cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ασύρματο Κοινοτικό Δίκτυο περιοχής Σαρανταπόρου
Θετικές επιπτώσεις
Ψηφιακός γραμματισμός: Αυτός είναι ο δεύτερος πυλώνας, μαζί με τις τηλεπικοινωνιακές υποδομές, που πρέπει να τεθεί σε εφαρμογή για να δοθεί η δυνατότητα στους ανθρώπους να έχουν ουσιαστική συνδεσιμότητα. Μέσω εργαστηρίων και εκπαιδευτικών μαθημάτων γίνεται προσπάθεια να εκπαιδευτούν και να δημιουργηθούν ψηφιακές δεξιότητες στα μέλη της κοινότητάς. Αυτές οι δεξιότητες κυμαίνονται από βασική χρήση υπολογιστή ή smartphone έως προηγμένες δεξιότητες δικτύωσης. Οι συμμετέχοντες κυμαίνονται από μαθητές δημοτικού σχολείου έως ηλικιωμένους σε συνταξιοδότηση.
Προσωπική εκπλήρωση:  Πάνω από όλα, σημειώνουν τα μέλη και οι διαχειριστές του Δικτύου, περνάμε καλά και αισθανόμαστε ότι συνεισφέρουμε σε κάτι μεγαλύτερο από όλους μας! Πρώτα απ 'όλα, είμαστε μια κοινότητα ανθρώπων που διοχετεύουν τη δημιουργικότητά τους στη διασφάλιση ενός βασικού ανθρώπινου δικαιώματος, το οποίο είναι η πρόσβαση σε ψηφιακό περιεχόμενο και ίση ψηφιακή ιθαγένεια. Με αυτόν τον τρόπο γεφυρώνουμε το ψηφιακό χάσμα στην περιοχή μας, δημιουργώντας περαιτέρω ευκαιρίες και κίνητρα για τους νέους να μείνουν ή να επιστρέψουν στη γενέτειρά τους. Το να διατηρούμε τα χωριά μας ζωντανά είναι το όραμά μας, το οποίο τροφοδοτεί τον σκοπό της παρέμβασής μας. Μεγαλώνουμε με την κοινότητά μας και γιορτάζουμε τα επιτεύγματά μας από κοινού.
Αναφορές
(1) Καπούλας, Β.-Μπούρας, Χ.Κοινά ψηφιακά αγαθά | Re-public : re-imagining democracy». Ανακτήθηκε στις 10 Μαίου 2020
(2) Bollier, D. (2016). Τα Κοινά. Μια σύντομη εισαγωγή. Angelus Novus, Αθήνα. Ελεύθερη πρόσβαση μέσω Creative Commons
(3) Κωστάκης, Β.-Bauwens, M. Πώς να δημιουργήσουμε μια παγκόσμια και ευημερούσα οικονομία βασισμένη στα κοινά, Ανοικτή Βιβλιοθήκη,  Ελεύθερη πρόσβαση μέσω Creative Commons
(4) Καβουλάκος, Ι.Κ.-Γκριτζάς, Χ. (2015). Εναλλακτικοί οικονομικοί και πολιτικοί χώροι, Αθήνα: Κάλλιπος, Ελεύθερη πρόσβαση μέσω Creative Commons
(5) Μπίνα, Μ. (2007). Ασύρματα Κοινοτικά Δίκτυα. Μια περίπτωση μοντέρνας συλλογικής δράσης. Διδακτορική Διατριβή. Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Τμήμα Διοίκησης, Επιστήμης και Τεχνολογίας (διαθέσιμο στο http://thesis.ekt.gr/thesisBookReader/id/17186#page/2/mode/2up, Ανακτήθηκε στις 10 Μαίου 2020
Παραπομπές
Σαρανταπορο Κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Καστελκοβάτι
Το Καστελκοβάτι (ιταλικά: Castelcovati) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Σαμπεριά
Το Σαμπεριά (γαλλικά: Chambéria) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ερτ φαν ντερ Νέιρ
Ο Ερτ φαν ντερ Νέιρ (ολλανδικά: Aert van der Neer (αναγράφεται επίσης και ως Aernout, καθώς πέγραφε με αυτό το όνομα τα έργα του ), περ. 1603 - 9 Νοεμβρίου 1677) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, ο οποίος ειδικευόταν σε μικρές νυκτερινές τοπιογραφίες, φωτισμένες μόνον από το φως της Σελήνης ή από φωτιές, και σε μικρά χειμερινά τοπία, συχνά με απεικόνιση ενός καναλιού ή ενός ποταμού. Ήταν σύγχρονος των Έλμπερτ Κόυπ και Μέιντερτ Χομπέμα και, όπως ο Χομπέμα, έζησε και πέθανε σε αφάνεια.
Βιογραφία
Οι πηγές περί του τόπου γέννησής του διίστανται. Ορισμένες δίνουν ως πιθανή πόλη γέννησής του το Άμστερνταμ, άλλες δίνουν ή το Άμστερνταμ ή το Χόρινχεμ ενώ ο Liedke αναφέρει ως πιθανότερο τόπο γέννησης το Χόρινχεμ. Εν τούτοις, πρόσφατη έρευνα του Ρενέ φαν Ντάικ (René van Dijk) στο τοπικό αρχείο του Χόρινχεμ τεκμηρίωσε ότι ο φαν ντερ Νέιρ γεννήθηκε στο Χόρινχεμ. Η Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης της Νέας Υόρκης αναγράφει ότι τα ονόματα των γονέων του δεν είναι γνωστά, ωστόσο ο Liedke αναγράφει ότι πατέρας του ήταν ο Έχερομ ή Ίχρομ Ερτς φαν ντερ Νέιρ (Egerom ή Igrom Aerts. van der Neer) και μητέρα του η σύζυγός του Έλτγιε Γιανσντρ. (Aeltje Jansdr.), οι οποίοι παντρεύτηκαν στις 29 Δεκεμβρίου 1602. Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ο φαν ντερ Νέιρ ζούσε στο Χόρινχεμ και εργαζόταν ως επιστάτης στα κτήματα της οικογένειας που κατείχε το παρακείμενο μικρό χωριό Άρκελ, γεγονός που εξηγεί την απουσία δικών του πινάκων κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του.
Κατά την περίοδο αυτή σχετίστηκε με τους ζωγράφους αδελφούς Ράφαλε και Γιόχεμ Χόβερτσ. Καμπχάουζεν (Rafael και Jochem Govertsz. Camphuysen) και πιθανόν ο Ράφαελ να του έδωσε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής. Το 1629 νυμφεύτηκε την αδελφή τους, Λάισμπετ (Lysbeth). Το πιστοποιητικό γάμου τον αναφέρει ως "ζωγράφο, ηλικίας 25 ετών". . Με τη Λάισμπετ απέκτησαν έξι παιδιά: Χρίτγιε (1629), Έχλον (περί το 1635), Κορνέλια (1642), Ελίζαμπετ (1654), Πίτερ (1648) και Αλίντα (1650). Η οικογένεια μετοίκησε στο Άμστερνταμ και πέντε από τα παιδιά τους βαπτίστηκαν στη "Νιούε Κερκ" της πόλης, όχι μακριά από το σπίτι που ζούσαν.
Καθώς η οικογένεια μεγάλωνε, ο φαν ντερ Νέιρ άρχισε να αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, επειδή το είδος των πινάκων του δεν είχε μεγάλη απήχηση κατά την εποχή που ζούσε και οι πίνακές του είχαν χαμηλές τιμές. Έτσι το 1659 ο καλλιτέχνης αναγκάστηκε να συμπληρώνει το εισόδημα της οικογένειας ανοίγοντας και λειτουργώντας την ταβέρνα "de Graeff van Hollant" στην οδό Κάλφερστραατ (Kalverstraat) του Άμστερνταμ. Η σταδιοδρομία του ως ταβερνιάρη (wyntapper) τελείωσε άδοξα, καθώς τρία χρόνια αργότερα, στις 12 Δεκεμβρίου 1662, αναγκάστηκε να κηρύξει πτώχευση, ενώ παράλληλα χήρευσε. Η απογραφή των υπαρχόντων του, που έγινε με αυτή την ευκαιρία, δείχνει πόσο χαμηλά είχαν αποτιμηθεί οι πίνακές του (η υψηλότερη τιμή για πίνακά του ήταν γύρω στα 5 γκίλντερς). Παρά ταύτα, συνέχισε να ζωγραφίζει, αλλά οι πίνακές του παρέμεναν σε χαμηλές τιμές κι έτσι αναγκάστηκε να ζει σε συνθήκες μεγάλης πενίας ως τον θάνατό του στις 9 Νοεμβρίου 1667. Δύο από τους γιους του, ο Έχλον και ο Γιαν, έγιναν επίσης ζωγράφοι. Ο Έχλον ασχολήθηκε με την προσωπογραφία, ήταν πολύ πιο επιτυχημένος από τον πατέρα του και, το 1690, έγινε Αυλικός ζωγράφος στο Ντίσελντορφ. Ο Γιαν ασχολήθηκε με την τοπιογραφία, μιμούμενος το ύφος του πατέρα του.
Σταδιοδρομία
Το πρώτο χρονολογημένο έργο του Ερτ φαν ντερ Νέιρ είναι μια ρωπογραφία (σήμερα στην Πινακοθήκη Ναρόντνι στην Πράγα), και φαίνεται ότι μετά από αυτό δεν ασχολήθηκε ποτέ εκ νέου με το θέμα. Η πρώτη του τοπιογραφία χρονολογείται από το 1633 και πιθανόν έγινε σε συνεργασία με τον Γιόχεμ Καμπχάουζεν καθώς το έργο φέρει την υπογραφή και των δύο Τα πρώιμα έργα του φαν ντερ Νέιρ είναι σαφώς επηρεασμένα από το έργο των αδελφών Καμπχάουζεν, ιδιαίτερα του Ράφαελ. Εν γένει, το έργο του ακολουθεί τη φλαμανδική παράδοση στην τοπιογραφία και δη στην αποκαλούμενη "Σχολή του Φράνκενταλ", την οποία εκπροσωπεί, κατά κύριο λόγο, το έργο του Χίλλις φαν Κόνινξλοο, ενώ περί το 1632 είναι εμφανής στο έργο του η επιρροή του Φλαμανδού "μετανάστη" Αλεξάντερ Κέιρινξ.
Από το 1640 και ύστερα ο φαν ντερ Νέιρ ενσωματώνει στο έργο του στοιχεία τυπικά του ύφους του "τονικού τοπίου", που αναπτύχθηκε από τους Γιαν φαν Χόγιεν, Σάλομον φαν Ράουσντελ και Πίτερ ντε Μολάιν. Στα μέσα της δεκαετίας αναπτύσσει το δικό του ύφος, εξειδικεύεται στα χειμερινά τοπία και στις χιονοθύελλες καθώς και στις νυκτερινές απεικονίσεις, ιδιαίτερα ποταμών φωτισμένων από το φεγγαρόφως ή το φως του δειλινού. Η πρώτη του "νυκτερινή" σκηνή χρονολογείται από το 1643. Στα τοπία του χρησιμοποιεί ένα σχετικά υψηλό σημείο θέασης και περιλαμβάνει σχεδόν πάντα ένα ποτάμι ή ένα κανάλι που οδηγεί, καθώς στενεύει, στο παρασκήνιο. Η σημαντικότερη συμβολή του στην ολλανδική τοπιογραφία είναι οι μελέτες που έκανε πάνω στο φως Με αυτές τις αναπαραστάσεις τοπίων υπό το φεγγαρόφως και τα χιονισμένα τοπία του, ο φαν ντερ Νέιρ ξεχώρισε ως ένας από τους πλέον σημαντικούς και πρωτοπόρους Ολλανδούς τοπιογράφους.
Το 1652 ο φαν ντερ Νέιρ ήταν παρών στην πυρκαγιά που κατέστρεψε το παλαιό Δημαρχείο του Άμστερνταμ. Αυτό το συμβάν έγινε το θέμα σε δύο ή τρεις πίνακές του, που σήμερα βρίσκονται στις πινακοθήκες του Βερολίνου και της Κοπεγχάγης. Μολονότι το Άμστερνταμ ήταν ο τόπος διαμονής του, φαίνεται ότι ασχολήθηκε με κανάλια και δάση γύρω από το Χάαρλεμ και το Λέιντεν και με τις εκβολές τόσο του Μεύση όσο και του Ρήνου. Μερικές φορές και το Ντόρντρεχτ (πατρίδα του Έλμπερτ Κόυπ) εμφανίζεται στους πίνακές του και υπάρχουν μαρτυρίες ότι οι δύο καλλιτέχνες ήταν φίλοι. Οι ολλανδικές πόλεις και χωριά που απεικονίζονται στα "νυκτερινά" του έργα εμφανίζονται ιδιαίτερα ρεαλιστικές, αλλά οι απόψεις αυτές καθώς και τα δάση και οι χειμερινές σκηνές είναι, στην πραγματικότητα, φανταστικές αναπαραστάσεις της ολλανδικής εξοχής.
Στην αγορά οι πίνακές του δεν "έπιαναν" μεγάλες τιμές και ήταν φθηνότεροι από του Κόυπ και του Χομπέμα. Σήμερα, καθώς έχουν μια γοητευτική παραδοξότητα, παρουσιάζουν μεγάλη ζήτηση από συλλέκτες. Σε δημόσιες συλλογές υπάρχουν περίπου 150 πίνακες, με μεγαλύτερη συλλογή αυτή στο Μουσείο Ερμιτάζ. Πίνακές του διαθέτουν, επίσης, η Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου, η Συλλογή Ουάλλας, η Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης (Νέα Υόρκη), το Ρέικσμουζεουμ, το μουσείο Γκέτι και το Μουσείο Thyssen - Bornemisza στη Μαδρίτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Ωμόν (Ζυρά)
Το Ωμόν (γαλλικά: Aumont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Χαίρε, Καίσαρ!
To Χαίρε, Καίσαρ! είναι αμερικανοβρετανική ταινία του 2016 σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή των αδερφών Κοέν.
Μπαλαιζώ
Το Μπαλαιζώ (γαλλικά: Balaiseaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Χαίρε, Καίσαρ!
Πλοκή
Βρισκόμαστε στις ΗΠΑ της δεκαετίας του 1950. Ο Έντι Μάνιξ είναι παραγωγός χολιγουντιανών ταινιών που έχει να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα. Ο πρωταγωνιστής της ταινίας του, Μπερντ Γουίτλοκ, απαγάγεται από έναν κομπάρσο και καταλήγει σε ένα απόμερο σπίτι δίπλα στη θάλασσα που το διευθύνουν κομμουνιστές, υπό την ονομασία Το Μέλλον. Η ηθοποιός Ντιάνα Μοράν δεν έχει πατέρα να παρουσιάσει για το παιδί της και αν μαθευτεί η ιστορία θα προκληθεί σκάνδαλο. Ο σκηνοθέτης Λόρενς Λορέντς ψάχνει να βρει πρωταγωνιστή για την ταινία του και ο Μάνιξ του προτείνει τον Χόμπι Ντόιλ, έναν ηθοποιό που μέρι τώρα έχει παίξει μόνο σε ταινίες γουέστερν.
Μπαλαιζώ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Χαίρε, Καίσαρ!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αδερφών Κοέν Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Αμερικανικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Κωμικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες
Καστενέντολο
Το Καστενέντολο (ιταλικά: Castenedolo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Κάστο (Ιταλία)
Το Κάστο (ιταλικά: Casto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Γκονσάλο Γκαρσία Βιβάνκο
Ο Γκονσάλο Γκαρσία Βιβάνκο (Gonzalo García Vivanco, 25 Δεκεμβρίου 1981 -) είναι Μεξικανός ηθοποιός και μοντέλο.
Ενώ ήταν Ισπανία επισκέφθηκε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, εργάστηκε ως σερβιτόρος, υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων και ως μοντέλο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Λα Μπαρ (Ζυρά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1960
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν το 1960.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Πολιτισμός στην Πρίστινα
Το ειδώλιο Θεά στο θρόνο (Mbretëresha e Dardanisë) έχει υιοθετηθεί ως σύμβολο της Πρίστινα. Είναι ένα από τα πιο πολύτιμα αρχαιολογικά αντικείμενα του Κοσσυφοπεδίου που ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών το 1955 στην περιοχή Ουλπιάνα, ένα προάστιο της Πρίστινα. Χρονολογείται στη νεολιθική εποχή στο 3500 π.Χ. και είναι φτιαγμένο από πηλό.
Αβινιόν-λε-Σαιν-Κλωντ
Το Αβινιόν-λε-Σαιν-Κλωντ (γαλλικά: Avignon-lès-Saint-Claude) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Πολιτισμός στην Πρίστινα
Τμήμα Πολιτιστικών Υποθέσεων
Το Τμήμα Πολιτισμού, Νεότητας και Αθλητισμού είναι ένα από τα 11 τμήματα του δήμου της Πρίστινα. Ασχολείται με τον πολιτισμό, τη νεολαία και τις αθλητικές δραστηριότητες. Η Μπλέρτα Ζεκιράι είναι η επικεφαλής του τμήματος μετά τις τοπικές εκλογές του 2013, η οποία είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Αβινιόν-λε-Σαιν-Κλωντ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ποτρενγκύ (γαλλικά: Potringus).
