cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θυμαρίδας
Βίος και έργο
Στα σχόλιά του για την Αριθμητικήν Εισαγωγήν του Νικομάχου, ο Ιάμβλιχος μάς πληροφορεί ότι ο Θυμαρίδας μελέτησε τα συστήματα γραμμικών εξισώσεων. Ειδικότερα, ο Θυμαρίδας εξήγαγε τον τότε ονομαστό κανόνα που αποκαλείτο «άνθος του Θυμαρίδα» και που εκφράζεται ως εξής :
«Εάν δίνεται το άθροισμα κάποιων n τον αριθμό ποσοτήτων, και επίσης το άθροισμα κάθε ζεύγους τους που περιέχει μία συγκεκριμένη από αυτές, τότε αυτή η συγκεκριμένη ποσότητα ισούται με 1/(n + 2) [αυτό είναι τυπογραφικό λάθος στο βιβλίο του Flegg — ο παρονομαστής θα πρέπει να είναι n − 2, όπως στη μαθηματική έκφραση που ακολουθεί] της διαφοράς ανάμεσα στα αθροίσματα αυτών των ζευγών και το πρώτο, γενικό δοσμένο άθροισμα.»
Με σημερινό συμβολισμό, είναι η λύση του εξής συστήματος n γραμμικών εξισώσεων με n αγνώστους :
... που είναι η εξής:
Ο Ιάμβλιχος μάλιστα παραθέτει στη συνέχεια το πώς ορισμένα άλλα συστήματα γραμμικών εξισώσεων που δεν έχουν αυτή τη μορφή μπορούν να αναχθούν σε αυτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Πάριοι
Σφιεντοσουάβα
Σφιεντοσουάβα (πολωνικά: Świętosława) ήταν το όνομα μιας Πολωνής πριγκίπισσας, κόρης του Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας και αδελφής του Μπολέσλαφ Α΄ του Γενναίου. Σύμφωνα με Γερμανούς χρονογράφους, αυτή η πριγκίπισσα, της οποίας δεν ανέφεραν το όνομα, παντρεύτηκε πρώτα με τον Έρικ το Νικηφόρο της Σουηδίας και στη συνέχεια με τον Σβεν Α΄ της Δανίας, δίνοντας στον πρώτο έναν γιο, τον Όλαφ Σκότκονουνγκ και στον δεύτερο δύο γιους, τους Χάραλντ Β΄ της Δανίας και Κνούτο. Το όνομα που της δόθηκε αναδρομικά, Σφιεντοσουάβα, προέρχεται από το όνομα μιας πιθανής κόρης, με την υπόθεση ότι αυτό το κορίτσι μπορεί να έχει το ίδιο όνομα με τη μητέρα της.
Οι ισλανδικές σάγκα την έδωσαν το ρόλο της διαδόχου βασίλισσας των δύο αυτών μοναρχών της Σίγκριντ της Υψηλής, κόρη του Σκόγκλαρ Τόστε. Αυτή η αναφορά θεωρείται λιγότερο αξιόπιστη από τους σύγχρονους χρονογράφους από διάφορους μελετητές, σύμφωνα με τον Μπριγκίτα Φριτς στο Svenskt biografiskt lexikon και η ιστορική αυθεντικότητα της Σίγκριντ αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό. Ο Σνόρρι Στούρλουσον αναφέρει επίσης μια Σλάβα πριγκίπισσα που αποκαλεί Γκούνχιλντ του Βέντεν, κόρη του Βασιλιά Μπουρίσλαβ των Βένδων, τους αρχαίους Σλάβους που κατοικούσαν στις βόρειες περιοχές της σύγχρονης Πολωνίας, και έχει προταθεί ότι η Γκούνχιλντ μπορεί να είναι μια κάπως συγκεχυμένη αναφορά της αδερφής του Πολωνού Βασιλιά Μπολέσλαφ Α΄, που περιγράφεται από τους χρονογράφους. Ο Πολωνός γενεαλόγος Ράφαου T. Πρίνκε, βλέπει τους Γερμανούς χρονογράφους να έχουν συνδυάσει τους ρόλους δύο ξεχωριστών συζύγων του Σβεν Α΄, με την Πολωνή πριγκίπισσα να είναι πραγματικά η Γκούνχιλντ, μητέρα του Κνούτου, του Χάραλντ Β΄ και μια κόρης, της Σφιεντοσουάβα, ενώ βλέπει τη Σίγκριντ η Υψηλή ως αυθεντική επόμενη σύζυγος του Σβεν Α΄ ως χήρα του Έρικ του Νικηφόρο, όπου ήταν μητέρα του γιου του Έρικ, Όλαφ και της κόρης του Σβεν, Έστριντ. Υποστηρίζει περαιτέρω ότι αν και το Σφιεντοσουάβα δεν ήταν το όνομα της Πολωνής συζύγου του Σβεν, το όνομα είχε ιστορία στην οικογένεια, και ίσως ήταν το όνομα της κατά τα άλλα άγνωστης γυναίκας του πατέρα του Μιέσκο, Σιεμόμυσλ.
Σύγχρονες πηγές
Υπάρχει ελάχιστο υλικό στα μεσαιωνικά χρονικά που παρέχει λεπτομέρειες σχετικά με τους γάμους του Σβεν Α΄ της Δανίας και του Έρικ της Σουηδίας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Οίκος των Κνύτλινγκα Κατηγορία:Δυναστεία του Μούνσε Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας Κατηγορία:Πολωνές του 10ου αιώνα Κατηγορία:Πολωνές του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βασίλισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας Κατηγορία:Σουηδές βασίλισσες
Μιχαήλ Παλαιολόγος (γιος Ιωάννη Ε΄)
Ο Μιχαήλ (μετά το 1351 - 1376/77) από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων ήταν κυβερνήτης της Μεσημβρίας και διεκδικητής της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη Ε΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και της Ελένης Καντακουζηνής, κόρης του Ιωάννη ΣΤ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του: γεννήθηκε μετά το 1351 και ήταν ο τρίτος ή τέταρτος γιος. Νυμφεύτηκε μία πριγκίπισσα της Βουλγαρίας, την κόρη του Ντομπροτίτσα κυβερνήτη του πριγκιπάτου Καρβούνα και του φρουρίου Καλιάκρα (1354-1379/86). Ο Μιχαήλ ανήλθε στο αξίωμα του δεσπότη.
Το 1336 συνόδευσε τον πατέρα του κατά την επίσκεψή του στη Βούδα, πρωτεύουσα της Ουγγαρίας, όπου ο Ιωάννης Ε΄ ζήτησε βοήθεια εναντίον των Οθωμανών. Περί το 1371 ήταν κυβερνήτης της Μεσημβρίας, λιμένος στη Θράκη, παρά τον Εύξεινο Πόντο. Τον Νοέμβριο του 1373 ταξίδεψε με στόλο τριών πλοίων στην Τραπεζούντα, όπου προσπάθησε να ενισχύσει την εκτόπιση του Αλεξίου Γ΄ Μεγάλου Κομνηνού. Ο στόλος αγκυροβόλησε έξω από το λιμάνι της πόλης για πέντε ημέρες, αλλά το εγχείρημα απέτυχε και επέστρεψε πίσω.
Πολωνική Χρυσή Εποχή
μικρογραφία|300x300εσ| Ο Βασιλιάς της Πολωνίας και Μέγας Δούκας της Λιθουανίας, [[Σιγισμούνδος Β΄ Αύγουστος της Πολωνίας|Σιγισμούνδος Β΄ Αύγουστος και η Βασίλισσα της Πολωνίας και Μεγάλη Δούκισσα της Λιθουανίας, Μπαρμπάρα Ρατζιβιουούβνα, στο Βίλνιους. Πίνακας του Γιαν Ματέικο.]] Η Πολωνική Χρυσή Εποχή ήταν η περίοδος της Αναγέννησης στην Πολωνία και στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, η οποία αντιστοιχεί περίπου στην περίοδο διακυβέρνησης του Βασιλιά Σιγισμούνδου Α΄ του Παλαιού και του γιου του, Σιγισμούνδου Β΄ Αυγούστου, του τελευταίου από τους μονάρχες της δυναστείας των Γιαγκελλόνων, μέχρι το θάνατό του το 1572. Μερικοί ιστορικοί εκτιμούν ότι η Πολωνική Χρυσή Εποχή συνεχίστηκε μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα, όταν η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία καταστράφηκε από την Εξέγερση του Χμελνίτσκι (1648-57) και από τη σουηδική και ρωσική εισβολή. Κατά τη διάρκεια της Χρυσής Εποχής της, η Κοινοπολιτεία έγινε ένα από τα μεγαλύτερα βασίλεια της Ευρώπης, που εκτείνονταν από τη σύγχρονη Εσθονία στα βόρεια έως τη Μολδαβία στα ανατολικά και τη Βοημία στα δυτικά.
Τον 16ο αιώνα, η Κοινοπολιτεία αυξήθηκε σε σχεδόν 1 εκατομμύριο χλμ2, με πληθυσμό 11 εκατομμυρίων. Ευημερούσε από τις τεράστιες εξαγωγές σιτηρών, ξύλου, αλατιού και υφάσματος στη Δυτική Ευρώπη μέσω των λιμανιών της Βαλτικής Θάλασσας του Γκντανσκ, του Έλμπλονγκ, της Ρίγας, του Μέμελ και του Κένιγκσμπεργκ. Οι μεγάλες πόλεις της Κοινοπολιτείας περιλάμβαναν το Πόζναν, την Κρακοβία, τη Βαρσοβία, το Λβιβ, το Βίλνιους, το Τόρουν και, για ένα διάστημα τον 17ο αιώνα, το Κίεβο και το Σμολένσκ. Ο Στρατός της Κοινοπολιτείας μπόρεσε να υπερασπιστεί το βασίλειο από ξένη εισβολή και συμμετείχε επίσης σε επιθετικές εκστρατείες εναντίον των γειτόνων της Πολωνίας. Καθώς ακολούθησε η πολωνοποίηση σε κατακτημένα εδάφη, τουλάχιστον μεταξύ των τάξεων με πολιτική επιρροή, η πολωνική γλώσσα έγινε η lingua franca της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.
Κατά τη διάρκεια της Χρυσής Εποχής της, η Κοινοπολιτεία θεωρούνταν ένα από τα πιο ισχυρά κράτη στην Ευρώπη. Είχε ένα μοναδικό σύστημα διακυβέρνησης, γνωστό ως Χρυσή Ελευθερία, στο οποίο όλοι οι ευγενείς (σλάχτα), ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης, θεωρούνταν ίσοι και απολάμβαναν εκτεταμένα νόμιμα δικαιώματα και προνόμια. Ένα από τα χαρακτηριστικά του συστήματος ήταν το liberum veto, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1653. Οι ευγενείς, που αποτελούνταν από σλάχτα και άρχοντες, αποτελούσαν περίπου το 8-10% του πληθυσμού της Κοινοπολιτείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χρυση Εποχη Κατηγορία:Χρυσές εποχές (μεταφορά)
Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος
Ο Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος (1891 - 16 Αυγούστου 1962) ήταν Έλληνας στρατιωτικός. Έφθασε μέχρι τον βαθμό του αντιστράτηγου και διατέλεσε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, υπουργός σε υπηρεσιακές κυβερνήσεις και γενικός γραμματέας του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.
Τον Ιούλιο του 1944 ορίστηκε αντιπρόσωπος στην κατεχόμενη Ελλάδα της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης και του Συμμαχικού Στρατηγείου, έπειτα διατέλεσε στρατιωτικός διοικητής Αθηνών κατά τα Δεκεμβριανά με προσωπική επιλογή του Γεωργίου Παπανδρέου.
Βίος
Ο Π. Σπηλιωτόπουλος γεννήθηκε το 1891 στο χωριό Μαζαίικα της επαρχίας Καλαβρύτων του νομού Αχαΐας. Το 1910 κατατάχθηκε εθελοντικά στο Πεζικό και πολέμησε ως υπαξιωματικός στους Βαλκανικούς Πολέμους, ενώ τον Απρίλιο του 1914 ονομάσθηκε ανθυπολοχαγός Πεζικού, αφού πρώτα είχε αποφοιτήσει από την Σχολή Υπαξιωματικών. Εν συνεχεία, πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1917-18) και στην Μικρασιατική εκστρατεία (1919-22).
Κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, συμπλήρωσε τις σπουδές του αποφοιτώντας από την τότε Ανωτέρα Σχολή Πολέμου ενώ φοίτησε και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως τελικά να λάβει πτυχίο. Το 1934 προήχθη σε συνταγματάρχη και για τρία χρόνια, από το 1937 έως το 1940, διατέλεσε διοικητής της Σχολής Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού (ΣΕΑΠ).
Στο Αλβανικό Μέτωπο πολέμησε αρχικά ως διοικητής Πεζικού της Ι Μεραρχίας και στην συνέχεια ως διοικητής της XV Μεραρχίας. Μετά την γερμανική εισβολή και την συνθηκολόγηση, ορίστηκε από την κυβέρνηση Τσολάκογλου αρχηγός της Χωροφυλακής αλλά ταυτόχρονα ίδρυσε την αντιστασιακή οργάνωση «Θέρος» της οποίας και ηγήθηκε. Ανάμεσα στα μέλη της οργάνωσης ήταν και ο Θρασύβουλος Τσακαλώτος.
Τον Ιούλιο του 1944 ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου διόρισε τον Σπηλιωτόπουλο αντιπρόσωπο στην κατεχόμενη Ελλάδα της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης και του Συμμαχικού Στρατηγείου, προκαλώντας πολλές αντιδράσεις, όχι μόνο από το ΕΑΜ, αλλά και από τον ΕΔΕΣ. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1944, ενόψει της επικείμενης αποχώρησης των Γερμανών, ο Παπανδρέου τον όρισε «στρατιωτικό διοικητή Αττικής». Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ο Σπηλιωτόπουλος προχώρησε στην μετονομασία και μετατροπή των ενόπλων αντιΕΑΜικών οργανώσεων σε επίσημες μονάδες του Στρατού. Χαρακτηριστικά, δημιούργησε το 1ο Σύνταγμα από την Οργάνωση «Χ» του Γεωργίου Γρίβα και την «Εθνική Δράση» του Χρήστου Ζαλοκώστα, το 20ό Σύνταγμα από τις οργανώσεις «ΡΑΝ», «Εθνικό Κομιτάτο» και άλλες μικρότερες Δεξιές ένοπλες ομάδες, και το 35ο Σύνταγμα από τον «προδοτικό» ΕΔΕΣ Αθηνών (τον οποίο είχε αποκηρύξει επίσημα ο ίδιος ο Ναπολέων Ζέρβας επειδή είχε συνεργαστεί με τους Γερμανούς) αγνοώντας πλήρως τον ΕΛΑΣ.
Στις αρχές Σεπτεμβρίου, ο Γεώργιος Παπανδρέου έστειλε στον Σπηλιωτόπουλο διαταγή με τηλεγράφημα, όπου τον ενημέρωνε για ποσότητα όπλων που εξασφάλισε από τους Βρετανούς, προς εξοπλισμό των έμπιστων στην εξόριστη κυβέρνηση δυνάμεων, εναντίον πιθανής απόπειρας του ΕΑΜ να φέρει την κυβέρνηση προ τετελεσμένων αμέσως μετά την επικείμενη αναχώρηση των Γερμανών:
«''Με ταχύπλοον σκάφος αποστέλλομεν οπλισμόν διά εκτέλεσιν της αποστολής σας. Υποδείξατε χώρον προσεγγίσεως πλοίου και οργανώσατε υποδοχήν πλοίου, εκφόρτωσιν πλοίου, παραλαβήν οπλισμού και μεταφορά του εις Αθήνας προς εξοπλισμόν Σωμάτων Ασφαλείας κατά την κρίσιν σας. Αναφέρατε τάχιστα σχέδιόν σας.''»
Ο Σπηλιωτόπουλος επέλεξε να αναθέσει την παραλαβή και μεταφορά του οπλισμού στον Γρίβα και την Χ, η οποία πραγματοποιήθηκε επιτυχώς την νύχτα της 21ης Σεπτεμβρίου και τα ξημερώματα της 22ης σε ακτή στο Πόρτο Ράφτη. Η επιλογή του Γρίβα προκάλεσε πολλές αντιδράσεις.
Πολέμησε στην συνέχεια στα Δεκεμβριανά και τον Μάιο του 1946 ανέλαβε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Τον Μάρτιο του 1947 αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό  Κωνσταντίνο Βεντήρη και ανέλαβε γενικός επιθεωρητής Στρατού, έως την αποστρατεία του τον Φεβρουάριο του 1948.
Μετά την αποστρατεία του, διατέλεσε υπηρεσιακός υπουργός Εθνικής Αμύνης (1951) και Βορείου Ελλάδος (1958) ενώ για πολλά χρόνια ήταν γενικός γραμματέας του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.
Ο Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος πέθανε στις 16 Αυγούστου 1962, σε ηλικία 71 ετών. Ήταν έγγαμος και είχε τρία παιδιά, τον Γεώργιο, αξιωματικό του Πεζικού, τον Επαμεινώνδα, Ομότιμο καθηγητή Διοικητικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, και την Αθηνά. Ο λοχαγός Γεώργιος Σπηλιωτόπουλος σκοτώθηκε τον Αύγουστο του 1948 στον εμφύλιο, σε μάχη με μαχητές του ΔΣΕ στον Θεοτόκο Ιωαννίνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Έλληνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949 Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Το ξημέρωμα της δόξας
Το ξημέρωμα της δόξας (πρωτότυπος τίτλος: Morning Glory) είναι μία αμερικανική Pre-Code δραματική ταινία, του 1933, σε σκηνοθεσία Λόουελ Σέρμαν. Το σενάριο γράφτηκε από τον Χάουαρντ Τζ. Γκριν και βασίστηκε στο θεατρικό έργο Morning Glory, της Ζόι Άκινς. Πρωταγωνιστούν οι Κάθριν Χέπμπορν, Ντάγκλας Φέρμπανκς Τζ. και Άντολφ Μεντζού. Η παραγωγή και η διανομή έγινε από την RKO Radio Pictures.
