cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέξιος Κομνηνός (γιος Ανδρόνικου)
Άνοδος στην εξουσία
Το 1180 απεβίωσε ο Μανουήλ Α΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλέξιος Β΄, που ήταν μόνο 11 ετών. Η σύζυγός του Μαρία της Αντιόχειας ανέλαβε αντιβασίλισσα. Πολλοί επιζητούσαν να ελκύσουν το ενδιαφέρον της και να μοιραστούν την εξουσία: το επέτυχε ο πρωτοσέβαστος Αλέξιος. Με την εύνοιά της έγινε ο πραγματικός (de facto) ηγεμόνας. Φήμες έλεγαν ότι ήταν εραστές, όπως αναφέρει ο Νικήτας Χωνιάτης, όμως ο χρονικογράφος Θεόδωρος Σκουταριώτης τις θεωρεί αβάσιμες. Εξέδωσε διάταγμα σύμφωνα με το οποίο τα έγγραφα δεν θα ήταν έγκυρα, ακόμη και αν είχαν την υπογραφή του Αυτοκράτορα, παρά μόνο αν είχαν ελεγχθεί από τον πρωτοσέβαστο Αλέξιο, που έγραφε με πράσινο μελάνι "ετηρήθησαν". Επίσης τα έσοδα διοχετευόταν σε αυτόν και τη Μαρία της Αντιόχειας, έτσι ο Χωνιάτης γράφει ότι οι φήμες έλεγαν πως ήθελε αυτός και η αντιβασίλισσα να αντικαταστήσουν τον Αλέξιο Β΄.
Αυτά βλέποντας οι άλλοι Κομνηνοί, ανησύχησαν και η κόρη του Μανουήλ Α΄ από τον πρώτο του γάμο, η Μαρία Κομνηνή, που δεν είχε καλές σχέσεις με τη μητριά της Μαρία της Αντιόχειας, έγινε έξω φρενών. Γύρω της συσπειρώθηκαν ο σύζυγός της Ρενιέ του Μομφερράτου, ο Έπαρχος της Πόλεως Ιωάννης Καματηρός, τα δεύτερα εξαδέλφια της Μανουήλ και Ιωάννης (τέκνα του μέλλοντα Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού) και άλλοι. Όλοι αυτοί οι αριστοκράτες είχαν αποκλειστεί από το μερίδιο εξουσίας και τον πλούτο που απολάμβαναν επί Μανουήλ Α΄, ο οποίος είχε δώσει ίση εξουσία στους ευγενείς, πράγμα που ο Αλέξιος κατέστρεψε. Επιπλέον φοβόταν τη δίωξή τους. Όταν ο πρωτοσέβαστος Αλέξιος και η Μαρία της Αντιόχειας είδαν ότι δεν ήταν πια δημοφιλείς, θέλησαν να προσεταιριστούν τους Λατίνους της Πόλης, αυξάνοντας τα προνόμιά τους.
Η εξέγερση της Μαρίας Κομνηνής
Οι συνωμότες σκόπευαν να σκοτώσουν τον Αλέξιο, όταν αυτός με τον Αυτοκράτορα θα επισκεπτόταν τον Βαθύ Ρύακα για την εορτή των Αγ. Θεοδώρων (Α΄ Σάββατο των Νηστειών), όμως ένας στρατιώτης πρόδωσε το σχέδιο και οι συνωμότες συνελήφθησαν. Δικάστηκαν από τον δικαιοδότη Θεόδωρο Παντέχνη και φυλακίστηκαν στα υπόγεια του ανακτόρου. Η Μαρία Κομνηνή και ο σύζυγός της είχαν διαφύγει στην Αγία Σοφία· εκεί τους υποστήριξε ο πατριάρχης Θεοδόσιος και ο λαός, που είδε με συγκίνηση την κατάσταση της πορφυρογέννητης. Ο πρωτοσέβαστος Αλέξιος πρότεινε αμνηστία, αλλά η Μαρία Κομνηνή, που είχε πάρει θάρρος από την υποστήριξη του κόσμου, αρνήθηκε και απαίτησε την απομάκρυνση του πρωτοσέβαστου Αλεξίου από την εξουσία. Της έστειλαν έγγραφο με την προειδοποίηση ότι θα την αποσπάσουν με τη βία· η Μαρία Κομνηνή έβαλε μισθοφόρους γύρω από την Αγία Σοφία. Το πλήθος συνέρρεε και φώναζε έξω από τις πύλες του Παλατιού· μάλιστα λεηλάτησαν και την οικία του Παντέχνη.
Εν τω μεταξύ ο πρωτοσέβαστος Αλέξιος έφερε στρατεύματα από την Ανατολή και τη Δύση. Οι υποστηρικτές της Μαρίας Κομνηνής οχυρώθηκαν στο Αυγουσταίον, την πλατεία μεταξύ Αγίας Σοφίας και Παλατιού. Τα στρατεύματα προσπάθησαν να αποκόψουν την Αγία Σοφία και το Αυγουσταίον από την υπόλοιπη Πόλη. Ακολούθησε μάχη και το πλήθος αποσύρθηκε στην Αγία Σοφία. Ο Ρενιέ εμψύχωσε τους μισθοφόρους και προέλασε στο Αυγουσταίο. Το βράδυ ο πατριάρχης μεσολάβησε: ο πρωτοσέβαστος Αλέξιος θα έδινε αμνηστία και οι στασιαστές θα επέστρεφαν στις πιο πριν θέσεις τους. Η πιθανότερη ημερομηνία των γεγονότων είναι να έγιναν το Φεβρουάριο του 1181.
Η πτώση του Αλεξίου
Η αμνηστία έδειξε την αδυναμία της εξουσίας να επιβληθεί. Η επίθεση του στρατού στο πλήθος και στην Αγία Σοφία δημιούργησε δυσαρέσκεια στο λαό. Ο πρωτοσέβαστος Αλέξιος περιόρισε τον πατριάρχη στη μονή Παντεπόπτου, αλλά όλοι ζήτησαν την επαναφορά του. Παράλληλα ο φιλόδοξος Ανδρόνικος - ο εξάδελφος του Μανουήλ Α΄- που είχε τους γιους του Μανουήλ και Ιωάννη μεταξύ των συνωμοτών, έστειλε από τον Πόντο που ήταν κυβερνήτης επιστολές στον Αλέξιο Β΄, στον πατριάρχη και σε άλλους, θρηνώντας για τον σφετερισμό των δικαιωμάτων του Αλεξίου Β΄ και για την απρέπεια της (υποτιθέμενης) σχέσης του πρωτοσέβαστου Αλεξίου με τη Μαρία της Αντιοχείας. Τους έλεγε για τον όρκο που του είχε ζητήσει ο Μανουήλ Α΄ για τη στήριξη του Αλεξίου Β΄ και πως τάχα ο εξάδελφός του ζήτησε να περιφρουρεί την εξουσία του γιου του. Όταν δόθηκε η αμνηστία, η κόρη του Μαρία έσπευσε να τον βρει στη Σινώπη· πολλές επιστολές ήρθαν από την Κωνσταντινούπολη ζητώντας την επέμβασή του. Το φθινόπωρο ο Ανδρόνικος ξεκίνησε αργά για τη Βασιλεύουσα, δίνοντας έτσι την εντύπωση ότι έρχεται με πολύ δύναμη. Μόνο οι στρατηγοί της Νίκαιας και του θέματος των Θρακησίων δεν του επέτρεψαν τη διάβαση.
