cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλφόνσος (κρατήρας)
Χαρακτηριστικά
Ο κρατήρας σχεδόν διχοτομείται από ένα σύστημα λοφοσειρών από υλικό που εκτοξεύθηκε κατά την πρόσκρουση του σώματος που δημιούργησε τον Αλφόνσο. Οι λόφοι αυτοί περιλαμβάνουν την απόκρημνη κεντρική κορυφή, που φέρει το όνομα «Αλφόνσος άλφα» (α). Αυτός ο πυραμιδοειδής σχηματισμός υψώνεται 1500 μέτρα πάνω από τον πυθμένα του κρατήρα. Δεν έχει ηφαιστειακή προέλευση, αποτελούμενος μάλλον από ανορθωσίτη, όπως οι ορεινές περιοχές της σεληνιακής επιφάνειας.
Ο πυθμένας, που βρίσκεται σε βάθος 2700 μέτρων περίπου σε σχέση με την εκτός του κρατήρα γειτονική επιφάνεια, διακόπτεται από ένα σύνθετο σύστημα από χάνδακες και περιέχει τρεις μικρούς κρατήρες περιβαλλόμενους από μία συμμετρική σκουρόχρωμη άλω. Αυτοί οι κρατήρες έχουν το σχήμα ηφαιστειακών κώνων και ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν ότι είναι ηφαιστειογενείς, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι δημιουργήθηκαν από προσκρούσεις αστεροειδών που ανέσκαψαν πιο σκουρόχρωμο υλικό (όπως αυτό των θαλασσών) κάτω από τον ανοικτόχρωμο σεληνιακό ρηγόλιθο.
Εξερεύνηση
Ο πυθμένας του κρατήρα είναι διάστικτος με πολλούς κρατήρες διάφορων μεγεθών, ορισμένοι από τους οποίους είναι ξεκάθαροι και άρα νέοι, ενώ άλλοι πιο δυσδιάκριτοι και μισογεμισμένοι με θραύσματα. Τα τοιχώματα έχουν λιγότερους κρατήρες, και αυτό ίσως σημαίνει ότι τους έχει γεμίσει υλικό από την κατολίσθηση των τοιχωμάτων. Υπάρχουν ευδιάκριτα βάραθρα-σχισμές, καθώς και ενδείξεις για κατολισθήσεις...
Εξάλλου, ο Αλφόνσος υπήρξε μία από τις κύριες εναλλακτικές τοποθεσίες για την προσεδάφιση αμφότερων των αποστολών Απόλλων 16 και Απόλλων 17.
Σεληνιακά παροδικά φαινόμενα
Ο Αλφόνσος είναι μία από τις τοποθεσίες που έχουν γίνει γνωστές για παροδικά σεληνιακά φαινόμενα, όπως φωτεινά νέφη με ερυθρή απόχρωση. Στις 26 Οκτωβρίου 1956 ο Αμερικανός αστρονόμος Ντίνσμορ Άλτερ παρατήρησε μία θόλωση των χανδάκων στον πυθμένα του κρατήρα, στις φωτογραφίες που είχε πάρει στο ιώδες φως. Παρόμοια θόλωση δεν υπήρχε στις φωτογραφίες στο υπέρυθρο που είχε τραβήξει ταυτοχρόνως. Ωστόσο, λίγοι αστρονόμοι βρήκαν πειστική αυτή την ένδειξη ηφαιστειακής δραστηριότητας στη Σελήνη.
Μεταξύ των αστρονόμων που παρακινήθηκαν από τις παρατηρήσεις αυτές ήταν και ο Σοβιετικός Νικολάι Κόζυρεφ. Το 1958, καθώς ο Κόζυρεφ αναζητούσε ηφαιστειακά φαινόμενα στη Σελήνη, παρατήρησε μία λευκή κηλίδα-νέφος στο εσωτερικό του κρατήρα Αλφόνσου και ένα φάσμα της περιοχής φάνηκε να αποκαλύπτει την ύπαρξη ενός νέφους σωματιδίων άνθρακα (πιθανώς αέριο C2) ή και υδρογονανθράκων. Η παρατήρηση του Κόζυρεφ υπήρξε η πρώτη του είδους και φάνηκε στον ίδιο να στηρίζει την άποψη ότι η Σελήνη ήταν ηφαιστειακώς ενεργή. Ωστόσο, δεν ανακαλύφθηκαν ενδείξεις τέτοιων φαινομένων από τις διαστημικές αποστολές στη Σελήνη, ενώ οι παρατηρήσεις των εκπομπών αερίων δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ.
Κρατήρες στο εσωτερικό
Σε 5 μικρούς κρατήρες στο βορειοανατολικό τμήμα του πυθμένα του Αλφόνσου έχουν δοθεί ονομασίες από την IAU, που φαίνονται στον παρακάτω πίνακα:
Δευτερεύοντες κρατήρες
Ο Αλφόνσος περιβάλλεται από αρκετούς μικρότερους κρατήρες, οι περισσότεροι από τους οποίους δημιουργήθηκαν μάλλον από την ίδια πρόσκρουση. Καθώς συνηθίζεται, αυτοί οι κρατήρες-δορυφόροι ονομάζονται με το όνομα του κύριου κρατήρα ακολουθούμενο από ένα κεφαλαίο γράμμα του λατινικού αλφαβήτου. Υπάρχουν έτσι οι κρατήρες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλφονσος
Τζέρι ΜακΝαμάρα
Ο Τζέρι ΜακΝαμάρα (Σκράντον, 28 Αυγούστου 1983) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Έχει ύψος 1, 86 μ. και αγωνιζόταν τόσο ως πλέι μέικερ όσο και ως σούτινγκ γκαρντ. Από το 2011 είναι στο τεχνικό επιτελείο του κολλεγίου Σύρακους.
Κολλεγιακή σταδιοδρομία
Ο Τζέρι ΜακΝαμάρα εισήχθη το 2002 σε ηλικία 19 ετών στο αμερικανικό πανεπιστήμιο των Συρακουσών, με τη μπασκετική ομάδα του οποίου, τους Συρακούς Όραντζ, αγωνίστηκε στο κολλεγιακό πρωτάθλημα. Μάλιστα κατάφερε με του Συρακούς Όραντζ να κατακτήσει το πρωτάθλημα NCAA το 2003.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Μέσα στο 2006 δοκιμάστηκε από τους Νόρθιστ Πενσυλβάνια Μπρέικερς και τους Ορλάντο Μάτζικ, ωστόσο δεν υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με καμία από τις δύο.
Στις 4 Σεπτεμβρίου του 2006, ο ΜακΝαμάρα ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, με τον οποίο υπέγραψε συμβόλαιο μονοετούς διαρκείας με ειδικό όρο στο συμβόλαιο να αγωνίζεται μόνο στα παιχνίδια της Ευρωλίγκας. Τελικά αγωνίστηκε με τους ερυθρόλευκους μόνο σε ένα παιχνίδι, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει μόλις λίγους μήνες μετά, μιας και δεν υπολογιζόταν από τον τότε προπονητή του Ολυμπιακού, Πίνι Γκέρσον.
Το υπόλοιπο της περιόδου 2006-07 πέρασε από τους Άλμπανι Πατρούνς, ομάδα της Νέας Υόρκης και τη Μπέικερσφιλντ Τζαμ, ομάδα της Καλιφόρνια.
Στις 29 Ιουνίου του 2007, ο Μακναμάρα δοκιμάστηκε από τους Φιλαδέλφεια 76ers. Ωστόσο, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει κάποιο συμβόλαιο από την Αμερικανική ομάδα με αποτέλεσμα να επιστρέψει στην Ελλάδα για δεύτερη φορά, αυτήν τη φορά για λογαριασμό του Πανιωνίου, ομάδα της Νέας Σμύρνης.
Στις 15 Φεβρουαρίου του 2008, ο ΜακΝαμάρα μετεγγράφη στη Βέντσπιλς, ομάδα της Λετονίας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το καλοκαίρι του ίδιου έτους.
Το 2008, ο Τζέρι ΜακΝαμάρα έκανε το όνειρό του πραγματικότητα και υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με ομάδα του ΝΒΑ. Συγκεκριμένα, από τα μέσα Σεπτεμβρίου μέχρι και τα τέλη Οκτωβρίου, είχε ένα πολύ σύντομο πέρασμα από τους Γιούτα Τζαζ.
Τον Ιανουάριο του 2009, ο ΜακΝαμάρα μετεγγράφη στους Ρένο Μπίγκχορνς, ωστόσο αποχώρησε από την ομάδα το Μάρτιο του 2009 επικαλούμενος προσωπικούς λόγους.
Οι Ρένο Μπίγκχορνς ήταν και η τελευταία ομάδα στην οποία αγωνίστηκε επαγγελματικά ο ΜακΝαμάρα.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Τζέρι ΜακΝαμάρα συμμετείχε στην εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Αμερικής που συμμετείχε στην Πανεπιστημιάδα του 2005, όπου η Αμερική μάλιστα κατάφερε να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο.
Προπονητική σταδιοδρομία
Από το Νοέμβριο του 2011, ο ΜακΝαμάρα εργάζεται ως βοηθός προπονητή στους Συρακούς Όραντζ, ομάδα στην οποία αγωνιζόταν όταν ακόμα πραγματοποιούσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών.
Ο ΜακΝαμάρα ειδικεύεται στην προπόνηση των αθλητών εκείνων που προορίζονται για τα γκαρντ.
859 Μπουζαρέα
Η Μπουζαρέα (Bouzaréah) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,481. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γάλλο αστρονόμο Φρεντερίκ Συ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά της από την πόλη Μπουζαρέα της Αλγερίας, όπου και το Αστεροσκοπείο του Αλγερίου. Υπήρξε ο δεύτερος και τελευταίος αστεροειδής που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μπουζαρέα εκτιμάται σε 73,97 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0467. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Μπουζαρέα γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπουζαρεα
860 Ουρσίνα
Η Ουρσίνα (Ursina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,796. Ανακαλύφθηκε το 1917 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ουρσίνα εκτιμάται σε 29,32 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το άλβεδό της είναι 0,162. Η Ουρσίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 23 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουρσινα
Αλ Αχλί Σαουντί ΦΚ
Η Αλ Αχλί Σαουντί (αραβικά: الأهلي السعودي) είναι επαγγελματικός αθλητικός σύλλογος από την Τζέντα στη Σαουδική Αραβία. Είναι γνωστός για την ποδοσφαιρική ομάδα του. Έχει ακόμη τμήματα πετοσφαίρισης, χειροσφαίρισης, καλαθοσφαίρισης, κολύμβησης και στίβου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1937 Κατηγορία:Αλ Αχλί ΣΚ (Τζέντα)
Υπολογιστής (αποσαφήνιση)
Η λέξη υπολογιστής μπορεί να σημαίνει τα εξής:
Ο λαβύρινθος της σιωπής
Ήταν η πρόταση της Γερμανίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 88α βραβεία Όσκαρ και κατάφερε να φτάσει στην τελική εννεάδα.
Πλοκή
Φρανκφούρτη, 1958. Ο νεαρός εισαγγελέας Γιόχαν Ράντμαν αναλαμβάνει την υπόθεση του Σιμόν Κιρς, επιζώντος του Ολοκαυτώματος, όταν ο τελευταίος αναγνωρίζει το πρόσωπο του Άλοϊς Σουλτς, πρώην διοικητή του Άουσβιτς. Ο Εβραίος δικαστικός Φριτς Μπάουερ τον θέτει επικεφαλής της έρευνας για πρώην Ναζί που έμειναν ατιμώρητοι. Βοηθός του Ράντμαν στην έρευνα είναι ο δημοσιογράφος Τόμας Νιέλκα, που είναι φίλος του Κιρς, και η γραμματέας του.
Ο Αμερικανός ταγματάρχης Πάρκερ δίνει πρόσβαση στα αρχεία και ο Ράντμαν βρίσκει ότι 8.000 άτομα είναι ύποπτα για την έρευνά του. Κατά τη διάρκεια της έρευνάς του ανακαλύπτει ότι λίγοι Γερμανοί γνωρίζουν τι έγινε στο Άουσβιτς και μεταξύ αυτών είναι και ο ίδιος. Μετά από λίγο προστίθεται στην ερευνητική ομάδα και ο εισαγγελέας Ότο Χάλερ.
Ο Ράντμαν θεωρεί πως ο εγκέφαλος των εγκλημάτων ήταν ο Γιόζεφ Μένγκελε και πως αυτός πρέπει να συλληφθεί, αντιλαμβάνεται όμως ότι αυτό είναι αδύνατο, λόγω της προστασίας του από το Γερμανικό κράτος. Μετά από συνομιλίες του με αξιωματούχους του Ισραήλ, μαθαίνει ότι δεν προτίθενται να ασχοληθούν με τον Μένγκελε. Εν τέλει, η Μοσάντ συλλαμβάνει Άντολφ Άιχμαν για να δικαστεί στην Ιερουσαλήμ. Παράλληλα, ο Ράντμαν συνάπτει σχέση με τη Μαρλένε.
Μετά από προτροπή του Μπάουερ, ο Ράντμαν αρχίζει να ψάχνει τους ανθρώπους που θεωρούνται "ασήμαντοι". Έτσι, βρίσκει ότι υπηρέτησαν στο Άουσβιτς αρτοποιοί, οδοντίατροι, μηχανικοί αυτοκινήτων και άλλοι καθημερινοί άνθρωποι. Επίσης, βρίσκει ότι μέλος του ναζιστικού κόμματος ήταν και ο πατέρας του, ενώ ο Νιέλκα του λέει πως υπηρέτησε και εκείνος στο Άουσβιτς. Μία μέρα που επισκέπτεται τη Μαρλένε, της λέει και πως ο πατέρας της ήταν Ναζί, κάτι που τους οδηγεί στη σύγκρουση.
Ο Μπάουερ μιλά με τον απογοητευμένο Ράντμαν και του λέει πως επέλεξε εκείνον για επικεφαλής της έρευνας, γιατί έχει γεννηθεί το 1930, οπότε είναι αδύνατον να έχει υπηρετήσει στον ναζιστικό στρατό, κάτι που έχουν κάνει πολλά μέλη του δικαστικού κλάδου. Ο Ράντμαν του ανακοινώνει πως παραιτείται από αυτή την υπόθεση.
Στο τέλος ο Ράντμαν ανακτά το θάρρος του και επανέρχεται στην υπόθεση, ενώ τα ξαναβρίσκει με τη Μαρλένε. Η ταινία τελειώνει με την έναρξη της δίκης το 1963.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με το Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Ταινίες του 2014
Θιουτάτ Εσπορτίβα Ζοάν Γκαμπέρ
Η Θιουτάτ Εσπορτίβα Ζοάν Γκαμπέρ είναι ένα προπονητικό κέντρο και ακαδημία που αποτελεί βάση του καταλανικού ποδοσφαιρικού συλλόγου, Μπαρτσελόνα, η οποία άνοιξε επίσημα την 1η Ιουνίου 2006, και ονομάστηκε προς τιμήν του Ζοάν Γκαμπέρ, του ιδρυτή της ομάδας.
Βρίσκεται στο Σαντ Ζοάν Ντεσπί και καλύπτει έκταση μεγέθους 136.839 m2 και χρησιμοποιείται από το 2006 για την προπόνηση και τους αγώνες των ομάδων νέων και από τον Ιανουάριο του 2009 για την προπόνηση της πρώτης ομάδας. Έχει χρησιμοποιηθεί επίσης από πολλά από τα υπόλοιπα τμήματα του συλλόγου στα οποία περιλαμβάνονται το Μπάσκετ, το Χάντμπολ και το Φούτσαλ που χρησιμοποιούν εγκαταστάσεις όπως το κλειστό γήπεδο. Από την στιγμή που αυτές οι εγκαταστάσεις έχουν παραδωθεί πλήρως προς χρήση, όλες οι ομάδες νέων που χρησιμοποιούσαν τις εγκαταστάσεις του Καμπ Νόου, με κυριότερες το Μίνι Εστάντι και το Παλάου Μπλαουγκράνα, προπονούνται πλέον εδώ.
Η πρώτη ομάδα του ποδοσφαιρικού τμήματος της Μπαρτσελόνα μετακόμισε σε αυτές τις εγκαταστάσεις στις 19 Ιανουαρίου 2009. Αυτό επέφερε τον τερματισμό 30 ετών ιστορίας κατά τα οποία η πρώτη ομάδα χρησιμοποιούσε ως χώρο προπόνησης τις, σαφώς μικρότερες, προπονητικές εγκαταστάσεις (γνωστές ως Λα Μασία) που βρίσκονταν δίπλα στο Καμπ Νόου. Οι εγκαταστάσεις της πρώτης ομάδας είναι ίδιες με αυτές του Καμπ Νόου και στην αρχή της σεζόν 2009/2010 περιελάμβαναν μια πισίνα κανονικών διαστάσεων και σάουνες για την αποθεραπεία των παικτών.
Το 2011 νέες κτιριακές εγκαταστάσεις άνοιξαν στον χώρο, για να φιλοξενήσουν τους νεαρούς παίκτες της Μπαρτσελόνα οι οποίοι προηγουμένως φιλοξενούνταν στην Λα Μασία. Αυτές περιελάμβαναν χώρο ικανό να φιλοξενήσει έως 85 παίκτες.
Η έκταση στην οποία βρίσκεται η Θιουτάτ Εσπορτίβα αγοράστηκε από τον σύλλογο το 1989 και απέχει μόλις 4.5 km απόστασης από το Καμπ Νόου και συνδέεται απευθείας μέσω του δρόμου μεταξύ Βαρκελώνης και Σαντ Ζοάν Ντεσπί.
Η Θιουτάτ Εσπορτίβα κόστησε περίπου 68 εκατομμύρια ευρώ, εκ των οποίων τα 25.6 αντιστοιχούσαν στην αστικοποίηση και τα 42.5 στο συνολικό κόστος κατασκευής. Η ομάδα πώλησε δύο οικόπεδα που είχε στην κατοχή της, το πρώτο στις 21 Ιουνίου 2002 και το δεύτερο στις 20 Φεβρουαρίου 2003, για ποσά ύψους 29.7 και 15.9 εκατομμυρίων ευρώ, με στόχο να καλυφτούν τα έξοδα της κατασκευής. Το υπόλοιπο των χρημάτων επενδύθηκε στην ίδια την ομάδα, ένα ποσό ύψους 22.5 εκατομμυρίων ευρώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπαρτσελόνα (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Βαρκελώνη Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ακαδημίες Ισπανίας
The X Factor
Η ιαπωνική έκδοση περιελάμβανε τρία επιπλέον κομμάτια, τα "Justice of the Peace", "I Live My Way" και "Judgement Day".
Ιστορία του δίσκου
Το "The X Factor" είναι το πρώτο άλμπουμ των Iron Maiden χωρίς τον τραγουδιστή Μπρους Ντίκινσον, από το "Killers" του 1981. Αντικαταστάτης του ήταν ο Μπλέιζ Μπέιλι, με τον οποίο ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις του δίσκου μέσα στο 1994, στο Έσσεξ της Αγγλίας, για να τελειώσουν το δίσκο το καλοκαίρι της επόμενης χρονιάς. Το συγκρότημα ηχογράφησε 14 τραγούδια, εκ των οποίων τα τρία έμειναν εκτός δίσκου, για να συμπεριληφθούν στην ιαπωνική έκδοση του άλμπουμ. Το "The X Factor" θεωρείται ένας από τους πιο σκοτεινούς, στιχουργικά, δίσκους των Iron Maiden, λόγω των δύσκολων περιστάσεων που βίωνε ο μπασίστας Στιβ Χάρις λόγω του θανάτου του πατέρα του και του διαζυγίου με την πρώτη του σύζυγο.
Τα τραγούδια "Man on the Edge" και "Lord of the Flies" αποτέλεσαν τα σινγκλ του άλμπουμ, με το πρώτο να γνωρίζει επιτυχία ανεβαίνοντας στο βρετανικό Top-10 και το # 1 στη Φινλανδία. Τα δύο σινγκλ αλλά και το "Sign of the Cross" παρέμειναν στο set list του συγκροτήματος ακόμη και μετά την επιστροφή του Ντίκινσον και του Σμιθ, το 1999. Οι στίχοι του "Man on the Edge" είναι βασισμένοι στην ταινία "Falling Down" με τον Μάικλ Ντάγκλας, το "Lord Of The Flies" στη νουβέλα "Ο Άρχοντας των Μυγών" του Ουίλιαμ Γκόλντινγκ και το "Sign Of The Cross" στο "Το όνομα του ρόδου" του Ουμπέρτο Έκο.
Βραβεύσεις
The X Factor (άλμπουμ)
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "The X Factor" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Iron Maiden Κατηγορία:Άλμπουμ του 1995
Άρης (ναρκοθέτις)
Η ναρκοθέτις Άρης (επίτακτο), εκτοπίσματος 460 τόνων. Χρησιμοποιήθηκε για ναρκοθετήσεις κατά τους βαλκανικούς πολέμους 1912–1913. Το 1920 μετονομάσθηκε σε Μύκονος.
Πλοία με το όνομα «Άρης»
Η Ναρκοθέτις «Άρης» είναι το τρίτo κατα σειρά από τα πέντε πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό. Τα πλοία είναι τα εξής:
Παραπομπές
Άρης (Ναρκοθέτις) Άρης (Ναρκοθέτις)
Αντωνία Χαραλάμπους
Η Αντωνία Χαραλάμπους ( Πάφος 27 Μαρτίου 1990- ) είναι Κύπρια ηθοποιός.
Είναι απόφοιτη της Σχολής Δραματικής Τέχνης Εθνικού Θεάτρου και φοιτήτρια του Τμήματος Θεατρικών σπουδών, στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών (2009-2012). Έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό από τους πρωταγωνιστικούς της ρόλους σε δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές μεταξύ των οποίων είναι "Το Κάρμα", "Βαλς με 12 θεούς", "9 Μήνες" και "Μπλε".
Τηλεόραση
Η αναγνωρισιμότητα ήρθε με τη σειρά "9 Μήνες" το 2016. Τελικά πρωταγωνίστησε στη σειρά και τις δυο σεζόν προβολής της μέχρι και το 2017. Αμέσως μετά τον δραματικό ρόλο της Κρίστης, δέχτηκε την πρόταση του σκηνοθέτη Γιώργου Τσιάκκα για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Στέλλας στη καθημερινή δραματική σειρά "Μπλε", που προβλήθηκε και πάλι από το Alpha Κύπρου. Εκεί συμπρωταγωνίστησε, από το 2018 μέχρι το 2019 στις σειρές "Εσύ... Στον Κόσμο σου" (ΑΝΤ1 Κύπρου, 2019-2020) και "Η Γη Της Ελιάς" (Mega Channel, 2021-σήμερα).
Θέατρο
Μετά την αποφοίτηση της από την Δραματική Σχολή του Τέχνης Εθνικού Θεάτρου ξεκίνησε να παίζει με θεατρικές ομάδες. Η πρώτη της εμπορική δουλειά έγινε τη σεζόν 2012-2013 με την παράσταση «Η όπερα της πεντάρας» σε σκηνοθεσία Στ. Κοτσίκου. Ακολούθησαν οι παραστάσεις «Η πέτρα» στην σκηνοθεσία του Α. Ξενίδου.
Καρλ Μαρξ
Ο Καρλ Χάινριχ Μαρξ (Karl Heinrich Marx, 5 Μαΐου 1818 - 14 Μαρτίου 1883) ήταν Γερμανός φιλόσοφος, κοινωνιολόγος, δημοσιογράφος, ιστορικός, πολιτικός οικονομολόγος και επαναστάτης σοσιαλιστής ενώ θεωρείται ως θεμελιωτής του κομμουνισμού.
Αντωνία Χαραλάμπους
Θέατρο
Τη σεζόν 2014-2015 έπαιξε στη παράσταση «Harper Regan» στην σκηνοθεσία του Α. Παπαλαζάρου, ενώ τη σεζόν 2016-2017 συμμετείχε στην παράσταση «Λωξάντρα» , «Όνειρο καλοκαιρινής Νύχτας». Συμμετείχε και στην παράσταση «Μια μέρα όταν ήμασταν νέοι» που παίχτηκε τη σεζόν 2016-2017.
Καρλ Μαρξ
Σπούδασε δίκαιο και φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο. Ασχολήθηκε με πολλά ζητήματα ως φιλόσοφος και δημοσιογράφος. Είναι κατ' εξοχήν γνωστός για την ανάλυση της ιστορίας με όρους ταξικής πάλης, η οποία συνοψίζεται στη θεωρία ότι τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών και των εργαζομένων είναι διαμετρικά αντίθετα μεταξύ τους.
Αντωνία Χαραλάμπους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί
Καρλ Μαρξ
Ο Καρλ Μαρξ έχει χαρακτηριστεί από τους κοινωνιολόγους ως ένας από τους ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στην ανθρώπινη ιστορία. Το έργο του έχει τόσο ισχυρούς υποστηρικτές όσο και φανατικούς κατακριτές. Η δουλειά του στον κλάδο της οικονομίας έθεσε τα θεμέλια για την καλύτερη κατανόηση της εργασίας και της σχέσης της με το κεφάλαιο.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Καρλ Μαρξ γεννήθηκε στις 5 Μαΐου του 1818 στην Τριρ. Οι γονείς του ήταν ο Χάινριχ Μαρξ και η Ενριέτα Πρέσμπουργκ. Συνολικά είχαν τέσσερις γιους και πέντε κόρες. Ο πρωτότοκος γιος, Μόριτς-Ντάβιντ, πέθανε το 1815 αμέσως μόλις γεννήθηκε. Τα αδέλφια του Χέρμαν (πέθανε 23 ετών), Ενριέττα, Καρολίνα και Έντουαρντ (πέθανε 11 ετών) πέθαναν σε νεαρή ηλικία από φυματίωση. Η αδελφή του Σοφία, γεννημένη στις 13 Νοέμβρη 1816, παντρεύτηκε αργότερα τον δικηγόρο Schmalhausen και έζησε στο Μάαστριχτ, και η Λουίζα, γεννημένη στα 1821, νυμφευμένη με τον Ολλανδό Jan Karl Julta, μετανάστευσε στη Νότια Αφρική. Τέλος η Αιμιλία, γεννημένη το 1822, παντρεύτηκε τον μηχανικό Conradi και έζησε στην Τρίερ μέχρι τον θάνατό της στα 1888. Η οικογένεια του Μαρξ ήταν μια προοδευτική εβραϊκή οικογένεια από τo Τρίερ της Πρωσίας. Ο πατέρας του, γνωστός ως Χέρσελ όσο ήταν παιδί, καταγόταν από γενιά ραβίνων και ήταν δικηγόρος. Ο θείος του Σαμουήλ ήταν ραβίνος στο Τρίερ. Επίσης και από την πλευρά της μητέρας του υπήρχαν αρκετοί λόγιοι: ο παππούς της ήταν ραβίνος που είχε μεταναστεύσει από την Ουγγαρία στην Ολλανδία. Καθώς όμως στην Πρωσία του 19ου αιώνα οι ευκαιρίες για προκοπή για μια εβραϊκή οικογένεια ήταν μειωμένες, και επειδή ο Χέρσελ δεν ήταν ιδιαίτερα θρησκευόμενος, αποφάσισε, το 1816 ή το 1817, να ενστερνιστεί τη λουθηρανική θρησκεία, που ήταν το θρήσκευμα της Πρωσίας. Άλλαξε ο ίδιος το όνομά του σε Χάινριχ, πράγμα που είχε θετικές επιπτώσεις στην καριέρα του ως νομικού. Πίστευε πως ήταν μια θρησκεία ελευθερίας πνεύματος. Ωστόσο, μετά την ήττα του Ναπολέοντα, οι Εβραίοι στην Πρωσία είχαν αποκλεισθεί από κάθε δημόσιο αξίωμα και με ένα ψήφισμα του Υπουργού Εσωτερικών, στις 4 Μαΐου 1816, η έννοια του δημόσιου αξιώματος είχε επεκταθεί και στην άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος. Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Άμεσης Απονομής Δικαιοσύνης είχε ζητήσει προηγουμένως να γίνει μια εξαίρεση για τον Χάινριχ Μαρξ και να τον δεχτούν στη δικαστική υπηρεσία λόγω των υψηλών του προσόντων, αλλά ο υπουργός την απέρριψε. Η γυναίκα του Ενριέτα περίμενε να πεθάνουν πρώτα οι γονείς της, για να βαπτιστεί στις 20 Νοεμβρίου 1825. Η οικογένεια Μαρξ ήταν πολύ φιλελεύθερη, και στην οικία τους φιλοξενήθηκαν πολλοί διανοούμενοι και καλλιτέχνες την εποχή της νεότητας του Μαρξ. Ο πατέρας του Μαρξ ήταν αρχηγός του μετριοπαθούς συνταγματικού κόμματος της Τρίερ, αντιτίθετο σε κάθε γαλλοφιλία και προτιμούσε τη φωτισμένη μοναρχία από τη στρατιωτική δικτατορία ή την απολυταρχία.
Εκπαίδευση - Σταδιοδρομία
Ο Καρλ Μαρξ φοίτησε πέντε χρόνια στο γυμνάσιο των Ιησουιτών (καντιανό και φιλελεύθερο) στο Τρίερ. Ήταν άριστος μαθητής. Στο απολυτήριό του οι επιδόσεις του κρίνονται καλές κι ενώ στις αρχαίες γλώσσες, στα Γερμανικά και στην Ιστορία είναι ικανοποιητικές, στα Μαθηματικά και στα Γαλλικά έχει χαμηλότερο βαθμό. Στα γυμνασιακά του χρόνια συνέγραψε συνολικά δύο διατριβές δοσμένου θέματος, που αφορούσαν την ιστορία και τη θρησκεία (Η τελευταία εξετάστηκε ως συνεκτικό στοιχείο της κοινωνίας, και απέσπασε τιμητική διάκριση. Σε αυτήν ο Μαρξ ασχολήθηκε με το κοινωνικό έργο της εκκλησίας) και μία ελεύθερου θέματος, που αφορούσε την επιλογή επαγγέλματος. Σ' αυτή τη διατριβή με τον καλύτερο τρόπο διαφαίνονται τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του νεαρού Καρλ Μαρξ και οι προοπτικές της μελλοντικής επιστημονικής και φιλοσοφικής του δραστηριότητας. Μέχρι να τελειώσει τη γυμνασιακή εκπαίδευσή του, ήξερε να διαβάζει Αρχαία Ελληνικά εύκολα, Λατινικά και απέκτησε ευφράδεια στα Αγγλικά και Γαλλικά, ενώ μπορούσε να διαβάσει Ισπανικά και Ιταλικά. Διάβαζε αρχαία Ελληνικά κάθε χρόνο για να διατηρήσει τη γνώση τους. Πάντως μια τέτοια εκπαίδευση δεν ήταν πολύ σπάνια εκείνη την εποχή.
Οι πανεπιστημιακές σπουδές του Μαρξ (από τον Οκτώβρη του 1835 έως τον Μάρτη του 1841) άρχισαν στο Πανεπιστήμιο της Βόννης (Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität), όπου σπούδαζε νομικά. Η επιλογή αυτή υπαγορεύθηκε για λόγους επαγγελματικής αποκατάστασης, αφού στην περιοχή της γενέτειράς του είχαν ιδρυθεί αρκετά δικαστήρια και θα μπορούσε να βρει γρήγορα μια θέση. Ωστόσο, οι συναναστροφές του στο πανεπιστήμιο της πόλης τον απέσπασαν από τις σπουδές του και περνούσε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του τραγουδώντας στις μπιραρίες. Έγινε μάλιστα μέλος της Λέσχης της ταβέρνας των συμπατριωτών του κι ένας από τους πέντε προέδρους της. Έγινε επίσης μέλος της Λέσχης των ποιητών. Ο πατέρας του, ενώ ενέκρινε την ένταξη του γιου του στη δεύτερη, δεν ενέκρινε την ένταξη στην πρώτη. Στη συνέχεια τον ανάγκασε να αλλάξει πανεπιστήμιο, την επόμενη χρονιά, και έτσι ο Καρλ μεταφέρθηκε στο σοβαρό και ακαδημαϊκού ύφους πανεπιστήμιο Humboldt Universität (πρώην Friedrich-Wilhelms-Universität) στο Βερολίνο. Εκεί το ενδιαφέρον του νεαρού Μαρξ στράφηκε προς τη φιλοσοφία, προς απογοήτευση του πατέρα του. Εντάχθηκε σε ένα κύκλο φοιτητών και νεαρών καθηγητών γνωστό ως Οι νέοι (αριστεροί) Χεγκελιανοί, με αρχηγό τον Μπρούνο Μπάουερ. Μερικά μέλη αυτού του κύκλου αναζητούσαν συνδετικές γραμμές ανάμεσα στη μετά-αριστοτελική και τη μετά-Χεγκελιανή φιλοσοφία.
Ο Χέγκελ, που ενόσω ζούσε ήταν σημαίνουσα προσωπικότητα για το Πανεπιστήμιο και για τη Γερμανία γενικότερα, είχε πεθάνει πρόσφατα, το 1831. Οι παραδοσιακοί συνεχιστές του Χέγκελ (γνωστοί ως δεξιοί Χεγκελιανοί) που παρέμεναν στο πανεπιστήμιο διακήρυτταν ότι η σειρά των ιστορικών διαλόγων είχε ολοκληρωθεί, και η πρωσική κοινωνία, που είχε διαμορφωθεί την εποχή εκείνη, ήταν η εκπλήρωση των μέχρι τότε κοινωνικών συστημάτων, με εύρωστο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, καλά πανεπιστήμια, ανεπτυγμένη βιομηχανία και χαμηλή ανεργία. Η αριστερή πτέρυγα των συνεχιστών του Χέγκελ, οι Νέοι Χεγκελιανοί, τους οποίους ακολουθούσε ο Μαρξ, υποστήριζαν, αντίθετα, ότι υπήρχαν ακόμα νέες μεγάλες διαλεκτικές προκλήσεις, και πως η πρωσική κοινωνία της εποχής μακράν απείχε της τελειότητας, καθώς υπήρχαν ακόμα θύλακες φτώχειας, κυβερνητικός έλεγχος και λογοκρισία, και διακρίσεις σε βάρος των αλλοθρήσκων (μη-Λουθηρανών).
Στη διάρκεια των πρώτων ετών των σπουδών του ο Μαρξ ήλπιζε πως θα μπορούσε να γίνει υφηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, αλλά από τότε που τον δέχθηκαν οι νεοχεγγελιανοί έπαψε να ενδιαφέρεται για τις σπουδές του. Στις 30 Μαρτίου έλαβε πιστοποιητικό ολοκλήρωσης των σπουδών του. Τελικά εκπόνησε τη διατριβή του η οποία αφορούσε στη σύγκριση των ατομικών θεωριών του Δημόκριτου και του Επίκουρου, την κατέθεσε στο Πανεπιστήμιο της Ιένας στις 6 Απριλίου του 1841 και στις 15 του ίδιου μήνα έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα. Όταν ο Μαρξ τελείωσε τις πανεπιστημιακές του σπουδές, περνούσε τον καιρό του ανάμεσα στην Τρίερ, στην Κολωνία και στη Βόννη.
Η φυγή στο Παρίσι
Αρχικά ο Μαρξ ήθελε να πάει στην Ελβετία και να συνεργαστεί με το Γερμανικό Αγγελιαφόρο. Εκεί υπολόγιζε πως θα έβγαζε 550 με 600 τάλιρα τον χρόνο και άλλα 250 από συγγραφικά δικαιώματα. Όμως η Ελβετία ήταν μια χώρα που αποθάρρυνε τους ριζοσπάστες. Ο φίλος του πατέρα του, Esser, πρότεινε στο Μαρξ να μπει στην κυβέρνηση, αλλά το αρνήθηκε. Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι τον Νοέμβριο του 1843. Τέλη Φλεβάρη 1844 εξέδωσε τα Γαλλογερμανικά Χρονικά. Φύλλα τους κυκλοφόρησαν στην Πρωσία και οι αρχές έδωσαν εντολή αν ο Μαρξ και οι συνεκδότες του εντύπου έμπαιναν στην Πρωσσία να συλλαμβάνονταν. Όμως ο ένας εκ των συνεκδοτών, ο Rouge, ήλθε σε ρήξη με το Μαρξ, μη συνεχίζοντας την έκδοση του εντύπου και δίνοντας για αμοιβή στο Μαρξ τα αδιάθετα αντίτυπα της εφημερίδας. Έτσι ο Μαρξ, μετά το σταμάτημα της έκδοσης των Χρονικών, δε διέθετε κανένα δημοσιογραφικό όργανο για να προωθήσει τις θέσεις του. Οι κομμουνιστές τεχνίτες εξέδιδαν στο Παρίσι τη Vorwarts και εκεί ο Μαρξ δημοσίευσε το πρώτο του άρθρο στις 7 Αυγούστου 1844. Εκεί προέβη σε επανεκτίμηση της σχέσης του με το Μπάουερ και τους αριστερούς Χεγκελιανούς, και έγραψε το "Εβραϊκό ζήτημα", που ήταν μια κριτική στις έννοιες των πολιτικών δικαιωμάτων και της πολιτικής απελευθέρωσης. Στο Παρίσι γνώρισε και άρχισε να συνεργάζεται με τον Φρίντριχ Ένγκελς, ο οποίος τον έφερε σε επαφή με το ζήτημα της εργατικής τάξης και των οικονομικών. Επίσης, συνάντησε τους Χάινε, Herwegh, Leroux και Μπακούνιν. Επειδή η Vorwarts δημοσίευε αντιπρωσσικά άρθρα, ο Μαρξ στοχοποιήθηκε, παρακολουθούμενος από μυστικούς αστυνομικούς, ενώ οι Πρωσσικές αρχές ζήτησαν να απελαθεί από τη Γαλλία. Στις 11 του Γενάρη ο Υπουργός Εσωτερικών διέταξε την απέλαση του Μαρξ. Θα μπορούσε να συνεχίσει να μένει αν σταματούσε κάθε κριτική σε βάρος της Πρωσικής κυβέρνησης. Στις 3 Φεβρουαρίου 1845 ο Μαρξ και η οικογένειά του εκδιώκονται από τη Γαλλία.
Από τη Γαλλία στις Βρυξέλλες
Έφτασε στις Βρυξέλλες στις 5 Φλεβάρη 1845. Ωστόσο, ο πρεσβευτής της Πρωσσίας ζήτησε την απέλασή του κι ενώ ο Μαρξ ζήτησε αμέσως άδεια παραμονής δεν την έλαβε. Υποχρεώθηκε στη συνέχεια να υπογράψει μια βεβαίωση απέναντι στις αρχές πως δε θα εξέδιδε κανένα έντυπο σχετικά με τη σύγχρονη πολιτική. Τελικά υπέγραψε και εξασφάλισε τη διαμονή. Όμως τον Δεκέμβριο του 1845 παραιτήθηκε από την πρωσσική υπηκοότητα. Στις Βρυξέλλες συνέγραψαν με τον Ένγκελς τη "Γερμανική Ιδεολογία", μια κριτική μελέτη της φιλοσοφίας του Χέγκελ και των αριστερών Χεγκελιανών. Αργότερα, ο Μαρξ έγραψε την "Αθλιότητα της Φιλοσοφίας", μια κριτική μελέτη της γαλλικής σοσιαλιστικής σκέψης. Αυτά τα δύο έργα αποτέλεσαν τις βάσεις για το επικείμενο "Κομμουνιστικό μανιφέστο", που πρωτοεκδόθηκε στις 21 Φεβρουαρίου του 1848, με εντολή της Communist League, μιας οργάνωσης Γερμανών μεταναστών, οι οποίοι είχαν συναντήσει το Μαρξ στο Λονδίνο.
Στη Γαλλία και η αυτοεξορια στο Λονδίνο
Εκείνη τη χρονιά στην Ευρώπη ξέσπασαν μεγάλες επαναστάσεις. Το εργατικό κίνημα απέσπασε την εξουσία από τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο, και κάλεσε τον Μαρξ να επιστρέψει στο Παρίσι. Στις 3 Ιουνίου βρίσκεται στο Παρίσι. Όταν η κυβέρνηση των εργατικών κατέρρευσε, το 1849, ο Μαρξ, αρνούμενος το μέρος που του παραχωρούσε η κυβέρνηση για διαμονή, στη Βρετάνη, μετανάστευσε στο Λονδίνο, στις 24 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς. Το 1852 συνέγραψε το διάσημο φυλλάδιο "Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη" στο οποίο ανέλυε την κυριαρχία στην άνοδο στην εξουσία του Λουδοβίκου Βοναπάρτη Ναπολέοντα Γ' (1852-1871) στη Γαλλία. Από το 1852 έως το 1861, ενόσω ζούσε στο Λονδίνο, ο Μαρξ υπήρξε ευρωπαϊκός απεσταλμένος της εφημερίδας New York Tribune. Ο Μαρξ μελέτησε επισταμένα τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία. Η μελέτη του αυτή αποδόθηκε στα λεγόμενα "ιστορικά έργα" του που περιλαμβάνουν τα εξής: "18η Μπρυμέρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη", "Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία", "Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία". Το 1864 αποτέλεσε χρονιά ορόσημο για την ίδρυση της Διεθνούς Εργατικής Ένωσης που ονομάστηκε αργότερα Πρώτη Σοσιαλιστική Διεθνής, ως υποκείμενο της πολιτικής δράσης. Η οργάνωση αυτή, που αποτέλεσε την πρώτη προσπάθεια διεθνούς οργάνωσης του εργατικού κινήματος, αυτοδιαλύθηκε το 1872, μετά την ήττα της Κομμούνας του Παρισιού (1871), προσανατολίζοντας τα τμήματά της στην ίδρυση εργατικών κομμάτων σε κάθε χώρα. Στο Λονδίνο, ο Μαρξ αφιερώθηκε σε ιστορικά και θεωρητικά έργα, το πιο φημισμένο από τα οποία είναι Το Κεφάλαιο, ο πρώτος τόμος του οποίου εκδόθηκε το 1867.
Οικογενειακή κατάσταση
thumb|Τζένη-Καρολίνα και Τζένη Λάουρα Μαρξ (1869).Όλες οι κόρες του ονομάστηκαν έτσι προς τιμήν της μητέρας τους Τζένης φον Βέστφαλεν Ο Μαρξ αρραβωνιάστηκε μυστικά το φθινόπωρο του 1836 την κατά τέσσερα χρόνια μεγαλύτερή του Τζένη φον Βέστφαλεν. Ο πατέρας του ήταν επιφυλακτικός στην προοπτική μιας τέτοιας σχέσης, καθώς η αρραβωνιαστικιά του γιου του προερχόταν από μια ευυπόληπτη οικογένεια και η ίδια ήταν μια περιζήτητη νύφη. Υπάρχει μια μαρτυρία του, κατοπινού γαμπρού του Μαρξ, Λονγκέ, σε νεκρολογία του γραμμένη τον Δεκέμβριο του 1881, πως η Τζένη Μαρξ αντιμετώπιζε αντιδράσεις φυλετικού περιεχομένου σχετικά με την εβραϊκή καταγωγή του μέλλοντα συζύγου της κι έπρεπε να τις ξεπεράσει, αλλά ο Καρλ Μαρξ το διέψευσε κατηγορηματικά στην κόρη του. Υπάρχουν επίσης επιστολές μεταξύ της μητέρας του και του ιδίου που υπαινίσσονται ψυχρότητα μεταξύ της ιδίας και της οικογένειας της Τζένης Μαρξ Στις 10 Μαΐου 1838 πέθανε ο πατέρας του και η μητέρα του τον συνέδραμε με διάφορα χρηματικά ποσά, για να καλύψει τις τρέχουσες ανάγκες του. Στις 12 Ιουνίου 1843 υπογράφει συμβόλαιο γάμου στο Κρώυτσναχ με την Τζένη και ετοιμάζεται να φύγει για το Παρίσι.
Την 1η Μαΐου 1844 γεννιέται η μεγαλύτερή του κόρη η Τζένη. Το 1847 ακολουθεί η γέννηση της κόρης του Λάουρας και το 1847 του γιου του Έντγκαρ. Το 1849 γεννιέται ο γιος του Γκουίντο, ο οποίος πεθαίνει στις 19 Νοεμβρίου 1851. Στις 16 Γενάρη 1855 γεννήθηκε η κόρη του Ελεάνορ και στις 6 Απριλίου πεθαίνει ο γιος του Έντγκαρ. Τον Δεκέμβριο του 1863 πέθανε η μητέρα του. Η γυναίκα του Μαρξ, σε γράμμα της προς τη Liebknecht, σημείωνε πως θα υποκρινόταν αν δήλωνε πως λυπήθηκε για τον θάνατο της πεθεράς της. Η Τζένη πέθανε στις 2 Δεκεμβρίου 1881 από καρκίνο στο συκώτι.
Ο Μαρξ άρχισε προς το τέλος της ζωής του να υποφέρει από πλευρίτιδα. Τον Φλεβάρη του 1882 πήγε στο Αλγέρι και ξαναέπαθε πλευρίτιδα. Πήγε στο Μόντε Κάρλο για να βελτιώσει την υγεία του αλλά ξαναέπαθε πλευρίτιδα. Πήγε στην Argenteuil και στη συνέχεια στις όχθες της λίμνης Leman όπου βελτιώθηκε σημαντικά η υγεία του. Στις 11 Γενάρη 1883 πέθανε η κόρη του Τζένη. Ο Μαρξ πέθανε στο Λονδίνο στις 14 Μαρτίου του 1883 από πνευμονικό οίδημα και τάφηκε στο νεκροταφείο Highgate στις 17 Μαρτίου. Ο Μαρξ είχε κι έναν ανιψιό, τον Ολλανδό βιομήχανο και μηχανικό, Γκέραρντ Φίλιπς.
Άλφα Τάουρι
Η Σκουντερία Άλφα Τάουρι (ιταλικά: Scuderia AlphaTauri), η οποία είναι ευρύτερα γνωστή ως Άλφα Τάουρι, είναι ιταλική ομάδα της Φόρμουλα 1 και μία από τις δύο ομάδες, μαζί με την Red Bull Racing, που ανήκουν στην αυστριακή εταιρεία αναψυκτικών Red Bull.Η ομάδα έκανε το ντεμπούτο της στην σεζόν του 2020 ως αποτέλεσμα της μετονομασίας από Τορο Ροσο σε Άλφα Τάουρι με στόχο την προώθηση της εταιρίας ενδυμασίας της Red Bull. Σύμφωνα με τον Φραντς Τοστ και τον Χέλμουτ Μάρκο η ομάδα πλέον δεν θα θεωρείται θυγατρική ομάδα της Red Bull Racing άλλα ισότιμη με αυτήν.
Καρλ Μαρξ
Η σκέψη του Καρλ Μαρξ
Τα κείμενα του Μαρξ δε μπορούν να αναχθούν σε κάποια φιλοσοφία, πολύ λιγότερο σε ένα φιλοσοφικό σύστημα. Το όλο έργο του είναι μια ριζική κριτική της φιλοσοφίας, ειδικά του εγελιανού συστήματος και των φιλοσοφιών των αριστερών και δεξιών Μεταεγελιανών. Δεν ήταν όμως μια απλή άρνηση των φιλοσοφιών αυτών. Ενώ με το Χέγκελ η ιδεολογία προηγούταν της πραγματικότητας, ο Μαρξ διακήρυξε ότι η πραγματικότητα προηγείται της ιδεολογίας. Δε μπορεί πια κανείς να είναι ικανοποιημένος με την ερμηνεία του κόσμου, πρέπει να ενδιαφέρεται για την αλλαγή του, που σημαίνει αλλαγή και του ίδιου του ατόμου και της συνείδησής του. Αυτό, με τη σειρά του, απαιτεί κριτική της εμπειρίας μαζί με μια κριτική των ιδεών. Για το Μαρξ κάθε γνώση είναι άμεσα συνυφασμένη με κριτική των ιδεών. Δεν ήταν εμπειριστής. Το έργο του βρίθει από έννοιες (ιδιοποίηση, αλλοτρίωση, δημιουργική εργασία κ.α.) κληρονομημένες από παλαιότερους φιλοσόφους και οικονομολόγους. Αυτό που χαρακτηρίζει τη σκέψη του Μαρξ είναι το ότι αντί να διατυπώνει αφηρημένες προτάσεις για ένα σύνολο θεμάτων, όπως είναι ο άνθρωπος, η γνώση κτλ., εξετάζει το καθένα στη δυναμική σχέση του με τα άλλα και, κυρίως, προσπαθεί να το συσχετίσει με τις ιστορικές, πολιτικές και οικονομικές πραγματικότητες.
Άλφα Τάουρι
Ιστορία
Τον Σεπτέμβριο του 2019 η Τορο Ροσο ανακοίνωσε την αίτηση της για αλλαγή ονομασίας ξεκινώντας από την σεζόν του 2020. Ανακοινώθηκε την 1 Δεκεμβρίου ότι και επίσημα η ομάδα έχει το δικαίωμα μετονομασίας της σε Άλφα Τάουρι, εγκαταλείποντας το όνομα Τορο Ροσο που χρησιμοποιήθηκε για 14 χρόνια.
Καρλ Μαρξ
Αλλοτρίωση
Παρότι η έννοια της αλλοτρίωσης δεν είναι άγνωστη (Ζαν Ζακ Ρουσσώ, Φρίντριχ Ένγκελς), ο Μαρξ την εξετάζει μέσα από το πρίσμα της εργασίας. Αναφέρθηκε στην έννοια της αλλοτρίωσης, η οποία θεωρεί ότι ανεξάρτητα από το αν αποτελεί συνειδητή κατάσταση ή όχι για τους εργαζόμενους, σαν έννοια είναι συνυφασμένη με το καπιταλιστικό σύστημα. Για το Μαρξ, η αλλοτρίωση είναι φαινόμενο που πηγάζει από τη θέση των παραγωγικών μέσων και τις συνθήκες της παραγωγής. Ο εργαζόμενος παράγει προς συμφέρον άλλων προκειμένου να εξασφαλίσει τα απαραίτητα προς επιβίωση. Με αυτό τον τρόπο μετατρέπεται σε εμπόρευμα, οδηγείται στην εξαθλίωση η οποία αυξάνεται, χάνει την προσωπικότητά του και είναι αποκλεισμένος από τον έλεγχο των συνθηκών της εργασίας του. Αυτό έχει ως συνέπεια την αποξένωση από το προϊόν εργασίας του, από τη διαδικασία της παραγωγής, από τους άλλους ανθρώπους. Αλλά και όλοι είναι αποξενωμένοι από την ίδια τους τη φύση. Κατά συνέπεια, η εξάλειψη της αλλοτρίωσης στην εργασία μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας.
Μαρξιστική Πολιτική
Η μαρξιστική προσέγγιση στην ανάλυση των ανθρώπινων υποθέσεων,που εμφανίζεται κάτω από διάφορες παραλλαγές, μας δίνει ένα συνδυασμό προβλεπτικών και καθοδηγητικών αξιωμάτων που ανοίγουν τον δρόμο σε αυτό που οι μαρξιστές θεωρούν αναπόφευκτη ιστορική πορεία προς την επικράτηση του παγκόσμιου κομμουνισμού. Τελικός αντικειμενικός σκοπός και αναπόφευκτη τελική μορφή του πολιτεύματος για την ανθρωπότητα είναι η εγκαθίδρυση μιας αδιατάρακτα ειρηνικής, αταξικής κοινωνίας χωρίς κράτος, όπου η δικαιοσύνη θα πραγματώνεται με την εφαρμογή της απλής αρχής «από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητες του,στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του»
Α Διεθνής
Στην Ἀ Διεθνή, ο Μαρξ συγκρούστηκε με το Μπακούνιν. Ο Μπακούνιν ισχυριζόταν πως η θέση του Μαρξ υπέρ της συγκεντρωτικής εξουσίας, θα οδηγούσε σε μια νέα δικτατορία όπου νέοι ηγέτες θα αντικαθιστούσαν τους παλιούς ενώ ο λαός θα έμενε στην ίδια θέση.
Άλφα Τάουρι
2020
Η Άλφα Τάουρι θα έχει ως οδηγούς τους Ντανιίλ Κβίατ και Πιερ Γκασλί για τη σεζόν του 2020, με τον βραζιλιάνο Σέρτζιο Σέττε Καμαρά σε ρόλο δοκιμαστή. Η ομάδα συνέχισε την συμφωνία της με την Honda έχοντας ήδη συμφωνία από το 2018. Η ομάδα επίσης κατόρθωσε το πρώτο της βάθρο μαζί με μια νίκη στο Ιταλικό Γκραν Πρι το 2020 μετά την μετονομασία της σε Άλφα Τάουρι με τον Πιέρ Γκασλί να γίνεται ο πρώτος Γάλλος μετά τον Ολιβιέ Πανίς που κέρδισε ένα γκραν πρι. Η ομάδα τελείωσε την χρονιά στη 7η θέση με 107 πόντους.
2021
Για την σεζόν το 2021 η Άλφα Τάουρι κράτησε τον Πιερ Γκασλί και προσέλαβε τον Ιαπώνα Γιούκι Τσουνόντα Ο Γκασλί σημείωσε το πρώτο βάθρο της ομάδας εκείνη την χρονιά τερματίζοντας στην τρίτη θέση στο Γκραν Πρι του Αζερμπαϊτζάν. Ο Γκασί το εδραίωσε επίσης τερματίζοντας 4ος στα Γκραν Πρι της Ολλανδίας και της Πόλης του Μεξικού. Ο καλύτερος τερματισμός του Τσουνόντα ήταν η 4η θέση στο Γκραν Πρι του Άμπου Ντάμπι
Καρλ Μαρξ
Διαβάστε επίσης
Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι Κατηγορία:Γερμανοί επιστήμονες Κατηγορία:Εβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Εβραίοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γερμανοί άθεοι Κατηγορία:Γερμανοί κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί κομμουνιστές Κατηγορία:Γερμανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιστορικοί των οικονομικών Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Πολιτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Πρώσοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της επιστήμης Κατηγορία:Φιλόσοφοι της ιστορίας Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Υλιστές Κατηγορία:Αντικαπιταλιστές
Άλφα Τάουρι
2022
Και οι δύο οδηγοί παρέμειναν για το 2022. Η Άλφα Τάουρι χρησιμοποίησε κινητήρες Honda με την επωνυμία Red Bull λόγω της μετέπειτα εξαγοράς του προγράμματος κινητήρων της, ύστερα από την αποχώρηση της Honda από τη F1 μετά τη σεζόν του 2021. Η ομάδα είχε μια απογοητευτική σεζόν τερματίζοντας στην 9η θέση στο πρωτάθλημα των κατασκευαστών με 35 πόντους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Κατασκευαστές μηχανοκίνητων οχημάτων Κατηγορία:Ιταλικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Red Bull
Κιρκιζάτες Άρτας
Οι Κιρκιζάτες είναι χωριό του Δήμου Αρταίων με 474 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας και απέχει από την πόλη περίπου 6 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, οι Κιρκιζάτες υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Φιλοθέης με έδρα τις Χαλκιάδες. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, οι Κιρκιζάτες εντάχθηκαν στο Δήμο Αρταίων. Οι Κιρκιζάτες μαζί με τον οικισμό Πλησιοί αποτελούν την τοπική κοινότητα Κιρκιζατών με συνολικό πληθυσμό 828 κατοίκους.
Ιστορία
Η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι τα αρχεία της Βενετίας, στα οποία μας γίνεται γνωστό ότι το έτος 1697, οι Κιρκιζάτες μαζί με πολλά άλλα χωριά της Άρτας, κατέβαλαν φόρο στην Βενετική διοίκηση με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών.
Σύμφωνα με την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», οι Κιρκιζάτες ήταν ένας οικισμός με 28 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 70 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Οι Κιρκιζάτες αποτελούσαν μέρος του τμήματος Κάμπου. thumb|left|330px|Οι Κιρκιζάτες και τα γειτονικά χωριά σε χάρτη του 1887. Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στις Κιρκιζάτες. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στο χωριό διέμεναν περίπου 25 οικογένεις. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στο ναό του Αγίου Νικολάου. Κοντά στον συγκεκριμένο ναό υπήρχε ο βυζαντινός ναός του Αγίου Νικολάου της Ροδιάς, στον οποίο ιερουργούσε 1 εφημέριος. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι στο χωριό υπήρχε σχολείο όπου δίδασκε ένας δάσκαλος και φοιτούσαν 30 μαθητές από τις Κιρκιζάτες και τους Πλησιούς.
Εξίσου σημαντική πηγή, είναι η Οθωμανική απογραφή του 1895 (Σαλναμές Ιωαννίνων για το οικονομικό έτος 1311[1895], έκδοση έβδομη). Σύμφωνα με το σχετικό οθωμανικό νόμο, που ίσχυε από το 1864, η πρωτογενής διαίρεση της αυτοκρατορίας ήταν το βιλαέτι («νομαρχία» ή «γενική διοίκηση»). Κάθε βιλαέτι χωριζόταν σε σαντζάκια και αυτά σε καζάδες. Σύμφωνα με αυτή την απογραφή, το χωριό ανήκε στον Καζά Λούρου, ο οποίος βρισκόταν στο σαντζάκι Πρεβέζης, το οποίο με τη σειρά του, ανήκε στο βιλαέτι Ιωαννίνων. Με βάση λοιπόν αυτή την απογραφή, στις Κιρκιζάτες κατοικούσαν 23 οικογένειες (χανέδες) με συνολικό πληθυσμό 143 άτομα (69 άνδρες, 75 γυναίκες).
Κατά τη διάρκεια του ατυχή Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, το χωριό απελευθερώθηκε προσωρινά. Όπως αναφέρεται στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», ο Ελληνικός στρατός μέχρι το βράδυ της 23ης Απριλίου 1897 είχε ελευθερώσει τα χωριά Πλησιοί, Κιρκιζάτες, Γαβριά, Ψαθοτόπι, Μύτικας, Ανέζα, Καλογερικό, Βίγλα, Ράχη, Καλόβατος, Κεραμάτες, Στρογγυλή, Ζαβάκα, Καλομόδια, Αγία Παρασκευή, Κωστακίοι, Ακροποταμιά,, Νεοχώρι, Ανθότοπος, Χαλκιάδες, Ρόκκα, Άγιος Σπυρίδωνας, Ελευθεροχώρι, Καμπή και την πόλη της Φιλιππιάδας. . Τελικά με την μεσολάβηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων και της Ρωσίας, στις 20 Σεπτεμβρίου οι εχθροπραξίες σταμάτησαν και υπογράφηκε ειρήνη.
Η απελευθέρωση των Κιρκιζατών έλαβε χώρα το διάστημα ανάμεσα στις 6 και 9 Οκτωβρίου 1912, όπου τα πρώτα ελληνικά τάγματα, πέρασαν τη γέφυρα της Άρτας και στις 2 το μεσημέρι απώθησαν τους Τούρκους και εδραιώθηκαν στους Κωστακιούς και την περιοχή Μαρατιού. Τις επόμενες 2 ημέρες, ο ελληνικός στρατός κατέλαβε και οχύρωσε τα γύρω χωριά Πλησιούς, Ρόκκα, Χαλκιάδες.
Το 1910, η Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης δημοσιοποιεί τα στοιχεία της απογραφής που πραγματοποίησε το ίδιο έτος σε όλη την εκκλησιαστική περιφέρεια και μας πληροφορεί ότι οι Κιρκιζάτες υπαγόταν στο τμήμα Λούρου και στο χωριό κατοικούσαν 57 άτομα.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το χωριό γειτνιάζει με τα χώρια Κωστακιούς, Πλησιοί, Χαλκιάδες και Καλόβατο.
Αθλητισμός
Η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού είναι η ΑΕ Κιρκιζατών-Πλησιών.
Βορόνεζ
Το Βορόνεζ (ρωσικά: Воро́неж, ΔΦΑ: [vɐˈronʲɪʂ]), ή ορθότερα βάσει προφοράς Βαρόνις, είναι πόλη της Ρωσίας, κοντά στα σύνορα της χώρας με την Ουκρανία και πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας. Είναι κτισμένο στις όχθες του ποταμού Βορόνεζ, λίγο πριν τη συμβολή του με το Ντον, και απέχει από τη Μόσχα περίπου 587 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή. Αποτελεί σημαντικό σιδηροδρομικό και οδικό κόμβο για την επικοινωνία της χώρας με την Ευρώπη. Ο πληθυσμός του κατά την τελευταία απογραφή (2016) ανερχόταν σε 1.032.895 κατοίκους.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε το 1586 από το Φιοντόρ τον Κωδωνοκρούστη (αρχικά ως φρούριο που θα προστάτευε το νεοπαγές Ρωσικό Βασίλειο από τις επιδρομές των τατάρων της Κριμαίας) και χρειάσθηκαν μόλις λίγες δεκαετίες για να σφύζει από βιοτεχνική και εμπορική δραστηριότητα.
Αν και η πόλη δεν είναι παραθαλάσσια, το 1695 - 1696 ο Μέγας Πέτρος ίδρυσε εκεί το πρώτο ναυπηγείο της χώρας και έχτισε το στόλο που κατέλαβε το Αζόφ από τους Οθωμανούς, κινούμενος μέσω του ποταμού Ντον.
Το 1711 έγινε πρωτεύουσα της ευρύτερης περιοχής και εξακολουθεί έως σήμερα, όποιες μορφές κι αν της έδωσε η ρωσική διοίκηση με το πέρασμα του χρόνου. Από την ίδια εποχή αποτελεί την οικονομική πρωτεύουσα των πλέον εύφορων εδαφών της Ρωσίας, της ζώνης τσερνοζιόμ, ως κέντρο της γεωργικής και κτηνοτροφικής βιομηχανίας. Το 1871 συνδέθηκε σιδηροδρομικά με τη Μόσχα.
Το 1941 καταλήφθηκε από τους Γερμανούς, οι οποίοι τη χρησιμοποίησαν ως διαμετακομιστικό κέντρο και ως βάση για την εκστρατεία κατά του Στάλινγκραντ. Απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό το 1945.
Δημογραφία
Η πληθυσμιακή εξέλιξη της πόλης παρουσιάζεται στον παρακάτω πίνακα:
Η πόλη σήμερα
Χάρη στη μεγάλη εμπορική και αγροτική δραστηριότητά του, το Βορόνεζ είναι σήμερα σπουδαίο οικονομικό και εκπαιδευτικό κέντρο της ΝΔ Ρωσίας. Αποτελεί επίσης πύλη εισόδου για ξένους φοιτητές, οι οποίοι περνούν από εκεί για ένα χρόνο πριν προωθηθούν σε πανεπιστήμια άλλων πόλεων.
Η βιομηχανία του, πέραν της επεξεργασίας των αγροκτηνοτροφικών προϊόντων, περιλαμβάνει την κατασκευή αεροπλάνων και την παραγωγή πυρηνικής ενέργειας στη δορυφορική πόλη Νοβοβορόνεζ (Νέο Βορόνεζ).
Το διεθνές αεροδρόμιο του Βορόνεζ ονομάζεται Τσερτοβίτσκογιε (κωδικός ΙΑΤΑ: VOZ) και είναι μικτό (πολιτικό και στρατιωτικό). Το δεύτερο αεροδρόμιο της πόλης, το Μάλσεβο, είναι αμιγώς στρατιωτικό.
Διεθνείς σχέσεις
Το Βορόνεζ είναι αδελφοποιημένο με τις εξής πόλεις:
861 Αΐντα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αΐντα εκτιμάται σε 66,84 ± 3,7 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,057. Η Αΐντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 57 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αιντα
Αργύρης Κουνάδης
Ο Αργύρης Κουνάδης (Κωνσταντινούπολη, 20 Φεβρουαρίου 1924 - Φράιμπουρκ Γερμανίας, 22 Νοεμβρίου 2011) ήταν Έλληνας συνθέτης.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη τον Φεβρουάριο του 1924 και πέθανε στις 22 Νοεμβρίου 2011. Ερχόμενος στην Ελλάδα σπούδασε στην Αθήνα πιάνο και ανώτερα θεωρητικά και διπλωματούχος αυτών έλαβε στη συνέχεια υποτροφία από το Ι.Κ.Υ. (1958), όπου και μετέβη στη τότε Δυτική Γερμανία συνεχίζοντας τις σπουδές του στην πόλη Φράιμπουρκ απ΄ όπου και έλαβε πτυχίο διευθυντού ορχήστρας.
Το 1961 έλαβε μέρος στον Διεθνή διαγωνισμό της Εταιρίας Σύγχρονης Μουσικής στη Κολωνία με επιτυχία. Δύο χρόνια μετά ανέλαβε καθηγητής της μουσικής στην Ανώτατη Σχολή Μουσικής του Φράιμπουρκ. Το 1967 έλαβε μέρος στον Διεθνή Διαγωνισμό Μουσικής στο Αμβούργο. Κατά το αμέσως επόμενο διάστημα 1967-1973 διεύθυνε όλα τα προγράμματα «Βίβα Μούζικα» της ίδιας της Σχολής.
Το έργο του
Έγραψε πολλά είδη κλασικής μουσικής όπως μουσική δωματίου, μουσική για όπερες, αλλά και μουσική για θέατρο και κινηματογράφο (σε περισσότερες από δέκα ταινίες), καθώς και τη μουσική σύνθεση πολλών ελληνικών τραγουδιών των δεκαετιών του 1970 και 1980. Από το σύνολο των έργων του, ξεχωρίζουν το «Χορικό» για συμφωνική ορχήστρα, τα «Ετεροφωνικά ιδιόμελα» για συμφωνική επίσης ορχήστρα, «Κουϊντέτο για πνευστά», «Κουαρτέτο για έγχορδα» κ.ά.. Επίσης οι, περισσότερο με σαρκαστικό χαρακτήρα, όπερες: «Το λαστιχένιο φέρετρο», «Τα μαγεμένα αναλόγια», «Απόδραση», «Τειρεσίας», «Βάκχαι» κ.ά.
Τα περισσότερα έργα του Α. Κουνάδη, μέχρι το 1980, είχαν παιχτεί σ΄ όλες τις χώρες της Δ. Ευρώπης, καθώς επίσης και στις ΗΠΑ, Καναδά Αργεντινή, Βραζιλία, Ιαπωνία, Αυστραλία, Ισραήλ, Πολωνία, Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία και βέβαια στην Ελλάδα, τόσο στην Εθνική Λυρική Σκηνή όσο και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, κ.α.
Από τα ελληνικά τραγούδια, που έγραψε τη μουσική, ξεχωρίζουν περισσότερο το ωραίο θαλασσινό τραγούδι «Όρτσα τα πανιά», με τους αλληγορικούς στίχους των ψυχικών δυνάμεων της ελευθερίας, «Στη πλατεία Αβησσυνίας» και το «do you like the Greece» που απέδωσε σε πρώτη εκτέλεση ο Α. Καλογιάννης, επίσης και η «Λατέρνα» που την τραγούδησε η Ελένη Βιτάλη.
Φιλμογραφία
Ο Α. Κουνάδης ομιλούσε επίσης Γερμανικά, Αγγλικά και Γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος της πόλης Φράιμπουρκ της Γερμανίας.
Η Νεραϊδοβασίλισσα
Η Νεραϊδοβασίλισσα (αγγλικά The Faerie Queene) είναι επικό - φανταστικό ποίημα του Έντμουντ Σπένσερ, το οποίο, εμπνεόμενο από τις ιπποτικές ιστορίες των αναγεννησιακών επών του Λουντοβίκο Αριόστο και του Τορκουάτο Τάσσο, αποτελεί μια αλληγορική αναπαράσταση της εποχής της βασίλισσας Ελισάβετ Α' της Αγγλίας. Είναι γραμμένο στη λεγόμενη Σπενσερική στροφή (Spenserian stanza), που εφευρέθηκε από τον ποιητή επ' ευκαιρία της συγγραφής του έργου.