cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νέα Σελήνη (μυθιστόρημα)
Κινηματογραφική προσαρμογή
Η κινηματογραφική προσαρμογή της Νέας Σελήνης κυκλοφόρησε στις 20 Νοεμβρίου 2009 στις Η.Π.Α και στην Ελλάδα. Είναι η συνέχεια της ταινίας Λυκόφως του 2008, η οποία βασίστηκε στο προηγούμενο μυθιστόρημα γραμμένο από τη Μέιερ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Κρίστεν Στίουαρτ, Ρόμπερτ Πάτινσον, και Τέιλορ Λόντερ, στους ρόλους τους ως Μπέλα Σουάν, Έντουαρτ Κάλεν, και Τζέικομπ Μπλάκ, αντίστοιχα. Η Summit Entertainment έδωσε το πράσινο φως για την ταινία στα τέλη Νοεμβρίου του 2008, το οποίο σκηνοθετήθηκε από τον Κρίς Ουάιτς και διασκευάστηκε από την Μελίσα Ρόζενμπεργκ. Η πλειοψηφία των γυρισμάτων της ταινίας διεξήχθησε στο Βανκούβερ, τη Βρετανική Κολομβία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα της Στέφανι Μέγιερ Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 2006
Τζον Μπάτον
Ο Τζον Μπάτον (John Button, 27 Ιουλίου 1943 - 12 Ιανουαρίου 2014) ήταν Άγγλος οδηγός Ράλι και πατέρας του οδηγού της Φόρμουλα 1 και Παγκόσμιου Πρωταθλητή του 2009 Τζένσον Μπάτον.
Σύντομο βιογραφικό
Ο Μπάτον γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 27 Ιουλίου του 1943. Το 1970 ξεκίνησε πολύ καλά την καριέρα του στο Ραλικρός στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μόλις ο γιος του, Τζένσον, εντάχθηκε στη Φόρμουλα 1 το 2000, χάρηκε τόσο πολύ, ώστε σε όλους τους αγώνες βρισκόταν στο Πάντοκ και τους παρακολουθούσε. Ο μοναδικός αγώνας από τον οποίο απουσίασε λόγω ασθενείας, ήταν το Γκραν Πρι Βραζιλίας του 2001. . Είχε 4 παιδιά, 3 κόρες, τη Σαμάνθα, τη Νατάσα και την Τάνια και 1 γιο, τον Τζένσον. Πέθανε τα ξημερώματα της Κυριακής 12 Ιανουαρίου του 2014 σε ηλικία 70 ετών από καρδιακή προσβολή στο σπίτι του στη Ριβιέρα της Νότιας Γαλλίας και περίπου 10 ώρες αργότερα το πτώμα του εντοπίστηκε από ένα φίλο του ο οποίος πήγε να τον επισκεφθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Μπαλί
300px|right|thumb|Χάρτης του Μπαλί. Το Μπαλί (ινδονησιακά: Pulau Bali, Provinsi Bali) είναι νησί της Ινδονησίας, με έκταση 5.632,86 τ.χλμ. και με πληθυσμό 3,9 εκατομμύρια κατοίκους το 2010. Οι κάτοικοι κατά 89% είναι Μπαλινέζοι ενώ υπάρχουν και κάτοικοι της Ιάβας κατά 7%, Μπαλί Αγκά κατά 1% και Μαντουρέζοι κατά 1% Κύρια γλώσσα είναι η ινδονησιακή και θρησκεία ο Ινδουισμός. Η οικονομία του νησιού βασίζεται στη γεωργία και στον τουρισμό. Αποτελεί επίσης μία από τις 33 συνολικά επαρχίες της Ινδονησίας, με πρωτεύουσα το Ντενπασάρ. Στο νησί συγκεντρώνονται οι περισσότεροι από την ινδονησιακή μειονότητα των Ινδουιστών. Είναι επίσης ο μεγαλύτερος τουριστικός προορισμός στη χώρα. Βρίσκεται ανάμεσα στα νησιά Ιάβα και Λομπόκ.
Ιστορία
Το Μπαλί κατοικείται από τα πρώτα προϊστορικά χρόνια. Έχουν βρεθεί λίθινα εργαλεία, τα οποία χρονολογούνται από το 3.000 π.Χ. Οι Ολλανδοί με τον Κορνέλις ντε Χούπμαν έφτασαν πρώτοι στο νησί το 1597. Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου καταλήφθηκε από τους Ιάπωνες. Το 1950 το Μπαλί έγινε επίσημα επαρχία της Ινδονησίας. Το 1963 το όρος Αγκούνγκ εξερράγη και χιλιάδες ήταν τα θύματα. Πολλοί ανθρωποι εγκατέλειψαν τις εστίες τους. Το 1965 σημειώθηκε αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στην Τζακάρτα, εναντίον της εθνικής κυβέρνησης της Ινδονησίας. Την περίοδο εκείνη, εκτελέστηκαν από τους παραστρατιωτικούς του Σουχάρτο περί τους 100.000 Μπαλινέζους. Τα ακριβή γεγονότα παραμένουν άγνωστα όπως και ο αριθμός των σφαγιασθέντων.
Στις 12 Οκτωβρίου του 2002, από έκρηξη παγιδευμένου με εκρηκτικά αυτοκινήτου στο τουριστικό θέρετρο Κούτα σκοτώθηκαν 202 άνθρωποι και άλλοι 209 τραυματίστηκαν. Παρόμοιες βομβιστικές ενέργειες έγιναν στην ίδια περιοχή το 2005. Το Δεκέμβριο του 2007 το νησί φιλοξένησε τη διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τις κλιματικές αλλαγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Ινδονησίας
EN 1996
Ο EN 1996, γνωστός ως ΕΥΡΩΚΩΔΙΚΑΣ 6: Σχεδιασμός κατασκευών από τοιχοποιία, είναι μία σειρά Ευρωπαϊκών Προτύπων, γνωστοί ως Ευρωκώδικες, που ορίζει τις τεχνικές προδιαγραφές για το σχεδιασμό των κτιρίων και των έργων Πολιτικού Μηχανικού που κατασκευάζονται από άοπλη και ωπλισμένη τοιχοποιία. Είναι συμβατός με τις αρχές και τις απαιτήσεις ασφαλείας και λειτουργικότητας των κατασκευών, τις βάσεις του σχεδιασμού και ελέγχου τους που περιλαμβάνονται στο Πρότυπο EN 1990: Βάσεις του σχεδιασμού των κατασκευών.
Ο Ευρωκώδικας 6 προορίζεται για χρήση σε συνδυασμό με τα πρότυπα:
Ο Ευρωκώδικας 6, απαρτίζεται από τα ακόλουθα μέρη:
Μέρος 1-1: Γενικοί κανόνες για οπλισμένες και άοπλες κατασκευές από τοιχοποιία
Ο EN 1996-1-1 περιλαμβάνει τις βασικές αρχές του σχεδιασμού των κατασκευών από άοπλη, ωπλισμένη προεντεταμένη και διαζωματική τοιχοποιία η οποία κατασκευάζεται από είδη λιθοδεμάτων συνδεδεμένων με κονιάματα φυσικής άμμου ή θραυστής άμμου ή από ελαφρά αδρανή.
Τα λιθοδέματα που καλύπτει το σχετικό άρθρο συνοψίζονται ως:
Μέρος 1-2: Γενικοί κανόνες - Σχεδιασμός φορέων σε πυρκαγιά
Ο E[N 1992-1-2 περιγράφει τις αρχές, τις απαιτήσεις και τους κανόνες για το δομοστατικό σχεδιασμό κτηρίων που εκτίθενται σε πυρκαγιά. Aναφέρεται στο σχεδιασμό φορέων από φέρουσα τοιχοποιία για την τυχηματική κατάσταση σχεδιασμού έναντι πυρκαγιάς και προορίζεται προς χρήση μαζί με τα EN 1996-1-1 και EN 1991-1-2. Ο ΕΝ 1996-1-2 περιορίζεται στον εντοπισμό των διαφορών από, και ή στη συμπλήρωση του, σχεδιασμού έναντι συνήθων θερμοκρασιών δράσεων και αναφέρεται μόνον σε παθητικές μεθόδους πυροπροστασίας χωρίς να καλύπτει ενεργητικούς μεθόδους.
