cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συμμετοχή της Κύπρου στη Eurovision 2021
Ιστορικό
Πριν από το διαγωνισμό του 2021, η Κύπρος είχε συμμετάσχει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision τριάντα έξι φορές από τότε που η νησιωτική χώρα έκανε το ντεμπούτο της στο. Η καλύτερη θέση της ήταν στο όπου η Ελένη Φουρέιρα κατέλαβε τη δεύτερη θέση με το "Fuego". Πριν από αυτό, το καλύτερο αποτέλεσμα της Κύπρου ήταν η πέμπτη θέση, την οποία πέτυχε τρεις φορές: στον με το τραγούδι "Μόνο η Αγάπη" που ερμήνευσε η Άννα Βίσση, στην  με το "Μάνα Μου" από τους Χαρά και Ανδρέας Κωνσταντίνου και στον  με το "Stronger Every Minute" από τη Λίζα Αντρέας. Το λιγότερα επιτυχημένο αποτέλεσμα της Κύπρου ήταν στο όταν κατέλαβε την τελευταία θέση με το τραγούδι "Τώρα Ζω" της Ελπίδας, που έλαβε μόνο τέσσερις βαθμούς συνολικά. Ωστόσο, το χειρότερο αποτέλεσμα από άποψη βαθμών ήταν όταν η χώρα τερμάτισε προτελευταία στο με το "Θα 'ναι Έρωτας" της Μαρλέν Αγγελίδου, συγκεντρώνοντας μόνο δύο βαθμούς. Αφού επέστρεψε στο μετά την απουσία ενός έτους από την  λόγω της Κυπριακής οικονομικής κρίσης τις χρονιές 2012-2013 και τους περιορισμούς προϋπολογισμού του ραδιοτηλεοπτικού φορέα, η Κύπρος έχει προκριθεί στον τελικό όλων των διαγωνισμών στους οποίους έχει συμμετάσχει από τότε.
Ο κυπριακός εθνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, το ΡΙΚ, μεταδίδει τον διαγωνισμό εντός της Κύπρου και οργανώνει τη διαδικασία επιλογής για τη συμμετοχή του έθνους. Η Κύπρος έχει χρησιμοποιήσει διάφορες μεθόδους για να επιλέξει τη συμμετοχή της στο παρελθόν, όπως εσωτερικές επιλογές και τηλεοπτικούς εθνικούς τελικούς για να επιλέξει τον ερμηνευτή, το τραγούδι ή και τα δύο για να αγωνιστεί στη Eurovision. Το 2015, ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός διοργάνωσε τον εθνικό τελικό Eurovision Song Project, στο οποίο συμμετείχαν 54 τραγούδια που συμμετείχαν σε μια διαδικασία διάρκειας εννέα εβδομάδων, με αποτέλεσμα την επιλογή της κυπριακής συμμετοχής μέσω του συνδυασμού της δημόσιας τηλεψηφοφορίας και των ψήφων από μια ειδική κριτική επιτροπή. Ωστόσο, από το 2016, ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός επέλεξε να επιλέξει την συμμετοχή εσωτερικά χωρίς να έχει επιλεχθεί από το κοινό.
Επιλογή συμμετοχής
Στις 25 Νοεμβρίου 2020, το ΡΙΚ ανακοίνωσε ότι η Έλενα Τσαγκρινού θα εκπροσωπήσει την Κύπρο με το τραγούδι "El diablo", που γράφτηκε από τους Τζίμι "Τζόκερ" Θόρνφελντ, Λώρελ Μπάρκερ, Όξα και Θόμας Στένγκααρντ. Με το τραγούδι να υπογράφει η Panik Records, η Τσαγκρινού ήταν προηγουμένως μέλος του συγκροτήματος Otherview. Κατά τη στιγμή της ανακοίνωσης, κυκλοφόρησε μόνο ο τίτλος "El diablo", με το τραγούδι να αναμένεται να ακουστεί για πρώτη φορά από το κοινό στις αρχές του 2021. Στις 25 Ιανουαρίου 2021, η Τσαγκρινού ανακοίνωσε στο λογαριασμό της στο Instagram ότι το τραγούδι θα κυκλοφορήσει ακριβώς ένα μήνα αργότερα, στις 24 Φεβρουαρίου 2021.
Στην Eurovision
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2021 έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στο Rotterdam Ahoy στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και θα αποτελείται από δύο ημιτελικούς που θα πραγματοποιηθούν στις 18 και 20 Μαΐου, και τον μεγάλο τελικό στις 22 Μαΐου 2021. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Εurovision, κάθε συμμετέχουσα χώρα, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, πρέπει να προκριθεί από έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστεί στον τελικό. Οι πρώτες δέκα χώρες από κάθε ημιτελικό προκρίνονται στον μεγάλο τελικό. Στις 17 Νοεμβρίου 2020, η EBU επιβεβαίωσε ότι η ημιτελική κλήρωση κατανομής για το διαγωνισμό του 2021 δεν θα πραγματοποιηθεί. Αντ' αυτού, οι ημιτελικοί θα έχουν την ίδια σύνθεση χωρών όπως καθορίστηκε από την κλήρωση για τους ημιτελικούς του διαγωνισμού του 2020 που ακυρώθηκαν, που πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020 στο Δημαρχείο του Ρότερνταμ, που σημαίνει ότι η Κύπρος κλήθηκε να συμμετάσχει στο δεύτερο μισό του πρώτου ημιτελικού. Ο Μάρβιν Ντίετμαν ανακοινώθηκε ως καλλιτεχνικός διευθυντής για τη συμμετοχή, υπεύθυνος για τη χορογραφία της χώρας.
Μόλις κυκλοφόρησαν όλα τα ανταγωνιστικά τραγούδια για το διαγωνισμό του 2021, η σειρά εμφάνισης των ημιτελικών αποφασίστηκε από τους παραγωγούς των σόου και όχι μέσω μιας άλλης κλήρωσης, έτσι ώστε παρόμοια τραγούδια να μην τοποθετηθούν το ένα δίπλα στο άλλο. Η Κύπρος επιλέχθηκε να ερμηνεύσει στη θέση 8, μετά τη συμμετοχή της Ιρλανδίας και πριν τη συμμετοχή της Νορβηγίας.
Η Κύπρος επιλέχθηκε να ερμηνεύσει στην πρώτη θέση του μεγάλου τελικού στις 22 Μαΐου, πριν τη συμμετοχή της Αλβανίας.
Ψηφοφορία
Η ψηφοφορία κατά τη διάρκεια των τριών εκδηλώσεων αφορούσε κάθε χώρα που απονέμει δύο ομάδες από 1-8, 10 και 12 βαθμούς: μία από την επαγγελματική τους κριτική επιτροπή και η άλλη από την τηλεψηφοφορία. Η κριτική επιτροπή κάθε έθνους απαρτίζεται από πέντε επαγγελματίες της μουσικής βιομηχανίας που είναι πολίτες της χώρας που εκπροσωπούν, με τα ονόματά τους να δημοσιεύονται πριν από τον διαγωνισμό για να εξασφαλιστεί η διαφάνεια. Αυτή η κριτική επιτροπή έκρινε κάθε εγγραφή με βάση: φωνητική ικανότητα, την απόδοση στη σκηνή, τη σύνθεση και την πρωτοτυπία του τραγουδιού και τη συνολική εντύπωση από την πράξη. Επιπλέον, δεν επιτρέπεται σε κανένα μέλος εθνικής κριτικής επιτροπής να συνδέεται κατά κανένα τρόπο με κάποια από τις ανταγωνιστικές πράξεις κατά τρόπον ώστε να μην μπορούν να ψηφίσουν με αμεροληψία και ανεξαρτησία. Οι ατομικές κατατάξεις κάθε μέλους της κριτικής επιτροπής καθώς και τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας του έθνους γίνονται γνωστά λίγο μετά τον μεγάλο τελικό.
Αναλυτικά αποτελέσματα ψηφοφορίας
Τα ακόλουθα μέλη αποτελούσαν την Κυπριακή κριτική επιτροπή:
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετοχές χωρών στην Eurovision Κατηγορία:Μουσική στην Κύπρο Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021
ΦΦΣΑ Φεντερέισον Καπ
Το ΦΦΣΑ Φεντερέισον Καπ (αγγλικά: FFSA Federation Cup) είναι ποδοσφαιρική διοργάνωση κυπέλλου στην Αυστραλία, που διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νότιας Αυστραλίας. Από το 2014, το ΦΦΣΑ Φεντερέισον Καπ αποτελεί επίσης προκριματική διοργάνωση για το Κύπελλο Αυστραλίας.
Ιστορία
Η έναρξη του θεσμού χρονολογείται από το 1907, όταν ιδρύθηκε υπό την αιγίδα της Βρετανικής Ομοσπονδίας μία διοργάνωση με έξι ομάδες (Κέμπριτζ, Νορθ Άντελαϊντ, Νόργουντ, Πορτ Άντελαϊντ, Σάουθ Άντελαϊντ και Γουέστ Άντελαϊντ). Την πρώτη περίοδο, η Κέμπριτζ νίκησε την Χάιντμαρς στον τελικό.
10
Το έτος 10 ήταν ένα κοινό έτος που αρχίζει την Τετάρτη στο Ιουλιανό Ημερολόγιο. Εκείνη την εποχή, ήταν γνωστό ως το Έτος της υπατείας των Δολαβέλλα και Σιλανού (ή, λιγότερο συχνά, το 763 Ab urbe condita). Ο χαρακτηρισμός 10 μ.Χ. για εκείνο το έτος έχει χρησιμοποιηθεί από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε την εποχή εκείνη η επικρατούσα μέθοδος στην Ευρώπη για την ονομασία των ετών.
Παραπομπές
10
1044 Τευτονία
Η Τευτονία (Teutonia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,67. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο γερμανικό φύλο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Τευτονίας εκτιμάται σε 15,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,334. Η Τευτονία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 9 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τευτονια
Μπρυζ
Η Μπρυζ ή Μπριζ (ολλανδικά: Brugge,, γαλλικά: Bruges, , γερμανικά: Brügge, , αγγλικά: Bruges, ) είναι πόλη στη Φλάνδρα του Βελγίου. Είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας Δυτική Φλάνδρα. Έχει πληθυσμό 118.053 κατοίκους (εκτίμηση 2016). Το 2002 ορίστηκε Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης.
Η περιοχή ολόκληρης της πόλης καταλαμβάνει έκταση μεγαλύτερη των 13.840 εκταρίων περιλαμβανομένων και 1.075 εκταρίων πλάι στην ακτή από το Ζέεμπρυγκε (Zeebrugge) το όνομα του οποίου σημαίνει "η Μπρυζ της θάλασσας". Το ιστορικό κέντρο της πόλης αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο. Έχει οβάλ σχήμα και έκταση 430 εκταρίων. Ο συνολικός πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 118.053 κατοίκους (1η Ιανουαρίου 2016), εκ των οποίων περίπου 20.000 ζουν στο κέντρο της πόλης. Η μητροπολιτική περιοχή της Μπρυζ χωρίζεται σε τρία επίπεδα: Το πρώτο, η κεντρική "συσσώρευση" (agglomeratie), το οποίο στην προκειμένη ταυτίζεται με τον δήμο της Μπρυζ, με 118.053 κατοίκους. Υπολογίζοντας τα πλησιέστερα προάστια (banlieue) ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 168.665 κατοίκους και, τέλος, αν περιληφθεί η εξωτερική κινητή ζώνη (forensenwoonzone) ο πληθυσμός φθάνει τους 280.735 κατοίκους (2016).
Μαζί με ορισμένες άλλες πόλεις του Βορρά, όπως το Άμστερνταμ και η Στοκχόλμη, χαρακτηρίζεται ως "Βενετία του Βορρά". Η οικονομική της σημασία είναι υψηλή, λόγω του λιμένα της και, κάποτε, ήταν η κορυφαία εμπορική πόλη του κόσμου.
Προέλευση του ονόματος
Το όνομα πιθανόν προέρχεται από την παλαιά ολλανδική λέξη για τη γέφυρα (brucge, brugge (ή brugghe, brigghe, bregghe, brogghe), στα σύγχρονα ολλανδικά Brug. Η μορφή brugghe είναι πιθανόν παραλλαγή της λέξης στη Νότια Ολλανδία. Τόσο η ολλανδική όσο και η αγγλική λέξη "bridge" προέρχονται από την πρωτογερμανική *brugjō-.
Η χρυσή εποχή (12ος - 15ος αιώνας)
Η Μπρυζ απέκτησε σημασία λόγω της διόδου διαμέσου της παλίρροιας, που ήταν μεγάλης σπουδαιότητας για το τοπικό εμπόριο. Η δίοδος αυτή ήταν τότε γνωστή ως "χρυσή δίοδος". Η Μπρυζ έγινε πόλη με διάταγμα της 27ης Ιουλίου 1128 και κατασκευάστηκαν νέα τείχη και κανάλια. Η σταδιακή απόθεση ιλύος, γύρω στα 1050, είχε προκαλέσει την άμεση απώλεια πρόσβασης προς τη θάλασσα. Το 1134, όμως, μια θύελλα αποκατέστησε αυτή την πρόσβαση μέσω της φυσικής δημιουργίας ενός καναλιού στο Σβιν. Καθώς ο νέος βραχίονας της θάλασσας απλωνόταν ως την πόλη Ντάμμε, αυτή έγινε το εμπορικό προπύργιο της Μπρυζ.
Εμπόριο
Η Μπρυζ είχε στρατηγική θέση στο σταυροδρόμι μεταξύ των δρόμων της Χανσεατικής ένωσης και των νοτιότερων εμπορικών δρόμων. Την πόλη είχαν ήδη περιλάβει στο κύκλωμα εκθέσεων γαλλικών και φλαμανδικών υφασμάτων στις αρχές του 13ου αιώνα, αλλά όταν το παλαιό σύστημα εκθέσεων κατέρρευσε, οι επιχειρηματίες της Μπρυζ καινοτόμησαν: Ανέπτυξαν, η δανείστηκαν από την Ιταλία, νέες μορφές εμπορικού καπιταλισμού, σύμφωνα με τις οποίες μερικοί έμποροι μοιράστηκαν τους κινδύνους (και τα κέρδη) διαμοιράζοντας τις γνώσεις τους επί των αγορών. Εγκαθίδρυσαν νέες μεθόδους εμπορικών συναλλαγών, περιλαμβανομένων των συναλλαγματικών και των πιστωτικών επιστολών. Η πόλη καλοδέχτηκε τους ξένους εμπόρους, κυρίως Πορτογάλους που πωλούσαν πιπέρι και άλλα μπαχαρικά.
Με την αναβίωση της ζωής της πόλης τον 12ο αιώνα, η αγορά μαλλιού, η υφαντουργική βιομηχανία και η αγορά ρούχων επωφελήθηκαν από το καταφύγιο που προσέφεραν τα τείχη της πόλης, ενώ τα πλεονάσματα μπορούσαν να συσσωρεύονται υπό την προστασία των Κομήτων της Φλάνδρας. Οι επιχειρηματίες της πόλης κατάφεραν να δημιουργήσουν οικονομικές παροικίες στις περιοχές της Αγγλίας και της Σκωτίας που παρήγαγαν μαλλί. Συμβόλαια με Άγγλους έφεραν στην πόλη δημητριακά από τη Νορμανδία και κρασιά από τη Γασκώνη. Τα πλοία της Χανσεατικής ένωσης γέμιζαν το λιμάνι, το οποίο είχε επεκταθεί πέραν του Ντάμμε προς το Σλούις (Sluys), ώστε να μπορεί να δέχεται τα νέου τύπου πλοία "kogge". Το 1277 ο πρώτος εμπορικός στόλος από τη Γένοβα εμφανίστηκε στο λιμάνι της Μπρυζ, δημιουργώντας την πρώτη εμπορική παροικία, η οποία θα καθιστούσε τη Μπρυζ τον κύριο σύνδεσμο με το εμπόριο της Μεσογείου. Η εξέλιξη αυτή όχι μόνον διεύρυνε το εμπόριο των μπαχαρικών από την Ανατολή, αλλά δημιούργησε εξελιγμένες οικονομικές τεχνικές, που επέφεραν συσσώρευση κεφαλαίων, με τα οποία σύντομα αναλήφθηκε ο έλεγχος των τραπεζών στην πόλη. Η Bourse (χρηματιστήριο) άνοιξε το 1309 και πιθανόν ήταν το πρώτο χρηματιστηριακό ίδρυμα στον κόσμο, ενώ εξελίχτηκε στην πλέον πολύπλοκη αγορά χρήματος στις Κάτω Χώρες τον 14ο αιώνα. Όταν τα ενετικά γαλιόνια εμφανίστηκαν για πρώτη φορά το 1314, ήταν ήδη αργοπορημένα. Πολλοί ξένοι έμποροι έγιναν ευμενώς δεκτοί στη Μπρυζ, όπως οι Καστιλιάνοι έμποροι μαλλιού, που πρωτοέφθασαν τον 13ο αιώνα. Όταν το καστιλιάνικο μονοπώλιο έληξε, πολλοί μετανάστες από το Μπιλμπάο ευημέρησαν ως έμποροι μαλλιού, αγαθών από σίδηρο κτλ. και δημιούργησαν το δικό τους εμπορικό προξενείο στη Μπρυζ τον 15ο αιώνα.
Οι ξένοι έμποροι επεξέτειναν τις εμπορικές ζώνες της πόλης. Διατηρούσαν χωριστές κοινότητες, διοικούμενες με τους δικούς τους νόμους, μέχρι την οικονομική κατάρρευση μετά το 1700.
Η οικονομική αυτή ευμάρεια προκάλεσε κοινωνικές αναταραχές, οι οποίες καταπνίγηκαν στην πλειονότητά τους από στρατιωτικές δυνάμεις (militia). Το 1302, ωστόσο, μετά τις "πρωινές σφαγές" στην πόλη (σφαγή της γαλλικής φρουράς της πόλης κατά τις πρώτες πρωινές ώρες), στις 18 Μαΐου 1302, από τη φλαμανδική militia, ο πληθυσμός πύκνωσε τις τάξεις των δυνάμεων του κόμητα της Φλάνδρας εναντίον των Γάλλων, με αποκορύφωμα τη νίκη στη "μάχη των χρυσών σπιρουνιών" (φλαμανδ. Guldensporenslag), που έγινε κοντά στο Κόρτραϊκ (Kortrijk) στις 11 Ιουλίου. Τα αγάλματα των Γιαν Μπρέϋντελ (Jan Breydel) και Πιέτερ ντε Κόνινκ (Pieter de Coninck), που ηγήθηκαν της εξέγερσης, υπάρχουν ακόμη και σήμερα στην πλατεία της Μεγάλης Αγοράς (Grote Markt). Η πόλη κράτησε την militia ως μόνιμο παραστρατιωτικό σώμα, που απέκτησε ευελιξία αλλά και μεγάλο κύρος διατηρώντας στενούς δεσμούς με τη Συντεχνία της οργανωμένης militia και συμπεριλαμβάνοντας στις τάξεις της επαγγελματίες και ειδικευμένες μονάδες. Οι άνδρες της militia αγόραζαν και συντηρούσαν δικά τους όπλα και πανοπλίες, ανάλογα με την οικογενειακή κατάσταση και την οικονομική θέση τους.
Στο τέλος του 14ου αιώνα η Μπρυζ έγινε ένα από τα τέσσερα μέλη της "τετραρχίας των πόλεων" μαζί με τη Γάνδη, την Υπρ και τη Φράιε της Μπρυζ (Brugse Vrije). Από κοινού σχημάτισαν ένα κοινοβούλιο, ωστόσο συχνά διαφωνούσαν μεταξύ τους.
Τον 15ο αιώνα ο Φίλιππος Β΄ της Βουργουνδίας (Φίλιππος ο Καλός), δούκας της Βουργουνδίας δημιούργησε αυλή στη Μπρυζ, όπως και στις Βρυξέλλες και στη Λιλ και ελκύοντας σε αυτήν αρκετούς καλλιτέχνες, τραπεζίτες και άλλες εξέχουσες προσωπικότητες από ολόκληρη την Ευρώπη. Οι κλώστες και οι υφαντές της Μπρυζ θεωρούνταν οι κορυφαίοι στον κόσμο και ο πληθυσμός της πόλης ανέβηκε σε τουλάχιστον 125.000 άτομα, πιθανόν και σε 200.000 την περίοδο γύρω στο 1400.
Οι νέες τεχνικές χρήσης των ελαιοχρωμάτων από τους ζωγράφους της Φλαμανδικής Σχολής της προσέδωσε παγκόσμια αναγνώριση. Το πρώτο έντυπο βιβλίο στην αγγλική γλώσσα τυπώθηκε στη Μπρυζ από τον Ουίλιαμ Κάξτον (William Caxton). Την ίδια εποχή ο Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας και ο Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας διέμειναν εκεί κατά την εξορία τους.
Παρακμή μετά το 1500
Γύρω στο 1500, το κανάλι Ζβιν (Zwin), το οποίο είχε προσδώσει στην πόλη την ευμάρειά της, άρχισε επίσης να γεμίζει με ιλύ και η χρυσή εποχή της πόλης ήλθε στο τέλος της. Η Μπρυζ επισκιάστηκε από την Αμβέρσα ως η οικονομική "ναυαρχίδα" των Κάτω Χωρών. Κατά τον 17ο αιώνα η βιομηχανία των δαντελών αναβίωσε και έγιναν πολλές προσπάθειες επανόδου στο ένδοξο παρελθόν. Κατά τη δεκαετία του 1650, η πόλη αποτέλεσε τη βάση του Καρόλου Β΄ της Αγγλίας και της εξόριστης αυλής του. Οι ναυτιλιακές υποδομές εκσυγχρονίστηκαν και δημιουργήθηκαν νέες έξοδοι προς τη θάλασσα, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία, καθώς η Αμβέρσα συνέχισε να αυξάνει την κυριαρχία της. Η Μπρυζ πτώχευσε και σταδιακά έχασε τη σημασία της. Ο πληθυσμός της μειώθηκε από τους 200.000 κατοίκους σε περίπου 50.000 το 1900.
Ο συμβολιστής μυθιστοριογράφος Ζωρζ Ρόντενμπαχ (Georges Rodenbach) μετασκεύασε την "κοιμισμένη" πόλη σε χαρακτήρα στο μυθιστόρημά του Bruges-la-Morte (Μπρυζ η νεκρή), το οποίο ο Έριχ Βόλφγκανγκ Κόρνγκολντ (Erich Wolfgang Korngold) διασκεύασε σε όπερα με τίτλο Die tote Stadt (Η νεκρή πόλη).
Η αναβίωση
Κατά το τελευταίο ήμισυ του 19ου αιώνα η Μπρυζ έγινε ένας από τους δημοφιλέστερους προορισμούς στον κόσμο, προσελκύοντας οικονομικά εύρωστους Βρετανούς και Γάλλους τουρίστες. Το 1909 υπήρχε ένας συνεταιρισμός με το όνομα "Bruges Forward: Society to Improve Tourism" (Η Μπρυζ μπροστά: Εταιρεία για βελτίωση του τουρισμού). Μετά το 1965 η αρχική μεσαιωνική πόλη άρχισε να ανακαινίζεται: Αναστηλώσεις οικιών και δημοσίων οικημάτων, ιστορικά μνημεία και εκκλησίες προκάλεσαν μεγάλο τουριστικό κύμα και οικονομική δραστηριότητα στο παλαιό ιστορικό κέντρο. Ο διεθνής τουρισμός εκτοξεύτηκε και νέες προσπάθειες οδήγησαν στην αναγόρευση της πόλης ως "ευρωπαϊκής πολιτιστικής πρωτεύουσας" το 2002. Ετησίως έχει περίπου 2 εκατομ. επισκέπτες.
Το λιμάνι της Μπρυζ - Ζεεμπρύγκε κατασκευάστηκε το 1907. Οι Γερμανοί το χρησιμοποίησαν ως βάση των "U-boote" (υποβρυχίων) κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Επεκτάθηκε σημαντικά κατά τη δεκαετία του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και σήμερα είναι ένα από τα σημαντικότερα και σύγχρονα λιμάνια στην Ευρώπη.
Γεωγραφία
Ο Δήμος της Μπρυζ σήμερα περιλαμβάνει τις περιοχές:
Αξιοθέατα
Η μείζων μεσαιωνική αρχιτεκτονική της Μπρυζ παραμένει ανέπαφη. Το ιστορικό της κέντρο αναγορεύτηκε σε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ το 2000.
Πολλά από τα μεσαιωνικά της κτίρια είναι αξιοσημείωτα, συμπεριλαμβανομένου του "ναού της Παναγίας μας", της οποίας το τούβλινο κωδωνοστάσιο φθάνει σε ύψος τα 122,3 μ., γεγονός που το κάνει ένα από τα ψηλότερα κτίσματα από τούβλα στον κόσμο. Το γλυπτό της "Παναγίας Βρεφοκρατούσης", το οποίο βλέπει ο επισκέπτης στο χοροστάσιο, πιστεύεται ότι είναι το μοναδικό δημιούργημα του Μικελάντζελο που βρέθηκε εκτός Ιταλίας όσο εκείνος ήταν εν ζωή.
Το πιο αναγνωρίσιμο μνημείο της Μπρυζ είναι το καμπαναριό του 13ου αιώνα, στο οποίο στεγάζεται ένας μηχανισμός (carillon) αποτελούμενος από 48 καμπάνες. Η πόλη ακόμη και σήμερα απασχολεί σε μόνιμη βάση έναν χειριστή του μηχανισμού (carillonneur), ο οποίος δίνει τακτικά κονσέρτα.
Άλλα περίφημα κτίσματα στην πόλη είναι:
Οδικές
Η Μπρυζ διαθέτει οδική σύνδεση μέσω αυτοκινητοδρόμων προς όλες τις κατευθύνσεις:
Η οδήγηση στο "αυγό", όπως αποκαλείται η περιοχή γύρω από το ιστορικό κέντρο που περικλείουν τα κύρια κανάλια της πόλης, αποθαρρύνεται μέσω κυκλοφοριακών ρυθμίσεων, περιλαμβανομένου ενός δικτύου μονοδρόμων. Το σύστημα ενθαρρύνει την προώθηση οχημάτων προς οδούς που οδηγούν σε χώρους στάθμευσης και απευθείας εξόδου από την περιοχή. Οι χώροι στάθμευσης είναι εξυπηρετικοί για όσους θέλουν να ψωνίσουν ή να περιηγηθούν, ενώ η στάθμευση δεν στοιχίζει ακριβά.
Σιδηροδρομικές
Ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης είναι το σημείο που συγκλίνουν όλες οι γραμμές που οδηγούν στις βελγικές ακτές. Υπάρχουν τρένα προς όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας με δρομολόγια κάθε μια ώρα, καθώς και συνδέσεις με τη Λιλ της Γαλλίας. Υπάρχουν, επίσης, πολλά τοπικά δρομολόγια. Από τον κεντρικό σταθμό διέρχεται και σταθμεύει ο συρμός της γραμμής "Ταλύς" (Thalys), που συνδέει το Παρίσι με τις Βρυξέλλες και την Οστένδη.
Υπό κατασκευή είναι ο ελαφρύς σιδηρόδρομος που θα συνδέει το Ζέεμπρυγκε με το Λιχτερφέλντε (Lichtervelde) και την Μπρυζ με την Οστένδη.
Αεροπορικές
Ο καλύτερος τρόπος μετακίνησης με αεροπλάνο είναι η χρήση του αερολιμένα των Βρυξελλών, που απέχει μια ώρα με τρένο ή αυτοκίνητο. Πλησιέστερος αερολιμένας είναι ο διεθνής αερολιμένας Μπρυζ - Οστένδης (περίπου 25 χλμ. από την πόλη) αλλά τα δρομολόγια από και προς αυτόν είναι περιορισμένα. Πρόσφατα εγκαινιάστηκε λεωφορειακή γραμμή απευθείας σύνδεσης του αεροδρομίου Σαρλερουά στα νότια των Βρυξελλών με την Μπρυζ.
Δημόσιες μεταφορές στην πόλη
Η Μπρυζ διαθέτει ευρύ δίκτυο λεωφορειακών γραμμών, το οποίο λειτουργεί η εταιρεία Ντε Λάιν (De Lijn). Παρέχεται πρόσβαση στο κέντρο της πόλης και στα προάστιά της, μέσω των αστικών γραμμών (stadslijnen), και σε πολλά χωριά και κωμοπόλεις που βρίσκονται γύρω από την πόλη (ημιαστικές γραμμές, streeklijnen).
Προς υποστήριξη της δημοτικής διαχείρισης της κυκλοφορίας, προσφέρεται δωρεά μεταφορά για όσους σταθμεύουν τα αυτοκίνητά τους στο πάρκινγκ του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού.
Ποδήλατα
Αν και σε λίγους δρόμους απαγορεύεται η κυκλοφορία αυτοκινήτων, σε κανένα τμήμα της Μπρυζ δεν απαγορεύεται ολοσχερώς η κυκλοφορία τους. Τα αυτοκίνητα οφείλουν να δίνουν προτεραιότητα στους πεζούς και στους ποδηλάτες. Αν και επί μεγάλο χρονικό διάστημα καταστρώνονται σχέδια για την ολοσχερή απαγόρευση κυκλοφορίας αυτοκινήτων στο ιστορικό κέντρο της πόλης ή να περιοριστεί η κυκλοφορία πολύ περισσότερο απ' όσο σήμερα, κανένα σχέδιο δεν έχει καρποφορήσει. Το 2005 αλλάχθηκαν οι πινακίδες κυκλοφορίας για τη διευκόλυνση των ποδηλατών, επιτρέποντας την αμφίπλευρη διέλευσή τους σε περισσότερους δρόμους, εν τούτοις η κυκλοφορία αυτοκινήτων δεν μειώθηκε. Στην πόλη και στις γύρω περιοχές υπάρχουν χιλιάδες άτομα που μετακινούνται με ποδήλατο.
Το λιμάνι
Το λιμάνι της Μπρυζ βρίσκεται στο Ζέεμπρυγκε (Μπρυζ επί της θαλάσσης). Στις 6 Μαρτίου 1987 το βρετανικό φέρι MS Herald of Free Enterprise ανατράπηκε μόλις απέπλευσε από το λιμάνι, επιφέροντας τον θάνατο σε 187 άτομα. Ήταν το χειρότερο ναυτικό ατύχημα σε επιβατηγό βρετανικό σκάφος από το 1919.
Αθλητισμός
Παραδοσιακά, η Μπρυζ είναι η πόλη αφετηρία για τον ποδηλατικό αγώνα του γύρου της Φλάνδρας, που διεξάγεται κάθε Απρίλιο και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αθλητικά γεγονότα στη χώρα.
Δημοφιλές άθλημα στην πόλη είναι, επίσης, το ποδόσφαιρο. Στη Μπρυζ εδρεύουν δύο επαγγελματικές ομάδες ποδοσφαίρου, η μια εκ των οποίων παίζει στην Α΄ Εθνική Κατηγορία του Βελγίου, η Κλαμπ Μπρυζ. Η άλλη, η Σερκλ Μπρυζ αγωνίζεται στη Β΄ Εθνική. Και οι δύο ομάδες έχουν ως έδρα το στάδιο Γιαν Μπρέυντελ (Jan Breydel), 30.000 θέσεων στην περιοχή του Σιντ Αντριες. Υπάρχουν σχέδια για την κατασκευή ενός νέου σταδίου για την Κλαμπ Μπρυζ, χωρητικότητας 45.000 θεατών στα βόρεια της πόλης, ενώ η Σερκλ Μπρυζ θα επισκευάσει και θα μειώσει τη χωρητικότητα του ήδη υπάρχοντος σταδίου.
Το 2000 η Μπρυζ ήταν μια από τις οκτώ πόλεις που φιλοξένησαν αγώνες του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, που συνδιοργάνωσαν το Βέλγιο με τη γειτονική Ολλανδία.
Εκπαίδευση
Η Μπρυζ είναι σημαντικό κέντρο εκπαίδευσης στη δυτική Φλάνδρα. Εκτός από τα συνηθισμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, υπάρχουν ορισμένα κολέγια, όπως το VIVES (που προήλθε από συγχώνευση του πρώην ΚΗΒΟ (καθολικό λύκειο Μπρυζ - Οστένδης) και του KATHO (καθολικό λύκειο), και το HOWEST (Hogeschool West-Vlaanderen). Επιπλέον, στην πόλη εδρεύει το Κολέγιο της Ευρώπης, ένα υψηλού κυρους εκπαιδευτικό ίδρυμα για μεταπτυχιακές σπουδές στα ευρωπαϊκά οικονομικά, τα νομικά και τις πολιτικές επιστήμες. Το United Nations University Institute on Comparative Regional Integration Studies (UNU-CRIS) είναι το ερευνητικό κέντρο του Πανεπιστημίου των Ηνωμένων Εθνών.
Πολιτική αδελφοποίησης
Ως γενική της αρχή, η πόλη δεν έχει ποτέ αδελφοποιηθεί με καμία άλλη πόλη στο εξωτερικό. Χωρίς να αρνείται τη χρησιμότητα παρόμοιων σχημάτων με πόλεις που δεν έχουν πολλές διεθνείς επαφές, ο κύριος λόγος είναι ότι η Μπρυζ θα δυσκολευόταν να επιλέξει μεταξύ υποψηφίων προς αδελφοποίηση πόλεων και κρίνει ότι έχει ήδη κάνει αρκετή δουλειά με τις πολλές διεθνείς της συμβάσεις. Πιστεύεται, επίσης, ότι η αδελφοποίηση θα προσφέρει στις αρχές και τους εκπροσώπους των προς αδελφοποίηση ή ήδη αδελφοποιημένων πόλεων τη δυνατότητα να ταξιδεύουν δημοσία δαπάνη. Οι αρχές αυτές επέφεραν, στη δεκαετία του 1950, την άρνηση αδελφοποίησης της πόλης με τη Νίκαια και άλλες μικρότερες πόλεις, που ο Βέλγος πρεσβευτής είχε υπογράψει χωρίς προηγουμένως να συμβουλευτεί τις αρχές της πόλης. Τη δεκαετία του 1970, ο Βέλγος πρόξενος στο Όλντενμπουργκ είχε πείσει τον τότε δήμαρχο της Μπρυζ να υπογράψει μια "διακηρυξη φιλίας", την οποία μάταια προσπάθησε να παρουσιάσει ως αδελφοποίηση.
Η αδελφοποίηση ορισμένων από τις κοινότητες που συγχωνεύτηκαν με την Μπρυζ το 1971 επίσης σταμάτησε.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι η πόλη δεν ενδιαφέρεται για συνεργασίες με άλλες πόλεις, είτε βραχυπρόθεσμα είτε μακροπρόθεσμα, επί συγκεκριμένων δράσεων, όπως δείχνουν τα παραδείγματα που ακολουθούν:
Ταραντέλα Καλαβρίας
Η ταραντέλα Καλαβρίας (ιταλικά: "Tarantella Calabrese" ή "Sonu a ballu") είναι ένας γενικός όρος που περιλαμβάνει διάφορες μουσικό-χορευτικές εκφράσεις διάσπαρτες στη χερσόνησο της Καλαβρίας και διαφέρουν από άλλους χορούς της νότιας Ιταλίας που αποκαλούνται απλά ταραντέλα. Παίζεται και χορεύεται κατά τη διάρκεια θρησκευτικών εορτών και άλλες κοινωνικές περιστάσεις. Στη σημερινή εποχή η παράδοση έχει αναβιώσει καθώς όλο και περισσότερες νέες ομάδες αρχίζουν να ενδιαφέρονται για τα όργανα που είχαν σχεδόν εξαφανιστεί. Τα άτομα αυτά παίζουν τα όργανα αυτά σύμφωνα με τους παλιούς τρόπους ή εκσυγχρονίζοντας τους ήχους προσθέτοντας μια χροιά μπάσου ή καινούργιους ήχους.
Μουσικά Όργανα
Τα μουσικά όργανα της ταραντέλας Καλαβρίας είναι: η ζαμπόνια, που συχνά υποκαθίσταται από τo ακορντεόν μαζί με το ταμπορρέλο (είδος ντέφι), σε κάποιες περιοχές χρησιμοποιούνταν μαζί με το ζουρνά και τη φλογέρα, ενώ στη Locride e Monte Poro χρησιμοποιούνταν καλαβριανή λύρα. Ο ρυθμός είναι βασισμένος σε τρίστιχα με χρόνο 12/6 και μερικές φορές 6/8.
Παρόλο που υπάρχει ομογένεια στη ταραντέλα που παίζεται και χορεύεται σε όλη τη Καλαβρία, υπάρχουν κάποιες γεωγραφικές διαφορές: στο ανατολικό Καταντσάρο υπάρχει το ελεύθερο, συμφωνα με τον παλιό τρόπο στο Aspromonte και Zumparieddu στο Sila και τη Viddanedda στην περιοχή της Καλαβρίας. Τέλος υπάρχουν και διαφορές στον τρόπο που χορεύεται: το φιμινίνα (γυναικείο), το μασκουλίνα (αντρικό) και το ελεύθερο.
Χορός
Κατηγορία:Χορός
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κ23 2021 – 10,000 μέτρα ανδρών
Τα 10,000 μέτρα ανδρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κ23 2021 πραγματοποιήθηκαν στις 8 Ιουλίου στο Στάδιο Καντριόργκ του Ταλίν της Εσθονίας.
Παραπομπές
10,000 μέτρα
Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών 2015-2016
Το πρωτάθλημα Α' κατηγορίας ποδοσφαίρου γυναικών της περιόδου 2015–16, ήταν το 24ο στην ιστορία του θεσμού. Έγινε με τη συμμετοχή δέκα ομάδων σε δύο γύρους. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του ΠΑΟΚ, που κατέκτησε τον τίτλο για 11η φορά στην ιστορία του. Στη Β' Εθνική υποβιβάστηκαν τα Τρίκαλα, τα Χανιά και ο Σεπολιακός.
Βαθμολογία
1:Ο ΑΟ Χανίων έχει μία ποινή αφαίρεσης δύο βαθμών, λόγω μη προσέλευσης στον ημιτελικό αγώνα κυπέλλου ΠΑΟΚ-ΑΟ Χανίων.
2:Ο Σεπολιακός έχει αποβληθεί από το πρωτάθλημα με απόφαση της ΠΕ/ΕΠΟ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016 Κατηγορία:Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου γυναικών
EMC Corporation
Η EMC Corporation (EMC2) είναι μια αμερικανική εταιρία που ταξινομείται στις λίστες Fortune 500 και S&P 500. Κατασκευάζει λογισμικά και υλικά συστημάτων για τη διαχείριση πληροφοριών και την αποθήκευση τους. Τα κεντρικά γραφεία της βρίσκονται στο Χόπκιντον της Μασσαχουσέτης των ΗΠΑ. Η EMC παράγει μια σειρά προϊόντων αποθήκευσης επαγγελματικών δεδομένων, συμπεριλαμβανομένων συστημάτων σκληρού δίσκου και των ανάλογων λογισμικών επιτήρησης και αποθήκευσης δεδομένων. Το κύριο προϊόν της, το Symmetrix, είναι βασικό στοιχείο των δικτύων αποθήκευσης δεδομένων σε πολλά μεγάλα κέντρα επεξεργασίας δεδομένων.
Η εξέλιξη της εταιρείας
thumb|227x227px|[[Ρίτσαρντ Ήγκαν, συν-ιδρυτής της EMC Corporation]] Η EMC ιδρύθηκε το 1979. Ιδρυτικά της μέλη ήταν ο Ρίτσαρντ Ήγκαν  και ο Ρότζερ Μαρίνο, από τους οποίους προέρχονται και τα αρχικά γράμματα Ε (Egan) και Μ (Marino) στο όνομα της επιχείρησης.
Αρχικά ξεκίνησαν με την παραγωγή καρτών μνήμης, για να επεκταθούν και στον τομέα των σκληρών δίσκων. Με την προσφορά του Moshe Yanai, η EMC ανέβηκε στην κορυφή με πρωτοποριακές και ισχυρές πλατφόρμες αποθήκευσης δεδομένων.
Στον τομέα της αποθήκευσης δεδομένων, ανταγωνίζεται την ΙΒΜ, την Network Appliance, την HP και την HDS. Η επιχείρηση διεύρυνε την προσφορά της σε υλικό, λογισμικά και συμβουλευτικές υπηρεσίες γύρω από τους τομείς της.
Τον Ιούλιο του 2006 η EMC άνοιξε ένα γραφείο έρευνας και ανάπτυξης στη Σαγκάη της Κίνας, για να προωθήσει την περαιτέρω επέκταση της στην κινεζική αγορά. Στις 7 Ιουνίου 2007, η EMC ανήγγειλε ότι θα επένδυε $160 εκατομμύρια δολάρια στην Σιγκαπούρη για να ιδρύσει ένα νέο τεράστιο εργαστήριο που θα λειτουργήσει μέσα σε ένα έτος.
Με μια σειρά αγορών και συνεργασιών η EMC έγινε ο παγκόσμια μεγαλύτερος προμηθευτής στον τομέα της αποθήκευσης στοιχείων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις υπολογιστών Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1979
Γκρυγιέρ
Το χωριό της Ελβετίας Γκρυγιέρ (Gruyères) βρίσκεται στις Άλπεις και απέχει 121 χλμ από τη Γενεύη και 56 χλμ από τη Λωζάνη. Έχει σπίτια του 15ου και του 17ου αιώνα, ενώ από πάνω του δεσπόζει το Σατό ντε Γκρυγιέρ. Είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός και το καλοκαίρι επικρατεί συνωστισμός.
Αξιοθέατα
Το κάστρο αυτό χτίστηκε τον 11ο αιώνα και μέχρι τα μέσα του 16ου αιώνα κατοικούσαν εδώ οι κόμητες του Γκρυγιέρ. Τότε, ο χρεοκοπημένος 19ος κόμης το έσκασε και η γη του μοιράστηκε στους άρχοντες της Βέρνης και του Φριμπούρ. Το 1848 το κάστρο αγοράστηκε από την εύπορη οικογένεια Μποβύ της Γενεύης, η οποία το ανακαίνισε. Το 1939 πέρασε στη δικαιοδοσία των καντονιακών αρχών του Φριμπούρ. Σήμερα στις αίθουσες με τις νωπογραφίες και με τα μεγαλοπρεπή τζάκια, στεγάζεται μουσείο. Στα εκθέματα περιλαμβάνονται φλαμανδικές ταπισερί του 16ου αιώνα και λάφυρα από τη μάχη του Μούρτεν (1476). Επίσης υπάρχουν έργα του μεγάλου ζωγράφου Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό (1796-1875), ο οποίος έμεινε για ένα διάστημα στο κάστρο.
Γαλακτοκομείο στην άκρη του χωριού, όπου ο επισκέπτης μπορεί να δει πώς παρασκευάζεται το τοπικό τυρί γκριγιέρ (gruyère), που προσομοιάζει με την ελληνική γραβιέρα και συχνά συγχέεται μ' αυτήν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ελβετίας
Γιώργος Γεωργόπουλος
Ο Γιώργος Γεωργόπουλος είναι Έλληνας διεθνής πρωταθλητής της πυγμαχίας. Είναι αθλητής της Παναχαϊκής, μέλος της εθνικής ομάδας, γεννημένος το 1989 στην Πάτρα.
Είναι τρεις φορές πρωταθλητής Ελλάδος στα 91 κιλά και 4 φορές στο διασυλλογικό αντρών με την ομάδα της Παναχαϊκής. Στα 91+ κιλά το 2008 στην Θεσσαλονίκη, το 2012, όπου νίκησε στον τελικό τον Αντωνόπουλο του Παναθηναϊκού , και το 2013 με συνολικά τέσσερις νίκες. Ήταν τρίτος το 2009 και πρώτος στο Belfast cup 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πυγμάχοι Κατηγορία:Πυγμάχοι της Παναχαϊκής
Πανελλήνιος Γ.Σ. (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Πανελληνίου Γ.Σ. είναι ελληνική αθλητική ομάδα που δραστηριοποιείται στην Αθήνα, στην Αττική, όπου και βρίσκονται οι έδρες των τμημάτων του ιδρυτικού σωματείου.
Η ανδρική ομάδα καλαθοσφαίρισης σήμερα λαμβάνει μέρος στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής κατηγορίας, ωστόσο, στο πρόσφατο παρελθόν αποτελούσε επαγγελματικό τμήμα υπό τη νομική μορφή '''«Πανελλήνιος Γ.Σ. Κ.Α.Ε.»'''. Κάνοντας τα πρώτα του βήματά στο άθλημα το 1929, υπήρξε μια από τις πρώτες ελληνικές ομάδες που συνέβαλλαν στη δημιουργία του εθνικού πρωταθλήματος και στην ανάδειξη και προώθηση της καλαθοσφαίρισης στη χώρα.
Επίσημα χρώματα του συλλόγου είναι το μπλε και το λευκό και έμβλημά του ο δισκοβόλος. Έδρα όλων των τμημάτων καλαθοσφαίρισης αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο του Πανελληνίου, χωρητικότητας 1.500 θεατών, στο Πεδίον του Άρεως.
Το πρώτο πρωτάθλημα του 1929
Το 1929 χρονιά που ιδρύθηκε το τμήμα καλαθοσφαίρισης ο Πανελλήνιος κατέκτησε το πρώτο του πρωτάθλημα και αντίπαλες ομάδες ήταν ο Εθνικός Αθηνών, οι Νέοι Βύρωνος, η ΧΑΝ, η ΑΕΚ, η Σχολή Ευελπίδων και ο Πανιώνιος. Την ομάδα συγκροτούσαν οι αθλητές Χρ. Σβωλόπουλος, Δ. Σιδηρόπουλος, Ευαγγελινός, Σφήκας, Σπυριδάκης, Αλ. Σιδηρόπουλος, Συμεωνίδης και Σκέπερς. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Νίκος Νησιώτης ο οποίος αποτέλεσε δάσκαλο για τους επόμενους αθλητές και προπονητές εφαρμόζοντας μεθόδους και τακτικές που χρησιμοποιούνταν στο Αμερικάνικο μπάσκετ. Έδρα της ομάδας υπήρξε έως το 2010 το Κλειστό γυμναστήριο του Πανελληνίου στην Κυψέλη.
1946 - 1952
Από το 1946 έως το 1952 ο Πανελλήνιος ήταν από τους διακριθέντες του ελληνικού πρωταθλήματος αναδεικνύοντας σημαντικούς καλαθοσφαιριστές με στόχο την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Το 1950 και το 1951 αναδείχθηκε δεύτερος στο πρωτάθλημα. Το 1952 η Εθνική Ελλάδος καλαθοσφαίρισης παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς αγώνες και βασιζόταν σε 5 αθλητές του Πανελληνίου που ήταν και τα μέλη της Χρυσής Πεντάδας.
1953 Η Χρυσή Πεντάδα
Το 1953 ο Πανελλήνιος παρουσίασε στο πρωτάθλημα μια ομάδα που κατέκτησε τον τίτλο με επιδόσεις πρωτόγνωρες για τα ελληνικά δεδομένα. Συνήθιζε να κερδίζει τους αγώνες σημειώνοντας μεγάλες διαφορές πόντων μην αφήνοντας καμιά ευκαιρία για να αμφισβητηθεί η κυριαρχία της. Η ανυπαρξία ευρωπαϊκών διοργανώσεων στέρησε την ευκαιρία από την ομάδα αυτή να διεκδικήσει ένα ευρωπαϊκό τίτλο. Οι βασικοί παίκτες της ομάδας που αποκαλούνταν η Χρυσή Πεντάδα ήταν οι Θέμης Χολέβας, Παναγιώτης Μανιάς, Κώστας Παπαδήμας, Μίμης Στεφανίδης, Αριστείδης Ρουμπάνης. Την ομάδα συμπλήρωναν οι Νομικός, Κωστόπουλος, Μπουρνέλος, Γ. Ρουμπάνης, Σακέλης, Ξένος, Ζαγοραίος, Τσιφλάκος και Αναγνωστόπουλος.
1955 Το πρωτάθλημα των ρεκόρ
Το 1954 ο Πανελλήνιος περιορίστηκε στη 2η θέση. Το 1955 ο Αντώνης Χρηστέας εντάσσεται στην ομάδα του Πανελληνίου και αναδεικνύεται σε μεγάλο σκόρερ με συνέπεια η συνεργασία του με την ήδη αξιόλογη ομάδα του Πανελληνίου να οδηγήσει στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Ο Πανελλήνιος αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδος αήττητος με μέσο όρο πόντων τους 84, που αποτελούν ένα ασύλληπτο ρεκόρ για την εποχή εκείνη.
1957 Το πρωτάθλημα με μπαράζ
Το 1957 μετά από ισοβαθμία του Πανελληνίου και του Ολυμπιακού το πρωτάθλημα κρίθηκε μετά από συγκλονιστικό αγώνα μπαράζ που διεξήχθη στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Ο Πανελλήνιος αν και αγωνίστηκε χωρίς τους τραυματίες Ρουμπάνη και Μανιά κατόρθωσε να επικρατήσει με 62-60 και να στεφθεί πρωταθλητής. Αγωνίστηκαν οι Χολέβας, Παπαδήμας, Στεφανίδης, Χρηστέας, Μαυρολέων, Σακκέλης, Μόσχος. Το 1958 και το 1960 αναδείχθηκε τρίτος. Με τη δύση της μεγάλης αυτής ομάδας ξεκίνησαν να διοργανώνονται οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις, γεγονός που στέρησε από τον Πανελλήνιο την ευκαιρία να διεκδικήσει κάποια ευρωπαϊκή διάκριση.
1963 - 1986
Το 1963 ο Πανελλήνιος ανέλαβε την πρωτοβουλία για να συσταθεί η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης με σκοπό να αντικαταστήσει το ΣΕΓΑΣ και να αναλάβει τη διεξαγωγή και τη δημιουργία του εθνικού πρωταθλήματος. Αγωνιζόμενος στην Α΄Εθνική ο Πανελλήνιος αγωνίστηκε σε 622 αγώνες, σημειώνοντας 285 νίκες και 337 ήττες. Πέτυχε 38.974 πόντους, δέχθηκε 39.834 και συγκέντρωσε 770 βαθμούς. Αθλητές που διακρίθηκαν το διάστημμα αυτό ήταν οι Γκούμας, Τσάνταλης, Γκιούσμας, Λέκκας, Μαραγκός, Χαϊκάλης, Παπαχριστόπουλος, Λιβανός, Μάλλαχ, Τσαπραλής, Σταμάτης, Βλαβάκης, Γιαννόπουλος, Κοκορόγιαννης.
1970 - 1978 Η εποχή των μεγάλων σκόρερ
Ο Πανελλήνιος κατάφερε να αναδειχθεί τρίτος το 1970 και το 1978. Το διάστημα αυτό στις τάξεις του είχε δυο μεγάλους Έλληνες σκόρερ. Αυτοί ήταν ο Βασίλης Γκούμας που αναδείχθηκε 5 φορές πρώτος σκόρερ Ελλάδας (1970, 1974, 1975, 1977) και ο Παράσχος Τσάνταλης το 1971. Στις 28 Μαρτίου του 1971 ο Παράσχος Τσάνταλης σημείωσε ρεκόρ πόντων στην καριέρα του σκοράροντας 73 πόντους. Αυτή η συγκομιδή πόντων είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ και η μεγαλύτερη έως τότε.
1987 Φιναλίστ κυπέλλου Ελλάδος
Το 1986 η ομάδα του Πανελληνίου υποβιβάστηκε, όμως δείγμα της συσπείρωσης της ήταν η συμετοχή της στον τελικό κυπέλλου Ελλάδος το 1987 και η επιστροφή της στην Α΄ Εθνική την ίδια χρονιά. Κορυφαίος της ομάδας ήταν ο Άλπερτ Μάλλαχ, Γιαννόπουλος, Ντάκουρης, Σταμάτης, Τσέκος, Πανδρακλάκης, Κατσίμπας, Τσαπραλής, Κοκορόγιαννης και Ζαφειρόπουλος. Προπονητής ήταν ο Νίκος Παύλου. Στον τελικό κυπέλλου δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει με επιτυχία τον ισχυρό Άρη.
1988 - 1999 Τα πέτρινα χρόνια
Το 1988 ο Πανελλήνιος υποβιβάστηκε και πάλι και από τότε ακολούθησε μια πτωτική πορεία στις μικρότερες κατηγορίες χωρίς να μπορεί η ομάδα να ξαναβρεθεί σε πορεία διακρίσεων. Χρειαστηκε να ανανεωθεί πλήρως το τμήμα μπάσκετ αθλητικά και διοικητικά για να μπορέσει να υπάρξει ανασυγκρότηση.
Το 1997 η διοίκηση του ευρύτερου Πανελληνίου Γ.Σ. απευθύνθηκε στο Μίνωα Κυριακού προσφέροντάς του τα ηνία του συλλόγου, ο οποίος βρισκόταν σε δυσχερή διοικητική και οικονομική κατάσταση. Ο επιχειρηματίας, ο οποίος υπήρξε στο παρελθόν αθλητής στίβου των «Ολυμπιονικών» (τρέξιμο στα 100 μ.), αποδέχθηκε την πρόταση, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία του Πανελληνίου.
Παραμονή στην Α2 Εθνική (2000-2004)
Πριν από τη περίοδο ακμής του Πανελληνίου που παρατηρήθηκε κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 2000, η ομάδα πέρασε μια προπαρασκευαστική τετραετία στα γήπεδα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας. Ο προπονητής που συνέδεσε περισσότερο το όνομά του με την προσπάθεια ανάκαμψης της ομάδας και επιστροφής της στην Α1 Εθνική ήταν ο Μάνος Μανουσέλης, ενώ στην προεδρία εξακολουθούσε να βρίσκεται ο Μίνως Κυριακού. Ορισμένοι από τους παίκτες που θήτευσαν στην ομάδα την πενταετία αυτή ήταν οι Απόστολος Κουτρούλιας, Γιώργος Κούμουλος, Ανδρέας Γλυνιαδάκης, Μιχάλης Υφαντής, Ηλίας Τσόπης, Μάριαν Κράλιεβιτς, Αλέξης Τσαμάτος, Γιώργος Λημνιάτης και Γιώργος Μποζίκας, ενώ πλην του Μανουσέλη θέση στον πάγκο πήραν οι Κώστας Φλεβαράκης, Νίκος Παύλου και Κώστας Διαμαντόπουλος.
Την περίοδο 2002-03 ο σύλλογος είχε φτωχότερη συγκομιδή. Με 14 νίκες και 12 ήττες, οι σύλλογοι Πανελλήνιος, Α.Γ.Ε. Χαλκίδα και Ιωνικός Νίκαιας κατέλαβαν στην τελική κατάταξη τις θέσεις 4, 5 και 6 αντίστοιχα βάσει των μεταξύ τους διαφορών στις στατιστικές κατηγορίες.
Οι προσπάθειες των ανθρώπων της ομάδας για επιστροφή στην κορυφαία κατηγορία έδωσαν καρπούς τελικά τη χρονιά 2003-04, το πέρας της οποίας βρήκε τον Πανελλήνιο στην πρώτη θέση της βαθμολογίας. Η κατάκτηση του Πρωταθλήματος της κατηγορίας επήλθε με 20 νίκες και 6 ήττες, όσες συγκέντρωσε και η δεύτερη ομάδα, η Μ.Ε.Ν.Τ. Οι παίκτες του ρόστερ της χρονιάς ήταν οι Μ. Δρελιώζης, Δ. Κορώνης, Μ. Υφαντής, Η. Τσόπης, Μ. Κράλιεβιτς, Λ. Κανελλόπουλος, Δ. Τζιάλλας, Α. Τσαμάτος, Ε. Μόρφης, Ν. Κρίτσαλος, Τ. Κανταρτζής, Γ. Λημνιάτης, Γ. Σακελλαρίου και Γ. Μποζίκας, ενώ καθήκοντα προπονητή διατηρούσε ο Μάνος Μανουσέλης.
Σύγχρονη περίοδος ακμής (2004-2010)
Ξεκινώντας τη νέα του πορεία στην Α1 Εθνική την περίοδο 2004-05, ο σύλλογος διατήρησε στον πάγκο του το Μάνο Μανουσέλη. Εντούτοις η φτωχή του συγκομιδή σε αποτελέσματα οδήγησε τον προπονητή στην έξοδο και στην αντικατάστασή του από τον Κώστα Πετρόπουλο τον Ιανουάριο. Ως βοηθοί του εργάστηκαν οι Γιάννης Κτιστάκης, Τάσος Βελέγκας και Ανδρέας Ζιάκας. Στο τέλος της κανονικής περιόδου η ομάδα τερμάτισε στη 12η θέση της βαθμολογικής κατάταξης με απολογισμό 8 νίκες και 18 ήττες. Ωστόσο κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία, πετυχαίνοντας αξιοσημείωτες επιδόσεις τα επόμενα χρόνια. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο Ελλάδας, συμμετείχε σε ένα και μοναδικό παιχνίδι για τη «Φάση των 16», στο οποίο και ηττήθηκε από το Μαρούσι με 63-84.
Τον Οκτώβριο του 2005 την τεχνική ηγεσία της ομάδας ανέλαβε ο Αργύρης Πεδουλάκης, κλείνοντας συμβόλαιο διετούς συνεργασίας με το σύλλογο. Ο προπονητής είχε στο παρελθόν εργαστεί για πολλά χρόνια στο Περιστέρι, ενώ την προηγούμενη περίοδο είχε καθίσει στον πάγκο του Μακεδονικού, τον οποίο οδήγησε στον τελικό του ULEB Cup (διοργάνωση 2ου επιπέδου). Στο Πρωτάθλημα της χρονιάς 2005-06 η ομάδα ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις για την κανονική περίοδο στην 5η θέση της βαθμολογίας (14 νίκες και 12 ήττες), περνώντας επιτυχώς στα Play-offs. Εκεί αντιμετώπισε τον Άρη Θεσσαλονίκης από τον οποίο ηττήθηκε δύο φορές (70-63, 78-74). Η ίδια ομάδα απέκλεισε τον Πανελλήνιο και από το Κύπελλο Ελλάδος, στη «Φάση των 16» με σκορ 76-89 στην Κυψέλη.
Παρά το γεγονός ότι επτά ομάδες κέρδισαν την περίοδο εκείνη εισιτήριο για ευρωπαϊκές διοργανώσεις και παρόλο που ο Πανελλήνιος τερμάτισε υψηλά στη βαθμολογία, δεν αγωνίστηκε τελικά εκτός Ελλάδος το επόμενο φθινόπωρο. Εντός των συνόρων η απόδοσή του υπήρξε εξίσου καλή με την προηγούμενη περίοδο, με αποτέλεσμα να συγκεντρώσει 15 νίκες και 11 ήττες για την κανονική περίοδο του 2006-07. Έχοντας τερματίσει ξανά στην 5η θέση, μπήκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στα Play-offs. Στη φάση αυτή υπέστη δύο ήττες (78-72, 54-67) από τον Πανιώνιο κλείνοντας τη χρονιά οριστικά στην 5η θέση. Στο θεσμό του Κυπέλλου στάθηκε ξανά άτυχος, παίζοντας σε ένα μόλις παιχνίδι για τη «Φάση των 16», στο οποίο και ηττήθηκε με σκορ 81-72 από τον Κολοσσό Ρόδου. Τον Οκτώβριο του 2006 ο Πεδουλάκης υπέβαλε την παραίτησή του από το σύλλογο, ενώ παράλληλα έλυσαν τη συνεργασία τους με το σύλλογο οι Θανάσης Σκουρτόπουλος, Μάκης Γραικός και Βασίλης Αντωνόπουλος. Πρώτος προπονητής για το υπόλοιπο της χρονιάς ανέλαβε ο Γιώργος Καλαφατάκης με βοηθό το Τζον Κόρφα και το Τζώρτζη Δικαιουλάκο. Τον Ιούνιο του 2007 στο προπονητικό τιμ προστέθηκε ο Βαγγέλης Μάγειρας, ενώ ο Καλαφατάκης αναμενόταν να επεκτείνει το συμβόλαιό του για δύο ακόμη χρόνια.
Το επόμενο φθινόπωρο η ομάδα της Κυψέλης επέστρεψε στα διεθνή γήπεδα λαμβάνοντας μέρος από κοινού με τον Πανιώνιο στο Uleb Cup (διοργάνωση 2ου επιπέδου, μετέπειτα EuroCup). Η παρουσία του ήταν σύντομη, εφόσον αγωνίστηκε σε 10 αγώνες στην αρχική φάση των Ομίλων και αποχαιρέτησε το θεσμό στα τέλη Ιανουαρίου όντας στην τελευταία θέση της βαθμολογίας. Αντιμετωπίζοντας τη Ντιναμό Μόσχας, την Οστάνδη, τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου, τη Νίμπουργκ και τη Μπολόνια σε διπλά παιχνίδια, συγκέντρωσε 1 νίκη και 9 ήττες. Στο Πρωτάθλημα Ελλάδος για τη χρονιά 2007-08, με απολογισμό 14 νίκες και 12 ήττες, βρέθηκε ξανά στην 5η θέση της βαθμολογίας της κανονικής περιόδου. Σε μια επανάληψη της προηγούμενης χρονιάς, ο Πανιώνιος υποχρέωσε τον Πανελλήνιο σε δύο νέες ήττες (83-70, 80-95), αφήνοντάς τον αυτή τη φορά στην 6η θέση. Στο Κύπελλο υπήρχε μια διαφοροποίηση στην οργάνωση τη χρονιά αυτή και βάσει αυτής ο Πανελλήνιος αγωνίστηκε απευθείας στη «Φάση των 8». Εκεί κατάφερε να επικρατήσει αρχικά επί του Πανιωνίου με σκορ 88-76, για να ηττηθεί στους ημιτελικούς με σκορ 70-76 από το μετέπειτα τροπαιούχο Παναθηναϊκό. Το Δεκέμβριο του 2006 οι Καλαφατάκης και Κόρφας αποχώρησαν από το σύλλογο και τη θέση του πρώτου προπονητή ανέλαβε ο μέχρι τότε βοηθός Βαγγέλης Μάγειρας. Η λήξη της συνεργασίας της ομάδας με τον Καλαφατάκη αποδόθηκε σε μια σειρά κακών αποτελεσμάτων σε Ευρώπη και Πρωτάθλημα, ωστόσο ο ίδιος υποστήριξε ότι μετά τη λήξη του συμβολαίου του το προηγούμενο καλοκαίρι η ανανέωσή του παρέμεινε για μήνες ασαφής, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει με δική του πρωτοβουλία.
Την αγωνιστική περίοδο 2008-09 το ULEB Cup μετονομάστηκε σε EuroCup. Αφού πέρασε με επιτυχία δύο προκριματικές φάσεις (τέσσερις αγώνες απέναντι στην Τέλεκομ Μπάσκετς Βόννης και το Κίεβο B.C.), ο Πανελλήνιος εντάχθηκε στους Ομίλους της «Φάσης των 32». Συλλέγοντας 3 νίκες και 3 ήττες απέναντι στην Τουρκ Τέλεκομ Άγκυρας, τον Άρη Θεσσαλονίκης και τη Μπνέι ΧαΣαρόν, προκρίθηκε στη «Φάση των 16». Εκεί συγκέντρωσε 1 νίκη και 5 ήττες απέναντι στη Ντιναμό Μόσχας, την Κίμκι και το Μαρούσι, με αποτέλεσμα να τερματιστεί η πορεία του στο θεσμό στις αρχές της άνοιξης. Εντός των συνόρων, στην κανονική περίοδο του Πρωταθλήματος συγκέντρωσε 17 νίκες και 9 ήττες (όσες και το Μαρούσι), φτάνοντας για μία ακόμη χρονιά μέχρι την 5η θέση. Στα Play-offs γνώρισε δύο διαδοχικές ήττες από την ομάδα των βορείων προαστίων, ολοκληρώνοντας τις υποχρεώσεις του στην 5η θέση οριστικά. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο Ελλάδος, αγωνίστηκε κατ' ευθείαν στους Προημιτελικούς όπου και αποκλείστηκε από τον Παναθηναϊκό με σκορ 90-81. Ο Ηλίας Ζούρος διατηρήθηκε στο πόστο του προπονητή σε ολόκληρη τη διάρκεια της χρονιάς αυτής.
2010 Φάιναλ φορ EuroCup
Το 2010 ο Πανελλήνιος αγωνίστηκε στο final 4 του EuroCup επίτευγμα που αποτελεί και τη μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας μετά την επιστροφή της στην Α1. Με προπονητή τον Ηλία Ζούρο και διακριθέντες τους Σμιθ, Βουγιούκα, Μπλάκνεϊ ο Πανελλήνιος πέρασε επιτυχημένα τις τρεις φάσεις προκριματικών εκ των οποίων οι δυο ήταν μέσα από ομίλους. Στη προκριματική φάση αναδείχθηκε πρώτος στον όμιλο με 4 νίκες και 2 ήττες, ενώ στη φάση των 16 αναδείχθηκε δεύτερος στον όμιλο με 4 νίκες και 2 ήττες. Στα προημιτελικά απέκλεισε την ισπανική Γκράν Κανάρια με συνολικό σκόρ 149-145 (Αθήνα: 81–70, Λας Πάλμας: 75–68). Στο φάιναλ φορ της Βιτώρια τερμάτισε 4ος αφού ηττήθηκε στον ημιτελικό από τη μετέπειτα τροπαιούχο Βαλένθια (92-80) και εν συνεχεία στο μικρό τελικό από τη Μπιλμπάο (76-67), οι οποίες σημειωτέον αγωνίζονταν εντός των συνόρων τους.
Ραγδαία πτωτική πορεία (2010-σήμερα)
Το Μάρτιο του 2010 ο πρόεδρος και βασικός χρηματοδότης του Πανελληνίου, Μίνως Κυριακού, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από όλες τις αιρετές θέσεις που κατείχε στον τομέα του αθλητισμού, δηλαδή την προεδρία της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, της Ελληνικής Ομοσπονδίας Τοξοβολίας και του Πανελληνίου. Στην απόφαση παραίτησης οδηγήθηκε για να προλάβει την έκπτωση του, μετά τη δικαστική εμπλοκή του σε υπόθεση με πολεοδομικές παραβάσεις, που τον οδήγησαν σε δίκη για απόπειρα εξαπάτησης του δικαστηρίου, ηθική αυτουργία σε ψευδή βεβαίωση, αυθαίρετη μεταβολή αιγιαλού και παράνομη κατάληψη δημοσίου κτίσματος.
Το Σεπτέμβριο του 2010 το διοικητικό συμβούλιο της Κ.Α.Ε. Πανελλήνιος αποφάσισε τη μεταφορά της έδρας της ομάδας για τους αγώνες του Πρωταθλήματος, του Κυπέλλου και του EuroCup εκτός Αθηνών και συγκεκριμένα στο «Χαλκιοπούλειο» Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο της Λαμίας, χωρητικότητας 2.600 θεατών. Τη συμφωνία συνυπέγραψαν οι Μίνως Κυριακού και ο τότε Δήμαρχος Λαμιέων, Γιώργος Κοτρωνιάς. Η απόφαση αυτή της Κ.Α.Ε. οδήγησε, ωστόσο, σε οριστική ρήξη με τον Ερασιτέχνη Πανελλήνιο, καθώς οι δύο πλευρές πολλές φορές αντάλλαξαν αιχμηρές ανακοινώσεις. Σημειώνεται πως στον ερασιτέχνη είχε στο μεταξύ οριστεί με απόφαση Πρωτοδικείου προσωρινή διοίκηση, υπό την ηγεσία του Βασίλη Ζερβουδάκη, η οποία σε συνέντευξη τύπου εξέθεσε τη δυσχερή οικονομική κατάσταση του συλλόγου.
Στο αγωνιστικό κομμάτι, ο Θανάσης Σκουρτόπουλος αντικατέστησε τον Ηλία Ζούρο στον πάγκο της ομάδας για την περίοδο 2010-11. Σε επίπεδο αποτελεσμάτων η χρονιά δεν θύμισε σε τίποτε τις προηγούμενες. Ο Πανελλήνιος συγκέντρωσε 9 νίκες και 17 ήττες με αποτέλεσμα να καταταγεί στη 12η θέση, μόλις μία πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο Ελλάδος, η ομάδα αγωνίστηκε κατευθείαν στους Προημιτελικούς όπου και ηττήθηκε με σκορ 57-85 από το μετέπειτα τροπαιούχο Ολυμπιακό Πειραιώς. Στο EuroCup (διοργάνωση 2ου επιπέδου), πέρασε με επιτυχία την κανονική περίοδο, για να αποκλειστεί στη «Φάση των 16».