cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάολα Σουάρες
Η Σουάρες άρχισε να παίζει επαγγελματικό τένις σε ηλικία δεκαπέντε ετών το 1991. Το 1994 συμμετείχε στην επαγγελματική περιοδεία στο απλό. Δεν ήταν όμως πολύ γνωστή μέχρι τη δεκαετία του 2000, που έγινε διεθνής φιγούρα στο άθλημα της φτάνοντας στα ημιτελικά του Γαλλικού όπεν.
Κέρδισε τέσσερις τίτλους WTA (2004 Καμπέρα, 2003 Βιέννη, 1998 και 2001 Μπογκοτά) και 12 άλλα δευτερεύοντα τουρνουά. Το 2004 η Σουαρέζ έχασε στα ημιτελικά του Γαλλικού όπεν από την Έλενα Ντεντιέεβα. Εκείνη την χρονιά, κατέλαβε την 9η θέση στον κόσμο μεταξύ των γυναικών από την WTA, η οποία ήταν η υψηλότερη κατάταξη της στο απλό.
Η Σουάρες εκπροσώπησε τη χώρα της και κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 2004 με συμπαίκτρια την Πατρίτσια Ταραμπίνι.
Είχε τα καλύτερα αποτελέσματα στα διπλά όπου έπαιζε με συμπαίκτρια την Βιρτζίνια Ρουάνο Πασκουάλ σε 32 από τους 39 τίτλους της. Κέρδισαν πολλά τουρνουά, όπως το Γαλλικό όπεν τέσσερις φορές (2001, 2002, 2004 και 2005), το Αμερικανικό όπεν τρεις φορές (2002, το 2003 και 2004)) , το Αυστραλιανό το 2004 και πολλά άλλα μικρότερα τουρνουά . Με τη Βιρτζίνια, ήταν το πρώτο γυναικείο ζευγάρι για τρία συναπτά έτη από τις 9 Σεπτεμβρίου 2002 (WTA Tour Doubles Team of the Year 2002, 2003 και 2004).
Το 2005, ανακοίνωσε την αποχώρησή της για το 2006 για προσωπικούς λόγους, και μέχρι τότε θα παίξει μόνο μερικά τουρνουά. Τον Ιούνιο του 2005 έκανε σε κλινική επέμβαση στο ισχίο με ανάκαμψη 3 έως 4 μηνών. Άρχισε να παίζει στο Σίδνεϊ τον Ιανουάριο του 2006 φτάνοντας στο τελικό του μεικτού αλλά μετά από λίγο υπέφερε από μικρά τραύματα. Αργότερα το ίδιο έτος, έφτασε επίσης στον τελικό του του μεικτού του Γουίμπλεντον.
Επέστρεψε στην αντισφαίριση και στα διπλά το 2012 και συνεργάστηκε με την Αργεντινή Γκιζέλα Ντούλκο. Το ζευγάρι έπαιξε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012.
Στο Φεντ καπ έχει αγωνιστεί με την Αργεντινή το 1996, 1999, 2001, 2002 και το 2004 με ρεκόρ 14 νίκες και 5 ήττες.
Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου Σιάπκας
Η Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου Σιάπκας είναι ένα εγκαταλελειμμένο σήμερα μοναστήρι, το οποίο βρίσκεται στην περιφερειακή ενότητα Κοζάνης. Είναι χτισμένο στα Πιέρια και ήταν σταυροπηγιακό. Από το 1898 πέρασε στη δικαιοδοσία της Ιερά Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.
Πάολα Σουάρες
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινές αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αργεντινοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση) Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου Σιάπκας
Βρίσκεται στην περιοχή Σιάπκα και απέχει 12 περίπου χιλιόμετρα από τον οικισμό Καστανιά Κοζάνης και 18 χιλιόμετρα από τα Σέρβια. Ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα και εγκαταλείφθηκε γύρω στα 1750. Τα κτίρια σώζονται ακόμα. Κάθε 1η Σεπτεμβρίου διεξάγεται στη μονή θρησκευτικό πανηγύρι.
Κατηγορία:Μονές του νομού Κοζάνης
Ζαν Σιμεόν Σαρντέν
Ο Ζαν Σιμεόν Σαρντέν (Jean Siméon Chardin, 2 Νοεμβρίου 1699 - 6 Δεκεμβρίου 1779) ήταν Γάλλος ζωγράφος, αριστοτέχνης της νεκρής φύσης και σκηνών του καθημερινού βίου (genre).
Το 1728, μετά την La Raie (Η Ρίνα, είδος ψαριού) που ζωγράφισε, έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής. Ζούσε πολύ μετρημένη ζωή, οι πελάτες του καθόριζαν την αμοιβή του, και ασχολούνταν ακόμα και με αποκατάσταση τοιχογραφιών.
Παρά το ότι το έργο του βρισκόταν στον αντίποδα του κυριαρχούντος τότε ροκοκό και το ότι δεν ζωγράφιζε ιστορικές σκηνές, ήταν δημοφιλής και απολάμβανε της βασιλικής ευνοίας. Επηρεασμένος από τους Ολλανδούς ζωγράφους του 17ου αιώνα, ζωγράφιζε νεκρές φύσεις, εσωτερικά μεσοαστικών νοικοκυριών και προσωπογραφίες παιδιών χωρίς μελοδραματισμό, ξεπερνώντας τους Ολλανδούς στον χρωματισμό. Το έργο του έχει μεγάλη αληθοφάνεια των λεπτομερειών και μεγάλη σοβαρότητα, μολονότι τα θέματά του ήταν από τα πιο κοινά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της νεκρής φύσης Κατηγορία:Ζωγράφοι του Ροκοκό
Γιάννης Αμανατίδης (ποδοσφαιριστής)
Ο Γιάννης Αμανατίδης (Κοζάνη, 3 Δεκεμβρίου 1981) είναι Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου και παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός.
Σε συλλογικό επίπεδο
Σε μικρή ηλικία πήγε μαζί με τους γονείς του και τα τρία αδέλφια του στη Στουτγκάρδη της Γερμανίας κι εκεί γράφτηκε αρχικά στην ομώνυμη αθλητική ένωση και δύο χρόνια αργότερα, το 1992, στον αθλητικό όμιλο της πόλης.
Το 1999 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα της Στουτγκάρδης και μετά από δύο περιόδους δανεισμού στην Γκρόιτερ Φυρτ, το 2002 ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Μπούντεσλιγκα. Παραχωρήθηκε ως δανεικός στην Άιντραχτ Φραγκφούρτης στα μισά της περιόδου 2003-04 και είχε ενεργή συμμετοχή πετυχαίνοντας έξι τέρματα, η ομάδα του ωστόσο δεν κατάφερε να αποφύγει τον υποβιβασμό.
Το 2004 παραχωρήθηκε στην Καϊζερσλάουτερν για να επιστρέψει έναν χρόνο αργότερα στην Άιντραχτ Φραγκφούρτης με κανονική μεταγραφή. Την πρώτη του χρονιά στο σύλλογο της Φραγκφούρτης σημείωσε 12 τέρματα με αποτέλεσμα να συμπεριληφθεί στην κορυφαία δεκάδα των σκόρερ του γερμανικού πρωταθλήματος. Από την περίοδο 2007-08 του δόθηκε το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Στην Άιντραχτ παρέμεινε μέχρι το 2011.
Στην εθνική Ελλάδας
Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2002 στην εντός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Ιρλανδίας (0-0).
Κορυφαία στιγμή του με τη γαλανόλευκη φανέλα υπήρξε στις 17 Οκτωβρίου 2007, όταν σημείωσε το πρώτο του τέρμα για την Ελλάδα στον εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Τουρκίας, με το οποίο χάρισε τη νίκη στην ελληνική ομάδα (0-1) και παράλληλα της εξασφάλισε την πρόκριση για τα τελικά του Euro 2008. Στην τελική φάση της διοργάνωσης ήταν από τις βασικές επιλογές του Ότο Ρεχάγκελ, αγωνιζόμενος και στους τρεις αγώνες που έδωσε η Ελλάδα.
Λόγω τραυματισμού δεν έλαβε μέρος στο Μουντιάλ 2010 που διεξήχθη στη Νότια Αφρική, ενώ σχεδόν έναν μήνα μετά το τέλος της διοργάνωσης κι ενώ ο Φερνάντο Σάντος είχε πλέον διαδεχθεί τον Ότο Ρεχάγκελ στην τεχνική ηγεσία της Ελλάδας, ο Αμανατίδης ανακοίνωσε, μέσω της ιστοσελίδας της Άιντραχτ Φραγκφούρτης, την απόφασή του να μην αγωνιστεί ξανά με την εθνική ομάδα.
