cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκρέιπφρουτ
Η καταγωγή του είναι από τη Τζαμάικα ενώ καλλιέργειες υπήρχαν στα νησιά Μπαρμπάντος το 1750.
Μυρσίνη Ηλείας
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Όμηρο είχε πάρει μέρος στον Τρωικό Πόλεμο μαζί με τους άλλους Ηλείους. Ο Στράβωνας την αναφέρει και σαν Μυρτούντιον.
Στους βυζαντινούς χρόνους στην περιοχή υπήρχε το χωριό Άγιος Νικόλαος, από την εκκλησία του οποίου σώζεται σήμερα τμήμα της αγίας τράπεζας. Τον 16ο αιώνα λόγω των αραβικών επιδρομών οι κάτοικοι μετέφεραν το χωριό πιο μακριά από τη θάλασσα στην σημερινή του θέση.
Εκπαίδευση
Η Μυρσίνη απόκτησε δημοτικό σχολείο το 1902 διθέσιο με 132 μαθητές. Έως τότε οι μαθητές πήγαιναν στα σχολεία των Λεχαινών. Το 1953 κατασκευάστηκε το σημερινό σχολικό κτήριο για μόνιμη εγκατάσταση του σχολείου. Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση στη Μυρσίνη ολοκληρώθηκε με τη λειτουργία του Νηπιαγωγείου το 1974. Συστεγάστηκε για 15 περίπου χρόνια με το Δημοτικό Σχολείο. Το 1989 άρχισαν οι εργασίες ανέγερσης του νέου κτηρίου, παραπλεύρως του Δημοτικού, και περατώθηκαν το Σεπτέμβριο του 1990.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Λεχαινών Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης
Γκρέιπφρουτ
Κατανάλωση
Το γκρέιπ-φρουτ έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε βιταμίνη C, και είναι 3ο σε περιεκτικότητα στη συγκεκριμένη βιταμίνη μετά το πορτοκάλι και το λεμόνι. Τρώγεται σκέτο ως φρούτο, αν και περισσότερο καταναλώνεται σε χυμούς και συνήθως με την προσθήκη και άλλων φρούτων.
Η κυριότερη ποικιλία είναι η κίτρινη άσπερμη Μαρς Σίντλες. Άλλες ποικιλίες είναι η Πινκ Μαρς με ροζ σάρκα, η πολύσπερμη Φόστερ και η άσπερμη ποικιλία Τόμπσον.
Παραγωγή
Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός γκρέιπφρουτ και φράπας, ακολουθούμενη από τις ΗΠΑ και το Βιετνάμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Φρούτα Κατηγορία:Κίτρος Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Εσπεριδοειδή Κατηγορία:Οπωροφόρα δέντρα
Πρόσοψη
μικρογραφία|300x300εσ| Η μνημειακή πρόσοψη της [[Βασιλική του Αγίου Πέτρου|Βασιλικής του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό, έργο του Κάρλο Μαντέρνο.]] Πρόσοψη ονομάζεται γενικά η εξωτερική πλευρά ενός κτηρίου, συνήθως η μπροστινή.
Στην αρχιτεκτονική, η πρόσοψη ενός κτιρίου είναι συχνά η πιο σημαντική πτυχή από άποψη σχεδιασμού, καθώς θέτει τον τόνο για το υπόλοιπο κτήριο. Από την άποψη της μηχανικής ενός κτιρίου, η πρόσοψη έχει επίσης μεγάλη σημασία λόγω των επιπτώσεών της στην ενεργειακή απόδοση. Για ιστορικής σημασίας προσόψεις, πολλοί τοπικοί πολεοδομικοί κανονισμοί ή άλλοι νόμοι περιορίζουν ή απαγορεύουν σε μεγάλο βαθμό την αλλαγή τους.
Μεταγενέστερες προσόψεις σε παλαιότερα κτίρια
Ήταν αρκετά συνηθισμένο κατά τη διάρκεια της αρχιτεκτονικής εποχής Γεωργίου να προστίθεται νέα πρόσοψη σε υφιστάμενες κατοικίες σε αγγλικές πόλεις.
Προσθήκη προσόψεων σε παλαιότερες κατασκευές έχει συμβεί και σε άλλα μέρη: στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα, η Casa do Cabido χτίστηκε για να ταιριάζει με το αρχιτεκτονικό στυλ της πλατείας, και η κύρια πρόσοψη του καθεδρικού ναού, που βλέπει στην Praza do Obradoiro, στην πραγματικότητα περικλείει και κρύβει το παλαιότερο Portico of Glory.
Σύγχρονες προσόψεις σε ψηλά κτήρια
Στα σύγχρονα ψηλά κτήρια, οι εξωτερικοί τοίχοι συχνά διακόπτονται από τσιμεντένιες πλάκες δαπέδου. Παραδείγματα περιλαμβάνουν τοίχους από προκατασκευασμένο σκυρόδεμα. Η πρόσοψη μπορεί μερικές φορές να παρέχει αντιπυρική προστασία, για παράδειγμα, εάν δύο κτίρια είναι πολύ κοντά μεταξύ τους, για να μειωθεί η πιθανότητα εξάπλωσης πυρκαγιάς από το ένα κτίριο στο άλλο.
Σε γενικές γραμμές, τα συστήματα πρόσοψης που αιωρούνται ή συνδέονται με τις προκατασκευασμένες πλάκες από σκυρόδεμα είναι κατασκευασμένα από αλουμίνιο (επικαλυμμένο με σκόνη ή ανοδιωμένο) ή ανοξείδωτο ατσάλι. Τα τελευταία χρόνια έχουν χρησιμοποιηθεί μερικές φορές πιο πλούσια υλικά όπως το τιτάνιο, αλλά λόγω του κόστους και της ευαισθησίας τους στη βαφή των άκρων των πάνελ, δεν έγιναν δημοφιλή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων
Τρύφων Τριανταφυλλάκος
Ο Τρύφων Τριανταφυλλάκος (1910 - 1992) ήταν Έλληνας αντιστασιακός και πολιτικός. Χρημάτισε βουλευτής στην Αρκαδία και υπουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και πέθανε στην Αθήνα. Ήταν γιος του Αλέξανδρου Τριανταφυλλάκου (1863-1934), ο οποίος υπήρξε αξιωματικός του Πυροβολικού και εγγονός του συνονόματου και συνεπωνύμου του, Δημάρχου Τρίπολης, Τρύφωνα Τριανταφυλλάκου. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και ίδρυσε την ομάδα "Εθνική Δράσις". Συνελήφθη από τους Ιταλούς και υπήρξε πρόεδρος της Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντιστάσεως.
Την περίοδο 1946-47 ανέλαβε τη διεύθυνση του πολιτικού γραφείου του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Τσαλδάρη. Ήταν υποψήφιος βουλευτής Αρκαδίας με το Λαϊκό Κόμμα και συγκέντρωσε 1.825 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί. Εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας για πρώτη φορά το 1949 με το Νέο Κόμμα του Μαρκεζίνη και μετά το 1951 και το 1952 (βουλευτής Μαντινείας) με τον Ελληνικό Συναγερμό. Εν συνεχεία εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας με την ΕΡΕ το 1956, το 1958, το 1961, το 1963 και το 1964.
Ήταν υφυπουργός Οικισμού και Σεισμοπλήκτων νήσων από τις 29 Φεβρουαρίου 1956 ως τις 28 Φεβρουαρίου 1958 και εν συνεχεία υπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων από τις 28 Φεβρουαρίου ως τις 5 Μαρτίου 1958. Στην επόμενη κυβέρνηση Καραμανλή ανέλαβε (5 Ιανουαρίου 1959) Υφυπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως, ως τις 20 Σεπτεμβρίου 1961. Για την υπουργοποίησή του αυτή ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, τη συνδέει με το γεγονός πως η σύζυγος του Τριανταφυλλάκου είχε κοινωνικές σχέσεις με τη σύζυγο του Καραμανλή-έπαιζε τακτικά χαρτιά με την Αμαλία-ενώ τον ήθελε και η η πρώτη του εξαδέλφη Ελένη Βλάχου. Υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίων Έργων και στην κυβέρνηση Ανδρουτσόπουλου από τις 25 Νοεμβρίου 1973 ως τις 23 Ιουλίου 1974.
Το αρχείο του δωρήθηκε από τη Ρένια Τριανταφυλλάκου τον Οκτώβριο του 1996 και καλύπτει την περίοδο 1940-1985.
