cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δρέπανο Πάφου
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Πάφου
Μουχαρέμ Ιντζέ
Ο Μουχαρρέμ Ιντζέ (τουρκικά: Muharrem İnce, γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 1964 στην Γιάλοβα) είναι Τούρκος πολιτικός. Εξελέγη τέσσερις συνεχόμενες φορές, στις εκλογές των ετών 2002, 2007, 2011 και 2015 ως υποψήφιος βουλευτής του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) για την πατρίδα του. Υπηρέτησε ως αναπληρωτής πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του CHP για δύο θητείες.
Ο Ιντζέ στάθηκε για την εκλογή του προέδρου του CHP δύο φορές εναντίον του νυν προέδρου Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου: η πρώτη τον Σεπτέμβριο του 2014, μετά την ήττα του κόμματος στις τουρκικές προεδρικές εκλογές στις 18 Αυγούστου 2014, και αργότερα, τον Φεβρουάριο του 2018. Στις 4 Μαΐου 2018, ανακοινώθηκε επίσημα ως προεδρικός υποψήφιος του CHP στις τουρκικές προεδρικές εκλογές του 2018.
Άνθιμος Α΄ Νικομηδείας
Ο Άνθιμος A΄ ήταν επίσκοπος Νικομηδείας και άγιος της Εκκλησίας. Έζησε στο δεύτερο μισό του 3ου και στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. και το 303 μαρτύρησε δι'αποκεφαλισμού κατά τους διωγμούς του Διοκλητιανού ή του Μαξιμίνου.
Μουχαρέμ Ιντζέ
Βιογραφία
Ο Ιντζέ γεννήθηκε στο χωριό Ελμαλίκ στην επαρχία της Γιάλοβα ως γιος των Σερίφ και Ζεκιγιέ Ιντζέ. Οι παππούδες του προέρχονται από τη σύγχρονη Θεσσαλονίκη στην ελληνική Μακεδονία, οι μητρικοί παππούδες προέρχεται από τη Ριζούντα στην ακτή της Ανατολίας στη Μαύρη Θάλασσα. Αποφοίτησε από το Σχολή Επιστημών Εκπαίδευσης-και Φυσικής-Χημείας Νετζατίμπεη του Πανεπιστημίου Μπαλικεσίρ και αργότερα εργάστηκε ως καθηγητής φυσικής και διευθυντής του σχολείου. Αργότερα, εργάστηκε ως Επικεφαλής Τύπου για τον ποδοσφαιρικό σύλλογο Γιαλοβασπόρ. Εξελέγη πρόεδρος του Ατατουρκιστικού Συλλόγου Σκέψης, μια κοσμική οργάνωση που ασπάζεται τις ιδέες του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, τον ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας. Είναι παντρεμένος και έχει ένα παιδί.
Πολιτική
Ο Ιντζέ έχει γίνει γνωστός στην τουρκική πολιτική σκηνή ως μία από τις πιο σκληρές φωνές της αντιπολίτευσης από το 2002, εναντίον του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μέσα από τις ομιλίες του στο Διαδίκτυο.
Άνθιμος Α΄ Νικομηδείας
Βίος
Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για τη ζωή του. Πιθανώς καταγόταν από τη Βιθυνία. Έγινε επίσκοπος Νικομηδείας, μιας πόλης κατά το ήμισυ χριστιανικής και τόπο κύριας διαμονής του Διοκλητιανού. Το ίδιο το παλάτι ήταν γεμάτο χριστιανούς. Χριστιανικές πηγές μνημόνευαν τους «20.000 μάρτυρες της Νικομήδειας». Η κύρια χριστιανική εκκλησία της πόλης καταστράφηκε στις 23 Φεβρουαρίου 303 και την επόμενη ημέρα δημοσιεύθηκε το Πρώτο Ένδικτο. Λίγο μετά την έκδοση του διατάγματος, ξέσπασε φωτιά στο αυτοκρατορικό παλάτι, για την οποία κατηγορήθηκαν οι Χριστιανοί. Ξεκίνησαν σφαγές στις χριστιανικές κοινότητες της Βιθυνίας και στήθηκαν βωμοί στις αγορές, στις οποίες δεν επιτρέπονταν συναλλαγές έως ότου γίνει θυσία στους θεούς και τον Αυτοκράτορα.
Κατόπιν αιτήματος του ποιμνίου του, ο Άνθιμος κατέφυγε στο μικρό χωριό Όμανα, όπου παρείχε βοήθεια στους επιζώντες και έστελνε επιστολές στους Χριστιανούς προτρέποντάς τους να παραμείνουν σταθεροί στην πίστη τους. Όταν οι στρατιώτες του Μαξιμίνου στάλθηκαν για να τον βρουν, τους καλωσόρισε και τους έδωσε να φάνε πριν αποκαλύψει ποιος ήταν. Έκπληκτοι από την καλοσύνη του, οι στρατιώτες του υποσχέθηκαν να πουν στον Μαξιμίνο ότι δεν τον βρήκαν, αλλά ο Άνθιμος επέστρεψε μαζί τους, τους κατήχησε και τους βάφτισε στην πορεία.
Μουχαρέμ Ιντζέ
Πολιτική
Μετά την εκλογή των ηγετών της κοινοβουλευτικής ομάδας του CHP Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου και Χακκί Σουχά Οκάι ως αρχηγός του κόμματος και αντιπρόεδρος αντίστοιχα, ο Ιντζέ ήταν υποψήφιος για την ομάδα ηγεσίας και εξελέγη με 58 ψήφους. Επανεξελέγη το 2011 και το 2013, πριν παραιτηθεί τον αύγουστο του 2014. Αντικαταστάθηκε από τον Λεβέντ Γκιόκ. Στις 30 Μαρτίου 2014, στις τοπικές εκλογές στη Τουρκία, ο νικητής στην Γιάλοβα, αν και οριακά, το κόμμα του Ιντζέ, το CHP. Ωστόσο, οι εκλογές στην Γιάλοβα επαναλήφθηκαν. Ο Ιντζέ έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαδικασία και στον υποψήφιο του CHP, τη Βεφά Σαλμάν, κέρδισε τη δεύτερη εκλογή. Στις 18 Αυγούστου 2014, ο Ιντζέ δήλωσε την υποψηφιότητά του για τη προεδρία του CHP, αλλά έχασε τον έλεγχο κατά τη διάρκεια τη 18η Έκτακτη Σύμβαση του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος τον Σεπτέμβριο του 2014.
Για άλλη μια φορά ήταν υποψήφιος για την ηγεσία του κόμματος απέναντι στον Κιλιτσντάρογλου στην 36η Συνήθη Σύμβαση του Κόμματος τον Φεβρουάριο του 2018, αλλά η υποψηφιότητά του για άλλη μια φορά ήταν ανεπιτυχής. Έλαβε 447 ψήφους από τους συνέδρους, σε αντίθεση με τον Κιλιτσντάρογλου που έλαβε 790 ψήφους.
Άνθιμος Α΄ Νικομηδείας
Βίος
Η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 3 Σεπτεμβρίου και η Δυτική στις 27 Σεπτεμβρίου.
Μουχαρέμ Ιντζέ
Πολιτική
Ο Ιντζέ αποκαλύφθηκε ως προεδρικός υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) στις 3 Μαΐου 2018. Την επόμενη ημέρα, ο αρχηγός του κόμματος Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου επίσημα διακήρυξε την υποστήριξη του CHP για τον Ιντζέ και η υποψηφιότητά του ανακοινώθηκε επίσημα. Λίγο αργότερα, το κόμμα άρχισε τις προετοιμασίες για την προεκλογική περίοδο, ξεκινώντας την παραγωγή του υλικού της εκστρατείας και των εμπορευμάτων της. Αποκαλύφθηκε στις αρχές Μαΐου ότι η εκστρατεία του Ιντζέ θα υιοθετήσει το σύνθημα "Türkiye’ye güvence Muharrem Ince", που χονδρικά μεταφράζεται σε "Μουχαρρέμ Ιντζέ, μια διαβεβαίωση προς την Τουρκία", και ότι θα ξεκινήσει τη προεκλογική εκστρατεία του στην γενέτειρά του, την Γιάλοβα, στις 5 Μαΐου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί
Άνθιμος Α΄ Νικομηδείας
Πηγές
Ανθιμος Α Νικομηδειας Ανθιμος Α Νικομηδειας Ανθιμος Α Νικομηδειας
Γιάννης Δημαράς (δήμαρχος)
Ο Γιάννης Δημαράς (1946) χρημάτισε δήμαρχος Πατρέων το χρονικό διάστημα 01/01/2011 έως 31/08/2014.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και σπούδασε πολιτικός μηχανικός - συγκοινωνιολόγος στο Πολυτεχνείο της Μπολόνια, από όπου αποφοίτησε το 1974. Την περίοδο 1977 - 1992 εργάστηκε στην 5η Μ.Ο.Μ.Α. Πατρών ως υπεύθυνος μελέτης και κατασκευής συγκοινωνιακών έργων. Από το 1993 έως και σήμερα εργάζεται στην Κτηματική Υπηρεσία του Υπουργείου Οικονομικών. Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση διατελώντας γενικός γραμματέας (1983 - 1992) του συλλόγου εργαζομένων στην 5η ΜΟΜΑ καθώς και πρόεδρος (1984 - 1992) της πανελλήνιας ομοσπονδίας των συλλόγων ΣΥΚΕΑ - ΜΟΜΑ. Το 1994 διορίστηκε πρόεδρος του Λιμενικού Ταμείο Πατρών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2001.
