cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαντορίνη
Οικονομικός και κοινωνικός χώρος
Η Μεσόγειος γενικότερα διέθετε μεγάλα ιστιοφόρα χωρητικότητας 600 έως 1.000 ακόμα και 1.300 τόνους ήδη πριν τον 16ο αιώνα. Από το 1870 όμως και εξής η επέκταση της χρήσης του ατμού, συνέπεια της ταχείας ευρωπαϊκής οικονομικής ανάπτυξης, επέφερε σημαντικές αλλαγές. Οι αλλαγές εντατικοποιούνται και σταδιακά θέτουν εκτός μάχης τα ελληνικά ιστιοφόρα. Στο μεταξύ έχει δρομολογηθεί η τακτική ατμοπλοϊκή επικοινωνία μεταξύ Σύρου και Πειραιά. Με νόμο της 22ας Απριλίου 1855 «Περί συστάσεως συγκοινωνίας μεταξύ των νήσων και των παραλίων μερών της Ελλάδος.» η Κυβέρνηση προσπαθεί να εισαγάγει στις θαλάσσιες συγκοινωνίες και μεταφορές που συνδέουν τα ελληνικά παράλια τη χρήση του ατμού. Διαμορφώνεται ένα δίκτυο άγονων και μη αποδοτικών γραμμών.
Παταγονία
Κλίμα
Σημαντικό χαρακτηριστικό στη νότια Παταγονία και τη Γη του Πυρός, αναφορικά με την ανθρώπινη υγεία και τη διατήρηση των τοπικών οικοσυστημάτων, είναι η ένταση της καταστροφής της στοιβάδας του όζοντος, γνωστή και ως τρύπα του όζοντος, η οποία είναι έντονη στην Ανταρκτική και επηρεάζει και τις περιοχές αυτές.
Χλωρίδα
Οι μεγάλες διακυμάνσεις στη θερμοκρασία, τη βροχόπτωση και το υψόμετρο ανά περιοχή της Παταγονίας έχουν διαμορφώσει χαρακτηριστικές διακριτές ζώνες βλάστησης. Η νοτιοδυτική ακτή κυριαρχείται από βαλτότοπους με χαμηλούς θάμνους ή θάμνους νάνους, τύπος χλωρίδας που χαρακτηρίζεται και ως Μαγγελανικοί βαλτότοποι, και οφείλεται κύρια στους ισχυρούς ανέμους και την βροχόπτωση στην περιοχή. Στις γειτονικές περιοχές των παγετώνων η υψηλή βροχόπτωση επιτρέπει την ανάπτυξη εύκρατου αειθαλούς μικτού δάσους βροχής, γνωστό ως υποπολικό μαγγελανικό δάσος, με κύριο στοιχείο τη νότια οξιά (Nothofagus betuloides). Μικτά φυλλοβόλα δάση (εύκρατα δάση βροχής της Βαλντίβια) εμφανίζονται σε περιοχές με χαμηλότερη βροχόπτωση, ενώ περιλαμβάνουν τα Nothofagus pumilio, Berberis και την Gunnera magellanica.
Στις ανατολικές πλευρές των Άνδεων εμφανίζονται επίσης δάση βροχής σε περιοχές με υψηλή βροχόπτωση. Μετά από αυτή τη στενή δασική ζώνη εκτείνεται η παταγονική στέπα με χαμηλή θαμνώδη βλάστηση, κυρίως αγρωστώδη όπως η Festuca, ανθεκτικά στην έλλειψη βροχής και τους ισχυρούς ανέμους. Την άνοιξη και το καλοκαίρι, η στέπα καλύπτεται από χαμηλά φυτά με ανθούς.
Ο θάμνος Calafate (Berberis buxifolia) θεωρείται το σύμβολο της Παταγονίας. Είναι αειθαλής και οι καρποί τους χρησιμοποιούνται στην παρασκευή τοπικής χαρακτηριστικής μαρμελάδας. Σύμφωνα με θρύλο της περιοχής, όταν κάποιος φάει από τους καρπούς του, έχει την επιθυμία να ξαναγυρίσει στην Παταγονία. Χαρακτηριστικό δέντρο της περιοχής είναι και η Alerce, μεγάλη και μακρόβια, και συναντάται στην περιοχή των λιμνών στην Αργεντινή, στο εθνικό πάρκο Λος Αλέρσες.
Σαντορίνη
Οικονομικός και κοινωνικός χώρος
Ως τα μέσα του 19ου αιώνα ο κυκλαδίτικος πληθυσμός αποτελεί εν μέρει το υπόβαθρο της εμπορικής ανάπτυξης της Σύρου. Η άνοδος της Ερμούπολης θεωρήθηκε ότι οδήγησε στη μετανάστευση νησιωτών προς τη Σύρο και έτσι σταδιακά ο νησιωτικός χώρος έχασε την ενότητά του και την αλλοτινή του ιδιαιτερότητα. Η εξέλιξη αυτή όμως έφερε στο φως και αρκετές περιφερειακές ανισότητες, που είχε δημιουργήσει, κατά τα προηγούμενα χρόνια, η απομόνωση.
Παταγονία
Πανίδα
thumb|right|260px|Γουανάκο κοντά στο Τόρρες ντελ Πάινε της Χιλής Τα πιο χαρακτηριστικά θηλαστικά της πεδινής περιοχής της Παταγονίας είναι το γουανάκο, το κούγκαρ, η Βραζιλιάνικη αλεπού ή ζόρρο (Canis azarae), το Παταγονικό κουνάβι ή ζορρίνο και το τούκο-τούκο ή Ctenomys magellanicus (ένα είδος τρωκτικού). Τα γουανάκο ζουν σε κοπάδια και κινούνται νομαδικά, ενώ μαζί με τα ρέα (Rhea americana ή Rhea darwinii) αποτελούσαν βασική πηγή τροφής για τους αυτόχθονες παλαιότερα. Σε βορειότερα σημεία της πάμπας συναντάει κανείς και τα είδη τρωκτικών Βισκάτσα(Lagidum spp.) και Μάρα (Dolichotis). thumb|left|240px|Μαυρόπτερο [[άλμπατρος κοντά στην Ουσουάια της Αργεντινής]] thumb|left|240px|[[Χερσόνησος Βαλντές]] Επίσης πλούσιος είναι ο πληθυσμός των πτηνών στην περιοχή. Το καράντσο (Polyborus tharus), ένα είδος γερακιού, είναι χαρακτηριστικό ιθαγενές είδος, ενώ σημαντική είναι η παρουσία πράσινων παπαγάλων μέχρι και τις νότιες ακτές των Στενών. Υδρόβια πτηνά της περιοχής είναι τα φλαμίνγκο, η χερσαία χήνα, καθώς και η πάπια στίμερ.
Σαντορίνη
Επαγγελματικός βίος
Στα χρόνια της Οθωμανικής Κυριαρχίας σημειώνονται μια σειρά εξελίξεων της κοινοτικής ζωής, από την κλειστή περιχαράκωση και ασφάλεια (καστέλια, πύργοι (μπούργκο), γουλάδες, καταφύγια, λοξά καλντερίμια, πυργόμορφα σπίτια, βίγλες κ.λ.π) ως τα ανοιχτά χοροστάσια στα αλώνια και τις γιορτές των πανηγύρεων.
Μετά την οικογένεια, αρχηγός της οποίας ήταν ο πατέρας, η κοινότητα είχε τους δικούς της αρχηγούς (πρωτόγερους, δημογέροντες, κοτζαμπάσηδες) Ο ρόλος της εκάστοτε δημογεροντίας έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον στις δύσκολες ώρες του κοινωνικού συνόλου. Πολλές φορές σε τέτοιες περιστάσεις το μεγαλύτερο βάρος έπεφτε στους ώμους της εκκλησίας και κυρίως της ανεπίσημης. Η κοινότητα απασχολούσε ντελάληδες, βιγλιάρηδες, νυχτοφύλακες, δραγάτες, λογαριαστάδες. Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει η ορολογία των κοινοτικών ενεργειών και εισφορών, όπως το «ψυχομέτρι» (= απογραφή), η λόντζα (=γενική συνέλευση), η μάννα (=κτηματολόγιο), η φέρτα (=εισφορά για τον ιερέα).
Τα έθιμα της αλληλοβοήθειας και συνεργασίας, τόσο στις οικογενειακές όσο και σε άλλες περιστάσεις, είναι από τις πιο συγκινητικές εκδηλώσεις των μελών μιας κοινότητας. Θέρος, τρύγος (βεντέμα), συγκομιδή άλλων καρπών, χτίσιμο σπιτιού και περισσότερο εκκλησίας, ανασύσταση κοπαδιού, αρδεύσεις και κατασκευή περιφράξεων, δρόμων γίνονταν με πρόθυμη συμμετοχή όλων, που κάποτε την κήρυσσε μετά τη λειτουργία ο παπάς. Οι εκδηλώσεις αυτές είναι γνωστές με ποικίλα ονόματα: ξέλαση, ληλοβόηθο, αντοβόηθο, δανεικαριά, παρασπόρι, αγγαρειά. Στο τέλος κάθε εργασίας ακόμα και οι πιο φτωχοί «βοηθούμενοι» εξασφάλιζαν στους «βοηθούντες» το απαραίτητο κρασί και φαγητό για να τους περιποιηθούν. Με τη σειρά τους οι «βοηθούντες» θεωρούν καθήκον τους να τραγουδήσουν και να ευχαριστήσουν με στίχους τους «βοηθούμενους». Καταλήγει έτσι η αλληλοβοήθεια σε ένα συμπόσιο αγάπης.
