cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Metallica
Kill 'em All
Οι Metallica ταξίδεψαν στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης για να ηχογραφήσουν το πρώτο τους άλμπουμ, με τίτλο Metal up your Ass, έχοντας ως παραγωγό τον Πολ Κούρσιο. Εξαιτίας μιας διαφωνίας μεταξύ της δισκογραφικής εταιρείας και του συγκροτήματος, το άλμπουμ μετονομάστηκε σε Kill 'em All. Το Kill 'em All εκδόθηκε από τη Megaforce Records στις ΗΠΑ το 1983 και ήταν το πρώτο speed metal άλμπουμ που γνώρισε επιτυχία. Μπήκε στην 120η θέση των τσαρτ του Billboard και, αν και δεν ήταν μεγάλη επιτυχία, έχτισε τα θεμέλια για την άνοδο των Metallica. Περιλάμβανε ορισμένα από τα σπουδαιότερα κομμάτια του σχήματος, όπως το "Seek & Destroy", το "The Four Horsemen", που αποτελούσε δουλεία του πρώην κιθαρίστα τους, Ντέιβ Μαστέιν, ο οποίος το μετουσίωσε στο τραγούδι "Mechanix" των Megadeth, το ορχηστρικό "Anesthesia - Pulling Teeth", με το κολασμένο σόλο του μπάσσου του Κλιφ Μπέρτον, αλλά και το ένα από τα δύο σινγκλ του δίσκου, "Whiplash". Το συγκρότημα για να γιορτάσει την έκδοση του έκανε μια περιοδεία με τους Raven με όνομα "Kill 'em All for One tour". Το Φεβρουάριο του 1984, το συγκρότημα περιόδευσε με τους Venom στο "Seven Dates of Hell tour", όπου έπαιξαν μπροστά σε 7.000 θεατές. Τα σίνγκλ του δίσκου ήταν τα Whiplash και Jump in the Fire.
Ride the Lightning
Το άλμπουμ τους Ride the Lightning εκδόθηκε το 1984. Για πολλούς οπαδούς του συγκροτήματος αποτελεί ίσως τον καλύτερο δίσκο τους, με τον Κλιφ Μπέρτον να δεσπόζει με το μπάσο του σε τραγούδια όπως το ορχηστρικό "The Call Of Kthulu", το "For Whom The Bell Tolls", τραγούδι γνωστό για την ασύλληπτη εισαγωγή του μπάσου, που οι περισσότεροι αμύητοι νομίζουν πως είναι κιθάρα, εμπνευσμένο από το ομώνυμο βιβλίο του διάσημου δημοσιογράφου Έρνεστ Χέμινγουεϊ, το single "Creeping Death", που εμπνέυστηκε ο ντράμερ Λαρς Ούλριχ από την ταινία "Οι Δέκα Εντολές" με πρωταγωνιστή τον Τσάρλτον Χέστον, και το "Fade To Black", τραγούδι-ύμνος για τη μοναξιά και τον θάνατο. Το "Ride The Lightning" είναι περισσότερο μελωδικό κι όχι τόσο ωμό και σκληρό thrash metal άλμπουμ όπως ο προκάτοχός του. Η ηχογράφηση του έγινε στα Sweet Silence Studios στην Κοπεγχάγη της Δανίας και έφτασε στην 100η θέση του Billboard. Ένα γαλλικό τυπογραφείο εκτύπωσε κατά λάθος τα εξώφυλλα του άλμπουμ με πράσινο χρώμα, κάτι που τώρα υπάρχει μέσα σε πολλές συλλογές θαυμαστών τους. Ο Μαστέιν πήρε την πνευματική ιδιοκτησία των Ride the Lightning και The Call of Kthulu.
Ο πρόεδρος της Elektra Records A&R, Μάικλ Άλαγκο και ο συν-ιδρυτής της Q-Prime Management Cliff πήγαν σε μια συναυλία των Metallica τον Σεπτέμβριο του 1984. Αφού εντυπωσιάστηκαν από αυτό που είδαν, έγραψαν τους Metallica στην Elektra Records και τους έκαναν πελάτες της Q-Prime Management. Η μεγάλη επιτυχία οδήγησε τους Metallica στη δημιουργία του Creeping Death EP το οποίο πούλησε περισσότερα από 40.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Metallica έκαναν την πρώτη τους μεγάλη περιοδεία στην Ευρώπη (όπου το άλμπουμ γνώρισε πρώτα επιτυχία) με τους Tank σε μέγιστο αριθμό θεατών τους 1.300. Γυρνώντας στις ΗΠΑ έκαναν μια περιοδεία με τους W.A.S.P. και τους Armored Saint ως support συγκρότημα. Οι Metallica έπαιξαν τη μεγαλύτερη έως τότε συναυλία τους στο φεστιβάλ "Monsters of Rock" στις 17 Αυγούστου 1985, με τους Bon Jovi και τους Ratt στο πάρκο Ντόνιγκτον της Αγγλίας, μπροστά σε 70.000 θεατές. Σε μια συναυλία στο Όκλαντ της Καλιφόρνια για το φεστιβάλ "Day on the Green" οι Metallica έπαιξαν μπροστά σε 60.000 οπαδούς τους.
Master of Puppets
Το άλμπουμ Master of Puppets ηχογραφήθηκε στα Sweet Silence studios και εκδόθηκε τον Μάρτιο του 1986 ανεβαίνοντας στην 29η θέση του Billboard και παραμένοντας εκεί για 72 εβδομάδες. Το άλμπουμ αυτό ήταν το πρώτο του συγκροτήματος που έγινε χρυσό, στις 4 Νοεμβρίου του 1986 και έξι φορές πλατινένιο το 2003. Αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους δίσκους στην ιστορία της μέταλ μουσικής (ίσως και το σπουδαιότερο ) κι έναν από τους σημαντικότερους του συγκροτήματος. Περιλαμβάνει θρυλικά τραγούδια της μπάντας όπως το εισαγωγικό "Battery", με τα ντραμς του Λαρς Ούλριχ να κάνουν έντονη την παρουσία τους, το ομώνυμο τραγούδι, που έχει ψηφιστεί ως το καλύτερο τραγούδι του συγκροτήματος, το "Welcome Home (Sanitarium)", το "Damage Inc.", αλλά και το ορχηστρικό "Orion", που θεωείτο το αποκορύφωμα του Κλιφ Μπέρτον. Ο Στιβ Χιούι του AllMusic θεώρησε το άλμπουμ "το καλύτερο εγχείρημα τους". Μετά την έκδοση του άλμπουμ οι Metallica έκαναν μια περιοδεία με τον Ozzy Osbourne στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο θάνατος του Κλιφ Μπέρτον κι η αντικατάστασή του από τον Τζέισον Νιούστεντ
Ο οδηγός συνελήφθη, ωστόσο αφέθηκε ελεύθερος καθώς διαπίστωσαν πως στον δρόμο υπήρχε ένα κομμάτι πάγου σε μία επικίνδυνη κλίση του οδοστρώματος. Στον τόπο του δυστηχήματος στήθηκε μνημείο προς τιμήν του, όπου γράφτηκαν οι στίχοι: «Cannot the kingdom of salvation take me home» από το τραγούδι «To Live is to Die», το τελευταίο τραγούδι στο οποίο ο Μπέρτον συνέβαλε συνθετικά ο μπασσίστας. Προς τιμήν του, ο πρώην bandmate του στους Metallica, Ντέιβ Μαστέιν εμπνέυστηκε το τραγούδι "In My Darkest Hour", που αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα τραγούδια των Megadeth. Επίσης, το επίσης thrash metal αμερικάνικο συγκρότημα Anthrax, αφιέρωσε προς τιμήν του τον εμβληματικό τους δίσκο "Among The Living", όπως ακριβώς έκαναν και οι επίσης αμερικανοί Metal Church, με το δικό τους άλμπουμ "The Dark". Το ίδιο το συγκρότημα κυκλοφόρησε έναν χρόνο μετά το δυστύχημα ένα DVD με τίτλο "Cliff 'Em All", προς τιμήν του μπασσίστα που τους προσέδωσε αυτόν τον χαρακτηριστικό ήχο. Ο Τζέιμς Χέτφιλντ αργότερα δήλωνε: «Δεν θα είχαμε συνθέσει ποτέ κιθαριστικές αρμονίες, ορχηστρικά ή κανονικά τραγούδια με περίπλοκες μελωδίες και ενορχηστρώσεις, χωρίς τον Cliff. Δεν θα βρισκόμασταν ποτέ εκεί που είμαστε σήμερα»
Ο θάνατος του Μπάρτον έκανε αβέβαιο το μέλλον των Metallica. Τελικά, τα τρία μέλη αποφάσισαν ότι ο Μπάρτον θα ήθελε να συνεχίσουν και με τις ευλογίες της οικογένειας του, το συγκρότημα συνέχισε.
Περίπου σαράντα άτομα πήγαν στις οντισιόν των Metallica, ανάμεσά τους οι παιδικοί φίλοι του Χάμμετ, Λες Κλέιπουλ των Primus, Τρόυ Γκρέγκορυ των Prong και ο Τζέισον Νιούστεντ των Flotsam and Jetsam. Ο Νιούστεντ έμαθε όλα τα τραγούδια των Metallica και μετά από την οντισιόν οι Metallica τον κάλεσαν στο Tommy's Joynt του Σαν Φρανσίσκο. Οι Χέτφιλντ, Ούλριχ και Χάμμετ αποφάσισαν ότι ο Νιούστεντ μπορούσε να αντικαταστήσει τον Μπάρτον και η πρώτη του ζωντανή εμφάνιση με τους Metallica ήταν στο Country Club στη Ρισέντα της Καλιφόρνια. Οι Metallica, για να τον εντάξουν στη σύνθεση τους, μόνιμα και επίσημα, το 1987, του έδωσαν να φάει μια μπάλα από γουασάμπι.
Οι Metallica τέλειωσαν την περιοδεία τους στους πρώτους μήνες του 1987 και τον Αύγουστο του ίδιου έτους κυκλοφόρησαν ένα EP με όνομα The $5.98 E.P.: Garage Days Re-Revisited. Το ΕΡ περιείχε 5 κομμάτια με διασκευές τραγουδιών άλλων καλλιτεχνών και ηχογραφήθηκε για να δοκιμάσουν τον ήχο του νέου τους στούντιο, το ταλέντο του Νιούστεντ και να ανακουφιστεί το στρες και η θλίψη από τον θάνατο του Μπάρτον.
...And Justice for Αll
Το ...And Justice for All ήταν το πρώτο στούντιο άλμπουμ των Metallica μετά τον θάνατο του Μπάρτον και εκδόθηκε το 1988. Το άλμπουμ ήταν μια εμπορική επιτυχία παίρνοντας την έκτη θέση στα τσαρτ του Billboard και έγινε πλατινένιο μετά από εννέα εβδομάδες. Το άλμπουμ δέχτηκε αντιδράσεις από τους σκληροπυρηνικούς φαν του συγκροτήματος για την ανυπαρξία του μπάσου, που ήταν το βασικότερο χαρακτηριστικό του συγκροτήματος την εποχή του Κλιφ Μπέρτον. Το μπάσο του Νιούστεντ είχε χαμηλωθεί, ως ένα κομμάτι πειράγματος που δεχόταν και οι μουσικές του ιδέες αγνοούνταν (αν και συμμετείχε στη σύνθεση του Blackened). Το άλμπουμ, παρ' όλα αυτά συμπεριλάμβανε ορισμένα σπουδαία τραγούδια, όπως ο αντιπολεμικός ύμνος "One", το "Harvester Of Sorrow", το "Eye Of The Beholder", "Blackened" καθώς επίσης το "To Live Is To Die", στο οποίο είχε συνεισφέρει ο Κλιφ Μπάρτον προτού πεθάνει κι αποτελεί το μοναδικό τραγούδι του δίσκου που είναι έντονη η παρουσία μπάσσου. Υπήρχαν παράπονα για την παραγωγή του άλμπουμ με τον Στιβ Χιούι του Allmusic να γράφει ότι τα τύμπανα και οι κιθάρες είχαν πολύ τρέμουλο και βάθος. Ακολούθησε η περιοδεία "Damaged Justice", αυξάνοντας τη δημοτικότητα του συγκροτήματος και των μέχρι τότε κυκλοφοριών του.
Οι κριτικές αυτές οδήγησαν την επιτροπή των Βραβείων στον διαχωρισμό της κατηγορίας σε Best Hard Rock Performance και Best Metal Performance, από την επόμενη κιόλας χρονιά. Το 1990, οι Metallica κατέκτησαν το πρώτο τους βραβείο Γκράμι στην καινούρια κατηγορία (Best Metal Performance) για το One, ενώ και τα επόμενα δύο χρόνια ήταν οι νικητές της κατηγορίας (το 1991 για τη διασκευή του τραγουδιού Stone Cold Crazy των Queen και το 1992 για το άλμπουμ Metallica).
Μετά την κυκλοφορία του ...And Justice for All, οι Metallica έβγαλαν το πρώτο τους βίντεο κλιπ, για το τραγούδι One. Το βίντεο βιντεοσκοπήθηκε σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο και αναμείχθηκε με σκηνές από την ταινία αντιπολεμικού χαρακτήρα, Johnny Got His Gun (1971), της οποίας τα πνευματικά δικαιώματα είχαν αγοράσει. Το αναμειγμένο βίντεο δόθηκε στο MTV, αν και στο MTV είχαν απαγορεύσει τις αναμεμειγμένες εκδόσεις. Τελικά, το κανάλι αποδέχτηκε την αναμειγμένη έκδοση και το βίντεο προβλήθηκε στην εκπομπή Headbangers Ball στις 3:00 τα ξημερώματα. Στις επόμενες 2 ώρες, το κανάλι δέχτηκε πάνω από 5.000 τηλεφωνήματα για να προβάλλει ξανά το βίντεο, το οποίο πήρε την 38η θέση στα 100 Καλύτερα Βίντεο Όλων των Εποχών του MTV, το 1999.
Τα σινγκλ του άλμπουμ ήταν τα Eye of the Beholder, Harvester of Sorrow και One.
Metallica (The Black Album)
Τον Οκτώβριο του 1990 οι Metallica ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις του επόμενου τους δίσκου στο One on One studio του Χόλιγουντ, με παραγωγό τον Μπομπ Ροκ. Με κόστος ενός εκατομμυρίου δολαρίων και μετά από μίξη, η οποία πραγματοποιήθηκε τρεις φορές, το Black Album εκδόθηκε στις 12 Αυγούστου του 1991 και πούλησε 650.000 αντίτυπα κατά την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του. Πήρε την πρώτη θέση στα τσαρτ του Billboard και είναι το 25ο πιο επιτυχημένο άλμπουμ στη Βόρεια Αμερική. Το "Black Album" αποτελεί τον πιο εμπορικά επιτυχημένο δίσκο του σχήματος, με τις πωλήσεις να φτάνουν τις 31 εκατομμύρια παγκοσμίως. Τα σινγκλ του δίσκου ήταν τα Enter Sandman, The Unforgiven, Nothing Else Matters, Wherever I May Roam και Sad but True.
Οι ηχογραφήσεις του άλμπουμ, όπως και η περιοδεία για την προώθηση του αποτυπώθηκαν στο ντοκιμαντέρ A Year and a Half in the Life of Metallica. Η περιοδεία με την ονομασία "Wherever We May Roam Tour" διήρκεσε 14 μήνες και πέρασε από τη Βόρεια Αμερική, την Ιαπωνία και τη Μεγάλη Βρετανία.
Τον Φεβρουάριο του 1991, το συγκρότημα είχε κερδίσει το βραβείο Γκράμι για την καλύτερη χέβι μέταλ εκτέλεση με τη διασκευή τους στο Stone Cold Crazy των Queen.
Στις 8 Αυγούστου του 1992, κατά τη διάρκεια της ζωντανής εμφάνισης των Metallica στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μόντρεαλ, ο Χέτφιλντ υπέφερε εγκαύματα δευτέρου βαθμού μετά από ατύχημα επί σκηνής με τα πυροτεχνήματα του σόου την ώρα που έπαιζαν το Fade to Black. Ο Τζον Μάρσαλ των Metal Church τον αντικατέστησε για το υπόλοιπο της περιοδείας στην κιθάρα, ενώ ο Χέτφιλντ έβγαινε στη σκηνή τραγουδώντας με δεμένο το χέρι. Η περιοδεία πραγματοποιήθηκε μαζί με τους Guns N' Roses.
Τον Νοέμβριο του 1993, κυκλοφόρησε το πρώτο ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ των Metallica, με τίτλο Live Shit: Binge & Purge, το οποίο εκδόθηκε με 3 CD αλλά και τρεις κασέτες VHS. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία ανέβηκε στην 26η θέση του Billboard και έχει βραβευθεί ως 15 φορές πλατινένια.
Αλπ Αρσλάν ιμπν Μαχμούντ
Ο Αλπ Αρσλάν ιμπν Μαχμούντ ήταν ηγεμόνας της Μοσούλης από το 1127-1146. Ως γιος τού Μαχμούτ Β΄, διορίστηκε κυβερνήτης της Μοσούλης το 1127 με αταμπέγκ τον Ζενγκί. Ενώ ήταν κυβερνήτης μόνο κατ' όνομα, ο Aλπ φιλοδοξούσε να αντικαταστήσει τον Γκιγιάτ αντ-Ντιν Μασούντ ως σουλτάνο μετά το τέλος του. Το 1145 ο Αλπ συνωμότησε για να σκοτώσει τον αναπληρωτή τού Zενγκί, Nασίρ αλ-Ντιν Τζακάρ και να πάρει τον έλεγχο της Μοσούλης. Ο συν-συνωμότης του ήταν πιθανότατα ο Φαρούκ-Σαχ ιμπν Μαχμούντ, ο οποίος παρείχε διαβεβαιώσεις ότι ο στρατός θα υποστήριζε τον Aλπ. Ο Nασίρ σκοτώθηκε από τον Aλπ, τον Φαρούκ ή τους οπαδούς τους (σύμφωνα με διαφορετικές πηγές) και το κεφάλι του πετάχτηκε προς τις δυνάμεις του Zενγκί. Ο καντί Τατζ αλ-Ντιν Γιαχά ιμπν Σαχραζουρί ενθάρρυνε τον Aλπ να πάρει τον έλεγχο της ακρόπολης στη Μοσούλη, συνοδεύοντάς τον εκεί, όπου ο ίδιος και οι οπαδοί του συνελήφθησαν από πιστούς Zενγκί. Ο Zενγκί έστειλε τον διοικητή του Zαΐν-αντ-Ντιν Αλί Κουτσούκ για να ελέγξει την κατάσταση. Οι συνωμότες εκτελέστηκαν και ο Αλπ κρατήθηκε κοντά στον Ζενγκί μέχρι το τέλος του το 1146. Στη συνέχεια, ο Aλπ Αρσλάν αντικαταστάθηκε από τον γιο τού Zενγκί, Σαΐφ αντ-Ντιν Γκαζί Α΄, ο οποίος τον έβαλε στη φυλακή.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Σελτζούκοι Τούρκοι
Metallica
Load, ReLoad, Garage Inc. και S&M
Το 1997, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ ReLoad με τραγούδια που ηχογραφήθηκαν για το Load, αλλά λόγω άρνησης της δισκογραφικής εταιρείας να τα κυκλοφορήσει ως διπλό άλμπουμ, συμπεριλήφθηκαν σε αυτήν την κυκλοφορία. Για την προώθηση του δίσκου, οι Metallica πραγματοποίησαν την περιοδεία "Poor Re-Touring Me Tour" και εμφανίστηκαν στην εκπομπή Saturday Night Live του τηλεοπτικού δικτύου NBC παίζοντας τα Fuel και The Memory Remains με τη Μαριάν Φέιθφουλ.
Το 1998, κυκλοφόρησε το διπλό άλμπουμ διασκευών Garage Inc., σκαρφαλώνοντας στη δεύτερη θέση των αμερικάνικων τσαρτ. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία περιελάμβανε ολόκληρο το Garage Days Re-revisited και τραγούδια καλλιτεχνών όπως οι Diamond Head, Black Sabbath, Thin Lizzy, Lynyrd Skynyrd, The Misfits, Motörhead, κ.α. ηχογραφημένα από τους Metallica.
Το 1999 εκδόθηκε το δεύτερο ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ των Metallica, με τίτλο S&M, το οποίο ήταν το τελευταίο άλμπουμ του Τζέισον Νιούστεντ με τους Metallica. Πρόκειται για μια ηχογράφηση των Metallica από το θέατρο "Berkeley Community Theatre" με τη συμμετοχή της Συμφωνικής Ορχήστρας του Σαν Φρανσίσκο, υπό τη διεύθυνση του Μάικλ Κέιμεν. Η ηχογράφηση έγινε σε δύο παραστάσεις, στις 21 και τις 22 Απριλίου του 1999. Κατά κύριο λόγο περιέχει παλαιότερα τραγούδια του συγκροτήματος, αλλά και δύο νέα τραγούδια, το No Leaf Clover και το Human, καθώς και μια εκτέλεση του The Ecstasy of Gold του Ένιο Μορικόνε. Το άλμπουμ έφθασε στη δεύτερη θέση στα τσαρτ του Billboard και πούλησε πάνω από έξι εκατομμύρια αντίτυπα για να βραβευθεί ως εξαπλά πλατινένιο. Τα σινγκλ του δίσκου ήταν το No Leaf Clover και το Nothing Else Matters '99.
Η διαμάχη με το Napster
Το 2000, το ντέμο του τραγουδιού I Disappear, το οποίο ήταν προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει παράλληλα με την ταινία Mission: Impossible II διέρρευσε στο διαδίκτυο μέσω της μηχανής αναζήτησης Napster, με ολόκληρη τη δισκογραφία των Metallica να είναι διαθέσιμη. Το συγκρότημα κατέθεσε μήνυση κατά των υπευθύνων της σελίδας χωρίς να αναφέρει ονόματα. Πάνω από 300.000 λογαριασμοί χρηστών της ιστοσελίδας διαγράφηκαν, όπως και 230.000 μετά από μήνυση του ράπερ Dr. Dre.
Κατά την κατάθεση του στο δικαστήριο, ο Ούλριχ αναφέρθηκε σε παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων και τελικά η ιστοσελίδα δέχτηκε να μην μοιράζεται μουσική από καλλιτέχνες οι οποίοι δεν συμφωνούσαν.
Αποχώρηση του Τζέισον Νιούστεντ και St. Anger
Αποτελούσε κοινό μυστικό ότι τα μέλη των Metallica αγνοούσαν τον μπασσίστα τους, Τζέισον Νιούστεντ. Έτσι, η αποχώρησή του στις 17 Ιανουαρίου του 2001, δεν αποτέλεσε κάποια σπουδαία έκπληξη στις τάξεις των φίλων του σχήματος. Ο ντράμερ Λαρς Ούλριχ δήλωσε ξεκάθαρα: " Ο Τζέισον Νιούστεντ αγνοήθηκε από εμάς. Η ειρωνεία είναι ότι ο Τζέισον πίστευε πως οι ιδανικοί Metallica θα έπρεπε να είναι όπως είναι τώρα. Η όλη κατάσταση είναι εξαιρετικά στενάχωρη, διότι ο Τζέισον είναι ένα θαυμάσιο παιδί που προσπάθησε πολύ για την μπάντα τόσα χρόνια".
Ο Κερκ Χάμεττ, πάντοτε πιο ήρεμος, από την πλευρά του δήλωσε: " Ο Τζέισον ήταν αδερφός μας. Θα μας λείψει. Ο Λαρς, ο Μπομπ Ροκ και εγώ συνεχίζαμε να βρισκόμαστε εκείνη την περίοδο που έλειπε ο Τζέιμς απλά για να κρατήσουμε ζωντανή την πίστη μας και το μομέντουμ. Όλα κατέρρεαν γύρω μας και πίστευα ότι αν κρατηθούμε ζωντανοί θα τα καταφέρουμε, είχαμε ο ένας τον άλλον. Ο Τζέισον Νιούστεντ θυσιάστηκε για να σωθεί η πνευματική μας υγεία".
Η επίσημη ανακοίνωση των Metallica, δια στόματος Λαρς Ούλριχ, έλεγε: "Ο Τζέιμς, ο Κερκ κι εγώ ανυπομονούμε να γράψουμε το επόμενο κεφάλαιο στην ίστορια του συγκροτήματός μας, πάντοτε με τεράστιο σεβασμό κι εκτίμηση στα 14 χρόνια που περάσαμε με τον Τζέισον Νιούστεντ. Είμαστε ενθουσιασμένοι για τις νέες προκλήσεις που έπονται. Οι δρόμοι μας με τον Τζέισον χωρίζουν με κατανόηση, αγάπη και σεβασμό, περισσότερο από ποτέ άλλοτε."
Ωστόσο ο ίδιος ο Λαρς μόνο κατανόηση δεν έδειχνε να έχει σχετικά με την απόφαση του Νιούστεντ, καθώς κατά τη διάρκεια του ντοκιμαντέρ "Some Kind Of Monster", σε μια περίοδο όπου τα πάντα στους Metallica πήγαιναν κάτα διαόλου, άρχισε να λέει: "Αυτός ο ηλίθιος μας παράτησε".
Ο ίδιος ο Τζέισον Νιούστεντ δήλωσε: " Είναι η δυσκολότερη απόφαση της ζωής μου. Στέλνω την αγάπη μου και τις ευχές μου στα αδέρφια μου, Λαρς, Τζέιμς και Κερκ Χάμεττ κι όλους στην οικογένεια των Metallica. Τους ευχαριστώ αυτούς και τους οπαδούς μας που έκαναν αυτά τα 15 χρόνια να μου μείνουν αξέχαστα."
Τον Απρίλιο του 2001, ξεκίνησαν τα γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ που θα αποτύπωνε τη δημιουργία του επόμενου τους δίσκου, τα οποία διήρκεσαν δύο χρόνια. Σε αυτό το διάστημα, ο Χέτφιλντ εισήχθη σε κέντρο αποτοξίνωσης λόγω του εθισμού του στο αλκοόλ. Στις 4 Δεκεμβρίου του 2001 η θεραπεία του ολοκληρώθηκε, και οι Metallica επέστρεψαν στο στούντιο τον Απρίλιο της επόμενης χρονιάς. Το προαναφερθέν ντοκιμαντέρ ήταν το Some Kind of Monster, όπου παρουσιάζεται η εικόνα ενός συγκροτήματος με σοβαρά προβλήματα και αβέβαιο μέλλον. Για τις ηχογραφήσεις του νέου δίσκου, το μπάσο ανέλαβε ο παραγωγός Μπομπ Ροκ. Η ηχογράφηση του δίσκου ολοκληρώθηκε στις αρχές του 2003 και οι Metallica δοκίμασαν μπασίστες για να ολοκληρώσουν και πάλι τη σύνθεση τους. Στις 24 Φεβρουαρίου 2003, οι Metallica ανακοίνωσαν ως νέο τους μπασίστα του crossover thrash metal συγκροτήματος Suicidal Tendencies, Ρόμπερτ Τρουχίγιο, γνωστός και για τη συμμετοχή του στο προσωπικό σχήμα του Όζι Όσμπορν προσφέροντας του μάλιστα και ένα εκατομμύριο δολάρια για να δεχτεί.
Τον Ιούνιο του 2003, κυκλοφόρησε το όγδοο στούντιο άλμπουμ των Metallica με τίτλο St. Anger. Το άλμπουμ ανέβηκε στην πρώτη θέση των τσαρτ σε τριάντα χώρες και δέχτηκε σκληρή κριτική από τους μουσικοκριτικούς. Τα σινγκλ του δίσκου ήταν τα St. Anger, Frantic, The Unnamed Feeling και Some Kind of Monster. Το ομώνυμο κομμάτι κέρδισε το βραβείο Γκράμι στην κατηγορία Best Metal Performance, το 2004.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ονομάστηκε "Madly in Anger with the World Tour". Πριν την εμφάνιση του συγκροτήματος στο φεστιβάλ "Download" του 2004, ο Ούλριχ μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με κρίση πανικού. Για τη συγκεκριμένη συναυλία, τη θέση του πήρε ο Τζόι Τζόρντισον των Slipknot, ενώ σε δύο τραγούδια έπαιξε ο Ντέιβ Λομπάρντο των Slayer και στο Fade to Black ο τεχνικός για τα τύμπανα του συγκροτήματος, Φλέμινγκ Λάρσεν.
Την επόμενη χρονιά, τα μέλη του συγκροτήματος έκαναν διάλειμμα από τις ηχογραφήσεις και τις περιοδείες περνώντας χρόνο με τις οικογένειες και τους φίλους τους, με εξαίρεση δύο συναυλίες στο "AT&T Park" του Σαν Φρανσίσκο, όπου άνοιξαν τις εμφανίσεις των Rolling Stones, το Νοέμβριο του 2005.
Death Magnetic
Το 2006, οι Metallica ανακοίνωσαν ότι δεν θα συνεργαστούν στον επόμενο τους δίσκο με τον Μπομπ Ροκ, για πρώτη φορά μετά από δεκαπέντε χρόνια, αλλά την παραγωγή θα αναλάμβανε ο Ρικ Ρούμπιν. Στις 12 Σεπτεμβρίου 2008, κυκλοφόρησε το ένατο άλμπουμ των Metallica με τίτλο Death Magnetic, το οποίο σκαρφάλωσε στην κορυφή του Billboard και οδήγησε τους Metallica να βραβευτούν ως το μόνο συγκρότημα που έχει πέντε συνεχόμενα #1 άλμπουμ. Το συγκρότημα γύρισε και ένα βίντεο κλιπ για το τραγούδι The Day That Never Comes, το οποίο αποτέλεσε το πρώτο σινγκλ του δίσκου. Ο δίσκος πούλησε 490.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του και παρέμεινε στην κορυφή για τρεις εβδομάδες, ενώ έφθασε στο #1 σε 32 χώρες.
Στις 4 Απριλίου του 2009, οι Metallica εντάχθηκαν στο Rock and Roll Hall of Fame, με τον αποχωρήσαντα Τζέισον Νιούστεντ να παίζει κατά την τελετή βράβευσης μαζί με το συγκρότημα.
Στις 16 Ιουνίου του 2010, οι Metallica, οι Slayer, οι Megadeth και οι Anthrax έπαιξαν στο αεροδρόμιο Bemowo της Βαρσοβίας, ως μέρος του φεστιβάλ "Sonisphere". Έξι ημέρες αργότερα, τα ίδια συγκροτήματα εμφανίστηκαν στη Σόφια της Βουλγαρίας, για να ακολουθήσουν συναυλίες στο Βουκουρέστι και την Κωνσταντινούπολη, την ίδια περίοδο που το Death Magnetic βραβεύθηκε ως διπλά πλατινένιο.
Η περιοδεία "World Magnetic Tour" ολοκληρώθηκε στις 21 Νοεμβρίου του 2010 και το καλοκαίρι του 2011 οι Metallica εμφανίστηκαν ως μέρος των Big Four στο "Sonisphere Festival", συνεχίζοντας στη Γαλλία και σε Ευρώπη και Βόρεια Αμερική κατά το 2011.
Lulu, Beyond Magnetic και Through the Never
Αφού συμμετείχαν στις συναυλίες των Big Four στην Ευρώπη και την Αμερική το 2010 και το 2011, στις 15 Ιουνίου του 2011 οι Metallica ανακοίνωσαν ότι ολοκλήρωσαν τις ηχογραφήσεις κατά τη συνεργασία τους με τον Λου Ριντ των The Velvet Underground. Η συνεργασία αυτή κυκλοφόρησε σε διπλό άλμπουμ την 1η Νοεμβρίου του 2011 με τίτλο Lulu, με το νέο άλμπουμ να περιλαμβάνει δέκα τραγούδια, οι στίχοι των οποίων είναι γραμμένοι από τον Ριντ, ενώ η μουσική από τον Ριντ και τους Metallica.
Στις 9 Ιουνίου του 2012, το συγκρότημα εμφανίστηκε ως πρώτο όνομα στο φεστιβάλ "Download" της Αγγλίας, παίζοντας ολόκληρο το Black Album. Τον Δεκέμβριο του 2011, είχε κυκλοφορήσει το ΕΡ Beyond Magnetic με τέσσερα τραγούδια τα οποία δεν συμπεριλήφθηκαν στο Death Magnetic, κυρίως λόγω περιορισμών της χωρητικότητας του CD. Τα τραγούδια του ΕΡ ήταν τα Hell And Back, Hate Train, Just A Bullet Away και Rebel of Babylon και έπαιξαν ζωντανά ένα τραγούδι εξ αυτών ανά ημέρα κατά τις συναυλίες για τα τριάντα χρόνια των Metallica. Οι συγκεκριμένες εμφανίσεις πραγματοποιήθηκαν στο "The Fillmore" του Σαν Φρανσίσκο, με γκεστ εμφανίσεις από τον Ντέιβ Μαστέιν, τον Τζέισον Νιούστεντ, τον Γκλεν Ντάντσιχ, τον Όζι Όσμπορν, τον Τζέρι Καντρέλ, τους Apocalyptica, μέλη των Diamond Head και τον King Diamond.
Το Νοέμβριο του 2012, το συγκρότημα έληξε τη συνεργασία του με τη Warner Bros. και ανακοίνωσε τη δημιουργία της Blackened Recordings. Ένα μήνα αργότερα, κυκλοφόρησαν το DVD Quebec Magnetic και μέσα στο 2013 κυκλοφόρησαν την ταινία Metallica Through the Never σε σκηνοθεσία του Νίμροουντ Άνταλ, με πρωταγωνιστή τον Ντέιν ΝτεΧάαν.
Τον Φεβρουάριο του 2016, ανακοινώθηκε ότι με αφορμή την τριακοστή επέτειο από την κυκλοφορία του Master of Puppets, το συγκρότημα θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς ένα βιβλίο σχετικά με το άλμπουμ, το οποίο έγραψαν μαζί με τον συγγραφέα Ματ Τέιλορ και θα φέρει τον τίτλο Metallica: Back to the Front.
Hardwired...to Self-Destruct
Στις 18 Αυγούστου του 2016, το συγκρότημα ανακοίνωσε μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του τον δέκατο δίσκο της καριέρας του με τίτλο Hardwired...to Self-Destruct, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 18 Νοεμβρίου του ίδιου έτους μέσω της ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας Blackened. Παράλληλα, δημοσιοποιήθηκε το πρώτο βίντεο του άλμπουμ, με το κομμάτι Hardwired. Στις 26 Σεπτεμβρίου δημοσίευσαν άλλο ένα κομμάτι από το αναμενόμενο άλμπουμ τους, το Moth Into Flame.
Ο δίσκος πούλησε 291.000 αντίτυπα κατά την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του στις Ηνωμένες Πολιτείες και αποτέλεσε το έκτο # 1 άλμπουμ στην πατρίδα τους. Τη δεύτερη εβδομάδα έπεσε στην τρίτη θέση του Billboard με 75.000 αντίτυπα, ενώ στη Γερμανία διατέθηκαν περισσότερα από 200.000 αντίτυπα κατά την πρώτη του εβδομάδα, για να βραβευθεί ως πλατινένιος δίσκος αμέσως μετά την κυκλοφορία του. Συνολικά, ο δίσκος σκαρφάλωσε στην κορυφή των τσαρτ σε 57 χώρες και στο Top-5 σε 105.
Βραβεία
thumb|right|250px|Το έμβλημα που δείχνει την ένταξη των Metallica στα Hall of Fame (Bay Area Music Award) Μεταξύ άλλων βραβείων που έχουν κατακτήσει, ξεχωρίζουν τα παρακάτω:
Βραβεία Grammy:
MTV Video Music Awards:
American Music Awards:
Billboard'' Music Awards:
Kerrang! Awards:
Μέλη του συγκροτήματος
Πρώην μέλη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Metallica Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy Κατηγορία:Νικητές Kerrang! Awards Κατηγορία:Νικητές NME Awards Κατηγορία:Thrash metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Σαν Φρανσίσκο
Συμμετοχή της Σλοβενίας στη Eurovision
Η Σλοβενία συμμετείχε στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 28 φορές από το ντεμπούτο της το, έχοντας φιλοξενήσει έναν προκριματικό γύρο (Kvalifikacija za Millstreet) στη Λιουμπλιάνα για επτά χώρες λόγω της εισροής νέων εθνών που επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Έχοντας χάσει μόνο δύο φορές τη διοργάνωση το και το  λόγω του κανόνα του υποβιβασμού μετά από μια κακή μέση βαθμολογία τη δεκαετία του 1990, το καλύτερο αποτέλεσμα της Σλοβενίας είναι η έβδομη θέση που επιτεύχθηκε σε δύο περιπτώσεις: το  με το "Prisluhni mi" που ερμήνευσε η Ντάρια Σβάιγκερ και το  με τη Νούσα Ντερέντα και το "Energy". Από την εισαγωγή των ημιτελικών το, η Σλοβενία προκρίθηκε στον τελικό σε επτά περιπτώσεις. Μέχρι το 2022, η Σλοβενία δεν μπήκε στην πρώτη δεκάδα από την έβδομη θέση της το 2001, όπου μόλις έφτασε στη δέκατη τρίτη θέση το και το.
Πρώιμη συμμετοχή
Μετά την πτώση του κομμουνισμού σε όλη την Ευρώπη στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η πρόσφατα ανεξάρτητη Σλοβενία ​​ήταν μία από τις επτά χώρες που είχαν αναδυθεί από το Ανατολικό Μπλοκ που επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Λόγω της εισροής νέων χωρών που επιθυμούν να συμμετάσχουν, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση εισήγαγε έναν προκριματικό γύρο για χώρες που είτε δεν είχαν συμμετάσχει ποτέ καθόλου στον διαγωνισμό είτε στην περίπτωση των πρώην δημοκρατιών της Γιουγκοσλαβίας, δεν είχαν προηγουμένως διαγωνιστεί ως έθνη από μόνα τους. Αυτό, ωστόσο, ήταν απλώς ένα μέτρο "κολλήματος" που προφανώς δεν ήταν βιώσιμη λύση για τα επόμενα χρόνια, καθώς δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως εξ αποστάσεως δίκαιο. Ωστόσο, στο μεταξύ, η Κροατία, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η Ουγγαρία, η Σλοβακία, η Ρουμανία, η Εσθονία και η Σλοβενία ​​έμειναν να παλέψουν σε έναν προκριματικό γύρο. Η EBU επέλεξε τη Radiotelevizija Slovenija για να φιλοξενήσει την εκδήλωση στη Λιουμπλιάνα. Διεξήχθη στις 3 Απριλίου 1993 στα στούντιο του RTVSLO και η Σλοβενία ​​ήταν μία από τις τρεις χώρες που προκρίθηκαν, τερματίζοντας στην πρώτη θέση με το "Tih deževen dan" που ερμήνευσαν οι 1X Band. Το συγκρότημα επιλέχτηκε προηγουμένως για να εκπροσωπήσει τη Σλοβενία ​​μέσω της εθνικής επιλογής του RTVSLO, Slovenski izbor za Pesem Evrovizije 1993. Στο διαγωνισμό, το ντεμπούτο της Σλοβενίας σημείωσε σχετικά κακή βαθμολογία και τερμάτισε μόλις στην 22η θέση με μόλις 9 βαθμούς. Λόγω του κακού αποτελέσματος, η Σλοβενία ​​υποβιβάστηκε από το διαγωνισμό του 1994 και έπρεπε να περιμένει μέχρι το 1995 για να συμμετάσχει ξανά. Για την επιστροφή τους το 1995, το RTVSLO διοργάνωσε την ίδια εθνική διαδικασία επιλογής με το 1993 για να καθορίσει τη συμμετοχή τους. Το Slovenski izbor za Pesem Evrovizije 1995 είχε ως αποτέλεσμα την επιλογή της Ντάρια Σβάιγκερ με το "Prisluhni mi". Η Σβάιγκερ πέτυχε το καλύτερο αποτέλεσμα της Σλοβενίας μέχρι σήμερα στον διαγωνισμό, φτάνοντας στην εντυπωσιακή έβδομη θέση, συμπεριλαμβανομένων δέκα βαθμών από την Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1996, η Radiotelevizija Slovenija εισήγαγε τον μακροχρόνιο εθνικό τελικό EMA της Σλοβενίας. Αυτή η διαδικασία επιλογής χρησιμοποιήθηκε κάθε χρόνο έως ότου η χώρα υποβιβάστηκε για δεύτερη φορά το 2000 λόγω κακής μέσης βαθμολογίας. Η Σλοβενία ​​επέστρεψε το 2001, χρησιμοποιώντας ξανά το EMA. Το 2001 σηματοδότησε τη δεύτερη φορά που η Σλοβενία ​​κατέκτησε την έβδομη θέση με τη Νούσα Ντερέντα και το "Energy". Αυτό παραμένει το πιο πρόσφατο αποτέλεσμα στην πρώτη δεκάδα για τη χώρα μέχρι σήμερα.
2004–2010
Το 2004, η EBU εισήγαγε έναν ημιτελικό γύρο προκειμένου να ελέγχει τον αριθμό των χωρών που συμμετέχουν στο διαγωνισμό κάθε χρόνο. Λόγω της μη θέσης στην πρώτη δεκάδα την προηγούμενη χρονιά, η Σλοβενία ​​αναγκάστηκε να αγωνιστεί στον ημιτελικό γύρο για τον διαγωνισμό του 2004. Μετά τη νίκη στον εθνικό τελικό EMA 2004, η χώρα εκπροσωπήθηκε από το δίδυμο Platin με το τραγούδι "Stay Forever". Η απόδοση αποδείχθηκε καταστροφική, με τη Σλοβενία ​​να λαμβάνει μόλις πέντε βαθμούς και να βρίσκεται στην 21η θέση από τους 22, με αποτέλεσμα να μην προκρίνεται στον τελικό. Τα επόμενα δύο χρόνια, επίσης, απουσίασε η Σλοβενία ​​από τον τελικό της Eurovision, με τους Ομάρ Ναμπέρ και Αντζέι Ντετζάν να αποτυγχάνουν και οι δύο να προκριθούν στον τελικό. Μέχρι το 2007, η Σλοβενία ​​ήταν μία από τις πέντε μόνο χώρες που δεν είχαν εμφανιστεί στον τελικό από το 2003. Το EMA 2007 είχε ως αποτέλεσμα τη νίκη της Αλένκα Γκοτάρ με το οπερατικό ποπ τραγούδι της, "Cvet z juga". Αυτή ήταν η πρώτη συμμετοχή Σλοβένων που προκρίθηκε στον τελικό της Eurovision, καταλαμβάνοντας την έβδομη θέση στον ημιτελικό με 140 βαθμούς. Στην πρώτη εμφάνιση της Σλοβενίας στον τελικό της Eurovision από το 2003, η Αλένκα Γκοτάρ έφτασε στη δέκατη πέμπτη θέση με 66 βαθμούς. Στα τρία επόμενα χρόνια, η Ρεμπέκα Ντρέμελι, οι Quartissimo feat. Μαρτίνα Μάγιερλε και οι Ροκ Ζλίντρα & Καλαμαρί απέτυχαν να προκριθούν στον τελικό, με την τελευταία να λαμβάνει μόνο έξι βαθμούς στον ημιτελικό του 2010.
2011–2013
Το 2011 είδε μια αλλαγή στην τύχη της Σλοβενίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, περνώντας στον τελικό για πρώτη φορά από το 2007. Μετά τη νίκη της στον εθνικό τελικό της Σλοβενίας, EMA 2011, η Μάγια Κέουτς εκπροσώπησε τη χώρα με το "No One". Συμμετέχοντας στον δεύτερο ημιτελικό, η Μάγια τα πήγε εξαιρετικά καλά, τερματίζοντας πρώτη στην ψήφο της κριτικής επιτροπής με 146 βαθμούς και την έβδομη στη δημόσια τηλεψηφοφορία με 68 βαθμούς. Αυτό σήμαινε ότι η Σλοβενία ​​προκρίθηκε στον τελικό με μια εντυπωσιακή τρίτη θέση. Στον τελικό, η Μάγια πέτυχε το καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας από το 2002, καταλαμβάνοντας τη δέκατη τρίτη θέση με 96 βαθμούς. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι οι κριτικές επιτροπές έβαλαν τη Σλοβενία ​​στην τέταρτη θέση με 160 βαθμούς, ενώ το κοινό έβαλε την συμμετοχή στην 22η με 39 βαθμούς. Το τραγούδι της Μάγια παραμένει ένα από τα αγαπημένα των θαυμαστών σήμερα, με το σλοβενικό κοινό να το ψηφίζει ως την καλύτερη συμμετοχή όλων των εποχών στη Eurovision σε δημοσκόπηση του 2020.
Λόγω της επιτυχίας του 2011, η Radiotelevizija Slovenija παρουσίασε έναν εθνικό τελικό μεγάλης κλίμακας για τον διαγωνισμό του 2012 στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Το Misija Evrovizija ήταν μια διαδικασία επιλογής πέντε μηνών που έλαβε χώρα μεταξύ Αυγούστου 2011 και Ιανουαρίου 2012, η ​​οποία κατέληξε στην επιλογή δύο τραγουδιστών για να προχωρήσουν στο Misija EMA 2012 (δεύτερη φάση της επιλογής). Τελικά, η Εύα Μπότο επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει τη χώρα με το "Verjamem". Η Μπότο δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, τερματίζοντας στη 17η θέση μόνο μπροστά από τη Σλοβακία. Το RTV Slovenija επιβεβαίωσε τη συμμετοχή της Σλοβενίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2013 στις 15 Δεκεμβρίου 2012 μετά από εικασίες ότι εξεταζόταν η απόσυρση. Η συμμετοχή της Σλοβενίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision επιλέγεται παραδοσιακά μέσω ενός εθνικού τελικού με τίτλο Evrovizijska Melodija (EMA), ο οποίος έχει παραχθεί με ποικίλες μορφές. Για το 2013, ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας επέλεξε να παραιτηθεί από τη χρήση αυτού του εθνικού τελικού προκειμένου να επιλέξει εσωτερικά τη σλοβενική συμμετοχή λόγω χρονικών περιορισμών και μειωμένης χρηματοδότησης. Το RTVSLO επέλεξε τη Σλοβενο-αμερικανίδα τραγουδίστρια Χάνα Μαντσίνι με το "Straight into Love". Η συμμετοχή τερμάτισε στην τελευταία θέση στον πρώτο ημιτελικό με μόλις 8 βαθμούς, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που η Σλοβενία ​​τερματίζει στην τελευταία θέση σε εκδήλωση της Eurovision.
Πρόσφατη συμμετοχή
Για το 2014, η RTVSLO επιβεβαίωσε ότι θα διοργανώσει το EMA 2014 αφού ήταν η τελευταία χώρα που επιβεβαίωσε τη συμμετοχή παρά τις περισσότερες εικασίες για πιθανή απόσυρση. Ο νικητής της δέκατης όγδοης έκδοσης του EMA ήταν η Τινκάρα Κόβατς με το "Round and Round". Η Κόβατς έφτασε στον τελικό σηματοδοτώντας την πρώτη εμφάνιση της Σλοβενίας σε τελικό από το 2011. Η χώρα τερμάτισε στην 25η θέση με 9 βαθμούς (8 από το Μαυροβούνιο και 1 από την ΠΓΔΜ). Για τον διαγωνισμό του 2015, η Σλοβενία ​​εκπροσωπήθηκε από τους Maraaya με το "Here for You". Το δίδυμο προκρίθηκε στον τελικό στην 5η θέση, συμπεριλαμβανομένων δώδεκα βαθμών από το Αζερμπαϊτζάν και το Μαυροβούνιο. Στον τελικό, η Σλοβενία ​​τερμάτισε στην 14η θέση με 39 βαθμούς, το καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας από το 2011. Μετά τον διαγωνισμό, το "Here for You" μπήκε στα "Top 50 Charts" σε Σλοβενία, Αυστρία, Σλοβακία, Φινλανδία και Βέλγιο.
Για τα επόμενα δύο χρόνια, η Σλοβενία ​​απουσίαζε από τον τελικό με τους ManuElla και Ομάρ Ναμπέρ να αποτυγχάνουν να προκριθούν. Ωστόσο, τόσο το 2018 όσο και το 2019 η Σλοβενία ​​προκρίθηκε στον τελικό δύο συνεχόμενες φορές για άλλη μια φορά. Η Λέα Σιρκ έφτασε στην 22η θέση με το "Hvala, ne!" και οι Ζάλα Κράιλι & Γκάσπερ Σαντλ πέτυχαν τη δέκατη πέμπτη θέση με 105 βαθμούς, τους περισσότερους πόντους που σημείωσε ποτέ η Σλοβενία ​​σε τελικό της Eurovision. Το επιτυχημένο αποτέλεσμα το 2019 προκάλεσε το RTVSLO να επεκτείνει την εθνική τελική του μορφή. Το 2020, το EMA FREŠ εισήχθη ως προεπιλογή για τον κύριο διαγωνισμό EMA. Η επιλογή δίνει σε νέους και ανερχόμενους Σλοβένους καλλιτέχνες την ευκαιρία να προωθήσουν τον εαυτό τους και να αγωνιστούν για μια θέση στο EMA. Έχοντας κερδίσει το EMA 2020, η Άνα Σόκλιτς επρόκειτο να εκπροσωπήσει τη Σλοβενία ​​στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020 με το "Voda". Ωστόσο, μετά την ακύρωση του διαγωνισμού λόγω της πανδημίας του COVID-19, το RTVSLO την επέλεξε εσωτερικά για να εκπροσωπήσει τη Σλοβενία ​​το 2021 με το "Amen". Δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, τερματίζοντας στην 13η θέση με 44 βαθμούς.
Στις 8 Οκτωβρίου 2021, η Radiotelevizija Slovenija επιβεβαίωσε ότι τόσο το EMA FREŠ όσο και το EMA θα επέστρεφαν για τη Σλοβενική επιλογή για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022, με ανανεωμένη μορφή από την πρώτη έκδοση. Στις 19 Φεβρουαρίου 2022, μετά από τρίμηνη διαδικασία, καθορίστηκε ότι οι LPS θα εκπροσωπήσουν τη Σλοβενία ​​στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022 στο Τορίνο της Ιταλίας. Στον διαγωνισμό, οι LPS τερμάτισαν τελευταίοι με 15 βαθμούς στον ημιτελικό τους και δεν κατάφεραν να προκριθούν από τον πρώτο ημιτελικό, επιμηκύνοντας την απουσία της Σλοβενίας από τον τελικό και σημειώνοντας το χειρότερο αποτέλεσμα της Σλοβενίας στον διαγωνισμό εδώ και δέκα χρόνια. Μετά το κακό αποτέλεσμα το 2022, το RTVSLO σκέφτηκε να αποσυρθεί από τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2023. Ωστόσο, μετά από συζητήσεις με τη Μουσική Επιτροπή του Συμβουλίου Προγράμματος, ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας αποφάσισε να μην αποσυρθεί και επιβεβαίωσε τη συμμετοχή του στον διαγωνισμό του 2023, που θα διεξαχθεί στο Λίβερπουλ, στις 15 Σεπτεμβρίου 2022.
Συμμετοχές
Πριν από τη διάλυση της ς, καλλιτέχνες από τη σλοβενική ομοσπονδιακή μονάδα εκπροσώπησαν τη Γιουγκοσλαβία τις χρονιές, , , , , και.
Ιστορικό ψηφοφορίας
Μέχρι το, το ιστορικό ψηφοφορίας της Σλοβενίας έχει ως εξής:
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Σλοβενία
Στους τελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Στους ημιτελικούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σλοβενια Eurovision
Ενδυμίωνας
Ο Ενδυμίων ήταν ο δεύτερος μυθικός βασιλιάς της αρχαίας Ήλιδας.
Σύμφωνα με τον Παυσανία γιος του Αέλθιου και εγγονός της Πρωτογένειας και του Δία απόγονος του Δευκαλίωνα. Παντρεύτηκε την Αστεροδία ή την Υπερίππη ή την Χρομία, γιοι του ήταν ο Επειός, ο Παίωνας ο Ηλείος και ο Αιτωλός, όλοι επώνυμοι λαών. Επίσης είχε κόρη την Ευρυκύδα μητέρα του Ηλείου. Κάποτε ο Ενδυμίων διοργάνωσε αγώνα δρόμου στην Ολυμπία, ανάμεσα στους γιους του, με σκοπό όποιος βγει νικητής να τον διαδεχτεί. Νικητής ήταν ο Επειός όπου και τον διαδέχτηκε αλλά και έδωσε το όνομα του στον λαό.
Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, γιος του Αέθλιου και της Καλύκης ο Ενδυμίων ήταν αρχηγός των Αιολών τους οποίους παίρνοντάς τους από τη Θεσσαλία εποίκησαν την Ήλιδα. Τον ερωτεύτηκε η Σελήνη και τον πήρε ο Δίας στον ουρανό όπου μετά τον έριξε στον Άδη δίνοντας του όμως το προνόμιο όσο κοιμάται να μένει αγέραστος και αθάνατος.
Σύμφωνα με μία μεταγενέστερη παραλλαγή του μύθου που μεταφέρεται από τον Ρωμαίο ποιητή Οβίδιο και από μεταγενέστερους ποιητές, ο Ενδυμίων ήταν βοσκός από την Καρία με απαράμιλλη ομορφιά. Η Σελήνη τον είδε σε μία σπηλιά του Λάτμου και τον ερωτεύτηκε. Τον επισκεπτόταν κάθε βράδυ την ώρα που κοιμόταν, όμως ανησυχώντας πως σαν θνητός θα γεράσει και θα πεθάνει παρακάλεσε τον Δία να τον αφήσει να κοιμάται για πάντα τον αγέραστο ύπνο ώστε να μην τον χάσει ποτέ.
Στην πόλη Ηράκλεια που βρισκόταν στους πρόποδες του Λάτμου ο Ενδυμίων λατρευόταν ως μυθικός ιδρυτής της πόλης και υπήρχε ιερό αφιερωμένο σ’ αυτόν.
Ένα ποιήμα του Καβάφη είναι εμπνευσμένο από την ιστορία του Ενδυμίωνα. Ο τίτλος του ποιήματος είναι «Ενώπιον του αγάλματος του Ενδυμίωνος»
Η Νάοκο Τακεούσι,δημιουργός του μάνγκα Sailor Moon πήρε έμπνευση από τον Ενδυμίωνα κι δημιούργησε τον πρίγκηπα Ενδύμιων της Γης ο οποίος είχε σχέση με τη πριγκίπισσα Serenity.
Πηγές
Ενδυμιωνας Κατηγορία:Βοσκοί στη μυθοπλασία
Κλωντ Νομπς
Ο Κλωντ Νομπς (Claude Nobs, 8 Φεβρουαρίου 1936 - 10 Ιανουαρίου 2013) ήταν ο ιδρυτής του φεστιβάλ τζαζ του Μοντρέ.
Βιογραφία
Αρχικά έλαβε εκπαίδευση στον τομέα της μαγειρικής, για να μεταστραφεί αργότερα, στην διοίκηση τουριστικών επιχειρήσεων. Προχώρησε στον τομέα των πωλήσεων αφού ταξίδεψε στην Ευρώπη και την Αμερική για να προωθήσει το φεστιβάλ το οποίο ετοίμαζε. Στο πρώτο του ταξίδι στη Νέα Υόρκη, γνώρισε τον διευθυντή της "Atlantic Records", Νεσούχι Ερτεγάν, με του οποίου τη βοήθεια διοργανώθηκε το πρώτο φεστιβάλ του Μοντρέ, στις 16 Ιουνίου του 1967.
Το 1973, ο Νομπς ανέλαβε τη διοίκηση των ελβετικών παραρτημάτων των δισκογραφικών κολοσσών "Warner", "Elektra" και "Atlantic". Κατά τη δεκαετία του '90, το φεστιβάλ σταμάτησε να έχει ως βασικό είδος την μουσική τζαζ δεχόμενο και άλλα μουσικά είδη. Το 2004, προσέλκυσε πάνω από 200.000 θεατές.
Πέτρος Ρούσος
Ο Πέτρος Ρούσος (πραγματικό όνομα Πέτρος Πολυχρονίδης, 1908 — 30 Ιουλίου 1992) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και διευθυντής του «Ριζοσπάστη». Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, ανέλαβε το Υπουργείο Εξωτερικών στην Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση (ΠΔΚ).
Κλωντ Νομπς
Βιογραφία
Στις 10 Ιανουαρίου του 2013, ο Κλωντ Νομπς απεβίωσε, αφού υπέκυψε στα τραύματα τα οποία είχε από ατύχημα με σκι.
Πέτρος Ρούσος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πέτρος Ρούσος γεννήθηκε το 1908 (ως Πέτρος Πολυχρονίδης) στο παραθαλάσσιο χωριό Γάνος της οθωμανικής Ανατολικής Θράκης, που σήμερα ανήκει στην Τουρκία. Όταν το χωριό του επλήγη από ισχυρό σεισμό, εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Οδησσό της Ρωσίας. Φοίτησε στην Ελληνική Εμπορική Σχολή της Οδησσού, και ήρθε σε επαφή με τις ιδέες της Οκτωβριανής Επανάστασης, ασπαζόμενος την κομμουνιστική ιδεολογία.
Το 1923 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, στον Πειραιά, και προσχώρησε στην Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ). Το 1930 ανέλαβε γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΚΝΕ. Το κομματικό του ψευδώνυμο ήταν «Υδραίος».
Κλωντ Νομπς
Πηγές
Κατηγορία:Ελβετοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Deep Purple
Πέτρος Ρούσος
Ένταξη στο ΚΚΕ και άνοδος στα ανώτατα κλιμάκια
Μετά την ΟΚΝΕ, έγινε μέλος και του ΚΚΕ. Αρχικά ήταν χαμηλόβαθμο στέλεχος του κόμματος, όμως με την άνοδο στην ηγεσία του Νίκου Ζαχαριάδη, το 1931, ανέβηκε ταχύτατα στην κομματική ιεραρχία. Χρημάτισε δημοσιογράφος, πολιτικός συντάκτης, αρχισυντάκτης και τελικά διευθυντής του «Ριζοσπάστη». Φοίτησε στις κομματικές σχολές KUTV (Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργατών Ανατολής) στη Μόσχα και έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ).
Η άπταιστη γνώση της ρωσικής γλώσσας και η προσήλωσή του στις ιδέες του Μαρξισμού-Λενινισμού και της Κομμουνιστικής Διεθνούς αποτέλεσαν τα προσόντα για το Ρούσο ώστε να χειρίζεται προνομιακά τις επαφές του ΚΚΕ με τη σοβιετική πρεσβεία στην Αθήνα. Καθώς αρχικά ήταν σχετικά άγνωστο κομματικό στέλεχος χαμηλού προφίλ, δε βρισκόταν στο στόχαστρο των διωκτικών αρχών, και αυτό του εξασφάλιζε μια σχετική ελευθερία κινήσεων. Αποτελούσε το σύνδεσμο μεταξύ του ΚΚΕ και του ΚΚΣΕ και αρκετές φορές συμμετείχε σε αντιπροσωπείες του ΚΚΕ που ελάμβαναν μέρος στις εργασίες της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη Μόσχα.
Εκλέχθηκε για πρώτη φορά μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ το 1935, στο 6ο Συνέδριο, με στήριξη και υπόδειξη του Ζαχαριάδη, θέση που διατήρησε μέχρι το 1973, γινόμενος έτσι ένα από τα μακροβιότερα μέλη της ΚΕ στην ιστορία του κόμματος.
Μαζί με το Γιάννη Ιωαννίδη αποτέλεσαν την έμπιστη κλειστή ομάδα του Νίκου Ζαχαριάδη στην ηγεσία του κόμματος προπολεμικά. Ήταν νυμφευμένος με τη Χρύσα Χατζηβασιλείου, επίσης σημαντικό στέλεχος του ΚΚΕ, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και αργότερα του Πολιτικού Γραφείου.
Δικτατορία Μεταξά - Κατοχή - Αντίσταση
Ο Πέτρος Ρούσος υπήρξε ένα από τα πρώτα στελέχη που τον Ιούλιο του 1941 ανέλαβαν την ανασύνταξη του ΚΚΕ συγκροτώντας τη Νέα Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, η οποία αρχικά είχε τρία μέλη, τον ίδιο, τη Χρύσα Χατζηβασιλείου και τον Παντελή Καραγκίτση. Λίγο αργότερα, η Νέα Κεντρική Επιτροπή στελεχώθηκε και με άλλα μέλη του ΚΚΕ που απέδρασαν από τους τόπους κράτησής τους. Επίσης βοήθησε στη συγκρότηση του ΕΑΜ και στην οργάνωση της Εθνικής Αντίστασης. Ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος σε όλη τη διάρκεια της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης και του εμφυλίου πολέμου.
Έλαβε μέρος, ως μέλος της αντιπροσωπείας του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, στις διαπραγματεύσεις των πολιτικών δυνάμεων στο Κάιρο τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1943, των ανταρτικών δυνάμεων στη Συμφωνία της Πλάκας - Μυρόφυλλου, καθώς και στη σύσκεψη και τη Συμφωνία του Λιβάνου, το Μάιο του 1944, εκπροσωπώντας το ΚΚΕ. Για την υπογραφή του στην συμφωνία του Λιβάνου δέχθηκε αυστηρή κριτική από πολλά στελέχη του κόμματος (κατηγορήθηκε ότι τον ξεγέλασε και τον παγίδευσε ο Γεώργιος Παπανδρέου), φτάνοντας ακόμη και στους χαρακτηρισμούς της προδοσίας.
Ο ρόλος του Πέτρου Ρούσου στα Δεκεμβριανά
Αμέσως μετά την Απελευθέρωση, ο Πέτρος Ρούσος ήταν υπεύθυνος για τις επαφές του ΚΚΕ με τους κομμουνιστές ηγέτες της Ανατολικής Ευρώπης. Τον Οκτώβριο του 1944, το ΚΚΕ μέσω του Ρούσου ζήτησε βοήθεια σε όπλα από το Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας. Στις 21 Οκτωβρίου 1944 ο Ρούσος ενημερώνεται σε απαντητική επιστολή από το Βούλγαρο κομμουνιστή ηγέτη Δημητρώφ να μην περιμένουν βοήθεια με την αιτιολογία ότι δεν υπάρχουν όπλα, αλλά και λόγω διεθνών περιπλοκών.
Λίγο πριν από το ξέσπασμα των Δεκεμβριανών, ο Πέτρος Ρούσος παίρνει εντολή από την ηγεσία του ΚΚΕ να πάει στη Βουλγαρία και εν συνεχεία στη Γιουγκοσλαβία για να διερευνήσει τις διαθέσεις του Γιουγκοσλάβου κομμουνιστή ηγέτη Τίτο, σε περίπτωση ένοπλης σύγκρουσης του ΕΑΜ με την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Στο ταξίδι του προς τα βόρεια πέρασε από τη Λαμία όπου βρισκόταν τότε το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ, και συναντήθηκε με το Στέφανο Σαράφη. Σύμφωνα με μαρτυρία του Ρούσου, ο Σαράφης ζήτησε την άδεια να χτυπήσει και να διαλύσει τις διάσπαρτες βρετανικές δυνάμεις εκτός Αθηνών. Ο Ρούσος του απάντησε ότι δεν είχε τέτοιες εντολές από την ηγεσία και η ενδεχόμενη σύγκρουση δε συμπεριλάμβανε τους Βρετανούς, αλλά μόνον τις κυβερνητικές και «αντιδραστικές» δυνάμεις που υποστήριζαν την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου.
Στις 7 Δεκεμβρίου κι ενώ οι μάχες στην Αθήνα είχαν ήδη αρχίσει, ο Ρούσος έφθασε στη Σόφια όπου έγινε θερμά δεκτός. Την ίδια μέρα απέστειλε τηλεγράφημα στο Δημητρώφ ο οποίος βρισκόταν στη Μόσχα για διαβουλεύσεις με το Στάλιν, ζητώντας ηθική υποστήριξη, όπλα και τρόφιμα. Στις 9 Δεκεμβρίου ο Δημητρώφ απάντησε μεταφέροντας μήνυμα του Σοβιετικού υπουργού Εξωτερικών Μολότωφ που έλεγε ότι δε μπορούν να βασίζονται σε δραστήρια ανάμειξη και βοήθεια από τη Σοβιετική Ένωση. Ο Ρούσος διαβίβασε το μήνυμα αυτό στην Αθήνα, στο Γιώργη Σιάντο. Τα Δεκεμβριανά έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του Ρούσου στη Σόφια και στο Βελιγράδι και αυτός γύρισε στην Αθήνα μετά τη λήξη της στρατιωτικής σύγκρουσης.
Ο Πέτρος Ρούσος στον εμφύλιο και η μετέπειτα πορεία του
Στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου ο Ρούσος υπήρξε βασικός συνεργάτης του Ζαχαριάδη και συμμετείχε στην Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση (1947-49) ως υπουργός Εξωτερικών. Καταδικάστηκε δύο φορές ερήμην σε θάνατο από τα επίσημα ελληνικά δικαστήρια και, μετά την ήττα του ΔΣΕ το 1949, έζησε ως πολιτικός πρόσφυγας στις σοσιαλιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μέχρι και το 1974.
Ο Ρούσος μαζί με το Γιάννη Ιωαννίδη ήταν επικεφαλής του κλιμακίου της ΚΕ του ΚΚΕ στο Βελιγράδι την περίοδο 1945-1948. Μετέβαινε τακτικά στο στρατόπεδο Μπούλκες στη Γιουγκοσλαβία για την κομματική καθοδήγηση της εκεί ελληνικής κοινότητας.
Μετά την ήττα του ΔΣΕ ο Ρούσος ήταν ένας από αυτούς που στήριξαν το Ζαχαριάδη στην κριτική που του άσκησαν μέλη του κόμματος για τη στρατιωτική αποτυχία στον εμφύλιο.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1974 και έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στην Αθήνα. Πέθανε στις 30 Ιουλίου 1992, σε ηλικία 84 ετών.
Στοιχεία προσωπικότητας
Ο Ρούσος κατείχε άπταιστα τη ρωσική και την τουρκική γλώσσα, ενώ μιλούσε επίσης αγγλικά και γαλλικά. Ήταν μέλος του ΚΚΣΕ με σπουδές στο KUTV (Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής), απολάμβανε της εμπιστοσύνης της ΚΔ καθώς και της σοβιετικής πρεσβείας στην Αθήνα, και σε όλη του την πορεία διακρίθηκε για τον έντονο «κομματικό πατριωτισμό» του.
Συγγραφικό έργο
Ο Πέτρος Ρούσος άφησε αξιόλογο συγγραφικό έργο. Μερικές από τις εργασίες του είναι:
Γρηγόριος Καμπούρογλου
Ο Γρηγόριος Καμπούρογλου ή Καμπούρογλους (1810- 1868 ) ήταν Έλληνας εκδότης του 19ου αιώνα.
Πέτρος Ρούσος
Πηγές
1. Η Μεγάλη Πενταετία, Πέτρος Ρούσος, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1976
2. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α' τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
3. Ακτίνα Θ', Βασίλης Νεφελούδης, εκδόσεις Εστίας, Αθήνα 2007