cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φέρεντς Πούσκας
Παγκόσμιο Κύπελλο 1954
Η αποτυχία κατάκτησης του παγκόσμιου τίτλου δεν επηρέασε την μακροχρόνια αναγνώρισή του ως ένας από τους δύο κορυφαίους Ευρωπαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών με το Γιόχαν Κρόιφ να επαναλαμβάνει την ιστορία σε Παγκόσμιο Κύπελλο δύο δεκαετίες αργότερα. Τελευταίος διεθνής του αγώνας ήταν στις 14 Οκτωβρίου 1956 σε φιλική αναμέτρηση με την Αυστρία στη Βιέννη, όπου και πέτυχε και το τελευταίο του γκολ με την εθνική Ουγγαρίας (αποτέλεσμα 0–2). Οι επιδόσεις του Πούσκας με την εθνική του ομάδα σε συμμετοχές και τέρματα αποτελούσαν ρεκόρ κόσμου, με την επίδοση των 84 γκολ να καταρρίπτεται 47 χρόνια αργότερα, ενώ ως ευρωπαϊκή μετά από 62 χρόνια. Έγινε κάτοχος του ρεκόρ τερμάτων με το 60ό που ήταν το πρώτο του που σημειώθηκε στον ιστορικό αγώνα με την Αγγλία στο Λονδίνο και του ρεκόρ συμμετοχών στις 15 Ιουλίου 1956 σε αγώνα με αντίπαλο την Πολωνία όταν έκανε την 81η του εμφάνιση.
Τελευταία χρόνια
Έλαβε την ισπανική ιθαγένεια το 1961 και συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962 στη Χιλή ως μέλος της Ισπανικής εθνικής ομάδας. Ωστόσο, η απόδοσή του ήταν απογοητευτική και δεν κατάφερε να βρει το στόχο σε κανέναν από τους τρεις αγώνες, χρησιμοποιούμενος όμως ως κεντρικός επιθετικός (ο τραυματίας Ντι Στέφανο δεν μπόρεσε να αγωνιστεί) που δεν ήταν η θέση του. Η Ισπανία αποκλείστηκε από τη δεύτερη φάση. Το 1962 έπαιξε τον τέταρτο και τελευταίο αγώνα της διεθνούς δραστηριότητάς του με τη νέα εθνική του απέναντι στη Βραζιλία στις 6 Ιουνίου (νίκη των μετέπειτα πρωταθλητών Βραζιλιάνων με 2–1), τον τελευταίο αγώνα της Εθνικής Ισπανίας στη διοργάνωση. Στις 28 Οκτωβρίου 1963 συμμετείχε σε αγώνα της ανεπίσημης ομάδας της Μαδρίτης σημειώνοντας δύο γκολ. Παρά την απόκτηση της ισπανικής υπηκοότητας, κατά την παραμονή του στην ηβηρική χώρα παρακολουθούνταν από τις μυστικές υπηρεσίες του καθεστώτος της Ισπανίας, η αλληλογραφία του με την πατρίδα του παρεμποδίζονταν.
Τους πρώτους μήνες του 1967 συμμετείχε σε μερικούς φιλικούς αγώνες με τη Ρεάλ, ενώ αξιομνημόνευτη είναι η συμμετοχή του σε αγώνα που διοργανώθηκε από την ομάδα του Νότιου Λίβερπουλ στις 8 Μαΐου ανάμεσα σε επίλεκτες ομάδες, τα έσοδα του οποίου θα πήγαιναν σε τοπικές φιλανθρωπικές οργανώσεις για να βοηθήσουν τα στερημένα παιδιά, τους συνταξιούχους και τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Ο Πούσκας αγωνίστηκε και γνώρισε την αποθέωση από τους 10.000 φιλάθλους σημειώνοντας χατ τρικ στο τελικό 5–3. Στις 26 Μαΐου 1969, η Ρεάλ Μαδρίτης διοργάνωσε αποχαιρετιστήριο αγώνα προς τιμή του αντιμετωπίζοντας στο γήπεδό της τη Ραπίντ Βιέννης μπροστά σε 80.000 φιλάθλους. Η ισπανική ομάδα νίκησε με 4–2.
thumb| Κορυφαίος σκόρερ του 20ού αιώνα πρώτης κατηγορίας πρωταθλήματος από την IFFHS.
Προπονητής
Μετά την αποχώρησή του από τα γήπεδα ακολούθησε προπονητική καριέρα σε διάφορες χώρες σε τέσσερις ηπείρους ακολουθώντας παραδοσιακά συστήματα στον αγωνιστικό χώρο και εστιάζοντας στην ομαδικό τρόπο παιχνιδιού. Ξεκίνησε την καριέρα του για μικρά χρονικά διαστήματα στην Ισπανία και στο Πρωτάθλημα της Βόρειας Αμερικής και ακόλουθα έγινε ιδιαίτερα γνωστός στην Ελλάδα, καθώς ανέλαβε το 1970 τον Παναθηναϊκό (έως το 1974), καταφέρνοντας να τον οδηγήσει στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971 (2 Ιουνίου) στο Στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου, όπου ηττήθηκε με 2–0 από την τότε ανερχόμενη υπερδύναμη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου Άγιαξ.
Το 1975 ανέλαβε τη Ρεάλ Μούρθια, ενώ την επόμενη χρονιά ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας της Σαουδικής Αραβίας και την ίδια χρονιά διηύθυνε την Κόλο-Κόλο της Χιλής, όπου πέρασε δύο χρόνια, χωρίς να γνωρίσει αξιοσημείωτη επιτυχία. Τη σεζόν 1978–79 ήταν και πάλι στην Ελλάδα ως προπονητής της ΑΕΚ. Ο σύλλογος της Αθήνας κατέκτησε το πρωτάθλημα και ο Πούσκας μοιράστηκε τον τίτλο μαζί με τον Ανδρέα Σταματιάδη, που τον διαδέχθηκε. Στην Ελλάδα αγαπήθηκε ιδιαίτερα: εξωστρεφής χαρακτήρας, πρόσχαρος και φιλικός, γλεντζές, ταίριαζε στη νοοτροπία του κόσμου. Διατηρούσε το ηθικό του και μετά τις αποτυχίες και ο επικοινωνιακός Ούγγρος το μετέφερε με ευκολία στους παίκτες του.
Το 1989 ανέλαβε την ελληνική-ομογενειακή ομάδα της Νότιας Μελβούρνης (Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ) στην Αυστραλία οδηγώντας την στην κατάκτηση ενός πρωταθλήματος και δύο Κυπέλλων. Το αυστραλιανό ποδόσφαιρο ήταν ακόμα ημιεπαγγελματικό το 1989 και η εθνική του ομάδα, εκτός από μια μοναδική εμφάνιση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, σε μεγάλο βαθμό ήταν ανώνυμη στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Μία μικρή εγχώρια σκηνή όπου κυριαρχούσαν από κοινότητες που έφτασαν στην Αυστραλία στο κύμα μετανάστευσης από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που, με το ποδόσφαιρο να χρησιμεύει ως συνδετικός κρίκος ένωσε αυτούς με τους νέους Αυστραλούς, δημιούργησαν συλλόγους που έκτοτε ήρθαν και σχημάτισαν τη ραχοκοκαλιά του NSL. Ο Πούσκας έδειξε αναμφισβήτητο πάθος και ισχυρή εστίαση στην ανάπτυξη του αθλήματος, το NSL όμως επισκιαζόταν από άλλα αθλήματα στην Αυστραλία. Παλεύοντας για τη δημοφιλή αναγνώριση, οι θεατές ήταν σχετικά λίγοι και οι σύλλογοι διοικούνταν σε μεγάλο βαθμό από εθελοντές και όχι επαγγελματίες. Ο ομογενής παίκτης Άγγελος Ποστέκογλου (τότε αρχηγός της ομάδας και μετέπειτα προπονητής, μεταξύ των ομάδων που ανέλαβε ήταν και η Σέλτικ Γλασκώβης) αναφέρεται τονίζοντας ότι δεν ήταν μόνο αυτό που πρόσφερε ως προπονητής, αλλά ολόκληρη η φιλοσοφία του στη ζωή και στο ποδόσφαιρο. Παρά το γεγονός ότι ο Πούσκας δεν έπαιξε ποτέ στη Αυστραλία (οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1956 της Μελβούρνης διοργανώθηκαν όταν ήδη είχαν ξεσπάσει τα γεγονότα στην Ουγγαρία και η εθνική δεν συμμετείχε), ένα άγαλμά του διακοσμεί το Ολυμπιακό χωριό στη Μελβούρνη από το 2017 προς τιμή της συνεισφοράς του στην ανάπτυξη του δημοφιλέστερου αθλήματος στη μικρότερη των ηπείρων.
Επιστροφή στην Ουγγαρία
Το 1981 επέστρεψε στην πατρίδα του μετά από 25 χρόνια με την ευκαιρία του γυρίσματος ταινίας αφιερωμένης στη «Χρυσή Ομάδα». Έλαβε θερμή υποδοχή και αποκαταστάθηκε εν μέρει, μιας και μέχρι τότε οι αναφορές στο πρόσωπό του δεν επιτρεπόταν λόγω της φυγής του από τη χώρα. Δόθηκε και ένας τιμητικός αγώνας βετεράνων μπροστά σε 80.000 θεατές στον οποίο συμμετείχε και ο ίδιος. Εγκαταστάθηκε μόνιμα στην πατρίδα του το 1991 και του αποδόθηκαν όλοι οι τίτλοι και οι τιμές του παρελθόντος. Ανέλαβε αρχικά διευθυντής διεθνών σχέσεων της Ομοσπονδίας και επόπτης της ομάδας νέων έως το 1997. Το 1993 είχε την τεχνική ευθύνη προπονητής της εθνικής ομάδας της χώρας του για τέσσερις αγώνες στην προσπάθεια να την οδηγήσει την Ουγγαρία στους τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου χωρίς να τα καταφέρει. Στις 20 Ιανουαρίου 1997 στο Μόναχο βραβεύτηκε από την IFFHS ως ο κορυφαίος σκόρερ των πρωταθλημάτων πρώτης κατηγορίας με 512 τέρματα, ενώ το τότε εκτιμώμενο σύνολο ήταν 780 τέρματα σε επίσημους αγώνες. Η πιο πρόσφατη τεκμηρίωση της RSSSF (2023) αναφέρει 516 τέρματα σε 532 αγώνες πρώτης κατηγορίας πρωταθλήματος. Στις 2 Απριλίου 1997 με τη συμπλήρωση των 70 χρόνων του η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) στη Βουδαπέστη τον τίμησε με το ασημένιο Ολυμπιακό Τάγμα, μόλις ο δεύτερος τότε ποδοσφαιριστής που του έγινε η τιμή. Το 1998 έγινε ένας από τους πρώτους πρεσβευτές της FIFA - παιδικά χωριά SOS, ενώ τον Ιούλιο του 1999, η κυβέρνηση της χώρας του τον ανακήρυξε επίτιμο πρεσβευτή του αθλητισμού των Μαγυάρων στον κόσμο. Η επιστροφή του στην πατρίδα τον έβαλε στη σφαίρα του εθνικού μύθου θεωρούμενος ως μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στην ιστορία της χώρας. Το 1999 η γαλλική αθλητική εφημερίδα L'Équipe τον ονόμασε Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή του αιώνα. Το 2000 η Χόνβεντ απέσυρε τη φανέλα με τον αριθμό 10.
thumb|Το κέρινο ομοίωμα του Πούσκας στη Βουδαπέστη
Για τη σχέση του με το ποδόσφαιρο ο Πούσκας είχε δηλώσει: «Αγαπούσα το ποδόσφαιρο, αγαπώ το ποδόσφαιρο! Αγάπησα την οικογένειά μου και ήμουν πάντα στο γήπεδο ποδοσφαίρου, δεν με ενδιέφερε τίποτα άλλο. Η μπάλα ήταν πάντα το κατοικίδιο ζώο μου. Θα μπορούσα να αισθάνομαι βέβαιος όταν είχα την μπάλα ή όταν την κλωτσούσα». Το 1997 κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία του με τίτλο PUSKAS on Puskas που επανεκδόθηκε τρεις φορές.
Παρά το γεγονός ότι στη μεγαλύτερη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, τόσο σε επίπεδο συλλόγων, όσο και εθνικής ομάδας συνυπήρξε με άλλους ιδιαίτερα ικανούς σκόρερ, η αποτελεσματικότητά του έμεινε στην ιστορία. Σύμφωνα με την RSSSF (Rec. Sport.Soccer Statistics Foundation) κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 802 γκολ σε 792 επίσημους αγώνες (με 548 τέρματα στα πρωταθλήματα). Ανήκει στο μικρό κλαμπ των παικτών που έχουν πετύχει περισσότερα από 1.000 γκολ στην επαγγελματική καριέρα τους σε επίσημους και φιλικούς αγώνες (σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του 1.176 τέρματα, σύμφωνα με τα στοιχεία της RSSSF 1.569 ευρισκόμενος εδώ στη τέταρτη θέση. ). Σημείωσε συνολικά 61 χατ τρικ: 33 με τη Χόνβεντ (30 στο πρωτάθλημα, 3 στο Κύπελλο), 23 με τη Ρεάλ Μαδρίτης (12 στο πρωτάθλημα, 6 στο Κύπελλο, 5 στο Κύπελλο Πρωταθλητριών) και 5 με την εθνική ομάδα. Παραμένει ο μόνος παίκτης που σκόραρε σε όλους τους διεθνείς τελικούς που συμμετείχε: Κυπέλλου Κεντρικής Ευρώπης, Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου, Ολυμπιακών Αγώνων, Κυπέλλου Πρωταθλητριών και Διηπειρωτικού Κυπέλλου. Η ικανότητά του να παρέχει τελικές πάσες (ασίστ) ήταν επίσης εντυπωσιακή με τους υπολογισμούς να του αποδίδουν 404 ασίστ στα 719 από τα 792 επίσημα παιχνίδια που αγωνίστηκε (ανεπίσημα στοιχεία), τις περισσότερες από οποιοδήποτε άλλο στην ποδοσφαιρική ιστορία.
Το 2009 η FIFA καθιέρωσε το «Βραβείο Πούσκας» προς τιμή του που απομένεται ετησίως στον ποδοσφαιστή ή ποδοσφαιρίστρια που θα σημειώσει το πιο θεαματικό τέρμα κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (Salón de la Fama del Fútbol) στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού.
Η δημοφιλία του αυξήθηκε μετά το θάνατό του καθώς πολλά στοιχεία της καριέρας του ήρθαν στο φως της ευρύτερης δημοσιότητας στα τέλη του 20ού αιώνα. Αλλά δεν είναι, ίσως, τόσο ευρέως γνωστός όσο θα έπρεπε - ορισμένες φορές υποτιμάται στις εκτιμήσεις αρθρογράφων του 21ου αιώνα για τους κορυφαίους όλων των εποχών. Ο Πελέ είπε ενδεικτικά: «Αν ζούσε σήμερα, στην εποχή της τηλεόρασης και του διαδικτύου, ο Πούσκας θα ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής, όχι μόνο στη Γη αλλά ακόμα και στο φεγγάρι». Εκείνη δε η εθνική Ουγγαρίας αναλυόμενη περαιτέρω με 42 νίκες, 7 ισοπαλίες και μία μόνο ήττα θεωρείται από πολλούς ως η καλύτερη όλων των εποχών. Το 2016 σε διαδικτυακή ψηφοφορία του goal.com., πάνω από ένα εκατομμύριο άτομα επέλεξαν τον Πούσκας ως τον καλύτερο ποδοσφαιριστή στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων, ενδεικτικό της δημοφιλίας του και της αξίας του ως ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά είδωλα, ακόμα και δέκα χρόνια μετά το θάνατό του.
Ο αστεροειδής (82656) Puskás, που ανακαλύφθηκε το 2001 από το Παρατηρητήριο Καλάρ Άλτο στην Αλμερία, φέρει αυτό το όνομα στη μνήμη του, ο δεύτερος ποδοσφαιριστής (από τους μόνο τέσσερις) που του έγινε αυτή η τιμή.
Ειδικά στατιστικά στοιχεία επίσημων αγώνων
'' Ο πίνακας περιλαμβάνει τις ανά έτος συμμετοχές, τέρματα και ασίστ του Πούσκας σε 726 επίσημους αγώνες.
Πηγές : origo.sport.hu., magyarfutball.hu, RSSSF
Αγώνες και τέρματα επίσημων αγώνων Εθνικής Ουγγαρίας
''Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει όλες τις επίσημες συμμετοχές και τα τέρματα του Φέρεντς Πούσκας με την Εθνική ομάδα της χώρας του, οι οποίες αμφότερες αποτελούσαν ρεκόρ κόσμου στη εποχή τους (κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ, κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα). Το σκορ της Ουγγαρίας στο αποτέλεσμα αναφέρεται πρώτο.''
Πηγές : Die „Goldene Mannschaft“ – Portrait von Puskás, - Ferenc Puskás - Goals in International Matches Ferenc Puskas 11v11
Ποδοσφαιριστής
Χόνβεντ
Ρεάλ Μαδρίτης
Προπονητής
Παναθηναϊκός
'''Α. Ε. Κ.'''
Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ούγγροι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ούγγροι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Μούρθια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χόνβεντ Βουδαπέστης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βανκούβερ Ρόγιαλς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ντεπορτίβο Αλαβές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κόλο-Κόλο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέρρο Πορτένιο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλουμπ Σολ Ντε Αμέρικα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ-Μασρί ΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί σε δύο εθνικές ομάδες ανδρών ή περισσότερες Κατηγορία:Χρυσοί Παίκτες ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Υδραγωγείο
right|thumb|250px|Το κεντρικό υδραγωγείο της Αριζόνα, το μεγαλύτερο και ακριβότερο σύστημα υδραγωγείου που έχει ποτέ κατασκευαστεί στις [[Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής|ΗΠΑ.]] Υδραγωγείο   ονομάζουμε το τεχνητό κανάλι που κατασκευάζεται για να μεταβιβάσει νερό (ύδωρ) από μια θέση σε μια άλλη. Ο όρος ετυμολογείται από τις λέξεις «ύδωρ» και «άγω» (κατ' αντιστοιχία προς τον λατινικό όρο «aquae ductus»).
Υδραγωγεία Μεταφοράς
Το υδραγωγείο Μόρνου μεταφέρει το νερό από τον ταμιευτήρα Μόρνου στις μονάδες επεξεργασίας Μάνδρας και Μενιδίου. Το συνολικό μήκος του είναι 188 χλμ. και λειτουργεί με βαρύτητα.
Το Υδραγωγείο Υλίκης μεταφέρει το νερό από τον ταμιευτήρα Υλίκης στον ταμιευτήρα του Μαραθώνα και υδροδοτεί τη μονάδα επεξεργασίας Κιούρκων. Το συνολικό μήκος του είναι 66,7 χλμ. και λειτουργεί με άντληση!
Ενωτικά υδραγωγεία
Η ύπαρξη των ενωτικών και μεγάλων υδραγωγείων επιτρέπει τον έλεγχο, τη συντήρηση και την επισκευή των εγκαταστάσεων των δυο υδραγωγείων με τη δυνατότητα παύσης της λειτουργίας του ενός από τα δύο. Επιπλέον, παρέχουν τη δυνατότητα εναλλακτικών τρόπων εκμετάλλευσης των πηγών υδροληψίας, επιφανειακών και υπογείων, ανάλογα με τις υδρολογικές συνθήκες και τις ανάγκες της κατανάλωσης.
Αναγκαιότητα και δομή
Οι αρχαίες πόλεις χτίζονταν συνήθως σε μέρη όπου υπήρχε άφθονο νερό, και το μετέφεραν με αγωγούς στις δημόσιες βρύσες ή λουτρά. Όταν το ανάγλυφο του εδάφους δεν ευνοούσε για έναν απλό επιφανειακό αγωγό ή οι ανάγκες της πόλης δεν καλύπτονταν από την κοντινότερη πηγή ή πηγές, τότε άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα υδραγωγεία.
Πριν προχωρήσουν στην κατασκευή ενός υδραγωγείου, οι μηχανικοί της εποχής αξιολογούσαν την ποιότητα του νερού που σκόπευαν να εκμεταλλευτούν εξετάζοντας τη διαύγεια, το ρυθμό ροής, τη γεύση του καθώς και τη φυσική κατάσταση των ντόπιων που ήδη έπιναν από αυτό το νερό. Αν τελικά επιλεγόταν η τοποθεσία, τότε οι μηχανικοί, αυτοί, υπολόγιζαν τη βέλτιστη διαδρομή, την κλίση του αγωγού, το μέγεθος και το μήκος του καναλιού. Το εργατικό δυναμικό αποτελούνταν από εργάτες ή σκλάβους ανάλογα την εποχή και την τοποθεσία και αποτελούνταν συνήθως από πάρα πολλά άτομα. Στην Ελλάδα η εμφάνιση των υδραγωγείων συμπίπτει και με την ανάπτυξη των υδραυλικών κονιαμάτων, καθώς έπρεπε να αντέχουν στο χρόνο και η αποπεράτωσή τους ήταν πολυετής, γεγονός που τα καθιστούσε πολυδάπανα — ιδίως αν απαιτούνταν αψίδες. Οι Ρωμαίοι εξελίσσοντας και τα δύο, τα υδραυλικά κονιάματα και το σχεδιασμό των υδραγωγείων, εισήγαγαν τις αψίδες στην κατασκευή τους και έφτιαξαν σπουδαία έργα που διατηρούνται έως σήμερα.
Επισης, τα υδραγωγεία χρειάζονταν συντήρηση και προστασία. Σε κάποια δεδομένη στιγμή, η πόλη της Ρώμης απασχολούσε περίπου 700 άτομα για τη φροντίδα τους. Από το στάδιο του σχεδιασμού, υπήρχε πρόνοια για τη συντήρηση των υδραγωγείων. Λόγου χάρη, ανθρωποθυρίδες και φρεάτια καθιστούσαν εφικτή την πρόσβαση στα υπόγεια τμήματα των υδραγωγείων. Και όταν απαιτούνταν εκτεταμένες επισκευές, οι μηχανικοί μπορούσαν προσωρινά να κάνουν εκτροπή της πορείας του νερού, ώστε να παρακάμπτεται το τμήμα που είχε υποστεί ζημιά.
Αρχαία Υδραγωγεία της Αθήνας
thumb|456x456px|right|Τμήμα του Πεισιστράτειου υδραγωγείου που ανακαλύφθηκε κατά τις εργασίες κατασκευής του Μετρό, στην πλατεία Συντάγματος
Ρωμαϊκά Υδραγωγεία
Στις αρχές του 3 αιώνα π.Χ., 11 κύρια υδραγωγεία εξυπηρετούσαν την πόλη της Ρώμης. Το πρώτο, το Aqua Appia, κατασκευάστηκε το 312 π.Χ., είχε μήκος λίγο μεγαλύτερο από 16 χιλιόμετρα και ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου υπόγειο. Το μερικώς διατηρημένο μέχρι σήμερα Κλαυδιανό Υδραγωγείο (Aqua Claudia), είχε μήκος περίπου 69 χιλιόμετρα, τα οποία περιλάμβαναν περίπου 10 χιλιόμετρα αψίδες, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις ορθώνονταν στα 27 μέτρα ύψος.
Πόσο νερό μετέφεραν τα υδραγωγεία της Ρώμης; Πολύ! Το Μάρκιο Υδραγωγείο παρείχε καθημερινά στη Ρώμη περίπου 190 εκατομμύρια λίτρα νερό. Όταν το νερό—έχοντας ως κινητήρια δύναμη τη βαρύτητα—έφτανε στις αστικές περιοχές, έρρεε σε δεξαμενές διανομής και από εκεί σε διακλαδώσεις οι οποίες το διοχέτευαν με τη σειρά τους άλλες δεξαμενές διανομής ή τοποθεσίες όπου οι κάτοικοι μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν. Κάποιοι υπολογίζουν ότι το σύστημα υδροδότησης της Ρώμης αναπτύχθηκε τόσο, ώστε κάθε κάτοικος μπορούσε να έχει στη διάθεσή του πάνω από 1.000 λίτρα νερό σε καθημερινή βάση.
εναλλ.=Σχέδιο της αρχαίας Ρώμης με τα 11 υδραγωγεία της|μικρογραφία|486x486εσ|Σχέδιο της αρχαίας Ρώμης με τα 11 υδραγωγεία της (με κόκκινες γραμμές)
Χρονολογική σειρά κατασκευής υδραγωγείων στην αρχαία Ρώμη
thumb|483x483px|Το ρωμαϊκό υδραγωγείο [[Γέφυρα του Γκαρ|Ποντ ντυ Γκαρ, στη Γαλλία]]
Πατρίκ Φιορί
Πρώτα βήματα
Γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1969 στη Μασσαλία. Καταγόμενος από οικογένεια που διαθέτει πέντε παιδιά, από πατέρα αρμένικης προέλευσης και μητέρα καταγόμενη από την Κορσική, πραγματοποίησε τα πρώτα του βήματα στη μουσική σε ηλικία 12 ετών χάρις στον Φρανκ Φερναντέλ. Ο τελευταίος του προσέφερε έναν ρόλο στη μουσική κωμωδία «La légende des santonniers». Στα 16 του, και με τη βοήθεια της οικογένειάς του, ηχογραφεί το πρώτο του κομμάτι, «Stéphanie», και κατόπιν τα «Dans ton regard» και «Le cœur à fleur d’amour».
Οι συμμετοχές του στην εκπομπή του Λεόν Ζιτρόν με τίτλο «Les habits du dimanche» δεν πέρασαν απαρατήρητες και ξεκίνησαν να του χαρίζουν δημοφιλία. Το 1987 άνοιγε τις συναυλίες του Ζιλμπέρ Μοντανιέ, καθώς και των Μισέλ Τορρ και Μπάρι Γουάιτ. Ήταν το 1992, ανάμεσα σε διάφορους διαγωνισμούς στους οποίους συμμετείχε, όπου κέρδισε τις περίφημες «Francophonies» με το τραγούδι «Au fil de l' eau», το οποίο είχε συνθέσει ο καλός του φίλος Μπερνάρ Ντι Ντομένικο.
Οι φωνητικές του ικανότητες τράβηξαν την προσοχή των Φρανσουά Βαλερύ και Μαρί-Φρανς Μπριέρ, που του πρότειναν να εκπροσωπήσει τη Γαλλία στο Διαγωνισμό της Eurovision, ο οποίος έλαβε χώρα στην Ιρλανδία στις 15 Μαΐου 1993. Το τραγούδι που ερμήνευσε, «Mama Corsica» κατέλαβε την τέταρτη θέση ανάμεσα στις 25 συμμετoχές.
Αποκάλυψη
Το 1994, κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ «Puisque c’est l’heure», το οποίο ακολούθησε το 1995 το «Le cœur à l’envers», παραγωγός του οποίου ήταν ο ίδιος.
Το 1997, συμμετείχε στα δοκιμαστικά που έλαβαν χώρα για τη μουσική παράσταση των Ρικάρντο Κοτσιάντε και Λυκ Πλαμοντόν με τίτλο «Notre Dame de Paris» (Η Παναγία των Παρισίων). Εντυπωσιασμένος από την ερμηνεία του στο τραγούδι «Déchiré» ο Πλαμοντόν του εμπιστεύτηκε το ρόλο του λοχαγού Φοίβου. Το τραγούδι «Belle», το οποίο ο Φιορί ερμηνεύει από κοινού με τους συμπρωταγωνιστές του Γκαρού (Κουασιμόδος) και Ντανιέλ Λαβουά (Φρόλο), αναδείχθηκε σε «τραγούδι της χρονιάς» για το έτος 1999. Την ίδια χρονιά η μουσική παράσταση «Notre Dame de Paris» βραβεύτηκε ως η καλύτερη της περιόδου.
Παράλληλα το 1998, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Sony για την κυκλοφορία του τρίτου άλμπουμ του με τίτλο «Prends-moi», το οποίο έγινε δύο φορές χρυσό. Την επόμενη χρονιά αποτέλεσε μέλος της ομάδας καλλιτεχνών «Enfoirés» και δάνεισε τη φωνή του για τη μεταγλώτισση της γαλλικής έκδοσης των ταινιών κινουμένων σχεδίων «Μουλάν» και «Ο Πρίγκιπας της Αιγύπτου».
Ωριμότητα
Το 2000 ο Φιορί αποφάσισε να αποχωρήσει από το θίασο του «Notre Dame de Paris» για να αφιερωθεί στη δημιουργία του τέταρτου προσωπικού του άλμπουμ, «Chrysalide». Επίσης εμφανίζεται για πρώτη φορά στη διάσημη μουσική σκηνή «Olympia», γεγονός για το οποίο εξαντλήθηκαν τα εισιτήρια.
Εξακολούθησε να συνθέτει τραγούδια, γράφοντας το πρώτο σινγκλ της συμπρωταγωνίστριάς του στο «Notre Dame de Paris» (στο ρόλο της Φλερ-ντε-Λιζ), Ζιλί Ζεναττί, με τίτλο «Si je m’en sors», το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία.
Το 2002 κυκλοφόρησε το πέμπτο του άλμπουμ με τίτλο το όνομά του, «Patrick Fiori», με πρώτο σίνγκλ το τραγούδι «Marseille» το οποίο έγραψε ο Ζακ Βενερουζό, και συνεργαζόμενος για πρώτη φορά με το Ζαν-Ζακ Γκολντμάν, που του παραχώρησε τέσσερα κομμάτια ανάμεσα στα οποία το «Je sais où aller». Το άλμπουμ ακολούθησε μια μεγάλη περιοδεία το 2003 στη Γαλλία και το Βέλγιο στην οποία τον ακολούθησε η ίδια ομάδα μουσικών με την προγενέστερη για την προώθηση του «Chrysalide».
Το 2005 ακολούθησε η κυκλοφορία ενός καινούριου άλμπουμ με τίτλο «Si on chantait plus fort» και η πραγματοποίηση νέας περιοδείας από τον Απρίλη του 2005 μέχρι το Σεπτέμβρη του 2007. Στα πλαίσια αυτής δόθηκαν δύο συναυλίες και πάλι στο «Olympia». Επιπλέον την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε η συλλογή Best of «Best of 4 mots».
Ο Νοέμβριος του 2008 φέρνει ένα νέο άλμπουμ με τίτλο «Les choses de la vie». Το αξιοσημείωτο σε αυτή τη δουλειά είναι πως όλα τα κομμάτια αποτελούν διασκευές διάσημων μουσικών έργων που ακούστηκαν σε κινηματογραφικές ταινίες, όπως «Ο Νονός», «Οι Ομπρέλες του Χερβούργου», «Η Μανόν των Πηγών» και «Borsalino». Πρόκειται για το πρώτο άλμπουμ στο οποίο τραγουδά ιταλικά, ισπανικά και αγγλικά. Στην ηχογράφηση των μουσικών κομματιών συμμετείχε η Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βουδαπέστης.
Το Μάρτιο του 2009 ο Φιορί ξεκίνησε μια νέα περιοδεία, πάντα με τη συμμετοχή της ίδιας ομάδας μουσικών. Ο καλλιτέχνης αποφάσισε να χωρίσει τις συναυλίες σε δύο κομμάτια, με το πρώτο να αφιερώνεται στο νέο άλμπουμ και το δεύτερο σε παλαιότερα τραγούδια. Τον Οκτώβριο του 2009 του απονεμήθηκε χρυσός δίσκος για το «Les choses de la vie».
Προσωπική Ζωή
Ο Πατρίκ Φιορί υπήρξε ζευγάρι με τη συμπρωταγωνίστριά του στο «Notre Dame de Paris» και επαγγελματική του συνεργάτιδα, Ζιλί Ζεναττί, από το 2002 μέχρι το 2007. Τον Ιούνιο του 2008 παντρεύτηκε στην Κορσική μια κοπέλα από την Καταλωνία, την Αριάν. Τον Ιούλιο του 2009 απέκτησαν το πρώτο τους παιδί, ένα αγοράκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Γάλλοι μουσικοί Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Γαλλία
Αποστόλης ΙΙ (κορβέτα)
Η κορβέτα Αποστόλης ΙΙ / 26, Κ28, Κ34, Ρ10 τύπου "Flower" πρώην ‘HMS Hyacinth’ ναυπηγήθηκε στις 20 Απριλίου 1940 στα ναυπηγεία Harland & Wolf Ltd., Belfast, Ireland. Καθελκύστηκε στις 19 Αυγούστου 1940. Παραχωρήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1940 από το Βρετανικό ναυτικό στην Αλεξάνδρεια. Επεστράφη το 1959.
Ομοίου τύπου πλοία είναι τα: Κριεζής ΙΙ, Σαχτούρης ΙΙ και Τομπάζης ΙΙ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικές Κορβέτες
Κώστας Καζάνας
Ο Κώστας Καζάνας (Θεσσαλονίκη, 1984) είναι Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου. Αποφοίτησε από το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με ειδικότητα Ποδόσφαιρο και είναι κάτοχος του διπλώματος UEFA Α και UEFA Elite Youth.
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1984. Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε στον Παύλο Μελά (2002-2003 Δ' Εθνική), στον Αγροτικό Αστέρα (Γ' Εθνική 2003-2005), στην Ομόνοια Σίνδου (Δ' Εθνική 2005-2006), στον Αγροτικό Αστέρα (Β' Εθνική 2006-2007), στον Εθνικό Σοχού (Δ' Εθνική 2007-2008), στον Παύλο Μελά (2008-2009 Δ' Εθνική), στον ΠΑΟΔ (Δ' Εθνική 2009-2011), στον Ελευθεριακό (2011-2012), στον Παύλο Μελά (2012-2013) και στη Νίκη Μεσημερίου (2013-2014). Διετέλεσε προπονητής ποδοσφαίρου αναπτυξιακών ηλικιών στην ΠΑΕ Αγροτικός Αστέρας (2008-2009), στον Μαραθώνα Καλαμαριάς (2010-2011), στον Α.Ο. Παύλος Μελάς (2011-2013), στον Α.Σ. Μακεδονικός Νεάπολης (2013-2014). Διετέλεσε επίσης βοηθός προπονητή Κ12 ΠΑΟΚ (2014-2015), Προπονητής φυσικής κατάστασης Κ20 ΠΑΟΚ και Κ17 ΠΑΟΚ (2015-2016), βοηθός προπονητή Κ15 και Κ17 ΠΑΟΚ (2017-2018), προπονητής Κ17 και Κ19 του Άρη Θεσσαλονίκης (2018-2019), του Θερμαϊκού Θέρμης και της Κ17 του Άρη (2022-2023).
Στις τιμητικές διακρίσεις περιλαμβάνονται οι τίτλοι: ΠΑΟΚ Πρωταθλητής Ελλάδος Κ17 2015-2016, ΠΑΟΚ Πρωταθλητής Ελλάδος Κ15 2016-2017 και διάκριση συμμετοχής ΠΑΟΚ στο UEFA Youth League K20.
Παραπομπές
Καζανας Καζανας
Ροδαυγή Άρτας
Η Ροδαυγή είναι ορεινό χωριό του Δήμου Αρταίων με 226 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στα ορεινά της Άρτας, σε υψόμετρο 700 μέτρων και απέχει από την πόλη περίπου 24 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Ροδαυγή υπήρξε μέχρι το τέλος του 1943, οικισμός του Δήμου Ξηροβουνίου με έδρα τον Αμμότοπο. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, το χωριό εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Η Ροδαυγή μαζί με το Σουμέσι, το Καθαροβούνι, το Περδικάρι και τον Άμμο αποτελούν την τοπική κοινότητα Ροδαυγής με συνολικό πληθυσμό 390 κατοίκους.
Ιστορία
Η παλαιά ονομασία του χωριού ήταν Νησίστα. Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής χτίσμένη το 1804 αποτελεί διατηρητέο μνημείο. Όσον αφορά τα πολιτιστικά στοιχεία ανήκει στην περιοχή των Τζουμερκών και είναι ένα απο τα 47 Τζουμερκοχώρια.
Διοικητικές μεταβολές
Η σύσταση της κοινότητας έγινε το 1919 και υπαγόταν στο Τμήμα Υποδιοικήσεως Φιλιππιάδος του νομού Άρτας. Το 1928 το χωριό αποσπάσθηκε από το Τμήμα Υποδιοικήσεως Φιλιππιάδος και εντάχθηκε στην επαρχία Άρτης και Τζουμέρκων του νομού Άρτας. Το 1962 η Νησίστα μετονομάστηκε σε Ροδαυγή και το 1997 εντάχθηκε στο δήμο Ξηροβουνίου και τελικά το 2010 στο Δήμο Αρταίων.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Η Ροδαυγή γειτνιάζει με τους οικισμούς της τοπικής κοινότητας Ροδαυγής και τα Πιστιανά.
Εκδηλώσεις
Το Καγκελάρι χορεύεται στις 26 Ιουλίου, εορτή της Αγίας Παρασκευής και την Τρίτη του Πάσχα. Ο χορός χρονολογείται από τον 16ο αιώνα και αποσκοπούσε στην συνεννόηση των Ελλήνων, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από τους Τούρκους. Χορεύεται σε όλη την περιοχή των Τζουμερκών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Βουλή των Λόρδων
Η Βουλή των Λόρδων (αγγλικά: House of Lords, επίσημα: The Right Honourable the Lords Spiritual and Temporal of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland in Parliament assembled) είναι ένα από τα δύο Σώματα (άνω βουλή) του Βρετανικού Κοινοβουλίου με μη αιρετά μέλη.
Μαζί με τη Βουλή των Κοινοτήτων αποτελούν το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο βρίσκεται στα Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ στο Λονδίνο.
Σύσταση
Η Βουλή των Λόρδων αποτελείται από 24 ανώτερους κληρικούς της Αγγλικανικής Εκκλησίας (Lords Spiritual) και υπεράριθμους (αυτή τη στιγμή 755) λόρδους (Lords Temporal) που υπηρετούν ισόβια. Οι 26 ανώτεροι κληρικοί είναι: δύο αρχιεπίσκοποι του Καντέρμπουρι και της Υόρκης, τρεις επίσκοποι του Λονδίνου, του Ουίντσεστερ και του Ντάραμ και 21 επίσκοποι κατά σειρά αρχαιότητας (Μπαθ και Ουελς, Μπέρμιγχαμ, Μπλάκμπερν, Μπρίστολ, Τσέστερ, Ντέρμπι, Έξετερ, Γκλόστερ, Γκίλντφορντ, Χέρεφορντ, Λάιστερ, Λίτσφιλντ, Λίβερπουλ, Μάντσεστερ, Νιούκασλ, Νόργουιτς, Οξφόρδης, Ρίπον και Λιντς, Αγίου Εδμόνδου και Ίπγουιτς, Γούρστερ και Ουέικφιλντ).
Κανονικοί Λόρδοι
Οι κανονικοί λόρδοι (Lords Temporal) χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:
Οι κληρονομικοί είναι 92. Πριν τον Νόμο της Βουλής των Λόρδων του 1999 όλοι οι κληρονομικοί ευγενείς είχαν δικαίωμα στη Βουλή των Λόρδων. Τώρα είναι 90 που εκλέγονται μεταξύ τους και αντικαθίστανται με τον θάνατο ενός και ex officio ο επικεφαλής της Αυλής και ο Δούκας του Νόρφολκ.
Ορκωμοσία
Η τελετή ορκωμοσίας ενός καινούργιου μέλους έχει ως εξής: μία πομπή εισέρχεται στην αίθουσα συνεδριάσεων, κάθε ένας που φτάνει στον διάδρομο κάνει μια ελαφριά υπόκλιση. Η σειρά είναι: φρούραρχος της Βουλής των Λόρδων, κήρυκας του τάγματος της περικνημίδας, κατώτερος υποστηρικτής (ένα μέλος της Βουλής των Λόρδων, όχι επίσκοπος), υποψήφιος, ανώτερος υποστηρικτής (ένα μέλος της Βουλής των Λόρδων, όχι επίσκοπος, αρχαιότερο από τον κατώτερο). Η πομπή κατευθύνεται προς το κέντρο της αίθουσας όπου στέκεται ο κλητήρας της Βουλής σε ένα πόντιουμ με μικρόφωνο. Οι δύο υποστηρικτές στέκονται ο ένας από τη μια πλευρά και ο άλλος από την άλλη έτσι ώστε να έχουν το πόντιουμ ανάμεσα. Ο υποψήφιος, ο οποίος όλη αυτή την ώρα κρατούσε τη διακήρυξη της Βασίλισσας, τη δίνει στον κλητήρα ο οποίος τη διαβάζει και μετά από αυτό ο υποψήφιος, εάν είναι Αγγλικανός, ορκίζεται στη βίβλο, εάν όχι δηλώνει επίσημα υποταγή στη Βασίλισσα. Μετά υπογράφει ότι θα υπακούει στον κανονισμό. Όταν έχει τελειώσει η ορκωμοσία, οι υποστηρικτές και ο υποψήφιος κατευθύνονται προς έναν πάγκο, επίσης στο κέντρο της αίθουσας και κάνουν μιαν ελαφριά υπόκλιση. Στη συνέχεια ξανασχηματίζουν πομπή και κατευθύνονται προς την έξοδο με τον ανώτερο υποστηρικτή μπροστά, τον υποψήφιο στη μέση και τον κατώτερο υποστηρικτή στο τέλος. Όταν περνούν μπροστά από το προεδρείο, ο υποψήφιος σφίγγει το χέρι του Προέδρου της Βουλής και όλα τα παρόντα μέλη της Βουλής αναφωνούν "άξιος". Ακριβώς δίπλα στην έξοδο, ο υποψήφιος σφίγγει το χέρι του ηγέτη της συμπολίτευσης στη Βουλή των Λόρδων και εξέρχεται με του υποστηρικτές του.
Με την ορκωμοσία των επισκόπων γίνεται ακριβώς η ίδια διαδικασία με τις διαφορές ότι οι υποστηρικτές είναι δύο άλλοι επίσκοποι και ότι στο τέλος, μετά τη χειραψία με τον ηγέτη της συμπολίτευσης, ο υποψήφιος και οι υποστηρικτές αντί να εξέλθουν κάθονται στις θέσεις τους.
Στις ορκωμοσίες απλών Λόρδων, ο υποψήφιος και οι υποστηρικτές φορούν την επίσημη ενδυμασία της Βουλής των Λόρδων η οποία σήμερα χρησιμοποιείται μόνο σε περιστάσεις σαν και αυτή. Στις ορκωμοσίες επισκόπων, Ο υποψήφιος και οι υποστηρικτές φορούν την επίσημη ενδυμασία των θρησκευτικών Λόρδων η οποία, σε αντίθεση με τους απλούς Λόρδους χρησιμοποιείται σε καθημερινή βάση.
Ιστορία
thumb|Η αίθουσα συνεδριάσεων της Βουλής των Λόρδων|257x257εσ
Το σώμα δημιουργήθηκε τον 14o αιώνα και έκτοτε δεν έχει ανασταλεί ποτέ η λειτουργία του εκτός από την περίοδο μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο του 1640, την άνοδο του Όλιβερ Κρόμγουελ στην εξουσία και την εκτέλεση του βασιλιά Καρόλου Α'. Στις 19 Μαρτίου 1649 το σώμα καταργήθηκε με το σκεπτικό ότι «είναι άχρηστο και επικίνδυνο για τον λαό της Αγγλίας». Τέθηκε και πάλι σε λειτουργία το 1660 με την επάνοδο της μοναρχίας. Στους πρώτους αιώνες της ύπαρξής του ήταν το ισχυρότερο Νομοθετικό Σώμα της χώρας, ωστόσο, από τον 18o αιώνα οι εξουσίες του άρχισαν να περιορίζονται. Από το 1911 διαθέτει πολύ περιορισμένες αρμοδιότητες, όπως για παράδειγμα την πρώτη ακρόαση νομοσχεδίων που δεν θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικά. Το 1999, η κυβέρνηση του Τόνι Μπλερ με νόμο κατάργησε το αυτόματο κληρονομικό δικαίωμα πολλών λόρδων να γίνονται μέλη του, ενώ προώθησε περαιτέρω αλλαγές που ακόμα δεν είχαν ψηφιστεί.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα
Πάπας Ιούλιος Β΄
Βιογραφία
Ο Τζουλιάνο ήταν ανιψιός του Πάπα Σίξτου Δ΄. Από τον θείο του, ο οποίος τον πήρε υπό την προστασία του, στέλνεται για τη διαπαιδαγώγησή του στους Φραγκισκανούς, ενώ αργότερα πήγε σε μοναστήρι στην La Pérouse με προκαθορισμένο σκοπό να εμβαθύνει τη μελέτη των επιστημών. Παρόλα αυτά δεν φαίνεται να ακολούθησε τους κανονισμούς του Αγίου Φραγκίσκου, αλλά τον εγκόσμιο κλήρο, τουλάχιστον ως το 1471 όταν έγινε επίσκοπος στην Carpentras της Γαλλίας, λίγο αργότερα από την εκλογή του θείου του ως πάπας.
Την ίδια χρονιά προάγεται σε καρδινάλιο, παίρνοντας τον ίδιο τίτλο που είχε προηγουμένως ο θείος του: Καρδινάλιος του San Pietro ai Vincoli. Με το θείο του απέκτησε μεγάλη επιρροή, ενώ με την προσθήκη της αρχιεπισκοπής της Αβινιόν, ηγούνταν άλλων οκτώ επισκοπών, μεταξύ των οποίων και εκείνο της Μεσσήνης μεταξύ του 1473 και του 1474 ως αποστολικός διαχειριστής. Ως επίσημος απεσταλμένος του Πάπα επισκέφθηκε το 1480 τη Γαλλία, όπου παρέμεινε για τέσσερα χρόνια, αποκτώντας γρήγορα μεγάλη επιρροή στο Κολλέγιο των Καρδιναλίων, επιρροή που μεγάλωσε, αντί να μειωθεί, κατά τη διάρκεια της παποσύνης του Ιννοκέντιου Η΄. Ανταγωνισμός υπήρχε μεταξύ του Τζουλιάνο και του Rodrigo Borgia και μετά το θάνατο του Ιννοκέντιου Η΄, το 1492, ο Βοργίας κατέφερε μετά από μυστικές συμφωνίες με τον καρδινάλιο Ascanio Maria Sforza Visconti να εκλεγεί πάπας, ξεπερνώντας τον ντελλα Ρόβερε με μεγάλη πλειοψηφία, και παίρνοντας έτσι το όνομα Αλέξανδρος ΣΤ΄. Ο Τζουλιάνο βρήκε καταφύγιο πρώτα στην Όστια ενώ λίγους μήνες αργότερα πήγε στο Παρίσι όπου παρότρυνε τον Κάρολο Η΄ να τολμήσει την κατάκτηση της Νάπολης.
Επέστρεψε στη Ρώμη συνοδεύοντας τον βασιλιά της Γαλλίας και προσπάθησε να πετύχει τη σύγκληση ενός συμβουλίου που θα εξέταζε τη συμπεριφορά του Πάπα, με σκοπό την εκθρόνισή του, μα ο Αλέξανδρος ΣΤ΄, έχοντας υποσχεθεί τη θέση του καρδιναλίου σε έναν υπουργό του Καρόλου, τον Briçonnet, κατάφερε να εμποδίσει τις μηχανορραφίες του αντιπάλου του. Με το θάνατο του Αλέξανδρου το 1503, ο Τζουλιάνο υποστήριξε την υποψηφιότητα του καρδιναλίου Πικκολόμινι από το Μιλάνο, ο οποίος εκλέχθηκε πάπας με το όνομα Πίος Γ΄, μα που ήδη υπέφερε από μία ανίατη ασθένεια, κι έτσι πέθανε περίπου ένα μήνα αργότερα. Ο ντελλα Ρόβερε κατάφερε έτσι, με αυτές τις έξυπνες διπλωματικές κινήσεις, να κερδίσει την υποστήριξη του Καίσαρα Βοργία και να εκλεγεί πάπας με την ομόφωνη ψήφο των καρδιναλίων.
Οι σχέσεις με τις οικογένειες Ορσίνι και Κολόννα
Από το την περίοδο της εκλογής του ο Ιούλιος Β΄ προσπάθησε με αποφασιστικότητα να διαλύσει τις δυνάμεις που ξεπερνούσαν την εξουσία του. Με μία σειρά περίπλοκων ελιγμών κατάφερε πρώτα να καταστήσει αδύνατον στους Βοργία να παραμείνουν στο Παπικό Κράτος. Χρησιμοποίησε την επιρροή του προκειμένου να συμφιλιώσει τις δύο ισχυρές οικογένειες των Ορσίνι και των Κολόννα, και κατάφερε να συνδεθεί με τη ρωμαϊκή αριστοκρατία μέσω θεσπισμάτων που την ευνοούσαν.
Έχοντας σιγουρέψει την κατάσταση στη Ρώμη βάλθηκε να απομακρύνει τους βενετσιάνους από το Ρίμινι, τη Φαέντσα, και τις άλλες πόλεις της Ιταλίας που είχαν καταλάβει μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου ΣΤ΄. Εφόσον δεν είχε υπεροχή έναντι του Δόγη, το 1504 προώθησε τα κοινά συμφέροντα της Γαλλίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας παρόλες τις αντιθέσεις που είχαν ως εκείνη την εποχή, και θυσίασε την ανεξαρτησία της Ιταλίας έχοντας σκοπό την επίτευξη μιας συμμαχίας ενάντια στη Βενετία.
Αρχικά οι βενετσιάνοι εγκατέλειψαν λίγες και όχι ιδιαίτερα σημαντικές περιοχές της Ρομάνιας, μα αργότερα με μία εκπληκτική εκστρατεία ο Ιούλιος Β΄ κατάφερε να ελευθερώσει την Περούτζια και την Μπολόνια, ενώ ταυτόχρονα δημιούργησε πολύ καλές σχέσεις και με τον Βασιλιά της Γαλλίας και με τον Αυτοκράτορα.
Η συμμαχία ενάντια στη Δημοκρατία της Βενετίας
Το 1508 κατάφερε να συγκροτήσει με το Λουδοβίκο ΙΒ΄της Γαλλίας, τον Μαξιμιλιανό Α' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τον Φερδινάνδο Β΄της Αραγωνίας, τη συμμαχία του Cambrai εναντίον της Δημοκρατίας της Βενετίας. Την άνοιξη του ίδιου επόμενου έτους η Βενετία τίθεται σε «αργία». Τα αποτελέσματα της συμμαχίας ήταν πέραν των φιλοδοξιών του Ιουλίου Β΄. Μόνο με τη μάχη στο Ανιαντέλλο η Βενετία έχασε όλες τις κτήσεις της στην Ιταλία. Αργότερα όμως ούτε ο Βασιλιάς της Γαλλίας, ούτε ο Αυτοκράτορας έμειναν ικανοποιημένοι με το να εξυπηρετούν απλά τους σκοπούς του Πάπα, κι έτσι ο Ιούλιος Β΄ αποφάσισε να έρθει σε επαφή με τους βενετσιάνους για να προστατευτεί από αυτούς που λίγο καιρό πριν ήταν σύμμαχοί του.
Αυτή τη στιγμή ο Ιούλιος Β΄ αποφάσισε να συντάξει την Ιερή Συμμαχία, με τον Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας και τους βενετσιάνους, ενάντια στη Γαλλία. Σύντομα και ο Ερρίκος Η' της Αγγλίας και ο Μαξιμιλιανός Α΄ προσχώρησαν στη συμμαχία. Ο Πάπας συγκάλεσε επίσης μία γενική σύνοδο (που αργότερα θα αναφέρεται ως η Πέμπτη Λατερανή Σύνοδος) το 1512 στη Ρώμη. Το 1512 οι Γάλλοι διώχτηκαν πέρα από τις Άλπεις, με το τίμημα όμως της κατάκτησης εκτάσεων από τις άλλες δυνάμεις, και ο Ιούλιος, αν και είχε σιγουρέψει την παπική εξουσία στα κρατίδια που βρίσκονταν γύρω από τη Ρώμη, βρισκόταν ακόμη μακριά από την πραγματοποίηση του ονείρου του για ένα ανεξάρτητο ιταλικό βασίλειο. Αργότερα χαρακτηρίστηκε «σοδομίτης» και κατηγορήθηκε ότι διέφθειρε την εκκλησία. Μέσα σε αυτό το κλίμα πέθανε από πυρετό το Φεβρουάριο του 1513. Δεν θάφτηκε ποτέ στον τάφο που είχε φτιάξει γι' αυτόν ο Μιχαήλ Άγγελος στο San Pietro in Vincoli, αλλά στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου χωρίς κανένα ταφικό μνημείο. Τον διαδέχτηκε ο Πάπας Λέων Ι΄.
Ο Πάπας Ιούλιος Β΄ στον κινηματογράφο
Στην ταινία "The Agony and the Ecstasy" (1965), η οποία αναφέρεται στη ζωή του Μιχαήλ Άγγελου (Charlton Heston), ο ηθοποιός Rex Harrison ερμηνεύει τον Ιούλιο Β΄. Το φιλμ βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Irving Stone.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 16ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια ντελλα Ρόβερε Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Χονγκ Κονγκ Ρέιντζερς
Η Χονγκ Κονγκ Ρέιντζερς είναι ποδοσφαιρική ομάδα από το Χονγκ Κονγκ, η οποία αγωνίζεται στο Hong Kong First Division League. Ιδρύθηκε το 1958 σαν Rangers Football Team και μετονομάστηκε το 1960 σε Χονγκ Κονγκ Ρέιντζερς. Έδρα της ομάδας είναι το Sham Shui Po Sports Ground, χωρητικότητας 2194 θεατών. Έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα (1970-71), 4 Hong Kong Senior Shield (1965-66, 1970–71, 1974–75, 1994–95) και 2 Hong Kong FA Cup (1976-77, 1994–95). Έχει μία συμμετοχή στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ασίας (1996, πρώτος γύρος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1958 Κατηγορία:Χονγκ Κονγκ Ρέιντζερς Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Χονγκ Κονγκ
Οργάνωση Νέων Νέας Δημοκρατίας
Η Οργάνωση Νέων Νέας Δημοκρατίας (Ο.Ν.ΝΕ.Δ.) είναι η οργάνωση νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας. Ιδρύθηκε το 1974 από νεαρά άτομα προσκείμενα στο κόμμα. Πρώτος πρόεδρος της Ο.Ν.ΝΕ.Δ. ορίστηκε ο Αναστάσιος Παπαληγούρας ενώ σημερινός είναι ο δικηγόρος Ορφέας Γεωργίου.
Η Ο.Ν.ΝΕ.Δ. αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες, οργανωμένες και συγκροτημένες νεολαίες στην Ελλάδα.
Ιστορικό
Η Οργάνωση Νέων Νέας Δημοκρατίας ιδρύθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1974 από νέους φιλικά προσκείμενους στη Νέα Δημοκρατία και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Με εντολή του τελευταίου, μετά την επιστροφή του από το Παρίσι, διορίστηκε πενταμελής συντονιστική επιτροπή, αποτελούμενη κυρίως από μέλη της προδικτατορικής Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως Νέων, ενώ επίσης συστάθηκε ακόμα μία κομματική επιτροπή για να υποβοηθήσει την πρώτη, για τη σύσταση και οργάνωση κομματικής νεολαίας.
Από την ίδρυση της οργάνωσης μέχρι και το 1987, ο πρόεδρος και τα όργανα της Ο.Ν.ΝΕ.Δ. διορίζονταν από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Πρώτος πρόεδρος διορίστηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ο Αναστάσιος Παπαληγούρας. Το 1987 καθιερώθηκε η πραγματοποίηση συνεδρίου κάθε τρία χρόνια με εκλεγμένους συνέδρους από τη βάση. Το 1ο Συνέδριο της Ο.Ν.ΝΕ.Δ. διεξήχθη το Μάρτιο του 1987. Η Κεντρική Επιτροπή που εξελέγη από το συνέδριο, ανέδειξε πρόεδρο της οργάνωσης το Γιώργο Βουλγαράκη.
Το 2007, ο Γιάννης Σμυρλής εκλέχθηκε πρόεδρος της Νεολαίας Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Το 2010, πραγματοποιήθηκε το 8ο Συνέδριο της οργάνωσης, στο οποίο αποφασίστηκε η εκλογή προέδρου από τη βάση της Ο.Ν.ΝΕ.Δ., στα πρότυπα της εκλογής προέδρου της Νέας Δημοκρατίας. Πρόεδρος της Ο.Ν.ΝΕ.Δ. εκλέχτηκε ο Ανδρέας Παπαμιμίκος.
Τα επόμενα χρόνια η Ο.Ν.ΝΕ.Δ. σημείωσε επιτυχίες στις διεθνείς και ευρωπαϊκές οργανώσεις, στις οποίες συμμετέχει. Συγκεκριμένα, το μέλος της οργάνωσης Άρης Καλαφάτης εξελέγη πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Νέων Δημοκρατών, ενώ το 2013 ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης εξελέγη πρόεδρος της Νεολαίας Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Στην ίδια θέση επανεξελέγη και το 2015.
Τον Απρίλιο του 2016, διεξήχθη το 10ο Συνέδριο της Ο.Ν.ΝΕ.Δ. στη Θεσσαλονίκη. Ωστόσο, το συνέδριο δεν ολοκληρώθηκε, καθώς οι ψηφοφορίες για την ανάδειξη της Κεντρικής Επιτροπής και των εκπροσώπων στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, απόρροια εσωτερικών διαφωνιών. Αυτή η εξέλιξη είχε ως αποτέλεσμα την ανακοίνωση διάλυσης και την εξαγγελία επανίδρυσης της Ο.Ν.ΝΕ.Δ. από τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκο Μητσοτάκη, καθώς και την απομάκρυνση του γραμματέα του κόμματος Ανδρέα Παπαμιμίκου και του προέδρου της Ο.Ν.ΝΕ.Δ. Βασίλη Γεωργιάδη, ως υπαιτίων της αποτυχίας του συνεδρίου. Παράλληλα, διορίστηκε επταμελής διοικούσα επιτροπή, με επικεφαλής το δικηγόρο Νίκο Σωτηρόπουλο, για να οδηγήσει την οργάνωση σε συνέδριο επανίδρυσης. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε πολιτική οργάνωση, η ανάδειξη των συνέδρων έγινε αποκλειστικά μέσω ίντερνετ με πολλαπλές δικλείδες ασφαλείας και συμμετείχαν 32.063 μέλη.
Το Συνέδριο Επανίδρυσης της Ο.Ν.ΝΕ.Δ. διεξήχθη τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Το συνέδριο ενέκρινε αλλαγές στον κανονισμό λειτουργίας της οργάνωσης, ενώ εξέλεξε τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής και τους εκπροσώπους της Ο.Ν.ΝΕ.Δ. στην Πολιτική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας. Νέος πρόεδρος της Ο.Ν.ΝΕ.Δ. εξελέγη ο Κώστας Δέρβος.
Συνδεδεμένες οργανώσεις
Η φοιτητική και σπουδαστική παράταξη της Ο.Ν.ΝΕ.Δ. είναι η Δημοκρατική Ανανεωτική Πρωτοπορία - Νέα Δημοκρατική Φοιτητική Κίνηση (Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ.). Η μαθητική παράταξη της οργάνωσης είναι η Μαθητική Ανεξάρτητη Κίνηση (Μ.Α.ΚΙ.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεολαίες πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα Κατηγορία:Νέα Δημοκρατία
Τζωρτζ Μόστοου
Ο Τζωρτζ Ντάνιελ Μόστοου (George Daniel Mostow, 4 Ιουλίου 1923 - 4 Απριλίου 2017) ήταν Αμερικανός μαθηματικός, γνωστός για τη συμβολή του στη θεωρία Lie. Ήταν ομότιμος καθηγητής Μαθηματικών Henry Ford II στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών, 49ος πρόεδρος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας (1987-1988) και διαχειριστής του Ινστιτούτου Προηγμένων Σπουδών (Institute for Advanced Study) από το 1982 έως το 1992.
Το φαινόμενο της δυσκαμψίας πλέγματος στις ομάδες Lie που ανακάλυψε και διερεύνησε είναι γνωστό ως δυσκαμψία του Μόστοου. Το έργο του σχετικά με την ακαμψία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο έργο τριών βραβευμένων με το μετάλλιο Φιλντς, του Γκρίγκορι Μαργκούλις, του Γουίλιαμ Θέρστον και του Γκριγκόρι Περελμάν. Το 1993, έλαβε το βραβείο Leroy P. Steele από την Αμερικανική Μαθηματική Εταιρεία για τη θεμελιώδη συμβολή του στην έρευνα. Το 2013, του απονεμήθηκε το Βραβείο Βολφ στα Μαθηματικά "για τη θεμελιώδη και πρωτοποριακή συμβολή του στη γεωμετρία και τη θεωρία των ομάδων Lie".
Βιογραφία
Ο Τζωρτζ (Νταν) Μόστοου γεννήθηκε το 1923 στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης. Οι γονείς του ήταν Εβραίοι από την Ουκρανία που μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες στις αρχές του 20ου αιώνα.
Έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ το 1948, με διατριβή που έγραψε υπό την επίβλεψη του Γκάρετ Μπίρκοφ. Οι ακαδημαϊκοί του διορισμοί ήταν στο Πανεπιστήμιο Συρακουσών από το 1949 έως το 1952, στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς από το 1952 έως το 1961 και στο Πανεπιστήμιο Γέιλ από το 1961 έως τη συνταξιοδότησή του το 1999.
Ο Μόστοου εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών το 1974, διετέλεσε πρόεδρος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας το 1987 και το 1988, και ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Προηγμένων Μελετών στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϊ από το 1982 έως το 1992. Του απονεμήθηκε το Βραβείο Leroy P. Steele της AMS για Σημαντική Συμβολή στην Έρευνα το 1993 για το βιβλίο του Ισχυρή ακαμψία των τοπικά συμμετρικών χώρων (1973). Πέθανε στις 4 Απριλίου 2017.
Έρευνα
Ανακάλυψε και μελέτησε τις ιδιότητες δυσκαμψίας των συμπαγών πλεγμάτων σε ημιευθείς ομάδες Lie (χωρίς συμπαγείς παραγοντικές ομάδες ή κέντρα), δηλαδή διακριτών υποομάδων ημιευθειών ομάδων Lie, έτσι ώστε οι χώροι πηλίκο της ομάδας Lie modulo της διακριτής υποομάδας να είναι συμπαγείς. Το θεώρημα ακαμψίας του 1972 δηλώνει ότι οι ισομορφισμοί πλέγματος σε αυτές τις ομάδες Lie μπορούν να επεκταθούν σε αναλυτικούς ισομορφισμούς των ομάδων Lie, εκτός από την. Αν εφαρμοστεί σε υπερβολικούς χώρους, δηλώνει ότι οι υπερβολικές ποικιλίες πεπερασμένου όγκου σε περισσότερες από δύο διαστάσεις ορίζονται μοναδικά από τη θεμελιώδη ομάδα τους. Το έργο του Μόστοου αναβίωσε τη μελέτη των τοπικά συμμετρικών χώρων (ταξινόμηση των τρισδιάστατων ποικιλιών του Γουίλιαμ Θέρστον) και λειτούργησε ως πρότυπο για παρόμοια θεωρήματα ακαμψίας, για παράδειγμα αυτά του Γκριγκόρι Αλεξάντροβιτς Μαργκούλις, ο οποίος, βασιζόμενος στον Μόστοου, απέδειξε το 1974 την αριθμητική των πλεγμάτων σε ημι-ομοιόμορφες ομάδες Lie τάξης > 1.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Διαστρικός κομήτης
thumb|300px|Ο [[κομήτης Χιακουτάκε (C/1996 B2) κατά την πλησιέστερη απόσταση του από τη Γη τον Μάρτιο του 1996]] Η ονομασία διαστρικός κομήτης αντιστοιχεί στους κομήτες οι οποίοι βρίσκονται στον διαστρικό χώρο, και δεν είναι βαρυτικά δεσμευμένοι σε έναν αστέρα.
Περιγραφή
Πέρα από τους γνωστούς κομήτες του ηλιακού συστήματος και τους γνωστούς εξωηλιακούς κομήτες,  ως τον Ιανουάριο του 2016 δεν έχει ταυτοποιηθεί οριστικά κάποιος διαστρικός κομήτης. Ωστόσο η ύπαρξη τους θεωρείται πιθανή, βάσει στοιχείων που προκύπτουν από την βαρυτική διασπορά πολλών αντικειμένων του νέφους Όορτ και την πιθανότητα ύπαρξης παρόμοιων διαδικασιών σε εξωηλιακά πλανητικά συστήματα. Επί του παρόντος, ένας διαστρικός κομήτης μπορεί να ανιχνευτεί μόνο εφόσον περάσει από το Ηλιακό Σύστημα, και μπορεί να διακριθεί από ένα κομήτη που προέρχεται από το νέφος Όορτ βάσει της ισχυρά υπερβολικής τροχιάς του ως ένδειξη πως δεν είναι βαρυτικά δεσμευμένος στον Ήλιο. Έχουν παρατηρηθεί κομήτες με ασθενείς υπερβολικές τροχιές, αλλά οι τροχιές τους είναι συνεπείς με την προέλευση τους από το νέφος Όορτ αντί εκτός του διαστρικού διαστήματος. Ο πιο γνωστός εκκεντρικός κομήτης, ο C/1980 E1, διαθέτει εκκεντρότητα μόλις 1,057, πολύ λιγότερο από ότι θα αναμενόταν να έχει ένας διαστρικός κομήτης.