cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λεωφόρος της Δόξας στο Χόλυγουντ
Κατηγοριοποίηση
Από όλα τα αστέρια στη λεωφόρο μέχρι σήμερα, το 47% έχει βραβευτεί στην κατηγορία κινηματογράφου, το 24% στην τηλεόραση, το 17% στην ηχογράφηση, το 10% στο ραδιόφωνο και λιγότερο από το 2% στην κατηγορία ζωντανής απόδοσης. Σύμφωνα με το Εμπορικό Επιμελητήριο του Χόλιγουντ, περίπου 20 νέα αστέρια προστίθενται στο κάθε χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λος Άντζελες Κατηγορία:Ιστορία και πολιτισμός του Χόλυγουντ
Φυσικό Πάρκο Ρουσένσκι Λομ
Το Φυσικό Πάρκο Ρουσένσκι Λομ (Природен парк Русенски Лом) είναι προστατευόμενη περιοχή στην Επαρχία Ρούσε, στη βόρεια Βουλγαρία. Το πάρκο καθιερώθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1970, με σκοπό την προστασία του φαραγγιού του Ρουσένκσι Λομ, του τελευταίου σημαντικού δεξιού παραπόταμου του Δούναβη. Το πάρκο καλύπτει έκταση 3.408 εκταρίων.
Η περιοχή του πάρκου κατοικήθηκε στην προϊστορία. Μεταξύ του 12ου και του 14ου αιώνα, κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, η περιοχή έγινε ελκυστική για μοναχούς και ιδρύθηκαν πολλά μοναστήρια σε σπήλαια. Ως αποτέλεσμα αυτού, έγινε ένα σημαντικό πολιτιστικό κέντρο. Μετά την κατάκτηση της περιοχής από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, άρχισαν να παρακμάζουν. Τα ερείπια των μοναστηριών αποτελούν πλέον μέρος των λαξευμένων στο βράχο εκκλησιών του Ιβάνοβο, οι οποίες αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, οι οποίες βρίσκονται μέσα στο πάρκο.
Το φαράγγι είναι απομονωμένο, επιτρέποντας τη δημιουργία ενός φυσικού περιβάλλοντος που συνδυάζει χαρακτηριστικά μεσογειακής και κεντροευρωπαϊκής πανίδας και χλωρίδας. Μεγάλο μέρος της περιοχής καλύπτεται από δάση.
Το φυσικό πάρκο αποτελεί σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο. Οι κύριες δραστηριότητες στο πάρκο περιλαμβάνουν επίσκεψη στις λαξευμένες στο βράχο εκκλησίες, ράφτινγκ και επίσκεψη σε σπηλιές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσικά πάρκα της Βουλγαρίας
HMS Dublin (1912)
Το HMS Dublin ήταν ελαφρύ καταδρομικό κλάσης Town. Μαζί με τα HMS Chatham και HMS Southampton άνηκαν στην υποκλάση Chatham και κόστιζαν κατά μέσο όρο 334.053 λίρες.
Περιγραφή
Το Dublin είχε εκτόπισμα 5.400 LT (5.500 t) με κανονικό φορτίο. Το ολικό μήκος ήταν 139,3 m, το πλάτος 14,9 m και to βύθισμα 5,1 m. Διέθετε τέσσερα σετ τουρμπίνων ατμού Parsons. Κάθε μια έδινε ώθηση σε ένα έμβολο, το οποίο παρήγαγε συνολικά 19,000 kW και έδινε μέγιστη ταχύτητα των 25,5 kn. Οι μηχανές κινούνταν από 12 βραστήρες Γιάρροου. Το πλοίο μετέφερε μέγιστη ποσότητα 1.260 t κάρβουνου και επιπρόσθετα 260 t μαζούτ που ψεκάζονταν πάνω στο κάρβουνο για να αυξηθεί ο ρυθμός καύσης. Με πλήρη αποθέματα είχε εμβέλεια 4.460 ναυτικών μιλίων με ταχύτητα 10 kn. Το πλήρωμα έφτανε τους 475 αξιωματικούς και ναύτες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η εργασίες ναυπήγησης ξεκίνησαν στις 11 Απριλίου 1911 στις εγκαταστάσεις της 	William Beardmore and Company κοντά στη Γλασκόβη. Καθελκύστηκε στις 30 Απριλίου 1912 και ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του επόμενου έτους. Αρχικά εντάχθηκε στη 1η Μοίρα Μάχης αλλά λίγο αργότερα στάλθηκε στη 1η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών στη Μεσόγειο. Από τον Σεπτέμβριο του 1913 έως και τα τέλη του 1914 ανήκε στη 2η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών.
Καταδίωξη του Goeben
Στις 4 Αυγούστου 1914, ακριβώς πριν από το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πλοίαρχος Τζον Κέλλι (John Kelly) καταδίωξε το γερμανικό καταδρομικό Goeben στη Μεσσήνη (στη βόρεια ακτή της Σικελίας).
Καλλίπολη και τορπιλισμός
Τον Φεβρουάριο του 1915 το Dublin στάλθηκε στα Στενά των Δαρδανελλίων όπου υποστήριξε το θωρηκτό HMS Implacable κατά την διάρκεια αποβατικής ενέργειας στο ακτρωτήριο της Έλλης (25 Απριλίου 1915). Τον επόμενο μήνα στάλθηκε στο Μπρίντιζι. Στις 9 Ιουνίου 1915 κατά την διάρκεια περιπολίας στις αλβανικές ακτές με συνοδεία γαλλικών και ιταλικών αντιτορπιλικών τορπιλίστηκε από το αυστροουγγρικό υποβρύχιο U-4 και υπέστη σοβαρές ζημιές. Κατάφερε να πλεύσει με ταχύτητα 17 kn πίσω στο Μπρίντιζι αλλά τέθηκε εκτός μάχης για πολλούς μήνες και αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Ηνωμένο Βασίλειο για μετασκευή.
Σε εγχώρια ύδατα
Από το 1916 έως το 1919 εντάχθηκε μαζί με τα  Southampton,  Birmingham και Nottingham, στη 2η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών του Μεγάλου Στόλου (αγγλικά: Grand Fleet).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης Town (1910) του Βασιλικού Ναυτικού
Γιόχεν Ριντ
Ο Γιόχεν Ριντ (πλήρες όνομα: Καρλ Γιόχεν Ριντ, Karl Jochen Rindt, 18 Απριλίου 1942 - 5 Σεπτεμβρίου 1970) ήταν Αυστριακός οδηγός αγώνων. Απ το 1964 μέχρι το 1970 συμμετείχε στη Φόρμουλα 1 κι ήταν ο μοναδικός μέχρι σήμερα απ' όλους τους οδηγούς οι οποίοι πέρασαν απ' το σπορ αυτό ο οποίος στέφθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής όμως δεν τον πανηγύρισε ποτέ αυτόν τον τίτλο επειδή του απονεμήθηκε ύστερα απ' το θάνατό του.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Μάιντς τέως Δυτικής Γερμανίας από Αυστριακή μητέρα και Γερμανό πατέρα. Οι γονείς του σκοτώθηκαν κι οι δύο στις 11 Ιουλίου του 1943 σε μια έκρηξη βόμβας στο Αμβούργο στη διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου. Τότε ο Γιόχεν ήταν μόλις ενός έτους όποτε αναγκαστικά τον πήραν οι γονείς της μητέρας του στο Γκρατς της Αυστρίας οι οποίοι και τον μεγάλωσαν. Η μητέρα του κατά τα πρώτα νεανικά της χρόνια ήταν επιτυχημένη παίκτρια του τένις κι ύστερα σπούδασε νομικά όπως ο πατέρας του ο οποίος ήταν δικηγόρος. Οι γονείς του Γιόχεν είχαν ένα μύλο μπαχαρικών στο Μάιντς τον οποίο εκείνος κληρονόμησε. Ο παππούς του Γιόχεν έλπιζε πως εκείνος θα έπαιρνε την τέως Δυτικογερμανική ιθαγένεια, όμως ο Γιόχεν σε όλα τα μηχανοκίνητα σπορ στα οποία έλαβε μέρος, το έκανε με Αυστριακή αγωνιστική άδεια. Σε μια συνέντευξή του περιέγραψε την κληρονομιά του ως μια τρομερή μείξη κι όταν ρωτήθηκε αν αισθανόταν περισσότερο τέως Δυτικογερμανός ή Αυστριακός απάντησε πως αισθανόταν σαν Ευρωπαίος.
Καριέρα στη Φόρμουλα 1
Η καριέρα του στη Φόρμουλα 1 ξεκίνησε όπως είπαμε το 1964 στο Γκραν Πρι της πατρίδας του δηλαδή της Αυστρίας με την ομάδα Μπράμπαμ. Την επόμενη σεζόν (1965) έγινε 1ος οδηγός της Cooper με παρτενέρ τον Μπρους ΜακΛάρεν. Το καλύτερο αποτέλεσμά του εκείνη τη χρονιά ήταν μια 4η θέση στο Γκραν Πρι Γερμανίας στο Νίρμπουργκρινγκ. Επίσης να σημειώσουμε πως εκείνη τη σεζόν ο Ριντ δεν είχε απ' το 1ο Γκραν Πρι επιτυχίες επειδή η ομάδα η οποία βρισκόταν την προηγούμενη σεζόν στην κορυφή της κατάταξης αγωνιζόταν ίσα ίσα στο χρόνο. Στο Γκραν Πρι Νότιας Αφρικής λοιπόν και συγκεκριμένα στον 11ο γύρο του αγώνα, ο Ριντ παραπονέθηκε πως στον κινητήρα του μονοθεσίου του βρισκόταν ένα σπασμένο σύρμα. Τον τραβήξαν στα πιτ, επισκεύασαν τη ζημιά όμως δυο γύρους αργότερα ξαναέσπασε κι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει. Εκείνη τη σεζόν ο Ριντ την ολοκλήρωσε με μόλις 4 βαθμούς και 13ος στην τελική κατάταξη. Τις επόμενες 4 σεζόν (1966, 1967, 1968 και 1969) ο Ρίντ είχε τα ακόλουθα αποτελέσματα:
Το μοιραίο ατύχημα
Το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου του 1970 στα επίσημα δοκιμαστικά του Γκραν Πρι Ιταλίας στην πίστα της Μόντσα, ο Ριντ ενεπλάκη σε ένα ατύχημα το οποίο έμελε να ήταν μοιραίο. Γύρω στη μέση της 1ης περιόδου, έχασε τον έλεγχο του μονοθεσίου του κι έπεσε με περισσότερα από 300 χιλιόμετρα πάνω στον τοίχο στην Parabolica. Τα σωστικά συνεργεία τον απεγκλώβισαν απ' τα συντρίμμια του μονοθεσίου του και μεταφέρθηκε πρώτα στο Ιατρικό Κέντρο της πίστας και στη συνέχεια στο νοσοκομείο της πόλης Μόντσα όπου οι γιατροί κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες να τον κρατήσουν στη ζωή όμως δυστυχώς δεν τα κατάφεραν. Στις 21.00 το βράδυ ώρα Ιταλίας ο Ριντ υπέκυψε στα τραύματά του κι έφυγε απ' τη ζωή σε ηλικία μόλις 28 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί οδηγοί Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1
Machine Head
Οι Machine Head, είναι αμερικάνικο metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στο Όουκλαντ της Καλιφόρνια το 1991, από τον τραγουδιστή και κιθαρίστα Ρομπ Φλιν και τον μπασίστα Άνταμ Ντους. Ο πρώτος τους δίσκος, με τίτλο "Burn My Eyes", γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη, αλλά μετά την κυκλοφορία του "Supercharger", το 2001, το συγκρότημα έφθασε κοντά στη διάλυση λόγω του βίντεο κλιπ του τραγουδιού "Crashing Around You", το οποίο, κατακρίθηκε λόγω της φωτιάς σε κτίρια που παρουσιαζόταν, τρεις μόλις εβδομάδες, μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.
Το συγκρότημα, υπέγραψε νέο συμβόλαιο με τη Roadrunner Records, συνεχίζοντας να ηχογραφούν και να περιοδεύουν, με μεγάλη επιτυχία, ιδιαίτερα με τον δίσκο "The Blackening", που έλαβε υποψηφιότητα για Βραβείο Γκράμι.
Ιστορία
Μετά την αποχώρηση του από τους Vio-lence, ο Ρομπ Φλιν αποφάσισε να δημιουργήσει τους Machine Head μαζί με τον μπασίστα Άνταμ Ντους, εντάσσοντας στο νεοσύστατο σχήμα τον κιθαρίστα Λόγκαν Μέιντερ και το ντράμερ Τόνι Κοστάντζα. Πρώτη τους σύνθεση, υπήρξε το κομμάτι "Death Church" και το συγκρότημα υπέγραψε στη δισκογραφική εταιρεία "Roadrunner Records", πριν περιοδεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες με τους Napalm Death και Obituary. Το 1994, τα τύμπανα ανέλαβε ο ελληνικής καταγωγής Κρις Κόντος.
Ο πρώτος τους δίσκος, κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1994, με τίτλο "Burn My Eyes" και ανέβηκε στην 25η θέση των βρετανικών τσαρτ, όπου βραβεύθηκε ως ασημένιος, με το σινγκλ "Old", να μπαίνει στο Top-50. Για την προώθηση του άλμπουμ, οι Machine Head περιόδευσαν στη Βόρεια Αμερική με τους Slayer και Biohazard, ενώ με τους πρώτους συνέχισαν και στη Μεγάλη Βρετανία. Το 1995, πραγματοποίησαν άλλη μία βρετανική περιοδεία με τους Σουηδούς Mary Beats Jane να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους και συμμετείχαν στο "Monsters of Rock" του Ντόνιγκτον. Την ίδια χρονιά, τα τύμπανα ανέλαβε ο Γουόλτερ Ράιαν για σύντομο χρονικό διάστημα, πριν αντικατασταθεί από τον Ντέιβ ΜακΚλέιν, τον Δεκέμβριο.
left|thumb|190px|Ο Ρομπ Φλιν Ο δεύτερος τους δίσκος με τίτλο "The More Things Change...", κυκλοφόρησε στις 25 Μαρτίου 1997 σε παραγωγή του Κόλιν Ρίτσαρντσον. Το άλμπουμ μπήκε στο Billboard 200 και το Top-20 στη Μεγάλη Βρετανία, με το συγκρότημα να περιοδεύει με τους Napalm Death και τους Skinlab. Ακολούθησαν περιοδείες με τους Pantera στην Ευρώπη και τους Megadeth στην Αμερική, πριν την αποχώρηση του Μέιντερ και την αντικατάσταση του από τον Αρού Λάστερ.
Ακολούθησε το άλμπουμ "The Burning Red" το καλοκαίρι του 1999, με τους Machine Head να μπαίνουν για πρώτη φορά στο Top-100 του Billboard, ενώ στη Μεγάλη Βρετανία ο δίσκος έφθασε στο # 13 και βραβεύθηκε ως ασημένιος. Στα τέλη του 2000, διαδόθηκαν φήμες ότι ο ΜακΚλέιν αποχώρησε, κάτι που διέψευσε το συγκρότημα. Το καλοκαίρι του 2001, ηχογράφησαν το "Supercharger" με έντονες nu metal επιρροές, με τον δίσκο να κυκλοφορεί τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, γνωρίζοντας μικρότερη επιτυχία από τους προκατόχους του. Το σινγκλ "Crashing Around You" περιελάμβανε ζωντανές εκτελέσεις των "Silver" και "Ten Ton Hammer" ηχογραφημένα στη Σουηδία με παραγωγό τον μπασίστα των Candlemass, Λέιφ Έντλινγκ. Παρ' όλα αυτά, το βίντεο του ομώνυμου κομματιού λογοκρίθηκε και απορρίφθηκε από τα αμερικάνικα ΜΜΕ, για να αντικατασταθεί από "Deafening Silence". Την ίδια περίοδο, ο Λάστερ αποχώρησε λόγω μουσικών διαφωνιών με τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος, με τον Φιλ Ντέμελ να παίρνει τη θέση του.
