cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γενετικά ρυθμιστικά δίκτυα
Λογικά Μοντέλα
Περιγράφουν ποιοτικά τα ρυθμιστικά δίκτυα και επιτρέπουν στο χρήστη να κατανοήσει τις διαφορετικές λειτουργίες ενός δεδομένου δικτύου κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Η ποιοτική τους φύση τα κάνει πιο εύχρηστα και προσιτά στις βιολογικές ερμηνείες, ωστόσο μπορούν να απαντήσουν μόνο σε ποιοτικές ερωτήσεις! Τα λογικά μοντέλα εισήχθησαν από τους Kauffman και Thomas. Παρουσιάζουν τις θέσεις κάθε κόμβου (γονιδίου - πρωτεΐνης - μικρών μορίων) στο δίκτυο κάθε χρονική στιγμή ως διακριτό επίπεδο. Η χρονική ανάπτυξη-εξέλιξη του εκάστοτε δικτύου θεωρείται ότι γίνεται ταυτόχρονα μέσα από διακριτά χρονικά στάδια. Οι κόμβοι-οντότητες του κάθε δικτύου θεωρείται ότι εισάγονται σε κάθε στάδιο σύμφωνα με τις ρυθμιστικές λειτουργίες που επιτελούνται στο δίκτυο. Οι τύποι δικτύων που σχεδιάστηκαν και ερμηνεύουν τα λογικά μοντέλα είναι οι ακόλουθοι:
Συνεχή Μοντέλα
Σε αντίθεση με τα λογικά μοντέλα, τα συνεχή μοντέλα χρησιμοποιούν τις πραγματικές τιμές των παραμέτρων σε ένα συνεχές χρονικό πλαίσιο, έτσι ώστε να επιτρέπεται μια συνεχής σύγκριση των προβλέψεων με τα πειραματικά δεδομένα και έτσι η μοντελοποίηση να είναι πιο ακριβής. Τα συνεχή μοντέλα είναι τα ακόλουθα:
Στοχαστικά Μοντέλα
Τα στοχαστικά μοντέλα (Single-molecule level models) περιγράφουν την σχέση μεταξύ στοχαστικότητας και γονιδιακής ρύθμισης. Όλα τα βιολογικά δίκτυα αποτελούνται από στοχαστικές μονάδες και γι αυτό μπορεί να επιδείξουν διαφορετικές δράσεις ακόμα και αν ξεκίνησαν από ίδιες αρχικές συνθήκες. Όταν οι μονάδες ενός δικτύου είναι λίγες σε αριθμό τότε τo δίκτυο είναι πιο επιρρεπές σε στοχαστικές επιδράσεις. Τα στοχαστικά μοντέλα είναι τα ακόλουθα:
Αναζήτηση δομικών ενοτήτων μέσω των Genetic Regulatory Networks
Μέσω των τεχνικών ανάλυσης των δεδομένων των υπαρχόντων γενετικών ρυθμιστικών δικτύων γίνεται επίσης και μια προσπάθεια ενοποίησης και ενσωμάτωσης τους, με σκοπό την ταυτοποίηση βιολογικών “modules” (δομικά στοιχεία ή δομικές ενότητες). Αυτές οι δομικές ενότητες μπορεί να είναι ομάδες μορίων ή αλληλεπιδράσεων ή σε μοριακό επίπεδο ομάδες γονιδίων, γονιδιακών προϊόντων ή μεταβολιτών, οι οποίες μπορεί να είναι λειτουργικά συντονισμένες, να αλληλεπιδρούν με φυσικό τρόπο ή να ρυθμίζουν η μία την άλλη. Υπάρχουν αρκετοί μέθοδοι εύρεσης δομικών ενοτήτων:
Ταυτοποίηση συντηρημένων δομικών ενοτήτων
Υπάρχουν τρεις προσεγγίσεις για την ταυτοποίηση συντηρημένων δομικών ενοτήτων μεταξύ ειδών. Η πρώτη είναι μέσω στοίχισης δικτύων κατά ζεύγη, η οποία όμως επιτρέπει παράλληλες συγκρίσεις μόνο μεταξύ απλών ευθύγραμμων μονοπατιών ή υπό-δικτύων. Η δεύτερη είναι μέσω παράλληλης στοίχισης πολλών δικτύων. Η προσέγγιση αυτή έχει σταδιακά επεκταθεί και για σύγκριση μεταξύ παραπάνω από δύο δικτύων, αλλά έχει ακόμα προβλήματα με την αντιστοίχιση δομικών ενοτήτων. Αυτό συμβαίνει γιατί χρησιμοποιούνται αντιστοιχίσεις μεταξύ ορθόλογων γονιδίων από το κάθε είδος (με βάση την αλληλουχία), ενώ πολλά είδη έχουν αλληλουχίες που προέρχονται από διπλασιασμό γονιδίων, γεγονός που κάνει την ανάλυση αυτή πιο πολύπλοκη Η τελευταία προσέγγιση της ταυτοποίησης συντηρημένων δομικών ενοτήτων έχει να κάνει με στοίχιση δικτύων χρησιμοποιώντας στοιχεία εξελικτικής δυναμικής όπως γονιδιακές ενθέσεις, ελλείψεις ή διπλασιασμούς, κάτι που μπορεί να αποτυπώσει τις γενετικές τροποποιήσεις σε βάθος χρόνου.
Ταυτοποίηση διαφορικών δομικών ενοτήτων
Ένα μειονέκτημα των δικτύων ήταν ότι τα περισσότερα αποτύπωναν μία στατική κατάσταση του οργανισμού υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Αυτό όμως αποτύγχανε να αποτυπώσει τους πολύπλοκους μηχανισμούς που έχει το κύτταρο για να αντεπεξέλθει σε διαφορετικούς παράγοντες. Κάτι τέτοιο μπορεί να λυθεί αν γίνει μία στοίχιση μεταξύ δύο καταστάσεων του ίδιου δικτύου. Σε αυτού του τύπου τη στοίχιση μπορούν να αφαιρεθούν αλληλεπιδράσεις κόμβων που παραμένουν ίδιες μεταξύ των δύο καταστάσεων και να χρησιμοποιηθούν ως κατώφλι για την ανίχνευση δομικών ενοτήτων που διαφέρουν ανά την περίσταση, κάτι που μπορεί να βοηθήσει στην αναγνώριση ασθενών αλληλεπιδράσεων, οι οποίες δεν μπορούν να ανιχνευθούν από τα “στατικά” δίκτυα που προήλθαν από μία κατάσταση.
Ταυτοποίηση σύνθετων λειτουργικών δομικών ενοτήτων
Οι προσεγγίσεις για την ανάλυση δικτύων και αλληλεπιδράσεων, καθώς και για την ταυτοποίηση δομικών ενοτήτων συνήθως περιγράφουν μόνο ένα μέρος από την λειτουργική αρχιτεκτονική του κυττάρου, όπως αντιδράσεις μεταξύ δύο πρωτεϊνών ή μεταβολικών μονοπατιών. Για να γίνει καλύτερη η αποτύπωση όλων των σύνθετων διεργασιών που μπορεί να έχει μια δομική ενότητα ενός δικτύου πρέπει να ενοποιηθούν δεδομένα από βιολογικές αλληλεπιδράσεις πολλών τύπων σε ένα δίκτυο. Η ανακάλυψη σύνθετων λειτουργικών δομικών ενοτήτων μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση πολλών λειτουργιών του κυττάρου, όπως τις φυσικές και γενετικές αλληλεπιδράσεις ή την συσχέτιση μεταξύ μεταγραφικής ρύθμισης και παραγωγής μεταβολιτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δίκτυα
Εμάνουελ Σβέντενμποργκ
Ο Εμάνουελ Σβέντενμποργκ (Emanuel Swedenborg, πραγματικό όνομα Emanuel Swedberg, 8 Φεβρουαρίου 1688 – 29 Μαρτίου 1772) ήταν Σουηδός επιστήμονας, φιλόσοφος, χριστιανός μυστικιστής   και  θεολόγος.
Υιός Λουθηρανού επισκόπου, άλλοτε πρυτάνεως του πανεπιστημίου της Ουψάλας, σπούδασε στην πατρίδα του φιλοσοφία και φυσικές επιστήμες και συνέχισε στο Λονδίνο, την Ολλανδία, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Στο Λονδίνο οι θεοσοφιστικές φυσιοκρατικές τάσεις του συνδυάστηκαν με τον ενθουσιασμό του για την μηχανική. Ο Σβέντενμποργκ είχε μια εξέχουσα καριέρα ως εφευρέτης και επιστήμονας. Μεταξύ άλλων εφευρέσεων που είχε διαμορφώσει, στηριζόμενος στις ιδέες του επί της μηχανικής, ήταν ένα πλοίο, το οποίο «διέθετε πλήρωμα ενός ατόμου, μπορούσε να προχωρήσει υποβρυχίως προς κάθε κατεύθυνση» και να προκαλέσει ζημιά σε εχθρικά πλοία. Το 1741 σε ηλικία πενήντα τριών ετών εισήλθε σε μια πνευματική φάση, κατά την οποία άρχισε να έχει ονειρικές εμπειρίες και οράματα (vision spirituality), ξεκινώντας από την εβδομάδα του Πάσχα. Το αποκορύφωμα αυτής της κατάστασης -σύμφωνα με τις περιγραφές του ίδιου- ήταν μια πνευματική αφύπνιση, μια κλήση από τον Θεό να γράψει μια ουράνια πραγματεία για τη μεταρρύθμιση του Χριστιανισμού. Ισχυρίστηκε ότι ο Κύριος άνοιξε τα μάτια του, έτσι ώστε από εκείνη την στιγμή αυτός θα μπορούσε ελεύθερα να επισκέπτεται τον παράδεισο και την κόλαση και να μιλά με τους αγγέλους, τους δαίμονες και άλλα πνεύματα. Κατά τα υπόλοιπα 28 χρόνια της ζωής του έγραψε και δημοσίευσε 18 θεολογικά έργα, από τα οποία το πιο γνωστό ήταν το Heaven and Hell (1758), και πλήθος από μη δημοσιευμένα θεολογικά έργα.
Εκπρόσωποι της Λουθηρανικής Εκκλησίας στη Σουηδία τον κατηγόρησαν για αίρεση. Το 1770 το βασιλικό συμβούλιο απέρριψε τις θεολογικές του απόψεις. Όταν ζητήθηκε από τους συνηγόρους του η γνωμοδότηση των θεολόγων του Πανεπιστημίου της Ουψάλα, εκείνοι αρνήθηκαν να αποφανθούν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σουηδοί επιστήμονες Κατηγορία:Φιλόσοφοι του Διαφωτισμού Κατηγορία:Σουηδοί συγγραφείς Κατηγορία:Χριστιανοί μυστικιστές Κατηγορία:Θεολόγοι
Το Τσίρκο
Το Τσίρκο (γαλλικά: Le Cirque) είναι μια ελαιογραφία του Ζωρζ Σερά. Είναι ο τελευταίος του πίνακας το 1890-91 και ανήκει στο ζωγραφικό ρεύμα του Νεο-ιμπρεσσιονισμού. Παρέμεινε ημιτελής μέχρι το θάνατό του τον Μάρτιο του 1891 και βρίσκεται στο Μουσείο Ορσέ στο Παρίσι.
Φόντο
Ο πίνακας ήταν το τρίτο μεγάλο έργο του Σερά με θέμα το τσίρκο, μετά την Παρέλαση του Τσίρκου (Circus sideshow) του 1887-1888 και Le Chahut του 1889-1890. Απεικονίζει μια ακροβάτισσα που στέκεται πάνω σε άλογο στο Circus Fernando (μετονομάστηκε σε τσίρκο Medrano το 1890, από τους διάσημους κλόουν του). Το τσίρκο Medrano βρισκόταν στη γωνία των Rue des Martyrs και της Boulevard de Rochechouart, κοντά στο στούντιο του Σερά. Ήταν ένα δημοφιλές είδος διασκέδασης στο Παρίσι, που απεικονίζεται στη δεκαετία του 1880 και από άλλους καλλιτέχνες όπως ο Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ (για παράδειγμα στο έργο του Οι ακροβάτες του Τσίρκου Φερνάντο (Francisca and Angelina Wartenberg)), ο Εντγκάρ Ντεγκά (για παράδειγμα στο έργο του Miss La La at the Cirque Fernando) και ο Τουλούζ Λωτρέκ (για παράδειγμα, η Ιππεύτρια (στο τσίρκο Fernando)).
Ο Σερά κάνει χρήση των θεωριών του Τσάρλς Χένρυ για τη συναισθηματική και συμβολική σημασία των γραμμών και χρωμάτων και τα έργα του Chevreul και του Ogden Rood πάνω στα συμπληρωματικά χρώματα. Επηρεάστηκε επίσης από τις Ιαπωνικές εκτυπώσεις και τα γραφικά έργα του Jules Chéret. Το έργο είναι παρόμοιο με τη χρωμολιθογραφία Au Cirque από τον Karl Gampenrieder, αλλά δεν είναι σαφές αν Σερά την είχε δει.
Περιγραφή
Το έργο έχει διαστάσεις 185 × 152 εκατοστά (οι διαστάσεις με πλαίσιο ζωγραφισμένο από τον καλλιτέχνη: 232 x 198,5 εκατοστά). Ο Σερά χρησιμοποιεί ένα νεο-ιμπρεσιονίστικο ντιβιζιονισμό, με πουαντιγιστικές τελείες δημιουργώντας την αίσθηση των άλλων χρωμάτων. Το έργο κυριαρχείται από το λευκό και τα τρία βασικά χρώματα, κυρίως το κόκκινο και το κίτρινο με μπλε σκίαση. Ένα βαθύτερο μπλε περίγραμμα είναι ζωγραφισμένο γύρω από την άκρη του καμβά, που συγχωνεύεται σε ένα επίπεδο πλαίσιο στην ίδια απόχρωση του μπλε.
Ο πίνακας χωρίζεται σε δύο μέρη, με τους καλλιτέχνες του τσίρκου να καταλαμβάνουν το κάτω δεξιά, που χαρακτηρίζεται από καμπύλες και σπείρες δημιουργώντας την αίσθηση της κίνησης και με τους θεατές να καταλαμβάνουν το άνω αριστερό μέρος, περιορισμένοι σε σειρές καθισμάτων. Στους θεατές διακρίνονται οι διαφορές μεταξύ των κοινωνικών τάξεων, από τους πιο καλοντυμένους που ανήκουν στην ανώτερη τάξη και κοντά στο μπροστινό μέρος, (στην πρώτη σειρά με ένα καπέλο, είναι ο φίλος και συνεργάτης του ζωγράφου Charles Angrand) με τις κατώτερες τάξεις που βρίσκονται πίσω στη γαλαρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ζωρζ Σερά
Δήμος Αλμωπίας
Ο Δήμος Αλμωπίας είναι δήμος της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Ο δήμος συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αριδαίας και Εξαπλατάνου. . Με έκταση 985,817 τ.χλμ είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση δήμος του νομού Πέλλας και καταλαμβάνει το λεκανοπέδιο της Αλμωπίας, ενώ ο πληθυσμός του είναι 24.969 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021 και η πυκνότητα πληθυσμού του 24,95 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Έδρα του δήμου και μοναδική κωμόπολη είναι η Αριδαία, ενώ οι υπόλοιποι οικισμοί είναι αποκλειστικά χωριά, με τα περισσότερα, από τους υπόλοιπους δήμους του Νομού Πέλλας. Είναι επίσης ο πιο αραιοκατοικημένος δήμος ενώ ταυτίζεται γεωγραφικά με την πρώην Επαρχία Αλμωπίας, η οποία είχε σχεδόν την ίδια έκταση, ενώ αντίστοιχα αποτελεί τον μοναδικό δήμο του νομού, που συνορεύει με τη Βόρεια Μακεδονία.
Ετυμολογία
Το όνομα της Αλμωπίας οφείλεται στους Άλμωπες, γίγαντες που, σύμφωνα με την μυθολογία, έλαβαν μέρος στην Γιγαντομαχία. Συγκεκριμένα, μια ομάδα Γιγάντων με αρχηγό τον Άλμωπα, κατέφυγε στην περιοχή της σημερινής Αλμωπίας, αφού κατακρημνίσθηκαν από τον Όλυμπο. Το όνομα σημαίνει «γίγαντας στην όψη» (Άλμωψ + ωψ, άλμωψ=άλμα/γιγαντιαίος, ωψ=όψις).
Προϊστορικά χρόνια
Έχουν εντοπιστεί οικισμοί μεταξύ Δωροθέας και Σωσάνδρας της Ύστερης Νεολιθικής Περιόδου με κεραμικά ευρήματα τα οποίο χρονολογούνται στο 4000 π.Χ., σπηλαιοκαταφύγια στο Λουτράκι με ευρήματα κεραμικά θραύσματα της Νεολιθικής Περιόδου και της Περιόδου του Χαλκού, ευρήματα στο Άλωρο, το Μοναστηράκι και τη Νέα Ζωή της Περιόδου του Χαλκού που χρονολογούνται μεταξύ 3000 και 1100 π.Χ., οικισμός της Εποχής του Σιδήρου στη Νέα Ζωή, ο οποίος χρονολογείται μεταξύ 1100 - 700 π.Χ. και νεκροταφεία στη Μαργαρίτα, την Άψαλο, την Όρμα, την Περίκλεια και τη Χρυσή. μικρογραφία|Τοπογραφικός χάρτης του Δήμου Αλμωπίας.
Αξιοθέατα
Σε απόσταση 7 χλμ από την Αριδαία βρίσκεται το βυζαντινό κάστρο της Χρυσής που χρονολογείται τον 10ο-12ο αιώνα μ.Χ. Βόρεια της Αριδαίας βρίσκεται η Ιερά Μονή Οσίου Ιλαρίωνος, επισκόπου Μογλενών. Η μονή αυτή έχει ως κτήτορα και ιδρυτή της Άγιο Ιλαρίωνα, ο οποίος υπήρξε Ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδας του 12ου αιώνα, που έζησε και έδρασε στην περιοχή της σημερινής Αλμωπίας.
Σε απόσταση 10 χλμ. από την Αριδαία βρίσκονται τα ιαματικά Λουτρά Πόζαρ. Ένα άλλο αξιοθέατο είναι το χιονοδρομικό κέντρο Καϊμακτσαλάν το οποίο γεωγραφικά ανήκει στον Δήμο Αλμωπίας. Δίπλα στο τουριστικό χωριό Λουτράκι, έδρα των Λουτρών Πόζαρ, βρίσκεται το επίσης τουριστικό χωριό Όρμα από το οποίο ξεκινά δρόμος για το χιονοδρομικό κέντρο.
Αριδαίας
Οι κάτοικοι της περιοχής της Αριδαίας συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης του 1821 ήταν ο Άγγελος Γάτσος από τους Σαρακηνούς, συναγωνιστής του Θόδωρου Κολοκοτρώνη στη μάχη των Δερβενακίων, επίσης αναδείχτηκαν και πολλοί μακεδονομάχοι όπως οι Χρήστος Τσώτσος, Μ.Μπλαδένης, Ιωάννου, Νίκου, κλπ καθώς και ο στρατιωτικός Κωνσταντίνος Μπίνος.
Εξαπλατάνου
Η δημοτική ενότητα (πρώην δήμος) Εξαπλατάνου έχει έκταση 422,907 τ.χλμ. (ή 422,907 στρέμματα) και συνολικό (πραγματικό) πληθυσμό 7.243 κατοίκους. Πριν τη συνένωση περιλάμβανε 6 δημοτικά διαμερίσματα και έδρα του δήμου ήταν ο Εξαπλάτανος, από τον οποίο έχει πάρει και το όνομά της. Καλύπτει το ανατολικό τμήμα του λεκανοπεδίου της Αλμωπίας και το οροπέδιο της Άνω Αλμωπίας.
Στον Εξαπλάτανο διασωζόταν μέχρι το 2015 ερειπωμένο το σπίτι στο οποίο εγκαταστάθηκε η προσφυγική οικογένεια του Μενέλαου Λουντέμη προερχόμενη από την Αγία Κυριακή, της περιοχής Γιάλοβας, στα παράλια του Μαρμαρά, όπου γεννήθηκε και ο μεγάλος Έλληνας λογοτέχνης. Το σπίτι αυτό, ως μόνο στοιχείο που συνέδεε τον Εξαπλάτανο με τον λογοτέχνη, κατεδαφίστηκε το 2015 με πρωτοβουλία του τότε δημάρχου Δ. Μπίνου και την ανοχή του μορφωτικού συλλόγου "ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ".
Γεώργιος Γκουρτζίεφ
Ο Γεώργιος Γκουρτζίεφ (Γεώργιος Γεωργιάδης, Գեորգի Գյուրջիև, 13 Ιανουαρίου 1866 - 29 Οκτωβρίου 1949) ήταν Αρμένιος μυστικιστής φιλόσοφος και πνευματικός δάσκαλος, ελληνικής καταγωγής.
Δήμος Αλμωπίας
Εξαπλατάνου
Περιλαμβάνει τις παρακάτω κοινότητες και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011):
Γεώργιος Γκουρτζίεφ
Βιογραφία
Ο Γκουρτζίεφ γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη της Αρμενίας της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας), από πατέρα Πόντιο (Ιωάννη Γεωργιάδη) και μητέρα Αρμένια (Ευδοκία Ελευθεριάδου). Το ακριβές έτος της γέννησής του κυμαίνεται μεταξύ του 1866 και του 1877· δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα. Μεγάλωσε στο Καρς του Καυκάσου, μέρος της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας, και στα νεανικά του χρόνια ταξίδεψε σε πολλά μέρη του κόσμου (Κεντρική Ασία, Αίγυπτο, Ρώμη, Ελλάδα και αλλού), πριν επιστρέψει στη Ρωσία το 1912.
Δήμος Αλμωπίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας
Γεώργιος Γκουρτζίεφ
Βιογραφία
Το 1912 ο Γκουρτζίεφ αρχίζει να συγκεντρώνει τους μαθητές του και να οργανώνει ομάδες στη Μόσχα και στην Αγία Πετρούπολη. Την ίδια χρονιά νυμφεύεται την Τζούλια Οστρόφσκα. Το 1916 δέχεται ως μαθητή του τον Πήτερ Ουσπένσκι. Την εποχή της Ρωσικής Επανάστασης (1917), μαζί με ομάδα μαθητών του, αφήνει τη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη και μετακινείται στην περιοχή του Καυκάσου και κατόπιν στη Κωνσταντινούπολη.
Το 1922 εγκαθίσταται με πολλούς μαθητές του στο Παρίσι και ιδρύει εκεί το Ινστιτούτο για την αρμονική ανάπτυξη του Ανθρώπου. Το 1924 επισκέπτεται τις Η.Π.Α. και διαλύει το Ινστιτούτο του, χωρίς ωστόσο να σταματήσει να διδάσκει.
Ο Γκουρτζίεφ απεβίωσε τον Οκτώβριο του 1949 και κηδεύτηκε στο Παρίσι.
Διδασκαλία
Ο Γκουρτζίεφ ποτέ δεν αποκάλυψε την προέλευση της διδασκαλίας του και υποστήριζε, ότι έχει ξεχωριστή προέλευση από κάθε άλλη γνωστή διδασκαλία. Πάντως σε αυτήν αναγνωρίζονται στοιχεία, που υπάρχουν και σε θρησκείες όπως ο Βουδισμός, ο Χριστιανισμός και το Σουφικό Ισλάμ.
Η βασική του θέση και διδασκαλία είναι, ότι ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια του βίου του, ζει σε μία μορφή ύπνου και σχεδόν καθ' ολοκληρία μηχανικά, χωρίς να έχει πραγματική γνώση της εξωτερικής, αλλά κυρίως της εσωτερικής του πραγματικότητας. Από αυτή την κατάσταση ο άνθρωπος μπορεί να δραπετεύσει μέσω δικής του, συνειδητής προσπάθειας και θεληματικής ταλαιπωρίας και με τη βοήθεια ανθρώπων, που έχουν ήδη προχωρήσει πριν από αυτόν σε κάποιον βαθμό προς αυτή την κατεύθυνση. Η ανακάλυψη του τι ακριβώς σημαίνουν οι όροι «συνειδητή προσπάθεια» και «θεληματική ταλαιπωρία», που χρησιμοποιούσε ο Γκουρτζίεφ, αποτελεί η ίδια τμήμα της διαδικασίας της εξέλιξης του κάθε ανθρώπου.
Το σύστημα διδασκαλίας που πρότεινε, απευθύνεται στην πλειονότητα των ανθρώπων, χωρίς να τίθεται ζήτημα φύλου, καταγωγής, θρησκείας, κ.λπ..
Για τους περισσότερους μελετητές ο Γκουρτζίεφ θα παραμένει ένα αίνιγμα, κάτι που ίσως αποτελούσε και την επιθυμία και του ίδιου, χωρίς αυτό σε καμία περίπτωση να σημαίνει απομάκρυνση από τον κοινό άνθρωπο, αλλά το αντίθετο. Άλλωστε μία από τις φράσεις-διδασκαλία του είναι: «αν θες κάτι δικό σου για πάντα, δώρησέ το», μια φράση κλειδί για την προσφορά στον συνάνθρωπο. Για τον Γ. Γκουρτζίεφ αναφέρει ο Σαμαέλ Αούν Βεόρ ότι «η διδασκαλία του είναι καταπληκτική».
Βιβλιογραφία
Βιβλία του ιδίου
Ενδεικτική βιβλιογραφία άλλων συγγραφέων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυστικιστές
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Χανίων
Η Ένωση διοργανώνει επίσης τον τελικό Σούπερ Καπ μεταξύ των πρωταθλητή και κυπελλούχου της (από το 2005). Απονέμει, τέλος, ετήσια έπαθλα στους καλύτερους σκόρερς και «Κύπελλο Ήθους» στα σωματεία με την καλύτερη βαθμολογία "ευ αγωνίζεσθαι" (fair play) της κάθε κατηγορία.
