cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυστρία
Το Ουγγρικό ζήτημα
Μετά την επανάσταση του 1848, στην οποία είχε συμμετάσχει μεγάλο μέρος της ουγγρικής αριστοκρατίας, η Ουγγαρία παρέμεινε ανήσυχη, απαιτώντας την αποκατάσταση του συντάγματος και την εκθρόνιση τον Οίκο των Αψβούργων, αντιτιθέμενη στις συγκεντρωτικές δίκες της Βιέννης και αρνούμενη να πληρώσει φόρους. Η Ουγγαρία είχε μικρή υποστήριξη στην αυλή της Βιέννης, που ήταν έντονα υπέρ της Βοημίας και θεωρούσε τους Ούγγρους επαναστάτες. Μετά την απώλεια των ιταλικών εδαφών το 1859 το ουγγρικό ζήτημα έγινε πιο εμφανές. Η Ουγγαρία διαπραγματευόταν με ξένες δυνάμεις για να την υποστηρίξουν και κυρίως με την Πρωσία. Ως εκ τούτου αντιπροσώπευε απειλή για την Αυστρία σε οποιαδήποτε αντίθεση με την Πρωσία στο πλαίσιο της Γερμανικής Συνομοσπονδίας για το Γερμανικό Ζήτημα. Ως εκ τούτου άρχισαν να γίνονται προσεκτικές συζητήσεις για παραχωρήσεις, τις οποίες οι Ούγγροι ανέφεραν ως Συμβιβασμό. Ο Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ ταξίδεψε στη Βουδαπέστη τον Ιούνιο του 1865 και έκανε μερικές παραχωρήσεις, όπως η κατάργηση της στρατιωτικής δικαιοδοσίας και η χορήγηση αμνηστίας στον τύπο. Ωστόσο αυτά απείχαν πολύ από τα αιτήματα των Ούγγρων φιλελεύθερων των οποίων οι ελάχιστες απαιτήσεις ήταν η αποκατάσταση του συντάγματος και η ξεχωριστή στέψη του αυτοκράτορα ως Βασιλιά της Ουγγαρίας. Επικεφαλής μεταξύ αυτών ήταν οι Γκιούλα Αντράσι και Φέρεντς Ντέακ, που προσπάθησαν να αυξήσουν την επιρροή τους στην αυλή της Βιέννης. . Τον Ιανουάριο του 1866 μια αντιπροσωπεία του Ουγγρικού κοινοβουλίου ταξίδεψε στη Βιέννη για να προσκαλέσει την αυτοκρατορική οικογένεια να πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στην Ουγγαρία, την οποία έκανε, σε κάποιο χρονικό διάστημα από τον Ιανουάριο έως τον Μάρτιο.
Αυστροπρωσικός Πόλεμος (1866)
Ενώ ο Αντράσι έκανε συχνές επισκέψεις στη Βιέννη από τη Βουδαπέστη στις αρχές του 1866, οι σχέσεις με την Πρωσία επιδεινώθηκαν και γινόταν λόγος για πόλεμο. Η Πρωσία είχε υπογράψει μυστική συνθήκη με το σχετικά νέο Βασίλειο της Ιταλίας στις 8 Απριλίου, ενώ η Αυστρία συνήψε μια μυστική συνθήκη με τη Γαλλία στις 12 Ιουνίου, με αντάλλαγμα τη Βενετία.
Ενώ τα κίνητρα για τον πόλεμο, πρωσικός σχεδιασμός ή οπορτουνισμός, αμφισβητούνται, το αποτέλεσμα ήταν μια ριζική αναδιάταξη ισχύος στην Κεντρική Ευρώπη. Η Αυστρία έφερε τη συνεχιζόμενη διαμάχη για το Χόλσταϊν ενώπιον της Γερμανικής δίαιτας και αποφάσισε επίσης να συγκαλέσει τη δίαιτα του Χόλσταϊν. Η Πρωσία, δηλώνοντας ότι η Σύμβαση του Γκάσταϊν είχε ακυρωθεί, εισέβαλε στο Χόλσταϊν. Όταν η Γερμανική δίαιτα απάντησε ψηφίζοντας υπέρ μιας μερικής κινητοποίησης κατά της Πρωσίας, ο Μπίσμαρκ δήλωσε ότι η Γερμανική Συνομοσπονδία είχε τερματιστεί. Έτσι, αυτό μπορεί να θεωρηθεί Τρίτος Πόλεμος του Σλέσβιχ.
Οι εχθροπραξίες ξέσπασαν στις 14 Ιουνίου ως ο Αυστροπρωσικός Πόλεμος (Ιούνιος–Αύγουστος 1866), στον οποίο η Πρωσία και τα βόρεια γερμανικά κρατίδια αντιμετώπισαν όχι μόνο την Αυστρία αλλά μεγάλο μέρος της υπόλοιπης Γερμανίας, ιδιαίτερα των νότιων κρατιδίων. Τρεις ημέρες αργότερα η Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στην Αυστρία στον Τρίτο Ιταλικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, με την Ιταλία να είναι πλέον σύμμαχος της Πρωσίας. Έτσι η Αυστρία έπρεπε να πολεμήσει σε δύο μέτωπα. Η πρώτη τους σύγκρουση είχε ως αποτέλεσμα μια μικρή νίκη εναντίον των Ιταλών στην Κουστόζα κοντά στη Βερόνα στις 24 Ιουνίου. Ωστόσο στο βόρειο μέτωπο η Αυστρία υπέστη μεγάλη στρατιωτική ήττα στη μάχη του Κένιγκρατς στη Βοημία στις 3 Ιουλίου. Αν και η Αυστρία είχε μια περαιτέρω νίκη εναντίον των Ιταλών στη Ναυμαχία της Λίσσας στις 20 Ιουλίου, ήταν σαφές μέχρι τότε ότι ο πόλεμος είχε τελειώσει για την Αυστρία, καθώς ο Πρωσικός στρατός απειλούσε την ίδια τη Βιέννη, οδηγώντας στη διαφυγή της αυλής στη Βουδαπέστη. Ο Ναπολέων Γ' επενέβη με αποτέλεσμα ανακωχή στο Νίκολσμπουργκ στις 21 Ιουλίου και συνθήκη ειρήνης στην Πράγα στις 23 Αυγούστου. Στο μεταξύ οι Ιταλοί, που είχαν μια σειρά από επιτυχίες όλο τον Ιούλιο, υπέγραψαν ανακωχή στο Κόρμονς στις 12 Αυγούστου αντί να αντιμετωπίσουν τον εναπομείναντα Αυστριακό στρατό που είχε αποδεσμευτεί από το βόρειο μέτωπό του.
Αποτέλεσμα αυτών των πολέμων για την Αυστρία ήταν χάσει όλη την Ιταλική της επικράτεια και να αποκλειστεί περαιτέρω από τα γερμανικά κρατίδια, που τώρα αναδιοργανώθηκαν υπό την πρωσική κυριαρχία στη νέα Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία. Είχε επικρατήσει η έννοια της Kleindeutschland. Για τους Αυστριακούς ο πόλεμος ήταν τραγικά άσκοπος στην Ιταλία, αφού η Βενετία είχε ήδη εκχωρηθεί.
Συμφιλίωση
Ενώ η Αυστρία παρέπαιε από τις επιπτώσεις του πολέμου, οι Ούγγροι αύξησαν την πίεση για τα αιτήματά τους. Ο Aντράσι βρισκόταν τακτικά στη Βιέννη, όπως και ο Φέρεντς Ντέακ και η ουγγρική θέση υποστηρίχθηκε από συνταγματολόγους και φιλελεύθερους. Ενώ τα αντιουγγρικά αισθήματα ήταν υψηλά στην αυλή, η θέση του Αυτοκράτορα γινόταν όλο και πιο ανίσχυρη, με τον Πρωσικό στρατό τώρα στο Πρέσμπουργκ (σημερινή Μπρατισλάβα) και τη Βιέννη γεμάτη εξόριστους, ενώ η ελπίδα για γαλλική επέμβαση αποδείχτηκε μάταιη. Οι Ούγγροι στρατολόγησαν την Αυτοκράτειρα Ελισάβετ, που έγινε ισχυρός υποστηρικτής της υπόθεσής τους. Ο Γκέργκι Κλάπκα είχε οργανώσει μια λεγεώνα που μάχονταν στο πλευρό των Πρώσων, τους οποίους είχε υποστηρίξει ο Μπίσμαρκ, που εισήλθε στην Ουγγαρία και κινητοποιούσε για την ουγγρική ανεξαρτησία.
Ausgleich (Συμβιβασμός) 1867
Η Αυστροουγγαρία δημιουργήθηκε με τον μηχανισμό του Αυστροουγγρικού Συμβιβασμού του 1867 (Ausgleich). Έτσι οι Ούγγροι πέτυχαν τελικά μεγάλο μέρος των στόχων τους. Το δυτικό μισό του βασιλείου γνωστό ως Κισλεϊθανία και το ανατολικό ουγγρικό (Χώρες του Στέμματος του Αγίου Στεφάνου|Τρασλεϊθανία]]), δηλαδή τα βασίλεια που βρίσκονται σε κάθε πλευρά του Λέιθα, παραπόταμου του Δούναβη, έγιναν τώρα δύο βασίλεια με διαφορετική εσωτερική πολιτική - δεν υπήρχε κοινή ιθαγένεια ούτε διπλή υπηκοότητα -, αλλά με κοινό ηγεμόνα και κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική. Η αυτοκρατορία είχε πλέον δύο πρωτεύουσες, δύο υπουργικά συμβούλια και δύο κοινοβούλια. Μόνο τρεις υπουργικές θέσεις εξυπηρετούσαν και τα δύο μέρη της μοναρχίας, του πολέμου, των εξωτερικών υποθέσεων και των οικονομικών (όταν εμπλέκονταν και οι δύο τομείς). Οι δαπάνες αναλήφθηκαν κατά 70 % από την Κισλεϊθανία, ωστόσο οι Ούγγροι αντιπροσώπευαν μια ενιαία εθνότητα ενώ η Κισλεϊθανία περιλάμβανε όλα τα άλλα βασίλεια και επαρχίες. Ο Aντράσι διορίστηκε ως ο πρώτος πρωθυπουργός της νέας Ουγγαρίας στις 17 Φεβρουαρίου. Τα αισθήματα ανέβηκαν στις επαρχίες και οι Δίαιτες στη Μοραβία και τη Βοημία έκλεισαν τον Μάρτιο.
Ο Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ έκανε μια ομιλία του θρόνου τον Μάιο στο Reichsrat (Αυτοκρατορικό Συμβούλιο) ζητώντας την αναδρομική επικύρωση και υποσχόμενος περαιτέρω συνταγματικές μεταρρυθμίσεις και αυξημένη αυτονομία στις επαρχίες. Αυτό ήταν μια μεγάλη υποχώρηση από τον απολυταρχισμό. Στις 8 Ιουνίου ο Αυτοκράτορας και η Αυτοκράτειρα στέφθηκαν Βασιλιάς και Βασίλισσα της Ουγγαρίας σε μια τελετή της οποίας η μεγαλοπρέπεια δεν συμβάδιζε με την πρόσφατη στρατιωτική και πολιτική ταπείνωση της Αυστρίας και την έκταση των οικονομικών αποζημιώσεων. Στο πλαίσιο των εορτασμών ο Αυτοκράτορας ανακοίνωσε περαιτέρω παραχωρήσεις που επιδείνωσαν τις σχέσεις μεταξύ της Ουγγαρίας και του υπόλοιπου της μοναρχίας. Κηρύχθηκε αμνηστία για όλα τα πολιτικά αδικήματα από το 1848 (συμπεριλαμβανομένων των Κλάπκα και Kόσουτ) και ανατροπή της δήμευσης των κτημάτων.
Σε αντάλλαγμα για την υποστήριξη του Ausgleich από τους Φιλελευθέρους έγιναν παραχωρήσεις στα κοινοβουλευτικά προνόμια στον νέο συνταγματικό νόμο. Ο νόμος της 21ης ​​Δεκεμβρίου 1867, αν και τροποποιήθηκε συχνά, ήταν το θεμέλιο της Αυστριακής διακυβέρνησης για τα υπόλοιπα 50 χρόνια της Αυτοκρατορίας και βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στο Σύνταγμα του Φεβρουαρίου και το Αυτοκρατορικό Συμβούλιο και περιλάμβανε μια δήλωση δικαιωμάτων. Τελικά η πολιτική ισορροπία της δυαδικής μοναρχίας αντιπροσώπευε ένα συμβιβασμό μεταξύ του αυταρχισμού (Obrigkeitsstaat) και του κοινοβουλευτισμού (Rechtsstaat). Όπως οι περισσότεροι συμβιβασμοί απορρίφθηκε από τους εξτρεμιστές και των δύο πλευρών, συμπεριλαμβανομένου του Kόσουτ.
Αυστροουγγαρία, 1867–1914
Το 1873 σηματοδότησε το Ασημένιο Ιωβηλαίο του Φραγκίσκου Ιωσήφ και παρείχε όχι μόνο αφορμή για εορτασμό αλλά και προβληματισμό για την πρόοδο της μοναρχίας από το 1848. Ο πληθυσμός της Βιέννης είχε αυξηθεί από 500.000 σε πάνω από ένα εκατομμύριο, τα τείχη και οι οχυρώσεις είχαν κατεδαφιστεί και κατασκευάστηκε η Ringstrasse με πολλά υπέροχα νέα κτίρια. Ο Δούναβης διευθετήθηκε για να μειωθεί ο κίνδυνος πλημμύρας, ενώ κατασκευάστηκαν ένα νέο υδραγωγείο για την ύδρευση της πόλης και πολλές νέες γέφυρες, σχολεία, νοσοκομεία, εκκλησίες και ένα νέο πανεπιστήμιο. μικρογραφία|200px|Το [[Συνέδριο της Βιέννης του Ζαν Μπατίστ Ισαμπέ, 1819]] μικρογραφία|200px|Ο αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος (αριστερά) με την οικογένειά του
Εξωτερική πολιτική
Αυτό που υποτίθεται ότι ήταν ένα προσωρινό μέτρο έκτακτης ανάγκης επρόκειτο να διαρκέσει μισό αιώνα. Η Αυστρία πέτυχε να παραμείνει ουδέτερη κατά το Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1870–1, παρόλο που μερικοί τον είδαν ως ευκαιρία για εκδίκηση από την Πρωσία για τα γεγονότα του 1866. Ωστόσο οι τότε σύμμαχοι της Αυστρίας μεταξύ των κρατών της Νότιας Γερμανίας ήταν πλέον σύμμαχοι με την Πρωσία και ήταν απίθανο η στρατιωτική ικανότητα της Αυστρίας να είχε βελτιωθεί σημαντικά στο μεταξύ. Οποιεσδήποτε υπολειπόμενες αμφιβολίες διαλύθηκαν γρήγορα από την ταχύτητα της πρωσικής προέλασης και την επακόλουθη ανατροπή της Δεύτερης Αυτοκρατορίας.
Τον Νοέμβριο του 1871 η Αυστρία έκανε μια ριζική αλλαγή στην εξωτερική της πολιτική. Ο Φέρντιναντ Μπόιστ, Πρωθυπουργός (ως το 1867), Καγκελάριος και Υπουργός Εξωτερικών (1866–1871) της Δυαδικής Μοναρχίας, απολύθηκε. Ο Μπόιστ ήταν υπέρμαχος του ρεβάνς κατά της Πρωσίας, αλλά τον διαδέχθηκε ο Ούγγρος πρωθυπουργός, ο φιλελεύθερος Γκιούλα Αντράσι, ως υπουργός Εξωτερικών (1871–1879), αν και και οι δύο ήταν αντίθετοι στην ομοσπονδιακή πολιτική του πρωθυπουργού Καρλ Χόχενβαρτ (1871) ενώ ο Πρίγκιπας Αντολφ του Αουερσπεργκ έγινε νέος πρωθυπουργός (1871–1879). Ο διορισμός του Αντράσι προκάλεσε ανησυχία στο συντηρητικό Κόμμα της Αυλής (Kamarilla), αλλά εργάστηκε σκληρά για να αποκαταστήσει τις σχέσεις μεταξύ Βερολίνου και Βιέννης, με αποκορύφωμα τη Διπλή Συμμαχία (Zweibund) του 1879.
Το 1878 η Αυστροουγγαρία κατέλαβε τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, που είχε αποκοπεί από την υπόλοιπη Οθωμανική Αυτοκρατορία με τη δημιουργία νέων κρατών στα Βαλκάνια μετά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο (1877-1878) και το Συνέδριο του Βερολίνου (Ιούνιος –Ιούλιος 1878) που ακολούθησε. Η περιοχή παραχωρήθηκε στην Αυστροουγγαρία και ο Αντράσι ετοιμάστηκε να την καταλάβει. Αυτό οδήγησε σε περαιτέρω επιδείνωση των σχέσεων με τη Ρωσία και επρόκειτο να οδηγήσει σε τραγικές συνέπειες τον επόμενο αιώνα. Τα Αυστριακά στρατεύματα αντιμετώπισαν σκληρή αντίσταση και υπέστησαν σημαντικές απώλειες. Η κατοχή δημιούργησε διαμάχες τόσο εντός όσο και εκτός της Αυτοκρατορίας και οδήγησε στην παραίτηση του Αντράσι το 1879. Η περιοχή τελικά προσαρτήθηκε το 1908 και τέθηκε υπό κοινή κυριαρχία από τις κυβερνήσεις τόσο της Αυστρίας όσο και της Ουγγαρίας. Η αποχώρηση της Φιλελεύθερης Κυβέρνησης και του Αντράσι από το Υπουργείο Εξωτερικών (k. u. k. Ministryium des Äußern) σηματοδότησε μια απότομη αλλαγή στην εξωτερική πολιτική της Αυστροουγγαρίας, ιδιαίτερα σε σχέση με τη Ρωσία, με τον Κόμη Γκούσταβ Κάλνοκι (1881–1895), αντικαταστάτη του Αντράσι να ακολουθεί νέα προσέγγιση.
