cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημοκρατία του Σουδάν (1956–1969)
Πολιτική μετά την ανεξαρτησία
Μετά τη σύγκληση του νέου κοινοβουλίου, ο Χαλίλ σχημάτισε ξανά μια κυβέρνηση συνασπισμού Umma-PDP. Δυστυχώς, ο φανατισμός, η διαφθορά και η εκλογικές απάτες κυριάρχησαν στις κοινοβουλευτικές συζητήσεις σε μια εποχή που η χώρα χρειαζόταν αποφασιστική δράση, όσον αφορούσε το προτεινόμενο σύνταγμα και το μέλλον του νότου. Ως αποτέλεσμα, ο συνασπισμός Umma-PDP απέτυχε να ασκήσει αποτελεσματική ηγεσία.
Ένα άλλο ζήτημα που χώρισε το κοινοβούλιο αφορούσε τις σχέσεις Σουδάν-Ηνωμένων Πολιτειών. Τον Μάρτιο του 1958, ο Χαλίλ υπέγραψε συμφωνία τεχνικής βοήθειας με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Όταν παρουσίασε το σύμφωνο στο κοινοβούλιο για επικύρωση, ανακάλυψε ότι το NUP ήθελε να χρησιμοποιήσει το ζήτημα προς όφελός του για να πλήξει τον συνασπισμό Umma-PDP και ότι πολλοί βουλευτές του PDP ήταν αντίθετοι στη συμφωνία. Ωστόσο, το Umma, με την υποστήριξη ορισμένων βουλευτών του PDP και του νότου, κατάφερε να λάβει την έγκριση της συμφωνίας.
Ο φανατισμός και η δωροδοκία στο κοινοβούλιο, σε συνδυασμό με την αδυναμία της κυβέρνησης να επιλύσει τα πολλά κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά προβλήματα του Σουδάν, αύξησε τη λαϊκή απογοήτευση προς τη δημοκρατική κυβέρνηση. Συγκεκριμένα παράπονα περιελάμβαναν την απόφαση του Χαρτούμ να πουλήσει βαμβάκι σε τιμή υψηλότερη από τις τιμές της παγκόσμιας αγοράς. Αυτή η πολιτική είχε ως αποτέλεσμα χαμηλές πωλήσεις βαμβακιού, το εμπόρευμα από το οποίο απέδιδε στο Σουδάν το μεγαλύτερο μέρος του Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν του. Περιορισμοί στις εισαγωγές, που επιβλήθηκαν για να αφαιρέσουν την πίεση από τα εξαντλημένα συναλλαγματικά αποθέματα προκάλεσαν ανησυχία στους κατοίκους της πόλης που είχαν συνηθίσει να αγοράζουν ξένα αγαθά. Επιπλέον, ο αγροτικός βορράς υπέφερε από εμπάργκο που έθεσε η Αίγυπτος στις εισαγωγές βοοειδών, καμηλών και χουρμάδων από το Σουδάν. Η αυξανόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια προκάλεσε πολλές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στο Χαρτούμ. Η Αίγυπτος επέκρινε επίσης τον Χαλίλ και δήλωσε ότι ενδέχεται να υποστηρίξει πραξικόπημα κατά της κυβέρνησής του. Εν τω μεταξύ, κυκλοφόρησαν πληροφορίες στο Χαρτούμ ότι το Umma και το NUP είχαν καταλήξει σχεδόν σε συμφωνία για έναν νέο συνασπισμό που θα απέκλειε το PDP και τον Χαλίλ.
Στις 17 Νοεμβρίου 1958, την ημέρα της σύγκλησης του Κοινοβουλίου, πραγματοποιήθηκε στρατιωτικό πραξικόπημα. Ο Χαλίλ, ο ίδιος ένας συνταξιούχος στρατηγός του στρατού, σχεδίασε το προληπτικό πραξικόπημα σε συνεργασία με τα κορυφαία μέλη του Ούμα και δύο ανώτατους στρατηγούς του στρατού, τον Ιμπραήμ Αμπούντ και τον Αχμάντ Αμπντ Γουαχάμπ, που έγιναν ηγέτες του στρατιωτικού καθεστώτος. Ο Αμπούντ δεσμεύθηκε αμέσως να επιλύσει όλες τις διαφορές με την Αίγυπτο, συμπεριλαμβανομένου του μακροχρόνιου προβλήματος της κατάστασης του ποταμού Νείλου. Ο Αμπούντ εγκατέλειψε τις μη ρεαλιστικές πολιτικές της προηγούμενης κυβέρνησης σχετικά με την πώληση βαμβακιού. Διόρισε επίσης μια συνταγματική επιτροπή, με επικεφαλής τον Ανώτατο Δικαστή, για τη σύνταξη ενός μόνιμου συντάγματος. Ωστόσο, ο Αμπούντ υποστήριξε ότι τα πολιτικά κόμματα χρησίμευαν μόνο ως οχήματα για προσωπικές φιλοδοξίες και ότι δεν θα αποκατασταθούν όταν αποκατασταθεί η λαϊκή κυριαρχία.
Στρατιωτική κυβέρνηση Αμπούντ (1958 – 64)
Το πραξικόπημα αφαίρεσε τη δυνατότητα λήψης πολιτικών αποφάσεων από τον πολιτικό κόσμο. Ο Αμπούντ συνέστησε το Ανώτατο Συμβούλιο των Ενόπλων Δυνάμεων για να κυβερνήσει το Σουδάν. Αυτό το σώμα περιείχε αξιωματικούς που ήταν συνδεδεμένοι και με το Ανσάρ και το Χατμίγια. Ο Αμπούντ ανήκε στο Χατμίγια, ενώ ο Άμπ αλ Γουαχάμπ ήταν μέλος του Ανσάρ. Μέχρι την απομάκρυνση του Άμπ αλ Γουαχάμπ τον Μάρτιο του 1959, το Ανσάρ ήταν η ισχυρότερη από τις δύο ομάδες στην κυβέρνηση.
Το καθεστώς επωφελήθηκε κατά το πρώτο έτος της θητείας του από την επιτυχή εμπορία της καλλιέργειας βαμβακιού. Ο Αμπούντ επωφελήθηκε επίσης από την επίλυση της διαφοράς για τα ύδατα του Νείλου με την Αίγυπτο και τη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. Υπό το στρατιωτικό καθεστώς, η επιρροή των Ανσάρ και Χατμίγια μειώθηκε. Ο κυριότερος θρησκευτικός ηγέτης, ο Abd ar Rahman al Mahdi, πέθανε στις αρχές του 1959. Ο γιος και ο διάδοχός του, ο πρεσβύτερος Sadiq al Mahdi, δέν έχαιρε του ίδιου σεβασμού που απολάμβανε ο πατέρας του. Όταν ο Sadiq πέθανε δύο χρόνια αργότερα, η θρησκευτική και πολιτική ηγεσία του Ανσάρ διαιρέθηκε μεταξύ του αδελφού του, του Ιμάμη Al Hadi al Mahdi, και του γιου του, του νεότερου Sadiq al Mahdi.
Παρά τις πρώτες επιτυχίες του καθεστώτος Abboud, τα στοιχεία της αντιπολίτευσης παρέμειναν ισχυρά. Το 1959 αντιφρονούντες στρατιωτικοί έκαναν τρεις προσπάθειες να αντικαταστήσουν τον Abboud με μια «λαϊκή κυβέρνηση». Αν και τα δικαστήρια καταδίκασαν τους ηγέτες αυτών των αποπειρών πραξικοπημάτων σε ισόβια κάθειρξη, η δυσαρέσκεια στο στρατό συνέχισε να παρεμποδίζει την απόδοση της κυβέρνησης. Συγκεκριμένα, το Κομμουνιστικό Κόμμα του Σουδάν (SCP) κέρδισε τη φήμη της αποτελεσματικής αντικυβερνητικής οργάνωσης. Κάτι που επιδείνωσε την κατάστασή του, ήταν το γεγονός ότι το καθεστώς Abboud δεν είχε δυναμισμό και την ικανότητα να σταθεροποιήσει τη χώρα. Η αποτυχία του να τοποθετήσει ικανούς πολιτικούς συμβούλους σε θέσεις εξουσίας ή να ξεκινήσει ένα αξιόπιστο πρόγραμμα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης και να αποκτήσει την υποστήριξη του στρατού, δημιούργησε μια ατμόσφαιρα που ενθάρρυνε την πολιτική αναταραχή.
Η πολιτική του Abboud σχετικά με το Νότιο Σουδάν αποδείχθηκε η μεγαλύτερη αδυναμία του. Η κυβέρνηση κατέστειλε την έκφραση των θρησκευτικών και πολιτισμικών διαφορών, ενισχύοντας έτσι την προσπάθεια κοινωνικής αραβοποίησης. Τον Φεβρουάριο του 1964, για παράδειγμα, ο Abboud διέταξε τη μαζική απέλαση ξένων ιεραποστόλων από το νότο. Στη συνέχεια έκλεισε το κοινοβούλιο, καταργώντας έτσι το δημόσιο βήμα των εκπροσώπων του Νότου. Το 1963, οι ηγέτες του Νότου είχαν επιστρέψει στον ένοπλο αγώνα ενάντια στη Σουδανική κυβέρνηση, ο οποίος συνεχιζόταν σποραδικά από το 1955. Της εξέγερσης ηγήθηκαν, από το 1963 και μετά, από αντάρτικες δυνάμεις γνωστές ως Anyanya.
