cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης ο Ιταλός
Ο Ιωάννης ο Ιταλός (1025 – 1090) ήταν Βυζαντινός φιλόσοφος του Μεσαίωνα, που επηρεάστηκε από τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα. Κατείχε την έδρα της φιλοσοφίας στο Πανδιδακτήριο της Κωνσταντινούπολης, ενώ υπήρξε αξιωματούχος της βυζαντινής αυλής και πρεσβευτής. Καταγόταν από την Καλαβρία, σπούδασε στη Νότια Ιταλία και στη συνέχεια φιλοσοφία στην Κωνσταντινούπολη με τον Μιχαήλ Ψελλό, τον οποίο διαδέχτηκε στην έδρα του στο Πανδιδακτήριο. Οι θέσεις του, όπως ότι η φιλοσοφική ορθολογική σκέψη μπορεί να διερευνήσει θρησκευτικά ζητήματα που άπτονται εκκλησιαστικών δογμάτων, προκάλεσαν σημαντική αντίδραση στην κοινωνία της εποχής, με αποτέλεσμα να αποδοκιμαστούν από εκκλησιαστική σύνοδο το 1077. Ο Ιωάννης συνέχισε να διδάσκει, αλλά το 1082 δικάστηκε και κρίθηκε ένοχος από σύνοδο στην οποία συμμετείχαν ο πατριάρχης Ευστράτιος Γαριδάς, ο αυτοκράτορας Αλέξιος Κομνηνός και άλλοι εκκλησιαστικοί και κοσμικοί παράγοντες. Ο Ιωάννης -καθώς και οι μαθητές του- αποκήρυξε τις ιδέες του και αποσύρθηκε πιθανότατα σε μοναστήρι. Οι ιδέες του αν και έχασαν έδαφος μετά τις συνόδους, επηρέασαν σημαντικά σύγχρονους και μεταγενέστερους φιλοσόφους και στα δυο τμήματα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ανατολικό και δυτικό. Το Συνοδικό, το οποίο διαβάζεται στην Ανατολική Ορθόδοξη εκκλησία κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας περιέχει έντεκα αναθέματα με τίτλο του σχετικού κεφαλαίου «Του Ιταλού Ιωάννου. Κεφάλαιον ια΄».
Βίος
Ο Ιωάννης Ιταλός καταγόταν από την Καλαβρία. Μετά από σύντομη διαμονή στη Σικελία και αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Νότια Ιταλία, μετέβη σε νεαρή ηλικία στην Κωνσταντινούπολη κατά το 1055 για να σπουδάσει φιλοσοφία. Μετά τη μαθητεία του στη νομική σχολή των Σχολαστικών, προσκολλήθηκε στον Μιχαήλ Ψελλό, τον περίφημο θεολόγο, λόγιο και φιλόσοφο (1018-1096 περίπου). Στην Νότια Ιταλία είχε διδαχθεί την αριστοτελική φιλοσοφία, ενώ από τον Μιχαήλ Ψελλό την πλατωνική φιλοσοφία. Υπήρξε ο διαπρεπέστερος και σημαντικότερος μαθητής του και τον διαδέχτηκε στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο, λαβαίνοντας (κατά πάσα πιθανότητα ήδη το 1054) τον τίτλο του Ύπατου των Φιλοσόφων, δηλαδή του «κοσμήτωρα της φιλοσοφικής σχολής της Κωνσταντινουπόλεως», όταν κατηγορήθηκε ο Ψελλός ως πλατωνιστής και αποσύρθηκε σε μοναστήρι της Μικράς Ασίας. Στη σχολή ερμήνευε έργα του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα και των Νεοπλατωνικών και χρησιμοποιούσε την αριστοτελική μέθοδο για τη διδασκαλία της πλατωνικής φιλοσοφίας. Διακρίθηκε για την ευρύτατη φιλοσοφική του παιδεία και την εξαιρετική διαλεκτική δεινότητα που διέθετε, μολονότι περιγράφεται ότι είχε γλωσσικές αδυναμίες, πλημμελή γνώση της λογικής και εγωιστικό, ισχυρογνώμον ύφος. Οι μαρτυρίες που σώζονται για το πρόσωπο του Ιωάννη Ιταλού προέρχονται από εχθρικά διακείμενες προς αυτόν πηγές.
Αντιλήψεις
Ο Ιωάννης Ιταλός, σε μια περίοδο που γινόταν απόπειρα πνευματικής αναγέννησης του Βυζαντίου, πρωτοστάτησε στην αναβίωση της φιλοσοφίας ως αυτόνομης επιστήμης. Ο Ιωάννης πίστευε ότι η φιλοσοφία δεν ήταν μόνον η μελέτη και διδασκαλία των πολύτιμων φιλοσοφικών συστημάτων του παρελθόντος ούτε η χρήση της φιλοσοφικής μεθοδολογίας ως θεολογικού εργαλείου αλλά ότι αποτελούσε μια ζωντανή πραγματικότητα η οποία υποστηριζόταν από τη δύναμη της ανθρώπινης λογικής. Έτσι ο ίδιος δε φαίνεται να διέκρινε τη συνήθη βυζαντινή πρακτική του διαχωρισμού των πεδίων της φιλοσοφίας και της θεολογίας, αφού είναι χαρακτηριστικό πως η εκκλησία και το κράτος δεν δίωξαν ποτέ τη φιλοσοφική σκέψη, αντιθέτως την ενθάρρυναν, όσο όμως δεν οδηγούσαν σε ετεροδοξία. Στην περίπτωση του Ιταλού δηλαδή, δεν είχαμε μία προσπάθεια να ερμηνεύσει τις προεκτάσεις του δόγματος στη ζωή των ανθρώπων, αλλά επιχείρηση να υποκατασταθούν τα δόγματα. Ουσιαστικά δε χρησιμοποίησε τη μέθοδο που είχαν χρησιμοποιήσει ο Ψελλός και άλλοι φιλόσοφοι της Βυζαντινής περιόδου. Κάποιοι θα αντιλέξουν ότι τα παραδείγματα διωγμών διανόησης και εξαφάνισης βιβλίων είναι χιλιάδες, άρα και η νόρμα της περιόδου. Παραδείγματα όπως του Ιωάννη του Ιταλού και της σχολής του Πλήθωνος Γεμιστού αργότερα, είναι χαρακτηριστικά της περιόδου. Ιδιαίτερη επίδραση δέχτηκε από το έργο των Νεοπλατωνικών. Έτσι, φαίνεται ότι δεν δεχόταν την αιώνια κόλαση και την προσκύνηση των εικόνων, ενώ δεχόταν την αιωνιότητα της ύλης, την αυθυπαρξία των ιδεών και την προΰπαρξη των ψυχών και την μετεμψύχωση. Επίσης, ασχολήθηκε με την αναζήτηση της λογικής εξήγησης τού τρόπου με τον οποίο ενώθηκαν οι δύο φύσεις θεϊκή και ανθρώπινη του Ιησού Χριστού και με τον τρόπο με τον οποίο θεώθηκε η σάρκα. Θεωρούσε αυτονόητο να μπορεί κανείς να φιλοσοφεί ελεύθερα και ξεχώριζε τον φιλοσοφικό από τον θεολογικό τομέα, πιστεύοντας ότι μπορούσε να έχει κανείς διαφορετικές απόψεις στον καθένα.
Ο Ιωάννης διακήρυσσε προφανώς ότι αρκεί η πραγματική, δηλαδή κοσμική, επιστήμη ώστε να διερευνηθεί η αλήθεια, ότι η φιλοσοφική σκέψη είναι αυτόνομη, ακόμη και ξέχωρη, από τα εκκλησιαστικά δόγματα, ότι τόσο οι ιδέες όσο και η ύλη είναι αιώνιες, ότι υπάρχει παλιγγενεσία των ψυχών, ότι ισχύει το «ουδέν εξ ουδενός» των Εθνικών φιλοσόφων και δεν υπάρχει εκ του μηδενός δημιουργία και ότι τα θαύματα πρέπει να απορρίπτονται ως αντικείμενα στους φυσικούς νόμους. Είχε την άποψη ότι η κλασική θρησκευτική και η παράδοση της διανόησης παρέχουν ό,τι χρειάζεται —αν όχι και περισσότερα— ο άνθρωπος να γνωρίζει και να κατέχει ως προς τον Χριστιανισμό. Παρόλα αυτά, πίστευε ότι για να γίνουν δεκτές οι εξ αποκαλύψεως χριστιανικές αλήθειες θα έπρεπε να εναρμονισθούν πρώτα προς τις αρχές του φιλοσοφικού συστήματος που εισηγούνταν με τη βοήθεια των αριστοτελικών συλλογισμών. Όπως και ο Ψελλός, όσον αφορά τα διαλεκτικά και λογικά ζητήματα ακολουθούσε τον Αριστοτέλη, ενώ ως προς τα μεταφυσικά τις αντιλήψεις του Πλάτωνα. Ο Ιταλός τελικά μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας πρόδρομος του σχολαστικισμού, με την έρευνα της επίλυσης των δογματικών ζητημάτων μόνο διά του λογικού.
