cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωσήφ Στάλιν και Αντισημιτισμός
Εκτιμήσεις
Όχι μόνο ο ίδιος επανειλημμένα είχε μιλήσει ενάντια στον αντισημιτισμό, αλλά και ο γιος και η κόρη του παντρεύτηκαν Εβραίους, και αρκετοί από τους στενότερους και πιο αφοσιωμένους υπασπιστές του από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 και στη δεκαετία του 1930 ήταν εβραϊκής καταγωγής, για παράδειγμα ο Λαζάρ Μωϋσεβιτς Καγκανόβιτς, ο Maxim Litvinov, και ο περιβόητος επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας, Γκένρικ Γιάγκοντα. Δεν υπήρχαν τόσοι πολλοί Εβραίοι σύμμαχοι του Στάλιν στα δεξιά του κόμματος, όσοι υπήρχαν σύμμαχοι του Τρότσκι στα αριστερά, αλλά η σημασία ανδρών όπως οι Kaganovich, Litvinov και Γιαγκόντα καθιστά δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι ο Στάλιν έτρεφε μίσος για όλους τους Εβραίους, ως φυλή, με τον τρόπο που το έκανε ο Χίτλερ.
Μελετητές γνώστες και με διάφορες οπτικές, όπως ο Ισαάκ Deutscher και ο Robert Conquest αρνούνται ότι υπήρχε στον Στάλιν τόσο ωμός και δογματικός αντισημιτισμός όσο αυτός του ναζιστικού τύπου. Μπορεί να είναι αρκετό απλώς να σημειωθεί ότι ο Στάλιν ήταν ένας άνθρωπος με έντονα μίση, διαβρωτικές υποψίες, και αδιαπέραστη διπροσωπία. Έβλεπε εχθρούς παντού, και ακριβώς έτσι συνέβη ότι πολλοί από τους εχθρούς - σχεδόν όλοι του οι εχθροί - ήταν Εβραίοι, και πάνω απ 'όλα ο Τρότσκι. Οι Εβραίοι στο κόμμα είχαν συχνά ευφράδεια, ήταν πολύγλωσσοι και γενικά μορφωμένοι, όλες αυτά που έλειπαν από τον Στάλιν. Το να παρατηρούμε, όπως λέει η κόρη του Σβετλάνα, ότι "στον Στάλιν δεν άρεσαν οι Εβραίοι" δεν μας λέει πολλά, δεδομένου ότι στον ίδιο «δεν  άρεσε καμιά ομάδα»: Τα μίση και οι υποψίες του δεν γνώριζαν όρια. Ακόμη και μέλη του κόμματος από την πατρίδα του, τη Γεωργία, δεν εξαιρούνταν. Αν μισούσε τους Εβραίους με κάποια ιδιαίτερη ένταση ή την ποιότητα. δεν είναι σαφές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σταλινισμός Κατηγορία:Αντισημιτισμός
Θερμιώτικο Τυρί
μικρογραφία|Θερμιώτικο τυρί Το Θερμιώτικο Τυρί ή Κύθνιος τυρός όπως ήταν γνωστό κατά την Αρχαιότητα είναι ονομασία που αφορά τα είδη των τυριών που παρασκευάζονται στην Κύθνο των Κυκλάδων.
Ιστορία
Το τυρί της Κύθνου ήταν γνωστό στην Αρχαιότητα με την ονομασία Κύθνιος τυρός. Ο συγκεκριμένος όρος ταυτίζεται με το είδος του τυρίου που είναι γνωστό στους ντόπιους ως τρίμμα και είναι το πιο χαρακτηριστικό από τα τοπικά τυριά. Το θερμιώτικο τυρί έχει για βάση του το κατσικίσιο και το πρόβειο γάλα και ενίοτε αναμειγνύεται σε αυτά και το αγελαδινό. Αποτελούσε ένα από τα κύρια εξαγώγιμα προϊόντα της Κύθνου από την Αρχαιότητα μέχρι και τη σύγχρονη εποχή. Χρησιμοποείται ως επιδόρπιο και ως κύριο συστατικό για φαγητά της τοπικής κουζίνας (όπως τα σφουγγάτα και οι κουκουλόπιτες).
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά τυριά Κατηγορία:Κύθνος Κατηγορία:Κυκλαδίτικη κουζίνα
Ρινάλντο Α΄ των Έστε
Ο Ρινάλντο Α΄, ιταλ. Rinaldo Ι, (μετά το 1221 – 1251) από τον Οίκο των Έστε, ήταν διάδοχος στη μαρκιωνία της Φερράρα, αλλά απεβίωσε νέος.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Άτσο Ζ΄ μαρκήσιου της Φερράρα και της πρώτης συζύγου του Τζοβάννα. Ο πατέρας του έγινε αρχηγός των Γουέλφων (οπαδών του πάπα) και κατέλαβε από τον Ετσελίνο Β΄ κύριο του Ρομάνο, αρχηγό των Γιβελλίνων (οπαδών του Γερμανού βασιλιά), τη Φερράρα· έτσι έγινε μάργραβος της πόλης.
Ο Ρινάλντο Α΄, μόνος γιος και διάδοχος του Άτσο Ζ΄, νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, εγγονή του Ετσελίνο Γ΄ με την ελπίδα ότι θα τελείωνε η αντιπαλότητα μεταξύ των δύο οικογενειών· όμως ήταν άτεκνη. Ο Ρινάλντο Α΄ είχε σχέση με μία από τη Νάπολη, που υπηρετούσε στο σπίτι του πατέρα του και ήταν για τον καθαρισμό των ρούχων. Από τη σχέση αυτή γεννήθηκε π. το 1247 ο Ομπίτσο Α΄. Αμέσως μετά το νεογέννητο και η μητέρα του εξορίστηκαν από τη Φερράρα και μετακόμισαν στη Ραβέννα. Το 1238 ο Άτσο Ζ΄ έδωσε τον γιο του στον Φρειδερίκο Β΄ Χοενστάουφεν ως σημείο πίστης του στον Γερμανό βασιλιά, αλλά όταν το επόμενο έτος ο Άτσο Ζ΄ δήλωσε ανοικτά υπέρ του πάπα, ο Φρειδερίκος Β΄ κράτησε τον Ρινάλντο και τη σύζυγό του αιχμάλωτους στην Κρεμόνα. Το 1251, με την προτροπή του Εζελίνο Γ΄, τους δηλητηρίασε στην φυλακή στην Απουλία.
Τώρα ο Άτζο Ζ΄ έμεινε χωρίς άρρενες απογόνους για να συνεχιστεί η διαδοχή. Είδε στον Ομπίτσο Α΄ τη μόνη ευκαιρία για να επιζήσει ο Οίκος των Έστε. Έψαξε και βρήκε τον εγγονό του. Η μητέρα του πνίγηκε στην Αδριατική. Επέτυχε τη νομιμοποίηση του Ομπίτσο Α΄ από τον πάπα το 1252. Το 1264 απεβίωσε ο Άτσο Ζ΄ και τον διαδέχθηκε ο εγγονός του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, εγγονή του Ετσελίνο Γ΄ κυρίου του Ρομάνο· δεν είχε τέκνα.
Από μία γυναίκα από τη Νάπολη, που υπηρετούσε στην καθαριότητα ρούχων στο σπίτι του πατέρα του, είχε φυσικό τέκνο τον:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Φερράρα‎
Κάτω Λευκός Καρπάθου
Ο Κάτω Λευκός είναι μικρό παραθαλάσσιο χωριό της Καρπάθου στα Δωδεκάνησα σε υψόμετρο 2 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Ο Κάτω Λευκός βρίσκεται στο κέντρο του νησιού και τα δυτικά παράλιά του, σε απόσταση 33 χλμ. ΝΔ. από την Κάρπαθο (ή Πηγάδια) (μέσω Πυλές). Αποτελεί το επίνειο της περιοχής του Μεσοχωρίου και το κυριότερο παραθεριστικό της θέρετρο. Βορειοδυτικά του χωριού και τη βόρεια πλευρά του ομώνυμου όρμου είναι η νησίδα Σώκαστρο η οποία στην αρχαιότητα ήταν χερσόνησος που αποκόπηκε μετά από σεισμό και στην οποία υπάρχουν υπολείμματα βυζαντινής οχύρωσης και οικισμού με θολοσκέπαστα κτίσματα. Οι παραλίες του Κάτω Λευκού (Ποτάλι, Γιαλού χωράφι, Φραγκολιμιώνας) τόσο στον όρμο Λευκού όσο και Ποτάλι αποτελούν καλοκαιρινούς προορισμούς των τουριστών του νησιού. Στη δυτική άκρη της παραλίας Ποτάλι αναπτύσσεται το δεύτερο αλιευτικό καταφύγιο του νησιού. Ως οικισμός επίσημα αναφέρεται το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μενετών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Μενετών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 89 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Καρπάθου
Σαντζάκι της Ιερουσαλήμ
Το σαντζάκι της Ιερουσαλήμ (τουρκικά: Kudüs Sancağı) γνωστό και ως μουτεσαριφλίκι της Ιερουσαλήμ (αραβικά: متصرفية القدس الشريف, αγγλικά: Mutasarrifate of Jerusalem) συστάθηκε το 1872 με ειδικό καθεστώς διοίκησης και αποσπάστηκε από το βιλαέτι της Δαμασκού το 1874, μαζί με την Ιερουσαλήμ, τη Γάζα, τη Γιάφα, τη Χεβρώνα, τη Βηθλεέμ και τη Μπερ Σεβά, που αποτελούσαν ξεχωριστά σαντζάκια. Το σαντζάκι της Ιερουσαλήμ κατά την οθωμανική περίοδο, μαζί με τα σαντζάκια της Ναμπλούς και της Άκρας αποτελούσαν την περιοχή που ονομαζόταν τότε Νότια Συρία ή Παλαιστίνη.
