cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αραβική Έρημος
Κλίμα
Η Αραβική Έρημος έχει ένα υποτροπικό, ζεστό ερημικό κλίμα, παρόμοιο με το κλίμα της ερήμου Σαχάρα, της μεγαλύτερης ερήμου του κόσμου. Η Αραβική Έρημος είναι στην πραγματικότητα επέκταση της ερήμου Σαχάρα πάνω στην Αραβική χερσόνησο. Το κλίμα είναι κυρίως ζεστό και ξηρό με άφθονη ηλιοφάνεια όλο το χρόνο. Το ποσό της βροχόπτωσης είναι γενικά περίπου 100 χιλιοστόμετρα και οι πιο ξηρές περιοχές μπορούν να λάβουν μεταξύ 30 και 40 χιλιοστόμετρων ετήσιας βροχής. Ωστόσο, αυτή η ξηρότητα παραμένει σπάνια σε όλη την έρημο. Υπάρχουν λίγες υπεράνυδρες περιοχές στην Αραβική έρημο, σε αντίθεση με την έρημο της Σαχάρα, όπου πάνω από το ήμισυ της περιοχής είναι υπεράνυδρη (ετήσιες βροχοπτώσεις κάτω από 50 χιλιοστόμετρα). Η διάρκεια ηλιοφάνειας στην Αραβική έρημο είναι πολύ υψηλή για τα παγκόσμια πρότυπα, μεταξύ 2.900 ωρών (66.2% των ωρών φωτός της ημέρας) και 3.600 ωρών (82.1% των ωρών φωτός της ημέρας), αλλά συνήθως είναι περίπου 3.400 ώρες (77.6% των ωρών φωτός της ημέρας), Έτσι, οι συνθήκες καθαρού ουρανού που επικρατούν στην περιοχή και οι νεφελώδεις περίοδοι είναι διαλείπουσες. Παρόλο που ο ήλιος και η σελήνη είναι φωτεινές, η σκόνη και η υγρασία προκαλούν χαμηλότερη ορατότητα στο επίπεδο του εδάφους. Οι θερμοκρασίες παραμένουν υψηλές όλο το χρόνο. Οι μέσες υψηλές θερμοκρασίες το καλοκαίρι είναι γενικά πάνω από 40 °C σε χαμηλά υψόμετρα και μπορεί ακόμη και να ανέλθει στους 48 °C σε εξαιρετικά χαμηλά υψόμετρα, ειδικά κατά μήκος του Περσικού Κόλπου κοντά στη στάθμη της θάλασσας. Οι μέσες χαμηλές θερμοκρασίες το καλοκαίρι παραμένουν υψηλές, πάνω από τους 20 °C και μερικές φορές πάνω από τους 30 °C στις νοτιότερες περιοχές. Οι υψηλές θερμοκρασίες ρεκόρ είναι πάνω από τους 50 °C σε μεγάλο μέρος της ερήμου, εν μέρει λόγω του πολύ χαμηλού υψομέτρου.
Πολιτικά σύνορα
Η έρημος βρίσκεται κυρίως στη Σαουδική Αραβία και εκτείνεται στις γύρω χώρες της Αιγύπτου (Σινά), στο νότιο Ιράκ και στη νότια Ιορδανία. Η Αραβική έρημος συνορεύει με 5 χώρες. Συνορεύει με τον Περσικό Κόλπο, υπάρχει επέκταση στο Κατάρ και, πιο ανατολικά, η περιοχή καλύπτει σχεδόν όλο το Αμπού Ντάμπι στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ). Η Ρουμπ αλ Κάλι διασχίζει τη Σαουδική Αραβία έως το δυτικό Ομάν και την ανατολική Υεμένη.
Άνθρωποι, γλώσσα και πολιτισμοί
Η περιοχή φιλοξενεί πολλούς διαφορετικούς πολιτισμούς, γλώσσες και λαούς, με το Ισλάμ να είναι η κυρίαρχη θρησκεία. Η κύρια εθνοτική ομάδα στην περιοχή είναι οι Άραβες, των οποίων η κύρια γλώσσα είναι τα αραβικά.
Πόλεις
Στο κέντρο της ερήμου βρίσκεται το Ριάντ, η πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας, με περισσότερους από 7 εκατομμύρια κατοίκους. Άλλες μεγάλες πόλεις, όπως το Ντουμπάι, το Αμπού Ντάμπι ή η Πόλη του Κουβέιτ, βρίσκονται στις ακτές του Περσικού Κόλπου.
Διατήρηση
Η κατάσταση διατήρησης της ερήμου είναι κρίσιμη/απειλούμενη, με είδη όπως η αραβική γαζέλα της άμμου και ο λευκός όρυξ να απειλούνται, καθώς και οι ασβοί του μελιού, τα τσακάλια και οι ύαινες οι ραβδωτές να έχουν ήδη εξαφανιστεί.
Δεν υπάρχουν επίσημες προστατευόμενες περιοχές, αλλά προγραμματίζονται ορισμένες προστατευόμενες περιοχές για το Αμπού Ντάμπι.
Πόλεμοι του Κόλπου
Τον Ιανουάριο του 1991, κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Κόλπου, οι ιρακινές δυνάμεις απελευθέρωσαν περίπου 1,7 εκατομμύρια m³ (11 εκατομμύρια βαρέλια) πετρελαίου από δεξαμενές αποθήκευσης και δεξαμενόπλοια απευθείας στον Περσικό Κόλπο. Τον Φεβρουάριο, κατέστρεψαν επίσης 1.164 πετρελαιοπηγές του Κουβέιτ. Χρειάστηκαν εννέα μήνες για να σβηστούν αυτές τις πυρκαγιές πετρελαίου. Αυτές οι πετρελαιοκηλίδες μόλυναν 1.000 χιλιόμετρα της ακτής του Περσικού Κόλπου. Το αποτέλεσμα της ρύπανσης ήταν ο θάνατος χιλιάδων υδρόβιων πτηνών και σοβαρές ζημιές στο υδάτινο οικοσύστημα του Περσικού Κόλπου, ιδίως γαρίδες, θαλάσσιες χελώνες, ντιγκόνγκ, φάλαινες, δελφίνια και ψάρια. Τα κατεστραμμένα πηγάδια απελευθέρωσαν επίσης 10 εκατομμύρια m³ (60 εκατομμύρια βαρέλια) πετρελαίου στην έρημο και σχημάτισαν λίμνες (συνολική επιφάνεια 49 τετραγωνικών χιλιομέτρων). Όλη αυτή η ζημιά έγινε για να εμποδιστούν οι Συμμαχικές δυνάμεις. δεξιά|μικρογραφία|Τα συμμαχικά αεροσκάφη πετούν πάνω από την καιόμενες πετρελαιοπηγές στο Κουβέιτ το 1991. Λίγο πριν από τον πόλεμο του Ιράκ του 2003, ανάφτηκαν φωτιά σε διάφορες πετρελαιοπηγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβία Κατηγορία:Έρημοι και ξερικοί θαμνότοποι Κατηγορία:Έρημοι της Ασίας Κατηγορία:Έρημοι του Ιράκ Κατηγορία:Έρημοι της Ιορδανίας Κατηγορία:Έρημοι του Ομάν Κατηγορία:Έρημοι της Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:Έρημοι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Κατηγορία:Έρημοι της Υεμένης Κατηγορία:Οικοπεριοχές της Ασίας Κατηγορία:Οικοπεριοχές του Ιράκ Κατηγορία:Οικοπεριοχές του Ομάν Κατηγορία:Οικοπεριοχές της Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:Οικοπεριοχές των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Κατηγορία:Οικοπεριοχές της Ιορδανίας Κατηγορία:Οικοπεριοχές της Υεμένης Κατηγορία:Γεωγραφία του Ομάν Κατηγορία:Γεωγραφία του Κατάρ Κατηγορία:Γεωγραφία της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Φυσική ιστορία της Δυτικής Ασίας Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα αραβικά Κατηγορία:Παλαιαρκτικές οικοπεριοχές
Πανελλήνιο πρωτάθλημα αντισφαίρισης ανδρών και γυναικών
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Αντισφαίρισης ανδρών και γυναικών είναι η ανώτερη διοργάνωση σε ατομικό επίπεδο για τους αθλητές της αντισφαίρισης στην Ελλάδα. Αρχικά τα πρώτα πρωταθλήματα διοργανώθηκαν από τον ΣΕΓΑΣ, έπειτα από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή και από το 1938 την Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Αντισφαίρισης.
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα αντισφαίρισης ανδρών και γυναικών διεξάγεται κάθε χρόνο από την Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Αντισφαίρισης. Στο πλαίσιο του πρωταθλήματος διεξάγονται αγώνες σε απλό και διπλό, όπου άνδρες και γυναίκες αγωνίζονται χωριστά, καθώς και στο διπλό μεικτό όπου αγωνίζονται ζευγάρια που αποτελούνται από έναν άνδρα και μία γυναίκα.
Ιστορία
Το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα προκηρύχθηκε το 1901 από τον ΣΕΓΑΣ στο πλαίσιο του Πανελλήνιου πρωταθλήματος στίβου. Ο ΣΕΓΑΣ διοργάνωνε τα πρωταθλήματα έως το 1938-39, με εξαίρεση το 1908, όταν τους αγώνες διοργάνωσε η "Κοσμητεία Αντισφαιρίσεως", που ήταν υπό την αιγίδα της Ε.Ο.Α.. Το 1917 ο ΣΕΓΑΣ δημιούργησε Τεχνική Επιτροπή (Τ.Ε.) για την αντισφαίριση με πρώτο πρόεδρο τον Ι. Κετσέα, που ανέλαβε την διοργάνωση των πρωταθλημάτων,.
Οι πρώτες διοργανώσεις είχαν ενταχθεί στους Πανελλήνιους αγώνες στίβου, το 1901 κατά τους Ά επίσημους πανελλήνιους αγώνες προκηρύχθηκαν και αγώνες αντισφαίρισης στα γήπεδα του Ομίλου Αντισφαίρισης Αθηνών αλλά αναβλήθηκαν λόγω κακοκαιρίας. Το 1902 και 1903 δεν έγιναν καθόλου Πανελλήνιοι αγώνες και μαζί τους και οι αγώνες αντισφαίρισης, σαν λόγος αναβολής αναφέρεται η αναμαρμάρωση του Παναθηναϊκού σταδίου κι έλλειψη άλλου κατάλληλου σταδίου. Στους Πανελλήνιους του 1904 προκηρύχθηκαν εκ νέου αγώνες αντισφαίρισης στα πλαίσια του πρωταθλήματος και δόθηκε στον Όμιλο Αντισφαίρισης Αθηνών η εντολή να προετοιμάσει τα γήπεδα και την διεξαγωγή της διοργάνωσης. Την τελευταία στιγμή όμως αποσύρθηκε η Γυμναστική Εταιρεία Πατρών, υπήρχαν μόνο αυτοί οι δύο σύλλογοι τότε στην αντισφαίριση, και οι αγώνες αναβλήθηκαν. Το 1905 προκηρύχθηκαν πάλι οι αγώνες από τον ΣΕΓΑΣ, έγινε ορισμός των ζευγαριών, αγώνες έγιναν αλλά δεν διασώθηκαν όλα τα αποτελέσματα ή το όνομα κάποιων νικητών. Σε μία μάλιστα περίπτωση το 1926 δεν έγιναν οι αγώνες για να προετοιμαστούν οι αθλητές για το κύπελλο ανατολικής Μεσογείου που θεωρήθηκε, παρόλο διεθνές τουρνουά, σημαντικότερη διοργάνωση.
Λόγω του Ά παγκοσμίου πολέμου, των Βαλκανικών πολέμων και της Μικρασιατικής εκστρατείας αρκετές χρονιές δεν έγιναν οι αγώνες ή έγιναν μόνο σε μία κατηγορία. Από τον 1927 οι κατηγορίες αντρών και γυναικών διεξάγονται ανελλιπώς έως σήμερα, με εξαίρεση τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο, ενώ στα διπλά και στα μεικτά ανάλογα τις συμμετοχές των αθλητών.
Στις γυναίκες το πρωτάθλημα αντισφαίρισης είναι η πρώτη αθλητική διοργάνωση στην Ελλάδα που έγινε για γυναίκες, πρωτοποριακό για την εποχή.
Έως το 1970 οι αγώνες γίνονταν στα γήπεδα του Όμιλου Αντισφαίρισης Αθηνών, ενώ το 1971 διεξήχθησαν για πρώτη φορά σε άλλη πόλη, την Θεσσαλονίκη. Έπειτα συνέχισαν να διεξάγονται στα γήπεδα του ΟΑΑ και στα γήπεδα του ΟΑ Φιλοθέης με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπου έγιναν ξανά σε άλλη πόλη.
Σημειώσεις
Ο σκοπός των σημειώσεων στο παρόν λήμμα είναι η βοήθεια για να ανεβρεθούν βιογραφικά ή στοιχεία για αθλητές που είναι άγνωστοι στο ευρύ κοινό ή γνωστοί με άγνωστη αυτή τους τη απασχόληση, ή συγχέονται με άλλα πρόσωπα με το ίδιο όνομα.
Πηγές
Αντισφαιριση
Εμιλιάνο Ζαπάτα
Ο  Εμιλιάνο Ζαπάτα Σαλασάρ (ισπ. Emiliano Zapata Salazar), - ορθότερα κατά ισπανική προφορά Σαπάτα, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [emiˈljano saˈpata] -, (8 Αυγούστου 1879 - 10 Απριλίου 1919), αναδείχθηκε σε σπουδαία ηγετική προσωπικότητα των ανταρτών της αγροτικής Μεξικανικής Επανάστασης του 1910, η οποία κατευθυνόταν κατά του προέδρου της χώρας, Πορφίριο Ντίαζ και της συγκεχυμένης περιόδου που ακολούθησε (1911 - 1917). Οργάνωσε και διοικούσε σημαντική επαναστατική δύναμη, ονομαζόμενη "Απελευθερωτικός Στρατός του Νότου".
Ο ίδιος καταγόταν από οικογένεια της μεσαίας κοινωνικής τάξης. Γεννήθηκε στο χωριό Ανεκουίλκο της μεξικανικής πολιτείας Μορέλος, ενώ πηγές της εποχής αναφέρουν ότι παρόλο που δεν ήταν μορφωμένος, είχε έντονα καλλιεργημένο το αίσθημα του δικαίου, καθώς ήταν μάρτυρας του ημι-φεουδαρχικού, καπιταλιστικού συστήματος διάθεσης γης του Μεξικού, που ευνοούσε τους ιδιοκτήτες τεράστιων εκτάσεων γης, τις καλούμενες "ασιέντα" (hacienda), αντίστοιχες με τα τσιφλίκια στη Βαλκανική. Σε ηλικία 18 ετών φυλακίστηκε για μικρό διάστημα στην προσπάθειά του να υπερασπίσει τους φτωχούς χωρικούς της πατρίδας του.
Το 1909 ο Ζαπάτα εκλέχτηκε από τους συγχωριανούς του επικεφαλής της Επιτροπής Άμυνας για την περιφρούρηση των περιουσιών των μικρο-γαιοκτημόνων, οι οποίες είχαν καταπατηθεί. Τον Νοέμβριο του 1910 ξέσπασε μεγάλη αγροτική εξέγερση στη χώρα, υπό τον Φρανσίσκο Μαδέρο, πολιτικό αντίπαλο του Πορφίριο Ντίας. Ο Ζαπάτα προσχώρησε στην Επανάσταση μαζί με τους Πάντσο Βίγια και Πασκουάλ Ορόσκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικανοί επαναστάτες Κατηγορία:Μεξικανοί θύματα δολοφονικών ενεργειών Κατηγορία:Δολοφονημένοι πολιτικοί
Ντανιέλ Ονά Οντό
Πολιτική σταδιοδρομία
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Ομάρ Μπόνγκο στη Λιμπρεβίλ και διορίστηκε σύμβουλος του προέδρου Ομάρ Μπόνγκο το 1990. Την ίδια χρονιά έγινε πρύτανης του Πανεπιστημίου Ομάρ Μπόνγκο. Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές που διεξήχθησαν το Δεκέμβριο του 1996 και εισήλθε στην κυβέρνηση ως εντεταλμένος υπουργός στον υπουργό Υγείας και Πληθυσμού (Minister-Delegate) το 1997. Στη συνέχεια ανέλαβε υπουργός Πολιτισμού, Επιστημών, Λαϊκής Εκπαίδευσης, Νεολαίας και Αθλητισμού από το 1999 ως το 2002, για να διοριστεί υπουργός Εθνικής Παιδείας στις 27 Ιανουαρίου 2002. Σε επαναληπτικές βουλευτικές εκλογές που έγιναν στις 26 Μαΐου 2002, κέρδισε την 4η έδρα στο διαμέρισμα Ουολεού ως υποψήφιος με το κόμμα PDG και με το 65,62% των ψήφων.
Στο ίδιο διαμέρισμα (Woleu) εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 2006. Έπειτα από τη διεξαγωγή εκείνων των εκλογών, ο Ονά Οντό διορίστηκε πρώτος αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης στις 26 Ιανουαρίου 2007.
Έπειτα από το θάνατο του Μπόνγκο, τον Ιούνιο του 2009, ο Οντό δήλωσε στο Radio France Internationale ότι σκόπευε να λάβει το χρίσμα για τις προεδρικές εκλογές του 2009 από το PDG. Ήταν το πρώτο πρόσωπο που επιβεβαίωσε την πρόθεσή του να διεκδικήσει το χρίσμα. Η ανακοίνωση του Ντανιέλ έγινε δημοσίως χωρίς να είναι σύμφωνα με την κομματική γραμμή περί ενότητας και πειθαρχίας.
Ο Οντό επανεξελέγη πρώτος αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Το Δεκέμβριο του 2013 διεξήχθησαν τοπικές εκλογές και έναν μήνα μετά, στις 24 Ιανουαρίου 2014 ο Ντανιέλ αντικατέστησε στην πρωθυπουργία τον Ραϊμόν Εντόνγκ Σιμά. Τρεις ημέρες μετά τον διορισμό του από τον πρόεδρο Αλί Μπόνγκο, ο Ονά Οντό ορκίστηκε πρωθυπουργός (στις 27 Ιανουαρίου).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γκαμπόν
Πρωτάθλημα ΕΠΕΛ 2019-20
Το Πρωτάθλημα ΕΠΕΛ 2019-20 αποτέλεσαι το 56ο Πρωτάθλημα ΕΠΕΛ. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Σπάρτακος Κιτίου για 3η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο Πρωτάθλημα ΕΠΕΛ 2019-20 συμμετείχαν 10 ομάδες.
Ομάδες και στάδια
Στον πιο κάτω πίνακα παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποιούν.
Βαθμολογία
Πηγή: Πρωτάθλημα ΕΠΕΛ 19/20
Αποτελέσματα
Πηγή: Πρωτάθλημα ΕΠΕΛ 19/20
2019
Καπετανίκιον Άπρου
μικρογραφία|Το κατεπανίκιο, με πιθανά όρια, στον σημερινό χάρτη της Ελλάδας Το Κατεπανίκιον της Άπρως ή της Λογγού ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τα κατεπανίκια των τελευταίων αιώνων της αυτοκρατορίας ήταν μικρές συνοριακές διαιρέσεις, σε αντίθεση με τα μεγάλα σε έκταση αντίστοιχα του 10ου και 11ου αιώνα, που περιελάμβαναν μία πόλη ή κάστρο και τις γύρω περιοχές.
Το κατεπανίκιο δημιουργήθηκε τον 13ο αιώνα, μετά την επανάκτηση της περιοχής από τους Λατίνους, περιελάμβανε την περιοχή του σημερινού Δήμου Σιθωνίας στη Χαλκιδική και την Μακεδονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατεπανάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Φερνάντο ντε Νορόνια
Το αρχιπέλαγος Φερνάντο ντε Νορόνια αποτελείται από 21 νησίδες και βρίσκεται στον Ατλαντικό ωκεανό, περίπου 354 χλμ από τις ακτές της Βραζιλίας, της οποίας και αποτελεί έδαφος. Το κύριο νησί έχει έκταση περίπου 18 τετρ. χλμ. και έχει πληθυσμό γύρω στις 3.000 κατοίκους (2008). Το αρχιπέλαγος αποτελεί ειδικό πολιτειακό δήμο στην πολιτεία του Περναμπούκο της Βραζιλίας, αν και βρίσκεται πιο κοντά στις ακτές της πολιτείας Ρίο Γκράντε ντο Νόρτε. Όλο το αρχιπέλαγος αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Η χρόνικη ζώνη της περιοχής είναι -2UTC. Το αρχιπέλαγος είναι προσβάσιμο αεροπορικά από τη Ρεσίφε (545 χλμ.) και το Νατάλ (360 χλμ.), ενώ ακτοπλοϊκά συνδέεται με τη Ρεσίφε. Οι επισκέπτες κατά την άφιξή τους πληρώνουν ένα μικρό περιβαλλοντικό τέλος στο Ινστιτούτο Περιβάλλοντος και Ανανεώσιμων Φυσικών Πόρων (IBAMA) της Βραζιλίας.
Ιστορία
Η ανακάλυψη του αρχιπελάγους από τους Ευρωπαίους αποδίδεται σε διάφορες αποστολές, παρέχοντας μία ασαφή ιστορική εικόνα ακόμα και σήμερα. Το κεντρικό νησί, με την αρχική ονομασία Ίλια ντα Κουαρέσμα, είχε καταγραφεί από αποστολές τα έτη 1501, 1502 και 1503. Ο αντικόμης του Σανταρέμ όμως απέδωσε την ανακάλυψή του στον Γκασπάρ ντε Λέμος, κυβερνήτη του συνοδευτικού πλοίου της αποστολής του Πέδρο Άλβαρες Καμπράλ, καθώς αυτός επέστρεφε στην Πορτογαλία για να ανακοινώσει την ανακάλυψη της Βραζιλίας. Σύγχρονοι ιστορικοί αντίθετα, αποδίδουν την ανακάλυψη στην αποστολή του Φερνάντο ντε Νορόνια μεταξύ του 1501 και του 1502, από την οποία προέρχεται και η σύγχρονη ονομασία του αρχιπελάγους. Το κεντρικό νησί εμφανίζεται το 1530 με τη σημερινή ονομασία του αρχιπελάγους στο βιβλίο καταστρώματος του Μαρτίμ Αφόνσο ντε Σούσα.
Ο πρώτος όμως που πραγματικά περιέγραψε το νησί ήταν ο Αμέρικο Βεσπούτσι το 1503, ταξιδεύοντας ως πλήρωμα σε μία Πορτογαλική αποστολή στη Βραζιλία με κυβερνήτη τον Γκονσάλο Κοέλιο.
Το 1534, το αρχιπέλαγος καταλήφθηκε από τους Άγγλους, ενώ από το 1556 μέχρι και το 1612 βρισκόταν στην κατοχή της Γαλλίας. Το 1628 καταλήφθηκε από τους Ολλανδούς, οι οποίοι απομακρύνθηκαν δύο χρόνια αργότερα από μία Ισπανο-πορτογαλική στρατιωτική δύναμη κάτω από τις διαταγές του Ρούι Καλάζα Μπόρζες ή Ρούι Καλάθα Μπόρχες. Οι Ολλανδοί επανακατέλαβαν το νησί το 1635, χρησιμοποιώντας το ως ιατρική και νοσηλευτική βάση για τις δυνάμεις κατοχής που διατηρούσαν στις ακτές της βορειοανατολικής Βραζιλίας, μεταξύ του Ρίο Σάο Φρανσίσκο και του Μαρανιάο. Το νησί έγινε εκείνη την περίοδο γνωστό με την ονομασία Παβόνια, προς τιμή του Μιχιέλ ντε Πάουβ, ενός από τους διευθυντές της Ολλανδικής Εταιρίας των Ανατολικών Ινδιών. Παρέμεινε στον έλεγχο της Ολλανδίας για περίπου δύο ακόμα δεκαετίες, οπότε και επανακτήθηκε από την Πορτογαλία. Το 1736, η Γαλλική Εταιρία των Ανατολικών Ινδιών βρήκε το νησί ακατοίκητο και τελείως εγκαταλελειμμένο, και το προσάρτησε στη Γαλλία, μετονομάζοντάς το σε Ιλ Ντοφίν.
Από το 1737 και μετά, με την αποχώρηση των Γάλλων, το νησί και το αρχιπέλαγος πέρασε στην οριστική κατοχή από την Πορτογαλία. Αυτή την περίοδο αποφασίστηκε και η οχύρωση του νησιού με την κατασκευή φρουρίων σε στρατηγικά σημεία, όπου ήταν δυνατή η αποβίβαση εχθρικών δυνάμεων. Ένα από αυτά τοποθετήθηκε στο γειτονικό νησί Ίλια ντε Σάο Ζοσέ, στην είσοδο του λιμανιού του Σεντ Άντονι. Τα οχυρά φρούρια συνδέονταν με ένα δίκτυο πετροστρωμένων δρόμων για την ενίσχυση της άμυνας των νησιών. Γύρω στο 1770 ιδρύθηκε και ο πρώτος μόνιμος οικισμός Βίλα ντος Ρεμέντιος. Ο οικισμός σχεδιάστηκε σε δύο διακριτές περιοχές, μία με τα διοικητικά κτίρια και εγκαταστάσεις, και μία με την εκκλησία και αντίστοιχα κτίρια. Με την ανεξαρτησία της Βραζιλίας το 1822, το αρχιπέλαγος πέρασε στην κυριότητά της ομαλά και με καμία αλλαγή.
Το 1832, το νησί και το αρχιπέλαγος δέχθηκε την επίσκεψη του Κάρολου Δαρβίνου, ο οποίος καταγράφει τις εμπειρίες του στο Φερνάντο ντε Νορόνια σε ύστερη έκδοση μαζί με τις εμπειρίες του ταξιδιού του με το πλοίο Μπιγκλ.
Προς το τέλος του 18ου αιώνα, το νησί έγινε τόπος αποστολής φυλακισμένων και κατασκευάστηκε η πρώτη φυλακή. Το 1897 η κυβέρνηση της πολιτείας του Περναμπούκο απέκτησε το διοικητικό έλεγχο της φυλακής, η οποία μετέπειτα χρησιμοποιήθηκε για τον περιορισμό πολιτικών κρατουμένων μεταξύ του 1938 και του 1945. Το 1957 η φυλακή έκλεισε με την πρώτη επίσκεψη στο αρχιπέλαγος του προέδρου της Βραζιλίας, τότε Ζουσελίνο Κουμπιτσέκ.
Στις αρχές του 20ου αιώνα το νησί δέχθηκε τις επισκέψεις Βρετανών για την κατασκευή τηλεγραφικού δικτύου (Εταιρία της Νότιας Αμερικής), ενώ αργότερα συμφέροντα απέκτησαν στο αρχιπέλαγος και η Γαλλική «Καμπλ Φρανσέ» (French Cable) και η Ιταλική «Ιταλκάμπλε» (Italcable).
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το 1942, το αρχιπέλαγος αποτέλεσε ομοσπονδιακή περιοχή της Βραζιλίας, μαζί με την ατόλλη Ρόκας και τις νησίδες Σαν Πέδρο και Σαν Πάμπλο, ενώ δέχθηκε πολιτικούς αλλά και κανονικούς κρατούμενους. Το Σεπτέμβριο του 1942 κατασκεύαστηκε στο κεντρικό νησί αεροδρόμιο από τις Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ, για να αποτελέσει σημείο μεταστάθμευσης μεταξύ της Βραζιλίας και της Γαλλικής δυτικής Αφρικής, για τη μεταφορά φορτίων, προσωπικού, αλλά και μαχητικών αεροσκαφών. Το αεροδρόμιο πέρασε στη διοίκηση του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ το 1944.
Το 1988, περίπου το 70% του αρχιπελάγους οριοθετήθηκε ως εθνικό θαλάσσιο πάρκο, με στόχο τη διατήρηση του χερσαίου και θαλάσσιου περιβάλλοντος. Επίσης το ίδιο έτος, το καθεστώς της ομοσπονδιακής περιοχής καταργήθηκε και το αρχιπέλαγος πέρασε στη δικαιοδοσία της πολιτείας του Περναμπούκο, εκτός από την ατολλή Ρόκας που αποδόθηκε στην πολιτεία του Ρίο Γκράντε ντο Νόρτε.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το κλίμα του αρχιπελάγους χαρακτηρίζεται τροπικό, λόγω της γειτνίασης με τον Ισημερινό. Παράλληλα όμως, επηρεάζεται και από τον Ατλαντικό ωκεανό, χωρίς όμως να αποδίδονται πολλά χαρακτηριστικά του ωκεάνιου κλίματος στα νησιά. Αυτός ο συνδυασμός δίνει δύο διακριτές εποχές στον κλιματότυπο του αρχιπελάγους: την εποχή των βροχών, η οποία διαρκεί από τον Μάρτιο μέχρι και τον Σεπτέμβριο, και την ξηρή εποχή, από τον Οκτώβριο ως και τον Φεβρουάριο, η οποία όμως παρουσιάζει ορισμένα πολύ χαμηλά ύψη βροχής, καθώς και αυξημένη υγρασία σε σχέση με ένα τυπικό ξηρό κλίμα, λόγω του ωκεανού.
Από γεωλογικής πλευράς, τα νησιά του αρχιπελάγους στην ουσία αποτελούν τις ορατές υπερθαλάσσιες κορυφές μίας υποθαλάσσιας οροσειράς. Το αρχιπέλαγος με τα 21 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες, είναι στο σύνολό του ηφαιστειακής προέλευσης. Το υποθαλάσσιο υψίπεδο της οροσειράς βρίσκεται περίπου σε μέσο βάθος 750 μ. κάτω από την επιφάνεια του ωκεανού. Το κύριο νησί, Φερνάντο ντε Νορόνια, που δίνει και το όνομά του στο σύμπλεγμα, έχει έκταση περίπου 18 τετρ. χλμ., αποτελώντας το 91% της συνολικής έκτασης του συμπλέγματος. Το κεντρικό νησί έχει περίπου 10 χλμ. μήκος και εύρος περίπου 3.5 χλμ., κατά μέση διάσταση. Τα υπόλοιπα νησιά, υπολογίσιμα σε έκταση, είναι τα Ράτα, Σέλα Ζινέτα, Καμπελούντα και Σάο Ζοσέ, μαζί με τις νησίδες Λεάο και Βιούβα.
Χλωρίδα
Η χλωρίδα των νησιών είχε ως βασικό στοιχεία μέχρι τον 19ο αιώνα τα δάση, τα οποία αποψιλώθηκαν για να μην επιτρέψουν την κατασκευή σκαφών και πλεούμενων από τους εξόριστους εκεί φυλακισμένους. Τα νησιά σήμερα καλύπτονται κυρίως από χαμηλή θαμνώδη βλάστηση, με ορισμένες αναδασωμένες εκτάσεις. Τα περισσότερα είδη φυτών έχουν εισαχθεί από τους εποίκους. Το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα του ΟΗΕ (UNEP) έχει καταγράψει 15 πιθανά ενδημικά είδη φυτών.
Πανίδα
Η πανίδα του αρχιπελάγους περιλαμβάνει δύο ενδημικά είδη πτηνών, η Ελαϊνέα της Νορόνια και το Βιρέο της Νορόνια, τα οποία απαντώνται στο κεντρικό νησί και στο νησί Ράτα. Στα νησιά επίσης έχουν καταγραφεί και δύο ενδημικά είδη ερπετών. Η πλούσια θαλάσσια πανίδα των νησιών όμως είναι χαρακτηριστική, καθώς περιλαμβάνει θαλάσσιες χελώνες, δελφίνια, άλμπατρος και πολλά άλλα είδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Βραζιλίας Φερναντο ντε Νορονια Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Βραζιλία
Άγγελος Χαντί
Ο Άγγελος Χαντί (γενν. 7 Σεπτεμβρίου 1989) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ελληνικής και ιορδανικής καταγωγής, ο οποίος αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός για την Καβάλα.
Πρώτα χρόνια
Ο Χαντί γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας από Ιορδανό πατέρα και Ελληνίδα μητέρα. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στις ακαδημίες του Πανηλειακού, την ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του, προτού μετακομίσει στην Αθήνα, για να ενταχθεί στην ποδοσφαιρική ακαδημία του Χουάν Ραμόν Ρότσα. Το 2008 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στο εξωτερικό, με την Τρέντσιν του Πρωταθλήματος Σλοβακίας. Έπαιξε σε 11 αγώνες του Πρωταθλήματος κατά τη διάρκεια της σεζόν και ακολούθησε το σύλλογο στην Πρώτη Κατηγορία μετά τον υποβιβασμό του στο τέλος της σεζόν 2007-08. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2010 και εντάχθηκε στην ομάδα της Γ΄ Εθνικής Ολυμπιακό Χερσονήσου, υπογράφοντας συμβόλαιο 6 μηνών.
Εργοτέλης
Αφού εντυπωσίασε με τις εμφανίσεις του στη Γ΄ Εθνική, υπέγραψε 5ετές συμβόλαιο με τον Εργοτέλη, που αγωνιζόταν στην Σούπερ Λιγκ το 2010. Πέρασε τις επόμενες δύο σεζόν προσπαθώντας να εδραιωθεί ως βασικός, κάτι που τελικά κατάφερε κατά τη διάρκεια της σύντομης παραμονής του Εργοτέλη στη Φούτμπολ Λιγκ τη σεζόν 2012-13. Συνολικά είχε 34 συμμετοχές πρωταθλήματος και σημείωσε 4 γκολ, συμβάλλοντας έτσι στην κατάκτηση της 2ης θέσης από την ομάδα του και την ταχεία επιστροφή στη Σούπερ Λιγκ. Ο Χαντί έπαιξε για τους Κρητικούς στην κορυφαία κατηγορία για δύο ακόμα σεζόν και ορίστηκε υπαρχηγός της ομάδας κατά την τελευταία του σεζόν. Στη μεταγραφική περίοδο του καλοκαιριού του 2015, αφού ο Εργοτέλης είχε και πάλι υποβιβαστεί στη Φούτμπολ Λιγκ, ο Χαντί αποφάσισε να αποχωρήσει. Κατά τη διάρκεια της πενταετούς θητείας του στην ομάδα είχε συνολικά 102 συμμετοχές και 11 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις.
ΟΦΗ
Αφού έφυγε από τον Ηρακλή, ο Χαντί επέστρεψε στην Κρήτη, υπογράφοντας με τον ΟΦΗ στη Γ΄ Εθνική. Συνέβαλε στη δυναμική επιστροφή του συλλόγου, για να κερδίσει τον 4ο όμιλο του Πρωταθλήματος, με 4 γκολ σε 14 συμμετοχές και έγινε μέλος του βασικού σχήματος κατά τις δύο επόμενες σεζόν στη Φούτμπολ Λιγκ. Οι εμφανίσεις του με τον ΟΦΗ δεν πέρασαν απαρατήρητες και τον Δεκέμβριο του 2017 έλαβε την πρώτη του κλήση από την Εθνική Ιορδανίας. Ωστόσο, καθώς ο σύλλογος έφτασε σε οικονομική αστάθεια στα τέλη του 2017, ο Χαντί αποδεσμεύθηκε από το συμβόλαιο του τον Ιανουάριο του 2018, όταν υπέβαλε αίτηση αποζημίωσης κατά του συλλόγου λόγω μη καταβληθέντων μισθών αρκετών μηνών.
Άρης
Στις 29 Ιανουαρίου 2018 υπέγραψε συμβόλαιο με τον Άρη, που συμμετείχε επίσης στη Φούτμπολ Λιγκ, μέχρι το τέλος της σεζόν. Στις 12 Μαρτίου 2018 σημείωσε το πρώτο του γκολ με ένα όμορφο ελεύθερο χτύπημα, σε μια νίκη με 3-0 εναντίον της πρώην ομάδα του, του Εργοτέλη.
Αήττητος Σπάτων
Στις 10 Σεπτεμβρίου 2018 υπέγραψε συμβόλαιο με τον προσφάτως προβιβασμένο στη Γ΄ Εθνική Αήττητο Σπάτων, με ελεύθερη μεταγραφή.
Λουφτετάρι
Στις 24 Ιανουαρίου 2019, υπέγραψε συμβόλαιο με την αλβανική Λουφτετάρι.
Καβάλα
Στις 11 Σεπτεμβρίου 2019, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την Καβάλα.
Διεθνής σταδιοδρομία
Λόγω της διπλής του ιθαγένειας, ο Χαντί ήταν επιλέξιμος να αγωνιστεί τόσο για την Εθνική Ελλάδας, όσο και για την Εθνική Ιορδανίας. Στις 7 Δεκεμβρίου 2017 αποδέχθηκε κλήτευση για να εκπροσωπήσει την Ιορδανία. Έκανε το ντεμπούτο του στις 25 Δεκεμβρίου 2017, σε ένα φιλικό αγώνα με 1-1 εναντίον της Λιβύης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιορδανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ιορδανικής καταγωγής Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιορδανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Τρέντσιν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Χερσονήσου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αήττητου Σπάτων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λουφτετάρι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Σλοβακίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Αλβανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Καβάλα
5012 Ευρυμέδων
300 px|thumb|Η Τρωική ομάδα των αστεροειδών στα αριστερά και δεξιά του Δία, χωρίζονται σε ελληνικό στρατόπεδο (Greeks) και σε τρωικό (Trojans)
Ο 5012 Ευρυμέδων (5012 Eurymedon), είναι ένας αστεροειδής που ανήκει στην Τρωική Ομάδα. Ανακαλύφθηκε 17 Οκτωβρίου 1960 από τους αστρονόμους Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld και Tom Gehrels στο αστεροσκοπείο του Πάλομαρ. Πήρε το όνομά του από τον Ευρυμέδων, υπηρέτη του βασιλιά Νέστορα κατά τον Τρωικό πόλεμο. Πρόκειται για τον πολλοστό αστεροειδή που προστίθεται στην ομάδα αυτή.
Συγκεκριμένα, η Τρωική ομάδα του Δία άρχισε να ανακαλύπτεται κομμάτι κομμάτι και πρόκειται για αντικείμενα που έχουν την ίδια τροχιά με το Δία γύρω από τον ήλιο. Οι αστρονόμοι με χιούμορ χώρισαν τους αστεροειδείς αυτούς σε δύο αντίπαλες ομάδες ή στρατόπεδα, αντιγράφοντας την ονοματολογία της Ιλιάδας. Ο πρώτος Τρώας που ανακαλύφθηκε (το 1906) βαφτίστηκε Αχιλλεύς και ανήκε στο στρατόπεδο των Ελλήνων. Μέχρι το 2009 είχαν ανακαλυφθεί άλλοι 2.909 αστεροειδείς.
Δείτε επίσης
Ευρυμεδων
Φασηλίδα
thumb|300px|Η Μικρά Ασια στην αρχαιότητα Η Φασηλίδα (αρχ. Φασηλίς), υπήρξε για πολλούς αιώνες ελληνική πόλη και σημαντικό λιμάνι στη νότιο Μικρά Ασία, απέναντι από την Κύπρο και δυτικά, κοντά στη σημερινή Αττάλεια, και είναι γνωστή κυρίως για την πολιορκία της από τους Έλληνες το 469 ή 466 π.Χ. κατά την εκστρατεία τους εναντίον των περσικών δυνάμεων που είχαν τότε συγκεντρωθεί στις εκβολές του Ευρυμέδοντα ποταμού. Τα χρόνια εκείνα η Φασηλίδα τελούσε υπό περσική κυριαρχία και οι Έλληνες προσπάθησαν και πέτυχαν να την αποσπάσουν από αυτήν. Οι περισσότεροι την ενέτασσαν τότε στην περιοχή της Λυκίας αν και μερικοί την ενέτασσαν στης Παμφυλίας, επειδή ήταν τρόπον τινά μεθοριακή πόλη. Παρά τη δωρική της καταγωγή, πάντως, υπήρξε στη συνέχεια για καιρό το ανατολικότερο σημείο ουσιαστικής αθηναϊκής επιρροής στα νότια παράλια της Μικράς Ασίας επί της Μεσογείου. Η στρατηγική της θέση και ο εξαίρετος ελλιμενισμός που προσέφερε την έκαναν να υποστεί πολλές επιδρομές και καταλήψεις, αλλά επιβίωσε ως ισχυρό εμπορικό λιμάνι μέχρι τον 11ο μ.Χ.. Ύστερα μαράζωσε είτε λόγω των πειρατών είτε λόγω γειτονικού έλους. Ρωμαϊκά ερείπια διασώζονται μέχρι σήμερα στην αρχαία θέση, η οποία βρίσκεται κοντά στο χωριό Τεκίροβα, στον κόλπο της Αττάλειας (Antalya στα τουρκικά)
Η πολιορκία της από τον Κίμωνα
thumb|300px|right|Μοντέλο που κατασκευάστηκε στο πρότυπο αρχαίου πλοίου, αλλά ειδικά στη μάχη στον Ευρυμέδοντα οι τριήρεις είχαν μετασκευαστεί για να χωρούν παραπάνω οπλίτες Η Φασηλίδα είχε ιδρυθεί από Ροδίους, δηλαδή Δωριείς στην καταγωγή, γύρω στο 700 π.Χ. Ήταν σε στρατηγική θέση επάνω σε ισθμό μεταξύ δύο πολύ καλών λιμένων και γι’ αυτό εξελίχθηκε γρήγορα σε ένα από τα ασφαλέστερα και πιο πολυσύχναστα λιμάνια της Λυκίας. Ως διαμετακομιστικό κέντρο και απλός σταθμός ελλιμενισμού εξυπηρετούσε εμπορικά τη Φοινίκη, την Κύπρο, την Αίγυπτο, την γειτονική της Παμφυλία καθώς και το εσωτερικό της Μικράς Ασίας καθώς και τα παράλια της σημερινής Μέσης Ανατολής αλλά και την ηπειρωτική Ελλάδα. Η Φασηλίδα είχε καταληφθεί από τους Πέρσες όταν αυτοί επεκτάθηκαν σε όλη τη Μικρά Ασία –άγνωστο πότε ακριβώς.
Οι Αθηναίοι ως ηγέτες της Συμμαχίας της Δήλου είχαν αποφασίσει μετά τη λήξη των Περσικών Πολέμων να κρατήσουν στο εξής τους Πέρσες μακριά από την Ιωνία. Όταν έμαθαν ότι περσικές δυνάμεις πεζικού και ναυτικού συγκεντρώνονταν στον Ευρυμέδοντα ποταμό, στην Παμφυλία, κατάλαβαν ότι οι Πέρσες είχαν σκοπό να κινηθούν παραλιακά για την ανακατάληψη της Ιωνίας –οι Πέρσες δεν ήθελαν να χωρίζουν το πεζικό από το ναυτικό τους, τουλάχιστον όταν είχαν ως εχθρούς τους Έλληνες. Ο Κίμωνας έφυγε τότε με το στόλο του (200 τριήρεις και περίπου 5.000 άνδρες) από την Κνίδο, αρχαία πόλη απέναντι από τη Νίσυρο, και κατευθύνθηκε στην Φασηλίδα, επειδή αυτή εξακολουθούσε να βρίσκεται σε περσικά χέρια και ο Κίμωνας ήξερε πόσο σημαντικό σημείο ανεφοδιασμού θα μπορούσε να αποδειχτεί στην πορεία των Περσών προς την Ιωνία.
Γνωρίζοντας πιθανώς ότι στις τριήρεις των Περσών μπορεί να προστίθεντο και άλλες 80 φοινικικές από την Κύπρο, βιαζόταν να επιτεθεί προτού έρθουν οι ενισχύσεις των αντιπάλων του. Οι Πέρσες είχαν ήδη 200 τριήρεις στις εκβολές του Ευρυμέδοντα και μέχρι στιγμής οι δυνάμεις τους ήταν ίσες. Έκρινε όμως σκόπιμο να καταλάβει πρώτα το διπλό λιμένα των Φασηλιτών. Η Φασηλίδα, ήταν μεν ελληνική πόλη, αλλά η ηγεσία της (πιθανόν και η κοινή γνώμη της) δεν διετίθετο να προσχωρήσει στον ελληνικό συνασπισμό. Στην πόλη κατά πάσα πιθανότητα υπήρχε εξάλλου τοποθετημένη και περσική φρουρά. Οι Φασηλίτες ξεκαθάρισαν λοιπόν στον Κίμωνα ότι δεν δέχονταν να ελλιμενισθεί εκεί ο στόλος του και ότι επιπλέον δεν θα επέτρεπαν ούτε την τροφοδοσία του στρατού του. Εκείνος προχώρησε σε πολιορκία παρότι στο ελληνικό στρατόπεδο κυριαρχούσε μεγάλη νευρικότητα, αφού ήταν γνωστό ότι οι Πέρσες απείχαν οδικά 80 χιλιόμετρα και ελλιμενίζονταν ακριβώς απέναντι στον κόλπο της σημερινής Αττάλειας. Για να συντηρηθεί μάλιστα το ελληνικό στράτευμα και τα πληρώματα, οι άνδρες έπρεπε να λεηλατούν τις γύρω περιοχές και η παράταση της πολιορκίας στοίχιζε σε τρόφιμα, δυνάμεις και ηθικό.
Τι απέγινε η Φασηλίδα
thumb|right|300px|Χάρτης του 15ου αιώνα μ.Χ. Η Φασηλίδα παρέμεινε ελεύθερη για αρκετά χρόνια, αλλά δεν γνωρίζουμε πόσα ακριβώς. Αναφέρεται ξανά στους όρους της ειρήνης μεταξύ Ελλήνων και Περσών το 449 π.Χ. όπου σύμφωνα με το Διόδωρο το Σικελό προβλεπόταν ότι «στη Φασηλίδα δε θα επιτρεπόταν πλέον ο ελλιμενισμός πολεμικού στόλου». Αυτό δείχνει ότι η περιοχή καθιερώθηκε μεταξύ Ελλήνων και Περσών να είναι ουδέτερο λιμάνι. Κατοπινά είναι γνωστό ότι οι περισσότερες πόλεις της Λυκίας αποστάτησαν από τη Συμμαχία της Δήλου εκτός από την Φασηλίδα και την Τελμεσσό (σημερινό Dalian στα τουρκικά) και ότι οι Αθηναίοι προσπάθησαν να τις επαναφέρουν. Οι κάτοικοι της Λυκίας τους νίκησαν και έμειναν στην αυτονομία τους, ώσπου επανακατακτήθηκαν από τους Πέρσες, άγνωστο πότε ακριβώς. Επίσης άγνωστο είναι αν η Φασηλίδα παρέμεινε ανεξάρτητη ή υποτάχθηκε μαζί με τις άλλες πόλεις της Λυκίας, όμως λογικά αφού οι Πέρσες προέλασαν σε όλη την περιφέρεια αποκλείεται να άφηναν ουδέτερο ένα λιμάνι στρατηγικής σημασίας σαν το δικό της. Το 412 π.Χ. πάντως η Λυκία αναφέρεται πλέον ως σύμμαχος των Περσών.
Όταν περίπου 80 χρόνια αργότερα ο Μέγας Αλέξανδρος προχώρησε στην εκστρατεία του εναντίον των Περσών, πέρασε και από την Φασηλίδα, που συμπεριελήφθη στις κατακτήσεις του. Μετά το θάνατό του η πόλη περιήλθε στον έλεγχο διάφορων ελληνιστικών βασιλείων, άλλοτε της Αιγύπτου και άλλοτε της Ρόδου. Γύρω στο 170 π.Χ. ο Άτταλος Β΄ της Περγάμου έκτισε την Αττάλεια, σε απόσταση περίπου 40 χιλιομέτρων από την Φασηλίδα και φρόντισε ιδιαίτερα για το λιμάνι της πόλης του, γεγονός που μπορεί να οδήγησε σταδιακά το λιμάνι της Φασηλίδας σε δεύτερη μοίρα. Γύρω στο 160 π.Χ., η Φασηλίδα πέρασε στον έλεγχο των Ρωμαίων που σχημάτισαν στην περιοχή τη διοίκηση Λυκίας
Φαίνεται πως κάποια στιγμή στη συνέχεια πέρασε, όπως πολλοί λιμένες της περιοχής αλλά και νησιά του Αιγαίου, στα χέρια πειρατών. Οι Ρωμαίοι χρειάστηκε να δίνουν μάχες για να την αποσπούν από αυτούς, καθώς οι Φασηλίτες είχαν ιδιαίτερες εμπορικές συμφωνίες και συνθήκη ειρήνης τρόπον τινά με τους ισχυρούς πειρατές της Κιλικίας. Όταν οι Ρωμαίοι κατάφεραν γύρω στο 50 π.Χ. να καταλάβουν τον Όλυμπο, μια γειτονική πόλη, πολιόρκησαν και την Φασηλίδα. Τότε την υπερασπιζόταν κάποιος ονόματι Ζεκενίτης που είχε εκεί το «πειρατήριό του» όπως αναφέρει ο Στράβωνας και διαφέντευε επίσης την Παμφυλία και τον Όλυμπο. Όταν πια ο Ζεκενίτης διαπίστωσε ότι δεν είχε ελπίδα διαφυγής, έβαλε φωτιά στα πάντα, σκότωσε την οικογένειά του και αυτοκτόνησε πέφτοντας και ο ίδιος στις φλόγες.
Αν και η Φασηλίδα συνήλθε από την καταστροφή, οι φυσικές αλλαγές στο πέρασμα των αιώνων είχαν μεταβάλει ορισμένα σημεία σε βάλτους που όχι μόνoν μύριζαν άσχημα αλλά και γίνονταν αιτία μετάδοσης ασθενειών, γεγονός που οδήγησε πιθανόν και στον σταδιακό μαρασμό της πόλης. Ε είναι γνωστό ότι είχε ενεργή δράση γιατί διέθετε επίσκοπο το 459 μ.Χ. Επίσης το 787 μ.Χ. αντιπροσωπεύτηκε στην Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο κατά της εικονομαχίας. Αναφέρεται τέλος μέχρι το 1200 στα αρχεία των επισκοπών και αρχιεπισκοπών του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Ανήκε δηλαδή στους Βυζαντινούς για πολλούς αιώνες.
thumb|300px|Υδραγωγείο ρωμαϊκής εποχής Οι Βυζαντινοί την ανακαταλάμβαναν κατά καιρούς από πειρατές, αλλά ο έλεγχος ήταν πια δύσκολος. Η πόλη καταλήφθηκε από τους άραβες και έγινε όπως πολλές πόλεις της περιοχής σημείο συγκρούσεων μεταξύ Σταυροφόρων και Αράβων αλλά και Βυζαντινών. Τον 11ο αιώνα ήταν πλέον μια εξαιρετικά φτωχή πόλη. Καταλήφθηκε από Τούρκους του 1076 και ανακαταλήφθηκε από Βυζαντινούς ώσπου πέρασε στα χέρια των Σελτζούκων Τούρκων. Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο έμεινε για τρία χρόνια στα χέρια των Ιταλών και το 1921 ξαναδόθηκε στην Τουρκία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Παμφυλίας Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες
Πείραμα Πλατώ
Το Πείραμα Πλατώ έγινε το 1873 και σκοπό είχε την απόδειξη και εδραίωση της θεωρίας Λαπλάς.
Το πείραμα αυτό που έλαβε το όνομα του δημιουργού του Βέλγου φυσικού Ιωσήφ Πλατώ (1801-1883) είχε ως εξής: Σε μίγμα οινοπνεύματος και ύδατος με τη βοήθεια χοάνης εισάγεται ποσότητα ελαίου, ίδιας σχετικής πυκνότητας με το μίγμα. Το έλαιο λαμβάνει τελικά τη μορφή σφαίρας που όμως δεν μεγαλώνει σε τεράστια ποσότητα ελαίου, φθάνοντας τη μέγιστη διάμετρο των 14 εκατοστών. Εάν το μίγμα μαζί με την έκκεντρη σφαίρα του ελαίου τοποθετηθεί σε φυγόκεντρο δίσκο έτσι που ο άξονας αυτού να συμπίπτει με τον άξονα της σφαίρας και δοθεί ταχύτητα περιστροφής ίση προς μία πλήρη στροφή ανά 5-6 δευτερόπλεπτα, η σφαίρα του ελαίου θ΄ αρχίσει βαθμηδόν να παίρνει σχήμα σφαιροειδούς δηλαδή να πιέζονται οι πόλοι και να εξογκούται περί τον "ισημερινό" και το σφαιροειδές να καθίσταται περισσότερο πεπλατυσμένο αυξανομένης της ταχύτητας.
Κατηγορία:Ιστορία της αστρονομίας Πλατω
Μάχη του Μόχατς
Η Μάχη του Μόχατς (ουγγρικά: mohácsi csata ή mohácsi vész, τουρκικά: Mohaç Savaşı ή Mohaç Meydan Savaşı) διεξήχθη στις 29 Αυγούστου 1526 κοντά στο Μόχατς, στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, μεταξύ των δυνάμεων του Βασιλείου της Ουγγαρίας και των συμμάχων του υπό τον Λουδοβίκο Β' και εκείνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υπό τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή. Η νίκη των Οθομανών οδήγησε στην τριχοτόμηση της Ουγγαρίας για αρκετούς αιώνες μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της Μοναρχίας των Αψβούργων και του Πριγκιπάτου της Τρανσυλβανίας. Περαιτέρω ο θάνατος του Λουδοβίκου Β' καθώς υποχωρούσε από τη μάχη σηματοδότησε το τέλος της δυναστείας των Γιαγκελλόνων στην Ουγγαρία και τη Βοημία, για τις οποίες οποίας οι δυναστικές αξιώσεις πέρασαν στον Οίκο των Αψβούργων.
Παρακμή της ουγγρικής βασιλικής εξουσίας (1490–1526)
Μετά τον θάνατο του απολυταρχικού Βασιλιά Ματθία Κορβίνου το 1490 οι Ούγγροι άρχοντες, που δεν ήθελαν άλλον τέτοιο βασιλιά, προώθησαν την άνοδο του πασίγνωστου για την αδύναμη θέλησή του Βασιλιά Βλαδίσλαου της Βοημίας, που βασίλεψε ως Βασιλιάς Βλαδίσλαος Β' της Ουγγαρίας από το 1490. έως το 1516. Ήταν γνωστός ως Βασιλιάς Dobře (ή Dobzse στα ουγγρικά), που σημαίνει «εντάξει», για τη συνήθεια του να δέχεται, χωρίς αμφιβολία, κάθε αίτηση και έγγραφο που του υποβαλλόταν. Ο νεοεκλεγμένος βασιλιάς Βλαδίσλαος Β' δώρισε τα περισσότερα από τα ουγγρικά βασιλικά κτήματα, έσοδα και δικαιώματα στους ευγενείς. Προσπάθησε έτσι να σταθεροποιήσει τη νέα του βασιλεία και να διατηρήσει τη δημοτικότητά του μεταξύ των αρχόντων.
Δεδομένης της αφελούς πολιτικής για δημοσιονομικά και τη γη της βασιλικής αυλής η κεντρική εξουσία άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, κυρίως λόγω της διεύρυνσης των φεουδαρχικών γαιών με βασιλικά έξοδα. Η τάξη των ευγενών στο κοινοβούλιο κατάφερε να μειώσει τη φορολογική τους επιβάρυνση κατά 70–80%, σε βάρος της ικανότητας της χώρας να αμυνθεί. Ο Βλαδίσλαος έγινε ανήμπορος «αιχμάλωτος» των αρχόντων και δεν μπορούσε να πάρει καμία απόφαση χωρίς τη συγκατάθεσή τους.
Ο μόνιμος μισθοφορικός στρατός (ο Μαύρος Στρατός) του Ματθία Κορβίνου διαλύθηκε από την αριστοκρατία. Οι άρχοντες διέλυσαν επίσης τα εθνικά διοικητικά συστήματα και τη γραφειοκρατία σε όλη τη χώρα. Η άμυνα της χώρας υποχώρησε καθώς οι συνοριοφύλακες και οι φρουρές των κάστρων έμεναν απλήρωτοι, τα φρούρια έγιναν ερείπια και οι πρωτοβουλίες για αύξηση των φόρων για την ενίσχυση της άμυνας καταπνίγηκαν. Ο διεθνής ρόλος της Ουγγαρίας μειώθηκε, η πολιτική της σταθερότητα κλονίστηκε. η κοινωνική πρόοδος βρέθηκε σε αδιέξοδο. Η άφιξη του Προτεσταντισμού επιδείνωσε περαιτέρω τις εσωτερικές σχέσεις στη χώρα.
Το 1514 ο αποδυναμωμένος και ηλικιωμένος βασιλιάς Βλαδίσλαος Β΄ αντιμετώπισε μια μεγάλη αγροτική εξέγερση με επικεφαλής τον Γκέργκι Ντέζα, που συντρίφτηκε ανελέητα από τους ευγενείς, με επικεφαλής τον Ιωάννη Ζαπόλυα. Μετά την εξέγερση του Ντέζα η βάναυση καταστολή των αγροτών βοήθησε σημαντικά την τουρκική εισβολή του 1526, καθώς οι Ούγγροι δεν ήταν πλέον ένας πολιτικά ενωμένος λαός. Η επακόλουθηση υποβάθμιση της τάξης άνοιξε τον δρόμο για την οθωμανική επικράτηση.
Οι Γιαγκελόνοι-Αψβούργοι επιχειρούν να οργανώσουν άμυνα κατά των Οθωμανών
Ο βασιλιάς Λουδοβίκος Β' της Ουγγαρίας παντρεύτηκε τη Μαρία των Αψβούργων το 1522. Οι Οθωμανοί είδαν αυτή τη συζυγική συμμαχία Γιαγκελόνων-Αψβούργων ως απειλή για τη δύναμή τους στα Βαλκάνια και προσπάθησαν να τη διασπάσουν. Μετά την άνοδο του Σουλεϊμάν Α΄ στην εξουσία στην Κωνσταντινούπολη το 1520 η Υψηλή Πύλη έκανε στους Ούγγρους τουλάχιστον μία και πιθανώς δύο προσφορές ειρήνης. Για αδιευκρίνιστους λόγους ο Λουδοβίκος αρνήθηκε. Είναι πιθανό ότι ο Λουδοβίκος γνώριζε καλά την κατάσταση της Ουγγαρίας (ειδικά μετά τη νίκη των Οθωμανών στην Περσία στη Μάχη του Τσαλντιράν (1514) και την πολωνοοθωμανική ειρήνη από το 1525) και πίστευε ότι ο πόλεμος ήταν καλύτερη επιλογή από την ειρήνη. Ακόμη και σε καιρό ειρήνης οι Οθωμανοί έκαναν επιδρομές σε ουγγρικά εδάφη και κατακτούσαν μικρές περιοχές (με συνοριακά κάστρα), αλλά μια τελική μάχη πρόσφερε στον Λουδοβίκο μια αχτίδα ελπίδας. Κατά συνέπεια ακολούθησε νέος Οθωμανοουγγρικός πόλεμος και τον Ιούνιο του 1526 προέλασε στον Δούναβη μια οθωμανική εκστρατεία.
Στις αρχές του 16ου αιώνα ο Βλαδίσλαος Β΄ (κυβέρνησε 1490-1516), ο Λουδοβίκος Β' και οι Κροάτες ευγενείς ζήτησαν επανειλημμένα βοήθεια από τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Μαξιμιλιανό Α', αλλά επί της βασιλείας του η βοήθεια για την Ουγγαρία παρέμεινε μόνο στα χαρτιά. Μετά την πτώση της πρώτης σειράς φρουρίων ωστόσο, αξιολογώντας την απειλή για τις δικές του επαρχίες, ο Αρχιδούκας Φερδινάνδος (αργότερα Αυτοκράτορας Φερδινάνδος Α') έκανε σημαντική προσπάθεια να βοηθήσει τον κουνιάδο του. Κατά την πολιορκία του Νάντορφεχερβαρ συγκάλεσε τις τάξεις του και πρότεινε την αποστολή στρατευμάτων στην Ουγγαρία. Στο τέλος στάλθηκαν 2.000 Γερμανοί στρατιώτες πεζικού. Από το 1522 ως την ήττα του 1526 στο Μόχατς έφταναν συχνά στρατεύματα από την Αυστρία, αλλά δεν τοποθετούντο ακόμη σε φρούρια στα σύνορα ως τακτικές φρουρές. Παρόλο που αυτή η στρατιωτική βοήθεια υποτίθεται ότι ενίσχυε αυτήν την περιοχή των συνόρων, είχε το ανεπιθύμητο αποτέλεσμα να διαλύσει την ενοποιημένη ηγεσία που είχε ο μπαν μέχρι εκείνη την εποχή.
Ο Άλφρεντ Κόλερ πιστεύει ότι η προσπάθεια συντονισμού που επιχείρησαν ο Φερδινάνδος, η Μαρία και ο Λουδοβίκος απέτυχε επειδή ο νεαρός Ούγγρος βασιλιάς έδειξε έλλειψη σθένους, κάτι που αναγνωρίστηκε και από Ούγγρους ευγενείς. Η Μαρία, από την άλλη, ήταν πολύ πιο αποφασιστική και δυναμική, αλλά οι μη Ούγγροι σύμβουλοι στους οποίους βασιζόταν προκαλούσαν δυσπιστία.
Ευρωπαϊκά γεγονότα και Γαλλοοθωμανική συμμαχία
Ο Βασιλιάς Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας ηττήθηκε στη Μάχη της Παβίας στις 24 Φεβρουαρίου 1525 από τα στρατεύματα του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας των Αψβούργων Κάρολο E΄. Μετά από αρκετούς μήνες στη φυλακή ο Φραγκίσκος Α' αναγκάστηκε να υπογράψει τη Συνθήκη της Μαδρίτης.
Σε μια στιγμή καμπής της ευρωπαϊκής διπλωματίας ο Φραγκίσκος σχημάτισε μια επίσημη γαλλοοθωμανική συμμαχία με τον Σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή ως σύμμαχο εναντίον του Καρόλου Ε'. Η γαλλοοθωμανική στρατηγική, και μερικές φορές τακτική, συμμαχία διήρκεσε για περίπου τρεις αιώνες.
Για να ανακουφίσει την πίεση των Αψβούργων στη Γαλλία το 1525 ο Φραγκίσκος ζήτησε από τον Σουλεϊμάν να στραφεί κατά της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο δρόμος από την Τουρκία προς την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία περνούσε από την Ουγγαρία. Το αίτημα του Γάλλου βασιλιά συνέπεσε πολύ με τις φιλοδοξίες του Σουλεϊμάν στην Ευρώπη και του έδωσε κίνητρο να επιτεθεί στην Ουγγαρία το 1526, οδηγώντας στη μάχη του Μόχατς.
Προετοιμασίες
Οι Ούγγροι είχαν από καιρό αντιταχθεί στην οθωμανική επέκταση στη νοτιοανατολική Ευρώπη, αλλά το 1521 οι Τούρκοι προχώρησαν στον ποταμό Δούναβη και κατέλαβαν το Νάντορφεχερβαρ (σημερινό Βελιγράδι στη Σερβία) – το ισχυρότερο ουγγρικό φρούριο στον Δούναβη – και το Σάμπατς (στη Σερβία). Αυτό άφησε το μεγαλύτερο μέρος της νότιας Ουγγαρίας ανυπεράσπιστο.
Η απώλεια του Νάντορφεχερβαρ προκάλεσε μεγάλη ανησυχία στην Ουγγαρία, αλλά ο τεράστιος βασιλικός στρατός των 60.000 – με επικεφαλής τον βασιλιά, αλλά στρατολογημένος πολύ καθυστερημένα και πολύ αργά – αμέλησε να πάρει μαζί του τρόφιμα. Ως εκ τούτου διαλύθηκε αυθόρμητα υπό την πίεση της πείνας και των ασθενειών χωρίς καν να προσπαθήσει να ανακαταλάβει το Βελιγράδι από τις νεοεγκατεστημένες τουρκικές φρουρές. Το 1523 ο Αρχιεπίσκοπος Παλ Τόμορι, ένας γενναίος ιεράρχης-στρατιώτης, έγινε Πολέμαρχος της Νότιας Ουγγαρίας. Η γενική απάθεια που χαρακτήριζε τη χώρα τον ανάγκασε να στηριχθεί στα δικά του έσοδα από την επισκοπή του όταν άρχισε να επισκευάζει και να ενισχύει τη δεύτερη γραμμή του αμυντικού συστήματος των συνόρων της Ουγγαρίας. Το Πέτερβαραντ (σημερινό Πετροβαραντίν στη Βοϊβοντίνα ) έπεσε στα χέρια των Τούρκων στις 15 Ιουλίου 1526, λόγω της χρόνιας έλλειψης φρουρών του κάστρου. Για περίπου 400 χλμ. κατά μήκος του Δούναβη μεταξύ Πέτερβαραντ και Βούδας δεν υπήρχε καμία ουγγρική πόλη, χωριό ή οχύρωση κανενός είδους.
Τρία χρόνια αργότερα ο Οθωμανικός στρατός ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη στις 16 Απριλίου 1526, με επικεφαλής προσωπικά τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή. Οι Ούγγροι ευγενείς, που ακόμα δεν είχαν συνειδητοποιήσει το μέγεθος του επερχόμενου κινδύνου, δεν ενστερνίστηκαν αμέσως το κάλεσμα του Βασιλιά τους για στρατεύματα. Τελικά οι Ούγγροι συγκεντρώθηκαν σε τρεις κύριες μονάδες: τον Τρανσυλβανικό στρατό υπό τον Ιωάννη Ζαπόλυα επιφορτισμένο με τη φύλαξη των περασμάτων στις Τρανσυλβανικές Άλπεις με 8.000 ως 13.000 άνδρες, τον κύριο στρατό με επικεφαλής τον ίδιο τον Λουδοβίκο (και πολλούς Ισπανούς, Γερμανούς, Τσέχους και Σέρβους μισθοφόρους) και μια άλλη μικρότερη δύναμη με διοικητή τον Κροάτη κόμη Κρίστοφ Φράγκοπαν, που αριθμούσε περίπου 5.000 άνδρες. Οι Οθωμανοί ανέπτυξαν το μεγαλύτερο πεδινό πυροβολικό της εποχής, που περιλάμβανε περίπου 300 πυροβόλα, ενώ οι Ούγγροι είχαν μόνο 85 κανόνια, αν και ακόμη και αυτός ο αριθμός ήταν μεγαλύτερος από εκείνο άλλων στρατών της εποχής που αναπτύχθηκαν στα πεδία των μαχών κατά τις μεγάλες συγκρούσεις των δυτικοευρωπαϊκών δυνάμεων.
Η γεωγραφία της περιοχής σήμαινε ότι οι Ούγγροι δεν μπορούσαν να γνωρίζουν τον τελικό στόχο των Οθωμανών έως ότου οι τελευταίοι διέσχισαν τον Αίμο και όταν το έκαναν οι δυνάμεις της Τρανσυλβανίας και της Κροατίας ήταν πιο μακριά από τη Βούδα από ό,τι οι Οθωμανοί. Οι ιστορικές πηγές της εποχής, αν και λίγες, δείχνουν ότι ο Λουδοβίκος προτιμούσε ένα σχέδιο υποχώρησης, παραχωρώντας ουσιαστικά τη χώρα στην οθωμανική προέλαση, αντί να εμπλέξει απευθείας τον Οθωμανικό στρατό σε ανοιχτή μάχη. Το Ουγγρικό πολεμικό συμβούλιο –χωρίς να περιμένει ενισχύσεις από την Κροατία και την Τρανσυλβανία, μόλις λίγες μέρες μακριά– έκανε ένα σοβαρό τακτικό λάθος επιλέγοντας το πεδίο μάχης κοντά στο Μόχατς, μια ανοιχτή αλλά ανώμαλη πεδιάδα με βαλτώδη έλη.
Ο Φίχτνερ γράφει ότι πριν από τη Μάχη του Μόχατς υπήρξε μια διακοπή της επικοινωνίας μεταξύ του Λουδοβίκου και του κουνιάδου του, Αρχιδούκα Φερδινάνδου, που δεν γνώριζε το επείγον της κατάστασης. Κάνοντας τα πράγματα χειρότερα ο Λουδοβίκος και η Ουγγρική αυλή δεν τον ενημέρωσαν ότι είχαν αποφασίσει να δώσουν μια αποφασιστική μάχη στην πεδιάδα του Μόχατς (αυτή η απόφαση πάρθηκε στις 26 Αυγούστου, μια μέρα πριν την αναχώρηση του Φερδινάνδου: σε μια σύσκεψη στο στρατόπεδο του Λουδοβίκου στην Μπάτα ο καγκελάριος Στέφανος Μπρλονταριτς συμβούλεψε τον βασιλιά να περιμένει ενισχύσεις από την Αυστρία και τη Βοημία, αλλά μια ομάδα ανυπόμονων ευγενών κατάφερε να πείσει τον βασιλιά να εμπλακεί σε μια ανοιχτή, άμεση μάχη στην πεδιάδα του Μόχατς εναντίον των αριθμητικά υπέρτερων Οθωμανών). Ο Φερδινάνδος, αντιμετωπίζοντας θρησκευτικές εντάσεις και εξεγέρσεις στα εδάφη του καθώς και τα αιτήματα των αδελφών του για περισσότερα στρατεύματα για άλλα θέατρα επιχειρήσεων, αποφάσισε να ασχοληθεί πρώτα ότι θεωρούσε πιο επείγον. Σύμφωνα με τον Στέφεν Φίσερ-Γκάλατσι αυτό δείχνει ότι ο ίδιος ο Λουδοβίκος φαινόταν να μην μπορεί να κατανοήσει πλήρως τη σοβαρότητα ή την αμεσότητα της τουρκικής απειλής. Ήταν πιθανό να βασίστηκε στις διαβεβαιώσεις του Ιωάννη Ζαπόλυα και των υποστηρικτών του, που υποσχέθηκαν να έρθουν να βοηθήσουν. Άρχοντες που φοβόντουσαν την παρέμβαση των Αψβούργων επιθυμούσαν μια καθολική προσπάθεια των Ούγγρων είτε να αναχαιτίσουν τους Οθωμανούς (στρατιωτικά ή διπλωματικά) είτε να καταλήξουν σε εκεχειρία με την Πύλη.