Επανάσταση του Οκτωβρίου(1964)
Αναγνωρίζοντας την αδυναμία του να καταστείλει την αυξανόμενη δυσαρέσκεια στον Νότο, η κυβέρνηση Αμπούντ ζήτησε από τον πολιτικό τομέα να υποβάλει προτάσεις για λύση στο ζήτημα του Νότου. Ωστόσο, η κριτική της κυβερνητικής πολιτικής ξεπέρασε γρήγορα το ζήτημα του Νότου και περιέλαβε κριτική σχετικά με τον χειρισμό του Αμπούντ άλλων προβλημάτων, όπως τα θέματα στην οικονομία και την εκπαίδευση. Οι κυβερνητικές προσπάθειες να σταματήσουν αυτές οι διαμαρτυρίες, οι οποίες επικεντρώθηκαν στο Πανεπιστήμιο του Χαρτούμ, προκάλεσαν μια αντίδραση όχι μόνο από καθηγητές και μαθητές αλλά και από δημόσιους υπαλλήλους και συνδικαλιστές του Χαρτούμ.
Το συγκεκριμένο περιστατικό που πυροδότησε αυτό που αργότερα έγινε γνωστό ως Επανάσταση του Οκτωβρίου 1964 ή Οκτωβριανή Επανάσταση ήταν η επίθεση στο σεμινάριο του Πανεπιστημίου του Χαρτούμ με θέμα «το πρόβλημα του Νότιου Σουδάν» από τις μονάδες καταστολής της Σουδανικής Αστυνομίας το απόγευμα της 20ής Οκτωβρίου 1964. Η αστυνομία σκότωσε τρία άτομα στην επίθεσή της: δύο φοιτητές, ο Ahmed al-Gurashi Taha από τη Garrasa στο Λευκό Νείλο και ο Babiker Abdel Hafiz από το Wad-Duroo στο Omdurman, και ένας χειρώνακτας του Πανεπιστημίου του Χαρτούμ, Mabior, από το νότιο τμήμα του Σουδάν. Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν την επόμενη μέρα, στις 21 Οκτωβρίου, και εξαπλώθηκαν σε ολόκληρο το Σουδάν. Καλλιτέχνες όπως ο Mohammed Wardi και ο Mohammed al-Amin ενθάρρυναν τους διαδηλωτές. Σύμφωνα με τον Μαχμούντ Α. Σουλεϊμάν, αναπληρωτή πρόεδρο του Κινήματος Δικαιοσύνης και Ισότητας το 2012, "ο κύριος λόγος για την Οκτωβριανή Επανάσταση ήταν η αντίθεση του λαού του Σουδάν στην ιδέα να κυβερνάται από στρατιωτικά ολοκληρωτικά καθεστώτα".
Το κίνημα πολιτικής ανυπακοής που προκλήθηκε από την επιδρομή στο σεμιναρίου στις 20 Οκτωβρίου περιέλαβε μια γενική απεργία που εξαπλώθηκε ραγδαία σε όλο το Σουδάν. Οι ηγέτες της απεργίας αυτοαποκαλούνταν ως μέλη του το Εθνικού Μετώπου για Επαγγελματίες. Μαζί με μερικούς πρώην πολιτικούς, σχημάτισαν το αριστερό Ενωμένο Εθνικό Μέτωπο (UNF), το οποίο ήρθε σε επαφή με αντιφρονούντες αξιωματικούς του στρατού. Μετά από αρκετές ημέρες διαμαρτυριών που είχαν ως αποτέλεσμα πολλούς θανάτους, ο Αμπούντ διέλυσε την κυβέρνηση και το Ανώτατο Συμβούλιο των Ενόπλων Δυνάμεων. Οι ηγέτες του UNF και οι διοικητές του στρατού που σχεδίαζαν τη μετάβαση στη δημοκρατία επέλεξαν έναν ακομμάτιστο ανώτερο δημόσιο υπάλληλο, τον Sirr Al-Khatim Al-Khalifa, ως πρωθυπουργό για να ηγηθεί μιας μεταβατικής κυβέρνησης.
Μετά τον Οκτώβριο του 1964
Η νέα πολιτική κυβέρνηση, η οποία λειτούργησε βάσει του Μεταβατικού Συντάγματος του 1956, προσπάθησε να τερματίσει τον πολιτικό φανατισμό δημιουργώντας μια κυβέρνηση συνασπισμού. Υπήρχε συνεχής λαϊκή αποδοκιμασία για την επανεμφάνιση των πολιτικών κομμάτων, ωστόσο, λόγω του διχασμού τους κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης του Αμπούντ. Αν και η νέα κυβέρνηση επέτρεψε σε όλα τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του SCP, να λειτουργήσουν, μόνο πέντε από τις δεκαπέντε θέσεις στο υπουργικό συμβούλιο του Khatim πήγαν στους πολιτικούς κομμάτων. Ο πρωθυπουργός έδωσε δύο θέσεις σε ανεξάρτητους νότιους και οι υπόλοιπες οκτώ δόθηκαν σε μέλη του Εθνικού Μετώπου για Επαγγελματίες, που περιελάμβαναν αρκετούς κομμουνιστές.
Τελικά, δύο πολιτικά κόμματα εμφανίστηκαν για να εκπροσωπήσουν το νότο. Το SANU, που ιδρύθηκε το 1963 και με επικεφαλής τον William Deng και τον Saturino Lahure, έναν Ρωμαιοκαθολικό ιερέα, λειτούργησε μεταξύ ομάδων προσφύγων και ανταρτικών δυνάμεων. Το Νότιο Μέτωπο, μια λαϊκή οργάνωση με επικεφαλής τον Stanislaus Payasama που είχε εργαστεί κρυφά κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Αμπούντ, λειτούργησε ελεύθερα στις νότιες επαρχίες. Μετά την κατάρρευση των ειρηνευτικών διασκέψεων που υποστηρίχθηκαν από την κυβέρνηση το 1965, η πτέρυγα Deng του SANU - γνωστή τοπικά ως SANU-William - και το Νότιο Μέτωπο συνενώθηκαν για να συμμετάσχουν στις κοινοβουλευτικές εκλογές. Ο δυνασπισμός παρέμεινε ενεργός στο κοινοβούλιο για τα επόμενα τέσσερα χρόνια ως φωνή για την αυτονομία της νότιας περιοχής σε ένα ενοποιημένο κράτος. Οι εξόριστοι ηγέτες του SANU κατηγόρησαν τη μέτρια προσέγγιση του Deng στο σχηματισμό του Απελευθερωτικού Μετώπου της Αζανίας, που έδρευε στην Καμπάλα της Ουγκάντα. Οι ηγέτες του Anyanya έτειναν να παραμένουν μακριά από τα πολιτικά κινήματα. Οι αντάρτες ήταν κατακερματισμένοι από εθνοτικές και θρησκευτικές διαφορές. Επιπλέον, οι συγκρούσεις επανεμφανίστηκαν εντός του Anyanya μεταξύ παλαιότερων ηγετών που ήταν "στο κλαρί" από το 1955 και νεότερων, καλύτερα μορφωμένων ανδρών όπως ο Joseph Lagu, πρώην αρχηγός του στρατού του Σουδάν, ο οποίος τελικά έγινε ο ισχυρότερος ηγέτης, κυρίως λόγω της ικανότητάς του να αγοράσει οπλισμό από το Ισραήλ.
Όταν η κυβέρνηση προγραμμάτισε τις εθνικές εκλογές για τον Μάρτιο του 1965, ανακοίνωσε ότι το νέο κοινοβούλιο θα προετοιμάσει ένα νέο σύνταγμα. Ωστόσο, η επιδείνωση της κατάστασης στο νότο εμπόδισε τη διεξαγωγή εκλογών σε αυτήν την περιοχή, και τα πολιτικά κόμματα διασπάστηκαν στο ζήτημα εάν οι εκλογές πρέπει να διεξαχθούν στο Βορρά όπως έχουν προγραμματιστεί ή να αναβληθούν μέχρι να μπορέσει ολόκληρη η χώρα να ψηφίσει. Το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα και το Κομμουνιστικό Κόμμα του Σουδάν, φοβούμενα ότι θα χάσουν ψήφους, ήθελαν να αναβάλουν τις εκλογές, όπως οι νότιοι πολίτικοι πιστοί στο Χαρτούμ. Η αντιπολίτευση τους ανάγκασε την κυβέρνηση να παραιτηθεί. Ο νέος πρόεδρος της αποκατασταθείσας Ανώτατης Επιτροπής, ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον Abbud ως αρχηγό του κράτους, διέταξε να διεξαχθούν οι εκλογές όπου είναι δυνατόν. Το PDP απέρριψε αυτήν την απόφαση και μποϊκόταρε τις εκλογές.
