cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναπολέων Χιλ
Βιογραφία
Ο Ναπολέων Χιλ θα πεθάνει το 1970 αφηνόντας πίσω πλουσιο συγγραφικό έργο και ένα ίδρυμα που φέρει το όνομα του, το "Napoleon Hill Foundation". Εκτός της συγγραφής βιβλίων ο Χιλ υπήρξε και εκδοτής περιοδικών, όπως το "Napoleon Hill Magazine " και το "Hill Golden Rule".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Καρπενέτο
Το Καρπενέτο (ιταλικά: Carpeneto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
1156 Κίρα
Η Κίρα (Kira) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,295. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Κίρα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κιρα
Καρρέγκα Λίγκουρε
Η Καρρέγκα Λίγκουρε (ιταλικά: Carrega Ligure) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Μικροσκοπία υπερανάλυσης
Το μικροσκοπία υπερ-ανάλυσης είναι μια σειρά από τεχνικές στην οπτική μικροσκοπία οι οποίες επιτρέπουν σε τέτοιες εικόνες να έχουν αναλύσεις υψηλότερες από αυτές που επιβάλλει το όριο περίθλασης, που οφείλεται στη διάθλαση του φωτός. Οι τεχνικές απεικόνισης υπερ-ανάλυσης βασίζονται στο κοντινό πεδίο (μικροσκόπιο σήραγγας φωτονίων καθώς και σε εκείνες που χρησιμοποιούν το Pendry Superlens και το οπτικό μικροσκόπιο σάρωσης κοντινού πεδίου ) ή στο μακρινό πεδίο. Μεταξύ των τεχνικών που βασίζονται στο τελευταίο είναι εκείνες που βελτιώνουν την ανάλυση μόνο μέτρια (μέχρι περίπου έναν παράγοντα δύο) πέρα από το όριο περίθλασης, όπως η ομοεστιακή μικροσκοπία με κλειστή οπή καρφίτσας ή με τη βοήθεια υπολογιστικών μεθόδων όπως η αποσυνέλιξη ή ο ανιχνευτής -μετατόπιση εικονοστοιχείων (π.χ. μικροσκοπία εκ νέου σάρωσης, αλλαγή εικονοστοιχείων ), το μικροσκόπιο 4Pi και τεχνολογίες μικροσκοπίου δομημένου φωτισμού όπως SIM και SMI.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συσκευές εργαστηρίου Κατηγορία:Μικροσκοπία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Καρρόζιο
Το Καρρόζιο (ιταλικά: Carrosio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
1157 Αραβία
Η Αραβία (Arabia) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,868. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη χερσόνησο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Αραβίας είναι άγνωστα. Η Αραβία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 13,5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αραβια
Νανοτριβολογία
Η νανοτριβολογία είναι ο κλάδος της τριβολογίας που μελετά τα φαινόμενα τριβής, φθοράς, πρόσφυσης και λίπανσης σε νανοκλίμακα, όπου οι ατομικές αλληλεπιδράσεις καθώς και τα κβαντικά φαινόμενα δεν είναι αμελητέα. Ο στόχος αυτού του κλάδου είναι ο χαρακτηρισμός και η τροποποίηση επιφανειών τόσο για επιστημονικούς όσο και για τεχνολογικούς σκοπούς. Κατηγορία:Επιστήμη υλικών Κατηγορία:Νανοτεχνολογία
Καρτόζιο
Το Καρτόζιο (ιταλικά: Cartosio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Ιωάννης Α΄ της Σαξονίας
Ο Ιωάννης Α΄, γερμ. Johann I (1249 - 30 Ιουλίου 1285) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας (1260-1282) μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Αλβέρτο Β΄.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Σαξονίας και της Ελένης των Γουέλφων, κόρης του Όθωνα Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Το 1285 απεβίωσε στο Βίττενμπερκ επί του Έλμπε σε ηλικία 36 ετών και τον διαδέχθηκαν από κοινού οι τρεις γιοί του Ιωάννης Β΄, Έρικ Α΄ και Αλβέρτος Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1270 την Ίνγκεμπορκ των Μπγιέλμπο, κόρη του Μπίργιερ Μάγκνουσον κόμη (jarl) της Σουηδίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Καζάλ Τσερμέλλι
Το Καζάλ Τσερμέλλι (ιταλικά: Casal Cermelli) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Στρογγυλή Άρτας
Η Στρογγυλή είναι ένα χωριό του Δήμου Αρταίων με 247 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), δίπλα στη λιμνοθάλασσα της Ροδιάς, στον Αμβρακικό κόλπο και απέχει περίπου 23 χιλιόμετρα από την πόλη της Άρτας.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Στρογγυλή υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Αμβρακικού με έδρα την Ανέζα. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, η Στρογγυλή εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων.
Ιστορία
Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, η Στρογγυλή ήταν ιδιόκτητο χωριό, υπαγόταν στο τμήμα Ιωαννίνων και κατοικούσαν 11 χριστιανικές οικογένειες ενώ η έκθεση του Ρωσικού Υποπροξενείου Άρτας, το 1877, μας πληροφορεί ότι το χωριό υπήρξε ιδιοκτησία της Μονής της Ροδιάς και κατοικούσαν σε αυτό 6 οικογένειες. Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 110 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Η Στρογγυλή αποτελούσε μέρος του τμήματος Κάμπου.
Μια άλλη σημαντική πληροφορία που έχουμε προέρχεται από το το «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης&Πρεβέζης»”(εκδ.1884), του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, στο χωριό κατοικούσαν 15 περίπου οικογένειες. Οι κάτοικοι του χωριού εκκλησιάζονταν στην εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης, η οποία είχε κατασκευαστεί το 1825 και υπήρξε δαπάνη ενός κατοίκου της Πέτρας, του Νικολάου Μαυρομμάτη. Ο Σεραφείμ Ξενόπουλος κάνει αναφορά στα ερείπια των ρωμαϊκών λουτρών και στο ρωμαϊκό ελαιοτριβείο αλλά και στην μικρή πέτρινη γέφυρα.
Εξίσου αξιόλογη πηγή, είναι η Οθωμανική απογραφή του 1895. Σύμφωνα με το σχετικό οθωμανικό νόμο, η πρωτογενής διαίρεση της αυτοκρατορίας ήταν το βιλαέτι. Κάθε βιλαέτι χωριζόταν σε σαντζάκια και αυτά σε καζάδες. Σύμφωνά με αυτή την απογραφή, το χωριό ανήκε στον Καζά Λούρου, ο οποίος βρισκόταν στο σαντζάκι Πρεβέζης, το οποίο με τη σειρά του, ανήκε στο βιλαέτι Ιωαννίνων. Με βάση λοιπόν αυτά τα στοιχεία στη Στρογγυλή κατοικούσαν 14 οικογένειες (χανέδες) με συνολικό πληθυσμό 52 άτομα (27 άνδρες, 25 γυναίκες).
Το 1910, η Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης δημοσιοποιεί τα στοιχεία της απογραφής που πραγματοποίησε το ίδιο έτος σε όλη την εκκλησιαστική περιφέρεια και μας πληροφορεί ότι η Στρογγυλή υπαγόταν στο τμήμα Λούρου και στο χωριό κατοικούσαν 69 άτομα.
Διοικητικές μεταβολές
Το 1919 με το ΦΕΚ 181Α - 14/08/1919 έγινε η σύσταση της κοινότητας Στρογγυλής. Στις 18/12/1925 η κοινότητα Στρογγυλής καταργήθηκε και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίου Σπυρίδωνα ενώ στις 15 Ιανουαρίου 1966 συστάθηκε εκ νέου. Το 1997 με βάση το ΦΕΚ 244Α-4/12/1997, η κοινότητα καταργήθηκε και εντάχθηκε στο Δήμο Αμβρακικού. Η νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, το οποίο δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 87/τ.Α'/2010, είχε ως αποτέλεσμα η Στρογγυλή να ενταχθεί στο Δήμο Αρταίων.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Η Στρογγυλή γειτνιάζει με την Πέτρα Πρεβέζης, τη Στεφάνη Πρεβέζης και τον Άγιο Σπυρίδωνα.
Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 247 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 235 κατοίκους. Ο πληθυσμός του χωριού μετά από χρόνια συνεχούς διατήρησης πάνω από τους 200 κατοίκους, σημείωσε μείωση στην απογραφή του 2011 όπου κατεγράφησαν 192 κάτοικοι. Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στρογγυλη Αρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Καζάλε Μονφερράτο
Το Καζάλε Μονφερράτο (ιταλικά: Casale Monferrato) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Εκπαίδευση στο Άσαμ
Γενικά
μικρογραφία|Μαθητές στο λύκειο Λαχιγκάντζ του Άσαμ Η σχολική εκπαίδευση στο Άσαμ παρέχεται μέσα από μια σειρά από προδημοτικά, δημοτικά και δευτεροβάθμια σχολεία. Η Κυβέρνηση του Άσαμ παρέχει δωρεάν και υποχρεωτική εκπαίδευση για τους μαθητές μέχρι την ηλικία των 14. Τα σχολεία στο Άσαμ είναι είτε κρατικά ή ιδιωτικά. Η ύλη στα δημοτικά σχολεία ορίζεται από τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του Άσαμ. Ενώ τα περισσότερα σχολεία είναι συνδεδεμένα με το Συμβούλιο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Άσαμ, η πολιτεία έχει πολλά σχολεία συνδεδεμένα με το Κεντρικό Συμβούλιο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΚΣΔΕ) ή το Βορειοανατολικό Εθνικό Συμβούλιο της Σχολικής Εκπαίδευσης.
Μέσο διδασκαλίας
Η γλώσσα που χρησιμοποιείται για τη διδασκαλία των μαθητών είναι συνήθως τα Ασαμικά. Υπάρχει ένας αριθμός των σχολείων που χρησιμοποιεί επίσης την αγγλική γλώσσα. Τα αγγλικά χρησιμοποιούνται για τα μαθήματα σε σχεδόν όλα τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Πολλά κρατικά κυβερνητικά σχολεία και όλα τα σχολεία συνδεδεμένα με το ΚΣΔΕ στην πολιτεία που χρησιμοποιούν τα αγγλικά ως μέσο διδασκαλίας στο ανώτερο επίπεδο της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εκπαίδευση στο Άσαμ
1158 Λούντα
Η Λούντα (Luda) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,829. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και της δόθηκε ένα παραδοσιακό ρωσικό γυναικείο όνομα, χαϊδευτικό του «Λουντμίλλα».
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λούντα εκτιμάται σε 19,06 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,2329. Η Λούντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 52 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λουντα
Καζαλέτζο Μπόιρο
Το Καζαλέτζο Μπόιρο (ιταλικά: Casaleggio Boiro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Κατάλογος των ψηλότερων ανθρώπων
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Κατάλογοι
Μοριακή νανοτεχνολογία
H μοριακή νανοτεχνολογία ( ΜΝΤ ) είναι μια τεχνολογία που βασίζεται στην ικανότητα κατασκευής δομών με πολύπλοκες ατομικές προδιαγραφές μέσω μηχανοσύνθεσης. Αυτό είναι διαφορετικό από τα υλικά νανοκλίμακας. Βασισμένη στο όραμα του Richard Feynman για μικροσκοπικά εργοστάσια που χρησιμοποιούν νανομηχανές για την κατασκευή σύνθετων προϊόντων ( συμπεριλαμβανομένων πρόσθετων νανομηχανών ), αυτή η προηγμένη μορφή νανοτεχνολογίας (ή μοριακής κατασκευής ) θα χρησιμοποιούσε τοπικά ελεγχόμενη μηχανοσύνθεση καθοδηγούμενη από συστήματα μοριακών μηχανών. Το MNT θα συνεπαγόταν το συνδυασμό φυσικών αρχών που επιδεικνύονται από τη βιοφυσική, τη χημεία, άλλες νανοτεχνολογίες και τον μοριακό μηχανισμό της ζωής με τις αρχές μηχανικής συστημάτων οι οποίες βρίσκονται στα σύγχρονα εργοστάσια μακροκλίμακας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναδυόμενες τεχνολογίες Κατηγορία:Ρομποτική Κατηγορία:Νανοτεχνολογία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Καζαλνοτσέτο
Το Καζαλνοτσέτο (ιταλικά: Casalnoceto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Tour de France Femmes
Το Tour de France Femmes είναι ο ετήσιος γυναικείος ποδηλατικός γύρος της Γαλλίας. Διοργανώνεται από την Amaury Sport Organization (ASO), η οποία διοργανώνει επίσης τον αντίστοιχο ανδρικό Γύρο της Γαλλίας. Αποτελεί μέρος του UCI Women's World Tour. Θεωρείται γενικά το πιο διάσημο από τα δύο Grand Tour της γυναικείας ποδηλασίας.
Μετά από την πρώτο ποδηλατικό γύρο που διοργανώθηκε το 1955, οι επόμενοι παρόμοιοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1984 και 2009 αν και όχι με την ίδια ονομασία.
Η έκδοση του 2022 του αγώνα περιλάμβανε 8 στάδια, που πραγματοποιήθηκαν τον Ιούλιο την εβδομάδα μετά την αντίστοιχη διοργάνωση των ανδρών. Συμμετείχαν 24 ομάδες, με έξι ποδηλάτισσες σε κάθε ομάδα.
Όλα τα στάδια είναι χρονομετρημένα μέχρι τον τερματισμό. οι χρόνοι των ποδηλατισσών συνδυάζονται με τους προηγούμενους χρόνους σταδίου. η ποδηλάτισσα με τους χαμηλότερους αθροιστικούς χρόνους τερματισμού είναι ο αρχηγός του αγώνα και φοράει την κίτρινη φανέλα ( Maillot jaune). Ενώ η γενική κατάταξη συγκεντρώνει την μεγαλύτερη προσοχή, υπάρχουν και άλλοι διαγωνισμοί που διεξάγονται στο πλαίσιο του γύρου: η κατάταξη πόντων για τους σπρίντερ, η κατάταξη στα βουνά για τους ορειβάτες, η κατάταξη νεαρών ποδηλατισσών για οδηγούς ηλικίας κάτω των 23 ετών και η ομαδική κατάταξη, με βάση οι τρεις πρώτοι τερματιστές από κάθε ομάδα σε κάθε στάδιο. Η επίτευξη μιας νίκης σταδίου παρέχει επίσης κύρος, που συχνά επιτυγχάνεται από τον ειδικό σπριντ μιας ομάδας ή έναν ποδηλάτη που συμμετέχει σε μια απόδραση.
Ιστορικοί γαλλικοί αγώνες
Διάφοροι επαγγελματικοί γυναικείοι αγώνες ποδηλασίας σε όλη τη Γαλλία έχουν διεξαχθεί ως ισοδύναμοι με τον Γύρο της Γαλλίας για γυναίκες, με τον πρώτο από αυτούς τους αγώνες να διοργανώνεται ως εφάπαξ το 1955. Από το 1984, ένας γυναικείος Γύρος της Γαλλίας διοργανώθηκε με συνέπεια, αν και το όνομα της διοργάνωσης άλλαξε αρκετές φορές - όπως Tour de France Féminin, Tour of the EEC Women, Tour Cycliste Féminin και Grande Boucle Féminine Internationale.
Με τα χρόνια, αυτοί οι αγώνες πάλεψαν με οικονομικές δυσκολίες, περιορισμένη κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης και ζητήματα εμπορικών σημάτων με τους διοργανωτές Amaury Sport Organization (τους διοργανωτές του Tour de France). Ο τελευταίος από αυτούς τους αγώνες έγινε το 2009, με την Emma Pooley να αστειεύεται ότι ο αγώνας ήταν «περισσότερο Petite Boucle παρά Grande».
Διοργάνωση 2022
Η πρώτη έκδοση του αγώνα πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2022, με την Ανεμίκ φαν Φλόιτεν να κερδίζει τον αγώνα διάρκειας της εβδομάδας με σχεδόν 4 λεπτά, παρά το γεγονός ότι υπέφερε από στομαχικό πρόβλημα στα πρώτα στάδια του αγώνα. Η Μαριάνε Φος πήρε την πράσινη φανέλα της βαθμολογίας και η Ντέμι Φόλερινγκ πήρε την πουά φανέλα της ορεινής κατάταξης, ενώ τερμάτισε δεύτερη στη γενική. Ο αγώνας χαιρετίστηκε ιδιαίτερα από το κοινό, τα μέσα ενημέρωσης, τις ομάδες και τους ποδηλάτισσες - με μεγάλο πλήθος και υψηλή τηλεθέαση. Ως ο πρώτος επίσημος γυναικείος Γύρος της Γαλλίας από το 1989, ο αγώνας απολάμβανε σημαντική κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης σε όλο τον κόσμο. Η διευθύντρια αγώνων Marion Rousse σημείωσε ότι υπήρχαν περιθώρια βελτίωσης στις μελλοντικές εκδόσεις και στη γυναικεία ποδηλασία γενικότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδηλασία
1159 Γρανάδα
Η Γρανάδα (Granada) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,50. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη πόλη της Ισπανίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Γρανάδας εκτιμάται σε 29,98 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0471. Η Γρανάδα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 31 περίπου ώρες, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γραναδα
Μεταφορικό τορπιλοβόλων
thumb|250px|Το [[Velikiy Knyaz Konstantin (Ρωσικό οπλιταγωγό)|Velikiy Knyaz Konstantin, το πρώτο ιστορικό μεταφορικό τορπιλοβόλων.]] thumb|250px|Η πρώτη επιτυχής επίθεση από αυτοκινούμενες [[Τορπίλη|τορπίλες. Πίνακας του Λεβ Λαγκόριο.]] Το μεταφορικό τορπιλοβόλων ήταν τύπος πολεμικού πλοίου το οποίο αναπτύχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ώστε να βοηθήσει τη μεταφορά μικρών τορπιλοβόλων στα ανοιχτά της θάλασσας και την προετοιμασία τους για επίθεση.
Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου του 1877, οι Ρώσοι επέταξαν 19 εμπορικά πλοία για να τα μετατρέψουν σε μεταφορικά τορπιλοβόλων. Το Velikiy Knyaz Konstantin ήταν το πρώτο ιστορικό πλοίο σε αυτόν τον νέο τύπο πλοίων. Κυβερνήτης του ήταν ο Στεπάν Μακάροφ, ο οποίος ήταν πρώτος μηχανικός, πρώιμος πειραματιστής της χρήσης των τορπιλών και εμπνευστής της ιδέας των μεταφορικών τορπιλοβόλων. Στις 14 Ιανουαρίου 1878, ο Μακάροφ πραγματοποίησε την πρώτη επιτυχημένη επίθεση από αυτοκινούμενες τορπίλες στην ιστορία. Το τουρκικό πλοίο Intibah καταστράφηκε από τορπιλοβόλα τα οποία εκκίνησαν από το Velikiy Knyaz Konstantin.
Το 1878, το Βρετανικό Ναυτικό μετέτρεψε το Hecla σε μεταφορικό τορπιλοβόλο, ενώ ακολούθησε το HMS Vulcan (1889). Το 1896 το γαλλικό πλοίο Foudre ήταν μεταφορικό τορπιλοβόλων, προτού μετατραπεί σε υδροπλανοφόρο.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο τύπος εξελίχθηκε και στις ΗΠΑ έλαβε τη μορφή του μηχανοκίνητου μεταφορικού τορπιλοβόλων (AGP ή "Patrol Craft Tender", σύμφωνα με το σύστημα ταξινόμησης πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
A Bola
Η A Bola είναι πορτογαλική αθλητική εφημερίδα, με εκδοτική έδρα τη Λισαβόνα.
Ιστορία
Η A Bola ιδρύθηκε το 1945 από τους Καντίντο ντε Ολιβέιρα και Ριμπέιρο ντος Ρέις, ενώ, εκείνη την περίοδο, εκδιδόταν δύο φορές την εβδομάδα. Κατέστη καθημερινή εφημερίδα το 1995. Παρά το γεγονός πως, σύμφωνα με τον υπότιτλό της, αποτελεί «εφημερίδα όλων των αθλημάτων», το περιεχόμενό της επικεντρώνεται στο ποδόσφαιρο. Με σημείο εκκίνησης την σεζόν 1952-53, είναι υπεύθυνη για την βράβευση του πρώτου σκόρερ της Πριμέιρα Λίγκα με το βραβείο της Μπότα ντε Πράτα.
Αποτελεί την πλέον δημοφιλή εφημερίδα μεταξύ των Πορτογάλων μεταναστών, ενώ, επίσης, διαθέτει σημαντικό αριθμό αναγνωστών εντός των πρώην πορτογαλικών αποικιών στην Αφρική. Με σημείο εκκίνησης το 2006, τυπώνεται, επίσης, στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ, αμερικανική πόλη η οποία διαθέτει σημαντικό πορτογαλικό πληθυσμό.
Το 2012, προχώρησε στη δημιουργία του τηλεοπτικού σταθμού A Bola TV.
Κομοδόρο Ριβαδάβια
Η Κομοδόρο Ριβαδάβια (Comodoro Rivadavia, [komoˈðoɾo riβaˈðaβja] ) είναι πόλη στην επαρχία Τσουμπούτ της Παταγονίας στη νότια Αργεντινή, στον κόλπο Σαν Χόρχε, που αποτελεί όρμο του Ατλαντικού Ωκεανού, στους πρόποδες του λόφου Τσένκε. Η Κομοδόρο Ριβαδάβια είναι η μεγαλύτερη πόλη της Τσουμπούτ, καθώς και η μεγαλύτερη πόλη νότια του νότιου 45ου παραλλήλου.
Η πόλη αναφέρεται συχνά απλά ως Κομοδόρο. Κάποτε ήταν η πρωτεύουσα της περιοχής Κομοδόρο Ριβαδαβία, η οποία υπήρχε από το 1943 έως το 1955. Η περιοχή αποτελούσε τμήμα του Τσουμπούτ πριν και μετά τη δημιουργία του και η πόλη έγινε πρωτεύουσα του νομού Εσκαλάντε. Είχε πληθυσμό 135.632 κατοίκους κατά την απογραφή του 2001 και αυξήθηκε σε 175.196 κατοίκους κατά την απογραφή του 2010.
Η Κομοδόρο Ριβαδάβια είναι εμπορικό και μεταφορικό κέντρο για τη γύρω περιοχή, η μεγαλύτερη πόλη της Τσουμπούτ και σημαντικό σημείο εξαγωγής πετρελαίου της Αργεντινής. Ένας αγωγός 1.770 χιλιομέτρων μεταφέρει φυσικό αέριο από την Κομοδόρο Ριβαδάβια στο Μπουένος Άιρες.
Ιδρύθηκε με διάταγμα στις 23 Φεβρουαρίου 1901, ως λιμάνι για τον εσωτερικό οικισμό του Σαρμιέντο, με πρώτο οικιστή τον Φρανσίσκο Πιετρομπέλι. Οι πρώτοι έποικοι περιλάμβαναν Μπόερς που διέφευγαν από τη βρετανική κυριαρχία στη Νότια Αφρική, καθώς και Ουαλούς αποίκους.
Η πόλη πήρε το όνομά της προς τιμήν του υπουργού Ναυτιλίας Μάρτιν Ριβαδάβια, ο οποίος ήταν υπέρμαχος της ανάπτυξης της Νότιας Αργεντινής. Η πόλη ακμάζει από το 1907, όταν ένα συνεργείο γεωτρήσεων που έψαχνε για νερό βρήκε πετρέλαιο σε βάθος 539 μέτρων.
Η πόλη είναι η έδρα της κύριας σχολής του Εθνικού Πανεπιστημίου της Παταγονίας Σαν Χουάν Μπόσκο. Ο καθεδρικός ναός είναι η έδρα της επισκοπής της Κομοδόρο Ριβαδάβια και είναι αφιερωμένος στον Σαν Χουάν Μπόσκο. Είναι μοναδικός καθεδρικός ναός στον κόσμο που είναι αφιερωμένος στον ιδρυτή του Σαλεσιανού Τάγματος. Εγκαινιάστηκε το 1979, αν και η ίδια η κρύπτη είχε καθαγιαστεί από το 1949.
Το Ράδα Τίλι είναι παραλιακό θέρετρο και πλέον προάστιο 12 χιλιόμετρα νότια του Κομοδόρο. Το Εθνικό Μουσείο Πετρελαίου βρίσκεται στη συνοικία Χενεράλ Μοσκόνι 3 χλμ. βόρεια του κέντρου του Κομοδόρο Ριβαδάβια. Άνοιξε το 1987 από την κρατική πετρελαϊκή εταιρεία YPF.
Ιστορία
μικρογραφία|Ο Μαρτίν Ριβαδάβια Η επείγουσα ανάγκη να καθοριστούν σύντομες διαδρομές για τη μεταφορά προϊόντων από την Κολονία Σαρμιέντο και τη μεταφορά τους στο χωριό αυτό δημιούργησε την ανάγκη ενός λιμανιού στην περιοχή του κόλπου Σαν Χόρχε. Η ανάγκη αυτή κατέστησε δυνατή την ίδρυση της Κομοδόρο Ριβαδάβια, σημερινής πετρελαϊκής πρωτεύουσας της Αργεντινής. Ο πρώτος κυβερνήτης της περιοχής ήταν ο συνταγματάρχης Λουίς Χόρχε Φοντάνα, ο οποίος ταξίδεψε σε όλη την έκταση που αποδίδεται στο Τσουμπούτ διοικώντας μια πολυάριθμη ομάδα Ουαλών μεταναστών το 1885. Ο Αμερικανός ερευνητής Τζούνιους Μπερντ και ο Φινλανδός γεωγράφος Βάινο Άουερ επιβεβαίωσαν την ύπαρξη της φυλής Τεχουέλτσε, η οποία ζούσε στην περιοχή της Ράδα Τίλι πριν από περίπου 9.000 χρόνια.
αριστερά|μικρογραφία|Το Σαλέ Χουέργκο, που χτίστηκε το 1919, φιλοξένησε πολλές επίσημες συγκεντρώσεις Στις 10 Μαρτίου 1889, ο Φρανσίσκο Πιετρομπέλι, συνοδευόμενος από τον άνδρα ξεκίνησε τον σχεδιασμό για λιμάνι βαθέων υδάτων όπου τα πλοία θα μπορούσαν να σταματήσουν για να τροφοδοτήσουν την ακμάζουσα Κολονία Σαρμιέντο.
Η κορβέτα La Argentina, με κυβερνήτη τον Πλοίαρχο Μαρτίν Ριβαδάβια, έφτασε κοντά στο όρος Τσένκε σε μια εξερευνητική αποστολή και εγκατέστησε ένα σημείο αγκυροβολίας. Ο Πιετρομπέλι ολοκλήρωσε την κατασκευή της πρώτης αποθήκης στις 26 Ιουνίου στη θέση που είχε υποδειχθεί χρόνια πριν. Ο πλοίαρχος Ριβαδάβια έγινε ο πρώτος Αργεντινός ναυτικός που αγκυροβόλησε την κορβέτα του στη Ράδα Τίλι τον Μάρτιο του 1891, ενώ έκανε αναγνώριση της περιοχής για να ελέγξει τη μετατόπιση του χιλιανού στρατού στον αργεντίνικο νότο.
Ο οικισμός μετονομάστηκε σε Κομοδόρο Ριβαδάβια στις 23 Φεβρουαρίου 1901 με διάταγμα της εθνικής κυβέρνησης, προς τιμήν του επιφανούς ναυτικού, εγγονού του μεγάλου πολιτικού και πρώτου προέδρου της Αργεντινής, Μπερναρντίνο Ριβαδάβια.
Η ανακάλυψη του πετρελαίου το 1907 έδωσε ώθηση στην οικονομική ανάπτυξη της Κομοδόρο Ριβαδάβια. Μέχρι το τέλος του 1919, οι περισσότεροι από τους 1719 εργάτες είχαν φιλοξενηθεί σε μικρά σπίτια από λαμαρίνες χωρίς θέρμανση ή ηλεκτρικό φως, με θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν και ανέμους κοντά στα 100 χλμ/ώρα. Η ίδρυση της Yacimientos Petrolíferos Fiscales (YPF) το 1922 οδήγησε στην ανάπτυξη της πόλης, η οποία επιταχύνθηκε περαιτέρω στα τέλη της δεκαετίας του 1950 από την πετρελαϊκή εκστρατεία του προέδρου Αρτούρο Φροντίζι για την προώθηση της εγκατάστασης πολυάριθμων ξένων εταιρειών. Η πόλη εξελίχθηκε γύρω από αυτή τη βιομηχανία, και ακόμη και σήμερα που το τοπίο αυτό έχει αλλάξει σημαντικά, εξακολουθεί να αποκαλείται «Εθνική Πετρελαϊκή Πρωτεύουσα».
Το παραθαλάσσιο χωριό Ράδα Τίλι ιδρύθηκε στις 24 Ιουλίου 1948 και σήμερα αποτελεί σημαντικό τουριστικό κόμβο στην Αργεντινή. Η παραγωγή πετρελαίου έχει αρχίσει να μειώνεται ποσοτικά, αλλά η περιοχή έχει στρέψει την προσοχή της στην αιολική ενέργεια.
Κλίμα
Η Κομοδόρο Ριβαδάβια έχει ψυχρό ημίξηρο κλίμα (BSk) σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Trewartha, και είναι μία από τις νοτιότερες τοποθεσίες στον κόσμο που έχουν τέτοιο κλίμα. Σύμφωνα με το σύστημα Κέππεν, ωστόσο, το κλίμα είναι BShs, καθώς ο ξηρότερος καλοκαιρινός μήνας δέχεται λιγότερες από το ένα τρίτο των βροχοπτώσεων που δέχεται ο υγρότερος χειμερινός μήνας, ενώ και οι 12 μήνες έχουν μηνιαίους μέσους όρους άνω των 0°C). Ενώ η πόλη δέχεται μόλις πάνω από 250 χιλιοστά βροχής ετησίως, το σχετικά χαμηλό ποσοστό εξάτμισης της προκαλεί την υπαγωγή της σε αυτό το κλίμα, σε αντίθεση με την κατηγορία ξηρό (έρημος). Το καλοκαίρι είναι θερμό έως καυτό και ξηρό με μέση θερμοκρασία 19,7 °C τον Ιανουάριο. Ο χειμώνας είναι ήπιος με μέση θερμοκρασία 6,8 °C τον Ιούλιο. Οι βροχοπτώσεις είναι περιορισμένες, αν και οι χειμερινοί μήνες δέχονται περισσότερες βροχοπτώσεις από ό,τι το καλοκαίρι.
Αθλητισμός
Τα σημαντικότερα αθλήματα στην Κομοδόρο Ριβαδαβία είναι το μπάσκετ, το ποδόσφαιρο και οι αγώνες αυτοκινήτων, καθώς και η ιστιοπλοΐα ξηράς, το τζούντο, το ράγκμπι και ο στίβος.
Η πόλη είναι η έδρα της ομάδας μπάσκετ Gimnasia y Esgrima (Comodoro Rivadavia). Άλλοι τοπικοί σύλλογοι μπάσκετ είναι η Nautico και η Federacion Deportiva.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Ρεϊμόν Κοπά
Ο Ρεϊμόν Κοπά (Raymond Kopa, γαλλική προφορά: [ʁɛmɔ kɔpa], όνομα γέννησης Ρεϊμόν Κοπαζέφσκι, 13 Οκτωβρίου, 1931 –  3 Μαρτίου 2017) ήταν Γάλλος ποδοσφαιριστής, αναπόσπαστο μέλος της γαλλικής εθνικής ομάδας της δεκαετίας του 1950. Ένας από τους κορυφαίους Γάλλους και Ευρωπαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών,    ψηφίστηκε 43ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS. Ήταν ο πρώτος Γάλλος ποδοσφαιριστής που έλαβε τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής (Légion d'honneur) το 1970.
Βιογραφία
Ο Κοπά γεννήθηκε σε οικογένεια Πολωνών μεταναστών. Οι παππούδες του ήταν αρχικά από την Κρακοβία και μετανάστευσαν στη Γερμανία, όπου γεννήθηκαν οι γονείς του. Στη συνέχεια μετανάστευσαν στη Γαλλία μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το επώνυμό του μειώθηκε από το πρωτότυπο Κοπαζέφσκι σε Κοπά ενώ ήταν στο σχολείο. Στην ηλικία των 14 ετών ακολούθησε τα βήματα του παππού, του πατέρα και του αδελφού του, εργαζόμενος στα ανθρακωρυχεία Nœux-les-Mines. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έχασε δύο δάκτυλα σε ατύχημα εξόρυξης.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Κοπά ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία 18 ετών με την Ανζέ στη δεύτερη κατηγορία και μεταγράφηκε δύο χρόνια αργότερα στη Σταντ ντε Ρενς, με την οποία κέρδισε δύο πρωταθλήματα Γαλλίας το 1953 και το 1955. Με τη Ρενς, έφτασε στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1956, αλλά η ομάδα έχασε από την Ρεάλ Μαδρίτης με 4–3.
Ο Κοπά είχε αρχικά προσελκύσει την προσοχή των Ισπανών, όταν έπαιξε για την Εθνική Γαλλίας εναντίον της Ισπανίας σε αγώνα στη Μαδρίτη τον Μάρτιο του 1955, που οδήγησε στην ισπανική αθλητική εφημερίδα Marca να του δώσει το προσωνύμιο Little Napoleon (Μικρός Ναπολέων). Ο Κοπά έγινε ο πρώτος αναγνωρίσιμος διεθνώς Γάλλος ποδοσφαιριστής και μεταγράφηκε στην Ρεάλ Μαδρίτης τη σεζόν 1956–57, όπου σύντομα προσχώρησε και ο Φέρεντς Πούσκας. Στον πρώτο διαγωνισμό της Χρυσής Μπάλας το 1956 κατέλαβε την τρίτη θέση πίσω από τους Στάνλεϊ Μάθιους και Αλφρέδο Ντι Στέφανο. Έπαιζε ως μέσα δεξιά, στην πραγματικότητα όμως λειτουργούσε ως επιτελικός μέσος δίνοντας ευκαιρίες στους σκόρερς της ομάδας να πετύχουν τους στόχους τους. Ήταν εξαιρετικά τεχνικός, το παιχνίδι του είχε φινέτσα, ακρίβεια, και ταχύτητα αλλαγών. Τα χρόνια του στην Ρεάλ Μαδρίτης ήταν εξαιρετικά επιτυχημένα, καθώς βοήθησε την ομάδα σε τρεις διαδοχικές νίκες του Ευρωπαϊκού Κύπελλου Πρωταθλητριών, έχοντας μεγάλη επιρροή στο σύλλογο της ισπανικής πρωτεύουσας. Παίζοντας με τους Ισπανούς πρωταθλητές, κέρδισε τον τίτλο το 1957 και το 1958. Ο Κοπά ήταν επίσης ο πρώτος Γάλλος παίκτης που κέρδισε το μεγάλο Ευρωπαϊκό Κύπελλο όταν η Ρεάλ νίκησε τη Φιορεντίνα με 2–0 στον τελικό του 1957. Θα γίνει πρωταθλητής Ευρώπης και πάλι το 1958 και το 1959, ο τελευταίος με αντίπαλο την πρώην ομάδα του Ρενς, όπου έπαιζε ο μετέπειτα συμπαίκτης του Ζυστ Φονταίν.
Διεθνής καριέρα
Με την εθνική ομάδα της Γαλλίας, είχε 45 συμμετοχές και σημείωσε 18 γκολ μεταξύ 1952 και 1962. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954 που ήταν αποτυχημένο για την Εθνική Γαλλίας καθώς δεν πέρασε στο δεύτερο γύρο. Έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 στη Σουηδία, όπου έκανε εξαιρετικές εμφανίσεις και ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες της διοργάνωσης, σημειώνοντας τρία γκολ καθώς οδήγησε τη Γαλλία στους ημιτελικούς, όπου υπέκυψε στην πανίσχυρη και μετέπειτα τροπαιούχο Βραζιλία. Απέναντι στη Βραζιλία οι τρικολόρ είχαν ένα ισορροπημένο παιχνίδι στην πρώτη μισή ώρα αλλά ο τραυματισμός του κεντρικού αμυντικού Ρομπέρ Ζονκέ έδωσε σαφή υπεροχή στους λατινοαμερικάνους (οι αλλαγές δεν επιτρεπόταν τότε). Εκείνη η ομάδα ήταν η πρώτη μεγάλη εθνική της Γαλλίας, η οποία είχε αποτύχει στο προηγούμενη διοργάνωση του 1954, είχε ανανεωθεί σημαντικά και ήταν από τις πιο νεανικές της διοργάνωσης μη έχοντας υψηλές προσδοκίες. Το επιθετικό ποδόσφαιρο της ομάδας αντικαταπτρίζεται στο συντελεστή τερμάτων της σε σχέση με τις άλλες ομάδες που έφθασαν στους "4" με τη Γαλλία να έχει την καλύτερη επίθεση και τη χειρότερη άμυνα. Ο Κοπά ήταν ο ηγέτης της ομάδας, έδωσε πέντε ασίστ, ενώ στην επίθεση ο Ζυστ Φονταίν σημείωσε ακατάρριπτο ρεκόρ επίτευξης τερμάτων. Οι δύο παίκτες είχαν αγαστή συνεργασία και ήξεραν πως να είναι αποτελεσματική στο γήπεδο. Η γαλλική ομάδα τερμάτισε τρίτη στη διοργάνωση νικώντας στο μικρό τελικό τη Δυτική Γερμανία με 6–3 με τον Κοπά να σημειώνει ένα γκολ με πέναλτι. Ο Κοπά συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης.
Συμμετείχε στην προκριματική φάση του Κύπελλο Εθνών Ευρώπης του 1960 αλλά ένας τραυματισμός δεν του επέτρεψε τη συνέχιση της επιτυχημένης διεθνώς καριέρα του. Στις 23 Οκτωβρίου 1963 συμμετείχε ως μέλος της Μικτής Κόσμου στον αγώνα με την Εθνικής Αγγλίας για τον εορτασμό των 100 χρόνων της αγγλικής ποδοσφαιρικής ιστορίας μαζί με τους Αλφρέδο Ντι Στέφανο, Φέρεντς Πούσκας, Λεβ Γιασίν, Εουσέμπιο, Γιόζεφ Μάζοπουστ, Φρανσίσκο Χέντο, Ντζάλμα Σάντος, Ούβε Ζέελερ, Ντένις Λόου κα. Επίσης συμμετείχε στη Μικτής Ευρώπης στον αγώνα προς τιμή του Στάνλεϊ Μάθιους στις 28 Απριλίου 1965.
Με το τέλος της αθλητικής σταδιοδρομίας του ασχολήθηκε με επιχειρηματική δραστηριότητα επιτυχημένα. ενώ το 2006 κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία του. Τον Μάρτιο του 2004, συμπεριλήφθηκε από τον Πελέ στους 125 κορυφαίους ποδοσφαιριστές εν ζωή (FIFA 100). Από το 2018, το γαλλικό περιοδικό France Football απονέμει το Kopa Trophy, στον καλύτερο νεαρό ποδοσφαιριστή κατά το ημερολογιακό έτος προς τιμή του. Μετά την αποχώρησή του από το άθλημα ξεκίνησε τη δική του μάρκα αθλητικών ειδών και τελικά εγκαταστάθηκε στην Κορσική. Απεβίωσε στις 3 Μαρτίου 2017, σε ηλικία 85 ετών.
Τίτλοι
Σταντ ντε Ρενς Ρεάλ Μαδρίτης Γαλλία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανζέ ΣΚΟ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ ντε Ρενς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958 Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Μπάλας Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Ναός του Βάκχου στο Μπάαλμπεκ
Ο ναός έχει μήκος 66 μέτρα, πλάτος 35 μέτρα και 31 μέτρα ύψος, διαστάσεις που τον καθιστούν λίγο μικρότερο από τον γειτονικό Ναό του Δία. Το βάθρο πάνω στο οποίο βρίσκεται ο ναός έχει χτιστεί στον άξονα Ανατολής-Δύσης. Ο περιμετρικός τοίχος κοσμείται από μια κιονοστοιχία σαράντα δύο κιόνων ιωνικού ρυθμού, από τους οποίους οι δεκαεννέα παραμένουν όρθιοι.
Ιστορικά στοιχεία
Η ανέγερση του ναού ανατέθηκε πιθανώς από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αντωνίνο τον Ευσεβή (βασ. 138-161 μ.Χ.). Καμία πληροφορία, ωστόσο, δεν καταγράφηκε για την περιοχή μέχρι τον 4ο αιώνα, οπότε ο ναός πιθανότατα θα είχε κλείσει λόγω της δίωξης των παγανιστών στην ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Μετά το κλείσιμό του φαίνεται να θάφτηκε από τα ερείπια των υπόλοιπων μνημείων της περιοχής.
Την περίοδο 1898-1903 μια γερμανική αποστολή ξεκίνησε ανασκαφικές εργασίες στο σημείο του ναού, καθώς και εργασίες αναστήλωσης. Το 1920, ύστερα από τη σύσταση του κράτους του Μεγάλου Λιβάνου, την ευθύνη της προστασίας και αναστήλωσης του μνημείου ανέλαβε η λιβανική κυβέρνηση.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, λόγω του Εμφυλίου Πολέμου, η περιοχή πέρασε στον έλεγχο των Παλαιστινίων, της Χεζμπολάχ και των συριακών δυνάμεων. Το 1984 ο ναός και η ευρύτερη περιοχή των ελληνορωμαϊκών μνημείων του Μπάαλμπεκ χαρακτηρίστηκαν ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Εργασίες συντήρησης και αναστήλωσης του ναού ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1990, μετά το τέλος του πολέμου.
Το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο έχει πραγματοποιήσει μια σειρά από αρχαιολογικές ανασκαφές και έρευνες στο Ναό του Βάκχου και σε ολόκληρο το μνημειακό συγκρότημα της περιοχής. Η τελευταία διερευνάται και αξιολογείται συνεχώς, όπως για παράδειγμα με την τεκμηρίωση αναγλύφων και γλυπτών, την αρχαιολογική έρευνα στην πανίδα των ερειπίων, την αστική ανάπτυξη και τη σχέση της με το Μπάαλμπεκ. Όλες οι τρέχουσες έρευνες για τον Βάκχο και το Μπάαλμπεκ από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο βρίσκονται στην ιστοσελίδα του οργανισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στον Λίβανο
Καζάσκο
Το Καζάσκο (ιταλικά: Casasco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Βιττόριο Αριγκόνι
Ο Βιττόριο Αριγκόνι  (Μπεζάνα ιν Μπριάντσα, 4 Φεβρουαρίου 1975- Γάζα, 15 Απριλίου 2011) ήταν Ιταλός ακτιβιστής, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Ειρηνιστής και υποστηρικτής της λύσης των δύο κρατών (ένα κοσμικό και ενιαίο κράτος και για τους δύο λαούς) ως εργαλείου για την επίλυση της ισραηλο-παλαιστινιακής διένεξης. Εγκαταστάθηκε στη Λωρίδα της Γάζας για να δράσει εναντίον της εθνοκάθαρσης που ασκεί το Ισραήλ εναντίον του αραβικού πληθυσμού της Παλαιστίνης. Ήταν γνωστός με το παρατσούκλι Βικ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Μπεζάνα ιν Μπριάντσα. Ο πατέρας του, Έτορε Αριγκόνι και η μητέρα του, Ετζίντια Μπερέτα, ήταν μικροεπιχειρηματίες, ενώ η, μεγαλύτερή του, αδερφή Αλεσάντρα, δικηγόρος. Οι παππούδες του, αντιφασίστες, πολέμησαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η μητέρα του Ετζίντια υπήρξε δήμαρχος του Μπουλτσάγκο, ενώ ο πατέρας του, Έτορε, πέθανε τον Δεκέμβριο του 2011 έπειτα από μακρόχρονη ασθένεια. Αφού πήρε το πτυχίο του στη λογιστική, ο Βιτόριο Αριγκόνι αρχικά εργάστηκε στην οικογενειακή επιχείριση, ενώ συγχρόνως άρχισε να αφιερώνεται και στην ανθρωπιστική δράση.
Η συνεργασία με ανθρωπιστικές οργανώσεις
Ξεκίνησε στην ηλικία των 20 ετών στην ανατολική Ευρώπη, κατά κύριο λόγο με τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση ΙΒΟ (Internationale Bouworde/International Building Association). Στην Κροατία, τη Ρωσία, την Ουκρανία, την Εσθονία, την Πολωνία, την Τσεχία αλλά και στο Περού και σε άλλες χώρες, εργάστηκε για την αποκατάσταση σανατόριων, για τη συντήρηση καταλυμάτων για ανάπηρους και άστεγους και για το χτίσιμο νέων κατοικιών για πρόσφυγες πολέμων. Στη συνέχεια, εργάστηκε στην Αφρική (Τόγκο, Γκάνα, Τανζανία) με έναν συνεταιρισμό που αγωνιζόταν εναντίον της αποψίλωσης των δασών στους πρόποδες του Κιλιμάντζαρου και με τη ΜΚΟ YAP (Youth Action for Peace), σε συνεργασία με την οποία ασχολήθηκε με την δημιουργία κοινωνικών χώρων και κέντρων υγείας.
Το 2002 βρέθηκε με την ΜΚΟ IPYL (International Palestinian Youth League) στην ανατολική Ιερουσαλήμ, στο ίδιο εθελοντικό πρόγραμμα, στο οποίο δολοφονήθηκε ο Άντζελο Φραμαρτίνο. Στη Ναμπλούς, το 2003, συνεργάστηκε με την οργάνωση του Γάλλου πολιτικού, Ζοζέ Μποβέ. Το ίδιο έτος έγινε μέλος της ΜΚΟ International Solidarity Movement, και άρχισε να ασχολείται με το παλαιστινιακό ζήτημα, γράφοντας τις πρώτες ανταποκρίσεις του, τασσόμενος κατά της συμπεριφοράς του Ισραήλ προς τον πληθυσμό της Λωρίδας της Γάζας, κριτικάροντας συγχρόνως την απολυταρχική και θεοκρατική πολιτική της Χαμάς στη διοίκηση της Λωρίδας της Γάζας καθώς και εκείνη της Φατάχ στην Υπεριορδανία.
Το 2005 μπήκε, ερήμην του, στη μαύρη λίστα των ανεπιθύμητων στο Ισραήλ ατόμων. Για αυτό τον λόγο στις 26 Μαρτίου του ίδιου έτους, τον σταμάτησαν οι Ισραηλινοί στρατιωτικοί κατά την είσοδό του στο Ισραήλ, στα σύνορα με την Ιορδανία, τον χτύπησαν και τον εγκατέλειψαν σε ιορδανικό έδαφος, όπου τον περιέθαλψαν οι Ιορδανοί στρατιωτικοί. Μετά την ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή σχετικά με το θέμα ο βουλευτής Σάουρο Τουρόνι απευθυνόμενος στον Υπουργό Εξωτερικών της Ιταλίας, ο συγγραφέας Άμος Οζ έκανε γνωστό στον Αριγκόνι ότι η παρουσία του στη Γάζα ήταν κατά τη γνώμη του ανεπιθύμητη εφόσον είχε δηλώσει ότι θα μπορούσε, θεωρητικά, να καταθέσει εναντίον του Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
Το καλοκαίρι του 2006 ο Αριγκόνι συμμετείχε ως ξένος παρατηρητής στις πρώτες ελεύθερες εκλογές στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, συνοδευόμενος από την Ιταλίδα Υφυπουργό Εξωτερικών Πατρίτσια Σεντινέλι και έχοντας υλικοτεχνική υποστήριξη από την Β΄ Κυβέρνηση Πρόντι.
Έχοντας ήδη απωθηθεί μία φορά, τον Αύγουστο του 2008 επέστρεψε διά θαλάσσης στη Γάζα, όπου παρέμεινε ως ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αμέσως μετά την άφιξή του έγινε επίτιμος πολίτης της Παλαιστίνης. Από τη Λωρίδα της Γάζας άρχισε να ενημερώνει σχετικά με την κατάσταση των Παλαιστινίων στη Γάζα. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους τραυματίστηκε, φυλακίστηκε και εκδιώχθηκε από τον ισραηλινό στρατό επειδή υπερασπίστηκε δεκαπέντε Παλαιστίνιους ψαράδες που προσπαθούσαν να ψαρέψουν μέσα στα παλαιστινιακά ύδατα. Επέστρεψε οριστικά στη Γάζα στις 21 Δεκεμβρίου, με το πλοίο Dignity του κινήματος Free Gaza.
Ανταποκριτής και συγγραφέας
Ιδιαίτερα δραστήριος στην επικοινωνία μέσω Διαδικτύου, όντας ο διαχειριστής αρκετών ενημερωτικών καναλιών στο YouTube και κάποιων μπλογκ, μεταξύ των οποίων ένα προσωπικό δικό του, στο οποίο γράφει κριτική και ποίηση, ο Αριγκόνι υπήρξε ανταποκριτής για την εφημερίδα Il manifesto, για την ηλεκτρονική εφημερίδα PeaceReporter, για τους ραδιοφωνικούς σταθμούς Radio 2 (Caterpillar) και Radio Popolare, για το πρακτορείο ειδήσεων InfoPal καθώς και σχολιαστής σε αναρίθμητες άλλες εφημερίδες, ιταλικές και ξένες. Το 2009 εκδόθηκε από τις εκδόσεις ManifestoLibri το βιβλίο του Restiamo umani («Ας παραμείνουμε άνθρωποι») μια συλλογή από τις ανταποκρίσεις του στη Γάζα, που μεταφράστηκε στα αγγλικά, ισπανικά, γαλλικά και γερμανικά, με την προσθήκη της εισαγωγής του Ισραηλινού ιστορικού Ιλάν Πάπε.
Κατά τη διάρκεια της Επίθεσης στη Λωρίδα της Γάζας το 2008-2009, το μπλογκ του Αριγκόνι Guerrilla Radio, που δημιουργήθηκε το 2004, όπως και τα ρεπορτάζ του αποκτούν διεθνή φήμη καθότι ήταν ο μόνος χρονικογράφος στο πεδίο των μαχών κατά την έναρξη της επιχείρισης. Η ιστοσελίδα του Αριγκόνι, κατά τη διάρκεια της επιχείρισης αυτής έγινε το πιο πολυδιαβασμένο μπλογκ στην Ιταλία.
Το ίδιο διάστημα, μέλη του International Solidarity Movement, με πρώτο και βασικό τον Αριγκόνι, έγιναν στόχοι ξεκάθαρων απειλών κατά της ζωής τους από κάποια ιστοσελίδα ("StopTheISM") που ήταν φίλα προσκείμενη προς την φιλοϊσραηλινή ακροδεξιά.
Το 2010, και ενώ είχε πρωτύτερα εκφράσει την εκτίμησή του για τον συγγραφέα Ρομπέρτο Σαβιάνο και τον δημοσιογράφο Μάρκο Τραβάλιο, στον οποίο είχε αφιερώσει το 2008 ένα κανάλι στο YouTube άσκησε δριμεία κριτική σε έντονα φιλοϊσραηλινές δηλώσεις και των δύο. Στις αρχές του 2011 τον μήνυσε για δυσφήμιση, μαζί με τον εφημέριο Τζόρτζο ντε Καπιτάνι η δημοσιογράφος της RAI Γκράτσια Γκρατσιαντέι με αφορμή ένα σχόλιο που έγραψε για τη δημοσιογράφο ο Αριγκόνι τον Ιούνιο του 2010, σχετικό με ένα ρεπορτάζ της Γκρατσιαντέι για τον Μαρτσέλο ντελ Ούτρι.
Στις 4 Ιανουαρίου 2011 αναδημοσίευσε στο μπλογκ του το μανιφέστο των νέων της Γάζας Gaza Youth Breaks Out ως ένδειξη διαμαρτυρίας και για να τους υποστηρίξει στη διεκδίκηση δημοκρατίας και ελευθερίας τόσο από την ισραηλινή κατοχή όσο και από το καταπιεστικό καθεστώς της Χαμάς. Τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής του πήρε θέση υπέρ των επαναστάσεων του 2011 που εξελίσσονταν σε διάφορες αραβικές χώρες, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι οι μουσουλμανικοί λαοί που ζούσαν σε αυτές θα έφταναν σε υψηλότερα επίπεδα ελευθερίας και δημοκρατικότητας των θεσμών τους.
Η απαγωγή και ο θάνατος
Το βράδυ της 14ης Απριλίου 2011, βγαίνοντας από το γυμναστήριο της Γάζας όπου συνήθιζε να πηγαίνει, απήχθη από μια τρομοκρατική ομάδα που δήλωνε ότι επρόσκειτο στους σαλαφίτες τζιχαντιστές. Σε ένα βίντεο που ανέβασαν αμέσως μετά στο YouTube, στο οποίο εμφανιζόταν ο Αριγκόνι δεμένος και με καλυμμένα τα μάτια, οι απαγωγείς κατηγορούσαν την Ιταλία ως ένα «άπιστο έθνος» και τον ακτιβιστή ότι είχε εισέλθει στη Γάζα «με σκοπό να διασπείρει τη διαφθορά». Έπειτα, εξέδωσαν ένα τελεσίγραφο, με το οποίο απειλούσαν ότι θα δολοφονούσαν τον Αριγκόνι μέχρι το απόγευμα της επόμενης ημέρας, ζητώντας ως αντάλλαγμα για την απελευθέρωσή του την αποφυλάκιση του ηγέτη τους, Χισάμ αλ-Σαεντνί, πιο γνωστού ως σεΐχη Αμπού αλ Ουαλίντ αλ Μακντίσι καθώς και κάποιων τζιχαντιστών μαχητών που κρατούνταν στις παλαιστινιακές φυλακές.
Την επόμενη μέρα, οι Ταξιαρχίες Ετζεντίν αλ-Κασάμ, κατά τη διάρκεια εφόδου που πραγματοποίησαν σε σπίτι στη Γάζα, εντόπισαν το άψυχο σώμα του Αριγκόνι. Σύμφωνα με τις δυνάμεις ασφαλείας της Χαμάς, ο θάνατος πρέπει να επήλθε κατά τη διάρκεια της νύχτας μεταξύ 14 και 15 Απριλίου από στραγγαλισμό. Την παλαιστινιακή εκδοχή επιβεβαίωσε η νεκροψία που έγινε στη συνέχεια στο Εργαστήριο Ιατροδικαστικής του Πανεπιστημίου Sapienza της Ρώμης.
Οι έρευνες και η δίκη
Τις επόμενες μέρες, οι έρευνες των δυνάμεων ασφαλείας της Χαμάς οδήγησαν στον εντοπισμό των φερόμενων ως υπευθύνων για την απαγωγή. Στις 19 Απριλίου του 2011 οι ένοπλες δυνάμεις της Γάζας διείσδυσαν στο στρατόπεδο προσφύγων της Νουσεϊράτ για να προχωρήσουν σε συλλήψεις. Δύο τρομοκράτες, ανάμεσα στους οποίους και ο αρχηγός, ο Ιορδανός Αμπντέλ Ραχμάν Μπρεϊζάτ, σκοτώθηκαν κατά την ανταλλαγή πυρών, ενώ ένας τρίτος συνελήφθη. Αργότερα, πηγές της οργάνωσης των σαλαφιτών δήλωσαν ότι η ευθύνη για την απαγωγή έπρεπε να αποδοθεί σε μια παράνομη ομάδα «ψυχοπαθών».
Η δίκη, με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας, ξεκίνησε στη Γάζα στις 8 Σεπτεμβρίου του 2011, με τέσσερις κατηγορούμενους (Μαχμούτ αλ-Σαλφίτι, 28, Τάμερ  αλ-Χασάσνα, 27, Χαντέρ Τζιράμ  και Αμέρ Αμπού Γκουλέ) και ολοκληρώθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2012 με τους δύο πρώτους κατηγορούμενους να καταδικάζονται σε ισόβια κάθειρξη για ανθρωποκτονία και τους άλλους δύο να καταδικάζονται σε 10 χρόνια και σε 1 χρόνο φυλάκισης για απαγωγή και συνέργεια αντίστοιχα. Η οικογένεια του Αριγκόνι δήλωσε ότι ήταν αντίθετη στη θανατική ποινή για τους δολοφόνους.
Οι διεθνείς αντιδράσεις και η κηδεία
Σεβόμενη την επιθυμία του Αριγκόνι, η οικογένειά του φρόντισε η σορός του να επιστρέψει στην Ιταλία, περνώντας από την Αίγυπτο και το παλαιστινιακό πέρασμα της Ράφα, και όχι μέσα από Ισραηλινό έδαφος. Στην κηδεία, που τελέστηκε στο Μπουλτσάγκο από τον Μονσινιόρ Ιλαρίων Καπούτσι, παραβρέθηκαν χιλιάδες άνθρωποι από όλη την Ευρώπη. Η απουσία εκπροσώπων της Ιταλικής κυβέρνησης καθώς και μιας δημόσιας αναγνώρισης στη μνήμη του Αριγκόνι, προκάλεσε έντονες συζητήσεις.
Ανάμεσα στις πολλές εκδηλώσεις συμπαράστασης ήταν και εκείνη του Μόνι Οβάντια, ο οποίος χαρακτήρισε τον Αριγκόνι «έναν άνθρωπο που ήξερε το νόημα της λέξης άνθρωπος».
Ο Βιτόριο Αριγκόνι στην τέχνη
Τραγούδια
Γραφικές Τέχνες Τιμητικοί Τίτλοι Έργα
Ταινίες
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί ακτιβιστές Κατηγορία:Δολοφονημένοι ακτιβιστές
Κατάλογος νομαρχών Ιωαννίνων
Ο Νομάρχης Ιωαννίνων ήταν ο διορισμένος (πριν το 1947 και από το 1955 μέχρι το 1994) και εκλεγμένος (από το 1995 μέχρι το 2010) άρχων του Νομού Ιωαννίνων της Περιφέρειας Ηπείρου, του ελληνικού κράτους.
Σύμφωνα με αναφορές στον Τύπο, η νομαρχία λειτουργούσε και πριν το 1955. Επειδή όμως τα Γιάννενα ήταν έδρα της Γενικής Διοικήσεως Ηπείρου, η νομαρχία καταργήθηκε το 1954 (τελευταίος νομάρχης ήταν ο Χρήστος Κιτσίδης που απολύθηκε για τον λόγο αυτό). Παρόμοιες απολύσεις νομαρχών έγιναν και στα Χανιά και στη Θεσσαλονίκη.
Η νομαρχία ιδρύθηκε ξανά το 1955, με πρώτο νομάρχη τον Παύλο Βεντουρή.
Οι Νομάρχες διορίζονταν από την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση μέχρι το 1994. Από το 1995 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2010 οι Νομάρχες ήταν αιρετοί.
Η Νομαρχία Ιωαννίνων σταμάτησε να υφίσταται την 31η Δεκεμβρίου 2010, όταν καταργήθηκαν οι νομαρχίες στην Ελλάδα και ενσωματώθηκαν στις Καλλικρατικές αυτοδιοικητικές Περιφέρειες, ως Περιφερειακές Ενότητες. Η έδρα της νομαρχίας ήταν η πόλη των Ιωαννίνων.
Ονόματα Νομαρχών Ιωαννίνων πριν το 1955
...
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νομάρχες Ιωαννίνων
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Ιωαννίνων Ιωαννινα
Μηχανοσύνθεση
Η μηχανοσύνθεση είναι ένας όρος για υποθετικές χημικές συνθέσεις στις οποίες τα αποτελέσματα της αντίδρασης καθορίζονται με τη χρήση μηχανικών περιορισμών για την κατεύθυνση των αντιδρώντων μορίων σε συγκεκριμένες μοριακές θέσεις. Επί του παρόντος δεν υπάρχουν μη βιολογικές χημικές συνθέσεις οι οποίες να επιτυγχάνουν αυτόν τον στόχο. Κάποια ατομική τοποθέτηση έχει επιτευχθεί με μικροσκόπια σάρωσης σήραγγας. Κατηγορία:Νανοτεχνολογία
Λέων (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Λέων μπορεί να αναφέρονται:
Αθλητικοί σύλλογοι
Λέων Αττικοβοιωτίας: Ιστορική προπολεμική ποδοσφαιρική ομάδα της Αττικοβοιωτίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Μοριακή μηχανική
Η μοριακή μηχανική είναι ένα αναδυόμενο πεδίο μελέτης που ασχολείται με το σχεδιασμό καθώς και τη δοκιμή μοριακών ιδιοτήτων, συμπεριφοράς και αλληλεπιδράσεων προκειμένου να συναρμολογηθούν καλύτερα υλικά, συστήματα και διαδικασίες για συγκεκριμένες λειτουργίες. Αυτή η προσέγγιση, στην οποία οι παρατηρήσιμες ιδιότητες ενός μακροσκοπικού συστήματος επηρεάζονται από την άμεση αλλαγή μιας μοριακής δομής, εμπίπτει στην ευρύτερη κατηγορία του σχεδιασμού «από κάτω προς τα πάνω». Κατηγορία:Νανοτεχνολογία
Νανορομποτική
Η νανοειδής ρομποτική, ή εν συντομία, η νανορομποτική ή η νανομποτική, είναι ένα αναδυόμενο τεχνολογικό πεδίο που δημιουργεί μηχανές ή ρομπότ των οποίων τα εξαρτήματα είναι κοντά στην κλίμακα ενός νανομέτρου (10 -9 μέτρα). Πιο συγκεκριμένα, η νανορομποτική (σε αντίθεση με τη μικρορομποτική ) αναφέρεται στον κλάδο της μηχανικής νανοτεχνολογίας σχεδιασμού και κατασκευής νανορομπότ με συσκευές που κυμαίνονται σε μέγεθος από 0,1 έως 10 μικρόμετρα και κατασκευασμένες από νανοκλίμακα ή μοριακά συστατικά. Οι όροι nanobot, nanoid, nanite, nanomachine και nanomite έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για να περιγράψουν τέτοιες συσκευές που βρίσκονται υπό έρευνα και ανάπτυξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναδυόμενες τεχνολογίες Κατηγορία:Ρομποτική Κατηγορία:Νανοτεχνολογία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κασσάνο Σπίνολα
Το Κασσάνο Σπίνολα (ιταλικά: Cassano Spinola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια