cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εύα Πάλμερ-Σικελιανού
Οικογένεια και σπουδές
Η Εβελίνα "Εύα" Πάλμερ γεννήθηκε στη γειτονιά Γκράμερσυ Παρκ του Μανχάταν, στη Νέα Υόρκη. Γονείς της ήταν ο Κώρτλαντ Πάλμερ ο Πρεσβύτερος και η Κάθριν Έιμορυ Μπέννετ, εκλεκτικιστές διανοούμενοι που προωθούσαν τη φιλελεύθερη σκέψη, την αντισυμβατική εκπαίδευση και την ελεύθερη εξερεύνηση της μουσικής, του θεάτρου και της λογοτεχνίας. Οι πρώτες αναμνήσεις της Εβελίνα ήταν από τη «Λέσχη του 19ου αιώνα» του πατέρα της, στις συναντήσεις της οποίας συζητιούνταν θέματα πολιτικής, θρησκείας και ηθικής. Ο Κώρτλαντ απεβίωσε το 1888 από σκωληκοειδίτιδα και η μητέρα της Εύας ξαναπαντρεύτηκε αργότερα τον Ρόμπερτ Αμπ, χειρουργό και πρωτοπόρο της ακτινολογίας στις ΗΠΑ. Κατά τις θερινές διακοπές της οικογένειας στο θέρετρο Μπαρ Χάρμπορ του Μέιν η Εύα γνωρίστηκε με τη Νάταλι Μπάρνεϋ, με την οποία είχαν κοινά ενδιαφέροντα την ποίηση, τη λογοτεχνία γενικότερα, και την ιππασία. Μερικά χρόνια αργότερα θα συγκατοικούσαν στο Παρίσι.
Τα τέσσερα αδέλφια της Εύας διαδραμάτισαν επίσης ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα της, ιδίως ο αδελφός της Κωρτλαντ ο Νεότερος, ένα παιδί-θαύμα στη μουσική που μπορoύσε να παίξει σε παιδική ηλικία στο πιάνο σχεδόν όλα τα έργα των γνωστών συνθετών. Καθώς η μουσική είχε κεντρικό ρόλο στη ζωή της μητέρας τους, όλα τα αδέλφια Πάλμερ ενθαρρύνθηκαν να ασχοληθούν με αυτή. Η Εύα θα μελετούσε αργότερα μουσική θεωρία και τα χορικά της αρχαίας τραγωδίας.
Στο Παρίσι
Στη συνέχεια η Πάλμερ εγκαταστάθηκε στο Νεϊγύ-συρ-Σεν, κοντά στο Παρίσι. Εκεί τελειοποίησε τα γαλλικά της, παρακολούθησε θέατρο και συμμετείχε σε αυτοσχέδιες παραστάσεις σε γιορτές στον κήπο της Νάταλι Μπάρνεϋ. Σε μία από αυτές η Πάλμερ ερμήνευσε μαζί με την Κολέτ τον Διάλογο το ηλιοβασίλεμα του Πιερ Λουί. Την ίδια περίοδο γνωρίστηκε με τη Σαρά Μπερνάρ. Σε μία σύντομη εξόρμηση στο Λονδίνο, η Πάλμερ δέχθηκε πρόταση να ενταχθεί στον θίασο της κυρίας Πάτρικ Κάμπελ. Παρά το ότι αυτή η προσφορά ευχαρίστησε την Εύα και θα μπορούσε να είχε αποδειχθεί προσοδοφόρα, τελικώς αρνήθηκε.
Κατά τη διαμονή της στο Παρίσι η Πάλμερ γνώρισε και τον Ρέιμοντ Ντάνκαν, αδελφό της Ισιδώρας Ντάνκαν, και την Ελληνίδα σύζυγό του Πηνελόπη, αδελφή του Άγγελου Σικελιανού. Εξαιτίας των εργατικών ταραχών στο Παρίσι το 1905, το ζεύγος Ντάνκαν και το βρέφος τους ήρθαν να μείνουν στο σπίτι της Πάλμερ στο Νεϊγύ. Η Πάλμερ και το ζεύγος μοιράζονταν το ίδιο ενδιαφέρον για την ελληνική τέχνη και τα χειροποίητα υφάσματα στον αργαλειό. Με την ελπίδα να μπορέσουν να αναπαραγάγουν την ποιότητα των αυθεντικών αρχαίων ελληνικών ενδυμάτων, οι τρεις τους κατασκεύασαν έναν αργαλειό για να υφάνουν αρκετά ενδύματα για τους ίδιους. Αυτές οι προσπάθειες οδήγησαν την Πάλμερ να εγκαταλείψει την ενδυμασία της εποχής της και να φορά χειροποίητα ρούχα και χειροποίητα δερμάτινα σανδάλια που έφτιαχνε η ίδια. Από την άλλη, η Πηνελόπη απήγγελλε και τραγουδούσε ποιήματα του αδελφού της, κάτι που κίνησε επίσης το ενδιαφέρον της Πάλμερ. Θέλησε να μάθει περισσότερα και να συναντήσει τον Σικελιανό. Αργότερα οι Ντάνκαν και η Πάλμερ έφυγαν μαζί από το Παρίσι για την Ελλάδα.
Στην Ελλάδα
Για λίγο καιρό η Πάλμερ και οι Ντάνκαν εγκαταστάθηκαν στους δυτικούς πρόποδες του όρους Υμηττού, στο ημιτελές οικογενειακό σπίτι των Ντάνκαν. Εδώ η Πηνελόπη γνώρισε τον αδελφό της στην Πάλμερ για πρώτη φορά. Παρά το φράγμα της γλώσσας, οι Πάλμερ και Σικελιανός γνωρίστηκαν και συνειδητοποίησαν ότι μοιράζονταν την ίδια άποψη για τον κόσμο. Μέσα από τις συζητήσεις τους για τον πολιτισμό και την ειρήνη η Πάλμερ θυμήθηκε τις συζητήσεις στη Λέσχη του πατέρα της. Τότε τέθηκαν και οι βάσεις για την αναβίωση του δελφικού ιδεώδους και των Δελφικών Εορτών. Σκοπός τους θα ήταν να φέρουν διαφορετικούς ανθρώπους μαζί και με μέσο την τέχνη (μουσική, χορός και θέατρο) να διαδώσουν το μήνυμά τους της αρμονίας ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικών εθνικών, θρησκευτικών και πολιτικών πεποιθήσεων. thumb|right|185px|Άγγελος Σικελιανός Η Πάλμερ ακολούθησε τον Σικελιανό στο σπίτι των προγόνων του στη Λευκάδα, όπου της γνώρισε την ποίησή του και συζήτησαν περισσότερο και βαθύτερα τη δελφική ιδέα. Το 1907 η Πάλμερ και ο Σικελιανός ταξίδεψαν στην Αμερική, ώστε η Εύα να γνωρίσει τον Σικελιανό στη μητέρα της και να παντρευτούν. Η Πάλμερ δεν ήταν προετοιμασμένη για το ενδιαφέρον που έδειξε για αυτή ο αμερικανικός τύπος: Καθώς η αμφίεσή της απέκλινε σημαντικά από τη δυτική ενδυμασία της εποχής, οι εφημερίδες της Νέας Υόρκης βρήκαν στο πρόσωπό της, ως κληρονόμου και της έντονα αντισυμβατικής φήμης του πατέρα της, ένα ενδιαφέρον θέμα. Η Πάλμερ απέφυγε τα ΜΜΕ και οργιζόταν για τις συχνά ψευδείς πληροφορίες και ιστορίες που διέδιδαν για εκείνη. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1907 παντρεύτηκε τον Άγγελο Σικελιανό στο Μπαρ Χάρμπορ του Μέιν. Η Πάλμερ είχε βαρεθεί τη ζωή στο Παρίσι, έναν τρόπο ζωής που τώρα θεωρούσε ως επιπόλαιο. Η φιλία της με τη Νάταλι Μπάρνεϋ χάλασε και αποκαταστάθηκε χρόνια αργότερα με την ανταλλαγή επιστολών.
Η σχέση της Πάλμερ με τον Σικελιανό περιγράφεται και από τον Τάκη Δημόπουλο, προσωπικό φίλο και ερμηνευτή του έργου του Έλληνα ποιητή, ο οποίος χαρακτηρίζει τη σύναψη της σχέσης τους ως ένα γεγονός προετοιμασμένο μυστικά και σχεδόν προκαθορισμένο από τη μοίρα.
Ο Σικελιανός, έπειτα από τη γνωριμία τους, ταξιδεύει στην Αίγυπτο και επιστρέφοντας στη Λευκάδα, συνάπτει μαζί της σχέση, η οποία σύντομα θα οδηγήσει σε γάμο. Η Πάλμερ πλέον μεταστρέφει τις πνευματικές της στοχεύσεις, αναγνωρίζει την προτεραιότητα που έχει μια στάση αφοσίωσης και επικέντρωσης στο όραμα του Σικελιανού και στέκεται αρωγός και συμπαραστάτης στη Δελφική Ιδέα.
Εγώ, το ρομπότ
To Εγώ, το Ρομπότ (I, Robot) κυκλοφόρησε το 1950 μία συλλογή εννέα διηγημάτων του Ισαάκ Ασίμοφ. Τα διηγήματα πρωτοπαρουσιάστηκαν σε αμερικάνικα περιοδικά στην περίοδο μεταξύ 1940 και 1950. Αν και το κάθε διήγημα αποτελεί ξεχωριστή ενότητα, έχουν όλα την κοινή ιδέα του Ασίμοφ για τη ρομποτική και τους τρεις νόμους της.
Εύα Πάλμερ-Σικελιανού
Στην Ελλάδα
Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε έτσι στην Αθήνα, όπου απέκτησε ένα γιο που τον ονόμασαν Γλαύκο. Η οικογένεια διατηρούσε και τη μικρή κατοικία στη Λευκάδα, όπου περνούσαν τις διακοπές τους εξερευνώντας τις ακτές και ψαρεύοντας. Η Εύα άρχισε να μελετά και τη βυζαντινή μουσική με δάσκαλο τον λόγιο, παιδαγωγό, βυζαντινολόγο, συνθέτη, πρωτοψάλτη και μουσικολόγο Κωνσταντίνο Α. Ψάχο. Η Πάλμερ ενδιαφερόταν για την πολυπλοκότητα της ελληνικής μουσικής, που δεν μπορούσε να καταγραφεί με τη σημειογραφία της δυτικής μουσικής. Οι επιδιώξεις της Πάλμερ στη μουσική της δημιούργησαν την έντονη επιθυμία να ιδρύσει μία σχολή με σκοπό τη διατήρηση της ελληνικής ιστορικής μουσικής, πράγμα που δεν έγινε, καθώς άλλα, μεταγενέστερα, σχέδια έστρεψαν τον χρόνο και την προσοχή της προς άλλες κατευθύνσεις. Επιπρόσθετα, με δικούς της πόρους και οργανώνοντας δωρεές, βοήθησε τον Ψάχο να συγκεντρώσει το ποσό που χρειαζόταν για να παραγγείλει την κατασκευή ενός εξειδικευμένου αρμονίου. Το όργανο κατασκευάσθηκε από τον G.F. Steinmeyer το 1924 στη Γερμανία και ο Ψάχος το ονόμασε «Evion Panharmonium» από το όνομα της Εύας Πάλμερ, της μεγαλύτερης χορηγού του. Το αρχικό Evion Panharmonium πιστεύεται ότι καταστράφηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά δύο μικρότερα μοντέλα του μεταφέρθηκαν πίσω στην Ελλάδα από τον Ψάχο.
Εγώ, το ρομπότ
Περιεχόμενο
Την εισαγωγή του βιβλίου γράφει κάποιος ρεπόρτερ ο οποίος προσπαθεί να καταγράψει τη ζωή της Δρ. Σούζαν Κάλβιν. Τα διηγήματα που ακολουθούν: είναι αφηγήσεις της Σούζαν προς τον ρεπόρτερ.
Εύα Πάλμερ-Σικελιανού
Οι Δελφικές Εορτές
Οι πρώτες Δελφικές Εορτές ολοκληρώθηκαν με επιτυχία. Η θεατρική παράσταση και οι αθλητικοί αγώνες καταγράφηκαν σε κινηματογραφική ταινία από τον Έλληνα κινηματογραφιστή Δημήτριο Γαζιάδη. Οι αναφορές του τύπου σε όλη την Ελλάδα και την Ευρώπη ήταν θετικές και πολλοί που ήταν πριν αρνητικά διακείμενοι στην ιδέα μεταπείσθηκαν.
Η θετική αποδοχή των πρώτων Εορτών εξασφάλισε τη συνεργασία του ελληνικού κράτους για μετέπειτα εορτές. Αποφασίστηκε να θεσπιστεί ένα λαχείο για να αποπληρώσει τα χρέη από τις πρώτες Δελφικές Εορτές και να πληρώσει για τις επόμενες. Η υποστήριξη του κοινού για τις Δελφικές Εορτές ήταν μεγάλη και η κυβέρνηση μπόρεσε να περάσει το σχετικό νομοσχέδιο του «Δελφικού Λαχείου» από τη βουλή. Εκείνη την εποχή η Ελλάδα είχε ένα λαχείο του οποίου τα έσοδα μοιράζονταν ανάμεσα στη χρηματοδότηση της αρχαιολογικής υπήρεσίας και του ελληνικού πολεμικού ναυτικού («Λαχείον του Στόλου»). `Οταν λοιπόν ήρθε η ώρα να τυπωθούν οι λαχνοί του νέου λαχείου, τα πράγματα «κόλλησαν». Φαίνεται ότι υπαίτιος ήταν ο υπουργός των Ναυτικών, φοβούμενος ότι περισσότερα χρήματα από τα έσοδα των δύο λαχείων θα κατέληγαν στις Δελφικές Εορτές, μειώνοντας το μερίδιο του Λαχείου του Στόλου Απογοητευμένη από αυτό το εμπόδιο, η Πάλμερ ταξίδεψε στην Αμερική για πρίπου ένα έτος. Της ζητήθηκε να δώσει διαλέξεις σε διάφορα σχολεία, κολέγια και πανεπιστήμια, ενώ δημοσίευσε και αρκετές εργασίες πάνω στα θέματα των Δελφικών Εορτών και τη δελφική ιδέα. Η Πάλμερ διέσχισε τις ΗΠΑ μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό και στη συνέχεια επέστρεψε στη Νέα Αγγλία. Η περιοδεία των διαλέξεων της απέφερε μόνο ένα περιορισμένο ποσό και κατά μεγάλο μέρος πλήρωνε η ίδια τα ταξιδιωτικά της έξοδα. Της ζήτησαν να μείνει και να διδάξει στο Πανεπιστήμιο Γέηλ τα ελληνικά χορικά που είχε χορογραφήσει στον Προμηθέα Δεσμώτη. Ωστόσο, απέρριψε την προσφορά, πιστεύοντας ότι δεν θα μπορούσε να διδάξει τέτοια πράγματα με αυθεντικό και ταυτόχρονα επαναλαμβανόμενο τρόπο.
Εγώ, το ρομπότ
Κινηματογράφος
Στις 16 Ιουλίου του 2004 κυκλοφόρησε από την 20th Century Fox μια ταινία με τον ίδιο τίτλο με πρωταγωνιστή τον Γουίλ Σμιθ. Η ταινία περιέχει αρκετά στοιχεία από το διήγημα "Μικρό χαμένο ρομπότ", μερικά ονόματα από τους χαρακτήρες του Ασίμοφ και τους τρεις νόμους της ρομποτικής. Σε αντίθεση με τα βιβλία του Ασίμοφ, στην ταινία περιλαμβάνονται ορδές δολοφονικών ρομπότ.
Πηγές
Κατηγορία:Διηγήματα του Ισαάκ Ασίμωφ
Εύα Πάλμερ-Σικελιανού
Οι Δελφικές Εορτές
Η Πάλμερ επέστρεψε στην Ευρώπη, παραμένοντας για λίγο καιρό στο Παρίσι πριν πεισθεί να επιστρέψει στην Ελλάδα το φθινόπωρο του 1929 και να αρχίσει να σχεδιάζει τις Δεύτερες Δελφικές Εορτές. Από κοινού με τον Σικελιανό αποφάσισαν να ανεβάσουν αυτή τη φορά ως θεατρική παράσταση τις Ικέτιδες, στις οποίες τα χορικά επείχαν κεντρικό ρόλο, οπότε η Πάλμερ αφοσιώθηκε πλήρως στις ετοιμασίες. Χρειάσθηκε 50 ερμηνευτές για τον χορό, αλλά αυτή τη φορά οι εθελοντές ήταν άφθονοι και ενθουσιώδεις.
Ζητήθηκε και πάλι από τον Ψάχο να γράψει τη μουσική για την παράσταση και οι παλιές διαφωνίες επανεξετάσθηκαν. Η Πάλμερ είχε τώρα περισσότερη ελευθερία να αποφασίζει τα χαρακτηριστικά της παραγωγής και διαφώνησε με τον Ψάχο για τα μουσικά στοιχεία της παραστάσεως. Ο Ψάχος παραιτήθηκε από την παραγωγή και οι δυο τους δεν θα ξαναμιλούσαν ποτέ πια. Οι δεύτερες εορτές έλαβαν χώρα το 1930 και σημείωσαν επιτυχία.
