cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Museo Galileo
Προσωρινές εκθέσεις
Το Μουσείο Galileo (Museo Galileo) ενισχύει και προωθεί τη διάδοση της επιστημονικής κουλτούρας εδώ και πολλά χρόνια. Προκειμένου να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις του αποτελεσματικά, προωθεί τις εκθέσεις που έχουν σχέση με την ιστορία της επιστήμης και την σχέση ανάμεσα στην επιστήμη, την τεχνολογία και την τέχνη. Ανάμεσα στις πιο σημαντικές εκθέσεις στην Ιταλία αλλά και στον κόσμο είναι:
Δημοσιεύσεις
Το Museo Galileo δημοσιεύει ιστορικές επιστημονικές εργασίες και δύο περιοδικά τα οποία είναι, το Nuncius: Περιοδικό για την Ύλη και την Οπτικοποίηση της Ιστορίας της Επιστήμης (Journal of the Material and Visual History of Science), και το Galilaeana, αφιερωμένο πάνω στην έρευνα που αφορά στην μορφή, στο έργο και τα επιστημονικά ευρήματα του Γαλιλαίου (Galileo Galilei). Οι σειρές Nuncius Library δημοσιεύουν τα αποτελέσματα των πρωτότυπων ευρημάτων πάνω στην ιστορία της επιστήμης και της τεχνολογίας καθώς επίσης κι εκδόσεις των πηγών, ενώ οι σειρές της Galilaeana Library δημοσιεύουν κριτικές/ δοκίμια, συλλογές εγγράφων κι εκδόσεις εδαφίων σε σχέση με τον Γαλιλαίο (Galileo Galilei). Αξίζει να αναφερθεί επίσης το Αρχείο Αλληλογραφίας Ιταλών Επιστημόνων (Archive of Italian Scientists’ Correspondence) και οι σειρές της Ιταλικής Επιστημονικής Βιβλιοθήκης (the Italian Science Library series). Επιπλέον, το Μουσείο δημοσιεύει καταλόγους σχετικούς με τις συλλογές του και τις προσωρινές εκθέσεις που προωθεί.
Η Βιβλιοθήκη
Η Βιβλιοθήκη – η οποία αποτελεί μέρος του Ινστιτούτου από την ίδρυσή του – ανακαινίστηκε πλήρως το 2002, όταν μεταφέρθηκε στον τρίτο όροφο του Palazzo Castellani. Η νέα αρχιτεκτονική διαμόρφωση τιμήθηκε με το βραβείο “Bibliocom Biblioteche in vetrina”. Η βιβλιοθήκη στεγάζει γύρω στα 150.000 έργα που αφορούν στην ιστορία της επιστήμης. Η συλλογή παλιών βιβλίων αποτελείται από σχεδόν 5.000 έργα. Περιλαμβάνει τη Συλλογή Medici-Lorraine, αποτελούμενη από επιστημονικά βιβλία κυρίως για τη φυσική και τα μαθηματικά, συγκεντρωμένα από τις δυναστείες της Τοσκάνης για πάνω από πέντε αιώνες. Η Βιβλιοθήκη φιλοξενεί πολλές συλλογές αρχείων από τον 18ο έως τον 20ο αιώνα καθώς και φωτογραφικό αρχείο σχετικά με την ιστορία των συλλογών του μουσείου, αρχαία όργανα και τοποθεσίες επιστημονικού ενδιαφέροντος. Η σύγχρονη συλλογή περιλαμβάνει βιβλία στα Ιταλικά και σε κύριες Ευρωπαϊκές γλώσσες κι έχει μια ετήσια αύξηση περίπου 1.800 νέων αποκτημάτων. Όλο το υλικό της Βιβλιοθήκης μπορεί να αναζητηθεί στον ηλεκτρονικό κατάλογο. Ανάμεσα στις δραστηριότητες της βιβλιοθήκης είναι ο συγκεντρωτικός κατάλογος με τις βιβλιογραφίες – κυρίως της Διεθνούς Βιβλιογραφίας Galilaean – και η καταλογογράφηση των εγγράφων που είναι σχετικά με την ιστορία της επιστήμης, ακόμα και αν δεν ανήκουν στην κατοχή της βιβλιοθήκης. Το 2004 δημιουργήθηκε μια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη προκειμένου να διαφυλάξει και να δημοσιεύσει ψηφιακές συλλογές ιστορικού επιστημονικού ενδιαφέροντος.
Το Εργαστήριο Πολυμέσων
Έχοντας γνώση της αυξανόμενης σημασίας των τεχνολογιών πληροφορίας και επικοινωνίας, το Museo Galileo ξεκίνησε το δικό του Εργαστήριο Πολυμέσων το 1991. Το Εργαστήριο παράγει διαδραστικές εφαρμογές εντός κι εκτός διαδικτύου, οι οποίες είναι σχετικές με την διάδοση και τεκμηρίωση των μόνιμων και περιοδικών εκθέσεων. Επίσης δημιουργεί ψηφιακά αρχεία για ιστορική επιστημονική έρευνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά μουσεία Κατηγορία:Μουσεία επιστημών
Bloomsday
Η Bloomsday είναι γιορτή και ημέρα μνήμης της ζωής του ιρλανδού συγγραφέα Τζέιμς Τζόις, κατά τη διάρκεια της οποίας ξαναζωντανεύουν τα γεγονότα του μυθιστορήματός του Οδυσσέας, τα οποία εκτυλίσσονται στις 16 Ιουνίου 1904. Γίνεται κάθε χρόνο στις 16 Ιουνίου στο Δουβλίνο και αλλού.
Ο Τζόις επέλεξε τη συγκεκριμένη ημερομηνία, καθώς ήταν η ημερομηνία της πρώτης του εκδρομής με τη σύζυγό του, Νόρα Μπάρνακλ. Περπατούσαν στο δουβλινέζικό προάστιο του Ρίνγκσεντ, όπου η Νόρα τον αυνάνισε. Το όνομα προέρχεται από τον Λίοπολντ Μπλουμ (Leopold Bloom), πρωταγωνιστή του Οδυσσέα.
Η αγγλική σύνθετη λέξη Bloomsday χρησιμοποιείται συνήθως και στα Ιρλανδικά, αν και σε ορισμένες δημοσιεύσεις αποκαλείται Lá Bloom.
Αναφορές
Κατηγορία:Τζέιμς Τζόις
Μοναστήρι του Ζάρζμα
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η Ιερά Μονή Ζάρζμα Η Μονή Μεταμόρφωσης του Ζάρζμα ( ზარზმის მონასტერი) είναι μια μεσαιωνική Ορθόδοξη Χριστιανική μονή που βρίσκεται στο χωριό Ζάρζμα, στο μχάρε Σάμτσχε-Τζαβαχέτι, στη νοτιοδυτική Γεωργία.
Το μοναστήρι του Ζάρζμα βρίσκεται στην δασώδη κοιλάδα του ποταμού Κβαμπλιάνι του δήμου Αντιγένι, 30 χλμ δυτικά της πόλης Αχαλτσίχ. Πρόκειται για κτιριακό συγκρότημα με κυρίαρχα μία θολωτή εκκλησία και ένα καμπαναριό, ένα από τα μεγαλύτερα στη Γεωργία. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Άποψη της Μονής Η παλαιότερη εκκλησία του συγκροτήματος πιθανότατα χτίστηκε τον 8ο αιώνα από τον μοναχό Σεραπίων, του οποίου η ζωή συνδέεται με το αγιογραφικό μυθιστόρημα του Βασιλείου του Ζάρζμα. Σύμφωνα με τις πηγές του, ο σπουδαίος ευγενής Γκιόργκι Χορχανέλι έκανε μία σημαντική δωρεά - με συμπεριλαμβανόμενα χωριά και κτήματα - στο μοναστήρι. Ωστόσο, το υπάρχον οικοδόμημα χρονολογείται από τις αρχές του 14ου αιώνα. Η κατασκευή του χρηματοδοτήθηκε από τον Μπέκα Α' Ζακέλι, Πρίγκιπα του Σάμτσχε και Ανώτατου Μανδάτωρ της Γεωργίας. Το μόνο που διασώθηκε από το παλαιότερο κτίριο της μονής ήταν μία γεωργιανή επιγραφή από τα τέλη του 10ου αιώνα η οποία τοποθετήθηκε στην αψίδα εισόδου του παρεκκλησίου. Η επιγραφή αναφέρεται στη στρατιωτική υποστήριξη που παρείχαν οι Γεωργιανοί ευγενείς στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Βασίλειο Β' εναντίον του επαναστάτη στρατηγού Βάρδα Σκληρού το 979. Το 1544, οι νέοι χορηγοί της μονής - η οικογένεια Χουρσίτζε - ανακαίνισαν το μοναστήρι.