Τα αποτελέσματα των εκλογών του 1965 ήταν ασαφή. Εκτός από τη χαμηλή προσέλευση των ψηφοφόρων, υπήρχε εκτεταμένη υπέρβαση του ορίου υποψηφίων στα ψηφοδέλτια. Κατά συνέπεια, λίγοι από αυτούς που εκλέχθηκαν κέρδισαν την πλειοψηφία των ψήφων. Το μη-μαρξιστικό κόμμα Umma κατέλαβε 75 από τις 158 κοινοβουλευτικές έδρες, ενώ ο σύμμαχος του NUP πήρε 52 από τις υπόλοιπες. Τα δύο κόμματα συγκρότησαν ένα υπουργικό συμβούλιο συνασπισμού τον Ιούνιο με επικεφαλής τον ηγέτη του Ούμα Μωάμεθ Αχμάντ Μαχιούμπ, ενώ ο Αζάρι, ο αρχηγός του NUP, έγινε μόνιμος πρόεδρος της Ανώτατης Επιτροπής και αρχηγός του κράτους.
Η κυβέρνηση Μαχιούμπ είχε δύο στόχους: τη σημείωση πρόοδου προς την επίλυση του νότιου προβλήματος και απομάκρυνση των κομμουνιστών από θέσεις εξουσίας. Ο στρατός ξεκίνησε μια μεγάλη επίθεση για να συντρίψει την εξέγερση και στη διαδικασία αύξησε τις φήμες για τη βία μεταξύ των νότιων. Πολλοί νότιοι ανέφεραν κυβερνητικές φρικαλεότητες εναντίον αμάχων, ειδικά στη Juba και το Wau. Στρατεύματα του Σουδάν έκαψαν επίσης εκκλησίες και καλύβες, έκλεισαν σχολεία, κατέστρεψαν καλλιέργειες και λεηλάτησαν βοοειδή. Για να επιτύχει τον δεύτερο στόχο του, ο Mahjub πέτυχε να εγκρίνει το κοινοβούλιο διάταγμα που κατάργησε το SCP και στερούσε από έντεκα κομμουνιστές τις έδρες τους. Μέχρι τον Οκτώβριο του 1965, ο συνασπισμός Umma-NUP είχε καταρρεύσει λόγω διαφωνίας σχετικά με το εάν ο Μαχιούμπ, ως πρωθυπουργός ή ο Azhari, ως πρόεδρος, θα έπρεπε να διευθύνει την εξωτερική πολιτική του Σουδάν. Ο Μαχιούμπ διατήρησε το αξίωμά του για οκτώ μήνες, αλλά παραιτήθηκε τον Ιούλιο του 1966 μετά από κοινοβουλευτική πρόταση μομφής, η οποία δίχασε το Umma. Μια συντηρητική πτέρυγα με επικεφαλής τον Μαχιούμπ, υπό τον ιμάμη Al Hadi, τον πνευματικό του μέντορα, αντιτάχθηκε στην πλειοψηφία του κόμματος. Η τελευταία ομάδα δήλωσε πίστη στον ανιψιό του Ιμάμη, τον νεότερο Σαντίκ αλ Μαχντί, ο οποίος ήταν ο επίσημος πνευματικός ηγέτης του Ούμα και ο οποίος απέρριψε τη θρησκευτικό σεχταρισμό. Ο Σαντίκ έγινε πρωθυπουργός με την υποστήριξη της δικής του πτέρυγα του Umma και των συμμάχων του στο NUP.
Η κυβέρνηση του Σαντίκ αλ Μαχντί, υποστηριζόμενη από μια σημαντική κοινοβουλευτική πλειοψηφία, προσπάθησε να μειώσει τις περιφερειακές ανισότητες οργανώνοντας την οικονομική ανάπτυξη. Ο Σαντίκ αλ Μαχντί σχεδίαζε επίσης να χρησιμοποιήσει την προσωπική του σχέση με ηγέτες του Νότου για να σχεδιάσει μια ειρηνευτική συμφωνία με τους αντάρτες. Πρότεινε να αντικατασταθεί η Ανώτατη Επιτροπή με έναν πρόεδρο και έναν νότιο αντιπρόεδρο ζητώντας την έγκριση της αυτονομίας για τις νότιες επαρχίες. Η μορφωμένη ελίτ και τα τμήματα του στρατού αντιτάχθηκαν στον Σαντίκ αλ Μαχντί λόγω της σταδιακής προσέγγισής του στα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα του Σουδάν. Οι αριστερές φοιτητικές οργανώσεις και τα συνδικάτα απαίτησαν τη δημιουργία ενός σοσιαλιστικού κράτους. Η δυσαρέσκειά τους για τον Σαντίκ αυξήθηκε όταν αρνήθηκε να εφαρμόσει την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου που ακύρωσε τη νομοθεσία που απαγόρευε το SCP και εκδίωξε κομμουνιστές που εξελέγησαν σε κοινοβουλευτικές έδρες. Τον Δεκέμβριο του 1966, μια απόπειρα πραξικοπήματος από κομμουνιστές και μια μικρή στρατιωτική μονάδα εναντίον της κυβέρνησης απέτυχε. Στη συνέχεια συνελήφθησαν πολλοί κομμουνιστές και στρατιωτικοί.
Τον Μάρτιο του 1967, η κυβέρνηση διεξήγαγε εκλογές σε τριάντα έξι εκλογικές περιφέρειες σε ειρηνικές περιοχές του νότου. Η πτέρυγα του Σαντίκ αλ Μαχντί του Ούμα κέρδισε δεκαπέντε έδρες, το φεντεραλιστικό SANU δέκα και το NUP πέντε. Παρά την προφανή ώθηση στην υποστήριξή του, ωστόσο, η θέση του Σαντίκ στο κοινοβούλιο είχε καταστεί αδύναμη: δεν πέτυχε την εξασφάλιση των παραχωρήσεων που είχε υποσχεθεί στο νότο για να τερματίσει τον εμφύλιο πόλεμο. Η παραδοσιακή πτέρυγα του Umma αντιτάχθηκε στον Sadiq al Mahdi: υποστήριξαν έντονα τις συνταγματικές εγγυήσεις για τη θρησκευτική ελευθερία και την άρνησή του να κηρύξει το Σουδάν ένα ισλαμικό κράτος. Όταν οι παραδοσιακοί και το NUP απέσυραν την υποστήριξή τους, η κυβέρνηση έπεσε.
Τον Μάιο του 1967, ο Μαχιούμπ έγινε πρωθυπουργός, επικεφαλής μιας κυβέρνησης συνασπισμού, του οποίου το υπουργικό συμβούλιο περιελάμβανε μέλη της πτέρυγάς του του Ούμα, του NUP και του PDP. Τον Δεκέμβριο του 1967, το PDP και το NUP σχημάτισαν το DUP υπό την ηγεσία του Αζάρι. Στις αρχές του 1968, η διεύρυνση των διχασμών στο Ούμα απειλούσε την επιβίωση της κυβέρνησης Μαχιούμπ. Η πτέρυγα του Σαντίκ αλ Μαχντί κατείχε την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο και θα μπορούσε να αποτρέψει οποιαδήποτε κυβερνητική δράση. Όταν ο Μαγιούμπ διέλυσε το κοινοβούλιο, ο Σαντίκ αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη νομιμότητα της κίνησης του πρωθυπουργού. Δημιουργήθηκε μια κρίση: δύο κυβερνήσεις λειτούργησαν στο Χαρτούμ - μία Κοινοβουλευτική και μία στο προαύλιό του - και οι δύο ισχυρίστηκαν ότι εκπροσωπούν τη θέληση του νομοθετικού σώματος. Ο αρχηγός του στρατού ζήτησε διευκρινίσεις από το Ανώτατο Δικαστήριο σχετικά με το ποιος από αυτούς είχε την εξουσία να εκδίδει διαταγές. Το δικαστήριο υποστήριξε τη διάλυση της κυβέρνησης του Μαχιούμπ, και η κυβέρνηση προγραμμάτισε νέες εκλογές για τον Απρίλιο.
Αν και το DUP κέρδισε 101 από τις 218 έδρες, κανένα κόμμα δεν είχε πλήρη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Τριάντα έξι έδρες πήγαν στους παραδοσιακούς του Ούμα, τριάντα στην πτέρυγα του Σαντίκ και είκοσι πέντε στα δύο νότια κόμματα - το SANU και το Νότιο Μέτωπο. Ο γενικός γραμματέας του SCP, Abd al Khaliq Mahjub, κέρδισε επίσης μια θέση. Σε μια μεγάλη αναστάτωση, ο Σαντίκ έχασε τη θέση του από έναν "παραδοσιακό" αντίπαλο. Επειδή δεν είχε την πλειοψηφία, το DUP συνήψε συμμαχία με τους παραδοσιακούς Umma, οι οποίοι εξασφάλισαν την πρωθυπουργία για τον αρχηγό τους, τον Μωάμεθ Αχμάντ Μαχιούμπ, και τέσσερις άλλες θέσεις του υπουργικού συμβουλίου. Το πρόγραμμα του συνασπισμού περιελάμβανε σχέδια για την αναδιοργάνωση της κυβέρνησης, στενότερους δεσμούς με τον αραβικό κόσμο και νέες προσπάθειες οικονομικής ανάπτυξης, ιδίως στις νότιες επαρχίες. Η κυβέρνηση του Μωάμεθ Αχμάντ Μαχιούμπ δέχθηκε επίσης στρατιωτική, τεχνική και οικονομική βοήθεια από την ΕΣΣΔ.. Η πτέρυγα του Σαντίκ αλ Μαχντί του Ούμα σχημάτισε τη μικρή κοινοβουλευτική αντιπολίτευση. Όταν αρνήθηκε να συμμετάσχει στις προσπάθειες για την ολοκλήρωση του σχεδίου του νέου συντάγματος, που είχε καθυστερήσει δέκα χρόνια, η κυβέρνηση αντέδρασε κλείνοντας την εφημερίδα της αντιπολίτευσης και καταστέλλοντας τις διαδηλώσεις υπέρ του Σαντίκ στο Χαρτούμ.
Στις 25 Μαίου του 1969, μια μικρή ομάδα αξιωματικών ανέτρεψε την κυβέρνηση Αζάρι. Έτσι έληξε η δεύτερη δημοκρατική περίοδος στην ιστορία του Σουδάν. Ακολούθησε μια δεκαεξαετής δικτατορία υπό τον Τζαφάρ Νιμέιρι.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην χώρες του Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Σύγχρονη ιστορία ανά χώρα Κατηγορία:Ιστορία του Σουδάν
Αρταμέτ (αρχαία πόλη)
Το Αρταμέτ ήταν πόλη της αρχαίας Αρμενίας, σε απόσταση 80 χιλιομέτρων από το Γερεβάν και 12 χιλιομέτρων από τα τουρκικά σύνορα.
Ιδρύθηκε κατά τον 2ο αιώνα π.Χ. από τον βασιλιά Αρταξία (πρώην στρατηγό του Αντιόχου Γ'), ίσως κατά απομίμηση της Αρτεμίτας στην Αυτοκρατορία των Σελευκιδών. Η παράδοση θέλει τον Αρμένιο βασιλέα να το κτίζει ως θερινό κέντρο για τη σύζυγό του Satenik.
Η αρχαία Αρτεμίτα βρίσκεται στην επαρχία Van (πλησίον της ομωνύμου λίμνης) και ήταν γνωστή για τους κήπους τις με τα οπωροφόρα δένδρα (κυρίως μήλα). Στην κορυφή ενός απότομου γκρεμού που δεσπόζει της πόλεως, υπάρχει ένα οικοδόμημα που σύμφωνα με τις προφορικές παραδόσεις των ιθαγενών, χρησίμευε για φρούριο και κατοικία των Αρμενίων βασιλέων. Το σπουδαίο κανάλι της Σεμιράμιδος (Ουραρτιανή περίοδος) περνούσε μέσα από την πόλη, ενώ μια σημαντική επιγραφή ανασκάφηκε εκεί κοντά.
Στη δεκαετία του 1820 ο εξερευνητής Schulz περιγράφει ότι η Αρτεμίτα χωρίστηκε σε δύο συνοικίες: τη μουσουλμανική που βρισκόταν χαμηλά κοντά στη λίμνη Βαν και την αρμενική που ήταν σε ύψωμα. Το 1836 η Αρτεμίτα αναφερόταν ως ένα μεγάλο χωριό με 350 οικίες. Ο Kevorkian λέει ότι το χωριό πριν τη Γενοκτονία των Αρμενίων αριθμούσε 720 Αρμενίους σε 130 σπίτια και 2400 Κούρδους σε 420. Πρόκειται για τη σημερινή Αρταμέτ (αρμ. Արտամետ).
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Αρμενίας
Ελευθέριος Καστρήσιος
Ο Ελευθέριος Καστρήσιος, ή Παπαλευθέρης Καστρήσιος (1843-1931) ήταν αρχιμανδρίτης, στρατιωτικός και διδάσκαλος. Γεννήθηκε στην Απείρανθο Νάξου το 1843 και από πολύ νωρίς περιεβλήθηκε το ιερατικό σχήμα. Αρχικά αφιερώθηκε στην εκπαίδευση των νέων της Νάξου ιδρύοντας πολλά σχολεία σε διάφορα χωριά. Με το ξέσπασμα του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 κατατάχθηκε εθελοντής. Στη διάρκεια του πολέμου προάχθηκε σρ αρχιμανδρίτης και διακριθείς παρασημοφορήθηκε από τον Βασιλέα Γεώργιο τον Α΄. Με το πέρας του πολέμου παρέμεινε αρχιμανδρίτης του στρατού.
Αργότερα, με το ξέσπασμα του Α΄ Βαλκανικού πολέμου, ο Παπαλευθέρης βρέθηκε στη πρώτη γραμμή με τις μαχόμενες ελληνικές στρατιωτικές μονάδες. Τον Φεβρουάριο του 1913 συνελήφθη αιχμάλωτος από τον Μπεκήρ Αγά και μεταφέρθηκε στα Ιωάννινα. Με την είσοδο όμως του ελληνικού στρατού υπό τον τότε αρχιστράτηγο διάδοχο Κωνσταντίνο με την παράδοση της πόλης απελευθερώθηκε.
Ο Ελευθέριος Καστρήσιος τιμήθηκε με πολλά παράσημα και μετάλλια μεταξύ των οποίων και με τον αργυρό σταυρό του Φοίνικα. Πέθανε στη Νάξο σε ηλικία 88 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί κληρικοί Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Ελληνοτουρκικός πόλεμος (1897) Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Παροναξίας Κατηγορία:Αργυρός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικα
Λουδοβίκος Φερδινάνδος της Γαλλίας
Βιογραφία
Ο Λουδοβίκος Φερδινάνδος γεννήθηκε στα Ανάκτορα των Βερσαλλιών μετά πολλές αποτυχημένες προσπάθειες της μητέρας του για την απόκτηση γιου. Η αναγγελία της γέννησής του έγινε δεκτή σε ολόκληρη τη Γαλλία με τεράστιο ενθουσιασμό, αφού ήταν ακόμα νωπές οι τραγικές μνήμες στα τέλη της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ΄ (1710-1715) όπου κινδύνευσε να ξεκληριστεί ολόκληρη η βασιλική οικογένεια. Προκλήθηκε ενθουσιασμός με πυροτεχνήματα και ζητωκραυγές σε όλες τις πόλεις της Γαλλίας, και πήρε τον τίτλο του Δελφίνου (του διαδόχου του γαλλικού θρόνου). Βαπτίσθηκε όπως όλα τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, αρχικά ανεπίσημα και σε ηλικία επτά ετών επίσημα με το όνομα Λουδοβίκος, με νονό τον ξάδελφό του Λουδοβίκο, Δούκα της Ορλεάνης.
Ήταν καλλιεργημένος πρίγκηπας με ενδιαφέροντα στη μελέτη, τη μουσική, το κυνήγι και τις συζητήσεις. Παράλληλα ήταν και πολύ πιστός χριστιανός, όπως η μητέρα του και οι αδελφές του, κάτι που δεν συνέβαινε με τον μάλλον άθεο και γυναικά πατέρα του. Πέθανε από φυματίωση σε ηλικία 36 ετών πριν και από τους δύο γονείς του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1744 τη Μαρία Θηρεσία των Βουρβόνων, κόρη του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας, και απέκτησαν μια κόρη:
Η Μαρία Θηρεσία πέθανε το 1746 κατά τη γέννηση της κόρης τους.
Νυμφεύτηκε το 1747 την Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας, κόρη του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας, και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Αεροδρόμιο του Κούκεσι
Το Αεροδρόμιο Ζαγιέντ μπιν Σουλτάν Αλ Ναχιάν του Κούκεσι (Aeroporti i Kukësit Zayed bin Sultan Al Nahyan, ), γνωστό και ως αεροδρόμιο του Κούκεσι (Aeroporti i Kukësit), είναι αεροδρόμιο το οποίο βρίσκεται περίπου 35 χιλιόμετρα νότια του Κούκεσι στην Αλβανία. Η κυβέρνηση της Αλβανίας χορήγησε άδεια εξυπηρέτησης διεθνούς επιβατικής κίνησης το 2016. Το αεροδρόμιο έλαβε το όνομα ενός εκ των κύριων ιδρυτών των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, του Σαΐχ Ζαγιέντ, ο οποίος χρηματοδότησε προσωπικά την κατασκευή του αεροδρομίου.
