cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουκρανία
Οικονομία
Η Ουκρανία έχει μια οικονομία χαμηλότερου-μεσαίου εισοδήματος, η οποία είναι η 55η μεγαλύτερη στον κόσμο ως προς το ονομαστικό ΑΕΠ και η 40η μεγαλύτερη σε ΜΑΔ. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς σιτηρών στον κόσμο. Ωστόσο, η Ουκρανία παραμένει μεταξύ των φτωχότερων κρατών στην Ευρώπη και των πιο διεφθαρμένων χωρών της ηπείρου. Σύμφωνα με το ΔΝΤ, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ουκρανίας σε ΜΑΔ είναι 14.146 δολάρια. μικρογραφία|Η [[χρίβνια είναι το εθνικό νόμισμα της Ουκρανίας από τις 2 Σεπτεμβρίου 1996. ]] Το 2021, ο μέσος ονομαστικός μισθός στην Ουκρανία έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο στην ιστορία του, στις 14.282 ₴ (ή περίπου 470€) το μήνα. Το 2018, ο μέσος πλούτος της Ουκρανίας ανά ενήλικα ήταν σχεδόν 36€, ένας από τους χαμηλότερους στον κόσμο. Περίπου το 1.1% των Ουκρανών ζούσε κάτω από το εθνικό όριο φτώχειας το 2019. Η ανεργία στην Ουκρανία ήταν 4.5% το 2019. Το 2019 το 5–15% του ουκρανικού πληθυσμού ανήκε στη μεσαία τάξη. Τον Σεπτέμβριο του 2020, το δημόσιο χρέος της Ουκρανίας είναι περίπου το 52% του ονομαστικού ΑΕΠ της.
Η Ουκρανία παράγει σχεδόν όλους τους τύπους μεταφορικών και διαστημικών οχημάτων. Τα αεροπλάνα Αντόνοφ και τα φορτηγά KrAZ εξάγονται σε πολλές χώρες. Η πλειονότητα των ουκρανικών εξαγωγών γίνονται προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ΚΑΚ. Από την ανεξαρτησία της, η Ουκρανία διατηρεί τη δική της διαστημική υπηρεσία, την Κρατική Διαστημική Υπηρεσία της Ουκρανίας. Η Ουκρανία συμμετείχε ενεργά σε επιστημονικές αποστολές εξερεύνησης του διαστήματος και τηλεπισκόπησης. Μεταξύ των ετών 1991 και 2007, η Ουκρανία εκτόξευσε έξι δορυφόρους που κατασκευάστηκαν στην Ουκρανία και 101 οχήματα εκτόξευσης, συνεχίζοντας να σχεδιάζει διαστημόπλοια.
Η Ουκρανία παράγει και επεξεργάζεται το δικό της φυσικό αέριο και πετρέλαιο. Ωστόσο, η χώρα εισάγει το μεγαλύτερο μέρος του ενεργειακού εφοδιασμού. Το 80% των προμηθειών φυσικού αερίου της Ουκρανίας εισάγεται, κυρίως από τη Ρωσία.
Το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας (περίπου 54%) είναι πεδινό και καλλιεργήσιμο. Όρη υπάρχουν μόνο στην περιοχή των συνόρων με τη Ρουμανία (Καρπάθια Όρη). Καλλιεργούνται δημητριακά, ζαχαρότευτλα, ηλίανθοι (απ' όπου παράγεται ηλιέλαιο) ενώ ανεπτυγμένη είναι επίσης η εκτροφή βοοειδών και η παραγωγή γάλακτος.
Από πλευράς ορυκτού πλούτου η χώρα διαθέτει άφθονο σιδηρομετάλλευμα, άνθρακες, μαγγάνιο, φυσικό αέριο και πετρέλαιο, ορυκτό άλας, θείο, γραφίτη, τιτάνιο, νικέλιο, υδράργυρο και μαγνήσιο. Οι ουκρανικές βιομηχανίες ήταν από τις πλέον αναπτυγμένες στην πρώην Σοβιετική Ένωση και παράγουν (και σήμερα) μηχανήματα και προϊόντα σιδήρου, μέταλλα, εξοπλισμό μεταφορικών μέσων, χημικά προϊόντα ενώ δεσπόζουσα θέση κατέχουν οι βιομηχανίες μεταποίησης τροφίμων (και ιδιαίτερα παραγωγής ζάχαρης).
Επικοινωνίες και μεταφορές
Συνολικά, οι ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι της Ουκρανίας εκτείνονται σε 164.732 χιλιόμετρα. Οι κύριες οδικές αρτηρίες της Ουκρανίας, η οποίες σημειώνονται με το γράμμα «Μ» που σημαίνει «Διεθνής» ( Ουκρανικά : Міжнародний ), εκτείνονται σε εθνικό επίπεδο και συνδέουν όλες τις μεγάλες πόλεις της Ουκρανίας, παρέχοντας διασυνοριακές διαδρομές προς τους γείτονες της χώρας. Υπάρχουν μόνο δύο πραγματικοί αυτοκινητόδρομοι στην Ουκρανία. Ένας αυτοκινητόδρομος 175 χιλιομέτρων από το Χάρκοβο προς το Ντνίπρο και ένα τμήμα του Μ03 που εκτείνεται σε μια απόσταση 18 χιλιομέτρων από το Κίεβο έως το Μπορισπίλ, όπου βρίσκεται το διεθνές αεροδρόμιο της πόλης.
Οι Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ουκρανία συνδέουν όλες τις μεγάλες αστικές περιοχές, τις λιμενικές εγκαταστάσεις και τα βιομηχανικά κέντρα με τις γειτονικές χώρες. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση σιδηροδρόμων είναι η περιοχή του Ντονμπάς της Ουκρανίας. Αν και οι σιδηροδρομικές εμπορευματικές μεταφορές μειώθηκαν τη δεκαετία του 1990, η Ουκρανία εξακολουθεί να είναι ένας από τους μεγαλύτερους χρήστες σιδηροδρόμων στον κόσμο.
Η συνολική έκταση της σιδηροδρομικής γραμμής στην Ουκρανία εκτείνεται σε 22.473 τ.χλμ., εκ των οποίων 9.250 τ.χλμ. ηλεκτροδοτήθηκαν τη δεκαετία του 2000. Το κράτος έχει το μονοπώλιο στην παροχή επιβατικών σιδηροδρομικών μεταφορών και όλα τα τρένα, εκτός από αυτά που λειτουργούνται με τη συνεργασία άλλων ξένων εταιρειών σε διεθνή δρομολόγια, λειτουργούν από την εταιρεία «Ουκρανικοί Σιδηρόδρομοι». μικρογραφία|Ukraine International Airlines [[Boeing 737|Boeing 737-800]] Το Κίεβο-Μπορισπίλ είναι το μεγαλύτερο διεθνές αεροδρόμιο της Ουκρανίας. Διαθέτει τρεις κύριους τερματικούς σταθμούς επιβατών και αποτελεί τη βάση για τον αερομεταφορέα της χώρας, την Ukraine International Airlines. Άλλα μεγάλα αεροδρόμια της χώρας περιλαμβάνουν αυτά στο Χάρκοβο, το Λβιβ και του Ντόνετσκ (το οποίο τώρα έχει καταστραφεί), ενώ αυτά στο Ντνίπρο και την Οδησσό έχουν σχέδια για αναβαθμίσεις τερματικών σταθμών στο εγγύς μέλλον. Εκτός από τον αερομεταφορέα σημαίας της, η Ουκρανία διαθέτει έναν αριθμό αεροπορικών εταιρειών, συμπεριλαμβανομένων των Windrose Airlines, Dniproavia, Azur Air Ukraine και AtlasGlobal UkraineAntonov Airlines, θυγατρική του Σχεδιαστικού Γραφείου Αεροδιαστημικής Αντόνοφ είναι ο μόνος χειριστής του μεγαλύτερου αεροσκάφους σταθερών πτερύγων στον κόσμο, του An-225.
Τα διεθνή θαλάσσια ταξίδια παρέχονται κυρίως μέσω του λιμανιού της Οδησσού, από όπου πλέουν τακτικά δρομολόγια προς Κωνσταντινούπολη, Βάρνα και Χάιφα. Η μεγαλύτερη ακτοπλοϊκή εταιρεία που εκτελεί επί του παρόντος αυτά τα δρομολόγια είναι η Ukrferry.
Τον Μάρτιο του 2020 η ΕΕ απαγόρευσε τις πτήσεις προς τις 27 χώρες της από 4 αεροπορικές εταιρείες της Ουκρανίας, για λόγους ασφαλείας κατά του κορωνοϊού. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά και με τα φώτα αναμμένα πάντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατολική Ευρώπη Ο
213 Λιλαία
Η Λιλαία (Lilaea) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,64. Ανακαλύφθηκε το 1880 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομά της από τη Λιλαία, μία Ναϊάδα της ελληνικής μυθολογίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λιλαίας υπολογίσθηκε σε 83 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι F (τύπος ανθρακούχου), ενώ το άλβεδό της είναι 0,090. Η Λιλαία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 2,7 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιλαια
Γκενάντι Παντάλκα
Ο Γκενάντι Παντάλκα (ρωσ. Геннадий Падалка) γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου του 1958 και είναι ρώσος κοσμοναύτης.
Βιογραφία
Ο Γκενάντι αποφοίτησε από το Υψηλό Πολεμο-Αεροπορικό Ινστιτούτο του Εϊσκ, στο Κράι Κροσνοντάρ το 1979. Είναι παντρεμένος με 3 κόρες. Τον ελεύθερο του χρόνο ασχολείται με το θέατρο, με τον αθλητισμό και το νταϊβίνγκ.
Νόρα Αναγνωστάκη
Η Νόρα Αναγνωστάκη (1930 - 2013) ήταν δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας και μεταφράστρια. Για το συγγραφικό της έργο τιμήθηκε με το Ειδικό Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας.
Βιογραφία
Η Νόρα Αναγνωστάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930 και μεγάλωσε στη Μαγκουφάνα (σημερινή Πεύκη), έχοντας καταγωγή από την Κρήτη και τη Μικρά Ασία. Σπούδασε νομικά, όμως δεν άσκησε ποτέ το επάγγελμα αυτό. Παντρεύτηκε με τον ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη το 1956, με τον οποίο απέκτησαν ένα γιο, τον Ανέστη. Το 1957 μετακόμισαν οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη. Το 1978 η οικογένεια μετεγκαταστάθηκε στην Αθήνα, λόγω της καταστροφής του ακτινολογικού εργαστηρίου του Μανόλη Αναγνωστάκη από σεισμούς, και έκτοτε διέμεναν στην Πεύκη. Έχοντας χάσει τον σύζυγό της το 2005, η ίδια απεβίωσε στις 31 Δεκεμβρίου 2013, στην Αθήνα.
Σταδιοδρομία
Το 1959 έδρασε ως άμεσος και βασικός συνεργάτης του ποιητή συζύγου της, στο περιοδικό «Κριτική» που αυτός εξέδιδε, αναλαμβάνοντας την επιμέλεια, τη μετάφραση και τις διορθώσεις κειμένων. Τότε ξεκίνησε και τη συγγραφή δικών της δοκιμιακών κειμένων για το περιοδικό, ενώ κατά καιρούς συνεργάστηκε και με τα περιοδικά «Ενδοχώρα», «Νέα Πορεία» και «Χρονικό». Το 1970, κατά τη Δικτατορία, συμμετείχε στην έκδοση «Δεκαοκτώ κείμενα». Την ίδια χρονιά άνοιξε, με ομάδα συνεργατών, το βιβλιοπωλείο «Βιβλιοθήκη» στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Έργο - βραβεύσεις
Για το συνολικό της έργο τιμήθηκε το 1996 με το Ειδικό Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας.
Εργογραφία
Η Νόρα Αναγνωστάκη συνέγραψε και συμμετείχε σε σειρά από έργα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
The Best of Uriah Heep
Το The Best of Uriah Heep είναι η πρώτη συλλογή τραγουδιών του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, η οποία κυκλοφόρησε το 1976 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Sanctuary Records" και επανεκδόθηκε το 1989 σε μορφή CD και κασέτας από την "Mercury".
Ο δίσκος δε γνώρισε άμεσα, μεγάλη εμπορική επιτυχία, αλλά οι σταθερές πωλήσεις του οδήγησαν στην απονομή του σε χρυσό δίσκο στη Γερμανία.
Τα τραγούδια τα οποία περιέχονται στο "The Best of...", προέρχονται από την πρώτη εποχή του συγκροτήματος και πιο συγκεκριμένα από το πρώτο τους άλμπουμ "Very 'eavy...Very 'umble" μέχρι και το "Return to Fantasy" του 1975.
Τραγούδια
1. Easy Livin'  (Hensley) - 2:36
2. Lady in Black (Hensley) - 4:44
3. Bird of Prey (Box, Byron, Hensley, Newton) - 4:05
4. Sunrise (Hensley) - 4:04
5. The Wizard (Clarke, Hensley) - 2:59
6. Sweet Lorraine (Box, Byron, Thain) - 4:16
8. Look at Yourself (Hensley) - 5:09
9. Gypsy (Box, Byron) - 6:37
Θέσεις τσαρτ
The Best of Uriah Heep (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 1976
Βραβεία
The Best of Uriah Heep (άλμπουμ)
Γερμανία (BVMI Certification): Χρυσός
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Uriah Heep Κατηγορία:Άλμπουμ του 1976
Γλώσσες της Σιγκαπούρης
Εκτός από τα αγγλικά, οι τρεις άλλες γλώσσες επιλέχθηκαν ώστε να αντιστοιχούν με τις μεγάλες εθνοτικές ομάδες στη Σιγκαπούρη κατά το χρόνο: τα μανδαρινικά απέκτησαν το καθεστώς μετά την εισαγωγή των σχολείων όπου τα μαθήματα θα γίνονται στα κινέζικα, τα μαλαϊκά επειδή θεωρούνταν ως η "πιο προφανής επιλογή" για τη Μαλαϊκή κοινότητα και τα ταμίλ επειδή ήταν η μεγαλύτερη Ινδική εθνική ομάδα στη Σιγκαπούρη, εκτός από το ότι είναι "η γλώσσα με τη μεγαλύτερη ιστορία εκπαίδευσης στη Μαλαισία και τη Σιγκαπούρη". Το 2009, περισσότερες από 20 γλώσσες αναγνωρίστηκαν ως ομιλούμενες στη Σιγκαπούρη, γεγονός που αντικατοπτρίζει την πλούσια γλωσσική πολυμορφία της πόλης. Οι ιστορικές ρίζες της Σιγκαπούρης ως πόλη συναλλαγών έδωσε αφορμή για μια εισροή ξένων εμπόρων, και οι γλώσσες τους σιγά-σιγά ενσωματώθηκαν στο σύγχρονο γλωσσικό ρεπερτόριο της Σιγκαπούρης.
Τα πρώτα χρόνια, η lingua franca του νησιού ήταν τα Μαλαϊκά του Παζαριού (Melayu Pasar), μια κρεολική των Μαλαϊκών και των κινέζικων, η γλώσσα του εμπορίου στο Μαλαϊκό αρχιπέλαγος. Ενώ εξακολουθεί να χρησιμοποιείται μεταξύ πολλών ατόμων στο νησί, ειδικά στους Σιγκαπορέζους Μαλαίους, τα Μαλαϊκά έχουν εκτοπιστεί από τα αγγλικά. Τα αγγλικά έγιναν η lingua franca λόγω του καθεστώτος της Σιγκαπούρης ως βρετανική αποικία και έγινε η κύρια γλώσσα κατά την ανεξαρτησία της Σιγκαπούρης. Έτσι, τα αγγλικά είναι το μέσο διδασκαλίας στα σχολεία και είναι επίσης η κύρια γλώσσα που χρησιμοποιείται σε επίσημους σκοπούς όπως τα κυβερνητικά τμήματα και δικαστήρια. Στην ομιλία του το 2018, ο Πρόεδρος Χαλιμάχ Γιάκομπ δήλωσε ότι "Μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα, υιοθετήσαμε μια κοινή γλώσσα εργασίας στα αγγλικά."
Τα Χόκκιεν (Μιν Ναν) ήταν για λίγο η lingua franca μεταξύ των Κινέζων, αλλά στα τέλη του 20ου αιώνα είχαν αντικατασταθεί από τα μανδαρινικά. Η Κυβέρνηση προωθεί τα Μανδαρινικά στους Σιγκαπορέζους Κινέζους, δεδομένου ότι βλέπει τα μανδαρινικά ως γέφυρα μεταξύ των ποίκιλων ομάδων της Σιγκαπούρης που δεν μιλούν τα μανδαρινικά, και ως εργαλείο για να διαμορφώσει μια κοινή Κινεζική πολιτιστική ταυτότητα. Η οικονομική ανάπτυξη της Κίνας στον 21ο αιώνα έχει επίσης ενθαρρύνει μεγαλύτερη χρήση της κινεζικής γλώσσας. Άλλες Κινεζικές ποικιλίες όπως οι Χόκκιεν, Τεοτσέου, Χάκκα, Χαϊνανέζικα και Καντονέζικα έχουν χαρακτηριστεί από την Κυβέρνηση ως "διάλεκτοι". Οι γλωσσικές πολιτικές και στάσεις με βάση αυτή την ταξινόμηση και την αποθάρρυνση των μη-Μανδαρινικών Κινέζικων έχουν μειώσει τον αριθμό των ομιλητών των διαλέκτων. Ενώ τα ταμίλ είναι επίσημη γλώσσα της χώρας, στη χώρα ομιλούνται και άλλες Ινδικές γλώσσες.
Σχεδόν κάθε κάτοικος της χώρας είναι δίγλωσσος, λόγω της πολιτικής δίγλωσσης εκπαίδευσης της Σιγκαπούρης. Η εκμάθηση δεύτερης γλώσσας είναι υποχρεωτική στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση από το 1960 και στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης από το 1966. Τα αγγλικά χρησιμοποιούνται ως κύριο μέσο διδασκαλίας. Εκτός από αυτή, τα περισσότερα παιδιά μαθαίνουν μία από τις τρεις άλλες επίσημες γλώσσες (ή περιστασιακά μια άλλη εγκεκριμένη γλώσσα) ως δεύτερη γλώσσα σύμφωνα με την επίσημα εγγεγραμμένη εθνοτική ομάδα. Από την 1η Ιανουαρίου 2011, εάν ένα πρόσωπο ανήκει σε πάνω από μια εθνότητες και δηλώνονται χωρισμένες με παύλα, το έθνος που θα επιλεγεί θα είναι αυτό που προηγείται στη παύλα (δηλαδή εάν κάποιος δηλώσει εθνότητα π.χ. Μαλαίος-Κινέζος, τότε θα επιλαγεί η εθνότητα Μαλαίος).
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Γλώσσες της Σιγκαπούρης
Τελεφερίκ
thumb|right|Τελεφερίκ στο [[Πόρτλαντ, Όρεγκον|Πόρτλαντ, Όρεγκον, των ΗΠΑ.]] Το εναέριο Τελεφερίκ (όνομα που προκύπτει από τη γαλλική του ονομασία téléphérique) είναι ένα σύστημα μεταφοράς το οποίο χρησιμοποιεί βαγόνια τα οποία κρέμονται με τροχούς από ένα ή δύο σταθερά καλώδια στηριγμένα σε πυλώνες, ενώ ένα τρίτο καλώδιο τα κινεί. Τα σταθερά καλώδια λέγονται καλώδια τροχιάς, είναι συνδεδεμένα σταθερά με τους πυλώνες και προσφέρουν την στήριξη στη καμπίνα, ενώ το τρίτο καλώδιο, το οποίο είναι συνδεδεμένο σταθερά με την καμπίνα, προσφέρει την κίνηση, κινούμενο το ίδιο από έναν ηλεκτρικό κινητήρα. Τα τελεφερίκ είναι κατασκευασμένα έτσι ώστε να κινούνται μπρος-πίσω ανάμεσα σε δύο τερματικούς σταθμούς ανάλογα με την φορά που κινείται το καλώδιο κίνησης.
Υπάρχουν διάφοροι τύποι τελεφερίκ. Ένας τύπος είναι τα τελεφερίκ που αποτελούνται από αυτοκινούμενα βαγόνια, όπου κάθε βαγόνι έχει δικό του ηλεκτροκινητήρα. Άλλος τύπος είναι τα τελεφερίκ αποτελούμενα από βαγόνια που κινούνται αντίθετα, σε δυο κατευθύνσεις, έτσι ώστε όταν το ένα ανεβαίνει το άλλο κατεβαίνει. Σε αυτό τον τύπο, τα βαγόνια συναντιούνται πάντα στη μέση της διαδρομής.
Το τραμ είναι σύστημα μεταφοράς μικρών και μέσων αποστάσεων (μερικών χιλιομέτρων), με το οποίο όμως είναι δυνατή η υπερπήδηση μεγάλων εμποδίων, χαραδρών, ποταμών κ.τ.λ. όπως και η πρόσβαση σε απόκρημνες κορυφές και δύσβατες περιοχές.
Ιστορική εξέλιξη
Κατά την διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης, η χρήση ατμομηχανών σαν κινητήρια δύναμη για τα τελεφερίκ μεταφοράς υλικών στα ορυχεία, ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα για την δημιουργία δυνατών και μεγάλων τελεφερίκ. Η εξέλιξη των ατμομηχανών οδηγούσε για πάρα πολλά χρόνια και την εξέλιξη των τελεφερίκ. Το δεύτερο σημαντικό βήμα ήταν η δημιουργία και χρήση των πλεχτών συρματόσκοινων, τα οποία επέτρεψαν λόγω της μεγάλης τους αντοχής να γεφυρωθούν μεγάλες αποστάσεις, και έδωσαν στα τελεφερίκ τη δυνατότητα να ανυψώνουν και να μεταφέρουν μεγάλα φορτία.
Αρχή λειτουργίας
Το Γαλλικό τελεφερίκ στο Εγκύγ ντυ Μιντί (Aiguille du Midi), που κρατάει το ρεκόρ κάθετης αναρρίχησης καθώς ανεβαίνει από τα 1.035 στα 3.842 μέτρα, έχει δύο σκέλη: Το πρώτο από το Σαμονί στο Πλαν ντε λ'Εγκύγ (Plan de l’Aiguille) στα 2.317 μέτρα και από εκεί κατευθείαν στην κορυφή χωρίς να παρεμβάλλεται άλλος Πυλώνας Στήριξης.
Οι κινητήρες για τα τελεφερίκ σήμερα είναι σχεδόν αποκλειστικά ηλεκτροκινητήρες, οι οποίοι αντικατέστησαν τους πετρελαιοκινητήρες των αρχών του αιώνα και τις ατμομηχανές της πρώτης εποχής.
Η χρησιμότητα του Τελεφερίκ
Η ανακάλυψη του τελεφερίκ στους αρχαίους χρόνους έδωσε τη δυνατότητα στον άνθρωπο να μεταφέρει βαριά αντικείμενα σε μεγάλα ύψη, ανθρώπους πάνω από ποτάμια και μεγάλα εμπόδια. Μεγάλες δημιουργίες του ανθρώπου οφείλουν την κατασκευή τους στη χρήση του τελεφερίκ. Στη διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης οι ατμομηχανές έκαναν το τελεφερίκ έναν από τους βασικούς μεταφορείς πρώτων υλών από και προς δύσβατα μέρη. Σήμερα εκτός από κάποια ορυχεία που χρησιμοποιούν ακόμα τελεφερίκ για να κατεβάζουν τα ορυκτά και υλοτομικές επιχειρήσεις που το χρησιμοποιούν για να κατεβάζουν κορμούς δέντρων από τις πλαγιές των βουνών, το τελεφερίκ χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά από την τουριστική βιομηχανία για τη μεταφορά τουριστών σε αξιοθέατα, σε ψηλά βουνά και χιονοδρομικά κέντρα.
Η οικολογική επιβάρυνση που προκαλεί το τελεφερίκ είναι μεγάλη στα τουριστικά κέντρα, καθώς καταστρέφει τη φυσική εικόνα των βουνών και επιτρέπει την πρόσβαση μεγάλων αριθμών τουριστών σε προηγουμένως απρόσιτες πλαγιές. Όμως σαν μέσο μεταφοράς είναι απόλυτα οικολογικό, γιατί δεν επιβαρύνει με ρύπους το περιβάλλον και είναι εντελώς αθόρυβο.
Τελεφερίκ στην Ελλάδα
Κατηγορία:Εναέρια μέσα μεταφοράς
Ζ΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος
Αυτός ο πόλεμος ήταν επίσης γνωστός, ως ο «Μικρός πόλεμος» ή, στην Κροατία, ως «Πόλεμος του Σίνι».
Ιστορικό
Μετά την Οθωμανική ήττα στη δεύτερη πολιορκία της Βιέννης το 1683, η Ιερά Συμμαχία της Λινζ συγκεντρώθηκαν τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη (με εξαίρεση τη Γαλλία, την Αγγλία και την Ολλανδία) σε ένα κοινό μέτωπο εναντίον των Οθωμανών. Στον Μεγάλο τουρκικό πόλεμο (1684-1699) η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπέστη μια σειρά από ήττες όπως η μάχη του Μοχάτς και της Ζέντα, και στη Συνθήκη του Κάρλοβιτς (1699), αναγκάστηκε να παραχωρήσει το μεγαλύτερο μέρος της Ουγγαρίας στο μοναρχίας των Αψβούργων, την Ποδολία στην ΠολωνοΛιθουανική Κοινοπολιτεία, ενώ η Αζοφική καταλήφθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Νοτιότερα, η Δημοκρατία της Βενετίας είχε ξεκινήσει τη δική της επίθεση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αναζητώντας εκδίκηση για τις διαδοχικές κατακτήσεις της υπερπόντιας αυτοκρατορίας από τους Τούρκους, οι περισσότερες πρόσφατα (1669) όπως η απώλεια της Κρήτης. Τα Ενετικά στρατεύματα, υπό τη διοίκηση του ικανού στρατηγού Φραγκίσκο Μοροζίνι (ο οποίος έγινε Δόγης της Βενετίας το 1688), ήταν σε θέση στις αρχές της σύγκρουσης να καταλάβουν το νησί της Λευκάδας (Σάντα Μάουρα) το 1684, την Πελοπόννησο (Μωρέας) (1685 - 1687) και μέρη της ηπειρωτικής Ελλάδας, αν και δεν κατάφεραν να κατακτήσουν το Νεγκροπόντε (Χαλκίδα), απέτυχαν στην ανάκτηση της Κρήτης και να διατηρήσουν τη Χίο. Στη Συνθήκη του Κάρλοβιτς, Βενετία κέρδισε την αναγνώριση του ελέγχου επί της Λευκάδας και του Μωριά, και η αποκατάσταση στα προ του πολέμου του στάτους κβο στο Αιγαίο, αφήνοντας μόνο το νησί της Τήνου στα χέρια των Ενετών.
Οι Οθωμανοί ήταν εξαρχής αποφασισμένοι να αντιστρέψουν αυτές τις απώλειες, ειδικά στον Μωριά, από τις οποίες είχε χαθεί ένα μεγάλο μέρος του εισοδήματος της Βαλιντέ Σουλτάνας (Οθωμανή βασιλομήτωρ). Ήδη το 1702, υπήρχαν εντάσεις μεταξύ των δύο εμπλεκόμενων και φήμες πολέμου, λόγω της ενετικής δήμευσης Οθωμανικού εμπορικού πλοίου στρατεύματα και εφόδια κινήθηκαν προς τις οθωμανικές επαρχίες που συνορεύουν με τη βενετσιάνικη κτίση του Βασιλείου του Μωρέως. Η ενετική θέση εκεί ήταν αδύναμη, με μερικές μόνο χιλιάδες στρατιώτες σε ολόκληρη τη χερσόνησο, στράτευμα που μαστίζεται από πειθαρχικά προβλήματα και πρόβλημα ηθικού. Παρ' όλα αυτά, η ειρήνη διατηρήθηκε μεταξύ των δύο μερών για δώδεκα ακόμη χρόνια. Εν τω μεταξύ, οι Οθωμανοί έκαναν μια μεταρρύθμιση στο ναυτικό τους, ενώ η Βενετία βρέθηκε όλο και πιο απομονωμένη διπλωματικά από τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις: η Ιερά Συμμαχία είχε σπάσει μετά της νίκη, και ο Πόλεμος της Ισπανικής διαδοχής (1701-1714) και του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου (1700-1721) απασχόλησε την προσοχή των περισσότερων ευρωπαϊκών κρατών. Οι Οθωμανοί εκμεταλλεύτηκαν την ευνοϊκή διεθνή συγκυρία να διευθετήσουν τις διαφορές τους με τη Ρωσική Αυτοκρατορία, προκαλώντας τους μια βαριά ήττα στο Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1710-1711. Αυτή η νίκη ενθάρρυνε την οθωμανική ηγεσία και μετά το Ρωσοτουρκική Συνθήκη της Αδριανούπολης, τον Ιούνιο του 1713 άνοιξε ο δρόμος για την επίθεση στη Βενετία.
Η οθωμανική κατάκτηση του Μωριά
Κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών του 1715, η Οθωμανική αυτοκρατορία συγκέντρωσε στρατό, περίπου 70.000 άνδρες, στη Μακεδονία υπό το μεγάλο Βεζύρη Σιλαχντάρ Νταμάτ Αλή Πασά. Ο Μέγας Βεζύρης βάδισε νότια, φθάνοντας στο κεντρικό στρατόπεδο στη Θήβα, στις αρχές Ιουνίου. Εν τω μεταξύ, ο οθωμανικός στόλος, που αριθμούσε 80 πολεμικά πλοία υπό τον Κανούμ Χότζα, είχε καταλάβει τις τελευταίες βενετικές κτήσεις στο Αιγαίο, τα νησιά της Τήνου και την Αίγινα.
Στις 25 Ιουνίου, ο οθωμανικός στρατός διέσχισε τον Ισθμό της Κορίνθου. Η ακρόπολη της Ακροκορίνθου, που έλεγχε το πέρασμα προς τη χερσόνησο, παραδόθηκε μετά από μια σύντομη πολιορκία, με όρους για την ασφαλή διέλευση της φρουράς και των αμάχων. Ωστόσο, κάποιοι γενίτσαροι, πρόθυμοι για λεηλασία, παράκουσαν τις εντολές του Νταμάτ Αλή. Ένα μεγάλο μέρος της φρουράς, συμπεριλαμβανομένου του διοικητή Τζιάκομο Μινότο, και οι περισσότεροι από τους πολίτες σφαγιάστηκαν ή πωλήθηκαν σε σκλαβοπάζαρα. Μόνο 180 Βενετοί σώθηκαν και μεταφέρθηκαν στην Κέρκυρα.
Μετά την Κόρινθο, οι Οθωμανοί προχώρησαν στο Ναύπλιο, την κύρια βάση της ενετικής εξουσίας στον Μωριά. Το Ναύπλιο ήταν καλά προστατευμένο από αρκετά ισχυρά φρούρια και είχε φρουρά από 2.000 άνδρες. Ωστόσο, στις 20 Ιουλίου, μετά από μόλις εννέα ημέρες πολιορκίας, οι Οθωμανοί με σήραγγα κάτω από τα προπύργια του Παλαμηδίου εισέβαλαν στο φρούριο. Οι ενετοί υπερασπιστές πανικοβλήθηκαν και υποχώρησαν, οδηγώντας σε γενική κατάρρευση της άμυνας.
Οι Οθωμανοί προχώρησαν στη συνέχεια προς τα νοτιοδυτικά, όπου τα οχυρά του Ναβαρίνου και της Κορώνης εγκαταλείφθηκαν από τους Ενετούς, οι οποίοι συγκέντρωσαν τις υπόλοιπες δυνάμεις τους στη Μεθώνη. Ωστόσο, στερούνται την αποτελεσματική στήριξη από τη θάλασσα μετά την απροθυμία του Ντελφίνο να θέσει σε κίνδυνο τον στόλο του απέναντι στον οθωμανικό στόλο, έτσι το φρούριο συνθηκολόγησε. Τα υπόλοιπα ενετικά φρούρια, συμπεριλαμβανομένων τα τελευταία εναπομείναντα φυλάκια στην Κρήτη (Σπιναλόγκα και Σούδα), ομοίως συνθηκολόγησαν με αντάλλαγμα την ασφαλή αποχώρηση. Μέσα σε εκατό ημέρες, ολόκληρη η Πελοπόννησος είχε καταληφθεί εκ νέου από τους Οθωμανούς.
Η πολιορκία της Κέρκυρας
thumb|right|200px|Σχέδιο της Κέρκυρας το 1688, που απεικονίζει τις οχυρώσεις της Μετά την επιτυχία τους στο Μωριά, οι Οθωμανοί κινήθηκαν εναντίον των βενετοκρατούμενων Επτανήσων. Κατέλαβαν το νησί της Λευκάδας (Σάντα Μάουρα), το οποίο οι Βενετοί είχαν καταλάβει το 1684, και το φρούριο του Βουθρωτού απέναντι από την πόλη της Κέρκυρας. Στις 8 Ιουλίου 1716 ο Οθωμανικός στρατός με 33.000 άντρες αποβιβάστηκε στην Κέρκυρα το πιο σημαντικό από τα νησιά του Ιονίου. Παρά την αμφίρροπη ναυμαχία την ίδια ημέρα, ο οθωμανικός στρατός συνέχισε την αποβίβαση του και προχώρησε προς την πόλη της Κέρκυρας. Στις 19 Ιουλίου μετά τη κατάληψη των απομακρυσμένων φρουρίων Μαντούκι, Γαρίτσα, Αβράμη και του Σωτήρος, η πολιορκία άρχισε. Η υπεράσπιση οδηγήθηκε από τον Κόμη "Johann Matthias von der Schulenburg", ο οποίος είχε περίπου 8.000 άνδρες. Οι εκτεταμένες οχυρώσεις και η άμυνα των υπερασπιστών άντεξε πολλές επιθέσεις. Μετά από μια μεγάλη καταιγίδα στις 9 Αυγούστου όπου οι υπερασπιστές την απέδωσαν στην παρέμβαση του πολιούχου της Κέρκυρας, του Αγίου Σπυρίδωνα προκάλεσε σημαντικές απώλειες μεταξύ των πολιορκητών, η πολιορκία διακόπηκε στις 11 Αυγούστου και οι τελευταίες οθωμανικές δυνάμεις αποσύρθηκαν στις 20 Αυγούστου.
Αυστριακή παρέμβαση και η σύναψη συνθήκης
Το καλοκαίρι του 1715, ο πασάς της Βοσνίας κινήθηκε κατά των βενετικών κτήσεων στη Δαλματία με στρατό που αριθμούσε 40.000 άνδρες, οι Οθωμανοί νικήθηκαν στο Σινί.
Με τον Πάπα Κλήμη να παρέχει οικονομική στήριξη και τη Γαλλία να εγγυάται για τις αυστριακές κτήσεις στην Ιταλία, η Αυστρία ήταν έτοιμη να παρέμβει. Στις 13 Απριλίου 1716, ο αυτοκράτορας Κάρολος ανανέωσε τη συμμαχία του με τη Βενετία οπότε οι Οθωμανοί κήρυξαν τον πόλεμο και στην Αυστρία. Η αυστριακή απειλή ανάγκασε τους Οθωμανούς να κατευθύνουν τις δυνάμεις τους μακριά από τις υπόλοιπες βενετικές κτήσεις, αλλά η Βενετία ήταν πολύ αδύναμη για οποιαδήποτε μεγάλης κλίμακας αντεπίθεση. Μόνο το ναυτικό της επανέλαβε μια πιο επιθετική στάση, με ναυτικές ενέργειες μεταξύ του ενετικού και οθωμανικού στόλου που λαμβάνουν χώρα στο Αιγαίο, όπως η Μάχη της Ίμβρου και η Μάχη της Ματαπάν ένα μήνα αργότερα, αλλά αυτά δεν επηρέασαν την έκβαση του πολέμου. Η μόνη ενετική επιτυχία ήταν η κατάληψη των φρουρίων της Πρέβεζας και Άρτας το 1717. Με τις αυστριακές νίκες στη Μάχη του Πετροβαραντίν και στην πολιορκία του Βελιγραδίου οι Οθωμανοί αναγκάστηκαν να υπογράψουν τη Συνθήκη του Πασάροβιτς. Παρά το γεγονός ότι οι Οθωμανοί έχασαν σημαντικές περιοχές στην Αυστρία διατήρησαν τις κατακτήσεις τους εναντίον της Βενετίας στην Πελοπόννησο και την Κρήτη, με εξαίρεση την Πρέβεζα (δόθηκε το 1717 στους Ενετούς) και μερικά φρούρια στην Ερζεγοβίνη.
Επιπλέον βιβλιογραφία
7 Κατηγορία:Τουρκοκρατία Κατηγορία:Ιστορία της Πελοποννήσου Κατηγορία:Βασίλειο του Μoρέως Κατηγορία:18ος αιώνας στην Ευρώπη
Ρητίνη
Ρητίνη (ή ρετσίνι) στην πιο ειδική χρήση του όρου είναι μια έκκριση υδρογονανθράκων πολλών φυτών, ειδικά των κωνοφόρων δένδρων. Διακρίνεται από άλλες υγρές ενώσεις που βρίσκονται μέσα στα φυτά ή εκκρίνονται από φυτά, όπως οι φυτικοί χυμοί, κόμμεα, ή κολλώδεις ουσίες. Ο όρος "ρητίνη" χρησιμοποιείται πιο πλατιά για πολλά παχύρρευστα υγρά, μερικά από τα οποία αποτελούν τη βάση των (συνθετικών ρητινών), που κατά τη διάρκεια κανονικής χρήσης, σκληραίνουν σε διαφανή ή αδιαφανή στερεά. Οι φυσικές ρητίνες των φυτών εκτιμώνται για τις χημικές τους ιδιότητες και τις σχετικές τους χρήσεις, όπως στην παραγωγή βερνικιών, κολλών και υλικών επικάλυψης τροφών. Εκτιμώνται επίσης ως σημαντική πηγή ακατέργαστων υλών στην οργανική σύνθεση και αποτελούν συστατικά για λιβάνι και αρώματα. Οι ρητίνες των φυτών έχουν μια πολύ μεγάλη ιστορία που τεκμηριώθηκε στην αρχαία Ελλάδα από τον Θεόφραστο, στην αρχαία Ρώμη από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο και ειδικά για τις ρητίνες που είναι γνωστές ως λιβάνια και μύρα, υπήρχε μεγάλη εκτίμηση στην αρχαία Αίγυπτο. Αυτές ήταν πολύ εκτιμώμενες ουσίες και συμμετείχαν ως λιβάνια σε μερικές θρησκευτικές τελετές. Το κεχριμπάρι είναι μια σκληρή απολιθωμένη ρητίνη από αρχαία δένδρα.
Ρητίνες φυτών
Άλλες υγρές ενώσεις που βρίσκονται μέσα σε φυτά ή εκκρίνονται από φυτά, όπως οι φυτικοί χυμοί, κόμμεα, ή κόλλες, συγχέονται μερικές φορές με τις ρητίνες, αλλά δεν είναι χημικά το ίδιο. Οι χυμοί φυτών, ειδικά, χρησιμεύουν ως διατροφικοί παράγοντες, κάτι που δεν ισχύει για τις ρητίνες. Δεν υπάρχει ομοφωνία ως προς το γιατί τα φυτά εκκρίνουν ρητίνες. Όμως, οι ρητίνες αποτελούνται κυρίως από δευτεροταγείς μεταβολίτες ή ενώσεις, που καθώς φαίνεται, δεν παίζουν κανένα ρόλο στην πρωτεύουσα φυσιολογία ενός φυτού. Μερικοί επιστήμονες βλέπουν τις ρητίνες μόνο ως παραπροϊόντα, που τα προστατευτικά τους οφέλη στο φυτό είναι πλατιά τεκμηριωμένα. Οι τοξικές ρητινώδεις ενώσεις μπορούν να μπερδέψουν ένα πλατύ φάσμα από φυτοφάγα, έντομα, και παθογόνα· ενώ οι πτητικές φυσικές φαινόλες μπορούν να προσελκύσουν οργανισμούς όπως παράσιτα ή θηρευτές των φυτοφάγων που επιτίθενται στο φυτό.
Σύγχρονες ρητίνες
Η λέξη ρητίνη χρησιμοποιείται στον σύγχρονο κόσμο για σχεδόν κάθε ουσία ενός υγρού που θα πήξει σε ένα σκληρό βερνίκι ή υαλώδες σμάλτο ως τελείωμα. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι τα βερνίκια νυχιών, ένα σύγχρονο προϊόν που περιέχει "ρητίνες" που είναι οργανικές ενώσεις, αλλά όχι κλασικές ρητίνες φυτών. Σε κάποιες "ρητίνες χύτευσης" και συνθετικές ρητίνες (όπως οι εποξειδικές ρητίνες) έχει επίσης δοθεί το όνομα "ρητίνη" επειδή στερεοποιούνται με τον ίδιο τρόπο όπως οι ρητίνες φυτών, αλλά οι συνθετικές ρητίνες είναι υγρά μονομερή των θερμοσκληραινόμενων πλαστικών και δεν παράγονται από φυτά.
Χημεία
Η ρητίνη παράγεται από τα περισσότερα φυτά ως ιξώδες υγρό, που αποτελείται κυρίως από πτητικά υγρά τερπενίων, με λιγότερα συστατικά διαλυμένων μη πτητικών στερεών που κάνουν τη ρητίνη παχύρρευστη και κολλώδη. Τα πιο συνηθισμένα τερπένια στις ρητίνες είναι τα δικυκλικά τερπένια α-πινένιο, β-πινένιο, καρένιο και σαβινένιο, τα μονοκυκλικά τερπένια λεμονένιο και τερπινολένιο και μικρότερες ποσότητες από τρικυκλικά σεσκιτερπένια, λονγκιφολένιο, καρυοφυλλένιο και καδινένιο. Κάποιες ρητίνες περιέχουν επίσης μια υψηλή αναλογία από ρητινικά οξέα. Τα μεμονωμένα συστατικά των ρητινών μπορούν να διαχωριστούν με κλασματική απόσταξη.
Μερικά φυτά παράγουν ρητίνες με διαφορετικές συστάσεις, κυρίως το πεύκο Τζέφρεϊ (Jeffrey Pine) και το γκρίζο πεύκο, τα πτητικά συστατικά των οποίων είναι σε μεγάλο ποσοστό καθαρό n-επτάνιο με λίγο ή καθόλου τερπένια. Η εξαιρετική καθαριότητα του κανονικού επτανίου που αποστάζεται από τη ρητίνη του πεύκου Τζέφρεϊ, χωρίς ανάμειξη με άλλα ισομερή του επτανίου, οδήγησε στη χρήση του ως μηδέν της κλίμακας αριθμός οκτανίου της ποιότητας της βενζίνης. Επειδή το επτάνιο είναι πολύ εύφλεκτο, η απόσταξη ρητινών που το περιέχουν είναι πολύ επικίνδυνη. Κάποια αποστακτήρια ρητινών στην Καλιφόρνια εξερράγησαν επειδή θεώρησαν κατά λάθος το πεύκο Τζέφρεϊ για την παρόμοια αλλά παραγόμενη από τερπένιο πεύκη η βαριά. Εκείνη την εποχή τα δύο είδη πεύκων εθεωρείτο ότι ήταν το ίδιο είδος πεύκου· ταξινομήθηκαν ως ξεχωριστά είδη είδη το 1853.
Κάποιες ρητίνες όταν είναι μαλακές είναι γνωστές ως 'ελαιορητίνες' και όταν περιέχουν βενζοϊκό οξύ ή κιναμωμικό οξύ αποκαλούνται βάλσαμα. Οι ελαιορητίνες είναι φυσικά απαντώμενα μείγματα ενός λαδιού και μιας ρητίνης· μπορούν να εξαχθούν από διάφορα φυτά. Άλλα ρητινώδη προϊόντα στη φυσική τους κατάσταση είναι μείγματα με φυσικό κόμμι ή κολλώδεις ουσίες και είναι γνωστά ως κομμεορητίνες. Πολλές ενώσεις ρητινών έχουν ξεχωριστές και χαρακτηριστικές οσμές, συγκρινόμενες με τις προσμείξεις τους με αιθέρια έλαια.
Συγκεκριμένες ρητίνες λαμβάνονται σε απολιθωμένη κατάσταση, όπως το ήλεκτρο που είναι το πιο σημαντικό από αυτήν την κατηγορία· το αφρικάνικο κοπάλιο και το κόμμι κάουρι (kauri gum) της Νέας Ζηλανδίας παράγονται επίσης σε ημιαπολιθωμένη κατάσταση.
Παράγωγα
Στερεοποιημένη ρητίνη από την οποία τα πτητικά τερπένια έχουν αφαιρεθεί με απόσταξη είναι γνωστή ως κολοφώνιο. Το τυπικό κολοφώνιο είναι μια διαφανής ή ημιδιαφανής μάζα, με μια υαλώδη ρωγμάτωση και ένα αμυδρό κίτρινο ή καφετή χρώμα, χωρίς οσμή ή έχοντας μόνο μια ελαφριά οσμή και γεύση νέφτι.
Το κολοφώνιο είναι αδιάλυτο στο νερό, αρκετά διαλυτό σε αλκοόλη, αιθέρια έλαια, αιθέρες και θερμά λιπαρά έλαια· μαλακώνει και λιώνει με την επίδραση της θερμότητας, δεν μπορεί να εξαχνωθεί και καίγεται με μια φωτεινή αλλά με καπνό φλόγα.
Αυτό περιλαμβάνει ένα σύνθετο μείγμα από διαφορετικές ουσίες συμπεριλαμβανομένων οργανικών οξέων που ονομάζονται ρητινικά οξέα. Αυτά σχετίζονται στενά με τα τερπένια και παράγονται από αυτά με μερική οξείδωση. Τα ρητινικά οξέα μπορούν να διαλυθούν σε αλκάλεα για να σχηματίσουν σαπούνια ρητίνης, από τα οποία τα καθαρισμένα ρητινικά οξέα αναδημιουργούνται με κατεργασία με οξέα. Παραδείγματα ρητινικών οξέων είναι τα αβιετικό οξύ (συλβικό οξύ), C20H30O2, το πλικατικό οξύ που περιέχεται στον κέδρο και το πιμαρικό οξύ, C20H30O2. Το αβιετικό οξύ μπορεί να εξαχθεί επίσης από κολοφώνιο μέσω θερμής αλκοόλης· κρυσταλλοποιείται σε φυλλίδια και με οξείδωση δίνει τριμελλιτικό οξύ, ισοφθαλικό οξύ και τερεβικό οξύ. Το πιμαρικό οξύ μοιάζει πολύ με το αβιετικό οξύ στο οποίο μετατρέπεται κατά την απόσταξη σε κενό·εκτιμάται ότι αποτελείται από τρία ισομερή.
Χρήσεις
Στην αρχαιότητα είχε ευρεία χρήση για τη στεγανοποίηση πλοίων, ήταν απαραίτητη για την κατασκευή του εύλεκτου υγρού πυρός. Μετέπειτα ήταν το κύριο συστατικό για την παραγωγή ρετσίνας ενώ η χρήση της επεκτάθηκε και στα έμπλαστρα. Σήμερα είναι πρώτη ύλη παραγωγής βιομηχανικών προϊόντων: Οι σκληρές διαφανείς ρητίνες, όπως κοπάλια, δαμμάρες, μαστίχα και καλλιτρίδες, χρησιμοποιούνται κυρίως για βερνίκια και κόλλες, ενώ οι πιο μαλακές αρωματικές ελαιορητίνες (λιβάνι, έλεμι (elemi), νέφτι (turpentine), κοπάιμπα (copaiba) και οι κομμεορητίνες που περιέχουν αιθέρια έλαια (αμμωνιακό (ammoniacum), ασαφετίδα (asafoetida), gamboge, μύρο και σκαμμωνία) χρησιμοποιούνται πιο πλατιά για θεραπευτικούς σκοπούς και θυμιάματα.
Η ρητίνη με τη μορφή του κολοφωνίου εφαρμόζεται στα δοξάρια των μουσικών εγχόρδων οργάνων λόγω της ικανότητας της να προσθέτει τριβή στην τρίχα ώστε να αυξηθεί η ποιότητα του ήχου.
Το κολοφώνιο εφαρμόζεται συνήθως μέσα σε έναν σάκο με χαλαρή ύφανση και χρησιμοποιείται στο μπέιζμπολ για καλύτερο πιάσιμο της μπάλας.
Οι χορευτές του μπαλέτου καθώς και οι πυγμάχοι, παλιότερα, χρησιμοποιούσαν τριμμένη ρητίνη για καλύτερη πρόσφυση σε ολισθηρό έδαφος..
Οι ρητίνες έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί ως μέσα για τη γλυπτική και σε άλλες τέχνες.
Η ρητίνη χρησιμοποιείται επίσης στη στερεολιθογραφία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρητίνες Κατηγορία:Υλικά φυτικής προέλευσης Κατηγορία:Μη ξυλώδη δασικά προϊόντα
Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ
Ο Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ (José Luis Chilavert, γεννήθηκε 27 Ιουλίου 1965), γνωστός στη Λατινική Αμερική κυρίως με τις προφορές Σσιλαβέρ και Τσιλαβέρ, είναι Παραγουανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Ο κορυφαίος όλων των εποχών της χώρας του στη θέση του, ψηφίστηκε δεύτερος καλύτερος της Νότιας Αμερικής στις εκλογές της IFFHS για την ανάδειξη των καλύτερων του 20ού αιώνα.
Καριέρα
Ήδη από τα 19 του χρόνια, γνώρισε αναγνώριση και στο εξωτερικό με πρώτο σταθμό της καριέρας του στη Βραζιλία. Αγωνίστηκε και στις δύο άλλες μεγάλες ποδοσφαιρικά χώρες της Νότιας Αμερικής, με σημαντικότερη την παρουσία του στις Βέλες Σάρσφιλντ στην Αργεντινή και την Πενιαρόλ στην Ουρουγουάη. Έχει κερδίσει 12 συλλογικούς τίτλους, όπως το Κόπα Λιμπερταδόρες το 1994 και το Διηπειρωτικό Κύπελλο το 1994, ενώ στο διάστημα που αγωνιζόταν με την Βέλες Σάρσφιλντ και έχει κερδίσει τρεις φορές τον τίτλο του καλύτερου τερματοφύλακα της IFFHS.
Ήταν γρήγορος και ευκίνητος, γνωστός για την ηγετικότητά του, την έντονη προσωπικότητά του και τις ικανότητές του ως τερματοφύλακας. Ο Τσιλαβέρτ ήταν επίσης γνωστός και για τις εκτός περιοχής ικανότητές του, όπως στην εκτέλεση ελεύθερων χτυπημάτων, και εκτελούσε συχνά πέναλτι. Έγινε ακόμα γνωστός για την εκκεντρικότητα και το ταμπεραμέντο του και κατ' επέκταση αμφιλεγόμενος και εμπλέχθηκε σε διάφορα επεισόδια, με πιο γνωστό την κόντρα του με τον Κολομβιανό επιθετικό Φαουστίνο Ασπρίγια. Είχε το παρατσούκλι «Μπουλντόγκ» και είχε στη φανέλα του ένα σχέδιο μπουλντόγκ.
Ο Τσιλαβέρτ έχει σκοράρει 67 γκολ στην καριέρα του, τα περισσότερα από αυτά κρίσιμα, και τα 8 από αυτά σε επίπεδο εθνικών. Τέσσερα από τα γκολ του με την εθνική ομάδα τα σημείωσε στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002. Έχει σκοράρει το δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό γκολ για τερματοφύλακα, πίσω μόνο από τον Βραζιλιάνο Ροζέριο Σένι και επίσης είναι ένας από τους τρεις τερματοφύλακες που έχουν σημείωσει χατ-τρικ σε επίσημο αγώνα.
Ο Τσιλαβέρτ πραγματοποίησε 74 συμμετοχές με το εθνόσημο από το 1989 μέχρι το 2003, σκοράροντας 8 τέρματα. Συμμετείχε σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα (1998 και 2002) και τρία Κόπα Αμέρικα (1991, 1993 και 1997). Ήταν μέλος της ομάδας στη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998.
Αβραάμ Φαρισόλ
Ο Αβραάμ μπεν Μορντεκάι Φαρι(τ)σόλ (εβρ. אַבְרָהָם בֵּן מֹרְדְּכַי פָרִיצוֹל, λατ. Abrahamus Peritsol, περ. 1451 – 1525 ή 1526) ήταν Ιταλοεβραίος γεωγράφος, κοσμογράφος, γραμματικός και συγγραφέας θρησκευτικών έργων. Υπήρξε ο πρώτος συγγραφέας που έγραψε στην εβραϊκή γλώσσα με λεπτομέρειες για τη νεοανακαλυφθείσα τότε ήπειρο της Αμερικής (Βόρειας και Νότιας).
Βιογραφικά δεδομένα
Ο Φαρισόλ γεννήθηκε στην Αβινιόν της Γαλλίας, όπου η οικογένειά του ζούσε επί τουλάχιστον έναν αιώνα. Λίγο μετά το 1468 ο Αβραάμ εγκαταστάθηκε στη Μάντουα, όπου εργάσθηκε για τον Γιουντά μπεν Γιεχιέλ Μεσέρ Λεόν ως γραμματικός. Κατόπιν πήγε στη Φερράρα το 1473, όπου ήταν χαζάν (πρωτοψάλτης) στη συναγωγή και ταυτοχρόνως ασχολήθηκε με την αντιγραφή χειρογράφων.
Θρησκευτικά έργα
Ο Αβραάμ Φαρισόλ συνέγραψε ένα σύντομο σχόλιο στο Τορά υπό τον τίτλο Pirḥe Shoshannim (פרחי שושנים), ενώ αργότερα δημοσίευσε σχόλιο στο Βιβλίο του Ιώβ, που περιέχει μια μελέτη του πού βρισκόταν η αναφερόμενη «Αυσίτιδα χώρα» (εβρ. γη του Ουζ).
Το 1525 ο Φαρισόλ συνέγραψε και σχόλιο στον Εκκλησιαστή. Επίσης μετέφρασε στην εβραϊκή το Όργανον (δηλαδή τα έργα περί λογικής) του Αριστοτέλη και τα σωζόμενα έργα του Πορφυρίου. Σώζονται επίσης μερικά κηρύγματα του Φαρισόλ και επιστολές που έγραψε το 1468 και το 1474 προς αρκετούς συγκαιρινούς του.
Ο Φαρισόλ συνέγραψε εκτός αυτών ένα έργο απολογητικής του Ιουδαϊσμού υπό τον τίτλο Magen Avraham (מגן אברהם) ή Vikkuaḥ ha-Dat (ויכוח הדת), σε τρία μέρη, από τα οποία το δεύτερο είναι κατά του Χριστιανισμού και το τρίτο κατά του Ισλάμ. Οδηγήθηκε στη συγγραφή αυτού του έργου από το γεγονός ότι επιλέχθηκε να μιλήσει για την ιουδαϊκή πίστη στο δικαστήριο του Δούκα σε διαλογική αντιπαράθεση με δύο Δομινικανούς μοναχούς. Με διαταγή του Δούκα της Φερράρα συνέταξε επίσης μια περίληψη αυτού στην ιταλική γλώσσα, έτσι ώστε οι καλόγεροι να καταλάβουν τις θέσεις του. Το έργο του αυτό όμως βασιζόταν κατά μεγάλο μέρος στο έργο του Σιμεόν μπεν Ζεμάχ Ντουράν Keshet u-Magen.
Γεωγραφικό έργο
205px|thumb|right|Αντίγραφο της οξφορδιανής λατινικής μεταφράσεως του Iggeret (1691) Το σημαντικότερο από τα συγγράμματα του Φαρισόλ είναι το Iggeret Orḥot 'Olam (אגרת אורחות עולם = «Επιστολή επί των οδών του Κόσμου», Φερράρα 1524 και Βενετία 1587) ένα βιβλίο γεωγραφίας και κοσμογραφίας βασισμένο σε πρωτότυπη έρευνα και στα έργα Χριστιανών και Αράβων γεωγράφων, ιδίως στο Supplementum του Μπεργκομά, την Cosmographia του Αμέριγκο Βεσπούτσι και το Paesi novamente retrovati e nova mundo da Alberico Vesputio riorentino intitulato του Φρακαντσάνο ντα Μονταλμπόντο. Το καθένα από τα τριάντα κεφάλαια της πραγματείας αυτής ασχολείται με μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή ή θέμα, ενώ διαλαμβάνονται και πολλά κοσμολογικά και ιστορικά θέματα. Περιέχονται περιγραφές του νεοανακαλυφθέντος τότε Νέου Κόσμου και της νέας πορτογαλικής θαλάσσιας οδού προς την Ινδία, ενώ δίνονται στοιχεία για τις δέκα χαμένες φυλές του Ισραήλ, τον Νταβίντ Ρεουμπένι και τις συνθήκες διαβιώσεως των Εβραίων σε διάφορα μέρη της Γης. Περιγράφει τους Ινδιάνους της Αμερικής, με έμφαση στην κοινωνική τους οργάνωση, την ακτημοσύνη τους, την υγεία και τον πλούτο της άγριας ζωής, όπως και την αφθονία πολύτιμων λίθων και μεταλλευμάτων. Ο Φαρισόλ χρησιμοποίησε τέλος έναν συνδυασμό γραπτών πηγών με γεωγραφικές και κλιματικές ενδείξεις προκειμένου να προσδιορίσει τη γεωγραφική θέση του Κήπου της Εδέμ.
Το Iggeret μεταφράσθηκε στη λατινική από τον βιβλιοθηκάριο της Βοδλεϊανής Βιβλιοθήκης Τόμας Χάυντ (Οξφόρδη 1691).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί γεωγράφοι Κατηγορία:Ιταλοεβραίοι Κατηγορία:Γαλλοεβραίοι
DC
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων DC ή dC (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται ντι-σι) μπορεί να αναφέρεται:
Δημοφών ο Ελευσίνιος
Ο Δημοφών ήταν μυθικός γιος του βασιλιά της Ελευσίνας Κελεού και της Μετανείρας. Τον Δημοφώντα ανέθρεψε η θεά Δήμητρα, η οποία μεταμορφωμένη σε γριά υπηρετούσε στο ανάκτορο του Κελεού. Η Δήμητρα έτρεφε τον Δημοφώντα με αμβροσία και τη νύχτα τον έκαιγε στη φωτιά για να τον καταστήσει αθάνατο, ως ανταπόδοση για τη φιλοξενία της από τον Κελεό. Αλλά κάποιο βράδυ η Μετάνειρα είδε το παιδί της στη φωτιά και υποχρέωσε τη Δήμητρα να σταματήσει τη δραστηριότητα αυτή. Κι έτσι ο Δημοφών παρέμεινε θνητός. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η Μετάνειρα όταν είδε τη σκηνή αυτή έβγαλε μια δυνατή κραυγή από τον τρόμο της και το παιδί κάηκε στη φωτιά.
Ο μύθος
Η θεά Δήμητρα, όταν πληροφορήθηκε από τον Ήλιο την αλήθεια για την εξαφάνιση της Κόρης της, Περσεφόνης, εγκατέλειψε οργισμένη τον Όλυμπο και, μεταμορφωμένη σε γριά, έτσι που κανείς να μην μπορεί να την αναγνωρίσει, άρχισε να περιφέρεται στη γη νηστική, μέχρις ότου έφθασε στην Ελευσίνα.
Εκεί, την εποχή εκείνη, κυβερνούσε ο Κελεός μαζί με πέντε άλλους άρχοντες, τον Τριπτόλεμο, τον Δίοκλο, τον Πολύξενο, τον Εύμολπο και τον Δόλιχο. Ο Κελεός ήταν γιος του ήρωα Ελευσίνου, που είχε δώσει το όνομα στην πολιτεία, και άντρας της Μετάνειρας, με την οποία είχε αποκτήσει τέσσερις θυγατέρες, την Καλλιθόη, την Καλλιδίκη, την Κλεισιδίκη και τη Δημώ, μεγαλωμένες πια, και ένα γιό, τον Δημοφώντα, μωρό ακόμα στην κούνια.
Οι κόρες του Κελεού βρήκαν τη θεά Δήμητρα, μεταμορφωμένη σε γριά, κατά τα προλεχθέντα, να κάθεται στο Παρθένιο πηγάδι, απ' όπου έπαιρναν νερό οι γυναίκες της περιοχής. Στην ερώτησή τους για το ποια είναι και για το πώς βρέθηκε εκεί, τους απάντησε ότι λεγόταν Δωσώ και ότι καταγόταν από την Κρήτη, απ' όπου την άρπαξαν πειρατές για να την πουλήσουν ως υπηρέτρια στα ξένα. Ωστόσο, όταν αυτοί άραξαν στο Θορικό, κοντά στο Λαύριο, αυτή βρήκε την ευκαιρία να δραπετεύσει και από τότε περιπλανιόταν χωρίς να ξέρει πού ακριβώς πήγαινε. Τους διαβεβαίωσε, πάντως, ότι ήταν άριστη νοικοκυρά και παιδαγωγός.
Έτσι δεν άργησε να βρεθεί στο παλάτι του βασιλιά Κελεού, φιλοξενούμενή του. Τα διασκεδαστικά πειράγματα της γριάς υπηρέτριας του Κελεού, της Ιάμβης, την έκαναν να ξεχάσει προς στιγμήν τη μεγάλη της θλίψη, να χαμογελάσει, έστω και πρόσκαιρα, και να διακόψει τη νηστεία της, δεχόμενη να πιει, καθώς λόγω του πένθους της δεν μπορούσε να πιει κρασί, ένα περίεργο ποτό (χυλός από κριθάλευρο, αρωματισμένο με φλισκούνι) που κατασκευάσθηκε υπό τις οδηγίες της, τον κυκεώνα.
Σε ανταμοιβή των περιποιήσεων που δέχθηκε, η θεά Δήμητρα, χωρίς ακόμα, φυσικά, να έχει αποκαλύψει την ταυτότητά της, ανέλαβε την ανατροφή του μικρού Δημοφώντα, υποσχόμενη να μην το αφήσει να αρρωστήσει ποτέ, διότι κατείχε τη τέχνη των αντιδότων στις βασκανίες. Η Δήμητρα θέλησε να καταστήσει τον Δημοφώντα αθάνατο, ταΐζοντάς τον με αμβροσία την ημέρα και βάζοντάς τον στη φωτιά, κατά τη διάρκεια της νύχτας, κάτι που θυμίζει, βεβαίως, την αντίστοιχη προσπάθεια της Θέτιδας να καταστήσει αθάνατο τον γιο της, τον Αχιλλέα, προσπάθεια που αποτυγχάνει όταν μπαίνει στη μέση ο πατέρας του παιδιού, Πηλέας.
Η βασίλισσα Μετάνειρα, εντυπωσιασμένη αλλά και παραξενεμένη από την γρήγορη ανάπτυξη του παιδιού της, παρακολούθησε να δει τι συμβαίνει και, βλέποντάς το μέσα στις φλόγες και θεωρώντας πως η άγνωστη γριά είχε σκοπό να το κάψει, έβαλε τις φωνές, κάτι που και το έργο διέκοψε, αλλά και τη θεά εξόργισε. Σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις, το παιδί έπεσε μέσα στη φωτιά και κάηκε, ενώ σύμφωνα με άλλες παραδόσεις έπεσε στη γη και επέζησε, αλλά, πάντως, έχασε για πάντα την ευκαιρία να γίνει αθάνατο.
Μετά την εξέλιξη αυτή, η Δήμητρα αναγκάστηκε να αποκαλύψει την ταυτότητά της, οπότε και διέταξε τους Ελευσίνιους να χτίσουν υπέρ αυτής ναό στο λόφο πάνω από την Καλλίχορο πηγή, ενώ παράλληλα υπέδειξε και τον τρόπο της λατρείας της. Αμέσως μετά κλείσθηκε μέσα στο ναό και, φανερά οργισμένη πάλι, εμπόδιζε τη γη να παράγει καρπούς, γεγονός που προκάλεσε φθορά στους ανθρώπους και δυσαρέσκεια ακόμα και στους θεούς, μέχρι που τελικά αναγκάσθηκαν να έρθουν σε συμβιβαστική επίλυση της υπόθεσης που είχε προκύψει, με τη γνωστή λύση του να μοιράζεται ο χρόνος της Περσεφόνης μεταξύ Πάνω και Κάτω Κόσμου.
Πηγές
Δημοφών ο Ελευσίνιος Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Τσχινβάλι
Το Τσχινβάλι (γεωργιανά: ცხინვალი,, οσσετικά και ρωσικά: Цхинвал(и)) είναι η πρωτεύουσα της Νότιας Οσσετίας, μιας περιοχής που αναγνωρίζεται μόνο από πέντε μέλη του ΟΗΕ ως ανεξάρτητο κράτος, καθώς νομικά θεωρείται μέρος της Γεωργίας. Κατά τον Ρωσογεωργιανό Πόλεμο του 2008, το μεγαλύτερο μέρος του γεωργιανού πληθυσμού της πόλης αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει.
Όνομα
Το όνομα Τσχινβάλι προέρχεται από το παλαιό γεωργιανό Κρτσχινβάλι (Γεωργιανά: ქრცხინვალი), από το παλαιότερο Κρτσχιλβάνι (Γεωργιανά: ქრცხილვანი), που σημαίνει κυριολεκτικά "η γη των καρπίνων", το οποίο είναι το ιστορικό όνομα της πόλης.
Από το 1934 έως το 1961, η πόλη ήταν ονομασμένη Σταλινίρι (Γεωργιανά: სტალინირი, Οσετιανά: Сталинир), το οποίο ήταν η μεταγλώττιση του επωνύμου του Ιωσήφ Στάλιν με την οσετιανή λέξη "Ιρ" που σημαίνει Οσσετία. Οι σύγχρονοι Οσετιανοί αποκαλούν την πόλη Τσχινβάλ (αφήνοντας το τελικό γράμμα "ι", το οποίο είναι η Ονομαστική κατάληξη στα γεωργιανά)· το άλλο Οσετιανό όνομα της πόλης είναι το Τσρέμπα (Οσετιανά: Чъреба) το οποίο είναι διαδεδομένο μόνο στην καθομιλούμενη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας
Φιλογόνιος Αντιοχείας
Ο Φιλογόνιος ήταν αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας περί τα έτη 320-323.
Έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ήταν δικηγόρος στο επάγγελμα και αναφέρεται ότι ασκούσε το επάγγελμά του υπερασπιζόμενος αδικημένους, αδύναμους, αλλά και διωχθέντες χριστιανούς. Ήταν παντρεμένος και είχε μία κόρη.
Οι χριστιανοί της Αντιόχειας τον εξέλεξαν επίσκοπό τους. Επέδειξε πλούσιο φιλανθρωπικό έργο και αγώνα ενάντια στον αρειανισμό. Ο ίδιος ο Άρειος τον αποκαλούσε «αιρετικό». Από την άλλη πλευρά, αναφέρεται σε κάποιο λόγο του Ιωάννη του Χρυσοστόμου, ο οποίος είχε γεννηθεί στην Αντιόχεια, ως «υπερασπιστής των καταπιεσμένων» και «προστάτης των χριστιανών από τις επιθέσεις του διαβόλου».
Απεβίωσε μάλλον το 323. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 20 Δεκεμβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φιλογόνιος Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Πιλότος-κοσμοναύτης της Ρωσικής Ομοσπονδίας
Ο Πιλότος-κοσμοναύτης της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ρωσ. Лётчик-космонавт Российской Федерации) είναι ένας τιμητικός τίτλος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Δημιουργήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1992 με το διάταγμα Νο.2555-1. Απονέμεται σε πιλότους-κοσμοναύτες για τα επιτεύγματα τους στο διάστημα.
Βραβευμένοι
Κατηγορία:Ρωσικές τιμητικές διακρίσεις
Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης
μικρογραφία|O τάφος του Γέροντα Νεκταρίου Βιτάλη, στη βάση του κωδωνοστασίου του Ι. Ναού Αγ. Νεκταρίου στην Καμάριζα Λαυρίου Ο Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης (Πειραιάς, 1930 - Άγιος Κωνσταντίνος Λαυρεωτικής, 8 Φεβρουαρίου 2018) ήταν Ορθόδοξος μοναχός και πνευματικός ηγέτης. Είχε άλλα 16 αδέλφια. Το κοσμικό όνομά του ήταν Βασίλειος. Υπήρξε χαρισματικός από μικρό παιδί. Σύμφωνα με τον ''Μιλτιάδη Γ. Βιτάλη Νομικό, συγγραφέα και αρθρογράφο,'' έδειχνε να αγιάζει κιόλας από αυτή την ηλικία. Είχε ορθόδοξη πίστη και τον ενδιέφεραν θέματα της χριστιανικής παιδείας, την οποία και είχε. Μάλιστα, σαν παιχνίδι, του άρεσε να ντύνεται με άμφια Ιερέα και να κάνει "Λειτουργίες" και "Μυστήρια" με τη φαντασία του. Ήταν πολύ ταπεινός, από νεαρή ηλικία και τις ελεύθερες ώρες του διάβαζε θρησκευτικά βιβλία. Έκρυβε τα Σημεία που του έστελνε ο Θεό, γι' αυτό δεν έγιναν γνωστά τότε και πολλοί άνθρωποι δεν καταλάβαιναν την κλήση, αλλά και τα χαρίσματά του. Υπήρξε για πολλά χρόνια παπαδάκι στην ενορία του, όπου Εφημέριος και πρώτος πνευματικός του ήταν ο Αρχιμανδρίτης π. Μακάριος Κυκκώτης, ο μετέπειτα αείμνηστος Εθνάρχης και Αρχιεπίσκοπος Κύπρου. Παρά την αδιαφορία και κυρίως άγνοια των πολλών, εκείνος είχε ανθίσει πνευματικά και ακολουθούσε δια Χριστόν πνευματικό βίο. Χαρακτηριστικό του χαρακτήρα του ήταν ότι πάντα θεωρούσε τον εαυτό του όχι απλά κατώτερο από τους άλλους, αλλά ένα "μηδενικό". Υπήρξε Εφημέριος και κτήτωρ του Ι. Ναού του Αγίου Νεκταρίου στην Καμάριζα Λαυρίου και παράλληλα Καθηγούμενος της Ι. Μονής Αγ. Αθανασίου Κουβαρά (από το 1992). Ήταν πατριώτης και υποστηρικτής της απειλούμενης Μακεδονίας και μάλιστα για ΄κείνην έλεγε: "Την Ελλάδα μας πρέπει να φυλάξουμε και να υπερασπιστούμε. Ο Ιησούς Χριστός ευλογεί όλο τον κόσμο με το ένα Του χέρι και την πατρίδα μας και με τα δυο".