cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cop Land (ταινία)
Πλοκή
Στην πόλη Γκάρισον του Νιου Τζέρσεϊ, κατοικεί μεγάλος αριθμός αστυνομικών του Τμήματος της Νέας Υόρκης. Ο τοπικός σερίφης Φρέντι Χέφλιν, μερικώς κωφός από το ένα αυτί, αποτέλεσμα μιας ηρωικής πράξης στην οποία διέσωσε μια γυναίκα που παραλίγο να πνιγεί, νομίζει ότι ζει σε μια ήσυχη πόλη, μέχρι που ο υπαστυνόμος Τίλντεν των εσωτερικών υποθέσεων κάνει την εμφάνιση του και του αποκαλύπτει μια ωμή πραγματικότητα: Ολοι οι κάτοικοι του Γκάρισον είναι διεφθαρμένοι, καθώς για να αγοράσουν τα σπίτια τους έλαβαν άτοκα δάνεια από την μαφία. Ο βασικός πρωταγωνιστής της διαφθοράς είναι ο υπαστυνόμος Ρέι Ντόνλαν, ο οποίοις πραγματοποιεί παράνομο εμπόριο ναρκωτικών με το αφεντικό της τοπικής μαφίας. Ο σερίφης Χέφλιν, που αντιμετωπίζεται χωρίς σεβασμό από τους αστυνομικούς που ζουν στην πόλη, προσπαθεί να εφαρμόσει τον νόμο. Ο Τίλντεν ζητά απο τον Χέφλιν να τον βοηθήσει στην έρευνα του, αλλά ο Χέφλιν δείχνει απρόθυμος να προδώσει τον φίλο του.
Ένα βράδυ όμως ο Μάρεϊ Μπάμπιτς, ανιψιός του Ρέι Ντόνλαν γνωστός με το παρατσούκλι Σούπερμποϊ, καθώς οδηγεί κατά μήκος της γέφυρας Τζορτζ Ουάσιγκτον, το αυτοκίνητό του εμβολίζεται από αυτό ενός ζευγαριού νεαρών Αφροαμερικανών, οι οποιοί και στοχεύουν εναντίον του με κάτι που μοιάζει με όπλο, λίγο πριν σκάσει ο τροχός του αυτοκινήτου του Μπάμπιτς. Πιστεύοντας ότι έχει χτυπηθεί, ο Μπάμπιτς ανταπωδίδει στα πυρά και τους σκοτώνει και τους δύο.
Ανησυχώντας για την καριέρα του, ο Μπάμπιτς πείθεται από τον Ντόνλαν να κάνει μια ψεύτικη αυτοκτονία με τη βοήθεια άλλων μπάτσων. Αν και η ψεύτικη αυτοκτονία φαίνεται ότι πάει καλά, ο Ντόνλαν ωστόσο αποφασίζει να δολοφονήσει τον ανιψιό του, αλλά αυτός καταφέρνει να δραπετεύσει. Ο Χέφλιν αρχίζει να ψάχνει τον Μπάμπιτς ώστε να τον συνοδεύσει στη Νέα Υόρκη προκειμένου αυτός να αποδείξει την αθοώτητα του, αλλά ο Λάγκοντα, ο Ντόνλαν και ο Ράκερ του στήνουν παγίδα. Στη συμπλοκή που ακολουθεί, ο Χέφλιν αναγκάζεται και σκοτώνει τον Ράκερ και τον Λαγκόντα. Τότε ένας άλλος μπάτσος, ο Κράσκι πυροβολεί τον Χέφλιν, αλλά αυτός σώζεται χάρις στην άφιξη του βοηθού του Φίγκι, ο οποίος σκοτώνει τον Κράσκι και αποσπά την προσοχή του Ντόνλαν, ώστε ο Χέφλιν να τον προλάβει και να τον σκοτώσει. Στο τέλος της ταινίας ο Φίγκι και ο Χέφλιν συνοδεύουν τον Μπάμπιτς στη Νέα Υόρκη και τον παραδίδουν στον Υπαστυνόμο Τίλντεν.
Παραγωγή
Το Γκάρισον βασίζεται στη γενέτειρα του Μάνγκολντ, την Ουασινγκτόνβιλ, που βρίσκεται περίπου 97 χλμ. από την πόλη της Νέας Υόρκης. Ο Μάνγκολντ μεγάλωσε σε ένα οικοσμό που ονομάζεται Βόρλεϊ Χάιτς, όπου πολλοί από τους κατοίκους ήταν νυν και πρώην αστυνομικοί του αστυνομικού τμήματος της Νέας Υόρκης. Ο Σταλόνε πήρε επιπλέον 18 κιλά βάρος προκειμένου να απεικονίσει τον δαρμένο σερίφη του Γκάρισον.Η κύρια τοποθεσία των γυρισμάτων της ταινίας ήταν το Εντζγουότερ του Νιου Τζέρσεϊ.
Κυκλοφορία
Το Cop Land έκανε πρεμιέρα στον κινηματογράφο Ζίγκφιλντ της Νέας Υόρκης στις 6 Αυγούστου 1997. Μερικά από τα μέλη του καστ της ταινίας παρευρέθηκαν, συμπεριλαμβανομένων των Σταλόνε, Κάιτελ, Λιότα, Σιόρα, Μοριάρτι και Ράπαπορτ. Το Cop Land προβλήθηκε επίσης στο 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας στη σύνθεση του Midnight.
Κριτικές
Ο Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στην ταινία δύο στα τέσσερα αστέρια και έγραψε: "Υπάρχει μια σκληρή ισορροπία μεταξύ του πόσο μεγάλη είναι μια ταινία, πόσο βαθιά πηγαίνει και πόσα μπορεί να πετύχει. Αυτή η ισορροπία δεν βρίσκεται στο Cop Land και το αποτέλεσμα είναι λίγο πολύ το αναμενόμενο".
Ο ιστότοπος Rotten Tomatoes ανασκόπησης κριτικών, δίνει βαθμολογία (Ιανουάριος 2022) θετικής έγκρισης 76% με βάση 66 κριτικές, και μέση βαθμολογία 6,5/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Το Cop Land και το πρωταγωνιστικό καστ αναφέρεται σε πλούσιους φανταστικούς χαρακτήρες ενώ συγκινεί το κοινό με προσεκτικό σασπένς, αν και αυτό δεν έχει την ηθική πολυπλοκότητα των κλασικών εγκληματιών που θυμίζει». Στο Metacritic έχει σταθμισμένο μέσο όρο βαθμολογίας 64 στα 100 με βάση 21 κριτικούς, υποδεικνύοντας "γενικά ευνοϊκές κριτικές". Το κοινό που συμμετείχε σε δημοσκόπηση από το CinemaScore έδωσαν στην ταινία έναν μέσο βαθμό "B−" σε μια κλίμακα Α+ έως F.
Η συγκρατημένη ερμηνεία του Σταλόνε εγκωμιάστηκε από τους κριτικούς, ο οποίος έλαβε το βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Στοκχόλμης.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1997 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζέιμς Μάνγκολντ Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία
Άνω Σφηνάρι Χανίων
Το Άνω Σφηνάρι (επίσημη ονομασία Άνω Σφηνάριον) είναι οικισμός της κοινότητας Πλατάνου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κισσάμου, του δήμου Κισσάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κισσάμου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Το Άνω Σφηνάρι είναι πεδινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στις δυτικές απολήξεις της κορυφής «Κουτρούλης» (1.071 μ.) των Λευκών Ορέων, πάνω από τον όρμο Σφηνάρι και στην επαρχιακή οδό Καστελλίου-Κεφαλίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140. Απέχει 57 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πλατάνου του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πλατάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κισσάμου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Εθνική Κροατίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Κροατίας (κροατικά: Hrvatska ženska košarkaška reprezentacija) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Κροατίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Κροατικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Hrvatski Košarkaški Savez, HKS).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης της Κροατίας ιδρύθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1948 και έγινε παράρτημα της Ομοσπονδίας της Γιουγκοσλαβίας. Μετά τη διάσπαση του μεγάλου βαλκανικού κράτους έγινε αυτόνομος οργανισμός στις 17 Νοεμβρίου 1991, προσχωρώντας στη FIBA λίγους μήνες μετά, τον Ιανουάριο του 1992. Την επόμενη δεκαετία συγκρότησε τέσσερις φορές ομάδα για να συμμετάσχει σε Μεσογειακούς Αγώνες (1997 · 2001 · 2005 · 2009), συλλέγοντας ισάριθμα μετάλλια.
Κατατάξεις σε διεθνείς διοργανώσεις
μικρογραφία|δεξιά|300px|Στιγμιότυπο από αγώνα της Κροατίας εναντίον της [[Εθνική Ελλάδας (καλαθοσφαίριση γυναικών)|Ελλάδας στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2011 στην Πολωνία.]] μικρογραφία|δεξιά|300px|Η ομάδα της Κροατίας τραγουδά τον εθνικό ύμνο πριν τον αγώνα της με την [[Εθνική Ανγκόλας (καλαθοσφαίριση γυναικών)|Ανγκόλα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου (2012).]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων Κροατια
Αιτωλός ο Αιτωλός
Ο Αιτωλός ο Αιτωλός ήταν, στην ελληνική μυθολογία, γιος του Ενδυμίωνα, τρισέγγονος του Δευκαλίωνα και μίας Ναϊάδας νύμφης ή Ιφιάνασσας.
Οικογένεια
Σύμφωνα με τον Παυσανία, η μητέρα του Αιτωλού ονομάστηκε Αστερόδεια, Χρώμια ή Υπερίππη. Ήταν παντρεμένος με την Προνόη, με την οποία απέκτησε δύο γιους, τους Πλευρώνα και Καλυδώνα. Οι αδελφοί του ήταν οι Παίωνας, Επειός και άλλοι. Σε μία αναφορά, ο Αιτωλός ήταν ο γιος της Πρωτογένειας από το Δία και ο αδελφός του Αέθλιου, του Όπου και, πιθανώς, του Δώρου. Ένας άλλος μύθος περιγράφει επίσης τον Αιτωλό ως γιο του Αμφικτύονα και πατέρα του Φύσκου, πατέρα του Λοκρού.
Μυθολογία
Ο πατέρας του Αιτωλού υποχρέωσε αυτόν και τους δύο αδερφούς του, τον Παίωνα και τον Επειό, να αποφασίσουν με διαγωνισμό στην Ολυμπία ποιος από αυτούς θα έπρεπε να τον διαδεχτεί στο βασίλειο της Ηλείας. Ο Επειός κατέκτησε τη νίκη και κατέλαβε το θρόνο μετά τον πατέρα του και μετά το θάνατο του τον ο Αιτωλός. Κατά τη διάρκεια των αγώνων για τη κηδεία του που διεξάγονται προς τιμήν του Αζάνα, έτρεξε με το άρμα του πάνω από τον Άπις, το γιο του Ιάσονα ή του Σαλμωνέα, και τον σκότωσε, οπότε εκδιώχθηκε από τους γιους του Άπι. Στη συνέχεια, η βασιλεία πέρασε στον Ηλείο, γιο της αδερφής του Ευρυκύδα. Αφού έφυγε από την Πελοπόννησο, πήγε στη χώρα του Κουρήτων, μεταξύ του Αχελώου και του Κορινθιακού κόλπου, όπου σκότωσε τους Δώρο, Λαόδοκο και Πολυποίτη, τους γιους του Απόλλωνα και της Φθίας και έδωσε στη χώρα το όνομα Αιτωλία. Αυτή η ιστορία είναι μόνο μια μυθική αναφορά στον αποικισμό της Αιτωλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ήλιδας
Επωτίδα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναυτική ορολογία
Πανεπιστήμιο της Νις
Το Πανεπιστήμιο της Νις (Универзитет у Нишу) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στη Σερβία. Ιδρύθηκε το 1965 και αποτελείται από 13 σχολές με 1.492 άτομα ακαδημαϊκό προσωπικό και περίπου 20.500 φοιτητές (το ακαδημαϊκό έτος 2018–19). Από την ίδρυσή του, έχει απονείμει πανεπιστημιακό δίπλωμα σε περισσότερους από 50.000 φοιτητές, μεταξύ των οποίων 1.300 αλλοδαποί.
Διαθέτει την πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη "Νίκολα Τέσλα". Η Τεχνολογική Σχολή βρίσκεται στο Λέσκοβατς, η Παιδαγωγική Σχολή στο Βράνιε και η Γεωργική Σχολή στο Κρούσεβατς.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Πανεπιστήμιο της Νις Το Πανεπιστήμιο της Νις ιδρύθηκε ως ανεξάρτητο ανώτατο επαιδευτικό ίδρυμα στις 15 Ιουνίου 1965.
Το 1960 είχαν ξεκινήσει τα πρώτα προπτυχιακά προγράμματα στη Νις υπό την ακαδημαϊκή αιγίδα του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Αυτά εξελίχθηκαν και θεσμοθετήθηκαν ως σχολές Νομικής & Οικονομικών, Ιατρικής και Μηχανικών.
Το πανεπιστήμιο της Νις ξεκίνησε την ανεξάρτητη ζωή του με 234 άτομα εκπαιδευτικό προσωπικό πλήρους απασχόλησης και με 6.800 φοιτητές.
Χρονοδιάγραμμα
1968 : Το Τμήμα Ηλεκτρονικών εξελίχθηκε στη Σχολή Ηλεκτρονικών Μηχανικών.
1970 : τα δύο τμήματα της Νομικής Σχολής και της Σχολής Οικονομιών έγιναν ανεξάρτητες σχολές.
1971 : Τα Τμήματα Μηχανολόγων και Πολιτικών Μηχανικών έγιναν χωριστές, ανεξάρτητες σχολές. Την ίδια χρονιά ιδρύθηκε η Φιλοσοφική Σχολή με επτά τμήματα: Μαθηματικό, Φυσικό, Χημικό, Κοινωνιολογίκό, Ψυχολογικό, Αγγλικής Φιλολογίας και Φυσικής Αγωγής.
1972 : Η Σχολή Εργασιακής Ασφάλειας αναπτύχθηκε από τη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών.
1979 : Ιδρύθηκε η Τεχνολογική Σχολή.
1987 : Η Φιλοσοφική Σχολή μεγάλωσε για να συμπεριλάβει το Τμήμα Σερβικής Γλώσσας και Φιλολογίας.
1995 : Η Σχολή Πολιτικών Μηχανικών διεύρυνε την ακαδημαϊκή της αποστολή για να συμπεριλάβει ένα νέο Τμήμα Αρχιτεκτονικής το οποίο προστέθηκε κατά συνέπεια στο όνομά της.
1998 : Η ακαδημαϊκή δομή της Φιλοσοφικής Σχολής διευρύνθηκε για να συμπεριλάβει το Τμήμα Ιστορίας. Την ίδια χρονιά, η Σχολή Καλών Τεχνών και η Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών και Σχεδίου του της Σχολής Καλών Τεχνών του Βελιγραδίου άνοιξαν τα ακαδημαϊκά τους τμήματα στη Νις.
1999 : Η Σχολή Θετικών και Μαθηματικών και η Σχολή Σωματικού Πολιτισμού ιδρύθηκαν από τη Φιλοσοφική Σχολή.
2002 : Ιδρύθηκε η Σχολή Καλών Τεχνών με τρεις επιλογές σπουδών — για εικαστικές τέχνες, εφαρμοσμένες τέχνες και μουσική — που προηγουμένως λειτουργούσε στο Τμήμα Καλών Τεχνών της Φιλοσοφικής Σχολής.
2004 : Δημιουργήθηκε νέο τμήμα στη Φιλοσοφική Σχολή, το Τμήμα Δημοσιογραφίας.
2008 : Το Τμήμα Σερβικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής χωρίστηκε σε Τμήμα Σερβικής Γλώσσας και Τμήμα Σερβικής και Συγκριτικής Λογοτεχνίας.
2013 : Δημιουργήθηκε νέο τμήμα στη Φιλοσοφική Σχολή, το Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας.
2017 : Ιδρύθηκε η Γεωπονική Σχολή στο Κρούσεβατς.
Οργάνωση
μικρογραφία| Το κτήριο της Ιατρικής Σχολής Οι περισσότερες από τις σχολές έχουν μια δομή που αποτελείται από τμήματα ή ειδικότητες, που προσφέρουν ευκαιρίες σπουδών και έρευνας σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένων ευκαιριών απόκτησης διδακτορικών διπλωμάτων. Από το σχολικό έτος 2018–19, έχει 1.492 μέλη ακαδημαϊκό προσωπικό και 20.559 μαθητές.
Μέχρι στιγμής, περισσότεροι από 49.000 φοιτητές έχουν αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο της Νις, 2.254 έχουν αποκτήσει μεταπτυχιακό και 1.275 έχουν υπερασπιστεί με επιτυχία τη διδακτορική τους διατριβή. μικρογραφία| Το πανεπιστήμιο από τον ποταμό [[Νίσαβα]]
Σύγκρουση πλοίου
Ως σύγκρουση πλοίου θεωρείται η πρόσκρουση αυτού με άλλο πλοίο ή με αντικείμενο στη θάλασσα, όπως παγόβουνο. Οι συγκρούσεις μεταξύ πλοίων είναι από τα σοβαρότερα ναυτικά ατυχήματα και οφείλονται κυρίως στη μη πιστή εφαρμογή του Διεθνούς Κανονισμού Αποφυγής Συγκρούσεων στη Θάλασσα, ειδικότερα σε περιπτώσεις περιορισμένης ορατότητας ή περιορισμένου χώρου πλεύσης.
Χειρισμοί για αποφυγή σύγκρουσης
Οι κυριότεροι χειρισμοί των πλοίων για την αποφυγή σύγκρουσής τους, σύμφωνα με τους κανονισμούς, είναι οι εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναυτική ορολογία
Φώτιος Ιωαννίδης
Ο Φώτιος Ιωαννίδης είναι καθηγητής στο Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στο Ινστιτούτο San Nicola του Μπάρι, στο Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών της Ρώμης] και στο Πατρολογικό Ινστιτούτο Augustinianum. Ασχολείται κυρίως με τη λατινική χριστιανική γραμματεία και τη διερεύνηση των σχέσεων της ανατολικής με τη δυτική πνευματικότητα.
Είναι μέλος της Εταιρείας Οικουμενικών Μελετών, της Διεθνούς Πατρολογικής Εταιρείας, της Societas Sancti Nicolai και της Società Internazionale per lo studio del Medioevo Latino. Είναι τακτικό μέλος της Ακαδημίας του Αγίου Αμβροσίου της Αμβροσιανής Βιβλιοθήκης του Μιλάνου.
Διετέλεσε τακτικό και αναπληρωματικό μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Διευθυντής του Τομέα Εκκλησιαστικής Ιστορίας, Χριστιανικής Γραμματείας, Αρχαιολογίας και Τέχνης και Αναπληρωτής Πρόεδρος του ίδιου Τμήματος.
Έλαβε μέρος ως εισηγητής σε πολλά διεθνή Συνέδρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε επιμορφωτικές ημερίδες κληρικών και θεολόγων καθηγητών. Διοργάνωσε διεθνή επιστημονικά Συνέδρια και θεολογικά Σεμινάρια. Συμμετείχε σε στρογγυλές τράπεζες, σε βιβλιοπαρουσιάσεις καθώς και σε ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές θεολογικού περιεχομένου.
Συνέγραψε επιστημονικές μονογραφίες, επιστημονικά άρθρα σε περιοδικά και συλλογικούς Τόμους, λήμματα σε εγκυκλοπαίδειες και διδακτικά εγχειρίδια. Τα θέματα των μελετών του αναφέρονται στην εκκλησιαστική γραμματεία, την πατερική ερμηνευτική και θεολογία. Κυριότερες δημοσιεύσεις του: Επιδράσεις του μοναχισμού της Ανατολής στον Κανόνα του οσίου Βενεδίκτου, έκδ. Επέκταση, Κατερίνη 1995· ''Αμβρόσιος Μεδιολάνων, Περί Μετανοίας (De Paenitentia). Εισαγωγή - Κείμενο - Μετάφραση - Σχόλια'', έκδ. Βάνιας, Θεσσαλονίκη 2004· ''Αυγουστίνος Ιππώνος, Ομιλίες για τη Μετάνοια. Εισαγωγή - Κείμενο - Μετάφραση - Σχόλια'', έκδ. Βάνιας, Θεσσαλονίκη 2008· ''Πτυχές της Ορθόδοξης δυτικής εμπειρίας. Θεολογία - Γραμματεία - Πνευματικότητα'', Πατερικά και Αγιολογικά Κείμενα και Μελέτες II, έκδ. Π. Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 2010· Εκκλησιαστική Γραμματολογία της Δύσης, έκδ. Ostracon Publishing p.c., Θεσσαλονίκη 2014· Η ορθόδοξη πνευματικότητα της δυτικής Πατερικής παράδοσης, έκδ. Ostracon Publishing p.c., Θεσσαλονίκη 2014.
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι
Εθνική Ολλανδίας (χόκεϊ επί χόρτου γυναικών)
Η εθνική ομάδα χόκεϊ επί χόρτου γυναικών της Ολλανδίας αποτελεί το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ολλανδίας στο διεθνές χόκεϊ επί χόρτου. Τελεί υπό τον έλεγχο της Βασιλικής Ολλανδικής Ομοσπονδίας Χόκεϊ. Η Ολλανδία είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου, έχοντας κερδίσει τον τίτλο επτά φορές. Έχει κατακτήσει επίσης οκτώ ολυμπιακά μετάλλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ολλανδία
Βασιλική Ολλανδική Ομοσπονδία Χόκεϊ
Η Βασιλική Ολλανδική Ομοσπονδία Χόκεϊ (ολλανδικά: Koninklijke Nederlandse Hockey Bond) είναι το επίσημο όργανο διοίκησης του χόκεϊ επί χόρτου στην Ολλανδία. Είναι υπεύθυνη τόσο για τους εσωτερικούς όσο και για τους υπαίθριους αγώνες χόκεϊ επί χόρτου, καθώς και για τις εθνικές ομάδες ανδρών, γυναικών και νέων της χώρας.
Αρχικά, ο οργανισμός ήταν επίσης υπεύθυνος για το άθλημα του μπάντυ στην Ολλανδία, μετέπειτα όμως τη διαχείρηση του αθλήματος ανέλαβε η Ολλανδική Ομοσπονδία Μπάντυ.
Ιστορία
Κατά την ίδρυσή της το 1898 με την ονομασία «Ολλανδική Ομοσπονδία Χόκεϊ και Μπάντυ» (Nederlandsche Hockey & Bandy Bond, NHBB) στο ξενοδοχείο Krasnapolsky στο Άμστερνταμ, ο οργανισμός απαρτιζόταν από πέντε συλλόγους που ασχολούνταν με το χόκεϊ επί χόρτου καθώς και με το μπάντυ. Το μπάντυ εγκαταλείφθηκε γρήγορα από το πρόγραμμα του οργανισμού λόγω του γεγονότος ότι το ολλανδικό κλίμα δε βοηθούσε. Το 1909 έξι ακόμη σωματεία είχαν προσχωρήσει στην ομοσπονδία και το 1919 αποτελούνταν από 29 σωματεία. Πολλοί νέοι σύλλογοι εμφανίστηκαν τη δεκαετία του 1930 και η ομοσπονδία αριθμούσε σχεδόν εκατό συλλόγους, γεγονός που οδήγησε σε αλλαγή ονομασίας το 1938 σε «Βασιλική Ολλανδική Ομοσπονδία Χόκεϊ» (Koninklijke Nederlandse Hockey Bond).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ολλανδία
Για μια θέση στον ήλιο (σειρά)
Το Για μια θέση στον ήλιο είναι μια ελληνική καθημερινή δραματική σειρά που προβλήθηκε από το Mega Channel. Η σειρά αποτελείται από τρεις κύκλους με συνολικά 614 επεισόδια που προβλήθηκαν τις τηλεοπτικές σεζόν 1999-2000, 2000-2001 και 2001-2002. Το πρώτο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1999 ενώ το τελευταίο στις 26 Απριλίου 2002.
Η σειρά βασίζεται στην επιτυχημένη ιταλική σαπουνόπερα του RAI Un Posto Al Sole, η οποία ξεκίνησε το 1996 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Την διασκευή και την επιμέλεια του σεναρίου είχε ο Λευτέρης Καπώνης με ομάδα σεναριογράφων, ενώ σκηνοθέτες της σειράς ήταν ο Αντώνης Τέμπος και ο Σπύρος Ρασιδάκης. Την μουσική έγραψε ο Αλέξανδρος Μούζας.
Το κανάλι δεν έχει προβάλλει τη σειρά σε επανάληψη πότε μετά την ολοκλήρωση της προβολής της με εξαίρεση κάποια επεισόδια το καλοκαίρι του 2002. Η πρώτη επανάληψη της σειράς ξεκίνησε τον Μάιο του 2018 την περίοδο που το κανάλι αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και κάλυπτε το πρόγραμμά του με επαναλήψεις παλιών σειρών.
Υπόθεση
Η Άννα είναι μια νεαρή και όμορφη κοπέλα που εργάζεται στο σπίτι ενός ηλικιωμένου κυρίου ως νοσοκόμα-συνοδός. Στο ίδιο σπίτι δουλεύει και η μητέρα της Μαρία ως οικονόμος. Πεθαίνοντας ο ηλικιωμένος κύριος, κληροδοτεί στην Άννα μια κατοικία, καθώς επίσης και ένα σεβαστό χρηματικό ποσό για να σπουδάσει. Το γεγονός αυτό προκαλεί την οργή της Ειρήνης, της γυναίκας του ανιψιού του ηλικιωμένου κυρίου, η οποία θεωρεί ότι δικαιωματικά της ανήκει ολόκληρη η περιουσία. Η Ειρήνη σκληραίνει ακόμη περισσότερο την στάση της όταν διαπιστώνει ότι η Άννα δεν διεκδικεί μόνο ένας μέρος της περιουσίας, αλλά και την αγάπη των γιων της. Ο μεγάλος γιος, ο Δημήτρης, είναι ένας νεαρός δικηγόρος που έχει κληρονομήσει όλη την πονηριά και την πανουργία της μητέρας του, ενώ ο μικρός, ο Αλέξανδρος, είναι ιδεαλιστής και απονήρευτος. Παρά το νεαρό της ηλικίας της, η Άννα δεν είναι εύκολος αντίπαλος. Κάτω από την εύθραυστη εμφάνισή της κρύβει πείσμα και αποφασιστικότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega
Robin Williams: Come Inside My Mind
Tο Robin Williams: Come Inside My Mind είναι ντοκιμαντέρ του 2018, του οποίου σκηνοθέτης και παραγωγός είναι η Βρετανίδα σκηνοθέτης Μαρίνα Ζένοβιτς. Το ντοκιμαντέρ αναφέρεται στη ζωή και το έργο του Ρόμπιν Ουίλιαμς, ο οποίος πέθανε το 2014. Είναι παραγωγή του HBO και περιέχει συνεντεύξεις με τους Γούπι Γκόλντμπεργκ, Ντέιβιντ Λέτερμαν, Μπίλι Κρίσταλ, μεταξύ άλλων. Περιέχει λήψεις και βίντεο από τις συνήθειες του Ουίλιαμς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την παιδική σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Ταινίες του 2018 Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Άενορ του Σατελλερώ
Η Άενορ του Σατελλερώ (Aénor de Châtellerault, 1103 - Μάρτιος 1130), δούκισσα της Ακουιτανίας, ήταν η μητέρα της Ελεονώρας της Ακουιτανίας, η οποία ήταν αναμφίβολα η πιο ισχυρή γυναίκα στην Ευρώπη του δωδέκατου αιώνα.
Η Άενορ ήταν κόρη του Αιμερύ Α΄ ντε Ροσφουκώ, υποκόμη του Σατελλερώ και της συζύγου του, Ντανζερόσα. Η μητέρα της απήχθη με τη θέλησή της από τον μελλοντικό πεθερό της Άενορ, τον Γουλιέλμο Θ΄ της Ακουιτανίας και έγινε η ερωμένη του μέχρι το θάνατό του το 1127. Η Άενορ παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ι΄ της Ακουιτανίας, γιο του εραστή της μητέρας της, το 1121. Έκαναν τρία παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκισσες της Ακουιτανίας
Χαρίδημος ο Αθηναίος
Ο Χαρίδημος, από τους Ωρεούς της Εύβοιας, ήταν αρχαίος Έλληνας, μισθοφόρος αρχηγός τού 4ου αι. π.Χ.
Περί το 367 π.Χ. πολέμησε υπό τον Αθηναίο στρατηγό Ιφικράτη κατά της Αμφίπολης. Έχοντας διαταγή από τον Ιφικράτη να πάρει τους Αμφιπολίτες ομήρους στην Αθήνα, τους επέτρεψε να επιστρέψουν στους δικούς τους ανθρώπους και ενώθηκε με τον Κότυ Α΄, βασιλιά της Θράκης, εναντίον της Αθήνας. Νυμφεύτηκε μία κόρη του βασιλιά.
Αμέσως μετά έπεσε στα χέρια των Αθηναίων και δέχτηκε την πρόταση του Τιμόθεου να επανέλθει στην υπηρεσία τους. Αφού απολύθηκε από τον Τιμόθεο (362 π.Χ.) προσχώρησε στους επαναστατημένους σατράπες και τούς στρατηγούς τους Μέμνονα και Μέντορα στην Ασία, αλλά σύντομα έχασε την εμπιστοσύνη τους και αναγκάστηκε να ζητήσει την προστασία των Αθηναίων. Ωστόσο διαπιστώνοντας ότι δεν είχε κάτι να φοβηθεί από τους Πέρσες, προσχώρησε και πάλι στον Κότυ Α΄, μετά τον φόνο τού οποίου διορίστηκε κηδεμόνας τού νεαρού γιου του Κερσοβλέπτη.
Το 351 π.Χ. διοικούσε τις αθηναϊκές δυνάμεις στη Χερσόνησο κατά του Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας και το 349 π.Χ. αντικατέστησε τον Χάρη ως διοικητή στον Ολυνθιακό πόλεμο. Έφερε ελάχιστη επιτυχία, αλλά έκανε να μισείται για την αυθάδεια και την ασυδοσία του, έτσι αντικαταστάθηκε με τη σειρά του από τον Χάρη.
Μετά τη μάχη της Χαιρώνειας, η φιλοπόλεμη παράταξη είχε αναθέσει στον Χαρίδημο τη διοίκηση εναντίον του Φιλίππου Β΄, αλλά η ειρηνική παράταξη εξασφάλισε τον διορισμό του Φωκίωνα. Ο Χαρίδημος ήταν ένας από αυτούς, των οποίων η παράδοση ζητήθηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο μετά την καταστροφή της Θήβας, αλλά διέφυγε σε εξορία. Κατέφυγε στον Δαρείο Γ΄, ο οποίος τον δέχθηκε με τιμές. Όμως, έχοντας εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για τις προετοιμασίες που έκανε ο βασιλιάς λίγο πριν τη μάχη της Ισσού (333 π.Χ.), θανατώθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μισθοφόροι Κατηγορία:Αρχαίοι Ευβοείς
Νικόλαος Ψαρουδάκης
Ο Νικόλαος Ψαρουδάκης του Σταύρου και της Χρυσάνθης (Αποδούλου Ρεθύμνης, 26 Ιανουαρίου 1917 - 23 Οκτωβρίου 2006) ήταν Έλληνας δικηγόρος, δημοσιογράφος και πολιτικός. Ήταν Ιδρυτής και πρόεδρος της Χριστιανικής Δημοκρατίας και βουλευτής εκλεγμένος ως συνεργαζόμενος με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. (1985-1989).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Αποδούλου Ρεθύμνης το 1917. Σπούδασε στο Διδασκαλείο Ηρακλείου και στη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εργάστηκε ως δάσκαλος, ως δικηγόρος και ως δημοσιογράφος.
Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Τζωρτζάκη.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1953 εξέδωσε την εφημερίδα Χριστιανική Δημοκρατία και λίγο αργότερα ίδρυσε κόμμα Χριστιανική Δημοκρατία. Στη διάρκεια της δικτατορίας ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, για την οποία διώχτηκε και εξορίστηκε. Συμμετείχε με τη Χριστιανική Δημοκρατία στις εκλογές του 1956 στην εκλογική περιφέρεια Σάμου και του 1963 στην εκλογική περιφέρεια Χανίων. Προετοιμαζόταν εκλογική κάθοδος στις εκλογές που είχαν προγραμματιστεί το Μάιο του 1967 και ματαιώθηκαν από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967.
Η λειτουργία της Χριστιανικής Δημοκρατίας απαγορεύτηκε όπως και των άλλων κομμάτων και η έκδοση της εφημερίδας σταμάτησε λόγω της προληπτικής λογοκρισίας, καθεστώς που δεν αποδέχτηκαν ο Ψαρουδάκης και οι συνεργάτες του.
Ὁ Ψαρουδάκης εξαρχής αντιτάχθηκε στη Δικτατορία επικρίνοντας το 1ο δικτατορικό «Σύνταγμα» του 1968, με το βιβλίο "Κριτική του Συντάγματος υπό το Φως του Χριστιανισμού".
Με την άρση της προληπτικής λογοκρισίας από τον Ιανουάριο του 1970, επανεκδόθηκε η εφημερίδα με τον τίτλο «Χριστιανική» και συνέχισε την έκδοσή της μέχρι τον Δεκέμβριο του 1973. Η αντιδικτατορική της αρθρογραφία και η στήριξη και η εκτενής δημοσιογραφική κάλυψη που παρείχε στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα, είχε ως αποτέλεσμα να παρεμβάλλονται από τις αρχές εμπόδια και διώξεις στην κυκλοφορία της, αλλά ταυτόχρονα στην αύξηση της δημοφιλίας και της κυκλοφορίας της. Τον Ιούνιο του 1973 ο Ψαρουδάκης με το πρωτοσέλιδο άρθρο του "Για ποια Δημοκρατία μιλάτε κ. Παπαδόπουλε; " καταδίκασε την μονομερή μεταβολή του πολιτεύματος από την κυβέρνηση της δικτατορίας. Στις 5 Ιουλίου 1973 με το πρωτοσέλιδο "Όχι στη δικτατορική πρόκληση" κάλεσε σε ψήφο "ΟΧΙ" στο δημοψήφισμα που προκήρυξε η δικτατορία. Καταδίκασε όλο και πιο έντονα την απόπειρα του δικτατορικού καθεστώτος να νομιμοποιηθεί πολιτικά, με σταθερό αίτημα την αποκατάσταση της Δημοκρατίας χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Μετά την πτώση του Παπαδόπουλου, η "Χριστιανική" κυκλοφόρησε για τελευταία φορά επί δικτατορίας στις 5 Δεκεμβρίου 1973, με πρωτοσέλιδο άρθρο του Νίκου Ψαρουδάκη με τίτλο «Ο τύραννος έπεσε, να πέσει και η τυραννία». Το δικτατορικό καθεστώς απέστειλε κλιμάκιο της Στρατιωτικής Αστυνομίας (ΕΣΑ) που έκλεισε με αλυσίδες τα γραφεία της εφημερίδας στις 8 Δεκεμβρίου, χωρίς δικαστική απόφαση.
Από τον Ιανουάριο έως τον Ιούλιο του 1974, ο Ψαρουδάκης εξορίστηκε στη Γυάρο, απ' όπου επέστρεψε με την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος. Στις 26 Ιουλίου 1974 ξανακυκλοφόρησε η "Χριστιανική"¨.
Στις πρώτες μεταδικτατορικές εκλογές του 1974 συμμετείχε ως συνεργαζόμενος με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις.
Από τις στήλες της "Χριστιανικής" με το πρωτοσέλιδο άρθρο με τίτλο "Διαρκές το δικό σας έγκλημα κ.κ. Αρεοπαγίτες", καταδίκασε την μετατροπή από τον Άρειο Πάγο του χαρακτηρισμού του πραξικοπήματος ως εγκλήματος "στιγμιαίου" αντί για "διαρκές", η οποία είχε ως αποτέλεσμα να ασκηθεί δίωξη μόνο στους πρωτεργάτες και όχι στους μετέπειτα συνεργάτες που μετείχαν στις κυβερνήσεις της δικτατορίας. Του ασκήθηκε αυτεπάγγελτη δίωξη για περιύβριση αρχής και καταδικάστηκε σε τετράμηνη φυλάκιση, ποινή την οποία εξέτισε από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο του 1976, επειδή αρνήθηκε να την εξαγοράσει. Με βάση την εμπειρία από τη φυλάκισή του, συνέγραψε το βιβλίο "Η φυλακή μου".
Στις εκλογές του 1977 συμμετείχε με τη Χριστιανική Δημοκρατία στο συνασπισμό κομμάτων "Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων".
Στις βουλευτικές εκλογές του 1981 και του 1989 και στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του 1981, 1984 και 1989 συμμετείχε ως υποψήφιος και επικεφαλής της Χριστιανικής Δημοκρατίας αυτόνομα.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1985 η Χριστιανική Δημοκρατία συνεργάστηκε με το ΠΑΣΟΚ. και εξελέγη βουλευτής Επικρατείας. Βάσει της συμφωνίας, ανεξαρτητοποιήθηκε και εκπροσώπησε την Χριστιανική Δημοκρατία στη Βουλή. Μετείχε στην "Εξεταστική των πραγμάτων επιτροπή" που αποφασίστηκε από την Ολομέλεια της Βουλής στη συνεδρίαση της 21.2.1986 στην οποία ανατέθηκε "...η εξονυχιστική έρευνα για την κατά το δυνατό, ανακάλυψη, εξιχνίαση και αξιολόγηση των στοιχείων τα οποία μπορούν να συνθέτουν τον Φάκελλο της υπόθεσης, που επικράτησε να αποδίδεται με τον όρο "Φάκελλος της Κύπρου"..." Κατέθεσε δική του ιδιαίτερη πρόταση για απόδοση ευθυνών και στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Το πόρισμα της Επιτροπής κατατέθηκε στα πρακτικά της Βουλής των Ελλήνων στις 31.10.1988.
Μετά τη συνεργασία του στις εκλογές του Νοεμβρίου 1989 με τη Νέα Δημοκρατία, απώλεσε την προεδρία του κόμματος και αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική.
Τον Ιούνιο του 2006 τιμήθηκε από την Εκκλησία της Ελλάδος με το παράσημο του "Αποστόλου Παύλου".
Απεβίωσε στις 23 Οκτωβρίου 2006.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Θανατική ποινή στη Λευκορωσία
Η θανατική ποινή είναι νόμιμη ποινή στη Λευκορωσία. Τουλάχιστον τέσσερις εκτελέσεις πραγματοποιήθηκαν στη χώρα το 2018.
Η θανατική ποινή αποτελεί μέρος του νομικού συστήματος της χώρας από τότε που απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Σοβιετική Ένωση, στις 26 Δεκεμβρίου 1991. Το ισχύον σύνταγμα προβλέπει αυτήν την τιμωρία για «σοβαρά εγκλήματα». Επόμενοι νόμοι έχουν αποσαφηνίσει τα συγκεκριμένα εγκλήματα για τα οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί η θανατική ποινή. Συγκεκριμένα, η θανατική ποινή μπορεί να επιβληθεί για εγκλήματα που διαπράττονται κατά του κράτους ή κατά ατόμων. Μερικά μη βίαια εγκλήματα μπορούν επίσης να τιμωρηθούν με θάνατο. Από το 2021, η Λευκορωσία είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη που συνεχίζει να επιβάλλει τη θανατική ποινή.
Μετά από δημοψήφισμα για το θέμα, η κυβέρνηση της Λευκορωσίας έλαβε μέτρα για να αλλάξει τον τρόπο επιβολής και εκτέλεσης της θανατικής ποινής. Διεθνείς οργανισμοί, όπως τα Ηνωμένα Έθνη, έχουν επικρίνει τις μεθόδους που χρησιμοποιεί η Λευκορωσία κατά την εκτέλεση της θανατικής ποινής. Η χρήση της θανατικής ποινής είναι ένας παράγοντας που κρατά τη χώρα έξω από το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Νομοθεσία
Η θανατική ποινή προβλέπεται από το άρθρο 24 του Συντάγματος της Λευκορωσίας.
Σύμφωνα με τον Ποινικό Κώδικα της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας, η θανατική ποινή μπορεί να επιβληθεί για τις ακόλουθες πράξεις:
Οι περισσότερες από τις καταδίκες θανατικής ποινής αφορούν δολοφονία που διαπράττεται υπό επιβαρυντικές περιστάσεις. Οι σχετικές δικαστικές διαδικασίες πρέπει να περιλαμβάνουν «συλλογική εκτίμηση» από έναν δικαστή και δύο αξιολογητές. Οι αξιολογητές του Λαού επιλέγονται από το κοινό, παρόμοια με το σύστημα ενόρκων.
Με την πάροδο των ετών, ο αριθμός των αδικημάτων που είναι επιλέξιμα για τη θανατική ποινή και ο τύπος των αντίστοιχων καταδίκων έχει μειωθεί. Το 1993, τέσσερα οικονομικά εγκλήματα που θα είχαν καταλήξει σε θανατικές ποινές κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής, αφαιρέθηκαν από τον κατάλογο των αδικημάτων με ψήφο του κοινοβουλίου και αντικαταστάθηκαν από ποινές φυλάκισης χωρίς απαλλαγή. Αν και ο συνολικός αριθμός κατηγοριών εγκλημάτων που πληρούν τις προϋποθέσεις για θανατική ποινή μειώθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το προεδρικό διάταγμα υπ αριθ. 21, που εκδόθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1997, πρόσθεσε την «τρομοκρατία» στον κατάλογο των αδικημάτων. Όταν ενημερώθηκε ο Ποινικός Κώδικας το 1999, ο αριθμός των παραβατικών πράξεων μειώθηκε περαιτέρω. Η μείωση αυτή υποβοηθήθηκε με την καθιέρωση ισόβιας κάθειρξης τον Δεκέμβριο του 1997.
Από την 1η Μαρτίου 1994, οι γυναίκες δεν είναι επιλέξιμες για θανατική ποινή. Επίσης, άτομα που ήταν κάτω των 18 ετών κατά τη στιγμή του εγκλήματος ή άνω των 65 ετών κατά την καταδίκη τους έχουν απαλλαγεί από τη θανατική ποινή από τον Ιανουάριο του 2001. Άτομα που είναι ψυχικά άρρωστα μπορούν να μετατρέψουν τη θανατική ποινή τους. Σύμφωνα με το άρθρο 84 του Συντάγματος, ο πρόεδρος της χώρας "μπορεί να χορηγεί χάρη σε καταδικασμένους πολίτες". Από τις 30 Ιουνίου 2003 έως τις 30 Ιουνίου 2005, ο πρόεδρος Αλεξάντερ Λουκασένκο παραχώρησε δύο χάρες σε καταδικασθέντες σε θάνατο, ενώ απέρριψε ένα αντίστοιχο αίτημα.
Το 2000, η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης καταδικάζει ''με τον πιο έντονο τρόπο τις εκτελέσεις στη Λευκορωσία και αποδοκιμάζει το γεγονός ότι η Λευκορωσία είναι σήμερα η μόνη χώρα στην Ευρώπη όπου επιβάλλεται η θανατική ποινή και, επιπλέον, εφαρμόζεται τακτικά και ευρέως. ''
Η Λευκορωσία είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που πραγματοποίησε εκτελέσεις κατά τον 21ο αιώνα. Τα μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου πρότειναν το 2001 την κατάργηση της θανατικής ποινής από τη Λευκορωσία, προτού υποβάλει αίτηση για ένταξη στο Συμβούλιο. Η Λευκορωσία (ως Λευκορωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία) υπέγραψε το διεθνές σύμφωνο για τα αστικά και πολιτικά δικαιώματα το 1973 Αυτή η σύμβαση, ωστόσο, δεν καταργεί τη θανατική ποινή, αλλά επιβάλλει ορισμένους όρους στην εφαρμογή και τη χρήση της.
Μέθοδος
Πριν από την εκτέλεση, όλοι οι κρατούμενοι που έχουν καταδικαστεί σε θανατική ποινή μεταφέρονται στο Κέντρο Κράτησης Νο. 1 (СИЗО ή SIZO Νο. 1), στην πρωτεύουσα της χώρας Μινσκ. Η μέθοδος που χρησιμοποιείται για την εκτέλεση της πρότασης είναι η εκτέλεση με πυροβολισμό. Ο εκτελεστής είναι μέλος της «επιτροπής εκτέλεσης ποινών», η οποία επιλέγει επίσης την περιοχή όπου θα πραγματοποιηθεί η εκτέλεση. Σύμφωνα με το βιβλίο Το εκτελεστικό απόσμασμα του Όλεγκ Αλκάγιεφ (Олег Алкаев), την ημέρα της εκτέλεσης, ο κατάδικος μεταφέρεται σε μυστική τοποθεσία όπου του ανακοινώνεται από τους αξιωματούχους ότι όλες οι προσφυγές έχουν απορριφθεί. Στη συνέχεια, κλείνονται τα μάτια του καταδίκου, ο οποίος μεταφέρεται σε ένα κοντινό δωμάτιο, όπου δύο υπάλληλοι τον βάζουν να γονατίσει. Ο εκτελεστής πυροβολεί στη συνέχεια τον κατάδικο στο πίσω μέρος του κεφαλιού του με ένα πιστόλι PB-9. Σύμφωνα με τον Αλκάγιεφ, "όλη η διαδικασία, ξεκινώντας από την ανακοίνωση σχετικά με τις απορρίψεις και τελειώνοντας με τον πυροβολισμό, δεν διαρκεί περισσότερο από δύο λεπτά".
Μετά την εκτέλεση της ποινής, ένας γιατρός της φυλακής και άλλοι αξιωματούχοι πιστοποιούν ότι η ποινή έχει εκτελεστεί και εκπονείται το πιστοποιητικό θανάτου. Τα πτώματα των καταδικασθέντων θάβονται κρυφά και η οικογένεια ειδοποιείται ότι έχει πραγματοποιηθεί η εκτέλεση. Ο Όλεγκ Αλκάγιεφ, που ήταν διευθυντής του SIZO No. 1, ανέφερε ότι περίπου πραγματοποιήθηκαν 130 εκτελέσεις στη φυλακή μεταξύ του Δεκεμβρίου 1996 και του Μαΐου 2001, όταν έφυγε από τη Λευκορωσία για να ζήσει εξόριστος στο Βερολίνο της Γερμανίας.
Η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών εξέδωσε την ακόλουθη γνωμοδότηση σχετικά με τη διαδικασία εκτέλεσης στη Λευκορωσία, μετά από αίτημα της μητέρας του φυλακισμένου, Αντόν Μπονταρένκο, στην Επιτροπή για να σώσει τη ζωή του γιου της: [η διαδικασία οδηγεί] τις οικογένειες σε κατάσταση αβεβαιότητας και ψυχικής αγωνίας… κατά παράβαση του άρθρου 7 του Συμφώνου [απαγόρευση βασανιστηρίων ή σκληρής, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας]".
Αριθμός εκτελέσεων
Ακολουθεί μια πρόχειρη εκτίμηση του αριθμού των εκτελέσεων που πραγματοποιήθηκαν από το 1985, σύμφωνα με το Υπουργείο Εσωτερικών της Λευκορωσίας:
Κοινή γνώμη
Σε δημοψήφισμα του 1996, μία από τις επτά ερωτήσεις που τέθηκαν αφορούσε την κατάργηση της θανατικής ποινής. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αυτού του δημοψηφίσματος, το 80,44% των Λευκορώσων ήταν κατά της κατάργησης. Ωστόσο, κατά τη στιγμή του δημοψηφίσματος, η μακρύτερη διαθέσιμη ποινή φυλάκισης ήταν 15 χρόνια. Από τότε έχει θεσπιστεί ποινή ισόβιας φυλάκισης (τον Δεκέμβριο του 1997). Δεν υπήρξαν πιο πρόσφατες έρευνες, για να καθοριστεί εάν η αλλαγή στη μέγιστη ποινή φυλάκισης επηρέασε την κοινή γνώμη στο θέμα της θανατικής ποινής.
Πιο πρόσφατα, μια ειδική κοινοβουλευτική ομάδα εργασίας ανακοίνωσε σχέδια για τη διεξαγωγή δημοσκόπησης. Το Κέντρο Ενημέρωσης και Αναλύσεων δημοσίευσε στην έκθεσή του τα αποτελέσματα μιας δημοσκόπησης που έδειξε ότι μόνο το 4,5% των ερωτηθέντων ήταν εναντίον της θανατικής ποινής σε κάθε περίπτωση, ενώ το 79,5% από αυτούς θεωρεί τη θανατική ποινή κατάλληλη τιμωρία για τουλάχιστον ορισμένα σοβαρά εγκλήματα και το 10% περίπου είχε δυσκολία να απαντήσει σε αυτές τις ερωτήσεις ή δεν εξέφρασε γνώμη.
Έχουν ληφθεί αρκετά μέτρα για τη μείωση της επιβολής της θανατικής ποινής στη Λευκορωσία. Με το νόμο της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας της 31ης Δεκεμβρίου 1997 προστέθηκε το άρθρο 22, το οποίο προβλέπει «φυλάκιση για όλη τη διάρκεια ζωής (ισόβια κάθειρξη) ως εναλλακτική λύση αντί της θανατικής ποινής». Η θανατική ποινή έκτοτε περιορίστηκε επίσης στους άνδρες ηλικίας από 18 έως 65 ετών.
Δικαστικές υποθέσεις
Στις 11 Μαρτίου 2004, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δύο άρθρα του Ποινικού Κώδικα ήταν ασυμβίβαστα με το Σύνταγμα της Λευκορωσίας. Το δικαστήριο δήλωσε ότι είτε ο πρόεδρος είτε η εθνοσυνέλευση θα μπορούσαν να αποφασίσουν την αναστολή ή την πλήρη κατάργηση της θανατικής ποινής. Στη συνέχεια, τον Οκτώβριο του 2005, το Κοινοβούλιο ενέκρινε τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα που δηλώνει ότι η συνεχιζόμενη χρήση της θανατικής ποινής είναι προσωρινή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θανατική ποινή ανά χώρα
Λυκουδέσι Μεσσηνίας
Το Λυκουδέσι ή Λυκουδέσιο, αναφερόμενο επίσημα ως το Λυκουδέσιον και παλαιότερα ως ο Χρυσικός, είναι ορεινός οικισμός κοντά στο Ραπτόπουλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Λυκουδέσι βρίσκεται περίπου 27,5 χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά της Κυπαρισσίας στον επαρχιακό δρόμο που ενώνει την Κυπαρισσία με την Μεσσήνη. Το χωριό είναι στα όρια των παλιών επαρχιών Τριφυλίας και Μεσσήνης, ανάμεσα στα χωριά του Ραφτόπουλου και της Τριπύλας, από τα οποία απέχει περίπου 4 χιλιόμετρα και 0,5 χιλιόμετρο αντίστοιχα. Το Λυκουδέσι είναι σε υψόμετρο 596 -600 μέτρα και απέχει 27,5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους.
Ιστορία
Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το ίδιο το χωριό έχει μακρόχρονη ιστορία. Κατά καιρούς αναφερόταν ως το Λυκουδέσι (Licudhessi) ή το Λυκουδέσιον ή η Λυκουδέση ή το Λιχουδέσι ή το Λιχούδεσι ή ο Χρυσικός. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή του Δήμου Τριφυλίας, αλλά και την τοπική παράδοση, υπάρχουν δυο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας του χωριού. Σύμφωνα με την μια εκδοχή, μετά από επίθεση λύκου σε κάτοικο του χωριού, αυτός κατόρθωσε να δέσει τον λύκο με τριχιά, ενώ σύμφωνα με την δεύτερη εκδοχή η ονομασία προήλθε από κάτοικο της περιοχής με το όνομα ή παρατσούκλι Λύκος, ο οποίος διέθετε νερόμυλο στο κοντινό ποτάμι και η δέση του αυλακιού του νερόμυλου βρισκόταν κοντά στη μεγάλη βρύση του χωριού, ώστε η τοποθεσία αυτή πήρε την ονομασία «του Λύκου η δέση».
Μάχη του Λυκουδεσίου
Στις 30 Απριλίου 1827 πραγματοποιήθηκε η Μάχη του Λυκουδεσίου, όπου δυνάμεις Τριφυλίων και Ολυμπίων με επικεφαλής τους Ντρέδες και τον παπα-Δημήτρη Παπατσώρη αντιμετώπισαν νικηφόρα και υποχρέωσαν σε υποχώρηση τμήματα του στρατού του Ιμπραήμ, τα οποία έφτασαν στην περιοχή του χωριού, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του στην Πελοπόννησο.
Διοικητική ιστορία
Το Λυκουδέσι προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Τριπύλης το 1835. Το χωριό αναφέρεται, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του Δήμου Τριπύλης της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 188 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το χωριό αναφερόταν επισήμως ως το Λυκουδέσιον, για πρώτη φορά, τουλάχιστον από 1889 ως και πριν το 1896, όταν η επίσημη εκφορά γίνεται με την ονομασία ως η Λυκουδέση, μέχρι και το 1907 που έγινε Λιχουδέσι, με βάση και τις σχετικές απογραφές των ετών αυτών. Το 1899 μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας.
Το 1912 το Λιχουδέσι ή Λυκουδέσι γίνεται έδρα στην Κοινότητα Λιχουδεσίου ή Λυκουδεσίου, στην οποία προσαρτώνται αρχικά τα χωριά Ασούτενα (σήμερα η Παλαιά Βρύση) και Κλωνί, και στη συνέχεια, από το 1919, προσαρτήθηκε και το χωριό Τριπύλα, το οποίο παρέμεινε στην κοινότητα αυτή μέχρι το 1928, καθώς στη συνέχεια έγινε έδρα της ομώνυμης Κοινότητας Τριπύλας.
Το 1940 το χωριό ονομάζεται επίσημα ξανά, για δεύτερη φορά, ως το Λυκουδέσιον μέχρι το 1970, που του δόθηκε η ονομασία ο Χρυσικός και η κοινότητα ως Κοινότητα Χρυσικού. Η ονομασία αυτή χρησιμοποιήθηκε για μικρό χρονικό διάστημα, από το 1970 ως το 1978, όταν το επίσημο όνομα έγινε και πάλι, για τρίτη φορά, Λυκουδέσιον.
Το Λυκουδέσι παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στην κατηργημένη Κοινότητα Τριπύλας, ως το 2010. Η Κοινότητα Τριπύλας μετονομάσθηκε επίσημα, το 2006, σε Κοινότητας Τριπύλης και καταργήθηκε στα τέλη του 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Λυκουδέσι ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Το Λυκουδέσι σήμερα είναι η έδρα στην Τοπική Κοινότητα του Λυκουδεσίου του Δήμου Τριφυλίας, στην οποία υπάγεται και ο οικισμός του Κλωνίου.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 27 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται με την κτηνοτροφία, καθώς και σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια – εκδηλώσεις
Εκτός από τα σπίτια υπάρχει η εκκλησιά του χωριού, η Αγία Σωτήρα, δηλαδή ο Ιερός Ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας και γιορτάζει στις 6 Αυγούστου με μεγάλο πανηγύρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Γκουντβάρα Νταρμπάρ Σαχίμπ Καρταρπούρ
Ο Γκουντβάρα Νταρμπάρ Σαχίμπ Καρταρπούρ, ή απλά Καρταρπούρ Σαχίμπ, είναι ένας γκουντβάρα που βρίσκεται στην πόλη Καρταρπούρ, στην περιφέρεια Ναροβάλ της επαρχίας Παντζάμπ του Πακιστάν. Είναι χτισμένος στο ιστορικό σημείο όπου ο ιδρυτής του Σιχισμού, Γκουρού Νάνακ, εγκαταστάθηκε και συνέστησε τη Σιχ κοινότητα μετά τα ιεραποστολικά ταξίδια του (Χαρίντουαρ, Μέκκα-Μεδίνα, Λάνκα, Βαγδάτη, Κασμίρ, Νεπάλ ), καθώς επίσης και το μέρος όπου έζησε για 18 χρόνια μέχρι και τον θάνατό του το 1539.
Ο γκουντβάρα είναι επίσης αξιοσημείωτος λόγω της τοποθεσίας του κοντά στα Ινδο-Πακιστανικά σύνορα, κάτι που κάνει τον ναό να είναι ορατός και από την Ινδική πλευρά των συνόρων. Οι Ινδοί Σιχ μαζεύονται σε μεγάλους αριθμούς στα σύνορα από την πλευρά της Ινδίας για να θαυμάσουν την ιερή θέα (ντάρσαν). Ο διάδρομος Καρταρπούρ εγκαινιάστηκε από τον Πακιστανό Πρωθυπουργό, Ίμραν Χαν, στις 9 Νοεμβρίου 2019, ημέρα της επετείου της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου. Η ιστορική αυτή στιγμή επέτρεψε επίσημα στους Ινδούς Σιχ προσκυνητές μια σπάνια χωρίς βίζα πρόσβαση στην πλευρά του Πακιστάν. Υποστηρίζεται επίσης πως ο Γκουντβάρα Νταρμπάρ Σαχίμπ Καρταρπούρ αποτελεί τον μεγαλύτερο γκουντβάρα στον κόσμο.
Σημαντικότητα
Ο γκουντβάρα χτίστηκε για να τιμήσει το μέρος όπου ο Γκουρού Νάνακ, ο ιδρυτής του Σιχισμού, εγκαταστάθηκε μετά τα ιεραποστολικά του ταξίδια. Ο Γκουρού Νάνακ ίδρυσε την πόλη Καρταρπούρ δίπλα από τον ποταμό Υδραώτη το 1515, οργώνοντας τα χωράφια και στήνοντας μία κοινοτική κουζίνα (λάνγκαρ). Εκεί, συγκέντρωσε μια Σιχ κοινότητα και έζησε για 18 χρόνια, μέχρι και τον θάνατό του στις 22 Σεπτεμβρίου 1539. Ο γκουντβάρα χτίστηκε στο σημείο στο οποίο λέγεται πως ο Γκουρού Νάνακ έχει πεθάνει και θεωρείται η δεύτερη ιερότερη τοποθεσία του Σιχισμού.
Η τοποθεσία του γκουντβάρα είναι το μέρος όπου ο Γκουρού Νάνακ έδωσε τα τρία αξιώματα, τους τρεις πυλώνες του Σιχισμού - Κιράτ Καρό, Ναάμ Τζαπό και Βαντ Τσάκο, τα οποία σημαίνουν σκληρή δουλειά για την επιβίωση, συνεχής ενθύμηση του Θεού και το να μοιράζεσαι ό,τι μπορείς με τον κόσμο. Τα διδάγματα του Γκουρού έλεγαν για ειρήνη, αρμονία και παγκόσμια αδελφοσύνη. Ο Γκουρού Νάνακ πίστευε στην ισότητα μεταξύ καστών, θρησκειών και φύλων, και έδωσε τη λέξη Ικ Όνκαρ που σημαίνει υπάρχει μόνο ένας Θεός..
Σύμφωνα με τον ιστορικό Φακρ Σιέντ Αϊτζαζουντίν, στον ναό βρίσκονται τα τελευταία αντίγραφα του αυθεντικού Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ. Ένας Σιχ προσκυνητής σημείωσε: «κάθε σημείο εδώ μας θυμίζει τη ζωή του Γκουρού». Οι Ινδοί Σιχ μαζεύονται σε μεγάλους αριθμούς στα σύνορα από την πλευρά της Ινδίας για να θαυμάσουν την ιερή θέα (ντάρσαν), αφού ο γκουντβάρα είναι ορατός από εκεί.
Σύμφωνα με λαϊκό μύθο, μετά το θάνατο του Γκουρού Νάνακ υπήρχε μια διαφορά μεταξύ των ντόπιων Ινδουιστών και των Μουσουλμάνων. Οι Μουσουλμάνοι, οι οποίοι τον θεωρούσαν δικό τους πιρ (πνευματικός Σούφι δάσκαλος), ήθελαν να τον θάψουν, ενώ οι Ινδουιστές, οι οποίοι ισχυρίζονταν πως ο Νάνακ ήταν δικός τους γκουρού, ήθελαν να τον αποτεφρώσουν. Στη συνέχεια, ο μύθος λέει πως το σώμα του Γκουρού Νάνακ μετατράπηκε σε λουλούδια με αποτέλεσμα οι δύο κοινότητες να μοιραστούν αυτά τα λουλούδια.
Ναός
Ο ναός βρίσκεται στη μικρή πόλη Καρταρπούρ δίπλα από τον ποταμό Υδραώτη στο Παντζάμπ και αποτελεί μία από τις ιερότερες τοποθεσίες για 30 εκατομμύρια Σιχ από όλο τον κόσμο. Το κεντρικό κτίριο χτίστηκε το 1925 και στοίχισε 1,35,000 ρούπια, τα οποία δώρισε ο Σαρντάρ Μπουπιντάρ Σινγκ, ο Μαχαραγιάς της Πατιάλα. Επιδιορθώθηκε από τον Κυβερνήτη του Πακιστάν το 1995 και αποκαταστάθηκε πλήρως το 2004. Τον Μάιο του 2017, ο μη κυβερνητικός οργανισμός «EcoSikh» με βάση τις Ηνωμένες Πολιτείες, πρότεινε τη δημιουργία ενός «ιερού δάσους» γύρω από τον ναό έκτασης 100 στρεμμάτων. Ο Γκουντβάρα επεκτάθηκε περισσότερο τον Νοέμβριο του 2018 με την ανοικοδόμηση καινούριας αυλής, μουσείου, βιβλιοθήκης, κοιτώνων και αποδυτηρίων, σε μία έκταση 42 στρεμμάτων. Ανακαλύφθηκε επίσης ένα πηγάδι βάθους περίπου 6 μέτρων, το οποίο χρονολογείται να είναι 500 ετών και πιστεύεται πως χτίστηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του Γκουρού Νάνακ.
Προτάσεις για πρόσβαση χωρίς βίζα
Η χωρίς βίζα πρόσβαση στον Καρταρπούρ Σαχίμπ μέσω ενός διαδρόμου ήταν μια παλιά, δυνατή και επίμονη απαίτηση της κοινότητας των Σιχ. Αυτή η κίνηση προωθήθηκε για πρώτη φορά το 1999 κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του τότε Πρωθυπουργού της Ινδίας, Ατάλ Μπιχάρι Βατζπαγί, στη Λαχόρη, ενώ ο Πακιστανός πρόεδρος, Περβέζ Μουσάραφ, ενέκρινε την ιδέα το 2000 και εξέδωσε διάφορες προσφορές για κατασκευαστικούς σκοπούς. Ωστόσο, η Ινδία υποστήριξε πως το δύο δεκαετιών αίτημα βρισκόταν σε εκκρεμότητα από την πλευρά του Πακιστάν. Καθώς ο ναός βρίσκεται μόλις 3 χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορα με την Ινδία, το 2000 το Πακιστάν είχε συμφωνήσει στο να επιτρέπει στους Σιχ προσκυνητές από την Ινδία να τον επισκέπτονται χωρίς να χρειάζονται βίζα, μέσω μιας γέφυρας (διαδρόμου) που θα κατασκευαζόταν από τα σύνορα μέχρι τον ναό.