Ο πρωτοσέβαστος Αλέξιος έστειλε στρατό εναντίον του Ανδρόνικου Κομνηνού με στρατηγό τον Ανδρόνικο Άγγελο, που όμως ηττήθηκε στον Χάρακα της Νικομήδειας. Ο πρωτοσέβαστος κατηγόρησε τον στρατηγό για υπεξαίρεση των μισθών του στρατού. Ο Άγγελος φοβήθηκε την τιμωρία και αυτομόλησε στον Ανδρόνικο Κομνηνό, που μετακινήθηκε στη Χαλκηδόνα (απέναντι από την Κωνσταντινούπολη). Παρέταξε το στρατό του ώστε να φαίνεται μεγαλύτερος. Ο πρωτοσέβαστος Αλέξιος ενίσχυσε το ναυτικό του με πλοία των Λατίνων και έστειλε τον Ιωάννη Ξιφιλίνο προσφέροντας χάρη και υψηλά αξιώματα. Αλλά πολλά πλοία αυτομόλησαν, όπως και ο ίδιος ο Ξιφιλίνος. Τώρα πια ο λαός εκδηλωνόταν φανερά εναντίον του Αλεξίου, που αν και κρατούσε ομήρους τους δύο γιους του Ανδρόνικου, αποθαρρύνθηκε. Τον Απρίλιο εξεγερμένοι άνοιξαν τις φυλακές του Παλατιού, ελευθέρωσαν τους συνωμότες και έριξαν μέσα τους υποστηρικτές του πρωτοσέβαστου Αλεξίου. Ο ίδιος ο Αλέξιος συνελήφθη από τους Γερμανούς μισθοφόρους του (που μάλλον δωροδόκησε ο Ανδρόνικος). Φυλακίστηκε και βασανίστηκε· μετά από μερικές ημέρες τον έβαλαν επάνω σε έναν όνο να κρατά ένα καλάμι και δια μέσου των αποδοκιμασιών του πλήθους τον οδήγησαν με μία ψαρόβαρκα στην απέναντι ακτή, όπου ο Ανδρόνικος διέταξε την τύφλωσή του. Η υπόλοιπη ζωή του είναι άγνωστη, όπως και αυτή των παιδιών του.
Οικογένεια
Το 1153/54 νυμφεύτηκε τη Μαρία Δούκαινα (αγνώστων λοιπών στοιχείων) και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Πρωτοστράτορες Κατηγορία:Πρωτοβεστιάριοι
Ιστορία του Αιν
μικρογραφία|Θέση του [[Αιν (Ωβέρνη-Ρον-Αλπ)|νομού Αιν στο χάρτη της Γαλλίας]] Η ιστορία του Αιν αρχίζει από τη δημιουργία του νομού Αιν το 1790 αλλά η προέλευσή του χρονολογείται από την αρχαιότητα και τον Μεσαίωνα. Ο νομός δημιουργήθηκε από τέσσερις παλιές επαρχίες: Μπρες, Μπυζέ, Ντομπ, περιοχή του Ζεξ καθώς και τμήμα του Φρανκ-Λυοναί.
Ο νομός Αιν βρίσκεται στην ανατολική Γαλλία, στα σύνορα με την Ελβετία, στη διοικητική περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ.
Αρχαιότητα και Ρωμαιογαλατική εποχή
μικρογραφία|Το [[μενίρ στην Σιμάντρ-συρ-Συραν|εναλλ.=]] Οι πρώτοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στο σημερινό Αιν γύρω στο 15.000 π.Χ. Από αυτή την εποχή προέρχεται το μενίρ Πιερφίς στην κοινότητα Σιμάντρ-συρ-Συράν και το σπήλαιο της Κολομπιέρ.
Κατά την εποχή της Γαλατίας, στην περιοχή του σημερινού νομού κατοικούσαν τέσσερις λαοί:
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ρωμαιογαλατικά ερείπια στην Ιζερνόρ Το 58 π.Χ. στην περιοχή έγιναν οι πρώτες συγκρούσεις του γαλατικού πολέμου, όταν ο Ιούλιος Καίσαρ, σπεύδοντας σε βοήθεια των γαλατικών φυλών, όπως περιγράφει ο ίδιος στα Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου, απώθησε τους Ελβέτιους που ήθελαν να διασχίσουν τη Γαλατία για να εγκατασταθούν στις δυτικές περιοχές της. Συγκέντρωσε τα στρατεύματά του και έφτασε κοντά στο Τρεβού, όπου τους συνάντησε και τους νίκησε. Σταδιακά, η ελβετική επικράτεια έγινε ρωμαϊκή αποικία που γνώρισε ταχεία πρόοδο, ειδικά στο Μπυζέ, όπου ήταν η γαλατική πόλη Izarnodorum (σημερινή Ιζερνόρ).
Αυτή την εποχή κατασκευάστηκαν οι μεγάλοι ρωμαϊκοί δρόμοι που διέσχιζαν την περιοχή, από τη Λυών μέχρι το Μακόν, από τη Γενεύη στη Μπεζανσόν μέσω των πόλεων του Αιν, που σε ορισμένα σημεία εξακολουθούν να υπάρχουν. Στις κοινότητες Μπελέ, Μπριόρ και Βιέ χτίστηκαν ναοί και κτίρια, καθώς και δύο υδραγωγεία, τμήματα των οποίων βρίσκονται ακόμη στις κοινότητες Βιέ και Γκροσλέ.
Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, τα εδάφη του νομού αποτελούσαν αρχικά τμήμα της Λουγδουνικής Γαλατίας και αργότερα, με τη διοικητική μεταρρύθμιση του Διοκλητιανού το 297 και μέχρι τις αρχές του 5ου αιώνα, της Μάξιμα Σεκβανόρουμ.
Μεσαίωνας
μικρογραφία|Ο καθεδρικός ναός του Μπελέ Με την παρακμή και πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι Βουργουνδοί εγκαταστάθηκαν στο έδαφος, πρώτα στη Μάξιμα Σεκβανόρουμ, και έπειτα σε όλο το νοτιοανατολικό τμήμα της περιοχής.
Το 534, ο Χλωτάριος Α΄ και ο Χιλδεβέρτος Α΄, δύο γιοι του Κλοβίς Α', υπέταξαν τη Βουργουνδία, και έτσι η περιοχή περιήλθε στο βασίλειο των Φράγκων.
Στις αρχές του 6ου αιώνα χτίστηκε η μητρόπολη του Μπελέ και τα μοναστήρια των Βενεδικτίνων άρχισαν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο.
Κατά την Καρολίγγεια εποχή και γύρω στο 900, τα εδάφη του νομού Αιν χωρίστηκαν σε «περιοχές» που διοικούνταν από κόμητες (κυριαρχία των Βιλάρ, οίκος των Κολινύ) και έτσι δημιουργήθηκαν τα πρώτα μεγάλα φέουδα στην περιοχή. Πολλά φεουδαρχικά κάστρα και οχυρά χτίστηκαν. Στον 12ο αιώνα άνθισε η ρομανική αρχιτεκτονική.
Το 843, η Συνθήκη του Βερντέν είχε ως αποτέλεσμα τη διαίρεση του βασιλείου μεταξύ των τριών γιων του Λουδοβίκου του Ευσεβούς. Το Αιν αποτέλεσε μέρος του βασιλείου του Λοθάριου Α΄ ενώ η Μπρες καταχωρήθηκε στη δυτική Φραγκία του Κάρολου του Φαλακρού. Τα δυτικά σύνορα (ο ποταμός Σον) και τα βόρεια σύνορα του μελλοντικού νομού καθορίστηκαν από τότε.
Ύστερος Μεσαίωνας
μικρογραφία|250x250εσ|Ο πύργος του Πον ντ'Αιν μικρογραφία|Το μέγαρο των δουκών της Σαβοΐας στο Μπελέ, εσωτερική αυλή,14ος αιώνας Τον 11ο αιώνα, οι κόμητες της Σαβοΐας εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Μπελέ και Βαλρομέ. Εξαπλώθηκαν σταδιακά μέχρι τις αρχές του 15ου αιώνα, ενοποιώντας τις διάφορες περιοχές του Αιν.
Έτσι, το 1196, ο ηγούμενος του Σαιν-Ραμπέρ-αν-Μπυζέ έθεσε το μοναστήρι του υπό την προστασία του κόμη Θωμά Α΄ της Σαβοΐας. Το 1272, ο Αμεδαίος Ε΄ της Σαβοΐας παντρεύτηκε τη Σίβυλλα του Μπαζέ και έτσι απέκτησε όλη τη Μπρες, όπου βρίσκονταν και το Μπουρ-αν-Μπρες, που σύντομα έγινε πρωτεύουσα. Το 1289, ο Αμεδαίος Ε' απέκτησε το Ρεβερμόν του δούκα της Βουργουνδίας και τα εδάφη των Κολινύ.
Στις αρχές του 14ου αιώνα ξέσπασε ο πόλεμος μεταξύ Σαβοΐας και Ντωφινέ. Τα δύο στρατόπεδα διαδέχονταν το ένα το άλλο έως τέλος, η συνθήκη του Παρισιού, που υπογράφηκε το 1355, είχε ως αποτέλεσμα την ανταλλαγή εδαφών μεταξύ της Σαβοΐας και του Ντωφινέ, το οποίο εγκατέλειψε τα εδάφη που κατείχε στα δεξιά του Ροδανού. Ο ποταμός έγινε τα νότια σύνορα του μελλοντικού νομού. Συγχρόνως, η περιοχή του Ζεξ πέρασε υπό την εξουσία του οίκου της Σαβοΐας.
Η επέκταση του οίκου της Σαβοΐας συνεχίστηκε το 1402 όταν ο Αμεδαίος Η΄ της Σαβοΐας αγόρασε μεγάλα τμήματα των περιοχών Μπυζέ και Ντομπ.
Στις αρχές του 15ου αιώνα, ο οίκος της Σαβοΐας κατείχε επομένως σχεδόν όλο το σημερινό νομό εκτός από ένα μέρος της Ντομπ που ανήκε στον άρχοντα του Μπωζέ. Επίσης, παρόλο που τα εδάφη του αβαείου του Ναντουά και η επισκοπή του Μπελέ δεν αποτελούσαν νομικά μέρος των κρατών της Σαβοΐας, στην πραγματικότητα εξαρτώνταν εξ ολοκλήρου από αυτά. Στις πόλεις ιδρύθηκαν νέα μοναστήρια, εκκλησίες χτίστηκαν ή ανασχεδιάστηκαν με γοτθικό ρυθμό. Ο πύργος του Πον ντ'Αιν ήταν μια από τις αγαπημένες κατοικίες των πριγκίπων. Η Λουίζα της Σαβοΐας, μητέρα του Φραγκίσκου Α' της Γαλλίας, γεννήθηκε εκεί το 1476.
Αναγέννηση
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|303x303εσ|Ο [[Εμμανουήλ Φιλιβέρτος της Σαβοΐας ]] Το 1505, η Μαργαρίτα της Αυστρίας, χήρα του δούκα Φιλιβέρτου Β΄ της Σαβοΐας, απέκτησε δικαιώματα επικαρπίας στην Μπρες. Αποφάσισε την ανέγερση του βασιλικού μοναστηριού του Μπρου και έβαλε τον θεμέλιο λίθο το 1506, λίγους μήνες πριν εγκατασταθεί οριστικά στις Κάτω Χώρες, όπου ο πατέρας της, ο Μαξιμιλιανός της Αυστρίας, την διόρισε κυβερνήτη και αντιβασίλισσα στο όνομα του ανιψιού της, μελλοντικού Καρόλου Κουίντου.
Το 1536, ο Φραγκίσκος Α' της Γαλλίας, γιος της Λουίζας της Σαβοΐας και ανιψιός του Καρόλου Γ΄ της Σαβοΐας, διεκδίκησε τη Σαβοΐα και την κατέλαβε. Κατέλαβε επίσης την περιοχή Ντομπ που ανήκε προηγουμένως στους Βουρβόνους. Στα μέσα του 16ου αιώνα, τα εδάφη του Αιν προσαρτήθηκαν πλήρως στη Γαλλία. Ο μελλοντικός νομός Αιν έγινε γαλλικός για πρώτη φορά. Παρόλο όμως που επετεύχθη η πολιτική και διοικητική ενότητα της περιοχής, στον θρησκευτικό τομέα παρέμεινε η κατάσταση ως είχε από τον 6ο αιώνα και διήρκεσε μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση.
Τέλος, το 1560, η Ντομπ επεστράφη στους Βουρβόνους και παρέμεινε ανεξάρτητο πριγκηπάτο μέχρι το 1762.
Ωστόσο, το 1559, με τη συνθήκη του Κατώ-Καμπρεζί, η Σαβοΐα και οι περιοχές του Αιν αποδόθηκαν στον Εμμανουήλ Φιλιβέρτο της Σαβοΐας μετά τη νίκη του στη μάχη του Σαιν-Κεντέν.
Οριστική προσάρτηση στη Γαλλία
εναλλ.=|μικρογραφία|217x217εσ|Ο [[Αιν (Ωβέρνη-Ρον-Αλπ)|νομός Αιν και οι επαρχίες πριν το 1790.
{{Legend|#8bd9c5|Μπρες}} {{Legend|#dee752|Φρανς-Κοντέ}} {{Legend|#a3d283|Μπυζέ}} {{Legend|#b9b983|Βαλρομέ}} {{Legend|#efb3c7|Ντομπ}} {{Legend|#e1c44a|Φρανκ-Λυοναί}} {{Legend|#838a9d|Περιοχή του Ζεξ}} ]] Ο πόλεμος μεταξύ του Ερρίκου Δ ' και του Καρόλου-Εμμανουήλ Α' της Σαβοΐας τελείωσε με τη συνθήκη της Λυών του 1601. Η Γαλλία παραχώρησε την μαρκιωνία του Σαλούτσο και έλαβε ως αντάλλαγμα τις επαρχίες της Σαβοΐας της δεξιάς όχθης του Ροδανού, οι οποίες ήταν συνδεδεμένες με την επαρχία της Βουργουνδίας. Μόνο η κοιλάδα του Βαλζερίν παρέμεινε στο δουκάτο της Σαβοΐας.
Το 1760, η Γαλλία και η Σαβοΐα υπέγραψαν τη συνθήκη του Τορίνο, με την οποία η Γαλλία παραχώρησε τις πόλεις Σεσέλ (εν μέρει), Σανά και Λα Μπαλμ που βρίσκονται στην αριστερή όχθη του Ροδανού αλλά ανήκαν στην Μπυζέ, σε αντάλλαγμα για την κοιλάδα του Βαλζερίν. Η γλυπτική, η ζωγραφική και η λογοτεχνία άκμασαν τον 17ο αιώνα. Τον 18ο αιώνα αναπτύχθηκαν δρόμοι και μικρές βιομηχανίες.
Το 1762, ο Λουδοβίκος Κάρολος των Βουρβόνων, κόμης του Ε παραχώρησε την Ντομπ, που παρέμεινε ανεξάρτητη, στον Λουδοβίκο ΙΕ'.
Η ενοποίηση του μελλοντικού νομού Αιν είχε πλέον συντελεστεί εξ ολοκλήρου.
Η δημιουργία του νομού
Ο νομός Αιν είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (πλέον 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών. Πρωτεύουσα ορίστηκε το Μπουρ-αν-Μπρες. Ο νομός δημιουργήθηκε από τέσσερις παλιές επαρχίες: Μπρες, Μπυζέ, Ντομπ, περιοχή του Ζεξ και τμήμα του Φρανκ-Λυοναί.
Ο νομός ονομάστηκε αρχικά Μπρες, αλλά το 1791 το όνομά του άλλαξε στο τρέχον όνομα, στα πλαίσια της εξάλειψης των τοπογραφικών αναφορών του παλαιού καθεστώτος.
Από το 1960 έως το 2015 ήταν ένας από τους 8 νομούς (Αιν, Αρντές, Ντρομ, Ιζέρ, Λουάρ, Ρον, Σαβοΐα και Άνω Σαβοΐα) της περιοχής Ρον-Αλπ. Στα πλαίσια της εδαφικής μεταρρύθμισης, την 1η Ιανουαρίου 2016 η περιοχή Ρον-Αλπ συγχωνεύτηκε με την περιοχή Ωβέρνη και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
*
Χρυσοπηγή Σερρών
Η Χρυσοπηγή είναι χωριό στον νομό Σερρών. Διοικητικά υπάγεται στην κοινότητα Ελαιώνα του Δήμου Σερρών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό έχει πληθυσμό 27 κατοίκων, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 το χωριό είχε πληθυσμό 4 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σερρών
Επτάμυλοι Σερρών
Οι Επτάμυλοι είναι χωριό στον νομό Σερρών. Διοικητικά υπάγεται στην κοινότητα Επταμύλων του Δήμου Σερρών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 το χωριό έχει πληθυσμό 705 κατοίκων, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό είχε πληθυσμό 712 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σερρών
Αιχμαλωσία του Δ΄ Σώματος Στρατού στο Γκέρλιτς
Την Άνοιξη του 1916, στην κορύφωση του Εθνικού Διχασμού, η Κυβέρνηση Σκουλούδη αποφάσισε την παράδοση της οχυρωματικής γραμμής του Ρούπελ στις Γερμανοβουλγαρικές δυνάμεις. Η παράδοση του Ρούπελ οδήγησε στη Β΄ Βουλγαρική Κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας. .
Προς το τέλος Αυγούστου του 1916, το ελληνικό Δ΄ Σώμα Στρατού με απόφαση του διοικητή του Ιωάννη Χατζόπουλου, αποφάσισε αντί να αιχμαλωτιστεί από τους Βουλγάρους, να παραδοθεί εθελοντικά στους Γερμανούς. Πράγματι, στις 18 Αυγούστου το Δ' Σώμα (που αποτελούνταν από περίπου 7.000 αξιωματικούς και οπλίτες) ξεκίνησε από τη Δράμα, με προορισμό το στρατόπεδο της πόλης Γκέρλιτς της Γερμανίας.
Στην αιχμαλωσία
Η παράδοση του Σώματος στους Γερμανούς έγινε κατόπιν αφόρητων πιέσεων των δύο εμπόλεμων πλευρών (κυρίως των Γερμανοβουλγάρων αλλά και της Αντάντ, που είχαν επέμβει ένοπλα στην ακόμη ουδέτερη Ελλάδα), κυριολεκτικά με το πιστόλι στον κρόταφο, και μετά την -εκ μέρους του φιλομοναρχικού εθνικού κέντρου- ρητή απαγόρευση οποιασδήποτε ένοπλης αντίστασης. Από την ηγεσία του εγκαταλελειμμένου στην τύχη του Σώματος, προκρίθηκε τότε αυτόβουλα η Γερμανία ως τόπος κατ' ευφημισμό «φιλοξενίας», προκειμένου να αποφευχθεί την τελευταία στιγμή η επώδυνη βουλγαρική αιχμαλωσία. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για ιδιότυπη αιχμαλωσία, καθώς κανένας απολύτως δεν είχε το δικαίωμα να εγκαταλείψει το γερμανικό έδαφος καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου. Εάν εξαιρέσουμε τη μερίδα των φιλοβασιλικών και φιλογερμανών αξιωματικών, που απολάμβανε προνόμια (γιατί η μειονότητα των βενιζελικών αξιωματικών υπέστη στη Γερμανία άγριες διώξεις), οι στρατιώτες υπέφεραν επί μακρόν το μαρτύριο των στερήσεων, της ελλιπούς διατροφής και του αφόρητου κρύου στις παράγκες του στρατοπέδου, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 400 περίπου άτομα, τα περισσότερα από φυματίωση.
Η τύχη το έφερε η άφιξη των χιλιάδων στρατευμένων να είναι η πρώτη στην ιστορία μαζική συνάντηση Ελλήνων και Γερμανών επί γερμανικού εδάφους. Έτσι παρατηρήθηκαν αξιοπρόσεκτες παρεμβάσεις πολλών Γερμανών διανοούμενων φιλελλήνων στο στρατόπεδο του Γκέρλιτς, που σκόπευαν κυρίως στη διενέργεια μελετών, ερευνών και ηχογραφήσεων (μεταξύ αυτών και η πρώτη καταγραφή μπουζουκιού παγκοσμίως), που σήμερα μόλις βγαίνουν στο φως προκαλώντας επιστημονικό και γενικότερο ενδιαφέρον. Αξιόλογη ήταν επίσης η πνευματική και πολιτισμική δραστηριότητα πολλών Ελλήνων αιχμαλώτων καλλιτεχνών και διανοουμένων (όπως ο αργότερα σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας Βασίλης Ρώτας, ο λογοτέχνης Λέων Κουκούλας και ο ζωγράφος Παύλος Ροδοκανάκης). Αμέτρητα ήταν τα νήματα που συνέδεσαν τότε τους δύο λαούς με εκατοντάδες μικτούς γάμους και αρραβώνες, ενώ δεν έλλειψαν και οι προσπάθειες χρησιμοποίησης τού ελληνικού στρατεύματος για την επίτευξη πολιτικών και στρατιωτικών στόχων στο Μακεδονικό Μέτωπο και στη χωρισμένη τότε στα δύο και αλληλοσπαρασσόμενη Ελλάδα (Εθνικός Διχασμός).
Η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο, όταν μετά την ανακωχή οι βασιλικοί αξιωματικοί, φοβούμενοι αντίποινα, αρνούνταν να επιστρέψει το Σώμα στη βενιζελική Ελλάδα. Αυτό έδωσε το έναυσμα στους απελπισμένους στρατιώτες να πάρουν αθρόα μέρος στη γερμανική επανάσταση των Σπαρτακιστών (Ρόζα Λούξεμπουργκ), με αίτημα την άμεση επιστροφή στην πατρίδα. Μετά την -εν μέρει αιματηρή- αποτυχία της εξέγερσής τους, δραπέτευσαν άτακτα με κάθε μέσο και επέστρεψαν κατά ομάδες, ύστερα από αφάνταστες ταλαιπωρίες και με πολλά επί πλέον θύματα. Υπήρξαν οικογένειες που έψαχναν με αγγελίες στη Γερμανία τα στρατευμένα παιδιά τους εφτά ολόκληρα χρόνια μετά το τέλος του πολέμου. Όμως η «Οδύσσεια» των αιχμαλώτων του Γκέρλιτς δεν σταμάτησε εκεί. Μετά την πολυπόθητη επιστροφή υπέστησαν διώξεις εκ μέρους των βενιζελικών αρχών, τη χλεύη και την άδικη κατηγορία της προδοσίας. Υπήρξαν μέχρι και θανατικές καταδίκες αξιωματικών, οι οποίες όμως δεν εκτελέστηκαν.
Πηγές
Κατηγορία:Εθνικός Διχασμός Κατηγορία:1916 Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας Κατηγορία:Α' Παγκόσμιος Πόλεμος Κατηγορία:Γκέρλιτς
Κάτω Δρυμός Αχαΐας
Τοποθεσία - Λοιπά στοιχεία
Ο Κάτω Δρυμός απέχει 7 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 567 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Το χωριό ονομαζόταν Παλαιοκατούνα μέχρι το 1985. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 37 κατοίκους.
Διοικητική ιστορία
Ο Κάτω Δρυμός από το 1897 μέχρι το 1912 αποτέλεσε οικισμό του τότε Δήμου Κλειτορίας. Στη συνέχεια με την κατάργηση των Δήμων αποτέλεσε αρχικά οικισμό της Κοινότητος Κλείτορος, και από το 1913 οικισμό της Κοινότητας Μοστιτσίου. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Δρυμού. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Δρυμού του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Γκούρκα
Οι Γκούρκα ή Γκόρκα (गोर्खा) (/ ɡɜːrkə / ή / ɡʊərkə /) στη σύγχρονη εκδοχή του όρου είναι Νεπαλέζοι στρατιώτες που στρατολογούνται στον βρετανικό και τον ινδικό στρατό, το Βοηθητικό Σώμα Γκούρκα της Σιγκαπούρης, τη Μονάδα Εφέδρων Γκούρκα του Μπρουνέι, την Ειρηνευτική Δύναμη του ΟΗΕ και ζώνες πολέμου σε όλο τον κόσμο. Αν και ο όρος «Gurkha» εφαρμόζεται αδιακρίτως και ανακριβώς για ολόκληρο τον πληθυσμό του Νεπάλ, εθνογραφικά το όνομα θα πρέπει να εφαρμόζεται για τα μέλη του παλαιού κρατιδίου των Γκούρκα, που αποτελεί μόνο μικρό τμήμα του βασιλείου του Νεπάλ.
Ιστορία
Τους Γκούρκα ως εκπαιδευμένους στρατιώτες χρησιμοποίησε το 1742 ο Πρίθιβι Ναραγιάν Σαχ, κυβερνήτης του βασιλείου των Ιμαλαΐων Γκούρκα. Το 1768, ο ίδιος έγινε ο πρώτος ηγεμόνας του ενωμένου Βασιλείου του Νεπάλ. Το 1814 η καταπάτηση περιοχών που ελέγχονταν από τη Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών ανησύχησε τους Βρετανούς, οι οποίοι κήρυξαν τον πόλεμο στο Νεπάλ. Οι Βρετανοί, εντυπωσιασμένοι από τη μαχητικότητα των Γκούρκα, άρχισαν να τους στρατολογούν μετά από τη συνθήκη ειρήνης που υπογράφηκε για τον τερματισμό του πολέμου το 1816. Τα πρώτα συντάγματα της Ταξιαρχίας των Γκούρκα υπηρέτησαν για τον στρατό της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών στον πόλεμο Πιντάρι, με τον οποίο η Βρετανία υπέταξε τους περιφερειακές κυβερνήτες της Ινδίας και άσκησε πλήρη έλεγχο στην ινδική υποήπειρο. Η φήμη για την ανδρεία των Γκούρκα ενισχύθηκε μετά την υπηρεσία τους στους πολέμους κατά των Σιχ στα τέλη της δεκαετίας του 1840.
Κατά τη διάρκεια της ινδικής εξέγερσης του 1857, οι Γκούρκα πολέμησαν στο πλευρό των Βρετανών. Εξαιτίας της ιδιαίτερης συμβολής του Τάγματος Σέρμουρ κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, είκοσι πέντε άνδρες του Τάγματος παρασημοφορήθηκαν με το Ινδικό Τάγμα Αξίας κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Δελχί. Από το τέλος της ινδικής εξέγερσης του 1857 μέχρι την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, τα συντάγματα των Γκούρκα ανέλαβαν ενεργό δράση στη Βιρμανία, το Αφγανιστάν, τα βορειοανατολικά και τα βορειοδυτικά σύνορα της Ινδίας, τη Μάλτα (Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1877-1878)), στην Κύπρο, τη Μαλαισία, την Κίνα (Εξέγερση των Μπόξερ του 1900) και το Θιβέτ, όπου συμμετείχαν στη μεγαλύτερου πιθανώς υψομέτρου μάχη (5.700 μ) στο Κάρο Λα στις 5–6 Μαΐου του 1903.
Στην περίοδο 1914-1918 οι Γκούρκα πολέμησαν στο Δυτικό Μέτωπο και αλλού, συμπεριλαμβανομένης της Μεσοποταμίας και της Καλλίπολης. Τα συντάγματα των Γκούρκα είχαν περισσότερα από 20.000 θύματα και έλαβαν περισσότερα από 2.000 παράσημα ανδρείας. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο οι Γκούρκα πολέμησαν με 40 τάγματα στο πλευρό των συμμάχων με απώλειες 30.000 ανδρών νεκρών και τραυματιών στις μάχες της Βόρειας Αφρικής, στην Ιταλία, τη Σιγκαπούρη και τη Βιρμανία. Το 1948 έλαβαν μέρος στο πλευρό των Βρετανών κατά τη Μαλαισιανή Έκτακτη Ανάγκη κατά των κομμουνιστών ανταρτών που δρούσαν ενάντια στη βρετανική κυριαρχία στη Μαλαισία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατός του Νεπάλ Κατηγορία:Βρετανικός Στρατός Κατηγορία:Ινδικός Στρατός Κατηγορία:Βασίλειο του Νεπάλ Κατηγορία:Γκούρκα
Βέρα Ματάρ
H Βέρα Ματάρ (αγγλικά : Vera Mattar, αραβικά : فيرا مطر) (Λίβανος 1916 - ? ), ήταν Λιβανέζα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Το 1955 ήταν πρωταθλήτρια Λιβάνου στο απλό γυναικών νικώντας στον τελικό την Νίνα Φαράχ. Το 1958 από την Λιβανέζικη ομοσπονδία στην κατάταξη γυναικών αναδείχτηκε καλύτερη Λιβανέζα αθλήτρια της αντισφαίρισης με δεύτερη την Αθηνά Κυριακοπούλου και τρίτη την Φαράχ.
Η Ματάρ στο διεθνές πρωτάθλημα του Λιβάνου ήταν δεύτερη το 1952 στο απλό γυναικών, το 1953 αποκλείστηκε στο απλό στα ημιτελικά από την Γαλλίδα Ζακλίν Κερμινά, στα ημιτελικά αποκλείστηκε και στο διπλό μεικτό με συμπαίκτη τον Φερέρ. Το 1956 αποκλείστηκε στα προημιτελικά του απλού, το 1957 ήταν πρώτη στο απλό στη διοργάνωση μετά των Λιβανέζων αθλητών αλλά αποκλείστηκε στον Α΄γύρο της διεθνούς διοργάνωσης. Το 1962 ήταν πρώτη στο μεικτό διπλό στη διοργάνωση των Λιβανέζων αθλητών και στο διεθνές τουρνουά αποκλείστηκε πάλι στο μεικτό από τα προημιτελικά.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερη στο απλό γυναικών το 1948 χάνοντας στον τελικό από την Βρετανίδα Ζαν Κερτιέ. Tο 1948 πρώτη στο απλό στο διεθνές τουρνουά της Άγκυρας. Δεύτερη στο απλό γυναικών ήταν το 1948 στο τουρνουά της Ιντιανάπολις. Είχε συμμετάσχει στο Γουίμπλεντον το 1957
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιβανέζες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Νήσος Σάντυ, Νέα Καληδονία
Η Νήσος Σάντυ (στα αγγλικά: Sandy Island, μερικές φορές επισημασμένο στα γαλλικά: Île de Sable, και στα ισπανικά: Isla Arenosa) είναι ένα ανύπαρκτο νησί που είχε καταγραφεί για πάνω από έναν αιώνα να βρίσκεται κοντά στο γαλλικό έδαφος της Νέας Καληδονίας μεταξύ των Νήσων Τσέστερφιλντ και του Υφάλου του Νηρέα στην ανατολική Θάλασσα των Κοραλλίων. Το νησί συμπεριλήφθηκε σε πολλούς κανονικούς, αλλά και ναυτικούς χάρτες ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, και απέκτησε μεγάλη προσοχή από το κοινό και τα μέσα ενημέρωσης το Νοέμβριο του 2012 όταν το R/V Southern Surveyor, ένα αυστραλιανό πλοίο επιθεώρησης, πέρασε μέσα από την περιοχή και το «ξε-ανακάλυψε». Το νησί αφαιρέθηκε γρήγορα από πολλούς χάρτες και σύνολα δεδομένων, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων του National Geographic Society και τους Χάρτες Google.
Κατάλογος αστέρων των Ιστίων
Ο παρών κατάλογος αστέρων των Ιστίων παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Ιστία κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Ι *
Όμηρος Νετζήπογλου
Ο Όμηρος Νετζήπογλου (Θεσσαλονίκη, 18 Νοεμβρίου 2002), είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,95 μέτρα αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ για την Α.Ε.Κ..
Πρώτα χρόνια
Μικρασιάτης στην καταγωγή μεγάλωσε στο Κορδελιό Θεσσαλονίκης. Ήταν παίκτης στον Όλυμπο Ελευθερίου – Κορδελιού. Από το 2017 διετέλεσε σημαντικό στέλεχος της εφηβικής ομάδας του Άρη. Έχει κατακτήσει δυο φορές το πρωτάθλημα, με την εφηβική ομάδα του Άρη στην Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλονίκης και συμμετείχε σε ισάριθμα Πανελλήνια πρωταθλήματα.
Σταδιοδρομία
Τον Απρίλιο του 2021, υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο στην καριέρα του, με την ομάδα του Άρη. Στις 4 Απριλίου 2021, έκανε το ντεμπούτο του κόντρα στον Κολοσσό Ρόδου έχοντας 4 πόντους με 2/2 βολές, 1/1 δίποντο και 1 ριμπάουντ. Στις 10 Απριλίου, κόντρα στον Ιωνικό έγινε δεύτερος 18χρονος αθλητής του Άρη μετά τον Σάσα Βεζένκοφ, που σημειώνει 20 πόντους, έχοντας 22 πόντους, 4 ριμπάουντ, 3 ασίστ και 2 κλεψίματα. Τη σεζόν 2021-22, είχε σε 25 αγώνες στο Πρωτάθλημα Ελλάδας 5.72 πόντους (54.7% στο δίποντο, 25.2% στο τρίποντο, 63.1% βολές), 2.5 ριμπάουντ, 0,9 ασίστ και 1.16 κλεψίματα σε 21.52 λεπτά συμμετοχής κατά μέσο όρο. Μετά το πέρας της σεζόν, αναδείχθηκε Καλύτερος Νέος Παίκτης του Πρωταθλήματος Ελλάδας για πρώτη φορά στην καριέρα του. Τη σεζόν 2022-23, είχε 5.59 πόντους, 1.7 ριμπάουντ και 1 ασίστ μέσο όρο αγωνιζόμενος σε 22 παιχνίδια.
Στις 11 Ιουλίου 2023, ανακοινώθηκε από την Α.Ε.Κ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων
Βάλτερ Μαρτίνεζ (ποδοσφαιριστής)
Ο Βάλτερ Χουλιάν Μαρτίνεζ Ράμος Walter (Julián Martínez Ramos, 28 Μαρτίου 1982 - 11 Αυγούστου 2019) ήταν Ονδουριανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Μαρτίνεζ ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στη Βικτόρια και έκανε το ντεμπούτο του στις 25 Νοεμβρίου 2000 εναντίον της Ντεπόρτες Σάβιο. Επίσης, αγωνίστηκε στις Βίντα και Μαραθόν.
