cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτριος Αντωνίου (ποιητής)
Ο Δημήτριος Αντωνίου (1906-1994) ήταν Έλληνας ποιητής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1906 στην Μπέιρα της Μοζαμβίκης, όπου είχε εγκατασταθεί η οικογένεια του λόγω των ναυτιλιακών δραστηριοτήτων του πατέρα του. Καταγόταν από την Κάσο. Μετά την γέννηση του, η οικογένεια του μετακόμισε στο Σουέζ, όπου έμεινε μέχρι το 1912 όταν και επέστρεψαν στην Αθήνα. Εκεί, ο Δημήτριος Αντωνίου ολοκλήρωσε το γυμνάσιο και αργότερα εγγράφηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα ασχολήθηκε με την εκμάθηση ξένων γλωσσών, και ερασιτεχνικά με τους κλάδους της ορυκτολογίας, της βοτανικής, της εντομολογίας, της ζωολογίας και της μουσικής. Επηρεασμένος όμως από τη ναυτική παράδοση της οικογενείας του, άφησε τις σπουδές του στη μέση και το 1928 έγινε δόκιμος πλοίαρχος σε εμπορικό πλοίο. Πήρε δίπλωμα πλοιάρχου και ως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ταξίδευε σε όλο τον κόσμο. Τότε, κατά τον Ελληνογερμανικό πόλεμο υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός στο αντιτορπιλικό Κείος. Μετά τον πόλεμο, ταξίδευε με τα κρουαζιερόπλοια «Αχιλλεύς» και «Αγαμέμνων» και το 1968, μετά από 40 χρόνια στην θάλασσα, συνταξιοδοτήθηκε. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 6 Φεβρουαρίου 1994.
Ποιητικό έργο
Από μικρή ηλικία εισχώρησε στον κύκλο ποιητών του Κωστή Παλαμά και γνωρίστηκε με άλλους ποιητές της γενιάς του '30, οι οποίοι προώθησαν την ανανέωση του ελληνικού ποιητικού λόγου. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ποίηση το 1936, γράφοντας στο περιοδικό «Τα Νέα Γράμματα» του Ανδρέα Καραντώνη. Νωρίτερα, το 1929, είχε παρουσιάσει κάποια πρώιμα ποιήματα στο περιοδικό «Πνοή». Αργότερα, δημοσίευσε ποιήματα και στο περιοδικό «Αγγλοελληνική Επιθεώρηση». Συμπεριέλαβε τα ποιήματα από τα περιοδικά αυτά, στα ποιητικά του βιβλία. Η πρώτη του ποιητική συλλογή τυπώθηκε το 1939, ενώ η δεύτερη μετά από 28 χρόνια και η τρίτη ακόμη 8 χρόνια αργότερα, λόγω των ταξιδιών του με τα πλοία. Σε πολλά από τα ποιήματα του εμπνεύστηκε από την θάλασσα και το δράμα της γυναίκας, χρησιμοποιώντας απλό και δωρικό λόγο. Δέχθηκε πολλές θετικές κριτικές από πνευματικούς ανθρώπους της εποχής του όπως οι Γιώργος Σεφέρης (με τον οποίο ήταν φίλος), Κωνσταντίνος Τσάτσος, Γιώργος Θεοτοκάς, Κλέων Παράσχος και Ανδρέας Καραντώνης. Έργα του έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες και έχουν μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Βοντζίσουαφ Σλόνσκι
Το Βοντζίσουαφ Σλόνσκι (πολωνικά: Wodzisław Śląski, Loslau, Vladislav, Vladislavia, γίντις: וואידסלוב, σιλεσικά: Władźisłůw) είναι πόλη και έδρα του Πόβιατ Βοντζίσουαφ, στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας στη νότια Πολωνία. Ο πληθυσμός του είναι 47.073 κατοίκοι (2021).
Προηγουμένως ανήκε στο Βοεβοδάτο Κατοβίτσε (1975–1998). Βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Τσεχία, περίπου 350 χιλιόμετρα νότια της Βαρσοβίας και περίπου 150 χιλιόμετρα δυτικά της Κρακοβίας, στα νότια προάστια της μητροπολιτικής περιοχής που είναι γνωστή ως Λεκανοπέδιο Άνθρακα της Άνω Σιλεσίας.
Τοποθεσία
Το Βοντζίσουαφ Σλόνσκι είναι μία αστική γκμίνα στο νοτιοανατολικό τμήμα της Άνω Σιλεσίας, τώρα στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας στη νότια Πολωνία, στο νότιο τμήμα του Λεκανοπεδίου Άνθρακα της Άνω Σιλεσίας. Συνορεύει με τις πόλεις Πσουφ, Ράντλιν και τα χωριά Μαρκλοβίτσε, Μσάνα, Γκόντουφ, Γκοζίτσε και Λουμπόμια. Βρίσκεται μεταξύ των ποταμών Βιστούλα και Όντερ, κοντά στα τσεχικά σύνορα στο πρώτο πλάνο της Πύλης της Μοραβίας. Πολλοί ποταμοί διασχίζουν την πόλη, με τους δύο κυριότερους να είναι οι ποταμοί Λεσνίτσα και Ζαβάντκα. Εντός 500 χλμ. περιφερειακά του Βοντζίσουαφ Σλόνσκι είναι οι πρωτεύουσες έξι χωρών: Βερολίνο, Βιέννη, Πράγα, Μπρατισλάβα, Βουδαπέστη και Βαρσοβία.
Κλίμα
Το κλίμα της περιοχής είναι ηπειρωτικό υγρό. Η μέση θερμοκρασία είναι 8 °C (μέσος όρος -1.7 °C τον Ιανουάριο και έως το μέσο όρο 17.7 °C τον Ιούλιο). Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 786 mm και ο πιο βροχερός μήνας είναι ο Ιούλιος. Οι χαρακτηριστικοί ασθενείς και μέτριοι άνεμοι της περιοχής πνέουν περίπου 4 μ/δ από τα νοτιοδυτικά (Μοραβική Πύλη).
Ιστορία
Όντας μια συνοριακή πόλη, το Βοντζίσουαφ Σλόνσκι είναι ένα κέντρο του Πόβιατ Βοντζίσουαφ, που σχηματίστηκε κατά τη διάρκεια μιας ιστορικής διαδικασίας που διαρκεί πολλούς αιώνες. Τα παλαιότερα ευρήματα σε πλούσιες ανασκαφές που χρονολογούνται στη Λίθινη Εποχή δίνουν στοιχεία για τους αρχαίους κατοίκους της.
Μεσαίωνας
μικρογραφία| Μεσαιωνική [[Τάγμα των Φραγκισκανών|Φραγκισκανική Εκκλησία, σήμερα Ευαγγελική Εκκλησία, αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα (πολ.: Kościół św. Trójcy)]] μικρογραφία| Το Λόσλαου το 1874 Το όνομα της πόλης προέρχεται από τον Δούκα του Οίκου των Πιαστ-Σλεσίας, Βλάντισλαφ του Οπόλε. Εντόπισε την πόλη και ίδρυσε το Μοναστήρι του Βοντζίσουαφ περίπου το 1257.
Η προέλευση της πόλης εντοπίζεται στον 10ο και τον 11ο αιώνα, όταν υπήρχαν τρεις σλαβικοί οικισμοί στη σημερινή επικράτεια του Βοντζίσουαφ, οι οποίοι τελικά συγχωνεύτηκαν για να σχηματίσουν μια πόλη. Κατά τη διάρκεια της μεσαιωνικής μετανάστευσης των Φλαμανδών και Γερμανών εποίκων (Όστζιντλουνγκ), στο Βοντζίσουαφ, όπως και σε πολλούς άλλους πολωνικούς οικισμούς, παραχωρήθηκε καθεστώς πόλης σύμφωνα με τα λεγόμενα Δικαιώματα του Μαγδεβούργου κάποια στιγμή πριν από το 1257 (η ακριβής ημερομηνία παραμένει άγνωστη). Αυτό, ωστόσο, δεν πρέπει να συγχέεται με την αλλαγή της εθνικής υπαγωγής. Το Βοντζίσουαφ συνέχισε να είναι μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας, έως ότου η Σιλεσία στο σύνολό της έγινε φέουδο του Βασιλείου της Βοημίας το 1327. Εκείνη την εποχή της Δούκισσας Κωνσταντίας, η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα. Το Βοντζίσουαφ ήταν μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες και πλουσιότερες πόλεις της Άνω Σιλεσίας. Τον 14ο και τον 15ο αιώνα η πόλη συνέχισε να αναπτύσσεται και να εξελιχθεί σε περιφερειακό εμπορικό κέντρο. Τον 15ο αιώνα, οι Χουσίτες κατέστρεψαν την πόλη. Από το 1526, η Βοημία, συμπεριλαμβανομένου του φέουδου της Σιλεσίας, μέρος του οποίου ήταν το Βοντζίσουαφ, περιήλθε στην εξουσία του στέμματος των Αψβούργων.
Πρώιμη Σύγχρονη Εποχή
Τον 16ο και 17ο αιώνα και κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, το Βοντζίσουαφ ήταν μέρος της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων. Μετά το τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου το Βοντζίσουαφ καταστράφηκε και δεν επέστρεψε ποτέ ξανά σε κατάσταση όπως στην «χρυσή ποχή» του Μεσαίωνα. Στην αρχή του Πολέμου της Αυστριακής Διαδοχής μεταξύ του Βασιλιά Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας (του Μέγα) και της αυτοκράτειρας των Αψβούργων Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας, το μεγαλύτερο μέρος της Σιλεσίας, συμπεριλαμβανομένου του Βοντζίσουαφ, προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας το 1740, το οποίο η Αυστρία αναγνώρισε τελικά το 1763. Το 1815 η πόλη έγινε μέρος της Πρωσικής Επαρχίας της Σιλεσίας και βρισκόταν στην περιοχή Ρίμπνικ. Η εξόρυξη άνθρακα απέκτησε σημασία για την οικονομία του Βοντζίσουαφ ήδη από τον 19ο αιώνα.
20ος αιώνας
Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1918, η πολωνική πολιτεία αποκαταστάθηκε. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα εθνοτικών αναταραχών, οργανώθηκε δημοψήφισμα για να καθοριστεί η μελλοντική εθνική ένταξη της Άνω Σιλεσίας. Αν και η συνολική πλειοψηφία είχε επιλέξει τη Γερμανία, η περιοχή χωρίστηκε σε μια προσπάθεια να ικανοποιήσει και τα δύο μέρη. Παρόλο που και τα δύο μέρη θεώρησαν ανεπαρκή την περιοχή που τους είχε εκχωρηθεί, η διαίρεση ήταν δικαιολογημένη στο βαθμό που στο γερμανικό και το πολωνικό τμήμα η πλειοψηφία είχε ψηφίσει υπέρ του αντίστοιχου έθνους.
Οι μικρότεροι αριθμοί υπέρ των Γερμανών ψήφων καταγράφηκαν στις περιφέρειες Ρίμπνικ και Πστσίνα (Πλες). Στην πόλη Βοντζίσουαφ (Λόσλαου), από 2.333 ψήφους, οι 1.669 (72%) ήταν υπέρ της Γερμανίας και οι 662 (28%) ήταν υπέρ της Πολωνίας. Ωστόσο, η Περιφέρεια Ρίμπνικ στο σύνολό της ψήφισε υπέρ της Πολωνίας με πλειοψηφία 65%. Η πόλη και το μεγαλύτερο τμήμα της συνοικίας ήταν συνδεδεμένα με το έδαφος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Το Βοντζίσουαφ έγινε έτσι μέρος ενός πολωνικού κράτους για πρώτη φορά από το 1335 όταν η Πολωνία είχε παραχωρήσει τη Σιλεσία στη Βοημία με τη Συνθήκη του Τρέντσιν. Το δημοψήφισμα της Άνω Σιλεσίας και η τελική διαίρεση της Άνω Σιλεσίας συνοδεύτηκαν από τρεις σιλεσικές εξεγέρσεις Πολωνών μαχητών. Εντός της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας του Μεσοπολέμου, το Βοντζίσουαφ ήταν μέρος της Βοεβοδάτου Σιλεσίας (1920-1939), το οποίο απολάμβανε μεγάλης εμβέλειας πολιτική και οικονομική αυτονομία.
Με το ξέσπασμα του Β΄΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939, η συνοριακή πόλη Βοντζίσουαφ επέστρεψε υπό την κυριαρχία της Γερμανίας, όντας στο τμήμα της Πολωνίας που ενσωματώθηκε άμεσα στο γερμανικό κράτος. Ο πληθυσμός κατηγοριοποιήθηκε εθνοτικά και είτε «επανγερμανοποιήθηκε» ή αποκλείστηκε και εν μέρει απελάθηκε στο Γενικό Κυβερνείο ως Πολωνοί.
Στις 22 Ιανουαρίου 1945, μια πορεία θανάτου από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς των Γερμανών Ναζί, 35 χλμ. μακριά, τελείωσε στο Βοντζίσουαφ Σλόνσκι, όπου οι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν σε εμπορευματικά τρένα για άλλα στρατόπεδα. Όταν ο σοβιετικός στρατός προχώρησε στην Πολωνία, εννέα ημέρες πριν φτάσουν οι Σοβιετικοί, η Σούτσσταφφελ είχε βγάλει 60.000 αιχμαλώτους έξω από το στρατόπεδο. Περίπου 15.000 κρατούμενοι πέθαναν στο δρόμο. Υπάρχει ένα μνημείο για τα θύματα του Ολοκαυτώματος από το Βοντζίσουαφ στο Κοιμητήριο Βαρώνου Χιρς στο Στάτεν Άιλαντ στη Νέα Υόρκη, όπου οι Εβραίοι του Βοντζίσουαφ έχουν δικό τους τμήμα.
Μεταφορές
Το Βοντζίσουαφ Σλόνσκι βρίσκεται στη διασταύρωση πολλών μεγάλων γραμμών οδικής, σιδηροδρομικής και αεροπορικής επικοινωνίας. Μόνο 5 χλμ. από το κέντρο της πόλης διασχίζει ο αυτοκινητόδρομος Α1. Η πόλη διασχίζεται από έναν εθνικό δρόμο (DK78) και περιφερειακούς δρόμους που εκτείνονται από το Γκλιβίτσε προς την Οστράβα και περιφερειακούς δρόμους από το Ζόρι και το Γιαστσέμπιε-Ζντρούι προς το Ρατσίμπους (DW932, DW933 και DW936). Ο σιδηροδρομικός κόμβος στο Βοντζίσουαφ Σλόνσκι είναι ένα σημαντικό σημείο μεταφόρτωσης.
Η πόλη συνδέεται πολύ καλά με τρία διεθνή αεροδρόμια: το Διεθνές Αεροδρόμιο Κατοβίτσε (περίπου 80 χλμ. μακριά), το Διεθνές Αεροδρόμιο Κρακοβίας «Ιωάννης Παύλος Β΄» (περίπου 100 χλμ. μακριά) και το Αεροδρόμιο της Οστράβα «Λέος Γιάνατσεκ» (περίπου 45 χλμ. μακριά).
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Βοντζίσουαφ Σλόνσκι είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Σιλεσίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Βοντζίσουαφ Κατηγορία:Ιστορικές Εβραϊκές κοινότητες Κατηγορία:Σοσιαλιστικά σχεδιασμένες πόλεις
Φιλίππη της Τουλούζης
Η Φιλίππη της Τουλούζης (Philippe de Toulouse, περί το 1073 - 28 Νοεμβρίου 1118) διεκδικητής της κομητείας της Τουλούζης και δούκισσα της Ακουιτανίας με τον γάμο της με τον Γουλιέλμο Θ΄ της Ακουιτανίας ήταν κόρη και το μοναδικό παιδί του Γουλιέλμου Δ΄ κόμη της Τουλούζης και της Έμμας του Μορτέν. Σύμφωνα με την νομοθεσία της Τουλούζης αφού ο πατέρας της δεν είχε γιο διάδοχος της κομητείας θα έπρεπε να είναι η ίδια.
Παιδικά χρόνια
Ο πατέρας της αναχώρησε για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους (1088) αφήνοντας κηδεμόνα στην κόρη του και αντιβασιλιά τον αδελφό του Ραϋμόνδο. Μερικές πληροφορίες λένε ότι πριν ο Γουλιέλμος αναχωρήσει για το προσκύνημα πάντρεψε την Φιλίππη με τον Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας προκειμένου να την αποκληρώσει, οι πληροφορίες αμφισβητούνται επειδή ο Σάντσο Ραμίρεθ ήταν παντρεμένος την εποχή του θανάτου του (1094). Τα πρώτα χρόνια της Φιλίππης παραμένουν μυστηριώδη αν δεν είχε παντρευτεί τον Σάντσο Ραμίρεθ, το βέβαιο είναι ότι διάδοχος του πατέρα της ήταν ο θείος της και τον Γουλιέλμο Θ΄ της Ακουιτανίας δεν τον είχε παντρευτεί πριν το 1094. Σε περίπτωση γάμου της με τον Σάντσο Ραμίρεζ θα έχανε τα δικαιώματα της στην Τουλούζη και με τον θάνατο του Σάντσο θα μπορούσε να ξαναπαντρευτεί τον σύζυγο της επιλογής της.
Αντιβασιλεία της Ακουιτανίας
Ο θείος της Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης αναχώρησε για την Α΄ Σταυροφορία το φθινόπωρο του 1096 αφήνοντας να κυβερνήσει την κομητεία ο γιος του Βερτράνδος. Την άνοιξη του 1098 η Φιλίππη μαζί με τον σύζυγο της Γουλιέλμο της Ακουιτανίας βάδισαν στην Τουλούζη μετά την επιθυμία της Φιλίππης να διεκδικήσει τα δικαιώματα της και κατέλαβαν την πόλη παρά τις προειδοποιήσεις του πάπα. Την επόμενη χώρα η Φιλίππη γέννησε τον διάδοχο Γουλιέλμο ο οποίος ονομάστηκε Γουλιέλμος της Τουλούζης, ο σύζυγος της αναχώρησε για την Σταυροφορία αφήνοντας την Φιλίππη αντιβασίλισσα του Πουατού. Ήταν λάτρης του Ροβέρτου του Αρμπρισσέλ πείθοντας τον σύζυγο της να του παραχωρήσει γη στο Πουατού για να ιδρύσει εκεί θρησκευτική κοινότητα αφιερωμένη στην Παναγία, ιδρύθηκε εκεί το αβαείο του Φοντεβρώ (1100).
Όταν άκουσε ότι ο σύζυγος της υποθήκευσε την Τουλούζη με ένα μεγάλο χρηματικό ποσό στον ξάδελφο της Βερτράρδο προκειμένου να εξασφαλίσει τα έξοδα του για την Σταυροφορία έπεσε λιπόθυμη. Επέστρεψε στην πρωτεύουσα του Πουατιέ όπου εξακολουθούσε να κυβερνά το δουκάτο για λογαριασμό της συζύγου του την περίοδο που εκείνος απουσίαζε. Μετά την επιστροφή του Γουλιέλμου συνέχιζαν να έχουν φυσιολογική οικογενειακή συμβίωση κάνοντας άλλον έναν γιο τον Ραϋμόνδο και πέντε κόρες. Αγνόησε τις διαστροφές του συζύγου της όπως εκφράστηκαν στα τραγούδια και την ποίηση, ασχολήθηκε με την ποίηση και την διάδοση της διδασκαλίας του Ροβέρτου του Αρμπρισσέλ. Το κήρυγμα είχε πολλά στοιχεία που θεωρήθηκαν προκλητικά για την εποχή της όπως η ανωτερότητα της γυναίκας απέναντι στον άντρα, αυτό δυσαρέστησε πολλούς ευγενείς όπως και τον σύζυγο της που αποφάσισε να την χωρίσει.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Γουλιέλμο Θ΄ της Ακουιτανίας απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκισσες της Ακουιτανίας
Υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας (Πολωνία)
Το αρχικό ΤΑ είχε επικεφαλής τον Στρατηγό Δημόσιας Ασφάλειας Στανίσουαφ Ραντκιέβιτς και εποπτευόταν από τον Γιάκουμπ Μπέρμαν του Πολωνικού Πολιτικού Γραφείου. Ο κύριος στόχος του Τμήματος Ασφαλείας ήταν η ταχεία εξάλειψη των αντικομμουνιστικών δομών και της κοινωνικοπολιτικής βάσης του Πολωνικού Υπόγειου Κράτους, καθώς και η δίωξη πρώην υπόγειων στρατιωτών του Εσωτερικού Στρατού (Armia Krajowa) και αργότερα αντικομμουνιστικών οργανώσεων, όπως η Ένωση Ελευθερίας και Ανεξαρτησίας (ΕΕΑ).
Το Υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 1945 και σταμάτησε τη λειτουργία του στις 7 Δεκεμβρίου 1954. Ήταν η κύρια μυστική υπηρεσία στην κομμουνιστική Πολωνία κατά την περίοδο του σταλινισμού. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της ύπαρξής της, η Τμήμα Ασφάλειας ήταν υπεύθυνο για τον άγριο ξυλοδαρμό, τη σύλληψη, τη φυλάκιση, το βασανισμό και τη δολοφονία τουλάχιστον δεκάδων χιλιάδων πολιτικών αντιπάλων και υπόπτων, καθώς και για τη συμμετοχή σε ενέργειες όπως η Επιχείρηση Βιστούλας το 1947. Τα κεντρικά γραφεία βρίσκονταν στην οδό Κοσικόβα (Koszykowa) στο κέντρο της Βαρσοβίας, αλλά τα παραρτήματά του και οι χώροι κράτησής του ήταν διάσπαρτα σε ολόκληρη τη χώρα, με το πιο διαβόητο να είναι η φυλακή Μοκότουφ.
Το Τμήμα Ασφάλειας αντικαταστάθηκε από μια βραχύβια Επιτροπή Δημόσιας Ασφάλειας (1954–1956) και στη συνέχεια από μια οριακά λιγότερο κατασταλτική Υπηρεσία Ασφαλείας (ΥΑ) το 1956, αν και η δομή και ο στόχος και των δύο υπηρεσιών παρέμειναν σχεδόν πανομοιότυποι. Η ΥΑ λειτούργησε ως η κύρια μυστική υπηρεσία μέχρι την πτώση του κομμουνισμού στην Πολωνία το 1989 και διαλύθηκε το 1990. Μεταξύ 1945 και 1990 όλοι οι μυστικοί υπάλληλοι ήταν ευρέως γνωστοί στο κοινό ως Ουμπέτσι (Ubecy) ή, αργότερα, Εσμπέτσι (Esbecy).
Όνομα
Το Υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας (ΥΔΑ) ιδρύθηκε ως γραφείο ασφαλείας εντός του Πολωνικού Υπουργείου Εσωτερικών. Η πρώτη υπηρεσία και η πιο βάναυση υπηρεσία έγινε γνωστή ως «Τμήμα Ασφάλειας» (Urząd Bezpieczeństwa). Η δεύτερη υπηρεσία μετατράπηκε σε «Υπηρεσία Ασφαλείας του Υπουργείου Εσωτερικών», ή εν συντομία «Υπηρεσίες Ασφαλείας» (πολωνικά: Służba Bezpieczeństwa).
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|311x311εσ| Το [[Μανιφέστο της ΠΕΕΑ, που εκδόθηκε στις 22 Ιουλίου 1944]] Τον Ιούλιο του 1944, πίσω από τη σοβιετική γραμμή του μετώπου, σχηματίστηκε μια ολοκαίνουργια πολωνική προσωρινή κυβέρνηση, που ονομάστηκε Πολωνική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ, Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego, PKWN). Ιδρύθηκε στο Χέουμ με πρωτοβουλία Πολωνών κομμουνιστών, προκειμένου να αναλάβει τον έλεγχο των πολωνικών εδαφών που απελευθερώθηκαν από τη Ναζιστική Γερμανία από τον προελαύνοντα Κόκκινο Στρατό. Η ΠΕΕΑ ανακηρύχθηκε «η μόνη νόμιμη πολωνική κυβέρνηση» από τον Ιωσήφ Στάλιν, με πλήρη πολιτικό έλεγχο και σοβιετική χορηγία. Μέσα στην εσωτερική δομή της ΠΕΕΑ, υπήρχαν δεκατρία τμήματα που ονομάζονταν Resorty. Ένα από αυτά ήταν το Τμήμα Δημόσιας Ασφάλειας (Resort Bezpieczeństwa Publicznego) ή ΤΔΑ, με επικεφαλής τον Στανίσουαφ Ραντκιέβιτς. Ήταν ένας πρόδρομος της πολωνικής κομμουνιστικής μυστικής αστυνομίας.
Στις 31 Δεκεμβρίου 1944, η ΠΕΕΑ ενώθηκε με πολλά μέλη της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης με έδρα το Λονδίνο, μεταξύ των οποίων και ο Στανίσουαφ Μικοουάιτσικ (ο οποίος αργότερα διώχθηκε από τη χώρα). Η ΠΕΕΑ στη συνέχεια μετατράπηκε σε Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας (Rząd Tymczasowy Rzeczypospolitej Polskiej ή RTRP). Όλα τα τμήματα μετονομάστηκαν: το Τμήμα Δημόσιας Ασφάλειας έγινε Υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας (Ministrystwo Bezpieczeństwa Publicznego).
Εργασίες και αριθμοί του Τμήματος Ασφάλειας
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 έως το 1954, το Υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας – που λειτουργούσε παράλληλα με το Υπουργείο Άμυνας – ήταν ένας από τους μεγαλύτερους και ισχυρότερους θεσμούς στη μεταπολεμική Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας. Ήταν υπεύθυνο για εσωτερικές και ξένες πληροφορίες, αντικατασκοπεία, παρακολούθηση αντικρατικής δραστηριότητας στην Πολωνία και στο εξωτερικό, παρακολούθηση κυβερνητικών και πολιτικών επικοινωνιών (υποκλοπές), επίβλεψη των τοπικών κυβερνήσεων, διατήρηση πολιτοφυλακής, συντήρηση φυλακών, πυροσβεστικών υπηρεσιών, υπηρεσιών διάσωσης, και περιπολία συνόρων. Επίσης, ήταν υπεύθυνο για τα πολλά στρατόπεδα συγκέντρωσης που δημιουργήθηκαν από το Λαϊκό Επιτροπείο Εσωτερικών Υποθέσεων (όπως το στρατόπεδο εργασίας Ζγκόντα). Τον Ιούλιο του 1947, το Τμήμα Ασφάλειας απορρόφησε το Τμήμα II του Γενικού Επιτελείου του Πολωνικού Λαϊκού Στρατού (Πολωνική Στρατιωτική Πληροφορία). Στρατιωτική και πολιτική υπηρεσία πληροφοριών συγχωνεύτηκαν για να γίνουν το Τμήμα VII του Υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας.
Στη δεκαετία του 1950, το Υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας απασχολούσε περίπου 32.000 άτομα. Επίσης, το Τμήμα Ασφάλειας είχε τον έλεγχο σε πάνω από 41.000 στρατιώτες, συμπεριλαμβανομένων 29.053 ιδιωτών και 2.356 αξιωματικών του Σώματος Εσωτερικής Ασφάλειας (Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego, KBW), 57.000 αξιωματικούς στην Πολιτοφυλακή (Milicja Obywatel), 32.000 αξιωματικούς και στρατιώτες στη συνοριοφυλακή (Wojska Ochrony Pogranicza), 10.000 σωφρονιστικούς υπαλλήλους (Straż Więzienna) και 125.000 μέλη της Εθελοντικής Εφεδρείας της Πολιτοφυλακής (Ochotnicza Rezerwa Milicji Obywatelskiej, ORMO), μια παραστρατιωτική αστυνομία που χρησιμοποιήθηκε για ειδικές επιχειρήσεις.
Σοβιετική διείσδυση και πολιτικές καταστολές
Η πολιτική διείσδυση και ο στρατιωτικός έλεγχος στη χώρα από τη Σοβιετική Ένωση ήταν εμφανής στα πρώτα χρόνια της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας. Η Σοβιετική Βόρεια Ομάδα Δυνάμεων βρισκόταν στην Πολωνία μέχρι το 1956. Η διοίκηση και η διοικητική δομή των Πολωνικών Ενόπλων Δυνάμεων, των Πληροφοριών, της Αντικατασκοπίας, των ειδικών υπηρεσιών και των οργάνων εσωτερικής ασφάλειας τόσο των πολιτικών (UB) όσο και των στρατιωτικών (Κύρια Διεύθυνση Πληροφοριών του Πολωνικού Στρατού, ΚΔΠΣ), διεισδύθηκαν από σοβιετικές υπηρεσίες πληροφοριών και αντι-αξιωματικών πληροφοριών, που χρησίμευσαν ως η κύρια εγγύηση της φιλοσοβιετικής πολιτικής του νέου πολωνικού σοσιαλιστικού κράτους. Ο Κόκκινος Στρατός παρείχε βοήθεια στην ΚΔΠΣ όχι μόνο με τη μορφή συμβούλων, αλλά και με τις δικές του παραστρατιωτικές μονάδες συμπεριλαμβανομένων των ΛΕΚΑ, ΛΕΕΥ, GRU, SMERSH και, στα μετέπειτα χρόνια, με τα ΥΚΑ, ΥΕΥ και KGB.
Ο πρώτος Ρώσος επικεφαλής σύμβουλος της ΚΔΠΣ ήταν ο υποστράτηγος Ιβάν Σέροφ, ένας άρτια εκπαιδευμένος σταλινικός, έμπειρος στα σοβιετικά όργανα ασφαλείας. Ο Σέροφ έγινε διοικητής της πολιτοφυλακής που διοικούταν από το Λαϊκό Επιτροπείο Εσωτερικών Υποθέσεων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Εργάστηκε ως επικεφαλής του Μυστικού Πολιτικού Τμήματος του ΛΕΕΥ, προτού γίνει Λαϊκός Επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας στην ΕΣΣΔ. Το 1941-1945, ήταν ο Πρώτος Αναπληρωτής Λαϊκός Επίτροπος της Κρατικής Ασφάλειας και αργότερα - Αναπληρωτής Λαϊκός Επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων της Σοβιετικής Ένωσης. Μόλις έγινε κύριος σύμβουλος του ΤΑ το Μάρτιο του 1945, ο Σέροφ επέβλεψε την απαγωγή 16 κορυφαίων Πολωνών πολιτικών και ηγετών της υπόγειας αντίστασης, τους μετέφερε κρυφά στη Μόσχα, όπου βασανίστηκαν και ρίχτηκαν στη φυλακή μετά τη στημένη Δίκη των Δεκαέξι. Κανένας δεν επέζησε.
Σταλινική βασιλεία του τρόμου
Έγινε διείσδυση από πράκτορες της ΛΕΚΑ και του ΛΕΕΥ – το Υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας ήταν γνωστό για την εγκληματική του φύση. Από τον Ιανουάριο του 1945 (ή, 22 Ιουλίου), τα επιζώντα μέλη του Εσωτερικού Στρατού κατέθεσαν τα όπλα τους και έλαβαν επίσημη αμνηστία (που διήρκεσε έως τις 15 Οκτωβρίου). Οι περισσότεροι συνελήφθησαν από το ΤΑ επί τόπου, βασανίστηκαν και δικάστηκαν για προδοσία. Το ΤΑ διεξήγαγε βάναυση ειρήνευση πολιτών, μαζικές συλλήψεις, καθώς και πρόχειρες εκτελέσεις (δείτε: Εκτελέσεις στη φυλακή Μοκότουφ το 1951 και Δημόσια εκτέλεση στη Ντενμπίτσα) και μυστικές δολοφονίες. Σύμφωνα με καταθέσεις του Γιούζεφ Σφιάτουο και άλλων κομμουνιστικών πηγών, μόνο το 1945 ο αριθμός των μελών του Πολωνικού Υπόγειου Κράτους που απελάθηκαν στη Σιβηρία και σε διάφορα στρατόπεδα εργασίας στη Σοβιετική Ένωση έφτασε τις 50.000.
Συνολικά, τα έτη 1944–1956 περίπου 300.000 Πολωνοί πολίτες είχαν συλληφθεί, εκ των οποίων πολλές χιλιάδες καταδικάστηκαν σε μακροχρόνια φυλάκιση. Επιβλήθηκαν 6.000 θανατικές ποινές, οι περισσότερες από τις οποίες εκτελέστηκαν «στο μεγαλείο του νόμου». Είχε εισαχθεί ειδική πειθαρχική νομοθεσία, η οποία επέτρεπε την καταδίκη πολιτικών προσώπων ενώπιον στρατοδικείων, συμπεριλαμβανομένων νέων και παιδιών. Τα δικαστήρια ασχολήθηκαν με τα υποτιθέμενα εγκλήματα και όχι με την ηλικία και την ωριμότητα των θυμάτων. Για πολλά χρόνια, οι εισαγγελείς και δικαστές, καθώς και λειτουργοί του Υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας, της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Υπουργείου Εσωτερικών και της Κεντρικής Διεύθυνσης Πληροφοριών του Πολωνικού Στρατού εμπλέκονταν σε πράξεις αναγνωρισμένες από το διεθνές δίκαιο ως εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα κατά της ειρήνης. Οι λεγόμενοι «Καταραμένοι στρατιώτες» της αντικομμουνιστικής αντίστασης, που αντιτάχθηκαν στους νέους κατακτητές και επιτέθηκαν στα σταλινικά οχυρά, τελικά κυνηγήθηκαν από τις υπηρεσίες ασφαλείας του ΤΑ και τα τμήματα δολοφονίας. Οι υπόγειες κατασκευές είχαν καταστραφεί, και τα περισσότερα μέλη του Εσωτερικού Στρατού και της ΕΕΑ που παρέμειναν αντίθετοι στον κομμουνισμό, εκτελέστηκαν μετά από δίκες παρωδίες (που οργανώθηκαν μεταξύ άλλων από τους Χελένα Βολίνσκα-Μπρους και Στανίσουαφ Ζαρακόφσκι) ή απελάθηκαν στο σοβιετικό σύστημα των Γκουλάγκ.
Αποστασία
δεξιά|μικρογραφία|173x173εσ| Ο [[Γιάκουμπ Μπέρμαν]] Τον Νοέμβριο του 1953, ο Πρώτος Γραμματέας του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας, Μπολέσουαφ Μπιέρουτ, ζήτησε από το μέλος του Πολιτικού Γραφείου Γιάκουμπ Μπέρμαν να στείλει τον αντισυνταγματάρχη Γιούζεφ Σφιάτουο σε μια σημαντική αποστολή στο Ανατολικό Βερολίνο. Ο Σφιάτουο, αναπληρωτής επικεφαλής του Τμήματος 10 του ΤΑ, μαζί με τον συνταγματάρχη Ανάτολ Φέιτζιν, κλήθηκαν να συμβουλευτούν τον αρχηγό του Υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας της Ανατολικής Γερμανίας, Έριχ Μίλκε, σχετικά με την εξάλειψη της Βάντα Μπρούνσκα.
Οι δύο αξιωματούχοι ταξίδεψαν στο Βερολίνο και μίλησαν με τον Μίλκε. Στις 5 Δεκεμβρίου 1953, την επομένη της συνάντησης με τον Μίλκε, ο Σφιάτουο αυτομόλησε στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω της στρατιωτικής τους αποστολής στο Δυτικό Βερολίνο. Την επόμενη μέρα, οι αμερικανικές στρατιωτικές αρχές μετέφεραν τον Σφιάτουο στη Φρανκφούρτη και μέχρι το Δεκέμβριο, ο Σφιάτουο είχε μεταφερθεί στην Ουάσιγκτον, όπου υποβλήθηκε σε εκτενή αναφορά. αριστερά|μικρογραφία|197x197εσ| Ο [[Γιούζεφ Σφιάτουο αυτομόλησε στη Δύση και μίλησε δημόσια για τις βάναυσες ενέργειες του ΤΑ]] Η αποστασία του Σφιάτουο δημοσιοποιήθηκε ευρέως στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη από τις αμερικανικές αρχές, καθώς και στην Πολωνία μέσω του Radio Free Europe, φέρνοντας σε δύσκολη θέση τις αρχές της Βαρσοβίας. Ο Σφιάτουο γνώριζε πολύ καλά την εσωτερική πολιτική της πολωνικής κυβέρνησης, ιδιαίτερα τις δραστηριότητες των διαφόρων μυστικών υπηρεσιών. Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών, οι αμερικανικές εφημερίδες και το Radio Free Europe ανέφεραν εκτενώς την πολιτική καταστολή στην Πολωνία με βάση τις αποκαλύψεις του Σφιάτουο, συμπεριλαμβανομένων των βασανιστηρίων κρατουμένων υπό ανάκριση και των εκτελέσεων με πολιτικά κίνητρα. Ο Σφιάτουο περιέγραψε επίσης τις δυσκολίες μέσα στο Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας.
Μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων, ο Σφιάτουο είχε διαταχθεί να παραποιήσει στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν για να ενοχοποιηθεί ο Βουαντίσουαφ Γκομούουκα, τον οποίο συνέλαβε προσωπικά. Είχε επίσης συλλάβει και παραποιήσει στοιχεία εναντίον του Μάριαν Σπιχάλσκι, του μελλοντικού υπουργού Εθνικής Άμυνας, ο οποίος ήταν τότε κορυφαίος πολιτικός και υψηλόβαθμος στρατιωτικός.
Οργάνωση
μικρογραφία| Γραφείο Υπουργείου στη Βαρσοβία (σημερινό Υπουργείο Δικαιοσύνης) μικρογραφία|220x220εσ| Περιφερειακή τοποθεσία του Γραφείου Δημόσιας Ασφάλειας στο [[Στσέτσιν|Szczecin, Πολωνία]] Τα πολιτικά και διοικητικά θέματα του Υπουργείου υπάγονταν στην εξουσία του Γιάκουμπ Μπέρμαν, ενός σταλινικού από το Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας. Η δομή του Υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας άλλαζε συνεχώς από τον Ιανουάριο του 1945, καθώς το Υπουργείο επεκτεινόταν. Χωρίστηκε σε τμήματα και κάθε τμήμα υποδιαιρέθηκε σε τμήματα στα οποία ανατέθηκαν διαφορετικά καθήκοντα. Τον Ιανουάριο του 1945, το μεγαλύτερο και το πιο σημαντικό τμήμα του ΤΑ ήταν το Τμήμα Ένα, υπεύθυνο για την αντικατασκοπεία και τις αντικρατικές δραστηριότητες. Επικεφαλής του ήταν ο στρατηγός Ρόμαν Ρομκόφσκι. Το Τμήμα Ι χωρίστηκε σε Τμήματα, καθένα από τα οποία ήταν υπεύθυνο για μια διαφορετική αλλά συγκεκριμένη λειτουργία που περιγράφεται μόνη της με τον ακόλουθο τρόπο:
Γνωστές δραστηριότητες
Οι καταστολές των πολιτικών αντιπάλων αναζωπυρώθηκαν μετά την πολωνική πολιτική κρίση του 1968. Με την εμφάνιση του κινήματος Αλληλεγγύης το 1980, ο Λεχ Βαλέσα βρισκόταν υπό τη συνεχή επιτήρηση του ΥΑ. Καθ΄ όλη τη διάρκεια του στρατιωτικού νόμου (1981-1983), το ΥΑ διαδραμάτισε βασικό ρόλο στην υποκλοπή τηλεφώνων σε δημόσιους χώρους και ιδρύματα. Συμμετείχε επίσης σε διείσδυση στις επιτροπές και τις συγκεντρώσεις της Αλληλεγγύης.
Τα βασανιστήρια και η εκτέλεση του καθολικού ιερέα Γέζι Ποπιεουούσκο από μέλη του ΥΑ (που αργότερα καταδικάστηκαν για φόνο) το 1984 συγκλόνισαν την Πολωνία. Η υπηρεσία είναι επίσης ύποπτη για τη δολοφονία του Στανίσουαφ Πίγιας, του καθολικού ιερέα Στέφαν Νιεντζιέλακ και αναφέρεται ότι κακοποίησε τον ιερέα Ρόμαν Κότλας, ο οποίος πέθανε μυστηριωδώς μετά από ξυλοδαρμό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας Κατηγορία:Κομμουνισμός στην Πολωνία Κατηγορία:Ανατολικό Μπλοκ Κατηγορία:Μυστική Αστυνομία
Νικόπολις η προς Ίστρον
Η Νικόπολις η προς Ίστρον (λατινικά: Nicopolis ad Istrum ή Nicopolis ad Iatrum) ήταν ρωμαϊκή και πρωτοβυζαντινή πόλη.
Τα ερείπια της βρίσκονται στο χωριό Νίκιουπ, 20 χλμ. βόρεια του Βελίκο Τάρνοβο στη βόρεια Βουλγαρία. Η πόλη έφτασε στο απόγειό της κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αδριανού, των Αντωνίνων και της Δυναστείας των Σεβήρων. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές συνεχίζονται για να αποκαλύψουν περισσότερα από την πόλη.
Η τοποθεσία τοποθετήθηκε στον Προκαταρκτικό Κατάλογο για εξέταση ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1984.
Ιστορία
Ο Τραϊανός σκόπευε ξεκάθαρα να γίνει μια υπέροχη πόλη με σταδιακή ανάπτυξη. Ωστόσο, ο μνημειακός χαρακτήρας της πόλης χρονολογείται κυρίως από τον Αδριανό και τον Αντωνίνος τον Ευσεβή (138-161) και οι επιγραφές που βρέθηκαν δεν είναι νωρίτερα από το 136, όταν χρησιμοποιήθηκε το όνομα Ulpia Nicopolis ad Istrum. Η νέα αγορά περιλάμβανε μια μνημειακή ιωνική στοά και μια πολυτελή αίθουσα άγνωστης λειτουργίας.
Η πόλη λεηλατήθηκε από τους Κοστοβώκους το 170-171, μια φυλή από τη σημερινή Δυτική Ουκρανία, λίγο μετά την οποία χτίστηκαν τα τείχη της πόλης. Πολλά κτίρια αποκλείστηκαν από την περιτειχισμένη περιοχή από αυτή την εποχή.
Η πόλη άκμασε ξανά τον 2ο και 3ο αιώνα επί της δυναστείας των Σεβήρων (193-235). Το 193 η πόλη προίκισε τον Σεπτίμιο Σευήρο, τον τότε ακόμη διεκδικητή του θρόνου, με 700.000 δηνάρια (μια περιουσία εκείνη την εποχή) για τα οποία ένα αντίγραφο της ευχαριστήριας επιστολής προς την πόλη από τον αυτοκράτορα, αφού έγινε διάδοχος, καταγράφεται σε μια επιγραφή. Έκανε αρκετές επισκέψεις στην πόλη στη συνέχεια.
Ωστόσο, από το 212 περίπου ο τιμητικός τίτλος Ulpia δεν χρησιμοποιήθηκε πλέον σε δημόσιες επιγραφές, κάτι που πιστεύεται ότι ήταν αποτέλεσμα της δυσαρέσκειας του Καρακάλλα με την πόλη μετά την επίσκεψή του εκεί το 211-212. Ο Καρακάλλας έκλεισε το νομισματοκοπείο και έχασε το καθεστώς του civitas stipendaria, καθώς και την οικονομική του ευημερία. Μετά το θάνατό του, η πόλη οργάνωσε αγώνες για τον νέο αυτοκράτορα και ως αποτέλεσμα φαίνεται ότι η πόλη ανέκτησε την ιδιότητα του καθεστώτος πόλης, αν και όχι το πλήρες όνομά της, και άνοιξε ξανά το νομισματοκοπείο, εκδίδοντας νομίσματα που έφεραν εικόνες των δημόσιων κτιρίων της.
Το 250, κοντά στην πόλη, ο Συτοκράτορας Δέκιος νίκησε τους Γότθους στη Μάχη της Νικόπολις η προς Ίστρον.
Επί Μέγα Κωνσταντίνου από το 306 τα κατεστραμμένα κτήρια της βόρειας αγοράς αντικαταστάθηκαν από δύο κτισμένα με τοιχοποιία opus mixtum, χωρισμένα σε τρία κλίτη με σειρές μεγάλων πεσσών, που μπορεί κάλλιστα να ήταν horrea (αποθήκες), δεδομένου ότι άλλες κοντινές πόλεις (π.χ. Ζάλδαπα) έλαβαν επίσης horrea και όχι βασιλικές την ίδια περίοδο. Αυτά τα horrea πιθανότατα αποτελούσαν μέρος του μεγάλου δικτύου ανεφοδιασμού για τον στρατό του Δούναβη που βοήθησε με την κατασκευή μεγάλου αριθμού horrea στα τέλη του 3ου και στις αρχές του 4ου αιώνα.
Το 447, η πόλη καταστράφηκε από τους Ούννους του Αττίλα. Ίσως είχε ήδη εγκαταλειφθεί πριν από τις αρχές του 5ου αιώνα.
Περίπου στα μέσα του 5ου αιώνα, μετά την εισβολή των Ούννων, χτίστηκαν νέα ψηλά και ισχυρά τείχη που γειτνιάζουν με το νότιο τείχος της παλιάς πόλης. Φαίνεται ότι μέχρι τότε οι παλιοί τοίχοι ήταν σε κακή κατάσταση και η επισκευή τους δεν ήταν βιώσιμη. Επιπλέον, το σημαντικό μήκος τους που ήταν 1,8 χλμ απαιτούσαν περισσότερους φρουρούς από αυτούς που ήταν διαθέσιμοι. Η νέα πόλη είχε έκταση το 1/4 της αρχικής πόλης που περίκλειε λίγο περισσότερο από στρατιωτικά κτίρια και εκκλησίες, ακολουθώντας μια πολύ κοινή τάση για τις πόλεις εκείνου του αιώνα στην περιοχή του Δούναβη. Η μεγαλύτερη έκταση των εκτεταμένων ερειπίων (21,55 εκτάρια) της κλασικής Νικόπολης δεν ξανακαταλήφθηκε. Το νότιο τείχος της παλιάς πόλης ανακατασκευάστηκε ως βόρειο τείχος του νέου. Οι πύργοι του χτίστηκαν πάνω σε κατεστραμμένα και εγκαταλελειμμένα κτίρια, ενώ στις νέες κατασκευές χρησιμοποιήθηκαν διακοσμημένοι λιθόλιθοι από τις προσόψεις τους. Οι πύργοι ήταν περίπου 15 μέτρα μπροστά από το τείχος ύψους 10 μέτρων. Το εξωτερικό του τείχους αποδόθηκε με κονίαμα με εγχάρακτα αυλάκια που μιμούνται ογκώδεις λιθόλιθους. Η παλιά νότια πύλη αργότερα υποβλήθηκε επίσης σε μια μεγάλη ανακατασκευή για να αντισταθμίσει το υψηλότερο περιβάλλον, καθώς η πύλη βρισκόταν σε μια κοιλότητα.
Η πόλη έγινε επισκοπικό κέντρο κατά την πρώιμη βυζαντινή περίοδο. Τα ονόματα δύο από τους πρώτους επισκόπους της πόλης είναι γνωστά: ο Μάρκελλος (το 451) και ο Αμάντιος (το 518).
Η πόλη καταστράφηκε από τους Αβάρους και τους Σλάβους στα τέλη του 7ου αι. κατά τους Αβαροβυζαντινούς Πολέμους. Ένας μικρός βουλγαρικός οικισμός δημιουργήθηκε αργότερα στα ερείπια του (9ος-14ος αιώνας). Η Νικόπολις μπορεί να ειπωθεί ότι ήταν η γενέτειρα της γερμανικής λογοτεχνικής παράδοσης. Τον 4ο αιώνα, ο Γότθος επίσκοπος, ιεραπόστολος και μεταφραστής Ουλφίλας έλαβε άδεια από τον Αυτοκράτορα Κωνστάντιο Β΄ να μεταναστεύσει με το ποίμνιο των προσηλυτισμένων του στη Μοισία και να εγκατασταθεί κοντά στη Νικόπολις το 347-348. Εκεί, επινόησε το γοτθικό αλφάβητο και επέβλεψε τη μετάφραση της Βίβλου από τα ελληνικά στα γοτθικά, η οποία πραγματοποιήθηκε από μια ομάδα μελετητών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στη Βουλγαρία Κατηγορία:Πρώην κατοικημένες περιοχές στη Βουλγαρία Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές της Ευρώπης
Βαν (Γαλλία)
Η Βαν (γαλλικά: Vannes) είναι κοινότητα στο νομό Μορμπιάν στη νότια ακτή της περιοχής της Βρετάνης, στη βορειοδυτική Γαλλία. Ιδρύθηκε πριν από 2.000 χρόνια.
Είναι η διοικητική πρωτεύουσα του νομού. Χτισμένη αμφιθεατρικά στο βάθος του κόλπου του Μορμπιάν, η Βαν απλώθηκε γύρω από την παλιά περιτειχισμένη πόλη, που βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου.
Έχει πληθυσμό 53.218 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο μιας ευρύτερης αστικής περιοχής με 155.937 κατοίκους.
Οι κάτοικοι της πόλης ονομάζονται Βανεταί και Βανεταίζ.
Γεωγραφικά στοιχεία
Είναι πρωτεύουσα του νομού Μορμπιάν και οικονομικό και τουριστικό κέντρο της περιοχής.
Έχει πληθυσμό 53.218 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο μιας ευρύτερης αστικής περιοχής με 155.937 κατοίκους.
Η Βαν αναπτύχθηκε γύρω από την παλιά περιτειχισμένη πόλη στη συμβολή τριών λόφων: το λόφο Μενέ όπου βρίσκεται το ιστορικό κέντρο της πόλης, το λόφο Μπουαμορώ όπου βρίσκεται η περιοχή Σαιν-Πατέρν και το λόφο Γκαρέν όπου βρίσκεται το Δημαρχείο και άλλα διοικητικά κτίρια του νομού.
Η πύλη Σαιν-Βενσάν, η κύρια πύλη προς την παλιά πόλη, βρίσκεται στους πρόποδες της μαρίνας, η οποία είναι προσβάσιμη από κανάλι μήκους 1.500 μέτρων που οδηγεί τα σκάφη από τη γέφυρα Κερινό στις αποβάθρες.
Η έκταση της κοινότητας είναι 32,30 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το υψόμετρο κυμαίνεται από 0 έως 56 μέτρα.
Το κλίμα είναι ωκεάνιο και χαρακτηρίζεται από ήπιους, βροχερούς χειμώνες και δροσερά, σχετικά υγρά καλοκαίρια, με μέγιστη βροχόπτωση κατά τη διάρκεια της ψυχρής περιόδου.
Ιστορία
Δείτε επίσης: Βρετάνη και Δουκάτο της Βρετάνης
Η αρχαία πόλη αριστερά|μικρογραφία|Notitia dignitatum, 4ος αιώνας Το όνομα της πόλης προέρχεται από τους Βενετούς, ένα ναυτικό κελτικό λαό που έζησε στο νοτιοδυτικό τμήμα της Αρμορικής στη Γαλατία πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση. Οι Βενετοί ήταν καλοί ναυτικοί και επιδόθηκαν στο εμπόριο μέσω θαλάσσης για αιώνες. Περί το 150 π.Χ. οι ενδείξεις εμπορικών συναλλαγών (όπως τα Γαλατικά και Βελγικά νομίσματα) στις εκβολές του Τάμεση στη Μεγάλη Βρετανία αυξήθηκαν κατακόρυφα.
Οι Βενετοί είχαν ηγηθεί της αρμορικανής εξέγερσης κατά των Ρωμαίων και νικήθηκαν από το στόλο του Ιούλιου Καίσαρα το 56 π.Χ. στο Λοκμαριακέ. Πολλοί από τους Βενετούς είτε σφαγιάστηκαν είτε πωλήθηκαν δούλοι. Οι Ρωμαίοι ίδρυσαν στον λόφο Μπουαμορώ μια πόλη που ονόμασαν Νταριόριτουμ. Η πόλη οργανώθηκε γύρω από ένα τεράστιο «φόρουμ», το οποίο ήταν η διοικητική και πολιτική πρωτεύουσα της επικράτειας των Βενετών. Κάτω από την πόλη, ένα λιμάνι διευκόλυνε τις εμπορικές δραστηριότητες της πόλης.
Στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ., κρίθηκε αναγκαία η κατασκευή κάστρου (οχυρωμένου χώρου) στο γειτονικό λόφο Μενέ. Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στις αρχές του 5ου αιώνα, το όνομα της πόλης αποκαταστάθηκε και ονομάστηκε Vennes ή Benetis και στα βρετονικά Gwened, όπως εμφανίζεται στο ρωμαϊκό διοικητικό έγγραφο Notitia dignitatum που χρονολογείται από το 400.
Η μεσαιωνική πόλη μικρογραφία|Πτώση της Βαν, 1342 Από τον 5ο έως τον 7ο αιώνα, οι κάτοικοι εκτοπίστηκαν ή εξομοιώθηκαν με τα κύματα μεταναστών Βρετόνων, που εγκατέλειπαν τη χώρα τους λόγω των εισβολών των Σαξόνων στη Βρετανία. Η πόλη μεγάλωσε γύρω από δύο πόλους ανάπτυξης: το κάστρο με τον καθεδρικό ναό στο λόφο Μενέ και στον λόφο Μπουαμορώ, αρχικό χώρο της γαλατο-ρωμαϊκής πόλης. Με το βρετονικό όνομα Gwened (που επίσης προέρχεται από τους Βενετούς), η πόλη έγινε το κέντρο ενός από τα τρία ανεξάρτητα πριγκηπάτα ή βασίλεια της Βρετάνης, το Μπροερέκ (Βαννεταί). Η επισκοπή της Βαν ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα και το Συμβούλιο της Βαν πραγματοποιήθηκε εκεί το 461. Το βασίλειο προσαρτήθηκε στην Κορνουάιγ για μια εποχή στις αρχές του 6ου αιώνα, αλλά συνδέθηκε μόνιμα με τη Ντομνονέ υπό τον βασιλιά και ιερέα Σαιν-Ζυντικέλ γύρω στο 635. αριστερά|μικρογραφία|260x260εσ|Πλατεία Ερρίκου Δ' στη Βαν Κατά τον 9ο αιώνα, τα ανεξάρτητα βασίλεια της Βρετάνης ( Ντομνονέ, Κορνουάιγ και Μπροερέκ) ενώθηκαν υπό την εξουσία των βασιλέων και μετέπειτα δουκών και σχημάτισαν το δουκάτο της Βρετάνης. Στο τέλος του Μεσαίωνα η Βάν είχε γίνει μια από τις σημαντικότερες πόλεις της Βρετάνης. Ο δούκας Ιωάννης Δ΄ της Βρετάνης (1365-1399) κατασκεύασε το κάστρο Ερμίν και επέκτεινε την περιοχή που προστατεύονταν από τα τείχη της πόλης. Η πόλη μεγάλωσε προς την περιοχή του λιμανιού, το οποίο ήταν εξαιρετικά δραστήριο σε εκείνη την εποχή.
Το 1342, η Βαν πολιορκήθηκε τέσσερις φορές από τις δυνάμεις και των δύο πλευρών στα πλαίσια του πολέμου της διαδοχής στο δουκάτο της Βρετάνης. Ο υπερασπιστής της πόλης, Ολιβιέ ντε Κλισόν Δ', αιχμαλωτίστηκε από τους Άγγλους, αλλά τελικά απελευθερώθηκε. Οι Γάλλοι τελικά τον εκτέλεσαν με την υποψία ότι τα λύτρα ήταν ασυνήθιστα χαμηλά και ως εκ τούτου μπορεί να ήταν προδότης.
Η σύγχρονη πόλη μικρογραφία|280x280εσ|Η μάχη του κόλπου του Κιμπερόν, 1759 Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα ιδρύθηκαν πολλά μοναστήρια στα περίχωρα της πόλης. Μεταξύ 1675 και 1689, η εξορία του κοινοβουλίου της Βρετάνης, υποχρεωμένη να εγκαταλείψει τη Ρεν και να έρθει στη Βαν, πυροδότησε την κατασκευή νέων κτιρίων, ιδιαίτερα στο νότιο τμήμα της πόλης μέσα στα τείχη. Κατασκευάστηκε δίκτυο πόσιμου νερού και δενδροφυτευμένες αλέες και χώροι περιπάτου προστέθηκαν στην ομορφιά της πόλης.
Το 1759, η Βαν χρησιμοποιήθηκε ως σημείο εκκίνησης για μια προγραμματισμένη γαλλική εισβολή στη Βρετανία. Πολλά στρατεύματα συγκεντρώθηκαν εκεί, αλλά ποτέ δεν απέπλευσαν λόγω της γαλλικής ναυτικής ήττας στη μάχη του κόλπου του Κιμπερόν κατά τη διάρκεια του Επταετούς πολέμου, τον Νοέμβριο του 1759.
Το 1795, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, οι γαλλικές δυνάμεις που είχαν συγκεντρωθεί στη Βαν απέκρουσαν με επιτυχία μια βρετανική-φιλοβασιλική εισβολή.
Η πόλη τον 19ο και 20ο αιώνα μικρογραφία|240x240εσ|Το Δημαρχείο της Βαν αριστερά|μικρογραφία|Το Δικαστικό μέγαρο στη Βαν Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα δύο παράγοντες οδήγησαν στην αστικοποίηση των προαστίων: η άφιξη του σιδηρόδρομου το 1862 και μετά το 1870 η εγκατάσταση δύο συνταγμάτων πυροβολικού που προκάλεσαν την ανανέωση της ανάπτυξης της πόλης. Οι ελαφρές βιομηχανίες και οικισμοί εξαπλώθηκαν γύρω από τον σταθμό, ακολουθούμενοι από τα δυτικά τμήματα της πόλης, τα οποία έγιναν κατοικημένες περιοχές.
Δημιουργήθηκαν νέοι δρόμοι, αποφεύγοντας τα παλιά τείχη, τα οποία υπέστησαν πολύ μικρές ζημιές. Κατασκευάστηκαν μεγάλα δημόσια κτίρια όπως το κτίριο της Νομαρχίας και το Δημαρχείο.
Η πόλη αυξήθηκε απότομα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και της δεκαετίας του 1970, η δημιουργία τομέων ανάπτυξης προτεραιότητας και η κατασκευή του βόρειου περιφερειακού δρόμου άλλαξαν βαθιά την οικιστική περιοχή, η οποία σήμερα εκτείνεται πέρα ​​από τα όρια του δημοτικού συμβουλίου. Ωστόσο, η πόλη κατάφερε να διατηρήσει τον ιστορικό πυρήνα της χάρη στο σχέδιο διατήρησης και βελτίωσης που εγκρίθηκε το 1982.
Οικονομία
μικρογραφία|180x180εσ|«Ο Βαν και η γυναίκα του», γλυπτό σε πρόσοψη μεσαιωνικού σπιτιού Η πόλη αποτελεί σημαντικό γεωργικό κέντρο με πτηνοτροφία και παραγωγή κτηνοτροφών. Η ελαφρές βιομηχανίες ασχολούνται με την κατασκευή ελαστικών, προκατασκευασμένων δομικών υλικών και μεταλλικών ειδών. Σημαντική οικονομική δραστηριότητα προσφέρει στην πόλη ο τουρισμός.
Βρετονική γλώσσα
Τον Οκτώβριο 2007, η κοινότητα εισήγαγε ένα σχέδιο για την προώθηση της γλώσσας της Βρετάνης μέσω του προγράμματος Ya d'ar brezhoneg («Ναι στα Βρετονικά»).
Το 2008, το 7,71% των μαθητών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης φοίτησαν σε δίγλωσσα σχολεία.
Εκδηλώσεις
Κάθε χρόνο, τον Ιούλιο, στη Βαν πραγματοποιείται ένα φεστιβάλ για την ανάδειξη του ιστορικού παρελθόντος της πόλης. Κατά τη διάρκεια των Ιστορικών Γιορτών (Fêtes Historiques), αναδεικνύεται η μεσαιωνική ατμόσφαιρα στο κέντρο της μεσαιωνικής πόλης.
Αθλητισμός
μικρογραφία|Το στάδιο La Rabine Η τοπική ομάδα ποδοσφαίρου είναι η Βαν ΟΚ, μέλος του Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της Γαλλίας Λιγκ 2 για την σεζόν 2009-10.
Ο σύλλογος ράγκμπι της Βαν είναι ομάδα της Ένωσης Ράγκμπι και συναγωνίστηκε στο Pro D2 για το 2015-16.
Και οι δύο ομάδες παίζουν στο στάδιο Λα Ραμπίν της Βαν που κατασκευάστηκε το 2001.
Η πόλη ήταν το σημείο εκκίνησης για την 9η σκηνή του ποδηλατικού Γύρου της Γαλλίας του 2015.
Αξιοθέατα
Η Βαν αποτελεί σημείο εκκίνησης για εκδρομές στη διάσημη «μικρή θάλασσα», τον κόλπο του Μορμπιάν. Όσο για την παλιά μεσαιωνική πόλη που είναι συγκεντρωμένη γύρω από τον καθεδρικό ναό του Σαιν Πιέρ και περιβάλλεται από τα παλιά τείχη, είναι πόλος έλξης για την αρχιτεκτονική της κληρονομιά, το πεζοδρομημένο ιστορικό κέντρο της περιλαμβάνει 171 μεσαιωνικά σπίτια με ξυλοδεσιές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βρετάνης
Πολίτης δεύτερης κατηγορίας
Πολίτης δεύτερης κατηγορίας είναι το άτομο το οποίο υφίσταται συστηματικές και ενεργές διακρίσεις εντός του κράτους ή άλλης πολιτικής δικαιοδοσίας, παρά την ονομαστική του ιδιότητα ως πολίτης ή ως νόμιμος κάτοικος στον τόπο αυτό. Παρόλο που δεν είναι σκλάβοι, παράνομοι, λαθραίοι μετανάστες ή εγκληματίες, οι πολίτες δεύτερης κατηγορίας έχουν σημαντικά περιορισμένα νομικά και πολιτικά δικαιώματα, καθώς και κοινωνικοοικονομικές ευκαιρίες, ενώ συχνά υπόκεινται σε κακομεταχείριση και εκμετάλλευση στα χέρια των υποτιθέμενων προϊσταμένων τους. Συστήματα με ντε φάκτο πολίτες δεύτερης κατηγορίας θεωρούνται ευρέως ότι παραβιάζουν ανθρώπινα δικαιώματα.
Οι τυπικές συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι πολίτες δεύτερης κατηγορίας περιλαμβάνουν συνήθως:
Η κατηγορία χρησιμοποιείται ανεπίσημα και είναι ακαδημαϊκή, κατά κύριο λόγο. Ενδεικτικά, ο ίδιος ο όρος χρησιμοποιείται υποτιμητικά από σχολιαστές. Οι κυβερνήσεις αρνούνται πολλές φορές την ύπαρξη δεύτερης τάξης εντός της χώρας τους και ως άτυπη κατηγορία, η υπηκοότητα δεύτερης κατηγορίας δεν μετριέται με αντικειμενικά κριτήρια, αλλά περιπτώσεις όπως οι Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες υπό φυλετικό διαχωρισμό και οι Νόμοι του Τζιμ Κρόου, η καταστολή των Αβορίγινων στην Αυστραλία πριν από το 1967, η επέλαση εθνοτικών ομάδων που χαρακτηρίστηκαν ως «ειδικοί έποικοι» στη Σοβιετική Ένωση, το καθεστώς του Απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, οι γυναίκες στη Σαουδική Αραβία που τηρούν το νόμο της Σαρία της Σαουδικής Αραβίας, άτομα ΛΟΑΤ σε χώρες που δεν επιτρέπουν γάμους ομοφυλοφίλων ή ποινικοποιούν κατηγορηματικά τις συναινετικές σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ ομοφυλοφίλων και οι Ρωμαιοκαθολικοί στη Βόρεια Ιρλανδία κατά την κοινοβουλευτική εποχή. Οι εν λόγω περιπτώσεις αποτελούν όλες τους παραδείγματα ομάδων που ιστορικά έχουν περιγραφεί ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας και ως θύματα κρατικών διακρίσεων. Ιστορικά, πριν τα μέσα του 20ού αιώνα, τούτη η πολιτική εφαρμόστηκε από αρκετές ευρωπαϊκές αποικιοκρατίες σε αποίκους υπερπόντιων κτήσεων.
Ένας αλλοδαπός ή ένας αλλοδαπός υπήκοος, και τα τέκνα γενικότερα, αποτελούν αντιπροσωπευτικά δείγματα πολιτών δεύτερης κατηγορίας, δίχως αυτό να συνεπάγεται με απουσία νομικής προστασίας, ούτε και έλλειψης αποδοχής από τον τοπικό πληθυσμό. Στερούνται, όμως, πολλά από τα πολιτικά δικαιώματα που συνήθως δίνονται στην κυρίαρχη κοινωνική ομάδα. Ένας πολιτογραφημένος πολίτης από την άλλη πλευρά έχει ουσιαστικά τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με οποιονδήποτε άλλον πολίτη, εκτός από έναν ενδεχόμενο αποκλεισμό από ορισμένα δημόσια αξιώματα, ενώ επίσης προστατεύεται νομικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιθαγένεια Κατηγορία:Κοινωνικές ομάδες Κατηγορία:Κοινωνική ανισότητα Κατηγορία:Θρησκεία και πολιτική Κατηγορία:Πολιτική ορολογία Κατηγορία:Αδικία Κατηγορία:Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Κατηγορία:Ισότητα δικαιωμάτων Κατηγορία:Ταξική διάκριση
Χρήση των web browsers
Το πρώτο πρόγραμμα περιήγησης στο διαδίκτυο ήταν το Mosaic δημιουργημένο στις αρχές του 1993 από την NCSA. Πριν από αυτό το πρόγραμμα οι ιστοσελίδες ήταν βασισμένες σε κείμενο. Το χρησιμοποιούσε σχεδόν ο περισσότερος πληθυσμός που είχε υπολογιστή για όλο το 1993.
Στα μέσα του 1994 δημιουργήθηκε το Netscape Navigator, το πρόγραμμα περιήγησης στο ίντερνετ δημιουργημένο από την Netscape. Κόστιζε 49 Αμερικάνικα δολάρια (40.96 Ευρώ) ενώ είχε 90 ημέρες δωρεάν δοκιμαστική έκδοση. Με πολύ γρήγορο ρυθμό ξεπέρασε το NCSA Mosaic και έγινε το διασημότερο πρόγραμμα περιήγησης στο διαδίκτυο εκείνης της εποχής.
Στα μέσα του 1995 ήρθε το Miscrosoft Internet Explorer βασισμένο στο Mosaic της Spyglass Inc. όπου ήταν πολύ σπάνιο. Ήρθε ως μια δωρεάν επέκταση στα Windows 95 και ξεκίνησε με αργό αλλά σταθερό ρυθμό να ξεπερνάει την NCSA Mosaic.
Το 1997, το Netscape χαμήλωσε την τιμή κόστους κατά 70% επειδή ξεκίνησαν οι καταναλωτές να χρησιμοποιούν το Internet Explorer, αλλά αυτό δεν έφερε και πολλές αποδώσεις μιας και το Internet Explorer συνέχιζε να γίνεται πιο χρησιμοποιούμενο.
Μιας και το 1997 δεν έφερε μεγάλες αποδώσεις, το Netscape έγινε εντελώς δωρεάν λογισμικό ελπίζοντας να κερδίσει μερικούς καταναλωτές, αλλά δεν βοήθησε και πολύ, μιας και στα μέσα του 1998 το Internet Explorer ξεπέρασε το Netscape και έγινε το πιο διάσημο πρόγραμμα περιήγησης στο διαδίκτυο. Όμως η Microsoft μεταφέρθηκε στα δικαστήρια επειδή παρέβαινε τους μονοπωλιακούς κανόνες.
Στις αρχές του 1999, η America Online αγόρασε το Netscape για 4.2 δισεκατομμύρια δολάρια ενώ το Internet Explorer συνεχίζει την τεράστια επιτυχία του.
Το 2000, η Microsoft κρίθηκε ένοχη για όλο το μονοπώλιο και αποφάσισε να αφαιρέσει το Internet Explorer από τα Windows, αλλά ο κόσμος συνέχισε να το χρησιμοποιεί και συνεχίζει να μεγαλώνει.
Το 2001, το Internet Explorer έγινε ο επίσημος νικητής στη μάχη με τον "πόλεμο" των προγραμμάτων περιήγησης στο διαδίκτυο.
Στα μέσα του 2002 δημιουργείται το Mozilla Firefox Beta, όπου στην αρχή ονομάστηκε Phoenix και μετά Firebird. Έχει σχετικά μικρή αλλά σταθερή επιτυχία και ξεπερνάει τα 3 πιο παλιά προγράμματα περιήγησης.
Το 2003 δημιουργείται το Safari, το πρόγραμμα περιήγησης της Apple για Mac υπολογιστές, αλλά δεν υπήρχαν πολλοί καταναλωτές με Mac, όποτε δεν είχε μεγάλη επιτυχία στην αρχή.
Το 2004, το Mozilla Firefox έρχεται τελικά στο δημόσιο με το νέο του όνομα και αρχίζει να γίνεται πιο διάσημο.
Στις αρχές του 2005, το Opera γίνεται δωρεάν, αλλά εξακολουθεί να έχει μικρή επιτυχία.