Ιστορία
Το 1950 συστάθηκε η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Χανίων.
Πρωταθλήτριες
Πηγή: ΕΠΣ Χανίων
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Χανίων.
Τελικοί
Πηγή: ΕΠΣ Χανίων
Σούπερ Καπ
Στο θεσμό του σούπερ καπ συμμετέχουν η εκάστοτε πρωταθλήτρια και κυπελλούχος της Ε.Π.Σ. Χανίων.
Αναμετρήσεις
Πηγή: ΕΠΣ Χανίων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποδοσφαιρο
Νίκη Ξάνθου
Η Νίκη Ξάνθου είναι Ελληνίδα πρώην αθλήτρια στο άλμα εις μήκος.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1973 στη Ρόδο, όπου και μεγάλωσε. Από μικρή ηλικία έκανε τα πρώτα της βήματα στον αθλητισμό και το άλμα εις μήκος ήταν αυτό που την κέρδισε. Σήμερα, ασχολείται με τα κτηματομεσιτικά και είναι Αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος. Έχει ύψος 1,75μ.
Καριέρα
Η Νίκη Ξάνθου αγωνίσθηκε για χρόνια με τη φανέλα του ΓΑΣ Υγεία Ρόδου. Υπήρξε πρωταθλήτρια Ευρώπης, ολυμπιονίκης και κάτοχος πανελληνίου ρεκόρ. Διακρίθηκε σε όλους τους αγώνες που πήρε μέρος και έχει τρεις συμμετοχές σε Ολυμπιακούς Αγώνες (Ατλάντα, Σίδνεϊ, Αθήνα). Στην Ολυμπιάδα της Ατλάντα σε ηλικία 22 ετών έκανε εντυπωσιακή εμφάνιση στον τελικό, όπου κατέκτησε την 4η θέση με 6,97 m. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες στην καριέρα της ήταν η δεύτερη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1997 στην Αθήνα και το χρυσό μετάλλιο το 2002 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στη Βιέννη. Το 2004 μετά και τον αποκλεισμό της στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, αποχωρεί από την ενεργό δράση και θεωρείται από τις καλύτερες αθλήτριες στην Ελλάδα στο άλμα εις μήκος.
Διακρίσεις
Αναλυτικά παρακάτω οι διακρίσεις της Νίκης Ξάνθου εντός και εκτός συνόρων.
Βραβεύσεις
Το 1997 η Νίκη Ξάνθου ψηφίστηκε ως η καλύτερη αθλήτρια της χρόνιας στα βραβεία ΠΣΑΤ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις μήκος Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1997 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Αγώνες Καλής Θέλησης 1998 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Ιωάννης Αδάμ Α΄ του Λίχτενσταϊν
Ο Ιωάννης-Αδάμ Α΄ (1662-1712) ήταν ο Πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν (1684-1712) και γιος του Καρόλου Ευσέβιου του Λίχτενσταϊν και της Ιωάννας Βεατρίκης του Ντίτριχσταϊν.
Στις 18 Ιανουαρίου του 1699 θα αποκτήσει το φέουδο του Σέλεμπεργκ και στις 22 Φεβρουαρίου 1712 την κομητεία του Βαντούζ. Αυτοί οι δύο κτήσεις του θα αποτελέσουν αργότερα το σημερινό Πριγκιπάτο του Λίχτενσταϊν. Έγινε, επίσης, Δούκας της Οπάβα και του Κρνοφ.
Ο Ιωάννης δεν ανέλαβε κάποιο αξίωμα στην αυτοκρατορική αυλή, αλλά εργάστηκε εκεί ως οικονομικός εμπειρογνώμονας. Ήταν γνωστός ανεπίσημα ως Ιωάννης Αδάμ ο Πλούσιος. Εκτός από τη διαχείριση της περιουσίας του, διέθετε μεγάλο ενδιαφέρον για την τέχνη. Αγόρασε έργα από τον Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και του Άντονι βαν Ντάικ, και θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους προστάτες της τέχνης για εκείνη την εποχή.
Δημιούργησε δύο μνημεία για τον εαυτό του, ένα παλάτι στην Βιέννη και ένα άλλο στο Ροσάου. Ήταν ο 575ος Ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος για την Αυστρία.
Ο Ιωάννης παντρεύτηκε την πρώτη ξαδέλφη του Εδμόνδα Μαρία Θηρεσία του Ντίτριχσταϊν (1652-1737) στις 16 Φεβρουαρίου 1681, με την οποία απέκτησε 7 παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Λίχτενσταϊν
Ποντεβίκο
Η Ποντεβίκο (ιταλικά: Pontevico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Δημογραφία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 7.159 μόνιμους κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Βασιλική της Παναγίας της Αφρικής (Αλγέρι)
Η Βασιλική της Παναγίας της Αφρικής (στα γαλλικά: basilique Notre-Dame d'Afrique) είναι καθολική εκκλησία, που είναι χτισμένη σε ένα λόφο, βόρεια από το κέντρο του Αλγερίου, 124 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Στις 12 Σεπτεμβρίου 2012 συμπεριελήφθη στον κατάλογο με τα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς της Αλγερίας.
Κατασκευή της εκκλησίας
Η κατασκευή της εκκλησίας ξεκίνησε στις 20 Φεβρουαρίου 1858, όταν επίσκοπος στην αλγερινή πρωτεύουσα ήταν ο Λουί-Αντουάν-Ωγκυστέν Παβύ (Louis-Antoine-Augustin Pavy), και ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Ζαν-Εζέν Φρομαζώ (Jean-Eugène Fromageau), που ήταν ο επικεφαλής αρχιτέκτονας στην κατασκευή όλων των κτιρίων της Επισκοπής του Αλγερίου. Οι εργασίες κατασκευής του ναού ολοκληρώθηκαν το 1872 και η εκκλησία καθαγιάστηκε, από τον μετέπειτα αρχιεπίσκοπο Αλγερίου μονσινιόρ Λαβιζερί (monsignor Lavigerie) στις 7 Ιουλίου 1872.
Τη φροντίδα της εκκλησίας ανέλαβαν η Società dei missionari d'Africa (αλλιώς ονομάζονται Padri bianchi) και η Suore missionarie di Nostra Signora d'Africa (αλλιώς ονομάζονται Suore bianche) που δημιουργήθηκαν το 1868 και το 1869 αντίστοιχα.
Η Βασιλική της Παναγίας της Αφρικής υπέστη μεγάλες ζημιές από το σεισμό του 2003, ο οποίος προκάλεσε το θάνατο σχεδόν 3.000 ατόμων. Το 2007 ξεκίνησαν οι εργασίες αποκατάστασης των ζημιών και στις 13 Δεκεμβρίου 2010 εγκαινιάστηκε η ανακαινισμένη εκκλησία. .
Η Βασιλική της Παναγίας της Αφρικής γιορτάζει στις 30 Απριλίου.
Φιλελληνική Επιτροπή του Λονδίνου
thumb|250px|right|Η ταβέρνα «Κορώνα και Άγκυρα», στην οδό Στράντ του Λονδίνου, όπου έγινε η πρώτη συνεδρίαση της Φιλελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου, στις 28 Φεβρουαρίου του 1823. Η Φιλελληνική Επιτροπή του Λονδίνου ή Φιλελληνικό Κομιτάτο του Λονδίνου (αγγλικά: London Greek Committee ή London Philhellenic Committee, 1823-1826) ήταν κίνηση φιλελλήνων, η οποία συστάθηκε, τον Μάρτιο του 1823, με κύριο σκοπό την υποστήριξη της ελληνικής Επανάστασης, και την απελευθέρωση των Ελλήνων από τον οθωμανικό ζυγό. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού επιδίωξε την άντληση κεφαλαίων, την ανεύρεση εφοδίων και στρατιωτικών προμηθειών για την Ελλάδα, την αποστολή εθελοντών στρατιωτικών και αργότερα τη σύναψη σημαντικών δανείων, με σκοπό την σταθεροποίηση της νεοσυσταθείσας ελληνικής κυβέρνησης.
Βασιλική της Παναγίας της Αφρικής (Αλγέρι)
Αρχιτεκτονική και διακόσμηση
Η Παναγία της Αφρικής είναι χτισμένη σε βυζαντινό ρυθμό και έχει μήκος 54 μ. Σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στις περισσότερες εκκλησίες, το ιερό της Παναγίας της Αφρικής βλέπει προς τη δύση ενώ στην ανατολική πλευρά βρίσκεται η είσοδος της εκκλησίας. Στο επάνω μέρος της ανατολικής πλευράς, ανάμεσα σε δύο πυργίσκους, είναι τοποθετημένο το άγαλμα της Παναγίας της Αφρικής, ύψους τριών μέτρων.
Φιλελληνική Επιτροπή του Λονδίνου
Η πρώτη συνεδρίαση της Φιλελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου, πραγματοποιήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου του 1823 (ο David Brewer, στο έργο του "1821-1833, η Φλόγα της Ελευθερίας", αναφέρει ως ημερομηνία της πρώτης διάσκεψης την 3η Μαρτίου 1823), στην ταβέρνα «Κορώνα και Άγκυρα» (Crown and Anchor tavern), στην μεγάλη οδική αρτηρία του Λονδίνου, Στράντ (Strand). , με την παρουσία 24 διακεκριμένων προσωπικοτήτων. Η ταβέρνα αυτή ήταν επίσης, στα μέσα του 18ου αιώνα, έδρα της Λέσχης “Ανακρεόντιος Εταιρεία” (Anacreontic Society), που είχε ως ύμνο το τραγούδι  "The Anacreontic Song" ή “To Anacreon in Heaven”, και την συναποτελούσαν ερασιτέχνες μουσικοί.
Βασιλική της Παναγίας της Αφρικής (Αλγέρι)
Αρχιτεκτονική και διακόσμηση
Στο εσωτερικό της εκκλησίας, πάνω σε ένα βάθρο, βρίσκεται ένα χάλκινο άγαλμα της Παναγίας, που κατασκευάστηκε το 1840 από το γλύπτη Charles Gallien Choiselat.
Φιλελληνική Επιτροπή του Λονδίνου
Ιστορικό πλαίσιο
Εξέχουσα θέση μεταξύ αυτών των πολιτικών ακτιβιστών ήταν ο Έντουαρντ Μπλακιέρ (Edward Blaquiere, 1779–1832), πρώην αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού και ο Τζον Μπάουριγκ (John Bowring), ο πρώτος εκδότης του “Westminster Review”, βουλευτής, διπλωμάτης και ουσιαστικός εκτελεστής και εκδότης των έργων του Τζέρεμι Μπένθαμ (Jeremy Bentham). Ο Τζον Μπάουριγκ, μεταξύ 1854-1859, ήταν επίσης ο 4ος Κυβερνήτης του Χονγκ Κονγκ.
Βασιλική της Παναγίας της Αφρικής (Αλγέρι)
Αρχιτεκτονική και διακόσμηση
Στην αψίδα που βρίσκεται πίσω από το άγαλμα της Παναγίας υπάρχει μια τοιχογραφία της Παναγίας μέσα στη δόξα, ενώ γύρω της βρίσκονται ο Άγιος Κυπριανός και ο Άγιος Αυγουστίνος, η Αγία Περπέτουα και η Αγία Φηλικίτη, ο μονσινιόρ Λαβιζερί, οι μάρτυρες της Ουγκάντα (1866), ο πατήρ Siméon Lourdel, ο Charles de Foucauld και ο καρδινάλιος Ντυβάλ, που τιμούν τη μητέρα του Χριστού. Επίσης είναι γραμμένη η φράση: «Notre Dame d'Afrique priez pour nous et pour les musulman» (Η Παναγία της Αφρικής προσεύχεται για μας και για τους μουσουλμάνους).
Αριστερά και δεξιά του αγάλματος βρίσκονται άλλες δύο αψίδες: Στην αριστερή (για κάποιον που κοιτά το άγαλμα) βρίσκεται το παρεκκλήσι του Αγίου Αυγουστίνου και στη δεξιά το παρεκκλήσι της Αγίας Μόνικας, που ήταν η μητέρα του Αγίου Αυγουστίνου. Σ’ αυτό αποτίεται φόρος τιμής και στους δεκαεννιά πιστούς και ιερείς που σκοτώθηκαν τη δεκαετία του ενενήντα στην Αλγερία.
Φιλελληνική Επιτροπή του Λονδίνου
Τα πρόσωπα και η οργάνωση της Επιτροπής
Οι Τζον Μπάουριγκ και Έντουαρντ Μπλακιέρ ουσιαστικά ήταν ο κινητήριος μοχλός για την ίδρυση της Επιτροπής. Ήταν και οι δυο τους ενθουσιώδεις υποστηρικτές της συνταγματικής θεωρίας του Τζέρεμι Μπένθαμ (Bentham's constitutional theory). Ο Μπλακιέρ γνώριζε τον Μπένθαμ από το 1813 και είχε συστήσει τον Μπάουριγκ σε αυτόν το 1820. Ο Μπλακιέρ επίσης, είχε γράψει ήδη ένα βιβλίο, στο οποίο έδειχνε τη συμπάθειά του για την Ισπανική Επανάσταση και ο Μπάουριγκ είχε πραγματοποιήσει κάποιες δημόσιες ανακοινώσεις, για τις οποίες και φυλακίστηκε για μικρό διάστημα από το καθεστώς των Βουρβόνων στη Γαλλία το 1822. Από τη στιγμή που αποφάσισαν να επικεντρωθούν στην ελληνική ανεξαρτησία, ο Μπλακιέρ ξεκίνησε για την Ελλάδα με τον Έλληνα εκπρόσωπο Ανδρέα Λουριώτη (Andreas Louriottis, 1789–1854), ο οποίος είχε πάει πρώτα στη Μαδρίτη και στη συνέχεια στο Λονδίνο προκειμένου να αντλήσει κεφάλαια υποστήριξης για την ελληνική υπόθεση. Ο Μπλακιέρ χρησιμοποίησε τις «Παρατηρήσεις» του Μπένθαμ (“Observations”), προκειμένου να παρουσιάσει στην επαναστατική ελληνική κυβέρνηση το πρώτο ελληνικό Σύνταγμα, και παράλληλα σχεδίαζε πως να επιστρατεύσει την υποστήριξη του Λόρδου Βύρωνα, ο οποίος ήταν τότε στην Ιταλία. Από τα πρώτα μέλη της Επιτροπής ήταν επίσης ο μεταρρυθμιστής Τζέρεμι Μπένθαμ (Jeremy Bentham) και ο Λόρδος Βύρων (Lord Byron).
Βασιλική της Παναγίας της Αφρικής (Αλγέρι)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παναγιας Αφρικης
Φιλελληνική Επιτροπή του Λονδίνου
Οι 50 πρώτοι υποστηρικτές
Οι μισοί περίπου από τον αρχικό αυτό κατάλογο, ήταν κυρίως εξέχοντες φιλελεύθεροι βουλευτές (Whig) της ως τότε Αντιπολίτευσης, μαζί με εκπροσώπους της ελληνικής παροικίας στο Λονδίνο και γνωστά ονόματα όσων δραστηριοποιούνταν στη συνταγματική μεταρρύθμιση, όπως οι: Φράνσις Μπουρντέτ (Sir Francis Burdett, 1770–1844), Τόμας Έρσκιν (Thomas Erskine, 1750–1823), Τζον Χομπχάουζ (John Cam Hobhouse, 1786–1869), Τζόζεφ Χιουμ (Joseph Hume, 1777–1855), Ζάκαρι Μακόλεϊ (Zachary Macaulay, 1768–1838) Τόμας Μουρ, (Thomas Moore, 1779–1852), Τζέιμς Μάκιντος (Sir James Mackintosh of Kyllachy, 1765–1832) και Τζον Ράσσελ (John Russell [formerly Lord John Russell], 1792–1878).
Ο κατάλογος των 85
Ακολούθησε ένας επόμενος κατάλογος ογδόντα τεσσάρων μελών της επιτροπής (κατά άλλους 85), που περιλάμβανε μερικές αξιοσημείωτες προσθήκες, όπως για παράδειγμα τον Λόρδο Βύρωνα, τους Λίτσεστερ Στάνχοπ (Leicester Fitzgerald Charles Stanhope, 1784–1862), Τόμας Κάμπελ, (Thomas Campbell, 1777–1844) και Χένρι Μπρούγκαμ, (Henry Peter Brougham, 1778–1868), καθώς και μια σειρά από κλασικούς λόγιους, ιδίως τους Έντμουντ Μπάρκερ, (Edmund Henry Barker), και Τζον Λεμπριέρ, (John Lemprière, c.1765–1824), ο οποίος είχε κάνει και προηγούμενες προσπάθειες υποστήριξης της ελληνικής υπόθεσης.
Μη Βρετανοί
Αλερίνος Πάλμας ευγενής από το Πεδεμόντιο Φέρεται ότι είχε παιδεία σε νομικά ζητήματα και ότι ήταν φιλέλληνας. Συμμετείχε ενεργά στην περίοδο 1820-1821 στα επαναστατικά κινήματα της Ιταλίας. Για τη δράση του συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο. Κατόρθωσε να δραπετεύσει στην Ισπανία. Στη Μαδρίτη ήλθε σε επαφή με το φιλελληνικό κίνημα και αργότερα εντάχθηκε στη φιλελληνική επιτροπή του Λονδίνου. Συμμετείχε ενεργά στις διαπραγματεύσεις των δανείων της ανεξαρτησίας και το 1824 μετέβη στο Ναύπλιο για να παραδώσει την τρίτη δόση του δανείου. Εξαιτίας της επιδημίας που ξέσπασε στο Ναύπλιο και της καθυστέρησης των διαπραγματεύσεων μετεγκαταστάθηκε στην Ύδρα όπου φέρεται ότι έγραψε κείμενο που εκδόθηκε με πολιτικό περιεχόμενο.
Κοινή αιτία και σκοπός
Η ιδιότητα του μέλους της “Ελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου” (και σε όσους συνέβαλαν στην ίδρυση και οργάνωση της) συγκέντρωσε μαζί σε κοινή αιτία και σκοπό, συντηρητικούς (Tories), φιλελεύθερους (Whigs), ριζοσπάστες (radicals), και πρώιμους φιλελεύθερους (early liberals). Κατά καιρούς η ετερόκλιτη αυτή συνεργασία, οδηγούσε και σε εκατέρωθεν δυσπιστία.
Λόγος: Επιχειρήματα ένταξης στην επιτροπή
Η υποστήριξη βασίστηκε κατά κανόνα στην πεποίθηση:
Αντίλογος: Επιχειρήματα μη ένταξης στην επιτροπή
Στην Βρετανία, δεν μπορούσε ο οποιοσδήποτε να ενταχθεί ή να υποστηρίξει την Επιτροπή. Αυτό απαιτούσε μια υπέρβαση διαφόρων προβληματισμών. Μεταξύ των αιτιών που αναφέρονταν από αυτούς που αρνήθηκαν να γίνουν μέλη, ήταν επιχειρήματα, όπως:
Συναντήσεις
Η επιτροπή οργάνωσε εβδομαδιαίες συναντήσεις της, στην ταβέρνα “Κορώνα και Άγκυρα” (“Crown and Anchor”) στο Λονδίνο, όπου, συνήθως συμμετείχαν οκτώ έως δέκα μέλη. Υπήρχε συνήθως κάποια παραλλαγή στη σύνθεση των συγκεκριμένων μελών που συμμετείχαν, αλλά ο βασικός πυρήνας των τεσσάρων ή πέντε μελών, συνήθως ήταν εκεί. Το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας, ωστόσο, ανατέθηκε να το οργανώνει ο Μπάουριγκ. Υποβοηθείτο, εξ αποστάσεως, από τον Μπάρκερ, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα χρήσιμος στην ανάπτυξη επαφών με τους παραδοσιακούς φιλέλληνες και στις κινητοποιήσεις υποστήριξης, γενικότερα, για την ελληνική υπόθεση. Ο Μπάρκερ βοήθησε επίσης στην ίδρυση της “Φιλελληνικής Επιτροπής του Κέμπριτζ” (αγγλικά: “Cambridge Greek Committee”) και στρατολόγησε, με επιτυχία, την υποστήριξη από πρόσωπα του πανεπιστήμιου αυτού.
Συμβολή της Φιλελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου
thumb|150px|Λίστα με τα ονόματα Φιλελλήνων που πήραν μέρος στους αγώνες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα, Ελλάδα. Η πρώτη επιτυχία της “Φιλελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου”, αναμφίβολα ήταν ότι κατόρθωσε να εντάξει τον λόρδο Βύρωνα ως μέλος της. Το γεγονός αυτό ανέπτυξε το ρεύμα φιλελληνισμού. Οι Φιλέλληνες της Βρετανίας με την σειρά τους, βοήθησαν την Ελληνική Επανάσταση του 1821, είτε μέσω της συμμετοχής τους στις πολεμικές επιχειρήσεις, είτε με χρήματα, είτε δημιουργώντας γραπτά και έργα τέχνης, που σκοπό τους είχαν να προβάλλουν την ελληνική προσπάθεια στο εξωτερικό.
Η συμβολή των Βρετανών φιλελλήνων
Από τους καταγεγραμμένους φιλέλληνες, της περιόδου της Ελληνικής Επανάστασης, που σύμφωνα με υπολογισμούς διαφόρων ιστορικών ερευνητών ανέρχονται σε 940, οι Βρετανοί είχαν μια μεγάλη συμμετοχή με περίπου 99 προσωπικότητες.
Ένας στους τρεις Βρετανούς φιλέλληνες, είχε την ίδια μοίρα με το σύνολο των φιλελλήνων της εποχής εκείνης, δηλαδή, σκοτώθηκε σε μάχη ή πέθανε από κακουχίες ή τραυματισμούς. Στην πρώτη περίοδο (μεταξύ 1821-1822) οι Βρετανοί είναι τέταρτοι σε αριθμό αφίξεων στην Ελλάδα, με 12 πρόσωπα, ενώ τη δεύτερη περίοδο (μεταξύ 1823-1825) ) έρχονται πρώτοι σε αριθμό αφίξεων στην Ελλάδα. Η αύξηση της προσέλευσης των Άγγλων εθελοντών συνδέεται με την υπεροχή του αγγλικού κόμματος και την ενεργότερη συμμετοχή της Αγγλίας στα ελληνικά πράγματα.
Στρατιωτικές αποστολές
thumb|150px|[[Τόμας Γκόρντον]] Στα πεπραγμένα της “Ελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου” περιλαμβάνεται και η στρατιωτική αποστολή στην Ελλάδα, η οποία σχεδιάστηκε αρχικά από τον Τόμας Γκόρντον (Thomas Gordon, of Cairness), κοντά στο Αμπερντίν, ο οποίος ήταν πλούσιος, μορφωμένος και επαγγελματίας στρατιωτικός, που είχε υπηρετήσει ήδη με διάκριση, στην Ελλάδα, από το 1821. Ο Τόμας Γκόρντον ως τις 27 Μαρτίου του 1823 πρότεινε στον Μπάουριγκ τα κεφάλαια που αντλήθηκαν από τους εράνους της Επιτροπής, να χρησιμοποιηθούν προκειμένου να εξοπλίσει ένα σώμα πυροβολικού και ένα εργαστήριο για την κατασκευή όπλων, σφαίρες, κλπ. Ο ίδιος ο Τόμας Γκόρντον ήταν πρόθυμος να χρηματοδοτήσει το ένα τρίτο του κόστους της εκστρατείας με το υπόλοιπο να προέρχεται από τις συνδρομές.
Οργάνωση ταξιαρχίας
Ο Τόμας Γκόρντον πρότεινε επίσης στην Επιτροπή, τον Ουίλιαμ Πάρρυ (William Parry, 1773–1859, αργότερα ο συγγραφέας του έργου “The Last Days of Lord Byron”, «Οι τελευταίες ημέρες του Λόρδου Βύρωνα»), προκειμένου να οργανώσει και να κατευθύνει την ταξιαρχία. Καθώς οι ρυθμίσεις για την στρατιωτική αποστολή αναπτύσσονταν, ο Γκόρντον καθυστέρησε την άφιξή του στο Λονδίνο για να την οδηγήσει ο ίδιος, κυρίως επειδή θεωρούσε ότι δεν υπήρχε πλέον μια σταθερή κυβέρνηση στην Ελλάδα, που ένιωθε ότι θα μπορούσε να χρησιμεύσει ουσιαστικά. Η εμφύλια σύρραξη είχε αφήσει την κυβέρνηση με μια μικρή μόνο στρατιωτική δύναμη για να στηρίξει τον πόλεμο εναντίον των Τούρκων. Για τον Γκόρντον η κατάσταση αυτή σήμαινε ότι η εκστρατεία ήταν καταδικασμένη να αποτύχει. Παρέμεινε στη Σκοτία και δεν επέστρεψε στην Ελλάδα μέχρι το 1826, όταν και αποφάσισε εν τέλει να γυρίσει και να συνεχίσει εκ νέου τη στρατιωτική του δράση. Αλλά το 1823 ήταν ευχαριστημένος, που ο Χομπχάουζ είχε καταφέρει να αναλάβει ο Λόρδος Βύρων να τον αντικαταστήσει και να ενθαρρυνθεί η αποστολή με πολλούς τρόπους. Ο Λίτσεστερ Στάνχοπ (Leicester Stanhope), στρατιωτικός με εμπειρία στην Ινδία και ενθουσιώδης για την ελευθερία του Τύπου, εντάχθηκε επίσης στην στρατιωτική αποστολή, την οποία η Επιτροπή υποστήριξε, εν μέρει χάρη στην αισιοδοξία του Μπλακιέρ, παρά τους δισταγμούς και τις καθυστερήσεις του Γκόρντον.
Εκστρατεία του 1823
Η στρατιωτική δύναμη των Βρετανών φιλελλήνων των οποίων η εκστρατεία, ορίσθηκε για το Νοέμβριο του 1823 και έφτασε στην Ελλάδα τον Φεβρουάριο του 1824 ήταν δύσμοιρη από την αρχή. Ο Πάρρυ κρίθηκε ως ατελής και σύντομα ακατάλληλος. Ο Λόρδος Βύρων βρέθηκε γύρω από την βαλτώδη πόλη του Μεσολογγίου και δεν πρόλαβε καν να αντιμετωπίσει τον εχθρό, καθώς πέθανε από πυρετό, τον Απρίλιο του 1824. Ο Στάνχοπ ήταν απασχολημένος με την ίδρυση πιεστηρίων και εφημερίδων. Ο Στάνχοπ στην ουσία είχε απορρίψει την τότε ελληνική κυβέρνηση (όπως αυτή ήταν δομημένη) και συμμάχησε με τον πολέμαρχο Οδυσσέα Ανδρούτσο, που αργότερα θα εκτελεσθεί από τους ίδιους τους συμπατριώτες του. Παρά το γεγονός ότι επέζησε από την πανωλεθρία, οι προσπάθειές του Στάνχοπ ήταν μικρή βοήθεια στον αγώνα για την Ελλάδα.
Ταμείο υποστήριξης
Η δημιουργία ταμείου υποστήριξης, ήταν προτεραιότητα και οι τακτικές εκθέσεις των δωρεών εμφανίστηκαν στην εφημερίδα “Morning Chronicle” από τον Μάιο του 1823 ως και τον Μάρτιο του 1824. Μετά την επιστροφή του από την Ελλάδα ο Μπλακιέρ ανέλαβε, το φθινόπωρο του 1823, μια εκστρατεία οικονομικής ενίσχυσης - ευαισθητοποίησης με περιοδεία σε επαρχιακές πόλεις, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων: Γουίντσεστερ, Σαουθάμπτον, Σόλσμπερι, Μπαθ, Μπρίστολ, Μπέρμιγχαμ, Μάντσεστερ και Λίβερπουλ. Χαρακτηριστικά, επισκέφθηκε κληρικούς, τοπικούς βουλευτές, εκδότες εφημερίδων προκειμένου να επιστρατεύσει υποστήριξη και να δώσει δημοσιότητα και στη συνέχεια πραγματοποιήθηκαν δημόσιες συνεδριάσεις για δωρεές. Αν και έλαβε τη συμπάθεια του συνόλου, ήταν ιδιαίτερα ικανοποιημένος με την υποδοχή του στο Μπέρμιγχαμ, το Μάντσεστερ και το Λίβερπουλ, όπου συγκεντρώθηκαν και σημαντικά χρηματικά ποσά, πολλά από μικρές δωρεές απλών ανθρώπων και από ηγετικές φυσιογνωμίες, που δεν περιορίζονταν από υποταγές σε κόμματα.
Το πρώτο Ελληνικό δάνειο
right|thumb|150px|[[Ιωάννης Ορλάνδος]] Το σχέδιο της Επιτροπής για την έγκριση του πρώτου Ελληνικού δανείου, ήταν περισσότερο επιτυχές και άρχισε σοβαρά όταν ο Ιωάννης Ορλάνδος, ο Ιωάννης Ζαΐμης και ο Ανδρέας Λουριώτης, (1789 –1854), έφτασαν στο Λονδίνο, τον Ιανουάριο του 1824, για την έναρξη των διαπραγματεύσεων. Η κερδοσκοπική “φούσκα” γύρω από τα δάνεια των Νοτιο-Αμερικανών βρισκόταν στο απόγειό της, αλλά χρειαζόταν ακόμη ένα έτος για να “σκάσει”. Παρ 'όλα αυτά, οι όροι του δανείου την έκδοση του οποίου ανέλαβαν οι Loughman, O'brien, Ellice και Σία, ήταν ευνοϊκοί για τους δανειστές, με το ποσό 800.000 £ (λιρών) να δανείζεται με 5 τοις εκατό (%) επιτόκιο, όπου κάθε  μετοχή των 100 £ (λιρών) θα μπορούσε να εξαγοραστεί για 59 £ (λίρες) και να καταβάλλεται σε έξι μηνιαίες δόσεις από τις αρχές του Μαρτίου. Έτσι στην ουσία, μόνο 472.000 £ (λίρες), θα μπορούσαν να καταβληθούν προς τους δανειζόμενους, ενώ το κέρδος των δανειστών ενισχυόταν σημαντικά από τη μειωμένη τιμή. Μετά την τελική εκκαθάριση το οριστικό ποσό ήταν πλέον 348.800 £ (λίρες). Διάφορες ηγετικές φυσιογνωμίες στην Επιτροπή πιθανόν να πίστευαν ότι θα μπορούσαν να έχουν και κάποια κέρδη από αυτόν το δανεισμό. Ο Μπάουριγκ επένδυσε περίπου 25.000 £ (λίρες) και ο Χουμ, ένας από τους επιχειρηματίες που υποστήριζαν την Επιτροπή, επένδυσε 10.000 £ (λίρες).
Καθώς τα νέα της εμφύλιας διαμάχης στην Ελλάδα έγιναν γνωστά στο Λονδίνο, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ορλάνδου, Ζαΐμη και Λουριώτη από τη μία πλευρά και του Μπάουριγκ από την άλλη βρέθηκαν σε αδιέξοδο. Δεν ήταν καθόλου σαφές, ότι υπήρχε όντως μια κυβέρνηση στην Ελλάδα ικανή, αφενός να λάβει τις δόσεις του δανείου και αφετέρου να παρέχει την απαραίτητη εγγύηση για την πλήρη εξόφληση, καθώς μια πώληση δημόσιας γης στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο, δεν θα είχε νόημα. Αφενός οι Βρετανοί φοβούνταν ότι το δάνειο θα σπαταληθεί και δεν θα επιστραφεί, αφετέρου οι Έλληνες θεωρούσαν ότι η αξιοπιστία της νέας και ανεξάρτητης χώρας τους θα ήταν σε κίνδυνο, καθώς πίστευαν ότι δεν τους εμπιστευόντουσαν στο να διαχειρισθούν το δάνειο. Ο Μπένθαμ συντάχθηκε στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων με τους Έλληνες αντιπρόσωπους και πρότεινε ένα ευφυές ψήφισμα για άρση του αδιεξόδου, αλλά στο τέλος τα κεφάλαια που διατέθηκαν, στάλθηκαν στην Ελλάδα, χωρίς διασφαλίσεις και σε μεγάλο βαθμό σπαταλήθηκαν.
Το δεύτερο Ελληνικό δάνειο
Το πρώτο δάνειο, ακολούθησε και ένα δεύτερο, το οποίο διαπραγματεύθηκαν απευθείας οι Έλληνες αντιπρόσωποι και οι τραπεζίτες J. Ricardo και S. Ricardo, χωρίς την έγκριση της Επιτροπής, αλλά με τη συμμετοχή ορισμένων από τα βασικά μέλη της, συμπεριλαμβανομένων των Χομπχάουζ, Μπουρντέτ και Έντουαρντ Έλλις. Θεωρήθηκε ότι τα κεφάλαια του δεύτερου δανείου θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να σταθεροποιήσουν το πρώτο, αλλά τα κεφάλαια και πάλι κατασπαταλήθηκαν, αυτή τη φορά σε ρυθμίσεις για την αποστολή ατμόπλοιων (με μηχανήματα του μηχανικού του Λονδίνου Αλεξάντερ Γκαλογουέι, Alexander Galloway), υπό την εποπτεία του ναυάρχου Λόρδου Τόμας Κόχραν (Admiral Thomas Cochrane, 10th Earl of Dundonald, Marquess of Maranhão 1775 –1860), η οποία δεν τελεσφόρησε και τελικά ανατέθηκε η κατασκευή και αγορά δύο ακριβών φρεγατών στην Αμερική, ενώ, όμως, υπήρχαν άφθονες φθηνότερες εκδοχές διαθέσιμες στη Βρετανία ή και αλλού. thumb|100px|right|Η “[[Ελλάς Ι (φρεγάτα)|Φρεγάτα Ελλάς”.]] Με εντολή της προσωρινής ελληνικής κυβέρνησης (Εκτελεστικό 1824) και χρηματοδότηση από το δεύτερο αγγλικό δάνειο, καθώς και με διαμεσολάβηση των μελών της "Φιλελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου", έγινε παραγγελία στην Αμερική, που αφορούσε δυο φρεγάτες, που θα έπαιρναν τα ονόματα “Ελπίς” και “Σωτήρ”. Τελικά, μετά από το Σκάνδαλο ναυπήγησης ελληνικών φρεγατών (1824), ναυπηγήθηκε, στη Νέα Υόρκη των Η.Π.Α., αντί του ποσού των 750.000 $ (δολαρίων) και ύστερα από παρέμβαση της ίδιας της αμερικανικής κυβέρνησης, κατέστη δυνατό να παραδοθεί, μια μόνο φρεγάτα η οποία παραλήφθηκε και ονομάστηκε “Ελπίς”. Κατέπλευσε στο Ναύπλιο με ξένο πλήρωμα τον Νοέμβριο του 1826 και αργότερα μετονομάστηκε σε “Φρεγάτα Ελλάς” (“Ελλάς Ι”).
Σκάνδαλα, κατασπατάληση, διαφθορά
thumb|150px|[[Ουίλιαμ Κομπέτ]] Καθώς διάφορα σκάνδαλα διαρρέονταν, τα κύρια πρόσωπα της Επιτροπής αναγκάστηκαν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους προς το κοινό. Το 1826 η «κερδοσκοπική φούσκα» είχε ξεσπάσει και τα ομόλογα άξιζαν μόνο το ένα τέταρτο περίπου της αρχικής μειωμένης τιμής τους. Ο Ουίλιαμ Κομπέτ (William Cobbett), φυλλαδιογράφος, αγρότης και δημοσιογράφος, «παραπονιόταν» στην εφημερίδα “Εβδομαδιαίο Μητρώο” (“Weekly Register”, 4 Νοεμβρίου 1826) ότι «είναι πλέον διαβόητο ότι οι Μπουρντέτ, Χομπχάουζ, Έλλις, Χουμ, Μπάουριγκ, Γκαλογουέι (Rump Galloway), ακούμπησαν τα δάχτυλά τους σε αυτήν την πίτα». Ακόμη και ο Μπένθαμ δεχόταν επίθεση, αν και κατά τη χρονική περίοδο της συμμετοχής του στην επιτροπή, εν γένει, αλλά και κατά τις εφαρμογές του δανείου, ήταν ήδη υπερήλικας. Εφημερίδες, όπως οι The Times, προχώρησαν σε μια κλιμακωτή επίθεση προς τους κορυφαίους μεταρρυθμιστές οι οποίοι υποτίθεται ότι «βοήθησαν τον εαυτό τους» με την “ελληνική πίτα”: «Είθε τα χρήματα τα οποία εληστεύθησαν εν ονόματι των Ελλήνων, να επιρρίψουν το ανάθεμα κατά της κεφαλής εκείνων οι οποίοι τα κατέχουν». Εν τέλει, με τη βοήθεια φίλων και συμπαθoύντων εφημερίδων οι περισσότεροι κατάφεραν να “επιβιώσουν, αν και με αμαυρωμένη φήμη”. Ο Μπάουριγκ υπέφερε περισσότερο, παρά την άμυνα του το 1826, στην εφημερίδα “Westminster Review”, όπου υπήρξε αναθεώρηση της συμμετοχής του στη διαδοχή των σκανδάλων.
Το κλίμα αυτό, από την Βρετανία, πέρασε και στην Ελλάδα: Ο Γεώργιος Σπανιολάκης, πρώην μέλος της επιτροπής διαχείρισης και ελέγχου του λογαριασμού των δανείων και πρόεδρος του βουλευτικού, κατηγόρησε τους Ιωάννη Ορλάνδο και Ανδρέα Λουριώτη για "κακίστη διαχείριση" και "σπατάλη" του δευτέρου κυρίως αγγλικού δανείου, ήδη από την περίοδο που το διαπραγματεύονταν στο Λονδίνο και απορρίπτει τις σχετικές κατηγορίες κατά των ελληνικών κυβερνήσεων της Επανάστασης.
Ο Κ. Σιμόπουλος καταγράφει την άποψή του ότι το «Φιλλεληνικό Κομιτάτο του Λονδίνου», όπως το αποκαλεί, δημιουργήθηκε από πολιτικές σκοπιμότητες και κερδοσκόπους, που επιχειρούσαν να προβάλλουν βρετανικά συμφέροντα στην Ελλάδα και προβάλλει ως απόδειξη την συνομολόγηση δανείων με υψηλό επιτόκιο. Χρησιμοποιεί δε ως επιχείρημα τον λόγο του καταδικασμένου για κατάχρηση Ι. Ορλάνδου και την άποψή του ότι «το μεγαλύτερο μέρος των φίλων της Ελλάδας δεν δόξαζε άλλο θεό, παρά τον κερδώο Ερμή», παραβλέποντας ότι ακόμη και το ταξίδι για την σύναψη του δανείου κατ΄στη δυνατό με χορηγία 4.000 λιρών του Λόρδου Βύρωνα, μέλους της φιλελληνικής επιτροπής.
Διάλυση της Επιτροπής
Παρά το γεγονός ότι η Επιτροπή συνεχίστηκε για μια περίοδο, έστω και μόνο για να προστατεύσει τον εαυτό της από την κριτική, είχε πλέον λίγο έργο να επιτελέσει. Η άμεση επαφή με τον ελληνικό αγώνα σύντομα έπεισε τους περισσότερους από αυτούς, ιδιαίτερα εκείνους με εμπειρία της βρετανικής διακυβέρνησης της Ινδίας, ότι «μόνο μια ισχυρή, αυταρχική κυβέρνηση θα μπορούσε να ενώσει τη χώρα και να κερδίσει τον πόλεμο». Η συμπάθεια προς τις εθνικές επιδιώξεις των Ελλήνων, που αρχικά ευαγγελιζόταν πιο έντονα ο Μπλακιέρ, δεν ήταν ισχυρή τάση στην Επιτροπή. Ούτε ο Μπένθαμ, παρά τα γραπτά και τις παρεμβάσεις του, ήταν σε θέση να πείσει τους Έλληνες να δημιουργήσουν μια συνταγματική δημοκρατία κοντά στις φιλελεύθερες αρχές του. Αλλά στον Μπάουριγκ μπορεί κανείς να δει ένα νέο είδος πολιτικού, που έχει δεσμευτεί να χρησιμοποιεί τις ιδέες του Μπένθαμ για να προωθήσει την νεότερη φιλελεύθερη ιδεολογία (early liberal ideology), μέσα από παρόμοιες έννοιες, όπως ελεύθερο εμπόριο, διεθνή ειρήνευση, ανθρωπινότερες φυλακές και θρησκευτική ελευθερία. Παρά τις αντιθέσεις και τις διακυμάνσεις, η ύπαρξη και δράση της Φιλελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου, βοήθησε στη δημιουργία διαχρονικού φιλελληνικού κλίματος υποστήριξης στη Βρετανία. Σε συνέχεια αυτού του κλίματος, ένα περίπου αιώνα αργότερα θα δημιουργηθεί στο Λονδίνο, ο "Αγγλο-Ελληνικός Σύνδεσμος" (Anglo-Hellenic League), που ιδρύθηκε στον απόηχο των Βαλκανικών Πολέμων 1912-1913, προκειμένου να αντιμετωπισθεί η αντι-ελληνική προπαγάνδα.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος
“National Library of Greece”, Athens, London Greek Committee papers:
John Russell
Τζον Ράσσελ ή Τζων Ρωσσέλ (John Russell [formerly Lord John Russell]),
Frederick Zaccheus Duckett Ferriman (Z. Duckett Ferriman)
Ο Z. Duckett Ferriman (Frederick Zaccheus Duckett Ferriman, 13 Φεβρουαρίου 1856, Stamford Hill, Middlesex, Μεγάλη Βρετανία - 12 Ιουνίου 1934, Ashburton, Νέα Ζηλανδία), υπήρξε ανταποκριτής, κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων 1912-1913, στην εφημερίδα του Μάντσεστερ, «Manchester Guardian». Ήταν παραγωγικός συγγραφέας, που έγραψε διάφορα βιβλία και άρθρα σχετικά με την περιοχή των Βαλκανίων.
Σειρά Άγγλοι Φιλέλληνες (Some English Philhellenes):
Η σειρά βιβλίων του Z. Duckett Ferriman και του Steven Runciman, με τίτλο "Some English Philhellenes", που εκδόθηκε σταδιακά από το 1917-1920, στο Λονδίνο από τον Αγγλο-Ελληνικό Σύνδεσμο (Anglo-Hellenic League), περιλαμβάνει τους εξής φιλέλληνες:
Άλλες παρεμφερείς αναφορές της σειράς αυτής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Βρετανοί φιλέλληνες Κατηγορία:Ελληνοβρετανικές σχέσεις