cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουάσινγκτον
Υγεία
Πάνω από το 90% των κατοίκων διαθέτει ασφάλιση υγείας, κυρίως μέσω προσπαθειών των δημοτικών αρχών για την εξασφάλιση μιας βασικής ασφάλισης για το ποσοστό του πληθυσμού με χαμηλό εισόδημα. Σύμφωνα με στοιχεία του 2009, 3% των κατοίκων ήταν προσβεβλημένο από HIV ή AIDS, κάτι που θεωρείται εξαιρετικά υψηλό ποσοστό.
Σεξουαλικός προσανατολισμός
Στην πόλη ζούν πάνω από 12.000 παντρεμένα ζευγάρια του ιδίου φύλου, ποσοστό που αντιστοιχεί στο 4,3% του συνολικού πληθυσμού (2015). Η νομοθεσία για τον γάμο ατόμων με το ίδιο φύλο ψηφίστηκε το 2009, και ξεκίνησε να εφαρμόζεται από τον Μάρτιο του 2010.
Εκπαίδευση
Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ουάσιγκτον περιλαμβάνουν τα: Αμερικανικό Πανεπιστήμιο, Καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής, Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν, το Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον και παράρτημα του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς. Επιπρόσθετα, το επίσης ιδιωτικό Χάουαρντ είναι ένα ιστορικά Αφροαμερικανικό πανεπιστήμιο στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ.
Το δημόσιο κρατικό Πανεπιστήμιο της Περιφέρειας της Κολούμπια βρίσκεται επίσης στην Ουάσιγκτον. Και αυτό έχει αποκτήσει την φήμη ενός καλού πανεπιστημίου για Αφροαμερικανούς.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Πόλεις που οικοδομήθηκαν για να γίνουν πρωτεύουσες
Αρχέλαος (επιγραμματοποιός)
Ο Αρχέλαος ήταν έλληνας επιγραμματοποιός στον οποίο με επιφύλαξη αποδίδεται ένα επίγραμμα της Ανθολογίας του Πλανούδη (L.4 T.8 E.35 - Libr.4, Titulus 8, Epigram 35) (Ελληνική Ανθολογία XVI 120).
Το επίγραμμα
Στην Ελληνική Ανθολογία δεν αναφέρεται άλλο επίγραμμα που να αποδίδεται στον Αρχέλαο. Το επίγραμμά που αποδίδει η Ανθολογία του Πλανούδη σε αυτόν ή στον Ασκληπιάδη αφορά χάλκινο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου το οποίο είχε πλάσει ο διάσημος γλύπτης Λύσιππος που το παρουσιάζει τόσο ζωντανό που μοιάζει σα να μιλά και είναι γραμμένο σε Δωρική διάλεκτο (Τόλμαν = Τόλμην, όλαν = όλην, μορφάν = μορφήν, Γαν = Γην).
Οι δυο τελευταίοι στίχοι του επιγράμματος σώζονται και στο βιβλίο Χιλιάδες του βυζαντινού λόγιου και ποιητή Ιωάννη Τζέτζη που έζησε τον 12ο αιώνα, χωρίς όμως να γίνεται αναφορά στην πατρότητα του επιγράμματος.
Θεωρίες για το ποιος ήταν ο Αρχέλαος
Κατά τον Paton έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ. και περιλαμβανόταν στον Στέφανο του Μελέαγρου. Σύμφωνα με άλλες πηγές, ο βίος του τοποθετείται κατά τον 3ο ή 2ο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με τον Τζόζεφ Τόμας καταγόταν από την Αίγυπτο και του αποδίδεται (εκτός από την παρουσία του στην Ελληνική Ανθολογία), το έργο "Περιγραφή περίεργων και παράξενων Ζώων", το οποίο έχει χαθεί. Καταγόταν από την πόλη Χερσόνησο της Αιγύπτου και ο μεν Jacobs θεωρεί ότι ζούσε στην εποχή του Αλεξάνδρου (333-323 π.Χ.) ή του Πτολεμαίου Σωτήρα (305-282 π.Χ.), ενώ ο Lobeck θεωρεί ότι ζούσε στην εποχή του Πτολεμαίου Γ' Ευεργέτη (246-222 π.Χ.) ενώ τέλος ο Westermann πίστευε ότι ζούσε στην εποχή του Πτολεμαίου Β' του Φιλάδελφου (284-246 π.Χ.). Η Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τον αναφέρει να κατάγεται από την Κύπρο αλλά εκεί αναφέρεται ως μυθογράφος και ιστορικός.
Σημειώσεις
<references group="σημείωση" />
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Στέφανος του Μελεάγρου
Βίκτορ Ερίθε
Ο Βίκτορ Ερίθε είναι Ισπανός σκηνοθέτης γεννημένος το 1940.
Σπούδασε πολιτική επιστήμη και κινηματογράφο, εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου, σεναριογράφος και έχει γυρίσει ταινίες και ντοκιμαντέρ. Στα έργα του πραγματεύεται κυρίως τον Ισπανικό Εμφύλιο, τις σχέσεις πατέρα και κόρης, τα πνεύματα, τους τόνους και τα σημεία στίξης του φωτός.
Αφιερώματα
Το 2004, το 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έκανε αφιέρωμα στον Αμπάς Κιαροστάμι με τίτλο Η αναζήτηση του φωτός. Στο πλαίσιο αυτού του αφιερώματος, προβλήθηκαν οι ταινίες Οι προκλήσεις (1968), Το πνεύμα του μελισσιού (1973), Ο νότος (1982), Το όνειρο του φωτός (1992) και Στα ίχνη ενός πνεύματος (1998).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Ισπανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Βάσκοι
Τομ Χανκς
Ο Τομ Χανκς (Thomas Jeffrey "Tom" Hanks, γενν. 9 Ιουλίου 1956) είναι διακεκριμένος Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Ο Χανκς δούλεψε στην τηλεόραση και σε οικογενειακές κωμωδίες, ενώ έγινε ευρύτερα γνωστός με την ταινία Μπιγκ (Big) το 1988, πριν επιτύχει και σαν δραματικός ηθοποιός σε επιτυχημένες ταινίες όπως Φιλαδέλφεια (Philadelphia, 1993) και Φόρεστ Γκαμπ (Forrest Gump, 1994) για τις οποίες κέρδισε συνεχόμενα το βραβείο Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου τις χρονιές 1993 και 1994.
Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές καλλιτεχνικές και εισπρακτικές επιτυχίες όπως Το Δικό Τους Παιχνίδι (A League of their Own, 1992), Άγρυπνος στο Σιάτλ (Sleepless in Seattle, 1993), Απόλλο 13 (Apollo 13, 1995), Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν (Saving Private Ryan, 1998), Έχετε Μήνυμα Στον Υπολογιστή Σας (You've Got Mail, 1998), Το Πράσινο Μίλι (The Green Mile, 1999), Ο Ναυαγός (Cast Away, 2000), Πιάσε με αν μπορείς (Catch Me If You Can, 2002), Κώδικας Da Vinci (The Da Vinci Code, 2006), Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά (Extremely Loud and Incredibly Close, 2011) και Captain Phillips (2013). Έχει επίσης δανείσει τη φωνή του στις ταινίες κινουμένων σχεδίων Toy Story (1995), Toy Story 2 (1999) και Toy Story 3 (2010).
Οι συνολικές εισπράξεις των ταινιών του στο αμερικανικό Box Office ξεπερνούν τα 4 δισεκατομμύρια δολάρια.
Πρώτα χρόνια
Ο Χανκς γεννήθηκε στο Κόνκορντ της Καλιφόρνια. Ο πατέρας του, Έιμος Μέφορντ Χανκς, ήταν μακρινός απόγονος του Προέδρου Αβραάμ Λίνκολν. Η μητέρα του, Τζάνετ Μέριλιν, εργαζόταν σε νοσοκομείο. Οι γονείς του χώρισαν το 1960 και τα τρία μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, Σάντρα, Λάρι και Τομ, έμειναν με τον πατέρα τους ενώ ο μικρότερος, Τζιμ, με τη μητέρα τους. Αργότερα οι γονείς του, έκαναν ο καθένας και άλλο γάμο. Η μητριά του Χανκς είχε ήδη πέντε παιδιά από τον πρώτο της γάμο. Χώρισαν μετά από δύο χρόνια. Ο Χανκς σπούδασε θέατρο στο Κολέγιο Chabot στην Καλιφόρνια και δύο χρόνια μετά φοίτησε στο California State University του Σακραμέντο.
1986-1991: Οι πρώτες επιτυχίες και αποτυχίες
Μετά από κάποιες εισπρακτικές αποτυχίες και δύο μέτριες επιτυχίες: Οι Δυο Ατσίδες (Dragnet, 1987) και Το Κελεπούρι (The Money Pit, 1986), ο Χανκς πρωταγωνίστησε στη μεγάλη εισπρακτική επιτυχία Μπιγκ (Big) το 1988. Η ταινία ξεπέρασε τα 150 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και έδωσε στον Χανκς την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Ακολούθησαν αρκετές ταινίες που δεν γνώρισαν την ίδια επιτυχία: Μια Γειτονιά Απίθανη (The 'Burbs, 1989), Ο Τζο Ενάντια στο Ηφαίστειο (Joe Versus the Volcano, 1990) και Η Απατηλή Λάμψη της Ματαιοδοξίας (The Bonfire of the Vanities, 1990). Μόνο το Τέρνερ και Χουτς (Turner & Hooch) το 1989 κατάφερε να ξεχωρίσει.
1992-1995: Δραματικοί ρόλοι
thumb|left|Ο Τομ Χανκς και η Ρίτα Γουίλσον στα [[Όσκαρ το 1989.]]
Ο Χανκς κατάφερε να ανέβει ξανά στην κορυφή με την ταινία Το Δικό Τους Παιχνίδι (A League of Their Own, 1992) με 132 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Η επιτυχημένη εισπρακτική του πορεία συνεχίστηκε το 1993 με το Άγρυπνος στο Σιάτλ (Sleepless in Seattle) και την επόμενη χρονιά με το Φιλαδέλφεια (Philadelphia). Στο Φιλαδέλφεια υποδύθηκε έναν ομοφυλόφιλο δικηγόρο που έχει προσβληθεί από AIDS. Για το ρόλο έχασε 15 κιλά ώστε να φαίνεται άρρωστος. Η ερμηνεία του χάρισε το πρώτο του Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.
Ακολούθησε ο εισπρακτικός και καλλιτεχνικός θρίαμβος του Φόρεστ Γκαμπ (Forrest Gump) το 1994. Ο Χανκς κέρδισε για δεύτερη φορά το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου και παραμένει μέχρι σήμερα ο δεύτερος και τελευταίος ηθοποιός που καταφέρνει να κερδίσει το συγκεκριμένο βραβείο για συνεχόμενη φορά, μετά τον Σπένσερ Τρέισι τις χρονιές 1937-1938.
Το 1995 ξανασυνεργάστηκε με το Ρον Χάουαρντ στην ταινία Απόλλο 13 (Apollo 13) στο ρόλο του αστροναύτη Τζιμ Λόβελ. Η ταινία αλλά και οι ερμηνείες των ηθοποιών απέσπασαν πολύ καλά σχόλια. Το καστ αποτελούνταν από τους Κέβιν Μπέικον, Μπιλ Πάξτον, Γκάρι Σινίζ, Εντ Χάρις και Κάθλιν Κουίνλαν. Η ταινία απέσπασε 9 υποψηφιότητες για Όσκαρ κερδίζοντας δύο βραβεία. Την ίδια χρονιά δάνεισε τη φωνή του στο Σερίφη Γούντι στη μεγάλη επιτυχία της Pixar Toy Story.
1996-1999: Σκηνοθεσία και παραγωγή ταινιών
Το 1996 ο Χανκς έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στην ταινία That Thing You Do!. Μαζί με τον παραγωγό Γκάρι Γκέτζμαν ίδρυσαν την κινηματογραφική και δισκογραφική εταιρία Playtone. Ο Χανκς συμμετείχε στη παραγωγή, στο σενάριο και στη σκηνοθεσία στη σειρά-ντοκιμαντέρ 12 επεισοδίων Από τη Γη στη Σελήνη (From the Earth to the Moon, 1998) που εξιστορούσε τα διαστημικά προγράμματα μέσω των Νιλ Άρμστρονγκ και Τζιμ Λόβελ. Η βραβευμένη με Έμμυ και Χρυσή Σφαίρα σειρά στοίχισε 68 εκατομμύρια δολάρια, μία από τις ακριβότερες παραγωγές στην αμερικανική τηλεόραση.
Η επόμενη ταινία του Χανκς δεν ήταν λιγότερο ακριβή. Για το Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν (Saving Private Ryan, 1998) συνεργάστηκε με το σκηνοθέτη Στίβεν Σπίλμπεργκ. Απέσπασε εξαιρετικές κριτικές και θεωρείται μια από τις καλύτερες πολεμικές ταινίες. Χάρισε στον Σπίλμπεργκ το δεύτερο Όσκαρ Σκηνοθεσίας και στον Χανκς μια ακόμη υποψηφιότητα για το βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου. Την ίδια χρονιά ξανασυνεργάστηκε με τη Μεγκ Ράιαν στην εισπρακτική επιτυχία Έχετε Μήνυμα Στον Υπολογιστή Σας (You've Got Mail). Το 1999 πρωταγωνίστησε στην κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Στίβεν Κινγκ με τον ίδιο τίτλο Το Πράσινο Μίλι (The Green Mile) και επέστρεψε ως Σερίφης Γούντι στο Toy Story 2.
2000-2010: Επόμενες δουλειές
To 2000 κέρδισε Χρυσή Σφαίρα και υποψηφιότητα για Όσκαρ στην ταινία Ο Ναυαγός (Cast Away) σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ζεμέκις. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στη σκηνοθεσία και στην παραγωγή της βραβευμένης με Χρυσή Σφαίρα μίνι σειράς Στην Πρώτη Γραμμή. Το 2002 πρωταγωνίστησε στην ταινία Ο Δρόμος της Απώλειας (Road to Perdition) του Σαμ Μέντες και ξανασυνεργάστηκε με τον Σπίλμπεργκ στο Πιάσε με αν μπορείς (Catch Me if You Can). Την ίδια χρονιά μαζί με τη σύζυγό του Ρίτα Γουίλσον ανέλαβαν την παραγωγή της μεγάλης εισπρακτικής επιτυχίας Γάμος...αλά Ελληνικά (My Big Fat Greek Wedding). Στην ηλικία των 45 ετών, ο Χανκς έγινε ο νεότερος κάτοχος του βραβείου για τη Συνολική Προσφορά του στον Κινηματογράφο από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου.
Το 2004 εμφανίστηκε σε τρεις ταινίες: Η Συμμορία των Πέντε (The Ladykillers) των αδερφών Κοέν, The Terminal του Σπίλμπεργκ και Το Πολικό Εξπρές (The Polar Express) του Ζεμέκις. Το 2006 πρωταγωνίστησε στην ταινία Κώδικας Ντα Βίντσι (The Da Vinci Code), βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Νταν Μπράουν. Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές αλλά έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας πάνω από 750 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Ακολούθησε την επόμενη χρονιά η συνεργασία του με την Τζούλια Ρόμπερτς στο Παιχνίδια Εξουσίας (Charlie Wilson's War) σε σκηνοθεσία Μάικ Νίκολς και σε σενάριο Άρον Σόρκιν. Για την ερμηνεία του έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα.
Το 2009 εμφανίστηκε στην δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά βιβλίου του Νταν Μπράουν Ιlluminati: Οι Πεφωτισμένοι (Angels & Demons). Για την ταινία αυτή ο Χανκς πήρε την υψηλότερη αμοιβή που δόθηκε ποτέ σε ηθοποιό.
Την επόμενη χρονιά ο Χανκς επανέλαβε το ρόλο του ως Σερίφη Γούντι στην τρίτο μέρος της "ιστορίας παιχνιδιών" Toy Story 3.
2011-σήμερα
Το 2011 ξανασυνεργάστηκε με την Τζούλια Ρόμπερτς στη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα στην ταινία Η Περίπτωση Λάρι Κράουν (Larry Crowne). Το 2012 πρωταγωνίστησε με τη Σάντρα Μπούλοκ στην ταινία Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά (Extremely Loud and Incredibly Close) σε σκηνοθεσία Στίβεν Ντάλντρι και αναμένεται να επαναλάβει το ρόλο του Ρόμπερτ Λάνγκντον στην ταινία Το Χαμένο Σύμβολο (The Lost Symbol). Το 2013 πρωταγωνίστησε στο Captain Phillips. Η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία του Καπετάνιου Ρίτσαρντ Φίλιπς που υποδύθηκε ο Χανκς, ο οποίος πιάστηκε αιχμάλωτος από Σομαλούς πειρατές το 2009. Ο Χανκς για την ερμηνεία του έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα και Screen Actors Guild Awards Α' Ανδρικού Ρόλου.
Παγκόσμιες εισπράξεις
Ο Χανκς κατατάσσεται στην πρώτη θέση ως ο ηθοποιός με τις περισσότερες εισπράξεις στο box office με 4 δισεκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Έχει συμμετάσχει σε 17 ταινίες που ξεπέρασαν τα 100 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και η μεγαλύτερη εισπρακτική του επιτυχία είναι μέχρι σήμερα το Toy Story 3.
