cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υδρογόνο
Βιομηχανική
Αυτή η αντίδραση ευνοείται σε χαμηλές πιέσεις, αλλά παρ'όλα αυτά διεξάγεται σε υψηλές πιέσεις, της τάξης των 20 atm. Αυτό συμβαίνει γιατί το υψηλής πίεσης υδρογόνο είναι το πιο αξιοποιήσιμο εμπορικά προϊόν και γιατί τα συστήματα καθαρισμού προσρόφησης ταλάντωσης πίεσης (Pressure Swing Adsorption (PSA) purification systems) λειτουργούν καλύτερα σε υψηλές πιέσεις. Το παραγόμενο μείγμα μονοξειδίου του άνθρακα και υδρογόνου ονομάζεται αέριο σύνθεσης, γιατί χρησιμοποιείται συχνά απευθείας για την παραγωγή μεθανόλης και άλλων σχετικών ενώσεων. Άλλοι υδρογονάνθρακες εκτός του μεθανίου μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή συνθετικού αερίου, αλλά (πιθανώς) με διαφορετικές αναλογίες προϊόντων.
2. Μια από τις πολλές παραλλαγές της παραπάνω μεθόδου είναι ο σχηματισμός κωκ ή γενικότερα άνθρακα αντί μονοξειδίου του άνθρακα:
4. Άλλη σημαντική μέθοδος παραγωγής υδρογόνου περιλαμβάνει τη μερική οξυγόνωση υδρογονανθράκων:
5. Επίσης, μπορεί να γίνει παραγωγή υδρογόνου με αναμόρφωση με ατμό σε γαιάνθρακα:
6. Τέλος, πολύ συχνά το υδρογόνο παράγεται και καταναλώνεται στην ίδια βιομηχανική διεργασία, χωρίς καν να διαχωριστεί ενδιάμεσα. Για παράδειγμα, στη διεργασία Χάμπερ (Haber process), για την παραγωγή αμμωνίας, το υδρογόνο παράγεται από το φυσικό αέριο και χρησιμοποιείται άμεσα για τη σύνθεση της αμμωνίας:
7. Τέλος χρησιμοποιείται η ηλεκτρόλυση άλμης, που παράγει βασικά χλώριο, αλλά και υδρογόνο ως παραπροϊόν:
Θερμοχημική
Υπάρχουν περισσότεροι από 200 θερμοχημικοί κύκλοι που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διάσπαση του νερού (στα συστατικά του). Ενδεικτικά αναφέρονται τα ακόλουθα παραδείγματα τέτοιων θερμοχημικών κύκλων:
Οι παραπάνω κύκλοι είναι υπό έρευνα και έλεγχο για παραγωγή υδρογόνου και οξυγόνου από το νερό με τη χρήση θερμότητας αντί ηλεκτρισμού. Ένας αριθμός ερευνητικών εργαστηρίων σε χώρες που συμπεριλαμβάνουν τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ελλάδα, την Ιαπωνία και τις ΗΠΑ, αναπτύσσουν θερμοχημικές μεθόδους για την παραγωγή υδρογόνου από το νερό με χρήση της ηλιακής ενέργειας.
Αναερόβια διάβρωση
Κάτω από αναερόβιες συνθήκες, τα κράματα σιδήρου και χάλυβα οξειδώνονται αργά από τα πρωτόνια του νερού, τα οποία κατά συνέπεια ανάγονται σε υδρογόνο. Η αναερόβια διάβρωση του σιδήρου οδηγεί αρχικά στο σχηματισμό υδροξειδίου του σιδήρου και μπορεί να περιγραφεί με την ακόλουθη στοιχειομετρική εξίσωση:
Με τη σειρά του, πάντα κάτω από αναερόβιες συνθήκες, το υδροξείδιο του σιδήρου μπορεί να οξειδωθεί παραπέρα από τα πρωτόνια του νερού, σχηματίζοντας έτσι μαγνητίτη και υδρογόνο. Η διεργασία μπορεί να περιγραφή από την ακόλουθη στοιχειομετρική εξίσωση της αντίδρασης Σχικόρρ (Schikorr reaction):
Ο καλά κρυσταλλωμένος μαγνητίτης (Fe3O4) είναι θερμοδυναμικά πιο σταθερός σε σχέση με το υδροξείδιο του σιδήρου.
Αυτή η διεργασία συμβαίνει όταν σίδηρος ή χάλυβας διαβρώνεται αναεροβικά από μη οξυγονούχο υπόγειο νερό και σε αναγωγικά εδάφη κάτω από τον υδροφόρο ορίζοντα.
Σε απουσία ατμοσφαιρικού οξυγόνου, σε βαθιές γεωλογικές συνθήκες που συμβαίνουν μακρυά από την ατμόσφαιρα της Γης, το υδρογόνο παράγεται με τη διεργασία ερπετοποίησης (process of serpentinization) από την αερόβια οξείδωση πρωτονίων νερού σε πυριτικό σίδηρο (Fe2SiO4), που βρίσκεται στο κρυσταλλικό πλέγμα του φαϋαλίτη (Fe2SiO4, το σιδηρούχο μέρος της ολιβίνης). Από την αντίδραση αυτή παράγονται μαγνητίτης (Fe3O4), χαλαζίας (SiO2) και υδρογόνο, σύμφωνα με την ακόλουθη στοιχειομετρική εξίσωση:
Η αντίδραση αυτή μοιάζει πολύ με την παραπάνω αναφερόμενη αντίδραση Σχικόρ, δηλαδή της αναεροβικής οξείδωσης του υδροξειδίου του σιδήρου με την επαφή του (τελευταίου) με νερό.
Σχηματισμός υδρογόνου σε μετασχηματιστές ισχύος
Από όλα τα παραπροϊόντα αέρια που παράγονται σε μετασχηματιστές ισχύος, το υδρογόνο είναι το πιο συνηθισμένο και παράγεται κάτω από τις περισσότερες σφαλματικές συνθήκες (fault conditions). Έτσι, ο σχηματισμός του υδρογόνου είναι μια πρώιμη ένδειξη σοβαρών προβλημάτων κατά τον «κύκλο ζωής» ενός μετασχηματιστή.
Κατανάλωση σε διεργασίες
Μεγάλες ποσότητες υδρογόνου χρειάζονται στις πετροχημικές και χημικές βιομηχανίες. Η μεγαλύτερη (σε κατανάλωση) εφαρμογή του υδρογόνου είναι στην επεξεργασία (αναβάθμιση, upgrading) των ορυκτών καυσίμων και στην παραγωγή αμμωνίας. Οι κυριότεροι καταναλωτές υδρογόνου είναι στις πετροχημικές μονάδες που περιλαμβάνουν διεργασίες όπως υδροαπαλκυλίωση, υδροαποθείωση και υδροπυρόλυση. Το υδρογόνο έχει και αρκετές άλλες χρήσεις. Το υδρογόνο χρησιμοποιείται ως ένα μέσο υδρογόνωσης, ειδικότερα για την αύξηση του επιπέδου κορεσμού των ακόρεστων λιπών και ελαίων, παράγοντας προϊόντα τύπου μαργαρίνης. Επίσης το υδρογόνο εμπλέκεται στην παραγωγή της μεθανόλης και του υδροχλωρικού οξέος. Το υδρογόνο χρησιμοποιείται ακόμη ως ένα αναγωγικό μέσο για μεταλλιούχα ορυκτά.
Το υδρογόνο είναι πολύ διαλυτό σε πολλές σπάνιες γαίες και μεταβατικά μέταλλα και είναι διαλυτό σε νανοκρυσταλλικά και άμορφα μέταλλα. Η διαλυτότητα του υδρογόνου σε μέταλλα αυξάνεται από την επίδραση τοπικών διαστρεβλώσεων ή τοπικής παρουσίας «ακαθαρσιών» στο κρυσταλλικό πλέγμα Αυτές οι ιδιότητες μπορεί να είναι χρήσιμες όταν το υδρογόνο καθαρίζεται με διαβίβαση διαμέσου θερμών δίσκων από παλλάδιο, αλλά από την άλλη η υψηλή διαλυτότητα του υδρογόνου αποτελεί ένα μεταλλουργικό πρόβλημα, συμβάλλοντας στην ευθραυστότητα των πολλών μετάλλων, κάνοντας περισσότερο πολύπλοκο τον σχεδιασμό αγωγών και δεξαμενών αποθήκευσης.
Εκτός από τις παραπάνω χρήσεις του υδρογόνου ως ένα αντιδραστήριο, το υδρογόνο έχει ευρύτατες εφαρμογές στη Φυσική και στη Μηχανική. Χρησιμοποιήθηκε ως ένα προστατευτικό αέριο στη συγκόλληση σε μεθόδους συγκόλλησης όπως η συγκόλληση με ατομικό υδρογόνο. Το υδρογόνο χρησιμοποιείται ως ένας ψυκτικός στροφέας σε ηλεκτρογεννήτριες σε ηλεκτροπαραγωγούς σταθμούς, επειδή έχει την υψηλότερη θερμική αγωγιμότητας από όλα τα αέρια. Το υγρό υδρογόνο χρησιμοποιήθηκε στην κρυογενική έρευνα, που περιλαμβάνει τις μελέτες υπεραγωγιμότητας. Επειδή το υδρογόνο είναι ελαφρύτερο από τον αέρα, έχοντας λίγο περισσότερο από το 1/14 της πυκνότητάς του, χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα ώς ένα ανυψωτικό αέριο σε αερόστατα και αερόπλοια.
Σε πιο πρόσφατες εφαρμογές, το υδρογόνο χρησιμοποιήθηκε, καθαρό ή σε μείγμα με άζωτο (το μείγμα υδρογόνου - αζώτου αποκαλείται μερικές φορές ως «αέριο σχηματισμού», forming gas), ως ένας αέριος ιχνοθέτης για την ταχεία ανίχνευση διαρροής. Εφαρμογές του υδρογόνου μπορούν να βρεθούν στην αυτοκίνηση, σε χημικά προϊόντα, στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, σε αεροδιαστημικές και τηλεπικοινωνιακές βιομηχανίεςBlock, Matthias (2004-09-03). "Hydrogen as Tracer Gas for Leak Detection". 16th WCNDT 2004. Montreal, Canada: Sensistor Technologies. Retrieved 2008-03-25.. Το υδρογόνο είναι εγκεκριμένο πρόσθετο τροφίμων (με τον κωδικό E949) που επιτρέπει τον έλεγχο διαρροής από πακεταρισμένα τρόφιμα, εκτός από άλλες αντιοξειδωτικές ιδιότητες.
Τα σπανιότερα ισότοπα του υδρογόνου έχουν τις δικές τους ειδικές εφαρμογές. Το δευτέριο χρησιμοποιείται ως ένας επιβραδυντής νετρονίων σε εφαρμογές πυρηνικής σχάσης. Το δευτέριο έχει ακόμη εφαρμογές στη χημεία και στη βιολογία για τη μελέτη των αντιδράσεων και ισοτοπικών φαινομένων. Το τρίτιο παράγεται σε πυρηνικούς αντιδραστήρες και χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή βομβών υδρογόνου, ως ένας ραδιοϊσοτοπικός επισημαντής σε βιοεπιστήμες, και ως μια ραδιενεργή πηγή για φωτεινές μπογιές.
Η θερμοκρασία του τριπλού σημείου της ισορροπίας υδρογόνου ορίστηκε ως ένα πρότυπο σημείο στη θερμοκρασιακή κλίμακα ITS-90 και αντιστοιχεί σε 13,8033 K.
Το υδρογόνο ως ψυκτικό
Το υδρογόνο χρησιμοποιείται συχνά σε ηλεκτροπαραγωγούς σταθμούς ως ένα ψυκτικό σε γεννήτριες εξαιτίας ενός αριθμού ευνοϊκών ιδιοτήτων του που είναι άμεσο αποτέλεσμα των ελαφρών διατομικών μορίων του. Οι ευνοϊκές ιδιότητες του υδρογόνου που αξιοποιούνται σε αυτόν τον τομέα είναι η χαμηλή πυκνότητα, το χαμηλό ιξώδες, και η υψηλότερη σχετική θερμότητα και θερμοχωρητικότητα από όλα τα αέρια.
Το υδρογόνο ως φορέας ενέργειας
Το ίδιο το υδρογόνο δεν είναι ενεργειακή πηγή, εκτός από την υποθετική προοπτική της κατασκευής οικονομικά βιώσιμων μονάδων πυρηνικής σύντηξης που να χρησιμοποιούν δευτέριο ή τρίτιο, αλλά η απαιτούμενη τεχνολογία είναι προς το παρόν μακριά από την ανάπτυξη. Η ηλιακή ενέργεια προέρχεται από την πυρηνική σύντηξη υδρογόνου, αλλά αυτή η διεργασία είναι δύσκολο να επιτευχθεί ελεγχόμενη στη Γη. Προς το παρόν, το στοιχειακό υδρογόνο από ηλιακή, βιολογική ή ηλεκτρική πηγή απαιτεί περισσότερη ενέργεια από αυτή που εκλύει με την καύση του, οπότε κάτω από αυτές τις συνθήκες το υδρογόνο λειτουργεί ως ένας φορέας ενέργειας, δηλαδή σαν ένας συσσωρευτής. Το υδρογόνο μπορεί να ληφθεί από πηγές ορυκτών καυσίμων (όπως το φυσικό αέριο), αλλά αυτές οι πηγές είναι μη ανανεώσιμες.
Η ενεργειακή πυκνότητα ανά μονάδα όγκου, τόσο του υγρού υδρογόνου όσο και του συμπιεσμένου υδρογόνου κάτω από κάθε παρακτική πίεση είναι σημαντικά μικρότερη από αυτήν των παραδοσιακών καυσίμων, παρόλο που η ενεργειακή πυκνότητά του ανά μονάδα βάρους είναι υψηλότερη. Σε κάθε περίπτωση, το στοιχειακό υδρογόνο έχει ευρύτατα συζητηθεί στον ενεργειακό τομέα, ως ένας πιθανός μελλοντικός φορέας ενέργειας σε κλίμακα παγκόσμιας οικονομίας. Για παράδειγμα, το διοξείδιο του άνθρακα μπορεί να παγιδευτεί, με δέσμευση και αποθήκευση άνθρακα, και να επιδράσει σε νερό και να μετατραπεί σε συνθετικά ορυκτά καύσιμα. Το υδρογόνο που χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά μπορεί να καεί σχετικά καθαρά, με κάποια έκλυση οξειδίων του αζώτου, αλλά χωρίς καθόλου ανθρακούχες εκπομπές. Ωστόσο, το κόστος εγκαταστάσεων που είναι σχετικά με μετάβαση σε μια πλήρη παγκόσμια οικονομία υδρογόνου μπορεί να είναι ουσιώδης ανασταλτικός παράγοντας.
Το υδρογόνο και η βιομηχανία ημιαγωγών
Το υδρογόνο χρησιμοποιείται για να μετατρέπει σε κορεσμένους «σπασμένους» δεσμούς σε άμορφο πυρίτιο και σε άμορφο άνθρακα και αυτό βοηθά να σταθεροποιούνται οι ιδιότητες των υλικών. Επίσης, το υδρογόνο είναι ένας δυνάμει ηλεκτρονικός δότης για αρκετά οξυγονούχα υλικά, που περιλαμβάνουν το οξείδιο του ψευδαργύρου (ZnO),  το διοξείδιο του κασσιτέρου (SnO2), το οξείδιο του καδμίου (CdO), το οξείδιο του μαγνησίου (MgO), το διοξείδιο του ζιρκονίου (ZrO2), το διοξείδιο του αφνίου (HfO2), το τριοξείδιο του λανθανίου (La2O3), το τριοξείδιο του υττρίου (Y2O3), το διοξείδιο του τιτανίου (TiO2), το τιτανικό στρόντιο (SrTiO3), το αργιλικό λανθάνιο (LaAlO3), το διοξείδιο του πυριτίου (SiO2), το οξείδιο του αργιλίου (Al2O3), το πυριτικό ζιρκόνιο (ZrSiO4), το πυριτικό άφνιο (HfSiO4) και το ζιρκονικό στρόντιο (SrZrO3).
Βιολογικές αντιδράσεις
Το υδρογόνο είναι ένα προϊόν από κάποιους τύπους αναερόβιου μεταβολισμού και παράγεται από αρκετούς μικροοργανισμούς, συνήθως μέσω αντιδράσεων που καταλύονται από ένζυμα που περιέχουν σίδηρο ή νικέλιο και ονομάζονται υδρογενάσες. Τέτοια ένζυμα καταλύουν την αναστρέψιμη οξειδοαναγωγική αντίδραση ανάμεσα στο μοριακό υδρογόνο και τα συστατικά του, δηλαδή δύο (2) πρωτόνια και δύο (2) ηλεκτρόνια. Η παραγωγή αέριου υδρογόνου συμβαίνει κατά τη μεταφορά σε νερό των αναγώμενων ισοδυνάμων που παράγονται κατά τη διάρκεια πυροσταφυλικής ζύμωσης.
Κατά τη διάσπαση του νερού, τα μόρια νερού αποσυνθέτονται στα συστατικά τους: δύο (2) πρωτόνια, δύο (2) ηλεκτρόνια και ένα άτομο οξυγόνου. Η διεργασία συμβαίνει κατά τη διάρκεια των «φωτεινών αντιδράσεων», σε όλους τους φωτοσυνθετικούς οργανισμούς. Κάποιοι τέτοιοι οργανισμοί, που περιλαμβάνουν το άλγος σχετικοσκληρή χλαμυδομονάδα (Chlamydomonas reinhardtii) και τα κυανοβακτήρια, έχουν αναπτύξει και ένα δεύτερο στάδιο «σκοτεινών αντιδράσεων» στις οποίες κάθε δύο (2) πρωτόνια και δύο (2) ηλεκτρόνια σχηματίζουν ένα μόριο αέριου στοιχειακού υδρογόνου, χρησιμοποιώντας για το σκοπό αυτό ειδικές υδρογενάσες στους χλωροπλάστες τους. Έχουν γίνει προσπάθειες να παραχθούν γενετικά κυανοβακτηριακές υδρογονάσες για να συνθέτουν αποτελεσματικά αέριο υδρογόνο ακόμη και παρουσία οξυγόνου. Ανάλογες προσπάθειες έχουν γίνει για χρήση γενετικά τροποποιημένων αλγών σε έναν βιοαντιδραστήρα.
Ασφάλεια και προφυλάξεις
Το υδρογόνο έχει έναν αριθμό από κινδύνους για την ανθρώπινη ασφάλεια, από εν δυνάμει εκτονώσεις του και πυρκαγιές όταν αναμιγνύεται με τον αέρα ως την πρόκληση ασφυξίας, αν έχει μεγάλη καθαρότητα ή και αν είναι σε μείγματα χωρίς οξυγόνο. Επιπλέον, το υγρό υδρογόνο είναι κρυογόνο και παρουσιάζει κινδύνους (όπως κρυοπαγήματα) που σχετίζονται με πολύ ψυχρά υγρά. Το υδρογόνο διαλύεται σε πολλά μέταλλα, και επιπρόσθετα στις τυχόν διαρροές του, ενδέχεται να έχει αρνητικές συνέπειες για αυτά, όπως ευθραυστότητα από υδρογόνο, οδηγώντας σε σπασίματα και εκρήξεις. Μια διαρροή αερίου υδρογόνου στον εξωτερικό αέρα μπορεί να αναφλεγεί αυθόρμητα. Επιπλέον, η φλόγα υδρογόνου, ενώ είναι εξαιρετικά θερμή, είναι σχεδόν αόρατη, και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ατυχήματα με εγκαύματα.
Αντιυδρογόνο
Το αντιυδρογόνο είναι το αντιυλικό ανάλογο του υδρογόνου. Το άτομο του αντιυδρογόνου αποετελείται από ένα αντιπρωτόνιο και ένα ποζιτρόνιο. Το αντιυδρογόνο είναι ο μοναδικός τύπος ατόμου αντιύλης που έχει παραχθεί, τουλάχιστον ως το 2015.
Δείτε επίσης
• 4
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυκτικά
Γιώργος Ελευθερίου
Ο Γιώργος Ελευθερίου είναι Κύπριος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στο χώρο του μεσαίας γραμμής. Σήμερα ανήκει στην Δόξα Κατωκοπιάς, ομάδα της Α΄ Εθνικής της Κύπρου.
Βιογραφικό
Ο Ελευθερίου γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1984 στη Λευκωσία και έχει ύψος 167 εκ. Ξεκίνησε την καριέρα του το 2003 από τον ΑΠΟΕΛ στον οποίο έμεινε ως το 2006 χωρίς να καταφέρει να κερδίσει θέση βασικού στην ομάδα. Ακολούθησε η παραχώρησή του για 1 χρόνο με την μορφή δανεισμού στον Διγενή Μόρφου και το 2007 παραχωρήθηκε στην Νέα Σαλαμίνα. Το καλοκαίρι του 2008 αποκτήθηκε από την Δόξα Κατωκοπιάς. Το 2011 μετακινήθηκε στην ΑΕΛ Λεμεσού με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα την περίοδο 2011-12. Έχει μια συμμετοχή στην Εθνική Κύπρου το 2013
Ροζέ ντε Φλορ
Ο Ροζέ ντε Φλορ (Ruggero da Fiore, 1267 - 5 Απριλίου 1305) ήταν Ιταλός στρατιωτικός.
Γεννήθηκε στο Μπρίντιζι το 1267 και δολοφονήθηκε στην Αδριανούπολη, στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, το 1305. Υπήρξε ιππότης, τυχοδιώκτης και διοικητής των Αλμογάβαρων της Καταλανικής Κομπανίας, μίας Εταιρείας μισθοφόρων.
Ο πατέρας του, Ρικάρντο, (που πέθανε στην Μάχη του Ταλιακότσο) ήταν αξιωματικός των κυνηγετικών γερακιών του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β' των Χοενστάουφεν και η μητέρα του ήταν μία αστή από το Μπρίντιζι, στο οποίο και γεννήθηκε. Η οικογένειά του έχασε την περιουσία της και η μητέρα του τον εμπιστεύθηκε σε έναν Ναΐτη ιππότη. Στους Ναΐτες έφθασε μέχρι τον βαθμό του "αδελφού λοχία", ως κυβερνήτης ενός πλοίου που έφερε το όνομα "Ιέραξ".
Έλαβε μέρος στην τελευταία Σταυροφορία, κατά την οποία διακρίθηκε στην άμυνα της πολιορκίας του Αγίου Ιωάννη της Άκρας (1291). Οι Ναΐτες όμως τον κατηγόρησαν ότι υπεξαίρεσε τον θησαυρό του Τάγματος μέσα στο χάος που δημιουργήθηκε κατά την εκκένωση της πόλης. Για τον λόγο αυτό απολύθηκε από της τάξεις των Ναϊτών. Έχοντας σημαντική πολεμική εμπειρία έγινε μισθοφόρος στην υπηρεσία του βασιλιά Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας, υιού του Πέτρου Γ΄ της Αραγωνίας.
Επικεφαλής των Αλμογαβάρων παρήλασε μπροστά από τον Αυτοκράτορα και λίγο αργότερα επιτέθηκε κατά των Γενοβέζων της πόλης, τους οποίους σχεδόν εκμηδένισε, προς μεγάλη τέρψη του αυτοκράτορα, που δεν μπορούσε να υποφέρει τις παρεμβάσεις τους. Κατόπιν πέρασε στη Μικρά Ασία και κατέλαβε την Φιλαδέλφεια, την Μαγνησία και την Έφεσο, απωθώντας τους Τούρκους μέχρι την Κιλικία και τον Ταύρο (1304), πάντα υστερώντας αριθμητικά στις μάχες. Την άνοιξη του 1304 συγκρούσθηκαν οι Αλμογάβαροι με τους Σκύθες (Αλανούς)που προέρχονταν από τον Εύξεινο Πόντο και τους νίκησε. Για τις υπηρεσίες του προς την αυτοκρατορία, ο Ανδρόνικος Β΄ τον έχρισε Μέγα Δούκα και τον νύμφευσε με την Μαρία Ασέν, την ανιψιά του και κόρη του Ιβάν Ασέν Γ΄ της Βουλγαρίας.
Οι μάχες που είχαν διεξαχθεί μέχρι τότε ήσαν μικρής κλίμακας και τα θύματα ήσαν πολλά, από την πλευρά πάντοτε των Τούρκων. Δεν μπορούν όμως να συγκριθούν με αυτό που συνέβη κοντά στην Σιδηρά Πύλη. Ο Ροζέ ντε Φλορ επικεφαλής 8.000 Αλμογάβαρων νίκησε έναν τουρκικό στρατό 30.000, κυρίως γενιτσάρων, σκοτώνοντας 18.000 εχθρούς. Μετά την οδυνηρή αυτή ήττα οι Τούρκοι δεν επιτέθηκαν στην Αυτοκρατορία για πολλά χρόνια. Ο Ροζέ ονομάστηκε «Καίσαρας» της Αυτοκρατορίας και του παραχωρήθηκε το Βυζαντινό φέουδο της Μικράς Ασίας, με την εξαίρεση των πόλεων. Κατά την μάχη αυτή ξεχώρισε ο Μπερενγκέρ ντε Εντένθα ( Berenguer de Entença) που είχε συνεισφέρει με 1.000 Αλμογάβαρους. Ο Ροζέ ζήτησε από τον αυτοκράτορα να του δοθεί ο τίτλος του Μεγαδούκα.
Ωστόσο, από τη μια οι Αλμογάβαροι επέδραμαν στην ύπαιθρο χωρίς να ξεχωρίζουν τους φίλους από τους εχθρούς, από την άλλη οι προσδοκίες του Ροζέ ήσαν μεγάλες. Οι αυξανόμενη φιλοδοξία του προκάλεσε τον φθόνο του Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγου, υιού του Ανδρόνικου Β'. Έτσι αφού προσκάλεσε τον Ροζέ στην Αδριανούπολη, τον δολοφόνησε μετά από ένα γεύμα μαζί με Αλμογάβαρους αξιωματούχους στις 5 Απριλίου του 1305. Αμέσως μετά επιτέθηκε στους ακέφαλους Αλμογάβαρους. Οι τελευταίοι όμως, όχι μόνο τους απώθησαν, αλλά υπό τις διαταγές του Μπερενγκέρ ντε Εντένθα αντεπιτέθηκαν, δίνοντας το έναυσμα για την περίφημη «Καταλανική εκδίκηση» (Venganza catalana), λεηλατώντας τα πάντα στο πέρασμά τους από τη Θράκη και την Μακεδονία.
Ο Ροζέ ντε Φλορ έγινε διάσημος από τη διήγηση στο Χρονικό του Ραμόν Μουντανέρ.
Η σημαία των αλεξιπτωτιστών του Ισπανικού Στρατού φέρει τον όνομα του Ροζέ ντε Φλορ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας Κατηγορία:Κοντοτιέροι Κατηγορία:Κόμητες της Μάλτας Κατηγορία:Καταλανική Εταιρεία Κατηγορία:Βυζαντινοί μισθοφόροι Κατηγορία:Ιταλοί μισθοφόροι Κατηγορία:Ιταλοί πειρατές Κατηγορία:Μεσαιωνικοί πειρατές
Φρήντριχ Χαίλντερλιν
Ο Γιόχαν Κρίστιαν Φρήντριχ Χαίλντερλιν (Johann Christian Friedrich Hölderlin, 20 Μαρτίου 1770 – 7 Ιουνίου 1843) ήταν Γερμανός λυρικός ποιητής. Το έργο του γεφυρώνει την κλασική σχολή στη λογοτεχνία με τη ρομαντική.
Βασανιζόμενος στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του από ψυχική νόσο, υπέφερε από μεγάλη μοναξιά, και συχνά περνούσε τον χρόνο του παίζοντας πιάνο, ζωγραφίζοντας, διαβάζοντας και γράφοντας, ενώ πραγματοποιούσε και ταξίδια όποτε του δινόταν η ευκαιρία.
Οικογένεια
Ο Φρήντριχ Χαίλντερλιν γεννήθηκε στο Λάουφεν επί του Νέκαρ, που ανήκε τότε στο Δουκάτο της Βυρτεμβέργης, από τον γάμο του Χάινριχ Φρήντριχ Χαίλντερλιν και της Γιοχάννα Κριστιάνε Χαίλντερλιν, το γένος Γκοκ. Σαν πατέρα, ωστόσο, αγάπησε τον Γιόχαν Κρίστιαν Γκοκ, νέο σύζυγο της μητέρας του, από το 1774, δύο χρόνια έπειτα από τον θάνατο του πατέρα του, τον Ιούνιο του 1772. Από τον πρώτο γάμο της μητέρας του είχε αποκτήσει μία αδελφή, τη Ρίκε (Μαρία Ελεονόρα Χαϊνρίκε Χαίλντερλιν), ενώ από τον δεύτερο γάμο της μητέρας του απέκτησε έναν ετεροθαλή αδελφό, τον Καρλ Κρίστιαν Φρήντριχ Γκοκ, το μόνο από τα τέσσερα παιδιά της μητέρας του, από τον δεύτερό της γάμο, που επέζησε τη βρεφική ηλικία. Το κλίμα πένθους που επικρατούσε στο σπίτι κατά τα παιδικά του χρόνια γέννησαν μέσα του πρώιμη «κλίση προς το πένθος», όπως εξομολογείται σε γράμμα προς τη μητέρα του, το 1799.
Σπουδές θεολογίας
Αφού τελείωσε τη Λατινική Σχολή του Νύρτινγκεν, όπου ήταν συμμαθητής με τον κατά πέντε χρόνια νεότερό του Φρήντριχ Σέλλινγκ, εισήχθη, το φθινόπωρο του 1784, όντας προορισμένος για ιερέας, σε μοναστηριακή σχολή στο Ντένκεντορφ, και δύο χρόνια αργότερα, το 1786, στην ανώτερη μοναστηριακή σχολή του Μάουλμπρον. Εκεί γνώρισε, το 1787, και τον πρώτο μεγάλο έρωτα της ζωής του, τη Λουίζε Ναστ, την οποία και αρραβωνιάστηκε. Αρραβώνας που θα διαλυόταν την άνοιξη του 1790, με την αναγγελία του ποιητή, προς τη Λουίζε, της «ακλόνητης πρόθεσής» του (unerschütlicher Vorsatz) να μην τη ζητήσει σε γάμο. Σε επιστολή που έστειλε προς τη Λουίζε, το Μάρτιο του 1790, γίνεται λόγος για επιθυμία του να παραμείνει ελεύθερος, αν και σε ορισμένες φράσεις της επιστολής διαφαίνεται προαίσθημά του πως δεν μπορούσε να κάνει ευτυχισμένη τη Λουίζε.
Το 1788 έφυγε από το Μάουλμπρον και εγκαταστάθηκε στην Τυβίγγη, όπου πραγματοποίησε ανώτατες θεολογικές σπουδές στο Tübinger Stift. Εκεί γνώρισε τους Λούντβιχ Νόιφερ και Ρούντολφ Μάγκεναου, άριστους χειριστές του έμμετρου λόγου, οι οποίοι θα ασκούσαν σημαντική πνευματική και ηθική επίδραση στο Χαίλντερλιν, αλλά και τον Γκόντχολτ Στόυντλιν, στο ετήσιο φιλολογικό Ημερολόγιο του οποίου εξέδωσε ποιήματα της σειράς Ύμνοι της Τυβίγγης (Tübinger Hymnen). Στην Τυβίγγη, ο Χαίλντερλιν έσμιξε ξανά και με τον Σέλλινγκ, αλλά γνώρισε και τον Χέγκελ. Με τον τελευταίο, ο Χαίλντερλιν θα διατηρούσε φιλία που θα ξεπερνούσε την τριετή διαμονή του στην Τυβίγγη· θα ξανασυναντιόντουσαν στη Φραγκφούρτη, όπου θα εξασφάλιζε στον Χέγκελ θέση οικοδιδασκάλου. Αλλά και κατά τα χρόνια στην Τυβίγγη ανέπτυξαν στενή φιλία μεταξύ τους, αφού ο Χαίλντερλιν κατάφερε να ξυπνήσει τον ποιητή ακόμη και στον φιλόσοφο της διαλεκτικής της ιστορίας, όπως φανερώνει και ποίημα σε ελεύθερο ρυθμό που ο τελευταίος αφιέρωσε στο Χαίλντερλιν.
Γνωριμία με τον Σίλερ
Το 1793, ο Χαίλντερλιν, αν και είχε γράψει πολλά ποιήματα, παρέμενε ακόμη άσημος. Έχοντας εγκαταλείψει τα γερμανικά στιχουργικά μέτρα, κι έχοντας υιοθετήσει αρχαιοελληνικα μέτρα στην ποίησή του, στράφηκε πλέον σε λεπτομερή επιμέλεια των ποιημάτων του, γεγονός που οφείλεται σε σταδιακή αναθεώρηση της άποψής του για τη γλώσσα, την οποία άρχισε να βλέπει ως μέγα κοσμογονικό βίωμα. Σημαντική για την ποιητική του εξέλιξη ήταν η γνωριμία του με τον Φρίντριχ Σίλλερ, ο οποίος βοήθησε τον Χαίλντερλιν στη σταδιοδρομία του, εξασφαλίζοντάς του θέση οικοδιδασκάλου στο σπίτι της πρώην ερωμένης του Σαρλόττε φον Καλμπ. Την ίδια εποχή, ο Σίλλερ συναντούσε στην Ιένα τον Γκαίτε· ο Χαίλντερλιν ήταν παρών, συχνάζοντας στο σπίτι του Σίλλερ. Όπως αναφέρεται, μάλιστα, σε γράμμα προς το φίλο του Κρίστιαν Λούντβιχ Νόιφερ, ο Σίλλερ του σύστησε κάποια μέρα «έναν ξένο», αλλά ο Χαίλντερλιν δεν ξεχώρισε το όνομά του:
''Ψυχρά, σχεδόν χωρίς να τον κοιτάξω, τον χαιρέτησα, και ήμουν, εσωτερικά και εξωτερικά, απασχολημένος μόνο με τον Σίλλερ. Ο ξένος, για πολλή ώρα, δεν είπε λέξη. Ο Σίλερ έφερε τη "Θάλεια", όπου είχε τυπωθεί ένα απόσπασμα από τον "Υπερίωνα", και το ποίημά μου για το "Πεπρωμένο" (an das Schicksaal), και μας έδωσε το τεύχος. Όταν ο Σίλλερ, μια στιγμή αργότερα, απομακρύνθηκε, ο ξένος πήρε το περιοδικό από το τραπέζι, όπου στεκόμουνα, ξεφύλλισε πλάι μου το Απόσπασμα και δεν είπε λέξη. Αισθάνθηκα να γίνομαι ολοκόκκινος. Αν γνώριζα ό,τι γνωρίζω τώρα, θα γινόμουν χλωμός σαν πτώμα...''
Ο «ξένος» αυτός ήταν ο Γκαίτε.
Γνωριμία με τη «Διοτίμα»
Τον Ιανουάριο του 1795 ο Χαίλντερλιν αποφασίζει να σταματήσει τα μαθήματα στον γιο της Σαρλόττε φον Καλμπ. Ετσι, στα τέλη Μαΐου φεύγει από την Ιένα και επιστρέφει στο Νύρτινγκεν, στη μητέρα του, μόνο όμως για να ξαναφύγει το 1794 για τη Φραγκφούρτη. Τον Ιανουάριο του επόμενου έτους πραγματοποιείται ένα γεγονός-ορόσημο για τη ζωή και την ποίηση του Χαίλντερλιν: η γνωριμία με τη Σουζέττε Γκόνταρντ, στο σπίτι της οποίας εργάστηκε ως οικοδιδάσκαλος. Παρόλο που ήταν παντρεμένη με τον Γιάκομπ Φρήντριχ Γκόνταρντ, ο Χαίλντερλιν ερωτεύτηκε με ιδιότυπο τρόπο τη Σουζέττε. Η τελευταία θα γινόταν για το Χαίλντερλιν σύμβολο του μεγάλου και κοσμογονικού μυστικού του έρωτα, του μέλλοντος του ανθρώπινου γένους έπειτα από το Ρομαντισμό, αλλά και ταυτόχρονα μια απτή ανθρώπινη ύπαρξη. Στον Υπερίωνα της δίνει μάλιστα το προσωνύμιο «Διοτίμα», όπως η ιέρεια στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα. Παρόλο που το ίνδαλμα της εξιδανικευμένης ποιητικής μορφής της «Διοτίμας» είχε ήδη κάνει την εμφάνισή του στην ποίηση του Χαίλντερλιν πριν ακόμη γνωρίσει τη Σουζέττε Γκόνταρντ, εντούτοις ήταν αυτή που το έκανε να ωριμάσει μέσα του.
Τον Ιούλιο του 1796 η Σουζέττε εγκαταλείπει τη Φραγκφούρτη, συνοδευόμενη από τα παιδιά της, καθώς και τους Χαίλντερλιν και Χάινσε. Μαζί παρέμειναν για λίγο καιρό στο Κάσσελ και περισσότερο στο Ντρίμπουργκ της Βεστφαλίας. Το ταξίδι αυτό βοήθησε τον ποιητή να αλλάξει τον τρόπο θέασης του ιστορικού γίγνεσθαι, αποβάλλοντας το προσωπείο του ρομαντικού επαναστάτη, για να ενατενίσει νηφάλια τον κόσμο και τον χρόνο· η «επανάσταση» έγινε για τον ίδιο μέγα εσωτερικό βίωμα, ανίκανο να χωρέσει στο Παρόν. Με τη μεταστροφή αυτή δεν είναι άσχετο και το γεγονός της αυτοκτονίας του φίλου του από τα χρόνια στην Τυβίγγη Γκότχολτ Στόιντλιν. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του σε επιστολή του προς τον ετεροθαλή του αδελφό τον Οκτώβριο του 1796:
«Όταν θα με ξαναδείς, θα με βρεις λιγότερο στο επαναστατικό καθεστώς... Εδώ και λίγο καιρό, είμαι πολύ σιωπηλός (sehr stille) απέναντι των όσων συμβαίνουν γύρω μας.».
Το Σεπτέμβριο του 1798, ο Χαίλντερλιν ξαφνικά εγκατέλειψε την οικία των Γκόνταρντ στη Φραγκφούρτη, λόγω ζήλειας του συζύγου απέναντι στο πρόσωπό του και υποψίας ερωτικής σχέσης του Χαίλντερλιν με τη Σουζέττε. Είναι γενικά άγνωστο αν προκλήθηκε κάποιο επεισόδιο που ανάγκασε τον ποιητή να φύγει, ωστόσο είναι φανερό πως η στάση του συζύγου απέναντι στον οικοδιδάσκαλο άλλαξε άρδην. Ύστερα από συμβουλή του φίλου του Ίζαακ φον Σίνκλαιρ, ο Χαίλντερλιν νοίκιασε σπίτι στο Χόμπουργκ, ενώ τους επόμενους μήνες πραγματοποίησε συναντήσεις με τη Σουζέττε, η οποία, συντετριμμένη από τον απότομο αποχωρισμό τους, του πρότεινε να κρατήσουν μυστική αλληλογραφία, κάτι το οποίο τελικά και συνέβη. Διατήρησαν αλληλογραφία που αντάλλασσαν μέσω ενός φράχτη στο κτήμα Άντλερφλύχτχεν, μέχρι τον Μάιο του 1800, οπότε, αποφασίζοντας να είναι αυτή η τελευταία τους συνάντηση, αποχωρίζονται για πάντα.
''«Τώρα, θα 'ρθεις! Όλος ο τόπος είναι βουβός κι άδειος χωρίς εσένα! ...Κι όταν έρθεις! είναι επίσης δύσκολο να κρατήσω την ισορροπία μου και να μη νιώθω πολύ ζωηρή...στο τέλος, θα πρέπει να ξαναγίνουμε ήρεμοι, γι' αυτό ας ξαναπάρουμε, με πεποίθηση, τον δρόμο μας και να νιώθουμε ακόμη ευτυχείς, μέσα στον πόνο μας, ευχόμενοι να 'ναι ακόμη, για μας, μακρύς, πολύ μακρύς, γιατί μέσα του νιώθουμε τέλεια γενναίοι...Έχε γεια! Έχε γεια! Η ευλογία των ουρανών να 'ναι μαζί σου!»''
Αυτές είναι οι τελευταίες φράσεις που έγραψε βιαστικά η Σουζέττε προς το Χαίλντερλιν. Στις 22 Ιουνίου 1802, τρία χρόνια μετά την έκδοση του β΄ μέρους του Υπερίωνα, η Σουζέττε Γκόνταρντ έφυγε από τον κόσμο, σε ηλικία 33 ετών, από φυματίωση. Η είδηση του θανάτου της θα προκαλούσε τα πρώτα σημάδια κλονισμού της διανοητικής ισορροπίας του Χαίλντερλιν.
thumb|180px|left|Ο πύργος του Χαίλντερλιν επί του Νέκαρ.
Τα χρόνια της παραφροσύνης
Το Σεπτέμβριο του 1806 ο Ίζαακ φον Σίνκλαιρ αναγκάστηκε να μεταφέρει τον Χαίλντερλιν σε φρενολογική κλινική στην Τυβίγγη. Είχε προ πολλού αρχίσει να παρουσιάζει παροξυσμούς, αλλά η υγεία του έβαινε προς το καλύτερο. Έτσι, η θεραπεία στο φρενοκομείο ήταν μάλλον επιβλαβής για τον ίδιο, και θα ήταν ακόμη περισσότερο αν ένας συχνός του επισκέπτης στην κλινική, ο Ερνστ Τσίμμερ, δεν λάμβανε την πρωτοβουλία, το καλοκαίρι του 1807, να τον περιθάλψει στο σπίτι του. Ο Χαίλντερλιν έμεινε με τον Τσίμμερ, ο οποίος φρόντιζε παράλληλα να πληροφορεί τη μητέρα του ποιητή για την κατάστασή του, άλλα 36 χρόνια, μέχρι το θάνατό του το 1843.
thumb|180px|right|Μνημείο προς τιμή του Χαίλντερλιν στο Λάουφεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί μεταφραστές Κατηγορία:Γερμανοί φιλέλληνες Κατηγορία:Ρομαντικοί ποιητές
Πετρ Νέτσας
Ο Πετρ Νέτσας (Petr Nečas, 19 Νοεμβρίου 1964-) είναι πολιτικός της Τσεχίας, πρωθυπουργός από το 2010 ως το 2013 και πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος των Πολιτών. Ανέλαβε πρωθυπουργός στις 28 Ιουνίου 2010
Εκπαίδευση
Γεννήθηκε το 1964 στην Ουχέρσκε Χράντιστε. Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στην γενέτειρά του, το 1983 και το 1988 αποφοίτησε από την Σχολή Φυσικών Επιστημών του πανεπιστημίου Μάζαρικ του Μπρνο. Συνέταξε διδακτορική διατριβή στη φυσική του πλάσματος. Εν συνεχεία εργάστηκε ως τεχνολόγος και πειραματιστής στην Ρέσλα Ροζνόφ.
Πολιτική καριέρα
Έγινε μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος των Πολιτών το 1991 και έναν χρόνο αργότερα μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων του Κοινοβουλίου της Τσεχίας. Το 1995 διορίστηκε υφυπουργός αμύνης και το 1996 εξελέγη μέλος της Βουλής, όπως και το 2006. Από τις 4 Σεπτεμβρίου 2006 ως τις 8 Μαΐου 2009 ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός εργασίας και κοινωνικών υποθέσεων. Το Μάρτιο του 2010 διαδέχθηκε τον Μίρεκ Τοπολάνεκ στην ηγεσία του κόμματος.
Πρωθυπουργία
Έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών το Μάιο του 2010, το Δημοκρατικό Κόμμα Πολιτών κατέλαβε την 2η θέση και λίγο αργότερα ο Νέτσας ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αναλάβει στο πρωθυπουργικό αξίωμα.
Έπειτα από διαπραγματεύσεις με άλλα κόμματα, σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού και ο Νέτσας διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Βάτσλαφ Κλάους στις 28 Ιουνίου 2010. Το Δημοκρατικό Κόμμα Πολιτών του Νέτσας κυβερνά σε συνεργασία με το συντηρητικό TOP 09 και το υπερσυντηρητικό κόμμα «Δημόσιες Υποθέσεις» Η νέα, κεντροδεξιά κυβέρνηση, ορκίστηκε στις 13 Ιουλίου 2010 και έθεσε ανάμεσα στις προτεραιότητές της τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος με την εφαρμογή ενός προγράμματος λιτότητας. Η κυβέρνηση απέσπασε ψήφο εμπιστοσύνης στην Κάτω Βουλή με 118 ψήφους υπέρ και 82 κατά, στις 10 Αυγούστου 2010.
Στις 17 Ιουνίου 2013, ο Πετρ Νέτσας ανακοίνωσε την παραίτησή του από τη θέση του πρωθυπουργού, μετά την αποκάλυψη σκανδάλου στο οποίο εμπλεκόταν η συνεργάτιδά του Γιάνα Ναγκιόβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τσεχίας
Μπέρχεν
Το Μπέρχεν είναι πόλη και έδρα δήμου της ολλανδικής επαρχίας Βόρεια Ολλανδία (Noord Holland). Ο δήμος έχει έκταση 119,46 χμ² και 30.236 κατοίκους (2013). Βρίσκεται στην ΒΔ.Ολλανδία πολύ κοντά στη Βόρεια Θάλασσα (Noord Zee). Η κοντινότερη μεγάλη πόλη είναι το Άλκμααρ (Alkmaar) (3 χμ ΝΑ). Το επίνειό της είναι το χωριό Μπέρχεν άαν Ζέι (Bergen aan Zee) (7χμ Δ). Διοικητικά αποτελεί τμήμα της ευρύτερης περιοχής Κέννεμερλαντ (Kennemerland), που, εξαιτίας της γειτνίασης με τη θάλασσα και της παρουσίας των αμμοθινών, είναι το πολυπληθέστερο τουριστικό θερινό θέρετρο όλης της Β.Ολλανδίας. Το Μπέρχεν είναι η έδρα του Ευρωπαϊκού Σχολείου (Europese School van Bergen), όπου φοιτούν κυρίως μη Ολλανδόφωνοι μαθητές.
Μια κωμόπολη καλλιτεχνών
Το Μπέρχεν από τον 20ό αιώνα περίπου, αποτελεί έναν ιδιαίτερο προορισμό που προσελκύει πολλούς καλλιτέχνες από διαφορετικούς χώρους, όπως ζωγράφους, ποιητές και αρχιτέκτονες. Είναι η έδρα της Σχολής του Μπέρχεν, ενός κινήματος ζωγραφικής που άνθισε στην πόλη μεταξύ των ετών 1915-25. Έργα των ζωγράφων που ανήκαν στη συγκεκριμένη σχολή εκτίθενται στο Μουσείο Κράνενμπουρχ (Kranenburgh) της πόλης.
Επίσης, είναι μία από τις έδρες τής Σχολής του Άμστερνταμ, ενός κινήματος αρχιτεκτονικής που άνθισε στο Άμστερνταμ, αλλά δείγματα κτηρίων της σχολής υπάρχουν σε διάφορες Ολλανδικές πόλεις, μεταξύ των οποίων είναι και το Μπέρχεν. Υπάρχει συγκεκριμένη περιοχή, το Πάρκο Μίιρβαϊκ (Meerwijk Park), όπου έχουν κτιστεί εντυπωσιακές βίλες στο στυλ της σχολής, μεταξύ των ετών 1915-18. Στην οδό Μπύερ (Buerweg) έχουν κατοικήσει κατά καιρούς αξιόλογοι καλλιτέχνες.
Φεστιβάλς
Το Μπέρχεν είναι πολύ γνωστό στην Ολλανδία για τα ετήσια φεστιβάλ του. Τον Αύγουστο γίνεται το Holland Music Sessions μουσικό φεστιβάλ, τον Σεπτέμβριο το Jazz & Sail, και τον Οκτώβριο το 10ήμερο Φεστιβάλ Τέχνης (Kunst 10daagse).
Την πρώτη Τετάρτη κάθε Αυγούστου, τελείται στο Μπέρχεν η παραδοσιακή «Βραδιά με τα Λαμπιόνια». Οι κήποι όλων των σπιτιών διακοσμούνται και φωταγωγούνται με λάμπες όλων των ειδών.
Η Εκκλησία Των Ερειπίων
Δίπλα στο εμπορικό κέντρο της κωμόπολης, στην οδό Ράντχαους (Raadhuisstraat) βρίσκεται η όμορφη Εκκλησία των Ερειπίων ή Ερειπωμένη Εκκλησία (Ruïnekerk), η οποία χρονολογείται από το 1422 περίπου. Κτίστηκε στη θέση μιας παλαιότερης εκκλησίας και, κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, υπήρξε η μεγαλύτερη εκκλησία σε όλη τη Β. Ολλανδία. Κατά τη διάρκεια του Ογδοηκονταετούς Πολέμου, γύρω στα 1574, λεηλατήθηκε, ενώ καταστράφηκε από πυρκαγιά ένα μεγάλο μέρος της. Η ονομασία της, πάντως, δεν ανταποκρίνεται εξ ολοκλήρου στην πραγματικότητα, διότι έχουν γίνει πολλές επιδιορθώσεις και, σήμερα, βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση.
thumb|200px|left|Η Ruïnekerk στο Μπέρχεν
Στον περίβολο έχουν αφεθεί απείραχτα, τμήματα της κατεστραμμένης εκκλησίας -ερείπια- για να υπενθυμίζουν το παρελθόν και το όνομά της. Η Ruïnekerk, διαθέτει εξαιρετική ακουστική. Έτσι, το 1913, απέκτησε εκκλησιαστικό όργανο που μεταφέρθηκε εδώ από γειτονική πόλη. Το όργανο κατασκευάστηκε το 1886 και ανακαινίστηκε το 1960. Στην εκκλησία γίνονται συχνά εκδηλώσεις, όπως κοντσέρτα θρησκευτικής κυρίως μουσικής και, βέβαια, χρησιμοποιείται κανονικά ως λατρευτικός τόπος κατά τις εβδομαδιαίες Προτεσταντικές λειτουργίες.
Ο Δήμος
Κοντά στο Μπέρχεν υπάρχουν δύο επώνυμοι πόλντερ-μύλοι (poldermolens). Ο ένας βρίσκεται στην Μίιρβεχ (Meerweg) και ονομάζεται Ντάμλαντερμόλεν (Damlandermolen). Χρονολογείται από το 1700. Ο άλλος βρίσκεται στα περίχωρα του Μπέρχεν, στο ύψος της περιοχής Βάουτ (Het Wout). Ονομάζεται Μύλος των Φιλισταίων (Philisteinse Molen) και χρονολογείται από το 1897.
thumb|200px|right|Ο μύλος Ντάμλαντερμόλεν στο Μπέρχεν
Άλλα αξιοθέατα είναι το Ενυδρείο στο Μπέρχεν άαν Ζέι (Zeeaquarium), το Μουσείο της Ένωσης Αυτοκινήτων στο Μπέρχεν (Auto Union Museum), με μία αξιοσημείωτη συλλογή παλαιών οχημάτων, το Μουσείο Κράνενμπυρχ (Museum Kranenburgh), εικαστικών τεχνών, και τα ιστορικά μουσεία Στέρκενχαους (Sterkenhuis) στο Μπέρχεν και Έχμοντ (Museum Egmond) στο Έχμοντ άαν Ζέι.
Βορείως του Μπέρχεν, βρίσκονται οι φημισμένες Αμμοθίνες Σχόορλ (Schoorlse Duinen). Πρόκειται για ένα εξαιρετικά εκτεταμένο και σημαντικό οικοσύστημα θινών, το μεγαλύτερο στην Ολλανδία, πάνω στο οποίο στηρίζεται η σταθερότητα και ανθεκτικότητα του εδάφους έναντι των υδάτων, δεδομένου ότι ολόκληρη η περιοχή βρίσκεται κάτω από τη στάθμη της θάλασσας. Στην ίδια περιοχή υπάρχει το Κερφ (De Kerf), μοναδικό οικοσύστημα υφάλμυρων υδάτων που δημιουργήθηκε όταν, στα 1997, οι Ολλανδοί άνοιξαν ένα κανάλι παροχέτευσης, για την προστασία από την βίαιη εισβολή θαλάσσιου ύδατος κατά την υψηλή παλίρροια (hoogtij).
Ιστορία
Το Μπέρχεν αναφέρεται αποσπασματικά ήδη από τον 10ο αιώνα. Αλλά η ονομασία αφορά μόνο σε μια τοποθεσία γύρω από κάποια εκκλησία, όπου σήμερα βρίσκεται η Ruïnekerk. Γύρω από το Μπέρχεν υπήρχαν οικισμοί, την θέση των οποίων κατέχουν σήμερα διάφορες συνοικίες που αποτελούν μέρος της κωμόπολης: Βέστντορπ (Westdorp), Όοστντορπ (Oostdorp), Άουτμπυρχ (Outburgh) και Σ(Ζ)άνεχεϊστ (Saenegheest/Zanegeest).
Το Zanegeest (Άγιο Πνεύμα στην παλαιά Ολλανδική), οφείλει κατά πολλούς την ονομασία του, στο θρησκευτικό επεισόδιο που έμεινε στην ιστορία ως Θαύμα [Θείας Ευχαριστίας] του Μπέρχεν (eucharistische Mirakel van Bergen). Σύμφωνα με την παράδοση, το 1421 κατά τη διάρκεια της καταστροφικής Πλημμύρας της Αγ. Ελισάβετ (Sint-Elisabethsvloed), όλα τα υπάρχοντα (έπιπλα, άμφια, βιβλία, κοκ) της κεντρικής εκκλησίας του γειτονικού χωριού Πέτεν (Petten) παρασύρθηκαν μακριά από την εκκλησία χωρίς να καταστραφούν και, το θαλασσινό νερό στον χώρο της Αγ. Τράπεζας μετατράπηκε σε πηγμένο αίμα. Το μέρος όπου βρέθηκαν τα εκκλησιαστικά αντικείμενα, ονομάστηκε έκτοτε Sacramentsdijk (ανάχωμα της Θυσίας, σήμερα Zakedijk) και χτίστηκε παρεκκλήσσι που, όμως, βανδαλίστηκε από τους Προτεστάντες κατά τη διάρκεια του Ογδοηκονταετούς Πολέμου. Παρά ταύτα, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '60, οργανωνόταν κάθε Μάιο σιωπηλή πορεία εις ανάμνησιν του θαυματουργού γεγονότος. Το έθιμο αναμένεται να αναβιώσει τον 21ο αιώνα.
Το 1799 κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Δεύτερου Συνασπισμού (Tweede Coalitieoorlog) εναντίον των Γάλλων, εισέβαλε τμήμα του Αγγλορωσσικού στρατού στη Β. Ολλανδία. Κοντά στο Μπέρχεν δόθηκε μάχη στις 19 Σεπτεμβρίου (De Slag bij Bergen), όπου τα συμμαχικά στρατεύματα ηττήθηκαν από τα Γαλλοβαταβικά. Εις ανάμνησιν της μάχης υπάρχει ανηγερμένο Ρωσικό Μνημείο. Στις 2 Οκτωβρίου, δόθηκε νέα μάχη πάλι κοντά στο Μπέρχεν, που όμως ονομάστηκε Μάχη του Άλκμααρ (De Slag bij Alkmaar), ή δεύτερη Μάχη του Μπέρχεν.
Στις 14 Απριλίου 2010, ξέσπασε μεγάλη πυρκαγιά μεταξύ Μπέρχεν, Σχόορλ και Μπέρχεν άαν Ζέι. Οι ισχυροί βορειοανατολικοί άνεμοι κατηύθυναν την φωτιά κυρίως προς το Μπέρχεν άαν Ζέι. Οι αρχές επέβαλαν εκκένωση όλης της οικιστικής περιοχής γύρω από το επίνειο και οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν σε παρακείμενη αθλητική σάλα. Η μεγάλη πυρκαγιά, καθώς και κάποιες άλλες μικρότερες που ξέσπασαν το 2009, οφείλονται κατά πάσα πιθανότητα σε εμπρησμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ολλανδίας Κατηγορία:Βόρεια Ολλανδία
Ανατολική Βεγγάλη
Η Ανατολική Βεγγάλη (βεγγαλικά: পূর্ব বাংলা) ήταν μια γεωγραφικά μη συνοριακή επαρχία του Νομίνιον του Πακιστάν που κάλυπτε το Μπαγκλαντές. Με την ακτογραμμή του στον κόλπο της Βεγγάλης, συνόρευε με την Ινδία και τη Βιρμανία. Βρισκόταν πολύ κοντά, αλλά δεν μοιραζόταν σύνορα με το Βασίλειο του Νεπάλ, την Κίνα, το Βασίλειο του Σικίμ και το Βασίλειο του Μπουτάν. Η πρωτεύουσα της ήταν η Ντάκα.
Ο διαμελισμός της Βρετανικής Ινδίας, ο οποίος χώριζε τη Βεγγάλη κατά θρησκευτικές λωρίδες, καθιέρωσε τα σύνορα της πλειοψηφίας των Μουσουλμάνων της Ανατολικής Βεγγάλης. Η επαρχία υπήρχε κατά τη διάρκεια της βασιλείας δύο μοναρχών, μεταξύ των οποίων και ο Γεώργιος ΣΤ΄ και η Ελισάβετ Β΄. και τρεις Γενικούς Κυβερνήτες, μεταξύ των οποίων ο Μοχάμεντ Αλί Τζίνα, ο Χαουατζά Ναζιμουντίν και ο Γκουλάμ Μουχάμαντ. Οι επαρχιακοί κυβερνήτες της περιλάμβαναν έναν Βρετανό διαχειριστή και αρκετούς Πακιστανούς πολιτικούς. Η πρωθυπουργία του διεξήχθη από κορυφαίους πολιτικούς της Βεγγάλης.
Το επαρχιακό νομοθετικό σώμα ήταν η Νομοθετική Συνέλευση της Ανατολικής Βεγγάλης.
Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου
Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου ονομάζεται ένα από τα πιο γνωστά και εκτενή αυτοβιογραφικά διηγήματα του Γεωργίου Βιζυηνού (1849-1896) το οποίο πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Εστία. Ο αναγνώστης παρακολουθεί την εξέλιξη μιας μυστηριώδους ιστορίας, όπου η μητέρα του αφηγητή αγνοεί τον φονιά του γιου της και τον αναζητά εναγωνίως, τη στιγμή που ο προστατευόμενός της Τούρκος Κιαμίλ (ο δράστης) δεν γνωρίζει ότι είναι αυτός που –άθελά του– έχει σκοτώσει τον γιο της ευεργέτιδάς του. Όταν ο αφηγητής αντιλαμβάνεται την τραγική αυτή σύμπτωση, αποφασίζει να την κρατήσει για πάντα κρυφή από τη μητέρα του.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Γεώργιος Βιζυηνός Κατηγορία:Ελληνικά διηγήματα
UTC−03:00
thumb|300x300px|UTC−03: Μπλε (Ιανουάριος), Πορτοκαλί (Ιούλιος), κίτρινο (όλο το χρόνο).Ανοιχτό μπλε UTC-3:00 είναι η ζώνη που αφαιρεί τρεις ώρες από τον Συγχρονισμένο Παγκόσμιο Χρόνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μετατοπίσεις UTC
Εντελέχεια
Το τέλος, η ολοκλήρωση, η τελειοποίηση κάθε όντος είναι η θεμελιακή αρχή της αριστοτελικής φιλοσοφίας.
Τέλειο είναι αυτό που δεν του λείπει τίποτα, το ολοκληρωμένο, που κάνει περιττή την παραπέρα αναζήτηση ενός άλλου σκοπού ή μιας άλλης κατάστασης. Σύμφωνα λοιπόν με τη φιλοσοφική σκέψη του Αριστοτέλη, όλες οι ενέργειες των ανθρώπων αποτελούν ένα σύνολο τελών, που έχουν ως στόχο ένα υψηλότερο τέλος που είναι το « άριστον» και ταυτίζεται με την ευδαιμονία. Η ευδαιμονία συνδέεται με την ευτυχία. Η αρχή αυτή, κατά την οποία η πράξη έχει εκπληρωθεί ονομάζεται από το φιλόσοφο Εντελέχεια. Κάθε ον, κατά τον Αριστοτέλη φτάνει στην τελειότητα που απαιτεί η φύση του και τότε από « εν δυνάμει ον» γίνεται  « εν ενεργεία ον». Κατηγορία:Αριστοτέλης Κατηγορία:Φιλοσοφία
Νυκτέας
Στην ελληνική μυθολογία ο Νυκτέας (Νυκτεύς) ήταν ο πατέρας της Αντιόπης και της Νυκτείδας, γιος (κατά την επικρατέστερη εκδοχή) του Υριέα και της Νύμφης Κλωνίας ή Κλονίης, και αδελφός του Λύκου, εγγονός επομένως του θεού Ποσειδώνα. Τον θεωρούσαν όμως κάποτε και γιο του Χθονίου, δηλαδή έναν από τους «Σπαρτούς», τους ανθρώπους που γεννήθηκαν από τα δόντια του δράκοντα που τα είχε σπείρει ο Κάδμος.
Μαζί με τον αδελφό του, ο Νυκτέας σκότωσε τον Φλεγύα και στη συνέχεια κατέφυγε μαζί του στη Θήβα, όπου και ανέλαβε την αντιβασιλεία για αρκετό καιρό. Εκεί πήρε ως σύζυγό του την Πολυξώ και απέκτησαν μαζί δύο κόρες, τη Νυκτεΐδα και την Αντιόπη. Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο Νυκτεύς σκοτώθηκε κατά την εκστρατεία ενάντια στη Σικυώνα, εκστρατεία που είχε γίνει για να εκδικηθούν τον βασιλιά της Εποπέα, ο οποίος είχε απαγάγει την Αντιόπη. Ωστόσο, η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (Γ΄ 5.5) αναφέρει ότι ο Νυκτέας αυτοκτόνησε όταν η κόρη του διέφυγε με τη θέλησή της στη Σικυώνα, αφού πρώτα ζήτησε από τον αδελφό του τον Λύκο να την τιμωρήσει.
Πηγές
Νυκτεας
Κεφαλή Κούρου (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. 16)
Η Κεφαλή κούρου που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό καταλόγου 16 βρέθηκε στο ιερό του Απόλλωνα στο Πτώο της Βοιωτίας.
Ιστορική τοποθέτηση
Το κεφάλι είναι χρονολογείται περίπου στο έτος 540 π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Βοιωτία
Ήφαιστος
Ο Ήφαιστος, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ήταν ένας από τους κύριους Ολύμπιους θεούς του αρχαίου Δωδεκάθεου.
Ιδιότητα
Ήταν ο θεός της φωτιάς του ουρανού, της γης και οποιασδήποτε τεχνικής ή τέχνης με αυτή, όπως της χαλκουργίας, και, εν γένει, μεταλλουργίας. Σύμφωνα με την Ιλιάδα του Ομήρου, (Ξ 338), ήταν υιός του Δία και της Ήρας. Αυτό αναφέρεται στους ομηρικούς στίχους, τους οποίους ακολούθησαν οι μεταγενέστεροι συγγραφείς. Ωστόσο, ο Ησίοδος στη Θεογονία του (927) τον παρουσιάζει, όχι ως καρπό του έρωτα αλλά της έριδας και φιλονικίας μεταξύ Δία και Ήρας, φερόμενος να γεννιέται από την Ήρα με παρθενογένεση. Ο Ήφαιστος μαζί με την Εστία αποτελούσαν τις κύριες θεότητες του πυρός.
Γενικά
εναλλ.=Ο Ναός του Ηφαίστου |αριστερά|μικρογραφία|329x329εσ|Ο Ναός του Ηφαίστου (Αθήνα) Ο Ήφαιστος, που το όνομά του ετυμολογείται από την αρχαία ελληνική λέξη (ρήμα) "ἧφθαι", που σημαίνει αναμμένο είναι, ή κατ΄ άλλους (Μαξ Μίλλερ) από το όνομα Ήβη < αρχαίο Ἥβη (= νεότητα) κατά μετατροπή του β σε φ, αποτέλεσε την ανθρωπόμορφη ακμάζουσα θεότητα της φυσικής δύναμης του πυρός σε όλες τις μορφές του και χρήσεις του, από κεραυνό και αστραπή στον ουρανό μέχρι ηφαίστειο στη γη, αλλά και ως εσωτερική ανθρώπινη φλόγα έμπνευσης και δημιουργίας. Οι δε περιγραφές και συμπεριφορές του Ηφαίστου, που του αποδίδονται με αλληγορική πάντα σημασία, αποκαλύπτουν στην ουσία ακριβώς όλα εκείνα τα στοιχεία που σχετίζονται με τα παραπάνω.
Η συγκριτική φιλολογία θεωρεί το όνομα αυτό ως ένα από τα ολίγα της ελληνικής μυθολογίας με έννοια τόσο διαυγή, φθάνοντας μάλιστα ν΄ αναγνωρίζει σ΄ αυτό ένα από τα συνήθη επίθετα του Αγνί, του βουδικού θεού του πυρός.
Γέννηση
thumb|"Το σιδηρουργείου του Ηφαίστου", έργο του [[Ντιέγκο Βελάσκεθ.|262x262εσ]]Με βάση τα παραπάνω και κυρίαρχες τις παραστάσεις της φωτιάς που προκαλούν το μεγαλύτερο δέος (κεραυνοί, αστραπές, καθώς και τα επίγεια ηφαίστεια) "γεννήθηκε" ο 'Ηφαιστος από τους ύπατους θεούς, τον Δία και την Ήρα, καθιστάμενος και αυτός Ολύμπιος και, συνεπώς, αδελφός της Αθηνάς, της Αφροδίτης, του Απόλλωνα, της Άρτεμης, του Άρη, του Ερμή και του Διονύσου, καθώς και των Μουσών, των Χαρίτων και πολλών ημίθεων, όπως, των Διόσκουρων και της Ωραίας Ελένης, του Ηρακλή, του Περσέα, του Μίνωα κ.ά. Ο Ήφαιστος ως θεός του πυρός είναι ο νεώτερος των θεών, ο υστερότοκος των ύπατων θεών που όμως παραμένει ο "νεώτερος" επειδή ποτέ δεν χάνει τη δύναμή του. Κατά τις γενικές περιγραφές φέρεται άσχημος και παραμορφωμένος, τόσο που η ίδια η μητέρα του, η Ήρα, τον πέταξε από τον Όλυμπο από τη ντροπή της. Από την πτώση του ο Ήφαιστος κατέστη κουτσός. Ο θεός-βρέφος έπεσε στη θάλασσα, όπου τον περισυνέλεξαν η Θέτις η "κουροτρόφος" (θεότητα προστασίας των παίδων και της μητρικής στοργής) και η Ευρυνόμη, (θεότητα της θάλασσας), οι οποίες τον ανέθρεψαν για εννέα χρόνια. Μόλις μεγάλωσε, ο θεός έστησε αμέσως το πρώτο του σιδηρουργείο στον βυθό του Αιγαίου, σφυρηλατώντας, εκεί, όμορφα τεχνουργήματα για τις δύο αυτές θεότητες.
Διάφοροι μύθοι
Μια ημέρα, η Ήρα, ζηλεύοντας τα κοσμήματα της Θέτιδας, ρώτησε, επίμονα, τη Νηρηίδα για την προέλευσή τους και, όταν ανακάλυψε ότι τα είχε φιλοτεχνήσει ο υιός που η ίδια είχε περιφρονήσει, πήγε, τον πήρε μαζί της και τον ξανάφερε στο όρος των θεών. Εκεί, του προσέφερε ένα σιδηρουργείο με 20 φυσερά και του έδωσε για σύζυγο την πανέμορφη Αφροδίτη.
Σχετικώς με την επάνοδο του Ηφαίστου στις κορυφές του Ολύμπου υπάρχει και άλλη εκδοχή, σύμφωνα με την οποία, έστειλε δώρο στη μητέρα του ένα μοναδικής τέχνης θρόνο, στον οποίο μόλις εκείνη κάθισε, παγιδεύθηκε ακαριαία από αόρατα δεσμά και υποχρεώθηκε να ζητήσει τη βοήθεια του περιφρονημένου υιού της προκειμένου να ελευθερωθεί.
Σε μεταγενέστερο περιστατικό, ο Δίας εκπίπτει και πάλι τον θεό-σιδηρουργό από την κατοικία των θεών, επειδή ετούτος, είχε σπεύσει να βοηθήσει την Ήρα, όταν κρεμάμενη από τον ουράνιο θόλο, τιμωρείται για τη θύελλα που είχε στείλει εναντίων του Ηρακλή. Ετούτη τη φορά, ο Ήφαιστος πέφτει σε ξηρά, στη νήσο Λήμνο, όπου τον βρήκαν το δειλινό, εξαντλημένο και με σπασμένα και τα δυο του πόδια, οι Σίντιες. Η περίθαλψη και η φιλοξενία των φτωχών αυτών ανθρώπων κατέστησε από τότε το νησί τους τον αγαπημένο τόπο θνητών, για τον θεό. Εκεί, πάνω στο όρος Μόσυχλον, ξανάφτιαξε το μόνιμο, πλέον, εργαστήριό του. Θα κατασκευάσει πολλά έξοχα τεχνουργήματα που παραγγέλλουν οι θεοί, καθώς και όπλα για ορισμένων εκ των ανθρώπων.
Ανάμεσα στα χειροτεχνήματα του Ηφαίστου ξεχωρίζει η πήλινη γυναίκα, η Πανδώρα, την οποία ο Δίας έδωσε ως σύζυγο στον Επιμηθέα προκειμένου να τον εκδικηθεί, εξαιτίας της προσβολής του αδερφού του του Προμηθέα προς αυτόν, με την κλοπή της φωτιάς.
Ήφαιστος και ηφαίστεια
Το όνομα του Ηφαίστου δόθηκε στα «ηφαίστεια όρη», τα γνωστά, σήμερα, στη γεωλογία ως ηφαίστεια, που με τη σειρά τους ονόμασαν κλάδο της, την ηφαιστειολογία. Είναι προφανής ο λόγος που οι άνθρωποι φαντάζονταν ότι κάτω από ένα βουνό που έβγαζε καπνό, φωτιά και, επιπλέον, βροντώδεις ήχους, είχε το εργαστήριό του ένας θεός. Για τον ίδιο λόγο, εκτός από το Μόσυχλο (που επί αιώνες εξέπεμπε αναθυμιάσεις), άλλες εκδοχές θέλουν το σιδηρουργείο του Ηφαίστου να «υποκρύπτεται» σε άλλα ηφαιστειογενή μέρη, συνήθως, στην Αίτνα, στον Βεζούβιο, ή στις Αιολίδες Νήσους.
Πηγές
Κατηγορία:Παιδιά του Δία Κατηγορία:Αρχαία Λήμνος Κατηγορία:Θεότητες της μεταλλουργίας Κατηγορία:Θεότητες της φωτιάς
Νύκτιππος
Στην ελληνική μυθολογία ο Νύκτιππος ήταν, σύμφωνα με μία εκδοχή, ο μόνος από τους γιους του βασιλιά Λυκάονα της Αρκαδίας ο οποίος σώθηκε από την εκδίκηση του Δία κατά του πατέρα του. Αιτία της σωτηρίας του ήταν οι ικεσίες της θεάς Γαίας. Στη συνέχεια ο Νύκτιππος διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο της Αρκαδίας και επί της βασιλείας του έλαβε χώρα ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα.
Πηγές
Νυκτιππος
Παναγιώτης Πελεκούδας
Ο Παναγιώτης Πελεκούδας (Πάτρα, 8 Νοεμβρίου 1989) είναι Έλληνας διεθνής αθλητής της πετοσφαίρισης. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Ελλάδας στη θέση του κεντρικού.
Καριέρα
Ξεκίνησε την πετοσφαίριση από την Ε.Α. Πατρών το 2000, αγωνιζόμενος στα πρωταθλήματα Μίνι, Παίδων και Εφήβων. Το 2005 μεταπήδησε στην Παναχαϊκή Γ.Ε., με την οποία αγωνίστηκε αρχικά στο Πρωτάθλημα Εφήβων και το 2006 εντάχθηκε στην ομάδα ανδρών του συλλόγου. Την περίοδο 2009-10 κατέκτησε με τον Γ.Σ. Λαμία την 4η θέση στο Πρωτάθλημα Ελλάδας. Στην ομάδα της Λαμίας παρέμεινε μέχρι το Καλοκαίρι του 2011, οπότε μεταγράφηκε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, με τον οποίο το 2012 αναδείχτηκε πρωταθλητής και κυπελλούχος Ελλάδος.