cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επίλυση προβλημάτων (τεχνητή νοημοσύνη)
Εξελικτικός υπολογισμός
Στους γενετικούς αλγορίθμους αρχικά παράγεται ένα σύνολο Ν υποψήφιων λύσεων για το εκάστοτε πρόβλημα (πληθυσμός n), το οποίο κατασκευάζεται τυχαία και επομένως τα περισσότερα μέλη του είναι άκυρα ή μη βέλτιστα ως λύσεις. Αυτοί οι υποψήφιοι αξιολογούνται με μία καθοριζόμενη από τον χειριστή (συνήθως ευρευτική) πραγματική συνάρτηση διακριτής μεταβλητής, τη συνάρτηση καταλληλότητας, η οποία επιχειρεί να βαθμολογήσει κάθε υποψήφιο ανάλογα με το πόσο κοντά βρίσκεται σε κάποια ιδανική λύση. Ακολούθως από τον αρχικό πληθυσμό σχηματίζονται Ν/2 ζεύγη υποψηφίων («γονέων»), με μεγαλύτερη προτεραιότητα στις πιο θετικά αξιολογημένες λύσεις, όπου κάθε υποψήφιος μπορεί να συμμετέχει σε περισσότερα από ένα ζεύγη. Τα μέλη κάθε ζεύγους συνδυάζονται με κάποιον τρόπο μεταξύ τους και το αποτέλεσμα είναι δύο νέες υποψήφιες λύσεις («απόγονοι»). Ο νέος πληθυσμός n+1 αποτελείται από το σύνολο αυτών των απογόνων (πλήρης ανανέωση). Εναλλακτικά οι απόγονοι μπορούν να συνυπάρχουν με μέλη του αμέσως προηγούμενου πληθυσμού n (μερική ανανέωση), σε κάθε περίπτωση όμως ο πληθάριθμος Ν παραμένει σταθερός σε κάθε «γενιά».
Βιβλιογραφία και πηγές
Κατηγορία:Τεχνητή νοημοσύνη Κατηγορία:Αλγόριθμοι Κατηγορία:Επίλυση προβλημάτων
Search algorithms
Ανισότητα Μινκόβσκι
Στα μαθηματικά, η ανισότητα Μινκόβσκι λέει ότι για οποιουσδήποτε πραγματικούς αριθμούς και p > 1, ισχύει ότι
Η ανισότητα ισχύει και για οποιεσδήποτε ολοκληρώσιμες συναρτήσεις ,
Η ανισότητα χρησιμοποιείται στην απόδειξη ότι οι Lp-χώροι είναι νορμικοί διανυσματικοί χώροι, και συγκεκριμένα επιβεβαιώνει την τριγωνική ανισότητα.
Απόδειξη
Θα κάνουμε χρήση της ανισότητας Χέλντερ, η οποία λέει ότι για κάθε και p, q > 1 με, ισχύει ότι
Για την απόδειξη της ανισότητας Μινκόβσκι για p > 1, ξεκινάμε γράφοντας όπου χρησιμοποιήσαμε την τριγωνική ανισότητα.
Εφαρμόζοντας την ανισότητα Χέλντερ δύο φορές, μία για x_i = |a_i| και και μία για x_i = |b_i| και, λαμβάνουμε όπου χρησιμοποιήσαμε ότι p = (p-1)q (που προκύπτει από την συνθήκη ).
Συνδυάζοντας με την έχουμε ότι, η οποία, διαιρώντας και τα δύο μέλη με, είναι ισοδύναμη με Τέλος, χρησιμοποιώντας ότι, λαμβάνουμε την ανισότητα Μινκόβσκι.
Ιστορία
Η ανισότητα παίρνει το όνομά της από τον Χέρμαν Μινκόβσκι, που δημοσίευσε την ανισότητα στο έργο του το 1910.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανισότητες
Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (ΗΠΑ)
Τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (αγγλικά: National Institutes of Health), που συνήθως αναφέρονται ως ΕΙΥ (NIH), είναι η κύρια υπηρεσία της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών που είναι υπεύθυνη για την έρευνα στην βιοϊατρική και τη δημόσια υγεία. Ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1880 και τώρα αποτελεί τμήμα του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ. Η πλειονότητα των εγκαταστάσεων των ΕΙΥ βρίσκονται στη Βηθεσδά του Μέριλαντ και σε άλλα κοντινά προάστια της μητροπολιτικής περιοχής της Ουάσιγκτον, με άλλες κύριες εγκαταστάσεις στο Research Triangle Park στη Βόρεια Καρολίνα και μικρότερες δορυφορικές εγκαταστάσεις που βρίσκονται γύρω από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα ΕΙΥ διεξάγουν τη δική τους επιστημονική έρευνα μέσω του Ερευνητικού Προγράμματος ΕΙΥ και παρέχουν σημαντική χρηματοδότηση βιοϊατρικής έρευνας σε ερευνητικές εγκαταστάσεις που δεν ανήκουν στα ΕΙΥ, μέσω του Προγράμματος Εξωσχολικής Έρευνας.
Το 2013, το Ερευνητικό Πρόγραμμα ΕΙΥ είχε 1.200 κύριους ερευνητές και περισσότερους από 4.000 μεταδιδακτορικούς υποτρόφους στη βασική, μεταφραστική και κλινική έρευνα, αποτελώντας το μεγαλύτερο ίδρυμα βιοϊατρικής έρευνας στον κόσμο.
Τα ΕΙΥ περιλαμβάνουμ 27 ξεχωριστά ινστιτούτα και κέντρα διαφορετικών βιοϊατρικών κλάδων και είναι υπεύθυνα για πολλά επιστημονικά επιτεύγματα, συμπεριλαμβανομένης της ανακάλυψης φθορίου για την πρόληψη της τερηδόνας, της χρήσης λιθίου για τη διαχείριση της διπολικής διαταραχής και της δημιουργίας εμβολίων κατά της ηπατίτιδας, του Haemophilus influenzae και του ιού των ανθρωπίνων θηλωμάτων (HPV).
Το 2019, τα ΕΙΥ κατατάχθηκαν στη δεύτερη θέση στον κόσμο, πίσω από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, για τις βιοϊατρικές επιστήμες στο Nature Index, ο οποίος μέτρησε τους μεγαλύτερους συνεισφέροντες σε εργασίες που δημοσιεύθηκαν σε ένα υποσύνολο κορυφαίων περιοδικών από το 2015 έως το 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνή ερευνητικά ινστιτούτα
Θανάσης Αλευράς
Ο Θανάσης Αλευράς (Ιωάννινα, 14 Ιουνίου 1979-) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Αποφοίτησε από το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» Κάρολος Κουν και έλαβε μέρος σε θεατρικές παραστάσεις, όπως "Ο Μικρός Πρίγκηπας" του Εξυπερύ και "Πλούτος" του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή.
Το 2008 του απονεμήθηκε το θεατρικό βραβείο Δημήτρης Χορν για το ρόλο του στην παράσταση «Ήρωες», της Ελένης Γκασούκα.
Το 2020 σε συνέντευξή στο περιοδικό ANTIVIRUS, έκανε coming out ως μέλος της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, λέγοντας «Φυσικά και στηρίζω τη ΛΟΑΤ+ κοινότητα, αφού ανήκω κι εγώ σ΄αυτή».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χορν Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα
2237 Μέλνικοφ
Ο Μέλνικοφ (Melnikov) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,826. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου αστρονόμου Όλεγκ Αλεξάντροβιτς Μέλνικοφ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μέλνικοφ εκτιμάται σε 20,54 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1265 ± 0,015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μελνικοφ
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 – 200 μέτρα γυναικών
Τα 200 μέτρα γυναικών ήταν ένα από τα αγωνίσματα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018. Πραγματοποιήθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο από τις 10 μέχρι τις 11 Αυγούστου 2018.
Γύρος 1
Οι 3 πρώτοι κάθε σειράς (Q) και οι 5 επόμενοι καλύτεροι χρόνοι (q) προκρίνονται στους ημιτελικούς. Οι 10 πριν τον αγώνα Ευρωπαίες Κορυφαίες προκρίνονταν αυτόματα στους ημιτελικούς.
Άνεμος:
Σειρά 1: -0.3 μ/δ, Σειρά 2: -0.5 μ/δ, Σειρά 3: +0.4 μ/δ
Ημιτελικοί
Άνεμος:
Σειρά 1: +1.1 μ/δ, Σειρά 2: +1.4 μ/δ, Σειρά 3: +0.2 μ/δ * Οι αθλητές που προκρίθηκαν αυτόματα στους ημιτελικούς.
Τελικός
μικρογραφία|286x286εσ|Η εκκίνηση του τελικού.