Φρειδερίκος Γουλιέλμος του Τσέσυν
Ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος, πολων. Fryderyk Wilhelm cieszyński (9 Νοεμβρίου 1601 - 19 Αυγούστου 1625) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Τσέσυν ήταν δούκας του Τσέσυν (από το 1617).
Σαντζάκι της Ιερουσαλήμ
Το 1841 αποσπάστηκε από τη Δαμασκό και τέθηκε υπό την άμεση διοίκηση του παλατιού. Το 1872 συστάθηκε ως ανεξάρτητο σαντζάκι από το μεγάλο βεζίρη Μαχμούτ Νεντίμ πασά. Οι μελετητές προτάσουν διάφορους λόγους για τον διαχωρισμό, συμπεριλαμβανομένου του αυξημένου ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος στην περιοχή, και της ενίσχυσης των νότιων συνόρων της αυτοκρατορίας κατά του χεδιβάτου της Αιγύπτου. Αρχικά, τα σαντζάκια της Άκρας και της Ναμπλούς συνενώθηκαν με το σαντζάκι της Ιερουσαλήμ. Ωστόσο, σε λιγότερο από δύο μήνες, τα σαντζάκια της Ναμπλούς και της Άκρας διαχωρίστηκαν και τέθηκαν υπό τη διοίκηση του βιλαετίου της Βηρυτού, αφήνοντας μόνο το σαντζάκι της Ιερουσαλήμ. Το 1906, ο καζάς της Ναζαρέτ τέθηκε υπό τη διοίκηση του σαντζακίου της Ιερουσαλήμ, ως αποσπασμένο έδαφος, κυρίως για να επιτρέψει την έκδοση ενιαίας τουριστικής άδειας σε χριστιανούς ταξιδιώτες. Η περιοχή κατακτήθηκε από τις Συμμαχικές Δυνάμεις το 1917 κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη Νότια Διοίκηση Κατεχόμενων Εχθρικών Εδαφών (OETA South) που δημιουργήθηκε για να αντικαταστήσει την οθωμανική κυβέρνηση. Η Νότια Διοίκηση αποτελούνταν από τα οθωμανικά σαντζάκια της Ιερουσαλήμ, της Ναμπλούς και της Άκρας. Η στρατιωτική διοίκηση αντικαταστάθηκε από μια βρετανική πολιτική διοίκηση το 1920 και η περιοχή της Νότιας Διοίκησης ενσωματώθηκε στην βρετανική εντολή της Παλαιστίνης το 1923.
Φρειδερίκος Γουλιέλμος του Τσέσυν
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος του Αδάμ-Βεντσεσλάου δούκα του Τσέσυν και της Ελισάβετ Κέττλερ, κόρης του Γκότταρντ δούκα της Κουρλάνδης & Σεμιγκάλλια.
Σαντζάκι της Ιερουσαλήμ
Η πολιτική κατάσταση του σαντζακίου της Ιερουσαλήμ ήταν μοναδική σε κάθε άλλη οθωμανική επαρχία, δεδομένου ότι βρισκόταν υπό την άμεση εξουσία της οθωμανικής πρωτεύουσας Κωνσταντινούπολης. Οι κάτοικοι αυτοπροσδιορίζονταν κυρίως με θρησκευτικούς όρους. Τα χωριά της επαρχίας ήταν συνήθως κατοικημένα από αγρότες, ενώ οι πόλεις της κατοικούνταν από εμπόρους, τεχνίτες, γαιοκτήμονες και δανειστές χρήματος. Η ελίτ αποτελούταν από τη θρησκευτική ηγεσία, τους πλούσιους ιδιοκτήτες και τους ανώτερους δημόσιους υπαλλήλους.
Ιστορία
Το 1841, η περιοχή αποσπάστηκε από τη Δαμασκό και εντάχθηκε στην άμεση διοίκηση της Πύλης, ενώ τυπικά συστάθηκε ως ανεξάρτητο σαντζάκι το 1872. Πριν από το 1872 υπαγόταν στο βιλαέτι της Συρίας που δημιουργήθηκε το 1864, μετά από τις μεταρρυθμίσεις του Τανζιμάτ. Τα νότια σύνορα του σαντζακίου της Ιερουσαλήμ είχαν επανασχεδιαστεί το 1906, με πρωτοβουλία των Βρετανών, οι οποίοι ενδιαφέρονταν για την προστασία των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων τους, καθιστώντας τα σύνορα όσο το δυνατόν ποιο ελεγχόμενα.
Προς το τέλος του 19ου αιώνα, η αίσθηση ότι στην περιοχή της Παλαιστίνης ή του σαντζακίου της Ιερουσαλήμ σχηματίζεται μια ξεχωριστή πολιτική οντότητα έγινε ευρέως διαδεδομένη μεταξύ των μορφωμένων Αράβων της περιοχής. Το 1904, ο πρώην υπάλληλος της Ιερουσαλήμ, Νατζίμπ Αζουρί, σχημάτισε στο Παρίσι το Σύνδεσμο της Αραβικής Πατρίδας (Ligue de la Patrie Arabe) του οποίου στόχος ήταν η απελευθέρωση της Οθωμανικής Συρίας και του Ιράκ από την τουρκική κυριαρχία. Το 1908, ο Αζουρί πρότεινε στο Οθωμανικό Κοινοβούλιο την αναβάθμιση του καθεστώς της περιοχής σε βιλαέτι, μετά την Επανάσταση των Νεότουρκων του 1908.
Η περιοχή κατακτήθηκε από τις Συμμαχικές Δυνάμεις το 1917 κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη Νότια Διοίκηση Κατεχόμενων Εχθρικών Εδαφών (OETA South) που δημιουργήθηκε για να αντικαταστήσει την οθωμανική κυβέρνηση. Η Νότια Διοίκηση αποτελούνταν από τα οθωμανικά σαντζάκια της Ιερουσαλήμ, της Ναμπλούς και της Άκρας. Η στρατιωτική διοίκηση αντικαταστάθηκε από μια βρετανική πολιτική διοίκηση το 1920 και η περιοχή της Νότιας Διοίκησης μετεξελίχθηκε στο έδαφος της υπό Βρετανική Εντολή Παλαιστίνης το 1923, με κάποιες προσαρμογές στα σύνορα με το Λίβανο και τη Συρία.
Φρειδερίκος Γουλιέλμος του Τσέσυν
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Σαντζάκι της Ιερουσαλήμ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Ισραήλ Κατηγορία:Ιστορία της Ιορδανίας Ιερουσαλημ Κατηγορία:Ιερουσαλήμ
Γουλιέλμος φιτς Ντάνκαν
Ο Γουλιέλμος φιτς Ντάνκαν (William fitz Duncan, πέθανε το 1147) ήταν Σκωτσέζος πρίγκιπας από τον Οίκο του Ντάνκελντ, νόμιμος γιος και διάδοχος του Ντάνκαν Β΄ της Σκωτίας και της Εθελρέδας της Νορθουμβρίας. Ο πατέρας του δολοφονήθηκε από τον Μέιλ Πέτρε του Μερνς (1094) που υποστήριζε τα δικαιώματα στον θρόνο του ετεροθαλούς θείου του Ντόναλντ Γ΄ της Σκωτίας, ο Γουλιέλμος φιτς Ντάνκαν δραπέτευσε με την μητέρα του στο Κάμπερλαντ και επέστρεψε στην αυλή του θείου του μια δεκαετία αργότερα. Όταν ανέβηκε στον θρόνο ο ετεροθαλής θείος του Αλέξανδρος Α΄ της Σκωτίας ο Γουλιέλμος προοριζόταν διάδοχος του θρόνου, ο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας ωστόσο απαίτησε να ανέβει στον θρόνο της Σκωτίας ο ευνοούμενος του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας. Την εποχή του Αλεξάνδρου Α΄ και του Δαυίδ Α΄ ο ίδιος ο Γουλιέλμος ήταν επικεφαλής της σύνταξης των βασιλικών διαταγμάτων.
Ο Ντόναλντ μακ Ουλείμ επιτέθηκε εναντίον των βασιλέων της Σκωτίας με διεκδικήσεις στον θρόνο λόγω τού γάμου με μία κόρη του Οένγκους του Μόρεϊ, η οποία ήταν εγγονή και διάδοχος του Λούλαχ της Σκωτίας. Ο Ντόναλντ μακ Ουλείμ έπεσε στις 31 Ιουλίου 1187 σε μάχη εναντίον του Γουλιέλμου του Λέοντα. Ο Γουλιέλμος φιτς Ντάνκαν απεβίωσε το 1147 και το Μόρεϊ έπεσε ξανά στα χέρια του Δαυίδ.
Οικογένεια
Η πρώτη του σύζυγος απεβίωσε πρόωρα (1137) και στην συνέχεια παντρεύτηκε την Αλίκη του Ρουμιλί, κόρη του Γουλιέλμου Μεσίν, με την οποία απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Ντάνκελντ
Asociación Nacional de Fútbol Profesional
Η Asociación Nacional de Fútbol Profesional (ANFP) παρακολουθεί όλες τις συμμορφούμενες ομάδες και ενεργεί ως διοργανώτρια αρχή για τα επαγγελματικά πρωταθλήματα, Πριμέρα Ντιβισιόν της Χιλής και Πριμέρα Β αποτελούμενα από 32 συλλόγους. Το 2008 ίδρυσε επίσης την Πριμέρα Ντιβισιόν γυναικών, η οποία αποτελείται από 14 ομάδες.
Δομή και λειτουργίες
Από νομικής άποψης, είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου ανεξάρτητο από τους συλλόγους που το αποτελούν, ενώ περιλαμβάνει και την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Χιλής. Μέσω αυτής της σχέσης, συνδέεται με την Ολυμπιακή Επιτροπή της Χιλής, την CONMEBOL και τη FIFA, αποδεχόμενη τα καταστατικά, τους κανονισμούς και τους κανόνες του παιχνιδιού που διακηρύχθηκαν από το Διεθνές Συμβούλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Χιλή
Φρειδερίκος Καζιμίρ του Τσέσυν
Ο Φρειδερίκος-Καζιμίρ, πολων. Fryderyk Kazimierz Cieszyński (Δεκέμβριος 1541/Ιανουάριος 1542 - 4 Μαΐου 1571) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Τσέσυν ήταν διάδοχος στο δουκάτο του Τσέσυν. Έγινε κυβερνήτης του Φρύστατ & Σκότσουφ (από το 1560) και του Μπιέλσκο (από το 1565).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βεντσεσλάου Γ΄ Αδάμ δούκα του Τσέσυν και της Μαρίας του Πέρνσταϊν, κόρης του Ιωάννη Γ΄ κόμη του Κλάντσκο και θησαυροφύλακα, διοικητή & κυβερνήτη της Μοραβίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1563 την Αικατερίνη των Πιαστ-Σιλεσίας (1542-1569), κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα της Λεγκνίτσα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Βαρβαρίνα Ηλείας
Η Βαρβαρίνα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Καρυάς του Νομού Ηλείας που βρίσκεται 28,86 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 270 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητας Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 49 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Διοικητικές μεταβολές
Κατά την διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το Σχέδιο "Καποδίστριας", το διάστημα 1997-2010, η Βαρβαρίνα ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Καρυάς του πρώην Δήμου Ωλένης του Νομού Ηλείας.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ωλένης Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Άρτιμους Πάιλ
Ο Άρτιμους Πάιλ (πραγματικό όνομα: Τόμας Ντέλμερ Πάιλ) είναι Αμερικανός ντράμερ της ροκ μουσικής, γνωστός για την συμμετοχή του στους Lynyrd Skynyrd. Από τις αρχές της δεκαετίας του '80, δραστηριοποιείται με το προσωπικό του σχήμα, τους Artimus Pyle Band.
Βιογραφία
Ο Τόμας Πάιλ γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1948 στο Λούισβιλ και είναι ο μοναδικός υιός του Κλάρενς και της Μίλντρεντ Πάιλ. Εργάστηκε για πρώτη φορά σε ηλικία οκτώ ετών στην φάρμα της οικογένειας του, οδηγώντας μπουλντόζα, αλλά η αγάπη του για την μουσική οδήγησε την μητέρα του να του αγοράσει ένα σετ κρουστών έναν χρόνο αργότερα, ενώ στα δώδεκα του χρόνια του έκανε δώρο το πρώτο του σετ τυμπάνων.
Το πρώτο του συγκρότημα ονομαζόταν The Thom Thumbs και μετά την αποφοίτηση του από το λύκειο, κατατάχθηκε στο σώμα των Πεζοναυτών. Αποστρατεύθηκε ένα χρόνο αργότερα και ξεκίνησε την φοίτηση του στην τεχνική σχολή του Κούκβιλ στο Τενεσί, όπου του δόθηκε το παρωνύμιο Άρτιμους.
Ξεκίνησε να παίζει μουσική επαγγελματικά, συμμετέχοντας στο "Volunteer Jam" των Charlie Daniels Band, σε περιοδεία των οποίων με τους Lynyrd Skynyrd γνώρισε τον Ρόνι Βαν Ζαντ και τον Εντ Κινγκ. Σε δοκιμαστικό του για τους Lynyrd Skynyrd, ηχογράφησαν το κομμάτι "Saturday Night Special" και τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος του πρότειναν την θέση του ντράμερ. Ο Πάιλ έδωσε την πρώτη του συναυλία με το νέο του συγκρότημα τον Οκτώβριο του 1974 στο κλαμπ "Sgt Pepper's" του Τζάκσονβιλ, ενώ για την επόμενη τριετία έπαιζαν περίπου τριακόσιες συναυλίες κάθε χρόνο. Μαζί τους κυκλοφόρησε τρεις στούντιο και έναν ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο, οι οποίοι έγιναν χρυσοί ή πλατινένιοι στην πατρίδα τους, ενώ το 2006, τιμώμενοι για την προσφορά τους στην ροκ μουσική, εντάχθηκαν στο Rock and Roll Hall of Fame.
Στις 20 Οκτωβρίου 1977, συνέβη το θανάσιμο δυστύχημα με την συντριβή του αεροπλάνου που μετέφερε το συγκρότημα και το βοηθητικό του προσωπικό, με αποτέλεσμα την διάλυση των Lynyrd Skynyrd. Μετά την ανάρρωση του, ο Πάιλ αποφάσισε να ενταχθεί στους Rossington Collins Band, αλλά άλλο ένα ατύχημα, αυτή την φορά με μοτοσυκλέτα, απέτρεψε την υλοποίηση των σχεδίων του.
Το 1981, δημιούργησε τους Artimus Pyle Band, κυκλοφορώντας τον δίσκο "A.P.B.", ακολουθούμενο από το "Nightcaller" του 1983. Το 1987 και ενώ διέμενε στα Ιεροσόλυμα, δέχτηκε τηλεφώνημα με σκοπό την επανένωση των Lynyrd Skynyrd. Παρέμεινε στο συγκρότημα μέχρι τον Αύγουστο του 1991.
Επανήλθε στην δισκογραφία με τους Artimus Pyle Band το 2000, όταν κυκλοφόρησαν το ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ "Live from Planet Earth", ενώ το 2007 συνέχισαν με το "Artimus Venomus".
Οι δύο υιοί του Πάιλ, Μάρσαλ και Κρίστοφερ, ασχολούνται επίσης με την μουσική, με τον πρώτο να παίζει κιθάρα και τύμπανα και να τραγουδάει, ενώ ο δεύτερος παίζει τρομπέτα, φλάουτο, κιθάρα και τύμπανα.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Asociación Deportiva de Fútbol Profesional
Ιδρύθηκε στις 12 Μαΐου του 1912 με την ονομασία Liga Peruana de Foot Ball, από τέσσερις συλλόγους της πόλης Λίμα, με τον πρώτο πρόεδρο τον Ρ. Ρέντσο.
Αποτελείται από δεκαέξι (16) επαγγελματικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους που συμμετέχουν στο Καμπεονάτο Ντεσεντραλισάδο, το κορυφαίο πρωτάθλημα της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Περού
Αυτοκράτορας Γκο-Χαναζόνο
Ο Αυτοκράτορας Γκο-Χαναζόνο (後花園天皇, Go-Hanazono-tennō) (10 Ιουλίου 1418 – 18 Ιανουαρίου 1471) ήταν ο 102ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. Η βασιλεία του εκτείνεται από το 1428 ως το έτος 1464.
Καταγωγή
Πριν από την άνοδό του στον Θρόνο των Χρυσανθέμων, το προσωπικό του όνομα (imina) ήταν απλώς Χικοχίτο.
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του αυτοκρατορικού πρίγκιπα Φουσίμι-νo-μίγια Σανταφούσα (伏見宮貞成親王) (1372–1456). Η μητέρα του ήταν η Σαχίκo (幸子) (1390–1448), κόρη του Nιβάτα Tσουνεάρι (庭田経有).
Ο πατέρας του ήταν ο 3ος της γραμμής Φουσίμι-νo-μίγια και εγγονός του βόρειου διεκδικητή Αυτοκράτορα Σουκό, καθιστώντας τον Γκο-Χαναζόνo δισεγγονό του Σουκό και 3ο εξάδελφο του προκατόχου του, Αυτοκράτορα Σοκό. Ήταν επίσης ο δισεγγονός του Αυτοκράτορα Γκο-Φουσίμι. Αυτή είναι η δεύτερη πιο απομακρυσμένη σχέση μεταξύ ενός Αυτοκράτορα και του διαδόχου του, μετά από αυτή μεταξύ του Αυτοκράτορα Γκο-Κομάτσου (6ος Βόρειος διεκδικητής και 100ος στην κύρια γραμμή) και του προκατόχου του στην επίσημη γραμμή, του Αυτοκράτορα Γκo-Καμεγιάμα, ο οποίος ήταν 4ος εξάδελφος του (Γκο-Κόγκον) παππού του Γκο-Κομάτσου.
Γεγονότα της ζωής του Γκο-Χαναζόνo
Επειδή ο προηγούμενος Αυτοκράτορας, ο Αυτοκράτορας Σοκό δεν είχε γιο, ο αποσυρμένος αυτοκράτορας Γκο-Κομάτσου χρειαζόταν να εξασφαλίσει την κληρονομιά της γραμμής Τζιμγιόιν έναντι της γραμμής Νταϊκακούτζι, πριν αποβιώσει ο αυτοκράτορας Σοκό, έτσι υιοθέτησε έναν γιο από τον κλάδο Φουσίμι-νo-μίγια, ο οποίος έγινε Αυτοκράτορας Γκο-Χοναζόνo μετά το τέλος του Σοκό.
Έως ότου απεβίωσε ο πρώην Αυτοκράτορας Γκο-Κομάτσου το 1433, ο αΑτοκράτορας Γκο-Χοναζόνo κατείχε τον τίτλο του επίσημου επικεφαλής των Νταΐρι, την πραγματική εξουσία στην Αυλή ασκούσε ο θείος του, ο οποίος συνέχισε μια πρακτική γνωστή ως μοναστηριακή εξουσία. Μετά από αυτό, ο Γκο-Χοναζόνo απόλαυσε 30 χρόνια άμεσης αυτοκρατορικής διακυβέρνησης, μέχρι την παραίτησή του στις 21 Αυγούστου 1464, όταν ξανάρχισε το συμβατικό μοτίβο έμμεσης διακυβέρνησης από μοναστηριακούς Αυτοκράτορες.
Το Kουγκγιό (公卿) είναι ένας συλλογικός όρος για τους πολύ λίγους, πολύ ισχυρούς άνδρες, που ήταν συνδεδεμένοι στην αυλή του Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας στις προ-Mέιτζι εποχές. Ακόμη και κατά τα χρόνια εκείνα που η πραγματική επιρροή της Αυλής έξω από τα τείχη του ανακτόρου ήταν ελάχιστη, η ιεραρχική οργάνωση παρέμεινε.
Σημειώσεις
δεξιά|μικρογραφία|120x120εσ| [[Εθνόσημο της Ιαπωνίας|Ιαπωνικό αυτοκρατορικό κάμον: ένα στυλιζαρισμένο άνθος χρυσάνθεμου]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες Αυτοκράτορες Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Πόπλιος Κορνήλιος Αρίστων
Ο Πόπλιος Κορνήλιος Αρίστων (λατινικά: Publius Cornelius Ariston, 1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής από την Έφεσο, ο οποίος έγινε ολυμπιονίκης στους 207ους αγώνες του 49 μ.Χ. στο αγώνισμα του παγκράτιου παίδων.
Οι διαθέσιμες πληροφορίες για τον Αρίστωνα προέρχονται από τις επιγραφές σε μια βάση αγάλματος που βρέθηκε στην αρχαία Ολυμπία, όπου αναγράφεται πως ήταν ο γιος του Ειρηναίου του Εφέσιου, και πως και οι δύο γονείς του είχαν καταγωγή από την Έφεσο. Κηρύχθηκε ανέφεδρος (έχοντας ξεκινήσει από τους προκριματικούς αγώνες, αντί να συμμετέχει απευθείας στους τελικούς) έχοντας νικήσει τρεις αντιπάλους. Κατόπιν αντιμετώπισε επτά αντιπάλους τους οποίους κατάφερε και νίκησε όλους χαρίζοντας στην πόλη του αθάνατη δόξα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Εφέσιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Νησί Καρπάθου
Το Νησί, είναι βραχονησίδα του Αιγαίου στο Καρπάθιο πέλαγος. Βρίσκεται απέναντι από τα δυτικά παράλια της Καρπάθου, στο κέντρο του νησιού, βόρεια από τον οικισμό Μεσοχώρι και έχει έκταση 0,0043 τ.χλμ.. Αναφέρεται ως οικισμός το 2011. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη τοπική κοινότητα Μεσοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καρπάθου
Πρωτεύουσα της Γερμανίας
μικρογραφία|250px|Το [[Κτήριο του Ράιχσταγκ|κτίριο του Ράιχσταγκ στο Βερολίνο είναι η έδρα του γερμανικού κοινοβουλίου.]] Πρωτεύουσα της Γερμανίας είναι η πόλη του Βερολίνου. Το Βερολίνο είναι ξεχωριστό κρατίδιο, ενα από τα ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας. Η Βόννη ήταν πρωτεύουσα της Δυτικής Γερμανίας πριν την Επανένωση της χώρας το 1990. Αν και το Βερολίνο είναι η πρωτεύουσα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, 8.000 από τους 18.000 αξιωματούχους που απασχολούνται στην ομοσπονδιακή γραφειοκρατία εξακολουθούν να εργάζονται στη Βόννη, περίπου 600 χιλιόμετρα δυτικά του. Παράλληλα, αρκετά υπουργεία διατηρούν μεγάλο μέρος των δραστηριοτήτων τους στη παλιά πρωτεύουσα.
Πριν το 1871
Πριν από το 1871, η Γερμανία δεν ήταν ένα ενιαίο έθνος-κράτος και δεν είχε πρωτεύουσα. Η μεσαιωνική Γερμανική Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε το Άαχεν σαν κύριο διοικητικό κέντρο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καρλομάγνου, ενώ μέχρι το 1531 ήταν ο τόπος στέψης των αυτοκρατόρων της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο χώρος στέψης των αυτοκρατόρων μεταφέρθηκε στη Φρανκφούρτη. Ωστόσο, μετά τον Καρλομάγνο, κανένας από τους επόμενους αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δεν μετακόμισε στο Άαχεν ή τη Φρανκφούρτη, διατηρώντας την έδρα τους στο βασίλειο στο οποίο βασίλευαν (η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε πάνω από 200 κρατίδια) ή μετακινούνταν σε προσωρινά βασιλικά παλάτια που βρίσκονταν σε διάφορες περιοχές της αυτοκρατορίας, τα Κάιζερπφαλτς. Ο τελευταίος οίκος που βασίλευσε στην αυτοκρατορία (οι Αψβούργοι) είχαν σαν έδρα της κυβέρνησης τη Βιέννη.
Αφού το Συνέδριο της Βιέννης δημιούργησε ένα νέο γερμανικό κράτος, τη Γερμανική Συνομοσπονδία το 1815, δημιουργήθηκε και ένα νέο "κοινοβουλευτικό" σώμα, η Ομοσπονδιακή Συνέλευση, με έδρα την Ελεύθερη Πόλη της Φρανκφούρτης. Τα μέλη της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης εκπροσωπούσαν τους ηγεμόνες των γερμανικών κρατιδίων και όχι τους πολίτες τους. Στη συνέχεια, η Φρανκφούρτη έγινε για λίγο η επίσημη γερμανική πρωτεύουσα κατά τη διάρκεια των βραχύβιων επαναστάσεων του 1848 στα γερμανικά κρατίδια.
1871–1945
Μετά την ενοποίησης της Γερμανίας το 1871, το ενοποιηθέν γερμανικό Ράιχ απέκτησε για πρώτη φορά μια πρωτεύουσα. Η Πρωσία (η οποία ήταν το ηγετικό κράτος της Γερμανίας) είχε πρωτεύουσα το Βερολίνο, και επομένως πρωτεύουσα έγινε το Βερολίνο. Το Βερολίνο ήταν η πρωτεύουσα της Πρωσίας και του προκατόχου της, του κράτους του Βρανδεμβούργου, από το 1518. Το Βερολίνο παρέμεινε η πρωτεύουσα του Γερμανικού Ράιχ μέχρι το 1945. Ωστόσο, για μια περίοδο μερικών μηνών μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η εθνοσυνέλευση συνεδρίαζε στη Βαϊμάρη επειδή το Βερολίνο ήταν σε κλίμα εμφυλίου πολέμου και ήταν πολύ επικίνδυνο για τους συμμετέχοντες να συνεδριάσουν στο Βερολίνο. Μετά την κατάληψη του Βερολίνου το 1945, ορισμένα εναπομείναντα στελέχη μετέφεραν την έδρα της κυβέρνησης στο Φλένσμπουργκ. Στη συνέχεια, η Γερμανία καταλήφθηκε από τους Συμμάχους ως αποτέλεσμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Γερμανία διαλύθηκε και το Βερολίνο σταμάτησε να αποτελεί πρωτεύουσα της Γερμανίας.
1945–1990
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6a/Deutschland_Bundeslaender_1957.svg/170px-Deutschland_Bundeslaender_1957.svg.png|μικρογραφία| Χάρτης στον οποίο φαίνεται η [[Ανατολική Γερμανία|Ανατολική και η Δυτική Γερμανία ως το 1990, με το Βερολίνο σε κίτρινο.]] Το 1949, όταν οι σχέσεις των κατοχικών δυνάμεων είχαν επιδεινωθεί και η Γερμανία απέκτησε και πάλι την ανεξαρτησία της, αυτή τη φορά η Γερμανία διασπάστηκε σε δύο κρατίδια, την Δυτική Γερμανία και την Ανατολική Γερμανία. Το Βερολίνο χωρίστηκε επίσης, σε δύο πόλεις, το Δυτικό Βερολίνο και το Ανατολικό Βερολίνο. Αρχικά, η Φρανκφούρτη επρόκειτο να γίνει πρωτεύουσα της Δυτικής Γερμανίας, αν και οι αρχές της Δυτικής Γερμανίας είχαν πάντα στο μυαλό τους να επαναφέρουν την πρωτεύουσα στο Βερολίνο, γιατί φοβούνταν ότι μια μονιμοποίηση της θέσης της Φρανκφούρτης σαν πρωτεύουσα (επειδή η πόλη, άλλωστε, είναι οικονομική πρωτεύουσα της Γερμανίας), θα μείωνε την υποστήριξη για την επανένωση της χώρας. Για το λόγο αυτό, οι αρχές της δυτικής Γερμανίας μετέφεραν την θέση της προσωρινής πρωτεύουσας στη πόλη της Βόννης. Επίσης, μια μεγάλη πόλη, η Κολωνία, στην οποία δραστηριοποιούταν ο Κόνραντ Αντενάουερ, απείχε λίγα χιλιόμετρα από τη Βόννη. Η Ανατολική Γερμανία μετέφερε την έδρα της κυβέρνησης της στο Ανατολικό Βερολίνο, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το 1990 όταν οι δύο Γερμανίας επανενώθηκαν. Πάντως το Βερολίνο, όσο η Γερμανία ήταν διχοτομημένη σε δύο κράτη, ήταν υπό συμμαχική κατοχή.
1990–σήμερα
Το 1990, μετά την επανένωση της Γερμανίας, το Βερολίνο επανενώθηκε και έγινε πρωτεύουσα της διευρυμένης Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Ωστόσο, ένα σημαντικό θέμα που χαρακτήρισε την γερμανική πολιτική των πρώτων μηνών μετά την επανένωση, ήταν το ζήτημα της θέσης της πρωτεύουσας. Πολλοί πίστευαν ότι η Βόννη πρέπει να παραμείνει έδρα της κυβέρνησης, διατηρώντας έτσι ένα καθεστώς σαν αυτό της Ολλανδίας, όπου το Άμστερνταμ είναι η πρωτεύουσα της χώρας αλλά η Χάγη είναι η έδρα της κυβέρνησης.
Το 1991, μετά από μια έντονη συζήτηση, το Γερμανικό κοινοβούλιο αποφάσισε την μεταφορά της έδρας της κυβέρνησης στο Βερολίνο σταδιακά, με στόχο να ολοκληρωθεί η μετακίνηση το 1999. Εξέχοντα ρόλο στην απόφαση έπαιξε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος υπενθύμισε τον ρόλο του Βερολίνου στην επανένωση της Γερμανίας, με αποτέλεσμα η συζήτηση να λήξει με 338 ψήφους υπέρ της μεταφοράς και 320 κατά.
Σήμερα, λόγω των πολιτικών συμβιβασμών, η Βόννη είναι η ανεπίσημη συμπρωτεύουσα της Γερμανίας. Περίπου το ένα τρίτο των εργαζομένων στα γερμανικά υπουργεία απασχολούνται στη Βόννη, ενώ έξι υπουργεία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης έχουν την έδρα τους στη Βόννη και ένα δεύτερο γραφείο στο Βερολίνο, ενώ αντιστρόφως όσα εδρεύουν στο Βερολίνο έχουν γραφείο και στη Βόννη. Η Βόννη διατηρεί ως σήμερα το καθεστώς της ομοσπονδιακής πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Γερμανίας
Κωδικοί ATC A
Δείτε επίσης
A
Τοξικό περιβάλλον εργασίας
Το τοξικό περιβάλλον εργασίας είναι ένας χώρος εργασίας που χαρακτηρίζεται από σημαντικά δράματα και διαμάχες, όπου οι προσωπικές διενέξεις συχνά βλάπτουν την παραγωγικότητα. Το τοξικό περιβάλλον εργασίας συχνά θεωρείται αποτέλεσμα των τοξικών εργαζομένων ή των εργαζομένων που υποκινούνται από το προσωπικό κέρδος (εξουσία, χρήματα ή ειδική ιεραρχική θέση), χρησιμοποιώντας ανήθικα, κακεντρεχή και ενίοτε παράνομα μέσα για να χειραγωγήσουν και να ενοχλήσουν τους γύρω τους, με προσωπικά κίνητρα ώστε να διατηρήσουν ή να αυξήσουν τη δύναμη, τα χρήματα ή το ειδικό καθεστώς ή να αποσπάσουν την προσοχή από την ελλειμματική απόδοση και τα παραπτώματά τους. Οι τοξικοί εργαζόμενοι δεν αναγνωρίζουν καμία υποχρέωση απέναντι στην εταιρεία για την οποία εργάζονται ή για τους συναδέλφους τους, από την άποψη της ηθικής ή της επαγγελματικής συμπεριφοράς προς τους άλλους. Οι τοξικοί υπάλληλοι καθορίζουν τις σχέσεις με τους συναδέλφους, όχι μέσα από την οργανωτική δομή, αλλά από το αν οι συνάδελφοί τους τους είναι αρεστοί και τους ευνοούν και σε αυτούς που δεν τους αρέσουν ή δεν εμπιστεύονται.
Παρόμοια, ο Harder et al. (2014) ορίζει ένα τοξικό περιβάλλον εργασίας ως ένα περιβάλλον το οποίο επηρεάζει αρνητικά τη βιωσιμότητα ενός οργανισμού. Διευκρινίζει: «Είναι λογικό να συμπεράνουμε ότι ένας οργανισμός μπορεί να θεωρείται τοξικός αν είναι αναποτελεσματικός, καθώς και καταστροφικός για τους υπαλλήλους του» και θεωρεί ότι η τοξικότητα προκύπτει όταν οι εργαζόμενοι υποφέρουν με την παράβαση του ψυχολογικού συμβολαίου. Στο ΗΠΑ, το θέμα του εργασιακού εκφοβισμού αποκτά όλο και περισσότερη προσοχή από τις πολιτειακές κυβερνήσεις. Είκοσι έξι πολιτείες έχουν υιοθετήσει μια έκδοση του Healthy Workplace Bill, το οποίο παρέχει έναν ορισμό αυτής της συμπεριφοράς και υποστήριξη για τους εργοδότες ώστε να αντιμετωπίσουν τέτοιες συμπεριφορές μέσω πειθαρχικών μέτρων.
Εταιρικά και οργανωτικά αποτελέσματα
Το φαινόμενο αυτό βλάπτει τόσο την εταιρεία όσο και τους άλλους υπαλλήλους, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που δεν είναι άμεσοι στόχοι τέτοιων συμπεριφορών. Αποσπάται η προσοχή των συναδέλφων τους από τα δράματα, τα κουτσομπολιά και παίρνοντας θέση στη συνεχιζόμενη εχθρότητα. Αυτό μπορεί να μεταφραστεί σε απώλεια παραγωγικότητας. Ενώ διασπάται η προσοχή των εργαζομένων από τέτοια φαινόμενα, δεν μπορούν να αφιερώσουν το χρόνο τους και την προσοχή τους στην επίτευξη των επιχειρηματικών τους στόχων. Οι εργαζόμενοι με θετικά κίνητρα και ηθική μπορεί να προσπαθήσουν να αντιμετωπίσουν έναν τοξικό εργαζόμενο, αλλά κάτι τέτοιο μπορεί να τους στοχοποιήσει. Με την πάροδο του χρόνου, οι εργαζόμενοι με θετικά κίνητρα απομακρύνονται από το χώρο εργασίας και μόνο οι εργαζόμενοι που αισθάνονται άνετα σε μια αρνητικά φορτισμένη ατμόσφαιρα παραμένουν στην εργασία τους.
Οι συνάδελφοί τους μπορεί να αρχίσουν να βιώνουν σωματικά συμπτώματα από το άγχος και να ανησυχούν για το αν οι ίδιοι ή κάποιος που νοιάζονται στον χώρο εργασίας μπορούν να αποτελέσουν στόχο. Αυτό μπορεί ακόμα και να εξελιχθεί σε κλινική κατάθλιψη που χρήζει θεραπείας.
Πρόληψη και επίλυση
Οι παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση αυτής της αρνητικής συμπεριφοράς στον χώρο εργασίας πρέπει να γίνονται προσεκτικά. Προτείνεται από τον Δρ Gerald Hickson και τους συνεργάτες του στο Vanderbilt University School of Medicine μια προσέγγιση με τέσσερα στάδια με τη συμμετοχή των συναδέλφων τους. Αυτή η προσέγγιση ξεκινά με μια άτυπη παρέμβαση, στη συνέχεια αν αυτό δεν είναι αποτελεσματικό, συνεχίζει με μια πραγματική παρέμβαση ευαισθητοποίησης, μια αυταρχική παρέμβαση και τέλος, με την πειθαρχία.
Όταν οι τοξικοί εργαζόμενοι αποχωρούν από τον χώρο εργασίας, μπορεί να βελτιωθεί η εργασιακή κουλτούρα συνολικά, μιας και το υπόλοιπο προσωπικό γίνεται πιο ενεργό και παραγωγικό. Οι εταιρείες που προβάλλουν ένα ισχυρό σύνολο πολιτιστικών αξιών όσον αφορά την επικοινωνία, το σεβασμό και τον επαγγελματισμό, καθώς και ένα σύστημα αξιολόγησης των επιδόσεων τόσο της τεχνικής απόδοσης όσο και του επαγγελματικού τρόπου αντιμετώπισης των συναδέλφων, εκλαμβάνονται από τους επαγγελματίες στο χώρο του ανθρώπινου δυναμικού, ως λιγότερο ευάλωτες.
Δείτε ακόμα
• 2
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εργασιακός εκφοβισμός Κατηγορία:Χώρος εργασίας
Χάι ροκ
Χάι ροκ είναι τίτλος ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς παραγωγής 1992-1994 που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel.
Το σενάριο της σειράς έγραψε η Ελένη Μαβίλη, ενώ την σκηνοθεσία των επεισοδίων της σειράς ανέλαβαν η Ελένη Μαβίλη, ο Άκης Σταματιάδης, ο Βασίλης Βλαχοδημητρόπουλος και ο Πέτρος Λεωκράτης.
Η σειρά προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 15 Σεπτεμβρίου του 1992 ενώ το τελευταίο επεισόδιο προβλήθηκε το 1994. Συνολικά, η σειρά αποτελείται από δύο κύκλους με συνολικά 84 επεισόδια.
Υπόθεση
Ο Τάσος, καθηγητής γυμνασίου, και ο Πέτρος, ντισκ τζόκεϊ σε ραδιοφωνικό σταθμό, μόλις έχουν μετακομίσει στο σπίτι που κληρονόμησαν από τον παππού τους. Πριν ακόμα τακτοποιήσουν τα έπιπλά τους, γίνεται φανερό ότι για κανέναν από τους δύο δεν θα είναι εύκολη συγκατοίκηση, αφού είναι τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες, με διαφορετικό τρόπο ζωής και διαφορετικές συνήθειες, χωρίς τίποτα κοινό. Το μόνο που τους ενώνει είναι το γεγονός ότι τους έδιωξαν οι γυναίκες τους, αφήνοντας τους με ένα παιδί. Η σχέση τους περιπλέκεται περισσότερο από την αυθαίρετη παρουσία της γειτόνισσας τους Δέσποινας, που αποφασίζει από μόνη της να τους συμπαρασταθεί. Φυσικά, τόσο ο Τάσος όσο και ο Πέτρος δεν της ζήτησαν να τους βοηθήσει, ούτε και θέλουν τη βοήθειά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Καζακστάν μου (τραγούδι του 1956)
Το Καζακστάν μου (Менің Қазақстаным, Meniñ Qazaqstanım, مەنىڭ قازاقستانىم) είναι Καζακικό πατριωτικό τραγούδι γραμμένο το 1956 ως απάντηση στο Σοβιετικό πρόγραμμα Παρθένα Εδάφη. Υπάρχει συζήτηση αν γράφτηκε για τον εορτασμό του γεγονότος ή για να επιμείνει τις Σοβιετικές αρχές να μην μετατρέψουν το Καζακστάν σε ζώνη καλαμποκιού της Ρωσίας. Ο Σαμσί Καλνταγιάκοφ συνέθεσε την μουσική και ο Τζουμεκέν Νατζιμεντένοφ έγραψε τους στίχους.
Ο σημερινός εθνικός ύμνος του Καζακστάν βασίζεται σε αυτό το τραγούδι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1956 Κατηγορία:Πολιτισμός του Καζακστάν Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Καζακστάν
X86
Ο όρος δεν είναι συνώνυμος με την συμβατότητα με τον IBM PC: η τελευταία απαιτεί και άλλο υλικό. Υπήρξαν και άλλα συστήματα που χρησιμοποίησαν τσιπ x86, όπως τα ενσωματωμένα συστήματα και ο φορητός υπολογιστής GRID Compass, κάποιες φορές πριν από τον ίδιο τον IBM PC.
Αν και ο 8086 αναπτύχθηκε αρχικά για ενσωματωμένα συστήματα και μικρούς προσωπικούς υπολογιστές (για χρήση δηλαδή από έναν χρήστη), ως απάντηση στον επιτυχημένο Zilog Z80 που ήταν 8080-συμβατός, σύντομα η γραμμή των x86 απέκτησε περισσότερα χαρακτηριστικά και επεξεργαστική ισχύ. Σήμερα οι x86 είναι πολύ διαδεδομένοι στους σταθερούς και στους φορητούς υπολογιστές και έχουν αντικαταστήσει τους μεσαίου μεγέθους υπολογιστές (midrange computers) και τους επεξεργαστές RISC σε πολλούς εξυπηρετητές και σταθμούς εργασίας. Το υλικό των x86 υποστηρίζεται από ένα μεγάλο μέρος του λογισμικού, όπως τα λειτουργικά συστήματα DOS, Windows, Linux, BSD, Solaris και Mac OS X.
Οι σύγχρονοι x86 δεν απαντώνται συχνά σε ενσωματωμένα συστήματα και σε εφαρμογές με απαιτήσεις χαμηλής κατανάλωσης ενέργειας (όπως αυτές που βασίζονται σε μικρές μπαταρίες), ούτε σε αγορές φτηνών μικροεπεξεργαστών, όπως οι οικιακές συσκευές και τα παιχνίδια. Συνήθως χρησιμοποιούνται απλές αρχιτεκτονικές 8-bit και 16-bit, αν και υπάρχουν οι x86-συμβατοί VIA C7, VIA Nano, AMD Geode, Athlon Neo, και Intel Atom, που είναι σχεδιάσεις 32-bit και 64-bit με σχετικά μικρή κατανάλωση και κόστος.
Πολλοί έχουν προσπαθήσει, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της Intel, να αντικατασταθεί η "άκομψη" αρχιτεκτονική x86, η οποία είχε προκύψει κατευθείαν από τους πρώτους απλούς μικροεπεξεργαστές 8-bit. Παραδείγματα είναι ο iAPX 432 (γνωστός και σαν Intel 8800), ο Intel 960, ο Intel 860 και η αρχιτεκτονική Itanium της Intel και της Hewlett Packard. Παρόλα αυτά, η συνεχής βελτίωση της μικροαρχιτεκτονικής και των κυκλωμάτων των x86, καθώς και η ανάπτυξη της βιομηχανίας των ημιαγωγών έχουν εδραιώσει τους x86 σε πολλές περιοχές εφαρμογών. Η επέκταση 64 bit της AMD για τους x86 (στην οποία η Intel τελικά απάντησε με μια συμβατή σχεδίαση) και η δυνατότητα των x86 να κλιμακώνουν τις επιδόσεις τους, όπως ο οκταπύρηνος Intel Xeon και ο 12-πύρηνος AMD Opteron δείχνουν πώς στην περίπτωση του x86 η συνεχής εξέλιξη κλασικών βιομηχανικών προτύπων μπορεί να αντεπεξέλθει στον ανταγωνισμό από νέες και διαφορετικές αρχιτεκτονικές.
Σημείωση: Στο κείμενο που ακολουθεί, κάθε χρήση των προθεμάτων kilo/mega/giga/tera έχει τη δυαδική τους σημασία (δυνάμεις του 1024).
Χρονολογίες
Στον παρακάτω πίνακα φαίνονται τα εμπορικά ονόματα κοινών επεξεργαστών που υλοποιούν το σύνολο εντολών x86, ομαδοποιημένα ανά γενιές που δείχνουν κάποια σημαντικά σημεία στην ιστορία του x86. Να σημειωθεί ότι οι γενιές αυτές δεν είναι ακριβείς: κάθε μια ορίζει ένα γενικό πλαίσιο με βάση κάποια βελτιωμένη ή εμπορικά πετυχημένη μικροαρχιτεκτονική επεξεργαστών.
Υπόβαθρο
Η αρχιτεκτονική x86 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1978 με την ΚΜΕ Intel 8086, που ήταν μια πλήρως 16-bit σχεδίαση, η οποία είχε βασιστεί στους παλιότερους επεξεργαστές 8-bit 8008 και 8080. Αν και δεν ήταν συμβατή στο επίπεδο του δυαδικού κώδικα (binary compatible), σχεδιάστηκε έτσι ώστε να επιτρέπει σε προγράμματα συμβολικής γλώσσας που είχαν γραφτεί για αυτούς τους επεξεργαστές (και για τον σύγχρονό τους 8085) να μεταφράζονται μηχανικά σε αντίστοιχη συμβολική γλώσσα 8086. Αυτό είχε σαν συνέπεια ο νέος επεξεργαστής να αποτελέσει ελκυστική λύση για πολλούς καταναλωτές. Ο εξωτερικός δίαυλος όμως του 8086 ήταν 16-bit και αυτό οδήγησε σε σημαντική επανασχεδίαση του υλικού, καθώς επίσης και σε άλλες επιπλοκές και σημεία που το κόστος αυξανόταν. Για να αντιμετωπίσει αυτό το εμπόδιο, η Intel εισήγαγε τον σχεδόν πανομοιότυπο 8088, ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν ένας 8086 με εξωτερικό δίαυλο 8-bit που επέτρεπε απλούστερες πλακέτες τυπωμένων κυκλωμάτων (printed circuit boards) και χρειαζόταν λιγότερα τσιπ DRAM (του 1-bit) - ήταν επίσης πιο εύκολο να επικοινωνήσει με τα ήδη διαδεδομένα (δηλ. χαμηλού κόστους) συστήματα και περιφερειακά τσιπ που ήταν 8-bit. Αυτό, μαζί με άλλους, μη τεχνικούς λόγους, οδήγησε στην απόφαση της IBM να κατασκευάσει έναν οικιακό / προσωπικό υπολογιστή με βάση τον 8088, παρά τη διαθεσιμότητα επεξεργαστών 16-bit από την Motorola, την Zilog και την National Semiconductor (ενώ εξέτασε επίσης και άλλους επεξεργαστές 8-bit που ήδη κυκλοφορούσαν). Ο IBM PC που προέκυψε, επικράτησε των συστημάτων CP/M με βάση τον Z80, των υπολογιστών Apple II, και άλλων διαδεδομένων υπολογιστών, με αποτέλεσμα να γίνει το ντε φάκτο πρότυπο των προσωπικών υπολογιστών και ο 8088 και οι απόγονοί του να επικρατήσουν σε αυτόν τον κλάδο της αγοράς μικροεπεξεργαστών.
Ο iAPX 432 και ο 80286
Ένας άλλος παράγοντας ήταν ο προχωρημένος αλλά ασύμβατος επεξεργαστής 32-bit Intel 8800 (γνωστός και σαν iAPX 432) που απέτυχε στην αγορά περίπου την ίδια εποχή που κυκλοφόρησε ο IBM-PC: ο 8800 απογοήτευσε από πλευράς ταχύτητας σε σχέση με τον καινούριο και γρήγορο 80286 στις αρχές του 1982. (Ο 80186, που κυκλοφόρησε παράλληλα με τον 80286, προοριζόταν για ενσωματωμένα συστήματα, και στόχευε ήδη σε μια μεγάλη αγορά.) Η εμπορική αποτυχία του 32-bit 8800 ήταν ένας βασικός λόγος που η Intel συνέχισε να αναπτύσσει πιο προχωρημένους επεξεργαστές συμβατούς με τον 8086, όπως ο 80386 (επέκταση στα 32-bit του γρήγορου 80286).
Άλλοι κατασκευαστές
Διάφορες εταιρείες, όπως η IBM, η NEC, η AMD, η TI, η STM, η Fujitsu, η OKI, η Siemens, η Cyrix, η Intersil, η C&T, η NexGen και η UMC, άρχισαν να σχεδιάζουν και να κατασκευάζουν επεξεργαστές για προσωπικούς υπολογιστές και ενσωματωμένα συστήματα. Αυτά οι υλοποιήσεις του x86 συνήθως δεν ήταν απλές αντιγραφές αλλά είχαν διαφορετική εσωτερική μικροαρχιτεκτονική και παρείχαν διαφορετικές λύσεις σε ηλεκτρονικά και φυσικά προβλήματα υλοποίησης. Τα πρώτα συμβατά τσιπ ήταν 16-bit, ενώ σχεδιάσεις 32-bit ακολούθησαν πολύ αργότερα. Στην αγορά των προσωπικών υπολογιστών, οι πρώτες σημαντικές ποσότητες εμφανίστηκαν γύρω στο 1990 με τους επεξεργαστές που ήταν συμβατοί με τον i386 και τον i486, συχνά χρησιμοποιώντας το ίδιο όνομα με τα πρωτότυπα τσιπ της Intel. Άλλες εταιρείες που σχεδίασαν ή κατασκεύασαν επεξεργαστές x86 ή x87 ήταν η ITT Corporation, η National Semiconductor, η ULSI System Technology και η Weitek.
Επεκτάσεις του μεγέθους λέξης
Η αρχιτεκτονική του συνόλου εντολών έχει επεκταθεί δύο φορές για μεγαλύτερα μεγέθη λέξης (word size). Το 1985, η Intel κυκλοφόρησε τον επεξεργαστή 32-bit 80386 (γνωστό και σαν i386), ο οποίος σταδιακά αντικατέστησε τα παλιά τσιπ 16-bit στους υπολογιστές (να και δε συνέβη το ίδιο στα ενσωματωμένα συστήματα) κατά τα επόμενα χρόνια: το επαυξημένο αυτό προγραμματιστικό μοντέλο αρχικά ονομάστηκε αρχιτεκτονική του i386 ("i386 architecture"), λόγω του ονόματος της πρώτης του υλοποίησης, αλλά στη συνέχεια η Intel το ονόμασε IA-32 όταν εισήγαγε την (διαφορετική) αρχιτεκτονική IA-64. Μεταξύ 1999-2003, η AMD επέκτεινε αυτήν την αρχιτεκτονική 32-bit στα 64 bits και την ονόμασε x86-64 (σε αρχικά της έγγραφα) και στη συνέχεια AMD64. Σύντομα η Intel υιοθέτησε αυτές της επεκτάσεις της AMD κάτω από το όνομα IA-32e, το οποίο στη συνέχεια άλλαξε σε EM64T, και τελικά κατέληξε στο όνομα Intel 64. Ανάμεσα σε αυτά τα πέντε ονόματα, η πιο κοινή ονομασία είναι η αρχική x86-64, αν και η Microsoft και η Sun Microsystems ακόμα χρησιμοποιούν τον όρο x64.
Βασικά χαρακτηριστικά της αρχιτεκτονικής
Η αρχιτεκτονική x86 έχει εντολές μεταβλητού μήκους και είναι κυρίως σχεδίαση "CISC" δύο διευθύνσεων με έμφαση στην προς τα πίσω συμβατότητα (backward compatibility). Το σύνολο εντολών δεν είναι όμως κλασικό CISC, αλλά επεκτείνει με διακριτό τρόπο τις απλές αρχιτεκτονικές 8-bit του 8008 και του 8080. Υποστηρίζεται η διευθυνσιοδότηση με byte και οι λέξεις αποθηκεύονται στη μνήμη σε σειρά μικρού άκρου (little-endian). Επιτρέπεται η πρόσβαση στη μνήμη σε διευθύνσεις που δεν είναι στοιχισμένες (unaligned) για όλα τα μεγέθη λέξεων που επιτρέπονται. Το μεγαλύτερο μέγεθος που υποστηρίζεται εγγενώς για αριθμητική ακεραίων και διευθύνεσιες μνήμης ή σχετικές διευθύνσεις-offsets) είναι 16, 32, ή 64 bits ανάλογα με τη γενιά της αρχιτεκτονικής (οι νεότεροι επεξεργαστές υποστηρίζουν απευθείας και μικρότερους ακεραίους). Πολλές απλές τιμές μπορούν να επεξεργαστούν ταυτόχρονα μέσω της μονάδας SIMD που περιλαμβάνεται στις μεταγενέστερες γενιές, όπως περιγράφεται στη συνέχεια. Για κοινές καταστάσεις και τιμές που βρίσκονται στο εύρος -128..127, για χρήση σε σχετικές διευθύνσεις ή απλά δεδομένα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατευθείαν αριθμοί 8-bit. Οι εντολές συνήθως έχουν μήκος 2 ή 3 byte (αν και κάποιες είναι πολύ μεγαλύτερες και άλλες είναι ένα byte).
Για να εξοικονομηθεί και άλλο χώρος για την κωδικοποίηση των εντολών, οι περισσότεροι καταχωρητές (registers) εκφράζονται σαν κώδικες (opcodes) με χρήση 3 bit, και το πολύ ένας τελεστέος μιας εντολής μπορεί να είναι θέση μνήμης (υπάρχουν σχεδιάσεις "CISC", όπως ο PDP-11, που χρησιμοποιούν δύο). Αυτός ο τελεστέος όμως μπορεί να είναι ταυτόχρονα και ο προορισμός (destination), ή ταυτόχρονα η προέλευση (source) και ο προορισμός, ενώ ο άλλος τελεστέος, η προέλευση, μπορεί να είναι είτε καταχωρητής (register), είτε απευθείας τιμή (immediate). Αυτό, μαζί με άλλους παράγοντες, οδηγεί σε μικρό μέγεθος κώδικα που συμπεριφέρεται καλά σε σχέση με τους επεξεργαστές 8-bit και χρησιμοποιεί αποδοτικά την κρυφή μνήμη για τις εντολές (instruction cache memory). Ο σχετικά μικρός αριθμός των καταχωρητών γενικής χρήσης (κληρονομιά των 8-bit επεξεργαστών) έχει οδηγήσει σε συχνή χρήση της διευθυνσιοδότησης με βάση καταχωρητές (register-relative addressing) και μικρές σχετικές διευθύνσεις, ειδικά για πρόσβαση στην στοίβα. Έχει υπάρξει σημαντική έρευνα για να γίνουν αυτές οι περιπτώσεις πρόσβασης τόσο γρήγορες, όσο η πρόσβαση στους καταχωρητές, δηλ. με μια μόνο εντολή, συνήθως όταν τα δεδομένα υπάρχουν ήδη στην κρυφή μνήμη πρώτου επιπέδου.
Αριθμοί κινητής υποδιαστολής και SIMD
Για τον αρχικό επεξεργαστή 8086 αναπτύχθηκε ένας ξεχωριστός επεξεργαστής κινητής υποδιαστολής, με εσωτερικούς καταχωρητές 80-bit, ο 8087. Το τσιπ αυτό τελικά οδήγησε στην ανάπτυξη του 80387, ενώ οι μεταγενέστεροι επεξεργαστές ενσωμάτωσαν μια προς τα πίσω συμβατή έκδοση αυτής της λειτουργικότητας στο ίδιο τσιπ με τον κύριο επεξεργαστή. Οι μοντέρνες σχεδιάσεις x86 περιλαμβάνουν επιπλέον μια μονάδα SIMD (βλ. παρακάτω, SSE) όποι οι εντολές μπορούν να εκτελούνται παράλληλα σε (μία ή δύο) λέξεις των 128-bit, με κάθε λέξη να περιέχει 2 ή 4 αριθμούς κινητής υποδιαστολής (μήκους 64 ή 32 bit ο καθένας), ή εναλλακτικά 2, 4, 8 ή 16 ακεραίους (μήκους 64, 32, 16 ή 8 bit ο καθένας αντίστοιχα). Το εύρος των καταχωρητών SIMD σημαίνει ότι οι επεξεργαστές x86 που υπάρχουν σήμερα μπορούν να φορτώσουν ή να αποθηκεύσουν μέχρι 128 bit δεδομένων από τη μνήμη με μια μόνο εντολή και να εκτελέσουν λειτουργίες επιπέδου bit (αλλά όχι αριθμητική ακεραίων ) σε ποσότητες πλήρως 128-bit παράλληλα. Οι επόμενοι επεξεργαστές x86 έχουν λειτουργίες SIMD 256-bit (με φόρτωση και αποθήκευση στη μνήμη 256-bit).
Σύγχρονες υλοποιήσεις
Κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης, οι σύγχρονοι επεξεργαστές x86 χρησιμοποιούν κάποιων επιπλέον σταδίων αποκωδικοποίησης για να σπάσουν τις περισσότερες εντολές σε μικρότερα κομμάτια, τις μικρο-εντολές (micro-operations). Αυτές δίνονται σε μια μονάδα ελέγχου που τις κρατά και κατανέμει χρονικά την εκτέλεσή τους, διατηρώντας πάντα τη συμβατότητα με τη σημασιολογία του x86, ώστε να μπορούν να εκτελεστούν παράλληλα (εν μέρει), από μια εξειδικευμένη μονάδα εκτέλεσης (ο επεξεργαστής έχει αρκετές τέτοιες μονάδες διαθέσιμες). Αυτές οι σύγχρονες σχεδιάσεις x86 είναι επομένως υπερβαθμωτές (superscalar), και μπορούν να εκτελούν εντολές εκτός σειράς (out of order execution) και υποθετικά (μέσω μετονομασίας καταχωρητών), το οποίο σημαίνει ότι μπορούν να εκτελούν ταυτόχρονα πολλές εντολές x86 (κατά τμήματα ή ολόκληρες), και όχι απαραίτητα με την ίδια σειρά με την οποία δόθηκαν από το πρόγραμμα που εκτελείται.
Όταν πρωτοκυκλοφόρησε αυτή η τεχνολογία ονομάστηκε "πυρήνας RISC" ("RISC core") ή "μετάφραση RISC" ("RISC translation"), για εμπορικούς λόγους, αλλά και γιατί αυτές οι μικρο-εντολές έχουν κάποιες ιδιότητες που έχουν κάποια είδη των εντολών RISC. Παρόλα αυτά, ο παραδοσιακός μικροκώδικας (microcode) που χρησιμοποιείται από τη δεκαετία του 1950 έχει επίσης αυτές τις ιδιότητες και η μόνη διαφορά της νέας αυτής προσέγγισης ήταν ότι η μετάφραση σε μικρο-λειτουργίες τώρα γινόταν με ασύγχρονο τρόπο. Οι μονάδες εκτέλεσης δε χρειαζόταν να συγχρονίζονται με τα στάδια αποκωδικοποίησης, κάτι που πρόσφερε νέες δυνατότητες για την ανάλυση της (αποθηκευμένης) ροής των εντολών, και τον εντοπισμό λειτουργιών που μπορούν να εκτελεστούν παράλληλα, τροφοδοτώντας παραπάνω από μια μονάδα εκτέλεσης.
Νεότεροι επεξεργαστές κάνουν και το αντίστροφο: συνδυάζουν κάποιες ακολουθίες από εντολές του x86 (όπως μια εντολής σύγκρισης που ακολουθείται από ένα άλμα υπό συνθήκη) σε πολυπλοκότερες μικρο-εντολές που ταιριάζουν καλύτερα στο μοντέλο εκτέλεσης και μπορούν να εκτελεστούν γρηγορότερα ή με χρήση λιγότερων πόρων.