Μέρος 2: Σχεδιασμός, επιλογή υλικών και κατασκευή τοιχοποιίας
Ο EN 1996-2 περιγράφει βασικούς κανόνες για την επιλογή των υλικών και τους τρόπους κατασκευής της τοιχοποίας ώστε να καθίσταται δυνατή η συμμόρφωση του δομήματος με τις παραδοχές της μελέτης καθώς και με τις παραδοχές των άλλων μερών του EN 1996. Στο τμήμα αυτό περιλαμβάνονται:
Μέρος 3: Απλοποιημένες Μέθοδοι υπολογισμού για κατασκευές από άοπλη τοιχοποιία
Ο EN 1996-3 παρέχει απλοποιημένες μεθόδους υπολογισμού τοίχων άοπλης τοιχοποιίας. Αποσκοπεί στη διευκόλυνση του μελετητή για την κατασκευή τοίχων άοπλης τοιχοποιίας που υπόκεινται σε ορισμένα είδη φορτίσεων όπως:
Επιπλέον στο μέρος αυτό παρουσιάζονται μέθοδοι υπολογισμού για διατμητικούς τοίχους, για υπόγειους τοίχους οι οποίοι πέραν των κατακόρυφων φορτίων φέρουν και φορτία εκτός του επιπέδου τους, λόγω ώθησης γαιών και γενικά για τοίχους που υποβάλλονται σε φορτίσεις εκτός του επιπέδου τους χωρίς όμως κατακόρυφα φορτία.
Το μέρος αυτό δεν καλύπτει τις απαιτήσεις σε τυχηματικά φορτία και δεν αφορά σε δομήματα τα οποία θα ανεγερθούν σε περιοχές όπου αναμένονται εντάσεις λόγω σεισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Τυποποίηση Κατηγορία:Επιστήμη Πολιτικού Μηχανικού
137 Μελίβοια
Η Μελίβοια (Meliboea) είναι ένας μεγάλος αλλά σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,05. Ανακαλύφθηκε το 1874 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από το Πόλα της Γιουγκοσλαβίας, και έλαβε το όνομα των ομώνυμων προσώπων της ελληνικής μυθολογίας. Η Μελίβοια έδωσε το όνομά της, ως το μεγαλύτερο σώμα της, στην «Οικογένεια αστεροειδών της Μελίβοιας».
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μελίβοιας είναι 128,7 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 3,2 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Μελίβοιας εκτιμάται σε 4,06 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 241 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 76,9 m/sec (277 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Μελίβοιας είναι C (ανθρακούχος). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Μελίβοια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 25 ώρες και 41 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή, ακόμα και μεγάλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μελιβοια
Αντόον Σάλλερτ
Ο Αντόον Σάλλερτ (φλαμανδικά: Antoon Salaert, αναφερόμενος μερικές φορές και ως Anthonis Sallaert, 1594 – 1650 ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στις Βρυξέλλες.
Ο Σάλλερτ δημιούργησε πολλές αναθηματικές εικόνες για λογαριασμό της Αυλής των Αρχιδουκών Αλβέρτου Ζ΄ και Ισαβέλλας Κλάρας Ευγενίας της Ισπανίας στις Βρυξέλλες, καθώς και για τοπικές εκκλησίες. Ο Σάλλερτ ήταν, επίσης, πρωτοποριακός χαράκτης και ήταν αυτός στον οποίο αποδίδεται η επινόηση της τεχνικής της μονοτυπίας στη χαρακτική. Ήταν και σημαντικός σχεδιαστής ταπισερί για τα τοπικά εργαστήρια υφαντικής.
Βιογραφία
Ο Άντόον Σάλλερτ ήταν μαθητής του ζωγράφου Μισέλ ντε Μπορντώ από τις Βρυξέλλες, η μαθητεία του στον οποίο ξεκίνησε το 1606. Καταγράφηκε ως "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά στις Βρυξέλλες το 1613. Σε ορισμένες πηγές αναφέρεται ότι διετέλεσε μαθητής του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς ή ότι εργάστηκε στο εργαστήριο του καλλιτέχνη. Δεν υπάρχουν, όμως, στοιχεία που να καταδεικνύουν κάτι παρόμοιο, αν και ορισμένα από τα έργα του είναι πανομοιότυπου ύφους με έργα του Ρούμπενς.
Κατά τις δεκαετίες του 1620 και 1630 ο Σάλλερτ έλαβρ παραγγελίες από τους Αρχιδούκες Αλβέρτο και Ισαβέλλα Κλάρα Ευγενία, αλλά δεν καταγράφηκε ποτέ ως επίσημος Αυλικός ζωγράφος. Διετέλεσε "διάκονος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά των Βρυξελλών κατά τα έτη 1633 και 1648. Από τοπικούς ευγενείς λάμβανε μη τακτικές παραγγελίες και δημιούργησε θρησκευτικές συνθέσεις για εκκλησίες των Ιησουιτών μέσα και γύρω από τις Βρυξέλλες. Δημιουργούσε, επίσης, σχέδια για ταπισερί για λογαριασμό των τοπικών εργαστηρίων. Το 1647 αποδέχτηκε μια μεγάλη παραγγελία από τον κλήρο του ναού Onze-Lieve-Vrouwekerk του Άλσενμπερχ (Alsemberg) για να ζωγραφίσει ένδεκα συνθέσεις σχετικά με την ιστορία του ναού. Η τελευταία τακτική πληρωμή που έλαβε για την παραγγελία αυτή χρονολογείται το 1649.
Τάφηκε στο Παρεκκλήσιο των Βρυξελλών (Chapel Church) το 1650.
Ο Σάλλερτ είχε νυμφευτεί την Άννα Φερμπρούγκεν (Anna Verbruggen). Ο γιος τους, Γιαν Μπάπτιστ Σάλλερτ (βαπτίστηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1612) εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του κι έγινε επίσης ζωγράφος.
Πίνακες ζωγραφικής
Το ύφος της ζωγραφικής του Σάλλερτ χαρακτηρίζεται από τις νευρώσεις πινελιές, τα ζωηρά περιγράμματα και την εκφραστική παραμόρφωση σύνθεσης και μορφών. Συχνά χρησιμοποιούσε ως εφέ δραματοποίησης την απεικόνιση σε μεγαλύτερο μέγεθος με έλλειψη βάθους (foreshortening). Οι πρώιμες συνθέσεις του, χρονολογούμενες προ του 1653, είναι ιδιαίτερα μνημειώδεις και πλαστικές μέσω των εφέ του φωτισμού, που αφορά συνήθως σε ομάδες μορφών. Τα πρώιμα αυτά έργα είχαν το ύφος των έργων του Ρούμπενς της περιόδου 1610-11620, αν και ίσως είχε υιοθετήσει το ύφος του Γκασπάρ ντε Κράγιερ, ο οποίος διέμενε στις Βρυξέλλες και από τον οποίο έμαθε τη χρήση αυτού του ύφους. Δημιούργησε φιλόδοξες συνθέσεις μορφών και πορτρέτα με τον τρόπο του Ρούμπενς. Τα όψιμα έργα του έγιναν πιο δραματικά και το ύφος του είχε σχεδόν καλλιγραφική ποιότητα.
Ήταν ιδιαίτερα προικισμένος σχεδιαστής, ιδιαίτερα όταν χρησιμοποιούσε μελάνι στο χαρτί. Όπως και ο Ρούμπενς, ήταν ιδιαίτερα ταλαντούχος στη σχεδίαση με ελαιόχρωμα. Παρά τη σχετική του εξάρτηση από τον Ρούμπενς, τα σχέδιά του με ελαιόχρωμα έχουν ιδιαίτερα προσωπική προσέγγιση και ύφος. Η χρήση του καφεκόκκινου υποβάθρου ήταν χαρακτηριστική στα σχέδιά του αυτά. Ο Σάλλερτ ζωγράφισε πολλά πορτρέτα, τα οποία είναι συγκρίσιμα με αυτά του Άντονι βαν Ντάικ.