Παράλληλη προς τη δελφική ιδέα ήταν η ιδέα ενός Δελφικού Πανεπιστημίου, που προάχθηκε κυρίως από τον Άγγελο Σικελιανό. Μετά την επιτυχία των δύο Δελφικών Εορτών, ελπιζόταν πως ένα τέτοιο ίδρυμα θα μπορούσε να υπάρξει. Η ελληνική κυβέρνηση ωστόσο δεν υποδέχθηκε θερμά αυτή την ιδέα, μάλλον περισσότερο ενδιαφερόμενη για το πώς οι εορτές θα μπορούσαν να προαγάγουν τον ελληνικό τουρισμό. Για την Πάλμερ και τον Σικελιανό οι εορτές ήταν ένα μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού και όχι αυτοσκοπός. Το ελληνικό κράτος επομένως λίγη βοήθεια θα προσέφερε πέρα από την προαγωγή των Δελφικών Εορτών.
Η Πάλμερ επέστρεψε στην Αμερική ελπίζοντας να αναμοχλεύσει το ενδιαφέρον για τη δελφική ιδέα και τα μαθήματα για την αρχαία ελληνική δραματική ποίηση. Ο γάμος της με τον Άγγελο Σικελιανό ακυρώθηκε το 1934. Ο ποιητής αργότερα τέλεσε έναν γάμο στην Ελλάδα με την Άννα Καραμάνη. Η Πάλμερ και ο Σικελιανός συνέχισαν να αλληλογραφούν και παράμειναν καλοί φίλοι.
Στην Αμερική
Στις ΗΠΑ η Πάλμερ ανανέωσε την ενασχόλησή της με το θέατρο. Προσκλήθηκε να συμμετάσχει στο «Ομοσπονδιακό Πρόγραμμα για το Θέατρο» στη Νέα Υόρκη, ένα κρατικό πρόγραμμα στα πλαίσια του New Deal για την ενίσχυση του θεάτρου με την απασχόληση άνεργων καλλιτεχνών, συγγραφέων και σκηνοθετών. Στα πλαίσια αυτού του προγράμματος η Πάλμερ επεχείρησε να ανεβάσει την τραγωδία Πέρσες, με χορό 50 ανδρών. Επιθυμία της Πάλμερ ήταν η παραγωγή μιας τέτοιας παραστάσεως με χορευτές και τραγουδιστές ως μέλη του χορού, πιστεύοντας ότι αυτό ήταν σε συμφωνία με τα αρχαιοελληνικά ιδεώδη. Η Πάλμερ συμμετείχε και στην παραγωγή ενός χριστουγεννιάτικου έργου, καθώς και στη συγγραφή και παραγωγή μιας κωμωδίας βασισμένης σε έργο του Αριστοφάνη. Ωστόσο, καμιά από αυτές τις προσπάθειες δεν καρποφόρησε. Οι ανταγωνιστικές ατζέντες και ο εσωτερικός πόλεμος ανάμεσα στις επιτροπές και στις υποεπιτροπές του Ομοσπονδιακού Προγράμματος για το Θέατρο, καθώς και η άνιση συμμετοχή και αφοσίωση της ετερόκλητης ομάδας που της δόθηκε από το Πρόγραμμα, από χορευτές, αστέρες του βοντβίλ και ανθρώπους του τσίρκου, υπονόμευσε τις προσπάθειές της. Τελικώς απολύθηκε από το Πρόγραμμα.
Λίγο καιρό αργότερα η Πάλμερ αρρώστησε από πνευμονία και παρέμεινε κλινήρης για μεγάλο διάστημα. Αυτή ήταν μία περίοδος αναπαύσεως και περισυλλογής για την Πάλμερ. Διατήρησε αλληλογραφία με τους γνωστούς και συγγενείς της, διάβασε και έγραψε μέχρι την ανάρρωσή της. Στη συνέχεια ανέλαβε και πάλι δραστηριότητες, με την ανάληψη της παραγωγής χορού Dance of Ages στο γυμνάσιο Irving Washington της Νέας Υόρκης, τον Ιανουάριο του 1939, με το μπαλέτο ανδρών χορευτών του Τεντ Σων. Ο Σων γνώριζε τα εγχειρήματα της Πάλμερ και σύντομα οι δυο τους ανεκάλυψαν ότι μοιράζονται μία παρόμοια κατανόηση του χορού και της μουσικής, κάτι που επέφερε αρκετές συνεργασίες τους κατά τα επόμενα χρόνια. Η Πάλμερ δίδαξε τους χορευτές του Σων τη δική της άποψη για τον αρχαίο ελληνικό χορό και τους έντυνε με ενδύματα που ύφαινε η ίδια στον αργαλειό της. Η Πάλμερ βρήκε επιτέλους ένα συνεπαρμένο κοινό και ενδιαφερόμενους μαθητές. Αργότερα σημειώθηκε μία καλλιτεχνική διαφωνία μεταξύ Σων και Πάλμερ που τελικώς οδήγησε στο τέλος της συνεργασίας τους.
Upward Panic
Η φράση Upward Panic, ένας νεολογισμός της Πάλμερ, είναι και ο τίτλος της αυτοβιογραφίας της, την οποία επιμελήθηκε και «συναρμολόγησε» ο Τζων Π. Άντον (Ιωάννης Π. Αντωνόπουλος), καθηγητής της ελληνικής φιλοσοφίας και πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Φλόριντα. Συνάμα αποτελεί τον 4ο τόμο σε μία σειρά με γενικό τίτλο Μελέτες Χορογραφίας και χορού (Harwood Academic Publishers, 1993). Το 1985 ο Άντον πήρε μία χορηγία που του επέτρεψε να ταξιδέψει στην Ελλάδα και να ερευνήσει ό,τι στοιχείο θα μπορούσε να βρεθεί εκεί για την Εύα Πάλμερ-Σικελιανού. Η Πάλμερ άρχισε να γράφει την αυτοβιογραφία της το 1938 και τη συνέχισε με διαλείμματα μέχρι το 1948. Χονδρικά το βιβλίο διαιρείται σε δύο μέρη, με το πρώτο να είναι πιο παραδοσιακά αυτοβιογραφικό, αναφερόμενο στα πρώτα της χρόνια και στην οικογένειά της. Το δεύτερο μέρος περιέχει εξιστόρηση των Δελφικών Εορτών, τις ύστερες δραστηριότητές της στις ΗΠΑ, αλλά και θεωρητικά δοκίμια.
Με τον όρο upward panic η Πάλμερ περιέγραψε το αίσθημα αυξανόμενης ευφορίας του θεατή κατά την κορύφωση μιας αρχαίας ελληνικής τραγωδίας με μουσική και χορό. Η ίδια και ο Σικελιανός πίστευαν ότι η επιδίωξη αυτών των τεχνών θα οδηγούσε τους ανθρώπους προς την ειρήνη και την αμοιβαία κατανόηση. Ο όρος panic («πανικός») έχει τις ρίζες του στην ελληνική μυθολογία και τον θεό Πάνα, αλλά δεν σχετίζεται νοηματικά με το σύγχρονο νόημα της λέξεως σήμερα.
Θάνατος και αποτίμηση
Η Πάλμερ επέστρεψε στην Ελλάδα την άνοιξη του 1952, «ουσιαστικά για να πεθάνει εκεί» κατά τον Τζων Άντον. Δύο εβδομάδες μετά την άφιξή της υπέστη ένα μοιραίο εγκεφαλικό επεισόδιο ενώ παρακολουθούσε μία θεατρική παράσταση στους Δελφούς και πέθανε σε ηλικία 77 ετών. Σύμφωνα με την επιθυμία της τάφηκε στους Δελφούς
Τα καλλιτεχνικά εγχειρήματα της Πάλμερ και η στήριξη της δελφικής ιδέας ήρθαν σε μία περίοδο μεταξύ παγκόσμιων πολέμων. Το ζεύγος Πάλμερ-Σικελιανού δεν ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που επεχείρησαν μία αναβίωση του πνεύματος των Δελφών στην Ελλάδα και δεν θα ήταν και οι τελευταίοι. Η δελφική ιδέα επιβιώνει στη σύγχρονη εποχή με θεσμούς όπως το Διεθνές Δελφικό Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών. Πολλά από τα ίδια ιδεώδη και αρχές ενσωματώνονται σε σύγχρονες προσπαθειες μουσικής, χορού και αθλητικών αγώνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικοί της τέχνης Κατηγορία:Αμερικανοί χορογράφοι Κατηγορία:Άγγελος Σικελιανός
Φριτς Ντάργκες
Ο Φριτς Ντάργκες (γερμανικά:Fritz Darges ,8 Φεβρουαρίου 1913 - 25 Οκτωβρίου 2009) ήταν Γερμανός αξιωματικός στα Waffen-SS κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και του απονεμήθηκε ο Σταυρός των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού. Υπηρέτησε ως βοηθός του Μάρτιν Μπόρμαν και αργότερα έγινε προσωπικός βοηθός του Αδόλφου Χίτλερ.
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στο Ντύλζενμπεργκ κοντά στο Ζάλτσβέντελ. Μετά τη φοίτησή του από το σχολείο, ο Ντάργκες προσχώρησε εθελοντικά στα SS τον Απρίλιο του 1933. Μέχρι το 1934 είχε επιλεγεί για να γίνει αξιωματικός και παρακολούθησε το SS-Junkerschule στο Bad Tölz. Μετά την αποφοίτησή του τον Απρίλιο του 1935, προήχθη σε Untersturmführer (δεύτερος υπολοχαγός). Το 1936 ορίστηκε υπασπιστής του Reichsleiter Μάρτιν Μπόρμαν. Τον Μάιο του 1937 εντάχθηκε στο NSDAP (Ναζιστικό Κόμμα) και τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους προήχθη σε Obersturmführer (πρώτος υπολοχαγός).
Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος
Τον Οκτώβριο του 1939 επέστρεψε στα Waffen-SS ως ένας διοικητής σε τμήμα των συνταγμάτων Deutschland και Der Führer των SS-Verfügungstruppe. Πολέμησε στη Μάχη της Γαλλίας και του απονεμήθηκε ο Σιδηρούς σταυρός δεύτερης τάξης τον Ιούλιο του 1940 και προήχθη σε Hauptsturmführer (Λοχαγός).
Ο Ντάργκες στη συνέχεια τοποθετήθηκε στη νεοσυσταθείσα SS μεραρχία Wiking, συμμετείχε στην Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα και του απονεμήθηκε ο Σιδηρούς σταυρός πρώτης τάξης τον Αύγουστο του 1942. Τον Μάρτιο του 1943 έγινε προσωπικός βοηθός του Αδόλφου Χίτλερ. Εντάχθηκε στο Führerbegleitkommando, μια μονάδα σωματοφυλακής των SS που παρείχε προσωπική ασφάλεια για τον Χίτλερ. Προήχθη σε Obersturmbannführer (Αντισυνταγματάρχης) τον Ιανουάριο του 1944.
Απόλυση
Στις 18 Ιουλίου 1944, κατά τη διάρκεια μιας διάσκεψης στρατηγικής στο Λημέρι του λύκου, μια μύγα άρχισε να βουίζει γύρω από το δωμάτιο και φέρεται να προσγειωνόταν στον ώμο του Χίτλερ και στην επιφάνεια ενός χάρτη αρκετές φορές. Ενοχλημένος, ο Χίτλερ διέταξε τον Ντάργκες να «ξεκάνει τον μπελά αυτό». Ο Ντάργκες πρότεινε ότι, καθώς ήταν ένα παράσιτο, η δουλειά εξουδετέρωσης του θα έπρεπε να ανατεθεί στον υπασπιστή της Λούφτβαφε, Νικολάους φον Ούντερν. Ο Χίτλερ τράβηξε τον Ντάργκες στην άκρη, τον απέλυσε επί τόπου και τον έστειλε στο Ανατολικό Μέτωπο. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή αυτής της ιστορίας, ο Ντάργκες απλώς «χαχάνιζε» καθώς ο Χίτλερ κοιτούσε το χάρτη. Ακόμη μια άλλη εκδοχή της απόλυσης και μεταφοράς του Ντάργκες από τον Χίτλερ περιλαμβάνει την άρνησή του να παντρευτεί την αδελφή της Εύα Μπράουν, Γκρετλ Μπράουν, η οποία ήταν έγκυος εκείνη την εποχή. Στις 16 Μαΐου 1944,ο Ντάργκες παντρεύτηκε τη χήρα Ρενάτε Φράιφραου φον Χάντελν.
Υπηρεσία στο Ανατολικό Μέτωπο
Τον Αύγουστο του 1944 ο Ντάργκες επέστρεψε στη μεραρχία SS Wiking για να αντικαταστήσει τον Γιοχάννες Μύλενκαμπφ ως διοικητή του 5ου συντάγματος SS Πάντσερ. Ήταν στη διοίκηση αυτής της μονάδας όταν ο Ντάργκες τιμήθηκε με τον Σταυρό του Ιππότη για τις ενέργειές του τη νύχτα της 4ης Ιανουαρίου 1945. Το τμήμα προχωρούσε προς το Bicske όταν σταμάτησε από την 41η μεραρχία φρουρών τυφεκιοφόρων της Σοβιετικής 4ης Στρατιάς φρουρών. Ο Ντάργκες αρχικά διερεύνησε τη σοβιετική γραμμή με μονάδες μάχης πάντσερ και πάντσερ γρεναδιέρων και κατάφερε να σπάσει τη γραμμή την αυγή. Στη συνέχεια, με ενέδρα κατέστρεψε μια σοβιετική ειδική ομάδα, χτυπώντας τέσσερα όπλα των 122 χιλ., τέσσερα πυροβόλα των 76 χιλ., δώδεκα φορτηγά και διάφορα οχήματα προμήθειας. Στη συνέχεια επιτέθηκε στο Κάστρο του Ρέγκις, αναγκάζοντας τη φρουρά να υποχωρήσει. Ο Ντάργκες στη συνέχεια βρέθηκε περιτριγυρισμένος από σοβιετικές ενισχύσεις και αναγκάστηκε να αποκρούσει αρκετές επιθέσεις. Τρεις μέρες αργότερα, όταν απελευθερώθηκαν από άλλη μονάδα μάχης (Kampfgruppe) της SS Wiking, άφησαν πίσω τους πάνω από τριάντα κατεστραμμένα σοβιετικά τανκς.
Συνελήφθη από τους Αμερικανούς στις 8 Μαΐου 1945 και απελευθερώθηκε από τη φυλακή το 1948.
Μεταπολεμικά χρόνια
Ελάχιστα είναι γνωστά για τις δραστηριότητές του μετά την παράδοση της Γερμανίας. Έκανε καριέρα ως πωλητής αυτοκινήτων μετά τον πόλεμο και αργότερα ως διευθύνων σύμβουλος του Ερυθρού Σταυρού στο Τσέλε. Το 1952 νυμφεύτηκε τη γιατρό Ελένε Ζόνεμαν (1911-1998), η οποία συμμετείχε σε πρόγραμμα παιδικής ευθανασίας στο Αμβούργο κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου .Το 1993 βοήθησε να οργανωθεί μια συνάντηση νικητών του Σταυρού του ιππότη στο Τσέλλε. Εμφανίστηκε στο ντοκιμαντέρ του 2000 ο πόλεμος του Χίτλερ στην Ανατολή.
Λίγο πριν από το θάνατό του, ο Ντάργκες δήλωσε ότι ο Χίτλερ ήταν μία «ιδιοφυΐα» και ότι «τον υπηρέτησα και θα το έκανα ξανά τώρα». Ο Ντάργκες συνέταξε ένα χειρόγραφο, που αφηγείται τις εμπειρίες του ως μέλος του στενού κοινωνικού κύκλου του Χίτλερ, που ήταν να δημοσιευτεί μετά το θάνατό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη των Waffen-SS Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί
Ψευδοκλητείας γραφή
Στην Αρχαία Αθήνα κατά το Αττικό Δίκαιο ψευδοκλητείας γραφή λεγόταν η αγωγή την οποία είχε δικαίωμα να ασκήσει ο εναγόμενος κατά του ενάγοντος και των μαρτύρων του (κλητήρων), στις περιπτώσεις που η κλήτευσή του για την ημέρα της δίκης είτε δεν είχε γίνει καθόλου, είτε είχε γίνει αντικανονικά, την πλήρη ευθύνη της οποίας έφερε ο  ενάγων και οι μάρτυρές του.
Η εκδίκαση τέτοιων υποθέσεων ανήκε στην αρμοδιότητα των θεσμοθετών. Στη περίπτωση που μια τέτοια αγωγή γινόταν δεκτή, τότε μπορούσε να επιβληθεί στους ενόχους ποινή ατιμίας. Η ποινή αυτή επιβαλλόταν υποχρεωτικά σε όποιον είχε υποπέσει τρεις φορές στο ίδιο αδίκημα, κατά την αρχαία έκφραση «ψευδοκλητείας τρις οφλείν».
Πηγές
Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο
1667 Πελς
Ο Πελς (Pels) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών (κατά το περιήλιο στο εσωτερικό της όριο) και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,974. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Ολλανδό αστρονόμο Χέντρικ βαν Γκεντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, και πήρε το όνομά του προς τιμή του G. Pels, υπαλλήλου στο Αστεροσκοπείο του Λέιντεν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Πελς εκτιμάται σε 13 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι Sa (λιθώδης). Ο Πελς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες και 16 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πελς
Τζινέβρα των Έστε
Η Τζινέβρα, ιταλ.: Ginevra d'Este (24 Μαρτίου 1419 - 12 Οκτωβρίου 1440) από τον Οίκο των Έστε ήταν Ιταλίδα ευγενής γυναίκα, κόρη του μαρκησίου της Φερράρα και με τον γάμος της έγινε κυρία του Ρίμινι.
Βιογραφία
Αυτή και η δίδυμη αδελφή της Λουτσία (απεβ. 1437) ήταν κόρες του Νικολό Γ΄ των Έστε και της δεύτερης συζύγου του Παριζίνας Μαλατέστα. Eίχαν επίσης έναν μικρότερο αδερφό, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία μερικών μηνών.
Η μητέρα της κατηγορήθηκε για απιστία με τον προγονό της Ούγκο των Έστε, τον νόθο, ετεροθαλή αδελφό της Τζινέβρα και αυτός και η Παριζίνα καταδικάστηκαν σε θάνατο από τον Νικολό Γ΄, όταν η Τζινεβρα ήταν 6 ετών. Πέντε χρόνια αργότερα, ο Νικολό Γ΄ νυμφεύτηκε ξανά τη Ριχάρδα του Σαλούτσο, δίνοντας στη Τζινέβρα δύο άλλους ετεροθαλείς αδελφούς, τον Έρκολε και τον Σιγισμόνδο, εκτός από τα άλλα 10 νόθα παιδιά του πατέρα της.
Με το τέλος της το 1440 τάφηκε στο Τέμπιο Μαλατεστιάνο. Το 1461 ο πάπας Πίος Β΄ κατηγόρησε τον Πάντολφο για πολλά εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας της Τζινέβρας και τον αφόρισε.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Σιγισμόνδο-Παντόλφο Μαλατέστα, κύριο του Ρίμινι, στο Ρίμινι τον Φεβρουάριο του 1434.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Παλιρροϊκές δυνάμεις
Οι παλιρροϊκές δυνάμεις είναι δυνάμεις βαρυτικής φύσης που αναπτύσσονται πάνω σε ένα σώμα το οποίο βρίσκεται μέσα σε ένα ανομοιογενές βαρυτικό πεδίο και επομένως πάνω στο σώμα ασκούνται μη σταθερές δυνάμεις κατά μήκος του, αφού προφανώς, όπως γνωρίζουμε από τον κλασσικό νόμο της παγκόσμιας έλξης του Newton στο κοντινότερο σημείο αυτού του σώματος στο σώμα που δημιουργεί το βαρυτικό πεδίο δέχεται μεγαλύτερη δύναμη από ό,τι το σημείο που βρίσκεται πιο μακριά.
Μαθηματική περιγραφή
δεξιά|500px|μικρογραφία|Βοηθητική εικόνα για τη μαθηματική περιγραφή.
Έστω ένα σφαιρικό σώμα μάζας m και ακτίνας r το οποίο περιστρέφεται γύρω από ένα σφαιρικό σώμα μάζας M και η απόσταση των κέντρων τους είναι D (υποθετικά σταθερή, δηλαδή υποθέτουμε κυκλική κίνηση με καλή προσέγγιση). Τότε στο κοντινότερο σημείο Α του m από το M δέχεται μία δύναμη ανά μονάδα μάζας ίση με:, όπου G η σταθερά της παγκόσμιας έλξης, που οφείλεται στο σώμα Μ. Η δύναμη ανά μονάδα μάζας στο κέντρο O_m του m που οφείλεται στο σώμα M είναι ίση με:. Δεδομένου ότι το σώμα m μένει σταθερά σε απόσταση D από το σώμα M αυτό σημαίνει ότι το m λόγω της διαφοράς των δυνάμεων όπως αυτές περιγράφηκαν προκαλούν την παραμόρφωση του σώματος m. Η διαφορά αυτή των δυνάμεων που ονομάζεται παλιρροϊκή δύναμη και προκαλεί την παραμόρφωση ισούται με: ,
Για την εύρεση αυτών των εκφράσεων χρησιμοποιήθηκε το ότι r\ll D, για να ισχύει με καλή προσέγγιση η ανάπτυξη σε πρώτη τάξη κατά Taylor του όρου, αφού όταν |a|\ll1 τότε.
Γενικότερα θα μπορούσε να εξαχθεί μία σχέση που θα περιγράφει την παλιρροϊκή δύναμη όχι μόνο για το σημείο της Γης που βρίσκεται στην ελάχιστη και στη μέγιστη απόσταση από τη Σελήνη, αλλά για οποιοδήποτε σημείο της.
Παλιρροϊκές δυνάμεις ασκούμενες στη Γη
Η Γη φυσικά δέχεται τη βαρυτική δύναμη και επομένως την παλιρροϊκή δύναμη όλων των σωμάτων που υπάρχουν στο σύμπαν, αφού η δύναμη της βαρύτητας, μία από τις τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις, έχει άπειρη εμβέλεια. Παρόλα αυτά η δυνάμεις των σωμάτων πλην του Ήλιου και της Σελήνης θα μπορούσαν να αγνοηθούν λόγω του ότι η βαρυτική δύναμη μειώνεται με γρήγορο ρυθμό με την απόσταση (x) κατά.
Ο λόγος των παλιρροϊκών δυνάμεων της Σελήνης επάνω στη Γη προς των δυνάμεων του Ήλιου, είναι:, όπου : είναι η απόσταση Γης - Σελήνης, : η απόσταση Γης - Ηλίου, : η μέση ακτίνα της Γης, M_{\Sigma}: η μάζα της Σελήνης, M_{\Gamma}: η μάζα της Γης και M_{\Eta}: η μάζα του Ηλίου. Αντικαθιστώντας λοιπόν τις τιμές αυτών των μεγεθών στον τελικό τύπο βρίσκουμε ότι ο λόγος που ψάχνουμε ισούται με:. Δηλαδή οι παλιρροϊκές δυνάμεις που ασκεί η Σελήνη είναι περίπου 2.2 φορές μεγαλύτερες από αυτές που ασκεί ο Ήλιος πάνω στη Γη. Αυτό το προς στιγμή παράδοξο, εξηγείται απλά μιας που παρότι η βαρυτική δύναμη του Ήλιου είναι κατά πολύ μεγαλύτερη, η απόσταση Γης - Σελήνης είναι σχεδόν 390 φορές μικρότερη από την απόσταση Γης - Ήλιου και ο όρος αυτός συνεισφέρει στην τρίτη δύναμη στον παραπάνω υπολογισμό του.
Περιγραφή και Ερμηνεία του Φαινομένου
Λόγω των παλιρροϊκών δυνάμεων, ολόκληρη η Γη αλλάζει σχήμα. Και μιλώντας για ολόκληρη τη Γη εννοούμε την ατμόσφαιρά της, τους ωκεανούς, το έδαφος (αφού είναι ένα παραμορφώσιμο στερεό), το υπέδαφος κ.λ.π. Η αλλαγή αυτή του σχήματος της Γης συμβαίνει διότι το νερό που βρίσκεται κοντά στη Σελήνη έλκεται περισσότερο, οπότε και το νερό ανυψώνεται ενώ στο αντιδιαμετρικό σημείο η ελκτική δύναμη είναι ασθενέστερη, οπότε και το νερό ανυψώνεται επίσης. Λόγω δε και της περιστροφής της Γης γύρω από τον Ήλιο και της περιστροφής της Σελήνης γύρω από τη Γη αυτή η αλλαγή του σχήματος είναι περιοδική.
Εύκολα παρατηρήσιμη είναι η αλλαγή του σχήματος των ωκεανών της Γης που παρατηρείται ως αύξηση και μείωση της στάθμης της θάλασσας σε μερικά σημεία της Γης κατά πολλά μέτρα και κατά περιοδικό τρόπο. Αυτό το φαινόμενο είναι γνωστό ως Πλημμυρίδα-Άμπωτις και υποδηλώνει της αύξηση και αντίστοιχα τη μείωση της στάθμης της θάλασσας.
Ενέργεια πλημμυρίδας και την αμπώτιδος
Η τριβή από την κίνηση των θαλασσών με τον βυθό λόγω των παλιρροϊκών δυνάμεων καταναλώνει ένα πολύ μεγάλο ποσό ενέργειας το οποίο υπολογίζεται να έχει ισχύ περίπου 5000 (GWatt). Πάνω σε αυτό μπορούμε να κάνουμε δύο παρατηρήσεις:
Γη και Σελήνη: Μηχανική εξέλιξη
Λόγω του ότι υπάρχει απώλεια ενέργειας από το σύστημα Γης-Ήλιος-Σελήνης η οποία οφείλεται στις παλιρροϊκές δυνάμεις, αυτό προκαλεί μεταξύ άλλων και μία επιβράδυνση της περιστροφής της Γης γύρω από τον άξονά της (ιδιοπεριστροφή), δηλαδή μία αύξηση της περιόδου της ιδιοπεριστροφής της Γης. Αυτή η αύξηση της ημέρας υπολογίζεται από τα αστρονομικά δεδομένα να είναι ίση με: ανά ημέρα.
