cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νέα Παγγαία
Η Νέα Παγγαία είναι μια πιθανή μελλοντική υπερήπειρος που προτάθηκε από τον Ρόι Λίβερμορ (τώρα στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ) στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Αυτό προϋποθέτει το κλείσιμο του Ειρηνικού, σύνδεση της Αυστραλίας με την ανατολική Ασία, και κίνηση της Ανταρκτικής προς βορρά.
Εναλλακτικά σενάρια
Ο παλαιογεωλόγος Ρόναλντ Μπλέικι περιέγραψε τα επόμενα 15 έως 100 εκατομμύρια χρόνια τεκτονικής ανάπτυξης ως αρκετά σταθερά και προβλέψιμα, και δεν θα σχηματιστεί υπερήπειρος σε αυτό το χρονικό πλαίσιο. Πέρα από αυτό, προειδοποιεί ότι το γεωλογικό αρχείο είναι γεμάτο από απροσδόκητες αλλαγές στην τεκτονική δραστηριότητα που κάνει περαιτέρω προβλέψεις "πολύ, πολύ θεωρητικές". Εκτός από τη Νέα Παγγαία, δύο άλλες υποθετικές υπερήπειροι— η "Αμασία" και η "Ύστατη Παγγαία" του Κρίστοφερ Σκοτίζ—απεικονίστηκαν σε ένα άρθρο του New Scientist τον Οκτώβριο του 2007.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Υπερήπειροι Κατηγορία:Θεωρητικές ήπειροι
Ιωάννης Κόνιαρης
Ο Ιωάννης Κόνιαρης (1801 - 1872) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αθηναίων
Ζερ (Ζυρά)
Το Ζερ (γαλλικά: Jeurre) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζερουά (γαλλικά: Jeurrois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Αριθμολογία
Ως αριθμολογία ορίζεται οποιοδήποτε από τα πολλά παραδοσιακά συστήματα ή πίστεις στη μυστικιστική ή εσωτερική σχέση μεταξύ των αριθμών και των φυσικών αντικειμένων ή όντων.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Αριθμολογία
Κρυφές Επιθυμίες
Κρυφές Επιθυμίες (αγγλικά: Little Children) είναι αμερικανική δραματική ταινία, παραγωγής 2006. Η ταινία είναι βασισμένη στη νουβέλα "Little Children" του Τομ Περότα και το σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με το σκηνοθέτη της ταινίας Τοντ Φιλντ. Πρωταγωνιστούν οι Κέιτ Γουίνσλετ, Πάτρικ Γουίλσον, Τζένιφερ Κόνελι, Τζάκι Ερλ Χέιλι, Νόα Έμεριχ, Γκρεγκ Έντελμαν, Φίλις Σόμερβιλ και Γουίλ Λάιμαν. Η ταινία περιγράφει τις ζωές κάποιων ανθρώπων και πως, όταν αυτές διασταυρώνονται, οδηγούν σε αναπάντεχους και επικίνδυνους δρόμους. Η Σάρα, προβληματισμένη από την τροπή που έχει πάρει ο γάμος της, θα γνωρίσει τον επίσης απογοητευμένο από τη συζυγική του σχέση, Μπραντ. Η φιλική σχέση που αρχικά αναπτύσουν γρήγορα εξελίσσεται σε ερωτική. Η μικρή τους πόλη θα αναστατωθεί όταν ένας νέος γείτονας, ο Ρόνι, επιδειξίας που στο παρελθόν είχε παρενοχλήσει ανήλικο κοριτσάκι επιστρέφει στη γενέτειρά του.
Η ταινία Κρυφές Επιθυμίες έκανε πρεμιέρα στο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Νέας Υόρκης και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 6 Νοεμβρίου 2006. Απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από τους κριτικούς και έλαβε τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ στις κατηγορίες Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Γουίνσλετ, Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Χέιλι και Διασκευασμένου Σεναρίου.
Πλοκή
Η Σάρα Πιρς είναι μια νοικοκυρά που μένει στα προάστια της Βοστόνης. Είναι παντρεμένη με τον Ρίτσαρντ Πιρς, έναν καλό αλλά απόμακρο σύζυγο, ο οποίος είναι κρυφά παθιασμένος με μια πορνοστάρ του ίντερνετ. Η Σάρα έχει μια κόρη, τη Λούσι και αισθάνεται "ξένη" όταν βρίσκεται μαζί με τις άλλες μητέρες της γειτονιάς στην τοπική παιδική χαρά. Ο Μπραντ Άνταμσον είναι πρώην παίκτης ποδοσφαίρου στο κολέγιο και παντρεμένος με την Κάθι, μια σκηνοθέτις ντοκιμαντέρ και μαζί έχουν ένα γιο, τον Άρον. Ο Μπραντ είναι στενοχωρημένος και μπερδεμένος καθώς η γυναίκα του είναι αυτή που φέρνει τα λεφτά στο σπίτι και αυτός είναι ένας μπαμπάς που μένει με το παιδί στο σπίτι και που έχει αποτύχει δύο φορές να περάσει τις εξετάσεις για να γίνει δικηγόρος. Κάθε μέρα φεύγει από το σπίτι για να πάει στη βιβλιοθήκη να διαβάσει, αλλά στην πραγματικότητα περνάει την ώρα του παρακολουθόντας σκέιτμπορντ στο πάρκο. Παίρνει μέρος στην ομάδα ποδοσφαίρου για αστυνόμους, μετά από παρότρυνση ενός φίλου, του Λάρι Χέτζες, έναν ντροπιασμένο πρώην αστυνομικό.
Οι Σάρα και Μπραντ γνωρίζονται στην παιδική χαρά του σχολείου, όπου η Σάρα προτείνει να την αγκαλιάσει για να προκαλέσουν τις υπόλοιπες μητέρες που τους παρακολουθούν. Ο Μπραντ τη φιλάει και γρήγορα γίνεται εμφανής η έλξη που υπάρχει μεταξύ τους. Με τον καιρό, οι δυο τους γνωρίζονται όλο και περισσότερο και γρήγορα η φιλική τους σχέση γίνεται ερωτική. Εν τω μεταξύ ο Ρόναλντ "Ρόνι" ΜακΓκόρβεϊ, ο οποίος ήταν φυλακή για σεξουαλική παρενόχληση σε ανήλικο, επιστρέφει στη γενέτειρά του για να ζήσει με τη μητέρα του. Ο Λάρι ξεκινά εκστρατεία εναντίον του Ρόνι, βανδαλίζοντας το σπίτι του, μοιράζοντας φυλλάδια και ενοχλώντας τον ίδιο και τη μητέρα του. Η μητέρα του Ρόνι προσπαθεί να βοηθήσει το Ρόνι με ένα ραντεβού, το οποίο δεν πηγαίνει καθόλου καλά και καταλήγει με τον Ρόνι να αυνανίζεται στο αυτοκίνητο του ραντεβού του έξω από μια παιδική χαρά.
Το ίδιο βράδυ, η Σάρα μαζεύει τα πράγματά της και πηγαίνει τη Λούσι στο πάρκο να περιμένει τον Μπραντ. Στο δρόμο του για το πάρκο, ο Μπραντ δέχεται την πρόκληση των παιδιών που κάνουν σκέιτμπορντ να δοκιμάσει ένα άλμα. Ο Μπραντ δέχεται και τραυματίζει τον εαυτό του. Στο πάρκο η Σάρα βλέπει τον Ρόνι και προσπαθεί να τον παρηγορήσει, αφήνοντας τη Λούσι να περπατάει μόνη της. Αυτό φοβίζει τη Σάρα. Μόλις τη βρίσκει, η Σαρα αγκαλιάζει με δάκρυα την κόρη της και πηγαίνει σπίτι. Ο Μπραντ πηγαίνει στο νοσοκομείο και ζητά να καλέσουν τη σύζυγό του.
Ο Λάρι πηγαίνει στο πάρκο να βρει το Ρόνι και απολογείται που τον παρενολχούσε. Παρατηρώντας αίμα να στάζει από τον Ρόνι, ανακαλύπτει τρομαγμένος ότι ο Ρόνι ευνούχισε τον εαυτό του. Πανικοβλημένος, ο Λάρι παίρνει τον Ρόνι και τον πηγαίνει στο νοσοκομείο. Φτάνουν ακριβώς τη στιγμή που φτάνει και η Κάθι. Η ταινία τελειώνει με τη Σάρα να κοιμάται δίπλα στη Λούσι, στο σπίτι τους.
Box office
Με προϋπολογισμό 26.000.000 δολάρια, η ταινία Κρυφές Επιθυμίες άνοιξε σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών στην 42η θέση με 97.953 δολάρια το πρώτο τριήμερο. Συνολικά συγκέντρωσε 5,4 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 9,3 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 14,8 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την παιδοφιλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μέιν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ρόουντ Άιλαντ Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Γκέτο του Λοτζ
Το Γκέτο του Λοτζ (πολωνικά: Getto Łódzkie) ή Γκέτο του Λίτσμανστατ (γερμανικά: Litzmannstadt Ghetto, από το ναζιστικό γερμανικό όνομα για το Λοτζ) ήταν ένα γκέτο των Ναζί που ιδρύθηκε από τις γερμανικές αρχές για Πολωνοεβραίους και Ρομά μετά την εισβολή στην Πολωνία. Ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο γκέτο σε όλη τη γερμανοκρατούμενη Ευρώπη μετά το Γκέτο της Βαρσοβίας. Βρίσκεται στην πόλη Λοτζ (ορθή ελλ. απόδοση: Γουτς) και αρχικά προοριζόταν ως προκαταρκτικό βήμα πάνω σε ένα πιο εκτεταμένο σχέδιο για τη δημιουργία της επαρχίας Γιούντενφραϊ του Ράιχσγκαου Βάρτελαντ. Τελικά, το γκέτο μετατράπηκε σε ένα σημαντικό βιομηχανικό κέντρο, κατασκευάζοντας εφόδια πολέμου για τη ναζιστική Γερμανία και ειδικά για τη Βέρμαχτ. Ο αριθμός των φυλακισμένων αυξήθηκε περαιτέρω από τους Εβραίους που απελάθηκαν από τα εδάφη του Τρίτου Ράιχ.
Στις 30 Απριλίου 1940, όταν οι πύλες του γκέτο έκλεισαν, φιλοξένησαν 163.777 κατοίκους. Λόγω της αξιοσημείωτης παραγωγικότητάς του, το γκέτο κατάφερε να επιβιώσει μέχρι τον Αύγουστο του 1944. Τα πρώτα δύο χρόνια, απορρόφησε σχεδόν 20.000 Εβραίους από εκκαθαρισμένα γκέτο σε γειτονικές πόλεις και χωριά της Πολωνίας, καθώς και 20.000 περισσότερους από την υπόλοιπη γερμανοκρατούμενη Ευρώπη. Μετά το κύμα των απελάσεων στο στρατόπεδο εξόντωσης Χέουμνο που ξεκίνησε στις αρχές του 1942 και παρά την έντονη αντιστροφή της τύχης, οι Γερμανοί επέμειναν στην εξάλειψη του γκέτο και μετέφεραν τον υπόλοιπο πληθυσμό στα στρατόπεδα εξόντωσης του Άουσβιτς και του Χέουμνο, όπου οι περισσότεροι δολοφονήθηκαν κατά την άφιξη τους. Ήταν το τελευταίο γκέτο στην κατεχόμενη Πολωνία που εκκαθαρίστηκε. Συνολικά, πέρασαν 210.000 Εβραίοι, αλλά μόνο 877 παρέμειναν κρυμμένοι όταν έφτασαν οι Σοβιετικοί. Περίπου 10.000 Εβραίοι κάτοικοι του Λοτζ, που ζούσαν εκεί πριν από την εισβολή στην Πολωνία, επέζησαν αλλού από το Ολοκαύτωμα.
Εγκατάσταση
Όταν οι γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν το Λοτζ στις 8 Σεπτεμβρίου 1939, η πόλη είχε πληθυσμό 672.000 κατοίκους. Πάνω από 230.000 από αυτούς ήταν Εβραίοι, 31,1% σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία. Η ναζιστική Γερμανία προσάρτησε το Λοτζ απευθείας στη νέα περιοχή Βάρτεγκαου και μετονόμασε την πόλη Λίτσμανστατ (Litzmannstadt) προς τιμήν ενός Γερμανού στρατηγού, του Καρλ Λίτζμαν, ο οποίος είχε οδηγήσει τις γερμανικές δυνάμεις στην περιοχή το 1914. Οι ναζιστικές γερμανικές αρχές σκόπευαν να «εξαγνίσουν» την πόλη. Όλοι οι Πολωνοεβραίοι έπρεπε να εκδιωχθούν τελικά στο Γενικό Κυβερνείο, ενώ ο μη εβραϊκός πληθυσμός των Πολωνών μειώθηκε σημαντικά και μετατράπηκε σε δουλικό εργατικό δυναμικό για τη Γερμανία. μικρογραφία| Επανεγκατάσταση Εβραίων στην περιοχή του Γκέτο, Μάρτιος 1940. Η Παλιά Συναγωγή στο παρασκήνιο (δεν υπάρχει πλέον). Το πρώτο γνωστό αρχείο μιας εντολής για την ίδρυση του γκέτο, με ημερομηνία 10 Δεκεμβρίου 1939, προήλθε από τον νέο ναζιστή κυβερνήτη Φρίντριχ Ούμπελχερ,  Μέχρι την 1η Οκτωβρίου 1940, η μετεγκατάσταση των κρατουμένων του γκέτο έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί και ο πυρήνας της πόλης να κηρυχθεί Γιούντενφραϊ (καθαρισμένος από την εβραϊκή παρουσία του). Οι Γερμανοί κατακτητές πίεσαν ώστε το μέγεθος του γκέτο να συρρικνωθεί πέρα από κάθε λογική, προκειμένου να καταχωρήσουν τα εργοστάσιά τους εκτός αυτού. Τελικά, το γκέτο μετατράπηκε σε ένα σημαντικό βιομηχανικό κέντρο, κατασκευάζοντας εφόδια πολέμου για τη ναζιστική Γερμανία και ειδικά για τη Βέρμαχτ. Το Λοτζ ήταν ένα πολυπολιτισμικό μωσαϊκό πριν από την έναρξη του πολέμου, με περίπου 8,8% Γερμανούς κατοίκους και επιπλέον Αυστριακές, Τσέχικες, Γαλλικές, Ρωσικές και Ελβετικές επιχειρηματικές οικογένειες να προσθέτουν στην έντονη οικονομία του.
Πριν από την εξασφάλιση του συστήματος γκέτο προηγήθηκε μια σειρά αντι-εβραϊκών μέτρων, καθώς και αντι-πολωνικών μέτρων που προορίζονταν να προκαλέσουν τρόμο. Οι Εβραίοι αναγκάστηκαν να φορέσουν το κίτρινο σήμα. Οι επιχειρήσεις τους απαλλοτριώθηκαν από τη Γκεστάπο. Τελικά, το γκέτο μετατράπηκε σε ένα σημαντικό βιομηχανικό κέντρο, κατασκευάζοντας εφόδια πολέμου για τη ναζιστική Γερμανία και ειδικά για τη Βέρμαχτ. Μετά την εισβολή στην Πολωνία, πολλοί Εβραίοι, ιδίως η πνευματική και πολιτική ελίτ, τράπηκαν σε φυγή από τον γερμανικό στρατό και μετακινήθηκαν στην υπό σοβιετική κατοχή ανατολική Πολωνία και στην περιοχή του μελλοντικού Γενικού Κυβερνείου με την ελπίδα της αντεπίθεσης της Πολωνίας, η οποία δεν έγινε ποτέ. Στις 8 Φεβρουαρίου 1940, οι Γερμανοί διέταξαν την εβραϊκή κατοικία να περιοριστεί σε συγκεκριμένους δρόμους στην Παλιά Πόλη και στην παρακείμενη συνοικία Μπαουούτι (Bałuty), τις περιοχές που θα γινόταν το γκέτο. Για να επισπευσθεί η μετεγκατάσταση, η Αστυνομία Όρπο εξαπέλυσε επίθεση γνωστή ως «Ματωμένη Πέμπτη», στην οποία 350 Εβραίοι πυροβολήθηκαν θανάσιμα στο σπίτι τους, όσο και εκτός, στις 5 με 7 Μαρτίου 1940. Τους επόμενους δύο μήνες, ξύλινοι και συρμάτινοι φράχτες ανεγέρθηκαν γύρω από την περιοχή για να την κόψουν από την υπόλοιπη πόλη. Οι Εβραίοι σφραγίστηκαν επίσημα μέσα στα τείχη του γκέτο την 1η Μαΐου 1940.
Καθώς σχεδόν το 25% των Εβραίων είχαν εγκαταλείψει την πόλη τη στιγμή που ιδρύθηκε το γκέτο, ο φυλακισμένος πληθυσμός της από την 1η Μαΐου 1940 ήταν 164.000. Τον επόμενο χρόνο, οι Εβραίοι από τη γερμανοκρατούμενη Ευρώπη μέχρι το Λουξεμβούργο απελάσσονταν στο γκέτο στο δρόμο τους προς τα στρατόπεδα εξόντωσης. Ένας μικρός πληθυσμός Ρομά επανεγκαταστάθηκε επίσης εκεί. Μέχρι την 1η Μαΐου 1941, ο πληθυσμός του γκέτο ήταν 148.547.
Αστυνόμευση του γκέτο
μικρογραφία| Γερμανική και εβραϊκή αστυνομική φρουρά στην είσοδο του Γκέτο. Για να διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξει επαφή μεταξύ των εβραϊκών και μη-εβραϊκών πληθυσμών της πόλης, ανατέθηκαν σε δύο γερμανικά τάγματα Αστυνομίας Τάξης να περιπολούν την περίμετρο του γκέτο, συμπεριλαμβανομένου του Εφεδρικού Αστυνομικού Τάγματος 101 από το Αμβούργο. Μέσα στο Γκέτο, δημιουργήθηκε μια εβραϊκή αστυνομική δύναμη για να διασφαλίσει ότι κανένας κρατούμενος δεν θα προσπαθούσε να δραπετεύσει. Στις 10 Μαΐου 1940, τέθηκαν σε ισχύ διαταγές απαγορεύοντας οποιαδήποτε εμπορική συναλλαγή μεταξύ Εβραίων και μη Εβραίων στο Λοτζ. Με το νέο γερμανικό διάταγμα, όσοι πιάνονταν έξω από το γκέτο θα μπορούσαν να πυροβοληθούν. Η επαφή με ανθρώπους που ζούσαν από την πλευρά του «Άριαν» επηρεάστηκε επίσης από το γεγονός ότι το Λοτζ είχε μία ισχυρή εθνοτική γερμανική μειονότητα 70.000 που ήταν πιστή στους Ναζί (τους Φόλκσντοϊτσε), καθιστώντας αδύνατη την παράνομη μεταφορά τροφίμων. Για να κρατήσουν έξω τους ξένους, οι φήμες εξαπλώθηκαν επίσης από την προπαγάνδα του Χίτλερ, λέγοντας ότι οι Εβραίοι ήταν φορείς μεταδοτικών ασθενειών. Για την εβδομάδα 16–22 Ιουνίου 1941 (την εβδομάδα που η Ναζιστική Γερμανία ξεκίνησε την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα), οι Εβραίοι ανέφεραν 206 θανάτους και δύο πυροβολισμούς γυναικών κοντά στο συρματόπλεγμα.
Σε άλλα γκέτο σε ολόκληρη την Πολωνία, οι ακμάζουσες υπόγειες οικονομίες βασίστηκαν στο λαθρεμπόριο τροφίμων και μεταποιημένων προϊόντων που αναπτύχθηκαν μεταξύ των γκέτο και του εξωτερικού κόσμου. Στο Λοτζ, ωστόσο, αυτό ήταν πρακτικά αδύνατο λόγω της μεγάλης ασφάλειας. Οι Εβραίοι εξαρτιόντουσαν πλήρως από τις γερμανικές αρχές για τρόφιμα, φάρμακα και άλλα ζωτικά εφόδια. Για να επιδεινώσει την κατάσταση, το μόνο νόμιμο νόμισμα στο γκέτο ήταν ένα ειδικά δημιουργημένο νόμισμα του γκέτο. Αντιμέτωποι με την πείνα, οι Εβραίοι διαπραγματεύτηκαν τα εναπομείναντα υπάρχοντά τους και τις αποταμιεύσεις τους για αυτό το προσωρινό νόμισμα, υπονομεύοντας έτσι τη διαδικασία με την οποία τους είχαν αφαιρεθεί τα υπόλοιπα υπάρχοντά τους.
Κατανάλωση τροφίμων και υποσιτισμός
Η στέρηση τροφής προκάλεσε συχνά πίεση στις οικογενειακές σχέσεις, αλλά οι γονείς, τα αδέλφια και οι σύζυγοι θα διατηρούσαν επίσης το μερίδιό τους προς όφελος των αγαπημένων τους. Οι άνθρωποι εμπορεύονταν έπιπλα και ρούχα για να λάβουν φαγητό για τα μέλη της οικογένειάς τους ή για τους ίδιους. Εβραίες γυναίκες εφηύραν νέους τρόπους μαγειρέματος για να κάνουν τα τρόφιμα και τις προμήθειες να διαρκέσουν περισσότερο. Η φυματίωση και άλλες ασθένειες ήταν ευρέως διαδεδομένες λόγω του υποσιτισμού. Οι φυσικές ιδιότητες του υποσιτισμού στο Γκέτο του Λοτζ οδήγησαν σε βυθισμένα μάτια, πρησμένες κοιλιές και γερασμένες εμφανίσεις, ενώ ταυτόχρονα εμπόδιζαν την ανάπτυξη των παιδιών του Γκέτο.
Οργάνωση
Διοικητικά, το γκέτο του Λοτζ υπόκεινταν στο Δημοτικό Συμβούλιο. Αρχικά, ο δήμαρχος Κάρολ Μάρντερ ξεχωρίστηκε από το τμήμα τροφοδοσίας και οικονομίας, το υποκατάστημα για το γκέτο στην οδό Τσεγκιελνιάνα (σήμερα Γιαράτσα 11), του οποίου ο πρώτος διευθυντής ήταν ο Γιόχαν Μόλντενχαουερ και έπειτα ένας έμπορος από τη Βρέμη, ο Χανς Μπίεμποφ Από τον Οκτώβριο του 1940, η εγκατάσταση αναβαθμίστηκε σε ανεξάρτητο τμήμα του δημοτικού συμβουλίου - το Γκέτοφερβαλτουνγκ (Gettoverwaltung), όπου αναφέρονταν στον δήμαρχο Βέρνερ Βέντζκι. Αρχικά, τα κύρια καθήκοντα του διοικητικού συμβουλίου του γκέτο ήταν η προμήθεια τροφίμων, η προμήθεια φαρμάκων και η διευθέτηση του γκέτο με την πόλη. Σύντομα, ωστόσο, οι κάτοικοι άρχισαν να κλέβονται και να εκμεταλλεύονται στο μέγιστο, μετατρέποντας το γκέτο σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας, με μερίδες φαγητού πείνας και ακραίες συνθήκες διαβίωσης. Από το 1942, ο Χανς Μπίεμποφ και οι αναπληρωτές του Γιόζεφ Χέμερλε και Βίλχελμ Ρίμπε επέδειξαν την επιλογή και τον εκτοπισμό των κατοίκων του γκέτο και ο Μπίεμποφ και οι εμπορικές του δυνατότητες εκτιμήθηκαν γρήγορα από τους αξιωματούχους των κεντρικών αρχών της Επαρχίας Βάρτα. Ο Μπίεμποφ έγινε ο πραγματικός κυβερνήτης του γκέτο και οι αξιωματούχοι του Γκέτοφερβαλτουνγκ έφταναν με ταχύ ρυθμό - από 24 άτομα το Μάιο του 1940 στα 216 στα μέσα του 1942. αριστερά|μικρογραφία| Ο [[Χάιμ Ρουμκόφκσι δίνει λόγο στο γκέτο, 1941-42. ]] Για να οργανώσουν τον τοπικό πληθυσμό και να διατηρήσουν την τάξη, οι γερμανικές αρχές ίδρυσαν ένα Εβραϊκό Συμβούλιο που ονομαζόταν συνήθως Γιούντενρατ (Judenrat) ή το Έιλτεστνρατ (Ältestenrat - «Συμβούλιο των Πρεσβύτερων») στο Λοτζ. Ο πρόεδρος του Γιούντενρατ που διορίστηκε από τη ναζιστική διοίκηση ήταν ο Χάιμ Ρουμκόφκσι (ηλικίας 62 ετών το 1939). Ακόμα και σήμερα, εξακολουθεί να θεωρείται μία από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες στην ιστορία του Ολοκαυτώματος. Γνωστός κοροϊδευτικά ως «Βασιλιάς Χάιμ», ο Ρουμκόφσκι έλαβε άνευ προηγουμένου εξουσίες από τους αξιωματούχους των Ναζί, οι οποίοι του επέτρεψαν να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να διατηρήσει την τάξη στο Γκέτο.
Απευθείας υπόλογος απέναντι στον Ναζί Amtsleiter Χανς Μπίεμποφ, ο Ρουμκόφσκι υιοθέτησε ένα αυταρχικό στυλ ηγεσίας για να μετατρέψει το γκέτο σε μια βιομηχανική βάση κατασκευής πολεμικών προμηθειών. Πείστηκε ότι η εβραϊκή παραγωγικότητα θα εξασφάλιζε την επιβίωση και ανάγκασε τον πληθυσμό να εργάζεται 12 ώρες την ημέρα παρά τις απαράδεκτες συνθήκες και την έλλειψη θερμίδων και πρωτεϊνών, παράγοντας στολές, ενδύματα, ξύλινες και μεταλλικές κατασκευές και ηλεκτρικό εξοπλισμό για τον γερμανικό στρατό. Μέχρι το 1943, περίπου το 95 τοις εκατό του ενήλικου πληθυσμού απασχολήθηκε σε 117 εργαστήρια, τα οποία - ο Ρουμκόφσκι κάποτε καυχιόταν στον δήμαρχο του Λοτζ - ήταν «χρυσωρυχείο». Λόγω αυτής της παραγωγικότητας, το Γκέτο του Λοτζ κατάφερε να επιβιώσει για πολύ μετά την εκκαθάριση όλων των άλλων γκέτο στην κατεχόμενη Πολωνία. Ο Ρουμκόφσκι ξεχώριζε συστηματικά για απέλαση τους πολιτικούς του αντιπάλους ή όποιον μπορούσε να είχε την ικανότητα να οδηγήσει μια αντίσταση εναντίον των Ναζί. Οι συνθήκες ήταν σκληρές και ο πληθυσμός εξαρτιόταν πλήρως από τους Γερμανούς. Η τυπική πρόσληψη, κυμαινόταν κατά μέσο όρο μεταξύ 700 και 900 θερμίδων την ημέρα, περίπου τις μισές θερμίδες που απαιτούνται για την επιβίωση. Άτομα που συνδέονταν με το Ρουμκόφσκι λάμβαναν δυσανάλογα μεγαλύτερες μερίδες φαγητού, φαρμάκων και άλλων αναλογικών αναγκών. Οπουδήποτε αλλού η πείνα ήταν αχαλίνωτη και οι ασθένειες, όπως η φυματίωση, ήταν ευρέως διαδεδομένες, τροφοδοτώντας τη δυσαρέσκεια για τη διοίκηση του Ρουμκόφσκι, η οποία οδήγησε σε μια σειρά απεργιών στα εργοστάσια. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο Ρουμκόφσκι βασίστηκε στην εβραϊκή αστυνομία για να καταπραΰνει τους δυσαρεστημένους εργαζόμενους, αν και τουλάχιστον σε μια περίπτωση, ζητήθηκε από την Γερμανική Αστυνομία Τάξης να παρέμβει. Οι απεργίες ξέσπασαν συνήθως λόγω της μείωσης των μερίδων τροφίμων. δεξιά|μικρογραφία| Νεαρό κορίτσι που εργάζεται σε εργοστάσιο χαρτιού. Οι ασθένειες ήταν ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της ζωής στο γκέτο, με τις οποίες ερχόταν αντιμέτωπο το Γιούντενρατ. Οι ιατρικές προμήθειες ήταν εξαιρετικά περιορισμένες και το γκέτο ήταν πολύ συνωστισμένο. Ολόκληρος ο πληθυσμός των 164.000 ανθρώπων αναγκάστηκε να μένει σε μια περιοχή 4 τετραγωνικών χιλιομέτρων, εκ των οποίων τα 2,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα αναπτύχθηκαν και κατοικήθηκαν. Η προμήθεια καυσίμων ήταν πολύ μικρή και οι άνθρωποι έκαιγαν ό,τι μπορούσαν για να επιβιώσουν τον πολωνικό χειμώνα. Περίπου 18.000 άνθρωποι στο γκέτο πιστεύεται ότι πέθαναν κατά τη διάρκεια ενός λιμού το 1942 και συνολικά, περίπου 43.800 άνθρωποι πέθαναν στο γκέτο από την πείνα και τις μολυσματικές ασθένειες.
Απελάσεις
δεξιά|μικρογραφία| Δελτίο ταυτότητας του Γκέτο του Λοτζ, 19-4-1942. Ο υπερπληθυσμός στο γκέτο επιδεινώθηκε από την εισροή περίπου 40.000 Πολωνοεβραίων που εκδιώχθηκαν από τις γύρω περιοχές Βάρτεγκαου, καθώς και από τις μεταφορές του Ολοκαυτώματος ξένων Εβραίων που εγκαταστάθηκαν στο Λοτζ από τη Βιέννη, το Βερολίνο, την Κολωνία, το Αμβούργο και άλλες πόλεις στη ναζιστική Γερμανία, καθώς και από το Λουξεμβούργο και το Προτεκτοράτο της Βοημίας και Μοραβίας, συμπεριλαμβανομένου του στρατοπέδου συγκέντρωσης Τερέζιενσταντ. Ο Χάινριχ Χίμλερ επισκέφτηκε το γκέτο για πρώτη φορά στις 7 Ιουνίου 1941. Στις 29 Ιουλίου 1941, μετά από επιθεώρηση, οι περισσότεροι ασθενείς του ψυχιατρικού νοσοκομείου του γκέτο μεταφέρθηκαν για να μην επιστρέψουν ποτέ. «Κατάλαβαν, για παράδειγμα, γιατί τους έκαναν ηρεμιστικές ενέσεις τη νύχτα. Χρησιμοποιήθηκαν ενέσεις σκοπολαμίνης, κατόπιν αιτήματος των ναζιστικών αρχών». Τοποθετημένη 50 χιλιόμετρα βόρεια του Λοτζ στην πόλη Χέουμνο ναντ Νέρεμ, το στρατόπεδο εξόντωσης του Χέουμνο ξεκίνησε τις επιχειρήσεις με αέριο στις 8 Δεκεμβρίου 1941. Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 20 Δεκεμβρίου 1941, ο Ρουμκόφσκι διέταξε τους Γερμανούς να ανακοινώσουν ότι 20.000 Εβραίοι από το γκέτο θα απελαθούν σε άγνωστα στρατόπεδα, βάσει επιλογής από το Γιούντενρατ. Δημιουργήθηκε Επιτροπή Εκκένωσης για να βοηθήσει στην επιλογή της αρχικής ομάδας των απελαθέντων μεταξύ εκείνων που χαρακτηρίστηκαν «εγκληματίες»: άτομα που αρνήθηκαν ή δεν μπορούσαν να εργαστούν και άτομα που εκμεταλλεύτηκαν τους πρόσφυγες που έφτασαν στο γκέτο για να ικανοποιήσουν τις δικές τους βασικές ανάγκες.
Μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου 1942, περίπου 10.000 Εβραίοι απελάθηκαν στο Χέουμνο (γνωστό ως Kulmhof στα γερμανικά). Το στρατόπεδο εξόντωσης Χέουμνο που δημιουργήθηκε από τον SS-Στούρμπανφουρερ Χέρμπερτ Λάνγκε, χρησίμευσε ως πιλοτικό πρόγραμμα για τη μυστική Επιχείρηση Ράινχαρντ, την πιο θανατηφόρα φάση της «Τελικής Λύσης». Στο Χέουμνο, οι τρόφιμοι σκοτώθηκαν με τα καυσαέρια των κινούμενων φορτηγών αερίου. Οι στατικοί θάλαμοι αερίου δεν είχαν ακόμη κατασκευαστεί στο στρατόπεδο εξόντωσης του Άινζατζ Ράινχαρντ (Einsatz Reinhardt). Έως τις 2 Απριλίου 1942, επιπλέον 34.000 θύματα στάλθηκαν εκεί από το γκέτο, με 11.000 περισσότερα μέχρι τις 15 Μαΐου 1942 και πάνω από 15.000 περισσότερα μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου, για το σύνολο περίπου 55.000 ανθρώπων. Οι Γερμανοί σχεδίαζαν να ακολουθήσουν τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι και όποιος θεωρούταν «ακατάλληλος για εργασία».
Τον Σεπτέμβριο του 1942, ο Ρουμκόφσκι και οι Εβραίοι του Λοτζ είχαν συνειδητοποιήσει τη μοίρα των απομακρυνόμενων, επειδή όλες οι αποσκευές, τα ρούχα και τα έγγραφα ταυτότητας των συντρόφων τους, επέστρεφαν στο γκέτο για «επεξεργασία». Οι σκλάβοι εργαζόμενοι άρχισαν να υποπτεύονται έντονα ότι η απέλαση σήμαινε θάνατο, παρόλο που δεν είχαν ποτέ καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η εκμηδένιση των Εβραίων ήταν συνολική, όπως ήταν ο σκοπός. Έγινα μάρτυρες της γερμανικής επιδρομής σε παιδικό νοσοκομείο, όπου όλοι οι ασθενείς συγκεντρώθηκαν και τοποθετήθηκαν σε φορτηγά για να μην επιστρέψουν ποτέ (μερικοί ρίχτηκαν από τα παράθυρα). Μια νέα γερμανική διαταγή απαιτούσε την παράδοση 24.000 Εβραίων για απέλαση. Μια δημόσια συζήτηση ξέσπασε στο γκέτο για το ποιος πρέπει να εγκαταλειφθεί. Ο Ρουμκόφσκι ακούστηκε πιο πεπεισμένος από ποτέ ότι η μόνη ευκαιρία για την εβραϊκή επιβίωση έγκειται στην ικανότητα να εργάζονται παραγωγικά για το Ράιχ χωρίς παρέμβαση. Καθώς ο Ρουμκόφσκι πίστευε ότι η παραγωγικότητα ήταν απαραίτητη για την επιβίωση, πίστευε ότι έπρεπε να δώσουν τα 13.000 παιδιά τους και τους 11.000 ηλικιωμένους. Απευθύνθηκε στους γονείς του Λοτζ ως εξής: μικρογραφία| Τα παιδιά συγκεντρώνονται για απέλαση στο [[Στρατόπεδο εξόντωσης Χέλμνο|στρατόπεδο εξόντωσης του Χέουμνο, Σεπτέμβριος 1942. ]] "Ένα οδυνηρό πλήγμα έπληξε το γκέτο. [Οι Γερμανοί] μας ζητούν να εγκαταλείψουμε το καλύτερο που έχουμε - τα παιδιά και τους ηλικιωμένους. Ήμουν ανάξιος να έχω ένα δικό μου παιδί, γι 'αυτό έδωσα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου στα παιδιά. Έχω ζήσει και αναπνεύσει με παιδιά, όμως ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα αναγκαζόμουν να κάνω αυτήν τη θυσία στο βωμό με τα χέρια μου. Στα γηρατειά μου, πρέπει να απλώσω τα χέρια μου και να ικετεύσω: Αδελφοί και αδελφές! Παραδώστε τα σε μένα! Πατέρες και μητέρες: Δώσε μου τα παιδιά σας! - Χάιμ Ρουμκόφσκι, 4 Σεπτεμβρίου 1942"
Παρά τον τρόμο τους, οι γονείς δεν είχαν άλλη επιλογή από το να παραδώσουν τα παιδιά τους για απέλαση. Ορισμένες οικογένειες αυτοκτόνησαν συλλογικά για να αποφύγουν το αναπόφευκτο. Οι απελάσεις επιβραδύνθηκαν, για λίγο, μόνο μετά την ολοκλήρωση της εκκαθάρισης του γκέτο. Έμειναν περίπου 89.446 κρατούμενοι με άρτια σωματική ικανότητα. Τον Οκτώβριο, ο αριθμός των γερμανικών στρατευμάτων μειώθηκε, καθώς δεν χρειαζόταν πλέον. Το Γερμανικό Αστυνομικό Τάγμα 101 εγκατέλειψε το γκέτο για να διεξάγει αντι-εβραϊκές επιχειρήσεις σε πολωνικές πόλεις, με απευθείας γραμμές προς Τρεμπλίνκα, Μπέλζεκ και Σομπίμπουρ. Εν τω μεταξύ, ένα σπάνιο στρατόπεδο για τα χριστιανικά παιδιά ηλικίας μεταξύ 8 και 14 ετών ιδρύθηκε δίπλα στο γκέτο τον Δεκέμβριο του 1942, χωρισμένο μόνο από έναν ψηλό φράχτη από σανίδες. Περίπου 12.000–13.000 έφηβοι Πολωνοί με γονείς που είχαν ήδη πεθάνει πέρασαν από το Kinder-KZ Litzmannstadt, σύμφωνα με την Διεθνή Υπηρεσία Καταγραφής. 1.600 παιδιά υποβλήθηκαν σε μια διαδικασία επιλογής για γερμανοποίηση και έκαναν δουλειά στενά συνδεδεμένη με τη βιομηχανική παραγωγή του γκέτο, με βοήθεια και συμβουλές από Εβραίους εκπαιδευτές. αριστερά|μικρογραφία| Οι Εβραίοι καθαρίζουν και επισκευάζουν παλτά στο Χέουμνο για αναδιανομή μεταξύ της [[Φόλκσντοϊτσε, σύμφωνα με το μυστικό Μνημόνιο του Άουγκουστ Φρανκ. Το κίτρινο σήμα είχε αφαιρεθεί. ]] Από τα τέλη του 1942 η παραγωγή πολεμικών προμηθειών συντονίστηκε από το αυτόνομο γερμανικό διοικητικό συμβούλιο (Γκέτοφερβαλτουνγκ). Το Γκέτο μετατράπηκε σε ένα τεράστιο στρατόπεδο εργασίας, όπου η επιβίωση εξαρτιόταν αποκλειστικά από την ικανότητα εργασίας. Δύο μικρά νοσοκομεία ιδρύθηκαν το 1943, ωστόσο εκατοντάδες βασανισμένοι κρατούμενοι πέθαιναν κάθε μήνα. Τον Απρίλιο, 1.000 Εβραίοι μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα εργασίας στη Γερμανία. Τον Σεπτέμβριο του 1943, ο Χίμλερ διέταξε τον Γκρέιζερ να ετοιμαστεί για μαζική μετεγκατάσταση εργασίας στη ναζιστική συνοικία του Λούμπλιν. Ο Μαξ Χορν από την Όστιντουστρι έφτασε και έκανε μια αξιολόγηση, η οποία ήταν καταδικαστική. Το γκέτο ήταν πολύ μεγάλο κατά τη γνώμη του, κακοδιαχειριζούμενο, μη κερδοφόρο και είχε λάθος προϊόντα. Από την οπτική του, η παρουσία των παιδιών ήταν απαράδεκτη. Η ιδέα της μετεγκατάστασης εγκαταλείφθηκε, αλλά η άμεση συνέπεια της έκθεσής του ήταν μια εντολή μείωσης του μεγέθους του γκέτο.  Μέχρι τον Ιανουάριο του 1944, υπήρχαν περίπου 80.000 Εβραίοι εργάτες που εξακολουθούσαν να υπάρχουν στο Λοτζ. Τον Φεβρουάριο, ο Χίμλερ επανέφερε τον Χανς Μπότμαν για την παλινόρθηση των επιχειρήσεων στο Χέουμνο.
Στρατόπεδο για παιδιά Πολωνών
Στις 28 Νοεμβρίου 1942, άνοιξε ένα στρατόπεδο για παιδιά από την Πολωνία. Το επίσημο όνομα του στρατοπέδου ήταν Polen-Jugendverwahrlager der Sicherheitspolizei in Litzmannstadt, που μεταφράζεται ως Στρατόπεδο Απομόνωσης της Αστυνομίας Ασφαλείας για την Πολωνική Νεολαία στο Λίτσμανστατ, ωστόσο, το στρατόπεδο αναφέρεται ως Στρατόπεδο της Οδού Πσεμισλόβα. Το στρατόπεδο φιλοξένησε παιδιά ηλικίας 8–16 ετών που ήταν ορφανά ή κατηγορούνταν για εγκληματική δραστηριότητα, όπως κλοπή. Πάνω από 1.000 παιδιά ζούσαν εκεί, χωρισμένα από τους γονείς τους, εργαζόμενα οκτώ ώρες την ημέρα. Τρέφονταν με μερίδες λιμοκτονίας και δεν είχαν πρόσβαση σε νερό, θέρμανση ή μπάνια. Υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια και ξυλοκοπήθηκαν από τους φρουρούς. Το στρατόπεδο λειτούργησε μέχρι να εκκαθαριστεί το Γκέτο του Λοτζ.
Εκκαθάριση
μικρογραφία| Η συνοικία των τσιγγάνων στο Γκέτο, έπειτα από τη μεταφορά των κατοίκων στο στρατόπεδο εξόντωσης του Χέουμνο. Στις αρχές του 1944, η απόλυτη μοίρα του Γκέτο του Λοτζ συζητήθηκε μεταξύ των υψηλόβαθμων Ναζί. Το αρχικό κύμα απελάσεων στο Χέουμνο έληξε το φθινόπωρο του 1942 με πάνω από 72.000 άτομα που είχαν οριστεί ως «αναλώσιμα» να έχουν ήδη σταλεί στους θανάτους τους. Ο Χάινριχ Χίμλερ ζήτησε την τελική εκκαθάριση του γκέτο. Μεταξύ 23 Ιουνίου και 14 Ιουλίου 1944, οι πρώτες 10 μεταφορές περίπου 7.000 Εβραίων εστάλησαν από τον Άρτουρ Γκρέιζερ από το σιδηροδρομικό σταθμό Ράντεγκαστ στο Χέουμνο. Αν και το κέντρο δολοφονίας κατεδαφίστηκε μερικώς τον Απρίλιο του 1943, είχε ξαναρχίσει τις επιχειρήσεις αερίου ειδικά για αυτόν το σκοπό. Εν τω μεταξύ, ο Υπουργός Εξοπλισμού Άλμπερτ Σπέερ πρότεινε να συνεχιστεί το γκέτο ως πηγή φθηνής εργασίας για το μέτωπο.
Στις 17 Αυγούστου 1944, η Γκεστάπο ανακοίνωσε τον αποκλεισμό των ακόλουθων δρόμων από το γκέτο: Βολμπόρσκα, Ναντ Γουόντκα, Ζγκιέρσκα, Ντόλνα, Γουαγκιεβνίτσκα, Μπζεζίνσκα, Σμουγκόβα and την Πλατεία Παλιάς Αγοράς, την Πλατεία Κοστσιέλνι και την Αγορά Μπαουούτσκι. Η παρουσία Εβραίων σε αυτές τις περιοχές τιμωρούταν με θάνατο.
Λίγοι άνθρωποι έμειναν ζωντανοί στο γκέτο για να το καθαρίσουν. Άλλοι παρέμειναν κρυμμένοι με τους Πολωνούς διασώστες. Όταν ο σοβιετικός στρατός εισήλθε στο Λοτζ στις 19 Ιανουαρίου 1945, μόνο 877 Εβραίοι ήταν ακόμα ζωντανοί, 12 από τους οποίους ήταν παιδιά. Από τους 223.000 Εβραίους στο Λοτζ πριν από την εισβολή, μόνο 10.000 επέζησαν από το Ολοκαύτωμα σε άλλα μέρη.
Μορφές αντίστασης
αριστερά|μικρογραφία| Εβραίοι κρατούμενοι της Γκεστάπο στη [[φυλακή Ραντόγκοστς στο Λοτζ, 1940. ]] Η ιδιόμορφη κατάσταση του Γκέτο του Λοτζ απέτρεψε την ένοπλη αντίσταση, η οποία συνέβη σε άλλα γκέτο στην ναζιστική Πολωνία, όπως η εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας, η εξέγερση του Γκέτο του Μπιαουίστοκ, η εξέγερση του Γκέτο της Βίλνα, η εξέγερση του Γκέτο της Τσενστοχόβα ή παρόμοιες εξεγέρσεις σε άλλες πόλεις της Πολωνίας. Η αυταρχική απολυταρχία του Ρουμκόφσκι, συμπεριλαμβανομένης της περιοδικής καταστολής του και η επακόλουθη αποτυχία των εβραϊκών προσπαθειών για λαθραία διακίνηση τροφίμων - και, κατά συνέπεια, όπλων - στο γκέτο, καθώς και παραπλανητική εμπιστοσύνη ότι η παραγωγικότητα θα εξασφάλιζε την επιβίωση, απέκλεισε τις προσπάθειες ένοπλης εξέγερσης.
Οι ξεχωριστές μορφές αψήφισης περιλάμβαναν τη συμβολική, την πολεμική και την αμυντική αντίσταση. Καθ 'όλη την πρώιμη περίοδο, η συμβολική αντίσταση ήταν εμφανής στην πλούσια πολιτιστική και θρησκευτική ζωή που οι άνθρωποι διατήρησαν στο γκέτο. Αρχικά, δημιούργησαν 47 σχολεία και παιδικούς σταθμούς που συνέχισαν να λειτουργούν παρά τις σκληρές συνθήκες. Αργότερα, όταν τα σχολικά κτίρια μετατράπηκαν σε νέους χώρους διαμονής για περίπου 20.000 τρόφιμους που εισήχθησαν από έξω από την κατεχόμενη Πολωνία, καθιερώθηκαν εναλλακτικές λύσεις, ιδίως για τα μικρότερα παιδιά των οποίων οι μητέρες αναγκάστηκαν να εργαστούν. Τα σχολεία προσπάθησαν να παρέχουν στα παιδιά επαρκή τροφή παρά τα λιγοστά σιτηρέσια. Μετά το κλείσιμο των σχολείων το 1941, πολλά από τα εργοστάσια συνέχισαν να διατηρούν παράνομα κέντρα παιδικής μέριμνας για παιδιά των οποίων οι μητέρες εργάζονταν.
Millionaire Hot Seat
Το Millionaire Hot Seat, επίσης γνωστό ως Hot Seat, είναι αυστραλιανό τηλεπαιχνίδι γνώσεων. Η εκπομπή είναι βασισμένη στο βρετανικό τηλεπαιχνίδι Ποιος Θέλει Να Γίνει Εκατομμυριούχος και προβλήθηκε στο Nine Network στις 20 Απριλίου 2009.
Ιστορία
Οι φήμες για μια νέα συντομευμένη εκδοχή του Εκατομμυριούχου ξεκίνησαν το Φεβρουάριο του 2009 και επιβεβαιώθηκαν όταν το Nine Network ξεκίνησε μια δοκιμαστική εκδοχή του Εκατομμυριούχου με τίτλο Ρωσική Ρουλέτα το Μάρτιο του 2009. Ο επίσημος τίτλος είχε ανακοινωθεί ως Millionaire Hot Seat, αλλά αργότερα συντομεύτηκε σε Hot Seat. Η νέα μορφή αρχικά προωθήθηκε ως σύντομη σειρά, προβάλλοντας διαφημίσεις με τον ΜακΓκιούρ να λέει "20 νύχτες! 20 εκατομμύρια δολάρια!". Στις 7 Απριλίου του 2009 ανακοινώθηκε ότι το Hot Seat θα ξεκινήσει να μεταδίδεται στις 20 Απριλίου του 2009 στο 17:00 μ.μ. - 18:00 μμ καθημερινά και θα ανταγωνιστεί στο υψηλής βαθμολογίας τηλεπαιχνίδι, το Deal or No Deal, στο Δίκτυο Επτά. Όπως ήταν αναμενόμενο, η μορφή του show είχε μειωθεί σε 30 λεπτά και δόθηκε η αναμόρφωση των κανόνων, σε ένα σύστημα που βασίζεται στην ιταλική έκδοση του show.
Η Nine Network ανέθεσε μια δεύτερη σεζόν του show, για να ξεκινήσει να μεταδίδεται μια εβδομάδα μετά την πρώτη σεζόν. Το 20 επεισόδιο τελείωσε στις 15 Μαΐου 2009. Η δεύτερη σεζόν βγήκε στον αέρα στις 18 Μαΐου 2009.
Μια ειδική έκδοση του Hot Seat προβλήθηκε στις 8:00 μ.μ. τη Δευτέρα 8 Ιουνίου του 2009, που περιλάμβανε ένα διαγωνιζόμενο, τον Μπάρι Σόραγκαν, παίζοντας για ένα εκατομμύριο δολάρια. Τελικά, ο Σόραγκαν απάντησε στην ερώτηση λανθασμένα, και κέρδισε μόνο $ 1.000. Με το τέλος του μαγνητοσκοπημένου επεισοδίου, ο Σόραγκαν δέχτηκε επίσκεψη στον αέρα με την οικογένειά του κάνοντάς του φάρσα ότι το σπίτι του άρπαξε φωτιά. Ο ΜακΓκιούρ κάνοντας την εμφάνισή του, έδωσε στον Σόραγκαν και την οικογένειά του δύο εβδομάδες διακοπές, καθώς και 5.000 δολάρια. Το επεισόδιο σημείωσε μεγάλη τηλεθέαση, που ανέρχεται σε 1.224.000 θεατές σε εθνικό επίπεδο και ήταν το ενδέκατο με τη μεγαλύτερη βαθμολόγηση πρόγραμμα της νύχτας, πράγμα το οποίο ήταν μια τεράστια βελτίωση από τους 812.000 τηλεθεατές που συνήθιζε να έχει την ίδια μέρα.
Το Hot Seat αρχικά γυριζόταν στο Στούντιο 9 στις εγκαταστάσεις της GTV9 της Richmond. Ωστόσο, από τον Φεβρουάριο του 2011, ξεκίνησε να γυρίζεται στις νέες εγκαταστάσεις της GTV9 στα στούντιο Docklands, στη Μελβούρνη.
Το 500-ό επεισόδιο του σόου βγήκε στον αέρα στις 3 Αυγούστου 2011. Ο διαγωνιζόμενος εκείνης της ημέρας κέρδισε $ 100.000.
Στις 15 Αυγούστου 2011, τέσσερις εναπομείναντες διαγωνιζόμενοι εμφανίστηκαν στην εκπομπή, προσπαθώντας να κερδίσουν $ 1.000.000 για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Αλλά το τελικό ζευγάρι απάντησαν λάθος στο έβδομο ερώτημα. Το ζευγάρι κέρδισε μόνο $ 1.000 για τη φιλανθρωπία τους.
Στις 3 Οκτωβρίου 2011, οι πρωταγωνιστές της Αυστραλιανής τηλεοπτικής σειράς Ο αγρότης θέλει μια γυναίκα βγήκαν στον αέρα, ως συμμετέχοντες στο Hot Seat πριν από τον τελικό, που βγήκε στον αέρα αργότερα εκείνο το βράδυ. Ο Αγρότης Φρανκ, ο τελευταίος διαγωνιζόμενος στο Hot Seat, είχε την ευκαιρία να κερδίσει $ 100.000 για τη φιλανθρωπία του, αλλά έχασε, κερδίζοντας μόνο $ 1.000 για τις Βασιλικές Ιπτάμενες Ιατρικές Υπηρεσίες.
Στις 27 Ιουλίου 2012, το Hot Seat διέκοψε την μετάδοσή του λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012, στο Λονδίνο μέχρι τις 13 Αυγούστου 2012, μία ημέρα μετά το τέλος των Αγώνων.
Γκέτο του Λοτζ
Μορφές αντίστασης
Οι πολιτικές οργανώσεις συνέχισαν επίσης να υφίστανται, και έκαναν απεργίες όταν κόβονταν τα σιτηρέσια. Σε μια τέτοια περίπτωση, μια απεργία έγινε τόσο βίαια που η γερμανική αστυνομία Όρντνουνσπολιτσαϊ κλήθηκε να την καταστείλει. Ταυτόχρονα, η πλούσια πολιτιστική ζωή περιελάμβανε ενεργά θέατρα, συναυλίες και απαγορευμένες θρησκευτικές συγκεντρώσεις, τα οποία αντιστάθμισαν τις επίσημες απόπειρες απανθρωπιάς. Πολλές πληροφορίες σχετικά με την εβραϊκή καθημερινή ζωή εκείνη την περίοδο μπορεί να βρεθεί στο αρχείο του γκέτο του Λούτσιαν Ντομπροσίτσκι από το YIVO. μικρογραφία| Φωτογραφίες όπως αυτή χρησίμευσαν για την καταγραφή των φρικαλεοτήτων της ζωής του γκέτο για τους μεταγενέστερους. Οι φωτογράφοι της στατιστικής υπηρεσίας της Γιούντενρατ, εκτός από το επίσημο έργο τους, έβγαλαν παράνομα φωτογραφίες καθημερινών σκηνών και φρικαλεοτήτων. Ένας από αυτούς, ο Χένρικ Ρος, κατάφερε να θάψει τα αρνητικά και να τα ξεθάψει μετά την απελευθέρωση, στην οδό Γιαγκιελόνσκα 12. Λόγω αυτού του αρχείου, η πραγματικότητα του γκέτο καταγράφηκε και διατηρήθηκε. Οι αρχειονόμοι άρχισαν επίσης να δημιουργούν μια εγκυκλοπαίδεια του γκέτο και ένα λεξικό της τοπικής αργκό που αναδύθηκε στην καθημερινή τους ζωή. Ο εβραϊκός πληθυσμός διατήρησε αρκετά παράνομα ραδιόφωνα με τα οποία παρακολουθούσε γεγονότα από τον έξω κόσμο. Αρχικά, το ραδιόφωνο μπορούσε να λάβει μόνο γερμανική μετάδοση, γι 'αυτό και ο κωδικός ονομάστηκε «ψεύτης» στα ημερολόγια. Μεταξύ των ειδήσεων που εξαπλώθηκαν γρήγορα γύρω από το γκέτο ήταν η συμμαχική εισβολή στη Νορμανδία την ημέρα που συνέβη.
Δεδομένου ότι η παραγωγή ήταν απαραίτητη για τη γερμανική πολεμική προσπάθεια, η επιβράδυνση της εργασίας ήταν επίσης μια μορφή αντίστασης. Τα τελευταία χρόνια, οι αριστεροί εργάτες υιοθέτησαν το σύνθημα PP (pracuj powoli, δηλ. «αργή δουλειά») για να εμποδίσουν τη δική τους παραγωγή για λογαριασμό της Βέρμαχτ.
Προσπάθειες διαφυγής και διάσωσης
μικρογραφία| Οι Πολωνοί διασώστες και οι Εβραίοι επιζώντες φυτεύουν Δέντρα Μνήμης κατά τη διάρκεια τελετής στο Πάρκο Επιζώντων στο Λοτζ ( Park Ocalałych w Łodzi) που εγκαινιάστηκε τον Αύγουστο του 2009. Πολλοί Πολωνοί από το Λοτζ έλαβαν τίτλους των Πολωνών Δίκαιων των Εθνών από το Γιαντ Βασέμ στην Ιερουσαλήμ. Με πρωτοβουλία τους και των οικογένειών τους, χτίστηκε το Πάρκο Επιζώντων στο Λοτζ διακοσμιμένο με μνημεία, έκτασης 3.660 τετραγωνικών μέτρων. Εγκαινιάστηκε τον Αύγουστο του 2009 από τον Πρόεδρο της Πολωνίας Λεχ Κατσίνσκι, παρουσία διακεκριμένων αξιωματούχων. Ένα χρόνο αργότερα, το πάρκο έλαβε μετάλλιο για την κορυφαία αστική σχεδίαση από το Towarzystwo Urbanistów Polskich (Ένωση Πολωνών Σχεδιαστών Πόλεων).
Ένας από τους Πολωνούς που βοήθησε τους Εβραίους στο Λοτζ ήταν μια καθολική μαία, η Στανισουάβα Λεστσίνσκα. Αυτή και η οικογένειά της παρείχαν φαγητό, ρούχα και πλαστά έγγραφα σε πολλούς Εβραίους φυγάδες. Τελικά, ωστόσο, αυτή και η οικογένειά της συνελήφθησαν από τους Γερμανούς. Εκείνη και η κόρη της απελάθηκαν στο Άουσβιτς. Αργότερα έγινε γνωστή για την προσπάθειά της να σώσει πολλά εβραϊκά παιδιά. Οι γιοι της στάλθηκαν σε λατομεία πετρών του Μαουτχάουζεν.
Μυθιστορήματα
Λοτζ
Millionaire Hot Seat
Ιστορία
Στις 2 Ιουνίου 2014, το Hot Seat γιόρτασε το 1.000 στο επεισόδιο του. Σε αυτό το επεισόδιο, η διαγωνιζόμενη εκείνης της ημέρας, η Τζανίν κέρδισε $ 50.000. Επιπλέον, ο ΜακΓκιούρ κάλεσε πίσω όλους τους διαγωνιζόμενους λέγοντάς τους ότι ο καθένας τους κέρδισαν 1.000 δολάρια για την εμφάνιση τους στο 1.000 στο επεισόδιο του Hot Seat.
Το παιχνίδι
Σχεδιασμένο για να έχει ταχύτερο ρυθμό απ' ό,τι η παραδοσιακή μορφή, το Hot Seat περιλαμβάνει ουσιαστικά έξι διαγωνιζόμενους που παίζουν σε κάθε επεισόδιο, με κάθε περιτροπή. Οι τρεις βοήθειες αντικαταστάθηκαν από μία ενιαία, το «πάσο», το οποίο μπορεί να περάσει την τρέχουσα ερώτηση για τον επόμενο αγωνιζόμενο στη γραμμή (που δεν μπορεί να περάσει την ερώτηση στον επόμενο πριν απαντήσει στην τρέχουσα ερώτηση). Σε κάθε ερώτηση, δίνεται προθεσμία:
Αν ένας παίκτης δεν καταφέρει να δώσει μια απάντηση εντός της προθεσμίας, χρησιμοποιεί το «πάσο». Αν η ερώτηση δεν μπορεί να απαντηθεί, ή, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί το «πάσο», αυτός ο παίκτης αποβάλλεται και το έπαθλο μειώνεται στο επόμενο υψηλότερο ποσό. Η κατηγορία ανακαινίζεται, με όλα τα ποσά μεταξύ των 1.000 δολαρίων και του 1.000.000 δολαρίων μειώνονται, και η αντίστοιχη ερώτηση αφαιρείται. Αν ένας από τους διαγωνιζόμενους απαντήσει σε μια ερώτηση λάθος, έχουν αποβληθεί από το παιχνίδι, φεύγουν χωρίς λεφτά και αφαιρείται η υψηλότερη τιμή και η αντίστοιχη ερώτηση που παραμένουν στην κατηγορία των ποσών.
Τα ποσά που έχουν εισηχθεί στο παιχνίδι είναι τα εξής:
Αν ο πρώτος αγωνιζόμενος απαντήσει σωστά στα πέντε πρώτα ερωτήματα, κερδίζει αυτομάτως τα 1.000 $.
Το παιχνίδι τελειώνει είτε όταν όλοι οι διαγωνιζόμενοι έχουν εξαλειφθεί ή όταν η ερώτηση για την υψηλότερη τιμή στην κατηγορία των ποσών απαντηθεί. Αν η τελευταία ερώτηση απαντηθεί σωστά, ο παίκτης λαμβάνει το ποσό των χρημάτων. Εάν απαντήσει λάθος ή δεν απάντησε στο χρόνο, ο τελευταίος παίκτης λαμβάνει είτε τίποτα (που σημαίνει ότι κανείς δεν λαμβάνει χρηματικό έπαθλο για αυτό το show), ή το μαξιλαράκι (1.000 $) αν απαντηθεί η 5η ερώτηση σωστά. Επίσης κανένας διαγωνιζόμενος δεν έχει κερδίσει ποτέ το 1.000.000 $.
Σε ένα επεισόδιο, ένας από τους διαγωνιζόμενους πού περίμεναν στην ουρά έπρεπε να αφήσει το Hot Seat για οικογενειακούς λόγους. Εκείνη την ημέρα, το πρώτο βραβείο παρέμεινε στο ένα εκατομμύριο δολάρια. Ο διαγωνιζόμενος αυτός επέστρεψε λίγες εβδομάδες αργότερα, οδηγώντας σε μια νίκη 250.000 $ από τον αγωνιζόμενο Ντέιβ Μπόουερ. Οι διαγωνιζόμενοι οι οποίοι δεν έχουν την ευκαιρία να απαντήσουν σε ερωτήσεις, καλούνται συχνά πίσω στο Hot Seat, λίγες εβδομάδες μετά.
Κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2011, προστέθηκαν ερωτήσεις ήχου και εικόνας.
Προβολή στην Ελλάδα
Το 2014 ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΪ απέκτησε τα δικαιώματα του τηλεπαιχνιδιού και τον Οκτώβριο του 2014 ξεκίνησε η προβολή των επεισοδίων.To τηλεπαιχνίδι συνεχίστηκε και την επόμενη τηλεοπτική σεζόν 2015-2016 με νέο κύκλο επεισοδίων.Τα γυρίσματα πραγματοποιούνταν στα Studio Alfa στο Μαρούσι.Παρουσιαστής ήταν ο Γιάννης Ζουγανέλης και το μέγιστο χρηματικό έπαθλο ήταν 100.000 €,ωστόσο κανείς δεν κατάφερε να το κερδίσει.Το μέγιστο χρηματικό ποσό που κερδήθηκε ποτέ από παίκτη ήταν 10.000 € το οποίο κερδήθηκε σε 2 εκπομπές,η πρώτη προβλήθηκε τον Ιανουάριο του 2015 και η δέυτερη τον Μάρτιο του 2016. Το "μαξιλαράκι" των 500 € το προσέφερε συνήθως κάποιος χορηγός.Η κλίμακα των χρηματικών ποσών ήταν η εξής:
Μέχρι και τον Άυγουστο του 2016, τα επεισόδια προβάλλονταν σε επανάληψη κατά τις πρώτες πρωινές ώρες, πριν από την πρωινή ενημερωτική εκπομπή. Στις 24
Διεθνείς εκδόσεις
Στον κόσμο, 12 εκδόσεις του Hot Seat παίζονται στην τηλεόραση. Οι 12 χώρες που έχουν βγάλει την δική τους έκδοση του Hot Seat είναι οι εξής:
Εθνικό όνομα: المليونير - الحلقة الأقوى (El milyoner - Elhalka elaqwa) Παρουσιαστής: Μάισα Μαγκρέμπι Τηλεοπτικός σταθμός: Dubai TV Μέγιστο ποσό: 1.000.000 Ριάλ Πρεμιέρα: 17 Απριλίου 2013.
Εθνικό όνομα: ¿Quién quiere ser millonario?: Alta tensión Παρουσιαστής: Ντιάνα Μπολόκκο, Σέργκιο Λαγκός Τηλεοπτικός σταθμός: Κανάλι 13 Μέγιστο ποσό: 120.000.000 Πέσο Πρεμιέρα: 6 Ιανουαρίου 2014
Εθνικό όνομα: ¿Quién quiere ser millonario? Silla Caliente Παρουσιαστής: Πάολο Λασέρνα Φίλιπς Τηλεοπτικός σταθμός: RCN Μέγιστο ποσό: 300.000.000 Πέσο Πρεμιέρα: έχουν παιχτεί μονάχα 3 επεισόδια το 2013.
Εθνικό όνομα: ¿Quién quiere ser millonario? Alta tensión Παρουσιαστής: Εστεφάνι Εσπίν Τηλεοπτικός σταθμός: Ecuavisa TV Μέγιστο ποσό: 100.000 Δολάρια Πρεμιέρα: 1 Ιουλίου 2014.
Εθνικό όνομα: Millionaire Hot Seat Παρουσιαστής: Γιάννης Ζουγανέλης Τηλεοπτικός σταθμός: ΣΚΑΪ TV Μέγιστο ποσό: 100.000 € Τα πιο συνηθισμένα νικητήρια ποσά, κυμαίνονται συνήθως στα 3.500 € και στα 5.000 € στην Ελλάδα. Πρεμιέρα: 29 Οκτωβρίου 2014.
Εθνικό όνομα: Legyen Ön is milliomos! - felpörgetve Παρουσιαστής: Σαντόρ Φάμπρι Τηλεοπτικός σταθμός: RTL Klub Μέγιστο ποσό: 40.000.000 Φιορίνι Πρεμιέρα: Μάρτιος 2010.
Εθνικό όνομα: Kaun Banega Crorepati Hot Seat Παρουσιαστής: Αμιτάμπχ Μπαχτσάν Τηλεοπτικός σταθμός: Sony TV Μέγιστο ποσό: 10.000.000 ₨ Πρεμιέρα: 2010.
Εθνικό όνομα: Who Wants To Be a Millionaire Hot Seat Παρουσιαστής: Φερντί Χασάν Τηλεοπτικός σταθμός: RCTI Μέγιστο ποσό: 500.000.000 Ρουπία Πρεμιέρα: 13 Σεπτεμβρίου 2014.
Εθνικό όνομα: Vil du bli millionær? Hot Seat Παρουσιαστής: Σάρα Νατάσα Μελμπίε Τηλεοπτικός σταθμός: TV2 Μέγιστο ποσό: 1.000.000 Νορβηγικές Κορόνες Πρεμιέρα: 2009/2010.
Εθνικό όνομα: Quem quer ser milionário? Alta Pressão Παρουσιαστής: Τζόσε Κάρλος Μαλάτο Τηλεοπτικός σταθμός: RTP 1 Μέγιστο ποσό: 100.000 € Πρεμιέρα: 5 Ιουλίου 2010.
Εθνικό όνομα: ¿Quién quiere ser el millonario? Παρουσιαστής: Νούρια Ρόσα Τηλεοπτικός σταθμός: laSexta Μέγιστο ποσό: 100.000 € Πρεμιέρα: 15 Φεβρουαρίου 2012.
Εθνικό όνομα: Мільйонер - Гаряче крісло Παρουσιαστής: Βλαντιμίρ Ζελένσκι Τηλεοπτικός σταθμός: Inter Μέγιστο ποσό: 1.000.000 Γρίβνα Πρεμιέρα: 15 Φεβρουαρίου 2011.
Εθνικό όνομα: Ai Là Triệu Phú - Ghế nóng Παρουσιαστής: Λάι Βάν Σαμ Τηλεοπτικός σταθμός: VTV3 Μέγιστο ποσό:120.000.000 Ντονγκ Πρεμιέρα: 7 Σεπτεμβρίου 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεπαιχνίδια
Ζου (Ζυρά)
Το Ζου (γαλλικά: Jouhe) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζουαναί (γαλλικά: Jouhannais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Εκκλησίες της Ειρήνης
Οι Εκκλησίες της Ειρήνης (Kościoły Pokoju, Friedenskirchen) στο Γιάβορ, στο Γκουόγκουφ και στη Σφιντνίτσα στη Σιλεσία, πήραν το όνομά τους από τη Συνθήκη της Βεστφαλίας το 1648. Η συνθήκη επέτρεπε τους Λουθηρανούς στα ρωμαιοκαθολικά τμήματα της Σιλεσίας, τότε τμήμα της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων, οι οποίοι απαγορευόταν να ασκήσουν τη θρησκεία τους κατά τη διάρκεια του Τριακονταετή Πολέμου, να χτίσουν τρεις εκκλησίες από ξύλο, πηλό και άχυρο ή άλλο μη ανθεκτικό υλικό έξω από τα τείχη των πόλεων, οι οποίες τότε αποτελούσαν δουκάτα, χωρίς κωδωνοστάσια και καμπάνες. Ο χρόνος κατασκευής ήταν περιορισμένος στον ένα χρόνο.
Παρά του φυσικούς και πολιτικούς περιορισμούς, οι τρεις αυτές εκκλησίες έγιναν τα μεγαλύτερα θρησκευτικά κτίρια με πλαίσιο από ξύλο στην Ευρώπη, με τη χρήση πρωτοπόρων λύσεων στην κατασκευή και στον σχεδιασμό τους. Η εκκλησία στο Γιαβόρ, αφιερωμένη στο Άγιο Πνεύμα, έχει μήκος 43,4 μέτρα, πλάτος 14 μ. και ύψος 15,7 μ. και μπορεί να χωρέσει 5.500 πιστούς. Κατασκευάστηκε από τον αρχιτέκτονα Άλμπερχτ φον Σέμπις (1610-1688) από το Βρότσουαφ (τότε γερμανικό Μπρέσλαου) και ολοκληρώθηκε ένα χρόνο αργότερα, το 1655. Οι δύο πίνακες στο εσωτερικό της φιλοτεχνήθηκαν από τον Γκέοργκ Φλέγκελ τη περίοδο 1671-1681. Το τέμπλο, έργο του Μάρτιν Σνάιντερ, χρονολογείται από το 1672. Το αυθεντικό εκκλησιαστικό όργανο, από τη Λεγκνίτσα (τότε Λίγκνιτς), κατασκευασμένο το 1664, αντικαταστάθηκε το 1855-56.
Σώζεται επίσης άλλη μία εκκλησία, στη Σφιντνίτσα, αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα, η οποία έχει χωρητικότητα 7.500 ατόμων. Στο εσωτερικό της βρίσκεται εντυπωσιακό ξυλόγλυπτο μπαρόκ τέμπλο του 18ου αιώνα και ο άμβωνας, της ίδιας περιόδου, με ένα άγγελο στην κορυφή του με μια τρομπέτα, να αναγγέλλει τη δευτέρα παρουσία. Η οροφή της εκκλησίας είναι διακοσμημένη με τοιχογραφίες. Το εκκλησιαστικό όργανο του 17ου αιώνα είναι διακοσμημένο με αγγέλους, ενώ στην εκκλησία υπάρχουν και μικρότερα όργανα. Η τρίτη ίδια εκκλησία, στο Γκουόγκουφ (τότε Γκλόγκαου), καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1758.
Το 2001, μετά την ανακαίνισή τους, οι δύο εναπομείνασες εκκλησίες ανακηρύχθηκαν μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO, λόγω του μεγέθους, των τεχνικών που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή τους και το πολιτικό πλαίσιο που συνοδεύει την κατασκευή, ως πράξη θρησκευτικής ανοχής από τους Αψβούργους της Αυστρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Πολωνία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία
Λα Σαγιέζ
Το Λα Σαγιέζ (γαλλικά: La Chailleuse) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
HMS Creole (R82)
Το HMS Creole ήταν αντιτορπιλικό κλάσης C που ναυπηγήθηκε για το Βασιλικό Ναυτικό και πωλήθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό του Πακιστάν το 1958. Παρέμεινε επιχειρησιακό μέχρι την διάλυση του για σκραπ το 1982.
Με το Βασιλικό Ναυτικό
Το Creole εντάχθηκε σε υπηρεσία πολύ αργά για να λάβει μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μαζί με το αδελφό HMS Crispin ήταν τα μοναδικά αντιτορπιλικά της υποκλάσης 'Cr' που αξιοποίησε το Βασιλικό Ναυτικό -όλα τα υπόλοιπα δόθηκαν σε άλλες χώρες. Και τα δύο εντάχθηκαν στην 3η Μοίρα Εκπαιδεύσεως με έδρα το Λόντονμπερρυ (Londonderry). Το 1948 ένας από τους πύργους πυροβόλων τους αφαιρέθηκε και αντικαταστάθηκε από υπερστέγασμα. Το 1953 το Creole έλαβε μέρος στη μεγάλη ναυτική επιθεώρηση που διοργανώθηκε στα πλαίσια των εορτασμών για την στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ, ενώ το επόμενο έτος τα δύο αντιτορπιλικά στάλθηκαν στην εφεδρεία.
Με το Ναυτικό του Πακιστάν
Το Creole πωλήθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό του Πακιστάν στις 29 Φεβρουαρίου 1956 και μετονομάστηκε σε Alamgir. Πριν την παράδοσή του εγκαταστάθηκε ξανά ο πύργος πυροβόλου που είχε αφαιρεθεί παλαιότερα, ενώ ο οπίσθιος πύργος αφαιρέθηκε για να τοποθετηθούν στην θέση του δύο ανθυποβρυχιακά ολμοβόλα. Η επίσημη παράδοσή του στο Πακιστάν έλαβε χώρα το 1958 στο Σαουθάμπτον.
Ως Alamgir παρέμεινε ενεργό μέχρι το 1982, οπότε και διαλύθηκε για σκραπ.