Ματσούρα_Τακεσίρο
Βιογραφία
Στο Τένπο 4 (1833) έφυγε απότομα από το σπίτι, φαινομενικά παρακινημένος όχι μόνο από την λαχτάρα για περιπλάνηση αλλά και από την οικονομική απερισκεψία, έχοντας υποχρεωθεί κρυφά να πουλήσει κάποια οικογενειακά κειμήλια, για να τακτοποιήσει τα χρέη, που προέκυψαν αγοράζοντας βιβλία και αντίκες. Μια επιστολή που γράφτηκε λίγο μετά την αναχώρησή του σημειώνει τις προθέσεις του να ταξιδέψει πρώτα στο Έντο, μετά στο Κιότο, πριν κατευθυνθεί στο Ναγκασάκι, από όπου θα έπλεε για το Μοροκόσι, και ίσως ακόμη και μετά στο Τεντζίκου. Αν και δεν έφτασε μέχρι την Κίνα και την Ινδία, τα ταξίδια του τον οδήγησαν κατά μήκος του Τοκάιντο στο Έντο, όπου έμεινε με τον Γιαμαγκούτσι Γκούσο, μαθαίνοντας από αυτόν την τέχνη της δημιουργίας σφραγίδων, που θεωρείται ότι τον στήριξε στα ταξίδια του, πριν κατευθυνθεί κατά μήκος του Νακασέντο στο Ζένκο-τζι. Ανέβηκε επίσης στο κοντινό βουνό Τογκακούσι, στο σημερινό Εθνικό Πάρκο Μιόκο-Τογκακούσι Ρένζαν. Την επόμενη χρονιά, με γιατάτε και σημειωματάρια στο χέρι, ταξίδεψε από το Κίνκι στο Τσουγκόκου και το Σικόκου και επέστρεψε. Το επόμενο χρόνο ταξίδεψε μέσω των περιοχών Κίνκι, Χοκουρίκου, Κοσίν' έτσου, Τοχόκου (συμπεριλαμβανομένων των Σεντάι και Ματσουσίμα), Κάντο (όπου υπηρέτησε για μια περίοδο στην έπαυλη του Μιζούνο Ταντακούνι στο Έντο), Τσούμπου και Κίνκι στο Σικόκου ξανά. Το 1836 ακολούθησε τη διαδρομή Σικόκου προσυνήματος 88 ναών, στη συνέχεια, διέσχισε τις περιοχές Κίνκι, Σαν' ίν και Σαν' γιό (συμπεριλαμβανομένης της Τομονοούρα). Τον επόμενο χρόνο πήγε από το Σαν' γιό γύρω από το Κιούσου, λόγω των ταξιδιωτικών περιορισμών που εισερχόμενος στην Σατσούμα μεταμφιεσμένος σε βουδιστή μοναχό. Το 1838, σε ηλικία 21 ετών, αρρώστησε βαριά στο Ναγκασάκι κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας. Ο πατέρας του πέθανε εκείνη τη χρονιά, ενώ η αδερφή του και ένας αδερφός του είχαν πεθάνει αρκετά χρόνια πριν. Ενώ βρισκόταν στο Ναγκασάκι, παρακινούμενος από τον μοναχό Ζεν που τον περιέθαλψε, για να αποκαταστήσει την υγεία του, εισήλθε στο βουδιστικό ιερατείο, στο Ζένριν-τζι, πηγαίνοντας να υπηρετήσει ως ιερέας στο Σένκο-τζι στο Χιράντο για τα επόμενα τρία χρόνια. . Το 1842 επιχείρησε να περάσει από την Τσουσίμα στο Τσόσεν (Κορέα), αλλά λόγω του σακόκου ή της πολιτικής της «κλειστής χώρας», δεν τα κατάφερε. Η μητέρα του πέθανε περίπου αυτή την εποχή. Όταν βρισκόταν στην περιοχή του Ναγκασάκι, σε ηλικία 26 ετών, ο Ματσούρα άκουσε από έναν αρχηγό του χωριού ιστορίες για το Έζο και το Καραφούτο, καθώς και για το αυξανόμενο ρωσικό ενδιαφέρον για την περιοχή και την προσέγγιση των ρωσικών πλοίων. Το 1844, για πρώτη φορά μετά από εννέα χρόνια, επέστρεψε στο σπίτι του, αποτίοντας φόρο τιμής στους τάφους των γονιών του και επισκέφθηκε το Ίσε Τζίνγκου, πριν ξεκινήσει για τον βορρά. αριστερά|μικρογραφία|284x284εσ| Χάρτης του Χοκκάιντο, της [[Σαχαλίνη|Σαχαλίνης και των Κουρίλων από τον Ματσούρα Τακεσίρο, που εκδόθηκε σε μορφή ξυλοτυπίας το 1869 από την Επιτροπή Ανάπτυξης Χοκκάιντο (Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Χοκκάιντο)]] Έχοντας φτάσει μέχρι εκεί, που είναι τώρα η Ατζιγκασάβα στο βόρειο άκρο του Χόνσου, δεν μπόρεσε να περάσει στο Έζο λόγω των αυστηρών περιορισμών στο ταξίδι, που επιβλήθηκαν από τον τομέα Ματσουμάε, γυρνώντας αντί να πάει στην επαρχία Ρικούζεν. Το 1845, σε ηλικία 28 ετών, διέσχισε για πρώτη φορά τα στενά Τσουγκάρου, στην πόλη Εσάσι, απ' όπου έφυγε μεταμφιεσμένος σε έμπορο, ταξιδεύοντας σε όλο το νησί για τους επόμενους επτά μήνες: περπάτησε, με τους ντόπιους Αϊνού ως οδηγούς, κατά μήκος της νότιας ακτής του Ειρηνικού Ωκεανού από το Χακοντάτε στην άκρη της χερσονήσου Σιρετόκο, όπου ανήγειρε μία πινακίδα με την επιγραφή «Επαρχία Ίσε, Περιοχή Ιτσίσι, Ποταμός Κουμόζου, Ματσούρα Τακεσίρο» (勢州一志郡雲出川南 松浦竹四郎), πριν επιστρέψει στο Χακοντάτε και από εκεί στο Έντο. Τον επόμενο χρόνο, προσκολλημένος ως υπηρέτης Ουνπέι στον Νισικάβα Σούναν, περπάτησε από το Εσάσι κατά μήκος της ακτής της Θάλασσας της Ιαπωνίας στη Σόγια, περνώντας από εκεί στο Καραφούτο, όπου διέσχισαν το νησί και εξερεύνησαν τις ανατολικές και τις δυτικές ακτές του νότιου άκρου αυτού που σήμερα είναι Σαχαλίνη. Περνώντας πίσω από το στενό Σόγια, περπάτησε στην ακτή της Οχοτσκικής Θάλασσας στη χερσόνησο Σιρετόκο, πριν επιστρέψει στη Σόγια με βάρκα, στη συνέχεια μέσω της ξηράς μέσω Ισικάρι, Τσιτόσε και Γιουφούσου πίσω στο Εσάσι, και από εκεί ξανά στο Χόνσου. Ενώ ήταν στο Εσάσι συνάντησε τον Κομφουκιανό μελετητή Ράι Μικισαμπούρο. Οι δύο τους ανταγωνίζονταν, για να συνθέσει ο καθένας εκατό ποιήματα και να χαράξει εκατό σφραγίδες σε μια μέρα. Τρία χρόνια αργότερα, το 1849, στην τρίτη του εξόρμηση στο Έζο, έπλευσε από το Χακοντάτε στο Κουνασίρι και στο Ετορόφου. Είχε πλέον καλύψει ολόκληρο τον βορρά. Σύμφωνα με τα λόγια του Φρέντερικ Σταρ, «αυτά τα ταξίδια ήταν επικά», με αποτελέσματα γεωγραφικής, λογοτεχνικής και πολιτικής σημασίας. Και πάλι, «η χαρτογραφία για αυτές τις περιοχές πρακτικά χρονολογείται από τον Ματσούρα.» Για αυτό, εξοπλισμένος μόνο με πυξίδα τσέπης, βασίστηκε στον δικό του ρυθμό σε συνδυασμό με την παρατήρηση από ψηλά σημεία. Ταυτόχρονα, εκτός από την ενεργό μελέτη της γλώσσας των Αϊνού, αντιλαμβανόταν όλο και πιο πολύ τη δεινή θέση των Αϊνού στα χέρια αδίστακτων εμπόρων και πρακτόρων του Τομέα Ματσουμάε.