cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ψυχή (μυθολογία)
Γάμος του Έρωτος και της Ψυχής
Ο Δίας συμφώνησε με το αίτημα του Έρωτα και κάλεσε τους θεούς να συγκεντρωθούν για να τους γνωστοποιήσει την απόφασή του. Δήλωσε ότι ο Έρωτας έπρεπε τώρα να αρχίσει να φέρεται επιτέλους όπως ένας αληθινός σύζυγος και όχι ως επιπόλαιος νέος, και κατέστησε σαφές στην Αφροδίτη ότι ο Έρωτας δεν είχε κάνει κακό γάμο, επειδή η Ψυχή θα γινόταν θεά. Ανέθεσε στον Ερμή να φέρει το κορίτσι στον Όλυμπο, όπου ο γάμος γιορτάστηκε με χαρά. Ο Έρωτας και η Ψυχή παρέμειναν σύζυγοι και απέκτησαν μία κόρη, την Ηδονή.
Η ιστορία όπως ειπώθηκε εδώ, μια παγκοσμίως διάσημη ιστορία, σχετίζεται με τον Ρωμαίο συγγραφέα Απουλήιο που την περιλαμβάνει στο μυθιστόρημά του Μεταμορφώσεις ή ο Χρυσός Γάιδαρος. Εκτός από συγγραφεύς, ο Απουλήιος ήταν και φιλόσοφος και ενίσχυσε την ιστορία του με πολλές συμβολικές έννοιες. Η Ψυχή αντιπροσώπευε την ψυχή και ο Έρωτας τη θεϊκή αγάπη. Μόνο υπερνικώντας τη θεία αγάπη μπορούσε η ψυχή να βρει την αληθινή ολοκλήρωσή της.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Resident Evil 2 (βιντεοπαιχνίδι, 2019)
Το Resident Evil 2 (γνωστό στην Ιαπωνία ως Biohazard RE:2, ιαπωνικά: バイオハザード RE:2, Χέπμπορν: Baiohazādo RE:2) είναι βιντεοπαιχνίδι επιβίωσης τρόμου που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από την Capcom στις 25 Ιανουαρίου του 2019 για το PlayStation 4, το Xbox One και τα Windows. Πρόκειται για remake του ομώνυμου βιντεοπαιχνιδιού που κυκλοφόρησε το 1998. Η ιστορία ακολουθεί τον πρωτάρη αστυνομικό Leon S. Kennedy και την μαθήτρια κολεγίου Claire Redfield, στην προσπάθειά τους να δραπετεύσουν από την Raccoon City, που έχει καταληφθεί από ζόμπι.
Τρόπος παιχνιδιού
Σε αντίθεση με το original Resident Evil 2, το οποίο χρησιμοποιεί tank controls και στατικές οπτικές γωνίας της κάμερας, το remake εξελίσσεται και πάλι σε τρίτο πρόσωπο, αλλά με την κάμερα να βρίσκεται επάνω από τον ώμο, παρόμοια με το Resident Evil 4.
Ανάπτυξη
Το αρχικό Resident Evil 2 κυκλοφόρησε για το PlayStation το 1998. Μετά την κυκλοφορία του remake του πρώτου Resident Evil για το GameCube το 2002, η Capcom επιθυμούσε να κάνει παρομοίως ένα remake και για το Resident Evil 2 εκείνη την εποχή, αλλά ο δημιουργός της σειράς, Σίντζι Μικάμι, δεν ήθελε να αποσπάσει την προσοχή της ομάδας από την ανάπτυξη του Resident Evil 4. Τον Αύγουστο του 2015, η εταιρεία ανακοίνωσε ότι το remake βρισκόταν στη διαδικασία της ανάπτυξης. Δεν είχαν αποκαλυφθεί περισσότερες λεπτομέρειες μέχρι την E3 2018, όπου η Capcom πρόβαλε ένα trailer και περιεχόμενο από το gameplay του παιχνιδιού. Ο σκηνοθέτης του αρχικού Resident Evil 2, Χιντέκι Καμίγια, δήλωσε ότι είχε προσπαθούσε χρόνια να πείσει την Capcom να κάνει remake του παιχνιδιού.
Ο παραγωγός Γιοσιάκι Χιραμπαγιάσι ανέφερε ότι η ομάδα πάσχισε να συλλάβει το πνεύμα του αρχικού παιχνιδιού. Πρόσθεσε ότι η ανατροφοδότηση που απέσπασε από το Resident Evil 6, παιχνίδι το οποίου επίσης ήταν παραγωγός, χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης. Το Resident Evil 2 χρησιμοποιεί την RE Engine, η οποία χρησιμοποιήθηκε και στο Resident Evil 7: Biohazard, που εκμοντέρνισε το gameplay της σειράς.
Η ομάδα ανάπτυξης, για να ανταποκριθεί στις σύγχρονες απαιτήσεις, αποφάσισε να κάνει το παιχνίδι πιο ρεαλιστικό. Για παράδειγμα, ο Leon δεν φοράει πια μεγάλες προστατευτικές βάτες. Παρόλο που προσπάθησε να κάνει ένα "μοντέρνο, προσιτό" παιχνίδι, εστίασε στον τρόμο πάνω από τη δράση, ελπίζοντας να πετύχει μια κλειστοφοβική αίσθηση. Ο παραγωγός Τσουγιόσι Κάντα παραδέχτηκε τη δυσκολία του να γίνουν τρομακτικά τα ζόμπι, αφού είχαν γίνει πολύ διαδεδομένα στα μέσα ψυχαγωγίας μετά την κυκλοφορία του πρώτου παιχνιδιού της σειράς το 1996. Αφαιρώντας τις στατικές οπτικές γωνίες της κάμερας, η ομάδα έπρεπε να χρησιμοποιήσει διαφορετικούς τρόπους για να αποκαλύψει τους εχθρούς, χρησιμοποιώντας στοιχεία όπως η διαρρύθμιση των δωματίων, ο φωτισμός και ο καπνός. Το νέο σύστημα της κάμερας επίσης επηρέασε τον σχεδιασμό του ήχου, καθώς δεν θα ήταν λογικό ο ήχος να πηγάζει από μία ακίνητη πηγή.
Υποδοχή
Μετά την παρουσίασή του στην E3 2018, το Resident Evil 2 απέσπασε το βραβείο Best of Show στα Game Critics Awards 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2019 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Resident Evil Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιβίωσης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Capcom Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 1998 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στις ΗΠΑ Κατηγορία:Remakes βιντεοπαιχνιδιών
Μποσνιάκοι
Οι Μποσνιάκοι (συνηθέστερη η χρήση του όρου Βόσνιοι Μουσουλμάνοι) είναι η μεγαλύτερη από τις τρεις εθνοτικές ομάδες της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή πληθυσμού το 1991 οι Μποσνιάκοι αποτελούσαν περίπου το 43,5% του συνολικού πληθυσμού της πρώην γιουγκοσλαβικής αυτής δημοκρατίας.
Μετά τον πόλεμο στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη οι Μποσνιάκοι αποτελούν την πλειοψηφία στα καντόνια 1, 3, 4, 5, και 9 της Ομοσπονδίας Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, της μεγαλύτερης από τις δύο οντότητες της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, ενώ εντοπίζονται σε ποσοστό περίπου ίσο με αυτό των Κροατών στα καντόνια 6 και 7 της ίδιας οντότητας. Στην άλλη οντότητα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, τη Δημοκρατία της Σέρσπκα, παρατηρείται μια τάση επιστροφής των εκτοπισμένων και επαναπατρισμού των προσφύγων Μποσνιάκων, αλλά χωρίς να πλησιάζουν τα προπολεμικά τους ποσοστά, ιδίως στην κοιλάδα του Δρίνου, όπου και αποτελούσαν την πλειοψηφία μέχρι τη δεκαετία του 1990. Οι μεγαλύτερες πόλεις με πλειοψηφία Βόσνιων Μουσουλμάνων είναι το Σαράγεβο, η Τούζλα, η Ζένιτσα, το (ανατολικό) Μόσταρ, το Μπίχατς και το Τράβνικ.
Ενδιαφέρον είναι ότι και οι υπόλοιποι σλαβόφωνοι μουσουλμάνοι του γιουγκοσλαβικού χώρου σήμερα ολοένα και περισσότερο χαρακτηρίζονται Μποσνιάκοι (Bošnjaci), έστω κι αν έχουν τις εστίες τους εκτός Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, υπονοώντας έτσι εθνοτικές και πολιτιστικές σχέσεις με τους μουσουλμάνους της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Οι περισσότεροι από αυτούς κατοικούν στην περιοχή του Σάντζακ, περιοχή που μοιράζεται από τη Σερβία και το Μαυροβούνιο. Στο σερβικό τμήμα, οι Μποσνιάκοι αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού.
