cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευάγγελος Μαυρόπουλος (πυγμάχος)
Την περίοδο 1975 - 1985 ήταν ταυτόχρονα και ομοσπονδιακός προπονητής πυγμαχίας. Κάτοχος διπλώματος μασέρ πρόσφερε αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του στο ποδοσφαιρικό τμήμα της ομάδας για πολλά χρόνια ταυτόχρονα με την ενασχόληση του στην πυγμαχία.
Το 1980 στα πλαίσια του διεθνές κυπέλλου Ακρόπολις στο Παναθηναϊκό Στάδιο, τιμήθηκε με αναμνηστική πλακέτα για την προσφορά του στην Πυγμαχία από την Ελληνική ομοσπονδία πυγμαχίας.
Η Παναχαϊκή για να τον τιμήσει έχει δώσει το όνομα του στο προπονητήριο του πυγμαχικού τμήματος κάτω από τις κερκίδες της θύρας 1 στο Στάδιο Παναχαϊκής και διοργανώνει από το 2009 το ετήσιο «Διεθνές Gala πυγμαχίας Παναχαϊκής «Ευάγγελος Μαυρόπουλος»»
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες πυγμάχοι Κατηγορία:Πυγμάχοι της Παναχαϊκής Κατηγορία:Αθλητές στίβου της Παναχαϊκής Κατηγορία:Προπονητές Παναχαϊκής Κατηγορία:Έλληνες προπονητές πυγμαχίας Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές πυγμαχίας
Νικόλαος Αμβράζης
Ο Νικόλαος Αμβράζης (του Νεοκλή) (αγγλικά αναφέρεται ως Nicholas Neoclis Ambraseys, 1929- 28 Δεκεμβρίου 2012 ) ήταν μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και Ομότιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Imperial College του Λονδίνου.
Έχει ασχοληθεί με τους τομείς της Τεχνικής Σεισμολογίας της Αντισεισμικής Μηχανικής και της Γεωτεχνικής Μηχανικής και θεωρείται από τους πρώτους επιστήμονες μηχανικούς που ασχολήθηκαν με την Σεισμική Μηχανική στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έχει να επιδείξει σημαντικό έργο στην Ιστορική Σεισμολογία και ιδιαίτερη συνεισφορά στον αντισεισμικό σχεδιασμό φραγμάτων. Διετέλεσε μέλος του συμβουλίου εμπειρογνωμόνων κατά την κατασκευή του φράγματος Μόρνου. Υπήρξε Δημιουργός και διετέλεσε πρώτος Διευθυντής του Τομέα Τεχνικής Σεισμολογίας στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Imperial College.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Αμβράζης Αμβράζης Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες σεισμολόγοι
Σχίνος Μεσολογγίου Αιτωλοακαρνανίας
Ο Σχίνος είναι χωριό της Αιτωλοακαρνανίας το οποίο βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης του Μεσολογγίου, σε απόσταση 8 χλμ.. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1879 στο ΦΕΚ 50Α-25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μεσολογγίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα του Μεσολογγίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου του δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 αριθμεί 12 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Μεσολογγίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Αδουλαίος
Ο αδουλαίος ή αδουλάριος (αγγλ. adularia) είναι ορυκτό της ομάδας των αλκαλιούχων αστρίων, αποτελώντας παραλλαγή του ορθοκλάστου. Το όνομά του προέρχεται από τα όρη Άντουλα (Adula) της περιοχής του Τιτσίνο της Ελβετίας, όπου και πρωτοβρέθηκε.
Ανευρίσκεται σε γρανίτες και γρανιτικούς πηγματίτες, σε βασαλτικές κοιλότητες (αμυγδάλες) καθώς και σε αντίστοιχα μεταμορφωσιγενή πετρώματα. Σχετίζεται με αλβίτη, μοσχοβίτη, κεροστίλβη και βήρυλλο. Λόγω της μεγάλης εξάπλωσης των πετρωμάτων που τον περιέχουν, απαντά σε πολλά σημεία της Γης. Είναι ορυκτό άφθονα ανευρισκόμενο, χωρίς, όμως, οικονομική σημασία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ορυκτά του αργιλίου Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου Κατηγορία:Ορυκτά του καλίου
Μπιφτέκι
Μπιφτέκι του "σωλήνα"
Τον Αύγουστο του 2013 παρουσιάστηκε στο Λονδίνο ένα μπιφτέκι που καλλιεργήθηκε από το Πανεπιστήμιο του Μάαστριχτ και παρασκευάστηκε in vitro από βλαστοκύτταρα αγελάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαγειρεμένα φαγητά Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Γαλλική κουζίνα Κατηγορία:Γερμανική κουζίνα Κατηγορία:Αμερικανική κουζίνα Κατηγορία:Παγκόσμια κουζίνα
Βαλδουίνος Β΄ της Ιερουσαλήμ
Ο Βαλδουίνος Β΄ των Ιεροσολύμων ή Βαλδουίνος του Μπούρκ (Baudouin II roi de Jerusalem, seigneur du Bourcq, 1060/1075 - 21 Αυγούστου 1131) από τον Οίκο του Ρετέλ, ήταν κύριος του Μπουρκ, δεύτερος Κόμης της Έδεσσας (1100 - 1118) και τρίτος Βασιλιάς των Ιεροσολύμων (1118 - 1131). Ήταν ο μικρότερος γιος του Ούγου Α΄ κόμη του Ρετέλ και της Μελισσάνθης του Μονλερύ. Συνόδευσε τα ξαδέλφια του Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν και Βαλδουίνο Α΄ της Ιερουσαλήμ στους Άγιους Τόπους, όταν έγινε η Α΄ Σταυροφορία. Διαδέχτηκε τον ξάδελφό του Βαλδουίνο της Βουλώνης στην Κομητεία της Έδεσσας, όταν έφυγε από την Έδεσσα της Μεσοποταμίας για την Ιερουσαλήμ. Αιχμαλωτίστηκε στη μάχη του Χαρράν (1104) και κρατήθηκε από τον Σόμκεν του Μαρντίν, τον Ζικιρμίς της Μοσούλης και τον Ζαουαλί Σακάουα. Στην αιχμαλωσία του κυβέρνησε την Έδεσσα ο Ταγκρέδος κυβερνήτης στο Πριγκιπάτο της Αντιόχειας και ο ξάδελφος τού Ταγκρέδου Ριχάρδος του Σαλέρνο.
Ο Βαλδουίνος Β΄ ελευθερώθηκε από τον ξάδελφό του Ζοσλέν Α΄ της Έδεσσας κύριο του Τυρμπεσέλ το καλοκαίρι του 1108. Ο Ταγκρέδος προσπάθησε να κρατήσει την Έδεσσα, αλλά ο Βερνάρδος ντε Βαλάνς, Λατίνος πατριάρχης της Αντιόχειας, τον πίεσε να παραδώσει την κομητεία στον Βαλδουίνο Β΄, που έκανε συμμαχία με τον Ζαουαλί· ο Ταγκρέδος και ο σύμμαχος του Φαχρ αλ-Μουλκ Ραντβάν τον νίκησαν στην Τυρμπεσέλ. Τελικά ο Βαλδουίνος Β΄ και ο Ταγκρέδος συμφιλιώθηκαν σε μία συνέλευση κοντά στην Τρίπολη τον Απρίλιο του 1109. Ο κυβερνήτης της Μοσούλης Μαουντάντ και ο διάδοχός του έκαναν, στις αρχές της δεκαετίας 1110, μία σειρά από επιδρομές στην Έδεσσα, και κατέστρεψαν τις ανατολικές περιοχές της κομητείας. Ο Βαλδουίνος κατηγόρησε τον Ζοσλέν ότι κατέλαβε με προδοσία την εύφορη περιοχή του Τυρμπεσέλ (1113) και συνέλαβε τους γείτονες Αρμένιους κυρίους (1116, 1117).
Όταν ο Βαλδουίνος Α΄ της Φλάνδρας πρώτος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ πέθανε (2 Απριλίου 1118), κληροδότησε το βασίλειο στον μεγαλύτερο αδελφό του Ευστάθιο Γ΄ της Βουλώνης, με την υπόδειξη ότι κληρονόμος θα είναι ο Βαλδουίνος του Μπουρκ, αν ο αδελφός του αρνηθεί. Ο Λατίνος Πατριάρχης της Ιερουσαλήμ και ο Ζοσλέν του Κουρτεναί, που ήταν οι ισχυρότεροι άνδρες στο βασίλειο, πίεσαν να ανακηρυχθεί ο Βαλδουίνος ως νέος βασιλιάς. Όταν αυτός έγινε, πήρε τις περισσότερες πόλεις του βασιλείου, και έδωσε την Έδεσσα στον Ζοσλέν. Όταν ο στρατός της Αντιόχειας εξοντώθηκε (28 Ιουνίου 1119), ο Βαλδουίνος Β΄ εξελέγη επίτροπος της Αντιόχειας, όσο έλειπε ο Βοημούνδος Β΄ της Αντιόχειας. Οι επιθέσεις των Σελτζούκων της Αντιόχειας τον ανάγκασαν να μένει στο πριγκιπάτο, κάτι που δημιούργησε έντονη δυσαρέσκεια στην Ιερουσαλήμ. Επειδή ο Βαλδουίνος Β΄ αιχμαλωτίστηκε τον Απρίλιο του 1123 από τον Νουρ αλ Ντολάκ Μπαλάκ, μία ομάδα ευγενών πρόσφεραν τον θρόνο στον Κάρολο Α΄ της Φλάνδρας, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Την περίοδο της απουσίας του ο στρατός της Ιερουσαλήμ κυρίευσε την Τύρο με τη βοήθεια Βενετικού στόλου.
Πρώτα χρόνια
Ο Βαλδουίνος του Μπουρκ ενώθηκε στα τέλη Μαΐου 1099 κοντά στην Τύρο, με τους Σταυροφόρους που βάδιζαν για τα Ιεροσόλυμα. Ο ίδιος και ο Ταγκρέδος πολιόρκησαν τη Βηθλεέμ και την κατέλαβαν χωρίς μάχη, επειδή ο πληθυσμός της ήταν χριστιανοί. Αμέσως μετά την έναρξη της πολιορκίας της Ιερουσαλήμ, ο Βαλδουίνος και ο Ταγκρέδος συνέλαβαν έναν ηλικιωμένο Μουσουλμάνο ευγενή. Ο ηλικιωμένος αρνήθηκε να γίνει χριστιανός, και οι στρατιώτες του Βαλδουίνου τον αποκεφάλισαν στον Πύργο του Δαυίδ, σαν προειδοποίηση στους υπερασπιστές των Ιεροσολύμων. Η Ιερουσαλήμ έπεσε στα χέρια των Σταυροφόρων (15 Ιουλίου 1099). Ο Βαλδουίνος και ο Ροβέρτος Β΄ της Φλάνδρας εγκατέλειψαν τα Ιεροσόλυμα στα τέλη Αυγούστου, ο Ροβέρτος επέστρεψε στην Ευρώπη και ο Βαλδουίνος παρέμεινε στη Συρία. Ο Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν πέθανε (18 Ιουλίου 1100) και ο Βαλδουίνος της Βουλώνης επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα για να διεκδικήσει την κληρονομιά του.
Άνοδος στην κομητεία
thumb|right|250px|Ο Βαλδουίνος Β΄ της Ιερουσαλήμ προεδρεύει σε συμβούλιο Ο Βαλδουίνος του Μπούρκ έμενε στην Αντιόχεια, όταν ο Βαλδουίνος της Βουλώνης εγκατέλειψε την Έδεσσα. Έγινε αρχηγός των στρατευμάτων του Βοημούνδου Α΄ της Αντιόχειας και αιχμαλωτίστηκε από τον Ντανισμεντίδη Γκαζί. Ο Βαλδουίνος της Βουλώνης τον κάλεσε και του έδωσε την κομητεία της Έδεσσας. Ο Βαλδουίνος του Μπουρκ ορκίστηκε πίστη στον Βαλδουίνο της Βουλώνης, που έφυγε για τα Ιεροσόλυμα (2 Οκτωβρίου 1100). Ο Βαλδουίνος νυμφεύτηκε τη Μορφία της Μελιτηνής, κόρη του Γαβριήλ, Αρμένιου άρχοντα της Μαλάτειας· ο γάμος τον καθιέρωσε στην πρωτιά ανάμεσα στους Αρμένιους υπηκόους.
Ο Σόμκεν, Ορτοκίδης κυβερνήτης του Μαρντίν, επιτέθηκε στις αρχές του 1101 στη Σαρούζ. Ο Βαλδουίνος πήγε να υπερασπιστεί την πόλη, αλλά ο Σόμκεν τον συνέτριψε, και επέστρεψε στην Έδεσσα. Ο Αρμένιος ιστορικός Ματθαίος της Έδεσσας, εξετάζοντας τα γεγονότα, περιγράφει τον Βαλδουίνο σαν "θλιβερό στο σώμα". Ο Σόμκεν πολιόρκησε τη Σαρούζ, αλλά η φρουρά αντιστάθηκε· ο Βαλδουίνος επέστρεψε και πήγε στην Αντιόχεια να συγκεντρώσει στρατό. Ο Βαλδουίνος πίεσε τον Σόμκεν να εγκαταλείψει την πόλη, και εκτέλεσε όλους τους κατοίκους που συμμάχησαν με τους Ορτοκίδες. Ένας ξάδελφος του Βαλδουίνου, ο Ζοσλέν Α΄ της Έδεσσας ήρθε στην Έδεσσα (1102), και ο Βαλδουίνος του παραχώρησε εδάφη δυτικά του Ευφράτη. Τον Μάιο οι Αιγύπτιοι επιτέθηκαν στα Ιεροσόλυμα, και ο Βαλδουίνος της Βουλώνης -που είχε στεφτεί βασιλιάς της Ιερουσαλήμ ως Βαλδουίνος Α΄- έστειλε απεσταλμένος στον Ταγκρέδο και στον Βαλδουίνο του Μπουρκ για βοήθεια. Συγκέντρωσαν στρατό και έκαναν εκστρατεία, αλλά πριν φτάσουν, οι Αιγύπτιοι είχαν φύγει για την Ασκελόν. Οι τρεις Σταυροφόροι ηγεμόνες έκαναν επιδρομή στην Ασκελόν, αλλά ο Ταγκρέδος και ο Βαλδουίνος επέστρεψαν σύντομα στα βασίλειά τους.
Οι φιλοδοξίες του Ταγκρέδου στη βόρεια Συρία ανησύχησαν τον Βαλδουίνο και τον Βερνάρδο του Βαλάνς, Λατίνο πατριάρχη της Αντιόχειας. Οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν με τον Ντανισμεντίδη Γκαζί για την απελευθέρωση τού Βοημούνδου. Ο Κογ Βασίλ, Αρμένιος ηγεμόνας του Ραμπάν και του Καϊσούν, και οι Ιταλοί συγγενείς τού Βοημούνδου, συνέβαλαν χρηματικά στην απελευθέρωση. Ο Βοημούνδος ελευθερώθηκε τον Μάιο του 1103. Ο Βαλδουίνος παραχώρησε προνόμια σε έναν Αρμένιο ιερέα, επειδή ήθελε να αυξήσει τη θέση του ανάμεσα στους υπηκόους από την Αρμενία.
Πρώτη αιχμαλωσία
Τα στρατεύματα του Βοημούνδου ξεκίνησαν νέες επιδρομές στις εύφορες πεδιάδες γύρω από τη Χαρράν. Ο Σόμκεν και ο Τζικιρμίς, ατάμπεης της Μοσούλης, συμμάχησαν και επιτέθηκαν στην Έδεσσα τον Μάιο του 1104. Ο Βαλδουίνος Β΄, ενώ συγκέντρωνε τον στρατό του, έστειλε επιστολές στον Ζοσλέν και στον Βοημούνδο, για να τους πείσει να ξεκινήσουν νέα επίθεση στη Χαρράν. Ο Βαλδουίνος Β΄, ο Βοημούνδος και ο Ζοελέν πήγαν στη Χαρράν για διαπραγματεύσεις ειρηνικής παράδοσης. Την ίδια εποχή που ο Βαλδουίνος Β΄ και ο Βοημούνδος ήθελαν να κυριεύσουν την πλούσια πόλη, ο στρατός των Σταυροφόρων διασπάστηκε λόγω σύγκρουσης. Ο Σοκμέν και ο Ζικιρμίς επιτέθηκαν στους Σταυροφόρους στη Χαρράν στις 7 Μαΐου. Με εικονική υποχώρηση παγίδευσαν τους Σταυροφόρους, και συνέλαβαν τον Βαλδουίνο Β΄ και τον Ζοσλέν. Ο Βοημούνδος και ο Ταγκρέδος πήγαν στην Έδεσσα για να σώσουν την πόλη. Ο Βενέδικτος αρχιεπίσκοπος της Έδεσσας και οι Εδεσσαίοι ιππότες εξέλεξαν τον Ταγκρέδο αντιβασιλιά, στη θέση του αιχμάλωτου Βαλδουίνου Β΄. Ο Σόμκεν και ο Ζικιρμίς επιτέθηκαν στους Σταυροφόρους στις 7 Μαΐου· ο Βαλδουίνος Β΄ μεταφέρθηκε στη σκηνή του Σόκμαν, αλλά οι στρατιώτες του Ζικιρμίς τον έδιωξαν βίαια.
Ο Ζικιρμίς πολιόρκησε την Έδεσσα, αλλά όταν ο Ταγκρέδος κινήθηκε εναντίον του, μετέφερε τον Βαλδουίνο Β΄ στη Μοσούλη. Ο Ταγκρέδος αιχμαλώτισε μία Σελτζούκα πριγκίπισσα από το νοικοκυριό του Ζικιρμίς στην Έδεσσα. Ο Ζικιρμίς πρόσφερε 15.000 μπεζάντια για την απελευθέρωσή της ή την απελευθέρωση του Βαλδουίνου Β΄. Ο Βοημούνδος και ο Ταγκρέδος προτίμησαν να πάρουν τα χρήματα, και ο Βαλδουίνος παρέμεινε φυλακισμένος. Ο Βοημούνδος, πριν την αναχώρησή του για την Ευρώπη το φθινόπωρο, διόρισε τον Ταγκρέδο βασιλιά της Αντιόχειας και τον Ριχάρδο του Σαλέρνο διοικητή της Έδεσσας.
Ένας Σελτζούκος στρατιωτικός, ο Ζαουαλί Σακάουα, κυρίευσε τη Μοσούλη και συνέλαβε τον Ζικιρμίς (1107). Ο Ζοσλέν ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Ζαουαλί για την τύχη του Βαλδουίνου Β΄: πρόσφερε 60.000 δηνάρια και την απελευθέρωση των Μουσουλμάνων αιχμαλώτων από την Έδεσσα. Ο Σελτζούκος σουλτάνος Μωάμεθ Α΄ Ταπάρ έκανε τον Μαμελούκο Μαουντάντ, ατάμπεη της Μοσούλης. Όταν ο Μαουντάντ έδιωξε τον Ζαουαλί από τη Μοσούλη, ο Ζαουαλί δραπέτευσε για το κάστρο του Κουάταρ Ζαμπάρ με τον Βαλδουίνο Β΄. Ο Ζοσλέν πλήρωσε 30.000 δηνάρια στον Ζαουαλί και πρόσφερε ακόμα και τον εαυτό του όμηρο, σαν εγγύηση. Ο Ζαουαλί, που χρειαζόταν συμμάχους εναντίον του Μαουντάντ, δέχτηκε, και απελευθέρωσε τον Βαλδουίνο Β΄ το καλοκαίρι του 1108.
Σύγκρουση με τον Ταγκρέδο
Ο Βαλδουίνος Β΄ πήγε στην Έδεσσα μετά την απελευθέρωσή της, αλλά ο Ταγκρέδος τού ζήτησε σαν αντάλλαγμα όρκο υποτέλειας. Ο Βαλδουίνος Β΄ αρνήθηκε, και κατέφυγε στην Τυρμπεσέλ. Ο Ταγκρέδος ξεκίνησε επιδρομές στην Τυρμπυσέλ, αμέσως μετά ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις που δεν κατέληξαν πουθενά· ο Βαλδουίνος Β΄ συμμάχησε με τον Κογ Βασίλ εναντίον του Ταγκρέδου. Ο Οσίν του Λαμπρόν τους έστειλε για ενίσχυση 300 Πετσενέγους ιππείς. Οι επιδρομές που ακολούθησαν στο πριγκιπάτο της Αντιόχειας ανάγκασαν τον Ταγκρέδο να δεχτεί τη διαιτησία των Καθολικών ιερέων. Οι ιερείς αποφάσισαν υπέρ του Βαλδουίνου που επέστρεψε στην Έδεσσα (18 Σεπτεμβρίου 1108). Ο Βαλδουίνος συμμάχησε με τον Ζαουαλί και απελευθέρωσε τους Μουσουλμάνους αιχμαλώτους από την Έδεσσα. Επέτρεψε στους Μουσουλμάνους να κτίσουν ένα τζαμί στο Σαρούζ και να εκτελέσουν τους κυβερνήτες της πόλης που αλλαξοπίστησαν στον χριστιανισμό. Η συμμαχία του Ζαουαλί με τον Βαλδουίνο ενόχλησε τον Φαχρ αλ-Μουλκ Ραντβάν, Σελτζούκο σουλτάνο του Χαλεπιού που συμμάχησε με τον Ταγκρέδο. Ο Ζαουαλί έκανε εκστρατεία στο Χαλέπι, ο Βαλδουίνος και ο Ζοσλέν του Κουρτεναί ενώθηκαν μαζί του. Ο Ραντβάν και ο Ταγκρέδος συνέτριψαν τον Ζαουαλί και τους συμμάχους του στα τέλη Σεπτεμβρίου 1108 κοντά στο Τυρμπεσέλ.
Ο Βαλδουίνος δραπέτευσε σε ένα κάστρο κοντά στο πεδίο της μάχης. Ο Ταγκρέδος ξεκίνησε να πολιορκεί το κάστρο αλλά δραπέτευσε όταν έμαθε ότι πλησιάζει ο στρατός του Ζαουαλί. Οι Αρμένιοι κάτοικοι της Έδεσσας νομίζοντας ότι ο Βαλδουίνος είναι νεκρός έκαναν συνέλευση για νέο κυβερνήτη. Ο Βαλδουίνος επέστρεψε και πιστεύοντας ότι θέλουν να τον ανατρέψουν διέταξε την τύφλωση των αρχηγών τους και επέβαλε στους Αρμένιους επισκόπους τεράστια πρόστιμα. Ο Βαλδουίνος Α΄ της Ιερουσαλήμ κάλεσε τον Απρίλιο του 1109 τους Σταυροφόρους στο όρος Πιλγκρίμ κοντά στην Τρίπολη για να τους συμφιλιώσει στο όνομα της "εκκλησίας της Ιερουσαλήμ". Ο Βαλδουίνος Α΄ έκλεισε ειρήνη ανάμεσα στον Βαλδουίνο του Μπούρκ και τον Ταγκρέδο, ο τελευταίος αναγνώρισε την εξουσία του Βαλδουίνου στην κομητεία της Έδεσσας και πήρε αντάλλαγμα τη Γαλιλαία και άλλες περιοχές γύρω από τα Ιεροσόλυμα. Ο Βαλδουίνος συμμετείχε κατόπιν στην πολιορκία της Τρίπολης που ολοκληρώθηκε με την κατάληψη της πόλης από τους Σταυροφόρους.
Οι επιδρομές του Μαουντάντ
thumb|right|250px|Τα Σταυροφορικά κράτη το 1135 Ο Σελτζούκος σουλτάνος κάλεσε τον Μαουντάντ να ενωθεί με τον Σελτζούκο κυβερνήτη της Αρμενίας Σοκμέν και τον Ορτοκίδη Νατζ αντ-Ντιν Ιλγκαζί ιμπν Αρτούκ εναντίον των Σταυροφόρων. Τον Απρίλιο του 1110 ξεκίνησαν την πολιορκία της Έδεσσας. Ο Βαλδουίνος του Μπούρκ έστειλε απεσταλμένους στον Βαλδουίνο Α΄ που πολιορκούσε τότε τη Βηρυτό και του ζήτησε βοήθεια αλλά ο βασιλιάς το δέχτηκε μόνο μετά την άλωση της Βηρυτού (13 Μαΐου 1110). Ο Βαλδουίνος Α΄ πριν αναχωρήσει για την Έδεσσα γιόρτασε στην Ιερουσαλήμ την Πεντηκοστή. Ο βασιλιάς κάλεσε τον Βερτράνδο της Τουλούζης, τον Ζοσλέν του Κουρτεναί και άλλους Σταυροφόρους σε εκστρατεία για την υπεράσπιση της Έδεσσας, ενισχύσεις έστειλε και ο Αρμένιος Κογ Βασίλ. Με την άφιξη των Σταυροφόρων ο Μαουντάντ και οι μουσουλμάνοι σύμμαχοι του έλυσαν την πολιορκία και επέστρεψαν στη Χαρράν. Ο Βαλδουίνος και ο Ταγκρέδος αλληλοκατηγορήθηκαν ότι προκάλεσαν την επίθεση. Ο Ταγκρέδος διεκδίκησε τη διοίκηση της Έδεσσας με την πρόφαση ότι είναι υποτελής στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία αλλά ο Βαλδουίνος Α΄ το απέρριψε και του είπε ότι ο ίδιος είναι αρχηγός της Λατινικής δύσης. Μετά από μια μικρή εκστρατεία σε γειτονικά μουσουλμανικά κράτη οι Σταυροφόροι κυβερνήτες εγκατέλειψαν την κομητεία. Με διαταγή του βασιλιά ο Βαλδουίνος του Μπουρκ αποφάσισε τη μεταφορά των χριστιανών Αρμενίων χωρικών σε ασφαλείς περιοχές ανατολικά του Ευφράτη. Όταν συγκεντρώθηκαν οι χωρικοί σε ένα βαπόρι στον Ευφράτη ο Μαουντάντ έκανε αιφνίδια επίθεση και τους έσφαξε. Ο Βαλδουίνος εξοργισμένος έκανε επίθεση στον στρατό του Μαουντάντ αν και υστερούσε σημαντικά. Ο Βαλδουίνος του Μπουρκ και οι άντρες του σώθηκαν μόνο όταν ο Βαλδουίνος Α΄ και ο Ταγκρέδος ήρθαν με στρατό να τους βοηθήσουν.
Ο Μαουντάντ με νέα εκστρατεία και πολιόρκησε τον Ιούλιο του 1111 το Τυρμπεσέλ. Όταν πολιορκούσε το Τυρμπεσέλ ο εμίρης του Σαϊζάρ του έστειλε απεσταλμένους και του ζήτησε υποστήριξη εναντίον του Ταγκρέδου, ο Μαουντάντ πήγε στο Σαϊζάρ. Ο Ατάμπεης της Δαμασκού Τογκτεκίν ενώθηκε μαζί τους και αποφάσισαν τον Σεπτέμβριο να κατακτήσουν την Τρίπολη. Η συγκέντρωση των μουσουλμάνων ανάγκασε τον Βαλδουίνο Α΄ να κινητοποιήσει τους Σταυροφόρους, ο Βαλδουίνος πήγε νότια με ισχυρούς ευγενείς όπως ο Ζοσλέν και ο Παγκάν του Σαϊζάρ. Οι μικρότεροι μουσουλμάνοι κυβερνήτες εγκατέλειψαν τον στρατό του Μαουντάντ και επέστρεψαν στη Μεσοποταμία. Ο Μαουντάντ δεν ρίσκαρε να πολεμήσει εναντίον των Σταυροφόρων και αποσύρθηκε στο Σαϊζάρ και στη συνέχεια στη Μοσούλη. Ο Μαουντάντ επέστρεψε τον Απρίλιο του 1112 και ξεκίνησε την πολιορκία της Έδεσσας. Οι πράκτορες ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με Αρμένιους στρατιώτες αλλά ο Ζοσλέν του Κουρτεναί ειδοποίησε τον Βαλδουίνο για τη συνωμοσία. Ο Μαουντάντ δεν μπόρεσε να κυριεύσει την πόλη και αποσύρθηκε στη Μοσούλη τον Ιούνιο, την επόμενη χρονιά δολοφονήθηκε από Ασασίνους στη Δαμασκό.
Επέκταση της κομητείας
Όταν ο Βαλδουίνος βρέθηκε στο Τυρμπεσέλ οι Αρμένιοι της Έδεσσας έκαναν νέα συνωμοσία εναντίον του, επέστρεψε και διέταξε τη μεταφορά του Αρμένικου πληθυσμού στη Σαμόσατα. Ο Βαλδουίνος επέτρεψε στους Αρμένιους να επιστρέψουν στην Έδεσσα όταν άρχισαν να μετακινούνται στο Σαισούν στις αρχές του 1114. Ο διάδοχος του Μαουντάντ επιτέθηκε στην Έδεσσα τον Μάιο του 1114 αλλά ο στρατός της πόλης αντιστάθηκε και επέστρεψε στη Μοσούλη. Ο σουλτάνος έκανε τον Μπουρσούκ μπιν Μπουρσούκ του Χαμαντάν αρχιστράτηγο των Σελτζούκων. Ο Μουρσούκ επιτέθηκε στην Έδεσσα στις αρχές του 1115 αλλά σύντομα βάδισε στο Χαλέπι. Ο Ατάμπεης του Χαλεπίου Λούλου ζήτησε βοήθεια από τον Τογκτεκίν και τον Νατζ αντ-Ντιν Ιλγκαζί ιμπν Αρτούκ, στη συμμαχία εναντίον του Μπουρσούκ ενώθηκε και ο Ρογήρος του Σαλέρνο. Με αίτημα του Ρογήρου ο Βαλδουίνος Α΄ των Ιεροσολύμων, ο Πονς της Τρίπολης και ο Βαλδουίνος συγκέντρωσαν στρατό και πήγαν τον Αύγουστο στην Απάμεια. Ο Μπουρσούκ οπισθοχώρησε και οι Σταυροφόροι επέστρεψαν στα βασίλεια τους. Με πλεονέκτημα την εξασθένηση των Σελτζούκων μετά τη νίκη του Ρογήρου του Σαλέρνο στη μάχη του Σαρμίν ο Βαλδουίνος αποφάσισε να κατακτήσει τα μικρά Αρμενικά πριγκιπάτα στην κοιλάδα του Ευφράτη. Ο Αρμένιος Θόρος Α΄ της Κιλικίας συνέλαβε τον Βασίλ Ντγκά διάδοχο του Κογ Βασίλ που έκανε συμμαχία με τον Μπουρσούκ. Ο Θόρος πούλησε τον Βασίλ Ντγκά στον Βαλδουίνο που ανάγκασε τον αιχμάλωτο του να παραιτηθεί από το Ραμπάν και το Καιζούν (1116). Ο Βαλδουίνος ξεκίνησε την πολιορκία του κάστρου του Μπιρεζίκ, η πολιορκία κράτησε έναν χρόνο και ο Αμπούλ Γκαρίμπς παραδόθηκε (1117), ο Βαλδουίνος το έδωσε στον ξάδελφο του Βαλεράν Λε Πουισσέτ. Την ίδια χρονιά ο αδελφός του Κογ Βασίλ εγκατέλειψε το Κύρρος και ο Βαλδουίνος συνέλαβε τον Κωνσταντίνο του Γκαργκάρ.
Άνοδος στον θρόνο
thumb|right|250px|Η στέψη του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ thumb|right|250px|Η στέψη του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ Ο άτεκνος Βαλδουίνος Α΄ της Ιερουσαλήμ πέθανε σε εκστρατεία στην Αίγυπτο (2 Ιουλίου 1118). Η επιθυμία του ήταν να τον διαδεχθεί ο μεγαλύτερος αδελφός του Ευστάθιος Γ΄ της Βουλώνης αλλά αν αρνηθεί σύμφωνα με τον Αλβέρτο του Άαχεν να γίνει διάδοχος του ο Βαλδουίνος του Μπούρκ "λόγω ηλικίας". Ο Βαλδουίνος έφτασε στην Ιερουσαλήμ την ημέρα που μετέφεραν τη σορό του βασιλιά στην πόλη. Ο ιστορικός της εποχής Αλβέρτος του Άαχεν σημειώνει ότι ο Βαλδουίνος του Μπούρκ πήγε στα Ιεροσόλυμα να γιορτάσει το Πάσχα χωρίς να γνωρίζει τον θάνατο του βασιλιά. Μερικές δεκαετίες αργότερα ο Γουλιέλμος της Τύρου αναφέρει ότι ο Βαλδουίνος πληροφορήθηκε τον θάνατο του βασιλιά στον δρόμο για τα Ιεροσόλυμα. Το ζήτημα της διαδοχής του Βαλδουίνου Α΄ απασχόλησε έντονα τους βαρόνους και τους επισκόπους. Ο Λατίνος πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης Αρνούλφος του Τσοκ και ο Ζοσλέν του Κουρτεναί που είχε τα περισσότερα εδάφη συμφώνησαν να τον διαδεχτεί ο Βαλδουίνος χωρίς διαπραγματεύσεις. Άλλοι ευγενείς ζήτησαν να κληθεί ο Ευστάθιος όπως ήταν η επιθυμία του βασιλιά, "μεγάλοι ευγενείς" που ο Γουλιέλμος της Τύρου δεν κατονομάζει ανέλαβαν να πληροφορήσουν τον Ευστάθιο για τον θάνατο του αδελφού του. Αμέσως μετά την αναχώρηση τους ο Βαλδουίνος του Μπούρκ χρίστηκε βασιλιάς ως Βαλδουίνος Β΄ της Ιερουσαλήμ (14 Απριλίου 1118) αλλά η στέψη του καθυστέρησε για άγνωστους λόγους. Ο πατριάρχης Αρνούλφος πέθανε δύο βδομάδες μετά το χρίσμα στον Βαλδουίνο και ο διάδοχος του Γουαρμούντ του Πικουινί εγκαταστάθηκε τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο.
Ο Βαλδουίνος υποσχέθηκε την κομητεία της Έδεσσας στον Ζοσλέν αλλά προτίμησε να μείνει στο βασίλειο του για να εξασφαλίσει την άμυνα της Γαλιλαίας. Ο Αλβέρτος του Άαχεν αναφέρει ότι συγκάλεσε συνέλευση στην οποία ζήτησε "πίστη και όρκο συμμαχίας". Ο Βαλδουίνος είχε απ΄ευθείας τον έλεγχο στις οκτώ μεγαλύτερες πόλεις του βασιλείου όπως τη Ναμπλούς, τη Γιάφα, την Άκρα, τη Σιδώνα και την Τιβεριάδα. Ο Άλαν Β. Μάρεϊ γράφει ότι σύμφωνα με τις πηγές του Αλβέρτου του Άαχεν ο Βαλδουίνος Β΄ έκανε νέα σημαντική ανακατανομή στα εδάφη του και αναδιοργάνωση του νοικοκυριού του. Ο Ευστάθιος δέχτηκε την πρόταση των βαρόνων και ταξίδευσε για τα Ιεροσόλυμα να στεφτεί νέος βασιλιάς αλλά όταν έφτασε στην Απουλία πληροφορήθηκε τη στέψη του Βαλδουίνου Β΄ και αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα του. Οι βαρόνοι τον πίεσαν να συνεχίσει το ταξίδι του και ισχυρίστηκαν ότι η στέψη του Βαλδουίνου Β΄ ήταν παράνομη αλλά ο Ευστάθιος ήταν αμετάπειστος και επέστρεψε στη Βουλώνη.
Εχθροπραξίες με τον Ιλγκαζί
Ο προκάτοχος του έκανε εκστρατεία στην Αίγυπτο όταν ξεκίνησε μια συμμαχία ανάμεσα στην Αίγυπτο και τη Δαμασκό. Ο Βαλδουίνος Β΄ έστειλε απεσταλμένους στη Δαμασκό για να ζητήσουν από τον Τογκτεκίν να μην συμμαχήσει με τον βεζίρη της Αιγύπτου Μαλίκ αλ-Αφντάλ αλλά ο Τογκτεκίν ζήτησε σαν αντάλλαγμα για την ουδετερότητα την Υπεριορδανία. Ο Τογκτεκίν επιτέθηκε στη Γαλιλαία και ο Μαλίκ αλ-Αφντάλ συγκέντρωσε στρατό στην Ασκελόν τον Μάιο ή τον Ιούνιο του 1118. Ο Βαλδουίνος Β΄ πήγε στα νότια σύνορα και πίεσε τον Ρογήρο και τον Πονς να του στείλουν ενισχύσεις από την Αντιόχεια και την Τρίπολη. Η μάχη δεν δόθηκε επειδή οι Αιγύπτιοι και οι Σταυροφόροι δεν ρίσκαραν ανοιχτό πόλεμο, οι στρατοί τους διαλύθηκαν σε τρείς μήνες. Ο Βαλδουίνος και ο Ζοσλέν έκαναν νέα επιδρομή το φθινόπωρο στην περιοχή της Δαμασκού και νίκησαν στην Νταράα τον γιο του Τογκτεκίν Μουλούκ Μπουρί.
Ο Ιλγκαζί, ο Τογκτεκίν και οι εμίρηδες του Σαϊζάρ έκαναν συμμαχία και τα στρατεύματα τους ξεκίνησαν τον Μάιο του 1119 εκστρατεία στην Αντιόχεια και την Έδεσσα. Ο Ρογήρος έστειλε απεσταλμένους στον Βαλδουίνο και του ζήτησε να έρθει βόρεια για να πολεμήσει τους εισβολείς. Οι απεσταλμένοι συναντήθηκαν με τον Βαλδουίνο στην Τιβεριάδα όταν έκανε μια σύντομη εκστρατεία εναντίον μιας φυλής Βαλδουίνων. Συγκέντρωσε στρατό και αναχώρησε για την Αντιόχεια με ένα κομμάτι του Τιμίου Σταυρού. Ο Ρογήρος δεν περίμενε την άφιξη του Βαλδουίνου και βάδισε από την Αντιόχεια μέχρι τις πεδιάδες της Σαρμάντα. Ο στρατός του Ιλγκαζί περικύκλωσε τους Σταυροφόρους και τους συνέτριψε στη μάχη του "πεδίου του αίματος" (28 Ιουνίου 1119). Ο Ρογήρος και χιλιάδες στρατιώτες του έπεσαν στη μάχη, όσοι επέζησαν από το μακελειό έγιναν αιχμάλωτοι αφήνοντας την Αντιόχεια ανυπεράσπιστη αλλά ο Ιλγκαζί δεν επιτέθηκε στην πόλη. Ο Βαλδουίνος και ο Πονς της Τρίπολης έφτασαν στην Αντιόχεια στα τέλη Απριλίου με αρχές Αυγούστου. Οι ηγέτες της πόλης τον αναγνώρισαν αντιβασιλιά για λογαριασμό του 10χρονου διαδόχου Βοημούνδου Β΄ της Αντιόχειας που ζούσε στη Νότια Ιταλία.
Μοίρασε στους οπαδούς του τα εδάφη των νεκρών ευγενών από τη μάχη του "πεδίου του αίματος" και τους έδωσε συζύγους τις χήρες τους. Ο Ιλγκαζί και ο Τογκτεκίν συμμάχησαν και κατέλαβαν όλα τα φρούρια της Αντιόχειας ανατολικά του ποταμού Ορόντη. Ο Βαλδουίνος συγκέντρωσε όλα τα υπολείμματα των Σταυροφόρων και έφτασαν μέχρι τη Ζαρντάνα. Οι Σταυροφόροι και οι ενωμένες δυνάμεις του Ιλγκαζί και του Τογκτεκίν συναντήθηκαν για την τελική μάχη στις 14 Αυγούστου. Ο Γουόλτερ ο Καγκελάριος αναφέρει ότι οι Σταυροφόροι συνέτριψαν τους μουσουλμάνους, ο Ματθαίος της Έδεσσας αντίθετα σημειώνει ότι "δεν υπήρχε νικητής". Ο Βαλδουίνος επέστρεψε στην Αντιόχεια όπου ο λαός της πόλης και ο πατριάρχης τον "υποδέχτηκαν σαν νικητή". Ο Βαλδουίνος Β΄ πριν φύγει από την Αντιόχεια έδωσε την κομητεία της Έδεσσας στον Ζοσλέν του Κουρτεναί.
Δημιουργία των Ναΐτων
thumb|right|250px|Ο βασιλιάς της Ιερουσαλήμ Βαλδουίνος Β΄ με τους ιδρυτές του τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών Ούγο ντε Πεγιέ και Γοδεφρείδο του Σαιντ-Ομέρ. Ο Βαλδουίνος Β΄ της Ιερουσαλήμ και η σύζυγός του στέφθηκαν βασιλείς τα Χριστούγεννα του 1119· ο βασιλιάς και ο πατριάρχης συγκάλεσαν συνέλευση στη Ναμπλούς (16 Ιανουαρίου 1120). Στη συνέλευση επικυρώθηκε το δικαίωμα των κληρικών να συγκεντρώσουν χρήματα σε περίοδο πολέμου και να μπορούν να έχουν όπλα "για την άμυνα του βασιλείου". Το Συμβούλιο αποφάσισε επίσης την τιμωρία της μοιχείας, του σοδομισμού, της πολυγαμίας και των σεξουαλικών σχέσεων με τους Μουσουλμάνους, καθορίστηκαν επίσης ποινές για την κλοπή και για τις ψευδείς κατηγορίες σε άλλους. Η απόφαση της συνέλευσης αποτελεί το πρώτο παράδειγμα νομοθεσίας στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Σε νέα συνέλευση ιπποτών ο Ούγος ντε Παιν και ο Γοδεφρείδος του Σαιντ-Ομέρ αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα τάγμα για την προστασία των προσκυνητών στους Αγίους Τόπους, σύμφωνα με τους ιστορικούς Μάλκολμ Μπάρμπερ (γενν. το 1943) και Κρίστοφερ Τιέρμαν (γενν. το 1953) δέχτηκαν επίσημη αναγνώριση. Ο Βαλδουίνος Β΄ εγκατέστησε προσωρινά τους ιππότες στα βασιλικά ανάκτορα στο Όρος του Ναού και έγιναν σύντομα γνωστοί σαν Ναΐτες Ιππότες. Παραχώρησαν την κώμη Ναμπί Σαμουήλ στο Τάγμα των Κιστερκιανών, αλλά ο Βερνάρδος του Κλαιρβώ (1090 - 1153) έδωσε την περιοχή στους Πρεμονστρατενσιανούς και έκτισε ένα μοναστήρι. Ο Βαλδουίνος Β΄ και ο πατριάρχης Γουάρμουντ έστειλε γράμματα στον πάπα Κάλλιστο Β΄ και τους Βενετούς για να τους υποστηρίξουν, καθώς οι Σταυροφόροι είχαν ανάγκη το Βενετσιάνικο ναυτικό εναντίον των Αιγυπτίων.
Εκστρατεία στην Αντιόχεια
Ο Τογκτεκίν και ο Νουρ αλ Ντoλάκ Μπαλάκ επιτέθηκαν στην Έδεσσα και την Αντιόχεια τον Μάιο του 1120. Ο Βαλδουίνος Β΄ αποφάσισε να εκστρατεύσει στην Αντιόχεια για να βοηθήσει τα βόρεια Σταυροφορικά κράτη αλλά βρήκε σκληρή αντίδραση από τους ευγενείς και τον κλήρο. Ο πατριάρχης Γουαρμούντ αρνήθηκε να συνοδεύσει τον βασιλιά και δέχτηκε να του δώσει τον Σταυρό ύστερα από σκληρές διαπραγματεύσεις. Ο Βαλδουίνος Β΄ έφτασε στην Αντιόχεια τον Ιούνιο, ο Ιλγκαζί έκλεισε μαζί του ειρήνη ενός έτους παραχωρώντας στους Σταυροφόρους μερικά ισχυρά κάστρα. Ο Βαλδουίνος επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα στις αρχές του 1121 ύστερα από επιδρομή του Τογκτεκίν στη Γαλιλαία. Τον Ιούλιο επιτέθηκε στην περιοχή της Δαμασκού και κατέστρεψε ένα κάστρο που είχε ανεγείρει πρόσφατα ο Ιλγκαζί στη Γέρασα. Ο Δαυίδ Δ΄ της Γεωργίας λεηλάτησε τον Αύγουστο τους στρατούς του Ιλγκαζί και του Σελτζούκου πρίγκιπα Τογρούλ Αρσλάν. Με την εξασθένηση του Ιλγκαζί ο Βαλδουίνος ανέλαβε το πλεονέκτημα για νέα εκστρατεία στον Ορόντη, ανάγκασε τον γιο του Ιλγκαζί να του παραδώσει τη Ζαρντάνα, το Άθαρεμπ και άλλα μεγάλα κάστρα που είχε κατακτήσει ο πατέρας του την προηγούμενη χρονιά.
Ο Πονς της Τρίπολης αρνήθηκε στις αρχές του 1122 να δώσει φόρο υποτέλειας στον Βαλδουίνο για άγνωστους λόγους. Όταν ο Βαλδουίνος συγκέντρωσε στρατό και βάδισε εναντίον της Τρίπολης ο Πονς του έδωσε φόρο χωρίς αντίσταση. Ο Ιλγκαζί και ο Βαλάκ πολιόρκησαν τον Ιούνιο τη Ζαρντάνα αλλά ο Βαλδουίνος και ο Ζοσλέν Α΄ της Έδεσσας πήγαν στο κάστρο και τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν την πολιορκία τον Ιούλιο. Ο Βαλάκ παγίδευσε και συνέλαβε τον Ζοσλέν στο Σαρούζ (13 Σεπτεμβρίου 1322), ο Ιλγκαζί ανακατέλαβε το Αθαρέμπ αλλά πέθανε (3 Νοεμβρίου 1322), το βασίλειο του μοιράστηκε στους γιους και τους ανιψιούς του. Ο Βαλδουίνος Β΄ παρέμεινε στην Αντιόχεια και έπεισε τον νέο κυβερνήτη του Χαλεπιού να του παραδώσει το Αθαρέμπ (2 Απριλίου 1123). Ο Βαλδουίνος ανακατέλαβε το Μπιρεζίκ και έκανε τον Γοδεφρείδο, λόρδο του Καχραμανμαράς αντιβασιλιά της Έδεσσας.
Δεύτερη αιχμαλωσία
thumb|right|250px|Η αιχμαλωσία του Βαλδουίνου Β΄ Ο Βαλδουίνος έκανε επιδρομή στη Χαρπούτ που ο Βαλάκ κρατούσε αιχμάλωτους τον Ζοσλέν με άλλους ιππότες αλλά σταμάτησε κοντά στην Γκαργκάρ. Το πρωί της 18ης Απριλίου 1123 ενώ ο Βαλδουίνος ήταν έτοιμος για κυνήγι άγριων αλόγων δέχτηκε αιφνίδια επίθεση από τον Βαλάκ στο στρατόπεδο του που τον συνέλαβε αιχμάλωτο, μεταφέρθηκε στο κάστρο του Χαρπούτ. Τον Ιούνιο που ο Βαλάκ βρισκόταν στο Χαλέπι 15 οπαδοί του Ζοσλέν μεταμφιεσμένοι σε μοναχούς ήρθαν στο Χαρπούτ και έδιωξαν τη φρουρά των Σελτζούκων από το κάστρο. Ο Ζοσλέν άφησε το Χαρπούτ για να συγκεντρώσει στρατό στο Τυρμπυσέλ και την Αντιόχεια αλλά οι Αρμένιοι οπαδοί του παρέμειναν στο κάστρο για να το υπερασπιστούν από τον Βαλάκ. Ο Βαλάκ επέστρεψε σύντομα στο Χαρπούτ και ανάγκασε τον Βαλδουίνο να παραδοθεί, διέταξε την εκτέλεση των Αρμενίων και μετέφερε τον Βαλδουίνο στη Χαρράν. Ο πατριάρχης Γουάρμουντ όταν έμαθε την αιχμαλωσία του Βαλδουίνου συγκάλεσε συνέλευση ευγενών και κληρικών και εξέλεξε αντιβασιλιά τον Γουλιέλμο του Μπουρ. Ο αντιβασιλιάς και ο πατριάρχης συνεργάστηκαν με τους υψηλούς αξιωματούχους για να κυβερνήσουν το βασίλειο όσο ο βασιλιάς ήταν αιχμάλωτος. Συμμάχησαν με τον δόγη της Βενετίας Ντομένικο Μίσιελ, έδωσαν εμπορικά προνόμια στους Βενετούς με αντάλλαγμα την υποστήριξη απέναντι στις Αιγυπτιακές πόλεις της ακτής, κατέλαβαν την Τύρο (8 Ιουλίου 1124).
Ο ιστορικός της εποχής Γκάλμπερτ της Μπρυζ σημειώνει ότι απεσταλμένοι από τα Ιεροσόλυμα πήγαν στη Φλάνδρα όταν ήταν αιχμάλωτος ο Βαλδουίνος. Ο Γκάλμπερτ σημειώνει ότι ο Βαλδουίνος ήταν "αυταρχικός, φιλάργυρος και δεν κυβερνούσε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού". Οι ευγενείς πρόσφεραν το στέμμα στον Κάρολο Α΄ της Φλάνδρας. Ο Κάρολος σύμφωνα με τον Γκάλμπερτ ήταν η ιδανική περίπτωση για να γίνει νέος βασιλιάς επειδή καταγόταν από την οικογένεια των δυο πρώτων βασιλέων και ήταν επικυρίαρχος του μεγαλύτερου αδελφού τους Ευστάθιου, δεν το δέχτηκε. Ο Μάρεϊ σχετίζει τον αρχηγό των δυσαρεστημένων ευγενών με τον Φλαμανδό Ευστάθιο Γκρενιέ. Ο Βαλάκ πέθανε πολεμώντας απέναντι σε έναν από τους επαναστάτες αξιωματούχους του (6 Μαΐου 1124), ο Βαλδουίνος αιχμαλωτίστηκε από τον γιο του Ιλγκαζί Τιμουρτάς. Ο Τιμουρτάς διέταξε τον εμίρη του Σαϊζάρ να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για την απελευθέρωση του Βαλδουίνου με τον Ζοσλέν και τον Μορφία. Ο Βαλδουίνος θα έπρεπε να δώσει 70.000 δηνάρια, το Αθαρέμπ, το Ζαρντάνα, το Αζάζ και πολλά άλλα κάστρα των Αρμενίων στον Τιμουρτάς, του υποσχέθηκε επίσης να τον βοηθήσει απέναντι στον Βεδουίνο επικυρίαρχο του. Όταν πληρώθηκε το τέταρτο των λύτρων και ο Τιμουρτάς πήρε για εγγύηση 12 ομήρους όπως η μικρότερη κόρη του Βαλδουίνου και ο γιος του Ζοσλέν ο Βαλδουίνος ελευθερώθηκε (29 Αυγούστου 1124).
Εχθροπραξίες με τους μουσουλμάνους
Ο Βαλδουίνος πήγε στην Αντιόχεια, ο πατριάρχης Μπερνάρντ του υπενθύμισε ότι δεν έχει δικαιώματα να παραχωρήσει περιοχές και κάστρα της Αντιόχειας στον Τιμουρτάς (6 Σεπτεμβρίου 1124). Ο Βαλδουίνος ξεκίνησε την πολιορκία στο Χαλέπι που ήταν κρατούμενοι οι όμηροι για τα λύτρα (6 Οκτωβρίου 1124), ο Ντουμπαί ιμπν Σαντάκα και άλλοι δυο Σελτζούζοι πρίγκιπες ενώθηκαν μαζί του. Η πόλη ήταν έτοιμη να παραδοθεί μετά από τρίμηνη πολιορκία, στη συνέχεια ο Σελτζούκος Ατάμπεης της Μοσούλης Ιλ-Μπουρσουκί ήρθε να βοηθήσει τους πολιορκημένους, με την άφιξη του ο Βαλδουίνος οπισθοχώρησε χωρίς μάχη (25 Ιανουαρίου 1125). Ο Βαλδουίνος Β΄ επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ ύστερα από δυο χρόνια (3 Απριλίου 1127). Ακολούθησε νέα συνθήκη με τους Βενετούς με τους ίδιους όρους, οι Βενετοί ήταν επίσης υποχρεωμένοι να του παρέχουν στρατιωτική στήριξη. Ο Ιλ-Μπουρσουκί και ο Τογκτεκίν κυρίευσαν το Καφαρτάμπ και ξεκίνησαν την πολιορκία του Ζαρντάνα, ο Βαλδουίνος πήγε ξανά βόρεια να τα υπερασπιστεί. Με τις περιγραφές του Μάρεϊ και του Μπάρμπερ φαίνεται ότι ελάχιστοι ευγενείς τον ακολούθησαν επειδή είχαν κουραστεί με τις ασταμάτητες εκστρατείες. Ο Πονς της Τρίπολης και ο Ζοσλέν της Έδεσσας ήρθαν να τον βοηθήσουν, ο Βαλδουίνος Β΄ νίκησε τους Σελτζούκους στη μάχη του Αζάζ στα τέλη Μαίου, η μάχη περιγράφεται από τον ιστορικό Πέτερ Λοκ σαν μια "από τις αιματηρότερες στην ιστορία των Σταυροφορικών κρατών". Η νίκη επέτρεψε στον Βαλδουίνο να πληρώσει τα λύτρα και να επιστρέψει στα Ιεροσόλυμα.
Η σταδιοδρομία μερικών μεγάλων λόρδων ξεκίνησε όταν ο Βαλδουίνος Β΄ επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα. Ο Γουόλτερ Α΄ του Μπρισιμπάρ έκανε την ίδια συνθήκη με τους Βενετούς σαν λόρδος της Βηρυτού (2 Μαΐου 1125), ο Παγιάν λε Μπουτεγιέ καταγράφεται πρώτη φορά λόρδος της Υπεριορδανίας (1126). Ο Παγιάν σύμφωνα με τον Γουλιέλμο της Τύρου κυρίευσε την Υπεριορδανία όταν στερήθηκαν την περιοχή ο Ρομάν του Λε Πουί και ο γιος του Ραλφ. Ο Μάρεϊ αναφέρει ότι ο Βαλδουίνος έκανε κατάσχεση της Υπεριορδανίας από τον Ρομάν επειδή ήταν αντίπαλος του όταν ήταν αιχμάλωτος. Ο Μάρεϊ γράφει επίσης ότι στα τέλη της δεκαετίας του 1120 ο Βαλδουίνος ακολούθησε επεκτατική πολιτική στην περιοχή της Δαμασκού επειδή η αριστοκρατία των Ιεροσολύμων ήταν δυσαρεστημένη μαζί του, στις αρχές του 1126 έκανε επιδρομές κατά μήκος του Ιορδάνη. Ο Βαλδουίνος συνέτριψε τον Τογκτεκίν και επέστρεψε στο βασίλειο του με πολλά λάφυρα (25 Ιανουαρίου 1126). Ο Ιλ-Μπουρσουκί άρχισε τον Ιούλιο του 1126 να πολιορκεί ξανά το Αθαρέμπ, ο Βαλδουίνος βάδισε βόρεια και συμμάχησε με τον Ζοσλέν της Έδεσσας. Οι δυο πλευρές δεν πήραν ρίσκο να δώσουν μάχη και ο Ιλ-Μπουρσουκί αποσύρθηκε στο Χαλέπι.