Επίδραση της διδασκαλίας του και αντιδράσεις
Η διδασκαλία του Ιωάννη, μια απόπειρα συγκρότησης θεολογικού συστήματος με τη βοήθεια της φιλοσοφικής σκέψης, καθιστούσε μη αναγκαία την εκκλησιαστική αυθεντία και ήταν αδιάφορη προς τα χριστιανικά δόγματα. Η ανάμειξη θεολογίας και φιλοσοφίας όπως εμφανίστηκε στις απόψεις του φιλόσοφου ανησύχησαν την Εκκλησία η οποία αντέδρασε με αυξανόμενη καταστολή, πιθανώς και εξ αιτίας του πολεμικού και προσηλυτιστικού του χαρακτήρα. Η Άννα Κομνηνή τον περιγράφει με μελανά χρώματα όσον αφορά την παιδεία και τους τρόπους του.
Όντας άτομο με ευρύτητα και βαθύτητα πνεύματος και δημιουργικότητα, οι διδασκαλίες τού Ιωάννη Ιταλού ασκούσαν μεγάλη επίδραση και έγιναν αποδεκτές —εκτός από τους μαθητές του— από επιφανή μέλη της κοινωνίας και ιεράρχες —η Άννα Κομνηνή υποστηρίζει ότι ακόμη «και αυτός ο πατριάρχης Ευστράτιος Γαριδάς διέκειτο συμπαθώς προς τας δοξασίας του», ότι μαζί με άλλους αρχιερείς ήταν «θαυμασταί» του και είχαν ασπασθεί τις ιδέες του—, γεγονός που ενοχλούσε τον θρησκευόμενο αυτοκράτορα.
Εμπλοκή του Αυτοκράτορα Αλεξίου Κομνηνού
Καθώς οι αυτοκράτορες της δυναστείας των Κομνηνών έτρεφαν ιδιαίτερη εκτίμηση στη θεολογία, έτσι και ο Αλέξιος Κομνηνός εξέδωσε πραγματεία για να αντικρούσει τις δοξασίες του Ιωάννη Ιταλού, με ιδιαίτερη έμφαση στην θεανθρώπινη ύπαρξη του Ιησού Χριστού. Ο αυτοκράτορας Αλέξιος ήταν δύσπιστος προς τον Ιωάννη, λόγω της οικειότητας τού φιλοσόφου με τον προηγούμενο αυτοκράτορα, τον Μιχαήλ Ζ'. Μετά από έρευνα που διέταξε ο αυτοκράτορας υπό την πίεση θεολόγων και ιεραρχών, ο Ιωάννης κατηγορήθηκε ότι, μεταξύ άλλων, αναβίωνε την ψεύτικη διδασκαλία της αρχαίας φιλοσοφίας σχετικά με την ψυχή και σχετικά με την αιωνιότητα της ύλης και των ιδεών, καθώς επίσης ότι παραθεωρούσε τα κριτήρια της πατερικής παράδοσης για τη σχέση της ελληνικής φιλοσοφίας με την εκκλησιαστική παράδοση.
Απολογία στη Σύνοδο
Το 1077 η Ενδημούσα σύνοδος της Κωνσταντινούπολης εξέτασε το ζήτημα και θεώρησε ότι αμφισβητούνταν όχι μόνο ζητήματα χριστιανικής σωτηριολογίας αλλά και η αυθεντικότητα και το αμετάβλητο της εκκλησιαστικής παράδοσης. Η σύνοδος αναγνώρισε ότι τα «ελληνικά μαθήματα» είναι χρήσιμα και αναγκαία αλλά αποδοκίμασε την «προτίμησιν» της ελληνικής φιλοσοφίας έναντι της εκκλησιαστικής παράδοσης και την νόθευση της χριστιανικής διδασκαλίας με ακραίες φιλοσοφικές ιδέες. Ο Ιωάννης Ιταλός κλήθηκε από την σύνοδο σε απολογία και υποχρεώθηκε να αναθεματίσει όλες τις «κακοδοξίες» που του αποδίδονταν από την σύνοδο. Παρά το ότι σε αυτές δεν αναφερόταν το όνομα του Ιωάννη Ιταλού, ουσιαστικά ήταν προσωπικός ο αναθεματισμός που έγινε. Έκτοτε ο Ιωάννης συνέχισε να διδάσκει στην Ακαδημία της Κωνσταντινούπολης, επιφυλακτικότερος πλέον όταν ανέπτυσε το θέμα της σχέσης των αρχών της φιλοσοφίας προς τα εκκλησιαστικά δόγματα.
Κατηγορίες για το ζήτημα των εικόνων
Ο πρώτος κύκλος των μετέπειτα προβλημάτων ανέκυψε όταν η Ενδημούσα σύνοδος αποφάσισε να προσφέρει καθιερωμένα λατρευτικά χρυσά και αργυρά σκεύη, μαζί με τον πολύτιμο διάκοσμο κάποιων ιερών εικόνων, για να καλυφτούν οικονομικές ανάγκες που προέκυψαν από τις μάχες που έδινε ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α' Κομνηνός με τους Νορμανδούς που είχαν εισβάλει στα δυτικά της αυτοκρατορίας. Ο πατριάρχης Κωνσταντινούπολης Ευστράτιος Γαριδάς (1081-1084) υποστήριξε αυτή την απόφαση της συνόδου. Εντούτοις, ο μητροπολίτης Χαλκηδόνας Λέοντας αντέδρασε έντονα, θεωρώντας την ενέργεια αυτή ως μια νέα μορφή Εικονομαχίας. Με την απόφαση της συνόδου και του αυτοκράτορα συντάχθηκε και ο Ιωάννης, αναπτύσσοντας συλλογισμό ο οποίος έδωσε λαβή σε αντιπάλους του να τον κατηγορήσουν ως εικονομάχο και να ανακινήσουν το ζήτημα της διδασκαλίας του.
Νέα Σύνοδος εξετάζει τον Ιωάννη
Το 1082, με επέμβαση του βυζαντινού αυτοκράτορα Αλεξίου Κομνηνού, συγκλήθηκε σύνοδος από τον πατριάρχη Ευστράτιο Γαριδά υπό την προεδρία του «πρωτοπροέδρου Ηρακλείας Θεοφίλου» για να ανακρίνει τον Ιωάννη. Η σύνοδος, η οποία αποτελούνταν από τον πατριάρχη, τον αυτοκράτορα και μια ομάδα επισκόπων, πατριαρχικών αξιωματούχων και επίτιμων της αυλής, τον έκρινε ένοχο αρειανικών και σαβελλιανικών διατυπώσεων καθώς και για υφέρπουσες επιρροές από τους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους Ιάμβλιχο και Πρόκλο. Σύμφωνα με την Άννα Κομνηνή. Ο Ιωάννης καταδικάστηκε κυρίως για την θέση που διατηρούσε στο ζήτημα της ένωσης των δύο φύσεων του Ιησού Χριστού. Όσον αφορά την καταδίκη του περί ψυχής, ο Ιωάννης κατηγορήθηκε ότι πίστευε α) στην πλατωνική θεωρία περί μετεμψύχωσης και β) στην αριστοτελική θεωρία περί καταστροφής των ψυχών κατά τον θάνατο· καθόσον όμως οι δύο αυτές θέσεις αλληλοαναιρούνται είναι πιθανόν ότι οι κατήγοροί του είτε δεν κατανοούσαν τα γραπτά του είτε ήθελαν απλά και μόνο να καταδικάσουν απόψεις που αρχικά είχαν διατυπωθεί από παγανιστές συγγραφείς. Το ίδιο ισχύει και για τις αλληλοαντικρουόμενες κατηγορίες περί ειδωλολατρικής λατρείας εικόνων και εικονοκλαστικότητας.
Η δεύτερη δίκη του είναι εντελώς διαφορετική. Η Άννα Κομνηνή αποδίδει πολιτική διάσταση στο ζήτημα και τον κατηγορεί ότι ήταν υπεύθυνος για την εξέγερση των αμαθών και τη μεταστροφή των μαθητών του σε επαναστάτες. Η προσαγωγή του Ιταλού έγινε ενώπιον μεικτού δικαστηρίου κοσμικών και κληρικών. Ο Αλέξιος επιτίθεται στον Ιταλό αμφισβητώντας όχι μόνο την ειλικρίνεια του ίδιου αλλά και κάθε πιθανού συνεχιστή του, γενόμενος έτσι υπέρμαχος της Ορθοδοξίας, εμπλέκοντας μάλιστα και ζητήματα νομιμότητας. Τα εναντίον του στοιχεία περιλάμβαναν εδάφια από τα κείμενά του καθώς και υποθετικές δηλώσεις και μαρτυρίες. Φαίνεται πως οι κατηγορίες περί αίρεσης που απευθύνθηκαν κατά του Ιταλού στη δίκη του 1082 ήταν ουσιαστικά αβάσιμες και ότι ο ίδιος ήταν πιθανώς αθώος από όλες τις εναντίον του κατηγορίες. Ενώ σύρθηκαν σε δίκη και πέντε από τους μαθητές του, η δίκη του δίνει την εντύπωση ότι αφορούσε τον ίδιο και μόνο. Υπάρχουν λόγοι που υποδεικνύουν ότι η δίκη του Ιταλού είχε πολιτικά κίνητρα και ότι οι κατηγορίες εναντίον του ήταν ως ένα βαθμό κατασκευασμένες.
Συνοδικόν της Ορθοδοξίας: Αναθέματα για τη διδασκαλία του
Την 13η Μαρτίου 1082, κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας, διαβάστηκαν οι προτάσεις του Συνοδικού και αναθεματίστηκαν δημόσια από άμβωνος στο ναό της Αγίας Σοφίας όσοι τις αποδέχονταν, χωρίς να αναφέρεται ονομαστικά ο Ιωάννης ο Ιταλός. Ως αιτία της απουσίας του ονόματος του Ιωάννου από την αρχική μορφή του Συνοδικού, θεωρείτο η μεταμέλεια του Ιωάννη. Ο Ιωάννης Ιταλός δέχτηκε ότι το κείμενο παρουσίαζε εν μέρει τη διδασκαλία του και αναγκάστηκε να υποβάλλει προς τη Σύνοδο ομολογία πίστης. Η ομολογία του κρίθηκε ότι ήταν φανερά διαποτισμένη από νεοπλατωνικά στοιχεία και ότι ο ίδιος είχε υποπέσει σε συγκεκριμένες θεολογικές πλάνες υπό την επίδραση αυτών των στοιχείων. Η σύγχρονη μελέτη των σχετικών στοιχείων έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ήταν μια κατ' επίφαση δίκη και ότι «το δικαστήριο διέστρεψε κάθε φράση από τα λόγια του Ιταλού για να παράγει το επιθυμητό αποτέλεσμα  ».
Ακολούθησε καταδίκη του σε υποχρεωτικό ισόβιο εγκλεισμό σε μοναστήρι, αφού πρώτα δέχθηκε 11 συνολικά αναθέματα, τα οποία ενσωματώθηκαν στο Συνοδικόν της Ορθοδοξίας. Ανάμεσα σε αυτά τα αναθέματα που μνημονεύονται από την εκκλησία έως σήμερα περιλαμβάνονται τα εξής: Ανάθεμα στην εφαρμογή της διαλεκτικής για τη μελέτη της φύσης του Χριστού, ανάθεμα στην πίστη στην αιωνιότητα της ύλης, ανάθεμα στην «υπεράσπιση των σοφών των Ελλήνων» που καταδικάστηκαν από συνόδους και πατέρες της εκκλησίας, ανάθεμα στην κριτική επί των θαυμάτων, ανάθεμα στην αποδοχή των ιδεών των Ελλήνων φιλοσόφων πέρα από τη μελέτη για εκπαιδευτικούς λόγους, ανάθεμα στην πίστη των πλατωνικών ιδεών, ανάθεμα στην κριτική επί του δόγματος της ανάστασης του σώματος κ.ο.κ. Τα αναθέματα που απαγγέλθηκαν κατά του Ιωάννη του Ιταλού δεν κατευθύνονταν μόνο εναντίον της συγκεκριμένης διδασκαλίας του αλλά περιλάμβαναν και μια γενικότερη καταδίκη της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας ως πηγής θεολογικής έμπνευσης και ιδεών.
Διώξεις των μαθητών του
Το γεγονός ότι δεν καταδικάστηκε προσωπικά ο Ιωάννης Ιταλός δε θεωρήθηκε ικανοποιητικό και έτσι ξέσπασαν «θορυβώδεις διαδηλώσεις», οι οποίοι πλέον κατηγορούσαν και τον πατριάρχη για έκπτωση και πλάνη. Κάτω από αυτές τις πιέσεις και με την προτροπή του αυτοκράτορα Αλέξιου Α' Κομνηνού συγκλήθηκε και πάλι σύνοδος η οποία καταδίκασε και τον Ιωάννη Ιταλό αλλά και κίνησε τη διαδικασία εναντίον των οπαδών του από τον κύκλο των μαθητών του. Έτσι, ο Ιωάννης αναγκάστηκε να υποδείξει ποιοι από τους μαθητές του ήταν σύμφωνοι με τις ιδέες του: ο Μιχαήλ ο της Ματζούς (ο οποίος είχε διοριστεί από τον Πατριάρχη Ιωάννη Ξιφιλίνο έξαρχος των δυτικών μοναστηριών), ο Μιχαήλ Δοξαπατρής, ο Μιχαήλ Τζηρός, ο Ιωάννης ο του Γαγγρών και ο Ευστράτιος (ο οποίος παλιότερα είχε διατελέσει πρόξιμος της σχολής του αγίου Θεοδώρου του Σφωρακίου). Όπως ο δάσκαλός τους, και αυτοί επίσης αποκήρυξαν τις θέσεις του Ιωάννη, δηλώνοντας ότι είχαν επαφές μαζί του μόνο «χάριν μαθημάτων». Κατόπιν τούτου δεν τους επέβαλε κάποια ποινή και τους επέτρεψε να συνεχίσουν το διδακτικό τους έργο. Ο Ιταλός υποχρεώθηκε να παραδεχθεί την ενοχή του, καθώς στη διάρκεια της δίκης το εχθρικό ακροατήριο προσπάθησε ανεπιτυχώς να τον λιντσάρει. Σύμφωνα με την πάγια βυζαντινή πρακτική, εξορίστηκε σε μοναστήρι.
Επίδραση της καταδίκης της διδασκαλίας του Ιωάννη
Η καταδίκη του Ιωάννη του Ιταλού, τα κίνητρα της οποίας ήταν περισσότερο πολιτικά παρά επιστημονικά, αναστάτωσε την ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ διανόησης και πίστης στο Βυζάντιο, επανεδραίωσε τον έλεγχο του διπόλου κράτους-εκκλησίας στο περιεχόμενο της εκπαίδευσης και έθεσε όρια στις λογικές υποθέσεις. Πιστεύεται μάλιστα πως αυτό το γεγονός περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο σήμανε την αρχή της αποδυνάμωσης της βυζαντινής κουλτούρας, που ήταν ιδιαίτερα χαρακτηριστική κατά την περίοδο των Κομνηνών. Η αφύπνιση του πνεύματος η οποία παρατηρήθηκε κατά τον 11ο αιώνα τελικά καταπνίχτηκε. Άλλωστε τα σύμβολα των οικουμενικών συνόδων, όπως και τα διατάγματα των Αυτοκρατόρων (οι βυζαντινοί) τα μεταχειρίζονταν με σεβασμό ακόμα και με κάποια δουλοπρέπεια. Αυτά προορίζονταν να γίνουν κατανοητά και κατά περιπτώσεις να υπομνηματιστούν κατάλληλα. Αλλά ήσαν εκτός κριτικής και, με εξαίρεση όταν τα διατύπωναν σε σχέση με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των παγανιστών, δεν μπορούσαν να αμφισβητηθούν ή να παραμεριστούν. Στην πραγματικότητα, αν και γενικά κατά τη Βυζαντινή περίοδο η καταπολέμηση των διανόησης δεν ήταν χαρακτηριστικό της εκκλησίας, υπήρξαν μερικές αξιομνημόνευτες περιπτώσεις, όπως του Ιωάννη του Ιταλού, που κάτι τέτοιο συνέβη.
Θεολογικές έριδες της περιόδου
Η σύνοδος ανανέωσε και πρόσθεσε νέους στους αναθεματισμούς των εννέα Κεφαλαίων τού Συνοδικού της Κυριακής της Ορθοδοξίας για την οριστική καταδίκη κάθε τάσεως εκτροπής από τα πλαίσια της πατερικής παραδόσεως στο ζήτημα της σχέσεως της ελληνικής φιλοσοφίας προς τη δογματική διδασκαλία και παράδοση της Εκκλησίας». Η Εκκλησία αποσκοπούσε στο να κοπεί κάθε δεσμός που θα διευκόλυνε κάποια μελλοντική καταφυγή στον πλατωνισμό —έκτοτε ο Πλάτωνας θεωρούνταν στο Βυζάντιο ως ο κύριος αντιπρόσωπος της φιλοσοφίας. Ταυτόχρονα, η καταδίκη αυτή τερμάτισε την προσπάθεια ανανέωσης της θεολογικής σκέψης με τη βοήθεια της φιλοσοφίας, προσανατολισμένης στην καταφατική θεολογία και εμπόδισε τη συγκρότηση συστηματικών έργων αντίστοιχων με τις λατινικές summas (θεολογικές συνόψεις).
Εντούτοις, δεν έπαψαν και πάλι οι έντονες θεολογικές ζυμώσεις. Οι διαμάχες γύρω από χριστολογικά ζητήματα που ανακινούνταν από μαθητές του Ιωάννη Ιταλού εντάθηκαν. Έτσι, οι θέσεις που διατύπωσε ο μαθητής του Νείλος αναφορικά με την θέωση της ανθρώπινης φύσης του Ιησού Χριστού θεωρήθηκαν αιρετικές, φέρθηκαν σε δίκη ενώπιον της Ενδημούσας συνόδου το 1087 υπό τον Πατριάρχη Νικόλαο Γ' τον Γραμματικό, η οποία και «αιωνίω καθυπέβαλεν αναθέματι» τον Νείλο και «τοις δογματισθείσι δυσσεβώς παρά του μονάχου Νείλου και πάσι τοις κοινωνούσιν αυτοίς». Σε «αιώνιο ανάθεμα» καταδικάσθηκε και ο μαθητής του Ιωάννη Ιταλού Βλαχερνίτης, ενώ ένας ακόμη μαθητής του, ο Ευστράτιος ο Νικαίας (1050 - 1120) το απέφυγε δηλώνοντας μεταμέλεια στη σύνοδο με την απαγόρευση να συγγράφει θεολογικές πραγματείες. Οι ακόλουθοι αυτών των θέσεων αποκαλούνταν με ονόματα όπως «φυσιθεσίτες» και «χριστολύτες». Ακολούθησαν αλλεπάλληλοι αναθεματισμοί από την Εκκλησία οι οποίοι, όμως, αν και οριοθετούσαν τα όρια μεταξύ της ορθοδοξίας και της ετεροδοξίας, δεν ανέκοπταν τις ενθουσιώδεις τάσεις που υπήρχαν γύρω από θεολογικά ζητήματα μέσα στους κύκλους των λογίων. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, δεν ήταν εύκολο για τους Βυζαντινούς να σπουδάσουν αρχαία φιλοσοφία ούτε ήταν ανεκτή η πολυφωνία απόψεων σε σοβαρά ζητήματα.
Παρ' όλα αυτά, η ορθολογιστική κατεύθυνση που έδωσε ο Ιωάννης συνέχισε να υφίσταται, όπως έγινε φανερό από τον διάδοχό του στην έδρα της φιλοσοφικής σχολής Θεόδωρο τον Σμύρνης και από την φιλοσοφική κίνηση που εκδηλώθηκε κατά τον 12ο αιώνα. Ο Ιωάννης Ιταλός θεωρείται «πρόδρομος» του Βαρλαάμ του Καλαβρού, πηγή κάποιων ορθολογιστικών τάσεων του Γεώργιου Γεμιστού Πλήθωνα και των αδελφών Δημήτριου και Προχόρου Κυδώνη, και των βυζαντινών ανθρωπιστών οι οποίοι έδρασαν χωρίς να τολμούν να πλησιάσουν στα όρια της φιλοσοφίας και της εκκλησιαστικής παράδοσης που είχαν τεθεί από τους συνοδικούς αναθεματισμούς κατά τον 11ο και 12ο αιώνα.
Εργογραφία
Ως συγγραφέας ο Ιωάννης υπήρξε αρκετά γόνιμος. Δεν έχει σχηματιστεί πλήρης εικόνα της διδασκαλίας του καθώς δεν δημοσιεύτηκαν όλα τα έργα του, αν και έχουν διασωθεί κάποια χειρόγραφά τους. Ο αντικομφορμισμός του —ακόμα και σε ζητήματα δογματικής φύσης— αλλά και η ανάμειξή του στην οικογενειακή πολιτική του αυτοκράτορα είχε ως αποτέλεσμα να μην επιβιώσουν τα περισσότερα από τα έργα του. Όταν καταδικάσθηκε η διδασκαλία του Ιωάννη και τού απαγορεύτηκε από την σύνοδο να διδάσκει, τα έργα του παραδόθηκαν στη φωτιά. Κατά συνέπεια, δεν είναι πλέον γνωστά ούτε τα ονόματα ούτε ο συνολικός αριθμός των έργων που συνέγραψε αυτός ο μεγάλος φιλόσοφος —ακόμη περισσότερο δε, αν αυτά που διασώζονται είναι τα συνολικά καλύτερα.
Κάποιοι τίτλοι έργων του είναι οι εξής:
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Μεσαιωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Μουτακίλ Νουσκού
Ο Μουτακίλ Νουσκού, ήταν βασιλιάς της Ασσυρίας (1133 π.Χ.), μικρότερος γιος του βασιλιά της Ασσυρίας Ασούρ Δαν Α΄. Αδελφός του βασιλιά της Ασσυρίας Νινουρτά Τουκουλτί Ασούρ που θα ανατρέψει με μεγάλη στρατιωτική δύναμη λίγο μετά την άνοδο του στον θρόνο αλλά πέθανε την ίδια χρονιά.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Ρόι Σάιντερ
Ο Ρόι Ρίτσαρντ Σάιντερ (αγγλικά: Roy Richard Scheider, 10 Νοεμβρίου 1932 – 10 Φεβρουαρίου 2008) ήταν Αμερικανός ηθοποιός και ερασιτέχνης πυγμάχος. Έχει περιγραφεί από τον ιστότοπο AllMovie ως "ένας από τους πιο μοναδικούς και διακεκριμένους ηθοποιούς του Χόλιγουντ" και έγινε γνωστός για τους πρωταγωνιστικούς και δεύτερους ρόλους του σε γνωστές ταινίες από τη δεκαετία του 1970 έως τις αρχές έως τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Ήταν υποψήφιος για δύο Όσκαρ, μια Χρυσή Σφαίρα και ένα Βραβείο Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Οι πιο γνωστοί του ρόλοι περιλαμβάνουν τον Μάρτιν Μπρόντι στα Σαγόνια του καρχαρία (1975) και τη συνέχειά του Τα σαγόνια του καρχαρία Νο 2 (1978), τον ντετέκτιβ Ρούσο της αστυνομικής υπηρεσίας της πόλης της Νέας Υόρκης στο Ο άνθρωπος από τη Γαλλία (1971), τον ντετέκτιβ Μπάνι στο Η μυστική υπηρεσία των 7 (1973), τον Ντοκ Λίβαϊ στο Ανθρωποκυνηγητό (1976), τον χορογράφο και σκηνοθέτη Τζο Γκίντεον στο Η παράσταση αρχίζει (1979), τον αξιωματικό Φρανκ Μέρφι στο Ο γαλάζιος κεραυνός (1983) και στον δρα Φλόιντ στην ταινία του 1984 2010, η συνέχεια του 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Σάιντερ γεννήθηκε στο Όραντζ του Νιου Τζέρσεϊ. ήταν γιος της Άννας (το γένος Κρόσον) και του μηχανικού αυτοκινήτων Ρόι Μπέρναρντ Σάιντερ. Η μητέρα του Σάιντερ ήταν ιρλανδικής καταγωγής, ενώ ο πατέρας του ήταν προτεστάντης Γερμανοαμερικανός. Ως παιδί, ο Σάιντερ ήταν αθλητής και συμμετείχε σε οργανωμένους αγώνες μπέιζμπολ και πυγμαχίας. Αποφοίτησε από το λύκειο Columbia στο Maplewood του Νιου Τζέρσεϊ το 1950 και μπήκε στο Hall of Fame του σχολείου το 1985. Σπούδασε θέατρο τόσο στο Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς όσο και στο Κολέγιο Franklin and Marshall, όπου ήταν μέλος της αδελφότητας Φι Κάπα Ψι.
Ερασιτεχνική πυγμαχία
Μεταξύ 1946 και 1949, ο Σάιντερ πυγμαχούσε ερασιτεχνικά στο Νιου Τζέρσεϊ. Ο Σάιντερ είπε σε μια τηλεοπτική συνέντευξη τη δεκαετία του 1980 ότι ασχολήθηκε με την πυγμαχία για να χάσει βάρος. Είπε ότι δεν είχε καμία επιθυμία να αγωνιστεί, αλλά ότι ο προπονητής του, Τζόρτζι Γουόρντ, τον ενθάρρυνε.
Στρατιωτική θητεία
Ο Σάιντερ υπηρέτησε τρία χρόνια στην Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1955 έως το 1958.
Πρώιμη καριέρα
Ο πρώτος κινηματογραφικός ρόλος του Σάιντερ ήταν στην ταινία τρόμου The Curse of the Living Corpse (1964).
Στην τηλεόραση, έπαιξε ρόλους σε δύο σαπουνόπερες του CBS, Love of Life και The Secret Storm.
Το 1968, ο Σάιντερ εμφανίστηκε με το Φεστιβάλ Σαίξπηρ της Νέας Υόρκης και κέρδισε ένα βραβείο Obie για διακεκριμένη ερμηνεία στο έργο του Τζέιμς Τζόις Stephen D, εμφανιζόμενος σε αυτό 68 φορές.
Εμφανίστηκε στις ταινίες Στιλέτο (1969), Loving (1970) και Η κρυφή ζωή ενός μανεκέν (1970) και στην τηλεόραση στα Where the Heart Is και Cannon.
Άνοδος
Το 1971, εμφανίστηκε σε δύο πολύ δημοφιλείς ταινίες, τα Η εξαφάνιση (1971) σε σκηνοθεσία του Άλαν Τζέι Πάκουλα και Ο άνθρωπος από τη Γαλλία (1971), σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Φρίντκιν. Το τελευταίο, στο οποίο έπαιξε μια φανταστική εκδοχή του ντετέκτιβ της Νέας Υόρκης Σόνι Γκρόσο, του χάρισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου. Ο Σάιντερ έγινε πολύ περιζήτητος. Πήγε στην Ευρώπη για να παίξει δεύτερου ρόλους στις ταινίες Η απόπειρα (1972) και Ο άνθρωπος απ' το Παρίσι (1972).
Επιτυχία
Ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος του Σάιντερ ήρθε με την ταινία Η μυστική υπηρεσία των 7 (1973), μια συνέχεια σχεδόν του Ανθρώπου από τη Γαλλία, στο οποίο ο χαρακτήρας του Σάιντερ βασίζεται και πάλι στον Γκρόσο. Έπαιξε επίσης στην ταινία Sheila Levine Is Dead and Living in New York (1975).
Ο Σάιντερ υποδύθηκε τον Μάρτιν Μπρόντι στη χολιγουντιανή επιτυχία Τα σαγόνια του καρχαρία (1975), όπου πρωταγωνιστούσαν επίσης οι Ρόμπερτ Σο και Ρίτσαρντ Ντρέιφους. Η αυτοσχεδιαστική ατάκα του "Θα χρειαστείς μεγαλύτερο σκάφος", ψηφίστηκε 35η στη λίστα του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου με τα καλύτερα αποσπάσματα ταινιών. Εμφανίστηκε ως μυστικός πράκτορας Ντοκ Λίβαϊ στο Ανθρωποκυνηγητό (1976), με τους Ντάστιν Χόφμαν και Λόρενς Ολίβιε.
Ο Σάιντερ αρχικά επρόκειτο να εμφανιστεί στον πρωταγωνιστικό ρόλο στο ρομαντικό θρίλερ του Μάικλ Τσιμίνο Perfect Strangers που δεν γυρίστηκε ποτέ, αλλά η ταινία ακυρώθηκε λόγω "πολιτικών" στην Paramount. Κατά ειρωνικό τρόπο, στον Σάιντερ προσφέρθηκε αργότερα ο ρόλος που υποδύθηκε ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο στον Ελαφοκυνηγό (1978) του Τσιμίνο, που ήταν η δεύτερη ταινία από τις τρεις που γύρισε με την εταιρεία Universal Studios.
Ο Σάιντερ επανενώθηκε με τον σκηνοθέτη του Ανθρώπου από τη Γαλλία Γουίλιαμ Φρίντκιν στο Sorcerer (1977), ένα ριμέικ της γαλλικής ταινίας του 1953 Le Salaire de la peur (Το μεροκάματο του τρόμου). (Αν και δεν τα πήγε καλά εμπορικά, έχει γίνει καλτ).
Ο Σάιντερ πρωταγωνίστησε στην ταινία Κύκλος αγωνίας (1979), ένα θρίλερ σε σκηνοθεσία Τζόναθαν Ντέμι. Το 1979, έλαβε τη δεύτερη υποψηφιότητά του για Όσκαρ, αυτήν τη φορά Α΄ Ανδρικού Ρόλου στην ταινία Η παράσταση αρχίζει, στην οποία έπαιξε μια φανταστική εκδοχή του σκηνοθέτη και σεναριογράφου (εν μέρει) της ταινίας, Μπομπ Φόσι.
Γύρισε ένα θρίλερ με τη Μέριλ Στριπ για τον Ρόμπερτ Μπέντον, με τίτλο Η ύποπτη (1982), το οποίο ήταν απογοήτευση από εμπορικής πλευράς. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η επιδοσή του στο box office βελτιώθηκε με την ταινία Ο γαλάζιος κεραυνός (1983) του Τζον Μπάνταμ.
Έκανε δύο τηλεοπτικές ταινίες, τα Αργεντινή '77: Υπόθεση Τίμερμαν (1983) και Η μάχη των τίγρεων (1984). Ακολούθησε ο ρόλος του δρος Φλόιντ στο 2010 (1984), μιας συνέχειας του κλασικού έργου επιστημονικής φαντασίας 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος του Στάνλεϊ Κούμπρικ του 1968.
Ο Σάιντερ έπαιξε στα Λέσχη μόνο για άντρες (1986), 52 τολμηρές στάσεις (1986), Αμείλικτοι δολοφόνοι (1988), Listen to Me (1989), Το παιχνίδι της νύχτας (1989), Ο τέταρτος πόλεμος (1990), Αθώος ή ένοχος (1990) και Ρώσικη εστία (1990).
Τα επόμενα χρόνια
Ένας από τους μεταγενέστερους ρόλους του ήταν αυτός του δορ Μπένγουεϊ το 1991 στην κινηματογραφική μεταφορά του του μυθιστορήματος του Γουίλιαμ Μπάροουζ Γυμνό γεύμα. Ο Σάιντερ έπαιξε στην ταινία του Γκάρι Όλντμαν Ο Ρωμαίος αιμορραγεί (1994) και στο Ο βροχοποιός του Τζον Γκρίσαμ σε σκηνοθεσία Φράνσις Φορντ Κόπολα.
Μεταξύ των μεταγενέστερων ταινιών του, εμφανίστηκε ως σκληροτράχηλος πατέρας στην ταινία Ο τιμωρός (2004) και το 2007 πρωταγωνίστησε στις ταινίες Ο ποιητής και Θα σκότωνα για σένα. Όταν ο Σάιντερ πέθανε τον Φεβρουάριο του 2008, δύο ταινίες του ήταν έτοιμες να κυκλοφορήσουν, οι Dark Honeymoon, που είχε ολοκληρωθεί, και το θρίλερ Iron Cross. Στο Iron Cross, ο Σάιντερ παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Τζόζεφ, ενός επιζώντα του ολοκαυτώματος. Το Iron Cross κυκλοφόρησε τελικά το 2011.
Ο Σάιντερ ήταν πρωταγωνιστής στην τηλεοπτική σειρά SeaQuest DSV παραγωγής Στίβεν Σπίλμπεργκ. Στη διάρκεια του δεύτερου κύκλου, ο Σάιντερ εξέφρασε περιφρόνηση για την κατεύθυνση προς την οποία κατευθυνόταν η σειρά. Τα σχόλιά του πήραν μεγάλη δημοσιότητα και τα μέσα ενημέρωσης τον επέκριναν. Το NBC έκανε πρόσθετες αλλαγές στο κάστινγκ και το σενάριο στον τρίτο κύκλο και ο Σάιντερ αποφάσισε να αποχωρήσει από την εκπομπή. Το συμβόλαιό του, ωστόσο, απαιτούσε να κάνει αρκετές γκεστ εμφανίσεις ακόμη.
Ο Σάιντερ παρουσίασε ένα επεισόδιο του Saturday Night Live στη 10η σεζόν (1984–1985) και εμφανίστηκε στο επεισόδιο του Family Guy με τίτλο "Bill & Peter's Bogus Journey".
Ο Σάιντερ χάρισε τη φωνή του στο επεισόδιο του Family Guy "Three Kings" (το οποίο γυρίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2007 αλλά προβλήθηκε τον Μάιο του 2009, έναν χρόνο και τρεις μήνες μετά τον θάνατό του τον Φεβρουάριο του 2008), στο οποίο συμμετείχε και ο συμπρωταγωνιστής του στα Σαγόνια του καρχαρία Ρίτσαρντ Ντρέιφους. Ο Σάιντερ πρωταγωνίστησε ως γκεστ στο επεισόδιο του Law & Order: Criminal Intent "Endgame" ως κατά συρροή δολοφόνος.
Ο Σάιντερ αφηγήθηκε και ήταν συνεργάτης παραγωγός του ντοκιμαντέρ για τα Σαγόνια του καρχαρία The Shark is Still Working (2006).
Το 2007, ο Σάιντερ έλαβε ένα από τα δύο ετήσια βραβεία Lifetime Achievement στο SunDeis Film Festival στο Γουόλταμ της Μασαχουσέτης.
Μετά τον θάνατο του Σάιντερ, κυκλοφόρησε ως φόρο τιμής μια βιογραφία με τίτλο Roy Scheider: A Life, η οποία συγκεντρώνει κριτικές, δοκίμια και αφήγηση για τη ζωή και την καριέρα του.
Προσωπική ζωή
Ο Σάιντερ παντρεύτηκε τη Σίνθια Μπεμπού στις 8 Νοεμβρίου 1962. Το ζευγάρι απέκτησε μια κόρη, τη Μαξιμίλια (1963 – 2006), πριν χωρίσει το 1986. Στις 11 Φεβρουαρίου 1989, παντρεύτηκε την ηθοποιό Μπρέντα Σίμερ, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Κρίστιαν Σάιντερ και υιοθέτησε μια κόρη, τη Μόλι. Έμειναν παντρεμένοι μέχρι τον θάνατό του.
Θάνατος
Το 2004, ο Σάιντερ διαγνώστηκε με πολλαπλούν μυέλωμα. Τον Ιούνιο του 2005, υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση μυελού των οστών για τη θεραπεία του καρκίνου. Πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 2008, στο Λιτλ Ροκ του Άρκανσο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γερμανοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατάλογος θαλασσών
Αυτός είναι ένας κατάλογος θαλασσών του κόσμου, ο οποίος περιλαμβάνει τις περίκλειστες θάλασσες, κόλπους και άλλα θαλάσσια σώματα.