Ιστορικά στοιχεία
Η εμπλοκή των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων στην περιοχή του Κούκεσι χρονολογείται από τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου (1999). Τα ΗΑΕ συνεισέφεραν μεγάλα χρηματικά ποσά, ανθρωπιστική βοήθεια, δημιούργησαν ένα ιδιαίτερα αποτελεσματικό στρατόπεδο συηκέντρωσης προσφύγων για τους Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου και ένα αεροδρόμιο για την παραλαβή των προμηθειών στο Κούκεσι της Βόρειας Αλβανίας. Η χρηματοδοτούμενη από τα ΗΑΕ κατασκευή του αεροδρομίου ολοκληρώθηκε το 2006 και αναμένεται να απασχολήσει πάνω από 200 άτομα, βοηθώντας την τοπική οικονομία δημιουργώντας περισσότερες τουριστικές ευκαιρίες για την περιοχή. Το αεροδρόμιο θα τεθεί σε λειτουργία στις αρχές του 2020.
Ιδιοκτησία
Το αεροδρόμιο του Κούκεσι θα υποβληθεί σε πλήρη ανακαίνιση πριν τεθεί σε λειτουργία. Όλες οι νέες προσθήκες και παράμετροι του αεροδρομίου θα κατασκευαστούν έτσι ώστε να πληρούν τα πρότυπα των εταιρειών χαμηλού κόστους. Για τον σκοπό αυτό έγινε προσφορά από την εταιρεία "Bami SHPK", με επένδυση αξίας 6,8 εκατ. ευρώ.
Η παραχώρηση αναμένεται να διαρκέσει 35 χρόνια και θα περιλαμβάνει την επέκταση του διαδρόμου, την κατασκευή σημείου ανεφοδιασμού καυσίμων, τον εκσυγχρονισμό του συστήματος φωτισμού και την επέκταση των τερματικών σταθμών. Μαζί με την επένδυση που έχουν πραγματοποιήσει μέχρι τώρα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η αξία των χρημάτων που έχουν επενδυθεί σε αυτό το έργο θα ανέλθει σε 24 εκατομμύρια ευρώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Αλβανία
Acetobacterium woodii
Το Acetobacterium woodii (Οξοβακτήριο του Γουντ) είναι ένα αναερόβιο, θετικό κατά Gram, ραβδόμορφο οξικογόνο βακτήριο που απαντάται συνήθως σε ζεύγη και δεν σχηματίζει σπόρια. Η κινητικότητά του διευκολύνεται από ένα υποτερματικό μαστίγιο, ή σπανίως 2 μαστίγια. Ο μεταβολισμός του εξαρτάται από Na+ και παράγει αποκλειστικά οξικό (CH3COO-) ως παραπροϊόν της ζύμωσης, η οποία γι’ αυτό το λόγο χαρακτηρίζεται ως ομο-οξικογόνος (σε αντίθεση με την ετερο-οξικογόνο ζύμωση, από την οποία παράγονται και άλλα παραπροϊόντα εκτός του οξικού). Είναι μεσόφιλο και η βέλτιστη θερμοκρασία αύξησής του είναι στους 30οC. Δεν είναι παθογόνο για τον άνθρωπο ή τα ζώα. Τα ενδιαιτήματα που προτιμά είναι συνήθως υδατικά (λάσπη, λίμνες) και ιζηματικά.
Επιστημονική ομάδα
Το βασικό εργαστήριο που μελέτησε το Γονιδίωμα του A. woodii είναι το Goettingen Genomics Laboratory του Πανεπιστημίου Georg-August-University Goettingen στο Γκέτινγκεν, Κάτω Σαξωνία, της Γερμανίας. Η πηγή DNA είναι διαθέσιμη στο Institut fuer Molekulare Biowissenschaften στην Φραγκφούρτη.
Μέθοδοι αλληλούχισης
Το Γονιδίωμα του A. woodii είναι ολοκληρωμένο κατά 100%, άρα αποτελείται από 1 ενιαίο contig. Ακολουθήθηκε η μέθοδος whole-genome sequencing με τη χρήση συστήματος pyrosequencing 454 FLX (Roche 454). Το σύνολο του DNA του A. woodii απομονώθηκε με τη χρήση MasterPureTM kit πλήρους καθαρισμού του DNA (Epicentre). Το απομονωμένο DNA χρησιμοποιήθηκε για τη δημιουργία βιβλιοθηκών 454-shotgun ακολουθώντας το γενικό πρωτόκολλο βιβλιοθήκης GS-FLX (Roche 454). Μια μέση λωρίδα πλάκας picotiter τιτανίου χρησιμοποιήθηκε για την αλληλούχιση της βιβλιοθήκης, με αποτέλεσμα 232.121 διαβάσματα shotgun, τα οποία συναρμολογήθηκαν de novo με το λογισμικό Roche Newbler 2.3. Η αλληλούχιση ολοκληρώθηκε το Φεβρουάριο του 2012 και έχει αναβαθμιστεί πολλές φορές έκτοτε.
Αποτελέσματα αλληλούχισης
Το μέγεθος του γονιδιώματος του Acetobacterium woodi είναι 4.044.785 bp και έχει ήδη καλυφθεί ολόκληρο 3.444 φορές. Το γονιδίωμα είναι οργανωμένο σε ένα κυκλικό χρωμόσωμα, ενώ δεν έχουν βρεθεί πλασμίδια για το συγκεκριμένο είδος. Το περιεχόμενό του σε G+C (mol%) είναι 39,34%, ενώ το ποσοστό κωδικοποιούντων περιοχών ανέρχεται στο 85,1%. Έχουν βρεθεί 3.473 ανοιχτά αναγνωστικά πλαίσια που κωδικοποιούν πρωτεΐνες, από τα οποία τα 2.469 έχουν γνωστή λειτουργία, ενώ τα υπόλοιπα 1.004 άγνωστη. Το μέσο πρωτεϊνικό μήκος είναι 330,5 αμινοξέα. Τα γονίδια που κωδικοποιούν RNA είναι 75. Ο αριθμός των tRNA που κωδικοποιούνται είναι 59. Τα γονίδια rRNA βρίσκονται σε 5 συστάδες (clusters) στο γονιδίωμα.
Μεταβολισμός
Η ενδοκυτταρική σύνθεση του οξικού από CO2 και H2 συνδυάζεται με την παραγωγή ATP μέσω μιας ενεργοποιημένης κυτταρικής μεμβράνης. Το Acetobacterium woodii χρησιμοποιεί μια αρχαία έκδοση αυτού του μονοπατιού (μονοπάτι Wood-Ljungdahl), χωρίς κυτοχρώματα και κινόνες και είναι ένας από τους πολύ λίγους οργανισμούς που βασίζονται αποκλειστικά στο δυναμικό ιόντων Na+ για ενεργειακές αντιδράσεις. Τα ενεργειακά εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν σε αυτό το μονοπάτι οδηγούνται από διαλυτά ένζυμα. Τα γονίδια που κωδικοποιούν πρωτεΐνες του μονοπατιού Wood-Ljungdahl βρίσκονται κυρίως σε τρεις συστάδες στο χρωμόσωμα. Το A. woodii παράγει ένα δυναμικό ιόντων Na+ εκατέρωθεν της κυτταρικής μεμβράνης από την νατριο-κινητήρια φερρεδοξίνη:NAD οξειδοαναγωγάση (Rnf). Η μεταφορά των ηλεκτρονίων από την ανηγμένη φερρεδοξίνη στο NAD+ μέσω του συμπλόκου Rnf (που αποτελείται από τις υπομονάδες RnfA, RnfB, RnfC1, RnfD, RnfE και RnfG) συζευγνύεται με την εξαγωγή του Na+ από την κυτταρική μεμβράνη. Το ηλεκτροχημικό δυναμικό που δημιουργείται αξιοποιείται από μια δεσμευμένη στη μεμβράνη Na+F1FOATP συνθάση για την σύνθεση του ATP.
Εφαρμογές για τον άνθρωπο
Η ιδιαιτερότητα του μεταβολισμού αυτού του οργανισμού έχει πιθανές βιομηχανικές εφαρμογές. Περίπου 2 εκατομμύρια τόνοι οξικού οξέος (CH3COOH) παράγονται κάθε χρόνο από αερόβια βακτήρια. Το A. woodii έχει την ικανότητα να παράγει οξικό σε αναερόβιες συνθήκες. Η αύξηση στην απόδοση είναι 50% σε σύγκριση με τα αερόβια βακτήρια. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω της υπερ-έκφρασης συγκεκριμένων ενζύμων στο μονοπάτι του ακετυλο-CoA. Χρησιμοποιώντας μόνο αέριο H2 και CO2, to A. woodii θα μπορούσε να αποτελέσει μια πιο οικονομική εναλλακτική λύση για τις τρέχουσες βιοτεχνολογικές μεθόδους.
Ένα μικροβιακό κύτταρο καυσίμου (MFC) ή βιολογικό κύτταρο καυσίμου είναι ένα βιο-ηλεκτροχημικό σύστημα που οδηγεί ένα ρεύμα με τη χρήση βακτηρίων και με τη μίμηση των αλληλεπιδράσεων των βακτηρίων που βρίσκονται στη φύση. Έρευνες στην εφαρμογή των MFCs ως ανανεώσιμης πηγής ενέργειας συνίστανται από διάφορα συστήματα για την οικοδόμηση μιας αυτοδύναμης μπαταρίας. Μερικά συστήματα απαιτούν μικροοργανισμούς που παράγουν οξικό. Ως ομο-οξικογόνο βακτήριο, το A. woodii θα ήταν ένας ιδανικός υποψήφιος για αυτά τα συστήματα. Είναι δυνατόν το είδος A. woodii να είναι παρόν σε θαλάμους του στομαχιού κάποιων μηρυκαστικών. Τα οξικογόνα αυτά βακτήρια ανταγωνίζονται και υπερτερούν των μεθανογόνων στη χρήση του H2, που είναι απαραίτητο ενδιάμεσο για το σχηματισμό τόσο του οξικού όσο και του μεθανίου. Έτσι, έχει προταθεί ότι οξικογόνα βακτήρια όπως το A. woodii θα μπορούσαν να αποτελέσουν, μέσω θεραπευτικών στρατηγικών διατροφής στα μηρυκαστικά, μία αποτελεσματική λύση για τη μείωση του μεθανίου που αυτά απελευθερώνουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θετικά κατά Gram βακτήρια
Μπέργκχοφ
Το Μπέργκχοφ ήταν η κατοικία του Αδόλφου Χίτλερ στο Όμπερζαλτσμπεργκ των Βαυαρικών Άλπεων κοντά στο Μπερχτεσγκάντεν, στη Βαυαρία της τότε Ναζιστικής Γερμανίας. Εκτός από το λημέρι του λύκου, την έδρα του στην Ανατολική Πρωσία για την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, πέρασε περισσότερο χρόνο εδώ από οπουδήποτε αλλού κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν επίσης ένα από τα πιο γνωστά από τα αρχηγεία του σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη.
Το Μπέργκχοφ ξαναχτίστηκε και μετονομάστηκε το 1935 και ήταν η παραθεριστική κατοικία του Χίτλερ επί δέκα χρόνια. Καταστράφηκε από βρετανικές βόμβες στα τέλη Απριλίου του 1945 και πάλι στις αρχές του Μαΐου από τους άνδρες των SS που οπισθοχωρούσαν και λεηλατήθηκε όταν τα συμμαχικά στρατεύματα έφτασαν στην περιοχή. Η βαυαρική κυβέρνηση κατέστρεψε ό,τι είχε απομείνει από αυτό το 1952.
Ιστορικό
Το Μπέργκχοφ ξεκίνησε ως πολύ μικρότερο σαλέ που ονομαζόταν Χάους Βάχενφελντ, μια εξοχική κατοικία που χτίστηκε το 1916 (ή το 1917) από τον Όττο Βίντερ, έναν επιχειρηματία από το Μπουξτεχούντε. Αυτό βρισκόταν κοντά στο Πλάττερχοφ, την πρώην Πενσιόν Μόριτς, όπου ο Χίτλερ είχε μείνει το έτος 1922-23. Μέχρι το 1926, η οικογένεια που διεύθυνε τη πενσιόν είχε φύγει και ο Χίτλερ δεν συμπαθούσε το νέο ιδιοκτήτη. Μετακόμισε πρώτα στο Μαρίνεχαϊμ και μετά σε ένα ξενοδοχείο στο Μπερχτεσγκάντεν, το λεγόμενο «Γερμανικό σπίτι», από όπου υπαγόρευσε τον δεύτερο τόμο του βιβλίου του Ο Αγών μου το καλοκαίρι του 1926. Ο Χίτλερ συνάντησε τη φίλη του εκείνη την εποχή, τη Μαρία Ρέιτερ, η οποία εργαζόταν σε ένα κατάστημα στο ισόγειο του ξενοδοχείου, κατά τη διάρκεια μιας άλλης επίσκεψης το φθινόπωρο του 1926. Το 1928, η χήρα του Βίντερ ενοικίασε το Χάους Βάχενφελντ στον Χίτλερ, και η ετεροθαλής αδελφή του Άνγκελα ήρθε να ζήσει εκεί ως οικονόμος, αν και έφυγε λίγο μετά το θάνατο της κόρης της Γκέλι, η οποία βρέθηκε νεκρή το 1931 στο διαμέρισμα του Χίτλερ στο Μόναχο. αριστερά|μικρογραφία|Άντολφ Χίτλερ και Έυα Μπράουν με τα σκυλιά τους στο Μπέργκχοφ Μέχρι το 1933, ο Χίτλερ είχε αγοράσει το Χάους Βάχενφελντ με χρήματα που έλαβε από την πώληση του πολιτικού του μανιφέστου του Ο Αγών μου. Το μικρό κτίριο σε στιλ σαλέ ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε από τον αρχιτέκτονα Αλόις Ντεγκάνο κατά τη διάρκεια των ετών 1935–36, όταν και μετονομάστηκε σε Μπέργκχοφ.
Κατασκευάστηκε μια μεγάλη βεράντα που είχε μεγάλες, πολύχρωμες ομπρέλες σε στιλ θέρετρου. Η αίθουσα εισόδου «ήταν γεμάτη με γλάστρες κάκτων». Η τραπεζαρία ήταν επενδεδυμένη από πολύ ακριβό ελβετικό πεύκο. Υπήρχε ένα δωμάτιο τηλεφωνικού κέντρου. Η βιβλιοθήκη περιείχε βιβλία «για την ιστορία, τη ζωγραφική, την αρχιτεκτονική και τη μουσική». Μια μεγάλη αίθουσα ήταν επιπλωμένη με ακριβά τευτονικά έπιπλα, μια μεγάλη υδρόγειο και ένα εκτεταμένο κόκκινο μαρμάρινο τζάκι. Πίσω από έναν τοίχο ήταν ένας θάλαμος προβολής για βραδινές προβολές ταινιών (συχνά, παραγωγές του Χόλιγουντ, συμπεριλαμβανομένου του Μίκυ Μάους). αριστερά|μικρογραφία|248x248εσ|Η «Μεγάλη Αίθουσα» Μέσα από παράθυρα υπήρχε μια σαρωτική, ανοιχτή θέα στα χιονισμένα βουνά στην πατρίδα του Χίτλερ. Το σπίτι συντηρήθηκε σαν ένα μικρό ξενοδοχείο θέρετρου από αρκετούς οικονόμους, κηπουρούς, μάγειρες και άλλους οικιακούς βοηθούς. «Αυτό το μέρος είναι δικό μου», είπε ο Χίτλερ σε συγγραφέα του περιοδικού Homes & Gardens το 1938. «Το έχτισα με χρήματα που κέρδισα».
Το περιοδικό Homes & Gardens περιέγραψε τον Χίτλερ ως «διακοσμητή, σχεδιαστή, καθώς και αρχιτέκτονα της κατοικίας του» και το σαλέ ως «φωτεινό και ευάερο» με «ένα ανοιχτό πράσινο χρώμα». Καναρίνια ράτσας Χαρτς Ρόλερ βρίσκονταν στα περισσότερα δωμάτια, τα οποία ήταν επιπλωμένα με αντίκες, κυρίως γερμανικά έπιπλα από τον 18ο αιώνα. Παλιά χαραγμένα σκαλίσματα υπήρχαν κρεμασμένα στα δωμάτια των επισκεπτών, μαζί με μερικά από τα μικρά σκίτσα - υδατογραφίες του Χίτλερ. Ο προσωπικός του ακόλουθος, Χάιντς Λίνγκε δήλωσε ότι ο Χίτλερ και η μακροχρόνια σύντροφος του Εύα Μπράουν είχαν δύο υπνοδωμάτια και δύο μπάνια με εσωτερικές πόρτες, και ο Χίτλερ περνούσε τα περισσότερα βράδια του μόνος μαζί της μελετώντας και πίνοντας τσάι. μικρογραφία|Έργο του Πάρις Μπορντόνε που κοσμούσε τη «Μεγάλη Αίθουσα». Παραχωρήθηκε μετά τον πόλεμο στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας. Αν και ο Χίτλερ δεν κάπνιζε, το κάπνισμα επιτρεπόταν στη βεράντα. Τα χορτοφαγικά του γεύματα τού παρέχονταν με προϊόντα από κοντινούς κήπους και, αργότερα από ένα θερμοκήπιο. Ένα μεγάλο συγκρότημα ορεινών σπιτιών για τη ναζιστική ηγεσία, με λωρίδα προσγείωσης και πολλά κτίρια για το προσωπικό ασφαλείας και υποστήριξης ,κατασκευάστηκε εκεί κοντά. Για να αποκτήσει ο Χίτλερ τη γη για αυτά τα έργα, πολλοί γείτονες αναγκάστηκαν να πουλήσουν τα ακίνητά τους και να φύγουν. Ένα άλλο κτίριο, που ονομάστηκε η «φωλιά του αετού» από τον Αντρέ Φρανσουά Πονσέ, Γάλλο διπλωμάτη, χτίστηκε το 1937–38 στην κορυφή του βουνού πάνω από το Μπέργκχοφ αλλά ο Χίτλερ σπάνια πήγαινε εκεί.