Χαρακτικά
Ο Σάλλερτ αναδείχθηκε ως ένας από τους πρωτοπόρους της φλαμανδικής τέχνης κατά την εποχή του Ρούμπενς κυρίως χάρη στα χαρακτικά του. Δημιούργησε λίγα εγχάρακτα έργα - του αποδίδονται περίπου 12 χαρακτικά σε ξύλο, από τα οποία ορισμένα προορίζονταν για εικονογράφηση βιβλίων. Δημιούργησε 11 μονοτυπίες. Στα χαρακτικά του, ειδικά στις μονοτυπίες και στις ξυλογραφίες, επιδεικνύει έναν σαφώς πειραματικό χαρακτήρα. Καθώς αυτά τα χαρακτικά του είναι ιδιαίτερα σπάνια, οι εκτυπώσεις τους είναι, επίσης, μικρές. Παράδςιγμα ξυλογραφίας είναι Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος συγγράφει το Ευαγγέλιο, στο οποίο είναι ευδιάκριτη η ευελιξία αλλά και η δύναμη των γραμμών του. Μέσω των αντιθέσεων των φωτεινών επιφανειών και των πυκνών μαύρων σημείων, ο Σάλλερτ δημιουργεί δραματικά φωτιστικά εφέ. Λίγες γραμμές και μερικές σκουρόχρωμες "πιτσιλιές" είναι αρκετές στον Σάλλερτ για να δώσει στην ξυλογραφία του ισχυρά χαρακτηριστικά στα πρόσωπα, στα σώματα και στα ενδύματα. Το έργο έχει αντισυμβατική, ακόμη και μοντέρνα, συνολική εμφάνιση. Η επίσημη "γλώσσα" του Σάλλερτ μερικές φορές σχηματίζει περίγραμμα στην καρικατούρα και η χρήση σπάνιου, έγχρωμου χαρτιού οξύνει τον πειραματικό χαρακτήρα των ξυλογραφιών του. Ακόμη δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα ποιος επινόησε τη διαδικασία της μονοτυπίας. Ο Ιταλός καλλιτέχνης Τζοβάννι Μπενεντέττο Καστιλιόνε (1609–64) είναι αυτός που συχνά αναφέρεται ως ο πρώτος καλλιτέχνης που δημιούργησε μονοτυπίες. Δημιούργησε σκίτσα με πινέλο που είχαν τη μορφή του τελικού έργου. Ξεκίνησε να δημιουργεί μονοτυπίες στα μέσα της δεκαετίας του 1640, εργαζόμενος μεταξύ μαύρου και λευκού, δημιουργώντας περίπου είκοσι έργα (που έχουν διασωθεί), τα μισά από τα οποία απεικονίζουν νυκτερινές σκηνές. Πιστεύεται ότι ο Σάλλερτ δημιούργησε τις πρώτες του μονοτυπίες στις αρχές της δεκαετίας του 1640 και θα πρέπει να θεωρείται ως ο επινοητής αυτής της μεθόδου χαρακτικής. Οι δύο καλλιτέχνες χρησιμοποίησαν τη νέα αυτή τεχνική με διαφορετικούς τρόπους. Ο Καστιλιόνε δημιούργησε τις περισσότερες από τις μονοτυπίες του ως εικόνες με μαύρο πεδίο, εκκαθαρίζοντας το μελάνι σε πλάκα που είχε ήδη προετοιμάσει, δημιουργώντας έτσι λευκές και/ή γκρίζες γραμμές. Ο Σάλλερτ, αντίθετα, δημιουργούσε με πινέλο τολμηρές γραμμές στην επιφάνεια εκτύπωσης με αξιοθαύμαστη ακρίβεια. Το ύφος των μονοτυπιών του Σάλλερτ εμφανίζει επιρροές από τα ξυλόγλυπτα με την τεχνική του κιαροσκούρο που χρησιμοποίησε ο χαράκτης Χέντρικ Χόλτσιους. Ο Σάλλερτ επινόησε στη μονοτυπία μια τεχνική που προσομοίαζε στη σχεδίαση με ελαιοχρώματα. Οι μονοτυπίες και τα σχέδιά του χαρακτηρίζονται από "φουσκωμένες" γραμμές που σταδιακά αποσφηνώνονται. Συχνά προσέθετε με το χέρι λευκές ανταύγειες στις μονοτυπίες του. Οι μονοτυπίες και τα σχέδιά του εμφανίζουν σαφή οικονομία στις γραμμές τους, σε σύγκριση με τις ξυλογραφίες και τα χαρακτικά του. Ο Σάλλερτ σαφώς εκτιμούσε την τεχνική της μονοτυπίας λόγω της ελευθερίας σχεδίασης στην πλάκα, πριν την εκτύπωσή της σε χαρτί.
Ο Σάλλερτ διαδραμάτισε σοβαρό ρόλο ως δημιουργός σχεδίων και χαρακτικών για τους εκδότες της Αμβέρσας και των Βρυξελλών. Οι σχεδιάσεις των εκτυπούμενων χαρακτικών του γι' αυτούς είναι αριθμητικά περισσότερες από τα εκτυπωμένα χαρακτικά που τύπωσε ο ίδιος. Οι χαράκτες Κορνέλις Χάλλε ο πρεσβύτερος και Κρίστοφφελ Γιέγκερ από την Αμβέρσα ήταν αυτοί που εγχάραξαν την προμετωπίδα του βιβλίου και τις απεικονίσεις ξυλογραφιών που σχεδίασε ο Σάλλερτ. Αυτό το γεγονός καταδεικνύει τους στενούς δεσμούς που είχε ο Σάλλερτ με τους καλλιτεχνικούς κύκλους της Αμβέρσας. Παραδείγματα εκδόσεων στις οποίες συνεργάστηκε ήταν το βιβλίο "Perpetua Crux sive Passio Jesu Christi", το οποίο συνέγραψε ο Ιησουίτης Γιόντοκους Άντριες (Jodocus Andries). Το βιβλίο εκδόθηκε το 1649 στην Αμβέρσα από τον Κορνέλλις Βόονς και επανεξεδιδόταν συχνά μεταξύ τ1649 - 1721. Οι 40 εινονογραφήσεις ήταν από χαρακτικά του Κρίστοφφελ Γιέγκερ, βασισμένα σε σχέδια του Σάλλερτ.
Σχέδια για ταπισερί
Ο Σάλλερτ ήταν διακεκριμένος σχεδιαστής ταπισερί. Ορισμένες από τις σειρές ταπισερί στις οποίες εργάστηκε ήταν Τα παθήματα του Έρωτα, Η ζωή του Ανθρώπου και Sapientia ή οι Δυνάμεις που κυριαρχούν στον Κόσμο, οι οποίες είχαν ηθική πρόθεση. Τα "καρτούνς" της σειράς του Έρωτα χρονολογούνται προσεγγιστικά μεταξύ 1628 και 1639. Η σειρά των επτά ταπισερί Η ζωή του Ανθρώπου αποτελεί μιαν απεικόνιση των ηλικιών ενός ανθρώπου και άντλησε την έμπνευσή της από τα Emblemata Horatiana του Όττο φαν Φέιν του 1607. Ο βασιλέας Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας απέκτησε το 1636 ένα σετ από αυτές τις ταπισερί καθώς και ένα σετ από τις ταπισερί Η ζωή του Θησέα, που σχεδιάστηκαν από τον Σάλλερτ.
Το 1646 η κυβέρνηση της πόλης των Βρυξελλών χορήγησε στον Σάλλερτ φορολογική ελάφρυνση, σε αναγνώριση της συμβολής του στη βιομηχανία ταπισερί. Ο Σάλλερτ τόνιζε στην αίτησή του για φορολογική ελάφρυνση το γεγονός ότι η από πλευράς του εισαγωγή ενός νέου ύφους στη σχεδίαση των ταπισερί των Βρυξελλών είχε ως αποτέλεσμα η τοπική βιομηχανία να μη χρειάζεται να προσλαμβάνει αλλοδαπούς καλλιτέχνες. Η ενέργεια αυτή καταδεικνύει σαφώς τον προστατευτισμό που εισήγαγε η παρέμβαση του Γιόρντενς στη βιομηχανία ταπισερί των Βρυξελλών. Το 1645, λίγους μόλις μήνες πριν ο Σάλλερτ καταθέσει την αίτησή του για ελάφρυνση των φόρων, ο κατασκευαστής ταπισερί Μπαουντεβάιν φαν Μπέφερεν (Boudewijn van Beveren) είχε αναρτήσει ένα "καρτούν" των Παροιμιών του Γιόρντενς στον ναό της Αγίας Αικατερίνης. Αυτό σαφώς έθιξε τον εγωισμό του Σάλλερτ. Τα σχέδιά του για ταπισερί συμπεριλάμβαναν τροποποιήσεις από "καρτούν" του 16ου αιώνα. Όπως και άλλοι σύγχρονοι σχεδιαστές ταπισερί, ο Σάλλερτ ανέπτυξε ύφος ανάμικτο από αυτά των σχεδίων του 16ου και του 17ου αιώνα, αναμειγνύοντας κατ' αυτόν τον τρόπο τη μνημειακότητα του μονοδιάστατου σχεδίου με το τρισδιάστατο βάθος.
Δείτε επίσης
Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
150
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 150 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη __ΧΩΡΙΣΕΠΕΞΕΝΟΤ__
Κάρολος του Μπερί
Ο Κάρολος, δούκας του Μπερί (Charles de France, duc de Berry, 31 Αυγούστου 1686 – 4 Μαΐου 1714) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν ο νεότερος γιος του Λουδοβίκου, μεγάλου δελφίνου της Γαλλίας, εγγονός του πανίσχυρου «βασιλιά Ηλίου» Λουδοβίκου ΙΔ΄. Μητέρα του ήταν η Μαρία-Άννα των Βίττελσμπαχ, κόρη τού Φερδινάνδου-Μαρία εκλέκτορα της Βαυαρίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Με τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του, Λουδοβίκου, ο Κάρολος άρχισε να έχει βλέψεις να γίνει αντιβασιλιάς στο νεαρό διάδοχο μετά τον θάνατο του παππού του. Αν και δεν είχε καμιά σχέση ως τότε με την πολιτική, άρχισε να προπονείται εντατικά, καθώς ήταν ο μόνος υποψήφιος, αφού ο αδελφός του Φίλιππος βρισκόταν στην Ισπανία και είχε κόψει κάθε σχέση με το Γαλλικό στέμμα. Πέθανε όμως αιφνίδια σε ένα κυνηγητικό ατύχημα στη Βερσάιγ όταν έπεσε από το άλογό του, όλα αυτά το 1714 έναν χρόνο πριν από τον θάνατο του παππού του, έτσι την αντιβασιλεία ανέλαβε ο δούκας του Μαιν, Λουδοβίκος Αύγουστος των Βουρβόνων, ο οποίος ήταν δισέγγονος του Λουδοβίκου ΙΔ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1710 τη Μαρία-Λουίζα-Ελισάβετ των Βουρβόνων (1695 – 1719), κόρη του Φιλίππου Β΄ δούκα της Ορλεάνης, μέλλοντα αντιβασιλέα της Γαλλίας. Ο γάμος τους ήταν ανεπιτυχής, καθώς τα παιδιά που έκαναν, πέθαναν λίγους μήνες μετά τη γέννησή τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκες του Μπερί Κατηγορία:Δούκες του Ανγκουλέμ Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος Κατηγορία:Δούκες του Αλανσόν
Κακιά Σκάλα
Γεωγραφία
thumb|δεξιά|Η σήραγγα Αίθρα, στην κατεύθυνση προς Πάτρα. Σχηματίζεται από τις νοτιοανατολικές απολήξεις των Γερανείων. Βρίσκεται ανάμεσα στην πεδιάδα των Μεγάρων και στην περιοχή της Κινέτας.
Από την αρχαιότητα αποτελούσε ένα φυσικό εμπόδιο στη χερσαία συγκοινωνία μεταξύ των Αθηνών και της Πελοποννήσου. Σήμερα αντιστοιχεί στα χιλιόμετρα 46 ως 52 (από Αθήνα) της Ολυμπίας Οδού (Αυτοκινητόδρομος Αθηνών - Πατρών), η οποία διαθέτει 5 σήραγγες στην περιοχή της Κακιάς Σκάλας. Στο ρεύμα προς Πάτρα βρίσκονται οι σήραγγες «Γεράνεια», μήκους 850 μέτρων, «Ευπαλίνος», μήκους 1.700 μ., και «Αίθρα», μήκους 1.200 μέτρων, και στο ρεύμα προς Αθήνα οι σήραγγες «Σκίρων», μήκους 370 μέτρων, και «Θησέας», μήκους 350 μέτρων. Η διατομή των σηράγγων είναι 15 μέτρα και έχουν τρεις λωρίδες κυκλοφορίες και λωρίδα έκτακτης ανάγκης. Επίσης το τμήμα Κακιάς Σκάλας διαθέτει τρεις γέφυρες, συνολικού μήκους 390 μέτρων. Η σύμβαση ανακατασκευής του τμήματος υπογράφηκε το 2000 και το ρεύμα προς Πάτρα δόθηκε στην κυκλοφορία το καλοκαίρι του 2004 και το ρεύμα προς Αθήνα το καλοκαίρι του 2006.
Παλαιότερα η Ολυμπία Οδός διερχόταν χωρίς σήραγγες από την περιοχή, με αποτέλεσμα πιο απότομες στροφές και επιβράδυνση της κυκλοφορίας. Πιο χαμηλά, αρκετά κοντύτερα στη θάλασσα, διέρχεται η Εθνική Οδός 8, ενώ ανάμεσά τους η παλιά (στενή) σιδηροδρομική γραμμή των ΣΠΑΠ.
Μυθολογία
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία στην Κακιά Σκάλα έμενε ο Σκίρωνας, ένας μεγαλόσωμος άνδρας που κρατούσε ένα τσεκούρι. Όταν περνούσε κάποιος ξένος, ο Σκίρωνας τον έβαζε να του πλύνει τα πόδια και όταν αυτός έσκυβε τον κλοτσούσε και έπεφτε από τα βράχια, ενώ στην ακτή ήταν ένα χελωνοειδές τέρας που περίμενε το θύμα για να το κατασπαράξει. Τέτοια ήταν η φήμη του που ονομαζόταν «Σκιρωνίδες πέτρες» από το όνομά του. Ο Θησέας κατάφερε και έριξε τον Σκίρωνα στον γκρεμό και απάλλαξε τους ταξιδιώτες από αυτόν.
Πηγές
Κακια Σκαλα Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Θησέας Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Ελλάδας
Φίλιππος Ε΄ της Ισπανίας
Ο Φίλιππος Ε΄ της Ισπανίας (Felipe V de España, 19 Δεκεμβρίου 1683 – 9 Ιουλίου 1746) ή Φίλιππος του Ανζού από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν βασιλιάς της Ισπανίας από το 1700 έως το θάνατό του το 1746. Υπήρξε ιδρυτής του Οίκου των Βουρβόνων-Ισπανίας και ήταν δεύτερος γιος του Λουδοβίκου, Μεγάλου Δελφίνου της Γαλλίας, και της Μαρίας Άννας Βικτωρίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φερδινάνδου Μαρία της Βαυαρίας. Ήταν εγγονός του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και θείος του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Με τη γέννησή του έλαβε τον τίτλο του δούκα του Ανζού. Το 1700, ο Κάρολος Β΄ της Ισπανίας όρισε ως διάδοχο του μετά τον θάνατό του, τον 17χρονο Φίλιππο, ως εγγονό της ετεροθαλούς αδελφής του Μαρίας Θηρεσίας, συζύγου του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Επίσης ο Φίλιππος ήταν δισεγγονός της Άννας της Αυστρίας, κόρης του Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας. Υπήρχαν άλλοι δύο διεκδικητές, ο μικρότερος αδελφός του Κάρολος, Δούκας του Μπερρύ, και ο Κάρολος, Αρχιδούκας της Αυστρίας, του οποίου η γιαγιά Μαρία Άννα των Αψβούργων ήταν κόρη του Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας. Η αυστριακή πλευρά έφερε το επιχείρημα, ότι η Μαρία Θηρεσία κατά τον γάμο της είχε αποκηρύξει τα δικαιώματά της στον ισπανικό θρόνο με συμβόλαιο· η πλευρά του Φιλίππου Ε΄ αντέταξε ότι αυτό έγινε λόγω μίας προίκας, που όμως δεν δόθηκε ποτέ. Τελικά για να στεφθεί βασιλιάς της Ισπανίας, ο Φίλιππος πρώτα απαρνήθηκε όλα τα δικαιώματά του στον θρόνο της Γαλλίας για τον ίδιο και τους απογόνους του.
Βασιλιάς της Ισπανίας
Με την άνοδό του στον θρόνο πιέστηκε να παραχωρήσει τη Μινόρκα και το Γιβραλτάρ στη Μεγάλη Βρετανία και τις Ισπανικές Κάτω Χώρες, Νάπολη, Μιλάνο, Σαρδηνία στους Αψβούργους. Όλες αυτές οι απώλειες σήμαναν την παρακμή του Ισπανικού βασιλείου και το τέλος της ισπανικής κυριαρχίας στην Ευρώπη, καθώς οι Άγγλοι θαλασσοκράτορες είχαν ήδη πάρει τα πρωτεία.
Αρρώστησε από κατάθλιψη, που μεγάλωνε καθημερινά και τον έφερε σε μια ανεπανόρθωτη μελαγχολία, που τον οδήγησε στον θάνατο. Η δεύτερη σύζυγός του, Ελισάβετ Φαρνέζε, τον βοήθησε επιτυχώς και του έκανε και άλλον γιο, τον μέλλοντα Κάρολο Γ΄ της Ισπανίας.
Ο βασιλιάς ευνόησε το εμπόριο της Ισπανίας με τα αμερικανικά του υπάρχοντα. Κατά τη διάρκεια αυτού του Ατλαντικού εμπορίου προέκυψαν σημαντικές προσωπικότητες της ναυτικής ιστορίας της Ισπανίας, μεταξύ των οποίων και η κουρσάρος Αμάρο Πάργο. Ο μονάρχης συχνά επωφελήθηκε από τον ιδιωτικό στις εμπορικές του και τις κρουστικές επιδρομές.
Παρέμεινε σε όλη του τη ζωή Γάλλος· δεν ασχολήθηκε ούτε με την εκμάθηση της ισπανικής γλώσσας, κάνοντας μόνο εικονικά μερικά μαθήματα. Το μοναδικό του μέλημα μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν να μετατρέψει τη Μαδρίτη σε γαλλική πόλη. Γι' αυτό, όταν κάηκε το φρούριο το 1734, διέταξε να κατασκευασθούν στη θέση του νέα μεγάλα ανάκτορα στα πρότυπα των Βερσαλλιών, τα οποία δεν πρόλαβαν να ολοκληρωθούν πριν από τον θάνατό του. Τα ολοκλήρωσε ο γιος του Κάρολος Γ΄, που ήταν και ο πρώτος τους βασιλικός ένοικος.
250px|thumb|right|Ο Φίλιππος Ε΄ με ολόκληρη την οικογένεια του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1701 τη Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας (1688–1714), κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας, και είχε τέκνα:
Το 1714 απεβίωσε η Μαρία Λουίζα και ο Φίλιππος Ε΄ έκανε το ίδιο έτος δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ Φαρνέζε, κόρη του Οδοάρδου, Διαδόχου της Πάρμα & Πλακεντίας, και παιδιά του ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ισπανίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Βασιλείς της Σικελίας Κατηγορία:Δούκες της Βραβάντης Κατηγορία:Δούκες του Μιλάνου Κατηγορία:Δούκες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δούκες του Ανζού Κατηγορία:Τιτουλάριοι δούκες Νέων Πατρών Κατηγορία:Βασιλείς της Βαλένθια
Ερυθρές Αττικής
Οι Ερυθρές (παλαιότερα Κριεκούκι) είναι κωμόπολη της Δυτικής Αττικής. Βρίσκονται στα βορειοδυτικά του νομού, χτισμένες σε υψόμετρο 390 μέτρων στις ανατολικές πλαγιές του Κιθαιρώνα. Αν και ανήκουν στον νομό Αττικής συνδέονται περισσότερο με το διοικητικό κέντρο της Θήβας με την οποία βρίσκονται πολύ κοντά. Με συνολικό πληθυσμό 3.326 κατοίκων αποτελούσαν έδρα ομώνυμου δήμου μέχρι το 2010, έτος κατά το οποίο με το Πρόγραμμα Καλλικράτης εντάχθηκαν στο διευρυμένο Δήμο Μάνδρας - Ειδυλλίας.
Οι Ερυθρές οφείλουν το όνομά τους στην αρχαία βοιωτική πόλη των Ερυθρών που βρισκόταν στην ίδια περιοχή. Κάτοικοι μάλιστα των Ερυθρών ίδρυσαν την ομώνυμη αποικία στην Ιωνία που βρίσκεται απέναντι από τη Χίο. Το σημερινό χωριό δημιουργήθηκε τον 15ο αιώνα από Αρβανίτες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και σε αυτούς οφείλει την ονομασία του, Κριεκούκι (σημαίνει στα αρβανίτικα κόκκινο κεφάλι). Στις 30/08/1927 με Διάταγμα του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Παύλου Κουντουριώτου, το Κριεκούκι μετονομάσθη σε Ερυθρές.
Οι αρχαίες Ερυθρές
Οι Ερυθρές ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη χτισμένη στους πρόποδες του Κιθαιρώνα. Αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Όμηρο στον κατάλογο των Νεών ως μία από τις Βοιωτικές πόλεις που συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο. Ο Στράβων αναφέρει πως άποικοι από τις Ερυθρές ίδρυσαν την Ιωνική αποικία Ερυθρές στα παράλια της Μικράς Ασίας, απέναντι από τη Χίο. Οι Ερυθρές βρίσκονταν κοντά στα σύνορα της αρχαίας Βοιωτίας με την αρχαία Αθήνα. Μετά τους Περσικούς πολέμους για μία μεγάλη χρονική περίοδο άνηκαν στους Αθηναίους. Οι Ερυθρές φαίνεται να παρήκμασαν κατά τη Ρωμαϊκή εποχή. Ο περιηγητής Παυσανίας αναφέρει πως περνώντας από τις Ερυθρές συνάντησε μόνο ερείπια της αρχαίας πόλης .Οι κατοικοι των Ερυθρών συμμετείχαν στον απελευθερωτικό αγώνα της Ελλάδας. Σήμερα υπάγονται στο δήμο Μάνδρας-Ειδυλλίας με έδρα τη Μάνδρα.
Δήμαρχοι Ερυθρών
Ο δήμος συστάθηκε για πρώτη φορά το 1875, υπάχθηκε στον νομό Αττικής το 1899 και το 1909 στον νομό Αττικής και Βοιωτίας, για να καταργηθεί το 1912, οπότε έγινε κοινότητα. Ως τέτοια λειτούργησε μέχρι το 1927, οπότε η ονομασία Κριεκούκι άλλαξε σε Ερυθραί. Έχοντας υπαχθεί στον νομό Αττικής από το 1943, η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο το 1946 και λειτούργησε ως το 2010, οπότε καταργήθηκε.
Δήμαρχοι διετέλεσαν οι: ...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ερυθρες Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Αττικής
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 2011
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 2011 διεξήχθη στις 27 Φεβρουαρίου στο Ολυμπιακό Κέντρο Ιππασίας Μαρκόπουλου. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.
Πηγή
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 2011 Κατηγορία:Δήμος Μαρκόπουλου Μεσογαίας
151
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 151 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χορόο
Ένα χορόο (μογγολικά κυριλλικά: хороо) είναι διοικητική υποδιαίρεση της Ουλάν Μπατόρ, πρωτεύουσα της Μογγολίας. Ο όρος συχνά μεταφράζεται ως υποεπαρχία ή μικροεπαρχία, αν και η τελευταία μπορεί να οδηγήσει σε σύγχυση με τα χοροολόλ. Ένα χορόο βρίσκεται κάτω από το επίπεδο του ντούουρεγκ (επαρχία).
Υπήρχαν 121 χορόο μέχρι το 2007, όταν ο αριθμός τους αυξήθηκε στα 132. Κάθε χορόο έχει ένα αριθμό αναγνώρισης εντός του ντούουρεγκ, αν και ορισμένα μπορεί επίσης να έχουν όνομα (π.χ. Ναρνίι ζαμ 13 ή Ρασααντιίν 18). Το 2013 υπήρχαν 151 χορόο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Επαναστόχευση φαρμάκων
Ο όρος επαναστόχευση φαρμάκων (drug repositioning, drug repurposing, drug re-profiling ή drug retasking) αναφέρεται στην ανεύρεση νέων ασθενειών στις οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν ήδη υπάρχοντα φάρμακα, με διαφορετικές αρχικές ενδείξεις.
Η σημασία της επαναστόχευσης φαρμάκων αυξάνει με την πάροδο των ετών, καθώς όλο και περισσότερες φαρμακευτικές εταιρείες αναγνωρίζουν ότι βιολογικές ανακαλύψεις και τεχνολογίες στις οποίες είχαν στηριχθεί μέχρι πρόσφατα πολλές ελπίδες, τελικά αποτυγχάνουν στην επίτευξη των στόχων τους.
Ένα σημαντικό πλεονέκτημα της επαναστόχευσης φαρμάκων σε σχέση με τις παραδοσιακές μεθόδους ανάπτυξής τους είναι ότι τα επιλεγόμενα φάρμακα ήδη χρησιμοποιούνται, και, επομένως, έχουν περάσει ένα σημαντικό αριθμό ελέγχων τοξικότητας. Έτσι μία εταιρεία μπορεί να παρακάμψει σημαντικά έξοδα και να κερδίσει χρόνο, οδηγώντας γρηγορότερα το φάρμακό της στην αγορά. Από την άλλη, εγείρονται ορισμένα ζητήματα πνευματικής ιδιοκτησίας, καθότι ένα φάρμακο που επαναστοχεύεται σε άλλη ένδειξη, ενδέχεται να καλύπτεται από ευρεσιτεχνίες που καθιστούν εμπορικά ασύμφορη την προώθησή του στην αγορά.
Η επαναστόχευση φαρμάκων μεγιστοποιεί τη χρήση της υπάρχουσας γνώσης και δημιουργεί ελπίδες ότι θα αποτελέσει ένα σημαντικό συμπλήρωμα στις τρέχουσες τεχνικές ανάπτυξης φαρμάκων και αντιμετώπισης ασθενειών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φαρμακευτική Κατηγορία:Φαρμακευτική βιομηχανία
Κέραμβος
Στην ελληνική μυθολογία ο Κέραμβος ήταν γιος του Ευσείρου και της Νύμφης Ειδοθέας. Παρότι εγγονός θεού, του Ποσειδώνα, ο Κέραμβος ζούσε ως απλός βοσκός στο όρος Όθρυς. Είχε κατασκευάσει μόνος του μια «σύριγγα του Πάνα» και έπαιζε για χάρη των Νυμφών του βουνού, οι οποίες τον είχαν σαν ευνοούμενό τους. Κατά την παράδοση, αυτός είχε χρησιμοποιήσει πρώτος τη λύρα.
Κάποια μέρα ο Πάνας συμβούλευσε τον Κέραμβο να αποσύρει τα κοπάδια του από την πεδιάδα γιατί θα ερχόταν θύελλα. Ο Κέραμβος όμως όχι μόνο δεν τον άκουσε, αλλά και εξύβρισε τις Νύμφες. Ωστόσο, φοβερό κρύο και χιόνια εξαφάνισαν τα κοπάδια του Κεράμβου. Ο Κέραμβος τότε μεταμορφώθηκε από τις Νύμφες σε κεράμβυκα, ένα είδος σκαθαριού τα κυρτωμένα κέρατα του οποίου μοιάζουν με λύρα. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή αυτό έγινε για να μπορέσει να επιζήσει από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα.
Πηγές
Κεραμβος
Κοινωνία Μαύρου Δράκου
Η Κοινωνία Μαύρου Δράκου (κιουτζιτάι: 黑龍會, σιντζιτάι: 黒竜会, kokuryūkai), ή η Κοινωνία Ποταμού Αμούρ, ήταν μια εξέχουσα παραστρατιωτική, υπερεθνικιστική ομάδα στην Ιαπωνία.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Ο [[Ριόχεϊ Ουτσίντα, ιδρυτής της Κοινωνίας Μαύρου Δράκου.]] Η Κοινωνία Μαύρου Δράκου (κοκουρίουκαϊ) ιδρύθηκε το 1901 από τον αθλητή πολεμικών τεχνών, Ριόχεϊ Ουτσίντα, ως διάδοχος της Γκενγιόσα του μέντορά του, Τόγιαμα Μίτσουρου. Το όνομά προέρχεται από τη μετάφραση του ποταμού Αμούρ, που ονομάζεται Χαϊλόνγτζιανγκ ή «Ποταμός Μαύρου Δράκου» στα κινέζικα (黑龍江 <sup id="mwHQ">? ), όπου διαβάζεται ως Kokuryū-kō στα ιαπωνικά. Ο δημόσιος στόχος της ήταν να υποστηρίξει τις προσπάθειες να διατηρηθεί η Ρωσική Αυτοκρατορία βόρεια του ποταμού Αμούρ και εκτός της Ανατολικής Ασίας.
Η Κοινωνία Μαύρου Δράκου αρχικά προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί από τα εγκληματικά στοιχεία του προκατόχου της, της Γκενγιόσα. Ως αποτέλεσμα, στα μέλη της περιλαμβάνονταν υπουργοί της κυβέρνησης και ανώτεροι στρατιωτικοί αξιωματούχοι, καθώς και επαγγελματικοί μυστικοί πράκτορες. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, θεώρησε ότι η χρήση εγκληματικών δραστηριοτήτων ήταν ένα βολικό μέσο για τον τερματισμό πολλών από τις επιχειρήσεις της.
Η Κοινωνία δημοσίευε ένα περιοδικό και λειτούργησε μια σχολή εκπαίδευσης κατασκοπείας, από την οποία έστειλε πράκτορες για τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με τις ρωσικές δραστηριότητες στη Ρωσία, τη Μαντζουρία, την Κορέα και την Κίνα. Ο Ίκι Κίτα στάλθηκε στην Κίνα ως ειδικό μέλος του οργανισμού. Πίεσε επίσης τους Ιάπωνες πολιτικούς να υιοθετήσουν μια ισχυρή εξωτερική πολιτική. Η Κοινωνία Μαύρου Δράκου υποστήριξε επίσης τον Πανασιατισμό και έδωσε οικονομική υποστήριξη σε επαναστάτες, όπως οι Σουν Γιατ-σεν και Εμίλιο Αγκινάλντο.
Κατά τη διάρκεια του ρωσοϊαπωνικού πολέμου, της προσάρτησης της Κορέας και της Σιβηρικής παρέμβασης, ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός χρησιμοποίησε της Κοινωνίας Μαύρου Δράκου για κατασκοπεία, σαμποτάζ και δολοφονίες. Οργάνωσαν αντάρτες της Μαντζουρίας εναντίον των Ρώσων από τους Κινέζους πολέμαρχους και αρχηγούς ληστών στην περιοχή, με σημαντικότερο τον στρατάρχη Τσανγκ Ζουολίν. Οι Μαύροι Δράκοι διεξήγαγαν μια πολύ επιτυχημένη εκστρατεία ψυχολογικού πολέμου σε συνδυασμό με τον ιαπωνικό στρατό, διαδίδοντας παραπληροφόρηση και προπαγάνδα σε όλη την περιοχή. Έδρασαν επίσης ως διερμηνείς του ιαπωνικού στρατού.
Η Κοινωνία Μαύρου Δράκου βοήθησε τον Ιάπωνα κατάσκοπο, συνταγματάρχη Ακάσι Μοτοτζίρο. Ο Μοτοτζίρο, ο οποίος δεν ήταν άμεσα μέλος των Μαύρων Δράκων, διεξήγαγε επιτυχημένες επιχειρήσεις στην Κίνα, τη Μαντζουρία, τη Σιβηρία και καθιέρωσε επαφές σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο. Αυτές οι επαφές στην Κεντρική Ασία διατηρήθηκαν κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Μαύροι Δράκοι σχημάτισαν επίσης στενή επαφή, ακόμη και συμμαχίες, με βουδιστικές αιρέσεις σε όλη την Ασία.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 και του 1930, η Κοινωνία Μαύρου Δράκου εξελίχθηκε σε μια πιο κυρίαρχη πολιτική οργάνωση και επιτέθηκε δημοσίως στη φιλελεύθερη και αριστερή σκέψη. Αν και δεν είχε ποτέ περισσότερα από μερικές δεκάδες μέλη οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι στενοί δεσμοί της ιδιότητάς της με κορυφαία μέλη της κυβέρνησης, στρατιωτικούς και ισχυρούς επιχειρηματικούς ηγέτες, της έδωσαν μια δύναμη και επιρροή πολύ μεγαλύτερη από τις περισσότερες άλλες υπερεθνικιστικές ομάδες. Το 1924, ο απόστρατος Ναύαρχος Γιουτάρο Γιάνο και οι συνεργάτες του στην Κοινωνία Μαύρου Δράκου κάλεσαν τον Οομότο ηγέτη Ονισαμπούρο Ντεγκούτσι σε ένα ταξίδι στη Μογγολία. Ο Ονισαμπούρο ηγήθηκε μιας ομάδας μαθητών της Οομότο, συμπεριλαμβανομένου του ιδρυτή του Αϊκίντο, Μοριχέι Ουεσίμπα.
Αρχικά κατευθυνόταν μόνο εναντίον της Ρωσίας, όμως τη δεκαετία του 1930, η Κοινωνία Μαύρου Δράκου επέκτεινε τις δραστηριότητές της σε όλο τον κόσμο και τοποθέτησε πράκτορες σε διάφορα μέρη όπως η Αιθιοπία, η Τουρκία, το Μαρόκο, σε όλη τη Νοτιοανατολική Ασία και τη Νότια Αμερική, καθώς και στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Δραστηριότητες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Η οργάνωση είχε επιρροή στους στασιαστές μαύρους εθνικιστές, με στόχο την υποκίνηση φυλετικών ταραχών. Στους Αφροαμερικανούς άρεσε ο συμβολισμός του μαύρου δράκου που πολεμούσε εναντίον του αμερικανικού αετού και του βρετανικού λιονταριού.
Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, η Κοινωνία Μαύρου Δράκου έστειλε τον πράκτορά της, Σατοκάτα Τακαχάσι, για να προωθήσει τον Πανασιατισμό και ισχυρίστηκε ότι η Ιαπωνία θα τους αντιμετώπιζε ως ίσους. Θα γινόταν προστάτης του Ελάιτζα Μουχάμαντ και του Έθνους του Ισλάμ, καθώς και του Ειρηνικού Κινήματος του Ανατολικού Κόσμου.
Στις 27 Μαρτίου 1942, οι πράκτορες του FBI συνέλαβαν μέλη της Κοινωνίας Μαύρου Δράκου στην Σαν Χοακίν Βάλεϊ της Καλιφόρνια.
Στο Manzanar Internment Camp, μια μικρή ομάδα φιλο-αυτοκρατορικών Ιαπωνών πέταξε σημαίες του Μαύρου Δράκου και εκφοβίζει άλλους Ιάπωνες κρατούμενους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Ιαπωνίας Κατηγορία:Πολιτικά κινήματα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Πανασιατισμός Κατηγορία:Φασισμός Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Δηνάριο Αλγερίας
Το δηνάριο  (dinar, αραβικά: دينار)  είναι το νόμισμα της Αλγερίας και έχει κωδικό  ISO 4217 το  DZD. Το όνομα προέρχεται από το ρωμαϊκό denarius. Υποδιαιρείται σε 100 σαντίμ (santeem, αραβικά سنتيم). Το δηνάριο εισήχθη το 1964 και αντικατέστησε το αλγερινό φράγκο, με το οποίο είχε την ίδια αξία.
Κέρματα
Το 1964 κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά κέρματα ονομαστικής αξίας 1, 2, 5, 10, 20 και 50 σαντίμ, καθώς επίσης και του 1 δηναρίου. Αυτά των 1, 2 και 5 ήταν από αλουμίνιο και αυτά του 1 δηναρίου από χαλκονικέλιο. Η εμπρόσθια όψη απεικόνιζε το εθνόσημο της Αλγερίας ενώ η πίσω όψη είχε τις αξίες με αραβικούς αριθμητικούς χαρακτήρες. Τις επόμενες δεκαετίες κυκλοφόρησαν αναμνηστικά κέρματα. Ωστόσο, γενικά σε κυκλοφορία είναι σήμερα τα κέρματα των 5 δηναρίων και πάνω.
Η νέα σειρά κερμάτων που κυκλοφόρησε το 1992 ήταν των ¼, ½, 1, 2, 5, 10, 20, 50 και 100 δηναρίων. Τα κέρματα των 10, 20, 50 και 100 δηναρίων είναι διμεταλλικά.
Εξαιτίας του υψηλού πληθωρισμού τα κέρματα σαντίμ σύντομα εξαφανίστηκαν και σπάνια χρησιμοποιούνται τα κέρματα του 1 δηναρίου. Ωστόσο, στην καθημερινή ομιλία αναφέρονται οι αξίες των χρημάτων σε σαντίμ, π.χ. 100 δηνάρια διαβάζονται  عشر الاف "δέκα χιλιάδες".
Τραπεζογραμμάτια
Οι πρώτες σειρές χαρτονομισμάτων του δηναρίου κυκλοφόρησαν το 1964 και αποτελούνταν από τραπεζογραμμάτια αξίας των 5, 10, 50 και των 100 δηναρίων. Το 1970 τυπώθηκαν χαρτονομίσματα των 500 και το 1992 των 1000 δηναρίων. Η εμπρόσθια όψη αυτών των χαρτονομισμάτων είναι στα αραβικά και η πίσω όψη στα γαλλικά.
Το χαρτονόμισμα των 100 δηναρίων αντικαταστάθηκε από κέρματα. Σήμερα κυκλοφορούν χαρτονομίσματα των 200, 500 και των 1000 δηναρίων. Το 1998 ένα επιπλέον ολόγραμμα ασφαλείας προστέθηκε στα χαρτονομίσματα των 500 και των 1000 δηναρίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία της Αλγερίας
138 Τολόζα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Τολόζας είναι 45,5 ή 52 περίπου χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 99 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Τολόζας εκτιμάται σε 1,27 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 771 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 24,1 m/sec (87 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Τολόζας είναι S (λιθώδης). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Τολόζα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 6 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τολοζα
152
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 152 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βασίλειος Μαλάμος
Ο '''Βασίλειος Κ. Μαλάμος''' (1909-1973) ήταν Έλληνας ιατρός, καθηγητής πανεπιστημίου και ακαδημαϊκός.
Σταδιοδρομία στην Ελλάδα
Το 1938 ο Μαλάμος επέστρεψε στην Ελλάδα και αναγορεύθηκε υφηγητής της Παθολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου το 1947 εκλέχθηκε αναπληρωτής καθηγητής και το 1953 τακτικός καθηγητής, στην έδρα της Θεραπευτικής. Το 1970, τρία χρόνια πριν από τον θάνατό του, εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Ασίφ Αλί Ζαρντάρι
Ο Ασίφ Αλί Ζαρντάρι (26 Ιουλίου 1955) είναι πολιτικός από το Πακιστάν, που εξελέγη πρόεδρος της ασιατικής χώρας το Σεπτέμβριο του 2008. Είναι αρχηγός (μαζί με το γιο του) του Λαϊκού Κόμματος του Πακιστάν. Η σύζυγός του, πρώην πρωθυπουργός Μπεναζίρ Μπούτο, δολοφονήθηκε το 2007.
Αλφρέντο Καταλάνι
Ο Αλφρέντο Καταλάνι (Alfredo Catalani, 19 Ιουνίου 1854 – 7 Αυγούστου 1893) ήταν Ιταλός συνθέτης της όπερας, γνωστός κυρίως για τις όπερές του Λορελάι (1890) και La Wally (1892). Η La Wally, σε λιμπρέτο του Λουίτζι Ιλλίκα, περιέχει την πιο διάσημη άρια του Καταλάνι, την «Ebben? Ne andrò lontana». Οι άλλες όπερες του συνθέτη ήταν λιγότερο επιτυχημένες, εν μέρει εξαιτίας κατώτερης ποιότητας λιμπρέτων.
Ασίφ Αλί Ζαρντάρι
Πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου του 1955 και η καριέρα του στο χώρο της πολιτικής ξεκίνησε ως βουλευτής. Από το 1993 ως το 1996 χρημάτισε υπουργός για θέματα περιβάλλοντος, στην κυβέρνηση της συζύγου του. Μέχρι το 1999 υπήρξε μέλος της Γερουσίας. Μετά την παραίτηση του Περβέζ Μουσάραφ εξελέγη πρόεδρος του Πακιστάν το 2008.
Καταγγελίες και σκάνδαλα
Το 1990 ο Ζαρντάρι κατηγορήθηκε για εκβιασμό και για τοποθέτηση βόμβας στον επιχειρηματία Μουρτάζα Μπουχαρί, με σκοπό να τον εξαναγκάσει να κάνει ανάληψη χρημάτων από τον τραπεζικό του λογαριασμό. Αποσύρθηκαν οι εναντίον του κατηγορίες το 1993.
Αλφρέντο Καταλάνι
Ζωή και έργο
Ο Καταλάνι γεννήθηκε στη Λούκκα και φοίτησε στο Ωδείο του Μιλάνου υπό τον Αντόνιο Μπατσίνι.
Παρά την αυξανόμενη επιρροή του βερισμού στην όπερα κατά τη δεκαετία 1880-1890 ο Καταλάνι επέλεξε να συνθέσει με έναν πιο παραδοσιακό τρόπο. Ως αποτέλεσμα τα έργα του έχουν σε μεγάλο βαθμό χάσει τη θέση τους στο σύγχρονο ρεπερτόριο, ακόμα και σε σχέση με τα έργα των Μασνέ και Πουτσίνι, τα οποία πλησιάζουν ως προς το ύφος τα δικά του.
Ασίφ Αλί Ζαρντάρι
Καταγγελίες και σκάνδαλα
Από το 1997 ως το 2004 τέθηκε υπό κράτηση κατηγορούμενος για σωρεία αδικημάτων, από διαφθορά μέχρι και φόνο. Αποφυλακίστηκε με εγγύηση το Νοέμβριο του 2004, έπειτα από πιέσεις, αλλά συνελήφθη εκ νέου στις 21 Δεκεμβρίου του 2004 έπειτα από την αποτυχία του να παραστεί στο δικαστήριο σε δίκη για φόνο στο Καράτσι.
Τον Αύγουστο του 2004 ο Ζαρντάρι παραδέχθηκε ότι ήταν κάτοχος πολυτελούς κατοικίας αξίας 6,35 εκατομμυρίων λιρών στο Σάρεϊ της Αγγλίας. Οι πακιστανικές αρχές τον κατηγόρησαν ότι τα χρήματα για την αγορά του διαμερίσματος ήταν παράνομα. Του δόθηκε το προσωνύμιο «Ο Κύριος 10%» επειδή το ποσοστό αυτό ήταν η μείωση που συμφωνούνταν κατά τις παράνομες συναλλαγές του. .
Αλφρέντο Καταλάνι
Ζωή και έργο
Η επίδραση του Αμιλκάρε Πονκιέλλι μπορεί επίσης να ανιχνευθεί στο έργο του Καταλάνι. Καθώς συμβαίνει και με τον Πονκιέλλι, η σημερινή φήμη του Καταλάνι οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά σε ένα και μόνο έργο (τη La Wally).
Ασίφ Αλί Ζαρντάρι
Καταγγελίες και σκάνδαλα
Οι κατηγορίες εναντίον του Ζαρντάρι και εναντίον της συζύγου του, Μπούτο, διευρύνθηκαν και περιελάμβαναν ξέπλυμα βρόμικου χρήματος στην Ελβετία. Ως αποτέλεσμα, ο πολιτικός εξέτισε πολλά χρόνια στη φυλακή για διαφθορά. Μετά την αποφυλάκισή του, το 2004, ο Ζαρντάρι ισχυρίστηκε ότι υποβλήθηκε σε βασανιστήρια και πολλά από τα ατομικά του δικαιώματα καταπατήθηκαν ενόσω ήταν στη φυλακή.
Αλφρέντο Καταλάνι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού
Ασίφ Αλί Ζαρντάρι
Ψυχικές ασθένειες
Η βρετανική εφημερίδα Daily Telegraph has αποκάλυψε στις 26 Αυγούστου του 2008 ότι ο Ζαρντάρι υποφέρει από διανοητικά προβλήματα. Οι ψυχικές του ασθένειες πιστεύεται ότι σχετίζονται με την 11χρονη παραμονή του σε φυλακές του Πακιστάν.
Πρόεδρος
Στις 27 Δεκεμβρίου του 2007 η σύζυγός του Μπεναζίρ Μπούτο, δολοφονήθηκε λίγο μετά την επιστροφή της από την εξορία. Στις 30 Δεκεμβρίου ο Ζαρντάρι έγινε πρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος PPP, μαζί με το νεαρό γιο του Μπιλαγουάλ Μπούτο Ζαρντάρι, ο οποίος σπουδάζει στην Οξφόρδη.
Ο πολιτικός επανέλαβε την πρόθεσή του να μη διεκδικήσει την πρωθυπουργία. Ο Ζαρντάρι μαζί με άλλα κόμματα της Αντιπολίτευσης πέτυχαν νίκη στις εκλογές του 2008 και αποκαθήλωσαν τον Περβέζ Μουσάραφ από την εξουσία..
Μετά την παραίτηση του Μουσάραφ, ο Ζαρντάρι εξελέγη πρόεδρος από το Κοινοβούλιο, στις 6 Σεπτεμβρίου του 2008 με 281 ψήφους επί συνόλου 426 εγκύρων ψηφοδελτίων.
Αντίπαλοι του Ζαρντάρι (τον οποίο υποστήριξε το Λαϊκό Κόμμα) ήταν ο πρώην δικαστικός Σαϊντουζαμάν Σιντικί, που υποστηρίχθηκε από τον Μουσουλμανικό Σύνδεσμο του Πακιστάν του Ναγουάζ Σαρίφ (PML-N) και ο Μουσαλίντ Χουσάιν Σαγιέντ, υποστηριζόμενος από τον Πακιστανικό Μουσουλμανικό Σύνδεσμο (Quaid-e-Azam) (PML-Q), ο οποίος υποστήριξε και το Μουσάραφ.
Διαδοχή
Ο διάδοχός του, Μαμνούν Χουσαΐν εξελέγη στις 30 Ιουλίου 2013. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2013 ο Ζαρντάρι έγινε ο πρώτος πρόεδρος της χώρας που ολοκλήρωσε την προεδρική του θητεία με βάση το Σύνταγμα και παρέδωσε σε δημοκρατικά εκλεγμένο διάδοχό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζαρνταρι
Φρίντριχ Σίλερ
Ο Φρήντριχ Σίλλερ (Friedrich Schiller, Μάρμπαχ, 10 Νοεμβρίου 1759 – Βαϊμάρη, 9 Μαΐου 1805 ) ήταν Γερμανός θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και ιστορικός.
Ο Γιόχαν Κρίστοφ Φρήντριχ (φον) Σίλλερ γεννήθηκε στην πόλη Μάρμπαχ της Βάδης-Βυρτεμβέργης το 1759. Είναι ο πρώτος μεγάλος εκπρόσωπος του ρομαντικού κινήματος. Το πρώτο του θεατρικό έργο, που το έγραψε πολύ νέος, αποτελεί ορόσημο στην ιστορία του θεάτρου, αν και είχε ατέλειες που παραδέχτηκε αργότερα και ο ίδιος. Μετουσιώνοντας τον ενθουσιασμό των είκοσι χρόνων του, ο Σίλλερ κατόρθωσε να δώσει στον κόσμο της εποχής του τα πρώτα μηνύματα του νέου κινήματος. Ο ρομαντισμός κήρυξε την αγάπη για τη δικαιοσύνη και την ελευθερία, για την τιμωρία των ενόχων, για τη ζωή, την ελπίδα, για το αύριο του ανθρώπου. Με το έργο του Οι ληστές προβάλλει ακριβώς αυτά τα ιδανικά. Ιδανικά πάλης του ανθρώπου ενάντια στην άδικη κοινωνία.
Έγραψε κι άλλα έργα με υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο, με αυστηρή τήρηση των ιδανικών του, όπως είναι τα «Ντον Κάρλος», «Μαρία Στιούαρτ», «Γουλιέλμος Τέλλος».
Στα έργα του δείχνει μια εξαιρετική επιδεξιότητα στη σκηνική δομή. Είναι κάτοχος των δραματικών εξάρσεων. Μέσα σ' αυτά ακούμε τα επίκαιρα μηνύματα και διδάγματα του Σαίξπηρ.
Η φιλία του Σίλλερ με τον Γκαίτε είχε μεγάλη επίδραση πάνω του. Ο Γκαίτε στάθηκε γι' αυτόν όχι μόνο ένας άριστος φίλος, μα και ανεκτίμητος σύμβουλος, ένας ένθερμος σύντροφος, που τον ενθάρρυνε στις κρίσιμες στιγμές. Μαζί με τον Γκαίτε, το 1799, ήταν οι υπεύθυνοι των παραστάσεων του Αυλικού Θεάτρου της Βαϊμάρης.
Ο Σίλλερ πέθανε το 1805. Τα έργα του μεταφράστηκαν και παίχτηκαν στην Ελλάδα από πολλά θέατρα.
Ο Σίλλερ στη μουσική
Το τέταρτο μέρος της Ενάτης Συμφωνίας του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, επονομαζόμενο και "Ύμνος στη Χαρά" (γερμ. An die Freude) αποτελεί μελοποίηση στίχων του Σίλλερ. Σε στίχους του ποιητή βασίζεται επίσης και το χορωδιακό του έργου "Nänie" του Γιοχάννες Μπραμς. Ορισμένα ποιήματά του, επίσης, μελοποιήθηκαν από τον Φραντς Σούμπερτ στη συλλογή του "Lieder" για πιάνο και φωνή. Όπερες των Τζουζέππε Βέρντι (I masnadieri - Ληστές, Giovanna d'Arco - Η Παρθένος της Ορλεάνης, Luisa Miller - Ραδιουργία και έρως, Don Carlos), του Γκαετάνο Ντονιτσέττι (Μαρία Στούαρτ) και του Τζοακίνο Ροσσίνι (Γουλιέλμος Τέλλος) βασίστηκαν, ως προς το λιμπρέττο τους, σε έργα του Σίλλερ.
Μνήμη και τιμητικές διακρίσεις
thumb|upright|left|Το παλαιότερο μνημείο για τον Σίλλερ, που βρίσκεται στην ομώνυμη πλατεία της Στουτγάρδης. Η πρώτη σημαντική βιογραφία του Σίλλερ γράφτηκε από την αδελφή της συζύγου του, την Καρολίνε φον Βολτσόχεν, το 1830.
Η πόλη της Στουτγάρδης ανέγειρε το 1839 το πρώτο άγαλμά του, σε πλατεία που μετονομάσθηκε σε Schillerplatz («Πλατεία Σίλλερ»). Μνημείο προς τιμή του ανεγέρθηκε στην Gendarmenmarkt του Βερολίνου το 1871.
Τον Σεπτέμβριο του 2008 ο Σίλλερ ψηφίσθηκε από το κοινό του τηλεοπτικού σταθμού Arte ως ο δεύτερος σημαντικότερος θεατρικός συγγραφέας στην ευρωπαϊκή ιστορία μετά τον Σαίξπηρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί μεταφραστές Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί Κατηγορία:Γερμανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ρομαντισμός Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα
154
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 154 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ανθεμουσιάς
Η Ανθεμουσιάς ήταν ελληνιστική πόλη στην επαρχία της Οσροηνής, της βορειοδυτικής Μεσοποταμίας. Λεγόταν αλλιώς και «Ανθεμούς» ή «Ανθεμουσία».