Άνεμος: +0.2 μ/δ
Παραπομπές
00200 μέτρα γυ Κατηγορία:200 μέτρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Μπύσινγκεν
Το Μπύσινγκεν (γερμανικά: Büsingen am Hochrhein, κατά λέξη Μπύσινγκεν επί του Άνω Ρήνου) είναι κωμόπολη της Γερμανίας, η οποία αποτελεί ενκλάβιο της Ελβετίας. Κτισμένο στις όχθες του ποταμού Ρήνου έχει έκταση 7,62 χλμ2 και πληθυσμό περίπου 1.450 κατοίκους, ενώ απέχει από την κυρίως ειπείν Γερμανία περίπου 700 μ. στο κοντινότερό της σημείο.
Με τα ειδυλλιακά τοπία του και την πλούσια φυσική ομορφιά, το Μπύσινγκεν αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό της ευρύτερης περιοχής, ενώ φιλοξενεί το Ευρωπαϊκό Ναζαρηνό Κολέγιο, μια σχετικά μεγάλης εμβέλειας θεολογική σχολή με βάση την Εκκλησία του Ναζωραίου.
Ιστορικά στοιχεία
Το Μπύσινγκεν υπήρξε παλαιόθεν έδαφος της γειτονικής Αυστρίας, ωστόσο μετά την ήττα της τελευταίας μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, η πόλη αποδίδεται ως εδαφική διευθέτηση στο γερμανικό Βασίλειο της Βυρτεμβέργης· η συμφωνία έλαβε χώρα κατ' εφαρμογήν της Συνθήκης του Πρέσμπουργκ το 1805, κατά την οποία η Αυστρία υποχρεώθηκε να αποδώσει αρκετά εδάφη της σε τρίτες χώρες.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1918, στο Μπύσινγκεν λαμβάνει χώρα ένα δημοψήφισμα, κατά το οποίο το 96% των κατοίκων του τάσσεται υπέρ της ένταξης της κωμόπολης στην Ελβετία· εντούτοις, η παραρτηματοποίηση αυτή δεν κατέστη δυνατή, καθώς η Ελβετία δεν μπορούσε να ανταποδώσει με κάποιο έδαφος αντίστοιχης αξίας. Έκτοτε, το Μπύσινγκεν παραμένει αποσπασμένο έδαφος της Γερμανίας, ενώ κατοπινές απόπειρες ένταξης απορρίφθηκαν από τη μεριά της Ελβετίας.
Τα ακριβή σύνορα και η επίσημη καταγραφή του συναποφασίστηκαν το 1967, μεταξύ της τότε Δυτικής Γερμανίας και της Ελβετίας. Την ίδια εποχή, το Δυτικογερμανικό εξκλάβιο του Βερέναχοφ, αποτελούμενο από τρία μόνο σπίτια και κατοικούμενο από καμιά δωδεκαριά ανθρώπους, έγινε μέρος της ελβετικής επικράτειας.
Ειδικές διακρατικές συμφωνίες μεταξύ Γερμανίας και Ελβετίας
Σύμφωνα με το άρθρο 31 ZK, το Μπύσινγκεν δεν τελεί υπό την τελωνειακή πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Καθώς πρόκειται για γερμανική πόλη εντός ελβετικής επικράτειας, υπάρχουν επιπλέον ρυθμίσεις και εξαιρέσεις, όπως για παράδειγμα η φορολόγηση του καφέ, η οποία σε «κανονικές» συνθήκες φτάνει τα 2,19€ /κιλό.
Δικαιοδοσία
Στις 9 Σεπτεμβρίου 1957 έλαβε χώρα στο Λοκάρνο ένα συνέδριο μεταξύ των δύο χωρών, με σκοπό τη διευθέτηση ζητημάτων δικαιοδοσίας όσον αφορά στο Μπύσινγκεν. Επτά χρόνια αργότερα, στις 23 Νοεμβρίου 1964 η συνθήκη είχε ολοκληρωθεί και εφαρμόστηκε από τις 4 Οκτωβρίου 1967.
Σύμφωνα με την συνθήκη αυτή, η αστυνομία στο καντόνι Σάφχάουζεν δικαιούται να συλλαμβάνει υπόπτους στο Μπύσινγκεν και να τους προσάγει στην Ελβετία. Η ίδια σύμβαση προβλέπει ότι ο αριθμός των αστυνομικών εντός του ενκλαβίου δεν μπορεί να ξεπερνά τους δέκα ανά δεδομένη στιγμή, ενώ οι Γερμανοί αστυνομικοί δεν μπορούν να ξεπερνούν τους τρεις ανά 100 κατοίκους. Η δικαιοδοσία της ελβετικής αστυνομίας εφαρμόζεται στους τομείς που υπάγονται στο ελβετικό δίκαιο· σε όλες τις άλλες περιπτώσεις την ευθύνη έχει η γερμανική αστυνομία.
Τέλος, οι Γερμανοί αστυνομικοί που υπηρετούν στο Μπύσινγκεν επιτρέπεται να προσέρχονται μόνο μέσω συγκεκριμένων διαδρομών, ενώ θα πρέπει να αποφεύγουν να κάνουν χρήση της ιδιότητάς τους εντός ελβετικού εδάφους.
Εκπαίδευση
Το Μπύσινγκεν διαθέτει δημοτικό σχολείο για τα παιδιά της περιοχής· με την ολοκλήρωση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και την περαιτέρω παρακολούθηση σε δευτεροβάθμιο επίπεδο, οι γονείς θα πρέπει να επιλέξουν είτε ελβετικό είτε γερμανικό σχολείο.
Ταχυδρομικές υπηρεσίες
Το Μπύσινγκεν εξυπηρετείται ταχυδρομικά και από τις δύο χώρες, διαθέτοντας δύο ξεχωριστούς ταχυδρομικούς κώδικες. Για να αποστείλει κανείς επιστολή στο Μπύσινγκεν θα πρέπει να χρησιμοποιήσει στη διεύθυνση παραλήπτη είτε τον κωδικό 8238 (Ελβετία), είτε τον 78266 (Γερμανία).
Για την αλληλογραφία χρησιμοποιούνται τόσο τα ελβετικά όσο και τα γερμανικά γραμματόσημα, με μια μέση τιμή ανά φάκελο να ορίζεται στα 55 λεπτά του ευρώ, ή 85 ράππεν (υποδιαίρεση του ελβετικού φράγκου)· παραδόξως, 55 λεπτά αντιστοιχούν σε 66 ράππεν, πράγμα που σημαίνει ότι τα γερμανικά γραμματόσημα είναι πιο φτηνά.
Όσον αφορά στις τηλεπικοινωνίες το σύστημα είναι παρομοίως διττό και μπορεί κανείς να τηλεφωνήσει στο Μπύσινγκεν είτε με τον γερμανικό διεθνή τηλεφωνικό κωδικό (+49 7734), είτε με τον ελβετικό αντίστοιχο (+41 52).
Αδειοδότηση οχημάτων
Για τελωνειακούς λόγους, το Μπύσινγκεν διαθέτει ξεχωριστές πινακίδες κυκλοφορίες, οι οποίες φέρουν τα γράμματα BÜS, παρά το γεγονός ότι διοικητικά ανήκει στην Κωνστάντια, της οποίας οι πινακίδες αναγράφουν ΚΝ. Η συμφωνία αυτή έχει ως στόχο την διευκόλυνση του ελβετικού τελωνειακού σώματος, το οποίο μεταχειρίζεται τα οχήματα με πινακίδες BÜS ως ελβετικά.
Τέτοια οχήματα είναι εξαιρετικά λίγα στον αριθμό, κάνοντας τις συγκεκριμένες πινακίδες τις πιο σπάνιες σε κυκλοφορία στη Γερμανία.
Αθλητισμός
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα, ΦΚ Μπύσινγκεν (FC Büsingen), είναι η μοναδική γερμανική ομάδα, που συμμετέχει στο Ελβετικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου.
Βηρσαβεέ
Η Βηρσαβεέ ήταν κόρη του Ελιάβ, ενός απο τους ισχυρούς πολεμιστές του Δαβίδ. Υπήρξε σύζυγος πρώτα του Ουρία του Χετταίου (Β' Βασιλέων 11,3. 11,26. 12,10. 12,15), αξιωματικού του Δαβίδ, και έπειτα του ίδιου του Δαβίδ (Β' Βασιλειών 11,27. 12,24. Α' Παραλειπομένων 3,5).
Εξιστόρηση
Ένα απόγευμα ο Δαβίδ είδε μια γυναίκα που έκανε το λουτρό της, η οποία ήταν πολύ ωραία στην εμφάνιση. Αμέσως έστειλε και ζήτησε πληροφορίες γι' αυτή τη γυναίκα. Του είπαν, λοιπόν, ότι αυτή είναι η Βηρσαβεέ, η γυναίκα του Ουρία του Χετταίου. Ο Δαβίδ την κάλεσε στην οικία του και πλάγιασε μαζί της, με αποτέλεσμα η Βηρσαβεέ να μείνει έγκυος. Τότε εκείνος για να καλύψει την πράξη του κάλεσε πίσω τον Ουρία, έτσι ώστε να πάει σπίτι του και να κοιμηθεί με τη γυναίκα του. Ο Ουρίας όμως δεν κοιμήθηκε στο σπίτι του, αλλά στην πύλη του παλατιού. Τότε ο Δαβίδ τον έστειλε στον πόλεμο, στην πρώτη γραμμή με αποτέλεσμα να σκοτωθεί.
Η Βηρσαβεέ κράτησε πένθος για τον Ουρία και τον θρήνησε. Όταν πέρασε το πένθος, ο Δαβίδ την πήρε στο παλάτι ως γυναίκα του και του γέννησε γιο (Β' Βασιλειών 11,26-27). Ο Κύριος είχε δυσαρεστηθεί από την πράξη του Δαβίδ, για αυτό έκανε να αρρωστήσει βαριά το παιδί που γέννησε η Βηρσαβεέ. Μετά από εφτά μέρες το παιδί ξεψύχησε. (Β' Βασιλειών 12,15-23). Από την Βηρσαβεέ ο Δαβίδ απέκτησε τον Σολομώντα (Β' Βασιλειών 5,14. 12,24. Γ' Βασιλειών 1,11-12. 1,30. Α' Παραλειπομένων 3,5. 14,4) και άλλους τρεις γιους, τον Σαμμούς ή Σαμαά, τον Σωβάβ και τον Νάθαν (Α' Παραλειπομένων 3,5).
Μετά τον θάνατο του Δαβίδ
Έτσι η Βηρσαβεέ απονήρευτη για τις προθέσεις του Αδωνία, παρουσιάστηκε στο βασιλιά Σολομώντα για να του μιλήσει, κι αυτή το έκανε. Ο Σολομών αντιλήφθηκε την πονηρία του Αδωνία, γιατί με αυτόν τον τρόπο προσπαθούσε να πάρει τον θρόνο, και τον καταδίκασε σε θάνατο (Γ' Βασιλειών 2,13-25).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Βασιλομήτωρ
Μουσουλμάνος
thumb|250px|[[Σαλάτ|Προσευχή Mουσουλμάνων στο Κάιρο σε πίνακα του Ζαν-Λεόν Ζερόμ (1865).]] Μουσουλμάνος (στην ελληνική γλώσσα συνηθιζόταν παλαιότερα και η ονομασία μωαμεθανός) ονομάζεται ο ακόλουθος του ισλάμ, ο πιστός στη διδασκαλία του Μωάμεθ.
Οι θρησκευτικές πρακτικές των μουσουλμάνων απαριθμούνται στους Πέντε Στύλους του ισλάμ: η δήλωση της πίστης (σαχάντα), οι καθημερινές προσευχές (σαλάτ), η νηστεία κατά τη διάρκεια του μήνα του ραμαζανιού (σάουμ), η φιλανθρωπία (ζακάτ) και το προσκύνημα στη Μέκκα (χατζ) τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του μουσουλμάνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλάμ
Βλάντιμιρ Βάριτσακ
Ο Βλάντιμιρ Βάριτσακ (Vladimir Varičak, 1 Μαρτίου 1865 - 17 Ιανουαρίου 1942) ήταν Κροάτης μαθηματικός και θεωρητικός φυσικός σερβικής καταγωγής.
Βιογραφία
Ο Βάριτσακ, γεννήθηκε την 1η Μαρτίου 1865 στο χωριό Σβίτσα κοντά στο Ότοτσατς της τότε αυστριακής αυτοκρατορίας (σημερινή Κροατία). Σπούδασε φυσική και μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ κατά το διάστημα 1883-1887. Έλαβε το διδακτορικό του πτυχίο το 1889 και τη «διατριβή για υφηγεσία» το 1895. Το 1899 διορίστηκε καθηγητής μαθηματικών στο Ζάγκρεμπ, όπου δίδαξε μέχρι το θάνατό του το 1942.
Από το 1903 έως το 1908 ασχολήθηκε με την υπερβολική γεωμετρία (ή γεωμετρία των Μπολιάι-Λομπατσέφσκι). Το 1910, μετά από μια δημοσίευση του Σόμμερφελντ (ένα χρόνο νωρίτερα), εφάρμοσε την υπερβολική γεωμετρία στην ειδική θεωρία της σχετικότητας. Ο Σόμμερφελντ, χρησιμοποιώντας τη φανταστική μορφή του χώρου του Μινκόφσκι, έδειξε στη δημοσίευσή του το 1909 ότι ο τύπος του Αϊνστάιν για το συνδυασμό των ταχυτήτων είναι πιο ξεκάθαρα κατανοητός ως τύπος τριγωνικής πρόσθεσης στην επιφάνεια μιας σφαίρας φανταστικής ακτίνας. Ο Βάριτσακ επανερμήνευσε αυτό το αποτέλεσμα δείχνοντας ότι η ταχύτητα συνδυάζεται με τον κανόνα του τριγώνου στον υπερβολικό χώρο. Πρόκειται για ένα θεμελιώδες αποτέλεσμα για την υπερβολική θεωρία, το οποίο αποδείχθηκε αργότερα με άλλες προσεγγίσεις από τους Ρομπ (1911) και Μπορέλ (1913). Οι εργασίες του 1910 ασχολήθηκαν επίσης με διάφορες εφαρμογές της υπερβολικής θεωρίας στην οπτική. Το 1911 ο Βάριτσακ προσκλήθηκε να μιλήσει στην Γερμανική Ένωση Μαθηματικών (Deutsche Mathematiker-Vereinigung) στην Καρλσρούη για το έργο του. Συνέχισε να αναπτύσσει την υπερβολική επανερμηνεία της θεωρίας του Αϊνστάιν συγκεντρώνοντας τα αποτελέσματά του το 1924 σε ένα εγχειρίδιο, Darstellung der Relativitätstheorie im drei-dimensionalen Lobatschefskijschen Raume (Σχετικότητα στον τρισδιάστατο χώρο Λομπατσέφσκι), το οποίο διατίθεται πλέον στα αγγλικά. Την περίοδο 1909-1913 ο Βάριτσακ αλληλογραφούσε με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν σχετικά με την περιστροφή και τη συστολή μήκους, όπου οι ερμηνείες του Βάριτσακ διέφεραν από εκείνες του Αϊνστάιν. Σχετικά με τη συστολή μήκους ο Βάριτσακ είπε ότι στην ερμηνεία του Αϊνστάιν η συστολή είναι μόνο ένα "φαινομενικό" ή "ψυχολογικό" φαινόμενο που οφείλεται στη σύμβαση των μετρήσεων του ρολογιού, ενώ στη θεωρία του Λόρεντζ ήταν ένα αντικειμενικό φαινόμενο. Ο Αϊνστάιν δημοσίευσε μια σύντομη διάψευση, λέγοντας ότι η δική του ερμηνεία της συστολής ήταν πιο κοντά σε εκείνη του Λόρεντς.
Ο Γουόλτερ (1999) επανεξέτασε τη μη ευκλείδεια γεωμετρία του Μινκόφσκι. Αρχικά εξετάζει " την άκρη ενός τετραδιάστατου διανύσματος ταχύτητας" και σημειώνει τις εξισώσεις του Μινκόφσκι, όπου "και οι δύο υπερεπιφάνειες παρέχουν μια βάση για ένα γνωστό μοντέλο μη ευκλείδειου χώρου σταθερής αρνητικής καμπυλότητας, το οποίο διαδόθηκε από τον Χέλμχολτζ". Στην πραγματικότητα είναι γνωστό ως το μοντέλο των υπερβολοειδών της υπερβολικής γεωμετρίας.
Ο Γουόλτερ αναφέρει τα εξής:
"Περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο μαθηματικό, ο Βάριτσακ αφιερώθηκε στην ανάπτυξη του μη ευκλείδειου τύπου [της σχετικότητας], ξεδιπλώνοντας την εικόνα του Μινκόφσκι για τις σχέσεις ταχύτητας-διανύσματος στον υπερβολικό χώρο και ανακεφαλαιώνοντας μια ποικιλία αποτελεσμάτων σε όρους υπερβολικών συναρτήσεων. Η χρήση της υπερβολικής τριγωνομετρίας αποδείχθηκε από τον Βάριτσακ ότι συνεπάγεται σημαντικά σημειωτικά πλεονεκτήματα. Για παράδειγμα, μετέφερε την ερμηνεία των μετασχηματισμών Λόρεντζ που δόθηκε από τους Χέρκλοζ και Κλάιν ως μετατόπιση στον υπερβολικό χώρο και υπέδειξε απλές εκφράσεις για τον ορθό χρόνο και την εκτροπή του φωτός με όρους υπερβολικού επιχειρήματος."
Ο Βάριτσακ είναι επίσης γνωστός ως καθηγητής στο λύκειο του Μιλούτιν Μιλάνκοβιτς και της Μίλεβα Μάριτς, της πρώτης συζύγου του Αϊνστάιν, καθώς και ως πανεπιστημιακός δάσκαλος του Τζούρο Κουρέπα.
Ο Βάριτσακ έκανε επιστημονικές συνεισφορές για τη ζωή και το έργο του Ρούτζερ Μπόσκοβιτς (1711-1787). Αυτές αναφέρονται στη βιογραφία του Κουρέπα (1965) που παρατίθεται παρακάτω. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορία της σχετικότητας έχει το γεγονός ότι ο Βάριτσακ επιμελήθηκε και δημοσίευσε επίσης μια ελάχιστα γνωστή εργασία του Μπόσκοβιτς του 1755 στα λατινικά με τίτλο "Περί της απόλυτης κίνησης - αν είναι δυνατόν να τη διακρίνουμε από τη σχετική κίνηση" ("Περί χώρου και χρόνου"). Ο Βάριτσακ δήλωσε ότι το έγγραφο "περιέχει πολλές εξαιρετικά σαφείς και ριζοσπαστικές ιδέες σχετικά με τη σχετικότητα του χώρου, του χρόνου και της κίνησης". (Παρατίθεται από το βιβλίο του Σιλμπερστάιν: Θεωρία της Σχετικότητας, 1912, υποσημείωση σελ. 38)
Ήταν μέλος της Γιουγκοσλαβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών, της Τσεχικής Ακαδημίας Επιστημών, της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών, της Κροατικής Εταιρείας Φυσικών Επιστημών και της Γιουγκοσλαβικής Μαθηματικής Εταιρείας.
Δημοσιεύσεις
Μια πλήρης λίστα των δημοσιεύσεων του Βάριτσακ σε όλα τα θέματα δίνεται στο ακόλουθο έγγραφο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Σέρβοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Κροάτες μαθηματικοί
Δολοφονία του Αβραάμ Λίνκολν
thumb|right|250px|Η στιγμή της δολοφονίας. Η δολοφονία του Αβραάμ Λίνκολν ήταν ένα από τα τελευταία γεγονότα του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Έγινε την Μεγάλη Παρασκευή στις 14 Απριλίου 1865. Ο πρόεδρος Λίνκολν πυροβολήθηκε ενώ παρακολουθούσε μια θεατρική παράσταση στο θέατρο Φορντ στην Ουάσινγκτον.
Ο δολοφόνος του Λίνκολν, Τζον Γουίλκς Μπουθ, ήταν ηθοποιός και υποστηρικτής της Συνομοσπονδίας και είχε συνωμοτήσει μαζί με άλλους άνδρες να δολοφονήσουν τον υπουργό προεδρίας της Κυβέρνησης Ουίλιαμ Σούαρντ και τον Αντιπρόεδρο Άντριου Τζόνσον. Ο Μπουθ μέσω αυτού προσπάθησε να δημιουργήσει χάος και ακυβερνησία και να διαλύσει την βόρεια κυβέρνηση, με σκοπό την ακύρωση της νίκης των Βορείων. Ο Μπουθ κατάφερε να σκοτώσει τον πρόεδρο, αλλά ο Σούαρντ και ο Τζόνσον επέζησαν. Ο Λίνκολν έτσι έγινε ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που δολοφονήθηκε.
Γεγονότα
Στις 14 Απριλίου ο Λίνκολν παρακολούθησε ένα θεατρικό έργο με την γυναίκα του στο θέατρο Φορντ στην Ουάσινγκτον.
Κατά τη διάρκεια της τρίτης σκηνής, αφού προηγήθηκε μία σκηνή που προκάλεσε πολλά γέλια στο κοινό ο Λίνκολν, ενώ γελούσε πυροβολήθηκε. Ο Τζον Γουίλκς Μπουθ, γνωστός ηθοποιός και κατάσκοπος της Συνομοσπονδίας από το Μαίρυλαντ, μπήκε στο προεδρικό θεωρείο και πυροβόλησε τον Λίνκολν στο πίσω μέρος της κεφαλής, από πίσω. Ο Λίνκολν έχασε τις αισθήσεις του και σωριάστηκε αναίσθητος με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο. Ο Λίνκολν αφού μεταφέρθηκε απέναντι, σε ένα σπίτι, μετά από εννέα ώρες που βρισκόταν σε κώμα απεβίωσε το επόμενο πρωί στις 7:22.
Ο Μπουθ αρχικά ξέφυγε και κατέφυγε σε μια φάρμα στα βόρεια της Βιρτζίνια, όπου τελικώς στις 26 Απριλίου στρατιώτες της Ένωσης τον εντόπισαν και τον σκότωσαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δολοφονημένοι Πρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος
NGC 559
Το NGC 559 ή Caldwell 8 είναι ανοικτό σμήνος στον αστερισμό Κασσιόπη με φαινόμενο μέγεθος +9.5. Βρίσκεται κοντά στο ανοικτό σμήνος NGC 637 και τον φωτεινό μεταβλητό αστέρα γ Κασσιόπης.
Γιούζεφ Χέμπντα
Ο Γιόζεφ Χέμπντα (πολωνικά: Józef Hebda, 7 Οκτωβρίου 1906 - 23 Σεπτεμβρίου 1975), ήταν Πολωνός αθλητής της αντισφαίρισης.
Ο Χέμπντα ξεκίνησε τον αθλητισμό αρχικά ως ποδοσφαιριστής και μετά την ηλικία των 20 ετών ασχολείθηκε με την αντισφαίριση. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του υπερασπίστηκε τα χρώματα του Συλλόγου Αντισφαίρισης του Λβιβ (Κλουμπ Τένις Λβουφ), ΛΚΣ Ουούτς, Λέγκια Βαρσοβίας, Βιστούλα Κρακοβίας και Όλσα. Έκανε το ντεμπούτο του στο τένις το 1930 και το 1931 ήταν ο 3ος καλύτερος παίκτης στην Πολωνία.
Κέρδισε το Πολωνικό πρωτάθλημα πρώτη φορά το 1932, το πολωνικό διεθνές πρωτάθλημα το 1937, και 1938, στα διπλό και μικτό κέρδισε συνολικά οκτώ τίτλους (τελευταίος το 1947). Στα πολωνικά εθνικά πρωταθλήματα σε όλες τις διοργανώσεις κέρδισε δεκατρείς τίτλους, ο τελευταίος το 1954.
Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε για την Πολωνία από το 1931 έως το 1947 σε 10 διοργανώσεις με ρεκόρ 14 νίκες και 18 ήττες. Με την Πολωνική εθνική ομάδα έχει κερδίσει το Κύπελλο της κεντρικής Ευρώπης το 1938.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1936 ήταν πρώτος στο μεικτό με συμπαίκτρια την Γιάντβιγκα Γιεντρεγιόφσκα. Στο Γουίμπλετον έχει αγωνιστεί χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία το 1934, 1935, 1936 και το 1947 στο απλό και διπλό.
Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου πολέμου έμεινε αρχικά στο Λβοφ. Το 1940 κέρδισε τον τίτλο του πρωταθλητή της ΕΣΣΔ χωρίς να χάσει ένα σετ στο τουρνουά. Μετά την κατάληψη της Λβοφ από τους Γερμανούς διέφυγε στην Κρακοβία, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της κατοχής. Μετά τον πόλεμο συνέχισε την αθλητική του σταδιοδρομία, εργάστηκε επίσης ως προπονητής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Πολωνοί προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές
Διατομικό μόριο
Ένα διατομικό μόριο (αγγλικά: diatomic molecule) είναι μόριο χημικής ουσίας που αποτελείται από μόνο δύο (2) άτομα, του ίδιου ή διαφορετικών χημικών στοιχείων. Αν ένα διατομικό μόριο αποτελείται από δυο άτομα του ίδιου χημικού στοιχείου, όπως το διυδρογόνο (H2) ή το διοξυγόνο (O2), τότε λέμε ότι είναι «ομοπυρηνικό» και επομένως αντιστοιχεί σε μόριο χημικού στοιχείου. Αλλιώς, δηλαδή αν ένα διατομικό μόριο αποτελείται από δυο διαφορετικά άτομα, όπως το μονοξείδιο του άνθρακα (CO) ή το μονοφθοριούχο χλώριο (ClF), το μόριο λέγεται ότι είναι «ετεροπυρηνικό», δηλαδή είναι μόριο χημικής ένωσης. Μια τέτοια ένωση ονομάζεται διατομική ένωση.
Ομοπυρηνικά διατομικά μόρια
thumb|300px|Ένας [[περιοδικός πίνακας των χημικών στοιχείων|περιοδικός πίνακας που δείχνει τα χημικά στοιχεία που υπάρχουν ως ομοπυρηνικά διατομικά μόρια, κάτω από τυπικές εργαστηριακές συνθήκες (T = 25°C, P = 1 atm).]]
Τα αλογόνα βρώμιο (Br2) και ιώδιο (I2) μπορούν επίσης να σχηματίσουν διατομικά αέρια, αλλά σε λίγο υψηλότερες θερμοκρασίες. Όλα, δηλαδή, τα αλογόνα είναι (τελικά) διατομικά, εκτός από το αστάτιο, για το οποίο είναι, ακόμη, αβέβαιο το αν σχηματίζει διατομικά μόρια στη στοιχειακή του μορφή. Άλλα χημικά στοχεία που μπορούν να σχηματίσουν διατομικές αλλομορφές, όταν εξατμιστούν, αλλά που ξαναπολυμερίζονται όταν ψυχθούν και πάλι σε χαμηλώτερες θερμοκρασίες, είναι ο φωσφόρος (διφωσφόρος, P2) και το θείο (διθείο, S2), παρόλο που καμμία από αυτές τις αλλομορφές δεν είναι σταθερή υπό ατμοσφαιρικές συνθήκες. Ο χημικός δεσμός σε ένα ομοπυρηνικό διατομικό μόριο είναι μη πολωμένος.
Ετεροπυρηνικά διατομικά μόρια
Όλα τα άλλα διατομικά μόρια είναι χημικές ουσίες δύο (2) διαφορετικών χημικών στοιχείων. Πολλά χημικά στοιχεία μπορούν να συνδυαστούν σχηματίζοντας ετεροπυρηνικά διατομικά μόρια, σε συνθήκες που εξαρτώνται από τη θερμοκρασία και την πίεση. Μερικά σχετικά παραδείγματα συμπεριλαμβάνουν τα ακόλουθα αέρια: μονοξείδιο του άνθρακα (CO), μονοξείδιο του αζώτου (NO) και  υδροχλώριο (HCl). Πολλές δυαδικές ενώσεις (δηλαδή ενώσεις που περιέχουν δύο χημικά στοιχεία) με ατομική αναλογία 1:1 δεν θεωρούνται κανονικά διατομικές ενώσεις, γιατί είναι πολυμερικές στη θερμοκρασία δωματίου (20 °C), αλλά σχηματίζουμν διατομικά μόρια όταν εξατμιστούν. Παραδείγματα: οξείδιο του μαγνησίου (MgO) και μονοξείδιο του πυριτίου (SiO).
Φυσική παρουσία
Εκατοντάδες διατομικών μορίων έχουν ταυτοποιηθεί σε γήινο περιβάλλον, σε χημικά εργαστήρια και στο διαστρικό μέσο. Περίπου το 99% της ατμόσφαιρας της Γης αποτελείται από διατομικά μόρια: Άζωτο (N2: 78%) και οξυγόνο (O2: 21%). Η φυσική παρουσία του υδρογόνου (H2) στη γήινη ατμόσφαιρα είναι μόλις της τάξης των ppm, αλλά το διυδρογόνο είναι στην πραγματικότητα το πιο άφθονο διατομικό μόριο στο σύμπαν, αφού το διαστρικό μέσο κυριαρχείται, πραγματικά, από υδρογονοάτομα.
Ιστορική σημασία
Τα διατομικά χημικά στοιχεία έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διευκρίνηση των εννοιών χημικό στοιχείο, άτομο και μόριο, κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, γιατί κάποια από τα πιο κοινά χημικά στοιχεία, όπως το υδρογόνο, το οξυγόνο και το άζωτο, υπάρχουν ως διατομικά μόρια. Η αρχική ατομική υπόθεση του Τζων Ντάλτον (John Dalton) υπέθετε ότι όλα τα χημικά στοιχεία είναι μονοατομικά και ότι τα άτομα στις χημικές ενώσεις έχουν τις απλούστερες ατομικές αναλογίες, με εκτίμηση του ενός για το άλλο. Για παράδειγμα, ο Ντάλτον υπέθεσε ότι ο χημικός τύπος του νερού είναι HO, δίνοντας στο ατομικό βάρος του οξυγόνου τιμή 8πλάσια από εκείνο του υδρογόνου, αντί για τη σύγχρονη (ορθότερη) τιμή, που είναι περίπου 16πλάσια. Συνεπώς, η σύγχυση που επικρατούσε αφορούσε τα ατομικά βάρη και τους χημικούς τύπους, για περίπου μισό αιώνα.
Το 1805, οι Τζόζεφ Λουΐς Γκέι-Λουσσάκ (Joseph Louis Gay-Lussac) και Αλεξάντερ φον Χούμπολτ (Alexander von Humboldt) έδειξαν ότι το νερό σχηματίζεται από δυο (2) όγκους υδρογόνου και έναν (1) όγκο οξυγόνο και το 1811 ο Αμεντέο Αβογκάντρο (Amedeo Avogadro) έφτασε στη σωστή ερμηνεία της σύνθεσης του νερού, βασισμένη σε αυτό που τώρα αποκαλείται Υπόθεση Αβογκάντρο και στην υπόθεση των διατομικών στοιχειακών μορίων. Ωστόσο, αυτά τα αποτελέσματα ως επί το πλείστον αγνοήθηκαν, μέχρι το 1860. Μέρος αυτής της αγνόησης έγινε εξαιτίας της εσφαλμένης πεποίθησης ότι τα άτομα ενός χημικού στοιχείου δεν έχουν χημική συγγένεια προς τα άτομα του ίδιου χημικού στοιχείου, και εν μέρη εξαιτίας των προφανών εξαιρέσεων από την Υπόθεση Αβογκάντρο, που δεν εξηγήθηκαν παρά αργότερα, με όρους διάστασης των μορίων.
Κατά το 1860, στο Συνέδρειο της Καρλσρούης (Karlsruhe Congress) για τα ατομικά βάρη, ο Στανισλάο Κανιτζάρο (Stanislao Cannizzaro) «ανέστησε» τις ιδέες του Αβογκάντρο και τις χρησιμοποίησε για να δημιουργήσει έναν σταθερό πίνακα ατομικών βαρών, που επί το πλείστον συμφωνεί με τις σύγχρονες τιμές. Αυτά τα ατομικά βάρη ήταν ένα σημαντικό προαπαιτούμενο για την ανακάλυψη του περιοδικού νόμου από τους Ντμίτρι Μεντελέγιεφ (Дмитрий Иванович Менделеев) και Τζούλιους Λόθαρ Μάγιερ (Julius Lothar Meyer).
Διεγερμένες ηλεκτρονιακές καταστάσεις
Τα διατομικά μόρια βρίσκονται κανονικά στην κατώτερη ή βασική ηλεκτρονιακή κατάσταση, που συμβατικά είναι επίσης γνωστή ως η ηλεκτρονιακή κατάσταση X. Όταν ένα αέριο με διατομικά μόρια βομβαρδίζεται με ενεργειακά ηλεκτρόνια, κάποια από τα μόρια μπορεί διεγερθούν σε μια από τις υψηλότερες (ενεργειακά) ηλεκτρονιακές καταστάσεις, που υπάρχουν για παράδειγμα στο φυσικό σέλας, σε πυρηνικές εκρήξεις μεγάλου υψομέτρου και σε πειράματα πυραυλικής προέλευσης πυροβόλων ηλεκτρονίων. Μια τέτοια διέγερση μπορεί επίσης να συμβεί και όταν το διατομικό αέριο απορροφήσει φως ή άλλου είδους ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Οι διεγερμένες ηλεκτρονιακές καταστάσεις είναι ασταθείς και φυσικά τα διεγερμένα διμοριακά αέρια επανέρχονται στη βασική τους κατάσταση. Η διεγερμένη κατάσταση τυπικά κρατά μόλις ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, αλλά υπάρχουν ορισμένες διεγερμένες καταστάσεις, που ονομάζονται μετασταθείς, στις οποίες η διέγερση κρατά περισσότερο από ένα (1) δευτερόλεπτο. Κατά τη μετάβαση από τη διεγερμένη κατάσταση στη βασική εκπέμπεται ένα ή περισσότερα φωτόνια. Το φαινόμενο αυτό της εκπομπής φωτός από διεγερμένο αέριο είναι γνωστό ως φθορισμός. Οι υψηλότερες ηλεκτρονιακές καταστάσεις συμβατικά ονομάζονται A, B, C..., αλλά αυτός ο συμβατικός συμβολισμός δεν εφαρμώζεται πάντοτε και μερικές φορές χρησιμοποιούνται πεζά γράμματα ή και γράμματα εκτός της αλφαβητικής ακολουθίας, όπως στα παραδείγματα που δίνονται παρακάτω. Για να συμβεί μια διέγερση η προσφερόμενη ενέργεια πρέπει να είναι μεγαλύτερη ή ίση από την ενέργεια που αντιστοιχεί στη ενεργειακή διαφορά μιας διεγερμένης κατάστασης από τη βασική. Στην κβαντική θεωρία, μια ηλεκτρονιακή κατάσταση ενός διατομικού μορίου παριστάνεται με τον τύπο: όπου S είναι ο συνολικός ηλεκτρονιακός κβαντικός αριθμός σπιν, Λ είναι ο συνολικός ηλεκτρονιακός κβαντικός αριθμός της γωνιακής ορμής κατά μήκος του διαπυρηνικού άξονα, και υ είναι ο κβαντικός αριθμός δόνησης. Ο Λ παίρνει τιμές 0, 1, 2,..., που αναπαριστούνται από τα σύμβολα ηλεκτρονιακών καταστάσεων σ, π, δ,.... Για παράδειγμα, ο ακόλουθος πίνακας περιλαμβάνει τη λίστα των κοινών ηλεκτρονιακών καταστάσεων, δηλαδή συνυπολογίζοντας την ενέργεια του μικρότερου ενεργειακού επιπέδου δόνησης (υ = 0) για το μόριο του διαζώτου (N2), που είναι το πιο άφθονο αέριο στη γήινη ατμόσφαιρα. Στον παρακάτω πίνακα, οι δείκτες και οι εκθέτες μετά από το Λ δίνουν πρόσθετες κβαντομηχανικές λεπτομέρειες για την (κάθε) ηλεκτρονιακή κατάσταση: Σημείωση: Οι μονάδες της «ενέργειας» στον παραπάνω πίνακα είναι στην πραγματικότητα το αντίστροφο του μήκους κύματος που ένα φωτόνιο εκπέμπεται κατά τη μετάπτωση στη βασική ενεργειακή κατάσταση. Η πραγματική τιμή της ενέργειας μπορεί να βρεθεί πολλαπλασιάζοντας το αντίστοιχο στοιχείο του πίνακα με c, δηλαδή την ταχύτητα του φωτός, και το h, τη σταθερά του Πλανκ, και επί 100, για τη μετατροπή των cm-1 σε m-1. Συνολικά, δηλαδή, επί 1,99·10-23 J·m.
Ο προαναφερόμενος φθορισμός συμβαίνει σε συγκεκριμένες περιοχές του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος, που ονομάζονται «περιοχές εκπομπών», και καθεμιά (περιοχή) αντιστοιχεί σε μια συγκεκριμένη μετάπτωση από μια υψηλότερη (ενεργειακά) ηλεκτρονιακή και δονητική κατάσταση στη βασική ηλεκτρονιακή και δονητική κατάσταση. Τυπικά, πολλά δονητικά επίπεδα περιλαμβάνονται σε μια διεγερμένη κατάσταση διατομικών μορίων. Για παράδειγμα, οι περιοχές εκπομπής του διαζώτου Α·Χ (που αναφέρονταικαι ως περιοχές Vegard-Kaplan) υπάρχουν στο φασματικό εύρος των 0,140 - 0,145 μm. Μια δεδομένη περιοχή εκπομπής μπορεί να επεκταθεί επιπλέον κατά αρκετά νανόμετρα μήκους κύματος του ηλεκτρομαγνητικού φάσμαος, χάρη σε διάφορες εκπομπές που οφείλονται στο μοριακό κβαντικό αριθμό περιστροφής, J. Αυτές οι ομάδες ταξινομούνται ως διακριτοί κλάδοι υποομάδων, που εξαρτώνται από τις αλλαγές του J. Οι ομάδες R αντιστοιχούν σε ΔJ = +1, οι ομάδες P αντιστοιχούν σε ΔJ = -1 και οι ομάδες Q αντιστοιχούν σε ΔJ = 0. Οι ομάδες εκπομπής επεκτείνονται κι άλλο, από την περιορισμένη φασματική ανάλυση του φασματόιμετρου που χρησιμοποιείται για τη μέτρηση του φάσματος. Η φασματική ανάλυση εξαρτάται από τη συνάρτηση επέκτασης σημείου (point spread function) του οργάνου.
Μεταφορική ενέργεια
Η μεταφορική ενέργεια του μορίου δίνεται από τον τύπο της κινητικής ενέργειας (Εκ): όπου m: η (μοριακή) μάζα και υ: η (μέση) ταχύτητα της μεταφορικής κίνησης.
Περιστροφική ενέργεια
Κλασικά, η κινητική ενέργεια περιστροφικής κίνησης (Επ) εκφράζεται από τον ακόλουθο τύπο: όπου L: η γωνιακή ορμή και Ι: η ροπή αδράνειας του μορίου.
Για μικροσκοπικά, ατομικού επιπέδου συστήματα, όπως ένα μόριο, η γωνική ορμή μπορεί να έχει μόνο σχετικές διακριτές τιμές που δίνονται από τον τύπο: όπου l: μη αρνητικός ακέραιος αριθμός και \hbar: ανηγμένη σταθερά του Πλανκ.
Επίσης, για διατομικό μόριο η ροπή αδράνειας δίνεται από τον τύπο: όπου μ: ανηγμένη μάζα και r0 η μέση απόσταση των ατομικών κέντρων στο μόριο.
Έτσι, ο αναλυτικό τύπος για την κινητική ενέργεια περιστροφής διατομικού μορίου είναι ο ακόλουθος;
Ενέργεια ταλάντωσης
Ένας άλλος τύπος κίνησης ενός διατομικού μορίου είναι η ταλάντωση των ατομικών κέντρων κατά μήκος της (νοητής) ευθείας που ενώνει τα δύο ατομικά κέντρα. Η ενέργεια ταλάντωσης (Eτ) δίνεται κατά προσέγγιση από τον τύπο για τον κβαντικό αρμονικό ταλαντωτή: όπου n: μη αρνητικός ακέραιος αριθμός, \hbar: ανηγμένη σταθερά του Πλανκ και ω: η γωνιακή ταχύτητα της ταλάντωσης.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Χημεία Κατηγορία:Μοριακή γεωμετρία
Κερτς
Το Κερτς (ουκρανικά: Керч, ρωσικά: Керчь, κριμαϊκά: Keriç, σλαβον.: Кърчевъ, τούρκικα: Kerç, αρχαία ελληνικά: Παντικάπαιον, βυζαντινά ελληνικά: Βόσπορος) είναι πόλη στην ομώνυμη χερσόνησο και πορθμό, στην ανατολική Κριμαία. Με 151.300 κατοίκους (απογραφή του 2006), το Κερτς αποτελεί σημαντικό βιομηχανικό και τουριστικό κέντρο της Ουκρανίας, καθώς και συγκοινωνιακό κόμβο. Το Κερτς ιδρύθηκε από Μιλήσιους αποίκους πριν από 2600 χρόνια περίπου με την ονομασία Παντικάπαιον και θεωρείται μία από τις αρχαιότερες πόλεις της Ουκρανίας.
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου του Κερτς είναι πλάτος 45° 20΄ 19΄΄ βόρειο και μήκος 36° 28΄ 5΄΄ ανατολικό. Το μεσοσταθμικό υψόμετρο της πόλης είναι 10 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Αρχαιότητα
Αρχαιολογικές ανασκαφές στο χωριό Μαγιάκ πολύ κοντά στην πόλη επιβεβαίωσαν ότι η περιοχή κατοικήθηκε ήδη από τον 17ο – 15ο αιώνα π.Χ.. Για περισσότερα αναφορικά με την αρχαία ιστορία, δείτε Παντικάπαιον.
Κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ. το Παντικάπαιο και το Βασίλειο του Βοσπόρου υπέφεραν από επιδρομές των Οστρογότθων και τελικώς η πόλη καταστράφηκε και ερημώθηκε από τους Ούννους το 375 μ.Χ..
Μεσαίωνας
Από τον 6ο αιώνα η πόλη ήταν μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Με διαταγή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού κτίσθηκε εκεί ένα κάστρο με το όνομα «Βόσπορος», καθώς ο πορθμός του Κερτς ήταν γνωστός με το αρχαιοελληνικό όνομα «Κιμμέριος Βόσπορος». Η πόλη έγινε έδρα επισκόπου και αναπτύχθηκε ως ελληνοχριστιανική πόλη. Το 576 άντεξε σε μία πολιορκία του Μποχάν, που βοηθήθηκε από τον Αναγκάι, τον τελευταίο χανο των Ούννων Ουτουργκούρ.
thumb|left|325px|Ο ναός του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού (8ος αιώνας) Κατά τον 7ο αιώνα οι Τουρκομάνοι Χαζάροι απέκτησαν τον έλεγχο του Κιμμέριου Βοσπόρου και η πόλη πήρε το όνομα Καρτσά, από τη λέξη karşı, ΄που σημαίνει «απέναντι», από τη θέση της στη δυτική ακτή του πορθμού. Ο τοπικός διοικητής των Χαζάρων ήταν τουντούν. Ο Χριστιανισμός παρέμενε μεγάλη θρησκεία στο Κερτς υπό τη διοίκηση των Χαζάρων: Ο ναός του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού εγκαινιάσθηκε το 717, κάτι που τον καθιστά την αρχαιότερη εκκλησία σε ολόκληρη την Ουκρανία. Ο ναός των Αγίων Αποστόλων υπήρχε επίσης προ του έτους 800, σύμφωνα με τον «Βίο του Αποστόλου Ανδρέου» του Επιφάνου.
Μετά την κατάληψη της Χαζαρίας από τους Ρώσους του Κιέβου στα τέλη του 10ου αιώνα το Κερτς έγινε το κέντρο ενός από τα διάδοχα κράτη των Χαζάρων. Ο κυβερνήτης του, ο Γεώργιος Τζουλ, εκθρονίσθηκε από μία ρωσοβυζαντινή εκστρατεία το 1016.
Από τον 10ο αιώνα η πόλη ήταν ουσιαστικά ένας σλαβικός οικισμός γνωστός ως Κόρτσεφ, που υπαγόταν στο πριγκιπάτο Τμουταρακάν. Ξανάρχισε να αναπτύσσεται ως κέντρο του εμπορίου μεταξύ της Ρωσίας, της Κριμαίας, του Καυκάσου και της Ανατολής.
Τον 13ο αιώνα η πόλη δέχθηκε την εισβολή των Μογγόλων στην Κριμαία. Μετά τους Μογγόλους, το 1318, η πόλη έγινε αποικία των Γενουατών με το όνομα Τσέρκο ή Τσέρκιο και αναδείχθηκε σε μεγάλο εμπορικό κέντρο και λιμένας της Γένοβας στην Κριμαία, ενώ οι ντόπιοι κάτοικοι εργάζονταν σε αλυκές ή ήταν ψαράδες.
Το 1475 η πόλη ενσωματώθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Από τότε παρήκμασε και ήταν κέντρο δουλεμπορίου. Επιπλέον, υπέφερε από επιδρομές των Κοζάκων του Ζαπορίζιε.
Νεότερη εποχή
Αντιδρώντας στην ενίσχυση των Ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή της Αζοφικής, οι Τούρκοι έχτισαν ένα φρούριο, το Γενίκαλε, κοντά στο Κερτς, στην ακτή του πορθμού. Το φρούριο αυτό ολοκληρώθηκε το 1706. Το 1771 ο Ρωσικός Αυτοκρατορικός Στρατός εισέβαλε στην Κριμαία και προσέγγισε το Γενίκαλε. Οι Τούρκοι απεφάσισαν να μην το πολιορκήσουν, παρότι ενισχύσεις από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέφθασαν λίγες ημέρες νωρίτερα. Με την ειρηνευτική Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζί το 1774, το Κερτς και το Γενίκαλε παραχωρήθηκαν στη Ρωσία. Ως αποτέλεσμα, η τουρκική κληρονομιά της πόλης αφανίσθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά. thumb|right|325px|Το Κερτς το 1839, σε πίνακα του [[Ιβάν Αϊβαζόφσκι]] Το 1790 ρωσικές ναυτικές δυνάμεις υπό τον ναύαρχο Φιοντόρ Ουσάκοφ νίκησαν τον τουρκικό στόλο στη Μάχη του Πορθμού Κερτς.
Εξαιτίας της θέσεώς του, από το 1821 το Κερτς αναπτύχθηκε και πάλι σε σημαντικό εμπορικό και αλιευτικό λιμένα. Στην πόλη άνοιξαν κρατικό αρχαιολογικό μουσείο και ένας αριθμός εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Με βάση ένα πολύ μεγάλο κοίτασμα σιδηρομεταλλεύματος που ανακαλύφθηκε στη Χερσόνησο Κερτς κτίσθηκε εργοστάσιο σιδήρου το 1846. Αλλά κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κριμαίας η πόλη καταστράφηκε από τις βρετανικές δυνάμεις, το 1855.
Στα τέλη του 19ου αιώνα χτίστηκαν εργοστάσια τσιμέντου και μηχανουργεία, ενώ ιδρύθηκαν βιομηχανίες κονσέρβας και καπνού. Το 1900 το Κερτς ήταν ήδη συνδεδεμένο με το σιδηροδρομικό δίκτυο, ενώ η πλωτή δίοδος του πορθμού εκβαθύνθηκε και διαπλατύνθηκε. Εκείνη την εποχή ο πληθυσμός του Κερτς είχε φθάσει τις 33.000.
Μετά από μία περίοδο σχετικής παρακμής κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον ρωσικό εμφύλιο, η πόλη συνέχισε την ανάπτυξή της στα τέλη της δεκαετίας του 1920 με την επέκταση διάφορων βιομηχανιών, ειδικότερα της μεταλλουργίας και της εξορύξεως σιδηρομεταλλεύματος, ώστε ο πληθυσμός της το 1939 είχε φθάσει τους 104.500 κατοίκους.
Το Κερτς στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Αναφέρεται ότι οι Γερμανοί σκότωσαν περί τους 15 χιλιάδες πολίτες και απέλασαν άλλες 14 χιλιάδες κατά τη διάρκεια της κατοχής. Αναφορές για γερμανικές θηριωδίες στην πόλη παρουσιάσθηκαν στις Δίκες της Νυρεμβέργης. Μετά τον πόλεμο το Κερτς τιμήθηκε με τον τίτλο της «Ηρωικής Πόλης».
Τα ορυχεία-κατακόμβες Ατζιμουσκάι έξω από την πόλη έγιναν κρησφύγετο ανταρτών κατά της γερμανικής κατοχής. Χιλιάδες στρατιώτες και πρόσφυγες βρήκαν καταφύγιο σε αυτά και συμμετείχαν σε αντεπιθέσεις. Πολλοί από αυτούς πέθαναν εκεί, κάποιοι λέγεται από επιθέσεις με δηλητηριώδη αέρια. Αργότερα, ένα μνημείο τοποθετήθηκε στη θέση αυτή.
Το σημερινό Κερτς
thumb|right|550px|Το Κερτς από το όρος του Μιθριδάτη
Διοικητική διαίρεση
Ο δήμος του Κερτς καταλαμβάνει αρκετά μεγάλη έκταση και περιλαμβάνει αρκετές ξεχωριστές συνοικίες: το Ελτιγκέν ή Χερογιέφσκογιε, το Καμύς-Μπουρούν ή Αρσύντσεβο, το Πορτ Κριμ, το Ατζιμουσκάι και το Νησί Τούζλα.
Βιομηχανία
Οι ελαφρές βιομηχανίες κατασκευών και επεξεργασίας τροφίμων έχουν επίσης ένα σημαντικό ρόλο στην οικονομία του Κερτς, που αποτελεί και μία βάση αλιευτικού στόλου και αξιόλογο κέντρο επεξεργασίας για πολλά προϊόντα με βάση το ψάρι και τα θαλασσινά.
Μεταφορές
thumb|right|225px|Οι μονοκατοικίες είναι συνηθισμένες στο Κερτς. Τα λιμάνια του Κερτς βρίσκονται στον Πορθμό Κερτς, δηλαδή σε θέση-κλειδί για την Αζοφική Θάλασσα. Υπάρχουν επίσης τερματικοί σιδηροδρομικοί σταθμοί και ένα μικρό αεροδρόμιο. Η συγκοινωνία με την απέναντι ακτή του πορθμού άρχισε το 1953, συνδέοντας την Κριμαία με το ρωσικό Κράι Κρασνοντάρ (γραμμή Πορτ Κριμ - Πορτ Καφκάζ).
Ο λόγος για «λιμάνια» γίνεται επειδή υπάρχουν ξεχωριστά: ο Εμπορικός Λιμένας, ο Αλιευτικός Λιμένας (ιχθυόσκαλα), το Πορτ Κριμ (γραμμή πορθμείου) και ο Λιμένας Καμύς-Μπουρούν.
Οι σιδηροδρομικοί σταθμοί περιλαμβάνουν τους: Κερτς, Κερτς Ι, Εργοστάσιο Κερτς, Αρσύντσεβο και Κριμ.
Εκπαιδευτικά ιδρύματα
Το Κερτς διαθέτει (στοιχεία του 2004):
Αρχαιολογία
thumb|right|305px|Ανασκαφές στο Παντικάπαιο Αρχαιολογικές ανασκαφές στο Κερτς άρχισαν από τους Ρώσους στα μέσα του 19ου αιώνα. Από τότε ο αρχαιολογικός χώρος του αρχαίου Παντικάπαιου στο όρος του Μιθριδάτη έχει ανασκαφεί συστηματικά. Κοντά του βρίσκονται αρκετοί αρχαίοι ταφικοί τύμβοι (κουργκάν) και οικισμοί. Το Κερτς συμμετέχει στο πρόγραμμα «Δρόμος του Μεταξιού» της UNESCO.
Τουρισμός
thumb|right|305px|Η κλίμακα του Μιθριδάτη (19ος αιώνας) Εξαιτίας της θέσεώς του στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, το Κερτς έγινε δημοφιλές θέρετρο της πρώην ΕΣΣΔ. Πηγές λασποθεραπείας-λασπόλουτρα υπάρχουν κοντά στην πόλη. Παρά την ύπαρξη ακτών, η τουριστική αίγλη του Κερτς σήμερα έχει περιορισθεί εξαιτίας του βιομηχανικού του χαρακτήρα και της αντίστοιχης ρυπάνσεως. Οι κοντινότερες παραλίες για κολύμπι βρίσκονται σε απόσταση 20 λεπτών με το λεωφορείο ή το τρένο από το κέντρο.
Το Κερτς διαθέτει επίσης κάποια εντυπωσιακά αρχιτεκτονικά και ιστορικά μνημεία. Η αρχαία κληρονομιά του το καθιστά ελκυστικό για αρχαιολάτρες τουρίστες. Τα σημαντικότερα αξιοθέατα είναι:
«Αδελφές» πόλεις
Το Κερτς είναι «αδελφοποιημένο» με τις εξής 6 πόλεις άλλων κρατών:
Κλίμα
Το Κερτς έχει υγρό κλίμα, με δροσερούς ως κρύους χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια.
Η φθινοπωρινή θύελλα του 2007
Στις 11 Νοεμβρίου 2007 μία ισχυρή θύελλα που πέρασε από την πόλη προκάλεσε πολλές ζημιές και οικολογικό ατύχημα καθώς μερικά πλοία, ανάμεσά τους και ένα πετρελαιοφόρο, ναυάγησαν και έκλεισαν τον πορθμό.
Γέφυρα στον πορθμό Κερτς
Στις 25 Απριλίου 2010 ο Ουκρανός πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς και ο Ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ υπέγραψαν μία συμφωνία για την κατασκευή μιας γέφυρας πάνω από τον Πορθμό Κερτς. Μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014 τα σχέδια για την κατασκευή της γέφυρας προχώρησαν, με την έναρξη της κατασκευή της γέφυρας τον Φεβρουάριο του 2016. Η οδική γέφυρα εγκαινιάστηκε από τον Μάιο του 2018 και η σιδηροδρομική τον Δεκέμβριο του 2019. Με μήκος 19 χιλιόμετρα είναι η μακρύτερη γέφυρα στην Ευρώπη.
Πηγές
Κερτς Κατηγορία:Λιμάνια και πόλεις της θάλασσας του Αζόφ
Σερ Τζον Φίσερ Ντιλκ, 5ος Βαρονέτος
Σπουδές
Σπούδασε στο Winchester College, στην κομητεία του Χάμπσαϊαρ, της Αγγλίας αλλά και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. 200px|εναλλ.=Οικόσημο (διακριτικό σήμα) των Ντιλκ Βαρονέτων της Οδού Sloane του Ηνωμένου Βασιλείου.|μικρογραφία|Οικόσημο (διακριτικό σήμα) των Ντιλκ [[Βαρονέτος|Βαρονέτων της Οδού Sloane του Ηνωμένου Βασιλείου.]]
Προσωπική ζωή
Στην αρχή παντρεύτηκε την Σίλα Σιντς, κόρη του Βρετανού Πρέσβη και Διπλωμάτη Σερ Γουίλιαμ Σιντς και της Αραμπέλα Μιούριελ Μπάτλερ, στις 15 Σεπτεμβρίου του 1934 μέχρι το 1949 όπου και χώρισαν. Απέκτησε μαζί της 2 γιους, τον διάδοχο του τίτλου και της κληρονομιάς των Ντιλκ, Σερ Τσαρλς Τζον Ουέντγουερθ Ντιλκ, 6ο Βαρονέτο (γεν. 1937) και τον Τίμοθι Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ (γεν. 1938).
Αργότερα, στις 28 Δεκεμβρίου του 1951, παντρεύτηκε την Άιρις Έβελιν Κλαρκ, κόρη του Έρνεστ Κλαρκ, αργότερα γνωστή ως Λαίδη Ντιλκ. Η σύζυγός του πέθανε το 2011 σε ηλικία περίπου 90 ετών και ο ίδιος πέθανε 28 Ιουνίου του 1998 στην ηλικία των 92 ετών.
Αδελφός του ήταν ο Κρίστοφερ Ουέντγουερθ Ντιλκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαρονέτοι της Μεγάλης Βρετανίας
Return of the Killer A's
Το Return of the Killer A's είναι συλλογή τραγουδιών του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Anthrax, η οποία κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1999 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Beyond Music".
Η συλλογή περιλαμβάνει τραγούδια από όλα τα άλμπουμ του συγκροτήματος που κυκλοφόρησαν από το 1984 μέχρι το 1998, τη συνεργασία των Anthrax με τους Public Enemy για το τραγούδι "Bring the Noise", όπως και τη διασκευή στο "Ball of Confusion" των Temptations, η οποία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά.
Τραγούδια
1. Bring the Noise (Ridenhour, Shocklee, Sadler, Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 3:26
2. Only (Bush, Ian, Bello, Benante) - 4:56
3. Potter's Field (Bush, Ian, Bello, Benante) - 4:44
4. Ball of Confusion (Whitfield, Strong) - 4:33
5. Crush (Bush, Ian, Benante) - 4:20
6. Room for One More (Bush, Ian, Bello, Benante) - 4:57
7. Inside Out (Bush, Ian, Benante) - 5:29
8. Hy Pro Glo (Bush, Ian, Bello, Benante) - 5:02
9. Fueled (Bush, Ian, Benante) - 4:02
10. Among the Living (Belladona, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 5:16
11. Got the Time (J. Jackson) - 2:44
13. Antisocial (Bonvoisin, Krief) - 4:24
14. I'm the Man (Belladona, Spitz, Ian, Bello, Benante, Rooney) - 3:02
15. Madhouse (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 4:17
16. I Am the Law (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 5:54
17. Metal Thrashing Mad (Turbin, Spitz, Ian, Lilker, Benante) - 2:43
Τα μέλη του συγκροτήματος
Τα τραγούδια του "Return of the Killer A's" ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1999 Κατηγορία:Compilation άλμπουμ των Anthrax
Who's Last
Who's Last είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Who, το οποίο κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1984 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "MCA Records".
Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "It's Hard", η οποία ήταν και η τελευταία του συγκροτήματος πριν την διάλυση του. Το μεγαλύτερο μέρος των κομματιών προέρχεται από την εμφάνιση των The Who στις 14 Δεκεμβρίου 1982 στο "Richfield Coliseum" του Κλίβελαντ, την τελευταία συναυλία του συγκροτήματος επί αμερικανικού εδάφους.
Το "Who's Last" μπήκε στο Top-50 στην Μεγάλη Βρετανία και το Top-100 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες και βραβεύθηκε ως ασημένιο στην πατρίδα του συγκροτήματος.
Μέρος πρώτο
1. My Generation (Townshend) - 3:23
2. I Can't Explain (Townshend) - 2:35
3. Substitute (Townshend) - 2:57