cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγιος Τιμόθεος Ευρίπου
Κοίμηση
Το λείψανό του ενταφιάστηκε στο ναΐδριο του Αγίου Παντελεήμονος στο Λούρο επειδή εκεί απεβίωσε, όμως μεταφέρθηκε στη Μονή Πεντέλης ύστερα από εμφάνισή του σε όνειρο ενός μοναχού της Μονής. Κατά το 1821 λεηλατήθηκε από τα τουρκικά στρατεύματα με αποτέλεσμα να διασωθεί η άγια Κάρα του και η εικόνα της Παναγίας Γλυκοφιλούσης.
Ο Άγιος έγινε γνωστός για τα θαύματά του εν ζωή, μετά τον θάνατό του ως διώκτης των ασθενειών της χολέρας και της πανώλης. Τα λέιψανά του συνδέθηκαν με πολλαπλά θαύματα όπως εκείνου της εξαφάνισης των ακρίδων αλλά και της πανώλης.
Το ίδρυμα
Με έδρα την Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων υπάρχει το Επικοινωνιακό, Μορφωτικό, Ιεραποστολικό και Πολιτιστικό ίδρυμα "ΑΓΙΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΕΥΡΙΠΟΥ". Αποτελείται από πενταμελές διοικητικό συμβούλιο και προεδρός του είναι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος, που ανάμεσα στις πολιτιστικές του αρμοδιότητες είναι η επιχορήγηση του σταθμού της Μητρόπολης, και της ΧΟΡΩΔΙΑΣ-ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΝΕΩΝ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Mushoku Tensei
Το θέμα της είναι η ζωή, ο θάνατος και η μετενσάρκωση ενός 34χρονου άνεργου και απελπισμένου άντρα, που πεθαίνοντας μεταφέρεται σε ένα φανταστικό σύμπαν, όπου διατηρώντας τις επίγειες αναμνήσεις του, αποφασίζει να περάσει μια νέα, διαφορετική ζωή με το όνομα Rudeus Greyrat.
Το έργο πρωτοδημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο, στον ιστότοπο διαδικτυακών μυθιστορημάτων "Shōsetsuka ni Narō" τον Δεκέμβριο του 2012, και σημείωσε εξαιρετική επιτυχία. . Το 2013 κυκλοφόρησε στην έντυπη έκδοση από την εκδοτική εταιρεία Media Factory's. Το 2014, η νουβέλα, διασκευάστηκε σε συνέχειες από το περιοδικό μάνγκα, "Monthly Comic Flapper", ενώ το 2021 διασκευάστηκε και σε άνιμε από το "Studio Bind". Η άνιμε διασκευή θεωρήθηκε από τις καλύτερες άνιμε διασκευές για το 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Anime και manga φαντασίας
Πυρήνας της Γης
thumb|350px|Τομή της γης Ο πυρήνας αποτελεί το εσώτερο τμήμα της Γης. Με βάση σεισμικές μελέτες διακρίνεται σε εξωτερικό (υγρή/ρευστή κατάσταση κυρίως από σίδηρο) και σε εσωτερικό (στερεή κατάσταση). Χωρίζεται από τον μανδύα µε την ασυνέχεια Gutenberg. Ο εσωτερικός πυρήνας έχει ακτίνα περίπου 1.220 χιλιόμετρα και πυκνότητα 12.600–13.000 kg/m3 και ο εξωτερικός πυρήνας έχει ακτίνα πάνω από 3.400 χιλιόμετρα και πυκνότητα ανάμεσα σε 9.900 και 12.200 kg/m3.
Στα πρώτα στάδια του σχηματισμού της Γης, περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, η τήξη μπορεί να προκάλεσε πυκνότερες ουσίες να βυθιστούν προς το κέντρο, μια διαδικασία γνωστή ως πλανητική διαφοροποίηση, με λιγότερο πυκνά υλικά να μεταναστεύουν προς τον φλοιό. Ο πυρήνας θεωρείται ότι αποτελείται κυρίως από σίδηρο, μαζί με νικέλιο και μερικά ακόμη ελαφρά στοιχεία, ενώ άλλα πυκνά στοιχεία, όπως ο μόλυβδος και το ουράνιο είναι είτε πολύ σπάνια ή συνδέθηκαν με ελαφρύτερα στοιχεία και παρέμειναν στον φλοιό. Κάποιοι θεωρούν ότι ο εσωτερικός πυρήνας μπορεί να αποτελείται από ένα μονό κρύσταλλο σιδήρου.
Η θεωρία του δυναμό αναφέρει ότι η μεταγωγή στον εξωτερικό πυρήνα, σε συνδυασμό με το φαινόμενο Κοριόλις οδηγούν στην δημιουργία του μαγνητικού πεδίου της Γης. Ο στερεός εσωτερικός πυρήνας είναι πολύ καυτός για να διατηρεί μόνιμο μαγνητικό πεδίο (βλέπε θερμοκρασία Κιουρί) αλλά πιθανόν σταθεροποιεί το μαγνητικό πεδίο που παράγει ο υγρός εξωτερικός πυρήνας. Η μέση ισχύς τους μαγνητικού πεδίου στον εξωτερικό πυρήνα εκτιμάται σε 25 Gauss (2.5 mT), 50 φορές ισχυρότερο από το μαγνητικό πεδίο στην επιφάνεια.
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 2019-20
Το Κύπελλο Ελλάδας 2019–20 αποτέλεσε την 78η διοργάνωση του θεσμού. Πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή συνολικά 83 συλλόγων. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 28η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στον τελικό της ΑΕΚ με 1-0.
Συμμετείχαν οι ομάδες των τριών επαγγελματικών κατηγοριών (Σούπερ Λιγκ 1, Σούπερ Λιγκ 2 και Φούτμπολ Λιγκ) καθώς και 43 ερασιτεχνικές ομάδες που κατέκτησαν ή έφτασαν στον τελικό του κυπέλλου των τοπικών ΕΠΣ.
Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 24 Αυγούστου του 2019 και ολοκληρώθηκαν στις 12 Σεπτεμβρίου του 2020 με τον τελικό της διοργάνωσης που διεξήχθη στο Πανθεσσαλικό Στάδιο.
1η και 2η Φάση
Στις δυο πρώτες φάσεις του κυπέλλου συμμετέχουν οι νικήτριες των διοργανώσεων κυπέλλου των ΕΠΣ της προηγούμενης περιόδου. Από τις 53 κυπελλούχους, έξι προβιβάστηκαν στην Football League και θα αγωνιστούν από την τρίτη φάση του θεσμού, έξι δε δήλωσαν συμμετοχή και αναπληρώθηκαν από τρεις φιναλίστ. Έτσι συνολικά 44 ομάδες συμμετείχαν στην κλήρωση της πρώτη φάσης που έγινε στις 9 Αυγούστου 2019. Πηγή 1η Φάση Κυπέλλου Ελλάδος 2019-2020 epo.gr, 2η Φάση Κυπέλλου Ελλάδος 2019-2020 epo.gr
3η φάση
Στην 3η φάση του κυπέλλου συμμετέχουν οι 14 Π.Α.Ε. του πρωταθλήματος Football League και οι 11 σύλλογοι που προκρίθηκαν από τις προηγούμενες φάσεις. Η 3η φάση ξεκίνησε στις 15 Σεπτεμβρίου και η κλήρωση έγινε στις 9 Σεπτεμβρίου. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε "γκρουπ δυναμικότητας" ανάλογα με την κατηγορία που συμμετέχουν. Έτσι από την κλήρωση προέκυψαν 11 ζευγάρια με αντιπάλους τις ομάδες που προκρίθηκαν από τη 2η φάση εναντίον ομάδων της Football League, ένα ζευγάρι μεταξύ ομάδων της Football League και μία ομάδα της επαγγελματικής κατηγορίας προκρίθηκε χωρίς αγώνα στην 4η φάση της διοργάνωσης. Πηγή 3η Φάση Κυπέλλου Ελλάδος 2019-2020 epo.gr
4η Φάση
Από την τέταρτη φάση εισέρχονται στη διοργάνωση οι 12 Π.Α.Ε. της Super League 2. Και σε αυτή τη φάση σχηματίζονται δυο γκρουπ δυναμικότητας με τις 12 ομάδες της Super League 2 στο πρώτο γκρουπ και τις 13 ομάδες που προκρίθηκαν από την 3η φάση στο δεύτερο. Η κλήρωση έγινε στις 17 Σεπτεμβρίου κι ενώ δεν είχαν ακόμα διεξαχθεί όλοι οι αγώνες των προηγούμενων φάσεων. Προέκυψαν 12 ζευγάρια μεταξύ ομάδων των δυο γκρουπ, ενώ μία ομάδα προκρίθηκε άνευ αγώνα στην επόμενη φάση. Πηγή 4η Φάση Κυπέλλου Ελλάδος 2019-2020 epo.gr
5η Φάση
Στην πέμπτη φάση συμμετέχουν συνολικά 22 ομάδες, 13 που προκρίθηκαν από την 4η φάση και οι 9 ομάδες της Super League 1 που στο πρωτάθλημα της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου τερμάτισαν στις θέσεις 6η -13η, καθώς και ο Βόλος ΝΠΣ που προβιβάστηκε από τη Β΄ Εθνική. Στην πέμπτη φάση οι ομάδες θα αγωνιστούν σε διπλούς αγώνες, ενώ πριν την κλήρωση χωρίστηκαν  σε γκρουπ δυναμικότητας. Από τις 22 ομάδες 9 αγωνίζονται στην Α1 εθνική, 5 ομάδες αγωνίζονται στην Α2 Εθνική, 6 ομάδες στην 3η κατηγορία (Β' εθνική), ενώ οι άλλες 2 ομάδες αγωνίζονται στην 4η κατηγορία (Γ΄ Εθνική) Πηγή 5η Φάση Κυπέλλου Ελλάδος 2019-2020 epo.gr
6η Φάση (Φάση των 16)
Στην 6η φάση συμμετείχαν οι 11 ομάδες που προκρίθηκαν από την 5η φάση και οι πέντε πρώτες ομάδες του βαθμολογικού πίνακα της αγωνιστικής περιόδου 2018-2019 της Super League, δηλαδή οι ΠΑΟΚ, Ολυμπιακός, ΑΕΚ, Ατρόμητος, Άρης.
