cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παράλιο Άστρος
Λοιπά στοιχεία
Οι κάτοικοι του οικισμού ασχολούνται τον τουρισμό και τη γεωργία.
Δημογραφική εξέλιξη
Ο πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές, από το 1920 έως σήμερα, έχει ως εξής:
Κάστρο
μικρογραφία|αριστερά|Το κάστρο από ψηλά. μικρογραφία|Η είσοδος του κάστρου του Παραλίου Άστρους, στη νότια πλευρά αυτού.
Στην κορυφή του λόφου της περιοχής βρίσκεται το Κάστρο Παραλίου Άστρους, που σύμφωνα με το Χρονικό του Μορέως χτίστηκε το 1256 από τον ηγεμόνα του Πριγκηπάτου της Αχαΐας, Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο, προκειμένου να υποτάξει τους Τσάκωνες που κατοικούσαν στην περιοχή. Το κάστρο ονομαζόταν Castello della Estella, δηλαδή Κάστρο του Αστεριού, λόγω του αστεροειδούς σχήματος της χερσονήσου στην οποία είχε χτιστεί. Η κωμόπολη που βρίσκεται πάνω στο λόφο κοντά στο κάστρο ονομαζόταν "Νησί", ονομασία με την οποία έχει παραμείνει γνωστή έως σήμερα. Το κάστρο που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου κτίστηκε σχεδόν ταυτόχρονα με το Κάστρο της Ωριάς, το οποίο χτίστηκε για τον ίδιο σκοπό. Το 1465, κατά τον Α΄ Βενετοτουρκικό Πόλεμο, το κάστρο παραδόθηκε στον Βενετό διοικητή του Ναυπλίου, Κριστόφορο ντε Πρίουλι (Christophoro de Priuli). Τα επόμενα χρόνια το κάστρο παρήκμασε και οι μεσαιωνικές οχυρώσεις του κατέρρευσαν.
Το κάστρο διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Την περίοδο του 1821 οι πλούσιοι έμποροι του εξωτερικού, αδερφοί Ζαφειρόπουλοι (Κωνσταντίνος, Ιωάννης και Παναγιώτης), με καταγωγή από τον Άγιο Ιωάννη, οχυρώνουν το κάστρο φτιάχνοντας εκεί τις κατοικίες τους. Στις 4 Αυγούστου 1826, 1.200 στρατιώτες που είχαν κλειστεί μέσα στο κάστρο νίκησαν τον πολυάριθμο στρατό του Ιμπραήμ που το πολιορκούσε. Το 1833, ο Πάνος Ζαφειρόπουλος (Άκουρος) αφιέρωσε το κάστρο στο Βασίλειο της Ελλάδας και στον βασιλιά Όθωνα. Στις αρχές του 20ου αιώνα το κάστρο εγκαταλείφθηκε κι ερήμωσε.
Παραλίες
μικρογραφία|Ο λιμένας του Παραλίου Άστρους. μικρογραφία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Ολέμπς
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ολεμπιέν (γαλλικά: Olempiens ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Τόξο Πιερίας
thumb|Ο Ναός των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στο Τόξο της Πιερίας Το Τόξο είναι συνοικισμός της Τοπικής Κοινότητας Εξοχής του Δήμου Κατερίνης. Βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο 332 μέτρων και έχει πληθυσμό 137 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2011). Απέχει από την Κατερίνη 21 χιλιόμετρα. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία (καπνά, καλαμπόκι).
Υποδομή
Στο χωριό λειτουργούν τοπικός συνεταιρισμός για τους αγρότες και πολιτιστικός σύλλογος, που ιδρύθηκε στα 1980. Ο κύριος ναός είναι αυτός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ενώ υπάρχει επίσης το νέο παρεκκλήσι των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, που οικοδομήθηκε από έναν ιδιώτη, το εξωκλήσι των Αγίων ταξιαρχών και το παρεκκλήσι του Αγίου Δημητρίου. Υπάρχει επίσης αγροτικό ιατρείο και νηπιαγωγείο και Δημοτικό σχολείο, αμφότερα μονοθέσια.
Ιστορικά στοιχεία
Οι κάτοικοι του χωριού κατάγονται εξ ολοκλήρου από το Μοσχοπόταμο. Η παλαιότερη ονομασία του ήταν Κούρσοβα, από τα άγρια γκόρτσα (άγρια αχλάδια), καρπούς των δέντρων που αφθονούσαν επί Τουρκοκρατίας στο χωριό. Η ονομασία Τόξο δόθηκε επειδή το χωριό διαγράφει ένα ημικύκλιο όπως είναι χτισμένο.
Η Κούρσοβα αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 7 Απριλίου 1951 και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Μοσχοποτάμου, για να μετονομαστεί σε Τόξο, το 1959.
Έπειτα από την πυρπόληση του Μοσχοποτάμου, το Τόξο, όπως και το Μοσχοχώρι, η Λαγορράχη και το Μελιάδι, αποσπάστηκε ως Κοινότητα (αναγνωρίστηκε στις 24 Οκτωβρίου 1966). Το 1967 το Τόξο καταργήθηκε από κοινότητα και παρέμεινε πάλι όπως πριν οικισμός της Κοινότητας Μοσχοποτάμου. Το 1990 ο οικισμός αποσπάστηκε ξανά από την Κοινότητα του Μοσχοποτάμου και εντάχθηκε στην Κοινότητα της Εξοχής (με Αρ. Αποφ. 111Α/28/8/1990). Το 1997 το χωριό εντάχθηκε στο Δήμο Ελαφίνας, με αρ. Αποφ. 244Α-4/12/1997, ενώ με το Προφραμμα Καλλικράτης το 2011 εντάχθηκε στο διευρυμένο Δήμο Κατερίνης.
Πηγές
Τόξο Τόξο
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1997
Το 83ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1997 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας από 18 ως 20 Ιουλίου μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1997. Οι αγώνες είχαν χαρακτήρα "πρόβας τζενεράλε" για το 6ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου που έγινε στο ίδιο στάδιο τον Αύγουστο του 1997 και σημείωσαν οργανωτική και αγωνιστική επιτυχία. Με απόφαση του ΣΕΓΑΣ οι πανελλήνιοι αγώνες ήταν αφιερωμένοι στη μνήμη του Ηλία Μισαηλίδη, παλιού πρωταθλητή του Πανιωνίου, βαλκανιονίκη και εν συνεχεία αθλητικού παράγοντα που υπήρξε πρωτεργάτης του γυναικείου στίβου.
Στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για έβδομη συνεχόμενη χρονιά και 28η συνολικά. Παράλληλα, έκανε το έκτο συνεχόμενο "νταμπλ" και δέκατο συνολικά, αφού κατέκτησε και το γυναικείο πρωτάθλημα.
Βαθμολογία
* Συνολικά βαθμολογήθηκαν ... σωματεία.
Χρύσανθος
Με το όνομα Χρύσανθος μπορεί να αναφέρεται:
Άγε...δη
Το πρόσταγμα Άγε…δη ήταν ένα παλαιότερο, αυτό καθ΄ αυτό,  ναυτικό κέλευσμα που δίνονταν αμέσως μετά το παράγγελμα της προσοχής στις περιπτώσεις εκείνες που ακολουθούσε εκτέλεση δυο ταυτόχρονων ενεργειών.
Συνηθίζονταν κυρίως κατά την έπαρση και υποστολή της σημαίας στα ιστιοφόρα πολεμικά πλοία που εκτελούνταν ταυτόχρονα και η σταύρωση των κεραιών των ιστίων τους (χειρισμός το πρώτο, κίνηση το δεύτερο). Οπότε και δίδονταν η εντολή «Προς έπαρση σημαίας και σταύρωση φωσώνων» - «προσοχή» - «Άγε ..δη»., ή επίσης κατά τη δύση του Ηλίου «Προς υποστολή σημαίας και καθαίρεση φωσώνων» - «Προσοχή» - «Άγε..δη».
Σήμερα που δεν υφίστανται ιστιοφόρα το παράγγελμα αυτό έχει αντικατασταθεί με τα κελεύσματα «Προς έπαρση σημαίας» - «προσοχή» - «Αίρε», όπου μετά το πέρας δίνεται η εντολή «εξακολουθήσατε», ή κατά τη δύση του Ηλίου «Προς υποστολή σημαίας» - «Προσοχή» - «Υπόστειλον», και μετά πέρας «εξακολουθήσατε».
Κατηγορία:Ναυτικά κελεύσματα
Μπαρρουαλί
Η Μπαρρουαλί (αγγλικά: Barrouallie) είναι πόλη του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων και πρωτεύουσα του Αγίου Πατρίκιος. Βρίσκεται στο νησί του Άγιου Βικέντιου. Βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας, δυτικά του νησιού και βορειοδυτικά της ενορίας. Έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2006, 1.318 κατοίκους.
Γεωγραφία
Η Μπαρρουαλί βρίσκεται στο νησί του Άγιου Βικέντιου βορειοδυτικά της χώρας, δυτικά του νησιού και βορειοδυτικά της ενορίας.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2006, η Λαγιού είχε πληθυσμό 1.318 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιος Πατρίκιος, Άγιος Βικέντιος Κατηγορία:Πόλεις του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων
Πλέι-Οφ NBA 1965
Τα πλέι-οφ του 1965 ήταν το τουρνουά που ακολούθησε την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου στη σεζόν 1964-65 του NBA. Το τουρνουά ολοκληρώθηκε με τους Μπόστον Σέλτικς να επικρατούν των Λος Άντζελες Λέικερς με 4-1 νίκες στους τελικούς της διοργάνωσης και να κατακτούν το τρόπαιο του πρωταθλητή. Αυτός ήταν ο έβδομος συνεχόμενος και ο όγδοος συνολικά τίτλος στην ιστορία των Σέλτικς.
Ημιτελικοί Δυτικής κατηγορίας
(2) Σαιντ Λούις Χοκς vs. (3) Μπάλτιμορ Μπούλετς:
Ημιτελικοί Ανατολικής κατηγορίας
(2) Σινσινάτι Ρόγιαλς vs. (3) Φιλαδέλφεια 76ερς:
Τελικοί Δυτικής κατηγορίας
(1) Λος Άντζελες Λέικερς vs. (3) Μπάλτιμορ Μπούλετς:
Τελικοί Ανατολικής κατηγορίας
(1) Μπόστον Σέλτικς vs. (3) Φιλαδέλφεια 76ερς:
Τελικοί NBA
(Α1) Μπόστον Σέλτικς vs. (Δ1) Λος Άντζελες Λέικερς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1965 Πλει-Οφ
Εθνική Αρμενίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών Αρμενίας (αρμένικα: Հայաստանի բասկետբոլի ազգային հավաքական) εκπροσωπεί την Αρμενία στις διεθνείς καλαθοσφαιρικές διοργανώσεις της FIBA. Η ομάδα διοικείται από τη Αρμένικη Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ΑΟΚ).
Ιστορία
Τον Δεκέμβριο του 2015, ανακοινώθηκε ότι η Εθνική Αρμενίας θα έπαιζε στην πρώτη της επίσημη διοργάνωση στα χρονικά το καλοκαίρι του 2016, αφού συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Χωρών του 2016. Η ομάδα κατέκτησε τον τίτλο κερδίζοντας τη Μολδαβία στον τελικό με 79-71.
Το ντεμπούτο της Αρμενίας σε μεγάλες διοργανώσεις ήταν στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019, όπου παρά τις τρεις νίκες σε έξι αγώνες, αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο. Το 2018, μετά την πρόκριση στο δεύτερο γύρο των προκριματικών του Ευρωμπάσκετ 2021, η ομάδα αποχώρησε λόγω οικονομικών περιορισμών.
Η Αρμενία ήταν να επιστρέψει στη διοργάνωση το 2020, για να παίξει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Μικρών Χωρών, όμως λόγω της μεταφοράς της το 2021 λόγω της πανδημίας COVID-19, απέσυρε τη συμμετοχή της. μικρογραφία| Η επίσημη αίθουσα προπόνησης της ομάδας στο Ολυμπιακό συγκρότημα στο [[Γερεβάν.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρμενια καλαθοσφαιριση ανδρων
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1968-69
Η διοργάνωση
Η 27η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 1968-69 ήταν η μοναδική διοργάνωση κυπέλλου που ανέδειξε τη νικήτρια ομάδα στην κλήρωση, για την ακρίβεια στο στρίψιμο του νομίσματος στη σέντρα του γηπέδου παρουσία των διαιτητών και των αρχηγών των 2 ομάδων, καθώς ο αγώνας και η παράταση ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό στο Στάδιο Καραϊσκάκη έληξε ισόπαλος 1-1. Ήταν η τελευταία φορά που ίσχυσε αυτή η διαδικασία, καθώς από την επόμενη χρονιά καθιερώθηκε η διαδικασία των πέναλτι.
Αγωνιστικά μέχρι τον Β' γύρο ίσχυσε η κλήρωση των αγώνων με γεωγραφικά κριτήρια, με μοναδική εξαίρεση το ζευγάρι ανάμεσα στον Πιερικό και το Αιγάλεω. Από τον Γ' γύρο και μετά έγιναν πολύ ενδιαφέροντες αγώνες, με πιο συγκλονιστικούς δύο αγώνες του Εθνικού, ο οποίος απέκλεισε με σκορ 5-4 στην παράταση τον ΠΑΟΚ στον προημιτελικό, για να αποκλειστεί στον ημιτελικό από τον συμπολίτη του Ολυμπιακό, επίσης στην παράταση, με σκορ 4-3.
Στα χαρακτηριστικά της διοργάνωσης ήταν και η ήττα - αποκλεισμός της ΑΕΚ από την Παναχαϊκή με 4-2, αλλά και η μεγάλη δύναμη που έπαιξαν τη χρονιά αυτή οι έδρες, καθώς από τους συνολικά 47 αγώνες από την τελευταία φάση των προκριματικών γύρων και μετά, μόνο σε 8 αγώνες την πρόκριση κατάφεραν να πάρουν οι φιλοξενούμενες ομάδες. Για 5η φορά κατά τα τελευταία 8 χρόνια, πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Γιώργος Σιδέρης (9 γκολ). Με την κατάκτηση του κυπέλλου, ο Παναθηναϊκός έφτασε παράλληλα και στην κατάκτηση του πρώτου νταμπλ της ιστορίας του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1968-1969
Μιέσκο ο Νεότερος
Ο Μιέσκο ο νεότερος, πολων. Mieszko młodszy (μεταξύ 1160-65 - 2 Αυγούστου 1193) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Κάλις (1191-93).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος τού Μιέσκο Γ΄ τού Γηραιού, δούκα της Μεγάλης Πολωνίας και υψηλού δούκα της Πολωνίας και της (2ης συζύγου του) Ευδοξίας των Ρουρικιδών, κόρης τού Ιζιασλάβ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου.
Δεν νυμφεύθηκε και όταν απεβίωσε, ο πατέρας του έδωσε το Κάλις στον πρωτότοκο γιο του Όντο.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Λέων Α΄
Ο Λέων Α΄ (401 - 18 Ιανουαρίου 474) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 457 έως το 474. Γεννημένος στην Αυρηλιανή Δακία κοντά στην ιστορική Θράκη ήταν γνωστός και ως Λέων ὁ Θρᾷξ.
Κυβερνώντας τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για σχεδόν 20 χρόνια, ο Λέων Α' αποδείχθηκε ικανός κυβερνήτης. Επέβλεψε πολλά φιλόδοξα πολιτικά και στρατιωτικά σχέδια, που προορίζονταν κυρίως για τη βοήθεια της παραπαίουσας Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την ανάκτηση των πρώην εδαφών της.
Η ενθρόνιση
Μετά τον θάνατο του Μαρκιανού ο θρόνος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έμεινε κενός, διότι ο αποθανών αυτοκράτορας δεν είχε ορίσει διάδοχό του. Ο παντοδύναμος αρχηγός του Ανατολικού Ρωμαϊκού μισθοφορικού στρατού, ο Αλανός Άσπαρ, μη μπορώντας ο ίδιος να γίνει αυτοκράτορας επειδή ήταν «βάρβαρος» και είχε ασπασθεί τον Αρειανισμό, ανέβασε στον θρόνο τον Λέοντα, ο οποίος ήταν έμπιστος χιλίαρχός του, καταγόταν από τη Θράκη και ήταν ορθόδοξος. Έλπιζε έτσι, ότι έχοντάς τον υποχείριο, θα κυβερνούσε στην ουσία ο ίδιος. Η στέψη του Λέοντα Α΄ έγινε από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ανατόλιο το 457. Ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας που δέχθηκε το στέμμα από το χέρι του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Ήταν άνθρωπος συνετός και δραστήριος και για τον λόγο αυτό δεν μπόρεσε να ανεχθεί την επιβολή των απόψεων του Άσπαρος.
Η συγκρότηση του στρατού και ο πόλεμος με τους Βάνδαλους
thumb|right|180px|Σόλιδος με τη μορφή του Λέοντα Α΄. Επιγρ.: D N LEO PERPET AVG / VICTORIA AVGGG I CON OB.
Θέλοντας να εξασφαλιστεί απέναντι στην παντοδυναμία των μισθοφόρων, αποφάσισε να οργανώσει στρατό από αυτόχθονες δυνάμεις. Έτσι ο Λέων στράφηκε προς τους Ίσαυρους, φυλή που ζούσε στην ορεινή περιοχή του Ταύρου της Μικράς Ασίας, οι οποίοι ήταν φιλοπόλεμοι και σκληροτράχηλοι. Προσέλαβε τον Τρασκαλισαίο, που μετονόμασε σε Ζήνωνα και του ανέθεσε τη συγκρότηση στρατιωτικής μοίρας από ομογενείς του, τιμώντας τον με το αξίωμα του πατρικίου και δίνοντάς του για σύζυγο τη θυγατέρα του Αριάδνη το 459. Η πρώτη αυτή απόπειρα δημιουργίας ιθαγενούς στρατεύματος, με την πάροδο του χρόνου οδήγησε στη δημιουργία αξιόλογου εθνικού στρατού και συνετέλεσε στο να μην καταλυθεί το ανατολικό κράτος, όπως συνέβη στο δυτικό, από τις βαρβαρικές φυλές που είχαν διεισδύσει και τελικά επικρατήσει μέσα σε αυτό. Εν τω μεταξύ οι Βάνδαλοι, ορμώμενοι από τη Βόρεια Αφρική, έκαμαν επιδρομές στα παράλια της Ιταλίας και της Ελλάδας υπό την αρχηγία του βασιλιά τους Γιζέριχου, με αποκορύφωμα την επιδρομή τους κατά της Ζακύνθου, όπου συνέλαβαν πεντακόσιους από τους κατοίκους της, τους οποίους κατάσφαξαν και στη συνέχεια πέταξαν τα σώματά τους στην Αδριατική. Έτσι το 463 ο Λέων εξαπέστειλε εναντίον τους στρατό που κατέλαβε την Τρίπολη και άλλες Αφρικανικές πόλεις, εξαναγκάζοντας τον Γιζέριχο να υπογράψει ειρήνη. Επειδή όμως οι Βάνδαλοι επανέλαβαν τις επιδρομές τους, ο Λέων αποφάσισε να διαλύσει το κράτος τους, στέλνοντας το 468 εκατό χιλιάδες στρατιώτες με στόλο από 1.113 πλοία υπό την αρχηγία του Βασιλίσκου, αδελφού της αυτοκράτειρας Βηρίνας και με σύμβουλό του τον Άσπαρ. Η εκστρατεία αυτή απέτυχε οικτρά λόγω της ατολμίας του Βασιλίσκου και της ύποπτης στάσης του Άσπαρος, η οποία οδήγησε στη θανάτωσή του από τον αυτοκράτορα το 471.
Το τέλος και η διαδοχή
Ο Λέων πέθανε στις 18 Ιανουαρίου 474, αφού προηγουμένως όρισε για διάδοχό του τον εγγονό του Λέοντα Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βερίνα, αδελφή του Βασιλίσκου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στην Ανατολή και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία του Λέοντος Κατηγορία:5ος αιώνας
Ισμαηλισμός
Η θεολογία του Ισμαηλισμού αντλείται από την εποχή του Μωάμεθ και ως θρησκευτική σέκτα ο Ισμαηλισμός έγινε ένας από τους μεγαλύτερους κλάδους του Σιιτισμού. Με το Χαλιφάτο των Φατιμιδών απέκτησε πολιτική δύναμη από τον 10ο έως τον 12ο αιώνα μ.Χ. . Οι Ισμαηλίτες πιστεύουν στη Μοναδικότητα του Θεού, όπως επίσης και στην ολοκλήρωση της Θείας Αποκάλυψης μέσω του Μωάμεθ, τον οποίο βλέπουν ως "τελευταίο Προφήτη και Αγγελιαφόρο του Θεού προς όλη την Ανθρωπότητα". Οι Ισμαηλίτες και οι Δωδεκαδιστές αποδέχονται τους ίδιους αρχικούς ιμάμηδες από τους απογόνους του Μωάμεθ μέσω της κόρης του Φατιμά και του Αλή (Αλίδες) και για αυτό μοιράζονται αρκετή από την πρώιμη ιστορία τους. Και οι δύο ομάδες βλέπουν την οικογένεια του Μωάμεθ («Λαός του Οίκου», ahl al-bayt) ως θεϊκά επιλεγμένη, αλάνθαστη και καθοδηγούμενη από τον Θεό για να καθοδηγήσει την ισλαμική κοινότητα, πεποίθηση που τους διακρίνει από τον σουνιτικό κλάδο του Ισλάμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισμαηλισμός
Τέρι Φανκ
Ο Τέρενς "Τέρι" Φανκ γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου 1944, είναι βετεράνος Αμερικάνος επαγγελματίας παλαιστής και ηθοποιός. Είναι γνωστός για το σκληροπυρηνικό τρόπο που παλεύει, χάρη στον οποίο εμπνεύστηκαν και άλλοι παλαιστές, όπως ο Μικ Φόλεϊ.
Καριέρα
Ο Φανκ έχει εμφανιστεί στα NWA, AWA, WWE, WCW, ECW, Ring of Honor και TNA Wrestling. Ο Φανκ είναι τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, έχοντας κερδίσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα NWA και δύο φορές το παγκόσμιο πρωτάθλημα ECW. Είναι ο μόνος παλαιστής που εντάχθηκε στα Hall of Fame του WWE, WCW, Professional Wrestling, NWA, Hardcore και Wrestling Observer Newsletter. Ο Φανκ είχε κόντρες με γνωστούς παλαιστές, όπως Ρικ Φλερ, Στινγκ, Χαλκ Χόγκαν, Άμπντουλαχ ο Σφαγεύς και Ντάστι Ρόουντς.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αττικαΐτης
Ο αττικαΐτης (αγγλικά: attikaite) είναι αρσενικικό ορυκτό του ασβεστίου και του χαλκού.
Οφείλει το όνομά του στο νομό Αττικής, στον οποίο εντοπίστηκε από ομάδα Ρώσων ερευνητών (N. V. Chukanov, I. V. Pekov και A. E. Zadov) το 2007 και συγκεκριμένα στο μεταλλείο "Χριστιάνα" της Καμάριζας, που περιλαμβάνεται στα Μεταλλεία Λαυρίου.
Ανευρέθη, σύμφωνα με τους ερευνητές, στην υπογενή ζώνη των πολυμεταλλικών φλεβών θειούχων - χαλαζιακών αποθέσεων στο μεταλλείο "Χριστιάνα" αριθ. 132 σχετιζόμενο με κονιχαλκίτη, ολιβινίτη, αζουρίτη, μαλαχίτη, καρμινίτη, γκετίτη, χαλαζία, αλλοφανή και τα πολύ λιγότερο διαδεδομένα αρσενιοκρανταλλίτη, αρσενογκογιαζίτη και μπωνταντίτη.
Μέχρι πολύ πρόσφατα δεν είχαν αναφερθεί εμφανίσεις του ορυκτού σε άλλα σημεία του πλανήτη. όμως το 2009, ανακαλύφθηκαν δείγματα Αττικαΐτη στην Ισπανία. Το ορυκτό δεν έχει μελετηθεί ακόμη πλήρως ως προς τις οπτικές του ιδιότητες και οι έρευνες σε αυτό το πεδίο συνεχίζονται.
Σχηματίζει μικρούς νιφαδωτούς κρυστάλλους, οι οποίοι συνενώνονται σε σφαιρικά συσσωματώματα στο εσωτερικό κοιλωμάτων στη ζώνη οξείδωσης των χαλκούχων αποθέσεων.
Παραπομπές
Αττικαιτης Κατηγορία:Ορυκτά του ασβεστίου Κατηγορία:Ορυκτά του αργιλίου Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού
Αμπάγιεφ
Το όνομα Αμπάγιεφ είναι επώνυμο. Αξιοσημείωτα άτομα με το επώνυμο περιλαμβάνουν: Κατηγορία:Επώνυμα
Σακραμέντο Κινγκς
Οι Σακραμέντο Κινγκς (αγγλικά: Sacramento Kings) είναι επαγγελματική ομάδα μπάσκετ με εδρα το Σακραμέντο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ανήκουν στο ειρηνικό τμήμα του National Basketball Association (NBA). Αγωνίζονται στο γήπεδο Sleep Train Arena χωρητικότητας 17.317 ατόμων. Οι Κινγκς ιδρύθηκαν ως μια τοπική ημι-επαγγελματική ομάδα με έδρα στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης στις αρχές του 1920. Η ομάδα ιδρύθηκε επίσημα ως επαγγελματική στο National Basketball League (NBL) το 1945 ως Rochester Royals. Οι Royals μετακινήθηκαν στο αντίπαλο του NBL, το Basketball Association of America, το 1948. Το 1949, ως αποτέλεσμα της απορρόφησης της NBL από την BAA, οι Royals έγιναν μέλη του νεοσύστατου NBA.
Οι Royals ήταν αρκετά επιτυχημένοι, κερδίζοντας το πρωτάθλημα του NBA το 1951. Ωστόσο, είχαν πρόβλημα στο να έχουν οικονομικό κέρδος στην σχετικά μικρή αγορά του Ρότσεστερ και μεταφέρθηκαν στο Σινσινάτι του Οχάιο το 1957, για να γίνουν οι Cincinnati Royals. Το 1972, η ομάδα μεταφέρθηκε στο Κάνσας Σίτυ, αρχικά αγωνιζόμενοι μεταξύ των πόλεων Κάνσας Σίτυ και Ομάχα, Νεμπράσκα, και μετονομάστηκαν σε Kansas City Kings. Η ομάδα και πάλι απέτυχε να βγάλει οικονομικό κέρδος στην αγορά του Κάνσας, και μετακόμισε στο Σακραμέντο το 1985 όπου αγωνίζεται μέχρι σήμερα.
Ονομασίες
Ακολουθούν οι ονομασίες του συλλόγου με χρονολογική σειρά:
Λογότυπα
Ακολουθούν τα λογότυπα του συλλόγου με χρονολογική σειρά:
Γήπεδα
μικρογραφία|238px|Το γήπεδο Golden 1 Center
Τρυγικό καλιονάτριο
thumb|Τρυγικό καλιονάτριο
Το τρυγικό καλιονάτριο είναι ένα διπλό άλας του τρυγικού οξέος με κατιόντα καλίου και νατρίου σε ίσες αναλογίες. Ο μοριακός του τύπος είναι KNaC4H4O6. Είναι γνωστό και ως «άλας Seignette» ή «άλας Rochelle», από την ονομασία του γάλλου φαρμακοποιού στον οποίο αποδίδεται η πρώτη παρασκευή, Elie Seignette (1632-1698), που διατηρούσε φαρμακείο στη πόλη Λα Ροσέλ (La Rochelle) της Γαλλίας.
Στη χημεία το άλας είναι γνωστό κυρίως για τη χρήση του στην παρασκευή του φελίγγειου υγρού. Το 1880 οι αδελφοί Πιερ και Ζακ Κιουρί ανακάλυψαν ότι οι κρύσταλλοι του τρυγικού καλιονατρίου έχουν πιεζοηλεκτρικές ιδιότητες, δηλαδή παράγουν ηλεκτρική τάση όταν βρίσκονται υπό μηχανική πίεση. Αυτή η ιδιότητα οδήγησε σε ευρεία χρήση κρυστάλλων του άλατος στην ανάπτυξη ακουστικών, μικροφώνων και άλλων παρόμοιων συσκευών.
Σήμερα χρησιμοποιείται ως πρόσθετο τροφίμων, και συγκεκριμένα ως ρυθμιστής οξύτητας, φέροντας τον κωδικό Ε337.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενώσεις καλίου Κατηγορία:Ενώσεις νατρίου
Ρόμπσον Περέιρα ντε Αντράντε Ρομπίνιο
Ο Ρόμπσον Περέιρα ντε Αντράντε, γνωστός και ως Ρομπίνιο, είναι επαγγελματίας Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 29 Ιουλίου, 1976 και αγωνίζεται ως αμυντικός. Ήρθε στην Ελλάδα το 2002 για την ομάδα της Καβάλας, όπου και αγωνίστηκε για τρία χρόνια. Μεταπήδησε το 2005 στον Πανθρακικό, που μαζί του ανέβηκε δύο κατηγορίες απο την Γ' Εθνική στην Β' Εθνική και ακολούθως στην Σούπερ λίγκ.Το 2009 έμεινε ελέυθερος απο την ομάδα της Κομοτηνής και υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Δόξα Δράμας αλλά το 2010 μετά απο μια μέτρια χρονιά το συμβόλαιο του βραζιλιάνου λήθηκε κοινή συναινέση με την Δόξα Δράμας.Τον Αύγουστο του 2010 ο Ρόμπσον Περέιρα ΝτεΑντράντε υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ιωνικό Νικαίας το οποίο όμως λύθηκε έχοντας μόλις 1 επίσημη συμμετοχή.Συνεχίζει την καρίερα πλέον σε ερασιτεχνικό επίπεδο.
Άρνολντ Χαουμπράκεν
Ο Άρνολντ Χαουμπράκεν (φλαμανδικά: Arnold Houbraken, 28 Μαρτίου 1660 - 14 Οτωβρίου 1719) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και συγγραφέας από το Ντόρντρεχτ, ο οποίος σήμερα είναι γνωστός περισσότερο ως βιογράφος καλλιτεχνών της ολλανδικής "χρυσής εποχής".
Βίος
Ο Χαουμπράκεν αρχικά στάλθηκε να μάθει την τέχνη του να γνέθει (Twyndraat) από τον Γιοχάννες ντε Χάαν, ο οποίος τον μύησε στη χαρακτική. Ύστερα από δύο χρόνια άρχισε να σπουδάζει τέχνη με τον Βίλεμ φαν Ντρίλενμπουρχ (Willem van Drielenburch), με τον οποίο βρισκόταν μαζί κατά τη διάρκεια του "καταστροφικού έτους" (rampjaar), (ενν. το 1672). Συνέχισε σπουδάζοντας επί 9 μήνες με τον Γιάκομπους Λέβεκ (Jacobus Leveck) και, τέλος, επί τέσσερα έτη με τον Σάμουελ φαν Χόοχστρατεν (Samuel van Hoogstraten). Το 1685 νυμφεύτηκε τη Σάρα Σάσμπαουτ (Sara Sasbout) και περί το 1709 μετακόμισε από το Ντόρντρεχτ στο Άμστερνταμ. Ο Χαουμπράκεν ζωγράφισε πίνακες με μυθολογικά και θρησκευτικά θέματα, πορτρέτα και τοπία. Η πρώτη του συγγραφική προσπάθεια έγινε με το Inhoud van 't Sieraad der Afbeelding, βιβλίο με εικονογράφηση με αλληγορικές εικόνες, το οποίο είχε ως σκοπό, ως εγχειρίδιο, την καθοδήγηση καλλιτεχνών σε πιθανά προς απεικόνιση θέματα. Βασικό του έργο είναι το βιβλίο De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen (= το Μεγάλο θέατρο των Ολλανδών Ζωγράφων), στο οποίο περιλαμβάνεται μια σειρά βιογραφιών Ολλανδών καλλιτεχνών, συνοδευόμενη από χαρακτικά - πορτρέτα τους. Θεωρείται ότι αποτελεί συνέχεια του βιβλίου Het Schilderboek του Κάρελ φαν Μάντερ.
Κληρονομιά
Τα βιβλία του Χαουμπράκεν ήταν πολύ ευπώλητα κατά τη διάρκεια ολόκληρου του 18ου αιώνα. Ο Γιάκομπ Κάμπο Βάιερμαν (Jacob Campo Weyerman) εξέδωσε μια ενημερωμένη εκδοχή (1729 - 1747) σε σειριακή μορφή, που εκδόθηκε ως πλήρης ομάδα το 1769. Τα χαρακτικά του Χαουμπράκεν των βιογραφούμενων καλλιτεχνών είναι, σε πολλές περιπτώσεις, τα μόνα σωζόμενα πορτρέτα αυτών των ατόμων.
Ο πρώτος σύγχρονος ιστορικός τέχνης που εξέδωσε μια ενημέρωση του έργου του Χαουμπράκεν ήταν ο Αντριάαν φαν ντερ Βίλλιχεν (Adriaan van der Willigen) το 1866. Έκτοτε το έργο του παραμένει πολύτιμη πηγή για τους ιστορικούς της τέχνης.
Το βιβλίο του Schouburgh αποτελεί τμήμα της "Βασικής Βιβλιοθήκης" της dbnl (Βάση Δεδομένων της Ολλανδικής Λογοτεχνίας) που περιέχει τα 1.000 πιο σημαντικά έργα της ολλανδικής λογοτεχνίας από τον Μεσαίωνα ως σήμερα.
Θάνατος στη Βενετία
Ο Θάνατος στη Βενετία (Morte a Venezia) είναι ιστορική δραματική ταινία του 1971 σε σκηνοθεσία και παραγωγή του Λουκίνο Βισκόντι και σενάριο των Βισκόντι και Νικόλα Μπανταλούκο προσαρμοσμένο από το ομότιτλο μυθιστόρημα του 1912 του Γερμανού συγγραφέα Τόμας Μαν. Πρωταγωνιστούν οι Ντερκ Μπόγκαρντ ως Γκούσταφ φον Άσενμπαχ και Μπιόρν Άντερσεν ως Τάτζιο και σε υποστηρικτικούς ρόλους οι Μαρκ Μπερνς, Μαρίζα Μπέρενσον και Σιλβάνα Μανγκάνο. Γυρίστηκε σε Technicolor από τον κινηματογραφιστή Πασκουαλίνο Ντε Σάντις, με μουσική από κλασικούς συνθέτες όπως ο Γκούσταβ Μάλερ, ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν και ο Μοντέστ Μουσόργκσκι. Είναι το δεύτερο μέρος της θεματικής «Γερμανικής Τριλογίας» του Βισκόντι — του οποίου προηγήθηκαν οι καταραμένοι (1969) και ακολούθησε το λυκόφως των θεών (1973).
Το 2012, ο Θάνατος στη Βενετία κατατάχθηκε στην 235η καλύτερη ταινία όλων των εποχών στη δημοσκόπηση των κριτικών Sight & Sound. Επίσης το 2010, η ταινία κατατάχθηκε ως η 14η καλύτερη καλλιτεχνική ταινία όλων των εποχών από την βρετανική εφημερίδα The Guardian. Το 2016, κατατάχθηκε στην 27η καλύτερη ταινία ΛΟΑΤ όλων των εποχών στη δημοσκόπηση του Βρετανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου.
Πλοκή
Ο Γκούσταφ φον Άσενμπαχ είναι ένας ηλικιωμένος συνθέτης, που αποφασίζει να ταξιδέψει στη Βενετία για λόγους υγείας. Εκεί βλέπει και ερωτεύεται τον Πολωνό έφηβο Τάτζιο, ο οποίος κάνει διακοπές με την οικογένειά του. Παρά τις προειδοποιήσεις των αρχών για την επιδημία που θερίζει τη Βενετία, ο Άσενμπαχ παραμένει στο ξενοδοχείο, προκειμένου να θαυμάσει τον Τάτζιο. Έτσι, το πάθος του για την ιδανική ομορφιά υπερνικά τη θέληση για ζωή, και όσο η υγεία του επιδεινώνεται, ο Άσενμπαχ επιμένει στον ανεκπλήρωτο έρωτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Πολωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γερμανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε ξενοδοχεία Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Λουκίνο Βισκόντι
Σκακιστικό πρόβλημα
μικρογραφία|Ένα εδνιαφέρον πρόβλημα ("An interesting problem"), του [[Αντόλφ Αλεξάντρ Λεσρέλ.]] Ένα σκακιστικό πρόβλημα, που τυπικά ονομάζεται σκακιστική σύνθεση, είναι ένας γρίφος, που κάποιος τον δημιούργησε με τοποθέτηση πεσσών σκακιού πάνω σε μια σκακιέρα, και που δίνεται στον λύτη ο οποίος πρέπει να προσπαθήσει να επιτύχει κάτι. Για παράδειγμα, μπορεί να δοθεί μια θέση με την οδηγία ότι τα λευκά κάνουν πρώτα κίνηση και κάνουν ματ στα μαύρα σε δυο κινήσεις, όσο καλά κι αν αμυνθούν τα μαύρα. Το πρόσωπο που δημιουργεί τέτοια προβλήματα είναι ένας συνθέτης σκακιστικών προβλημάτων. Υπάρχει αρκετά εξειδικευμένη ορολογία που χρησιμοποιείται από τους προβληματιστές, δηλαδή αυτούς που ασχολούνται με το Καλλιτεχνικό σκάκι.
Τα επακριβή στοιχεία που απαρτίζουν ένα πρόβλημα είναι, ως έναν βαθμό, αντικείμενο συζήτησης. Πάντως, αυτά που δημοσιεύονται στις προβληματιστικές στήλες των σκακιστικών περιοδικών, στα εξειδικευμένα περιοδικά σκακιστικών προβλημάτων, και στις συλλογές προβλημάτων με μορφή βιβλίου, τείνουν να έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά:
Τα προβλήματα διαφέρουν από τους γρίφους τακτικής, που παρουσιάζονται συχνά σε σκακιστικές στήλες ή περιοδικά, στους οποίους πρέπει να εντοπιστεί η καλύτερη κίνηση, ή σειρά κινήσεων, (που συχνά οδηγεί σε ματ ή σε κέρδος υλικού) από μια δεδομένη θέση. Οι γρίφοι αυτού του είδους συχνά προέρχονται από πραγματικές παρτίδες, ή τουλάχιστον έχουν θέσεις που μοιάζουν σαν να έχουν προκύψει κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού, και χρησιμοποιούνται για διδακτικούς σκοπούς. Από την άλλη πλευρά, τα προβλήματα είναι επινοημένες θέσεις, που συχνά έχουν εμφάνιση και λύση που μοιάζουν πολύ "φτιαχτές", που είναι απίθανο να προκύψουν σε μια παρτίδα, και τα εκτιμούμε μάλλον για το αισθητικό παρά για το διδακτικό τους περιεχόμενο.
Τύποι προβλημάτων
Υπάρχουν αρκετοί διαφορετικοί τύποι σκακιστικών προβλημάτων: Όλα τα παραπάνω μπορούμε να τα συναντήσουμε στις διάφορες μορφές του μαγικού σκακιού, που έχει ετερόδοξους κανόνες, είτε Μαγικά κομμάτια, είτε αλλιώτικες σκακιέρες.
Επιπρόσθετα, υπάρχει η σπουδή, στην οποία τα λευκά πρέπει να παίξουν και να νικήσουν ή να επιτύχουν ισοπαλία. Σχεδόν όλες οι σπουδές είναι θέσεις από φινάλε (τέλος) παρτίδας. Η σπουδή σχετίζεται με το πρόβλημα επειδή είναι επινοημένη, όμως η εκφώνησή της είναι ανοικτή (δεν καθορίζει σε πόσες κινήσεις πρέπει να επιτευχθεί η νίκη ή η ισοπαλία) και γι’ αυτό θεωρείται διαφορετική από το πρόβλημα. Πάντως, ορισμένα προβλήματα πολλών κινήσεων έχουν τον χαρακτήρα της σπουδής - δεν υπάρχει ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους.
Σε όλους τους προηγούμενους τύπους προβλημάτων, το ροκέ ουσιαστικά επιτρέπεται εκτός αν μπορεί να αποδειχθεί με Αποδεικτική ανάλυση (δες παρακάτω) ότι ο σχετικός πύργος ή ο βασιλιάς έχουν ήδη κινηθεί. Από την άλλη μεριά, το πάρσιμο πιονιού εν διελεύσει ουσιαστικά δεν επιτρέπεται, εκτός αν μπορεί να αποδειχθεί ότι το σχετικό πιόνι είχε μετακινηθεί κατά δύο τετράγωνα στην αμέσως προηγούμενη κίνησή του.
Υπάρχουν αρκετοί ακόμη τύποι σκακιστικών προβλημάτων που δεν ακολουθούν τον συνηθισμένο κανόνα ότι οι δυο πλευρές παίζουν προσπαθώντας να κάνει η μια ματ στην άλλη. Κάποια από αυτά, όπως η Διαδρομή ίππου, έχουν ουσιαστικά μια μορφή λύσης, αλλά κάποια άλλα έχουν μελετηθεί ποικιλοτρόπως και τους έχουν αφιερωθεί περιοδικά, βιβλία και βραβεία:
Ομορφιά στα σκακιστικά προβλήματα
Δεν υπάρχουν επίσημες προδιαγραφές με τις οποίες να διακρίνεται το ωραίο πρόβλημα από το άσχημο, και η εκτίμηση διαφέρει από άτομο σε άτομο όπως και από γενιά σε γενιά, αλλά το σύγχρονο γούστο αναγνωρίζει γενικά ότι τα παρακάτω στοιχεία είναι σημαντικά για να χαρακτηριστεί ωραίο ένα πρόβλημα:
Παράδειγμα προβλήματος
Στα δεξιά παρουσιάζεται ένα πρόβλημα που συνέθεσε ο T. Taverner το 1881. Είναι ένα ορθόδοξο πρόβλημα, όπου τα λευκά πρέπει να παίξουν και να κάνουν ματ σε δύο κινήσεις.
Το κλειδί είναι 1.Πθ1. Αυτό είναι δύσκολο να βρεθεί γιατί δεν απειλεί κάτι, όμως βάζει τα μαύρα σε Τσούκτσβανγκ (zugzwang), μια κατάσταση όπου με οποιαδήποτε κίνηση θα γίνει χειρότερη, αλλά όμως ο παίκτης είναι υποχρεωμένος να κάνει μια κίνηση. Κάθε μία από τις δεκαεννιά νόμιμες απαντήσεις των μαύρων επιτρέπει ένα άμεσο ματ. Για παράδειγμα, αν τα μαύρα αμυνθούν με 1...Αxθ7, το τετράγωνο δ5 μένει αφύλακτο, και τα λευκά δίνουν ματ με 2.Ιδ5#. Ή αν τα μαύρα παίξουν 1...Πε5, μπλοκάρουν αυτό το τετράγωνο διαφυγής του βασιλιά τους επιτρέποντας το 2.Βη4#. Όμως, αν τα μαύρα μπορούσαν να μη κινηθούν, τα λευκά δεν θα είχαν τρόπο να δώσουν ματ στη δεύτερή τους κίνηση.
Η θεματική προσέγγιση στον εντοπισμό της λύσης είναι να παρατηρήσουμε ότι στην αρχική θέση τα μαύρα είναι σχεδόν σε τσούκτσβανγκ. Αν τα μαύρα υποχρεώνονταν να παίξουν πρώτα, μόνο οι απαντήσεις Πε3 και Αη5 δεν θα επέτρεπαν άμεσο ματ. Όμως, κάθε μία από τις κινήσεις αυτές μπλοκάρει ένα κρίσιμο τετράγωνο διαφυγής του μαύρου βασιλιά, και μόλις τα λευκά απομακρύνουν κατάλληλα τον πύργο από το θ2 θα μπορέσουν να μετακινήσουν στο τετράγωνο αυτό ένα κομμάτι τους για να δώσουν ματ: 1...Πε3 2.Αθ2# και 1...Αη5 2.Βθ2#.
Συντομογραφίες
Για λόγους οικονομίας χώρου και διεθνούς αναγνωσιμότητας, διάφορες συντομογραφίες χρησιμοποιούνται συχνά στα περιοδικά σκακιστικών προβλημάτων για να παραστήσουν την εκφώνηση του προβλήματος (αν είναι ορθόδοξο δυάρι, βοηθητικό σε τέσσερις, κλπ). Τα πιο συνηθισμένα είναι:
Αυτά συνδυάζονται με έναν αριθμό που καθορίζει σε πόσες κινήσεις πρέπει να επιτευχθεί ο στόχος. Επομένως, το "#3" συμβολίζει ένα ορθόδοξο τριάρι, ενώ "ser-h=14" συμβολίζει μία σειράς-βοηθητική ισοπαλία μετά από 14 κινήσεις (τα μαύρα κάνουν 14 συνεχόμενες κινήσεις και μετά κάνουν τα λευκά μια κίνηση και γίνεται ισοπαλία).
Στις σπουδές, τα σύμβολα + και = χρησιμοποιούνται για να συμβολίσουν "Παίζουν τα λευκά και κερδίζουν" και "Παίζουν τα λευκά και κάνουν ισοπαλία" αντίστοιχα.
Διαγωνισμοί
Διάφοροι διαγωνισμοί (ή τουρνουά) υπάρχουν και για τη σύνθεση και για τη λύση σκακιστικών προβλημάτων.
Διαγωνισμοί σύνθεσης προβλημάτων
Οι διαγωνισμοί σύνθεσης μπορεί να είναι τυπικοί ή άτυποι.
Στους τυπικούς και στους άτυπους διαγωνισμούς, οι συμμετοχές κανονικά περιορίζονται σε συγκεκριμένο είδος προβλήματος (π.χ. δυάρια, πολυκίνητα, βοηθητικά) και ίσως υπάρχουν επιπρόσθετοι περιορισμοί (π.χ. προβλήματα με Σκάκι περιπόλου (patrol chess), ή προβλήματα που εμφανίζουν το θέμα Λάσνι (Lacny), ή προβλήματα με λιγότερα από εννιά κομμάτια). Συνήθως απονέμονται τίτλοι τριών κατηγοριών: αυτοί είναι κατά φθίνουσα σειρά σπουδαιότητας, τα βραβεία, οι εύφημες μνείες και οι έπαινοι. Ο κριτής αποφασίζει πόσα προβλήματα θα συμπεριληφθούν σε κάθε κατηγορία, και τα προβλήματα κάθε κατηγορίας μπορεί να μπουν σε κάποια σειρά ή όχι (έτσι η βράβευση θα μπορούσε να περιλαμβάνει 1η εύφημη μνεία, 2η εύφημη μνεία και 3η εύφημη μνεία, ή απλά τρεις ισότιμες εύφημες μνείες).
Μετά τη δημοσίευση της βράβευσης, υπάρχει μια περίοδος (τυπικά ένα τρίμηνο) όπου οποιοσδήποτε μπορεί να ισχυριστεί ότι ένα βραβευμένο πρόβλημα είναι αντιγραμμένο (anticipated) (δηλαδή ότι ένα ολόιδιο πρόβλημα έχει δημοσιευθεί σε προγενέστερη ημερομηνία) ή άκυρο (δηλαδή ότι το πρόβλημα έχει δεύτερη ή καμμία λύση). Αν ο ισχυρισμός είναι βάσιμος, η βράβευση διαμορφώνεται όπως πρέπει. Στο τέλος του τριμήνου η βράβευση γίνεται μόνιμη. Το κανονικό είναι να αναγράφεται το βραβείο που έχει απονεμηθεί σε ένα πρόβλημα όταν αυτό επαναδημοσιεύεται.
Διαγωνισμοί λύσης προβλημάτων
Οι διαγωνισμοί λύσης είναι επίσης δύο κύριων τύπων. Στους διαγωνισμούς που γίνονται δι’ αλληλογραφίας, οι συμμετέχοντες στέλνουν τις λύσεις με το ταχυδρομείο ή με email. Οι όροι συμμετοχής είναι παρόμοιοι με εκείνους των άτυπων διαγωνισμών σύνθεσης, συχνά μάλιστα τα ίδια προβλήματα που συμμετέχουν στον διαγωνισμό σύνθεσης δίνονται στον διαγωνισμό λύσης. Είναι αδύνατον να εξαλειφθεί η χρήση υπολογιστών στους διαγωνισμούς αυτούς, αν και μερικά προβλήματα, ιδιαίτερα εκείνα των πολλών κινήσεων, δεν είναι κατάλληλα για λύση από υπολογιστή.
Άλλοι διαγωνισμοί λύσης διεξάγονται με τους συμμετέχοντες παρόντες ταυτόχρονα σε ειδικό χώρο. Έχουν περιορισμένο χρόνο για τη λύση των προβλημάτων και απαγορεύεται η χρήση οποιουδήποτε βοηθήματος, εκτός από τη σκακιέρα και τα κομμάτια. Ο πιο ονομαστός διαγωνισμός αυτού του τύπου είναι το Παγκόσμιο πρωτάθλημα λύσης σκακιστικών προβλημάτων (World Chess Solving Championship) που οργανώνεται από την επιτροπή PCCC της FIDE.
WFCC
Η Παγκόσμια Ομοσπονδία για τη Σκακιστική Σύνθεση (POCC, WFCC) είναι το ανώτατο όργανο που διέπει τις επίσημες δραστηριότητες στη σκακιστική σύνθεση. Ήταν γνωστή ως Μόνιμη Επιτροπή της FIDE για τη Σκακιστική Σύνθεση (PCCC) από την ίδρυσή της το 1956 μέχρι τον Οκτώβριο του 2010. Σήμερα είναι ανεξάρτητη από τη FIDE αλλά οι δύο οργανώσεις συνεργάζονται μεταξύ τους. Σήμερα, 40 χώρες εκπροσωπούνται στο WFCC.
Η ομοσπονδία οδηγείται από τον πρόεδρο. Σημερινός πρόεδρος είναι ο Χάρης Φουγιαξής, ενώ στο παρελθόν πρόεδροι έχουν διατελέσει οι Ούρι Άβνερ, Τζον Ράις, Μπέντριχ Φορμάνεκ, Κλάους Βέντα, Γιαν Χανέλιους, Γκέρχαρντ Γιενς, Κόμινς Μάνσφιλντ, Νέναντ Πέτροβιτς και Γκιούλα Νόικομ.
Τίτλοι
Όπως και στο αγωνιστικό σκάκι, οι τίτλοι Διεθνής γκρανμαίτρ (IGM ή παραδοσιακά GM), Διεθνής μαιτρ (IM) και FIDE Μαιτρ (FM) απονέμονται από την FIDE μέσω της PCCC για πολύ διακεκριμένους συνθέτες και λύτες προβλημάτων και σπουδών. (Δεν γίνεται διάκριση ανδρικών και γυναικείων τίτλων).
Για τους λύτες, οι τίτλοι GM και IM απονεμήθηκαν για πρώτη φορά το 1982. Ακολούθησε ο τίτλος FM το 1997. Μπορεί κάποιος να κερδίσει τους τίτλους GM και IM συμμετέχοντας στο επίσημο Παγκόσμιο πρωτάθλημα λύσης σκακιστικών προβλημάτων (World Chess Solving Championship, WCSC): Ο έλληνας λύτης Κώστας Πρέντος (μέχρι το 2008 επτά φορές πρωταθλητής Ελλάδος στη λύση σκακιστικών προβλημάτων) είναι IM στη λύση από το 2004.
Ο τίτλος Διεθνής κριτής σκακιστικών συνθέσεων (International Judge of Chess Compositions) απονέμεται σε άτομα που θεωρούνται ικανά να κρίνουν διαγωνισμούς σύνθεσης του ανωτάτου επιπέδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Ορολογία σκακιού
Ντερζαβίνσκ
Το Ντερζαβίνσκ είναι μια πόλη που βρίσκεται στην περιφέρεια Ακμόλα του Καζακστάν. Είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ζαρκάιν. Η Ευρωπαϊκή διαδρομή E123 περνά μέσα από την πόλη. Πληθυσμός: 6,309 (απογραφή 2009) 7,869 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Οικογενειακό Δίκαιο
Το Οικογενειακό Δίκαιο (Family Law, Familienrecht, Droit Civil de la famille) είναι ο κλάδος του Αστικού Δικαίου που αφορά στο σύνολο των νομικών κανόνων που διέπουν τις οικογενειακές σχέσεις τις σχέσεις δηλαδή που διαμορφώνονται και αναπτύσσονται στο πλαίσιο της οικογένειας. Πρόκειται δηλαδή για τις σχέσεις μεταξύ των συζύγων, καθώς και για τις σχέσεις μεταξύ γονέων και τέκνων. Ορισμένοι, ωστόσο, κανόνες του Οικογενειακού δικαίου προϋποθέτουν ευρύτερη έννοια της οικογένειας. Αυτό συμβαίνει με τις διατάξεις που αναφέρονται στη διατροφή, την επιτροπεία ή τη δικαστική συμπαράσταση.
Πηγές
Το Οικογενειακό Δίκαιο περιέχεται στο τέταρτο βιβλίο του Αστικού Κώδικα (άρθρα 1346-1709). Διατάξεις που ενδιαφέρουν το Οικογενειακό Δίκαιο συναντώνται και σε άλλα νομοθετήματα, όπως π.χ. στο Ν.344/1976 περί ληξιαρχικών πράξεων, στο Ν.590/1977 για τον Καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος καθώς και στο Π.Δ.391/1982 που ρυθμίζει τις λεπτομέρειες σχετικά με την τέλεση του πολιτικού γάμου. Σε άλλους επίσης κώδικες όπως στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και στον Ποινικό Κώδικα υπάρχουν διατάξεις που αφορούν στο Οικογενειακό Δίκαιο. Ιδιαίτερη, τέλος, σημασία έχουν οι συνταγματικές διατάξεις, που αναφέρονται στην οικογένεια και το γάμο, αλλά και γενικότερα οι διατάξεις του Συντάγματος, που κατοχυρώνουν την ισότητα, την προσωπικότητα και τη θρησκευτική ελευθερία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αστικό Δίκαιο *
Σάιγκο Τακαμόρι
thumb|right|250 px|Το άγαλμα του Σάιγκο Τακαμόρι στο Πάρκο Ουένο του Τόκιο, Ιαπωνία Ο Σάιγκο Τακαμόρι, (西郷 隆盛 Saigō Takamori, 23 Ιανουαρίου 1828 - 24 Σεπτεμβρίου 1877), ο τελευταίος σαμουράι, όπως αποκλήθηκε, υπήρξε σημαντική φυσιογνωμία της ιαπωνικής ιστορίας. Βοήθησε στην παλινόρθωση του αυτοκράτορα στην περίοδο Μέιτζι και κατόπιν κυνηγήθηκε από τους αυτοκρατορικούς συμβούλους. Έγραψε ποίηση με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Σάιγκο Νανσού (西郷 南洲).
Ο Τακαμόρι Σάιγκο ήταν ένας από τους "τρεις σπουδαίους ευγενείς" της Ιαπωνίας, που καθοδήγησαν τις μεταρρυθμίσεις για την παλινόρθωση Μέιτζι, δηλαδή τον εκσυγχρονισμό της χώρας με την ανάληψη της εξουσίας από τον αυτοκράτορα. Ωστόσο σύντομα ήρθε σε ρήξη με την αυτοκρατορική κυβέρνηση και οργάνωσε δική του επανάσταση.
Βιογραφικό
Το οικογενειακό του όνομα ήταν Σάιγκο και γεννήθηκε το 1828 στην πόλη Καγκοσίμα. Η οικογένεια είχε ευγενείς καταβολές, αν και κατώτερης τάξης. Ο πατέρας του έζησε περισσότερο σαν γκόσι (αυτάρκης αγρότης-πολεμιστής), παρά σαν σαμουράι. Η οικογένεια δανείστηκε χρήματα για να αγοράσει γη για καλλιέργεια.
Το οικογενειακό υπόβαθρο του Σάιγκο ήταν εξαρχής συνδεδεμένο με την πατριά στο τότε τιμάριο της Σατσούμα (σημερινή επαρχία Καγκοσίμα) και υπηρετούσε τους νταΐμιο από τον οίκο των Σιμάζου. Ο οίκος των Σιμάζου είχε αντιταχθεί στο σογκουνάτο των Τοκουγκάβα το 1600 και έτσι ο εκάστοτε νταΐμιο της χαρακτηριζόταν ως «εξωτερικός άρχοντας» (τοζάμα νταΐμιο), δηλαδή αποκλεισμένος από αξιώματα της κυβέρνησης του σογκουνάτου, σε αντίθεση με τους «υποτελείς άρχοντες» (φουντάι νταΐμιο). Ένας τρόπος με τον οποίο το σογκουνάτο κρατούσε τους νταΐμιο υπό τον έλεγχό του, ήταν η υποχρέωσή τους κάθε δυο χρόνια να έρχονται στο Έντο (η τότε ονομασία του Τόκιο) και να διαμένουν για ένα έτος, αναγκάζοντάς τους κατά συνέπεια να κάνουν ακριβά και χρονοβόρα ταξίδια, ενώ ταυτόχρονα οι οικογένειές τους κρατούνταν όμηροι στο κάστρο Έντο, την έδρα του Τοκουγκάβα.
Ο Σάιγκο Τακαμόρι υπηρετούσε σε κατώτερες διοικητικές θέσεις, ώσπου ο νταϊμίο Σιμάζου Ναριακίρα εκτίμησε τις ικανότητές του και τον πήρε μαζί του στο Έντο, το 1854. Επειδή το σογκουνάτο είχε ήδη δεχτεί πιέσεις από τις ξένες δυνάμεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης να ανοίξει τα σύνορα και το εμπόριο της Ιαπωνίας, με εις βάρος της συμφωνίες, υπήρχε κλίμα αμφισβήτησης εναντίον της κυβέρνησης. Ο Σάιγκο ήρθε σε επαφή με ισχυρούς παράγοντες που ήθελαν να επανέλθει στον αυτοκράτορα η ουσιαστική διακυβέρνηση της χώρας. Το κλίμα άλλαξε όταν τον έλεγχο του σογκουνάτου ανέλαβε ο συντηρητικός Ιι Ναοσουκέ. Μετά και τον θάνατο του προστάτη του, Σιμάζου Ναριακίρα, ο Σάιγκο έφυγε εξόριστος στα νησιά του πελάγους Αμάμι.
Το 1864 επιστρέφει από την εξορία για να ηγηθεί στο στράτευμα της Σατσούμα, το οποίο είχε κληθεί μαζί με άλλες κυβερνητικές δυνάμεις του σογκουνάτου, για να καταστείλει μια εξέγερση εναντίον του. Το τιμάριο της περιοχής Τσοσού (σημερινή επαρχία του Ναγκάνο) είχε οργανώσει την εξέγερση στο Κιότο με σκοπό να αποκαταστήσει την εξουσία του αυτοκράτορα και να εκδιώξει τους ξένους από την Ιαπωνία. Μόλις δυο χρόνια αργότερα, με τις διαπραγματευτικές του ικανότητες, ο Σάιγκο συνάπτει μια μυστική συμμαχία μεταξύ της Σατσούμα και της Τσοσού με τον ίδιο σκοπό. Πρωτοστατεί στο ξέσπασμα του εμφύλιου πολέμου Μπόσιν για την ανατροπή του σογκουνάτου, το 1868, προσπαθώντας να κερδίσει με την διαπραγματευτική του δύναμη παρά με αιματοχυσίες.
Στην Ιαπωνία ο Σάιγκο Τακαμόρι, μαζί με τους Οκούμπο Τοσιμίτσι και Κίντο Κόιν (ή Κίντο Τακαγιόσι), θεωρούνται οι "τρεις σπουδαίοι ευγενείς", χωρίς τις προσωπικότητες των οποίων, η χώρα θα είχε διαλυθεί από τον εμφύλιο σπαραγμό και δεν θα ήταν δυνατή η ανάληψη της εξουσίας από τον αυτοκράτορα, όπως έγινε με την λήξη του πολέμου Μποσίν. Παρότι συνέβαλαν και ύστερα στον εκσυγχρονισμό της Ιαπωνίας, γνώρισαν σύντομα βίαιο ή πρόωρο θάνατο.
Ο Σάιγκο παραιτήθηκε και σχημάτισε μια δική του στρατιωτική οργάνωση, με σκοπό την εκδήλωση μιας εξέγερσης (εξέγερση Σατσούμα) η οποία απέτυχε και τερματίστηκε με τον θάνατό του.
Καλλιτεχνικό έργο
Ενώ στην αρχή ο οίκος Σιμάζου έκρυψε τον Σάιγκο Τακαμόρι όταν κυνηγήθηκε από την κυβέρνηση του σογκουνάτου το 1862, ο Σάιγκο έπεσε στη δυσμένεια του οίκου και εξορίστηκε. Στο πέλαγος Αμάμι ανακάλυψε μια κουλτούρα διαφορετική από εκείνη στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε και τελικά αγάπησε τα νησιά του και τον πολιτισμό τους. Ο Σάιγκο εξορίστηκε για δεύτερη φορά σε ένα άλλο νησί του πελάγους Αμάμι, το Οκινοεραμπουτζίμα. Ήταν ένας ψυχρός, δυσάρεστος τόπος με ισχυρούς ανέμους. Κρατήθηκε εκεί για δύο χρόνια και υπέστη αρκετές κακουχίες που αποδυνάμωσαν την υγεία του. Στην αρχή τον κρατούσαν σε μια περίφραξη που έμοιαζε με κλουβί και αργότερα τον περιόρισαν κατ' οίκον. Στη διάρκεια της εξορίας του μελέτησε την τέχνη της καλλιγραφίας και έγινε δάσκαλος παιδιών. Διάβασε εκτενώς την κινεζική και ιαπωνική φιλοσοφία, καθώς επίσης τους Κινέζους κλασικούς και ποίηση. Σε εκείνη τη στιγμή στη ζωή του έγινε ποιητής και ένα από τα καλύτερα ποιήματά του ήταν το «Σκέψεις στη φυλακή».
Κοινωνικές και πολιτισμικές αλλαγές
Το σογκουνάτο Τοκουγκάβα εγκαθιδρύθηκε στο Έντο και παρέμεινε στην εξουσία επί 250 χρόνια. Ήταν χρόνια ειρήνης και σταθερότητας στην Ιαπωνία, που χαρακτηρίστηκαν από την απομόνωση από τον εξωτερικό κόσμο, την αύξηση των πόλεων, την οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική κινητικότητα. Εντούτοις, κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου, πολλοί σαμουράι βρέθηκαν άνεργοι καθώς οι κύριοί τους έχασαν τη γη τους με τoυς αναδασμούς της γης. Πολλοί έγιναν ρόνιν, δηλαδή σαμουράι χωρίς αφέντη. Οι μαχητικές τους δεξιότητες δε θεωρούνταν πλέον σημαντικές και οι σαμουράι ως τάξη υπέστησαν σημαντικές φθορές. Ορισμένοι από αυτούς αναζήτησαν θέσεις ως ανώτεροι υπάλληλοι στην κυβέρνηση Μεϊτζί.
Με τον όρο παλινόρθωση Μέιτζι (Μeiji Ishin) οι ιστορικοί περιγράφουν συνήθως μια αλυσίδα γεγονότων που οδήγησαν σε μια αλλαγή στην πολιτική και κοινωνική δομή της Ιαπωνίας από το 1866 έως το 1869, μια περίοδο 4 ετών του τέλους της εποχής Έντο (συχνά αποκαλείται και εποχή του σογκουνάτου Τοκουγκάβα) και αρχή της εποχής Μέιτζι. Ο σχηματισμός της συμμαχίας Σάτσο το 1866 μεταξύ του Σάιγκο Τακαμόρι, ηγέτη της επαρχίας Σατσούμα και του Κίντο Τακαγιόσι, ηγέτη της επαρχίας Τσοσού, οριοθετεί την έναρξη της παλινόρθωσης Μέιτζι. Οι δύο ηγέτες υποστήριξαν τον αυτοκράτορα ενάντια στο σογκουνάτο Τοκουγκάβα (bakufu) και αποκατατέστησαν την αυτοκρατορική δύναμη.
Το σογκουνάτο Τοκουγκάβα τερματίστηκε επίσημα στις 9 Νοεμβρίου 1867 με την παραίτηση του 15ου σόγκουν Τοκουγκάβα Γιοσινόμπου και την "παλινόρθωση" (Taisei Houkan) του αυτοκρατορικού κανόνα. Ο 15χρονος Μουτσουχίτο διαδέχθηκε τον πατέρα του, αυτοκράτορα Κομέι, και τον επόμενο χρόνο έγινε ο αυτοκράτορας Μέιτζι ή "φωτισμένος κανόνας" και υπέγραψε τον Καταστατικό Όρκο. Σύντομα τον Ιανουάριο του 1868, άρχισε ο πόλεμος Μποσίν (πόλεμος του έτους του δράκου) με τη μάχη του Τόμπα Φουσίμι, στον οποίο ο στρατός της νέας κυβέρνησης, νίκησε τον στρατό του σόγκουν με τη βοήθεια των Τακαμόρι και Τακαγιόσι. Ο πόλεμος τελείωσε στις αρχές του 1869 με την πολιορκία του Χακοντάτε, στο νησί Χοκάιντο. Η στρατιωτική ήττα του σόγκουν (με στρατηγό τον Χιτζικάτα Τοσίτζο) σήμανε και το τέλος της παλινόρθωσης Μέιτζι και κάθε είδους ανυπακοή στον αυτοκράτορα και τον κανόνα του τελείωσε.
Η εξέγερση Σατσούμα
Η πρώτη δοκιμασία της νέας κυβέρνησης Μέιτζι ήρθε με την εξέγερση της ισχυρής πατριάς Σατσούμα που κατείχε τη νότια περιοχή του νησιού Κιούσου. Αυτή η σημαντική πατριά ελεγχόταν από τον οίκο Σιμαζού, και την είχε ιδρύσει ο Σιμαζού Τανταχίσα, γιος του Μιναμότο Γιοριτόμο, στην περίοδο Καμακούρα. Ήταν μια από τις δύο ισχυρές γενιές (η άλλη ήταν στην Τσοσού) που έκαναν δυνατή την αποκατάσταση της αυτοκρατορικής δύναμης. Μετά από εννιά χρόνια κοντά στην κεντρική κυβέρνηση, οι σαμουράι της Σατσούμα ήταν δυσαρεστημένοι με την κατεύθυνση που έπαιρνε η κυβέρνηση. Οργάνωσαν το δικό τους στρατό για να πολεμήσουν ενάντια στα αδοκίμαστα ακόμη στρατεύματα της κεντρικής κυβέρνησης. Ήταν μια μνημειώδης μάχη μεταξύ του ιαπωνικού παραδοσιακού τρόπου μάχης στην πραγματικότητα και ενός νέου στρατού αγροτών, εκπαιδευμένου στη δυτική στρατηγική και τη χρήση δυτικών όπλων. Ηγέτης της εξέγερσης ήταν ο Σάιγκο Τακαμόρι, ένας γίγαντας με ισχυρή προσωπικότητα που, ακριβώς πριν από μερικά χρόνια, ήταν ηγέτης της κυβέρνησης και υπεύθυνος για την οργάνωση του κυβερνητικού στρατού.
Ο Σάιγκο ήταν ένας από τους τρεις νέους σαμουράι που προσχώρησαν στην κυβέρνηση και με τον προσωπικό μαγνητισμό του είχε βοηθήσει στην ένωση και την επιβίωσή της. Ο δεύτερος ήταν ο Κίντο Κόιν, σαμουράι από την πατριά Τσοσού, εξαιρετικά ικανός διπλωμάτης, ένας δάσκαλος της τέχνης της πειθούς. Η ιστορική σημασία του Κίντο έγκειται πρώτιστα στην πεποίθησή του ότι η φεουδαρχία έπρεπε να καταργηθεί για να ευημερήσει το έθνος, μαζί με την ικανότητά του να πείσει τους φεουδάρχες κυρίους ότι ήταν προς το συμφέρον τους και πατριωτικό καθήκον τους να επιστρέψει ο αυτοκράτορας και να υποστηριχθεί η νέα κεντρική κυβέρνηση.