Συγκεντρώσεις αλληλεγγύης αποτελούν και τα νυχτέρια ή αποσπερίδια σε συγγενικά ή γειτονικά σπίτια του χωριού, στα οποία μαζεύονταν και βοηθούσαν στις οικιακές δουλειές περισσότερο οι γυναίκες. Δουλειές όπως η προετοιμασία φαγητών για τις μεγάλες γιορτές, Χριστούγεννα, Πάσχα, ετοιμασία γάμου, ξάσιμο μαλλιού, ύφανση, κέντημα, γίνονταν τις περισσότερες φορές ομαδικά.
Παταγονία
Προκολομβιανή Παταγονία (10000 π.Χ. - 1520 μ.Χ.)
Η περιοχή φαίνεται να είναι κατοικημένη συνεχώς από το 10000 π.Χ. με εναλλασσόμενους πολιτισμούς και μεταναστευτικά ρεύματα, για τους οποίους δεν υπάρχουν λεπτομερή στοιχεία. Υπάρχουν αρκετοί χώροι ερευνητικών εκσκαφών, κυρίως σπήλαια, όπως η «Σπηλιά του Μυλόδοντα» (Cueva del Milodon) στον κόλπο της Ούλτιμα Εσπεράνσα στη νότια χιλιανή Παταγονία, καθώς και η τοποθεσία Τρες Αρόγιος στη Γη του Πυρός. Αντίστοιχα, η «Σπηλιά των Χεριών» (Cueva de las Manos) στη Σάντα Κρους της Αργεντινής είναι ένα σπήλαιο στη βάση ενός βράχου με τοιχογραφίες εκατοντάδων χεριών, οι οποίες χρονολογούνται από το 8000 π.Χ.
Γενικά, η θήρα του γουανάκο αποτελούσα την κυριότερη διατροφική δραστηριότητα, όπως αποδεικνύεται από ευρήματα. Δεν είναι σαφές όμως, αν η αρχαία πανίδα της περιοχής, που περιλάμβανε άλογα και βραδύποδες, εξαφανίστηκε πριν την άφιξη των ανθρώπων. Επίσης, δεν έχει γίνει γνωστό αν τα κατοικίδια σκυλιά χρησιμοποιούνταν στο κυνήγι, καθώς βασικά εργαλεία για τη θήρα του γουανάκο φαίνονται να είναι τα μπόλας, ένα είδος λάσσου με ελεύθερες απολήξεις, στο άκρο καθεμιάς από τις οποίες τοποθετείται ένα βαρίδι. Επίσης, υπάρχουν ενδείξεις αλιείας στην περιοχή Γιάμανα, νότια του καναλιού Μπιγκλ στη Γη του Πυρός.
Σαντορίνη
Επαγγελματικός βίος
Από την οργάνωση των επαγγελματιών της πρώτης μετατουρκικής κοινωνίας δημιουργήθηκε η νέα αστική ζωή του Ελληνισμού, τόσο στην ίδια την οθωμανική κοινωνία όσο και στην άλλη, τη διεθνή. Τα δημιουργικά στοιχεία, όσο και τα παράγωγα από την οργάνωση σε συντεχνίες έχουν πολλαπλό ενδιαφέρον.
Παταγονία
Προκολομβιανή Παταγονία (10000 π.Χ. - 1520 μ.Χ.)
Οι αυτόχθονες κάτοικοι της περιοχής ήταν κύρια ινδιάνοι Τεουέλτσες, η κοινωνία των οποίων αποδεκατίστηκε γρήγορα μετά την πρώτη επαφή με τους Ευρωπαίους. Οι φυλές των Τεουέλτσες περιλάμβαναν τους Γκουνουνακένα στον βορρά, τους Μετσαρνουεκένκ στη νότια κεντρική Παταγονία και τους Αονικένκ στον απώτερο νότο, βόρεια από τα στενά του Μαγγελάνου. Στη Γη του Πυρός υπήρχαν οι φυλές Σελκνάμ ή Όνα και Χάους ή Μανεκένκ, στο βόρειο και νοτιοανατολικό τμήμα αντίστοιχα, ενώ στο αρχιπέλαγος νότια της Γης του Πυρός κατοικούσαν οι φυλές Γιάμανα και Καγουέσκαρ. Όλες αυτές οι ομάδες, που ήρθαν σε επαφή με τους πρώτους εξερευνητές, είχαν διαφορετικούς τρόπους διαβίωσης, πολιτισμό και γλώσσα. Γύρω στο 1000 π.Χ. οι γεωργικές φυλές των ινδιάνων Μαπούτσε διέσχισαν τις δυτικές Άνδεις και εξαπλώθηκαν στις ανατολικές πεδιάδες και στον νότο. Σταδιακά κυριάρχησαν στις άλλες φυλές της περιοχής, και σήμερα αποτελούν τον κύριο αυτόχθονα πληθυσμό.
Πρώιμη εξερεύνηση και ισπανική κατάκτηση (1520-1584)
Η περιοχή της Παταγονίας γίνεται γνωστή για πρώτη φορά στην Ευρώπη το 1520 από την αποστολή του Φερδινάνδου Μαγγελάνου, ο οποίος αναφέρει τα γεωγραφικά χαρακτηριστικά των ακτών της, όπως, μεταξύ άλλων, τον κόλπο Σαν Ματίας και το Ακρωτήριο των 11.000 Παρθένων (σήμερα γνωστό ως Ακρωτήριο των Παρθένων - Cape Virgenes). Είναι όμως πιθανό οι ακτές να είχαν προσεγγιστεί και από προγενέστερους εξερευνητές, όπως ο Αμέρικο Βεσπούτσι, ο οποίος, σύμφωνα με το ημερολόγιό του ταξίδεψε στα αντίστοιχα γεωγραφικά πλάτη, αλλά η αποτυχία του να καταγράψει με ακρίβεια την περιοχή αμφισβητεί την αξιοπιστία του.
Σαντορίνη
Σημειώσεις
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τη Σαντορίνη παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 2ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-423/8, που αποτελεί τον λιμενοδείκτη του λιμένα της, καθώς και ο ΧΕΕ-423 που καλύπτει όλες τις ΝΑ. Κυκλάδες.
Παταγονία
Πρώιμη εξερεύνηση και ισπανική κατάκτηση (1520-1584)
Ο πρώτος Ευρωπαίος που θεωρείται ότι διέσχισε τις πεδιάδες της Παταγονίας ήταν ο Ροδρίγο ντε Ίσλα, κατά την αποστολή που του ανέθεσε ο Σιμόν ντε Αλκασάμπα Σοτομαγιόρ το 1535. Η ανταρσία των μελών της ομάδας του, τον ανάγκασε να σταματήσει πριν τις Άνδεις και τη δίοδο στη Χιλή. Ο Πέδρο ντε Μεντόσα, εθνική φυσιογνωμία της Αργεντινής, ίδρυσε το Μπουένος Άιρες, αλλά δεν συνέχισε την εξερεύνηση στο νότο. Ο Αλόνσο ντε Καμάργο (1539), ο Χουάν Λαδριγιέρος (1557) και ο Ουρτάδο ντε Μεντόσα (1558) συνέβαλαν στην ανακάλυψη των δυτικών ακτών, ενώ το ταξίδι του Σερ Φράνσις Ντρέικ το 1577 κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Παταγονίας και ο περίπλους προς τη Χιλή και το Περού χαρακτηρίζεται σημαντικό ορόσημο στην εξερεύνηση της περιοχής. Η γεωγραφική όμως καταγραφή της Παταγονίας οφείλεται στις διεξοδικές αποστολές του Πέδρο Σαρμιέντο ντε Γκαμπόα στη νοτιοδυτική χώρα το διάστημα 1579-1580. Οι οικισμοί που ίδρυσε στο Νόμπρε ντε Ντιός και στο Σαν Φελίπε εγκαταλείφθηκαν στη συνέχεια από την Ισπανική κυβέρνηση, με αποτέλεσμα ο Τόμας Κάβεντις να ονομάσει τον τελευταίο οικισμό «Λιμάνι της Πείνας», όταν τον επισκέφτηκε το 1587 και τον βρήκε σχεδόν ερημωμένο. Η περιοχή γύρω από το Πουέρτο Ντεσεάδο που εξερευνήθηκε από τον Τζον Ντέιβις περίπου την ίδια περίοδο, δωρήθηκε από τον Τζον Ναρμπορόου στο βασιλιά της Αγγλίας Κάρολο τον Β΄ το 1669.
Σαντορίνη
Σημειώσεις
Η πρόσβαση στο νησί μπορεί να γίνει τόσο αεροπορικώς, όσο και ακτοπλοϊκώς. Τους καλοκαιρινούς μήνες η συχνότητα των δρομολογίων είναι πολύ μεγαλύτερη.
Ο αμπελώνας
thumb|right| Αμπέλι Σήμερα η αμπελοκαλλιέργεια αποτελεί τον σημαντικότερο τομέα αγροτικής παραγωγής στη Σαντορίνη. Η ιστορία της χάνεται στους προϊστορικούς χρόνους.Σήμερα ο αμπελώνας της Σαντορίνης αποτελεί τον πλέον παραδοσιακό σε ολόκληρο τον Ελλαδικό χώρο. Άνυδρος με μόνη δροσιά τις λίγες βροχές του χειμώνα και τη νυχτερινή υγρασία του καλοκαιριού που προέρχεται από την εξάτμιση της καλντέρας και την οποία αποθηκεύει η κίσσηρη του εδάφους. Οι αντίξοες κλιματικές συνθήκες και ιδιαίτερα οι ισχυροί άνεμοι υποχρέωσαν τους καλλιεργητές να υιοθετήσουν ένα μοναδικό χαμηλό σχήμα κλαδέματος, σαν καλάθι, προκειμένου να προφυλάσσονται τα σταφύλια, τόσο από τον άνεμο όσο και από τον καύσωνα του καλοκαιριού. Η έκταση του αμπελώνα σήμερα είναι 14.000 στρέμματα και η απόδοσή του είναι περίπου 500 κιλά/στρέμμα. Το πιο σημαντικό στοιχείο του αμπελώνα της Σαντορίνης είναι ο ποικιλιακός της πλούτος. Αποτελεί μια μεγάλη αμπελογραφική συλλογή, αφού διασώζει περισσότερες από 50 ποικιλίες αμπέλου ορισμένες από τις οποίες είναι σπάνιες και έχουν μοναδικά αμπελογραφικά και οινολογικά χαρακτηριστικά. Βασική ποικιλία του αμπελώνα είναι το Ασύρτικο, η καλύτερη κατά πολλούς, λευκή ποικιλία σε ολόκληρη τη μεσογειακή λεκάνη, η οποία στο ιδιόμορφο εδαφοκλιματικό περιβάλλον της Σαντορίνης έχει προσαρμοστεί τέλεια και δίνει προϊόντα με ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Το Ασύρτικο συμπληρώνουν οι δύο άλλες βασικές λευκές ποικιλίες του αμπελώνα, το Αθήρι και το Αϊδάνι, από τη συνοινοποίηση των οποίων προκύπτει το Ονομασίας Προέλευσης Ανωτέρας Ποιότητος λευκό ξηρό (ΟΠΑΠ) ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ. Άλλες λευκές ποικιλίες αμπέλου που φιλοξενούνται στον αμπελώνα της Σαντορίνης είναι η Αγριογλυκάδα, το Ασπροβουδόματο, η Ασπρούδα Σαντορίνης, η Γαϊδουριά, η Άσπρη Βάφτρα, η Ασπρομαντηλαριά, η Γλυκάδα, το Κρητικό, το Ποταμίσι, το Πλατάνι, το Κατσανό, το Φλασκασύρτικο, ο Σταυραχιώτης. Το Μπρούσκο σημαίνει (άγριο) και είναι παραδοσιακό κρασί της Σαντορίνης μπορεί να είναι κόκκινο από Αιγαιοπελαγίτικη Μαντηλαριά η λευκό απο σταφύλια ασύρτικου ή ενα μείγμα και των δύων με αποτέλεμσμα ένα ροζέ κρασί όπως προκύπτει από το ίδιο του το όνομά πρόκειται για ένα κρασί υψηλής περιεκτικότητας σε οινόπνευμα 16 με 17 %. Από τις ερυθρές ποικιλίες η Αιγαιοπελαγίτικη Μαντηλαριά κατέχει τη πιο σημαντική θέση στον αμπελώνα της Σαντορίνης και πλαισιώνεται από το Μαυράθηρο, τη Βάφτρα, το Βουδόματο, το Μαυροτράγανο, το Σιδερίτη, τη Γλυκάδα την κόκκινη, το μαύρο Αϊδάνι. Χάρη στη μεγάλη παράδοση του νησιού στο χώρο του κρασιού τα οινοποιεία που λειτουργούν είναι πολλά.
Παταγονία
Επιστημονική εξερεύνηση (1764-1842)
Το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα η Ευρωπαϊκή παρουσία στην Παταγονία εδραιώθηκε με τα ταξίδια του Τζον Μπάιρον (1764-1765), του Σάμιουελ Γουάλις (1766) και του Λουίς Αντουάν ντε Μπουζανβίλ (1766). Ο Τόμας Φάλκνερ δημοσίευσε το «Περιγραφή της Παταγονίας» το 1774, ενώ ο Φρανσίσκο Βιέδμα ίδρυσε το Ελ Κάρμεν  και ο Αντόνιο Βιέδμα εξερεύνησε το εσωτερικό προς τις Άνδεις (1782). Τέλος, το 1782 επίσης ο Μπασίλιο Βιγιαρίνο διέσχισε τον ποταμό Ρίο Νέγρο.
Σαντορίνη
Τα υπόσκαφα σπίτια
Μια μορφή σπιτιού που συναντάμε στη Σαντορίνη είναι το υπόσκαφο, το σπίτι δηλαδή που είναι σκαμένο μέσα στον βράχο. μικρογραφία|241x241εσ|Υπόσκαφα σπίτια ΣαντορίνηςΣτα σπίτια αυτά κατοικούσαν, τα παλιά χρόνια, τα πληρώματα που δούλευαν στα καράβια. Το υπόσκαφο σπίτι είναι στενόμακρος χώρος με θολωτή οροφή που φωτίζεται και αερίζεται μόνο από την πρόσοψη. Εκεί στη πρόσοψη υπάρχει μια μικρή πόρτα, τοποθετημένη στο κέντρο, δεξιά και αριστερά της έχει ένα παράθυρο και πάνω από την πόρτα τον φεγγίτη. Στο εσωτερικό του σπιτιού υπάρχουν δύο χώροι. Η σάλα μπροστά και ένα μικρό δωμάτιο στο βάθος του σπιτιού, η κάμαρη. Ένας τοίχος χωρίζει τους δυο χώρους και σ’ αυτόν επαναλαμβάνονται τα παράθυρα και η πόρτα της πρόσοψης για λόγους αερισμού και φωτισμού της κάμαρης.
Τα υπόσκαφα κτίσματα της Σαντορίνης είναι λαξευμένα στο κάθετο μέτωπο του στρώματος της «άσπας». Είναι θολωτά, σκαμμένα στο βράχο χωρίς θεμέλια, με στενή πρόσοψη και μεγάλο βάθος. Η στέγαση των κτισμένων τμημάτων τους γίνεται με θόλους ή σταυροθόλια με ένα είδος χυτής καλουπωτής κατασκευής. Τα υλικά τους είναι πέτρα (κόκκινη ή μαύρη) και η θηραϊκή γη. Αυτά μαζί με τον ασβέστη δημιουργούν ένα πολύ ισχυρό κονίαμα. μικρογραφία|right|Ο παραδοσιακός οικισμός της Μεσαριάς Η θηραϊκή γη έχει μονωτικές ιδιότητες κι έτσι τα υπόσκαφα διατηρούνται δροσερά το καλοκαίρι και ζεστά το χειμώνα. Επίσης, αυτός ο τρόπος κατασκευής επιτρέπει τη δημιουργία μιας ποικιλίας μορφών με μεγάλη πλαστικότητα. Στους οικισμούς της Καλντέρας ο κοινόχρηστος και ο ιδιωτικός χώρος συνδέονται, ή και ταυτίζονται.
Παταγονία
Επιστημονική εξερεύνηση (1764-1842)
Δύο υδρογραφικές εξερευνητικές αποστολές των ακτών ήταν ιδιαίτερης σημασίας: η πρώτη αποστολή (1826–1830) με αρχηγό τον Φίλιπ Πάρκερ Κινγκ και τα βρετανικά πλοία Αντβέντσουρ και Μπιγκλ, και η δεύτερη το 1832–1836 με το Μπιγκλ και αρχηγό τον Ρόμπερτ Φιτζρόι. Η τελευταία είναι γνωστή για τη συμμετοχή του Κάρολου Δαρβίνου στο πλήρωμα, ο οποίος μελέτησε διεξοδικά τις παταγονικές ακτές και την ενδοχώρα, πλέοντας επίσης τους ποταμούς Ρίο Νέγρο και Σάντα Κρους.
Επέκταση της Χιλής και της Αργεντινής στην Παταγονία (1843-1902)
270px|thumb|right|Η ίδρυση του Φουέρτε Μπούλνες το 1843 ήταν καθοριστική για την επέκταση της Χιλής στην Παταγονία thumb|left|210px|Ο Φρανσίσκο Μορένο, επίμονος Αργεντίνος εξερευνητής της Παταγονίας, με τις αποστολές του καθόρισε τα σύνορα της χώρας του με τη Χιλή. Το 1903 ίδρυσε το πρώτο εθνικό πάρκο της Αργεντινής, Ναουέλ Ουαπί
Σαντορίνη
Τα υπόσκαφα σπίτια
Σε πείσμα του κατηφορικού βράχου όπου είναι σκαμμένα, τα υπόσκαφα προσπαθούν να χωρέσουν τα πάντα!
Παταγονία
Επέκταση της Χιλής και της Αργεντινής στην Παταγονία (1843-1902)
Στα μέσα του 19ου αιώνα, τα νεοϊδρυθέντα κράτη της Αργεντινής και της Χιλής εισήλθαν σε μία επιθετική φάση επέκτασης προς το νότο, συγκρουόμενα με τους αυτόχθονες πληθυσμούς. Το 1860, ο Γάλλος τυχοδιώκτης Ορελί Αντουάν ντε Τουνέν αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς του Βασιλείου της Αραουκανίας και της Παταγονίας των Μαπούτσε. Ο πλοίαρχος Τζορτζ Μάστερς περιπλανήθηκε το 1869 με ομάδες ιθαγενών ινδιάνων σε όλη την περιοχή από τα Στενά μέχρι το Μανσανέρος βορειοδυτικά, καταγράφοντας και συλλέγοντας στοιχεία για τους αυτόχθονες πληθυσμούς και τον τρόπο ζωής τους. Τη δεκαετία του 1870, ξεκίνησε η κατάκτηση της ερήμου, μία αμφιλεγόμενη επέκταση της Αργεντινής κυβέρνησης, με διοικητή τον στρατηγό Χούλιο Αρχεντίνο Ρόκα και στόχο την εξολόθρευση των ινδιάνων του νότου. Η επιτυχία της επεκτατικής εκστρατείας ήταν ολική μέχρι το 1885.
Σαντορίνη
Τα υπόσκαφα σπίτια
Υπόσκαφα δεν υπάρχουν μόνο στην Οία, αλλά και στους οικισμούς της Φοινικιάς, του Βόθωνα, του Καρτεράδου, του Πύργου.
Παταγονία
Επέκταση της Χιλής και της Αργεντινής στην Παταγονία (1843-1902)
Εκείνη την περίοδο, ο Ρουμάνος τυχοδιώκτης Τζούλιους Πόπερ έφτασε στη νότια Παταγονία σε αναζήτηση χρυσού, βρίσκοντας τελικά κοιτάσματα στη Γη του Πυρός, ξεκινώντας ένα ρεύμα μεταναστών προς εκεί. Αντίστοιχα, Ευρωπαίοι ιεραπόστολοι και μετανάστες κατέφτασαν τον 19ο και 20ό αιώνα, με κυριότερους τους Ουαλούς στην κοιλάδα Τσουμπούτ. Στις αρχές του 20ού αιώνα, τα σύνορα μεταξύ Αργεντινής και Χιλής στην Παταγονία καθορίστηκαν με την παρέμβαση του Βρετανικού Στέμματος. Από τότε έχουν επέλθει πολλές μετατροπές, ενώ ακόμα υπάρχει μία ζώνη μήκους 50 χλμ στον παγετώνα της νότιας Παταγονίας, όπου τα σύνορα δεν είναι καθορισμένα. Μέχρι το 1902, το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής κατοικούταν από Χιλιανούς που ασχολούνταν με την κτηνοτροφία. Με τον καθορισμό των συνόρων, πολλοί απελάθηκαν από την πλευρά της Αργεντινής και ίδρυσαν την Μπαλμασέδα στην τώρα χιλιανή περιφέρεια του Αϊσέν.
Σαντορίνη
Η Θηραϊκή Γη
thumb|250px|right|Παλαιές σκάλες φόρτωσης θηραϊκής γης, Σαντορίνη 250px|thumb|left|Ορυκτολογικό Μουσείο ΣαντορίνηςΗ θηραϊκή γη, αποτελώντας ένα σημαντικό οικοδομικό υλικό, εξορύχθηκε σε εντατικούς ρυθμούς από τον 19ο αιώνα μέχρι τις αρχές τις δεκαετίας του 1980, κυρίως στις περιοχές της Οίας, των Φηρών, του Ακρωτηρίου και της Θηρασιάς. Χρησιμοποιήθηκε σε μεγάλα λιμενικά και άλλα έργα όπως η διώρυγα του Σουέζ καθώς και τα λιμάνια της Αλεξάνδρειας και της Κωστάντζας. Η μεγάλη τουριστική ανάπτυξη της Σαντορίνης από τη δεκαετία του 1970 και μετά δημιούργησε πιέσεις για τη διακοπή της λειτουργίας των ορυχείων, προκειμένου να προστατευθεί το φυσικό περιβάλλον και η βιοποικιλότητα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα το κλείσιμο των περισσότερων λατομικών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνταν στο νησί. Το 1984 διακόπτεται με νόμο η εκμετάλλευση όλων των ορυχείων θηραϊκής γης που δεν διέθεταν άδεια εκμετάλλευσης ορυχείων βιομηχανικών ορυκτών.
1943
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1943 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Παταγονία
Οικονομία
Οι οικονομικές δραστηριότητες της ευρύτερης περιοχής περιλαμβάνουν την εξόρυξη ορυκτών, τη φαλαινοθηρία, την κτηνοτροφία (κυρίως προβάτων), τη γεωργία (σιτάρι και στο βόρειο τμήμα στις υπόρροιες των Άνδεων φρούτα), καθώς και εξόρυξη πετρελαίου μετά την ανακάλυψη κοιτασμάτων κοντά στο Κομοδόρο Ριβαδάβια το 1907. Η παραγωγή ενεργειας αποτελεί επίσης σημαντικό τομέα της τοπικής οικονομίας. Η ανάπτυξη της σιδηροδρομικής σύνδεσης του Σαν Κάρλος δε Μπαριλότσε με το Μπουένος Άιρες έγινε για να εξυπηρετήσει τη βιομηχανία πετρελαίου και ενέργειας, τα ορυχεία και την αγροτική παραγωγή. Αν και άλλα δίκτυα είχαν κατασκευαστεί νοτιότερα, σήμερα παραμένει σε λειτουργία μόνο οι γραμμές της Λα Τροτσίτα στο Εσκέλ, της Ουσουάια γνωστή ως «Το τρένο του τέλους του κόσμου», και μία μικρή ιστορική διαδρομή στο Περίτο Μορένο. thumb|left|260px|Αγρόκτημα στη [[Γη του Πυρός στην Αργεντινή, το 1942. Η κύρια δραστηριότητα της περιοχής τότε έχει παρακμάσει με τη συρρίκνωση της παγκόσμιας αγοράς μαλλιού αλλά και από την εξόρυξη μεταλλευμάτων και πετρελαίου]] thumb| thumb|Η σιδηροδρομική γραμμή Λα Τροτσίτα στο Τσουμπούτ, που αποτελεί πλέον ένα από τα βασικά τουριστικά αξιοθέατα της περιοχής Η κτηνοτροφία εισήχθη στην Παταγονία στο τέλος του 19ου αιώνα και ήταν μία βασική πηγή εισοδήματος. Μετά τη μέγιστη ανάπτυξή της κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πτώση στις τιμές μαλλιού παγκόσμια επηρέασε τις δραστηριότητες στην Αργεντινή. Σήμερα, περίπου το μισό από τα 15 εκατ. πρόβατα της Αργεντινής βρίσκονται στην Παταγονία, ενώ το ποσοστό μεγαλώνει καθώς η κτηνοτροφία εκλείπει σταδιακά στο βορρά και τις πάμπας. Το Τσουμπούτ έχει την πρώτη θέση στην παραγωγή μαλλιού, ενώ ακολουθείται από τη Σάντα Κρους. Η κτηνοτροφία προβάτων αναβίωσε το 2002 με την υποτίμηση του πέσο και την αύξηση της παγκόσμιας ζήτησης (κυρίως από την Κίνα και την Ευρωπαϊκή Ένωση). Το ποσοστό των επενδύσεων παραμένει μικρό για νέες μονάδες και συχνά υπάρχουν αρκετοί υγειονομικοί περιορισμοί για την εξαγωγή πρόβειου κρέατος. Το δυναμικό της κτηνοτροφίας στην Παταγονία περιλαμβάνει, εκτός από πρόβατα, μικρότερους αριθμούς βοοειδών, χοίρων και αλόγων.
Σαντορίνη
Πασχαλινά έθιμα
thumb|170px| Μελιτίνια thumb|170px|right| Σήμαντρα. Για τον εορτασμό του Πάσχα, οι προετοιμασίες ξεκινούν από την Παρασκευή, πριν το Σάββατο του Λαζάρου. Σε πολλά χωριά της Σαντορίνης κατασκευάζουν έναν μεγάλο, συνήθως ξύλινο, σταυρό - τον Λάζαρο - στολισμένο με δενδρολίβανο, αλισμαρί όπως το λένε, και λουλούδια που έχουν μαζέψει τα παιδιά κάθε ενορίας και τον στήνουν στις πλατείες του νησιού για να δείξουν την ανάσταση του Λαζάρου. Εκεί μένει μέχρι το Μεγάλο Σάββατο, που τον ξεστολίζουν. Τα παιδιά φτιάχνουν μικρότερους σταυρούς και πηγαίνουν από πόρτα σε πόρτα τραγουδώντας τα κάλαντα του Λαζάρου, ενώ ταυτόχρονα χτυπούν τις καμπάνες των εκκλησιών που θα βρεθούν στον δρόμο τους. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας οι γυναίκες φτιάχνουν τα μελιτίνια, ένα παραδοσιακό γλυκό με μέλι, βανίλια, μαστίχα και μυζήθρα.
