Επαναστατικός_Εξεγερσιακός_Στρατός_Ουκρανίας
Εκστρατεία κατά του Ντένικιν και του Λευκού Στρατού
Μετά από αυτήν τη νίκη, τα στρατεύματα του Μαχνό ξεκίνησαν να επιτεθούν στις γραμμές τροφοδοσίας του Ντενίκιν. Μετά την πτώση του Αλεξάντροφσκ στον Μαύρο Στρατό ακολούθησαν οι Pologi, Gulyai-Polye, Berdyansk, Melitopol και Mariupol. Σε λιγότερο από δύο εβδομάδες, όλη η νότια Ουκρανία είχε κατακτηθεί από στρατεύματα του Μαύρου Στρατού. Η κατάληψη της νότια Ουκρανίας από τον Μαχνό, ειδικά στις περιοχές που συνορεύουν με τη Θάλασσα του Αζόφ, απετέλεσε σύντομα απειλή για ολόκληρο το σχέδιο επίθεσης του Ντενίκιν, καθώς η εφοδιαστική βάση του στρατού του Ντενίκιν βρισκόταν στην περιοχή μεταξύ Mariupol και Volnovakha. Όταν καταλήφθηκαν οι πόλεις Berdyansk και Mariupol, καταλήφθηκαν και τεράστιες αποθήκες πυρομαχικών από αναρχικές δυνάμεις. Επειδή όλοι οι σιδηρόδρομοι της περιοχής ελέγχονταν από τον Μαύρο Στρατό, κανένα πολεμικό υλικό δεν μπορούσε να φτάσει τις δυνάμεις του Ντενίκιν στο βόρειο μέτωπο. Τα στρατεύματα του στρατού του Λευκού Στρατού που σταθμεύουν σε όλη την περιοχή διατάχθηκαν να σπάσουν τον αποκλεισμό, αλλά αντ 'αυτού διαλύθηκαν δεξιά|μικρογραφία|320x320εσ|Μονάδα μάχης Μαύρου Στρατού, με επικεφαλής τον Fedir Shchus (κέντρο) Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια απομάκρυνσης των δυνάμεων του Μαύρου Στρατού, ο Ντενίκιν μετατόπισε την εκστρατεία του από το βορρά στο νότο. Τα καλύτερα στρατεύματα ιππικού του Λευκού Στρατού, υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Κωνσταντίνου Μαμόντοφ και του Στρατηγού Σκούρο, μεταφέρθηκαν από το βόρειο μέτωπο στην περιοχή Gulyai-Polye της Novorossiya. Η νέα στρατηγική του Ντενίκιν κατάφερε να απομακρύνει τις δυνάμεις του Μαχνό από μέρος της Ουκρανίας, αλλά με το κόστος της αποδυνάμωσης δυνάμεων αντιτιθέμενων στον Κόκκινο Στρατό. Τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 1919, τα στρατεύματα του Ντενίκιν ηττήθηκαν σε μια σειρά από μάχες από τις δυνάμεις του Κόκκινου Στρατού. Τα συντάγματα του Καυκάσου υπέστησαν τις μεγαλύτερες απώλειες, ειδικά το τσετσενικό ιππικό και άλλοι, που πέθαναν κατά χιλιάδες. Προς τα τέλη Νοεμβρίου, μερικά από αυτά τα στρατεύματα στασίασαν, επιστρέφοντας στα σπίτια τους στον Καύκασο. Αυτό με τη σειρά του ξεκίνησε μια αργή αποσύνθεση του εθελοντικού στρατού του Ντενίκιν. Μερικοί ιστορικοί σημειώνουν ότι εάν οι αναρχικές δυνάμεις δεν είχαν κερδίσει αποφασιστική νίκη στο Peregonovka, μπλοκάροντας τις γραμμές εφοδιασμού του Ντενίκιν και στερώντας τις προμήθειες τροφίμων, πυρομαχικών και πυροβολικού του Λευκού Στρατού, ο Λευκός Στρατός πιθανότατα θα είχε εισέλθει στη Μόσχα τον Δεκέμβριο του 1919. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 1920, η Μαχνοβία κατακλύστηκε από τα κόκκινα στρατεύματα, συμπεριλαμβανομένου του 42ου τμήματος τουφεκιοφόρων και της Λετονο-Εσθονικής Ερυθράς Μεραρχίας - συνολικά τουλάχιστον 20.000 στρατιώτες. Μετά την αποσύνθεση και τελικά διάλυση του Επαναστατικού Ανατρεπτικού Στρατού της Ουκρανίας του Νέστορ Μαχνό από τους Μπολσεβίκους, οι αιχμαλωτισμένοι Κόκκινοι διοικητές και κομισάριοι που συμμετείχαν σε αυτό τον στρατό, εκτελέστηκαν επίσης συνοπτικά. Αντίθετα, ο Μαχνό προτιμούσε να απελευθερώνει τους αφοπλισμένους στρατολογημένους άντρες που αιχμαλώτιζε, ως "προλετάτιους αδελφούς", με την επιλογή να ενταχθούν στο στρατό του ή να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, μετά την εκτέλεση των διοικητών τους. Αυτό συνέβη σε μια μονάδα του Ερυθρού Στρατού της Εσθονίας που παραδόθηκε στο Μάχνο το 1920. Ο Viktor Belash σημειώνει ότι ακόμη και στη χειρότερη στιγμή για τον επαναστατικό στρατό, δηλαδή στις αρχές του 1920, "Οι στρατιώτες του Ερυθρού Στρατού απελευθερώνονταν στη πλειονότητα των περιπτώσεων". Φυσικά ο Belash, ως συνάδελφος του Μαχνό, εξιδανίκευε τις πολιτικές τιμωρίας του Batko. Τα γεγονότα όμως μαρτυρούν ότι ο Μαχνό απελευθέρωνε πραγματικά "και προς τις τέσσερις κατευθύνσεις" αιχμαλωτισμένους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού. Αυτό συνέβη στις αρχές Φεβρουαρίου 1920, όταν οι αντάρτες αφόπλισαν την 10.000 ανδρών ισχυρή Εσθονική Μεραρχία στο χωριό Χουλιαϊπόλε. Σε αυτό πρέπει να προστεθεί ότι ο Επαναστατικός Ανατρεπτικός Στρατός της Ουκρανίας περιλάμβανε χορωδία Εσθονών μουσικών. Το πρόβλημα του Ντενίκιν με τους Εσθονούς επιδεινώθηκε περαιτέρω λόγω των εθνικιστικών απόψεών του για την Μικρή Ρωσία (Мала Русь) και την άρνησή των Εσθονών να πολεμήσουν με τον Νικολάι Γιουντένιτς.