Οικονομία
Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα έγιναν πολλά έργα, επέκταση πόλεων και σιδηροδρομικών γραμμών και ανάπτυξη της βιομηχανίας. Στο πρώτο διάστημα αυτής της περιόδου, γνωστό ως Gründerzeit, η Αυστρία έγινε μια εκβιομηχανισμένη χώρα, παρόλο που οι περιοχές των Άλπεων εξακολουθούσαν να χαρακτηρίζονται από τη γεωργία. Η Αυστρία μπόρεσε να γιορτάσει το νεότευκτο μεγαλείο της στην Παγκόσμια Έκθεση της Βιέννης (Weltausstellung) του 1873, στην οποία συμμετείχαν όλα οι εστεμμένες κεφαλές της Ευρώπης και πέραν αυτής. Αυτή την περίοδο σχετικής ευημερίας ακολούθησε το κραχ του Χρηματιστηρίου του 1873.
Ο Φιλελευθερισμός στην Κισλεϊθάνια 1867–1879
Τα πολιτικά κόμματα έγιναν νόμιμες οντότητες στην Αυστρία από το 1848, εκτός από ένα σύντομο διάλειμμα τη δεκαετία του 1850. Ωστόσο η δομή του νομοθετικού σώματος που δημιουργήθηκε από το Σύνταγμα του Φεβρουαρίου του 1861 παρείχε λίγα περιθώρια για την οργάνωση των κομμάτων. Η αρχική πολιτική οργάνωση έμοιαζε με τα ρήγματα στην αυστριακή κουλτούρα. Από την εποχή της Αντιμεταρρύθμισης η Καθολική Εκκλησία είχε αναλάβει σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της αυτοκρατορίας, σε συνδυασμό με την αριστοκρατία και τα συντηρητικά αγροτικά στοιχεία. Συνασπισμένοι εναντίον αυτών των δυνάμεων ήταν μια πιο κοσμική αστική μεσαία τάξη, που αντανακλούσε τον Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση με τον αντικληρικαλισμό της (Kulturkampf). Άλλα στοιχεία από την άλλη ήταν ο γερμανικός εθνικισμός, που υπερασπιζόταν τα συμφέροντα της Μεγάλης Γερμανίας έναντι των Σλάβων και βρήκε υποστήριξη μεταξύ της αστικής διανόησης. Ωστόσο η κομματική δομή δεν ήταν καθόλου συνεκτική και και οι δύο ομάδες περιείχαν φατρίες που είτε υποστήριζαν είτε εναντιώνονταν στην κυβέρνηση της εποχής. Αυτά τα κόμματα αντανακλούσαν τον παραδοσιακό διαχωρισμό του πολιτικού οράματος δεξιά/αριστερά. Οι αριστερές, ή Φιλελεύθερες (Deutschliberale Partei) φατρίες ήταν γνωστές ως Συνταγματικό Κόμμα (Verfassungspartei), αλλά τόσο η αριστερά όσο και η δεξιά κατακερματίστηκαν σε φατρίες (Klubs). Χωρίς άμεσες εκλογές δεν υπήρχε χώρος για την οργάνωση της εκλογικής περιφέρειας και οι τάσεις ήταν πνευματικές και όχι οργανωτικές. Χωρίς υπουργική ευθύνη δεν υπήρχε ούτε ανάγκη για τέτοια οργάνωση. Οι τάσεις κινούνταν από αντίστοιχα οράματα των αντιπροσωπευτικών θεσμών. Η αριστερά πήρε το όνομά της από την αρχή της υποστήριξής της στο σύνταγμα του 1861-1867 και στοιχεία της καθοδήγησαν την επανάσταση του 1848, ενώ η δεξιά υποστήριζε τα ιστορικά δικαιώματα. Η αριστερά αντλούσε την υποστήριξή της από την αστική τάξη των ιδιοκτητών (Besitzbürgertum), τους εύπορους επαγγελματίες και τη δημόσια διοίκηση. Αυτές ήταν μακροχρόνιες ιδεολογικές διαφορές. Στις εκλογές του 1867 οι Φιλελεύθεροι πήραν τον έλεγχο της Κάτω Βουλής υπό τον Καρλ Αουερσπεργκ (1867–1868) και συνέβαλαν καθοριστικά στην έγκριση του Συντάγματος του 1867 και στην κατάργηση του Κονκορδάτου του 1855 (1870).
Το δικαίωμα ψήφου επεκτάθηκε σταδιακά κατά την περίοδο 1860-1882. Η επιλογή των βουλευτών για το Reichsrat από τα επαρχιακά νομοθετικά σώματα αποδείχθηκε ανεφάρμοστη, ιδιαίτερα όταν η Δίαιτα της Βοημίας ουσιαστικά το μποϋκόταρε σε μια προσπάθεια να αποκτήσει ισότιμο καθεστώς με τους Ούγγρους σε μια τριμερή μοναρχία. Αποτέλεσμα ήταν το δικαίωμα ψήφου να αλλάξει σε άμεση εκλογή για το Reichsrat το 1873.
Αυτή την εποχή εμφανίστηκαν αντιφιλελεύθερα αισθήματα και φθίνουσα αποδοχή του Φιλελεύθερου κόμματος που κατείχε την εξουσία από το 1867, εκτός από μια σύντομη περίοδο συντηρητικής κυβέρνησης το 1870–1. Το 1870 η φιλελεύθερη υποστήριξη προς την Πρωσία στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1870 δυσαρέστησε τον Αυτοκράτορα και στράφηκε στους Συντηρητικούς για να σχηματίσουν κυβέρνηση υπό τον Κόμη Καρλ Σίγκμουντ φον Χόχενβαρτ (1871). Ο Χόχενβαρτ ήταν ο συντηρητικός ηγέτης του κοινοβουλίου και ο Αυτοκράτορας πίστευε ότι οι πιο θετικές του απόψεις για τις σλαβικές φιλοδοξίες και τον φεντεραλισμό θα αποδυνάμωναν τους Αυστρογερμανούς Φιλελεύθερους. Ο Χόχενβαρτ διόρισε υπουργό εμπορίου τον Αλμπερτ Σέφλε και χάραξε μια πολιτική γνωστή ως Θεμελιώδη Άρθρα του 1871 (Fundamentalartikel). Η πολιτική αυτή απέτυχε, ο Αυτοκράτορας απέσυρε την υποστήριξή του και οι Φιλελεύθεροι ανέκτησαν την εξουσία.
Το κόμμα των Φιλελευθέρων έγινε σταδιακά αντιφιλελεύθερο και πιο εθνικιστικό, εναντίον του κοινωνικού συντηρητισμού του οποίου θα επαναστατούσαν οι προοδευτικοί διανοούμενοι. Οντας στην αντιπολίτευση το 1870-1870-1 εμπόδισε τις προσπάθειες επέκτασης της δυαδικής σε μια τριμερή μοναρχία συμπεριλαμβανομένων των Τσέχων και προώθησε την έννοια του Deutschtum (χορήγηση όλων των δικαιωμάτων ιθαγένειας σε όσους είχαν γερμανική ταυτότητα). Αντιτάχθηκε επίσης στην επέκταση του δικαιώματος ψήφου επειδή η περιορισμένη ψηφοφορία ευνοούσε την εκλογική του βάση. Το 1873 το κόμμα κατακερματίστηκε, με μια ριζοσπαστική φράξια του Συνταγματικού Κόμματος να σχηματίζει την Προοδευτική Λέσχη (Fortschrittsklub), ενώ μια δεξιά φατρία σχημάτισε τους συντηρητικούς Συνταγματιστικούς Γαιοκτήμονες (Verfassungstreue Grossgrundbesitz) αφήνοντας ένα κομμάτι των «Παλιών Φιλελευθέρων» (Altliberale). Το αποτέλεσμα ήταν ο πολλαπλασιασμός των Γερμανικών Φιλελευθέρων (Deutschfreiheitlichkeit) και των Γερμανικών Εθνικών (Deutschnationalismus) ομάδων.
Πολιτική αναδιάταξη του 1879
Ο Αντράσι, που δεν είχε τίποτα κοινό με τον Τάαφε, υπέβαλε την παραίτησή του λόγω κακής υγείας και προς έκπληξή του έγινε δεκτή. Το όνομά του ακούστηκε ξανά όταν ο νέος υπουργός Εξωτερικών Χάυμερλε πέθανε εν υπηρεσία το 1881, αλλά ο Τάαφε και ο συνασπισμός του δεν ήθελαν φιλελεύθερο υπουργό Εξωτερικών (πόσο μάλλον έναν Ούγγρο και Τέκτονα) και αγνοήθηκε υπέρ του Κόμη Γκούσταβ Κάλνοκι (1881–1895).
Ωστόσο η φιλελεύθερη αντιπολίτευση κωλυσιεργούσε κάνοντας την κυβέρνηση για να αποδυναμώσει τη θέση της να επιδιώξει εκλογική μεταρρύθμιση, που θεσπίστηκε το 1882. Παρόλα αυτά ο συνασπισμός, κατ' όνομα συντηρητικός και αφοσιωμένος στον αντισοσιαλισμό, πέρασε μια σειρά κοινωνικών μεταρρυθμίσεων κατά τη δεκαετία του 1880 –1890, ακολουθώντας τα παραδείγματα της Γερμανίας και της Ελβετίας. Επρόκειτο για μεταρρυθμίσεις που οι Φιλελεύθεροι δεν μπόρεσαν να περάσουν με μια κυβέρνηση στενά συνδεδεμένη με την έννοια των δικαιωμάτων του ατόμου για αυτοδιάθεση χωρίς κυβερνητικές παρεμβάσεις. Τέτοια μέτρα είχαν την υποστήριξη τόσο των Φιλελευθέρων, τώρα Ενωμένης Αριστεράς (Vereinigte Linke 1881) όσο και του Γερμανικού Εθνικού Κόμματος (Deutsche Nationalpartei 1891), παρακλάδι του Γερμανικού Εθνικού Κινήματος (Deutschnationale Bewegung). Οι εκλογικές μεταρρυθμίσεις του 1882 είχαν τη μεγαλύτερη επιρροή στο ότι έδωσαν δικαίωμα ψήφου σε αναλογικά περισσότερους Γερμανούς.
