cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Προσπέρ Μεριμέ
Εργοβιογραφία
Σπούδασε νομικά, τα οποία όπως τόσοι άλλοι συγγραφείς εγκατέλειψε, έμαθε ξένες γλώσσες και σε ηλικία δεκαεννέα ετών δημοσίευσε το πρώτο του θεατρικό έργο, τον Κρόμβελ, με την ενθάρρυνση του Σταντάλ, που ήταν φίλος του παρά τις ιδεολογικές τους διαφορές.
Το 1825 κυκλοφόρησε στη Γαλλία το Θέατρο της Κλάρας Γκαζύλ, μια συλλογή θεατρικών έργων μεταφρασμένων δήθεν από κάποιον Ζοζέφ Λ’ Ετράνζ, κάποιας Ισπανίδας ηθοποιού. Επίσης, το 1827, κυκλοφόρησε το Λα Γκυζλά, μπαλάντες με «γοτθικά» θέματα μεταφρασμένα από κάποιον Υασίντ Μαγκλάνοβιτς από τα Ιλλυρικά ! Ήταν έργα του Μεριμέ που εξαπάτησαν ακόμη τους λογίους της εποχής.
Στη συνέχεια ο Μεριμέ έγραψε ιστορικά μυθιστορήματα, επηρεασμένος από τον Ουώλτερ Σκοτ και αναδείχθηκε αριστοτέχνης της νουβέλας, με αποκορύφωμα την Κολόμπα και την Κάρμεν.
Έγραψε επίσης ιστορικά και αρχαιολογικά έργα (ήταν γενικός επιθεωρητής των ιστορικών μνημείων), Σημειώσεις από ταξίδια στην Ισπανία, Ελλάδα και Τουρκία, λογοτεχνικές κριτικές και μετέφρασε στα γαλλικά έργα του Πούσκιν και του Τουργκένιεφ.
Για την ειρωνεία του και το διεισδυτικό του πνεύμα χαρακτηρίστηκε «δεύτερος Βολταίρος». Το φανταστικό, το εξωτικό (Ανδαλουσία, Κορσική, Λιθουανία, Περού), και τα δυνατά πάθη είναι τα ιδιαίτερα γνωρίσματα του έργου του.
Μαζί με τη συγγραφέα Ζωρζ Σαντ, ανακάλυψε τη σειρά μεσαιωνικών ταπισερί Η κυρία και ο μονόκερος και φρόντισε για τη συντήρησή τους. Συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία του εθνικού μουσείου του Μεσαίωνα στο Παρίσι, όπου εκτίθενται τώρα οι ταπισερί.
Στη συνέχεια μείωσε τη λογοτεχνική παραγωγή του, αφιερώνοντας τον χρόνο του ως ιστορικός και αρχαιολόγος, από το 1842 ασχολήθηκε με μια ταξινόμηση ιστορικών μνημείων στην οποία αποτίει φόρο τιμής η βάση δεδομένων Base Mérimée, που δημιουργήθηκε το 1978 και φέρει το όνομά του.
Επιλογή έργων
Θέατρο
Ποίηση
Μυθιστορήματα
Διηγήματα και νουβέλλες
άλλα
Ελληνικές μεταφράσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι μεταφραστές
Ντίρικ Μπάουτς
Ο Ντίρικ Μπάουτς (φλαμανδικά: Dieric Bouts, γενν. περίπου 1415 – απεβ. 6 Μαΐου 1475 ) ήταν πρώιμος Ολλανδός ζωγράφος. Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ στο έργο του Het Schilderboeck του 1604 ο Μπάουτς γεννήθηκε στο Χάαρλεμ και δραστηριοποιήθηκε κυρίως στο Λέουβεν (Λουβαίν), αποτελώντας τον ζωγράφο της πόλης από το 1468. Ο φαν Μάντερ περιέπλεξε το όλο θέμα, συγγράφοντας τις βιογραφίες τόσο του "Ντίρικ του Χάαρλεμ" όσο και του "Ντίρικ του Λέουβεν", αν και αναφερόταν στο ίδιο πρόσωπο. Η ομοιότητα του επωνύμου οδήγησε, επίσης, σε σύγχυση με τον διακεκριμένο γλύπτη του Λέουβεν Χούμπρεχτ Στουερμπάουτς. Στην πραγματικότητα, πολύ λίγα πράγματα είναι γνωστά για τον πρώιμο βίο του Μπάουτς, εκτός του ότι επηρεάστηκε σημαντικά από τον Γιαν βαν Άικ και τον Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν, στους οποίους μπορεί να μαθήτευσε. Η παρουσία του στο Λέουβεν τεκμηριώνεται για πρώτη φορά το 1457 και παρέμεινε στην πόλη μέχρι τον θάνατό του το 1475.
Ο Μπάουτς ήταν ανάμεσα στους πρώτους βορειοευρωπαίους καλλιτέχνες που υιοθέτησαν τη χρήση ενός "σημείου φυγής", όπως φαίνεται στο έργο του "Μυστικός Δείπνος". Το έργο του χαρακτηρίζεται από μια κάποια πρωτόλεια ακαμψία στη σχεδίαση και οι μορφές του είναι συχνά επιμηκυσμένες εκτός αναλογιών και γωνιώδεις, αλλά το όλο αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα εκφραστικό, καλοσχεδιασμένο και με πλούσια χρώματα, με ιδιαίτερα προσεγμένο φόντο τοπίων.
Πρώιμο έργο (προ του 1464)
Το πρώτο έργο του Μπαουτς είναι το Τρίπτυχο της ζωής της Παρθένου, το οποίο σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Πράδο της Μαδρίτης και χρονολογείται γύρω στο 1445. Το τρίπτυχο της Αποκαθήλωσης, που βρίσκεται στο μαυσωλείο Capilla Real της Γρανάδα είναι πιθανόν της ίδιας περιόδου, περί τα 1450 - 60. Τμήματα ενός διαμελισμένου καμβά σήμερα βρίσκονται στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου στις Βρυξέλλες, στο Μουσείο Γκέτι του Λος Άντζελες, , την Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου, , το Μουσείο Νόρτον Σάιμον της Πασαντίνα και μια ιδιωτική συλλογή στην Ελβετία. Έχοντας τις ίδιες διαστάσεις με τον τρίπτυχο της "Θείας Κοινωνίας" πιθανότατα ανήκει σε αυτή την περίοδο. Η Πιετά που βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου είναι ένα ακόμη έργο του αυτής της περιόδου.
Τεκμηριωμένα έργα
Ο "Μυστικός Δείπνος" είναι η κεντρική πτέρυγα του τριπτύχου των "Ιερών Μυστηρίων", που ο Μπάουτς έφτιαξε ύστερα από ανάθεση της αδελφότητας των Αγίων Μυστηρίων του Λέουβεν το 1464. Όλα τα ορθογώνια του κεντρικού χώρου (οι φανταστικές γραμμές που βρίσκονται πίσω και κάθετα προς το επίπεδο της εικόνας και συγκλίνουν στο σημείο φυγής) οδηγούν σε ένα σημείο φυγής στο κέντρο του απεικονιζόμενου τζακιού πίσω από την κεφαλή του Ιησού. Ωστόσο, ο μικρότερος πλαϊνός χώρος έχει το δικό του σημείο φυγής και κανένα από τα δύο δεν συμπίπτει με τον ορίζοντα του τοπίου που απεικονίζεται πίσω από τα παράθυρα. Το έργο αυτό είναι το δεύτερο που εμφανίζει κάποια κατανόηση της γραμμικής προοπτικής που υπάρχει στα έργα των Ιταλών καλλιτεχνών της εποχής. Το πρώτο είναι "Η Παρθένος με το Βρέφος στον Θρόνο με τον Άγιο Ιερώνυμο και τον Άγιο Φραγκίσκο" του Πέτρους Κρίστους (Φρανκφούρτη, Μουσείο Σταίντελ, 1457).
Οι μελετητές σημειώνουν επίσης ότι ο "Μυστικός Δείπνος" του Μπάουτς ήταν ο πρώτος Φλαμανδός που απεικόνισε τον Μυστικό Δείπνο. Στην κεντρική πτέρυγα του έργου ο Μπάουτς δεν εστίασε στην ίδια τη βιβλική αφήγηση αλλά αντ' αυτής παρουσίασε τον Ιησού στον ρόλο ενός ιερέα που εκτελεί το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας κατά το Καθολικό τυπικό. Αυτή η απεικόνιση έρχεται σε ισχυρή αντίθεση με άλλες απεικονίσεις, που συχνά εστιάζουν στον Ιούδα Ισκαριώτη, που πρόδωσε τον Ιησού, ή στην παρηγορία του Ιωάννη από τον Χριστό. Ο Μπάουτς προσέθεσε στην πολυπλοκότητα της σκηνής την παρουσία τεσσάρων υπηρετών (δύο πλάι στο παράθυρο και δύο ισταμένων), όλων ντυμένων με τη φλαμανδική ενδυμασία. Αν και κάποιοι διέκριναν στην απεικόνιση αυτή τον ίδιο τον ζωγράφο και τους δυο γιους του, οι μορφές αυτές μάλλον είναι πορτρέτα μελών της αδελφότητας που είχε παραγγείλει το τρίπτυχο. Ο "Μυστικός Δείπνος" ήταν το κεντρικό τμήμα του έργου που υπήρχε στον ναό του Αγίου Πέτρου στο Λέουβεν.
Το πολύπτυχο των Αγίων Μυστηρίων έχει τέσσερις επιπλέον πτέρυγες, δύο ανά πλευρά. Καθώς αυτές έχουν μεταφερθεί στα μουσεία του Βερολίνου και του Μονάχου κατά τον 19ο αιώνα, η ανακατασκευή του αρχικού πολύπτυχου ήταν δύσκολη. Σήμερα πιστεύεται ότι το τμήμα με τον Αβραάμ και τον Μελχισεδέκ βρισκόταν επάνω από τον εορτασμό του Πάσχα στην αριστερή πλευρά, ενώ η συλλογή του Μάννα βρισκόταν επάνω από την απεικόνιση του Ηλία με τον Άγγελο στη δεξιά πτέρυγα. Όλες οι απεικονίσεις είναι πρόδρομοι του Μυστικού Δείπνου στο κεντρικό πάνελ.
Αφού έλαβε το αξίωμα του ζωγράφου της πόλης στο Λέουβεν το 1468, ο Μπάουτς έλαβε ανάθεση να ζωγραφίσει δύο ακόμη έργα για το Δημαρχείο του Λέουβεν. Το πρώτο ήταν το τρίπτυχο της "Υπέρτατης Κρίσεως" (1468 - 70), το οποίο υπάρχει σήμερα μόνο με τις δύο πτέρυγές του (Η οδός προς τον Παράδεισο και Η πτώση των Καταραμένων) και εκτίθεται στο Ανάκτορο Καλών Τεχνών (Palais des Beaux-Arts) της Λιλ, μαζί με ένα θραύσμα "Προτομή του Χριστού" του κεντρικού πάνελ από το Εθνικό Μουσείο της Στοκχόλμης. Μετά από αυτό το έργο στράφηκε στη μεγαλύτερη ανάθεση για το πολύπτυχο της Κρίσεως (1470–75), έργο που τον κράτησε απασχολημένο ως τον θάνατό του το 1475. Ολοκλήρωσε τη μία πτέρυγα και ξεκίνησε τη δεύτερη, και με τις δύο να απεικονίζουν τον βίο του Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα του 11ου αιώνα Όθωνος Γ΄. Τα δύο έργα μπορεί σήμερα να δε ο επισκέπτης στο μουσείο των Βρυξελλών. Οι υπόλοιπες πτέρυγες του έργου δεν συμπληρώθηκαν ποτέ..
Αφιερωματικά πάνελ και πορτρέτα
Πολλά από τα αυθεντικά έργα του Μπάουτς είναι μικρά αφιερωματικά πάνελ, συνήθως με την Παναγία Βρεφοκρατούσα. Πρώιμο παράδειγμα είναι το έργο του "Η Μαντόνα του Ντέιβις" Davis Madonna που εκτίθεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη. Εξαιρετικά αντίγραφά του εκτίθενται στο Bargello της Φλωρεντίας και το Μουσείο Καλών Τεχνών του Σαν Φρανσίσκο. Η σύνθεση αυτή ακολουθεί τον τύπο του πίνακα Notre-Dame-des-Grâces που εγκαταστάθηκε στον Καθεδρικό ναό του Καμπραί (Γαλλία) το 1454. Η Παρθένος Βρεφοκρατούσα της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου είναι το μεγαλύτερο και πλέον φιλόδοξο έργο αυτής της σειράς πινάκων. Στη δημιουργία πορτρέτων, ο Μπάουτς επεξέτεινε την παράδοση που εγκαθίδρυσαν οι Ρομπέρ Καμπέν, Γιαν βαν Άικ, Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν και Πέτρους Κρίστους. Το χρονολογούμενο από το 1462 "Πορτρέτο άνδρα" στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου αποτελεί την πρώτη εμφάνιση απεικόνισης κατά τα τρία τέταρτα του σώματος με ευδιάκριτο φόντο και με μια "ματιά" ενός τοπίου που διακρίνεται πίσω από το παράθυρο. Ευρέως αποδιδόμενο στον Μπάουτς είναι και το "πορτρέτο άνδρα" στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, καθώς η μορφή του μοιάζει με αυτές που απεικονίζει το "Πολύπτυχο της Κρίσεως" του 1470 - 75. Άλλα πορτρέτα που σχετίζονται με τον Μπάουτς και βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον και στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας είναι περισσότερο προβληματικά ως προς την πατρότητά τους.
Άλλα έργα
Ο "Μυστικός Δείπνος" και το "πολύπτυχο της Κρίσεως" είναι οι μόνες εργασίες που διαπιστωμένα ανήκουν στον Μπάουτς. Οι υπόλοιπες πτέρυγες από το Πολύπτυχο της Κρίσεως (χρονολογούμενα από το 1468 - 70) και το τρίπτυχο "το Μαρτύριο του Αγίου Εράσμου" (πριν το 1466) μπορούν επίσης να τού αποδοθούν με σχετική βεβαιότητα. Εκτός από αυτά, όμως, υπάρχει ένας αριθμός από επιπλέον έργα που τού αποδίδονται. Αυτά είναι: Ο Ιησούς στην οικία του Σίμωνα, η Γέννηση (θραύσμα με την Παρθένο σε στάση προσευχής) στην Πινακοθήκη του Βερολίνου (Staatliche Museen), το τρίπτυχο Μαρτύριο του Αγίου Ιππολύτου στο μουσείο Groeningemuseum της Μπρυζ, "Η ενθρόνιση της Παρθένου με τέσσερις Αγγέλους" στην Capilla Real της Γρανάδα, ο Ευαγγελισμός (Μουσείο Calouste Gulbenkian, Λισαβόνα). Η Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου κατέχει την Ταφή, την Παρθένο ένθρονη με τους Αγίους Πέτρο καο Παύλο, και την Παναγία Βρεφοκρατούσα''.
Τού αποδίδονται επίσης ο Άγιος Ιάκωβος ο Μεγαλύτερος (Museu de Arte Sacra do Funchal, Μαδέιρα, Πορτογαλία), Ιδού ο Αμνός του Θεού (Μόναχο, Παλαιά Πινακοθήκη), Ο Μωυσής και η φλεγομένη βάτος (Μουσείο Τέχνης Φιλαδέλφειας), Προτομή του Χριστού (Μουσείο Μπόιμανς - φαν Μπένινγκεν Η Παρθένος και το Βρέφος (Εθνική Πινακοθήκη Ουάσινγκτον) και μια Ανάσταση (στο Norton Simon Museum of Art). Δύο έργα αποδιδόμενα σε αυτόν βρίσκονται στο Λούβρο - θραύσμα από την Ανάσταση με τον Άγιο Ιωσήφ και Η βρεφοκρατούσα Παρθένος σε μια κόγχη''.
Έλμπρεχτ και Ντίρικ ο νεότερος
Ο Μπάουτς νυμφεύτηκε δύο φορές και απέκτησε τέσσερα τέκνα. Οι δύο του κόρες μόνασαν, ενώ οι δυο γιοί του ακολούθησαν το επάγγελμα του πατέρα τους και διατήρησαν το εργαστήριό του στα μέσα του 16ου αιώνα. Λίγα είναι γνωστά για τον Ντίρικ τον νεότερο, αν και φαίνεται ότι ακολούθησε το πατρικό στυλ μέχρι τον πρώιμο θάνάτό του το 1491. ο νεότερος αδελφός του, Έλμπρεχτ Μπάουτς (Aelbrecht Bouts) επίσης ήταν ζωγράφος, αλλά με στυλ αναμφισβήτητα δικό του. Οι εργασίες του προώθησαν τις εργασίες των Μπάουτς στον 16ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική
1177
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1177 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γεώργιος Σκληρός
Ο Γεώργιος Κωνσταντινίδης (Τραπεζούντα, 1878 - Κάιρο, 1919), ο αποκαλούμενος Σκληρός, ήταν πρωτοπόρος Έλληνας σοσιαλιστής, που προσπάθησε να αποτυπώσει ρεαλιστικά την κοινωνική πραγματικότητα της εποχής του στη βάση της ταξικής διάρθρωσης της κοινωνίας και να αναλύσει την ελληνική κοινωνία με μαρξιστικά εργαλεία, προκαλώντας συζητήσεις και προστριβές ανάμεσα στους τότε προοδευτικούς κύκλους. Θεωρείται ως ο "εισηγητής" του μαρξισμού και της κοινωνιολογίας στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Ο Γεώργιος Σκληρός γεννήθηκε στην Τραπεζούντα του οθωμανικού Πόντου. Ήταν γιος του πλούσιου εμπόρου και λογίου Ηλία Κωνσταντινίδη. Μετά την αποπεράτωση των γυμνασιακών σπουδών του μετέβη στην Οδησσό της Ρωσίας για να ασχοληθεί με το εμπόριο κοντά σ' ένα συγγενικό του πρόσωπο. Σύντομα έφυγε για τη Μόσχα, όπου γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή. Το 1905 εγκατέλειψε τη Ρωσία, πιθανότατα επειδή ενεπλάκη στα επαναστατικά γεγονότα της εποχής και κατέληξε στην Ιένα της Γερμανίας, όπου και συνέχισε τις πανεπιστημιακές του σπουδές κι έλαβε το πτυχίο του το 1909.
Ο Σκληρός μετά το τέλος των σπουδών του, μολονότι επιθυμούσε να εγκατασταθεί στην Αθήνα, επέλεξε για λόγους υγείας -έπασχε από φυματίωση- να πάει να ζήσει στο Κάιρο της Αιγύπτου. Πέθανε το 1919.
Αρθρογραφία (επιλ.)
Εκτενή καταγραφή των κειμένων του Σκληρού παραθέτει ο Μπουμπούς (1996), σελ.409-410. Συνολική μεταθανάτια έκδοση των δημοσιευμάτων του κυκλοφόρησε από τον Λουκά Αξελό:
Δείτε επίσης
Σκληρός
Μάλμε
Το Μάλμε (Malmö) είναι η τρίτη σε μέγεθος πόλη στη Σουηδία και βρίσκεται στη νοτιότερη επαρχία Σκόνε. Έχει 300.515 κατοίκους (περίπου 658.704 στην μητροπολιτική περιοχή). Το Μάλμε ήταν μία από τις πρώτες και πιο βιομηχανοποιημένες πόλεις της Σκανδιναβίας, αλλά τις τελευταίες δεκαετίες προσπαθεί να προσαρμοστεί στη μεταβιομηχανική εποχή. Η πόλη έχει πολλά ιστορικά κτήρια και πάρκα και είναι επίσης ένα δημοφιλές μέρος για ψώνια λόγω των πολλών καταστημάτων της. Τα τελευταία χρόνια έχει ιδρυθεί ένα πανεπιστημιακό κολέγιο (Malmö Högskola) και η πόλη προσπαθεί να επικεντρωθεί στην εκπαίδευση, τις τέχνες και τον πολιτισμό.
Η πόλη είναι γνωστή για τα εκτεταμένα πάρκα και τους χώρους πρασίνου και θεωρείται ως ένα μοντέλο αειφόρου αστικής ανάπτυξης. Ένα σημαντικό λιμάνι είναι η πόλη Χελσινμπόρι.
Στις 9 Μαΐου του 1992 διοργάνωσε τον 37ο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, όπως και τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 2013.
Η Μάλμε ΦΦ είναι η επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης.
Ιστορία
250px|thumb|right|Κάστρο του 15ου αιώνα στο Μάλμε Η παλαιότερη γραπτή μνεία του Μάλμε ως πόλη χρονολογείται από το 1275. Θεωρείται ότι ιδρύθηκε μερικές δεκαετίες νωρίτερα, ως οχυρωμένη αποβάθρα πορθμείων ή αγκυροβόλιο του Αρχιεπισκόπου του Lund, περίπου 20 χιλιόμετρα (12 μίλια) βόρεια-ανατολικά. Malmö ήταν για τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Δανίας αιώνες. Το αρχικό του όνομα ήταν Malmhaug (με εναλλακτικές μορφές ορθογραφίας), που σημαίνει "σωρός Χαλίκι" ή "Ore Hill".
250px|thumb|right|το Μάλμε το 1580 Τον 15ο αιώνα Μάλμε έγινε ένα από τα μεγαλύτερα και πιο πολυσύχναστες πόλεις της Δανίας, φθάνοντας πληθυσμό περίπου 5.000 κατοίκους. Έγινε η πιο σημαντική πόλη γύρω από το Øresund, με τη γερμανική Χανσεατική ένωση δεν συχνάζουν ως μια αγορά, και ήταν αξιοσημείωτο για την άνθηση της αλιείας της ρέγκας της. Το 1437 ο βασιλιάς Eric Πομερανίας (βασιλιάς της Δανίας 1396 με 1439) που χορηγείται χέρια της πόλης: argent με γρύπα gules, με βάση τα χέρια του Eric από Πομερανίας. Το κεφάλι του γρύπα ως σύμβολο του Malmö επεκταθεί σε ολόκληρη την επαρχία της Scania από το 1660.
Το 1434 μια νέα ακρόπολη κατασκευάστηκε στην παραλία νότια της πόλης. Αυτό το οχυρό, γνωστό σήμερα ως Malmöhus, δεν είχε πάρει την τρέχουσα εμφάνισή του μέχρι τα μέσα του 16ου αιώνα. Αρκετές άλλες οχυρώσεις κατασκευάστηκαν, καθιστώντας πιο οχυρωμένη πόλη Malmö της Σουηδίας, αλλά μόνο Malmöhus παραμένει.
Malmö το 1580: κάστρο του Malmö μπορεί να δει στο αριστερό άκρο, πύργος Sankt Petri Εκκλησίας στο κέντρο. Λουθηρανική διδασκαλίες εξαπλώθηκε κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα Προτεσταντική Μεταρρύθμιση, και Malmö έγινε μια από τις πρώτες πόλεις στη Σκανδιναβία για να μετατρέψει πλήρως (1.527 με 1.529) σε αυτό το προτεσταντικό δόγμα.
Τον 17ο αιώνα Malmö και η Scanian περιοχή (Skåneland) τέθηκε υπό τον έλεγχο της Σουηδίας. Αυτό συνέβη μετά τη Συνθήκη του Roskilde στη Δανία, η οποία υπεγράφη στο 1658. μάχες συνεχίζονταν, ωστόσο? τον Ιούνιο του 1677, 14.000 δανικές στρατεύματα πολιόρκησαν Malmö για ένα μήνα, αλλά δεν ήταν σε θέση να νικήσει τα σουηδικά στρατεύματα κατέχει.
Με την αυγή του 18ου αιώνα Malmö είχε περίπου 2.300 κατοίκους. Ωστόσο, λόγω των πολέμων του Καρόλου ΧΙΙ της Σουηδίας (βασίλεψε 1697-1718) και στην βουβωνική επιδημία της πανώλης, ο πληθυσμός μειώθηκε σε 1.500 από το 1727. Ο πληθυσμός δεν αυξηθεί πολύ, μέχρι το σύγχρονο λιμάνι κατασκευάστηκε από τα τέλη του 18ου αιώνα. Η πόλη άρχισε να επεκτείνεται, και το 1800 είχε 38.054 κατοίκους.
250px|thumb|right|Εκκλησία του Αγίου Πέτρου στο Μάλμε Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, η Σουηδία αντιμετώπισε την ύφεση που έπληξε τον τομέα των βιομηχανικών ιδιαίτερα σκληρά? ναυπηγεία και βιομηχανίες μεταποίησης που υπέστη, η οποία οδήγησε στην υψηλή ανεργία σε πολλές πόλεις της Scania. Kockums ναυπηγείο είχε γίνει σύμβολο του Malmö ως μεγαλύτερος εργοδότης της και, όταν ναυπηγική βιομηχανία σταμάτησε το 1986, η εμπιστοσύνη στο μέλλον του Malmö έπεσε κατακόρυφα μεταξύ των πολιτικών και του κοινού. Επιπλέον, πολλές οικογένειες της μεσαίας τάξης μετακόμισε σε μία οικογένεια σπίτια στην γύρω δήμους, όπως Vellinge Δήμος, Lomma Δήμου και Staffanstorp Δήμου, το οποίο οι ίδιοι προφίλ και τα προάστια της ανώτερης μεσαίας τάξης. Μέχρι το 1985, το Malmö είχε χάσει 35.000 κατοίκους και ήταν κάτω σε 229.000.
250px|thumb|right|η [[Malmö Arena]] Οι σουηδικές οικονομικές κρίσεις της δεκαετίας του 1990 επιδεινώθηκε πτώση Μάλμε ως μια βιομηχανική πόλη? μεταξύ του 1990 και του 1995 Μάλμε έχασε περίπου 27.000 θέσεις εργασίας και η οικονομία της ήταν σοβαρά τεταμένες. Ωστόσο, από το 1994 υπό την ηγεσία του τότε δημάρχου Ilmar Reepalu, η πόλη του Malmö άρχισε να δημιουργεί μια νέα οικονομία ως κέντρο πολιτισμού και γνώσης. Malmö πιάσει πάτο το 1995, αλλά την ίδια χρονιά σηματοδότησε την έναρξη της μαζικής Øresund Γέφυρα οδικών, σιδηροδρομικών και της σήραγγας του έργου, τη σύνδεσή του με την Κοπεγχάγη και στις σιδηροδρομικές γραμμές της Ευρώπης. Το νέο Πανεπιστήμιο Malmö άνοιξαν το 1998 για την πρώην αποβάθρα Kockums ». Περαιτέρω αναδιαμόρφωση της πλέον εγκαταλελειμμένα νοτιοδυτικό λιμάνι ακολούθησε? μια αρχιτεκτονική της πόλης έκθεση (Bo01) πραγματοποιήθηκε στην περιοχή το 2001, και τα κτίρια και τις βίλες του αποτελούν τον πυρήνα μιας νέας συνοικίας της πόλης. Σχεδιασμένο με ελκυστική θέα θάλασσα, επρόκειτο να είναι και υπήρξε επιτυχία στην προσέλκυση της αστικής μεσαίας τάξης.
Από το 1974 η Kockums γερανός ήταν ένα ορόσημο στο Malmö και ένα σύμβολο της μεταποιητικής βιομηχανίας της πόλης, αλλά το 2002 είχε αποσυναρμολογηθεί και μετακόμισε στη Νότια Κορέα. Το 2005, το Malmö πήρε ένα νέο ορόσημο με την ολοκλήρωση της στροφής του κορμού, το ψηλότερο ουρανοξύστη στη Σκανδιναβία. Παρά το γεγονός ότι ο μετασχηματισμός από μια πόλη με την οικονομική της βάση στον τομέα της μεταποίησης έχει επιστρέψει στην ανάπτυξη το Malmö, τα νέα επαγγέλματα έχουν επωφεληθεί σε μεγάλο βαθμό τη μεσαία και ανώτερα στρώματα. Ενώ το κέντρο της πόλης γίνεται gentrified και η ανώτερη μεσαία τάξη, έχουν εγκατασταθεί το δυτικό λιμάνι, ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει για τους κατοίκους των περιοχών του προγράμματος Million? Malmö παραμένει μια πόλη με απότομη κοινωνικές ανισότητες και υψηλή ανεργία.
Γεωγραφία
Το Μάλμε βρίσκεται στις συντεταγμένες 13.00 Α, 55.35 Β. Βρίσκεται κοντά στο νοτιοδυτικό άκρο της Σουηδίας, στην επαρχία Σκάνια.
Το Μάλμε είναι μέρος της διακρατικής περιφέρειας Έρεσουντ και από το 2000 η γέφυρα Έρεσουντ συνδέει τη πόλη με την Κοπεγχάγη τηςΔανίςα. Η γέφυρα εγκαινιάστηκε την 1η Ιουλίου 2000. Εκτός από το δρομολόγιο Χέλσινγκμποργκ - Χέλσινγκερ, τα περισσότερα κατά τόπους πορθμεία μεταξύ πόλεων Δανίας-Σουηδίας έχουν διακοπεί.
Κλίμα
Το Μάλμε, όπως και το υπόλοιπο της νότιας Σουηδίας, έχει ωκεάνιο κλίμα. Παρά τη τοποθεσία του, το κλίμα της πόλης είναι εκπληκτικά ηπιότερο σε σχέση με άλλες τοποθεσίες σε παρόμοια γεωγραφικά πλάτη, ή ακόμα και κάπως πιο νότια, κυρίως λόγω του Ρεύματος του Κόλπου. Λόγω του βόρειου γεωγραφικού πλάτους της, η διάρκεια της ημέρας ποικίλει κατά πολλές ώρες σε όλο το έτος, φτάνοντας από τις 7 τον χειμώνα στις 17 το καλοκαίρι. Η πραγματική ηλιοφάνεια προσεγγίζει τις 1.900 ώρες ετησίως.
Οι βροχοπτώσεις είναι ελαφριές έως μέτριες όλο το χρόνο με 169 βροχερές μέρες. Χιονίζει κυρίως τον Δεκέμβριο-Μάρτιο, ωστόσο η χιονοκάλυψη διαρκεί για μικρά χρονικά διαστήματα και μερικοί χειμώνες ουσιαστικά είναι ελεύθεροι από χιόνια.
Δήμος Μάλμε
Η διοικητική οντότητα για το μεγαλύτερο μέρος της ευρύτερης αστικής περιοχής του Μάλμε είναι ο δήμος του Μάλμε (Malmö kommun), με την ημιεπίσημη ονομασία πόλη του Μάλμε (σουηδικά: Malmö Stad).
Δήμος Μπουρλέφ
Τμήμα της ευρύτερης αστικής περιοχής του Μάλμε υπάγεται διοικητικά στο δήμο Μπουρλέφ (Burlövs kommun).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σουηδίας
Βαρύτονος
thumb|upright=1.8|Το φωνητικό εύρος του βαρύτονου, σημειωμένο στο [[Μουσικό πεντάγραμμο|πεντάγραμμο με το κλειδί του φα (αριστερά) και στα πλήκτρα του πιάνου (με πράσινο χρώμα και το «μέσο» ντο σημειωμένο με κίτρινο)]] Ο βαρύτονος είναι ένας τύπος ανδρικής φωνής, και ο αντίστοιχος τραγουδιστής, στο κλασικό τραγούδι, των οποίων το φωνητικό εύρος (συχνότητες ήχου) είναι ενδιάμεσο μεταξύ του εύρους του βαθύφωνου (μπάσου) και του τενόρου. Οι συνθέτες γράφουν συνήθως μουσική για αυτή τη φωνή στην περιοχή από το δεύτερο φα κάτω από το μέσο ντο έως το φα πάνω από το μέσο ντο στη χορωδιακή μουσική, και από το δεύτερο λα κάτω από το μέσο ντο έως το λα πάνω από το μέσο ντο στην όπερα. Ωστόσο το εύρος μπορεί να επεκταθεί και στα δύο άκρα. Υποκατηγορίες-υπότυποι του βαρυτόνου είναι μεταξύ άλλων ο ελαφρός βαρύτονος (γνωστός και ως «βαρύτονος Martin»), ο λυρικός βαρύτονος, ο Kavalierbariton, ο βαρύτονος τύπου Βέρντι, ο δραματικός βαρύτονος, ο baryton-noble και ο μπασοβαρύτονος.
Ιστορία
Η πρώτη χρήση του όρου «βαρύτονος» εμφανίστηκε με τη μορφή baritonans στα τέλη του 15ου αιώνα, συνήθως στη γαλλική θρησκευτική πολυφωνική μουσική. Σε αυτό το πρώιμο στάδιο εννοούσε συχνά τη βαθύτερη (χαμηλότερης ηχητικής συχνότητας) από όλες τις φωνές (συμπεριλαμβανομένου του βαθύφωνου), αλλά στην Ιταλία του 17ου αιώνα ο όρος περιελάμβανε και χρησιμοποιείτο για να περιγράψει και τη μέση ανδρική χορωδιακή φωνή.
Ο όρος βαρύτονος πήραν περίπου τη σημερινή του σημασία στις αρχές του 18ου αιώνα, αλλά εξακολουθούσε να βρίσκεται στην ίδια κατηγορία με τους μπάσους συναδέλφους τους μέχρι τον 19ο αιώνα. Πολλά οπερατικά έργα του 18ου αιώνα έχουν ρόλους που χαρακτηρίζονται ως βαθύφωνοι και στην πραγματικότητα είναι ρόλοι χαμηλού βαρύτονου (ή μπασοβαρύτονων στη σύγχρονη ορολογία). Παραδείγματα αυτού βρίσκονται στις όπερες και τα ορατόρια του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ. Οι σπουδαιότεροι και πιο κλασικοί ρόλοι για βαρύτονους στην όπερα του 18ου αιώνα δημιουργήθηκαν από τον Μότσαρτ. Περιλαμβάνουν τον Κόμη Αλμαβίβα στους Γάμους του Φίγκαρο, τον Γουλιέλμο στο Έτσι κάνουν όλες, τον Παπατζένο στον Μαγικό Αυλό και τον πρωταγωνιστικό ομώνυμο ρόλο στον Ντον Τζοβάννι.
19ος αιώνας
Το μπελ κάντο ύφος φωνητικής, που προέκυψε στην Ιταλία στις αρχές του 19ου αιώνα, εκτόπισε την κυριαρχούμενη από καστράτους όπερα σέρια του προηγούμενου αιώνα. Αυτό οδήγησε στο να θεωρείται ο βαρύτονος μια ξεχωριστή κατηγορία φωνής από τον βαθύφωνο (μπάσο). Παραδοσιακά, οι μπάσοι στις όπερες είχαν ρόλους ηγετικών προσώπων, όπως βασιλιά ή αρχιερέα. αλλά με την έλευση της πιο ρευστής φωνής βαρύτονου, οι ρόλοι που έδιναν οι συνθέτες σε χαμηλότερες ανδρικές φωνές επεκτάθηκαν σε έμπιστους φίλους ή και ρομαντικούς πρωταγωνιστές, ρόλοι που κανονικά δίνονταν σε τενόρους. Τις περισσότερες φορές, ωστόσο, οι βαρύτονοι βρέθηκαν να ερμηνεύουν «κακούς».
Οι πολλές όπερες της βασικής πεντάδας συνθετών του μπελ κάντο (Ροσσίνι-Ντονιτσέττι-Μπελλίνι-Μάιερμπεερ-Βέρντι), άνοιξαν πολλά νέα και αποδοτικά ερμηνευτικά μονοπάτια για τους βαρύτονους. Ο Φίγκαρο στον Κουρέα της Σεβίλλης αποκαλείται συχνά ο πρώτος αληθινός ρόλος βαρύτονου. Ωστόσο, ο Ντονιτσέττι και ο Βέρντι στη φωνητική τους γραφή άρχισαν στη συνέχεια να δίνουν έμφαση στο κυρίως στο ανώτατο πέμπτο της φωνής βαρύτονου παρά στις χαμηλότερες νότες του, δημιουργώντας έτσι έναν πιο λαμπρό ήχο. Κι άλλα μονοπάτια άνοιξαν όταν οι μουσικά περίπλοκες και απαιτητικές όπερες του Ρίχαρντ Βάγκνερ άρχισαν να εισέρχονται στο κεντρικό ρεπερτόριο των λυρικών σκηνών του κόσμου κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.
Ο σημαντικότερος διεθνής βαρύτονος του πρώτου μισού του 19ου αιώνα ήταν ο Ιταλός Αντόνιο Ταμπουρίνι (1800-1876), διάσημος στον ρόλο του Ντον Τζοβάννι στην ομώνυμη όπερα του Μότσαρτ, καθώς και ειδικός στις όπερες των Μπελλίνι και Ντονιτσέττι. Οι σχολιαστές επαίνεσαν τη φωνή του για την ομορφιά, την ευελιξία και την ομαλή εκπομπή τόνων, που είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός τραγουδιστή του μπελ κάντο. Η γκάμα του Ταμπουρίνι, ωστόσο, ήταν πιθανότατα πιο κοντά σε αυτή του μπασοβαρύτονου, παρά σε αυτή ενός σύγχρονου βαρύτονου «τύπου Βέρντι». Το αντίστοιχό του στη Γαλλία ήταν ο Ανρί-Μπερνάρ Νταμπαντί, ο οποίος ήταν ακρογωνιαίος λίθος της Όπερας του Παρισιού μεταξύ του 1819 και του 1836, και ο πρώτος στην ιστορία ερμηνευτής πολλών μεγάλων ρόλων βαρύτονου του Ροσσίνι, όπως ο Γουλιέλμος Τέλλος. Ο Νταμπαντί τραγούδησε και στην Ιταλία, όπου ερμήνευσε πρώτος τον ρόλο του Μπελκόρε στο Ελιξήριο του έρωτα το 1832.
Οι πιο σημαντικοί από τους Ιταλούς «διαδόχους» του Ταμπουρίνι ήταν όλοι τύπου Βέρντι. Περιλάμβαναν τους εξής:
Ανάμεσα στους μη Ιταλούς βαρύτονους που ήταν ενεργοί το τρίτο τέταρτο του 19ου αιώνα, τη θέση του Ταμπουρίνι ως εξαιρετικού ερμηνευτή της μουσικής του Μότσαρτ και του Ντονιτσέττι πιθανότατα ανέλαβε πιο πιστά ένας Βέλγος, ο Καμίγ Εβεραρντί (1824-1899), ο οποίος αργότερα εγκαταστάθηκε στη Ρωσία και δίδαξε φωνή. Στη Γαλλία, ο Πωλ Μπαρουαλέ (P. Barroilhet, 1810-1871) διαδέχθηκε τον ως ο πλέον γνωστός βαρύτονος της Όπερας των Παρισίων. Όπως και ο Νταμπαντί, τραγούδησε επίσης στην Ιταλία και δημιούργησε έναν σημαντικό ρόλο του Ντονιτσέττι: στην περίπτωσή του, εκείνον του βασιλιά Αλφόνσου στη Φαβορίτα (το 1840).
Ευτυχώς, το γραμμόφωνο εφευρέθηκε αρκετά νωρίς, ώστε να καταγράψει σε δίσκους τις φωνές των κορυφαίων Ιταλών βαρυτόνων του Βέρντι και του Ντονιτσέττι των τελευταίων δύο δεκαετιών του 19ου αιώνα, των οποίων οι ερμηνείες στην όπερα χαρακτηρίζονταν από σημαντική επαναδημιουργική ελευθερία και υψηλό βαθμό τεχνικής τελειοποιήσεως. Ανάμεσά τους ήταν οι Ματτία Μπαττιστίνι (γνωστός ως «Βασιλιάς των βαρυτόνων»), Τζουζέππε Κάσμαν (γεννημένος ως Γιοσίπ Κάσμαν, 1850-1925), Τζουζέππε Καμπανάρι (1855-1927), Αντόνιο Ματζίνι-Κολέττι (1855-1912), Μάριο Ανκόνα (που επιλέχθηκε να είναι ο πρώτος Σίλβιο στην όπερα Οι Παλιάτσοι) και ο Αντόνιο Σκόττι, ο οποίος πήγε στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης από την Ευρώπη το 1899 και παρέμεινε στο ρόστερ των τραγουδιστών της μέχρι το 1933. Από την άλλη, ο Αντόνιο Πίνι-Κόρσι (Antonio Pini-Corsi, 1859-1918) ήταν ο Ιταλός κωμικός (buffo) βαρύτονος που ξεχώριζε κατά την περίοδο μεταξύ περίπου 1880 και Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, με τους ρόλους κωμικής όπερας των Ροσσίνι, Ντονιτσέττι και Φερντινάντο Πάερ μεταξύ άλλων. Το 1893 ήταν ο άνθρωπος που ερμήνευσε για πρώτη φορά τον ρόλο του Φορντ στην τελευταία όπερα του Βέρντι, τον Φάλσταφ.
Ο παλαιότερα γεννημένος βαρύτονος που είναι γνωστό με βεβαιότητα ότι ηχογράφησε σόλο δίσκους γραμμοφώνου ήταν ο Άγγλος σερ Τσαρλς Σάντλεϋ (1834-1922). Ο Σάντλεϋ έκανε το ντεμπούτο του στην Ιταλία το 1858 και έγινε ένας από τους κορυφαίους τραγουδιστές του Κόβεντ Γκάρντεν. Μέχρι τη δεκαετία του 1890 έδινε ακόμα σημαντικές συναυλίες στο Λονδίνο. Ο συνθέτης του Φάουστ Σαρλ Γκουνό, έγραψε την άρια του Βαλεντίνου «Ακόμα πιο γενναία καρδιά» για αυτόν, κατόπιν αιτήματός του για την παραγωγή του Λονδίνου το 1864, έτσι ώστε ο κορυφαίος βαρύτονος να είχε μια άρια. Μερικές πρωτόγονες ηχογραφήσεις σε κυλίνδρους που χρονολογούνται από το 1900 περίπου έχουν αποδοθεί από τους συλλέκτες στον κυρίαρχο Γάλλο βαρύτονο της περιόδου 1860-1880, τον Ζαν-Μπατίστ Φωρ (1830-1914). Είναι αμφίβολο, ωστόσο, ότι ο Φωρ (ο οποίος αποσύρθηκε το 1886) ηχογράφησε τους κυλίνδρους. Αλλά ένας σύγχρονος του Φωρ, ο Αντόνιο Κοτόνι (1831-1918) - πιθανώς ο κυριότερος Ιταλός βαρύτονος της γενιάς του - μπορεί να ακουστεί, σύντομα και αμυδρά, σε ηλικία 77 ετών, σε μια ντουέτο ηχογράφηση μαζί με τον τενόρο Φραντσέσκο Μαρκόνι. (Οι Κοτόνι και Μαρκόνι είχαν τραγουδήσει μαζί στην πρώτη παράσταση στο Λονδίνο της Τζοκόντα του Αμίλκαρε Πονκιέλλι το 1883.)
20ός αιώνας
Η αυγή του 20ού αιώνα άνοιξε περισσότερες ευκαιρίες για τους βαρύτονους από ποτέ άλλοτε, καθώς μια προτίμηση για δυνατά και συναρπαστικά φωνητικά, και για συνταρακτικά «κομμάτια από τη ζωή» ως πλοκές στη όπερα επεκράτησαν στην Ιταλία και από εκεί σε πολλές άλλες χώρες. Οι επιφανέστεροι βαρύτονοι του βερισμού περιελάμβαναν μεγάλες μορφές του κλασικού τραγουδιού, όπως οι Τζουζέππε Ντε Λούκα (που τραγούδησε τον ρόλο του Σάρπλες στην παγκόσμια πρεμιέρα της όπερας Μαντάμα Μπατερφλάι), Μάριο Σαμμάρκο (ο πρώτος «Ζεράρ» στην παγκόσμια πρεμιέρα του Αντρέα Σενιέ), Εουτζένιο Τζιραλντόνι (ο πρώτος «Σκάρπια» στην Τόσκα), Πασκουάλε Αμάτο (ο πρώτος «Ρανς» στο Κορίτσι της Δύσης), Ρικκάρντο Στρατσιάρι (γνωστός για την πλούσια και ελκυστική χροιά της φωνής του), Ντομένικο Βιλιόνε Μποργκέζε (Domenico Viglione Borghese, 1877-1957) και Τίττα Ρούφφο. Οι δύο τελευταίοι είχαν τη δυνατότερη φωνή, ιδίως ο «λεοντόφωνος» Ρούφφο, που θεωρείται ο επιβλητικότερος Ιταλός βαρύτονος της εποχής του, ή, όπως ισχυρίζονται μερικοί, όλων των εποχών. Βρισκόταν στην καλύτερη απόδοσή του από το 1900 έως και τις αρχές της δεκαετίας του 1920, και σταδιοδρόμησε με επιτυχία στην Ιταλία, την Αγγλία και τις ΗΠΑ.
Οι κύριοι συνθέτες του βερισμού ήταν οι Πουτσίνι, Λεονκαβάλλο, Μασκάνι, Τζορντάνο και Τσιλέα. Από την άλλη, τα έργα του Βέρντι συνέχισαν να παραμένουν δημοφιλή στην Ιταλία, στις ισπανόφωνες χώρες, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη Γερμανία.
Πέραν του πεδίου της ιταλικής όπερας, σημειώθηκε μια σημαντική προσθήκη στο αυστρο-γερμανικό ρεπερτόριο το 1905. Αυτή ήταν η πρεμιέρα της Σαλώμης του Ρίχαρντ Στράους, με τον κεντρικό ρόλο του Ιωάννη του Βαπτιστή να ανατίθεται σε βαρύτονο. Στη συνέχεια, το 1925, ο Γερμανός μπασοβαρύτονος Λέο Σύτσενντορφ (Leo Schützendorf, 1886-1931), ερμήνευσε για πρώτη φορά τον ρόλο του Βότσεκ στη σκοτεινή ομώνυμη όπερα του Άλμπαν Μπεργκ. Σε μια ξεχωριστή εξέλιξη, το «μετα-βαγκνερικό» αριστούργημα του Γάλλου συνθέτη Κλωντ Ντεμπυσσύ Πελλέας και Μελισσάνθη παρουσίασε όχι έναν αλλά δύο βασικούς βαρύτονους στην πρεμιέρα του 1902. Αυτοί οι δύο βαρύτονοι, ο Ζαν Περιέ (1869-1954) και ο Εκτόρ Ντυφράν (1870-1951), είχαν «αντιτιθέμενες» φωνές (ο Ντυφράν - μερικές φορές χαρακτηριζόμενος ως μπασοβαρύτονος - είχε μια πιο σκοτεινή, πιο ισχυρή φωνή από ό, τι ο Περιέ, ο οποίος ήταν ένας πραγματικός «βαρύτονος Martin»).
Χαρακτηριστικό των βαρύτονων του Βάγκνερ του 20ού αιώνα ήταν μια γενική εξέλιξη μεμονωμένων τραγουδιστών από τις ψηλότερες στις χαμηλότερες συχνότητες. Αυτό συνέβη με τον Γερμανό Χανς Χότερ. Ο Χόττερ έκανε το ντεμπούτο του το 1929 και ως νεαρός τραγουδιστής εμφανίστηκε σε ρόλους του Βέρντι. Μέχρι να φθάσει η δεκαετία του 1950, ωστόσο, είχε «χαιρετισθεί» ως ο κορυφαίος βαγκνερικός μπασοβαρύτονος στον κόσμο. Η ερμηνεία του στον ρόλο του Βόταν επαινέθηκε ιδιαίτερα από τους κριτικούς για τη μουσικότητά της. Άλλοι σημαντικοί βαρύτονοι του Βάγκνερ περιλάμβαναν τους προδρόμους του Χόττερ Λέοπολντ Ντέμουτ, Αντόν φαν Ρόυ, Χέρμαν Βάιλ, Κλάρενς Χουάιτχιλ και τους μεταγενέστερους Φρήντριχ Σορ, Ρούντολφ Μπόκελμαν και Χανς-Χέρμαν Νίσεν. Εκτός από τους «βαρείς» αυτούς τραγουδιστές, υπήρχε μια πληθώρα βαρύτονων με πιο λυρικές φωνές, που ευδοκίμησαν στη Γερμανία και την Αυστρία κατά την περίοδο μεταξύ του ξεσπάσματος του Πρώτου και του τέλους του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Μεταξύ αυτών ήταν κορυφαίος ίσως ήταν ο Χάινριχ Σλούσνους και αξιόλογοι οι Γιόζεφ Σβαρτς, Χέρμπερτ Γιάνσεν, Βίλι Ντόμγκραφ-Φασμπέντερ, Καρλ Σμιτ-Βάλτερ και Γκέραρντ Χυς. Οι άφθονοι Ιταλοί ομόλογοί τους του Μεσοπολέμου περιελάμβαναν τους Κάρλο Γκαλέφφι, Τζουζέππε Ντανίζε, Ουμπέρτο Ουρμπάνο, Απόλλο Γκρανφόρτε, Ρενάτο Ζανέλλι (ο οποίος άλλαξε σε ρόλους τενόρου το 1924), Μάριο Μπαζιόλα και Κάρλο Ταλιαμπούε, ο οποίος αποσύρθηκε το 1958.
Από τους πιο γνωστούς βαρυτόνους τύπου Βέρντι της Ιταλίας των δεκαετιών του 1920 και του 1930 ήταν ο Μαριάνο Σταμπίλε, που τραγούδησε Ιάγο, Ριγκολέτο και Φάλσταφ στη Σκάλα του Μιλάνου κάτω από τη μπαγκέτα του Αρτούρο Τοσκανίνι Ωστόσο, σημείωσε περισσότερα για τις δεξιοτεχνικές του ικανότητες παρά για τη φωνή του. Τον Σταμπίλε ακολούθησε ο Τίτο Γκόμπι, ένας ευέλικτος τραγουδιστής και ηθοποιός, ικανός για ζωηρές κωμικές και τραγικές παραστάσεις κατά τη διάρκεια των ετών της ακμής του στις δεκαετίες του 1940, 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Υποδύθηκε περισσότερους από εκατό ρόλους στη ζωή του και ήταν κυρίως γνωστός για τους ρόλους του στις όπερες των Βέρντι και Πουτσίνι, συμπεριλαμβανομένων των εμφανίσεών του στον ρόλο του Σκάρπια απέναντι στην υψίφωνο Μαρία Κάλλας ως Τόσκα στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου («Κόβεντ Γκάρντεν»). Ανάμεσα στους (όχι ισάξιους) «ανταγωνιστές» του Γκόμπι συγκαταλέγονταν οι Τζίνο Μπέκι, Τζουζέππε Βαλντένγκο, Πάολο Σιλβέρι, Τζουζέππε Ταντέι, Εττόρε Μπαστιανίνι και Τζαντζάκομο Γκουέλφι. Συγκαιρινός τους ήταν ο Ουαλός Τζεραίντ Έβανς (Sir Geraint Llewellyn Evans, 1922-1992), που πρωτοερμήνευσε ρόλους σε όπερες του Μπέντζαμιν Μπρίτεν.
Ως προς βαρύτονους άλλων χωρών, ίσως ο πρώτος ευρύτερα γνωστός γεννημένος στις ΗΠΑ βαρύτονος ήταν ο Τσαρλς Γ. Κλαρκ, που εμφανίσθηκε τη δεκαετία 1900-1910 και τραγουδούσε στα γαλλικά, ιταλικά και γερμανικά, ενώ έδρα του ήταν το Παρίσι. Επίσης, ο Ρώσος Γκεόργκι Μπακλάνοφ. Αργότερα εμφανίσθηκαν οι Αμερικανοί Λώρενς Τίμπετ, Ρίτσαρντ Μπονέλλι, Λέοναρντ Γουόρεν και Ρόμπερτ Μέριλ, που ειδικεύονταν στη γαλλική όπερα. Ρόλους Βέρντι τραγουδούσε στη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο και την Όπερα της Βιέννης την περίοδο 1935-1950 ο Ούγγρος Σάντορ Σβεντ, που διέθετε ισχυρότατη φωνή.
Μετά το 1960 εμφανίζονται στον τύπο του Βέρντι οι Ρενάτο Μπρούζον και Πιέρο Καππουτσίλλι στην Ιταλία, ο Σέριλ Μιλνς στις ΗΠΑ, ο Ίνγκβαρ Βίξελ στη Σουηδία και ο Νικολάε Χέρλεα στη Ρουμανία. Πιο ευέλικτος αναδείχθηκε ο Βρετανός σερ Τόμας Άλεν, με ρεπερτόριο από τον Μότσαρτ και τον Βέρντι έως τη γαλλική και τη ρωσική όπερα, και τη σύγχρονη ελαφρά αγγλική μουσική. Βαγκνερικοί μπασοβαρύτονοι ήταν ο Αμερικανός τόμας Στιούαρτ (1928-2006) και ο Γερμανός Χέρμαν Ούχντε, ενώ καθαρότερα βαρύτονοι που ερμήνευαν Βάγκνερ ήταν οι Τζωρτζ Λόντον και Τζέιμς Μόρρις.
Στον ύστερο 20ό αιώνα, διεθνώς γνωστοί για τις ερμηνείες ρόλων του Βέρντι έγιναν ο Ρώσος Βλαντίμιρ Τσερνόφ (γενν. 1953) και ο αρμενικής καταγωγής Σοβιετικός Πάβελ Λισιτσιάν. Πολύ γνωστότεροι έγιναν οι Ρώσοι βαρύτονοι Ντμίτρι Χβαραστόφσκι και Σεργκέι Λεϊφερκούς, εξαιτίας των συχνών εμφανίσεών τους σε Δυτικές χώρες. Όπως και ο Λισιτσιάν, περιορίζονται σε έργα του Βέρντι και Ρώσων συνθετών.
Βιβλιογραφια
Κατηγορία:Τύποι φωνών στην όπερα Κατηγορία:Μουσική ορολογία
Ιβάν Γιαρκόφσκι
Ο Ιβάν Οσίποβιτς Γιαρκόφσκι (ρωσ. Иван Осипович Ярковский, Ivan Osipovich Yarkovsky, πολων. Jan Jarkowski, 24 Μαΐου 1844 – 22 Ιανουαρίου 1902) ήταν Πολωνορώσος πολιτικός μηχανικός, γνωστός από τη συνεισφορά του στην αστρονομία.
Ο Γιαρκόφσκι γεννήθηκε από Πολωνούς γονείς στην περιοχή της Ασβέγια, η οποία ανήκε τότε στο Κυβερνείο του Βιτέμπσκ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και σήμερα βρίσκεται στη βόρεια Λευκορωσία. Εργάσθηκε σε μια ρωσική εταιρεία σιδηροδρόμων και δεν έτυχε κάποιας αναγνωρίσεως όσο ζούσε. Από τη δεκαετία του 1970 ωστόσο, πολύ μετά τον θάνατό του, η έρευνά του σχετικώς με την επίδραση της θερμικής ακτινοβολίας πάνω σε θερμαινόμενα από τον Ήλιο μικρά σώματα στο Ηλιακό Σύστημα (π.χ. σε μικρούς αστεροειδείς) αναπτύχθηκε σε αυτό που ονομάζεται σήμερα Φαινόμενο Γιαρκόφσκι και στο φαινόμενο YORP, χάρη στην εκ νέου ανακάλυψή του από τον Εσθονό αστρονόμο Ερνστ Έπικ. Επίσης, το 1888 ο Γιαρκόφσκι διετύπωσε μια μηχανική ερμηνεία της βαρύτητας. Ο Ιβάν Γιαρκόφσκι απεβίωσε στη Χαϊδελβέργη σε ηλικία 57 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί αστρονόμοι Κατηγορία:Ρώσοι αστρονόμοι Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί μηχανικοί
Δήμητρα Παπασπύρου
Η Δήμητρα Παπασπύρου (Στένωμα Ευρυτανίας, 2 Ιανουαρίου 1964 - ) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του στίβου και συγκεκριμένα, δρομέας μεγάλων αποστάσεων (3χλμ, 5χλμ, 10χλμ) και μαραθωνίου δρόμου. Υπήρξε μέλος της Εθνικής Ομάδας Στίβου και σχεδόν δέκα χρόνια, κατείχε και κατέρριπτε για 8 έτη τα πανελλήνια ρεκόρ, ενώ είχε προκριθεί για τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Σεούλ το 1988.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου του 1964 στο Στένωμα Ευρυτανίας, τρίτη κόρη αγροτικής οικογένειας. Μαθήτευσε στο Στένωμα ενώ τελείωσε το γυμνάσιο-λύκειο στο Καρπενήσι. Σπούδασε στα ΤΕΦΑΑ Αθηνών και εργάζεται ως καθηγήτρια φυσικής αγωγής σε δημοτικά σχολεία ενώ παράλληλα, είναι προπονήτρια στον Πολιτιστικό Αθλητικό Σύλλογο Ζωγράφου (ΠΑΣ Ζωγράφου). Είναι μητέρα δύο παιδιών, της Νεφέλης-Ευαγγελίας και του Ιάσονα.
Ξεκίνησε την ενασχόληση με τον αθλητισμό στα γυμνασιακά χρόνια στο Καρπενήσι μετά από παρότρυνση της καθηγήτριας Ελένης Μπουρνάζου και του Βασίλη Πάζιου. Έχει λάβει μέρος και έχει διακριθεί στα πανελλήνια σχολικά πρωταθλήματα στίβου και ανωμάλου δρόμου. Το 1981 μετακόμισε στην Αθήνα όπου συνέχισε να αθλείται.
Υπήρξε πολλάκις πανελληνιονίκης στον στίβο και στον ανώμαλο δρόμο και είναι η μοναδική Ελληνίδα αθλήτρια που κατείχε παράλληλα τα πανελλήνια ρεκόρ στα 3.000μ με ρεκόρ 9:13:12, 5.000μ με ρεκόρ 16:39:07, 10.000μ με ρεκόρ 34:04:24 στα 3.000μ κλειστού στίβου με ρεκόρ 9.33.26, στον μαραθώνιο δρόμο με ρεκόρ 2:34:24 το οποίο είναι η 2η καλύτερη ελληνική επίδοση όλων των εποχών. Είχε πάρει την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ, αλλά κάτω από αδιευκρίνιστε συνθήκες, η Ε.Ο.Α. αποφάσισε να μην την συμπεριλάβει στην αποστολής όπως και άλλους 14 αθλητές και αθλήτριες.
Διακρίσεις
Ορισμένες διακρίσεις της αθλήτριας σημειώνονται παρακάτω ενώ ακολουθεί και ετήσια καταγραφή των σημαντικότερων διακρίσεων και αγώνων.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1987 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1987 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Εστανισλάου Μπαζόρα
Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της 15χρονης καριέρας του στην Μπαρτσελόνα, για την οποία εμφανίστηκε σε περισσότερα από 300 επίσημα παιχνίδια, ξεπερνώντας τα 100 γκολ και κερδίζοντας 14 σημαντικούς τίτλους.
Διεθνής με την Εθνική Ισπανίας στα τέλη της δεκαετίας του 1940/αρχές της δεκαετίας του 1950, ο Μπαζόρα εκπροσώπησε το έθνος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Τα επόμενα χρόνια, ωστόσο, ο Μπαζόρα ήταν βασικός παίκτης, κερδίζοντας τέσσερις τίτλους από το 1947 έως το 1949, συμπεριλαμβανομένων δύο εθνικών πρωταθλημάτων στα οποία συνεισέφερε με 20 γκολ σε 51 αγώνες. Ήταν μέρος μιας θρυλικής επιθετικής γραμμής που περιλάμβανε επίσης τους Σέσαρ Ροντρίγκες, Λάσλο Κούμπαλα, Εντουάρντο Μαντσόν, Μαριάνο Μαρτίν και Μορένο,. Σημείωσε το εναρκτήριο γκολ στο Λατινικό Κύπελλο του 1949, μια νίκη με 2-1 εναντίον της Σπόρτινγκ Λισαβόνας.
Τη σεζόν 1951–52, ο Μπαζόρα ήταν μια βασική επιθετική μονάδα καθώς η Μπάρτσα κέρδισε πέντε τίτλους. Σκόραρε 8 γκολ σε 27 αγώνες στο πρωτάθλημα και επίσης βρήκε δίχτυα στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας, μια νίκη με 4–2 εναντίον της Βαλένθια ΚΦ. Πέρασε επίσης ένα από τα δώδεκα χρόνια του στην ομάδα ως δανεικός σε μια άλλη ομάδα της περιοχής, την ΟΕ Λιέιδα. Αποσύρθηκε το 1959 σε ηλικία σχεδόν 33 ετών, με επίσημα σύνολα για την κύρια ομάδα του με 301 αγώνες και 113 γκολ. Το 1974, κατά τη διάρκεια των εορτασμών για την 75η επέτειο της Μπαρτσελόνα, συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών.
Εθνική ομάδα
Κατά τη διάρκεια οκτώ ετών, ο Μπαζόρα έπαιξε 22 παιχνίδια και σημείωσε 13 γκολ για την Ισπανία. Στις 12 Ιουνίου 1949, σκόραρε στο ντεμπούτο του, μια νίκη με 4-1 εναντίον της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας. Μια εβδομάδα αργότερα, σε ένα άλλο φιλικό, σημείωσε χατ τρικ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά εναντίον της Γαλλίας στο Σταντ ντε Κολόμπ και στη συνέχεια ονομάστηκε από τον γαλλικό Τύπο «Τέρας του Κολόμπ».
Στο δεύτερο παιχνίδι των ομίλων, η Ισπανία κέρδισε τη Χιλή με 2–0, με τους δύο παίκτες να βρίσκουν ξανά τα δίχτυα. Στη συνέχεια, η ομάδα έκλεισε την πρόκριση της στην επόμενη φάση με μια νίκη 1–0 εναντίον της Αγγλίας, με τον Θάρρα να σκοράρει από σέντρα του Μπαζόρα. Η δεύτερη φάση των ομίλων ξεκίνησε ενάντια στην Ουρουγουάη, όπου βρήκε τα δίχτυα δύο φορές για να βοηθήσει την ομάδα να έρθει από πίσω με 0–1, αλλά οι Νοτιοαμερικανοί ισοφάρισαν τελικά 2–2 και η εθνική ομάδα έχασε τα δύο επόμενα παιχνίδια.
Μεταξύ 1948 και 1958, ο Μπαζόρα έπαιξε επίσης πέντε παιχνίδια για την Εθνική Καταλονίας, σκοράροντας δύο φορές. Στις 26 Ιανουαρίου 1955, εμφανίστηκε στο πλευρό του Κουμπάλα και του φιλοξενούμενου παίκτη Αλφρέδο Ντι Στέφανο σε έναν αγώνα εναντίον της Μπολόνια ΦΚ 1909 στο Καμπ ντε Λες Κορτς.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Ο μικρότερος αδερφός του Μπαζόρα, Χοακίν, ήταν επίσης ποδοσφαιριστής. Συχνά αναφέρεται ως Μπαζόρα II και αγωνίστηκε για τις ΚΝ Κοντάλ και Σπόρτινγκ Χιχόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Καταλανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καταλονίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1950 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΕ Λιέιδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν
Κωνσταντίνος Χασάπης
Ο Κωνσταντίνος Χασάπης (1914 – 1972) ήταν Έλληνας παρατηρησιακός αστρονόμος και συγγραφέας με καταγωγή από τη Βέροια. Από το 1946 ήταν αστρονόμος του «Αστρονομικού Σταθμού Πεντέλης» του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. Το 1957 έγινε επιμελητής του Εργαστηρίου Αστρονομίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
Εκτέλεσε παρατηρήσεις της ηλιακής φωτόσφαιρας σε συνεργασία με το τμήμα ηλιακών ερευνών των Αστεροσκοπείων Ζυρίχης, Κωνσταντινουπόλεως και Χάρβαρντ. Μελέτησε επίσης κομήτες και εκλείψεις. Συνέγραψε πολλά αξιόλογα βιβλία και μελέτες, μεταξύ των οποίων και τα παρακάτω:
Σε πολλές ιστοσελίδες, ο Κ. Χασάπης αναφέρεται ως μέλος της «Ομάδας Έψιλον», μιας υποθετικής μυστικής ομάδας υπέρ του ελληνισμού. Προφανώς αυτό οφείλεται στην αστρονομική συνεργασία του για τα «Ορφικά» του Ι. Πασσά, όπου χρονολογεί τα απόκρυφα αυτά κείμενα έως και το 11841 π.Χ. με βάση τα αστρονομικά στοιχεία που καταγράφουν. Ο Κ. Χασάπης δημοσίευσε επίσης τη διδακτορική του διατριβή με θέμα «Η Ελληνική Αστρονομία της Β' Χιλιετηρίδας π.Χ., κατά τους Ορφικούς Ύμνους» (Αθήναι 1967). Βλ. π.χ. εδώ (ενότητες 2 και 3).
Αναφορές
Χασαπης Χασαπης Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
1180
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Περιοχή Διατήρησης Νγκορονγκόρο
Το Νγκορονγκόρο είναι ένας πελώριος κρατήρας στην άκρη της σαβάνας Σερεγκέτι που εμφανίστηκε μετά την κατάρρευση ενός μεγάλου ηφαιστείου περίπου πριν 2,5 εκ. χρόνια. Βρίσκεται βορειοανατολικά της λίμνης Αιγιάσι και βορειοδυτικά της λίμνης Μανιάρα.
Ο κρατήρας έχει βάθος 610 μ. και οι άκρες του υψώνονται μέχρι και 2286 μ. Η διάμετρός του κυμαίνεται από τα 17 μέχρι 21 χλμ. και συνολική έκταση ισούται περίπου 265 τετ.χλμ. Στον βυθό του κρατήρα βρίσκεται λίμνη Μαγκαντί. Ο κρατήρας αυτός θεωρείται μοναδικός επειδή με την πάροδο του χρόνου εδώ διαμορφώθηκε το δικό τους περιβάλλον για πολλά είδη ζωών τα οποία δεν έχουν δυνατότητα να εγκαταλείψουν την περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νγκορονγκόρο Νγκορονγκόρο Κατηγορία:Ηφαίστεια της Τανζανίας
Ζαφειράκαινα
Η Ζαφειράκαινα, ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.
Είναι άγνωστο το μικρό της όνομα, ήταν γυναίκα του Ζαφειράκη Θεοδοσίου οπλαρχηγού άρχοντα της Νάουσας. Το 1822 κατά την Καταστροφή της Νάουσας ,έπειτα από την ηρωική αντίσταση των κατοίκων της, πιάστηκε αιχμάλωτη μαζί με την μια κόρη της. Την μετέφεραν αιχμάλωτη στην Θεσσαλονίκη όπου αρνούμενη να αλλαξοπιστήσει πέθανε μετά από βασανιστήρια, όπως αναφέρεται την έβαλαν γυμνή σε ένα σάκο με φίδια.
Η θυσία της υμνήθηκε από το δημοτικό τραγούδι "Μακρυνίτσα":
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821 Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Gaon Music Chart
Το Gaon Music Chart είναι πίνακας εβδομαδιαίων αναφορών σχετικά με τη δημοτικότητα τραγουδιών και δίσκων στη Νότια Κορέα. Ο πίνακας ανήκει στην Korea Music Content Association, ενώ επιχορηγείται κι από το Υπουργείο Πολιτισμού, Αθλητισμού και Τουρισμού, με απώτερο σκοπό να φτάσει την αίγλη και την εγκυρότητα των αμερικανικών charts, Billboard και των ιαπωνικών Oricon. Η λειτουργία του ξεκίνησε από το 2010, όταν άρχισε να ερευνεί τις πωλήσεις. Η επίσημη λειτουργία του ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2010, και η επίσημη τελετή έναρξης του, έγινε στο ξενοδοχείο Westin Hotels & Resorts, στη Σεούλ. Από το 2011, έχει καθιερώσει την τελετή βραβεύσεων Gaon Chart Music Awards.
Στην τελετή έναρξης, έλαβε χώρο και πρώτος του διαγωνισμός, όπου μοίρασε βραβεία σε καλλιτέχνες, για παράδειγμα, στο girl group Girls' Generation, έδωσε βραβείο Καλύτερου Συγκροτήματος για τον Ιανουάριο, και στο boy band Super Junior, έδωσε το βραβείο του Καλύτερου Άλμπουμ για το 2009. Για τον περαιτέρω εορτασμό ερμηνεύτηκε και το επιτυχημένο single "We Fell In Love", από τους Τζο Κουόν, των 2AM και την Gain, των Brown Eyed Girls, το οποίο έλαβε το βραβείο του καλύτερου εβδομαδιαίου ringtone. Τον επόμενο χρόνο και συγκεκριμένα τον Φεβρουάριου του 2011, άρχισε να δημοσιεύει τις πληροφορίες του διαδικτυακά (για όλα τα είδη δίσκων — online και offline —), κι αυτό έγινε για πρώτη φορά μετά από 3 χρόνια, όταν η Music Industry Association της Κορέας, σταμάτησε να συλλέγει πληροφορίες πωλήσεων.
Τα Gaon, αποτελούνται από δύο βασικές κατηγορίες: το Gaon Album Chart και το Gaon Digital Chart, στα οποία καταμετρώνται και παρουσιάζονται στοιχεία πωλήσεων δίσκων και singles τόσο από τη Νότια Κορέα, όσο κι από το εξωτερικό, σε εβδομαδιαία, μηναία και ετήσια βάση. Η πρώτη κατηγορία καταμετρά και αναφέρει τις φυσικές πωλήσεις αντιτύπων, συλλέγοντας πληροφορίες κι από δισκογραφικές εταιρείες, ενώ η δεύτερη τις ψηφιακές, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται downloads και streams (χωρίς να καταμετρά ραδιοφωνικές ακροάσεις). Στη δεύτερη κατηγορία παίρνει πληροφορίες από εταιρείες όπως η Genie, η Melon και η Mnet. Από τον Απρίλιο του 2018, ξεκίνησε να δίνει σε ψηφιακά κομμάτια και πιστοποιήσεις.
1178
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1178 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σαιν-Ναζαίρ-ντε-Λανταρέζ
Το Σαιν-Ναζαίρ-ντε-Λανταρέζ (γαλλικά: Saint-Nazaire-de-Ladarez, οξιτανικά: Sant Nasari de las Avelhanas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ναζαιριέν (γαλλικά: Saint-Nazairiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Τριλοφία Ημαθίας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1918 με την ονομασία Τρίχλοβον να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γκριτζάλης. Το 1926 με το ΦΕΚ 401Α - 12/11/1926 μετονομάστηκε σε Τριλοφιά. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Αγκαθιά αποτελούν την κοινότητα Αγκαθιάς η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μελίκης του Δήμου Αλεξάνδρειας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 178 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Τριλοφια Τριλοφια