cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gojira
Βιογραφία
Ακολούθησε το ΕΡ "Maciste All'Inferno", ζωντανά ηχογραφημένο στο Μπορντό στις 29 Μαΐου του 2003. Λίγο νωρίτερα είχε κυκλοφορήσει το δεύτερο άλμπουμ των Gojira με τίτλο "The Link". Κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, ηχογραφήθηκε το CD / DVD "The Link Alive", το οποίο κυκλοφόρησε στις 16 Απριλίου 2004.
Το 2005, το συγκρότημα υπέγραψε στη Listenable Records με σκοπό τη βελτίωση της προώθησης τους εκτός Γαλλίας, κυκλοφορώντας τον δίσκο "From Mars to Sirius". Για την προώθηση του άλμπουμ περιόδευσαν στη Βόρεια Αμερική με τους Children of Bodom, τους Amon Amarth και Sanctity. Ακολούθησε μία βρετανική περιοδεία με τους Trivium και μία ευρωπαϊκή περιοδεία με τους Sanctity και Annihilator, ενώ συνέχισαν να περιοδεύουν με τους Behemoth, Job for a Cowboy και Beneath the Massacre.
Το Νοέμβριο του 2010, επέστρεψαν στο στούντιο με παραγωγό τον Λόγκαν Μέιντερ, με σκοπό να ηχογραφήσουν ένα ΕΡ του οποίου τα κέρδη θα πήγαιναν στην καταπολέμηση του κυνηγιού της φάλαινας. Παρ' όλα αυτά, λόγω τεχνικών προβλημάτων δεν κυκλοφόρησε ποτέ.
thumb|150px|Ο Κριστιάν Αντρέου σε συναυλία το 2013 Το 2012, συμφώνησαν με τη Roadrunner Records και κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "L'Enfant Sauvage", το οποίο μπήκε στο Top-20 στη Γαλλία, τη Φινλανδία και τη Νορβηγία, ενώ ανέβηκε στο Top-40 του αμερικάνικου καταλόγου επιτυχιών. Κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, βιντεοσκοπήθηκε το CD / DVD "Les Enfants Sauvages", το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2014.
Το Νοέμβριο του 2014, ο Μάριο Ντουπλαντιέ μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και το συγκρότημα έφτιαξε το δικό του στούντιο στο Κουίνς. Το εγχείρημα αυτό ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 2015 και του δόθηκε η ονομασία Silver Cord Studio. Το έκτο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 17 Ιουνίου 2016 με τίτλο "Magma", πουλώντας 17.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του και ανεβαίνοντας στην 24η θέση του καταλόγου επιτυχιών, ενώ μπήκε στο Top-10 στην Αυστρία, την Ελβετία, τη Φινλανδία, τη Γαλλία και τη Νορβηγία. Για την προώθηση του δίσκου περιόδευσαν στη Βόρεια Αμερική με τους Tesseract, πριν συνεχίσουν στο Ηνωμένο Βασίλειο με τους Alter Bridge, Volbeat και Like a Storm.
Το συγκρότημα έλαβε δύο υποψηφιότητες για βραβείο Γκράμι, στην κατηγορία για το καλύτερο ροκ άλμπουμ, όπως και στην κατηγορία καλύτερης metal εκτέλεσης για το τραγούδι "Silvera".
Στούντιο δίσκοι
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Γαλλικά progressive metal συγκροτήματα Κατηγορία:Γαλλικά thrash metal συγκροτήματα Κατηγορία:Γαλλικά death metal συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα αδελφών
Τουρκιστάν (πόλη)
Ιστορία
Το Τουρκιστάν είναι μία από τις ιστορικές πόλεις του Καζακστάν με αρχαιολογικές καταγραφές που χρονολογούνται από τον 4ο αιώνα.
Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Χαν μπορεί μάλιστα να είναι το Μπεϊτάν, η θερινή πρωτεύουσα του αρχαίου Κανγκτζού (康居), που αναφέρεται στο Χανσού.
Έγινε εμπορικό κέντρο μετά την τελική κατάρρευση του Οτράρ, της μεσαιωνικής πόλης, του οποίου τα ερείπια βρίσκονται κοντά στο Σιρ Ντάρια στα νοτιοανατολικά. Καθ΄όλη τη μεσαιωνική και την πρώιμη σύγχρονη περίοδο ήταν γνωστή ως Γιάσι ή Σαβγκάρ και μετά τον 16ο-17ο αιώνα ως Τουρκιστάν ή Χαζράτ, και τα δύο ονόματα προερχόνταν από το τίτλο «Χαζράτ-ι Τουρκιστάν», που κυριολεκτικά σημαίνει «ο Άγιος (ή ευλογημένος) του Τουρκεστάν "και αναφέρεται στον Χότζα Αχμέτ Γιασάουι, τον Σούφι Σέιχ του Τουρκιστάν, ο οποίος έζησε εδώ κατά τον 11ο αιώνα και είναι θαμμένος στην πόλη.
Λόγω της επιρροής του και της μνήμης του στη πόλη έγινε ένα σημαντικό κέντρο πνευματικότητας και ισλαμικής μάθησης για τους λαούς των καζακικών στεπών. Το 1390, ο Τιμούρ (Ταμερλάνος) δημιούργησε ένα μεγαλοπρεπή τρούλο Μαζάρ πάνω από τον τάφο του, που παραμένει το σημαντικότερο αρχιτεκτονικό μνημείο στη Δημοκρατία του Καζακστάν, και απεικονιζόταν στο πίσω μέρος των τραπεζογραμματίων του εθνικού νομίσματος μέχρι το 2006.
Άλλα σημαντικά ιστορικά αξιοθέατα της πόλης περιλαμβάνουν ένα μεσαιωνικό λουτρό και τέσσερα άλλα μαυσωλεία, το ένα αφιερωμένο στην εγγονή του Τιμούρ και τρία στους Καζάκους χάνους (κυβερνήτες).
Πριν τον ερχομό των Ρώσων τον 19ο αιώνα, το Τουρκεστάν βρισκόταν στα σύνορα της εδραιωμένης αραβο-ισλαμικής όασης της Υπερωξιανής προς τα νότια και του κόσμου της καζακικής στέπας προς τα βόρεια. Από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα το Τουρκιστάν έγινε η πρωτεύουσα του Καζακικού Χανάτου. Έγινε το πολιτικό κέντρο της στέπας του Καζακστάν, αλλά μετά τις αποστολές κατάκτησης της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της συνακόλουθης αποδυνάμωσης του Καζακικού Χανάτου ωφέλησαν τα μικρά νότια κράτη που είχε καταλάβει. Τέλος, η πόλη κατακτήθηκε στο Χανάτο της Κοκάνδης από το ρωσικό στρατηγό Βελβέτκιν το 1864. Όταν το Τουρκιστάν υποτάχθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, ενσωματώθηκε στην Περιφέρεια Σιρ-Ντάρια του Γενικού Κυβερνήτη του Ρωσικού Τουρκεστάν. Όταν το τσαρικό καθεστώς έπεσε το 1917-18, έγινε για μικρό διάστημα μέρος της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Τουρκμενιστάν πριν επιστραφεί στο Καζακστάν ως πόλη της Καζακικής ΣΣΔ το 1924.
Δημογραφία
Το σύγχρονο Τουρκιστάν έχει πληθυσμό 85.600 κατοίκων (απογραφή του 1999). Ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά 10% από το 1989 μέχρι το 1999, καθιστώντας τη δεύτερη ταχύτερα αναπτυσσόμενη πόλη στο Καζακστάν, μετά τη νέα πρωτεύουσα Αστάνα.
Γεωγραφία και κλίμα
Το Τουρκιστάν μπορεί να προσεγγιστεί με τρένο από το Αλμάτι, σε ένα ταξίδι περίπου 20 ωρών. Το οδικό ταξίδι από το πλησιέστερο αεροδρόμιο στο Σιμκέντ διαρκεί περίπου δύο ώρες.
Το Τουρκεστάν έχει ερημικό κλίμα (τύπος BWk της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν) με σύντομα, κρύους χειμώνες και μακρά, ξηρά, πολύ ζεστά καλοκαίρια. Η συντριπτική πλειοψηφία των ετήσιων βροχοπτώσεων πέφτει μεταξύ του τέλους του φθινοπώρου και του τέλους της άνοιξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Κουρδικός εθνικισμός
300px|thumb|Σημαία του Κουρδιστάν 300px|thumb|Περιοχές που κατοικούνται από Κούρδους σύμφωνα με τη CIA (1992) Ο κουρδικός εθνικισμός (κουρδικά : کوردایەتی ), είναι εθνικιστικό πολιτικό κίνημα που υποστηρίζει ότι οι Κούρδοι είναι ένα έθνος και επιδιώκει τη δημιουργία ενός κυρίαρχου κράτους του Κουρδιστάν, σε αντίθεση με τους διάφορους εθνικισμούς, (τουρκικό, αραβικό, ιρανικό, ιρακινό και συριακό) των κρατών στα οποία είναι αυτόχθονες οι Κούρδοι.