Οι προσόψεις της εκκλησίας είναι πλούσια διακοσμημένες και το εσωτερικό είναι διακοσμημένο. Εκτός από τους θρησκευτικούς κύκλους των αγιογραφιών υπάρχει μια σειρά προσωπογραφιών του Οίκου των Ζακέλι του 14ου αιώνα καθώς και ιστορικών μορφών του 16ου αιώνα. Μετά την Οθωμανική κατάκτηση της περιοχής τον 16ο αιώνα, το μοναστήρι εγκαταλείφθηκε και ήταν σε κακή κατάσταση μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα που ανακατασκευάστηκε, αλλά ορισμένα από τα μοναδικά χαρακτηριστικά του σχεδίου χάθηκαν στη διαδικασία.
Επί του παρόντος, το μοναστήρι είναι λειτουργικό και στεγάζει μια κοινότητα Γεωργιανών μοναχών. Είναι επίσης τόπος προσκυνήματος και τουρισμού.
Ένα μικρότερο αντίγραφο της εκκλησίας του Ζάρζμα, γνωστό ως «Νέο Ζάρμα» (Αχαλί Ζάρμα), βρίσκεται στον ίδιο δήμο κοντά στο Αμπαστουμάνι. Κατασκευάστηκε με εντολή του Μεγάλου Δούκα Γεώργιου Αλεξάδροβιτς, ενός μέλους της Ρωσικής αυτοκρατορικής οικογένειας, από τον αρχιτέκτονα Όττο Τζάκομπ Σϊμονς της Τιφλίδας, την περίοδο 1899 -1902, και συνδύαζε μεσαιωνικά Γεωργιανά σχέδια με τις σύγχρονες του καιρού αρχιτεκτονικές μορφές. Οι τοιχογραφίες του εσωτερικού είναι έργα του Ρώσου ζωγράφου Μιχαήλ Νεστέροφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Κριμαϊκή Tαταρική κουζίνα
μικρογραφία| Μπούρμα δεξιά|μικρογραφία| Τσιμπέρεκ Η Κριμαϊκή Tαταρική κουζίνα είναι κυρίως η κουζίνα των Τατάρων, που ζουν στην Κριμαία. Η παραδοσιακή κουζίνα των Τάταρων της Κριμαίας έχει ομοιότητες με εκείνη των Ελλήνων, των Ιταλών, των Βαλκανικών λαών, των Νογκάι, των Βόρειων Καυκάσιων και των Τατάρων του Βόλγα, αν και ορισμένα εθνικά πιάτα και διατροφικές συνήθειες διαφέρουν μεταξύ των διαφόρων περιφερειακών υποομάδων των Τατάρων Κριμαίας. Για παράδειγμα, τα ψάρια και άλλα παραγώμενα αγροτικά προϊόντα είναι πιο δημοφιλή μεταξύ των πιάτων Γιαλιμπόιλου και Τατ, ενώ το κρέας και τα γαλακτοκομικά προϊόντα είναι πιο διαδεδομένα στην κουζίνα των Τατάρων της Στέπας. Πολλά πιάτα από το Ουζμπεκιστάν ενσωματώθηκαν στην εθνική κουζίνα των Τατάρων της Κριμαίας κατά την εξορία στην Κεντρική Ασία από το 1944 και αυτά τα πιάτα έχουν κυριαρχήσει στην Κριμαία από την επιστροφή τους. Τα Ουζμπεκικά σαμόσα, λαγκμάν και πλοβ (πιλάφι) πωλούνται στα περισσότερα καφενεία των Τατάρων της Κριμαίας, ως εθνικά πιάτα. Με τη σειρά τους, ορισμένα πιάτα των Τατάρων Κριμαίας, συμπεριλαμβανομένου του Τσιμπουρέκι, έχουν υιοθετηθεί από λαούς εκτός της Κριμαίας, όπως την Τουρκία και τον Βόρειο Καύκασο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ουκρανική κουζίνα Κατηγορία:Τάταροι
ΑΣΑ 2013 Τίργκου Μούρες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρουμανίας
ΓΚ Σίλαμαε Κάλεβ
Η ΓΚ Σίλαμαε Κάλεβ είναι μια εσθονική ποδοσφαιρική ομάδα από το Σίλαμαε. Ιδρύθηκε το 1957. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Εσθονίας. Έδρα της ομάδας είναι το Σιλαμάε Καλέβι Στάτιουμ χωρητικότητας 2000 θεατών.
Βαλμπόνα (ποταμός)
Ο Βαλμπόνα (Valbonë) είναι ποταμός στη βόρεια Αλβανία. Είναι ακόμη σχετικά ανέπαφος από ανθρώπινη εκμετάλλευση. Η πηγή του βρίσκεται στην οροσειρά Προκλέτιγιε, κοντά στα σύνορα με το Μαυροβούνιο.
O Βαλμπόνα ρέει γενικά ανατολικά μέσω του δήμου Μαργκεγκάι (ορεινοί οικισμοί Βαλμπόνα, Ντραγκόμπι και Σοσάν), στη συνέχεια στρέφεται νότια κατά μήκος του Μπαϊράμ Τσούρι και συνεχίζει νοτιοδυτικά μέχρι την εκβολή του στον ποταμό Δρίνο, κοντά στη Φιέρζα. Είναι ένας από τους καθαρότερους ποταμούς της χώρας. Ο ποταμός αρχίζει και διέρχεται από την ομώνυμη κοιλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Αλβανίας
Όλκους
Το Όλκους (πολωνικά: Olkusz, γίντις: עלקיש, γερμανικά: Ilkenau) είναι πόλη και πρωτεύουσα του Πόβιατ Όλκους, στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας στη νότια Πολωνία. Ο πληθυσμός του 36.607 κάτοικοι (2014). Τα έτη 1975–1998 ανήκε στο Βοεβοδάτο Κατοβίτσε. Το Όλκους είναι γνωστό για την αφθονία σε άργυρο, το οποίο εξορύσσεται στην περιοχή.
Ιστορία
Ένα πρώτο γραπτό ιστορικό έγγραφο από το έτος 1299 αναφέρεται στην πόλη Όλκους, αν και νωρίτερα της παραχωρήθηκαν δικαιώματα πόλης. Βρισκόταν εντός της Ανώτατης Επαρχίας του κατακερματισμένου Βασιλείου της Πολωνίας, και στη συνέχεια ήταν μια βασιλική πόλη της Πολωνίας, διοικητικά τοποθετημένη στο Βοεβοδάτο Κρακοβίας στην Επαρχία Ελάσσονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Οι κάτοικοι ήταν κυρίως εύποροι, λόγω των ορυχείων μολύβδου. Στη συνέχεια ανακαλύφθηκε και ο άργυρος. Διάφοροι πόλεμοι συνέβησαν στην πόλη, η οποία ήταν στο χαμηλότερο σημείο της στα τέλη του 17ου αιώνα (βλ.: Κατακλυσμός).
Στον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας (1795) η πόλη προσαρτήθηκε από την Μοναρχία των Αψβούργων. Μετά τον Αυστροπολωνικό Πόλεμο του 1809 ανακτήθηκε από Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας, και μετά τη διάλυση του δουκάτου το 1815, η πόλη περιήλθε στον Ρωσικό Διαμελισμό της Πολωνίας. Οι αγώνες της Πολωνικής Ιανουαριανής Εξέγερσης έλαβαν χώρα στην περιοχή το 1863. Ο Φραντσέσκο Νούλο, ήρωας των αγώνων για την ανεξαρτησία της Ιταλίας και της Πολωνίας πέθανε στη Μάχη της Κσικάφκα εκεί κοντά και στη συνέχεια θάφτηκε στο νεκροταφείο στο Όλκους. Η Πολωνία ανέκτησε τελικά την ανεξαρτησία και τον έλεγχο της πόλης μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1918. μικρογραφία|Ματωμένη Τετάρτη του Όλκους 1940. Γερμανός στρατιώτης που φρουρεί άνδρες του Όλκους που βρίσκονται σε πρήνη θέση στις 31 Ιουλίου. Η φωτογραφία έχει περιγραφεί ως «γνωστή σε όλους στο Όλκους». Κατά τη διάρκεια της κοινής γερμανοσοβιετικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία πυροδότησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Σεπτέμβριο του 1939, η πόλη δέχθηκε εισβολή από τη Γερμανία. Ήδη κατά τη διάρκεια της εισβολής, οι Γερμανοί διέπραξαν τις πρώτες εκτελέσεις ντόπιων Πολωνών (βλ. επίσης ναζιστικά εγκλήματα κατά του πολωνικού έθνους). Υπό γερμανική κατοχή, η πόλη προσαρτήθηκε απευθείας στη Γερμανία. Πολωνοί από το Όλκους ήταν μεταξύ των θυμάτων μιας σφαγής που διαπράχθηκε στο Τσελίνι τον Ιούνιο του 1940. Στις 16 Ιουλίου 1940, ως αντίποινα για τη δολοφονία ενός Γερμανού αστυνομικού, οι Γερμανοί προέβησαν σε σφαγή 20 Πολωνών ομήρων. Στις 31 Ιουλίου 1940, οι Γερμανοί συγκέντρωσαν όλους τους Πολωνούς και Εβραίους άνδρες ηλικίας 15 έως 55 ετών και τους υπέβαλαν σε μακροχρόνια βασανιστήρια και ταπείνωση. Αυτά τα γεγονότα είναι γνωστά ως η Αιματηρή Τετάρτη του Όλκους. Ο γερμανικός τρόμος κατά του ντόπιου πληθυσμού είχε στόχο την προγραμματισμένη γερμανοποίηση της πόλης και της περιοχής. Η κατοχή έληξε τον Ιανουάριο του 1945 και η πόλη αποκαταστάθηκε στην Πολωνία.
Αθλητισμός
Ο πιο αξιοσημείωτος αθλητικός σύλλογος της πόλης είναι ο ΚΣ Όλκους με τμήματα ποδοσφαίρου και στίβου. μικρογραφία| Μνημείο στους Ιταλούς εθελοντές που πολέμησαν για την ανεξαρτησία της Πολωνίας στην Ιανουαριανή Εξέγερση του 1863
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Όλκους είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Ελάσσονος Πολωνίας
Νικόλαος Φωκάς
Ο Νικόλαος Φωκάς (1908 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σάμη Κεφαλληνίας στις 21 Ιουλίου 1908 και ήταν γιος του Αναστασίου Φωκά και της Αφροδίτης Ζερβού. Αδερφός του ήταν ο Ευγένιος Φωκάς. Ήταν νομικός και καθηγητής της Παντείου Ανώτατης Σχολής Πολιτικών Επιστημών και Δημοσίων Υπαλλήλων. Την περίοδο 1936 - 1941 υπήρξε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εργασίας. Το 1946 εξελέγη Βουλευτής Κεφαλονιάς, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1951. Το 1950 διετέλεσε Γενικός Γραμματέας της Γενικής Γραμματίας Τουρισμού. Ήταν ο πρώτος Πρόεδρος του μεταπολεμικού Ε.Ο.Τ. (1951) και ο μακροβιότερος Γενικός Γραμματέας του ίδιου Οργανισμού για το διάστημα 1952-1962.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές Κεφαλληνίας
Φράνκο Σολίνας
Ο Φράνκο Σολίνας (Franco Solinas, 19 Ιανουαρίου 1927 – 14 Σεπτεμβρίου 1982) ήταν Ιταλός σεναριογράφος του κινηματογράφου και γενικότερα συγγραφέας. Είναι περισσότερο γνωστός για το σενάριο της ταινίας Η μάχη της Αλγερίας, η οποία ήταν υποψήφια για τρία Βραβεία «Όσκαρ», μεταξύ των οποίων και αυτό για το καλύτερο πρωτότυπο σενάριο (των Σολίνας και Τζίλλο Ποντεκόρβο) το 1969 (41η απονομή).
Ο Σολίνας γεννήθηκε στο Κάλιαρι της Σαρδηνίας. Γονείς του ήταν ο Πιέτρο Σολίνας, συνταγματάρχης καταγόμενος από αριστοκρατική οικογένεια της Σαρδηνίας, και η σύζυγός του, Μαρία Μανταλένα Καζάτσα (Maria Maddalena Casazza), γενουατικής καταγωγής. Το 1932, μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Μαρία επέστρεψε στη Λα Μανταλένα, όπου είχε εγκατασταθεί αρχικώς η οικογένειά της το 1880, ενώ το 1939 μετακόμισε στη Ρώμη προκειμένου να εξασφαλίσει την εκπαίδευση των παιδιών της. Ωστόσο ο Φράνκο Σολίνας επέστρεψε στη Σαρδηνία και πήρε πτυχίο νομικής από το εκεί Πανεπιστήμιο του Σάσσαρι.
Ο Σολίνας άρχισε να γράφει διάφορα διηγήματα και μικρές νουβέλες από το 1949. Η πρώτη του σχέση με τον κόσμο του κινηματογράφου ανιχνεύεται στη συγγραφή κριτικών για ταινίες. Μετά την έκδοση του μυθιστορήματός του με τίτλο Squarciò (1956), το μετέτρεψε σε βάση για το σενάριο της ταινίας La grande strada azzurra (= «Ο μεγάλος γαλάζιος δρόμος») του Τζίλλο Ποντεκόρβο (1957). «Squarciò» είναι το επώνυμο του ήρωα του έργου, ενός πάμπτωχου ψαρά που μη μπορώντας να θρέψει την οικογένειά του αναγκάζεται να ανοίγεται βαθιά στο πέλαγος και να ψαρεύει παράνομα με δυναμιτάκια. Αυτό τον φέρνει σε αντιπαράθεση με τους άλλους, νόμιμους ψαράδες, με τραγικά αποτελέσματα. Η ταινία αυτή υπήρξε η αφορμή για τον Σολίνας να αφιερωθεί οριστικά στη συγγραφή κινηματογραφικών σεναρίων (είχε ήδη γράψει μερικά), συνεργαζόμενος με ανθρώπους όπως τον Μάριο Μονιτσέλι, τον Στένο και τους Άτζε και Σκαρπέλλι. Συνεργάσθηκε επίσης με τον μεγάλο Ιταλό σκηνοθέτη Ρομπέρτο Ροσσελλίνι και άλλους 4 σεναριογράφους στην ταινία Βανίνα Βανίνι (1961), βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Σταντάλ.
Στο σενάριο της ιστορικής δραματικής ταινίας Η μάχη της Αλγερίας (1966) ο Σολίνας συνεργάσθηκε μόνο με τον σκηνοθέτη της, τον Τζίλλο Ποντεκόρβο. Η ταινία αποτελεί μια νεορεαλιστική απεικόνιση της αλγερινής αντιστάσεως κατά τον Πόλεμο της Αλγερίας και περιέχει αρκετές «ντοκιμαντερίστικες» σκηνές στο ύφος των κινηματογραφικών επικαίρων της εποχής, ενώ εστιάζει κυρίως στους ντόπιους Αλγερινούς. Συμμετείχε ως υποψήφια για Βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου στην 41η απονομή, που έγινε το 1969, χάνοντας από το The Producers. Λίγα χρόνια αργότερα ο Σολίνας συνεργάσθηκε με έναν άλλο κομμουνιστή σκηνοθέτη, τον Κώστα Γαβρά, στην ταινία του Κατάσταση πολιορκίας (ιταλικός τίτλος L' Amerikano, 1972). Οι δυο τους συνεργάσθηκαν και στο σενάριο της ταινίας Χάννα Κ. (1983), το οποίο υπήρξε και το τελευταίο που έγραψε ποτέ ο Σολίνας: πέθανε πριν την κυκλοφόρηση της ταινίας, στο Φρετζένε του δήμου Φιουμιτσίνο, κοντά στη Ρώμη, σε ηλικία 55 ετών.
Το 2002 ο Μάρκο Ποντεκόρβο (γιος του Τζίλλο) και η Φραντσέσκα Σολίνας γύρισαν ντοκιμαντέρ με θέμα το έργο του Φράνκο Σολίνας, υπό τον τίτλο Franco Solinas scrittore di cinema raccontato da Gillo Pontecorvo e Costa-Gavras. Επίσης το 1985 ο Ιταλός δημοσιογράφος και σεναριογράφος Φελίτσε Λαουντάντιο θέσπισε μετά από μια ιδέα του Τζιάν Μαρία Βολοντέ το «Βραβείο Σολίνας» για το καλύτερο σενάριο, το οποίο άρχισε να απονέμεται από το 1997.
Επαρχία Ναάμα
Η Επαρχία Ναάμα (ولاية النعامة) είναι επαρχία (βιλάγια) της Αλγερίας. Πρωτεύουσα της είναι η ομώνυμη πόλη. Στην περιοχή υπάρχει μια μεγάλη σαμπχά (παράκτια ερημική περιοχή). Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 192.891 κατοίκους.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία χωρίζεται σε 7 διαμερίσματα (νταΐρες ), τα οποία χωρίζονται περαιτέρω σε 12 κοινότητες ή δήμους.
Διαμερίσματα
thumb|upright=1.5|Τα διαμερίσματα της επαρχίας Ναάμα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νααμα
Αλασκέρτ ΦΚ
Η "Αλασκέρτ ΦΚ" (αρμενικά: Ֆուտբոլային Ակումբ Ալաշκερτ), ευρύτερα γνωστή ως Αλασκέρτ, είναι ένας αρμενικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πρωτεύουσα Γερεβάν. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1990 στην πόλη Μαρτουνί της Περιφέρεια Γκεγαρκουνίκ. Το 1992, η ομάδα αγωνίστηκε στην Αρμενική Πρέμιερ Λιγκ εκπροσωπώντας το Μαρτουνί και χρησιμοποιώντας το τοπικό γήπεδο, ως έδρα της. Ωστόσο, στο τέλος της σεζόν η ομάδα τερμάτισε τελευταία στον πίνακα, υποβιβάστηκε στην κατώτερη κατηγορία και αργότερα αποσύρθηκε από το θεσμό. Το 1998, η Αλασκέρτ επέστρεψε στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο και συμμετείχε στο Β' κατηγορία Αρμενίας τερματίζοντας στην 6η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Το 1999, δεν συμμετείχαν στη πρωτάθλημα και αργότερα, στις αρχές του 2000, ο σύλλογος διαλύθηκε.
Η Αλασκέρτ έχει κατακτήσει τέσσερις φορές το Πρωτάθλημα Αρμενίας (2015-16, 2016-17, 2017-18, 2020-21 ), ένα Κύπελλο Αρμενίας (2018-19) και τρία Αρμενικά Σούπερ Καπ (2016,2018,2021 ) ενώ παράλληλα αποτελεί την πρώτη Αρμενική ομάδα που αγωνίστηκε σε ευρωπαϊκή φάση ομίλων νικώντας την Καϊράτ του Καζακστάν με 3–2 στις 12 Αυγούστου 2021. Αν και η ομάδα έχει πλέον ως έδρα στο Γερεβάν, στην πραγματικότητα έχει λάβει το όνομά της από την ομώνυμη ιστορική πόλη της Δυτικής Αρμενίας, την Αλασκέρτ, (σημερινό Ελεσκίρτ της Επαρχίας Άγρι στην Ανατολική Τουρκία).
Στάδιο Αλασκέρτ
(βασικό λήμα: Στάδιο Αλασκέρτ)
Το στάδιο χτίστηκε το 1960 και έχει χωρητικότητα 6.850 θεατών. Μέχρι το 2013 ονομαζόταν «Ναιρί», στη συνέχεια το γήπεδο αποκτήθηκε από τον ιδιοκτήτη της Αλασκέρτ και μετονομάστηκε σε Στάδιο Αλασκέρτ. Το στάδιο βρίσκεται στην περιοχή Σενγκαβίτ, δίπλα στη λίμνη του Γερεβάν, στην αριστερή όχθη του ποταμού Ραζντάν. Ο χλοοτάπητας έχει αλλάξει πλήρως σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα ενώ δίπλα στο κυρίως γήπεδο, έχουν δημιουργηθεί βοηθητικοί χώροι προπόνησης για την ομάδα. Παρά ταύτα, η Αλασκέρτ συνεχίζει να χρησιμοποιεί είτε το Στάδιο Βαζγκέν Σαρκσιάν είτε το Στάδιο Ουραρτού για τη φιλοξενία των ευρωπαϊκών της αγώνων, λόγω του ότι το ιδιόκτητο Στάδιο Αλασκέρτ δεν πληροί τις προδιαγραφές της ΟΥΕΦΑ.
Αλασκέρτ-2
Η δεύτερη ομάδα του συλλόγου αγωνίζεται με την επωνυμία Αλασκέρτ-2 στο πρωτάθλημα της Β' κατηγορίας Αρμενίας και χρησιμοποιεί ως έδρα της το Στάδιο Αλασκέρτ. Παράλληλα, η Αλασκέρτ διευθύνει μια μικρή σχολή ποδοσφαίρου για ομάδες νέων στα γήπεδα προπόνησης δίπλα στο Στάδιο Αλασκέρτ στο Γερεβάν καθώς επίσης και μια σχολή ποδοσφαίρου στην πόλη Μασίς στην Περιφέρεια Αραράτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αρμενίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1990
Nord Stream 2 AG
Η Nord Stream 2 AG (πρώην New European Pipeline AG ) κατέχει τον αγωγό Nord Stream 2 για τη μεταφορά φυσικού αερίου από τη Ρωσία μέσω της Βαλτικής Θάλασσας στη Γερμανία. Έχει έδρα στο Zug και ανήκει στο 100 % της εταιρείας Gazprom.
Στις 26 Ιανουαρίου 2022, ιδρύθηκε η θυγατρική Gas for Europe GmbH, με έδρα το Schwerin. Διευθύνων σύμβουλος είναι ο πρώην διευθυντής της E.ON Global Commodities, Reinhard Ontyd. Η κυριότητα του γερμανικού τμήματος του αγωγού μήκους 54 χιλιομέτρων και του σταθμού προσγείωσης στο Lubmin μεταβιβάστηκε σε αυτήν την εταιρεία μεταφοράς φυσικού αερίου βάσει των διατάξεων του νόμου περί βιομηχανίας ενέργειας. Στα τέλη Δεκεμβρίου 2021, ο πρώην διπλωμάτης Dieter W. Haller διορίστηκε Πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου. Στα τέλη Ιανουαρίου 2022, του απαγορεύτηκε να το κάνει ξανά από το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Εξωτερικών.
Το Nord Stream 2 απορρίφθηκε στις 3 Μαρτίου. Μάρτιος 2022 ένας προς 1. Πτώχευση που ανακοινώθηκε στα μέσα ενημέρωσης τον Μάρτιο ως αποτέλεσμα των κυρώσεων κατά της Ρωσίας από την εισβολή στην Ουκρανία. Η Γερμανία είχε προηγουμένως αναστείλει τη διαδικασία έγκρισης του Nord Stream 2.
Η Nord Stream 2 AG ανήκει στην Gazprom. Στους οικονομικούς επενδυτές του έργου περιλαμβάνονται οι Engie, OMV, Royal Dutch Shell, Uniper και Wintershall Dea.
Η Shell ανακοίνωσε στις 28 Φεβρουαρίου 2022, τέσσερις ημέρες μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, ότι σκοπεύει να τερματίσει τη συνεργασία της με την Gazprom και τις σχετικές εταιρείες ως αντίποινα για τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωγοί φυσικού αερίου στην Ευρώπη
Γιώργος Τσεμπερόπουλος
Ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος είναι Έλληνας σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε οικονομικά στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ ταυτόχρονα δούλευε ως φωτογράφος. Σπούδασε σκηνοθεσία στο American Film Institute στο Λος Άντζελες, όπου έζησε και εργάστηκε μέχρι το 1981.Το 1987 ίδρυσε στην Αθήνα τη Φιλμική Εταιρεία ΑΕ (σήμερα Filmiki Productions SA) όπου παράγει διαφημιστικά σποτ και σκηνοθετεί μεγάλου μήκους ταινίες. Πρώην μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Σκηνοθετών/Παραγωγών Κινηματογράφου, πρώην μέλος του Δ.Σ. του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μέλος του Δ.Σ. της Greenpeace Hellas. Τον Οκτώβριο του 2019 εξελέγη πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (Hellenic Film Academy), θέση που διατηρεί μέχρι και σήμερα.
Η ταινία του Μέγαρα που συν-δημιούργησε με τον Σάκη Μανιάτη το 1974 έχει χαρακτηριστεί σημαντικό πολιτικό τεκμήριο και το πρώτο οικολογικό ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα. Το 1974, τιμήθηκε με το Βραβείο FIPRESCI στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου και με το Βραβείο Αρτιότερης Παραγωγής στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το 2013, τιμήθηκε από το Μέγαρο Μουσικής για τα 40 χρόνια από την πρώτη της προβολή, με την εκδήλωση: "Η δύναμη παρέμβασης του κινηματογράφου στους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες..."
Τα χρόνια στην Αμερική
Μετά την επιτυχία της ταινίας Μέγαρα ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος έφυγε για σπουδές στις Η.Π.Α. Σπούδασε στο American Film Institute στο Λος Άντζελες. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του γύρισε δυο μικρού μήκους ταινίες (Woman in a Trap, The Sojourner) και μια μεσαίου (Harry Belten). Ακόμα σκηνοθέτησε δυο θεατρικές παραστάσεις, το Επιβάτης Χωρίς Αποσκευές τού Ζαν Ανούιγ στο Agape Theater και το Ήταν όλοι τους παιδιά μου τού Άρθουρ Μίλερ στο Theater Palisades.
Ξαφνικός Έρωτας (1984)
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα.Στη συνέχεια, έγραψε και σκηνοθέτησε τον Ξαφνικό Έρωτα, βασισμένο στο βιβλίο Talgo του Βασίλη Αλεξάκη. Στην ταινία πρωταγωνιστεί η Μπέττυ Λιβανού και ο Αντώνης Θεοδωρακόπουλος. Στη διεύθυνση φωτογραφίας ο Γιώργος Πανουσόπουλο ς, σκηνογράφος ο Νίκος Περάκης, στη σύνθεση της μουσικής ο Σταμάτης Σπανουδάκης ενώ η Ελένη Βιτάλη ερμηνεύει το ομώνυμο τραγούδι της ταινίας. Τα γυρίσματα έγιναν στην Ελλάδα και τη Λισαβόνα.
Περίληψη
Παρακολουθούμε την Ελένη (Μπέτυ Λιβανού) μια χορεύτρια που δεν χορεύει πια, που δεν είναι πια ερωτευμένη με τον άντρα της και που η ζωή της είναι στάσιμη. Τότε γνωρίζει τον Γρηγόρη (Αντώνης Θεοδωρακόπουλος), έναν επιτυχημένο οικονομολόγο που ζει στη Γαλλία παντρεμένος με παιδιά, και που έχει αρχίσει να νοσταλγεί την Ελλάδα. Συναντιόνται στην Αθήνα και ερωτεύονται. Αποφασίζουν να ζήσουν τον έρωτά τους, που θα τους οδηγήσει μέχρι τη Λισαβόνα, ίσως και πιο μακρυά...
Πονηρό Πνεύμα (1988)
Στην Ελλάδα έχει σκηνοθετήσει στο θέατρο την κωμωδία: "Πονηρό Πνεύμα" (Blithe Spirit) του Noël Coward. Ανέβηκε στο θέατρο Λαμπέτη με τους: Κώστα Καρρά, Νόρα Βαλσάμη, Πέμη Ζούνη, Θέμις Μπαζάκα, Τάσο Κωστή, Νατάσα Ασίκη, Ιφιγένεια Δεληγιαννίδου. Την απόδοση έκανε ο Μάριος Πλωρίτης, σκηνογραφία ο Σάββας Χαρατσίδης ενώ τη μουσική επιμέλεια η Ολυμπία Κυριακή - Λούκισσα.
Άντε Γειά (1991)
Η δεύτερη μεγάλου μήκους του είναι το Άντε Γειά. Το σενάριο το έγραψε ο ίδιος και ο Βασίλης Αλεξάκης και βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο της Γιοβάννας. Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Άλκις Κούρκουλος, η Καίτη Παπανίκα, ο Νίκος Δημητράτος και η Τάνια Τρύπη, Σε μικρότερους ρόλους παίζουν η Βάνα Μπάρμπα, ο Κώστας Κόκλας, η Φαίδρα Δρούκα, ο Μιχάλης Γιαννάτος και η Ρένια Λουιζίδου, Στη διεύθυνση φωτογραφίας ο Γιάννης Δασκαλοθανάσης, η μουσική είναι του Σταμάτη Σπανουδάκη και ο Γιάννης Πάριος ερμηνεύει τα τραγούδια της ταινίας.
Περίληψη
Πίσω Πόρτα (2000)
Μετά το Άντε Γειά ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος σκηνοθέτησε την ταινία εποχής Πίσω Πόρτα, το σενάριο της οποίας έγραψε μαζί με τον Ντένη Ηλιάδη. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου, η Aλεξανδριανή Σικελιανού, ο Xάρης Σώζος, ο Αντρέας Κοντόπουλος, ο Iεροκλής Mιχαηλίδης και ο Aντώνης Kαφετζόπουλος. Στη διεύθυνση φωτογραφίας ο Πλάτων Aνδρονίδης και στη σύνθεση της μουσικής ο Μάριος Στρόφαλης. Το τραγούδι τον τίτλων το ερμηνεύει ο Χρήστος Θηβαίος σε στίχους του Σωτήρη Κακίση.
Ο Εχθρός μου (2013)
Η τελευταία ταινία που έχει σκηνοθετήσει είναι Ο Εχθρός Μου. Το σενάριο το έχει γράψει ο Γιάννης Τσίρος. Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Μανώλης Μαυροματάκης, η Μαρία Ζορμπά, ο Γιώργος Γάλλος, ο Αντώνης Καρυστινός, ο Θανάσης Παπαγεωργίου, η Αριάνδη Καβαλιέρου, ο Ηλίας Μουλάς, ο Κώστας Ανταλόπουλος, ο Νίκος Ντάλας, ο Γιάννης Νιάρρος, ο Κωνσταντίνος Μωραΐτης, η Άννα Καλαϊτζίδου, ο Θάνος Γραμμένος, ο Tudor Chirila και η Vesela Kazakova. Στη διεύθυνση φωτογραφίας ο Βαγγέλης Κατριτζιδάκης και στη σύνθεση της μουσικής ο Άκης Δαούτης. Το μοντάζ έκανε ο Γιώργος Μαυροψαρίδης ο οποίος είναι υπεύθυνος για το μοντάζ πολλών ελληνικών ταινιών που σημείωσαν μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία όπως: Ο Αστακός, Κυνόδοντας, Πολίτικη Κουζίνα. Ο Φοίβος Δεληβοριάς ερμήνευσε ένα τραγούδι που γράφτηκε για την ταινία σε μουσική Άκη Δαούτη και στίχους Σωτήρη Κακίση και Γιώργου Τσεμπερόπουλου, το οποίο όμως δεν έπαιξε στην ταινία αλλά συμπεριλήφθηκε στο soundtrack της όταν κυκλοφόρησε σε cd.
Περίληψη
Ο 48χρονος Κώστας Στασινός, ιδιοκτήτης γεωπονικού ανθοπωλείου, ζει μια συνηθισμένη ζωή με τη γυναίκα του Ράνια, τον 17χρονο γιο του Ανδρέα και την 14χρονη κόρη του Λουίζα. Προοδευτικός και αμετανόητα ιδεολόγος από τα φοιτητικά του χρόνια στη Γεωπονική, έχει εμφυσήσει στα παιδιά του τις αξίες με τις οποίες ανδρώθηκε. Η λεηλασία του σπιτιού του από μια συμμορία θα ανατρέψει ολοκληρωτικά την οικογενειακή ηρεμία και θα τον φέρει αντιμέτωπο με το δυσκολότερο δίλημμα της ζωής του.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Γιώργος Τσεμπερόπουλος στο Internet Movie Database
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Ινβερνές Καλεντόνιαν Θιστλ ΦΚ
Η Ινβερνές Καλεντόνιαν Θιστλ ΦΚ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Ινβερνές, Σκωτία. Ιδρύθηκε το 1994. Συμμετέχει στην Τσάμπιονσιπ Σκωτίας. Έδρα της ομάδας είναι το Caledonian Stadium χωρητικότητας 7512 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σκωτίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1994
Ευγένιος Φωκάς
Ο Ευγένιος Φωκάς (1903 - 1970) ήταν Έλληνας ιατρός και πανεπιστημιακός καθηγητής.
Βιογραφικά στοιχεία
Διετέλεσε διευθυντής της α΄ παθολογικής κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Ανωτάτου Υγειονομικού Συμβουλίου (1963), κοσμήτορας της ιατρικής σχολής (1953) και πρύτανης (1960-1961) του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η πρυτανική του θητεία συνέπεσε με την ριζοσπαστικοποίηση του φοιτητικού κινήματος ενώ η άρνηση του να καταδικάσει την άγρια αστυνομική βία κατά των φοιτητών προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στις τάξεις των φοιτητών, οι οποίοι αξίωσαν την παραίτησή του.
Το 1963 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Παρισιού. Επίσης είχε συγγράψει έργα ιατρικού περιεχομένου. Επί θητείας του ως πρύτανη θεμελιώθηκε η νέα πανεπιστημιούπολη στην περιοχή Ζωγράφου.
Βόρεια Δοβρουτσά
δεξιά|μικρογραφία| Χάρτης της Ρουμανίας με τη Βόρεια Δοβρουτσά επισημασμένη με πορτοκαλί χρώμα. Η Βόρεια Δοβρουτσά (ρουμανικά: Dobrogea de Nord ή απλά Dobrogea, βουλγαρικά: Северна Добруджа) είναι το τμήμα της Δοβρουτσάς εντός των συνόρων της Ρουμανίας. Βρίσκεται μεταξύ του κάτω ποταμού Δούναβη και της Μαύρης Θάλασσας. Στα νότια συνορεύει με τη Νότια Δοβρουτσά, η οποία είναι μέρος της Βουλγαρίας.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Προστατευόμενες αρχαιολογικές και φυσικές περιοχές στη Ρουμανική Δοβρουτσά. Γύρω στο 600 π.Χ., οι Έλληνες αποίκησαν την ακτή της Μαύρης Θάλασσας και ίδρυσαν πολυάριθμα φρούρια: Τόμις (σημερινή Κωνστάντζα), Κάλλατις, Ίστρια, Αργάμουμ, Ηράκλεια, Αίγυσος. Μετά το ξεθώριασμα του ελληνικού πολιτισμού, η Ηράκλεια έγινε ρωμαϊκή επαρχία. Ένα από τα καλύτερα διατηρημένα απομεινάρια αυτής της περιόδου είναι η ακρόπολη Ενισάλα.
Μεταξύ του 7ου και του 14ου αιώνα, η Δοβρουτσά ήταν μέρος της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας.
Για μια σύντομη περίοδο τον 14ο αιώνα, η Δοβρουτσά έγινε μέρος της Βλαχίας υπό την κυριαρχία του Bοεβόδα Μίρτσεα του Γηραιού. Ωστόσο, η περιοχή έπεσε υπό οθωμανική κυριαρχία από τα μέσα του 15ου αιώνα μέχρι το 1878, όταν απονεμήθηκε στη Ρουμανία για το ρόλο της στον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο (1877-1878) και ως αποζημίωση για τη μεταφορά μιας περιοχής που εν μέρει επικαλύπτεται από τη Νότια Βεσσαραβία. Σύμφωνα με τις συνθήκες του Αγίου Στεφάνου και του Βερολίνου, η Ρουμανία έλαβε τη Βόρεια Δοβρουτσά ενώ το πρόσφατα ανακτημένο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας έλαβε το μικρότερο νότιο τμήμα της περιοχής. Μετά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο το 1913, η Ρουμανία προσάρτησε επίσης τη βουλγαρική Νότια Δοβρουτσά, την οποία κυβέρνησε μέχρι την υπογραφή της Συνθήκης της Κραϊόβα το 1940. Η συνθήκη εγκρίθηκε από το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία του Βισύ, τη Ναζιστική Γερμανία, το Βασίλειο της Ιταλίας, την Σοβιετική Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Περιλάμβανε ανταλλαγή πληθυσμών που απομάκρυνε τη βουλγαρική μειονότητα από τη Βόρεια Δοβρουτσά, η οποία εκκενώθηκε στο νότιο τμήμα. Ταυτόχρονα, οι Ρουμάνοι (συμπεριλαμβανομένων των Αρμάνων και των Βλαχομογλενίτων) από τη Νότια Δοβρουτσά μεταφέρθηκαν βόρεια των συνόρων. Υπάρχει επίσης ένα ουγγρικό χωριό Τσάνγκο στη Βόρεια Δοβρουτσά, στην επαρχία Κωνστάντζα, γνωστό ως Οϊτούζ.
Γεωγραφία
Η επικράτεια της Βόρειας Δοβρουτσάς σχηματίζει τώρα τις Επαρχίες Κωνστάντζα και Τούλτσεα, με συνολική έκταση 15.570 χλμ² και σημερινό πληθυσμό λίγο κάτω από 900.000 κατοίκους.
Σύμβολα
μικρογραφία|125x125εσ| Εθνόσημο της ρουμανικής Δοβρουτσάς Η Βόρεια Δοβρουτσά αντιπροσωπεύεται από δύο δελφίνια στο Εθνόσημο της Ρουμανίας.
Ξεκινώντας από το 2015, η Ρουμανία γιορτάζει την Ημέρα της Δοβρουτσάς στις 14 Νοεμβρίου, σηματοδοτώντας την ενσωμάτωση της Βόρειας Δοβρουτσάς το 1878 στο Βασίλειο της Ρουμανίας μετά τη Συνθήκη του Βερολίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δοβρουτσά Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ρουμανίας
Αριστομένης Περρωτής
Ο Αριστομένης Περρωτής (19 Ιουλίου 1934 - 8 Ιουλίου 2011) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά καταγόταν από την Καλαμάτα και ήταν γιος του Αθανασίου Περρωτή, πολιτικού και γόνου παλιάς πολιτικής οικογένειας της περιοχής, εγγονός του Αριστομένη Γεωργίου Περρωτή και του Δημητρίου Μαλλιόπουλου και δισέγγονος του Γεωργίου Περρωτή. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Παρίσι. Στη συνέχεια και μετά την στρατιωτική θητεία του εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας για πρώτη φορά το 1961 ενώ το 1967 έγινε και Υφυπουργός Εμπορίου στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Παναγιώτη Κανελλόπουλου (1967). Κατά τη διάρκεια της επταετίας λόγω της δράσης του χαρακτηρίστηκε αντικαθεστωτικός, του απαγορεύτηκε η έξοδος από τη χώρα και του στερήθηκε το διαβατήριο. Την περίοδο 1974 - 1977 διετέλεσε βουλευτής για τελευταία φορά με την παράταξη της Νέας Δημοκρατίας.
Απεβίωσε στις 8 Ιουλίου 2011 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Για τον θάνατό του ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνης Σαμαράς, εξέφρασε την θλίψη του. Ήταν παντρεμένος με την Ιωάννα Φωκά - Μεταξά, με την οποία έχει αποκτήσει τρία παιδιά, τον Αθανάσιο Περρωτή, Ιωάννη Περρωτή και Δημήτριο - Ευγένιο Περρωτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εμπορίου Κατηγορία:Οικογένεια Μεταξά
Σκοπιά Φλώρινας
Γεωγραφία-δημογραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Σκοπιάς είναι πλάτος 40°46΄ Βόρειο και μήκος 21°24,5΄ Ανατολικό. Κοντινότερος οικισμός είναι η Φλώρινα, ενώ συνεχίζοντας τον δρόμο προς τα νοτιοανατολικά βρίσκουμε μετά από 4 χιλιόμετρα τον Τροπαιούχο.
Διοικητικά η Σκοπιά υπάγεται σήμερα στην ομώνυμη τοπική κοινότητα (της οποίας αποτελεί τον μοναδικό οικισμό), της Δημοτικής Ενότητας Φλώρινας του Δήμου Φλώρινας, στην Περιφερειακή Ενότητα Φλώρινας της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Παλαιότερα, αντίστοιχα, ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, της Επαρχίας και Νομού Φλωρίνης. Ο ταχυδρομικός κώδικας της Σκοπιάς είναι 53100.
Η εξέλιξη του πληθυσμού της Σκοπιάς Φλώρινας στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Ιστορικά στοιχεία
Είναι πολύ παλαιός οικισμός, δημιουργημένος πιθανότατα κατά την τελευταία περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αρχικώς στην είσοδο της κοιλάδας. Στις αρχές του 19ου αιώνα ο Ν. Νικολάου, αντιπρόσωπος του χωριού, πήγε και ζήτησε από τον Πασά των Ιωαννίνων, στον οποίο υπαγόταν το χωριό, την άδεια να μεταφερθεί τα χωριό στα ενδότερα, άδεια που έλαβε από τον Αλή Πασά, αφού τον εμπιστεύτηκε ο Αληπασάς. Ο κυριότερος λόγος ήταν η ασφάλεια των κατοίκων: Από εκεί περνούσε ο δρόμος από Μοναστήριο για Καστοριά και Γιάννενα, και κάθε τόσο περιστασιακοί επιδρομείς λήστευαν και λεηλατούσαν τους κατοίκους. Το παλιό χωριό λοιπόν εγκαταλείφθηκε και κτίσθηκαν δύο οικισμοί προς το εσωτερικό της μικρής κοιλάδας: Ο ένας στην περιοχή Τσετιρόκι, που μετά από λίγα χρόνια εγκαταλείπεται, και ο άλλος εκεί που είναι η Σκοπιά σήμερα. Τότε ονομάσθηκε Άνω Νεβολιάνη. Η μεταφορά του οικισμού  πρέπει να είχε θετικά αποτελέσματα στην ασφάλεια και την οικονομία. Μόνο οι Γκέγκηδες συνέχιζαν να κάνουν επιδρομές και να δημιουργούν προβλήματα. Το χωριό στη νέα του τοποθεσία σιγά σιγά μεγάλωσε, καθώς εγκαταστάθηκαν και Τούρκοι, που δημιούργησαν το δικό τους «μαχαλά» (συνοικία), «το Τζαμί», όπως έμεινε γνωστό από το τζαμί με τον μιναρέ του, που καταστράφηκε το 1928. Το 1886 αναφέρεται ως Άνω Ντολιάν με 1.150 Χριστιανούς και 440 Μουσουλμάνους κατοίκους. Κατά την ανταλλαγή πληθυσμών έφυγαν 59 οικογένειες Μουσουλμάνων (350 άτομα) και ήρθαν 25 οικογένειες προσφύγων: τρεις από τη Θράκη και 22 από τη Μικρά Ασία.
Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Αμύντας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκοπια Σκοπια
Ελληνοκύπριοι στην ΤΔΒΚ
Οι εγκλωβισμένοι Ελληνοκύπριοι είναι η κοινότητα των Ελληνοκυπρίων που έχει παραμείνει στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974.
Αξιοσημείωτες περιπτώσεις διακρίσεων
Τον Φεβρουάριο του 2011 ανακοινώθηκε ότι η Φωκά συμμετείχε στην υπόθεση Ελληνοκύπριοι και λοιποί εναντίον ΤΔΒΚ και HSBC Bank USA. Τον Σεπτέμβριο του 2014, το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών απέρριψε την υπόθεση των Ελληνοκυπρίων.
Την σχολική χρονιά 1996-7 το δημοτικό σχολείο στην Αγία Τριάδα έπρεπε να κλείσει λόγω της άρνησης των κατοχικών δυνάμεων να επιτρέψουν στην Ελένη Φωκά να γυρίσει στο χωριό της παρά τις μεγάλες προσπάθειες της κυπριακής κυβέρνησης. Η κυπριακή εφημερίδα Financial Mirror γράφει ότι ακόμα και τον Σεπτέμβριο του 2008 οι τουρκοκυπριακές αρχές αρνούνται σε Ελληνοκύπριους δασκάλους να επιστρέψουν στο δημοτικό σχολείο στο Ριζοκάρπασο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπρος
Α για Ανδρομέδα
Α για Ανδρομέδα (πρωτότυπος τίτλος A for Andromeda) είναι το όνομα μίας Βρετανικής τηλεοπτικής σειράς επιστημονικής φαντασίας, την οποία παρήγαγε και πρόβαλε BBC σε επτά μέρη το 1961. Γράφτηκε από τον κοσμολόγο Φρεντ Χόυλ, σε συνεργασία με τον συγγραφέα και τηλεοπτικό παραγωγό Τζον Έλλιοτ. Η σειρά αφορά μία ομάδα επιστημόνων που εντοπίζει ένα σήμα προερχόμενο από άλλο γαλαξία το οποίο περιέχει οδηγίες για την κατασκευή ενός πολύ προηγμένου υπολογιστή. Όταν ο υπολογιστής κατασκευάζεται, δίνει στους επιστήμονες οδηγίες για την δημιουργία ενός ζωντανού οργανισμού με το όνομα Ανδρομέδα, αλλά ένας από τους επιστήμονες, ο John Fleming, φοβάται ότι η σκοπός της Ανδρομέδας είναι να υποδουλώσει την ανθρωπότητα.
Μόνο ένα επεισόδιο της αρχικής παραγωγής, το 6ο, έχει διατηρηθεί, μαζί με μερικά αποσπάσματα από άλλα επεισόδιά. Το Α για Ανδρομέδα έχει διασκευαστεί δύο φορές: Πρώτα από την Ιταλική κρατική τηλεόραση RAI το 1972 (A come Andromeda) και έπειτα από το BBC το 2006 (A for Andromeda) .
Η σειρά έγινε και Μυθιστόρημα από τον εκδοτικό οίκο Souvenir Press, και έχει μεταφραστεί και στα Ελληνικά.
Η Σειρά είχε μεγάλη επιρροή, μεταξύ άλλων την αναφέρει ο Ρίτσαρντ Ντόκινς στο ίσως σημαντικότερο και δημοφιλέστερο από τα βιβλία του, το Εγωιστικό Γονίδιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές
Καρλ Τέοντορ Ρόμπερτ Λούτερ
Ο Καρλ Τέοντορ Ρόμπερτ Λούτερ (Karl Theodor Robert Luther , 16 Απριλίου 1822 – 15 Φεβρουαρίου 1900), γνωστότερος ως Ρόμπερτ Λούτερ, ήταν ένας Γερμανός αστρονόμος, ο οποίος ανεκάλυψε συνολικά 24 αστεροειδείς παρατηρώντας από το Ντίσελντορφ.
Ο Λούτερ γεννήθηκε στο Σβάιντνιτς (Schweidnitz) της Σιλεσίας, τη σημερινή Σβίντνιτσα (Świdnica) της Πολωνίας, και σπούδασε φιλοσοφία, μαθηματικά και αστρονομία στο Μπρεσλάου (το σημερινό Βρότσουαφ) και στο Βερολίνο. Από το 1848 εργαζόταν στο Αστεροσκοπείο του Ντίσελντορφ, του οποίου έγινε διευθυντής το 1851. Το 1855 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Βόννης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Φιλώτας Καζάζης
Ο Φιλώτας Καζάζης (1918 - Αύγουστος 2011) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και ευρωβουλευτής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ. Από το 1977 ως το 1981 ήταν πρόεδρος του Συνδέσμου Bιομηχανιών Βορείου Ελλάδος (ΣΒΒΕ). Την ίδια περίπου περίοδο διετέλεσε αντιπρόεδρος του ΣΕΒ.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στις ευρωεκλογές του 1981, υπηρετώντας ως το 1984. . Ήταν επίσης επίτιμος πρόξενος της Φινλανδίας στη Θεσσαλονίκη, από το 1972 ως το 1983.
Απεβίωσε σε ηλικία 93 ετών το 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984
Φραντσέσκο Αράγια
Ο Φραντσέσκο Αράγια ή Αράια, (Francesco Araya ή Araia, Νάπολη 25 Ιουνίου 1709 – Μπολόνια μεταξύ 1762 και 1770), ήταν Ιταλός συνθέτης του 18ου αιώνα. Έζησε για 25 χρόνια στη Ρωσία και συνέθεσε τουλάχιστον 14 όπερες για την Τσαρική Αυτοκρατορική Αυλή, μεταξύ των οποίων την Κέφαλος και Πρόκρις, πρώτη όπερα που γράφηκε ποτέ σε ρωσικό κείμενο (λιμπρέτο).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε και έλαβε τη μουσική του μόρφωση στη Νάπολη, ενώ άρχισε να συνθέτει όπερες, μόλις, σε ηλικία 20 ετών. Οι πρώτες του όπερες παρουσιάστηκαν στα θέατρα της Νάπολης, της Φλωρεντίας, της Ρώμης, του Μιλάνου και της Βενετίας. Το 1735 προσκλήθηκε στην Αγία Πετρούπολη μαζί με έναν μεγάλο ιταλικό θίασο. Εκεί, διορίστηκε Διευθυντής Παρεκκλησίου (Kapellmeister) στην υπηρεσία της αυτοκράτειρας Άννας Ιβάνοβνα και, αργότερα, της αυτοκράτειρας Ελισάβετ Πετρόβνα. Τα έργα παρουσιάζονταν ανάλογα με την εποχή, στα Χειμερινά Ανάκτορα τον χειμώνα, και στους Καλοκαιρινούς Κήπους, το καλοκαίρι.
Η πλειονότητα των οπερών που έγραψε στη Ρωσία ήταν σε ιταλικό λιμπρέτο. Εντούτοις, το 1755, ο Αράγια συνέθεσε το έργο Κέφαλος και Πρόκρις (Цефал и Прокрис), όπερα σε τρεις πράξεις, σε ρωσικό λιμπρέτο του Αλέξανδρου Σουμαρόκοφ, πάνω στις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου. Παρουσιάστηκε στην Αγία Πετρούπολη στις 7 Μαρτίου/27 Φεβρουαρίου 1755 και ήταν η πρώτη όπερα με ρωσικό λιμπρέτο και ρώσους τραγουδιστές. Υπήρξε μεγάλη επιτυχία και ο Αράγια έλαβε πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό και ένα πανάκριβο σατέν παλτό ως δώρο από την αυτοκράτειρα Ελισάβετ. Η όπερα επαναπαρουσιάστηκε στο θέατρο Μαριίνσκι της ίδιας πόλης, στις 14 Ιουνίου 2001. Συνέθεσε συνολικά 18 όπερες, πολλές από τις οποίες ήσαν εμπνευσμένες από την αρχαιότητα.
Καντάτες
(όλες στην Αγία Πετρούπολη)
Συνέθεσε, επίσης, συμφωνία (sinfonia) σε Ρε Μείζονα για ορχήστρα εγχόρδων, σονάτες, καπρίτσια για τσέμπαλο, κ.α.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες
Γουλιέλμος της Μάντουα
O Γουλιέλμος, ιταλ. Guglielmo, (24 Απριλίου 1538 - 14 Αυγούστου 1587) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν δούκας της Μάντοβας και ως Γουλιέλμος Ι΄ Μαρκήσιος του Μομφερράτου (1550 - 1574) και έπειτα Δούκας (1574 - 1587) στην Μαρκιωνία του Μονφεράτου.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Μάντοβας και της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας μαρκησίας του Μομφερράτου.
Η μητέρα του ήταν έβδομη απόγονος του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου, Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Αδέλφια του ήταν ο Φραγκίσκος Γ΄ πρότερος δούκας της Μάντουα, ο Λουδοβίκος δούκας του Νεβέρ και ο Φρειδερίκος που ήταν καρδινάλιος. Το 1540 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρώτος αδελφός του Φραγκίσκος Γ΄, που όμως απεβίωσε το 1550 άτεκνος, οπότε τον διαδέχθηκε ο Γουλιέλμος Γ΄.
Ο Γουλιέλμος Γ΄ ενδιαφερόταν για τη θρησκευτική χορωδιακή μουσική. Είναι γνωστή η πυκνή του αλληλογραφία με τον συνθέτη Τζοβάννι Πιερλουίτζι ντα Παλεστρίνα. Έκτισε ένα νέο ναό στη Μάντουα, αφιερωμένο στην Αγ. Βαρβάρα. Ήθελε να δημιουργήσει μία δική του εκκλησιαστική λειτουργία για τη Μάντουα και γι' αυτό ενεπλάκη σε μία άνευ προηγουμένου διαπραγμάτευση με τον πάπα. Ανέπτυξε ένα σύνολο μουσικών έργων για την εκκλησία, αναθέτοντας έργα στον Τζιάχες ντε Βερτ και στον Παλεστρίνα. Στην αλληλογραφία του με τον Παλεστρίνα αναφέρεται στα έργα που του αναθέτει με λεπτομέρεια, έτσι καταλαβαίνουμε τις προτιμήσεις του: του άρεσε η μιμητική αντιστικτική μουσική και ενδιαφερόταν για τη σαφήνεια του κειμένου, κάτι που δείχνει την επιρροή των (αντι)μεταρρυθμίσεων της Συνόδου του Τριδέντου (1545-63). Ήταν λοιπόν συντηρητικός στο μουσικό γούστο του.
Το 1574 η μαρκιωνία του Μονφερά αναβαθμίστηκε σε δουκάτο. Απεβίωσε το 1587 και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Βικέντιος Α΄, που προσκάλεσε στην Αυλή του μουσικούς με πιο σύγχρονες τάσεις.
Οικογένεια
Το 1561 νυμφεύτηκε την Ελεονόρα των Αψβούργων, κόρη του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και είχαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα Κατηγορία:Δούκες της Μάντοβα Κατηγορία:Δούκες του Μομφερράτου Κατηγορία:Μαρκήσιοι του Μομφερράτου
Άγιος Φωκάς Τήνου
Ο Άγιος Φωκάς είναι οικισμός της Τήνου. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική κοινότητα, δημοτική ενότητα και δήμο Τήνου, της περιφερειακής ενότητας Τήνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τήνου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Φωκάς είναι παράλιος οικισμός της ΝΑ. Τήνου. Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο του φερώνυμου όρμου, λίγο μετά την πόλη της Τήνου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40. Απέχει 2 χλμ. περίπου Α. της πρωτεύουσας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στον δήμο Τήνου.
Εκδηλώσεις
Το πανηγύρι της Αγίας Τριάδας στη φερώνυμη μονή.
Ελισάβετ Υψηλάντη
Η Ελισάβετ Υψηλάντη (Ιάσιο 1768 - Οδησσός 1866) ήταν Ελληνίδα αριστοκράτισσα και σπουδαία μορφή κατά την προεπαναστατική περίοδο του 1821.
Βιογραφία
Καταγόταν από την οικογένεια Βακαρέσκου, σημαντική οικογένεια της Μολδαβίας με καταγωγή από τη Βόρειο Ήπειρο και υπήρξε η δεύτερη σύζυγος του Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Κωνσταντίνου Υψηλάντη.
Από τον Κωνσταντίνο απέκτησε 7 παιδιά, τα πρώτα εκ των οποίων ήταν οι Αγωνιστές και Φιλικοί Αλέξανδρος, Δημήτριος και Νικόλαος :
Αποκλήθηκε "Πρωτομάνα των Φιλικών", καθώς κατά τα χρόνια της προετοιμασίας της Επανάστασης, η Ελισάβετ στάθηκε το πρόσωπο που οργάνωσε τις προκαταρτικές συναντήσεις προσωπικοτήτων της εποχής στα σαλόνια της, με το πρόσχημα φιλολογικών συναντήσεων, οι οποίες οδήγησαν τελικά στη σύσταση της Φιλικής Εταιρείας, της οποίας η ίδια υπήρξε πιθανότατα ένα από τα πρώτα γυναικεία μέλη.
Λέγεται ότι στο σπίτι της συγκεκριμένης οικογένειας, παρουσία της Ελισάβετ Υψηλάντη, συγκεντρώθηκαν οι Φιλικοί τον Φεβρουάριο του 1821 για να αποφασίσουν την έναρξη της Επανάστασης και να ετοιμάσουν τη σχετική διακήρυξη.
Μετά τον χαμό του συζύγου της το 1816 και τη δήμευση της περιουσίας της Οικογένειας Υψηλάντη από τον Σουλτάνο, η Ελισάβετ υπήρξε από τους μεγαλύτερους χορηγούς του Αγώνα, στον οποίο προσέφερε το υπόλοιπο της περιουσίας της. Το αποτέλεσμα ήταν να περιέλθει σε μεγάλη ένδεια. Παρ' όλες ωστόσο τις στερήσεις, συνέχισε να στηρίζει το όραμα της εθνικής απελευθέρωσης με κάθε τρόπο.
Πέθανε στην Οδησσό πλήρης ημερών, στις 2 Οκτωβρίου 1866.
Παραπομπές
Ελισάβετ Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
1193 Αφρική
Η Αφρική (Africa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,688. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη ήπειρο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Αφρικής είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αφρικη
Ντέιμιαν Μόρι
Ο Ντέιμιαν Μόρι (Damian Mori, γεννήθηκε 30 Σεπτεμβρίου 1970) είναι Αυστραλός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Ένας από τους πιο αξιόλογους Αυστραλούς παίκτες της δεκαετίας του 1990, είναι πρώτος σκόρερ όλων των εποχών των εθνικών πρωταθλημάτων με 240 γκολ, και πρώτος σκόρερ της σεζόν πέντε φορές.
Καριέρα
Σχεδόν όλη η σταδιοδρομία του ήταν στην πατρίδα του αλλάζοντας συχνά ομάδες. Στην μόνη ευρωπαϊκή του προσπάθεια ο ικανός σκόρερ αγωνίστηκε ελάχιστα στην Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ. Στις 6 Δεκεμβρίου 1995 ο Μόρι πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ για το ταχύτερο γκολ, καθώς σκόραρε για τη Άντελαϊντ Σίτι σε μόλις 3,69 δευτερόλεπτα μετά από την έναρξη, στην ισοπαλία με 2–2 με τη Σίντνεϊ Γιουνάιτεντ. Και το δεύτερο γκολ της ομάδας του ήταν από τον ίδιο. Το ρεκόρ αναγνωρίστηκε από το Βιβλίο Γκίνες το 1996 και διατηρήθηκε για δύο χρόνια. Σε εθνικό επίπεδο σημείωσε 240 γκολ σε 447 εμφανίσεις πρωταθλήματος. Σε επίπεδο συλλόγων κατέκτησε τρία εθνικά πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο.