cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σέργιος (Βυζαντινός στρατηγός)
Συμμετείχε στη μάχη του Κιλίου στην οποία σκοτώθηκε ο θείος του και θα γινόταν ο praefecti praetorio Africae (πραιτωριανός έπαρχος της Αφρικής). Σε αυτή τη θέση, υιοθέτησε μία αμελή στάση απέναντι στα προβλήματα που αντιμετώπιζε η επαρχία, καθιστώντας τον εαυτό του αντιδημοφιλή. Όταν έμαθε για τις δυσκολίες στην Αφρική, ο Ιουστινιανός έστειλε τους αξιωματούχους Αρεόβινδο και Αθανάσιο να μοιραστούν την εξουσία με τον Σέργιο. Αυτό αποδείχθηκε ακόμη πιο καταστροφικό και ο Σέργιος ανακλήθηκε. Λίγο αργότερα, μετά από αίτημα του Βελισάριου, στάλθηκε στην Ιταλία με στρατό.
Βιογραφία
μικρογραφία|300εσ|Η [[Πραιτωριανή επαρχία της Αφρικής|Ρωμαϊκή Αφρική, με τις επαρχίες Βυζακηνή, Ζευγιτανία και Νουμιδία,]] μικρογραφία| [[Σόλιδος του Ιουστινιανού Α' (βασ. 527–565). Επιγρ.: DN IVSTINIANVS PP AVG / VICTORIA AVCCC CON OB.]]
Ο Σέργιος καταγόταν από οικογένεια από το Δάρας της Μεσοποταμίας. Ήταν ο μεσαίος γιος του ιερέα Βάκχου, αδελφός των αξιωματικών Κύρου και Σολομώντα νεότερο, και ανιψιός του διάσημου στρατηγού Σολομώντα. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 543, όταν διορίστηκε δούκας της Τριπολιτανίας (dux militis Tripolitanae provinciae) και ανήλθε στον βαθμό του vir spectabilis. Οι πηγές αναφέρουν ότι ήταν ακόμη νέος εκείνη την εποχή. Τον επισκέφτηκε στη Μεγάλη Λέπτιδα, την έδρα της Τριπολιτανίας, η μαυριτανική φυλή των Λαγουατάν, η οποία ζήτησε τη συνήθη πληρωμή και διαβεβαιώσεις ειρήνης. Με τη συμβουλή του Πουδέντιου, επέτρεψε μόνο σε 80 αρχηγούς φυλών να εισέλθουν στην πόλη, με την υπόσχεση ότι θα έκανε ό,τι του ζητούσαν. Ένα συμπόσιο προσφέρθηκε στους Μαυριτανούς και σε αυτό, οι ηγέτες των Βερβέρων σφαγιάστηκαν. Ένας από αυτούς, ωστόσο, κατάφερε να διαφύγει και προειδοποίησε τους δικούς του για το τι είχε συμβεί. Δόθηκε μάχη κοντά στη Μεγάλη Λέπτιδα και οι Μαυριτανοί ηττήθηκαν. Πολλοί από αυτούς σκοτώθηκαν, οι γυναίκες και τα παιδιά τους σκλαβώθηκαν και τα στρατόπεδά τους λεηλατήθηκαν.
Το 544, καθώς η εξέγερση ξεπερνούσε τον έλεγχο, ο Σέργιος ξεκίνησε για την Καρχηδόνα για να αναζητήσει ενισχύσεις από τον θείο του Σολομώντα. Συνόδευσε τον Σολομώντα και τους αδελφούς του Κύρο και Σολομώντα νεότερο στην πορεία τους εναντίον του φυλάρχου Aντάλα. Ο Σέργιος στρατοπέδευσε μαζί με τους άλλους στην Τεμπέσα και πιθανώς συμμετείχε στη μάχη του Κιλίου, στην οποία οι Ρωμαίοι ηττήθηκαν και ο θείος του χάθηκε. Σύμφωνα με τις πηγές, ο Σέργιος άφησε τον αδελφό του Σολομώντα να πεθάνει. Μετά το τέλος τού θείου του, ο Σέργιος διορίστηκε κυβερνήτης της Αφρικής από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α' (βασ. 527–565), και του παραχωρήθηκαν πολιτικές και στρατιωτικές εξουσίες. Ο Σέργιος πιθανότατα διορίστηκε μάγιστρος του στρατού (magister militum vacans), μια θέση που κράτησε τουλάχιστον μέχρι το 559, και πραιτοριανός έπαρχος της Αφρικής (praefecti praetorio Africae), την οποία ίσως διατήρησε μέχρι το 545, όταν ο Αθανάσιος και ο Αρεόβινδος (απεβ. 546) στάλθηκαν στην Αφρική.
αριστερά|μικρογραφία|150εσ|Η [[Θεοδώρα (αυτοκράτειρα)|Θεοδώρα, λεπτομέρειa ψηφιδωτού από τη Βασιλική του Aγ. Βιταλίου στη Ραβέννα.]]
Σύμφωνα με τον Προκόπιο, ο διορισμός του ως επάρχου της Αφρικής ήταν μία καταστροφή, καθώς ο Σέργιος ανησυχούσε περισσότερο για την επίδειξη των χρημάτων και της εξουσίας του, παρά για τη διαχείριση της επαρχίας. Επιπλέον, σύμφωνα με τον Προκόπιο, κατά τη διάρκεια της θητείας του αποξενώθηκαν στρατιώτες, μεταξύ των οποίων και ο αξιωματικός Ιωάννης. Κατά συνέπεια, δεν ελήφθησαν μέτρα για να σταματήσει η προέλαση των Μαυριτανών, που διοικούνταν από τον Αντάλα, ούτε των εξεγερμένων με επικεφαλής τον Στότζα. Σε επιστολή του προς τον Ιουστινιανό Α΄, ο Αντάλας δήλωσε ότι θα έπαυε τις εχθροπραξίες, αν απολυόταν ο Σέργιος και σταλεί άλλος στρατηγός, αλλά ο Αυτοκράτορας δεν συμμορφώθηκε με το αίτημα. Σύμφωνα με όσα αποκαλύπτουν οι πηγές, σε αυτό το σημείο, ο αφρικανικός στρατός ήταν τόσο μικρός, που ο πατέρας Παύλος του Αρδουμέντου δεν έλαβε 80 άνδρες για να ανακτήσει την πόλη του.
Η αυξανόμενη αντιδημοφιλία του Σέργιου στην επαρχία και οι τακτικές επιδρομές από εξεγερμένους και Μαυριτανούς, οδήγησαν στη φυγή πολλών στο εξωτερικό. Έχοντας επίγνωση αυτής της κατάστασης, ο Ιουστινιανός Α΄ έστειλε στην Αφρική τον magister militum Aρεόβινδο, πιθανότατα την άνοιξη του 545, και τον πραιτοριανό έπαρχο Αθανάσιο. Αντί να ανακληθεί, ο Σέργιος μοιράστηκε τη διοίκηση με τον Αρεόβινδο, ενώ τη θέση του ως πραιτοριανού επάρχου ανέλαβε ο Αθανάσιος. Ο Σέργιος διατάχθηκε να αντιμετωπίσει τους Μαυριτανούς της Νουμιδίας και ο Αρεόβινδος αυτούς της Βυζακηνής. Όταν έμαθε ότι ο Αντάλας και ο Στότζας βρίσκονταν κοντά στο Ελ Κεφ (κοντά στα σύνορα με τη Νουμιδία), ο Αρεόβινδος έστειλε τον προαναφερθέντα Ιωάννη να τους αντιμετωπίσει και έγραψε στον Σέργιο ζητώντας ενισχύσεις. Το αίτημα δεν απαντήθηκε, γεγονός που προκάλεσε βαριά βυζαντινή ήττα, που κατέληξε στο τέλος τού Ιωάννη, αν και κατάφερε να σκοτώσει τον Στότζα. Μετά από αυτή την οπισθοδρόμηση, ο Σέργιος ανακλήθηκε ουσιαστικά και η διοίκηση της Αφρικής πέρασε εξ ολοκλήρου στον Αρεόβινδο. Αυτό συνέβη δύο μήνες πριν από την εξέγερση του Γουντάριχ, που θα τελείωνε με το θάνατο του Aρεόβινδου.
Στην αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινούπολης, ο Σέργιος κέρδισε την εκτίμηση της αυτοκράτειρας Θεοδώρας (βασ. 527–548), η οποία τον απάλλαξε από κάθε κατηγορία για κακοδιαχείριση της Αφρικής. Επιπλέον, ήταν ένας από τους μνηστήρες της εγγονής της Αντωνίνας, της συζύγου του Βελισάριου. Αργότερα, πιθανότατα το φθινόπωρο του 547, στάλθηκε μαζί με τον Πακούριο πρίγκιπα της Ιβηρίας με στρατό στην Ιταλία, ως απάντηση στην έκκληση του Βελισάριου. Οι δραστηριότητές του στην Ιταλία δεν καταγράφηκαν. Τελευταία φορά αναφέρεται το 559, όταν ήταν πατρίκιος. ΤΟ έτος αυτό, όταν οι Κουτρίγουροι και οι Σλάβοι εισέβαλαν στη Θράκη, ο Σέργιος ληστεύτηκε και συνελήφθη ως αιχμάλωτος από τον Ζαβεργάν. Αργότερα την ίδια χρονιά, αφέθηκε ελεύθερος με καταβολή λύτρων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πραιτωριανοί έπαρχοι της Αφρικής Κατηγορία:Στρατηγοί του Ιουστινιανού Α΄
Σαιν-Ντιζιέ
Το Σαιν-Ντιζιέ (γαλλικά: Saint-Dizier) είναι κοινότητα στο νομό Ωτ-Μαρν στην περιοχή Γκραντ Εστ, στη βορειοανατολική Γαλλία. Βρίσκεται ανάμεσα στο Παρίσι και το Στρασβούργο στην εθνική οδό RN 4 και απέχει 15 χιλιόμετρα από τη λίμνη Ντερ-Σαντεκόκ, μία από τις μεγαλύτερες τεχνητές λίμνες στην Ευρώπη.
Οι κάτοικοι αναφέρονται ως Μπραγκάρ.
Η πόλη είναι η έδρα της αεροπορικής βάσης 113 «Σαιν-Εξυπερύ».
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Ο πύργος Miko, έμβλημα της πόλης Το Σαιν-Ντιζιέ βρίσκεται στην περιοχή Γκραντ Εστ, στα βόρεια του νομού Ωτ-Μαρν και διασχίζεται από δύο ποτάμια, Μαρν και Ορνέλ. Το κανάλι που ενώνει την Καμπανία με τη Βουργουνδία περνά επίσης από την πόλη.
Με τη Λανγκρ αποτελούν τις δύο υπονομαρχίες του νομού Ωτ-Μαρν. Είναι η μεγαλύτερη πόλη του νομού με πληθυσμό 24.932 κατοίκους (2016) και κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 53.790 κατοίκους (2014).
Η πόλη απέχει λίγα χιλιόμετρα από τη μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Ευρώπης, τη λίμνη Ντερ-Σαντεκόκ, που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1970 για να ρυθμίσει την πορεία του ποταμού Μαρν. Είναι επίσης κοντά στις μεγαλύτερες πόλεις της περιοχής, Ρενς, Νανσύ και Τρουά.
Αρχαιότητα
Η πρώτη αναφορά του ονόματος της πόλης εμφανίζεται προς το τέλος του 9ου αιώνα, η ανθρώπινη εγκατάσταση στην περιοχή όμως είναι πολύ παλαιότερη (υπάρχουν κατάλοιπα εγκατάστασης από τη Νεολιθική περίοδο).
Η πόλη αντικατέστησε σταδιακά το γαλατο-ρωμαϊκό οχυρό Ολόννα, όπου, σύμφωνα με το μύθο, οι επιζώντες της καταστροφής του Αντεμαντούνουμ (σήμερα Λανγκρ) μετέφεραν τα λείψανα του επισκόπου τους (άγιος Ντιζιέ) και έκτισαν ιερό.
Μεσαίωνας
μικρογραφία|Πύργος των προμαχώνων Κατά τον Μεσαίωνα, η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από την εκκλησία Νοτρ-Νταμ, υπό την αιγίδα των αρχόντων της του οίκου του Νταμπιέρ. Στα χρόνια του Γκυ Β΄ του Νταμπιέρ (1155-1216) άρχισε η κατασκευή του κάστρου και της εκκλησίας. Ο Γουλιέλμος Β΄ του Νταμπιέρ, σύζυγος της Μαργαρίτας Β΄ της Φλάνδρας, επηρεασμένος από την οργάνωση των Φλαμανδικών πόλεων, εξέδωσε μία χάρτα ελευθεριών το 1228, η οποία επέτρεψε τη μεταβίβαση μέρος των αρμοδιοτήτων του στους δημοτικούς συμβούλους της πόλης.
Το 1227, ο Γουλιέλμος Β΄ του Νταμπιέρ και η σύζυγός του Μαργαρίτα Β΄ της Φλάνδρας, ίδρυσαν το μοναστήρι του Σαιν-Πανταλεόν νότια της πόλης.
Ο τρίτος γιος του Γουλιέλμου κληρονόμησε την κυριαρχία του Σαιν-Ντιζιέ, την οποία κατείχε ο οίκος του Νταμπιέρ και μεταβιβάζονταν στους απογόνους μέχρι την Ιωάννα, η οποία παντρεύτηκε τον Ιάκωβο του Βερζί και έτσι στο τέλος του 14ου αιώνα η πόλη πέρασε στον οίκο του Βερζί, σύμμαχο της Βουργουνδίας.
Νεότεροι χρόνοι
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Τα τείχη του Σαιν-Ντιζιέ μικρογραφία|250x250εσ|Ο δήμαρχος στην παρουσίαση ενός νέου στρατιωτικού αεροπλάνου, Αύγουστος 1910 Το 1544, κατά τη διάρκεια των Ιταλικών πολέμων, ο αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος εισέβαλε στην Καμπανία και πολιόρκησε το Σαιν-Ντιζιέ. Η πόλη άντεξε την πολιορκία για έξι εβδομάδες. Μετά από αυτό το επεισόδιο, ο ίδιος ο βασιλιάς της Γαλλίας Φραγκίσκος Α' χαιρέτισε τον ηρωισμό των κατοίκων, οι οποίοι αποκαλέστηκαν «Γενναίοι» (Bragards), προσωνύμιο που διατηρούν ακόμη. Η πόλη αφού κατελήφθη από τον Κάρολο Κουίντο, επεστράφη τον ίδιο χρόνο στη Γαλλία με τη συνθήκη του Κρεπί-αν-Λανουά.
Η πόλη περιήλθε στην προίκα της Μαρίας Στιούαρτ το 1560 και στη συνέχεια, στον οίκο της Λωραίννης (κλάδος του Γκιζ).
Το 1755, πυρκαγιά κατέστρεψε τα τρία τέταρτα της παλιάς πόλης. Μόνο λίγα σπίτια διέφυγαν την καταστροφή.
Το 1814, το Σαιν-Ντιζιέ έγινε και πάλι επίκεντρο συγκρούσεων κατά τη διάρκεια ρωσικής επίθεσης την εποχή των Ναπολεόντιων πολέμων.
Ο σιδηρόδρομος έφθασε στην πόλη το 1855.
Η πόλη, χάρη στην τεχνογνωσία που είχε αποκτήσει από την επεξεργασία του σίδερου και χάλυβα, αναπτύχθηκε γρήγορα και ειδικεύτηκε στον τομέα της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα που δημιουργήθηκαν στα χυτήρια του Σαιν-Ντιζιέ είναι οι κρήνες Ουάλας (1872) που κοσμούν τις πλατείες του Παρισιού και άλλων πόλεων, τα μεγαλοπρεπή αγάλματα στις κύριες πόλεις του νομού, οι σιδερένιες κατασκευές «Αρ Νουβό» του αρχιτέκτονα Εκτόρ Γκιμάρ που διακοσμούν τις εισόδους των σταθμών του μετρό του Παρισιού και τα φωτιστικά της λεωφόρου των Ηλυσίων Πεδίων.
20ός αιώνας
μικρογραφία|250x250εσ|Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Σαιν-Ντιζιέ αριστερά|μικρογραφία|Οι μεγάλες πλημμύρες του 1910 Το 1910, στο τέλος του χειμώνα την περιοχή έπληξαν μεγάλες πλημμύρες.
Το 1913 τα πρώτα αεροπλάνα έφθασαν στην περιοχή και κατασκευάστηκε ένα αεροδρόμιο.
Κατά τη διάρκεια του Α΄Παγκοσμίου πολέμου, η πόλη ήταν η βάση για την τροφοδοσία του μετώπου, μέσω της Ιεράς Οδού, κατά τη διάρκεια της μάχης του Βερντέν.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το Σαιν-Ντιζιέ έζησε πολλούς εναέριους βομβαρδισμούς από τις συμμαχικές δυνάμεις καθώς προσπαθούσαν να ανακαταλάβουν από τη Λουφτβάφφε ( (Γερμανική Πολεμική Αεροπορία) το αεροδρόμιο της πόλης. Η πόλη απελευθερώθηκε από τη γερμανική κατοχή στις 30 Αυγούστου 1944.
Σημαντική συμβολή στην οικονομία της πόλης συνεχίζει να προσφέρει το εργοστάσιο παγωτών Miko.
Για να αντιμετωπίσει τις στεγαστικές ανάγκες του προσωπικού των ταχέως αναπτυσσόμενων βιομηχανιών, στα μέσα της δεκαετίας του 1950 κατασκευάστηκε μια νέα συνοικία, το Βερ-Μπουά, που συγκέντρωσε περίπου το 40% του συνολικού πληθυσμού της πόλης.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η κοινότητα ξεκίνησε μια διαδικασία αστικής ανανέωσης που μεταμόρφωσε ριζικά το κέντρο της πόλης.