Ο πρώιμος κουρδικός εθνικισμός είχε τις ρίζες του στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, εντός της οποίας οι Κούρδοι ήταν μια σημαντική εθνοτική ομάδα. Με τη διχοτόμηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τα εδάφη της με κουρδική πλειοψηφία μοιράστηκαν μεταξύ των νεοσύστατων κρατών της Τουρκίας, του Ιράκ και της Συρίας, καθιστώντας τους Κούρδους σημαντική εθνική μειονότητα σε κάθε κράτος. Τα κουρδικά εθνικιστικά κινήματα έχουν καταστείλει εδώ και πολύ καιρό από την Τουρκία και τα κράτη με αραβική πλειοψηφία του Ιράκ και της Συρίας, τα οποία φοβούνται ένα πιθανό ανεξάρτητο Κουρδιστάν. Ορισμένοι Κούρδοι στο Ιράν είναι επίσης εθνικιστές, αν και ο εθνικισμός είναι παραδοσιακά πιο αδύναμος εκεί από ό,τι στα άλλα μέρη του Κουρδιστάν.
Από τη δεκαετία του 1970, οι Κούρδοι του Ιράκ επιδίωξαν τον στόχο της μεγαλύτερης αυτονομίας και ακόμη και της απόλυτης ανεξαρτησίας έναντι των καθεστώτων του ιρακινού εθνικιστικού Κόμματος Μπάαθ, τα οποία απάντησαν με βάναυση καταστολή, συμπεριλαμβανομένης της σφαγής 182.000 Κούρδων στη γενοκτονία του Ανφάλ. Η κουρδικοτουρκική σύγκρουση, όπου κουρδικές ένοπλες ομάδες έχουν πολεμήσει ενάντια στον τουρκικό εθνικισμό του κράτους, συνεχίζεται από το 1984. Μετά τις εξεγέρσεις του 1991 στο Ιράκ, το ΝΑΤΟ επέβαλε ζώνες απαγόρευσης πτήσεων στο Ιράκ που περιλάμβαναν μεγάλο μέρος του Ιρακινού Κουρδιστάν, διευκολύνοντας αυτονομία και αυτοδιοίκηση εκτός του ελέγχου της ιρακινής κυβέρνησης. Μετά την εισβολή του 2003 στο Ιράκ που ανέτρεψε τον Σαντάμ Χουσεΐν, ιδρύθηκε η Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν, απολαμβάνοντας μεγάλο βαθμό αυτοδιακυβέρνησης, ωστόσο δεν είχε πλήρη ανεξαρτησία. Το Κουρδικό Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης της Συρίας κατέχει εξέχουσα θέση στην Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, αλλά απορρίπτει τόσο τον κουρδικό εθνικισμό όσο και την αραβική εθνικιστική κρατική ιδεολογία της συριακής κυβέρνησης. Η σύγκρουση Ιράν-PJAK διεξάγεται μεταξύ των Ιρανών Κούρδων και του ιρανικού εθνικιστικού κράτους του Ιράν.
Ο κουρδικός εθνικισμός έχει από καιρό υποστηριχθεί και προωθηθεί από την παγκόσμια κουρδική διασπορά.
Ιστορία
Η μόνη πιθανότητα να σχηματιστεί ένα κουρδικό κράτος ήταν η εξέγερση κατά της νεοεμφανιζόμενης Τουρκικής Δημοκρατίας, αλλά αυτή ήταν βραχύβια, επειδή η εξέγερση δεν ήταν ποτέ στρατηγική ούτε ενιαία με την έννοια του Κουρδιστάν.
Ο κουρδικός εθνικιστικός αγώνας εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ένα ενιαίο κίνημα απαίτησε την ίδρυση ενός κουρδικού κράτους. Εξεγέρσεις σημειώθηκαν σποραδικά, αλλά μόνο δεκαετίες μετά την έναρξη των οθωμανικών συγκεντρωτικών πολιτικών του 19ου αιώνα εμφανίστηκε το πρώτο σύγχρονο κουρδικό εθνικιστικό κίνημα με μια εξέγερση υπό την ηγεσία ενός Κούρδου γαιοκτήμονα και επικεφαλής της ισχυρής οικογένειας Σεμντινάν, Σεΐχη Ουμπεϊντουλάχ. Το 1880 ο Ουμπεϊντουλάχ ζήτησε πολιτική αυτονομία ή απόλυτη ανεξαρτησία για τους Κούρδους και την αναγνώριση ενός κράτους του Κουρδιστάν χωρίς παρέμβαση από τουρκικές ή περσικές αρχές. Η εξέγερση κατά της Περσίας των Κατζάρ και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τελικά καταπνίγηκε από τους Οθωμανούς και ο Ουμπεϊντουλάχ, μαζί με άλλους προύχοντες, εξορίστηκε στην Κωνσταντινούπολη. Το κουρδικό εθνικιστικό κίνημα που προέκυψε μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918) και το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1922 αντέδρασε σε μεγάλο βαθμό στις αλλαγές που συνέβαιναν στην κυρίαρχη Τουρκία, κυρίως στη ριζική εκκοσμίκευση (την οποία απεχθάνονταν οι έντονα μουσουλμάνοι Κούρδοι), στον συγκεντρωτισμό της εξουσίας (που απείλησε την εξουσία των τοπικών οπλαρχηγών και την κουρδική αυτονομία) και τον αχαλίνωτο τουρκικό εθνικισμό στη νέα Τουρκική Δημοκρατία (που προφανώς απείλησε να περιθωριοποιήσει τους Κούρδους). Οι δυτικές δυνάμεις (ιδιαίτερα το Ηνωμένο Βασίλειο) πολεμώντας τους Τούρκους υποσχέθηκε στους Κούρδους ότι θα ενεργούσαν ως εγγυητές για την κουρδική ελευθερία, μια υπόσχεση που στη συνέχεια δεν τήρησαν. Ένας οργανισμός, η Εταιρεία για την Ανύψωση του Κουρδιστάν (Kürdistan Teali Cemiyeti) ήταν κεντρικός στη σφυρηλάτηση μιας ξεχωριστής κουρδικής ταυτότητας. Εκμεταλλεύτηκε την περίοδο της πολιτικής απελευθέρωσης κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Συνταγματικής Εποχής (1908-1920) της Τουρκίας για να μετατρέψει το ανανεωμένο ενδιαφέρον για τον πολιτισμό και τη γλώσσα των Κούρδων σε ένα πολιτικό εθνικιστικό κίνημα βασισμένο στην εθνότητα. Περίπου στις αρχές του 20ου αιώνα Ρώσοι ανθρωπολόγοι ενθάρρυναν αυτή την έμφαση στους Κούρδους ως ξεχωριστή εθνότητα, υποδηλώνοντας ότι οι Κούρδοι ήταν μια ευρωπαϊκή φυλή (σε σύγκριση με τους Ασιατικούς Τούρκους) με βάση τα φυσικά χαρακτηριστικά και την κουρδική γλώσσα (η οποία αποτελεί μέρος της ινδοευρωπαϊκής ομάδας γλωσσών). Ενώ αυτοί οι ερευνητές είχαν απώτερα πολιτικά κίνητρα (να σπείρουν τη διαφωνία στην Οθωμανική Αυτοκρατορία), τα ευρήματά τους αγκαλιάστηκαν και εξακολουθούν να γίνονται αποδεκτά σήμερα από πολλούς.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
thumb|199px|Ο ηρωισμός και η ηγεσία του Σαλαντίν αποτέλεσαν μεγάλη έμπνευση για την άνοδο του κουρδικού εθνικισμού κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. thumb|Διχοτόμηση της Οθωμανικής Τουρκίας σύμφωνα με τη ματαιωθείσα [[Συνθήκη των Σεβρών ζητούσε ένα κράτος του Κουρδιστάν στη νοτιοανατολική Ανατολία.]] thumb|Διατάξεις της Συνθήκης των Σεβρών για ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν (το 1920). Η πράσινη περιοχή αντιπροσωπεύει το κράτος του Κουρδιστάν με το [[Ντιγιαρμπακίρ ως την πρωτεύουσα του κουρδικού κράτους.]] Σύμφωνα με το σύστημα του μιλλέτ, η κύρια μορφή ταύτισης των Κούρδων ήταν η θρησκευτική με το Σουνιτικό Ισλάμ να είναι η κορυφή στην ιεραρχία. Ενώ η Οθωμανική Αυτοκρατορία ξεκίνησε μια εκστρατεία εκσυγχρονισμού και συγκεντρωτισμού γνωστή ως Τανζιμάτ (1829–1879), οι κουρδικές περιοχές διατήρησαν μεγάλο μέρος της αυτονομίας τους και οι αρχηγοί των φυλών την εξουσία τους. Η Υψηλή Πύλη έκανε ελάχιστη προσπάθεια να αλλάξει την παραδοσιακή δομή εξουσίας των «τμηματοποιημένων, αγροτικών κουρδικών κοινωνιών» – αγάς, σεΐχης και αρχηγός φυλής. Λόγω της γεωγραφικής θέσης των Κούρδων στο νότιο και ανατολικό περιθώριο της αυτοκρατορίας και της ορεινής τοπογραφίας της επικράτειάς τους, εκτός από το περιορισμένο σύστημα μεταφοράς και επικοινωνίας, οι απεσταλμένοι του κράτους είχαν μικρή πρόσβαση στις κουρδικές επαρχίες και αναγκάστηκαν να κάνουν ανεπίσημες συμφωνίες με αρχηγούς φυλών. Αυτό ενίσχυσε την εξουσία και την αυτονομία των Κούρδων. Για παράδειγμα, ο Οθωμανός κάντι και ο μουφτής δεν είχαν δικαιοδοσία επί του θρησκευτικού νόμου στις περισσότερες κουρδικές περιοχές. Το 1908 οι Νεότουρκοι ήρθαν στην εξουσία επιβεβαιώνοντας μια ριζοσπαστική μορφή τουρκικής εθνικής ταυτότητας και κλειστές οθωμανικές ενώσεις. Ξεκίνησαν μια εκστρατεία πολιτικής καταπίεσης και επανεγκατάστασης κατά των εθνοτικών μειονοτήτων – Κούρδων, Λαζών και Αρμενίων, αλλά στο πλαίσιο του πολέμου δεν είχαν την πολυτέλεια να ανταγωνίζονται υπερβολικά τις εθνοτικές μειονότητες. Στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Κούρδοι εξακολουθούσαν να έχουν το νόμιμο δικαίωμα να διεξάγουν τις υποθέσεις τους στα Κουρδικά, να γιορτάζουν δικές τους παραδόσεις και να αυτοπροσδιορίζονται ως ξεχωριστή εθνοτική ομάδα. Η Συνθήκη των Σεβρών που υπογράφηκε το 1920 «πρότεινε» ένα ανεξάρτητο κουρδικό και αρμενικό κράτος, αλλά μετά την εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας από μια Τουρκική εθνοεθνικιστική κυβέρνηση που απέρριψε τη συνθήκη, υπογράφηκε η Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 που δεν έκανε καμία αναφορά στους Κούρδους. Το άλλοτε ενοποιημένο πολιτικά Οθωμανικό Κουρδιστάν χωρίστηκε στη συνέχεια στα διαφορετικά διοικητικά και πολιτικά συστήματα στο Ιράκ, την Τουρκία και τη Συρία.
Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού και η Συνθήκη των Σεβρών
Το πρώτο κουρδικό πολιτικό κόμμα προήλθε από την κουρδική διασπορά και όχι από το ίδιο το Κουρδιστάν. Η οργάνωση γνωστή ως Khoybun (επίσης γνωστή ως Κουρδική Ένωση), ή «Ανεξαρτησία», ιδρύθηκε από μια ομάδα Κούρδων διανοουμένων στο Παρίσι το 1918. Αυτοί οι διανοούμενοι είδαν την περίοδο μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ως ώριμη για την οργάνωση ενός κίνημα που στόχευε στην εξασφάλιση ενός κουρδικού έθνους-κράτους από τα ερείπια της πρόσφατα ηττημένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού πρόσφερε την ευκαιρία για έναν νέο κόσμο. Η αισιοδοξία και ο ιδεαλισμός που προωθούσε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Γουίλσον στόχευε σε μια διαρκή ειρήνη που ενισχύεται από ένα διεθνές πλαίσιο και την αδελφότητα των κρατών. Η αρχή της αυτοδιάθεσης από το Σημείο Δώδεκα των 14 Σημείων του Γουίλσον έδωσε ψεύτικη εμπιστοσύνη στους μειονοτικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ότι σύντομα θα μπορούσαν να επιλέξουν τους δικούς τους δρόμους ως ανεξάρτητα έθνη-κράτη.
Οι Βρετανοί βρήκαν το οθωμανικό θέατρο του πολέμου πολύ πιο δύσκολο από όσο φαντάζονταν. Στο τέλος του πολέμου, οι Βρετανοί δυσκολεύονταν να διατηρήσουν τις συγκεντρώσεις στρατευμάτων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το κόστος του πολέμου ήταν τεράστιο και οι πολιτικοί και ο πληθυσμός πίσω στη Βρετανία προσπάθησαν να επισπεύσουν την επιστροφή των στρατευμάτων στα σπίτια τους. Τα σχέδια των Συμμάχων για τη διάσπαση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν εξίσου δύσκολο να εκτελεστούν, επειδή οι διαφορετικοί λαοί της αυτοκρατορίας αναζητούσαν το δικό τους μέλλον, αντί να αφήνουν τους ξένους ή τους παλιούς άρχοντές τους να αποφασίζουν για αυτούς.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, δόθηκε μεγαλύτερη προσοχή στους Αρμένιους παρά στους Κούρδους. Αυτό ήταν πιθανό επειδή οι Αρμένιοι ήταν κυρίως χριστιανοί, και ως εκ τούτου πιο επιρρεπείς να ταυτιστούν με τη Δύση και το αντίστροφο. Οι Κούρδοι θεωρούνταν συνένοχοι στις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν κατά των Αρμενίων εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τα πρώτα στάδια του πολέμου. Ελάχιστη προσοχή δόθηκε στο Κουρδιστάν μέχρι μετά τον πόλεμο, όταν η επικρατούσα σκέψη ήταν η επανευθυγράμμιση των οθωμανικών εδαφών σύμφωνα με το ευρωπαϊκό μοντέλο των εθνικών κρατών στο οποίο οι οθωμανικές μειονότητες θα κυβερνούσαν η καθεμία τον λαό της στα δικά της εδάφη. Τα έγγραφα του βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών της εποχής δείχνουν μια βεβαιότητα για ένα μελλοντικό αρμενικό κράτος, αλλά αφήνουν έξω άλλα έθνη όπως οι Κούρδοι και οι Ασσύριοι.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Γουίλσον έφτασε στο σημείο να διατάξει ένα σχέδιο ορίων για ένα αρμενικό κράτος. Αυτή ήταν η ατμόσφαιρα στο τέλος του πολέμου και στη διάσκεψη ειρήνης. Η φρίκη του πολέμου ώθησε τον ιδεαλισμό στα άκρα του στο μυαλό ορισμένων διαπραγματευτών και ορισμένων αρχηγών κρατών, ενώ η πραγματικότητα στο έδαφος ήταν εντελώς διαφορετική από τα μεγάλα οράματά τους για έναν νέο κόσμο. Άλλοι πολιτικοί, ιδιαίτερα ο Λόιντ Τζορτζ και ο Κλεμανσώ, είχαν στο μυαλό τους τα αυτοκρατορικά συμφέροντα παρά τη διεθνή ειρήνη και συμφιλίωση που επεδίωκε ο Γουίλσον.
Το Τμήμα Πολιτικών Πληροφοριών του Υπουργείου Εξωτερικών παρουσίασε στους Βρετανούς διαπραγματευτές μια ενδελεχή μελέτη των εδαφών και των λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προτού παρευρεθούν στις διαπραγματεύσεις στο Παρίσι. Αυτό το έγγραφο έδωσε μεγάλη έμφαση στην Αρμενία και στις δεσμεύσεις προς τους Γάλλους και τους Άραβες. Η κατάσταση του Κουρδιστάν αντιμετωπίστηκε με τη δήλωση: «Είμαστε δεσμευμένοι στη διχοτόμηση του Κουρδιστάν σε τρία τμήματα, στα δύο μεγαλύτερα από τα οποία διασφαλίζονται ορισμένα δικαιώματα για εμάς, τους Γάλλους και τους Άραβες, αλλά κανένα για τους Κούρδους». Η μελέτη ανέφερε τη στρατηγική αξία του Κουρδιστάν ως εξής:
Ο Κούρδος εκπρόσωπος στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού ήταν ο στρατηγός Μοχάμεντ Σαρίφ Πασάς. Αφού η Επανάσταση των Νεότουρκων καθαίρεσε τον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β' και καταδίκασε τον Σαρίφ Πασά σε θάνατο, αυτός έφυγε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Σαρίφ Πασάς είχε προσφέρει τις υπηρεσίες του στους Βρετανούς στην αρχή του πολέμου, αλλά η προσφορά του είχε απορριφθεί επειδή οι Βρετανοί δεν περίμεναν να εμπλακούν σε επιχειρήσεις στο Κουρδιστάν. Πέρασε τα χρόνια του πολέμου στο Μόντε Κάρλο περιμένοντας άλλη μια ευκαιρία. Παρά την απογοήτευσή του από τους Βρετανούς, ο Σαρίφ Πασάς αποκατέστησε την επαφή του με τους Βρετανούς κοντά στο τέλος του πολέμου. Το 1918, άρχισε να επικοινωνεί με τον Σερ Πέρσι Κοξ, επικεφαλής των βρετανικών δυνάμεων στη Μεσοποταμία, για να συζητήσουν τη δημιουργία βρετανικής προστασίας σε ένα αυτόνομο Κουρδιστάν. Υποστήριξε παρόμοιες διευθετήσεις στη Μεσοποταμία και αλλού, περιγράφοντας κάτι παρόμοιο με το σύστημα εντολής. Υποστήριξε επίσης μια βρετανική επιχορηγούμενη επιτροπή με στόχο τη συμφιλίωση των σχέσεων μεταξύ των Κούρδων και των Αρμενίων. Οι κουρδικές εθνικιστικές οργανώσεις πρότειναν τον Σαρίφ Πασά ως εκπρόσωπό τους στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού λόγω των στρατηγικών του απόψεων και των επαφών υψηλού επιπέδου με τη βρετανική κυβέρνηση.
Στο Παρίσι, ο Σαρίφ Πασάς εξέθεσε προσεκτικά τις κουρδικές αξιώσεις για εδάφη και ανέφερε ένα επιχείρημα για την ανεξαρτησία των Κούρδων. Οι ισχυρισμοί του βασίστηκαν σε περιοχές όπου οι Κούρδοι αποτελούσαν τον κυρίαρχο πληθυσμό. Συμπεριέλαβε τα κουρδικά εδάφη της Περσικής Αυτοκρατορίας εκτός από τα οθωμανικά εδάφη. Η συμπερίληψή του των περσικών κουρδικών εδαφών ήταν απλώς για να επισημάνει ότι οι Κούρδοι ήταν ένα μεγάλο έθνος που εκτείνονταν σε μια μεγάλη περιοχή, επομένως άξια μιας πατρίδας απαλλαγμένης από την εξωτερική παρέμβαση που συχνά μάστιζε το Κουρδιστάν.
Αντιπρόσωποι που εκπροσωπούσαν τους Κούρδους, τους Αρμένιους και τους Ασσύριους υπέβαλαν αξιώσεις για εδάφη και ανεξαρτησία. Ο Μπούγκος Νουμπάρ, ο κύριος αρμένιος εκπρόσωπος, είχε εκμυστηρευτεί στον Σερ Λουί Μαλλέτ της Βρετανικής Αντιπροσωπείας, φόβους ότι οι Σύμμαχοι «εγκαταλείπουν την Αρμενία στη μοίρα της». Ανησυχούσε για τη γαλλική φιλοδοξία στην Αρμενία και ζήτησε να υπάρξει αναγνώριση από τη Βρετανία και τις ΗΠΑ για την ανεξαρτησία της Αρμενίας.
Ο Σαρίφ Πασάς και ο Μπούγκος Νουμπάρ συμφώνησαν να υποστηρίξουν ο ένας την προσπάθεια του άλλου για ανεξαρτησία, ακόμη και αν υπήρχαν διαφωνίες ως προς τα στοιχεία της επικράτειας. Οι δυο τους παρουσίασαν αλληλοεπικαλυπτόμενους ισχυρισμούς και επέκριναν ο ένας τις απαιτήσεις του άλλου, αλλά το σχέδιο λειτούργησε. Οι διαπραγματευτές ήταν πεπεισμένοι ότι τόσο οι Κούρδοι όσο και οι Αρμένιοι άξιζαν πατρίδες στη νέα Μέση Ανατολή και χορήγησαν διατάξεις για το κράτος και την αυτοδιάθεση στη Συνθήκη των Σεβρών που προέκυψε.
Ο Σαρίφ Πασάς απογοητεύτηκε με τους Συμμάχους για τον παραγκωνισμό του στις διαπραγματεύσεις, και τελικά παραιτήθηκε από τη θέση του. Μετά την περιθωριοποίησή του, ο Σαρίφ δημοσίευσε ένα φυλλάδιο που περιγράφει τη δικαιολόγηση των εδαφών του Κουρδιστάν. Ξεκίνησε με ιστορικές αξιώσεις για τα εδάφη, σημειώνοντας πολλά ακαδημαϊκά έργα για τη γεωγραφία του Κουρδιστάν και φροντίζοντας να κάνει διάκριση μεταξύ κουρδικών και αρμενικών εδαφών. Το επιχείρημά του ενάντια στις αξιώσεις των Αρμενίων στο Κουρδιστάν είναι ότι η μεγάλη Αρμενία δεν είναι «το εθνικό λίκνο της φυλής τους». Σε μια ασυνήθιστη τροπή στην περίπτωσή του, ο Σαρίφ ισχυρίζεται ότι οι Αρμένιοι στο Κουρδιστάν ήρθαν ως μετανάστες, εγκαταλείποντας τη γεωργία στην Αρμενία για την αστική ζωή στο Κουρδιστάν. Ο Σαρίφ κατηγορεί περαιτέρω τις ευρωπαϊκές δυνάμεις και την Τουρκία για συνωμοσία κατά των Κούρδων με την εφεύρεση της Αρμενικής ιστορίας στα κουρδικά εδάφη. Πιθανότατα έκανε αυτή την τελευταία δήλωση από θυμό επειδή παραγκωνίστηκε στο συνέδριο. Ωστόσο, ο Σαρίφ Πασάς έκανε τη διαφορά στο ότι η υπόθεσή του για μια κουρδική πατρίδα ήταν εγγεγραμμένη στη συνθήκη ειρήνης. Το «Κουρδιστάν» που καθορίζεται στη συνθήκη δεν περιελάμβανε όλα τα κουρδικά εδάφη, αλλά περιείχε ένα μεγάλο μέρος του Οθωμανικού Κουρδιστάν.
Ορισμένες ομάδες που προηγουμένως ήταν υπό Οθωμανική κυριαρχία επιθυμούσαν την ανάκτηση εδαφών που θεωρούσαν δικές τους. Ο ελληνικός αλυτρωτισμός κέρδισε την υποστήριξη των Βρετανών, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αποβιβάσουν ελληνικές δυνάμεις στη Σμύρνη. Ωστόσο, οι Έλληνες έγιναν υπερβολικά φιλόδοξοι προς τους Τούρκους και βρέθηκαν στην υποχώρηση πριν από τα τουρκικά αντίποινα κοντά στο οροπέδιο της Άγκυρας. Οι Τούρκοι είχαν βρει έναν νέο εθνικιστή ηγέτη. Η πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν βέβαιη.
Κουρδικός πληθυσμός
Είναι δύσκολο να καθοριστούν ακριβή στοιχεία πληθυσμού για τους Κούρδους για διάφορους λόγους: αρκετές χώρες της περιοχής δεν καταγράφουν κουρδικό πληθυσμό στις απογραφές τους. Οι ανταγωνιστικές πολιτικές ατζέντες επιδιώκουν είτε να μεγιστοποιήσουν είτε να ελαχιστοποιήσουν το μέγεθος του κουρδικού πληθυσμού. Διαφορετικές μέθοδοι καταμέτρησης μπορεί να περιλαμβάνουν ή να αποκλείουν ομάδες όπως οι Ζαζάδες. Τόσο το Ιράκ όσο και η Συρία έχουν υποστεί πόλεμο και εμφύλιες αναταραχές τα τελευταία χρόνια και η υψηλή πληθυσμιακή αύξηση μεταξύ των κουρδικών κοινοτήτων σημαίνει ότι τα στοιχεία γίνονται γρήγορα ξεπερασμένα.
Τα παρακάτω στοιχεία είναι οι καλύτερες πρόσφατες εκτιμήσεις που είναι διαθέσιμες από ανεξάρτητες πηγές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κουρδικός εθνικισμός
Τούνμπεργκ
Το Τούνμπεργκ είναι σουηδικό επώνυμο. Αξιοσημείωτα άτομα με το επώνυμο περιλαμβάνουν:
Κατάλογος έργων της Γκαλλερία ντελλ’ Ακκαντέμια της Φλωρεντίας
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων της Γκαλλερία ντελλ’ Ακκαντέμια της Φλωρεντίας.
Όνσεν Ασαμούσι
Το Όνσεν Ασαμούσι (浅虫温泉) είναι τοποθεσία με ιαματικές πηγές στο ανατολικό άκρο της πόλης Αομόρι στο νομό Αομόρι, στην Ιαπωνία. Αναπτύχθηκε ως το κέντρο δίπλα από τις ιαματικές πηγές και μερικές φορές είναι γνωστό ως «Ατάμι στο Τοχόκου» από το διάσημο όνσεν στο Ατάμι στη Σιζουόκα, στην κεντρική Ιαπωνία.
Ιστορία
Σύμφωνα με την παράδοση, η ιαματική πηγή ανακαλύφθηκε από τον Χόνεν, όταν επισκέφθηκε την επαρχία Μούτσου γύρω στο 1190 κατά την περίοδο Χεϊάν. Λέγεται ότι είδε ελάφια να κάνουν μπάνιο στο νερό, για να επουλώσουν τις πληγές τους. Ένας παλαιότερος μύθος αποδίδει την ανακάλυψη στον Έννιν. Και στις δύο περιπτώσεις, οι ντόπιοι δεν γνώριζαν για τις θεραπευτικές ιδιότητες των ιαματικών πηγών μέχρι που τους το είπε ο μοναχός. Χρησιμοποιήθηκε αρχικά για το μαγείρεμα στον ατμό (mushi) κάνναβης ( Cannabis ή asa), που οδήγησε στο όνομα, αν και ο χαρακτήρας κάντζι, που χρησιμοποιείται για το όνομα διαφέρει.
Σύγχρονη Ιαπωνία
δεξιά|μικρογραφία| Πλατφόρμα σταθμού Όνσεν Ασαμούσι δεξιά|μικρογραφία| Ενυδρείο Όνσεν Ασαμούσι δεξιά|μικρογραφία| Διαμονή στο Όνσεν Ασαμούσι δεξιά|μικρογραφία| Ένα δημόσιο λουτρό με θέα στο νησί Γιουνοσίμα δεξιά|μικρογραφία| Νυχτερινή θέα των καταλυμάτων στο Όνσεν Ασαμούσι
Πρώιμη περίοδος Μέιτζι
Το Όνσεν Ασαμούσι όπως ήταν στην αρχή της περιόδου Μέιτζι καταγράφηκε σε μια συλλογή τοπογραφιών που δημοσιεύτηκε από την κυβέρνηση το 1876. Σύμφωνα με αυτό, αν και το Όνσεν Ασαμούσι ήταν γνωστό ως λουτρόπολη, οι ντόπιοι απλώς κατάφερναν να περάσουν από αυτό που λίγοι πελάτες θα πήγαιναν να επισκεφτούν. Ως εκ τούτου, πολλοί από αυτούς εργάστηκαν μακριά στο Έζο. Εκείνη την εποχή, το Όνσεν Ασαμούσι θεωρούνταν μια «ρουστίκ» περιοχή με ιαματικές πηγές, με 18 ξενώνες, που χτίστηκαν για όσους επισκέπτονταν τις ιαματικές πηγές. Στην περιοχή υπήρχαν μικροέμποροι, αλλά όχι συγκοινωνία.
Είναι γύρω στο 11,8 χλμ μεταξύ Δυτικού Αομόρι και Όνσεν Ασαμούσι, αλλά κατά μήκος της διαδρομής βρίσκεται ένα επικίνδυνο πέρασμα γνωστό ως Ουτομάι, το οποίο δεν είχε ανεπτυγμένους δρόμους, που να διέρχονται από αυτό. Το Ουτομάι είναι ένας απότομος γκρεμός με θέα στη θάλασσα, και εκείνη την εποχή, οι άνθρωποι περνούσαν από μέσα του πηγαίνοντας δίπλα στο γκρεμό μέχρι να φτάσουν στην άκρη της χερσονήσου και μετά διασχίζοντας μια γέφυρα πάνω από τους βράχους. Γύρω στο 1862, το παλιό χωριό Νονάι έσκαψε το τείχος του βράχου και δημιούργησε χώρο για τη δημιουργία ενός δρόμου, αλλά δεν ήταν πολύ φαρδύς, καθιστώντας δύσκολο για τα άλογα να περάσουν μέσα από το δρόμο.
Το 1876, ο αυτοκράτορας Μέιτζι επισκέφτηκε το Όνσεν Ασαμούσι κατά τη διάρκεια της περιοδείας του στο Χοκκάιντο. Εκείνη την εποχή, τον μετέφεραν σε ένα ανατολίτικο σκεπαστό φορείο με τους συνοδούς του έφιππους, αλλά θεωρήθηκε πολύ επικίνδυνο για αυτούς να περάσουν από τους απότομους δρόμους του Ουτομάι. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο λαξεύτηκε η πλευρά του βουνού του γκρεμού και η πλευρά της θάλασσας γέμισε και διευρύνθηκε σε πλάτος 5 μέτρων,  καθιστώντας δυνατή τη διέλευση αλόγων και βοοειδών. Αργότερα κατασκευάστηκαν και επεκτάθηκαν σήραγγες, καθιστώντας το μια σημαντική διαδρομή, που συνδέει τα ανατολικά και τα δυτικά του νομού Αομόρι.
Μέση-Ύστερη περίοδος Μέιτζι
Το 1891, η κύρια γραμμή Τοχόκου ήταν πλήρως λειτουργική και ένωνε το Τόκιο και το Αομόρι με τρένο και ο σταθμός Ασαμούσι άνοιξε. Αυτή ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από τη σταδιακή ανάπτυξη της πόλης των θερμών πηγών. Η ίδρυση του σταθμού όχι μόνο βελτίωσε τις συγκοινωνιακές συνδέσεις, αλλά χρησίμευε επίσης ως μέρος για τους επιβάτες, που ταξίδευαν μεταξύ Χονσού και Χοκκάιντο, για να ξεκουράσουν το σώμα τους κατά τη διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού τους ή ως μέρος διαμονής, εάν οι κακές καιρικές συνθήκες καθιστούσαν αδύνατη την ασφαλή διέλευση από το στενό Τσουγκάρου. Η περιοχή έγινε περισσότερο γνωστή εκτός του νομού Αομόρι, αφού χρησιμοποιήθηκε ως χώρος ανάπαυσης για τους επιζώντες του περιστατικού των βουνών Χακκόντα το 1902 και για στρατιώτες, που τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια του Ρωσο-ιαπωνικού πολέμου του 1905.
Περίοδος Τάισο
Στην αρχή της περιόδου Τάισο(1912-1926), το Όνσεν Ασαμούσι αναπτύχθηκε πολύ λόγω της αύξησης των επισκεπτών, που έφερε η πολεμική οικονομία. Το 1924, ο Θαλάσσιος Βιολογικός Σταθμός (ο προκάτοχος του σημερινού Ερευνητικού Κέντρου Θαλάσσιας Βιολογίας) του τότε Αυτοκρατορικού Πανεπιστημίου Τοχόκου, ιδρύθηκε στο Ασαμούσι. Το Ενυδρείο στο Ασαμούσι χτίστηκε εκεί και έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή ενυδρεία στην Ιαπωνία εκείνη την εποχή. Το 1925, το Σεϊγιούκαν άνοιξε στην Μπαμπαγιάμα. Ήταν μια εγκατάσταση ιαματικών πηγών με θέατρο, τραπεζαρία, αίθουσα ψυχαγωγίας, παρατηρητήριο και αίθουσα δεξιώσεων. Επεκτάθηκε ένα χρόνο αργότερα, για να συμπεριλάβει καταλύματα και άρχισε να αναπτύσσεται πολύ. Αυτή η ευκαιρία χρησιμοποιήθηκε, για να αυξηθεί ο αριθμός των πανδοχείων, που χτίζονται και ανακαινίζονται στην περιοχή, και σύντομα η περιοχή έγινε περιοχή ψυχαγωγίας με πάνω από 150 γκέισες και πόρνες.
Πρώιμη περίοδος Σόουα
Αν και η Νομαρχία Αομόρι είναι γνωστή για τους κρύους χειμώνες της, οι χειμώνες του Όνσεν Ασαμούσι  είναι ήπιοι και έχουν γίνει προορισμός αναψυχής όλο το χρόνο: σκάψιμο αχιβάδων την άνοιξη, κολύμπι το καλοκαίρι, εκθέσεις πυροτεχνημάτων το φθινόπωρο και σκι το χειμώνα. Το 1936, το Εθνικό Πάρκο Τοβάντα-Χατσιμαντάι ιδρύθηκε στον ίδιο νομό, αλλά ενώ έγινε δημοφιλές ως τουριστική περιοχή λόγω της ανέγγιχτης φύσης του, το Όνσεν Ασαμούσι  έγινε δημοφιλές λόγω της συγκέντρωσης πολιτιστικών και ψυχαγωγικών εγκαταστάσεων. Το 1939, το Σανατόριο του Αομόρι για τους Τραυματισμένους Στρατιώτες (προκάτοχος του Εθνικού Νοσοκομείου Αομόρι) ιδρύθηκε κοντά στο Όνσεν Ασαμούσι και ένας νέος σταθμός, ο σταθμός Νίσι-Χιρανάι, χτίστηκε για να φιλοξενήσει επισκέπτες.
Ο Ασαμούσι αναφέρεται στο μυθιστόρημα του 1944, Τσουγκάρου, που έγραψε ο Οσάμου Νταζάι.
Πολιτισμός
Ο Σίκο Μουνακάτα, γεννημένος στην πόλη Αομόρι, έφυγε για το Τόκιο το 1924 για να πραγματοποιήσει το όνειρό του να γίνει ζωγράφος. Στη συνέχεια, η προσοχή του στράφηκε στην τέχνη της ξυλοτυπίας και το 1938 κατάφερε τελικά να γίνει αποδεκτή μια εκτύπωση του Ουτομάι του Ασαμούσι για την Έκθεση Νίττεν. Εξαιρουμένου του έτους του Πολέμου του Ειρηνικού, ο Μουνακάταεπισκεπτόταν τον Όνσεν Ασαμούσι κάθε χρόνο και θα έμενε για περίπου έναν έως δύο μήνες. Υπάρχουν ακόμα βουδιστικές εικόνες, που ζωγράφισε για το πανδοχείο στο οποίο έμενε.
Το Κουτζίρα μότσι είναι το χαρακτηριστικό γλυκό του Όνσεν Ασαμούσι. Τη συνταγή για το γλυκό έμαθε ένα ζαχαροπλαστείο στο Όνσεν Ασαμούσι από έναν άλλο ζαχαροπλάστη στην Ατζιγκασάβα της περιφέρειας Τσουγκάρου. Δημιουργήθηκε το 1907, όταν τραυματισμένοι ή άρρωστοι στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Ιαπωνικού πολέμου κρατήθηκαν στο Όνσεν Ασαμούσι. Αυτά τα γλυκά έγιναν δημοφιλή ως σουβενίρ λόγω της φθηνής τιμής, της διάρκειας ζωής και της ευκολίας μεταφοράς τους. Έγινε επίσης γνωστό ως αναμνηστικό στρατιωτικής απαλλαγής. Το 1918, παρουσιάστηκε σε εμπορική έκθεση, συγκεντρώνοντας ακόμη μεγαλύτερη προσοχή.
Τρέχουσα κατάσταση
Το θέρετρο θερμών πηγών αναπτύχθηκε αρχικά κατά μήκος της ακτογραμμής, αλλά κατασκευάστηκε μια παράκαμψη, που χώριζε το θέρετρο και τη θάλασσα. Μερικές από τις εγκαταστάσεις είχαν χτιστεί με τέτοιο τρόπο, που έβλεπαν τη θάλασσα από τα δωμάτια ή τα λουτρά. Ως αποτέλεσμα, παραδοσιακά πανδοχεία ιαματικών πηγών πλαισιώθηκαν στα βουνά, ενώ μεγάλα ξενοδοχεία χτίστηκαν κατά μήκος της παραλίας. Το 1986, το πάρκο Ασαμούσι Ουμιζούρι χτίστηκε στην παραλία. Αυτό ήταν ένα μέρος για ψάρεμα στον κόλπο Μούτσου από την προβλήτα, αν και μια μικρή λιμνούλα είχε σκαφτεί για αρχάριους. Το πάρκο προσέλκυσε πάνω από 30.000 επισκέπτες τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του.
Ο αριθμός των επισκεπτών στο Όνσεν Ασαμούσι έχει μειωθεί από το τέλος της οικονομίας της φούσκας. Ο αριθμός των επισκεπτών μειώθηκε από 295.000 το 1991 σε 166.000 το 2016. Ο αριθμός των καταλυμάτων και των εστιατορίων έχει μειωθεί στο μισό σε σύγκριση με την εποχή που ήταν πιο δημοφιλής και τόσο το Δημοτικό Σχολείο Ασαμούσι όσο και το Γυμνάσιο Ασαμούσι έκλεισαν το 2013 και το 2015, αντίστοιχα. Το 2017 έπαψε να λειτουργεί και μια μεγάλη εταιρεία διαχείρισης ξενοδοχείων στην περιοχή.
Η τοπική Τράπεζα Μιτσινόκου και οι διαχειριστές των πανδοχείων συνεργάζονται για να αναζωογονήσουν την περιοχή των θερμών πηγών. Ως μέρος των προσπαθειών για την αναζωογόνηση της περιοχής, η Νομαρχία Αομόρι διεξήγαγε έρευνα σχετικά με τη χρήση της θερμότητας εδάφους με τη χρήση αντλιών θερμότητας και εξετάζει το ενδεχόμενο παραγωγής γεωθερμικής ενέργειας με χρήση θερμότητας από θερμές πηγές ως ανανεώσιμη πηγή ενέργειας, αλλά αυτό δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί εξαιτίας διαφόρων θεμάτων όπως η κερδοφορία.
Πόλη Όνσεν
μικρογραφία| Γιουνοσίμα από το Όνσεν  Ασαμούσι μικρογραφία| Κόλπος του Αομόρι στο Όνσεν Ασαμούσι Περίπου 30 ξενοδοχεία και πανδοχεία ιαπωνικού στιλ βρίσκονται στην πόλη.
Στα αξιοθέατα περιλαμβάνονται το Ενυδρείο Ασαμούσι και το λούνα παρκ Ασαμούσι της Χώρας των Θαυμάτων.
Το κοινόχρηστο όνσεν Μάτσου νο Γιου και το όνσεν Μίτσι νο Έκι Ασαμούσι είναι μεταξύ των εγκαταστάσεων κολύμβησης. Υπάρχουν μονοπάτια πεζοπορίας στα βουνά πίσω από την πόλη όνσεν, με παρατηρητήριο που παρέχει θέα στον κόλπο Μούτσου και το νησί Γιουνοσίμα.
Γιουνοσίμα
Η Γιουνοσίμα είναι ένα ακατοίκητο νησί 1 χλμ από την ακτή της πόλης όνσεν. Το όνομά του προέρχεται από τη θερμή πηγή, που αναβλύζει από τα νερά κοντά στο νησί. Εκεί μπορούν να βρεθούν συστάδες κατακούρι (βιολέτες σκυλόδοντων) και τον Απρίλιο πραγματοποιείται το Φεστιβάλ Γιουνοσίμα Κατακούρι. Υπάρχουν επίσης περιηγήσεις με σκάφος στους βραχώδεις σχηματισμούς, που βρίσκονται γύρω από το νησί.
Χαντακατζίμα
Το Χαντακατζίμα είναι ένα ακατοίκητο νησί 1.7 χλμ μακριά από την πόλη όνσεν στο ανατολικό άκρο ενός ακρωτηρίου γνωστού ως Σιρανεζάκι. Αν και αρχικά ήταν μέρος του ίδιου του ακρωτηρίου, τώρα στέκεται από μόνο του ως βράχος λόγω της διάβρωσης από τα κύματα. Ένας χαρακτηριστικός ρυόλιθος της Μειόκαινου γνωστός ως ρυόλιθος Σιρανεζάκι μπορεί να βρεθεί εδώ, αλλά όταν χρησιμοποιείται για τις θερμές πηγές, παίρνει ένα κίτρινο χρώμα. Αποτελεί εδώ και καιρό ένα φυσικό μέρος του τοπίου, που φαίνεται από την ακτή του Όνσεν Ασαμούσι. Τα αρχεία από την περίοδο Έντο αναφέρουν ότι το νησί είχε ύψος περίπου 45 μέτρα. Αρχικά ονομαζόταν νησί Χάντα-άκα. Ένας θρύλος λέει ότι όταν το παιδί μιας μητέρας σύρθηκε από έναν αετό και το έφερε στην κορυφή αυτού του βράχου, η μητέρα σκαρφάλωσε απελπισμένη στο βράχο για να προσπαθήσει να το σώσει. Το αίμα που έτρεχε από τα δάχτυλά της καθώς ανέβαινε είναι από όπου φημολογείται ότι προήλθε το όνομα. Υπάρχει επίσης ένας μύθος ότι το όνομα προέρχεται από την έλλειψη φυτικής ζωής, που αναπτύσσεται στο βράχο. Απέναντί του βρίσκεται ο παλιός Θαλάσσιος Βιολογικός Σταθμός του Πανεπιστημίου Τοχόκου (τώρα γνωστός ως Ερευνητικό Κέντρο για τη Θαλάσσια Βιολογία και το παλιό Ενυδρείο Ασαμούσι).
Μεταφορά
Το θέρετρο εξυπηρετείται από τον σταθμό Ασαμούσι-Όνσεν στη σιδηροδρομική γραμμή Αομόρι, η οποία συνδέεται με το δίκτυο JR East στο σταθμό Αομόρι, στο σταθμό Νοχέτζι και στο σταθμό Χατσινόχε. Παρέχεται επίσης πρόσβαση με λεωφορείο στο σταθμό Μιτσινοέκι Ασαμούσι-Όνσεν για λεωφορεία της πόλης Αομόρι και Του Σιμοκίτα Κότσου. Οι επισκέπτες που ταξιδεύουν στο θέρετρο με αυτοκίνητο μπορούν να πάρουν την Εθνική Διαδρομή 4 ανατολικά από το κέντρο του Αομόρι. Το ταξίδι διαρκεί περίπου 30 λεπτά κατά μέσο όρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιβάλλον της Ιαπωνίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
ΚΚ Βλοτσλάβεκ
Η Κλουμπ Κοσικούφκι Βλοτσλάβεκ (πολωνικά:Klub Koszykówki Włocławek), ή γνωστή για λόγους χορηγίας ως Άνβιλ Βλοτσλάβεκ (Anwil Włocławek), είναι πολωνικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης, με έδρα το Βλοτσλάβεκ. Ο σύλλογος συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Πολωνίας (PLK). Η έδρα της είναι η Χάλα Μίστζουφ.
Ο σύλλογος έχει κερδίσει τρεις φορές το Πρωτάθλημα Πολωνίας, το 2003, το 2018 και το 2019. Επίσης, έχει κερδίσει τρία Κύπελλα και δύο Σούπερ Καπ.
Ιστορία
Την περίοδο 2017-18, η Άνβιλ τερμάτισε πρώτη στην κανονική περίοδο με ρεκόρ 24-8. Στα πλέι-οφ, νίκησε την Τούροβ Ζγκοζέλετς στους προημιτελικούς και την πρωταθλήτρια Ζιελόνα Γκούρα στους ημιτελικούς. Στις 4 Ιουνίου 2018, ο σύλλογος κατέκτησε τον δεύτερο τίτλο πρωταθλήματος, αφού νίκησε την Σταλ Όστρουβ Βιελκοπόλσκι με 65-73 στον 6ο αγώνα των τελικών. Ο Κάμιλ Λατσίνσκι της Άνβιλ, ο οποίος είχε μέσο όρο 10,8 πόντους και 4,8 ασίστ στη σειρά, αναδείχθηκε ο Πολυτιμότερος Παίκτης των τελικών.
Την περίοδο 2018-19, η ομάδα έκανε το ντεμπούτο της στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ. Στον A όμιλο, η Άνβιλ είχε ρεκόρ 4-10 και δεν προχώρησε πέρα από τη φάση των ομίλων. Στα πλέι οφ του πρωταθλήματος, απέκλεισε την, πρώτη στην κανονική περίοδο, Άρκα Γκντίνια στους ημιτελικούς με 3-2. Στους τελικούς, η ομάδα νίκησε την Τβάρντε Πιερνίκι Τόρουν σε 7 αγώνες, για να κερδίσει το δεύτερο συνεχόμενο πρωτάθλημα. Στον καθοριστικό 7ο αγώνα, που διεξήχθη στο Τόρουν, κέρδισε με 77-89.
Λογότυπο
Το λογότυπο του συλλόγου περιέχει ένα ροτβάιλερ. Επίσης, υπάρχει ένα αστέρι για κάθε πρωτάθλημα που έχει κερδίσει ο σύλλογος.
Εγχώριες διοργανώσεις
Πρωτάθλημα Πολωνίας
Κύπελλο Πολωνίας
Σούπερ Καπ Πολωνίας
Ευρωπαϊκές διοργανώσεις
Κύπελλο Σαπόρτα
Κύπελλο Κόρατς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1991
Γιαν Κουπέτσκυ
thumb| Ο Γιαν Κουπέτσκυ και ο γιος του σε χαρακτικό του [Μπέρναρντ Φόγκελ
Ο Γιαν Κουπέτσκυ (τσεχ. Jan Kupecký, γερμαν. Johann Kupetzky, ουγγρ. Kupecky János ή Kupeczky János, 1667 – 16 Ιουλίου 1740) ήταν Τσέχος ζωγράφος της εποχής του μπαρόκ, που ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με την προσωπογραφία (πορτρέτο). Γεννήθηκε στο Μπάζιν του τότε Βασιλείου της Ουγγαρίας (το σημερινό Πέζινοκ της Σλοβακίας), ενώ εργάσθηκε στην Ουγγαρία, τη Σλοβακία, τη Βιέννη και τη Νυρεμβέργη. Ο χαράκτης Μπέρναρντ Φόγκελ (Bernhard Vogel, 1683-1737) φιλοτέχνησε μεγάλο αριθμό χαρακτικών βασισμένων σε έργα ζωγραφικής του Κουπέτσκυ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κουπέτσκυ ήταν γιος Προτεσταντών («Τσέχων Αδελφών») γονέων από τη Βοημία (συγκεκριμένα από τη Μλάντα Μπόλεσλαβ), οι οποίοι, όπως και πάρα πολλοί άλλοι εκείνη την εποχή, αναζήτησαν καταφύγιο στην τότε ουγγρική Σλοβακία από τους διωγμούς που έκαναν οι Ρωμαιοκαθολικοί στη Βοημία.
Σύμφωνα με τις πηγές, άρχισε σπουδές ζωγραφικής με τον Ελβετό ζωγράφο Μπένεντικτ Κλάους (Benedikt Klaus), ο οποίος εργαζόταν τόσο στη Βιέννη, όσο και στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Στα είκοσί του χρόνια, ο Κουπέτσκυ πραγματοποίησε ένα μακρόχρονο ταξίδι μελέτης στην Ιταλία. Στη Ρώμη ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Βενέδικτος Σομπιέσκι, γιος του βασιλιά της Πολωνίας Ιωάννη Γ΄, τον βοήθησε να αποκτήσει κάποια φήμη. Ο Κουπέτσκυ επέστρεψε στη Βιέννη το 1709, μετά από παραμονή 22 ετών στη Βενετία και στη Ρώμη. Ελάχιστα γνωρίζουμε για τις δραστηριότητές του στην Ιταλία, όπως και για τα πρώτα του έργα και την εγκατάστασή του στη Βιέννη.
Σύμφωνα με τον σύγχρονό του βιογράφο του, τον Ελβετό προσωπογράφο Γιόχαν Κασπάρ Φύσλι, ο Προτεστάντης Κουπέτσκυ, που έμεινε πιστός στο δόγμα των γονέων του, παρέμενε απομονωμένος και αποτραβηγμένος στο Ρωμαιοκαθολικό περιβάλλον της Βιέννης, όπου ήταν ισχυρή η επίδραση της βασιλικής αυλής και της αριστοκρατίας. Ωστόσο, αυτή η εικόνα αναιρείται εν μέρει από το γεγονός ότι ο ζωγράφος είχε σημαντικές παραγγελίες έργων από την αυλή κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βιέννη. Φιλοτέχνησε προσωπογραφίες διάφορων μελών της δυναστείας, του πρίγκιπα Ευγενίου της Σαβοΐας, αρκετών αριστοκρατών και, στο Κάρλοβι Βάρι, ακόμα και του Ρώσου Τσάρου Μεγάλου Πέτρου. Το πλούσιο έργο αυτής της περιόδου περιλαμβάνει μια σειρά θαυμάσιων πορτρέτων της οικογένειας του ζωγράφου, φίλων του και του ίδιου, καθώς και αρκετών προσώπων των οποίων η ταυτότητα παραμένει άγνωστη.
Το 1733 ο Κουπέτσκυ, φοβούμενος θρησκευτικές διώξεις, εγκατέλειψε τη Βιέννη καταφεύγοντας στη Νυρεμβέργη με την οικογένειά του. Παρέμεινε και πέθανε σε αυτή την πόλη. Ως ο σημαντικότερος προσωπογράφος στη Γερμανία της εποχής του, δημιούργησε τις προσωπογραφίες πολυάριθμων Γερμανών πριγκίπων, αξιωματούχων της εκκλησίας, πλούσιων εμπόρων και λογίων, ενώ τα έργα του έγιναν προσιτά με χαρακτικά και στο ευρύ κοινό, ακόμα και όσο ζούσε. Δια των μαθητών του και των μιμητών του, η επίδραση και το καλλιτεχνικό παράδειγμά του παρέμειναν ζωντανά και εξαπλωμένα για πολλές δεκαετίες.
Παρά το ότι ο Κουπέτσκυ πέρασε όλη σχεδόν τη ζωή του έξω από την πατρίδα του, πάντοτε θεωρούσε τον εαυτό του Τσέχο ζωγράφο.
Το έργο του
Ο Κουπέτσκυ επηρεάσθηκε και εμπνεύσθηκε κυρίως από τους Καραβάτζο, Ρένι and Ρέμπραντ.
Μεταξύ των έργων του συγκαταλέγονται και τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Τσέχοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ Κατηγορία:Προσωπογράφοι
Μοντελουπόνε
Το Μοντελουπόνε (ιταλικά: Montelupone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα
Φρειδερίκος Λουδοβίκος του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Ο Φρειδερίκος Λουδοβίκος (γερμ. Friedrich Ludwig, 13 Ιουνίου 1778 - 29 Νοεμβρίου 1819) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν διάδοχος στο μεγάλο δουκάτο του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Βιογραφία
Το 1819 απεβίωσε στο Λούντβιγκσλουστ σε ηλικία 41 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1799 την Ελένη Παύλοβνα, κόρη του Παύλου της Ρωσίας, και είχε τέκνα:
Το 1803 απεβίωσε η Έλενα Παύλοβνα και το 1810 ο Φρειδερίκος Λουδοβίκος έκανε δεύτερο γάμο με την Καρολίνα Λουίζα των Βέττιν, κόρη του Καρόλου Αυγούστου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζενα χ, και είχε τέκνα:
Το 1816 απεβίωσε η Καρολίνα Λουίζα και ο Φρειδερίκος Λουδοβίκος έκανε το 1818 έκανε τρίτο γάμο με την Αυγούστα, κόρη του Φρειδερίκου Ε΄ της Έσσης-Χόμπουργκ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Βασίλης Κραψίτης
Ο Βασίλης Κραψίτης (1921-1989) ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος και συγγραφέας μελετών σχετικών με την Ήπειρο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κραψίτης γεννήθηκε στην Παραμυθιά και ήταν πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Πάντειου Πανεπιστημίου (τότε γνωστού ως «Πάντειος Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών και Δημοσίων Υπαλλήλων»). Ακολούθησε σταδιοδρομία δημόσιου υπαλλήλου στον εφοριακό κλάδο και διετέλεσε επιθεωρητής οικονομικών εφοριών, γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών, ενώ το 1971 ίδρυσε τον σύλλογο «Οι φίλοι του Σουλίου». Τιμήθηκε με αρκετές διακρίσεις για τη φιλολογική και την κοινωνική του δράση.
Πεζογραφία και μελέτες
Ο Βασίλης Κραψίτης συνέγραψε επίσης οκτώ πραγματείες δημοσιονομικού και διοικητικού δικαίου.
Μουσείο Ολοκαυτώματος Ελλάδος
thumb|400px|Η περιοχή ανέγερσης του Μουσείου Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη στην οδό Παλαιού Σταθμού και ο πολυχώρος πολιτισμού Μύλος. Το Μουσείο Ολοκαυτώματος Ελλάδος είναι υπό κατασκευή μουσείο με θέμα το Ολοκαύτωμα στη Θεσσαλονίκη της Ελλάδας, στην περιοχή Μπεξινάρι του Λιμανιού της πόλης. Η ανέγερσή του προτάθηκε το 2016 και χρηματοδοτείται εν μέρει από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (€10 εκατομμύρια), έχοντας, ταυτόχρονα, την υποστήριξη του Δήμου Θεσσαλονίκης και του δημάρχου, Γιάννη Μπουτάρη. Το συνολικό κόστος της κατασκευής εκτιμάται στα €25 εκατομμύρια. Ο θεμέλιος λίθος τοποθετήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2018.
Η Θεσσαλονίκη επελέγη αντί της Αθήνας, λόγω του βαθμού στον οποίον η πόλη υπέφερε κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Θεσσαλονίκη ήταν εξαρχής υπό γερμανική κατοχή, σε αντίθεση με το μεγαλύτερο τμήμα της Ελλάδας, το οποίο βρισκόταν υπό την κατοχή της Ιταλίας ή της Βουλγαρίας. Ο Αδόλφος Χίτλερ σχεδίαζε την ενσωμάτωση της πόλης εντός του Γ΄ Ράιχ ως αντίποινα για την εμπλοκή της στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (Μακεδονικό Μέτωπο).
Το 1942, οι γερμανικές δυνάμεις ξεκίνησαν την εφαρμογή των Νόμων της Νυρεμβέργης στην πόλη και διέταξαν τους άρρενες Εβραίους να παρουσιαστούν στην Πλατεία Ελευθερίας, όπου και βασανίστηκαν και εξευτελίστηκαν δημοσίως προτού υποχρεωθούν σε καταναγκαστική εργασία. Ένα Εβραϊκό Γκέτο δημιουργήθηκε πλησίον του σιδηροδρομικού σταθμού. Το 1943, οι 56.000 Εβραίοι της πόλης μεταφέρθηκαν, μέσω 19 τραίνων του Ολοκαυτώματος, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς και του Μπέργκεν-Μπέλζεν, όπου 43.000 – 49.000 εξ'αυτών θανατώθηκαν. Το δρομολόγιο του τραίνου από την Θεσσαλονίκη προς τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν το μεγαλύτερο σε απόσταση του συνόλου των τραίνων του Ολοκαυτώματος, ενώ οι Εβραίοι ήσαν υποχρεωμένοι να αγοράσουν εισιτήριο.
Από τον 15ο και έως τις αρχές του 20ού αιώνα, η Θεσσαλονίκη ήταν η μοναδική πόλη στην Ευρώπη, όπου οι Εβραίοι αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Ωστόσο, μόνον 2.000 Εβραίοι επέστρεψαν μετά τον πόλεμο και λιγότεροι από 1.000 έχουν απομείνει σήμερα. Συνολικά, 80.000 Έλληνες Εβραίοι, δηλαδή ποσοστό της τάξεως του 85% επί του συνόλου του εβραϊκού πληθυσμού, αφανίστηκαν κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος.
Επιστροφή αρχείων
Το υπό ανέγερση μουσείο πρόκειται να στεγάσει τα αρχεία, τα βιβλία και λοιπά αντικείμενα που υφάρπαξαν οι γερμανικές αρχές κατοχής στις 11 Ιουλίου 1942 από 30 συναγωγές και εβραϊκά ιδρύματα τής Θεσσαλονίκης και τα μετέφεραν αργότερα στο Βερολίνο. Το υλικό αυτό κατέληξε στη Μόσχα το 1945 μετά την κατάληψη του Βερολίνου από τον σοβιετικό στρατό· ωστόσο, τον Δεκέμβριο του 2021 η ρωσική κυβέρνηση ανακοίνωσε την απόφασή της να το επιστρέψει στην Ελλάδα, ώστε να εναποτεθεί στο υπό ανέγερση Μουσείο τού Ολοκαυτώματος.
Παραπομπές
Ολοκαυτωματος Κατηγορία:Εβραίοι και Ιουδαϊσμός στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Εβραϊκή κοινότητα Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Εβραϊκά μουσεία Κατηγορία:Ολοκαύτωμα στην Ελλάδα Κατηγορία:Μουσεία ολοκαυτώματος
Ερρίκος του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Ο Ερρίκος, γερμ. Heinrich (19 Απριλίου 1876 - 3 Ιουλίου 1934) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και σύζυγος της Βιλελμίνης βασίλισσας της Ολλανδίας.
Βιογραφία
Ήταν ο έκτος γιος του Φρειδερίκου-Φραγκίσκου Β΄ μεγάλου δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Μαρίας, κόρης του Αδόλφου πρίγκιπα του Σβάρτσμπουρκ-Ρούντολστατ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1901 τη Βιλελμίνη των Νασσάου της Ολλανδίας, κόρη του Γουλιέλμου Γ΄ των Κάτω Χωρών και είχε τέκνο:
Από μία μη νόμιμη σχέση του με τη Μάιν Λίαρ-Βέννεκερ είχε φυσικά τέκνα, μεταξύ των οποίων:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Φρανσουά ντ'Ορλεάν (1961-2017)
Ο Φραγκίσκος (γαλλ.: François d'Orléans, 7 Φεβρουαρίου 1961 - 31 Δεκεμβρίου 2017) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης ήταν κόμης του Κλερμόν (Clermont).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ανρί κόμη του Παρισιού και διεκδικητή βασιλιά, ως Ερρίκου (Ζ΄), της Γαλλίας και της Μαρίας-Θηρεσίας της Βυρτεμβέργης, κόρης του Φιλίππου-Αλβέρτου δούκα της Βυρτεμβέργης.
Η μητέρα του υπέφερε από τοξοπλάσμωση, με αποτέλεσμα ο Φραγκίσκος και η αδελφή του Λευκή να είναι διανοητικά καθυστερημένοι. Ήταν διάδοχος, αλλά το 2006 ο πατέρας του ονόμασε τον δευτερότοκο γιο του Ιωάννη δούκα του Βαντόμ ως διάδοχο (δελφίνο).
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης