cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Κεσσανλής
Ο Νίκος Κεσσανλής (Θεσσαλονίκη, 1930 – Αθήνα, 2004 ) υπήρξε καταξιωμένος Έλληνας ζωγράφος, εικαστικός και φωτογράφος. Πρώτος του δάσκαλος ήταν ο Κωνσταντίνος Σπυρόπουλος (τα έτη 1944-1948 ) ενώ εν-συνεχεία σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1950-1955), με δασκάλους, μεταξύ άλλων, τους Ουμβέρτο Αργυρό και Γιάννη Μόραλη. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ιταλία όπου και εργάστηκε ως συντηρητής έργων τέχνης ενώ το 1952 έκανε την πρώτη του πανελλήνια εμφάνιση. Στα 1957 η πρώτη ατομική του έκθεση λαμβάνει χώρα με τον κατάλογο να προλογίζει ο σημαντικός κριτικός τέχνης Giulio Carlo Argan. Στην Ιταλία δημιούργησε την Ομάδα Σίγμα μαζί με τους Γιάννη Γαϊτη, Βλάση Κανιάρη, Δημήτρη Κοντό και Κώστα Τσόκλη. Ακόμα το 1959 τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο Amedeo Modigliani και στη συνέχεια αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα στο Παρίσι, όπου και συνδέθηκε φιλικά με τον Pierre Restany. Το 1981 εκλέχθηκε καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) ενώ το 1991 έως το 1995 διετέλεσε πρύτανης της σχολής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Σκότι Πίπεν
Ο Σκότι Μάουρις Πίπεν, (αγγλικά: Scottie Maourice Pippen, γεννήθηκε 25 Σεπτεμβρίου 1965) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,03 μ. αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ θεωρούμενος ως ένας από τους καλύτερους στη θέση του όλων των εποχών. Είναι δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης.
Έγινε ιδιαίτερα γνωστός για την πολύ επιτυχημένη συνεργασία που είχε με τον Μάικλ Τζόρνταν, με τον οποίο αγωνίστηκε στους Σικάγο Μπουλς πανηγυρίζοντας με την ομάδα του Σικάγο έξι πρωταθλήματα NBA, και έχοντας το δεύτερο ρεκόρ με τις περισσότερες νίκες από μια ομάδα στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος, τη σεζόν 1995-96 όπου οι Μπουλς νίκησαν τους 72 από τους 82 αγώνες της κανονικής περιόδου, επίδοση ρεκόρ που καταρρίφθηκε δύο δεκαετίες αργότερα. Σε ατομικό επίπεδο υπήρξε άκρως επιτυχημένος όντας μεταξύ άλλων, επτά φορές μέλος της καλύτερης ομάδας του ΝΒΑ και επτά φορές μέλος του All-Star Game ΝΒΑ.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Πίπεν γεννήθηκε στο Χάμπουργκ του Αρκάνσας τις 25 Σεπτεμβρίου του 1965. Δεν θεωρούνταν ιδιαίτερα ταλαντούχος στο μπάσκετ και κανείς δεν πίστευε πως θα έκανε καριέρα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κεντρικού Αρκάνσας ( University of Central Arkansas), από τα λίγα που του προσέφεραν υποτροφία και χαμηλών προδιαγραφών, όπου ψήλωσε απότομα, βελτιώθηκε σημαντικά ως μπασκετμπολίστας και αποτέλεσε αναπόσπαστο μέλος της ομάδας μπάσκετ του πανεπιστημίου. Στην τελευταία του χρονιά στο κολεγιακό πρωτάθλημα μάλιστα το 1987, είχε 23,6 πόντους και 10 ριμπάουντ ανά παιχνίδι και περίπου 60% στα εντός παιδιάς σουτ.
Ο μάνατζερ των Σικάγο Μπουλς, Τζέρι Κράουζε θα ενημερωθεί για τον Πίπεν και θα στείλει σκάουτερ να τον παρακολουθήσει. Το κολέγιο του Πίπεν αγωνιζόταν στην 3η και τελευταία κατηγορία NCAA στο μπάσκετ, με τα κολέγιο να χωρίζονται σε κατηγορίες βάσει των υποδομών τους με ελάχιστους καλούς παίκτες να αγωνίζονται σε άλλα κολέγια πλην της πρώτης κατηγορίας. Ο ίδιος ενημέρωσε τον Κράουζε πως ήταν ο καλύτερος παίκτης χωρίς όμως να είναι σίγουρος αν ο Πίπεν θα μπορούσε να παίξει στο NBA. Παρ' όλα αυτά ο μάνατζερ των Μπουλς είχε αποφασίσει, βάσει συμφωνίας με τους Σιάτλ Σούπερσονικς, που τον είχαν επιλέξει στα ερχόμενα ντραφτ. Στις 20 Ιανουαρίου 2010, η φανέλα του αποσύρθηκε από το UCA.
Σταδιοδρομία
Οι άκρως ικανοποιητικές του εμφανίσεις με την κολεγιακή του ομάδα είχαν ως αποτέλεσμα όχι μόνο να δηλώσει συμμετοχή στα ντραφτ του 1987 αλλά να είναι και από τους πιο περιζήτητους παίκτες εκείνων των ντραφτ. Επελέγη 5ος από τους Σιάτλ Σούπερσονικς που τον αντάλλαξαν με τους Σικάγο Μπουλς.
Τις πρώτες του σεζόν χρησιμοποιήθηκε ως αναπληρωματικός, αφού η ομάδα του είχε ήδη αξιόπιστες λύσεις στις θέσεις του σμολ φόργουορντ. Στη ρούκι σεζόν του σε 79 αγώνες είχε κατά μέσο όρο 7,9 πόντους, 3,8 ριμπάουντ και 2,1 ασίστ και κατάφερε να διακριθεί. Παρόλα αυτά ο Πίπεν κατέγραφε συνεχή βελτίωση και το 1990 έφτασε τους 16,5 πόντους, 6,7 ριμπάουντ, 48,9 % στις εντός παιδιάς προσπάθειες και πραγματοποίησε 211 κλεψίματα όντας τρίτος σε αυτή τη στατιστική κατηγορία, με αποτέλεσμα να κληθεί για πρώτη φορά στην καριέρα του σε Όλ Σταρ Γκέιμ. Κάνοντας εκπληκτικό δίδυμο με τον Τζόρνταν οδήγησαν τους Μπουλς σε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα (1991, 1992, 1993). Το πρώτο πρωτάθλημα των Μπουλς του άλλαξε την ψυχολογία πλήρως και από εκεί και πέρα ο Πίπεν κάθε χρονιά ήταν και καλύτερος (21 πόντους, 7,7 ριμπάουντ, 7 ασίστ, 1,98 κλεψίματα) και θεωρούνταν από τους κορυφαίους στον κόσμο.
Ακολούθησε η αποχώρηση του Τζόρνταν από την ενεργό δράση λόγω της δολοφονίας του πατέρα του με τον Πίπεν να αναγκάζεται να γίνει ο ηγέτης της ομάδας και να δείξει πέραν των αμυντικών και των ηγετικών του ικανοτήτων. Το 1994 ηγήθηκε των Μπουλς σε πόντους (22 μ.ο.), ριμπάουντ (8,7 μ.ο.) ασίστ (5,6 μ.ο.) κλεψίματα (2,9 μ.ο.) και κοψίματα (0,8 μ.ο.). Κάτι τέτοιο έχει γίνει μόλις άλλες τρεις φορές στην ιστορία του NBA, το 1978 ο Ντέιβ Κάουενς με τους Σέλτικς, ο Κέβιν Γκαρνέτ το 2003 με τους Τίμπεγουλβς και ο ΛεΜπρόν Τζέιμς το 2009 με τους Καβαλίερς.
Μάλιστα όταν ο Τζόρνταν αποφάσισε το 1995 να επιστρέψει έθεσε ως προϋπόθεση να μη φύγει ο Πίπεν από την ομάδα αφού ήταν να πάρει μεταγραφή στους Λος Άντζελες Κλίπερς. Μετά την επιστροφή του Τζόρνταν ο Πίπεν παρέμεινε στην ομάδα πανηγυρίζοντας την κατάκτηση άλλων τριών πρωταθλημάτων (1996, 1997, 1998). Οι δυο τους έθεσαν ρεκόρ όλων των εποχών όταν και οι δύο σημείωσαν τουλάχιστον 40 πόντους σε ένα παιχνίδι. Στις 18 Φεβρουαρίου 1996 απέναντι στους Ιντιάνα Πέισερς εκτός έδρας (104–110), ο Τζόρνταν σκόραρε 44 και ο Πίπεν 40. Στο τελευταίο πρωτάθλημα του Σικάγο (1998) ήταν πρώτος σε ασίστ και κλεψίματα (5,8–1,8), δεύτερος σε πόντους, ριμπάουντ και χρόνο συμμετοχής (19,1–5,2–37,5 λεπτά).
Στη συνέχεια το 1998 ο Πίπεν δεν ανανέωσε το συμβόλαιό του με τους Μπουλς, κάνοντας ένα μικρό πέρασμα από τους Χιούστον Ρόκετς και, μετέπειτα, συνέχισε την καριέρα του στους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς όπου παρέμεινε έως το 2003. Ολοκλήρωσε την καριέρα του με τους Σικάγο Μπουλς τη σεζόν 2003–04 αγωνιζόμενος όμως σε μόλις 23 παιχνίδια λόγω της προχωρημένης ηλικίας του. Έχοντας ιδιαίτερα καλή αμυντική παρουσία και μεγάλη ικανότητα να καταλαβαίνει τον αγώνα είχε πολλαπλά κλεψίματα που διευκόλυναν το γρήγορο παιχνίδι με αντεπιθέσεις. Ο συνολικός αριθμός των κλεψιμάτων της καριέρας του (2.307) είναι ρεκόρ στην ιστορία του ΝΒΑ για παίκτη της θέσης του.
Το 1996 επιλέχθηκε ως μέλος της ομάδας όλων των εποχών του στην επετειακή ομάδα των 50 χρόνων του NBA. Ολοκλήρωσε την καριέρα του με 16,1 πόντους/παιχνίδι κατά μέσο όρο, 5,2 ασίστ/παιχνίδι και 2,0 κλεψίματα/παιχνίδι. Η φανέλα με νούμερο 33 του Πίπεν αποσύρθηκε από τους Μπουλς. Εισήχθη στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame το 2010. Ήταν μέλος της Εθνική ΗΠΑ σε δύο Ολυμπιάδες, το 1992 ως μέλος της Ντριμ Τιμ όπως και το 1996.
Τίτλοι και διακρίσεις
Σικάγο Μπουλς
Εθνική ΗΠΑ
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σικάγο Μπουλς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χιούστον Ρόκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές φινλανδικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σουηδικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Δυναστεία των Σπαρτοκιδών
Οι Σπαρτοκίδες (αρχαία ελληνικά: Σπαρτοκίδαι) ήταν το όνομα μίας εξελληνισμένης, Θρακικής καταγωγής, δυναστείας, που κυβέρνησε το ελληνιστικό βασίλειο του Βοσπόρου μεταξύ των ετών 438–108 π.Χ. Είχαν σφετεριστεί την εξουσία από την πρώην δυναστεία των Αρχαιανακτιδών, μία ελληνική δυναστεία τού βασιλείου του Βοσπόρου, που ήταν τύραννοι τού Παντικάπαιου από το 480 - 438 π.Χ. Ο θρόνος τού βασιλείου τού Βοσπόρου σφετερίστηκε από τον Σπάρτοκο Α΄ το 438 π.Χ., από τον οποίο πήρε το όνομά της η δυναστεία.
Ιστορία
Οι Σπαρτοκίδες πιστεύεται ότι είναι θρακικής καταγωγής και ότι έχουν σχέσεις με τη δυναστεία των Οδρυσών, τους ηγεμόνες του βασιλείου των Οδρυσών. Συχνά πιστεύεται ότι ο Σπάρτοκος Α΄ ήταν Θράκας μισθοφόρος, που προσλήφθηκε από τους Αρχαιανακτίδες και ότι σφετερίστηκε την εξουσία από τους Αρχαιανακτίδες γύρω στο 438 π.Χ., και έγινε «βασιλιάς» τού βασιλείου του Βοσπόρου, τότε μόνο μερικών πόλεων, όπως το Παντικάπαιον. Τον Σπάρτοκο Α΄ διαδέχθηκε ο γιος του Σάτυρος Α΄ του Βοσπόρου, ο οποίος θα κατακτήσει πολλές πόλεις γύρω από το Παντικάπαιο, όπως το Νυμφαίον και το Κιμμερικόν. Ο γιος του Σάτυρου Α΄, ο Λεύκων Α΄, θα πήγαινε να κατακτήσει και να επεκτείνει το βασίλειο πέρα από τα όρια, που είχε σκεφτεί ποτέ ο πατέρας του.
Ο Λεύκων Α΄ συμμετείχε επίσης σε πολέμους εναντίον των Ιξοματών, των Σινδών και των Ηρακλειωτών. Ο αδελφός του Γοργίππος κυβέρνησε την ασιατική πλευρά του βασιλείου, συγκεκριμένα στη Σινδία, την πρώην πρωτεύουσα του βασιλείου των Σινδών, μετονομάζοντάς την σε Γοργιππία, πιθανότατα από τον ίδιο.
Οι Σπαρτοκίδες ηγεμόνες φαίνεται ότι κυβερνούσαν από κοινού με τους γιους και τους αδελφούς τους. Οι γιοι τού Λεύκωνα, Σπάρτοκος Β΄ και Παιρισάδης Α΄, κυβέρνησαν από κοινού μέχρι το τέλος τού Σπάρτοκου πέντε χρόνια μετά τη βασιλεία του. Αυτό μπορεί να φανεί και με τα ίδια τα παιδιά τού Παιρισάδη, τον Σάτυρο Β΄ και τον Γόργιππο Β΄, που και οι δύο συγκυβέρνησαν με τον πατέρα τους. Αυτό το ίδιο μοτίβο μπορεί να φανεί δεκαετίες αργότερα, με τη βασιλεία τού Σπάρτοκου Δ΄ και του Λευκώνα Β΄.
Πόλεμοι επέκτασης
Οι Σπαρτοκίδες ήταν οι ηγετικές φυσιογνωμίες των επεκτατικών πολέμων τού Βοσπόρου, μίας σειράς συγκρούσεων και πολιορκιών, που έλαβαν χώρα από το 438 π.Χ. έως το 350 π.Χ., λίγο πριν το τέλος τού Λεύκωνα. Αυτοί οι πόλεμοι είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο τού Σατύρου Α΄ και τού Μητρόδωρου και ίσως τού αδελφού τού Σατύρου, τού Σέλευκου. Ο Σάτυρος Α΄ απεβίωσε στην 1η πολιορκία της Θεοδοσίας το 389 π.Χ. και ο Μητρόδωρος σκοτώθηκε από την Τιργαταώ καθώς ήταν όμηρός της, βάσει συνθήκης που είχε αυτή κάνει με τον Σάτυρο Α΄, προτού την προδώσει. Μετά το τέλος τού Σάτυρου Α΄ το 389 π.Χ., ο Λεύκων Α΄ συμμετείχε στη Μάχη των Λαμπρυτών, η οποία ήταν μία δυναστική διαμάχη μεταξύ του αρχικού βασιλιά των Σινδών, Εκαταίο, και του γιου του Οκταμασάδη, που έληξε με νίκη του Λεύκωνα Α΄ και την εξορία των Οκταμασάδη. Λίγο αργότερα, ο Λεύκων Α΄ και ο Γόργιππος έγιναν άρχοντες τού βασιλείου των Σινδών. Στη συνέχεια ο Λεύκων Α΄ ξεκίνησε 2 πολιορκίες της Θεοδοσίας, τη 2η πολιορκία το 365 π.Χ. και την 3η πολιορκία της πόλης το 360 π.Χ., προσαρτώντας τελικά την πόλη στις κυριαρχίες του μετά από πολύ καιρό, με την Ηράκλεια Ποντική με ποικίλη επιτυχία.
Περαιτέρω επέκταση
Ο Παιρισάδης Α΄ νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Κομοσαρύη, κόρη του Γοργίππου και μέσω αυτού τού γάμου έγινε βασιλιάς των Σινδών. Συμμετείχε επίσης σε πόλεμο κατά των εισβολέων των Σκυθικών φυλών, επειδή αρνιόταν να τους πληρώσει φόρο. Επίσης, ο Παιρισάδης Α΄, κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, κατέλαβε τη στρατηγική πόλη Tάναϊν κοντά στον ποταμό Τάναϊν και πρόσθεσε πολλές άλλες νομαδικές φυλές στις κυριαρχίες του.
Εμφύλιος πόλεμος
Οι Σπαρτοκίδες θα συμμετάσχουν σε έναν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ τους το 309 π.Χ. περίπου, μετά το τέλος τού Παιρισάδη Α΄, που είχε αξίωση για τον θρόνο. Ο πόλεμος μετατράπηκε σε δύο μεγάλες εμπλοκές, ξεκινώντας από τη μάχη του ποταμού Θάτη και αργότερα την Πολιορκία της Σιρασίνας, στην οποία ο Σάτυρος Β΄ έχασε τη ζωή του. Ο Εύμηλος, αφού νίκησε τον μεγαλύτερο αδελφό του Σάτυρο Β΄, προσπάθησε να μοιράσει το βασίλειο με τον Πρύτανη, αλλά ο τελευταίος αρνήθηκε, οδηγώντας στην τελική ήττα του κοντά στη Μαιώτιδα λίμνη και στο τέλος από τα χέρια του Εύμηλου. Υπό τη βασιλεία του Εύμηλου, το βασίλειο του Βοσπόρου γνώρισε μεγάλη στρατιωτική επιτυχία, καθαρίζοντας τη Μαύρη Θάλασσα από όλους σχεδόν τους πειρατές, και ήταν αρκετά μεγάλο, ώστε να ανταγωνιστεί το κράτος τού Λυσίμαχου, ενός από τους ισχυρούς στρατηγούς τού Μεγάλου Αλέξανδρου. Ο γιος τού Εύμηλου, Σπάρτοκος Γ΄, μπόρεσε τότε να αποκαταστήσει τις εμπορικές τους συμφωνίες με την Αθήνα και ήταν ο πρώτος Σπαρτοκίδης ηγεμόνας, που ανέλαβε τον τίτλο τού «βασιλέως». Ο γιος του, ή ανιψιός του, ο Παυρισάδης Β΄, ήταν απροσδόκητα ενεργός στη διπλωματία μεταξύ των βασιλείων των Διαδόχων, καθώς αναφέρθηκε ότι έστελνε πρεσβευτές στον Πτολεμαίο Β΄ και έκανε προσφορές κυπέλλων με τον Αντίγονο Β΄ στη Δήλο.
Πτώση
Το βασίλειο τού Βοσπόρου έπεσε σε παρακμή λόγω των πολυάριθμων επιθέσεων από νομαδικές σκυθικές φυλές τους επόμενους αιώνες, που οδήγησαν στην τελική πτώση του. Οι τελευταίοι ηγεμόνες των Σπαρτοκιδών, ο Παιρισάδης Γ΄, η Καμασαρύη Φιλότεκνος, ο Παιρισάδης Δ΄ και ο Παιρισάδης Ε΄ δέχθηκαν εξαιρετική πίεση από τις επιθέσεις των Σκυθών. Ο Παιρισάδης Ε΄, ο τελευταίος της δυναστείας του, πρόσφερε το βασίλειό του στον Μιθριδάτη ΣΤ΄ με αντάλλαγμα την προστασία τού λαού του και τού εαυτού του. Ο Διόφαντος, ο στρατηγός τού Μιθριδάτη ΣΤ΄, μετά βίας γλίτωσε την εξέγερση που είχε επικεφαλής τον Σαύμακο, έναν μάλλον Σκύθη και θετό κληρονόμο του Παιρισάδη Ε΄. Ο Παιρισάδης Ε΄ απεβίωσε στο Παντικάπαιον στα χέρια τού Σαυμάκου, τερματίζοντας την κυριαρχία των Σπαρτοκιδών στον Κιμμέριο Βόσπορο.
Γενεαλογία Σπαρτοκιδών Βοσπόρου
Η ακόλουθη γενεαλογία βασίζεται στον Ferdinand Justi, Iranisches Namenbuch, (Marburg, Berlin, 1884), (Heidelsheim, 1963), σελ. 400:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σπαρτοκιδες
Νέγρος του Μοριά
Ο Νέγρος του Μοριά, (πραγματικό όνομα: Kevin Zans Ansong, γενν.29 Μαρτίου 1991), γνωστός και ως Black Morris, είναι Ελληνας ράπερ με καταγωγή από τη Γκάνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ράπερ Κατηγορία:Έλληνες τράπερ
Μαρμελάδα
thumb|right|250px|μαρμελάδες στα ράφιαΗ µαρμελάδα είναι γλυκό που παρασκευάζεται από φρούτα βρασμένα με ζάχαρη. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της είναι η πολτοποίηση του φρούτου. Σύμφωνα με τον Νίκο Τσελεμεντέ η μαρμελάδα ανήκει στην κατηγορία των γλυκών του κουταλιού μαζί με τους πελτέδες και τις κομπόστες. Η μαρμελάδα διαφέρει από το γλυκό του κουταλιού, το οποίο περιέχει κομμάτια του φρούτου σε πηκτό σιρόπι, από την κομπόστα η οποία περιέχει κομμάτια φρούτου σε αραιό σιρόπι και από τους ζελέδες και τους πελτέδες που αποτελούνται κυρίως από πηγμένο χυμό φρούτου.
Ψευδόφιλες λέξεις
Σε πολλές γλώσσες υπάρχουν αντίστοιχα γλωσσολογικά μορφήματα που ακούγονται όπως η μαρμελάδα. Στις περισσότερες περιπτώσεις αναφέρονται στο ίδιο αντικείμενο. Σε πολλές όμως εθνικές κοινωνίες έχουν αναπτυχθεί διαφορετικές ορολογίες π.χ. για τις μαρμελάδες από εσπεριδοειδή και για τις μαρμελάδες από τα υπόλοιπα φρούτα ή ο όρος αναφέρεται και σε γλυκά από λαχανικά.
Γενικά
Η μαρμελάδα, όπως όλα τα γλυκά που φτιάχνονται με φρούτα, ζάχαρη και νερό χρησιμεύει τόσο για τη συντήρηση και μακροπρόθεσμη χρήση των φρούτων μετά το τέλος της καρποφορίας τους, όσο και για την κατανάλωση φρούτων που δεν μπορούν να φαγωθούν ωμά, λόγω γεύσης (π.χ. το κυδώνι), αλλά και για την κατανάλωση τμημάτων του φρούτου που φυσιολογικά τα πετάμε όπως π.χ. η φλούδα των εσπεριδοειδών.
Γενικά για την παρασκευή της μαρμελάδας χρειάζεται αρχικά η παρασκευή σιροπιού, αν τα φρούτα ή τα τμήματά τους που θα χρησιμοποιηθούν δεν περιέχουν αρκετό υγρό, όπως για παράδειγμα οι μαρμελάδες από φλούδες εσπεριδοειδών. Δεν χρειάζεται σχεδόν καθόλου νερό αν τα φρούτα ή τα τμήματά τους περιέχουν αρκετό, όπως στην παρασκευή μαρμελάδας από σάρκα μήλου.
Η επιτυχία στα γλυκά αυτά έγκειται στη διατήρηση κυρίως του χρώματος, αλλά και της γεύσης των φρούτων που χρησιμοποιούμε.
Παραλλαγές γίνονται προσθέτοντας τμήματα των φρούτων που χρησιμοποιήθηκαν αργότερα, ώστε να μην υποστούν πολτοποίηση από το βράσιμο.
Όπως όλα τα παρεμφερή γλυκά, η μαρμελάδα μπορεί να διατηρηθεί για αρκετό διάστημα σε αποστειρωμένα βάζα. Γι' αυτόν το σκοπό μπορεί να βοηθήσει και η προσθήκη γλυκόζης, ώστε να αποφευχθεί το γρήγορο ζαχάρωμα.
Η μαρμελάδα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως άλειμμα για το πρωινό, αλλά χρησιμεύει επίσης και ως συστατικό για τη δημιουργία άλλων γλυκών όπως η πάστα φλώρα.
Ετυμολογία
Η λέξη προέρχεται από τη γαλλική «malmelade» η οποία με τη σειρά της προέρχεται από την πορτογαλική «marmelada». Η πορτογαλική λέξη, που σημαίνει «κυδωνόπαστα», προέρχεται από το λατινικό «melimelum» το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «μελίμηλον».
Παραπομπές
Μαρμελαδα
Λίμνη Γουίνιπεγκ
Η λίμνη Γουίνιπεγκ είναι η έκτη μεγαλύτερη λίμνη γλυκού νερού του Καναδά και η τρίτη μεγαλύτερη λίμνη γλυκού νερού που βρίσκεται εξ ολοκλήρου εντός του Καναδά, μα είναι σχετικά ρηχή (μέσο βάθος 12 μ.), εξαιρουμένου ενός στενού διαύλου 36 μέτρων μεταξύ των βόρειων και νότιων λεκανών. Είναι η ενδέκατη μεγαλύτερη λίμνη γλυκού νερού στη Γη. Η ανατολική πλευρά της λίμνης έχει παρθένα αρκτικά δάση και ποτάμια που είναι υποψήφια για να χαρακτηριστούν Πάρκο Παγκόσμιας Κληρονομιάς των Ηνωμένων Εθνών. Η λίμνη είναι 416 χλμ. από το βορρά προς το νότο, με απομακρυσμένες αμμώδεις παραλίες, μεγάλους ασβεστολιθικούς βράχους και πολλές σπηλιές νυχτερίδων σε ορισμένες περιοχές. Η Manitoba Hydro χρησιμοποιεί τη λίμνη ως μία από τις μεγαλύτερες δεξαμενές στον κόσμο. Υπάρχουν πολλά νησιά, τα περισσότερα από τα οποία δεν έχουν αναπτυχθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες του Καναδά
Αλφόνσος Β΄ των Έστε
O Αλφόνσος Β΄, ιταλ. Alfonso II, (22 Νοεμβρίου 1533 - 27 Οκτωβρίου 1598) από τον Οίκο των Έστε ήταν δούκας της Φερράρα, της Μόντενα και του Ρέτζο. Ήταν ο τελευταίος δούκες της Φερράρα· μετά από αυτόν οι Έστε περιορίστηκαν στο δουκάτο της Μόντενα και του Ρέτζο.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Έρκολε Β΄ δούκα της Φερράρα, της Μόντενα και του Ρέτζο και της συζύγου του Ρενέα των Βαλουά, κόρης του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας. Αδελφός του ήταν ο καρδινάλιος Λουδοβίκος.
Στα νεαρά του χρόνια του πολέμησε στην υπηρεσία του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας εναντίον των Αψβούργων. Το 1559 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Λίγο αργότερα ο Πάπας Πίος Δ΄ τον πίεσε και έστειλε πίσω στη Γαλλία τη μητέρα του λόγω της Καλβινιστικής της πίστης. Το 1570 έγινε μεγάλος σεισμός στη Φερράρα και οι ζημιές που έγιναν στο καστέλο Εστένσε αποκαταστάθηκαν από τον Αλφόνσο Β΄. Το 1583 συμμάχισε με τον Ροδόλφο Β΄ των Αψβούργων-Αυστρίας εναντίον των Οθωμανών στην Ουγγαρία.
Ήταν προστάτης των Τεχνών και ανύψωσε το γόητρο της Φερράρα στο ύπατο σημείο. Ο ίδιος μιλούσε πολύ καλά λατινικά και γαλλικά. Ήταν προστάτης του Τορκουάτο Τάσσο, του Τζοβάννι Μπατίστα Γκουαρίνι, του Τσέζαρε Κρεμονίνι και ευνόησε τις τέχνες και τις επιστήμες, όπως έκαναν πάντα οι ηγεμόνες των Έστε. Ο Λουτσάσκο Λουτσάσκι ήταν ο οργανίστας της Αυλής του. Ήταν ο χρηματοδότης του Κονσέρτου των κυριών, μίας ομάδας τραγουδιστριών, ιδέα που αντιγράφτηκε σε όλη την Ιταλία. Οι δαπάνες του όμως ζημίωσαν το δημόσιο θησαυροφυλάκιο.
Ο Αλφόνσος Β΄ ήταν εγγονός του Αλφόνσου Α΄. Αν και νυμφεύτηκε τρεις φορές, δεν είχε τέκνα. Απεβίωσε το 1597 και ως διάδοχός του αναγνωρίστηκε ο εξάδελφός του Τσέζαρε από τον Ροδόλφο Β΄. Ο πάπας Κλήμης Η΄ Αλντομπραντίνι όμως δεν αναγνώρισε τη διαδοχή, διότι ο πατέρας του Τσέζαρε, ο Αλφόνσος ήταν νόθος γιος του Αλφόνσου Α΄. Ενσωμάτωσε τη Φερράρα στο Παπικό κράτος, αφήνοντας στον Τσέζαρε τη Μόντενα και το Ρέτζο. Ο νέος δούκας και η οικογένειά του αναγκάστηκαν να αφήσουν τη Φερράρα, όπου εγκαταστάθηκε παπικός απεσταλμένος (legatus).
Ο ποιητής Ρόμπερτ Μπράουνινγκ εμπνεύστηκε το ποίημά του Η τελευταία μου δούκισσα από τη σύζυγο του Αλφόνσου Β΄.
Οικογένεια
Το 1558 νυμφεύτηκε πρώτα τη Λουκρητία των Μεδίκων, κόρη του Κόζιμο Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης. Η Λουκρητία απεβίωσε δύο έτη αργότερα. Υπήρχε υποψία δηλητηρίασης, αλλά νεότερες έρευνες έδειξαν ότι απεβίωσε από φυματίωση.
Έκανε τον τρίτο του γάμο το 1579 με την ανιψιά της Βαρβάρας, τη Μαργαρίτα Γκοντζάγκα, κόρη του Γουλιέλμου δούκα της Μάντοβα. Και από αυτόν το γάμο δεν απέκτησε τέκνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Δούκες της Φερράρα Κατηγορία:Δούκες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκες του Ρέτζο Κατηγορία:Δούκες της Σαρτρ
Ερρίκος του Οπόλε
Ο Ερρίκος, πολων. Henryk opolski (π. 18 Αυγούστου 1338 - π. 23 Οκτωβρίου 1365) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Στσέλτσε ήταν δούκας του Οπόλε (από το 1365).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Μπόλκο Β΄ δούκα του Οπόλε και της Ελισάβετ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Βερνάρδου δούκα της Σβιντνίτσα-Ζιένμπιτσε-Γιάβορ-Λβίβεκ.
Ο πατέρας του τον προόρισε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία και εξελέγη μέλος του Συλλόγου (canon) στον Καθεδρικό του Βρότσλαφ. Το 1356 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκαν οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του Βλάντισλαφ Β΄ του Οπόλε και Μπόλκο Γ΄ του Στσέλτσε. Το 1356 άρχισε τις προσπάθειές του για να γίνει μέλος του Συλλόγου στον καθεδρικό της Πράγας· αυτή είναι η τελευταία αναφορά στο όνομά του από τις πηγές. Μάλλον απεβίωσε σύντομα μετά, αν και μερικοί ιστορικοί θέτουν το τέλος του το 1365, στα 27 έτη του.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Sanguine Productions
Η Sanguine Productions Ltd. είναι μια εσωτερική παραγωγή παιχνιδιών-ρόλων που ιδρύθηκε το 1997. Τα παιχνίδια τους περιλαμβάνουν το Ironclaw, το Jadeclaw, το Albedo: Platinum Catalyst, το Usagi Yojimbo Role-Playing Game, και το Noggle Stones Role-Playing Game.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Furry fandom
Πέρδικα Αίγινας
Η Πέρδικα είναι οικισμός στην Αίγινα, στην Περιφερειακή Ενότητα Νήσων της Περιφέρειας Αττικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Πέρδικα έχει 680 κατοίκους. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική ακτή του νησιού, σε απόσταση 9 χιλιομέτρων από την πόλη της Αίγινας. Είναι κτισμένη σε μικρό ακρωτήριο απέναντι από τη νησίδα Μονή, σε υψόμετρο 20. Η Πέρδικα αποτελούσε έδρα ομώνυμης κοινότητας από το 1912 μέχρι το 1917 και από το 1933 μέχρι το 1997, οπότε και εντάχθηκε στον δήμο Αίγινας.
Η Πέρδικα αναπτύχθηκε ως οικισμός αλιέων και σήμερα αποτελεί τουριστικό προορισμό. Είναι οργανωμένη γύρω από το λιμάνι, όπου λειτουργεί και μαρίνα για σκάφη. Η Πέρδικα έχει χαρακτηριστεί διατηρητέος καθώς ως αντιπροσωπευτικός αλιευτικός οικισμός στον οποίο σώζεται το μη συνεχές οικοδομικό σύστημα μικρών σπιτιών με ανοικτές αυλές που συμβάλλουν στη λειτουργία των σπιτιών.
Στο παραλιακό μέτωπο του οικισμού βρίσκεται ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου και στο ακρωτήριο βρίσκεται ο ναός του Αγίου Σώστη, ο οποίος εορτάζει στις 7 Σεπτεμβρίου. Ο ναός καταστράφηκε το 1943, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, και ξαναχτίστηκε μεταπολεμικά. Στον παράλιο πεζόδρομό της βρίσκονται καταστήματα εστίασης. Στην Πέρδικα βρίσκονται δύο παραλίες, μία στην είσοδο του λιμανιού και μία στην άλλη πλευρά του ακρωτηρίου, κοντά στην εκκλησία του αγίου Σώστη. Άλλες κοντινές παραλίες περιλαμβάνουν τις αμμώδεις παραλίες Σαρπά και Κλίμα.
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Αίγινα
Μπόλκο Γ΄ του Στσέλτσε
Ο Μπόλκο Γ΄, πολων. Bolko III Strzelecki (π. 1337 - 21 Οκτωβρίου 1382) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Στσέλτσε ήταν δούκας του Οπόλε (1356-70, με τους αδελφούς του) και δούκας του Στσέλτσε (από το 1375).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μπόλκο Β΄ δούκα του Οπόλε και της Ελισάβετ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Βερνάρδου δούκα της Σβιντνίτσα-Ζιένμπιτσε-Γιάβορ-Λβόβεκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1355 την Άννα (π. 1340;-1378), ίσως κόρη του Ιωάννη Α΄ του Σχολαστικού, δούκα του Οσβιέντσιμ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Αυτοκράτορας Γκο-Σάι
Ο Αυτοκράτορας Γκο-Σάι (後西天皇, Go-Sai-tennō, January 1, 1638 – March 22, 1685), επίσης γνωστός ως Nαγκαχίτο ή Γκο-Τζούνα ή Γκο-Σαΐιν (後西院天皇, Go-Saiin-tennō), ήταν ο 111ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής.
Η βασιλεία του Γκο-Σάι διήρκεσε τα έτη από το 1655 έως το 1663.
Καταγωγή και οικογένεια
Πριν από την άνοδο του Γκο-Σάι στον Θρόνο των Χρυσανθέμων, το προσωπικό του όνομα (imina) ήταν Nαγκαχίτο ή Γιοσιχίτo και ο προ της ανάρρησής του τίτλος ήταν Χιντε-νo-μίγια ή Moμοζόνo-νo-μίγια.
Ήταν ο όγδοος γιος του Αυτοκράτορα Γκο-Μιζούνοο. Μεγάλωσε σαν να ήταν ο γιος της Tόφουκου-μονίν. Τόσο η πρώην αυτοκράτειρα Mεϊσό όσο και ο πρώην Αυτοκράτορας Γκο-Κομγιό ήταν τα μεγαλύτερα ετεροθαλή αδέλφια του.
Η αυτοκρατορική οικογένεια του Αυτοκράτορα Γκο-Σάι ζούσε μαζί του στο Ντάιρι του ανακτόρου Χεϊάν. Αυτή η οικογένεια περιελάμβανε τουλάχιστον 16 γιους και 17 κόρες, από τις οποίες καμιά δεν θα ανέβαινε στο θρόνο.
Γεγονότα της ζωής του Γκο-Σάι
Ο Nαγκαχίτo-σιννό έγινε Αυτοκράτορας, όταν απεβίωσε ο Αυτοκράτορας-αδελφός του. Αυτός ο θάνατος άφησε τον θρόνο κενό και η διαδοχή (senso) παρελήφθη από τον νέο μονάρχη. Λίγο αργότερα, ο Αυτοκράτορας Γκο-Σάι θεωρείται ότι ανήλθε στον θρόνο (sokui). Τα γεγονότα κατά τη διάρκεια της ζωής του ρίχνουν φως στη βασιλεία του. Τα χρόνια της βασιλείας του Γκο-Σάιi αντιστοιχούν σε μία περίοδο, κατά την οποία ο Toκουγκάβα λατσούνα ήταν ο ηγέτης στην κορυφή του σογκουνάτου των Toκουγκάβα.
Ο Γκο-Σάι νυμφεύτηκε την κόρη του πρώτου τακαμάτσου-νο-μίγια Γιοσιχίτο και τον διαδέχθηκε ως δεύτερος τακαμάτσου-νo-μίγια. Στη συνέχεια, αυτός ο αυτοκρατορικός πρίγκιπας έγινε Αυτοκράτορας ως προσωρινό μέτρο, έως ότου ο μικρότερος αδελφός του, αυτοκρατορικός πρίγκιπας Σατοχίτo ενηλικιωθεί.
Αφού παραιτήθηκε από το θρόνο, ο Γκο-Σάι ασχολήθηκε με τη συγραφή και άφησε πίσω του πολλά βιβλία, συμπεριλαμβανομένης της «Συλλογής Νερού και Ήλιου» (Σουινιτσισού, 水日集). Ήταν ταλαντούχος στα ποιήματα 5 στίχων (waka). και είχε βαθιά κατανόηση των κλασικών.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, λόγω των μεγάλων πυρκαγιών στο Μεγάλο Ιερό της Ίσε, το Κάστρο της Οσάκα και το Αυτοκρατορικό Ανάκτορο, μεταξύ άλλων, τη Μεγάλη Πυρκαγιά Μεϊρέκι, τους σεισμούς στην περιοχή και λόγω των επαναλαμβανόμενων πλημμυρών, πολλοί άνθρωποι κατηγόρησαν τον Αυτοκράτορα, λέγοντας ότι δεν είχε ηθική αρετή.
Η σορός του Αυτοκράτορα Γκο-Σάι βρίσκεται στο αυτοκρατορικό μαυσωλείο, Tσούκι νo βα νo μισασάγκι, στο Σενγιού-τζι στο Χιγκασιγιάμα-κου, στο Κιότο. Επίσης κείνται εκεί οι άμεσοι προκάτοχοι του Γκο-Σάι, ο Αυτοκράτορας Γκο-Μιζούνοo, η αυτοκράτειρα Mεϊσό και ο Γκο-Κομγιό. Οι άμεσοι αυτοκρατορικοί διάδοχοι του Γκο-Σάι, συμπεριλαμβανομένων των Ρέιγκεν, Χιγκασιγιάμα, Nακαμικάντo, Σακουραμάχι, Moμοζόνo, Γκο-Σακουραμάχι και Γκο-Μομοζόνo, επίσης έχουν ταφείεδώ.
Στο Ιερό Κιτάνο, μία πινακίδα επάνω από την είσοδο του Τσου-μον γράφει tenmangu στην καλλιγραφία του Αυτοκράτορα Γκο-Σάι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
δεξιά|μικρογραφία|120x120εσ| [[Εθνόσημο της Ιαπωνίας|Ιαπωνικό αυτοκρατορικό κάμιν: ένα στυλιζαρισμένο άνθος χρυσάνθεμου.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες Αυτοκράτορες Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Δομή Σχιστού
Ιστορία
Μετά την προσφυγική κρίση του 2015-16, τον Φεβρουάριο του 2016, ανακοινώθηκε ότι το στρατόπεδο Στεφανάκη στο Σχιστό Περάματος θα λειτουργήσει ως καταυλισμός προσφύγων. Η έκταση που παραχωρήθηκε περιλάμβανε οικόπεδο έκτασης 7.750 τ.μ. και ένα εγκαταλελειμμένο θεραπευτήριο χρόνιων παθήσεων για παιδιά. Στις 8 Φεβρουαρίου 2016 οι κάτοικοι της γύρω περιοχής και οι χρυσαυγίτες οργάνωσαν μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας με σύνθημα «Κανένα κέντρο λαθρομεταναστών στο Σχιστό». Αντίθετα, η αντιφασιστική οργάνωση ΚΕΕΡΦΑ (Κίνημα Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή) εξέφρασε φιλομεταναστευτική διάθεση με το σύνθημα «καλοδεχούμενοι οι πρόσφυγες». Στις 17 Φεβρουαρίου 2016 το Κέντρο Μετεγκατάστασης Σχιστού ήταν έτοιμο να λειτουργήσει. Διέθετε δύο ανακαινισμένα κτίρια με κρεβάτια για 250 άτομα και σκηνές για 950 άτομα. Στο χώρο λειτούργησαν, επίσης, δύο ιατρεία (ένα για άντρες και ένα για γυναίκες), δύο κτίρια εστίασης και υγιεινής, ένας ειδικός χώρος για τη φιλοξενία 200 ασυνόδευτων παιδιών και δύο χώροι προσευχής. Οι πρώτοι 300 πρόσφυγες μεταφέρθηκαν στις 22 Φεβρουαρίου με αστικά λεωφορεία από το λιμάνι του Πειραιά. Στις 11 Μαρτίου 2016 στον καταυλισμό διέμεναν γύρω στα 1.800 άτομα, από τους οποίους οι περισσότεροι ήταν οικογένειες με παιδιά που έφυγαν από το Αφγανιστάν κυνηγημένοι από τους Ταλιμπάν. Τον Ιούνιο του 2016 οι εγκαταστάσεις επεκτάθηκαν για να δεχτούν ακόμα 500 πρόσφυγες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προσφυγικοί οικισμοί και καταυλισμοί στην Ελλάδα
Αισχίνης ο Ηλείος (3ος αιώνας π.Χ.)
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Hemidrachm,%20256-240%20BC,%20Olympia.%20131-135th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Ημίδραχμο της Ολυμπίας, χρονολογούμενο μεταξύ 135ης (256 π.Χ.) και 131ης (240 π.Χ.) διοργάνωσης των αγώνων]] Ο Αισχίνης ο Ηλείος (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Ηλεία, και στέφθηκε νικητής στους 132ους (252 π.Χ.) και 133ους αγώνες (248 π.Χ.) στο αγώνισμα του πεντάθλου.
Ο περιηγητής του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανίας αναφέρει πως προς τιμήν του είχαν στηθεί δύο αγάλματα στην Ολυμπία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του πεντάθλου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
MLW M-636
μικρογραφία|405x405εσ|Mount Newman Mining 5497 στη δυτική Αυστραλία τον Απρίλιο του 2012 Η M-636 ήταν μια ντιζελομηχανή έξι αξόνων, 3.600 ίππων, που διατίθεται στο εμπόριο ως μέρος της σειράς ατμομηχανών «M-Line» με έξι άξονες της Montreal Locomotive Works. Στην πορεία της είχε πολλές πωλήσεις από Καναδούς, Μεξικανούς και Αυστραλούς πελάτες. Σήμερα, έχουν απομείνει μερικές M-636 σε κερδοφόρα υπηρεσία.
Τάχσις
Το Τάχσις (αγγλικά: Tahsis) είναι χωριό στη δυτική ακτή της Νήσου Βανκούβερ, στη Βρετανική Κολομβία, στον Καναδά περίπου 300 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της επαρχιακής πρωτεύουσας Βικτώρια. Στην απογραφή του 2011 καταγράφηκαν 316 κάτοικοι, πτώση σε σχέση με την απογραφή του 2006 που είχαν καταγραφεί 366 κάτοικοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανική Κολομβία
Σερίφης Λάρισας
Ο Σερίφης είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Βαμβακούς, της Δημοτικής Ενότητας Πολυδάμαντα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Ο Σερίφης Λάρισας βρίσκεται σε υψόμετρο 221 μέτρων και έχει πληθυσμό 0 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Μονή Σωτήρος Χριστού Σωσάνδρων
Η Μονή του Σωτήρος Χριστού Σωσάνδρων ήταν βυζαντινό μοναστήρι κοντά στο Νυμφαίο Ιωνίας και στη Μαγνησία επί Σιπύλω της Μικράς Ασίας. Η μονή είχε κτισθεί εις τιμήν της Γοργοεπηκόου Παρθένου κατά τον βίο του Βατάτζη, του Σωτήρος Χριστού κατά τον Γρηγορά. Ιδρύθηκε από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Γ´ Δούκα Βατάτζη. Στη Μονή Σωσάνδρων ετάφησαν οι αυτοκράτορες Ιωάννης Γ´ Βατάτζης (ως ιδρυτής της μονής) και Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρης. Επίσης σε αυτήν εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα που οδήγησαν στη δολοφονία του Βυζαντινού αξιωματούχου Γεωργίου Mουζάλωνος και των αδελφών του το 1258.
Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γεράσιμος Α΄ (13-14ος αι.) προ της εκλογής του, διετέλεσε ηγούμενος της Μονής Σωτήρος Χριστού Σωσάνδρων.
Παραπομπές
Σωσανδρων Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Μάχη του Γκεντέρ
Ιστορία
Από τον 8ο έως τον 12ο αιώνα, το νησί της Ιάβας κυβερνήθηκε από πολλούς βασιλιάδες και ευγενείς οικογένειες. Στο ανατολικό τμήμα του νησιού, τα γεωργοκεντρικά φεουδαρχική έθνη κατά διαστήματα πολεμούσαν για την αρώσιμη γη στην οποία καλλιεργούσαν ρύζι. Στις αρχές του 13ου αιώνα, αυτοί οι μαχητές αμφισβητήθηκαν από την εμφάνιση μιας νέας πολιτικής δύναμης στην περιοχή. Αυτός ο αμφισβητίας ήρθε με τη μορφή του Κεν Αρόκ, αρχηγού χωριού που προσπάθησε να αυξήσει την πολιτική του δύναμη. Αργότερη λαϊκή λαογραφία που περιβάλλει την φιγούρα θα προσθέσει ότι ο Αρόκ ήταν προικισμένος με μια μεγάλη αίσθηση προσωπικής φιλοδοξίας. Ο Αρόκ κατάφερε να συμμαχήσει το χωριό του με το Βασίλειο του Τουμαπέλ και με αυτόν τον τρόπο έγινε ένας σημαντικός σύμβουλος του βασιλιά του έθνους, Τουνγκούλ Αμετούνγκ. Μετά από μια σειρά μηχανορραφιών, ο Αρόκ έγινε βασιλιάς μετά από εκδίκηση του Τουνγκγκούλ, σκοτώνοντας τον δολοφόνο του τελευταίου. Μερικές ιστορίες υποθέτουν ότι ο Αρόκ κανόνισε την ίδια δολοφονία ή σκότωσε ο ίδιος τον Αμετούνγκ.
Η μάχη που διεξήχθη στο Γκεντέρ σημάδεψε το τέλος του Βασιλείου του Κέντιρι. Στην αντίθετη πλευρά, η νίκη των δυνάμεών του στη Μάχη του Γκεντέρ επέτρεψε στον Αρόκ να εδραιώσει τη δική του βασιλική γραμμή αίματος. Αυτή η γραμμή έγινε η δυναστεία Ρατζασά, η οποία κυβερνούσε το Βασίλειο του Σιγνκασάρι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μάχες Κατηγορία:Ιστορία της Ινδονησίας Κατηγορία:Ιάβα
Σανάισον
To Σανάισον (αγγλικά: Saanichton) είναι ένα χωριό στη Νήσος Βανκούβερ της Βρετανικής Κολομβίας, στο δήμο Σέντραλ Σάνις, που βρίσκεται μεταξύ της Βικτώρια και του BC Ferry Terminal , δυτικά του Pat Bay Highway (Hwy 17), στη συμβολή των οδών Mount Newton Cross Road και East Saanich Road.
To Σανάισον φιλοξενεί το Saanich Pioneer Museum αφιερωμένο στην ιστορία του οικισμού της χερσονήσου Σάνις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανική Κολομβία
Άνω Δολοί Μεσσηνίας
Οι Άνω Δολοί είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Δολών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αβίας, του δήμου Δυτικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμών του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Οι Άνω Δολοί είναι οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Μεσσηνίας, στην περιοχή της Μεσσηνιακής Μάνης και στις δυτικές απολήξεις του Ταϋγέτου, πάνω από τον όρμο των Κιτριών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 350. Ο οικισμός απέχει 18 χλμ. περίπου ΝΑ. της Καλαμάτας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κυτριών (Κιτριών) του νομού Μεσσηνίας. Το 1837 εντάχθηκε στον νομό Λακωνίας και το 1841 προσαρτήθηκε στον δήμο Αβίας. Το 1899 εντάχθηκε στον, τέως, νομό Λακωνικής, το 1909 πάλι στον νομό Λακωνίας και το 1938 υπήχθη οριστικά στον νομό Μεσσηνίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Δολών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αβίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αβίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Μάνης.
Γενικά στοιχεία
Στους Άνω Δολούς υπάρχουν πολλά πετρόκτιστα, παραδοσιακά κτίσματα, μεταξύ των οποίων πολλές εκκλησίες. Αρκετές από αυτές έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα μνημεία.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Παντακλής ο Αθηναίος
Ο Παντακλής ο Αθηναίος (8ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Αθήνα, και στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του σταδίου στους 21ους (696 π.Χ.) και 22ους (692 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, και πιθανώς και στο αγώνισμα του διαύλου στους 22ους αγώνες.
Οι ιστορικοί Σέξτος Ιούλιος Αφρικανός (2ος αιώνας μ.Χ.) και Ευσέβιος της Καισαρείας (3ος αιώνας μ.Χ.) αναφέρουν μόνο τις νίκες του σταδίου, ενώ σε επιγραφή που ανακαλύφθηκε στην Αττική και αναφέρει τον Παντακλή γινόταν μια ασαφής συσχέτιση με το αγώνισμα του δίαυλου. Μετά από περαιτέρω αποκατάσταση της επιγραφής όμως, αναγράφει πως ο Παντακλής νίκησε στο στάδιο και δίαυλο την ίδια ημέρα (και δίαυλον εν μιαι ημέραι) κατά τους 22ους αγώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δίαυλου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (7ος αιώνας π.Χ.)
Ελισάβετ του Μπουργκ
Η Ελισάβετ του Μπουργκ (Αντρίμ, βόρεια Ιρλανδία, Elizabeth de Burgh, 1284 - 27 Οκτωβρίου 1327) δεύτερη σύζυγος αλλά μοναδική βασίλισσα της Σκωτίας με τον Ροβέρτο Μπρους ήταν τρίτη κόρη και τρίτο παιδί του Ρίτσαρντ Όγκ ντε Μπεργκ, 2ου κόμη του Όλστερ και της Μάργκαρετ ντε Μπεργκ. Ο πατέρας της ήταν προσωπικός φίλος του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για την ίδια πριν τον γάμο με τον Ροβέρτο Μπρους.
Βασίλισσα της Σκωτίας
Μετά τον γάμο είχε έντονη και ταραχώδη ζωή, συμμετείχε σε όλα τα δραματικά γεγονότα στο πλευρό του συζύγου της με αποτέλεσμα να φυλακιστεί 11 χρόνια την εποχή που ο Εδουάρδος Α΄ έβαλε στόχο να αφανίσει τον Ροβέρτο Μπρους λίγο πριν τον θάνατο του. Η Ελισάβετ συνάντησε για πρώτη φορά τον Ροβέρτο Μπρους όταν ήταν κόμης του Κάρρικ και παντρεύτηκαν στο Γρουίτλ (1302) κοντά στο Έσσεξ, η Ελισάβετ ήταν 18 ετών και ο σύζυγος της 10 χρόνια μεγαλύτερος. Ο Ροβέρτος Μπρους και η Ελισάβετ στέφθηκαν στο Σκορν βασιλείς της Σκωτίας (27 Μαρτίου 1306), η στέψη έγινε κάτω από τις σκληρές απειλές του ηλικιωμένου Εδουάρδου Α΄ ο οποίος στο τέλος της ζωής του διεκδίκησε σκληρά την Σκωτία μετά την εκτέλεση του Γουίλιαμ Γουάλας, αναφέρεται ότι η Ισαβέλλα μετά την στέψη της δήλωσε ότι είναι με τον σύζυγο της βασιλείς του Μαΐου.
Αιχμάλωτη των Άγγλων
Μετά την ήττα των Σκωτσέζων στην μάχη του Μέθβεν (19 Ιουνίου 1306) ο Ροβέρτος Μπρους έστειλε την Ελισάβετ, την κόρη του από τον πρώτο του γάμο Μαρζορί και τις αδελφές του Μαρία και Χριστίνα στο κάστρο του Κίλντρομ υπό την προστασία του αδελφού του Νάιγκελ Μπρους. Οι Άγγλοι πολιόρκησαν σκληρά στο κάστρο που έπεσε από την δωροδοκία κάποιου Άγγλου σιδερά, ο Νάιτζελ Μπρους και οι άντρες του κρεμάστηκαν και αποκεφαλίστηκαν για εσχάτη προδοσία. Οι κυρίες δραπέτευσαν με την βοήθεια του κόμη του Άθολ και βρήκαν καταφύγιο στο ιερό του Αγίου Ντουθάκ στο Ταιν αλλά συνελήφθησαν από τον κόμη του Ρος και οδηγήθηκαν στον Εδουάρδο Α΄. Ο βασιλιάς διέταξε να φυλακιστούν οι αδελφές του Μαρία και Ισαβέλλα σε ξύλινα κελιά στα κάστρα του Ρόξμπουργκ και του Μπέργουικ, την 9χρονη κόρη του Μαρζορί έστειλε μοναχή στο Βάλτον.
Η Ελισάβετ έμεινε αιχμάλωτη με σκληρή επιτήρηση 8 χρόνια (1306 - 1314), ο κόμης του Άλθολ ο οποίος βοήθησε τις κυρίες να δραπετεύσουν κρεμάστηκε και αποκεφαλίστηκε στην συνέχεια έκαψαν το σώμα του ενώ το κεφάλι του κρεμάστηκε στον Πύργο του Λονδίνου. Μετακινήθηκε διαδοχικά από το Μπούρστγουικ - ιν - Χόντερνες, Γιορκσάιρ στον ξενώνα του Μπίσαμ, Μπέρκσαιρ (1312), στο κάστρο του Ουίνδσορ (Οκτώβριος 1312), στο αβαείο του Σάφτεσμπερι, Ντόρσετ (Μάρτιος 1313) και τελικά στο Κεντ μέχρι τον Ιούνιο του 1314. Μετά την μάχη του Μπάνοκμπερν μετακινήθηκε στην Γιορκ όπου συναντήθηκε με τον Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας, τον Νοέμβριο του 1314 απελευθερώθηκε και επέστρεψε στην Σκωτία.
Θάνατος της Ελισάβετ
Η Ελισάβετ πέθανε (27 Οκτωβρίου 1327) στα ανάκτορα του Καλλέν σε ηλικία 43 ετών και τάφηκε στο αβαείο του Ντάνφερμλαϊν τόπο ταφής των βασιλέων της Σκωτίας από το 1093, ο Ροβέρτος Μπρους πέθανε 18 μήνες αργότερα. τμήματα του τάφου της βρίσκονται σήμερα στο Εθνικό Μουσείο της Σκωτίας. Ο τάφος της βρισκόταν στην Αγία Τράπεζα του αβαείο σε έναν αλαβάστρινο τάφο διακοσμημένο με χρυσά φύλλα, Το αβαείο καταστράφηκε από τους Καλβινιστές (1560), ο τάφος του Ροβέρτου Μπρους βρέθηκε από τους αρχαιολόγους (1819) και αργότερα της Ελισάβετ (1917), οι σωροί τους τοποθετήθηκαν σε νέο τάφο. Τα όργανα της βασίλισσας αφαιρέθηκαν και τάφηκαν στην ενοριακή εκκλησία της Καλλέν.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Ροβέρτο Μπρους (1302) παιδιά της ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σκωτίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Οίκος Μπρους
Σβεν ο Σταυροφόρος
μικρογραφία|αριστερά|Η εύρεση του σώματος του πρίγκιπα Σβέυν. Γύρω στο 1645, πίνακας του Κάρελ φαν Μάντερ Γ΄, στην Εθνική Πινακοθήκη της Δανίας.
Θεωρίες συνωμοσίας για το θάνατο της Νταϊάνα, πριγκίπισσας της Ουαλίας
thumb|right|300px|Η είσοδος της σήραγγας Άλμα στο [[Παρίσι, όπου η πριγκίπισσα Νταϊάνα πέθανε σε τροχαίο δυστύχημα]] thumb|right|300px|Ο Αιγύπτιος επιχειρηματίας [[Μοχάμεντ Αλ Φαγιέντ, από τους βασικούς υποστηρικτές της θεωρίας συνωμοσίας]] Μετά το 1998, διατυπώθηκε η θεωρία ότι υπήρχε μια ενορχηστρωμένη εγκληματική συνωμοσία γύρω από τον θάνατο της Νταϊάνα, Πριγκίπισσας της Ουαλίας. Επίσημες έρευνες τόσο στη Μεγάλη Βρετανία όσο και στη Γαλλία διαπίστωσαν ότι η Νταϊάνα πέθανε με τρόπο που συνάδει με τις αναφορές των μέσων ενημέρωσης μετά το θανατηφόρο αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο Παρίσι στις 31 Αυγούστου 1997. Το 1999, μια γαλλική έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Νταϊάνα πέθανε ως αποτέλεσμα τροχαίου δυστυχήματος. Ο Γάλλος δικαστής Ερβέ Στεφάν που ερεύνησε την υπόθεση, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι παπαράτσι ήταν σε κάποια απόσταση από τη Mercedes S280 όταν συνετρίβη και δεν ήταν υπεύθυνοι. Με βάση τα στοιχεία της βρετανικής έρευνας, ένα δικαστήριο το 2008 εξέδωσε μια απόφαση για "ανθρωποκτονία εξ αμελείας" από τον οδηγό Ανρί Πωλ και τους παπαράτσι που καταδίωκαν το αυτοκίνητο. Η ετυμηγορία των ενόρκων ανέφερε επίσης: "Επιπλέον, ο θάνατος του θανόντος προκλήθηκε ή συνετέλεσε από το γεγονός ότι οι επιβαίνοντες δεν φορούσαν ζώνη ασφαλείας και από το γεγονός ότι η Mercedes πιθανόν χτύπησε την κολόνα στη σήραγγα του Pont de l'Alma παρά να είχε συγκρουστεί με κάτι άλλο".
Σβεν ο Σταυροφόρος
Ο Σβέυν ο Σταυροφόρος, δαν.: Swend Korsfarer (c. 1050 – 1097 στο Φιλομήλιο της Μ. Ασίας) από τον Οίκο των Έστριντσεν ήταν Δανός σταυροφόρος.
Θεωρίες συνωμοσίας για το θάνατο της Νταϊάνα, πριγκίπισσας της Ουαλίας
Οι πιο ενεργοί στην αμφισβήτηση της επίσημης εκδοχής των γεγονότων ήταν η βρετανική ταμπλόιντ εφημερίδα, Daily Express, και ο Αιγύπτιος επιχειρηματίας Μοχάμεντ Αλ Φαγιέντ, του οποίου ο γιος, Ντόντι, ήταν σύντροφος της Νταϊάνα εκείνη την εποχή και επίσης πέθανε στο δυστύχημα. Το 2003, ο μπάτλερ της Νταϊάνα, Πολ Μπάρελ, δημοσίευσε ένα σημείωμα που υποστήριξε ότι είχε γραφτεί από την ίδια το 1995, στο οποίο υπήρχαν ισχυρισμοί ότι ο πρώην σύζυγός της "σχεδίαζε ένα ατύχημα" στο αυτοκίνητο [της Νταϊάνα], όπως μια βλάβη στα φρένα για να ξαναπαντρευτεί. Μια ειδική ομάδα έρευνας της Μητροπολιτικής Αστυνομίας ιδρύθηκε το 2004 με κωδική ονομασία "Επιχείρηση Πάτζετ", με επικεφαλής τον Επιθεωρητή Τζον Στίβενς για να διερευνήσει τις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας που οδήγησαν στην Βρετανική έρευνα. Αυτή η έρευνα εξέτασε 175 ισχυρισμούς που είχαν διατυπωθεί από τον Φαγιέντ. Μεταξύ των μαρτύρων που ανακρίθηκαν ήταν ο πρίγκιπας Κάρολος, ο οποίος το 2005 είπε στον Στίβενς ότι δεν γνώριζε για το σημείωμα της πρώην συζύγου του από το 1995 και δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί είχε αυτά τα συναισθήματα για εκείνον. Ο Φαγιέντ έχει υποστηρίξει επίμονα αυτό που βρέθηκε είναι αποτέλεσμα μιας συνωμοσίας και έχει επανειλημμένα ισχυριστεί πως πιστεύει ότι ο γιος του δολοφονήθηκε μαζί με την Νταϊάνα.
Σβεν ο Σταυροφόρος
Βιογραφία
Ο Σβέυν γεννήθηκε στη Δανία, ως γιος του βασιλιά Σβεν της Δανίας. Φημίζεται για τη συμμετοχή του στην Α΄ Σταυροφορία, στην οποία πέρασε κυρίως πολεμώντας τους Σελτζούκους. Στον δρόμο του προς την Ιερουσαλήμ το 1097, αυτός μαζί με 1.500 άλλους Δανούς ιππότες, δέχθηκαν επίθεση από τους Τούρκους. Οι Δανοί έχασαν τη μάχη και ο Σβέυν ο Σταυροφόρος με τη σύζυγό του Φλορίνα της Βουργουνδίας σκοτώθηκαν.
Θεωρίες συνωμοσίας για το θάνατο της Νταϊάνα, πριγκίπισσας της Ουαλίας
Σχέσεις με υπηρεσίες ασφαλείας
Οι θεωρητικοί ισχυρίστηκαν ότι ο οδηγός της Mercedes-Benz, Ανρί Πωλ πληρωνόταν από μια υπηρεσία εθνικής ασφάλειας, αν και διαφορετικές εκδοχές αυτών των ισχυρισμών αναφέρουν τη χώρα της υπηρεσίας ασφαλείας εναλλάξ ως τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα στοιχεία που υποτίθεται ότι το υποστηρίζουν προκύπτουν κυρίως από χρήματα που είχε στην κατοχή του τη στιγμή του θανάτου του και από την προσωπική του περιουσία. Αυτοί οι ισχυρισμοί καλύπτονται στο 4ο κεφάλαιο του πορίσματος της αστυνομικής έρευνας Επιχείρηση Πάτζετ. Ο Μοχάμεντ Αλ-Φαγιέντ ισχυρίζεται ότι ο Ανρί Πωλ δούλευε για την MI6. Η έρευνα δεν βρήκε καμία απόδειξη ότι ο Ανρί Πωλ ήταν πράκτορας για οποιαδήποτε υπηρεσία ασφαλείας.
Δείγματα αίματος
Ένας άλλος ισχυρισμός αφορά την αξιοπιστία των εξετάσεων αίματος που πραγματοποιήθηκαν, οι οποίες έδειξαν ότι ο Πωλ είχε πιει πριν αναλάβει την οδήγηση του αυτοκινήτου. Το συμπέρασμα των Γάλλων ερευνητών ότι ο Πωλ ήταν μεθυσμένος έγινε με βάση μια ανάλυση δειγμάτων αίματος, τα οποία λέγεται ότι περιείχαν ένα επίπεδο αλκοόλ που (σύμφωνα με την έκθεση του Τζέι τον Σεπτέμβριο του 1997) ήταν τριπλάσιο από το γαλλικό νόμιμο όριο. Αυτή η αρχική ανάλυση αμφισβητήθηκε από έναν Βρετανό παθολόγο που προσέλαβε ο Αλ-Φαγιέντ. Σε απάντηση, οι γαλλικές αρχές πραγματοποίησαν ένα τρίτο τεστ, αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας πιο τεκμηριωμένα στοιχεία καθώς πήραν υγρό από το εσωτερικό του ματιού, το οποίο επιβεβαίωσε το επίπεδο αλκοόλ που μετρήθηκε στο αίμα και έδειξε επίσης ότι ο Πωλ έπαιρνε αντικαταθλιπτικά.
Έχει υποστηριχθεί ότι το επίπεδο του αλκοόλ που αναφέρθηκε ότι βρέθηκε στο αίμα του Πωλ δεν συνάδει με τη νηφάλια συμπεριφορά του, όπως καταγράφηκε στο κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης του ξενοδοχείου Ritz εκείνο το βράδυ. Ο καθηγητής ιατροδικαστικής Ρόμπερτ Φόρεστ, ανέφερε ότι ένας αλκοολικός όπως ο Πωλ, με μεγαλύτερη ανοχή στο αλκοόλ, θα μπορούσε να φαίνεται πιο νηφάλιος από ό, τι ήταν στην πραγματικότητα. Ωστόσο οι οικογένειες των Ντόντι Αλ-Φαγιέντ και Ανρί Πωλ δεν δέχτηκαν τα ευρήματα της γαλλικής έρευνας.
Το 2006 αποκαλύφθηκε ότι ο Λόρδος Στίβενς είχε συναντηθεί με τους ηλικιωμένους γονείς του Πωλ λέγοντάς τους ότι ο γιος τους δεν ήταν μεθυσμένος. Λίγο πριν από την εμφάνιση του Στίβενς στις δικαστικές αρχές, μια πηγή κοντά στον Στίβενς δήλωσε ότι αυτή η ασυνέπεια θα μπορούσε να εξηγηθεί ως «συνεκτική» και «ευαίσθητη» απέναντι στο ηλικιωμένο ζευγάρι, μια εκτίμηση που ο Σκοτ Μπέικερ πρότεινε ότι μπορεί να είναι αξιόπιστη στην εισαγωγή της κατάθεσης του προς τη δικαστική αρχή. Στην κατ' αντιπαράθεση εξέταση στη βρετανική έρευνα το 2008, ο Στίβενς αρνήθηκε ότι «παραπλάνησε σκόπιμα» τους γονείς του Πολ και είπε ότι η κατάσταση του οδηγού τη στιγμή του δυστυχήματος δεν ταίριαζε με τον ορισμό της αστυνομίας για το ότι ήταν μεθυσμένος. Ο Στίβενς είπε ότι τα διαθέσιμα στοιχεία υποδεικνύουν ότι ο Πολ είχε καταναλώσει μόνο δύο ποτά, αλλά αυτό δεν ήταν απαραίτητα το μόνο που είχε καταναλώσει ο Πωλ και ότι ήταν πράγματι «υπό την επήρεια» αλκοόλ τη στιγμή της συντριβής. Ένας εμπειρογνώμονας που αναφέρεται στην έκθεση υπολόγισε ότι ο Πωλ είχε πιει το ισοδύναμο πέντε ποτών Ricard, το αγαπημένο του γαλλικό απεριτίφ, πριν οδηγήσει.
Σβεν ο Σταυροφόρος
Πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Θεωρίες συνωμοσίας για το θάνατο της Νταϊάνα, πριγκίπισσας της Ουαλίας
Δείγματα αίματος
Σε δύο γαλλικές εξετάσεις, ο Πωλ βρέθηκε να έχει 12,8% κορεσμό αιμοσφαιρίνης μονοξειδίου του άνθρακα, ο οποίος συμβαίνει όταν η χρωστική ουσία που μεταφέρει σίδηρο του αίματος (αιμοσφαιρίνη) συνδέεται με μονοξείδιο του άνθρακα (αντί για οξυγόνο). Οι καπνιστές έχουν συνήθως περίπου το 10% της αιμοσφαιρίνης συνδεδεμένο με μονοξείδιο του άνθρακα, επομένως τα αποτελέσματα στην περίπτωση του Πωλ δεν ήταν ασυνήθιστα. Ο Πωλ κάπνιζε μικρά πούρα Cigarillo τις ώρες πριν από το δυστύχημα. Μια άλλη εξέταση, που υποστηρίζεται από τους αντιπάλους των επίσημων ευρημάτων, έδειξε ότι ο Πωλ είχε κορεσμό αιμοσφαιρίνης μονοξειδίου του άνθρακα 20,7% τη στιγμή του θανάτου του. Αυτό το αποτέλεσμα, αν ήταν ακριβές, σε συνδυασμό με τον ρυθμό διασποράς του μονοξειδίου του άνθρακα από την κυκλοφορία του αίματος, θα σήμαινε ότι το αίμα του Πωλ είχε κορεσμό 40% λίγες ώρες νωρίτερα, και μετά βίας θα μπορούσε να οδηγήσει.