cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Drake & Josh
Το Drake & Josh είναι αμερικανική τηλεοπτική κωμική σειρά που δημιουργήθηκε από τον Νταν Σνάιντερ για το Nickelodeon. Η σειρά ακολουθεί τη ζωή δύο έφηβων αγοριών με εντελώς αντίθετες προσωπικότητες, του Ντρέικ Πάρκερ (Ντρέικ Μπελ) και του Τζος Νίκολς (Τζος Πεκ) οι οποίοι, μετά το γάμο των γονιών τους, αναγκάζονται να μείνουν στο ίδιο σπίτι ως ετεροθαλή αδέλφια.
Η σειρά ξεκίνησε να προβάλλεται στις 11 Ιανουαρίου 2004 και ολοκληρώθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2007, με 56 επεισόδια. Το θεματικό τραγούδι των τίτλων "I Found A Way" ερμήνευσε ο Ντρέικ Μπελ.
Στα πλαίσια της σειράς κυκλοφόρησαν δύο ταινίες. Το "Drake & Josh Go Hollywood" (2006) και "Merry Christmas, Drake & Josh" (2008).
Πλοκή
Η σειρά ακολουθεί τη ζωή δύο έφηβων αγοριών με εντελώς αντίθετες προσωπικότητες, οι οποίοι μετά το γάμο των γονιών τους, συμβιώνουν ως ετεροθαλή αδέλφια. Ο Ντρέικ Πάρκερ (Ντρέικ Μπελ) είναι ένας ταλαντούχος αλλά ανώριμος φιλόδοξος μουσικός, δημοφιλής στους συμμαθητές του και με πολλές κατακτήσεις στα κορίτσια, ενώ αντίθετα ο Τζος Νίκολς (Τζος Πεκ) είναι υπεύθυνος, έξυπνος και ρομαντικός αλλά χωρίς καθόλου αυτοπεποίθηση. Τα δύο αγόρια ζουν σε μια μονοκατοικία στο Σαν Ντιέγκο, μαζί με τον πατέρα του Τζος, Γουόλτερ (Τζόναθαν Γκολντστάιν), τη μητέρα του Ντρέικ, Άντρι (Νάνσι Σάλιβαν) και τη μικρότερη αδελφή του Ντρέικ, Μέγκαν (Μιράντα Κόσγκροβ), η οποία δε χάνει ευκαιρία να τους ενοχλεί και να τους παιδεύει. Τα δύο αγόρια συχνά εμπλέκονται σε κωμικές αποτυχίες και εμπόδια ενώ ταυτόχρονα χειρίζονται μια σειρά εφηβικών καταστάσεων.
Ταινίες
Στα πλαίσια της σειράς κυκλοφόρησαν δύο ταινίες. Το "Drake & Josh Go Hollywood", που προβλήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2006 και το "Merry Christmas, Drake & Josh", που προβλήθηκε μετά το τέλος της σειράς, στις 5 Δεκεμβρίου 2008. Μάλιστα η δεύτερη ταινία έσπασε τα ρεκόρ τηλεθέασης του τηλεοπτικού σταθμού Nickelodeon, αφού την πρεμιέρα παρακολούθησαν 9.10 εκατομμύρια τηλεθεατές.
Βιβλία
Το 2006 εκδόθηκαν βιβλία βασισμένα στα επεισόδια της σειράς από την εκδοτική εταιρεία "Scholastic". Τα βιβλία είναι τα εξής: Blues Brothers, Sibling Revelry, Drake & Josh Go Hollywood, Kid Trouble, Alien Invasion, Surprise! και Josh is Done.
Βιντεοπαιχνίδια
Το 2007, κυκλοφόρησαν δύο βιντεοπαιχνίδια για τη σειρά από την THQ, το "Drake & Josh", το οποίο κυκλοφόρησε για το Game Boy Advance, και το "Drake & Josh: Talent Showdown", το οποίο κυκλοφόρησε για το Nintendo DS.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Εφηβικά sitcoms Κατηγορία:Νεανικές σειρές Κατηγορία:Σειρές του Nickelodeon
Σκλαβοχώρι Τήνου
Το Σκλαβοχώρι ή Σκλαβοχωριό, είναι ένα μικρό χωριό, που υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Εξωμβούργου, στην Τήνο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται, ενώ με την απογραφή του 2001 είχε 7 μόνιμους κατοίκους. Ο οικισμός πιθανόν να υπάρχει από την Βυζαντινή περίοδο πριν την κατάληψη του νησιού από τους Ghisi. Για το όνομα μόνο εικασίες μπορούν να γίνουν, από όσα είναι γνωστά από τα αρχεία που διατηρούσε η Βενετική διοίκηση καθώς και από τις προφορικές παραδόσεις των κατοίκων και των γειτονικών χωριών που έχουν καταγραφεί. Μία από αυτές υποστηρίζει ότι κτίστηκε, με την άδεια των υπόλοιπων κατοίκων στο σημείο που είναι τώρα, από σκλάβους που στασίασαν όταν εξόκειλαν μερικές γαλέρες πειρατών στο βόρειο τμήμα του νησιού. Κατά τον Μεσαίωνα ανήκε διοικητικά στην κοινότητα Αγάπης (από το όνομα του διπλανού μεγαλύτερου χωριού). Υπάρχει επίσης αναφορά σε έναν καθολικό επίσκοπο το 1430 με το επίθετο Sklavus ο οποίος ήρθε από το Βενετοκρατούμενο νησί της Κρήτης (Marcus II Sklavus de Candia).
Πρόσωπα
Από το Σκλαβοχώρι καταγόταν ο μεγάλος Έλληνας ζωγράφος Νικόλαος Γύζης, της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου». Ο Νικόλαος Γύζης γεννήθηκε το 1842 και πέθανε το 1901 στο Μόναχο. Το 1850 η οικογένεια του μετακομίζει στην Αθήνα. Όταν τελείωσε το δημοτικό και παρά το νεαρό της ηλικίας του, παρακολουθεί μαθήματα ως ακροατής και μετέπειτα ως σπουδαστής στο "Σχολείο των Τεχνών", το μετέπειτα Πολυτεχνείο όπου και είχε τιμητικές διακρίσεις. Ήταν ένα από τα έξι παιδιά του Ονούφριου και της Μαργαρίτας. Υπήρξε καθηγητής στην Ακαδημία του Μονάχου.
Πληθυσμιακά στοιχεία
{"version":2,"width":670,"height":206.2,"data":[{"name":"table","values":[ {"x":1835,"y":130},{"x":1879,"y":94},{"x":1889,"y":69},{"x":1896,"y":67},{"x":1907,"y":70},{"x":1920,"y":69},{"x":1928,"y":66},{"x":1940,"y":60},{"x":1951,"y":50},{"x":1961,"y":35},{"x":1971,"y":18},{"x":1981,"y":14},{"x":1991,"y":6},{"x":2001,"y":5},{"x":2011,"y":0}
]}],"scales":[{"name":"x","type":"ordinal","range":"width","zero":false,"domain":{"data":"table","field":"x"}},{"name":"y","type":"linear","range":"height","nice":true,"domain":{"data":"table","field":"y"}}],"axes":[{"type":"x","scale":"x"},{"type":"y","scale":"y"}],"marks":[{"type":"rect","from":{"data":"table"},"properties":{"enter":{"x":{"scale":"x","field":"x"},"y":{"scale":"y","field":"y"},"y2":{"scale":"y","value":0},"fill":{"value":"steelblue"},"width":{"scale":"x","band":"true","offset":-1}}}}],"padding":{"top":30,"bottom":30,"left":78,"right":0}}
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Τήνου
Τόμας Κέρτις
Ο Τόμας Κέρτις (Thomas Pelham "Tom" Curtis, 9 Ιανουαρίου 1873 - 23 Μαΐου 1944) ήταν Αμερικανός αθλητής και ολυμπιονίκης το 1896.
Ο Κέρτις το 1896 σπούδαζε στο τεχνολογικό ινστιτούτο της Μασαχουσέτης και στην Αθήνα ήρθε ως μέλος του αθλητικής ομοσπονδίας της Βοστόνης (Boston Athletic Association) και οποία σήμερα διοργανώνει τον Διεθνή μαραθώνιο της Βοστόνης. Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 πήρε μέρος αρχικά μέρος στα 100 μέτρα την πρώτη μέρα των αγώνων, με επίδοση 12.2" αλλά αποσύρθηκε από την συνέχεια για να συμμετάσχει στα 110 μ. εμπόδια. Η επιλογή του τον δικαίωσε αφού στα 110 εμπόδια ήταν πρώτος και χρυσός Ολυμπιονίκης με επίδοση 17.6" έναντι 17.7" ένα δέκατο του δευτερολέπτου μπροστά από τον δεύτερο Βρετανό Γκόλντιγκ, σύμφωνα με τους κριτές τερμάτισε 5 εκατοστά μπροστά από τον αντίπαλο του.
Ο Κέρτις ήταν και ερασιτέχνης φωτογράφος και κατά την διάρκεια των αγώνων έβγαλε πολλές φωτογραφίες της Αθήνας, ενώ δημοσίευσε τις αναμνήσεις του από τους αγώνες σε βιβλία με γνωστότερο το High Hurdles and White Gloves (1932).
Ντέιβιντ Όγκντεν Στιρς
Ο Ντέιβιντ Όγκντεν Στιρς (αγγλικά: David Ogden Stiers, 31 Οκτωβρίου 1942 - 3 Μαρτίου 2018 ) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, ηθοποιός μεταγλωττίσεων και μουσικός. Γεννήθηκε στην Πιόρια του Ιλινόι και ήταν γιος της Μάργκαρετ Ελίζαμπεθ και του Κένεθ Τρούμαν Στιρς. Φοίτησε στο σχολείο Urbana High School, την ίδια εποχή με τον Αμερικανό κριτικό κινηματογράφου, Ρότζερ Ίμπερτ. Αργότερα μετακόμισε στο Όρεγκον, όπου φοίτησε στο North Eugene High School, ενώ παρακολούθησε και μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον.
Την πρώτη του εμφάνιση στο Μπρόντγουεϊ την έκανε στο έργο The Magic Show, το 1974. Επίσης εμφανίστηκε στο πρώτο επεισόδιο της αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς Οι Άγγελοι του Τσάρλι. Το 1977 έπαιξε στη σειρά M*A*S*H, όπου εκεί έλαβε αρκετή φήμη, και προτάθηκε δις για το βραβείο Emmy. Ωστόσο, έχει δώσει και τη φωνή του σε πολλές ταινίες αλλά και στην τηλεόραση. Η πρώτη του εμφάνιση ως ηθοποιός φωνής ήταν στην ταινία του Τζορτζ Λούκας THX 1138. Ενώ έκανε και μερικές φωνές σε ταινίες της Disney, μεταξύ των οποίων, στο Η Πεντάμορφη και το Τέρας, το Ποκαχόντας και στο Η Παναγία των Παρισίων. Στον κινηματογράφο, ερμήνευσε τον μάγο Βόλταν που υπνωτίζει τον Γούντι Άλεν και την Έλεν Χαντ στην ταινία του 2001 Η κατάρα του πράσινου σκορπιού.
Ο Στιρς ήταν συνεργαζόμενος μαέστρος με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Νιούπορτ αλλά και το Μουσικό Φεστιβάλ Ernest Bloch. Έχει διευθύνει πάνω από 70 ορχήστρες ανά τον κόσμο.
Πέθανε τον Μάρτιο του 2018 από καρκίνο στη χοληδόχο κύστη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Μαράθι Αρκιών
Το Μαράθι ή Μάραθο ή Μάραθος είναι νησίδα των Δωδεκανήσων και ανήκει στο σύμπλεγμα των Αρκιών . Βρίσκεται ακριβώς απέναντι από των οικισμό των Αρκιών. Το νησί αν και εξαιρετικά μικρό, με έκταση μόλις 355 στρέμματα, είναι κατοικημένο και διαθέτει έναν μικρό οικισμό. Την καλοκαιρινή περίοδο λειτουργούν στο Μαράθι, δύο ταβέρνες και κάποια ενοικιαζόμενα δωμάτια. Τον χειμώνα οι μόνοι κάτοικοι που παραμένουν είναι τρία αδέρφια, ιδιοκτήτες των καταστημάτων του νησιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Πάτμου Κατηγορία:Σύμπλεγμα Αρκών
Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ενώσεων Χρηματοοικονομικών Αναλυτών
EFFAS, είναι η Εΰρωπαική Ομοσπονδία Ενώσεων Χρηματοοικονομικών Αναλυτών (European Federation of European Analysts Societies). Περιλαμβάνει Ενώσεις Αναλυτών, Διαχειριστών Χαρτοφυλακίου και Επενδυτικών Συμβούλων, και αριθμεί άνω των 17.000 μελών. Στην Ελλάδα, μέλος της EFFAS είναι η ΕΕΠΑΜΑ (Ελληνική Ενωση Πιστοποιημένων Αναλυτών Μετοχών και της Αγοράς)η οποία ιδρύθηκε το 2002 και περιλαμβάνει τους πιστοποιημένους αναλυτές του χρηματοοικονομικού χώρου, και αναλυτές εταιριών. Ο διαδικτυακός χώρος της EFFAS είναι [https://web.archive.org/web/20090317063049/http://www.effas.com/] ενώ ο διαδικτυακός χώρος της ΕΕΠΑΜΑ (διεθνώς HACSA, Hellenic Association of Certified Stockmarket Analysts) είναι [http://www.hacsa.gr]. Η EFFAS μαζί με την Ασιατική Ομοσπονδία Ενώσεων Αναλυτών Asian Securities Analysts Federation (ASAF) και την Αμερικάνικη, πλήν ΗΠΑ, Ομοσπονδία Ενώσεων Αναλυτών (ABAMEC)συμμετέχουν στην διεθνή πιστοποίηση Αναλυτή CIIA (Certified International Investment Analyst). Η διεθνής Πιστοποίηση CIIA, Η οποία διεξάγεται από την κατά χώρα Ενωση Αναλυτών, τυγχάνει επαγγελματικής εξαίρεσης από επαγγελματικές πιστοποιήσεις. Στην Ελλάδα η πιστοποίηση CIIA εξαιρείται από την Πιστοποίηση Αναλυτή, Διαχειριστή Χαρτοφυλακίου και Επενδυτικού Συμβούλου, της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς/Τραπέζης Ελλάδος.
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
Λιούις και Χάρις
Το Λιούις και Χάρις, (αγγλικά: Lewis and Harris) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Εξωτερικών Εβρίδων αλλά και των Εβρίδων. Είναι το μεγαλύτερο νησί της Σκωτίας και το τρίτο μεγαλύτερο του Ηνωμένου Βασιλείου με έκταση 2.179 τ.χλμ. και έχει 21.031 κατοίκους (2011). Στο Λιούις και Χάρις βρίσκεται και η μεγαλύτερη πόλη των Εβρίδων, η πρωτεύουσα Στόρνογουεϊ με περίπου 9.000 κατοίκους. Το όνομα του νησιού προκύπτει από την ένωση των ονομάτων Λιούις και Χάρις επειδή Λιούις ονομάζεται το βόρειο τμήμα του νησιού ενώ Χάρις το νότιο. Συχνά όμως αναφέρονται και σαν δύο ξεχωριστά νησιά. Διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια των Εξωτερικών Εβρίδων.
Υψικράτεια
Η Υψικράτεια (άκμασε το 63 π.Χ.) ήταν από τον Καύκασο και έγινε βασίλισσα του Πόντου, όταν παντρεύτηκε τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ ως 5η σύζυγός του. Από το όνομά της υπονοείται ότι η οικογένειά της ήταν από τον Κιμμέριο Βόσπορο.
Ήταν αρρενωπή, εξοικειωμένη με τα όπλα και τον πόλεμο και τον ακολουθούσε αφοσιωμένα στις μάχες και τις περιπλανήσεις του, όταν εκείνος έγινε φυγάς.
Βιογραφία
Ήταν η πιο διάσημη σύζυγός του και τον αγάπησε τόσο, που φορούσε ανδρική αμφίεση και έμαθε πολεμικές δεξιότητες. Όταν ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ ηττήθηκε και άρχισε τη φυγή, τον ακολούθησε στην εξορία, όπου και αν εκείνος ζητούσε καταφύγιο, ακόμη και στην πιο ερημική απομόνωση. Θεωρούσε, ότι όπου ήταν ο άνδρας της, εκεί ήταν το βασίλειό της, ο πλούτος της, η χώρα της· έγινε η μεγαλύτερη ευχαρίστηση και παρηγοριά τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ στις κακοτυχίες του. Τον βοήθησε σε όλες τις κακουχίες, ακόμη και στους κινδύνους τού πολέμου. Ίππευε μαζί του στη μάχη, για να κατασταλούν εξεγέρσεις ή για να πολεμήσουν εναντίον των Ρωμαίων.