Η ταινία επικεντρώνεται στην ταλαντούχα και φιλόδοξη, νεαρή ηθοποιό, Eva Lovelace, η οποία έφυγε από το Βερμόντ, όπου ζούσε, και πήγε στη Νέα Υόρκη να γίνει μία σταρ του Μπρόντγουεϊ. Οι πρώτες της επαφές θα αποβούν άκαρπες και ίσως αποκαρδιωτικές. Όμως στο τέλος θα πάρει την ευκαιρία που πάντα ζητούσε. Η Χέπμπορν για τον εν λόγω ρόλο, κέρδισε το πρώτο της Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. . Η συγκεκριμένη ταινία ενέπνευσε για τη δημιουργία μιας άλλης κλασικής ταινίας της χρυ σης εποχής του χόλιγουντ το 《 Ολα για την Εύα 》.
Γκίκας Μάστορης
Ο Γκίκας Μάστορης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Το ξημέρωμα της δόξας
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά στο γραφείο του θεατρικού παραγωγού Λούις Ήστον, ο οποίος ετοιμάζει να ανεβάσει μία καινούρια παράσταση, στο Μπρόντγουεϊ, αναζητώντας την πρωταγωνίστριά του. Για οντισιόν, θα έρθει μία νεαρή και φιλόδοξη επαρχιωτοπούλα, η οποία από την κλειστή κοινωνία της πόλης της, θέλει να κατακτήσει το Μπρόντγουεϊ. Παρόλα αυτά, στην πρώτη της συνάντηση με τον Ήστον, θα τον αφήσει παντελώς αδιάφορο. Όμως το ταπεραμέντο της και ο ρομαντισμός της θα συγκινήσουν ένα παλιό ηθοποιό, τον Μπομπ Χέτζες, ο οποίος θα δεχτεί να γίνει η μαθήτρια του και τον θεατρικό συγγραφέα, που εργάζεται με τον Ήστον.
Γκίκας Μάστορης
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε υπαξιωματικός του στρατού. Συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1878, στον οποίο τραυματίστηκε.
Το ξημέρωμα της δόξας
Πλοκή
Ο καιρός πέρασε και δεν την κάλεσε ποτέ ο Ήστον. Μια βροχερή βραδιά, ο Μπομπ θα τη δει σε μία καφετέρια, συνειδητοποιώντας ότι τα βγάζει δύσκολα πέρα, θα της προτείνει να τον ακολουθήσει σε ένα πάρτι που διοργανώνει ο Ήστον, ώστε να φάει και να ζεσταθεί. Εκεί θα πιει και θα καπνίσει και θα βρεθεί εκτός εαυτού, κατά τη διάρκεια της νύχτας να ερμηνεύει, μπροστά στου καλεσμένους του Ήστον, Σαίξπηρ. Κατόπιν, θα την πάρει ο ύπνος και θα κοιμηθεί εκεί το βράδυ. Το επόμενο πρωί, ο Ζόζεφ (ο σεναριογράφος) έρθει στο σπίτι του Ήστον, θα πληγωθεί, μαθαίνοντας ότι η Έβα κοιμήθηκε εκεί, καθώς παραδέχεται ότι τρέφει συναισθήματα για εκείνη. Από την άλλη ο Ήστον δε δείχνει ιδιαίτερη εμπιστοσύνη σε αυτήν, σε αντίθεση με τον Ζόζεφ.
Γκίκας Μάστορης
Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη βουλευτής Λοκρίδος τον Μάιο του 1877, σε επαναληπτική εκλογή μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου Δαρειώτη, ο οποίος είχε εκλεγεί στις εκλογές του 1902 και επανεξελέγη σε αυτές του 1905.
Το ξημέρωμα της δόξας
Πλοκή
Η Έβα είχε αρχίσει να ερωτεύεται τον Ήστον, όμως χωρίς ανταπόκριση, κάτι που της είχε στοιχίσει. Ένα βράδυ, κι ενώ είχε διάλειμμα η παράσταση, η πρωταγωνίστρια άρχισε να ζητά παραπάνω χρήματα και να έχει απαιτήσεις. Τότε, ο Ζόζεφ, που πάντα πίστευε στην Έβα, θα την προτείνει στον Ήστον, ο οποίος θα τη δεχτεί εν τέλει. Η ερμηνεία της άφησε το κοινό και τους συντελεστές άφωνους, και άρχισε να διαφαίνεται ένα νέα αστέρι στο Μπρόντγουεϊ. Μετά την παράσταση, ο Ήστον θα της πει ότι δεν την αγαπά, πληγώνοντάς την ξανά. Όμως, αργότερα, έρχεται ο Ζόζεφ και της λέει ότι την αγαπά. Η ταινία τελειώνει με την Έβα, η οποία απαρνείται τον τρόπο ζωής που επιτάσσει το σύστημα, και φωνάζει ότι θα συνεχίσει να είναι το αφελές και ατρόμητο κορίτσι που ήταν, όταν πρωτοήρθε στη Νέα Υόρκη.
Γκίκας Μάστορης
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε όντας εν ενεργεία βουλευτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λοκρίδας
Τικ (δέντρο)
Τικ στα ελληνικά, ή Teak (βοτ. Tectona grandis), αγγλ. teak, είναι τροπικό είδος δασοπονικού δέντρου της Ασίας. Ανήκει στη βοτανική οικογένεια Lamiaceae και τυπικά, στη φυσική του μορφή, είναι μεγάλο σε όγκο φυλλοβόλο δέντρο και απαντάται σε μικτά δάση πλατύφυλλων με υψηλό ύψος βροχής. Σήμερα ανευρίσκεται και σε άλλες ηπείρους λ.χ. κεντρική Αμερική, Αφρική, μέσω τεχνητών δασικών φυτειών.
Γενικά
Το είδος Tectona grandis φέρει μικρά, αρωματικά λευκά άνθη που είναι διατεταγμένα σε πυκνές συστάδες στην άκρη των κλαδιών. Αυτά τα λουλούδια περιέχουν και τους δύο τύπους αναπαραγωγικών οργάνων (θηλυκά - αρσενικά). Τα μεγάλα φύλλα των δέντρων τικ είναι συχνά τριχωτά στην κάτω επιφάνεια.
Το δένδρο παράγει το ξύλο τικ, που είναι αρκετά φημισμένο ανά τον κόσμο για την αντοχή του και έχει μια χαρακτηριστική οσμή ζωικού δέρματος όταν είναι φρεσκοκομμένο. Εκτιμάται ιδιαίτερα για την ανθεκτικότητά του σε μύκητες και έντομα, καθώς και για την αντοχή του στην υγρασία, τα χημικά αντιδραστήρια και στο θαλασσινό νερό. Θεωρείται είδος ξυλείας υψηλότατης ποιότητας. Το ξύλο τικ χρησιμοποιείται σε ειδικές κατασκευές, για ναυπήγηση σκαφών και εσωτερικά ή εξωτερικά δάπεδα πολυτελείας, εξωτερικές κατασκευές, καπλαμάδες υψηλής ποιότητας, έπιπλα, σκαλιστά και τορνευτά και άλλα.
Το Tectona grandis ως δασικό είδος είναι εγγενές στη νότια και νοτιοανατολική Ασία, κυρίως στο Μπαγκλαντές, την Ινδία, την Ινδονησία, τη Μαλαισία, τη Μιανμάρ, την Ταϊλάνδη και τη Σρι Λάνκα, αλλά ευρύτερα καλλιεργείται σε πολλές χώρες της Αφρικής, της υποτροπικής Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής. Τα φυσικά δάση τικ της Μιανμάρ αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 50% των φυσικών του δασών ανά τον κόσμο. Μοριακές μελέτες έδειξαν ότι υπάρχουν δύο κέντρα γενετικής προέλευσης του: το ένα στην Ινδία και το άλλο στη Μιανμάρ και το Λάος. μικρογραφία| Λουλούδια του είδους μικρογραφία| Φύλλα του τικ
Δένδρο
Το τικ είναι μεγάλο φυλλοβόλο δέντρο ως 40 μ. ψηλό με γκρίζο έως γκριζωπό-καφέ κλαδιά.
Τα φύλλα του είναι ωοειδή-ελλειπτικά έως ωοειδή, με μήκος 15-45 εκ. και πλάτους 8-23 εκ., που συγκρατιούνται σε στιβαρούς μίσχους που έχουν μήκη 2-4 εκ. συνολικά. thumb|δεξιά|300x300εσ| Τρία δοκίμια Tectona grandis που έχουν εντελώς διαφορετική εμφάνιση και χρώμα
Ξύλο
Το εγκάρδιο ξύλο είναι κιτρινωπό και σκουραίνει με το πέρασμα του χρόνου. Μερικές φορές υπάρχουν σκοτεινές κηλίδες (μαύρες) πάνω του. Υπάρχει πάντοτε μία οσμή δέρματος στο πρόσφατα κομμένο ξύλο.
Το σομφό ξύλο είναι υπόλευκο έως ανοιχτό κιτρινωπό καφέ. Μπορεί εύκολα να διαχωριστεί χρωματικά από το εγκάρδιο ξύλο. Η υφή του ξύλου είναι πορώδης. Η πυκνότητα ποικίλει ανάλογα με την περιεκτικότητα σε υγρασία: σε επίπεδο 15% υγρασίας, είναι περίπου στα 660 kg/m.
Χρήσεις
Η υψηλή περιεκτικότητα του ξύλου τικ σε φυσικό έλαιο (ευρύτερα γνωστό ως teak oil) και η υψηλή αντοχή του σε εφελκυσμό καθώς και η στιβαρή δομή του, το καθιστούν ιδιαίτερα κατάλληλο σε εφαρμογές όπου είναι επιθυμητή η αντοχή στις καιρικές συνθήκες. Χρησιμοποιείται στην κατασκευή επίπλων εξωτερικού χώρου και καταστρωμάτων σκαφών (boat decks).
Χρησιμοποιείται επίσης για κοπή σανίδων, δάπεδα εσωτερικών χώρων, πάγκους και ως καπλαμάς για επενδύσεις εσωτερικών χώρων. Η κατεργασία του γίνεται εύκολα, αλλά μπορεί να προκαλέσει σοβαρή ζημία στα εργαλεία κατεργασίας και τα κοπτικά μέσα εξαιτίας της υψηλής περιεκτικότητας πυριτίου (μέχρι και 1,4%). Με την πάροδο του χρόνου, το τικ μπορεί να αποκτήσει ένα ασημί-γκρι χρωματισμό ειδικά όταν εκτίθεται στο ηλιακό φως.
Το τικ έχει χρησιμοποιηθεί ως υλικό κατασκευής σκαφών για πάνω από 2000 χρόνια (σημ. βρέθηκε σε αρχαιολογική ανασκαφή στη Βερενίκη Πάνχρυσος, ένα λιμάνι στον δρόμο της Ινδο-Ρωμαϊκής εμπορικής οδού.
Λόγω της λιπαρότητας του ξύλου, πρέπει να ληφθεί μέριμνα για την κατάλληλη προετοιμασία του ξύλου πριν από τυχόν συγκόλληση.
Μια άλλη επιλογή είναι να μην χρησιμοποιηθεί καθόλου φινίρισμα, οπότε το ξύλο θα έχει ένα φυσικό, ευχάριστο ασημί γκρι χρώμα. Το ξύλο μπορεί επίσης να βερνικωθεί και με λινέλαιο και με το tung oil και αυτό προσδίδει ένα ευχάριστο, κάπως θαμπό φινίρισμα.
thumb|200px|Τραπέζι από τικ (teak) thumb|200px|Πολυθρόνες από τικ (teak)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Τροπικά δάση Κατηγορία:Είδη ξύλου
Γιουτζήν (πόλη)
Το Γιουτζήν (Eugene) είναι πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, στην πολιτεία Όρεγκον. Βρίσκεται στο νότιο άκρο της εύφορης Κοιλάδας Γουιλάμιτ, νότια από τη συμβολή των ποταμών Μακένζι και Γουιλάμιτ, περίπου 80 χιλιόμετρα ανατολικά από την ακτή του Ειρηνικού Ωκεανού.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 το Γιουτζήν είχε πληθυσμό 156.185 κατοίκους, γεγονός που το καθιστά την τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Όρεγκον (μετά το Πόρτλαντ και το Σάλεμ), ενώ είναι η έδρα της Κομητείας Λέιν. Ο πληθυσμός της πόλεως το 2018 εκτιμήθηκε σε 171.245 κατοίκους.
Στο Γιουτζήν έχουν την έδρα τους το Πανεπιστήμιο του Όρεγκον, το Βορειοδυτικό Χριστιανικό Πανεπιστήμιο και το Κοινοτικό Κολέγιο της Λέιν. Η πόλη είναι επίσης αξιοσημείωτη για το φυσικό περιβάλλον της και τις δυνατότητες αναψυχής που προσφέρει στο ύπαιθρο, ιδίως για ποδηλασία, τρέξιμο, ράφτινγκ και καγιάκ, καθώς και για την προσοχή της στις τέχνες, με το επίσημο σύνθημα «Μια υπέροχη πόλη για τις τέχνες και το ύπαιθρο». Αναφέρεται συχνά επίσης ως «η Σμαραγδένια Πόλη» και «η πρωτεύουσα του αμερικανικού στίβου», με μεγάλη ετήσια εκδήλωση και τους αγώνες προκρίσεως για την ολυμπιακή ομάδα στίβου των ΗΠΑ να διεξάγονται στην πόλη, ενώ γνωστή μεγάλη πολυεθνική εταιρεία αθλητικών υποδημάτων και εξοπλισμού γεννήθηκε εδώ. Το 2021 η πόλη θα φιλοξενήσει το 18ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου.
Οι ιθαγενείς πληθυσμοί
Οι πρώτοι άνθρωποι που εγκαταστάθηκαν ποτέ στην περιοχή του Γιουτζήν ήταν οι Ινδιάνοι Καλαπούγια. Αυτοί ήταν ημινομάδες, περιφερόμενοι για να συλλέξουν τοπικές τροφές, όπως βελανίδια, βολβούς γουαπάτο (Sagittaria latifolia ή νεροπατατιά) και καμάς (Camassia ή ινδικός υάκινθος/σπαράγγι), όπως και βατόμουρα. Αποθήκευαν αυτά τα τροφιμα στα μόνιμο χειμερινό χωριό τους. Τον χειμώνα ασχολούνταν με το κυνήγι, το ψάρεμα και το εμπόριο. Οι Καλαπούγια αποκαλούσαν την περιοχή του σημερινού Γιουτζήν «Τσίφιν» (Chifin), όνομα αποδιδόμενο κάποτε και ως «Τσάφιν».
Σύμφωνα με αρχαιολογικές ενδείξεις, οι πρόγονοι των Καλαπούγια ίσως να ζούσαν στην περιοχή εδώ και δέκα χιλιάδες χρόνια. Τον 19ο αιώνα ο παραδοσιακός τρόπος ζωής τους αντιμετώπισε σημαντικές ανατροπές, εξαιτίας αφανιστικών επιδημιών και την εγκατάσταση πρώτα Γάλλων εμπόρων γουναρικών και αργότερα πολύ μεγαλύτερου αριθμού Αμερικανών
Εποικισμός και επιδράσεις
thumb|left|Άνδρας Καλαπούγια, περ. 1840 Οι Γάλλοι είχαν αρχικώς εποχική παρουσία με εποχικούς καταυλισμούς στην Κοιλάδα Γουιλάμιτ από τις αρχές του 19ου αιώνα. Αφού πρώτα είχαν αναπτύξει σχέσεις με κοινότητες ιθαγενών μέσω του εμπορίου και μεικτών γάμων, διαπραγματεύθηκαν την αγορά γης από τους Καλαπούγια. Μεταξύ του 1828 και του 1830 αυτοί και οι ιθαγενείς γυναίκες τους άρχισαν για πρώτη φορά να διαμένουν στο ίδιο μέρος ολόκληρο το έτος, καλλιεργώντας το έδαφος και εκτρέφοντας ζώα. Εξαιτίας αυτού, άρχισαν να έχουν μεγάλη επίδραση στην πρόσβαση των ιθαγενών στη γη, στην παραδοσιακή διατροφή τους και στα παραδοσιακά υλικά που χρησίμευαν για θρησκευτικές τελετές τους.
Το 1831 ένας «πυρετός με διαλείμματα» κτύπησε την Κοιλάδα Γουιλάμιτ. Οι κάτοικοι απέδωσαν την άφιξη της ασθένειας στο πλοίο «Owyhee» των ΗΠΑ, με πλοίαρχο τον Τζων Ντόμινις. Σήμερα οι ερευνητές πιστεύουν ότι μάλλον επρόκειτο για ελονοσία. Κατά τον ανθρωπολόγο Ρόμπερτ Τ. Μπόυντ του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Όρεγκον, τα πρώτα τρία έτη της επιδημίας, «συνιστούν πιθανώς το σημαντικότερο επιδημιολογικό γεγονός στην καταγεγραμμένη ιστορία του (μετέπειτα) Όρεγκον». Ο ίδιος εκτιμά ότι το 92% του πληθυσμού των Καλαπούγια εξολοθρεύτηκε από την επιδημία μεταξύ του 1830 και 1841. Το καταστροφικό αυτό γεγονός διέσπασε τον κοινωνικό ιστό της φυλής και ερήμωσε μεγάλο μέρος της κοιλάδας. Ο χώρος ήταν πλέον ελεύθερος για την εγκατάσταση αγγλοσαξονικής καταγωγής λευκών Αμερικανών, που άρχισε το 1840 με μόλις 13 ανθρώπους και αυξανόταν σταθερά από έτος σε έτος, ώσπου μέσα σε μια εικοσαετία πάνω από 11.000 έποικοι είχαν φθάσει στην περιοχή.
Οι Καλαπούγια που επέζησαν υποχρεώθηκαν το 1856 να περιορισθούν στον Ινδιάνικο Καταυλισμό Grand Ronde. Αυστηρός φυλετικός διαχωρισμός επιβλήθηκε, με τους μιγάδες (γνωστούς ως «Métis» στη γαλλική), να έπρεπε να επιλέξουν μεταξύ του Grand Ronde και της κοινωνίας των αγγλόφωνων λευκών. Οι Ινδιάνοι δεν μπορούσαν να βγουν από τον Καταυλισμό χωρίς έγγραφη άδεια και οι λευκοί δεν μπορούσαν να μπουν σε αυτόν.
Γιουτζήν Σκίνερ
thumb|Αντίγραφο της αρχικής καλύβας του Σκίνερ Ο Γιουτζήν Φράνκλιν Σκίνερ (Eugene Franklin Skinner, 1809-1864), από το μικρό όνομα του οποίου (η αγγλική μορφή του ελληνικού «Ευγένιος») πήρε το όνομά της η πόλη, έφθασε στην Κοιλάδα Γουιλάμιτ το 1846 (εκείνο το έτος έφθασαν άλλοι 1.200). Μετά από συμβουλή των Καλαπούγια να κτίσει σε υψηλότερο έδαφος για να αποφύγει τις πλημμύρες, έχτισε την καλύβα του, την πρώτη από Αγγλοσάξονα στον λόφο Γιαποάχ, τον σημερινό «Σκίνερ Μπατ», που ορίζει το βόρειο άκρο του κέντρου της σημερινής πόλεως. Η καλύβα του χρησίμευε ως εμπορικός σταθμός και εγγράφηκε ως επίσημο ταχυδρομικό γραφείο στις 8 Ιανουαρίου 1850.
Στην αρχή ο οικισμός που αναπτύχθηκε εκεί ήταν γνωστός στους εποίκους ως ο «Λασπόλακκος του Σκίνερ» (Skinner's Mudhole). Αλλά το 1853 ξανακτίσθηκε λίγο νοτιότερα και ταυτοχρόνως ονομάσθηκε πιο επίσημα «Γιουτζήν Σίτυ». Ιδρύθηκε επίσημα ως πόλη το 1862 και το 1889 το όνομά της απλουστεύθηκε σε Γιουτζήν. Ο Σκίνερ εγκατέστησε ένα πορθμείο για τη διάσχιση του Ποταμού Γουιλάμιτ, στη θέση της σημερινής Γέφυρας της Φέρυ Στρητ. Εργαζόταν ταυτοχρόνως ως διευθυντής του ταχυδρομικού γραφείου και ως κτηνοτρόφος βοοειδών. Αρρώστησε προσπαθώντας να σώσει τα ζώα του στη Μεγάλη Πλημμύρα του 1861-1862 (τη μεγαλύτερη στην καταγεγραμμένη ιστορία του Όρεγκον, της Νεβάδα και της Καλιφόρνια) και πέθανε μετά τρία χρόνια κακής υγείας.
Η ανάπτυξη της παιδείας
Το πρώτο άξιο λόγου εκπαιδευτικό ίδρυμα στην περιοχή ήταν το Κολέγιο Κολούμπια, που ιδρύθηκε λίγα χρόνια νωρίτερα από το Πανεπιστήμιο του Όρεγκον. Καταστράφηκε όμως από δύο πυρκαγιές μέσα σε 4 χρόνια, οπότε αποφασίστηκε να μην ξαναχτιστεί. Ακόμα και σήμερα υπάρχει η συνοικία «Κόλετζ Χιλ» του νότιου Γιουτζήν, αν και δεν υπάρχει εκεί κάποιο κολέγιο στις μέρες μας.
Η πόλη συγκέντρωσε τα πρώτα χρήματα για την ίδρυση ενός δημόσιου πανεπιστημίου σε αυτή, με την ελπίδα να αναδειχθεί σε κέντρο μαθήσεως. Αυτό ήταν το Πανεπιστήμιο του Όρεγκον, που ιδρύθηκε με νόμο της Βουλής του Όρεγκον το 1872. Το 1873 ο Τζ. Χ. Ντ. Χέντερσον δώρησε την έκταση στον λόφο πάνω από την πόλη για να γίνει η πανεπιστημιόπολη. Το ίδρυμα λειτούργησε για πρώτη φορά το 1876 με την εκλογή των πρώτων καθηγητών και του Τζων Γουέσλυ Τζόνσον ως του πρώτου προέδρου του.
Ο εικοστός αιώνας
Το Γιουτζήν μεγάλωσε γρήγορα κατά το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα, με μόνη εξαίρεση την περίοδο 1980-1984, όταν μια ύφεση στη βιομηχανία ξυλείας προκάλεσε μεγάλη ανεργία. Το 1985 η βιομηχανία είχε ανακάμψει και η πόλη άρχισε να προσελκύει περισσότερες εταρείες υψηλής τεχνολογίας.
Γεωγραφία και κλίμα
thumb|upright|425px|Οι επίπεδες στέγες του Γιουτζήν με την κορυφή του Σπένσερ Μπατ ορατή στο βάθος Η πόλη έχει συνολική έκταση 113,29 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Είναι κτισμένη σε μέσο υψόμετρο 131 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και το κέντρο της βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 44°03΄07΄΄ Βόρειο και μήκος 123°05΄12΄΄ Δυτικό.
Στα βόρεια του κέντρου υψώνεται ο λόφος Σκίνερ Μπατ, ενώ στα βορειοανατολικά και μακρύτερα οι λόφοι Κόμπουργκ. Το υψηλότερο μέρος στην περιοχή είναι το δασωμένο βουναλάκι Σπένσερ Μπατ με τη χαρακτηριστική του κορυφή σε υψόμετρο 627 μέτρα. Το Μάουντ Πίσγκα (Pisgah) είναι στα νοτιοανατολικά της πόλης.
Οι ποταμοί Γουιλάμιτ και Μακένζι διερρέουν την πόλη και ενώνονται εκεί (ο Μακένζι είναι παραπόταμος του Γουιλάμιτ). Επίσης διαρρέουν τη γειτονική πόλη Σπρίνγκφηλντ. Αξιοσημείωτος είναι και ο χείμαρρος Άμαζον Κρηκ, που πηγάζει κοντά στο Σπένσερ Μπατ και χύνεται στα δυτικά του Γιουτζήν, στην τεχνητή Λίμνη Φερν Ρίτζ, που συντηρείται για τον έλεγχο των χειμερινών πλημμυρών από το Σώμα Μηχανικών του Αμερικανικού Στρατού.
Το Γιουτζήν έχει 23 «γειτονιές» με αντίστοιχα συνοικιακά συμβούλια.
Κλίμα
right|thumb|Το αποτέλεσμα σπάνιας βαριάς χιονοπτώσεως τον Ιανουάριο του 2008 Η Κοιλάδα Γουιλάμιτ βρίσκεται στην κλιματική ζώνη τύπου δυτικής θαλάσσιας ακτής και έχει χαρακτηριστικά μεσογειακού κλίματος. Κατά την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, το Γιουτζήν έχει «μεσογειακό κλίμα ψυχρών καλοκαιριών» (Csb). Τα καλοκαίρια είναι ξηρά, με τις περισσότερες βροχοπτώσεις να σημειώνονται τον χειμώνα. Η άνοιξη και το φθινόπωρο είναι επίσης υγρές εποχές. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 1.170,9 mm, ενώ το ξηρότερο βροχομετρικό έτος που έχει σημειωθεί ήταν το 2000-2001 με 518,2 mm. Υπάρχουν χιονοπτώσεις τον χειμώνα, αλλά είναι σποραδικές και σπάνια το χιόνι συσσωρεύεται σε σημαντικές ποσότητες.
Οι θερμότεροι μήνες είναι σχεδόν εξίσου ο Ιούλιος και ο Αύγουστος, ενώ ο ψυχρότερος είναι ο Δεκέμβριος, με μέση ελάχιστη θερμοκρασία +1,0 °C. Κατά μέσο όρο υπάρχουν κάθε έτος 53 συνολικά ξημερώματα με ελάχιστη θερμοκρασία κάτω από 0 °C, αλλά μόλις 2,7 ημέρες ολικού παγετού.
Παρά το ότι βρίσκεται περί τα 160 χιλιόμετρα νοτιότερα του Πόρτλαντ, το Γιουτζήν είναι ελαφρώς ψυχρότερη πόλη, καθώς και υγρότερη, καθώς το κλίμα της είναι πιο ηπειρωτικό, με μικρότερη επίδραση από τον θαλάσσιο άνεμο που εισέρχεται από την κοιλάδα του ποταμού Κολούμπια.
Η μικρότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί στο Γιουτζήν από το 1892 μέχρι σήμερα είναι −23 °C και καταγράφηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2013, ενώ η μεγαλύτερη είναι 42 °C, από τις 9 Αυγούστου 1981.
Ποιότητα του αέρα και αλλεργίες
Οι επικρατούντες βόρειοι άνεμοι στην πόλη φυσούν από τις ποώδεις καλλιέργειες της Κοιλάδας Γουιλάμιτ. Ο συνδυασμός αυτού του γεγονότος με το ότι το Γιουτζήν περικλείεται από λόφους από τις άλλες πλευρές, καθιστά την πόλη «την περιοχή με τις μεγαλύτερες τιμές γύρης από ποώδη φυτά στις ΗΠΑ (>1.500 κόκκοι γύρης ανά m3 αέρα).» Αυτές οι υψηλές τιμές γύρης δυσκολεύουν κάποιους αθλητές του στίβου που αγωνίζονται στο Γιουτζήν. Στους αγώνες για την επιλογή της ολυμπιακής ομάδας το 1972, «ο Τζιμ Ράιαν κέρδισε τον δρόμο των 1500 μ. λίγη ώρα μετά την άφιξή του στο στάδιο με ελικόπτερο, καθώς ήταν αλλεργικός στη γύρη του Γιουτζήν». Επίσης, η Μαρία Μουτόλα εγκατέλειψε το Γιουτζήν ως τόπο προπονήσεων «εν μέρει για να αποφύγει αλλεργίες».
Οικονομία
thumb|Ο αμπελώνας της οινοποιίας Sarvery (εικόνα προσφορά της Eugene, Cascades & Coast) Οι μεγαλύτεροι εργοδότες του Γιουτζήν είναι το PeaceHealth Medical Group και το Πανεπιστήμιο του Όρεγκον. Οι μεγαλύτερες βιομηχανίες είναι αυτές των προϊόντων ξυλείας και οχημάτων αναψυχής.
Το Γιουτζήν «έβγαλε όνομα» για τον εαυτό του ως γαστρονομικό κέντρο του Όρεγκον. Η πόλη έχει πάνω από 25 ζυθοποιίες και προσφέρει ποικιλία εξαιρετικών επιλογών εστιατορίων με έμφαση στις τοπικές γεύσεις. Η πόλη περιβάλλεται από βραβευμένα οινοποιεία. Η παράδοση στην τρούφα αντανακλάται στο ετήσιο Φεστιβάλ Τρούφας του Όρεγκον, που γίνεται στην πόλη κάθε Ιανουάριο.
Η «Organically Grown Company», ο μεγαλύτερος διανομέας βιολογικών φρούτων και λαχανικών στις βορειοδυτικές ΗΠΑ, ιδρύθηκε στο Γιουτζήν το 1978 ως μη κερδοσκοπικός συνεταιρισμός αγροκτημάτων βιολογικών προϊόντων. Υπάρχουν αρκετοί συσκευαστές τροφίμων που ασχολούνται με πιστοποιημένα βιολογικά προϊόντα.
Αρκετές πολυεθνικές εταιρείες ιδρύθηκαν αρχικώς στο Γιουτζήν, με γνωστότερη τη Nike.
Τέχνες και πολιτισμός
thumb|right|upright=1.25|Το Κέντρο Χαλτ για τις Ερμηνευτικές Τέχνες Το Γιουτζήν διαθέτει πολλές πολιτιστικές οντότητες, όπως τη Συμφωνική Ορχήστρα του Γιουτζήν, μπαλέτο, όπερα, τη Συναυλιακή Χορωδία του Γιουτζήν, παιδική χορωδία, την ορχήστρα δωματίου Oregon Mozart Players, το Φεστιβάλ Μπαχ του Όρεγκον, τις Ορχήστρες Νεολαίας Γιουτζήν-Σπρίνγκφηλντ και το Φεστιβάλ Αμερικανικής Μουσικής του Όρεγκον. Οι κυριότεροι χώροι εκδηλώσεων είναι το Κέντρο Χαλτ για τις Ερμηνευτικές Τέχνες (Hult Center for the Performing Arts), το Ίδρυμα Τεχνών «John G. Shedd», Η Μάθιου Νάιτ Αρήνα, η Αίθουσα Συναυλιών Beall, το Θέατρο Μακντόναλντ και το «W.O.W. Hall».
Η κοινότητα των εικαστικών τεχνών της πόλεως υποστηρίζεται από περισσότερες από 20 ιδιωτικές γκαλερί και αρκετούς οργανισμούς και ιδρύματα, όπως το Κέντρο Τέχνης Maude Kerns, το Συμβούλιο Τεχνών της Λέιν , την DIVA (= Downtown Initiative for the Visual Arts) και το Κέντρο Υαλουργίας του Γιουτζήν.
Αθλητισμός
thumb|right|285px|Το στάδιο στίβου Hayward Field Με την ονομασία «Όρεγκον Ντακς» (Oregon Ducks) είναι γνωστές οι αθλητικές ομάδες του Πανεπιστημίου του Όρεγκον. Η ομάδα του ποδοσφαίρου είναι ιδιαιτέρως δημοφιλής, με έδρα το 54.000 θέσεων Στάδιο Autzen.
Το μεγάλο κλειστό γήπεδο της πόλεως, το McArthur Court, κτίσθηκε το 1926 και αντικαταστάθηκε μόλις το 2010 από τη Μάθιου Νάιτ Αρήνα.
Επί 4 και πλέον δεκαετίες το Γιουτζήν είναι η «Πρωτεύουσα του στίβου». Είδωλο για τους κατοίκους όλου του Όρεγκον είναι ακόμα και σήμερα ο παγκόσμιας κλάσεως δρομέας αντοχής Στηβ Πρεφοντέιν, που σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα το 1975.
Στην πόλη αφθονούν οι διαδρομές για ήπιο τρέξιμο (τζόγκινγκ). Στην πραγματικότητα, το ίδιο το τζόγκινγκ εισάχθηκε στις ΗΠΑ από εδώ, όταν ο Μπιλ Μπάουερμαν, ο συγγραφέας του ευπώλητου βιβλίου Jogging ήρθε από τη Νέα Ζηλανδία και έγινε προπονητής της ομάδας στίβου και της ομάδας ανώμαλου δρόμου του Πανεπιστημίου του Όρεγκον. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, η πρώτη κέρδισε 4 φορές το πρωτάθλημα NCAA (1962, 1964, 1965, 1970), με μετάλλια στα 15 από τα 19 αγωνίσματα.
Ο Μπάουερμαν επινόησε επίσης όσο βρισκόταν στο Γιουτζήν τη σύνθετη σόλα για τα υποδήματα των δρομέων και μαζί με τον απόφοιτο του Πανεπιστημίου Φιλ Νάιτ ίδρυσαν τη γιγάντια εταιρεία αθλητικών υποδημάτων Nike. Η πόλη έχει δεκάδες συλλόγους τρεξίματος. Το κλίμα είναι ήπιο και δροσερό, καλό τόσο για το ήπιο τρέξιμο, όσο και για την κατάρριψη ρεκόρ. Το στάδιο στίβου του Hayward Field φιλοξένησε και φιλοξενεί πολλές συναντήσεις στίβου, με σημαντικότερες τα Πρωταθλήματα Ανοικτού Στίβου των ΗΠΑ των ετών 1971, 1975, 1986, 1993, 1999, 2001, 2009 και 2011, καθώς και τους αγώνες προκρίσεως για την ολυμπιακή ομάδα στίβου των ΗΠΑ το 1972, 1976, 1980, 2008, 2012 και 2016.
Τον Απρίλιο του 2015 ανακοινώθηκε από την IAAF ότι το Γιουτζήν κέρδισε το δικαίωμα να διοργανώσει το 18ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου το έτος 2021.
Αξιοσημείωτοι άνθρωποι
Γνωστοί άνθρωποι που γεννήθηκαν ή έζησαν στην πόλη είναι και οι εξής (με ελληνική αλφαβητική σειρά):
«Αδελφές» πόλεις
Το Γιουτζήν είναι «αδελφοποιημένο» με τις ακόλουθες 4 πόλεις :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιουτζην
Σοτ ελ Χοντνά
Η Σοτ ελ Χοντνά (شط الحضنة) είναι μια πολύ ρηχή υφάλμυρη λίμνη στην Αλγερία. Βρίσκεται μέσα σε μια ενδορεϊκή λεκάνη στην περιοχή Χοντνά, προς το ανατολικό άκρο των Ωτ Πλαιν. Η Σοτ ελ Χοντνά περιλαμβάνει εποχιακές υφάλμυρες και αλατούχες λίμνες και έλη, αλλά η κεντρική ζώνη της λίμνης χαρακτηρίζεται από πλήρη απουσία βλάστησης.
Ο Τζ. Ντεπουά υποστηρίζει ότι η Σοτ ελ Χοντνά δεν είναι Σοτ (υφάλμυρη λίμνη που παραμένει χωρίς νερό το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου), αλλά Σεμπχά (παράκτιο έλος οριακά πάνω από το επίπεδο της πλημμυρίδας στο οποίο συγκεντρώνονται μέταλλα από την εξάτμιση του νερού λόγω του ημίξηρου και ξηρού κλίματος).
Οικολογία
Η περιοχή του σοτ αποτελεί έναν σημαντικό βιότοπο για ορισμένα είδη που απειλούνται με εξαφάνιση, όπως η γαζέλα του Κυβιέ, η στικτόπαπια και διάφορα είδη αγριόγαλων, καθώς και ιθαγενή είδη ψαριών. Η Σοτ ελ Χοντνά ανακηρύχθηκε προστατευόμενος υγροβιότοπος Ραμσάρ στις 2 Φεβρουαρίου 2001.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Αλγερίας
Τζέιν Ντρου
Η Ντάμ Τζέιν Ντρου DBE (24 Μαρτίου 1911 – 27 Ιουλίου 1996) ήταν Αγγλίδα μοντερνίστρια αρχιτέκτονας και πολεοδόμος. Σπούδασε στη Σχολή Αρχιτεκτονικής Ένωσης στο Λονδίνο και πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε μία από τους κορυφαίους εκφραστές του Μοντέρνου Κινήματος στο Λονδίνο.
Την εποχή που η Ντρου είχε το πρώτο της γραφείο, με την πρόθεση να απασχολεί μόνο γυναίκες αρχιτέκτονες, η αρχιτεκτονική ήταν ένα ανδροκρατούμενο επάγγελμα. Δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σχεδιάζοντας κοινωνικές και δημόσιες κατοικίες στην Αγγλία, τη Δυτική Αφρική, την Ινδία και το Ιράν. Με τον δεύτερο σύζυγό της, Μάξγουελ Φράι, εργάστηκε στη Δυτική Αφρική σχεδιάζοντας σχολεία και πανεπιστήμια. Αυτή, ο Φράι και ο Πιερ Ζανερέτ, σχεδίασαν τη στέγαση στο Τσαντίγκαρ, τη νέα πρωτεύουσα του Παντζάμπ. Σχεδίασε κτίρια στην Γκάνα, τη Νιγηρία, το Ιράν και τη Σρι Λάνκα και έγραψε βιβλία για όσα είχε μάθει για την αρχιτεκτονική εκεί. Στο Λονδίνο έκανε κοινωνική στέγαση, κτίρια για το Φεστιβάλ της Βρετανίας και βοήθησε στην ίδρυση του Ινστιτούτου Σύγχρονων Τεχνών. Αφού αποσύρθηκε από την πρακτική, ταξίδεψε και έδωσε διαλέξεις στο εξωτερικό, λαμβάνοντας αρκετούς τιμητικούς τίτλους. Της απονεμήθηκε το DBE στα Βραβεία Πρωτοχρονιάς του 1996, που δημοσιεύτηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1995, μόνο επτά μήνες πριν από το θάνατό της.
Πρώιμη ζωή (1911-1928)
Η Ντρου γεννήθηκε ως Άιρις Εστέλ Ράντκλιφ Ντρου στο Θόρντον Χιθ, Κρόιντον (τότε μέρος του Σάρρεϋ ), αλλά το όνομά της καταχωρήθηκε λίγες μέρες αργότερα ως Τζόις Μπέβερλι Ντρου. Ο πατέρας της, Χάρι Γκάι Ράντκλιφ Ντρου (εγγονός του Τζόζεφ Ντρου ), ήταν σχεδιαστής χειρουργικών οργάνων και ιδρυτής του Ινστιτούτου Βρετανών Χειρουργικών Τεχνικών: ήταν ένας ανθρωπιστής που «περιφρονούσε το κίνητρο του κέρδους και αποστρεφόταν τη σκληρότητα». Η μητέρα της ήταν η Έμμα Σπέρινγκ Τζόουνς, δασκάλα, η οποία όταν η Τζέιν ήταν μόλις τεσσάρων ετών έμεινε κουτσή για το υπόλοιπο της ζωής της εξαιτίας ενός τροχαίου ατυχήματος. Ενθάρρυνε τις κόρες της στην παρατήρηση της φύσης και την εκτίμηση της τέχνης και είχε έντονη επιχειρηματική αίσθηση. Η Τζέιν είχε μια μεγαλύτερη αδερφή, την Ντόροθι Στέλλα Ράντκλιφ Ντρου (1909–1989), η οποία έγινε γιατρός και μαθήτρια του Φ.Μ. Αλέξανδρου.
Προπολεμική (1929-1939)
Η Τζέιν Ντρου σπούδασε στη Σχολή Αρχιτεκτονικής Ένωσης (1929–1934). Το 1933 παντρεύτηκε τον αρχιτέκτονα Τζέιμς Τόμας Άλιστον, ο οποίος ήταν συμφοιτητής στο Α.Α. Το 1934, η Ντρου βρήκε την πρώτη της δουλειά ως αρχιτέκτονας με τον Τζόζεφ Χιλ (1888-1947), όπου γνώρισε επίσης μέλη του μποέμ του Λονδίνου, τα οποία θα είχαν μόνιμο αντίκτυπο στη δουλειά της. Μετά τη συνεργασία με τον σύζυγό της, Άλιστον, κέρδισαν έναν διαγωνισμό το 1937 για ένα εξοχικό νοσοκομείο στο Ντέβον. Το σπίτι και το μικρό τους ιατρείο (Άλιστον & Ντρου) ήταν στην πλατεία Γούμπερν 24 στο Λονδίνο και η κύρια εργασία τους ήταν η στέγαση στο Γουίντσεστερ. Το ζευγάρι είχε δίδυμες κόρες. Ο γάμος της Ντρου και του Άλιστον διαλύθηκε το 1939.
Τσαντίγκαρ και Λε Κορμπιζιέ
Αφού είδε τα έργα της Ντρου στη Δυτική Αφρική, ο Ινδός πρωθυπουργός Παντίτ Νεχρού ζήτησε από αυτήν και τον Μάξγουελ Φράι να σχεδιάσουν τη νέα πρωτεύουσα του Πατζάμπ, Τσαντίγκαρ. Ασχολούταν σημαντικά με το Φεστιβάλ της Βρετανίας εκείνη την εποχή και δεν ήταν σίγουρη για την ικανότητά της να αναλάβει έναν τόσο μεγάλο ρόλο στο έργο. Η Ντρου χρησιμοποίησε τη γοητεία της προκειμένου να πείσει τον Ελβετό αρχιτέκτονα Λε Κορμπιζιέ να εμπλακεί στο έργο. Ο Λε Κορμπιζιέ ήταν υπεύθυνος για το κύριο σχέδιο της πόλης και τα κύρια κυβερνητικά κτίρια – το Ανώτατο Δικαστήριο, τη Συνέλευση, τη Γραμματεία κ.λπ. Η Ντρου συνάντησε για πρώτη φορά τον Λε Κορμπιζιέ πριν από τον πόλεμο στη CIAM (Διεθνής Συνεδρίας Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής). Εντυπωσιάστηκε από το εύρος των γνώσεών του, την εμπειρία του στην αντιμετώπιση των προβλημάτων στέγασης στις υπό ανεπτυγμένες χώρες, από τη δύναμη της προσωπικότητάς του και τη διαύγεια της λογικής του. Σύμφωνα με την Ντρου, παρά το μεγαλείο του, «έκανε πολλά λάθη – όπως και οποιοσδήποτε δοκιμάζει κάτι νέο. Μεταξύ αυτών ήταν οι τσιμεντένιες κατασκευές σκίασης του ήλιου των κτιρίων του, οι οποίες λειτουργούσαν ως καταβόθρες θερμότητας, ακτινοβολώντας θερμότητα όλη τη νύχτα, χωρίς ψύξη, πριν ξαναζεσταθούν στον ήλιο την επόμενη μέρα. Ένα άλλο λάθος θα μπορούσε να ήταν ο διαχωρισμός των χώρων διαβίωσης των καταστηματαρχών από τα καταστήματά τους. Με μεγάλη δυσκολία τον έπεισα να επιτρέψει στους ανθρώπους να ζουν πάνω από τα μαγαζιά τους! Παρά τα πάντα, γίναμε σταθεροί φίλοι».
Ο Παντίτ Νεχρού ήθελε το Τσαντίγκαρ να είναι μια πόλη πρότυπο για τους χιλιάδες πρόσφυγες που έφταναν καθημερινά από το Πακιστάν. Δεν ήθελε να ακολουθήσει τις παραδόσεις του παρελθόντος, αλλά να πειραματιστεί με νέες μορφές σχεδιασμού. Ως αποτέλεσμα της πολιτικής του, οι Ντρου, Φράι και Λε Κορμπιζιέ μπόρεσαν να ενσωματώσουν σχολεία, κλινικές οικογενειακού προγραμματισμού και υγείας, υπαίθρια λουτρά κολύμβησης και υπαίθρια θέατρα στο στεγαστικό πρόγραμμα. Όλα τα σπίτια είχαν κατάλληλες εγκαταστάσεις υγιεινής και καλή παροχή νερού. Η φθηνότερη κατοικία είχε ταράτσα, γεγονός που επέτρεπε στους ενοίκους να έχουν μεγαλύτερα δωμάτια και περισσότερη ασφάλεια για τα χρήματά τους. Πριν κατασκευαστούν πολλά σπίτια, η Ντρου κατασκεύασε πρωτότυπα για κάθε διαφορετικό τύπο σπιτιού τα οποία στη συνέχεια αξιοποιήθηκαν, επικρίθηκαν και βελτιώθηκαν. Με αυτόν τον τρόπο διαπίστωσε ότι οι Ινδοί ήταν σε θέση να πειραματιστούν με νέους τύπους κατοικιών. Προβλέφθηκε δημόσιος ανοιχτός χώρος για όλες τις κατοικίες χαμηλού εισοδήματος. Τα ενοίκια σπιτιών ορίστηκαν έτσι ώστε όχι περισσότερο από το ένα δέκατο του εισοδήματος του κατοίκου να πηγαίνει στο ενοίκιο. Η διατήρηση ζώων (όπως βουβάλια και αγελάδες) απαγορεύτηκε στο σπίτι, καθώς αυτό το έθιμο είχε οδηγήσει σε πολλές ασθένειες που μεταδίδονται από τις μύγες. Οι Ινδοί έπρεπε να συνειδητοποιήσουν ότι πολλές από τις παραδοσιακές μορφές στέγασης ήταν ξεπερασμένες και ήταν πρόθυμοι να δοκιμάσουν νέους τρόπους ζωής. Ο σχεδιασμός νέων μορφών στέγασης επηρέασε το σχεδιασμό των σπιτιών σε όλη την Ινδία.
Άλλα έργα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f8/Kenneth_Dike_Library%2C_University_of_Ibadan%2C_Ibadan.jpg/250px-Kenneth_Dike_Library%2C_University_of_Ibadan%2C_Ibadan.jpg|δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Βιβλιοθήκη Kenneth Onwuka Dike, Πανεπιστήμιο του Ibadan, Νιγηρία σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bd/Nigeria.JPG/250px-Nigeria.JPG|δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη Kenneth Onwuka Dike, Πανεπιστήμιο του Ibadan, (Νιγηρία)
Συνταξιοδότηση (1979–1996)
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4d/Jean_Sabbagh_and_Jane_Drew_1984.jpg/250px-Jean_Sabbagh_and_Jane_Drew_1984.jpg|δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ζαν Σαμπάχ και Τζέιν Ντρου, 1984 σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7c/Jane_Drew_at_West_Lodge_1991.jpg/250px-Jane_Drew_at_West_Lodge_1991.jpg|δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Η Τζέιν Ντρου στο West Lodge, 1991 σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5e/Jane_Drew_-_A_pencil_sketch_by_Sarbjit_Bahga.jpg/220px-Jane_Drew_-_A_pencil_sketch_by_Sarbjit_Bahga.jpg|μικρογραφία| Ένα σκίτσο με μολύβι της Τζέιν Ντρου Ο Μαξ είχε συνταξιοδοτηθεί το 1973, αλλά η Τζέιν συνέχισε να εργάζεται μέχρι το 1979, όταν και οι δύο ζούσαν στο εξοχικό τους καταφύγιο "The Lake House", στο Ρόουφαντ κοντά στο Κρόουλι στο Σάσσεξ, όπου συχνά συναναστρέφονταν με φίλους και οικογένεια. Ήταν ένα μεγάλο σπίτι, στο οποίο είχαν προσθέσει ένα στούντιο με θέα στη λίμνη του ψαρέματος, και η Τζέιν πρωταγωνίστησε σε πολλά αξέχαστα πάρτι στο σπίτι και στον κήπο. Το 1982 αποφάσισαν να το πουλήσουν και να βρουν κάτι πιο βολικό στη συνταξιοδότησή τους. Έμεναν με έναν φίλο τους στο χωριό Κόδερστοουν της κομητείας Ντάρχαμ, όταν άκουσαν ότι το διπλανό σπίτι ήταν προς πώληση και σχεδόν αμέσως το αγόρασαν. Έτσι μέχρι τα Χριστούγεννα του 1982 είχαν μετακομίσει στο "West Lodge", στο Κόδερστοουν. Παρέμειναν ενεργοί, στο να φτιάξουν ένα νέο σπίτι, με κηπουρική και κοινωνική ζωή στο χωριό. Υπήρχε ένα στούντιο για τον Μαξ και στο σαλόνι τους κυριαρχούσε η τοιχογραφία του Μαξ στην οδογέφυρα του Ρίβερ Μπάλντερ.
Το 1984, η Jane έκανε ένα υπέροχο πάρτι για τα 85α γενέθλια του Μάξ, στο κοντινό Lartington Hall: υπήρχαν πάνω από 200 καλεσμένοι – φίλοι και οικογένεια. Δύο χρόνια αργότερα της παρουσιάστηκε ένα βιβλίο gratulari 150 σελίδων με την επιγραφή ''«Τζέιν Μ. Ντρου, αρχιτέκτονας. Ένα αφιέρωμα από συναδέλφους και φίλους για τα 75α γενέθλιά της, 24 Μαρτίου 1986»''. Η λίστα των συντελεστών περιλαμβάνει:
Θάνατος
Ο Μαξ Φράι πέθανε το 1987. Η Τζέιν Ντρου πέθανε από καρκίνο το 1996, σε ηλικία 85 ετών. Τάφηκε κοντά στην εκκλησία του St. Romald στο Romaldkirk.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι αρχιτέκτονες
Κατάλογος αεροσκαφών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Ένας κατάλογος όπου εμφανίζονται τα αεροσκάφη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στέφαν Τζέιμς
Ο Στέφαν Τζέιμς (Stephan James, 16 Δεκεμβρίου 1993) είναι Καναδός ηθοποιός.
Κατάλογος αεροσκαφών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Στέφαν Τζέιμς
Γεννήθηκε το 1993 στο Τορόντο και έχει καταγωγή από την Τζαμάικα. Έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στη Selma και από τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Ο άνθρωπος που ταπείνωσε τον Χίτλερ. Εκτός από την υποκριτική, ο Τζέιμς ασχολείται με τη ραπ μουσική και με μια σειρά αθλημάτων.
Μεσογειακό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης 1968
Το Μεσογειακό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης 1968 (αγγλικά: Mediterranean Table Tennis Championships 1968) ή Α΄ Μεσογειακοί Αγώνες Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης ήταν η πρώτη διοργάνωση του Μεσογειακού Πρωταθλήματος Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Γήπεδο Καλαθοσφαίρισης του Δημαρχιακού Σταδίου στην Αλεξάνδρεια, στη Αίγυπτο από την Παρασκευή 20 έως και την Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου του 1968.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν τα αγωνίσματα μονό ανδρών, μονό γυναικών, διπλό ανδρών, διπλό γυναικών, ομαδικό ανδρών, ομαδικό γυναικών και διπλό μικτό. Συμμετείχαν 100 αθλητές από τις χώρες Αίγυπτος, Γαλλία, Ελλάδα, Κύπρος, Λίβανος, Λιβύη και Παλαιστίνη.
Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε η Γαλλία κατακτώντας 7 χρυσά, 2 ασημένια και 2 χάλκινα μετάλλια. Την δεύτερη θέση κατέλαβε η Αίγυπτος με 4 ασημένια και 6 χάλκινα μετάλλια και την τρίτη η Ελλάδα με 1 ασημένιο και 4 χάλκινα μετάλλια.
Κάτοχοι μεταλλίων
thumb|Στα αριστερά ο πρωταθλητής Ζακ Σεκρετάν.
Συνθέσεις
Οι συνθέσεις της Εθνικής Ελλάδας και της Κύπρου ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση στην Αφρική Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση το 1968 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αλεξάνδρεια