Προπονητική καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του ως προπονητής στην ομάδα Κ20 του Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Τον Οκτώβριο του 2016 είχε ένα σύντομο πέρασμα ως προπονητής της πρώτης ομάδας, μετά την παραίτηση του Νίκου Παπαδόπουλου, αποχωρώντας όμως μερικές ημέρες αργότερα. Αρχές του 2019 ανέλαβε βοηθός προπονητή στην ελβετική ομάδα Ζανκτ Γκάλεν, από όπου αποχώρησε τον Αύγουστο του 2020, για να γίνει βοηθός προπονητή στον Π.Α.Ο.Κ.. Μετά από πέντε μόλις μήνες όμως, αποχώρησε και από την ομάδα της Θεσσαλονίκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Φραγκφούρτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρόιτερ Φυρτ Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ
Ο Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ (επίσης Χέντελ; Georg Friedrich Händel, ή George Frideric Handel; 5 Μαρτίου 1685 - 14 Απριλίου 1759) ήταν Γερμανός συνθέτης της ύστερης περιόδου της μπαρόκ μουσικής, που διακρίθηκε κυρίως για τα ορατόριά του. Έζησε κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Αγγλία και απέκτησε την αγγλική ιθαγένεια το 1726. Συνέθεσε concerti grossi, όπερες και ορατόρια. Το πιο διάσημο έργο του είναι το ορατόριο Μεσσίας. Επηρέασε βαθιά πολλούς από τους μεταγενέστερους συνθέτες, μεταξύ των οποίων ήταν ο Φραντς Γιόζεφ Χάυντν, ο Μότσαρτ και ο Μπετόβεν, ενώ το έργο του συνέβαλε στη μετάβαση από την εποχή της μπαρόκ μουσικής στην κλασική περίοδο. Οι συνθέσεις του περιλαμβάνουν περίπου 50 όπερες, 23 ορατόρια και πολλές συνθέσεις εκκλησιαστικής μουσικής, καθώς και ορχηστρικά κομμάτια.
Βιογραφία
Ο Χαίντελ γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1685 στο Χάλλε της Γερμανίας, την ίδια χρονιά με τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ και τον Ντομένικο Σκαρλάττι. Από νεαρή ηλικία έδειξε ιδιαίτερη κλίση στη μουσική, αν και ο πατέρας του, που ήταν κουρέας-χειρουργός στην υπηρεσία του Δούκα της Σαξονίας-Βάισσενφελς, δεν επιθυμούσε να εξελιχθεί ο γιος του σε μουσικό. Με παρέμβαση του δούκα, που εκτίμησε τα μουσικά χαρίσματα του οκτάχρονου Χαίντελ, ξεκίνησε μαθήματα εκκλησιαστικού οργάνου υπό την εποπτεία του συνθέτη Φρίντριχ Β. Ζάχοφ (Friedrich W. Zachow). Ο πατέρας του πέθανε όταν ήταν στην ηλικία των έντεκα ετών και το 1702, από σεβασμό στην επιθυμία του, γράφτηκε στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου του Χάλλε, ενώ εργαζόταν παράλληλα και ως οργανίστας στον καθεδρικό ναό της πόλης. Τον επόμενο χρόνο μετακόμισε στο Αμβούργο, όπου εργάστηκε ως βιολονίστας στην ορχήστρα της τοπικής όπερας, θέση που εγκατέλειψε όμως προκειμένου να περιοδεύσει στην Ιταλία κατά την περίοδο 1706-10. Εκεί ήρθε σε επαφή με μερικούς από τους σπουδαιότερους Ιταλούς συνθέτες της εποχής, όπως τον Αλεσσάντρο Σκαρλάττι και τον γιο του Ντομένικο. Στην Ιταλία συνέθεσε αρκετά μουσικά έργα και το ύφος του σημείωσε σημαντική εξέλιξη, ενώ την ίδια περίοδο ο Χαίντελ άρχισε να γνωρίζει διεθνή αναγνώριση.
Στα τέλη του 1710 ταξίδεψε για πρώτη φορά στην Αγγλία, ενώ τον επόμενο χρόνο παρουσίασε την όπερα Ρινάλντο στο Λονδίνο, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία. Εκεί άλλαξε και το όνομά του και το προσάρμοσε, χρησιμοποιώντας το από κει και πέρα επίσημα στην αγγλική γραφή. Το 1712 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αγγλία, όπου συνέχισε τη σταδιοδρομία του ως θεατρικός επιχειρηματίας, αντιμετωπίζοντας ισχυρό ανταγωνισμό. Το 1737 οδηγήθηκε σε χρεοκοπία, γεγονός που συνοδεύτηκε από μία επιδείνωση της υγείας του και προσωρινή παράλυση του δεξιού χεριού του, πιθανώς εξαιτίας ενός εγκεφαλικού επεισοδίου. Μετά την ανάρρωσή του, ξεκίνησε να συνθέτει το δημοφιλέστερο ορατόριο του, τον Μεσσία, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 13 Απριλίου 1742 στο Δουβλίνο. Από το 1751 άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα όρασης που οδηγούσαν σταδιακά στην τύφλωσή του. Υπό αυτές τις συνθήκες, συνέθεσε το 1752 το ορατόριο Ιεφθάε (ο Θρίαμβος του Χρόνου και της Αλήθειας), έργο του 1757, στηρίχθηκε κυρίως σε προγενέστερο υλικό του Χαίντελ). Πέθανε το Πάσχα του 1759 και η ταφή του έγινε με τιμές στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Καϊμάκι (παγωτό)
thumb|260px|Παραγωγή τουρκικού παγωτού καϊμάκι, στο [[Κιότο της Ιαπωνίας.|εναλλ.=]]
Το καϊμάκι είναι ένα είδος (γεύση) παγωτού.
Σερβίρεται συνήθως με σιρόπι βύσσινο και καβουρδισμένα αμύγδαλα.
Έχει κολλώδη υφή που οφείλεται στο σαλέπι, και λευκό χρώμα. Είναι από τα πρώτα είδη παγωτού που κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα ήδη από τη δεκαετία του '60.
Αναφορές
Κατηγορία:Παγωτό Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Μεσογειακή κουζίνα Κατηγορία:Τουρκικές λέξεις και φράσεις
Μογλενίτσας
Ο Μογλενίτσας (ή Αλμωπαίος) είναι ποταμός της Μακεδονίας στην Αλμωπία της Π.Ε. Πέλλας. Παλιότερα διέσχιζε τμήμα της πόλης της Αριδαίας. Σήμερα δίπλα σε τμήμα του ποταμού υπάρχει η λεγόμενη παραποτάμια περιοχή της πόλης της Αριδαίας. Συγκεντρώνει τα νερά που καταλήγουν στο λεκανοπέδιο της Αριδαίας από τις πλαγιές του Βόρα και ρέει νότια ανάμεσα σε χαμηλά υψώματα, δημιουργώντας ένα μικρό φαράγγι. Στο παρελθόν κατέληγε στη λίμνη των Γιαννιτσών και μέσω της λίμνης τα νερά του κατέληγαν στον ποταμό Λουδία. Με τα αποστραγγιστικά έργα όμως που πραγματοποιήθηκαν το 1930 για την αποξήρανση της λίμνης, η κοίτη του εκτράπηκε και καταλήγει πλέον στον ποταμό Αλιάκμονα κοντά στο χωριό Κουλούρα της Ημαθίας. Οι κυριότεροι παραπόταμοι του Μογλενίτσα είναι οι Μπέλιτσας (Ασπροπόταμος) και Κόζιακας (Πορόι). Άλλοι χείμαρροι και ρέματα είναι οι Τοπλίτσας (Θερμοπόταμος), Μπέλλα-Βόδα, Γκολέμας, Ξηροπόταμος και Λυκόστομος. Ο ποταμός προσφέρεται σε κάποια σημεία του για δραστηριότητες όπως ράφτινγκ και καγιάκ.
Παραπομπές
thumb|left|290px|Αλμωπαίος ποταμός, Αριδαία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Μακεδονίας Κατηγορία:Νομός Ημαθίας Κατηγορία:Νομός Πέλλας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Αλιάκμονα
Γουίλιαμ Ζάμπκα
Ο Γουίλιαμ Μάικλ Ζάμπκα (William Michael Zabka, γεννημένος στις 20 Οκτωβρίου του 1965) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Είναι γνωστός για τον ρόλο του ως Τζόνι Λόρενς στις ταινίες Καράτε Κιντ (1984) και Καράτε Κιντ 2 (1986) και στην τηλεοπτική σειρά Cobra Kai (2018–σήμερα). Το 2004, έλαβε υποψηφιότητα για ένα Όσκαρ για το σενάριο και την παραγωγή της ταινίας μικρού μήκους Most.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αντώνιος Σάρδεων
Ο  Άγιος Αντώνιος ήταν Επίσκοπος της Επισκοπής Σάρδεων.
Βιογραφικά στοιχεία
Η μνήμη του εορτάζεται μαζί με τον Μάρτυρα Λούπο στις 25 Φεβρουαρίου. Έζησε τον 8ο αιώνα. Είναι άγνωστος άγιος και η μνήμη του αναφέρεται, μαζί με τον Μάρτυρα Λούπο, στον Σιναϊτικό Κώδικα 631. Επίσης ξέρουμε ότι ο Νικόλαος ο Μυστικός, Οικουμενικός Πατριάρχης, του έστειλε φιλική επιστολή.
Αντώνιος Αντωνιος
Mississippi Blues Trail
Το Mississippi Blues Trail δημιουργήθηκε από το Mississippi Blues Commission το 2006, και πρόκειται για πινακίδες που τοποθετούνται στα πιο σημαντικά και ιστορικά μέρη, που συνδέονται με τη γέννηση, την ανάπτυξη, και τη γενικότερη επιρροή της blues μουσικής στην πολιτεία του Μισισίπι. Στην πολιτεία το μονοπάτι αυτό εξαπλώνεται από τα βόρεια και περνά και μέσα από διάφορες λεωφόρους και πόλεις όπως το Τζάκσον, το Γκρίνγουντ, το Κλαρκσντέιλ, το Κολόμπους, το Μερίντιαν κ.ά. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση πινακίδων βρίσκεται στο Δέλτα του Μισισίπι. Ωστόσο έχουν τοποθετηθεί και πινακίδες άσχετες με την πολιτεία, που όμως οι ρίζες του blues του Μισισίπι είναι σημαντικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός του Μισισίπι Κατηγορία:Μουσική στο Μισισίπι
Λουνά 2
Το Λουνά 2 (ρωσ Луна-2) ήταν η πρώτη διαστημική συσκευή που έφτασε στο φεγγάρι. Εκτοξεύτηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1959 στο πλαίσιο του διαστημικού προγράμματος Λουνά (ενίοτε αναφέρεται και ως Λούνικ) και έφτασε στον προορισμό του μετά από ταξίδι που διάρκεσε 34,5 ώρες.
Η πτήση
Καθοδόν και σε ύψος 130.000 χλμ. πυροδότησε μια λάμψη φωτός (ατμοί νάτριου) που έγινε ορατή από τα γήινα αστεροσκοπεία και βοήθησε στην μελέτη της τροχιάς και της κατανομής των αερίων στο διάστημα.
Φτάνοντας στον προορισμό του και λίγο πριν από την πρόσκρουση στην περιοχή ανάμεσα στους κρατήρες Αυτόλυκο και Αρχιμήδη έριξε μεταλλικά πλακίδια με το έμβλημα της Σοβιετικής Ένωσης.
Περιγραφή της συσκευής
Το Λουνά 2 ήταν παρόμοιας κατασκευής με το προηγούμενο μοντέλο Λουνά 1. Είχε σχήμα σφαιρικό και μάζα 390 κιλών. Είχε επίσης προσαρμοσμένη μια κεραία και περιείχε επιστημονικά όργανα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρόγραμμα Λουνά Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1959
Αμυδών
Η Αμυδών ή (μεταγενέστερα) Αβυδών ήταν η Ομηρική πρωτεύουσα της Παιονίας στη περιοχή του κάτω ρου του Αξιού της Αμφαξίτιδας. Η θέση της Αμυδώνος δεν είναι βέβαιη. Πιθανολογείται ότι, λόγω της έκτασης και της κεντρικής θέσης αυτής της εγκατάστασης σε σχέση με τους υπόλοιπους οικισμούς της περιοχής, βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο κοντά στο Αξιοχώρι (πρώην Βαρδαρόφτσα), παρά τον Αξιό ποταμό, μεταξύ Αξιοχωρίου και Άσπρου.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαία Αμφαξίτιδα Κατηγορία:Αρχαία Παιονία
Λουνά 1958A
Το Λουνά 1958A (ρωσ. Луна-1А) ήταν διαστημική συσκευή που εκτοξεύτηκε στο διάστημα στις 23 Σεπτεμβρίου του 1958 από την Σοβιετική Ένωση και απέτυχε. Ήταν η πρώτη προσπάθεια των Σοβιετικών για αποστολή στο φεγγάρι και προοριζόταν να καταπέσει στην επιφάνεια της σελήνης. Στόχος της αποστολής ήταν η εκτόνωση μιας ποσότητας νατρίου η οποία θα γινόταν ορατή από την γη, εφόσον θα δημιουργούσε μια ουρά παρόμοια με αυτή του κομήτη.
Η συσκευή εκτοξεύτηκε με πύραυλο Λουνά 8K72 (SL-3/A-1), και εξερράγη, μετά από τροχιά 92 δευτερολέπτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόγραμμα Λουνά Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1958
Πριγκηπονήσια Λευκάδας
180px|right|thumb|Τα Πριγκηπονήσια της [[Λευκάδα|Λευκάδας]] Τα Πριγκηπονήσια Λευκάδας είναι ένα σύμπλεγμα μικρών νησιών που βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Λευκάδας, στα ανοιχτά του Νυδρίου. Στο σύμπλεγμα συμπεριλαμβάνονται τα νησιά: Μεγανήσι (που είναι το μεγαλύτερο του συμπλέγματος), Σκορπιός, Σκορπίδι, Σπάρτη, Μαδουρή, Χελώνη και Τσοκάρι. Τα Πριγκηπονήσια της Λευκάδας ανήκουν στο σύμπλεγμα των Τηλεβοΐδων νήσων που συμπεριλαμβάνει ακόμα τα νησιά Κάλαμος, Καστός, Αρκούδι και Άτοκος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επτάνησα κατηγορία:Νομός Λευκάδας κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας
Μιλτιάδης Παπαϊωάννου
Ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου (1947) είναι Έλληνας πολιτικός επιστήμων, δικηγόρος και πολιτικός. Είναι ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο διετέλεσε βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1947 στη Λυκουρία Καλαβρύτων Αχαΐας. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και είναι δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω. Η δράση του στο ΠΑΣΟΚ αρχίζει από τις Ομάδες Πρωτοβουλίας, από την πρώτη μέρα ίδρυσής του τον Σεπτέμβριο του 1974. Υπήρξε δραστήριο στέλεχος του Κινήματος και μεταξύ άλλων διετέλεσε γραμματέας της Επιτροπής Αυτοδιοίκησης και της Επιτροπής Διαφώτισης (1976-1985) καθώς και σύμβουλος του προέδρου του ΠΑΣΟΚ για θέματα Δικαιοσύνης και δικαστικού συστήματος.
Το 1981 εξελέγη βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών και συνέχισε να εκλέγεται αδιάκοπα μέχρι το 2012, με εξαίρεση την περίοδο 1993-1996. Στην Βουλή διετέλεσε πρόεδρος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας καθώς και της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης.
Στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, του Κώστα Σημίτη, του Γιώργου Παπανδρέου και του Λουκά Παπαδήμου κατείχε σημαντικές κρατικές θέσεις και υπουργικά χαρτοφυλάκια:
Επί σειρά ετών είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ομίλου «Γιώργος Γεννηματάς».
Πασιονιστές
Με την ονομασία Πασιονιστές φέρονται τα μέλη του Ρωμαιοκαθολικού "Τάγματος του Αγιωτάτου Σταυρού και των Παθών του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού". Οι Πασιονιστές φέρουν μαύρα ράσα με δερμάτινη ζώνη, είναι ανυπόδητοι και στο στήθος φέρουν ως έμβλημα καρδιά υπερσκελισμένη από λευκό σταυρό, που φέρει τη λατινική ρήση "Jesu XPI Passio" (= Πάθη Ιησού Χριστού).