Η Γη έχει μία στροφορμή λόγω της ιδιοπεριστροφής της (ιδιοστροφορμή) η οποία ισούται με:, όπου : είναι η γωνιακή ταχύτητα (ή συχνότητα) της ιδιοπεριστροφής της Γης (ιδιοσυχνότητα).
Η Σελήνη έχει επίσης μία στροφορμή λόγω της ιδιοπεριστροφής της, αλλά είναι αμελητέα λόγω της πολύ μικρής μάζας της Σελήνης. Έχει, όμως, φυσικά, και τροχιακή στροφορμή η οποία οφείλεται προφανώς στην περιφορά της Σελήνης γύρω από τη Γη και η οποία ισούται με:, όπου φυσικά υπολογίζουμε την στροφορμή από το κέντρο της Γης.
Η ολική στροφορμή του συστήματος L_{total} η οποία λόγω, ανυπαρξίας (ή μάλλον αμελητέων) εξωτερικών δυνάμεων που να προκαλούν ροπή, διατηρείται, είναι το άθροισμα των επιμέρους, δηλαδή: (το ότι διατηρείται μας δείχνει ότι ο ρυθμός μεταβολής των δύο επιμέρους στροφορμών είναι ίσος κατά απόλυτη τιμή και αντίθετος, κάτι που φαίνεται με απλή παραγώγιση ως προς τον χρόνο), ενώ η ενέργεια του συστήματος Γης-Σελήνης είναι (εφαρμόζοντας τις διάφορες προσεγγίσεις που αναφέραμε ήδη):.
Όπως βλέπουμε από την δεύτερη τελευταία τριπλή ισότητα μπορούμε να θεωρήσουμε της ενέργεια του συστήματος ως συνάρτηση μόνο της τροχιακής στροφορμής της Σελήνης.
Παραγωγίζοντας την συνάρτηση αυτή βρίσκουμε ότι η παράγωγός της έχει έναν μηδενισμό και συνεπώς η συνάρτηση έχει ακρότατο. Από τη φυσική εποπτεία του προβλήματος, δηλαδή το ότι το σύστημα χάνει ενέργεια καταλαβαίνουμε ότι αυτό το ακρότατο είναι ελάχιστο (πράγμα που μπορεί να επιβεβαιωθεί και από την δεύτερη παράγωγο της συνάρτησης). Συγκεκριμένα ο μηδενισμός της παραγώγου μας δίνει:. Δηλαδή η συχνότητα περιφοράς της Σελήνης γύρω από τη Γη συνεχώς θα αυξάνεται και η συχνότητα της ιδιοπεριστροφής της Γης συνεχώς θα μειώνεται μέχρις ότου εξισωθούν.
Λόγω του ότι η σχεδόν κυκλική κίνηση που κάνει η Σελήνη γύρω από τη Γη οφείλεται στην κεντρομόλο βαρυτική δύναμη που ασκεί η Γη επάνω της, έχουμε:.
Παραγωγίζοντας την τελευταία σχέση ως προς τον χρόνο, έχουμε:.
Χρησιμοποιώντας την τελευταία σχέση βρίσκουμε το εξής:.
Επίσης βλέπουμε ότι ισχύει (βλ. παραπάνω για τη διατήρηση της ολικής στροφορμής):.
Επίσης συνδυάζοντας τις παραπάνω εξισώσεις βλέπουμε το εξής:. Συνεπώς μπορούμε να βρούμε και τον ρυθμός μεταβολής της συχνότητας περιφοράς της Σελήνης γύρω από της Γη και συνεπώς να βρούμε το πότε ελαχιστοποιείται η ενέργεια και επομένως το σύστημα παύει να εξελίσσεται λύνοντας τις απλές αυτές συνήθεις γραμμικές διαφορικές εξισώσεις πρώτης τάξης που επιδέχονται λύση χωριζομένων μεταβλητών για να βρούμε τις δύο συχνότητες συναρτήσει του χρόνου και εξισώνοντάς τις. Και φυσικά μπορούμε να βρούμε την κοινή αυτή συχνότητα.
Ακόμα μπορούμε να βρούμε την απόσταση την οποία θα έχουν η Γη και η Σελήνη επίσης χρησιμοποιώντας τις προηγούμενες εξισώσεις. Οι τιμές που αναφέρονται στη βιβλιογραφία είναι, και  τέτοια ώστε η ημέρα της Γης να διαρκεί όσο περίπου 50 σημερινές ημέρες.
Δίας και Ιώ
Εξαιτίας της μεγάλης βαρύτητας του Δία και της εγγύτητας του τρίτου μεγαλύτερου δορυφόρου του Ιώ, οι παλιρροϊκές δυνάμεις που αναπτύσσονται μεταξύ των δύο σωμάτων έχουν ως αποτέλεσμα μια ελαφρά διαστολή και συστολή της Ιούς, που θερμαίνει το εσωτερικό της μέσω της τριβής. Αυτή η θερμότητα εκδηλώνεται με τη μορφή τεράστιων ηφαιστειακών εκρήξεων, των ισχυρότερων στο ηλιακό σύστημα.
Δακτύλιοι γύρω από Πλανήτες
Οι δακτύλιοι των πλανητών, όπως οι δακτύλιοι του Κρόνου, του Δία, του Ποσειδώνα και του Ουρανού αποτελούνται από θραύσματα σωμάτων ή από σκόνη που ποτέ δεν θα μπορέσει να σχηματίσει κάποιον πλανήτη ή φυσικό δορυφόρο λόγω των παλιρροϊκών δυνάμεων. Οι παλιρροϊκές δυνάμεις που δρουν πάνω σε ένα σώμα που βρίσκεται σε απόσταση μικρότερη από την απόσταση που είναι γνωστή ως όριο του Roche είναι καταστρεπτικές για ένα σώμα που υπάρχει μόνο λόγω της δικής του βαρύτητας και φυσικά δεν επιτρέπουν σε σκόνη να συμπυκνωθεί λόγω βαρύτητας σε κάποιο σώμα. Αυτό διαφέρει για κάποιο σώμα που η δομή του στηρίζεται και σε δυνάμεις μεταξύ των στοιχείων της ύλης του. Για παράδειγμα ένας τεχνητός δορυφόρος δε θα διαλυθεί ξεπερνώντας το όριο του Roche γιατί η δομή του δε στηρίζεται στην βαρύτητά του, αλλά στις δυνάμεις μεταξύ των ιόντων του μετάλλου από το οποίο είναι φτιαγμένος.
Περισσότερα στο άρθρο για το όριο του Roche.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλίρροια Κατηγορία:Βαρύτητα Κατηγορία:Δύναμη
Μουαράν-αν-Μοντάνι
Το Μουαράν-αν-Μοντάνι (γαλλικά: Moirans-en-Montagne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Σμόκοβο
Με το όνομα Σμόκοβο ονομάζονταν στο παρελθόν τα παρακάτω χωριά της Ελλάδας:
Επίσης το τοπωνύμιο Σμόκοβο διατηρείται ακόμα στο χωριό Λουτρά Σμοκόβου και στην τεχνητή λίμνη Σμοκόβου του νομού Καρδίτσας.
1668 Χάννα
Η Χάννα (Hanna) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,16. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το όνομα της Χάννα Ράινμουτ, μιας νύφης του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Χάννα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαννα
Χεττιτική γλώσσα
Με τον όρο Χεττιτική γλώσσα (επίσης Χιττιτική ή Νεζιτική) εννοούμε την νεκρή πλέον γλώσσα των Χετταίων, ή Χιττιτών, του λαού της χιττιτικής αυτοκρατορίας με επίκεντρο την αρχαία Χαττούσα (σύγχρονο Μπογιαζκιόι) της Ανατολίας (σημερινής Τουρκίας). Η γλώσσα χρησιμοποιείτο από το 1600 περ. Π.Κ.Ε. και προγενέστερα, έως το 1100 Π.Κ.Ε. Νεότερα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η Χιττιτική και οι συνδεόμενες γλώσσες συνέχισαν να ομιλούνται λίγους αιώνες μετά το 1100.
Η Χιττιτική είναι μία από τις πρωιμότερες επιβεβαιωμένες Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Οι πρώτοι φιλόλογοι που την μελέτησαν, κυρίως ο Γουόρεν Κάουγκιλ (Warren Cowgill), εξέφρασαν την άποψη ότι θα έπρεπε να ταξινομηθεί ως αδελφή των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών και όχι ως θυγατρική γλώσσα. Ωστόσο, σήμερα οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν την Χιττιτική ως παραδοσιακή θυγατρική γλώσσα της Πρωτοϊνδοευρωπαϊκής, ενώ περαιτέρω μελέτες έδειξαν ότι τα ασυνήθη χαρακτηριστικά της οφείλονται κυρίως σε μεταγενέστερες ανανεώσεις.
Όνομα
Σε πολύγλωσσα κείμενα επιγραφών που ανασκάφτηκαν σε αρχαιολογικούς τόπους χιττιτικής προέλευσης, τα εδάφια που είναι γραμμένα στην Χιττιτική ακολουθούν το επίρρημα νεσίλι (ή νασίλι), "(λόγος) της Νεσά", της δεύτερης πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας. Σε μία περίπτωση, η επιγραφή είναι Κανισουμνίλι, δηλ. "αυτό που ομιλείται στην Κανές", εναλλακτικό όνομα της ίδιας πόλης. Αν και η Χιττιτική αυτοκρατορία συγκροτείτο από ένα συνονθύλευμα εθνικών ομάδων με γλωσσικές ιδιαιτερότητες, φαίνεται πως η χιττιτική γλώσσα χρησιμοποιείτο στα περισσότερα κοσμικά κείμενα. Αν και οι ακαδημαϊκοί θεωρούν ότι ο όρος Χιττίτες δεν είναι ορθός, αναγνωρίζουν ότι είναι αργά και εν πολλοίς ανώφελο να αλλάξει ο προσδιορισμός σε "Νεζίτες". Σε μία από τις εκδόσεις της Wikipedia, την Ιταλική, ο όρος Χιττίτες έχει αντικατασταθεί από τον όρο Νεζίτες που κρίθηκε καταλληλότερος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χετταίοι Κατηγορία:Γλώσσες της Ανατολίας Κατηγορία:Αρχαίες γλώσσες Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ασίας
Αντισφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Αντισφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020, διεξήχθει από τις 24 Ιουλίου μέχρι την 1 Αυγούστου 2021, στο Πάρκο Τένις Αριάκε (Ariake Coliseum), στο Τόκιο.
Στο τουρνουά συμμετείχαν 172 παίκτες σε 5 διαφορετικά αγωνίσματα: Το Μονό Ανδρών, το Διπλό Ανδρών, το Μονό Γυναικών, το Διπλό Γυναικών και το Διπλό Μικτό. Το τελευταίο, εμφανίστηκε για 3η συνεχόμενη φορά μετά την επιστροφή του σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 2012. H οργανωτική επιτροπή των Αγώνων, ανακοίνωσε ότι η επιφάνεια του γηπέδου θα είναι της DecoTurf. Αυτή ήταν η 5η φορά που αυτή η επιφάνεια χρησιμοποιείται σε Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ο Άντι Μάρεϊ της Μεγάλης Βρετανίας είναι ο δύο φορές Ολυμπιονίκης στο Μονό Ανδρών το 2012 και το 2016. Η Μόνικα Πούινγκ, του Πουέρτο Ρίκο είναι η τελευταία Ολυμπιονίκης, αλλά δεν επέστρεψε για να υπερασπιστεί τον τίτλο της. Το μεγαλύτερο φαβορί του τουρνουά ήταν ο Σέρβος Νόβακ Τζόκοβιτς, ο οποίος πήγαινε για το Χρυσό Σερί. Εν τέλει δεν κατάφερε να εξασφαλίσει κάποιο μετάλλιο.
Ολυμπιακή Πρόκριση
Η Ολυμπιακή Πρόκριση στα αγωνίσματα του Μονού, βασίστηκε κυρίως στην Παγκόσμια Κατάταξη της 14ης Ιουνίου 2021. Σε κάθε κατηγορία (άνδρες και γυναίκες), επιλέγονταν οι 56 κορυφαίοι αθλητές και αθλήτριες, ενώ κάθε ΕΟΕ δεν μπορούσε να δηλώσει περισσότερους από 4 σε κάθε κατηγορία. 6 θέσεις ανά κατηγορία διανέμονταν ανά ήπειρο στις ΕΟΕ που δεν είχαν καταφέρει να προκρίνουν κανένα αθλητή ή αθλήτρια, 1 θέση ανά κατηγορία ανήκει στην Ιαπωνία ως διοργανώτρια χώρα και άλλη 1 στον/στην προηγούμενο/η Ολυμπιονίκη ή στον/η πιο πρόσφατο/η Πρωταθλητή/ρια Γκραν Σλαμ. Έτσι συμπληρώνεται ο αριθμός των 64 στα δύο αγωνίσματα του Μονού.
Στα αγωνίσματα του Διπλού Ανδρών και Γυναικών, προκρίνονται συνολικά 32 ζευγάρια. 10 θέσεις κατοχυρώνονται από τους 10 πρώτους της Παγκόσμιας Κατάταξης, οι οποίοι μπορούν να επιλέξουν για ζευγάρι, όποιον παίκτη της ΕΟΕ τους επιθυμούν, αρκεί να βρίσκεται στο Tοπ 300 της Κατάταξης. Οι υπόλοιπες 21 θέσεις διανέμονται ανάλογα με με την θέση των ζευγαριών στην Κατάταξη, όπως προκύπτει από τον συνδυασμό των ατομικών τους θέσεων. 1 θέση σε κάθε φύλο κατοχυρώνεται και πάλι από την διοργανώτρια χώρα.
Στο Διπλό Μικτό, υπήρχαν θέσεις διαθέσιμες για 16 ζευγάρια. Όλα τα ζευγάρια αποτελούνται από παίκτες που είχαν ήδη προκριθεί σε κάποιο από τα προηγούμενα αγωνίσματα. Τα 15 ζευγάρια με την καλύτερη θέση στην συνδυαστική κατάταξη, κέρδιζαν την πρόκριση και σε αυτό το αγώνισμα, ενώ μια θέση κατοχυρώθηκε ξανά από την Ιαπωνία.
Μορφή Αγωνίσματος
μικρογραφία| Είσοδος στο γήπεδο τένις στο Ariake Τα αγωνίσματα των Μονών για άντρες και γυναίκες πραγματοποιοήθηκαν σε 6 διαφορετικούς γύρους (ξεκινώντας από τον Γύρο των 64), αυτά των Διπλών σε 5 (ξεκινώντας από τον Γύρο των 32) και το Διπλό Μικτό σε 4 (ξεκινώντας από τον Γύρο των 16). Σε κάθε γύρο ορίζονταν ζευγάρια αντιπάλων που θα αγωνίζονταν σε νοκ-άουτ αγώνες, με το/τους νικητή/ές να συνεχίζει/ουν στο επόμενο γύρο και τον/τους ηττημένο/ους να βγαίνει/ουν εκτός αγώνα. Οι δύο ηττημένοι των ημιτελικών, μονομάχησαν μεταξύ τους για την διεκδίκηση του χάλκινου μεταλλίου.
Συμμετέχουσες χώρες
Παρακάτω παρουσιάζεται αναλυτικά ο αριθμός των αθλητών που συμμετείχαν στο άθλημα από κάθε ΕΟΕ:
Αμπέλα του Σαλέρνο
Η Αμπέλα του Σαλέρνο (γνωστή και ως Αμπέλα των Καστελλομάτα) ήταν γιατρός του 14ου αιώνα και άνηκε στις λεγόμενες Γυναίκες του Σαλέρνο. Πιστεύεται ότι γεννήθηκε γύρω στο 1380, αλλά οι ακριβείς χρονολογίες γέννησης και θανάτου της είναι άγνωστες.
Βιογραφία
Θεωρείται πως κατάγονταν από την οικογένεια Καστελλομάτα που διέθετε μεγάλη επιρροή στο Σαλέρνο. Άλλο γνωστό μέλος της οικογένειας Καστελλομάτα ήταν ο Τζοβάνι των Καστελλομάτα που ήταν προσωπικός γιατρός του πάπα Ιννοκέντιου Γ’. Αυτό επιβεβαιώνει τους ισχυρούς δεσμούς ανάμεσα στην Ιατρική Σχολή του Σαλέρνο και την παπική έδρα.
Η Αμπέλα δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του Σαλέρνο και, όπως και η Ρεμπέκα Γκουάρνα, ήταν εμβρυολόγος. Το Πανεπιστήμιο του Σαλέρνο ήταν το μοναδικό μεσαιωνικό πανεπιστήμιο το οποίο δέχονταν γυναίκες ως φοιτήτριες αλλά και ως διδάσκουσες. Οι γυναίκες που αποφοίτησαν από το πανεπιστήμιο αυτό, γνωστές ως Γυναίκες του Σαλέρνο, επηρέασαν τη μεσαιωνική ιατρική γνώση με το έργο τους αλλά κυρίως προσέφεραν πολύτιμες ιατρικές υπηρεσίες στις γυναίκες της εποχής τους που υπέφεραν από έλλειψη δομών αλλά και γνώσεων αφού οι κατά κύριο λόγο άντρες γιατροί δεν εκπαιδεύονταν σε γυναικολογικά θέματα λόγω κοινωνικών και θρησκευτικών προκαταλήψεων. Αυτός ήταν και ο λόγος που οι Γυναίκες του Σαλέρνο όπως η Αμπέλα και η Τρότα ειδικεύονταν κατά κύριο λόγο σε γυναικολογικά θέματα. Αυτές οι γυναίκες διέψευσαν τις προκαταλήψεις της εποχής τους σχετικά με τους ρόλους των αντρών και των γυναικών και αποτελούν πηγή περηφάνιας για το Σαλέρνο.
