cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ισαβέλλα Κορτέζε
Το έργο της
Το γεγονός ότι οι συνταγές που περιείχε ήταν δοκιμασμένες και αποδεδειγμένες και το ότι η συγγραφέας του ήταν γυναίκα ήταν δύο βασικά συστατικά της επιτυχίας του. Κατά την εποχή της Αναγέννησης είχε αναπτυχθεί ένα ανεπίσημο αλχημικό δίκτυο που περιλάμβανε γυναίκες και άντρες που συγκέντρωνε, εφάρμοζε και αντάλλασσε αλχημικές συνταγές μακριά από το επίσημο και θεωρητικό πλαίσιο της κατεστημένης επιστήμης το οποίο στηριζόταν πολύ στην πρακτικότητα των συνταγών. Οι πιο περιζήτητες συνταγές δεν ήταν οι πιο σπάνιες ή οι πιο εξωτικές αλλά οι πιο πρακτικές και εκείνες που ήταν δοκιμασμένα αποτελεσματικές. Ισχυρές γυναίκες της εποχής όπως η Κατερίνα Σφόρτσα και η Ισαβέλλα του Έστε εφάρμοζαν και αντάλλασσαν τέτοιου είδους συνταγές εκτεταμένα και προκειμένου να ικανοποιηθεί αυτή η έντονη ζήτηση για “μυστικά” πολλοί εκδότες είχαν ξεκινήσει την μαζική έκδοση διάφορων σχετικών βιβλίων που γίνονταν ανάρπαστα. Τα περισσότερα από αυτά, αν και περιείχαν συνταγές χρήσιμες σε άντρες και γυναίκες, απευθύνονταν κατά κύριο λόγο στις γυναίκες, κάτι που αντικατοπτρίζει και δυναμική αύξηση των γυναικών που διάβαζαν τέτοια βιβλία, εν μέρει λόγω της “διάχυσης” της επιστήμης στα λαϊκά στρώματα στα πλαίσια της Αναγέννησης και εν μέρει λόγω της επικράτησης της χρήσης της δημοτικής έναντι της λατινικής γλώσσας.
Επίσης, παρά το γεγονός ότι οι γυναίκες σπάνια έβρισκαν την ευκαιρία να γίνουν διάσημες αλχημίστριες καθώς η επίσημη οδός προς την επιστήμη ήταν συνήθως απαγορευμένη για αυτές, θεωρούνταν “αυθεντίες” σε ένα σωρό ιατρικά ζητήματα που είχαν να κάνουν με τον γυναικείο σώμα, την αναπαραγωγή και τη γονιμότητα. Η αλχημεία, μία κατά βάση “θηλυκή” επιστήμη που στηριζόταν σε τεχνικές και μεθόδους όπως ο βρασμός και η απόσταξη που θύμιζαν το νοικοκυριό και την μαγειρική, δύο παραδοσιακά “γυναικείες” ενασχολήσεις, και στηρίζονταν στην μυστικότητα των πρακτικών της ήταν φιλόξενο περιβάλλον για τα “μυστικά” του γυναικείου σώματος που, μέχρι την επικράτηση των αντρών στην ιατρική, θεωρούνταν απαγορευμένη γνώση που κατείχαν μόνο οι γυναίκες. Χαρακτηριστικό είναι ότι κατά την διάρκεια του μεσαίωνα, παρά την σχεδόν παντελή έλλειψη γυναικείων κειμένων, αυθεντία στα ζητήματα γυναικολογίας θεωρούνταν ένα και μοναδικό κείμενο που είχε γράψει μία άλλη γυναίκα, η Τροτούλα. Γι΄ αυτόν τον λόγο η Ισαβέλλα Κορτέζε, μόνο και μόνο επειδή ήταν γυναίκα, αποκτούσε αυτόματα μεγαλύτερο κύρος από τους υπόλοιπους συγγραφείς της εποχής της.
Αμφισβητήσεις για την ταυτότητά της
Ως το μοναδικό αλχημικό έργο από γυναίκα κατά τον 16ο αιώνα, τα “Μυστικά της Κυρίας Ισαβέλλα Κορτέζε” υπό μία έννοια αποτελούν μία ανωμαλία. Αν και γενικά είναι αποδεκτό ότι πρόκειται για ένα γυναικείο έργο, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που υπέθεσαν πως η περίφημη “κυρία Ισαβέλλα Κορτέζε” δεν υπήρξε ποτέ αλλά ήταν ψευδώνυμο κάποιου άντρα, όπως για παράδειγμα ο Τζιρόλαμο Ρουσέλι που είχε γράψει διάφορα “βιβλία μυστικών” με διαφορετικά ψευδώνυμα. Ακόμα και το όνομα “Κορτέζε” (Cortese) για κάποιους ήταν περίεργο καθώς δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο στην Ιταλία και ήταν αναγραμματισμός της λέξης “μυστικό” (secreto) ενώ έφερνε στο νου μια αριστοκρατική γυναίκα με εξουσία και κύρος όπως η Κατερίνα Σφόρτσα και η Ισαβέλλα του Έστε που ασκούσαν μεγάλη επιρροή στην κοινωνία της εποχής τους. Επίσης, σύγχρονοι αναλυτές έχουν δείξει ότι υπάρχουν πολλές ομοιότητες στο ύφος και στον τρόπο γραφής ανάμεσα στα “Μυστικά της Κυρίας Ισαβέλλα Κορτέζε) και σε διάφορα άλλα “βιβλία μυστικών” που είχαν γράψει άντρες. Δεν θα ήταν περίεργο αν κάποιος άντρας είχε επιλέξει να χρησιμοποιήσει ένα γυναικείο ψευδώνυμο προκειμένου να εκμεταλλευθεί το κύρος της “γυναικείας αυθεντίας” για να προωθήσει τις πωλήσεις του βιβλίου του.
Όμως όλες αυτές οι υποθέσεις παρουσιάζουν το ίδιο χαρακτηριστικό με κάθε άλλη αμφισβήτηση γνησιότητας: δεν μπορούν ούτε να αποδειχθούν αλλά ούτε και να διαψευσθούν. Άλλωστε έχουν υπάρξει αμέτρητες φορές στο παρελθόν όπου έργα γυναικών έχουν αμφισβητηθεί και έχουν παρουσιασθεί ως έργα αντρών, κάτι που ήταν σχεδόν ο κανόνας κατά την αρχαιότητα και πολύ διαδεδομένο κατά τον μεσαίωνα. Συχνά ήταν οι ίδιες οι γυναίκες που χρησιμοποιούσαν αντρικά ψευδώνυμα ή που παρουσίαζαν τα έργα τους ως έργα κάποιων αντρών συγγενών τους προκειμένου να καταφέρουν να ξεπεράσουν τα εμπόδια που παραδοσιακά έθετε το επιστημονικό και πνευματικό κατεστημένο στην γυναικεία διανόηση. Κάποιες άλλες φορές πάλι οι γυναίκες αποδεδειγμένα έγραφαν με το δικό τους όνομα, όπως η Μαρί Μερντράκ, παρά τις συνέπειες που μπορεί να αντιμετώπιζαν, γεγονός που καθιστά τα σποραδικά βιβλία από γυναίκες συγγραφείς μια όχι και τόσο μεγάλη ιδιαιτερότητα. Στην περίπτωση των γυναικών συγγραφέων τα πράγματα δεν ήταν ποτέ απλά.
Επίσης, οι τυχόν ομοιότητες ανάμεσα στα “βιβλία μυστικών” που κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή δεν αποτελεί κατ΄ ανάγκη απόδειξη ότι οι συγγραφείς ήταν ίδιοι καθώς τα αλχημικά βιβλία γράφονταν με έναν συγκεκριμένο τρόπο που για τους αναγνώστες, και ειδικά για τις γυναίκες που εξασκούσαν την αλχημεία, ήταν ιδιαίτερα οικείος. Πολλά από τα βιβλία αυτά περιείχαν συντομογραφίες ή σύμβολα ή παρέλειπαν συγκεκριμένες δοσολογίες, γεγονός που, στα πλαίσια της αλχημική μυστικότητας, τα καθιστούσε δυσνόητα για τον αρχάριο αναγνώστη, αλλά που ήταν εξαιρετικά προσβάσιμα σε όσους ασχολούνταν με την αλχημεία. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που τα βιβλία μαγειρικής που κυκλοφορούσαν στην Ευρώπη (και ιδιαίτερα στην Αγγλία) του 16ου και του 17ου αιώνα, που κατά κύριο λόγο -αν όχι αποκλειστικά- απευθύνονταν σε γυναίκες, ήταν γραμμένα με τον ίδιο “αποκρυφιστικό” τρόπο. Ας μην ξεχνάμε ότι “Τα Μυστικά της Κυρίας Ισαβέλλα Κορτέζε” περιέχουν την οδηγία στον αναγνώστη να επιλέξει “τον κατάλληλο και αξιόπιστο βοηθό” για τα πειράματα, κάτι που συναντάμε και στο αλχημικό βιβλίο της Κατερίνα Σφόρτσα, τα “Πειράματα”. Αυτό το γεγονός δεν αποδεικνύει απαραίτητα ότι ο συγγραφέας ήταν γυναίκα, αλλά αποδεικνύει ότι τα “βιβλία μυστικών” της εποχής γράφονταν με έναν συγκεκριμένο τρόπο που δεν επέτρεπε μεγάλο βαθμό έκφρασης και πρωτοτυπίας, κάτι που κάνει την διαφοροποίηση και αναγνώριση του συγγραφέα εξαιρετικά δυσχερή.
Ανεξάρτητα, όμως, από το αν η Ισαβέλλα Κορτέζε υπήρξε πραγματικά και αν ήταν γυναίκα ή όχι, μόνο το γεγονός ότι ως συγγραφέας του βιβλίου εμφανίστηκε μία γυναίκα, αποκαλύπτει τον βαθμό ενδιαφέροντος και ενασχόλησης των γυναικών με την αλχημεία καθώς και την προστιθέμενη αξία που θεωρούνταν ότι προσέφεραν εκείνες στην αλχημική επιστήμη ως φορείς “γυναικείων μυστικών γνώσεων”. Για την ακρίβεια, ο συσχετισμός των γυναικών με τη νεοεμφανιζόμενη “νέα” επιστήμη που έφερνε η Αναγέννηση, δηλαδή την εμπειρική και πρακτική επιστήμη που μπορούσε να αποδειχθεί πειραματικά, ήταν τέτοιος που η φυσική επιστήμη και η συμμετοχή των γυναικών σε αυτή χρησιμοποιήθηκε σε πολλά κείμενα της εποχής, όπως εκείνα της Λουκρέτσια Μαρινέλα και της Μοντεράτα Φόντε, ως επιχείρημα σχετικά με τις ικανότητες και την θέση της γυναίκας στη νέα, αναγεννησιακή κοινωνία που ξημέρωνε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλχημίστριες Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες Κατηγορία:Γυναίκες συγγραφείς
Διαχείριση εφοδιαστικής αλυσίδας
Η διαχείριση εφοδιαστικής αλυσίδας (ΔΕΑ) είναι η διαχείριση ενός δικτύου εσωτερικά συνδεδεμένων επιχειρήσεων που συμμετέχουν στην απώτερη παροχή πακέτων προϊόντων και υπηρεσιών, τα οποία απευθύνονται στους τελικούς καταναλωτές (Harland, 1996). Η διαχείριση εφοδιαστικής αλυσίδας εκτείνεται σε όλη τη διαδικασία μεταφοράς και αποθήκευσης των πρώτων υλών, ημιέτοιμων και ολοκληρωμένων αγαθών από τα σημεία προέλευσης προς τα σημεία κατανάλωσης.
Ένας άλλος ορισμός δίνεται από το λεξικό APICS, όπου αναφέρει την ΔΕΑ ως το σχεδιασμό, την εκτέλεση, τον έλεγχο και την παρακολούθηση των δραστηριοτήτων εφοδιαστικής αλυσίδας με στόχο τη δημιουργία καθαρής αξίας, τη δόμηση μιας ανταγωνιστικής υποδομής, τη μόχλευση διεθνούς επιμελητείας (logistics), τον συγχρονισμό της παροχής με τη ζήτηση και τη μέτρηση της απόδοσης παγκοσμίως.
Ορισμοί
Οι πιο συνηθισμένοι και αποδεκτοί ορισμοί για τη διαχείριση εφοδιαστικής αλυσίδας είναι: Μια εφοδιαστική αλυσίδα, σε αντίθεση με την διαχείριση της (εφοδιαστικής αλυσίδας), είναι ένα σύνολο από οργανώσεις που συνδέονται άμεσα με μία ή περισσότερες ανοδικές (upstream) και καθοδικές (downstream) ροές προϊόντων, υπηρεσιών, χρηματοοικονομικών υπηρεσιών και πληροφοριών από μια πηγή σε έναν πελάτη.
Το λογισμικό διαχείρισης εφοδιαστικής αλυσίδας περιλαμβάνει εργαλεία ή ενότητες που χρησιμοποιούνται για την εκτέλεση των συναλλαγών της εφοδιαστικής αλυσίδας, τη διαχείριση των σχέσεων με τους προμηθευτές και τον έλεγχο που συνδέεται με τις επιχειρηματικές διαδικασίες.
Η περίπτωση διαχείρισης της εφοδιαστικής αλυσίδας (SCEM-Supply chain event management) είναι μια εξέταση όλων των πιθανών γεγονότων και παραγόντων που μπορούν να αναστατώσουν μια αλυσίδα εφοδιασμού. Με το SCEM, δημιουργούνται πιθανά σενάρια μπορούν προκειμένου να επινοηθούν οι αντίστοιχες λύσεις.
Προβλήματα που επιλύονται με τη διαχείριση εφοδιαστικής αλυσίδας
Η διαχείριση εφοδιαστικής αλυσίδας πρέπει να επιλύει τα ακόλουθα προβλήματα:
Η εκτέλεση της εφοδιαστικής αλυσίδας υποδηλώνει την διαχείριση και τον συντονισμό της μεταφοράς των υλικών, των πληροφοριών και των κεφαλαίων σε όλη την αλυσίδα εφοδιασμού. Η ροή είναι διπλής κατεύθυνσης.
Δραστηριότητες της ΔΕΑ
Η διαχείριση της εφοδιαστικής αλυσίδας είναι μια προσέγγιση πολλαπλών λειτουργιών που περιλαμβάνει την διαχείριση της κυκλοφορίας των πρώτων υλών σε μια επιχείρηση, ορισμένες πτυχές της εσωτερικής μεταποίησης των υλών σε τελικά προϊόντα και την κυκλοφορία των τελικών προϊόντων από την επιχείρηση προς τον τελικό καταναλωτή. Καθώς οι επιχειρήσεις προσπαθούν να εστιάσουν στις βασικές ικανότητες και να γίνουν πιο ευέλικτες, μειώνουν την ιδιοκτησία τους από πηγές πρώτων υλών και καναλιών διανομής. Οι λειτουργίες αυτές είναι εξωτερικής ανάθεσης (outsourcing) σε άλλα πρόσωπα που μπορούν να εκτελέσουν τις δραστηριότητες καλύτερα ή πιο αποδοτικά. Το αποτέλεσμα είναι να αυξηθεί ο αριθμός των επιχειρήσεων που συμμετέχουν στην ικανοποίηση της ζήτησης των πελατών, με ταυτόχρονη μείωση του διαχειριστικού ελέγχου των καθημερινών λειτουργιών logistics. Λιγότερος έλεγχος και περισσότεροι εταίροι της εφοδιαστικής αλυσίδας οδήγησαν στη δημιουργία των εννοιών διαχείρισης της εφοδιαστικής αλυσίδας. Ο σκοπός της ΔΕΑ είναι η βελτίωση της εμπιστοσύνης και της συνεργασίας μεταξύ των εταίρων της εφοδιαστικής αλυσίδας, βελτιώνοντας έτσι την απογραφή των αποθεμάτων και την ταχύτητα της κίνησης τους.
Η σημασία της ΔΕΑ
Οι επιχειρήσεις διαπιστώνουν σήμερα όλο και πιο πολύ ότι πρέπει να στηριχθούν στην αποτελεσματική εφοδιαστική αλυσίδα, ή δίκτυο, προκειμένου να ανταγωνιστούν στην παγκόσμια αγορά και την δικτυωμένη οικονομία. Στα υποδείγματα του Peter Drucker για τη διαχείριση (1998) ,η έννοια αυτή των επιχειρηματικών σχέσεων εκτείνεται πέρα από τα παραδοσιακά όρια των επιχειρήσεων και επιδιώκει να οργανώσει ολόκληρες επιχειρηματικές διαδικασίες σε μια αλυσίδα αξίας πολλών εταιρειών.
Στον 21ο αιώνα, οι αλλαγές στο επιχειρηματικό περιβάλλον συνέβαλαν στην ανάπτυξη των δικτύων εφοδιαστικής αλυσίδας. Πρώτον, ως αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης και της εξάπλωσης των πολυεθνικών εταιρειών, κοινοπραξιών, στρατηγικές συμμαχίες και επιχειρηματικές συνεργασίες, σημαντικοί παράγοντες επιτυχίας εντοπίστηκαν, συμπληρώνοντας τις προηγούμενες "Just-In-Time", "Lean Manufacturing» και «ευέλικτη παραγωγή» πρακτικές. Δεύτερον, οι τεχνολογικές αλλαγές, κυρίως στη δραματική πτώση του κόστους των πληροφοριών και των επικοινωνιών, οι οποίες αποτελούν σημαντική συνιστώσα του κόστους των συναλλαγών, έχουν οδηγήσει σε αλλαγές στο συντονισμό μεταξύ των μελών του δικτύου της εφοδιαστικής αλυσίδας (Coase, 1998).
Πολλοί ερευνητές έχουν αναγνωρίσει αυτά τα είδη των δικτυακών δομών της προσφοράς ως μια νέα μορφή οργάνωσης, χρησιμοποιώντας όρους όπως "keiretsu", "Extended Enterprise", "Εικονική Επιχείρηση", "παγκόσμιο δίκτυο παραγωγής", και "Next Generation σύστημα παραγωγής». Σε γενικές γραμμές, μια τέτοια δομή μπορεί να οριστεί ως «μια ομάδα ημι-ανεξάρτητων επιχειρήσεων, η καθεμία με τις δυνατότητές της, οι οποίες συνεργάζονται στο συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον για να εξυπηρετήσουν μία ή περισσότερες αγορές, προκειμένου να επιτευχθεί κάποιος επιχειρηματικός στόχος ειδικά με αυτήν τη συνεργασία» (Akkermans, 2001).
Το σύστημα διαχείρισης της ασφαλείας για τις εφοδιαστικές αλυσίδες περιγράφεται στα πρότυπο ISO / IEC 28000 και ISO / IEC 28001.Τα σχετικά πρότυπα δημοσιεύονται από κοινού από το ISO και από το IEC.
Ιστορικές εξελίξεις στη ΔΕΑ
Έξι μεγάλες κινήσεις μπορούν να παρατηρηθούν στην εξέλιξη των μελετών διαχείρισης της εφοδιαστικής αλυσίδας: Δημιουργία, Ενσωμάτωση, Παγκοσμιοποίηση, Φάσεις ειδίκευσης ένα και δύο, και SCM 2.0 (Movahedi et al, 2009.).
Περίοδος Δημιουργίας
Ο όρος διαχείριση της εφοδιαστικής αλυσίδας για πρώτη φορά επινοήθηκε από έναν σύμβουλο της βιομηχανίας των ΗΠΑ στις αρχές του 1980. Ωστόσο, η έννοια της εφοδιαστικής αλυσίδας στον τομέα της διαχείρισης είχε πολύ μεγάλη σημασία πολύ πριν, στις αρχές του 20ου αιώνα, με τη δημιουργία της γραμμής συναρμολόγησης. Τα χαρακτηριστικά αυτής της εποχής της διαχείρισης της εφοδιαστικής αλυσίδας όπως η ανάγκη για μεγάλης κλίμακας αλλαγές, ανασχεδιασμό και συρρίκνωση σηματοδοτήθηκαν από προγράμματα μείωσης του κόστους, και την ευρεία προσοχή στην ιαπωνική πρακτική της διαχείρισης.
Περίοδος ενσωμάτωσης
Αυτή η εποχή των μελετών διαχείρισης της εφοδιαστικής αλυσίδας τονίστηκε με την ανάπτυξη συστημάτων ηλεκτρονικής ανταλλαγής δεδομένων (EDI) στη δεκαετία του 1960 και αναπτύχθηκε μέσα από τη δεκαετία του 1990 με την εισαγωγή των συστημάτων Διαχείρισης Επιχειρησιακών Πόρων (ERP). Η εποχή αυτή συνέχισε να αναπτύσσεται τον 21ο αιώνα με την επέκταση του διαδικτύου, όπου βασίζονται τα συνεργατικά συστήματα. Αυτή η εποχή εξέλιξης της αλυσίδας εφοδιασμού χαρακτηρίζεται τόσο από την αύξηση της προστιθέμενης αξίας όσο και από την μείωση του κόστους μέσω της ενσωμάτωσης.
Στην πραγματικότητα, μια αλυσίδα εφοδιασμού μπορεί να χαρακτηριστεί ως στάδιο 1, 2 ή 3 του δικτύου. Στο στάδιο τύπου 1 της εφοδιαστικής αλυσίδας, βρίσκονται διάφορα συστήματα όπως μάρκα, αποθήκευση, διανομή, έλεγχος υλικών, κλπ. τα οποία δεν συνδέονται και είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους. Στο στάδιο 2 της εφοδιαστικής αλυσίδας, αυτά είναι ενσωματωμένα στο πλαίσιο ενός σχεδίου ERP, το οποίο είναι ενεργοποιημένο. Τέλος, το στάδιο 3 της εφοδιαστικής αλυσίδας είναι εκείνο κατά το οποίο επιτυγχάνεται κάθετη ολοκλήρωση των προμηθευτών με τους πελάτες. Ένα παράδειγμα αυτού του είδους της εφοδιαστικής αλυσίδας είναι το Tesco.
Περίοδος παγκοσμιοποίησης
Η τρίτη κίνηση της ανάπτυξης της διαχείρισης της εφοδιαστικής αλυσίδας, την εποχή της παγκοσμιοποίησης, μπορεί να χαρακτηριστεί από την προσοχή που δίδεται στα παγκόσμια συστήματα των σχέσεων με τους προμηθευτές και την επέκταση των αλυσίδων εφοδιασμού πάνω από τα εθνικά σύνορα και σε άλλες ηπείρους. Αν και η χρήση των παγκόσμιων πηγών στην αλυσίδα εφοδιασμού των οργανισμών μπορούν να επισημανθεί πίσω αρκετές δεκαετίες (π.χ., στον κλάδο των πετρελαιοειδών), δεν ήταν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980 όταν ένας σημαντικός αριθμός οργανώσεων ξεκίνησε να εντάσσει παγκόσμιες πηγές στις βασικές τους επιχειρηματικές δραστηριότητες. Αυτή η εποχή χαρακτηρίζεται από την παγκοσμιοποίηση της διαχείρισης της εφοδιαστικής αλυσίδας σε οργανισμούς με στόχο την αύξηση του ανταγωνιστικού τους πλεονεκτήματος, της υψηλής προστιθέμενης αξίας, και της μείωσης του κόστους μέσω των παγκόσμιων προμηθειών.
Φάση ειδίκευσης ένα
Στη δεκαετία του 1990, οι βιομηχανίες άρχισαν να επικεντρώνονται σε «βασικές ικανότητες» και υιοθέτησαν ένα μοντέλο εξειδίκευσης. Οι εταιρείες εγκατέλειψαν την κάθετη ολοκλήρωση, την πώληση από μη κύριες δραστηριότητες, και τις λειτουργίες αυτές αναλάμβαναν πλέον άλλες εταιρείες. Αυτό άλλαξε τις διαχειριστικές απαιτήσεις, επεκτείνοντας την εφοδιαστική αλυσίδα πολύ πιο πέρα από τα στενά όρια της εταιρείας και του ελέγχου διανομής μεταξύ των εταιρικών σχέσεων της εφοδιαστικής αλυσίδας.
Το μοντέλο εξειδίκευσης δημιουργεί δίκτυα παραγωγής και διανομής και αποτελείται από πολλές, μεμονωμένες εφοδιαστικές αλυσίδες ξεχωριστά για τα προϊόντα, τους προμηθευτές και τους πελάτες, οι οποίες συνεργάζονται για το σχεδιασμό, την κατασκευή, τη διανομή, αγορά, πώληση ενός προϊόντος και την εξυπηρέτηση των πελατών. Το σύνολο των εταίρων μπορεί να αλλάξει σύμφωνα με μια συγκεκριμένη αγορά, περιοχή, ή κανάλι, με αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό των χώρων εμπορικού εταίρου, καθένας απ΄ τους οποίους με τα δικά του μοναδικά χαρακτηριστικά και τις απαιτήσεις του.
Φάση ειδίκευσης δύο
Η εξειδίκευση στο πλαίσιο της εφοδιαστικής αλυσίδας ξεκίνησε στη δεκαετία του 1980 με την έναρξη των χρηματιστηριακών μεταφορών και της διαχείρισης αποθηκών, έχοντας βελτιωθεί πέρα από τις έννοιες της μεταφοράς και των logistics, σε πτυχές της προσφοράς, του σχεδιασμού, της συνεργασίας, της εκτέλεσης και διαχείρισης της απόδοσης.
Σε κάθε δεδομένη στιγμή, οι δυνάμεις της αγοράς μπορούν να απαιτήσουν αλλαγές από τους παρόχους, τους προμηθευτές, την υλικοτεχνική υποστήριξη, τις τοποθεσίες και τους πελάτες. Αυτή η μεταβλητότητα έχει σημαντικές επιπτώσεις στην υποδομή της εφοδιαστικής αλυσίδας, από τα θεμέλιά της (ίδρυση και διαχείριση της ηλεκτρονικής επικοινωνίας μεταξύ των εμπορικών εταίρων) μέχρι πιο πολύπλοκες απαιτήσεις, συμπεριλαμβανομένης και της διαμόρφωσης των διαδικασιών και των ροών εργασίας που είναι απαραίτητες για τη διαχείριση του ίδιου του δικτύου.
Η εξειδίκευση της εφοδιαστικής αλυσίδας δίνει τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να βελτιώσουν τη συνολική τους ικανότητά τους με τον ίδιο τρόπο που το κάνει η εξωτερική ανάθεση κατασκευής και διανομής. Επιτρέπει στις επιχειρήσεις να επικεντρώνονται στις κεντρικές τους δραστηριότητες και να συγκεντρώνουν ειδικά δίκτυα, με τους καλύτερους, στην κατηγορία τους, εταίρους να συμβάλλουν στη συνολική αλυσίδα αξίας, αυξάνοντας έτσι τη συνολική απόδοση και αποτελεσματικότητα. Η δυνατότητα για γρήγορη ανάπτυξη του εν λόγω τομέα της εφοδιαστικής αλυσίδας, χωρίς την ανάπτυξη και διατήρηση μίας μοναδικής και σύνθετης ικανότητας μέσα στην επιχείρηση είναι ο κυριότερος λόγος για τον οποίο αυτή η λύση κερδίζει δημοτικότητα.
Η τεχνολογία προμηθειών για λύσεις εφοδιαστικής αλυσίδας παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και έχει ευρεία εφαρμογή κυρίως στις μεταφορές και τις περιπτώσεις συνεργασίας. Αυτό έχει προχωρήσει από το μοντέλο παροχής υπηρεσιών εφαρμογών (ASP) από το 1998 μέχρι περίπου το 2003, και το μοντέλο On-Demand (2003-2006), έως το μοντέλο Software as a Service (SaaS) που βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο.
SCM 2.0
Με βάση την παγκοσμιοποίηση και την εξειδίκευση, ο όρος SCM 2.0 επινοήθηκε για να περιγράψει τόσο τις αλλαγές στην ίδια την αλυσίδα εφοδιασμού όσο και την εξέλιξη των διαδικασιών, μεθόδων και εργαλείων που διαχειρίζονται σε αυτή τη νέα «εποχή».
Το Web 2.0 ορίζεται ως μια τάση στη χρήση του παγκόσμιου ιστού (World Wide Web) που έχει ως στόχο να αυξήσει τη δημιουργικότητα, την ανταλλαγή πληροφοριών και τη συνεργασία μεταξύ των χρηστών. Στον πυρήνα του, το κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ότι το Web 2.0 συνεισφέρει στην πλοήγηση ένας τεράστιου όγκου πληροφοριών που διατίθενται στο Διαδίκτυο για να βρει αυτό που επιζητά. Το SCM 2.0 ακολουθεί αυτή την ιδέα σε λειτουργίες της εφοδιαστικής αλυσίδας. Ακόμα, αξιοποιεί δοκιμασμένες λύσεις για να σχεδιάσει και να παρέχει γρήγορα αποτελέσματα, με ευελιξία, ώστε να διαχειριστεί γρήγορα ο προγραμματιστής τις μελλοντικές αλλαγές. Αυτά παρέχονται μέσω δικτύων, για να καταλάβουμε ποια στοιχεία, τόσο επιχειρησιακά όσο και οργανωτικά, είναι τα κρίσιμα που παρουσιάζουν τα επιθυμητά αποτελέσματα, σε συνδυασμό με την στενή κατανόηση αυτών. Τέλος, προσφέρονται σε μια ποικιλία από επιλογές, όπως μέσω του Business Process Outsourcing.
Ολοκλήρωση επιχειρηματικών διαδικασιών της ΔΕΑ
Η επιτυχής ΔΕΑ απαιτεί μια αλλαγή από τη διαχείριση των μεμονωμένων λειτουργιών για την ενοποίηση των δραστηριοτήτων στις βασικές διαδικασίες της εφοδιαστικής αλυσίδας. Ένα παράδειγμα: το τμήμα αγοροπωλησιών ανακοινώνει κάποιες απαιτήσεις που έχει, μέχρι οι απαιτήσεις αυτές να ικανοποιηθούν. Το τμήμα μάρκετινγκ, για να ανταποκριθεί στη ζήτηση των πελατών, επικοινωνεί με διάφορους διανομείς και λιανοπωλητές, καθώς επιχειρεί να βρει τρόπους για να ικανοποιήσει αυτή τη ζήτηση. Οι πληροφορίες ανταλλάσσονται μεταξύ των εταίρων της αλυσίδας εφοδιασμού, καθώς δεν γίνεται παρά να υπάρχει τέλεια πληροφόρηση μέσω της ολοκλήρωσης της διαδικασίας.
Η διαδικασία ολοκλήρωσης της ΔΕΑ περιλαμβάνει τη συλλογική εργασία μεταξύ αγοραστών και προμηθευτών, την από κοινού ανάπτυξη προϊόντων, τα κοινά συστήματα και τις κοινόχρηστες πληροφορίες. Σύμφωνα με τους Lambert και Cooper (2000), η λειτουργία μια ολοκληρωμένης αλυσίδας εφοδιασμού απαιτεί μια συνεχή ροή πληροφοριών. Ωστόσο, σε πολλές εταιρείες, η διοίκηση έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η βελτιστοποίηση της ροής των προϊόντων δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την εφαρμογή μιας προσέγγισης της διαδικασίας για την επιχείρηση.
Οι βασικές διαδικασίες της εφοδιαστικής αλυσίδας που δηλώνει ο Lambert (2004) είναι οι εξής:
Πολλά έχουν γραφτεί για τη διαχείριση της ζήτησης. Οι καλύτερες εταιρείες έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά, τα οποία περιλαμβάνουν τα ακόλουθα: α) εσωτερική και εξωτερική συνεργασία β) πρωτοβουλίες για τη μείωση του χρόνου γ) ενίσχυση της ανατροφοδότησης (feedback) από τον πελάτη και τη ζήτηση της αγοράς δ) πρόβλεψη επιπέδου πελατών.
Θα μπορούσε κανείς να προτείνει και άλλες βασικές κρίσιμες επιχειρηματικές διαδικασίες εφοδιασμού που συνδυάζουν αυτές τις διαδικασίες, οι οποίες δηλώνονται από τον Lambert, όπως:
Διαχείριση πελατειακών σχέσεων
Η Διαχείριση Πελατειακών Σχέσεων αφορά τη σχέση μεταξύ του οργανισμού και των πελατών της. Η εξυπηρέτηση πελατών είναι η πηγή πληροφοριών των πελατών. Επίσης, παρέχει στον πελάτη σε πραγματικό χρόνο πληροφορίες σχετικά με τον προγραμματισμό και τη διαθεσιμότητα των προϊόντων μέσω των διασυνδέσεων με την παραγωγή της εταιρείας και της διανομής. Η επιτυχημένες επιχειρήσεις χρησιμοποιούν τα ακόλουθα βήματα για την οικοδόμηση των σχέσεών τους με τους πελάτες:
Διαδικασία προμηθειών
Αφορά τα στρατηγικά σχέδια που καταρτίζονται με τους προμηθευτές για την υποστήριξη και την διαχείριση της ροής της παραγωγικής διαδικασίας και την ανάπτυξη νέων προϊόντων. Σε επιχειρήσεις στις οποίες οι ενέργειες εκτείνονται σε παγκόσμιο επίπεδο, η προμήθεια πρώτων υλών πρέπει να γίνεται σε παγκόσμια βάση. Το επιθυμητό αποτέλεσμα είναι μια επιτυχημένη σχέση όπου και τα δύο μέρη επωφελούνται (win-win), από τη μείωση του χρόνου που απαιτείται για τον κύκλο του σχεδιασμού και ανάπτυξης προϊόντων. Επίσης, χάρη στη λειτουργία της αγοράς αναπτύσσονται ραγδαία συστήματα επικοινωνίας, όπως η ηλεκτρονική ανταλλαγή δεδομένων (EDI) και η σύνδεση στο διαδίκτυο για να μεταφέρονται πιθανές απαιτήσεις πιο γρήγορα. Δραστηριότητες που σχετίζονται με την απόκτηση προϊόντων και υλικών από το εξωτερικό, αφορούν προμηθευτές, τον προγραμματισμό των πόρων, την προμήθεια πρώτων υλών, τη διαπραγμάτευση, την παραγγελιοληψία, τις εισερχόμενες μεταφορές, την αποθήκευση, τον χειρισμό και τη διασφάλιση της ποιότητας, πολλά από τα οποία περιλαμβάνουν την ευθύνη για το συντονισμό με τους προμηθευτές σε θέματα προγραμματισμού, αντιστάθμισης κινδύνων, και αναζήτησης νέων πηγών ή προγραμμάτων.
Ανάπτυξη προϊόντων και εμπορευματοποίηση
Σε αυτό την διαδικασία, οι πελάτες και οι προμηθευτές πρέπει να ενταχθούν στη διαδικασία ανάπτυξης του προϊόντος, προκειμένου να μειωθεί ο χρόνος στην αγορά. Όπως μειώνονται οι κύκλοι ζωής των προϊόντων, νέα, καταλληλότερα προϊόντα, πρέπει να αναπτύσσονται και να ξεκινήσουν με επιτυχία με όλο και μκρότερα χρονοδιαγράμματα, προκειμένου να παραμείνουν ανταγωνιστικά. Σύμφωνα με τους Lambert και Cooper (2000), οι διαχειριστές της ανάπτυξης προϊόντων και διαδικασιών εμπορευματοποίησης πρέπει:
1. Σε συντονισμό με τη διαχείριση των πελατειακών σχέσεων να προσδιορίζουν τις πελατοκεντρικές ανάγκες.
2. Να επιλέγουν τα υλικά και τους προμηθευτές, σε συνδυασμό με τις προμήθειες, και
Διαχείριση βιομηχανικής ροής/υποστήριξη
Η διαδικασία παραγωγής παράγει και διαθέτει προϊόντα για τα κανάλια διανομής που βασίζονται σε προβλέψεις. Οι μέθοδοι παραγωγής πρέπει να είναι ευέλικτες ώστε να ανταποκρίνονται στις αλλαγές της αγοράς και να μπορούν να φιλοξενήσουν μαζικές, εξατομικευμένες πωλήσεις. Οι παραγγελίες των διαδικασιών λειτουργούν σε βάση just-in-time (JIT). Επίσης, οι αλλαγές στη διαδικασία ροής παραγωγής οδηγούν σε μείωση του χρόνου του κύκλου ζωής, που σημαίνει βελτίωση της αντίδρασης και της αποτελεσματικότητας στην αντιμετώπιση της ζήτησης των πελατών.
Φυσική διανομή
Αυτή η διαδικασία αφορά την μεταφορά ενός τελικού προϊόντος/υπηρεσίας προς τους πελάτες. Στην φυσική διανομή, ο πελάτης είναι ο τελικός προορισμός ενός καναλιού μάρκετινγκ, και η διαθεσιμότητα του προϊόντος/υπηρεσίας είναι ένα ζωτικό μέρος της προσπάθειας μάρκετινγκ κάθε καναλιού που συμμετέχει. Επίσης, μέσω της φυσικής διαδικασίας διανομής, ο χώρος και ο χρόνος εξυπηρέτησης των πελατών γίνονται αναπόσπαστο τμήμα του μάρκετινγκ, με αποτέλεσμα να συνδέουν ένα κανάλι μάρκετινγκ με τους πελάτες της επιχείρησης (π.χ., συνδέσεις με κατασκευαστές, χονδρέμπορους, λιανοπωλητές).
Outsourcing/συνεργασίες
Αυτή η διαδικασία δεν αφορά μόνο την εξωτερική ανάθεση της προμήθειας υλικών και κατασκευαστικών στοιχείων, αλλά και την εξωτερική ανάθεση των υπηρεσιών που παραδοσιακά διενεργούνταν από την ίδια την επιχείρηση. Η λογική αυτής της τάσης είναι ότι η εταιρεία θα εστιάζει όλο και περισσότερο σε εκείνες τις δραστηριότητες στην αλυσίδα αξίας, όπου παρουσιάζουν ένα ξεχωριστό πλεονέκτημα, και αναθέτουν οποιαδήποτε άλλη. Αυτή η κίνηση ήταν ιδιαίτερα εμφανής στον τομέα της εφοδιαστικής, όπου η παροχή υπηρεσιών μεταφορών, αποθήκευσης και ελέγχου της απογραφής δίνονταν όλο και περισσότερο ως υπεργολαβία σε ειδικούς ή εταίρους της εφοδιαστικής. Επίσης, η διαχείριση και ο έλεγχος αυτού του δικτύου των συνεργατών και προμηθευτών απαιτεί ένα μίγμα τόσο σε κεντρική όσο και σε τοπική συμμετοχή. Ως εκ τούτου πρέπει να ληφθούν σε κεντρικό επίπεδο, στρατηγικές αποφάσεις για την παρακολούθηση και τον έλεγχο της απόδοσης του προμηθευτή με τους εταίρους της εφοδιαστικής. Αυτό, βελτιώνει τη διαχείριση σε τοπικό επίπεδο.
Αξιολόγηση της απόδοσης
Οι ειδικοί βρήκαν μια ισχυρή σχέση πού συνδέει τις δομές ολοκλήρωσης των προμηθευτών και των πελατών με το μερίδιο αγοράς και κερδοφορίας. Αξιοποιώντας τις δυνατότητες προμηθευτή και δίνοντας έμφαση στη μακροπρόθεσμη προοπτική της εφοδιαστικής αλυσίδας σε σχέσεις με τους πελάτες,οι δομές μπορούν να συσχετιστούν με την απόδοση της επιχείρησης. Όσο η εφοδιαστική ικανότητα γίνεται κρίσιμος παράγοντας για τη δημιουργία και διατήρηση ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος, η υλικοτεχνική υποστήριξη των μετρήσεων γίνεται όλο και πιο σημαντική, διότι η διαφορά μεταξύ αποδοτικών και μη αποδοτικών επιχειρήσεων γίνεται πιο στενή. Η εταιρεία A.T. Kearney Consultants (1985) σημείωσε ότι οι επιχειρήσεις που πραγματοποιούν ολοκληρωμένη μέτρηση επιδόσεων, πραγματοποιούν βελτιώσεις της συνολικής παραγωγικότητας. Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα εσωτερικά μέτρα που συγκεντρώνουν και αναλύουν οι επιχειρήσεις, συμπεριλαμβάνουν:
Εξωτερικές μετρήσεις της απόδοσης περιλαμβάνουν 1) μέτρηση αντίληψης του πελάτη, και 2) συγκριτική αξιολόγηση βέλτιστης πρακτικής.
Διαχείριση Αποθήκευσης
Ως περίπτωση της μείωσης του κόστους της εταιρείας και των εξόδων, η διαχείριση αποθήκευσης παίζει σημαντικό ρόλο κατά των χειρισμών. Σε περίπτωση τέλειας αποθήκευσης και διοικητικών εγκαταστάσεων στο επίπεδο της επιχείρησης, μειώνεται το κόστος εργατικού δυναμικού, επιτυγχάνεται έγκαιρη παράδοση, βελτιώνεται το σύστημα φόρτωσης και εκφόρτωσης στις εγκαταστάσεις στην κατάλληλη περιοχή, βελτιώνεται το σύστημα διαχείρισης αποθεμάτων κ.λπ. Στοιχεία της διαχείρισης της εφοδιαστικής αλυσίδας είναι τα εξής: 1. Τυποποίηση 2. Αναβολή 3. Προσαρμογή.
Θεωρίες ΔΕΑ
Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα κενό στη βιβλιογραφία η οποία είναι διαθέσιμη για τις μελέτες διαχείρισης της εφοδιαστικής αλυσίδας: δεν υπάρχει θεωρητική υποστήριξη η οποία να εξηγεί την ύπαρξη και τα όρια της διαχείρισης της εφοδιαστικής αλυσίδας. Λίγοι συγγραφείς όπως οι Halldorsson, (2003), Ketchen & Hult (2006) και Lavassani (2009), προσπάθησαν να παρέχουν θεωρητικές βάσεις για διαφορετικούς τομείς που σχετίζουν την εφοδιαστική αλυσίδα με την υιοθέτηση οργανωτικών θεωριών. Αυτές οι θεωρίες περιλαμβάνουν:
Ωστόσο, η μονάδα ανάλυσης των περισσότερων από αυτών των θεωριών δεν είναι το σύστημα «εφοδιαστικής αλυσίδας», αλλά ένα άλλο σύστημα, όπως η «εταιρεία» ή «η σχέση προμηθευτή/αγοραστή». Από τις λίγες εξαιρέσεις είναι η σχεσιακή άποψη, η οποία περιγράφει μια θεωρία για την εξέταση δυάδων και τα δίκτυα των επιχειρήσεων ως βασική μονάδα ανάλυσης για την εξήγηση ανώτερων ατομικών επιδόσεων στην εταιρεία (Dyer και Singh, 1998).
Κεντροβαρή στοιχεία εφοδιαστικής αλυσίδας
Στη μελέτη της διαχείρισης της εφοδιαστικής αλυσίδας, η έννοια των κεντροβαρών στοιχείων έχει γίνει ένας σημαντικός οικονομικός παράγοντας. Ένα κέντρο βάρους είναι ένα μέρος που έχει ένα υψηλό ποσοστό του πληθυσμού μιας χώρας και ένα υψηλό ποσοστό της παραγωγής της, εν γένει σε απόσταση 500 μίλια (800 χλμ.). Στις ΗΠΑ, υπάρχουν δύο σημαντικά κέντρα βάρους εφοδιαστικών αλυσίδων τα οποία έχουν καθοριστεί, ένα κοντά στο Ντέιτον (Dayton) του Οχάιο και το δεύτερο κοντά στο Ρίβερσαϊντ (Riverside) στην Καλιφόρνια.
Το κέντρο βάρους κοντά στο Ντέιτον είναι ιδιαίτερα σημαντικό, διότι είναι κοντά στο κέντρο του πληθυσμού των ΗΠΑ αλλά και σε εκείνο του Καναδά. Το Ντέιτον βρίσκεται σε απόσταση 500 μιλίων από το 60% του πληθυσμού και της παραγωγικής ικανότητας των ΗΠΑ, καθώς και από το 60% του πληθυσμού του Καναδά. Η περιοχή περιλαμβάνει τη διακρατική υποπεριοχή ανταλλαγής 70/75, η οποία είναι μία από τις πιο πολυσύχναστες στις ΗΠΑ με 154.000 οχήματα να διέρχονται από εκεί κάθε μέρα. Από αυτά, 30-35% είναι φορτηγά τα οποία μεταφέρουν αγαθά. Επιπλέον, η διαδρομή I-75 είναι η πιο πολυσύχναστη σιδηροδρομική διαδρομή βορρά-νότου ανατολικά του Μισισιπή.
Φόρος αποτελεσματικής ΔΕΑ
Ο φόρος αποτελεσματικής διαχείρισης της εφοδιαστικής αλυσίδας (Tax efficient SCM) είναι ένα επιχειρηματικό μοντέλο το οποίο εξετάζει τις επιπτώσεις της φορολογίας στο σχεδιασμό και την εφαρμογή της διαχείρισης της εφοδιαστικής αλυσίδας. Λόγω των συνεπειών της παγκοσμιοποίησης οι πολυεθνικές επιχειρήσεις θα πρέπει να πληρώσουν διαφορετικούς φορολογικούς συντελεστές σε διάφορες χώρες. Λόγω των διαφορών, οι παγκόσμιοι παίκτες έχουν τη δυνατότητα να υπολογίζουν και τη βελτιστοποίηση της εφοδιαστικής αλυσίδας με βάση τις νόμιμες φορολογικές αποδόσεις. Χρησιμοποιείται ως μέθοδος για αύξηση κερδών από εταιρείες η οποίες κατέχουν παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα.
Βιωσιμότητα της εφοδιαστικής αλυσίδας
Η βιωσιμότητα της εφοδιαστικής αλυσίδας είναι ένα ζήτημα που επηρεάζει την αλυσίδα αυτή καθ’ αυτή μέσα στις επιχειρήσεις ή στα δίκτυά τους και συχνά προσδιορίζεται ποσοτικά, με σύγκριση, μέσω αξιολόγησης SECH. Η αξιολόγηση SECH ορίζεται ως η κοινωνική, ηθική, πολιτιστική και υγειονομική αντανάκλαση της κοινωνίας. Οι καταναλωτές έχουν πλέον επίγνωση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων των αγορών τους και οι βαθμολογίες SECH των εταιρειών, μαζί με τις μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ), καθορίζουν την ατζέντα των αλλαγών στα τρόφιμα βιολογικής καλλιέργειας, την νομοθεσία κατά της παράνομης εργασίας και τα τοπικά παραγόμενα αγαθά που υποστηρίζονται από ανεξάρτητες και μικρές επιχειρήσεις. Επειδή οι εφοδιαστικές αλυσίδες συχνά αντανακλούν πάνω από το 75% των απαιτήσεων σε άνθρακα των επιχειρήσεων, πολλές εκ των οποίων επιδιώκουν να το μειώσουν και συνεπώς να βελτιώσουν την βαθμολογία τους.
Για παράδειγμα, τον Ιούλιο του 2009 η αμερικάνικη Wal-Mart Corporation ανακοίνωσε τις προθέσεις της να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο δείκτη βιωσιμότητας που θα αξιολογεί τα προϊόντα σύμφωνα με τις περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιπτώσεις που έχουν, κατά τη διάρκεια που τα προϊόντα παράγονται και διανέμονται. Ο δείκτης αξιολόγησης της βιωσιμότητας έχει ως στόχο τη δημιουργία περιβαλλοντικής ευθύνης στην αλυσίδα εφοδιασμού της Wal-Mart, καθώς και να παρέχει τα κίνητρα και τις υποδομές για άλλες εταιρείες λιανικής βιομηχανίας να κάνουν το ίδιο.
Στοιχεία της ολοκλήρωσης ΔΕΑ
Ωστόσο, μια πιο προσεκτική εξέταση της υπάρχουσας βιβλιογραφίας οδηγεί σε μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση για το ποια θα πρέπει να είναι τα βασικά και κρίσιμα στοιχεία της εφοδιαστικής αλυσίδας, δηλαδή, τι είδους σχέση μπορεί να έχουν τα στοιχεία τα οποία σχετίζονται με τους προμηθευτές και τους πελάτες. Οι Bowersox και Closs αναφέρουν ότι η έμφαση στη συνεργασία αντιπροσωπεύει την συνέργεια που οδηγεί στο υψηλότερο επίπεδο των κοινών επιτευγμάτων (Bowersox και Closs, 1996). Ένας, βασικού επιπέδου (πρωτεύων), συμμετέχων σε ένα κανάλι διανομής είναι μια επιχείρηση που είναι πρόθυμη να συμμετάσχει στην ευθύνη ιδιοκτησίας ή να αναλάβει και άλλες πτυχές των οικονομικών κινδύνων, με αποτέλεσμα να εντάσσεται στο πρώτο επίπεδο (επίπεδο πρώτων στοιχείων) (Bowersox και Closs, 1996). Ένας συμμετέχων δευτέρου επιπέδου (εξειδικευμένο) είναι μια επιχείρηση που συμμετέχει σε ένα κανάλι με την εκτέλεση των βασικών υπηρεσιών για τους συμμετέχοντες πρώτου βαθμού, συμπεριλαμβανομένου και του επιπέδου δευτεροβάθμιων στοιχείων, τα οποία υποστηρίζουν πρωτοβάθμιους συμμετέχοντες. Οι συμμετέχοντες από ένα κανάλι τρίτου επιπέδου και τα συστατικά που υποστηρίζουν τους πρωτοβάθμιους συμμετέχοντες στο κανάλι, είναι οι θεμελιώδεις κλάδοι των συστατικών δευτερογενούς επιπέδου, και μπορούν επίσης να συμπεριληφθούν.
Ως εκ τούτου, το πλαίσιο των Lambert και Cooper για τα συστατικά της εφοδιαστικής αλυσίδας δεν οδηγεί σε κανένα συμπέρασμα σχετικά με το ποια είναι τα πρωτογενή ή δευτερογενή (εξειδικευμένη) στοιχεία των επιπέδων της εφοδιαστικής αλυσίδας (βλ. Bowersox και Closs, 1996, σ. 93). Δηλαδή, ποια είναι αυτά τα συστατικά της αλυσίδας που θα πρέπει να θεωρούνται κύρια ή δευτερεύοντα, πώς θα πρέπει αυτά τα στοιχεία να είναι δομημένα έτσι ώστε να υπάρχει μια πιο ολοκληρωμένη δομή της εφοδιαστικής αλυσίδας, και πώς να εξετάζεται η εφοδιαστική αλυσίδα ως ενοποιημένο σύνολο.
Αντίστροφη εφοδιαστική αλυσίδα: Τα αντεστραμμένα logistics (reverse logistics) είναι η διαδικασία της διαχείρισης της επιστροφής των αγαθών. Τα αντεστραμμένα logistics είναι επίσης γνωστά και ως "Εξυπηρέτηση Πελατών μετά την αγορά (Aftermarket Customer Services)". Με άλλα λόγια, όποια χρήματα έχουν ληφθεί από το αποθεματικό εγγύησης μιας επιχείρησης ή μιας υπηρεσίας εφοδιαστικού προϋπολογισμού, αποτελούν περίπτωση όπου μπορεί κανείς να μιλήσει για μια αντίστροφη λειτουργία της εφοδιαστικής.
Συστήματα εφοδιαστικής αλυσίδας και αξία
Τα συστήματα εφοδιαστικής αλυσίδας ρυθμίζουν την αξία για εκείνους που οργανώνουν τα δίκτυα. Αξία είναι τα πρόσθετα εκείνα έσοδα πάνω από το κόστος της υλοποίησης του δικτύου. Η συν-δημιουργία αξίας και ο επιμερισμός των οφελών ενθαρρύνουν κατάλληλα την αποτελεσματική συμμετοχή και αποτελούν βασική πρόκληση για οποιοδήποτε σύστημα τροφοδοσίας. Ο Tony Hines ορίζει την αξία ως εξής: "Σε τελική ανάλυση, είναι ο πελάτης που πληρώνει το τίμημα για την παρασχεθείσα υπηρεσία που επιβεβαιώνει την αξία και όχι ο παραγωγός ο οποίος απλώς προσθέτει το κόστος μέχρι εκείνο το σημείο".
Παγκόσμια διαχείριση εφοδιαστικής αλυσίδας
Οι παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού θέτουν προκλήσεις, τόσο όσον αφορά την ποσότητα όσο και την αξία:
Οι τάσεις αυτές έχουν πολλά οφέλη για τους κατασκευαστές διότι επιτρέπουν μεγαλύτερα μεγέθη, χαμηλότερους φόρους, και καλύτερο περιβάλλον (τον πολιτισμό, τις υποδομές, ειδικές φορολογικές ζώνες) για τα προϊόντα τους. Εν τω μεταξύ, στην κορυφή των προβλημάτων που αναγνωρίζονται στη διαχείριση της αλυσίδας εφοδιασμού, θα υπάρχουν πολύ περισσότερες προκλήσεις, όταν το πεδίο εφαρμογής των αλυσίδων εφοδιασμού είναι παγκόσμιο. Αυτό συμβαίνει γιατί σε μια αλυσίδα εφοδιασμού με ευρύτερο πεδίο εφαρμογής, ο βασικός χρόνος είναι πολύ μεγαλύτερος. Επιπλέον, υπάρχουν περισσότερα θέματα που εμπλέκονται, όπως η πολυ-συναλλαγματικότητα, διαφορετικές πολιτικές και διαφορετικές νομοθεσίες. Τα προβλήματα που προκύπτουν, περιλαμβάνουν: 1. διάφορα νομίσματα και αποτιμήσεις σε διάφορες χώρες, 2. διαφορετικούς φορολογικούς νόμους (Φόρος Αποτελεσματικής Διαχείρισης Εφοδιαστικής Αλυσίδας), 3. διαφορετικά πρωτόκολλα συναλλαγών, 4. έλλειψη διαφάνειας του κόστους και του κέρδους.
Πηγές
* Κατηγορία:Μάρκετινγκ
Gestão da cadeia logística
Φιλώτι Νάξου
Το Φιλώτι ( ή Φιλότι ή επίσημα Φιλότιον) είναι ημιορεινό χωριό της κεντρικής Νάξου που βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Ζας σε υψόμετρο 400 περίπου μέτρων και σε απόσταση 18,2 χλμ. περίπου από τη Χώρα. Είναι το μεγαλύτερο χωριό της Νάξου και από τα μεγαλύτερα στις Κυκλάδες με 1.477 κατοίκους (απογρ.2011). Βρίσκεται στις πλαγιές δύο λόφων και αποτελείται από τρεις οικισμούς, το Ραχίδι, τον Κλέφαρο και το Λιοΐρι. Ξεχωρίζει ο ναός της Παναγιάς της Φιλωτίτισσας, αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, βασιλική κτισμένη το 1718 στη θέση παλαιού βυζαντινού ναού. Η οικονομία του χωριού βασίζεται κυρίως στα κτηνοτροφικά προϊόντα, δευτερευόντως στα αγροτικά και στον τουρισμό που συνεχώς αναπτύσσεται. Διαθέτει Δημοτικό Σχολείο (από το 1838), Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑ.Λ.), Πολυδύναμο Περιφερειακό Ιατρείο, Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών, γραφείο ΕΛΤΑ, οδοντιατρείο και φαρμακείο. Αποτελεί μαζί με τον Καλαντό (10 κ.) τη Δημοτική Κοινότητα του Φιλωτίου (1487 κ.), η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Πρώτη εικόνα
Η πρώτη εικόνα για τον επισκέπτη που πλησιάζει στο χωριό, από τον κεντρικό αυτοκινητόδρομο, είναι εντυπωσιακή, γιατί είναι κτισμένο αμφιθεατρικά σε δύο λόφους. Αριστερά ο οικισμός του Κλεφάρου και δεξιά του Ραχιδιού. Ο νεότερος οικισμός του Λιοΐριου δεν φαίνεται γιατί έχει αναπτυχθεί στον επίπεδο τόπο απέναντι από τους άλλους οικισμούς και ονομάζεται έτσι επειδή κάποτε ήταν ελαιώνας. Το επόμενο που συναντά κάποιος είναι η πλατεία του χωριού, στην οποία κυριαρχεί ένας εκατοντάχρονος πλάτανος (από το 1912). Από εδώ ξεκινούν τα πλακόστρωτα σοκάκια, προκαλώντας για μια περιήγηση στην κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική. Η πλατεία λέγεται Γέφυρα, γιατί πριν πολλά χρόνια εκεί υπήρχε γέφυρα και ρεματιά με νερά που τρέχανε από τις πηγές του Καλάμου και της Αγίας Ειρήνης. Τότε, εκεί υπήρχε και νερόμυλος που τροφοδοτούνταν από στέρνα, απομεινάρια της οποίας σώζονται μέχρι σήμερα. Παλαιότερα δεν χρησιμοποιούνταν αυτός ο χώρος σαν πλατεία του χωριού, υπήρχαν άλλοι χώροι στους δύο οικισμούς, με πιο γνωστές την ιστορική πλατεία του Λαχαναριού, που βρίσκεται στον οικισμό του Κλέφαρου και τις πλατείες Αγίου Κωνσταντίνου και Φασολά, που βρίσκονται στον οικισμό του Ραχιδιού. Το εσωτερικό των δυο παλιών οικισμών στους δύο λόφους είναι ότι πιο παραδοσιακό θα περίμενε κάποιος από ένα παλιό κυκλαδίτικο χωριό, όπως η μεγάλη ιστορική εκκλησία της Παναγίας στην πλατεία του Λαχαναριού, τα πλακόστρωτα δαιδαλώδη δρομάκια, τις καμάρες και τα στεαστά. Έχει χαρακτηριστεί από το 1988 παραδοσιακός οικισμός.
Ονομασία
εναλλ.=Παναγιά η Φιλωτίτισσα|μικρογραφία|261x261px|Παναγιά η Φιλωτίτισσα Σχετικά με το τοπωνύμιο Φιλότι, μεταξύ άλλων, επικρατέστερη είναι η άποψη του Ναξιώτη φιλολόγου Δ.Β.Οικονομίδη ότι είναι κυριωνυμία, δηλαδή προέρχεται από όνομα υπαρκτού προσώπου. Εκτιμάται ότι κατά την αρχαιότητα ή την πρωτοβυζαντινή περίοδο ο οικισμός πήρε το όνομα κάποιου Φιλότι, που ήταν γνωστός στην περιοχή, πιθανότατα γιατί είχε κτήματα. Όπως από τον Παγκράτη έγινε το Παγκράτι και από τον Κουκάκη το Κουκάκι. Ο φιλόλογος-ιστορικός Στέφανος Εμμ. Ψαρράς ενισχύει αυτή την άποψη με την παράθεση στοιχείων ότι το όνομα αυτό ή παρόμοια τα συναντάμε και σε άλλες περιοχές της Ελλάδος που είχαν εγκατασταθεί Ίωνες. Επίσης υπάρχει ονομασία τοπαρχίας «Φιλότης» σε φράγκικο κατάλογο κατά την έναρξη της φραγκοκρατίας (αρχές 13ου αιώνα). Επιπλέον υπάρχει γραπτή αναφορά σε αφιέρωση του 1309, όπου αναφέρεται η λέξη «Φιλωτίτισσα» για κάποιο πρόσωπο. Σε επιστολές των φράγκων του 15ου αιώνα αναφέρεται το όνομα Φιλώτι και μάλιστα το θεωρούσαν ένα από τα καλύτερα φέουδα της Νάξου. Ο λαογράφος Νικόλαος Πολίτης το 1909 είχε προτείνει το «Φιλότιον», αλλά χωρίς αιτιολόγηση και μάλλον είναι λάθος.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Για τα έτη από 1835 έως και 1991 η απογραφή αναφέρεται σε πραγματικό πληθυσμό και για τα 2001 και 2011 σε μόνιμο.
Άλλα στοιχεία
Η δημοτική κοινότητα Φιλωτίου (οικισμοί Φιλώτι και Καλαντός) είναι η μεγαλύτερη σε έκταση στη Νάξο. Σε πληθυσμό έρχεται δεύτερη μετά τη δημοτική κοινότητα της Νάξου όπου και ανήκει η πόλη της Νάξου (Χώρα). Το ίδιο το χωριό είναι το πολυπληθέστερο του νησιού.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα αποτελεί μαζί με τον Καλαντό (10 κ.) τη Δημοτική Κοινότητα του Φιλωτίου (1487 κ.), η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Ιστορία
Κοντά στο χωριό υπάρχει η σπηλιά του Ζα, όπου από ευρήματα ανασκαφών στα έτη 1985-6 και 1994 φέρεται το σπήλαιο να έχει συνεχή ανθρώπινη παρουσία από τη νεότερη νεολιθική περίοδο (4300 - 3200 π.Χ.). Στην ακριβή θέση των σημερινών οικισμών του χωριού (Κλεφάρου και του Ραχιδιού) δεν έχουν αποκαλυφθεί αξιοποιήσιμα αρχαιολογικά ευρήματα, παρά μόνο διάσπαρτα θραύσματα από μελανόμορφα αγγεία της κλασικής και ελληνιστικής περιόδου. Πιθανολογείται ύπαρξη προϊστορικού νεκροταφείου δυτικά του οικισμού του Ραχιδιού, στη θέση Ματούλη και νεκροταφείου των ιστορικών χρόνων στις αρχές του Ραχιδιού κοντά στην κεντρική πλατεία και ανατολικά του αυτοκινητόδρομου. Οι μόνες ενδείξεις για ύπαρξη αρχαίου οικισμού στον σημερινό χώρο είναι η θέση του, για τους εξής λόγους:
Πέρα από τις υποθέσεις είναι γνωστό ότι στη νεολιθική και αρχαϊκή περίοδο, η μεγαλύτερη δραστηριότητα παρατηρείται κυρίως στους παραθαλάσσιους οικισμούς (όπως στη Γκρόττα της Χώρας, Απόλλωνα, Καστράκι, Σπεδό, Πάνερμο και Καλαντό) και λιγότερο στους ορεινούς.
Βυζαντινή περίοδος
Το Φιλώτι ενισχύεται πληθυσμιακά κατά 7ο έως 10ο αιώνα, γιατί εγκαταλείπονται παραθαλάσσιοι οικισμοί, από τον φόβο των πειρατικών επιδρομών, κυρίως των Σαρακηνών (Άραβες πειρατές), που με ορμητήριά τους την Κρήτη, έσπερναν τον τρόμο στα παράλια της Νάξου και των άλλων νησιών του Αιγαίου. Πιθανολογείται ότι εκείνη την εποχή δημιουργείται και ο γειτονικός οικισμός των Αργιών.
Στα τέλη της πρώιμης βυζαντινής περιόδου (500 - 650μ.Χ.) κτίζονται στη Νάξο πολλές εκκλησίες σε αρχιτεκτονική παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Εκτιμάται ότι αυτή την περίοδο κτίστηκε η αρχική εκκλησία της Παναγίας της Φιλωτίτισσας. Στα επόμενα χρόνια η βυζαντινή αυτοκρατορία σιγά-σιγά αποδυναμώνεται και σε ολόκληρο το νησί επικρατεί αναταραχή και αβεβαιότητα.
Φραγκοκρατία
εναλλ.=Πύργος των Μπαρότζι|μικρογραφία|261x261px|Πύργος των ΜπαρότζιΤο 1207 ο Βενετός Μάρκος Σανούδος καταλαμβάνει τη Νάξο και αρχίζει η καταπιεστική ενετική φεουδαρχία. Ο Σανούδος χωρίζει το νησί σε 56 τοπαρχίες και στις πιο εύφορες περιοχές εγκατέστησε δικούς του ανθρώπους, αναγκάζοντας τους ντόπιους κατοίκους να καλλιεργούν τα κτήματα των κατακτητών σαν δουλοπάροικοι ή να εκμεταλλεύονται άγονα και ορεινά εδάφη. Μέσα σε αυτές τις 56 τοπαρχίες έχουμε ξεκάθαρη αναφορά για την τοπαρχία με το όνομα «Φιλότης». Από αρκετές έγγραφες αναφορές κατά τη διάρκεια της φραγκοκρατίας προκύπτει ότι το Φιλώτι, με την περιφέρειά του ήταν από τα σημαντικότερα φέουδα. Γύρω στο 1344 καταστρέφονται από Τούρκους πειρατές τα γειτονικά Αριά, διασώζεται όμως το Φιλώτι, όπου και μετοίκησαν οι Αργιώτες που επέζησαν. Πριν την καταστροφή των Αργιών το Φιλώτι αριθμούσε 200 κατοίκους και τα Αργιά 300.
Τουρκοκρατία
Το 1537 καταλαμβάνουν τη Νάξο οι Τούρκοι. Οι Βενετοί αν και φόρου υποτελείς στους Τούρκους συνεχίζουν, υπό Οθωμανική διοίκηση, να είναι οι γεωκτήμονες του τόπου. Αυτό καταρχήν φαίνεται να βολεύει και τους Τούρκους και τους Βενετούς. Οι Τούρκοι ασκούν τη διοίκηση και συγκεντρώνουν τους φόρους μέσω των Βενετών, οι οποίοι εδώ και πολλά χρόνια γνωρίζουν τον τόπο. Οι Βενετοί συμβιβάζονται στο να υπακούν τους Τούρκους αντί στους δικούς τους ηγεμόνες και να έχουν υποτελείς τους ντόπιους νησιώτες όπως πριν. Οι Φιλωτίτες, όπως και όλοι στο νησί, ουσιαστικά βρίσκονται υπό διπλή κατοχή και αρχίζουν να αντιδρούν. Η πρώτη γνωστή εξέγερση των αγροτών της Νάξου εναντίον των φεουδαρχών, λόγω υπερβολικής φορολόγησης, αναφέρεται το 1641. Είναι μια μεταβατική περίοδος, όπου οι Τούρκοι προκειμένου να κατευνάσουν τις αντιδράσεις του ορθόδοξου πληθυσμού αρχίζουν να περιορίζουν τα προνόμια των φράγκων και να δίνουν περισσότερα δικαιώματα στους Ναξιώτες. Πριν την τουρκική κυριαρχία στη Νάξο (1537) οι φεουδαρχικές περιουσίες ήταν κληρονομικές ή για να μεταβιβαστούν χρειαζόταν η συγκατάθεση του Δούκα. Μετά το 1537 τα φέουδα και οι περιουσίες τους μεταβιβάζονταν σαν κοινά κτήματα. Το 1621 καθιερώνεται από το Οθωμανικό καθεστώς ο θεσμός των Κοινών (κοινοτήτων) και το Φιλώτι ανήκει στο «Κοινό των Χωριών». Με το θεσμό των κοινοτήτων επιτρέπεται στους Έλληνες να έχουν κοινοτική διοίκηση με δημογέροντες, να λαμβάνουν συλλογικές αποφάσεις και να τις υποβάλλουν στην Τουρκική διοίκηση.
Αυτή τη μεταβατική εποχή αναλαμβάνει το φέουδο του Φιλωτιού η οικογένεια Μπαρότζι (Barozzi). Το 1620 ο Τζωρτζέτο Μπαρότζι (Zorzeto Barozzi) αγόρασε στο κέντρο του χωριού ένα αρχοντικό που έμοιαζε με πύργο, από κάποιον Τζουάνε Τάγαρη, γνωστό από τότε ως ο «πύργος του Μπαρότζι».
Πλήρωμα
Το πλήρωμα είναι ομάδα ανθρώπων που εργάζονται σε μία κοινή δραστηριότητα, γενικά σε δομημένη ή ιεραρχική οργάνωση.