Περίκλειστες Θάλασσες
Κατηγορία:Θάλασσες
21 Δεκεμβρίου
20 Δεκεμβρίου | 21 Δεκεμβρίου | 22 Δεκεμβρίου
Η 21η Δεκεμβρίου είναι η 355η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (356η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 10 ημέρες. Χειμερινό ηλιοστάσιο για το Βόρειο ημισφαίριο, Θερινό ηλιοστάσιο για το Νότιο ημισφαίριο.
Βλέπε επίσης
21 Νοεμβρίου - 21 Ιανουαρίου
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Ρούντολφ Άκερμαν
Βιογραφία
Φοίτησε στη λατινική σχολή του Στόλμπεργκ, αλλά η επιθυμία του να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο κατέστη αδύνατη λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων, και έτσι έγινε σαγματοποιός όπως ο πατέρας του. μικρογραφία|Η [[άμαξα Royal Sailor, σχεδιασμένη από τον Άκερμαν (J. Stadler, 1791)]] Εργάστηκε ως σαγματοποιός και κατασκευαστής αμαξών σε διάφορες γερμανικές πόλεις, μετακόμισε από τη Δρέσδη στη Βασιλεία και το Παρίσι και στη συνέχεια, 23 ετών, εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο. Εγκαταστάθηκε στο Λονγκ Ακρ, το κέντρο της κατασκευής αμαξών στο Λονδίνο και κοντά στην αγορά του Κόβεντ Γκάρντεν. Το εξαιρετικό επιχειρηματικό του ένστικτο, καθώς και το ταλέντο του στον σχεδιασμό και το ταλέντο του στην αυτοπροβολή, του χάρισαν τη σύμβαση αξίας 200 λιρών για τον σχεδιασμό της επίσημης άμαξας του Λόρδου Καγκελάριου της Ιρλανδίας, Τζον ΦιτζΓκίμπον, 1ου Κόμη του Κλερ. Μετά από αυτό σχεδίασε τη Royal Sailor, μια 8τροχη άμαξα που εκτελούσε δρομολόγια μεταξύ Τσάρινγκ Κρος, Γκρίνουιτς και Γούλιτς.
Μεταξύ του 1797 και του 1800 ο Άκερμαν ανέπτυξε ταχύτατα την επιχείρηση εκτύπωσης και έκδοσης βιβλίων φέρνοντας σε επαφή πολλούς ταλαντούχους καλλιτέχνες και τυπογράφους, μεταξύ των οποίων οι Τόμας Ρόουλαντσον, Άιζακ Κρούικσανκ, Τζον Μπλουκ, Θίοντορ Λέιν, Χένρι Σίνγκλετον, Μαρία Κόσγουεϊ, Φ. Τζ. Σουλτς, Χένρι Μέρκε, Τόμας Σάδερλαντ, Νίκολας Χάιντελχοφ, Όγκουστους Πούγκιν και Τζ. Μ. Γούντγουορντ σε πολυάριθμα έργα για την παραγωγή μεμονωμένων εκτυπώσεων καθώς και εικονογραφήσεων για βιβλία και περιοδικά.
Το 1809 χρησιμοποίησε την πρέσα του για την εικονογράφηση του Repository of Arts, Literature, Fashions (Αποθετήριο Τεχνών, Λογοτεχνίας και Μόδας), το οποίο εκδόθηκε κάθε μήνα μέχρι το 1829, οπότε και κυκλοφόρησαν σαράντα τόμοι. Το Repository κατέγραφε τις μεταβαλλόμενες κλασικίζουσες μόδες στο ντύσιμο και τα έπιπλα της εποχής της Αντιβασιλείας. Ο Τόμας Ρόουλαντσον και άλλοι διακεκριμένοι καλλιτέχνες ήταν τακτικοί συνεργάτες. Η παρωδία του Γουίλιαμ Κομπ και του Ρόουλαντσον, Dr. Syntax in search of the Picturesque (Ο Δρ. Συντακτικό σε αναζήτηση του γραφικού), εμφανίστηκε αρχικά τμηματικά στο Ackermann's Poetical Magazine (Ποιητικό περιοδικό του Άκερμαν) και στη συνέχεια επανεκδόθηκε ως ξεχωριστό βιβλίο που σημείωσε επιτυχία. Ο Άκερμαν δημοσίευσε επίσης το αριστούργημα του Ρόουλαντσον The English Dance of Death (Ο αγγλικός χορός του θανάτου, 2 τόμοι 1816). Εισήγαγε από τη Γερμανία τη μόδα των κάποτε δημοφιλών ετήσιων λογοτεχνικών εκδόσεων, αρχής γενομένης το 1823 με το Forget-Me-Not (Μη με ξεχνάς), και δημοσίευσε πολλούς εικονογραφημένους τόμους τοπογραφίας και ταξιδιών, όπως The Microcosm of London (Ο μικρόκοσμος του Λονδίνου, 3 τόμοι, 1808-1811), Westminster Abbey (Αββαείο του Ουεστμίνστερ, 2 τόμοι, 1812), The Rhine (Ο Ρήνος, 1820), The Seine (Ο Σηκουάνας, 1821), και το The World in Miniature (Ο κόσμος σε μικρογραφία, 43 τόμοι, 1821-1826).
Εφευρέτης και καινοτόμος, υπήρξε σημαντικός σχεδιαστής αμαξών και κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τη γεωμετρία τιμονιού Άκερμαν. Το 1801 κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας μια μέθοδο για την αδιαβροχοποίηση του χαρτιού και του υφάσματος και ανήγειρε ένα εργοστάσιο στο Τσέλσι για την παραγωγή του. Ήταν ένας από τους πρώτους που φώτισε τις εγκαταστάσεις του με αέριο. Πράγματι, η εισαγωγή του φωτισμού με αέριο οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτόν.
Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, ο Άκερμαν ήταν ένθερμος υποστηρικτής του συμμαχικού αγώνα και συνέβαλε σημαντικά στη βρετανική προπαγάνδα μέσω της έκδοσης αντιναπολεόντειων εντύπων και στρατιωτικών εγχειριδίων. Πολιτογραφήθηκε Βρετανός πολίτης τον Μάρτιο του 1809. Μετά τη μάχη της Λειψίας, ο Άκερμαν συγκέντρωσε σχεδόν 250.000 λίρες στερλίνες για την προσπάθεια αρωγής των Γερμανών.
Ως ένας από τους πρωτοπόρους των σύγχρονων εκδοτικών μεθόδων, ο Άκερμαν ανέπτυξε ένα διεθνές δίκτυο διανομής για τις εκδόσεις του και απέκτησε σημαντικά εμπορικά συμφέροντα στη Νότια Αμερική. Η επιχείρηση που ίδρυσε στο Λονδίνο άκμασε καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα υπό τη διεύθυνση των απογόνων του. Κηδεύτηκε στον ναό του Αγίου Κλήμεντα Ντέινς στο Στραντ του Λονδίνου.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Βρετανοί εκδότες Κατηγορία:Γερμανοί εκδότες
Μάχη της Τανάγρας (457 π.Χ.)