1943
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Σαντορίνη
Πασχαλινά έθιμα
Τη Μεγάλη Παρασκευή το μεσημέρι στο Εμπορειό, αναβιώνουν τα σήμαντρα. Οι άντρες του χωριού μαζεύονται και, για να κάνουν θόρυβο, χτυπάνε οτιδήποτε μεταλλικό, περνώντας μέσα από τις εκκλησίες του χωριού και προσκυνώντας τις εικόνες τους ενώ κατά τη διαδρομή τους στο δρόμο οι γυναίκες τους κερνούν ρακί και καραμέλες. Πιστεύουν ότι έτσι διώχνουν τα κακά πνεύματα προετοιμάζοντας την Ανάσταση.
Τη Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ, στον Πύργο, στην Έξω Γωνιά, στο Ακρωτήρι, στον Καρτεράδο αλλά και σε άλλες ενορίες του νησιού, γεμίζουν τενεκεδάκια με στουπί και πετρέλαιο και τους βάζουν φωτιά, καθώς κάνουν την περιφορά του Επιταφίου και ψάλουν τα εγκώμια.
Παταγονία
Οικονομία
Το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, ο τουρισμός αποτέλεσε ένα ακόμα σημαντικό τομέα της τοπικής οικονομίας. Αν και αρχικά η Παταγονία αποτελούσε έναν περιπετειώδη τουριστικό προορισμό, η περιοχή έχει προσελκύσει σημαντικούς αριθμούς τουριστών υψηλού εισοδήματος, κρουαζιερόπλοια που περιπλέουν το Ακρωτήριο Χορν και την Ανταρκτική, καθώς και οργανωμένες εξορμήσεις περιπέτειας και δραστηριοτήτων. Βασικοί τουριστικοί προορισμοί είναι ο Παγετώνας Περίτο Μορένο, η Χερσόνησος Βαλντές, το Εθνικό πάρκο Τόρρες ντελ Πάινε, η περιοχή των λιμνών στην Αργεντινή και η Ουσουάια στη Γη του Πυρός. Η τουριστική κίνηση δημιούργησε νέες αγορές και αντίστοιχες εξαγωγές τοπικής τέχνης, όπως χειροτεχνήματα των Μαπούτσε, υφάσματα από γουανάκο, και τοπικά φυσικά προϊόντα.
Σαντορίνη
Πασχαλινά έθιμα
Την Κυριακή του Πάσχα αναβιώνει το κάψιμο του Ιούδα. Στην Περίσσα αλλά και σε άλλες περιοχές του νησιού φτιάχνουν ένα ομοίωμα που παρουσιάζει τον Ιούδα, το γεμίζουν με εκρηκτικά και το κρεμούν από κάποιο ψηλό σημείο όπου και το πυροβολούν.
Παταγονία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Χιλής Κατηγορία:Γεωγραφία της Αργεντινής
Σαντορίνη
Αθλητισμός
Στο νησί υπάρχουν οι εξής αθλητικοί σύλλογοι:
Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σαντορίνης
|right|150px Ο Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σαντορίνης ιδρύθηκε το 1990 και αναγνωρίστηκε επίσημα στις 13 Ιανουαρίου 1992 από φίλους του Πανιωνίου που μένουν μόνιμα στη Σαντορίνη. Αρχικά είχε έδρα τον οικισμό Καμάρι, γι' αυτό ως το 1997 αναφερόταν ως '''Γ.Σ. Καμαρίου Θήρας «Πανιώνιος»'''.
Έχει τα κυανέρυθρα χρώματα του Πανιωνίου της Σμύρνης.
Το τμήμα του Ταεκβοντό έχει λάβει 3 μετάλλια σε πανελλήνιους αγώνες ανδρών/γυναικών - εφήβων/νεανίδων, πολλούς διεθνείς αγώνες, συμμετοχές στην επίλεκτη ομάδα της ΕΤΑΝΕ και μια συμμετοχή στην εθνική Ελλάδος Εφήβων (Ζήκας Γεώργιος - Τυνησία 2018).
Αγγελόκαστρο Κορινθίας
Το Αγγελόκαστρο είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σολυγείας του δήμου Κορινθίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Το Αγγελόκαστρο είναι χωριό στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται σε ορεινή περιοχή μεταξύ των κορυφών «Πολίτης» στα βορειοανατολικά και «Τραπεζώνα» στα νοτιοδυτικά., που αποτελούν κατ’ ουσίαν βορινές απολήξεις του Αραχναίου Όρους. Βρίσκεται πάνω στην ορεινή επαρχιακή οδό που συνδέει το Σοφικό με το Άργος και το Ναύπλιο, μέσω της διάβασης του Αραχναίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 780. Απέχει περίπου 37 χλμ. Ν. ΝΑ. της Κορίνθου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 56,219 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1834 και ορίστηκε έδρα του του δήμου Υρνηθίου του, τέως, νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1840 προσαρτήθηκε στον δήμο Σολυγείας. Εντάχθηκε διαδοχικά στους νομούς Κορινθίας (1899), Αργολίδος & Κορινθίας (1909) και Κορινθίας (1949). Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σολυγείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορινθίων.
Ιστορικά στοιχεία
Από αρχαιολογικά ευρήματα γίνεται εμφανές ότι ο τόπος κατοικείται από τη νεολιθική εποχή. Κατά την αρχαία εποχή, πιθανόν να ονομαζόταν Ερνιθεία από τη μυθική ηρωίδα Ερνιθώ, η οποία φέρεται να έχει ταφεί στην περιοχή. Στους χωρογραφικούς χάρτες του Hopf του 1364, το κάστρο αναφέρεται στα χέρια του Νικόλα Αντζαγιολί. Aργότερα πέρασε στα χέρια του Δεσπότη του Μυστρά Θεόδωρου Α΄ Παλαιολόγου. Το 1467 το κάστρο αναφέρεται ερειπωμένο.
Αξιοθέατα
== Παραπομπές==
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Χωριά του Αραχναίου
Ranger 5
Το Ranger 5 (δασοφύλακας) ήταν διαστημικό σκάφος του προγράμματος Ranger της NASA με προορισμό να πάει στη σελήνη και, κατά την κάθοδό του, τα δέκα τελευταία λεπτά να τηλεμεταδώσει φωτογραφίες της επιφάνειάς της πριν τελικά συντριβεί. Εκτός αυτού, η αποστολή του ήταν να μεταφέρει έναν σεισμογράφο μέσα σε μια κάψουλα ανώμαλης προσσελήνωσης, καθώς και να κάνει μετρήσεις της έντασης ακτινοβολίας γ κατά τη διάρκεια της πτήσης, να μελετήσει την ανακλαστικότητα των κυμάτων ραντάρ από την επιφάνεια της σελήνης, αλλά και να συμβάλει στην ανάπτυξη της τεχνολογίας διαπλανητικών σκαφών.
Λόγω βλάβης άγνωστης αιτίας, το διαστημικό σκάφος εξάντλησε τις πηγές ηλεκτροδότησης του, σταμάτησε να δουλεύει, και αντί να συντριβεί, τελικά χάθηκε στο διάστημα περνώντας 725 χλμ δίπλα από το φεγγάρι.
Περιγραφή του σκάφους
Στη βάση του σκάφους ήταν ένα σώμα από επίχρυσο και επιχρωμιωμένο μέταλλο σχήματος εξαγωνικού και διαμέτρου 1,5 μέτρου που χρησίμευε γα την ανάρτηση όλου του υπόλοιπου εξοπλισμού. Κάτω από αυτήν τη βάση ήταν προσαρμοσμένη μια παραβολική κεραία. Δυο ηλιακοί συλλέκτες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, συνολικού μήκους 5,2 μέτρων, ήταν αναρτημένοι αντιδιαμετρικά. Επάνω στη βάση, και συγκεκριμένα στην κορυφή της όλης κατασκευής συνολικού ύψους 3,1 μέτρων ήταν τοποθετημένη μια κωνική πανκατευθυντική κεραία χαμηλής απολαβής. Ακολουθούσε μια σφαιρική κάψουλα διαμέτρου 65 εκατ. από ξύλο του δέντρου balsa (το οποίο είναι πάρα πολύ ελαφρύ) που περιείχε τον σεισμογράφο που αργότερα επρόκειτο να προσσεληνωθεί ανεξέλεγκτα.
Το σκάφος διέθετε μια μηχανή προώθησης ισχύος 23 kN και τα απαραίτητα καύσιμα για τον διαπλανητικό ελιγμό. Τα 8.680 φωτοκύτταρα των ηλεκτρικών συλλεκτών τροφοδοτούσαν το σκάφος με ηλεκτρική ενέργεια και φόρτισαν μια εφεδρική μπαταρία άργυρου-ψευδάργυρου χωρητικότητας 1 kWh και βάρους 11,5 κιλών. Το σκάφος ελεγχόταν με εντολές από τη Γη που εκτελούσε ένας ψηφιακός ηλεκτρονικός υπολογιστής τρανζίστορ. Ο έλεγχος προσανατολισμού γινόταν από έξι ανιχνευτές του Ήλιου, έναν ανιχνευτή της Γης, διάφορα γυροσκόπια, και διάφορα ακροφύσια πεπιεσμένου αζώτου.
Το λευκό χρώμα του σκάφους, η επιχρύσωση και ένα επαργυρωμένο πλαστικό φύλλο που περιέβαλλε τον πύραυλο ανάσχεσης είχαν διαλεχτεί ως μέσα θερμικής προστασίας.
Οι πειραματικές συσκευές περιελάμβαναν:
Ο σεισμογράφος περιβλήθηκε τη σεληνιακή κάψα μαζί Η κάψουλα ήταν σχεδιασμένη να φτάσει στη σεληνιακή επιφάνεια με ταχύτητα 130 έως 160 χαω. Ο υψομετρητής ραντάρ είχε διάφορες χρήσεις. Εκτός από τη μελέτη της επιφάνειας, θα έδινε το σήμα για τον διαχωρισμό της κάψουλας και την πυροδότηση των πυραύλων αναστροφής της ταχύτητας.
Βαθύς Καλύμνου
Ο Βαθύς είναι παραθαλάσσιο χωριό στην ανατολική πλευρά της Καλύμνου του Νομού Δωδεκανήσου σε υψόμετρο 30 μέτρα. Απέχει 11 χιλιόμετρα από την Πόθια και είναι κτισμένος σε μια καταπράσινη εύφορη κοιλάδα όπου καλλιεργούνται μανταρινιές και πορτοκαλιές. Αυτή η κοιλάδα καταλήγει σε ένα βαθύ κόλπο όπου βρίσκεται το μικρό γραφικό λιμάνι του Βαθύ, η Ρίνα που αποτελεί ασφαλές αγκυροβόλιο για την υποδοχή και εξυπηρέτηση τουριστικών σκαφών αναψυχής. Υπάρχει επίσης και μικρό ναυπηγείο σκαφών (καρνάγιο). Αξιοθέατα της περιοχής είναι το φυσικό ενυδρείο, δίπλα στο λιμάνι της Ρίνας, οδοιπορικές και πεζοπορικές διαδρομές στη γύρω περιοχή και το προϊστορικό σπήλαιο "Δασκαλιό" στην είσοδο του λιμανιού της Ρίνας. Το χωριό σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 492 κατοίκους.
Σπρίνγκφιλντ (αποσαφήνιση)
Το Σπρίνγκφιλντ είναι συνηθισμένο τοπωνύμιο στις ΗΠΑ (όπως και σε άλλες αγγλόφωνες χώρες).
Βαθύς Καλύμνου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Καλύμνου
Ranger 5
Περιγραφή της βλάβης
Λόγω βλάβης άγνωστης αιτίας, και αφού είχε βγει από τη γήινη τροχιά, ευρισκόμενο καθ οδόν για τη Σελήνη, το σκάφος δεν τροφοδοτήθηκε από τους ηλιακούς συλλέκτες, και κατά συνέπεια οι μπαταρίες αποφορτίστηκαν μετά από 8 ώρες και 44 λεπτά. Το σκάφος έμεινε ακυβέρνητο, αφού ούτε το κομπιούτερ μπορούσε να δουλέψει, ούτε και κατευθυντήριες εντολές από τη Γη μπορούσαν να ληφθούν. Πριν από την απώλεια του ρεύματος μπόρεσε όμως και συνέλεξε μετρήσεις για ακτίνες Γ για τέσσερις ώρες.
Επιτεύγματα
Ήταν η τρίτη προσπάθεια πρόσκρουσης στην επιφάνεια της σελήνης με διαστημόπλοιο Ranger τύπου Μπλοκ 2. Στην αποστολή αυτή, ακριβώς 15 λεπτά μετά από την εκτόξευση, μια βλάβη έκανε τις μπαταρίες να αναλάβουν την τροφοδότηση του σκάφους. Η κανονική λειτουργία δεν αποκαταστάθηκε, και οι μπαταρίες άδειασαν μετά από 8 ώρες, νεκρώνοντας όλα τα ηλεκτρικά συστήματα του διαστημικού σκάφους. Χωρίς ρεύμα το σκάφος δεν μπόρεσε να κάνει τον διορθωτικό ελιγμό, με αποτέλεσμα το Ranger 5 να ξεφύγει και να περάσει ξυστά από το φεγγάρι σε μια απόσταση 724 χιλιομέτρων στις 21 Οκτωβρίου και να εισέλθει σε ηλιοκεντρική τροχιά. Από τη Γη το παρακολουθήσανε μέχρι και σε μια απόσταση 1.271.381 χιλιομέτρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόγραμμα Ranger Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1962
Καστελμάσσα
Το Καστελμάσσα (ιταλικά: Castelmassa) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Κοινός άνθρωπος
μικρογραφία|[[Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό|Η Ελευθερία Οδηγεί τον Λαό, από τον Ευγένιο Ντελακρουά. Η φιγούρα "Ελευθερία" μπορεί να ερμηνευτεί τόσο ως θεά όσο και ως ηρωικός κοινός άνθρωπος.]] Ο κοινός λαός, επίσης γνωστός ως κοινός άνθρωπος, κοινά ή μάζες, είναι οι απλοί άνθρωποι σε μια κοινότητα ή έθνος που στερούνται σημαντικού κοινωνικού καθεστώτος, ειδικά εκείνοι που δεν είναι μέλη ούτε των βασιλικών οικογενειών, της ευγένειας, του κλήρου, ούτε κάποιου μέλους της αριστοκρατίας.
Η διοίκηση του Άντριου Τζάκσον χρησιμοποίησε ένα σύστημα επιλογής διορισμών σε ομοσπονδιακά αξιώματα, το οποίο έδινε έτσι ευκαιρίες στα προηγουμένως περιθωριοποιημένα άτομα να κατέχουν αξιώματα. Επιπλέον, η προεδρία του χαρακτηρίστηκε από την παραχώρηση δικαιώματος ψήφου σε όλους τους άνδρες (που αρχικά περιοριζόταν σε λευκούς άνδρες που κατείχαν περιουσία ή πλήρωναν φόρους), ως μέρος της μεγαλύτερης δημοκρατίας για τον κοινό άνθρωπο. Από οικονομική άποψη, η διοίκηση του Τζάκσον ενθάρρυνε το εμπόριο με την Ευρώπη, οδηγώντας σε αύξηση των θέσεων εργασίας για τον κοινό άνθρωπο στη γεωργία και τη βιομηχανία. Ενώ ιστορικά πολλοί πολιτισμοί έχουν θεσμοθετήσει την έννοια μιας κοινής τάξης στην κοινωνία, από τον 20ο αιώνα ο όρος κοινός άνθρωπος έχει χρησιμοποιηθεί με μια γενικότερη έννοια να αναφέρεται σε τυπικά μέλη της κοινωνίας σε αντίθεση με τους ιδιαίτερα προνομιούχους (είτε σε πλούτο είτε σε επιρροή). Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Άντριου Τζάκσον έδωσε την ελπίδα στον κοινό άνθρωπο με βάση το δικό του παράδειγμα, επειδή εξελίχθηκε από ένα φτωχό Σκωτσεζοϊρλανδό Αμερικανό στον έβδομο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών (1829-1837).
Στην κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία
Ο κοινός άνθρωπος είναι επίσης όρος που χρησιμοποιείται στην Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία, περιγράφοντας τον άνθρωπο που κατασκευάζει τα "κοινά".
Ο όρος προέρχεται ιστορικά από τη μεσαιωνική Αγγλία. Οι κοινοί άνθρωποι αποτελούσαν τότε μέρος των τριών τάξεων, δηλαδή της αριστοκρατίας, των κληρικών και των κοινών ανθρώπων.
Σήμερα, ο κοινός άνθρωπος έχει διατηρήσει την παραπάνω έννοια του απλού και συνηθισμένου ανθρώπου, δηλαδή ενός ατόμου χωρίς διάκριση ή κοινωνικό κύρος.
Στη Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία ο κοινός άνθρωπος είναι κάτι παραπάνω. Εδώ ο κοινός άνθρωπός, εκτός από τον άνθρωπο που εργάζεται, προϋποθέτει και κάτι ακόμα: ο κοινός άνθρωποι δεν είναι μόνο κοινός επειδή εργάζεται, αλλά, το πιο σημαντικό, επειδή εργάζεται πάνω στο κοινό. Έτσι όπως εννοούμε τα ονόματα άλλων επαγγελμάτων, όπως δηλαδή ο φούρναρης (bak-er), ο υφαντής (weav-er) και ο μυλωνάς (mill-er), πρέπει να κατανοήσουμε και τον όρο κοινός άνθρωπος (common-er). Όπως ο φούρναρης φουρνίζει, ο υφαντής υφαίνει, και ο μυλωνάς αλέθει, έτσι και ο κοινός (commoner) «κοινωνεί» («commons»), δηλαδή κατασκευάζει το κοινό.
Ο κοινός άνθρωπος, παρότι συνηθισμένο και απλό άτομο κάνει μια πολύ σημαντική δουλειά: ελευθερώνει την ιδιωτική ιδιοκτησία, ώστε όλοι να έχουν πρόσβαση και δικαίωμα χρήσης και μετατρέπει την δημόσια ιδιοκτησία, που ελέγχεται από το κράτος, σε κοινή. Ακόμα βρίσκει τρόπους, για να διαxειριστεί, να αναπτύξει και να συντηρήσει τον κοινό πλούτο μέσω της δημοκρατικής συμμετοχής. Έργο του κοινού ανθρώπου, λοιπόν, εκτός από να προσφέρει ελεύθερη πρόσβαση στα χωράφια και τους ποταμούς, είναι να δημιουργήσει επίσης ένα μέσο για την ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών, των εικόνων, των κωδικών, της μουσικής και της πληροφορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωρικοί
Ζωολογικός κήπος Βερολίνου
Ο ζωολογικός κήπος Βερολίνου (γερμανικά: Zoologischer Garten Berlin) είναι ζωολογικός κήπος που βρίσκεται στην γερμανική πρωτεύουσα. Είναι ο μεγαλύτερος ζωολογικός κήπος της Ευρώπης και από τους παλαιότερους. Διευθυντής του είναι ο Andreas Knieriem. Ο ζωολογικός κήπος φιλοξενεί 20.219 είδη ζώων.
Καθώς το Βερολίνο είναι χωρισμένο σε ανατολικό και δυτικό, υπάρχουν δυο ζωολογικά πάρκα στην γερμανική πρωτεύουσα.
Ιστορία
Ο ζωολογικός κήπος του Βερολίνου άνοιξε το 1884. Αυτό που τον κάνει ιδιαίτερα σημαντικό όμως είναι το γεγονός ότι άντεξε κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο με πολλές απώλειες. Μάλιστα κάποτε (κατά τη διάρκεια του πολέμου) είχε βομβαρδιστεί.
μικρογραφία|Η είσοδος του κήπου το 1900
Τα ζώα του κήπου
Ο ζωολογικός κήπος του Βερολίνου έχει εκτός των άλλων σπάνια είδη ζώων και είδη που απειλούνται με αφανισμό (όπως ουρακοτάγκους, πολικές αρκούδες, ασιατικούς ελέφαντες, ινδικους ρινόκερους, γορίλες, αμερικάνικους βίσωνες). Πολύ δημοφιλές έγινε  το πολικό αρκουδάκι Knut (που δυστυχώς απεβίωσε αργότερα ), και τα δύο πάντα, τα οποία ήρθαν με εμπορική πτήση από το Πεκίνο.
Κατηγορία:Βερολίνο Βερολινο
Χάποελ Τελ Αβίβ (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Χάποελ Τελ Αβίβ (εβραϊκά: הפועל תל אביב) είναι ισραηλινή ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στην πόλη Τελ Αβίβ του Ισραήλ. Αποτελεί μέρος του ευρύτερου σωματείου Χάποελ Τελ Αβίβ.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το ως 1927 αθλητικός σύλλογος τον εργατών, και η ονομασία "Χάποελ" σημαίνει εργάτης στα Εβραϊκά. Το 1967 κέρδισε τον τελικό του AFC Champions League, το 2010 για πρώτη φορα έλαβε μέρος στο UEFA Champions League.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελ Αβίβ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισραήλ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1927 ποδοσφαιρο
Καστελνόβο Μπαριάνο
Το Καστελνόβο Μπαριάνο (ιταλικά: Castelnovo Bariano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Νομός Αργολίδας
Πρωτεύουσα του νομού αποτελεί το Ναύπλιο (14.203 κατ.) και η μεγαλύτερη πόλη του είναι το Άργος (22.209 κατ.). Σημαντικοί οικισμοί επίσης αποτελούν οι κωμοπόλεις Νέα Κίος, Λυγουριό, Αρχαία Επίδαυρος, Κρανίδι, Ερμιόνη, Πόρτο Χέλι. Η οικονομία του νομού βασίζεται επί των πλείστων στον πρωτογενή τομέα με σημαντική παραγωγή Εσπεριδοειδών αφού η Αργολίδα είναι η πρωτεύουσα του Πορτοκαλιού. Επίσης το Μανταρίνι, την καλλιέργεια της Ελιάς. Ανεπτυγμένη είναι και η κτηνοτροφία στα ορεινά του νομού. Μεγάλη σημασία έχει ο τομέας του τουρισμού που είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένος γύρω απο το μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς των Μυκηνών, την παραδοσιακή παλιά πόλη του Ναυπλίου και πολλών καλοκαιρινών θερέτρων όπως είναι το Τολό και η ακτογραμμή της Ερμιονίδας. Τέλος υπάρχει και σημαντική μεταποιητική δραστηριότητα γύρω απο τον πρωτογενή τομέα.
Επισήμως, η σεζόν για κατανάλωση γκιόσας που είναι γνωστή στα χωριά της Αργολίδας ξεκινά: την εβδομάδα του διακαινησίμου.
Όλος ο νόμος Αργολίδας έχει ιδιαίτερη σχέση με τη Κόρινθο αφού ως σύγχρονη διοικητική ενότητα υπάρχει από το 1949. Ο Νομός Αργολίδας και Κορινθίας, ήταν κοινώς γνωστός ως Αργολιδοκορινθία και ένας από οαπό τους πρώτους νομούς που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Έπειτα διασπάστηκε από τον νομό Αργολιοκορινθίας (όπου ωστόσο πρωτεύουσα ήταν το Ναύπλιο). Μέχρι το 2010 ήταν διαιρεμένος σε τρείς επαρχίες: Άργους, Ναυπλίας και Ερμιονίδας ενώ έκτοτε είναι διαιρεμένος σε τέσσερις δήμους: Άργους, Ναυπλιέων, Επιδαύρου και Ερμιονίδας.
Γενικά στοιχεία
μικρογραφία|δεξιά|Άποψη του Αργολικού κάμπου από την πλευρά του Ναυπλίου. Η Αργολίδα βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της Πελοποννήσου. Συνορεύει με τους νομούς Κορινθίας, Αρκαδίας και Αττικής (Τροιζηνία). Στα σύνορα με την Κορινθία και την Αρκαδία ορίζεται, απο βόρεια προς νότια, απο το όρος Αραχναίο, το πέρασμα των Δερβενακίων, το όρος Φαρμακά, το όρος Ολίγυρτος, το Λύρκειο όρος, και το όρος Κτενιάς. Στα σύνορα με την Αττική ορίζεται απο την οροσειρά Αδερές.
Το μεγαλύτερο τμήμα του νομού καταλαμβάνει η χερσόνησος της Αργολίδας που εκτείνεται απο το ανατολικό τμήμα της κυρίως Πελοπονήσου προς τα νοτιο-ανατολικά και περιβάλεται απο τον Αργοσαρωνικό κόλπο στα βόρεια, τον κόλπο της Ύδρας στα ανατολικά και τον Αργολικό κόλπο στα νότια. Η χερσόνησος ξεκινά περίπου ανατολικά της γραμμής που ενώνει τους Μύλους, το Άργος, της Μυκήνες, τα Αθίκια και τα Λουτρά Ωραίας Ελένης (τα δύο τελευταία στην Κορινθία). Σημαντικοί ορεινοί όγκοι αποτελούν το Αραχναίο όρος, το Δίδυμο όρος και το όρος Αδερές. Στις παρυφές των βουνών βρίσκονται κοιλάδες δίπλα ή πάνω στην θάλασσα όπως στο Δρέπανο, στα Ίρια, στην Αρχαία Επίδαυρο, στην Δήμαινα, στα Δίδυμα, στην Τραχειά, στο Ηλιόκαστρο, στην Ερμιονίδα και αλλού.
Αντίθετα στα δυτικά του νομού βρίσκεται ο σημαντικός Αργολικός Κάμπος όπου βρίσκονται οι δύο σημαντικότερες πόλεις του νομού και συγκεντρώνεται η πλειοψηφία της οικονομίας του νομού. Πρόκεται για μία προσχωσιγενή πεδιάδα που σχηματίστηκε απο τον Ίναχο ποταμό και τους χειμάρρους που καταλήγουν στον κάμπο. Είναι απο τις ευφορότερες εκτάσεις της Πελοποννήσου και καλλιεργείται συστηματικά απο εσπεριδοειδή, ελαιόδεντρα, ροδακινιές, αχλαδιές και λαχανικά.
Στα έσχατα δυτικά βρίσκεται η περιοχή της ορεινής Αργολίδας που είναι τμήμα του Δήμου Άργους - Μυκηνών και αποτελείται απο τις δημοτικές ενότητες Λυρκείας, Αχλαδόκαμπου, Αλέας και Λέρνης. Οι πιο σημαντικοί ορεινοί όγκοι του νομού βρίσκονται εκεί όπως τα όρη Αρτεμίσιο, Φαρμακάς, Κτενιάς, Ζάβιτσα (Τημένιο), Λύρκειο και Ολίγυρτος. Επιπλέον στην περιοχή βρίσκεται η πηγή του Ίναχου. Το κομμάτι αυτό του νομού είναι το πιο αραιοκατοικημένο και απομονωμένο. Σημαντικές αγροτικές περιοχές αποτελούν τα οροπέδια του Αχλαδόκαμπου και της Αλέας.
Κλίμα
Ο νομός Αργολίδας θεωρείται απο τους θερμότερους νομούς της Ηπειρωτικής Ελλάδας μαζί με τους νομούς Λακωνίας, Μεσσηνίας, τα παράλια της Αρκαδίας και την Αττική. Το κλίμα σε όλο τον νομό είναι θερμόξηρο Μεσογειακό με θερμά, ξηρά καλοκαίρια και κρύους, υγρούς χειμώνες αλλά παρουσιάζονται σημαντικές διαφορές μέσα στον νομό.
Η Ανατολική Αργολίδα παρουσιάζει ένα αρκετά ήπιο κλίμα ακόμη και τον χειμώνα και είναι τις πιο ξερές περιοχές της χώρας. Ο Αργολικός κάμπος είναι γνωστός για τους αποπνικτικούς καύσωνες το καλοκαίρι και τους παρατεταμένους παγετώνες τον χειμώνα, ενώ είναι συχνό φαινόμενο το χαλάζι. Η ορεινή Αργολίδα αντίθετα είναι αρκετά πιο υγρή και πιο κρύα απο τον υπόλοιπο νομό και το κλίμα πλησιάζει περισσότερο αυτό των κοντινών ορεινών περιοχών της Αρκαδίας και Κορινθίας.
Οικονομία
Η οικονομία του Νομού Αργολίδας βασίζεται κατά βάση στον πρωτογενή και τριτογενή τομέα. Ο Αργολικός κάμπος είναι ιδιαίτερο εύφορος εξαιτίας του προσχωγενή χαρακτήρα του και αποτελεί την πιο παραγωγική περιοχή του νομού. Καλλιεργούνται σημαντικές εκτάσεις στον κάμπο με εσπεριδοειδή - που αποτελούν την βασική παραγωγή του νομού - ελιές και οπωροκηπευτικά. Ο κάμπος των Ιρίων, ως ένας άλλος παραλιακός κάμπος, διαθέτει κατά βάση καλλιέργειες οπωροκηπευτικών, με πιο γνωστή αυτή της αγκινάρας. Αντίθετα στις ορεινές και ημιορεινές περιοχές της Αργολίδας εξέχουσα θέση έχει η κτηνοτροφία, αμνοεριφιων, αλλά και η καλλιέργεια της ελιάς.
Ο δευτερογενής τομέας δεν είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένος και ασχολείται επι των πλείστων με την μεταποίηση της αγροτικής παραγωγής και την κάλυψη των αγροτικών αναγκών σε βιομηχανικά είδη (κυρίως αρδευτικά συστήματα).
Σημαντική θέση στην οικονομική ιστορία του νομού κατέχει η κονσερβοποία ντομάτας «Κύκνος». Το 1928 ιδρύεται το εργοστάσιο Κύκνος στο Ναύπλιο προσφέροντας εργασία σε χιλιάδες εργαζόμενους. Τα χρόνια εκείνα η παραγωγή ήταν κυρίως χειρωνακτική και το 1950 το εργοστάσιο του Ναυπλίου αναβαθμίζεται σε σχέδια του αρχιτέκτονα Καλλικλή. Το νέο βιομηχανικό κτίριο αποτελεί για την εποχή σύμβολο πρωτοπορίας. Το 2002 ωστόσο το εργοστάσιο μεταφέρθηκε στα Σαβάλια του νομού Ηλείας αφού ο αργολικός κάμπος είχε στραφεί στις πιο προσοδοφόρες καλλιέργειες εσπεριδοειδών.
Σιδηρόδρομος
Η Αργολίδα υπήρξε απο τις πρώτες περιοχές της χώρας που απέκτησαν σύνδεση με το εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο. Η σιδηροδρομική γραμμή Κορίνθου - Μύλων και η διακλάδωση της Άργους - Ναυπλίου κατασκευάστηκε το 1885-1886 ως το πρώτο τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής Κορίνθου - Καλαμάτας που λειτούργησε πλήρως πολύ αργότερα. Απο τότε και μέχρι την δεκαετία του 1990 ο σιδηρόδρομος λειτούργησε ανελλιπώς βοηθόντας στην μεταφορά ανθρώπων και αγαθών. Δεν έγινε καμία προσπάθεια εκσυγχρονισμού του σιδηροδρομικού δικτύου, πλήν της ανακατασκευής της γέφυρας Αχλαδόκαμπου το 1973 και την μεταφορά του Σταθμού Ναυπλίου στο λιμάνι, με αποτέλεσμα το τρένο να υποβαθμιστεί σημαντικά. Την δεκαετία του 2000 το τραίνο ξαναλειτούργησε όμως στα τέλη της ίδιας δεκαετίας έκλεισε εξαιτίας της ανακαίνησης του δικτύου. Ξαναλειτούργησε την περίοδο 2009-2010 αλλά τελικά σταμάτησε οριστικά μαζί με το υπόλοιπο δίκτυο της Πελοποννήσου. Απο την παύση λειτουργίας του έχουν γίνει διάφορες ανακοινώσεις περι επισκευής της γραμμής και επαναλειτουργίας των σιδηροδρομικών υπηρεσιών χωρίς κάτι να έχει υλοποιηθεί μέχρι στιγμής (Μάρτιος 2022).
Οδικές αρτηρίες
Ο νομός διασχίζεται απο τους εξής εθνικούς οδικούς άξονες:
Λιμάνια
Το μοναδικό εμπορικό λιμάνι στον νομό είναι αυτό του Ναυπλίου. Σε παλιότερες εποχές όταν το κύριο μέσο μεταφοράς ήταν τα ιστιοφόρα υπήρχαν λιμάνια σε κάθε οικισμό κοντά στην θάλασσα που εξυπηρετούσαν τις τοπικές ανάγκες. Πλέον τα μικρά λιμάνια του νομού χρησιμεύουν ως αλιευτικά καταφύγια.
Λαϊκές Αγορές
Δήμος Άργους Μυκηνών
Δήμος Ναυπλιέων
Διοικητική διαίρεση
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», ο νομός Αργολίδας αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Αργολίδας (με έδρα το Ναύπλιο) της Περιφέρειας Πελοποννήσου της Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου. Η Π.Ε. αποτελείται απο 4 Δήμους.
Οικισμοί
μικρογραφία|Το Άργος, η πολυπληθέστερη πόλη του νομού μικρογραφία|Το Ναύπλιο, η πρωτεύουσα και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αργολίδας Ο Νομός Αργολίδας έχει δύο κύριες πόλεις: το Άργος και το Ναύπλιο. Κωμοπόλεις αποτελούν το Πορτοχέλι, το Κρανίδι, το Λυγουριό, η Άρια Ναυπλίου, η Νέα Κίος και η Ερμιόνη ενώ οι υπόλοιποι οικισμοί θεωρούνται χωριά.
Πολιτική
Αντιπεριφερειάρχης Αργολίδας απο το 2022 είναι ο Δημήτρης Σχοινοχωρίτης που ανήκει στην Νέα Δημοκρατία.
Η εκλογική περιφέρεια που αντιστοιχεί στον νομό είναι η εκλογική περιφέρεια Αργολίδας που εκλέγει τρείς βουλευτές. Στις εκλογές του 2019 εκλέχθηκαν οι εξής βουλευτές:
Αποτελέσματα εκλογών
Στις Βουλευτικές εκλογές του 2019 η Νέα Δημοκρατία αναδείχθηκε το μεγαλύτερο κόμμα με το ΣΥΡΙΖΑ να ακολουθεί. Τα συνολικά αποτελέσματα ήταν ως εξής. Στο παρελθόν η Αργολίδα έχει ψηφίσει ως εξής στις Βουλευτικές εκλογές:
Πληθυσμός
Στην απογραφή του 2021 ο νομός Αργολίδας είχε 93.282 μόνιμους κατοίκους, έχοντας μειωθεί κατά 3,9% απο την προηγούμενη απογραφή του 2011. Το 1856 ο νομός είχε τον μικρότερο καταγγεγραμένο πληθυσμό (44.212) και το 2001 τον υψηλότερο καταγγεγραμένο πληθυσμό (102.392). Απο το 1856 μέχρι το 2001 ο πληθυσμός του νομού ήταν σταθερά αυξητικός αλλά μετά το 2001 έχει μειωθεί ελαφρά. Υπάρχουν επίσης λίγες χιλιάδες μετανάστες από το εξωτερικό στον νομό. Διάγραμμα ιστορικής εξέλιξης πληθυσμού απο το 1856