Για την αντιστασιακή του δράση τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας το 1946.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Βουλευτές Μαντινείας Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Νέο Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικισμού και Σεισμοπλήκτων νήσων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Προεδρίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων Τ Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού
Γιάνους Παλίκοτ
Ο Γιάνους Μάριαν Πάλικοτ (Janusz Marian Palikot, januʂ palikɔt, γεννήθηκε 26 Οκτωβρίου του 1964 στην Biłgoraj) είναι Πολωνός πολιτικός, ακτιβιστής και επιχειρηματίας. Ο Πάλικοτ σπούδασε φιλοσοφία και έγινε πλούσιος ως επιχειρηματίας που ασχολήθηκε με τα κιβώτια και τα αποσταγμένα ποτά (ασχολήθηκε με το διεθνές εμπόριο με τους φορολογικούς παραδείσους στην πολωνική περίοδο ιδιωτικοποίησης). Εκλέχτηκε στο πολωνικό κοινοβούλιο στις 25 Σεπτεμβρίου 2005 στην περιοχή 6 Lublin, θέτοντας υποψηφιότητα με την Πολιτική Πλατφόρμα, και επανεξελέγη το 2007.
Ο Πάλικοτ άφησε την Πολιτική Πλατφόρμα το 2010 και ίδρυσε το Kίνημα Yποστήριξης, που αργότερα μετονομάστηκε σε Κίνημα του Πάλικοτ, ένα αντι-κληρικό και κοινωνικά φιλελεύθερο κόμμα, το οποίο κέρδισε το 10% των ψήφων στις βουλευτικές εκλογές του 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί
Νικόλαος
Το όνομα Νικόλαος μπορεί να αναφέρεται:
Νικόλαος (όνομα), αρχαίο ελληνικό όνομα και κατόπιν της Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας που εορτάζεται στις 6 Δεκεμβρίου.
Βιστούλας
thumb|right|350px|Ο ποταμός Βιστούλας και οι παραπόταμοί του. Ο Βίστουλας ή Βιστούλας (λατινικά Vistula, στα πολωνικά Wisła) είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός που εκβάλει στη Βαλτική καθώς και ο μακρύτερος και ο σημαντικοτερος της Πολωνίας. Ο Βιστούλας είναι κυρίως γνωστός από το ότι διαρρέει την πρωτεύουσα της Πολωνίας, τη Βαρσοβία, αλλά διαρρέει και αρκετές άλλες πόλεις της, όπως την Κρακοβία.
Το μήκος του Βιστούλα είναι 1.047 χιλιόμετρα, ενώ η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 194.424 τετρ.χιλιόμετρα, είναι δηλαδή μεγαλύτερη από ολόκληρη την Ελλάδα και περιλαμβάνει πάνω από το μισό της συνολικής εκτάσεως της Πολωνίας, αλλά απλώνεται και στην Ουκρανία, τη Λευκορωσία και τη Σλοβακία. Ο Βιστούλας πηγάζει από τα δυτικά Καρπάθια όρη και συγκεκριμένα από το Μπαράνια Γκούρα στα όρη Μπεσκίντι της νότιας Πολωνίας, σε υψόμετρο 1.106 μέτρων, και ρέει προς τα βόρεια. Ξεκινά από τους «Λευκό Μικρό Βιστούλα» (Biała Wisełka) και «Μέλανα Μικρό Βιστούλα» (Czarna Wisełka), και στη συνέχεια διαρρέει τις απέραντες πολωνικές πεδιάδες. Εκτός από τις πόλεις που αναφέρθηκαν, περνά και από τις πόλεις Σαντόμιες, Πουότσκ, Βουότσουαφεκ, Τόρουν, Σβιέτσιε, Τσεφ και Γκντανσκ. Σχηματίζοντας δέλτα με αρκετούς κλάδους (Λένιβκα, Πζέκοπ, Σμιάουα Βίσουα, Μάρτβα Βίσουα, Νόγκατ και Σκαρπάβα), χύνεται στην ομώνυμη λιμνοθάλασσα και στον Κόλπο του Γκντανσκ στη Βαλτική Θάλασσα.
Η μέση παροχή του Βιστούλα σε νερό ανέρχεται στα 1.080 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο στο στόμιό του.
Ιστορικά στοιχεία
thumb Είναι άγνωστο αν η ρίζα του ονόματος Vistula είναι ινδοευρωπαϊκή ή προγενέστερη. Το όνομα απαντά για πρώτη φορά στον Πλίνιο, στη «Φυσική Ιστορία» (77 μ.Χ.), τόσο ως Vistula (4.52, 4.89) όσο και ως Vistillus (3.06). Από όλες τις πηγές συμπεραίνεται ότι στα δυτικά του δέλτα του ζούσαν οι φυλές Σουηβοί και Βουργουνδοί, ενώ γύρω από το ίδιο το δέλτα οι Γότθοι και οι πρόγονοί τους του πολιτισμού Οκσίβιε. Ανατολικά του δέλτα κατοικούσαν οι φυλές που μιλούσαν τις βαλτικές γλώσσες, ταυτιζόμενες γενικώς με τους Αιστιανούς της Ιστορίας: Γαλίνδιοι, Σουδοβιανοί και Βορούσκοι.
Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος καταγράφει επίσης τις φυλές που κατοικούσαν γύρω από τον Βιστούλα, τον οποίο θεωρεί ως το σύνορο μεταξύ της Γερμανίας και της Σαρματίας. Χρησιμοποιεί την εξελληνισμένη μορφή του ονόματος, «Ουιστούλα», ενώ άλλες αρχαίες πηγές αποκαλούν τον ποταμό «Ιστούλα». Ο Πομπόνιος Μέλα αναφέρεται στον Visula (Βιβλίο 3) και ο Αμμιανός Μαρκελλίνος στον Bisula (Βιβλίο 22). Η καλύτερη αναφορά είναι ίσως του Ιορδάνη (Getica 5 και 17), που γράφει "Viscla".
Ο Βιστούλας, μετά τη γερμανική φυλετική και γλωσσική επέκταση προς τα ανατολικά (από τον δέκατο αιώνα μ.Χ.), ήταν επίσης πολύ γνωστός στη Γερμανία και τους γερμανόφωνους ως Weichsel ή Wissel, Wixel, κλπ. σε μεσαιωνικά γερμανικά έγγραφα.
Ο Βιστούλας ενωνόταν κατά την αρχαιότητα με τον ποταμό Δνείπερο, και μέσα από αυτόν με τη Μαύρη Θάλασσα. Η υδάτινη οδός Βαλτική-Βιστούλας-Δνείπερος-Μαύρη Θάλασσα ήταν μία από τις αρχαιότερες εμπορικές οδούς, ο «Δρόμος του Ηλέκτρου», δια της οποίας το ήλεκτρο και άλλα προϊόντα του βορρά έφθαναν ως την Ελλάδα, τη Μέση Ανατολή, την Αίγυπτο και αλλού.
Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ουκρανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Λευκορωσίας Κατηγορία:Ποταμοί της Σλοβακίας Κατηγορία:Ποταμοί που εκβάλλουν στη Βαλτική
Μαργαρίτα Στάφορντ
Η Μαργαρίτα Στάφορντ (πέθανε στις 9 Ιουνίου 1396) ήταν κόρη του Ούγου Στάφορντ, 2ου κόμη του Στάφορντ και της Φιλίππης Μποσάμπ, κόρης του Τόμας Μποσάμπ 11ου κόμη του Γουόρικ και της Αικατερίνης Μόρτιμερ της κόρης του Ρογήρου Μόρτιμερ, 1ου κόμη του Μαρς. Η Μαργαρίτα Στάφορντ ήταν η πρώτη σύζυγος του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ και γιαγιά του Ραλφ Νέβιλ, 2ου κόμη του Γουέστμορλαντ.
Τα αδέλφια της Μαργαρίτας ήταν :
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ απέκτησε :
Θάνατος
Η Μαργαρίτα Στάφορντ πέθανε στις 9 Ιουνίου 1396 και τάφηκε στο Ντάραμ. Ο σύζυγος της παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ιωάννα Μπωφόρ χήρα του Ροβέρτου Φερρέρ, 5ου βαρόνου του Μποτελερ, κόρη του Ιωάννη της Γάνδης και της τελευταίας συζύγου και πρώην ερωμένης του Αικατερίνης Σουίνφορντ. Με τον δεύτερο γάμο του ο Ραλφ Νέβιλ απέκτησε εννιά γιους και πέντε κόρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Ασιμί Γκοϊτά
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ο Γκοϊτά υπηρέτησε ως συνταγματάρχης στη μονάδα ειδικών δυνάμεων των Ενόπλων Δυνάμεων του Μάλι. Υπηρετεί ως αρχηγός της Εθνικής Επιτροπής για τη Σωτηρία του Λαού, που είναι μια ομάδα ανταρτών, οι οποίοι έχουν δεσμευτεί να ξεκινήσουν νέες εκλογές για να αντικαταστήσουν τον Ιμπραΐμ Μπουμπακάρ Κεϊτά.
Στις 21 Σεπτεμβρίου 2020 διορίστηκε αντιπρόεδρος της χώρας από ομάδα 17 εκλογέων, με τον Μπα Εντάου να διορίζεται πρόεδρος.
Πραξικόπημα και άνοδος στην προεδρία
Ο Γκοϊτά ενεπλάκη σε στρατιωτικό πραξικόπημα στις 24 Μαΐου 2021, έπειτα από το οποίο κατέλαβε την εξουσία. Ο πρόεδρος Ντάου και ο πρωθυπουργός Μοκτάρ Ουάνε τέθηκαν υπό κράτηση. Ο Γκοϊτά ισχυρίστηκε πως ο Ντάου είχε αποπειραθεί να κάνει "δολιοφθορά" στη μετάβαση προς τη δημοκρατία και δεσμεύτηκε για τη διεξαγωγή εκλογών το 2022. Το πραξικόπημα προκλήθηκε από τον ισχυρισμό του Γκοϊτά ότι ο Ντάου απέτυχε να τον συμβουλευτεί αναφορικά με τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης. Στις 28 Μαΐου 2021 το συνταγματικό δικαστήριο τον ανακήρυξε ως μεταβατικό πρόεδρο του Μάλι και αποφάνθηκε ότι θα έπρεπε να διατηρήσει τον τίτλο "πρόεδρος της μετάβασης, αρχηγός κράτους" προκειμένου "να ηγηθεί της διαδικασία για μετάβαση στο στόχο". Την ίδια ημέρα ανέφερε ότι θα διορίσει έναν πρωθυπουργό από τον συνασπισμό M5-RFP. Η ορκωμοσία του ως Προέδρου του Μαλί έλαβε χώρα στις 7 Ιουνίου 2021.
Απόπειρα δολοφονίας
Στις 20 Ιουλίου 2021 εκδηλώθηκε δολοφονική απόπειρα κατά του Γκοϊτά σε τζαμί στην Μπαμακό, ενώ εκείνος προσευχόταν. Η απόπειρα έγινε από ένοπλο που επιτέθηκε με μαχαίρι εναντίον του προέδρου. Ο πρόεδρος δεν έπαθε το παραμικρό, όμως ένα άλλο άτομο τραυματίστηκε και ο δράστης συνελήφθη. Συνολικά συνελήφθησαν από τις δυνάμεις ασφαλείας δύο άντρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Πραξικοπηματίες Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους του Μάλι
Αλεξάντρ Πρόχοροφ
Ο Αλεξάντρ Μιχάιλοβιτς Πρόχοροφ (ρωσ. Алекса́ндр Миха́йлович Про́хоров, ΔΦΑ: [ɐlʲɪˈksandr mʲɪˈxajləvʲɪt͡ɕ ˈproxərəf] 11 Ιουλίου 1916 – 8 Ιανουαρίου 2002) ήταν Ρώσος φυσικός γνωστός για την πρωτοποριακή έρευνα του πάνω στο λέιζερ για την οποία και πήρε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1964.
Βιογραφία
Ο Πρόχοροφ γεννήθηκε στο Άθερτον του Κουΐνσλαντ της Αυστραλίας από Ρώσους γονείς, οι οποίοι είχαν μεταναστεύσει στην Αυστραλία για να αποφύγουν την καταστολή από την τσαρική κυβέρνηση. Το 1923 μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση επέστρεψαν στη Ρωσία. Το 1934 ο Πρόχοροφ μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης για να σπουδάσει φυσική. Αποφοίτησε το 1939 και πήγε στη Μόσχα για να δουλέψει στο Ινστιτούτο Λέμπεντεφ, στο εργαστήριο ταλαντώσεων με επικεφαλής τον ακαδημαϊκό Νικολάι Παπαλέξη (Николай Дмитриевич Папалекси). Η έρευνά του ήταν αφιερωμένη στη διάδοση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων στην ιονόσφαιρα. Κατά την έναρξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου το 1941 στη Σοβιετική Ένωση, κατατάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Πρόχοροφ πολέμησε στο πεζικό, και τραυματίστηκε δύο φορές σε μάχες, και του απονεμήθηκαν τρία μετάλλια, καθώς το μετάλλιο της Ανδρείας το 1946. Το 1944 αποστρατεύθηκε και επέστρεψε στο Ινστιτούτο Λέμπεντεφ, όπου το 1946 υποστήριξε το Ph.D με τη διατριβή με θέμα «Θεωρία της Σταθεροποίησης της συχνότητας ενός Ταλαντωτή στη Θεωρία μικρής παραμέτρου».
Έρευνα
Το 1947 ο Πρόχοροφ άρχισε να εργάζεται για την ασύμφωνη ακτινοβολία που εκπέμπεται από τα ηλεκτρόνια σε τροχιά σε έναν κυκλικό επιταχυντή σωματιδίων που ονομάζεται σύγχροτρον. Απέδειξε ότι η εκπομπή συγκεντρώνεται κυρίως στο φάσμα μικροκυμάτων. Εκείνη την εποχή σχημάτισε μια ομάδα νέων επιστημόνων για να εργαστούν στην φασματοσκοπία της μοριακής εναλλαγής και των δονήσεων, και αργότερα στην κβαντική ηλεκτρονική. Η ομάδα επικεντρώθηκε σε μια ειδική κατηγορία των μορίων που έχουν τρεις (μη εκφυλισμένες) στιγμές αδράνειας. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε τόσο σε πειραματικό όσο και σε θεωρητικό επίπεδο. Το 1954 ο Πρόχοροφ έγινε επικεφαλής του εργαστηρίου. Μαζί με τον Νικολάι Γκεννάντιεβιτς Μπάσοφ ανέπτυξε θεωρητικές βάσεις για τη δημιουργία ενός μοριακού ταλαντωτή και κατασκεύασε τέτοιο ταλαντωτή βασισμένο σε αμμωνία. Τα αποτελέσματά τους παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο πλαίσιο εθνικής διάσκεψης, το 1952, αλλά δεν δημοσιεύτηκαν μέχρι και το 1954-1955.
Το 1955 ο Πρόχοροφ ξεκίνησε την έρευνά του στον τομέα του Ηλεκτρονικού Παραμαγνητικού Συντονισμού. Επικεντρώθηκε στη χαλάρωση των ιόντων από τα στοιχεία της ομάδας του σιδήρου σε ένα πλέγμα οξειδίου του αργιλίου, αλλά και των άλλων εξεταζόμενων, "μη-οπτικών», τα θέματα, όπως οι μαγνητικές μεταβολές φάσης του DPPH. Για τη θεμελιώδη εργασία τους στον τομέα της κβαντικής ηλεκτρονικής, η οποία οδήγησε στην κατασκευή ταλαντωτών και ενισχυτών βασισμένων στην αρχή Μέιζερ-λέιζερ του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής από κοινού με τους Νικολάι Γκεννάντιεβιτς Μπάσοφ και Τσαρλς Χαρντ Τάουνς.
Βραβεία
Το 1959 ο Πρόχοροφ έγινε καθηγητής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας - το πιο διάσημο πανεπιστήμιο στη Σοβιετική Ένωση, Το ίδιο έτος του απονεμήθηκε το Βραβείο Λένιν. Το 1960 έγινε μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και εξελέγη ακαδημαϊκός το 1966. Το 1967 είχε κερδίσει το πρώτο Τάγμα του Λένιν (έλαβε πέντε κατά τη διάρκεια της ζωής του: το 1967, 1969, 1975, 1981 και 1986). Το 1968 έγινε αντιπρόεδρος διευθυντής του ΙνστιτούτουΛέμπεντεφ και το 1971 πήρε τη θέση του επικεφαλής του αναγνωρισμένου Σοβιετικού ιδρύματος, στο Ινστιτούτο Φυσικής και Τεχνολογίας της Μόσχας. Κατά το ίδιο έτος εξελέγη μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Μεταξύ του 1982 και του 1998 διετέλεσε υπηρεσιακός διευθυντής της Γενικής Φυσικής του Ινστιτούτου της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, και μετά το 1998 ως επίτιμος διευθυντής. Μετά το θάνατό του το 2002, το ινστιτούτο μετονομάστηκε ΑΜ Πρόχοροφ Γενική Φυσική Ινστιτούτου της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.
Το 1969 ο Πρόχοροφ έγινε Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας, η υψηλότερη διάκριση στην τότε Σοβιετική Ένωση, για επιτεύγματά του στην εθνική οικονομία και τον πολιτισμό. Έλαβε για δεύτερη φορά το βραβείο το 1986. . Από το 1969 ήταν ο αρχισυντάκτης της Μεγάλης Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας. Τιμήθηκε με το Μετάλλιο Frederic Ives, την υψηλότερη διάκριση του Optical Society of America (OSA), το 2000, και έγινε επίτιμο μέλος του ΟΣΑ το 2001. Το ίδιο έτος του απονεμήθηκε το Βραβείο Demidov.
Πολιτική
Ο Πρόχοροφ έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος το 1950. Το 1983, μαζί με άλλους τρεις ακαδημαϊκούς- Andrey Tychonoff, Ανατόλι Dorodnitsyn και Γκεόργκι Skryabin - υπέγραψε την περίφημη ανοιχτή επιστολή, καταγγέλλοντας το άρθρο, ο Αντρέι Ζαχάρωφ, στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων. Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων.
Οικογένεια
Και οι δύο γονείς του Πρόχοροφ πέθαναν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Παντρεύτηκε την γεωγράφο Galina Shelepina το 1941 και είχαν έναν γιο, τον Κυρίλ, ο οποίος γεννήθηκε το 1945. Μετά από τον πατέρα του, Κυρίλ Πρόχοροφ έγινε φυσικός στο χώρο της οπτικής και επί του παρόντος έχει αναλάβει ένα εργαστήριο που σχετίζεται με το λέιζερ στο Ινστιτούτο Γενικής Φυσικής Πρόχοροφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Ρώσοι φυσικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί φυσικοί Κατηγορία:Ρώσοι νομπελίστες Κατηγορία:Μέλη της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Λύττος Ηρακλείου
Η Λύττoς  (μέχρι το 1987 Ξιδάς ) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Η θέση της είναι στη νότια πλευρά του υψώματος όπου βρισκόταν η αρχαία Λύττος, στα δυτικά κράσπεδα των Λασιθιώτικων βουνών με πανοραμική θέα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία.
Στον οικισμό υπάρχει Δημοτικό Σχολείο. Αξιόλογοι είναι οι ναοί του χωριού, όπως ο τρίκλιτος του Αγίου Χαραλάμπους και του Αγίου Τίτου και του οσίου Στυλιανού στην είσοδο του χωριού, στο προαύλιο του οποίου έχουν συγκεντρωθεί κιονόκρανα, επιγραφές και άλλα γλυπτά προερχόμενα από την αρχαία Λύττο. Στον ίδιο χώρο υπάρχει και Κέντρο Νεότητας. Υπάρχουν επίσης πολλά εξωκλήσια όπως ο Άγιος Γεώργιος στα ερείπια της Λύττου και ο Εσταυρωμένος, ο Άγιος Νικόλαος και οι Άγιοι Ανάργυροι (λειτουργεί σήμερα), πιθανότατα του 13ου αιώνα.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|left|Το βουλευτήριο της αρχαίας Λύττου Κατά τη Μινωική εποχή η πόλη Λύκτος, ή Λύττος, η αρχαιότερη ίσως πόλη της Κρήτης, είχε κυρίαρχη παρουσία στην ανατολική Κρήτη, μάλιστα η Λύκτος πήρε μέρος με στρατό στον Τρωικό Πόλεμο. Όπως φαίνεται από τα στοιχεία των ανασκαφών και πολλές επιγραφές η Λύκτος διακρίθηκε και κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο. Πιο σύγχρονες ανασκαφές στην Ακρόπολη Σμαρίου, με ευρήματα από τη Μεσομινωική εποχή και μετά, επιβεβαιώνουν τον σημαντικό ρόλο της περιοχής από αρχαιοτάτων χρόνων.
Το όνομα Ξιδάς που έλαβε αργότερα οφείλεται στον πρώτο οικιστή του χωριού, ο οποίος πρέπει να είχε το επάγγελμα του κατασκευαστή ή του πωλητή ξιδιού, όπως μελάς, κρασάς, λαδάς κλπ. Κατά την Ενετοκρατία αναφέρεται στον Καστροφύλακα (K95) το 1583 με 221 κατοίκους και με το όνομα Xidá.
Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1841, στον οικισμό διεξήχθη σκληρή μάχη ανάμεσα στους Έλληνες επαναστάτες και τα οθωμανικά στρατεύματα.
Δείτε επίσης
Κοινότητα Λύττου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Γιαταγάνι
δεξιά|150px|thumb|Τρία γιαταγάνια
Το γιαταγάνι (τουρκικά: yatağan) είναι μακρύ μαχαίρι ή κοντό σπαθί που δεν διαθέτει προστατευτικό για το χέρι στο σταυροδρόμι της λεπίδας και της λαβής και που έχει μια διπλή καμπύλη στην άκρη και μια σχεδόν ευθεία στο κάτω μέρος. Το όπλο τύγχανε ευρείας χρήσης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία από τους ανατολικούς λαούς αλλά κυρίως από τους Άραβες και τους Οθωμανούς Τούρκους.
Οι αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 το τοποθετούσαν στο σελάχι. Το γιαταγάνι ήταν όπλο που χρησιμοποιείτο κυρίως για γιουρούσια, καθώς και γρήγορες επιθέσεις λόγω του μικρού βάρους του και του μαζεμένου μεγέθους του σε σχέση με τις πάλες. Οι λάμες τους συχνά έφεραν χρυσές ένθετες επιγραφές, συνήθως ψαλμούς  από το κοράνι καθώς και στοιχεία του κατασκευαστή και του ιδιοκτήτη του όπλου. Τα λίγα ελληνικά γιαταγάνια με χρυσές επιγραφές συνήθως έφεραν την αρχή του 34ου ψαλμού του Δαβίδ «Κύριε δίκασον τους αδικούντας με, και πολέμησον τους πολεμούντας με». Οι θήκες από τα γιαταγάνια αποτελούνται από ξύλο το οποίο είναι ντυμένο με μέταλλο (μπρούντζο, χρυσό, ασήμι), δέρμα και βελούδο. Τα τρία αυτά υλικά μπλέκονται συχνά και συνυπάρχουν δημιουργώντας διάφορους συνδυασμούς. Στα πιο "πλούσια" υπάρχουν ασήμι με σαββάτι, σκαλιστό ασήμι, σκαλιστά επίχρυσα τμήματα συνδυασμένα με δέρμα κ.α.
Πηγές
κατηγορία:Όπλα Κατηγορία:Τουρκικές λέξεις και φράσεις
Άσα Φίλιπ
Η Άσα Φίλιπ (γενν. 25 Οκτωβρίου 1990) είναι Βρετανίδα δρομέας αγώνων ταχύτητας και πρώην αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής.
Μαρακές
Το Μαρακές (αραβικά: مراكش Marrakesh), είναι πόλη στο νοτιοδυτικό Μαρόκο κοντά στην οροσειρά του Άτλαντα, γνωστή και ως «Κόκκινη Πόλη» ή «Αλ Χάμρα». Η Μεντίνα του Μαρακές (παλαιά πόλη) αποτελεί από το 1985 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Η πόλη εξυπηρετείται από το Διεθνές Αεροδρόμιο Μενάρα (κωδικός RAK) και από σιδηροδρομική γραμμή με το βορρά και την Καζαμπλάνκα.
Άσα Φίλιπ
Καριέρα
Ήταν η πρώτη Βρετανίδα αθλήτρια του στίβου που κέρδισε χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα σε παγκόσμιο επίπεδο, σε οποιαδήποτε ηλικιακή κατηγορία. Αυτό έγινε το 2007 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων.
Μαρακές
Το Μαρακές έχει πληθυσμό που ξεπερνά τους 1.000.000 κατοίκους το 2006, ενώ συγκεντρώνει και έναν αριθμό Ευρωπαίων, κυρίως Γάλλων, Ισπανών, Ιταλών, Βρετανών και Πορτογάλων.
Άσα Φίλιπ
Καριέρα
Μετά από αυτή την επιτυχία, υπέφερε από έναν σοβαρό τραυματισμό. Έτσι, σταμάτησε το τραμπολίνο και συνέχισε με τον στίβο. Επέστρεψε στην ενεργό δράση το 2014, και συμμετείχε με την ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας στο Παγκόσμιο Σκυταλοδρομιών (4 x 200), στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες (4 x 100) και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (4 x 100), όπου κέρδισε το ασημένιο, το χάλκινο και το χρυσό μετάλλιο αντίστοιχα.
Ένα χρόνο μετά, στο Παγκόσμιο Σκυταλοδρομιών 2015 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στα 4 x 100 μέτρα σκυταλοδρομία.
Μαρακές
Ιστορία
Το Μαρακές είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Μαρόκου μετά την Καζαμπλάνκα (πρωτεύουσα είναι το Ραμπάτ) και παλαιότερα ήταν γνωστή ως Πόλη του Μαρόκου. Πριν την άνοδο των Αλμοραβιδών τον 11ο αιώνα, η περιοχή βρισκόταν υπό την εξουσία της πόλης Αγκμάτ, αλλά ο ηγέτης Αμπού-Μπακρ ιμπν-Ουμάρ αποφάσισε ότι λόγω υπερπληθυσμού θα έπρεπε να χτίσει μια νέα πρωτεύουσα. Ως νομάδας από τη Σαχάρα, αποφάσισε να τη χτίσει σε μια πεδιάδα, ένα ουδέτερο έδαφος μεταξύ δυο αντίπαλων φυλών. Η πόλη ξεκίνησε να χτίζεται υπό την εξουσία του το 1070, αλλά ολοκληρώθηκε επί του διαδόχου του Γιουσούφ ιμπν Τασφίν.
Άσα Φίλιπ
Καριέρα
Το 2016, η Μεγάλη Βρετανία κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 στα 4 x 100. Επιπρόσθετα, η Φίλιπ κατάφερε να προκριθεί στον ημιτελικό των 100 μέτρων γυναικών, και δεν προκρίθηκε στον τελικό.
Μαρακές
Ιστορία
Η πόλη γνώρισε περίοδο δόξας επί του Γιακούμπ ελ Μανσούρ, τρίτου κατά σειρά Σουλτάνου της δυναστείας των Αλμοχάδων. Στην πόλη άρχισαν να συρρέουν λόγιοι και ποιητές, ενώ κατασκευάστηκαν το τζαμί Κουτουμπία και ένα νέο κασμπάχ. To 1269, το Μαρακές κατακτήθηκε από τη δυναστεία των Μερινίδων, οπότε και έπεσε σε λήθαργο και η πρωτεύουσα του κράτους μεταφέρθηκε στην πόλη Φεζ. Στις αρχές του 16ου αιώνα, το Μαρακές ξανάγινε πρωτεύουσα και έφτασε στο απόγειό του χάρη στο Μοχάμεντ ελ Μαχντί, Σουλτάνο της δυναστείας των Σααντί. Τα κατεστραμμένα μνημεία αναστηλώθηκαν και κατασκευάστηκαν πολυτελή παλάτια. Το Παλάτι Ελ Μπαντί αποτελεί αντίγραφο της Αλάμπρας, κατασκευασμένο από τα ακριβότερα υλικά από την Ιταλία, το Σουδάν, την Ινδία και την Κίνα. Ωστόσο, η πόλη δε θα παραμείνει για πολύ πρωτεύουσα, καθώς στο τέλος του 17ου αιώνα η δυναστεία των Αλαουιτών μεταφέρει την πρωτεύουσα κατ' αρχάς στη Φεζ κι έπειτα στην πόλη Μεκνές.
Άσα Φίλιπ
Καριέρα
Ένα μήνα πριν, η Φίλιπ κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016 στο Άμστερνταμ με την ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας πάλι στα 4 x 100.
Το πρώτο της ατομικό μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση πήρε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2017 στα 60 μέτρα γυναικών, και μάλιστα χρυσό.
Μαρακές
Ιστορία
Για αιώνες, το Μαρακές ήταν γνωστό για τους εφτά αγίους του. Όταν ήταν δημοφιλής ο σουφισμός, εγκαινιάστηκε από τον Αμπού Αλί αλ-Χασάν αλ-Γιουσί η γιορτή των «εφτά αγίων», κατ' εντολήν του σουλτάνου. Οι τάφοι διαφόρων γνωστών και σημαντικών φυσιογνωμιών μεταφέρθηκαν στο Μαρακές για να προσελκύσουν προσκυνητές, παρομοίως με την πόλη Εσσαουίρα και τις γιορτές της.
Άσα Φίλιπ
Καριέρα
Άλλο ένα χρυσό πήρε ξανά στα 4 x 100 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018.
Μαρακές
Μεντίνα
Η μεντίνα του Μαρακές αποτελεί νευραλγικό σημείο και το ιστορικό κέντρο της πόλης. Εκτείνεται σε περιοχή 6 τετραγωνικών χιλιομέτρων, αποτελώντας έτσι μια από τις μεγαλύτερες μεντίνες του Μαρόκου. Χτίστηκε γύρω από ένα στρατόπεδο και μια αγορά, ενώ το 12ο αιώνα κατασκευάστηκε και ένα κάσμπαχ, που θα την προστάτευε από τις επαναλαμβανόμενες επιθέσεις των βερβερικών φυλών και θα εγκαθίδρυε την κυριαρχία των Αλμοραβιδών. Οι διάφορες δυναστείες που πέρασαν από την πόλη πραγματοποίησαν σημαντικές προσθήκες και αλλαγές στην παλαιά πόλη.
Άσα Φίλιπ
Καριέρα
Κατέκτησε κι άλλο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 στη Γλασκώβη, όταν τερμάτισε 3η στα 60 μέτρα γυναικών.
Μαρακές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Μαρόκο Κατηγορία:Πόλεις του Μαρόκου
Άσα Φίλιπ
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανίδες αθλήτριες του στίβου Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Πολύπετρο Κιλκίς
Βρίσκεται σε υψόμετρο 79 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Αλυάττης Β΄
Ο Αλυάττης Β΄ (610 π.χ. - 560 π.χ.) ήταν Βασιλιάς της Λυδίας (591 π.χ. - 560 π.χ.), διαδέχτηκε τον πατέρα του, Σαδυάττη. Πέθανε το 561 ή 560 π.Χ., αφού είχε βασιλέψει τριάντα ένα χρόνια. Τον διαδέχτηκε ο γιος του, Κροίσος, ο οποίος μέχρι τότε ήταν σύμβουλος του πατέρα του.
Πόλεμος με την Μίλητο
Ο πατέρας του Αλυάττη, τα τελευταία έξι χρόνια της κυριαρχίας του ενεπλάκη σε πόλεμο με την Μίλητο, τον οποίο συνέχισε ο Αλυάττης για άλλα πέντε χρόνια. Συνήθιζε να εισβάλλει κάθε χρόνο στα εδάφη της Μίλητου καταστρέφοντας τις καλλιέργειες. Προτιμούσε να μην καταστρέφει τους οικισμούς για να συνεχίσουν οι Μιλήσιοι να δουλεύουν στα χωράφια έτσι ώστε να έχει κάθε χρόνο κάτι να λεηλατεί. Αρκούταν στις λεηλασίες και δεν προχωρούσε σε κανονική πολιορκία της πόλης εξαιτίας της ναυτικής δύναμης των Μιλησίων. Μόνο οι Χιώτες βοηθούσαν τους Μιλησίους σ'αυτόν τον πόλεμο και αυτό για να ξεπληρώσουν ένα χρέος. Στο πέμπτο έτος, ενώ οι Λυδοί είχαν ανάψει φωτιά για να κάψουν τα σπαρτά πυρπολήθηκε ακούσια και ο ναός της Ασσησίας Αθηνάς. Λίγο αργότερα ο Αλυάττης αρρώστησε βαριά και έστειλε αγγελιοφόρους στο Μαντείο των Δελφών για να ζητήσουν χρησμό. Η Πυθία αρνήθηκε ν'απαντήσει, απαιτώντας από τον Αλυάττη να ανακατασκευάσει τον ναό της Αθηνάς. Ο Θρασύβουλος, που ήταν τύραννος της Μιλήτου, λέγεται πως έμαθε την απάνταση του μαντείου από τον Περίανδρο. Έτσι, προβλέποντας την επόμενη κίνηση του Αλυάττη, η οποία ήταν να στείλει αγγελιοφόρο για ανακωχή έως ότου ξαναχτίσει τον ναό, μάζεψε όλα τα αγαθά και είπε στους υπηκόους του να αρχίσουν να γλεντούν. Συνεπώς, ο αγγελιοφόρος είδε την κατάσταση των Μιλησίων και την ανέφερε στον Αλυάττη, ο οποίος σύναψε ειρήνη με τους Μιλησίους, επειδή περίμενε πως θα πέθαιναν από την πείνα. Στη συνέχεια, ο Αλυάττης έχτισε δύο ναούς και έγινε καλά.
Άλλες πολεμικές επιχειρήσεις
Ο Αλυάττης έκανε πόλεμο με τον Κυαξάρη, βασιλιά της Μηδίας, έδιωξε τους Κιμμέριους από την Ασία, κατέλαβε την Σμύρνη και επιτέθηκε στις Κλαζομενές.
Ο πόλεμος με τον Κυαξάρη που διάρκεσε πέντε χρόνια, από το 590 π.Χ. ως το 585 π.Χ., είχε προκύψει επειδή ο Αλυάττης είχε λάβει υπό την προστασία του κάποιους Σκύθες που κατέφυγαν εκεί ζητώντας άσυλο, επειδή τους κετέτρεχε ο Κυαξάρης. Οι Σκύθες αυτοί είχαν προσπαθήσει να σκοτώσουν τον Κυαξάρη.
Το χιόνι ξαναβάφτηκε κόκκινο
Το Χιόνι Ξαναβάφτηκε Κόκκινο (νορβηγικά: Død Snø 2) είναι μια Νορβηγική και Ισλανδική κωμωδία τρόμου παραγωγής 2014. Είναι συνέχεια της ταινίας Το Χιόνι Βάφτηκε Κόκκινο που σκηνοθετήθηκε επίσης από τον Γουιρκόλα. Η ταινία κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 10 Οκτωβρίου 2014.
Αλυάττης Β΄
Άλλες πολεμικές επιχειρήσεις
Κατά την διάρκεια μιας μάχης, και μάλιστα την στιγμή που μονομαχούσαν οι δυο βασιλιάδες έγινε έκλειψη Ηλίου, την οποία είχε προβλέψει ο Θαλής. Το ουράνιο αυτό γεγονός σημάδεψε το τέλος των εχθροπραξιών και την θέσπιση ειρήνης μεταξύ των δύο βασιλείων, η οποία επικυρώθηκε με τους γάμους του Αστυάγη και της Αρυήνης, γιου του Κυαξάρη και κόρη του Αλυάττη αντίστοιχα.
Το χιόνι ξαναβάφτηκε κόκκινο
Πλοκή
Συνεχίζοντας από εκεί που η προηγούμενη ταινία τελείωσε, ο Μάρτιν ξυπνάει σε ένα νοσοκομείο μετά τη συντριβή του αυτοκινήτου του, ενώ προσπαθούσε να ξεφύγει από τον συνταγματάρχη Χέρζογκ, αφού διαπίστωσε ότι ένα από τα νομίσματα του συνταγματάρχη ήταν στο αυτοκίνητό του. Ο Μάρτιν συλλαμβάνεται, όταν η αστυνομία υποψίαζεται ότι σκότωσε τους φίλους του. Σύντομα διαπιστώνει ότι το χέρι που ίδιος είχε κόψει με ένα αλυσοπρίονο έχει αντικατασταθεί αλλά είναι το νεκρό χέρι του Χέρζογκ. Στη συνέχεια διαφεύγει από το νοσοκομείο και το νεκροζωντανό χέρι του σκοτώνει ένα παιδί καθώς και έναν αστυνομικό. Όμως ο Μάρτιν πολύ σύντομα συνειδητοποιεί ότι Χέρζογκ επιστρέφει για εκδίκηση.
Αλυάττης Β΄
Ο τύμβος του Αλυάττη
Ο τύμβος (σήμα του Αλυάττη) μνημονεύεται από τον Ηρόδοτο ως ένα από τα θαύματα της Λυδίας. Ο τύμβος είχε μήκος έξι πλέθρα και δύο στάδια και πλάτος δεκατρία πλέθρα. Ονομάζονταν ο τύμβος των πόρνεων και είχε κτισθεί από την σύζυγο κάποιου Γύγη. Βρίσκονταν βόρεια των Σάρδεων κοντά στην λίμνη Γυγαία και ήταν επάνω σε μεγάλο τεχνητό χωμάτινο ανάχωμα επάνω σε μια βάση από κοτρόνες. Τον τύμβο αυτό τον είχαν κτίσει έμποροι, μηχανικοί και πόρνες και επάνω στην κορυφή του είχε πέντε στήλες, τους οποίους περιέγραψε ο Ηρόδοτος, αναφέροντας ότι είχαν άνισο μέγεθος, ενώ τον ψηλότερο στύλο τον είχαν προσφέρει οι πόρνες. Το ανάχωμα υπάρχει μέχρι σήμερα. Ο Hamilton λέει ότι για την περιήγηση γύρω από τον τεχνητό λόφο θέλει κανείς δέκα λεπτά με το άλογο. Ο ίδιος λέει επίσης ότι στα βόρεια του τύμβου υπάρχει ένας μεγάλος λευκός λίθος.
Το χιόνι ξαναβάφτηκε κόκκινο
Κυκλοφορία
Το Χιόνι Ξαναβάφτηκε Κόκκινο είχε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Σάντανς 2014 στις 19 Ιανουαρίου 2014, προτού κυκλοφορήσει στη χώρα καταγωγής του τη Νορβηγία στις 12 Φεβρουαρίου. Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Stanley στις 25 Απριλίου 2014. Είχε προβληθεί online στις 7 Οκτωβρίου 2014 πριν από την περιορισμένη κινηματογραφική κυκλοφορία του στις 10 Οκτωβρίου. Το DVD και Blu-ray κυκλοφόρησαν στις 12 Ιανουαρίου 2015, από την Entertainment One στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Αλυάττης Β΄
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Το χιόνι ξαναβάφτηκε κόκκινο
Υποδοχη
Το Χιόνι Ξαναβάφτηκε Κόκκινο έλαβε γενικά θετικές κριτικές, κερδίζοντας μια βαθμολογία 85% στο Rotten Tomatoes με βάση 23 κριτικές για μέσο όρο 7/10. Στο Metacritic, η ταινία έχει βαθμολογία 59/100 βασισμένη σε 10 κριτικούς, που σημαίνει "μικτές ή μέσες κριτικές".
Αλυάττης Β΄
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Λυδίας Κατηγορία:Δυναστεία των Μερμνάδων
Γερμανική γραφή
thumb|right|Γερμανικό αλφάβητο. thumb|right|Δείγμα γερμανικής γραφής.
Η γερμανική γραφή είναι χειρόγραφη γραφή που ήταν σε χρήση από την εποχή του μεσαίωνα μέχρι και τον 20ό αιώνα.
Οι Γερμανοί χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο με τα πρόσθετα γράμματα ß, ü, ö και ä.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιγραφία
Ελληνικά Γράμματα (περιοδικό)
thumb|right|250px|Το πρώτο τεύχος του περιοδικού Ελληνικά Γράμματα, 15 Ιουνίου 1927. Τα Ελληνικά Γράμματα (1927-1930) ήταν αθηναϊκό, δεκαπενθήμερο περιοδικό (24 x 17 εκ.), και από το τεύχος 46 εβδομαδιαίο, "Τέχνης, Μελέτης και Ελέγχου" (28 x 21 εκ.), με διευθυντή τον Κωστή Μπαστιά, (1901-1972). Κυκλοφορούσε από τις 15 Ιουνίου 1927 έως τις 15 Φεβρουαρίου 1930.
Το ιστορικό και εκδοτικό πλαίσιο
Η πτώση της δικτατορίας του Πάγκαλου στις 24 Αυγούστου 1926 άνοιξε το δρόμο στην έκδοση νέων πολιτικών, εκπαιδευτικών και πολιτιστικών περιοδικών, που μπορούσαν πλέον να εκφραστούν πιο ελεύθερα. Το πρώτο περιοδικό που θα εκδοθεί το Σεπτέμβριο 1926 ήταν η Αναγέννηση του εκπαιδευτικού, δημοτικιστή, σοσιαλιστή και αργότερα μαρξιστή Δημήτρη Γληνού. Ο Γληνός, μαζί με τον εκπαιδευτικό Αλέξανδρο Δελμούζο και τον γλωσσολόγο Μανώλη Τριανταφυλλίδη ήταν, πιθανόν, οι σημαντικότεροι στυλοβάτες του Εκπαιδευτικού Ομίλου. Στις αρχές του 1927, εκδόθηκαν δύο νέα μαρξιστικά περιοδικά, το παιδαγωγικό δελτίο Η Νέα Αγωγή του Χαρ. Χρονόπουλου και η Λογοτεχνική Επιθεώρηση του Αντρέα Ζεβγά, ψευδώνυμο του Αιμίλιου Χουρμούζιου και τον Μάρτιο η μακροβιότατη Νέα Εστία του Γρηγορίου Ξενόπουλου. Τον ίδιο μήνα, ο Εκπαιδευτικός Όμιλος, που από το 1910 αγωνιζόταν για τη χρήση της δημοτικής στην εκπαίδευση, διασπάσθηκε με την αποχώρηση του Δελμούζου και της ομάδας του (Π. Παϊδούσης, Τέλλος Άγρας, Κ. Θ. Δημαράς κ.ά), λόγω των σοσιαλιστικών πολιτικών τάσεων που είχε δώσει στο σωματείο ο Γληνός.
Οι συνεργάτες
Ο Μπαστιάς προσφέρθηκε να "στεγάσει" την ομάδα Δελμούζου σε δικό του περιοδικό και προσέγγισε και τον σκηνοθέτη, συγγραφέα και κριτικό Φώτο Πολίτη, ως και τον εξάδελφό του Γιάννη Αποστολάκη, καθηγητή του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έτσι, γεννήθηκαν τα Ελληνικά Γράμματα, που κυκλοφόρησαν στις 15 Ιουνίου 1927, ως δεκαπενθήμερο περιοδικό. Πέρα από την ηγετική ομάδα του "κύκλου των Ελληνικών Γραμμάτων", συνεργάστηκε ένας σημαντικός αριθμός προσώπων των γραμμάτων και των τεχνών που εκπροσωπούσαν όλο το πολιτικό φάσμα. Ούτε πρέπει να μας κάνει εντύπωση πώς πολλοί εξελίχθηκαν στην δεκαετία του '30 ή στην Κατοχή σε στελέχη της αριστεράς ή του ΚΚΕ. Μεταξύ των συνεργατών συμπεριλαμβάνονται οι: Τέλλος Άγρας, Νίκος Αθανασιάδης, Τάσος Αθανασιάδης, Κωνσταντίνος Άμαντος, Ηρακλής Αποστολίδης, Μάριος Βάρβογλης, Σπύρος Βασιλείου, Αιμίλιος Βεάκης, Ηλίας Βενέζης, Γιάννης Βλαχογιάννης, Ηλίας Βουτιερίδης, Δημήτρης Γαλάνης, Απόστολος Δοξιάδης, Στρατής Δούκας, Νίκος Εγγονόπουλος, Γιωσέφ Ελιγιά, Δ. Α. Ζακυθηνός, Ηλίας Ηλιού, Αύρα Θεοδωροπούλου, Κωνσταντίνος Καβάφης, Κ. Καρθαίος, Πέλος Κατσέλης, Κλεόβουλος Κλώνης, Διονύσιος Κόκκινος, Φώτης Κόντογλου, Γιώργος Κοτζιούλας, Σωκράτης Κουγέας, Λέων Κουκούλας, Εμμανουήλ Κριαράς, Δ. Λουκόπουλος, Σπύρος Μελάς, Τάκης Μπαρλάς, Ρίτα Μπούμη, Παύλος Νιρβάνας, Κώστας Ουράνης, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου, Τάκης Παπατσώνης, Δημήτρης Πικιώνης, Γιώργος Ν. Πολίτης, Λίνος Πολίτης, Αντώνης Πρωτοπάτσης, Δημήτρης Ροντήρης, Κ.Α. Ρωμαίος, Βασίλης Ρώτας, Βάλιας Σεμερτζίδης, Γιάννης Σκαρίμπας, Σωτήρης Σκίπης, Γεράσιμος Σπαταλάς, Πάνος Δ. Ταγκόπουλος, Αθηνά Ταρσούλη, Βασίλης Τατάκης, Αντώνης Τραυλαντώνης, Κωνσταντίνος Φαλτάιτς, Μένος Φιλήντας, Αγγελική Χατζημιχάλη, Πέτρος Χάρης κ.ά..
Φυσικά, στην ύλη του περιοδικού κυριαρχούσε η παρουσία του Μπαστιά με μαχητικά σχόλια, διηγήματα, μία νουβέλα, μελέτες και κριτικές λογοτεχνίας, θεάτρου και τέχνης.
Οι θέσεις
Ο Μπαστιάς εξηγούσε στους συνεργάτες του περιοδικού, ότι σκοπός του ήταν η δημιουργία ενός μαχητικού περιοδικού της δημοτικής, που θα έθετε τον ιδεαλισμό, τον εθνισμό -και όχι τον εθνικιστικό σωβινισμό-, την εθνική κληρονομιά και το χριστιανισμό ως αντίβαρο στο μαρξισμό. Ο Αλέξανδρος Δελμούζος είχε αποκηρυχθεί από τους μαρξιστές για την προσέγγιση του στον "εθνισμό" και από τον Γιάννη Κορδάτο για τον καντιανισμό του, δηλαδή τον επηρεασμό του από τον Ιμμάνουελ Καντ και τον γερμανικό ιδεαλισμό. Οι Φώτος Πολίτης και Γιάννης Αποστολάκης, γερμανοσπουδαγμένοι και οι δύο όπως και ο Δελμούζος, ήταν και αυτοί επηρεασμένοι από τη γερμανική ιδεαλιστική φιλοσοφία. Ο καθηγητής Κ.Θ. Δημαράς, τότε συνεργάτης του Αποστολάκη, και κατ' επέκτασιν των Ελληνικών Γραμμάτων, που μετά τον πόλεμο μετακινείται στο χώρο του ευρωπαϊκού διαφωτισμού, έχει πει σε συνέντευξη το 1988:
Η υπόθεση Κ.Γ. Καρυωτάκη
Τα Ελληνικά Γράμματα έδιναν μεγάλη προσοχή στην κριτική βιβλίου, θεάτρου και των τεχνών. Ένας από τους βασικούς κριτικούς βιβλίου, που συνεργάστηκε από το 4ον τεύχος (1.8.1927) έως σχεδόν το τέλος της έκδοσης, ήταν ο απόστρατος συνταγματάρχης, με έφεση στην λογοτεχνία και το θέατρο, Βασίλης Ρώτας, που πορευόταν στον ιδεαλισμό και τον αντικομμουνισμό του Γιάννη Αποστολάκη. Την ίδια εποχή, ο κορυφαίος ποιητής του νεορομαντισμού Κώστας Καρυωτάκης δημοσίευσε τον Δεκέμβριο του 1927 την τρίτη ποιητική συλλογή του, Ελεγεία και σάτιρες. Ο Ρώτας έσπευσε να δημοσιεύσει στη στήλη του την ειρωνική και άκρως αρνητική κριτική του, που αποτέλεσε την κυριότερη καταδίκη της Καρυωτακικής ποίησης, πριν την αυτοκτονία του ποιητή τον Ιούλιο του 1928. Στην ευγενική απάντησή του στο περιοδικό, ο Καρυωτάκης αμφισβητεί αν όσα έγραψε ο Ρώτας αποτελούν κριτική ή, με αφορμή το βιβλίο του,:
Η καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Χριστίνα Ντουνιά, στο έργο της, ''Κ.Γ. Καρυωτάκης. Η αντοχή μιας αδέσποτης τέχνης'' (Κρατικό Βραβείο κριτικής-δοκιμίου, 2001), αφιερώνει το μακροσκελέστατο κεφάλαιο ΙΙ (σελ. 36-83) στη διαμάχη "Τα «Ελληνικά Γράμματα» και η Καρυωτακική πρόκληση" και σχολιάζει το θέμα στον Πρόλογο (σελ. 16) γράφοντας, για την "έντονη ιδεολογική διάσταση που χαρακτηρίζει την κριτική αποτίμηση του Καρυωτάκη", ότι:
Ο Διαγωνισμός διηγήματος και ο Γιάννης Σκαρίμπας
Τα Χριστούγεννα του 1928, τα Ελληνικά Γράμματα προκηρύτουν διαγωνισμό διηγήματος, με πρόεδρο της κριτικής επιτροπής τον διευθυντή τους Κωστή Μπαστιά, μέλη τον λογοτέχνη και θεατρικό κριτικό Λέωντα Κουκούλα και τον ποιητή και παλαιό γνώριμο από τη "συνομοσπονδία" του Νουμά Κ. Καρθαίο (Κλέανδρος Λάκων) και εισηγητή τον λογοτέχνη και αγιογράφο Φώτη Κόντογλου. Χρηματικά έπαθλα θα δίδονταν για το πρώτο και δεύτερο βραβείο και έπαινοι για όσους θα διακρίνονταν. Πολύ μετά το διαγωνισμό, ο Γιάννης Σκαρίμπας διηγήθηκε στον Μπαστιά πως έφτασε να συμμετάσχει:
Έτσι, ο Σκαρίμπας, ένας άγνωστος τελώνης στο τελωνείο της Χαλκίδας, υπέβαλλε το διήγημα, Ο καπτάν Σουρμελής ο Στουραΐτης, κερδίζοντας το πρώτο βραβείο και αφήνοντας έκπληκτο το αθηναΐκό κοινό και τον πνευματικό κόσμο. Στην εισηγητική του έκθεση ο Κόντογλου έγραψε:
Οι ανταγωνιστές
Κύριος ανταγωνιστής των Ελληνικών Γραμμάτων ήταν η Νέα Εστία του Γρηγορίου Ξενόπουλου, ένα αστικό περιοδικό χωρίς ιδεολογική τοποθέτηση, όπως το χαρακτήρισε ο Κ.Θ. Δημαράς (βλ. πιο πάνω), που απευθυνόταν στο ίδιο περίπου κοινό. Ο Μπαστιάς είχε γράψει για τον Ξενόπουλο, πριν γίνουν φίλοι αργότερα, ότι "είνε με όλους και δεν είνε με κανένα". Στο επόμενο τεύχος της Νέας Εστίας μετά την έκδοση των Ελληνικών Γραμμάτων, ο Ξενόπουλος έγραψε για τον Μπαστιά "Μόνος υπεύθυνος ο νεαρός ασήμαντος διευθυντής των". Ο Ξενόπουλος ήταν τότε εξήντα ετών και ο Μπαστιάς είκοσι έξι.
Οι μαρξιστές
Η συντριπτική πλειοψηφία των λογοτεχνικών και πνευματικών περιοδικών στην πρώτη δεκαετία του Μεσοπολέμου πρόσκεινται στον Μαρξισμό ή τουλάχιστον στην αριστερά. Η έκδοση των Ελληνικών Γραμμάτων ξεσήκωσε οργή και επιθετικότητα, που εν μέρει οφείλεται και στη μαχητικότητα του ίδιου του περιοδικού και του διευθυντού του, που εκπροσωπούσε τον ιδεαλισμό, την αστική τάξη, τον χριστιανισμό, όχι με τη στενή έννοια της ορθοδοξίας, καθώς ο Μπαστιάς ήταν τότε καθολικός, και την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Πολλοί από τους συνεργάτες των Ελληνικών Γραμμάτων μετακόμισαν αργότερα στην αριστερά, όπως ο ποιητής Γιώργος Κοτζιούλας, ο μεταφραστής, λογοτέχνης και σκηνοθέτης Βασίλης Ρώτας, ο ζωγράφος Βάλιας Σεμερτζίδης, κ.ά.. Κατά τον ίδιο τρόπο, διευθυντές αριστερών περιοδικών όπως ο Αιμίλιος Χουρμούζιος (Νέα Επιθεώρηση) και ο Άγγελος Τερζάκης (Πνοή) μετακόμισαν στην αστική τάξη και τα έντυπά της — στην Καθημερινή ο Χουρμούζιος και στο Βήμα ο Τερζάκης.
Μερικά χαρακτηριστικά δείγματα των σχολίων των αριστερών περιοδικών κατά των Ελληνικών Γραμμάτων ήταν τα εξής:
Οι γλωσσαμύντορες
Πέρα από τις επιθέσεις των αριστερών περιοδικών, πληθώρα μηνυμάτων έφταναν στα γραφεία του περιοδικού και από συντηρητικούς, που δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν τη διαφορά μεταξύ των Ελληνικών Γραμμάτων και των μαρξιστών αντιπάλων τους, θεωρώντας όλους τους δημοτικιστές όμοιους. Έτσι, στην προσπάθεια του περιοδικού να προσελκύσει συνδρομητές έλαβε πολλά μηνύματα όπως: "Απαράδεκτον ως μαλλιαρόν", "Σκοπός αντεθνικός, καταχθόνιος", "Για δεν εντρέπεσθε με τους Δελμούζους και Γληνούς. Ας λείπουν τα φώτα σας αγράμματοι", "...έπρεπε να ομιλείτε περί μαλλιαρικών γραμμάτων και ουχί ελληνικών", "Δεν γίνομαι συνδρομητής αχρειότητος μαλλιαροκομμουνιστών διαφθορέων της γλώσσης μας" κ.ά..
Οι Παλαμιστές
Αν και ο αναμφισβήτητος ηγέτης της νεοελληνικής ποίησης για πολλές δεκαετίες υπήρξε ο Κωστής Παλαμάς, η είσοδος του μοντερνισμού στα μέσα του Μεσοπολέμου προξενεί ένα ρήγμα στην αποδοχή του έργου του. Ήδη, από το 1927, τα Ελληνικά Γράμματα αντιπαραθέτουν στο έργο του Παλαμά το έργο του Διονυσίου Σολωμού, ακολουθώντας τις απόψεις του κατ' εξοχήν αντιπαλαμιστή κριτικού Γιάννη Αποστολάκη, του Κ.Θ. Δημαρά, όπως δήλωσε ο ίδιος πιο πάνω, του Κωστή Μπαστιά κ.ά., αναγκάζοντας τον Παλαμά, που αισθάνεται ότι βάλλεται από παντού, να επιτεθεί στο περιοδικό με μία οξύτητα ασυνήθιστη για το ύφος του, κατηγορώντας το, στο Ελεύθερον Βήμα, για τον "ανήθικο διασυρμό του έργου μου". Στενοί συνεργάτες και φίλοι του Παλαμά, όπως ο κριτικός Αντρέας Καραντώνης και ο λόγιος και βιβλιογράφος Γιώργος Κατσίμπαλης, για τον οποίο ο Henry Miller έγραψε το The Colossus of Maroussi, υποστηρίζουν το έργο του Παλαμά. Ειδικά, ο Κατσίμπαλης, σε επιστολή του στον ποιητή Γιάννη Κλ. Ζερβό το 1929 κατά των Ελληνικών Γραμμάτων και του επιτελείου τους, που δημοσιεύθηκε το 2005, γράφει υβριστικά:
Η πρόσληψη στον Αθηναϊκό τύπο
Θα πρέπει, όμως, να εξετάσουμε και την αντίδραση του ημερήσιου τύπου στην έκδοση και την πορεία των Ελληνικών Γραμμάτων, για μία ολοκληρωμένη απεικόνιση, που συχνά παραμελείται, καθώς οι εφημερίδες υπερτερούσαν κατά πολύ κυκλοφοριακά, από τα λογοτεχνικά και πνευματικά περιοδικά. Εκεί, η εικόνα είναι πολύ διαφορετική και στον βενιζελικό και στον αντιβενιζελικό τύπο:
Καθολικισμός και Ελληνικά Γράμματα
Με την έκδοση των Ελληνικών Γραμμάτων, μερικά αριστερά περιοδικά επετέθηκαν στο περιοδικό και γι' αυτόν τον λόγο. Η Πνοή, του Άγγελου Τερζάκη, τα κατηγορεί ότι επιχορηγούνται "απ' την εδώ Καθολική Αρχιεπισκοπή για λόγους εβλόγους", ενώ η Πρωτοπορία του Φώτου Γιοφύλλη τα αποκαλεί Παπικά Γράμματα.
Στη συνέντευξη πιο πάνω του 1988 (βλ. Ενότητα "Οι θέσεις"), ο Κ.Θ. Δημαράς, αργότερα για χρόνια καθηγητής στο πανεπιστήμιο Sorbonne Paris 1, συμπλήρωσε ότι: "Μαζί με τον Μπαστιά πλεύριζα κι εγώ στον καθολικισμό. Συνεχίσαμε να είμαστε στενά συνδεδεμένοι με τον Μπαστιά και στην εποχή Μεταξά". Μετά μία εγκύκλιο της Εκκλησίας της Ελλάδος, στα τέλη του 1929, κατά των κομμουνιστικών βιβλίων που κυκλοφορούσαν, ο Δημαράς έγραψε στα Ελληνικά Γράμματα:
Με ένα ανυπόγραφο σχόλιο, μάλλον του Μπαστιά, τα Ελληνικά Γράμματα συμπλήρωσαν τις απόψεις του Δημαρά γράφοντας για την ελληνική ιεραρχία:
Αλλά, και ο ιστορικός της νεοελληνικής λογοτεχνίας Αλέξανδρος Αργυρίου (1921-2009), σε άρθρο του για τα μεταπαγκαλικά περιοδικά, «''1927. "Ένα έτος τομή" πυκνό από κορυφαίας σημασίας λογοτεχνικά γεγονότα», τονίζει τον καθολικισμό των Ελληνικών Γραμμάτων'' γράφοντας:
Ένα άλλο στοιχείο της σχέσης των Ελληνικών Γραμμάτων με την Ελληνόρρυθμη Καθολική Εξαρχία ήταν η φιλία του Κωστή Μπαστιά με τον επίσης Συριανό Γεώργιο Χαλαβαζή (1882-1957), τιτουλάριο επίσκοπο Θεοδωρουπόλεως, που ήταν ο ηγέτης των ελληνόρρυθμων καθολικών Ανατολικής Θράκης που φθάσανε πρόσφυγες στην Ελλάδα με τη Μικρασιατική Καταστροφή. Η έδρα τους ήταν στην οδό Αχαρνών 246, όπου συνεχίζουν έως σήμερα. Η Εξαρχία ανέλαβε την εκτύπωση και βιβλιοδεσία του περιοδικού και τοποθέτησε τον Βασίλη Μαλατάκη, διευθυντή του δικού τους τυπογραφείου, συνδιευθυντή των Ελληνικών Γραμμάτων. Στην αρχή το περιοδικό τυπωνόταν σε διάφορα τυπογραφεία, έως ότου η Εξαρχία απέκτησε εκσυγχρονισμένες εγκαταστάσεις στην Αχαρνών 244, ακριβώς δίπλα στην έδρα της και ίδρυσε την Α.Ε. "Πολυβιοτεχνική". Έτσι, και μπόρεσε να αναλάβει και την εκτύπωση του περιοδικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Γερόνησος
Η Γερόνησος, γνωστή και ως Ιερόνησος ή Ιερά Νήσος, είναι ένα μικρό νησί που βρίσκεται στη δυτική ακτή της Κύπρου, περίπου 18 χιλιόμετρα βόρεια της Πάφου. Ακατοίκητο από τον 15ο αιώνα, πρόσφατες ανασκαφές αποκάλυψαν ότι είχε κάποτε ένα ιερό αφιερωμένο στον Απόλλωνα στην ύστερη ελληνιστική περίοδο.
Ανασκαφές
Το νησί ανασκάφτηκε για πρώτη φορά το 1982 από τον Σοφοκλή Χατζησάββα, μετά από πρόταση κατασκευής ενός ξενοδοχείου στο νησί. Ο ίδιος γρήγορα εξακρίβωσε την παρουσία ελληνιστικών ερείπιων στο νησί, σταματώντας έτσι όλες τις περαιτέρω προσπάθειες οικοδόμησης στο νησί. Το 1989, η Τζόαν Μπρέτον Κόνελι από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης άκουσε για το έργο και εντυπωσιάστηκε από το εύρος του υλικού που εντάχθηκε στις ανασκαφές που συνεχίστηκαν έκτοτε.