Το Τάγμα των Πασιονιστών φέρεται να ιδρύθηκε το 1720 από Ιταλό ιεραπόστολο. Πρώτο Μοναστήρι που ίδρυσαν οι Πασιονιστές ήταν στο όρος Αργκεντάριο (στο Γκροσέτο). Ο Ιερός Κανόνας που διέπει το Τάγμα φέρεται να καθιερώθηκε περί το 1741, βάσει του οποίου τα μέλη του Τάγματος πρέπει να διαδίδουν τη σημασία των Παθών του Ιησού Χριστού, να επιδίδονται σε κηρύγματα σε εσωτερικές συγκεντρώσεις, αλλά και σε εξωτερικές ιεραποστολές, καθώς και να αφιερώνουν μεγάλο χρόνο για απόσυρση και πνευματική περισυλλογή. Παράλληλα με το ανδρικό τάγμα υφίσταται και γυναικείο, του οποίου τα μέλη ασχολούνται αποκλειστικά με την πνευματική περισυλλογή.
Σήμερα η έδρα του Αρχηγού, εκλεγμένου Ηγούμενου, του Τάγματος αυτού βρίσκεται στη Ρώμη.
Πηγές
Κατηγορία:Θρησκευτικά τάγματα
Αν Ένραϊτ
Η Αν Ένραϊτ (Anne Enright) (γεν. 11 Οκτωβρίου 1962 στο Δουβλίνο ) είναι Ιρλανδή συγγραφέας στην οποία απονεμήθηκε το Βραβείο Μπούκερ 2007. Η Ένραϊτ έχει δημοσιεύσει δοκίμια, διηγήματα, ένα μη μυθοπλαστικό λογοτέχνημα και τέσσερα μυθιστορήματα. Σπούδασε στο Lester Pearson United World College of the Pacific στη Βικτωρία Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά, στο Trinity College Dublin και στο University of East Anglia όπου έκανε και το μάστερ της στην δημιουργική γραφή. Για έξι χρόνια εργάστηκε ως τηλεοπτικός παραγωγός και σκηνοθέτης στο RTÉ στο Δουβλίνο. Άρχισε την πλήρη ενασχόλησή της με το γράψιμο το 1993.
Τα γραπτά της έχουν εμφανιστεί σε διάφορα περιοδικά. όπως τα The New Yorker, The Paris Review και Granta. Επιλογή από αυτές τις δουλειές της συνελέγησε στο έργο της The Portable Virgin, το 1991, το οποίο κέρδισε το Βραβείο Ρούνεϋ για Ιρλανδική Λογοτεχνία την χρονιά εκείνη. Στα μυθιστορήματά της περιλαμβάνονται τα The Wig My Father Wore, What Are You Like? (το οποίο κέρδισε το Royal Society of Authors Encore Prize και ήταν υποψήφιο για το Whitbread Novel Award ), The Pleasure of Eliza Lynch και The Gathering (2007). Περιστασιακά δοκίμιά της εμφανίζονται στα London Review of Books, Dublin Review, και Irish Times. Το μη-μυθοπλαστικό έργο της για τη μητρότητα, Making Babies, δημοσιεύτηκε το 2005.
Υπήρξε τακτική συνεργάτης στο BBC Radio 4 και το RTÉ, και τώρα γράφει κριτική για τον The Guardian. Στις 16 Οκτωβρίου 2007 κέρδισε το Βραβείο Μπούκερ, το οποίο περιλαμβάνει χρηματικό έπαθλο £50,000, για το μυθιστόρημά της The Gathering.
Τον Οκτώβριο του 2007 έγραψε μια μελέτη για τους Κέιτ και Τζέρυ ΜακΚαν (τους Βρετανούς γονείς της μικρής Μάντλιν που εξαφανίστηκε υπό περίεργες συνθήκες νωρίτερα μέσα στο χρόνο ενώ βρισκόταν με την οικογένειά της σε διακοπές στην Πορτογαλία) στο London Review of Books.
Είναι παντρεμένη με τον Μάρτιν Μέρφι και έχει δύο παιδιά. Ζει στο Μπρέι στην Κομητεία Γουίκλοου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιρλανδοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ιρλανδοί δοκιμιογράφοι
Άγιος Αντώνιος ο Μάρτυς
Ο Άγιος Αντώνιος ο Μάρτυς είναι Άγιος της Ορθόδοξης εκκλησίας. Το μόνο που γνωρίζουμε για αυτόν είναι ότι μαρτύρησε αφού τον άπλωσαν επάνω σε πυρωμένη σχάρα. Η μνήμη του τιμάται στις 23 Αυγούστου.
Αντωνιος
Τζοβάννι Μπαττίστα Τσίμα
Το 1488 ο νεαρός ζωγράφος εργάστηκε στην Βιτσέντσα. Το 1492 εγκαταστάθηκε στη Βενετία, αλλά το 1516 επέστρεψε στη γενέτειρά του. Νυμφεύθηκε δύο φορές: Με την πρώτη του σύζυγο, Κορόνα (Corona) απέκτησαν δύο γιους, με τη δεύτερη, Τζοάννα (Joanna) απέκτησαν τρεις γιους και τρεις κόρες.
Το παλαιότερο γνωστό έργο του, με χρονολογία 1489, είναι η Παναγία της Κληματαριάς, το οποίο βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο της Βιτσέντσα. Το έργο αυτό έχει τόσο έντονη την επίδραση του στυλ του Μπαρτολομέο Μοντάνια (Bartolomeo Montagna), ο οποίος ζούσε στη Βιτσέντσα από το 1480, ώστε να θεωρείται ένδειξη ότι ο Τσίμα υπήρξε μαθητής του. Αργότερα επηρεάστηκε από τον Τζοβάννι Μπελλίνι (Giovanni Bellini) και έγινε ένας από τους πλέον άξιους διαδόχους του, αποτελώντας τον σύνδεσμο μεταξύ Μπελλίνι και Τιτσιάνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Λουνά 1958B
Το Λουνά 1958B (ρωσ. Луна-1B) ήταν η δεύτερη διαστημική συσκευή που εκτοξεύτηκε στο διάστημα στις 12 Οκτωβρίου του 1958 από την Σοβιετική Ένωση και απέτυχε. Δεν είναι γνωστό, αν το Λουνά 1958B ήταν εφοδιασμένο με νάτριο όπως και το Λουνά 1958Α.
Η συσκευή εκτοξεύτηκε με πύραυλο και εξερράγη, μετά από τροχιά 104 δευτερολέπτων.
Κατηγορία:Πρόγραμμα Λουνά Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1958
Ρικάρντο Κόστα
Ο Ρικάρντο Κόστα (πλήρες όνομα: Ρικάρντο Κόστα Μιγκέλ Μορέιρα ντα Κόστα, Ricardo Miguel Moreira da Costa, 16 Μαΐου 1981) είναι Πορτογάλος διεθνής ποδοσφαιριστής.
Γεννήθηκε στη Βίλα Νόβα ντε Γκάια στο Πόρτο στις 16 Μαΐου 1981. Την περίοδο 2015-2016 έπαιξε στον ΠΑΟΚ, στην θέση του κεντρικού αμυντικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μποαβίστα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Σαϊλία ΣΚ Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Απαγωγή από το Σεράι
Η Απαγωγή από το Σεράι ή «Αρπαγή από το Σεράι» (γερμ. Die Entführung aus dem Serail) είναι όπερα σε τρεις πράξεις του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Το λιμπρέτο είναι του Κρίστοφ Φρίντριχ Μπρέτζνερ με παραλλαγές του Γκότλιμπ Στέφανι. Το έργο αποτελεί ένα αριστούργημα χάριτος και δροσερότητας.
Σημειώνεται ότι η όπερα αυτή ήταν παραγγελία του Αυστριακού Αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄ των Αψβούργων και πρωτοπαίχθηκε στις 16 Ιουλίου 1782 στο Μπούργκτεατερ της Βιέννης. Η πρεμιέρα είχε επιτυχία και εδραίωσε τη φήμη του Μότσαρτ στη Βιέννη, ο οποίος είχε έρθει μόλις πριν ένα χρόνο στην πόλη, από τη γενέτειρά του, το Σάλτσμπουργκ. Η όπερα εκπλήρωσε μια παλιά επιθυμία του Αυτοκράτορα, δηλαδή να ανέβει στο Burgtheater μια επιτυχημένη γερμανική όπερα. Οι προηγούμενες παραστάσεις στο συγκεκριμένο χώρο είχαν επιτυχία μόνο και εφόσον ήταν παραλλαγές ή μεταφράσεις ξένων έργων.
Υπόθεση του έργου
Η υπόθεση του έργου διασκευασμένη σε λιμπρέτο έχει ληφθεί από την κωμωδία του Μπρέτονερ "Μπελμόντε και Κωνστάντζα".
Ο Σελήμ πασάς αγαπάει με πάθος την πανέμορφη Κωνστάντζα (Κονστάνς), την οποία απέκτησε αγοράζοντάς την ως σκλάβα από κουρσάρους που είχαν ληστέψει το ισπανικό πλοίο του Μπελμόντε και είχαν αρπάξει όλες τις γυναίκες μεταξύ των οποίων την Κωνστάντζα, την υπηρέτριά της Μπιόντα καθώς και τον υπηρέτη του Μπελμόντε τον Πετρίλο και πούλησαν στη συνέχεια στον καλοκάγαθο πασά.
Έτσι, και οι τέσσερις τώρα αιχμάλωτοι καταστρώνουν από κοινού σχέδιο απόδρασής τους. Αφού μεθούν τον με κρασί και ναρκωτικό τον αρχιεπιστάτη του πασά Οσμάν θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιό τους. Τη στιγμή, όμως, που έχουν φθάσει κοντά στη θάλασσα, η δραπέτευσή τους γίνεται αντιληπτή, συλλαμβάνονται και οδηγούνται στον Σελήμ. Ο Σελήμ ακούγοντας από το στόμα του Μπελμόντε την ιστορία της οικογένειάς του, συγκινείται και, μολονότι οι πρόγονοι των δύο ανδρών υπήρξαν θανάσιμοι εχθροί, ευσπλαχνίζεται τους νέους και τους αποδίδει την ελευθερία τους.
Ορχήστρα
Η ορχηστρική σύνθεση της όπερας περιλαμβάνει τα εξής όργανα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Κατηγορία:Όπερες στη γερμανική γλώσσα
Ιβηρικός Πόλεμος
Ο Ιβηρικός Πόλεμος διεξήχθη από το 526 έως το 532 μεταξύ της Ρωμαϊκήής Αυτοκρατορίας και της Σασανιδικής Αυτοκρατορίας για το ανατολικό Γεωργιανό βασίλειο της Ιβηρίας: ένα κράτος-πελάτη των Σασανιδών, που είχε αυτομολήσει στους Βυζαντινούς. Ξεκίνησε σύγκρουση μεταξύ των εντάσεων για τον φόρο τιμής και το εμπόριο μπαχαρικών.
Πύργος της Ουρανούπολης
Ο Πύργος της Ουρανούπολης είναι ιστορικό βυζαντινό κτίσμα στην Ουρανούπολη.
Ιβηρικός Πόλεμος
Οι Σασανίδες διατήρησαν το επάνω χέρι μέχρι το 530, αλλά οι Ρωμαίοι ανέκτησαν τη θέση τους στις μάχες στη Δάρα και στη Σατάλα, ενώ οι Γασσανίδες σύμμαχοί τους νίκησαν τους Λαχμίδες, που ήταν ευθυγραμμισμένοι με τους Σασανίδες. Μία νίκη των Σασανιδών στο Καλλίνικον το 531 συνέχισε τον πόλεμο για έναν ακόμη χρόνο, έως ότου οι αυτοκρατορίες υπέγραψαν την «Διαρκή Ειρήνη».
Πύργος της Ουρανούπολης
Ο πύργος βρισκόταν μαζί με άλλα κτήρια στο μετόχι Προσφόριον, το οποίο ανήκε στην αγιορειτική μονή Βατοπεδίου. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε πηγές του 1344 αλλά εικάζεται ότι είναι παλαιότερος. Τον Μάιο του 1379 ο δεσπότης της Θεσσαλονίκης Ιωάννης Παλαιολόγος απήλλαξε τον πύργο από φορολογικές υποχρεώσεις κατά την παραμονή του εκεί. Το κτίσμα υπέστη σοβαρές ζημιές από το σεισμό του 1585 και ακολούθησαν επισκευές. Τον Αύγουστο του 1858 αναφέρεται ότι ο πύργος ήταν μέσα άδειος και ακατοίκητος (πιθανώς πυρπολημένος από το 1821), αλλά το ίδιο έτος άρχισαν ανακατασκευαστικές εργασίες από τις οποίες προέκυψε η σημερινή μορφή του. Στον Πύργο κατοίκησαν πρόσφυγες κυρίως από την Προποντίδα μετά το 1922 αλλά και το αγγλικής-αυστραλιανής καταγωγής ζεύγος Lock το 1928, το οποίο παρήχε βοήθεια στους πρόσφυγες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και προσέφερε πολύ σημαντικό κοινωνικό έργο στους κατοίκους, ενώ παράλληλα φρόντισε τον Πύργο.
Ιβηρικός Πόλεμος
Προέλευση
Μετά τον Αναστασιανό πόλεμο συμφωνήθηκε επταετής ανακωχή, ωστόσο κράτησε σχεδόν 20 χρόνια. Ακόμη και κατά τη διάρκεια τού πολέμου τού 505, ο Αυτοκράτορας Αναστάσιος Α' είχε ήδη αρχίσει να οχυρώνει τη Δάρα, ως αντίσταση στην περσική οχυρή πόλη Νίσιβη, για μία διαφαινόμενη σύγκρουση. Το 524–525, ο Πέρσης σάχης Kαβάδης Α΄ (βασ. 488–531) πρότεινε στον Αυτοκράτορα Ιουστίνο Α΄ να υιοθετήσει τον γιο του, Χοσρόη (Α΄). Η προτεραιότητα του Πέρση βασιλιά ήταν να εξασφαλίσει τη διαδοχή του Χοσρόη, του οποίου η θέση απειλούνταν από τους αντίπαλους αδελφούς και την αίρεση των Μαζντακιτών. Η πρόταση αρχικά έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα και τον ανιψιό του, Ιουστινιανό (Α΄), αλλά ο κοιαίστωρ του Ιουστίνου Α΄, Πρόκουλος, αντιτάχθηκε στην κίνηση. Παρά την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων, μόλις το 530 άρχισε ο πόλεμος στα κύρια ανατολικά σύνορα. Στα χρόνια που μεσολάβησαν, οι δύο πλευρές προτίμησαν να διεξάγουν πόλεμο με πληρεξούσιο, μέσω Αράβων συμμάχων στον νότο και Ούννων στον βορρά.
Πύργος της Ουρανούπολης
Το συγκρότημα του πύργου ανήκει σήμερα στο Υπουργείο Πολιτισμού και στους χώρους του λειτουργεί μουσείο και οργανώνονται εκθέσεις.
Ιβηρικός Πόλεμος
Προέλευση
Οι εντάσεις μεταξύ των δύο δυνάμεων οξύνθηκαν ακόμη περισσότερο με την αποστασία του βασιλιά της Ιβηρίας Γεωργίου (Gourgen) στους Ρωμαίους. Σύμφωνα με τον Προκόπιο, ο Καβάδης Α' προσπάθησε να αναγκάσει τους χριστιανούς Ίβηρες να γίνουν Ζωροάστριες και το 523, υπό την ηγεσία τού Γεωργίου, ξεσηκώθηκαν σε εξέγερση κατά της Περσίας, ακολουθώντας το παράδειγμα του γειτονικού χριστιανικού βασιλείου της Λαζικής. Ο Γεώργιος έλαβε δεσμεύσεις από τον Ιουστίνο Α' ότι θα υπερασπιζόταν την Ιβηρία. Οι Ρωμαίοι στη συνέχεια στρατολόγησαν Ούννους από τα βόρεια του Καυκάσου, για να βοηθήσουν τους Ίβηρες.
Πύργος της Ουρανούπολης
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Σταγίρων-Ακάνθου Ουρανουπολη Κατηγορία:Βυζαντινοί πύργοι Κατηγορία:Ουρανούπολη Χαλκιδικής Κατηγορία:Μονή Βατοπεδίου
Ιβηρικός Πόλεμος
Ο Πόλεμος
Η βία κλιμακώθηκε σε διάφορα σημεία ό,που συναντήθηκε η δύναμη των δύο αυτοκρατοριών: το 525 ένας ρωμαϊκός στόλος μετέφερε έναν στρατό των Αξουμιτών, για να κατακτήσει την Υεμένη των Χιμιαριτών και το 525–526 οι Άραβες σύμμαχοι της Περσίας, οι Λαχμίδες, επιτέθηκαν σε ρωμαϊκά εδάφη στην άκρη της ερήμου. Οι Ρωμαίοι ενδιαφέρθηκαν να αποκτήσουν επιρροή στην Υεμένη, για να προστατεύσουν εκεί τα χριστιανικά συμφέροντα (βλέπε Χριστιανική κοινότητα Nατζράν) καθώς και να κυριαρχήσουν στους εμπορικούς δρόμους των μπαχαρικών και τού μεταξιού προς την Ινδία που ήταν υπό περσικό έλεγχο.
Μέχρι το 526–527, ξεσπούσαν ανοιχτές μάχες μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών στην περιοχή τού Υπερκαύκασου και στην άνω Μεσοποταμία: οι Πέρσες συνέχισαν να ασκούν πιέσεις στους Ρωμαίους, για να λάβουν χρήματα από αυτούς. Μετά το τέλος τού Αυτοκράτορα Ιουστίνου Α' το 527, ο Ιουστινιανός Α' ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο. Τα πρώτα χρόνια τού πολέμου ευνόησαν τους Πέρσες: μέχρι το 527 η Ιβηρική εξέγερση είχε συντριβεί, μία ρωμαϊκή επίθεση εναντίον της Νίσιβης και της Θεβηθάς εκείνη τη χρονιά απέτυχε, και οι δυνάμεις που προσπάθησαν να οχυρώσουν τη Θανουρίδα και τη Μελαβάσα, εμποδίστηκαν να το κάνουν από περσικές επιθέσεις.
Το 528 οι Πέρσες πίεσαν από την Ιβηρία για να καταλάβουν οχυρά στην ανατολική Λαζική. Προσπαθώντας να διορθώσει τις ελλείψεις που α,ποκαλύφθηκαν από αυτές τις περσικές επιτυχίες, ο Ιουστινιανός Α΄ αναδιοργάνωσε τους ανατολικούς στρατούς, διαιρώντας τη διοίκηση του magister militum της Ανατολής στα δύο, και διορίζοντας ένα ξεχωριστό magister militum της Αρμενίας στο βόρειο τμήμα. Η σημαντικότερη ρωμαϊκή πρωτοβουλία στο νότιο μέτωπο το 528 ήταν οι αποστολές του Βελισάριου στο Θανουρίδα, όπου προσπάθησε να προστατεύσει τους Ρωμαίους εργάτες που είχαν αναλάβει την κατασκευή ενός οχυρού ακριβώς στα σύνορα. Οι δυνάμεις του ηττήθηκαν από τον Ξέρξη κατά τη μάχη της Θανουρίδος και έπρεπε να υποχωρήσει στο Δάρα.
Οι καταστροφικές επιδρομές των Λαχμιδών στη Συρία το 529 ενθάρρυναν επίσης τον Ιουστινιανό Α΄ να ενισχύσει τους δικούς του Άραβες συμμάχους, βοηθώντας τον ηγέτη των Γασσανιδών Αλ-Χαρίθ ιμπν Τζαμπαλά να μετατρέψει έναν χαλαρό συνασπισμό σε ένα συνεκτικό βασίλειο, που μπόρεσε να κερδίσει το προβάδισμα εναντίον των Λαχμιδών στις ακόλουθα δεκαετίες. Το 530 ο Βελισάριος οδήγησε τους Ρωμαίους στη νίκη επί μίας πολύ μεγαλύτερης περσικής δύναμης υπό τον Περόζη στη μάχη της Δάρας, ενώ ο Σίττας και ο Δωρόθεος νίκησαν έναν περσικό στρατό υπό τον Μιρ-Μιρόε στη μάχη της Σατάλα. Το 531 ο Βελισάριος ηττήθηκε από τις δυνάμεις των Περσών και των Λαχμιδών στη μάχη του Καλλίνικου, αλλά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, οι Ρωμαίοι κατέλαβαν μερικά οχυρά στην Αρμενία και απέκρουσαν μία περσική επίθεση. Την αποτυχία των Ρωμαίων στο Καλλίνικον ακολούθησε εξεταστική επιτροπή, αποτέλεσμα της οποίας ήταν η απόλυση του Βελισάριου από τη θέση του. Ο Αζαρέθης, ο διοικητής των Περσών στο Καλλίνικον, αφαιρέθηκε επίσης από τις τάξεις του λόγω τής αποτυχίας του να καταλάβει κάποια σημαντική οχύρωση.
Η εκεχειρία
Ο απεσταλμένος του Ιουστινιανού A΄, Ερμογένης, επισκέφτηκε τον Καβάδη Α΄ αμέσως μετά τη μάχη τού Καλλίνικου για να ξανανοίξει τις διαπραγματεύσεις, αλλά χωρίς επιτυχία. Ο Ιουστινιανός Α΄ έλαβε μέτρα για να ενισχύσει τη ρωμαϊκή θέση, προσπαθώντας, ταυτόχρονα, να εμπλέξει διπλωματικά τον Καβάδη Α΄. Ο Ιουστινιανός Α΄ προσπάθησε να συνάψει συμμαχία με τους Αξουμίτες της Αιθιοπίας και τους Χιμιαρίτες της Υεμένης κατά των Περσών, αλλά η πρόταση συμμαχίας του απέτυχε. Οι Πέρσες διεξήγαγαν την πολιορκία της Μαρτυρόπολης, αλλά την εγκατέλειψαν, καθώς ο Καβάδης Α΄ απεβίωσε λίγο αργότερα, και την άνοιξη του 532 ξεκίνησαν νέες διαπραγματεύσεις μεταξύ των Ρωμαίων απεσταλμένων και του νέου Πέρση βασιλιά Χοσρόη Α', ο οποίος έπρεπε να αφιερώσει την προσοχή του στην εξασφάλιση της θέσης του. Οι δύο πλευρές ήρθαν τελικά σε συμφωνία και η Αιώνια Ειρήνη, που κράτησε όμως λιγότερο από οκτώ χρόνια, υπογράφηκε τον Σεπτέμβριο του 532. Και οι δύο πλευρές συμφώνησαν να επιστρέψουν όλα τα κατεχόμενα εδάφη, και οι Ρωμαίοι να καταβάλουν εφάπαξ πληρωμή 110 κεντηνάρια (centenaria), δηλ. 11.000 λίβρες χρυσού. Οι Ρωμαίοι ανέκτησαν τα οχυρά στη Λαζική, η Ιβηρία παρέμεινε στα χέρια των Περσών, αλλά οι Ίβηρες που είχαν εγκαταλείψει τη χώρα τους επετράπη να παραμείνουν στη ρωμαϊκή επικράτεια ή να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Μαρία Φλορένσια Λαμπάτ
H Μαρία Φλορένσια Λαμπάτ (αγγλικά : María Florencia Labat), γεννημένη στις στις 12 Ιουνίου 1971, είναι πρώην Αργεντινή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Η Μαρία Φλορένσια Λαμπάτ εκπροσώπησε τη χώρα της στους Ολυμπιακούς αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 όπου αποκλείστηκε στον Α΄γύρο στο απλό. Στους Ολυμπιακούς αγώνες της Ατλάντας το 1996 στο απλό αποκλείστηκε στο Β΄γύρο και στους  Ολυμπιακούς αγώνες της Σεούλ το 2000 επίσης στο απλό αποκλείστηκε στον Α΄γύρο.
Στο Φεντ καπ έχει συμμετάσχει με την Αργεντινή από το 1989 έως το 2000 σε 11 διοργανώσεις με ρεκόρ 24 νίκες και 17 ήττες.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Άρνισσας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Άρνισσας είναι σιδηροδρομικός σταθμός της Άρνισσας στο νομό Πέλλας. Ο σταθμός άνοιξε το 1894. Βρίσκεται μέσα στην αστικη περιοχή της πόλης. Εξυπηρετείται από τα τοπικά για την Θεσσαλονίκη και την Φλώρινα.
Υπηρεσίες
Αρνισσα Αρνισσα Αρνισσα
Ιβάν Ζορόσκι
Ο Ιβάν Ζορόσκι (γεννημένος στις 24 Ιουλίου 1979 στο Βελιγράδι) είναι Σέρβος παλαίμαχος διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 197 εκατοστά και αγωνίζεται τόσο ως πλέι μέικερ. όσο και ως σούτινγκ γκαρντ.
Καριέρα
Ο Ζορόσκι υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2000 σε ηλικία 21 ετών με τη σερβική ΦΜΠ Ζελέζνικ, στην οποία αγωνίστηκε για τρία χρόνια έχοντας μάλιστα καταφέρει να κατακτήσει ένα Κύπελλο Σερβίας το 2003. Νωρίτερα και συγκεκριμένα το 2001 έκανε μια προσπάθεια μέσω των Ντραφτ του ΝΒΑ εκείνου του έτους να εξασφαλίσει κάποιο συμβόλαιο με ομάδα του καλύτερου πρωταθλήματος μπάσκετ του κόσμου, ωστόσο δεν κατάφερε να διακριθεί με αποτέλεσμα να μην επιλεγεί από καμία ομάδα και να επιστρέψει στη Σερβία και την ΦΜΠ Ζελέζνικ. Το 2003 μεταπήδησε στην Ρέφλεξ Βελιγραδίου, επίσης ομάδα της Σερβίας, στην οποία παρέμινε για μόλις ένα χρόνο.
Το 2004 αποφάσισε να αφήσει για πρώτη φορά στην καριέρα του τη Σερβία και ταξίδεψε με προορισμό την Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Τη σεζόν 2005-06 αγωνίστηκε αρχικά με τη βελγική Σπιρού Σαρλερουά, κι έπειτα με τη ρωσική Δυναμό Μόσχας. Δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο με καμία από τις δύο ομάδες.
Την περίοδο 2006-07, αγωνίστηκε στην ισπανική Βαγιαδολίδ, ενώ το καλοκαίρι του 2007 επέστρεψε στην Ελλάδα για δεύτερη φορά στην καριέρα του, για λογαριασμό αυτή τη φορά του Πανιωνίου. Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης αγωνίστηκε μέχρι το 2010, έτος κατά τη διάρκεια του οποίου μετεγγράφη στην ιταλική Τεράμο Μπασκέτ.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Ζορόσκι έχει κατακτήσει με την Εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας το χρυσό μετάλλιο στην Πανεπιστημιάδα που έλαβε χώρα στην Κίνα το 2001.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπιρού Σαρλεουά Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τριούμφ Λιούμπερτσι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΦΜΠ Ζελέζνικ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων
Χορταρόλιμνη
Έχει έκταση 2.300 στρέμματα και παλαιότερα αναφέρεται ως Λίμνη του Μύλου (1739 Pococke) και ως Λίμνη της Κώμης (1858 Conze). Μαζί με την Αλυκή του Κοντοπουλίου και μια τρίτη μικρότερη λίμνη, την Ασπρόλιμνη, έκτασης 500 στρεμμάτων, που επίσης στεγνώνει το καλοκαίρι, συντηρούν ένα εξαιρετικό οικοσύστημα, στο οποίο διαχειμάζουν πάνω από 4.000 είδη πτηνών, όπως: ερωδιοί, αβοκέττες (Recurvirostra avosetta), πετροτριλίδες (Burhinus oedicnemus oedicnemus), νεροχελίδονα (Glareola pratincola), καλαμοκανάδες (Himantopus himantopus), καστανόχηνες (Tadorna ferruginea). Είναι ενταγμένες στο δίκτυο Natura 2000. Η Χορταρόλιμνη βρίσκεται ανάμεσα στις δύο άλλες λίμνες.
Ο Belon το 1548 κι ο Pococke το 1739 αναφέρουν ότι στην απέραντη πεδιάδα της Χορταρόλιμνης έβοσκαν μικρόσωμα υπόξανθα αλογάκια, από μια ράτσα η οποία έχει πλέον εκλείψει από το νησί της Λήμνου και υπάρχει μόνο στη Σκύρο. Έτρεχαν με απίστευτη ταχύτητα αλλά ήταν ανθεκτικά και οι κάτοικοι τα καβαλούσαν.
Το 2001 ιδρύθηκε το "Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης Καλλιόπης", που στεγάζεται στο κτίριο του παλιού δημοτικού σχολείου του χωριού, με σκοπό την προστασία και την ανάδειξη του φυσικού πλούτου της περιοχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Λήμνου Κατηγορία:Λιμνοθάλασσες της Ελλάδας
Ανρί Ζιφάρ
thumb|right|Το πηδαλιουχούμενο αερόστατο του Ζιφάρ, κατασκευασμένο από τον Ζιφάρ το 1852 thumb|right|A- Ατμός από λέβητα, B- Βαλβίδα βελόνης, C- Λαβή της βαλβίδας βελόνης, D- Συνδυασμός ατμού και νερού, E- Τροφοδοσία νερού, F- Κώνος συνδυασμού, G- Στόμιο παροχής και κώνος, H- θάλαμος παροχής και σωλήνας, K- Βαλβίδα ελέγχου
Ο Ανρί Ζιφάρ (Henri Giffard, 8 Φεβρουαρίου 1825 - 15 Απριλίου 1882) ήταν Γάλλος μηχανικός. Το 1852, εφηύρε τον εγχυτήρα ατμού και το τροφοδοτούμενο αερόπλοιο.
Σταδιοδρομία
Ο Μπατίστ Ανρί Ζακ Ζιφάρ (Baptiste Henri Jacques Giffard) γεννήθηκε στο Παρίσι το 1825. Εφηύρε το μπεκ και το πηδαλιουχούμενο αερόστατο του Ζιφάρ, ένα αερόπλοιο τροφοδοτούμενο με ατμομηχανή, και με βάρος πάνω από 180 κιλά (400 λίβρες). Το σχέδιο του στηρίχθηκε σε αυτό του Ζαν-Μπατίστ Μαρί Μενιέ ντε Λα Πλας. Ήταν το πρώτο επιβατηγό αεροσκάφος του κόσμου (τότε γνωστό ως πηδαλιουχούμενο αερόστατο) Τόσο πρακτικό όσο και κατευθυνόμενο, το αερόπλοιο υδρογόνου ήταν εξοπλισμένο με ατμομηχανή 3 ίππων και κατευθυνόταν με προπέλα. Η μηχανή ήταν εξοπλισμένη με ένα χωνί στραμμένο προς τα κάτω. Ο ατμός αναμιγνυόταν με τα αέρια καύσης στην προσπάθεια να σταματήσουν οι σπινθήρες που ανέβαιναν μέχρι τον σάκο αερίου. Εγκατέστησε επίσης ένα κάθετο πηδάλιο.
Στις 24 Σεπτεμβρίου του 1852 ο Ζιφάρ έκανε την πρώτη κινούμενη και ελεγχόμενη πτήση ταξιδεύοντας 27 χιλιόμετρα από το Παρίσι μέχρι την Τραπ. Ο αντίθετος άνεμος ήταν πολύ δυνατός για να του επιτρέψει να προχωρήσει, έτσι δεν κατάφερε να επιστρέψει στην αφετηρία του. Ωστόσο, πέτυχε να κάνει στροφές και κύκλους, αποδεικνύοντας ότι ένα τροφοδοτούμενο αερόπλοιο μπορούσε τόσο να καθοδηγείται όσο και να ελέγχεται.
Το 1863 διορίστηκε Σεβαλιέ (Chevalier=Ιππότης) της Légion d'honneur (Λεγεώνα της τιμής).
Θάνατος και μνήμη
Αντιδρώντας στη μείωση της όρασής του, ο Ζιφάρ αυτοκτόνησε το 1882, αφήνοντας την περιουσία του στο έθνος για ανθρωπιστικούς και επιστημονικούς σκοπούς. Το όνομά του είναι ένα από τα 72 ονόματα στον πύργο του Άιφελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες Κατηγορία:Γάλλοι μηχανικοί
Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδας
Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδας ήταν ελληνικό Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα με έδρα το Αγρίνιο. Ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 2009 και περιλάμβανε τις σχολές του Αγρινίου που έως εκείνη τη στιγμή υπάγονταν προσωρινά στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, ενώ καταργήθηκε το 2013.