Τον Δεκέμβριο του 2001, ηχογράφησαν το πρώτο τους ζωντανό άλμπουμ με τίτλο "Hellalive", το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2003, την ίδια περίοδο που ηχογράφησαν διασκευές στα κομμάτια "Battery" των Metallica, "Jizzlobber" των Faith No More και "Toxic Waltz" των Exodus, μετά από ψηφοφορία των οπαδών τους στην επίσημη τους ιστοσελίδα. Παράλληλα, ηχογράφησαν το πέμπτο τους άλμπουμ με τίτλο "Through the Ashes of Empires", το οποίο κυκλοφόρησε μέσω της "Roadrunner Records" στην Ευρώπη, αλλά προβλήματα του συγκροτήματος με το αμερικάνικο παράρτημα της εταιρείας οδήγησαν στην επίσημη κυκλοφορία του στην πατρίδα τους στις 20 Απριλίου 2004. Η χρονιά τους έκλεισε με ευρωπαϊκές εμφανίσεις, με τους Kill II This ως support συγκρότημα, ενώ το άλμπουμ σκαρφάλωσε για τέταρτη συνεχόμενη φορά στο γερμανικό Top-30. Το καλοκαίρι του 2004, εμφανίστηκαν σε διάφορα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, συμπεριλαμβανομένου του "Download" στη Βρετανία και του "Rock Am Ring" στη Γερμανία. Ακολούθησε μία περιοδεία στη Βόρεια Αμερική, πριν ο Φλιν αντιμετωπίσει προβλήματα με τη φωνή του και αναγκαστούν να ακυρώσουν την εμφάνιση τους στο Κολόμπους του Οχάιο. Τον Αύγουστο του 2004, πραγματοποίησαν την περιοδεία "RoadRage 2004" με τους Chimaira και Trivium, γιορτάζοντας τα δέκα χρόνια τους στις 8 Αυγούστου, όπου έπαιξαν ολόκληρο το άλμπουμ "Burn My Eyes", όπως και διασκευές στο "Creeping Death" των Metallica, το "Walk" των Pantera, το "Roots Bloody Roots" των Sepultura και το "Live Wire" των Motley Crue. Ακολούθησαν εμφανίσεις στην Αυστραλία στις αρχές Οκτωβρίου, πριν πραγματοποιήσουν μία εκτεταμένη ευρωπαϊκή περιοδεία με τους Caliban και τους God Forbid.
Στις 25 Μαρτίου 2005, έπαιξαν στο Ντουμπάι μαζί με τους The Darkness και Sepultura και έναν μήνα αργότερα περιόδευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με τους Lamb of God. Οι Machine Head συμμετείχαν με τη διασκευή τους στο "Battery" των Metallica, στη συλλογή "Remastered", η οποία αποτελούνταν από διασκευές στο άλμπουμ "Master of Puppets". Τον Αύγουστο του 2006, το συγκρότημα μπήκε στα "Sharkbite Studios", αποκαλύπτοντας ότι ο τίτλος του νέου τους άλμπουμ θα ήταν "The Blackening". Πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ, οι Machine Head περιόδευσαν στη Βόρεια Αμερική με τους Lamb of God, Gojira και Trivium. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 26 Μαρτίου 2007, ανεβαίνοντας στο # 16 των βρετανικών τσαρτ, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες πούλησε 15.000 αντίτυπα κατά την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του φθάνοντας στο # 54 του Billboard. Για την προώθηση του, το συγκρότημα άνοιγε τις εμφανίσεις των Megadeth και Heaven and Hell, ενώ το καλοκαίρι του 2007 συμμετείχε στην περιοδεία "Rockstar Energy Mayhem" με ονόματα όπως οι Disturbed, Slipknot, Dragonforce, Airbourne, κ.α..
thumb|250px|Ο Ντέιβ ΜακΚλέιν το 2009 Τον Οκτώβριο του 2008, περιόδευσαν στην Αυστραλία με τους Slipknot, συνεχίζοντας με τους ίδιους και τους Children of Bodom στην Ευρώπη μέχρι τα τέλη της χρονιάς, ενώ παράλληλα ηχογράφησαν μία διασκευή στο "Hallowed Be Thy Name" των Iron Maiden για τη συλλογή "Maiden Heaven: A Tribute to Iron Maiden". Στη συνέχεια, συμμετείχαν στην περιοδεία των Metallica για την προώθηση του "Death Magnetic" με την ονομασία "World Magnetic Tour" και το καλοκαίρι του 2009 έλαβαν μέρος στην "Canadian Carnage tour" με τους Megadeth, Slayer και Suicide Silence.
Το Νοέμβριο του 2010, ξεκίνησαν να ηχογραφούν το επόμενο τους άλμπουμ με τίτλο "Unto the Locust", το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2011 σε παραγωγή του Ρομπ Φλιν. Λίγους μήνες νωρίτερα, περιόδευσαν με την περιοδεία "Rockstar Mayhem Festival", ενώ ο δίσκος ανέβηκε στο # 22 στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Top-10 στη Γερμανία, την Αυστρία, τη Φινλανδία και την Αυστραλία. Για την προώθηση του, εμφανίζονταν στην Ευρώπη με τους Bring Me the Horizon, DevilDriver και Darkest Hour και στις Ηνωμένες Πολιτείες με τους Suicide Silence, Darkest Hour, και Rise to Remain.
Το 2012, εμφανίστηκαν ως πρώτο όνομα στο "Soundwave Festival" της Αυστραλίας και συμμετείχαν στα "Download", "Metalcamp", "Graspop", "Bloodstock Open Air" και "Wacken". Στα τέλη της χρονιάς, η βορειοαμερικανική περιοδεία τους ακυρώθηκε λόγω προβλήματος βουβωνοκήλης που αντιμετώπισε ο Φλιν. Ο Άνταμ Ντους αποχώρησε από το συγκρότημα τον Φεβρουάριο του 2013 και τέσσερις μήνες αργότερα έγινε μέλος του σχήματος ο πρώην ρυθμικός κιθαρίστας των Sanctity, Τζάρεντ ΜακΊτσερν.
Στα τέλη της χρονιάς, οι Machine Head υπέγραψαν στη δισκογραφική εταιρεία "Nuclear Blast" και τον Φεβρουάριο του 2014 ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις του όγδοου δίσκου τους με τίτλο "Bloodstone & Diamonds", το οποίο κυκλοφόρησε στις 7 Νοεμβρίου του ίδιου έτους και ανέβηκε στο # 21 του Billboard, την υψηλότερη θέση από οποιοδήποτε άλλο δίσκο του συγκροτήματος μέχρι τότε.
Τον Σεπτέμβριο του 2017, ανακοινώθηκε η κυκλοφορία του επόμενου τους άλμπουμ με τίτλο "Catharsis" και πιθανή κυκλοφορία στις αρχές του επόμενου έτους.
Στις 28 Σεπτεμβρίου του 2018, ο Robb Flynn μέσω ενός ζωντανού video στο Facebook, εξήγησε πως οι Demmel και McClain αποχώρησαν από από τη μπάντα. Ξεκαθάρισε επίσης ότι οι Machine Head δεν τελειώνουν, απλώς τελειώνει αυτή η εποχή τους.
Στούντιο ηχογραφήσεις
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά groove metal συγκροτήματα Κατηγορία:Νικητές Kerrang! Awards Κατηγορία:Nu metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Thrash metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Ποντιάζι
Το Ποντιάζι (πολωνικά: Podjazy, κασουβικά: Pòdjazë, Podjaß) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Σουλεντσίνο, στο Πόβιατ Καρτούζι του Βοεβοδάτου Πομερανίας, στη βόρεια Πολωνία. Απέχει περίπου 6 χιλιόμετρα βόρεια του Σουλεντσίνο, 27 χιλιόμετρα δυτικά του Καρτούζι και 55 χιλιόμετρα δυτικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Γκντανσκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Σερζ Περουτσινί
Ο Σερζ Περουτσινί είναι πρώην Μονεγάσκος ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 7 Ιανουαρίου 1955 στο Μονακό.
Προήλθε από τα τμήματα υποδομής και αγωνίστηκε ως αμυντικός με την φανέλα της ΑΣ Μονακό, ομάδα με την οποία, αναδείχτηκε πρωταθλητής Γαλλίας το 1978. Στη συνέχεια, μεταγράφηκε στην Μονπελιέ Παγιάντ ΣΚ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονεγάσκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μονπελιέ ΕΣΚ Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ίντγουιρντ Μάιμπριτζ
Ο Ίντγουιρντ Μάιμπριτζ (αγγλικά: Eadweard J. Muybridge, 9 Απριλίου 1830 - 8 Μαΐου 1904) ήταν Άγγλος φωτογράφος με ολλανδική καταγωγή, που έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του στις ΗΠΑ. Είναι γνωστός για την πρωτοποριακή εργασία και ανακάλυψή του σχετικά με τον τρόπο ανάλυσης και σύνθεσης της κίνησης μέσω της κάμερας. Ανακάλυψε το zoopraxiscope, συσκευή για την προβολή φωτογραφιών, η οποία θεωρείται πρόδρομος των κινηματογραφικών ταινιών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λονδίνο, στη συνοικία Κίνγκστον απόν Τέιμς (Kingston upon Thames). Το 1855 μετανάστευσε στο Σαν Φρανσίσκο όπου πουλούσε βιβλία. Μετά από ατύχημα που είχε με άμαξα, επέστρεψε στην Αγγλία. Κατά την ανάρρωσή του ασχολήθηκε πρώτη φορά με τη φωτογραφία, μεταξύ 1861 και 1866, μαθαίνοντας και το "wet-collodion". Το 1866 επέστρεψε στο Σαν Φρανσίσκο, όπου έγινε διάσημος βγάζοντας φωτογραφίες με διάφορα θέματα, τις οποίες πουλούσε. Άλλαξε πολλές φορές το όνομά του, ενώ χρησιμοποιούσε και ψευδώνυμα όπως το ελληνικό "Helios", αλλά και παραλλαγές όπως το "Eadweard Muybridge". Μεγάλη φήμη απέκτησε μετά το 1867, όταν έβγαζε φωτογραφίες από την άγρια δύση.