Πολιτισμός στην Πρίστινα
Τμήμα Πολιτιστικών Υποθέσεων
Μερικές από τις αρμοδιότητες του τμήματος είναι:
Εθνική Βιβλιοθήκη του Κοσόβου
Η εθνική βιβλιοθήκη του Κοσσυφοπεδίου ιδρύθηκε το 1944. Είναι ο ανώτατος θεσμός του είδους αυτού στο Κοσσυφοπέδιο. Με ένα απόθεμα χιλιάδων βιβλίων, είναι μία από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες της περιοχής. Κάθε χρόνο περισσότερα από 40.000 εκδόσεις προστίθενται στο αρχείο βιβλιοθήκης.
Διπλάρειος Σχολή
Η Ελληνική Βιοτεχνική Εταιρεία – Διπλάρειος Σχολή είναι κοινωφελής, μη κερδοσκοπικός οργανισμός με σκοπό τη δωρεάν παροχή εκπαίδευσης και κατάρτισης, χτισμένος επί της Πλατείας Θεάτρου στην Ομόνοια. Είναι ένας ιστορικός εκπαιδευτικός οργανισμός που εμφανίζει πολλές ιδιαιτερότητες, σε βαθμό που τον καθιστούν μοναδική περίπτωση στον ελλαδικό χώρο.
Ιδρύθηκε το 1892 στην Αθήνα από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Κυπάρισσο Στέφανο. Ο Αριστείδης Διπλάρης άφησε σημαντική παρακαταθήκη στη σχολή για τη διδασκαλία των τεχνών και τεχνικής κατάρτισης. Η τεχνική σχολή, η πρώτη που λειτούργησε στην Ελλάδα, άρχισε να λειτουργεί το Μάρτιο του 1893.
Η ανέγερση του ιδιόκτητου κτιρίου της σχολής πραγματοποιήθηκε το 1932 επί της Πλατείας Θεάτρου, εντός της παλαιάς πόλης της Αθήνας, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Αριστείδη Ηλιάδη, με τη χρήση μπετόν αρμέ. Επί πολλά έτη λειτούργησαν ειδικότητες ξυλογλυπτικής, ηλεκτρολογικών, επιπλοποιίας κ.λπ. To 1994 στο κτίριο της σχολής λειτούργησε το πρώτο ΙΕΚ σχεδιασμού επίπλου στην Ελλάδα. Το κτίριο της σχολής κρίθηκε διατηρητέο το 2023, επιτρέποντας εσωτερικές αλλαγές στη διαρρύθμιση του κτιρίου καθώς και αλλαγές στη χρήση.
Η Ε.Β.Ε. – Διπλάρειος Σχολή παρέχει σήμερα τις εκπαιδευτικές της υπηρεσίες ως:
Κέντρο Δια Βίου Μάθησης 2 (Κε.Δι.Βι.Μ.2), με λειτουργία προγραμμάτων κατάρτισης στα θεματικά πεδία:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις Κατηγορία:ΙΕΚ στην Αθήνα
Οικονομία του Κοσσυφοπεδίου
Η οικονομία του Κοσσυφοπεδίου είναι μια μεταβατική οικονομία. Το Κοσσυφοπέδιο ήταν η φτωχότερη επαρχία της πρώην Γιουγκοσλαβίας με μια σύγχρονη οικονομία που καθιερώθηκε μόνο μετά από μια σειρά ομοσπονδιακών αναπτυξιακών επιδοτήσεων στη δεκαετία του 1960 και του 1970. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 η κατάργηση των αυτόνομων οργάνων της επαρχίας ακολουθούμενη από κακές οικονομικές πολιτικές, διεθνείς κυρώσεις, η μικρή πρόσβαση σε εξωτερικό εμπόριο και κεφάλαιο και οι εθνοτικές συγκρούσεις έπληξαν σοβαρά την ήδη αδύναμη οικονομία.
Από τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας το 2008, η οικονομία του Κοσσυφοπεδίου αναπτύσσεται σταδιακά ετησίως, ενώ είχε σχετικά χαμηλές επιπτώσεις από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές αδυναμίες για τις μελλοντικές της δυνατότητες, πολλές από τις οποίες συνδέονται με το διεθνώς αμφισβητούμενο καθεστώς της περιοχής. Υπάρχουν όμως και πιθανά πλεονεκτήματα, συμπεριλαμβανομένου του πολύ χαμηλού επίπεδου του δημόσιου χρέους και των μελλοντικών προσδοκιών από το τραπεζικό σύστημα.
Το Κοσσυφοπέδιο παραμένει μια από τις φτωχότερες περιοχές της Ευρώπης, καθώς το 45% του πληθυσμού ζει κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας, και το 17% είναι εξαιρετικά φτωχό, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα.
Το ευρώ είναι το επίσημο νόμισμα του Κοσσυφοπεδίου. Το Κοσσυφοπέδιο ενέκρινε το γερμανικό μάρκο το 1999 προκειμένου να αντικαταστήσει το γιουγκοσλαβικό δηνάριο και, αργότερα, το αντικατέστησε με το ευρώ, αν και το γιουγκοσλαβικό (και αργότερα σερβικό) δηνάριο χρησιμοποιείται ακόμα σε ορισμένες περιοχές όπου πλειοψηφούν οι Σέρβοι (κυρίως στα βόρεια). Τα παραπάνω σημαίνουν ότι το Κοσσυφοπέδιο δεν διαθέτει μοχλούς νομισματικής πολιτικής πάνω στην οικονομία του και πρέπει να βασίζεται σε μια συντηρητική δημοσιονομική πολιτική που θα του παρέχει τα μέσα για την αντιμετώπιση των εξωτερικών κρίσεων.
Η επίσημα καταχωρημένη ανεργία ανήλθε στο 30,9% του εργατικού δυναμικού, τον Σεπτέμβριο του 2013, ενώ το 63,1% του πληθυσμού δεν ήταν ενεργό. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει επισημάνει ότι η άτυπη απασχόληση είναι ευρέως διαδεδομένη και ότι η αναλογία των μισθών προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι η δεύτερη υψηλότερη στη νότιοανατολική Ευρώπη. Επομένως, το πραγματικό ποσοστό μπορεί να είναι χαμηλότερο. Η ανεργία μεταξύ των Ρομά έχει καταγραφεί σε ποσοστά που αγγίζουν το 90%. Ο μέσος μισθός το 2009 ήταν $2,98 ανά ώρα.
Τόμας Χάρις (αεροπόρος)
Βίος
Ο Τόμας Χάρις ήταν επιστήμονας από το Λονδίνο ο οποίος κατείχε τον στρατιωτικό βαθμό του Υπολοχαγού. Πραγματοποίησε επίδειξη αεροστάτου υδρογόνου στο Βασιλικό Γήπεδο Τέννις στην Great Windmill Street, του Χεϊμάρκετ την άνοιξη του 1824. Αν και δεν ήταν επαγγελματίας αεροναυτικός, ενδεχομένως να σχεδίαζε να γίνει.
Το 1823, ο Χάρις πραγματοποίησε επιτυχή πειράματα στον ποταμό Τάμεση με προοπτική να αποτρέπει τα χτυπήματα των πλοίων από κεραυνούς.
Ο Χάρις εφηύρε τον πρώτο μηχανισμό αδειάσματος του καλύμματος του αεροστάτου από αέριο ή θερμό αέρα, μειώνοντας έτσι την αντίσταση κατά την προσγείωση. Σχεδίασε μια διπλή βαλβίδα, τοποθετημένη στην κορυφή του καλύμματος του αεροστάτου, με μία μικρή βαλβίδα τοποθετημένη μέσα σε μια μεγαλύτερη. Η μια ελευθέρωνε τα αέρια αργά, ενώ η άλλη γρήγορα. Ο Χάρις σχολίασε πως «Η επιστήμη των αεροσκαφών έχει παρακμάσει εσχάτως και έγινε θέμα γελοιοποίησης στη συνολική ανάγκη για εφευρέσεις».
Θάνατος
Από το Βόξχολ, ο άνεμος παρέσυρε το αερόστατο προς το Κρόιντον, όπου κατέπεσε σε μια βελανιδιά του Μπέντινγκτον Παρκ, κοντά στο Καρσάλτον. Το ατύχημα αργότερα αποδόθηκε στην βαλβίδα του Χάρις.
Ένας θηροκηνυγός παρακολούθησε το συμβάν, και έδωσε την μαρτυρία του κατά την ανάκριση: "Άκουσε έναν κρότο που έμοιαζε με ήχο από μακρινό κεραυνό, και κοιτώντας την ίδια στιγμή προς την πλευρά από όπου ήρθε ο ήχος, είδε το αερόστατο να χάνει ύψος με μεγάλη ταχύτητα, χτυπώντας στο κλαδί ενός δέντρου. Κατευθυνόμενος προς εκεί για να βοηθήσει τους επιβαίνοντες, βρήκε μια γυναίκα σε κατάσταση σχεδόν αναισθησίας, και τον κ. Χάρις νεκρό στο κάτω μέρος του καλαθιού, έχοντας ένα μαύρο σημάδι στον λαιμό του."
Η συνοδός του Χάρις, δεσποινίς Σοφία Στοκς, περιγράφεται από τους δημοσιογράφους ως ένα ατρόμητο κορίτσι και λέγεται πως εισήλθε στο καλάθι του αεροστάτου «με ελαφρά αίσθηση φόβου».
Η επιτροπή του δικαστικού σώματος κατέληξε στο συμπέρασμα πως «ο θάνατος ήταν μάλλον αποτέλεσμα των σπασμένων πλευρών, κ.λπ.»
Σύμφωνα με μια λιγότερο αποδεκτή θεωρία, η αιτία της συντριβής, ήταν πως η βαλβίδα αποδέσμευσης κόλλησε ενόσω ήταν ανοιχτή, αποδεσμεύοντας έτσι το υδρογόνο. Σε μια προσπάθεια να αποτρέψει την πτώση του αερόστατου, ο Χάρις πέταξε τα έρματα και τα ρούχα της γυναίκας. Στο τέλος, έπεσε και ο ίδιος, ώστε το αερόστατο να ελαφρύνει και να σώσει την ζωή της συνοδού του.
Μνήμη
Ένα μήνα μετά τον θάνατο του Χάρις κάποιος κ. Ρόσιτερ, που αναφέρεται ως μέλος της επιτροπής του Χάρις και ένας θείος του Χάρις, ανακοίνωσαν πως την 1η Ιουλίου θα πραγματοποιήσουν πτήση με το αερόστατο του Χάρις στο Κάμντεν Τάουν ώστε να συγκεντρώσουν χρήματα για την χήρα και τα παιδιά του νεκρού άνδρα. Η εφημερίδα Morning Chronicle της 5ης Ιουλίου 1824 ανέφερε την επιτυχία της πτήσης. Ο χώρος γύρω από το σημείο απογείωσης είχε γεμίσει με πλήθος κόσμου που επιθυμούσε να παρακολουθήσει την αναχώρηση του αεροστάτου.
Το δυστύχημα της 25ης Μαΐου μνημονεύεται σε συλλεκτικές κάρτες των τελών του 19ου αιώνα όπου αναπαρίστανται ιστορικά γεγονότα της αεροστατικής και του αλεξιπτωτισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι αεροπόροι Κατηγορία:Άγγλοι εφευρέτες
Βουλγαρικό δημοψήφισμα (2016)
Και οι τρεις προτάσεις υποστηρίχθηκαν από την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, αλλά η προσέλευση ήταν ελαφρώς χαμηλότερη από την αντίστοιχη στις εκλογές του 2014 βουλευτικές εκλογές, που σημαίνει ότι η απαρτία δεν συμπληρώθηκε. Ωστόσο, καθώς πάνω από το 20% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων ψήφισαν υπέρ, οι προτάσεις θα έπρεπε να συζητηθούν στην εθνοσυνέλευση. Η Εθνική Συνέλευση αρνήθηκε να νομιμοποιήσει οποιοδήποτε από τα τρία ερωτήματα. Μια νομική υπόθεση άρχισε για τη χειραγώγηση της ψηφοφορίας από τους εμπνευστές, αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το δημοψήφισμα δεν ήταν άκυρο.
Παρά την ανεπάρκεια του 0,2% (12.000 άτομα) η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ώστε να είναι 51% για να έχει υποχρεωτική ισχύ, η προσέλευση βασίστηκε μόνο στον αριθμό των έγκυρων ψήφων, όχι  στον αριθμό των ψηφοφόρων. Ορισμένα τμήματα δεν θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν όλους τους ψηφοφόρους σε εύλογο χρονικό διάστημα και μια σειρά περίμεναν στην ουρά και δεν μπόρεσαν να ψηφίσουν,  άλλα τμήματα έκλεισαν νωρίτερα από την καθορισμένη ώρα (8 μ. μ.) και σε ορισμένα τμήματα ολόκληρες κάλπες με ψηφοδέλτια ήταν κλειδωμένες στα τμήματά τους για να αποφύγουν την απαρίθμηση. Σύμφωνα με την Εκλογική Επιτροπή, περισσότερες από 12.000 ψήφοι που δεν ήταν σε φάκελο εξαιρέθηκαν από την προσέλευση και μόνο.
Αναφορές
Κατηγορία:Δημοψηφίσματα στη Βουλγαρία Βουλγαρια
Δικαιοδότης
Ο δικαιοδότης ήταν βυζαντινό δικαστικό αξίωμα, η ύπαρξη του οποίου αναφέρεται μεταξύ του 11ου-12ου αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί δικαστικοί τίτλοι Κατηγορία:Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:12ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Βραβείο Έρβιν Θάλμπεργκ
Το Βραβείο Έρβιν Θάλμπεργκ (αγγλικά: Irving G. Thalberg Memorial Award) απονέμεται περιοδικά από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών στους «δημιουργικούς παραγωγούς, των οποίων η δουλειά τους αντανακλά μια σταθερή υψηλή ποιότητα παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών.»
Το βραβείο πήρε το όνομά του Έρβιν Θάλμπεργκ, του θρυλικού επικεφαλής της Διεύθυνσης Παραγωγής της Metro-Goldwyn-Mayer, ο οποίος ανέπτυξε την φήμη της εταιρείας για πρωτοπόρες ταινίες.
Το ίδιο το τρόπαιο είναι μια προτομή του Θάμπεργκ παρά το γνωστό αγαλματίδιο «Όσκαρ». Ωστόσο, εξακολουθεί να καταγράφεται ως «τιμητικό Όσκαρ». Το βραβείο καθιερώθηκε το 1937 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 10η τελετή απονομής των Όσκαρ τον Μάρτιο του 1938. Μέχρι σήμερα έχουν απονεμηθεί 39 αγαλματίδια.
Σόρβαγκουρ
thumb|Το Σόρβαγκουρ Το Σόρβαγκουρ (φεροϊκά: Sørvágur) είναι μεγάλο χωριό των Φερόων Νήσων και βρίσκεται στη νήσο Βάγκαρ. Το Σόρβαγκουρ είναι το μεγαλύτερο χωριό του δήμου Σόρβαγκουρ και έχει 1.152 κατοίκους (εκτίμηση 1-2022).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία των Φερόων Νήσων
Ανεμόπτερο Ράιτ
Οι αδελφοί Ράιτ σχεδίασαν, κατασκεύασαν και πέταξαν με σειρά τριών επανδρωμένων ανεμοπτέρων την περίοδο 1900–1902 καθώς εργαζόταν για την επίτευξη της μηχανοκίνητης πτήσης. Πραγματοποίησαν επίσης προκαταρκτικές δοκιμές με χαρταετό το 1899. Το 1911 ο Όρβιλ πραγματοποίησε δοκιμές με ένα πιο περίπλοκο ανεμόπτερο. Δεν έχουν διατηρηθεί ούτε ο χαρταετός αλλά ούτε και τα ανεμόπτερα, ωστόσο έχουν κατασκευαστεί αντίγραφά τους.
Χαρταετός του 1899
Ο χαρταετός του 1899, με τον οποίο ο Γουίλμπουρ πέταξε κοντά στο σπίτι του στο Ντέιτον του Οχάιο, είχε άνοιγμα πτερύγων μόλις 1,5 μέτρου. Αυτό το σκάφος από ξύλο ελάτης, αν και ήταν αρκετά μικρό για τη μεταφορά ενός κυβερνήτη, δοκίμασε την έννοια των πτερύγων σάρωσης και του πλευρικού ελέγχου που ήταν ουσιαστικής σημασίας για την επίλυση του προβλήματος της ελεγχόμενης πτήσης από τους αδελφούς. Οι Ράιτ έκαψαν τον χαρταετό το 1905.
Ανεμόπτερο του 1900
Το Ανεμόπτερο του 1900 ήταν το πρώτο σκάφος των αδελφών που μπορούσε να μεταφέρει έναν άνθρωπο. Η συνολική δομή του βασιζόταν στο ανεμόπτερο δύο επιφανειών του Οκτάβ Σανούτ του 1896. Η αεροτομή της πτέρυγας του προερχόταν από τους δημοσιευμένους πίνακες του Ότο Λίλιενταλ σχετικά με την αεροδυναμική άνωση του. Το ανεμόπτερο σχεδιάστηκε με δυνατότητα για σάρωση πτερύγων για πλήρεις δοκιμές πάνω στην έννοια που δοκιμάστηκε στον Χαρταετό του 1899.
Το ανεμόπτερο δοκιμάστηκε για πρώτη φορά ως μη επανδρωμένος χαρταετός στις 5 Οκτωβρίου 1900 πλησίον του Κίτι Χόουκ της Βόρειας Καρολίνας. Στη συνέχεια ο Γουίλμπουρ το κυβέρνησε ενώ άνδρες στο έδαφος κρατούσαν σχοινιά στήριξης τα οποία κρατούσαν το αεροσκάφος που βρισκόταν στον αέρα. Έπειτα, ο Γουίλμπουρ πραγματοποίησε δώδεκα ελεύθερες πτήσεις μέσα σε μία μέρα, ολοκληρώνοντας τις δοκιμαστικές προσπάθειες του. Τα αδέλφια εγκατέλειψαν το ανεμόπτερο όταν έφυγαν εσπευσμένα στις 23 Οκτωβρίου, και εν τέλει εξαφανίστηκε λόγω των ισχυρών καταιγίδων που έπληξαν την περιοχή. Το ύφασμα που κάλυπτε τα στοιχεία της πτέρυγας δόθηκαν στη σύζυγο του βοηθού των Ράιτ, Μπιλ Τέιτ, στου οποίου το σπίτι διέμεναν την πρώτη φορά που βρέθηκαν στο Κίτι Χόουκ το 1900. Η κυρία Τέιτ χρησιμοποίησε το υλικό για να υφάνει φορέματα για τις κόρες της.
Ανεμόπτερο του 1901
200px|thumb|Ο Όρβιλ με το ανεμόπτερο του 1901 Το Ανεμόπτερο του 1901 ήταν το δεύτερο από τα πειραματικά ανεμόπτερα των αδελφών. Το δοκίμασαν πάνω από το Κιλ Ντέβιλ Χιλς, νότια του Κίτι Χόουκ. Το ανεμόπτερο ήταν παρόμοιο με αυτό του 1900, αλλά διέθετε μεγαλύτερες πτέρυγες. Η πρώτη του πτήση πραγματοποιήθηκε στις 27 Ιουλίου 1901, ενώ αποσύρθηκε στις 17 Αυγούστου, έχοντας πραγματοποιήσει μεταξύ 50 και 10 ελεύθερων πτήσεων μαζί με αρκετές προσδεδεμένες πτήσεις ως χαρταετός.
Οι ραβδώσεις της πτέρυγας κάμπτονταν υπό το βάρος του κυβερνήτη, στρεβλώνοντας το σχήμα των αεροτομών των πτερύγων. Τα αδέλφια επιδιόρθωσαν το πρόβλημα, αλλά οι πτέρυγες ακόμη απέδιδαν λιγότερη άντωση από την αναμενόμενη, ενώ η σάρωση των πτερύγων έκανε το ανεμόπτερο να στρέφεται προς την αντίθετη από την επιθυμητή κατεύθυνση. Μετά την ολοκλήρωση των δοκιμών, τα αδέλφια τοποθέτησαν το ανεμόπτερο στο υπόστεγο τους. Στη συνέχεια το υπόστεγο και το ανεμόπτερο καταστράφηκαν από ανεμοθύελλες. Οι δοκοί των πτερύγων διασώθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν για το Ανεμόπτερο του 1902, αλλά το υπόλοιπο τμήμα εγκαταλείφθηκε.
Ως αποτέλεσμα των μετρήσεων άντωσης και οπισθέλκουσας που πραγματοποιήθηκαν με το προσδεδεμένο ανεμόπτερο, τα αδέλφια κατέληξαν πως τα δεδομένα του Λίλιενταλ ήταν ανακριβή. Με την επιστροφή τους στο Ντέιτον, σχεδίασαν και κατασκεύασαν μια μικρή αεροδυναμική σήραγγα για να συλλέγουν τα δεδομένα τους.
Ανεμόπτερο του 1902
right|250px|thumb| Το Ανεμόπτερο του 1902 σε μία από τις πρώτες δοκιμαστικές πτήσεις προτού αντικατασταθεί το διπλό κάθετο πηδάλιο με ένα απλό χειριζόμενο πηδάλιο Το Ανεμόπτερο του 1902 ήταν το τρίτο ανεμόπτερο ελεύθερης πτήσης των αδελφών. Ήταν το πρώτο τους ανεμόπτερο που είχε τη δυνατότητα ελέγχου εκτροπής με τη χρήση ενός εμπρόσθιου πηδαλίου, και το σχέδιο του οδήγησε στο μηχανοκίνητο Wright Flyer του 1903.
Τα αδέλφια σχεδίασαν το ανεμόπτερο του 1902 κατά τη διάρκεια του χειμώνα 1901/02. Το σχέδιο της πτέρυγας βασιζόταν σε εκτεταμένες δοκιμές μικροσκοπικών αεροτομών στην αεροδυναμική σήραγγα τους. Κατασκεύασαν τα επιμέρους στοιχεία του ανεμόπτερου στο Ντέιτον και ολοκλήρωσαν τη συναρμολόγηση τους στο Κιλ Ντέβιλ Χιλς τον Σεπτέμβριο του 1902. Οι πτήσεις έλαβαν χώρα μεταξύ 19 Σεπτεμβρίου και 24 Οκτωβρίου. Το νέο εμπρόσθιο πηδάλιο βελτίωσε τον έλεγχο της περιστροφής, αλλά αρκετές φορές ο κυβερνήτης δεν μπορούσε να σταματήσει την περιστροφή με αποτέλεσμα τη σύγκρουση με το έδαφος. Για την επίλυση του προβλήματος αυτού, τα αδέλφια αποφάσισαν να κάνουν το εμπρόσθιο πηδάλιο χειριζόμενο από τον κυβερνήτη. Με αυτήν την τροποποίηση, επέτυχαν τον πραγματικό έλεγχο και πραγματοποίησαν μεταξύ 700 και 1000 αιωρήσεις (όπως υπολογίζουν τα αδέλφια, χωρίς να κρατούν ακριβή στοιχεία). Η μεγαλύτερη αιώρηση κάλυψε απόσταση 187,7 μέτρων σε 26 δευτερόλεπτα.
Τον Σεπτέμβριο του 1903 επανέφεραν το ανεμόπτερο του 1902 και πραγματοποίησαν πάνω από 200 αιωρήσεις για να βελτιώσουν τις πτητικές τους ικανότητες ενώ προετοίμαζαν το μηχανοκίνητο Flyer. Μία από τις φωτογραφίες τους δείχνει πως τοποθέτησαν ένα δεύτερο κάθετο πτερύγιο ως τμήμα του χειριζόμενου εμπρόσθιου πηδαλίου, ταιριάζοντάς το με το αρχικό σχέδιο όπως και με αυτό του διπλού εμπρόσθιου πηδαλίου του μηχανοκίνητου Flyer. Το ανεμόπτερο πέταξε για τελευταία φορά τον Νοέμβριο του 1903. Μετά τις επιτυχημένες μηχανοκίνητες πτήσεις τους, τοποθέτησαν και πάλι το ανεμόπτερο στο υπόστεγο προτού επιστρέψουν στην πατρίδα τους για τις εορτές των Χριστουγέννων. Όταν επισκέφθηκαν και πάλι το Κίτι Χόουκ το 1908 για να δοκιμάσουν το βελτιωμένο Flyer III, οι καιρικές συνθήκες είχαν καταστρέψει το υπόστεγο και το ανεμόπτερο στο εσωτερικό του.
Σήμερα ένα διατηρημένο τμήμα του ακροπτερυγίου του Ανεμοπτέρου του 1902 εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Αέρα και Διαστήματος.
Ανεμόπτερο του 1911
right|thumb|Το Ανεμόπτερο του 1911 πάνω από το Κιλ Ντέβιλ Χιλς. Το 1911 ο Όρβιλ Ράιτ επέστρεψε στο Κιλ Ντέβιλ Χιλς με ένα νέο ανεμόπτερο, μαζί με τον Άγγλο φίλο του Άλεκ Ογκίλβι. Ο Όρβιλ σκόπευε να δοκιμάσει ένα αυτόματο σύστημα ελέγχου στο ανεμόπτερο, αλλά δεν το έκανε λόγω της παρουσίας των δημοσιογράφων (τελικά τελειοποίησε το σύστημα σε ένα μηχανοκίνητο αεροπλάνο το 1913). Το ανεμόπτερο διέθετε κάτι που πλέον θεωρείται «συμβατικό ουραίο πτερύγιο» αντί για ελκτικό έλικα στο μπροστινό του τμήμα. Υπήρχε επίσης θέση για τον κυβερνήτη με χειριστήρια χειρός, αντί για επικλινή θέση, όπως είχαν τα αρχικά ανεμόπτερα. Με ταχύτητα ανέμου 65 χλμ/ώρα στις 24 Οκτωβρίου 1911, ο Όρβιλ αιωρήθηκε πάνω από το Κιλ Ντέβιλ Χιλς για 9 λεπτά και 45 δευτερόλεπτα, σπάζοντας το ρεκόρ που κατείχε ο αδελφός του από το 1903 χρησιμοποιώντας το Ανεμόπτερο του 1902 και πετώντας για 1 λεπτό και 12 δευτερόλεπτα. Το νέο ρεκόρ διατηρήθηκε για 10 χρόνια μέχρι να σπάσει στη Γερμανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη
Ρουμανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου
Η Ρουμανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ρουμανικά: Federaţia Română de Fotbal, FRF) είναι η ανώτατη διοικητική αρχή του ποδοσφαίρου στη Ρουμανία. Εδρεύει στο Βουκουρέστι. Είναι μέλος της FIFA από το 1923 και της UEFA από το 1955. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Ρουμανίας.
Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανόνωνται από την Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (LPF) υπό την εποπτεία της Ρουμανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου.
Ιστορία
Η πρώτη ποδοσφαιρική ένωση στη Ρουμανία συστάθηκε τον Οκτώβριο του 1909 με την ονομασία «Ομοσπονδία Αθλητικών Κοινωνιών της Ρουμανίας» (Asociaţiunea Societăţilor Atletice din România, ASAR), από τους τρεις υφιστάμενους συλλόγους εκείνης της εποχής: Κολέντινα Βουκουρεστίου, Ολίμπια Βουκουρεστίου και Γιουνάιτεντ Πλοέστι. Η πρώτη εγχώρια ποδοσφαιρική διοργάνωση, το «Ομοσπονδιακό Κύπελλο» (ASAR Cup) έλαβε χώρα μεταξύ Δεκεμβρίου 1909 και Ιανουαρίου 1910. Την 1η Δεκεμβρίου του 1912, το διοικητικό όργανο των ποδοσφαιρικών δραστηριοτήτων μετεξελίχθηκε σε «Επιτροπή Ποδοσφαίρου» (Comisiunea de Football-Asociaţie), ως τμήμα της Ένωσης Αθλητικών Ομοσπονδιών Ρουμανίας (Uniunea Federaţiilor Sportive din România, UFSR).
Στις 16 Φεβρουαρίου του 1930 συστάθηκε η «Ρουμανική Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Συνδέσμων» (Federaţia Română de Fotbal Asociaţie), ένας ανεξάρτητος φορέας ο οποίος ανέλαβε την οργάνωση για τη συμμετοχή της Ρουμανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο στην Ουρουγουάη το ίδιο έτος. Η ομοσπονδία προσχώρησε στη Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) κατά τη διάρκεια συνεδρίου στη Βουδαπέστη το 1931.
Στις 4 Μαΐου του 2009, για να γιορτάσει τα 100 χρόνια από τη σύστασή της, η Ρουμανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου απονεμήθηκε το Τάγμα «Αθλητικής Αξίας» κλάσης 2-α (Ordinul „Meritul Sportiv”, clasa a II-a) για τα επιτεύγματά της στην υπηρεσία του ρουμανικού αθλητισμού, όπως και για τη συμβολή της στην προώθηση της εικόνας της Ρουμανίας στο εξωτερικό.
Έμβλημα
Το έμβλημα της Ρουμανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (FRF) έχει υποστεί μεταβολές στο πέρασμα του χρόνου. Το 2019, το προηγούμενο έμβλημα που είχε κυκλικό σχήμα, αντικαταστάθηκε από ένα νέο με μορφή πενταγώνου και με στοιχεία από το εθνόσημο της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Ρουμανία
Αστεροειδής τύπου F
Οι αστεροειδείς τύπου F είναι ένας σχετικά σπάνιος τύπος ανθρακούχων αστεροειδών, που εμπίπτουν στην ευρύτερη ομάδα C.
Οι αστεροειδείς αυτού του τύπου έχουν φάσματα γενικά παρόμοια με αυτά των αστεροειδών τύπου B, αλλά παρουσιάζουν έλλειψη του χαρακτηριστικού απορρόφησης "νερού" γύρω στα 3 μm, ενδεικτικό των ένυδρων ορυκτών, και διαφέρουν ως προς το χαμηλού μήκους κύματος μέρος του υπεριώδους φάσματος κάτω από τα 0,4 μm.
Οι αστεροειδείς τύπου F και οι τύπου Β δεν διακρίνονται με τα κριτήρια που χρησιμοποιούνται στην ταξινόμηση SMASS, έτσι σε αυτό το καθεστώς εντάσσονται μαζί με τους αστεροειδείς τύπου Β.
Δείτε επίσης
Φασματικοί τύποι αστεροειδών
F
Ισιντόρα Σέκουλιτς
Η Ισιντόρα Σέκουλιτς (σερβικά κυριλλικά: Исидора Секулић, σερβικά λατινικά: Isidora Sekulić, γεννηθείσα στις 16 Φεβρουαρίου 1877 – 5 Απριλίου 1958) ήταν Σέρβα συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, πολύγλωσση και κριτικός τέχνης.
Βιογραφία
Τα λυρικά, διαλογιστικά, ενδοσκοπικά και αναλυτικά γραπτά της Σέκουλιτς έρχονται στην αυγή της σερβικής πεζογραφίας. Ο Σέκουλιτς ενδιαφέρεται για την ανθρώπινη κατάσταση του ανθρώπου στη νέα, άρτια σύγχρονη ευαισθησία του. Στο βασικό της μυθιστόρημα, Το Χρονικό του Κοιμητηρίου της Μικρής Πόλεως (Кроника паланачког гробша), γράφει σε αντίθεση με τη συνηθισμένη χρονολογική εξέλιξη των γεγονότων. Αντ 'αυτού, κάθε τμήμα του βιβλίου αρχίζει στο νεκροταφείο, επιστρέφοντας τελικά στην εποχή της πολυάσχολης ζωής, με όλες τις χαρές και τις τραγωδίες του. Χαρακτήρες όπως η Γκόσπα Νόλα, είναι οι πρώτοι ισχυροί θηλυκοί χαρακτήρες στη σερβική λογοτεχνία, είναι ζωγραφισμένοι λεπτομερώς με όλο τους το θάρρος, την υπερηφάνεια και αποφασιστικότητα.
Η Ισιντόρα Σέκουλιτς έγραψε κριτικά συγγράματα στους χώρους της μουσικής, του θεάτρου, της τέχνης, της αρχιτεκτονικής, της λογοτεχνίας και της φιλοσοφίας. Έγραψε μεγάλες μελέτες για την Γιουγκοσλαβική, την Ρωσική, την Αγγλική, την Γερμανική, την Γαλλική, την Ιταλική, την Νορβηγική και άλλες λογοτεχνίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς
Μπρεντ
Ο ποταμός Μπρεντ είναι παραπόταμος του Φραγκονιανού Ζάαλε στη Κάτω Φραγκωνία στη Βαυαρία της Γερμανίας. Βρίσκεται στην επαρχία Ρεν-Γκράμπφελντ.
Πηγάζει στο Ομπερβάιμπενμπρουν, το οποίο είναι μέρος της πόλης Μπίσοφσχαϊμ αν ντερ Ρον. Περνά από το Μπίσοφσχαϊμ, Ουντερβάισενμπρουν, Βέγκφουρτ, Σέναου αν ντερ Μπρεντ και Μπρεντλορέντσεν πριν εισέλθει στον Φραγκονιανό Ζάαλε μετά από 30 χιλιόμετρα στο Μπαντ Νόιστατ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ποταμοί της Βαυαρίας
Fiat 500 (2007)
Το Nuova 500 είναι η αναβίωση του θρυλικού Fiat 500 που κατασκευάστηκε μεταξύ του 1957 και του 1975. Το ντιζάιν του παραπέμπει άμεσα στο κλασικό «πεντακοσαράκι», με αποτέλεσμα να διατηρεί την hatchback 2 όγκων, 4-θέσια διάταξη. Από την άλλη, τόσο ο κινητήρας, όσο και η μετάδοση της κίνησης στο νέο 500 είναι μπροστά, κοινώς «όλα εμπρός», σε αντίθεση με το «όλα πίσω» του αρχικού 500. Άμεση συνέπεια, είναι η τοποθέτηση του χώρου αποσκευών στο πίσω μέρος και, ως αποτέλεσμα, το Nuova 500 είναι τρίπορτο αντί δίπορτο. Επίσης, οι διαστάσεις του νέου Fiat 500 έχουν αυξηθεί σημαντικά ως προς τον κλασικό πρόγονό του, για λόγους παθητικής ασφάλειας και ευρυχωρίας.
Όπως είχε συμβεί και με το Fiat 500 του 1957 - 1975, το Fiat Nuova 500 σημείωσε επίσης τεράστια εμπορική επιτυχία σε όλα τα κράτη της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα. Παράλληλα, γνώρισε απήχηση και σε αγορές άλλων ηπείρων και συνολικά διατίθεται επίσημα σε πάνω από 100 χώρες διεθνώς. Το εκατομμυριοστό αντίτυπο του μοντέλου κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 19 Νοεμβρίου 2012. Επίσης, μέχρι την ημερομηνία αυτή οι συνολικές πωλήσεις του στη Βόρεια Αμερική είχαν ξεπεράσει τα 73.000 αντίτυπα. Το 2017, έφτασε τα 2 εκατομμύρια αντίτυπα, ταυτόχρονα με τη συμπλήρωση 10 ετών στην αγορά.
Αρχική ιδέα και πραγματοποίηση
thumb|left|Το πρωτότυπο Fiat Trepiùno του 2004.
Η αισθητική του Nuova 500 βασίστηκε στο πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) Fiat Trepiùno, που παρουσιάστηκε στο 74ο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, τον Μάρτιο του 2004. Το Trepiùno σχεδιάστηκε από το Σχεδιαστικό Κέντρο Fiat Stile Centre και συγκεκριμένα από τον Roberto Giolito, ο οποίος του προσέδωσε μία έντονα ρετρό εμφάνιση, που παρέπεμπε απευθείας στο δημοφιλές Fiat 500 του 1957 - 1975.
Το όνομα «Trepiùno» είναι μια σύντμηση της φράσης «tre più uno», που σημαίνει «τρία συν ένα» στα ιταλικά. Προήλθε από τη διάταξη των καθισμάτων στο σαλόνι του αρχικού concept car, καθώς δεν ήταν κυριολεκτικά 2+2, αλλά 3+1, δηλαδή για 3 ενήλικες συν 1 παιδί πίσω από το κάθισμα του οδηγού, λόγω του μικρού μήκους του, μόλις στα 3,30 μέτρα.
Η υποδοχή του από το κοινό ήταν ενθουσιώδης και, ως αποτέλεσμα, η Fiat αποφάσισε να αναβιώσει αμέσως τον μύθο του κλασικού 500. Για την αναβίωσή του, χρησιμοποιήθηκε το δάπεδο του Fiat Nuova Panda, αλλά με αξιοσημείωτες ενισχύσεις σε όλο το πλαίσιό του. Παράλληλα, με την χρήση αυτού του σασί, το μήκος του τελικού μοντέλου παραγωγής ανήλθε στα 3,55 μέτρα, δηλαδή κατά 25 εκατοστά μακρύτερο από το πρωτότυπο, επιτρέποντας έτσι την οριστική διαμόρφωση μιας κανονικής 4-θέσιας καμπίνας, αντί για 3+1. Επίσης, για την εξοικονόμηση χρόνου εξέλιξης και κόστους, η Fiat μοιράστηκε τα μηχανικά μέρη του νέου 500 και με την Ford και συγκεκριμένα με το Ford Ka δεύτερης γενιάς του 2008 - 2016. Οι τελικές πινελιές στην αισθητική του μοντέλου παραγωγής, διαμορφώθηκαν επίσης από τον Roberto Giolito, στο Fiat Stile Centre, και για την ακρίβεια υπό την ηγεσία του Frank Stephenson. thumb|left|Στιγμιότυπο από την τελετή παρουσίασης του Fiat Nuova 500 στην Piazza dei Signori, [[Βιτσέντσα.]]
Η πρώτη επίσημη ανακοίνωση για το νέο 500 ήρθε στις 5 Μαΐου 2006, όταν η Fiat ανακοίνωσε ότι η παρουσίαση του αυτοκινήτου θα γινόταν οριστικά εντός 500 ημερών, αριθμός σημαδιακός, καθώς συνέπιπτε με το όνομα του μοντέλου. Οι πρώτες φωτογραφίες του, παρουσιάστηκαν επίσημα στις 20 Μαρτίου 2007.
Το πιο σημαδιακό γεγονός πάντως, ήταν ότι η Fiat παρουσίασε το εντελώς νέο 500 στις 4 Ιουλίου 2007, ακριβώς 50 χρόνια μετά την παρουσίαση του πρώτου Fiat 500, που είχε λάβει χώρα στις 4 Ιουλίου 1957. Η τελετή παρουσίασης του νέου 500 ήταν φαντασμαγορική, με 250.000 άτομα να την παρακολουθούν. Ήταν το μεγαλύτερο σόου για λανσάρισμα αυτοκινήτου για ολόκληρη τη δεκαετία του 2000 και προανήγγειλε την εμπορική πορεία του νέου 500. Κατά τη διάρκεια της τελετής, πλήθος από αντίτυπα του Nuova 500 εκτέθηκαν ταυτόχρονα στις πλατείες 30 πόλεων της Ιταλίας, ως επίσημο ντεμπούτο. Η πιο εντυπωσιακή τελετή έλαβε χώρα στο Τορίνο, με τον ποταμό Πάδο να μετατρέπεται κυριολεκτικά σε στάδιο με 6.000 επισκέπτες VIP, ενώ καλλιτεχνική χορογραφία και το κλασικό Fiat 500 του 1957 παρέλασαν δίπλα στο Fiat Nuova 500. Η τελετή αυτή μεταδόθηκε ζωντανά από το ιταλικό Canale 5 και είχε online μετάδοση από το fiat500.com, την οποία και παρακολούθησαν 100.000 θεατές.
Συναρμολόγηση
thumb|right|Η πανοραμική σταθερή γυάλινη οροφή των ανώτερων εκδόσεων του Fiat Nuova 500.
Η μαζική παραγωγή του σημερινού Fiat 500 ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2007 και το μοντέλο κυκλοφόρησε στην Ευρώπη σχεδόν αμέσως - ενδεικτικώς, στη Γερμανία έφτασε στην αγορά της χώρας στις 27 Οκτωβρίου. Κατασκευάζεται στο Τίχι, Πολωνία, από την κοινοπραξία Fiat Auto Poland S.A. και παράλληλα με το Fiat Nuova Panda και τη δεύτερη γενιά του Ford Ka, του 2008 - 2016. Και τα τρία αυτά μοντέλα βασίζονται στο ίδιο σασί, έχοντας μάλιστα και το ίδιο μήκος.
Από το 2010, επίσης, το 500 παράγεται και στην Τολούκα, Μεξικό, από τον όμιλο Chrysler Group LLC. Τα αντίτυπα που κατασκευάζονται στην Toluca είναι αυτά που προορίζονται για τις αγορές των ΗΠΑ και του Καναδά. Ως αποτέλεσμα, το νέο 500 ήταν και το μοντέλο που σηματοδότησε την επιστροφή της Fiat στη Βόρεια Αμερική, για πρώτη φορά από το 1984. Μάλιστα από τον Ιούλιο του 2008 το μοντέλο διατίθεται επίσημα και στην Ινδία, ενώ την 1η Ιουλίου 2011 κυκλοφόρησε επίσημα και στην Κίνα.
Επίπεδα εξοπλισμού
Από την εισαγωγή, το 2007, έως την ανανέωση του 2015, το Nuova 500 στην Ευρώπη διατέθηκε σε 4 εκδόσεις εξοπλισμού:
Η έκδοση Naked δεν κυκλοφόρησε ποτέ στην Ελλάδα, ούτε γενικώς στη Δυτική Ευρώπη και στη Νότια Ευρώπη, καθώς έχει εμφανώς ελλιπή εξοπλισμό και μάλιστα δεν έχει και τους 7 αερόσακους στάνταρ. Σε όλα αυτά τα κράτη, η βασική έκδοση εξοπλισμού είναι η Pop.
Η έκδοση Lounge έφερε τα στοιχεία εξοπλισμού της Pop, συν φώτα ομίχλης, δερμάτινο τιμόνι με χειριστήρια για το ηχοσύστημα, το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης Blue&Me της Fiat, κάθισμα οδηγού ρυθμιζόμενο και σε ύψος, σταθερή γυάλινη οροφή, εξωτερικούς καθρέπτες στο χρώμα του αμαξώματος και ζάντες αλουμινίου 15 ιντσών.
Η έκδοση Sport έφερε τα στοιχεία εξοπλισμού της Lounge, συν ένα πακέτο που η Fiat ονομάζει Sport kit και περιλαμβάνει σπορ καθίσματα, πίσω αεροτομή, χρώμιο στην απόληξη της εξάτμισης και ζάντες αλουμινίου διαφορετικής σχεδίασης. Επιπρόσθετα, είναι εφοδιασμένη με φιμέ τζάμια. thumb|right|Ο ρετρό πίνακας οργάνων του προηγούμενου Fiat 500.
Σημειωτέον ότι οι υποψήφιοι πελάτες του Nuova 500 μπορούσαν εξ αρχής να επιλέξουν ανάμεσα σε 12 εξωτερικά χρώματα, 15 εσωτερικά χρώματα, 9 διαφορετικές ζάντες και 19 ετικέτες. Επίσης, μπορεί να παραγγελθεί με έναν τεράστιο αριθμό εσωτερικών χρωματικών συνδυασμών στο σαλόνι, με ενιαίους ή διαφορετικούς χρωματισμούς στα καθίσματα, στο ταμπλό και στο τιμόνι. Συνολικά, υπάρχουν 549.936 διαφορετικοί πιθανοί συνδυασμοί εξοπλισμών, χρωματισμών, αξεσουάρ και επιγραφών. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd στις βασικές εκδόσεις του μοντέλου είναι 0,325 - νούμερο καλό για αυτοκίνητο πόλης και μάλιστα της κατηγορίας Α. Ειδικότερα στην πληρέστερη έκδοση Fiat 500 Lounge είναι 0,359 λόγω των φαρδύτερων ελαστικών. Για την ιστορία, ο συντελεστής Cd του κλασικού Fiat 500 του 1957 ήταν στο εντυπωσιακό για την τότε εποχή 0,38.
Ένα επιπλέον αξιοσημείωτο σχεδιαστικό στοιχείο στο σαλόνι του σημερινού 500, είναι ο ρετρό πίνακας οργάνων του, που αποτελείται από έναν μόνο κύκλο, ώστε να παραπέμπει στον πίνακα οργάνων του θρυλικού Fiat 500 του 1957, και ενσωματώνει όλα τα όργανα και τις ενδείξεις μέσα σε εσωτερικούς ομόκεντρους κύκλους.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|right|Fiat 500F του 1966 και Fiat 500 του 2008. Σημειώστε τις εμφανώς μεγαλύτερες εξωτερικές διαστάσεις του σημερινού 500.
Το Fiat 500 του 2007 σχεδιάστηκε εξ αρχής με σκοπό να αποσπάσει την μέγιστη δυνατή διάκριση των 5 αστέρων στις δοκιμές πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης). Μάλιστα οι κατασκευαστές του ισχυρίστηκαν τότε ότι ήταν ικανό να αποσπάσει και το 6ο αστέρι, αν τυχόν εισαγόταν στην κλίμακα των crash test του Euro NCAP. Μία επιπλέον συνέπεια αυτού του παράγοντα, ήταν και οι σημαντικά αυξημένες εξωτερικές διαστάσεις του ως προς τον κλασικό προκάτοχό του. Κατά τις δοκιμές πρόσκρουσης, τον Αύγουστο του 2007, απέσπασε όντως την μέγιστη δυνατή βαθμολογία των 5 αστέρων στην προστασία των ενηλίκων και μάλιστα με το εντυπωσιακό για μοντέλο της κατηγορίας Α ποσοστό των 35 στους 37 πόντους. Συνολικά:
Όλα τα ευρωπαϊκών προδιαγραφών 500 φέρουν στάνταρ επτά αερόσακους: 2 μπροστινούς, 2 πλευρικούς, πλευρικούς οροφής και (για πρώτη φορά σε μοντέλο της κατηγορίας Α) αερόσακο γονάτων οδηγού. Μοναδική εξαίρεση είναι η βασική έκδοση Naked, η οποία όμως εξάγεται σε δευτερεύουσες αγορές. Επιπλέον, όλα φέρουν Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system), Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας (ESP), Brake Assist (υδραυλική υποβοήθηση φρεναρίσματος πανικού), EBD (Ηλεκτρονικό Κατανεμητή Πέδησης) και σύστημα Hill Holder για υποβοήθηση στην εκκίνηση σε δρόμο με έντονα ανηφορική κλίση.
Κινητήρες
Όταν πρωτοπαρουσιάστηκε, το Fiat Nuova 500 προσφερόταν με τρία τετρακύλινδρα σε σειρά (Ι4) μηχανικά σύνολα: δύο βενζινοκινητήρες 1.242 cm³ και 1.368 cm³, και έναν turbodiesel 1.248 cm³. Ο κινητήρας πετρελαίου διαφημίστηκε επίσημα ως 1.3 JTD Multijet, δηλαδή με κάπως ανακριβή στρογγυλοποίηση του κυβισμού, προκειμένου να διαφοροποιηθεί από τον σχεδόν ίδιου κυβισμού 1.2 λίτρων βενζίνης.
Όλοι οι κινητήρες του 500 πληρούσαν εξ αρχής τις ιδιαίτερα αυστηρές προδιαγραφές καυσαερίων Euro 5, πριν ακόμα τεθούν υποχρεωτικά σε ισχύ από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον, ο πετρελαιοκινητήρας 1.3 JTD Multijet έφερε στάνταρ Φίλτρο Κατακράτησης Σωματιδίων (Diesel Particulate Filter / DPF).
right|thumb|Ο δικύλινδρος TwinAir 0.9 λίτρων, βενζίνης.
Η ιστορική ειρωνεία ήταν ότι παρά το όνομα του μοντέλου και σε αντίθεση με τον κλασικό του πρόγονο, ο μικρότερος κυβισμός του νέου Fiat 500 ήταν αρχικά (τα τρία πρώτα χρόνια) 1.242 cm³ - νούμερο κατά πολύ μεγαλύτερο από τον κυβισμό 0.5 λίτρων του κλασικού Fiat 500 του 1957 - 1975.
Στο 80ό Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, ωστόσο, τον Μάρτιο του 2010, αποκαλύφθηκε και προστέθηκε ένας ακόμα βενζινοκινητήρας, ακόμα μικρότερου κυβισμού, μόλις 875 cm³, αλλά με turbo. Πρόκειται για τον 0.9 λίτρων TwinAir, ισχύος 85 hp, ο οποίος μάλιστα είναι 2-κύλινδρος σε σειρά (Ι2), με αποτέλεσμα την εξαιρετικά χαμηλή κατανάλωση καυσίμου. Εμπορικώς, προστέθηκε επίσημα στην παλέτα του Nuova 500 τον Αύγουστο του 2010, ενώ τον Μάιο του 2011, κέρδισε 4 βραβεία στον Διεθνή Διαγωνισμό Κινητήρα της Χρονιάς (International Engine of the Year). Τον Σεπτέμβριο του 2013 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης προστέθηκε η ισχυρότερη εκδοχή του κινητήρα 0.9 λίτρων TwinAir, με ιπποδύναμη 105 hp και 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο.
Φορτώσι Τρικάλων
Το Φορτώσι είναι πολύ μικρός οικισμός του Δήμου Πύλης στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων, ο οποίος βρίσκεται στα δυτικά όρια της Περιφέρειας Θεσσαλίας με Ηπείρου, ανατολικά του Αχελώου ποταμού. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Δέσης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Βακάρι και την Δέση αποτελούν την κοινότητα Δέσης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αιθήκων του Δήμου Πύλης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 6 κάτοικοι ενώ με αυτές του 1991 και του 2001 ήταν 58 και 20 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης