cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπεντούρα Ροδρίγεθ
Βιογραφία και έργο
Με τον θάνατο του Φερδινάνδου Στ΄ και την ανάρηση στον θρόνο του Καρόλου Γ΄, ο Ροδρίγεθ απομακρύνθηκε από τη βασιλική αυλή προς όφελος του Φραντσέσκο Σαμπατίνι, αρχιτέκτοντας που είχε εργαστεί με τον νέο μονάρχη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του στη Νάπολη. Εντούτοις, η δραστηριότητά του επεκτάθηκε τόσο με αναθέσεις ιδιωτικών (Μέγαρα της Λίρια και Αλταμίρα στη Μαδρίτη) όσο και δημοσίων έργων (π.χ. κεντρική πλατεία της Άβιλα, πρόσοψη του καθεδρικού ναού της Παμπλόνα).
Πέραν των αρχιτεκτονικών έργων, ο Μπεντούρα Ροδρίγεθ υπήρξε σημαντικός σχεδιαστής δημοσίων συντριβανιών (στη λεωφόρο του Πράδο) και επίπλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχιτέκτονες του Μπαρόκ Κατηγορία:Νεοκλασική αρχιτεκτονική
Πογκρόμ του Σιέντλτσε
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Πρόωρη αναφορά για το πογκρόμ στην εβδομαδιαία εφημερίδα [[Tygodnik Illustrowany με έδρα τη Βαρσοβία, 15 Σεπτεμβρίου 1906]] Το πογκρόμ του Σιέντλτσε αναφέρεται στα γεγονότα στις 8–10 ή 11 Σεπτεμβρίου 1906 στο Σιέντλτσε, στο Βασίλειο της Πολωνίας. Ήταν μέρος ενός κύματος πογκρόμ στη Ρωσία και τα ελεγχόμενα εδάφη (όπως το Βασίλειο της Πολωνίας), στο ευρύτερο πλαίσιο της εκτεταμένης αναταραχής. Το πογκρόμ του Σιέντλτσε οργανώθηκε από τη ρωσική μυστική αστυνομία (Οχράνα). Υπήρξαν 26 θάνατοι μεταξύ των εβραϊκών πληθυσμών.
Το Σιέντλτσε είχε σημαντικό εβραϊκό πληθυσμό (υπολογίζεται σε 10.000 έως 64% από 24.000 συνολικά (άρα περίπου 15.000)). Στο ευρύτερο πλαίσιο της εκτεταμένης αναταραχής, ήταν ο τόπος σοσιαλιστικής και πολωνικής πατριωτικής αναταραχής και διαδηλώσεων (που οργανώθηκαν από το Πολωνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Εβραϊκό Μπουντ) και η κυβέρνηση ήθελε να δώσει μια ζωντανή απάντηση στη Ματωμένη Τετάρτη, μια σειρά επιθέσεων σε κυβερνητικούς αξιωματούχους που οργανώθηκαν από το ΠΣΚ, που έγιναν μόλις ένα μήνα νωρίτερα, και άλλες παρόμοιες εκδηλώσεις. Στις 26 Αυγούστου, ένας ακτιβιστής του ΠΣΚ, μεταμφιεσμένος σε Εβραίο, δολοφόνησε έναν Ρώσο λοχαγό της αστυνομίας στο Σιέντλτσε. Καθώς πολλοί Εβραίοι συμμετείχαν στις διαδηλώσεις, η ρωσική κυβέρνηση είδε το Σιέντλτσε ως μια ώριμη περιοχή για να δείξει τη δύναμή της.
Το Σιέντλτσε δεν ήταν το μόνο μέρος όπου η ρωσική αστυνομία και ο στρατός τρομοκρατούσαν εργάτες που θεωρούνταν ότι συμπαθούσαν το ΠΣΚ και άλλες αντιπολιτευτικές οργανώσεις. Παρόμοιες υπερβολές σημειώθηκαν στη Βαρσοβία και στο Λοτζ, αλλά στράφηκαν εναντίον των εργατών γενικά, όχι των Εβραίων ειδικότερα.
Πογκρόμ
Το πογκρόμ, που σχεδιάστηκε συστημικά «για κάποιο χρονικό διάστημα», έλαβε χώρα στις 7 Σεπτεμβρίου ή 8 έως 9, 10 ή 11 Σεπτεμβρίου 1906. Διοργανώθηκε από τη ρωσική μυστική αστυνομία (Οχράνα), ιδιαίτερα από τον Συνταγματάρχη Τιχονόφσκι, ο οποίος είχε αναλάβει τις προετοιμασίες. Αντισημιτικά φυλλάδια είχαν διανεμηθεί για πάνω από μια εβδομάδα και πριν ξεκινήσουν οποιαδήποτε αναταραχή, κηρύχθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας.
Υπήρξαν 26 θάνατοι μεταξύ του εβραϊκού πληθυσμού και ένας απροσδιόριστος, μεγαλύτερος αριθμός, σε εκατοντάδες, αναφέρθηκαν ως τραυματίες. Ο πολωνικός πληθυσμός βοήθησε στην προστασία των Εβραίων. Συνελήφθησαν περίπου 1000 άτομα. Σύμφωνα με επίσημες πηγές, ο στρατός και η αστυνομία δεν υπέστησαν θύματα.
Επακόλουθα
Η επίσημη ιστορία της ρωσικής προπαγάνδας ήταν ότι τα γεγονότα στο Σιέντλτσε πυροδοτήθηκαν από «επαναστάτες», των οποίων η πλοκή ανακαλύφθηκε και καταστράφηκε από την αστυνομία και τον στρατό. Παρά τον ηγετικό τους ρόλο στο πογκρόμ, ορισμένοι στρατιώτες και αστυνομικοί αναγνωρίστηκαν με παράσημα ή τιμητικές διακρίσεις. Το ΠΣΚ πραγματοποίησε μια επιτυχημένη δολοφονία ενός από υψηλόβαθμους Ρώσους αξιωματούχους που συμμετείχαν στην οργάνωση του πογκρόμ του Σιέντλτσε, του Συνταγματάρχη Ομπρούτσεφ, τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Ωστόσο, το γεγονός ότι η Οργάνωση Μάχης του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΟΜ ΠΣΚ), που οργάνωσε τα γεγονότα της Ματωμένης Τετάρτης, δεν προέβη σε καμία άλλη σημαντική ενέργεια ως απάντηση στο πογκρόμ του Σιέντλτσε, ήταν, σύμφωνα με τα λόγια ενός από τους ηγέτες του ΠΣΚ, του Γιούζεφ Πιουσούτσκι, «μια ηθική ήττα» για την ΟΜ ΠΣΚ. Επιπλέον, έδειξε στην ΟΜ ΠΣΚ ότι δεν είχαν καμία δύναμη να εμποδίσουν τον ρωσικό στρατό από τη διεξαγωγή τέτοιων βίαιων επιδείξεων δύναμης σε οποιαδήποτε στιγμή και τόπο της επιλογής τους.
Μία από τις απαντήσεις του πογκρόμ του Σιέντλτσε ήταν η οργάνωση εβραϊκών ομάδων αυτοάμυνας σε πολλές πόλεις και κωμοπόλεις, αν και σύμφωνα με άλλες πηγές, αυτές οι ομάδες υπήρχαν πριν από αυτό το πογκρόμ, ακόμη και στο Σιέντλτσε. Το πογκρόμ έχει καταδικαστεί ευρέως στην κοινή γνώμη στην Πολωνία και στο εξωτερικό και από τα περισσότερα πολωνικά πολιτικά κόμματα. Ο πολωνικός Τύπος κατήγγειλε ομόφωνα αυτές τις πράξεις βίας. Πολωνοί και Εβραίοι βουλευτές στο ρωσικό κοινοβούλιο (Δούμα) ζήτησαν έρευνα, η οποία τελικά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα γεγονότα προκλήθηκαν από ορισμένους στρατιώτες που ενεργούσαν χωρίς επίσημες εντολές. Το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό για τους Ρώσους και απέτρεψε τη ρωσική κυβέρνηση να οργανώσει περισσότερα πογκρόμ στην Πολωνία, καθώς τα πογκρόμ του Σιέντλτσε και του Μπιαουίστοκ αποδείχθηκαν αποτυχημένα, με τον πολωνικό πληθυσμό να αρνείται σταθερά να υποστηρίξει τις ρωσικές δυνάμεις και επαρκή ανεξάρτητη και πολιτική κάλυψη και διερεύνηση έτσι ώστε να μπορεί να διαδοθεί ελάχιστη αποτελεσματική προπαγάνδα στη συνέχεια. Ειδικότερα, το γεγονός ότι η επίσημη έρευνα των γεγονότων στο Σιέντλτσε και στο Μπιαουίστοκ έπρεπε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν φταίει ο τοπικός πληθυσμός, αλλά ο ρωσικός στρατός (ακόμα και αν η ευθύνη βαρύνει τους ανυπάκουους στρατιώτες), αντιπροσώπευε μια σημαντική απώλεια πρόσωπο για την κυβέρνηση. Αυτό το πογκρόμ ήταν ένα από τα τελευταία, αν όχι το τελευταίο, από τα σημαντικά πογκρόμ στη Ρωσική Αυτοκρατορία και σε συναφείς περιοχές την περίοδο μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1905.
Παραπομπές
Σιεντλσε Κατηγορία:Σιέντλτσε Κατηγορία:Κυβερνείο Λούμπλιν Σιεντλσε πογκρομ
Μπερτράν ντυ Γκεκλέν
Ο Μπερτράν ντυ Γκεκλέν (γαλλικά: Bertrand du Guesclin) (περ. 1320 - 1380), ήταν Βρετόνος ευγενής, κοντόσταυλο ς της Γαλλίας και της Καστίλης, Γάλλος ήρωας, σημαντικός αρχηγός του βασιλείου της Γαλλίας στο πρώτο μέρος του Εκατονταετούς Πολέμου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπερτράν ντυ Γκεκλέν γεννήθηκε στο Μπρον κοντά στο Ντινάν, στη Βρετάνη, πρωτότοκος γιος του Ρομπέρ ντυ Γκεκλέν και της Ζαν ντε Μαλμαίν. Η ημερομηνία γέννησής του είναι άγνωστη, αλλά πιστεύεται ότι γεννήθηκε γύρω το 1320. Η οικογένειά του ήταν Βρετόνοι κατώτεροι ευγενείς γαιοκτήμονες, άρχοντες του Μπρον. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|[[Πιέρ Ρεβουάλ, Το τουρνουά, (1812), Λυών]] Το πορτρέτο που μας άφησαν οι ιστορικοί τον περιγράφουν ως άσχημο, με κοντά πόδια και δυσανάλογα φαρδείς ώμους, μακριά χέρια, μεγάλο στρογγυλό και άχαρο κεφάλι, με «δέρμα μαύρο σαν αυτό του κάπρου». Η ασχήμια του (το Άσμα του Μπερτράν ντυ Γκεκλέν του τρουβέρου Κυβελιέ αναφέρει γι' αυτόν ότι ήταν «το πιο άσχημο παιδί που υπήρχε από τη Ρεν ως το Ντινάν» ) και η βιαιότητά του αντισταθμίζονταν από την τόλμη, την εξυπνάδα και τη γενναιότητά του.
Κατά τη διάρκεια ενός τουρνουά στη Ρεν το 1337, ένας άγνωστος ιππότης θριάμβευσε έναντι όλων των αντιπάλων του, ο τελευταίος από τους οποίους κατάφερε να σηκώσει το γείσο του κράνους του. Έτσι αποκαλύφθηκε ότι επρόκειτο για τον νεαρό Μπερτράν ντυ Γκεκλέν, στον οποίο ο πατέρας του είχε απαγορεύσει τη συμμετοχή σε αυτό το τουρνουά. Η σκηνή απεικονίστηκε αιώνες αργότερα από τον ζωγράφο Πιέρ Ρεβουάλ, στον πίνακα Το τουρνουά, (1812).
Ιππότης στη Βρετάνη
Έλαβε μέρος στον πόλεμο διαδοχής της Βρετάνης (1341–1364) στο πλευρό του Καρόλου του Μπλουά. Τον Κάρολο υποστήριζε το γαλλικό στέμμα, ενώ ο αντίπαλός του Ιωάννης του Μονφόρ, ήταν σύμμαχος με την Αγγλία.
Ο Ντυ Γκεκλέν χρίσθηκε ιππότης το 1354. Το 1356–57, υπερασπίστηκε με επιτυχία τη Ρεν ενάντια στην πολιορκία των Βρετόνων-Άγγλων υπό τον Ερρίκο, δούκα του Λάνκαστερ, εφαρμόζοντας τακτική ανταρτοπόλεμου κρυμμένος με τους στρατιώτες του στα παρακείμενα δάση, εξ ου και το προσωνύμιο «Μαύρος Σκύλος της Μπροσελιάντ». Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, σκότωσε τον Άγγλο ιππότη Γουίλιαμ Μπάμπορο που τον είχε προκαλέσει σε μονομαχία.
Η αντίστασή του βοήθησε να αποκατασταθεί το ηθικό των Βρετόνων-Γάλλων μετά τη μάχη του Πουατιέ και την αιχμαλωσία του βασιλιά Ιωάννη Β΄, και η τόλμη και η στρατηγική του προκάλεσαν την προσοχή του δελφίνου Καρόλου.
Μάχη του Κοσερέλ
Όταν έγινε βασιλιάς το 1364, ο Κάρολος Ε΄ τον έστειλε εναντίον του Καρόλου Β΄της Ναβάρας, ο οποίος διεκδικούσε το δουκάτο της Βουργουνδίας, το οποίο ο Κάρολος προόριζε για τον αδελφό του, Φίλιππο. Στις 16 Μαΐου, συνάντησε τον στρατό των Άγγλων-Ναβαρέζων υπό τη διοίκηση του Ιωάννη Γ΄ του Γκραγύ στο Κοσερέλ (Νορμανδία) και απέδειξε την ικανότητά του διώχνοντας τον εχθρό. Η νίκη ανάγκασε τον Κάρολο Β΄ σε ειρήνη με τον Γάλλο βασιλιά και εξασφάλισε το δουκάτο της Βουργουνδίας για τον Φίλιππο. Ο βασιλιάς τον αντάμειψε ορίζοντάς τον γενικό διοικητή του δουκάτου της Νορμανδίας και του παραχώρησε την κομητεία της Λονγκβίλ.
Μάχη της Ωραί
Υπηρεσία στην Καστίλη
μικρογραφία|Άγαλμα του Μπερτράν ντυ Γκεκλέν στο Ντινάν Μετά την απελευθέρωσή του, το 1366 ο βασιλιάς τον έστειλε στην Ισπανία. Εκεί εξυπηρέτησε τα συμφέροντα του Ερρίκου της Τρασταμάρα στον αγώνα ενάντια στον ετεροθαλή αδελφό του, βασιλιά Πέτρο της Καστίλης. Συγχρόνως, απάλλαξε τη Γαλλία από τις Γκραντ Κομπανί, ομάδες ξένων μισθοφόρων που λεηλατούσαν τη Γαλλία μετά την ειρήνη με τη Συνθήκη του Μπρετινί, πείθοντας τους ηγέτες τους να συμμετάσχουν μαζί του στην αποστολή στην Καστίλη. Εκεί, ο Ντυ Γκεκλέν κατέλαβε πολλά φρούρια και τέλος την πρωτεύουσα Μπούργος.
Ως ανταμοιβή, ο νέος βασιλιάς της Καστίλης Ερρίκος, τον ανακήρυξε διάδοχό του ως κόμη της Τρασταμάρα και τον έστεψε βασιλιά της Γρανάδας, αν και αυτό το βασίλειο δεν είχε ακόμη ανακτηθεί από τους Άραβες.
Μάχη της Νάχερα
Ωστόσο, ο στρατός του Ερρίκου ηττήθηκε το 1367 στη Νάχερα από τις δυνάμεις του Πέτρου, που τώρα διοικούνταν από τον Εδουάρδο τον Μαύρο Πρίγκιπα. Ο Ντυ Γκεκλέν αιχμαλωτίστηκε ξανά και ελευθερώθηκε πάλι με λύτρα του Καρόλου Ε΄, ο οποίος τον θεωρούσε ανεκτίμητο. Ωστόσο, ο αγγλικός στρατός αποδεκατίστηκε στη μάχη καθώς τέσσερις Άγγλοι στρατιώτες στους πέντε σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της εκστρατείας. Ο Μαύρος Πρίγκιπας, άρρωστος από δυσεντερία, απέσυρε σύντομα την υποστήριξή του στον Πέτρο.
Μάχη του Μοντιέλ
Το 1369, οι Ντυ Γκεκλέν και ο Ερρίκος ανανέωσαν την επίθεση, νικώντας τον Πέτρο στην αποφασιστική μάχη του Μοντιέλ (1369).
Μετά τη μάχη, ο Πέτρος κατέφυγε στο κάστρο του Μοντιέλ, όπου εγκλωβίστηκε. Σε μια προσπάθεια δωροδοκίας του Ντυ Γκεκλέν, ο Πέτρος παρασύρθηκε σε παγίδα έξω από τα τείχη του κάστρου του. Στη μονομαχία που ακολούθησε, ο ετεροθαλής αδελφός του Ερρίκος τον σκότωσε.
Κατά τη διάρκεια της μονομαχίας, ο Ντυ Γκεκλέν βοήθησε τον Ερρίκο και έκτοτε του αποδίδεται η φράση «Ni quito ni pongo rey, pero ayudo a mi señor» (ούτε κατεβάζω ούτε ανεβάζω βασιλιάδες, αλλά βοηθώ τον Κύριό μου), φράση που χρησιμοποιείται στα ισπανικά για οποιονδήποτε χαμηλότερου βαθμού κάνει ό,τι έχει διαταχθεί ή αναμένεται να κάνει, αποφεύγοντας κάθε ανησυχία για τη δικαιοσύνη ή την αδικία μιας τέτοιας ενέργειας και αρνούμενος κάθε ευθύνη.
Ο θάνατος του Πέτρου της Καστίλης στις 23 Μαρτίου 1369 σηματοδότησε το τέλος του εμφυλίου πολέμου της Καστίλης. Ο νικηφόρος ετεροθαλής αδελφός του στέφθηκε βασιλιάς ως Ερρίκος Β΄της Καστίλης.
Ο Ερρίκος ονόμασε τον Ντυ Γκεκλέν δούκα της Μολίνα και έκανε συμμαχία με τον Γάλλο βασιλιά Κάρολο Ε΄.
Υπηρεσία στη Γαλλία
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Ντυ Γκεκλέν ονομάζεται κοντόσταυλος της Γαλλίας από τον [[Κάρολος Ε΄ της Γαλλίας|Κάρολο Ε΄, μικρογραφία από το Χρονικό του Μπερτράν ντυ Γκεκλέν του 15ου αιώνα]] Ο Εκατονταετής πόλεμος με την Αγγλία ξανάρχισε το 1369 και ο Ντυ Γκεκλέν ανακλήθηκε από την Καστίλη το 1370 από τον Κάρολο Ε΄, ο οποίος του έδωσε το αξίωμα του κοντόσταυλου της Γαλλίας, στρατιωτικό ηγέτη της χώρας με αποστολή να εκδιώξει τους Άγγλους. Κατά παράδοση, αυτό το αξίωμα δίνονταν πάντα σε έναν μεγάλο ευγενή, όχι σε κάποιον σχετικά χαμηλής καταγωγής όπως ο Ντυ Γκεκλέν, αλλά ο βασιλιάς χρειαζόταν κάποιον εξαιρετικό επαγγελματία στρατιωτικό. Στην πράξη, ως κοντόσταυλος, αντιμετώπιζε συνεχώς δυσκολίες στο να κάνει τους αριστοκράτες ηγέτες να υπηρετούν υπό τις διαταγές του και ο πυρήνας των στρατευμάτων του ήταν πάντα η προσωπική του συνοδεία.
Εκδίωξη των Άγγλων
Νίκησε αμέσως τα υπόλοιπα του αγγλικού στρατού στη μάχη του Πονβαλαίν (1370) και στη συνέχεια απώθησε τους Άγγλους και ανακατέλαβε το Πουατού και τη Σαιντόνζ, αναγκάζοντας τον Μαύρο Πρίγκιπα να εγκαταλείψει τη Γαλλία. Στη συνέχεια, αναχαίτισε τον δούκα του Λάνκαστερ στην Ιλ-ντε-Φρανς.
Στις επιχειρήσεις του ακολούθησε την τακτική της «καμένης γης» ενάντια στον εχθρό που τον έφερνε στα πρόθυρα της απελπισίας από την πείνα και τις ασθένειες. Στη συνέχεια επιτίθονταν στους αποδυναμωμένους εχθρούς μέσω ξαφνικών παρενοχλητικών επιχειρήσεων που πραγματοποιούσαν μικρές και ιδιαίτερα ευέλικτες μονάδες.
Το 1372, ο γαλλο-καστιλιανός στόλος κατέστρεψε τον αγγλικό στόλο στη μάχη της Λα Ροσέλ, όπου αιχμαλωτίστηκαν περισσότεροι από 400 Άγγλοι ιππότες και 8.000 στρατιώτες. Περνώντας τη Μάγχη, ο Ντυ Γκεκλέν οργάνωσε καταστροφικές επιδρομές στις ακτές της Αγγλίας σε αντίποινα για τις αγγλικές επιδρομές.
Ο Ντυ Γκεκλέν  καταδίωξε τους Άγγλους στη Βρετάνη από το 1370 έως το 1374 και νίκησε οριστικά τον αγγλικό στρατό στη μάχη του Σιζέ το 1373, θέτοντας τέλος στην αγγλική κυριαρχία στη Γαλλία. Το 1380, οι Άγγλοι κατείχαν μόνο το Καλαί και λίγες άλλες παράκτιες πόλεις.
Αποδοκίμασε τη γαλλική πολιτική του Καρόλου Ε΄ στη Βρετάνη το 1378 και συμμετείχε στη γαλλική εκστρατεία για την υποταγή του ανεξάρτητου δουκάτου με μισή καρδιά.
Θάνατος και ταφή
μικρογραφία|331x331εσ|Θάνατος του Μπερτράν Ντυ Γκεκλέν, του [[Ζαν Φουκέ]] Ικανός, τακτικός, πιστός και πειθαρχημένος πολεμιστής, ο Ντυ Γκεκλέν ανακατέλαβε μεγάλο μέρος της Γαλλίας που είχε καταληφθεί από τους Άγγλους. Αρρώστησε και πέθανε στις 13 Ιουλίου 1380 στο χωριό Σατωνέφ-ντε-Ραντόν (Λοζέρ), ενώ βρισκόταν σε στρατιωτική αποστολή κατά των Γκραντ Κομπανί, ομάδες ξένων μισθοφόρων που λεηλατούσαν τη Γαλλία, καθώς το 1380 είχε αναλάβει τη στρατιωτική διοίκηση του Λανγκεντόκ. Με εντολή του Καρόλου Ε΄ ενταφιάστηκε στο Σαιν-Ντενί στον τόπο ταφής των Βασιλέων της Γαλλίας, ο οποίος αργότερα λεηλατήθηκε και καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Η καρδιά του φυλάσσεται στη βασιλική του Σαιν-Σωβέρ στο Ντινάν.
Μεταγενέστερη φήμη
Ο Μπερτράν Ντυ Γκεκλέν παραμένει, με την Ιωάννα της Λωρραίνης, θρυλική φυσιογνωμία στον αγώνα ενάντια στους Άγγλους εισβολείς και σύμβολο του εθνικού αισθήματος.
Λόγω της πίστης του Ντυ Γκεκλέν στη Γαλλία, οι Βρετόνοι εθνικιστές του 20ού αιώνα τον θεωρούσαν «προδότη» της Βρετάνης. Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, το φιλοναζιστικό Κοινωνικό-Εθνικό Εργατικό Κίνημα της Βρετάνης κατέστρεψε ένα άγαλμά του στη Ρεν. Το 1977 το Μέτωπο Απελευθέρωσης των Βρετόνων κατέστρεψε ένα άγαλμά του στο Μπρον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοντόσταυλοι της Γαλλίας Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Σπούτνικ 3
Λόγω βλάβης του οργάνου καταγραφής, ο δορυφόρος απέτυχε να εξερευνήσει την ακτινοβολία στην Ζώνη Βαν Άλλεν.
Ιστορικό
Τον Ιούλιο του 1956, η Σοβιετική εταιρεία Κορολιόβ συνέταξε ένα πρόγραμμα αναπτύξεως και κατασκευής του πρώτου γήινου δορυφόρου, ονόματι ISZ (τεχνητός γήινος δορυφόρος). Ο Σπούτνικ 3 αρχικά ήταν προορισμένος για την αποστολή αυτή.
Οι εργασίες είχανε ξεκινήσει πυρετωδώς, όμως ενώ ο πύραυλος φορέας R-7 ήταν ήδη έτοιμος και η αποστολή θα μπορούσε να ξεκινήσει, η ανάπτυξη του Σπούτνικ 3 καθυστερούσε. Λόγω της μεγάλης βιασύνης για την πρωτιά του διαστήματος, ο Σεργκέι Κορολιόβ αποφάσισε να αντικαταστήσει τον ημιτελή δορυφόρο με τον πιο απλό Σπούτνικ 1 και να τον στείλει στο διάστημα, πράγμα που έγινε στις 4 Οκτωβρίου 1957. Η κατασκευή του Σπούτνικ 3 όλο και καθυστερούσε, έτσι ώστε στις 3 Νοεμβρίου 1957 ακολούθησε και δεύτερος δορυφόρος, ο Σπούτνικ 2. Τελικά στις 15 Μαΐου 1958 η εκτόξευση του Σπούτνικ 3 πέτυχε και η αποστολή ξεκίνησε.
Τεχνικά χαρακτηριστικά και εξοπλισμός
Ο Σπούτνικ 3 ήταν ένα αυτόματο διαστημικό σκάφος διεξαγωγής επιστημονικών πειραμάτων. Το σκάφος εξωτερικά είχε γεωμετρική μορφή κώνου ύψους 3,57 μέτρων και στην βάση του είχε διάμετρο 1,73 μέτρων.
Το βάρος του ήταν 1.327 κιλά. Ο επιστημονικός εξοπλισμός συμπεριελάμβανε δώδεκα όργανα για την καταμέτρηση της πίεσης και την ανάλυση της σύνθεσης της ανώτερης ατμόσφαιρας, την ανίχνευση και καταμέτρηση ιόντων, φωτονίων στις κοσμικές ακτίνες, βαρέων πυρήνων στις κοσμικές ακτίνες, μαγνητικών και ηλεκτροστατικών πεδίων, και των μετεωρικών σωματιδίων.
Περνώντας μέσα από την Ζώνη Βαν Άλλεν οι καταμετρητές ανίχνευσαν την ακτινοβολία, αλλά λόγω βλάβης της μονάδας καταγραφής τα δεδομένα χάθηκαν και έτσι δεν μπόρεσαν να χαρτογραφηθούν.
Το διαστημικό σκάφος παρέμεινε στην τροχιά του μέχρι τις 6 Απριλίου 1960, όταν υπό την έλξη της βαρύτητας τελικά έχασε ύψος και διείσδυσε στην ατμόσφαιρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1958
Sputnik
Y
Το γράμμα Y είναι το εικοστό πέμπτο γράμμα του λατινικού αλφαβήτου (προφέρεται γουάι). Στο ΝΑΤΟϊκό φωνητικό αλφάβητο το Y λέγεται yankee. Προέρχεται από το ελληνικό γράμμα Υ και προστέθηκε στο λατινικό αλφάβητο την εποχή του Σύλλα για να διευκολύνει τη γραφή και προφορά ελληνικών λέξεων που περιείχαν το γράμμα «Υ».
Χρήσεις του Υ ως διεθνούς συμβόλου
Το γράμμα Υ συμβολίζει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λατινικό αλφάβητο
Η Παναγία και το Θείο Βρέφος με το μικρό Άγιο Ιωάννη το Βαπτιστή (Μποτιτσέλι, Λούβρο)
Η Παναγία και το Θείο Βρέφος με τον μικρό Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή (ιταλικά: Madonna col Bambino e San Giovannino Battista) είναι έργο αναγεννησιακής ζωγραφικής, που φιλοτέχνησε περίπου το 1470 ο Ιταλός ζωγράφος Σάντρο Μποτιτσέλι (1445-1510). Ανήκει στη συλλογή του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι και βρίσκεται στον πρώτο όροφο, στην αίθουσα 3 του Salon Carré, Denon.
Ιστορία του έργου
Αγοράστηκε από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΗ΄ το 1824 και αποδόθηκε στον καλλιτέχνη για πρώτη φορά από τον Ούλμαν το 1893. Την ίδια άποψη έχουν υποστηρίξει πολλοί ακόμη συγγραφείς. Έχει επίσης υποστηριχθεί πως πρόκειται για προϊόν συνεργασίας του Μποτιτσέλι με κάποιον βοηθό του ή ακόμη και προϊόν απλώς του εργαστηρίου του.
Περιγραφή
Αποτελεί ένα από τα πρώτα έργα του καλλιτέχνη στο οποίο, αν και είναι ακόμη εμφανής η επιρροή των Φιλίππο Λίππι (1406-1469) και Αντρέα ντελ Βερρόκκιο (1437-1488), διαφαίνεται ήδη η σαφής και ισχυρή αίσθηση του μνημειώδους που χαρακτηρίζει το ώριμο έργο του. Σύμφωνα με τον Μάντελ, ο οποίος θεωρεί το έργο «αδιαμφισβήτητης ποιότητος», το πρώιμο στυλ του καλλιτέχνη είναι διακριτό μέχρι και στα φύλλα των δένδρων στο βάθος, που δεν έχουν ακόμη «αυτή την ανάμειξη μαύρου και κίτρινου, αξιοσημείωτης έντασης, που χαρακτηρίζει τα μεταγενέστερα έργα του».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Σάντρο Μποτιτσέλι Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής Κατηγορία:Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου
Γεωργία Ταρσούλη
Η Γεωργία Ταρσούλη (1916 - 2 Ιουνίου 1986 ) ήταν Ελληνίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ασχολήθηκε κυρίως με το παιδικό βιβλίο και ήταν συντάκτρια στο περιοδικό «Διάπλαση των Παίδων». Έγραψε πολλά παιδικά βιβλία ανάμεσά τους και την σειρά βιβλίων «Ήμουν κι' εγώ εκεί» κατά την δεκαετία του 1960.
Απεβίωσε στις 2 Ιουνίου 1986.
Βιβλιογραφία
Ένα χαρούμενο λίγο απ' όλα
Παραπομπές
Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Ζαουερμπράτεν
μικρογραφία|Ζαουερμπράτεν με πατάτες βραστές Το Ζαουερμπράτεν (γερμανικά: "ξινό ψητό" από το sauer για το "ξινό" ή "τουρσί" και Braten για το "ψητό κρέας") είναι γερμανικό ψητό τρόφιμο που παρασκευάζεται με μια ποικιλία από κρέατα—πιο συχνά από μοσχάρι, αλλά και από ελάφι, αρνί, χοιρινό ή παραδοσιακά από άλογο. Πριν από το μαγείρεμα, το κομμένο κρέας μαρινάρεται για αρκετές ημέρες (οι συνταγές ποικίλλουν από τρεις με δέκα ημέρες), σε μείγμα ξυδιού, κρασιού, νερού, βοτάνων, μπαχαρικών και καρυκευμάτων. Επειδή τα σκληρότερα κομμάτια κρέατος για το ζαουερμπράτεν μαρινάρονται για να μαλακώσουν, αυτό δίνει ένα τελικό πιάτο που είναι τρυφερό, μαλακό και ζουμερό. Τα συστατικά της μαρινάδας διαφέρουν ανάλογα με τις περιφερειακές μορφές και παραδόσεις σε ολόκληρη τη Γερμανία.
Συγκαταλέγεται μεταξύ των εθνικών πιάτων της Γερμανίας. Είναι ένα από τα πιο γνωστά γερμανικά πιάτα και συχνά αποτελεί μέρος του μενού στα γερμανικά εστιατόρια εκτός Γερμανίας. Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές στη Φραγκονία, τη Θουριγγία, την Ρηνανία, το Σάαρλαντ, τη Σιλεσία και τη Σουηβία. Σε μερικά μέρη της Γερμανίας, οι τηγανίτες από πατάτα (οι οποίες ονομάζονται Καρτοφελπούφερ ή Ραϊμπεκούχεν) σερβίρονται με Ζαουερμπράτεν. Πολλά γερμανικά εστιατόρια των ΗΠΑ το κάνουν αυτό.
Το ζαουερμπράτεν σερβίρεται παραδοσιακά με άλλα παραδοσιακά γερμανικά πιάτα, όπως Ρότκολ (κόκκινο λάχανο), Κνέντελ ή Καρτοφελκλέσε (κροκέτες πατάτας), Σπέτσλε (αυγό και νουντλ αλευριού) και βραστές πατάτες.
Ιστορία
Ο Ιούλιος Καίσαρας έχει αναλάβει ρόλο στην δημιουργία του ζαουερμπράτεν, στέλνοντας αμφορείς με κρέας μαριναρισμένο σε κρασί πάνω από τις Άλπεις στη νεοϊδρυθείσα Ρωμαϊκή αποικία της Κολωνίας. Σύμφωνα με αυτό το μύθο (ο Ιούλιος Καίσαρας δολοφονήθηκε το 44 π.Χ. και η Ρωμαϊκή πόλη της Κολωνίας ιδρύθηκε το 50 μ.Χ.), αυτό ενέπνευσε τους κατοίκους της Κολωνίας να μιμηθούν τη Ρωμαϊκή εισαγωγή. Ενώ αυτή η εκδοχή είναι αρκετά κοινή, αυτοί οι ισχυρισμοί είναι σε μεγάλο βαθμό αβάσιμοι.
Αρκετές πηγές πιστεύουν ότι το ζαουερμπράτεν εφευρέθηκε από τον Καρλομάγνο τον 9ο αιώνα μ.Χ. ως μέσο χρήσης του εναπομείναντος ψητού κρέατος. Ο Αλβέρτος ο Μέγας, επίσης γνωστός ως Άγιος Αλβέρτος ο Μέγας και Αλβέρτος της Κολωνίας, πιστώνεται με την εκλαΐκευση του πιάτου τον 13ου αιώνα. [
Αρχικά το ζαουερμπράτεν παρασκευαζόταν από κρέας αλόγου. Αυτό είναι ακόμα κοινό σε πολλά παραδοσιακά εστιατόρια, ιδιαίτερα στη Ρηνανία, αλλά σήμερα το ζαουερμπράτεν παράγεται συνήθως με βόειο κρέας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το κρέας
Δασκαλειό Αττικής
Το Δασκαλειό είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της νοτιοανατολικής Αττικής που αναπτύχθηκε μπροστά από το ομώνυμο μικρό λιμανάκι που υπήρχε στην περιοχή. Βρίσκεται λίγο νοτιότερα της παραλίας Κακή Θάλασσα και είναι ένας από τους πολυάριθμους οικισμούς του δήμου Λαυρεωτικής που έχουν δημιουργηθεί στην παραλιακή ζώνη μεταξύ του Λαυρίου και του Πόρτο Ράφτη. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 123 κάτοικοι.
Ιστορία
Πρώτες μάρτυρίες για οικισμό έχουμε τον 19ο αιώνα όπου στο σημερινό χωριό ζούσαν εργάτες διάφορων εταιριών. Επίσης εκείνη την εποχή δημιουργήθηκαν οι σήραγγες οι οποίες συνέδεαν το Δασκαλειό με το Λαύριο. Οι σήραγγες υπάρχουν μέχρι σήμερα. Με τα Λαυρεωτικά η περιοχή εγκαταλείφθηκε. Ξανακατοικήθηκε μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Συγκεκριμένα το 1940 υπήρχαν 40 σπίτια. Στην Κατοχή η περιοχή πάλι εγκαταλείπεται. Από το 1950 και μετά δημιουργήθηκαν εκατοντάδες σπίτια. Συγκεκριμένα:
Γεωδαιτικό Τόξο Στρούβε
Το Γεωδαιτικό Τόξο Στρούβε (Struve Geodetic Arc) είναι μία αλυσίδα ερευνητικών τριγωνομετρήσεων, οι οποίες εκτείνονται από το Χάμμερφεστ (Hammerfest) της Νορβηγίας μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, μέσα από δέκα χώρες και με μήκος πάνω από 2820 χιλιόμετρα. Η αλυσίδα δημιουργήθηκε και χρησιμοποιήθηκε από τον Γερμανικής καταγωγής Ρώσο επιστήμονα Φρίντριχ Γκέοργκ Βίλχελμ φον Στρούβε, από το 1816 έως το 1855, με σκοπό να υπολογίσει το ακριβές μέγεθος και σχήμα της Γης. Εκείνη την εποχή η αλυσίδα περνούσε από μόνο δύο χώρες: την Ενωμένη Σουηδία και Νορβηγία και την Ρωσική Αυτοκρατορία. Το 2005 η αλυσίδα εντάχθηκε στον κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Δασκαλειό Αττικής
Οι γύρω οικισμοί
Γύρω από το Δασκαλειό έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια πολυάριθμοι οικισμοί, αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης αυθαίρετης δόμησης που υπήρξε στην περιοχή των Μεσογείων τα προηγούμενα χρόνια. Οι οικισμοί αυτοί έχουν σχεδόν ενωθεί με το Δασκαλειό.
Γεωδαιτικό Τόξο Στρούβε
🇷🇺
thumb|300px|Ο χάρτης που απεικονίζει τις περιοχές που διέρχεται η αλυσίδα του Γεωδαιτικού Τόξου Στρούβε
Δασκαλειό Αττικής
Άνω Δασκαλειό
Το Άνω Δασκαλειό είναι μικρός οικισμός χτισμένος σε μικρή απόσταση από την παραλία. Το παλαιότερο όνομα του οικισμού ήταν Μπουζαλάδες. Βρίσκεται λίγο δυτικότερα από τις Ελιές Δασκαλειόυ πάνω σε χαμηλούς λόφους σε υψόμετρο 130 μέτρων. Ο πληθυσμός του είναι 139 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Πεύκα
Τα Πεύκα είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός μπροστά από μία παραλία μεταξύ της Παραλίας Δασκαλειού και του οικισμού Πόρτο Εννιά. Είναι νεόδμητος οικισμός με αραιή δόμηση και ο πληθυσμός του είναι 243 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Μύλος
Ο Μύλος βρίσκεται βορειοδυτικά του Δασκαλειού σε πολύ μικρή απόσταση από αυτό. Είναι μικρός νεόδμητος οικισμός με πληθυσμό 102 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Διόνυσος
Ο Διόνυσος Είναι ο μεγαλύτερος σε πληθυσμό οικισμός του συγκροτήματος με πληθυσμό 195 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Βρίσκεται τρία χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Δασκαλειού χτισμένο πάνω σε λόφους σε υψόμετρο 180 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Λαυρεωτικής
Βαχτάνγκ του Ιμερέτι
Ο Βαχτάνγκ, ვახტანგი, (μετά το 1495 – 1548) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας της δυναστείας των Βαγρατιδών-Γεωργίας τού βασιλείου τού Ιμερέτι (δυτική Γεωργία), νεότερος γιος του βασιλιά Αλεξάνδρου Β΄ τού Ιμερέτι από τη σύζυγό του Ταμάρ.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1540, ο Βαχτάνγκ τοποθετήθηκε επικεφαλής ενός Ιμερετιανού αποσπάσματος 500 ανδρών, που στάλθηκε από τον Βαγράτ ως απάντηση στην κραυγή για βοήθεια από τον Ροστόμ Γκουριέλι, πρίγκιπα της Γκουρίας, ο οποίος πιέστηκε από την Οθωμανική προέλαση στις κτήσεις του γύρω από το Μπατούμι. Δεδομένου ότι ο Γκουριέλι έκανε έκκληση για βοήθεια στον Λέβαν Α΄ Νταντιάνι, πρίγκιπα της Μινγκρελία, ο Βαχτάνγκ έλαβε μία μυστική οδηγία από τον αδελφό του να μην επιτρέψει συμφωνία μεταξύ τού Γκουριέλι και τού Νταντιάνι, οι οποίοι ήταν ανυπάκουοι υποτελείς τού βασιλιά τού Ιμερέτι. Στο μεταξύ, ο Γκουριέλι κατάφερε να ανατρέψει τις οθωμανικές δυνάμεις πέρα από το Τσορόχι, πριν φτάσουν οι ενισχύσεις, αλλά δεν κατάφερε να περάσει το φουσκωμένο ποτάμι, χάνοντας έτσι το Γκόνιο και την Ατγιαρία από τον εχθρό. Οι ελπίδες του ότι οι Μιγρέλιοι και οι Ιμερέτιοι θα έρχονταν τελικά σε βοήθεια, διαψεύστηκαν. Μέσα από τις δολοπλοκίες τού Βαχτάνγκ, ο Νταντιάνι, που είχε στρατοπεδεύσει στις εκβολές τού Ριόνι στο Πότι, επέστρεψε στη Mινγκρελία. Ο Βαχτάνγκ επίσης, βλέποντας την ανυποστήρικτη κατάσταση τού Γκουριέλι, επέστρεψε στο Ιμερέτι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Χαβαράμζε (απεβ. το 1528), κόρη του Γεωργίου Β΄ του Kαχέτι. Είχε δύο γιους, πρίγκιπες:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Λούι Απία
Ο Λούι Απία (Louis Paul Amédée Appia) (13 Οκτωβρίου 1818 – 1 Μαΐου 1898) ήταν Ελβετός χειρουργός με μεγάλη συνεισφορά στον τομέα της στρατιωτικής ιατρικής. Το 1863 έγινε μέλος της «Επιτροπής των Πέντε» της Γενεύης, η οποία ήταν ο προπομπός της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού. Έξι χρόνια αργότερα συνάντησε την Κλάρα Μπάρτον, η οποία επηρέασε σημαντικά της μετέπειτα προσπάθειες της να ιδρύσει μια κοινωνία του Ερυθρού Σταυρού στις Ηνωμένες Πολιτείες και την εκστρατεία του για ένταξη των ΗΠΑ στη Σύμβαση της Γενεύης του 1864.
Εκπαίδευση και σταδιοδρομία ως χειρουργός πεδίου
Ο Απία γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη και βαφτίστηκε Λούι Πωλ Αμαντέους Απία. Οι γονείς του Απία, Πολ Τζόζεφ Απία και Κάρολαϊν Ντέβλεϊ, κατάγονταν από το Πεδεμόντιο. Ο πατέρας του, ο οποίος ήταν φοιτητής Πανεπιστημίου στη Γενεύη, έγινε ωστόσο ευαγγελικός πάστορας το 1811 στο Χάναου κοντά στη Φρανκφούρτη του Μάιν. Ο Λούι ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά. Πήγε στο Γυμνάσιο (λύκειο) στη Φρανκφούρτη και στα δεκαοκτώ του απέκτησε το δίπλωμα Χωτσσκαλρέιφ στη Γενεύη. Το 1838 ξεκινά σπουδές ιατρικής στη Χαϊδελβέργη και ολοκληρώνει το διδακτορικό του το 1843, μετά το οποίο επέστρεψε στη Φρανκφούρτη.
Το 1848 βοήθησε τους τραυματίες στο Παρίσι και τη Φρανκφούρτη κατά την επανάσταση του Φεβρουαρίου στη Γαλλία και την επανάσταση του Μαρτίου στα γερμανικά κρατίδια. Στη συνέχεια, ειδικότητα και εστίασή του έγινε η βελτίωση της εφαρμογής της ιατρικής στους τραυματίες πολέμου. Μετά το θάνατο του πατέρα του το 1849, ταξίδεψε με τη μητέρα του στη Γενεύη και άρχισε να ασκεί το επάγγελμα του χειρουργού. Σε σχέση με το έργο του στη στρατιωτική ιατρική, ανέπτυξε ένα όργανο για να ακινητοποιεί ένα σπασμένο χέρι ή πόδι κατά τη μεταφορά ενός τραυματία. Έγραψε επίσης μια πραγματεία για τη χειρουργική θεραπεία για τους τραυματίες του πολέμου. Το 1853, παντρεύτηκε την Άννυ Κάρολαϊν Λάσερ και κατά τη διάρκεια του γάμου τους απέκτησε δύο γιους (Παύλος και Αδόλφος) και δύο κόρες (Έλενα και Μαρία). Ο Αδόλφος Άπια έγινε αρχιτέκτονας και ήταν πρωτοπόρος της σύγχρονης σκηνογραφίας.
Το 1859 ο αδερφός του Γεώργιος, ο οποίος ήταν πάστορας στο Πινερόλο, του έστειλε πολλές επιστολές σχετικά με την κατάσταση για τους τραυματίες και τα θύματα του πολέμου Αυστρο-Σαρδηνίας. Τον Ιούλιο, η Απία ταξίδεψε στην Ιταλία και κατέληξε να εργάζεται σε νοσοκομεία στο Τορίνο, το Μιλάνο, τη Μπρέσια και το Ντεσενζάνο ντελ Γκάρντα. Μοίρασε αντίγραφα της πραγματείας του στους Ιταλούς και Γάλλους γιατρούς, οργάνωσε τη συλλογή των απαραίτητων υλικών και έστειλε επιστολές στους φίλους του στη Γενεύη ζητώντας τη δωρεά κεφαλαίων για βοήθεια στους τραυματίες. Στο νοσοκομείο Άγιος Φίλιππος του Μιλάνου, η εφεύρεσή του για τη μεταφορά ασθενών με σπασμένα οστά δοκιμάστηκε με επιτυχία σε έναν τραυματισμένο υπολοχαγό.
Δραστηριότητα με τη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c4/Armband_of_Louis_Appia-MICR_COL-1988-200-1-P5210063-black.jpg/220px-Armband_of_Louis_Appia-MICR_COL-1988-200-1-P5210063-black.jpg|μικρογραφία| Περιβραχιόνιο που φορούσε ο Λούι Απία σε πολλά πεδία μάχης, 1864, με ημερομηνίες και μέρη γραμμένα στο εσωτερικό. Εκτίθεται στο Διεθνές Μουσείο Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3d/Gedenkstein-rotes-kreuz-1864.jpg/220px-Gedenkstein-rotes-kreuz-1864.jpg|μικρογραφία| Μνημείο για την πρώτη χρήση του συμβόλου του Ερυθρού Σταυρού σε ένοπλη σύγκρουση από τον Λούι Απία και τον Τσάρλς Ουίλιαμ Μέρεντιθ βαν ντε Φέλντε Το 1863, ο Απία κλήθηκε να συμμετάσχει στην «Επιτροπή των Πέντε» προκειμένου να εξετάσει τις ιδέες του Ερρίκου Ντυνάν και να εργαστεί για την πιθανή εφαρμογή τους. Έγινε λοιπόν ένα από τα πέντε ιδρυτικά μέλη της «Διεθνούς Επιτροπής Αρωγής σε Πληγωμένους Στρατιώτες» που το 1876 μετονομάστηκε σε «Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού» (ΔΕΕΣ). Τον Οκτώβριο του 1863, ο Απία πρότεινε σε όλους τους εθελοντές να φορούν λευκά περιβραχιόνια στο πεδίο της μάχης για να προσδιορίσουν την κατάστασή τους. Ο στρατηγός Χένρι Ντιφούρ επέκτεινε αργότερα αυτή τη σύσταση τοποθετώντας έναν κόκκινο σταυρό στο συγκρότημα. Ένας κόκκινος σταυρός σε λευκό φόντο, το αντίστροφο της ελβετικής σημαίας, έγινε το σύμβολο της Επιτροπής. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου πολέμου του Σλέσβιγκ στη μάχη του Ντύμπολ (Μάχη στο Ντούπελερ Σχάζεν), ο Απία και ο Ολλανδός λοχαγός Κάρολος Ουίλιαμ Μέρεντιθ βαν ντε Φέλντε έγιναν οι πρώτοι εκπρόσωποι στην ιστορία που φόρεσαν αυτά τα περιβραχιόνια ως ουδέτεροι παρατηρητές μιας συνεχιζόμενης μάχη και η συνακόλουθη παροχή φροντίδας. Δύο χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του 1866, ξανασυμμετείχε στον ιταλικό ενωτικό αγώνα μετά από αίτημα του αδελφού του. Μαζί με άλλους δύο εθελοντές, οι δύο περιέθαλψαν τραυματίες στο Storo, μια μικρή πόλη της Ιταλίας.
Το 1867, ο Απία ανέλαβε τη θέση του γραμματέα όταν ο Ερρίκος Ντυνάν αποχώρησε από τη Διεθνή Επιτροπή. Λόγω του ευρύτερου ρόλου του Προέδρου Γουστάβου Μουανιέ, η θέση αυτή δεν είχε ούτε σημαντική ισχύ ούτε ήταν σημαντικό βάρος. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Επιτροπή συνεδρίαζε περίπου τρεις με τέσσερις φορές το μήνα στο σπίτι του. Τον Αύγουστο του 1869, συνάντησε την Κλάρα Μπάρτον, η οποία βρισκόταν στην Ελβετία για μια μακρά ιατρική ανάπαυση. Εντυπωσιασμένος από τις δραστηριότητές της κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, τη ρώτησε γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν αρνηθεί να υπογράψουν τη Σύμβαση της Γενεύης. Για τον Μπάρτον, ο οποίος δεν είχε ακούσει για τις ιδέες του Ερρίκου Ντυνάν, αυτή η συνομιλία έγινε καθοριστική για να ωθήσει τις προσπάθειές του μετά την επιστροφή της προς την ίδρυση του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού και την ένταξη των ΗΠΑ στη Σύμβαση της Γενεύης.
Κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσικού Πολέμου (1870–1871), ο Απία ήταν και πάλι ενεργή ως ανεπτυγμένος εκπρόσωπος. Επίσης, τον Οκτώβριο του 1872, έδωσε επί τόπου βοήθεια στην Αίγυπτο για να βοηθήσει στη δημιουργία του πρώτου μη Ευρωπαϊκού Ερυθρού Σταυρού. Υποστήριξε επίσης την ιδέα της Κλάρα Μπάρτον να επεκτείνει την αποστολή των εταιρειών του Ερυθρού Σταυρού για την αντιμετώπιση των θυμάτων των φυσικών καταστροφών και των επιδημιών. Τα επόμενα χρόνια συνέχισε τις σπουδές του για τραυματισμούς μάχης και παρέμεινε ενεργό μέλος της ΔΕΕΣ μέχρι το θάνατό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί ιατροί
Διάλεκτος Στιπ-Κοτσάνι
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Η διάλεκτος Στιπ-Κοτσάνι στο χάρτη των σλαβομακεδονικών διαλέκτων Η Στιπ-Κοτσάνι (Штипско - Кочански дијалект, Štipsko - Kočanski dijalekt) είναι διάλεκτος της σλαβομακεδονικής γλώσσας. Είναι μέλος της ανατολικής ομάδας των σλαβομακεδονικών διαλέκτων. Αυτή η διάλεκτος ομιλείται στο κεντροανατολικό τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας, αντίστοιχα στις πόλεις Στιπ, Προμπίστιπ, Κότσανη, Βίνιτσα, Ράντοβιτς και στις γύρω περιοχές. Το κύριο χαρακτηριστικό είναι η συνέχιση του φωνήεντος.
Πληθυντικός
Κατηγορία:Σλαβομακεδονική γλώσσα Κατηγορία:Δήμος Κότσανης Κατηγορία:Δήμος Πρόμπιστιπ Κατηγορία:Δήμος Στιπ Κατηγορία:Δήμος Βίνιτσα Κατηγορία:Δήμος Ράντοβις
Δημώδης βυζαντινή λογοτεχνία
thumb|250px|Σελίδα από το «Έπος του Διγενή Ακρίτα», χειρόγραφο Αθηνών-Άνδρου. Ο όρος δημώδης βυζαντινή λογοτεχνία χρησιμοποιείται για να περιγράψει την ελληνική λογοτεχνική παραγωγή των βυζαντινών χρόνων που είναι γραμμένη σε μη λόγια γλώσσα. Οι απαρχές της χρήσης στη λογοτεχνία μιας γλώσσας που πλησιάζει την κοινή εντοπίζονται στον 12ο αι., σε κείμενα όπως ο Διγενής Ακρίτας και τα Πτωχοπροδρομικά ποιήματα. Ο όρος «βυζαντινή» στα σχετικά εγχειρίδια χρησιμοποιείται συνήθως με μια σημασία κάπως ευρύτερη από τα αυστηρά χωρικά και χρονικά όρια της βυζαντινής αυτοκρατορίας και συμπεριλαμβάνει και έργα που γράφτηκαν σε περιοχές που είχαν περιέλθει σε δυτική κυριότητα (όπως το Χρονικό του Μορέως και την πρώιμη κρητική λογοτεχνία). Το μεγαλύτερο τμήμα των λογοτεχνικών κειμένων που σώζονται είναι έμμετρα, σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο στίχο. Τα δημοφιλέστερα είδη, με ποσοτικά κριτήρια, ήταν έμμετρες μυθοπλαστικές αφηγήσεις, ερωτικού ή αλληγορικού περιεχομένου.
Γενικά χαρακτηριστικά
Οι πρώτοι λογοτεχνικοί «πειραματισμοί» με την χρήση της δημώδους γλώσσας εμφανίζονται κατά τον 12ο αιώνα, όμως εντείνονται κατά τον 14ο, απ' όπου και προέρχονται τα περισσότερα σωζόμενα έργα. Ο όρος δημώδης γλώσσα στην συγκεκριμένη περίπτωση χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα γλωσσικό επίπεδο χαμηλότερο από το λόγιο, που δεν ταυτίζεται όμως με την ομιλουμένη γλώσσα, αλλά έχει υποστεί την επίδραση της λόγιας παράδοσης σε λεξιλογικό, μορφολογικό και συντακτικό επίπεδο. Η γλώσσα αυτή δεν εμφανίζει διαλεκτικά στοιχεία. Η εισαγωγή της δημώδους γλώσσας δεν επέφερε ριζική τομή στη λογοτεχνική παραγωγή, δηλαδή δεν αντικατέστησε τη λόγια γλώσσα, αλλά αναπτύχθηκε παράλληλα με αυτήν. Παρόλο που βάση της γλώσσας της δημώδους λογοτεχνίας ήταν η λαϊκή ομιλουμένη γλώσσα, οι λογοτεχνικοί πειραματισμοί δεν είχαν λαϊκή προέλευση, αντιθέτως ξεκίνησαν από τους κύκλους των λογίων και αποδέκτες της φαίνεται πως ήταν αρχικά τα ανώτερα στρώματα. Βέβαια, στο σύνολο των κειμένων που ανήκουν στην δημώδη παραγωγή εμφανίζονται υφολογικές διαφοροποιήσεις προς λογιότερες ή λαϊκότερες τάσεις ανάλογα με τον χρόνο ή τον τόπο συγγραφής, την παιδεία του συγγραφέα και το κοινό στο οποίο απευθύνεται.
Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, τα δημώδη κείμενα είναι έμμετρα, σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο στίχο, που τότε ονομαζόταν «πολιτικός». Ο δεκαπεντασύλλαβος, που εμφανίστηκε πρώτα στην λόγια ποίηση του 10ου αι., είχε ήδη διαμορφώσει τα σημερινά χαρακτηριστικά του, δηλαδή υποχρεωτικό τονισμό στην 14η και στην 6η ή την 8η και ελευθερία στην θέση των άλλων τόνων, και υποχρεωτική τομή μετά την 8η συλλαβή.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της δημώδους βυζαντινής λογοτεχνίας είναι η ανωνυμία των συγγραφέων, με ελάχιστες περιπτώσεις έργων, για τα οποία υπάρχουν μαρτυρίες, συχνά αμφισβητούμενες, για την ταυτότητα του συγγραφέα τους. Δεν σώζονται αυτόγραφα, παρά μόνο μεταγενέστερα (έως 1-2 αιώνες) αντίγραφα σε χειρόγραφους κώδικες. Η ανωνυμία καθιστά δύσκολη και την χρονολόγηση των έργων, η οποία επιτυγχάνεται μόνο κατά προσέγγιση στην περίπτωση που το ίδιο το έργο παρέχει τεκμήρια για τον χρόνο συγγραφής του, όπως για παράδειγμα αφιερώσεις σε γνωστές προσωπικότητες.
Συνέπεια της ανωνυμίας ήταν και μια ιδιαιτερότητα της διακίνησης των κειμένων μέσω των χειρογράφων: οι αντιγραφείς δεν αισθάνονταν υποχρεωμένοι να παραμείνουν πιστοί στο κείμενο που αντέγραφαν. Συχνά έκαναν προσωπικές παρεμβάσεις, οι οποίες κυμαίνονται από την αντικατάσταση μιας λέξης έως και την απαλοιφή ή προσθήκη χωρίων. Συχνά οι αλλαγές ήταν τόσο μεγάλης κλίμακας, που ένα έργο να σώζεται σε διαφορετικά χειρόγραφα με ποικίλες μορφές που ουσιαστικά αποτελούν χωριστές διασκευές και όχι απλώς παραλλαγές, σε επίπεδο είτε γλωσσικό-υφολογικό, είτε αφηγηματικό (προσθήκη, αφαίρεση ή αλλαγή της σειράς των επεισοδίων). Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιων διαφορετικών διασκευών είναι ο Διγενής Ακρίτης. Τέτοιες αλλαγές μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να οφείλονται και στην ενδεχόμενη προφορική διάδοση ενός έργου (μέσω απαγγελίας) και την από μνήμης καταγραφή του. Τέλος, η αποκλειστικά χειρόγραφη διακίνηση των κειμένων έχει αποτέλεσμα την προβληματική κάποιες φορές διάσωσή τους, αφού τα υπάρχοντα χειρόγραφα μπορεί να περιέχουν κακές αντιγραφές, στις οποίες είναι διαταραγμένο το μέτρο ή έχουν παραλειφθεί χωρία από απροσεξία. Ακόμη, μπορεί οι σελίδες των χειρογράφων να έχουν δεθεί με λάθος σειρά ή να έχουν υποστεί φυσικές φθορές, από την πάροδο του χρόνου ή από την απώλεια φύλλων.
Ηρωικές και ερωτικές αφηγήσεις
Ο έμμετρος αφηγηματικός λόγος κατέχει σημαντική θέση στο σύνολο της δημώδους λογοτεχνικής παραγωγής. Ένα από τα πρώτα έργα σε δημώδη γλώσσα είναι η αφήγηση της ζωής και των κατορθωμάτων του Διγενή Ακρίτη, σε ένα σύνολο που συνδυάζει επικά-ηρωικά στοιχεία με συμβάσεις της ερωτικής μυθιστορίας. Οι δύο αρχαιότερες διασκευές του κειμένου, της Grottaferrata και του Escorial, είναι δύσκολο να χρονολογηθούν με ακρίβεια και να προσδιοριστούν οι μεταξύ τους σχέσεις, όμως είναι βέβαιο ότι τον 12ο αιώνα κυκλοφορούσε κάποια παραλλαγή συγγενής με αυτές.
Τους επόμενους αιώνες (14ο-15ο) ανθεί η παραγωγή μυθιστοριών ερωτικού περιεχομένου, που συνεχίζουν την παράδοση του ελληνιστικού μυθιστορήματος εμπλουτίζοντας το με νέα στοιχεία, ενδεχομένως και υπό την επίδραση δυτικών ή ανατολικών έργων. Την τυπική μυθιστορηματική δομή, δηλ. κεραυνοβόλος έρωτας-χωρισμός-περιπέτειες-τελική επανένωση, ακολουθούν οι μυθιστορίες Καλλίμαχος και Χρυσορρόη, Βέλθανδρος και Χρυσάντζα, Λίβιστρος και Ροδάμνη, καθώς και οι διασκευές δημοφιλών γαλλικών μυθιστοριών Φλώριος και Πλατζιαφλώρα (Fleur et Blanchefleur) και Ιμπέριος και Μαργαρώνα (Pierre de Provence et la belle Maguelonne). Χαρακτηριστικό αυτής της ομάδας είναι το μαγικό-υπερφυσικό στοιχείο και ο λυρισμός (ερωτική αλληλογραφία, τραγούδια, μονόλογοι) και σε κάποιες περιπτώσεις η τολμηρή ερωτική ατμόσφαιρα. Οι επιδράσεις της ρητορικής είναι εμφανείς, ειδικά στις «εκφράσεις», δηλαδή τις εκτενείς και λεπτομερείς περιγραφές ατόμων, κτηρίων ή έργων τέχνης. Ένα ιδιαίτερο υφολογικό χαρακτηριστικό τους είναι η χρήση σύνθετων λέξεων. Αυτά τα έργα συνήθως αποκαλούνται «βυζαντινά ιπποτικά μυθιστορήματα», όμως στην πραγματικότητα δεν απηχούν την δυτική ιπποτική ιδεολογία ούτε την έννοια του αυλικού έρωτα. Δύο άλλες μυθιστορίες, η Διήγησις του Αχιλλέως (ή Αχιλληίδα) και η Διήγησις γεναμένη εν Τροία (γνωστή και ως Βυζαντινή Ιλιάδα), εμπνέονται από την ομηρική παράδοση, διασκευάζοντάς την όμως ελεύθερα: ο Αχιλλέας της Αχιλληίδας είναι γενναίος βασιλιάς που προσπαθεί να κατακτήσει την κόρη ενός εχθρού και η Βυζαντινή Ιλιάδα παρουσιάζει την απαγωγή της Ελένης από την Πάρη σαν ερωτικό μυθιστόρημα. Η Αχιλληίδα συγγενεύει πολύ με την τριάδα Καλλίμαχος, Βέλθανδρος και Λίβιστρος σε ζητήματα μοτίβων και ύφους (εκφράσεις, ερωτική αλληλογραφία), αλλά διαφέρει ως προς τη δομή που είναι βιογραφική και εστιασμένη στον Αχιλλέα και ως προς την τραγική κατάληξη, σε αντίθεση με το τυπικό happy end των άλλων μυθιστορημάτων. Κάποιες άλλες μυθιστορίες που είναι διασκευές δυτικών προτύπων έχουν διαφορετική δομή: ο Πόλεμος της Τρωάδος είναι προσαρμογή του φημισμένου Roman de Troie του Benoit de Saint-Maure και εξιστορεί πολλές ερωτικές ιστορίες με φόντο τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Απολλώνιος βασίζεται σε κάποια ιταλική διασκευή δημοφιλούς λατινικού μυθιστορήματος και η Θησηίδα είναι μετάφραση από αφήγηση του Βοκκάκιου με ήρωα τον Θησέα. Οι μυθιστορίες που προήλθαν από δυτικά πρότυπα δεν είναι πιστές μεταφράσεις, αλλά ελεύθερες διασκευές που υφολογικά ακολουθούν την παράδοση των πρωτότυπων μυθιστοριών: για παράδειγμα ο συγγραφέας του Φλώριος και Πλατζιαφλώρα ενέταξε σε ένα σημείο του κειμένου απόσπασμα από το δημώδες ηθικοδιδακτικό ποίημα Σπανέας του 12ου αι.
Και η μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου αποτέλεσε αγαπητό θέμα. Το ελληνιστικό κείμενο του Ψευδοκαλλισθένη, δημοφιλές ανάγνωσμα όλων των επόμενων αιώνων με πολλές παραλλαγές, διασκευάστηκε το 1388 σε 6.000 ομοιοκατάληκτους στίχους. Το κείμενο αυτό έχει αρκετά αρχαΐζοντα στοιχεία αν και σε λίγα σημεία πλησιάζει τη δημώδη. Δύο άλλες διασκευές του, που είναι δύσκολο να χρονολογηθούν, έχουν περισσότερο λαϊκή γλώσσα. Πρόκειται για την ομοιοκατάληκτη, γνωστή ως «Ριμάδα», που μάλλον συντέχθηκε στη Ζάκυνθο γύρω στο 1500, και την πεζή, που μάλλον συντάχθηκε κοντά στο μέσον του 15ου αι.
Ηθικοδιδακτική και αλληγορική ποίηση
Από τον 12ο αιώνα σώζεται ένα παραινετικό ποίημα με την ονομασία Σπανέας, που περιέχει ηθικοδιδακτικές συμβουλές ορθής συμπεριφοράς για διάφορα θέματα (θρησκευτική συμπεριφορά, σεβασμός προς τον αυτοκράτορα, εργασία, οικογένεια, καθημερινή ζωή). Το έργο συγγενεύει με τον παραινετικό λόγο προς Δημόνικον του Ψευδοϊσοκράτη. Για την εξυπηρέτηση ηθικοδιδακτικών σκοπών χρησιμοποιήθηκαν συμβάσεις των μυθιστοριών σε αλληγορικές αφηγήσεις. Ο Λόγος παρηγορητικός περί δυστυχίας και ευτυχίας αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που ταξιδεύει αναζητώντας τις αιτίες της κακής του τύχης και στην πορεία συναντά προσωποποιημένη την Ευτυχία και την Δυστυχία. Η χρονολόγησή του είναι δύσκολη, φαίνεται πάντως πως είναι σύγχρονο με τα ερωτικά μυθιστορήματα, από τα οποία εξάλλου χρησιμοποιεί πολλά μοτίβα (το ταξίδι με σκοπό την αναζήτηση, η έκφραση του κάστρου κ.ά.).
Ο Πτωχολέων βασίζεται σε ιστορία ανατολικής προέλευσης και αφηγείται μεταστροφή της τύχης ενός γέροντα που έχασε όλη την περιουσία του σε μια επιδρομή Αράβων και αιχμαλωτίστηκε, αλλά χάρη στη σοφία του ξενακέρδισε την ελευθερία του. Το ποίημα είναι γραμμένο σε τροχαϊκό οκτασύλλαβο στίχο. Αλληγορία που προειδοποιεί για τις συνέπειες του φθόνου είναι και η Ιστορία του Βελισαρίου, που βασίζεται σε λαϊκές πηγές για τον Βελισάριο, στρατηγό του Ιουστινιανού, που παρουσιάζεται ως θύμα ζηλοφθονίας για τις επιτυχίες του και την εύνοια του αυτοκράτορα και γι’ αυτό συκοφαντείται από εχθρούς, πέφτει σε δυσμένεια, τυφλώνεται και φυλακίζεται.
Επαιτική ποίηση
Από τον 12ο αι. σώζονται κάποια επαιτικά ποιήματα, δηλαδή ποιήματα που απευθύνονται προς τον αυτοκράτορα εκφράζοντας παρακλήσεις για την ικανοποίηση κάποιου αιτήματος. Το πρώτο ποίημα είναι του λογίου ποιητή Μιχαήλ Γλυκά και έχει αυτοβιογραφικό χαρακτήρα. Ονομάζεται Στίχοι ους έγραψεν καθ’ ον κατεσχέθη καιρόν και χρονολογείται στα 1159. Ο ποιητής φυλακίστηκε εξαιτίας κάποιας συκοφαντίας και ζητάει από τον αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνό να τον απελευθερώσει, παραπονούμενος για τις άσχημες συνθήκες της άδικης κράτησής του. Η γλώσσα του δεν είναι αμιγώς δημώδης: σε πολλά σημεία ταυτίζεται με τη λόγια γλώσσα των άλλων έργων του, αλλά σε σημεία που μεταφέρει άμεσο λόγο έχει πολλά λαϊκά στοιχεία. Το έργο είναι χρήσιμο και για τη διάσωση πολλών παροιμιών.
Σάτιρα και παρωδία
Ο φυτικός και ζωικός κόσμος αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για αρκετά ποιήματα με πρωταγωνιστές ζώα και φυτά που σατιρίζουν τις ιδιότητες των ανθρώπων. Ο Πουλολόγος διαδραματίζεται στον εορτασμό για το γάμο του γιου του αετού, βασιλιά των πουλιών, όπου είναι προσκεκλημένα όλα τα πτηνά. Η διήγησις των τετράποδων ζώων αφηγείται μια συνέλευση ζώων υπό την προεδρία του λιονταριού και του ελέφαντα, που υποτίθεται ότι διαδραματίζεται το 1365. Τα δύο αυτά κείμενα αποτελούν πολύ ενδιαφέρουσες πηγές πληροφοριών για συνήθειες καθημερινής ζωής. Ο Πωρικολόγος και ο Οψαρολόγος, που είναι πεζά, αναπαριστούν δίκες και παρωδούν τη βυζαντινή αυλική εθιμοτυπία. Σε όλα τα έργα η υπόθεση καταλήγει σε διαμάχες μεταξύ των πρωταγωνιστών που με τις ανθρωπόμορφες ιδιότητές τους σατιρίζουν τελικά τη ζωή των ανθρώπων, συχνά με τολμηρό χιούμορ.
Σάτιρα κατά του κλήρου και των λογίων που καταπιέζουν τα κατώτερα στρώματα είναι το Συναξάριον του τιμημένου γαϊδάρου, με πρωταγωνιστές μια αλεπού και έναν λύκο που προσπαθούν ανεπιτυχώς να ξεγελάσουν έναν γάϊδαρο για να τον φάνε, αναγκάζοντάς τον να εξομολογηθεί τις «αμαρτίες» του για να του επιβάλλουν την ανάλογη τιμωρία. Ο γάϊδαρος όμως καταφέρνει να τους ξεγελάσει εκείνος, λέγοντας ότι το πόδι του έχει μαγικές ιδιότητες που θέλει να τους μεταδώσει: έτσι τους πείθει να γονατίσουν για να πάρουν την ευλογία και τους κλωτσάει.
Δύο άλλα σατιρικά κείμενα που είναι δύσκολο να χρονολογηθούν είναι το στιχούργημα Φυσιολογική διήγησις του υπερτίμου Κρασοπατέρα και η Ακολουθία του ανοσίου τραγογένη Σπανού. Το πρώτο, γνωστό και ως «Φιλοσοφία του Κρασοπατέρα», είναι σύντομο ποίημα 100 στίχων που εγκωμιάζει με χιουμοριστικό τόνο το κρασί. Το δεύτερο είναι καυστική σάτιρα εναντίον των «σπανών», δηλαδή των αγένειων, που αποτελούσαν αντικείμενο εμπαιγμού στο Βυζάντιο. Είναι συντεθειμένο με τη μορφή παρωδίας εκκλησιαστικών κειμένων, λογοτεχνικό είδος που δεν ήταν άγνωστο στο Βυζάντιο.