Όνομα
Η πληθυσμιακή αυτή ομάδα δεν πρέπει να συγχέεται με τους Βόσνιους, οι οποίοι είναι όλοι οι κάτοικοι της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, ανεξαρτήτως εθνοτικού/θρησκευτικού υποβάθρου (Κροάτες, Σέρβοι, Μποσνιάκοι). Στα ελληνικά δεν έχει επικρατήσεί ιδιαίτερος όρος για την εθνοτική ομάδα αυτή, όπως στα αγγλικά (Bosniaks) ή τα σερβο-κροάτικα (Bošnjaci), επομένως έχει καθιερωθεί ο περιφραστικός όρος Βόσνιοι Μουσουλμάνοι που αποδίδει καλύτερα τη διαφορά μεταξύ του συνόλου του βοσνιακού λαού και της ιδιαίτερης εθνοτικής ομάδας.
Ωστόσο οφείλουμε να ανατρέξουμε σε πηγές και χρήση όρου που να τους αναφέρει ως εθνοτική ομάδα και όχι μονάχα ως θρησκευτική. Σε αυτή την κατεύθυνση, ένας όρος που έχει παρατηρηθεί κυριώς σε προφορικό, αλλά έχει παρατηρηθεί σε βιβλιογραφία είναι η μεταγραφή της βοσνιακής και αγγλικής λέξης Bošnjaci και Bosniaks αντίστοιχα, ο όρος δηλαδή Μποσνιάκοι. Τον όρο χρησιμοποίησε και ο Ηλίας Βενέζης στο βιβλίο του Αιολική Γη. Ο Βενέζης γράφει: ''Φτάξανε οι Μποσνιάκοι, πρόσφυγες Τούρκοι που έρχονταν απ' τη Βοσνία, και τους πήρανε τα καλύβια τους και τ' αγαθά τους. Οι Μποσνιάκοι, μαζί με τους αρματωμένους ζεϊμπέκηδες, σφάζανε, ρήμαζανε." (ανάγραφοντάς τους ως Τούρκους, προφανώς αναφέρεται στο θρήσκευμά τους που είναι το Ισλάμ, παρόμοιο με τον παλιό όρο Τουρκαλβανοι'', δηλαδή Μουσουλμάνοι Αλβανοί).
Ιστορία
Το όνομα Βοσνία εμφανίζεται πρώτη φορά στο έργο De Administrando Imperio, κεφάλαιο 32, του Βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ στη μορφή Βοσώνα. Γλωσσολόγοι έχουν επίσης συνδέσει το όνομα με τον ποταμό Μπόσνα, του οποίου η ετυμολογία παραμένει άγνωστη και υπάρχουν διάφορες θεωρίες σχετικά με το ζήτημα.
Μετά την κατάκτηση της Βοσνίας από τους Οθωμανούς το 1461, οι Βόσνιοι ξεκίνησαν να ασπάζονται το Ισλάμ, και μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα, οι μουσουλμάνοι αποτελούσαν την πλειοψηφία. Σε μια αναφορά του 1624, ο πληθυσμός της Βοσνίας (χωρίς την Ερζεγοβίνη) αποτελούταν από 450,000 μουσουλμάνους, 150,000 καθολικούς και 75,000 ορθόδοξους.
Την περίοδο 1831-1832 ωστόσο, οι Βόσνιοι υπό τον Χούσεϊν Γκραντάσστσεβιτς (γνωστός ως 'Δράκος της Βοσνίας') πραγματοποίησαν μια Βοσνιακή Εξέγερση ενάντια στην Οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία, αν και αρχικά είχε επιτυχίες, κατεστάλη τελικά.
Το 1878, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη προσαρτήθηκε από την Αυστροουγγαρία. Η Αυστροουγγαρία είχε προσπαθήσει να προωθήσει μια κοινή βοσνιακή εθνική συνείδηση σε όλους τους κατοίκους της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, ανεξαρτήτως θρησκείας. Οι Σέρβοι και οι Κροάτες αρνήθηκαν αυτήν την ταυτότητα, ενώ η κάθε πλευρά διεκδικούσε το μουσουλμανικό πληθυσμό ως δικό της, αντίστοιχα. Μόνο οι μουσουλμάνοι αποδέχονταν τη Βοσνιακή εθνική ταυτότητα, απορρίπτοντας έτσι τις διεκδικήσεις των Σέρβων και των Κροατών.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, δημιουργήθηκε το Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, στο οποίο οι Βόσνιοι δεν αναγνωρίζονταν ως ξεχωριστή εθνότητα.
Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γιουγκοσλαβία βρέθηκε υπό κατοχή του Άξονα. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη έγινε τμήμα του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας. Κάποιοι Βόσνιοι συνεργάστηκαν με τις δυνάμεις κατοχής και σχημάτισαν τη γνωστή Μεραρχία Handschar. Στο διάστημα της κατοχής, οι Μποσνιάκοι έγιναν στόχοι επιθέσεων Κροατών Ούστασε και Σέρβων Τσέτνικ. Μερικοί Βόσνιοι πήραν το μέρος των Παρτιζάνων του Τίτο- στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το 23% των Παρτιζάνων ήταν μουσουλμάνοι. Μεταξύ 75,000 και 86,000 Βόσνιοι σκοτώθηκαν συνολικά στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μετά την ήττα του Άξονα και τη δημιουργία της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας το 1945, οι Βόσνιοι μουσουλμάνοι δέχτηκαν αναγνώριση ως θρησκευτική, αλλά όχι εθνική, μειονότητα. Στην απογραφή του 1948, οι Βόσνιοι μουσουλμάνοι είχαν τις εξής 3 επιλογές αυτοπροσδιορισμού: Σέρβοι μουσουλμάνοι, Κροάτες μουσουλμάνοι, ή μουσουλμάνοι χωρίς δηλωμένη εθνικότητα. Στην απογραφή του 1953, τα άτομα που επέλεξαν τον αυτοπροσδιορισμό 'Γιουγκοσλάβος, χωρίς δηλωμένη εθνικότητα ' ήταν στην πλειοψηφία τους Βόσνιοι μουσουλμάνοι. Ήταν τελικά το 1971, όταν δόθηκε η επιλογή 'εθνικά μουσουλμάνοι', που οι Μποσνιάκοι αναγνωρίστηκαν ως έθνος από τη Γιουγκοσλαβία.
Με το ξέσπασμα του Πολέμου Ανεξαρτησίας της Βοσνίας, πολλοί Μποσνιάκοι έγιναν θύματα σφαγών και μαζικών εκτοπίσεων. Πολύ γνωστή σφαγή Μποσνιάκων είναι αυτή της Σρεμπρένιτσα.
Η Δημοκρατία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης κηρύχθηκε ανεξάρτητη το 1992, όταν το ΝΑΤΟ παρενέβη στον πόλεμο και βομβάρδισε σερβικούς στόχους. Οι άνθρωποι αυτοί αναγνωρίζονταν πλέον επισήμως ως απλά Μποσνιάκοι (Bošnjaci) και η γλώσσα τους ως βοσνιακή (Bosanski), ωστόσο ο όρος αυτός δεν είναι αποδεκτός παγκόσμιος και η γλώσσα που οι Μποσνιάκοι μιλούν είναι η Σερβική γλώσσα.
Γλώσσα
Η Βοσνιακή γλώσσα έχει τις ρίζες στην παλιά σερβοκροατική γλώσσα. Έχει σε πολύ μεγάλο βαθμό συνεννόηση με τα σέρβικα και τα κροατικά, συχνά σε ποσοστό 100%. Η κύρια διαφορά της Βοσνιακής με τις άλλες σερβοκροατικές παραλλαγές είναι οι περισσότερες τουρκικές δανεικές λέξεις που χρησιμοποιούνται στο λόγο.
Πηγές
*Μουσουλμανοι Κατηγορία:Μουσουλμάνοι
Μάριμπορ
Το Μάριμπορ (σλοβενικά: Maribor) με 113.004 κατοίκους το 2022, (πολεοδομικό συγκρότημα 149.037) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σλοβενίας μετά την πρωτεύουσα Λιουμπλιάνα. Η έδρα Ρωμαιοκαθολικής επισκοπής βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ντράβα, στα βόρεια της χώρας, κοντά στη πόλη Γκρατς της Αυστρίας. Η πόλη διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο, που είναι το δεύτερο μεγαλύτερο της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σλοβενίας
Βίλια (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Βίλια υπάρχουν δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σταυρονήσι Ύδρας
Το Σταυρονήσι (ή Σταυρός) είναι νησίδα του Αργοσαρωνικού. Βρίσκεται νότια της Ύδρας, σε απόσταση περίπου 5 χλμ. Στις απογραφές του 2001 και του 2011 ήταν ακατοίκητο. Έχει αναγνωριστεί ως οικισμός με το όνομα «Σταυρονήσι (νησίς)» με το ΦΕΚ της 5/4/1981, όταν προσαρτήθηκε στον δήμο Ύδρας. Προς τη μεριά της Ύδρας είναι η πιο επίπεδη πλευρά του, ενώ η νότια πλευρά του, προς το Αιγαίο Πέλαγος είναι απότομη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Δαιταλείς (κωμωδία)
μικρογραφία|Προτομή του Αριστοφάνη, ο οποίος έγραψε τους Δαιταλείς όταν δεν ήταν ακόμα είκοσι χρονών! Οι Δαιταλείς («Συμποσιαστές») είναι κωμωδία του Αριστοφάνη. Πρόκειται για την πρώτη που έγραψε και είναι η πρώτη με πολιτικό θέμα. Την παρουσίασε στα Διονύσια το 427 π.Χ., σε παράσταση του Καλλίστρατου. Για το έργο του αυτό ο Αριστοφάνης βραβεύτηκε με το δεύτερο βραβείο. Είναι το πρώτο του έργο που βραβεύτηκε.
Στο έργο αυτό παρουσιάζει την σχέση μεταξύ ενός πατέρα και των δυο γιων του. Ο ένας είναι ενάρετος, ο άλλος όμως ανήθικος. Οι δυο νεαροί φεύγουν από το σπίτι και παν σε έναν κρατικό φιλόσοφο σοφιστή να μορφωθούν. Ο ενάρετος αναγκάζεται να εγκαταλείψει βλέποντας την κατάσταση που επικρατεί στην σχολή, ενώ ο ανήθικος παραμένει για να μάθει καλύτερα τα κόλπα του δασκάλου του. Ο Αριστοφάνης καυτηριάζει τις καινοτομίες των Αθηναίων παιδαγωγών της εποχής του, οι οποίοι αντί να ακολουθούν την πατροπαράδοτη ενάρετη διδασκαλία, διδάσκουν τις τέχνες της φλυαρίας και του πως να καυχόμαστε και να δικαιολογούμαστε ακόμα πιο επιδέξια.
Κερύνεια Αχαΐας
Η Κερύνεια, αποκαλούμενη και Άνω Κερύνεια, είναι ορεινό χωριό της Αχαΐας, πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Αιγιαλείας. Στο ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα ανήκει και ο νέος οικισμός της Κερύνειας. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 35 κατοίκους και συνολικά η πρώην ομώνυμη κοινότητα 362 κατοίκους.
Ιστορία
Η ονομασία προέρχεται από την Αρχαία Κερύνεια, οι κάτοικοι της οποίας αποίκησαν και έδωσαν το όνομά της στην Κερύνεια της Κύπρου.
Στα πεδινά βρίσκεται και το σχετικά καινούριο χωριό της Κερύνειας, η Νέα Κερύνεια, ο κάτοικοι του οποίου προέρχονται από το ορεινό χωριό, το οποίο με τη σειρά του αποκαλείται και Άνω Κερύνεια. Τα δύο χωριά απέχουν 4 χλμ.
Λοιπά στοιχεία
Στο χωριό βρίσκεται ιστορικός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο Επισκόπου Μύρων της Λυκιας. Η Κερύνεια αδελφοποιήθηκε με τη συνονόματη πόλη της Κύπρου το 2007. Στην Κερύνεια κάθε καλοκαίρι γίνονται οι πολιτιστικές εκδηλώσεις «Ελίκεια - Ποσειδώνια». Οι κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Διακοπτού Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Εθνική Αζερμπαϊτζάν (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Αζερμπαϊτζάν είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα του Αζερμπαϊτζάν σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Αζερμπαϊτζάν (Azərbaycan Basketbol Federasiyasi).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Η ιστορία της καλαθοσφαίρισης στο Αζερμπαϊτζάν ξεκινά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1920. Εισήχθη στη χώρα, από κοινού με άλλα αθλήματα, από ξένες πετρελαϊκές εταιρείες που δραστηριοποιούνταν στην περιοχή του Καυκάσου. Οι πρώτες ομάδες δημιουργήθηκαν στο Μπακού και σταδιακά εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη τη χώρα.
Μέχρι τη διακήρυξη ανεξαρτησίας της χώρας το 1991 οι αθλήτριες με καταγωγή από το Αζερμπαϊτζάν διέθεταν το δικαίωμα συμμετοχής στην Εθνική Σοβιετικής Ένωσης. Η Ομοσπονδία της χώρας ιδρύθηκε το 1991 και εντάχθηκε στους κόλπους της FIBA το 1994, αν και η πρώτη επίσημη συμμετοχή της γυναικείας ομάδας σε κάποια διοργάνωση έλαβε χώρα 3 χρόνια μετά και συγκεκριμένα στα Προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1997 (χωρίς να προκριθεί στο τελικό στάδιο της διοργάνωσης).
Την τελευταία δεκαετία η ομάδα μετρά συμμετοχές μόνο στο κατώτερο τη τάξει πρωτάθλημα ευρωπαϊκής εμβέλειας, γνωστό ως «Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές αθλητικές ομάδες του Αζερμπαϊτζάν Γυναικων Αζερμπαιτζαν
Βαλτοτόπι
Με την ονομασία Βαλτοτόπι υπάρχουν δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πάνος Ζαχαρίου
Ο Πάνος Ζαχαρίου (1908 - 1957) ήταν ένας από τους σημαντικότερους χριστιανούς πεντηκοστιανούς ευαγγελιστές και κήρυκες στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Ο Πάνος Ζαχαρίου γεννήθηκε το 1908 στην Μικρά Ασία, όμως κατά τον εκπατρισμό του 1922 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στα Χανιά της Κρήτης.
Μετά από μια σύντομη επιχειρηματική επιτυχία του ως σαπωνοποιός, ήρθε σε οικονομική κρίση, κάτι που είχε επιπτώσεις στην προσωπικότητά του, καθώς η έντονη απογοήτευσή του μετουσιώθηκε σε τάσεις αυτοκαταστροφής. Λίγο αργότερα, ξεκίνησε να διαβάζει την Αγία Γραφή. Από εκεί άρχισε να αντλεί απαντήσεις σε διάφορες υπαρξιακές απορίες και ερωτήματα του. Τελικά μεταστράφηκε συνειδητά στο Χριστιανισμό, και ξεκίνησε να δραστηριοποιείται στην τοπική Ευαγγελική εκκλησία των Χανίων.
Σε μία επίσκεψη του στην Αθήνα, βρήκε και επισκέφτηκε την Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής των Κάτω Πετραλώνων (η οποία σήμερα ανήκει στην Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής). Στις 6 Ιουνίου 1948 έλαβε το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος με την εμπειρία της γλωσσολαλιάς, κάτι που τον οδήγησε σε ρήξη με την τοπική Ευαγγελική κοινότητα, η οποία εκείνη την εποχή απέρριπτε και δεν δεχόταν την γλωσσολαλιά.
Ο Πάνος Ζαχαρίου με την ευαγγελιστική του δραστηριότητα, διοργάνωσε μια μικρή Πεντηκοστιανή εκκλησία στα Χανιά, η οποία πήρε άδεια λειτουργίας το 1952. Το 1954 ύστερα από την πίεση των τοπικών θρησκευτικών αρχών, η άδεια ανακλήθηκε και ακολούθησαν διώξεις και δικαστήρια. Μάλιστα άγνωστοι βανδάλισαν την εκκλησία των Χανίων.
Ο Πάνος Ζαχαρίου ανέπτυξε έντονη ευαγγελιστική δραστηριότητα σε όλη την Κρήτη, αλλά και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Για την δραστηριότητά του δικάστηκε 11 φορές και συνολικά φυλακίστηκε 2 χρόνια.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Θρησκευτικά πρόσωπα και προσωπικότητες Κατηγορία:Πεντηκοστιανισμός
Μαγνόλια
Η Μαγνόλια (Magnolia) είναι ένα μεγάλο γένος από, περίπου, 210 είδη αγγειόσπερμων φυτών στην υποοικογένεια Μαγνολιοειδή (Magnolioideae), της οικογένειας Μαγνολιοειδή (Magnoliaceae).
Η Μαγνόλια είναι ένα αρχαίο γένος, εμφανίστηκε πριν από τις μέλισσες, τα δε άνθη της θεωρείται να έχουν εξελιχθεί, ώστε να ενθαρρύνουν την επικονίαση από τα σκαθάρια. Για να αποφύγουν τις ζημιές από τα σκαθάρια επικονίασης, τα καρπόφυλλα των ανθέων της Μαγνόλιας είναι εξαιρετικά σκληρά. Απολιθωμένα δείγματα της M. acuminata χρονολογούνται πριν από 20 εκατομμύρια έτη και άλλων φυτών που ανήκουν στα Magnoliaceae έχουν ηλικία 95 εκατομμύρια χρόνια. Μια άλλη πτυχή της Μαγνόλιας, η οποία θεωρείται ότι αντιπροσωπεύει μια αρχέγονη κατάσταση, είναι ότι ο ανθοφόρος οφθαλμός της (το μπουμπούκι), είναι κλεισμένος εντός ενός βρακτίου παρά σε σέπαλα· τα τμήματα του περιανθίου είναι μη διαφοροποιημένα και ονομάζονται τέπαλα (tepals)  παρά τα διακριτά σέπαλα και πέταλα. Η Μαγνόλια μοιράζεται το χαρακτηριστικό των πετάλων, με πολλά άλλα ανθοφόρα φυτά πλησίον στην βάση της σειράς των ανθοφόρων φυτών,  όπως τα Amborella και τα Nymphaea (καθώς και με πολλά άλλα, προσφάτως προερχόμενα φυτά, όπως το Λείριον (Lilium)).
Η φυσική εξάπλωση των ειδών "Μαγνόλια" είναι διακεκομμένης διανομής (disjunct distribution), με κύριο κέντρο στην Ανατολική και Νοτιοανατολική Ασία και ένα δευτερεύον κέντρο στην ανατολική Βόρεια Αμερική, την Κεντρική Αμερική, τις Δυτικές Ινδίες και ορισμένα είδη στη Νότιο Αμερική. thumb|right|250px|Σπόροι Μαγνόλιας και καρποί σε ένα δέντρο στη βόρειο [[Αργεντινή.]] 250px|thumb|Άνθος από την Magnolia × wieseneri, όπου φαίνονται οι πολλοί ύπεροι, που σχηματίζουν το [[καρπόφυλλο|γυναικείον (gynoecium) εις το μέσον του άνθους.]] 250px|thumb|Οι [[στήμονας|στήμονες του είδους Ηρανθές το κοινόν (Primula vulgaris) ενώνονται με τις στεφάνες.]] thumb|250px|Στήμονες του Ιππέαστρου (Hippeastrum) με λευκά νημάτια και εξέχοντες ανθήρες οι οποίοι φέρουν [[γύρη.]]
Ετυμολογία - Ελληνική ονομασία
Ο Κάρολος Πλουμιέρ (Charles Plumier) (1646-1704) περιέγραψε ένα ανθοφόρο δέντρο από το νησί της Μαρτινίκας στο έργο του «Genera» («Γένη»). Την ονομασία «Magnolia», την έλαβε προς τιμήν του Γάλλου βοτανικού Πιέρ Μανιόλ (γαλ. Pierre Magnol, ΔΦΑ: [maˈɲɔl])''.
Στην Ελλάδα εκτός από «Μαγνόλια», απαντούν επίσης οι τύποι «Μανώλια» ή «Μανόλια». Όμως, οι γραπτές πηγές και μάλιστα οι εξειδικευμένες, το αποδίδουν ως «Μαγνόλια», βασιζόμενες στη λατινική ονομασία «Μagnolia». Ως εκ τούτου, οι ονομασίες «Μανώλια» ή «Μανόλια», θα πρέπει μάλλον να θεωρηθούν ως μη σωστές, παρόλο που στον προφορικό λόγο εμφανίζονται συχνότερα.
Περιγραφή
Όπως συμβαίνει με όλα τα Μαγνολιοειδή (Magnoliaceae), το περιάνθιο είναι αδιαφοροποίητο, με 9-15 τέπαλα (tepals) σε 3 ή περισσότερα σπονδυλώματα. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (bisexual) με πολυάριθμες ενώσεις στην βάση τους (adnates) καρπόφυλλα και τους στήμονες να διατάσσονται σε μία σπειροειδή θέση επί της επιμήκους ανθοδόχης. Οι καρποί διανοίγονται κατά μήκος των ραχιαίων ραφών τους. Η γυρεόκοκκοι είναι  μονοκολπικοί (monocolpate) και η ανάπτυξη του εμβρύου είναι πολυγωνικού τύπου (polygonium type). (Kapil 1964) (Xu και Rudall 2006))
Πρώιμη
Η ονομασία 'Μαγνόλια', εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1703, στο «Genera» («Γένη») του Καρόλου Πλουμιέρ (Charles Plumier 1646 - 1704), για ένα ανθοφόρο δέντρο από το νησί της Μαρτινίκας (talauma). Ο Άγγλος βοτανικός William Sherard, ο οποίος σπούδασε βοτανική στο Παρίσι, υπό τον Ζοζέφ Πιτόν ντε Τουρνεφόρ (Joseph Pitton de Tournefort), μαθητής του Magnol, ήταν πιθανότατα ο πρώτος μετά τον Plumier, που υιοθέτησε το όνομα του γένους 'Μαγνόλια' (Magnolia). Τουλάχιστον ήταν υπεύθυνος για το ταξινομικό τμήμα του Johann Jacob Dillenius «Hortus Elthamensis» και του «Natural History of Carolina, Florida and the Bahama Islands» («Φυσική Ιστορία της Καρολίνα, Φλόριντα και των νήσων Μπαχάμες») του Mark Catesby. Αυτές ήταν οι πρώτες εργασίες μετά το «Genera» («Γένη») του Plumier, που χρησιμοποίησαν την ονομασία 'Μαγνόλια', αυτή τη φορά για ορισμένα είδη ανθοφόρων δέντρων από την εύκρατη Βόρεια Αμερική. Το είδος το οποίο ο Plumier αρχικά ονόμασε 'Μαγνόλια', αργότερα περιγράφηκε από τον Λαμάρκ (Lamarck), ως 'Αννώνη η δωδεκαπέταλος' (Annona dodecapetala) και έκτοτε ονομάζεται Magnolia plumieri και Talauma plumieri (καθώς και μια σειρά από άλλες ονομασίες), αλλά τώρα είναι γνωστή ως 'Μαγνόλια η δωδεκαπέταλος' (Magnolia dodecapetala).
Ο Κάρολος Λινναίος (Carolus Linnaeus), ο οποίος ήταν εξοικειωμένος με το «Genera» του Plumier, το 1735, υιοθέτησε την ονομασία του γένους 'Μαγνόλια' στην πρώτη έκδοση του «Systema Naturae «Genera», χωρίς περιγραφή, αλλά με αναφορά στο έργο του Plumier. Το 1753, στην πρώτη έκδοση του «Species Plantarum «Genera», περιέλαβε την Μαγνόλια του Plumier. Εκεί περιγράφει ένα μονοτυπικό γένος, με το αποκλειστικό είδος να είναι η Μαγνόλια η βιργινιανή (Magnolia virginiana). Καθότι ο Λινναίος (Linnaeus), ποτέ του δεν είδε ένα δείγμα του ερμπαρίου (αν ποτέ υπήρχε ένα) από την Μαγνόλια του Plumier και είχε μόνο την περιγραφή του και μια μάλλον κακή εικόνα της ανά χείρας του, θα πρέπει να το εξέλαβε για το ίδιο φυτό το οποίο χαρακτηρίστηκε από τον Catesby το 1730, στο «Natural History of Carolina» («Φυσική Ιστορία της Καρολίνα»). Την τοποθέτησε ως συνώνυμο της Magnolia virginiana ποικ. foetida, το taxon που τώρα είναι γνωστό ως Magnolia grandiflora (Μαγνόλια η μεγανθής). Κάτω από την Magnolia virginiana ο Λινναίος, περιέγραψε πέντε ποικιλίες (τις glauca (γλαυκή), foetida (δυσώδης), grisea, tripetala (τριπέταλος) και acuminata (ακιδωτή)). Στη δέκατη έκδοση του «Systema Naturae» (1759), συγχώνευσε την grisea με την glauca και έθεσε τις υπόλοιπες τέσσερις ποικιλίες, στην κατάσταση των ειδών (to species status).
Μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, οι βοτανικοί και κυνηγοί φυτών που εξερευνούσαν στην Ασία, άρχισαν να ονοματίζουν και να περιγράφουν τα είδη Μαγνόλιας από την Κίνα και την Ιαπωνία. Τα πρώτα Ασιατικά είδη που περιγράφηκαν από τους δυτικούς βοτανικούς ήταν οι Magnolia denudata (γυμνή), Magnolia liliiflora (λειριανθής), Magnolia coco και Magnolia Figo. Σύντομα μετά από αυτά, το 1794, ο Carl Peter Thunberg, συνέλεξε και περιέγραψε την Magnolia obovata (αντωοειδής) από την Ιαπωνία και περίπου κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, η Magnolia Kobus επίσης ήταν η πρώτη που συλλέχθηκε.
Πρόσφατη
Με τον αριθμό των ειδών να αυξάνεται, το γένος χωρίστηκε σε δύο υπο-γένη Magnolia και Yulania. Η Magnolia περιέχει τα Αμερικανικά αειθαλή είδη M. grandiflora, η οποία είναι φυτοκομικής σημασίας, ιδιαίτερα στις νοτιοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες και M. virginiana, τα είδη του τύπου. Η Yulania περιέχει διάφορα φυλλοβόλα είδη Ασιατικής προέλευσης, όπως τα ''Μ. denudata και M. Kobus'', τα οποία έχουν γίνει σημαντικά κηπευτικά στο δικό τους δικαίωμα και ως γονείς σε υβρίδια. Κατατάσσονται στην Yulania, είναι επίσης το Αμερικανικό φυλλοβόλο ''Μ. acuminata'' (δέντρο αγγούρι), το οποίο έχει πρόσφατα κατορθώσει μεγαλύτερη θέση από τον υπεύθυνο γονέα για το κίτρινου χρώματος λουλούδι σε πολλά νέα υβρίδια.
Φυλογενετική εποχή
Δεν υπάρχουν πολλά είδη Michelia που να έχουν γίνει μέχρι στιγμής φυτοκομικά ή οικονομικά σημαντικά, πέραν της ξυλείας τους. Και τα δύο υπογένη Magnolia και το υπογένος Yulania, περιλαμβάνουν είδη μείζονος φυτοκομικής σημασίας και μια αλλαγή στην ονομασία θα ήταν αρκετά ανεπιθύμητη για πολύ κόσμο, ειδικά στον τομέα του κλάδου της φυτοκομικής. Στην Ευρώπη, η Magnolia είναι ακόμη περισσότερο ή λιγότερο ένα συνώνυμο με την Yulania, δεδομένου ότι τα περισσότερα από τα καλλιεργούμενα είδη σε αυτήν την ήπειρο έχουν την Magnolia (Yulania) denudata ως έναν από τους γονείς τους. Ως εκ τούτου, οι περισσότεροι ταξινομητές οι οποίοι αναγνωρίζουν στενές σχέσεις μεταξύ των Yulania και των Michelia, υποστηρίζουν την τρίτη επιλογή και εντάσσουν τις Michelia με τις Magnolia.
Το ίδιο ισχύει, τηρουμένων των αναλογιών (mutatis mutandis),   για τα (πρώην) γένηTalauma και Dugandiodendron, τα οποία στη συνέχεια τοποθετήθηκαν στο υπογένος Magnolia και γένος (Manglietia), τα οποία θα μπορούσαν να ενωθούν με την υποκατηγορία Magnolia ή ακόμη θα μπορούσαν και να κερδίσουν το καθεστώς ενός επιπλέον υπογένους. Η Elmerrillia φαίνεται να συνδέεται στενά με τις Michelia και Yulania, οπότε πιθανότατα θα αντιμετωπίζονταν με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζεται τώρα και η Michelia. Η ακριβής κατάσταση της ονοματολογίας των μικρών ή μονοειδικών γενών όπως: Kmeria, Parakmeria, Pachylarnax, Manglietiastrum, Aromadendron, Woonyoungia, Alcimandra, Paramichelia και Tsoongiodendron παραμένει αβέβαιη. Οι ταξινόμοι που συγχωνεύουν τη Michelia στη Magnolia, τείνουν επίσης να συγχωνευθούν αυτά τα μικρά γένη στη Magnolia s.l.. Οι βοτανικοί ακόμη δεν συμφωνούν για το αν θα αναγνωρίσουν ένα μεγάλο γένος Magnolia ή διαφορετικά μικρά γένη. Για παράδειγμα, η Χλωρίδα της Κίνας προσφέρει δύο επιλογές: μια μεγάλη Magnolia η οποία περιλαμβάνει περίπου 300 είδη, τα πάντα στη Magnoliaceae εκτός του Liriodendron (δέντρο τουλίπα) ή 16 διαφορετικά γένη, μερικά απ'αυτά πρόσφατα χωρισμένα ή αναγνωρισμένα ξανά, με το καθε ένα από τα οποία να περιέχει έως και 50 είδη. Ο δυτικός συν-συγγραφέας ευνοεί το μεγάλο γένος Magnolia, ενώ οι Κινέζοι συγγραφείς αναγνωρίζουν τα διαφορετικά μικρό γένη.
Υποδιαίρεση
Τα είδη των Magnolia πιο συχνά ταξινομούνται σε τρια υπογένη, 12 τμήματα και 13 υποενότητες. Όπως αυτά που χρησιμοποιούνται εδώ, μετά την κατάταξη της Κοινωνίας των Magnolia. Αυτό δεν αποτελεί την τελευταία λέξη για την υποδιαίρεση του γένους Magnolia (βλέπε παραπάνω), καθώς δεν έχει ακόμη επιτευχθεί σαφής συναίνεση. Κάθε καταχώρηση είδους ακολουθεί το πρότυπο: Βοτανική ονομασία Ονοματούσα αρχή - κοινή (-ές) ονομασία (-ες), εάν υπάρχει (-ουν) (ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΑΠΑΝΤΑΤΑΙ).
Υπογένος Magnolia
Οι ανθήρες ανοίγουν διασπώμενοι έμπροσθεν και στρεφόμενοι προς το κέντρο του άνθους, φυλλοβόλα ή αειθαλή, λουλούδια παράγονται μετά τα φύλλα.
Τμήμα Magnolia
• 2
Υποενότητα Gwillimia
• 2
Υποενότητα Talauma
• 2
Υποενότητα Dugandiodendron
• 2
Υποενότητα Cubenses
• 2
Τμήμα Manglietia
• 2
Τμήμα Kmeria
• 2
Υποενότητα Rhytidospermum
• 2
Υποενότητα Oyama
• 2
Τμήμα Auriculata
• 2
Τμήμα Macrophylla
• 2
Υπογένος Yulania
Οι ανθήρες ανοίγουν από τη διάσπασή τους στις πλευρές, φυλλοβόλο, τα άνθη ως επί το πλείστον παράγονται πριν από τα φύλλα (πλην της M. acuminata)
Υποενότητα Yulania
• 2
Ναός του Αγίου Πέτρου των Δομινικανών (Ηράκλειο)
Ο ναός του Αγίου Πέτρου των Δομινικανών είναι εκκλησία η οποία ήταν το ιστορικό καθολικό της μονής των Δομινικανών στο Ηράκλειο. Ο ναός άρχισε να κτίζεται στα μέσα του 13ου αιώνα και ήταν μια από τις μεγαλύτερες εκκλησίες του καθολικού δόγματος στην πόλη. Επί οθωμανικών χρόνων μετατράπηκε σε τζαμί, γνωστό ως Σουλτάν Ιμπραήμ. Πλέον έχει αναστηλωθεί και λειτουργεί ως επετειακός ναός και συνεδριακός χώρος.
Μαγνόλια
Υποενότητα Tulipastrum
• 2
Ναός του Αγίου Πέτρου των Δομινικανών (Ηράκλειο)
Παραπομπές
Πετρος Δομινικανων
Μαγνόλια
Υποενότητα Elmerrillia
• 2
Υποενότητα Maingola
• 2
Υποενότητα Aromadendron
• 2
Τμήμα Gynopodium
• 2
Τμήμα Manglietiastrum
• 2
Φυτοκομικές χρήσεις
Σε γενικές γραμμές, το γένος Magnolia έχει προσελκύσει το φυτοκομικό ενδιαφέρον. Μερικές, όπως η μαγνόλια αστέρας (Μ. stellata) και η μαγνόλια πιατάκι (Magnolia × soulangeana), ανθίζουν από πολύ νωρίς την άνοιξη, πριν ανοίξουν τα φύλλα. Άλλες, ανθίζουν στα τέλη της άνοιξης ή στις αρχές του καλοκαιριού, συμπεριλαμβανομένης της μαγνόλιας sweetbay (Μ. virginiana) και της μαγνόλιας του Νότου (Μ. grandiflora).
Ο υβριδισμός υπήρξε εξαιρετικά επιτυχής όσον αφορά στον συνδυασμό των καλύτερων στοιχείων από διαφορετικά είδη, για να δώσει στα φυτά που ανθίζουν σε νεότερη ηλικία από ό,τι το γονεϊκό είδος, καθώς επίσης και έχοντας πιο εντυπωσιακά άνθη. Μια από τις πιο δημοφιλής μαγνόλιες κήπου, η μαγνόλια πιατάκι (Magnolia × soulangeana), είναι ένα υβρίδιο της ''Μ. liliiflora και M. denudata''.
Στις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, πέντε ενδημικά είδη βρίσκονται συχνά στην καλλιέργεια: η M. acuminata (ως ένα δέντρο σκίασης), η M. grandiflora, η M. virginiana, η M. tripetala και η M. macrophylla. Τα δύο τελευταία είδη θα πρέπει να φυτευτούν εκεί όπου οι ισχυροί άνεμοι δεν είναι ένα συχνό πρόβλημα, λόγω του μεγέθους των φύλλων τους.
Σε ορισμένους δρόμους των Τιράνων, Αλβανίας, η μαγνόλια χρησιμεύει ως διακοσμητικό δέντρο πεζοδρομίου.
Παραδοσιακή ιατρική
thumb|right|300px|Δέντρα Μαγνόλιας σε πλήρη άνθιση. Ο φλοιός και οι ανθοφόροι οφθαλμοί (μπουμπούκια), της ''Μ. officinalis'', εδώ και καιρό χρησιμοποιούνται στην παραδοσιακή Κινεζική ιατρική, όπου είναι γνωστοί ως «Χου πο» (厚朴). Στην Ιαπωνία, η ''Μ. obovata (kōboku)'', χρησιμοποιείται κατά παρόμοιο τρόπο.
Ξυλεία
Το δέντρο αγγουριά (cucumbertree), (M. acuminata), αναπτύσσεται σε μεγάλο μέγεθος και συγκομιδείται στα δάση των βορειοανατολικών ΗΠΑ, ως δέντρο ξυλείας. Το ξύλο της πωλείται ως «κίτρινη λεύκα», μαζί με εκείνο του δέντρου τουλίπα (tuliptree), (Liriodendron tulipifera). Η μαγνόλια Fraser, M. fraseri, επίσης επιτυγχάνει αρκετό μέγεθος και μερικές φορές συγκομιδείται παρομοίως.
Χημικές ενώσεις και βιοεπιδράσεις
Ο αρωματικός φλοιός, περιέχει magnolol, honokiol, 4-O-methylhonokiol και obovatol. Οι Magnolol και honokiol, ενεργοποιούν τον πυρηνικό υποδοχέα (nuclear receptor) πολλαπλασιαστή υπεροξεισωμάτων-ενεργοποιούμενο από τον γάμμα υποδοχέα (peroxisome proliferator-activated receptor gamma).
Τέχνες
thumb|300px|Άνθη σε δέντρο Μαγνόλιας της λειριανθούς (Magnolia liliiflora).
Εικαστικές τέχνες
Η Καναδή καλλιτέχνιδα, Sarah Maloney, δημιούργησε μια σειρά γλυπτών ανθέων, σε μπρούντζο, χάλυβα και που τιτλοφορήθηκε «Πρώτα Άνθη», στην οποία εφιστά την προσοχή μας στα διπλά σύμβολα του ξεκινήματος του άνθους, τόσο ως εξελικτικό αρχέτυπο, αλλά όσο και ως ένα από τα πρώτα δέντρα που ανθίζουν την άνοιξη.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Υποσημειώσεις
<references group="Υποσημ." />
Καλλιστώ (ναρκοθηρευτικό)
Το «Καλλιστώ» ήταν ναρκοθηρευτικό πλοίο και αποτελούσε το ένα από τα 12 Ναρκοθηρευτικά τύπου «Χαντ» τα οποία κατασκευάστηκαν από τα ναυπηγεία της VOSPER THORNYCROFT στο Πόρτσμουθ της Αγγλίας. Ήταν κατασκευασμένο από πλαστικό ενισχυμένο με υαλονήματα για την ελαχιστοποίηση του μαγνητικού ίχνους και διέθετε υψηλή αντοχή. Το «Καλλιστώ» κατασκευάστηκε για λογαριασμό του Βρετανικού Πολεμικού Ναυτικού το 1986 και έφερε το όνομα «HMS BERKELEY» (Μ – 40). Στις 6 Φεβρουαρίου 2001 πωλήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό εν όρμω στο Πόρτσμουθ της Αγγλίας. Στις 28 Φεβρουαρίου 2001 ανέλαβε την διοίκηση του πλοίου ο Πλωτάρχης (ΠΝ) Ραϋμούνδος Σαλβέτας και μετονομάστηκε σε Ναρκοθηρευτικό «Καλλιστώ» (Μ – 63). Στις 27 Οκτωβρίου 2020 καταστράφηκε ανεπανόρθωτα μετά από σύγκρουση στον Σαρωνικό.
Ιστορικό
Ήταν το δωδέκατο από τα 13 πλοία της κατηγορίας «Χαντ» και κατασκευάστηκε από τα ναυπηγεία Vosper Thorneycroft στο Γούλστον του Σαουθάμπτον. Η καθέλκυση του έγινε στις 3 Δεκεμβρίου 1986 από την κυρία Τζέρκεν, την σύζυγος του Αντιναυάρχου Σερ Ρόμπερτ Τζέρκεν, πρώην αξιωματικού του Πλύμουθ.
Το ναρκοθηρευτικό «Μπέρκλεϋ» τέθηκε σε υπηρεσία στις 14 Ιανουαρίου 1988 και μετά από δοκιμές στη θάλασσα, ανατέθηκε στην 1η Μοίρα Ναρκαλιείας με έδρα το Ρόσαϊθ της Σκωτίας. [1] Συμμετείχε σε επιχειρήσεις εκκαθάρισης ναρκών στον Περσικό Κόλπο μετά τον Πρώτο Πόλεμο του Κόλπου και αργότερα είχε καθήκοντα προστασίας της αλιείας στην θάλασσα του Ηνωμένου Βασιλείου. Πωλήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό το 2001 και μετονομάστηκε σε «Καλλιστώ».
Μετά την παραλαβή το «Καλλιστώ» παρέμεινε στον ναύσταθμο του Πόρτσμουθ μέχρι τις 30 Μαρτίου 2001 οπότε και απέπλευσε και κινήθηκε προς τον ναύσταθμο της Σαλαμίνας. Από τις 11 Απριλίου 2001 μέχρι το τέλος του υπάγονταν στη Διοίκηση Ναρκοπολέμου (ΔΝΑΡ).
Καταστροφή
Στις 07:30 το πρωί της 27ης Οκτωβρίου 2020 το ναρκοθηρευτικό «Καλλιστώ», ενώ αποπειράθηκε να διασχίσει το σύστημα διαχωρισμού θαλάσσιας κυκλοφορίας (Traffic Seperation Scheme) του Σαρωνικού συγκρούστηκε με το διερχόμενο πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων (container) «MAERSK LAUNCESTON» και σημαίας Πορτογαλίας. Κατά την πρόσκρουση των δυο πλοίων το πρυμναίο τμήμα του «Καλλιστώ» καταστράφηκε τελείως χωρίς δυνατότητα επισκευής. Δεν υπήρξαν ανθρώπινες απώλειες παρά μόνο σημειώθηκε ελαφρύς τραυματισμός δύο μελών του πληρώματος, οι οποίοι μεταφέρθηκαν στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκοθηρευτικά Κατηγορία:Ναυτικά ατυχήματα στην Ελλάδα
Βαθύπεδο (αποσαφήνιση)
Βαθύπεδο είναι πεδιάδα που βρίσκεται χαμηλότερα από την επιφάνεια της θάλασσας ή ανάμεσα από βουνά
Με την ονομασία αυτή υπάρχουν δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πολύαινος Λαμψακηνός
Ο Πoλύαινoς Λαμψακηνός, (340 π.Χ. - C 285 π.Χ.) ήταν ένας αρχαίος Έλληνας μαθηματικός φίλος του Επίκουρου. Η φιλία του με τον Επίκουρο, ξεκίνησε μετά τη φυγή του τελευταίου από τη Μυτιλήνη το 307 ή 306 π.Χ., όταν άνοιξε μια φιλοσοφική σχολή στην Λάμψακο η οποία τον συνέδεσε με άλλους πολίτες της πόλης, όπως τον Πυθοκλή, τον Κολώτη τον Λαμψακηνό, και τον Ἰδομενέα τον Λαμψακηνό. Με τους προαναφερθείσες συμπολίτες του μετακόμισε στην Αθήνα, όπου ίδρυσε μια σχολή φιλοσοφίας με τον Επίκουρο ως επικεφαλής, ενώ ο Πoλύαινoς, ο Έρμαρχoς και ο Μητρόδωρος Λαμψακηνός ήταν καθηγεμόνες. Ένας άντρας με ήπιους και φιλικούς τρόπους, όπως αναφέρει ο Φιλόδημος, υιοθέτησε πλήρως το φιλοσοφικό σύστημα του φίλου του (του Επίκουρου) και παρόλο που ο ίδιος είχε προηγουμένως αποκτήσει μεγάλη φήμη ως μαθηματικός, ανέπτυξε με τον Επίκουρο την ευτέλεια της γεωμετρίας. Αλλά αυτή η θέση μπορεί να αμφισβητηθεί αφού είναι βέβαιο ότι ο Πoλύαινoς έγραψε ένα μαθηματικό έργο που ονομάζεται "Aπoριαι" στο οποίο η ισχύς-ορθότητα της γεωμετρίας διατηρείται. Ήταν εναντίον αυτής της πραγματείας ότι ένας άλλος Επικούρειος, ο Δημήτριος ο Λάκων, έγραψε το έργο "Πρὸς τὰς Πoλυαίνoυ ἀπoρίας" τον 2ο αιώνα π.Χ.. Όπως και στον Επίκουρο, ένας σημαντικός αριθμός έργων, τα οποία έχουν αμφιλεγόμενου συγγραφέα, φαίνεται να έχουν ανατεθεί σ 'αυτόν. Ένα από αυτά είναι το "Κατά των Ρητόρων", η γνησιότητα του οποίου δέχθηκε επίθεση τόσο από τον Ζήνωνα της Σιδώνας και το μαθητή του Φιλόδημο.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Λάμψακος
30 Ιανουαρίου
29 Ιανουαρίου | 30 Ιανουαρίου | 31 Ιανουαρίου
Η 30ή Ιανουαρίου είναι η 30ή ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 335 ημέρες (336 σε δίσεκτα έτη).
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Βαπτιστής
Με την ονομασία Βαπτιστής μπορεί να εννοούνται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ιωάννης Γ΄ της Γκαέτα
Με την σύζυγο του, Αιμιλία είχαν τρία παιδιά :
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Γκαέτα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος Γκαετάνι Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος)
Πολιτική κρίση στην Τουρκία (2008)
Προϊστορία
Με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Ερντογάν έγινε φανερό ότι θα προωθούσε μεταρρυθμίσεις που σταδιακά θα αλλοίωναν τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους που υπερασπίζονται οι κεμαλιστές στρατιωτικοί. Η πρώτη σημαντική σύγκρουση μεταξύ κυβέρνησης - στρατιωτικών ήρθε με αφορμή την εκλογή του προέδρου, αφού η θητεία του απερχόμενου κεμαλιστή προέδρου Αχμέτ Νετζντέτ Σεζέρ είχε ήδη λήξει. Το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ πρότεινε στις 23 Απριλίου 2007 τον υπουργό εξωτερικών και πρώην πρωθυπουργό Αμπντουλάχ Γκιούλ για το προεδρικό αξίωμα, γεγονός που προκάλεσε την έντονη αντίδραση των στρατιωτικών, οι οποίοι μέσω του αρχηγού του γενικού επιτελείου στρατηγού Γιασάρ Μπουγιούκανιτ είχαν ξεκαθαρίσει ότι δεν θα ανέχονταν πρόεδρο που δεν θα ενστερνιζόταν τις βασικές αρχές της τουρκικής δημοκρατίας.
Στην πρώτη ψηφοφορία, που έγινε στις 27 Απριλίου, η αξιωματική αντιπολίτευση (Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα), το κόμμα της Μητέρας Πατρίδας και το κόμμα του Ορθού Δρόμου απείχαν. Για να θεωρηθεί έγκυρη η ψηφοφορία θα έπρεπε να βρίσκονται τα 2/3 της τουρκικής εθνοσυνέλευσης, δηλαδή 367 βουλευτές και άνω. Στην αίθουσα της εθνοσυνέλευσης βρέθηκαν 368, ψήφισαν όμως 361. Σε 361 ο Αμπντουλάχ Γκιούλ έλαβε 357, δεν εκλέχτηκε όμως πρόεδρος καθώς δεν συγκέντρωσε τα 2/3 των μελών. Όμως το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα προσέφυγε την ίδια μέρα στο ανώτατο συνταγματικό δικαστήριο καθώς θεώρησε ότι δεν υπήρξε απαρτία αφού οι επτά βουλευτές του βρέθηκαν στην αίθουσα της εθνοσυνέλευσης ως μέλη του προεδρείου για να παρακολουθήσουν την διαδικασία και όχι για να συμμετάσχουν. Από την πλευρά του ΑΚΡ υποστηρίχθηκε ότι αφού ήταν εντός της αιθούσης λαμβάνονται ως παρόντες. Την επομένη της ψηφοφορίας οι στρατιωτικοί με ανακοίνωσή τους προειδοποίησαν ότι «όταν χρειαστεί θα τοποθετηθούν και θα ενεργήσουν με ξεκάθαρο και σαφή τρόπο». Παράλληλα με όλα αυτά οι Κεμαλιστές διοργάνωσαν διαδηλώσεις με χιλιάδες άτομα σε όλες τις μεγάλες πόλεις εναντιώμενοι στις προθέσεις του πρωθυπουργού Ερντογάν.
Το ανώτατο συνταγματικό δικαστήριο, του οποίου τα μέλη διορίζονται από τον εκάστοτε πρόεδρο και έχουν ισόβια θητεία, ανακοίνωσε την 1η Μαΐου 2007 την ακύρωση της πρώτης ψηφοφορίας με εννέα υπέρ και δύο κατά. Η απόφαση του δικαστηρίου θεωρήθηκε από πολλούς ως μίνι συνταγματικό πραξικόπημα των στρατιωτικών. Μετά την απόφαση το ΑΚΡ αποφάσισε την αναθεώρηση του συντάγματος. Στις 6 Μαΐου πραγματοποιήθηκε πάλι ψηφοφορία χωρίς όμως επιτυχία αφού δεν συγκεντρώθηκαν τα 2/3 της εθνοσυνέλευσης με αποτέλεσμα ο Γκιουλ να αποσύρει την υποψηφιότητά του.
Ύστερα από όλα αυτά τα γεγονότα το κυβερνών κόμμα αποφάσισε να προχωρήσει στην προκήρυξη πρόωρων εκλογών.
Κρίσιμες εκλογές
Οι εκλογές που προκηρύχθηκαν για τις 22 Ιουλίου είχαν ως κεντρικό θέμα την σχέση Ισλαμιστών - Κεμαλικών, την επικείμενη εκλογή νέου προέδρου και το Κουρδικό. Είχε προηγηθεί η αποτυχία εκλογής του Αμπντουλάχ Γκιούλ στο προεδρικό αξίωμα τον Μάϊο του 2007. Η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, την οποία προωθούσε ο Ερντογάν, αρχηγός του ΑΚΡ, αλλά και οι προοδευτικές μεταρρυθμίσεις που προανήγγειλε όξυναν το πολιτικό κλίμα. Παράλληλα οι φήμες περι πιθανής εισβολής του τουρκικού στρατού στο Ιράκ, και συγκεκριμένα στο βόρειο Ιράκ, για να βομβαρδίσουν θέσεις των Κούρδων δημιούργησε πολεμικό κλίμα λίγο πριν τις εκλογές. Οι καταγγελίες του Ερντογάν για απειλές βουλευτών και για ύπαρξη παραστρατιωτικών οργανώσεων δημιούργησαν μεγαλύτερη ένταση. Στις 27 Απριλίου οι στρατιωτικοί με τελεσίγραφο είχαν προειδοποιήσει οτι δεν θα επιτρέψουν αλλοίωση του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους απειλώντας εμμέσως για πραξικόπημα.
Προκειμένου να προωθηθούν οι μεταρρυθμίσεις απαιτείτο τουλάχιστον τα 2/3 της τουρκικής εθνοσυνέλευσης, τα οποία το ΑΚΡ δεν κατάφερε να εξασφαλίσει, κέρδισε όμως τις εκλογές με ποσοστό 46%, γεγονός που του έδωσε μια σχετική άνεση κινήσεων. Αντίθετα το κεμαλιστικό Ρεμπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) υπέστη βαριά ήττα αφού κατάφερε να συγκεντρώσει μόνο 20,79% δημιουργώντας παράλληλα ενδοκομματική κρίση αφού κεμαλικοί κύκλοι επιδίωξαν αμέσως μετά την ήττα την παραίτηση του προέδρου του κόμματος Ντενίζ Μπαϊκάλ, ο οποίος τελικώς διατήρησε τα ηνία του κόμματος.
Εκλογή προέδρου
Η πρόθεση της ηγεσίας του ΑΚΡ αλλά και του ίδιου του Γκιουλ να κατέλθει ως υποψήφιος για δεύτερη φορά για τον προεδρικό θώκο επιβεβαιώθηκε τις επόμενες μέρες. Στις 13 Ιουλίου το ΑΚΡ επισημοποίησε την πρότασή του, παρά τις έντονες αντιρρήσεις των κεμαλιστών στρατηγών που 17 μέρες αργότερα στις 30 Ιουλίου εξέφρασαν και δημόσια την αντίρρησή τους στηρίζοντας υποψηφιότητα κεμαλιστή πολιτικού. Παρά την πλειοψηφία του ΑΚΡ στην εθνοσυνέλευση, η παρουσία άλλου κόμματος για την πραγματοποίηση της εκλογικής διαδικασίας ήταν απαραίτητη. Σε περίπτωση τρίτου γύρου το κυβερνών κόμμα διέθετε τις απαραίτητες έδρες.
Το άνοιγμα προς το ΑΚΡ έγινε από το κόμμα των Γκρίζων Λύκων, το οποίο δήλωσε ότι δεν θα ψηφίσει μεν τον Αμπντουλάχ Γκιουλ αλλά παρ´όλα αυτά δεν θα αποχωρήσει από την όλη διαδικασία, παρέχοντας έτσι την απαραίτητη απαρτία (2/3) για την πραγματοποίηση εκλογής προέδρου. Στον πρώτο γύρο συγκέντρωσε 341 ψήφους και δεν κατάφερε να εκλεγεί αφού χρειαζόντουσαν 367 ψήφοι. Στον δεύτερο γύρο συγκέντρωσε 337 ψήφους με αποτέλεσμα να καταλήξει στον τρίτο γύρο, όπου και εξελέγη.
Η πρώτη δημόσια αντίδραση των στρατιωτικών στην εκλογή Γκιουλ πραγματοποιήθηκε στην ορκωμοσία του από την οποία απουσίαζε η στρατιωτική ηγεσία. Στις 10 Σεπτεμβρίου ο στρατηγός Γιασάρ Μπουγιούκανιτ συναντήθηκε με τον Γκιουλ σε κλίμα συμφιλίωσης.
Κατάργηση της μαντίλας
Λίγες μέρες πριν την κατάθεση προς ψήφιση της επίμαχης τροπολογίας στην τουρκική εθνοσυνέλευση εκατό χιλιάδες άτομα συγκεντρώθηκαν σε κεντρικό σημείο της Άγκυρας προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την άρση της απαγόρευσης της μαντήλας. Στις 7 Φεβρουαρίου 2008 έγινε τελικά η πρώτη ψηφοφορία για τη συνταγματική αναθεώρηση, η οποία περιλαμβάνει και την αναθεώρηση του νόμου περί μαντήλας. Υπέρ της άρσης της απαγόρευσης της μαντήλας στα πανεπιστήμια ψήφισαν 397 ενώ 112 κατά. Δύο μέρες αργότερα επικυρώθηκε από την τουρκική εθνοσυνέλευση η συνταγματική αναθεώρηση. Μετά την ψήφιση του σχετικού νόμου πολλά πανεπιστήμια αρνήθηκαν να υπακούσουν διατηρώντας την απαγόρευση της μαντήλας.
Η αξιωματική αντιπολίτευση, ήτοι το Ρεμπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα, προσέφυγε αμέσως στο ανώτατο συνταγματικό δικαστήριο προκειμένου να αποφανθεί περί της νομιμότητας της συνταγματικής αναθεώρησης. Στις 5 Ιουνίου το ανώτατο συνταγματικό δικαστήριο αποφάσισε ότι η συνταγματική αναθεώρηση παραβίασε τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους και ως εκ τούτου την έκρινε άκυρη. Η απόφαση μάλιστα είχε το ιδιότυπο ότι απαγόρευε οποιαδήποτε μελλοντική συνταγματική αλλαγή παρομοίου χαρακτήρα περιορίζοντας έτσι τις αρμοδιότητες της εθνοσυνέλευσης. Κατά της δικαστικής απόφασης τάχθηκε μεγάλο μέρος του τουρκικού λαού που πραγματοποίησε διαδηλώσεις για να διαμαρτυρηθεί. Η απόφαση αυτή είχε ιδιαίτερο βάρος καθώς παράλληλα είχε ανακύψει θέμα νομιμότητας του ΑΚΡ (βλ. παρακάτω). Ο Ερντογάν μετά από αυτή την αρνητική εξέλιξη με δηλώσεις του έκρινε αναρμόδιο το ανώτατο συνταγματικό δικαστήριο καθώς η νομοθετική εξουσία ανήκει αποκλειστικά στην εθνοσυνέλευση ενώ κυβερνητικοί βουλευτές δήλωσαν ότι οι δικαστές υπερέβησαν τις αρμοδιότητές τους.
Πολιτική κρίση
Εν αναμονή της απόφασης του ανώτατου συνταγματικού δικαστηρίου για την νομιμότητα ή μη της συνταγματικής αναθεώρησης ο εισαγγελέας του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου Αμπντουραχμάν Γιαλτσινκαγιά ζήτησε από το συνταγματικό δικαστήριο την απαγόρευση του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ καθώς και τη στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων για πέντε χρόνια 71 ατόμων μεταξύ των οποίων του Ερντογάν, του Γκιούλ κ.α. Στην αίτηση απαγόρευσης ανέφερε ότι το ΑΚΡ επιδίδεται σε κινήσεις που αντιβαίνουν τον κοσμικό χαρακτήρα του τουρκικού κράτους και ως εκ τούτου αποτελεί κίνδυνο για τη χώρα. Η αρνητική αυτή εξέλιξη εκτός από το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό σαφώς επηρέασε και την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο καθώς και το 1997 το συνταγματικό δικαστήριο είχε κηρύξει παράνομο το κυβερνών κόμμα του Νετζμετίν Ερμπακάν προκαλώντας την παραίτηση της κυβέρνησης.
Η τελική ετυμηγορία αποφασίστηκε να εκδοθεί στις αρχές Αυγούστου.
Εργκενέκον και βομβιστικές επιθέσεις
Παράλληλα με όλες αυτές τις εξελίξεις, ένα ακόμα περιστατικό έμελε να διαταράξει τις ήδη τεταμένες σχέσεις κεμαλιστών - ισλαμιστών. Την 1η Ιουλίου η αστυνομία συνέλαβε αιφνιδιαστικά περί τα 27 άτομα, μεταξύ των οποίων οι Χουρσίτ Τολόν, πρώην διοικητής της 1ης Στρατιάς και στρατηγός ε.α., Σενέρ Έρουϊγκουρ, πρώην αρχηγός της Χωροφυλακής και στρατηγός ε.α., Σινάν Αϊγκιούν, πρόεδρος του εμπορικού επιμελητηρίου της Αγκυρας καθώς και κάποιοι δημοσιογράφοι. Παράλληλα έρευνες πραγματοποιήθηκαν στα σπίτια των συλληφθέντων. Η σύλληψη δύο στρατιωτικών, του Χουρσίτ Τολόν και του Σενέρ Έρουϊγκουρ, προκάλεσε αίσθηση καθώς για πρώτη φορά συλλαμβάνονταν δύο τόσο υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί. Η κίνηση αυτή θεωρήθηκε προσπάθεια της κυβέρνησης Ερντογάν να αντεπιτεθεί στους στρατιωτικούς. Ο Ιλκέρ Μπασμπούγ πάντως με δηλώσεις την επομένη εξέφρασε ανησυχίες για την πολιτική κατάσταση λέγοντας χαρακτηριστικά ότι η Τουρκία περνά δύσκολες ημέρες.
Οι συλλήψεις συνεχίστηκαν ενώ το κατηγορητήριο κατατέθηκε στις 14 Ιουλίου 2008. Οι κατηγορούμενοι αντιμετώπιζαν κατηγορίες για σύσταση ένοπλης τρομοκρατικής οργάνωσης (Εργκένεκον) με σκοπό την πτώση της κυβέρνησης και την πρόκληση χάους. Ανάμεσα στους στόχους της ήταν και η δολοφονία του Οικουμενικού Πατριάρχη έτσι ώστε να προκληθεί κρίση λόγω των διεθνών αντιδράσεων και να κατηγορηθούν οι ισλαμιστές, η τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών κ.α. Σκοπός ήταν να προκληθεί χάος προκειμένου ο στρατός να βρει αφορμή να κατηγορήσει τους ισλαμιστές και τελικώς να επέμβει. Στις 23 Ιουλίου πραγματοποιήθηκαν και νέες συλλήψεις για την ίδια υπόθεση.