Προσωπική ζωή
Ο Χανκς ήταν παντρεμένος με την Αμερικανίδα ηθοποιό Σαμάνθα Λούις από το 1978 ως το 1987. Απέκτησαν δύο παιδιά, ένα γιο τον Κόλιν και μία κόρη την Ελίζαμπεθ Αν. Το 1988 παντρεύτηκε την Ελληνικής καταγωγής ηθοποιό Ρίτα Γουίλσον. Με τη Γουίλσον απέκτησαν δύο γιους, τους Τσέστερ και Τρούμαν.
Το 1988 ο Τομ Χανκς βαφτίστηκε Χριστιανός Ορθόδοξος πριν από το γάμο του με την Ελληνοαμερικανίδα ομότεχνό του Ρίτα Γουίλσον.
Τον Δεκέμβριο του 2019 του αποδόθηκε τιμητικά η ελληνική υπηκοότητα από τον τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)‎ Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας‎
Λέλα Ησαΐα
Η Λέλα Ησαΐα (Πειραιάς 1898-Πειραιάς 1962) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και πρωταγωνίστρια του θεάτρου.
Βιογραφία
Από νεαρή ηλικία εμφανίστηκε σε ερασιτεχνικές παραστάσεις, για τις οποίες τη μουσική είχε συνθέσει ο αδελφός της, Ανδρέας ("Το φιλί του σκοτωμένου" του Γεωργίου Ασπρέα, "Ψυχοσάββατο" του Γρηγορίου Ξενόπουλου κ.ά.)
Το 1924 εμφανίστηκε σε μαθητικές παραστάσεις του Λυκείου των Ελληνίδων ("Η Τζένη με το γέλιο της" της Ευγενίας Ζωγράφου, "Τριαντάφυλλα όλο το χρόνο" του Χούλιο Ντάντας, "Η δασκαλίτσα" του Ντάριο Νικοντέμι). Το 1928 εμφανίστηκε στον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη στο έργο του Σόμερσετ Μωμ "Ιερή φλόγα".
Από το καλοκαίρι του 1933 και μέχρι το 1935 συνεργάστηκε με τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη. Ακολούθησε, από το 1936, συνεργασία της με τον θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, η οποία ολοκληρώθηκε το 1941, με μία διακοπή κατά την περίοδο 1939-1940, οπότε η Λέλα Ησαΐα ερμήνευσε πρωταγωνιστικούς ρόλους στο περιοδεύον κλιμάκιο του Εθνικού Θεάτρου «Άρμα Θέσπιδος», με σκηνοθέτη τον Πέλο Κατσέλη.
Το 1942 εμφανίστηκε στο θέατρο Κυβέλης με το Θέατρο Αθηνών του Κωστή Μπαστιά. Από το 1944 επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο, όπου εργάστηκε επί σειρά ετών μέχρι το τέλος της καριέρας της. Η τελευταία της σκηνική εμφάνιση ήταν το 1958, στην "Τέσσα" του Ζαν Ζιροντού σε σκηνοθεσία του Αλέξη Σολομού.
Προσωπική ζωή
Είχε παντρευτεί τον Πειραιώτη δικηγόρο Ευάγγελο Στρατήγη. Ο αδελφός της Λέλας Ησαΐα, Ανδρέας, ήταν πιανίστας, συνθέτης και στιχουργός.
Θεατρικές παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ζωρζ Μπερνανός
Ο Ζωρζ Μπερνανός (Georges Bernanos, 20 Φεβρουαρίου 1888 - 5 Ιουλίου 1948) ήταν Γάλλος λογοτέχνης. Τα δύο μεγάλα μυθιστορήματά του Κάτω από τον ήλιο του Σατανά (1926) και Ημερολόγιο ενός επαρχιακού εφημέριου (1936) περιστρέφονται γύρω από έναν εφημέριο που καταπολεμά το Κακό και την απόγνωση στον κόσμο και τον καθιέρωσαν ως έναν από τους πιο πρωτότυπους και ανεξάρτητους Ρωμαιοκαθολικούς συγγραφείς της γαλλικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά τον πόλεμο, εργάστηκε σαν δημοσιογράφος και ασφαλιστής πριν γράψει το πρώτο του μυθιστόρημα Κάτω από τον ήλιο του Σατανά (1926), 45ο στον κατάλογο των 100 βιβλίων του αιώνα της εφημερίδας Le Monde. Το 1936 δημοσίευσε το Ημερολόγιο ενός επαρχιακού εφημέριου, που κέρδισε το Μέγα Βραβείο μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας και συμπεριλαμβάνεται στη λίστα των 12 έργων που τιμήθηκαν με το γαλλικό λογοτεχνικό βραβείο Μεγάλο Βραβείο των καλύτερων μυθιστορημάτων του πρώτου μισού του 20ού αιώνα.
Στη νεότητά του υπήρξε φιλομοναρχικός και μέλος οργάνωσης νεολαίας του ακροδεξιού κόμματος Γαλλική Δράση, αλλά από το 1932 απομακρύνθηκε από το κόμμα και τον Σαρλ Μωρράς. Αρχικά υποστήριξε το πραξικόπημα του Φράνκο στην αρχή του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Ωστόσο, αφού είδε τις ακρότητες και «τον τρομοκρατημένο λαό», εκδήλωσε την αποστροφή του προς τα μέλη της Εθνικιστικής παράταξης και τους επέκρινε στο βιβλίο Τα μεγάλα νεκροταφεία κάτω από το φεγγάρι (1938). Έγραψε: «Οι ψευδαισθήσεις μου σχετικά με το εγχείρημα του στρατηγού Φράνκο δεν κράτησαν πολύ - δύο ή τρεις εβδομάδες - αλλά όσο κράτησαν, προσπαθούσα ευσυνείδητα να ξεπεράσω την αηδία που μου προκάλεσαν κάποιοι από τους άνδρες και τα μέσα του».
Με τις πολιτικές εντάσεις να αυξάνονται στην Ευρώπη, ο Μπερνανός αυτοεξορίσθηκε στη Νότια Αμερική με την οικογένειά του το 1938, εγκαταστάθηκε στη Βραζιλία, όπου έμεινε μέχρι το 1945 και ασχολήθηκε με ένα αγρόκτημα. Οι τρεις γιοι του επέστρεψαν στη Γαλλία για να πολεμήσουν με το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο ίδιος, οργισμένος με την «πνευματική εξάντληση» της χώρας του, την είδε ως την αιτία της κατάρρευσης στη μάχη Γαλλίας το 1940.
Από τη Βραζιλία με γραπτά του χλεύαζε το καθεστώς του Βισύ και έγινε ισχυρός υποστηρικτής του αντιστασιακού κινήματος των Ελεύθερων Γαλλικών Δυνάμεων με επικεφαλής τον Σαρλ Ντε Γκωλ. Τα ραδιοφωνικά μηνύματά του και οι Επιστολές προς τους Άγγλους (1942) βρήκαν μεγάλη απήχηση στη δυναστευόμενη Γαλλία. Μετά την Απελευθέρωση της Γαλλίας, ο ντε Γκωλ τον κάλεσε να επιστρέψει, προσφέροντάς του θέση στην κυβέρνηση. Ο Μπερνανός επέστρεψε, αλλά αρνήθηκε να παίξει ενεργό ρόλο στη γαλλική πολιτική ζωή.
Πέθανε στο Νεϊγί-συρ-Σεν κοντά στο Παρίσι στις 5 Ιουλίου 1948.
Ως μυθιστοριογράφος, επικέντρωσε το ενδιαφέρον του στην πάλη ανάμεσα στις δυνάμεις του Καλού και του Κακού που διεκδικούν την ψυχή του ανθρώπου, που εκφράζεται έντονα στις περιγραφές των ηρώων του που προέρχονται από τον κατώτερο κλήρο. Τη συμπεριφορά τους, που κυμαίνεται από την αγιότητα έως την απόλυτη εξαχρείωση, απεικονίζει με ρεαλιστικά στοιχεία σε συνδυασμό με το υπερφυσικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι
Μεταλλικός δεσμός
Ο μεταλλικός δεσμός έχει σχέση με τα κοινά ηλεκτρόνια των μετάλλων που δεν συγκρατούνται ισχυρά και κινούνται ελεύθερα μεταξύ των ατόμων. Αυτή η απομάκρυνση τους από τους πυρήνες, επιτρέπει στιγμιαία τη δημιουργία θετικών φορτίων στα άτομα που περισφίγγονται από τα νέφη των ελεύθερων ηλεκτρονίων. Ο μεταλλικός δεσμός ευθύνεται για πολλές φυσικές ιδιότητες των μετάλλων, όπως αντοχή, ολκιμότητα, θερμική και ηλεκτρική αντίσταση και αγωγιμότητα, αδιαφάνεια και στιλπνότητα.
Στα άτομα των μεταλλικών στοιχείων τα ηλεκτρόνια σθένους είναι χαλαρά συνδεδεμένα με τον πυρήνα. Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι τα ηλεκτρόνια σθένους μετακινούνται εύκολα από τον έναν πυρήνα στον άλλον και είναι κατά έναν τρόπο κοινό "κτήμα" όλων των ατόμων. Κατά την ελεύθερη μετάβαση των ηλεκτρονίων από πυρήνα σε πυρήνα κάθε ένας πυρήνας φορτίζεται προς στιγμήν θετικά. Αυτό δημιουργεί ηλεκτροστατικές έλξεις μεταξύ αυτών των πυρήνων και των ελεύθερων κινούμενων ηλεκτρονίων. Οι έλξεις αυτές συγκρατούν τους πυρήνες μεταξύ τους. Δεδομένου δε ότι το ηλεκτρικό ρεύμα είναι κίνηση ηλεκτρονίων και ότι στα μέταλλα τα ηλεκτρόνια μετακινούνται ελεύθερα, τα μέταλλα είναι καλοί αγωγοί του ηλεκτρισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημικός δεσμός
Πετρέλαιο
thumb|right|Περιοχή με εξαντλημένο πια κοίτασμα πετρελαίου στην Κάτω Αυστρία. Το πετρέλαιο (από τα ελληνικά πέτρα και έλαιο, «λάδι της πέτρας» / λατινικά petroleum), ή και μαύρος χρυσός, είναι παχύρρευστο, μαύρο ή βαθύ καφετί ή πρασινωπό υγρό πέτρωμα, που αποτελεί τη σπουδαιότερη σήμερα φυσική πηγή ενέργειας.
Χημική σύσταση
Το αργό (ακατέργαστο) πετρέλαιο είναι υγρό πέτρωμα, μείγμα υδρογονανθράκων, δηλαδή ουσιών που περιέχουν άνθρακα και υδρογόνο, κατά ένα μεγάλο μέρος της σειράς των αλκανίων, που όμως περιέχει και αρκετούς αρωματικούς υδρογονάνθρακες, καθώς και άλλες οργανικές ενώσεις και το οποίο βρίσκεται μέσα σε πορώδη πετρώματα στα ανώτερα στρώματα μερικών περιοχών τού φλοιού της Γης.
Οι υδρογονάνθρακες μπορεί να είναι παρόντες σε τρεις τύπους μοριακών δομών: ευθείας αλυσίδας, διακλαδωμένης αλυσίδας και δακτυλίου. Τα μεγαλύτερα και συνθετότερα μόρια υδρογονανθράκων αποτελούνται από συνδυασμούς αυτών των δομών. Οι κορεσμένοι υδρογονάνθρακες, γνωστοί και ως παραφίνες ή αλκάνια και κυκλοαλκάνια (που ονομάζονται και ναφθένια). Ολεφίνες και αλκένια, δηλαδή ακόρεστοι υδρογονάνθρακες, δεν περιλαμβάνονται κανονικά στο ακατέργαστο πετρέλαιο όμως διαμορφώνονται στις διεργασίες επεξεργασίας, όπως στην πυρόλυση και στην αφυδρογόνωση. Παρούσες στο ακατέργαστο πετρέλαιο είναι επίσης αρωματικές ενώσεις σε μια ποικιλία συγκεντρώσεων, είτε απλές (π.χ. βενζόλιο), ή συμπυκνωμένες πολυπυρηνικές και συστήματα αρωματικών δακτυλίων με πλευρικές παραφινικές ή ολεφινικές υποκαταστάσεις.
Σε μικρές συγκεντρώσεις περιλαμβάνονται μη υδρογονανθρακικές θειούχες ενώσεις (υδρόθειο, μερκαπτάνες, σουλφίδια, δισουλφίδια, πολυσουλφίδια και θειοφαίνια) και αζωτούχες ενώσεις, που είναι γενικά ανεπιθύμητες κατά την επεξεργασία, ως διαβρωτικές για τον εξοπλισμό, δηλητηριώδεις για τους καταλύτες και συμβάλλουσες στην ατμοσφαιρική ρύπανση από τον σχηματισμό διοξειδίου και τριοξειδίου του θείου και οξειδίων του αζώτου αντίστοιχα, όταν καίγονται. Μη υδρογονανθρακικές οξυγονούχες ενώσεις μπορεί να είναι παρούσες ως ναφθενικά οξέα, που είναι διαβρωτικά, και φαινόλες που προκαλούν προβλήματα οσμής. Τέλος, σε συγκεντρώσεις ιχνών εμφανίζονται ενώσεις μετάλλων π.χ. βαναδίου, σιδήρου, νικελίου που επίσης είναι ανεπιθύμητες, εφόσον λειτουργούν ως δηλητήρια καταλυτών.
Προέλευση
Για την ερμηνεία της δημιουργίας του πετρελαίου υπάρχουν πολλές και μάλιστα αλληλοσυγκρουόμενες θεωρίες. Παλαιότερα οι χημικοί και γεωλόγοι ερευνητές του αντικειμένου παραδέχονταν ότι το πετρέλαιο σχηματίστηκε από ανθρακομεταλλικές ενώσεις, τα λεγόμενα Καρβίδια, όπως ακριβώς από το ανθρακαργίλιο που σχηματίζεται το μεθάνιο, από το ανθρακασβέστιο το ακετυλένιο, και από άλλα καρβίδια άλλοι κατώτεροι υδρογονάνθρακες όπως αυτοί που απαντώνται στο πετρέλαιο. Αν και η θεωρία αυτή που ανάγει στη δημιουργία του πετρελαίου από ανόργανες πρώτες ύλες, είναι πράγματι ευφυής, παρά ταύτα σήμερα έχει τελείως εγκαταλειφθεί. Δύο από τους ισχυρότερους λόγους που αποτελούν τα επίμαχα και ισχυρά επιχειρήματα υπέρ της ακολουθούμενης σύγχρονης θεωρίας είναι η παρουσία αζωτούχων ενώσεων αφενός, και η εμφάνιση οπτικής στροφικής ικανότητας ορισμένων πετρελαίων αφετέρου. Η δεύτερη αυτή θεωρία, που είναι και γενικότερα παραδεκτή ανάγει την δημιουργία του πετρελαίου σε φυτικές και ζωικές πρώτες ύλες.
Ο γεωλόγος Ποτονιέ ξεκίνησε να δέχεται πως το πετρέλαιο είναι προϊόν αποσύνθεσης ζωικών και φυτικών οργανισμών που εγκλείστηκαν μέσα στα πετρώματα σε μεγάλο βάθος στη Γη. Οπαδοί αυτού δέχονται επίσης πως οι εν λόγω οργανισμοί ήταν κυρίως θαλάσσιοι, ανάλογοι με εκείνους που αποτελούν το πλαγκτόν. Τα λείψανα αυτών των οργανισμών παρασύρθηκαν από θαλάσσια ρεύματα και ανέμους και συγκεντρώθηκαν κατά μεγάλες ποσότητες στους πυθμένες θαλασσίων λεκανών (κόλπων, λιμνοθαλασσών κ.τ.λ.). Οι λεκάνες αυτές στη συνέχεια από διάφορες αναστατώσεις της επιφάνειας της Γης αποκλείσθηκαν και καταχώθηκαν. Έτσι, εκ του αποκλεισμένου αυτού οργανικού υλικού προέκυψε με αποσύνθεση, υπό την επίδραση αναεροβίων βακτηρίων, το πετρέλαιο.
Η θεωρία αυτή βασίστηκε επίσης στο γεγονός ότι στα διάφορα πετρέλαια βρέθηκαν επίσης ίχνη χλωροφύλλης και αιμίνης. Η ύπαρξη των ενώσεων αυτών αποδεικνύει αφενός τη φυτική και ζωική προέλευση, αφετέρου ότι η δημιουργία αυτή έγινε κάτω από ήπια βιολογική δράση, δεδομένου ότι οι ενώσεις αυτές αποσυντίθενται σε θερμοκρασία μεγαλύτερη των 250 βαθμών. Η θεωρία αυτή ενισχύεται ακόμη περισσότερο και από το γεγονός ότι τα πετρέλαια σήμερα εντοπίζονται πάντα σε τυπικά ιζηματογενή πετρώματα, ενώ στη βάση των πετρελαϊκών κοιτασμάτων ανευρίσκεται, σχεδόν πάντα, αλμυρό νερό.
Ενδείξεις κοιτάσματος
Η παρουσία πετρελαϊκού κοιτάσματος στο υπέδαφος δεν αποκαλύπτει πάντοτε και επιφανειακές ενδείξεις. Συνεπώς η ανακάλυψη τέτοιων κοιτασμάτων μπορεί να γίνει τελείως συμπτωματικά. Τέτοια περίπτωση ήταν στην Αργεντινή το 1908 όταν σε γεώτρηση για πόσιμο νερό ανακαλύφθηκε πετρέλαιο.
Επιφανειακές ενδείξεις πάντως μπορεί να θεωρηθούν οι ακόλουθες:
Μέθοδοι εντοπισμού
Ανεξάρτητα όμως των παραπάνω ενδείξεων οι γεωλόγοι ερευνητές αναγκάζονται να ακολουθήσουν διάφορες μεθόδους ικανές προς εξαγωγή σαφέστερων συμπερασμάτων, όπως τη σεισμική, την ηλεκτρική, τη σταθμική, τη ραδιενεργή μέθοδο, καθώς και τους δύο τρόπους γεώτρησης, τύπου «κέιμπ τουλ» και τύπου «ρόταρυ». Στην πράξη, σπάνια χρησιμοποιείται μία μοναδική μέθοδος. Συνήθως χρησιμοποιείται, ανάλογα με την θέση έρευνας, συνδυασμός περισσότερων της μιας μεθόδων.
Παρά την επικρατούσα άποψη, το πετρέλαιο δεν είναι και τόσο σπάνιο πέτρωμα, αφού δεν υπάρχει σχεδόν καμία χώρα που να μην έχει ίχνη πετρελαίου ή ασφάλτου ή φυσικά γήινα αέρια. Όμως η δυνατότητα εκμετάλλευσης αυτών είναι που το προσδιορίζει ως σπάνιο (υφιστάμενη ποσότητα και κόστος εξόρυξης).
Στην Ελλάδα έχει εφαρμοστεί η σεισμική μέθοδος κατά την διαδικασία Αναζήτησης, Ερευνας και Εκμετάλλευσης Υδρογονανθράκων.
Μορφή - Σύνθεση
thumb|right|Αργό πετρέλαιο σε γυάλινο δοχείο Το ορυκτό πετρέλαιο, ή αργό πετρέλαιο όπως λέγεται, μπορεί να ποικίλει στην εμφάνιση, τη σύνθεση, και την καθαρότητα. Λαμβάνοντας υπόψη τη σύνθεση των πετρελαίων, αυτά κατατάσσονται σε τρεις βασικές κατηγορίες:
Άντληση
Η άντληση του πετρελαίου γίνεται από ειδικές πυργωτές εγκαταστάσεις, που εγκαθίστανται πάνω στις λεγόμενες πετρελαιοπηγές. Το πετρέλαιο λαμβάνεται μετά από διάτρηση του εδάφους, τη λεγόμενη γεώτρηση με τη μορφή αρτεσιανού φρέατος όπου το πετρέλαιο, σε ορισμένες περιπτώσεις, λόγω των υφιστάμενων πιέσεων, αναβλύζει υπό μορφή πίδακα ύψους πολλών μέτρων. Συνηθέστερα όμως εξάγεται με απάντληση κατόπιν προκαλούμενης πίεσης, στην αρχή, νερού επί του οποίου και επιπλέει το προς εξόρυξη πετρέλαιο.
Συνεπώς, υπάρχουν πολλές μέθοδοι αύξησης της παραγωγής πετρελαίου από τις πηγές όπως με εξακόντιση νιτρογλυκερίνης ή με εισαγωγή, υπό πίεση, υδροχλωρικού οξέος ή ακόμα μετά από διαβίβαση αερίων υπό πίεση.
Το καθαρό πλέον ακατέργαστο πετρέλαιο συλλέγεται σε δοχεία ορισμένης χωρητικότητας από τα οποία και οδηγείται σε μεγάλες δεξαμενές από τις οποίες και θ΄ ακολουθήσει η περαιτέρω κατεργασία του, δηλαδή η διύλιση του (κλασματική απόσταξη).
Χρήση
Χρησιμοποιείται συνήθως για την παραγωγή καυσίμων (βενζίνη, ντίζελ) για μηχανές εσωτερικής καύσης και την δημιουργία διάφορων λιπαντικών για βιομηχανικές και όχι μόνο χρήσεις και για το λόγο αυτό είναι μια σημαντική πηγή ενέργειας (στατιστικές παγκόσμιας ενέργειας ΔΟΕ - Διεθνής Οργανισμός Ενεργείας). Είναι, επίσης, η πρώτη ύλη για πολλά χημικά προϊόντα, συμπεριλαμβανομένων των διαλυτών, των λιπασμάτων, των φυτοφαρμάκων, καθώς και στα συνθετικά προϊόντα όπως των πλαστικών και των απορρυπαντικών ακόμη και ορισμένων εκρηκτικών υλών. Τα προϊόντα που προέρχονται από το πετρέλαιο λέγονται πετροχημικά (petrochemicals) και ο κλάδος της Χημείας που ασχολείται με την ανάπτυξή τους Πετροχημεία.
Επεξεργασία Πετρελαίου
Τα ακατέργαστα πετρέλαια είναι σύνθετα μίγματα πλήθους - συνήθως υδρογονανθρακικού τύπου - συστατικών με μια ευρεία ποικιλία ιδιοτήτων, συνεπώς δεν μπορούν να χρησιμοπιηθούν άμεσα για βιομηχανικές ή εμπορικές εφαρμογές. Επομένως τα ακατέργαστα πετρέλαια πρέπει να επεξεργαστούν σε εγκαταστάσεις επεξεργασίας (διυλιστήρια πετρελαίου) με τις κατάλληλες διεργασίες για να παραγάγουν μια σειρά προϊόντων που μπορούν να πωληθούν σύμφωνα με συγκεκριμένες ποιοτικές απαιτήσεις.Η πρώτη επεξεργασία την οποία υφίσταται ονομάζεται κλασματική απόσταξη. Η κλασματική απόσταξη είναι μέθοδος διαχωρισμού των συστατικών πετρελαίου σε ομάδες υδρογονανθράκων με κριτήριο το σημείο βρασμού τους. Έπειτα ορισμένα κλάσματα του πετρελαίου υποβάλονται σε αποθείωση και αποσκοπεί στην απομάκρυνση των θειούχων προσμείξεων, οι οποίες κατα την καύση δημιούργουν τα ρυπογόνα οξεία του θείου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μίγματα
Δημήτριος Χρηστίδης
Ο Δημήτριος Χρηστίδης (1799 - 8 Ιανουαρίου 1877) ήταν Έλληνας πολιτικός και οικονομολόγος. Διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής, υπουργός Οικονομικών (επτά φορές), Εσωτερικών, Εξωτερικών και Δικαιοσύνης. Ήταν Γερουσιαστής (1846-1851) και σύμβουλος στο Συμβούλιο της Επικρατείας που ιδρύθηκε με το Σύνταγμα του 1864. Εξελέγη πολλές φορές βουλευτής Σύρου (1847-1877). Ειδικότερα ήταν πληρεξούσιος στη Β΄ εθνοσυνέλευση (1862 στην Προξ. Περιφ. Του Καΐρου) και βουλευτής Σύρου (1847, 50, 1871, 72, 73, 75). Κατά την τελευταία του θητεία πέθανε σε ηλικία 78 ετών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1799. Μαθήτευσε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Υπηρέτησε ώς οικοδιδάσκαλος στο σπίτι των Σούτσων στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια ακολούθησε τον Αλέξανδρο Σούτσο στη Μολδαβία. Μόλις έγινε γνωστή η κήρυξη της Επανάστασης έσπευσε στην Ελλάδα για να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Πήρε μέρος μαζί με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο στην πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1822). Τον επόμενο χρόνο (1823) πήγε με τον Τομπάζη στην Κρήτη ως γενικός γραμματέας της αρμοστείας της Κρήτης. Από το Μάρτιο έως το Μάιο του 1825 διετέλεσε προσωρινός γενικός γραμματέας του Εκτελεστικού σώματος σε αντικατάσταση του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου και από το επόμενο έτος γραμματέας του Καραϊσκάκη κατά την εκστρατεία του 1826-1827. Ασχολήθηκε με την οργάνωση των οικονομικών και την εξεύρεση των αναγκαίων για την χρηματοδότηση του Αγώνα, εξαιτίας των οικονομολογικών γνώσεις που διέθετε. Έγινε γραμματέας του Ιωάννη Κωλέττη. Επί Ιωάννη Καποδίστρια ακολούθησε την πολιτική πορεία του Κωλέττη. Το 1828 χρημάτισε γενικός Ταμίας του στρατοπέδου του Υψηλάντη στην Ανατολική Ελλάδα. Το 1829-1830 διετέλεσε Διοικητής Σάμου. Το 1830-1831 ήταν Πρόεδρος του «Εκκλήτου» Σπάρτης (θεσμός ανάλογος με το σημερινό Εφετείο). Μετά τη δολοφονία του Κυβερνήτη, την ανάδειξη από την Ε΄ Εθνοσυνέλευση του Αυγουστίνου Καποδίστρια ως προέδρου της κυβέρνησης και τη σύσταση δεύτερου κυβερνητικού σχήματος από τους «συνταγματικούς» στην Περαχώρα (Δεκέμβριος 1831) χρησιμοποιήθηκε από τους τελευταίους στη διοικητική διοργάνωση της κυβέρνησής τους. Το 1833, μετά την άφιξη του Όθωνα, χρημάτισε για δυο μήνες υπουργός Εσωτερικών. Ο Χρηστίδης από τα πρώτα οθωνικά χρόνια εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα στελέχη του «γαλλικού» κόμματος, για την ηγεσία του οποίου ανταγωνιζόταν με τον Ρήγα Παλαμήδη, ύστερα από την τοποθέτηση του αρχηγού του κόμματος Κωλέττη στην Ελληνική Πρεσβεία του Παρισιού (1835). Από το 1833 υπηρέτησε διαδοχικά ως νομάρχης Μεσσηνίας, Ευβοίας και ως Διοικητής Σύρου για μια πενταετία (1835-1840). Αμέσως μετά στάλθηκε πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη. Τον Ιούλιο του 1841 ανακλήθηκε από τη θέση του και ανέλαβε το Υπουργείο Εξωτερικών στη βραχύβια κυβέρνηση του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου (Ιούλιος- Αύγουστος 1841), στη συνέχεια αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και τέλος «προεδρεύων» της κυβέρνησης, από τον Αύγουστο του 1841 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1843.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας Χ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Χ Κατηγορία:Νομάρχες Μεσσηνίας Κατηγορία:Νομάρχες Ευβοίας Κατηγορία:Νομάρχες Κυκλάδων Κατηγορία:Βουλευτές Σύρου
Ιβάν Κόλιεβιτς
Ο Ιβάν Κόλιεβιτς (γεννημένος στις 30 Ιουνίου 1984) είναι Σέρβος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 187εκ και αγωνίζεται ως πλέι μέικερ στη Ζαρίν Κεσμ, ομάδα του Ιράν.
Καριέρα
Ο Ιβάν Κόλιεβιτς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2000 σε ηλικία 16 ετών με την Λόβτσεν Τσετίνιε. Με την ομάδα του Μοντενέγκρο αγωνίστηκε για δύο χρόνια.
Το 2002, μεταπήδησε στη Μπούντουνκοστ, επίσης ομάδα του Μοντενέγκρο. Στη Μπούντουνκοστ παρέμεινε μέχρι και το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2004-05.
Το καλοκαίρι του 2005 μετεγγράφη στην ισπανική Μπιλμπάο Μπάσκετ, στην οποία ωστόσο παρέμεινε για λίγους μόνο μήνες.
Το Φεβρουάριο του 2006, ο Κόλιεβιτς άφησε την Ισπανία και ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς μετά από θερμή εισήγηση του τότε προπονητή του Ολυμπιακού, Γιόνας Καζλάουσκας. Ωστόσο, δεν κατάφερε ποτέ να προσαρμοστεί στα δεδομένα των ερυθρόλευκων, με αποτέλεσμα να μείνει ελεύθερος από την ομάδα του Πειραιά το καλοκαίρι του ίδιου έτους.
Μετά το αποτυχημένο πέρασμά του από την Ελλάδα και τον Ολυμπιακό, ο Κόλιεβιτς επέστρεψε στην Ισπανία και τη Μπιλμπάο Μπάσκετ, ωστόσο στα μέσα της σεζόν 2006-2007 μεταπήδησε στη Λιθουανία για λογαριασμό τη Λιέτουβος Ρίτας, με την οποία μάλιστα κατάφερε να κατακτήσει ένα Βαλτικό Πρωτάθλημα Μπάσκετ (2007).
Το καλοκαίρι του 2007 μεταπήδησε στην Ουράλ Γκρέιτ, ομάδα της Ρωσίας, ενώ μετά από ένα χρόνο πήρε μεταγραφή στην Ουκρανική Τσερκάσι Μάβπι.
Τη διετία 2009-11, ο Κόλιεβιτς πέρασε από αρκετές ομάδες της Ευρώπης. Συγκεκριμένα, πέρασε από τη Μπόρνοβα Μπελεντιγιέσι (Τουρκία), τη Σιμίκ Ζούζνι (Ουκρανία), τα Τρίκαλα (Ελλάδα), αλλά και από τις πολωνικές Τυρόβ Ζγκροτζέλτς και Στάρογκαρντ Γκντάνσκι.
Στις αρχές του 2012, ο Κόλιεβιτς επέστρεψε στην ουκρανική Τσερκάσι Μάβπι, ενώ λίγους μήνες αργότερα υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την επίσης ουκρανική Μπάσκετμπολ Οντέσσα. Στις αρχές του Ιανουαρίου του 2014, ο Κόλιεβιτς αποφάσισε να ταξιδέψει στο Ιράν προκειμένου να συνεχίσει την καριέρα του στη Ζαρίν Κεσμ. Στην ομάδα του Ιράν παραμένει μέχρι και σήμερα.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Κόλιεβιτς ήταν μέλος στην Εθνική ομάδα νέων της Γιουγκοσλαβίας το 2002, ενώ ήταν και μέλος της καλύτερης πεντάδας του Μοντενέγκρο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων το 2004 στην Τσεχία μαζί με τους Λίνας Κλέιζα, Κώστα Βασιλειάδη, Γιοτάμ Χαλπερίν και Έραζεμ Λόρμπεκ.
Πηγές
Κατηγορία:Μαυροβούνιοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρικάλων 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπιλμπάο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιέτουβος Ρίτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Στάρογκαρντ Γκντάνσκι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τούρουφ Ζγκοζέλετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ουράλ Γκρέιτ Περμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές μαυροβουνιακών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ουκρανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων
Κώστας Τριβέλλας
Ο Κώστας Τριβέλλας (1931 - 25 Οκτωβρίου 2016) ήταν σημαντικός παράγοντας του ελληνικού ποδοσφαίρου, που διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ) την εξαετία 1991 - 1997. Ανοιχτά προσκείμενος στον Παναθηναϊκό, και με προεδρική θητεία στα αποκαλούμενα «πέτρινα χρόνια» του Ολυμπιακού, ήταν από τους πιο αμφιλεγόμενους προέδρους στην ιστορία της Ομοσπονδίας.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1931 στο Μαρούσι, όπου και μεγάλωσε. Υπήρξε παράγοντας του Γυμναστικού Συλλόγου Αμαρουσίου, αλλά και πρόεδρος της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών (ΕΠΣΑ). Πρωταγωνίστησε στην κατασκευή του Ολυμπιακού Αθλητικού Κέντρου Αθηνών (ΟΑΚΑ) στο Μαρούσι. Ασχολήθηκε και με την πολιτική, ως υποψήφιος βουλευτής Β΄ Αθηνών με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς όμως να καταφέρει να εκλεγεί.
Τον Αύγουστο του 1991 εκλέχθηκε πρόεδρος της ΕΠΟ, κερδίζοντας τον μεγάλο αντίπαλό του και μέχρι τότε κάτοχο της προεδρίας Σωτήρη Αλημίση. Επανεκλέχθηκε απροσδόκητα το 1994, παρά το γεγονός ότι πολλοί πίστευαν ότι δεν είχε ελπίδες, λόγω της κάθετης αντιπαράθεσής του με τον υφυπουργό Αθλητισμού Γιώργο Λιάνη. Η κόντρα τους είχε και πολιτικές αιτίες (ΠΑΣΟΚ ο Λιάνης, ΝΔ ο Τριβέλλας) αλλά και οπαδικές, καθώς ο Τριβέλλας κατηγόρησε τον Λιάνη ότι είναι εκτελεστικό όργανο του Σωκράτη Κόκκαλη. Ο Κόκκαλης, όταν είχε αναλάβει την ΠΑΕ Ολυμπιακός τον Μάιο του 1993, είχε δηλώσει ότι μία από τις πρώτες προτεραιότητές του ήταν η αλλαγή ηγεσίας της ΕΠΟ, καθώς, σύμφωνα με τον ίδιο, η διοίκηση Τριβέλλα ήταν προκλητικά αντι-Ολυμπιακή. Με τη σειρά του, ο Λιάνης υποστήριξε ότι ο Τριβέλλας είναι «γελοίο και αναξιόπιστο πρόσωπο» που «διασύρει το ελληνικό ποδόσφαιρο και διεθνώς» και προχώρησε σε παύση κάθε επιχορήγησης της ΕΠΟ, δηλώνοντας ότι «ο Τριβέλλας δεν θα πάρει ούτε μία δραχμή από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού».
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994
Από τις επιτυχίες της διοίκησης Τριβέλλα ήταν η επαναπρόσληψη του Αλκέτα Παναγούλια στη θέση του προπονητή της Εθνικής Ελλάδας, και η πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 στα γήπεδα των ΗΠΑ. Ωστόσο, ο Τριβέλλας δέχτηκε έντονη κριτική για τη διαχείριση αυτής της πρόκρισης και χρεώθηκε σε μεγάλο βαθμό την αγωνιστική αποτυχία της ομάδας που ακολούθησε, καθώς επέμενε οι ποδοσφαιριστές να επισκέπτονται συνεχώς οργανώσεις της Ομογένειας, ορθόδοξες εκκλησίες, και Ελληνοαμερικανούς παράγοντες, με αποτέλεσμα την ταλαιπωρία από τα συνεχή ταξίδια. Οι εφημερίδες της εποχής κατηγόρησαν την Ομοσπονδία ότι έκανε την ομάδα «τσίρκο» και μετέβαλε τους παίκτες σε «ζαλισμένα κοτόπουλα».
Παραπομπές
Τριβέλλας Κώστας Τριβέλλας Κώστας
Βάργασος
Στην ελληνική μυθολογία ο Βάργασος ήταν γιος του Ηρακλή και της Βάργης. Σε αναμέτρηση με τον ετεροθαλή αδελφό του Λάμο, γιο του Ηρακλή και της Ομφάλης, ο Βάργασος νικήθηκε. Ωστόσο, έδωσε το όνομά του στην πόλη της Καρίας Βάργασα.
Πηγές
Κατηγορία:Ηρακλής
Μαρία Α΄ της Αγγλίας
Η Μαρία Α΄ (αγγλική γλώσσα: Mary I, 18 Φεβρουαρίου 1516 – 17 Νοεμβρίου 1558) του Οίκου των Τυδώρ ήταν βασίλισσα της Αγγλίας και της Ιρλανδίας από τις 19 Ιουλίου 1553 μέχρι τον θάνατό της. Έμεινε γνωστή για την προσπάθειά της να αναστηλώσει τον Ρωμαιοκαθολικισμό στην Αγγλία όταν διαδέχτηκε στο θρόνο τον ετεροθαλή αδελφό της, Εδουάρδο ΣΤ΄. Κατά τη βασιλεία της διέταξε το κάψιμο στην πυρά περίπου 300 αντιφρονούντων, αποκτώντας έτσι το προσωνύμιο Αιμοσταγής Μαρία (Bloody Mary), όπως έμεινε ευρέως γνωστή. Η προσπάθειά της για την αναβίωση του Καθολικισμού στη χώρα ανατράπηκε από την ετεροθαλή αδελφή και διάδοχό της, Ελισάβετ Α΄.
Παιδική ηλικία και νεανικά χρόνια
Η Μαρία ήταν το μόνο παιδί του Ερρίκου Η΄ και της πρώτης συζύγου του Αικατερίνης της Αραγονίας που έφτασε στην ενηλικίωση. Η μητέρα της είχε πολλές αποβολές, και της Μαρίας είχαν προηγηθεί μια θνησιγενής αδελφή και τρεις βραχύβιοι αδελφοί. Μέσω της μητέρας της, ήταν εγγονή των Καθολικών Βασιλέων, δηλαδή του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας και της Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλης. Γεννήθηκε στο Παλάτι της Πλακεντίας στο Γκρήνουιτς του Λονδίνου. Η Μαρία ήταν ένα ασθενικό κορίτσι που είχε κακή όραση και έπασχε από ιγμορίτιδα και φρικτούς πονοκεφάλους.
Εκπαίδευση και σχέδια γάμου
Παρά τα προβλήματά της, η Μαρία ήταν ένα πρόωρα ανεπτυγμένο κορίτσι. Λεγόταν επίσης ότι η Πριγκίπισσα ήταν πολύ όμορφη κατά την νεότητα της. Ένα μεγάλο μέρος της πρώιμης εκπαίδευσής της οφειλόταν στην μητέρα της, που συμβουλεύθηκε τον Ισπανό ουμανιστή Χουάν Λουίς Βίβες, ο οποίος έγραψε κατά παραγγελίαν της μια πραγματεία περί εκπαιδεύσεως των κοριτσιών.
Ανάρρηση
Στις 6 Ιουλίου 1553, σε ηλικία 15 ετών, ο Εδουάρδος ΣΤ΄ πέθανε από φυματίωση. Ο Εδουάρδος δεν ήθελε το στέμμα να πάει στη Μαρία, για την οποία φοβόταν ότι θα αποκαθιστούσε τον Καθολικισμό και θα καταργούσε τις μεταρρυθμίσεις του, καθώς και αυτές του Ερρίκου Η΄. Απέκλεισε την Μαρία και την Ελισάβετ από την διαδοχή και όρισε διάδοχό του την Λαίδη Τζέην Γκρέυ, εγγονή της αδερφής του Ερρίκου Η΄ Μαρίας Τυδώρ.
Στις 10 Ιουλίου του 1553 η Τζέην Γκρέυ στέφθηκε βασίλισσα αλλά εννέα μόλις μέρες αργότερα, η Μαρία κατόρθωσε να ανατρέψει την κατάσταση. Η Τζέην Γκρέυ καθαιρέθηκε και φυλακίστηκε και η Μαρία ανακηρύχθηκε βασίλισσα.
Γάμος
Στα 37 της χρόνια παντρεύτηκε τον Φίλιππο της Ισπανίας, μετέπειτα Φίλιππο Β΄, παρά την αντίδραση του Κοινοβουλίου, του λαού και αυτών των συμβούλων της. Ο φόβος ότι η Αγγλία θα εξαρτάται πλέον από τους Αψβούργους, προκάλεσε στις παραμονές του γάμου τη λεγόμενη "Εξέγερση του Ουάυατ", κατά την οποία ο Τόμας Ουάυατ επεδίωξε την καθαίρεση της Βασίλισσας υπέρ της Ελισάβετ και την επιστροφή του Προτεσταντισμού. Η εξέγερση κατεστάλη άμεσα στις αρχές του 1554 και είχε σαν συνέπεια την εκτέλεση του Ουάυατ, της Τζέην Γκρέυ, του πατέρα της και του συζύγου της.
Ο γάμος έγινε τον Ιούλιο του 1554 στον Καθεδρικό Ναό του Ουίντσεστερ και ο Φίλιππος έγινε κι αυτός βασιλιάς της Αγγλίας, με πλήρη δικαιώματα, τουλάχιστον όσο ζούσε η Μαρία. Η Μαρία έγινε με τον γάμο βασίλισσα της Νεάπολης και διεκδικήτρια βασίλισσα της Ιερουσαλήμ.
Τον Σεπτέμβριο του 1554 η Μαρία παρουσίασε συμπτώματα εγκυμοσύνης, αλλά τον Ιούλιο του 1555 απεδείχθη ότι επρόκειτο περί ψευδοκύησης. Διάδοχος παρέμενε η Προτεστάντισσα Ελισάβετ. Ο Φίλιππος έφυγε για να πολεμήσει τους Γάλλους στην Φλάνδρα.
Θρησκευτική πολιτική
Λίγο μετά την ανάρρησή της η Μαρία εξέδωσε διακήρυξη με την οποία δήλωνε ότι δεν θα υποχρέωνε κανένα υπήκοό της να ακολουθήσει το θρήσκευμά της. Τρεις μήνες μετά, εξέχοντες Προτεστάντες εκκλησιαστικοί φυλακίστηκαν. Στο πρώτο Κοινοβούλιο της Μαρίας, ο γάμος των γονέων της κηρύχθηκε έγκυρος, καταργήθηκαν οι θρησκευτικοί νόμοι του Εδουάρδου ΣΤ΄ και επανήλθε -μεταξύ άλλων- η αγαμία του κλήρου. Η Μαρία αποδοκίμαζε την θρησκευτική πολιτική του πατέρα της και των κηδεμόνων του αδελφού της και επεδίωκε συμφιλίωση με την Ρώμη. Οι συνεννοήσεις της με τον Πάπα Ιούλιο Γ΄ κατέληξαν στην επαναφορά της Αγγλίας στην εκκλησιαστική δικαιοδοσία της Ρώμης και στην αναβίωση των νόμων κατά των αιρέσεων (Νοέμβριος 1554). Η μόνη παραχώρηση που έκανε ο Πάπας ήταν να παραμείνουν τα δημευθέντα εκκλησιαστικά κτήματα στα χέρια των νέων κατόχων τους.
Βάσει των Αιρετικών Διαταγμάτων, 283 Προτεστάντες εκτελέστηκαν, ενώ περίπου 800 πλούσιοι Προτεστάντες προτίμησαν την εξορία. Οι διωγμοί διήρκεσαν μέχρι τέλους της βασιλείας της Μαρίας και παρόξυναν τα πνεύματα στην Αγγλία κατά του Καθολικισμού και της Ισπανίας.
Εξωτερική πολιτική
Κατά την βασιλεία της Μαρίας Άγγλοι έποικοι εγκαταστάθηκαν σε δημευμένα κτήματα της κεντρικής Ιρλανδίας. Τον Ιανουάριο του 1556 ο Κάρολος Ε΄ παραιτήθηκε και ο γιός του Φίλιππος έγινε βασιλιάς της Ισπανίας. Επέστρεψε στην Αγγλία τον Ιούλιο του 1557 για να πείσει την Μαρία να συμμετάσχει σε πόλεμο κατά της Γαλλίας. Η Μαρία ήταν πρόθυμη, οι σύμβουλοί της αντιδρούσαν και τελικά η συμμετοχή αποφασίστηκε. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει η Αγγλία το Καλαί, την μόνη κτήση που της απέμενε στην ηπειρωτική Ευρώπη.
Τέλος και Διαδοχή
Στα τελευταία της χρόνια η Βασίλισσα ήταν σωματικό και ψυχικό ράκος. Κατά τη νεότητά της είχε υπάρξει γνωστή για την ομορφιά της, ενώ κατά το τέλος της ζωής της περιγράφεται από σύγχρονα της πρόσωπα ότι είχε εμφάνιση γηραιότερη από την πραγματική της ηλικία, λόγω των προβλημάτων και των εγνοιών που είχε. Υπέφερε από συχνές καταθλιπτικές περιόδους και η αντιδημοτικότητά της την βασάνιζε. Ο Βενετός πρέσβης Τζοβάννι Μικιέλι αφηγείται πόσο μεγάλη ήταν η διαφορά με την αρχή της βασιλείας της, καθώς είχε απολαύσει τέτοια λαοφιλία "όση δεν είχε εκφραστεί προς κανέναν από τους ηγεμόνες αυτού του βασιλείου." Επιπλέον εκδηλώθηκαν προβλήματα υγείας, τα οποία ταλαιπωρούσαν τη Μαρία από νεαρή ηλικία, που σχετίζονταν με προβλήματα της εμμηνόρροιας. Στα ύστερα χρόνια της υφίστατο συχνά αφαιμάξεις για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, με αποτέλεσμα να φαίνεται συχνά χλωμή και αδύναμη.
Παρά την τραυματισμένη υγεία της, η Μαρία ήλπιζε μολαταύτα να φέρει ένα παιδί στον κόσμο. Μετά την επίσκεψη του Φιλίππου στην Αγγλία η Μαρία βίωσε μια δεύτερη ψεύτικη εγκυμοσύνη.
Η κατάσταση της υγείας της Μαρίας επιδεινώθηκε περισσότερο με το χρόνο. Έπασχε από κρίσεις πυρετού, αϋπνία, πονοκεφάλους και δυσκολία στην όραση. Τον Αύγουστο μεταφέρθηκε στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου λόγω της επιδημίας γρίπης όπου πέθανε στις 17 Νοεμβρίου 1558 σε ηλικία 42 ετών πιθανότατα από κύστες ή καρκίνο της μήτρας. Την ίδια ημέρα πέθανε και ο Ρέτζιναλντ Πόουλ επίσης από γρίπη. Ο Φίλιππος βρισκόταν στις Βρυξέλλες και ανέφερε σε επιστολή στην αδελφή του Ιωάννα: "αισθάνθηκα εύλογη λύπη για το θάνατό της". Το θρόνο διαδέχθηκε η Ελισάβετ η οποία στέφθηκε βασίλισσα τον Ιανουάριο του 1559.
.yt
.yt είναι ο top-level domain κωδικός για το Μαγιότ στο Διαδίκτυο, μέρος του μητρώου για τη Γαλλία. Η επίσημη ιστοσελίδα του μητρώου nic.yt ανακατευθύνει στη γαλλική επίσημη ιστοσελίδα μητρώου, την AFNIC. Οι εγγραφές, οι οποίες είχαν ανασταλεί, συνέχισαν τον Δεκέμβριο του 2011.Χρησιμοποιείται σπάνια και μερικές φορές χρησιμοποιείται σε ιστοσελίδες σχετιζόμενες με το YouTube.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Toppdomän
Παλαιοχριστιανική Βασιλική Ξηροκρήνης
Στα Ρωμαϊκά χρόνια, στα όρια της περιοχής της σημερινής Ξηροκρήνης, πάνω από τη σύγχρονη πλατεία Δημοκρατίας (όπου και η «Χρυσή Πύλη» τότε), τοποθετείται το μαρτύριο του Αγίου Νέστορα, μαθητή του Αγίου Δημητρίου. Έτσι οι ναοί της πρωτοχριστιανικής και Βυζαντινής περιόδου που βρέθηκαν, συνδέονται με το μαρτύριο και τη μνήμη του αγίου Νέστορα ή των τριών αδελφών μαρτύρων Αγάπης, Ειρήνης και Χιονίας που επίσης μαρτύρησαν στην περιοχή.
Ο Ναός εντοπίσθηκε κατά την ανέγερση κτιρίου στην οδό Μαργαροπούλου 20, πίσω από τον Ν.Σιδηροδρομικό Σταθμό και αποτελείται από τρία κλίτη. Τμήματα της βασιλικής είναι ορατά στο πάρκο της οδού Ρεγκούκου. Στην κόγχη του ναού την εποχή της ανέγερσής του κατασκευάσθηκε ημικυκλικό σύνθρονο και κάτω από αυτό υπόγειος διάδρομος (κυκλιο-κρύπτη). Στη δεύτερη οικοδομική φάση του ναού επεκτάθηκε το βόρειο κλίτος. Το ιερό βήμα του ναού είναι προσανατολισμένο στη χειμερινή ανατολή όπως πολλοί ναοί της Θεσσαλονίκης.
Οι έτεροι δύο ναοί που έχουν βρεθεί στην περιοχή είναι ο αυτός του πρώτου μισού του 5ου αιώνα μ.Χ. στη συμβολή των οδών Λαγκαδά και Αγίου Δημητρίου και ο παλαιοχριστιανικός ναός που ανακαλύφθηκε κατά τις εργασίες κατασκευής του μετρό στην πλατεία Δημοκρατίας. Ο τελευταίος βρίσκεται στις παρυφές του Δυτικού αρχαίου νεκροταφείου λίγο έξω από την πλατεία Δημοκρατίας κτισμένος μάλιστα πάνω σε ένα συγκρότημα αποθηκών της ύστερης αρχαιότητας, καταδεικνύοντας και τον εμπορικό χαρακτήρα του τόπου. Συνολικά στη Θεσσαλονίκη -εκτός των τειχών - έχουν βρεθεί πέντε παλαιοχριστιανικοί ναοί με τους τρεις προαναφερθέντες να βρίσκονται στην παραπάνω περιοχή.
Στην ίδα περιοχή σώζεται και η Βυζαντινή κρήνη της Ξηροκρήνης, επί της οδού Διδασκαλίσσης Βασιλικής Παπαθανασίου 42.
Δυτικά του λιμανιού του Μ.Κωνσταντίνου, στη σημερινή περιοχή που καλύπτεται από τις συνοικίες Ξηροκρήνη, Παλαιός Σταθμός και Μπεχτσινάρι, έλαβε χώρα το μαρτύριο δια πνιγμού στη θάλασσα των Θεσσαλονικέων Θεοδούλου του αναγνώστου και Αγαθόποδος του διακόνου, επί Καίσαρα Μαξιμιανού Γαλερίου (285-305 μ.Χ.) και ηγεμόνα της πόλης Φαυστίνου. Κατά το συναξάριό τους, τα δεσμά των μαρτύρων λύθηκαν και τα κύματα έφεραν τα σκηνώματα των δύο αγίων στην ακτή, όπου ευλαβείς χριστιανοί τα ενταφίασαν με τιμή. Εκεί πιθανώς να βρισκόταν και ο γνωστός από τις πηγές ναός των αγίων, που δεν έχει ταυτιστεί ακόμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ξηροκρηνης Ναος Ξηροκρηνης Ναος Ξηροκρηνης Ναος
Ντομένικο Τσιμαρόζα
Ο Ντομένικο Τσιμαρόζα (Domenico Cimarosa, 1749-1801) ήταν Ιταλός συνθέτης της όπερας.
Σπούδασε μουσική επί ένδεκα χρόνια στη Νεάπολη και εικοσιτριών ετών παρουσίασε το πρώτο του έργο, την όπερα μπούφφα Οι παραξενιές του κόμη. Το έργο αυτό καθώς και άλλα δύο που ακολούθησαν είχαν τόση επιτυχία ώστε το 1774 προσκλήθηκε στη Ρώμη, όπου ανέβασε την Ιταλίδα στο Λονδίνο.