Η Αμπέλα έγραψε δύο πραγματείες: το «Περί Μαύρης Χολής» (De atrabile) και το «Περί της Φύσης του Ανθρώπινου Σπέρματος» (De natura seminis humani). Καμία από αυτές δεν διασώζεται σήμερα.
Η Αμπέλα είναι μία από τις τέσσερις γυναίκες που αναφέρει ο μεσαιωνικός γιατρός και ιατρικός ιστορικός Σαλβατόρε ντε Ρέντζι ότι δίδασκαν και εξασκούσαν ιατρική και έγραφαν σχετικές πραγματείες. Οι άλλες τρεις ήταν η Ρεμπέκα Γκουάρνα, η Μερκουριάδα και η Κοστάντζα Καλέντα.
Η Αμπέλα του Σαλέρνο αναφέρεται στο έργο τέχνης της Τζούντι Σικάγο, «Το Δείπνο» εκπροσωπώντας τις γυναίκες που διακρίθηκαν μετά από αγώνες και τελικά το όνομά τους ξεχάστηκε ή αποσιωπήθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες Κατηγορία:Ιατροί Κατηγορία:Ιατροί του Μεσαίωνα Κατηγορία:Γυναικολόγοι
Στήλη του Θρασέα και της Ευανδρίας (Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου SK 738 (K 34))
Η επιτύμβια στήλη του Θρασέα και της Ευανδρίας που φιλοξενείται στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου είναι αρχαιολογικό εύρημα από τον Κεραμεικό της Αθήνας. Ήταν μέρος της συλλογής Σαβούρωφ και αγοράστηκε από το μουσείο το 1884.
Περιγραφή
Η στήλη είναι από πεντελικό μάρμαρο. Εικονίζει τρία πρόσωπα μπροστά σε ναΐσκο. Στο αέτωμα υπάρχει επιγραφή με τα ονόματα του Θρασέα και της συζύγου του, Ευανδρίας. Αριστερά στέκει ο γενειοφόρος Θρασέας Περιθοίδης (από τον δήμο των Περιθοιδών), ντυμένος με μακρύ μανδύα, ενώ δεξιά κάθεται σε σκαμνί με μαξιλάρι η Ευανδρία, ντυμένη με μανδύα και χιτώνα. Αντικρίζουν ο ένας τον άλλο στα μάτια, ενώ αποχαιρετίζονται δίνοντας το δεξί χέρι, ως δείγμα του συζυγικού δεσμού που δεν χωρίζει ούτε ο θάνατος. Ανάμεσά τους στο βάθος εικονίζεται μια υπηρέτρια που πενθεί.
Πηγές
Κατηγορία:Εκθέματα στο Πέργκαμονμουζέουμ, Βερολίνο Κατηγορία:Στήλες Κατηγορία:Αρχαία Αττική
Κατάλογος ποταμών της Δομινίκας
Αυτός είναι ένας κατάλογος ποταμών της Δομινίκας. Ο Ποταμός Λαγιού είναι ο μακρύτερος.
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τη Δομινίκα
Βρωμιούχο αστάτιο
Το (μονο)βρωμιούχο αστάτιο (αγγλικά astatine monobromide) είναι ανόργανη διατομική χημική ένωση, με μοριακό τύπο AtBr. Ανήκει στις «διαλογονιακές ενώσεις», δηλαδή στις χημικές ενώσεις μεταξύ αλογόνων.
Το χημικά καθαρό μονοβρωμιούχο αστάτιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, είναι κρυσταλλικό στερεό. Όπως όλες οι ενώσεις τους αστατίου, το βρωμιούχο αστάτιο είναι ραδιενεργό. Λίγα είναι γνωστά για το βρωμιούχο αστάτιο λόγω της ακραίας αστάθειας που προκαλείται από τα ταχέως διασπώμενα ισότοπα του αστατίου.
Παραγωγή
Το βρωμιούχο αστάτιο μπορεί να παραχθεί με ολική σύνθεση, δηλαδή με αντίδραση μεταξύ των στοιχείων που το αποτελούν, δηλαδή αστατίου και βρωμίου:
Επίσης, το βρωμιούχο αστάτιο με αντίδραση απλής αντικατάστασης, ανάμεσα σε αστάτιο και οποιαδήποτε ένωση του βρωμίου, όπως το μονοβρωμιούχο ιώδιο:
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις βρωμίου Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις
Λουτροπηγή Καρδίτσας
Η Λουτροπηγή είναι χωριό του νομού Καρδίτσας. Ανήκει διοικητικά στον Δήμο Σοφάδων της Περιφέρειας Θεσσαλίας (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την  τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Μενελαΐδας.
Βρίσκεται στις πλαγιές των Αγράφων σε υψόμετρο 740 μέτρων. Απέχει από την Καρδίτσα 43 χιλιόμετρα. Ο πληθυσμός της Λουτροπηγής σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 528 κάτοικοι. Το χωρίο μέχρι το 1927 ονομαζόταν Σμόκοβο, οπότε μετονομάστηκε σε Λουτροπηγή. Κοντά στο Σμόκοβο βρίσκονται ερείπια αρχαίας πόλης που πιθανολογείται πως πρόκειται για την Μενελαΐδα, πόλη των Δολόπων. Στην πόλη αυτή οφείλει και την ονομασία του ο δήμος. Σε απόσταση 7 χιλιομέτρων βρίσκονται τα Λουτρά Σμοκόβου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων
Γοδεφρείδος της Νάντης
Ο Γοδεφρείδος ΣΤ΄ του Ανζού (Geoffroy VI d'Anjou, 1 Ιουνίου 1134 – 27 Ιουλίου 1158, ) από τον Οίκο του Ανζού, γνωστός και ως Γοδεφρείδος της Νάντης, ήταν κόμης της Νάντης από το 1156 έως το 1158. Ήταν ο δεύτερος από τους τρεις γιους του Γοδεφρείδου Ε΄ κόμητος του Ανζού και της αυτοκράτειρας Ματθίλδης. Η επιθυμία του πατέρα του Γοδεφρείδου ήταν να γίνει ο ίδιος κόμης του Ανζού αν ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος γίνει βασιλιάς της Αγγλίας γι' αυτό του δώρησε πολλά κάστρα. Το σώμα του Γοδεφρείδου έμεινε πολύ καιρό άταφο, μέχρι την ώρα που ο μεγαλύτερος γιος Ερρίκος ξεκαθαρίσει τις επιθυμίες του πατέρα του. Η ιστορία αυτή είναι γνωστή μονάχα σε στενό κύκλο πηγών γύρω απο την Τουρ, ο ιστορικός Γουίλιαμ Γουώρρεν λέει ότι ήταν εφεύρεση του Γοδεφρείδου για να συκοφαντήσει τον Ερρίκο.
Εξέγερση εναντίον του αδελφού του Ερρίκου
Τον Μάρτιο του 1152 αποπειράθηκε την απαγωγή της Ελεονώρας της Ακουιτανίας την στιγμή που ταξίδευε προς το Πουατιέ με σκοπό να παντρευτεί τον αδελφό του Ερρίκο Β' μετά το διαζύγιο της με τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Ζ΄, βρισκόταν σε αναμονή στο Πόρτ ντε Πίλες κοντά στον ποταμό Κρές με στόχο να την παντρευτεί αν η απαγωγή γινόταν με επιτυχία. Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου συμμάχησε με τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο και τον αδελφό του Λουδοβίκου Ροβέρτο Α΄ του Ντρέ, τον Θεοβάλδο Ε' του Μπλουά και τον αδελφό του Ερρίκο Α΄ της Καμπανίας με στόχο να επιτεθούν στην Νορμανδία εναντίον του αδελφού του Ερρίκου Β' για να διαλύσουν τις κτήσεις του. Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Ζ' πήρε ο ίδιος την πρωτοβουλία για την συμμαχία επειδή οργίστηκε με τον γάμο του Ερρίκου Β' με την πρώην σύζυγο του Ελεονόρα χωρίς την δική του συγκατάθεση, αν η επίθεση ήταν επιτυχής οι 5 σύμμαχοι θα μπορούσαν να διαιρέσουν τα εδάφη της Ελεονόρας και του Ερρίκου και να τα κάνουν διανομή μεταξύ τους.