cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διεθνής Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης
Ιστορία
Έπειτα από την αποχώρηση του Λιμπώ και την εκλογή του Ρουμπέν Ακόστα Ερνάντες από το Μεξικό, στη θέση του προέδρου το 1984, η FIVB μετέφερε την έδρα της από το Παρίσι της Γαλλίας, στη Λωζάνη της Ελβετίας, ενώ αναβάθμισε το επίπεδο της πολιτικής της για την προώθηση της πετοσφαίρισης σε παγκόσμια βάση. Τα μέτρα που ελήφθησαν προς αυτή την κατεύθυνση, περιλαμβάνουν την καθιέρωση ετήσιων διοργανώσεων πετοσφαίρισης ανδρών και γυναικών (το Γουόρλντ Λιγκ το 1990 και το Γκραν Πρι το 1993), η ένταξη του μπιτς βόλεϊ στο ολυμπιακό πρόγραμμα (1996) και μια σειρά αλλαγών στους κανόνες του παιχνιδιού με σκοπό την ενίσχυση της δημόσιας προβολής.
Στις 19 Ιουνίου του 2008, ο Γουέι Τζιζόνγκ από την Κίνας εξελέγη ως ο τρίτος πρόεδρος στην ιστορία της FIVB κατά το 31ο Παγκόσμιο Συνέδριο της FIVB στο Ντουμπάι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Η παράδοση της προεδρίας έλαβε χώρα στις 24 Αυγούστου του 2008 στο Πεκίνο. Από το 2010, οι συνδεδεμένες εθνικές ομοσπονδίες με τη FIVB υπολογίζονται στις 222.
Οργάνωση
Η FIVB έχει μια πολύ περιεκτική και εκτενή διοικητική δομή, που αποτελείται από το Διοικητικό Συμβούλιο (Board of Administration), την Εκτελεστική Επιτροπή (Executive Committee) και τον αριθμό των επιτροπών και των συμβουλίων που ασχολούνται με συγκεκριμένα θέματα πετοσφαίρισης όπως η ιατρική, οι διαιτητές, τα πρωταθλήματα και τα οικονομικών.
Η FIVB ηγείται επίσης των πέντε ηπειρωτικών συνομοσπονδιών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές ομοσπονδίες Κατηγορία:Πετοσφαίριση
Υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας
Το Υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας (2009-2011) δημιουργήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2009 από την Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009 μέσω της διάσπασης του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών, ενώ ταυτόχρονα απορροφήθηκαν το Υπουργείο Ανάπτυξης και το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής. Στις 27 Ιουνίου 2011 το Υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας συγχωνεύθηκε με το Υπουργείο Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας και δημιουργήθηκε το νέο Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας.
Διατελέσαντες Υπουργοί - υφυπουργοί
7 Οκτωβρίου 2009 - 7 Σεπτεμβρίου 2010
7 Σεπτεμβρίου 2010 - 27 Ιουνίου 2011
Πηγές
Οικονομιας Ανταγωνιστικοτητας Ναυτιλιας Κατηγορία:Ελληνική ναυτιλία 1
Le Courrier d'Orient (εφημερίδα της Κωνσταντινούπολης)
Le Courrier d'Orient (προφέρεται Λε Κουριέρ ντ'Οριόν, μεταφράζεται ως "Ανατολικός Ταχυδρόμος") είναι γαλλική περιοδική έκδοση που εκδιδόταν στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κατά την διάρκειά των δεκαετιών του 1860 και του 1870.
Η περιοδική έκδοση Le Courrier d'Orient ήταν μία από τις πολλές γαλλικές περιοδικές εκδόσεις στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα που εκδίδονται στην Κωνσταντινούπολη, με κυριότερη την Journal de Constantinople. Οι γαλλόφωνοι κάτοικοι της πρωτεύουσας πόλης της αχανούς αυτοκρατορίας, είχαν ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα να τυπώνουν βιβλία και άλλα συγγράμματα, σε τυπογραφεία της Πόλης, που είχαν την δυνατότητα να τυπώνουν στο λατινικό αλφάβητο.
Αποτελούσε τον συνεχιστή μιας άλλης γαλλόφωνης περιοδικής έκδοσης, της Le Courrier d'Orient που είχε επίσης 16 χρόνια κυκλοφορίας. Και οι δύο εκδόσεις, ιδρύθηκαν από το Αλεξάντρ Εξάρχ (Alexandre Exarh), Βούλγαρο διπλωμάτη και εκδότη. Η εφημερίδα αποτέλεσε το κύριο όργανο προώθησης των βουλγαρικών διεκδικήσεων και της Βουλγαρικής Εξαρχίας στον χώρο της Μακεδονίας και της Θράκης. Οι υπεύθυνοι της εφημερίδας, εξέδωσαν το 1878 τη δημογραφική μελέτη Ethnographie des Vilayets d'Adrianople, de Monastir et de Salonique που εκδόθηκε από την Courrier d`Orient. Το βιβλίο παρουσιάζει στατιστικά στοιχεία του πληθυσμού για τα τρία βιλαέτια που αναφέρονται στον τίτλο του έργου, με βάση τα φορολογικά αρχεία του οθωμανικού στρατιωτικού φόρου το έτος 1873, κατά τρόπο ευνοϊκό για τους Βουλγάρους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Παραπομπές
Courrier d Orient Courrier d Orient
Ολέθρια Σύγκρουση
Η Ολέθρια σύγκρουση (Deep Impact) είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία καταστροφής και επιστημονικής φαντασίας του 1998, σε σκηνοθεσία της Μίμι Λέντερ. Πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί Ρόμπερτ Ντιβάλ, Τέια Λεόνι, Ελάιτζα Γουντ, Βανέσα Ρεντγκρέιβ, Μαξιμίλιαν Σελλ και Μόργκαν Φρίμαν. Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ διετέλεσε εκτελεστικός παραγωγός της ταινίας. Η διεθνής διανομή της έγινε από την εταιρεία DreamWorks Pictures. Η ταινία περιγράφει τις προσπάθειες για την αντιμετώπιση της συγκρούσεως ενός κομήτη με πυρήνα διαμέτρου 11 χιλιομέτρων με τη Γη, που θα ήταν ικανή να προκαλέσει τον αφανισμό του ανθρώπινου πολιτισμού.
Η Ολέθρια σύγκρουση έκανε πρεμιέρα το ίδιο έτος με μια άλλη ταινία που είχε το ίδιο σχεδόν θέμα, την Αρμαγεδδών, που σημείωσε μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία, ενώ οι αστρονόμοι χαρακτήρισαν την Ολέθρια σύγκρουση ως επιστημονικά ακριβέστερη. Αμφότερες οι ταινίες είχαν παρόμοια υποδοχή από την κριτική, ενώ και η Ολέθρια σύγκρουση σημείωσε παγκόσμια εμπορική επιτυχία. Υπήρξε η τελευταία ταινία του διευθυντή φωτογραφίας Ντήτριχ Λόχμαν, ο οποίος απεβίωσε από λευχαιμία πριν την προβολή της ταινίας.
Υπόθεση
Στις 10 Μαΐου 1998 ο έφηβος ερασιτέχνης αστρονόμος Λήο Μπίντερμαν ανακαλύπτει ένα ασυνήθιστο ουράνιο σώμα κοντά στους αστέρες Μιζάρ και Αλκόρ σε ένα «αστροπάρτι» με τον αστρονομικό σύλλογο του σχολείου του στη Βιρτζίνια. Ο καθηγητής του τού λέει να το φωτογραφήσει και στέλνει τη φωτογραφία στον αστρονόμο δρα. Μάρκους Γουλφ. Ο Γουλφ παρατηρεί το νέο ουράνιο σώμα με επαγγελματικό τηλεσκόπιο και αντιλαμβάνεται ότι είναι ένας κομήτης σε τροχιά συγκρούσεως με τη Γη. Σκοτώνεται όμως σε τροχαίο στον δρόμο για να ειδοποιήσει τις αρχές.
Μετά από ένα έτος, η δημοσιογράφος του ειδησεογραφικού τηλεοπτικού σταθμού MSNBC Τζένυ Λέρνερ ερευνά στην Ουάσινγκτον την ξαφνική παραίτηση του υπουργού Οικονομικών Άλαν Ρίτενχαουζ και τη σχέση του με την «Έλλη» (Ellie), υποτίθεται μία ερωμένη. Αφού πάρει συνέντευξη από τον υπουργό, η Λέρνερ αρπάζεται από το FBI και οδηγείται στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τομ Μπεκ. Μετά από αυτό, ανακαλύπτει ότι το «Έλλη» είναι στην πραγματικότητα αρχικά (E.L.E.), που σημαίνουν «Συμβάν Επιπέδου Αφανισμού» (Extinction-Level Event). Η έρευνά της κάνει τον Πρόεδρο Μπεκ να προβεί σε ένα διάγγελμα νωρίτερα από ό,τι είχε προγραμματισθεί: ο κομήτης, που έχει ονομασθεί από τους αστρονόμους Γουλφ-Μπίντερμαν (Wolf-Biederman), κατευθύνεται προς τη Γη και έχει διαστάσεις πυρήνα 11 χιλιόμετρα, αρκετά μεγάλες ώστε να προκληθεί από την επικείμενή πρόσκρουσή του στη Γη ένας μαζικός αφανισμός ζώων και φυτών, και πιθανώς της ανθρωπότητας. Αποκαλύπτει επίσης ότι οι ΗΠΑ και η Ρωσία κατασκευάζουν σε τροχιά γύρω από τη Γη ένα διαστημόπλοιο τύπου προγράμματος «Ωρίων», το «Μεσσίας», που θα μεταφέρει μία ομάδα με επικεφαλής τον Όρεν Μόνας και με τον βετεράνο αστροναύτη Σπέρτζεον «Φις» Τάνερ στον κομήτη προκειμένου να μεταβάλει την τροχιά του με χρήση πυρηνικών όπλων.
Μετά την προσεδάφισή τους πάνω στον πυρήνα του κομήτη, η ομάδα εμφυτεύει πυρηνικές βόμβες, αλλά τους προλαβαίνουν εκρήξεις βρασμού αερίων όταν το ηλιακό φως θερμαίνει τον κομήτη. Ο Μόνας τυφλώνεται και καίγεται στο πρόσωπο, ενώ ο δρ. Γκας Παρτένζα εκτινάσσεται στο διάστημα από μία εκροή αερίου. Κατά την έκρηξη των πυρηνικών βομβών το διαστημόπλοιο παθαίνει ζημιές από το ωστικό κύμα και η ομάδα χάνει την επαφή με τη Γη. Ο Πρόεδρος Μπεκ ανακοινώνει ότι οι βόμβες απλώς έσπασαν τον πυρήνα του κομήτη σε δύο άνισα κομμάτια, τα «Μπίντερμαν» (διαμέτρου 2,4 χλμ.) και «Γουλφ» (διαμέτρου 9,7 χλμ.), τα οποία αμφότερα βρίσκονται ακόμα σε τροχιά προσκρούσεως στη Γη.
Ο Μπεκ επιβάλλει στρατιωτικό νόμο και αποκαλύπτει ότι οι κυβερνήσεις όλων των κρατών κατασκευάζουν υπόγεια καταφύγια. Το καταφύγιο για τις ΗΠΑ βρίσκεται στα σπήλαια του Μιζούρι. Με κλήρο επιλέγονται 800 χιλιάδες Αμερικανοί ηλικίας κάτω των 50 ετών, που μαζί με άλλες 200 χιλιάδες επιλεγμένα σημαίνοντα πρόσωπα θα καταφύγουν εκεί για την πρόσκρουση, μαζί με επαρκή τρόφιμα, βιώσιμους πληθυσμούς από σημαντικά κατοικίδια και άλλα ζώα, και σπόρους όλων των ειδών φυτών. Ο Λήο και η οικογένειά του επιλέγονται, αλλά όχι η φιλενάδα του Σάρα και η οικογένειά της. Ο Λήο παντρεύεται τη Σάρα για να σώσει και την οικογένειά της, αλλά αυτό αποδεικνύεται ανεπαρκές και η Σάρα αρνείται να εγκαταλείψει τους γονείς της. Η μητέρα της Λέρνερ, Ρόμπιν, δεν επιλέγεται εξαιτίας της ηλικίας της και αυτοκτονεί λίγο μετά την ανακοίνωση.
Μια τελευταία προσπάθεια με διηπειρωτικούς πυραύλους ICBM να εκτραπούν οι κομήτες από τις τροχιές τους αποτυγχάνει. Ο Πρόεδρος Μπεκ ανακοινώνει ότι το μικρότερο κομμάτι «Μπίντερμαν» θα πέσει στον Ατλαντικό Ωκεανό στα ανοικτά του Ακρωτηρίου Χάτερας, προκαλώντας μεγα-τσουνάμι με ύψος μέχρι 1.100 μέτρα. Το μεγαλύτερο κομμάτι «Γουλφ» θα πέσει στον δυτικό Καναδά 3 ώρες μετά το πρώτο, σηκώνοντας ένα μεγάλο σύννεφο σκόνης και λιωμένων πετρωμάτων που θα κρύψει τον Ήλιο σε όλη την επιφάνεια της Γης επί δύο χρόνια, σκοτώνοντας όλη τη ζωή στην επιφάνεια μέσα σε λίγους μήνες. Ο Λήο επιστρέφει στο σπίτι του αναζητώντας τη Σάρα, αλλά εκείνη έχει φύγει με την οικογένειά της για τα Απαλάχια Όρη και είναι παγιδευμένοι σε ένα μποτιλιάρισμα στον δρόμο χωρίς προηγούμενο. Ο Λήο κατορθώνει να τους φτάσει με μια μοτοσικλέτα. Οι γονείς της Σάρας λένε στον Λήο να πάρει τη Σάρα και το νήπιο αδελφάκι της σε ψηλότερη τοποθεσία.
Στο μεταξύ η Λέρνερ παραχωρεί τη θέση της στο τελευταίο ελικόπτερο εκκενώσεως στη φίλη της, Μπεθ, και στη μικρή κόρη της Μπεθ. Συναντά τον αποξενωμένο πατέρα της, τον Τζέισον, στο εξοχικό σπίτι της οικογένειας στην ακρογιαλιά, όπου επανασυμφιλιώνονται. Το μικρό κομμάτι του κομήτη πέφτει στον Ατλαντικό, δημιουργώντας ένα μεγα-τσουνάμι που καταστρέφει την ανατολική ακτή των ΗΠΑ. Η Λέρνερ, ο πατέρας της και οι γονείς της Σάρας είναι ανάμεσα στα εκατομμύρια ανθρώπων που σκοτώνονται από το τσουνάμι. Ο Λήο, η Σάρα και το αδελφάκι της προλαβαίνουν να φθάσουν σε υψηλή τοποθεσία στα Απαλάχια Όρη και σώζονται.
Μη μπορώντας να επιχειρήσει με ασφάλεια μια δεύτερη προσεδάφιση στο μεγάλο κομμάτι του κομήτη, το πλήρωμα του «Μεσσία» αποφασίζει να το διαλύσει με μία αποστολή αυτοκτονίας. Αφού αποχαιρετήσουν τους δικούς τους με τηλεδιάσκεψη, πετούν κατευθείαν μέσα σε ένα μεγάλο και βαθύ βάραθρο, σχηματισμένο από την εκρηκτική εκροή αερίων, χρησιμοποιώντας τις υπόλοιπες πυρηνικές κεφαλές για να ανατινάξουν τον «Γουλφ» σε χιλιάδες μικρά κομματάκια, που διαλύονται αβλαβώς στην ατμόσφαιρα της Γης. Μετά την υποχώρηση των νερών, ο Πρόεδρος Μπεκ βγάζει λόγο σε ένα μεγάλο πλήθος έξω από το Καπιτώλιο των Ηνωμένων Πολιτειών, που θα ξαναχτιστεί, ενθαρρύνοντάς το να θυμάται και να τιμά τους ήρωες για τη θυσία τους.
Παραγωγή
Η ιδέα για την Ολέθρια σύγκρουση υπήρχε από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν οι παραγωγοί Ρίτσαρντ Ζάνουκ και Ντέιβιντ Μπράουν προσέγγισαν την Paramount προτείνοντας μια νέα μεταφορά στην οθόνη της ταινίας του 1951 Οι τελευταίες στιγμές της Γης (When Worlds Collide). Αν και ολοκληρώθηκαν αρκετές εκδοχές του σεναρίου, οι παραγωγοί δεν ήταν ευχαριστημένοι με καμμιά και έτσι το σχέδιο παρέμεινε σε στασιμότητα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 οι δύο παραγωγοί προσέγγισαν τον Στίβεν Σπίλμπεργκ, με τον οποίο είχαν συνεργασθεί στην ταινία-σταθμό του 1975 Τα σαγόνια του καρχαρία, για να συζητήσουν το παλαιό τους σχέδιο. Ωστόσο, ο Σπίλμπεργκ είχε ήδη αγοράσει τα κινηματογραφικά δικαιώματα του μυθιστορήματος The Hammer of God (1993) του Άρθουρ Κλαρκ, το οποίο είχε παρόμοιο θέμα. Σχεδίαζε έτσι να σκηνοθετήσει και να κάνει και την παραγωγή σε αυτό, για λογαριασμό της νέας του προσωπικής εταιρείας DreamWorks. Δέχθηκε όμως να συγχωνεύσουν τα δύο σχέδια, οπότε η τριάδα παρήγγειλε ένα σενάριο για την ταινία που θα γινόταν η Ολέθρια σύγκρουση. Το 1995 η επερχόμενη ταινία ανακοινώθηκε ως έχουσα «σενάριο του Μπρους Τζόελ Ρούμπιν, βασισμένο στην ταινία When Worlds Collide και στο βιβλίο The Hammer of God του Άρθουρ Κλαρκ», αλλά τελικώς, μετά από μία τροποποίηση του σεναρίου από τον Μάικλ Τόλκιν, κανένα από τα δύο έργα δεν αναφέρεται στους τίτλους της νέας ταινίας. Ο Σπίλμπεργκ είχε στο μυαλό του να σκηνοθετήσει ο ίδιος την Ολέθρια σύγκρουση, αλλά οι υποχρεώσεις του για την ταινία του Amistad τον απέτρεψαν από το να διαθέσει χρόνο εγκαίρως, ιδίως αφότου οι Touchstone Pictures είχαν ανεκοίνωσαν τη δική τους ανταγωνιστική ταινία με παρόμοιο θέμα, την Αρμαγεδδών. Μη θέλοντας να περιμένουν, οι παραγωγοί ανέθεσαν τη σκηνοθεσία στη Μίμι Λέντερ, με τον Σπίλμπεργκ να έχει τη θέση εκτελεστικού παραγωγού. Ο Άρθουρ Κλαρκ ενοχλήθηκε από το ότι δεν μνημονεύεται στους τίτλους της ταινίας.
Η σκηνοθέτιδα Μίμι Λέντερ δήλωσε αργότερα ότι θα ήθελε να είχε ταξιδέψει και σε άλλες χώρες, ώστε να ενσωματώσει και άλλες οπτικές στο έργο, αλλά εξαιτίας των στενών χρονικών περιθωρίων για την κινηματογράφηση η ιδέα εγκαταλείφθηκε. Επιπλέον, ο επικεφαλής της ομάδας των οπτικών εφέ Σκοτ Φάραρ αισθανόταν ότι η κάλυψη γεγονότων παγκοσμίως θα αποσπούσε την προσοχή του θεατή από την ιστορία των βασικών χαρακτήρων της ταινίας.
Αξιόλογοι επιστήμονες εργάσθηκαν ως επιστημονικοί σύμβουλοι για την ταινία. Μεταξύ τους ήταν οι αστρονόμοι Γιουτζήν Σουμέικερ (σκοτώθηκε πριν την ολοκλήρωση της ταινίας), Κάρολιν Σουμέικερ, Τζος Κόλγουελ και Chris Luchini, ο πρώην αστροναύτης Ντέιβιντ Μ. Γουόκερ, και ο πρώην διευθυντής του Διαστημικού Κέντρου Τζόνσον της Τζέρυ Γκρίφιν.
Εμπορική επιτυχία
Η Deep Impact πραγματοποίησε εισπράξεις 140,5 εκατομμύρια δολάρια στη Βόρεια Αμερική και άλλα 209 εκατομμύρια στον υπόλοιπο κόσμο, σύνολο 349 εκατομμύρια δολάρια, ενώ η παραγωγή της κόστισε μόλις 80 εκατομμύρια. Και αυτό παρά τον ανταγωνισμό το 1998 από την παρόμοιου θέματος ταινία Αρμαγεδδών, που είχε σαφώς υψηλότερο προϋπολογισμό (140 εκατομμύρια δολάρια).
Κριτικές
Η ταινία είχε ανάμικτη υποδοχή από τους κριτικούς κινηματογράφου. Από 83 κριτικές στον ιστότοπο Rotten Tomatoes, το 45% απόλαυσε την ταινία, με μέση βαθμολογία 5,8 με άριστα το 10. Η συνισταμένη κριτική του ιστοτόπου γράφει: «Ένα παλιρροιακό κύμα μελοδράματος βυθίζει την ευκαιρία της ταινίας να γίνει το αλησμόνητο έργο καταστροφής που έλπιζε να ήταν.»
Ο Έλβις Μίτσελ των New York Times έγραψε ότι η ταινία «έχει έναν πιο μελαγχολικό, συλλογισμένο τόνο από όσο απαιτεί συνήθως το είδος της», ενώ οι Ρ. Κέμπλεϋ και Μ. Ο' Σάλιβαν της Washington Post επέκριναν αυτό που αντιλήφθηκαν ως απαθείς ερμηνείες και έλλειψη εντάσεως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1998 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες καταστροφής Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες καταστροφής Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks
Δήμος Λαγκαδίων
Ο δήμος Λαγκαδίων ήταν δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Γορτυνίας. Βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού και περικλειόταν από τους δήμους Δημητσάνας, Τροπαίων, Ηραίας και Βυτίνας. Ήταν ένας από τους δήμους που συγκροτούσαν την επαρχία Γορτυνίας. Ο δήμος αποτελούταν από 2 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 1.363 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν τα Λαγκάδια.
Δήμαρχοι Λαγκαδίων
Ο δήμος συστάθηκε το 1841 με το όνομα Δήμος Τεύθιδος. Μετονομάστηκε σε Δήμο Λαγκαδίων στις 9 Αυγούστου 1865.Από το 1912 ως το 1948 τα Λαγκάδια ήταν Κοινότητα, για να προαχθούν σε δήμο για μία ακόμη φορά, το 1948. Ο δήμος λειτούργησε ως την κατάργησή του, το 2010.
Παραπομπές
Λ
Ιμαρέτ Κερβέντ
Το Ιμαρέτ Κερβέντ (επίσης, Γκιαραβάντ, Ιμαράτ' Κ'αρβάντ, Ιμαρέτ-Καρβέντ, Ιμαρέτ-Γκεραβέντ, Ιμερέτ'-Χερεκέντ, και Ιμερέτ-Γκερεβέντ) είναι χωριό της επαρχίας Καλμπατζάρ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.155 μέτρων (3.789 πόδια).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καλμπατζάρ
Άνω Αλεποχώρι Αττικής
Το Άνω Αλεποχώρι είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Βιλίων του δήμου Μάνδρας - Ειδυλλίας, της περιφερειακής ενότητας Δυτικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μεγαρίδος του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Το Άνω Αλεποχώρι είναι οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Αττικής. Βρίσκεται στις πλαγιές του υψώματος «Μουρτέζα» (448 μ.) του όρους Πατέρας, λίγο πριν το Αλεποχώρι (Κάτω Αλεποχώρι), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240 και γειτνιάζει με τον διπλανό οικισμό της Λούμπας. Απέχει 59 χλμ. περίπου ΒΔ. της Αθήνας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βιλίων του, τέως, νομού Αττικής & Βοιωτίας. Το 1943 υπήχθη στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βιλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μάνδρας – Ειδυλλίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας
Μαρκ Μάνσον
Ο Μαρκ Μάνσον γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1984. Είναι συγγραφέας βιβλίων αυτοβελτίωσης και bloger. Μεταξύ άλλων βιβλίων του, αυτά που σημείωσαν μεγαλύτερη επιτυχία ήταν τα The Subtle Art Of Not Giving a F*ck και Everything Is F*cked:A Book About Hope τα οποία βρέθηκαν στα best sellers των New York Times.
Προσωπική Ζωή
Ο Μαρκ Μάνσον μεγάλωσε στο Ώστιν των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής .Μετακινήθηκε λόγο σπουδών στη Βοστώνη και αποφοίτησε το 2007. Το 2016 παντρεύτηκε την Fernanda Neute.
Blogs
Ξεκίνησε το πρώτο του blog το 2008, με θέμα συμβουλές γνωριμιών
Το 2010, ξεκίνησε ένα νέο blog με όνομα Post Masculine το οποίο παρείχε γενικές συμβουλές ζωής για άνδρες. Ύστερα μετέφερε το blog του στο https://markmanson.net/ το 2013.
Το 2015, δημοσίευσε ένα άρθρο "The Subtle Art Of Not Giving a F*ck", το οποίο αποτέλεσε τα θεμέλια του δεύτερου βιβλίου του.
Ιστορικό εκδόσεων
Το πρώτο βιβλίο του, Models:Attract Women Through Honesty, δημοσιεύτηκε από τον ίδιο το 2011.
Το δεύτερο βιβλίο του "The Subtle Art Of Not Giving a F*ck", δημοσιεύτηκε το 2016 και εμφανίστηκε στη έκτη θέση των New York Times Bestsellers List στην κατηγορία How-to και Miscellaneous την εβδομάδα της 2(δευτέρας) Οκτωβρίου του 2016 και ανυψώθηκε νούμερο ένα θέση στη λίστα, την εβδομάδα της 16( δεκάτης έκτης) Ιουλίου του 2017. Από τον Μάϊο του 2020, το βιβλίο έχει παραμείνει 179 εβδομάδες στα 10 κορυφαία και έχει πουλήσει πάνω από 12 εκατομμύρια αντίτυπα .Το βιβλίο έχει μεταφραστεί σε πάνω από 30 γλώσσες συμπεριλαμβανομένου και στα Ελληνικά.
Το τρίτο βιβλίο του Μάνσον "Everything is F*cked: A Book About Hope" δημοσιεύτηκε από την HarperCollins το 2019. Έκανε το ντεμπούτο του στην νούμερο ένα θέση των New York Times Bestsellers List for Advice, How-to και Miscellaneous.
Τον Οκτώβριο του 2018, το Penguin Random House ανακοίνωσε ότι ο Μαρκ Μάνσον θα συνεργαζόταν με τον Γουίλ Σμιθ για να γράψει την αυτοβιογραφία του ηθοποιού.
Τον Δεκέμβριο του 2020, κυκλοφόρησε ένα ακουστικό βιβλίο με όνομα "Love Is Not Enough" ως έναν αποκλειστικό ακουστικό πρωτότυπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Θεαγένης ο Μεγαρεύς
Ο Θεαγένης ο Μεγαρεύς ήταν τύραννος των Μεγάρων με καταγωγή από τη Νίσαια, αρχαία Μεγαρική πόλη, χτισμένη στις ακτές του Σαρωνικού, κοντά στο σημερινό χωριό Πάχη. Κατέλαβε την εξουσία το 625 π.Χ. και διακρίθηκε ώς προστάτης των τεχνών και ιδρυτής δημόσιων έργων. Έφτιαξε με τη βοήθεια του Ευπάλινου, υδραγωγείο και δεξαμενή. Ηταν πεθερός του Κύλωνα, μετά την αποτυχία του οποίου, εξακολούθησε την εκστρατεία κατά των Αθηναίων και κυρίευσε τη Σαλαμίνα. Σκοτώθηκε το 580 π.Χ. σε σύγκρουση με την ολιγαρχική φατρία των Μεγάρων.
Κατηγορία:Αρχαία Μεγαρίδα Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες βασιλείς Κατηγορία:Αρχαίοι Μεγαρείς
Δίας
Το όνομα Δίας μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Δημήτρης Δαρζέντας
Ο Δημήτρης Δαρζέντας είναι Έλληνας ζωγράφος που γεννήθηκε στην Αθήνα το 1915 από πατέρα Σαντορινιό και μητέρα από το Κόρθι της Άνδρου. Ασχολήθηκε με την εικονογράφηση βιβλίων και τις γραφικές τέχνες. Ατομικές του εκθέσεις έγιναν στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Κύπρο, τη Γερμανία, τη Ρουμανία και τις ΗΠΑ. Πήρε μέρος σε Πανελλήνιες ομαδικές εκθέσεις. Πέθανε το 2001.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1934 τέλειωσε το Β Γυμνάσιο Αθηνών. Εξ αιτίας της άρνησης του πατέρα του δεν κυνήγησε το όνειρό του να γίνει ζωγράφος και υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία (1936-38). Έπειτα διορίστηκε στη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού όπου και παρέμεινε μέχρι το 1943, οπότε έδωσε εξετάσεις στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και μπήκε στο εργαστήρι του Κωνσταντίνου Παρθένη, όπου παρέμεινε για τέσσερα χρόνια.
Το 1947 πήρε το πτυχίο του αλλά επειδή τα χρόνια ήταν δύσκολα διορίστηκε, για λόγους βιοπορισμού, στην Εταιρεία Υδάτων. Παράλληλα όμως με την εργασία του αφοσιώθηκε και στη ζωγραφική. "Στο έργο του καλλιεργεί έναν απλό εξπρεσιονιστικό υπαιθρισμό ιδιαίτερης χρωματικής μαγείας."
Ειρήνη Κομνηνή Δούκαινα
Η Ειρήνη Κομνηνή Δούκαινα Αγγελίνα (άκμασε 1238-1256) από τον Οίκο των Αγγέλων της Ηπείρου, ήταν αυτοκράτειρα (τσαρίνα) της Βουλγαρίας ως η τρίτη σύζυγος του Ιβάν Ασέν Β΄.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Θεοδώρου δεσπότη της Ηπείρου και της Μαρίας Πετραλίφαινας, αδελφής του σεβαστοκράτορα Ιωάννη κυβερνήτη της Θεσσαλίας. Η κόρη τού Ιωάννη Αγία Θεοδώρα της Άρτας είχε παντρευτεί τον Μιχαήλ Β΄ δεσπότη της Ηπείρου, ανιψιό του Θεοδώρου.
Το 1230 μετά τη μάχη της Κλοκοτνίτσας, η Ειρήνη και η οικογένειά της αιχμαλωτίστηκαν από τον στρατό του Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας και μεταφέρθηκαν στην πρωτεύουσά του Τάρνοβο. Εκεί η Ειρήνη μεγάλωσε στο παλάτι· έγινε γνωστή για την ομορφιά της και ο χήρος τσάρος την ερωτεύτηκε. Το 1237 ο Ιβάν Ασέν Β΄ έκανε τον τρίτο γάμο του μαζί της. Σύμφωνα με έναν Βυζαντινό συγγραφέα, ο τσάρος την αγαπούσε "όχι λιγότερο από ότι ο Αντώνιος την Κλεοπάτρα" και ήταν η ερωμένη του για μερικά έτη, πριν παντρευτούν το 1237. Όμως η κόρη του Ιβάν Ασέν Β΄ από τον πρώτο του γάμο με την Άννα (Ανίσια), η Μαρία, είχε παντρευτεί τον θείο της Ειρήνης, τον Μανουήλ Άγγελο κυβερνήτη της Θεσσαλονίκης, έτσι ο γάμος έγινε κατά παράβαση του κανονικού δικαίου της Εκκλησίας. Υπάρχει ένδειξη, ότι η Εκκλησία της Βουλγαρίας αντιτέθηκε στον γάμο και πως ο πατριάρχης Σπυρίδων (ή Βησσαρίων) εκτοπίστηκε ή εκτελέστηκε από τον εξοργισμένο τσάρο.
Το 1241 ο Ιβάν Ασέν Β΄ απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος από την δεύτερη σύζυγό του Άννα (Μαρία) των Άρπαντ, ο Καλιμάν Α΄ Ασέν, ο οποίος δηλητηριάστηκε το 1246 και ο θρόνος περιήλθε στον γιο του τσάρου από την Ειρήνη, τον Μιχαήλ Ασέν. Σύμφωνα με μία άποψη, η Ειρήνη ήταν αυτή, που δηλητηρίασε τον προγονό της Καλιμάν Α΄ με σκοπό να τον διαδεχθεί ο δικός της γιος. Υποθέτουμε πως η Ειρήνη θα έγινε αντιβασίλισσα, καθώς ο Μιχαήλ Ασέν ήταν 16 ετών· ωστόσο υπάρχουν ενδείξεις μόνο γι' αυτή την υπόθεση.
Αποσύρθηκε σε μονή με το όνομα Ξένη. Όταν το 1256 απεβίωσε ο γιος της, εκδιώχθηκε από τη Βουλγαρία και πέρασε την υπόλοιπη ζωή της στις γαίες της οικογένειάς της κοντά στη Θεσσαλονίκη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1237 τον Ιβάν Ασέν Β΄ τσάρο της Βουλγαρίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αγγέλων
Μιρζεμεμμεντκισλάκ
Το Μιρζεμεμμεντκισλάκ (επίσης Μιρζαμαμεντκισλάκ και Μιρζαμαμεντκισλάχ) είναι χωριό στην επαρχία Χατσμάζ του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό σχηματίζει μέρος του δήμου Κιμιλκισλάκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χατσμάζ
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Στούτχοφ
Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Στούτχοφ ήταν στρατόπεδο συγκέντρωσης που δημιούργησαν οι Ναζί στην Πολωνία, το πρώτο που δημιουργήθηκε εκτός Γερμανίας. Ως θέση κατασκευής επιλέχθηκε μια περιοχή στα δυτικά της μικρής πόλης Στούτοβο (πολων. Sztutowo, γερμαν. Stutthof), απομονωμένη, δασωμένη, ψυχρή και υγρή, 3 χλμ. περίπου από την ακτή της Βαλτικής και 36 χλμ. από το Γκντανσκ.
Ίδρυση, λειτουργία
Η ιδέα δημιουργίας ενός στρατοπέδου όπου θα συγκεντρώνονταν όλα τα "ανεπιθύμητα πολωνικά στοιχεία" προϋπήρχε στις ναζιστικές αρχές της ελεύθερης πόλης του Ντάντσιχ πριν ακόμη ξεσπάσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Ήδη από το 1936 αξιωματούχοι της ναζιστικής αστυνομίας στην πόλη παρακολουθούσαν τους πολωνικούς κύκλους των κοινωνικά και πολιτικά δραστήριων ατόμων και κατάρτιζαν καταλόγους, οι οποίοι, το 1939, αποτέλεσαν τη βάση κατάρτισης καταλόγων των προς σύλληψη ατόμων. Τον Ιούλιο του 1939 δημιουργήθηκε ένα ειδικό σώμα της SS, με την επωνυμία "Wachsturmbann Eimann", από το όνομα του επικεφαλής της Κουρτ Άιμαν (Kurt Eimann), δύναμης 500 ανδρών, με βασικό στόχο την "επίλυση του πολωνικού ζητήματος" στην περιοχή του Ντάντσιχ. Μια ομάδα από το σώμα αυτό, με επικεφαλής τον λοχαγό της SS Μαξ Πάουλυ (SS-Sturmbannfuhrer Max Pauly), περί τα μέσα του Αυγούστου 1939 επέλεξε την περιοχή κοντά στο Στούτοβο  για τη δημιουργία του στρατοπέδου. Στη θέση αυτή υπήρχε, πριν τον πόλεμο, ένα ξύλινο κτίσμα που λειτούργησε ως γηροκομείο. Η θέση ήταν ιδεώδης: Καλυπτόταν σε μεγάλες εκτάσεις από δάση έλατου και πεύκου, με διάσπαρτες σημύδες και βελανιδιές, διακοπτόμενες από επίπεδες εκτάσεις που έδιναν την εντύπωση μιας όμορφης και ήσυχης περιοχής. Επιπλέον, διέθετε καλή συγκοινωνιακή σύνδεση με το Ντάντσιχ και την πόλη Νόβι Ντβορ (Novy Dwor), ενώ το τρίγωνο που σχημάτιζαν οι ποταμοί Βιστούλας και Νόγκατ (Nogat) με τη Βαλτική αποτελούσε σημαντικό εμπόδιο στις πιθανές δραπετεύσεις κρατουμένων.
Ο Πάουλυ έφερε στην περιοχή μια ομάδα κρατουμένων από τη φυλακή Schiesstange του Ντάντσιχ, η οποία περιέφραξε ένα χώρο και δημιούργησε μερικές ξύλινες κατασκευές. Η βάση για το στρατόπεδο ήταν έτοιμη και το στρατόπεδο άρχισε να λειτουργεί στις 2 Σεπτεμβρίου 1939 ως "στρατόπεδο εγκλεισμού πολιτών" (Zivilgefangenenlager). Διοικητικά αρχικά υπαγόταν στις αρχές του Γκτάνσκ, αλλά το Νοέμβριο του 1941 μετατράπηκε σε "στρατόπεδο εργασιακής εκπαίδευσης" και η διοίκησή του πέρασε στην αστυνομία ασφαλείας του Ράιχ. Μετά από περίπου δύο μήνες (7 Ιανουαρίου 1942) μετατράπηκε σε κανονικό στρατόπεδο συγκέντρωσης και υπάχθηκε στην επιθεώρηση στρατοπέδων συγκέντρωσης. Διοικητής του παρέμεινε ο Πάουλυ.
Απελευθέρωση, δίκες
Στις 9 Μαΐου 1945 άνδρες της 48ης Στρατιάς του Μετώπου της Λευκορωσίας του Κόκκινου Στρατού, υπό το Συνταγματάρχη Σ. Κ. Κυπλένκοβ (S.C. Cyplenkov) απελευθέρωσαν το Στούτχοφ. Βρήκαν εκεί μόνον 100 περίπου κρατουμένους, που είχαν καταφέρει να κρυφτούν κατά την εκκένωση του στρατοπέδου.
Μετά τη λήξη του πολέμου κάποιοι από τους SS του Στούτχοφ συνελήφθησαν και δικάστηκαν. Ο Πάουλυ δικάστηκε από βρετανικό Στρατοδικείο, καθώς συνελήφθη στο Νόιενγκάμμε, και εκτελέστηκε. Ο Βέρνερ Χόππε καταδικάστηκε αρχικά σε φυλάκιση 5 ετών και 3 μηνών στη Γερμανία, ποινή που αυξήθηκε στα εννέα έτη ύστερα από έφεση. Στην Πολωνία έγιναν δύο δίκες προσωπικού και "κάπος" του στρατοπέδου: Μία κατά το διάστημα Απριλίου - Μαϊου 1946 (καταδικάστηκαν σε θάνατο 6 SS και 5 "κάπος", ποινές που εκτελέστηκαν στις 4 Ιουνίου 1946) και μια δεύτερη, τον Οκτώβριο του 1947, στην οποία καταδικάστηκαν σε θάνατο 9 SS και ένας "κάπο", ενώ άλλοι καταδικάστηκαν σε ελαφρύτερες ποινές. Δίκες έγιναν επίσης και στη Γερμανία, σε μια από τις οποίες ο επιλεγόμενος "Χασάπης του Στούτχοφ" Φριτς Ζελόνκε (Fritz Selonke) καταδικάστηκε απλά σε διετή φυλάκιση. Ο Ότο Κνοτ σε δίκη του στο Τύμπινγκεν της Γερμανίας το 1964 βρέθηκε αθώος ενώ δεν συνελήφθη ποτέ ο Δρ. Σπάνερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης Κατηγορία:Τοποθεσίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία
Γιάννης Μόραλης
right|225px|thumb|Γ. Μόραλης, Ερωτικό (1990). Λάδι σε μουσαμά, 200 εκ. x 200 εκ. Μακεδονικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. Οι γραμμές και οι μορφές παραπέμπουν στην αρχέγονη κυκλαδίτικη τέχνη. Ο ζωγράφος Γιάννης Μόραλης (Άρτα, 23 Απριλίου 1916 – Αθήνα, 20 Δεκεμβρίου 2009) υπήρξε ένας από τους επιφανέστερους Έλληνες καλλιτέχνες του 20ού αιώνα. Η εκλογή του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και το διδακτικό του έργο εκεί για 35 συνεχή χρόνια (από τον Φεβρουάριο του 1948 έως τον Αύγουστο του 1983 συγκεκριμένα) αποδείχτηκε οπωσδήποτε αποφασιστικής σημασίας σε σχέση με μια σειρά από επιλογές και κατευθύνσεις της εικαστικής παραγωγής στην Ελλάδα τα χρόνια που ακολούθησαν.
Βιογραφία - Χρονολόγιο
Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στην Άρτα, δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά του Κωνσταντίνου Ι. Μόραλη και της Βασιλικής, το γένος Αναστασίου Μιχάλη. Η οικογένεια το 1922 εγκαταστάθηκε στην Πρέβεζα, όπου ο Κωνσταντίνος Μόραλης υπηρέτησε ως γυμνασιάρχης. Από το 1927 εγκαθίστανται μόνιμα στην Αθήνα, στο Παγκράτι. Την ίδια χρονιά ο νεαρός Μόραλης, που έχει πάρει την απόφαση να γίνει ζωγράφος, αρχίζει να παρακολουθεί το "κυριακάτικο μάθημα" στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Εκεί γνωρίζει τον Νίκο Νικολάου. Το 1931 είναι η χρονιά κατά την οποία προετοιμάζεται για τις εισαγωγικές εξετάσεις στην ΑΣΚΤ κοντά στο μετέπειτα γαμπρό του, ζωγράφο Γιάννη Γεωργόπουλο. Επιτυγχάνει και εγγράφεται στο προπαρασκευαστικό τμήμα με καθηγητή τον Δημήτριο Γερανιώτη. Γνωρίζεται τότε με τον Γιάννη Τσαρούχη και τον Χρήστο Καπράλο και ξανασυναντά τον Νικολάου. Ο Μόραλης είναι μεταξύ των σπουδαστών που ο Κωνσταντίνος Παρθένης επιλέγει για το εργαστήριό του."«Εκεί επικρατούσε μια πολύ αυστηρή ατμόσφαιρα. Άμα τον ρωτούσα κάτι, απαντούσε: «Αυτό που σας είπα». Ήταν πολύ σχολαστικά εκεί μέσα, κάθισα μόνο δυο μήνες και μετά πήγα στον Ουμβέρτο Αργυρό. Όλη η παρέα – Νικολάου, Καπράλος κτλ. ήταν εκεί. Ο Αργυρός ήταν «Ελευθέρα Κέρκυρα», σ’ άφηνε να κάνεις ό,τι θέλεις! Να φανταστείς ότι δούλευα με στρογγυλά πινέλα και δεν χρησιμοποιούσα άσπρο, αλλά jaune de Naples. Είχα απόλυτη ελευθερία»."Έναν χρόνο αργότερα, το 1932, ο Δ. Κόκκινος δημοσιεύει στο περιοδικό Νέα Εστία (1/8/1932) την πρώτη ενθουσιώδη κριτική για «τον νεαρό κ. Βόραλη», όπως επιμένει να τον αποκαλεί στο άρθρο, με αφορμή την έκθεση των μαθητών της ΑΣΚΤ. Ο Γιάννης Μόραλης είναι τότε 16 μόνο ετών.
Στην Ιταλία θα μείνει μέχρι τον Νοέμβριο του 1937, οπότε και εγκαθίσταται στο Παρίσι. Παρακολουθεί μαθήματα ζωγραφικής κοντά στον Charles Guérin και τοιχογραφίας στο εργαστήριο του Ducos de la Haille. Παράλληλα, στη Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων (Αrts et Métiers) διδάσκεται ψηφοθετική κοντά στον Henri-Marcel Magne, σύμφωνα με τους όρους της υποτροφίας του. Με την κήρυξη του Πολέμου αναγκάζεται, όπως οι περισσότεροι σπουδαστές, να εγκαταλείψει τις σπουδές του στο Παρίσι και να επιστρέψει εσπευσμένα στην Ελλάδα.
Το 1940 εκθέτει μια σειρά χαρακτικών με την ομάδα «Ελεύθεροι Καλλιτέχναι» στον Πειραιά – ο ίδιος μάλιστα θα φιλοτεχνήσει και το εξώφυλλο του καταλόγου. Την άνοιξη κατατάσσεται στον στρατό και υπηρετεί τη θητεία του, ενώ συμμετέχει και στην τελευταία προπολεμική Πανελλήνια Έκθεση στο Ζάππειο, όπου και αποσπά το χάλκινο μετάλλιο. Εκεί θα εκθέσει, μεταξύ άλλων, τα ευρισκόμενα στις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλέξανδρου Σούτζου σήμερα έργα: Γυμνό (Π.7687 ), Προσωπογραφία του ζωγράφου Θεοδόσιου Χριστοδούλου (Π.7695 ), Ο ζωγράφος με τον Νίκο Νικολάου (Κ.559) και Στον υπαίθριο φωτογράφο (Π.7682).
Το 1941 παντρεύεται τη Μαρία Ρουσέν -εγκαθίστανται στο Κολωνάκι, ενώ τους θερινούς μήνες ζουν στο σπίτι της στην Κηφισιά. Τα χρόνια της Κατοχής ο Μόραλης ασχολείται εντατικά με την προσωπογραφία, ώστε να εξασφαλίζει κάποιο σταθερό εισόδημα φιλοτεχνώντας πορτρέτα κατά παραγγελία. Εξακολουθεί επίσης να ασχολείται με τη χαρακτική.
Με τη Ρουσέν θα χωρίσει το 1945 και δύο χρόνια αργότερα θα παντρευτεί τη γλύπτρια Αγλαΐα Λυμπεράκη, με την οποία θα παραμείνουν παντρεμένοι μέχρι το 1955 -μαζί της θα αποκτήσει έναν γιο, τον Κωνσταντίνο. Την ίδια χρονιά (το 1947 δηλαδή) εκλέγεται τακτικός καθηγητής της προπαρασκευαστικής τάξης στην ΑΣΚΤ και ξεκινά να διδάσκει από τον Φεβρουάριο του επόμενου χρόνου.
Στην πρώτη μετά τον πόλεμο Πανελλήνια Έκθεση, το 1948, εκθέτει τα (σήμερα στις συλλογές της ΕΠΜΑΣ) έργα: Έγκυος γυναίκα (Π.7694 ), Δύο φίλες (Π.7693) -όπου εικονίζεται η Αγλαΐα Λυμπεράκη μόνη και με τη Ναταλία Μελά-, Ο ζωγράφος με τη γυναίκα του (Π.7688) -όπου εικονίζεται ο ίδιος με την πρώτη του γυναίκα- και Το τραπέζι (Π.7692).
Το 1951 είναι η χρονιά κατά την οποία ξεκινούν δύο ιδιαίτερα γόνιμες συνεργασίες για τον Γιάννη Μόραλη. Η πρώτη, όταν αναλαμβάνει να φιλοτεχνήσει τα σκηνικά και τα κοστούμια για το μπαλέτο Έξι λαϊκές ζωγραφιές, που παρουσιάζει το Ελληνικό Χορόδραμα, σε χορογραφία Ραλλούς Μάνου και μουσική Μάνου Χατζιδάκι (με το Χορόδραμα ο Μόραλης θα συνεργασθεί για δεκαπέντε περίπου χρόνια).
Η γυναικεία φιγούρα στις Έξι λαϊκές ζωγραφιές βασίζεται στην ανάμνηση και τα διδάγματα του έργου Στον υπαίθριο φωτογράφο (ΕΠΜΑΣ, Π.7682).
Η δεύτερη συνεργασία εγκαινιάζεται όταν φιλοτεχνεί το εξώφυλλο και την προμετωπίδα για το βιβλίο του Ηλία Τσουκαλά, ''Υποβρύχιον Υ1 Β.Π. Κατσώνης'', Ίκαρος, Αθήνα 1951. Με τις εκδόσεις Ίκαρος ο Γιάννης Μόραλης θα συνεργάζεται ουσιαστικά μέχρι το τέλος της ζωής του.
To 1952 συμμετέχει στην Πανελλήνια Έκθεση στο Ζάππειο, με τα έργα Γυμνό (ίσως το ευρισκόμενο στις συλλογές της ΕΠΜΑΣ έργο με αριθμό Π.5138 ) και Μορφή (ΕΠΜΑΣ, Π. 7689) μεταξύ άλλων, και στην έκθεση της Ομάδας «Αρμός» από τον Δεκέμβριο έως τον Ιανουάριο του 1953. Η φωτογραφία των μεγάλων γυναικείων γυμνών του (ΕΠΜΑΣ, Π. 7690), που θα δημοσιεύσει η εφημερίδα της Αριστεράς Αλλαγή, στο πλαίσιο της τεχνοκριτικής στήλης της Μίνας Ζωγράφου-Μεραναίου στις 18/12/1952, θα προκαλέσει τη μήνυση του εισαγγελέα, ύστερα από καταγγελία της Γενικής Ασφάλειας. Στο πλαίσιο της ίδιας έκθεσης είχε προηγηθεί η αφαίρεση «κατόπιν επεμβάσεως της Αστυνομίας» ενός έργου του Τσαρούχη, που κρίθηκε άσεμνο, καθώς παρίστανε «έναν άνδρα ολόγυμνο στο κρεββάτι και απέναντί του καθισμένον έναν ναύτη».
Αργότερα, μέσα στο 1953, ο Μόραλης επισκέπτεται τη Ρωσία, ως προσκεκλημένος της Ρωσικής Κυβέρνησης, μαζί με εκπροσώπους της πνευματικής και της πολιτικής ζωής από την Ελλάδα και την Ευρώπη.
Την επόμενη χρονιά ξεκινά η επίσης πολυετής συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του Κάρολου Κουν, καθώς σχεδιάζει τα σκηνικά και τα κοστούμια για την παράσταση Γυμνές μάσκες, τέσσερα μονόπρακτα του Πιραντέλο.
Ο Μόραλης εκλέγεται τακτικός καθηγητής του Εργαστηρίου Ζωγραφικής στην ΑΣΚΤ το 1957. Τότε αρχίζει και η συνεργασία του με το Εθνικό Θέατρο (το 1957 συγκεκριμένα φιλοτεχνεί τα σκηνικά και τα κοστούμια για το έργο του Παντελή Πρεβελάκη, Τα χέρια του ζωντανού Θεού, σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού).
Το 1958 μαζί με τον Γιάννη Τσαρούχη και τον γλύπτη Αντώνη Σώχο αντιπροσωπεύει την Ελλάδα στην Μπιενάλε της Βενετίας. Την επιμέλεια του ελληνικού περιπτέρου έχει τότε ο Τ. Σπητέρης. Μόραλης και Τσαρούχης, σε μια Μπιενάλε όπου η κυριαρχία της αφαίρεσης είναι εμφανής, θα προκαλέσουν το ενδιαφέρον του Gio Ponti με την παραστατική, ανθρωποκεντρική ζωγραφική τους. Στην Μπιενάλε ο Μόραλης θα δείξει ζωγραφικά έργα (μεταξύ αυτών τα έργα που προαναφέρθηκαν, καθώς και άλλα που επίσης βρίσκονται στις συλλογές της ΕΠΜΑΣ: Δύο φίλες (Π.7693), Το τραπέζι (Π.7692), Έγκυος γυναίκα (Π.7694 ), Σύνθεση Α (Π.7691 ), Μορφή (Π.7684), Μορφή (Π.7689), Μορφή (Π.7690)], Επιτύμβιο ([http://www.nationalgallery.gr/site/content.php?sel=247&artwork_id=64196 Π. 2432] )), μελέτες για σκηνικά και κοστούμια, σχέδια και λιθογραφίες.
Το Δημοτικό Μουσείο του Τορίνο θα αγοράσει τη σύνθεση Εσωτερικό (1955, λάδι σε μουσαμά, 1.31 x 1.30 μ.)
Είναι εντυπωσιακό ότι η πρώτη ατομική έκθεση του Μόραλη οργανώνεται μόλις το 1959, ενώ η επαγγελματική του σταδιοδρομία έχει ήδη σημαντικά εξελιχθεί. Λαμβάνει χώρα στην αίθουσα εκθέσεων Αρμός, στην οδό Ηρακλείτου 21, στην Δεξαμενή στο Κολωνάκι. Τα έργα που εκτίθενται είναι σε σημαντικό βαθμό εκείνα με τα οποία τον προηγούμενο χρόνο ο Μόραλης συμμετείχε στην Μπιενάλε της Βενετίας. μικρογραφία|Διακόσμηση των εξωτερικών τείχων του ξενοδοχείου [[Hilton Αθηνών|Χίλτον στην Αθήνα]] Μέσα στο 1959 θα του ανατεθεί επίσης από τους αρχιτέκτονες Βασιλειάδη, Βουρέκα και Στάικο, η μελέτη για τη διακόσμηση των εξωτερικών τοίχων της ΒΔ και ΝΑ πλευράς του ξενοδοχείου Χίλτον στην Αθήνα (η εγχάρακτη σε γιαννιώτικο μάρμαρο σύνθεση ολοκληρώνεται το 1962, οπότε και γίνονται τα εγκαίνια του ξενοδοχείου). Από τότε συνεργάζεται με έλληνες και ξένους αρχιτέκτονες, όπως οι Sir Basil Spencer και Antony Blee, για τη διακόσμηση κατοικιών και κτιρίων δημόσιου χαρακτήρα. Τότε φιλοτεχνεί και την προμετωπίδα της ποιητικής σύνθεσης του Οδυσσέα Ελύτη, Άξιον Εστί, για τον εκδοτικό οίκο Ίκαρος. Συνεργαζόμενος σταθερά με τον Ίκαρο, την επόμενη χρονιά ο Μόραλης θα φιλοτεχνήσει και την προμετωπίδα για την ποιητική σύνθεση, επίσης του Οδυσσέα Ελύτη, Έξι και μία τύψεις για τον ουρανό.
Η δεκαετία του 1960 ξεκινά για τον Μόραλη με μια σειρά από -ενταγμένες στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό- συνθέσεις φιλοτεχνημένες για τα ξενοδοχεία του ΕΟΤ στη Φλώρινα, το εστιατόριο Ωκεανίς στη Βουλιαγμένη, τα περίπτερα του ΟΛΠ στην ακτή Καραϊσκάκη στον Πειραιά, και το Μον Παρνές στην Πάρνηθα. Ειδικά στο Μον Παρνές γνωρίζουμε πως ο Μόραλης, μαζί με τους Γιάννη Τσαρούχη και Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα, είχαν αναλάβει συνολικότερα συμβουλευτικό ρόλο σε σχέση με τα διακοσμητικά ζητήματα, σε συνεργασία ασφαλώς με τον αρχιτέκτονα του ξενοδοχείου Παύλο Μυλωνά.
Το 1962, εκτός από τα δύο εξωτερικά τοιχία και το μωσαϊκό της αυλής, ο Γιάννης Μόραλης φιλοτεχνεί και τις κεραμικές συνθέσεις στο περίπτερο του ΕΟΤ Διόνυσος, στου Φιλοπάππου. Τότε ξεκινά η συνεργασία του με την κεραμίστρια Ελένη Βερναρδάκη, που θα διαρκέσει μέχρι το τέλος της ζωής του. Την ίδια χρονιά φιλοτεχνεί και την προμετωπίδα της ποιητικής σύνθεσης του Οδυσσέα Ελύτη, Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας, για τις εκδόσεις Ίκαρος.
Το 1965 του απονέμεται από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο ο Ταξιάρχης του Φοίνικα, ενώ είναι και η χρονιά στη διάρκεια της οποίας φιλοτεχνεί δέκα συνθέσεις που παρεμβάλλονται μεταξύ των ποιημάτων, στη συλλογή Ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη, των εκδόσεων Ίκαρος. Επίσης συμμετέχει στην έκθεση Διακοσμητικά υφαντά τοίχου σε σχέδια Ελλήνων ζωγράφων, στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών –Χίλτον και πάλι, και στην Μπιενάλε Ταπισερί της Λωζάνης.
Με την τρίτη ατομική του έκθεση το 1972 στη Γκαλερί Ιόλα-Ζουμπουλάκη, ο Γιάννης Μόραλης εγκαινιάζει άλλη μία μακρά συνεργασία. Η ζωγραφική του στο εξής θα πειραματίζεται στο επίπεδο της φόρμας με αυτό το «ολιγοψήφιο αλφάβητο», για το οποίο τόσο εύστοχα έκανε λόγο ο Οδυσσέας Ελύτης στο εισαγωγικό κείμενο του καταλόγου. Σε αυτή την έκθεση παρουσίασε μία άλλη ιδιαίτερη σειρά συνθέσεών του, τα Επιθαλάμια. Το 1972 συμμετέχει επίσης για δεύτερη φορά στην Μπιενάλε Ταπισερί της Λωζάνης, ενώ την επόμενη χρονιά παίρνει μέρος στη Διεθνή Έκθεση Χειροτεχνίας στο Μόναχο και βραβεύεται με χρυσό μετάλλιο (ταπισερί).
Το 1978 πραγματοποιεί την τέταρτη ατομική έκθεση στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη. Μια μεγάλη ενότητα έργων, που έχουν κατά κύριο λόγο φιλοτεχνηθεί στην Αίγινα, φέρει τον τίτλο Πανσέληνος. Ακόμη, συμμετέχει στη διεθνή έκθεση Seconde rencontre internationale d’art contemporain, στο Grand Palais στο Παρίσι, μαζί με 22 άλλους έλληνες ζωγράφους και γλύπτες που επέλεξε η Εθνική Πινακοθήκη.
Το 1979 του απονέμεται το Αριστείο Τεχνών από την Ακαδημία Αθηνών.
Μέσα στη δεκαετία του 1980 θα πραγματοποιήσει άλλη μία ατομική έκθεση (1983) στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη (μεταξύ των έργων της έκθεσης αυτής και το Ερωτικό, 1982 (Π.6794), το οποίο απέκτησε η Εθνική Πινακοθήκη -θα ακολουθήσει σειρά ατομικών εκθέσεων στην ίδια γκαλερί τα επόμενα χρόνια: 1992, 1997, 2002, 2004, 2006. Μεταξύ των έργων της έκθεσης αυτής και το Ερωτικό, 1982 (Π.6794), έργο που απέκτησε η Εθνική Πινακοθήκη. Στις 31 Αυγούστου του ίδιου χρόνου αποχωρεί από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, μετά από τριάντα έξι χρόνια συνεχούς διδασκαλίας.
Το 1985 φιλοτεχνεί την κεραμική σύνθεση για το Δημαρχιακό Μέγαρο Αθηνών. Το 1988 οργανώνεται η αναδρομική του έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη. Με την ευκαιρία της έκθεσης αυτής, ο Όμιλος Εταιρειών της Εμπορικής Τράπεζας εκδίδει έναν τόμο, σε επιμέλεια Βασίλη Φωτόπουλου, με όλο σχεδόν το μέχρι τότε έργο του. Την ίδια χρονιά, ο Γιάννης Μόραλης πραγματοποιεί τη μεγάλη του δωρεά προς την Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου.
