cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρεβέκκα (ταινία, 1940)
Πλοκή
Η γυναίκα του χαίρεται που δεν αγάπησε ποτέ τη Ρεβέκκα και παρηγορείται για την πιθανότητα να κατηγορηθεί για φόνο ο Μάξιμ. Διενεργούνται ανακρίσεις που με μάρτυρες τον Τζακ Φαβέλ και την κυρία Ντάνβερς προσπαθούν να δείξουν ότι η Ρεβέκκα δολοφονήθηκε. Όμως, ανακαλύπτεται ότι η Ρεβέκκα είχε επισκεφτεί έναν γιατρό ο οποίος της διέγνωσε καρκίνο σε τελικό στάδιο και, αργότερα την ίδια ημέρα, εκείνη ανακοίνωσε δήθεν ότι ήταν έγκυος και προκάλεσε τον Μάξιμ να τη σκοτώσει για να του καταστρέψει τη ζωή, πριν πεθάνει η ίδια. Ο Φαβέλ τηλεφωνεί στην κυρία Ντάνβερς και της αποκαλύπτει ότι η Ρεβέκκα είχε καρκίνο και ότι οι δύο σύζυγοι μπορούν πλέον να ζήσουν ευτυχισμένοι στο Μάντερλεϊ. Εκείνη, έχοντας παρανοήσει, βάζει φωτιά στο Μάντερλεϊ για να μην ζήσουν εκεί ευτυχισμένοι. Η αφηγήτρια σώζεται και συναντά τον Μάξιμ που έχει μόλις φτάσει με αυτοκίνητο, έχοντας δει τις φλόγες από μακριά. Αγκαλιάζονται και η κυρία Ντάνβερς πεθαίνει μέσα στις φλόγες. Η ταινία τελειώνει με ένα κεντητό μονόγραμμα της Ρεβέκκα να καίγεται σε ένα μαξιλάρι.
Παραγωγή και διανομή ρόλων
Στα τέλη του 1939, ενώ ο Σέλζνικ ήταν ακόμα απασχολημένος με την παραγωγή του Όσα παίρνει ο άνεμος, για το οποίο ήταν σίγουρος ότι θα έκανε επιτυχία, ξεκίνησε να ψάχνει και για ένα ακόμη σενάριο, βασισμένο σε βιβλίο, το οποίο θα ήταν άξιος διάδοχος της επικής ταινίας. Το 1938 είχε κυκλοφορήσει το μυθιστόρημα της Δάφνη Ντι Μοριέ Ρεβέκκα, εισπράττοντας την εύνοια τόσο του κοινού όσο και των κριτικών. Ο Σέλζνικ αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου κι επιστράτευσε έναν νέο, για το Χόλιγουντ, Άγγλο σκηνοθέτη, ο οποίος είχε κερδίσει την κριτική για τις ταινίες του Η εξαφάνιση της κυρίας (, 1938) και Η ταβέρνα της Τζαμάικα (, 1939). Ο Σέλζνικ επέμεινε το σενάριο να είναι πιστό στο βιβλίο και γι' αυτό επιστρατεύτηκε ο θεατρικός συγγραφέας Ρομπερτ Σέργουντ και η Τζόαν Χάρισον.
Για τον ρόλο του κυρίου Ντε Γουίντερ αρχικά σκέφτηκαν το Ρόναλντ Κόλμαν και τον Γουίλιαμ Πάουελ οι οποίοι αρνήθηκαν. Τότε στράφηκαν στον Λόρενς Ολίβιε, ο οποίος την προηγούμενη χρονιά είχε κερδίσει τους κριτικούς και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ με την εμφάνισή του στην ταινία του Γουίλιαμ Γουάιλερ Ανεμοδαρμένα Ύψη (μεταφορά του μυθιστορήματος της Έμιλυ Μπροντέ).
Για το ρόλο της νεαρής πρωταγωνίστριας της οποίας το όνομα μας μένει άγνωστο μέχρι το τέλος του έργου, δοκίμασαν τις Μάργκαρετ Σάλιβαν, Αν Μπάξτερ, Λορέτα Γιάνγκ και τη Βίβιαν Λι, σύζυγο του Ολίβιε και πρωταγωνίστρια του Όσα παίρνει ο άνεμος. Η Λι πέρασε από ακρόαση και έκανε δοκιμαστικές λήψεις αλλά κρίθηκε υπερβολικά δυναμική και ζωντανή για τον ρόλο της άχρωμης αφηγήτριας. Η τελική επιλογή, όμως, ήταν η Τζόαν Φοντέιν, που μέχρι τότε ήταν γνωστή ως η μικρή αδελφή της Ολίβια Ντε Χάβιλαντ και οι ταινίες στις οποίες είχε εμφανιστεί δεν είχαν καταφέρει να αναδείξουν το υποκριτικό της ταλέντο. Ο Σέλζνικ καθυστέρησε την προβολή της ταινίας, που προβλήθηκε μετά την προβολή του Όσα παίρνει ο άνεμος και μετά την τελετή των Όσκαρ για το 1939. Τελικά η ταινία έκανε πρεμιέρα στα τέλη του Μαρτίου στο Λος Άντζελες και στις 12 Απριλίου σε ολόκληρη την Αμερική.
Κριτικές και βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Ερμηνεία της ταινίας
Η ταινία κινείται μεταξύ ρομαντικής αισθηματολογίας και ονειρισμού. Κυρίαρχο ρόλο στην ταινία έχουν το νερό και η φωτιά: η ομίχλη στην εναρκτήρια σεκάνς, η βροχή που υποδέχεται την καινούργια οικοδέσποινα στον πύργο, ο πνιγμός της Ρεβέκκας στη θάλασσα, η φωτιά που καίει τον πύργο. Το νερό προωθεί την αφήγηση και η φωτιά τη σταματά. Το νερό είναι στοιχείο ενός κόσμου παροχημένου, που πεθαίνει αν δεν έχει πεθάνει ήδη και η φωτιά λειτουργεί καθαρτικά. Στην ταινία εντοπίζονται μοτίβα ψυχαναλυτικά-χιτσκοκικά:η σχιζοφρένια, η μεταβίβαση μιας προσωπικότητας σε μια άλλη,η ενοχή κλπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1940 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Φραντς Γουάξμαν Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Selznick International Pictures Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Ασκητές Ροδόπης
Οι Ασκητές είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Ασκητές βρίσκονται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, στην ανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής και τους βόρειους πρόποδες του όρους Ίσμαρος σε υψόμετρο 120 μέτρα. Απέχει 19 χλμ. ΝΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 30 χλμ. ΝΑ. από την Κομοτηνή και 41 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Αλεξανδρούπολη. Στην τοποθεσία "Κάργα ντερέ" και "Φούρνακος" υπάρχουν τάφοι λαξευμένοι στο βράχο που πιθανολογούνται στην παλαιοχριστιανική περίοδο. Η παλιά ονομασία του χωριού, πριν την απελευθέρωση, ήταν Σοφουλάρ ή Μίλιος και το 1871 ο γιατρός Μ. Μελίρρυτος αναφέρει στο βιβλίο του «Περιγραφή ιστορική και γεωγραφική υπό εκκλησιαστικήν έποψιν της Θεοσώστου επαρχίας Μαρωνείας» ότι κατοικούσαν 356 Έλληνες, 177 Οθωμανοί και 74 πρόσφυγες. Το 1926, εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την περιοχή της Καππαδοκίας, η πλειοψηφία των οποίων ήταν από τα χωριά Αγυρνά και Αγόρυα. Ως Ασκητές αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μαρωνείας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Μαρώνεια, τους Άνω Ασκητές, τοn Άγιο Χαράλαμπο και τον Πλατανίτη αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαρωνείας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 68 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Θέαντος ο Λέπρεος
μικρογραφία|[[Ημίδραχμο της Ολυμπίας, χρονολογούμενο μεταξύ 87ης (432 π.Χ.) και 90ης (420 π.Χ.) διοργάνωσης των αγώνων]]
Ο Θέαντος ο Λέπρεος (ή Θέας, γιος του Αλκαίνετου, 5ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από το Λέπρεο, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 90ους (420 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο πατέρας του ο Αλκαίνετος υπήρξε επίσης ολυμπιονίκης στην πυγμαχία παίδων και κατόπιν στην ανδρών, και ολυμπιονίκης παίδων στο ίδιο άθλημα υπήρξε και ο αδερφός του ο Ελλάνικος κατά την προηγούμενη διοργάνωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Ισλανδικές βουλευτικές εκλογές (2017)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ισλανδία, στις 28 Οκτωβρίου 2017. Στις 15 Σεπτεμβρίου 2017 η τρικομματική κυβέρνηση συνασπισμού κατέρρευσε μετά την αποχώρηση του κόμματος Λαμπρό Μέλλον εν μέσω σκανδάλου με πρωταγωνιστή τον πατέρα του πρωθυπουργού Μπιάρνι Μπενέντικτσον, ο οποίος σε επιστολή που έγραψε συνιστούσε για έναν καταδικασμένο για παιδοφιλία να "αποκατασταθεί η τιμή του". Συνακόλουθα ο πρωθυπουργός ζήτησε τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών και η ημερομηνία ορίστηκε επίσημα για τι2 28 Οκτωβρίου, μετά τη διάλυση του Κοινοβουλίου. .