Η περιοχή έγινε γερμανικό τουριστικό αξιοθέατο στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Οι επισκέπτες συγκεντρώνονταν στο τέλος του δρόμου ή σε κοντινά δημόσια μονοπάτια με την ελπίδα να ρίξουν μια ματιά στον Χίτλερ. Αυτό οδήγησε στην εισαγωγή αυστηρών περιορισμών στην πρόσβαση στην περιοχή και σε άλλα μέτρα ασφαλείας. Ένα μεγάλο σώμα της 1η Μεραρχίας Πάντσερ SS «Σωματοφυλακή Αδόλφος Χίτλερ» στεγάστηκε σε στρατώνες δίπλα στο Μπέργκχοφ. Υπό την διοίκηση του SS Obersturmbannführer (Αντισυνταγματάρχης) Μπέρνχαρντ Φρανκ, περιπολούσαν μια εκτεταμένη ζώνη ασφαλείας που περιλάμβανε τα γειτονικά σπίτια των άλλων Nαζί ηγετών. Με το ξέσπασμα του πολέμου εγκαταστάθηκαν επίσης εκτεταμένα αντιαεροπορικά έργα άμυνας, συμπεριλαμβανομένων μηχανών παραγωγής καπνού για την απόκρυψη του συγκροτήματος Μπέργκχοφ από εχθρικά αεροσκάφη.
Το κοντινό πρώην ξενοδοχείο «Τύρκεν» μετατράπηκε σε συνοικία για να στεγάσει τους άνδρες ασφαλείας του Ράιχ (μέλη των SS) (RSD) που περιπολούσαν τους χώρους του Μπέργκχοφ. Αργότερα καταλήφθηκε από τον υποστράτηγο της αστυνομίας. (Το ξενοδοχείο ξαναχτίστηκε το 1950 και άνοιξε ξανά ως ξενοδοχείο πριν από τα Χριστούγεννα. Οι επισκέπτες μπορούν ακόμα να εξερευνήσουν τους ιστορικούς υπόγειους διαδρόμους και τις σήραγγες που είχαν χρησιμοποιηθεί από τους Ναζί.)
Κάθε φορά που ο Χίτλερ ήταν στην κατοικία του, υπήρχαν μέλη της RSD και μέλη της μονάδας της προσωπικής προστασίας του (Führerbegleitkommando ή FBK). Ενώ οι άνδρες της RSD περιπολούσαν στο έδαφος, οι άνδρες της FBK παρείχαν στενή προστασία ασφαλείας στον Χίτλερ. Αρκετές μονάδες ορεινών στρατευμάτων της Βέρμαχτ στεγάζονταν επίσης κοντά. Ως εκ τούτου, οι Βρετανοί δεν σχεδίασαν ποτέ μια άμεση επίθεση στο συγκρότημα. μικρογραφία|282x282εσ|Ο Χίτλερ υποδέχεται τον Νέβιλ Τσάμπερλεν στο Μπέργκχοφ
Επισκέπτες
Στους επισκέπτες στο Μπέργκχοφ περιλαμβάνονταν πολιτικές προσωπικότητες, μονάρχες, αρχηγοί κρατών και διπλωμάτες μαζί με ζωγράφους, τραγουδιστές και μουσικούς. Οι σημαντικότεροι επισκέπτες που πέρασαν τα σκαλιά του Μπέργκχοφ υποδεχόμενοι από τον Χίτλερ ήταν ο Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ (3 Μαρτίου 1936), ο Άγκα Καν (20 Οκτωβρίου 1937), ο Δούκας και η Δούκισσα του Γουίντσορ (22 Οκτωβρίου 1937), ο Κουρτ Σούσνιγκ (12 Φεβρουαρίου 1938), ο Νέβιλ Τσάμπερλεν (15 Σεπτεμβρίου 1938) και οΜπενίτο Μουσολίνι (19 Ιανουαρίου 1941). Στα τέλη Ιουλίου του 1940, ο Χίτλερ κάλεσε τους στρατιωτικούς αρχηγούς του από την OKW (Ανώτατη διοίκηση της Βέρμαχτ) και την OKH (Ανώτατη διοίκηση του στρατού) στο Μπέργκχοφ για τη «Διάσκεψη του Μπέργκχοφ» στην οποία μελετήθηκε το «ρωσικό πρόβλημα». Στις 11 Μαΐου 1941, ο Καρλχάιντς Πιντς επισκέφθηκε το Μπέργκχοφ για να παραδώσει μια επιστολή από τον Ρούντολφ Χες που τον ενημέρωνε για την παράνομη πτήση του στη Σκωτία.
Ο κοινωνικός κύκλος του Χίτλερ στο καταφύγιο του στο Μπέργκχοφ περιλάμβανε την Εύα Μπράουν και την αδερφή της Γκρετλ, τη Χέρτα Σνάιντερ και τα παιδιά της, τη φίλη της Εύα, Μάριον Σένμαν,τον Χάινριχ Χόφμαν και τις συζύγους και τα παιδιά άλλων Ναζί ηγετών και του προσωπικού του Χίτλερ που όλοι θα πόζαραν για μια ετήσια ομαδική φωτογραφία με την ευκαιρία των γενεθλίων του Χίτλερ. Η κοινωνική σκηνή στο Μπέργκχοφ έληξε στις 14 Ιουλίου 1944, όταν ο Χίτλερ έφυγε για τα στρατιωτικά του αρχηγεία στην Ανατολική Πρωσία, για να μην επιστρέψει ποτέ.
Βουβές έγχρωμες ταινίες ,που τραβήχτηκαν από την Έυα Μπράουν ,διασώθηκαν από τον πόλεμο και δείχνουν τον Χίτλερ και τους καλεσμένους του να χαλαρώνουν στο Μπέργκχοφ. Το 2006, το λογισμικό ανάγνωσης χειλιών αναγνώρισε διάφορα μέρη των συνομιλιών τους. Μεταξύ αυτών που εντοπίστηκαν στις ταινίες ήταν οι Γιόζεφ Γκαίμπελς, Ράινχαρντ Χάιντριχ, Χάινριχ Χίμλερ, Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, Άλμπερτ Σπέερ και Καρλ Βολφ.
Δύο επισκέπτες σχεδίαζαν να κάνουν μια επίσκεψη στο Μπέργκχοφ με σκοπό τη δολοφονία του Χίτλερ. Στις 11 Μαρτίου 1944, ο λοχαγός Έμπερχαρντ φον Μπράιτενμπουχ έφτασε με ένα κρυφό πιστόλι με την πρόθεση να πυροβολήσει τον Χίτλερ στο κεφάλι, αλλά οι φρουροί δεν θα τον επέτρεπαν να μείνει στο ίδιο δωμάτιο μαζί του. Στις 7 Ιουνίου 1944, ο συνταγματάρχης Κλάους φον Στάουφενμπεργκ σχεδίαζε να πυροδοτήσει μια βόμβα σε μια συνάντηση εκεί, αλλά οι συνωμότες του δεν θα του έδιναν την έγκριση να το πράξει επειδή δεν ήταν επίσης παρόντες οι Χίμλερ και Γκέρινγκ.
Βρετανικό σχέδιο δολοφονίας
Οι Σύμμαχοι απέρριψαν προτάσεις σχετικά με τον εκτροχιασμό του τρένου του Χίτλερ προς τον Ομπερζάλτσμπεργκ και τη χρήση δηλητηρίου στο πόσιμο νερό της αμαξοστοιχίας, αλλά οι Βρετανοί ανέπτυξαν ένα σχέδιο με την ονομασία Επιχείρηση Φόξλεϊ το 1944. Το σχέδιο απαιτούσε έναν ελεύθερο σκοπευτή να σκοτώσει τον Χίτλερ στην καθημερινή του πορεία 15-20 λεπτών από την κατοικία του στο Τίχαους στον λόφο Μοσλάνερκοπφ, το οποίο είχε αποκαλυφθεί από έναν αιχμάλωτο πολέμου. Η επιχείρηση θα πραγματοποιούνταν από έναν Γερμανόφωνο Πολωνό και έναν Βρετανό ελεύθερο σκοπευτή που θα φορούσαν Γερμανικές στολές αφού θα προσγειώνονταν με αλεξίπτωτο στην Αυστρία. Θα φιλοξενούνταν και θα καθοδηγούνταν στην περιοχή από έναν αντιναζί, που έμενε κοντά στο Σάλτσμπουργκ. Το σχέδιο Φόξλεϊ δεν προχώρησε, λόγω διαφωνίας ως προς το εάν η δολοφονία του Χίτλερ ήταν μια συνετή ιδέα και της έλλειψης γνώσης σχετικά με την ακριβή καθημερινή του ρουτίνα. Μέχρι τη στιγμή που το σχέδιο θα μπορούσε να προχωρήσει, ο Χίτλερ είχε σταματήσει να επισκέπτεται το ορεινό του καταφύγιο και δεν επέστρεψε ποτέ στο συγκρότημα μετά τις 14 Ιουλίου 1944.