Το 1874 σκότωσε τον Χάρι Λάρκινς, εραστή της γυναίκας του, δικάστηκε για φόνο, αλλά αθωώθηκε. Μετά την αθώωσή του γύρισε την Κεντρική Αμερική βγάζοντας φωτογραφίες. Είχε έναν γιο, τον Φρόντι, αλλά πίστευε ότι ήταν του Λάρκινς, παρόλη την ομοιότητα που είχαν. Ο γιος του σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα το 1944, στο Σακραμέντο. Συνέχισε να εργάζεται πάνω στην κίνηση των φωτογραφιών με ζώα και έδωσε διαλέξεις στη Βρετανία, στη Γαλλία κι αλλού.
Το 1894 επέστρεψε μόνιμα στην Αγγλία και πέθανε στις 8 Μαΐου 1904, στο Κίνγκστον απόν Τέιμς, στην ίδια πόλη όπου γεννήθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί εφευρέτες Κατηγορία:Βρετανοί φωτογράφοι Κατηγορία:Πρωτοπόροι του κινηματογράφου
Παναγιώτης Κατερίνης
Ο Παναγιώτης Κατερίνης-Αδάμης (Κακκόβατος Ηλείας 1920 - 4 Φεβρουαρίου 2013) ήταν Έλληνας αντιστασιακός και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε 2 φορές βουλευτής Πειραιά με την ΕΔΑ, της οποίας υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος. Απέκτησε έναν γιο, τον Αντρέα, με τη σύζυγό του, Ζωή.
Αντιστασιακή δράση και διώξεις
Εντάχθηκε στο ΚΚΕ όταν ήταν ακόμα μαθητής και για το λόγο αυτό αποβλήθηκε από το Γυμνάσιο Κυπαρισσίας και πήγε στο Γυμνάσιο του Πύργου. Εν συνεχεία πήγε στην Αθήνα.
Δραστηριοποιήθηκε με την ΕΠΟΝ Πελοποννήσου της οποίας ήταν γραμματέας. Για τη δράση του πιάστηκε και βασανίστηκε από τους Ιταλούς στην Πάτρα. Κατά τον εμφύλιο πόλεμο εκτοπίστηκε στη Μακρόνησο. Από τα βασανιστήρια έχασε τα λογικά του και μεταφέρθηκε με τους συντρόφους του στο Δαφνί. Υπέστη νέες διώξεις κατά τη χούντα και συνολικά είχε χρόνο φυλάκισης και εξορίας 28,5 χρόνων.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής με την ΕΔΑ στις εκλογές του 1951 και σε εκείνες του 1963. Μετά τη Μεταπολίτευση συνετέλεσε στην επανίδρυση της ΕΔΑ. Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος. Παρέμεινε στην αριστερά μέχρι το τέλος της ζωής του.
Πέθανε σε ηλικία 93 ετών, το 2013 και η κηδεία του ήταν πολιτική (έγινε πολιτική τελετή στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών ). Τάφηκε στη γενέτειρά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ
Μάχη της Μανωλάδας
Η Μάχη της Μανωλάδας ήταν μάχη που έγινε στις 5 Ιουλίου 1316 στον κάμπο της Μανωλάδας. Η μάχη έγινε ανάμεσα στον στρατό του νόμιμου πρίγκιπα της Αχαΐας Λουδοβίκου της Βουργουνδίας και του Φερδινάνδου της Μαγιόρκας που διεκδικούσε το πριγκιπάτο για τον εαυτό του εκ μέρους της νεκρής συζύγου του Ισαβέλλα ντε Σαμπράν.
Ο Φερδινάνδος έφτασε στη Γλαρέντζα στα μέσα του 1315 όπου προσπάθησε να την καταλάβει χωρίς επιτυχία. Στη συνέχεια προχώρησε στο εσωτερικό της Ηλείας καταλαμβάνοντας την πρωτεύουσα του πριγκιπάτου την Ανδραβίδα. Την ίδια χρονιά έφτασε και ο Λουδοβίκος στην Πελοπόννησο περνώντας πρώτα από τη Βενετία για να ζητήσει βοήθεια. Η γυναίκα του Ματθίλδη του Αινώ που ήρθε πρώτη στη Ρωμανία ζήτησε και κέρδισε τη βοήθεια του Ιωάννη Ορσίνη και του βαρώνου της Χαλανδρίτσας που αρχικά είχε υποσχεθεί βοήθεια στον Φερδινάνδο.
Ο Φερδινάνδος βλέποντας αυτό επιτέθηκε στη Χαλανδρίτσα χωρίς να καταφέρει να την καταλάβει. Εν τω μεταξύ ο Λουδοβίκος έφτασε στην Πελοπόννησο με τον Βουργουνδικο στρατό του και λαμβάνοντας σημαντική στρατιωτική βοήθεια από τους Ρωμαίους του Μυστρά προχώρησε να βρει τον Φερδινάνδο.
Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στον Κάμπο της Μανωλάδας, ο στρατός του Φερδινάνδου έσπασε την πρώτη γραμμή των Βουργουνδών που διοικούνταν από τον Ιωάννη Ορσίνη. Δεν κατάφερε όμως να σπάσει τη δεύτερη γραμμή που διοικούνταν από τον ίδιο τον Λουδοβίκο, στην προσπάθεια μάλιστα αυτή πέφτει από το άλογο του και σκοτώνεται. Βλέποντας το στράτευμα του την απώλεια του αρχηγού τους καταρρακώθηκε το ηθικό τους και υποχώρησαν προς τη Γλαρέντζα.
Ανάμεσα στους αιχμάλωτους από τον στρατό του Φερδινάνδου ήταν και ο Ιωάννης Β΄ ντε Νιβελέ βαρώνος του Γερακίου που εκτελέστηκε επί τόπου σαν προδότης. Την επόμενη ημέρα έφτασαν και οι ενισχύσεις των Καταλανών και μετά από δέκα ημέρες οι ενισχύσεις από τη Μαγιόρκα ωστόσο σύντομα υποχώρησαν. Ο Λουδοβίκος δεν χάρηκε για πολύ τη νίκη του αφού πέθανε μετά έναν μήνα.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Μάχες του Δεσποτάτου του Μορέως Κατηγορία:Ιστορία της Ηλείας
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1964
Το 19ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) 1964 (τελική φάση) διεξήχθη στην Τουρκία, σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη με συμμετοχή 4 χωρών. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων της Γαλλίας.
Χώρες που μετείχαν
Μετείχαν συνολικά 16 χώρες
Σύστημα διεξαγωγής
Στην πρώτη φάση οι ομάδες αγωνίστηκαν σε τέσσερις ομίλους που συγκροτήθηκαν με γεωγραφικά κριτήρια, οι νικητές των οποίων προκρίθηκαν στην τελική φάση. Η τελική φάση διεξήχθη στην Τουρκία σε ενιαίο όμιλο. Η τελική κατάταξη και ο τροπαιούχος προέκυψε από τη βαθμολογία.
Μιχαήλ Βολονάκης
Ο Μιχαήλ Βολονάκης (1875-1950) ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1875 στη Σύμη. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε τις σπουδές του στην Αγγλία. Διορίστηκε γυμνασιάρχης στο Παγκύπριο Γυμνάσιο της Λευκωσίας στην Κύπρο και σε Αίγιο και Αθήνα. Το 1925 διορίστηκε τακτικός καθηγητής νεότερης ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ το 1939 εξελέξη ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου αυτού. Μεταξύ 1935 και 1936 διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε επίσης, έπειτα από αναγνώριση του έργου του από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας (1912-1917), Διευθυντής της Ανωτάτης Εκπαίδευσης και Πρόεδρος του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου. Ήταν επίσης σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας και της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών. Το 1925 είχε πάρει μέρος στις συζητήσεις της Συνθήκης των Βερσαλλιών αλλά και στο Λονδίνο, με σκοπό την ένωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα. Μάλιστα, η Ακαδημία Αθηνών, του απένειμε αργυρό μετάλλιο για τις προσπάθειες που κατέβαλε για την ένωσε των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα. Στο έργο του συμπεριλαμβάνεται επίσης, η αναδιοργάνωση της εκπαίδευσης στα Δωδεκάνησα μετά την προσάρτηση τους στην Ελλάδα. Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 8 Μαρτίου 1950.
Συγγράμματα
Συνέγραψε αρκετά βιβλία που σκοπό είχαν να αμβλύνουν τις διαφορές μεταξύ καθαρεύουσας και δημοτικής γλώσσας. Δημοσίευσε πολλές πραγματείες, τις «Ελληνικές σελίδες», την «Αγωγή του πολίτου» και άλλα πολλά.
Πηγές
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Στέργιος Αλεξιάδης
Σπούδασε στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ήταν πρώτος εκλεγμένος Κοσμήτορας της Νομικής Σχολής του Δ.Π.Θ. για δύο θητείες (1979-1982) και μετά το νόμο πλαίσιο 1268/1982 πρώτος εκλεγμένος Πρόεδρος της Νομικής Σχολής (1982-1983) του ΔΠΘ.
Το 1984 υπέβαλε υποψηφιότητα και το 1985 εκλέχθηκε Καθηγητής της Εγκληματολογίας του Τμήματος Νομικής της Σχολής Ν.Ο.Ε. του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, στην οποία υπηρέτησε μέχρι τη συνταξιοδότησή του (2006). Στη διάρκεια της θητείας του (1985-2006) εκλέχθηκε Διευθυντής του Τομέα Ποινικών και Εγκληματολογικών Επιστημών (1987-88, 1988-89, 2000-01). Με απόφαση της Συγκλήτου του ΑΠΘ (αρ. 2784/6-12-2006) του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ομότιμου Καθηγητή.
Διορίστηκε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου Πρόληψης της Εγκληματικότητας (1987, 1988), μέλος του Κεντρικού Επιστημονικού Συμβουλίου Φυλακών (ΚΕΣΦ) (1998-2002), μέλος του Συμβουλίου Πρόληψης της Εγκληματικότητας του Δήμου Θεσσαλονίκης (από το 2004), υπηρέτησε επί σειράν ετών ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Προστασίας Αποφυλακιζομένων Θεσσαλονίκης, καθώς και ως Αντιπρόεδρος και μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εγκληματολογίας.
Ορίστηκε και υπηρέτησε ως Πρόεδρος Ειδικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής του Υπουργείου Δικαιοσύνης για τη Σύνταξη νέου Σωφρονιστικού Κώδικα (1990, με ανανεώσεις της θητείας του μέχρι το 1998 - το 1998 παραιτήθηκε από μέλος της ίδιας Επιτροπής κατόπιν διαφωνίας του με το προωθούμενο τότε Σχέδιο Σωφρονιστικού Κώδικα), μέλος της Μόνιμης Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής στο Υπουργείο Δικαιοσύνης (1996, 1997, 1999) και μέλος Ειδικών Νομοπαρασκευαστικών Επιτροπών για σύνταξη Σχεδίων Νόμων [όπως για την Ποινική Προστασία του Περιβάλλοντος (1982), για την Ποινική Μεταχείριση των Ναρκομανών (1995)].
Δίδαξε Ποινικό Δίκαιο (1977-79), Ποινικό Δικονομικό Δίκαιο (Ορκωτά Δικαστήρια), (1975-76), Στοιχεία Δικαίου και Τεχνικής Νομοθεσίας (1975-1984), Ανακριτική (από το 1975), Εγκληματολογία και Σωφρονιστική (από το 1977). Διδάσκει ως σήμερα Εγκληματολογία (από το 1985) στο Τμήμα Μεταπτυχιακών Σπουδών Ποινικών και Εγκληματολογικών Επιστημών του Τμήματος Νομικής του ΑΠΘ. Δίδαξε επίσης ειδικά μαθήματα Εγκληματολογίας, Ανακριτικής, Σωφρονιστικής σε Τμήματα της Ακαδημίας της Ελληνικής Αστυνομίας (Θέρμη, Θεσσαλονίκη) και σε Ανοικτά Πανεπιστήμια των Δήμων Θεσσαλονίκης (από το 1993 συνέχεια), Ελευθερίου - Κορδελιού (1996, 1997), Πάφου και Λάρνακας (1988). Υπήρξε εισηγητής ή απλός ομιλητής σε μεγάλη σειρά επιστημονικών συνεδρίων και άλλων επιστημονικών εκδηλώσεων.
Έχει προσφέρει ως Διευθυντής εκδόσεων, ως μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής, ως Επιστημονικός Σύμβουλος και ως τακτικός συνεργάτης επιστημονικών περιοδικών (Σειρές: Κοινωνική αρωγή και ποινική δικαιοσύνη, Χρονικά, Εγκληματολογικά, σπουδαστικά εγκληματολογικά μελετήματα, Σωφρονιστικά σπουδαστικά μελετήματα, Δίκαιο και περιβάλλον. Περιοδικά: Ελληνική Επιθεώρηση Εγκληματολογίας, Ποινική Δικαιοσύνη, Υπεράσπιση). Η Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ο τομέας Ποινικών και Εγκληματολογικών Επιστημών διοργάνωσαν το 2009 Συνέδριο προς τιμήν του με τίτλο Ο δρόμος προς τη Δικαιοσύνη.
Έχει δημοσιεύσει σημαντικό αριθμό βιβλίων (συστηματικά έργα, μονογραφίες, δοκίμια) και επιστημονικές μελέτες σε τιμητικούς και άλλους τόμους, καθώς και σε επιστημονικά περιοδικά. Έργα του είναι:
Πηγές
''Εγκληματολογικές αναζητήσεις: Τιμητικός Τόμος για τον Καθηγητή Στέργιο Αλεξιάδη, εκδ. Σάκκουλα 2010''
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Νομικής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
To Venus and Back
To Venus and Back ονομάζεται ένα διπλό άλμπουμ που κυκλοφόρησε η Αμερικανίδα τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια Τόρι Έιμος το 1999. Το άλμπουμ περιλαμβάνει ένα δίσκο με ζωντανές ηχογραφήσεις, με υπότιτλο «Venus Live: Still Orbiting», και ένα δίσκο με καινούριο υλικό, με υπότιτλο «Venus Orbiting». Ανάμεσα στα θέματα που πραγματευόταν το άλμπουμ ήταν μια σειρά από άλυτες δολοφονίες γυναικών στη Σιουδάδ Χουάρες στα σύνορα ΗΠΑ – Μεξικού, παραισθησιογόνα φυτά και ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης. Το άλμπουμ, που κοστολογήθηκε υψηλότερα από τα προηγούμενα γιατί περιελάμβανε δύο δίσκους, έφτασε στο #22 του Ηνωμένου Βασιλείου και στο #12 των ΗΠΑ, σπάζοντας το σερί των τριών διαδοχικών άλμπουμ που μπήκαν στο Top 10 του Ηνωμένου Βασιλείου. Έλαβε δύο υποψηφιότητες στα Βραβεία Γκράμι του 2000: Καλύτερης Ροκ Γυναικείας Ερμηνείας για το «Bliss» και Εναλλακτικής Μουσικής Ερμηνείας για το σύνολο του άλμπουμ.
Τα Μουσικά Κομμάτια
Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν και ερμηνεύτηκαν από την Τόρι Έιμος.
Ηχογράφηση
Μετά το πέρας της επιτυχημένης περιοδείας «Plugged ’98 Tour», η Έιμος αποφάσισε η νέα της δισκογραφική δουλειά να αποτελείται από ένα διπλό άλμπουμ το οποίο θα περιελάμβανε υλικό ηχογραφημένο κατά τη διάρκεια των συναυλιών καθώς και b-sides, από κοινού με δύο ή τρεις νέες ακυκλοφόρητες συνθέσεις. Εμπνευσμένη από την απαίτηση των θαυμαστών της για επεξεργασμένα εκ νέου b-sides από το μακρύ κατάλογο της καλλιτέχνιδας, η Τόρι Έιμος ξεκίνησε να ξαναηχογραφεί κλασικά τραγούδια όπως το «Here, in my Head» και το «Honey», αλλά κατέληξε να αυτοσχεδιάζει νέους στίχους και τελικά νέα τραγούδια. Έτσι, το project μετατράπηκε σε ένα σετ από δύο δίσκους που αποτελούνταν από ζωντανές ηχογραφήσεις από την περιοδεία και ένα νέο studio άλμπουμ.
Το άλμπουμ βρήκε την Έιμος να πειραματίζεται με ηλεκτρονικούς ήχους και περιορισμένο πιάνο σε σχέση με άλλα προγενέστερα. Η φωνή της καλλιτέχνιδας και το πιάνο ενώνονται σε έναν ηχητικό λαβύρινθο από ηλεκτρονικά εφέ, και κάποια τραγούδια, κυρίως τα «Juarez» και «Datura», στηρίζονται αρκετά σε αυτούς.
Singles & Περιοδεία
Σαν single κυκλοφόρησαν τα τραγούδια «Bliss» τον Αύγουστο του 1999, «1000 Oceans» επίσης τον Αύγουστο του 1999, «Glory of the '80s» το Νοέμβριο του 1999 και «Concertina» το Φεβρουάριο του 2000.
Το άλμπουμ υποστηρίχτηκε με μία σύντομη περιοδεία το 1999, την «Five and a Half Weeks Tour», την οποία η Έιμος παρουσίασε από κοινού με την Αλάνις Μορισέτ γύρω στον ένα μήνα πριν την κυκλοφορία του διπλού άλμπουμ. Πολλοί ανέφεραν πως η Έιμος έκανε opening για την Μορισέτ επειδή πάντοτε έπαιζε πρώτη, ωστόσο, ο μόνος λόγος ήταν η πολυπλοκότητα της διαδικασίας στησίματος ενός μεγάλου πιάνο για τη συναυλία. Η περιοδεία ξεκίνησε στις 18 Αυγούστου 1999 στο Fort Lauderdale της Φλόριντα και τελείωσε στις 9 Δεκεμβρίου 1999 στο Ντένβερ του Κολοράντο, περιλαμβάνοντας 46 συναυλίες. Μια περιοδεία μόνο με την Έιμος, με τίτλο «To Dallas and Back Tour», επίσης έλαβε χώρα, αλλά ακυρώθηκε όταν η Έιμος υπέφερε από μια νέα αποβολή στις 11 Νοεμβρίου 1999.
Υποδοχή
Το διπλό άλμπουμ έφτασε στο #22 του Ηνωμένου Βασιλείου και στο #12 των ΗΠΑ, σπάζοντας το σερί των τριών διαδοχικών άλμπουμ που μπήκαν στο Top 10 του Ηνωμένου Βασιλείου. Το Νοέμβριο του 1999, ανακηρύχθηκε ταυτόχρονα Χρυσό και Πλατινένιο, εξαιτίας της επιλογής να είναι διπλό. Έλαβε δύο υποψηφιότητες στα Βραβεία Γκράμι του 2000: Καλύτερης Ροκ Γυναικείας Ερμηνείας για το «Bliss» και Εναλλακτικής Μουσικής Ερμηνείας για το σύνολο του άλμπουμ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφία της Tori Amos Κατηγορία:Άλμπουμ του 1999
2541 Εντεμπόνο
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Εντεμπόνο είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Εντεμπονο
Αηδόνα Τρικάλων
Η Αηδόνα είναι ορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του νομού Τρικάλων, χτισμένη στην Πίνδο σε υψόμετρο 850 μ., 40 χλμ. ΝΔ της Καλαμπάκας. Προς τα νότια του χωριού, υψώνονται οι κορυφές Γόζορα (1.600 μ.), Τσιατσιούλη (1.790 μ.) και Νεράιδα (2.078 μ.). Οι πηγές Παπαρσένη, Λούτσα και Ντράμπουστι βρίσκονται σε κοντινή σχετικά απόσταση. Εδώ υπάρχει το μοναδικό Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης στη Θεσσαλία, η τεράστια φτελιά (Ulmus minor) της Αηδόνας, η οποία δυστυχώς καταστράφηκε λόγω ξυλοφάγων εντόμων το 2020. Ο πληθυσμός του χωριού, 128 άνθρωποι το χειμώνα 700 το καλοκαίρι ασχολείται κυρίως με γεωργοκτηνοτροφικές εργασίες, με κυριότερη την Φάρμα Αηδόνας. Το παλιό όνομα του χωριού οφείλεται στον Τούρκο πασά Γιοβάν Αϊβάν. Κατά την παράδοση, το παλιό χωριό μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση λόγω της ελονοσίας που έπληξε την περιοχή. Η τοπική κονότητα Αηδόνος είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 27,290 χμ² (2011). Το χωριό καταστράφηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου κατά τη διάρκεια της Κατοχής.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Η επιλογή (ταινία)
Η Επιλογή είναι ταινία ρομαντικού δράματος αμερικανικής παραγωγής της χρονιάς 2016, σκηνοθετημένη από τον Ρος Κατς και σεναριογραφημένη από τον Μπράιαν Σιπ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του 2007 του Νίκολας Σπαρκς, σχετικά με δύο γείτονες που ερωτεύονται στην πρώτη τους συνάντηση. Στην ταινία πρωταγωνιστούν Μπέντζαμιν Ουόλκερ, Τερέζα Πάλμερ, Μάγκι Γκρέις, Αλεξάντρα Νταντάριο, Τομ Γουέλινγκ και Τομ Γουίλκινσον.
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν 13 Οκτωβρίου, 2014, στο Γουίλμινγκτον της Βόρειας Καρολίνας. Κυκλοφόρησε από την Lionsgate στις 5 Φεβρουαρίου, 2016.
Πλοκή
Ο Τράβις Σον (Μπέντζαμιν Ουόλκερ) είναι κτηνίατρος, που ζει στην πόλη του Γουίλμινγκτον, Βόρεια Καρολίνα και ο οποίος ερωτεύεται στην πρώτη του συνάντηση την Γκάμπι Χόλαντ (Τερέζα Πάλμερ) που μόλις μετακόμισε στο γειτονικό σπίτι. Η Γκάμπι είναι μια μαθήτρια ιατρικής η οποία είναι σε σχέση με έναν συνεργάτη γιατρό, τον Ράιαν ΜακΚάρθι (Τομ Γουέλινγκ). Με τον Ράιαν να βρίσκεται εκτός της πολιτείας επιβλέποντας τα εγκαίνια ενός νέου νοσοκομείου, η Γκάμπι και ο Τράβις περνούν περισσότερο χρόνο μαζί, ξεκινώντας μια σχέση.
Ο Ράιαν επιστρέφει και επιθυμεί να αποκαταστήσει τη σχέση του με την Γκάμπι. Χωρίς να είναι σίγουρη για τα αισθήματα της, η Γκάμπι λέει στον Τράβις ότι η σχέση τους δεν ήταν απαραιτήτως σοβαρή, οπότε απαντάει θετικά στην πρόταση γάμου του Ράιαν. Η Μόνικα (Αλεξάντρα Νταντάριο) χωρίζει τον Τράβις, με τον οποίο είχε σχέση, λέγοντας του ότι γνωρίζει για αυτόν και την Γκάμπι και ότι πρέπει να παλέψει για αυτήν, εφόσον αγαπούν ο ένας τον άλλον. Ο Τράβις πηγαίνει στο νοσοκομείο, μονάχα για να ανακαλύψει ότι η Γκάμπι είχε φύγει αφότου διέκοψε τον αρραβώνα της με τον Ράιαν. O τελευταίος δίνει μια γροθιά στον Τράβις, λόγω των γεγονότων. Τότε ο Τράβις παίρνει την απόφαση να πάει στο σπίτι που έχει καταφύγει η Γκάμπι, στο πατρικό της και να της κάνει πρόταση. Αφού την πείθει για την αγάπη του, δέχεται να τον παντρευτεί. Παντρεύονται και στο πλαίσιο των επόμενων χρόνων αποκτούν δύο παιδιά, δημιουργώντας μια χαρούμενη οικογένεια.
Ένα βράδυ, μετά από ένα δείπνο στο οποίο ο Τράβις δεν μπόρεσε να εμφανιστεί εξαίτιας ενός επείγοντος περιστατικού στην δουλειά, η Γκάμπι επιστρέφει στο σπίτι οδηγώντας αλλά εμπλέκεται σε ένα ατύχημα με κάποιο άλλο αυτοκίνητο. Παρά το γεγονός ότι επιζεί, πέφτει σε κόμα το οποίο μοιάζει με μόνιμη κατάσταση. Ο Τράβις, καταβεβλημένος από ενοχές, πρέπει να αποφασίσει αν θα σταματήσει τη λειτουργία του μηχανήματος που την κρατάει στη ζωή ή όχι.
Ύστερα από μία καταιγίδα που σχεδόν καταστρέφει το σπίτι, ο Τράβις βρίσκει το διακοσμητικό της αυλής της Γκάμπι. Ο Τράβις πάει στο "νησί του", ένα νησί στο οποίο πήγαινε με τον παππού του όταν ήταν μικρός, χτίζει ένα κιόσκι και κρεμάει το διακοσμητικό εκεί. Τα κοχύλια από τα οποία αποτελείται το διακοσμητικό αρχίζουν να κουδουνίζουν στον άνεμο και ο Τράβις τρέχει στο νοσοκομειό όπου η Γκάμπι έχει ξυπνήσει από το κόμα. Την οδηγεί σπίτι και η οικογένεια της την καλωσορίζει, όπως και το νεογέννητο μωρό της αδερφής του Τράβις. Για να επανορθώσουν για το χαμένο τους ραντεβού για δείπνο, οργανώνουν ένα στην μπροστινή αυλή και εκεί η Γκάμπι εξομολογείται στον Τράβις ότι άκουσε όσα της είπε όσο βρισκόταν σε κόμα. Η τελευταία σκηνή του Τράβις και της Γκάμπι είναι με τα παιδιά και τα σκυλιά τους να κάθονται στο κιόσκι που αποκαλείται το Σημείο της Γκάμπι, κοιτάζοντας την ακτή και τα αστέρια.
Ηθοποιοί
Το καστ αποτελείται από τους ηθοποιούς:
Box office
Η Επιλογή συγκέντρωσε 18.7 εκατομμύρια δολλάρια στην Βόρεια Αμερική και 4.7 εκατομμύρια δολλάρια σε άλλες περιοχές στον κόσμο, με σύνολο 23.4 εκατομμύρια δολλάρια.
Κριτικές
Η ταινία είχε πολύ κακές κριτικές, καθώς στο Rotten Tomatos συγκέντρωσε μόνο ένα ποσοστό 11%. Αυτό το ποσοστό δικαιολογείται από το γεγονός ότι το κοινό θεώρησε πως ήταν μια ταινία μελοδραματική χωρίς καμία καινοτομία και διαφορά από άλλες δραματικά έργα. Η Ντέβαν Κόγκαν στο Entertainment Weekly κατέληξε στο συμπέρασμα πως ήταν μια ταινία αναμενόμενη και ανακυκλώσιμη.
<references group="Σημ" />
Ταράς Μπούλμπα (ταινία 2009)
"Taras Bulba" (ρωσικά: Тарас Бульба) είναι μια ιστορική ταινία δράμα βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Νικολάι Γκόγκολ. Η ταινία γυρίστηκε στην Ουκρανία και στην Πολωνία. Προβλήθηκε στους κινηματογράφους της Ρωσίας στις 2 Απριλίου του 2009, για να συμπέσει με τα διακοσαέτια του Νικολάι Γκόγκολ. Η ταινία δεν ήταν βασισμένη στην πρώτη έκδοση του ομώνυμου βιβλίου που κυκλοφόρησε το 1835 αλλά αυτής που κυκλοφόρησε το 1842.
Σκάνδαλο
Το έργο αυτό είχε χρηματοδοθεί από το Υπουργείου Πολιτισμού της Ρωσίας και δέχτηκε αρνητική κριτική στην Ουκρανία, για την ύπαρξη, στην ταινία, πολιτικής προπογάνδας που έμοιαζε με τα φυλλάδια του Βλαντίμιρ Πούτιν. Στην ταινία, οι Πολωνοί χαρακτήρες μιλούν πολωνικά, ενώ οι Κοζάκοι της Ουκρανίας μόνο στα ρωσικά. Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Βλαντιμίρ Βόρτκο (που είναι Ουκρανός) είναι μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας έχει αντίθετες απόψεις. Θεωρεί ότι Ρώσοι και Ουκρανοί είναι ο ίδιος λαός, ότι η Ουκρανία είναι το νότιο τμήτα του Κράτους των Ρως. Στη Ρωσία φοβούνται, ότι η ταινία αυτή μπορεί να προκαλέσει ιστορικές αντιπαραθέσεις στην Ουκρανία. Η ταινία είχε εξεταστεί και στην Πολωνία, για να ελέγξουν εαν υπήρχαν αντι-πολωνικοί χαρακτήρες. Υπάρχει η πιθανότητα ο σκηνοθέτης, να πρόσθεσε σκηνές πολωνικής βιαιότητας στην αρχική πλοκή του μυθιστορήματος του Νικολάι Γκόγκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Ρωσικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Πολωνόφωνες ταινίες
Σφαγή του Παραντί
μικρογραφία|Μνημείο για τους πεσόντες στη σφαγή του Παραντί, στον καθεδρικό ναό του Νόριτς του Ηνωμένου Βασιλείου Η σφαγή του Παραντί (Γαλλικά: Massacre du Paradis) είναι ένα έγκλημα πολέμου του Β' Παγκόσμιου Πολέμου που διαπράχθηκε στις 27 Μαΐου 1940 στον οικισμό Παραντί κοντά στο γαλλικό χωριό Λεστρέμ (Πα-ντε-Καλαί), κατά τη διάρκεια της μάχης της Γαλλίας. Μέλη της 14ης ομάδας της Γερμανικής Μεραρχίας SS Totenkopf, υπό τη διοίκηση του αντισυνταγματάρχη Φριτς Κνόχλαϊν, εκτέλεσαν 97 Βρετανούς στρατιώτες που είχαν αιχμαλωτιστεί καθώς η Βρετανική Εκστρατευτική Δύναμη (BEF) υποχωρούσε στη βόρεια Γαλλία προς τη Δουνκέρκη, όπου έλαβε χώρα η ομώνυμη μάχη, προσπαθώντας να διαφύγουν στις κοντινές βρετανικές ακτές.
Περιγραφή
Οι στρατιώτες του 2ου τάγματος του Βασιλικού Συντάγματος Νόρφολκ του Βρετανικού στρατού βρέθηκαν απομονωμένοι από το σύνταγμά τους. Κατέφυγαν και οχυρώθηκαν σε ένα αγρόκτημα που βρίσκεται στον οικισμό γνωστό ως Λε Παραντί στο χωριό Λεστρέμ, κοντά στη Μπετύν, αμυνόμενοι σε επιθέσεις από στρατεύματα SS. Όταν έμειναν χωρίς πυρομαχικά, παραδόθηκαν στα γερμανικά στρατεύματα. Οι Γερμανοί στρατιώτες τους οδήγησαν στο δρόμο δίπλα σε έναν τοίχο και τους εκτέλεσαν με πολυβόλο.
Ενενήντα επτά Βρετανοί στρατιώτες εκτελέστηκαν και οι Γερμανοί ανάγκασαν Γάλλους πολίτες να θάψουν τα πτώματα σε έναν ρηχό μαζικό τάφο την επόμενη μέρα. Παρά τις γερμανικές προσπάθειες, δύο επιβίωσαν τραυματισμένοι: ο στρατιώτης Ουίλιαμ Ο'Κάλαχαν επέζησε και μέσα από τα πτώματα του χωραφιού ανέσυρε έναν ακόμη ζωντανό, τον Άλμπερτ Πούλεϊ. Οι δύο στρατιώτες στη συνέχεια κρύφτηκαν σε ένα χοιροστάσιο για τρεις ημέρες και νύχτες, επιβίωσαν με ωμές πατάτες και νερό από λακκούβες έως να ανακαλυφθούν από την ιδιοκτήτρια του αγροκτήματος, την κυρία Ντυκέν-Κρετόν, και τον γιο της Βικτόρ. Οι Γάλλοι, με κίνδυνο της ζωής τους φρόντισαν τους δύο άντρες, οι οποίοι αργότερα συνελήφθησαν από το 251ο τάγμα πεζικού της Βέρμαχτ και μεταφέρθηκαν σε στρατιωτικό νοσοκομείο.
Μαρτυρία του επιβιώσαντος Άλμπερτ Πούλεϊ.
«... βγήκαμε από τον σκονισμένο γαλλικό δρόμο και μέσω μιας πύλης περάσαμε σε ένα λιβάδι δίπλα στα κτίρια ενός αγροκτήματος. Είδα, με ένα από τα πιο άσχημα συναισθήματα που είχα ποτέ στη ζωή μου, δύο βαριά πολυβόλα μέσα στο λιβάδι ... στραμμένα προς το μέρος μας. Τα όπλα άρχισαν να πυροβολούν ... για λίγα δευτερόλεπτα οι κραυγές των κτυπημένων ανδρών μας πνίγηκαν από τον ήχο των όπλων. Οι άντρες έπεφταν σαν γρασίδι μπροστά σε δρεπάνι ... Ένιωσα έναν πόνο και έπεσα προς τα εμπρός ... η κραυγή του πόνου μου αναμίχθηκε με τις κραυγές των συντρόφων μου και πριν πέσω στο σωρό των πεθαμένων ανδρών, η τελευταία σκέψη μου ήταν «Αν φύγω ποτέ από εδώ, το κτήνος που το έκανε αυτό, θα το πληρώσει».
Το 1942, τα πτώματα μεταφέρθηκαν από τις γαλλικές αρχές στο τοπικό νεκροταφείο το οποίο τελικά έγινε το Πολεμικό Νεκροταφείο του Παραντί.
Καταδίκη
Μετά τον πόλεμο, ο διοικητής των γερμανικών στρατευμάτων Φριτς Κνέχλαϊν (Fritz Knöchlein) συνελήφθη, διώχθηκε και καταδικάστηκε από δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου. Οι δύο επιζώντες της σφαγής κατέθεσαν εναντίον του και καταδικάστηκε σε θάνατο δι' απαγχονισμού, εκτελέστηκε το 1949 για τη συμμετοχή του σε αυτό το έγκλημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατηγορία:Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί
Άρκευθος
Χαρακτηριστικά
Οι Άρκευθοι έχουν δύο ειδών φύλλα, βελονοειδή και μυτερά και διατάσσονται ανά δύο ή τρία. Ορισμένα είδη έχουν μικρά φύλλα με λέπια. Το ξύλο τους υφίσταται εύκολα κατεργασία, ενώ είναι εξαιρετικά ανθεκτικό στους μύκητες και στις επιθέσεις των εντόμων. Χρησιμοποιείται στην επιπλοποιία και στην οικοδομική βιομηχανία.
Χρήσεις
Από μερικά είδη βγαίνει έλαιο που χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία καθώς και στη φαρμακευτική. Οι αποξηραμένοι καρποί ορισμένων ειδών χρησιμοποιούνται στην Αυστρία και Γερμανία ως καρύκευμα στη μαγειρική. Πιστεύεται ότι η άρκευθος έχει αντισηπτικές, αντιμικροβιακές, αντιφλεγμονώδεις, αντιρρευματικές και στομαχικές ιδιότητες λόγω του πτητικού ελαίου που περιέχουν οι καρποί. Αυτό το έλαιο έχει τερπένια, ζάχαρη, πίσσα, τανίνες και ρητίνη. Επίσης περιέχει το φλαβονοειδές αμεντοφλαβόνη που φέρεται να δρα κατά ιών όπως ο  ιός του έρπητα. Η ρητίνη θεωρείται ευεργετική για το δέρμα ως  μέσο κατά της ψωρίασης. Χρησιμοποιήθηκε κατά μολύνσεων, κατά της χρόνιας αρθρίτιδας, της κατακράτησης υγρών, μερικών νεφροπαθειών, της καούρας και της δυσπεψίας. Η άρκευθος είναι ένα ισχυρό διουρητικό γι΄ αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί  κατά ουρικών μολύνσεων. Στην αρχαιότητα οι Έλληνες  κατανάλωναν  τους καρπούς της αρκεύθου γιατί πίστευαν ότι μπορούν να αυξήσουν τη  φυσική δύναμη. Το είδος Άρκευθος η σινική (Juniperus chinensis) χρησιμοποιείται ευρέως  ως καλλωπιστικό και είναι ένα  από τα δημοφιλέστερα είδη για την τεχνική μπονσάι. Η άρκευθος (γιουνίπερος) ποικιλία shimpaku, είναι ποικιλία νάνος της αρκεύθου της σινικής (Juniperus chinensis). Ανήκει στα κωνοφόρα, στην οικογένεια των κυπαρισσοειδών και είναι ένας βραδέως αναπτυσσόμενος θάμνος που στην τελική του ανάπτυξη μέσα σε μια δεκαετία φτάνει σε ύψος το 1 μέτρο και σε πλάτος 1.5 μέτρο. Το φύλλωμά του μικρό με λέπια και οι βελόνες του μαλακές στην αφή, ο shimpaku έχει χρωματισμό που ποικίλει από γκριζωπό πράσινο έως βαθύ πράσινο όλο τον χρόνο. Είναι δέντρο ιθαγενές των νησιών της Ιαπωνίας και της χερσονήσου Σαχαλίνης. Το βοτανικό του όνομα είναι "miyama-biyakushin". Ο shimpaku χρησιμοποιείται ευρέως λόγω του μεγέθους, του ελκυστικού φυλλώματος και του σχήματος του κορμού του στους βραχόκηπους και ως υλικό για τη δημιουργία μπονσάι καθιστώντας τον το δημοφιλέστερο δέντρο στην κοινότητα των μπονσάι. Οι άρκευθοι αυτοί, με χαρακτηριστικό τα νεκρά τμήματα του κορμού τους, τα αποκαλούμενα "jin" και "shari", συγκαταλέγονται στα ομορφότερα παγκοσμίου εμβέλειας μπονσάι. Ο γιουνίπερος Shimpaku προτιμά τα βραχώδη εδάφη, που διακρίνονται για την ξηρότητά τους. Το φύλλωμα του είναι βελονοειδές και ο καρπός του είναι ένα μικρό, σκληρό, μπλε φρούτο που μοιάζει με μούρο.
Η πεποίθηση ότι το θυμίαμα αρκεύθου κρατά μακριά το κακό ήταν κοινή στους Τούρκους. Η Τζερεμάια Κέρτιν σημείωσε ότι ορισμένοι σαμάνοι στη Σιβηρία χρησιμοποιούσαν θυμίαμα αρκεύθου πριν θυσιάσουν ζώα.
Είδη
Τα σπουδαιότερα είδη μερικά εκ των οποίων φύονται και στην Ελλάδα είναι:
Πηγές
2. Ψαλμοί 120, 3-4, 3 Τι θα σου δώσει ή τι θα σου προσθέσει η δόλια γλώσσα; 4 Τα ακονισμένα βέλη τού δυνατού, με κάρβουνα από άρκευθο. 3. Ιώβ 30, 4. Για τροφή τους έκοβαν μολόχα κοντά στους θάμνους, και τη ρίζα από τις αρκεύθους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Κυπαρισσοειδή Κατηγορία:Μακία_βλάστηση Κατηγορία:Δρύπες
Φλύα
Η Φλύα ή Φλυά ή Φλυείαν (Φλύα ή Φλυά), (ο δήμος: Φλύας) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Κεκροπίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ονομασία
Ο δήμος πήρε πιθανώς το όνομά του, από τον μυθικό επώνυμο ήρωα Φλύο, ο οποίος ήταν σύμφωνα με μια εκδοχή γιος της Γης και πατέρας του Κελαινού. Σύμφωνα με την πιο αποδεκτή εκδοχή «Φλύα» σημαίνει εύκαρπη γη, πλούσια σε βλάστηση γη (ο λεξικογράφος Ησύχιος αναφέρει ότι «φλεί» σημαίνει ευκαρπεί, γέμει, πολυκαρπεί), ενώ σύμφωνα με μια άλλη παλαιότερη εκδοχή, η ονομασία προήλθε από τη λέξη «φλύω», ότι δηλαδή ο τόπος «φλύει», εκπηγάζει ή αναβλύζει ύδατα σε πολλά σημεία.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Φλύας, ήταν δήμος των Μεσογείων. Βρισκόταν στα βορειοανατολικά του κυρίως οικισμού της αρχαίας Αθήνας. Ο προσδιορισμός της ακριβούς θέσης του δήμου είναι αβέβαιος. Η μόνη αρχαία πηγή αναφοράς είναι ο κατάλογος ναών, που παρέχεται από τον Παυσανία. Καθώς συνόρευε με τον δήμο του Αθμόνου, η κύρια θέση του δήμου, σύμφωνα και με τον John S. Traill, φαίνεται να αντιστοιχεί με το σημερινό Χαλάνδρι, το οποίο υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Χαλανδρίου, αλλά υπήρχαν και τμήματα του αρχαίου δήμου που αντιστοιχούν σε τμήματα από τα σημερινά Βριλήσσια, τα οποία υπάγονται διοικητικά στον Δήμο Βριλησσίων, την Αγία Παρασκευή η οποία υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Αγίας Παρασκευής Αττικής, τον Χολαργό (δεν πρέπει να συγχέεται με τον αρχαίο δήμο) ο οποίος υπάγεται στον Δήμο Παπάγου-Χολαργού και τους γύρω συνοικισμούς.