Γάμος της διαδόχου Μελισσάνθης με τον Φούλκων του Ανζού
Τον Σεπτέμβριο του 1127 ο Βαλδουίνος Β΄ έκανε νέα στρατιωτική εκστρατεία στην περιοχή της Δαμασκού. Ο ιστορικός Στιβ Τιμπλ σημειώνει ότι το ισχυρό βασιλικό κάστρο στο Γουάντι Μούσα ανεγέρθη αμέσως μετά. Το όνομα του βασιλιά Βαλδουίνου βρέθηκε σε μια επιστολή που έστειλε η Αγία Έδρα στον Γουίλιαμ Α΄, αρχιεπίσκοπο της Τύρου και στον Ρότζερ, επίσκοπο του Λοντ και του Ράμλα. Ο Πάπας Ονώριος Β΄ σημειώνει σε γράμμα ότι ο Βαλδουίνος Β΄ είναι ο μοναδικός νόμιμος κυβερνήτης των Ιεροσολύμων. Οι ιστορικοί Κρίστοφερ Τιέρμαν (γεν. το 1953) και Χανς Έμπερχαρντ Μάιερ (γεν. το 1932) συμφωνούν ότι ο πάπας έγραψε το γράμμα για να σβήσει όλες τις αμφιβολίες για τη νομιμότητα του Βαλδουίνου. Ο Στέφανος του Λα Φέρτε από την άλλη που διαδέχτηκε τον Γουάρμουντ τον Ιούλιο του 1128 σαν πατριάρχης των Ιεροσολύμων στράφηκε εναντίον του Βαλδουίνου Β΄ και του ζήτησε να παραδώσει τα Ιεροσόλυμα στο Πατριαρχείο. Ο Φούλκων του Ανζού έφτασε την άνοιξη του 1129 στους Αγίους Τόπους, παντρεύτηκε τη Μελισσάνθη και του έδωσε δώρο ο πεθερός του τις δυο ισχυρότερες πόλεις του βασιλείου Τύρο και Άκρα. Ο Ούγος ντε Παιν που επικύρωσε στο Συμβούλιο του Τρουά τα Καταστατικά των Ναϊτών επέστρεψε με νέους Σταυροφόρους.
Η διαδοχή της Αντιόχειας
Ο διάδοχος του Τογκτεκίν Τάζ αλ-Μαλούκ Μπουρί διέταξε τον Σεπτέμβριο 1129 τη σφαγή των Νιζαριτών στη Δαμασκό. Ο Νιζαρίτης τοπικός ηγέτης Ισμαΐλ Αλ-Άτζμι έστειλε απεσταλμένους στον Βαλδουίνο Β΄ και πρότεινε να δώσει το κάστρο του Μπανιάς στους Σταυροφόρους, σε αντάλλαγμα να του δώσει άσυλο στο βασίλειο του. Ο βασιλιάς δέχτηκε την πρόταση και έστειλε τον στρατό του να κυριεύσει το Μπανιάς και με πλεονέκτημα την παρουσία νέων Σταυροφόρων αποφάσισε να επιτεθεί στη Δαμασκό. Συγκέντρωσε στρατό και βάδισε τον Νοέμβριο μέχρι το Γούντεν Μπρίτζ περίπου 10 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πόλη. Οι Τουρκομάνοι ιππείς του Μπουρί πέτυχαν σκληρό χτύπημα στους Σταυροφόρους και λεηλάτησαν άγρια τις πεδιάδες γύρω από τη Δαμασκό, ο Βαλδουίνος Β΄ δεν είχε άλλη επιλογή στις αρχές Δεκεμβρίου από το να επιστρέψει στο βασίλειο του.
Τον Φεβρουάριο του 1130 ο Ντανισμεντίδης Γαζί Γκουμουστιγκίν παγίδευσε και σκότωσε τον Βοημούνδο Β΄ και ο Βαλδουίνος έσπευσε στην Αντιόχεια για να τακτοποιήσει τη διοίκηση του πριγκιπάτου. Η Αλίκη ανέλαβε μόνη την αντιβασιλεία όσο η μικρή της κόρη Κωνσταντία της Αντιόχειας ήταν ανήλικη και δεν επέτρεψε στον Βαλδουίνο Β΄ να μπει στην πόλη. Η Αλίκη σύμφωνα με Σελτζούκο ιστορικό της εποχής έστειλε απεσταλμένους στον Ατάμπεη της Μοσούλης Ιμαντεντίν Ζενγκί και του ζήτησε βοήθεια εναντίον του πατέρα της. Οι ευγενείς της Αντιόχειας αντιτάχθηκαν σκληρά στα σχέδια της Αλίκης και άνοιξαν τις πύλες για να μπει ο Βαλδουίνος Β΄. Ο βασιλιάς συγχώρεσε την κόρη του αλλά της απαγόρευσε να παραμείνει στην Αντιόχεια όσο η Κωνσταντία ήταν ανήλικη. Οι ευγενείς της Αντιόχειας έδωσαν όρκο πίστης στη μικρή Κωνσταντία και τον Βαλδουίνο Β΄ που διόρισε τον Ζοσλέν της Έδεσσας κυβερνήτη.
Θάνατος
thumb|right|250px|Η ταφή του Βαλδουίνου Β΄ Ο Βαλδουίνος Β΄ αρρώστησε πολύ βαριά αμέσως όταν επέστρεψε από την Αντιόχεια σύμφωνα με τον Γουλιέλμο της Τύρου. Τον Αύγουστο του 1131 που έκανε διαπραγματεύσεις για τη διαδοχή ήταν ετοιμοθάνατος. Μεταφέρθηκε από τα ανάκτορα στον Πανάγιο Τάφο, εκεί όρισε κληρονόμους τη μεγάλη του κόρη Μελισσάνθη, τον γαμπρό του Φούλκωνα και τον μικρό τους γιο Βαλδουίνο. Πήρε όρκους μοναχισμού και μπήκε στο παρεκκλήσι του Παναγίου Τάφου όπου και πέθανε (21 Αυγούστου 1131), η ταφή του έγινε στον Πανάγιο Τάφο.
Οικογένεια
Η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία είχε ασπαστεί τον Μονοφυσιτισμό, αλλά η σύζυγος του Βαλδουίνου Β΄, η Μορφία της Μελιτηνής προερχόταν από ευγενή Ορθόδοξη οικογένεια. Ο πατέρας της Γαβριήλ του την έδωσε σύζυγο, επειδή χρειαζόταν την υποστήριξη των Σταυροφόρων για τους εχθρούς του. Ο Βαλδουίνος Β΄ και η Μορφία (απεβ. στις 1 Οκτωβρίου 1127) απέκτησαν τέκνα:
Θρύλοι
Οι συγγραφείς της εποχής του παρουσιάζονται κριτικοί με τον Βαλδουίνο Β΄. Ο Ματθαίος της Έδεσσας καταγράφει τα παράπονα των Αρμενίων απέναντί του, όταν κυβερνούσε την Έδεσσα· τον περιγράφει άπληστο με "μεγάλη αγάπη στο χρήμα". Ένας ασκητής μοναχός, ο Στέφανος του Μπλουά, περιγράφει ότι ο βασιλιάς "έζησε με μεγάλες ακρότητες". Ο Φούλχερ του Σαρτρ αναφέρει, ότι η αιχμαλωσία του ήταν θεία τιμωρία για τις αμαρτίες του, κάτι που δεν συνέβη με κανέναν προηγούμενο βασιλιά. Ο Γουλιέλμος της Τύρου χαρακτηρίζει τον Βαλδουίνο Β΄ ως "πιστό και θεοφοβούμενο άνδρα, με μεγάλη εμπειρία στις πολεμικές τέχνες" και τον ονομάζει "Αγκαθωτό". Ο Σελτζούκος συγγραφέας Ίμπν - αλ - Κουαλανισί τον καταγράφει ως "Βαλδουίνος ο μικρός" για να τον διακρίνει από τον Βαλδουίνο Α΄, "μετά από εκείνον δεν βρέθηκε κανένας βασιλιάς ικανότερος να κυβερνήσει".
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Κόμητες της Έδεσσας
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1961-1962
Το πρωτάθλημα της περιόδου 1961-62 ήταν το τρίτο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας. Το κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 6η φορά στην ιστορία του και για τρίτη συνεχόμενη, τερματίζοντας 3 βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο Ολυμπιακό.
Πλέι-Οφ
8η θέση
11η θέση
15η θέση
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1961-1962
Δήμος Αγίων Αναργύρων
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ελσίνκι
Το Ελσίνκι (φινλανδικά: Helsinki προφέρεται Χέλσινγκι, σουηδικά: Helsingfors) είναι η πρωτεύουσα της Φινλανδίας. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Φινλανδίας στις ακτές του Κόλπου της Φινλανδίας. Το Ελσίνκι σχηματίζει μαζί με τα Έσποο, Βάνταα και Καουνιάινεν μια ευρύτατη αστική περιοχή, που αποκαλείται περιοχή της πρωτεύουσας. Στην περιοχή αυτή κατοικούν περίπου 975.000 κάτοικοι. Η ευρύτερη περιοχή του Ελσίνκι εμπεριέχει πολλούς άλλους δήμους και διαθέτει συνολικό πληθυσμό 1.249.820 κατοίκων (2016).
Ιστορία
Για να μειώσει την Σουηδική επιρροή, ο τσάρος Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας μετέφερε την πρωτεύουσα από το Τούρκου στο Ελσίνκι. Η Ακαδημία του Ώμπο, το μοναδικό πανεπιστήμιο στη χώρα, μεταφέρθηκε επίσης στο Ελσίνκι το 1827, για να γίνει τελικά το Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι. Η κίνηση αυτή ενίσχυσε τον νέο ρόλο της πόλης και οι επόμενες δεκαετίες έφεραν πρωτοφανή ανάπτυξη, δημιουργώντας τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την γέννηση μιας σύγχρονης παγκοσμίου τάξεως πρωτεύουσας μέσα στον 20ο αιώνα. Η μεταμόρφωση αυτή είναι ιδιαίτερα εμφανής στον κεντρικό πυρήνα της πόλης, ο οποίος ξαναχτίστηκε σε νεοκλασικό στυλ για να μοιάζει με την Αγία Πετρούπολη. Όπως και σε ανάλογες περιπτώσεις αλλού, βασικοί παράγοντες πίσω από την ανάπτυξη υπήρξαν τεχνολογικά επιτεύγματα όπως οι σιδηρόδρομοι και η εκβιομηχάνιση.
Αν και μεγάλο μέρος του πρώτου μισού του 20ου αιώνα ήταν βίαιη περίοδος για το Ελσίνκι, συνέχισε να αναπτύσσεται σταθερά. Η σύγχρονη μεταπολεμική αστικοποίηση της δεκαετίας του 1970, που σε σύγκριση με το λοιπό Ευρωπαϊκό περιβάλλον έλαβε χώρα σχετικά καθυστερημένα, τριπλασίασε τον πληθυσμό στην μητροπολιτική περιοχή, καθιστώντας την μητροπολιτική περιοχή του Ελσίνκι ένα από τα γρηγορότερα αναπτυσσόμενα αστικά κέντρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση τη δεκαετία του 1990.
Πολιτισμός
Ο Καρλ Λούντβιχ Ένγκελ (1778-1840) σχεδίασε αρκετά νεοκλασικά κτήρια στο Ελσίνκι. Το συμβόλαιό του με την πόλη του έδινε τη δυνατότητα να σχεδιάσει από μόνος του ένα νέο κέντρο, το οποίο αργότερα έγινε γνωστό επίσης και ως Η Λευκή Πόλη του Βορρά. Εκείνη την περίοδο η πόλη έγινε επίπεδη και επεκτάθηκε σε εύρος καθώς τα περισσότερα κτήρια διέθεταν μόνο δύο ή τρεις ορόφους. Στο μέσο της πόλης, στην βόρεια πλευρά της Πλατείας της Γερουσίας, σχεδίασε έναν τεράστιο Καθεδρικό, ο οποίος ολοκληρώθηκε το 1852, δώδεκα χρόνια μετά το θάνατο του Κ. Λ. Ένγκελ.
Ωστόσο, το Ελσίνκι είναι ίσως πιο γνωστό για τα πολυάριθμα κτήριά του σε Αρ Νουβό, σχεδιασμένα στις αρχές του 1900 και επηρεασμένα έντονα από την Κάλεβαλα, η οποία είναι πολύ δημοφιλές θέμα για την εθνική ρομαντική τέχνη της εποχής αυτής.
Το "Valon Voimat" (Δυνάμεις Φωτός) είναι ετήσιο χειμερινό φεστιβάλ τεχνών.
Το "Helsingin Juhlaviikot" είναι ετήσιο φεστιβάλ τεχνών και πολιτισμού, που λαμβάνει χώρα κάθε Αύγουστο.
Το Ελσίνκι είναι επίσης χώρος προέλευσης αρκετών διεθνών διασημοτήτων όπως τα συγκροτήματα HIM, The Rasmus και The 69 Eyes.
Αθλητισμός
Το Ελσίνκι διοργάνωσε τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Φινλανδίας Κατηγορία:Πόλεις της Φινλανδίας Κατηγορία:Διοργανώτριες πόλεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων  Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Μισέλ Καφαντό
Ο Μισέλ Καφαντό (Michel Kafando, 18 Αυγούστου 1942-) ήταν ο μεταβατικός Πρόεδρος της Μπουρκίνα Φάσο, από το 2014 ως τις 29 Δεκεμβρίου 2015. Υπηρέτησε ως μόνιμος αντιπρόσωπος της Μπουρκίνα Φάσο στα Ηνωμένα Έθνη από το 1998 ως το 2011. Προηγουμένως χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών από το 1982 ως το 1983.
Έπειτα από την παραίτηση του προέδρου Μπλεζ Κομπαορέ εν μέσω μαζικών διαδηλώσεων στις 31 Οκτωβρίου 2014, ο Καφαντό επιλέχθηκε για να υπηρετήσει ως πρόεδρος για μεταβατική περίοδο 1 έτους, που θα οδηγήσει στις επόμενες εκλογές. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 18 Νοεμβρίου 2014. Ανατράπηκε σε πραξικόπημα από το σώμα της προεδρικής φρουράς, τον Σεπτέμβριο του 2015.
Σπουδές
Γεννήθηκε στην Ουαγκαντουγκού και απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ στο Δημόσιο Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο του Μπορντό το 1969, ένα δίπλωμα Πολιτικών Σπουδών το 1972 στο Παρίσι και ένα άλλο δίπλωμα από το Ινστιτούτο Αποφοίτων Διεθνών Σπουδών στη Γενεύη επίσης το 1972. Αργότερα απέκτησε διδακτορικό τίτλο στις Πολιτικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, το 1990. Είναι παντρεμένος με 1 παιδί.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Καφαντό υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών της Άνω Βόλτα (όπως ονομαζόταν τότε η Μπουρκίνα Φάσο) από το 1982 ως το 1983 και έγινε το μοναδικό μέλος της κυβέρνησης που διατήρησε το χαρτοφυλάκιό του πριν και μετά το πραξικόπημα του Ταγματάρχη Ζαν-Μπατίστ Ουεντραογκό τον Νοέμβριο του 1982. Υπήρξε επίσης αντιπρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών το 1982. Ηγήθηκε πολλών αντιπροσωπειών στον Οργανισμό Αφρικανικής Ενότητας (OAU) και είναι αντιπρόεδρος του Αφρικανικού Κέντρου για Περιβαλλοντική Προστασία, μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης.
Υπηρέτησε ως μόνιμος αντιπρόσωπος της Άνω Βόλτα στα Ηνωμένα Έθνη και ως πρεσβευτής της στην Κούβα προτού διοριστεί ως μόνιμος αντιπρόσωπος στον ΟΗΕ για δεύτερη φορά. Επέδωσε τα διαπιστευτήριά του στον γενικό γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Κόφι Ανάν στις 15 Απριλίου 1998.
Τον Σεπτέμβριο του 2008 ο Καφαντό ήταν πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών όπως και το Δεκέμβριο του 2009.
Στις 17 Νοεμβρίου 2014 ο Καφαντό διορίστηκε μεταβατικός πρόεδρος από το συμβούλιο διορισμών. Ορκίστηκε στις 18 Νοεμβρίου 2014. Στη συνέχεια, στις 19 Νοεμβρίου διόρισε στο αξίωμα του Πρωθυπουργού τον αντισυνταγματάρχη Ισαάκ Ζιντά, ο οποίος είχε υπηρετήσει για μικρό χρονικό διάστημα ως υπηρεσιακός αρχηγός κράτους, πριν από αυτόν. Στη μεταβατική κυβέρνηση, που ορκίστηκε στις 23 Νοεμβρίου, ο Καφαντό ήταν υπουργός Εξωτερικών.
Στις 19 Ιουλίου 2015 εν μέσω εντάσεων ανάμεσα στο στρατό και στον πρωθυπουργό Ζιντά, ο Καφαντό απέλυσε τον τελευταίο από υπουργό Άμυνας και ανέλαβε ο ίδιος υπουργός. Επίσης, κατέλαβε και το χαρτοφυλάκιο της Ασφάλειας. Στο πλαίσιο του ίδιου ανασχηματισμού, διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών ο Μουσά Νεμπιέ.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 2015, δύο ημέρες μετά την πρόταση από την Επιτροπή Εθνικής Συμφιλίωσης και Μεταρρυθμίσεων να διαλυθεί το Τάγμα της Προεδρικής Φρουράς (RSP), μέλη της RSP συνέλαβαν (ενώ συνεδρίαζε το υπουργικό συμβούλιο) και έθεσαν υπό κράτηση τον Καφαντό και τον πρωθυπουργό Ζιντά. Οι συλληφθέντες αξιωματούχοι απελευθερώθηκαν την επομένη.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2015 ο Καφαντό αποκαταστάθηκε στην αρχηγία του κράτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Μπουρκίνα Φάσο
Αρένα ντας Ντούνας
Το Αρένα ντας Ντούνας (πορτογαλικά: Arena das Dunas) είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Νατάλ της Βραζιλίας. Ανακατασκευάστηκε για να φιλοξενήσει αγώνες του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 και η ανακατασκευή του κόστισε 423.000.000 Ρεάλ Βραζιλίας. Επίσης είναι η έδρα των Αμέρικα ΦΚ και ABC.
Ιστορία
230px|thumb|left|Αεροφωτογραφία του γηπέδου Το γήπεδο άρχισε να κατασκευάζεται το 2011, στη θέση του κατεδαφισμένου Ματσαντάο. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν τον Ιανουάριο του 2014 και εγκαινιάστηκε στις 22 Ιανουαρίου 2014. Ο πρώτος αγώνας έγινε στις 26 Ιανουαρίου του ίδιου έτους όπου η Αμέρικα ΦΚ αγωνίστηκε με την Κονφιάνσα.
Η χωρητικότητα του σταδίου πριν από την ανακατασκευή του ήταν 31.375 θέσεις. Μετά την ανακακατασκευή η χωρητικότητά του έφτασε στις 39.971 θέσεις, παρότι λεγόταν ότι για το Μουντιάλ θα αγγίζει τις 45.000 θέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Βραζιλία Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Βραζιλία
Στενωτική τενοντοθηκίτιδα δακτύλων
thumb|Στενωτική τενοντοθηκίτιδα δείκτη|300px|right thumb|Στενωτική τενοντοθηκίτιδα αντίχειρα De Quervain|300px|right thumb|Εγχείρηση στενωτικής τενοντοθηκίτιδας αντίχειρα De Quervain|300px|right thumb|Ανατομική στενωτικής τενοντοθηκίτιδας αντίχειρα De Quervain|300px|right