Ερείπια μετά τον πόλεμο
Το Τίχαους ήταν άθικτο κατά την βομβιστική επιδρομή του Απριλίου 1945, αλλά η κυβέρνηση της Βαυαρίας το είχε καταστρέψει μέχρι το 1951 λόγω της σχέσης του με τον Χίτλερ. Τα απομεινάρια του Μπέργκχοφ παρέμειναν μέχρι το 1952, όταν η κυβέρνηση της Βαυαρίας τα κατέστρεψε με εκρηκτικά στις 30 Απριλίου. Αυτό ήταν μέρος μιας συμφωνίας βάσει της οποίας οι Αμερικανοί παρέδωσαν την περιοχή στις βαυαρικές αρχές. Υπήρχε ο φόβος ότι τα ερείπια θα γίνονταν νεοναζιστικό ιερό και τουριστικό αξιοθέατο.
Τοποθεσία του Μπέργκχοφ και άλλων στρατηγείων του Χίτλερ
Υπήρχαν περίπου 14 τέτοια γνωστά αρχηγεία του Χίτλερ. κέντρο|μικρογραφία|853x853εσ|Αρχηγεία του Χίτλερ στην κατεχόμενη Ευρώπη στη διάρκεια του πολέμου
Παραπομπές
Κατηγορία:Οχυρά καταφύγια του Χίτλερ
Κοιλάδα των Μνημείων
Το έδαφος της κοιλάδας αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ιλυόλιθο του σχηματισμού Cutler, ή άμμος που προέρχεται από αυτό, που αποτέθηκε από τα ποτάμια που σμίλευσαν την κοιλάδα. Το έντονο κόκκινο χρώμα της κοιλάδας προέρχεται από το οξείδιο του σιδήρου του εκτεθειμένου στις καιρικές συνθήκες ιλυόλιθου. Οι πιο σκούροι, μπλε-γκρι βράχοι στην κοιλάδα παίρνουν το χρώμα τους από το οξείδιο του μαγγανίου.
Οι λόφοι αποτελούνται από τρία στρώματα. Το κατώτερο αποτελείται από σχιστόλιθο, το μεσαίο από ψαμμίτη και το ανώτερο από σχιστόλιθο και ιλυόλιθο. Είναι απομεινάρια του στρώματος ψαμμίτη που καλύπτει την περιοχή. Στην περιοχή υπάρχουν κοιτάσματα ουρανίου.
Η τοποθεσία της κοιλάδας των μνημείων εμφανίζεται σε πολλές ταινίες και διαφημίσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αριζόνα Κατηγορία:Γιούτα Κατηγορία:Γεωγραφία των Ηνωμένων Πολιτειών
Σώτειρα Εύβοιας
Η Σώτειρα είναι πολύ μικρός ημιορεινός οικισμός στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας, ο οποίος βρίσκεται σε υψόμετρο 360 μέτρα , προς τα παράλια του Αιγαίου πελάγους και κοντά (νοτιοδυτικά) στο Κάβο Ντόρο (ακρωτήριο Καφηρέας). Απέχει 40 χλμ. ΒΑ. από την Κάρυστο (έδρα δήμου) και 142 χλμ. ΝΑ. από την Χαλκίδα. Η ονομασία τους προέρχεται από την εκκλησία Μεταμόρφωση του Σωτήρος και οι κάτοικοί της είναι γνωστοί για το "μούρο" (το γνωστό ρακί που βγαίνει από τα μαύρα μούρα) που έφτιαχναν τα παλιότερα χρόνια. Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Εύβοιας, ως Γκιάλπηδες το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καρύστου ενώ το 1954 με το ΦΕΚ 188Α - 19/08/1954 μετονομάστηκε σε Σώτειρα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον Καλλιανό, τον Βράχο, το Αγαθό, το Καλέργο και τους Λενοσαίους αποτελούν την τοπική κοινότητα Καλλιανού υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρμαρίου του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 6 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Αγνωσία χρωμάτων
Η Αγνωσία χρωμάτων ορίζεται ως η αδυναμία αναγνώρισης των χρωμάτων των αντικειμένων που βλέπουμε, ύστερα από κάποια βλάβη στον οπτικό φλοιό του εγκεφάλου μας και συγκεκριμένα στην περιοχή V4. Σε αυτό το είδος αγνωσίας (agnosia) που εντάσσεται στις διαταραχές αναγνώρισης των αντικειμένων, τα άτομα δεν μπορούν να αναγνωρίζουν τα χρώματα, ακόμη κι αν τα μάτια τους είναι σε θέση να λαμβάνουν τα χρωματικά ερεθίσματα του περιβάλλοντος. Η χρωματική αγνωσία διαφέρει από την ονομαστική αφασία (nominal aphasia - anomia), η οποία συμβαίνει όταν το άτομο μπορεί να ξεχωρίζει τα χρώματα, αλλά αδυνατεί να τα συνδέσει με τα ονόματά τους.
Γενικά
Για την αναπαράσταση των εξωτερικών ερεθισμάτων στον εγκέφαλο, υπάρχουν μηχανισμοί που βρίσκονται σε συγκεκριμένες ανατομικά περιοχές και υποπεριοχές του φλοιού του. Ο ινιακός λοβός, ο οποίος βρίσκεται στο οπίσθιο (ουραίο) άκρο του εγκεφαλικού φλοιού, είναι ο κύριος αποδέκτης των νευραξόνων των πυρήνων του θαλάμου, οι οποίοι δέχονται πληροφορίες από τις οπτικές οδούς. Έτσι η οπτική περιοχή του εγκεφάλου, όντας υπεύθυνη για την αναπαράσταση των οπτικών ερεθισμάτων του περιβάλλοντος, εντοπίζεται στον ινιακό λοβό (occipital lobe) και σε παρακείμενες περιοχές του κροταφικού και του βρεγματικού λοβού. Αυτή η περιοχή, που είναι γνωστή ως κύριος οπτικός φλοιός ή ταινιωτή περιοχή (λόγω της εικόνας που παρουσιάζει η εγκάρσια τομή της), οργανώνεται σε μικρότερες περιοχές, οι οποίες είναι εξειδικευμένες σε καθορισμένες οπτικές λειτουργίες. Επομένως η ενδεχόμενη καταστροφή κάποιας περιοχής προκαλεί αδυναμία αντίληψης και κατανόησης συγκεκριμένων πλευρών ή χαρακτηριστικών του οπτικού κόσμου, ειδικές διαταραχές στην αναγνώριση των αντικειμένων και άρα την απώλεια τμήματος του οπτικού μας πεδίου.
Η περιοχή V4
Πολλά τμήματα του οπτικού φλοιού είναι ευαίσθητα στο χρώμα, συνεισφέροντας στην αντίληψή του. Όμως η πιο σημαντική περιοχή του εγκεφαλικού φλοιού, που ευθύνεται για την αναγνώριση του χρώματος και για την αντίληψη της σταθερότητας του, είναι η περιοχή V4 του ινιακού λοβού. Κάθε κύτταρο της V4 αντιδρά επιλεκτικά σε κάποιο συγκεκριμένο χρώμα στο αρκετά μεγάλο υποδεκτικό της πεδίο. Έτσι ύστερα από μια βλάβη στη V4 και γύρω από αυτήν μπορεί να προκληθεί στον εγκέφαλο χρωματική αγνωσία.
Υπό φυσιολογικές συνθήκες, η περιοχή V4 είναι υπεύθυνη για την ικανότητα αναγνώρισης του χρώματος ενός αντικειμένου, ανεξάρτητα από τις αλλαγές στον εξωτερικό φωτισμό. Τα κύτταρα που υπάρχουν στην περιοχή V4 εντοπίζουν το χρώμα του κάθε αντικειμένου (προσλαμβανόμενη οπτική πληροφορία), διενεργώντας μια διαδικασία σύγκρισης ανάμεσα στα πεδία που αντανακλούν διαφορετικά μήκη κύματος. Έτσι μέσα από την σύγκριση των χρωμάτων, των διαφόρων αντικειμένων που βλέπουμε και την αφαίρεση μιας προκαθορισμένης ποσότητας χρώματος συγκεκριμένου μήκους κύματος από το χρώμα του κάθε αντικειμένου, επιτυγχάνεται η σταθερότητα του χρώματος.
Βλάβη στην περιοχή V4
Σε εκτεταμένη βλάβη της V4 μερικοί ασθενείς παθαίνουν εγκεφαλική αχρωματοψία (celebral achromatopsia), ενώ ορισμένοι διατηρούν χαμηλό ποσοστό χρωματικής όρασης, ειδικά για το χρώμα κόκκινο. Σε μικρής έκτασης βλάβη, η χρωματική όραση μπορεί να διατηρηθεί, αλλά παρουσιάζεται απώλεια της σταθερότητας του χρώματος. Σε πιθανή περίπτωση βλάβης της περιοχής V4, ο ασθενής θα μπορούσε ακόμα να δει τα χρώματα, αλλά το οπτικό του σύστημα δεν θα ήταν σε θέση να αναγνωρίσει το πραγματικό χρώμα των αντικειμένων,υπό την παρουσία διαφορετικού φωτισμού. Αυτό συμβαίνει γιατί στη V4 οι περισσότεροι νευρώνες παρουσιάζουν επιλεκτικότητα ως προς το χρώμα.