Ιστορία
Οι ενέργειες των φορέων του Αγρινίου για τη δημιουργία πανεπιστημιακού ιδρύματος ξεκίνησαν κατά τη δεκαετία του '70, γεγονός που οδήγησε σε πρώτη φάση στη δημιουργία της Οικονομικής Σχολής στην πόλη το 1985. Η σχολή αυτή υπάγονταν διοικητικά στο Πανεπιστήμιο Πατρών και λειτούργησε με αυτόν τον τρόπο έως το 1996 όταν και μεταφέρθηκε πλήρως στην Πάτρα. Στη θέση αυτής της σχολής δημιουργήθηκαν το 1998 δύο νέα τμήματα, συνδεδεμένα αυτή τη φορά με το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Ακολούθησε η ίδρυση και άλλων τμημάτων, μέχρι την απόφαση το 2009 για την δημιουργία ανεξάρτητου πανεπιστημίου στην πόλη, όπως προβλεπόταν ήδη από το προεδρικό διάταγμα του 1998. Στο νέο ΑΕΙ έχει παραχωρηθεί μέρος της έκτασης του παλιού πολιτικού αεροδρομίου για τη δημιουργία πανεπιστημιούπολης.
Τμήματα
Τα τμήματά του εντάχθηκαν στο Πανεπιστήμιο Πατρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δυτικης Ελλαδας Κατηγορία:Εκπαίδευση στο Αγρίνιο Κατηγορία:Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας
Δανακός
Με την ονομασία Δανακός υπάρχουν δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Δαμασκηνιά (αποσαφήνιση)
Η δαμασκηνιά είναι δέντρο.
Με την ονομασία αυτή υπάρχουν δύο χωριά της Ελλάδας:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Νεοστιγμίνη
Η νεοστιγμίνη είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μυασθένειας gravis, της ψευδοαπόφραξης του παχέος εντέρου και της κατακράτησης ούρων χωρίς την παρουσία απόφραξης. Χρησιμοποιείται επίσης μαζί με την ατροπίνη για τον τερματισμό των επιδράσεων του νευρομυϊκού αποκλεισμού φαρμάκων του μη αποπολωτικού τύπου. Χορηγείται με ένεση είτε σε φλέβα, μυ είτε κάτω από το δέρμα. Τα αποτελέσματα μετά την ένεση είναι γενικά μεγαλύτερα εντός 30 λεπτών και διαρκούν έως και 4 ώρες.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν ναυτία, αυξημένο σάλιο, σπασμένο κοιλιακό άλγος και αργό καρδιακό ρυθμό. Οι πιο σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν χαμηλή αρτηριακή πίεση, αδυναμία και αλλεργικές αντιδράσεις. Δεν είναι σαφές εάν η χρήση κατά την εγκυμοσύνη είναι ασφαλής για το μωρό. Η νεοστιγμίνη ανήκει στην χολινεργική οικογένεια φαρμάκων. Δρα αναστέλλοντας τη δράση της ακετυλοχολινεστεράσης και συνεπώς αυξάνει τα επίπεδα της ακετυλοχολίνης.
Η νεοστιγμίνη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1931. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Ο όρος είναι από την ελληνική νέος και «-στιγμίνη», σε σχέση με το μητρικό μόριο του, φυσοστιγμίνη, στην οποία βασίζεται.
Ιατρικές χρήσεις
Χρησιμοποιείται για τη βελτίωση του μυϊκού τόνου σε άτομα με μυασθένεια gravis, καθώς και για την αντιστροφή των επιπτώσεων των μη αποπολωτικών μυοχαλαρωτικών όπως το ροκουρόνιο και το βεκουρόνιο στο τέλος μιας επέμβασης, συνήθως σε δόση 25 έως 50 μg ανά χιλιόγραμμο.
Μια άλλη ένδειξη χρήσης είναι η συντηρητική αντιμετώπιση της οξείας ψευδο-απόφραξης του παχέος εντέρου ή συνδρόμου Ogilvie, στο οποίο οι ασθενείς παρουσιάζουν μαζική διαστολή του παχέος εντέρου απουσία πραγματικής μηχανικής απόφραξης.
Μερικές φορές τα νοσοκομεία χορηγούν διάλυμα που περιέχει νεοστιγμίνη ενδοφλεβίως για να καθυστερήσουν τις επιπτώσεις της δηλητηρίασης μετά από δάγκωμα φιδιού. Ορισμένα πολλά υποσχόμενα ερευνητικά αποτελέσματα έχουν επίσης αναφερθεί για τη ρινική χορήγηση του φαρμάκου ως αντιοφική θεραπεία.
Η νεοστιγμίνη εγκρίθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2013 για να αντιστρέψει τα αποτελέσματα των μυοχαλαρωτικών. Αρχικά εγκρίθηκε το 1939.
Παρενέργειες
Η νεοστιγμίνη μπορεί να προκαλέσει γενικές οφθαλμικές ανεπιθύμητες ενέργειες, όπως: πονοκέφαλος, πόνος στα φρύδια, θολή όραση, φακοδονήσεις, περικορνική ένεση, συμφορητική ιρίτιδα, διάφορες αλλεργικές αντιδράσεις και σπάνια αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς.
Η νεοστιγμίνη θα προκαλέσει επιβράδυνση του καρδιακού ρυθμού (βραδυκαρδία). Για το λόγο αυτό χορηγείται συνήθως μαζί με ένα παρασυμπαθολυτικό φάρμακο όπως η ατροπίνη ή το γλυκοπυρρολικό.
Τα γαστρεντερικά συμπτώματα εμφανίζονται νωρίτερα μετά την κατάποση και περιλαμβάνουν ανορεξία, ναυτία, έμετο, κράμπες στην κοιλιά και διάρροια.
Φαρμακολογία
Παρεμβαίνοντας στη διάσπαση της ακετυλοχολίνης, η νεοστιγμίνη διεγείρει έμμεσα τόσο τους νικοτινικούς όσο και τους μουσκαρινικούς υποδοχείς. Σε αντίθεση με τη φυσοστιγμίνη, η νεοστιγμίνη έχει ένα τεταρτοταγές άζωτο. Ως εκ τούτου, είναι πιο πολική και δεν διασχίζει τον αιματοεγκεφαλικό φραμό και εισέρχεται στο ΚΝΣ, αλλά διασχίζει τον πλακούντα. Η επίδρασή του στον σκελετικό μυ είναι μεγαλύτερη από εκείνη της φυσοστιγμίνης. Η νεοστιγμίνη έχει μέτρια διάρκεια δράσης - συνήθως δύο έως τέσσερις ώρες. Η νεοστιγμίνη συνδέεται με την ανιονική και εστερική θέση της χολινεστεράσης. Το φάρμακο αποκλείει τη δραστική θέση της ακετυλοχολινεστεράσης, έτσι ώστε το ένζυμο δεν μπορεί πλέον να διασπάσει τα μόρια της ακετυλοχολίνης προτού φθάσουν στους μετασυναπτικούς μεμβρανικούς υποδοχείς. Αυτό επιτρέπει την επίτευξη του κατωφλίου, ώστε να μπορεί να ενεργοποιηθεί μια νέα ώθηση στον επόμενο νευρώνα. Στη μυασθένεια gravis υπάρχουν πάρα πολλοί υποδοχείς ακετυλοχολίνης, έτσι ώστε με την ακετυλοχολινεστεράση να είναι μπλοκαρισμένη, η ακετυλοχολίνη μπορεί να δεσμευτεί στους λίγους υποδοχείς και να προκαλέσει μυϊκή συστολή.
Ιστορία
Η νεοστιγμίνη συντέθηκε για πρώτη φορά από τους Έσχλιμαν και Ράινερτ το 1931 και κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από τον Έσλιμαν το 1933.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες Κατηγορία:Ακεταμίδες Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο νευρικό σύστημα Κατηγορία:Αναστολείς ενζύμων
Σιδηροδρομικός Σταθμός Χαλανδρίου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Χαλανδρίου ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Λαυρίου - Αγίων Αναργύρων, στη χιλιομετρική θέση 52,999 από το σταθμό Λαυρίου. Βρισκόταν στο Χαλάνδρι και πήρε το όνομά του από την κοινότητα (σήμερα δήμο) που εξυπηρετούσε. Εγκαινιάστηκε το 1885 και έκλεισε το 1957, μαζί με τη γραμμή Λαυρίου - Αγίων Αναργύρων. Το κτήριο του σταθμού σώζεται και χρησιμοποιείται σήμερα ως η παιδική βιβλιοθήκη του Δήμου Χαλανδρίου "Μίμης Βασιλόπουλος", στη συμβολή Παλαιολόγου και Παπαρρηγόπουλου.