Στην κλήρωση σχηματίστηκαν δυο γκρουπ δυναμικότητας. Το πρώτο γκρουπ αποτελείται από τις πέντε ομάδες της Super League και από τις τρεις επόμενες στην σειρά κατάταξης της βαθμολογίας του πρωταθλήματος της Super League περιόδου 2018-2019, από τις ομάδες που έχουν προκριθεί (Πανιώνιος, Π.Α.Σ. Λαμία, Παναθηναϊκός).
Το δεύτερο γκρουπ δυναμικότητας αποτελείται από τις υπόλοιπες ομάδες (Παναιτωλικός, Αστέρας Τρίπολης, Α.Ο. Ξάνθη, ΟΦΗ, Π.Α.Σ. Γιάννινα, Ν.Π.Σ. Βόλος, Α.Ο. Τρίκαλα, Π.Σ. Καλαμάτα).
Πηγή 6η Φάση Κυπέλλου Ελλάδος 2019-2020 epo.gr
Προημιτελικά
Πηγή ΕΠΟ
Αξιοσημείωτα γεγονότα
Σύμφωνα με την προκήρυξη της ΕΠΟ ο τελικός θα γινόταν σε ουδέτερη έδρα. Έδρα του τελικού ορίστηκε η Ριζούπολη στις 26/7/2020. Ο Ολυμπιακός αντέδρασε και ζήτησε από την ομοσπονδία να ορίσει άλλο γήπεδο. Τελικά η ΕΠΟ αποφάσισε ο τελικός να γίνει 30 Αυγούστου 2020 στο ΟΑΚΑ. Δυο μέρες πριν τον τελικό ο παίκτης του Ολυμπιακού Μαξιμιλιάνο Λοβέρα βρέθηκε θετικός στον Κορωνοϊό και ο τελικός αναβλήθηκε ξανά. Έτσι ορίστηκε νέα ημερομηνία και νέο γήπεδο (12 Σεπτεμβρίου στο Πανθεσσαλικό στάδιο), όπου ο τελικός διεξήχθη κανονικά και με τα περσινά ροστερ των δύο ομάδων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2019-2020
Οσάτ
Σύμφωνα με τον καθηγητή Βασίλιγιε Στεφάνοβιτς, το 1860, στα χωριά της περιοχής περιλαμβάνονται τα ακόλουθα: Μπλαζιγιέβιτσι, Μπολιέβιτσι, Μποτζίτσι, Μπουγιακοβίτσι, Τσρβίτσα, Γιακετίτσι, Καρίνα, Καλιμανίτσι, Κοστολόμτσι, Κρνίτσι, Μλέτσβα, Μοσίτσι, Οσάτιτσα, Πέτριτσα, Ποστόλιε, Πριμπιντόλ Σρπσκι, Πριμπιντόλ Τούρκσι, Ραντοσεβίτσι, Ρατκοβίτσι, Στανατοβίτσι, Τεγκάρε, Τόπλιτσα, Βρανεσεβίτσι, Βουτσάρε, Ζαμπόκβιτσα Σρπσκα, Ζαμπόκβιτσα Τούρσκα, Ζλίγιεμπατς.
Ιστορία
Το Οσάτ ήταν μία ζούπα (κομητεία) στο Μεσαίωνα. Ήταν μέρος του Δεσποτάτου της Σερβίας (1402-1459). Στη συνέχεια κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και αργότερα οργανώθηκε διοικητικά στο Σαντζάκι του Ζβόρνικ.
Η περιοχή του Οσάτ απελευθερώθηκε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια της Πρώτης Σερβικής εξέγερσης (1804-13), υπό την ηγεσία του Μάρκο Βάσιτς από την Τσρβίτσα. Μετά το ξεμπλοκάρισμα της εξέγερσης, ο Μητροπολίτης Χάντζι Μελεντίγιε Στεβάνοβιτς επικοινώνησε με τον Βάσιτς, και συναντήθηκε με την ηγεσία των ανταρτών. Μετά από τη συμμετοχή του στις μάχες στον Δρίνο (1804) ο Βάσιτς ζήτησε από τον Καρατζόρτζε έναν στρατό για να απελευθερώσει το Οσάτ, και εστάλη ο Λαζάρ Μουτάπ. Μετά, η περιοχή βρέθηκε υπό την εξουσία των ανταρτών. Το 1813, οι επαναστάτες εγκατέλειψαν την περιοχή. Στη μεσοπολεμική περίοδο, ο πληθυσμός ήταν διαιρεμένος ανάμεσα σε Ορθόδοξους και Μουσουλμάνος, ενώ οι Ορθόδοξοι άνδρες δούλευαν κυρίως ως οικοδόμοι στη Βοσνία και τη Σερβία. Επίσης, διαφοροποιούνταν από τους γείτονές τους από τις παραδοσιακές στολές τους και μερικές παραδόσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Άλαν Τζόουνς (αποσαφήνιση)
Το ονοματεπώνυμο Άλαν Τζόουνς έχουν τα παρακάτω πρόσωπα:
Τζόουνς Άλαν
Κάλα-ε Μαφουσάντ
Το Κάλα-ε Μαφουσάντ είναι το ανατολικότερο χωριό στο Αφγανιστάν, κοντά στα κινεζικά σύνορα. Είναι ένας κιργιζικός οικισμός στην κοιλάδα του Μικρού Παμίρ, ανατολικά της λίμνης Τσακμακτίν, στο Ουαχάν. Λόγω της ευνοϊκής γεωγραφικής του θέσης, έχει προταθεί ως τερματικός σταθμός ενός μελλοντικού σιδηροδρομικού άξονα του Εθνικού Σιδηροδρομικού Σχεδίου του Αφγανιστάν, ο οποίος θα επιτρέπει τη μεταφορά αγαθών μέσω αυτού προς το Σιντζιάνγκ.
Ασράφ Ουντίν Αχμέντ Τσούνου
Ο Ασράφ Ουντίν Αχμέντ Τσούνου ( βεγγαλικά: আশরাফ উদ্দিন আহমেদ চুন্নু, γεννήθηκε 1 Μαΐου 1956) είναι πρώην ποδοσφαιριστής από το Μπαγκλαντές που αγωνιζόταν ως αριστερός ακραίος επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ τερμάτων της εθνικής ομάδας της χώρας του με 23.
Πόρτα-Παναγιά (Τρίκαλα)
Τοποθεσία
Ο ναός Πόρτα-Παναγιά βρίσκεται δίπλα στον Πορταϊκό Ποταμό, πλησίον του οικισμού Μεγάλη Πόρτα, ή Πόρτα ή Πόρτα-Παζάρι, λόγω της θέσεώς του και της κατ'έτους τελούμενης σε αυτό εμποροπανήγυρης. Η πόλη της Πύλης βρίσκεται 18 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά των Τρικάλων.
Ιστορία του ναού
Ο ναός αποτελούσε κάποτε το καθολικό σταυροπηγιακής μονής, η οποία είχε κτισθεί στη θέση αρχαίου ιερού. Για το τελευταίο υπάρχουν αρχαιολογικές μαρτυρίες, τρεις κορμοί κιόνων και στην τοιχοδομία του ναού λίθοι του αρχαίου ναού μαζί με τόρμους, συνδέσμους, αναθυρώσεις και επιγραφές. Κτήτωρ της μονής ήταν ο σεβαστοκράτωρ Ιωάννης Άγγελος Κομνηνός ο Δούκας. Το 1854 ή 1855 καταστράφηκε από μεγάλη πυρκαγιά ή σεισμό, καθώς η θολωτή στέγη του μεσαίου κλίτους κατέρρευσε συμπαρασύρονας και τους κίονες που που τη στήριζαν.
Αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά
thumb|Άποψη από τα βορειοανατολικά Ο κυρίως ναός έχει στην κάτοψή του ορθογώνια επιφάνεια διαστάσεων 11.00×16,22 με μορφή τρίκλιτης θολωτής βασιλικής της οποίας οι δύο κιονοστοιχίες που αποτελούνται από τρεις κίονες συνεχίζονται προς το ιερό με παχείς τοίχους που διατρυπώνται από μικρές θύρες. Η διαμόρφωση αυτή χωρίζει το κυρίως ιερό από την πρόθεση και το διακονικό. Το μεσαίο και τα πλαϊνά κλίτη καταλήγουν προς ανατολικά σε ημικυκλικές εσωτερικώς και εξωτερικώς τρίπλευρες κόγχες. Τον δυτικό κίονα κάθε μιας κιονοστοιχίας αντικρύζει σε προβολή παραστάδα, διά της οποίας διαμορφώνεται ανοικτός κατά πλάτος εσωνάρθηκας. Προς το δυτικό τοίχο τμήμα του ναού υπάρχει αρκοσόλιο, στεγαζόμενο με εγκάρσια καμάρα. Αυτή η καμάρα εξωτερικώς εμφανίζεται ως αετωματοειδής στέγη ενώ στο μέσο κλίτος ως μετωπιαίο τόξο. Ως προς τη στέγαση η πρόθεση και το διακονικό καλύπτονται από χαμηλές κατά μήκος καμάρες, το μεσαιο κλίτος με υψηλά τοποθετημένη καμάρα, η οποια όμως δεν προχωρά καθόλον το μήκος του ναού, από τον ανατολικό στον δυτικό τοίχο, αλλά διακόπτεται από εγκάρσια καμάρα καθ' όλον το πλάτος του ναού και η οποία προβάλλει και λίγο προς τα έξω και είναι τοποθετημένη υπεράνω της κλειδός της κατά μήκος καμάρας. μικρογραφία|Ο Ναός της Πόρτα-Παναγιάς Η ύπαρξη της εγκάρσιας αυτής καμάρας εντάσσει το ναό στην κατηγορία των σταυρεπίστεγων ναών. Ως προς την εσωτερική της επιφάνεια είναι πλούσια σε πλαστικότητα με την ποικιλία των υψών στα οποια είναι τοποθετημένες οι στέγες των διαφόρων τμημάτων της. Έτσι στην πρόθεση και το διακονικό έχουμε μονοκλινείς στέγες, όπως επίσης στα πλάγια κλίτη τα οποια διακόπτουν τα αετώματα του εσωνάρθηκα. Φέρει ομοιότητες με την ηπειρωτική Κάτω Παναγιά Βρύσεως ,κτίσμα του Μιχαήλ Β Δούκα.
Τοιχοδομία
Μεγάλοι φαιοί ορθογώνιοι ασβεστόλιθοι έχουν χρησιμοποιηθεί από αρχαίο κτήριο συνδεδεμένοι με κονίαμα μέχρι το ύψος των δύο μέτρων του ναού. Κυρίως στη βόρεια πλευρά οι λίθοι αυτοί είναι τοποθετημένοι σχηματίζοντας μεγάλους κατακόρυφους σταυρούς. Από τα δύο μέτρα και πάνω οι τοίχοι είναι κτισμένοι από μικρούς σχετικώς ορθογώνιους πωρόλιθους που τοποθετούνται ισοδύναμα και περιβάλλονται στις τέσσερις πλευρές από πλίνθο κατά το περίκλειστο σύστημα.
Ανοίγματα
Αρχικά είχε πέντε πόρτες, τρεις στη δυτική πλευρά, και ανά μία στα άκρα του εγκάρσιου σκέλους.Της δυτικής πλευράς οι πόρτες έχουν ορθογώνια μαρμάρινα πλαίσια, εκ των οποίων ένα αφαιρέθηκε αργότερα διακοσμώντας την βόρεια θύρα του εξωνάρθηκα, ενώ αυτά των μακρών πλευρών είχαν πλίνθινα τοξωτά υπέρθυρα. Σήμερα είναι φραγμένες. Ως προς τα παράθυρα άλλα είναι δίλοβα, άλλα τρίλοβα και σε ποικίλα ύψη τοποθετημένα. Έτσι ο εσωνάρθηκας έχει κατά τα πλάγια ανά ένα δίλοβο,ψηλά τοποθετημένο εκατέρωθεν του οποίου είναι προσκολλημένο εξωτερικώς ανά ένα πτερύγιο απολήγοντας προς τα πάνω σε τεταρτοκύκλιο. Τα πλάγια κλίτη φωτίζονται από ένα λίαν στενό δίλοβο παράθυρο, συμμετρικώς του οποίου κατασκευάσθηκε επί της νότιας και βόρειας πλευράς κόγχη μιμούμενη μονόλοβο παράθυρο Το εγκάρσιο κλίτος φωτίζεται με δίλοβο παράθυρο σε κάθε ένα από το σκέλη του στο μέσο του ύψους του. Τέλος οι κόγχες της πρόθεσης και του διακονικού έχουν ανά ένα δίλοβο παράθυρο με πώρινους σταθμούς και κιονίσκο. Όλα τα παράθυρα περιβάλλονται από από εξέχοντα πλίθινα ή πώρινα τοξωτά πλαίσια, τα οποια υψώνονται ξεκινώντας από της ποδιάς φτάνουν στους λοβούς των ανοιγμάτων. Οι πλίνθοι των πλαισίων και των διακοσμήσεων των παραθύρων έχουν πάχος 0,025-0,03 μ.
Κεραμοπλαστική διακόσμηση
Πλίνθοι πλαισίωνουν τους πωρόλιθους, οδοντωτές ταινίες και πήλινες διακοσμήσεις τους εξωτερικούς τοίχους. Οδοντωτές ταινίες βρίσκονται και κάτω από τα πώρινα λοξότμητα γείσα ή κάτωθεν των ποδιών των παραθύρων του εγκάρσιου σκέλους ή διασχίζουσες τις κόγχες του ιερού οριζοντίως. Μαίανδροι σαν ζωφόροι κάτω από το γείσο της κόγχης.
Τα γλυπτά
thumb|250px|Το τέμπλο του ναού Τα κιονόκρανα καταστράφηκαν από την πυρκαγιά του 1855 αντικαταστάθηκαν από άτεχνα. Ένα από τα παλιά σώθηκαν μπροστά στη δυτική πλευρά του ναού Είναι κορινθιακό, πιθανώς παρμένο από αρχαίο ναό έχει κάτω σειρά οκτώ φύλλων ακάνθης πάνω δεν φύλλα καλάμου. Η κάτω διάμετρός του είναι 0,42. Οι διαχωριστικοί κιονίσκοι των παραθύρων έχουν ποικίλη διακόσμηση στους κορμούς, τα επιθήματα και τα κιονόκρανα. Τα κιονόκρανα και τα επιθήματα έχουν κοσμούνται με ανάγλυφες πλόχμους και αλυσίδες. Στο δίλοβο παράθυρο της βόρρειας πλευράς εικονίζεται ένα επιπεδόγλυφο μακρόλαιμο και με μακρυά πόδια πτηνό μέσα σε φυλλώματα.
Tο τέμπλο του ναού εκτείνεται μόνο μπροστά στην πρόθεση και στο μεσαίο κλίτος. Το διακονικό φράσσεται με τοίχο διακοσμημένο με ζωγραφισμένες μορφές πιθανώς μελών της οικογένειας του ιδρυτού σεβαστοκράτορος Ιωάννη. Το τέμπλο στην πρόθεση αποτελείται από ένα επιστύλιο σε ύψος 2,30 μ. από το έδαφος, ενώ του μέσου κλίτους το τέμπλο είναι πιο σύνθετο. Η τομή του είναι τραπεζοειδής,πάνω σε τέσσερα στηρίγματα, των οποίων τα δύο άκρα έχουν τομή τριών τετάρτων οκταγώνου, τα δύο μέσα έχουν την μορφή δέσμης τεσσάρων κιονίσκων οι οποίοι είναι σφυχτά δεμένοι με σχοίνινο κόμπο. Το κάτω ήμισυ όλων των στηριγμάτων διαμορφώνεται ως πεσσίσκος. Τα μεταξύ των άκρων πεσσίσκων κενά καλύπτονταν από μαρμάρινα θωράκεια, ενώ τώρα έχουν απομείνει η εξέχουσα κυματωμένη στέψη. Το μεσαίο μετακιόνιο σχηματίζει την Ωραία Πύλη, έχει εκατέρωθεν δύο μικρότερους πεσσίσκους οι οποίοι απολήγουν σε μηλόμορφες λαβές.
Τα ψηφιδωτά
Δύο ολόσωμες εικόνες του Χριστού και της Παναγίας είναι τα μόνα ψηφιδωτά που διακοσμούν το ναό και τα μοναδικά στον Ελλαδικό Χώρο. Είναι τοποθετημένες αντίθετα από τη συνήθη διάταξη, δηλαδή αριστερά του Χριστού, δεξιά της Παναγίας. Βρίσκονται στο μέτωπο των δύο τοίχων που χωρίζουν τον κυρίως ναό από τα παραβήματα. Πρόκειται για δύο προσκυνητάρια στενά και υψηλά.
Ο Χριστός εικονίζεται όρθιος σχεδόν εντελώς κατά μέτωπον. Στηρίζει το βάρος του σώματός του στο αριστερό πόδι έχοντας ελαφρώς λυγισμένο προς τα εμπρός το δεξί.Κρατάει με το αριστερό χέρι ανοικτό ευαγγέλιο στο οποίο έχει αναγραφεί η φράση Εγώ ειμί το φως το κόσμου, ο ακολουθών. Με το δεξί υψωμένο χέρι ευλογεί. Πλούσια χρυσά μαλλιά πλαισιώνουν το κεφάλι του και περικλύονται από μαύρο περίγραμμα. Χρυσό ένσταυρο φωτοστέφανο βρίσκεται στο κεφάλι του επί των κεραιών του οποίου έχει αναγραφεί Ο ΩΝ. Όρθια και κατά μέτωπο εικονίζεται η Παναγία κρατούσα το παιδί Ιησούς στην αγκαλιά της.
Χρονολογία κατασκευής
Από τη σύγκριση του συστήματος τοιχοδομίας και της κλίμακας κατασκευής του εξωνάρθηκα και του κυρίως ναού συμπαιρένεται πως κατασκευάστηκε ο εξωνάρθηκας σε διαφορετική χρονική περίοδο, στα τέλη του δεύτερου μισού του 14ου αι΄.
Αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά
Προς δυτικά του κυρίως ναού είναι προσκολλημένος ευρύχωρος εξωνάρθηκας,σχηματσιμένος εν είδει σταυρικού μετά τρούλλου ναού εγγεγραμμένου εντός ορθογωνίου διααστέσεων 11,00Χ8,00 Ο υπό τον τρούλλο χώρος του ναού αυτού έχει τη μορφή οκταγωνικών έχοντας τις πλευρές του οκταγώνου του εναλλάξ μικρές και μεγάλες κατ' αναλογίαν μήκους 1:4 Στις τέσσερις μεγάλες πλευρές του οκταγώνου εκβάλλουν ψηλές κυλινδρικές καμάρες ενώ στις μικρές κατασκευάσθηκαν μικρές κυλινδρικές κόγχες οι οποίες καλύπτονται με τεταρτοσφάιρια, των οποιων οι κλείδες βρίσκονται σε ύψος πιο χαμηλό των κλειδών των καμαρών.Οι μεταξύ των κεραιών του σταυρού και του περιγεγραμμένου ορθογώνιοι χώροι κατασκευάσθηκαν τελείως ανεξάρτητοι. Έτσι προς ανατολικά διαμορφώθηκαν ως θολοωτοί δίοδοι προσπέλασης προς τις πλάγιες θύρες του κυρίως ναού ενώ προς δυτικά ως αποθήκες ή σκευοφυλίκια, ίσως και χωνευτήρια. Όλα καλύπτοναι από κυλινδρικές καμάρες. Τέλος ο τρούλλος του κτηρίου κατασκευασθηκε πολύεδρος δεκαεξάπλευρος έχοντας ανά κάθε μία πλευρά ένα τοξωτό παράθυρο.
Τοιχοδομία του εξωνάρθηκα
Η τοιχοδομία του εξωνάρθηκα διαφέρει εντελώς από εκείνη του κυρίως ναού Χρησιμοποιήθηκαν μεγάλοι τετραγωνισμόενοι υποκύανοι και σκληροί ασβεστόλιθοι, απλώς αρμολογημένοι με κεραμοκονία (κουρασάνι), χωρίς πλήνθους στους αρμούς Υπάρχουν εξωτερικώς τεμάχια επιχρίσματος από κονίαμα. Ο τρούλλος είναι κατασκευασμένος από πλίνθους που αργότερα καλύφθηκε με ερυθρωπό κεραμοκονίαμα.
Ανοίγματα εξωνάρθηκα
Ο εξωνάρθηκας επικοινωνεί με τον κυρίως ναό με μεγάλη πόρτα ενώ από το εξωτερικό ήταν προσβάσιμος από δύο πόρτες, η μία στο μέσο της δυτικής πλευράς και η άλλη στο μέσον της βόρειας πλευράς. Και οι δύο είναι ορθογώνιες και φέρουν τεθλασμένα ανακουφιστικά τόξα από μαλακό κιτρινωπό πωρόλιθο με διατομή που θυμίζει φραγκικά τόξα.Η φραγκική επιρροή έφτασε κατά τον 14ο αι. από τον Δουσσάν και τον Νεμάνια στη Θεσσαλία μέσω Σερβίας. Στη δυτική πόρτα το ορθογώνιο πλαίσιο αντικαταστάθηκε αργότερα με κτιστό τοξωτό περίβλημα. Το μαρμάρινο πλαίσιο της βόρειας πόρτας είναι αφαιρεμένο από κάποια από τις εσωτερικές πόρτες του κυρίως ναού με σκοπό να τοποθετηθεί εδώ. Το φως εισέρχεται από τα δεκαέξι παράθυρα του τρούλλου και από δύο δίλοβα παράθυρα ευρισκόμενα στη βόρρεια και νότια κεραία και από ένα τρίλοβο στην δυτική κεραία. Τα τοξύλλια των παραθύρων δεν είναι ημικυκλικά αλλά έχουν άντυγα με αραβικό τόξο διπλής καμπυλότητας.
Στοά
Μπροστά από την δυτική πλευρά του εξωνάρθηκα υπήρχε πιθανότατα χαμηλή κιονοστήρικτη στοά η οποία καταστράφηκε ολοσχερώς Σώζονται μόνο τμήματα κονιαμάτων τοιχογραφιών οι οποίες ήταν στεγασμένες από αυτή.
Ασσίζες της Ρωμανίας
Ιστορία
Η συλλογή περιλαμβάνει έναν πρόλογο και 219 ρήτρες. Η παραδοσιακή ιστορία της προέλευσης του κώδικα, που αναφέρεται στον πρόλογο, είναι ότι ο πρώτος Λατίνος αυτοκράτορας, ο Βαλδουίνος Α΄, τον βάσισε στις Ασσίζες της Ιερουσαλήμ, αλλά αυτό αμφισβητείται. Η παρούσα συλλογή συντάχθηκε στην πραγματικότητα στον Φραγκικό Μωριά (το ριγκιπάτο της Αχαΐας) μεταξύ 1333 και 1346 και βασίζεται σε μία ποικιλία νομικών παραδόσεων. Οι Aσσίζες της Ιερουσαλήμ χρησιμοποιήθηκαν στο βαθμό που, σύμφωνα με τα λόγια του μεσαιωνιστή Ντέιβιντ Τζάκομπυ, «[εκεί] οι Λατίνοι αντιμετώπισαν πολιτικές και στρατιωτικές συνθήκες παρόμοιες με εκείνες του Μωριά και βρίσκονταν σε μία ενεργή κατάσταση διαρκούς πολέμου», αλλά η μωραΐτικη συλλογή ενσωματώνει επίσης φεουδαρχικά έθιμα εισηγμένα από τους Σταυροφόρους απευθείας από τη Δυτική Ευρώπη, νομοθεσία από τη Γαλλία και τους Ανδεγαυούς της Νάπολης, το Βυζαντινό δίκαιο σε θέματα κληρονομιάς και αγροτικού δικαίου (ιδίως όσον αφορά τους παροίκους), καθώς και νόμους και δικαστικές αποφάσεις από τη Λατινική Αυτοκρατορία και το πριγκιπάτο της Αχαΐας.
Λόγω της πολιτικής υπεροχής της Αχαΐας, οι Ασσίζες υιοθετήθηκαν στο μεγαλύτερο μέρος της Φραγκικής Ελλάδας και επιβίωσαν περισσότερο στις Βενετικές κτήσεις στα Ιόνια Νησιά, όπου κατά καιρούς χρησιμοποιούνταν μέχρι τη διάλυση της Βενετικής Δημοκρατίας από τον Ναπολέοντα Α΄ το 1797. Πράγματι, σήμερα οι Aσσίζες σώζονται μόνο σε Βενετικές μεταφράσεις που χρονολογούνται από το 1423 έως τα μέσα του 18ου αι.
Εκδόσεις
Τα διάφορα χειρόγραφα των Ασσιζών δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά από τον Πάολο Καντσιάνι το 1785:
Υπάρχουν επίσης τρεις κριτικές εκδόσεις με γαλλικές, αγγλικές και ιταλικές μεταφράσεις αντίστοιχα:
Δείτε επίσης
• Ασσίζες της Ιερουσαλήμ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Αχαΐας Κατηγορία:Νομικοί κώδικες
Μάρκος Ζαβιτζιάνος
μικρογραφία|260x260εσ| Στο μπαλκόνι Ο Μάρκος Ζαβιτζιάνος (1884, Κωνσταντινούπολη - 1923, Γενεύη) ήταν Έλληνας χαράκτης, ζωγράφος και πρώιμος σοσιαλιστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε σε αριστοκρατική ελληνική οικογένεια από την Κέρκυρα. Ο πατέρας του ήταν ιατρός και η μητέρα του, γαλλικής καταγωγής, ήταν ερασιτέχνης καλλιτέχνις. Για ένα διάστημα, σπούδασε στο Μεγάλη του Γένους Σχολή αλλά, το 1902, η οικογένειά του επέστρεψε στην Κέρκυρα. αριστερά|μικρογραφία|275x275εσ| Κέρκυρα Το 1904 πήγε στο Μόναχο, όπου σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών με τον ζωγράφο της ιστορίας, Γκάμπριελ φον Χακλ. Επίσης, έκανε και μαθήματα χαρακτικής. Κατά την παραμονή του εκεί έγινε στενός φίλος με τον συγγραφέα Κωσταντίνο Χατζόπουλο, ένας από τους πρώτους Έλληνες σοσιαλιστές, και επηρεάστηκε έντονα από τις ιδέες του. Σε ηλικία μόλις 23 ετών, ενεπλάκη βαθιά στη διαμάχη γύρω από το μαρξιστικά εμπνευσμένο βιβλίο, Το Κοινωνικόν μας Ζήτημα, του Γεωργίου Σκληρού, γράφοντας πολλά κομμάτια για το λογοτεχνικό περιοδικό Ο Νουμάς.
Επέστρεψε στην Κέρκυρα το 1911, όπου συνεργάστηκε με τον συγγραφέα Κωνσταντίνο Θεοτόκη στη δημιουργία της «Σοσιαλιστικής Λέσχης Κέρκυρας». Την επόμενη χρονιά, εξέθεσε τα έργα του στο Ζάππειον Μέγαρο και άρχισε να συμμετέχει σε μια κοινωνία καλλιτεχνών γνωστή ως «Η Συντροφιά των Εννέα». Για το υπόλοιπο της ζωής του, ήταν ένας παραγωγικός εκθέτης σε όλη την Ελλάδα, καθώς και στο Παρίσι και το Βερολίνο.
Το 1912 έδωσε εικονογραφήσεις για το μυθιστόρημα του Θεοτόκη, Η τιμή και το χρήμα, που είχε εκδώσει η Σοσιαλιστική Λέσχη. Το 1915, ήταν ένας από τους ιδρυτές του λογοτεχνικού περιοδικού Κερκυραϊκή Ανθολογία, που χρησίμευσε ως χώρος για τη χαρακτική του. Από το 1919 έως το 1922, εργάστηκε σε μια σειρά εικονογραφήσεων για μια νέα έκδοση του, Στον ίσκιο της συκιάς, μια συλλογή διηγημάτων του Δημοτικιστή συγγραφέα Πέτρου Βλαστού, η οποία δε δημοσιεύτηκε ποτέ.
Κατά την επίσκεψή του στη Γενεύη το 1923, προσβλήθηκε από πνευμονία και πέθανε, σε ηλικία μόλις 39 ετών. μικρογραφία|315x315εσ| Στην ταβέρνα (Ο καυγάς)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες Κατηγορία:Έλληνες εικονογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σοσιαλιστές Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Μονάχου
Στίβεν Μνούτσιν
Ο Στίβεν Τέρνερ Μνούτσιν (αγγλικά: Steven Terner Mnuchin, 21 Δεκεμβρίου 1962) είναι Αμερικανός τραπεζίτης, επενδυτής και πρώην κυβερνητικός αξιωματούχος, που υπηρέτησε ως 77ος Υπουργός Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών στην Κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ από τον Φεβρουάριο του 2017 έως τον Ιανουάριο του 2021. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Προηγουμένως ήταν CEO και ιδρυτής της τράπεζας OneWest Bank, καθώς και υψηλόβαθμο στέλεχος της επενδυτικής τράπεζας Goldman Sachs. Επιπλέον είναι παραγωγός κινηματογραφικών ταινιών και ιδρυτής της εταιρείας RatPac-Dune Entertainment που χρηματοδότησε πολλές ταινίες για την 20th Century Studios.
Βιογραφία
Ο Στίβεν Μνούτσιν γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1962 στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ, από εβραϊκή ρωσικής καταγωγής οικογένεια. Αποφοίτησε από το Λύκειο "Riverdale Country School" στη Νέα Υόρκη, και στη συνέχεια σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1985.
Η προσωπική περιουσία του Μνούτσιν, εκτιμάται γύρω στα 500 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπουργοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Υπουργοί Οικονομικών των ΗΠΑ Κατηγορία:Υπουργοί οικονομικών Κατηγορία:Προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ Κατηγορία:Αμερικανοί τραπεζίτες Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Κυβερνητικοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Μάρτα Βιελίτσκο
μικρογραφία|240x240εσ| Η ομάδα που κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 2019. Η Βιελίτσκο τρίτη από αριστερά Η Μάρτα Βιελίτσκο (πολωνικά: Marta Wieliczko) (γενν. 1 Οκτωβρίου 1994, Γκρούντζιοντς ) είναι Πολωνή αθλήτρια της κωπηλασίας. Ήταν αργυρή Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο, και νικήτρια του Παγκόσμιου και του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κωπηλασίας.
Βιογραφία
Η Βιελίτσκο ξεκίνησε την κωπηλασία το 2010.
Το 2012, κατέλαβε τη 2η θέση στον Β τελικό στο διπλό γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων. Στο τετραπλό γυναικών κέρδισε το αργυρό μετάλλιο το 2013 και το 2014 και το 2015 και το 2016 ήταν παγκόσμια πρωταθλήτρια νέων. Το 2017, κατέλαβε την 4η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και στη συνέχεια κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (με τις Αγκνιέσκα Κόμπους, Μάρια Σπρίνγκβαλντ και Καταζίνα Ζίλμαν). Το 2018, κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (και τα δύο με τις Αγκνιέσκα Κόμπους, Μάρια Σπρίνγκβαλντ και Καταζίνα Ζίλμαν), το 2019 κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (με τις Αγκνιέσκα Κόμπους, Μάρια Σπρίνγκβαλντ και Καταζίνα Ζίλμαν). Το 2021, αναδείχθηκε αργυρή Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο (με τις Αγκνιέσκα Κόμπους-Ζαβόισκα, Μάρια Σάιντακ και Καταζίνα Ζίλμαν).
Τον Αύγουστο του 2021, της απονεμήθηκε ο Σταυρός του Ιππότη του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας. . Μαζί με τις συναθλήτριές της, κατέλαβε την 8η θέση στα 87α βραβεία «Αθλητική Προσωπικότητα της Χρονιάς της Πολωνίας».
Τάφος της Κρίσεως
Ο Τάφος της Κρίσεως, επίσης γνωστός ως Μεγάλος Τάφος των Λευκαδίων, είναι μακεδονικός τάφος της ελληνιστικής περιόδου στα Λευκάδια Ημαθίας (αρχαία Μίεζα), πλησίον της Νάουσας.
Μάρτα Βιελίτσκο
Βιογραφία
Είναι κόρη της πρώην αθλήτριας της κωπηλασίας, Μαουγκοζάτα Ντουουζέφσκα.
Τάφος της Κρίσεως
Φημισμένος για την επιβλητική ζωγραφισμένη πρόσοψή του, το συγκεκριμένο μνημείο πιθανολογείται πως ανεγέρθηκε κατά τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. ή κατά τις απαρχές του 3ου αιώνα π.Χ.. Βρίσκεται σε απόσταση, περίπου, 230 μέτρων από τον Τάφο των Ανθεμίων.
Μάρτα Βιελίτσκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες της κωπηλασίας Κατηγορία:Αθλητές της κωπηλασίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Πολωνοί αργυροί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της κωπηλασίας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Τάφος της Κρίσεως
Η αποδιδόμενη ονομασία του τάφου προήλθε από τη ζωγραφική αναπαράσταση επί της προσόψεώς του στην οποία εμφανίζεται, εξαιρετικά σπάνια θεματολογία στην αρχαία ελληνική τέχνη, η μετά θάνατον κρίση του νεκρού.
Πρόσοψη
Η πρόσοψη, αποτελούμενη από δύο επίπεδα, έχει ύψος 855 μέτρων και πλάτος 868 μέτρων. Παλαιότερα, επί της κορυφής της βρισκόταν τριγωνικού σχήματος αέτωμα, το οποίο, ωστόσο, σήμερα, έχει πλήρως αφανιστεί.
Το άνω επίπεδο του τάφου περιλαμβάνει έξι ένθετους κίονες ιωνικού ρυθμού ύψους 146 οι οποίοι εναλλάσσονται με ψευδοπαράθυρα. Από κάτω, ανάγλυφη ιωνικού ρυθμού ζωφόρος αναπαριστά μάχη μεταξύ Ελλήνων και Περσών ιππέων και πεζών στρατιωτών. Τα αναπαριστώμενα πρόσωπα είναι φιλοτεχνημένα από ασβεστοκονίαμα, ενώ οι πανοπλίες και ο ρουχισμός τους είναι ζωγραφισμένα σε σκούρο μπλε φόντο. Στο κατώτερο επίπεδο, γείσο με φυτικά μοτίβα και παπύρους δεσπόζει επί θριγκού αποτελούμενου από δώδεκα τρίγλυφα σκούρας μπλε αποχρώσεως και έντεκα μετώπες επί των οποίων αναπαρίσταται η μάχη μεταξύ των Λαπιθών και των Κενταύρων. Η συγκεκριμένη δωρικού ρυθμού ζωφόρος χαρακτηρίζεται από την εναλλαγή έγχρωμων ανάγλυφων τριγλύφων ζωγραφισμένων με οφθαλμαπάτη επί επίπεδης επιφάνειας με αποτέλεσμα τη δημιουργία ψευδαισθήσεως όγκου χάρη στη φωτοσκίαση. Το κατώτερο τμήμα της προσόψεως αποτελείται από τέσσερις δωρικού ρυθμού κίονες μεταξύ τους εμπλεκόμενους σε αντίθεση, ενώ η πόρτα του προθαλάμου βρίσκεται εντός της κεντρικής εσοχής. αριστερά|μικρογραφία|Άποψη του αριστερού τμήματος της προσόψεως, όπου αναπαρίστανται ο νεκρός πολεμιστής (αριστερά) και ο [[Ερμής (μυθολογία)|Ερμής (δεξιά).]] μικρογραφία|Άποψη του δεξιού τμήματος της προσόψεως, όπου αναπαρίστανται ο [[Αιακός (αριστερά) και ο Ραδάμανθυς (δεξιά).]] Τέσσερις ζωγραφικές αναπαραστάσεις καλύπτουν το κατώτερο ήμισυ της προσόψεως, επί του άνω τμήματος των χώρων μεταξύ των δωρικού ρυθμού κιόνων. Επί του αριστερού εξωτερικού χώρου, αναπαρίσταται πολεμιστής με βλέμμα προς τα εμπρός, ελαφρώς κοιτώντας προς τα δεξιά. Το αριστερό χέρι του ακουμπά επί της θήκης του σπαθιού του, ενώ το δεξί του χέρι κρατά δόρυ του οποίου η αιχμή βρίσκεται με κατεύθυνση προς τα κάτω. Φέρει κόκκινης αποχρώσεως χιτώνα καλυμμένο από λευκής αποχρώσεως θώρακα, κίτρινης αποχρώσεως χλαμύδα επί του δεξιού ώμου, καθώς και κίτρινης αποχρώσεως ψηλές μπότες. Επί του αριστερού εσωτερικού χώρου, ο ψυχοπομπός Ερμής οδηγεί τον νεκρό. Αναπαρίσταται από μπροστά, κινούμενος προς τα δεξιά, με την κεφαλή του να φέρει πέτασο και να κοιτά προς τα αριστερά. Το δεξί του χέρι είναι τεντωμένο σαν να κάνει νόημα προς τον πολεμιστή, ενώ το αριστερό χέρι του κρατά το κηρύκειο. Φέρει κόκκινης αποχρώσεως χιτώνα και μπλε αποχρώσεως χλαμύδα με μωβ αποχρώσεως άκρες.
Επί των χώρων δεξιά της πόρτας, αναπαρίστανται ο Αιακός και ο Ραδάμανθυς, δύο εκ των, συνολικά, τριών κριτών των νεκρών, καθένας εκ των οποίων ταυτοποιείται μέσω σχετικής επιγραφής πάνω από την αναπαράστασή τους. Ο Αιακός αναπαρίσταται πλαγίως, καθισμένος επί κυβικού σχήματος καθίσματος και κοιτώντας προς τα αριστερά. Το αριστερό χέρι του είναι υψωμένο πάνω από την κεφαλή του και κρατά μακρύ ραβδί, ενώ το δεξί χέρι του βρίσκεται ακουμπισμένο στο μηρό του. Φέρει καφέ αποχρώσεως ιμάτιο το οποίο καλύπτει ολόκληρο το σώμα του, με μοναδική εξαίρεση έναν ώμο, καθώς και το άνω τμήμα του στήθους του. Μία κορδέλα και ένα στέμμα κοσμούν τα μαλλιά του. Από την πλευρά του, ο Ραδάμανθυς, επί του δεξιού εξωτερικού πλαισίου, αναπαρίσταται επίσης ως μορφή ηλικιωμένου, με άγρια γενειάδα και στέμμα. Αντιθέτως, ωστόσο, αναπαρίσταται σε όρθια στάση, σε όψη τριών τετάρτων, στηριζόμενος επί του ραβδιού του.
Εσωτερικό
Αντιστοίχως της προσόψεως, ο προθάλαμος είναι ιδιαιτέρως σημαντικών διαστάσεων, καθώς είναι ύψους 77 μέτρων, πλάτους 65 μέτρων και μήκους 212 μέτρων. Δίχως τον παραμικρό ζωγραφικό διάκοσμο και έχοντας υποστεί εκτεταμένες ζημιές κατά τη διάρκεια της Αρχαιότητας, δεν έχει ανασκαφεί πλήρως. Ωστόσο, δύο ανάγλυφες αναπαραστάσεις ασπίδων είναι ορατές εκατέρωθεν της πόρτας η οποία οδηγεί προς τον ταφικό θάλαμο.
Ο ταφικός θάλαμος, με τοίχους καλυμμένους από στόκο, είναι μικρότερων διαστάσεων, καθώς είναι ύψους 526 μέτρων, πλάτους 48 μέτρων και μήκους 472 μέτρων. Βάθρο με γείσο διατρέχει τη βάση του τοίχου, υποστηρίζοντας ανάγλυφες παραστάδες από στόκο, οι οποίες, με τη σειρά τους, υποστηρίζουν επιστύλιο επί του οποίου βρίσκεται γείσο. Το τμήμα του τοίχου μεταξύ των παραστάδων είναι κόκκινης αποχρώσεως, ενώ τα αρχιτεκτονικά διακοσμητικά στοιχεία από στόκο είναι διακοσμημένα με ζωγραφισμένους ρόδακες. Το συγκεκριμένο μοτίβο θυμίζει τοιχογραφίες οι οποίες ανευρέθηκαν εντός οικιών χρονολογούμενων από την ίδια περίοδο στην Πέλλα και στη Δήλο. Μεταξύ των διαφόρων ταφικών αντικειμένων, περιλαμβάνονταν ξύλινο ανάκλιντρο με διακοσμητικά στοιχεία από ελεφαντοστό, συμπεριλαμβανομένου μικρού μεγέθους γλυπτού γυναικείας μορφής το οποίο ανευρέθηκε εντός του προθαλάμου.
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές
Ο συγκεκριμένος τάφος ανευρέθηκε κατά τη διάρκεια εργασιών κατασκευής ενός δρόμου το 1954 και ανασκάφηκε από τον Φώτη Πέτσα, μεταξύ του 1954 και του 1964. Με σημείο εκκίνησης το 1998, ανασκάφηκε εκ νέου, αναστηλώθηκε από τη Λιάνα Στεφανή και προστατεύτηκε από τα καιρικά φαινόμενα, μέσω της προσθήκης μεταλλικής κατασκευής επί του μνημείου. Το σύνολο των τέχνεργων τα οποία ανευρέθηκαν εντός του τάφου φυλάσσονται εντός του Αρχαιολογικού Μουσείου Βέροιας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Μακεδονία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας (περιοχή) Κρισεως Κατηγορία:Αρχαία ζωγραφική
Σημαιολογία
μικρογραφία|220x220εσ| Η σημαία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ενώσεων Σημαιολογίας απεικονίζει έναν [[Ποδόδεσμος|ποδόδεσμο. ]] Η σημαιολογία (αγγλ. vexillology) είναι η μελέτη της ιστορίας, των συμβολισμών και της χρήσης των σημαιών ή, κατ 'επέκταση, κάθε ενδιαφέρον για σημαίες σε γενικές γραμμές. Ο διεθνής όρος είναι σύνθετο της λατινικής λέξης vexillum («σημαία») και του ελληνικού επιθήματος-λογία.
Αυτός που μελετά τις σημαίες είναι σημαιολόγος, ο σχεδιαστής σημαιών ονομάζεται σημαιογράφος και η τέχνη του σχεδιασμού σημαίας ονομάζεται σημαιογραφία. Αυτός που ασχολείται με τις σημαίες από ερασιτεχνικό ενδιαφέρον ή χόμπι αποκαλείται σημαιόφιλος.
Ιστορία
Η μελέτη των σημαιών, η σημαιολογία, επισημοποιήθηκε από τον Αμερικανό μελετητή και φοιτητή Ουίτνεϊ Σμιθ το 1961 με τη δημοσίευση του The Flag Bulletin. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Σμιθ θέσπισε διάφορες οργανώσεις και διευθέτησε συναντήσεις, όπως το πρώτο Διεθνές Συνέδριο Σημαιολογίας (ICV), η Σημαιολογική Ένωση Βόρειας Αμερικής και η Διεθνής Ομοσπονδία Ενώσεων Σημαιολογίας(FIAV). Ο Σμιθ, ο οποίος αναγνωρίζεται ότι επινόησε τον όρο vexillology το 1957, έγραψε: «Επειδή η χρήση των σημαιών πηγαίνει πίσω στις πρώτες ημέρες του ανθρώπινου πολιτισμού, η μελέτη αυτής της χρήσης με σοβαρό τρόπο είναι τόσο πρόσφατη που ο όρος για αυτή (...) δεν εμφανίστηκε γραπτώς μέχρι το 1959.» Προηγουμένως, η μελέτη των σημαιών θεωρήθηκε γενικά μέρος της εραλδικής.
Η συμμετοχή στη σημαιολογία συμπεριλαμβάνει ακαδημαϊκή εργασία σε τομείς όπως η κοινωνιολογία, η ιστορία ή ο σχεδιασμός σημαιών, καθώς και το ενδιαφέρον από όσους είναι απλώς παθιασμένοι με τις σημαίες. Οι ICV και οι τοπικές σημαιολογικές συναντήσεις καλύπτουν συχνά ευρύ φάσμα ενδιαφέροντος για τις σημαίες. Από το 1969 διοργανώνεται Διεθνές Συνέδριο Σημαιολογίας κάθε δύο χρόνια, υπό την αιγίδα της FIAV και οι εργασίες που παρουσιάζονται στο συνέδριο δημοσιεύονται στη συνέχεια ως Πρακτικά του Κογκρέσου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύμβολα
Ζώης Καράμπελας
Ο Ζώης Καράμπελας (Μαρούσι, 27 Απριλίου 2001) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,86 μέτρα, αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για την ομάδα της Α.Ε.Κ.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Καράμπελας ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στην Α2 Εθνική με το Περιστέρι, τη σεζόν 2017-18. Έκανε το ντεμπούτο του στην Α1 Εθνική τη σεζόν 2018-2019 με το Περιστέρι, σε έναν αγώνα εναντίον του Χολαργού. Τη σεζόν 2018-19, ανακηρύχθηκε Καλύτερος Νέος Παίκτης της Α1. Τη σεζόν 2020-21, είχε 2.9 πόντους και 1.9 ασίστ ανά 10 λεπτά συμμετοχής, σε 15 ματς.
Στις 17 Ιουλίου 2021, ανακοινώθηκε από τη Λάρισα για ένα χρόνο. Με τη θεσσαλική ομάδα μέτρησε 5.3 πόντους (48% στο δίποντο, 30% στο τρίποντο), 2.7 ριμπάουντ και 2.9 ασίστ ανά 20 λεπτά παραμονής στο παρκέ σε 35 παιχνίδια στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Στις 2 Μαΐου 2023, ανακοινώθηκε από την Α.Ε.Κ. με συμβόλαιο έως το 2025.
Εθνική ομάδα
Ο Καράμπελας έχει υπάρξει μέλος των «μικρών» Εθνικών ομάδων της Ελλάδας, με τις οποίες πήρε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων του 2018 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο U19 του 2019.
Τον Φεβρουάριο του 2021, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική ανδρών ώστε να συμμετάσχει στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2022. Ο πρώτος αγώνας ήταν κόντρα στη Βοσνία, ήττα με 69-84, με τον ίδιο να έχει 2 πόντους, 4 ριμπάουντ και 3 ασίστ σε 13:40 λεπτά συμμετοχής.
Μίλησε Μου Για Έρωτα
Το Μίλησε Μου Για Έρωτα (Vox) είναι ελληνική δραματική τηλεταινία του 1996, σε σκηνοθεσία, σενάριο του Δημήτρη Αθανίτη.
Η ταινία προβλήθηκε από το κανάλι της ΕΡΤ το 1996.
Παραπομπές
https://www.athanitis.eu/site/gr/tainies/vox-ert
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αθανίτη Κατηγορία:Τηλεταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1996
Βυζαντινό Μουσείο Φθιώτιδας
Το Βυζαντινό Μουσείο Φθιώτιδας είναι ιστορικό μουσείο στην κωμόπολη της Υπάτης, στο Νομό Φθιώτιδας, στη Στερεά Ελλάδα, αντικείμενο του οποίου αποτελεί η ιστορία της ευρύτερης περιοχής κατά τη διάρκεια της βυζαντινής περιόδου.
Το μουσείο στεγάζεται εντός διώροφου πρώην κτιρίου στρατώνων το οποίο ανεγέρθηκε το 1836. Αρχικώς αποτελούσε συνοριακό φυλάκιο, ωστόσο, έπειτα από την προσάρτηση της Θεσσαλίας το 1881, χρησιμοποιήθηκε για άλλες χρήσεις, όπως, μεταξύ άλλων, ως δημόσιο σχολείο. Αχρησιμοποίητο από τη δεκαετία του 1960 κι έπειτα, το κτίριο βρισκόταν σε ερειπωμένη κατάσταση, ωστόσο, έπειτα από την απόφαση επαναχρησιμοποίησής του ως μουσείου, αναστηλώθηκε πλήρως κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Με σημείο εκκίνησης το 1997, η 7η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων ξεκίνησε εργασίες με απώτερο σκοπό τη δημιουργία του μουσείου, αρχικώς στο επίπεδο του ισογείου, οι εργασίες εντός του οποίου ολοκληρώθηκαν το 2004. Περαιτέρω εργασίες οι οποίες έλαβαν χώρα εντός του πρώτου ορόφου του κτιρίου χρηματοδοτήθηκαν μέσω σχετικών κονδυλίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μουσείο υποδέχθηκε για πρώτη φορά κοινό τον Σεπτέμβριο του 2005, ενώ η επίσημη λειτουργία του ξεκίνησε στις 4 Ιανουαρίου 2007. Τα επίσημα εγκαίνιά του έλαβαν χώρα στις 18 Μαρτίου 2007.
Το μουσείο λειτουργεί υπό την αιγίδα της 24ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και φιλοξενεί εκθέματα προερχόμενα από την ευρύτερη περιοχή της Φθιώτιδας, χρονολογούμενα από την παλαιοχριστιανική περίοδο έως και την οθωμανική περίοδο. Το επίπεδο του ισογείου είναι αφιερωμένο στην τέχνη των μωσαϊκών, με χαρακτηριστικά παραδείγματα προερχόμενα από την Πελασγία, τον Αχινό και τα Λουτρά Υπάτης, καθώς και εκθεσιακό χώρο με αντικείμενο τις μεθόδους και τα υλικά που χρησιμοποιούνταν για την φιλοτέχνηση των μωσαϊκών. Στο επίπεδο του πρώτου ορόφου βρίσκεται κατάλογος του συνόλου των χρονολογούμενων από τη βυζαντινή περίοδο μνημείων της ευρύτερης περιοχής της Φθιώτιδας. Η βόρεια αίθουσα φιλοξενεί έκθεση με αντικείμενο την παλαιοχριστιανική εκκλησιαστική αρχιτεκτονική, με εκθέματα αρχιτεκτονικών θραυσμάτων προερχόμενων από αριθμό βασιλικών, καθώς και καθημερινής χρήσεως αντικείμενα. Η μεσαία αίθουσα φιλοξενεί έκθεση με αντικείμενο τη νομισματική ιστορία της ευρύτερης περιοχής, καθώς και την ιδιωτική συλλογή του Κωνσταντίνου Κοτσίλη, με νομίσματα χρονολογούμενα και προερχόμενα από την Αρχαία Ελλάδα έως τη Σασσανιδική Περσία, καθώς και τους νεότερους χρόνους. Η νότια αίθουσα φιλοξενεί γλυπτά προερχόμενα από τοπικές εκκλησίες, όπως το μαρμάρινο τέμπλο της Εκκλησίας των Ταξιαρχών στο Άγναντη.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινά μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Μουσεία στη Στερεά Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Φθιώτιδα Κατηγορία:Υπάτη Κατηγορία:Νομισματικά μουσεία στην Ελλάδα
Μαρίνα Γκονσιενίτσα-Ντάνιελ
Η Μαρίνα Γκονσιενίτσα-Ντάνιελ (πολωνικά: Maryna Gąsienica-Daniel) (γενν. 19 Φεβρουαρίου 1994) είναι Πολωνή αθλήτρια της αλπικής χιονοδρομίας.
Καριέρα
Η Γκονσιενίτσα-Ντάνιελ αγωνίστηκε για την Πολωνία στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014 στο Σότσι στα αγωνίσματα της αλπικής χιονοδρομίας. Τερμάτισε 32η στο γιγαντιαίο σλάλομ. Προηγουμένως τερμάτισε 34η στο γιγαντιαίο σλάλομ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αλπικού Σκι του 2013. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο γιγαντιαίο σλάλομ στη Χειμερινή Πανεπιστημιάδα του 2013. Στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2018, τερμάτισε 27η στο γιγαντιαίο σλάλομ, 26η στο Super G, 24η στο downhill και 16 στο σύνθετο.
Είναι η αδερφή της επίσης αθλήτριας της αλπικής χιονοδρομίας, Αγκνιέσκα Γκονσιενίτσα-Ντάνιελ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες της αλπικής χιονοδρομίας Κατηγορία:Αθλητές στη Χειμερινή Πανεπιστημιάδα 2013 Κατηγορία:Αθλητές της αλπικής χιονοδρομίας στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014 Κατηγορία:Αθλητές της αλπικής χιονοδρομίας στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2018
Άνσελμος Δ΄ του Μποβίζιο
Ο Άνσελμος Δ΄ (ιταλικά : Anselmo IV da Bovisio) (Bovisio Masciago, 11ος αιώνας - Κωνσταντινούπολη, 30 Σεπτεμβρίου 1101) ήταν επίσκοπος Μπρέσιας το 1097 και αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 1097 έως το 1100. Στο πλαίσιο της λεγόμενης Σταυροφορίας του 1101, το έτος 1100-1101 ηγήθηκε απευθείας εκστρατείας στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Ένα απόσπασμα των Λομβαρδών συμμετείχε σε αυτή την ανεπιτυχή αποστολή και ο ίδιος ο Άνσελμος βρήκε τον θάνατο.
Βιογραφία
Δεν γνωρίζουμε πολλά για τον Άνσελμο πριν γίνει αρχιεπίσκοπος. Γεννήθηκε στο Μποβίζιο, και διετέλεσε ιερέας της βασιλικής του Σαν Λορέτζο όταν, το 1097, εξελέγη επίσκοπος της Μπρέσια και λίγο αργότερα αρχιεπίσκοπος Μιλάνου.
Από αναμνηστική πλακέτα του 1098 στην πρόσοψη του ναού του Αγίου Αμβροσίουo που αναφέρει τον Αρχιεπίσκοπο Άνσελμο και τον δήμο του Μιλάνου έχουμε για πρώτη φορά βεβαίωση ύπαρξης δήμου στο Μιλάνο. Στο Μιλάνο ο δήμος γεννήθηκε από ανθρώπους κοντά στον αρχιεπίσκοπο, μη ευγενείς, οι οποίοι όταν ο αρχιεπισκοπικός ρόλος είχε χάσει το κύρος είχαν αρχίσει να αναλαμβάνουν την κυβέρνηση της πόλης.
Ο Άνσελμος προσκλήθηκε από τον Πάπα Πασχάλη Β', να ηγηθεί του μιλανέζικου στρατεύματος της επικείμενης σταυροφορίας. Στο Μιλάνο, ο ενθουσιασμός για τη σταυροφορία ήταν υψηλός κυρίως λόγω της επιρροής του αρχιεπισκόπου και της φιλοπαπικής πολιτικής του: στις 15 Ιουλίου 1100 ο Άνσελμος γιόρτασε στο Μιλάνο την επέτειο της πολιορκίας της Ιερουσαλήμ το 1099 αλλάζοντας τον τίτλο της εκκλησίας του από Αγία Τριάδα σε εκκλησία του Παναγίου Τάφου.
Ο Άνσελμος διόρισε τον εφημέριό του Πέτρο Χρυσολάνο, επίσκοπο της Σαβόνα και, στις 13 Σεπτεμβρίου 1100, με τους επισκόπους Γουίδο της Τορτόνα, Γουλιέλμο της Παβίας και πιθανώς ο Αίντο της Πιασέντζα, έφυγε για τους Αγίους Τόπους με ένα απόσπασμα 50.000 ανδρών. στρατιωτικός που διοικείται από τον κόμη του Μπιαντράντε Αλνπέρτο και τον ανιψιό του Οττόνε Αλτεπάντα. Η παρουσία επίσης του κόμη της Πάρμα Γκιμπερτό, αδερφού του αντιπάπα Κλήμη Γ' , ήταν ένδειξη του τέλους μιας φάσης εσωτερικών συγκρούσεων εντός της Εκκλησίας.
Ο στρατός προχώρησε στο Δουκάτο της Καρινθίας και στη συνέχεια μέσω της Βουλγαρίας στην Βυζαντι ή Αυτοκρατορία και τα Σελτζούκικα εδάφη όπου με την αποτυχία της εκστρατείας επιστέφοντας στο Μιλάνο πέθανε στην Κωνσταντινούπολη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα Κατηγορία:Σταυροφόροι Κατηγορία:Επίσκοποι Μπρέσια
Ιστορικές και παραδοσιακές περιοχές της Ελλάδας
Η Ελλάδα εκτός από την σύγχρονη και παρελθοντική της επίσημη διοικητική διαίρεση περιλαμβάνει επίσης πλήθος ιστορικών και παραδοσιακών περιοχών. Ιστορικές περιοχές αποτελούν τμήματα της χώρας που υπήρξαν στο παρελθόν ξεχωριστές ενότητες αλλά πλέον δεν είναι. Παραδοσιακές περιοχές είναι περιοχές που διαμορφώθηκαν κυρίως στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και εξακολουθούν να επιβιώνουν είτε στην προφορική παράδοση είτε ακόμη ως δήμοι ή πρώην δήμοι. Οι παραδοσιακές περιοχές έχουν κοινά γεωγραφικά, πολιτισμικά, εθνικά, γλωσσικά, οικονομικά και ιστορικά στοιχεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα
Αδριανός Κομνηνός
Ο Αδριανός Κομνηνός (11ος αι.) ήταν στρατηγός, αδελφός του Αλεξίου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος από τους πέντε γιους του Ιωάννη Κομνηνού δομεστίκου των Σχολών. Ο πατέρας του ήταν ο νεότερος αδελφός του Ισαακίου Α΄ Κομνηνού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Μητέρα του ήταν η Άννα Δαλασσηνή Χάροντος. Ο ιστορικός Νικηφόρος Βρυέννιος αναφέρει ότι η Άννα βρήκε διδασκάλους για τον Αδριανό και τον μικρότερο αδελφό του Νικηφόρο και απέκτησαν εγκυκλοπαιδική μόρφωση.
Το 1081 ο αδελφός του Αλέξιος Α΄ έγινε Αυτοκράτορας· του απένειμε τον νέο τίτλο του πρωτοσεβαστού και του παραχώρησε τις προσόδους της χερσονήσου της Κασσάνδρας στη Χαλκιδική. Ο Αδριανός επιφορτίστηκε με στρατιωτικές εξουσίες στις εκστρατείες των ετών 1082-83 εναντίων των Νορμανδών του Ροβέρτου Γυισκάρδου και του Βοϊμόνδου στη Θεσσαλία.
Το 1086 έγινε δομέστικος των Σχολών της Δύσης στη θέση του Γρηγορίου Πακουριανού. Το 11087 πολέμησε στη μάχη της Δρίστρας εναντίον των Πετσενέγκων, διοικώντας το μισθοφορικό σώμα στο κέντρο της παράταξης· μετά την ήττα, μόλις που διέφυγε την αιχμαλωσία. Στην "Αλεξιάδα" αναφέρεται ότι συμμετείχε και στην εκστρατεία του 1091 εναντίον των Πετσενέγκων και πως, μαζί με τον πρωτοστράτορα Μιχαήλ Δούκα, επέβλεψε στην κατασκευή μίας γέφυρας επάνω από τον ποταμό Έβρο.
Αργότερα ήρθε σε ρήξη με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ισαάκιο: όταν ο γιος του Ισαάκιου, Ιωάννης, δούκας του Δυρραχίου, κατηγορήθηκε για συνωμοσία εναντίον του Αλεξίου Α΄, ο Ισαάκιος κατηγόρησε τον Αδριανό ως υπαίτιο. Ήταν πρόεδρος το 1094 του δικαστηρίου που δίκασε τον Νικηφόρο Διογένη, γιο του Ρωμανού Δ΄, όταν αυτός αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Αλέξιο Α΄. Το ίδιο έτος δίκασε τον Λέοντα επίσκοπο Χαλκηδόνος, που όταν ο Αυτοκράτορας οικειοποιήθηκε τα αφιερώματα των εκκλησιών για τη συγκρότηση στρατού εναντίον των Νορμανδών, ο Λέων είχε αντιδράσει.