Το 1996 παντρεύεται την Ιωάννα Βασσάλου. Την ίδια χρονιά πραγματοποιείται αναδρομική έκθεση στην Ακαδημία Αθηνών με έργα της Εθνικής Πινακοθήκης (επιμέλεια: Χρύσανθος Χρήστου). Το 1998 του απονέμεται ο Ταξιάρχης της Τιμής από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Την επόμενη χρονιά (2001) πραγματοποιείται έκθεση έργων του στο Μουσείο Μπενάκη με τίτλο, ''Γιάννης Μόραλης. Άγγελοι, μουσική, ποίηση''. Στη συνοδευτική έκδοση δημοσιεύεται η εκτενής συζήτησή του με την επιμελήτρια της έκθεσης, Φανή-Μαρία Τσιγκάκου.
Το 2005 πραγματοποιεί αναδρομική έκθεση στην Ερμούπολη της Σύρου και επίσης η έκθεση του 2001 στο Μουσείο Μπενάκη παρουσιάζεται στον Πύργο Μπαζαίου στη Νάξο, υπό τον τίτλο ''Γιάννης Μόραλης. Θέατρο, μουσική, ποίηση''. Η ίδια έκθεση θα παρουσιαστεί τον επόμενο χρόνο (2006) στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη. Το 2006 επίσης παρουσιάζεται στο 8ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και στο Τμήμα Ταινιών Τεκμηρίωσης του 47ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης η ταινία Γιάννης Μόραλης του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου (Βραβείο Διεθνούς Ένωσης Κριτικών [ FIPRESCI] στο 8ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης).
Δύο χρόνια αργότερα (2008) ακολουθούν η έκθεση-αφιέρωμα με τίτλο ''Ι. Μόραλης. Μια ανίχνευση, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στην Άνδρο καθώς και η έκθεση του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης με τίτλο, Γιάννης Μόραλης. Σχέδια 1934-1994 .''
Το 2011 πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη (Μάρτιος-Απρίλιος) η έκθεση με τίτλο ''Γιάννης Μόραλης. Αρχιτεκτονικές συνθέσεις, και στην Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου η έκθεση Τιμή στον Γιάννη Μόραλη'' (Μάιος-Αύγουστος).
Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).
Ο Γιάννης Μόραλης πέθανε στην Αθήνα, στις 20 Δεκεμβρίου του 2009.
Ενδεικτική βιβλιογραφία
-Καψάλης, Δ. (επιμ.), ''Γιάννης Μόραλης. Σχέδια 1934-1994'', Αθήνα, ΜΙΕΤ, 2008
-Κουτσομάλλης, Κ. (επιμ.), Παϊσιος, Ν. (τεκμηρίωση), ''Ι. Μόραλης. Μια ανίχνευση'', Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή - Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Άνδρος, 2008
-Μάλαμα, Ά. (επιμ.), Τιμή στον Γιάννη Μόραλη, Αθήνα, ΕΠΜΑΣ, 2011
-Μεντζαφού, Ό.,  «Γιάννης Μόραλης», ''Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών. Ζωγράφοι – Γλύπτες – Χαράκτες, 16ος-20ος αιώνας'', Ε.Δ. Ματθιόπουλος (επιμ.), Αθήνα, Μέλισσα, 1999, σ. 146-152
-Μπόλης, Γ., Γιάννης Μόραλης, Αθήνα, Κ. Αδάμ Εκδοτική, 2005
-Οράτη, Ειρ. (εισαγωγή), ''Γιάννης Μόραλης. Χαρακτικά,'' Αθήνα, εκδόσεις Βέργος, 1993
-Τσιγκάκου, Φ.-Μ. (σύνταξη-επιμ.), ''Ι. Μόραλης. Άγγελοι, μουσική, ποίηση,'' Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα, 2001
-Ευάγγελος Ανδρέου, Γιάννης Μόραλης, αφορμή για ευρύτερη τοποθέτηση και αναφορά στα παραλειπόμενα ενός έργου ζωής. Περιοδικό ΚΑΤΟΙΚΙΑ, τεύχος 14ο 1983
-Φωτόπουλος, Β. (επιμ.), Γιάννης Μόραλης, εισαγωγή: Παπαστάμος, Δ., Αθήνα, Όμιλος Εταιριών Εμπορικής Τράπεζας, 1988
-Χρήστου, Χρ, Μόραλης, καλλιτεχνική επιμ. έκδοσης: Β. Φωτόπουλος, Αθήνα, εκδόσεις Αδάμ, 1993
Εξωτερικοί σύνδεσμοι // Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικα
Κολλάζ
thumb|Κολλάζ - [[Majid Farahani ]]
Ντερεκισλάκ
Το Ντερεκισλάκ είναι χωριό στην επαρχία Καλμπατζάρτου Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο έδαφος της μη αναγνωρισμένης δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ στο νότιο μέρος της χώρας.
Κολλάζ
Η λέξη κολλάζ προέρχεται από την Γαλική λέξη coller που σημαίνει "κολλάω". Δηλαδή η εικόνα δημιουργείται από κομμάτια υφάσματος ή χαρτιού αλλά και από άλλα υλικά κολλημένα μεταξύ τους. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια καλλιτεχνική δημιουργία!
Ο Πικάσο  ήταν αυτοί που πρώτοι παρουσίασαν την τεχνική αυτή, στις αρχές της δεκαετίας του 1900, θέλοντας να δώσουν ζωντάνια στα έργα τους, χρησιμοποιώντας κομμάτια από εφημερίδες αλλά και πολλά άχριστα αντικείμενα.
Ντερεκισλάκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καλμπατζάρ
Κολλάζ
Το κολλάζ στη μουσική
Αποτελεί στη μουσική μια ιδιαίτερη μορφή χρήσης από τον συνθέτη στο έργο του τμημάτων από άλλη σύνθεση (ξένη ή γραμμένη νωρίτερα από τον ίδιο). Στη μουσική άρχισε να χρησιμοποιείται από το 1960 από συνθέτες της Avant-garde (πρωτοπορίας) Collage-Symphony του Λουτσιάνο Μπέριο, Hymnes και Opus 1970 του Στοκχάουζεν κ.ά. Το κολλάζ κατά βάση διαφέρει από τη μέθοδο σταχυολόγησης ξένων θεμάτων. Όπως γνωρίζουμε συνθέτες από παλιά έπαιρναν θέματα άλλων συνθετών και τα εισήγαγαν σε έργα τους. Αυτό συχνά το έκανε και ο Γ. Σ. Μπαχ ενώ τη μέθοδο αυτή μπορούμε να τη συναντήσουμε σε έργα των Χαίντελ, Μότσαρτ, Χάυντν κ.ά. Υπάρχουν έργα τα οποία σχεδόν εξ ολοκλήρου αποτελούνται από τμήματα έργων άλλων συνθετών (π.χ. Μωσαϊκό του Παστίτσο). Στο παρελθόν, όμως, η εισαγωγή ενός ξένου μουσικού θέματος δεν υπογραμμιζόταν και δεν διαχωριζόταν από τον συνθέτη, ο οποίος επεδίωκε την μέγιστη αφομοίωση του δανεισμένου θεματικού υλικού μέσα στο έργο του. Το κολλάζ, αντιθέτως, βασίζεται στη μηχανική συνένωση στυλιστικά διαφορετικών στοιχείων, δίνοντας την αίσθηση μιας παράδοξης μη ταύτισης. Καμιά φορά η τεχνική αυτή χρησιμοποιείται με χιουμοριστικό σκοπό. Το εφφέ της υπογραμμισμένης στυλιστικής ανομοιότητα επιτυγχάνεται και με τη χρήση μόνο ορισμένων χαρακτηριστικών του στυλ το οποίο απέκτησε την ονομασία του ψευτοκολλάζ. Την τεχνική του κολλάζ αξιοποίηση ο Άρβο Παρτ στο έργο του Collage πάνω στο θέμα BACH και ο Μπορίς Τσαϊκόφσκι στη Δεύτερή του Συμφωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιτεχνικές τεχνικές Κατηγορία:Κυβισμός Κατηγορία:Σύγχρονη τέχνη
Επιχείρηση Γόμορρα
Με την κωδική ονομασία επιχείρηση Γόμορρα φέρεται μία από τις μεγαλύτερες αεροπορικές επιδρομές που σημειώθηκαν στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και γενικότερα στην παγκόσμια ιστορία των πολεμικών αεροπορικών επιχειρήσεων.