Κατά την ήττα τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ από τον Γ. Πομπήιο η Υψικράτεια έσπασε τον κλοιό του Πομπήιου και, ενώ οι περισσότεροι σκορπίστηκαν, έμεινε μαζί με άλλους δύο στην πλευρά τού βασιλιά. Ο Πλούταρχος γράφει, ότι "ήταν ανδροπρεπής και πολύ σκληρή, έτσι ο βασιλιάς αρεσκόταν να την καλεί Υψικράτη". Ο Βαλέριος Μάξιμος παρατηρεί :
Πέθανε μάλλον κατά τη διάρκεια εξέγερσης στην Φαναγορία το 63 π.Χ. Το 2004, στην Φαναγορία ανακαλύφθηκε σε υποβρύχιες ανασκαφές επιταφειακή επιγραφή, που αναφέρει :
Η επιγραφή επιβεβαιώνει την αναφορά του Πλουτάρχου και τονίζει την αντίθεση του ανδρικού ονόματος με τον προσδιορισμό "γύναι". Βρισκόταν πάνω σε μάρμαρο, που αποτελούσε τμήμα μπρούντζινου αγάλματος της Υψικράτειας, το οποίο δεν έχει διασωθεί, οπότε είναι άγνωστο το πώς ήταν η εμφάνισή της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου· δεν αναφέρονται τέκνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλειο του Πόντου Κατηγορία:Αρχαίες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες
Γιώργος Κουζούνης
Ο Γιώργος Κουζούνης (1922-1998) ήταν Έλληνας ζωγράφος.
Γεννήθηκε στην Κούταλη της Προποντίδας το 1922. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα με καθηγητές το Δημήτρη Μπισκίνη και τον Ουμβέρτο Αργυρό. Από το 1938, όταν ο αδελφός του Κώστας Κουζούνης και ο Στέφανος Αλμαλιώτης διατηρούσαν τα ατελιέ τους δίπλα-δίπλα στην οδό Ζωοδόχου Πηγής 15, μυήθηκε στη γιγαντοαφίσα ή ντεκόρ όπως λεγόταν τότε.
Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι το 1975 δημιούργησε χιλιάδες ντεκόρ για τους κινηματογράφους Παλλάς, Τιτάνια, Ρεξ, Κοτοπούλη, Αθήναιον, Πάνθεον κ.α. Διετέλεσε, επίσης, καλλιτεχνικός σύμβουλος της εταιρείας «Δαμασκηνός-Μιχαηλίδης» (προδιαφημίσεις – καλλιτεχνική προβολή ταινιών).
Έχει φιλοτεχνήσει τοιχογραφίες σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους και έχει εικονογραφήσει βιβλία. Το εικαστικό έργο του έχει παρουσιαστεί σε πανελλήνιες, ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η Πινακοθήκη της Βουλής των Ελλήνων φιλοξενεί πορτραίτα πρωθυπουργών φιλοτεχνημένα από τον ίδιο. Έργα του επίσης βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.
Δημιούργησε το Εργαστήρι Ζωγραφικής του Δήμου Μοσχάτου, στο οποίο και δίδαξε για 10 χρόνια.
Ο ίδιος, σε μία από τις συνεντεύξεις του υποστήριζε: «Ανάμεσα σ’ ένα νεκρό παρελθόν και σ’ ένα άδειο μέλλον, το παρόν είναι το μόνο χειροπιαστό».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Άγγελος Ποστέκογλου
Ο Άγγελος Ποστέκογλου (αγγλικά: Ange Postecoglou) είναι Ελληνοαυστραλός προπονητής και πρώην ποδοσφαιριστής. Ως προπονητής της Εθνικής Αυστραλίας, οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών του 2015. Από το 2023 είναι προπονητής του αγγλικού συλλόγου Τότεναμ.
Καριέρα
Αργότερα ως προπονητής της Σάουθ Μέλμπουρν από το 1996 μέχρι το 2000 κατέκτησε δυο πρωταθλήματα Αυστραλίας (1998 και 1999) και το Πρωτάθλημα Ωκεανίας, συμμετέχοντας έτσι το 2000 στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων που διεξήχθη στη Βραζιλία. Έπειτα ανέλαβε για επτά χρόνια (2000-2007) την Εθνική Ελπίδων της Αυστραλίας. Αργότερα εργαζόταν στο τηλεοπτικό κανάλι Fox Sports και ήταν σύμβουλος στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Βικτώρια.
Τον Μάρτιο του 2008 επέστρεψε στην Ελλάδα αναλαμβάνοντας την Παναχαϊκή έπειτα από πρόταση που του έγινε από τον τότε πρόεδρο της ομάδας Κώστα Μακρή, η έλευση όμως του Αλέξη Κούγια στα διοικητικά του συλλόγου είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνσή του τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Από το 2009 έως το 2013 ήταν προπονητής της Μπρισμπέιν Ρόαρ, ενώ από τον Οκτώβριο του 2013 μέχρι το 2017 διετέλεσε ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Αυστραλίας, με την οποία κατέκτησε το Ασιατικό Κύπελλο του 2015.
Στα τέλη Δεκεμβρίου του 2017 συμφώνησε με την ιαπωνική Γιοκοχάμα Μαρίνος ως αντικαταστάτης του Έρικ Μόμπαερτς που είχε προαναγγείλει την αποχώρησή του από την ομάδα.
Στις 6 Ιουνίου 2023 ανακοινώθηκε η πρόσληψη του ως τεχνικός της Τότεναμ. Έγινε ο πρώτος προπονητής από την Αυστραλία που ανέλαβε προπονητής σε ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ελληνοαυστραλοί Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπρισμπέιν Ρόαρ Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Αυστραλοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου στο εξωτερικό Κατηγορία:Προπονητές νικητές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέλτικ Γλασκώβης
Συκιές Ιωαννίνων
Για οικισμού με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Συκιές
Οι Συκιές (επίσημα αι Συκέαι) είναι ημιορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Δωδώνης της Ηπείρου στο νομό Ιωαννίνων, το οποίο βρίσκεται στα δυτικά όρια του νομού. Είναι κτισμένο επάνω στην επαρχιακή οδό Παλαιοχωρίου - Λούρου και κοντά στον Αχέροντα ποταμό. Απέχει 66,5 χλμ. νοτιοδυτικά από την πόλη των Ιωαννίνων, 43 χλμ. βορειοδυτικά από την Άρτα και 1 χλμ. νότια από τα Σεριζιανά. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Σεριζιανά, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Σεριζιανών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λάκκας Σουλίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο οικισμός έχει πληθυσμό 25 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Ώρα στο Μπρουνέι
Παραπομπές
Μπρουνει Ωρα
Νήσος Σκάι
Το Σκάι, (αγγλικά: Skye) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το δεύτερο μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Εβρίδων και το μεγαλύτερο των Εσωτερικών Εβρίδων. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Σκωτίας και το τέταρτο μεγαλύτερο του Ηνωμένου Βασιλείου με έκταση 1.656 τ.χλμ. και έχει 10.008 κατοίκους (2011). Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Portree με 2.491 κατοίκους και ανήκει διοικητικά στην περιφέρεια του Χάιλαντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκαι
Τζέιμς Τζόσεφ Συλβέστερ
Ο Τζέιμς Τζόσεφ Συλβέστερ FRS (3 Σεπτεμβρίου 1814 - 15 Μαρτίου 1897) ήταν Άγγλος μαθηματικός. Είχε θεμελιώδεις συνεισφορές στη θεωρία πινάκων, τη θεωρία αναλλοίωτων, τη θεωρία αριθμών, τη θεωρία κατατμήσεων και τη συνδυαστική. Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στα αμερικανικά μαθηματικά στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς και ως ιδρυτής του περιοδικού Αμερικανική Επιθεώρηση Μαθηματικών (American Journal of Mathematics). Όταν πέθανε, ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Βιογραφία
Παιδί ενός Εβραίου εμπόρου από το Λονδίνο, του Αβραάμ Τζόζεφ, ο Τζέιμς πήρε το αγγλικό όνομα James J. Συλβέστερ από τον αδελφό του, ο οποίος είχε πρόσφατα μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε ηλικία μόλις 14 ετών, παρακολούθησε διαλέξεις του Αύγουστο ντε Μόργκαν στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, αλλά, επειδή κατηγορήθηκε για απόπειρα μαχαιρώματος ενός άλλου φοιτητή, η οικογένειά του αναγκάστηκε να του απαγορεύσει να επιστρέψει και τον έγραψε στο Βασιλικό Ίδρυμα του Λίβερπουλ.
Ο Συλβέστερ έγινε δεκτός στο Κολέγιο St John's (Κέιμπριτζ) το 1831, για να σπουδάσει μαθηματικά υπό την καθοδήγηση του Τζον Χάιμερς. Μια σοβαρή ασθένεια τον ανάγκασε να διακόψει τις σπουδές του για σχεδόν δύο χρόνια- παρ' όλα αυτά, κατάφερε να έρθει δεύτερος στο tripos των μαθηματικών το 1837, αλλά επειδή δεν είχε ασπαστεί την αγγλικανική πίστη, δεν του απονεμήθηκε πτυχίο και δεν μπορούσε να υποβάλει αίτηση για θέση διδασκαλίας. Το 1838, ο Συλβέστερ διορίστηκε καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λονδίνου και το επόμενο έτος έγινε δεκτός ως μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου.
Όταν επέστρεψε στην Αγγλία το 1843, λίγους μήνες αργότερα προσλήφθηκε ως αναλογιστής από μια ασφαλιστική εταιρεία, την (Equity and Law Life Assurance Society), και σύντομα έγινε διευθυντής, αν και δεν είχε τον τίτλο του διευθυντή, διότι, σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, αυτό απαιτούσε πτυχίο νομικής. Ως εκ τούτου, εντάχθηκε στον Δικηγορικό Σύλλογο του Λονδίνου, όπου γνώρισε τον Άρθουρ Κέιλι, με τον οποίο δημοσίευσε άρθρα σχετικά με τη θεωρία των αναλλοίωτων και έθεσε τις βάσεις του υπολογισμού πινάκων. Δεν ανέλαβε ξανά θέση διδασκαλίας παρά μόνο το 1855, στη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία του Γούλγουιτς, αλλά παρέμεινε εκεί μόνο μέχρι το 1869, καθώς η ηλικία συνταξιοδότησης για το στρατιωτικό προσωπικό στην Αγγλία ήταν 55 έτη. Η Ακαδημία του Γούλγουιτς αρνήθηκε αρχικά να του καταβάλει μισθό ισοδύναμο με εκείνον των άλλων καθηγητών και μόνο μετά από μια μακρά διαμάχη, που δημοσιοποιήθηκε από τον Συλβέστερ στο τμήμα Letters to the Editor της εφημερίδας The Times, κέρδισε την υπόθεσή του2.
Επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1877, όπου δίδαξε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς μέχρι το 1883. Το 1878 ίδρυσε το Αμερικάνικο Περιοδικό Μαθηματικών, το οποίο υπάρχει ακόμη και σήμερα. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Αγγλία για δεύτερη φορά.
Του απονεμήθηκε το Βασιλικό Μετάλλιο το 1861 και το Μετάλλιο Copley της Βασιλικής Εταιρείας το 1880.
Έρευνες
Έγραψε εκατοντάδες απομνημονεύματα, τα περισσότερα από τα οποία δημοσιεύτηκαν στο μαθηματικό περιοδικό του Κέιμπριτζ και του Δουβλίνου, στο Φιλοσοφικό Περιοδικό και στις Φιλοσοφικές Συναλλαγές.
Εισήγαγε πολλούς μαθηματικούς συμβολισμούς, συμπεριλαμβανομένης της συνάρτησης δείκτη του Όιλερ φ(n).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα
Περνάει ο στρατός
Το εμβατήριο Περνάει ο Στρατός θεωρείται μέχρι σήμερα ένα από τα αριστουργηματικότερα εμβατήρια. Γράφτηκε από τον Ζακυνθινό μουσουργό και αρχιμουσικό της Μπάντας του Γ' Σώματος Στρατού, Διονύσιο Βισβάρδη, στη 10ετία του '30 και η μουσική του σύνθεση το 1935 στη Θεσσαλονίκη. Οι στίχοι είναι του Ταγματάρχη Κωνσταντίνου Γκικόπουλου. Στον πόλεμο του 1940 συντέλεσε στο ακμαίο ηθικό του ελληνικού λαού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμβατήρια
1543 Μπουρζουά
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μπουρζουά εκτιμάται σε 13 περίπου χιλιόμετρα. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα. Ο Μπουρζουά περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 2,5 ώρες περίπου.
Μικρονησιακές βουλευτικές εκλογές (2015)
Βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν στις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας στις 3 Μαρτίου 2015. Ταυτόχρονα, είχε προγραμματιστεί ένα δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της πολιτείας Τσουκ, ωστόσο αναβλήθηκε πριν αρχίσει η διεξαγωγή των μικρονησιακών βουλευτικών εκλογών.
Εκστρατεία
Συνολικά 34 ήταν οι υποψήφιοι που διεκδίκησαν τις 14 έδρες. Στα τέλη Φεβρουαρίου αναβλήθηκε η εκλογή των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων για την πολιτεία Τσουκ, καθώς δεν ήταν έτοιμα τα έγγραφα για την ψηφοφορία. Παράλληλα, αποφασίστηκε η αναβολή της διεξαγωγής ενός δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία της Τσουκ.
Παραπομπές
2015
Όνομα πλοίου
Το όνομα πλοίου είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά στοιχεία, αν όχι το πρώτο της εξατομίκευσης του πλοίου που επιλέγεται ελεύθερα από τον πλοιοκτήτη, σύμφωνα με τον Κώδικα Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου και που υποχρεούται τούτο να φέρεται στις παρειές (μάσκες) του σκάφους, καθώς και στη πρύμνη με το όνομα του λιμένα νηολόγησης.
Μετονομασία του πλοίου μπορεί να γίνει μόνο υπό τη νόμιμες προϋποθέσεις όπως προβλέπονται, με γενόμενη σχετική εγγραφή στο νηολόγιο του πλοίου, και με έκδοση νέων πιστοποιητικών αξιοπλοΐας και ασφάλειας. Ειδικότερα για ενυπόθηκα πλοία μετονομασία μπορεί να γίνει μόνο με τη συναίνεση των ενυπόθηκων δανειστών και με ταυτόχρονη ενημέρωση του αρμόδιου ναυτικού υποθηκοφύλακα.
Ναυτιλιακές εταιρείες με μεγάλο σχετικά στόλο εμπορικών πλοίων συνηθίζουν να θέτουν δύο ονόματα όπου το πρώτο προσδιορίζει και την εταιρεία όπως Ολύμπικ Σκάι ή Ολύμπικ Βάλεϋ κλπ. της εταιρείας Ωνάση, ή και με αρίθμηση π.χ. Πετρόλα 1, Πετρόλα 22, Πετρόλα 30 κλπ. της εταιρείας Ι. Λάτση.
Τα πολεμικά πλοία, παρότι και αυτά νηολογούνται, φέρουν στις παρειές και πρύμνη το επιχειρησιακό αριθμόγραμμο π.χ. Α-310, D-25 κλπ όπου το γράμμα αντιστοιχεί σε τύπο πολεμικού σκάφους, ενώ το όνομα φέρεται σε περίοπτη θέση συνήθως στο μεσόστεγο.
Δείτε επίσης
Ονομα
38083 Ραδάμανθυς
Αρχικά υπήρχε η άποψη πως ο αστεροειδής βρισκόταν σε τροχιακή αντήχηση με τον Ποσειδώνα, σε αναλογία 2:3 (plutino), αλλά μετά από νεότερες μετρήσεις (Απρίλιος 2002) δεν θεωρείται τώρα ως τέτοιος. Η περίοδος της τροχιάς του, που διασχίζει αυτή του Πλούτωνα είναι περίπου 245 έτη. Το απόλυτο μέγεθος του υπολογίζεται πως είναι 9,6 και η λευκαύγεια 0,10. Η διάμετρός του υπολογίζεται μεταξύ 87 και 276 χλμ..
Αναφορές
Κατηγορία:Μεταποσειδώνια αντικείμενα
Πιέρ Γκρασού
Πιέρ Γκρασού (γαλλικός τίτλος:Pierre Grassou) είναι διήγημα του Γάλλου συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ που γράφτηκε το 1839 και δημοσιεύθηκε τον επόμενο χρόνο. Περιλαμβάνεται στις Σκηνές της Παρισινής ζωής της ''Ανθρώπινης κωμωδίας.
Το έργο είναι μια διασκεδαστική καρικατούρα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να εκτιμήσουν την καλή τέχνη, ένα πορτρέτο ενός μέτριου αλλά οικονομικά επιτυχημένου ζωγράφου και μια καταγγελία ανέντιμων εμπόρων έργων τέχνης που εκμεταλλεύονται τη ματαιοδοξία ακαλλιέργητων πλούσιων αστών και την οικονομική ανάγκη του καλλιτέχνη.
Σύνοψη
Παρίσι, 1832. Ο Πιέρ Γκρασού ντε Φουζέρ, από την πόλη όπου γεννήθηκε, είναι ένας μέτριος ζωγράφος που ωστόσο ζει από τη ζωγραφική του, χάρη στον ηλικιωμένο απατεώνα έμπορο έργων τέχνης Ελιάς Μαγκύς που του παραγγέλνει αντίγραφα των μεγάλων δασκάλων ( Τιτσιάνο, Ραφαήλ, Ρέμπραντ και άλλων διάσημων ζωγράφων) και τα πουλάει ως αυθεντικούς πίνακες. Λόγω της έλλειψης καλλιτεχνικού γούστου μεταξύ των νεόπλουτων αστών, που είναι οι πιο συχνοί πελάτες, το εμπόριο αποφέρει τεράστια κέρδη.
Μια μέρα, ο Μαγκύς φέρνει στο εργαστήριο του Γκρασού τον φιλότεχνο εύπορο βιομήχανο κύριο Βερβέλ και τη σύζυγό του για να ζωγραφίσει τα πορτρέτα τους και τους πείθει ότι έχουν μπροστά τους έναν μεγάλο καλλιτέχνη. Ο κύριος και η κυρία Βερβέλ μαγεύονται από το εξαιρετικό ταλέντο του Γκρασού, χωρίς να συνειδητοποιούν τη φύση της δουλειάς του, και τον βλέπουν και ως ιδανικό υποψήφιο σύζυγο για τη μοναχοκόρη τους Βιρζινί.
Ο Πιέρ Γκρασού προσκαλείται στο εξοχικό των Βερβέλ στη Βιλ-ντ'Αβραί, το οποίο είναι γεμάτο με έργα τέχνης. Του δείχνουν μια γκαλερί με 150 πίνακες που αξίζουν μια περιουσία αλλά προς μεγάλη έκπληξή του, αναγνωρίζει πολλά δικά του αντίγραφα, τα οποία ο Μαγκύς πούλησε ως γνήσια έργα. Όταν οι Βερβέλ ανακαλύπτουν ότι οι πίνακές τους είναι πλαστογραφίες του Γκρασού, η γνώμη τους γι'αυτόν δεν αλλάζει, αντίθετα, πολλαπλασιάζεται η αξία του ως καλλιτέχνη και γαμπρού, αφού ο Βερβέλ πιστεύει ότι ο Γκρασού διαθέτει όλο το συνδυασμένο ταλέντο των μεγάλων ζωγράφων.
Αν και αδίστακτος, ο Πιερ Γκρασού έχει επίγνωση της μετριότητας του ταλέντου του και της φήμης του: οι φίλοι του μάταια τον παρότρυναν να δουλέψει για να ξεφύγει από αυτό που πιστεύουν ότι ήταν ένα καλλιτεχνικό αδιέξοδο. Έτσι, παρά το ότι τα πορτρέτα του γίνονται περιζήτητα στην αστική τάξη, παρά την επιτυχία και την περιουσία του, τον πλούσιο γάμο και τα δυο παιδιά του, τις τιμές και τον βαθμό που έφτασε τελικά, ο Πιερ Γκρασού παραμένει πικραμένος, ταπεινωμένος από την περιφρόνηση των αληθινών καλλιτεχνών και δεν μπορεί να εξαφανίσει τον πόνο της καρδιάς του στη σκέψη ότι οι καλλιτέχνες περιγελούν τα έργα του και ότι το όνομά του έχει γίνει υποτιμητικός όρος στα καλλιτεχνικά εργαστήρια. Αλλά εξακολουθεί να εργάζεται και στοχεύει στην Ακαδημία, όπου, «αναμφίβολα θα μπει». Σαν πράξη εξιλέωσης, αγοράζει αριστουργήματα συναδέλφων του που έχουν περιέλθει σε ανέχεια, με τα οποία αντικαθιστά τις πλαστογραφίες του στο εξοχικό της Βιλ-ντ'Αβραί.
Ίων Δραγούμης
Κατά τη διάρκεια των Ιουλιανών του 1920, των βίαιων επεισοδίων που διοργανώθηκαν από τους Βενιζελικούς ως αντίποινα για την απόπειρα δολοφονίας του πρωθυπουργού στο Παρίσι, συνελήφθη και κατόπιν δολοφονήθηκε από βενιζελικό στρατιωτικό σώμα ασφαλείας στη λεωφόρο Κηφισίας.
Βίος και πολιτική δράση
Ήταν γιος του πολιτικού και πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη, με καταγωγή από το Βογατσικό Καστοριάς, και της Ελισάβετ Κοντογιαννάκη (1851-1931), κόρης του Ιωάννη Κοντογιαννάκη, τραπεζίτη και επίτιμου γενικού προξένου της Ελλάδας στην Αγία Πετρούπολη, και της Ρωσίδας συζύγου του, Νατάλια Φεντοσέγιεβνα Κουπτσίνσκαγια. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 14 Σεπτεμβρίου 1878, το πέμπτο από τα ένδεκα παιδιά της οικογένειας και σπούδασε νομική στο Παρίσι. Το 1897 υπηρέτησε εθελοντής στο μηχανικό και στη συνέχεια συμπλήρωσε τη θητεία του στο πεζικό. Συνδέθηκε ερωτικά με την Πηνελόπη Δέλτα. Από το 1899 μπήκε στο διπλωματικό κλάδο και υπηρέτησε διαδοχικά ως υποπρόξενος, κατόπιν απαίτησής του, στο Μοναστήρι και εν συνεχεία στην Ανατολική Μακεδονία, στο Προξενείο Σερρών (1903), στην Ανατολική Ρωμυλία στο Προξενείο του Πύργου και στη Θράκη, στο Προξενείο της Φιλιππούπολης (1904). Από τον Μάιο έως τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς συμμετέχει ως έφεδρος δεκανέας στα γυμνάσια του ελληνικού στρατού. Σε συνεργασία με τον γαμπρό του Παύλο Μελά, σύζυγο της αδελφής του Ναταλίας, οργάνωσε τις ελληνορθόδοξες κοινότητες εναντίον των εξαρχικών κομιτάτων, κινητοποίησε τις Ελληνικές Δυνάμεις και αναδείχθηκε ένθερμος υποστηρικτής της μακεδονικής σύγκρουσης. Ανάλογες προσπάθειες κατέβαλε κατά τη διετία 1907-1909 στην Κωνσταντινούπολη, υπηρετώντας στην εκεί ελληνική πρεσβεία. Το 1908 ιδρύει με τον Αθανάσιο Σουλιώτη-Νικολαΐδη την Οργάνωση της Κωνσταντινουπόλεως με σκοπό τη συνεννόηση όλων των εθνοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για ισοπολιτεία. Την ίδια χρονιά (1908), ο Δραγούμης διέκοψε τη σχέση του με την Πηνελόπη Δέλτα όταν συνδέθηκε με την ηθοποιό Μαρίκα Κοτοπούλη. Το 1909 οργανώνει στο Υπουργείο Εξωτερικών το Β΄ Πολιτικό Τμήμα Ανατολικών Υποθέσεων. Το 1910 συνέπραξε στην ίδρυση του Εκπαιδευτικού Ομίλου, γενόμενος έτσι γνωστός στο χώρο των γραμμάτων, ενώ υπήρξε και συνεργάτης του περιοδικού Νουμάς του Δημητρίου Ταγκόπουλου (με το ψευδώνυμο Ίδας).
Το 1911, όταν τα Δωδεκάνησα κατελήφθησαν από τους Ιταλούς, ο Ίων Δραγούμης συγκρότησε στην Πάτμο πανδωδεκανησιακό συνέδριο, στο οποίο διακήρυξε το αίτημα της Ένωσης με την Ελλάδα, (Συνέδριο Πάτμου (1912)). Το 1912, ως δεκανέας, υπηρέτησε στο επιτελείο του αρχιστράτηγου Κωνσταντίνου. Μαζί με το Βίκτορα Δούσμανη και τον Ιωάννη Μεταξά στάλθηκε να διαπραγματευτεί με τον Ταχσίν πασά την παράδοση της Θεσσαλονίκης. Το 1914 εστάλη πρεσβευτής στην Αγία Πετρούπολη, όπου και διαχειρίσθηκε το ζήτημα του Αγίου Όρους, φροντίζοντας παράλληλα να οργανώσει τις ελληνικές κοινότητες της Ρωσίας. Το 1915 εξελέγη βουλευτής Φλωρίνης. Το 1916 εξέδωσε το περιοδικό Πολιτική Επιθεώρησις.
Εθνικός Διχασμός
Κατά την περίοδο των Νοεμβριανών του 1916, όταν οι Επίστρατοι δολοφόνησαν δεκάδες Μικρασιάτες πρόσφυγες ως βενιζελικούς και συνέλαβαν τον πατέρα της Πηνελόπης Δέλτα, ο Δραγούμης δεν πήρε καμιά θέση και μάλλον φάνηκε να επικροτεί τη βία των Επιστράτων. Ο Δραγούμης εμφανίζεται με έναν υποτιμητικό έως και ρατσιστικό λόγο κατά των Μικρασιατών, των νησιωτών της Μυτιλήνης, της Χίου, της Σάμου, της Ρόδου και Κύπρου. Ιδιαιτέρως βρίσκονται στο στόχαστρό του οι Κρητικοί: «Έχει και τους Κρητικούς, που ήταν πάντα μισθοφόροι».
Με την κατάρρευση της μοναρχίας και την επιστροφή της Κυβέρνησης Ε. Βενιζέλου το 1917 στην Αθήνα, εξορίστηκε στην Κορσική, μαζί με άλλους επιφανείς Έλληνες της εποχής όπως τον Ιωάννη Μεταξά, τον Δημήτριο Γούναρη, τον Γεώργιο Πεσμαζόγλου απ’ όπου γύρισε το 1919 στη Σκόπελο και τελικά αφήνεται ελεύθερος τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου.
Αντιτάχθηκε στην πολιτική του Βενιζέλου για την ενσωμάτωση της Ιωνίας στην Ελλάδα. Ο Ίων Δραγούμης θεωρούσε ότι το εγχείρημα ήταν στρατιωτικά ανέφικτο και ότι ο στόχος θα έπρεπε να είναι η δημιουργία ενός κοινού ελληνοτουρκικού μικρασιατικού κράτους και όχι ενός καθαρά ελληνικού. Ακόμα και τον Φεβρουάριο του ’19, όταν η Ελλάδα βρισκόταν στο στρατόπεδο των νικητών και επίκειντο οι μεταπολεμικές διευθετήσεις, ο Δραγούμης κατήγγειλε τις «κοινές ελπίδες» και «την ελπίδα του κοινού κέρδους» που είχαν οι «Αγγλογάλλοι ιμπεριαλιστές και ο Βενιζέλος».
Ο Β. Αγτζίδης αναφέρει γι' αυτή τη στάση του Δραγούμη: "Ενώ η γενοκτονία στην Ανατολή από τον τουρκικό εθνικισμό έχει ξεκινήσει από το 1914, πλήθη προσφύγων από την Ανατολική Θράκη, την Ιωνία και τον Πόντο έχουν κατακλύσει το ελληνικό κράτος και υπάρχει το ζήτημα του τρόπου με τον οποίο θα αντικατασταθεί η πολυεθνική μουσουλμανική Αυτοκρατορία -που πλέον εξαφανίζεται από το ιστορικό προσκήνιο- για τον Δραγούμη και τη μοναρχική παράταξή, δεν υπάρχουν εθνικά ζητήματα, ούτε υπάρχει ανάγκη εθνικής απελευθέρωσης των Ελλήνων ή των Αρμενίων της Ανατολής." «''Τώρα μπαίνω σε μια σοσιαλιστική και ανθρωπιστική περίοδο. Αρχίζω να λαβαίνω συνείδηση του αναρχισμού μου (1917-1919) και προχωρώ…»'' Η αποστροφή για τους δυτικούς ευρωπαίους ιμπεριαλιστές τον οδηγεί σε μια προσέγγιση των Μπολσεβίκων και της επανάστασης τους. Κατά τη διάρκεια της εξορίας του στην Κορσική αναφέρει στα Φύλλα Ημερολογίου ''Η Ρωσία, αφού έκαμε τη ριζοσπαστικότερη κοινωνική επανάσταση, παλεύει μεταξύ της και με την ξενική επέμβαση. Έλληνες και Γάλλοι στρατιώτες πολεμούν στην Οδέσσα. Μακάρι να τσακιστούν από τους μπολσεβίκους.''
Δολοφονία
Η συμμετοχή του στο αντιβενιζελικό στρατόπεδο έγινε αφορμή, όταν μαθεύτηκε η δολοφονική απόπειρα στο Παρίσι εναντίον του Βενιζέλου, να συλληφθεί σε ενέδρα ανδρών της ασφαλείας του τότε αρχηγού της Χωροφυλακής Εμμανουήλ Ι. Ζυμβρακάκη και εν τέλει να δολοφονηθεί στην Αθήνα, στο σημείο όπου πλέον έχει ανεγερθεί η σχετική αναμνηστική στήλη. Ως ηθικοί αυτουργοί, διατάξαντες την εκτέλεση, κατηγορήθηκαν οι Παύλος Γύπαρης (διοικητής του παρακρατικού σώματος που συνέλαβε τον Δραγούμη, απών όμως κατά τη σύλληψη και την εκτέλεση), Εμμανουήλ Ρέπουλης (αντιπρόεδρος και επικεφαλής στο εσωτερικό της κυβερνήσεως του απουσιάζοντος στο εξωτερικό Ελευθερίου Βενιζέλου), Εμμανουήλ Μπενάκης (παλαιός υπουργός του Βενιζέλου, κατηγορηθείς, μετά θάνατον όμως, από τον ίδιον τον Γύπαρη στο δικαστήριο του 1935 ως διατάξας την εκτέλεση ). Δεν προέκυψαν όμως επαρκείς αποδείξεις εις βάρος τους, ενώ οι ίδιοι πάντοτε επέμεναν για την αθωότητά τους και αθωώθηκαν στη δίκη που έγινε το Νοέμβριο του 1922 υπό την επαναστατική κυβέρνηση Πλαστήρα-Γονατά. Επικεφαλής του αποσπάσματος ήταν ο λοχίας Σαρτζέτης. Κατά τραγική ειρωνεία ο Ίων Δραγούμης συνελήφθη πηγαίνοντας στο γραφείου του περιοδικού που εξέδιδε τότε (Πολιτική Επιθεώρηση), για να γράψει άρθρο που να καταγγέλλει την απόπειρα δολοφονίας κατά του Βενιζέλου. Ο ίδιος ο Βενιζέλος, στο Παρίσι, όταν του ανήγγειλαν τη δολοφονία του Δραγούμη αναφώνησε συγκλονισμένος: ''«Φρικτό! Φρικτό! Φρικτό!»''.
Κυβερνητικό ανακοινωθέν της 1ης Αυγούστου 1920, σχετικά με τα έκτροπα που ακολούθησαν τη γνωστοποίηση της απόπειρας δολοφονίας κατά του Ελευθέριου Βενιζέλου, καταλήγει: Οι πλείστοι των Αρχηγών της Αντιπολιτεύσεως συνελήφθησαν, καθ' όσον υπάρχουσι σοβαραί ενδείξεις, ότι ενέχονται εις την δολοφονικήν απόπειραν. Ο εκ των Αρχηγών της συνεργαζόμενης αντιπολιτεύσεως Ιωάν. Δραγούμης, συλληφθείς επίσης, απεπειράθη να διαφύγη. Εφ' ω, πυροβοληθείς, εφονεύθη.
αριστερά|300 px|μικρογραφία|Μνημείο Ίωνα ΔραγούμηΣτο σημείο της εκτελέσεως (σήμερα λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας, απέναντι από το ξενοδοχείο «Χίλτον») ανεγέρθηκε το 1921 μνημείο, λευκή κολώνα, όπως είχε ζητήσει με τους στίχους του ο Κωστής Παλαμάς, στη Νεκρική ωδή που είχε συνθέσει (8 Αυγ. 1920) εις μνήμην του Δραγούμη: ''«Λευκή, ας βαλθή όπου έπεσες, κολώνα, / (Πώς έπεσες, γραφή να μην το λέει) / λευκή, με της Πατρίδας την εικόνα. / Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίει, / βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίει.»'' Οι στίχοι αυτοί χαράχθηκαν στο μνημείο.
Κατά τη δεκαετία του 1980 στήθηκε ανδριάντας του Ίωνα Δραγούμη στην Πλατεία Μακεδονομάχων Θεσσαλονίκης, έργο του γλύπτη Γιάννη Παππά. Το χωριό πρώην Στράιστα της Πέλλας μετονομάσθηκε προς τιμήν του Δραγούμη, Ίδα.
Προσωπική ζωή
Το 1908, ο Δραγούμης διέκοψε τη σχέση του με την Πηνελόπη Δέλτα όταν συνδέθηκε με την ηθοποιό Μαρίκα Κοτοπούλη, με την οποία παρέμεινε μέχρι τη δολοφονία του το 1920.
Συγγραφικό έργο
Από το συγγραφικό έργο του Ί. Δραγούμη ξεχωρίζουν το Μαρτύρων και ηρώων αίμα (1907), που είναι εμπνευσμένο από τη μακεδονική σύγκρουση, όπου εκφράζεται η πολιτική ιδεολογία του και είναι ουσιαστικά αφιερωμένο στο γαμπρό του Παύλο Μελά, καθώς και τα Σαμοθράκη (1909) και Όσοι ζωντανοί (1912). Δημοσίευσε πολλά άρθρα στο περιοδικό Νουμάς και στο περιοδικό που εξέδιδε ο ίδιος Πολιτική Επιθεώρησις κατά τα έτη 1916 και 1917.
Εθνική και πολιτική ιδεολογία
Οραματιστής ενός ρομαντικού, προοδευτικού και εθνικού ελληνικού κράτους με στοιχεία εθνικισμού, ανθρωπισμού και σοσιαλισμού και υποστηρικτής μιας εναλλακτικής προσέγγισης της Μεγάλης Ιδέας, ενεπλάκη στα πάθη του εθνικού Διχασμού τα οποία και του στοίχισαν τη ζωή. Παρόλα αυτά και μετά τη δολοφονία του δεν έπαυσε να επηρεάζει την ελληνική σκέψη, όντας για άλλους από τους θαυμαστές του «μάρτυρας και ήρωας του Ελληνισμού» ή και «ένας από τους πιο παρεξηγημένους, περισσότερο αμαυρωμένους και λιγότερο δικαιωμένους διανοητές της νεοελληνικής σκέψης και συνείδησης», για άλλους σωβινιστής , για άλλους ρομαντική και αμφιλεγόμενη, πάντοτε συναρπαστική προσωπικότητα.
Κατά τον Δημήτρη Τζιόβα, ο Ίων Δραγούμης ανήκει σε εκείνους τους συγγραφείς και διανοούμενους που συγχέουν τον εθνικισμό με τον σοσιαλισμό, τον ατομικισμό και το θετικισμό ή ταλαντεύονται ανάμεσα σε προφανώς διαφορετικές θεωρήσεις. Θεωρείται ένας από τους πλέον ιδιόρρυθμους αντιβενιζελικούς της εποχής του και φέρεται ότι μισούσε τον Ελευθέριο Βενιζέλο διότι τον θεωρούσε υπεύθυνο για την καταστροφή του σχεδίου του για την αναγέννηση των ελληνικών κοινοτήτων στα συμφραζόμενα της οθωμανικής αυτοκρατορίας, αν και η πραγματική αιτία για την αποτυχία του είναι από τη μία η ανάδυση του νεοτουρκικού εθνικισμού και από την άλλη η ανεδαφική του άποψη για τη σταδιακή μετάβαση της εξουσίας της οθωμανικής αυτοκρατορίας στους Έλληνες. Εξαιτίας αυτής της έχθρας και των νιτσεϊκών του επιδράσεων και των θεωριών περί του «πνεύματος του λαού», η εικόνα που είχε για το ελληνικό κράτος υπήρξε περιφρονητική. Επί της ουσίας διακρίθηκε για τις αντιφατικές θέσεις του, στηλιτεύοντας ταυτόχρονα την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό που είχαν την πολιτική ευθύνη των στρατιωτικών ενεργειών και από την άλλη αναγνώριζε τη θετική δράση του στρατού και του βασιλιά Κωνσταντίνου. Είχε αναφέρει μάλιστα πως «ο μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδας ήταν ο Βενιζέλος και οι συμπαραστάτες του, Κρητικοί και Μικρασιάτες».
Κατά τον Κωνσταντίνο Θ. Δημαρά, ο Δραγούμης έπαιξε βασικό ρόλο στη διαμόρφωση της ελληνικής ιδεολογίας της περιόδου 1881-1913, η οποία ιδεολογία μάλιστα φθάνει στην κορύφωσή της με τον ίδιον, τον Μανουήλ Χαιρέτη και τον Περικλή Γιαννόπουλο. Το ελληνοκεντρικό πνευματικό αυτό ρεύμα (Κωνσταντίνος Σάθας, Γιάννης Ψυχάρης, Αργύρης Εφταλιώτης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Χαιρέτης, Γιαννόπουλος κ.ά.), όπως σημειώνει ο Κ. Θ. Δημαράς, αξιοποιεί την κληρονομιά της πρώτης πεντηκονταετίας του ελληνικού κράτους (όπου σύμφωνα με τους Σπυρίδων Ζαμπέλιο, Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο κ.ά. επικρατεί η ιδέα της συνέχειας του Ελληνικού Έθνους) και προσθέτει επιπλέον δύο σημαντικές ανελίξεις: Η πρώτη είναι η αξιοποίηση όλων των στοιχείων της ελληνικής κληρονομιάς (αρχαιότητα και Βυζάντιο, λαϊκή παράδοση, δημοτική γλώσσα) σε ένα ενιαίο και οργανωμένο σύνολο, και η δεύτερη είναι η μετάβαση από την ιδέα και τη θεωρία στην πράξη, μετάβαση η οποία κορυφώνεται με τον Μακεδονικό Αγώνα και τους Βαλκανικούς Πολέμους.
Αυτήν την εποχή, πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους, είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τις ιδέες του Δραγούμη από αυτές του Χαιρέτη και του Γιαννόπουλου, σημειώνει ο Κ. Θ. Δημαράς. Προσωπικός φίλος και θαυμαστής του Περικλή Γιαννόπουλου ο Δραγούμης, σημείωσε όταν η αυτοκτονία του πρώτου γνωστοποιήθηκε: ''«Μου φαίνεται πως τώρα που έφυγε εκείνος, είναι ανάγκη να φορτωθώ όλα τα βάρη εκείνου. Και γι' αυτό έχω πολλή δουλειά, πάρα πολλή δουλειά. Ούτε μια στιγμή της ζωής μου δεν πρέπει να χάσω».'' Άλλες σημαντικές πνευματικές επιρροές στον Ίωνα Δραγούμη, ιδιαίτερα στην περίοδο της νεότητός του, είναι ο Φρειδερίκος Νίτσε και ο Μωρίς Μπαρές. Ωστόσο ο Δραγούμης δεν θα περιοριστεί εκεί, αλλά στα χρόνια της ωριμότητάς του θα διαμορφώσει ολοκληρωμένη την πολιτική του ιδεολογία.
Η εθνική και πολιτική ιδεολογία του Δραγούμη παρουσιάζεται από τον ίδιον συγκροτημένη και ολοκληρωμένη στο έργο του Ελληνικός πολιτισμός (1913-14, α΄ έκδ. περ. Γράμματα, Αλεξάνδρεια 1914). Είναι πολιτική ιδεολογία εθνικιστική, όπως όμως επισημαίνει ο Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος, ''«ο εθνικισμός του Ίωνα δεν είχε να κάνει τίποτε με οποιαδήποτε άλλη μορφή εθνικισμού (κομμουνιστικού, περιφερειακού, διεθνιστικού, ολοκληρωτικού). Ο εθνικισμός του Ίωνα ήταν μορφή ενέργειας και η ύπαρξη του έθνους ήταν όλη ενέργεια, δηλαδή ζωή. Ήταν επόμενο λοιπόν οι ενεργητικοί άνθρωποι να είναι και εθνικιστές».'' Η ιδεολογία του Δραγούμη θεμελιώνεται στους εξής άξονες:
α) Έθνος και κράτος: Κατά τον Δραγούμη, το Ελληνικό Έθνος είναι πολύ ευρύτερο χρονικώς, τοπικώς και πληθυσμιακώς του Κράτους. Το Κράτος μοναδικό σκοπό υπάρξεως έχει την υπηρεσία του Έθνους. Το Έθνος (και κάθε έθνος της γης) σκοπό έχει τη δημιουργία και καλλιέργεια πολιτισμού (σε ειρηνική άμιλλα με τα άλλα έθνη).
γ) Το «Εγώ» και η ταύτιση Έθνους, Φυλής και «Εγώ»· η ελληνική Φύση: Όπως παρατηρεί ο καθηγητής Κ. Βακαλόπουλος, ο Δραγούμης, το «εγώ» του, το έθνος του, η φυλή του, ο Ελληνισμός του, είναι έννοιες απόλυτα ταυτισμένες μεταξύ τους. Ο Δραγούμης αισθανόταν τον εαυτό του σαν κύτταρο του ελληνισμού. Έχουν επισημανθεί επιρροές στον Δραγούμη από τον ρομαντικό φυλετισμό του Αρθούρου-Ιωσήφ Γκομπινώ. Η ταύτιση αυτή του Δραγούμη με το έθνος και τη φυλή του, στο Μαρτύρων και ηρώων αίμα (1907) συνδυάζεται με την αίσθηση του χρέους, ενώ στη Σαμοθράκη (1906-09) κορυφώνεται.
Σε ένα δεύτερο επίπεδο μάλιστα ο Δραγούμης ταυτίζεται όχι μόνον με το έθνος, αλλά και με την ελληνική φύση (στο σημείο αυτό επηρεασμένος περισσότερο από τον φίλο του Περικλή Γιαννόπουλο): «Όταν αρχίζω να πελαγώνω μες στις ιδέες μου ή όταν αρχίζει να στερεύει το μυαλό μου, πιάνω μια πέτρα, ένα δέντρο, το χώμα για να βεβαιωθώ πως δεν παραστρατίζω ή πως παραστρατίζω». (Σαμοθράκη, 1906-09) και ''«Θα ήμουν σαν το κύμα, θα ήμουν σαν το χορτάρι και σαν τον άνεμο και σαν το βράχο. Δεν είμαι άνθρωπος». (Στην Πόλη, περ. Ο Νουμάς'', τ. 129-130, Ιαν. 1905)
δ) Εξωτερική πολιτική: Μεγάλη Ιδέα, Ανατολικό κράτος, Πολιτική ένωση της Φυλής: Ο Δραγούμης αντιμάχεται με πάθος την «ελλαδική πολιτική των προσθηκών», την οποία κοντόφθαλμα, όπως υποστηρίζει, ακολουθεί το ελληνικό κράτος, αρπάζοντας το πολύ-πολύ κάποιο «κόκκαλο» και αδιαφορώντας για τον πολύ ευρύτερο εκτός συνόρων ελληνισμό. Έτσι έρχεται σε οξεία σύγκρουση με τον Βενιζέλο, θεωρώντας ότι ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος (1912-13) είχε ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα. Σε αντίθεση πάντοτε με την πολιτική των προσθηκών, ο Δραγούμης, κατά τα έτη 1907-1909, όταν βρισκόταν με τον φίλο του Αθανάσιο Σουλιώτη-Νικολαΐδη ιδρύει στην Κωνσταντινούπολη την Οργάνωση Κωνσταντινουπόλεως, αμφιταλαντεύεται μεταξύ των δύο μεγαλοϊδεατικών οραμάτων : της «Ανατολικής αυτοκρατορίας» (την οποία υποστηρίζουν ο Σουλιώτης και ο Κωνσταντίνος Σ. Σοκόλης, προσβλέποντας σε ένωση Ελλήνων και Τούρκων και ανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας) και της «πολιτικής ένωσης της φυλής» (στενή συνεργασία και τελικώς απελευθέρωση ολόκληρου του ελληνισμού και συγκρότηση ενός μεγάλου ελληνικού κράτους που θα συμπεριλάβει ολόκληρο το έθνος). Τελικώς, ο Δραγούμης θα κρίνει το όραμα του Σουλιώτη ουτοπικό (η εκτουρκιστική πολιτική των Νεοτούρκων, άλλωστε, κατέδειξε ότι έτσι ήταν), οπότε γρήγορα θα κατασταλάξει στην πολιτική της «ενώσεως της φυλής».
ε) Παράδοση: Ο Δραγούμης υπερασπίζεται τη δημοτική παράδοση και αντιμάχεται το λογιωτατισμό-σχολαστικισμό και την αρχαιοπληξία. Η δημοτική παράδοση κατά τον Δραγούμη είναι ο ζωογόνος «χυμός του δέντρου» του ελληνισμού, «ο εσωτερικότερος και γνησιότερος κρίκος που μας συνεδένει με τους παλιότερους ελληνικούς πολιτισμούς όλους». Σε αυτό το πλαίσιο της ελληνικής παράδοσης ο Δραγούμης εντάσσει και την Ορθοδοξία. Μολονότι ο ίδιος δεν πιστεύει στην ύπαρξη αθάνατης ψυχής ανεξάρτητης από το σώμα και μπορεί να χαρακτηριστεί μάλλον άθεος ή αγνωστικιστής, δεν τον διακρίνει δε η ορθόδοξη πνευματικότητα και θρησκευτικότητα , στηλιτεύει δε καυστικά τις όποιες πολιτικές ολιγωρίες ιεραρχών της εκκλησίας, εν τούτοις υπερασπίζεται την Ορθοδοξία ως συνεκτικό ιστό, στήριγμα πνευματικό και πολιτικό, βασικό στοιχείο της παραδόσεως και του κοινοτικού πολιτισμού του Ελληνισμού. Ο ίδιος γράφει χαρακτηριστικά:"«Όπου βρεθούνε δέκα Ρωμιοί φτειάνουν κοινότητα. Συνάζουν πρώτα χρήματα για την εκκλησιά. Άμα τη χτίσουνε φέρνουν παπά. Έπειτα και τις γυναίκες τους. Ύστερα, με τους δίσκους της εκκλησιάς, συνάζουν χρήματα και φτειάνουνε σκολειό. Τέλος φέρνουνε δάσκαλο για τα παιδιά τους - και νά την η κοινότητα»."στ) Κοινοτισμός: Για τον Δραγούμη, θεμέλιο της πολιτικής οργάνωσης, σύμφυτη με την πολιτική παράδοση και το χαρακτήρα των Ελλήνων, είναι η κοινότητα. Σημειώνει: «Ο ελληνισμός είναι μια οικογένεια από κοινότητες. Το έθνος μας ολάκερο πάλι με κοινότητες πρέπει να κυβερνηθεί, και μόνο με κοινότητες θα προκόψει».
ζ) Παιδεία και Γλώσσα, δημοτικισμός: Ο Δραγούμης αντιμάχεται με πάθος το λογιωτατισμό και την αρχαιοπληξία και πρωτοστατεί στο κίνημα του δημοτικισμού. Αντιμάχεται επίσης την ξενομανία.
Επιρροή
μικρογραφία|250px|δεξιά|Προτομή του Ίωνα Δραγούμη στη Θεσσαλονίκη.
Στον κόσμο της τέχνης και του πολιτισμού
Ο ελληνοκεντρισμός του, μαζί με τον ρομαντικό και ηρωικό του χαρακτήρα, αλλά και τον αριστοκρατικό και φιλελεύθερο μαζί τρόπο ζωής του δημιούργησαν έναν μύθο, μια «προσωπική μυθολογία» για τον Δραγούμη, όπως σημείωσε ο Οδυσσέας Ελύτης.
Ο Οδυσσέας Ελύτης περιγράφει την πολύπλευρη και συναρπαστική προσωπικότητα του Δραγούμη, σημειώνοντας ότι ο Δραγούμης υπήρξε «αριστοκράτης», από αυτούς που «κατακτούν με το σπαθί τους τις ιδιότητες που συνεπάγεται» η λέξη, ''«γλυκοαίματος και θανάσιμα μισητός, άνθρωπος των σαλονιών και των κομιτάτων, δημοτικιστής και γόνος καθαρολόγων, σεμνός και ερωτιάρης, εχθρός της μικρής και εντίμου Ελλάδος αλλ' αδελφικός φίλος του βασιλέως, μακράν μέχρι θανάτου από τον Ελευθέριο Βενιζέλο και οραματιστής κοινός μιας άλλου είδους μεγάλης Ελλάδας. Αυτές όλες οι πέρλες, δε συνθέτουν μόνον ένα μυστηριώδες όνομα, παρά γεννούν μια προσωπική μυθολογία, που με γέμιζε γοητεία σ' όλη την πρώτη μου νεότητα. [...] Στη Σαμοθράκη του εξακολουθώ να βρίσκω ίσαμε σήμερα τον λεπτοφυή συγγραφέα και πατριώτη από πηγή. [...] Στο βάθος το ήξερε καλά κι ο ίδιος όταν έλεγε: «Να μεγαλώνω σα φυτό στη Ρωμιοσύνη μέσα. Σκοπό να μην έχω, παρά να είμαι εγώ ο σκοπός μου. Να περνώ στη Ρωμιοσύνη μέσα σαν άστρο που λάμπει στο σκοτάδι. Η μορφή μου, περνώντας, να ξυπνά τους άλλους και να θέλουν να τη μιμούνται...»''
Ο Νίκος Καζαντζάκης έγραψε ότι «Ο Ίων Δραγούμης κι ο Πέτρος Βλαστός είναι, θαρρώ, οι δυο άνθρωποι που περισσότερο τίμησα και αγάπησα στη ζωή μου».
Κατά τον Άγγελο Σικελιανό ο Δραγούμης υπήρξε ο «απόστολος μιας θρησκείας που θα στηριζόταν στην παγκόσμια συνθετική Εποπτεία και Σκέψη των μεγάλων Προσωκρατικών» και ερμηνεύοντας την προσπάθεια του Δραγούμη «να βρει τον ενιαίο Ρυθμό του Εθνικισμού, του Σοσιαλισμού και του Ανατολισμού» αναφέρει τον πολιτικό στοχασμό του Ηρακλείτου για «μιαν Υπερελληνικήν Οργάνωση».
Στην πολιτική
Έτσι, για τον ελληνικό εθνικισμό ο Δραγούμης έγινε σύμβολο, συχνά ως μέλος μιας αχώριστης τριάδος: Περικλής Γιαννόπουλος, Ίων Δραγούμης, Παύλος Μελάς, όπως μεταξύ άλλων αναφέρουν ο Δημήτρης Πικιώνης, ο Ρένος Αποστολίδης , ο Δημήτρης Λαζογιώργος-Ελληνικός , ο Νικόλαος Καρράς κ.ά., χρησιμοποιήθηκε ως ομοϊδεάτης των σύχρονων εθνικιστών χαρακτηριζόμενος ως «προφήτης του ελληνικού εθνικισμού» και «Έλληνας για όλες τις εποχές».