cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάννης Αγραβάνης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εκπαιδευτηρίων Δούκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προμηθέα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γ.Σ. Χαρίλαου Τρικούπη Μεσολογγίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή
Σελί
Το Σελί (γαλλικά: Cély), επίσης γνωστό ως Σελί-αν-Μπιέρ (γαλλικά: Cély-en-Bière), είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σελιζιέν (γαλλικά: Célysiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Αρτζένιο
Το Αρτζένιο (ιταλικά: Argegno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Σκαμάνδρεια
Η Σκαμάνδρεια ήταν αρχαία πόλη της Τρωάδας η οποία κατοικήθηκε κατά την κλασσική, ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο. Βρίσκεται στη θέση Adatepe, στην επαρχία Τσανάκκαλε της Τουρκίας, βορειοδυτικά του χωριού Akköy.
Η Σκαμάνδρεια βρισκόταν στα νοτιοανατολικά της Τροίας, λίγο βορειότερα της Σκαμάνδρου. Το όνομά της το οφείλει στον ποταμό Σκάμανδρο που διέρρεε την Τροία. Η πόλη αναφέρεται από τον ιστορικό Πλίνιο ( 5, 30, 33, § 124). Νομίσματα της περιόδου 350 -300 π.Χ. φέρουν προσωποποίηση της Ίδης και στην άλλη όψη έλατο, κεφαλή αγριόχοιρου και επιγραφή «ΣΚΑ».
Έχει διατυπωθεί η πιθανότητα ο πληθυσμός της αργότερα να μεταφέρθηκε εξ ολοκλήρου, μαζί με πληθυσμούς άλλων γειτονικών οικισμών, στη νέα πόλη Ίλιον που ίδρυσε ο Λυσίμαχος. Κατά άλλη εκδοχή, ίσως συμμετείχε σε συμπολιτεία με επικεφαλής το Ίλιον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας
Παναγιώτης Κοντολέων
Ο Παναγιώτης Κοντολέων (Αθήνα, 1965) είναι στέλεχος εταιρίας σεκιούριτι, ειδικός σύμβουλος και πρώην διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ). Ορίστηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη την 1η Αυγούστου 2019, θέση την οποία διατήρησε μέχρι και τις 5 Αυγούστου 2022 όταν και παραιτήθηκε λόγω του σκανδάλου τηλεφωνικών παρακολουθήσεων από την ΕΥΠ το 2022.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα, ενώ το 1999 oλοκλήρωσε προπτυχιακές σπουδές επάνω στη Διοίκηση στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο του Ηνωμένου Βασιλείου, ενώ το 2001 απέκτησε Μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (MBA) από το ίδιο Πανεπιστήμιο. Επί σειρά ετών διετέλεσε διευθυντικό στέλεχος σε εταιρείες υπηρεσιών ασφαλείας. Μιλάει αγγλικά και έχει βασική γνώση γαλλικών. Έρευνα της Εφημερίδας των Συντακτών, αμφισβήτησε το αντικείμενο σπουδών του, καθώς ανέφερε ότι το πτυχίο του αφορά σε Μουσικές Σπουδές.
ΕΥΠ και σκάνδαλο τηλεφωνικών παρακολουθήσεων
Η τοποθέτηση του στην ΕΥΠ έλαβε χώρα ύστερα από τις μεταρρυθμίσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη το 2019, γνωστές και ως επιτελικό κράτος. Η συγκεκριμένη τροπολογία έφερνε την ΕΥΠ υπό τον πλήρη έλεγχο της κυβέρνησης και συγκεκριμένα την ενσωμάτωνε στο γραφείο του πρωθυπουργού. Η τοποθέτηση του Παναγιώτη Κοντολέοντα προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από κόμματα της αντιπολίτευσης, που τάχθηκαν κατά της πρόσληψης του λόγω έλλειψης τυπικών προσόντων και μη απαιτούμενου προφίλ για την ανάληψη χρεών ενός πόστου όπως αυτό του διοικητή της ΕΥΠ. Επιπρόσθετα, πολιτικοί και δημοσιογράφοι προχώρησαν σε συγκρίσεις του βιογραφικού του Παναγιώτη Κοντολέοντα, το οποίο αμφισβητήθηκε εντόνως από πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, με αυτά προηγούμενων διοικητών της ΕΥΠ, όπως του Γιάννη Ρουμπάτη.
Μετά από σειρά καταγγελιών από διάφορα Ελληνικά μέσα ερευνητικής δημοσιογραφίας περί παρακολουθήσεων πολιτικών και δημοσιογραφικών προσώπων από την ΕΥΠ με τη χρήση κακόβουλου λογισμικού (Predator) μεταξύ 2020 και 2022,  ο Παναγιώτης Κοντολέων παραιτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2022. Παρόλο που η κυβέρνηση υποστήριξε ότι η παραίτηση δεν είχε να κάνει με τις υποθέσεις παρακολουθήσεων, πολλά ΜΜΕ και δημοσιογράφοι θεώρησαν έμμεση παραδοχή την παραίτηση Κοντολέοντα, που συνοδεύτηκε την ίδια ημέρα από την παραίτηση του Γενικού Γραμματέα του πρωθυπουργού και ανηψιού του Κυριάκου Μητσοτάκη, Γρηγόρη Δημητριάδη.
Η Βουλή των Ελλήνων ανακοίνωσε κατεπείγουσα εξεταστική επιτροπή για την διερεύνηση του σκανδάλου των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων. Σύμφωνα με έλεγχο της ΑΔΑΕ επάνω στα δεδομένα της ΕΥΠ, τα αρχεία παρακολούθησης πολιτικών και δημοσιογράφων είχαν ήδη καταστραφεί, ενώ κατά τη διάρκεια της εξεταστικής επιτροπής ο Παναγιώτης Κοντολέων αρνήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις βουλευτών σχετικά με τις δραστηριότητες και κατηγορίες κατά τη διάρκεια της θητείας του στην ΕΥΠ. Ο ίδιος επικαλέστηκε το απόρρητο για τη συγκεκριμένη στάση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητές της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών‎
Ελληνιστική τέχνη
Ελληνιστική τέχνη είναι η τέχνη της ελληνιστικής περιόδου, δηλαδή της περιόδου από το 323 π.Χ. μέχρι τα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. Αναπτύχθηκε στα ελληνιστικά κράτη, δηλαδή στις πόλεις-κράτη των ελληνιστικών χρόνων και στα βασίλεια που δημιουργήθηκαν μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όταν διαλύθηκε η αυτοκρατορία του.
Γλυπτική
Ιδιαίτερη ανάπτυξη γνώρισε η τέχνη της γλυπτικής. Τα αγάλματα απέκτησαν περισσότερο όγκο σε σχέση με εκείνα των προηγούμενων αιώνων και άρχισαν να απλώνονται περισσότερο στον χώρο. Η απεικόνιση θεμάτων από την καθημερινή ζωή έγινε συχνή, ενώ οι γλύπτες άρχισαν παράλληλα να εικονίζουν και τοπία στο βάθος των παραστάσεων. Παράλληλα, διατηρήθηκαν πολλά στοιχεία της γλυπτικής της κλασικής περιόδου. Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι το έργο του Λυσίππου, ο οποίος ήταν ένας από τους σπουδαιότερους γλύπτες της εποχής του.
Κεραμική
Η αγγειογραφία δεν παρουσίασε τα αριστουργήματα της κλασικής περιόδου. Τα σημαντικότερα έργα της εποχής είναι οι λεγόμενοι ομηρικοί σκύφοι, δηλαδή κύπελλα με μαύρο χρώμα με ανάγλυφες σκηνές από τα έπη του Ομήρου.
Ζωγραφική
Η ζωγραφική γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη την ελληνιστική εποχή και σημειώθηκαν σημαντικές εξελίξεις στην απεικόνιση ανθρώπινων μορφών. Επίσης, άρχισαν να ζωγραφίζονται και τοπία με αρκετές λεπτομέρειες. Τα σημαντικότερα έργα είναι οι τοιχογραφίες στους μακεδονικούς τάφους, κυρίως στα Λευκάδια (κοντά στη Νάουσα). Αξιοσημείωτα έργα είναι και οι επιτύμβιες στήλες σε τάφους στη Δημητριάδα της Θεσσαλίας. Κατά την ελληνιστική περίοδο σημειώθηκε ιδιαίτερη εξέλιξη και στην τέχνη του ψηφιδωτού: Άρχισαν να χρησιμοποιούνται ψηφίδες από επεξεργασμένο γυαλί, οι οποίες έδιναν μεγάλη ποικιλία στα χρώματα. Το πιο γνωστό ψηφιδωτό της ελληνιστικής περιόδου είναι το δάπεδο στη λεγόμενη Οικία των Προσωπείων στη Δήλο, το οποίο εικονίζει τον Διόνυσο πάνω σε πάνθηρα. Η ζωγραφική της ελληνιστικής περιόδου διαδόθηκε σε όλη την Ελλάδα, τη Μικρά Ασία, την Αίγυπτο και τη Συρία και επηρέασε τη ζωγραφική και των επόμενων αιώνων. Οι ζωγράφοι της ρωμαϊκής περιόδου αντέγραψαν πολλές φορές ελληνιστικά έργα και ακόμα και η βυζαντινή ζωγραφική χρησιμοποίησε στοιχεία της ελληνιστικής περιόδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστική τέχνη Κατηγορία:Ελληνιστικά γλυπτά
Άνω Θορικό Αττικής
Το Άνω Θορικό είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας, δημοτικής ενότητας και δήμου Λαυρεωτικής, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αττικής του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Το Άνω Θορικό είναι παραθαλάσσιο χωριό στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Αττικής, στην περιοχή της Λαυρεωτικής. Βρίσκεται στον νότιο μυχό του όρμου Θορικού, αμέσως βορειότερα από το Λαύριο και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 59 χλμ. περίπου ΝΑ. της Αθήνας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1912 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λαυρεωτικής του, τέως, νομού Αττικής & Βοιωτίας. Το 1928 ο οικισμός καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1981, στον ίδιο δήμο του νομού Αττικής.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Λαυρεωτικής
Σερνέ
Το Σερνέ (γαλλικά: Cerneux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σερνουά (γαλλικά: Cernois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ελληνοαζερικές σχέσεις
Στις 31 Δεκεμβρίου του 1991, η Ελλάδα αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Αζερμπαϊτζάν από τη Σοβιετική Ένωση. Οι διπλωματικές σχέσεις εγκαινιάστηκαν το 1992. Η πρεσβεία της Ελλάδας στο Μπακού άνοιξε την άνοιξη του 1993, ενώ η πρεσβεία του Αζερμπαϊτζάν στην Αθήνα άνοιξε τον Αύγουστο του 2004.
Και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας του Ευξείνου Πόντου. Η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ήθελε άμεσα να εισάγει αέριο από το Αζερμπαϊτζάν. Με την κατασκευή του Διαδριατικού Αγωγού TAP η Ελλάδα καθίσταται κομβικό πεδίο για την μεταφορά φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν στην Ευρώπη.
Και οι δύο χώρες απολαμβάνουν πρόσφατα ανεπτυγμένες στενές σχέσεις με το εμπόριο, τον πολιτισμό και την οικονομία. Η ελληνική διασπορά στο Αζερμπαϊτζάν συγκεντρώνεται στο Μπακού στα 250-300 άτομα περίπου, με τους περισσότερους από αυτούς να είναι απόγονοι των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, που στα τέλη του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα μετανάστευσαν στο Αζερμπαϊτζάν.
Πολιτικές και εμπορικές σχέσεις
μικρογραφία|Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Δημήτρης Αβραμόπουλος (δεξιά) με τον Υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού του Αζερμπαϊτζάν Αμπουλφάς Γκαράγιεφ, τον Απρίλιο του 2013 Το Αζερμπαϊτζάν και η Ελλάδα διατηρούν διμερείς διπλωματικές σχέσεις. Το Αζερμπαϊτζάν έχει πρεσβεία στην Αθήνα και η Ελλάδα στο Μπακού. Πρόσφατα, τον Φεβρουάριο του 2009, ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίγιεφ επισκέφθηκε την Ελλάδα, προκειμένου να ενισχύσει τις διμερείς σχέσεις. Ο ηγέτης συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Ελλάδας Κάρολο Παπούλια, καθώς και με τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. Κατά τη συνάντηση μεταξύ των υπαλλήλων, των δύο έθνη συμφώνησαν ότι θα πρέπει να συνεργαστούν πιο στενά για φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν στην Ελλάδα για να βοηθήσει να διευκολύνει τα πρόσφατα θέματα ασφάλειας.
Στο παρελθόν, τα δύο έθνη έχουν κάνει πολλές προσφορές που σχετίζονται με τη βιομηχανία του πετρελαίου. Το 2007 ο Υπουργός Ανάπτυξης της Ελλάδας Δημήτρης Σιούφας υπέγραψε "μνημόνιο συνεργασίας" στους τομείς φυσικού αερίου και πετρελαίου καθώς ήταν στο Μπακού. Ο Σιούφας ανέφερε αυτό το μνημόνιο ως μια "νέα σελίδα στις οικονομικές και ενεργειακές σχέσεις των δύο χωρών."
Σύμφωνα με το προεδρικό διάταγμα 1791/23-03-2004 έχει αναγνωριστεί και λειτουργεί το Ελληνο Αζέρικο Εμπορικό και Οικονομικό Επιμελητήριο. Το Ελληνοαζέρικο Εμπορικό και Οικονομικό Επιμελητήριο δημιουργήθηκε με απώτερο σκοπό την διασύνδεση των επιχειρήσεων για την δημιουργία δεσμών και συνεργασιών με στόχο την ανάπτυξη επιχειρηματικών δραστηριοτήτων στην Ελλάδα και το Αζερμπαϊτζάν.
Συνεργασία για τα ανθρώπινα δικαιώματα
Η Έλσα Παπαδημητρίου, ως Μέλος της Επιτροπής Νομικών Υποθέσεων και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, επισκέφθηκε το Αζερμπαϊτζάν στον συνεργάτη της Οκτάι Ασάντοφ, τον πρόεδρο του Αζερικού Κοινοβουλίου και Υπουργού Δικαιοσύνης Φικράτ Μαμμάντοφ και επικεφαλής της υπηρεσίας τμήματος επιβολής του νόμου Φουάντ Αλασγκάροφ. Τέλος, παρακολούθησε ένα σεμινάριο με τον Πρόεδρο της Κρατικής Επιτροπής για τις Θρησκευτικές Οργανώσεις Χινταγιάτ Ορούτζοφ.
Γεφύρι του Αζίζ Αγά
Το Γεφύρι του Αζίζ Αγά είναι το μεγαλύτερο πέτρινο γεφύρι της δυτικής Μακεδονίας.
Βρίσκεται στον ποταμό Βενέτικο, κοντά στο Τρίκωμο.'Εχει μήκος 75, πλάτος 3 και ύψος 15 μέτρα. Αποτελείται από τρεις καμάρες, με μέγιστη την κεντρική που απολήγει σε ελλειψοειδές τόξο, με άνοιγμα 30 μέτρων. Υπήρχε λίθινο στηθαίο κατά μήκος της γέφυρας. Πάνω από τα βάθρα της βόρειας και της νότιας πλευράς υπάρχουν ανακουφιστικά ανοίγματα, που λειτουργούν ως υπερχειλιστές. Κατασκευάστηκε τον 19ο αιώνα ή το 1727. Πήρε το όνομά του από τον Αζίζ Αγά, ο οποίος χρηματοδότησε την κατασκευή του.
Θρύλος
Ο Αζιζ Αγάς ανέθεσε την κατασκευή σε φημισμένο πρωτομάστορα, αλλά εξ αιτίας του μεγάλου μήκους καί ύψους του, το γεφύρι παρουσίαζε δυσκολίες. Δύο φορές έπεσε η μεσαία καμάρα μετά την αφαίρεση των καλουπιών. Όταν οι σκαλωσιές καί τα καλούπια στήθηκαν για τρίτη φορά, ο Αζιζ Αγάς απείλησε τον πρωτομάστορα πως αν το γεφύρι πέσει γιά τρίτη φορά "θα του πάρει το κεφάλι". Την ώρα που αφαιρούταν καί τα τελευταία καλούπια, ο πρωτομάστορας έντρομος κατέφυγε στη "ράχη Σκύφτη", λίγο νότια του γεφυριού, κατά το Κηπουριό για ν' αποφύγει τις κυρώσεις αν το γεφύρι ξαναέπεφτε. Το γεφύρι όμως τη φορά αυτή στάθηκε όρθιο. Ο Αγάς κάλεσε κοντά του με έναν χωροφύλακα τον πρωτομάστορα, τον συνεχάρη και τον πλήρωσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανικές γέφυρες Κατηγορία:Γέφυρες στη Δυτική Μακεδονία Κατηγορία:Γέφυρες στη Μακεδονία
Ομπορνίκι
Το Ομπορνίκι (πολωνικά: Oborniki, Obornik) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Ομπορνίκι, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα βόρεια του Πόζναν. Ο πληθυσμός του είναι 17.848 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Πλατεία Αγοράς στο Ομπορνίκι το 2003 Στο Ομπορνίκι παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης πριν από το 1292. Ο Δούκας Μπολέσλαφ ο Ευσεβής ίδρυσε ένα φραγκισκανικό μοναστήρι στο Ομπορνίκι τον 13ο αιώνα. Ήταν μια βασιλική πόλη του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας, που βρισκόταν διοικητικά στο Πόβιατ Πόζναν, στο Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το επισκεπτόταν συχνά ο Βασιλιάς Βλαδίσλαος Β΄ Γιαγκέλο. Ως αποτέλεσμα του δεύτερου διαμελισμού της Πολωνίας το 1793, προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Το 1807 έγινε μέρος του βραχύβιου πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας. Το 1815 προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας για δεύτερη φορά. Οι κάτοικοι της πόλης πολέμησαν στους αγώνες για την απελευθέρωση της Πολωνίας, συμπεριλαμβανομένης της Νοεμβριανής Εξέγερσης, της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1848), της Ιανουαριανής Εξέγερσης και της νικηφόρας Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919) μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως αποτέλεσμα της οποίας η πόλη ενσωματώθηκε με την ανασυσταθείσα πολωνική κράτος το 1919.
Μετά την κοινή γερμανοσοβιετική εισβολή στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939, η πόλη καταλήφθηκε από τη Γερμανία μέχρι το 1945. Οι πρώτοι εκδιωχθέντες Πολωνοί ήταν πρώην αντάρτες της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας και οι απελάσεις πραγματοποιήθηκαν στις αρχές Δεκεμβρίου 1939. Οι απελαθέντες κρατήθηκαν για αρκετές ημέρες σε ένα στρατόπεδο διέλευσης στο κοντινό χωριό Κοβανούφκο, όπου τους έκλεψαν χρήματα και τιμαλφή και στη συνέχεια απελάθηκαν με εμπορευματικά τρένα στο Σοκόουουφ Ποντλάσκι στο Γενικό Κυβερνείο (Κεντρική Πολωνία που κατεχόταν από τους Γερμανούς). Το 1940, λειτούργησε στην πόλη ένα στρατόπεδο διέλευσης για Πολωνούς που εκδιώχθηκαν από διάφορα χωριά του πόβιατ. Μερικοί από τους Πολωνούς που εκδιώχθηκαν το 1940 από τα γειτονικά πόβιατ Χόντζιες και Σαμοτούουι υποδουλώθηκαν σε καταναγκαστική εργασία στην περιοχή της πόλης. Τον Αύγουστο του 1944, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν μαζικές συλλήψεις ντόπιων μελών του Πολωνικού Στρατού Εσωτερικού, της κορυφαίας πολωνικής οργάνωσης υπόγειας αντίστασης.
Αξιοθέατα
Μεταξύ των ιστορικών ορόσημων του Ομπορνίκι είναι:
Κουζίνα
Το Ομπορνίκι είναι ένας από τους τόπους παραγωγής του τυριού λιλίπουτ Μείζονος Πολωνίας (ser liliput wielkopolski), ενός παραδοσιακού περιφερειακού πολωνικού τυριού, που προστατεύεται ως παραδοσιακό φαγητό από το Υπουργείο Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης της Πολωνίας.
Αθλητισμός
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η Σπάρτα Ομπορνίκι. Αγωνίζεται στα κατώτερα πρωταθλήματα.
Διεθνείς σχέσεις
Το Ομπορνίκι είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εικόνες
κέντρο|μικρογραφία|1000x1000εσ| Πανόραμα της πόλης
Σεσόν
Το Σεσόν (γαλλικά: Cesson) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεσοναί (γαλλικά: Cessonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μάχη του Αγιονορίου
Η Μάχη του Αγιονορίου ήταν πολεμική συμπλοκή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Έλαβε χώρα στις 28 Ιουλίου του 1822, δύο ημέρες μετά την καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενάκια. Στην μάχη αυτή από την πλευρά των Ελλήνων αρχηγοί ήταν ο Νικηταράς, ο Νικήτας Φλέσσας και ο Παπαφλέσσας
Τα γεγονότα πριν τη μάχη
Μετά τη μάχη στα Δερβενάκια, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συνέλαβε και εφάρμοσε σχέδιο πλήρους αποκλεισμού της στρατιάς του Δράμαλη, τον οποίο περίμενε πως θα επιχειρούσε να περάσει από το Ναύπλιο στην Κόρινθο. Τελικά το σχέδιο δεν εφαρμόστηκε σωστά με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να διαφύγουν προς το Αγιονόρι όπου ο μόνος που απέμενε να τους αντιμετωπίσει ήταν ο Νικηταράς με τον Νικήτα Φλέσσα. Τη νύχτα της 27ης/28ης Ιουλίου, ο Δράμαλης έμαθε ότι η χαράδρα του Μπερμπατιού ήταν αφύλακτη και αποφάσισε να περάσει από αυτήν για να βγει στην οδό του Αγιονορίου και από εκεί, μέσω της Κλένιας, να φτάσει στην Κόρινθο.
Η μάχη
Στην αρχή ο Δράμαλης στράφηκε εναντίον του σώματος του Νικηταρά στον Άγιο Βασίλειο, το οποίο ήταν πιο απομονωμένο και άφησε μικρή δύναμη στον δρόμο του Αγιονορίου για να απασχολεί τους Φλεσσαίους. Οι άνδρες του Νικηταρά υπέστησαν απώλειες και άρχισαν να υποχωρούν προς το Στεφάνι, όπου όμως αντιστάθηκαν αποτελεσματικά, συνεπικουρούμενοι από το σώμα του Νικήτα Φλέσσα. Τελικά οι Τούρκοι, ευρισκόμενοι ανάμεσα σε δύο πυρά, ηττήθηκαν χάνοντας τουλάχιστον 600 περίπου άνδρες (πολλοί ιστορικοί ανεβάζουν τις απώλειες στους 1.000 άνδρες ). Θα είχαν μεγαλύτερες απώλειες αν οι Έλληνες συνέχιζαν να τους καταδιώκουν αλλά φαίνεται πως θαμπώθηκαν από τα πλούσια λάφυρα και σταμάτησαν. Μόνο ο Νικηταράς με λίγους άνδρες συνέχισε την καταδίωξη, βοηθούμενος από τις γυναίκες του Αγιονορίου οι οποίες πετούσαν πέτρες στους Τούρκους από ψηλά. Έτσι μεγάλος αριθμός των ηττημένων διέφυγε, μαζί με τον ίδιο τον Δράμαλη, στην Κορινθία όπου και πάλι αποκλείστηκαν από τους Έλληνες.
Η κατάληξη της στρατιάς του Δράμαλη
Τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1822, ο Δράμαλης ανασυνέταξε τα υπολείματα της στρατιάς του και προσπάθησε τρεις φορές να διασπάσει, ανεπιτυχώς, τον ελληνικό κλοιό. Μετά από αυτές τις αποτυχίες, προσπάθησε να βοηθήσει τους Τούρκους πολιορκημένους του Ναυπλίου. Στα τέλη Οκτωβρίου ή Νοεμβρίου 1822, πέθανε από τη λύπη του ή από τύφο. Οι άνδρες του, με ορμητήριο την Κόρινθο, επανειλημμένα τροφοδότησαν το Ναύπλιο και, μετά την πτώση του τελευταίου, όσοι απέμειναν από τις αρρώστιες και τις κακουχίες, έφυγαν για την Πάτρα, αφήνοντας φρουρά 500 ανδρών στον Ακροκόρινθο.
