cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάκης Φωστηρόπουλος
Ένταξη σε πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις
Γνωστή στο ευρύ πολιτικό κοινό έγινε η έντονη αντίδραση του Φωστηρόπουλου στις δηλώσεις του πρώην υπουργού ναυτιλίας Θοδωρή Δρίτσα κατά την ομιλία του στο 3° Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ (2022 στο κλειστό γήπεδο Φαλήρου). Ο κ. Δρίτσας επέκρινε εκτενώς προηγούμενες αποφάσεις του αρχηγού του κόμματος Αλέξη Τσίπρα και ειδικότερα την πρότασή του να εκλέγεται στο μέλλον ο πρόεδρος και η κεντρική επιτροπή από τα μέλη του κόμματος και όχι από συνέδριο. Μετά την αντίδραση του Φωστηρόπουλου ο Νίκος Φίλης φέρεται να παρενέβη άμεσα για να αποτρέψει τα χειρότερα, ενώ στον Φωστηρόπουλο απαγορεύτηκε η περαιτέρω συμμετοχή στο συνέδριο. Μάταια όμως, η πρόταση Τσίπρα εγκρίθηκε από τα μέλη με πλειοψηφία 73,52%.
Διακρίσεις
Το 2016 ο Σύνδεσμος Προπονητών Ποδοσφαίρου Πειραιά τιμήθηκε με βραβείο της UNESCO, το οποίο είχε την τιμή να λάβει ο ιδρυτής του κατά της προεδρικής του θητείας. Για την πολυετή του προσφορά στο ελληνικό ποδόσφαιρο ο Φωστηρόπουλος τιμήθηκε από διάφορους οργανισμούς, όπως μεταξύ άλλων οι
και από διάφορους δήμους και κοινωνικούς φορείς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες προπονητές γυναικείου ποδοσφαίρου
Πρατζελάτο
Το Πρατζελάτο (ιταλικά: Pragelato) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Ευγένιος Δαλέζιος
Ο Ευγένιος Δαλέζιος (1888-1983) ήταν φιλόλογος.
Βίος
Ο Ευγένιος Δαλέζιος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 7 Οκτωβρίου 1888. Καταγόταν από τη Σύρο. Διετέλεσε μέλος του Αρχαιολογικού Τμήματος του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου. Βασική ενασχόλησή του ήταν το εμπόριο αλλά καταπιάστηκε με αρχαιολογικές και φιλολογικές μελέτες. Έλαßε µέρος στη διοργάνωση του Στρατιωτικού Μουσείου της Κωνσταντινούπολης που πραγµατοποιήθηκε την περίοδο 1910-1912 από τον Αχµέτ Μουχτάρ Πασά. Ο Δαλέζιος υπήρξε officier de l'instruction Publique της Γαλλίας, αντεπιστέλλων μέλος της de Stanislas του Νανσύ και μέλος του Κέντρου Μικρασιατικών Συνόδων του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών. Επίσης Ιππότης του Τάγματος του Γρηγορίου του Μεγάλου. Το 1970 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για τις βιβλιογραφικές εργασίες του. Πέθανε το 1983.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες Ρωμαιοκαθολικοί
Πραλόρμο
Το Πραλόρμο (ιταλικά: Pralormo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Ορθοθειοκρεσόλη
Η ορθοθειοκρεσόλη (αγγλικά: ortho-thiocresol) είναι αρωματική οργανική ένωση με μοριακό τύπο C7H8S, αν και χρησιμοποιείται περισσότερο ο πιο αναλυτικός τύπος o-CH3(C6H4)SH. Η χημικά καθαρή ορθοθειοκρεσόλη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι υγρό με οσμή που κατά περίπτωση θυμίζει κρεμμύδι, σκόρδο, αβγό ή καουτσούκ. Πιο συγκεκριμένα, είναι μια θειοφαινόλη. Ο όρος «θειοκρεσόλη», επεκτείνεται, πέρα από τις τρεις (3) «μητρικές» θειοκρεσόλες, και σε ορισμένα «θυγατρικά» παράγωγα αυτών. Χρησιμοποιήθηκε ως πρόσθετο οσμής σε τρόφιμα. Το όνομά της υποδηλώνει ότι αυτή η ένωση αποτελεί το θειούχο ανάλογο της ορθοκρεσόλης.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρωματικές θειόλες Κατηγορία:C7
Viasat History
Με έδρα το Λονδίνο και το Ηνωμένο Βασίλειο, το κανάλι ξεκίνησε την εκπομπή της στις Σκανδιναβικές χώρες και μετά από λίγα χρόνια επεκτάθηκε προς τις χώρες της Βαλτικής με υπότιτλους και πολλές ακόμα χώρες της Ανατολικής ευρώπης.
Το Viasat History αποκτά προγράμματα από διεθνείς διανομείς και οίκους παραγωγής.
Από το 2012, το Viasat History, μαζί με τα αδελφικά του κανάλια Viasat Explore και Viasat Nature μεταδίδονται σε HD μαζί με το SD feed για την Viasat δορυφορική πλατφόρμα.
Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2004
Λεονφόρτε
Η Λεονφόρτε είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας Έννας στην αυτόνομη Ιταλική Περιφέρεια Σικελία στη νότια Ιταλία. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 14.046 κάτοικοι, βρίσκεται σε απόσταση 22 χιλιόμετρα από την Έννα, σε υψόμετρο 600 μέτρα. Στην αρχαιότητα υπήρχε στη θέση της ο οικισμός Ταβάκα, την εποχή που κυβέρνησαν τη Σικελία η Βυζαντινή αυτοκρατορία και οι Άραβες οικοδομήθηκε στη θέση της ένα κάστρο. Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν αρδευτικά συστήματα με πολλούς μύλους που εκμεταλλεύτηκαν την αφθονία νερού που υπήρχε. Ο Νικολό Πλάθιντο Μπραντσιφόρτι ίδρυσε μια πόλη (1610) που της έδωσε το όνομα "Λεονφόρτε" για να τιμήσει τα σύμβολα της οικογένειας του, ένα λιοντάρι να κρατά μία πινακίδα που γράφει τη φράση "η ισχύς είναι η δύναμη σου".
Πράλι
Το Πράλι (ιταλικά: Prali) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Κάψας Αρκαδίας
Ο Κάψας (ή συνηθέστερα: Κάψια) είναι ορεινό χωριό του νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται κτισμένο στην δυτική πλευρά του μαντινειακού κάμπου επάνω στην εθνική οδό Τριπόλεως - Πύργου σε υψόμετρο 700 μέτρων. Αποτελεί την έδρα και μοναδικό οικισμό της κοινότητας Κάψα που υπάγεται διοικητικά στην δημοτική ενότητα Μαντινείας του δήμου Τρίπολης της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2021 είχε 252 μόνιμους κατοίκους.
Ιστορία
Το σημερινό χωριό Κάψια κατά την αρχαιότητα άνηκε στον μαντινειακό δήμο Ελισφάσιον. Αναφέρει σχετικά ο Τάσος Αθ. Γριτσόπουλος: «Ο πέμπτος μαντινειακός δήμος ευρίσκετο εις το έσχατον άκρο με τας ακάρπους γαίας (...) με ποιμενικόν λαόν ασχολούμενον κατά τα ακραία σημεία των Σιμιάδων και του Κάψια (...) ήτο η μεθόριος χώρα των Ελισφασίων».
Η αρχική γεωγραφική θέση του Κάψια ήταν πλησίον του σπηλαίου Κάψια και ονομαζόταν Παλαιοχώρι. Το Παλαιοχώρι, οικισμός που ακόμη είναι εμφανή τα ερείπιά του, κυρίως κεραμίδια και πελεκημένες πέτρες, εικάζεται ότι κάηκε και για τον λόγο αυτό οι κάτοικοί του εξαναγκάστηκαν να μετοικήσουν στην σημερινή τοποθεσία, εις ανάμνηση της καταστροφής μετονομάσθηκε σε Κάψια. Σε κοντινή απόσταση από τη θέση Παλαιοχώρι, σχεδόν δίπλα από το εξωκκλήσι Παναγιά υπάρχουν απομεινάρια παλαιού νεκροταφείου.
Τον 4ο αιώνα π.Χ οι καλές σχέσεις Μαντινείας με το Άργος βοήθησαν την επέκταση του αργολικού αμυντικού συστήματος και θεωρήθηκε απαραίτητη η ύπαρξη φυλακίων σε στρατηγικής σημασίας θέσεις. Στο Κάψια δημιουργήθηκε το φυλάκιο βορειοδυτικά του Αγιολιά, το οποίο επόπτευε ολόκληρη την πεδιάδα και τις κορυφογραμμές που την στεφανώνουν. Αν και μικρότερο από τα υπόλοιπα, κατείχε προνομιακή γεωγραφική θέση που του επέτρεπε να βλέπει μακριά προς τη χώρα των Ορχομενίων αλλά και τους δρόμους που κατευθύνονταν προς το Μεθύδριο, τη Θέλπουσα και τους οικισμούς του Μαινάλου.
Στο Χρονικόν του Μορέως, έμμετρο έργο άγνωστου εξελληνισμένου Φράγκου χρονικογράφου του 14ου αιώνα μ.Χ., αναφέρεται το όνομα Κηπισκιάνοι όταν περιγράφεται η εισβολή των Φράγκων στην Αρκαδία μετά την πτώση των μεσσηνιακών φρουρίων. Παρατίθεται το πρωτότυπο:
«Εκείσε επαρασύρθησαν το λέγουν Κηπισκίανους, όπου το κράζουν όνομα στον Κούντουραν ελαιώνα» (στίχος:1723-4)
Ο Γριτσόπουλος έχοντας υπόψιν του ότι ο χρονικογράφος άλλαζε σύμφωνα με τις φραγκικές γλωσσικές επιρροές του τα ονόματα, υποθέτει πως: «Ανατολικότερον του Χρυσιβιτσίου, κείται το χωρίον Κάψια και εις αυτό πρέπει να αναφέρεται η φράσις του χρονικού» και ερμηνεύει το Κηπησκιάνους ως Καψικιάνους.
Το 1828, ο Ρήγας Παλαμήδης πραγματοποίησε για το κράτος μία κτηματική απογραφή, στην οποία αναφέρει:"Κάψια. Οικογένειες 45, ψυχαί 141, σπίτια και καλύβια 96, στρέμματα αμπελιών 133. Ονόματα κατοίκων: Γεώργιος Βασιλόπουλος, Γιωργάκης Γεροθανάσης, Ηλίας Σπανός κ.α. Περίοικοι Αλωνιστιώται και άλλοι κατείχον αμπέλια και χωράφια εξαγορασμένα από Τούρκους και επίσης κτήματατα με μουριές. Τούρκοι ιδιοκτήτες: Νακήπ εφένδης, Σερίπεης Κισεπάσογλου, Χουσείν αγάς Σούπασης, Μουστάφ αγάς, Οσμαναγάς κ.ά."Αναφέρει επίσης ότι «το χωριό παλαιά ήτο μετά το Ζευγολατειό και η θέσις εκείνη κατείχεν εκτάσεις πολλάς χριστιανικάς περίπου 10 ζευγολατεία, αλλά κατά τον αρμπεντέ, επειδή συνέβη να θανατωθούν κατά την ήδη θέση του χωριού, όπου περνάει ο δρόμος, μερικοί δελήδες της εξουσίας με χατζέ ερχόμενον, υπεχρέωσαν τους Καψιώτες να αφήσουν το χωρίον των και να μετακινηθούν εκεί όπου είναι σήμερον το χωρίον, προς φύλαξη δήθεν του δρόμου, και έτσι κατεξουσίασαν όλη την γην των».
Ο ιστορικός Φωτάκος αναφέρει οτι στην αρχή της επανάστασης του 1821 ο Καψιώτης Κωνσταντίνος Σκουντριάνος μαζί με τον Αλέξιο Λεβιδιώτη κυνήγησαν τους κεχαγιάδες έως τις Τρόκλες του Κάψια. Ύστερα αφού ενώθηκαν με άλλους συμπατριώτες τους από γειτονικά χωριά, σκότωσαν δύο Τούρκους, μεταξύ αυτών τον αξιωματούχο Κουτσομπραήμην. Χαρακτηριστικά αναφέρει: «Από τότε ανακατώθη η Τριπολιτσά και έβαλαν ευθύς τους προκρίτους και αρχιερείς εις την φυλακήν».
Κατά τη διάρκεια της επανάστασης, γράφει ο Φωτάκος, η επαρχία εδιαιρείτο σε δύο τμήματα στο βόρειο και στο μεσημβρινό. Στο βόρειο τμήμα διετέλεσε μεταξύ άλλων οπλαρχηγός ο Κωνσταντίνος Σκουντριάνος από το Κάψια που μαζί με άλλους οπλαρχηγούς βοήθησαν τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στην Επανάσταση.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Κάψια είχε αυξητική τάση την περίοδο 1879-1940 όμως απο τότε έχει μειωθεί σημαντικά.
Αξιοθέατα
Κάποια από τα σημεία ενδιαφέροντος είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης Κατηγορία:Χωριά του Μαινάλου
Νικοζία
Η Νικοζία (ιταλικά: Nicosia) είναι δήμος της ιταλικής επαρχίας της Έννα, στην αυτόνομη ιταλική περιφέρεια της Σικελίας, στη νότια Ιταλία. Η έκταση της πόλης είναι 218.51 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός της 13.588 κάτοικοι (Απογραφή 01-01-2018). Βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο της επαρχίας, φημίζεται για τα αλατωρυχεία της και τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Η καταγωγή της πόλης είναι αβέβαιη, πιθανότερα βρίσκεται στο αρχαίο Έγγυον, άλλες πόλεις από τις οποίες διεκδικεί την θέση είναι η Έρβιτα και η Ημιχάρα.
Το σημερινό όνομα της πόλης δείχνει Ελληνική προέλευση, πιθανώς από τον Άγιο Νικόλαο, το όνομα της μεταφράζεται ως "Νίκης Οίκος". Μια δεύτερη εκδοχή είναι ότι το όνομα της προέρχεται από την επίσης Ελληνική φράση "Πόλη της Νίκης" ή "Νίκης Οίκος". Η Νικοζία ιδρύθηκε από την Βυζαντινή αυτοκρατορία τον 6ο αιώνα, επεκτάθηκε αργότερα από τους Άραβες. Οι Νορμανδοί έφεραν πλήθος μετανάστες από την Λομβαρδία και το Πεδεμόντιο, ονομάστηκαν "Λομβαρδοί" και μιλούν την Γαλατοϊταλική γλώσσα της Σικελίας. Ο Γουλιέλμος Β΄ της Σικελίας την έκανε βασιλική πόλη αφού βρισκόταν σε στρατηγικό σημείο ανάμεσα στο Παλέρμο και την Μεσσήνη. Πέρασαν σημαντικές προσωπικότητες από την πόλη όπως ο αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος.
Νέο Μπιζάνι Ιωαννίνων
Το Νέο Μπιζάνι είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Νέο Μπιζάνι βρίσκεται στα νότια της λίμνης Παμβώτιδας σε υψόμετρο 621 μέτρα και σε απόσταση περίπου 20 χλμ. νότια από την πόλη των Ιωαννίνων. Στη δυτική του πλευρά περνάει η ΕΟ Ιωαννίνων - Άρτας και δυτικότερα είναι η Αμπελεία, βόρεια είναι η Νεοκαισάρεια, νοτιοανατολικά τα Σερβιανά και νοτιοδυτικά το Επισκοπικό. Πρόκειται για οικισμό που άρχισε να δημιουργείται τη δεκαετία του 1950. Η αρχική θέση του παλιού χωριού Μπιζάνι είναι νοτιοανατολικά της σημερινής και δυτικά από τα Σερβιανά επάνω σε λόφο και πολύ κοντά στα οχυρά Μπιζανίου εκεί όπου έγινε το 1913 η ιστορική Μάχη του Μπιζανίου. Τα οχυρά είναι τουριστικό αξιοθέατο και έχουν χαρακτηριστεί νεότερο μνημείο. Δίπλα στην εθνική οδό, πριν τη νότια είσοδό του υπάρχει το Ηρώο των Μπιζανομάχων από τον καλλιτέχνη Λ. Λαμέρα που απεικονίζει χαρακτηριστικές σκηνές- σταθμούς από όλη τη διάρκεια της ελληνικής ιστορίας και της Ηπείρου. Αξιοθέατο της περιοχής είναι και το Μουσείο Ελληνικής Ιστορίας του γλύπτη Παύλου Βρέλλη, το οποίο φιλοξενεί 150 κέρινα ομοιώματα και 37 ιστορικά θέματα εμπνευσμένα από σημαντικά γεγονότα της Ελληνικής Ιστορίας στα νότια του χωριού.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1951 να απογράφεται στην κοινότητα Μπιζανίου. Το 1962 με το ΦΕΚ 89Α - 11/06/1962 ορίστηκε έδρα της κοινότητας. Ο παλιός οικισμός Μπιζάνι αναφέρεται μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας μέχρι το 1962 ενώ το 1971 τελικά καταργήθηκε. ΤοΣύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Κολωνιάτι αποτελούν την τοπική κοινότητα Μπιζανίου της δημοτικής ενότητας Μπιζανίου που υπάγεται στο δήμο Ιωαννιτών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως κοινότητα 384 κατοίκους ενώ ως οικισμός 307.
Πραμόλλο
Το Πραμόλλο (ιταλικά: Pramollo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Νέο Μπιζάνι Ιωαννίνων
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Πραμόλλο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Δήμος Νότιας Κέρκυρας
Ο Δήμος Νότιας Κέρκυρας είναι δήμος της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων. Αποτελείται από τους άλλοτε Δήμους Κορισσίων, Λευκιμμαίων και Μελιτειέων (πρόγραμμα Καποδίστριας, 01.01.1999–31.12.2010), οι οποίοι στη συνέχεια αποτέλεσαν δημοτικές ενότητες του ενιαίου Δήμου Κέρκυρας (πρόγραμμα Καλλικράτης, 01.01.2011–31.08.2019). Συστάθηκε το 2019, με την εφαρμογή του προγράμματος Κλεισθένης Ι (τροποποίηση του "Καλλικράτη"), σύμφωνα με τον οποίο όλες οι υποδιαιρέσεις των δημοτικών ενοτήτων μετονομάσθηκαν σε κοινότητες. Έδρα του Δήμου είναι η Λευκίμμη.
Δημοτικές Ενότητες
Σε αγκύλες σημειώνεται ο πληθυσμός, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011:
2019
!style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan=4|Υποψήφιος / Συνδυασμός / Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% 1ου γύρου !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι 1ου γύρου !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% 2ου γύρου !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι 2ου γύρου !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Σύνολο εδρών
Παραπομπές
Κερκυρας, Νοτιας
Μπαραφράνκα
Η Μπαραφράνκα είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας Έννας στην αυτόνομη Ιταλική Περιφέρεια Σικελία στην νότια Ιταλία. Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία έκτισε στην θέση της ένα κάστρο, η σύγχρονη πόλη πήρε το όνομα της από την Ιταλική οικογένεια Μπαρρέσι. Η Μπαραφράνκα έχει σημαντικά αξιοθέατα όπως ο Καθεδρικός ναός της πόλης που οικοδομήθηκε τον 18ο αιώνα σε ρυθμό Σικελικού Μπαρόκ και το μοναστήρι του Αγίου Βενέδικτου επίσης σε ρυθμό Μπαρόκ. Η εκκλησία της Σάντα Μαρία ντελ΄Ίστρια περιέχει τον "Ευαγγελισμό της Ματία Πρέτι".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Έννα
Κωνσταντίνος φον Οικονόμου
Ο Κωνσταντίνος φον Οικονόμου (Constantin Freiherr von Economo, 21 Αυγούστου 1876 - 21 Οκτωβρίου 1931) ήταν Αυστριακός βαρώνος ελληνικής καταγωγής, πρωτοπόρος ψυχίατρος, νευρολόγος αλλά και από τους πρώτους πιλότους. Είναι κυρίως γνωστός για την ανακάλυψη της ληθαργικής εγκεφαλίτιδας και τη δημιουργία λεπτομερούς χάρτη κυτταροαρχιτεκτονικής του εγκεφαλικού φλοιού.
Πρώιμα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στη Βραΐλα της Ρουμανίας το 1876, γιος του Εδεσσαίου Ιωάννη Οικονόμου (1834-1921) και της Ελένης Μουράτη (1848-1923), που παντρεύτηκαν το 1866 στη Βουδαπέστη. Ο πατέρας του καταγόταν από παλαιά και σπουδαία οικογένεια Ελλήνων της Μακεδονίας, συγκεκριμένα της Έδεσσας, που είχαν εγκατασταθεί στη Βουδαπέστη και είχαν, μεταξύ άλλων, μεγάλα κτήματα στη Θεσσαλία. Η οικογένεια είχε οκτώ παιδιά απ' τα οποία ο Κωνσταντίνος ήταν το πέμπτο. Ένα χρόνο μετά τη γέννησή του η οικογένεια μετεγκαταστάθηκε στην Τεργέστη, σημαντικό κέντρο εμπορίου και έδρα πολλών Ελλήνων, που τότε ανήκε στην Αυστροουγγαρία. Η μητέρα του τον μεγάλωσε σαν ορθόδοξο χριστιανό. Ήταν καλός μαθητής και αθλητής στο Deutsches Gymnasium (γερμανικό γυμνάσιο) κι εκτός από ελληνικά, στο διεθνές περιβάλλον της Τεργέστης έμαθε από μικρός ξένες γλώσσες, γερμανικά, ιταλικά και γαλλικά.
Κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών του από τις σπουδές ταξίδεψε το 1898-1899 για αρκετούς μήνες με τον αδερφό του Δημήτριο στις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ιαπωνία, την Κίνα και την Ινδία, χάρη και στην οικονομική δυνατότητα που τους εξασφάλιζε η εμπορική δραστηριότητα του πατέρα τους Ιωάννη.
Ακολούθησε έπειτα διεθνείς σπουδές, ταξιδεύοντας το 1904 και 1905 σε Παρίσι, Νανσύ, Στρασβούργο και Μόναχο κοντά σε διακριμένους νευρολόγους, ιστολόγους και ψυχιάτρους, αποσπώντας άριστες κριτικές και συγγράφοντας επιστημονικά άρθρα.
Καριέρα στη Νευρολογία και Ψυχιατρική
Εργάστηκε αρχικά για μικρό διάστημα το 1905 στο Βερολίνο σε ψυχιατρική κλινική υπό την εποπτεία του ονομαστού νευρολόγου Theodor Ziehen. Έπειτα επέστρεψε στη Βιέννη κι εργάστηκε στην κλινική Ψυχιατρικής και Νευρολογίας του Julius Wagner-Jauregg στο Γενικό Νοσοκομείο της πόλης (Allgemeines Krankenhaus).
Το 1906 η οικογένειά του απέκτησε τίτλους ευγενείας από τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ Α' της Αυστροουγγαρίας κι ο ίδιος τον τίτλο του Βαρώνου (Freiherr). To 1913 τού απονεμήθηκε η έδρα του καθηγητή στην κλινική Ψυχιατρικής και Νευρολογίας.
Αεροναυπηγική και πιλότος στον πόλεμο
Από το 1907 ανέπτυξε ενδιαφέρον και τελικά μεγάλη αγάπη για την αεροναυπηγική. Αρχικά με μπαλόνια ζεστού αέρα κι έπειτα με τα πρώτα μονοθέσια ελικοφόρα, απέκτησε το 1912 ως πρώτος Αυστριακός διεθνές δίπλωμα πιλότου. Από το 1910 ως το 1926 ήταν πρόεδρος της Αερολέσχης Αυστρίας και πρόεδρος της επιτροπής αεροναυτιλίας (Luftfahrtsbehörde)του αυστριακού υπουργείου Μεταφορών και Συγκοινωνιών (Ministerium für Verkehr und Transport). Το ξέσπασμα του Α' Παγκόσμιου Πολέμου διέκοψε τα σχέδιά του και του ζητήθηκε να υπηρετήσει στο μέτωπο, πρώτα για αναγνωριστικές πτήσεις στο ανατολικό μέτωπο εναντίον των Ρώσων, κι έπειτα το 1916 στο νότιο (Südtiroler Front) κατά των Ιταλών. Το ίδιο έτος όμως, μετά από παρέμβαση των γονιών του, επέστρεψε στη Βιέννη, όπου ανέλαβε τη θεραπεία βαριά τραυματισμένων στο κεφάλι ως στρατιωτικός γιατρός. Για πρώτη φορά εξέτασε ασθενείς με μία σπάνια εγκεφαλική φλεγμονή, που ονόμασε ληθαργική εγκεφαλίτιδα κι έκανε διεξοδικές έρευνες. Οι λεπτομερείς, ακριβείς περιγραφές που δημοσίευσε προκάλεσαν αίσθηση και τον έκαναν ευρύτερα γνωστό ανάμεσα στους συναδέλφους του διεθνώς.
Γάμος και δεσμοί με την ελληνική ομογένεια
Το 1919 μετά τον πόλεμο στις 10 Ιουνίου, νυμφεύθηκε στον καθεδρικό του Αγ.Στεφάνου την κόρη στρατηγού και πριγκίπισσα Karoline von Schönburg-Hartenstein. Δεν απέκτησαν παιδιά. Ο Κωνσταντίνος παρέμεινε στη ζωή του μέλος της ορθόδοξης ελληνικής κοινότητας της Αγίας Τριάδος της Βιέννης, ειδικά την εποχή του Έξαρχου Κεντρώας Ευρώπης Γερμανού Καραβαγγέλη και του αρχιμανδρίτη από την Κρήτη Αγαθάγγελου Ξηρουχάκη. Συνάδελφός του στις έρευνες στην κλινική από το 1919 υπήρξε και ο νεαρός Γεώργιος Ν. Κοσκινάς από το Γεράκι Λακωνίας, που έμελλε να εξελιχθεί σε εξαιρετικό νευρολόγο. Σύμφωνα με μαρτυρία της συζύγου του, στο γραφείο του έβρισκε κανείς πάντα την Οδύσσεια, την Καινή Διαθήκη και το Φάουστ
Αποκορύφωμα της καριέρας του
Δημοσίευσε τα επόμενα χρόνια συνολικά περί τα 150 επιστημονικά άρθρα και βιβλία σε θέματα νευρολογίας, ψυχιατρικής, εγκεφαλικής δομής και θεραπείας ασθενών με νευρολογικές παθήσεις. Συνέβαλε στην ανακάλυψη, ονοματοδοσία, κατανόηση και θεραπεία τους, ειδικά στην ληθαργική εγκεφαλίτιδα (ασθένεια που σκότωσε πολλούς ως το 1927 αλλά δεν έχει δώσει ασθενείς από το 1940) και την ακριβή χαρτογράφηση σε κύτταρα του εγκεφαλικού φλοιού(cortex), κάτι που έφερε επανάσταση στις δυνατότητες των γιατρών της εποχής.
Το 1928 του προτάθηκε η διεύθυνση της κλινικής Ψυχιατρικής και Νευρολογίας, αφου συνταξιοδοτούνταν ο 70χρονος μέντοράς του Wagner-Jauregg, αλλά ο φον Οικονόμου αρνήθηκε, διότι δεν ήθελε η εργασία του να μετατραπεί σε διοικητική, γραφειοκρατική καθημερινότητα.
Το Μάιο του 1931 διορίστηκε διεθυντής του τμήματος εγκεφαλικής έρευνας, που άνοιξε ειδικά γι' αυτόν η κλινική Ψυχιατρικής.
Θάνατος και τιμές από την Αυστρία και διεθνώς
Δεν του ήταν όμως γραφτό να διοικήσει το τμήμα αυτό της κλινικής για πάνω από πέντε μήνες. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους έχασε τη ζωή του απροσδόκητα μετά από καρδιακή προσβολή, αφήνοντας ανολοκλήρωτο ένα μνημειώδες επιστημονικό έργο.
Ετάφη το 1932 στον οικογενειακό τάφο των Οικονόμων στην Τεργέστη και προς τιμήν του μετονομάστηκε δρόμος στο 10ο δημοτικό διαμέρισμα της Βιέννης(Favoriten) που ονομάζεται μέχρι σήμερα Economogasse. Το 1976, 100 χρόνια από τη γέννησή του, τιμήθηκε με αυστριακό γραμματόσημο ενώ από το 1966 μία προτομή του κοσμεί την επιβλητική αίθουσα "Arkadenhof" του Πανεπιστημίου της πόλης University of Vienna.
Προτάθηκε τρεις φορές για το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής σχετικά με εργασίες του στη Νευρολογία κι εγκεφαλική έρευνα: Το 1926 από τον A. Κούση, καθηγητή ιστορίας της Ιατρικής στο πανεπιστήμιο Αθηνών, το 1930 από το Henry Marcus, καθηγητή Νευρολογίας στο Karolinska Institut της Σουηδίας και το 1932 μετά θάνατον, απο κοινού με τον Harvey Cushing από τον Friedrich von Müller , καθηγητή Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί ψυχίατροι Κατηγορία:Έλληνες ψυχίατροι Κατηγορία:Αυστριακοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Νευρολόγοι Κατηγορία:Αυστριακοί ελληνικής καταγωγής
Τουμάκο
μικρογραφία|274x274εσ|Χρυσό άγαλμα του πολιτισμού Τουμάκο Ο Τουμάκο ή αλλιώς Λα Τολίτα υπήρξε προκολομβιανός πολιτισμός ο οποίος αναπτύχθηκε στην παράκτια περιοχή του Ισημερινού κατά το 600 π.Χ ενώ φαίνεται να παράκμασε περίπου κατά το 200 μ.Χ. Μέχρι και σήμερα πολλοί αρχαιολογικοί χώροι έχουν απομείνει απο τον πολιτισμό των Τουμάκο και σε ανασκαφές έχουν βρεθεί πολλές ανθρωπόμορφες μάσκες που έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην ιερατική κοινωνία και στις θρησκευτικές τελετές ενώ φαίνεται να απεικονίζουν ανθρωπόμορφες θεότητες της εποχής κάτι που βλέπουμε απο τον τρόπο χρήσης τους. Επίσης πολλά κοσμήματα η αγάλματα έχουν βρεθεί τα οποία κατασκευάστηκαν από πολύτιμους λίθους όπως ο χρυσός ή ημιπολύτιμους λίθους όπως ο ροζ χαλαζίας ή το λάπις λάζουλι.
Κατηγορία:Προκολομβιανοί πολιτισμοί
Λοράν Περνό
Ο Λοράν Περνό (Laurent Pernot) γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1955) στο Saumur. Είναι Γάλλος καθηγητής αρχαίας ελληνικής φιλολογίας και ιστορικός. Κύριο πεδίο έρευνάς του αποτελεί η αρχαία ελληνική ρητορική. Μέλος της Académie des Inscriptions et belles lettres από το 2012. Με διάταγμα του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας έλαβε τον τίτλο του Ιππότη του Ordre national du Mérite. Από την 1η Οκτωβρίου 2015 είναι μέλος του Institut Universitaire de France.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Laurent Pernot σπούδασε στην École Normale Supérieure, έλαβε Agrégation Κλασικών Γραμμάτων και Doctorat d’Etat.
Είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, διευθυντής του Institut de Grec (Ινστιτούτου Ελληνικής) και ιδρυτής του Centre d’Analyse des Rhétoriques Religieuses de l’Antiquite (CARRA). Οι έρευνές του αφορούν κυρίως στην ρητορική στην Αρχαία Ελλάδα (Δεύτερη Σοφιστική). Από τις 28 Απριλίου 2006 υπήρξε ανταποκριτής της Académie des Inscriptions et belles lettres και στις 19 Οκτωβρίου 2012 εκλέχτηκε τακτικό μέλος της Académie des Inscriptions et belles lettres στην έδρα του Louis Bazin.
Πραροστίνο
Το Πραροστίνο (ιταλικά: Prarostino) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Πυριτιδόμυλοι Δημητσάνας
Οι πυριτιδόμυλοι ή μπαρουτόμυλοι της Δημητσάνας, ήταν υδροκίνητες εγκαταστάσεις, που χρησιμοποιήθηκαν κατά την Επανάσταση του 1821, για την κατασκευή πυρίτιδας (μπαρουτιού).
Η σχέση της Δημητσάνας με το μπαρούτι - οι πρώτοι πυριτιδόμυλοι
μικρογραφία|Η [[Δημητσάνα Αρκαδίας|Δημητσάνα Αρκαδίας.|αριστερά]] Η Δημητσάνα είχε μεγάλη παραγωγή νίτρου, βασικού συστατικού της πυρίτιδας. Το πλεονέκτημα αυτό, θέλησαν να εκμεταλλευτούν οι Τούρκοι και οι Βενετοί, που κατά καιρούς ήλεγχαν τη συγκεκριμένη περιοχή. Μάλιστα, οι πρώτοι, κατά τον 17ο αιώνα, κατασκεύασαν στην πόλη δημόσιο πυριτιδοποιείο. Παράλληλα, και οι γηγενείς ασχολήθηκαν με την κατασκευή μπαρουτιού και, με την πάροδο του χρόνου, εξελίχθηκαν σε ικανούς πυριτιδοποιούς. Μάλιστα, ο μητροπολίτης Ανανίας έκτισε δύο μπαρουτόμυλους, περί τα μέσα του 18ου αιώνα, οι οποίοι, όμως, καταστράφηκαν από τους Τούρκους, το έτος 1767.
Η παραγωγή πυρίτιδας κατά την Επανάσταση του 1821
Σημαντική ήταν η συνεισφορά των πυριτιδόμυλων της Δημητσάνας στην Επανάσταση του 1821, αφού παρήγαν τεράστιες ποσότητες μπαρουτιού, με τις οποίες προμηθεύονταν οι αγωνιστές. Εξ αιτίας της απομακρυσμένης θέσης και του απόκρημνου εδάφους της περιοχής, οι πυριτιδόμυλοι μπορούσαν να λειτουργούν άφοβα, χωρίς τον κίνδυνο να τους αντιληφθούν οι Τούρκοι. Η παραγωγική μονάδα της πόλης αριθμούσε 14 τέτοιες εγκαταστάσεις. Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, οι Δημητσανίτες απέκτησαν φήμη δεξιοτεχνών πυριτιδοποιών. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, μάλιστα, αναφέρει πως αποφευγόταν η στρατολόγησή τους, για να μπορούν να επιδίδονται απερίσπαστοι στην παραγωγή μπαρουτιού. Λόγω της έλλειψης χαρτιού, χρησιμοποιήθηκαν σε μεγάλη έκταση ως πρώτη ύλη σελίδες εκκλησιαστικών και άλων βιβλίων, ανεκτίμητης αξίας.
Οι αδελφοί Σπηλιωτόπουλου
Οι πιο σημαντικοί παραγωγοί πυρίτιδας στη Δημητσάνα, ήταν οι αδελφοί Σπηλιωτόπουλου - Νικόλαος και Σπυρίδων. Πριν την Επανάσταση, κατοικούσαν στην Ύδρα, όπου διατηρούσαν εμπορικό κατάστημα. Το 1818 μυήθηκαν από τον Αναγνωσταρά στη Φιλική Εταιρεία. Από τότε, γεννήθηκε στο μυαλό τους η ιδέα της αναδημιουργίας του πυριτιδοποιείου της Δημητσάνας, αφού συνειδητοποίησαν πως το χειροποίητο μπαρούτι, που μέχρι τότε παρασκευαζόταν στην περιοχή, δεν επαρκούσε για να καλύψει τις ανάγκες του Αγώνα. Έτσι, αφού έκλεισαν την επιχείρησή τους, εγκαταστάθηκαν εκεί, και με τη συνδρομή άλλων μελών της Φιλικής Εταιρείας, κατάφεραν να ξαναχτίσουν τους κατεστραμμένους πυριτιδόμυλους του μητροπολίτη Ανανία. Μετά την έναρξη της επαναστάσεως, ο αριθμός των μπαρουτόμυλων αυξήθηκε από δύο σε δεκατέσσερις, ενώ η παραγωγή πυρίτιδας ξεπερνούσε τις 150 οκάδες την ημέρα. Αυτές οι ποσότητες αξιοποιούνταν από τα ελληνικά στρατεύματα, όχι μόνο στην Πελοπόννησο, αλλά και σε άλλες περιοχές, όπως στη Μακεδονία, στην Κασσάνδρα, στο Άγιο Όρος, στην Κρήτη και στη Θεσσαλία.
Η αποκάλυψη του μυστικού στους Τούρκους
Το μυστικό των πυριτιδόμυλων, όμως, δεν μπόρεσε να μείνει κρυφό. Όταν αποκαλύφθηκε στον Τούρκο διοικητή της Τριπολιτσάς, εκείνος απέστειλε στη Δημητσάνα ανακριτή με ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις. Όμως, ένας ευφυής κάτοικος της πόλης, ο Θύμιος Μπόκας, κατάφερε με ένα τέχνασμα να τον καθυστερήσει, δίνοντας χρόνο στους Δημητσανίτες να μετακινήσουν το μπαρούτι από τις κρυψώνες που είχαν γνωστοποιηθεί στους Τούρκους, σε ασφαλή μέρη. Τελικά, ο ανακριτής δε βρήκε τίποτα και αφού σφράγισε, για τυπικούς λόγους, τους πυριτιδόμυλους, αποχώρησε. Παράλληλα, για να αποτρέψουν τους Τούρκους από το να γκρεμίσουν τους μπαρουτόμυλους, όπως αρχικά σχεδίαζαν, οι Δημητσανίτες τους προμήθευσαν με νοθευμένο μπαρούτι. Έτσι, η πυρίτιδα της Δημητσάνας θεωρήθηκε από τους Τούρκους πως ήταν κακής ποιότητας, και κατά συνέπεια, αυτοί δεν ενόχλησαν ξανά την πόλη.
Η λειτουργία των πυριτιδόμυλων
μικρογραφία|Ο μηχανισμός παραγωγής [[Πυρίτιδα|μπαρουτιού ενός πυριτιδόμυλου. Βρίσκεται στο μουσείο Υδροκίνησης, στη Δημητσάνα. ]] Για να κατασκευαστεί η πυρίτιδα, χρειάζονταν τρία υλικά: θειάφι, κάρβουνο και νίτρο. Η συλλογή του κάρβουνου ήταν σχετικά εύκολη, αφού αυτό παρασκευαζόταν από την καύση φυτικής ύλης. Αντιθέτως, δυσκολία παρουσίαζε η κατασκευή του νίτρου, που παραγόταν από τον βρασμό ζωικών ακαθαρσιών. Το θειάφι, οι Δημητσανίτες το έπαιρναν από άλλες περιοχές. Τελικά, τα υλικά μεταφέρονταν στους πυριτιδόμυλους, και τα τοποθετούσαν σε ξύλινα χαβάνια (=γουδιά), που βρίσκονταν μέσα σ’ αυτούς. Ύστερα, το νερό, που έπεφτε με δύναμη, κινούσε μια ξύλινη φτερωτή. Η φτερωτή, συνδεόταν με έναν άξονα, που με τη σειρά του συνδεόταν με κόπανα, τα οποία άλεθαν και αναμειγνύαν τα συστατικά. Έτσι, παραγόταν η πυρίτιδα. Το μπαρούτι που παραγόταν, αποθηκευόταν προσωρινά σε μια αποθήκη που είχε ο πυριτιδόμυλος.
Μνημείο της Μάρια Κονοπνίτσκα (Βζέσνια)
Το Μνημείο της Μάρια Κονοπνίτσκα στη Βζέσνια (πολωνικά: Pomnik Marii Konopnickiej we Wrześni) είναι χάλκινο άγαλμα, που βρίσκεται στην πόλη Βζέσνια, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας, αφιερωμένο στη Μάρια Κονοπνίτσκα (1842–1910), μια Πολωνή ποιήτρια, συγγραφέα παιδική λογοτεχνίας και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών και για την ανεξαρτησία της Πολωνίας.
Ιστορία
Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Μιστσίσουαφ Βέλτερ (Mieczysław Welter) και αποκαλύφθηκε επίσημα το 1979. Το χάλκινο εκμαγείο του αγάλματος κατασκευάστηκε στο Εργαστήριο Μεταλλουργίας Πόμετ στο Πόζναν (Zakłady Metalurgiczne "Pomet" w Poznaniu). Η τοποθεσία του μνημείου επιλέχθηκε για να αποτίσει φόρο τιμής στην ποιήτρια για την υποστήριξή της και την υπεράσπιση των μαθητών που συμμετείχαν στη σχολική απεργία της Βζέσνια ενάντια στην πολιτική της γερμανοποίησης κατά τα έτη 1901–1904. Το μνημείο ανεγέρθηκε με πρωτοβουλία και χρηματοδότηση των κατοίκων της Βζέσνια. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο Πάρκο «Παιδιά της Βζέσνια». Κοντά στο μνημείο, έχουν τοποθετηθεί 8 χάλκινα γλυπτά βιβλίων, σχεδιασμένα από τον γεννημένο στο Πόζναν γλύπτη, Γιούζεφ Στασίνσκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλυπτά γυναικών Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία Κατηγορία:Μνημεία στην Πολωνία
Kyuss
Οι Kyuss ήταν αμερικάνικο heavy metal συγκρότημα από την Καλιφόρνια. Σχηματίστηκαν το 1987 και διαλύθηκαν οκτώ χρόνια αργότερα, ενώ κυκλοφόρησαν συνολικά τέσσερις δίσκους. Το Νοέμβριο του 2010, τρία μέλη από την αυθεντική σύνθεση του συγκροτήματος, οι Τζον Γκαρσία (φωνητικά), Νικ Ολιβέρι (μπάσο) και Μπραντ Μπιόρκ (τύμπανα), μαζί με τον κιθαρίστα Μπρούνο Φιβέρι, σχημάτισαν τους Kyuss Lives!, οι οποίοι συνεχίζουν πλέον ως Vista Chino.
Βιογραφία
Οι Kyuss σχηματίστηκαν το 1987 με την ονομασία Katzenjammer, από τον τραγουδιστή Τζον Γκαρσία, τον πρώην μπασίστα των Obsessed, Σκοτ Ρίντερ και το ντράμερ Αλφρέντο Ερνάντεζ. Μπασίστας του συγκροτήματος έγινε ο Κρις Κοκρέλ, ενώ τις κιθάρες ανέλαβαν οι Τζος Χόουμ και Νικ Ολιβέρι. Το 1989, ο Ολιβέρι αποχώρησε από το συγκρότημα αφήνοντας τους ως τετραμελές σχήμα, την ίδια περίοδο που μετονομάστηκαν σε Sons of Kyuss.
Το 1991 συντόμευσαν το όνομα τους σε Kyuss ηχογραφώντας τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο "Wretch", το οποίο κυκλοφόρησε μέσω της "Dali Records". Ο ήχος των Kyuss εξελίχθηκε στον δεύτερο τους δίσκο με τίτλο "Blues for the Red Sun", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 30 Ιουνίου 1992 σε παραγωγή του Κρις Γκος. Ο συγκεκριμένος δίσκος θεωρείται ένας από τους επιδραστικότερους του Doom/Stoner Metal.
Μετά τη διάλυση τους, ο Χόουμ και ο Ερντάντεζ σχημάτισαν τους Queens of the Stone Age το 1998, με τον Ολιβέρι να εντάσσεται στο συγκρότημα μετά τον πρώτο τους δίσκο. Ο Γκαρσία σχημάτισε τους Slo Burn, ενώ το 2000 κυκλοφόρησε η συλλογή "Muchas Gracias: The Best of Kyuss".
Τον Ιούνιο του 2010, ανακοινώθηκε η περιοδεία "John Garcia plays Kyuss" (μτφ. Ο Τζον Γκαρσία παίζει Kyuss) και πέντε μήνες αργότερα ανακοίνωσε τη δημιουργία των Kyuss Lives! μαζί με τους Ολιβέρι και Μπιόρκ και τον κιθαρίστα Μπρόυνο Φιβέρι. Το συγκρότημα περιόδευσε σε όλο τον κόσμο και το 2012 οι Γκαρσία και Μπιόρκ δέχτηκαν μήνυση από τον Χόουμ για το όνομα των Kyuss. Τον Αύγουστο του 2012 αποφασίστηκε από το δικαστήριο ότι οι δύο μουσικοί δεν μπορούν να ηχογραφήσουν με την ονομασία Kyuss Lives!, αλλά μπορούν να χρησιμοποιούν το όνομα για τις ζωντανές τους εμφανίσεις. Στις 29 Νοεμβρίου 2012, ανακοινώθηκε η αλλαγή του ονόματος του συγκροτήματος σε Vista Chino.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Επαναστατικός Σύνδεσμος Διεθνιστικής Αλληλεγγύης
Ο Επαναστατικός Σύνδεσμος Διεθνιστικής Αλληλεγγύης, επίσης γνωστός ως ΕΣΔΑ, είναι αναρχική μονάδα μέλος του Διεθνούς Τάγματος Ελευθερίας, η οποία συμμετέχει στον Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο. Ιδρύθηκε το 2015 και είναι Ελληνική ομάδα.
Η εμφάνισή της είχε προκαλέσει ανησυχία σε Έλληνες αξιωματούχους των υπηρεσιών ασφαλείας και των μυστικών υπηρεσιών.
Kyuss
Πηγές
Κατηγορία:Hard rock συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Stoner rock συγκροτήματα Κατηγορία:Alternative metal συγκροτήματα Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Επαναστατικός Σύνδεσμος Διεθνιστικής Αλληλεγγύης
Ιστορία
Η οργάνωση εξέδωσε ανακοίνωση μέσω του Indymedia εντός της οποίας δήλωνε την ίδρυσή της, με την συγκεκριμένη ανακοίνωση να χρονολογείται από τον Απρίλιο του 2015. Εντός αυτής, η οργάνωση ισχυρίζεται πως πρόκειται για Έλληνες διεθνιστές αναρχικούς οι οποίοι μετέβησαν στη Ροζάβα ως απάντηση προς το κάλεσμα για εθελοντές το οποίο πραγματοποιήθηκε από το MLKP τον Ιανουάριο, με στόχο την δημιουργία διεθνιστικής μονάδας για την υπεράσπιση της Επανάστασης της Ροζάβα, μαζί με τις YPG και τις YPJ, απέναντι στο Ισλαμικό Κράτος. Αποτελούν ένα από τα πρώτα ιδρυτικά μέλη του Διεθνούς Τάγματος Ελευθερίας μαζί με το MLKP, τις Ηνωμένες Δυνάμεις Απελευθέρωσης, το TIKKO και την ισπανική Reconstrucción Comunista. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Μέλη του ΕΣΔΑ και IRPGF στην Ροζάβα Σε συνέντευξή του ΕΣΔΑ, μέλος της οργάνωσης εξήγησε πως ο Επαναστατικός Σύνδεσμος Διεθνιστικής Αλληλεγγύης "είναι οργάνωση η οποία μάχεται για την παγκόσμια κοινωνική επανάσταση." Εντός της ίδιας συνέντευξης, έγινε γνωστό πως τα μέλη της συγκεκριμένης οργάνωσης ήταν αναρχοκομμουνιστές και αναρχικοί από την Ελλάδα. Ανέφερε, επίσης, πως η οργάνωση στοχεύει στην ουσιαστική αλληλεγγύη στον χώρο των διεθνών ένοπλων συγκρούσεων. Ισχυρίστηκε, ακόμη, πως τα μέλη της μάχονται στο πλευρό των καταπιεσμένων κοινωνικών τάξεων για την κοινωνική απελευθέρωση και "ενάντια στην κυριαρχία των Κρατών και του Κεφαλαίου", δίνοντας έμφαση, με αυτόν τον τρόπο, σε μια ριζοσπαστική αντικαπιταλιστική πολιτική θέση. Πρόσθεσε, τέλος, πως "η ουσιαστική αλληλεγγύη θα πρέπει να έχει τα χαρακτηριστικά κοινωνικού αγώνα σε οποιοδήποτε σημείο της σύγκρουσης, βάζοντας ένα τέλος στα όρια της τυραννίας, της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης."
Ως μέλος της οργάνωσης, που σκοτώθηκε στο καθήκον αναφέρεται ο Ισλανδός αναρχικός Haukur Hilmarsson.
Ιδεολογία
Η οργάνωση βασίζεται στα ιδεώδη του αναρχοκομμουνισμού, επίσης γνωστού ως ελευθεριακού κομμουνισμού. Η οργάνωση θα μπορούσε, επίσης, να κατηγοριοποιηθεί ως εσπεσιφιστική. Παρά το γεγονός πως πρόκειται για οργάνωση με εσπεσιφιστική τάση, μάχεται υπέρ της Αριστερής ενότητας και της συνύπαρξης με τα διαφορετικά προλεταριακά κινήματα, όπως ο Μαρξισμός-Λενινισμός.
Ο ΕΣΔΑ ήταν η πρώτη αναρχική μονάδα η οποία εντάχθηκε στο Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας, ενώ την ακολούθησαν οι IRPGF, ωστόσο, λίγο νωρίτερα, εντάχθηκε η τουρκική βίγκαν αναρχική μονάδα Sosyal Isyan (Κοινωνική Εξέγερση), μέρος των Ηνωμένων Δυνάμεων Απελευθέρωσης.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας Κατηγορία:Αναρχικές μαχητικές οργανώσεις Κατηγορία:Αντάρτικες οργανώσεις Κατηγορία:Κατά του ISIS φατρίες στη Συρία Κατηγορία:Απόδημες μονάδες και σχηματισμοί του Συριακού Εμφύλιου Πολέμου Κατηγορία:Αναρχικές οργανώσεις Κατηγορία:Επαναστατικά κινήματα Κατηγορία:Ροζάβα Κατηγορία:Αντιστασιακά κινήματα Κατηγορία:Ακροαριστερές μαχητικές οργανώσεις Κατηγορία:Ακροαριστερά Κατηγορία:Ελληνικές επαναστατικές οργανώσεις
Τροΐνα
Η Τροΐνα (Troina) είναι δήμος της Ιταλικής επαρχίας Έννας στην αυτόνομη Περιφέρεια της Σικελίας, στην νότια Ιταλία.
Ανασκαφές έδειξαν ότι η πόλη κατοικείται από την 7η χιλιετία π.Χ., από την οποία βρέθηκε νεκρόπολις. Η αντίστοιχη Ελληνική πόλη ήταν το Έγγυον, βρέθηκαν αρχαιολογικά ευρήματα από τον 4ο αιώνα π.Χ. και Ρωμαϊκά λουτρά. Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η Τροΐνα πέρασε στην Βυζαντινή αυτοκρατορία, με τους Άραβες έγινε κέντρο λατρείας των Ορθόδοξων. Ο Ρογήρος Α΄ της Σικελίας έκτισε στην πόλη ένα κάστρο από το οποίο ξεκίνησε την κατάκτηση του νησιού (1061).
Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, στην Τροΐνα έγιναν σκληρές μάχες ανάμεσα στις Συμμαχικές Δυνάμεις και τις Δυνάμεις του Άξονα, η πόλη καταστράφηκε στον «Πόλεμο των Έξι Ημερών» (31 Ιουλίου 1943 - 6 Αυγούστου 1943).
Είναι αδελφοποιημένη πόλη με την Γαλλική Κουτάνς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Έννα
Πρασκορσάνο
Το Πρασκορσάνο (ιταλικά: Prascorsano) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Πρατιλιόνε
Το Πρατιλιόνε (ιταλικά: Pratiglione) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Βαλγκουαρνέρα Καροπέπε
Η Βαλγκουαρνέρα Καροπέπε είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας Έννας στην αυτόνομη Ιταλική Περιφέρεια Σικελία στην νότια Ιταλία. Βρίσκεται σε υψόμετρο 590 μέτρων σε ένα ορεινό σημείο της επαρχίας. Ιδρυτής της πόλης ήταν ο Φραντσέσκο Βαλγκουαρνέρα (1628), αναπτύχθηκε σημαντικά τον 19ο αιώνα χάρη στα μεταλλεία με την εξόρυξη θείου. Ο Καθεδρικός ναός της πόλης αφιερωμένος στον Άγιο Χριστόφορο και το δημαρχείο είναι τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης. Στα περίχωρα της πόλης έχουν βρεθεί ευρήματα του 7ου αιώνα π.Χ. και του 14ου αιώνα μ.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Έννα
Φοινίκη (Αλβανία)
Η Φοινίκη ή το Φοινίκι (Finiq) είναι κωμόπολη και δήμος που βρίσκεται 8 χλμ. από το Ιόνιο Πέλαγος και 20 χλμ. βόρεια των ελληνικών συνόρων. Είναι μέρος του Νομού Αυλώνα. Ο δήμος δημιουργήθηκε το 2015 με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης από τη συγχώνευση των πρώην δήμων Αλύκου, Δίβρης, Φοινίκης, Λιβαδειάς και Μεσοποτάμου που έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του δήμου Φοινίκης είναι το χωριό Ντρεμίσι. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 11.862 άτομα (απογραφή του 2011) από τα οποία τα 5.513 δηλαδή σχεδόν το 50% είναι Έλληνες.
Ο πληθυσμός του πρώην δήμου κατά την απογραφή του 2011 ήταν 1.333 άτομα.
Ο πληθυσμός του δήμου είναι κυρίως ελληνικός, ενώ η ίδια η πόλη είναι εξ ολοκλήρου μέρος της ελληνικής μειονότητας, κρατώντας τις ελληνικές παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα. Η δημοτική μονάδα της Φοινίκης περιλαμβάνει τα χωριά Φοινίκη, Μπουρόνια, Τσλιρίμ, Βρυώνη, Καραχάτζι, Βρομερού και Μπλερίμας. Στην αρχαιότητα, η Φοινίκη ήταν το πολιτικό κέντρο της ηπειρωτικού φυλής των Χαόνων.
Ιστορία
Τα ερείπια της αρχαίας πόλης βρίσκονται σε έναν λόφο κοντά στη σύγχρονη πόλη. Σε αυτήν υπογράφτηκε συνθήκη το 205 π.Χ. που τερμάτιζε τον Α΄ Μακεδονικό Πόλεμο. Στην αρχαιότητα η Φοινίκη ήταν το πολιτικό κέντρο στο οποίο ζούσε η Ελληνική φυλή των Χαόνων. Η πρώιμη Βυζαντινή αρχιτεκτονική (4ος - 7ος) δείχνει έναν οικισμό στην περιοχή με μια τρίκλιτη βασιλική. Ο οικισμός διατήρησε το αρχαίο του όνομα και στην Οθωμανική αυτοκρατορία, καταγράφεται ως "Φοινίκη" (1431). Σύμφωνα με το "Χρονικό του Αργυροκάστρου" τα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας ήταν ειρηνικά στην Φοινίκη, μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453) οι Μουσουλμάνοι την κατέστρεψαν. Στα τέλη του 16ου αιώνα η Φοινίκη εμφανίζεται ξανά σαν ένα μεγάλο αστικό κέντρο με 359 νοικοκυριά, το Αργυρόκαστρο είχε 392 και το Δέλβινο 204. Οικοδομήθε ένα δεύτερο γλωσσικό σχολείο (1870).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ήπειρος Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας
Κουαλιούτσο
Το Κουαλιούτσο (ιταλικά: Quagliuzzo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Χμέλι σουνέλι
To Χμέλι σουνέλι (Αγγλικά: Khmeli suneli, Γεωργιανά: ხმელი სუნელი, κυριολεκτικά: "ξηρά μπαχαρικά"), είναι ένα παραδοσιακό μείγμα μπαχαρικών της Γεωργίας. Είναι δημοφιλές στην Γεωργία και ολόκληρη την περιοχή του Καύκασου.
Μεταξύ των βοτάνων και των μπαχαρικών που χρησιμοποιούνται στο χμέλι σουνέλι είναι: • 5 Αυτό το μείγμα είναι συστατικό των παραδοσιακών Γεωργιανών πιάτων και σαλτσών, όπως το Σάτσιβι (Satsivi).
Δείτε επίσης
• 5
Παραπομπές
<div style="">
Κατηγορία:Μείγματα βοτάνων και μπαχαρικών Κατηγορία:Γεωργιανή (χώρα) κουζίνα Κατηγορία:Γεωργιανές λέξεις και φράσεις
Η 1η Ταινία του Ντάγκ
Το Η 1η Ταινία του Ντάγκ είναι ταινία κινουμένων σχεδίων παραγωγής 1999, βασισμένη στην σειρά της Disney και του Nickelodeon Doug. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Μορίς Τζόις, και πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί Τομ Μασού, Φρεντ Νιούμαν, Κρις Φίλιπς, Κόνστανς Σούλμαν, Φρανκ Γουέλκερ, Άλις Πλαιτεν και Γκάι Χάντλεϋ. Παράχθηκε από την Walt Disney Television Animation και την Jumbo Pictures, και κυκλοφόρησε από την Buena Vista Pictures Distribution στις 26 Μαρτίου 1999. Στους κινηματογράφους, η μικρού μήκους ταινία "Opera Box" από την τηλεοπτική σειρά Mickey Mouse Works προβαλλόταν πριν την ταινία. Η αναφερόμενη περιλαμβάνει τους Ντόναλντ και Νταίζη Ντακ. Παρά τον τίτλο και την επιτυχία της ταινίας στο box office, δεν κηρύχθηκαν άλλες ταινίες βασισμένες στο Doug. Πρόκειται για το φινάλε ολόκληρης της σειράς.
Πλοκή
Οι Νταγκ Φάνι (Τομ Μασού) και Σκίτερ Βάλενταϊν (Φρεντ Νιούμαν) ανακαλύπτουν ένα τέρας (Φρανκ Γουέλκερ) που ζει στην Lucky Duck Lake. Πιστεύοντας ότι το τέρας είναι κακό, το φοβούνται αρχικά, αλλά μετά, ανακαλύπτουν ότι είναι καλό. Παρ' όλα αυτά, αυτό το τέρας αποτελεί απόδειξη ότι ο πατέρας της φίλης τους Μπιμπ Μπλαφ και ιδιοκτήτης της Bluffco Industries, ο Μπιλ Μπλαφ (Νταγκ Πράις), ρυπαίνει την λίμνη, η οποία ήταν ότι δημιούργησε το τέρας. Το τέρας πάει να φάει το βιβλίο Μόμπι Ντικ, αλλά ο Σκίτερ τον εμποδίζει και λέει, «Σταμάτα! Παραλίγο να φας τον Χέρμαν Μελβίλ! Δεν τρως βιβλία!» και το τέρας το επιστρέφει ως αίτηση συγνώμης, οπότε το ονομάζουν Χέρμαν Μελβίλ όπως και τον συγγραφέα του βιβλίου. Η δήμαρχος Τίπι Ντινκ (Ντόρις Μπέλάκ) συμβουλεύει τον Νταγκ να κρατήσει αυτό μυστικό, ειδάλλως ο Κύριος Μπλαφ θα σκοτώσει τον Χέρμαν. Δυστυχώς, όλη αυτή η αναταραχή με το τέρας κάνει τον Νταγκ να ξεχάσει ότι έπρεπε να συναντήσει την Πάτι (Κόνστανς Σούλμαν) στου Κυρίου Σουίρλι (Μπρούς Μπέιλι Τζόνσον), του ιδιοκτήτη του τοπικού εργοστασίου παγωτού. Το θυμάται την τελευταία στιγμή, και τρέχει στου Σουίρλι όσο γρηγορότερα γίνεται διαβαίνοντας τις συντομότερες παρακάμψεις που ξέρει. Φτάνει εκεί, και δεν βλέπει την Πάτι πουθενά. Ρωτάει τον Κύριο Σουίρλι εάν την είδε, και λέει ότι ήταν εδώ για λίγο και φαινόταν πολύ θυμωμένη, και τότε έφυγε με ένα τύπο μου μιλούσε ακατάπαυστα για τα μεγάλα σχέδια του για έναν χορό. Ακούγοντας τα αυτά, ο Νταγκ ήξερε ότι αυτός ο τύπος δεν ήταν άλλος παρά ο Γκάι Γκράχαμ (Γκάι Χάντλεϋ), ένας υπερόπτης ανωτέρου τάξης που θέλει την Πάτι. Εν τω μεταξύ, ο Ρότζερ (Κρις Φίλιπς) και οι σπασίκλες κατασκευάζουν ένα ρομπότ (Έντι Κόρμπιτς) ώστε να απαγάγει τον Χέρμαν, αλλά αντ' αυτού το ρομπότ συμπεριφέρεται σαν μπέιμπι σίτερ στον Ρότζερ.
Ο Νταγκ έρχεται στη συνέχεια στο νυχτερινό κέντρο Funky Town, όπου οι Γκάι και Πάτι χορεύουν. Ζητά συγγνώμη στην Πάτι κι εκείνη αποδέχεται τη συγνώμη του, αλλά ο Γκάι τους διακόπτει και λέει ότι ο Νταγκ είναι «απλά ένα ανόητο μικρό παιδί». Ο Νταγκ, πολύ θυμωμένος και κατά της προειδοποίησης της δήμαρχου Ντινκ, λέει ότι έχει απόδειξη ότι ο Κύριος Μπλαφ είναι κακός και ρυπαίνει τη λίμνη. Ο Γκάι τότε αποκαλεί τον Νταγκ ψεύτη. Ο Νταγκ τους προσκαλεί στη συνέχεια στο ρεπορτάζ που λαμβάνει μέρος μπροστά από το σπίτι του πλησιέστερου γείτονα και συζύγου της δημάρχου Ντινκ, Μπαντ Ντινκ (στον οποίο δανείζει επίσης την φωνή του ο Νιούμαν) για τον Χέρμαν και τη ρύπανση και ελπίζει να εκδικηθεί τον Γκάι. Ο Νταγκ αποχωρεί μετά, αλλά μια εικόνα του τέρατος πέφτει από την τσέπη του χωρίς να το γνωρίζει. Ο Γκάι παίρνει την εικόνα και συνειδητοποιεί ότι ο Νταγκ έλεγε την αλήθεια. Ωστόσο, καλεί τον Κύριο Μπλαφ, με τον οποίο έχει συνδέσεις. Κατά το ρεπορτάζ, ο Νταγκ βλέπει ότι η φωτογραφική μηχανή ενός δημοσιογράφου είναι φουσκωτή. Στη συνέχεια συνειδητοποιεί ότι η εταιρεία ειδήσεων είναι ψεύτικη, ότι υποστηρίζει τα συμφέροντα του κυρίου Κυρίου Μπλαφ και προσπαθεί να συλλάβει το τέρας. Ο Νταγκ λέει τότε σε όλους ότι έχει υπάρξει ένα λάθος, η Πάτι εκνευρίζεται, νομίζει ότι είναι ψεύτης και απομακρύνεται με τον Γκάι.
Εκείνο το βράδυ, ο Κύριος Μπλαφ βρίσκει τα αγόρια με τον Χέρμαν και απαγάγει το τέρας. Ο Νταγκ συνειδητοποιεί ότι το όλο θέμα ήταν δικό του λάθος, επειδή ζήλευε τον Γκάι και κατά συνέπεια, έθεσε τον Χέρμαν σε κίνδυνο. Το επόμενο πρωί, ο Νταγκ αρπάζει την τελευταία του ευκαιρία να σώσει τον Χέρμαν. Πηγαίνει στην αίθουσα σχολικών εφημερίδων, ελπίζοντας να βρει τον Γκάι που μπορεί να τον οδηγήσει στον Κύριο Μπλαφ. Ο Γκάι δεν βρίσκεται στην αίθουσα, αλλά ο Νταγκ βλέπει ένα άρθρο εφημερίδας που λέει ότι ο Κύριος Μπλαφ και οι άντρες του έκαναν ένα τέρας θρύψαλα σε σχολικό χορό. Ο Νταγκ είναι αρχικά λυπημένος και πιστεύει ότι ο Χέρμαν πέθανε, αλλά τότε συνειδητοποιεί ότι ο χορός του σχολείου δεν είναι παρά απόψε και ότι αυτό είναι αυτό που σχεδιάζεται, οπότε οι Νταγκ και Σκίτερ επικαλούν τα δίδυμα Σλιτς Αλ και Μου (στα οποία δανείζει επίσης την φωνή του ο Κόρμπιτς) για βοήθεια.
Στο σχολικό χορό, ο Νταγκ αποφασίζει να σώσει τον Χέρμαν παρά να βρίσκεται με την Πάττι. Όταν κάνει το πρώτο, ο Κύριος Μπλαφ πιάνει τον Νταγκ και τον Σκίτερ μπροστά στη λίμνη Crystal (μια καθαρότερη λίμνη) αφού ο Χέρμαν δραπετεύει σε αυτή και σχεδιάζει να τους υποδουλώσει, αλλά τον σταματάνει οι Μπιμπ και η δήμαρχος Ντινκ. Η Μπιμπ αναγκάζει τον πατέρα της να τα παρατήσει για να υπερασπιστεί τους φίλους της, ενώ η κυρία Ντινκ υπονοεί τον Κύριο Μπλαφ την αντιμετώπιση της οργής της ομοσπονδιακής κυβέρνησης εάν δεν καθαρίσει την λίμνη Lucky Duck, κάτι το οποίο θα μπορούσε να χρεοκοπήσει τον ίδιο και την Bluffco λόγω αγωγών εναντίον της. Ο Νταγκ βρίσκει την Πάτι μπροστά στο δάσος και προσπαθεί να της πει ότι είναι ερωτευμένος μαζί της, αλλά διακόπτεται από τον Χέρμαν. Με την επιστροφή του Χέρμαν και ένα αντίγραφο της εφημερίδας, η Πάτι συνειδητοποιεί ότι ο Νταγκ της έλεγε την αλήθεια όλον αυτόν τον καιρό και παρατά τον Γκάι επειδή ψευδόταν για όλα αυτά. Επίσης, ο Σκίτερ δίνει στον Χέρμαν το βιβλίο Μόμπι Ντικ για να φάει κάτι στη λίμνη και ο Χέρμαν δίνει επίσης στον Νταγκ ένα λουλούδι για να δώσει στο Πόρκτσοπ (στον οποίο δανείζει επίσης την φωνή του ο Νιούμαν). Ο ίδιος ο Πόρκτσοπ έρχεται τρέχοντας από το δάσος προς τα χέρια του Χέρμαν (νωρίτερα στην ταινία, ο Πόρκτσοπ αντιπαθούσε τον Χέρμαν, αλλά μαλάκωσε όταν το τέρας έδωσε στο σκυλί ένα δώρο). Τα παιδιά λένε αντίο στον Χέρμαν. Αφού ο Χέρμαν αναπηδά πίσω στη λίμνη, ο Νταγκ λέει στην Πατί ότι της αρέσει και ο Ρότζερ γίνεται σχεδόν φίλος με τον Νταγκ, αλλά διακόπτεται από το ρομπότ. Ο Νταγκ αρχίζει να χορεύει με την Πάτι και ο Σκίτερ χορεύει με την Μπιμπ καθώς η μουσική συνεχίζεται στο παρασκήνιο. Ο Νταγκ δηλώνει επίσης ότι τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα στο Μπλάφινγκτον. Ο Κύριος Μπλαφ έχει προσφερθεί εθελοντικά να καθαρίσει τη λίμνη Lucky Duck και αυτός και η Πάτι χόρευαν στην αποβάθρα κάτω από το φεγγάρι εδώ και αρκετό καιρό. Δεν θα τον πείραζε αν συνέχιζε για πάντα. Κάποιες μεγάλες φυσαλίδες από το νερό στη λίμνη σκάνε στην επιφάνεια άλλη μια φορά.
Παραγωγή
Το Nickelodeon εκπρόκειτο αρχικά να ξεκινήσει την παραγωγή ταινίας του Doug το 1993, όταν υπέγραψε συμφωνία με την 20th Century Fox, για την παραγωγή ταινιών βασισμένων στις σειρές του, μαζί με το Ράγκρατς και The Ren & Stimpy Show, αλλά τα σχέδια αυτά ναυάγησαν όταν η συμφωνία έληξε το 1995, και οι ταινίες δεν παράχθηκαν ποτέ (με το Ράγκρατς να αποτελεί εξαίρεση, καθώς ταινία βασισμένη στην σειρά αυτή κυκλοφόρησε η Paramount Pictures τον Νοέμβριο του 1998).