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έφεραν στο φως μεταξύ άλλων και τάφους, τρεις από τους οποίους περιείχαν σπάνια αντικείμενα τα οποία δωρήθηκαν στο Δημοτικό Μουσείο του Σαιν-Ντιζιέ.
Οικονομία
Στο Σαιν-Ντιζιέ η ιστορία της μεταλλουργίας είναι πολύ παλιά. Έφτασε στο αποκορύφωμα τον 19ο αιώνα, όταν διάσημοι καλλιτέχνες, όπως ο μεγάλος αρχιτέκτονας και εκπρόσωπος της Αρ Νουβώ Εκτόρ Γκιμάρ, χρησιμοποίησαν τα τοπικά χυτήρια για να δημιουργήσουν τα έργα τους.
Η μεταλλουργική βιομηχανία εξακολουθεί να είναι παρούσα στην πόλη. Ο κλάδος ειδικεύεται κυρίως στον τομέα της μεταλλουργίας, ο οποίος εξακολουθεί να αναπτύσσεται στο βόρειο Ωτ-Μαρν. Ο δεύτερος σημαντικός τομέας αφορά την κατασκευή μηχανημάτων και εξοπλισμού, την κατασκευή γεωργικών ελκυστήρων, εκσκαφείς φορτωτές κ.ά.
Στην πόλη λειτουργεί επίσης η γαλακτοβιομηχανία Miko, ένα πολύ σημαντικό εργοστάσιο για την οικονομία της πόλης. Το εργοστάσιο εξακολουθεί να λειτουργεί και έχει μεταφερθεί στη βιομηχανική περιοχή.
Τέλος, η Αεροπορική Βάση 113 «Σαιν-Εξυπερύ» του Σαιν-Ντιζιέ είναι επίσης ένας μεγάλος πάροχος εργασίας, με περίπου 2000 στρατιωτικούς. Φιλοξενεί 2 μοίρες αεροσκαφών Rafale.
Αξιοθέατα - Μνημεία
μικρογραφία|250x250εσ|Το δημοτικό μουσείο μικρογραφία|Η εκκλησία Νοτρ-Νταμ Τα κύρια μνημεία της πόλης είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Καμπανίας-Αρδεννών
Αικατερίνη του Ποντιέμπραντυ
Η Αικατερίνη, ουγγρ.: Catherine of Poděbrady (11 Νοεμβρίου 1449 - 8 Μαρτίου 1464, ) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν η δεύτερη σύζυγος του Mατθία Κορβίνου Ουνυάδη, βασιλιά της Ουγγαρίας.
Βιογραφία
Η Αικατερίνη και η δίδυμη αδελφή της Σιδωνία γεννήθηκαν στο Ποντιέμπραντυ, ως κόρες του Γεωργίου βασιλιά της Βοημίας και την πρώτης του συζύγου Kουνιγούνδης του Στέρνμπερκ· η Κουνιγούνδη απεβίωσε από επιπλοκές της γέννας. Ο Γεώργιος ξανανυμφεύτηκε: η δεύτερη σύζυγός του, η Ιωάννα του Ροζμιτά, γέννησε τον Γεώργιο περισσότερα παιδιά, συμπεριλαμβανομένης της Λουντμίλας.
Ο Mατθίας Κορβίνος είχε χάσει τη σύζυγό του Eλισάβετ του Σέλιε σε νεαρή ηλικία. Την 1η Μαΐου 1461 παντρεύτηκε την Αικατερίνη στην Εκκλησία Ματθίας στη Βούδα. Τότε ο Mατθίας ήταν 18 ετών, ενώ η νύφη ήταν 13. Οι γαμήλιες διαπραγματεύσεις είχαν ξεκινήσει το 1458, όταν η Αικατερίνη ήταν 9 ετών. Λίγο μετά τον γάμο η Αικατερίνη εγκατέλειψε τους γονείς της και πήγε να ζήσει στην Ουγγαρία με τον νέο της σύζυγο. Ο Γιάνους Παννόνιους δίδαξε στην Αικατερίνη Λατινικά.
Η βασίλισσα απεβίωσε στον τοκετό σε ηλικία 15 ετών. Το παιδί της απεβίωσε επίσης. Το συμβάν έκανε τον Mατθία να χάσει την ελπίδα να αποκτήσει έναν νόμιμο κληρονόμο. Τελικά εκείνος νυμφεύτηκε τη Bεατρίκη της Νάπολης (του Οίκου των Τραστάμαρα), αλλά αυτός ο γάμος απέτυχε επίσης να δημιουργήσει διάδοχο. Ο μόνος απόγονος του Mατθία ήταν ο νόθος Ιωάννης Κορβίνος, από την ερωμένη του Bαρβάρα Έντελποκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1461 τον Ματθία Κορβίνο Ουνυάδη, βασιλιά της Ουγγαρίας και είχε:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ούγγροι τσεχικής καταγωγής Κατηγορία:Οίκος του Ουνυάδη Κατηγορία:Βασίλισσες της Ουγγαρίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Ούγγροι του 15ου αιώνα
Γιεγκόρ Μπαμπούριν
Ο Γιεγκόρ Κονσταντίνοβιτς Μπαμπούριν (ρωσικά: Его́р Константи́нович Бабу́рин) γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου 1993 στο Τσερνίγκοφ της Ουκρανίας και είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.
Σύλλογοι
Απόφοιτος της Ακαδημίας της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα νέων το 2010, στον αγώνα της 30ης αγωνιστικής απέναντι στην Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα, αντικαθιστώντας τον Αντρέι Ζάιτσεφ στο 79ο λεπτό. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε σε 9 αγώνες. Το 2012 κλήθηκε από τον Λουτσιάνο Σπαλέτι στην κύρια ομάδα. Στις 17 Μαρτίου 2013, στη 21η αγωνιστική του πρωταθλήματος, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για την κύρια ομάδα στη Ρωσική Πρέμιερ Λιγκ, αντικαθιστώντας στο 11ο λεπτό του αγώνα με την ΦΚ Μορντόβια τον Γιούρι Ζεβνόφ - ο Μπαμπούριν δεν δέχθηκε τέρματα στον αγώνα. . Στον αγώνα της 23 αγωνιστικής, αντικατέστησε τον Βιτσισλάφ Μαλαφέεφ στον αγώνα με την Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα, όταν το αποτέλεσμα ήταν 1:0 υπέρ της Ζενίτ. Στον αγώνα της 24ης αγωνιστικής, απέναντι στη Λοκομοτίβ Μόσχας, αγωνίστηκε 90 λεπτά. Στον αγώνα της τελευταίας αγωνιστικής του πρωταθλήματος Ρωσίας 2012-2013, όπως και στους προηγούμενους αγώνες, δεν δέχθηκε τέρμα και έσπασε το ρεκόρ του Ρομάν Μπερεζόφσκι για το «ξηρό» (χωρίς να δεχθεί τέρμα) ντεμπούτο (το ρεκόρ είναι 304 λεπτά στους πρώτους αγώνες).
Εθνικές ομάδες
Από το 2009 συμμετείχε σ' αγώνες της εθνικής Ρωσίας κάτω των 17. Την περίοδο 2011-2012 αγωνίστηκε σε 3 αγώνες, χωρίς να δεχθεί τέρμα, για την εθνική Ρωσίας κάτω των 19. Από το 2013 στην εθνική Ρωσίας κάτω των 21 - μέχρι σήμερα αγωνίστηκε σε 4 αγώνες και δέχθηκε 2 τέρματα.
Τρόπαια
Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης
Ανθοκαράπη
Η ανθοκαράπη (λατινική-επιστημονική ονομασία Anthocarapa) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών, που περιλαμβάνει ένα και μοναδικό είδος, το Anthocarapa nitidula. Είναι μεγάλο-μεσαίο δέντρο, που συναντάται κυρίως στην Αυστραλία, αλλά και στην Ινδονησία, τη Μαλαισία και τα νησιά του δυτικού Ειρηνικού Ωκεανού.
Η Anthocarapa nitidula είναι γνωστή στην Αυστραλία με την κοινή ονομασία «incense cedar» (= «κέδρος θυμιάματος»). Το ενδιαίτημά του είναι το υποτροπικό δάσος βροχής.
Συμμετοχική στέγαση στη Γαλλία
Η συλλογική στέγαση στη Γαλλία, γαλ. Habitat Participatif France (HPF σε συντομογραφία) είναι στεγαστικό κίνημα της Γαλλίας που αποσκοπεί στην ανάπτυξη ποικιλόμορφων μορφών συλλογικής στέγασης σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας, αστική και αγροτική. Αποτελεί συνέχεια του Coordin'action Nationale des Associations de l'Habitat Participatif και είναι ένα δίκτυο ανοιχτό για τη συμμετοχή ατόμων και ομάδων όπως ενώσεις, μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς κ.λπ. Πρόκειται είτε για συνεταιρισμούς κατοίκων, είτε για ομάδες ενοικιαστών κατοικιών  χαμηλής μίσθωσης, είτε για ομάδες συλλογικής διαχείρισης των κατοικιών τους.
Η Συμμετοχική Στέγαση ακολουθεί τρεις αρχές: α) οι κάτοικοι καθορίζουν τους στόχους, τον προγραμματισμό και τον σχεδιασμό των κατοικιών, β) οι αποφάσεις παίρνονται και υλοποιούνται συλλογικά, προωθώντας τη συλλογική διαχείριση των έργων και γ) υπάρχουν κοινοί χώροι που χρησιμοποιούνται από όλους τους κατοίκους . Οι τρεις αυτές αρχές προσδίδουν στη Συμμετοχική Στέγαση χαρακτηριστικά κοινού πόρου: Δεν υπάρχει ιδιωτική ιδιοκτησία αλλά η στέγαση αντιμετωπίζεται ως κοινό, με μια ζωντανή κοινότητα, τους κατοίκους που το διαχειρίζονται συλλογικά, οι οποίοι συνάπτουν μεταξύ τους σχέσεις αλληλεγγύης, ομαδικού πνεύματος, αλληλοβοήθειας.
Στόχοι
Κεντρικός στόχος του κινήματος είναι η ανάπτυξη της συμμετοχικής στέγασης στη Γαλλία. Για να το πετύχει αυτό σχεδιάζει εκστρατείες προκειμένου να συμπεριληφθεί η συμμετοχική στέγαση στις δημόσιες πολιτικές στέγασης. Συνεργάζεται με θεσμικούς παράγοντες όπως το Υπουργείο Στέγασης, το Δίκτυο Τοπικών Αρχών Συμμετοχικής Στέγασης, την Ένωση Κοινωνικής Στέγασης, την Ομοσπονδία Συνεταιρισμών HLM κ.ά. Το 2012 δημοσιεύτηκε η Λευκή Βίβλος για τη Συμμετοχική Στέγαση ενώ το 2014 συμμετείχε στη σύνταξη του αντίστοιχου κεφαλαίου για τη Συμμετοχική Στέγαση του Νόμου ALUR, το οποίο θεσπίζει τη δημιουργία δύο μορφών Συμμετοχικών Στεγαστικών Εταιριών, την Εταιρεία Κατανομής και Αυτοπροώθησης και τον Συνεταιρισμό Κατοίκων.
Παράλληλα στοχεύει στην επικοινωνία και στη συνεργασία μεταξύ των συνιστωσών του κινήματος. Για το σκοπό αυτό διοργανώνει εθνικές συναντήσεις κάθε δύο χρόνια, ενώ κάθε χρόνο διοργανώνονται οι open days που στοχεύουν στην ενημέρωση και τη γνωστοποίηση στο ευρύ κοινό της δράσης του κινήματος.
Ένας σημαντικός στόχος του HPF είναι η ανάπτυξη της Συμμετοχικής Στέγασης στο κέντρο των πόλεων. Ένα κοινό χαρακτηριστικό των πόλεων είναι πως το κέντρο τους είτε παρακμάζει είτε δεν είναι εύκολη η αποκατάσταση παλαιών κτιρίων. Για το σκοπό αυτό το HPF ανέπτυξε συνεργασία με την ANCT ώστε να καταστεί δυνατή η ανάπτυξη της Συμμετοχικής Στέγασης στο κέντρο, ειδικά, των μεσαίων πόλεων.
Κοινότητα
Το HPF αποτελεί μια διαφορετική φιλοσοφία στη στέγαση. Ενδυναμώνει την κοινωνική ζωή, τον κοινωνικό δεσμό μεταξύ των γειτόνων, το πνεύμα κοινής χρήσης και αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων. Ενισχύει τη συλλογικότητα, την οικολογία, την προστασία του περιβάλλοντος  και είναι ανοιχτό σε όλους τους ανθρώπους κάθε ηλικίας, κάθε κοινωνικού – οικονομικού επιπέδου, κάθε επαγγέλματος. Διαμορφώνει ένα περιβάλλον κοινής ζωής με ποιοτικά χαρακτηριστικά, με δημοκρατικές διαδικασίες που συμβάλλουν στην κοινωνική συνοχή. Ειδικότερα, στα πλαίσια της σύγχρονης υγειονομικής κρίσης, η κοινότητα των συμμετοχικών κατοικιών αποδείχτηκε ιδιαίτερα ανθεκτική προσφέροντας λύσεις για τα μέλη της και ειδικά για τους ηλικιωμένους.
Λειτουργία
Η πιο διαδεδομένη μορφή οργάνωσης είναι αυτή των συνεταιρισμών κατοίκων. Ομάδες πολιτών οργανώνονται σε συνεταιρισμούς και συναποφασίζουν για την οργάνωση των χώρων, την οικοδόμηση, τις ανακαινίσεις, τις προσαρμογές, την αρχιτεκτονική, τη χρηματοδότηση κ.λπ. Δεν υπάρχει ιδιωτική ιδιοκτησία αλλά μετοχές τις οποίες αγοράζουν ώστε να γίνουν μέλη του συνεταιρισμού. Με αυτό τον τρόπο αποκτούν δικαίωμα στη χρήση κατοικίας. Η Γενική Συνέλευση κάθε συνεταιρισμού καθορίζει ένα πλαίσιο κανόνων λειτουργίας, τους οποίους ακολουθούν όλοι οι κάτοικοι.
Πίεση αίματος
Αρτηριακή πίεση αναφερόμενη και ως Πίεση αίματος είναι η πίεση που ασκεί το αίμα στα τοιχώματα των αρτηριών. Η πίεση αυτή οφείλεται στο έργο που παράγει η καρδιά (συστολή, διαστολή) αντλώντας αίμα μέσω του καρδιαγγειακού συστήματος. Ο όρος αρτηριακή πίεση χωρίς παραπέρα εξειδίκευση αναφέρεται συνήθως στην πίεση σε μεγάλες αρτηρίες της συστηματικής κυκλοφορίας. Η πίεση του αίματος εκφράζεται συνήθως με όρους της συστολικής πίεσης (μέγιστη κατά τη διάρκεια ενός καρδιακού κτύπου) και της διαστολικής πίεσης (ελάχιστη μεταξύ δύο καρδιακών κτύπων) και μετράται σε χιλιοστά υδραργύρου (mmHg), πάνω από την περιβάλλουσα ατμοσφαιρική πίεση.
Συμμετοχική στέγαση στη Γαλλία
Προκλήσεις
Η βασικότερη πρόκληση αφορά στη χρηματοδότηση από τις τράπεζες οι οποίες είναι διστακτικές να χρηματοδοτήσουν εγχειρήματα συλλογικής στέγασης. Το κοινό είναι επιφυλακτικό να επενδύσει λόγω έλλειψης πληροφόρησης. Υπάρχουν φορολογικά θέματα που είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν από μεμονωμένα εγχειρήματα, τα οποία είναι διασκορπισμένα και δεν υπάρχει ενότητα. Για να αντιμετωπιστούν οι λειτουργικές δυσκολίες ξεκίνησε προσπάθεια απογραφής των συμμετοχικών οικιστικών μονάδων κάθε τύπου της χώρας και παράλληλα ξεκίνησε διαδικασία συλλογής χρηματικών πόρων προκειμένου να αναλάβουν ειδικοί εμπειρογνώμονες να λύσουν τα νομικά – φορολογικά θέματα που απειλούν το κίνημα.
Πίεση αίματος
Η πίεση του αίματος είναι ένα από τα ζωτικά σημεία, μαζί με τον αναπνευστικό ρυθμό, τον καρδιακό ρυθμό, τον κορεσμό οξυγόνου και τη σωματική θερμοκρασία. Η κανονική πίεση αίματος σε ηρεμία είναι για ενηλίκους περίπου 120mmHg ή 16kPa η συστολική και 80mmHg ή 11kPa η διαστολική, που συντομεύεται σε "120/80 mmHg". Γενικά, η μέση πίεση του αίματος, προτυποποιημένη με την ηλικία, έχει μείνει περίπου η ίδια από το 1975 μέχρι σήμερα, περίπου 127/79 mmHg στους άνδρες και 122/77 mmHg στις γυναίκες.
Παραδοσιακά, η πίεση του αίματος μετράται μη επεμβατικά με τη χρήση ακρόασης με τη χρήση σφυγμομανομέτρου υδραργυρικού σωλήνα. Η ακρόαση εξακολουθεί γενικά να θεωρείται η ακριβέστερη μέθοδος για μη επεμβατικές μετρήσεις της πίεσης του αίματος στις κλινικές. Όμως, οι ημιαυτόματες μέθοδοι έχουν γίνει συνηθισμένες, κυρίως λόγω της δυνητικής τοξικότητας του υδραργύρου, αν και το κόστος, η ευκολία χρήσης και η εφαρμοσιμότητα στις εξωνοσοκομειακές ή οικιακές μετρήσεις της πίεσης του αίματος έχει επηρεάσει επίσης αυτήν τη τάση. Οι πρώιμες αυτοματοποιημένες εναλλακτικές ως προς τα σφυγμομανόμετρα υδραργυρικού σωλήνα ήταν συχνά αρκετά ανακριβείς, αλλά οι σύγχρονες συσκευές επιβεβαιωμένες από διεθνή πρότυπα επιτυγχάνουν μέση διαφορά μεταξύ δύο τυποποιημένων μετρήσεων της τάξης των 5 mm Hg ή λιγότερο και τυπική απόκλιση λιγότερο από 8 mm Hg. Οι περισσότερες από αυτές τις ημιαυτοματοποιημένες μεθόδους μετρούν την πίεση του αίματος με τη χρήση ταλαντωσιμετρίας.
Συμμετοχική στέγαση στη Γαλλία
Μέλλον
Το HPF παρουσιάζει μια πλούσια δράση σε κοινωνικό και θεσμικό επίπεδο που δημιουργεί τις βάσεις για τη μελλοντική επέκτασή του. Οργανώνονται συναντήσεις σε τοπικό και εθνικό επίπεδο που δίνουν τη δυνατότητα σε όλους τους ενδιαφερόμενους να συναντηθούν, να μοιραστούν γνώσεις και εμπειρίες αλλά και να θεσπισθούν συνεργασίες είτε με επαγγελματίες που ενδιαφέρονται είτε με πολιτικούς για την προώθηση της ιδέας της Συμμετοχικής Στέγασης. Θεμελιώνεται  με αυτό τον τρόπο μια «ρευστή κοινωνική σχέση» ανάμεσα στην κοινότητα του HPF και στο κοινωνικό, πολιτικό, φυσικό περιβάλλον, προκειμένου η Συμμετοχική Στέγαση να επιβιώσει και να επεκταθεί.
Πίεση αίματος
Η πίεση του αίματος επηρεάζεται από την καρδιακή παροχή (cardiac output), την ολική περιφερική αντίσταση (total peripheral resistance) and την αρτηριακή δυσκαμψία (arterial stiffness) και ποικίλει ανάλογα με τη συναισθηματική κατάσταση, τη δραστηριότητα και τις σχετικές καταστάσεις υγείας/ασθένειας. Βραχυπρόθεσμα, η πίεση του αίματος ρυθμίζεται από τασεοϋποδοχείς (baroreceptors) που δρουν μέσω του εγκεφάλου για να επιδράσουν στο νευρικό και το ενδοκρινικό σύστημα.
Η πίεση του αίματος που είναι υπερβολικά χαμηλή ονομάζεται υπόταση (hypotension) και η πίεση που είναι συστηματικά υψηλή ονομάζεται υπέρταση. Και οι δυο έχουν πολλά αίτια και μπορεί να εμφανίζονται ξαφνικά ή να έχουν μεγάλη διάρκεια. Η μακροχρόνια υπέρταση είναι ένας παράγοντας κινδύνου για πολλές ασθένειες, συμπεριλαμβανομένων των παρακάτω: καρδιοπάθεια, εγκεφαλικό επεισόδιο και νεφρική ανεπάρκεια. Η μακροχρόνια υπέρταση είναι πιο συνηθισμένη από τη μακροχρόνια υπόταση, που διαγιγνώσκεται συνήθως όταν προκαλεί συμπτώματα.
Συστηματική αρτηριακή πίεση
Ο κίνδυνος καρδιοαγγειακής ασθένειας αυξάνει σταδιακά πάνω από 115/75 mmHg, κάτω από αυτό το επίπεδο υπάρχουν περιορισμένες ενδείξεις.
Μελέτες παρατήρησης δείχνουν ότι άτομα που διατηρούν τις αρτηριακές πιέσεις στα κάτω άκρα αυτών των περιοχών πιέσεων έχουν πολύ καλύτερη μακροχρόνια καρδιαγγειακή υγεία. Υπάρχει μια συνεχιζόμενη ιατρική συζήτηση για το βέλτιστο επίπεδο της πίεσης του αίματος προς επίτευξη κατά τη χρήση φαρμάκων για μείωση της πίεσης του αίματος με υπέρταση, ιδιαίτερα σε γηραιότερα άτομα.
Ο πίνακας δείχνει την πιο πρόσφατη ταξινόμηση (2018) της αρτηριακής πίεσης στο ιατρείο (office (clinic) blood pressure) από την ομάδα εργασίας για τη διαχείριση της αρτηριακής υπέρτασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης Καρδιολογίας (ESC) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης Υπέρτασης (ESH). Παρόμοια όρια έχουν υιοθετηθεί από την Αμερικανική Ένωση Καρδιολογίας (American Heart Association) για ενηλίκους από 18 ετών και πάνω, αλλά τον Νοέμβριο του 2017, η Αμερικανική Ένωση Καρδιολογίας ανακοίνωσε αναθεωρημένες τιμές για τις κατηγορίες πίεσης του αίματος που αυξάνουν τον αριθμό των ατόμων που θεωρούνται ότι έχουν υψηλή πίεση αίματος.
Η πίεση του αίματος κυμαίνεται από λεπτό σε λεπτό και δείχνει κανονικά έναν καρδιακό ρυθμό για μια περίοδο 24 ωρών, με υψηλότερες τιμές νωρίς το πρωί και τα απογεύματα και χαμηλότερες τιμές το βράδυ. Απώλεια της κανονικής πτώσης της πίεσης του αίματος το βράδυ σχετίζεται με μεγαλύτερο μελλοντικό κίνδυνο καρδιαγγειακής ασθένειας και υπάρχουν στοιχεία ότι η πίεση του αίματος το βράδυ είναι μια ισχυρότερη πρόβλεψη καρδιαγγειακών συμβάντων από την πίεση του αίματος την ημέρα. Η πίεση του αίματος διαφοροποιείται για μεγαλύτερες χρονικές περιόδους (μήνες έως έτη) και αυτή η μεταβλητότητα προβλέπει δυσμενείς συνέπειες. Η πίεση του αίματος αλλάζει επίσης ως απόκριση σε παράγοντες όπως: θερμοκρασία, θόρυβος, συναισθηματικό άγχος, κατανάλωση τροφής ή υγρών, διαιτολογικοί παράγοντες, φυσική δραστηριότητα, αλλαγές στάσης, όπως το σήκωμα, φάρμακα και ασθένειες. Η ποικιλομορφία στην πίεση του αίματος και η καλύτερη τιμή πρόβλεψης των μετρήσεων της εξωνοσοκομειακής πίεσης του αίματος έχουν οδηγήσει κάποιες αρχές, όπως το National Institute for Health and Care Excellence (NICE) στο Ενωμένο Βασίλειο, να υποστηρίξει τη χρήση της εξωνοσοκομειακής πίεσης του αίματος ως την προτιμώμενη μέθοδο διάγνωσης της υπέρτασης. Διάφοροι άλλοι παράγοντες, όπως η ηλικία και το φύλο, επηρεάζουν επίσης την πίεση του αίματος ενός ατόμου. Οι διαφορές μεταξύ των μετρήσεων της πίεσης του αίματος στον αριστερό και τον δεξιό βραχίονα τείνουν να είναι μικρές. Όμως, ενίοτε υπάρχει σταθερή διαφορά μεγαλύτερη από 10 mmHg που μπορεί να χρειάζεται παραπέρα μελέτη, π.χ. η περιφερική αρτηριακή νόσος (peripheral arterial disease) ή αποφρακτική αρτηριοπάθεια (obstructive arterial disease).
Δεν υπάρχει κανένα αποδεκτό διαγνωστικό πρότυπο για την υπόταση, αν και πιέσεις μικρότερες από 90/60 θεωρούνται συνήθως ως υποτασικές. Στην πράξη, η πίεση του αίματος θεωρείται ως υπερβολικά χαμηλή μόνο όταν εμφανίζονται συμπτώματα.
Εμβρυική πίεση αίματος
Στην εγκυμοσύνη, είναι η καρδιά του εμβρύου και όχι η καρδιά της μητέρας που δημιουργεί την εμβρυική πίεση αίματος που οδηγεί το αίμα μέσω της εμβρυικής κυκλοφορίας. Η πίεση του αίματος στην εμβρυική αορτή είναι περίπου 30 mmHg στις 20 εβδομάδες της εγκυμοσύνης και αυξάνεται στα 45 mmHg στις 40 εβδομάδες κύησης.
Μέση πίεση αίματος για ολοκληρωμένα βρέφη:
Παιδική ηλικία
Στα παιδιά, τα κανονική εύρη για την πίεση του αίματος είναι χαμηλότερα από τους ενήλικες και εξαρτώνται από το ύψος. Οι τιμές αναφοράς της πίεσης του αίματος έχουν αναπτυχθεί για παιδιά σε διάφορες χώρες, με βάση την κατανομή της πίεσης του αίματος στα παιδιά αυτών των χωρών.
Γήρανση ενηλίκων
Στους ενήλικες στις περισσότερες κοινωνίες, η συστολική πίεση του αίματος τείνει να αυξάνεται από την πρώιμη ενηλικίωση μέχρι τουλάχιστον την ηλικία των 70 ετών· η διαστολική πίεση τείνει να ξεκινά να αυξάνεται την ίδια περίοδο, αλλά ξεκινά να πέφτει πιο νωρίς στη μέση ηλικία, στην ηλικία περίπου των 55 ετών. Η μέση πίεση του αίματος αυξάνεται από την πρώιμη ενηλικίωση, σταθεροποιείται στη μέση ηλικία, ενώ η πίεση του σφυγμού αυξάνεται αρκετά αισθητά μετά την ηλικία των 40 ετών. Συνεπώς, σε πολλά ηλικιωμένα άτομα, η συστολική πίεση του αίματος υπερβαίνει συχνά το κανονικό εύρος ενηλίκων, εάν η διαστολική πίεση είναι στο κανονικό εύρος, αυτό ονομάζεται μεμονωμένη συστολική υπέρταση. Η αύξηση της πίεσης του σφυγμού με την ηλικία αποδίδεται σε αυξημένη δυσκαμψία των αρτηριών. Η αύξηση της πίεσης του αίματος που σχετίζεται με την ηλικία δεν θεωρείται υγιής και δεν παρατηρείται σε κάποιες απομονωμένες μη αφομοιωμένες κοινότητες.
Συστηματική φλεβική πίεση
Η πίεση του αίματος αναφέρεται γενικά ως αρτηριακή πίεση στη συστηματική κυκλοφορία. Όμως, η μέτρηση των πιέσεων στο φλεβικό σύστημα και στα πνευμονικά αγγεία παίζει σημαντικό ρόλο στις μονάδες εντατικής θεραπείας, αλλά απαιτεί επεμβατική μέτρηση της πίεσης χρησιμοποιώντας καθετήρα.
Φλεβική πίεση είναι η αγγειακή πίεση σε μια φλέβα ή στους κόλπους της καρδιάς. Είναι πολύ μικρότερη από την αρτηριακή πίεση, με συνηθισμένες τιμές 5 mmHg στον δεξιό κόλπο 8 mmHg στον αριστερό κόλπο.
Παραλλαγές της φλεβικής πίεσης περιλαμβάνουν:
Πνευμονική πίεση
Κανονικά, η πίεση στην πνευμονική αρτηρία είναι περίπου 15 mmHg σε ηρεμία.
Η αυξημένη πίεση του αίματος στα τριχοειδή του πνεύμονα προκαλεί πνευμονική υπέρταση, που οδηγεί σε διάμεσο οίδημα εάν η πίεση αυξηθεί σε πάνω από 20 mmHg και σε πνευμονικό οίδημα (pulmonary edema) σε πιέσεις πάνω από 25 mmHg.
Μέση συστηματική πίεση
Εάν η καρδιά σταματήσει, η πίεση του αίματος πέφτει, αλλά δεν μηδενίζεται. Η εναπομένουσα μετρούμενη πίεση μετά από παύση του καρδιακού παλμού και ανακατανομή του αίματος μέσω της κυκλοφορίας ορίζεται ως μέση συστηματική πίεση ή μέση πίεση κυκλοφορικής πλήρωσης· συνήθως βρίσκεται στην τάξη των περίπου 7mm Hg.
Διαταραχές της πίεσης του αίματος
Οι διαταραχές του ελέγχου της πίεσης του αίματος περιλαμβάνουν την υψηλή πίεση του αίματος, τη χαμηλή πίεση του αίματος και την πίεση του αίματος που εμφανίζει υπερβολική ή δυσπροσαρμοστική διακύμανση.
Υψηλή πίεση του αίματος
Η αρτηριακή υπέρταση μπορεί να είναι δείκτης άλλων προβλημάτων και μπορεί να έχει μακροχρόνιες αρνητικές επιπτώσεις. Μερικές φορές μπορεί να είναι οξύ πρόβλημα, παραδείγματος χάρη στην υπερτασική έκτακτη ανάγκη (hypertensive emergency).
Τα επίπεδα της αρτηριακής πίεσης εξασκούν μηχανική πίεση στα αρτηριακά τοιχώματα. Υψηλότερες πιέσεις αυξάνουν τον καρδιακό φόρτο εργασίας και την μετάβαση σε ανθυγιεινή ανάπτυξη ιστού (αθήρωμα) που αναπτύσσεται στα τοιχώματα των αρτηριών. Όσο πιο υψηλή η πίεση, τόσο πιο μεγάλη η πίεση που εμφανίζεται και τόσο περισσότερο το αθήρωμα τείνει να προχωρεί και το μυοκάρδιο τείνει να παχαίνει, να μεγαλώνει και να γίνεται ασθενέστερο με τον χρόνο.
Εμμένουσα υπέρταση είναι ένας από τους παράγοντες κινδύνου για εγκεφαλικά επεισόδια, έμφραγμα του μυοκαρδίου, καρδιακή ανεπάρκεια και αρτηριακά ανευρύσματα και είναι η κύρια αιτία χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας. Ακόμα και μέτρια αύξηση της αρτηριακής πίεσης οδηγεί σε συντόμευση του προσδόκιμου επιβίωσης. Σε σοβαρά υψηλές πιέσεις, μέσες αρτηριακές πιέσεις 50% ή περισσότερο πάνω από τον μέσο όρο, ένα άτομο δεν μπορεί να περιμένει να ζήσει περισσότερο από μερικά χρόνια, εκτός και αντιμετωπιστεί η κατάστασή του κατάλληλα.
Στο παρελθόν, δινόταν μεγαλύτερη προσοχή στη διαστολική πίεση· αλλά σήμερα αναγνωρίζεται ότι και υψηλή συστολική πίεση και υψηλή πίεση σφυγμού (η αριθμητική διαφορά μεταξύ συστολικής και διαστολικής) είναι επίσης παράγοντες κινδύνου. Σε κάποιες περιπτώσεις, φαίνεται ότι μια μείωση σε υπερβολική διαστολική πίεση μπορεί στην πραγματικότητα να αυξήσει τον κίνδυνο, λόγω προφανώς της αυξημένης διαφοράς μεταξύ συστολικής και διαστολικής πίεσης. Εάν η συστολική πίεση του αίματος είναι αυξημένη (>140 mmHg) με κανονική διαστολική πίεση του αίματος (<90 mmHg), ονομάζεται "μεμονωμένη συστολική υπέρταση" και μπορεί να εμφανίσει ανησυχία για την υγεία.
Για τα άτομα με παλινδρόμηση καρδιακής βαλβίδας (heart valve regurgitation), αλλαγή στην βαρύτητά της μπορεί να συνδέεται με αλλαγή στη διαστολική πίεση. Σε μια μελέτη ατόμων με παλινδρόμηση καρδιακής βαλβίδας που συνέκρινε μετρήσεις με διαφορά 2 εβδομάδων για κάθε άτομο, εμφανίστηκε αυξημένη σοβαρότητα της αορτικής και της μιτροειδικής παλινδρόμησης με αυξημένη διαστολική πίεση του αίματος, ενώ με μειωμένη διαστολική πίεση του αίματος υπήρξε μειωμένη σοβαρότητα.
Χαμηλή πίεση του αίματος
Η υπερβολικά χαμηλή πίεση του αίματος είναι γνωστή ως υπόταση. Αυτή είναι ιατρική ανησυχία εάν προκαλεί ενδείξεις ή συμπτώματα, όπως ζαλάδα, λιποθυμία, ή σε ακραίες περιπτώσεις, κυκλοφορική καταπληξία.
Οι αιτίες της χαμηλής αρτηριακής πίεσης περιλαμβάνουν:
Γουίλφρεντ Θέσινγκερ
Ο Γουίλφρεντ Θέσινγκερ (αγγλικά:Sir Wilfred Patrick Thesiger) 1910 – 2003 ήταν Άγγλος εξερευνητής και ταξιδιωτικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αντίς Αμπέμπα, και ήταν γιος του αριστοκράτη Γουίλφρεντ Γκίλμπερτ Θέσινγκερ, διπλωματικού επιτετραμμένου της Μεγάλης Βρετανίας, στην Αβησσυνία. που την περίοδο 1909 -19 διετέλεσε Βρετανός πρόξενος και υπουργός. Έζησε μερικά από τα παιδικά του χρόνια στην Αβησσυνία και σπούδασε σε διάσημα Αγγλικά Κολλέγια.
Πίεση αίματος
Ορθοστατική υπόταση
Μια μεγάλη πτώση στην πίεση του αίματος κατά την όρθια στάση (εμμένουσα μείωση της συστολικής/διαστολικής πίεσης του αίματος μεγαλύτερη από 20/10 mm Hg) ονομάζεται ορθοστατική υπόταση (orthostatic hypotension ή postural hypotension) και αντιπροσωπεύει αποτυχία του σώματος να αντισταθμίσει την επίπτωση της βαρύτητας στην κυκλοφορία. Η όρθια στάση καταλήγει σε αυξημένη υδροστατική πίεση στα αιμοφόρα αγγεία των κάτω άκρων. Η συνακόλουθη διαστολή των φλεβών κάτω από το διάφραγμα (φλεβική στάση) προκαλεί την επανατοποθέτηση από το στήθος και το ανώτερο σώμα ~500 ml αίματος. Αυτό καταλήγει σε γρήγορη μείωση του κεντρικού όγκου του αίματος και σε μείωση του κοιλιακού προφορτίου που με τη σειρά του μειώνει τον όγκο του παλμού και τη μέση αρτηριακή πίεση. Κανονικά αυτό αντισταθμίζεται από πολλούς μηχανισμούς, συμπεριλαμβανομένης της ενεργοποίησης του αυτόνομου νευρικού συστήματος που αυξάνει τον καρδιακό ρυθμό, της μυοκαρδιακής συσταλτικότητας (myocardial contractility) και της συστηματικής αρτηριακής αγγειοσυστολής (vasoconstriction) για να διατηρήσει την πίεση του αίματος και να προκαλέσει τη φλεβική αγγειοσυστολή ώστε να μειώσει τη φλεβική ενδοτικότητα (compliance). Μειωμένη φλεβική ενδοτικότητα καταλήγει επίσης από μια εσωτερική μυογενή αύξηση σε φλεβικό τόνο λείων μυών ως απόκριση στην αυξημένη πίεση στις φλέβες του κάτω σώματος. Άλλοι αντισταθμιστικοί μηχανισμοί περιλαμβάνουν τον φλεβοαρτηριακό αντανακλαστικό του άξονα, τη 'σκελετομυική αντλία' και την 'αναπνευστική αντλία'. Αυτοί οι μηχανισμοί μαζί σταθεροποιούν κανονικά την πίεση του αίματος μέσα σε ένα λεπτό ή λιγότερο. Εάν αυτοί οι αντισταθμιστικοί μηχανισμοί αποτύχουν και η αρτηριακή πίεση και η ροή του αίματος μειωθούν κάτω από ένα συγκεκριμένο σημείο, η αιμάτωση δεν είναι επαρκής, προκαλώντας ζαλάδα, αδυναμία ή λιποθυμία. Συνήθως αυτή η αποτυχία αντιστάθμισης οφείλεται σε ασθένειες ή φάρμακα που επηρεάζουν το συμπαθητικό νευρικό σύστημα. Μια παρόμοια επίπτωση παρατηρείται ακολουθώντας την εμπειρία υπερβολικών βαρυτικών δυνάμεων, όπως ασκούνται ως ρουτίνα σε μάχιμους πιλότους όπου οι ακραίες υδροστατικές πιέσεις υπερβαίνουν την δυνατότητα αντισταθμιστικών μηχανισμών του σώματος.
Γουίλφρεντ Θέσινγκερ
Χαρακτήρας
Στην ελληνική έκδοση του βιβλίου του "οι Άραβες των Βάλτων", ο Γουίλφρεντ, περιγράφεται σαν Αδρός, μονοκόμματος, θεληματικός, ασκητικόςκαι παράτολμος χαρακτήρας.
Πίεση αίματος
Κυμαινόμενη πίεση του αίματος
Η κανονική διακύμανση στην πίεση του αίματος είναι προσαρμοστική και απαραίτητη. Διακυμάνσεις στην πίεση που είναι σημαντικά μεγαλύτερες από το κανονικό συνδέονται με μεγαλύτερη υπερένταση λευκής ουσίας (white matter hyperintensity), ένα εύρημα συνεπές με την μειωμένη τοπική εγκεφαλική ροή αίματος και οξυμένο κίνδυνο εγκεφαλοαγγειακής ασθένειας. Μέσα στις ομάδες υψηλής και χαμηλής πίεσης του αίματος, βρέθηκε ότι μεγαλύτερος βαθμός διακύμανσης συσχετίζεται με αύξηση στις εγκεφαλοαγγειακές ασθένειες συγκριτικά με αυτές με μικρότερη μεταβλητότητα, υποδεικνύοντας την εξέταση της κλινικής διαχείρισης των διακυμάνσεων της πίεσης του αίματος, ακόμα και μεταξύ των γηραιότερων ενηλίκων με κανονική τάση. Τα γηραιότερα άτομα και αυτά που είχαν δεχθεί φάρμακα για την πίεση του αίματος είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν μεγαλύτερες διακυμάνσεις στην πίεση.
Γουίλφρεντ Θέσινγκερ
Χαρακτήρας
Ταξίδεψε πάνω από πενήντα χρόνια περιπλανώμενος στα πιο απείραχτα σημεία του πλανήτη, εξερευνώντας τα πιο άγνωστα για τους Ευρωπαίους μέρη. Δεν επισκέφθηκε ποτέ τις ΗΠΑ.
Πίεση αίματος
Φυσιολογία
Κατά τη διάρκεια κάθε καρδιακού κύκλου, η πίεση του αίματος κυμαίνεται μεταξύ μιας μέγιστης (συστολικής) και μιας ελάχιστης (διαστολικής) πίεσης. Η πίεση του αίματος στην κυκλοφορία οφείλεται κυρίως στην αντλητική δράση της καρδιάς. Οι διαφορές στη μέση πίεση του αίματος προκαλούν τη κυκλοφορία του αίματος. Ο ρυθμός της μέσης ροής του αίματος εξαρτάται από την πίεση του αίματος και την αντίσταση στην ροή που εμφανίζεται από τα αιμοφόρα αγγεία. Απουσία υδροστατικών επιδράσεων (π.χ όρθια στάση), η μέση πίεση του αίματος μειώνεται καθώς το κυκλοφορούν αίμα απομακρύνεται από την καρδιά μέσω των αρτηριών και των τριχοειδών αγγείων λόγω των ιξωδών απωλειών ενέργειας. Η μέση πίεση του αίματος πέφτει κατά την κυκλοφορία του, αν και η μεγαλύτερη πτώση συμβαίνει κατά μήκος των μικρών αρτηριών και των αρτηριδίων. Η παλμικότητα μειώνεται επίσης στα μικρότερα στοιχεία της αρτηριακής κυκλοφορίας, αν και παρατηρείται κάποια μεταφερόμενη παλμικότητα στα τριχοειδή. Η βαρύτητα επηρεάζει την πίεση του αίματος μέσω υδροστατικών δυνάμεων (π.χ. κατά την όρθια στάση), των βαλβίδων στις φλέβες, της αναπνοής και η άντλησης από τη συστολή των σκελετικών μυών επηρεάζει επίσης την πίεση του αίματος, ιδιαίτερα στις φλέβες.
Γουίλφρεντ Θέσινγκερ
Χαρακτήρας
Τα ημερολόγια του με τις λεπτομερείς περιγραφές, αποτέλεσαν την πρώτη ύλη για τα δύο βιβλία του, τις Άμμους της Αραβίας (Arabian Sands, 1960) και τους Άραβες των Βάλτων. (The Marsh Arabs, 1964). Οι ανεκτίμητες ασπρόμαυρες φωτογραφίες του είναι ντοκουμέντα και σήμερα φυλάσσονται στο μουσείο ανθρωπολογίας και αρχαιολογίας Pitt Rivers της Οξφόρδης.
Πίεση αίματος
Αιμοδυναμική
Μια απλή προβολή της αιμοδυναμικής της συστηματικής αρτηριακής πίεσης βασίζεται στη μέση αρτηριακή πίεση (mean arterial pressure ή MAP) και την πίεση του σφυγμού. Οι περισσότερες επιδράσεις στην πίεση του αίματος μπορούν να γίνουν κατανοητές από τις επιπτώσεις τους στην καρδιακή παροχή και στην συστηματική αγγειακή αντίσταση. Ο καρδιακός όγκος του παλμού είναι το προϊόν του όγκου του παλμού και του καρδιακού ρυθμού, ενώ ο όγκος του παλμού επηρεάζεται από τον όγκο του αίματος. Εν συντομία, όσο μεγαλύτερος είναι ο όγκος του αίματος, τόσο μεγαλύτερη ο καρδιακός όγκος του παλμού. Αυτό μπορεί να εξηγεί εν μέρει τη σχέση μεταξύ λήψης διαιτολογικού άλατος και αυξημένης πίεσης του αίματος, όπου η αυξημένη λήψη άλατος μπορεί να αυξήσει τον όγκο του αίματος και να προκύψει δυνητικά μεγαλύτερη αρτηριακή πίεση. Όμως, αυτό ποικίλλει με το άτομο και εξαρτάται πολύ από την απόκριση του αυτόνομου νευρικού συστήματος και το σύστημα ρενίνης-αγγειοτενσίνης (renin–angiotensin system). Βέβαια, η σχέση μεταξύ όγκου και πίεσης του αίματος είναι πιο περίπλοκη. Απλοποιημένα, η συστηματική αγγειακή αντίσταση καθορίζεται κυρίως από το διαμέτρημα των μικρών αρτηριών και αρτηριδίων. Η αποδιδόμενη αντίσταση σε ένα αιμοφόρο αγγείο εξαρτάται από την ακτίνα του όπως περιγράφεται από την εξίσωση Hagen–Poiseuille (αντίσταση∝1/ακτίνα4). Συνεπώς, όσο πιο μικρή η ακτίνα, τόσο πιο μεγάλη η αντίσταση. Άλλοι φυσικοί παράγοντες που επηρεάζουν την αντίσταση περιλαμβάνουν: το μήκος του αγγείου (όσο μακρύτερο το αγγείο, τόσο μεγαλύτερη η αντίσταση), το ιξώδες του αίματος (όσο μεγαλύτερο το ιξώδες, τόσο μεγαλύτερη η αντίσταση) και ο αριθμός των αγγείων, ιδιαίτερα των μικρότερων πολυάριθμων αρτηριδίων και τριχοειδών. Η παρουσία αρτηριακής στένωσης αυξάνει την αντίσταση στη ροή, όμως αυτή η αύξηση στην αντίσταση σπάνια αυξάνει τη συστηματική πίεση του αίματος επειδή η συνεισφορά της στη συνολική συστηματική αντίσταση είναι μικρή, αν και μπορεί βαθιά να μειώσει την καθοδική ροή. Ουσίες που ονομάζονται αγγειοσυσταλτικά (vasoconstrictors) μειώνουν το διαμέτρημα των αιμοφόρων αγγείων, αυξάνοντας συνεπώς την πίεση του αίματος. Αγγειοδιασταλτικά (Vasodilators) (όπως η νιτρογλυκερίνη) αυξάνουν το διαμέτρημα των αιμοφόρων αγγείων, μειώνοντας συνεπώς την αρτηριακή πίεση. Μακροπρόθεσμα μια διεργασία που ονομάζεται αναδιαμόρφωση (remodeling) συνεισφέρει επίσης στην αλλαγή του διαμετρήματος των μικρών αιμοφόρων αγγείων και επηρεάζει την αντίσταση και την δραστικότητα στους αγγειοδραστικούς παράγοντες. Μειώσεις στην πυκνότητα των τριχοειδών, που ονομάζεται αραιοποίηση των τριχοειδών (capillary rarefaction), μπορεί επίσης να συνεισφέρει στην αυξημένη αντίσταση σε κάποιες περιπτώσεις.
Στην πράξη, κάθε αυτόνομο νευρικό σύστημα και άλλα συστήματα του ατόμου που ρυθμίζουν την πίεση του αίματος, ιδιαίτερα των νεφρών, αποκρίνονται και ρυθμίζουν όλους αυτούς τους παράγοντες έτσι ώστε, αν και τα παραπάνω θέματα είναι σημαντικά, δρουν σπάνια απομονωμένα και η ενεργή αρτηριακή πίεση που αποκρίνεται σε ένα δεδομένο άτομο μπορεί να ποικίλλει πλατιά βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.
Γουίλφρεντ Θέσινγκερ
Τα Πρώτα Χρόνια
Στην Αβησσυνία, στο περιβάλλον της παλιάς βαρβαρικής μεσαιωνικής αυτοκρατορίας της Αιθιοπίας έζησε ως τα εννέα του χρόνια, μετά η οικογένεια γύρισε στην Αγγλία και την επόμενη χρονιά πέθανε ο πατέρας του.
- Τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια της ζωής του τα έζησε σπουδάζοντας στο Κολλέγιο του Ήτον στο Μπέρκσαϊρ και στο Μόντλιν της Οξφόρδης.
Πίεση αίματος
Μέση αρτηριακή πίεση
MAP είναι η μέση αρτηριακή πίεση (average of blood pressure) κατά τη διάρκεια ενός καρδιακού κύκλου και ορίζεται από τον καρδιακό όγκο του παλμού (cardiac output ή CO), τη συστηματική αγγειακή αντίσταση (systemic vascular resistance ή SVR) και την κεντρική φλεβική πίεση (central venous pressure ή CVP)):
Γουίλφρεντ Θέσινγκερ
Τα Πρώτα Χρόνια
Τη χρονιά 1931-32 κάνει χρέη ταμία. Για τρία χρόνια (1930-33) εκπροσώπησε την ομάδα της πυγμαχίας και αργότερα που γίνεται αρχηγός της ομάδας, του απονέμεται κάθε χρόνο το Μπλε βραβείο των Πανεπιστημιακών Σπορ και τα τέσσερα χρόνια που βρέθηκε στην Οξφόρδη (δημοσιευμένο στη Guardian),
Πίεση αίματος
Μέση αρτηριακή πίεση
Στην πράξη, αγνοείται γενικά η συνεισφορά της CVP (που είναι μικρή) και έτσι γίνεται:
Γουίλφρεντ Θέσινγκερ
Τα Πρώτα Χρόνια
Η επάνοδος του στην Αβησσυνία, με αφορμή την πρόσκληση του ίδιου Χαϊλέ Σελασιέ να παρευρεθεί στη στέψη του, ήταν κάτι σαν γυρισμός στην πατρίδα και του έδωσε την ευκαιρία να ξεκινήσει τις εξερευνήσεις του. Πρώτος σταθμός του το Ντάνακιλ, στο κέρας της Αφρικής. Ακολούθησε μια μακρά πορεία του Θέσινγκερ εξερευνητή: Σουδάν, Νταρφούρ, Τσαντ, Αραβία, Περσία, Κουρδιστάν, Ιράκ, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Δυτική Αφρική. Κένυα.
Απόφθεγμα
Ο Θέσινγκερ είχε πει:
Πίεση αίματος
Πίεση σφυγμού (ή παλμού)
Η πίεση του σφυγμού είναι η διαφορά μεταξύ της μετρούμενης συστολικής και διαστολικής πίεσης,
Η πίεση του σφυγμού είναι συνέπεια της παλλόμενης φύσης του καρδιακού όγκου του παλμού, δηλαδή του καρδιακού κτύπου. Το μέγεθος της πίεσης του παλμού αποδίδεται συνήθως στην αλληλεπίδραση του όγκου του παλμού της καρδιάς, στην προσαρμογή (ικανότητα για επέκταση) του αρτηριακού συστήματος —που οφείλεται κυρίως στην αορτή και τις ελαστικές αρτηρίες— και στην αντίσταση στη ροή στο αρτηριακό δέντρο.
Ρύθμιση της πίεσης του αίματος
Η ενδογενής ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης δεν είναι πλήρως κατανοητή, αλλά οι παρακάτω μηχανισμοί ρύθμισης της αρτηριακής πίεσης έχουν χαρακτηριστεί επαρκώς:
Γουίλφρεντ Θέσινγκερ
Βιβλιογραφικές πηγές
Οι Άραβες των Βάλτων, Γουίλφρεντ Θέσινγκερ, εκδόσεις Τσαγκαρουσιάνος
Πίεση αίματος
Ρύθμιση της πίεσης του αίματος
Αυτοί οι διαφορετικοί μηχανισμοί δεν είναι κατ' ανάγκη ανεξάρτητοι μεταξύ τους, όπως φαίνεται από τη σύνδεση μεταξύ του RAS και της έκλυσης αλδοστερόνης. Όταν πέφτει η πίεση του αίματος αρχίζουν πολλές φυσιολογικές αλληλουχίες αντιδράσεων για να επιστρέψει η πίεση του αίματος σε πιο κατάλληλο επίπεδο.
Γουίλφρεντ Θέσινγκερ
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί εξερευνητές
Πίεση αίματος
Μέτρηση
Η αρτηριακή πίεση μετράται συνήθως μέσω σφυγμομανομέτρου, που χρησιμοποιεί το ύψος στήλης υδραργύρου, ή ενός αναεροειδούς μετρητήwhich, για να απεικονίσει την πίεση του αίματος με ακρόαση. Η πιο συνηθισμένη αυτοματοποιημένη τεχνική μέτρησης της πίεσης του αίματος βασίζεται στην ταλαντωσιμετρική μέθοδο. Πλήρως αυτοματοποιημένη ταλαντωσιμετρική μέθοδος είναι διαθέσιμη από το 1981. Αυτή η αρχή έχει πρόσφατα χρησιμοποιηθεί για τη μέτρηση της πίεσης του αίματος με έξυπνο τηλέφωνο. Η μέτρηση της πίεσης επεμβατικά, με είσοδο στο αρτηριακό τοίχωμα προς λήψη της μέτρησης είναι πολύ λιγότερο συνηθισμένη και περιορίζεται συνήθως σε νοσοκομειακές συνθήκες. Νέες μέθοδοι μέτρησης της πίεσης του αίματος χωρίς διείσδυση στο αρτηριακό τοίχωμα και χωρίς εφαρμογή πίεσης στο σώμα του ασθενούς ερευνώνται τώρα. Οι επονομαζόμενες μετρήσεις χωρίς περιχειρίδα ανοίγουν τον δρόμο για πιο άνετες και αποδεκτές παρακολουθήσεις της πίεσης του αίματος. Δείτε για παράδειγμα, την παρακολούθηση της πίεσης του αίματος στον καρπό που χρησιμοποιεί μόνο οπτικούς ανιχνευτές.