Κατοικεί στην Πάτρα και είναι παντρεμένος με την Ιταλίδα φιλόλογο Μαριλένα Πεζερίκο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Πύργος των Μαγισσών (Σατενουά)
Ο Πύργος των Μαγισσών (γαλλικά: Tour des Sorcières) είναι ιστορικό μνημείο ευρισκόμενο στο Σατενουά, εντός του νομού του Κάτω Ρήνου, στη Γαλλία.
Τοποθεσία
Το συγκεκριμένο κτίριο ευρίσκεται στο Σατενουά.
Ιστορία
Το κτίριο κατεγράφη ως ιστορικό μνημείο το 1932.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στον Κάτω Ρήνο Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία καταγεγραμμένα το 1932 Κατηγορία:Πύργοι ιστορικά μνημεία στη Γαλλία
Προοδευτική Αγροτική Δημοκρατική Ένωσις
Η Προοδευτική Αγροτική Δημοκρατική Ένωσις (Π.Α.Δ.Ε.), ήταν ένα ελληνικό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε στις 9 Απριλίου 1958 από τον Σπύρο Μαρκεζίνη. Ήταν μια συμμαχία 4 κομμάτων, που διαπραγματεύονταν μέχρι τον Απρίλιο του 1958 τη σύμπραξη με την Ε.Δ.Α.. Τελικά στις εκλογές του 1958 η Π.Α.Δ.Ε. έλαβε μέρος μόνη της και πήρε 408.787 ψήφους, ποσοστό 10,62% και 10 έδρες στη Βουλή.
Τα 4 κόμματα που ίδρυσαν την Π.Α.Δ.Ε. ήταν: το Δημοκρατικόν Κόμμα Εργαζομένου Λαού (Δ.Κ.Ε.Λ.), πρόεδρος: Στυλιανός Αλλαμανής, το Κόμμα Αγροτών και Εργαζομένων (Κ.Α.Ε.), πρόεδρος: Αλέξανδρος Μπαλτατζής, η Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου (Ε.Π.Ε.Κ.), πρόεδρος: Σάββας Παπαπολίτης και το Κόμμα Προοδευτικών (Κ.Π.) του Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη.
Συμμετέχοντα κόμματα
Τα κόμματα που αποτελούσαν την Προοδευτική Αγροτική Δημοκρατική Ένωση ήταν:
Βουλευτές
Με αλφαβητική σειρά, στις εκλογές του 1958 εξελέγησαν βουλευτές με την Π.Α.Δ.Ε. στις αντίστοιχες εκλογικές περιφέρειες οι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Συνασπισμοί πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα
Παναγιώτης Ποικιλίδης
Ο Παναγιώτης Ποικιλίδης (1965 -23 Μαΐου 2014) ήταν Έλληνας αθλητής της πάλης. Συμμετείχε σε τέσσερις Ολυμπιακούς Αγώνες και σε ισάριθμα παγκόσμια πρωταθλήματα.
Βιογραφικό
Ο Παναγιώτης Ποικιλίδης γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1965 στην Καλαμαριά και ξεκίνησε την πάλη στο Βυζαντινό Αθλητικό Όμιλο (ΒΑΟ).
Το 1983 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο τόσο στην ελληνορωμαϊκή όσο και στην ελευθέρα πάλη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα εφήβων. Την ίδια χρονιά ήταν τέταρτος, και στα δύο στυλ πάλης, στους Μεσογειακούς Αγώνες.
Το 1984, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες, κατέλαβε την τέταρτη θέση, στην ελληνορωμαϊκή πάλη, στην κατηγορία των βαρέων βαρών και την όγδοη θέση, στην ίδια κατηγορία, στην ελευθέρα πάλη. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1992 στη Βαρκελώνη, ήταν όγδοος, στην κατηγορία 130 κιλών, στην ελληνορωμαϊκή και τέσσερα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντας, πέμπτος, στο ίδιο στυλ πάλης και στην ίδια κατηγορία.
Έλαβε μέρος σε τέσσερα παγκόσμια πρωταθλήματα από το 1986 μέχρι το 1991. Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1986 κατετάγη έκτος, στην κατηγορία των 100 κιλών. Επίσης ήταν δύο φορές τέταρτος, στα πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα του 1991 και του 1994.
Πέθανε στις 23 Μαΐου 2014 ύστερα από επιπλοκές μετά από εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς.
Ο Παναγιώτης Ποικιλίδης είχε διετελέσει αντιδήμαρχος Καλαμαριάς καθώς και στενός συνεργάτης του Ιβάν Σαββίδη και αντιπρόεδρος της ΠΑΕ ΠΑΟΚ.
Ο αδερφός του Γιώργος ήταν επίσης αθλητής της πάλης. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες ήταν 6ος, στην ελευθέρα πάλη, στην κατηγορία των 100 κιλών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ελληνορωμαϊκής πάλης Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ελευθέρας πάλης Κατηγορία:Έλληνες παλαιστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Νάσβιλ (Τενεσί)
Το Νάσβιλ (αγγλικά: Nashville, Tennessee), είναι πόλη των ΗΠΑ και πρωτεύουσα της αμερικανικής πολιτείας του Τενεσί. Επίσης, είναι έδρα της κομητείας Ντέιβιντσον. Με πληθυσμό 678,448 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021 ), αποτελεί την μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη στο Τενεσί, και την 23η μεγαλύτερη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η μητροπολιτική περιοχή του Νάσβιλ, που περιλαμβάνει 13 κομητείες, έχει πληθυσμό 1,993,500 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021), δηλαδή είναι η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή της πολιτείας.
Είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Κιούμπερλαντ στο βόρειο-κεντρικό τμήμα της πολιτείας. Η πόλη είναι κέντρο για επιχείρησεις παροχής υγείας, εκδόσεις, τράπεζες και επιχειρήσεις μεταφορών. Εξαιτίας της μεγαλης μουσικής βιομηχανίας η πόλη είναι γνωστή ως Μιούζικ Σίτι, η Πόλη της Μουσικής.
Η πόλη ιδρύθηκε το 1797 και έγινε πρωτεύουσα του Τενεσί το 1843. Με αφορμή τα 100 χρόνια από την ίδρυση του Νάσβιλ, το 1987 χτίστηκε στην πόλη ένα αντίγραφο του Παρθενώνα σε πραγματική κλίμακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Τενεσί
100 χρόνια από την ίδρυση είναι το 1897.
Γκρόντνο
Το Γκρόντνο, Γρόντνα ή Χρόντνα (Λευκορωσικά: Гродна, μτγ. Hrodna ΔΦΑ: [ˈɣrɔdna]; ρωσικά: Гродно, μτγ. Grodno; ΔΦΑ: [ˈɡrodnə]) είναι πόλη στη δυτική Λευκορωσία. Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Νέμαν, κοντά στα σύνορα με την Πολωνία και τη Λιθουανία (περίπου 20 και 30 χιλιόμετρα αντίστοιχα). Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, η πόλη έχει 327.540 κατοίκους.
Ιστορία
thumb|left|250px|Το Παλιό (αριστερά) και το Νέο (δεξία) Κάστρο του Γκρόντνο. Η πόλη ανάγει τη δημιουργία της σε ένα μικρό οχυρό που κατασκεύασαν οι Ρουρικίδες στα σύνορα με τη βαλτική φυλή των Γιουβιγγιανών. Η πρώτη αναφορά στο Γκρόντο γίνεται το 1005. Η πόλη ιδρύθηκε επισήμως το 1127 και αναφέρεται στο Πρώτο Χρονικό, ως ευρισκόμενο σε πάνω σε πολυάριθμες εμπορικές οδούς και είχε γίνει πρωτεύουσα ενός ανεξάρτητου πριγκιπάτου. Μαζί με το Ναβαγρουντάκ ήταν οι κύριες πόλεις της Μαύρης Ρουθηνίας, τότε κοντά στην αρχική Λιθουανία. Στα μέσα του 13ου αιώνα προσαρτήθηκε στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Το 1441 απέκτησε συμβούλιο, σύμφωνα με το νόμο του Μαγδεβούργου. Στην πόλη έλαβαν χώρα δύο μάχες κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βορείου Πολέμου. Στο νέο κάστρο της πόλης έλαβε χώρα το τελευταίο Σέιμ της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Δύο χρόνια αργότερα, μετά το διαμελισμό της Πολωνίας, η πόλη έγινε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη κατακτήθηκε το 1915 από τη Γερμανική Αυτοκρατορία, αλλά με τη συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ παρέμεινε τμήμα της Σοβιετικής Ρωσίας. Με τον πόλεμο δημιουργήθηκε η Λαϊκή Δημοκρατία της Λευκορωσίας με πρωτεύουσα αρχικά το Μινσκ και αργότερα το Γκρόντο. Μετά τον Α΄ΠΠ, η πόλη πέρασε στην κατοχή των Πολωνών, αλλά την κατέλαβε ο κόκκινος στρατός το 1920, στα πλαίσια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, αλλά μετά την ήττα στη Μάχη της Βαρσοβίας, τη μάχη του Νέμαν, η οποία έλαβε χώρα κοντά στο Γκρόντνο, και τη συνθήκη της Ρίγας, η πόλη έγινε τμήμα της Πολωνίας. Τις 20-22 Σεπτεμβρίου 1939, κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εισβολής, δόθηκε στη πόλη μάχη. Πριν τον Β΄ΠΠ και το Ολοκαύτωμα, στη πόλη υπήρχε σημαντικός πληθυσμός Εβραίων, 22.700 σε σύνολο 46.900 κατοίκων σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 1897. Όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν τη πόλη τις 23 Ιουνίου 1941, δημιούργησαν το Γκέτο του Γκρόντνο και στη συνέχεια έστειλαν του Εβραίους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου τους εκτέλεσαν.
Μετά τον Β΄ΠΠ, η πόλη έγινε τμήμα της ΣΣΔ της Λευκορωσίας και μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης στη Λευκορωσία.
Σχέσεις Καναδά και Κύπρου
Οι Κυπριο-Καναδικές σχέσεις είναι οι εξωτερικές σχέσεις μεταξύ Κύπρου και Καναδά. Οι καναδικές διμερείς πολιτικές σχέσεις με την Κύπρο προήλθαν αρχικά από την ένταξη της Κυπριακής Κοινοπολιτείας στην ανεξαρτησία το 1960 (που ακολούθησε ένας αντάρτικος αγώνας με τη Βρετανία). Αυτές οι σχέσεις επεκτάθηκαν γρήγορα το 1964 όταν ο Καναδάς έγινε σημαντικός συνεργάτης στρατευμάτων στην Ειρηνευτική Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο. Η συμμετοχή διήρκεσε για τα επόμενα 29 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων 50.000 Καναδοί στρατιώτες υπηρέτησαν και 28 σκοτώθηκαν. Σε μεγάλο βαθμό οι καναδικές σχέσεις με την Κύπρο συνεχίζουν να περιστρέφονται γύρω από την υποστήριξη των συνεχιζόμενων προσπαθειών των Ηνωμένων Εθνών, του G8 και άλλων για την επίλυση της διχασμένης κατάστασης του νησιού. Επαφές με την Κύπρο για άλλα θέματα πραγματοποιούνται επίσης σε διεθνείς οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ, ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και την Κοινοπολιτεία των Εθνών.
Γκρόντνο
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Γκρόντνο έχει αδελφοποιηθεί με τις εξής πόλεις:
Σχέσεις Καναδά και Κύπρου
Και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη της Κοινοπολιτείας των Εθνών.
Γκρόντνο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πόλεις της Λευκορωσίας
Σχέσεις Καναδά και Κύπρου
Οι διμερείς εμπορικές σχέσεις με την Κύπρο παραμένουν σχετικά μέτριες. Το 2005, ο Καναδάς εξήγαγε στην Κύπρο αγαθά και υπηρεσίες αξίας άνω των 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Οι εξαγωγές του Καναδά ήταν κυρίως μηχανήματα, προϊόντα ξύλου και λαχανικά. Οι καναδικές εισαγωγές από την Κύπρο αυξήθηκαν το 2005 και ανήλθαν σε 17,8 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν κυρίως πλοία και βάρκες, μηχανήματα και βρώσιμα φρούτα και ξηροί καρποί. Η καναδική επένδυση στην Κύπρο ανήλθε σε 98 εκατομμύρια δολάρια το 2006.
Ο Καναδάς είναι διαπιστευμένος στην Κύπρο από την πρεσβεία του στην Αθήνα, Ελλάδα και έχει επίτιμο προξενείο στη Λευκωσία. Η Κύπρος έχει υψηλή επιτροπή στον Καναδά και ένα επίτιμο προξενείο στο Βανκούβερ. Ξόδεψαν 300 εκατομμύρια για να διατηρήσουν τις δυνάμεις που έστειλαν στην Κύπρο.
James (συγκρότημα)
Οι James (Τζέιμς) είναι βρετανικό ροκ συγκρότημα από το Μάντσεστερ της Αγγλίας. Σχηματίστηκαν το 1982 και ήταν ενεργοί σε όλη τη δεκαετία των '80, άλλα γνώρισαν επιτυχία τη δεκαετία του '90. Μετά την αποχώρηση του τραγουδιστή Τιμ Μπουθ το 2001, το συγκρότημα παρέμεινε ανενεργό αλλά ενώθηκε ξανά τον Ιανουάριο του 2007, για να κυκλοφορήσει ένα νέο άλμπουμ και να κάνει διεθνή περιοδεία. Μέχρι και το 2010, το συγκρότημα έχει πουλήσει πάνω από 25 εκατομμύρια άλμπουμ σε όλο το κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ
Ρέγκιναλντ Γ΄ του Χέλρε
Ο Ρέγκιναλντ Γ΄ ο Παχύς, ολλανδ.: Reinaud III van Gerle (13 Μαΐου 1333 - 4 Δεκεμβρίου 1371) από τον Οίκο του Βάσενμπεργκ ήταν δούκας του Χέλρε και κόμης του Ζούτφεν από το 1343 έως το 1361, και πάλι το 1371.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ρέγκιναλντ Β΄ κόμη του Χέλρε & Ζούτφεν και της Eλεονώρας του Γούντστοκ, κόρης του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας.
Με το τέλος του πατέρα του το 1343, η μητέρα του κατείχε την επιτροπεία μέχρι το 1344. Από το 1350, ο αδελφός του Εδουάρδος διεκδίκησε τα δικαιώματά του και ξεκίνησε μία διαμάχη διαδοχής μεταξύ των δύο αδελφών μέχρι το 1361. Ο Ρέγκιναλντ Γ΄ νικήθηκε στο Tηλ και φυλακίστηκε στο κάστρο του Nάιενμπεκ. Εκεί έγινε τόσο μεγάλος σε κιλά, που δεν μπορούσε να φύγει, ακόμη και αν η πόρτα παρέμενε ανοικτή· εξ ου και το παρωνύμιό του ο Παχύς. Ο Εδουάρδος Γ΄ απεβίωσε στις 24 Αυγούστου 1371, όταν τραυματίστηκε θανάσιμα στη μάχη του Μπέσβαϊλερ και ο Ρέγκιναλντ Γ΄ απελευθερώθηκε (σύμφωνα με τον θρύλο, έπρεπε να χαλάσουν τον τείχο για να φύγει). Κατείχε τον δουκικό θρόνο για μικρό χρονικό διάστημα, και απεβίωσε λίγους μήνες αργότερα. Τάφηκε στο αβαείο του Γκρέφενταλ.
Δεδομένου ότι δεν είχε νόμιμα τέκνα, η διαδοχή πέρασε στις αδελφές του: Mατθίλδη, παντρεμένη με τον Ιωάννη Β΄ κόμη του Μπλουά και τη Μαρία, σύζυγο του Γουλιέλμου Β΄ δούκα του Γύλιχ και μητέρα του Γουλιέλμου δούκα του Χέλρε και Γ΄ του Γύλιχ, για λογαριασμό των οποίων διεκδίκησε το δουκάτο του Χέλρε. Οι δύο αδελφές και οι αντίστοιχοι οπαδοί τους (οι Χέεκερενς, από τη μερίδα με επικεφαλής τις οικογένειες των φαν Χέεκερεν και τους συγγενείς τους φαν Ρέχτερενς, υποστήριξαν τον Mατθίλδη, ενώ η μερίδα, η γνωστή ως Μπρόνκχορστερς ακολούθησε τη Μαρία) πολέμησαν για το δουκάτο του Χέλρε στον Πόλεμο της διαδοχής του Χέλρε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε στο Tέρβουρεν την 1η Ιουλίου 1347 τη Mαρία της Βραβάντης (1325–1399) κυρία του Tούρνχαουτ, κόρη του Ιωάννη Γ΄ δούκα της Bραβάντης.
Δεν είχαν παιδιά, αλλά ο Ρέγκιναλντ Γ΄ είχε μη νόμιμα τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βάσενμπεργκ
Νικόλαος Νικολαΐδης
Ο Νικόλαος Νικολαΐδης (1830 - 1889) ήταν Έλληνας καθηγητής Μαθηματικών στο Εθνικό Πανεπιστήμιο.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε περίπου το 1826 στην Τρίπολη. Ο πατέρας του Χριστόδουλος, ο οποίος καταγόταν από την Φιλιππούπολη, είχε μεταβεί στην Ελβετία και γύρισε στην Ελλάδα με την έναρξη της επανάστασης του 1821.
Σε νεαρή ηλικία κατατάχθηκε στην Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων και, αφού αποφοίτησε με άριστα μετέβη με υποτροφία στο Παρίσι για να συμπληρώσει τις σπουδές του. Φοίτησε στην Πολυτεχνική Σχολή και στην σχολή των Γεφυροδοποιών και με την διατριβή του απέσπασε την προσοχή και τον έπαινο των καθηγητών του, αν και αποχώρησε από το σχολή των Γεφυροδοποιών λόγω διαφωνίας του με καθηγητή του. Εξέδωσε επίσης μόνος του το περιοδικό σύγγραμμα « Analectes du memoires et notes sur diverses parties des mathematiques », του οποίου τουλάχιστον είκοσι τεύχη τυπώθηκαν με δημόσια δαπάνη στο Εθνικό Τυπογραφείο.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα έλαβε τον βαθμό αξιωματικού του μηχανικού, και διορίστηκε καθηγητής στην Σχολή των Ευελπίδων. Με την έκρηξη της Κρητικής επανάστασης το 1866 ήταν ο πρώτος που παρουσιάστηκε στον πόλεμο. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες και επανήλθε στην Αθήνα. Παραιτήθηκε από το βαθμό του και πήγε εθελοντής στη Γαλλία, όπου του ανατέθηκε η διοίκηση του 174ού Τάγματος των Εθνοφυλάκων της Βελβίλλης. Μετά την λήξη του Γαλλοπρωσικού Πολέμου επέστρεψε στην Ελλάδα και συνέχισε τις επιστημονικές του μελέτες.
Διορίστηκε τακτικός καθηγητής των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο στις 29 Ιουνίου 1871, απαλλάχτηκε όμως το 1881 λόγω ασθενείας, και συνταξιοδοτήθηκε.
Συνέγραψε κυρίως μαθηματικές επιστημονικές εργασίες.
Απεβίωσε στις 29 Ιουνίου 1889 στο Πολιτικό Νοσοκομείο της Αθήνας, όπου νοσηλεύονταν εξαιτίας τραύματος που προήλθε από τυχαία πτώση του στον σιδηρόδρομο.
Πλουτής Σέρβας
Ο Πλουτής Σέρβας ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Διετέλεσε Δήμαρχος Λεμεσού και Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου και του ΑΚΕΛ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πλουτής Σέρβας γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 27 Μαΐου 1907. Το πραγματικό του όνομα ήταν Πλούταρχος Λοΐζου Σαββίδης. Υιοθέτησε το επώνυμο Σέρβας όταν ήταν μαθητής της Δ΄ τάξης Ελληνικού Γυμνασίου Λεμεσού. Ήταν οργανωτής της Μαθητικής Κομμουνιστικής Νεολαίας Γυμνασίου, της οποίας υπήρξε γενικός γραμματέας (1924–1926). Μετά την αποφοίτησή του το 1926 άρχισε να δραστηριοποιείται μέσα στο Κομμουνιστικό Κίνημα ως μέλος τριμελούς Γραμματείας Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου (ΚΚΚ).
Διετέλεσε συντάκτης της δεκαπενθήμερης εργατικής εφημερίδας, οργάνου του ΚΚΚ, Νέος Άνθρωπος (1926-1929). Ήταν εκ των ιδρυτικών μελών του ΚΚΚ (1926) και αργότερα Γενικός Γραμματέας του κόμματος (1935-1941). Επιπλέον, οργάνωσε τη νεολαία του ΚΚΚ.
Ήταν ο πρώτος Κύπριος ο οποίος σπούδασε στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εθνικών Μειονοτήτων Δύσης στη Μόσχα (1929-1934). Απέκτησε πτυχίο πολιτικών και κοινωνικών επιστημών.
Από νεαρή ηλικία αναμείχθηκε και στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας, όπου συνελήφθη, βασανίστηκα και εξορίστηκε το 1935 για παράνομες δραστηριότητες.
Το 1941 υπήρξε ένας εκ των ιδρυτών του Ανορθωτικού Κόμματος Εργαζόμενου Λαού (ΑΚΕΛ). Επιπλέον, εξελέγη ως ο πρώτος γενικός γραμματέας του ΑΚΕΛ, θέση στην οποία παρέμεινε από το 1941 έως το 1945.
Το 1943 επιτράπηκε από τους Άγγλους η διεξαγωγή δημοτικών εκλογών, οι οποίες είχαν καταργηθεί μετά τα Οκτωβριανά του 1931. Ο Πλουτής Σέρβας κατήλθε υποψήφιος της ευρύτερης αριστεράς. Ο Πλουτής Σέρβας εξελέγη Δήμαρχος Λεμεσού. Ωστόσο, βρέθηκε ενώπιον του διλήμματος από άλλα μέλη της ηγεσίας του κόμματος να επιλέξει μεταξύ Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ και της θέσης του δημάρχου. Παρόλο που θεωρούσε ότι δεν ήταν ασύμβατα τα δύο αξιώματα, το 1945 έφυγε από την ηγεσία του ΑΚΕΛ ώστε να συνεχίσει το έργο που είχε ξεκινήσει στη Λεμεσό. Επανεξελέγη το 1946. Η θητεία του ολοκληρώθηκε το 1949.
Το 1947 συμμετείχε στη διασκεπτική συνελεύση για το Σύνταγμα της Κύπρου. Ακόμη, ήταν απεσταλμένος μετά του Λύσου Σανταμά εκ μέρους του Εθνικο-Απελευθερωτικού Συνασπισμού (ΕΑΣ) στο Λονδίνο για την αυτοκυβέρνηση της Κύπρου (1948). Από τις 28 Νοεμβρίου 1948 έως τις 9 Φεβρουαρίου 1949 είχε φυλακιστεί από τους Άγγλους αποικιοκράτες ως πολιτικός κατάδικος και στερήθηκε των πολιτικών του δικαιωμάτων λόγω της έντονης αντιαποικιακής του δράσης. Λόγω της καταδίκης του δεν είχε το δικαίωμα να επαναδιεκδικήσει το αξίωμα του Δημάρχου Λεμεσού στις εκλογές του 1949.
Το 1948 διαφώνησε με τη γενική πολιτική του ΑΚΕΛ, ειδικότερα την πολιτική επί του εθνικού θέματος της Κύπρου, η οποία επιβληθεί από τον Νίκο Ζαχαριάδη, γενικό γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ). Ο Πλουτής Σέρβας υποστήριξε στη διασκεπτική συνέλευση την παραχώρηση συντάγματος στην Κύπρο από του Άγγλους, ενώ το ΑΚΕΛ είχε εγκαταλείψει τη διαδικασία αυτή και ακολούθησε την πολιτική της Ένωσης με την Ελλάδα, κατόπιν συμβουλών του Νίκου Ζαχαριάδη. Λόγω της διαφωνίας του αποβλήθηκε από το κόμμα το 1952.
Τον Νοέμβριο του 1959 ήταν εκ των ιδρυτών της Δημοκρατικής Ενώσεως Κύπρου, ενός κόμματος προσωπικοτήτων που ήταν αντιτιθέμενοι στις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου.
Ακολούθως, δεν ασχολήθηκε με την πολιτική αλλά συνέχισε με τη δημοσιογραφία. Αρθρογραφούσε σε εφημερίδες και περιοδικά της Κύπρου και της Ελλάδας. Εξέδιδε και διηύθυνε στη Λεμεσό με τον Αντιδήμαρχο Βάσο Παπαδόπουλο (εκδότη κατά νόμον) την δεκαπενθήμερη πολιτική και πολιτιστική εφημερίδα «Τα Γράμματα» (12.5.1945-1946) και το Μηνιαίο Δελτίον του Δήμου Λεμεσού (1943-1948). Επιπλέον, ήταν πολιτικός αρθρογράφος των εφημερίδων Ελευθερία, Πρωία, Κυπριακός Τύπος (με το ψευδώνυμο «Γ.Γ.» στις δυο τελευταίες). Σε άλλες εφημερίδες έγραφε με άλλα ψευδώνυμα («Εκάεργος»). Άλλα έντυπα που έγραφε ήταν η Αλήθεια (Λεμεσού), ο Χρόνος, η Ελευθερία (Λευκωσίας), η αθηναϊκή Καθημερινή (πολιτικός αρθρογράφος της μετά το 1974), το αθηναϊκό περιοδικό Αντί, η αθηναϊκή Εξόρμηση κ.α.
Ο Πλουτής Σέρβας αρθρογράφησε κατά των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου (1959) κι αντιτάχθηκε στη γραμμή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου έζησε έως το 1986, οπόταν επέστρεψε στην Κύπρο. Διετέλεσε πολιτικός αρθρογράφος των εφημερίδων Ο Φιλελεύθερος και Αλήθεια. Από το 1999 έως το 2001 αρθρογραφούσε στην εφημερίδα Πολίτης.
Το αρχείο και τη βιβλιοθήκη του τα δώρισε στο Δήμο Αγλαντζιάς ως ένδειξη εκτίμησης προς το περιβάλλον όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Είχε παντρευτεί την Ειρήνη Μιχαήλ Σολομωνίδου, αδελφή του υπεύθυνου εκδότη της εφημερίδας Νέος Άνθρωπος Χαράλαμπου Σολομωνίδη. Αργότερα παντρεύτηκε την Ειρήνη Στεφανίδου. Απέκτησε 2 υιούς.
Απεβίωσε στις 14 Φεβρουαρίου 2001. Ήταν ο πρώτος Κύπριος το σώμα του οποίου αποτεφρώθηκε. Ο ίδιος είχε συμπεριλάβει τη συγκεκριμένη επιθυμία στη διαθήκη του, με το ζήτημα να συζητιέται έντονα την περίοδο του θανάτου με την Εκκλησία της Κύπρου να αντιδρά. Η σορός του μεταφέρθηκε στη Μεγάλη Βρετανία, όπου υπήρχαν ρυθμίσεις που επέτρεπαν την αποτέφρωση νεκρών. Η τέφρα του διασκορπίστηκε στο Λιμάνι της Λεμεσού.
Συγγραφικό έργο
Ο Πλουτής Σέρβας έγραψε τα βιβλία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γενικοί Γραμματείς του ΑΚΕΛ Κατηγορία:Γενικοί Γραμματείς του ΚΚΚ Κατηγορία:Κύπριοι συγγραφείς
Άγιος Θαλάλαιος Νάξου
Ο Άγιος Θαλέλαιος είναι χωριό της δυτικής πεδινής Νάξου σε υψόμετρο 75-95 μέτρων και έχει 106 κατοίκους (απογραφή 2011). Διοικητικά υπάγεται ο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.
Γενικά στοιχεία
Ο οικισμός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 100 μέτρων στο δυτικό τμήμα του νησιού, 5 χλμ ανατολικά της πρωτεύουσας του νησιού Χώρας επί του οδικού άξονα Χώρας - Μελάνων - Κυνιδάρου. Μέχρι το 1928 έφερε την ονομασία Άγιος Θαλάλαιος ενώ διοικητικά ανήκε έως το 1997 στην κοινότητα Μελάνων της επαρχίας Νάξου. Στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Νάξου ενώ από το 2011 αποτελεί τμήμα του καλλικρατικού δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Κουρουνοχώρι ( 105 κ.), Μέλανες ( 414 κ.) και Μύλους ( 27 κ.) την Τοπική Κοινότητα Μελάνων ( 652 κ.). Η τ.κ. Μελάνων υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Παραπομπές
Αγιος Θαλαλαιος
Ελλάδος περιήγησις
Το Ελλάδος περιήγησις (Ἑλλάδος περιήγησις), είναι έργο του αρχαίου Έλληνα γεωγράφου Παυσανία (περ. 110 – περ. 180). μικρογραφία| [[Χάρτης από το Ελλάδος περιήγησις του Παυσανία (μετάφραση και σχόλιο στα Αγγλικά από τον Τζέιμς Φρέιζερ, 1898)|260x260εσ]] Το έργο Ελλάδoς περιήγησις του Παυσανία περιλαμβάνει δέκα βιβλία. Καθένα από αυτά αφιερώνεται σε κάποιο μέρος της Ελλάδας. Η περιοδεία του ξεκινά από την Αττική (Ἀττικά) και συνεχίζει με την Αθήνα μαζί με τα προάστιά της (δήμους). Μετά, το έργο συνεχίζεται με την Κορινθία (Κορινθιακά), τη Λακωνία (Λακωνικά), τη Μεσσηνία (Μεσσηνιακά), την Ηλεία (Ἠλιακά), την Αχαΐα (Ἀχαϊκά), την Αρκαδία (Ἀρκαδικά), τη Βοιωτία (Βοιωτικά), τη Φωκίδα (Φωκικά), και τη Λοκρίδα (Λοκρῶν Ὀζόλων). Το έργο είναι κάτι περισσότερο από την απλή περιγραφή της τοπογραφίας: είναι μάλλον μια πολιτιστική γεωγραφία της αρχαίας Ελλάδας. Ο Παυσανίας δεν περιγράφει μόνο αρχιτεκτονικά και καλλιτεχνικά αντικείμενα, αλλά ανασκοπεί και το ιστορικό και μυθολογικό υπόβαθρο του πολιτισμού που τα δημιούργησε.
Περιγραφή
Αν και ο συγγραφέας δεν ήταν φυσιοδίφης στο επάγγελμα, έχει την τάση να σχολιάζει τις φυσικές πτυχές του αρχαίου τοπίου. Ο Παυσανίας έγραψε για τα πεύκα που βρίσκονταν στην ακτή της Αρχαίας Ηλείας, τα αγριογούρουνα και τα ελάφια στα δρυοδάση της Σελιάνας (αρχαία Φελλόη) και τα κοράκια στις βελανιδιές στις Αλαλκομενών. Προς το τέλος του Ελλάδος περιήγησις, ο Παυσανίας αναφέρεται στους καρπούς και τα προϊόντα της φύσης, όπως οι χουρμάδες της αρχαίας Αυλίδας, οι αγριοφράουλες στο όρος Ελικώνας, το ελαιόλαδο στην Τιθορέα, τα «λευκά κοτσύφια» του όρους Κυλλήνη και οι χελώνες της Αρκαδίας.
Ο Παυσανίας ενδιαφερόταν κυρίως για τα απομεινάρια της αρχαιότητας, παρά για τη σύγχρονή του αρχιτεκτονική ή τους ιερούς χώρους. Όπως λέει ο Κρίστιαν Χάμπιτς, ένας σύγχρονος κλασικιστής που έγραψε πολλά επιστημονικά άρθρα για τον Παυσανία:
Προτιμά σίγουρα το ιερό από το βέβηλο και το παλιό από το νέο, και υπάρχουν πολύ περισσότερα για την κλασική τέχνη της Ελλάδας παρά για τη σύγχρονη, περισσότερα για θεούς, βωμούς και ναούς, παρά για αγάλματα πολιτικών ή δημόσιων κτιρίων.
Το τέλος του έργου Ελλάδος περιήγησις παραμένει μυστήριο: κάποιοι πιστεύουν ότι ο Παυσανίας πέθανε πριν τελειώσει το έργο του και άλλοι πιστεύουν ότι το έργο έχει σκόπιμα παράξενο τέλος. Ολοκληρώνει την Περιήγησή του με μια ιστορία για μια Ελληνίδα συγγραφέα, που πιστεύεται ότι είναι η Ανύτη της Τεγέας, η οποία βλέπει ένα θεϊκό όνειρο. Στο όνειρο, της λένε να παρουσιάσει το κείμενο του έργου Ελλάδος περιήγησις στο ευρύτερο ελληνικό κοινό.
Υποδοχή
Το Ελλάδος περιήγησις πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. «Δεν διαβάστηκε», λέει ο Χάμπιτς, «δεν υπάρχει ούτε ένα απόσπασμά του, ούτε μια αναφορά στον συγγραφέα, ούτε ένας ψίθυρος πριν από τον έκτο αιώνα (Στέφανος ο Βυζάντιος) και μόνο τρεις ή δύο αναφορές σε αυτό σε όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα». Τα μόνα σωζόμενα χειρόγραφα του Παυσανία είναι τρία αντίγραφα του δεκάτου πέμπτου αιώνα, και είναι γεμάτα κενά και λάθη, τα οποία φαίνεται να εξαρτώνται από ένα μόνο χειρόγραφο που κατάφερε να αντιγραφεί. Ο Νικολό ντε Νικολί, συλλέκτης αρχαίων χειρογράφων, είχε αυτό το αρχέτυπο στη Φλωρεντία γύρω στο 1418. Μετά τον θάνατό του το 1437, στάλθηκε στη βιβλιοθήκη του Αγίου Μάρκου στη Φλωρεντία, για να εξαφανιστεί τελικά μετά το 1500.
Μεταφράσεις
Το Ελλάδος περιήγησις του Παυσανία έχει μεταφραστεί στα αγγλικά από αρκετούς μελετητές. Μια ευρέως γνωστή έκδοση του κειμένου μεταφράστηκε από τον Ουίλιαμ Χένρι Σάμιουελ Τζόουνς και είναι διαθέσιμη μέσω της Κλασικής Βιβλιοθήκης Λεμπ. Η μετάφραση του Ελλάδος περιήγησις από τον Πίτερ Λίβαϊ είναι δημοφιλής στους αγγλόφωνους, αλλά συχνά πιστεύεται ότι είναι ελεύθερη μετάφραση του αρχικού κειμένου: ο Λίβαϊ αναδιοργάνωσε το Ελλάδος περιήγησις ώστε να λειτουργεί σαν γενικός οδηγός για την ηπειρωτική Ελλάδα. Ο σερ Τζέιμς Φρέιζερ εξέδωσε επίσης έξι τόμους με μετάφραση και σχόλια του Ελλάδος περιήγησις. Η μετάφρασή του παραμένει αξιόπιστο έργο για τους αναγνώστες του Παυσανία σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφικά συγγράμματα Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γραμματεία
Βασίλης Μπρατσιάκος
Καριέρα Καλαθοσφαιριστή
Ξεκίνησε το μπάσκετ το 1979, σε ηλικία μόλις 9 χρονών στη θρυλική ομάδα μπάσκετ της Χαλκίδας, την Α.Γ.Ε.Χ. Έπαιξε σε όλα τα αγωνιστικά της τμήματα, ενώ το 1984 σε ηλικία μόλις 14 ετών έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην αντρική ομάδα της Α.Γ.Ε.Χ. στο, τότε, πρωτάθλημα της Β’ εθνικής. Από την επόμενη χρονιά καθιερώνεται ως βασικός point guard και οδηγεί τη ομάδα για τα επόμενα 7 έτη. Το 1987 σε ηλικία 17 ετών ξεκινάει την προπονητική του καριέρα – ενώ ήταν εν ενεργεία αθλητής – στα τμήματα υποδομής της Α.Γ.Ε.Χ. Το 1991 μεταγράφεται στο Γυμναστικό Σύλλογο Χαλκίδας, όπου και κλείνει τη καριέρα του ως παίκτης το 1992 σε ηλικία μόλις 22 ετών, αφού τον κέρδισε η μεγάλη του αγάπη η προπονητική.
Καριέρα Προπονητή
Το 1987 ξεκινάει την προπονητική καριέρα του δημιουργώντας τα τμήματα υποδομής της Α.Γ.Ε. Χαλκίδας, έχοντας ταυτόχρονα και την ευθύνη και του παιδικού της τμήματος. Με τους παίδες της Χαλκίδας κατακτά δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα ΕΣΚΑΣΕ,1987-88 και 1988-89, αήττητος. Το 1989 σε ηλικία μόλις 19 ετών η Ε.Ο.Κ. (Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης) τον καλεί ως προπονητή στο πρώτο τουρνουά Πάσχα που διοργάνωσε με σκοπό την επιλογή των αθλητών που θα απάρτιζαν την, τότε, εθνική Παίδων. Έχει υπό τη καθοδήγησή του παίκτες, οι οποίοι αργότερα θα αφήσουν το στίγμα τους στο Ελληνικό μπάσκετ. Το 1989, αφού εκτίει την στρατιωτική του θητεία, αναλαμβάνει για πρώτη φορά ανδρική ομάδα, αυτή του Φιλαθλητικού Χαλκίδας στην Β’ ΕΣΚΑΣΕ και την επόμενη χρονιά τον Γ.Α.Σ. Στενής στην Α’ ΕΣΚΑΣΕ.
Σημαντικός σταθμός στο ξεκίνημά του ως προπονητής ανδρικών ομάδων είναι ο Γ.Σ. Ερμής Σχηματαρίου που τον ανεβάζει για πρώτη φορά στην ιστορία της ομάδας το 1993-94 από την Β΄στη Α’ ΕΣΚΑΣΕ με 22 νίκες και μόλις 2 ήττες. Μένει στον Ερμή Σχηματαρίου και την επόμενη χρονιά 1994-95 που τον βρίσκει στην Α’ ΕΣΚΑΣΕ. Ταυτόχρονα κερδίζει με τους παίδες της Α.Γ.Ε. Χαλκίδας άλλο ένα πρωτάθλημα αήττητος.
Το 1995-96 κατακτά το πρωτάθλημα της Β’ ΕΣΚΑΣΕ με τον Γ.Π.Σ. Χαλκίδας αήττητος.
Το 1996-97 είναι assistant coach στη ανδρική ομάδα της Α.Γ.Ε. Χαλκίδας στη Γ’ εθνική και ταυτόχρονα με το εφηβικό της κατακτά ένα ακόμα πρωτάθλημα ΕΣΚΑΣΕ αήττητος και παίρνει την 5η θέση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στη Σύρο.
Το 1997-98 τον βρίσκει στην ανδρική ομάδα του Ερμή Σχηματαρίου και την Α΄ΕΣΚΑΣΕ, ενώ το 1998-99 τον βρίσκει στον Γ.Σ. Αυλίδας.
Το 2000-01 ανεβάζει τον Γ.Σ. Χαλκίδας για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Γ’ εθνική με 22 νίκες και μόλις 3 ήττες.
Την επόμενη χρονιά 2001-02 έχοντας τον Γ.Σ. Χαλκίδας στη Γ’ εθνική και έχοντας εξασφαλίσει από πολύ νωρίς την παραμονή της ομάδας στη κατηγορία, φεύγει στο τέλος του πρώτου γύρου, μην έχοντας εισπράξει τα δεδουλευμένα της μέχρι τότε αγωνιστικής χρονιάς.
Το 2002-03 τον βρίσκει στο Γ.Α.Σ. Νέας Αρτάκης στην Α’ ΕΣΚΑΣΕ.
Το 2003-04 κερδίζει το πρωτάθλημα της Β’ ΕΣΚΑΣΕ με τον Σύλλα Αιδηψού, ενώ την επόμενη χρονιά, 2004-05, τον βοηθά να παραμείνει στην κατηγορία, την Α' ΕΣΚΑΣΕ.
Το 2006-07 αναλαμβάνει την ανδρική ομάδα της Έξω Παναγίτσας στην Α’ ΕΣΚΑΣΕ.
Το 2007-08 αναλαμβάνει assistant coach στην ανδρική ομάδα της Α.Γ.Ε. Χαλκίδας στην Α2 εθνική κατηγορία και φεύγει στο τέλος του πρώτου γύρου όντας απλήρωτος.
Το 2008-09 ανεβάζει την Έξω Παναγίτσα στη Γ’ εθνική κατηγορία – για πρώτη φορά στην ιστορία της – αήττητος.
Το 2009-10 πηγαίνει στους Αχαρνής Λ.Φ.Μ. όπου κι εκεί κερδίζει με την ομάδα την άνοδο από τη Γ’ ΕΣΚΑ στη Β’ ΕΣΚΑ.
Το 2011-12 γυρίζει στην Έξω Παναγίτσα – που έχει πέσει στην Α’ ΕΣΚΑΣΕ – και την ξανανεβάζει στη Γ’ εθνική, πάλι αήττητος.
Το 2012-13 αναλαμβάνει τον Γ.Σ. Κύμης στην Α’ ΕΣΚΑΣΕ και τον ανεβάζει στη Γ’ εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία του, αήττητο.
Το 2013-14 παραμένει στο τιμόνι του Γ.Σ.Κύμης και κατακτά μαζί του το πρωτάθλημα της Γ’ εθνικής με 19 νίκες και μόλις 1 ήττα.
Το 2014-15 για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στο τιμόνι του Γ.Σ. Κύμης κατακτά το πρωτάθλημα της Β’ εθνικής με 24 νίκες και μόλις 2 ήττες.
Το 2015-16 στην τέταρτη πλέον θητεία του στον Γ.Σ. Κύμης στέφεται για μία ακόμη φορά πρωταθλητής περνώντας από την Α2 με 23 νίκες και 5 ήττες.
Το έτος 2016-17 ηγείται και πάλι της προσπάθειας της Κ.Α.Ε. Γ.Σ. ΚΥΜΗΣ στην Basket League και καταφέρνει να κρατήσει την ομάδα στην κατηγορία. Μετά την λήξη της περιόδου ολοκληρώνεται η συνεργασία του με την Κ.Α.Ε. Γ.Σ. ΚΥΜΗΣ.
Την φετινή περίοδο 2017-18 έχει αναλάβει την τεχνική ηγεσία της ομάδας που ίδρυσε το 2012, την Χαλκίδα Basket Academy, που αγωνίζεται στην Β’ ΕΣΚΑΣΕ.
Πρωταθλήματα
1 Πρωτάθλημα Γ’ ΕΣΚΑ με 3 Πρωταθλήματα Β’ ΕΣΚΑΣΕ με 4 Πρωταθλήματα Α’ ΕΣΚΑΣΕ με 1 Πρωτάθλημα Γ’ εθνικής με 1 Πρωτάθλημα Β’ εθνικής με 1 Πρωτάθλημα Α2 εθνικής με
Διακρίσεις
Eurobasket.com Προπονητής της χρονιάς για τη Β’ εθνική το 2015
Eurobasket.com Προπονητής της χρονιάς για την Α2 εθνική το 2016
ETwinning
To eTwinning είναι μια πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που έχει ως στόχο να ενθαρρύνει τα σχολεία στην Ευρώπη να αναπτύξουν συνεργασίες κάνοντας χρήση των Τεχνολογιών της Πληροφορικής και της Επικοινωνίας (ΤΠΕ) ενώ τους παρέχει την κατάλληλη υποδομή (διαδικτυακά εργαλεία και υπηρεσίες, γενικότερη υποστήριξη). Έτσι, οι εκπαιδευτικοί που είναι γραμμένοι στη δράση eTwinning μπορούν να συνεργαστούν με συναδέλφους τους από άλλες ευρωπαϊκές χώρες για να αναπτύξουν εκπαιδευτικά προγράμματα σε οποιαδήποτε θεματική αυτοί επιθυμούν. Ο μόνος περιορισμός είναι να χρησιμοποιήσουν τις ΤΠΕ στο πρόγραμμά τους και να συνεργαστούν με εκπαιδευτικούς από άλλες ευρωπαϊκές χώρες (απαιτούνται τουλάχιστον δύο εκπαιδευτικοί από δύο διαφορετικές χώρες). Οι εκπαιδευτικοί που είναι εγγεγραμμένοι στη δράση eTwinning, οι οποίοι συχνά αποκαλούνται και ως eTwinners, μπορούν να επικοινωνήσουν, να μοιραστούν εκπαιδευτικό υλικό και να συνεργαστούν μέσω της eTwinning πλατφόρμας. Αυτή η ανάπτυξη της κοινότητας των σχολείων επέφερε αλλαγή στο σλόγκαν του eTwinning από "Σχολικές συνεργασίες στην Ευρώπη" σε "Η κοινότητα των σχολείων στην Ευρώπη".
Δημιουργία
Το eTwinning ξεκίνησε το 2005 ως μέρος του προγράμματος ηλεκτρονικής μάθησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αποτελεί μέρος του προγράμματος Διά Βίου Μάθησης και του Comenius, του ευρωπαϊκού προγράμματος για τα σχολεία.
Ιστορία
Η δράση eTwinning ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2005 και μέχρι το τέλος του έτους περισσότερα από 13 000 σχολεία από όλη την Ευρώπη είχαν εγγραφεί στη δράση. Το φθινόπωρο του 2008 παρουσιάστηκε μια νέα έκδοση της πλατφόρμας eTwinning, ενώ το πλήθος των εγγεγραμμένων μελών έφτασε τις 50 000. Τον Ιούνιο του 2009, η κοινότητα eTwinning αποτελούνταν από περίπου 65.000 μέλη. Το 2011 είχαν καταγραφεί περίπου 30.000 projects μεταξύ δύο ή περισσοτέρων σχολείων, ο συνολικός αριθμός των εγγεγραμμένων εκπαιδευτικών πλησίαζε τις 130.000 και το πλήθος των εμπλεκομένων σχολείων τις 90.000.
Συμμετέχουσες χώρες
Τα κράτη μέλη της [Ευρωπαϊκής Ένωσης] παίρνουν μέρος στη δράση eTwinning, δηλαδή, οι ακόλουθες χώρες: Αγγλία, Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Κύπρος, Τσεχία, Δανία, Εσθονία, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Ιρλανδία, Ιταλία, Λετονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Πολωνία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Σλοβακία, Σλοβενία, Ισπανία, Σουηδία, Ολλανδία. Επιπροσθέτως, παίρνουν μέρος η Κροατία, η Ισλανδία, η Νορβηγία, η Ελβετία και η Τουρκία.
Video clips
Κατηγορία:Εκπαιδευτική τεχνολογία
Πορεία των ελληνικών ομάδων στο Κύπελλο Κόρατς
Οι ελληνικές ομάδες συμμετείχαν για πρώτη φορά στην τρίτη τη τάξει διασυλλογική διοργάνωση καλαθοσφαίρισης (Κύπελλο Κόρατς) την αγωνιστική περίοδο 1972-73, όταν ΑΕΚ και ΧΑΝΘ αποκλείσθηκαν μόλις στον πρώτο γύρο.
Η πρώτη αξιοσημείωτη διάκριση ήρθε 12 χρόνια αργότερα (1985) από τον Άρη Θεσσαλονίκης ο οποίος κατάφερε να φθάσει στα ημιτελικά, αλλά δεν μπόρεσε να υποσκελίσει στους διπλούς αγώνες την Ιταλική Βαρέζε και έμεινε εκτός Τελικού.
Χρειάσθηκε να περάσουν ακόμη εννέα σεζόν, έως ότου δυο Ελληνικές ομάδες (ΠΑΟΚ και Πανιώνιος) προκριθούν και πάλι στα ημιτελικά, με το δικέφαλο του βορρά να κατακτά τελικά το τρόπαιο (Περίοδος 1994).
Ένα χρόνο πριν (περίοδος 1992-93), η Ελλάδα συμμετείχε στη διοργάνωση με 4 εκπροσώπους που έπαιξαν σε προκριματικούς ομίλους. Η "Φυρογένης" ΑΕΚ εγκατέλειψε γρήγορα τη μάχη, ενώ "Replay" Ηρακλής και "ΝΙΚΑΣ" Περιστέρι πάλαιψαν, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν την πρόκριση στην επόμενη φάση. Ο μόνος που το πέτυχε ήταν ο "Chipita" Πανιώνιος, που όμως βρήκε αντιμέτωπή του στη συνέχεια την Ολύμπια Μιλάνο (η οποία και τελικά κατέκτησε το τρόπαιο) και αποκλείστηκε. Τεράστια αίσθηση προκάλεσε πάντως η μεγάλη επιτυχία των νεοσμυρνιωτών να επιβληθούν στον όμιλο μέσα στη Ρώμη επί της κατόχου του τίτλου "Βίρτους" (πρώην "Μεσατζέρο" Ρόμα),
Την επιτυχία του δικεφάλου του βορρά το 1994 επανέλαβε τρία χρόνια αργότερα ο Άρης (Περίοδος 1997), ενώ ο Πανιώνιος έφθασε μέχρι τον ημιτελικό του 1999.
Στα προημιτελικά έχουν φτάσει ο Γ.Σ. Περιστερίου (1997, 1998), ο Απόλλων Πατρών το 1999 και το Μαρούσι το 2000.
Οι ελληνικοί «εμφύλιοι»
Σε τρεις περιπτώσεις, συνέβη να αγωνισθούν μεταξύ τους ελληνικές ομάδες σε νοκ άουτ αγώνες, με στόχο την πρόκριση στην επόμενη φάση της διοργάνωσης. Και στις τρεις περιπτώσεις, η πρόκριση κρίθηκε στη διαφορά πόντων.
Πηγές
8.ΣΤΟΓΙΑΚΟΒΙΤΣ
Πορεία των ελληνικών ομάδων στο Κύπελλο Κόρατς Ελλαδα
Πανισλαμισμός
Ο πανισλαμισμός (αραβικά: الوحدة الإسلامية) είναι ένα πολιτικό κίνημα που υποστηρίζει την ενότητα των μουσουλμάνων υπό ένα Ισλαμικό κράτος - συχνά ένα χαλιφάτο - ή ένα διεθνή οργανισμό παρόμοιο με την Ευρωπαϊκή Ένωση με Ισλαμικές αρχές. Ως μορφή θρησκευτικού εθνικισμού, ο πανισλαμισμός διαφοροποιείται από άλλες πανεθνικιστικές ιδεολογίες, για παράδειγμα τον παναραβισμό, εξαιρώντας την κουλτούρα και την εθνικότητα ως πρωταρχικούς παράγοντες για την ενοποίηση.
Ιστορία
Το μοντέλο στο οποίο στοχεύει ο πανισλαμισμός είναι τα πρώιμα χρόνια του Ισλάμ - η κυριαρχία του Μωάμεθ και το πρώτο χαλιφάτο - όταν ο Μουσουλμανικός κόσμος θεωρείται ότι ήταν δυνατό και αδιάσπαστος σε ένα ενωμένο κράτος.
Στη σύγχρονη εποχή, ο πανισλαμισμός υποστηρίχθηκε από τον Τζαμάλ αλ-Ντιν αλ-Αφγάνι που επιδίωξε την ενότητα μεταξύ των Μουσουλμάνων για να αντιταχθούν στην αποικιακή κατοχή των Μουσουλμανικών εδαφών. Παρότι μερικές φορές περιγράφεται ως "φιλελεύθερος", ο αλ-Αφγάνι δεν υποστήριξε μια συνταγματική κυβέρνηση αλλά απλά οραματίστηκε "την ανατροπή των ανεξάρτητων ηγεμόνων που ήταν φιλικοί ή υποτελείς στους ξένους, και την αντικατάστασή τους με δυνατούς και πατριωτικούς άνδρες". Σε μια επιθεώρηση των θεωρητικών άρθρων της Παριζιάνικης εφημερίδας του δεν υπήρχε τίποτε που "να εκδηλώνει προτίμηση στην πολιτική δημοκρατία ή τον κοινοβουλευτισμό", σύμφωνα με τον βιογράφο του.
Ενώ το ενδιαφέρον του Αφγάνι για την Ισλαμική σαρία και τη θεολογία ήταν πενιχρό, ο ύστερος πανισλαμισμός του μετα-αποικιακού κόσμου, συσχετίστηκε ισχυρά με τον Ισλαμισμό. Κορυφαίοι ισλαμιστές όπως ο Σαγίντ Κουτμπ, Αμπούλ Αλά Μαουντούντι, και ο Αγιατολάχ Χομεϊνί, όλοι υπογράμμισαν την πεποίθησή τους ότι η επιστροφή στο παραδοσιακό δικαίο της Σαρία θα κάνει πάλι το Ισλάμ ενωμένο και ισχυρό.
Κατά την περίοδο της αποαποικιοποίησης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο αραβικός εθνικισμός επισκίασε τον Ισλαμισμό. Στο κοσμικό αραβικό κόσμο τα παναραβικά κόμματα - Μπάαθ και Νασεριστικά κόμματα - είχαν παρακλάδια σε όλες σχεδόν τις αραβικές χώρες, και πήραν την εξουσία στην Αίγυπτο, τη Λιβύη, το Ιράκ και τη Συρία. Οι Ισλαμιστές υπέστησαν σοβαρή καταστολή. Ο μεγάλος στοχαστής του, ο Σαγίντ Κουτμπ, φυλακίστηκε, υπέστη βασανιστήρια και αργότερα εκτελέστηκε.
Μετά την ήττα των αραβικών στρατών στον Πόλεμο των Έξι Ημερών, ο Ισλαμισμός και ο Πανισλαμισμός άρχισαν να αντιστρέφουν τη σχετική θέση τους στη δημοτικότητα του εθνικισμού και του παναραβισμού. Το 1979 η Ιρανική Επανάσταση ανέτρεψε τον Σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί από την εξουσία, και δέκα χρόνια αργότερα οι αφγανοί μουσουλμάνοι Μουτζαχεντίν, με σημαντική υποστήριξη από την Ηνωμένες Πολιτείες, με επιτυχία εκδίωξαν τη Σοβιετική Ένωση από το Αφγανιστάν.
Αυτά τα γεγονότα αναπτέρωσαν τους ισλαμιστές σε όλο τον κόσμο και την αυξημένη δημοτικότητα τους στο μουσουλμανικό κοινό. Σε όλη τη Μέση Ανατολή, και ιδίως στην Αίγυπτο, οι διάφοροι κλάδοι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας έχουν προκαλέσει σημαντικά τις κοσμικές εθνικιστικές ή μοναρχικές μουσουλμανικές κυβερνήσεις.
Στο Πακιστάν η Τζαμάατ-ε-Ισλάμι απολάμβαναν τη λαϊκή υποστήριξη, ιδίως μετά το σχηματισμό του Μουταχνίνα Ματζλίς-ε-Αμάλ, και στην Αλγερία το Ισλαμικό Μέτωπο Σωτηρίας αναμενόταν να κερδίσει τις εκλογές που ακυρώθηκαν το 1992. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η Χιζμπ ατ-Ταχρίρ, έχει αναδειχθεί ως μια δύναμη πανισλαμιστών στην Κεντρική Ασία και τα τελευταία πέντε χρόνια έχει αναπτύξει κάποια υποστήριξη από τον αραβικό κόσμο.
Πρόσφατος συνήγορος του πανισλαμισμού ήταν ο Τούρκος πρωθυπουργός και ιδρυτής του κινήματος Μιλλί Γκιορούς, Νετσμεττίν Ερμπακάν, ο οποίος υπερασπίστηκε την ιδέα μιας Πανισλαμικής Ένωσης (Ισλάμ Μπιρλιγκί) και έλαβε μέτρα στην κυβέρνησή του προς την κατεύθυνση αυτού του στόχου, με τη θέσπιση των Αναπτυσσόμενων 8 Χωρών (ή D8, σε αντίθεση με την G8) το 1996 με την Τουρκία, την Αίγυπτο, το Ιράν, το Πακιστάν, την Ινδονησία, τη Μαλαισία, τη Νιγηρία και το Μπανγκλαντές. Το όραμά του ήταν σταδιακή ενότητα των μουσουλμανικών εθνών μέσω της οικονομικής και τεχνολογική συνεργασία παρόμοια με την ΕΕ με μια ενιαία νομισματική μονάδα (το ισλαμικό δηνάριο), από κοινού αεροδιαστημικά και αμυντικά έργα, την ανάπτυξη τεχνολογίας πετροχημικών, περιφερειακό δίκτυο πολιτικής αεροπορίας και μια σταδιακή συμφωνία για δημοκρατικές αξίες. Παρά το γεγονός ότι για την οργάνωση αυτή έγιναν συναντήσεις σε προεδρικά και υπουργικά επίπεδα και μέτρια σχέδια συνεργασίας συνεχίζονται μέχρι σήμερα, ο ρυθμός χάθηκε αμέσως όταν το λεγόμενο Μεταμοντέρνο Πραξικόπημα της 28 Φεβρουαρίου 1997, τελικά έριξε την κυβέρνηση Ερμπακάν.
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Ισλάμ και πολιτική Κατηγορία:Εθνικισμός Κατηγορία:Ισλαμισμός
Γεγονότα Φεβρουαρίου 2007
• Έρχεται στην ζωή ο Χρήστος Μπαλίτας
02
Χάιδω Σέχου
Η Χάιδω Σέχου ήταν Σουλιώτισσα αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.
Προσωπική ζωή
Η Χάιδω ήταν πρωτότοκη κόρη του Γιαννάκη Σέχου και ανιψιά της Δέσπως Μπότση.
Λέγεται πως ήταν «πανώρια» γυναίκα κι όλοι τη θαύμαζαν και τη σέβονταν για την ανδρεία και την ομορφιά της.
Δράση
Η δράση της ξεκίνησε το 1792 στους πολέμους με τον Αλή Πασά όπου επέδειξε ηρωισμό και αγωνίστηκε δίπλα στους άντρες, ειδικά στον Φώτο Τζαβέλα.
Διακρίθηκε στη μάχη της Κιάφας (20/7/1792).
Στον τρίτο πόλεμο (1800-1803) μεταξύ Αλή Πασά και Σουλιωτών είχε πρωταγωνιστικό ρόλο: έγινε καπετάνισσα με δικό της στρατιωτικό σώμα από Σουλιώτισσες, συμμετείχε στα συμβούλια των καπεταναίων Σουλιωτών και ηγούνταν σε μάχες λόχου τον οποίο αποτελούσαν Σουλιώτισσες.
Σημαντική ήταν η συμβολή της στην άμυνα του λόφου Κούγκι: Στις 3/9/1803, ο Αλή Πασάς κατέλαβε το χωριό Κακοσούλι, εξαιτίας της προδοσίας του Πήλικο – Γούση, που έκρυψε 200 μουσουλμάνους Αρβανίτες στο σπίτι του. Οι Σουλιώτες είχαν υπό τον έλεγχό τους μόνο το Κούγκι και την Κιάφα. Εκεί οι άντρες φυλάγανε τα προσιτά μονοπάτια και οι γυναίκες κουβαλούσαν εφόδια κάτω από τα πυρά των πολιορκητών με σκοπό την άμυνα του λόφου. Ανάμεσά τους ήταν και η Χάιδω.