Πηγές
Αγιονοριου, Μαχη του
Μαργαρίτα των Βουρβόνων-Πάρμας
Η Μαργαρίτα των Βουρβόνων-Πάρμας (Margherita di Borbone-Parma, γενν. 13 Οκτωβρίου 1972) είναι κόρη του Καρόλου Ούγο, Δούκα της Πάρμας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1972 στο Ναϊμέχεν, και είναι το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Καρόλου Ούγο, Δούκα της Πάρμας και της Ειρήνης των Λίππε πριγκίπισσας της Ολλανδίας, κόρης του Βερνάρδου πρίγκιπα του Λίππε-Μπήστερφελτ. Ήταν η δίδυμη αδελφή του Χάιμε κόμη του Μπάρντι. Ανάδοχοι της ήταν η εκ μητρός θεία της, Βασίλισσα Βεατρίκη της Ολλανδίας και ο εκ πατρός θείος της, Πρίγκιπας Σίξτος-Ερρίκος πρίγκιπας των Βουρβόνων-Πάρμας.
Το 1981, όταν ήταν εννέα ετών, οι γονείς της χώρισαν. Μετακόμισε μαζί με τη μητέρα της και τα αδέλφια της στο Παλάτι Σούζνταϊκ, τότε κατοικία της πρώην βασίλισσας των Κάτω Χωρών. Έζησε στο παλάτι για πολλά χρόνια μαζί με τους παππούδες τους, Βασίλισσα Τζουλιάνα της Ολλανδίας, όταν το 1980 παραιτήθηκε από τον θρόνο και τον Πρίγκιπα Βερνάρδο του Λίππε-Μπίστερφελτ. Αργότερα έζησαν για λίγο σε μια βίλα στο Wijk bij Duurstede.
Η Μαργαρίτα σπούδασε Πολιτισμική Ανθρωπολογία στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ και είναι διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων. Σπούδασε εσωτερική αρχιτεκτονική στη Χάγη.
Στις 19 Ιουνίου 2001, η Μαργαρίτα παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον επιχειρηματία Έντουιν ντε Ρόυ φαν Σάρντεβαϊν, μέλος ολλανδικής πατριώτικης οικογένειας στο Άμστερνταμ, και στις 22 Σεπτεμβρίου 2001 τελέστηκε και ο θρησκευτικός τους γάμος στον Καθεδρικό Ναό του Ούς στη Γαλλία.
Η Ολλανδική Βασιλική Οικογένεια δεν εμπιστευόταν τον ντε Ρόυ φαν Σάρντεβαϊν, και ως εκ τούτου στο γάμο δεν παρέστει κανένα βασιλικό μέλος. Το 2003, μια σειρά περιστατικών είχε γίνει γνωστή ως υπόθεση Μαργαρίτα. Στα μέσα μαζικής ενημέρωσης η Μαργαρίτα και ο σύζυγός της κατηγόρησαν την Ολλανδική Βασιλική Βουλή και την Ολλανδική μυστική υπηρεσία για την παρεμπόδιση των υποθέσεων της Fincentives, η εταιρεία του ντε Ρόυ φαν Σάρντεβαϊν.
Στις 13 Αυγούστου 2004, η Μαργαρίτα κατέθεσε αίτηση διαζυγίου. Το επίσημο διαζύγιο υπογράφηκε στις 8 Νοεμβρίου 2006. Από αυτό τον γάμο δεν υπήρξαν παιδιά.
Λόγω των διαμάχης μεταξύ της πριγκίπισσας και της Ολλανδικής Βασιλικής Οικογένειας κατά την υπόθεση Μαργαρίτα, δεν ήταν ευπρόσδεκτη στο γάμο του εξαδέλφου της Γουλιέλμου-Αλέξανδρου, Πρίγκιπα της Οράγγης και της Μάξιμα Σορρεγιέτα, και στην κηδεία του θείου της Πρίγκιπα Νικολάου της Ολλανδίας. Ωστόσο, μετά το διαζύγιό της από τον ντε Ρόυ φαν Σάρντεβαϊν, η σχέση με την βασιλική οικογένεια βελτιώθηκε και πάλι.
Οικογένεια
Στις 3 Μαΐου 2008 η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Τιάλιν τεν Κάτε, δικηγόρο της Dutch Bank, επίσης μέλος ολλανδικής πατριώτικης οικογένειας. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Η οικογένεια αυτή τη στιγμή ζει στο Άμστερνταμ.
Είναι ανάδοχος της Πριγκίπισσας Σεσίλια των Βουρβόνων-Πάρμας, της Πριγκίπισσας Ζίτα Κλάρας των Βουρβόνων-Πάρμας και της Αλάϊα Μαρίας Μπρένινκμέιερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Αεροδρόμιο Ιγκνάτιεβο
Το Αεροδρόμιο Ιγκνάτιεβο (Аэропорт Игнатьево) είναι μεγάλο αεροδρόμιο στη Ρωσία που βρίσκεται 20 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Μπλαγκοβεστσένσκ. Εξυπηρετεί σε 24ωρη βάση αεροσκάφη, τα οποία είναι μέχρι μέσου μεγέθους. Εκτός από τον πολιτικό τομέα, το αεροδρόμιο εξυπηρετεί και στρατιωτικά αεροπλάνα.
Ατυχήματα
Στις 8 Αυγούστου 2011, κατά τη διάρκεια της Πτήσης 103 της IrAero, ένα Antonov An-24 RA-46561 υπερέβη τον αεροδιάδρομο κατά την προσγείωση. Από τα πέντε μέλη του πληρώματος και τους 31 επιβάτες, δώδεκα άνθρωποι τραυματίστηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιγκνάτιεβο
Κάμινος Αιτωλοακαρνανίας
Η Κάμινος είναι ημιορεινό χωριό του Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 340 μέτρων, το οποίο βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας σε απόσταση 45 χλμ. ΒΔ. από την Αμφιλοχία και 44 χλμ. ΝΑ. από την Άρτα. Ως οικισμός αναφέρεται με το όνομα Κάμινος το 1836 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ιδομένης. Το 1912 διορθώνεται σε Κάμινα και το 1928 επαναφέρεται σε Κάμινος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Νέο Αγρίδιο και τη Δρομίτσα συναποτελούν τη Τοπική Κοινότητα Αγριδίου που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ίναχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 81 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Σεσουά-αν-Μοντουά
Το Σεσουά-αν-Μοντουά (γαλλικά: Cessoy-en-Montois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Γένος Ulva
Τα είδη του γένους Ulva (Linnaeus,1753) ανήκουν στο άθροισμα των χλωροφυκών και είναι κοινώς γνωστά ως "Το μαρούλι της θάλασσας". Αποτελείται από μια ομάδα βρώσιμων πράσινων φυκών με τυπικό κυρίαρχο είδος το Ulva lactuca. Το γένος Ulva περιλαμβάνει κοσμοπολίτικα είδη, με εκπροσώπους που εμφανίζονται σε θάλασσες, εκβολές ποταμών και περιβάλλοντα γλυκού νερού από τροπικές έως πολικές περιοχές. Το συγκεκριμένο γένος μακροφυκών περιλαμβάνει επίσης τα είδη του πρώην γένους Enteromorpha και είναι άμεσα συνδεδεμένο με τις πληθυσμιακές ανθίσεις ή αλλιώς "πράσινες παλίρροιες", οι οποίες προκαλούν συχνά αρκετές οικολογικές, υγειονομικές και κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις.
Μορφολογία και αναπαραγωγή
Το είδη του γένους Ulva  έχουν φυλλώδη θαλλό είτε μονοστρωματικό (πρώην γένος Enteromorpha) είτε διστρωματικό, που μπορεί να ποικίλλει σε μήκος από μερικά εκατοστά έως πάνω από 1m. Τα βλαστικά κύτταρα του έχουν ένα μόνο χλωροπλάστη και ένα ή περισσότερα πυρηνοειδή. Τα βλαστικά κύτταρα είναι απύρηνα, ενώ τα κύτταρα των ριζοειδών είναι συχνά πολυπύρηνα. Ο αριθμός των χρωμοσωμάτων τους κυμαίνεται μεταξύ 5 και 13 στον απλοειδή θαλλό, με πιο κοινό τα 10 χρωμοσώματα. Η αναπαραγωγή σε μερικές μορφές είναι αποκλειστικώς αγενής, αλλά σε άλλες εκδηλώνεται με εναλλαγή ισομορφικών γενεών. Αμφότερα τα ζωοσπόρια και οι γαμέτες παράγονται κυρίως από κύτταρα στις άκρες του θαλλού. Το γεγονός αυτό επιτρέπει την πραγματοποίηση της αναπαραγωγής, χωρίς να προκαλείται πλήρης κατακερματισμός του μητρικού θαλλού, συμβάλλοντας έτσι στη διατήρηση των μητρικών θαλλών του Ulva στο περιβάλλον. Εδράζεται σε θαλάσσια υποστρώματα της παράκτιας ζώνης μέσω ριζοειδών, αλλά επίσης εντοπίζεται και σε ελεύθερης -επίπλευσης μάζες. Η διαφοροποίηση των ειδών βασίζεται σε μορφολογικά, ανατομικά και κυτταρολογικά χαρακτηριστικά, όπως το σχήμα, το μέγεθος, το πάχος, οι διαστάσεις των κυττάρων και ο αριθμός των πυρηνοειδών. Πολλές μελέτες δείχνουν ότι τα χαρακτηριστικά αυτά μπορεί να είναι πολύ μεταβλητά, ακόμη και μέσα στο ίδιο το είδος, ποικίλλοντας ανάλογα με την ηλικία, το αναπαραγωγικό  στάδιο, την έκθεση σε κυματισμό, τον παλιρροιακό κύκλο, τη θερμοκρασία, την αλατότητα, το φως και βιολογικούς παράγοντες, όπως η βόσκηση. Το γένος Ulva αποτελείται από περίπου 100 ταξινομικά είδη, αλλά λόγω της μορφολογικής πλαστικότητας των ειδών η ταξινομική κατάσταση σε αυτό το γένος παραμένει αβέβαιη και δύσκολο να εκτιμηθεί.
Οικολογία
Τα θαλάσσια μακροφύκη είναι είδη που διαδραματίζουν κρίσιμο οικολογικό ρόλο σε παράκτια περιβάλλοντα,ως κύριοι πρωτογενείς παραγωγοί, που καθορίζουν το ενδιαίτημα. Το είδη του γένους Ulva είναι ζωτικής σημασίας κοινότητες της παλιρροιακής ζώνης και αποτελούν σημαντικά συστατικά της βιοποικιλότητας, χρησιμεύοντας ως πηγή τροφής και καταφύγιο για αρκετούς οργανισμούς. Ωστόσο, ορισμένα είδη του γένους έχουν συσχετιστεί με τις  ανθίσεις" θαλάσσιων χλωροφυκών, φαινόμενο γνωστό ως "πράσινες παλίρροιες" . Η πράσινη παλίρροια προκαλείται από τη συσσώρευση επιπλεόντων πράσινων μακροφυκών. Κατά τη διάρκεια των πληθυσμιακών ανθίσεων, μεγάλες ποσότητες φυκών συσσωρεύονται στην ακτή, γεγονός που έχει αρνητικό αντίκτυπο στον τουρισμό, τις υδατοκαλλιέργειες κ.α. Επιπλέον, μπορούν να προκληθούν δευτερεύοντες κίνδυνοι, όπως η οξίνιση του θαλασσινού νερού και η υποξία, που είναι εξαιρετικά επιβλαβείς για τις παράκτιες θαλάσσιες κοινότητες. Τα είδη του γένους Ulva'' μπορούν να αναπτυχθούν γρήγορα σε ενδιαιτήματα πλούσια σε θρεπτικά συστατικά και έχουν υψηλό εύρος ανεκτικότητας σε αβιοτικούς παράγοντες, όπως θερμοκρασία και αλατότητα. Είναι κυρίαρχα είδη στις πράσινες παλίρροιες, λόγω της ταχείας ανάπτυξής τους, των διαφορετικών τρόπων αναπαραγωγής και της ισχυρής προσαρμοστικής τους ικανότητας.
Χρήσεις
Ο υψηλός ρυθμός ανάπτυξης, η υψηλή δυνατότητα αφομοίωσης θρεπτικών αλάτων και η ικανότητα γρήγορης προσαρμογής σε μεταβαλλόμενες περιβαλλοντικές συνθήκες, καθιστούν τα είδη του Ulva spp. ως κατάλληλα βιολογικά φίλτρα που μειώνουν το φαινόμενο του ευτροφισμού. Επιπλέον, είναι γνωστό ότι συσσωρεύουν μεγάλες συγκεντρώσεις μεταλλικών στοιχείων από το περιβάλλον, με αποτέλεσμα να αποτελούν εξαιρετικό μοντέλο σε οικοτοξικολογικές μελέτες. Τα είδη Ulva spp. χρησιμοποιούνται για βιοαποκατάσταση σε λύματα υδατοκαλλιεργειών, με μια σειρά από διαδικασίες οι οποίες στοχεύουν στην αφαίρεση των τοξικών ουσιών από τους ρύπους που έχουν ενσωματωθεί στο περιβάλλον.
Το είδη του γένους Ulva μπορεί να αποτελούν πηγή βιοκαυσίμων, καθώς η παραγωγή τους δεν απαιτεί καλλιεργήσιμη γη και λιπάσματα και μπορούν να αναπτυχθούν σε αλμυρά ύδατα με παρουσία υγρών αποβλήτων. Έχουν μεγαλύτερη ικανότητα να απομονώνουν το ατμοσφαιρικό CO2, σε σύγκριση με χερσαίες καλλιέργειες, καθώς επίσης και υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης και παραγωγικότητας. Επιπλέον, τα είδη του γένους Ulva μπορούν να επιβιώσουν σε συνθήκες στρες, διαθέτοντας σημαντική ανθεκτικότητα σε αβιοτικούς παράγοντες. Τα βιοκαύσιμα που έχουν μελετηθεί περισσότερο είναι το βιοντίζελ, η βιοαιθανόλη και το βιοαέριο.
Το θαλάσσιο μαρούλι (Ulva spp.) χρησιμοποιείται ως τροφή για τον άνθρωπο, συνήθως ωμό σε σαλάτες ή μαγειρεμένο ως συστατικό σούπας. Μπορεί να θεωρηθεί πλούσια πηγή θρεπτικών συστατικών, όπως απαραίτητων αμινοξέων, διαιτητικών κυτταρικών ινών, πολυακόρεστων λιπαρών οξέων, μετάλλων και βιταμινών. Έχει σημαντική διατροφική αξία, λόγω της υψηλής περιεκτικότητας σε πρωτεΐνες και σίδηρο, αλλά και της χαμηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά. Μπορεί επίσης να θεωρηθεί καλό υποκατάστατο τροφής για τα ζώα, καθώς περιέχει περισσότερες ακατέργαστες πρωτεΐνες και μέταλλα από τις παραδοσιακές ζωοτροφές. Ωστόσο, πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στη χρήση των Ulva spp. ως τροφή, καθώς οι οργανισμοί αυτοί εκτός από θρεπτικά συστατικά μπορούν επίσης να έχουν συσσωρεύσει υψηλές συγκεντρώσεις τοξικών στοιχείων, όπως μέταλλα.
Βιοδραστικές ουσίες
Ρέιτσελ Μπράις
Η Ρέιτσελ Μπράις (αγγλ.: Rachel Brice, 15 Ιουνίου 1972) είναι Αμερικανίδα χορεύτρια και χορογράφος. Εργάστηκε ως επαγγελματίας χορεύτρια για το American Tribal Style Belly Dance, το οποίο προήλθε από το στυλ του χορού της κοιλιάς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 1972 στο Σιάτλ της Ουάσινγκτον και αποφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο. Έμαθε γιόγκα και χορό της κοιλιάς σε ηλικία 17 ετών. Ανακάλυψε τον κόσμο του χορού το 1988 παρακολουθώντας την παράσταση του Hahbi'Ru στο Renaissance Faire στη Βόρεια Καρολίνα, όπου έμαθε τον χορό της κοιλιάς από τον Atesh, διευθυντή της Atesh Dance Company. Αφού εξασκήθηκε για λίγο στη γιόγκα, άρχισε να διδάσκει γιόγκα το 1996 με τη βοήθεια του εκπαιδευτή γιόγκα Έριχ Σίφμαν.
Είναι χορεύτρια από το 1999 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 έκανε μαθήματα χορού της κοιλιάς με την Καρολένα Νερίτσιο και την Τζιλ Πάρκερ. Το 2001 προσλήφθηκε από τον παραγωγό δίσκων Μάιλς Κόπλαντ Γ΄. Το 2002, εμφανίστηκε και περιόδευσε με τους Bellydance Superstars, μια χορευτική εταιρεία που ειδικεύεται στον χορό της κοιλιάς που ιδρύθηκε στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια. Έχει επίσης κυκλοφορήσει μια σειρά μουσικών CD όπου έχει δημιουργήσει DVD για χορό της κοιλιάς για εκπαιδευτική χρήση και ερμηνεία, καθώς και τραγούδια που χρησιμοποιούνται σε παραστάσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές Κατηγορία:Αμερικανοί χορογράφοι
Πουέρτο ντε Σαγούντο
Το Πουέρτο ντε Σαγούντο ("Λιμάνι του Σαγούντο", Puerto de Sagunto, Port de Sagunt) είναι πληθυσμιακό κέντρο που ανήκει στον δήμο του Σαγούντο (Βαλένθια, Ισπανία). Σύμφωνα με την απογραφή του 2019, είναι το μεγαλύτερο πληθυσμιακό κέντρο στην Πεδιάδα του Μορβέδρε, με 44.428 κατοίκους.
Τοπικές γιορτές
Όλες οι τοπικές γιορτές του Πουέρτο ντε Σαγούντο οφείλονται στην Παναγία της Μπεγόνια. Πραγματοποιούνται το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου και περιλαμβάνουν αθλητικούς αγώνες, μουσικές παραστάσεις, τη παραδοσιακή Τσοπά (Xopà), καλλιτεχνικές εκθέσεις, εκθέσεις πυροτεχνημάτων κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πεδιάδα του Μορβέδρε Κατηγορία:Σαγούντο
Τεοντύλ Ντεβεριά
Βιογραφία
Γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1831 στο Παρίσι και ήταν γιος του ζωγράφου Ασίλ Ντεβεριά. Έγινε μέλος του Ινστιτούτου της Αλεξάνδρειας και διεύθυνε αρκετές αρχαιολογικές ανασκαφές στην Αίγυπτο. Έγινε μέλος του Αιγυπτιακού Ινστιτούτου το 1855 και διορίστηκε βοηθός συντηρητού στο Μουσείο του Λούβρου το 1860. Εκεί αφοσιώθηκε στην μελέτη των αρχαίων παπύρων για πολλά χρόνια. Απεβίωσε στις 25 Ιανουαρίου του 1871 στη γενέτειρά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Νέστορ Πιτάνα
Ο Νέστορ Φάμπιαν Πιτάνα (Néstor Fabián Pitana, γενν. 17 Ιουνίου 1975) είναι Αργεντινός διαιτητής ποδοσφαίρου και πρώην ηθοποιός, ο οποίος έχει διαιτητεύσει στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2014, στο Κόπα Αμέρικα 2015 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2018. Διαιτήτευσε τον εναρκτήριο αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 μεταξύ της Ρωσίας και της Σαουδικής Αραβίας. Ο Πιτάνα ορίστηκε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 μεταξύ της Γαλλίας και της Κροατίας στο Στάδιο Λουζνικί της Μόσχας, στις 15 Ιουλίου 2018. Έγινε ο δεύτερος Αργεντινός διαιτητής που διαιτήτευσε τον εναρκτήριο αγώνα και τον τελικό στην ίδια διοργάνωση (μετά τον Οράσιο Ελισόντο, ο οποίος έκανε το ίδιο το 2006).
Τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Η απόδοση του Πιτάνα στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 έχει φέρει κάποια αντιπαράθεση, που σχετίζεται κυρίως με τη χρήση της τεχνολογίας VAR. Το πρώτο γκολ της Γαλλίας σημειώθηκε από ένα ελεύθερο λάκτισμα που θεωρήθηκε από πολλούς ως «βουτιά» από τον Αντουάν Γκριεζμάν (ωστόσο, οι κανόνες του παιχνιδιού εκείνη την εποχή που αφορούσαν το VAR, απαγόρευαν την παρέμβαση στην περίπτωση). Το δεύτερο γκολ της Γαλλίας σημειώθηκε από πέναλτι που δόθηκε, αφού ο Πιτάνα πληροφορήθηκε από τον VAR ότι μπορεί να επιθυμεί να αναθεωρήσει την φάση του χεριού του Ίβαν Πέρισιτς. Μετά από μακρά συζήτηση και αναποφασιστικότητα, ο Πιτάνα απένεμε το πέναλτι στη Γαλλία, την οποία απόφαση πολλοί ειδήμονες ανέφεραν ως μία εσφαλμένη ερμηνεία των κανόνων,   που οδήγησε το παιχνίδι στην εύνοια της Γαλλίας.
Λουδοβίκος Β΄ του Βω
Ο Λουδοβίκος Β΄, Louis II of Vaud (1283/94 - 1348/49) ήταν βαρόνος του Βω (1302-1348). Ήταν στρατιωτικός και πολέμησε στη Γαλλία κατά την πρώτη περίοδο του Εκατονταετούς Πολέμου. Ως διπλωμάτης επισκέφθηκε το Λονδίνο και τον πάπα στη Ρώμη και στην Αβινιόν. Όταν απεβίωσε ο ξάδελφός του Αίμων κόμης της Σαβοΐας ανέλαβε τη διακυβέρνηση, επειδή ο διάδοχος Αμεδαίος ΣΤ΄ ήταν ανήλικος.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Λουδοβίκου Α΄ βαρόνου του Βω και της Ιωάννας του Μονφόρ.
Ευρωπαϊκή σταδιοδρομία
Αντιπροσώπευσε τη Σαβοΐα στη στέψη του Εδουάρδου Β΄ το 1308. Δύο έτη αργότερα ακολούθησε τον Ερρίκο Ζ΄ της Γερμανίας στην εκστρατεία του στην Ιταλία, όπου o Ερρίκος Ζ΄ στέφθηκε βασιλιάς. Ο ίδιος έγινε συγκλητικός της Ρώμης. Πολέμησε εναντίον του Δελφινάτου. Ο θείος του Αμεδαίος Ε΄ κόμης της Σαβοΐας τον έκανε υποδιοικητή του Καναβέζ στο Πεδεμόντιο και μέλος του Συμβουλίου της Σαβοΐας. Εργάστηκε για τον γιο του Ερρίκου Ζ΄, τον Ιωάννη, ο οποίος τον έθεσε κύριο σύμβουλο του γιου του Καρόλου Δ΄, που τότε ήταν αντιπρόσωπος στη Λομβαρδία.
Κυβερνήτης της Σαβοΐας
Το 1343 απεβίωσαν ο γιος του Αμεδαίου Ε΄, ο Αίμων, αφήνοντας έναν γιο 9 ετών, τον Αμεδαίο ΣΤ΄. Ορίστηκαν κηδεμόνες του ο Αμεδαίος Γ΄ της Γενεύης και ο Λουδοβίκος Β΄, που ήταν το πρεσβύτερο μέλος του Οίκου, διακεκριμένο για τη σύνεση και την εμπειρία του.
Ο Εκατονταετής Πόλεμος
Το 1337 ακολούθησε τον Φίλιππο ΣΤ΄ της Γαλλίας στον πόλεμο εναντίον του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Δύο έτη μετά, στη μάχη του Λουπέν, απεβίωσαν ο μοναχογιός και ο γαμπρός του Λουδοβίκου Β΄. Έτσι ζήτησε από τον Αμεδαίο ΣΤ΄ να τον διαδεχθεί η κόρη του. Το 1346 ο Φίλιππος ΣΤ΄ ζήτησε τη βοήθειά του στη μάχη του Κρεσύ, αλλά έφτασε αργά, όταν οι Γάλλοι σφαγιαζόταν. Ωστόσο κατέλαβε και κράτησε το Μοντρέιγ.
Η υπόθεση του Δελφινάτου και του Πεδεμοντίου
Ο Φίλιππος ΣΤ΄ προσπάθησε να αγοράσει το Δελφινάτο για τον γιο και διάδοχό του από τον Ουμβέρτο Β΄ του Δελφινάτου. Ο Λουδοβίκος Β΄ έβαλε όλη του τη διπλωματία να το εμποδίσει. Επισκέφτηκε τον πάπα στην Αβινιόν, ο οποίος παρότρυνε τον Ουμβέρτο Β΄, μόλις επέστρεψε από την εκστρατεία του εναντίον του εμίρη της Σμύρνης να νυμφευτεί την κόρη του Αμεδαίου ΣΤ΄. Τελικά ο γάμος δεν έγινε.
Το 1347 ο Ιάκωβος του Πεδεμοντίου, γιος του εξαδέλφου του, απειλήθηκε από τον Λουκίνο Βισκόντι κυβερνήτη του Μιλάνου και τον Ιωάννη Β΄ Παλαιολόγο μαρκήσιο του Μονφερά. Κινδύνευε το Καναβέζ, του οποίου ο Λουδοβίκος Β΄ ήταν υποδιοικητής. Έστειλε τον στρατηγό της Σαβοΐας, διότι ο ίδιος έπρεπε να συνδράμει τον Φίλιππο ΣΤ΄. Όταν επέστρεψε από τη Γαλλία, έθεσε την υπόθεση του Δελφινάτου και του Πεδεμοντίου στον πάπα το χειμώνα του 1347-48. Τελικά ο Ουμβέρτος Β΄ πώλησε το Δελφινάτο αντί 400.000 εκιού και ενός ετήσιου εισοδήματος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα (απεβ. 1352/59) του Οίκου των Ιβρέας-Σαλόν, κόρη του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Αρλαί και είχε τέκνα :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Ξενοπείθης ο Χίος
Ο Ξενοπείθης ο Χίος (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από τη Χίο, ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου παίδων κατά τους 75ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (480 π.Χ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Χίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου παίδων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Σαγί-αν-Μπιέρ
Το Σαγί-αν-Μπιέρ (γαλλικά: Chailly-en-Bière) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Σαγί-αν-Μπρι
Το Σαγί-αν-Μπρι (γαλλικά: Chailly-en-Brie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καϊμποτέν (γαλλικά: Caïbotins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Σαγί-αν-Μπιέρ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαγιοτέν (γαλλικά: Chaillotins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Λυκόφρων ο Αθηναίος
Ο Λυκόφρων ο Αθηναίος (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από την Αθήνα, ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου παίδων κατά τους 78ους (468 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου παίδων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Τζων Μάχαφυ
Ο Τζων Μάχαφυ (αγγλικά: The Rev. John Pentland Mahaffy) (26 Φεβρουαρίου 1839 - 30 Απριλίου 1919) υπήρξε Ιρλανδός κλασικός φιλόλογος και πολυμαθής λόγιος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1839 κοντά στο Βεβέ στην Ελβετία. Διδάχτηκε τα πρώτα του γράμματα από ιδιωτικό διδάσκαλο στην Ελβετία και Γερμανία. Συνέχισε στο Κολλέγιο της Αγίας Τριάδας (Trinity College) στο Δουβλίνο. Ενώ σπούδαζε ακόμα, και πριν πάρει το πτυχίο, έγινε πρόεδρος της Πανεπιστημιακής Φιλοσοφικής Εταιρείας του κολεγίου. Αργότερα διορίστηκε καθηγητής της αρχαίας ιστορίας στο κολέγιο αυτό. Ήταν κορυφαίος Αιγυπτιολόγος, και κάτοχος διδακτορικού μουσικής. Δημοσίευσε πολλά συγγράμματα, από τα οποία πολλά καθιερώθηκαν ως υποχρεωτικά αναγνώσματα. Απεβίωσε στις 30 Απριλίου 1919.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιρλανδοί ιστορικοί Κατηγορία:Ιρλανδοί συγγραφείς Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Ποσειδωνισμός
Με την ονομασία "Ποσειδωνισμός" (εκ του λατινικού "Neptunismus") φέρεται μια παλαιότερη θεωρία της γεωλογίας, ήδη παρωχημένη, με βασικό αντικείμενο την ερμηνεία της προέλευσης των πετρωμάτων γενικά.
Σύμφωνα με την θεωρία αυτή, που αναπτύχθηκε περί τα τέλη του 18ου αιώνα, λαμβάνοντας υπ΄ όψη την έλλειψη ηφαιστειότητας κατά τις αρχαιότερες γεωλογικές εποχές, η γένεση των αρχαίων πετρωμάτων οφειλόταν κυρίως στην επίδραση των υδάτων που κάλυπταν αρχικά όλη την επιφάνεια της Γης, όπου στη συνέχεια αποσύρθηκαν σε μεγάλες κοιλότητες, (σημερινοί ωκεανοί και θάλασσες), που και αυτές δημιουργήθηκαν εκ του βάρους των υπερκειμένων υδάτων μετά την ιζηματοποίηση τμημάτων του φλοιού της Γης.
Η θεωρία αυτή που έλαβε το όνομά της από το όνομα του αρχαίου θεού της θάλασσας Ποσειδώνα, αναπτύχθηκε από τον γεωλόγο ερευνητή και καθηγητή της Φραϊδεμβέργης Αβραάμ Βέρνερ (1749 - 1817). Οι οπαδοί της θεωρίας αυτής που δεν υπήρξαν και λίγοι αποκαλούνταν Ποσειδωνιστές.
Γκόρντον Φορμπς
Ο Γκόρντον Φορμπς (αγγλικά : Gordon Forbes), γεννημένος στο Κέιπ Τάουν στις 21 Φεβρουαρίου 1934, είναι πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης και συγγραφέας από τη Νότια Αφρική. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και του 1960 συμπαίκτης με τον συμπατριώτη του Άμπε Σέγκαλ θεωρούνταν μία από τις καλύτερες ομάδες διπλών στον κόσμο.
Ο Φορμπς έμαθε να παίζει τένις στην παιδική του ηλικία στο οικογενειακό αγρόκτημα. Σε ηλικία 12 ετών έπαιξε και κέρδισε το πρώτο του τουρνουά στο Ανατολικό Λονδίνο. Ήταν πρωταθλητής της Νότιας Αφρικής το 1959 και το 1961 και δεύτερος το 1955, το 1962, το 1963 και το 1964. Έπαιξε για την ομάδα της Νότιας Αφρικής στο Κύπελλο Ντέιβις σε 14 διοργανώσεις την περίοδο 1955 έως 1963 με ρεκόρ 20 νίκες και 11 ήττες.
Στο Ρολάν Γκαρός ήταν πρώτος στο διπλό μεικτό το 1955 με συμπαίκτρια την Νταρλίν Χαρντ, και δεύτερος το 1963 στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Άμπε Σέγκαλ. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερος το 1956 στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Ίαν Βέρμακ.
Μετά τη συνταξιοδότησή του από το τένις, έγραψε δύο βιβλία σχετικά με τις εμπειρίες του ως παίκτη και για τους συγχρόνους του στο άθλημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Κάτω Καρυόφυτο Ξάνθης
Το Κάτω Καρυόφυτο είναι ορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης, το οποίο το 1976 ανακηρύχθηκε παραδοσιακός οικισμός.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Κάτω Καρυόφυτο βρίσκεται στις νότιες πλαγιές της Δυτικής Ροδόπης σε υψόμετρο 501 μέτρα, στα νοτιοανατολικά της κορυφής "Ερμάριο" ή "Βράχια του Αμπάρ Καγιά" (υψόμετρο 1.441 μέτρα) και απέχει 40 χλμ. βορειοδυτικά της Ξάνθης. Το χωριό θεωρείται προσφυγικό γιατί, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και την Τραπεζούντα (10 οικογένειες) ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Μαζί με το γειτονικό Άνω Καρυόφυτο και την ευρύτερη περιοχή (Λειβαδίτη, Καλύβα, Δάσος Χαϊντούς) αποτελούν τουριστικό προορισμό γι΄ αυτό και διαθέτουν αρκετά ξενοδοχειακά καταλύματα, ξενώνα και καταστήματα εστίασης.
Διοικητικά
Την περίοδο της τουρκοκρατίας, οι δύο συνοικισμοί (οι σημερινοί Άνω και Κάτω) αναφέρονται με την ονομασία Κοζλούτσα, η οποία ανήκε από το 1878 ως το 1912 στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Κομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Με την ίδια ονομασία αναφέρεται και μετά την απελευθέρωση της Θράκης το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας ενώ το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Καρυόφυτον. Το 1940 ο οικισμός καταργείται και διαχωρίζεται σε Άνω Καρυόφυτο και Κάτω Καρυόφυτο. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Άνω Καρυόφυτο, τον Καστανίτη και τον Λειβαδίτη αποτελούν την τοπική κοινότητα Καρυοφύτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σταυρούπολης του Δήμου Ξάνθης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 48 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης
Ο συμβολαιογράφος
Ο συμβολαιογράφος είναι διήγημα του Αλέξανδρου-Ρίζου Ραγκαβή.
Το ιστορικό πλαίσιο
Με τον Συμβολαιογράφο εγκαινιάζει την τακτική συνεργασία του με το περιοδικό Πανδώρα.
Επισημάνσεις
Πρόκειται για ένα εκτενές αφήγημα, μια νουβέλα που εξιστορεί μια μελοδραματική ρομαντική ιστορία. Δεν επιμένει στην περιγραφή των ηθών ή των ιδιαίτερων συνθηκών ζωής σε εκείνη την περίοδο. Σε σχέση με τα υπόλοιπα έργα του Ο συμβολαιογράφος είναι ένα από τα τρία ‘’ελληνικά’’ του έργα. Ο πρόλογος και ο επίλογος του διηγήματος αποτελούν «το επαληθευτικό πλαίσιο της ιστορίας». Για τον νεοελληνιστή Ρόντρικ Μπίτον αυτή η «ρεαλιστική ιστορία δολοπλοκίας, αγωνίας και ρομάντζου», μπορεί άνετα να συμπεριληφθεί στην ομάδα εκείνη των μυθιστορημάτων των Κόλινς και του Πόε «και μεταξύ των πρώτων αστυνομικών μυθιστορημάτων που γράφτηκαν ποτέ».
Το ιδεολογικό υπόστρωμα του συμβολαιογράφου
Δεν λείπουν και οι παρεμβάσεις ιδεολογικού χαρακτήρα, σε καθαρά εξωδιηγητικά θέματα, τις οποίες κάνει ο ίδιος ο Ραγκαβής. Αφορούν το γλωσσικό πρόβλημα των Επτανήσων, το επτανησιακό ιδίωμα, το οποίο αποφασίζει να χρησιμοποιήσει ο συγγραφέας δεσμευόμενος από το αναφορικό πλαίσιο της ιστορίας. Ο Ραγκαβής στην δεύτερη παρέμβασή του κάνει λόγο για την επίσημη γλώσσα που χρησιμοποιείται –είναι η ιταλική γλώσσα- ακατανόητη για τους πολλούς κι εύχεται οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες των Επτανησίων να φτάσουν έως τον εξοβελισμό της ιταλικής από τη δημόσια διοίκηση. Δεν λείπουν και οι παραχωρήσεις στη δημοτική. Χρήση της ελληνικής γλώσσας είναι πιστοποίηση της ελληνικής εθνικότητας και η βάση για την κατοχύρωση της γλωσσικής ενότητας που είναι αποκορύφωμα της εθνικής συνέχειας.
Αφηγηματικές τεχνικές
Η άγνοια, η αποκάλυψη, και η αναγνώριση υποβοηθούμενη από μια τυχαία συνάντηση προσώπων έχει σημαντικό ρόλο στην πλοκή του διηγήματός του. .Επίσης ανάλογα με τον ρυθμό που θέλει να δώσει στην εξέλιξη της ιστορίας και την ποσότητα της πληροφορίας που θέλει να δώσει στον αναγνώστη, υιοθετεί την τακτική της εναλλαγής χρόνου και προσώπων: Ροδίνης-Τάπας κυριαρχεί στο πρώτο κεφάλαιο, στο δεύτερο Μαρίνα-Γεράσιμος στο τρίτο Ροδίνης –Αγγελική και στο τέταρτο το έγκλημα. Για να διατηρήσει την προσοχή του αναγνώστη προαναγγέλλει τη στροφή του αφηγηματικού πλαισίου ή με αναδρομές αναστέλλοντας την αφήγηση σε κρίσιμα σημεία. Δεν λείπει μια υποτυπώδης κυκλική δομή (αναφορά στην Επανάσταση στην αρχή του 1ου και του τελευταίου κεφαλαίου). Βασικό μοτίβο του οι σχέση πατέρα –κόρης και η αυτοκτονία ως κατάληξη Στον Συμβολαιογράφο η υποτυπώδης αστυνομική πλοκή αποσκοπεί στην διατήρηση του ενδιαφέροντος του αναγνώστη, ενώ εκδηλώνεται η σχέση αιτίου-αιτιατού στην απόδειξη του εγκλήματος. Είναι, επίσης, από τα λίγα διηγήματα του Ραγκαβή, στα οποία  διαφοροποιείται ο λόγος του ήρωα υφολογικά από το λόγο του αφηγητή.
Κριτική
Η αφηγηματική πεζογραφία του Ραγκαβή, λέει ο Απόστολος Σαχίνης δεν έχει κριθεί ούτε συζητηθεί. Το 1863/1864 ο Χριστόφορος Σαμαρτσίδης, επισήμανε την λεπτότητα του πνεύματος, την αβρότητα των αισθημάτων και την ιδιάζουσα χάρη της εκφράσεως. Ο Κουρτίδης είναι ο πρώτος που ασχολείται συστηματικά με τον Συμβολαιογράφο (1921) και  επισημαίνει πως «το έργον είναι χυμένον εις τον παλαιόν μελοδραματικό τύπον των ρομαντικών διηγημάτων, (…) λείπει εξ αυτού η ηθογραφία […]» Κεντρική φιγούρα του έργου είναι ο Τάπας, ο Κεφαλονίτης συμβολαιογράφος, ο οποίος διαγράφεται «ανάγλυφα από τον Ραγκαβή, με σάρκα και οστά, με δυνατά συναισθήματα και πάθη […] στο τέλος του διηγήματος μάλιστα πάει να γίνει πρόσωπο δραματικό». Όπως επισημαίνει ο Απόστολος Σαχίνης «γενικά ο συμβολαιογράφος είναι ένα ολοκληρωμένος χαρακτήρας, που πλουτίζει την πινακοθήκη προσωπογραφιών της νεοελληνικής προσωπογραφίας» Η υπερεκτίμηση της κριτικής για τον Συμβολαιογράφο ερμηνεύεται από την Λίτσα Χατζοπούλου όχι «τόσο στην καλλιτεχνική του αρτιότητα, όσο στην ελληνική του υπόθεση και στη χρήση του επτανησιακού ιδιώματος».
Εκδόσεις
Εκδόθηκε στο περιοδικό Πανδώρα, τχ. 1 (1850-1851) Διάφορα διηγήματα 1(1885) και Άπαντα.
Μεταφράσεις σε ξένες γλώσσες
Μεταφράστηκε στα γαλλικά Le Notaire (traduit du grec moderne par Etienne de Mouy: Extrait de la Revue International, 25 Avril 1888, σς. 164-196)
και στα γερμανικά Der Notar von Argostoli (Romane des Auslandes tom 31 (1877), σελ. 230 κ.εξ 32 (1877), σελ.298 κ.εξ)