Πύλη Κοπριάς (Ιερουσαλήμ)
Η Πύλη Κοπριάς (שער האשפות, Sha'ar Ha'ashpot) ή Πύλη Σιλωάμ, επίσης γνωστή ως η Πύλη Maghariba (باب المغاربة Bab al-Maghariba), είναι η νότια από τις πύλες της Παλαιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ. Είχε κατασκευαστεί ως μία πυλίδα (μικρή πύλη) τον 16ο αι. από τους Οθωμανούς, αλλά διευρύνθηκε για πρώτη φορά για κυκλοφορία οχημάτων το 1952 από τους Ιορδανούς και ξανά το 1985 από τις ισραηλινές αρχές.
Ισλανδικές βουλευτικές εκλογές (2017)
Αν και πολλές δημοσκοπήσεις πριν τις εκλογές, έδειχναν αύξηση στην υποστήριξη για το Αριστερό-Πράσινο Κίνημα, το Κόμμα της Ανεξαρτησίας διατήρησε την κυριαρχία του στο Αλθίνγκι, ως το μεγαλύτερο κόμμα. Μετά τις εκλογές, ξεκίνησαν συνομιλίες από 4 κόμματα για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού Αριστεράς-Πρασίνων. Ωστόσο, καθώς το Προοδευτικό Κόμμα απέρριψε το ενδεχόμενο να συμμετάσχει σε συνασπισμό, έγιναν διαβουλεύσεις για τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης συνασπισμού με τη συμμετοχή τριών κομμάτων συμπεριλαμβανομένων του Κόμματος της Ανεξαρτησίας και του Προοδευτικού Κόμματος. Μετά την επίσημη αποδοχή της εντολής στις 28 Νοεμβρίου, η αρχηγός των Αριστερών-Πρασίνων Κατρίν Γιακομπσντότιρ ορκίστηκε πρωθυπουργός και επικεφαλής της νέας κυβέρνησης, στις 30 Νοεμβρίου.
Εκλογικό σύστημα
Τα 63 μέλη του Αλθίνγκι εκλέγονται χρησιμοποιώντας κλειστή λίστα με αναλογική εκπροσώπηση σε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες με 8 έως 13 έδρες. Από τις συνολικά 63 έδρες, οι 54 εκλέγονται χρησιμοποιώντας τα αποτελέσματα της εκλογικής περιφέρειας και προσδιορίζοντάς τα με τη μέθοδο Ντ' Οντ. Οι υπόλοιπα εννέα συμπληρωματικές έδρες περιέρχονται σε κόμματα που υπερέβησαν το 5% του εθνικού εκλογικού ορίου, προκειμένου να τους δώσει το συνολικό αριθμό των εδρών που αντιστοιχεί στο δικό τους εθνικό μερίδιο των ψήφων.
Πύλη Κοπριάς (Ιερουσαλήμ)
Η πύλη βρίσκεται κοντά στη νοτιοανατολική γωνία της Παλαιάς Πόλης, νοτιοδυτικά του Όρους του Ναού.
Ισλανδικές βουλευτικές εκλογές (2017)
Αποτελέσματα
Αρχείο:New_Iceland_Althingi_2017.svg
Τετρακομματικές συνομιλίες
Στις 30 Οκτωβρίου ο πρόεδρος Γκούντνι Θορλάσιους Γιοχάνεσον συναντήθηκε με τους ηγέτες των οκτώ κοινοβουλευτικών κομμάτων. Πριν από τη συνάντηση με τον Γκούντνι, η αρχηγός των Αριστερών-Πρασίνων Κατρίν Γιακομπσδότιρ δήλωσε ότι ήθελε να γίνει πρωθυπουργός, και δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο συνεργασίας με οποιοδήποτε κόμμα.
Πύλη Κοπριάς (Ιερουσαλήμ)
Ακριβώς πίσω από την πύλη βρίσκεται η είσοδος στην Πλατεία Δυτικού Τείχους. Η Πύλη της Κοπριάς είναι μία κύρια δίοδος για οχήματα που βγαίνουν από την Παλαιά Πόλη, και για λεωφορεία που κατευθύνονται προς το Δυτικό Τείχος.
Ισλανδικές βουλευτικές εκλογές (2017)
Τρικομματικές συνομιλίες
Τις επόμενες ημέρες, οι ηγέτες της Αριστεράς-Πρασίνων, του Κόμματος της Ανεξαρτησίας και του Προοδευτικού Κόμματος συζήτησαν τη δυνατότητα σχηματισμού ενός συνασπισμού μαζί, με την Αριστερά-Πράσινους να επιμένουν ότι η Κατρίν έπρεπε να γίνει πρωθυπουργός σε αυτήν την περίπτωση,, μια ιδέα που υποστηρίχθηκε από τους Προοδευτικούς. Σε αντάλλαγμα, ο απερχόμενος πρωθυπουργός Μπιάρνι Μπενέντικτσον θα διοριζόταν υπουργός Οικονομικών. Ο συνασπισμός ήταν ο πρώτος με το Κόμμα της Ανεξαρτησίας και το πιο μακρινό αριστερό κόμμα που εκπροσωπείται στο Althing από την περίοδο από το 1944 έως το 1947, όταν διέπεται παράλληλα με τις λαϊκού Κόμματος – Σοσιαλιστικού Κόμματος. Οι διαβουλεύσεις ολοκληρώθηκαν και έπειτα από συνάντηση με την Κατρίν στις 28 Νοεμβρίου, ο Γκούντνι επίσημα έδωσετην εντολή για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας με το Κόμμα της Ανεξαρτησίας και το Προοδευτικό Κόμμα. Τα νέα μέλη της κυβέρνησης ορκίστηκαν στις 30 Νοεμβρίου.
Πύλη Κοπριάς (Ιερουσαλήμ)
Ονόματα
Κτίστηκε από τους Οθωμανούς τον 16ο αι.· αυτή η μικρή πύλη ονομαζόταν τότε Πύλη Mughrabi). Τον 19ο αι. οι Εβραίοι άρχισαν να την αποκαλούν Πύλη της Κοπριάς. Είναι επίσης γνωστή ως Πύλη Σιλωάμ''.
Το αρχικό Πύλη Κοπριάς (שער האשפות Sha'ar Ha'ashpot) ήταν, στην Εβραϊκή Βίβλο (Neh 3:13-14), το όνομα μίας πύλης στο τείχος της Ιερουσαλήμ, που βρισκόταν κοντά στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ στην εποχή του Δεύτερου Ναού. Πιθανότατα πήρε το όνομά της από τα υπολείμματα, που μεταφέρονταν από τον Εβραϊκό Ναό στην κοιλάδα Γέενα, όπου αυτά καιόταν. Το όνομα μεταφέρθηκε σε αυτή τη μικρή πύλη -στην αρχή, μία μικρή, ορθογώνια πυλίδα στον πύργο του τείχους- τον 19ο αι.
Οι Άραβες αναφέρονται στην πύλη ως η "Πύλη Mughrabi", αλλά αυτό το όνομα είναι διφορούμενο, καθώς έτσι ονομάζεται και μία από τις πύλες που επιτρέπουν την είσοδο στο Όρος του Ναού, μέσα στα τείχη της Παλαιάς Πόλης. Το όνομα παραπέμπει στη συνοικία Mughrabi, μία γειτονιά των Φατιμιδών της Βόρειας Αφρικής Κουτάμα, που βρισκόταν μεταξύ των δύο πυλών μέχρι το 1967.
Τέλος, το όνομα Πύλη Σιλωάμ αναφέρεται στο χωριό Σιλωάμ (Silwan), που βρίσκεται έξω από την πύλη, στα νοτιοανατολικά της.
Ιστορία
μικρογραφία|Η Οθωμανική Πύλη Κοπριάς κατά την περίοδο της Βρετανικής Εντολής.
Η οχυρωμένη οθωμανική πυλίδα
Η Πύλη της Κοπριάς κτίστηκε ως μέρος των νέων τειχών της πόλης, που ανεγέρθηκαν υπό τον Σουλεϊμάν Α΄ τον μεγαλοπρεπή μεταξύ 1537 και 1541. Η αρχική πύλη είχε πλάτος μόλις 1,5 μ., στην κορυφή της υπήρχε μία αψίδα και είχε σχεδιαστεί μόνο για να περνούν πεζοί και κοπάδια ζώων. Αρχικά η πύλη, ή ακριβέστερα η πυλίδα, περιελάμβανε έναν -προς το εσωτερικό- πύργο πύλης, ο οποίος κατεδαφίστηκε πριν από το τέλος της Οθωμανικής περιόδου. Προς το τέλος της περιόδου αυτής, προστέθηκε ένας νέος πύργος πύλης ή σπίτι πύλης, αλλά αυτή τη φορά έξω από το τείχος, με τον τρόπο που συνηθιζόταν στις οχυρώσεις του 16ου αι. Αυτός ο εξωτερικός πύργος κατεδαφίστηκε από τους αξιωματούχους της Βρετανικής Εντολής το 1938, μάλλον ως μέρος της προσπάθειάς τους να αποκαταστήσουν τα τείχη στην αρχική τους εμφάνιση, φέρνοντας ξανά στο φως τις παλαιές λίθινες διακοσμήσεις.
Ιορδανικός και Ισραηλινός εκσυγχρονισμός
Το 1952, όταν η πύλη διευρύνθηκε από τις αρχές της Ιορδανίας για να επιτρέψει τη διέλευση αυτοκινήτων και λεωφορείων, τοποθετήθηκε μία δοκός από οπλισμένο σκυρόδεμα κάτω από την παλαιά πέτρινη αψίδα. Το 1984-85 η πύλη μεγεθύνθηκε ξανά, η παλαιά αψίδα και τα άλλα διακοσμητικά στοιχεία υψώθηκαν, έτσι ώστε το άνοιγμα να φτάσει σε ύψος 4,5 μ. Η σύγχρονη πύλη είναι κτισμένη από οπλισμένο σκυρόδεμα, αλλά επενδυμένη με πέτρα. Έτσι ο νέος σχεδιασμός βοηθά τα παλαιά και τα νέα στοιχεία να συνδυάζονται, χωρίς να διαταράσσεται η συνολική τεχνοτροπία του τείχους της πόλης, με το άνοιγμα της πύλης να κλείνει με μία πιο καμπύλη γραμμή. αντί του ευθύ ιορδανικού υπέρθυρου. Ο αρχιτέκτονας τοπίου Σλόμο Άρονσον συνεργάστηκε με τον αρχιτέκτονα Άρτουρ Κούτσερ στην εφαρμογή της απόφασης του Ιδρύματος της Ιερουσαλήμ, που είχε ιδρυθεί από τον τότε δήμαρχο Tέντυ Κόλεκ, με κίνητρο την απότομη αύξηση της κίνησης των προσκυνητών.
Δημήτριος ο εκ Φιλαδελφείας (νεομάρτυρας)
Ο Δημήτριος ο εκ Φιλαδελφείας ήταν νεομάρυρυρας της Εκκλησίας και άγιος. Έζησε τον 17ο αιώνα.
Βίος
Καταγόταν από τη Φιλαδέλφεια της Μικράς Ασίας. Ο πατέρας του ήταν ιερέας. Αν και σε παιδική ηλικία εξισλαμίσθηκε σε ηλικιά εικοσιπέντε ετών ασπάστηκε εκ νέου τον Χριστιανισμό. Εξ αιτίας αυτής της μεταστροφής του μαρτύρησε στις 2 Ιουνίου 1657.
Πηγές
Δημητριος ο Τορναρας
NGC 781
Ο NGC 781 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κριό. Εκτιμάται πως απέχει περίπου 154 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και πως έχει διάμετρο περίπου 70 χιλιάδων ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1784 από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel).
Δολοφονία του Ντούσαν Γιοβάνοβιτς
Ο Ντούσαν Γιοβάνοβιτς (σερβικά κυριλλικά: Душан Јовановић) ήταν ένα 13χρονο αγόρι Ρομά από το Βελιγράδι της πρώην Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, το οποίο δολοφονήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1997 από δυο 17χρονους ταραχοποιούς. Ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου στο κέντρο του Βελιγραδίου ενώ πήγαινε από το σπίτι του σε ένα κοντινό παντοπωλείο. Ο μοναδικός λόγος για την δολοφονία του ήταν επειδή ο Γιοβάνοβιτς καταγόταν από την φυλή των Ρομά.
Γεγονός
Ο Ντούσαν Γιοβάνοβιτς ήταν ένα 13χρονο αγόρι που ζούσε με την οικογένειά του κοντά στην πλατεία Σλαβίγια στο Βελιγράδι. Το βράδυ της 18ης Οκτωβρίου 1997, ο πατέρας του Αλεξάνταρ έδωσε στο αγόρι χρήματα και το έστειλε σε ένα κοντινό παντοπωλείο για να αγοράσει Κοκα-Κόλα. Καθ'οδόν προς το κατάστημα, το νεαρό αγόρι δέχτηκε επίθεση από δυο μέλη ακροδεξιού κινήματος. Μόλις αναγνώρισαν ότι ο Γιοβάνοβιτς καταγόταν από την φυλή των Ρομά, τον διέταξαν να τους δώσει ό,τι χρήματα είχε και έπειτα τον έριξαν στο έδαφος, τον κλώτσησαν με μπότες με μεταλλικές μύτες και τον χτύπησαν με ένα κομμάτι σπασμένης υδρορροής. Ο Γιοβάνοβιτς πέθανε από σπασμένο λαιμό. Ο μόνος λόγος για την επίθεση ήταν η προφανής καταγωγή του Γιοβάνοβιτς από την φυλή των Ρομά.
Ο Αλεξάνταρ Γιοβάνοβιτς ξεκίνησε να αναζητά τον γιο του. Τελικά βρήκε το πτώμα του πεσμένο σε μια σκάλα και καλυμμένο με αίμα.
Σύλληψη και δίκη
Η αστυνομία ταυτοποίησε γρήγορα τους δυο δολοφόνους ως τους 17χρονους Milan Čujić and Ištvan Fendrik από το Ζέμουν. Τον Μάρτιο 1998 το περιφερειακό δικαστήριο του Βελιγραδίου καταδίκασε και τους δυο στην ανώτατη τότε ποινή για ανήλικους : 10 χρόνια στην φυλακή ανηλίκων. Στάλθηκαν στην φυλακή ανηλίκων στο Valjevo για να εκτίσουν την ποινή τους. Ένα μετέπειτα δικαστήριο άλλαξε τις ποινές τους. Ο Fendrik αποφυλακίστηκε την 1η Απριλίου 2004 και ο Čujić στις 30 Απριλίου 2004.
Ενώ βρισκόταν στην φυλακή, ο Fendrik έδωσε συνέντευξη στο εβδομαδιαίο περιοδικό ΝΙΝ. Ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν μέλος σε κανένα πολιτικό κόμμα, ούτε ήταν νεοναζί ούτε μέλος των χούλιγκαν οι οποίοι υποστήριζαν το FK Rad (όπως εικαζόταν από τα μέσα ενημέρωσης). Ωστόσο παραδέχτηκε ότι είχε επηρεαστεί από την ακροδεξιά πολιτική κατά την στιγμή της δολοφονίας. Ο Fendrik έδειξε μεταμέλεια κατά την διάρκεια της συνέντευξης αλλά και μετά την αποφυλάκισή του. Ο Čujić δήλωσε δημοσίως ότι δεν αισθάνεται καμιά μεταμέλεια.
Συνέπειες
Ο Ντούσαν κηδεύτηκε δυο μέρες μετά την δολοφονία του και εκατοντάδες άνθρωποι εμφανίστηκαν για να παρακολουθήσουν την κηδεία του. Λίγο μετά την τραγωδία, η οικογένεια Γιοβάνοβιτς μετακόμισε σε άλλο σπίτι στην περιοχή Μιρίγιεβο του Βελιγραδίου. Η μητέρα του αυτοκτόνησε με απαγχονισμό τον Ιούλιο 2015 μετά από άλλες αποτυχημένες προσπάθειες. Μια κόρη της οικογένειας, η Κριστίνα, που γεννήθηκε περίπου τρία χρόνια μετά την δολοφονία του Ντούσαν δήλωσε ότι η μητέρα τους «δεν μπόρεσε ποτέ να αποδεχτεί ότι ο γιος της είχε φύγει» και είχε εκφράσει την επιθυμία να είναι μαζί του στα γενέθλιά του (1η Αυγούστου). Ο πατέρας του Αλεξάνταρ υπέστη αρκετές καρδιακές προσβολές και δυο εγκεφαλικά επεισόδια και πέθανε στις αρχές του 2016.
Κατάχρηση εξουσίας
Η Κατάχρηση εξουσίας ή κατάχρηση ισχύος, με την μορφή της "κακής συμπεριφοράς στο αξίωμα" ή του "επίσημου παραπτώματος", είναι η διάπραξη μιας άνομης πράξης που επηρεάζει την εκτέλεση των επίσημων καθηκόντων των εργαζομένων. Η κατάχρηση εξουσίας αποτελεί συχνά μια δίκαιη αιτία για την απομάκρυνση ενός εκλεγμένου αξιωματούχου με νόμο ή με ανάκληση εκλογών. Αυτοί που προχωρούν σε κατάχρηση εξουσίας είναι συχνά αυτοί που εκμεταλλεύονται την δυνατότητα που έχουν να κάνουν χρήση της διαφθοράς προς όφελός τους.
Σοόνγκ Τσινγκ-λινγκ
H Σοόνγκ Τσινγκ-λινγκ (27 Ιανουαρίου 1893 - 29 Μαΐου 1981) ήταν μια κινεζική πολιτική προσωπικότητα. Ως η τρίτη σύζυγος του Σουν Γιατ-σεν, ενός από τους ηγέτες της επανάστασης του 1911 που ίδρυσε τη Δημοκρατία της Κίνας, συχνά αναφέρεται ως Μαντάμ Σουν Γιατ-σεν. Ήταν μέλος της οικογένειας Σοόνγκ και, μαζί με τα αδέλφια της, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πολιτική της Κίνας πριν και μετά το 1949.
Μετά την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας το 1949, κατείχε αρκετές προεξέχουσες θέσεις στη νέα κυβέρνηση, όπως της Αντιπροέδρου (1949–1954, 1959–1975) και της Αντιπροέδρου της Μόνιμης Επιτροπής του Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου (1954–1959 1975-1981), ταξίδεψε στο εξωτερικό στις αρχές της δεκαετίας του 1950, εκπροσωπώντας τη χώρα της σε μια σειρά διεθνών εκδηλώσεων. Κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης, ωστόσο, δέχθηκε έντονη κριτική. Μετά τον καθαρισμό του Προέδρου Λιου Σαοκί το 1968, αυτή και ο Ντονγκ Μπιγιού ως Αντιπρόεδροι έγιναν οι de facto αρχηγοί των κρατών της Κίνας έως το 1972, όταν ο Ντονγκ διορίστηκε Αναπληρωτής Πρόεδρος. Η Σοόνγκ επέζησε από την πολιτική αναταραχή κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης αλλά εμφανίστηκε λιγότερο συχνά μετά το 1976. Ως αναπληρώτρια πρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής του Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου από το 1976 έως το 1978, η Σοόνγκ ήταν και πάλι η επικεφαλής του κράτους.
Στις 8 Μαΐου του 1981 εμφανίστηκε σε αναπηρική καρέκλα στη Μεγάλη Αίθουσα του Λαού για να δεχτεί τιμητικό Νομικό Διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Βικτώριας. Λίγες μέρες αργότερα άρχισε να εκδηλώνει υψηλό πυρετό και δεν μπόρεσε να σηκωθεί ξανά. Στις 16 Μαΐου 1981, λιγότερο από δύο εβδομάδες πριν από το θάνατό της, έγινε δεκτή στο Κομμουνιστικό Κόμμα και ορίστηκε Επίτιμη Πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Κατά την τελευταία της ασθένεια τον Μάιο του 1981, της δόθηκε ο ειδικός τίτλος «Επίτιμος Πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας».
Σύμφωνα με έναν από τους βιογράφους της Σοόνγκ, ήθελε να ενταχθεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας ήδη από το 1957. Ωστόσο, όταν ζήτησε άδεια από τον Λιου για ένταξη στο κόμμα, το αίτημα απορρίφθηκε επειδή «θεωρήθηκε καλύτερο για την επανάσταση να μην συμμετάσχει επίσημα, αλλά από τότε θα ενημερώνονταν και θα της ζητούσαν την γνώμη της, σχετικά με όλα τα σημαντικά γεγονότα εσωτερικά του κόμματος, όχι μόνο αυτά που αφορούν την κυβέρνηση.».
Μουσεία
Από το 1948 έως το 1963, η Σοόνγκ Τσινγκ-λινγκ έζησε στο δυτικό άκρο της γαλλικής παραχώρησης στη Σαγκάη. Αυτό το κτίριο είναι πλέον το Soong Ching-ling Memorial Residence (Αναμνηστική κατοικία της Σοόνγκ Τσινγκ-λινγκ). Μια αίθουσα μνημείων που περιέχει μερικά από τα υπάρχοντά της και τις φωτογραφίες της βρίσκεται κοντά στην είσοδο. Το κύριο κτίριο και οι κήποι διατηρούνται σχεδόν στην αρχική τους κατάσταση, με αυθεντικά έπιπλα σε όλους τους χώρους. Στο γκαράζ υπάρχουν δύο μεγάλα αυτοκίνητα: μία κινεζική λιμουζίνα και ένα άλλο "ρωσικό" αυτοκίνητο που παρουσιάστηκε στην Σοόνγκ από τον Τζόζεφ Στάλιν.
Η Σοόνγκ απέκτησε μία έπαυλη στο Πεκίνο το 1963, όπου έζησε και εργάστηκε για το υπόλοιπο της ζωής της και δέχθηκε πολλούς αξιωματούχους. Μετά το θάνατό της, ο χώρος μετατράπηκε σε Πρώην Κατοικία της Σοόνγκ Τσινγκ-λινγκ ως μουσείο και μνημείο. Τα δωμάτια και τα έπιπλα διατηρήθηκαν όπως τα χρησιμοποίησε και εμφανίζονται αναμνηστικά.
Απεικόνιση στα μέσα ενημέρωσης
Στην ταινία του Χονγκ Κονγκ του 1997 «The Soong Sisters» απεικονίζεται από τη Μάγκι Τσενγκ.
Στην ταινία της ηπειρωτικής Κίνας του 2009 The Founding of a Republic, απεικονίζεται από την Σου Κινγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζες πολιτικοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας
Τσουκαλάς Λέσβου
Ο Τσουκαλάς είναι νησίδα της Λέσβου στο βόρειο Αιγαίο και ανήκει στο σύμπλεγμα νησίδων Τομαρονήσια ή Τομάρια ή Τομκάκια ή Ασπρονήσια. Βρίσκεται κοντά στα βορειοανατολικά παράλια του νησιού και τα θαλάσσια όρια με την Τουρκία στο ύψος του Αϊβαλί και είναι μέρος της περιοχής Natura 2000 "Νησίδες Λέσβου" με κωδικό GR4110009. Δυτικά του είναι ο παραθαλάσσιος οικισμός Άγιος Στέφανος, βορειοανατολικά του η νησίδα Ασπρόνησος και νότια η βραχονησίδα Άσπρη Πλακούδα. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Μανταμάδου του τότε δήμου Μανταμάδου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Τσουκαλας Κατηγορία:Λέσβος Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου
Στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα
Το Στρατόπεδο Εξόντωσης της Τρεμπλίνκα ήταν Στρατόπεδο του Ναζιστικού καθεστώτος, ειδικά δημιουργημένο για τη μαζική δολοφονία Εβραίων, Πολωνών και Ρομά στο πλαίσιο της Επιχείρησης Ράινχαρντ.
Η απαρχή
Το Νοέμβριο του 1941 και υπό την αιγίδα των SS και του επικεφαλής της Αστυνομίας της Βαρσοβίας, δημιουργήθηκε στην περιοχή μεταξύ των χωριών Τρεμπλίνκα και Μαλκίνια ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας, κοντά σε ένα λατομείο χαλικιού, με σκοπό την παραγωγή σκυροδέματος για έργα οχύρωσης. Το στρατόπεδο επανδρώθηκε κυρίως από Εβραίους, αλλά και μη Εβραίους Πολωνούς, τους οποίους οι Γερμανοί κατακτητές θεωρούσαν ότι δεν εργάζονταν όπως έπρεπε για τα συμφέροντα του Ράιχ. Στο στρατόπεδο περιλαμβάνονταν εγκαταστάσεις διαμονής τόσο για τους κρατούμενους όσο και για τη φρουρά, ένα "αναρρωτήριο", ένα διοικητήριο και χώρος διαμονής του διοικητή του Στρατοπέδου και ένας φούρνος για ψωμί. Αυτό το στρατόπεδο ονομάσθηκε αργότερα Τρεμπλίνκα Ι. Η δύναμη και η σύνθεση της φρουράς του ήταν μικρότερη από του Τρεμπλίνκα ΙΙ (15-25 SS και 90 φρουροί). Διοικητής του ήταν, για όλο το διάστημα λειτουργίας του (1941 - 1944), ο Ταγματάρχης (Sturmbannfuhrer) των SS Τέοντορ φαν Όιπεν (Theodor van Eupen).
Το 1942 άρχισε να εφαρμόζεται η Επιχείρηση Ράινχαρντ (Aktion Reinhard), στο πλαίσιο εξόντωσης όλων των Εβραίων στην επικράτεια του Ράιχ. Ο μηχανισμός που έλεγχε την Επιχείρηση επέλεξε την τοποθεσία κοντά στο Στρατόπεδο Τρέμπλινκα Ι, επειδή βρισκόταν κοντά στη διασταύρωση Μαλκίνια (πολ. Malkinia Gorna), επάνω δηλαδή στον κεντρικό σιδηροδρομικό άξονα Βαρσοβία - Μπιάλιστοκ και σε περιοχή αραιοκατοικημένη. Οι Γερμανοί κατασκεύασαν μια πρόσθετη σιδηροδρομική γραμμή από τη διασταύρωση της Μαλκίνια, η οποία οδηγούσε στο στρατόπεδο. Στο τέρμα της μικρής αυτής παράκαμψης κατασκευάσθηκε, στα τέλη του 1942 και με υπόδειξη του τότε διοικητή Στανγκλ, ένα κτίριο, το οποίο ήταν απομίμηση κανονικού σιδηροδρομικού σταθμού (έφερε στους τοίχους πίνακες δρομολογίων, πινακίδες κατάδειξης κτλ.). Αυτή η εγκατάσταση έγινε γνωστή ως Τρεμπλίνκα ΙΙ ή απλά Τρεμπλίνκα.
thumb|left|Πέτρινα μπλοκ που σημαδεύουν τον "σωλήνα" στο Τρεμπλίνκα
Το στρατόπεδο είχε σχήμα τραπεζοειδές, με συνολική επιφάνεια περίπου 240 στρεμμάτων. Περιβαλλόταν από αγκαθωτό συρματόπλεγμα και το πυκνό δάσος που το περιέβαλε αποτελούσε ιδιαίτερα αποτελεσματική κάλυψη των φρικαλεοτήτων που γίνονταν εκεί, αν και η περιοχή ήταν γενικά αραιοκατοικημένη. Στις τέσσερις γωνίες του υψώνονταν πύργοι παρατήρησης ύψους 8 μ. καθένας, με δύο επιπλέον πύργους στην περιοχή των θαλάμων αερίων.
Σε αυτό υπήρχαν τρεις διακριτές περιοχές:
Η λειτουργία
Όταν ένας συρμός -συνήθως 60 βαγονιών- έφθανε στη Μαλκίνια, χωριζόταν σε τρία μέρη. Τα βαγόνια μεταφέρονταν, σε εικοσάδες, στο Τρεμπλίνκα, μαζί με τους επιβάτες τους. Εκεί εσκεμμένα δινόταν η εντύπωση στους κρατούμενους ότι πρόκειται να μεταφερθούν σε άλλο χώρο. Στη συνέχεια, οδηγούνταν στην "περιοχή διαμονής", όπου γινόταν αρχικά ο διαχωρισμός σε άνδρες και γυναικόπαιδα. Ύστερα από την επιλογή των αντικαταστατών και των συνεργείων, οι υπόλοιποι διατάσσονταν να γδυθούν τελείως και τα υπάρχοντά τους φυλάσσονταν, για περαιτέρω επεξεργασία, στις αποθήκες. Αυτό ήταν από μόνο του κάτι ιδιαίτερα σκληρό, ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες, καθώς η θερμοκρασία έφθανε και τους -20οC. Από εκεί ξεκινούσε ένα καμουφλαρισμένο και περίκλειστο, με συρματόπλεγμα στα πλαϊνά του, μονοπάτι, το οποίο έφερε το προσωνύμιο "ο σωλήνας". Κατέληγε στις εισόδους των θαλάμων αερίων. Οι κρατούμενοι υποχρεώνονταν να το διασχίσουν γυμνοί και τρέχοντας μέχρι τις εισόδους των "λουτρών", όπως έγραφαν οι πινακίδες επάνω από τις εισόδους των θαλάμων. Μόλις οι κρατούμενοι εισέρχονταν στους θαλάμους, οι πόρτες τους έκλειναν αεροστεγώς και ένας κινητήρας ειδικά εγκατεστημένος έξω από το συγκρότημα έστελνε τα -πλούσια σε μονοξείδιο του άνθρακα- καυσαέρια στο εσωτερικό τους. Η όλη διαδικασία διαρκούσε περίπου δύο ώρες. Στη συνέχεια, οι πόρτες άνοιγαν, οι θάλαμοι αερίζονταν και οι επιλεγμένοι Εβραίοι "εργάτες" μετέφεραν τα πτώματα έξω από αυτούς. Αρχικά τα πτώματα θάβονταν σε ομαδικούς τάφους. Αργότερα (τέλος του 1942) κατασκευάσθηκε μια τάφρος πίσω από τους θαλάμους, όπου τα πτώματα αποτεφρώνονταν. Η μέθοδος ήταν η εξής: Μερικές ράγες τρένου στερεώνονταν σε τσιμεντένιους πυλώνες με τρόπο ώστε να σχηματίζουν ένα πλέγμα. Τα πτώματα συσσωρεύονταν επάνω στο πλέγμα και πάνω και κάτω από αυτά τοποθετούνταν ξύλα, τα οποία στη συνέχεια αναφλέγονταν καίγοντας τα πτώματα. Τα υπολείμματα (οστά κτλ) στη συνέχεια κονιορτοποιούνταν και απορρίπτονταν. Αν κάποιοι από τους κρατουμένους δεν είχαν πεθάνει και συνέρχονταν όταν άνοιγε ο θάλαμος, λόγω του καθαρού αέρα, απλώς πυροβολούνταν στο κεφάλι και ρίπτονταν επίσης στο όρυγμα προς αποτέφρωση.
Άλλοι κρατούμενοι, που είχαν επίσης επιλεγεί να επιζήσουν προσωρινά, εργάζονταν στον χώρο υποδοχής για να διευκολύνουν την αποβίβαση από τα βαγόνια, τη συλλογή των πολύτιμων αντικειμένων από τους μελλοθάνατους κρατούμενους και τη διακίνησή τους προς τους θαλάμους αερίων μέσω του "σωλήνα". Ταξινομούσαν, επίσης, τα υπάρχοντα των θυμάτων, ετοιμάζοντάς τα για αποστολή στη Γερμανία, ενώ ήταν παράλληλα υπεύθυνοι για τον καθαρισμό των βαγονιών και την προετοιμασία τους για την επόμενη μεταφορά. Περιοδικά οι SS σκότωναν τους κρατούμενους αυτούς με πυροβόλα όπλα και τους αντικαθιστούσαν με νεοφερμένους. Όσοι από τους νεοαφικνόμενους δεν ήταν σε θέση να διασχίσουν μόνοι τους τον "σωλήνα" μεταφέρονταν, με τη "δικαιολογία" ότι θα τους παρεχόταν ιατρική φροντίδα, σε ένα καμουφλαρισμένο κτίριο, στο οποία υπήρχε σημαία του Ερυθρού Σταυρού, όπου και εκτελούνταν με πυρά πυροβόλων.
Η διαδικασία εξόντωσης στους θαλάμους διαρκούσε λιγότερο από δύο ώρες και, στη συνέχεια, τα πτώματα ρίπτονταν σε ένα όρυγμα, ακριβώς πίσω από τους θαλάμους, όπου και καίγονταν επί πέντε ώρες, ώστε να μην μείνει κανένα ενοχοποιητικό ίχνος. Μάλιστα, οι κρατούμενοι των επομένων μεταγωγών υποχρεώθηκαν να κάνουν εκταφή των πτωμάτων από τους ομαδικούς τάφους και να τα οδηγήσουν στο όρυγμα αποτέφρωσης.
Το προσωπικό
Η φρουρά ήταν μικρή σε αριθμό ανδρών, από 25 έως 35 άτομα προσωπικό των SS και 90 έως 150 φρουροί -είτε Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου, είτε Ουκρανοί εθνικιστές, είτε Πολωνοί στρατολογημένοι δια της βίας ειδικά για το σκοπό αυτό. Όλοι οι φρουροί είχαν περάσει από "εκπαίδευση" στο στρατόπεδο εκπαίδευσης του Τραβνίκι (Trawniki) στην περιοχή του Λούμπλιν.
Πρώτος Διοικητής στο Τρεμπλίνκα τοποθετήθηκε ο Αυστριακός ψυχίατρος Ίρμφριντ Έμπερλ (Irmfried Eberl), ηλικίας, τότε, μόλις 32 ετών (Ιούλιος 1942). Παρέμεινε εκεί ως τον Αύγουστο του 1942, οπότε και απομακρύνθηκε λόγω ανεπάρκειας. Τον αντικατέστησε ο λοχαγός (Hauptsturmfűhrer) των SS Φραντς Στανγκλ (Franz Stangl), ο οποίος παρέμεινε μέχρι τον Αύγουστο του 1943. Η διαφορά μεταξύ των Διοικητών Τρέμπλινκα Ι και ΙΙ είναι ότι ο μεν διοικητής του Τ. Ι υπαγόταν στον Διοικητή της Αστυνομίας (SS) του Λούμπλιν, ενώ ο διοικητής του Τ.ΙΙ αναφερόταν απευθείας στον επικεφαλής της Επιχείρησης Ράινχαρντ Οντίλο Γκλομπότσνικ (Odilo Globocnik).
Τα θύματα
Οι πρώτες (και κύριες) μεταγωγές προς το Τρεμπλίνκα έγιναν από τα γκέτο της Βαρσοβίας και του Ράντομ (Radom), που υπάγονταν στο Γενικό Κυβερνείο. Στο διάστημα μεταξύ τέλους Ιουλίου και Σεπτεμβρίου 1942 οι Γερμανοί μετέφεραν, μόνο από το γκέτο της Βαρσοβίας, περίπου 265.000 Πολωνοεβραίους, ενώ μεταξύ Αυγούστου και Νοεμβρίου 1942 μεταφέρθηκαν 345.000 Πολωνοεβραίοι από το γκέτο του Ράντομ. Ακολούθησαν (Οκτώβριος 1942 - Φεβρουάριος 1943) 110.000 Πολωνοεβραίοι της περιοχής του Μπιάλιστοκ. Οι μεταγωγές συνεχίστηκαν με 33.000 Πολωνοεβραίους από το Λούμπλιν.
Η Πολωνία δεν ήταν η μόνη "πηγή" θυμάτων για τα SS: Εκεί μεταφέρθηκαν Εβραίοι της Θράκης (υπό βουλγαρική κατοχή τότε), της Γιουγκοσλαβίας, 8.000 Εβραίοι από το Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Τερεζίενσταντ (Theresienstadt) της Βοημίας, ενώ μικροί αριθμοί Εβραίων της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αυστρίας και της Σλοβακίας κατέληξαν, επίσης, στο Τρέμπλινκα. Αδιευκρίνιστος παραμένει ο αριθμός των μη Εβραίων Πολωνών και των Ρομά που επίσης εξοντώθηκαν εκεί.
Οι μεταγωγές συνεχίσθηκαν, με φθίνοντα ρυθμό, μέχρι τον Μάιο του 1943. Από αυτό το διάστημα και εφεξής, οι μεταγωγές ήταν αποσπασματικές και οι "εργασίες" στο Στρατόπεδο περιλάμβαναν, μέχρι το τέλος Ιουλίου 1943, την αποτέφρωση των πτωμάτων που ξεθάβονταν από τους ομαδικούς τάφους. thumb|Μνημείο της Τρεμπλίνκα (χειμερινή άποψη)
Το κίνημα αντίστασης και η εξέγερση
Στις αρχές του 1943 οι προσωρινά επιζώντες κρατούμενοι αποφάσισαν να οργανώσουν ένα αντιστασιακό κίνημα. Βλέποντας ότι οι μεταγωγές είχαν σταματήσει και οι "εργασίες" στο Στρατόπεδο πλησίαζαν στο τέλος τους, καταλήφθηκαν από τον φόβο ότι αυτοί θα ήταν τα τελευταία θύματα και θα ακολουθούσε η διάλυση του Στρατοπέδου. Το καλοκαίρι του 1943 οι ηγέτες του κινήματος αποφάσισαν την εξέγερση. Στις 2 Αυγούστου 1943 οι κρατούμενοι κατάφεραν να εισδύσουν στην αποθήκη όπλων της φρουράς. Από σύμπτωση ανακαλύφθηκαν πριν μπορέσουν να καταλάβουν το Στρατόπεδο. Εκατοντάδες κρατούμενοι όρμησαν τότε στην κεντρική πύλη, προσπαθώντας να διαφύγουν και πολλοί βρήκαν τον θάνατο από τα πυρά των πολυβόλων των πύργων παρατήρησης. Ωστόσο, περίπου 300 κρατούμενοι κατάφεραν να δραπετεύσουν. Η Γκεστάπο τους καταδίωξε αμείλικτα φονεύοντας περίπου 220 από αυτούς. Μόνο 80 κατάφεραν να διαφύγουν από το δίχτυ καταδίωξης. Υπακούοντας στις εντολές που έλαβαν από τους επικεφαλής της Επιχείρησης Ράινχαρντ, μετά την ολοκλήρωση των "εργασιών" στο Στρατόπεδο, τα SS εκτέλεσαν με πυρά πυροβόλων όπλων όσους κρατούμενους είχαν επιζήσει, αποδεικνύοντας ότι οι φόβοι των κρατουμένων δεν ήταν καθόλου αβάσιμοι.
Το τέλος του Στρατοπέδου
Οι ιθύνοντες της Επιχείρησης έδωσαν εντολή διάλυσης του Τρεμπλίνκα ΙΙ το φθινόπωρο του 1943. Στο διάστημα λειτουργίας του εξοντώθηκαν σε αυτό από 800 έως 900 χιλιάδες Εβραίοι, Πολωνοί και Ρομά. Το Στρατόπεδο διαλύθηκε, σύμφωνα με τις εντολές, και οι κρατούμενοι που πραγματοποίησαν τις εργασίες διάλυσης μεταφέρθηκαν στο Στρατόπεδο εξόντωσης Σομπιμπόρ. Ωστόσο, το Τρέμπλινκα Ι συνέχισε να λειτουργεί για ένα περίπου χρόνο ακόμη (Ιούλιος 1944). Όταν, στα μέσα Ιουλίου 1944, τα SS είδαν ότι ο Κόκκινος Στρατός βρισκόταν πλέον πολύ κοντά και συνέχιζε την προέλασή του, εκτέλεσαν τους υπόλοιπους κρατούμενους (300 έως 700 άτομα), κατέστρεψαν τις εγκαταστάσεις και εκκένωσαν το Τρέμπλινκα Ι. Τα Σοβιετικά στρατεύματα κατέλαβαν το Στρατόπεδο την τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου του 1944.
Ο αριθμός των θυμάτων που υπολογίζεται ότι θανατώθηκαν στο Τρεμπλίνκα φέρνει το εν λόγω Στρατόπεδο στη δεύτερη θέση, από πλευράς αριθμού, μετά το Άουσβιτς. Ο ακριβής αριθμός δεν είναι δυνατό να καθοριστεί με ακρίβεια, καθώς τα τηρούμενα αρχεία καταστράφηκαν από τους Ναζί κατά την εκκένωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τρεμπλινκα Τρεμπλίνκα Κατηγορία:Ολοκαύτωμα
Αθρησκία στο Καζακστάν
μικρογραφία|300x300εσ|Ποσοστό των άπιστων ανά πόλεις και επαρχίες το 2009Το 2019, το 18.8% των πολιτών του Καζακστάν μπορούν να αναγνωριστούν ως άθρησκοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καζακστάν-επέκταση Κατηγορία:Δημογραφία του Καζακστάν
Σπύρος Σημίτης
Ο Σπύρος Σημίτης (Αθήνα 19 Οκτωβρίου 1934 - Κύνιχκσταϊν ιμ Τάουνους 18 Μαρτίου 2023) ήταν διεθνώς αναγνωρισμένος ελληνογερμανός νομικός και πρωτοπόρος στον τομέα της προστασίας δεδομένων. Σε αναγνώριση του ρόλου του, περιγραφόταν ως ο «άνθρωπος που εφηύρε την προστασία δεδομένων».
Διορίστηκε επικεφαλής Επίτροπος Προστασίας Δεδομένων για το κρατίδιο της Έσσης το 1975 και παρέμεινε στη θέση του μέχρι το 1991. Όταν η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας προετοιμάστηκε για τη δημιουργία ενός εθνικού ισοδύναμου το 1978, ο Σπύρος Σιημίτης θεωρήθηκε προφανής επιλογή για τη θέση του Ομοσπονδιακού Επιτρόπου για την Προστασία Δεδομένων. Πράγματι, η θέση τού προσφέρθηκε, αλλά την απέρριψε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κυβερνητική απόφαση, που ελήφθη λίγο πριν από την σύσταση, να περικόψει τους πόρους που διατέθηκαν στο νέο τμήμα. Αυτό περιελάμβανε τη μείωση του επιπέδου στελέχωσης στη νέα επιτροπή από 32 - «που είχε συμφωνηθεί προηγουμένως ως απαραίτητο» - σε 20. Δήλωνε χαρακτηριστικά: "Το κρατίδιο της Βαυαρίας από μόνο του προϋπολογίζει τουλάχιστον είκοσι άτομα προσωπικό προστασίας δεδομένων για το επόμενο έτος - μια αποκαλυπτική σύγκριση" ( "Allein das Land Bayern sehe für Datenschutz-Aufgaben in seinem eigenen Bereich im kommenden Jahr nicht weniger als zwanzig Bedienste vor -- eine "bezeichnende Relation"" ).
Ο Σπύρος Σημίτης έλαβε τη Δυτικογερμανική υπηκοότητα το 1975 Ο μικρότερος αδελφός του, Κώστας Σημίτης, διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας και ήταν αρχηγός του ΠΑΣΟΚ μεταξύ 1996 και 2004
Απεβίωσε στις 18 Μαρτίου 2023 σε ηλικία 88 ετών.
Βιογραφία
Ο Σπύρος Σημίτης γεννήθηκε στην Αθήνα. Ο πατέρας του, Γεώργιος Σημίτης, ήταν δικηγόρος και καθηγητής νομικής. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Αθήνα. Αμέσως μετά, με τον αδελφό του Κώστα Σημίτη, μετακόμισε στη Δυτική Γερμανία για πανεπιστημιακή εκπαίδευση στη Νομική. Τα αδέρφια σπούδασαν στο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ, όπου μεταξύ 1952 και 1956 ο Σπύρος Σημίτης εργάστηκε για το πτυχίο και το διδακτορικό του στη νομολογία. Έλαβε το διδακτορικό του για εργασία που ολοκληρώθηκε το 1956 με θέμα "Οι πραγματικές συμβατικές σχέσεις ως έκφραση του μεταβαλλόμενου κοινωνικού σκοπού των νομικών αρχών στο αστικό δίκαιο" ( "Die faktischen Vertragsverhältnisse als Ausdruck der gewandelten sozialen Funktion der Rechtsinstitute des Privatrechts" ).
Στη συνέχεια εράστηκε στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης ως βοηθός ερευνητής μέχρι το 1962-63. Η φιλοδοξία του ήταν να κάνει καριέρα στον τομέα των πανεπιστημίων: κατά συνέπεια, το 1963 έλαβε την υφηγεσία του στη Φρανκφούρτη. Η διατριβή του είχε τον τίτλο, «Η σημασία της αρχής του κράτους πρόνοιας στο οικογενειακό και εταιρικό δίκαιο» ( «Der Sozialstaatgrundsatz in seiner Bedeutung fuer das Recht von Familie und Unternehmen» ). Αν και οι κίνδυνοι που συνδέονται με την άναρχη συσσώρευση από δημόσιους φορείς τεράστιων ποσοτήτων προσωπικών δεδομένων εμφανίζονταν ήδη στον ορίζοντα μεταξύ πανεπιστημιακών που διέβλεπαν τις εξελίξεις στην τεχνολογία των βάσεων δεδομένων, η εξοικείωση του δεν αφορούσε την Προστασία Δεδομένων, την ειδικότητα που μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960 είχε γίνει το επίκεντρο της δουλειάς του.
Την εποχή που υπέβαλε τη διατριβή του, ο Σημίτης γνώρισε τη φροϋδική ψυχαναλύτρια και λόγιο Ίλσε Γκρούμπιτς στο σπίτι του φίλου τους, του κοινωνιολόγου-φιλόσοφου Γιούργκεν Χάμπερμας και της συζύγου του Ούτε. Η γαμήλια τελετή για τον Σπύρο και την Ίλσε Σημίτη πραγματοποιήθηκε στις 3 Αυγούστου 1963, ακολουθώντας το ελληνορθόδοξο τελετουργικό που με την ευκαιρία, όπως σημείωσε εντυπωσιασμένος πανεπιστημιακός συνάδελφος, περιλάμβανε «χορό γύρω από τη νύφη και τον γαμπρό με στεφάνια λουλουδιών».
Η επόμενη μετακίνησή του ήταν στην πρόσφατα αποκατασταθείσα Νομική Σχολή στο γειτονικό Πανεπιστήμιο του Γκίσεν, όπου μεταξύ 1964 και 1969 εργάστηκε ως τακτικός καθηγητής στο Ιδιωτικό δίκαιο και στο Διαδικαστικό Ιδιωτικό Δίκαιο, μαζί με το Εμπόριο και το Εμπορικό δίκαιο. Επανερχόμενος στη Φρανκφούρτη το 1969, έλαβε θέση καθηγητή στο Εργατικό Δίκαιο, Αστικό Δίκαιο και τη Νομική Πληροφορική, με ιδιαίτερη έμφαση στην Προστασία Δεδομένων. Ο Σημίτης ήταν διευθυντής του Ερευνητικού Κέντρου για την Προστασία Δεδομένων στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης και υπήρξε, προσκεκλημένος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Μπέρκλεϋ (1976), στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου (1987-1988) και στο Πανεπιστήμιο Γέιλ (1981-2000).
Ο Σημίτης συνέταξε τον Νόμο για την Προστασία Δεδομένων για την πολιτεία της Έσσης που τέθηκε σε ισχύ στην αρχική του μορφή στις 13 Οκτωβρίου 1970 και θεωρείται ευρέως ως ο πρώτος νόμος στον κόσμο για την προστασία των δεδομένων. Ήταν από την αρχή, σύμφωνα με τα λόγια του, μια «αντίδραση στη συνεχή βελτίωση και εξέλιξη της Πληροφορικής» ( als «Reaktion auf eine sich ständig weiterentwickelnde und verfeinernde Informationstechnologie» ). Το 1975 απέκτησε τη γερμανική υπηκοότητα και αυτό του άνοιξε τον δρόμο για να αναλάβει τη θέση του Επιτρόπου Προστασίας Δεδομένων για την πολιτεία της Έσσης διαδεχόμενος τον Βίλι Μπίρκελμπάχ, αν και οι πηγές καθιστούν σαφές ότι στην πραγματικότητα η συμβολή ήταν η πλέον καθοριστική μετά την ίδρυση του τμήματος το 1970.
Στις αρχές του 1978, η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας ίδρυσε την Ομοσπονδιακή Επιτροπή για την Προστασία Δεδομένων (Bundesbeauftragter für den Datenschutz), μια εθνική έκδοση της Επιτροπής Προστασίας Δεδομένων που λειτουργούσε στην Έσση από την αρχή της δεκαετίας, και είχε σχεδιαστεί στενά επ' αυτής. Ως ο άνθρωπος που είχε σχεδιάσει την Επιτροπή Προστασίας Δεδομένων της Έσσης, ο Σημίτης θεωρήθηκε ο προφανής υποψήφιος για να ηγηθεί της ομοσπονδιακής εκδοχής της. Πράγματι, η θέση του προσφέρθηκε από τον υπουργό Εσωτερικών Βέρνερ Μαιχόφερ. Οι Σημίτης και Μαιχόφερ συζήτησαν λεπτομερώς τα σχέδια για τη νέα επιτροπή και συμφώνησαν σε έναν αρχικό αριθμό 32 ατόμων για αυτήν. Τον Νοέμβριο του 1977 προέκυψε ότι ο Σημίτης είχε απορρίψει τη θέση, ωστόσο, και τα πρακτικά του υπουργικού συμβουλίου έδειχναν ότι η κυβέρνηση είχε συμφωνήσει σε επίπεδο αριθμού εργαζομένων μόνο 20. Ο Σημίτης είχε αρνηθεί τη δουλειά επειδή δεν θα υπήρχε κατάλληλος πόρος για την εθνική Επιτροπή Προστασίας Δεδομένων, όπως είχε συμφωνηθεί προηγουμένως. Η νομοθεσία για τη δημιουργία του Ομοσπονδιακού Επιτρόπου Προστασίας Δεδομένων είχε προσδιορίσει ότι η ταυτότητα του πρώτου επικεφαλής της Προστασίας Δεδομένων της χώρας έπρεπε να καθορισθεί μέχρι τον Ιούλιο του 1977. Με τη θέση ακόμη κενή τον Νοέμβριο του 1977, οι σχολιαστές συμπέραναν την έλλειψη δέσμευσης για την προστασία των δεδομένων από την πλευρά της κυβέρνησης, την οποία το πανίσχυρο συνδικάτο IG Metall θεώρησε ως "σήμα συναγερμού για κάθε πολίτη" ( ein "Alarmsignal für alle Bürger" ). Την τελευταία στιγμή ο Χανς Πέτερ Μπουλ διορίστηκε πρώτος ομοσπονδιακός επίτροπος της Δυτικής Γερμανίας για την Προστασία Δεδομένων. Ανέλαβε το αξίωμα σε μια ατμόσφαιρα ευρέως διαδεδομένου συνεχούς σκεπτικισμού σχετικά με τις προκλήσεις που ενέχονται στη νομοθεσία για την τεχνολογία της πληροφορίας.
Συμμετοχή σε οργανισμούς και επιτροπές
Ο Σπύρος Σημίτης ήταν μέλος του Γερμανικού Συμβουλίου Διεθνούς Ιδιωτικού Δικαίου από το 1966. Μεταξύ 1966 και 1980 ήταν Γενικός Γραμματέας της Διεθνούς Επιτροπής Δεδομένων ( Generalsekretär der Internationalen Zivilstandskommission ). Επιπλέον, μεταξύ 1979 και 1982 ήταν μέλος της μόνιμης αντιπροσωπείας για την Προστασία Δεδομένων της Σύμβασης των Γερμανών Νομικών ( Deutscher Juristentag ) και μεταξύ 1982 και 1986 υπηρέτησε ως πρόεδρος της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων του Συμβουλίου της Ευρώπης σε θέματα Προστασίας Δεδομένων. Από το 1988 υπηρετούσε ως μόνιμος σύμβουλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε θέματα Προστασίας Δεδομένων.
Υπηρέτησε μεταξύ 1990 και 1996 στο ερευνητικό συμβούλιο του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου στη Φλωρεντία, το 1994 ως σύμβουλος της ΔΟΕ για τη δημιουργία ενός συστήματος για τη ρύθμιση της προστασίας δεδομένων των εργαζομένων και μεταξύ 1998 και 1999 ως πρόεδρος της Ανώτατης Επιτροπής Ειδικών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μεταξύ 1999 και 2001 ήταν μέλος της επιτροπής στρατηγικής που ασχολείται με την περαιτέρω ανάπτυξη του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου (Φλωρεντία) και το 2001, μέσω απόφασης του γερμανικού υπουργικού συμβουλίου, εντάχθηκε στο Εθνικό Συμβούλιο Δεοντολογίας (Nationaler Ethikrat), προεδρεύοντάς του μέχρι 2005. Υπηρέτησε ξανά σε αυτό μεταξύ 2008 και 2012 (μεσολάβησε η μετονομασία από "Nationaler Ethikrat" σε "Deutscher Ethikrat", Γερμανικό Συμβούλιο Δεοντολογίας).
Αναγνώριση
Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας ο Σπύρος Σημίτης έλαβε μια σειρά διακρίσεων από διεθνείς επιτροπές και ακαδημαϊκά ιδρύματα. Ήταν επίτιμος διδάκτωρ του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης από το 1992, από το 2003 του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και από το 2013 του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Ελλάδος. Ήταν επίτιμο μέλος της Συνέλευσης των Γερμανών Νομικών (Deutscher Juristentag) από το 2002 και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το 2003.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σταμάτης Κάρμαντζης
Ο Σταμάτης Κάρμαντζης είναι Έλληνας πολιτικός, νυν Δήμαρχος Χίου και πρώην Βουλευτής.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στις Καρυές Χίου το 1954. Απόφοιτησε από το εξατάξιο Γυμνάσιο Αρρένων Χίου το 1974.
Εργάστηκε ως Αξιωματικός του Εμπορικού Ναυτικού μέχρι το 1978. Στην συνεχεία, αποφοιτώντας από τη Σχολή Αξιωματικών Τεθωρακισμένων υπηρέτησε επί 28 μήνες ως Έφεδρος Ανθυπίλαρχος στον Ελληνικό Στρατό. Το 1981 κατόπιν εξετάσεων στο Υπουργείο Δικαιοσύνης διορίζεται ως πρώτος επιτυχών με βαθμό άριστα Δικαστικός Επιμελητής στο Πρωτοδικείο Χίου. Είναι Πτυχιούχος Βυζαντινής Μουσικής, από το Εθνικό Ωδείο Αθηνών.
Είναι παντρεμένος με την Άννα Μπίζα, Προισταμένη της Υγειονομικής Μονάδος του Ι.Κ.Α. Χίου και έχουν δύο παιδιά, την Καλλιόπη (Δικηγόρο) και τον Γιώργο (Πολιτικό Μηχανικό).
Το 1990 εκλέγεται πρώτος Δημοτικός Σύμβουλος στον Δήμο Ομηρούπολης. Το 1994,εκλεγμένος Νομαρχιακός Σύμβουλος Νομού Χίου. Το 1998, επανεκλέγεται Νομαρχιακός Σύμβουλος Χίου. Διετέλεσε Αντινομάρχης Χίου από το 1999 έως το 2000 και Πρόεδρος Νομαρχιακού Συμβουλίου Χίου από το 2000 έως το 2002.
Διετέλεσε Πρόεδρος της Νομαρχιακής Διοικούσας Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας του Νομού Χίου από το 2007 έως το 2010.
Στις Βουλευτικές εκλογές Μαΐου 2012, συμμετείχε στο τοπικό ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας της Εκλογικής περιφέρειας Χίου, λαμβάνοντας 3.384 σταυρούς προτίμησης, χωρίς να εκλέγεται. Ορκίστηκε βουλευτής Χίου με τη Νέα Δημοκρατία στις 5 Μαΐου 2014 αντικαθιστώντας τον παραιτηθέντα Κωνσταντίνο Μουσουρούλη και στις 29 Αυγούστου 2014 παραιτήθηκε από το αξίωμα.
Στις Αυτοδιοικητικές εκλογές 2014, εξελέγη Αντιπεριφερειάρχης Χίου, με τον συνδυασμό της Χριστιάνας Καλογήρου.
Τον Απρίλιο του 2016 διεγράφη από τη Νέα Δημοκρατία, καθώς δήλωσε μεταξύ άλλων ότι «καλός Τούρκος είναι ο νεκρός Τούρκος».
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Χίου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Δήμαρχοι Χίου
Αδόλφος Γ΄ του Σάουενμπουργκ
Ο Αδόλφος Γ΄, γερμ.: Adolf III von Schauenburg (19 Ιανουαρίου 1511 - 1556) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν ο εκλέκτορας-αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας από το 1547 έως το 1556.
Βιογραφία
Βαπτίστηκε στις 3 Φεβρουαρίου. Ήταν μάλλον ο πρώτος γιος του Ιακώβου Α΄ κόμη του Χόλσταϊν-Σάουενμπουργκ και της συζύγου του Mαρίας του Νάσσαου, κόρης του Ιωάννης Ε΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ.
Αν και ήταν ο πρώτος γιος, ο Αδόλφος προορίστηκε για μία σταδιοδρομία στην Εκκλησία από νεαρή ηλικία. Από το 1522 σπούδασε στο Λόιφεν. Έγινε ιερέας (canon) του καθεδρικού ναού της Λιέγης στις 2 Σεπτεμβρίου 1528 και στη συνέχεια κοσμήτορας του καθεδρικού ναού στις 30 Μαΐου 1533. Το 1529 έγινε επίσης ιερέας (canon) του καθεδρικού ναού του Μάιντς και στις 23 Δεκεμβρίου 1529 του καθεδρικού ναού της Κολωνίας. Έγινε πρύτανης της βασιλικής του Αγ. Γκέρεον και στη συνέχεια ο κοσμήτοράς της το 1533.
Με το τέλος του πατέρα του το 1531, ο Aδόλφος επέστρεψε στο Σάουμμπουργκ για να γίνει κηδεμόνας των μικρότερων αδελφών του. Συμμετείχε στη διακυβέρνηση του Σάουμμπουργκ μέχρι το 1544.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1530, ο αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας Χέρμαν του Βηντ γινόταν όλο και πιο συμπαθής προς την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Για να προσπαθήσει να περιορίσει την επιρροή του αρχιεπισκόπου, στις 17 Δεκεμβρίου 1533 ο Σύλλογος του καθεδρικού ναού της Κολωνίας εξέλεξε τον Αδόλφο να είναι ο βοηθός επίσκοπος της Κολωνίας. Επρόκειτο να είναι το συντηρητικό αντίβαρο στις προσπάθειες του Χέρμαν για μεταρρυθμίσεις.