Η κοινωνική μεταρρύθμιση έγινε τώρα μια πλατφόρμα συντηρητικών Καθολικών όπως ο Πρίγκιπας Άλοϋς ντε Πάουλ Μαρία του Λιχτενστάιν, ο Βαρόνος Καρλ φον Φόγκελζανγκ και ο Κόμης Εγκμπερτ Μπέλκρεντι. Την εποχή της εκλογικής μεταρρύθμισης εμφανίσθηκε η Παγγερμανική Ένωση (Alldeutsche Vereinigung) (1882) του Γκέοργκ φον Σένερερ, που απευθυνόταν σε μια αντικληρική μεσαία τάξη, και Καθολικοί κοινωνικοί μεταρρυθμιστές όπως ο Λ. Πσένερ και ο A. Λάτσκα δημιούργησαν τo Χριστιανικό Κοινωνικό Σύλλογο (Christlich-Sozialer Verein) (1887). Την ίδια περίπου εποχή οι Φ. Πιφλ, Φ. Στάουρατς, A. Σέπφερ, A. Oπιτς, Καρλ Λούεγκερ και ο Πρίγκιπας Άλοϋς του Λίχτενσταϊν σχημάτισαν τους Ενωμένους Χριστιανούς (Vereinigten Christen) για να υποστηρίξουν τη χριστιανική κοινωνική μεταρρύθμιση. Αυτές οι δύο οργανώσεις συγχωνεύτηκαν το 1891 υπό τον Καρλ Λούεγκερ για να σχηματίσουν το Χριστιανοκοινωνικό Κόμμα (Christlichsoziale Partei, CS).
Ωστόσο η πολιτική της κυβέρνησης Τάαφε για εθνοτική ενσωμάτωση τροφοδότησε τον εθνικισμό μεταξύ του γερμανόφωνου πληθυσμού. Οι Φιλελεύθεροι είχαν διατηρήσει τον ισχυρό συγκεντρωτισμό της απολυταρχικής εποχής (με την εξαίρεση της Γαλικίας το 1867) ενώ οι Συντηρητικοί επιχείρησαν ένα πιο ομοσπονδιακό κράτος που τελικά οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης Τάαφε το 1893, συμπεριλαμβανομένης μιας δεύτερης απόπειρας Βοημικού Ausgleich (Τριμερής μοναρχία) το 1890.
Στα αριστερά η εξάπλωση των αναρχικών ιδεών και η καταπιεστική κυβέρνηση συνέβαλε στην εμφάνιση ενός μαρξιστικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (Sozialdemokratische Arbeiterpartei Österreichs, SDAPÖ) το 1889, που κατάφερε να κερδίσει έδρες στις εκλογές του 1897, μετά την περαιτέρω επέκταση του δικαιώματος ψήφου σε 189 τις εργατικές τάξεις, καθιερώνοντας καθολική ανδρική ψηφοφορία, αν και όχι ισότιμη.
Άμεση και ισότιμη ψηφοφορία για το Reichsrat (1907)
Η καθολική ψηφοφορία των ανδρών που εισήχθη το 1907 από τον Πρωθυπουργό Φράιχερ φον Μπεκ άλλαξε την ισορροπία δυνάμεων, επίσημα στραμμένη προς τους Γερμανούς Αυστριακούς, και αποκάλυψε ότι ήταν πλέον μειονότητα σε μια κατά κύριο λόγο σλαβική αυτοκρατορία. Στην απογραφή του 1900 οι Γερμανοί ήταν το 36% του πληθυσμού της Κισλεϊθανίας, αλλά η μεγαλύτερη ενιαία ομάδα, αλλά ποτέ δεν έδρασαν ως συνεκτική ομάδα (όπως και καμία άλλη εθνική ομάδα), αν και ήταν η κυρίαρχη ομάδα στην πολιτική ζωή της μοναρχίας. Τους Γερμανούς ακολουθούσαν Τσέχοι και Σλοβάκοι (23%), Πολωνοί (17), Ρουθήνιοι (13), Σλοβένοι (5), Σερβοκροάτες (3), Ιταλοί (3) και Ρουμάνοι 1%. Ωστόσο αυτές οι εθνικές ομάδες, ειδικά οι Γερμανοί, ήταν συχνά διασκορπισμένες γεωγραφικά. Οι Γερμανοί κυριαρχούσαν επίσης οικονομικά και σε επίπεδο εκπαίδευσης.
Οι εκλογές του 1911 ανέδειξαν ένα κοινοβούλιο που θα οδηγούσε την Αυστρία στον πόλεμο και στο τέλος της αυτοκρατορίας το 1918. Ωστόσο η αποτελεσματικότητα του κοινοβουλευτισμού παρεμποδίστηκε από τις συγκρούσεις μεταξύ κομμάτων που εκπροσωπούσαν διαφορετικές εθνοτικές ομάδες και οι συνεδριάσεις του κοινοβουλίου σταμάτησαν εντελώς κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Oι τέχνες
Τα πρώτα χρόνια του 19ου αιώνα μετά το Συνέδριο της Βιέννης και μέχρι την επανάσταση του 1848 χαρακτηρίστηκαν από την περίοδο Biedermeier του ντιζάιν και της αρχιτεκτονικής, εν μέρει τροφοδοτούμενη από την κατασταλτική εγχώρια σκηνή που εξέτρεψε την προσοχή στην ιδιώτευση και τις τέχνες.
Με τη βασιλεία του Φραγκίσκου Ιωσήφ (1848–1916) ήρθε μια νέα εποχή μεγαλείου, που χαρακτηρίστηκε από το στυλ της Μπελ Επόκ, με εκτεταμένη ανοικοδόμηση και την κατασκευή της Ringstrasse στη Βιέννη με τα μνημειώδη κτίριά της (επισήμως άνοιξε την 1η Μαΐου 1865, μετά από επτά χρόνια ). Αρχιτέκτονες της περιόδου αυτής ήταν μεταξύ άλλων οι Χάινριχ Φέρστελ (Βοτίφκιρχε, Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης), Φρήντριχ φον Σμιντ (Δημαρχείο), Θεόφιλος Χάνσεν (Κοινοβούλιο), Γκότφρηντ Σέμπερ (Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης (Βιέννη), Μπουργκτεάτερ), Εντουαρντ φαν ντερ Νυλ (Όπερα) και Αουγκουστ Σίκαρντσμπουργκ (Οπερα).
Το 1897 παραιτήθηκε μια ομάδα καλλιτεχνών από τον Σύνδεσμο Αυστριακών Καλλιτεχνών (Gesellschaft bildender Künstler Österreichs), με επικεφαλής τον Γκούσταφ Κλιμτ, που έγινε ο πρώτος πρόεδρος αυτής της ομάδας που έγινε γνωστή ως Ζετσεσιόν της Βιέννης (Vereinigung Bildender Küstereichlers). Το κίνημα ήταν μια διαμαρτυρία ενάντια στον ιστορικισμό και τον συντηρητισμό της πρώην οργάνωσης, μετά από παρόμοια κινήματα στο Βερολίνο και το Μόναχο. Εν μέρει αυτό ήταν μια εξέγερση ενάντια στις αντιληπτές υπερβολές της προηγούμενης εποχής του Ringstrasse και μια επιθυμία για επιστροφή στη σχετική απλότητα του Biedermaier. Από αυτή την ομάδα ο Γιόζεφ Χόφμαν και ο Κόλομαν Μόζερ δημιούργησαν το Εργαστήριο Τεχνών και Χειροτεχνίας της Βιέννης (Wiener Werkstätte) το 1903 για να προωθήσουν την ανάπτυξη των εφαρμοσμένων τεχνών. Ο Ζετσεσιονισμός συνδέθηκε με ένα συγκεκριμένο κτίριο, το Κτήριο της Ζετσεσιόν (Wiener Secessionsgebäude) που χτίστηκε το 1897 και τπου στέγαζε τις εκθέσεις τους, ξεκινώντας το 1898. Η Ζετσεσιόν, όπως είχε αρχικά σχεδιαστεί, διαλύθηκε το 1905 όταν ο Kλιμτ και άλλοι είχαν ασυμβίβαστες διαφορές. Η ομάδα ωστόσο διήρκεσε μέχρι το 1939 και το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Αρχιτεκτονικά αυτή ήταν η εποχή του Jugendstil (Αρ Νουβό) και του εκκεντρικού έργου ανδρών όπως ο Ότο Βάγκνερ (Kirche am Steinhof) γνωστού για τον εξωραϊσμό του και ο Άντολφ Λος, που αντιπροσώπευε την εγκράτεια. Η Αρ Νουβό και το μοντέρνο στυλ ήρθαν σχετικά αργά στην Αυστρία, γύρω στο 1900, και ήταν διακριτά από το προηγηθένκίνημα σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Μία από τις εξέχουσες λογοτεχνικές προσωπικότητες ήταν ο Καρλ Κράους, δοκιμιογράφος και σατιρικός, γνωστός για την εφημερίδα του «ο Πυρσός» (Die Fackel), που ιδρύθηκε το 1899.
Στη μουσική σκηνή ο Γιόχαν Στράους και η οικογένειά του κυριάρχησαν στη βιεννέζικη σκηνή καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου, όπου εμφανίσθηκαν επίσης οι Φραντς Σούμπερτ, Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, Άντον Μπρούκνερ, Γιοχάνες Μπραμς, Άρνολντ Σένμπεργκ, Φραντς Λέχαρ και Γκούσταβ Μάλερ.
Στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα (Fin de siècle) η αβάν-γκαρντ είχε αρχίσει να αμφισβητεί τις παραδοσιακές αξίες, συχνά συγκλονίζοντας τη βιεννέζικη κοινωνία, όπως το έργο Reigen του Άρτουρ Σνίτσλερ, οι πίνακες του Kλιμτ και τη μουσική των Σένμπεργκ, Άντον Βέμπερν και Άλμπαν Μπεργκ και η Δεύτερη Σχολή της Βιέννης (Zweite Wiener Schule).
Η Αυστρία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο 1914–1918
Οι εθνικιστικές διαμάχες εντάθηκαν τις δεκαετίες μέχρι το 1914. Η δολοφονία στο Σαράγεβο από μια σερβική εθνικιστική ομάδα του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου, διαδόχου του Φραγκίσκου Ιωσήφ ως Αυτοκράτορα, βοήθησε στην πυροδότηση του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Τον Νοέμβριο του 1916 ο Αυτοκράτορας πέθανε, αφήνοντας στη θέση του τον σχετικά άπειρο Κάρολο. Η ήττα των Κεντρικών Δυνάμεων το 1918 είχε ως αποτέλεσμα τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας και ο Αυτοκράτορας εξορίστηκε.
1918
Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε ουσιαστικά για την Αυστρία στις 3 Νοεμβρίου 1918, όταν ο ηττημένος στρατός της υπέγραψε την Ανακωχή της Βίλλα Τζούστι στην Πάντοβα μετά τη Μάχη του Βιττόριο Βένετο. (Τυπικά αυτό ίσχυε για την Αυστρία-Ουγγαρία, αλλά η Ουγγαρία είχε αποσυρθεί από τη σύγκρουση στις 31 Οκτωβρίου 1918. Η Αυστρία αναγκάστηκε να παραχωρήσει όλα τα εδάφη που είχε καταλάβει μετά το 1914, καθώς και να δεχτεί τον σχηματισμό νέων κρατών στο μεγαλύτερο μέρος της προπολεμικής επικράτειας της αυτοκρατορίας και οι σύμμαχοι απέκτησαν πρόσβαση στην Αυστρία. Ετσι η αυτοκρατορία διαλύθηκε.
Η Προσωρινή Εθνική Συνέλευση (Provisorische Nationalversammlung Für Deutschösterreich) συνήλθε στη Βιέννη από τις 21 Οκτωβρίου 1918 ως τις 19 Φεβρουαρίου 1919, ως το πρώτο κοινοβούλιο της Νέας Αυστρίας, στα κτίριο του κοινοβουλίου της Κάτω Αυστρίας (Niederösterreichische Landhaus). Αποτελείτο από τα μέλη του Reichsrat (Αυτοκρατορικό Συμβούλιο) που είχε εκλεγεί το 1911 από τις γερμανόφωνες περιοχές με τρεις προέδρους, τους Φραντς Ντινγκχόφερ (Γερμανικό Εθνικό Κίνημα, GDVP), Γιόντοκ Φινκ (Χριστιανοκοινωνικό Κόμμα, CS) και Καρλ Σάιτς (Σοσιαλδημοκρατικό εργατικό Κόμμα της Αυστρίας, Sdapö).Η Εθνοσυνέλευση συνέχισε το έργο της μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου 1919, όταν διεξήχθησαν οι εκλογές. Στις 30 Οκτωβρίου υιοθέτησε ένα προσωρινό σύνταγμα και στις 12 Νοεμβρίου το Γερμανική Αυστρία (Deutschösterreich) ως το όνομα του νέου κράτους. Καθώς ο Αυτοκράτορας Κάρολος Α΄ είχε δηλώσει στις 11 Νοεμβρίου ότι δεν είχε πλέον "Auf Jeden Anteil an den Staatsgeschäften" (κανένα μερίδιο στις υποθέσεις του κράτους), αν και πάντα έλεγε ότι ποτέ δεν παραιτήθηκε, η Αυστρία ήταν τώρα δημοκρατία. Ωστόσο το προσωρινό σύνταγμα όριζε ότι επρόκειτο να αποτελέσει τμήμα της νέας Γερμανικής Δημοκρατίας που είχε ανακηρυχθεί τρεις ημέρες νωρίτερα. Το άρθρο 2 ανέφερε: Deutschösterreich ist ein Bestandteil der Deutschen Republik (η Γερμανική Αυστρία είναι τμήμα της Γερμανικής Δημοκρατίας).
Ο Καρλ Ρένερ ανακηρύχθηκε Καγκελάριος της Αυστρίας, διαδεχόμενος τον Χάινριχ Λάμας και ηγήθηκε των τριών πρώτων κυβερνήσεων (12 Νοεμβρίου 1918 – 7 Ιουλίου 1920) ενός μεγάλου συνασπισμού των SDAPÖ, CS και GDVP. Το τελευταίο αποτελείτο από μεγάλο αριθμό αποσχισμένων ομάδων του Γερμανικού Εθνικού και του Γερμανικού Φιλελεύθερου κινήματος και ήταν αριθμητικά η μεγαλύτερη ομάδα στη συνέλευση.
Στις 22 Νοεμβρίου η Αυστρία διεκδίκησε τα γερμανόφωνα εδάφη της πρώην Αυτοκρατορίας των Αψβούργων στην Τσεχοσλοβακία (Γερμανική Βοημία και τμήματα της Μοραβίας), στην Πολωνία (Αυστριακή Σιλεσία) και το Νότιο Τιρόλο, που είχε προσαρτηθεί στην Ιταλία. Ωστόσο η Αυστρία δεν ήταν σε θέση να επιβάλει αυτές τις αξιώσεις ούτε επί των νικητών συμμάχων ούτε επί των νέων εθνικών κρατών που προέκυψαν από τη διάλυση της Αυτοκρατορίας και όλα τα εν λόγω εδάφη παρέμειναν χωρισμένα από τη νέα Αυστρία.
Σύμφωνα με τα λόγια του τότε Γάλλου πρωθυπουργού Ζωρζ Κλεμανσώ «ce qui reste, c'est l'Autriche» («η Αυστρία είναι ό,τι έχει απομείνει»). Μια αυτοκρατορία άνω των 50 εκατομμυρίων είχε μειωθεί σε ένα κράτος 6,5 εκατομμυρίων.
1919
Μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και οι περισσότεροι εκπρόσωποι των πολιτικών κομμάτων ήταν της γνώμης ότι αυτό το «υπολειπόμενο» ή «κράτος-απομεινάρι» – χωρίς τον αγροτικό τομέα της Ουγγαρίας και τη βιομηχανία της Βοημίας δεν θα ήταν οικονομικά βιώσιμο. Ο δημοσιογράφος Χέλμουτ Αντικς (1922–1998) εξέφρασε αυτό το συναίσθημα στο βιβλίο του με τίτλο Der Staat, den keiner wollte (Το κράτος που κανείς δεν ήθελε) το 1962.
Το ακριβές μέλλον της Αυστρίας παρέμενε αβέβαιο μέχρι να υπογραφούν και να επικυρωθούν επίσημες συνθήκες. Αυτή η διαδικασία ξεκίνησε με την έναρξη της Συνδιάσκεψης ειρήνης των Παρισίων στις 18 Ιανουαρίου 1919 και ολοκληρώθηκε με την υπογραφή της Συνθήκης του Αγίου Γερμανού στις 10 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, αν και η Εθνοσυνέλευση αρχικά απέρριψε το σχέδιο της συνθήκης στις 7 Ιουνίου.
Συνθήκη του Αγίου Γερμανού
Η νεοσύστατη Δημοκρατία της Γερμανικής Αυστρίας επρόκειτο να αποδειχτεί βραχύβια. Η προτεινόμενη συγχώνευση με τη Γερμανική Αυτοκρατορία (Δημοκρατία της Βαϊμάρης) αντιμετώπισε το βέτο των νικητές των Συμμάχων στη Συνθήκη του Αγίου Γερμανού (10 Σεπτεμβρίου 1919) βάσει του άρθρου 88 που απαγόρευε την οικονομική ή πολιτική ένωση. Οι σύμμαχοι φοβήθηκαν το μακροχρόνιο όνειρο της Mitteleuropa - μια ένωση όλων των γερμανόφωνων πληθυσμών. Η συνθήκη επικυρώθηκε από το κοινοβούλιο στις 21 Οκτωβρίου 1919. Η Αυστρία έπρεπε να παραμείνει ανεξάρτητη και ήταν υποχρεωμένη να είναι έτσι για τουλάχιστον 20 χρόνια.
Η συνθήκη υποχρέωνε επίσης τη χώρα να αλλάξει το όνομά της από "Δημοκρατία της Γερμανικής Αυστρίας" σε "Δημοκρατία της Αυστρίας" (Republik Österreich), δηλαδή Πρώτη Δημοκρατία, όνομα που παραμένει μέχρι σήμερα. Οι γερμανόφωνες παραμεθόριες περιοχές της Βοημίας και της Μοραβίας (αργότερα ονομάστηκαν "Σουδητία") παραχωρήθηκαν στη νεοϊδρυθείσα Τσεχοσλοβακία. Πολλοί Αυστριακοί και Γερμανοί θεώρησαν αυτό ως υποκρισία από τη στιγμή που ο πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον είχε διακηρύξει στα περίφημα «Δεκατέσσερα σημεία» του «δικαίωμα αυτοδιάθεσης» για όλα τα έθνη. Στη Γερμανία το σύνταγμα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης το όριζε ρητά στο άρθρο 61: ''Deutschösterreich erhält nach seinem Anschluß an das Deutsche Reich das Recht der Teilnahme am Reichsrat mit der seiner Bevölkerung entsprechenden Stimmenzahl. Bis dahin haben die Vertreter Deutschösterreichs beratende Stimme.—"Η Γερμανική Αυστρία έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στο γερμανικό Reichsrat'' (τη συνταγματική εκπροσώπηση των ομόσπονδων γερμανικών κρατών) με συμβουλευτικό ρόλο ανάλογα με τον αριθμό των κατοίκων της μέχρι την ένωση με τη Γερμανία." Στην ίδια την Αυστρία σχεδόν όλα τα πολιτικά κόμματα μαζί με την πλειοψηφία της κοινής γνώμης παρέμεναν προσκολλημένοι στην έννοια της ενοποίησης που οριζόταν στο άρθρο 2 του συντάγματος του 1918.
Αν και η Αυστροουγγαρία ήταν μια από τις Κεντρικές Δυνάμεις, οι σύμμαχοι νικητές ήταν πολύ πιο επιεικείς με την ηττημένη Αυστρία από ό,τι με τη Γερμανία ή την Ουγγαρία. Οι εκπρόσωποι της νέας Δημοκρατίας της Αυστρίας έπεισαν τους συμμάχους ότι ήταν άδικο να τιμωρηθεί η Αυστρία για τις ενέργειες μιας πλέον διαλυμένης Αυτοκρατορίας, ειδικά καθώς άλλες περιοχές της Αυτοκρατορίας θεωρούνταν τώρα ότι ήταν στην πλευρά του «νικητή», απλώς και μόνο επειδή είχαν αποκηρύξει την αυτοκρατορία στο τέλος του πολέμου. Η Αυστρία δεν χρειάστηκε ποτέ να πληρώσει αποζημιώσεις επειδή οι συμμαχικές επιτροπές αποφάνθηκαν ότι η χώρα δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να πληρώσει.
Ωστόσο η Συνθήκη του Αγίου Γερμανού επιβεβαίωσε επίσης την απώλεια σημαντικών γερμανόφωνων εδαφών από την Αυστρία, ιδίως το νότιο τμήμα της κομητείας του Τιρόλου (σήμερα Νότιο Τιρόλο) υπέρ της Ιταλίας και τις γερμανόφωνες περιοχές εντός της Βοημίας και της Μοραβίας υπέρ της Τσεχοσλοβακίας. Ως (δήθεν) αποζημίωση επρόκειτο να της αποδοθεί το μεγαλύτερο μέρος του γερμανόφωνου τμήματος της Ουγγαρίας, με τη Συνθήκη του Τριανόν που συνήφθη μεταξύ των Συμμάχων και αυτής της χώρας, που αποτέλεσε το νέο ομόσπονδο κράτος του Μπούργκενλαντ.
Τέλος του μεγάλου συνασπισμού και νέο σύνταγμα (1920-1933)
Ο μεγάλος συνασπισμός διαλύθηκε στις 10 Ιουνίου 1920 και αντικαταστάθηκε από ένα συνασπισμό CS-SDAPÖ υπό τον Mίχαελ Μάιρ ως Καγκελάριο (7 Ιουλίου 1920 - 21 Ιουνίου 1921), απαιτώντας νέες εκλογές που διεξήχθησαν στις 17 Οκτωβρίου, για το Εθνικό Συμβούλιο (Nationalrat), σύμφωνα με το νέο σύνταγμα της 1ης Οκτωβρίου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το Χριστιανοκοινωνικό να αναδειχθεί πλέον ως το ισχυρότερο κόμμα με 42% των ψήφων και στη συνέχεια να σχηματίσει τη δεύτερη κυβέρνηση του Μάιρ στις 22 Οκτωβρίου ως κυβέρνηση μειοψηφίας CS (με την υποστήριξη του GDVP) χωρίς τους Σοσιαλδημοκράτες. Το CS επρόκειτο να διατηρηθεί στην εξουσία μέχρι το τέλος της πρώτης δημοκρατίας, σε διάφορους συνδυασμούς συνασπισμών με το GDVP και το Landbund (ιδρύθηκε το 1919).
Τα σύνορα συνέχισαν να είναι κάπως αβέβαια λόγω των δημοψηφισμάτων κατά την παράδοση του Γούντροου Ουίλσον. Τα δημοψηφίσματα στις περιφέρειες του Τιρόλου και του Σάλτσμπουργκ μεταξύ 1919 και 1921 (Τυρόλο 24 Απριλίου 1921, Σάλτσμπουργκ 29 Μαΐου 1921) απέδωσαν πλειοψηφίες 98% και 99% υπέρ της ενοποίησης με τη Γερμανία, από τον φόβο ότι η Αυστρία δεν ήταν οικονομικά βιώσιμη. Ωστόσο τέτοιες συγχωνεύσεις δεν ήταν δυνατές βάσει της συνθήκης.
Στις 20 Οκτωβρίου 1920 πραγματοποιήθηκε δημοψήφισμα σε μέρος του αυστριακού κρατιδίου της Καρινθίας στο οποίο ο πληθυσμός επέλεξε να παραμείνει στην Αυστρία, απορρίπτοντας τις εδαφικές διεκδικήσεις του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Τα περισσότερα γερμανόφωνα τμήματα της δυτικής Ουγγαρίας αποδόθηκαν στην Αυστρία ως το νέο κρατίδιο του Μπούργκενλαντ το 1921, με εξαίρεση την πόλη Σόπρον και τη γύρω περιοχή, των οποίων ο πληθυσμός αποφάσισε σε δημοψήφισμα (που μερικές φορές θεωρείται από τους Αυστριακούς ως νοθευμένο) να παραμείνει στην Ουγγαρία. Η περιοχή είχε συζητηθεί ως ένας σλαβικός διάδρομος που θα ένωνε την Τσεχοσλοβακία με τη Γιουγκοσλαβία. Η προσάρτηση αυτή έκανε την Αυστρία τη μόνη ηττημένη χώρα που απέκτησε επιπλέον έδαφος ως μέρος των προσαρμογών των συνόρων. Παρότι δεν κατέβαλε πολεμικές αποζημιώσεις, η Αυστρία υπό τις κυβερνήσεις συνασπισμού επλήγη από υπερπληθωρισμό παρόμοιο με αυτό της Γερμανίας, που κατέστρεψε αρκετά τα χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία της μεσαίας και ανώτερης τάξης και διατάραξε την οικονομία. Ο Άνταμ Φέργκιουσον αποδίδει τον υπερπληθωρισμό στην ύπαρξη πάρα πολλών δημόσιων υπαλλήλων, στην αδυναμία φορολόγησης της εργατικής τάξης και σε πολλές ζημιογόνες δημόσιες επιχειρήσεις. Οι φασίστες κατηγορούσαν την αριστερά για τον υπερπληθωρισμό, ενώ ο Φέργκιουσον τις πολιτικές που συνδέονται με την αριστερά. Ακολούθησαν μαζικές ταραχές στη Βιέννη, στις οποίες οι ταραχοποιοί απαίτησαν υψηλότερους φόρους στους πλούσιους και μειωμένες επιδοτήσεις στους φτωχούς. Ως απάντηση στις ταραχές η κυβέρνηση αύξησε τους φόρους αλλά δεν κατάφερε να μειώσει τις επιδοτήσεις.
Το Πρώτο Παγκόσμιο Συνέδριο Εβραίων Γυναικών πραγματοποιήθηκε στη Βιέννη τον Μάιο του 1923.
Πολιτική και κυβέρνηση
Bγαίνοντας από τον πόλεμο η Αυστρία είχε δύο κύρια πολιτικά κόμματα στα δεξιά και ένα στα αριστερά. Η δεξιά ήταν διχασμένη μεταξύ κληρικαλισμού και εθνικισμού. Το Χριστιανοκοινωνικό Κόμμα (Christlichsoziale Partei, CS), είχε ιδρυθεί το 1891 και είχε σχετική πλειοψηφία το 1907-1911, πριν τη χάσει από τους σοσιαλιστές. Η επιρροή του είχε μειωθεί στην πρωτεύουσα ακόμη και πριν από το 1914, αλλά έγιναν το κυρίαρχο κόμμα της Πρώτης Δημοκρατίας και το κυβερνητικό κόμμα από το 1920 και μετά. Το CS είχε στενούς δεσμούς με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και επικεφαλής του ήταν ένας καθολικός ιερέας ονόματι Iγκνατς Σάιπελ (1876–1932), που υπηρέτησε δύο φορές ως Καγκελάριος (1922–1924 και 1926–1929). Ενώ βρισκόταν στην εξουσία, ο Σάιπελ εργαζόταν για μια συμμαχία μεταξύ των πλούσιων βιομηχάνων και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Το CS αντλούσε την πολιτική του υποστήριξη από τους συντηρητικούς καθολικούς της υπαίθρου. Το 1920 το Μεγάλο Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα (Großdeutsche Volkspartei, GDVP) ιδρύθηκε από το μεγαλύτερο μέρος των φιλελεύθερων και εθνικών ομάδων και έγινε ο μικρότερος εταίρος του CS.
Μεταξύ 1918 και 1920 υπήρξε μια κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού που περιλάμβανε τόσο αριστερά όσο και δεξιά κόμματα, το CS και το Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (Sozialdemokratische Arbeiterpartei Österreichs, SDAPÖ). Αυτό έδωσε στους Σοσιαλδημοκράτες την πρώτη τους ευκαιρία να επηρεάσουν την αυστριακή πολιτική. Ο συνασπισμός θέσπισε προοδευτική κοινωνικοοικονομική και εργατική νομοθεσία όπως το δικαίωμα ψήφου για τις γυναίκες στις 27 Νοεμβρίου 1918, αλλά κατέρρευσε στις 22 Οκτωβρίου 1920. Το 1920 θεσπίστηκε το σύγχρονο Σύνταγμα της Αυστρίας, αλλά από το 1920 και μετά η αυστριακή πολιτική χαρακτηριζόταν από έντονες και μερικές φορές βίαιες συγκρούσεις μεταξύ αριστεράς και δεξιάς. Τα αστικά κόμματα διατήρησαν την κυριαρχία τους αλλά σχημάτιζαν ασταθείς κυβερνήσεις, ενώ οι σοσιαλιστές παρέμειναν το μεγαλύτερο εκλεγμένο κόμμα αριθμητικά.
Κατά τη δεκαετία του 1920 δημιουργήθηκαν τόσο δεξιές όσο και αριστερές παραστρατιωτικές δυνάμεις. Η Heimwehr (Πατριωτική Αντίσταση) εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις 12 Μαΐου 1920 και οργανώθηκε προοδευτικά τα επόμενα τρία χρόνια και η Republikanischer Schutzbund δημιουργήθηκε ως αντίδραση σε αυτό στις 19 Φεβρουαρίου 1923. Από τις 2 Απριλίου 1923 ως τις 30 Σεπτεμβρίου έγιναν βίαιες συγκρούσεις μεταξύ Σοσιαλιστών και Ναζί στη Βιέννη. Σε εκείνη της 2 Απριλίου, που αναφέρεται ως Schlacht auf dem Exelberg (Μάχη του Eξελμπεργκ), συμμετείχαν 300 Ναζί εναντίον 90 Σοσιαλιστών. Περαιτέρω επεισόδια σημειώθηκαν στις 4 Μαΐου και στις 30 Σεπτεμβρίου 1923. Μια σύγκρουση μεταξύ αυτών των ομάδων στο Σάτεντορφ του Μπούργκενλαντ στις 30 Ιανουαρίου 1927 κατέληξε στον θάνατο ενός άνδρα και ενός παιδιού. Δεξιοί βετεράνοι κατηγορήθηκαν σε δικαστήριο της Βιέννης, αλλά αθωώθηκαν από ορκωτό δικαστήριο. Αυτό οδήγησε σε μαζικές διαδηλώσεις και πυρκαγιά στο Δικαστικό Μέγαρο της Βιέννης. Στην εξέγερση του Ιουλίου του 1927 89 διαδηλωτές σκοτώθηκαν από τις αυστριακές αστυνομικές δυνάμεις.
Πραξικόπημα του Μαρτίου
Αν και υπήρχαν διαδικαστικοί κανόνες που θα μπορούσαν να είχαν τηρηθεί σε αυτό το πρωτοφανές και απρόβλεπτο γεγονός, η κυβέρνηση του Ντόλφους άδραξε την ευκαιρία να κηρύξει το κοινοβούλιο ανίκανο να λειτουργήσει. Ενώ ο Ντόλφους περιέγραφε αυτό το γεγονός ως "αυτοεξάλειψη του Κοινοβουλίου" (Selbstausschaltung des Parliaments), ήταν στην πραγματικότητα η αρχή ενός πραξικοπήματος που θα ίδρυσε το "Ständestaat" (Αυστροφασισμός, Austrofaschismus), που θα διαρκούσε μέχρι το 1938.
Χρησιμοποιώντας μια διάταξη έκτακτης ανάγκης θεσπισμένη κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τον Νόμο για τις Εξουσίες του Οικονομικού Πολέμου (Kriegswirtschaftliches Ermächtigungsgesetz, KWEG 24. Juli 1917 RGBl. Nr. 307) η εκτελεστική ανέλαβε τη νομοθετική εξουσία στις 7 Μαρτίου και παρότρυνε τον Πρόεδρο Βίλχελμ Μίκλας να εκδώσει διάταγμα για την επ' αόριστον αναστολή της. Ως εκ τούτου η Πρώτη Δημοκρατία και η δημοκρατική κυβέρνηση ουσιαστικά τερματίστηκαν στην Αυστρία, αφήνοντας τον Ντόλφους να κυβερνά ως δικτάτορας με απόλυτες εξουσίες. Τα άμεσα μέτρα περιλάμβαναν την άρση του δικαιώματος της δημόσιας συνάθροισης και της ελευθερίας του τύπου. Η αντιπολίτευση τον κατηγόρησε για παραβίαση του συντάγματος.
Μια προσπάθεια του Μεγάλου Γερμανικού Λαϊκού Κόμματος και των Σοσιαλδημοκρατών να συγκαλέσουν εκ νέου το συμβούλιο στις 15 Μαρτίου αποτράπηκε με την απαγόρευση της εισόδου από την αστυνομία και την παρότρυνση στον Πρόεδρο Βίλχελμ Μίκλας να το διακόψει επ' αόριστον. Ο Ντόλφους γνώριζε ότι τα ναζιστικά στρατεύματα είχαν καταλάβει την εξουσία στη γειτονική Βαυαρία στις 9 Μαρτίου. Τελικά στις 31 Μαρτίου το Republikanischer Schutzbund (παραστρατιωτικό σκέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος) διαλύθηκε (αλλά συνέχισε στην παρανομία).
Κουρτ Σούσνιγκ (1934–1938)
Τον Φεβρουάριο του 1934, εκτελέστηκαν πολλά μέλη του στρατού των σοσιαλδημοκρατών, ενώ αρκετοί ανακηρύχτηκαν παράνομοι και φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν. Τον Μάιο του ίδιου έτους, οι φασίστες καθιέρωσαν ένα νέο σύνταγμα, το οποίο ενίσχυε τη δύναμη του Ντόλφους, ο οποίος όμως δολοφονήθηκε τον Ιούλιο σε μία απόπειρα πραξικοπήματος από τους Ναζί. Ο διάδοχός του, Κουρτ Σούσνιγκ, προσπάθησε να διατηρήσει την ανεξαρτησία της χώρας, ως ένα «καλύτερο γερμανικό κράτος», αλλά στις 12 Μαρτίου του 1938, η Αυστρία καταλήφθηκε από γερμανικά στρατεύματα, ενώ Αυστριακοί Ναζί κατέλαβαν την εξουσία. Στις 13 Μαρτίου ανακηρύχθηκε επίσημα η Άνσλους, η Ένωση, δηλαδή, της Αυστρίας με τη Γερμανία, και δύο μέρες μετά ο Χίτλερ, Αυστριακός στην καταγωγή, ανακοίνωσε την επανένωση των δύο κρατών στη Βιέννη. Με ένα οργανωμένο δημοψήφισμα η ένωση επικυρώθηκε τον Απρίλιο του 1938. αριστερά|μικρογραφία|199x199εσ|Ο Χίτλερ ανακοινώνει στον αυστριακό λαό το "Anschluss" (15 Μαρτίου 1938) αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Πλήθος καλωσορίζει τους ναζί στη Βιέννη.
Άνσλους και ένωση με τη Γερμανία (1938-1945)
Αν και η Συνθήκη των Βερσαλλιών και η Συνθήκη του Αγίου Γερμανού είχαν απαγορεύσει ρητά την ένωση της Αυστρίας και της Γερμανίας, ο γεννημένος στην Αυστρία Χίτλερ προσπάθησε πολύ να προσαρτήσει την Αυστρία στα τέλη της δεκαετίας του 1930, αλλά αντιστάθηκε σθεναρά η Αυστριακή δικτατορία του Σούσνιγκ. Όταν η σύγκρουση κλιμακώθηκε στις αρχές του 1938 ο Καγκελάριος Σούσνιγκ ανακοίνωσε δημοψήφισμα για το θέμα στις 9 Μαρτίου, που επρόκειτο να διεξαχθεί στις 13 Μαρτίου. Στις 12 Μαρτίου τα γερμανικά στρατεύματα εισήλθαν στην Αυστρία, συναντώντας πανηγυρίζοντα πλήθη, προκειμένου να τοποθετήσουν τον Ναζί μαριονέτα Άρτουρ Ζάις-Ίνκβαρτ ως καγκελάριο. Με μια ναζιστική διοίκηση ήδη σε ισχύ η χώρα είχε πλέον ενσωματωθεί στη ναζιστική Γερμανία και μετονομάστηκε σε Ostmark μέχρι το 1942, όταν μετονομάστηκε ξανά σε "Alpen-und Donau-Reichsgaue". Ένα στημένο δημοψήφισμα στις 10 Απριλίου χρησιμοποιήθηκε για να καταδείξει την υποτιθέμενη έγκριση της προσάρτησης με πλειοψηφία 99,73%.
Ως αποτέλεσμα η Αυστρία έπαψε να υπάρχει ως ανεξάρτητη χώρα. Αυτή η προσάρτηση επιβλήθηκε με στρατιωτική εισβολή, αλλά μεγάλα τμήματα του αυστριακού πληθυσμού ήταν υπέρ του ναζιστικού καθεστώτος και πολλοί Αυστριακοί συμμετείχαν στα εγκλήματά του. Οι Εβραίοι, οι κομμουνιστές, οι σοσιαλιστές και εχθρικοί πολιτικοί στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, δολοφονήθηκαν ή εξαναγκάστηκαν σε εξορία.
Λίγο πριν το τέλος του πολέμου, στις 28 Μαρτίου 1945, τα αμερικανικά στρατεύματα πάτησαν το πόδι τους στο αυστριακό έδαφος και ο Κόκκινος Στρατός της Σοβιετικής Ένωσης διέσχισε τα ανατολικά σύνορα δύο ημέρες αργότερα, καταλαμβάνοντας τη Βιέννη στις 13 Απριλίου. Οι Αμερικανικές και Βρετανικές δυνάμεις κατέλαβαν τις δυτικές και νότιες περιοχές, εμποδίζοντας τις Σοβιετικές δυνάμεις να κατακλύσουν και να ελέγξουν πλήρως τη χώρα.
Συμμαχική κατοχή
Σύμφωνα με τα σχέδια του Ουίνστον Τσώρτσιλ θα σχηματιζόταν ένα νότιο γερμανικό κράτος που θα περιλάμβανε την Αυστρία και τη Βαυαρία.
Ωστόσο τον Απρίλιο του 1945 ο Καρλ Ρένερ, ένας Αυστριακός γηραιός πολιτικός, κήρυξε την Αυστρία χωριστή από τις άλλες γερμανόφωνες χώρες και σχημάτισε μια κυβέρνηση που περιλάμβανε σοσιαλιστές, συντηρητικούς και κομμουνιστές. Ένας σημαντικός αριθμός από αυτούς επέστρεψαν από την εξορία ή την κράτηση των Ναζί, μην έχοντας έτσι κανένα ρόλο στη ναζιστική κυβέρνηση. Αυτό συνέβαλε στο να αντιμετωπίσουν οι Σύμμαχοι την Αυστρία περισσότερο ως μια απελευθερωμένη, παρά ως ηττημένη, χώρα και η κυβέρνηση αναγνωρίστηκε από τους Συμμάχους αργότερα εκείνο το έτος. Η χώρα καταλήφθηκε από τους Συμμάχους στις 9 Μαΐου 1945 και, υπό τη Συμμαχική Επιτροπή για την Αυστρία που ιδρύθηκε με συμφωνία στις 4 Ιουλίου 1945, χωρίστηκε σε Ζώνες που κατείχαν αντίστοιχα αμερικανικός, βρετανικός, γαλλικός και σοβιετικός στρατός, με τη Βιέννη χωρισμένη ομοίως σε τέσσερις τομείς, με μια Διεθνή Ζώνη στο κέντρο της.
Αν και υπό κατοχή αυτή η Αυστριακή κυβέρνηση είχε επίσημα άδεια να έχει εξωτερικές σχέσεις με την έγκριση των Τεσσάρων Δυνάμεων Κατοχής βάσει της συμφωνίας της 28ης Ιουνίου 1946. Στο πλαίσιο αυτής της τάσης η Αυστρία ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Επιτροπής του Δούναβη, που δημιουργήθηκε στις 18 Αυγούστου 1948. Η Αυστρία επωφελήθηκε από το Σχέδιο Μάρσαλ, αλλά η οικονομική ανάκαμψή της ήταν αργή.
Σε αντίθεση με την Πρώτη Δημοκρατία, που είχε χαρακτηριστεί από τη μερικές φορές βίαιη σύγκρουση μεταξύ των διαφορετικών πολιτικών ομάδων, η Δεύτερη Δημοκρατία έγινε μια σταθερή δημοκρατία. Τα δύο μεγαλύτερα ηγετικά κόμματα, το Χριστιανοδημοκρατικό Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα (ÖVP) και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPÖ), παρέμειναν σε έναν συνασπισμό υπό την ηγεσία του ÖVP μέχρι το 1966. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Αυστρίας (KPÖ), που δεν είχε σχεδόν καθόλου υποστήριξη στο αυστριακό εκλογικό σώμα, παρέμεινε στο συνασπισμό μέχρι το 1950 και στο κοινοβούλιο μέχρι τις εκλογές του 1959. Για μεγάλο διάστημα της Δεύτερης Δημοκρατίας το μόνο κόμμα της αντιπολίτευσης ήταν το Κόμμα Ελευθερίας της Αυστρίας (FPÖ), που περιλάμβανε γερμανικά εθνικιστικά και φιλελεύθερα πολιτικά ρεύματα. Ιδρύθηκε το 1955 ως διάδοχος οργανισμός της βραχύβιας Ομοσπονδίας Ανεξάρτητων (VdU).
Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετώπισαν την πείνα το 1945-46 με επείγουσες προμήθειες τροφίμων που παραδόθηκαν από τον Αμερικανικό Στρατό, τον Οργανισμό Περίθαλψης και Αποκατάστασης των Ηνωμένων Εθνών (UNRRA) και τον ιδιωτικά οργανωμένο Συνεταιρισμό Αμερικανικών Εμβασμάτων στην Ευρώπη (CARE), που από το 1947 χρηματοδότησε το αυστριακό εμπορικό έλλειμμα. Η μεγάλης κλίμακας βοήθεια του σχεδίου Μάρσαλ ξεκίνησε το 1948 και λειτουργούσε σε στενή συνεργασία με την Αυστριακή κυβέρνηση. Ωστόσο οι εντάσεις προέκυψαν όταν η Αυστρία —που δεν εντάχθηκε ποτέ στο ΝΑΤΟ— δεν ήταν επιλέξιμη για την αμερικανική στροφή προς τον επανεξοπλισμό για στρατιωτικές δαπάνες. Οι ΗΠΑ πέτυχαν επίσης να βοηθήσουν την αυστριακή λαϊκή κουλτούρα να υιοθετήσει αμερικανικά πρότυπα. Στη δημοσιογραφία για παράδειγμα έστειλε εκατοντάδες ειδικούς (και έλεγχε το δημοσιογραφικό χαρτί), έκλεισε τις παλιές κομματικές εφημερίδες, εισήγαγε διαφημίσεις και ενσύρματες υπηρεσίες και εκπαίδευσε ρεπόρτερ και συντάκτες, καθώς και εργάτες παραγωγής. Ίδρυσε το Wiener Kurier, που έγινε δημοφιλές, καθώς και πολλά περιοδικά όπως το Medical News from the United States,, που ενημέρωνε τους γιατρούς για νέες θεραπείες και φάρμακα. Οι Αμερικανοί ανανέωσαν επίσης σε βάθος τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, εν μέρει με στόχο την αντιμετώπιση των σταθμών που ελέγχονταν από τους Σοβιετικούς. Σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα το εκπαιδευτικό σύστημα εκσυγχρονίστηκε και εκδημοκρατίστηκε από Αμερικανούς ειδικούς.
Ανεξαρτησία και πολιτική ανάπτυξη κατά τη Δεύτερη Δημοκρατία
Τα δύο μεγάλα κόμματα αγωνίστηκαν για τον τερματισμό της συμμαχικής κατοχής και την αποκατάσταση μιας πλήρως ανεξάρτητης Αυστρίας. Η Συνθήκη του Αυστριακού Κράτους υπογράφηκε στις 15 Μαΐου 1955. Με τον τερματισμό της συμμαχικής κατοχής η Αυστρία ανακηρύχθηκε ουδέτερη χώρα και η αιώνια ουδετερότητα ενσωματώθηκε στο Σύνταγμα στις 26 Οκτωβρίου 1955.
Το πολιτικό σύστημα της Δεύτερης Δημοκρατίας χαρακτηρίστηκε από το σύστημα Proporz, που σημαίνει ότι οι θέσεις κάποιας πολιτικής σημασίας κατανέμονταν ομοιόμορφα μεταξύ των μελών του SPÖ και του ÖVP. Οι αντιπροσωπείες ομάδων συμφερόντων με υποχρεωτική συμμετοχή (π.χ. για εργαζομένους, επιχειρηματίες, αγρότες κ.λπ.) απέκτησαν μεγάλη σημασία και συνήθως ζητούνταν η γνώμη τους στη νομοθετική διαδικασία, έτσι ώστε σπάνια περνούσε νομοθεσία χωρίς ευρεία συναίνεση. Το Proporz και τα συστήματα συναίνεσης ίσχυαν σε μεγάλο βαθμό ακόμη και κατά τα έτη μεταξύ 1966 και 1983, όταν υπήρχαν μονοκομματικές κυβερνήσεις.