Στις 27 Ιανουαρίου 2007, η Diario Deportivo Diez επιβεβαίωσε ότι θα παίξει στην κινεζική Γκουοάν Πεκίνου, στην οποία θα αγωνιζόταν για τέσσερις σεζόν σε δύο ξεχωριστές περιόδους. Τον Ιούλιο του 2010, εντάχθηκε στην ομάδα για τη δεύτερη θητεία του.
Μετά τη λήξη του συμβολαίου του με την Τσονγκίνγκ, ο Μαρτίνεζ πέρασε δοκιμαστικά με τις ομάδες του MLS, Κολοράντο Ράπιντς τον Ιανουάριο του 2013 και Ντι Σι Γιουνάιτεντ το Φεβρουάριο του 2013. Στις 15 Μαρτίου 2013, υπέγραψε στην Σαν Χοσέ Έρθκουεϊκς.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Μαρτίνεζ έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ονδούρας σε φιλικό αγώνα εναντίον της Κολομβίας το Νοέμβριο του 2002 και συνολικά είχε 49 συμμετοχές, σημειώνοντας 12 γκολ. Έχει εκπροσωπήσει τη χώρα του σε 8 αγώνες προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου και έπαιξε και στα τρία παιχνίδια της χώρας του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010. Επίσης, έπαιξε στο Κόπα Σεντροαμερικάνα του 2003, του 2009 και του 2011, καθώς και στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ του 2009 και του 2011.
Θάνατος
Στις 11 Αυγούστου 2019, ο Μαρτίνεζ πέθανε στη Νέα Υόρκη λόγω καρδιαγγειακής πάθησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ονδουριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ονδούρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Βικτόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα Νασιονάλ Ονδούρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Ντεπορτίβο Μαραθόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝΣ Βίδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκουοάν Πεκίνου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Κίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσονγκτσίνγκ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ Ουάν Κίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Αλαβές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαν Χοσέ Έρθκουεϊκς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Σελαχού ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ντεπορτίβο ΦΑΣ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβισιόν Ελ Σαλβαδόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Σεντροαμερικάνα 2011
Σέρσεγκας
Οι σέρσεγκες (έντομα στο γένος Βεσπίδες) είναι οι μεγαλύτεροι από τις ευκοινωνικές σφήκες και έχουν παρόμοια εμφάνιση με τους στενούς τους συγγενείς τις σφήκες. Ορισμένα είδη έχουν μήκος έως 5,5 εκ. Διακρίνονται από τις άλλες βεσπίνες σφήκες από τη σχετικά μεγάλη κορυφή του κεφαλιού και από το στρογγυλεμένο τμήμα της κοιλιάς ακριβώς πίσω από τη μέση. Σε όλο τον κόσμο, αναγνωρίζονται 22 είδη Βεσπιδών. Τα περισσότερα είδη απαντώνται μόνο στις τροπικές περιοχές της Ασίας, αν και ο ευρωπαϊκός σέρσεγκας (V. crabro), κατανέμεται ευρέως σε όλη την Ευρώπη, τη Ρωσία, τη Βόρεια Αμερική και τη Βορειοανατολική Ασία. Οι σφήκες που προέρχονται από τη Βόρεια Αμερική στο γένος Dolichovespula αναφέρονται συνήθως ως σέρσεγκες, αλλά στην πραγματικότητα είναι σφήκες.
Κατηγορία
Κατηγορία:Υμενόπτερα
Ιωάννης Στούρτζας
Ο Ιωάννης Στούρτζας από τον Οίκο των Στούρτζα ήταν πρίγκιπας της Μολδαβίας (1822-28).
Βιογραφία
Κατά την περίοδο της στρατιωτικής ηγεμονίας του Αλεξάνδρου Υψηλάντη στη Μολδαβία, οι ευγενείς (boyars) διέφυγαν στη Ρωσία, αλλά μετά επέστρεψαν. Το 1826 στο Άκερμαν της Ουκρανίας συμφωνήθηκε οι πρίγκιπες των Παραδουναβίων Ηγεμονιών να εκλέγονται από το τοπικό συμβούλιο ευγενών (divan) για 7 έτη και να εγκρίνονται από τους Οθωμανούς και τη Ρωσία. Ο Ιωάννης, για να μη χάσει το θρόνο του, ενέδωσε στις απαιτήσεις των ευγενών για φορολογικές περικοπές και εξαιρέσεις στράτευσης. Μπόρεσε να διατηρήσει τα αξιοκρατικά κριτήρια πρόσβασης στις δημόσιες υπηρεσίες.
Το Σύνταγμα που πρότεινε ο Ιονίτσα Τάουτου δεν έγινε αποδεκτό από τους υψηλόβαθμους ευγενείς της Μολδαβίας. Εν τω μεταξύ ο σουλτάνος δεν αποδέχθηκε τη συνθήκη του Άκερμαν, με αποτέλεσμα τον Ρωσο-Τουρκικό Πόλεμο (1828-1829) και την κατάληψη της χώρας από τη Ρωσία. Ο Ιωάννης αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε στη Βεσαραβία, όπου απεβίωσε. Τάφηκε στο Ιάσιο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τον Αύγουστο του 1786 την Αικατερίνη Ροσέττι (1764-1847), κόρη του Νικολάου Ροσέττι και της Σμαράγδας Χρυσόσκουλου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Στούρτζα
Ματθίλδη του Ανζού
Η Ματθίλδη του Ανζού (Matilda of Anjou, Ανζού 1101 ή1106ή1111 - 1154 ή1155) από τον Οίκο του Ανζού ήταν κόρη του Φούλκωνος των Ιεροσολύμων και της πρώτης συζύγου του Ερμενγάρδη του Μαιν αδελφή του Γοδεφρείδου Πλανταγενέτη. Τον Φεβρουάριο του 1113 όταν ο πατέρας της ήταν ακόμα κόμης του Ανζού, συναντήθηκε στο Αλανσόν προκειμένου να κλείσει ειρήνη με τον Άγγλο βασιλιά Ερρίκο Α΄, εκεί συμφώνησαν τον γάμο του μεγαλύτερου γιου και διαδόχου του Ερρίκου Α΄ Γουλιέλμου Άδελιν με την κόρη του κόμη Φούλκωνα Ματθίλδη, ο γάμος έγινε τον Ιούνιο του 1119, πήρε ως προίκα το Μαιν. Στις 25 Νοεμβρίου 1120 ενώ ο σύζυγος της διέσχιζε την Μάγχη το πλοίο στο οποίο ταξίδευε ναυάγησε και το πλοίο της πνίγηκε κοντά στο λιμάνι του Μπαρφλέρ, η ίδια σώθηκε επειδή ταξίδευε με άλλο πλοίο μαζί με τον πεθερό του, το σύντομο διάστημα που ήταν παντρεμένη με τον νεαρό Γουλιέλμο δεν άφησε παιδιά και ο Αγγλικός θρόνος έμεινε χωρίς διάδοχο.
Παρέμεινε άγαμη μετά τον πνιγμό του νεαρού συζύγου της
Ο πατέρας της Φούλκων ο Νεώτερος όταν επέστρεψε από τα Ιεροσόλυμα (1122) και έμαθε ότι ο γαμπρός του πέθανε χωρίς απογόνους ζήτησε πίσω απο τον Ερρίκο Α΄ την προίκα της κόρης του αλλά εκείνος το αρνήθηκε. Μετά απο πολλές σκέψεις σχετικά με το αν θα κηρύξει τον πόλεμο στον βασιλιά της Αγγλίας ο Φούλκων αποφάσισε να παντρέψει την άλλη του κόρη Σιβύλλα του Ανζού με τον Γουλιέλμο Kλίτο γιο του Ροβέρτου της Νορμανδίας, ανιψιό και αντίπαλο του βασιλιά Ερρίκου Α΄ στο δουκάτο της Νορμανδίας, πήρε εκείνος ως προίκα την κομητεία του Μαιν. Η Ματθίλδη έμεινε πολλά χρόνια στην Αγγλία στην αυλή του πεθερού της όπου ήλπιζε νέο γάμο με κάποιον σημαντικό Άγγλο ευγενή αλλά παρέμεινε άγαμη μέχρι που αποφάσισε να επιστρέψει στο Ανζού να δει τους γονείς της. Στην συνέχεια με την συμβουλή του Γοδεφρείδου, επισκόπου του Σάρτρ αποφάσισε να ορκιστεί μοναχή στο αβαείο του Φοντεβρώ (1028), το 1150 έγινε ηγουμένη και πέθανε το 1158.
Μαόνι
δεξιά|μικρογραφία|Μαόνι Ονδούρας. Το μαόνι είναι κοκκινωπό-καφέ ξύλο με ευθύγραμμα νερά που προέρχεται από τρία τροπικά είδη του γένους Swietenia, αυτόχθονα της Αμερικής και μέρος της παντροπικής οικογένειας Μελιίδες. Το μαόνι χρησιμοποιείται εμπορικά σε μεγάλη ποικιλία προϊόντων, λόγω του χρωματισμού και της ανθεκτικής φύσης του. Απαντά φυσικά στην Αμερική, αλλά έχει επίσης εισαχθεί σε φυτείες σε όλη την Ασία και την Ωκεανία. Το εμπόριο μαονιού ξεκίνησε ήδη από τον 16ο αιώνα και άκμασε τον 17ο και 18ο αιώνα. Σε ορισμένες χώρες, το μαόνι θεωρείται χωροκατακτητικό είδος.
Προέλευση
δεξιά|μικρογραφία| Το δέντρο από το οποίο προέρχεται το μαόνι [[Ονδούρα|Ονδούρας, Swietenia macrophylla.]] μικρογραφία| Το δέντρο από το οποίο προέρχεται το κόκκινο μαόνι, Khaya Anthotheca. Το μαόνι προέρχεται από τρία είδη, τα οποία είναι:
Ενώ μόνο τα τρία είδη Swietenia ταξινομούνται επίσημα ως «γνήσιο μαόνι», άλλα είδη Μελιίδων με χρήσεις ως ξυλεία ταξινομούνται ως «αληθινό μαόνι». Μερικά μπορεί να έχουν ή να μην έχουν τη λέξη μαόνι στο εμπορικό ή κοινό τους όνομα. Μερικά από αυτά τα αληθινά μαόνι περιλαμβάνουν τα αφρικανικά γένη Khaya (αφρικανικό μαόνι) και Entandrophragma, το Μαόνι Νέας Ζηλανδίας (Dysoxylum spectabile), το κινέζικο μαόνι Toona sinensis, το ινδονησιακό μαόνι, Toona sureni, το ινδικό μαόνι, Toona ciliata, το είδος Melia azedarach, το ροζ μαόνι, Guara, το μαόνι Τσιταγκόνγκ (γνωστό και ως ινδικό μαόνι), Chukrasia velutina και το Carapa guianensis. Ορισμένα μέλη του γένους Shorea της οικογένειας Διπτεροκαρπίδες πωλούνται επίσης μερικές φορές ως φιλιππινέζικο μαόνι, αν και το όνομα εφαρμόζεται πιο σωστά σε ένα άλλο είδος Toona, το Toona calantas.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία| Καρέκλα από μαόνι Το μαόνι είναι μια εμπορικά σημαντική ξυλεία που επαινείται για την ομορφιά, την αντοχή και το χρώμα της και χρησιμοποιείται για επένδυση και για την κατασκευή επίπλων, σκαφών, μουσικών οργάνων και άλλων αντικειμένων. Ο κορυφαίος εισαγωγέας μαόνι είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, ακολουθούμενες από τη Βρετανία, ενώ ο μεγαλύτερος εξαγωγέας σήμερα είναι το Περού, το οποίο ξεπέρασε τη Βραζιλία αφότου η χώρα αυτή απαγόρευσε τις εξαγωγές μαόνι το 2001. Υπολογίζεται ότι περίπου το 80 ή 90 τοις εκατό του περουβιανού μαόνι που εξάγεται στις Ηνωμένες Πολιτείες συλλέγεται παράνομα, με το οικονομικό κόστος της παράνομης υλοτομίας στο Περού να τοποθετείται συντηρητικά στα 40-70 εκατομμύρια δολάρια ετησίως. Υπολογίστηκε ότι το 2000, περίπου 57.000 δέντρα μαόνι κόπηκαν για να τροφοδοτήσουν μόνο το εμπόριο επίπλων στις ΗΠΑ.
Το μαόνι είναι το εθνικό δέντρο της Δομινικανής Δημοκρατίας και του Μπελίζ. Ένα δέντρο μαόνι με δύο ξυλοκόπους που κρατούν ένα τσεκούρι και ένα κουπί εμφανίζεται επίσης στο εθνόσημο της Μπελίζ, με το εθνικό σύνθημα, Sub umbra floreo, που στα λατινικά σημαίνει «κάτω από τη σκιά ευδοκιμώ».
Ιστορία
Το όνομα μαόνι αρχικά συνδέθηκε μόνο με εκείνα τα νησιά των Δυτικών Ινδιών υπό βρετανικό έλεγχο (οι Γάλλοι άποικοι χρησιμοποιούσαν τον όρο acajou, ενώ στα ισπανικά εδάφη ονομαζόταν caoba). Η προέλευση του ονόματος είναι αβέβαιη, αλλά θα μπορούσε να είναι παραφθορά του  'm'oganwo', του ονόματος που χρησιμοποιούν οι λαοί Γιορούμπα και Ίμπο της Δυτικής Αφρικής για να περιγράψουν δέντρα του γένους Khaya, το οποίο σχετίζεται στενά με το Swietenia. Όταν μεταφέρθηκαν στην Τζαμάικα ως σκλάβοι, έδωσαν το ίδιο όνομα στα παρόμοια δέντρα που έβλεπαν εκεί. Αν και αυτή η ερμηνεία έχει αμφισβητηθεί, κανείς δεν έχει προτείνει μια πιο εύλογη προέλευση. Το όνομα που είχαν δώσει στο δέντρο οι αυτόχθονες Αραουάκοι δεν είναι γνωστό. Το 1671 η λέξη mahogany (στα αγγλικά το μαόνι) εμφανίστηκε σε έντυπη μορφή για πρώτη φορά, στην Αμερική του Τζον Όγκιλμπι. Οι βοτανολόγοι και φυσιολόγοι, ωστόσο, θεωρούσαν το δέντρο είδος κέδρου και το 1759 ταξινομήθηκε από τον Κάρολο Λινναίο (1707–1778) ως Cedrela mahagoni. Το επόμενο έτος ανατέθηκε σε ένα νέο γένος από τον Νικολά-Ζοζέφ Ζακίν (1727–1817) και ονομάστηκε Swietenia mahagoni.
Μέχρι τον 19ο αιώνα το μαόνι θεωρούνταν ως ένα είδος, αν και διέφερε σε ποιότητα και χαρακτήρα ανάλογα με το έδαφος και το κλίμα. Το 1836 ο Γερμανός βοτανολόγος Γιόσεφ Γκέραραντ Ζουκαρίνι (1797–1848) αναγνώρισε ένα δεύτερο είδος ενώ εργαζόταν σε δείγματα που συλλέχθηκαν στις ακτές του Ειρηνικού του Μεξικού και το ονόμασε Swietenia humilis. Το 1886 ένα τρίτο είδος, το Swietenia macrophylla, ονομάστηκε από τον σερ Τζορτζ Κινγκ (1840–1909) μετά από μελέτη δειγμάτων μαόνι της Ονδούρας που φυτεύτηκαν στους Βοτανικούς Κήπους στην Καλκούτα της Ινδίας. Σήμερα, όλα τα είδη Swietenia που καλλιεργούνται στις αυτόχθονες τοποθεσίες τους είναι καταχωρισμένα από τη CITES και ως εκ τούτου προστατεύονται. Τόσο το Swietenia mahagoni όσο και το Swietenia macrophylla εισήχθησαν σε πολλές ασιατικές χώρες την εποχή των περιορισμών που επιβλήθηκαν στο αμερικανικό μαόνι στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και αμφότερα καλλιεργούνται και συλλέγονται με επιτυχία σε φυτείες σε αυτές τις χώρες. Ένα μικρό ποσοστό της παγκόσμιας προσφοράς γνήσιου μαόνι προέρχεται από αυτές τις ασιατικές φυτείες, ιδίως από την Ινδία, το Μπαγκλαντές, την Ινδονησία και από τα Φίτζι, στην Ωκεανία. Για το Swietenia macrophylla, τα δέντρα σε αυτές τις φυτείες είναι ακόμα σχετικά νεαρά σε σύγκριση με τα δέντρα που συλλέγονται από παλιά δάση στη Νότια Αμερική. Έτσι, το παράνομο εμπόριο μαονιού συνεχίζεται με γοργούς ρυθμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τροπική ξυλεία Κατηγορία:Έπιπλα
Άνω Συμβολή Σερρών
Η Άνω Συμβολή είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 60 μέτρα. Το χωριό βρίσκεται στα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Δράμας, ανατολικά του Αγγίτη ποταμού και βόρεια του Μαυροπόταμου ή Ξηροπόταμου. Το όνομά του προέρχεται από το «Άνω» σε αντιδιαστολή με τη Συμβολή που είναι κτισμένη νότια του Μαυροπόταμου και το «Συμβολή» από τη συμβολή των δύο ποταμών με τους οποίους γειτονεύει. Απέχει 17 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Ροδολίβος, 63 χλμ. Α. από τις Σέρρες και 19 χλμ. ΝΔ. από τη Δράμα. Το χωριό αναφέρεται επίσημα το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Συμβολής. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Συμβολή αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Συμβολής που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Κορμίστας του Δήμου Αμφίπολης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 23 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Αμφίπολης
Τζαμπιετρίνο
thumbnail|285px|«[[Ο Χριστός φέρων τον Σταυρό», του Τζοβάννι Πιέτρο Ριτσόλι (Τζαμπιετρίνο), αρχές δεκαετίας του 1530]] Ο Τζαμπιετρίνο ή Τζιαμπιετρίνο (Giampietrino), το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν πιθανώς Τζοβάννι Πιέτρο Ριτσόλι (Giovanni Pietro Rizzoli), ήταν Ιταλός ζωγράφος ενεργός τα έτη 1495 έως 1549, που ανήκε στη «σχολή της Λομβαρδίας» και στον κύκλο του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Χαρακτηρίσθηκε λακωνικά από τον Σύντνεϋ Τζ. Φρήντμπεργκ ως «εκμεταλλευτής του ρεπερτορίου του Λεονάρντο».
Ταυτότητα
thumb|right|255px|«Η Παναγία γαλακτοτροφούσα με τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή προσκυνούντα» (περ. 1500–1520), [[Μουσείο Τέχνης του Σάο Πάολο]] Ο Τζαμπιετρίνο υπήρξε πολύ παραγωγικός ζωγράφος μεγάλων έργων για την κόγχη ναών, έργων γενικά με θέμα την Παναγία, άγιες και μυθολογικές γυναίκες. Για πολύ καιρό η πραγματική ταυτότητα του καλλιτέχνη ήταν άγνωστη και αναφερόταν απλώς ως ο «Τζαμπιετρίνο» του οποίου το όνομα εμφανιζόταν έτσι σε καταλόγους μελών του ατελιέ του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Το 1929 ο Βίλχελμ Ζούιντα εξέφρασε την άποψη ότι ίσως ήταν ο Τζοβάννι Μπαττίστα Μπελμόντε, καθώς μια Παναγία υπογεγραμμένη με το όνομά του και με χρονολογία το 1509 είχε συνδεθεί στο στιλ με τον Τζαμπιετρίνο. Σήμερα πλέον η άποψη αυτή θεωρείται ξεπερασμένη και ο Τζαμπιετρίνο ταυτίζεται κυρίως με τον Τζοβάννι Πιέτρο Ριτσόλι, ο οποίος είναι γνωστός από έγγραφα.
Ο Τζαμπιετρίνο θεωρείται ταλαντούχος ζωγράφος, που συνεισέφερε ουσιωδώς στη διανομή του ύστερου στιλ του ντα Βίντσι. Αντέγραψε πολλά αριστουργήματα του ντα Βίντσι, ενώ άφησε πίσω του και πολλές αριστοτεχνικές πρωτότυπες δικές του συνθέσεις. Αρκετά από τα έργα του σώζονται σε πολλαπλές εκδοχές του ίδιου θέματος.
Επιλεγμένα έργα
thumb|«Ο Χριστός με το σύμβολο της Αγίας Τριάδος» thumbnail|«Σαλώμη» thumbnail|«Η κυνηγός Άρτεμις»
thumb|center|555px|«Ο Μυστικός Δείπνος», περ. 1520, ελαιογραφία σε καμβά, [[Βασιλική Ακαδημία Τεχνών, Λονδίνο. Ακριβέστατο και σε πλήρη κλίμακα αντίγραφο του γνωστού έργου του Λεονάρντο ντα Βίντσι από τον Τζαμπιετρίνο, που υπήρξε το βασικό πρότυπο για την εικοσαετή αποκατάσταση του τελευταίου το 1978-1998.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Γλυκιά Συμμορία
H Γλυκιά Συμμορία είναι ο τίτλος ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας του 1983, σε σενάριο και σκηνοθεσία Νίκου Νικολαΐδη. Η ταινία, παραγωγής Αφών Βεργέτη και Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας ταινιών την οποία ο σκηνοθέτης ονόμασε «Τα χρόνια της χολέρας». Η τριλογία ξεκίνησε με την ταινία Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα (1979) και τελείωσε με το Ο χαμένος τα παίρνει όλα (2002), και αφορά τις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα. Ο πρωτότυπος ελληνικός τίτλος είναι μια απευθείας αναφορά στον ελληνικό τίτλο της ταινίας του 1969 του Σαμ Πέκινπα Η άγρια συμμορία. Η διανομή της ταινίας έγινε στην Ελλάδα από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και στο εξωτερικό από τη Restless Wind.
Πλοκή
Ο Αργύρης, ο πρόσφατα αποφυλακισμένος φίλος του Ανδρέας, η Μαρίνα και η Σοφία, αποτελούν μια παρέα που ζει σε μια μονοκατοικία. Έχουν φτάσει σ' ένα συναισθηματικό αδιέξοδο κι αναζητούν κάτι πάνω στο οποίο θα ακουμπήσουν, κάτι για το οποίο θα άξιζε ακόμα και να πεθάνουν. Σέρνοντας πίσω τους ένα πολυτάραχο παρελθόν, επιδίδονται σε παντοειδείς απρέπειες: τρώνε σε πολυτελή εστιατόρια χωρίς να πληρώνουν, κλέβουν τρόφιμα από σούπερ μάρκετ, ρούχα από καταστήματα, λίρες από χρηματοκιβώτια, λεφτά από φίλους, παίζουν σε πορνοταινίες (ο Ανδρέας κι ο Αργύρης) ή χρηματοδοτούν μια παράνομη αντιεξουσιαστική οργάνωση (η Σοφία).
Μουσική
Πρωτότυπη μουσική για την ταινία έχει γράψει ο Γιώργος Χατζηνάσιος. Στην ταινία χρησιμοποιείται επίσης ως μουσική υπόκρουση το τραγούδι Sugar Time του 1958, σύνθεσης Charlie Phillips και Odis Echols, το τραγούδι του 1954, Mr Sandman των Chordettes καθώς και το τραγούδι «Γλυκιά Μαράτα» του 1940, σύνθεσης Λεό Ραπίτη σε στίχους Κώστα Κοφινιώτη και ερμηνεία της Κάκιας Μένδρη.
Διακρίσεις και βραβεύσεις
Τον Οκτώβριο του 1983, στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η ταινία απέσπασε από τον Σύλλογο Κριτικών Κινηματογράφου το βραβείο Καλύτερης Ταινίας, παραγωγής, καλλιτεχνικού διευθυντή και σκηνογράφου, η ενδυματολόγος Μαρί-Λουίζ Βαρθολομαίου κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ενδυματολόγου, ο Ανδρέας Ανδρεαδάκης κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Μοντέρ, ο Μαρίνος Αθανασόπουλος κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Ηχολήπτη, ο Άρης Σταύρου κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Κινηματογραφιστή, και ο Τάκης Σπυριδάκης κέρδισε το βραβείο Ειδικής Μνείας Καλύτερου Ηθοποιού. Το 2006, η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου επέλεξε την ταινία ως την έβδομη σπουδαιότερη στην ελληνική κινηματογραφική ιστορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1983 Κατηγορία:Σινεφίλ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Νικολαΐδη Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου
Ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης
Η Ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης (1261) ήταν η ανακατάληψη της πόλης της Κωνσταντινούπολης από τις δυνάμεις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Νίκαιας και οδήγησε στην επαναφορά της έδρας της Αυτοκρατορίας από τη Νίκαια στην Κωνσταντινούπολη. Αυτό έγινε την εποχή της δυναστείας των Παλαιολόγων, μετά από ένα διάστημα 57 ετών, που η πόλη ήταν πρωτεύουσα της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης, η οποία είχε ιδρυθεί κατά την Δ΄ Σταυροφορία το 1204.
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Η [[Τείχη της Κωνσταντινούπολης|Πύλη της Ζωοδόχου Πηγής ή της Σηλυμβρίας, από την οποία ο Στρατηγόπουλος και οι άνδρες του μπήκαν στην Κωνσταντινούπολη στις 25 Ιουλίου 1261.]]