cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιτισμός Βίντσα
Καθιέρωση, ακμή και πτώση
Το πρώτο κεφάλαιο της ιστορίας της Βίντσα είναι αποσπασματικό, βασισμένο στα λιγοστά υπολείμματα αρχαιότερων εγκαταστάσεων που ανακαλύφθηκαν περίπου 10,5 μ κάτω από την επιφάνεια της γης. Ωστόσο, φαίνεται πως η πρώτη κατοίκηση έγινε προς το τέλος της μέσης Νεολιθικής περιόδου περίπου το 4800 ΠΚΕ. Η πυκνότητα πληθυσμού στις εγκαταστάσεις του πρώιμου πολιτισμού Βίντσα ήταν 50-200 άτομα ανά εκτάριο. Σε μεταγενέστερα στάδια η πυκνότητα έφθασε κατά μέσο όρο τα 50-100 άτομα ανά εκτάριο. Η αρχαιολογική θέση στο Ντιβοστίν (Divostin) 4900 - 4650 ΠΚΕ είχε έως 1028 σπίτια και μέγιστο πληθυσμό τα 8.200 άτομα και είναι πιθανώς ο μεγαλύτερος οικισμός του διακριτού αυτού πολιτισμού. Μια άλλη μεγάλη περιοχή βρίσκεται στο σημερινό Στούμπλινε (Stubline) και χρονολογείται από το 4700 ΠΚΕ με ανώτατο όριο πληθυσμού τα 4.000 άτομα. Ο οικισμός στην Πάρτα ίσως συγκέντρωνε πληθυσμό 1.500 ατόμων.
Το (πρώην) γιουγκοσλαβικό τμήμα της τότε δουνάβιας κοιλάδας ήταν πυκνά κατοικημένο. Ως εκ τούτου η εγκαθίδρυση των πρώτων εγκαταστάσεων της Βίνκα θα πρέπει να συνδεθεί πιθανώς με μια μικρότερη ομάδα αποίκων, οι οποίοι σε αναζήτηση νέων εδαφών προς καλλιέργεια εγκατέλειψαν κάποια μεγαλύτερη εγκατάσταση στο νότιο Μπανάτ. Αν και η εγκατάσταση αυτών των αποίκων στη Βίντσα ήταν σχετικά βραχύβια, εντούτοις άφησαν ένα αποτύπωμα εξαιρετικής σημασίας για τη μελέτη της φυσικής τους εμφάνισης και του πνευματικού πολιτισμού τους. Πρόκειται για ένα μεγάλο τάφο με μονοπάτι εισόδου και εννέα σκελετούς, που βρέθηκαν στο κέντρο του αρχαιότερου οικισμού της Βίνκα το 1931. Τα ευρήματα, μοναδικά για τον νεολιθικό πολιτισμό της νοτιοανατολικής Ευρώπης, υποδεικνυουν ότι οι πρώτοι αγρότες της δουνάβιας κοιλάδας άνηκαν σε έναν ιδιαίτερο ανθρωπολογικό τύπο, με χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός αρχαίου ευρωπαϊκού πληθυσμού συνδυασμένα με εκείνα των μεσογειακών τύπων ανθρώπου. Η ίδια μείξη αρχαίων βαλκανικών, αυτόχθονων στοιχείων και Μεσογειακών παρατηρείται και στον πολιτισμό Στάρτσεβο, δηλαδή στους πρώτους κατοίκους της Βίντσα, εξηγώντας εν μέρει μυθολογικές συσχετίσεις της χαλκολιθικής περιόδου. Οι νεολιθικές κατοικίες της Βίντσα, όπως και άλλες της ίδιας περιόδου στη δουνάβια κοιλάδα, είναι θεμελιωμένες σε ελλειψοειδή θεμέλια. Η υπόθεση ότι ο πολιτισμός Βίντσα αναπτύχθηκε από τον προγενέστερο πολιτισμό Στάρτσεβο προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Κόλιν Ρένφριου το 1969 και σήμερα είναι αποδεκτή από πολλούς αρχαιολόγους, αν και χρειάζονται περισσότερα στοιχεία και έρευνα.
Το διαθέσιμο αρχαιολογικό υλικό υπονοεί ότι οι πρώτοι άποικοι της Βίντσα είχαν καλές σχέσεις με τις κοινότητες της Πανόνιας λεκάνης και του νότιου τμήματος της βαλκανικής χερσονήσου. Η αρχαιότερες κατοικήσεις της Βίνκα δεν ήταν ούτε περιφραγμένες ούτε περιτειχισμένες, και τα λείψανα από τις σκηνόμορφες καλύβες συνδέονται με την ειρηνική, αλλά μάλλον δύσκολη καθημερινή ζωή που συμπεριλάμβανε την κατασκευή λίθινων εργαλείων, κεραμικών, την καλλιέργεια της γης και της κτηνοτροφία. Σύμφωνα με τη Μαρίγια Γκιμπούτας, ο πολιτισμός Βίντσα ήταν τμήμα ενός αρχαίου ευρωπαϊκού πολιτισμού σχετικά ομογενούς, ειρηνικού και μητριαρχικού που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη κατά τη Νεολιθική. Σύμφωνα με την υπόθεσή της κατά την περίοδο της πτώσης του συγκεκριμένου πολιτισμού συνέβη συνέβη η εισβολή πρωτοϊνδοευρωπαϊκών φυλών από τις στέππες του Πόντου. Ο ειρηνικός λαός της Βίντσα δεν απόλαυσε επί μακρόν τους καρπούς του μόχθου του. Οι αλυσιδωτές κινήσεις μεταναστευτικών ρευμάτων προς τη Θράκη και τις κοιλάδες του Δούναβη ξεκίνησαν ήδη από τα μέσα της 5ης χιλιετίας ΠΚΕ και λίγο αργότερα έφθασαν στις περιοχές της Βίντσα. Ωστόσο η πτώσης του πολιτισμού αναζητούνται μάλλον στη μετατόπιση του δικτύου εγκαταστάσεων από το Βίντσα-Μπέλο Μπρντο στο Βρσατς. Με αυτόν τον τρόπο ο οψιανός και τα τέχνεργα του Αιγαίου έγιναν σημαντικότερα από τα ειδώλια της Βίντσα. Τελικά το δίκτυο έχασε τη συνοχή του και πέρασε στη φάση της πτώσης. Οπωσδήποτε οι δύο χιλιετίες εντατικής καλλιέργειας της γης και η μείωση της γονιμότητας της γης ενέτειναν τις υπάρχουσες οικονομικές πιέσεις και ευθιύνονται εν μέρει για τη φθορά του πολιτισμού Βίντσα.
Οικονομία – Τέχνη - Μεταλλοτεχνία
Εξαιτίας των εξειδικευμένων δραστηριοτήτων τους όλες οι κοινότητες του πολιτισμού Βίντσα αναπτύχθηκαν γρήγορα οικονομικά και διαφοροποιήθηκαν κοινωνικά. Οι κοινότητες της Σουμαντίτζα του Μπανάτ και του Σρεμ καλλιεργούσαν αποδοτικά τη γη τους και φαίνεται πως δημιουργούσαν πλεονάσματα που τους επέτρεψαν να προμηθεύονται τις πρώτες ύλες που έλειπαν από τα εδάφη τους, κυρίως τον οψιανό του Έρντελιτζ, πολύτιμο υλικό για την κατασκευή δρεπανιών και οργάνων ακριβείας. Από την άλλη η σταθερότητα της οικονομίας επέτρεψε στους ανθρώπους της Βίντσα τη δυνατότητα να αφιερώσουν τις προσπάθειές τους στην ανακάλυψη τοπικών πρώτων υλών και την επεξεργασία τους. Κάπως έτσι πρέπει να έφθασαν ως την κινάβαρη στη Σούπλιτζα Στένα και σε ορυκτά, όπως το αλάβαστρο και το μάρμαρο. Σταδιακά η Βίντσα έγινε η μεγαλύτερη αγορά στη νοτιοανατολική Ευρώπη όχι μόνο λόγω της εξαιρετικής αξίας των προϊόντων της, αλλά και για τα σπάνια υλικά ή αντικείμενα, που εισάγονταν από την Τρανσυλβανία, την άνω κοιλάδα της Τίζα, την κάτω δουνάβια κοιλάδα, ακόμα και από τις ακτές του Αιγαίου και της Αδριατικής. Το στυλ των ενδυμάτων ανιχνέυεται σε ειδώλια. Τα ενδύματα ήταν υφασμένα από λινάρι και μαλλί (με το λινάρι να γίνεται σημαντικότερο σε μεταγενέστερες περιόδους) και χρησιμοποιούνταν επίσης κομβία που κατασκευάζονταν από όστρεα ή λίθους.
Μόνο στον αρχαιολογικό τόπο και όχι στην ευρύτερη περιοχή η Μαρίγια Γκιμπούτας αναφέρει ότι ανακαλύφθηκαν περίπου 2.000 πήλινα ειδώλια και τελετουργικά αγγεία που πιστοποιούν όχι μόνον τη δημιουργική φαντασία αλλά και μια έκρηξη μαγικο-θρησκευτικών πρακτικών. Η θεματική ποικιλία των ειδωλίων (εμφανίζονται γυμνά ή ντυμμένα, απεικονίζουν γυναίκες ή άνδρες να στέκουν, μορφές γονατιστές ή καθισμένες, ειδώλια με προσωπεία, ακόμη και ερμαφρόδιτες μορφές) και η υφολογική τους εξέλιξη από το νατουραλιστικό στο ρεαλιστικό και κατόπιν στο αφηρημένο υποδεικνύει την επικράτηση μιας πρωτόγονης μαγικής δύναμης, με άλλα λόγια την αρχική διαμόρφωση διακριτών θρησκευτικών σκέψεων. Κρίνοντας από την εμφάνιση των πήλινων ειδωλίων και διάφορων λατρευτικών αντικειμένων θα μπορούσαμε να πούμε ότι χρησιμοποιούνταν σε τελετουργίες και μύθους συνδεδεμένους με την αλλαγή των εποχών, τη σπορά και τη συγκομιδή, τη γέννηση, τον θάνατο και τον διαρκή κύκλο της ζωής, κυρίως στην επαναλαμβανόμενη απεικόνιση της μητέρας με το παιδί στην αγκαλιά της.
Η γενική κατάπτωση που σημειώνεται όχι μόνο στην εισαγωγή κεραμικής και στους τύπους των ανθρωπομορφικών ειδωλίων, ξεκίνησε πιθανώς με τη στροφή του ανθρώπου στον πολιτισμό των μετάλλων, κυρίως του χαλκού και του χρυσού. Έτσι, οι κάτοικοι της Πανόνιας λεκάνης αναζητώντας μέταλλα ανακάλυψαν τον χαλκό και τον καθαρό χρυσό. Οι πολιτισμικές ισορροπίες άλλαξαν και άρχισε η αποσύνθεση της δομής του νεολιθικού κόσμου.
Από την αρχαιολογική θέση Πλόντσικ έχουμε το πρωιμότερο δείγμα ορειχάλκινων εργαλείων στον κόσμο. Οι άνθρωποι του πολιτισμού Βίντσα φαίνεται πως ασκούσαν μια πρώιμη μορφή μεταλλουργίας. Με την ανάπτυξη της μεταλλουργίας του χαλκού, νέες κοινωνικές σχέσεις εμφανίστηκαν που ανταγωνίζονταν σκληρά τους αρχαίους τρόπους. Οι κάτοικοι της Βίντσα δεν ήταν έτοιμοι να δεχτούν τις προοδευτικές οικονομίες και τους θεούς των πολιτισμών που ήδη αναπτύσσονταν γύρω τους. Το μεγάλο πλήγμα ήταν, ωστόσο, οι επαναλαμβανόμενες επιθέσεις των πολιτισμών της εποχής του Χαλκού. Αυτή είναι η εικόνα που χαρακτηρίζει το τελευταίο σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία του πολιτισμού Βίντσα, ιστορία περίπου δεκαπέντε αιώνων ενός σημαντικού πολιτιστικού επιτεύγματος και συναρπαστικών γεγονότων, που λίγο-πολύ έχτισαν έναν σημαντικό κρίκο στη μακραίωνη ανθρώπινη εξέλιξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βινκα Βιντσα
AtlasGlobal
Η Atlasjet (μέχρι το 2015 ως Atlasjet Uluslarası Havacılık A.Ş.) ήταν μία αεροπορική εταιρεία με βάση την Ατττάλεια στην Τουρκία. Εκτελούσε ναυλωμένες πτήσεις από την Αττάλεια και την Κωνσταντινούπολη για λογαριασμό τουριστικών πρακτορείων, κυρίως από τη Γερμανία, και ιδιαίτερα της Öger Tours. Συνεργαζόταν και με τουριστικά πρακτορεία από την Ελβετία, το Ισραήλ, την Ιταλία, και την Ολλανδία.
Ιστορία
Η Atlasjet ιδρύθηκε στις 14 Μαρτίου 2001 και ξεκίνησε το πτητικό έργο την 1η Ιουνίου 2001. Η Öger Holdings κατείχε το 51% των μετοχών και η ETS (Τουρκικός τουριστικός όμιλος) το 40% της Atlasjet. Το 2015, μετονομάστηκε σε AtlasGlobal ώστε να αντικατοπτρίζει περισσότερο τις φιλοδοξίες της εταιρείας. Στις 12 Φεβρουαρίου 2020, η AtlasGlobal κατέθεσε αίτηση χρεοκοπίας και έπαυσε άμεσα όλες τις δραστηριότητές της.
Προορισμοί
Τον Ιανουάριο του 2005, οι προορισμοί της εταιρείας ήταν ως εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκικές αεροπορικές εταιρείες
KY Κύκνου
Ο KY Κύκνου (KY Cygni) είναι μη περιοδικός μεταβλητός αστέρας που βρίσκεται στον αστερισμό Κύκνο. Είναι ερυθρός υπεργίγαντας, ορατός με μικρό τηλεσκόπιο (ή με ισχυρά κιάλια στη μέγιστη φωτεινότητά του) περίπου 2 μοίρες νότια του αστέρα γ Κύκνου. Ο KY Κύκνου είναι ένας από τους μεγαλύτερους γνωστούς αστέρες και ένας από αυτούς με τη μεγαλύτερη απόλυτη λαμπρότητα, περίπου 300 χιλιάδες φορές λαμπρότερος από τον Ήλιο και με χίλιες φορές μεγαλύτερη διάμετρο (ή ένα δισεκατομμύριο φορές μεγαλύτερο όγκο) από τον Ήλιο. Αν το κέντρο του βρισκόταν στο κέντρο του Ηλιακού Συστήματος, όλοι οι πλανήτες μέχρι και τον Δία θα βρίσκονταν στο εσωτερικό του.
Παρατηρησιακά δεδομένα
Ο KY Κύκνου φαίνεται κοντά στο φωτεινό ανοικτό αστρικό σμήνος M29, αλλά δεν θεωρείται μέλος του. Ανακαλύφθηκε ως μεταβλητός αστέρας το έτος 1930 από τον Κούνο Χοφμάιστερ και αργότερα του εκχωρήθηκε η ονομασία μεταβλητού KY Cygni.
Με δείκτη χρώματος (B−V) = +3,39, ο αστέρας φαίνεται πολύ πιο κόκκινος από ό,τι είναι στην πραγματικότητα εξαιτίας της πολύ μεγάλης αποστάσεως από τη Γη και της συνακόλουθης διαστρικής απορροφήσεως: Εκτιμάται ότι στο ορατό φως φθάνει ως εμάς μόλις το 0,079% του φωτός που εκπέμπει ο υπεργίγαντας προς εμάς (απορρόφηση 7,75 μεγεθών). Αν δεν υπήρχε απορρόφηση από τη διαστρική ύλη, ο KY Κύκνου θα ήταν καθαρά ορατός με γυμνό μάτι.
Αστροφυσικά δεδομένα
thumb|right|upright=1.0|Σύγκριση των διαστάσεων του KY Κύκνου (δεξιά) με αυτές του [[Μπετελγκέζ (αριστερά)]] Ο KY Κύκνου είναι υπεργίγαντας με ισχυρό αστρικό άνεμο. Χάνει μάζα με έναν από τους ταχύτερους ρυθμούς που είναι γνωστοί για ερυθρό υπεργίγαντα.
Τα χαρακτηριστικά του δεν είναι δυνατό να προσδιορισθούν με ακρίβεια, αλλά η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι περίπου 3.500 K, που αντιστοιχεί σε απόλυτη λαμπρότητα τουλάχιστον 100.000 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής. Από την άλλη, μια προσαρμογή σε μοντέλο με βάση το υπέρυθρο φως στο φίλτρο K (μήκος κύματος 2,2 μm) δίνει λαμπρότητα 273.000 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής και διάμετρο 1.420 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής. Μια άλλη προσομοίωση με βάση το ορατό φως δίνει μια απρόσμενα μεγάλη λαμπρότητα, 1.107.000 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής, με τη διαφορά να οφείλεται κυρίως σε παραδοχές σχετικές με το επίπεδο διαστρικής απορροφήσεως. Η αντίστοιχη διάμετρος είναι 2.850 ηλιακές διάμετροι. Αυτές οι τιμές είναι πολύ μεγαλύτερες από ό,τι αναμένεται για οποιονδήποτε ερυθρό υπεργίγαντα, κάτι που τις καθιστά αμφίβολες. Πιο πρόσφατα, μια ολοκλήρωση της φασματικής κατανομής ενέργειας σε όλα τα μήκη κύματος από το εγγύς υπεριώδες (φίλτρο U) μέχρι το άπω υπέρυθρο (60 μm) δίνει μια πολύ μικρότερη λαμπρότητα, 138.000 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής. Τότε το απόλυτο μέγεθος του αστέρα θα ήταν −8,18. Η μάζα του εκτιμάται στο εικοσιπενταπλάσιο της ηλιακής.
Ο KY Κύκνου είναι μεταβλητός αστέρας που εμφανίζει μεγάλο πλάτος μεταβολής, αλλά όχι ξεκάθαρη περιοδικότητα (ανώμαλος μεταβλητός). Κατά καιρούς η μεταβολή είναι ταχεία, ενώ άλλοτε ο αστέρας παραμένει με σχεδόν αμετάβλητη λαμπρότητα για μεγάλες χρονικές περιόδους. Το πλάτος μεταβολής στο φωτογραφικό μέγεθος είναι από 13,5 έως 15,5, ενώ στο οπτικό μέγεθος είναι από 10,60 έως 11,74.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπεργίγαντες αστέρες τύπου M Κατηγορία:Ανώμαλοι μεταβλητοί αστέρες Κατηγορία:Κύκνος (αστερισμός)
Σχέδιο Ελικών
Το  Σχέδιο Ελικών ήταν, υποτίθεται, στρατηγικό συνωμοτικό σχέδιο δράσης καταρτισμένο από παπανδρεϊκούς αξιωματικούς που είχε στόχο την βίαιη κατάλυση των αρχών του ελληνικού κράτους, τη σύλληψη ή δολοφονία πολιτικών προσώπων, ανωτάτων στρατιωτικών, ακόμα και του τότε βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ και την επιβολή φιλοσοβιετικής κομμουνιστικής δικτατορίας στην Ελλάδα.
Στην πραγματικότητα επρόκειτο για υπόμνημα κάποιων στρατιωτικών στον Γεώργιο Παπανδρέου, που εξέφραζαν σ΄ αυτό τις ανησυχίες τους ως προς τις ακροδεξιές και αντιδημοκρατικές πεποιθήσεις κάποιων συναδέλφων τους που κατείχαν σοβαρές θέσεις. Είχε συνταχθεί το 1964, και δυστυχώς έμελλε να αποδειχθεί προφητικό, καθώς αρκετοί από τους κατονομαζόμενους ως ακροδεξιούς πράγματι εξελίχθηκαν σε πρωταγωνιστές της χούντας των συνταγματαρχών.
Δημοσίευση
Στις 3 Μαρτίου 1967 η ημερήσια εφημερίδα ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ κυκλοφόρησε με τον πηχυαίο τίτλο: «''Έγγραφο βόμβα με την υπογραφή του κ. Γεωργίου Παπανδρέου αποκαλύπτει το όλο σχέδιο δράσης της συνωμοσίας», συμπληρώνοντας με μικρότερα γράμματα «η Ένωσις Κέντρου δια νυκτερινής δηλώσεώς της ομολογεί την γνησιότητα του εγγράφου».
Ιστορικό
Συγκεκριμένα την άνοιξη του 1964, ο Γεώργιος Παπανδρέου ευρισκόμενος στη Θεσσαλονίκη στο ξενοδοχείο «Μεντιτεράνια», δέχθηκε επίσκεψη έμπιστων αξιωματικών προκειμένου να τον ενημερώσουν για τις ανησυχίες τους επί ορισμένων στρατιωτικών θέσεων – κλειδιά του Υπουργείου και μονάδων της Αττικής. Ο πρωθυπουργός ακούγοντάς τους με προσοχή τους συνέστησε να του υποβάλουν σχετικό υπόμνημα στην Αθήνα. Πράγματι τον Ιούνιο του 1964 ένας σφραγισμένος φάκελος με λεπτομερές υπόμνημα  και επεξηγήσεις  με ονόματα «επικίνδυνων» ΙΔΕΑτών Αξιωματικών παραδίδεται στον πρωθυπουργό στο Καστρί.
Κατονομαζόμενοι ακροδεξιοί
Μεταξύ των αναφερομένων σ΄ αυτό το υπόμνημα «επικίνδυνων ΙΔΕΑτών» αξιωματικών συμπεριλαμβάνονταν: ο αντιστράτηγος Γρηγόριος Σπαντιδάκης (μετέπειτα υπουργός της χούντας), οι ταξίαρχοι Οδυσσέας Αγγελής (μετέπειτα κορυφαίος χουντικός και Αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων), Αθ. Ντενίσης (επί χούντας τοποθετήθηκε Αρχηγός Εθνικής Φρουράς στην Κύπρο), και οι συνταγματάρχες και αντισυνταγματάρχες Δημήτριος Ιωαννίδης (ο μετέπειτα αόρατος δικτάτορας) Δ. Πατίλης (μετέπειτα υπουργός της χούντας), Ηλ. Γερακίμης, Στ. Σκληρός (κινηματίας του 1951), καθώς και ο Κ. Θεοχάρης (Δ/ντης του στρατ. γραφείου του ΥΕΘΑ, δηλαδή του Γαρουφαλιά), κ.ά.. Χαρακτηριστικές ήταν η 35η και 37η παράγραφοι του υπομνήματος που σημείωναν:
Η ονομασία «Σχέδιο ΕΛΙΚΩΝ» δόθηκε αυθαίρετα, στο μέχρι τότε τιτλοφορούμενο αυτό "σχέδιο συνωμοσίας", μετά την επιβολή του Πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου, από προπαγανδιστές της χούντας, προκειμένου ν΄ ακολουθήσει σχετική δίωξη.
Πηγές
Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών
Παγκρήτιο Στάδιο
Το Παγκρήτιο Στάδιο είναι στάδιο που κατασκευάστηκε για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Επίσης, είναι το 5ο μεγαλύτερο στάδιο της Ελλάδας
Βρίσκεται στο Ηράκλειο Κρήτης στη δυτική πλευρά της πόλης, 50 μέτρα από την ακτή. Είναι χωρητικότητας περίπου 26.000 θεατών και αποτελεί ένα από τα πλέον σύγχρονα στη χώρα. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το Μάρτιο του 2004.
Περιλαμβάνει γήπεδο ποδοσφαίρου, στίβο 8 λωρίδων, πισίνα και αίθουσες πολλαπλών χρήσεων κάτω από τις κερκίδες. Επίσης, έξω από το κύριο στάδιο βρίσκεται βοηθητικό στάδιο με ταρτάν και χλοοτάπητα. Είναι πλήρως εξοπλισμένο ηλεκτρονικά.
Ιστορία
Χρησιμοποιήθηκε στους προκριματικούς αγώνες του ολυμπιακού τουρνουά ποδοσφαίρου το 2004. Από το 2005 χρησιμοποιείται σαν έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας του Εργοτέλη.
Μεταξύ 2006 και 2009 χρησιμοποιήθηκε από τον ΟΦΗ, προτού αυτός επιστρέψει ξανά στη φυσική του έδρα γήπεδο Θεόδωρος Βαρδινογιάννης. αριστερά|μικρογραφία|Το Παγκρήτιο στάδιο το [[2019]]
Θεωρείται από πολλούς παρωχημένης αρχιτεκτονικής και λειτουργικότητας, δεδομένου ότι η κατασκευή του άρχισε στα τέλη της δεκαετίας του '80. Κατόπιν πολυετούς αναστολής των εργασιών, ολοκληρώθηκε με την ευκαιρία των Ολυμπιακών του 2004 και συνολικά κόστισε 50 εκατομμύρια ευρώ περίπου.
Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2003, για να εγκαινιαστεί στις 31 Μαρτίου 2004 με τον φιλικό αγώνα των εθνικών ομάδων ανδρών Ελλάδα-Ελβετία (1-0), όπου διατέθηκε το σύνολο των εκδοθέντων εισιτηρίων και παραβρέθηκαν 27.000 φίλαθλοι. Υψηλότατη προσέλευση καταγράφηκε επίσης μερικούς μήνες αργότερα, συγκεκριμένα στις 20 Φεβρουαρίου 2005 για την αναμέτρηση της Α΄ Εθνικής κατηγορίας μεταξύ Εργοτέλη και Ολυμπιακού Πειραιώς (2-1), με περίπου 25.500 θεατές.
Επίσης στο Παγκρήτιο Στάδιο έχουν διεξαχθεί τελικοί του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Ηρακλείου τις χρονιές 2005, 2006, 2007, 2008, 2012, 2013 και 2014.
Το 2015, φιλοξένησε την πρώτη κατηγορία του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Ομάδων 2015, που μεταξύ κάποιων χωρών, συμμετείχε και η Ελλάδα.
Λειτουργία
Σήμερα λειτουργεί ως πολυδύναμο αθλητικό κέντρο που το διαχειρίζεται η Ανάπτυξη Αθλητισμού Ηρακλείου μια ανώνυμη εταιρία του Δήμου Ηρακλείου.
Σημειώσεις
<references group="σ"/> κέντρο|μικρογραφία|1000x1000εσ|Πανοραμική φωτογραφία του σταδίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004 Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στο Ηράκλειο Κατηγορία:Γ.Σ. Εργοτέλης Ηρακλείου Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Ελλάδα
NGC 199
Ο NGC 199 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Χάινριχ ντ' Αρέ στις 24 Σεπτεμβρίου 1862.
Αναφορές
00199 02382 00415 Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός)
Όσκαρ Ζαρίτσκι
Ο Όσκαρ Ζαρίσκι ήταν ένας από τους μαθηματικούς με τη μεγαλύτερη επιρροή στον τομέα της αλγεβρικής γεωμετρίας τον 20ό αιώνα. Γεννήθηκε με το όνομα Άσερ Ζαρίτσκι σε εβραϊκή οικογένεια στις 24 Απριλίου 1899 στο Κομπρίν (σήμερα στη Λευκορωσία, τότε στη Ρωσία). Πέθανε στις 4 Ιουλίου 1986 στο Μπρούκλαϊν της Μασαχουσέτης.
Βιογραφία
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου το 1918 και συνέχισε τις σπουδές του στη Λα Σαπιέντσα της Ρώμης το 1920. Υπήρξε μαθητής της Ιταλικής Σχολής Αλγεβρικής Γεωμετρίας, όπου σπούδασε με τους Γκουίντο Καστελνούοβο, Φεντερίγκο Ενρίκες και Φραντσέσκο Σεβέρι. Εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή το 1924, με θέμα τη Θεωρία Γκαλουά. Όταν δημοσιεύθηκε, δέχτηκε την πρόταση να αλλάξει το όνομά του για επαγγελματικούς λόγους.
Μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1927, με την υποστήριξη του Σολομόν Λέφσετζ. Του επετράπη να διδάξει στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς, αλλά δεν έγινε τακτικός καθηγητής μέχρι το 1937.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έγραψε ένα διάσημο βιβλίο για τις αλγεβρικές επιφάνειες, το οποίο αρχικά προοριζόταν ως ανασκόπηση του έργου της ιταλικής σχολής. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1935. Αναθεωρήθηκε πολύ αργότερα, με πολλές σημειώσεις που δείχνουν πόσο πολύ είχε αλλάξει η αλγεβρική γεωμετρία από τότε, όχι μόνο στα θεμέλιά της αλλά και στους στόχους της.
Φαίνεται ότι αυτή η εργασία ήταν η ρίζα της δυσαρέσκειας του Ζαρίσκι με την ιταλική προσέγγιση της διμερούς γεωμετρίας. Το πρόβλημα ήταν η ανεπαρκής αυστηρότητα και η λύση ήταν η χρήση της αντιμεταθετικής άλγεβρας. Η τοπολογία του Ζαρίσκι (όπως ονομάζεται σήμερα) προσαρμόζεται στη διαιρετική γεωμετρία, όπου οι ποικιλίες συνδέονται με πολυωνυμικές εφαρμογές. Αυτή η θεωρία είναι πολύ περιορισμένη για αλγεβρικές επιφάνειες, και μάλιστα για καμπύλες με μοναδικά σημεία. Μια ορθολογική εφαρμογή είναι για μια πολυωνυμική εφαρμογή ό,τι είναι μια ορθολογική συνάρτηση για ένα πολυώνυμο. Με γεωμετρικούς όρους, πρέπει να θεωρήσουμε συναρτήσεις που ορίζονται σε ένα ανοικτό και πυκνό υποσύνολο μιας δεδομένης ποικιλίας. Η περιγραφή της συμπεριφοράς στο συμπληρωματικό μπορεί να απαιτεί άπειρα κοντινά σημεία για να εξηγήσει τη συμπεριφορά των ορίων κατά μήκος διαφορετικών κατευθύνσεων. Στην περίπτωση των επιφανειών, αυτό σημαίνει ότι η θεωρία αποτίμησης πρέπει να χρησιμοποιηθεί και για την περιγραφή φαινομένων όπως η έκρηξη.
Σταδιοδρομία
Ο Ζαρίσκι έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1947 και συνταξιοδοτήθηκε το 1969. Το 1945, συζήτησε γόνιμα τα θεμέλια της αλγεβρικής γεωμετρίας με τον Αντρέ Βάιλ. Ο Βάιλ ενδιαφερόταν για τη δημιουργία μιας αφηρημένης θεωρίας των ποικιλιών, για να εξηγήσει τη χρήση της Ιακωβιανής ποικιλίας στην απόδειξη της υπόθεσης Ρίμαν για καμπύλες πάνω σε πεπερασμένα πεδία, μια κατεύθυνση μάλλον εγκάρσια προς τα ενδιαφέροντα του Ζαρίσκι.
Στο Χάρβαρντ, οι μαθητές του Ζαρίσκι περιλάμβαναν τους Σρίραμ Αμπχιάνκαρ, Χεϊσούκε Χιρονάκα, Ντέιβιντ Μάμφορντ, Πιοτρ Μπλας, Μάικλ Άρτιν και Στίβεν Κλέιμαν, τα ενδιαφέροντα των οποίων εκτείνονταν από τη θεωρία ιδιομορφιών έως τη συνομολογία και τη θεωρία του χώρου moduli. Ο ίδιος ο Ζαρίσκι ασχολείται με τη θεωρία της εξισωτικότητας. Ορισμένα από τα κύρια αποτελέσματά του, το κύριο θεώρημα του Ζαρίσκι και το θεώρημα του Ζαρίσκι για τις ολομορφικές συναρτήσεις, αποτελούν μέρος των γενικευμένων αποτελεσμάτων που περιλαμβάνονται στα σύγχρονα θεμέλια της αλγεβρικής γεωμετρίας του Αλεξάντερ Γκροτέντιεκ.
Του απονεμήθηκε το Βραβείο Στιλ και το Βραβείο Βολφ το 1981. Έγραψε επίσης ένα βιβλίο για την αντιμεταθετική άλγεβρα σε δύο τόμους, μαζί με τον Πιερ Σαμουέλ. Τα άρθρα του έχουν δημοσιευτεί από το MIT Press σε τέσσερις τόμους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
NGC 198
Ο NGC 198 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Τον ανεκάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 25 Δεκεμβρίου 1790.
Αναφορές
0198 02371 00414 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός)
Ινιάτσιο Μπουττίττα
Ο Ινιάτσιο Μπουτίτα (Ignazio Buttitta, 19 Σεπτεμβρίου 1899 – 5 Απριλίου 1997) ήταν Ιταλός ποιητής.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ινιάτσιο Μπουτίτα γεννήθηκε στην Μπαγκερία, περιοχή του Παλέρμο, στις 19 Σεπτεμβρίου το 1899 από μια οικογένεια εμπόρων.
Ήταν το αγόρι από ένα ζευγάρι διδύμων, δόθηκε σε παραμάνα και πέρασε μια ανήσυχη παιδική ηλικία, από την οποία παραμένει η ηχώ στην ποίησή του. Ως παιδί, παίρνει το απολυτήριο δημοτικού και δουλεύει στο αλλαντοπωλείο του πατέρα. Το 1917 τον κάλεσαν για να υπηρετήσει τη θητεία του και με τα παιδιά του 99[3] συμμετέχει στην άμυνα του Πιάβε.
Πολιτικοποίηση, οι πρώτες ποιητικές συλλογές & το μηνιαίο περιοδικό
Επιστρέφοντας στη Σικελία συναναστρέφεται με τον Τζουζέπε Πιπιτόνε Φεντερίκο, τον Λουίτζι Νάτολι, τον Τζουζέπε Νικολόζι Σκαντούρα και πολλούς άλλους ποιητές και διανοούμενους της εποχής. To 1922, είναι ανάμεσα στους ιδρυτές της λέσχης πολιτισμού «Τζουζέπε Τουράτι», που δημοσιεύει την εβδομαδιαία εφημερίδα «φτωχός κόσμος». Την πρώτη Μαΐου του 1922 η Λέσχη προάγει μια μεγάλη διαδήλωση για να αποκτήσουν την εργατική ημέρα των οχτώ ωρών. Στις 15 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου, παραμονή της Πορείας προς τη Ρώμη, ο Μπουττίττα είναι ο αρχηγός μιας λαϊκής εξέγερσης ενάντια στη σκλήρυνση των δημοτικών τελών, που του κοστίζει την κράτηση μαζί με άλλους συνεργάτες της εβδομαδιαίας εφημερίδας.
Το 1924, με αφορμή τις εκλογές, παρουσιάζει τον κατάλογο του Σοσιαλιστικού Κόμματος, αλλά προσκολλήθηκε αμέσως μετά στο Κομμουνιστικό Κόμμα, στο οποίο αγωνίζεται ως το τέλος. Το 1923 βγαίνει η πρώτη συλλογή του με στίχους διαλέκτου: Σιντιμαντάλι, και το 1928 το ποίημα Μαραμπέντα. Φίλος του Βιντσέντσο Ντε Σιμόνε, συναναστρέφεται με τον Αλέσιο ντι Τζοβάνι, τον Φιλίπο Φικέρα, τον Αντόνιο Νέγκρι και τον Τζουζέπε Πενταλίνο. Από το 1927 είναι συνδιευθυντής, μαζί με τον Τζουζέπε Γκάντσι Μπατάλια και τον Βιντσέντσο Γκουαρνάτσα, του μηνιαίου περιοδικού του Παλέρμο της λογοτεχνίας διαλέκτου «Λα Τρατσέρα», που καταργείται από το Καθεστώς.
Γνωρίζει στο τρένο τη μελλοντική του σύζυγο, μια δασκάλα δημοτικού, από την οποία έχει τέσσερα παιδιά. Ανάμεσα τους ο Αντονίνο, γνωστός ανθρωπολόγος, και ο Πιέτρο διάσημος δημοσιογράφος και συγγραφέας, που πέθανε το 1994. Σ` αυτά τα χρόνια τα ποιήματα του δημοσιεύονται στη δεκαπενθήμερη νησιώτικη εφημερίδα «Το αναρχικό δειλινό», που κάτω από την ηγεσία του Πάολο Σκίκι οδηγεί μια σφοδρή αντιφασιστική εκστρατεία, έπειτα σε παράνομες σελίδες.
Στον πόλεμο
Το 1943 αποφασίζει να μεταφερθεί στο Κοντόνιο, στη Λομβαρδία. Η εισβολή της Σικελίας από τους Συμμάχους τον αναγκάζει να επιστρέψει στο Νησί για να σώσει αυτό που παραμένει από την εμπορική του δραστηριότητα. Αναγκασμένος να παραμείνει στη Λομβαρδία, ασχολείται ενεργά με την αντάρτικη μάχη και συλλαμβάνεται δυο φορές.
Μετά την Απελευθέρωση του, μπορεί επιτέλους να γυρίσει στη Σικελία. Εκεί βρίσκει τα περιοδικά και το σπίτι του λεηλατημένα. Αποφασίζει λοιπόν να γυρίσει στη Λομβαρδία, όπου τον περιμένουν η γυναίκα και τα παιδιά του. Ασκεί το επάγγελμα του αντιπροσώπου. Στη Λομβαρδία, έχει τη δυνατότητα να παρακολουθεί τακτικά τον Κουασίμοντο και τον Βιτορίνι. Του Κουασίμοντο είναι η μετάφραση της συλλογής Τα ψωμιά ονομάζονται ψωμιά, που δημοσιεύτηκε το 1954. Μόνο στη μέση της δεκαετίας του πενήντα, επιστρέφει οριστικά στη Σικελία, και εγκαταστάθηκε στο χωριό όπου γεννήθηκε. Έχοντας εμπιστευτεί την εμπορική δράση σε τρίτους, μπορεί επιτέλους να αφιερωθεί στην ποιητική δημιουργία και να φέρει την ποίηση ανάμεσα στον κόσμο.
Η ποίηση του
Η ποίηση του Μπουτίτα φτιάχτηκε για να απαγγέλλεται και να τραγουδιέται. Έχουν γίνει πάρα πολλές ερμηνείες στη Σικελία και στον κόσμο. Το 1956, με αφορμή το 3ο Εθνικό Συνέδριο Λαϊκής Κουλτούρας, δημοσιεύτηκε ο Θρήνος για το θάνατο του Τουρίντου Καρνιβάλι, γνωστό επίσης για την ερμηνεία που έδωσε ο αφηγητής Τσίτσο Μπουζάκα, και το 1963 η συλλογή Το τρένο των μόνων, όπου συμπεριλαμβάνεται επίσης το ποίημα Η αληθινή ιστορία του Σαλβατόρε Τζουλιάνο.
Το 1963 αρχίζει η συνεργασία του με τον εκδοτικό οίκο Φελτρινέλι. Για τους τύπους του εκδοτικού οίκου του Μιλάνο θα δοθούν για εκτύπωση οι συλλογές Το καινούργιο δέρμα (1963), Το καμένο άχυρο (1968), Εγώ κάνω τον ποιητή (1972), Ο ποιητής στην πλατεία (1974), Μαύρες πέτρες (1983). Το 1982 δημοσιεύεται ο τόμος Πρώτες και ολοκαίνουργιες, όπου συγκεντρώνει πολλά από τα πρώτα του γραπτά.
Ο Μπουτίτα έχει αφοσιωθεί επίσης στο θέατρο. Έχει δημιουργήσει μαζί με τον Τζιόρτζιο Στρέλερ την παράσταση Μαριονέτες και παραμυθάδες της Σικελίας, ανέβηκε στο Μιλάνο το 1956. Έγραψε την Πορτέλα ντε λα Τζινέστρα και Ο Πατριάρχης (1958). Στη συνέχεια επεξεργάστηκε ξανά τη «βαστασάτα» σε τρεις πράξεις αγνώστου δημιουργού του Λου κουρτίγκιου ντι λι Ραουνίζι (1975), και συνέθεσε το 1986 το Κολαπέσε. Το 1972 του απονεμήθηκε το βραβείο Βιαρέτζιο. Το 1980 του χορηγήθηκε το Πτυχίο Τιμής στα φιλολογικά μαθήματα από το Πανεπιστήμιο του Παλέρμο.
Τα ποιήματα του Μπουττίττα έχουν μεταφραστεί στη Γαλλία, στην Ισπανία, στην Ελλάδα, στη Ρουμανία, την Κίνα και τη Ρωσία.
Το στίγμα του έργου του
Ανάμεσα στους σύγχρονους ποιητές που αποφάσισαν να εκφραστούν στη σικελική διάλεκτο, ο Μπουττίττα είναι ο πιο γνωστός τόσο στη Σικελία όσο και στην υπόλοιπη Ιταλία. Το έργο του επεξηγεί με στίχους έναν ολόκληρο αιώνα κοινωνικής, πολιτικής, πολιτισμικής ιστορίας της Σικελίας, αφιερωμένος ξεκάθαρα και ριζωμένος στις αιτίες και τις συνέπειες της οικονομικής στέρησης των κατώτερων τάξεων. Ο Μπουττίττα έζησε στην πρώτη γραμμή: τους αγροτικούς αγώνες, τους δυο πολέμους, τον αντιφασισμό, τη μάχη ενάντια στη μαφία και τη μεταπολεμική πολιτική τάξη. Αυτός κατανοούσε με σαφήνεια, και ζούσε με αποφασιστικότητα, τη λογοτεχνία ως όραμα που έχει λογική, συναίσθηση του ακροατή, του αναγνώστη, άρα μελέτη για δράση στην πραγματικότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές
Σεμπαστιάν Γκαρσία
Ο Μιγκέλ Σεμπαστιάν "Πίτου" Γκαρσία, (ισπανικά: Miguel Sebastián García, γεννημένος στις 27 Ιανουαρίου 1984) είναι Αργεντίνος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος.
Σταδιοδρομία
Αγωνίζεται στον χώρο του κέντρου, ως οργανωτικός ή επιτελικός μέσος. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ομάδα της πόλης του, την Ουνιόν ντε Σάντα Φε. Εκεί έπαιξε για δύο σεζόν, το 2004 και το 2005. Μετέπειτα το 2006, δόθηκε δανεικός στην Κλουμπ Ντεπορτίβο Παλεστίνο.
Κορέα και επιστροφή στην Ελλάδα
Στην ομάδα του Περιστερίου παρέμεινε ως το 2016 και το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς υπέγραψε στην κορεάτικη Σεονγκνάμ, πριν επιστρέψει στην Ελλάδα και τον Άρη τον Ιανουάριο του 2017. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους, αποχώρησε από τον Άρη και υπέγραψε στον Βόλος Ν.Π.Σ.
ΠΑΣ Γιάννινα
Το καλοκαίρι του 2019 υπέγραψε συμβόλαιο με τον ΠΑΣ Γιάννινα. Στον ΠΑΣ αγωνίστηκε 7 φορές για το πρωτάθλημα και 2 φορές για το κύπελλο χωρίς να καταφέρει να σκοράρει.Μετά το τέλος του αγώνα με τον Λεβαδειακό ανακοίνωσε την απόφαση του να αποχωρήσει από τον σύλλογο και να τερματίσει την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Πηγές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουνιόν ντε Σάντα Φε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ντεπορτίβο Παλεστίνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βόλου Ν.Π.Σ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Διοικητικές διαιρέσεις της Ελλάδας
Η πρώτη διοικητική διαίρεση σαν ανεξάρτητο κράτος έγινε από τον Καποδίστρια το 1828.
Το 1864 προσαρτήθηκαν στην Ελλάδα τα Επτάνησα και στις 8 Δεκεμβρίου 1864 διαιρέθηκαν σε 4 νομούς, αλλά μετά από δυο χρόνια, με τον νόμο ΡΜΓ΄ του 1866, και άλλα δυο, με τον ΣΡΞ΄ του 1868, τα Κύθηρα υπήχθηκαν στον νομό Αργολίδος και τα Επτάνησα χωρίστηκαν σε τρεις νομούς, Κέρκυρας, Κεφαλληνίας και Ζακύνθου.
Στη συνέχεια ακολούθησαν αποφάσεις και νόμοι (για παράδειγμα το 1912 για αναγνώριση κοινοτήτων και το 1914 ) που υλοποίησαν και οργάνωσαν τη διοικητική διαίρεση, λαμβάνοντας υπόψη και τις εδαφικές αλλαγές της Ελλάδας. Το 1920-1928 η Ελλάδα είχε 35 νομούς
Οι πιο πρόσφατες διοικητικές διαιρέσεις:
Φιλοσοφία
thumb|300px|right|[[Ζακ-Λουί Νταβίντ, Ο Θάνατος του Σωκράτη, 1787]] Φιλοσοφία είναι ο κλάδος της σκέψης που ασχολείται με οριακά, θεμελιώδη ή έσχατα ερωτήματα και προβλήματα, όπως αυτά της ύπαρξης, της γνώσης, της αιτίας, της γλώσσας ή του νου. Είναι η επιστήμη του "όντως όντος" ή της ουσίας των πραγμάτων. Ξεχωρίζει από άλλους τρόπους αντιμετώπισης των παραπάνω προβλημάτων επειδή τα προσεγγίζει με κριτικό και γενικώς συστηματικό τρόπο βασισμένη σε λογικές εξηγήσεις.
Η λέξη φιλοσοφία ετυμολογικώς είναι σύνθετη και προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό φιλεῖν (αγαπώ) και τη λέξη σοφία, δηλαδή αγάπη για τη σοφία. Τον όρο εισήγαγε ο μεγάλος προσωκρατικός φιλόσοφος και μαθηματικός, Πυθαγόρας. Ο Πυθαγόρας είναι ο πρώτος άνθρωπος που χαρακτήρισε τον εαυτό του φιλόσοφο, ως άνθρωπο δηλαδή που είναι φίλος της σοφίας.
Η φιλοσοφία μάς ανοίγει νέους δρόμους και αναζητά απαντήσεις σε ερωτήματα που πιθανώς ξεπερνούν τις ανθρώπινες γνωστικές δυνατότητες, βοηθώντας στη διερεύνηση των ορίων της ανθρώπινης σκέψης, ακόμα και όταν δεν φτάνει σε κάποιο αποτέλεσμα ο επαγωγικός της προβληματισμός. Δεν θα ήταν λάθος να πούμε ότι φιλοσοφία είναι σκέψη πάνω στην ίδια τη σκέψη και τις δυνατότητες της.
Γενικώς θα μπορούσε να διατυπώσει κανείς ότι φιλοσοφική σκέψη είναι η διανοητική διερεύνηση βαθέων ερωτημάτων για τη σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο και τη θέση του σ’ αυτόν. Η φιλοσοφία δεν αρκείται στην ανάλυση της πραγματικότητας του εμπειρικού κόσμου, αλλά διατυπώνει προτάσεις για την αλλαγή του. Ένας φιλόσοφος δεν αρκείται στο να διατυπώσει πώς έχουν τα πράγματα, αλλά προχωρά και σε συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς θα μπορούσαν να είναι. Οι εκάστοτε φιλόσοφοι, σύμφωνα με το εννοιολογικό περιεχόμενο που προσάπτουν στη φιλοσοφία, δημιουργούν και το ανάλογο φιλοσοφικό ρεύμα. Φιλοσοφία είναι η νοητική αναζήτηση των πρώτων αρχών και των πρώτων αιτιών που συνιστούν την πραγματικότητα του νύν παρόντος κόσμου. Τα δύο κύρια ρεύματα της φιλοσοφίας από την αρχαιότητα μέχρι και τις μέρες μας, είναι ο υλισμός και ο  ιδεαλισμός.
Εύρος της φιλοσοφίας
Ο Μπέρτραντ Ράσελ διατυπώνει τη θέση πως η φιλοσοφία είναι μια αστείρευτη δεξαμενή γνώσεων. Επομένως, όπως έχει αποδειχθεί άλλωστε ιστορικά, η φιλοσοφία είναι η επιστήμη των επιστημών, ο κορμός της διεπιστημονικής γνώσης, ο άσβεστος πόθος αναζήτησης της γνώσης και της σοφίας. Πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι οι σύγχρονες θετικές επιστήμες (Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία, Ιατρική, Αστρονομία κ.α.) αλλά και μεταγενέστερες θεωρητικές (Ψυχολογία, Παιδαγωγική, Κοινωνιολογία κ.α.) ξεπήδησαν από το φιλοσοφικό στοχασμό.
Παρόλο το εύρος της έννοιάς της δεν πρέπει να παραβλέπεται το γεγονός ότι πρόκειται για επιστήμη (και μάλιστα τη "μητέρα" επιστήμη όπως είδαμε). Επομένως η μέθοδος ενός στοχασμού, ώστε αυτός να ονομασθεί φιλοσοφικός πρέπει να τηρεί συγκεκριμένα επιστημονικά κριτήρια και στάδια. Αυτά τα στάδια είναι εκείνα της Παρατηρήσεως, της Υποθέσεως, του Πειράματος, της Απόδειξης και της Επαναλήψεως. Ο φιλοσοφικός στοχασμός απαραίτητα πρέπει να εγκολπώνει την επιστημονική αποδεικτική διαδικασία. Η φιλοσοφική σκέψη συμπλέκεται με τη θεολογική αναζήτηση σε διαφορετικές προσεγγίσεις όπως αυτές των Μάξιμου Ομολογητή, Γρηγορίου Θεολόγο υ,Θωμά Ακινάτη, 'Εριχ Φρομ, Νίτσε, Χαϊντέγγερ,
Κλάδοι της φιλοσοφίας
Η Φιλοσοφία διαιρείται στους ως κάτωθι κλάδους:
Όλοι οι παραπάνω κλάδοι διαιρούνται σε αρκετές υπο-ενότητες.
Ισλαμική φιλοσοφία
200px|thumb|Αραβικό χειρόγραφο του 13ου αιώνα που απεικονίζει τον [[Σωκράτης|Σωκράτη σε διάλογο με τους μαθητές του.]] Η ισλαμική φιλοσοφία, εννοούμενη ως ανεξάρτητη φιλοσοφική έρευνα από ισλαμιστές φιλοσόφους, έλαβε αποφασιστική ώθηση κατά τον 8ο αιώνα μ.Χ. όταν άρχισε να μεταφράζεται πληθώρα ελληνικών κειμένων στα αραβικά. Πολλά ελληνικά κείμενα, μεταξύ των οποίων αρκετά πάνω σε ιατρικά θέματα, είχαν μεταφραστεί από Σύρους χριστιανούς στα συριακά τον 4ο και 5ο αιώνα και ήταν μια ομάδα Σύρων λογίων που προσκλήθηκαν στη Βαγδάτη γύρω στο 750 μ.Χ. για να αναλάβουν μεταφράσεις κειμένων από τα ελληνικά στα αραβικά. Μέσω αυτών, τα έργα του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και των Νεοπλατωνιστών έγιναν γνωστά σε άραβες διανοητές, και ακολούθως στη δυτική Ευρώπη.
Δύο ήταν οι βασικότεροι παράγοντες που καθόρισαν τον χαρακτήρα της ισλαμικής φιλοσοφίας. Ο πρώτος ήταν η θεολογία του Κορανίου, της ισλαμικής ιερής γραφής, που διαμόρφωσε όλες τις όψεις της ισλαμικής κουλτούρας, περιλαμβανομένων των πολιτικών, νομικών και κοινωνικών θεσμών. Το δόγμα καθόριζε ως υποχρεωτικό για κάθε μουσουλμάνο να ακολουθεί τους Πέντε Πυλώνες. Επί πλέον κανόνες και έθιμα διαμορφώθηκαν στα κείμενα αποκαλούμενα Χαντίθ τα οποία βασίζονταν σε διδασκαλίες του προφήτη Μωάμεθ και τα οποία ήταν σε άμεση αλληλεπίδραση με το ισλαμικό δίκαιο.
Μέχρι τον 8ο αιώνα δύο σχολές ισλαμικής θεολογίας είχαν καθιερωθεί, οι Μουτάζιλα, οι οποίοι θεωρούσαν ότι ο ορθός λόγος μπορούσε να ανακαλύψει αλήθειες οι οποίες κατόπιν επαληθεύονταν δια αποκάλυψης στην ιερή γραφή, και οι Σούνι οι οποίοι αντιτάσσονταν στον ορθολογισμό των Μουταζιλιτών και ισχυρίζονταν ότι ο Θεός δεν υπακούει σε κανενός είδους νόρμες, ότι οι πράξεις είναι αγαθές ή άδικες επειδή ο Θεός τις χρίζει ως τέτοιες και ότι η έλλογη σκέψη δεν είναι σε θέση να ανακαλύψει τη βούληση του Θεού.
Ο δεύτερος παράγοντας που διαμόρφωσε καθοριστικά τον διακριτό χαρακτήρα της ισλαμικής φιλοσοφίας προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από ένα «ατύχημα», μια παρεξήγηση, στην ιστορία των ιδεών. Από σφάλμα, η πατρότητα μέρους του κειμένου των Εννεάδων του Πλωτίνου αποδόθηκε στον Αριστοτέλη και έγινε γνωστό στον αραβικό κόσμο ως η Θεολογία του Αριστοτέλη. Ως αποτέλεσμα αρκετές πλατωνικές και νεοπλατωνικές έννοιες εξομοιώθηκαν με έννοιες του Αριστοτέλη, ούτως ώστε η ελληνική φιλοσοφία αντιμετωπίστηκε από τους μεταφραστές της ως πιο ενιαία από ότι πραγματικά ήταν. Οι άραβες φιλόσοφοι έτειναν να πιστεύουν ότι μελετώντας τα ελληνικά κείμενα είχαν να κάνουν με ένα συνεκτικό σώμα το οποίο περιείχε ισχυρά στοιχεία μυστικισμού. Στην πραγματικότητα βέβαια ο μυστικισμός που αποδόθηκε με αυτό τον τρόπο στην ερμηνεία όλων των ελληνικών κειμένων ήταν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό μόνο των Νεοπλατωνιστών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1940 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1940 πραγματοποιήθηκε στις 6 Οκτωβρίου στο Στάδιο Φενέρμπαχτσε.
Τελικός
Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 6 Οκτωβρίου.
Μετέχουσες χώρες
• 4
Πίνακας μεταλλίων (1929—1940)
Το συνολικό υπόλοιπο μεταλλίων στο άλμα εις τριπλούν ανδρών μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες 1940.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1940 1940
Κώστας Παρτασίδης
Ο Κώστας Παρτασίδης ήταν Ελληνοκύπριος συνδικαλιστής. Διετέλεσε Δήμαρχος Λεμεσού την περίοδο 1949-1950 και την περίοδο 1953-1962.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κώστας Παρτασίδης γεννήθηκε στην Επισκοπή Λεμεσού στις 19 Μαρτίου 1919. Φοίτησε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Ακολούθως εργάστηκε ως ιδιωτικός υπάλληλος στην Αμμόχωστο. Παράλληλα ενδιαφέρθηκε για συνδικαλιστικά ζητήματα και ανέπτυξε ζωηρή δραστηριότητα.
Το 1938 έλαβε ενεργό μέρος στην κίνηση για την ίδρυση των πρώτων συντεχνιών Αμμοχώστου και ιδιαίτερα στην ίδρυση της συντεχνίας εργατοϋπαλήλων Αμμοχώστου, της οποίας υπήρξε γραμματέας.
Το 1940 εγκαταστάθηκε στη Λεμεσό. Συνέλαβε στην οργάνωση του συνδικαλιστικού κινήματος τοπικά και παγκύπρια. Μαζί με άλλους τέσσερις συνδικαλιστές πρωταγωνίστησε στη δημιουργία της ΠΣΕ – ΠΕΟ. Βρέθηκε στο προσκήνιο των εργατικών αγώνων (1940-1943).
Όταν ήδη μέλος του παράνομου Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου, το 1941 συμμετείχε στο ιδρυτικό συνέδριο του ΑΚΕΛ. Ήταν από τα πρώτα μέλη του ΑΚΕΛ. Το 1943 εξελέγη βοηθός γενικός γραμματέας της κεντρικής επιτροπής του κόμματος. Επιπλέον, το 1943 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Λεμεσού.
Το 1946, αφότου επέστρεψε στην Κύπρο, επανεξελέγη δημοτικός σύμβουλος Λεμεσού για τριετή θητεία έως το 1949. Το 1949 εξελέγη Δήμαρχος Λεμεσού. Το 1950 φυλακίστηκε από τους Άγγλους αποικιοκράτες μαζί με τα άλλα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου Λεμεσού διότι αρνήθηκαν να κατεβάσουν τη πινακίδα της 28ης Οκτωβρίου και να αναρτήσουν αντί αυτής πινακίδα με το όνομα του Άγγλου κυβερνήτη Χέρμπερτ Ρίτσμοντ Πάλμερ σε μία εκ των οδών της πόλεως. Επιπρόσθετα, ο Κώστας Παρτασίδης είχε απολυθεί από δήμαρχος από τον κυβερνήτη, όπως και όλο το δημοτικό συμβούλιο. Αποφυλακίστηκαν μετά από παρέλευση ενός μηνός κατόπιν γενικής κατακραυγής και μαζικών κινητοποιήσεων διαμαρτυρίας. Στη θέση του δημάρχου και του δημοτικού συμβουλίου διορίστηκαν κυβερνητικοί υπάλληλοι.
Το 1953 επανεξελέγη Δήμαρχος Λεμεσού. Η θητεία του ολοκληρώθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1962, όταν εισήχθη το διοριστικό σύστημα των δημοτικών αρχών λόγων των δικοινοτικών διαφορών. Στη διάρκεια της δημαρχίας του ανέπτυξε εθνικοαπελευθερωτικό, κοινωνικό, αναπτυξιακό και πολιτιστικό έργο, συμβάλλοντας καθοριστικά στην αναμόρφωση της πόλης και της κοινωνίας της Λεμεσού. Επί δημαρχίας του, μεταξύ άλλων, δημιουργήθηκε ο Ζωολογικός Κήπος Λεμεσού (1956) και διοργανώθηκε η πρώτη Γιορτή του κρασιού (1961).
Τον Δεκέμβριο του 1955 συνελήφθη από τους Άγγλους μαζί με άλλα στελέχη του ΑΚΕΛ, το οποίο ετέθη τότε εκτός νόμου, και παρέμεινε πολιτικός κρατούμενος μέχρι τον Φεβρουάριο του 1957. Στη φυλακή υπέστη καρδιακό επεισόδιο αλλά οι Βρετανοί αρνήθηκαν όπως τύχει της κατάλληλης ιατρικής περίθαλψης. Το 1958 πήγε στην Αθήνα μαζί με άλλους δημάρχους για να διαβουλευτούν με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ΄, ο οποίος διέμενε προσωρινά εκεί.
Το 1959 μετέβη στο Λονδίνο ως μέλος συμβουλευτικής αντιπροσωπείας Κυπρίων που είχε συγκαλέσει ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄ επί των συμφωνιών Ζυρίχης–Λονδίνου. Ο Κώστας Παρτασίδης είχε αντιταχθεί στην υπογραφή των συμφωνιών.
Το 1959 τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο Φρεντερίκ Ζολιό-Κιουρί για την ειρήνη, από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης.
Ήταν νυμφευμένος με την Φρόσω Χατζημιχαήλ και είχε τρεις υιούς και μια κόρη. Απεβίωσε στις 30 Ιουλίου 1977.
Το 2015 το ΑΚΕΛ θεσμοθέτησε βραβείο προσφοράς Κώστα Παρτασίδη – Βάσου Παπαδόπουλου. Επιπρόσθετα, το 2019 διοργανώθηκαν εκδηλώσεις, από τον Δήμο Λεμεσού και την Επιτροπής Εκδηλώσεων «Κώστας Παρτασίδης 100 χρόνια», για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κώστα Παρτασίδη ενώ παρουσιάστηκε και το βιβλίο «Κώστας Παρτασίδης (1919-1977) ο Δήμαρχος, ο Αγωνιστής, ο Οραματιστής».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι συνδικαλιστές
Θεθέο
thumb|Χάρτης των ευρωπαϊκών περιοχών όπου ομιλείται η ισπανική γλώσσα. Οι περιοχές που θεθεΐζουν απεικονίζονται με πράσινο. Το θεθέο (ισπανικά: ceceo) είναι ένα γλωσσικό φαινόμενο το οποίο στην ισπανική γλώσσα συνεπάγεται ότι τα φωνήματα της ιβηρικής ισπανικής γλώσσας /s/ και /θ/ (το δεύτερο είναι ο ήχος του <z> στα ισπανικά της βόρειας Ισπανίας προφέρονται με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή, ως οδοντικό συριστικό [s̪̟] (όμοιο με το άηχο οδοντικό τριβόμενο σύμφωνο [θ] αν και όχι ταυτόσημο φωνητικά.
Στην κυριαρχία των ισπανικών το θεθέο είναι ένα χαρακτηριστικό της ανδαλουσιανής διαλέκτου, ειδικότερα από τη νοτιοδυτική Ανδαλουσία έως και την περιοχή της δυτικής Αλμερίας, όπου εμφανίζεται μόνο στο Βορρά και την Ανατολή σε απομονωμένα σημεία. Από ιστορική σκοπιά, το φαινόμενο παρατηρήθηκε σε κείμενα του Νότου της Ισπανίας τον XV και XVI αιώνα, στα οποία εμφανίζονταν τύποι όπως το paço αντί για passo (αυτό το φαινόμενο ονομάστηκε çeçeo) ή caza αντί για casa (αυτό ονομάστηκε zezeo).
Χωρική κατανομή
thumb|Στον χάρτη μπορείτε να δείτε σε γενικές γραμμές ποιες περιοχές της Ανδαλουσίας θεθεΐζουν, σεσεΐζουν και διαφοροποιούνται. Σημειώνεται ότι η πόλη του Κάδιθ είναι μια περιοχή που σεσεΐζει αν και δεν αναφέρεται. Η επέκταση αυτού του χαρακτηριστικού στην Ανδαλουσία είναι περίπου αυτή που αναφέρεται στις μελέτες του γλωσσικό και εθνογραφικό άτλαντα της Ανδαλουσίας. Ως εκ τούτου, η περιοχή της κυριαρχίας του Θεθέο θα επεκτεινόταν σχεδόν στο σύνολο της επαρχίας του Κάδιθ, εκτός από την πόλη του Κάδιθ που ως επί το πλείστον σεσεΐζουν, το μεγαλύτερο μέρος της Μάλαγας, εκτός από την περιοχή της Αντεκέρας, ο μισός νότος των επαρχιών της Ουέλβας και η περιφέρεια της δυτικής Αλμερίας.
Επιπλέον, υπάρχουν ορισμένοι πυρήνες πληθυσμού που θεθεΐζουν, απομονωμένοι από την πλειοψηφία του συνόλου που σεσεΐζει στη Χαέν και την Κόρδοβα. Στις κυριότερες ανδαλουσιανές πόλεις μη θεθεΐζουσες στην περιοχή της κυριαρχίας του θεθέο, όπως στην περίπτωση της Σεβίλλης και του Κάδιθ (σεσεάντες) ή της Γρανάδας (με τρέχουσα κυριαρχία διαφοροποιημένη, με μεγάλο ποσοστό να σεσεΐζει), υπάρχει ένα σημαντικό μέρος, μη αυτοχθόνων, του πληθυσμού που θεθεΐζει, που συνηθίζει να διατηρεί σε κάποιο βαθμό το γλωσσικό χαρακτηριστικό της μητρικής τους γλώσσας.
Στατιστική
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τα ποσοστά του σεσέο, του θεθέο και τη διαφοροποίηση σε τρεις επιλεγμένες πόλεις, σύμφωνα με στοιχεία της δεκαετίας 1982-19922
Κοινωνικές εκτιμήσεις
Από ιστορική άποψη, το θεθέο είχε πολύ χειρότερη κοινωνική αποδοχή από ότι το σεσέο, η άλλη πιθανή λύση αυτού του διαλεκτικού φωνητικού χαρακτηριστικού που είναι το θεθέο/σεσέο, γνωστό επίσης ως ‘μη διαφοροποίηση’. Παλαιότερα, οι καλλιεργημένοι ομιλητές των περιοχών της Ανδαλουσίας που θεθέιζαν, άλλαζαν αυτή την άρθρωση με αυτή του σεσέο.
Στην εποχή μας, υπάρχει σε ορισμένα άτομα με μητρικό θεθέο, σε καταστάσεις γλωσσικής έντασης, η τάση να αντικαθιστούν τη μη διαφοροποίηση του θεθέο από διάκριση, συνήθως ανδαλουσιανή (με αυτό το προραχιαίο σύμφωνο).
Ωστόσο, στις μέρες μας η προφορά του σεσέο εκτιμάται καλύτερα μεταξύ των ομιλητών που την ασκούν και η κοινωνική θεώρηση του φαινομένου έχασε, εντός του συνόλου της χρήσης του και σε μικρότερο βαθμό στην υπόλοιπη Ανδαλουσία, το στίγμα που μεταφερόταν όσον αφορά το σεσέο ή τη διαφοροποίηση από αυτό.
Προς το παρόν, κατά πλειοψηφία οι ομιλητές του θεθέο δεν βλέπουν πια την ανάγκη να το αποποιηθούν και εκδηλώνουν μόνο μια στροφή προς τη διαφοροποίηση ή περιστασιακά προς το σεσέο, σε γλωσσικής έντασης πλαίσια ομιλίας στα οποία κάποιος συνομιλητής δεν θεθεΐζει.
Αναφορές
·
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανική γλώσσα
4ος αιώνας π.Χ.
Ο 4ος αιώνας π.Χ. αρχίζει στις 1 Ιανουαρίου 400 π.Χ. και τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου 301 π.Χ.
Πηγές
-96
Γιούλιους Σουοβάτσκι
Ο Γιούλιους Σουοβάτσκι (Juliusz Słowacki, 4 Σεπτεμβρίου 1809 – 3 Απριλίου 1849) ήταν Πολωνός ποιητής και δραματουργός. Ανήκει μαζί με τον Άνταμ Μιτσκιέβιτς και τον Ζίγκμουντ Κρασίνσκι στην τριάδα των βάρδων του Πολωνικού Ρομαντισμού.
Ζωή και δράση
Ο Γιούλιους Σουοβάτσκι γεννήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1809 στο Κζεμιένετς (Krzemieniec) της Βολυνίας, περιοχής της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας, που ανήκει σήμερα στην Ουκρανία. Γιος ακαδημαϊκού δασκάλου, ο Σουοβάτσκι σπούδασε στη Βίλνα της Λιθουανίας έως το 1829, οπότε αποφάσισε να σταδιοδρομήσει ως δημόσιος υπάλληλος και προσλήφθηκε στο Υπουργείο Οικονομικών στη Βαρσοβία.
Το Νοέμβριο του 1830, οι Πολωνοί επαναστάτησαν εναντίον της ρωσικής κατοχής. Κατά την περίοδο αυτή, η εθνική ιστορία εξυμνήθηκε με ιστορικά πατριωτικά τραγούδια. Το πολωνικό πνεύμα αναπτερώθηκε και ο πολωνικός πνευματικός πολιτισμός εξαπλώθηκε πέρα από τα σύνορα της Πολωνίας. Οι ποιητές Κρασίνσκι, Σουοβάτσκι και Άνταμ Μιτσκιέβιτς διατήρησαν αμείωτο και φλογερό το εθνικό αίσθημα.
Μετά την επανάσταση, ο Σουοβάτσκι παραιτήθηκε από το Υπουργείο Οικονομικών και διορίστηκε διπλωματικός απεσταλμένος της επαναστατικής κυβέρνησης. Με την ιδιότητά του αυτή επισκέφθηκε τη Δρέσδη, το Παρίσι και το Λονδίνο, ενώ κατά τη περίοδο 1833 - 1835 βρισκόταν στην Ελβετία και ένα χρόνο αργότερα στην Ιταλία, όπου έγραψε το ερωτικό ειδύλλιο «Στην Ελβετία» (W Szwajcarii, 1839).
Στα 1836 - 1838 πραγματοποίησε ένα πολύμηνο ταξίδι στην Ιταλία, Ελλάδα, Αίγυπτο και Παλαιστίνη, που περιέγραψε στο αφηγηματικό επικό ποίημα «Ταξίδι στους Αγίους Τόπους από τη Νάπολη» (Podróż do Ziemi Świętej z Neapolu), το οποίο εκδόθηκε μετά το θάνατό του, το 1866.
Ο Γιούλιους Σουοβάτσκι πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της εξορίας του στο Παρίσι, ως πολιτικός πρόσφυγας. Η γαλλική πρωτεύουσα είχε γίνει κέντρο των Πολωνών πολιτικών προσφύγων μετά την ήττα της αποτυχημένης επανάστασης του 1830. Εκεί συνδέθηκε με φιλία με το συμπατριώτη του πιανίστα και συνθέτη Φρειδερίκο Σοπέν. Οι επιστολές που έγραψε από το Παρίσι στη μητέρα του θεωρούνται κλασικά κείμενα της πολωνικής λογοτεχνίας.
Ο Σουοβάτσκι πέθανε στο Παρίσι από φυματίωση σε ηλικία 39 ετών και τάφηκε στο Κοιμητήριο της Μονμάρτρης. Το 1927, όταν η Πολωνία είχε ήδη επανακτήσει την ανεξαρτησία της, η πολωνική κυβέρνηση επαναπάτρισε τα οστά του ποιητή και τα εναπόθεσε στην Κρύπτη του Αγίου Λεονάρδου στον Καθεδρικό Ναό του Βάβελ (Wawel) στην Κρακοβία.