cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Ανδρέα
Η αίθουσα χρησιμοποιήθηκε για τελετουργικές εκδηλώσεις και εντός των τείχων της τελέστηκαν οι στέψεις των Αλέξανδρου Β', Αλεξάνδρου Γ' και Νικολάου Β'. Αρχικά, το επίκεντρο του δωματίου ήταν ο θρόνος τού εν ενεργεία μονάρχη, διακοσμημένος με σκαλίσματα και πολύτιμους λίθους. Στα τέλη του 19ου αι., το βάθρο αντικαταστάθηκε από τρεις θέσεις για τον Αυτοκράτορα Νικόλαο Β', της συζύγου του Αλεξάνδρας Φεοντόροβνας και της μητέρας του Μαρίας Φεοντόροβνας.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Επακόλουθα της Άλωσης
Όταν το 1456 ο Μωάμεθ Β΄ απέσπασε από τους Φράγκους την Αθήνα και λίγο αργότερα υπέταξε όλες τις ελληνικές περιοχές, όπως και την Πελοπόννησο τότε ξύπνησε από τον λήθαργο η Δύση και άρχισαν ν΄ ακούγονται οι πρώτες φωνές για τον άπιστο και κοινό εχθρό. Ο Παρθενώνας, που τότε είχε μετατραπεί από τους χριστιανούς σε εκκλησία της Θεοτόκου, επανα-μετατράπηκε με διαταγή του ίδιου του Μωάμεθ Β΄ σε τζαμί. Το 1457 εμφανίζεται στο Αιγαίο ο παπικός στόλος που ξεκινά επιδρομές για κατάληψη νήσων που βρίσκονταν υπό τουρκική κυριαρχία με συνέπεια την κατάργηση της Ηγεμονίας του Αίμου του Οίκου των Κατελούζων. Το 1461, η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας περιήλθε και αυτή στην εξουσία των Οθωμανών. Την ίδια χρονιά καταλήφθηκαν και τα τελευταία υπολείμματα του Δεσποτάτου της Ηπείρου.
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Ανδρέα
Μετά τη Ρωσική Επανάσταση, τα συνέδρια της Κομιντέρν, οι συνελεύσεις και οι συναντήσεις κορυφής πραγματοποιούνταν στην Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Ανδρέα. Το 1933-1934 η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Ανδρέα και η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Αλεξάνδρου Νιέφσκι συγχωνεύτηκαν και ξανακτίστηκαν, για να πραγματοποιηθούν συνεδριάσεις του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Επακόλουθα της Άλωσης
Η πτώση της Κωνσταντινούπολης μπορεί να σηματοδότησε την έναρξη της Τουρκοκρατίας στην Ελλάδα, πλην όμως το σημαντικότερο: οδήγησε στον κολοφώνα της αναγέννησης των αρχαίων ελληνικών σπουδών που μεταλαμπαδεύτηκε στην Ιταλία αρχικά καθώς και στην υπόλοιπη Ευρώπη στη συνέχεια. Πόλεις όπως η Βενετία, η Φλωρεντία, η Ρώμη κ.ά. άνοιξαν την αγκαλιά τους στους πρόσφυγες βυζαντινούς λόγιους που εγκαταστάθηκαν σε αυτές μεταφέροντας το πολύτιμο φορτίο της αρχαίας Ελλάδας, συμβάλλοντας έτσι στην ανάδειξη των νέων τάσεων κυρίως του ουμανισμού που έφερνε ο νέος αιώνας (15ος αιώνας).
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Ανδρέα
Το 1993 ο Ρώσος πρόεδρος Μπόρις Γέλτσιν διέταξε την αποκατάσταση της ιστορικής εμφάνισης των θαλάμων.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Θρύλοι και παραδόσεις
Ο τρόπος που θυσιάστηκε ο τελευταίος Αυτοκράτορας, καθώς και ότι δεν διασώθηκαν πληροφορίες για τις τελευταίες στιγμές του στο πεδίο της μάχης, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για ποικίλους θρύλους με κυριότερο αυτόν του «μαρμαρωμένου βασιλιά» που περιμένει τη στιγμή να ανακτήσει την Πόλη και την Αυτοκρατορία του.
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Ανδρέα
Μετά την ανακατασκευή, η αίθουσα χρησιμοποιήθηκε για επίσημες συναντήσεις και εκδηλώσεις. Τώρα η αίθουσα χρησιμοποιείται για συνεδριάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας και συναντήσεις ξένων πρεσβευτών. Η εγκαθίδρυση του Ρώσου Προέδρου γίνεται στην Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Ανδρέα.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Θρύλοι και παραδόσεις
Μια λαϊκή χριστιανική παράδοση, αναφέρει ότι τη στιγμή που διέρρηξαν οι Τούρκοι την πύλη της Αγίας Σοφίας τελούνταν η θεία λειτουργία και ο ιερέας τη στιγμή που είδε τους μουσουλμάνους να ορμούν στο πλήθος των πιστών, εισήλθε και εξαφανίσθηκε μέσα στον τοίχο, πίσω από το Άγιο Βήμα, που άνοιξε μπροστά του κατά τρόπο θαυμαστό. Λέγονταν ότι όταν η Κωνσταντινούπολη θα επανέλθει στα χέρια των Χριστιανών, ο ιερέας θα βγει από τον τοίχο για να συνεχίσει τη λειτουργία. Ένας άλλος θρύλος λέει ότι ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος στο ένα του χέρι είχε έξι δάχτυλα και αν βρεθεί κάποιος Έλληνας που έχει έξι δάχτυλα τότε θα ανακτήσει (ο Κωνσταντίνος) την Πόλη και την αυτοκρατορία του.
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Η Αίθουσα του Τάγματος της Αγ. Αικατερίνης
Η Αίθουσα του Τάγματος της Αγ. Αικατερίνης χρησίμευε ως η αίθουσα του θρόνου για τις Ρωσίδες αυτοκράτειρες και πήρε το όνομά της από το Τάγμα της Αγ. Αικατερίνης, που ιδρύθηκε το 1714. Πλαισιώνουν την είσοδο παραστάδες σε ογκώδεις πεσσούς, διακοσμημένους με μωσαϊκά σχέδια από μαλαχίτη. Οι τοίχοι είναι διακοσμημένοι με τακτοποιημένα ανάγλυφα, φτιαγμένα σε φιλιγκράν και διακοσμημένα με λίθους. Το παρκέ σχεδιάστηκε από τον Φεντόρ Σόλντσεφ.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Θρύλοι και παραδόσεις
Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, ο Αμερικάνος ιστορικός Ε. Α. Γκρόσβενορ αναφέρει ότι στη συνοικία Αμπού Βέφα στην Κωνσταντινούπολη, υπήρχε ένας χαμηλός ανώνυμος τάφος τον οποίο οι Έλληνες τιμούσαν ως τάφο του Κωνσταντίνου και τον χρησιμοποιούσαν κρυφά ως τόπο προσευχής. Όμως η Οθωμανική Κυβέρνηση επενέβη εκείνη την εποχή επιβάλλοντας ποινές και ερημώνοντας το μέρος.
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Η Αίθουσα του Τάγματος της Αγ. Αικατερίνης
Τον 20ο αι. οι αίθουσες του Μεγάλου Ανακτόρου του Κρεμλίνου χρησιμοποιήθηκαν για συνεδριάσεις του Σοβιέτ της Ένωσης και του Σοβιέτ των Εθνοτήτων, καθώς και για διάφορες επιτροπές κατά τη διάρκεια των συνόδων του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου οργανώθηκαν επίσημες συναντήσεις με ξένες αντιπροσωπείες στο Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου. Δεκαεπτά εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν εντός των τειχών της Αίθουσας του Τάγματος της Αγ. Αικατερίνης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Σε αυτές τις δεξιώσεις ήταν παρόντες μεταξύ άλλων ο Κινέζος διπλωμάτης Σόονγκ Ζίουεν και ο στρατηγός Ντουάιτ Αιζενχάουερ.
Από το 2018, η αίθουσα δεν περιλαμβανόταν στο πρόγραμμα περιήγησης στο Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου, καθώς η αίθουσα χρησιμοποιείτο για συναντήσεις του Ρώσου Προέδρου με ξένες αντιπροσωπείες και διαπραγματεύσεις.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Η πρόσληψη της Άλωσης από τη διεθνή και νεοελληνική ιστοριογραφία
Η πρόσληψη και ενσωμάτωση της Άλωσης από την ιστοριογραφία του 19ου αιώνα ακολουθεί την ενσωμάτωση του Βυζαντίου και της Βυζαντινής ιστορικής περιόδου. Οι προϋποθέσεις αφομοίωσής της ήταν μεταξύ άλλων, η θρησκευτική της σημασία, κάτι που έβρισκε υποδοχές στη λαϊκή κουλτούρα. Μπορούσε να γίνει ένα απτό σύμβολο στα πλαίσια συγκρότησης της εθνικής ιδεολογίας. Έτσι γινόταν αντιληπτή ως πτώση της βασιλείας των Ορθοδόξων. Εθνικοποιείται επειδή η Κωνσταντινούπολη αποτελούσε το πιο σημαντικό κέντρο της Ανατολής και επομένως κεντρικό σημείο στα πλαίσια της υλοποίησης της Μεγάλης Ιδέας.
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Ρωσία
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Η πρόσληψη της Άλωσης από τη διεθνή και νεοελληνική ιστοριογραφία
Ο Σπυρίδων Ζαμπέλιος στην εκτεταμένη εισαγωγή του στο έργο του Άσματα Δημοτικά της Ελλάδος, δεν επικεντρώνεται στους εσωτερικούς παράγοντες παρακμής της αυτοκρατορίας, αλλά στην άπληστη καθολική Δύση, η οποία από το 1204 συνέβαλε στην παρακμή της αυτοκρατορίας. Τελικά η Θεία Πρόνοια επέλεξε τον Οθωμανό κατακτητή ώστε να σωθεί από τους Καθολικούς δυνάστες. Σε αυτό το σημείο συμφωνεί και ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, χωρίς όμως να υιοθετεί και τη φιλοσοφική θεώρηση του Ζαμπέλιου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
•Συλλεκτική ψηφιακή έκδοση για την Άλωση της Πόλης
Αλωση Αλωση Κατηγορία:Πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Μάχες των Βυζαντινο-Οθωμανικών Πολέμων *
Άτλας (τοπολογία)
Στα μαθηματικά, ειδικότερα στην τοπολογία, μια πολλαπλότητα περιγράφεται χρησιμοποιώντας τον άτλαντα. Ένας άτλας αποτελείται από μεμονωμένους χάρτες που, σε γενικές γραμμές περιγράφουν μεμονωμένες περιοχές της πολλαπλότητας. Αν η πολλαπλότητα είναι η επιφάνεια της Γης, τότε ο άτλας έχει την κοινή του έννοια. Σε γενικές γραμμές, η έννοια του άτλαντα αποτελεί τη βάση για τον επίσημο ορισμό της πολλαπλότητας.
Επίσημος ορισμός του άτλαντα
Ένας άτλας σε έναν τοπολογικό χώρο M είναι μια συλλογή χαρτών στο M έτσι ώστε . Αν η εικόνα του άτλαντα είναι ο ν-διάστατος Ευκλείδειος χώρος, τότε ο χώρος M λέγεται ν-διάστατη πολλαπλότητα.
Ισοδυναμία ατλάντων
Δύο άτλαντες Α,Β της κλάσης διαφορισιμότητας C^k λέγονται ισοδύναμοι αν και μόνο αν η ένωσή τους είναι άτλας της ίδιας κλάσης διαφορισιμότητας C^k
Χάρτες μετάβασης
Για να γίνουμε πιο σαφείς, υποθέτουμε ότι και  είναι δύο χάρτες μια πολλαπλότητας M έτσι ώστε η τομλη  να είναι διάφορη του κενού. Ο χάρτης μετάβασης είναι ο χάρτης που ορίζεται στην τομή με
Σημειώνεται ότι αφού και  είναι ομοιομορφισμοί, ο χάρτης μετάβασης  είναι επίσης ομοιομορφισμός.
Περισσότερη δομή
Συχνά είναι επιθυμητή περισσότερη δομή σε μία πολλαπλότητα από την τοπολογική δομή. Για παράδειγμα αν κάποιος ήθελε μια σαφή έννοια της διαφόρισης συναρτήσεων σε μία πολλαπλότητα, θα ήταν απαραίτητο να κατασκευαστεί ένας άτλας του οποίου οι συναρτήσεις μετάβασης θα είναι διαφορίσιμες. Τότε μπορεί να οριστεί σαφώς η έννοια του εφαπτόμενου διανύσματος και στη συνέχεια της κατευθυνόμενης παραγώγου.
Αν κάθε συνάρτηση μετάβασης είναι λεία τότε ο άτλας ονομάζεται λείος άτλας. Αν ο χάρτης μετάβασης έχει μόνο k συνεχείς παραγώγους τότε ο άτλας συμβολίζεται C^k.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ατλας
Ηλίας Β΄ του Ανζού
Ο Ηλίας Β΄ του Μαιν (Μάιος 1114 - 15 Ιανουαρίου 1151) από τον Οίκο του Ανζού ήταν ο μικρότερος γιος του Φούλκωνος Ε΄ των Ιεροσολύμων και της πρώτης συζύγου του Ερμενγάρδης κόρης του Ηλία Α΄ του Μαιν. Ο Ηλίας παντρεύτηκε την Φιλίππη κόρη του κόμη Ροτρού Γ' του Πέρς.
Βιογραφικά στοιχεία
Όταν ο πατέρας του εγκατέλειψε το Ανζού για να αναχωρήσει για τους Αγίους Τόπους άφησε κληρονόμο στο Ανζού τον μεγαλύτερο αδελφό του Γοδεφρείδο, στον Ηλία άφησε την κομητεία του Μαιν. Ο Ηλίας εξεγέρθηκε εναντίον του Γοδεφρείδου το 1145 με την υποστήριξη του λόρδου Ροβέρτου Γ' του Σαμπλέ σε μια σύγκρουση που είναι γνωστή στην Ανδεγαυική ιστορία ως πόλεμος των βαρόνων, ο Ηλίας συνελήφθη και φυλακίστηκε απο τον Γοδεφρείδο (1146). Όλοι σχεδόν οι ιστορικοί συμφωνούν στο γεγονός οτι ο Ηλίας φυλακίστηκε και πέθανε κατά την διάρκεια της φυλάκισης του. Ο Ιωάννης του Μαρμουτιέ διαφοροποιούμενος γράφει οτι ο Γοδεφρείδος αποφυλάκισε τον Ηλία την δεκαετία του 1170 αλλά εκείνος πέθανε μερικές μέρες αργότερα από πυρετό από τον οποίο είχε ασθενήσει μέσα στην φυλακή. Στην νεκρολογία του μοναστηρίου του Φονταίν ο θάνατος του τοποθετείται στις 15 Ιανουαρίου.
Οικογένεια
Με τον γάμο του με την Φιλίππη, ο Ηλίας Β΄ απέκτησε μία κόρη, τη:
Πηγές
Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών Κατηγορία:Κόμητες του Μαιν Κατηγορία:Οίκος του Ανζού
Έψιλον Ινδού
Ιστορία παρατηρήσεων
Ο ουράνιος άτλας Ουρανογραφία (1801) του Γιόχαν Μπόντε σημειώνει με τον ε Ινδού ένα από τα βέλη που κρατά στο αριστερό χέρι του ο Ινδιάνος, τον οποίο υποτίθεται ότι αναπαριστά ο αστερισμός.
Το 1847 ο Γερμανός αστρονόμος Χάινριχ ντ' Αρέ συνέκρινε τη θέση του αστέρα σε αρκετούς καταλόγους από το 1750 και μετά, και ανεκάλυψε ότι είχε μετατοπισθεί, δηλαδή ο ε Ινδού είχε μία ανιχνεύσιμη ιδία κίνηση. Το 1882–1883 μετρήθηκε και η ετήσια ηλιοκεντρική παράλλαξη του ε Ινδού, από τους Ντέιβιντ Τζιλ και Γουίλιαμ Λ. `Ελκιν, που παρατηρούσαν από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος και εκτίμησαν την παράλλαξη σε 0,22 ± 0,03 δευτερόλεπτο της μοίρας. Το 1923 ο Χάρλοου Σάπλεϋ βρήκε μία εσφαλμένη τιμή 0,45 δευτερόλεπτο της μοίρας, καθώς η πραγματική τιμή είναι 0,276.
Δεδομένου ότι ο ε Ινδού είναι κοντινός αστέρας παρόμοιος με τον Ηλιο, υπήρξε ένας από τους πρώτους στόχους στην αναζήτηση εξωγήινης ευφυΐας, κατά τη δεκαετία του 1960, χωρίς να ανιχνευθούν τεχνητά ραδιοσήματα. Το 1972 ο τεχνητός δορυφόρος «Κοπέρνικος» (ΟΑΟ-3) εξέτασε τον ε Ινδού για τυχόν εκπομπή τεχνητών σημάτων λέιζερ στο υπεριώδες χωρίς κάποιο αποτέλεσμα. Ο ε Ινδού συνεχίζει να βρίσκεται στην κορυφή ενός καταλόγου «γειτονικών κατοικήσιμων συστημάτων» («HabCat») που συντάχθηκε από τις Μάργκαρετ Τέρνμπουλ και Τζιλ Τάρτερ με 17.129 κοντινούς αστέρες που πιθανώς έχουν πλανήτες ικανούς να φιλοξενήσουν πολύπλοκες μορφές ζωής.
Αστροφυσικά δεδομένα
Ο ε Ινδού A είναι ένας αστέρας της Κύριας ακολουθίας με φασματικό τύπο K4.5V («πορτοκαλί νάνος») με επιφανειακή θερμοκρασία 4.630 K (4.357 βαθμοί Κελσίου). Η μάζα του είναι περίπου ίση με τα 3/4 της ηλιακής, αλλά η βαρύτητα στην επιφάνειά του είναι ελαφρώς ισχυρότερη από ό,τι στην επιφάνεια του Ήλιου , επειδή η διάμετρός του είναι το 73% της ηλιακής. Η μεταλλικότητα του ε Ινδού με βάση τον σίδηρο είναι περί το 87% της ηλιακής στη φωτόσφαιρα. Ο αστέρας περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του μία φορά κάθε 23 γήινες ημέρες. Η ηλικία του εκτιμάται σε 1,3 δισεκατομμύριο έτη έναντι 4,65
Το στέμμα του ε Ινδού A είναι παρόμοιο με το ηλιακό, με εκπομπή ενέργειας στις Ακτίνες Χ περί τα 2 ergs sec−1 και εκτιμώμενη θερμοκρασία του στέμματος 2 εκατομμύρια βαθμούς K. Ο αστρικός άνεμος του ε Ινδού είναι ανιχνεύσιμος, καθώς παράγει ένα τοξοειδές κρουστικό κύμα σε απόσταση 63 AU.
Ο ε Ινδού εμφανίζει την τρίτη μεγαλύτερη ιδία κίνηση μεταξύ όλων αστέρων που είναι ορατοί με γυμνό μάτι στους γήινους ουρανούς, μετά τους Groombridge 1830 και 61 Κύκνου, και την ένατη μεγαλύτερη για οποιονδήποτε αστέρα. Συγκεκριμένα, η ιδία κίνηση του ε Ινδού είναι 4,7 δευτερόλεπτα του τόξου ανά έτος έναντι μόνο 1,3 του Σειρίου. Αυτή η κίνηση θα φέρει τον αστέρα του Ινδού στον αστερισμό Τουκάνα μέσα σε λίγους μόλις αιώνες από σήμερα, συγκεκριμένα περί το 2640 μ.Χ. . Ο ε Ινδού A έχει μία απόλυτη ταχύτητα στον χώρο σε σχέση με τον Ήλιο ίση με 86 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, ασυνήθιστα υψηλή για έναν θεωρούμενο σχετικώς νέο αστέρα. Από αυτή, τα 40,4 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (144.000 χιλιόμετρα την ώρα) είναι αρνητική ακτινική ταχύτητα, δηλαδή ο αστέρας μάς πλησιάζει με αυτή την ταχύτητα. Είναι φανερό όμως ότι δεν κατευθύνεται ακριβώς προς εμάς, αφού έχει μεγάλη ιδία κίνηση: Θα μας προσπεράσει στο μέλλον ερχόμενος σε μία ελάχιστη απόσταση και μετά θα αρχίσει να απομακρύνεται. Πιστεύεται ότι αποτελεί μέλος της «κινούμενης ομάδας του ε Ινδού», η οποία περιλαμβάνει τουλάχιστον 16 αστέρες του πληθυσμού I. Αυτή ο ομάδα έχει παρόμοιες διανυσματικές ταχύτητες στον χώρο και επομένως πρέπει να έχουν γεννηθεί στην ίδια τοποθεσία και χρονική περίοδο.
Αν μπορούσαμε να ταξιδέψουμε μέχρι τον ε Ινδού και να δούμε τον Ήλιο από εκεί, θα τον παρατηρούσαμε ως ένα άστρο μεγέθους +2,6 στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο.
Συνοδοί
Τον Ιανουάριο του 2003 ανακοινώθηκε η ανακάλυψη ενός φαιού νάνου με μάζα περίπου πενηνταπλάσια της μάζας του Δία σε τροχιά περί τον ε Ινδού και σε απόσταση από αυτόν περίπου 1500 AU. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους ανακαλύφθηκε ότι αυτός ο συνοδός ήταν στην πραγματικότητα διπλός: δύο φαιοί νάνοι με μεταξύ τους απόσταση περίπου 2,5 AU. Επομένως αυτά τα δύο σώματα περιφέρονται πρώτα από όλα περί το κοινό τους κέντρο μάζας (μία περιφορά κάθε 15 γήινα χρόνια περίπου) και δευτερευόντως γύρω από τον ε Ινδού A (για την ακρίβεια γύρω από το κοινό κέντρο μάζας και των τριών σωμάτων). Αμφότεροι οι φαιοί νάνοι ανήκουν στον φασματικό τύπο T: ο βαρύτερος (ε Ινδού Ba) είναι τύπου T1–T1.5, ενώ ο ελαφρότερος (ε Ινδού Bb) είναι τύπου T6.
Με τη χρήση εξελικτικών μοντέλων έχουν εκτιμηθεί οι φυσικές ιδιότητες αυτών των φαιών νάνων από φασματοσκοπικές και φωτομετρικές παρατηρήσεις: Οι μάζες τους είναι 47 ± 10 και 28 ± 7 μάζες Δία, ενώ οι διάμετροί τους είναι περίπου το ένα δέκατο αυτής του Ήλιου (0,091 ± 0,005 και 0,096 ± 0,005}} για τους ε Ινδού Ba και ε Ινδού Bb, αντιστοίχως . Οι επιφανειακές ενεργές θερμοκρασίες τους είναι 1300 ως 1340 K και 880 ως 940 K, ενώ οι λαμπρότητές τους είναι 1,9 και 4.5 εκατομμυριοστά της ηλιακής, αντιστοίχως. Η μεταλλικότητά τους εκτιμάται σε [M/H] = –0,2.
Ανεξαρτήτως της υπάρξεως των φαιών νάνων, ο ε Ινδού A δεν αποκλείεται να έχει πλανήτες. Μετρήσεις της ακτινικής του ταχύτητας από τους Endl κ.ά. (2002) φαίνεται να υποδεικνύουν την παρουσία ενός πλανητικού συνοδού του με περίοδο περιφοράς μεγαλύτερη των 20 ετών και ελάχιστη μάζα 1,6 φορά τη μάζα του Δία. Η απόσταση ενός τέτοιου σώματος από τον αστέρα κατά τη μελέτη αυτή θα πρέπει να ήταν περίπου 6,5 AU, θα είχαμε δηλαδή ένα πραγματικό αντίστοιχο του πλανήτη Δία.
Μία οπτική έρευνα με το VLT βρήκε έναν πιθανό υποψήφιο. Ωστόσο, ακολούθως μία εξέταση με την κάμερα NICMOS του Διαστημικού τηλεσκοπίου Χαμπλ έδειξε ότι επρόκειτο για ένα ουράνιο σώμα μακριά στο φόντο. Μεταγενέστερη έρευνα στο υπέρυθρο (μήκος κύματος 4 μm) για κάποιον αόρατο συνοδό απέτυχε να ανιχνεύσει κάποιο σώμα σε τροχιά περί τον ε Ινδού, θέτοντας ένα άνω όριο στη μάζα τυχόν τέτοιων σωμάτων τις 5 ως 20 μάζες του Δία.
Νέες μετρήσεις της ακτινικής ταχύτητας του ε Ινδού με το φασματόμετρο HARPS, σε επέκταση εκείνων των Endl κ.ά. (2002), δημοσιεύθηκαν το 2013 από τους M. Zechmeister κ.ά.. Το πόρισμα της νέας έρευνας επιβεβαιώνει ότι:
Η νέα έρευνα υποδεικνύει την παρουσία πλανήτη με περίοδο περιφοράς μεγαλύτερη των 30 γήινων ετών. Μία καλή συμφωνία με τις μετρήσεις θα έδινε ένας αεριώδης γίγαντας πλανήτης με ελάχιστη μάζα 0,97 μάζα του Δία και ελάχιστη απόσταση από τον αστέρα ίση με 8,57 AU, δηλαδή περίπου αυτή του πλανήτη Κρόνου από τον Ήλιο. Αν επιβεβαιωθεί, δεν θα αποτελεί πλέον ένα ένα πραγματικό αντίστοιχο του πλανήτη Δία, καθώς θα απέχει αρκετά περισσότερο από 5 AU από τον αστέρα, την ίδια στιγμή που ο ε Ινδού είναι μικρότερος και λιγότερο λαμπρός αστέρας από τον Ήλιο, ώστε ο πλανήτης αυτός θα δεχόταν περίπου την ίδια ενέργεια ανά μονάδα επιφάνειας από τον αστέρα του με εκείνη που δέχεται ο πλανήτης Ουρανός από τον Ήλιο. Η τάση στην ακτινική ταχύτητα παρατηρήθηκε σε όλες τις μέχρι σήμερα παρατηρήσεις με το HARPS, αλλά εξαιτίας της μακράς περιόδου της τροχιάς περί τον ε Ινδού A, η αστρομετρική κάλυψη της φάσεως δεν είναι ακόμα πλήρης.
Δεν έχει ανιχνευθεί κάποια περίσσεια υπερύθρου που θα υπεδείκνυε την ύπαρξη περιαστρικού δίσκου συντριμμάτων γύρω από τον ε Ινδού.
Yahoo!
Η Yahoo! (Γιαχού!) είναι εταιρεία διαδικτυακών υπηρεσιών. Είναι ένας από τους πιο γνωστούς και παλιούς καταλόγους ιστοσελίδων του διαδικτύου. Αν και ξεκίνησε ως θεματικός κατάλογος, αργότερα εξελίχθηκε και σε μια πανίσχυρη μηχανή αναζήτησης. Προσφέρει στους χρήστες του έναν μεγάλο αριθμό υπηρεσιών, που περιλαμβάνουν ηλεκτρονικό ταχυδρομείο (Yahoo! Mail), μηχανή αναζήτησης, ομάδες χρηστών, νέα, παιχνίδια, διαφημίσεις και ακόμα και ένα πρόγραμμα για άμεσα ηλεκτρονικά μηνύματα, το ''Yahoo! Messenger''.
Ιστορία
Τα γραφεία της βρίσκονται στο Σανιβέιλ της Καλιφόρνια.
Όνομα
Το όνομα "Yahoo" προέρχεται από τα αρχικά των λέξεων "Yet Another Hierarchical Officious Oracle", αλλά οι δημιουργοί του, Filo και Yang, αναφέρουν πως το επέλεξαν από το όνομα κάποιων φανταστικών πλασμάτων (Γιαχού) στο τέταρτο μέρος του βιβλίου του Τζόναθαν Σουίφτ, Τα Ταξίδια του Γκιούλιβερ, τα οποία περιγράφονται ως "αγενείς, απλοϊκά και άξεστα".
Προσφερόμενες υπηρεσίες
Το Yahoo! προσφέρει στους χρήστες του μεταξύ άλλων τις παρακάτω υπηρεσίες:
Δωρεάν Υπηρεσίες
Οι δωρεάν υπηρεσίες του Yahoo! καλύπτουν τα έξοδά τους από την διαφημιστική καμπάνια του κόμβου και οι βασικότερες είναι οι εξής: thumb|right|300px|Τα κεντρικά γραφεία της εταιρίας (2001)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μηχανές αναζήτησης Κατηγορία:Επιχειρήσεις υπολογιστών
Σομάν
Το σομάν (συναντάται ενίοτε και ως «σόμαν») είναι μία από τις τοξικότερες ουσίες που έχουν ποτέ κατασκευαστεί. Η ουσία αυτή, η οποία συχνά λαμβάνει τα κωδικά στοιχεία GD, είναι ένας παράγοντας νεύρων. Παρεμποδίζει, δηλαδή, ζωτικές λειτουργίες του νευρικού συστήματος των ζωντανών οργανισμών, προκαλώντας τον θάνατο. Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν χαρακτηρίσει το όπλο ως «Όπλο Μαζικής Καταστροφής» και κατά συνέπεια (Απόφαση υπ’ αριθμόν 687 των Ηνωμένων Εθνών), η παραγωγή του είναι αυστηρά ελεγχόμενη και η αποθήκευσή του έχει ανακηρυχθεί παράνομη.
Μηχανισμός δράσης, συμπτώματα προσβολής, τοξικότητα
Το σομάν δρα όπως όλοι οι παράγοντες νεύρων. Δηλαδή, αντιδρά με το ένζυμο χολινεστεράση, το οποίο είναι απαραίτητο για τη μετάδοση των νευρικών παλμών στον άνθρωπο και το οποίο πρέπει να διασπάται από την ουσία ακετυλοχολίνη έτσι ώστε να «καθαριστεί» ο νευρώνας για να δεχτεί ένα νέο νευρικό παλμό. Από τη στιγμή που το σομάν αντιδράσει με τη χολινεστεράση, η ακετυλοχολίνη δεν μπορεί πλέον να την διασπάσει, με αποτέλεσμα να συσσωρεύονται στους νευρώνες τοξικές ποσότητες ακετυλοχολίνης και κατά συνέπεια ο οργανισμός παραλύει, αδυνατώντας να ελέγξει τις ζωτικές του λειτουργίες. Ο θάνατος επέρχεται τελικά από παράλυση των αναπνευστικών μυών (ασφυξία) σε χρόνο που ποικίλλει ανάλογα με την ποσότητα του παράγοντα και το μέρος του σώματος από το οποίο προσελήφθη. Μία εικόνα της ένωσης του σομάν και της χολινεστεράσης υπάρχει στην Πρωτεοπαίδια.
Το θύμα που προσβλήθηκε από σομάν παρουσιάζει συμπτώματα που τυπικά αντιστοιχούν στα περισσότερα «αέρια» νεύρων: Πρώτα δυσκολία στην αναπνοή, η οποία ακολουθείται από ρινικές καταρροές ,, έντονη εφίδρωση, εμετοί, κράμπες, πονοκέφαλο και εξασθένιση της όρασης (λόγω της συρρίκνωσης της κόρης του οφθαλμού. Τελικά, αν δεν παρασχεθεί ιατρική βοήθεια, το θύμα πέφτει σε κώμα και πεθαίνει.
Η ελάχιστη θανατηφόρος δόση (LCt50) για το σομάν είναι 70 – 100 mg • min/m3. Το σομάν είναι πιο ισχυρό (από άποψη τοξικότητας) από το ταμπούν και το σαρίν, ωστόσο λιγότερο τοξικό από το κυκλοσαρίν ή τους μεταγενέστερους παράγοντες νεύρων της σειράς V (όπως το VX). Αν και δεν ερεθίζει το δέρμα, αν το διαπεράσει περνά στο κυκλοφοριακό σύστημα. Η εισπνοή του σομάν προκαλεί το θάνατο μέσα σε ένα λεπτό. Προκαλεί επίσης έντονο τσούξιμο στα μάτια. Σύμφωνα με κάποιους ειδικούς, το σομάν είναι υπεύθυνο για μεταλλάξεις σε νεογνά και γενετικές ανωμαλίες, όπως αυτές που παρατηρήθηκαν στα παιδιά πασχόντων από το «Σύνδρομο του Κόλπου» το οποίο πιθανόν να οφείλεται στην έκθεσή τους σε αέρια νεύρων από μία αποθήκη η οποία βομβαρδίστηκε από λάθος.
Αντιμετώπιση
Λόγω της εξαιρετικά μεγάλης επικινδυνότητας του σομάν και της ικανότητάς του να προσβάλλει το νευρικό σύστημα εισερχόμενο στον οργανισμό από οποιοδήποτε εκτεθειμένο σημείο του σώματος, προστασία εναντίον του μπορούν να προσφέρουν μόνο αεροστεγείς ειδικές στολές. Σε περίπτωση προσβολή από σομάν, στο θύμα πρέπει να χορηγούνται άμεσα ατροπίνη, προκειμένου να εμποδιστεί η παράλυση του παρασυμπαθητικού συστήματος, το οποίο μεταφέρει πληροφορίες από και προς τον εγκέφαλο, και η επανεργοποίηση της χολινεστεράσης με χλωριούχο πραλιδοξίμη (2-PAM Cl). Το σομάν υδρολύεται πλήρως από αλκαλικά διαλύματα σε πέντε περίπου λεπτά. Μπορεί να εξουδετερωθεί σε ακίνδυνες ουσίες με ανθρακικό νάτριο ή με υδροξείδιο του νατρίου. Το σομάν είναι περισσότερο ασταθές από το σαρίν ή το ταμπούν. Μπορεί να σταθεροποιηθεί σε αεροστεγή χαλύβδινα δοχεία, ενώ είναι ελαφρά διαβρωτικό των μετάλλων.
Ιστορία
Το 1936, με την ανακάλυψη του ταμπούν από τον Γερμανό χημικό Γκέρχαρντ Σράντερ, οι ναζί κατάλαβαν ότι διέθεταν ένα πανίσχυρο χημικό όπλο και έτσι χρηματοδότησαν περαιτέρω έρευνες πάνω στις οργανοφωσφορικές ενώσεις, οι οποίες ήταν η βάση παρασκευής των παραγόντων νεύρων. Πράγματι, το 1939 ο ίδιος επιστήμονας και η ομάδα του ανακάλυψαν το τοξικότερο σαρίν. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1944, ο νομπελίστας (Νόμπελ Χημείας 1938) χημικός Ρίχαρντ Κουν (γερμ. Richard Kuhn) ανακοίνωσε την ανακάλυψη ενός νέου παράγοντα νεύρων, ο οποίος έλαβε τα κωδικά στοιχεία GD (το ταμπούν είχε λάβει τα στοιχεία GA, το σαρίν τα GB και η ουσία με τα στοιχεία GC βρισκόταν ήδη σε ιατρική χρήση).
Λόγω όμως της δυσμενούς για τη Γερμανία εξέλιξης του πολέμου μετά την τροπή που είχε πάρει από το 1943 και εφεξής, το σομάν δεν πρόλαβε ποτέ να μπει σε βιομηχανική παραγωγή. Μικροποσότητες μόνο κατασκευάστηκαν εργαστηριακά. Μετά τον πόλεμο, τον Απρίλιο του 1946, ο Κουν ανακρίθηκε από άνδρες της Intelligence Service (της βρετανικής αντικατασκοπείας). Σε αυτούς ομολόγησε ότι τις ποσότητες του σομάν που είχαν κατασκευαστεί, καθώς και όλα τα στοιχεία που αφορούσαν την έρευνα γύρω από αυτό κατόπιν εντολής τα έκρυψαν σε μια στοά ενός παλιού ορυχείου ανατολικά του Βερολίνου, με την ελπίδα ότι οι ταχέως προελαύνοντες Σοβιετικοί δεν θα το ανακάλυπταν ποτέ. Για κακή τους τύχη όμως, ένας συνταγματάρχης του Κόκκινου Στρατού και καθηγητής πανεπιστημίου, ονόματι Καργκίν, βρήκε όλα αυτά τα στοιχεία και τα έστειλε στο Ινστιτούτο Καρπόφ, στη Μόσχα, για αξιολόγηση. Έτσι, ενώ οι Δυτικοί Σύμμαχοι ανέλυαν τα δείγματα των παραγόντων νεύρων για να βρουν τη σύστασή τους, οι Σοβιετικοί γνώριζαν όχι μόνο τους χημικούς τύπους αλλά και τις λεπτομέρειες παρασκευής τους.
Το σομάν δεν χρησιμοποιήθηκε –όπως κανένα σχεδόν χημικό όπλο- κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ούτε μεταπολεμικά έτυχε μεγάλης εφαρμογής, κυρίως λόγω της χημικής του αστάθειας και του μεγάλου κόστους παρασκευής του. Ωστόσο, μικρές ποσότητες του παράγοντα αυτού ενδεχομένως να χρησιμοποιήθηκαν στον Πόλεμο Ιράν - Ιράκ και στον Πόλεμο του Κόλπου.
Παραγωγή
Το σομάν παράγεται με την αντίδραση διφθορομεθυλικού φωσφονυλίου και πινακολυλικής αλκοόλης, οπότε ως παραπροϊόν λαμβάνεται υδροφθόριο:
Κατ' επέκτασιν, το σομάν μπορεί να χρησιμοποιθεί ως δυαδικό χημικό όπλο: Οι δύο ουσίες από το οποίο παράγονται μπορούν να φυλάσσονται ξεχωριστά και να αναμιγνύονται την επιθυμητή στιγμή για να δώσουν σομάν. Με αυτό τον τρόπο δεν κινδυνεύουν οι χρήστες του σομάν από δηλητηρίαση σε περίπτωση διαρροής, αφού τα συστατικά του είναι λιγότερο τοξικά από αυτό, ενώ αποφεύγεται και η διάσπαση του σομάν, η οποία συμβαίνει στην ουσία αυτή όταν παραμένει για πολύ χρόνο αχρησιμοποίητη.
Εναλλακτικές ονομασίες
Το σομάν απαντάται με ποικιλία εναλλακτικών χημικών ονομασιών (εκτός των κωδικών στοιχείων GD):
Παραπομπές
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με φωσφόρο Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με αλογόνα Κατηγορία:Χημικά όπλα Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου
1600 Βισότσκι
Ο Βισότσκι (Vyssotsky) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στα εσωτερικά όρια της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,547. Ανακαλύφθηκε το 1947 από τον Αμερικανό αστρονόμο Καρλ Άλβαρ Γουίρτανεν, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Λικ της Καλιφόρνια, και πήρε το όνομά του από την Αμερικανίδα αστρονόμο Έμα Βισότσκι (Emma Vyssotsky).
Ο Βισότσκι έχει φασματικό τύπο A και περίοδο περιστροφής 3 ώρες, 12 λεπτά και 4 δευτερόλεπτα, η οποία είναι από τις μικρότερες γνωστές.
Continuum
Το Continuum είναι ένα πληκτροφόρο όργανο κατασκευασμένο από τη Haken Audio στο Champaign του Ιλινόις.
Από τεχνικής απόψεως, το Continuum είναι ένας χειριστής MIDI. Έχει μία και μοναδική, επίπεδη επιφάνεια στην οποία παίζει ο μουσικός, δημιουργώντας έτσι έναν ήχο παρόμοιο με της lap steel κιθάρας. Με αυτό τον τρόπο, δίνεται η ευκαιρία στο μουσικό, να παίξει νότες οι οποίες δεν βρίσκονται στη χρωματική κλίμακα, να κάνει vibrato ή και να γλυστρίσει από τη μία νότα στην άλλη. Αν και το vibrato μαζί με το γλίστρημα είναι κοινά χαρακτηριστικά κάθε midi πληκτροφόρου, το γλίστρημα μεταξύ ημιτονίων με τον τρόπο που παρέχεται από το Continuum είναι μοναδικό.
Το Continuum παρέχει δύο επιπρόσθετες παραμέτρους στον ήχο: Μπορεί να μετατρέψει την πίεση και την κίνηση του δακτύλου στην επιφάνεια σε MIDI, τόσο σε οριζόντιο επίπεδο όσο και σε κάθετο. Αυτές οι παράμετροι δίνουν την ευκαιρία να εμπλουτιστεί ο ήχος ακόμα περισσότερο, όπως για παράδειγμα η μεταφορά από τον έναν ήχο στον άλλο ή και η χρήση ενός ενδιάμεσου ήχου (δηλαδή που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο άλλους ήχους, σε ένα ενδιάμεσο στάδιο).
To Continuum από μόνο του δεν παράγει ήχους. Για να επιτευχθεί η παραγωγή ήχου, πρέπει να είναι συνδεδεμένο με μία πηγή ήχου, που να μπορεί να επεξεργαστεί MIDI σήματα, όπως ένα συνθεσάιζερ (synthesizer).
Πιθανότατα το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα χρήσης του Continuum στην ευρέως γνωστή μουσική, είναι από τον πληκτρά των Dream Theater, Jordan Rudess. Χρησιμοποιείται στο άλμπουμ Octavarium, στην εισαγωγή του ομώνυμου τραγουδιού όπως και στο κομμάτι "The Dark Eternal Night" του άλμπουμ Systematic Chaos.
Καλλιτέχνες που χρησιμοποιούν το Continuum
Κατηγορία:Πληκτροφόρα μουσικά όργανα
Καλλικράτης
Ο Καλλικράτης ήταν ένας από τους δύο αρχιτέκτονες του Παρθενώνα. Έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ. στην Αθήνα, κατά την διάρκεια του «χρυσού αιώνα του Περικλή». Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος στον βίο του Περικλή συνεργάστηκε μαζί με τον Ικτίνο για την κατασκευή του σπουδαιότερου αρχαιοελληνικού ναού. Στον Πλούταρχο επίσης καθώς και σε μία επιγραφή αναφέρεται πως εργάστηκε μεταξύ των ετών 460 και 450 π.Χ. στην ανέγερση των Μακρών Τειχών της Αθήνας. Σε μία επιγραφή στην Ακρόπολη του αποδίδεται επίσης και ο μικρός ναός της Αθηνάς-Νίκης που βρισκόταν δεξιά των Προπυλαίων της Ακρόπολης.
Το όνομα του Καλλικράτη δόθηκε στο Νόμο 3852/2010 «περί Διοικητικής Αναδιοργάνωσης της Ελλάδας» που ψήφισε η Ελληνική Βουλή το 2010, γνωστότερος με την επωνυμία «Πρόγραμμα Καλλικράτης».
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Καθεδρικός Ναός Αρχαγγέλου (Μόσχα)
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|224x224εσ| Άποψη του καθεδρικού ναού του Αρχαγγέλου από το [[Ιβάν ο μεγάλος καμπαναριό|κωδωνοστάσιο του Ιβάν του Μεγάλου, με φόντο τον Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.]]
Ένας πρόδρομος του σημερινού καθεδρικού ναού είχε κτιστεί το 1250 και αντικαταστάθηκε με μια πέτρινη εκκλησία το 1333 από τον μεγάλο δούκα Ιβάν Α΄ Καλιτά, ο οποίος αργότερα θα γίνει ο πρώτος Ρώσος μονάρχης, που θα ταφεί στην εκκλησία. Το 1505 ο μεγάλος δούκας Ιβάν Γ΄, ήδη εν μέσω σημαντικού έργου ανακαίνισης για το Κρεμλίνο, έστρεψε την προσοχή του στην εκκλησία, όπως στην περίπτωση της ανοικοδόμησης του καθεδρικού ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου δύο δεκαετίες νωρίτερα, και απευθύνθηκε σε αρχιτέκτονες από την Ιταλία για βοήθεια. Ένας Ιταλός, ο Λαμπέρτι Aλοΐζιo ντα Μαντανιάνα (Aλοΐζιο ο Νέος) προσκλήθηκε στη Μόσχα, και έγιναν τα θεμέλια για έναν νέο καθεδρικό ναό στις 21 Μαΐου 1505 Ο Ιβάν Α΄ απεβίωσε το φθινόπωρο του ίδιου έτους και τάφηκε στο ημιτελές ακόμη κτίριο. Οι εργασίες στον καθεδρικό ναό ολοκληρώθηκαν στα τέλη του 1508, αλλά δεν έγινε επίσημα ο καθαγιασμός μέχρι τις 8 Νοεμβρίου 1509.
Ο καθεδρικός ναός υπέστη ζημιά στην πυρκαγιά του Κρεμλίνου του 1737 και απειλήθηκε περαιτέρω από την κατασκευή του προκατόχου του Μεγάλου Ανακτόρου του Κρεμλίνου, που οδήγησε σε καθίζηση του εδάφους και προκάλεσε μια μικρή κλίση στον προσανατολισμό των τοίχων.
Νίκες των Ρώσων στρατιωτικών εορτάστηκαν στον Καθεδρικό Ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Όλοι οι Ρώσοι τσάροι και μεγάλοι πρίγκιπες τάφηκαν μέσα στον καθεδρικό ναό μέχρι την εποχή του Πέτρου Α΄ του Μεγάλου, μαζί με πολλές αυτοκράτειρες και πρίγκιπες βασιλικού αίματος, με μοναδική εξαίρεση τον Μπόρις Γκοντούνοφ. Αφού η βασιλική νεκρόπολη μεταφέρθηκε στον καθεδρικό ναό Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη, μόνο ο Τσάρος Πέτρος Β', που έτυχε να αποβιώσει στη Μόσχα, ενταφιάστηκε εδώ.
Υπάρχουν 54 ταφές στον καθεδρικό ναό, με 46 διακοσμημένες λευκές επιτύμβιες στήλες (1636–1637) και εφυαλωμένες θήκες από μπρούτζο (1903). Αξιοσημείωτος είναι ο τάφος του τσάρεβιτς Δημητρίου, γιου του Ιβάν Δ΄ του Τρομερού, ο οποίος τάφηκε εκεί στις αρχές του 17ου αι. και αργότερα ανακηρύχθηκε άγιος.
Κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του 1917, ο καθεδρικός ναός υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια των μαχών. Στη συνέχεια έκλεισε από το μπολσεβικικό καθεστώς. Κατά τη δεκαετία του 1950, μαζί με τις άλλες σωζόμενες εκκλησίες στο Κρεμλίνο της Μόσχας, διατηρήθηκε ως μουσείο. Ένα μεγάλο μέρος των θησαυρών της εκκλησίας είτε μεταφέρθηκε στο Μουσείο Οπλοστασίου του Κρεμλίνου, είτε πωλήθηκε στο εξωτερικό.
Μετά το 1992 το κτίριο επιστράφηκε στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και θρησκευτικές λειτουργίες ξεκίνησαν ξανά περιστασιακά.
Αρχιτεκτονική
αριστερά|μικρογραφία|272x272εσ| Εικόνες του [[Εικονοστάσιο (τέμπλο)|τέμπλου στον καθεδρικό ναό.]] μικρογραφία| Τάφοι Ρώσων τσάρων και πριγκίπων (σχέδιο του καθεδρικού ναού). Σε σύγκριση με τους άλλους δύο μεγάλους καθεδρικούς ναούς του Κρεμλίνου, ο Καθεδρικός Ναός του Αρχαγγέλου Μιχαήλ είναι ουσιαστικά διαφορετικός σε στυλ, παρά το γεγονός ότι διατηρεί μια παραδοσιακή διάταξη. Απηχεί τη διάταξη του Καθεδρικού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη χρήση πέντε θόλων (που αναπαριστούν τον Ιησού Χριστό και τους Τέσσερις Ευαγγελιστές. Ωστόσο, η εξωτερική διακόσμηση, οι χαρακτηριστικές ημικυκλικές κόγχες με κοχυλόσχημες διακοσμήσεις και πύλες με τοξοειδή πλαίσια από λευκό ασβεστόλιθο, επικαλυμμένα με χρώμα και διακοσμημένα με φυτικά σχέδια, παραπέμπουν στην ιταλική αναγεννησιακή επιρροή.
Το εσωτερικό του καθεδρικού ναού, ωστόσο, κατασκευάστηκε σε μεγάλο βαθμό με τρόπο τυπικό για τις ρωσικές εκκλησίες. Το μεγάλο εικονοστάσιο του καθεδρικού ναού του αρχαγγέλου Μιχαήλ, ύψους 13 μ., χρονολογείται από το 1678 έως το 1681. Η εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, η παλαιότερη στο τέμπλο, πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε για την πριγκίπισσα Ευδοξία, σύζυγο του Ντμίτρι Ντονσκόι στη μνήμη της νίκης στη μάχη του Κουλίκοβο.
Οι τοιχογραφίες χρονολογούνται στον 16ο και 17ο αιώνα. Μερικά ζωγραφίστηκαν από τον Γιάκοβ του Καζάν, τον Στέπαν του Ριαζάν, τον Ιωσήφ Βλαντιμίροφ και άλλους μεταξύ 1652 και 1666.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησιαστικά κτίρια με τρούλους Κατηγορία:Μουσεία του Κρεμλίνου της Μόσχας
Καλλικράτης (αποσαφήνιση)
Το όνομα Καλλικράτης μπορεί να αναφέρεται:
Ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2021-22
Η είναι η 120η σεζόν της κορυφαίας κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών της Ιταλίας και η 12η από τότε που ανέλαβε η Λέγκα Σέριε Α το 2010. Η σεζόν ξεκίνησε στις 21 Αυγούστου 2021 και θα ολοκληρωθεί στις 22 Μαΐου 2022. Η Ίντερ Μιλάνο κατέκτησε το περυσινό πρωτάθλημα για 19η φορά στην ιστορία της και έτσι τελείωσε το σερί των 9 πρωταθλημάτων της Γιουβέντους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέριε Α
Χους (Αζερμπαϊτζάν)
Το Χους είναι χωριό στην επαρχία Λερίκ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λερίκ
Nightmare (τραγούδι)
Το Nightmare είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Avenged Sevenfold, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Nightmare, το 2010. Το κομμάτι το έγραψαν οι Μπράιαν Χάνερ, Johnny Christ, M. Shadows και Zacky Vengeance. Το τραγούδι αποτέλεσε το πρώτο single του δίσκου, το οποίο κατάφερε να μπει σε πολλές κατηγορίες των αμερικανικών Billboard charts: έφτασε το νούμερο 1 του Billboard Heatseekers Songs, το νούμερο 2 του Billboard Hot Mainstream Rock Tracks, το νούμερο 3 του Billboard Rock Songs, ενώ μπήκε και στο Billboard Hot 100, φτάνοντας στο νούμερο 51.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2010 Κατηγορία:Τραγούδια των Avenged Sevenfold Κατηγορία:Singles του 2010 Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records
Ο Εφιάλτης
Ο Εφιάλτης (αγγλικά: The Nightmare) είναι πίνακας του Γιόχαν Χάινριχ Φίσλι και γνωστότερο έργο του. Κυκλοφόρησε ευρέως ως χαρακτικό αντίγραφο, ενώ χρησιμοποιήθηκε στις τέχνες και στην πολιτική γελοιογραφία. Λόγω της μεγάλης δημοφιλίας του, ο Φίσλι ζωγράφισε τουλάχιστον άλλα τρία αντίγραφα του ίδιου πίνακα.
Ο πίνακας ερμηνεύτηκε κατά πολλούς τρόπους. Εικονίζει μια γυναίκα που κοιμάται, ενώ ταυτόχρονα συμβολίζει την έννοια του εφιαλτικού ύπνου. Στο στήθος της κάθεται ένας δαίμονας, ενώ το κεφάλι ενός αλόγου προβάλει μέσα από τις κουρτίνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πίνακες του Γιόχαν Χάινριχ Φίσλι Κατηγορία:Πίνακες του 1781 Κατηγορία:Πολιτισμός του Ντιτρόιτ
Φυκοτοξίνη
Οι φυκοτοξίνες (αγγλ. Phycotoxins. Άλλες ονομασίες: algal toxins, red tide toxins) παράγονται ως δευτερογενείς μεταβολίτες από ευκαρυωτικά και προκαρυωτικά φύκη. Με απλά λόγια είναι χημικές ουσίες με τοξικότητα, δηλαδή δηλητηριώδη δράση, οι οποίες συντίθενται από φωτοσυνθετικούς οργανισμούς. Θεωρείται πιθανό ότι οι φυκοτοξίνες χρησιμεύουν ως αμυντικός μηχανισμός για τους παραγωγούς τους, καθώς εμποδίζουν την ανάπτυξη ανταγωνιστικών ειδών ή αποτρέπουν τους φυτοβόρους καταναλωτές π.χ. τα καρκινοειδή. Οι κύριοι παραγωγοί τοξινών είναι τα μαστιγωτά και ιδιαίτερα τα δινομαστιγωτά, καθώς και κάποια κυανοβακτήρια (που παράγουν κυανοτοξίνες), διάτομα και απτόφυτα. Η παραγωγή τοξινών, ειδικά αν αυτή γίνει σε μεγάλες συγκεντρώσεις, ενέχει κινδύνους για την υγεία ανθρώπων και ζώων, ωστόσο έχει και σημαντικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Οι τοξίνες των φυκών ταξινομούνται κυρίως σε τέσσερις κατηγορίες, ανάλογα με τους ιστούς ή κύτταρα που προσβάλλουν. Αυτές είναι: νευροτοξίνες, ηπατοτοξίνες, κυτοτοξίνες και τοξίνες που έχουν επιπτώσεις στο δέρμα και στο γαστρεντερικό σύστημα.
Πού και πώς εμφανίζονται
Τα τοξικά φύκη συχνά εμφανίζονται ως συστατικό του φυτοπλαγκτού, αιωρούμενα στην υδάτινη στήλη ή σχηματίζοντας συσσωρεύσεις (scums). Ωστόσο τοξικά κυανοβακτήρια απαντώνται επίσης σε βενθικούς τάπητες (benthic mats) που εντοπίζονται σε δεξαμενές πόσιμου ύδατος και σε άλλα ενδιαιτήματα.Η εμφάνιση τοξινών σχετίζεται συχνά με την άνθιση φυτοπλαγκτού, καθώς έχει υπολογιστεί ότι 25-75% των κυανοβακτηριακών ανθίσεων είναι τοξικές.
Ο ανθρωπογενής ευτροφισμός (αυξημένη απόθεση θρεπτικών αλάτων, ιδίως φωσφόρου και αζώτου) σε συνδυασμό με άλλους περιβαλλοντικούς παράγοντες και κυρίως αυτούς που σχετίζονται με την παγκόσμια κλιματική αλλαγή (αυξημένη θερμοκρασία, αυξημένα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα) δημιουργούν ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη φυτοπλαγκτικών οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που παράγουν φυκοτοξίνες, με ενδεχόμενο σοβαρό αντίκτυπο στη λειτουργία του οικοσυστήματος. Πολλοί από τους οργανισμούς που είναι υπεύθυνοι για την άνθιση φυτοπλαγκτού, παρουσιάζουν ευρεία κατανομή και τα τελευταία χρόνια δείχνουν αξιοσημείωτη εξάπλωση. Φυσικά γεγονότα όπως τυφώνες μπορούν να διασπείρουν τους οργανισμούς και υπάρχει η υποψία ότι οργανισμοί μπορεί να μεταφέρονται σε μεγάλες αποστάσεις μέσω πλοίων. Κάποια φύκη απαντώνται πιο συχνά σε ορισμένες περιοχές και είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε ποια αποτελούν πρόβλημα σε συγκεκριμένες τοποθεσίες.
Επιπτώσεις στο περιβάλλον και στην υγεία
Τόσο η άνθιση φυτοπλαγκτού όσο και οι παραγόμενες από αυτό φυκοτοξίνες προκαλούν διαταραχές στο περιβάλλον όπως η διαταραχή στις σχέσεις μεταξύ οργανισμών, αλλαγές στη βιοποικιλότητα, καθώς και σημαντικό πρόβλημα στην ποιότητα νερού. Στην περίπτωση που υπάρξει μεγάλη συγκέντρωση φυκοτοξινών στο περιβάλλον, όπως για παράδειγμα μετά από μαζικό θάνατο μεγάλου πληθυσμού τοξινοπαραγωγικών φυκών, ο οποίος ακολουθεί μία άνθιση φυτοπλαγκτού, ενδέχεται να ασθενήσουν ή ακόμα και να πεθάνουν, σπονδυλωτά όπως πτηνά, ψάρια, οικόσιτα ζώα, ή θαλάσσια θηλαστικά, ενώ υπάρχουν και επιπτώσεις σε υδρόβια φυτά. Μεγάλες επιπτώσεις υπάρχουν επίσης για το ζωοπλαγκτόν.
Η έκθεση των ανθρώπων στις φυκοτοξίνες μπορεί να γίνει με ποικίλους τρόπους, ωστόσο η κατάποση είναι ο πιο σημαντικός. Αυτή αφορά κυρίως την ακούσια κατάποση νερού ή την κατανάλωση μολυσμένης τροφής, όπως είναι τα αγροτικά προϊόντα, ψάρια, γαρίδες και μαλάκια. Επιπλέον η έκθεση του δέρματος και η εισπνοή είναι πιθανές. Τοξικές ανθίσεις μπορεί να επανεμφανίζονται περιοδικά σε υδατικά περιβάλλοντα και οι άνθρωποι μπορεί να εκτίθενται ανά καιρούς σε φυκοτοξίνες σε σχετικά μικρές δόσεις. Οι τοξίνες των δινομαστιγωτών προκαλούν τη διαρροϊκή, παραλυτική ή αμνησιακή δηλητηρίαση των οστρακοειδών, οι δε τοξίνες των κυανοβακτηρίων έχουν συνδεθεί με τον καρκίνο και το θάνατο ανθρώπων. Γνωστές τοξίνες όπως είναι η μικροκυστίνη, η νοντουλαρίνη και η κυλινδροσπερμοψίνη μπορεί να προκαλέσουν βλάβες στο ήπαρ και στους νεφρούς, κυτταροτοξικότητα, νευροτοξικότητα, τοξικότητα στο δέρμα, γαστρεντερικές ενοχλήσεις και άλλα προβλήματα. Αυτές οι επιπτώσεις μπορεί να εμφανιστούν λίγα λεπτά μετά την έκθεση στην τοξίνη, ή μερικές ημέρες αργότερα.
Φαρμακευτικό και βιοτεχνολογικό ενδιαφέρον
Παρ’όλο που το το μεγαλύτερο ενδιαφέρον της έρευνας έχει εστιαστεί στην τοξικότητα, υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι κάποια συστατικά που παράγονται κυρίως από κυανοβακτήρια, παρουσιάζουν μεγάλο βιολογικό ενδιαφέρον από φαρμακευτικής και βιοτεχνολογικής άποψης. Στις φαρμακολογικές ιδιότητες περιλαμβάνονται η αντικαρκινική, η αντιφλεγμονώδης, και αντιβιοτική. Οι κυανοτοξίνες παρουσιάζουν ένα εύρος βιοδραστηριοτήτων που τις καθιστούν μία εξαιρετική πηγή σημαντικών συστατικών για νέα φάρμακα. Πιο ειδικά για την αντικαρκινική δράση, υπάρχουν υποσχόμενα αποτελέσματα της δράσης φυκοτοξινών κατά της οξείας μυελογενούς λευχαιμίας, αδενοκαρκινωμάτων, του μεταστατικού μελανώματος και άλλων. Το ενδιαφέρον είναι ότι η δράση των τοξινών φαίνεται να παρουσιάζει μεγάλη εξειδίκευση για τα καρκινικά κύτταρα, επομένως αυτές αποτελούν ιδανικούς υποψηφίους για την παραγωγή νέων αντικαρκινικών φαρμάκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φύκη Κατηγορία:Τοξικολογία
Ριτσώνα Εύβοιας
Η Ριτσώνα είναι γεωγραφική περιοχή που βρίσκεται στα ανατολικά της επαρχίας Θηβών του νομού Βοιωτίας. Παρόλα αυτά λόγω της μικρής της απόστασης από τον πορθμό του Ευρίπου και της πόλης της Χαλκίδος, ανήκει διοικητικά στο Νομό Ευβοίας και συγκεκριμένα στο Δήμο Χαλκιδέων. Η ονομασία της φαίνεται να προέρχεται από το ρετσίνι των πεύκων τα οποία μέχρι και πριν από λίγα χρόνια αφθονούσαν στη περιοχή. Τα τελευταία χρόνια λόγω των συχνών πυρκαγιών, το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής έχει αποψιλωθεί από τα πευκοδάση. Σήμερα στη Ριτσώνα βρίσκονται αρκετοί αμπελώνες, οι οποίοι παράγουν καλής ποιότητας κρασί, μεγάλες οινοπαραγωγικές μονάδες, όπως επίσης κι αρκετά εργοστάσια τα περισσότερα των οποίων βρίσκονται στην παρακείμενη εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας.
Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 535 κατοίκους.
Ιστορία της Ριτσώνας
Η ιστορία της Ριτσώνας ξεκινάει από την εποχή του Ομήρου, με την αρχαία πόλη της Μυκαλησσού. Στον 20ό αιώνα το σημαντικότερο γεγονός συνέβη τον Μάιο του 1944. Τότε κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα, εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς κατακτητές 110 ανάπηροι Έλληνες στρατιώτες του Ελληνοϊταλικού πολέμου, ως αντίποινα της επίθεσης που πραγματοποίησαν Έλληνες αντιστασιακοί στην περιοχή, αργότερα στον χώρο της εκτέλεσης ανηγέρθη μνημείο προς τιμήν των 110 εκτελεσθέντων Ελλήνων από τον κατακτητή. Επειδή η περιοχή της επίθεσης ανήκε στην ευθύνη της τότε κοινότητας Χαλίων (σημερινό δημοτικό διαμέρισμα Δροσιάς του Δήμου Ανθηδόνας), αρχικό σχέδιο των Γερμανικών κατοχικών δυνάμεων ήταν να εκτελεσθούν όλοι οι άνδρες ηλικίας 16 ετών κι άνω της περιοχής. Μάλιστα συγκέντρωσαν τον προς εκτέλεση ανδρικό πληθυσμό της κοινότητας σε αλώνια στα όρια του χωριού. Η εκτέλεση του ελληνικού πληθυσμού απετράπη την τελευταία στιγμή με παρέμβαση ισχυρών προσωπικοτήτων και παραγόντων της περιοχής και της Χαλκίδας. Δεν μπόρεσαν όμως να αποτρέψουν την εκτέλεση από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις των 110 αναπήρων Ελλήνων στρατιωτών του Ελληνοϊταλικού πολέμου, οι οποίοι μεταφέρθηκαν στον χώρο της εκτέλεσης από στρατιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας, μέσω των φυλακών Χατζηκώστα.
Ανάβαση Ριτσώνας
Η Ριτσώνα Ευβοίας είναι επίσης ονομαστή για έναν από τους πιο δημοφιλείς αγώνες αυτοκινήτου στην Ελλάδα, την περίφημη Ανάβαση Ριτσώνας. Η πρώτη Ανάβαση Ριτσώνας διεξήχθη το 1956 από την Αγωνιστική Λέσχη Αυτοκινήτου και από τότε κάθε χρόνο στο πρώτο Σαββατοκύριακο του Δεκεμβρίου πραγματοποιείται ο ανωτέρω αγώνας ράλλυ, ο οποίος είναι η αυλαία του ετήσιου Πρωταθλήματος Αναβάσεων, μάλιστα το 2008 οι δηλώσεις συμμετοχής ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο φτάνοντας τις 176.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Χαλκιδέων
Αποφράδες ημέραι
Ἀποφράδες, δηλαδή ακατονόμαστες (από τη ρίζα φραδ- που αρχικά σήμαινε 'λέω', και από την οποία προέρχονται οι λέξεις 'φράση' και 'ευφραδής'), ονόμαζαν οι αρχαίοι Αθηναίοι τις  ημέρες για τις οποίες δεν έπρεπε να γίνεται λόγος ή/και τις δυσοίωνες (αντιθ. καθαραί ημέραι). Στο αρσενικό η λέξη απαντώνταν σπάνια και σήμαινε τον ασεβή, τον μοχθηρό.
Ο όρος έχει παραμείνει με τη σημασία της άτυχης ημέρας στα νέα ελληνικά.
Αρχαία ελληνική γραμματεία
Αναφορές στις αποφράδες ημέρες βρίσκουμε σε αρχαίους συγγραφείς, όπως ο Πλάτωνας, ο Πλούταρχος, ο Λυσίας και ο Λουκιανός. Ο τελευταίος, στο έργο του "Ψευδολογιστής", (γνωστό επίσης και ως "περί της αποφράδος, κατά Τιμάρχου") αναλύει διεξοδικά την έννοια της αποφράδας ημέρας: "Πολλά πράγματα λέγουν οι Αθηναίοι ομοίως με τους άλλους ανθρώπους, αλλ' αποφράδα μόνοι αυτοί λέγουν την κακήν, κατηραμένην και απαισίαν και ομοίαν προς σε ημέραν: Ιδού έμαθες ήδη τυχαίως τι σημαίνει διά τους Αθηναίους η αποφράς ημέρα• όταν ούτε αι αρχαί λειτουργούν, ούτε αι δίκαι δικάζονται, ούτε ιεροτελεστίαι τελούνται και ουδέν εν γένει γίνεται εκ των αισίων, η ημέρα αύτη ονομάζεται αποφράς. Εισήχθη δε το έθιμον τούτο εις άλλους δι' άλλας αιτίας• είτε διότι ηττήθησαν εις μεγάλας μάχας, ώρισαν έπειτα να μη επιχειρούν τίποτε κατά τας ημέρας καθ' ας έπαθαν τα ατυχήματα ταύτα και να μη έχη κύρος καμμία πράξις επίσημος γενομένη κατά τας χρονολογίας ταύτας, είτε διότι[...]"''.
Χρονολόγιο των αποφράδων ημερών θεωρείται ότι παρέδωσε ο Ησίοδος στο "Έργα και Ημέραι",  του οποίου το δεύτερο μέρος (765-828) ασχολείται με τις ευνοϊκές και αποφράδες ημέρες.
Λατινική μεταγραφή του όρου
Στο λατινικό ημερολόγιο, οι αποφράδες ημέραι ονομάζονταν dies nefasti και ήταν επίσης μέρες αργίας για θρησκευτικούς λόγους, κατά τις οποίες δεν μπορούσε να συνεδριάσει το δικαστήριο. Αντίστοιχα, οι dies fasti ήταν οι ημέρες κατά τις οποίες το δικαστήριο μπορούσε να συνεδριάσει χωρίς να προσβάλει τους θεούς.
Η έννοια στη νεότερη ελληνική γλώσσα
Ως αποφράς μάλιστα συνηθίζεται να αναφέρεται η ημέρα κατά την οποία η Κωνσταντινούπολη αλώθηκε από τους Οθωμανούς, δηλαδή η 29 Μαΐου του 1453 το πνεύμα της οποίας απέδωσε παραστατικά ο λαϊκός Ρόδιος στιχουργός Εμμανουήλ Γεωργιλάς:
Πηγές
Κατηγορία:Λαογραφία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Λαϊκή παράδοση της Ελλάδας Κατηγορία:Εκφράσεις
Ικτίνος
Ο Ικτίνος ήταν ένας από τους δύο αρχιτέκτονες του Παρθενώνα. Έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ. στην Αθήνα, κατά την διάρκεια του «χρυσού αιώνα του Περικλή». Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος στον βίο του Περικλή συνεργάστηκε μαζί με τον Καλλικράτη για την κατασκευή του σπουδαιότερου αρχαιοελληνικού ναού, του Παρθενώνα. Ο Παυσανίας αποδίδει επίσης στον Ικτίνο την κατασκευή του ναού του Επικούρειου Απόλλωνα στις Βάσσες της Πελοποννήσου. Πηγές επίσης του αποδίδουν την κατασκευή του Τελεστηρίου της Ελευσίνας, μιας μεγάλης αίθουσας στην οποία πραγματοποιούνταν τα Ελευσίνια Μυστήρια.
Ο καλλιτέχνης Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ ζωγράφισε μια σκηνή στην οποία ο Ικτίνος βρίσκεται μαζί με τον λυρικό ποιητή Πίνδαρο. Το έργο είναι γνωστό ως Ικτίνος και Πίνδαρος και εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Νέφθυς
Η Νέφθυς, όπως μεταγράφηκε από τους αρχαίους Έλληνες το Νεμπ χετ ή Νεμπέτ χετ, αποκαλείται από τον Πλούταρχο Τελευτή, Αφροδίτη και Νίκη. Απεικονιζόταν με γυναικεία μορφή, που έφερε στην κεφαλή της τα δύο ιερογλυφικά του ονόματός της, που σημαίνουν «η κυρίαρχος του πύργου». Τα ιερογλυφικά αυτά ήταν ένα καλάθι (νεμπ ή νεμπέτ) επάνω από το σημείο που σημαίνει «πύργος» (χετ). Στην εννεάδα της Ηλιούπολης ήταν κόρη της Νουτ και του Γκεμπ, ενώ φέρεται σύζυγος ή αδελφή του Σετ.
Ο μύθος
Θεά των νεκρών αρχικά, η Νέφθυς μεταβλήθηκε μέσω του μύθου του Οσίριδος σε δεύτερη κόρη του Γκεμπ και της Νουτ. Καθώς δεν κατόρθωσε να αποκτήσει παιδί από τον Σετ, τον δευτερότοκο αδελφό της, επιθύμησε να αποκτήσει παιδί από τον Όσιρι, τον πρωτότοκο αδελφό της. Για να εκπληρώσει τον σκοπό της τον μέθυσε και συνευρέθηκε μαζί του χωρίς εκείνος να έχει συνείδηση του τι συνέβαινε. Καρπός αυτής της ένωσης ήταν ο Άνουβις.