Πριν την Τανάγρα
Ένα χρόνο μετά το τέλος των Περσικών πολέμων, (478 π.Χ.) δημιουργήθηκε από τους Αθηναίους η Δηλιακή συμμαχία, που είχε ως στόχο της την πλήρη εκδίωξη των Περσών από το Αιγαίο και τις πόλεις των μικρασιατικών παραλίων. Το 476 π.Χ. ο Κίμωνας ανέβηκε στην πολιτική ζωή της Αθήνας μετά την εξορία του Θεμιστοκλή (471 π.Χ.). Ο Κίμωνας ήθελε την ειρηνική συνύπαρξη με τη Σπάρτη. Η Αθήνα στο διάστημα 476 π.Χ. - 462 π.Χ., υπό την ηγεσία του Κίμωνα, κατάφερε να επεκταθεί σε βάρος των Περσών στη Θράκη. Το ίδιο διάστημα η Σπάρτη προσπαθούσε να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία της στην Πελοπόννησο, αντιμετωπίζοντας επιτυχημένα τους Αργείους και τους Τεγεάτες στη μάχη της Τεγέας (471 π.Χ.) και αργότερα στη μάχη της Διπαίας (469 π.Χ.) τους ενωμένους Αρκάδες (εκτός από τους Μαντινείς). Όμως οι είλωτες εξεγέρθηκαν λόγω του μεγάλου σεισμού στη Σπάρτη (464 π.Χ.). Οι Σπαρτιάτες ζήτησαν βοήθεια από τους Αθηναίους για να αντιμετωπίσουν τους εξεγερμένους είλωτες. Ο Κίμωνας στέλνει 4.000 οπλίτες στη Σπάρτη. Οι Σπαρτιάτες, φοβούμενοι παρατεταμένη παραμονή των Αθηναίων, ζήτησαν από τους δεύτερους να γυρίσουν πίσω στην πόλη τους. Έτσι διαλύθηκε αυτή η συμμαχία των Αθηναίων με τους Σπαρτιάτες. Παράλληλα στην Αθήνα ο Εφιάλτης με τους δημοκρατικούς, εκμεταλλευόμενοι την απουσία του Κίμωνα, αφαίρεσαν πολλές εξουσίες από τον Άρειο Πάγο. Τελικά ο Κίμωνας θα εξοστρακιστεί το 461 π.Χ. Οι Αθηναίοι, μετά τη διάλυση της συμμαχίας τους με τους Σπαρτιάτες, συνήψαν συμμαχία με τους Αργείους και τους Θεσσαλούς. Τον επόμενο χρόνο (460 π.Χ.), στην Οινόη, οι Αθηναίοι με τους Αργείους θα νικήσουν τους Σπαρτιάτες σε μάχη. Την ίδια χρονιά οι Αθηναίοι στέλνουν εκστρατευτικό σώμα στην Αίγυπτο για να υποστηρίξουν την εξέγερση του Ινάρω της Αιγύπτου κατά των Περσών. Παρά τις πρώτες επιτυχίες των Αθηναίων, η εκστρατεία θα καταλήξει σε καταστροφή το 454 π.Χ. Στην ηπειρωτική Ελλάδα, λόγω κάποιων προβλημάτων των συνοριακών εδαφών μεταξύ Μεγάρων και Κορίνθου, η πρώτη θα προσχωρήσει στο αθηναϊκό στρατόπεδο. Οι Αθηναίοι έσπευσαν να οχυρώσουν τα Μέγαρα. Οι Κορίνθιοι νίκησαν τους Αθηναίους στους Αλιείς, με πολύ μικρές απώλειες για τους δεύτερους. Στη συνέχεια, το 459 π.Χ. - 458 π.Χ., οι Αθηναίοι θα νικήσουν τον πελοποννησιακό στόλο, σε ναυμαχία στην Κεκρυφάλεια. Την ίδια χρονιά οι Αθηναίοι με 70 πλοία θα κερδίσουν περηφανή νίκη σε βάρος των Αιγινητών.
Η μάχη
Το 457 π.Χ. ο πελοποννησιακός στρατός είχε συγκεντρωθεί στην Τανάγρα της Βοιωτίας. Εκεί ο αθηναϊκός στρατός έσπευσε να τον συναντήσει. Και οι δύο αντίπαλοι διέθεταν περίπου 14.000 οπλίτες. Η μάχη κράτησε δυο μέρες. Την πρώτη μέρα διακρίθηκαν ιδιαίτερα οι Αργείοι, οι οποίοι θα μπορούσαν να είχαν επιτύχει τη νίκη. Την επόμενη η μάχη ήταν εξίσου σφοδρή, όμως η αυτομόληση του θεσσαλικού ιππικού των Αθηναίων προς τους Πελοποννησίους έδωσε μια ιδιαίτερα δύσκολη νίκη στους δεύτερους. Οι απώλειες και των δύο πλευρών πάντως ήταν μεγάλες. Έτσι οι Πελοποννήσιοι με μια πύρρειο νίκη κέρδισαν τη μάχη της Τανάγρας.
Οι εξελίξεις μετά τη μάχη
Μετά τη μάχη της Τανάγρας οι Πελοποννήσιοι, μέσω των Μεγάρων, γύρισαν στην Πελοπόννησο. Αλλά 62 μέρες μετά τη μάχη της Τανάγρας οι Αθηναίοι κέρδισαν με τέχνασμα του αρχηγού τους, του Μυρωνίδη μια εύκολη νίκη σε βάρος των Θηβαίων, στα Οινόφυτα. Τον ίδιο χρόνο το 457 π.Χ. η Αίγινα θα συνθηκολογήσει με την Αθήνα, με σκληρούς όρους για την πρώτη. Λίγο αργότερα θα ξεκινήσουν οι εκστρατείες του Τολμίδη και του Περικλή για την ανακατάληψη διάφορων στρατηγικών τοποθεσιών, με θετικό αποτέλεσμα για την Αθήνα. Το 454 π.Χ. η εκστρατεία των Αθηναίων στην Αίγυπτο θα καταλήξει σε αποτυχία και τον ίδιο χρόνο θα μεταφέρουν το ταμείο της Δήλου στην Αθήνα. Το 451 π.Χ. οι Αθηναίοι θα συνάψουν πενταετή ειρήνη με τους Σπαρτιάτες. Το 449 π.Χ. θα υπογραφεί η Καλλίειος ειρήνη μεταξύ των Περσών και των Ελλήνων. Το 447 π.Χ. οι Αθηναίοι θα χάσουν από τους Θηβαίους στη μάχη της Κορώνειας και τον ίδιο χρόνο θα συνάψουν με τους Σπαρτιάτες τις Τριακονταετείς Σπονδές.
Πηγές
Ταναγρα Ταναγρα Ταναγρα Κατηγορία:Ιστορία της Τανάγρας Ταναγρα 457 π.Χ.
Σφαίρα επιρροής
Ο όρος σφαίρα επιρροής, ή ζώνη επιρροής, (sphere ή zone of influence) αποτελεί σήμερα ένα συνήθη όρο κυρίως των Διεθνών Σχέσεων που άρχισε να χρησιμοποιείται από τα τέλη του 19ου αιώνα με ιδιαίτερη αναφορά για περιοχές (εδάφη), που δεν υπήρχε πολιτική εξουσία, με συνέπεια είτε να διεκδικούνται αυτές εξ ολοκλήρου, είτε ν΄ αναγνωρίζονται επ΄ αυτών κάποια δικαιώματα από κάποια χώρα.
Η έννοια αυτή άρχισε να διαμορφώνεται και ν΄ αναπτύσσεται στις διεθνείς σχέσεις κάτω από τις ακόλουθες μορφές:
Και οι τέσσερις αυτές παραπάνω μορφές, μέχρι σήμερα, συνεχίζουν να εμφανίζονται με μειωμένη ισχύ ως κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Ειδικότερα η τελευταία μορφή σε πολλές των περιπτώσεων εγείρει αντίθετες αξιώσεις που παρουσιάζουν τεράστιο θέμα γενικευμένης αποδοχής ή επίλυσης (π.χ. στην Ανταρκτική που εκτός της εγγύτητας αναπτύχθηκαν και άλλοι λόγοι όπως πρωτοανακάλυψης). Εξυπακούεται ότι σ΄ όλες αυτές τις περιπτώσεις προτάσσεται το συμφέρον των συμβαλλομένων μερών που πολλές φορές αυτό μπορεί ν΄ αλλάζει είτε λόγω μεταβολών ακολουθούμενης πολιτικής, είτε και από την ίδια την εξέλιξη γεγονότων, ή και της τεχνολογίας.
Κατ΄ επέκταση ο ίδιος όρος χρησιμοποιείται ευρύτατα και σε διάφορους άλλους τομείς δραστηριοτήτων όπου διαφαίνεται έκδηλη κάποια εξάρτηση ασθενέστερου προς ισχυρότερο μέρος, (π.χ. συμμαχίες, εμπόριο, κ.λπ.).
Πηγές
Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις Κατηγορία:Εκφράσεις
Νινουρτά Τουκουλτί Ασούρ
Ο Νινουρτά Τουκουλτί Ασούρ, βασιλιάς της Ασσυρίας (1133 π.Χ.) μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Ασούρ Δαν Α΄ συμβασιλέας με τον πατέρα του τα τελευταία χρόνια με ειδικότητα σε θέματα τροφίμων, αγροτικών προϊόντων και προσφορών. Επέστρεψε στην Βαβυλώνα κάποιο άγαλμα του Μαρδούκ που είχε κλαπεί πριν 66 χρόνια από τον Τουκουλτί Νινουρτά Α', την ίδια χρονιά θα ανατραπεί από τον θρόνο με την βοήθεια του στρατού από τον μικρότερο αδελφό του Μουτακίλ Νουσκού.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Garcinia maingayi
Η Garcinia maingayi, είναι είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας των Κλουσιίδων (Clusiaceae). Πρόκειται για δέντρο ενδημικό στη Χερσόνησο της Μαλαισίας.
Παραπομπές
maingayi Κατηγορία:Ενδημική Χλωρίδα της Χερσονήσου της Μαλαισίας Κατηγορία:Δέντρα της Χερσονήσου της Μαλαισίας Κατηγορία:Φυτά ελάχιστης ανησυχίας Κατηγορία:Δέντρα του Βόρνεο Κατηγορία:Δέντρα του Σαράουακ
Πλατανιά Κοζάνης
Η Πλατανιά είναι χωριό του Νομού Κοζάνης, σε υψόμετρο 680 μέτρων, πληθυσμό 93 κατοίκους (απογρ.2011) και βρίσκεται βορειοδυτικά της Κοζάνης. Μετά την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης εντάχθηκε στο Δήμο Βοΐου της περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Την περίοδο 1997-2010 με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δήμου Νεάπολης. Παλαιότερη ονομασία του χωριου, πριν το 1928, ήταν Μπουμπούστιον.
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης της Νεάπολης, στα σύνορα με την Άργος Ορεστικό. Βρίσκεται στη δυτική όχθη του ποταμού Αλιάκμονα και στα βορειοανατολικά, συνορεύει με το χωριό Βογατσικό.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Σύμφωνα με τον Βούλγαρο γεωγράφο και πολιτικό Vasil Kanchov («Μακεδονία. Εθνογραφία και στατιστικά στοιχεία») το 1900 στον οικισμό ζούσαν 300 ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι (Βαλαάδες).
Ελληνικό Κράτος
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου το 1912, το χωριό κατελήφθη από τον Ελληνικό Στρατό. Το καλοκαίρι του 1922, σύμφωνα με την αναφορά του Έλληνα υποδιοικητή Ανασελίτσης, η Πλατανιά διέθετε 55 οικίες και κατοικείτο αποκλειστικά από ελληνόφωνους Τούρκους σουνίτες.
Στα μέσα της δεκαετίας του '20, οι μουσουλμάνοι του χωριού μετανάστευσαν υποχρεωτικά στην Τουρκία και στη θέση τους ήρθαν Έλληνες πρόσφυγες. Το 1928 παρουσιάστηκε ως ένα εξ ολοκλήρου ελληνικό προσφυγικό χωριό με 236 κατοίκους.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
{"version":2,"width":551,"height":180.2,"data":[{"name":"table","values":[{"x":1900,"y":300},{"x":1904,"y":650},{"x":1920,"y":290},{"x":1928,"y":213},{"x":1940,"y":305},{"x":1951,"y":245},{"x":1961,"y":177},{"x":1971,"y":116},{"x":1981,"y":151},{"x":1991,"y":148},{"x":2001,"y":121},{"x":2011,"y":93}]}],"scales":[{"name":"x","type":"ordinal","range":"width","zero":false,"domain":{"data":"table","field":"x"}},{"name":"y","type":"linear","range":"height","nice":true,"domain":{"data":"table","field":"y"}}],"axes":[{"type":"x","scale":"x"},{"type":"y","scale":"y"}],"marks":[{"type":"rect","from":{"data":"table"},"properties":{"enter":{"x":{"scale":"x","field":"x"},"y":{"scale":"y","field":"y"},"y2":{"scale":"y","value":0},"fill":{"value":"steelblue"},"width":{"scale":"x","band":"true","offset":-1}}}}],"padding":{"top":30,"bottom":30,"left":78,"right":0}}
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Χορστ Ζέεχοφερ
O Χορστ Ζέεχοφερ (Horst Seehofer, 4 Ιουλίου 1949) είναι Γερμανός πολιτικός, πολιτευόμενος με το βαυαρικό κόμμα της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης (CSU), ενώ από το 2008 έως το 2019 χρημάτισε πρόεδρος του κόμματος και από τον Μάρτιο του 2018 είναι ομοσπονδιακός υπουργός Εσωτερικών στην τέταρτη κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ.
Από το 2008 έως το 2018 ήταν πρωθυπουργός του ομόσπονδου κρατιδίου της Βαυαρίας και από το 2013 έως το 2018 ήταν μέλος του κρατιδιακού κοινοβουλίου. Προηγουμένως δραστηριοποιούνταν σε ομοσπονδιακό επίπεδο και ήταν από το 1980 έως το 2008 μέλος του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου (Μπούντεσταγκ), από το 1992 έως το 1998 ομοσπονδιακός υπουργός Υγείας και από το 2005 έως το 2008 ομοσπονδιακός Υπουργός Τροφίμων, Γεωργίας και Προστασίας των Καταναλωτών. Στις 12 Νοεμβρίου 2018 ο Ζέεχοφερ ανακοίνωσε την πρόθεση παραίτησής του από πρόεδρος της CSU στις 19 Ιανουαρίου 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Γερμανοί υπουργοί Κατηγορία:Υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Γερμανοί Ρωμαιοκαθολικοί
Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (Ελλάδα)
Ιστορία
Το κόμμα ιδρύθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1976, κατόπιν συνένωσης της Ενώσεως Κέντρου - Νέων Δυνάμεων (Ε.Κ.-Ν.Δ.) και της Δημοκρατικής Ενώσεως Κέντρου (Δ.Ε.Κ.) του Ιωάννη Ζίγδη και ονομάστηκε Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (Ε.ΔΗ.Κ.). Αρχηγός του κόμματος ανέλαβε ο μέχρι τότε αρχηγός της Ε.Κ.-Ν.Δ., Γεώργιος Μαύρος, υπό τον οποίο το κόμμα κατήλθε στις εκλογές του 1977. Στις εκλογές του 2000, συνεργάστηκε με το ΔΗ.Κ.ΚΙ. και στελέχη της ήταν υποψήφια σε διάφορες περιφέρειες, ενώ ο πρόεδρός της στο ψηφοδέλτιο επικρατείας.
Το Μάρτιο του 2012, συνδημιούργησε τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο και πήρε μέρος στις εκλογές του 2012, ενώ ο πρόεδρός της ήταν μέλος της Γραμματείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ.. Η Ε.ΔΗ.Κ. δεν ακολούθησε την διαδικασία ενοποίησης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ., ενώ τον Σεπτέμβριο του 2015 απέσυρε την στήριξή της από το ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
1977-1981
μικρογραφία|260x260εσ|Το λογότυπο του κόμματος μέχρι την εκλογική αναμέτρηση του 1989 Στις εκλογές του 1977 η Ε.ΔΗ.Κ. αναδείχθηκε τρίτο κόμμα με ποσοστό 11,95%, χάνοντας σημαντικό μέρος της δύναμής της σε σχέση με το ποσοστό της Ε.Κ.-Ν.Δ. στις εκλογές του 1974 (20,42% και αξιωματική αντιπολίτευση).
Η εκλογική αποτυχία οδήγησε σε παραίτηση τον πρόεδρο του κόμματος Γεώργιο Μαύρο, ο οποίος στη συνέχεια αποχώρησε και από το κόμμα, παραμένοντας ανεξάρτητος βουλευτής. Τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης Ζίγδης, υπερψηφιζόμενος αρχικά από την κοινοβουλευτική ομάδα (29 Νοεμβρίου 1977) και από το έκτακτο συνέδριο του κόμματος στη συνέχεια (20 Μαρτίου 1978).
Την περίοδο Ιανουαρίου-Οκτωβρίου 1981 η Ε.ΔΗ.Κ. εκπροσωπήθηκε στο ευρωκοινοβούλιο, στέλνοντας τον πρόεδρο της, Ιωάννη Ζίγδη, στην προσωρινή ευρωβουλή.
Η Διάσπαση του 1978
Στα μέσα του 1978 το κόμμα διασπάστηκε, με αποτέλεσμα από τους 16 βουλευτές του μόνο οι 5 να παραμείνουν στην κοινοβουλευτική ομάδα, 7 να παραμείνουν στη Βουλή ως ανεξάρτητοι και 4 να προσχωρήσουν στη Νέα Δημοκρατία, ενώ ο Μαγκάκης και ο Πεπονής είχαν φύγει από το κόμμα το 1976 και ο Τσάτσος την ίδια χρονιά είχε διαγραφεί.
Ανάμεσα στα στελέχη που προσχώρησαν στη Νέα Δημοκρατία υπήρξαν και οι μετέπειτα υπουργοί της Αθανάσιος Κανελλόπουλος και Σωτήρης Κούβελας. Άλλα στελέχη που αργότερα προσχώρησαν στο ΠΑΣΟΚ και υπήρξαν μετέπειτα υπουργοί του ήταν οι Στέλιος Παπαθεμελής, Μανώλης Μπαντουβάς, Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης, Αναστάσιος Πεπονής, ο μετέπειτα ευρωβουλευτής Δημήτρης Τσάτσος καθώς και ως συνεργαζόμενος βουλευτής ο πρώην αρχηγός Γεώργιος Μαύρος.
Ο Γιάγκος Πεσμαζόγλου μαζί με τη Βιργινία Τσουδερού και άλλα στελέχη δημιούργησαν το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (ΚΟ.ΔΗ.ΣΟ.), ενώ ο Νικήτας Βενιζέλος επιχείρησε να αναβιώσει το Κόμμα Φιλελευθέρων. Αυτή η πολυδιάσπαση και η σταδιακή απορρόφηση στελεχών από τους δύο μεγάλους κομματικούς σχηματισμούς, σήμανε και το τέλος του παραδοσιακού Κέντρου από το πολιτικό προσκήνιο.
1981-2012
Αποδεκατισμένο από στελέχη αλλά και οπαδούς, οι οποίοι ακολουθούσαν πλέον το ανερχόμενο ΠΑ.ΣΟ.Κ., το κόμμα στις βουλευτικές εκλογές και τις Ευρωεκλογές που διεξήχθησαν ταυτόχρονα το 1981, περιορίστηκε στα πενιχρά ποσοστά του 0,40% και 1,12% αντίστοιχα.