cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sacred Heart
Μέλη των Dio
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Sacred Heart" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Dio Κατηγορία:Άλμπουμ του 1985
828 Λιντεμάννια
Η Λιντεμάννια (Lindemannia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,171. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από τον γερμανικής καταγωγής Βρετανό μηχανικό, επιχειρηματία και ερασιτέχνη αστρονόμο Άντολφ Φρήντριχ Λίντεμαν (1846-1927).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λιντεμάννιας εκτιμάται σε 53,38 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,046. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Λιντεμάννια γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιντεμαννια
1976
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1976 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γεώργιος Πανταζής (Δήμαρχος Πατρέων)
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε άτεκνος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Φιδέλ Παγές
Ο Φιδέλ Παγές Μιραβέ (ισπανικά: Fidel Pagés Miravé, 26 Ιανουαρίου 1886 – 21 Σεπτεμβρίου 1923) ήταν Ισπανός στρατιωτικός χειρουργός, γνωστός για την ανάπτυξη της επισκληρίδιας αναισθησίας.
Εφάρμοσε ένα μεγάλο εύρος τραυματολογικών και χειρουργικών τεχνικών, τόσο για τραυματισμούς κατά τον πόλεμο όσο και για χρήση σε ειρηνικούς σκοπούς, συμβάλλοντας στον εκσυγχρονισμό της χειρουργικής στην Ισπανία και συμμετέχοντας ενεργά στην αναδιάρθρωση του συστήματος στρατιωτικής υγείας της Ισπανίας στην δεκαετία του 1920. Λόγω του πρόωρου θανάτου του εξαιτίας ενός ατυχήματος, το πρωτοποριακό του έργο στην επισκληρίδιο αναισθησία, ή μεταμερική αναισθησία όπως την αποκαλούσε ο ίδιος, πέρασε ασημείωτο για πολλά χρόνια εκτός του ισπανόφωνου κόσμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ιατροί
Dark Wave
Το Dark wave είναι είδος μουσικής που προέκυψε από το κίνημα new wave και post-punk στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Οι συνθέσεις του Dark Wave βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε δευτερεύοντα βασικό τονισμό και εσωστρεφείς στίχους με τόνο θλίψης. Το είδος περιλαμβάνει μια σειρά από στυλ όπως το cold wave, ethereal wave, gothic rock, neoclassical dark wave και νεοφολκ.
Στη δεκαετία του 1980, μια υποκουλτούρα αναπτύχθηκε κυρίως στην Ευρώπη μαζί με τη μουσική των dark wave, της οποίας οι οπαδοί ονομάζονταν wavers  ή dark wavers. Σε ορισμένες χώρες όπως η Γερμανία, το κίνημα περιλάμβανε επίσης οπαδούς του gothic rock. μικρογραφία|200x200εσ|[[Clan of Xymox]]
Δεκαετία 1980: Origins
—  Isabella van Elferen, Καθηγήτρια Μουσικολογίας, Πανεπιστήμιο Kingston, Λονδίνο Το κίνημα εξαπλώθηκε διεθνώς και ταυτόχρονα, διαφορετικά υποστύλ που σχετίζονται με το νέο κύμα και τα κινήματα dark wave άρχισαν να συγχωνεύονται και να επηρεάζουν το ένα το άλλο.
Οι γερμανικές μπάντες της dark wave συνδέθηκαν εν μέρει με το Neue Deutsche Welle (δηλαδή το γερμανικό νέο κύμα). Άλλα συγκροτήματα, όπως η Malaria! και οι Vyllies, πρόσθεσαν στοιχεία μουσικής chanson και καμπαρέ, τα οποία έγιναν γνωστά ως καμπαρέ νουάρ (ή «σκοτεινό καμπαρέ», ένας όρος που διαδόθηκε από την αμερικανική εταιρεία dark wave Projekt Records ).
Δεκαετία 1990: Δεύτερη γενιά
μικρογραφία|[[The Frozen Autumn|227x227εσ]] Αφού το new wave και τα post-punk κινήματα έσβησαν στα μέσα της δεκαετίας του 1980, το dark wave ανανεώθηκε ως υπόγειο κίνημα. Οι Ataraxia και The Frozen Autumn από την Ιταλία και το γαλλικό Corpus Delicti εξελίχθηκαν επίσης από αυτό το κίνημα και έγιναν οι κορυφαίοι καλλιτέχνες της δυτικής ρωμανικής σκηνής. Αυτά τα συγκροτήματα ακολούθησαν ένα μονοπάτι βασισμένο στη new wave και την post-punk μουσική της δεκαετίας του 1980. Στη δεκαετία του 1990, μια δεύτερη γενιά συγκροτημάτων darkwave έγινε δημοφιλής, συμπεριλαμβανομένων των Diary of Dreams, Deine Lakaien και The Frozen Autumn... Το γερμανικό συγκρότημα Deine Lakaien ... επηρεάζεται ηχητικά από τους σκοτεινούς ήχους συνθεσάιζερ των Depeche Mode.
— Isabella van Elferen, Καθηγήτρια Μουσικολογίας, Πανεπιστήμιο Kingston, Λονδίνο Ταυτόχρονα, αρκετοί Γερμανοί καλλιτέχνες ανέπτυξαν ένα πιο θεατρικό ύφος, διανθισμένο με γερμανικούς ποιητικούς, μεταφορικούς στίχους, που ονομάζεται Neue Deutsche Todeskunst (κυριολεκτικά Νέα Γερμανική Τέχνη Θανάτου ). Άλλα συγκροτήματα συνδύασαν συνθεσάιζερ με στοιχεία νεοφολκ και νεοκλασικού σκοτεινού κύματος.
Δεκαετία 1990–σήμερα
Μετά το 1993, στις Ηνωμένες Πολιτείες ο όρος dark wave συνδέθηκε με την εταιρεία Projekt Records, επειδή υιοθετήθηκε από τον ιδρυτή της δισκογραφικής Sam Rosenthal αφού ξεφύλλισε τις σελίδες γερμανικών περιοδικών μουσικής όπως το Zillo, και έχει χρησιμοποιηθεί για την προώθηση καλλιτεχνών από τη γερμανική δισκογραφική Hyperium Records στις ΗΠΑ. Έμαθα για πρώτη φορά τον όρο «Dark Wave» το 1992. Εμφανίστηκε σε γερμανικά περιοδικά – όπως το Zillo – περιγράφοντας ένα στυλ ευρωπαϊκής μουσικής που ακολουθούσε άλλα «κύματα» όπως το New Wave… Βρήκα αυτές τις δύο λέξεις ( "σκοτεινό" και "κύμα") αρκετά ενδιαφέροντες. Αυτό ήταν κάτι υπόγειο, βυθισμένο, σκοτεινό... που σε παρέσερνε, σε βύθιζε, σε περικύκλωνε. Ήταν μια ποιητική φράση που μπορούσε να περιγράψει πολλούς διαφορετικούς ήχους. Εκείνη την εποχή, έψαχνα για ένα όνομα για τη μικρή μου εταιρεία ταχυδρομικών παραγγελιών. Ήθελα κάτι που να περιλαμβάνει την ποικιλία της μουσικής που είναι διαθέσιμη στον κατάλογό μου.
—  Sam Rosenthal, Projekt Records, 2000
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικά είδη
Όλη η Αλήθεια για τα Παιδιά του '78
To Όλη η Αλήθεια για τα Παιδιά του '78 είναι ο τρίτος επίσημος δίσκος του μουσικού συγκροτήματος Κόρε. Ύδρο. από την Κέρκυρα. Κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2009 σε CD από την Capitol/EMI και τον Ιούλιο του ίδιου έτους σε συλλεκτικό διπλό LP από την ανεξάρτητη Inner Ear, διευρύνοντας την καλλιτεχνική επιτυχία και καταξίωση που είχε γνωρίσει το συγκρότημα με τον προηγούμενο δίσκο του Φτηνή Ποπ για την Ελίτ.
Λίστα Κομματιών
Η έκδοση σε CD περιέχει 78 tracks. Τα tracks 16-77 είναι κενά 6 δευτερολέπτων, που οδηγούν στο 78ο και τελευταίο track, ένα μελοποιημένο από τον Π.Ε. Δημητριάδη ποίημα του Γιώργου Χρονά με εναρκτήριο στίχο "Θα παίζουν όπως τότε τα γραμμόφωνα".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόρε. Ύδρο. (δισκογραφία) Κατηγορία:Άλμπουμ του 2009
Ποταμός Ομπ
Ο Ομπ (ρωσικά: Обь) είναι ποταμός (4.016 χλμ.) της κεντρικής Ρωσίας, στο ασιατικό τμήμα της χώρας. Πηγάζει από τους βόρειους πρόποδες του ορεινού όγκου του Αλτάι, κοντά στα σύνορα με την Μογγολία και αφού ακολουθήσει την δαιδαλώδη πορεία διαμέσου της δυτικής Σιβηρίας εκβάλλει στο κόλπο του Ομπ, στη Θάλασσα του Κάρα του Αρκτικού ωκεανού. Είναι ο τρίτος μεγαλύτερος ποταμός της Ασίας και μαζί με το μεγαλύτερο παραπόταμό του τον Ιρτίς σχηματίζουν ένα υδρογραφικό σύμπλεγμα μήκους 5.300 χλμ. Κατέχει τη έβδομη θέση στην παγκόσμια κατάταξη των υδάτινων ρευμάτων. Η λεκάνη απορροής του είναι 2.425.000 τ.χλμ. και η μέση ετήσια παροχή στις εκβολές του ανέρχεται σε 12.000 κ.μ./δευτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ρωσίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Σιβηρίας
Ρεξ Χάρισον
μικρογραφία|286x286εσ|Από αριστερά προς τα δεξιά: Κέι Κένταλ, Ρεξ Χάρισον, Τζον Σάξον και Σάντρα Ντι στην ταινία Στον χορό των ανακτόρων (1958) μικρογραφία|260x260εσ|Με την [[Ελίζαμπεθ Τέιλορ ως Ιούλιος Καίσαρ στην ταινία Κλεοπάτρα (1963)]] Ο Ρεξ Χάρισον (αγγλ.: Reginald Carey "Rex" Harrison, 5 Μαρτίου 1908 - 2 Ιουνίου 1990) ήταν Άγγλος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την κινηματογραφική μεταφορά του μιούζικαλ Ωραία μου κυρία (My Fair Lady) το 1964, καθώς και με δυο βραβεία Τόνυ για τα θεατρικά Η Άννα των χιλίων ημερών (1949) και Ωραία μου κυρία (1957). Ο ηθοποιός είναι επίσης γνωστός για τη συμμετοχή του στις ταινίες Η Άννα και ο βασιλεύς του Σιαμ (Anna and the King of Siam, 1946), Ψυχές στην ομίχλη (The Ghost and Mrs. Muir, 1947), Το φιλί της άπιστης (Unfaithfully Yours, 1948), Κλεοπάτρα (Cleopatra, 1963), Αγωνία και έκστασις (The Agony and the Ecstasy, 1965) και Δόκτωρ Ντούλιτλ (Doctor Dolittle, 1968). Το 1989 ο ηθοποιός έλαβε τον τίτλο του οππότη από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Χάρισον παντρεύτηκε συνολικά 6 φορές και απέκτησε δυο γιους (τον Νόελ και τον Κάρεϊ), συνέχισε να εργάζεται στο θέατρο μέχρι και λίγο πριν από το θάνατό του το 1990 από καρκίνο του παγκρέατος.
Βραβεία και Υποψηφιότητες
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Χρυσές Σφαίρες Βράβευση:
Βραβεία BAFTA Υποψηφιότητα:
Βραβεία Κύκλου Κριτικών Νέας Υόρκης Βράβευση:
Απόστολος Ματόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|left|220px|Απόστολος Ματόπουλος και Γεώργιος Γιώτας Ο Απόστολος Ματόπουλος γεννήθηκε το 1868 στο Γιδά (Αλεξάνδρεια) Μακεδονίας. Εντάχθηκε αρχικά (1904 ) στο σώμα του Γεώργιου Γιώτα (Γκόνου), προκειμένου να αντιμετωπίσουν τη Βουλγαρική τρομοκρατία στα χωριά γύρω από τη λίμνη των Γιαννιτσών. thumb|left|280px|Ο Απόστολος Ματόπουλος με άνδρες του και τον Χαλίλ μπέη Ο Απόστολος Ματόπουλος είχε αναπτύξει φιλία με τον φιλέλληνα Οθωμανό Χαλίλ μπέη των Καβασίλων, του οποίου η μητέρα ήταν Ελληνίδα. Αυτό ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο κατά τη δράση του στο Μακεδονικό αγώνα, καθώς ο Χαλίλ μπέης πολλές φορές τον βοηθούσε. Σύντομα, ο Απόστολος Ματόπουλος αναδείχτηκε σε υπαρχηγό του Γεώργιου Γιώτα και στη συνέχεια αποφασίστηκε η αυτόνομη δράση του με μικρό ένοπλο σώμα. Η επιρροή του στους τοπικούς πληθυσμούς ήταν ιδιαίτερα έντονη και πολλές φορές καλούνταν να πάρει το ρόλο του δικαστή σε προσωπικές διενέξεις των χωρικών. Συνεργάστηκε στο βάλτο των Γιαννιτσών με τους οπλαρχηγούς Στέφανο Παπαγάλο, Κ. Σάρρο (Κάλα) και Ι. Γαρέζο (Λέφα). Την άνοιξη του 1907 ο Απόστολος Ματόπουλος μετέφερε την περιοχή δράσης του σώματός του στα δυτικά περίχωρα της Θεσσαλονίκης. Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1907 αναδιοργάνωσε το σώμα του και ανέλαβε να δρα στην ανατολική πτέρυγα του βάλτου των Γιαννιτσών.
Ο Γκόνος Γιώτας κατά την επάνοδό του στη Μακεδονία το 1909, πληροφορήθηκε από τους χωρικούς την παράδοση των όπλων και υπέβαλε αναλυτική αναφορά στο Υπουργείο Εξωτερικών, κατηγορώντας τον Απόστολο Ματόπουλο ότι παρέδωσε τα όπλα για να αποκομίσει χρηματικά οφέλη.
Το 1911 ο Απόστολος Ματόπουλος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αλεξάνδρεια, καθώς είχε πληροφορηθεί ότι κινδυνεύει από τον Γκόνο Γιώτα. Όταν το Φεβρουάριο του 1911 ο Γκόνος Γιώτας σκοτώθηκε σε επιχείρηση του Οθωμανικού στρατού, ο Απόστολος Ματόπουλος κατηγορήθηκε ότι αυτός ενημέρωσε τις Οθωμανικές αρχές για την παρουσία του Γκόνου στο Νησί Ημαθίας. Οι Ελληνικές αρχές για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, φυγάδευσαν τον Απόστολο Ματόπουλο στις ΗΠΑ (θεωρώντας ότι η ενέργειά του ήταν προϊόν παραπλάνησης).Με τη βοήθεια του Κ. Μαζαράκη Αινιάνα και του Δ. Κάκκαβου, φυγαδεύτηκε στις ΗΠΑ. Διέμεινε στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνιας έως το τέλος της ζωής του το 1951, μην προλαβαίνοντας να επιστρέψει στην Ελλάδα όπως είχε προγραμματίσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Ντομίνιον του Πακιστάν
Το Πακιστάν (পাকিস্তান অধিরাজ্য Pakistan Ôdhirajyô, ουρντού: مملکتِ پاکستان‬‎, Mumlikāt-ē Pākistān), επίσης γνωστό ως Ντομίνιον του Πακιστάν, ήταν ανεξάρτητο ομοσπονδιακό ντομίνιον στη Νότια Ασία, που ιδρύθηκε το 1947, ως αποτέλεσμα του Πακιστανικού κινήματος, ακολουθούμενου από την ταυτόχρονη διχοτόμηση της Βρετανικής Ινδίας για να δημιουργηθεί μια νέα χώρα που ονομάζεται Πακιστάν. Το ντομίνιον, που περιλάμβανε μεγάλο μέρος του σημερινού Πακιστάν και του Μπαγκλαντές, δημιουργήθηκε κάτω από την θεωρία δύο εθνών ως μια ανεξάρτητη χώρα που θα αποτελείται από τις Μουσουλμανικές περιοχές της πρώην Βρετανικής Ινδίας.
Αρχικά, δεν περιλάμβανε τα πριγκιπικά κράτη του Πακιστάν, που προσχώρησαν σιγά-σιγά μεταξύ του 1947 και του 1948. Το 1956, το Πακιστάν χωρίστηκε διοικητικά στη δυτική πτέρυγα που ονομάζεται Δυτικό Πακιστάν, ενώ η ανατολική πτέρυγα, η επαρχία της Ανατολικής Βεγγάλης μετονομάστηκε σε Ανατολικό Πακιστάν. Το 1971 το Ανατολικό Πακιστάν αποσχίστηκε από την ένωση και μετονομάστηκε σε Μπαγκλαντές.
Διαίρεση της Βρετανικής Ινδίας
Το 1ο τμήμα από τον Νόμο Ινδικής Ανεξαρτησίας του 1947 ανέφερε ότι: Από την δέκατη πέμπτη ημέρα του Αυγούστου, χίλια ενιακόσια και σαράντα επτά, δύο ανεξάρτητα Ντομίνιον πρέπει να δημιουργηθούν στην Ινδία, για να γίνουν γνωστά αντίστοιχα ως Ινδία και Πακιστάν. Το Ντομίνιον της Ινδίας θα κρατούσε το εβδομήντα πέντε τοις εκατό του εδάφους και το ογδόντα τοις εκατό του πληθυσμού της Βρετανικής Ινδίας και θα θεωρούταν από τα Ηνωμένα Έθνη ως το διάδοχο κράτος της πρώην Βρετανικής Ινδίας. Καθώς ήταν ήδη μέλος των Ηνωμένων Εθνών, η Ινδία συνέχισε να κατέχει την έδρα της εκεί και δεν έκανε αίτημα ένταξης. Ωστόσο, το Πακιστάν έπρεπε να υποβάλει αίτημα ένταξης για να προσχωρήσει. Έγινε δεκτό ως μέλος του ΟΗΕ στις 30 Σεπτεμβρίου 1947, λίγες εβδομάδες μετά την ανεξαρτησία του. Ο Βρετανός μονάρχης έγινε αρχηγός του κράτους του νέου ντομίνιον, με το Πακιστάν να μοιράζεται τον ίδιο βασιλιά με το Ηνωμένο Βασίλειο και τα υπόλοιπα ντομίνιον της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, αλλά οι συνταγματικοί ρόλοι του μονάρχη περνούσαν στον Γενικό Κυβερνήτη του Πακιστάν, και οι περισσότερες πραγματικές εξουσίες περνούσαν στην νέα κυβέρνηση με επικεφαλής τον Τζίνα.
Πριν από τον Αύγουστο του 1947, περίπου το μισό του σημερινού Πακιστάν ήταν μέρος των προεδρειών και των επαρχιών της Βρετανικής Ινδίας, στο οποίο οι πράκτορες του κυρίαρχου ως Αυτοκράτορα της Ινδίας είχαν πλήρη εξουσία, ενώ το υπόλοιπο αποτελούσε μέρος πριγκιπικών κρατών σε θυγατρικές συμμαχίες με τους Βρετανούς, απολαμβάνοντας εσωτερική αυτοκυβέρνηση. Οι Βρετανοί εγκατέλειψε τις συμμαχίες τον Αύγουστο του 1947, αφήνοντας τα κράτη αυτά εντελώς ανεξάρτητα. Μεταξύ του 1947 και το 1948 αυτά τα κράτη προσχώρησαν το Πακιστάν, διατηρώντας την εσωτερική αυτοδιοίκησή τους για αρκετά χρόνια.
Έδαφος
Το ντομίνιον αρχικά ξεκίνησε ως μια ομοσπονδία πέντε επαρχιών: Ανατολική Βεγγάλη (αργότερα αποσχίστηκε και έγινε το σημερινό Μπαγκλαντές), Δυτικό Παντζάμπ, Μπαλουχιστάν, Σινδ, και Βορειοδυτική Μεθοριακή Επαρχία. Κάθε επαρχία είχε το δικό της κυβερνήτη, που διοριζόταν από τον Γενικό Κυβερνήτη του Πακιστάν. Επιπλέον, μέχρι το επόμενο έτος, τα πριγκιπικά κράτη του Πακιστάν, τα οποία κάλυπταν μια σημαντική περιοχή του Δυτικού Πακιστάν, προσχώρησαν στο Πακιστάν. Σε αυτά περιλαμβάνονταν τα Μπαχαουαλπούρ, Χαϊρπούρ, Σουάτ, Ντιρ, Χούνζα, Τσιτράλ, Μακράν και το Χανάτο του Καλάτ.
Γραμμή Ράντκλαϊφ
Η επιτροπή Ράντκλαϊφ δεν είχε την εξουσία να διαιρέσει το έδαφος των πριγκιπικών κρατών της Ινδίας.
Βασιλείας της Ελισάβετ Β΄
Κατά τη στέψη της Βασίλισσας Ελισάβετ το 1953, στέφθηκε Βασίλισσα των επτά ανεξάρτητων χωρών της Κοινοπολιτείας, συμπεριλαμβανομένου του Πακιστάν, το οποίο ήταν ακόμα ντομίνιον, ενώ η Ινδία δεν ήταν, καθώς το ντομίνιον της Ινδίας είχε γίνει δημοκρατία σύμφωνα με το νέο Ινδικό σύνταγμα του 1950.
Το Πακιστάν έπαψε να είναι ντομίνιον στις 23 Μαρτίου 1956 αφού εγκρίθηκε δημοκρατικό σύνταγμα. Ωστόσο, το Πακιστάν έγινε δημοκρατία εντός της Κοινοπολιτείας των Εθνών.
Η Βασίλισσα επισκέφθηκε το Πακιστάν ως Επικεφαλής της Κοινοπολιτείας το 1961 και το 1997, συνοδευόμενη από τον Πρίγκιπα Φίλιππο, Δούκα του Εδιμβούργου.
Το Πακιστάν αποχώρησε την Κοινοπολιτεία το 1972, για το ζήτημα της πρώην επαρχίας του Ανατολικού Πακιστάν και μετατράπηκε στο ανεξάρτητο Μπαγκλαντές. Επανεντάχθηκε το 1989, και από τότε ανεστάλη από την Κοινοπολιτεία δύο φορές: πρώτον, από τις 18 Οκτωβρίου 1999 έως τις 22 Μαΐου 2004 και δεύτερον, από τις 22 Νοεμβρίου 2007 έως τις 22 Μαΐου 2008.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πρώην χώρες του Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Πολιτική του Πακιστάν
Ατρόμητος
Με το όνομα Ατρόμητος είναι γνωστοί οι παρακάτω ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι:
Άλλες χρήσεις:
Στρατιωτική ιστορία
Η στρατιωτική ιστορία είναι επιστημονικό πεδίο των ανθρωπιστικών σπουδών, το οποίο εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο της επιστήμης της ιστορίας. Καταγράφει τις ένοπλες συγκρούσεις που εκδηλώθηκαν στην πορεία της ανθρωπότητας και διερευνά τις επιπτώσεις τους στις κοινωνίες, στους πολιτισμούς και στην οικονομία, καθώς και τις μεταβολές που επέφεραν στις διεθνείς σχέσεις.
Τα κύρια θέματα μελέτης της στρατιωτικής ιστορίας είναι οι αιτίες των πολέμων, το κοινωνικό και πολιτισμικό υπόβαθρό τους, τα στρατιωτικά δόγματα κάθε πλευράς, ζητήματα εφοδιασμού, ηγεσίας, τεχνολογίας. Επίσης, εξετάζει τη στρατηγική και την τακτική των ένοπλων συγκρούσεων, τόσο από τη σκοπιά της εφαρμογής τους, όσο και το πώς αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου. Από την άλλη πλευρά, η λεγόμενη «Δίκαιη θεωρία του πολέμου» διερευνά τις ηθικές διαστάσεις του και επιδιώκει τον περιορισμό των καταστροφών που προκαλεί ο πόλεμος, μέσα από τη διαμόρφωση ενός κατάλληλου δόγματος στρατιωτικής δεοντολογίας.
Επαρχία Κάουνας
Η επαρχία Κάουνας (λιθουανικά: Kauno apskritis) είναι η δεύτερη σε πληθυσμό επαρχία της Λιθουανίας. Έχει 702.100 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Λιθουανίας
829 Ακαδημία
Η Ακαδημία (Academia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,863. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ακαδημίας εκτιμάται σε 43,76 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,048. Η Ακαδημία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 53,5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ακαδημια
Νικόλαος Γιαννακόπουλος
Ο Νικόλαος Γιαννακόπουλος (1894-1988) ήταν δήμαρχος Πατρέων.
Γεννήθηκε στην Δημητσάνα και σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Εργάστηκε ως ιδιαίτερος γραμματέας του Δημητρίου Γούναρη. Το 1945 διορίστηκε δήμαρχος Πατρέων για τρεις μήνες ενώ το 1954 έθεσε υποψηφιότητα για το δημαρχιακό αξίωμα χωρίς επιτυχία. Χρημάτισε για έξι χρόνια πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου.
Απεβίωσε στις 15 Οκτωβρίου του 1988. Ήταν παντρεμένος και είχε 2 παιδιά.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Γιαννακόπουλος Νικόλαος
Κέρρερα
Το Κέρρερα (αγγλικά: Kerrera) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Εβρίδων. Έχει έκταση 12,1 τ.χλμ. και 34 κατοίκους (2011). Πρωτεύουσα του νησιού είναι ο οικισμός Bailiemore στην ανατολική ακτή του νησιού και διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια του Άργκαϊλ και Μπιουτ. Το Κέρρερα είναι γνωστό για το ερειπωμένο κάστρο Gylen, που χτίστηκε το 1582 και επίσης ως ο τόπος όπου ο Αλέξανδρος Β΄ της Σκωτίας πέθανε το 1249.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κερρερα
Αουριχαλκίτης
Ο αουριχαλκίτης είναι ένυδρο ανθρακικό ορυκτό του χαλκού και του ψευδαργύρου. Το όνομά του προέρχεται, κατά μία εκδοχή, από τις λατινικές λέξεις aurum (χρυσός) και το συνθετικό -chalcum από το ελληνικό «χαλκός», που αποδίδεται ως «χρυσόχρους χαλκός». Κατ' άλλη εκδοχή, το κράμα «ορείχαλκος» έχει τα ίδια μεταλλικά συστατικά με το ορυκτό και ο αλχημιστής Γιόχαν Φρίντριχ Μπέτγκερ (Johann Friedrich Böttger, 1682 - 1719) το ονόμασε με βάση αυτό το χαρακτηριστικό.
Ο αουριχαλκίτης σχηματίζεται σε ζώνες οξείδωσης πρωτογενών χαλκούχων και ψευδαργυρούχων ορυκτών.
Υπάρχει σε πολλά σημεία της Γης, αλλά συνήθως σε μικρές ποσότητες. Σημαντικές του εμφανίσεις είναι στα Αλτάια όρη (Ρωσία), στη Σαρδηνία, τη Γαλλία (περιοχή Chessy), τη Γερμανία, το Durango του Μεξικού, το Ιράν, την περιοχή του Tsumeb της Ναμίμπια, την Αυστραλία και τις Πολιτείες Κολοράντο, Καλιφόρνια, Νέο Μεξικό και Γιούτα των ΗΠΑ. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχές Καμάριζα, Σούνιο, Έλαφος και Αγία Βαρβάρα). Χρησιμοποιείται, ως έλασσον ορυκτό, για την παραγωγή ψευδαργύρου και χαλκού.
Σημειώσεις
Αουριχαλκιτης Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Ανθρακικά ορυκτά
Ιωσήφ Ιωάννης Αδάμ του Λίχτενσταϊν
Ο Ιωσήφ Ιωάννης Αδάμ (1690-1732) ήταν ο Πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν από το 1721 μέχρι το θάνατό του.
Βιογραφία
Γεννημένος στη Βιέννη στις 25 Μαΐου 1690, ήταν ο μόνος γιος του Πρίγκιπα Αντώνιου Φλωριανού του Λίχτενσταϊν και της Ελεονώρας Βαρβάρας του Τουν-Χόενσταϊν.
Υπηρέτησε μαζί με τον πατέρα του για μια σύντομη περίοδο στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής και πολέμησε αργότερα ενάντια στους Γάλλους υπό τον Τζον Τσώρτσιλ, 1ο Δούκα του Μάρλμπορο. Μετά από τη Συνθήκη της Ουτρέχτης (1713) έγινε αυτοκρατορικός σύμβουλος του στέμματος στη Βιέννη.
Ο Ιωσήφ Ιωάννης Αδάμ παντρεύτηκε τέσσερις φορές. Οι σύζυγοί του ήταν η Μαρία Γαβριέλα του Λίχτενσταϊν (1692-1713), η Μαριάννα του Τουν-Χόενσταϊν (1698-1716), η Μαρία Άννα του Οτίνεν-Σπίλμπεργκ (1693-1729) και η Μαρία Άννα Κοτούλινσκα (1707-1788). Από εκείνες απέκτησε 8 παιδιά, μεταξύ των οποίων και τον διάδοχό του Ιωάννη Νεπομουκίνο Κάρολο.
Ήταν ο 661ος Ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Αυστρία. Πέθανε στις 17 Δεκεμβρίου 1732 στο Βάλτιτσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Λίχτενσταϊν
Ακακιανά σχίσματα
1. Το ακακιανό σχίσμα του 4ου αιώνα υπήρξε ένα σημαντικό επεισόδιο της αρειανής διαμάχης. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε ο Ακάκιος Καισαρείας (Ακάκιος Μονόφθαλμος) ο οποίος ήταν επίσκοπος Καισαρείας στην Παλαιστίνη από το 340 έως το 366. Ο Ακάκιος αρνιόταν τη χρήση θεολογικών όρων όπως «όμοιος» ή «ανόμοιος» για την περιγραφή της θεϊκής ουσίας ή υπόστασης, «ομοούσιος», κλπ. Δεχόταν απλά ότι ο Γιος είναι «όμοιος» με τον Πατέρα. Οι χριστιανοί που υιοθέτησαν αυτή την ημιαρειανή τριαδολογική ερμηνεία αποκλήθηκαν «Όμοιοι», αλλά και «Ακακιανοί».
2. Το ακακιανό σχίσμα του 6ου αιώνα πήρε το όνομά του από τον Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης Ακάκιο και εμφανίστηκε ανάμεσα στην Ανατολική και τη Δυτική εκκλησία. Διήρκεσε από το 484 έως το 519.
Το σχίσμα προέκυψε από την εισβολή σφετεριστών στο επισκοπικό αξίωμα στην Αντιόχεια και την Αλεξάνδρεια και την έκδοση του Ενωτικού. Ο αυτοκράτορας Ζήνωνας (και ο διάδοχός του Αναστάσιος Α') σε μια προσπάθεια να μετριάσει την αντίθεση των μονοφυσιτών με τους ορθόδοξους τριαδιστές εξέδωσε με παρότρυνση του πατριάρχη Ακακίου το 481 το Ενωτικό καταδικάζοντας τον Νεστόριο, αναγνωρίζοντας μόνο τις τρεις πρώτες οικουμενικές συνόδους και αντιπαρερχόμενος το ζήτημα των δύο φύσεων του Χριστού. Ο πάπας Φήλιξ Γ΄ θεωρώντας ότι το Ενωτικό ήταν αποτέλεσμα αιρετικών αντιλήψεων αναθεμάτισε το 484 τον πατριάρχη Ακάκιο και το Ενωτικό προκαλώντας με αυτόν τον τρόπο το λεγόμενο «Ακακιανό Σχίσμα». Ο Ακάκιος αντιδρώντας διέγραψε από τα εκκλησιαστικά δίπτυχα τον πάπα.
Ακολούθησε προσπάθεια αποκατάστασης του σχίσματος από τον Πάπα Ορμίσδα το 519 με την υπογραφή εκ μέρους όλων των επισκόπων της Ανατολικής εκκλησίας ενός κειμένου που έγινε γνωστό ως «Ο τύπος του Πάπα Ορμίσδα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησιαστικά Σχίσματα Κατηγορία:Αρχαίες χριστιανικές ομολογίες
Μπαλουχιστάν
thumb|right|250px|Με ροζ χρώμα η περιοχή του Μπαλουχιστάν Το Μπαλουχιστάν, γνωστό επίσης ως Βελουχιστάν (σπανιότερα: Μπαλοχιστάν, Βαλουχιστάν) ( بلوچستان, Γη των Μπαλούχων) είναι μια άνυδρη, ερημική και ορεινή περιοχή στο ιρανικό υψίπεδο στη νοτιοδυτική Ασία, βορειοδυτικά του Ινδικού Ωκεανού, κοντά στον Περσικό Κόλπο. Κυρίως περιλαμβάνει το νοτιοδυτικό Πακιστάν, το νοτιοανατολικό Ιράν και ένα μικρότερο τμήμα του νοτιοδυτικού Αφγανιστάν, στις επαρχίες Νιμρούζ, Χελμάντ και Κανταχάρ Το Μπαλουχιστάν συνορεύει με την περιοχή του Παστούν στα βόρεια, με τη Σιντ και το Παντζάμπ στα ανατολικά και το Ιράν στα δυτικά. Στο νότο βρίσκεται η ακτή Μακράν, η Αραβική Θάλασσα και ο Κόλπος του Ομάν.
Το Μπαλουχιστάν πήρε το όνομά του από τις γηγενείς φυλές Μπαλούχων που αποτελούν την πλειοψηφία των κατοίκων της περιοχής. Μιλούν τα Βαλουχικά ως μητρική τους γλώσσα, καθώς και Μπραχούι και Περσικά ως δεύτερες γλώσσες. Κοινότητες των Παστούν, Μπραχούι και άλλων φυλών βρίσκονται επίσης στο Μπαλουχιστάν, αλλά αυτές οι κοινωνικές ομάδες μιλούν τη δική τους μητρική γλώσσα. Στα αρχαία και στα βυζαντινά χρόνια ήταν γνωστό ως Γεδρωσία.
Ετυμολογία
σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/41/Balochi-speakers_by_Pakistani_District_-_2017_Census.svg/350px-Balochi-speakers_by_Pakistani_District_-_2017_Census.svg.png|δεξιά|μικρογραφία| Το ποσοστό των ατόμων με [[Μητρική γλώσσα|μητρική γλώσσα τα Βαλουχικά στις πακιστανικές επαρχίες, 2017. ]] σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/63/Brahui-speakers_by_Pakistani_District_-_2017_Census.svg/350px-Brahui-speakers_by_Pakistani_District_-_2017_Census.svg.png|δεξιά|μικρογραφία| Το ποσοστό των ατόμων με [[μητρική γλώσσα τα Μπραχούι στις πακιστανικές επαρχίες, 2017. ]] Το όνομα "Βαλουχιστάν" πιστεύεται από τους περισσότερους ότι προέρχεται από το όνομα των Βαλούχων. Οι Βαλούχοι δεν αναφέρεται στις προϊσλαμικές πηγές. Είναι πιθανό ότι οι Βαλούχοι ήταν γνωστοί με κάποιο άλλο όνομα στον τόπο όπου ζούσαν και όταν έφτασαν στη σημερινή τους πατρίδα τον 10ο αιώνα έγιναν γνωστοί ως Βαλούχοι.
Ο Γιόχαν Χάνσμαν συσχετίζει την ονομασία των Βαλούχων με την ονομασία Μελουχά, το όνομα με το οποίο πιστεύεται ότι ήταν γνωστός ο πολιτισμός της κοιλάδας του Ινδού στους Σουμέριους (2900–2350 π.Χ.) και στους Ακκάδιους (2334–2154 π.Χ.) στη Μεσοποταμία. Στις αρχές της δεύτερης χιλιετίας π.Χ. ο όρος Μελουχά εξαφανίζεται από τις πηγές της Μεσοποταμίας. Ωστόσο, ο Χάνσμαν γράφει ότι στη Νεοασσυριακή αυτοκρατορία (911–605 π.Χ.) στον κατάλογο των εισαγόμενων προϊόντων υπήρχε η ονομασία Μπαλουχού. Ο Αλ-Μουκαντάσι, ο οποίος επισκέφτηκε την πρωτεύουσα του κράτους του Μακράν, το Μπανατζμπούρ, έγραψε γύρω στο 985 μ.Χ. ότι στο Μακράν ζούσε ο λαός Μπαλούσι, το όνομα που έκανε τον Χάνσμαν να θεωρήσει ότι η ονομασία των Βαλούχων προέρχεται από την παραφθορά των ονομάτων Μελούχα και Μπαλούχου.
Ο Άσκο Παρπόλα συσχετίζει την ονομασία Μελουχά με τις λέξεις μλέτσχα (στα σανσκριτικά) και μιλάκχα/μιλάκχου (στα Πάλι), οι οποίες δεν έχουν ινδοευρωπαϊκή προέλευση αν και αναφέρονταν σε μη ινδοάριους λαούς. Ο Πάρπολα θεωρεί ότι η ονομασία των Βαλούχων έχει πρωτοδραβιδική προέλευση, θεωρώντας ότι προέρχεται είτε από τη λέξη μιλού-ακάμ (από την οποία προήλθε η ονομασία ταμιλάκαμ όταν οι Ινδοί μετανάστευσαν νότια) είτε την μέλου-ακάμ, που σημαίνει "υψηλή χώρα", μια πιθανή αναφορά στα υψίπεδα του Μπαλουχιστάν. Η ιστορικός Ρομίλα Θαπάρ συσχετίζει την λέξη Μελουχά με μια πρωτοδραβιδική λέξη, πιθανώς την μέλουκου, η οποία σημαίνει δυτικό άκρο (των δραβιδόφωνων περιοχών στην Ινδική υποήπειρο). Μια κυριολεκτική μετάφραση της λέξης στα σανσκριτικά, η απαράντα, χρησιμοποιούταν από τους ινδοάριους σαν περιγραφικός όρος για την περιοχή.
Κατά την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου (356–323 π.Χ.), οι Έλληνες ονόμαζαν τη περιοχή Γεδρωσία και τον λαό της Γεδρόσους, λέξεις των οποίων η προέλευση είναι άγνωστη, ίσως σανσκριτική. Χρησιμοποιώντας έναν συλλογισμό, ο Χ.Ου. Μπέιλι ανακατασκευάζει την ιρανογενή λέξη, ουαντραβάτι, λέξη η οποία σημαίνει «η χώρα των υπόγειων καναλιών», η οποία απλοποιήθηκε αρχικά σε μπαντλαούτ τον 9ο αιώνα και έπειτα σε μπαλότς. Αυτό το σκεπτικό παραμένει αναπόδεικτο.
Ιστορία
Πριν από σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια, πολλές φυλές εγκατέλειψαν τις κατοικίες τους στην Κεντρική Ασία και κινήθηκαν προς τα δυτικά, νότια και νοτιοανατολικά. Αυτοί οι λαοί λέγονται Άριοι και ένα τμήμα τους, έγινε γνωστό με την ονομασία ινδοϊρανικοί λαοί. Μερικές από τις ινδοϊρανικές φυλές εγκαταστάθηκαν στο Μπαλασακάν στο βορειοδυτικό Ιράν. Οι περιστάσεις ανάγκασαν τους κτηνοτρόφους νομάδες Μπαλάστσικ να μεταναστεύσουν μαζικά και να εγκαταλείψουν την αρχική τους πατρίδα. Μετά από πολλούς αιώνες περιπλάνησης και βασάνων, αυτοί οι κτηνοτρόφοι νομάδες τελικά εγκαταστάθηκαν στις νότιες και ανατολικές παρυφές του ιρανικού οροπεδίου. Εδώ έγιναν γνωστοί ως Μπαλότς, εγκαταλείποντας την αρχική τους ονομασία Μπαλάστσικ. Έδωσαν το όνομα τους στη πατρίδα τους, το Βελουχιστάν. σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e7/Baluch_mid_19th_C..jpeg/220px-Baluch_mid_19th_C..jpeg|μικρογραφία|Μεγάλο χαλί από το Βαλουχιστάν, το οποίο δημιουργήθηκε μέσα του 19ου αιώνα. Οι εναλλασσόμενες σειρές απεικονίζουν κυπαρίσσια και μοτίβα [[Τουρκμένιοι|τουρκμενικού τύπου. Τα ζοφερά χρώματα του φόντου είναι χαρακτηριστικά των υφαντών των Βαλούχων. Αυτό πιθανότατα ήταν μια παραγγελία ενός χάνου ή κάποιου φυλάρχου για χρήση σε κάποια εορτή ή τελετή.]] Οι αρχαιότερες ενδείξεις ανθρώπινης παρουσίας στο Βαλουχιστάν χρονολογούνται στη παλαιολιθική εποχή. Από την παλαιολιθική εποχή έχουν βρεθεί κυνηγετικά στρατόπεδα και λίθινα όργανα, αλλά και διάφορα πέτρινα εργαλεία. Τα πρώτα χωριά άρχισαν να ιδρύονται γύρω στο 7000 με 6000 π.Χ. στη περιοχή. Σε αυτά τα χωριά περιλαμβάνεται το Μεχργκάρ στη πεδιάδα Κατσί.. Αυτά τα χωριά επεκτάθηκαν κατά τη διάρκεια της Χαλκολιθικής εποχής, όταν η αλληλεπίδραση μεταξύ των χωριών ενισχύθηκε. Αυτό περιλάμβανε τη διακίνηση τελικών προϊόντων και πρώτων υλών, συμπεριλαμβανομένων των κοχυλιών, του λάπις λάζουλι, του τιρκουάζ και των κεραμικών. Μέχρι το 2500 π.Χ. (η Εποχή του Χαλκού), το Πακιστανικό Μπαλουχιστάν είχε ενταχθεί στην σφαίρα επιρροής του πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού, παρέχοντας βασικούς πόρους στους εκτεταμένους οικισμούς κατά μήκους της λεκάνης του ποταμού Ινδού στα ανατολικά.
Από τον 1ο αιώνα έως τον 3ο αιώνα μ.Χ., η περιοχή διοικήθηκε από τους Παραταράτζα, μια δυναστεία ινδοσκυθών ή ινδοπάρθων βασιλιάδων. Η δυναστεία των Παράτα, σύμφωνα με πηγές, θεωρείται ότι είναι η δυναστεία των Παράντα στην οποία κάνει αναφορά το Μαχαμπαράτα, οι Πουράνες και άλλες βεδικές και ιρανικές πηγές. Οι βασιλιάδες της δυναστείας των Παράτα είναι κυρίως γνωστοί από τα νομίσματά τους, τα οποία συνήθως παρουσιάζουν την προτομή του ηγεμόνα (με μακριά μαλλιά σε κοτσίδες) στη μπροστινή πλευρά και μια σβάστικα μέσα σε μια κυκλική επιγραφή, συνήθως στο αλφάβητο Βράχμι (κυρίως στα ασημί νομίσματα) ή Χαρόσθι (στα χάλκινα νομίσματα). Αυτά τα νομίσματα βρίσκονται κυρίως στο Λοραλάι στο σημερινό δυτικό Πακιστάν.
Κατά τη διάρκεια των πολέμων μεταξύ του Μεγάλου Αλεξάνδρου (356-323 π.Χ.) και του αυτοκράτορα Δαρείου Γ΄ (336-330 π.Χ.), οι Βαλούχοι συμμάχησαν με τον Δαρείο. Σύμφωνα με τον Σουσθέρι (1925), ο Δαρείος, μετά από πολύ δισταγμό, συγκέντρωσε στρατό στα Άρβηλα για να αντιμετωπίσει τους Έλληνες στρατιώτες. Ο ξάδερφός του Βήσιος ήταν ο διοικητής. Ο Βήσιος ξεκίνησε από το Μπαλχ, στο σημερινό Αφγανιστάν. Ο Βερζάνθης ήταν ο διοικητής των δυνάμεων των Βαλούχων, ο Οκέσθρας ήταν ο διοικητής των δυνάμεων από το Χουζιστάν, ο Μασέας ήταν ο διοικητής του συριακού και αιγυπτιακού στρατεύματος, ο Οζμπέντ ήταν ο διοικητής των δυνάμεων των Μήδων και ο Φιρθαφίρνας ήταν ο επικεφαλής των δυνάμεων των Σάκα και των δυνάμεων από τις περιοχές Ταμπαριστάν, Γκουργκάν και Χουρασάν. Προφανώς, επειδή ηττήθηκαν, σίγουρα οι Βαλούχοι τιμωρήθηκαν από τις μακεδονικές δυνάμεις.
Κατά τη διάρκεια της αραβοκρατίας στη περιοχή, το μεσαιωνικό Ιράν δέχθηκε επιθέσεις από τα στρατεύματα των Γαζναβιδών, των Μογγόλων, των Τιμουρίδων και επιδρομές από τους Ούζους Τούρκους. Η σχέση μεταξύ των Βαλούχων και σχεδόν όλων αυτών των δυνάμεων ήταν εχθρική, και οι Βαλούχων υπέφεραν πάρα πολύ κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς περιόδου. Οι συναντήσεις των Βαλούχων με αυτές τις δυνάμεις και τα βάσανα που υπέστησαν ανάγκασαν τις φυλές των Βαλούχων να μετακινηθούν από τις περιοχές των συγκρούσεων και να εγκατασταθούν στις απόμακρες και απρόσιτες περιοχές. Οι αιματηρές συγκρούσεις με τους Μπουγίδες και τους Σελτζούκους συνέβαλαν καθοριστικά στα κύματα μετανάστευσης των φυλών των Βαλούχων από το Κερμάν προς τα ανατολικότερα.
Ο Ηρόδοτος το 450 π.Χ. περιέγραψε ότι υπήρχε μια φυλή, οι Παραιτακηνοί, την οποία κυβερνούσε ο Δήιοκης, ένας Πέρσης βασιλιάς, στη βορειοδυτική Περσία (Ιστορίαι Ι.101). Ο Αρριανός περιγράφει πώς ο Μέγας Αλέξανδρος συνάντησε τους Παραιτακηνούς στη Βακτριανή και τη Σογδιανή και τους κατέκτησε ο Κρατερός (Ανάβασις Αλεξάνδρου Δ΄). Ο Περίπλος της Ερυθραϊκής Θάλασσας (1ος αιώνας Κ.Χ.) περιγράφει ότι οι Παραδώνοι είχαν μια επικράτεια στην ακτή του σημερινού Βαλουχιστάν.
Η Ινδουιστική δυναστεία Σέβα κυβέρνησε το Καλάτ και άλλα μέρη στο Βαλουχιστάν. Το διαμέρισμα Σίμπι, το οποίο αποσχίστηκε από τα διαμερίσματα Κέτας και Καλάτ το 1974, πήρε το όνομα του από τη Ράνι Σέβι, βασίλισσα των Σέβα.
Η περιοχή εξισλαμίστηκε πλήρως τον 9ο αιώνα και έγινε μέρος της επικράτειας των Σαφαριδών του Ζαράντζ, ακολουθούμενοι από τους Γαζναβίδες και μετά τους Γουρίδες. Ο Αχμάντ Σαχ Ντουρανί το έκανε μέρος της Αφγανικής Αυτοκρατορίας το 1749. Το 1758 ο χάνος του Καλάτ, Μιρ Νούρι Νασίρ Χαν Μπαλόχ, επαναστάτησε εναντίον του Αχμέτ Σαχ Ντουράνι, τον νίκησε και έκανε το Βαλουχιστάν ανεξάρτητη επικράτεια.
Υπάρχουν μόνο παροδικές αναφορές για συναντήσεις των Βαλούχων με τις ορδές των Μογγόλων. Σε μια από τις κλασικές μπαλάντες των Βαλούχων, αναφέρεται ένας οπλαρχηγός των Βαλούχων, ο Σαχ Μπαλότς, ο οποίος, αναμφίβολα, αντιστάθηκε ηρωικά σε μια προέλαση των Μογγόλων κάπου στο Σιστάν.
Κατά τη διάρκεια της μακράς περιόδου των μαζικών μεταναστεύσεων, οι Βαλούχοι ταξίδευαν μέσα από κατοικημένες περιοχές και δεν ήταν δυνατό να επιβιώσουν απλώς ως περιπλανώμενοι νομάδες. Οι αέναες μεταναστεύσεις, οι εχθρικές συμπεριφορές άλλων φυλών και ηγεμόνων και οι αντίξοες κλιματολογικές συνθήκες κατέστρεψαν μεγάλο μέρος των ζωντανών τους και της κτηνοτροφικής παραγωγής τους. Η οικιστική γεωργία έγινε αναγκαιότητα για την επιβίωση των κοπαδιών και τον αυξημένο πληθυσμό των Βαλούχων. Άρχισαν να συνδυάζουν την εγκαταστημένη γεωργία με την κτηνοτροφία. Οι φυλές των Βαλούχων αποτελούνταν πλέον από μόνιμα εγκατεστημένο και νομαδικό πληθυσμό, σύνθεση που παρέμενε καθιερωμένο χαρακτηριστικό των φυλών των Βαλούχων μέχρι πρόσφατα.
Στη δεκαετία του 1870, το Μπαλουχιστάν τέθηκε υπό τον έλεγχο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στην αποικιακή Ινδία. Κατά τη διάρκεια του κινήματος ανεξαρτησίας της Ινδίας, υπήρχαν τρία κόμματα που υποστήριζαν την ενωμένη Ινδία στο Βαλουχιστάν, όπως το Αντζουμανί Ουατάν Μπαλουτσιστάν, το οποίο ήταν υπέρ μιας ενιαίας Ινδίας και κατά τη διχοτόμηση της σε ινδουιστικό και μουσουλμανικό κράτος.
Φυλετισμός και νομαδισμός
Ο φυλετισμός των Βαλούχων στους μεσαιωνικούς χρόνους ήταν συνώνυμος με τον ποιμενικό νομαδισμό. Οι νομαδικοί άνθρωποι, όπως παρατηρείται από τον Χιπ (1931), θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους από τους γεωργούς ή τους μόνιμα εγκατεστημένους ανθρώπους. Πιθανώς θεωρούσαν ότι είναι ανώτεροι επειδή η νομαδική τους θέση τους έκανε δυνατούς, δραστήριους και ανθεκτικούς στις κακουχίες και στους κινδύνους της νομαδικής ζωής.
Οι περιοχές του Βαλουχιστάν όπου εγκαταστάθηκαν οι φυλές των Βαλούχων είχαν μόνιμα εγκατεστημένο πληθυσμό και οι φυλές των Βαλούχων ήταν υποχρεωμένες να αντιμετωπίσουν τους μόνιμα εγκατεστημένους γείτονές τους. Όντας σε πιο αδύναμη θέση, οι φυλές των Βαλούχων χρειάζονταν συνεχείς αγρυπνίες για την επιβίωσή τους σε νέα εδάφη. Για να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα, άρχισαν να συνάπτουν συμμαχίες και οργανώθηκαν με πιο δομημένο τρόπο. Η δομική λύση σε αυτό το πρόβλημα ήταν η δημιουργία φυλετικών συνομοσπονδιών ή συνδικάτων. Έτσι, σε συνθήκες ανασφάλειας και αταξίας ή όταν απειλούνταν από μια αρπακτική περιφερειακή αρχή ή μια εχθρική κεντρική κυβέρνηση, πολλές φυλετικές κοινότητες ενώνονταν στο πρόσωπο ενός αρχηγού που θεωρούταν ικανός να προσφέρει προστασία και ασφάλεια.
Βρετανική κατοχή
Το μεντ ο μαράκα, είναι ο τρόπος με τον οποίοι οι Βαλούχοι λύνουν τις διαφορές τους. Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, είναι, κατά κάποιο τρόπο, η αποδοχή της ενοχής από τον κατηγορούμενο ή τον δράστη και η αίτηση συγχώρεσης από τον θιγόμενο. Συνήθως, ο ίδιος ο δράστης το κάνει αυτό πηγαίνοντας στο σπίτι του πληγέντος ατόμου και ζητώντας συγχώρεση.
Θρησκεία
Ιστορικά, δεν υπάρχουν τεκμηριωμένες αποδείξεις για την θρησκεία των Βαλούχων στην αρχαιότητα. Πολλοί Βαλούχοι συγγραφείς παρατήρησαν ότι οι διωγμοί των Βαλούχων από τον αυτοκράτορα των Σασσανιδών Σαχπούρ και τον Χοσρόη είχαν έντονο θρησκευτικό ή σεχταριστικό χαρακτήρα. Πίστευαν ότι υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι οι Βαλούχοι ήταν οπαδοί των Μαζδακικών και Μανιχαϊστικών αιρέσεων της Ζωροαστρικής θρησκείας, σε μια περίοδο που αυτές οι δύο αιρέσεις αποτελούν εχθρό του περσικού κράτους. Καμία περίτεχνη δομή θρησκευτικών θεσμών δεν ήταν ορατή στην κοινωνία των Βαλούχοι κατά τον Μεσαίωνα. Αρχικά, οι Βαλούχοι ήταν οι οπαδοί της Ζωροαστρικής θρησκείας και των διαφόρων αιρέσεων της. Μετά την κατάκτηση του Βαλουχιστάν από τους Άραβες τον 7ο αιώνα, οι Βαλούχοι εξισλαμίστηκαν. Σχεδόν όλοι είναι Σουνίτες.
Διακυβέρνηση και πολιτικές διαμάχες
Η περιοχή του Βαλουχιστάν ανήκει στο Πακιστάν, το Αφγανιστάν και το Ιράν. Το μεγαλύτερο μέρος της έκτασης και του πληθυσμού του Βαλουχιστάν βρίσκεται στο Πακιστάν, ενώ το πακιστανικό Βαλουχιστάν αποτελεί και ομόσπονδο κρατίδιο του Πακιστάν. Υπολογίζεται ότι 6.9 εκατομμύρια του πληθυσμού του Πακιστάν είναι Βαλούχοι. Στο Ιράν υπάρχουν περίπου δύο εκατομμύρια εθνικοί Βαλούχοι και η πλειονότητα του πληθυσμού της ανατολικής επαρχίας Σιστάν και Βαλουχιστάν είναι Βαλούχοι. Το αφγανικό τμήμα του Μπαλουχιστάν περιλαμβάνει την επαρχία Τσαχάρ Μπουρτζάκ στην επαρχία Νιμρούζ και την έρημο Ρεγκιστάν στις νότιες επαρχίες Χελμάντ και Κανταχάρ. Οι κυβερνήτες της επαρχίας Νιμρούζ στο Αφγανιστάν είναι Βαλούχοι.
Στο Ιράν, οι αυτονομιστικές παρατάξεις δεν έχουν την δημοτικότητα και την έκταση που έχει πάρει η σύγκρουση στο Πακιστάν, αλλά από το 2012 οι συγκρούσεις της κεντρικής κυβέρνησης με τους Βαλούχους έχουν αποκτήσει ένα μεγαλύτερο σεχταριστικό χαρακτήρα με την πλειονότητα των Σουνιτών Βαλούχων να εκφράζουν πιο ανοιχτά την αντισιιτική τους ιδεολογία. Οι αυτονομιστές μαχητές που πολεμούν στο Ιράν απαιτούν περισσότερα δικαιώματα για τους Βαλούχους που ζουν στην επαρχία Σιστάν και Βαλουχιστάν του Ιράν.
Πολιτισμός
Οι πολιτιστικές αξίες που αποτελούν το θεμέλιο της εθνικής ταυτότητας των Βαλούχων εδραιώθηκαν κατά τη διάρκεια του 12ου με 16ου αιώνα, σε μια περίοδο που χαρακτηρίστηκε από πολλά βάσανα για τους Βαλούχους και τους ανάγκασε σε μαζικές μεταναστεύσεις, αλλά έφερε επίσης θεμελιώδη κοινωνικοπολιτισμικές αλλαγές στην κοινωνία των Βαλούχων. Μια επικάλυψη ποιμενικής οικολογίας και φυλετικής δομής είχε διαμορφώσει τις σύγχρονες κοινωνικές αξίες των Βαλούχων. Ο κτηνοτροφικός νομαδικός τρόπος ζωής και η τάση αντίστασης στις απόπειρες αφομοίωσης των κατοίκων από τις ισχυρές εθνότητες έχει δημιουργήσει την ιδιόμορφη ταυτότητα των Βαλούχων. Ήταν η δίωξη από ισχυρές και οργανωμένες θρησκείες τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια που διαμόρφωσε την κοσμική στάση τους για τη θρησκεία σε κοινωνικές ή κοινοτικές υποθέσεις. Η ανεξάρτητη και πεισματική συμπεριφορά τους ως χαρακτηριστικό γνώρισμα της ταυτότητας των Βαλούχων αποτελεί αποτέλεσμα του νομαδικού-αγροκτηνοτροφικού παρελθόν τους.
Το μεντ ο μαράκα, είναι ο τρόπος με τον οποίοι οι Βαλούχοι λύνουν τις διαφορές τους. Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, είναι, κατά κάποιο τρόπο, η αποδοχή της ενοχής από τον κατηγορούμενο ή τον δράστη και η αίτηση συγχώρεσης από τον θιγόμενο. Συνήθως, ο ίδιος ο δράστης το κάνει αυτό πηγαίνοντας στο σπίτι του πληγέντος ατόμου και ζητώντας συγχώρεση.
Ο ενδυματολογικός κώδικας και η προσωπική φροντίδα είναι μεταξύ των πολιτιστικών αξιών που κάνουν τους Βαλούχους ξεχωριστό έθνος. Η ενδυμασία των Βαλούχων και οι αξίες της προσωπικής φροντίδας μοιάζουν πολύ με τα ανάλογα έθιμα στους Μήδες και τους Πάρθους. Παραδόξως, από την αρχαιότητα και μετά στην ενδυμασία των Βαλούχων δεν υπάρχουν σημαντικές αλλαγές. Μια τυπική στολή των Βαλούχων αποτελούνταν από φαρδιά και διπλωμένα παντελόνια που κρατούνταν από καλτσοδέτες, μαλλιά με ρολό, πουκάμισο (καμίς) και ένα τουρμπάνι στο κεφάλι. Γενικά, τόσο τα μαλλιά όσο και τα γένια των Βαλούχων ήταν προσεκτικά φτιαγμένα και μερικές φορές είχαν μακριές ευθείες κοτσίδες. Η τυπική ενδυμασία μιας Βαλούχισσας αποτελείται από ένα μακρύ φόρεμα και παντελόνι (σαλβάαρ) με μαντίλα.
Μουσική
Τα κυριότερα μουσικά όργανα των Βαλούχων είναι το βιολί σορούντ, το διπλό φλάουτο ντονελί, το μπεντζού, το λαούτο ταμπουράγκ και το ντόλακ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Πακιστάν Κατηγορία:Γεωγραφία του Ιράν Κατηγορία:Γεωγραφία του Αφγανιστάν Κατηγορία:Ιρανικές χώρες και εδάφη
Επαρχία Κλάιπεντα
Η Επαρχία Κλαϊπέντα (λιθουανικά: Klaipėdos apskritis) είναι μια από τις 10 επαρχίες της Λιθουανίας. Έχει 386.100 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Λιθουανίας
RBD
Οι RBD ήταν εξαμελές μεξικάνικο μουσικό συγκρότημα που προέκυψε από την μεξικάνικη σειρά Rebelde. Το συγκρότημα σχηματίστηκε στις 30 Νοεμβρίου του 2004 και διαλύθηκε στις 10 Μαρτίου του 2009 με την τελευταία δισκογραφική δουλειά για την EMI της Λατινικής Αμερικής. Αποτελούνταν από τους ηθοποιούς Αναΐ (Anahí), Ντούλσε Μαρία (Dulce Maria), Μάιτε Περρόνι (Maite Perroni), Αλφόνσο Ερρέρα (Alfonso Herrera), Κρίστιαν Τσάβες (Christian Chávez) και Κρίστοφερ Ούκερμαν (Christopher Uckermann). 'Εχουν σημειώσει πολλές επιτυχίες ως συγκρότημα, μεταξύ των δημοφιλέστερων τα Rebelde, Sólo quédate en silencio, Sálvame, Nuestro Amor, Este corazón, Ser o parecer, Lento και Inalcanzable.
Αρχικά ο πρώτος δίσκος τους, Rebelde, σημείωσε μεγάλη επιτυχία και τα κομμάτια του παίζονταν στο ραδιόφωνο στο Μεξικό. Τα πιο πετυχημένα ήταν τα "Rebelde", “Solo Quédate en Silencio” "Salvame" και “Un Poco De Tu Amor”. Μετά από αυτό το άλμπουμ, κυκλοφόρησαν διάφορους δίσκους όπως τους "Nuestro Amor", "Celestial", "Rebels", "Empezar desde Cero" και έκλεισαν τη σταδιοδρομία τους ως συγκρότημα με το άλμπουμ "Para Olvidarte De Mi". Το συγκρότημα είχε πάρα πολύ μεγάλη επιτυχία σε Αμερική, Ευρώπη κλπ. Πούλησαν περισσότερα από 20.000.000 άλμπουμ και έχουν περιοδεύσει στις ΗΠΑ και άλλες χώρες.
RBD
Τον Νοέμβριο του 2004 το συγκρότημα κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Rebelde", που σημείωσε 25.000 αντίτυπα στο Μεξικό. Αυτός ο δίσκος ήταν τόσο επιτυχημένος που δέκα μήνες αργότερα οι "RBD" λάνσαραν ένα νέο δίσκο τον "Nuestro Amor". Μάλιστα το άλμπουμ "Nuestro Amor" έγινε πλατινένιο μέσα σε μόλις επτά ώρες. Παράλληλα, ο δίσκος "Rebelde" σύντομα ξεπέρασε τα μισό εκατομμύριο αντίτυπα και το συγκρότημα πραγματοποίησε μια περιοδεία στο Μεξικό, κατά την οποία όλα τα εισιτήρια ξεπουλήθηκαν, καθώς μια σειρά από έξι συναυλίες στο "Palacio de los Deportes" στην Πόλη του Μεξικού, με χωρητικότητα 15.500 ατόμων.
Το αποτέλεσμα των επιτυχημένων παραστάσεων στην Ισπανία ήταν μια μοναδική συναυλία στο "Vicente Calderon" στη Μαδρίτη με περισσότερους από 40.000 ανθρώπους ως μέρος του "Celestial World Tour 2007". Οι "RBD" έκαναν το ντεμπούτο τους στα αγγλικά με το δίσκο "Rebels" δύο εβδομάδες μετά την έναρξη του "Celestial".
Το 2009 κυκλοφόρησε το τελευταίο studio album τους "Para olvidarte de mí" και τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου το DVD "RBD Live in Brasilia".
RBD La familia
Το "RBD: La Familia" είναι μια σειρά στο Μεξικό που διηγείται τη ζωή των μελών του συγκροτήματος "RBD" (τις συναυλίες, τισ ελεύθερες μέρες τους κλπ.). Είναι μια παραγωγή του Pedro Damián για την Televisa. Η σειρά κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 2007 και σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Έπειτα, το Σεπτέμβριο του 2007, μεταδόθηκε από το "Κανάλι 5". Περιλάμβανε μόνο 13 επεισόδια και παρόλο που υπήρχαν σχέδια για να λανσαριστεί δεύτερη σεζόν της σειράς, δεν πραγματοποιήθηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανικά μουσικά σύγκροτήματα
NGC 4631
Ο NGC 4631 (γνωστός και ως γαλαξίας φάλαινα και Caldwell 32) είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος φαίνεται από το πλάι στον αστερισμό Θηρευτικοί Κύνες. Απέχει περίπου 20 εκατομμύρια έτη φωτός. Ο γαλαξίας είναι ελαφρώς παραμορφωμένος, με αποτέλεσμα να φαίνεται από τη Γη σαν μια φάλαινα ή ρέγγα. Τον ανακάλυψε ο Ουίλιαμ Χέρσελ το 1787.
Χαρακτηριστικά
Ο NGC 4631 περιλαμβάνει μια κεντρική περιοχή αστρογέννεσης, στην οποία δημιουργούνται άστρα με έντονους ρυθμούς. Η έντονη δημιουργία άστρων προκαλεί την εκπομπή ιονισμένου υδρογόνου και θερμαίνει την διαστρική ύλη. Τα μεγάλα άστρα που δημιουργούνται σύντομα εξαντλούν τα ενεργειακά τους αποθέματα και εκρήγνυνται ως υπερκαινοφανείς αστέρες. Τόσες πολλές εκρήξεις υπερκαινοφανών έχουν λάβει χώρα στο κέντρο του γαλαξία ώστε απομακρύνουν αέριο από το επίπεδο του γαλαξία, δημιουργώντας μια διάχυτη άλω καυτού αερίου γύρω από τον γαλαξία. Αυτός ο άνεμος υλικών έχει παρατηρηθεί στις ακτίνες-Χ και σε φασματικές παρατηρήσεις.
Στον δίσκο του γαλαξία έχουν παρατηρηθεί περιοχές ΗΙΙ (νεφελώματα) και αστρικά σμήνη.
Κοντινοί γαλαξίες
Ο NGC 4631 έχει ένα κοντινό νάνο ελλειπτικό γαλαξία συνοδό, τον NGC 4627. Ο NGC 4627 και ο NGC 4631 έχουν καταχωρηθεί στον Άτλαντα των περίεργων γαλαξιών ως παράδειγμα «διπλού γαλαξία» ή ζεύγους γαλαξιών, με την ονομασία Arp 281. Η βαρυτική αλληλεπίδραση με τον γαλαξία νάνο θεωρείται ότι έχει προκαλέσει την παραμόρφωση του σχήματος του γαλαξία στη νοτιοδυτική άκρη του γαλαξία. Μια γέφυρα υδρογόνου ενώνει τους δύο γαλαξίες.
Στην ίδια ομάδα γαλαξιών πέρα από τους NGC 4631 και NGC 4627 βρίσκονται και οι αλληλεπιδρώντες γαλαξίες NGC 4656 και NGC 4657. Η αναγνώριση άλλων μελών της ομάδας όμως είναι δύσκολη, καθώς σε αυτό το τμήμα του ουρανού βρίσκονται πολλοί γαλαξίες. Εκτιμήσεις για τον αριθμό γαλαξιών στην ομάδα ποικίλουν από 5 μέχρι 27.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Θηρευτικοί Κύνες κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες 4631 κατηγορία:Αντικείμενα Caldwell Κατηγορία:Γαλαξίες Arp
Πυρίμαχα μέταλλα
Με τον όρο πυρίμαχα, ή πυράντοχα μέταλλα, χαρακτηρίζεται συγκεκριμένη ομάδα πέντε μετάλλων που παρουσιάζουν υψηλή θερμική αντοχή. Βασικό σημείο προσδιορισμού τους λαμβάνεται το σημείο τήξης τους που υπερβαίνει τους 2200 βαθμούς Κελσίου, ή 4000 βαθμούς Φαρενάιτ. Τα μέταλλα αυτά είναι το νιόβιο, το μολυβδαίνιο, το ταντάλιο, το βολφράμιο και το ρήνιο, όπου στον όρο συμπεριλαμβάνονται  και τα κράματα αυτών.
Μια δευτερεύουσα ομάδα πυρίμαχων μετάλλων λαμβάνοντας υπόψη χαμηλότερο σημείο προσδιορισμού τους 1850 μέχρι τους 2200 βαθμούς Κελσίου, (ή 2120 – 4.000 Φ.), με ευρύτατη όμως εφαρμογή είναι και τα εννέα ακόλουθα μέταλλα, που στον περιοδικό πίνακα γειτονεύουν στα προηγούμενα: το τιτάνιο, το βανάδιο, το χρώμιο, το ζιρκόνιο, το άφνιο, το ρουθήνιο, το όσμιο, το ιρίδιο καθώς και το ουράνιο.
Τα πυρίμαχα μέταλλα είναι γενικώς αδρανή στοιχεία, παρουσιάζοντας υψηλή πυκνότητα καθώς και σκληρότητα. Η δε χρήση τους αυτών και των κραμάτων τους είναι ευρύτατη σε κατασκευή εργαλείων και κυρίως σε κατασκευές για υψηλή θερμοκρασία. Τα πυρίμαχα μέταλλα εξετάζονται ιδιαίτερα στη Μεταλλουργία, στην αντοχή υλικών καθώς και από τη Μηχανική γενικότερα.
Κατηγορία:Μέταλλα Κατηγορία:Κράματα Κατηγορία:Μεταλλουργία
Ανδρόνικος Ευφορβηνός
Ο Aνδρόνικος Κομνηνός Ευφορβηνός (άκμασε 1105/08 - 1163) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης και στρατιωτικός διοικητής, ο οποίος υπηρέτησε ως κυβερνήτης της Κιλικίας το 1162-1163.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος τού Νικηφόρου Ευφορβηνού Κατακαλώνος και της πορφυρογέννητης πριγκίπισσας Μαρίας Κομνηνής, κόρης τού Αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ (βασ. 1081–1118 ). Πιθανότατα γεννήθηκε γύρω στο 1105/1108, αλλά η ζωή του είναι ως επί το πλείστον άδηλη: είναι άγνωστο αν νυμφεύτηκε ή απέκτησε τέκνα. Τον Φεβρουάριο του 1147, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλέξιο, παρευρέθηκε σε εκκλησιαστική σύνοδο στο ανάκτορο των Βλαχερνών, η οποία καθαίρεσε τον Πατριάρχη Κοσμά Β΄ Αττικό.