cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στράτων ο Αλεξανδρεύς (παλαιστής)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Περιοδονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αλεξανδρινοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Ασντόντ
thumb|Η ιστορική 15η συνοικία Η Ασντόντ (αραβικά: Ισντούντ, أشدود, εβραϊκά: אשדוד,, Ασδώδ, αρχαία ελληνικά: Ἄζωτος) είναι η πέμπτη σε μέγεθος πόλη του Ισραήλ, που βρίσκεται στα νότια περιοχή της χώρας, στις ακτές της Μεσογείου, με πληθυσμό 207.000. Είναι ένα σημαντικό περιφερειακό βιομηχανικό κέντρο. Το λιμάνι της Ασντόντ είναι το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας για εισαγόμενα εμπορεύματα.
Ιστορία
thumb|Η λεωφόρος Μπεγίν Το 1945, η Ισντούντ είχε σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές 4.620 Άραβες και 290 Εβραίους. Το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για την κρατική διχοτόμηση και την οικονομική ένωση της Παλαιστίνης στις 29 Νοεμβρίου 1947 απέδιδε στο αραβικό παλαιστινιακό κράτος την Ισντούντ. Ωστόσο, οι ισραηλινές δυνάμεις κατέλαβαν την Ισντούντ και έδιωξαν τους άραβες κατοίκους της.
Την 1η Μαΐου 1956, ο υπουργός οικονομικών Λευί Εσχκόλ ενέκρινε την ίδρυση της σύγχρονης Ασντόντ. Οι πρώτοι κάτοικοι, είκοσι δύο οικογένειες μεταναστών από το Μαρόκο, έφτασαν τον Νοέμβριο του 1956. Η κυβέρνηση χορήγησε 24 τετραγωνικά χιλιόμετρα, περίπου 32 χιλιόμετρα μακριά από το Τελ Αβίβ, στην κατασκευαστική εταιρεία Ashdod Company Ltd για την οικοδόμηση της σύγχρονης πόλης. Η μονάδα παραγωγής ισχύος Εσκόλ Α στην Ασντόντ ολοκληρώθηκε το 1958 και περιελάμβανε 3 μονάδες: 2 μονάδες των 50 μεγαβάτ, και μία μονάδα των 45 μεγαβάτ (με ικανότητες αφαλάτωσης θαλασσινού νερού). Το πρώτο τοπικό συμβούλιο διορίστηκε τον Οκτώβριο του 1959. Η εκρηκτική ανάπτυξη της πόλης άρχισε το 1991, με τη μαζική άφιξη μεταναστών από τη Σοβιετική Ένωση και την ανάπτυξη της υποδομής.
Οικονομία
Όλες οι βιομηχανικές δραστηριότητες στην πόλη βρίσκονται στις βορειότερες περιοχές, όπως ο χώρος του λιμένα, η βόρεια βιομηχανική ζώνη, καθώς και γύρω από τον ποταμό Λαχίς. Το λιμάνι της Ασντόντ έχει κυρίως αναβαθμιστεί τα τελευταία χρόνια και θα είναι κατάλληλο για πλοία Παναμάξ. Διάφορες ναυτιλιακές εταιρείες έχουν επίσης τα γραφεία τους στην περιοχή του λιμανιού, στην οποία βρίσκεται επίσης ο σταθμός παραγωγής ενέργειας Εσκόλ Α.
Η βόρεια βιομηχανική ζώνη βρίσκεται στη εθνική οδό 41 και περιλαμβάνει διάφορες βιομηχανίες, συμπεριλαμβανομένου διυλιστηρίου πετρελαίου, τα οποία είναι ένα από τα μόλις δύο στη χώρα. Η βιομηχανική ζώνη νότια του ποταμού Λαχίς ήταν κάποτε το κύριο βιομηχανικό κέντρο στην Ασντόντ. Υπάρχουν ωστόσο ακόμη κάποιες βιομηχανίες εκεί, όπως η Teva Pharmaceutical Industries, η Ashtrom και η Solbar, ένας παραγωγός σογιέλαιου. Η Ασντόντ είναι επίσης έδρα της ΕLTA, ενός μέρους της Ιsrael Aircraft Industries (εξοπλισμού ραντάρ) και της ELINT (συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ Κατηγορία:Ασντόντ
Καβούσι Λασιθίου
Το Καβούσι (επίσης: Καβούσιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Ιεράπετρας, στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της ανατολικής Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 559 κατοίκους.
Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 140 μέτρων, στους πρόποδες του υψώματος Αφέντης του Όρους Θρυπτής και βρίσκεται επί της οδού Αγίου Νικολάου - Σητείας. Απέχει 17 χιλιόμετρα από την Ιεράπετρα, 24 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο και 40 χιλιόμετρα από την Σητεία. Το κύριο προϊόν που παράγεται στην περιοχή είναι το ελαιόλαδο, ενώ υπάρχει επίσης και παραγωγή αιθέριων ελαίων από τα αρωματικά φυτά της περιοχής. Το όνομά του στην κρητική διάλεκτο σημαίνει λάκκος όπου μαζεύεται νερό. μικρογραφία|Η μνειακή ελαία στον Αζοριά Καβουσίου|263x263εσ
Ιστορία
Το χωριό περιβάλλεται από πολλές τοποθεσίες με αρχαιολογικό ενδιαφέρον, όπως ο Βροντάς, το πλάι Κάστρο (και οι δύο είναι προμινωικοί οικισμοί) και ο Αζοριάς, ένας λόφος στον οποίο έχει ανακαλυφθεί πόλη των αρχαϊκών χρόνων. Επίσης, στη γύρω περιοχή έχουν βρεθεί βυζαντινές εκκλησίες, όπως αυτή των Αγίων Αποστόλων, με τοιχογραφίες του 1456. Η παλαιότερη μνεία του χωριού γίνεται το 1577 από τον Φραγκίσκο Μπαρότσι. Το Καβούσι ήταν μεγάλο χωριό κατά την Ενετοκρατία. Στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 αναφέρεται ως Cavussi με 637 κατοίκους. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 είχε 100 οικογένειες Χριστιανών και Τούρκων. Το 1881 είχε 636 Χριστιανούς κατοίκους και 310 Τούρκους.
Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Υποδομή
Στο Καβούσι υπάρχει κοινοτικό γραφείο, αγροτικό ιατρείο, πολιτιστικός σύλλογος, αγροτικός συνεταιρισμός και μουσικό γυμνάσιο (στο χώρο του τέως δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο). Στο χωριό λειτουργούν και παντοπωλεία, αρτοποιείο, ζαχαροπλαστεία, καφενεία και ταβέρνες, όπως και ξενώνες. Η στάση λεωφορείων του Καβουσίου εξυπηρετείται από γραμμές από/προς Σητεία, Άγιο Νικόλαο - Ηράκλειο και Ιεράπετρα. Στην κοινοτική περιοχή υπάρχουν και εγκαταστάσεις ΚΤΕΟ.
Ενορία Αγίας Τριάδος Καβουσίου
μικρογραφία|Ο Ενοριακός Ναός Αγίας Τριάδος μικρογραφία|Ο Ναός Παναγίας Πρωτοσεπτεμβριανής στον Αζοριά Το Καβούσι είναι επίσης η έδρα μίας ενορίας της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας. Σημερινός ενοριακός ναός του Καβουσίου είναι ο Ναός Αγίας Τριάδος που βρίσκεται επί της κεντρικής οδού. Θεμελιώθηκε το 1957 και εγκαινιάστηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1962. Ως τότε, η δίκλιτη εκκλησία Κοιμήσεως Θεοτόκου και Αγίου Ιωάννη Θεολόγου που βρίσκεται σε ένα ωραίο μέρος πίσω από την πλατεία του χωριού ήταν ο ενοριακός ναός του Καβουσίου. Στο νότιο τμήμα του χωριού βρίσκονται οι τοιχογραφημένες εκκλησίες των Αγίων Αποστόλων και του Αγίου Γεωργίου (15ος αιών). Εντός του χωριού υπάρχουν επίσης οι εκκλησίες Μεταμορφώσεως Σωτήρος, Μιχαήλ Αρχάγγελος και Προφήτης Ηλίας.
Νότια του χωριού, πάνω από την οδό προς την Παχεία Άμμο, δεσπόζει το κοιμητήριο με το τοιχογραφημένο εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής (14ος αιών). Κάτω από αυτό, επί της οδού, βρίσκεται το νεότερο ναό των Αγίων Αναργύρων και της Αγίας Αναστασίας. Σε μικρή απόσταση από αυτό, στη θέση Λιόφυτα, βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου μέσα σε ελαιόδεντρα. Περαιτέρω προς την Παχεία Άμμο, υπάρχει επίσης το νεότερο εκκλησάκι του Αγίου Φανούριου.
Πλησίον της μικρής παραλίας της Αγριομάντρας στα δυτικά του Καβουσίου βρίσκεται ο ερειπωμένος σπηλαιώδης ναός του Αγίου Ιωάννου.
Στην παραλία του Θόλου, στον βόρειο τμήμα της κοινότητας, υπάρχει η εκκλησία της Αναλήψεως στο δυτικό άκρο της παραλίας και το νεότερο εκκλησάκι των Αγ. Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, στην απέναντι ανατολική πλευρά της παραλίας του Θόλου. Περίπου 1,2 χιλιόμετρα νότια της Αναλήψεως βρίσκεται ο τοιχογραφημένος ναός του Αγίου Αντωνίου (14ος αιών).
Επί της οδού προς την Σητεία, στον Πλάτανο, βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νεκταρίου και των Αγίων Πάντων, ο οποίος χτίστηκε σε μία μόνο νύχτα από τις 4 προς τις 5 Ιουνίου 1963 σε πανοραμική θέση με θέα τον Κόλπο του Μιραμπέλλου.
Στα ανατολικά του χωριού, στο δρόμο προς την κοιλάδα της Αύγου και την Θρυπτή και λίγο μετά τη μνημειακή ελιά του Αζοριά είναι ο ναός της Παναγίας Πρωτοσεπτεμβριανής, ενώ στο μονοπάτι προς την Θρυπτή βρίσκονται ο ερειπωμένος ναός του Αγίου Κωνσταντίνου και της Ελένης καθώς και η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στα Ξεράμπελα, ελάχιστα τοιχογραφημένη.
Στην κοιλάδα της Αύγου υπάρχουν οι ναοί του Αγίου Πνεύματος, του Γεννησίου Θεοτόκου (στον οικισμό Παναγία), του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου και η τοιχογραφημένη Αγία Ειρήνη (1411) (στις Μέλισσες). Η πιο απομακρυσμένη εκκλησία της ενορίας από το Καβουσί είναι αυτή του Αγίου Νικήτα, πάνω από τον Τσαμάντη.
Συνολικά, η Ενορία Αγίας Τριάδος Καβουσίου αριθμεί 24 εκκλησίες.
Διοικητικά
Δείτε: Κοινότητα Καβουσίου
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αγκαράθου
Η Ιερά Μονή Παναγίας Αγκαράθου είναι Μονή καθιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, που υπάγεται στην Κοινότητα Σαμπά του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Η θέση της είναι στην επαρχία Πεδιάδος στα νοτιοδυτικά του υψώματος Σωρός Παντελή, σε υψόμετρο 538 μ. Σήμερα είναι ενοριακή και η απόστασή της από το Ηράκλειο είναι 22,8 χλμ. Διαθέτει ξενώνα. Ο ναός είναι δίκλιτος και το άλλο κλίτος είναι καθιερωμένο στον Άγιο Μηνά. Το 2011 απεγράφησαν 28 άτομα.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Ναός ανεγέρθηκε εκ βάθρων στη θέση παλαιότερου ναού και εγκαινιάστηκε το 1894. Το Μάρτιο του 1893 γκρεμίστηκε από καταιγίδα το καμπαναριό του ναού και ανοικοδομήθηκε ξανά.
Δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε η Μονή. Είναι από τις αρχαιότερες στην Κρήτη. Αναφέρεται σε χειρόγραφο του 1532 στη Μαρκιανή Βιβλιοθήκη της Βενετίας. Επίσης, αναφέρεται και σε συμβόλαιο του 1538 και από τον Cornelius. Στη βόρεια πύλη της μονής υπάρχει η χρονολογία 1585 και στη νότια το 1583. Κοντά στη σημερινή είσοδο αναγράφεται σε σαρκοφάγο το έτος 1554 και η επιγραφή ΘΕΟΔΩΡΟ ΤΟΥΜΠΑ. Στα δεξιά της εισόδου βρίσκεται θολωτή αποθήκη με επιγραφή που γράφει ότι το παρόν είναι έργο του Μαξίμου Λουκάρεως (αδερφού του Κύριλλου Λούκαρη) και τη χρονολογία 1628.
Κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας το μοναστήρι αποτέλεσε φυτώριο παιδείας. Ηγούμενοι στη μονή διετέλεσαν πολλοί, που αργότερα κατέλαβαν πατριαρχικούς θρόνους, όπως ο Μελέτιος Πηγάς, Πατριάρχης Αλεξανδρείας και ο Κύριλλος Λούκαρης. Τα κειμήλια, μεταξύ των οποίων και η αρχαιότατη εικόνα της Παναγίας της Ορφανής, και τα έγγραφα της Μονής μεταφέρθηκαν στα Κύθηρα.
Το μοναστήρι διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο και κατά τον πόλεμο εναντίον των Τούρκων. Το 1646 καταρτίστηκε σώμα Κρητικών από τον τότε ηγούμενο Αθανάσιο Χριστόφορο και πολέμησε κατά των Τούρκων. Κατά την Τουρκοκρατία ο πρώτος Μητροπολίτης Κρήτης, Νεόφυτος Πατελάρος, έδρευε στην Αγκάραθο και κατόρθωσε να ανασταλεί η διαταγή για την καταστροφή του μοναστηριού, χάρη στις φιλικές σχέσεις με τον Πασά Αχμέτ Κιοπρουλί.
Εντός του Ηγουμενείου της Ιεράς Μονής υπάρχει η Αιθούσα «Πατριάρχης Θεόδωρος Β’, ο Κρης και Αγκαραθίτης» Στην Αίθουσα αυτή εκτίθενται αφιερώματα, πατριαρχικά άμφια, τιμητικές διακρίσεις και προσωπικά αντικείμενα του Μακαριωτάτου, τα οποία δώρησε στη Μονή.
Στους αδερφούς της Μονής συγκαταλέγονται ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρος Β΄ και οι Μητροπολίτες Γορτύνης και Αρκαδίας Μακάριος, Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου Ανδρέας, Πέτρας και Χερρονήσου Γεράσιμος, Ρόδου Κύριλλος, Ηλιουπόλεως Θεόδωρος, Νέας Ζηλανδίας Μύρων και οι Επίσκοποι Ζηνουπόλεως Ιάκωβος, Αβύδου Γρηγορίος και Κνωσσού Μεθόδιος.
Παραπομπές
Αγκαραθ Κατηγορία:Δήμος Θραψανού Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Κάστρο της Κανίνε
Το Κάστρο της Κανίνε (Kalaja e Kaninës) είναι βυζαντινό κάστρο στην Αλβανία κοντά στο χωριό Κανίνες που καλύπτει μια έκταση 3.625 εκταρίων. Bρίσκεται 6 χλμ από την Αυλώνα και υψώνεται από την πλευρά του όρους Σούσιτσα, περίπου 380 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Χτίστηκε στη θέση αρχαίου οικισμού κατά τον 3ο αιώνα π.Χ. από τους Ρωμαίους, τον 4ο αιώνα π.Χ. επεκτάθηκε και μετατράπηκε σε φρούριο της πόλης. Αιώνες μετά, τον 6ο αιώνα μ.Χ. ανοικοδομήθηκε από τον Ιουστινιανό Α΄, ενώ τον 14ο αιώνα μ.Χ. αποτέλεσε το κέντρο του Πριγκιπάτου του Αυλώνα.
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Ρωμαϊκά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στην Αλβανία
Μολαποουαμποτζάνγκ
Η Μολαποουαμποτζάνγκ (σετσουάνα: Molapowabojang) είναι μια πόλη της Μποτσουάνα. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Νότιας Περιφέρειας. Έχει πληθυσμό περίπου 7.500 κατοίκων (2001). Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα Κατηγορία:Νότια Περιφέρεια (Μποτσουάνα)
Τοματόσουπα
μικρογραφία| Τοματόσουπα με [[Κεφτές|κεφτεδάκια, φιδέ και φέτες καρότου.]] Η τοματόσουπα είναι μια σούπα παρασκευασμένη με τομάτες ως το βασικό συστατικό. Μπορεί να σερβίρεται ζεστή ή κρύα σε ένα μπολ και μπορεί να παρασκευάζεται με διάφορους τρόπους. Μπορεί να έχει λεία υφή, ενώ υπάρχουν και συνταγές που περιλαμβάνουν κομμάτια της τομάτας, κρέμα γάλακτος, ζωμό κοτόπουλου ή λαχανικών, φιδέ, κομμάτια από άλλα λαχανικά και κεφτεδάκια. Οι δημοφιλείς επικαλύψεις της τοματόσουπας περιλαμβάνουν ξινή κρέμα ή κρουτόν. Η τοματόσουπα είναι ένα από τα κορυφαία σπιτικά φαγητά στην Πολωνία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μπορεί να παρασκευαστεί φρέσκια με ζεμάτισμα των τοματών, αφαιρώντας τη φλούδα και στη συνέχεια αναμειγνύοντάς τις σε πουρέ.
Λάρι Κινγκ
Ο Λάρι Κινγκ (19 Νοεμβρίου 1933 – 23 Ιανουαρίου 2021) ήταν ένας Αμερικανός τηλεοπτικός παρουσιαστής και ραδιοφωνικός παραγωγός, η δουλειά του οποίου έχει βραβευτεί με δύο Βραβεία Peabody, ένα Βραβεία Έμμυ και 10 βραβεία Cable ACE. Θεωρείται ως ο πιο επιτυχημένος παρουσιαστής στην αμερικανική τηλεόραση.
Τοματόσουπα
Έτοιμες παρασκευασμένες ποικιλίες
Η έτοιμη τοματόσουπα που διατίθεται στο εμπόριο διατίθεται σε διάφορες μορφές, όπως κονσερβοποιημένη, συμπυκνωμένη και σε αφυδατωμένη σκόνη. Η «τομάτα» συγκαταλέγεται ανάμεσα στις τρεις πρώτες γεύσεις σούπας που παράγονται από την Campbell Soup Company.
Λάρι Κινγκ
Ξεκίνησε ως τοπικός δημοσιογράφος ραδιοφώνου τις δεκαετίες του 1950 και 1960. Το 1978 ανέλαβε παρουσιαστής του The Larry King Show, ένα ολονύχτιο ραδιοφωνικό πρόγραμμα κλήσης σε εθνικό επίπεδο στο MBS. Από το 1985 έως το 2010 παρουσίαζε την βραδινή τηλεοπτική εκπομπή Larry King Live στο CNN. Από το 2012 έως το 2020 παρουσίαζε το Larry King Now στο Hulu και RT America. Συνέχισε με την παρουσίαση του Politicking with Larry King, ενός εβδομαδιαίου πολιτικού ταλκ σόου, το οποίο προβαλλόταν από δύο σταθμούς από το 2013.
Τοματόσουπα
Γκασπάτσο
Το γκασπάτσο (ισπανικά: gazpacho) είναι τοματόσουπα ισπανικής προέλευσης, η οποία σερβίρεται κρύα. Προέρχεται από την περιοχή της Ανδαλουσίας στη νότια Ισπανία. Το γκασπάτσο καταναλώνεται ευρέως στην ισπανική κουζίνα, καθώς και στη γειτονική πορτογαλική, όπου είναι γνωστό ως γκασπάτσο (gaspacho). Το γκασπάτσο καταναλώνεται κυρίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, λόγω των αναζωογονητικών του ιδιοτήτων και της ψυχρής θερμοκρασίας. Γενικά, υπάρχουν πολλές παραλλαγές του γκασπάτσο.
Λάρι Κινγκ
Το 2019 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο. Τον Αύγουστο του 2020, έχασε δύο από τα πέντε παιδιά του, και συγκεκριμένα τον γιο της πρώην συζύγου του, Άντι, 65 ετών, από καρδιακή προσβολή, και την κόρη του Σάια, 51 ετών, από καρκίνο του πνεύμονα. Πέθανε σε ηλικία 87 ετών, ενώ νοσηλευόταν σε νοσοκομείο του Λος Άντζελες με συμπτώματα κορωνοϊού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί τηλεπαρουσιαστές
Τοματόσουπα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σούπες Κατηγορία:Πολωνικές σούπες Κατηγορία:Σούπες λαχανικών Κατηγορία:Πιάτα λαχανικών Κατηγορία:Πιάτα τομάτας
Νέο Γυναικόκαστρο Κιλκίς
Το Νέο Γυναικόκαστρο, γνωστό και ως Νέα Δήμητρα, είναι πεδινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 75 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Νέο Γυναικόκαστρο βρίσκεται σε απόσταση 12,5 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την πόλη του Κιλκίς και 42 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Θεσσαλονίκης. Η ευρύτερη περιοχή του Γυναικοκάστρου αποτελούσε αρχικά τμήμα της αρχαίας Μυγδονίας και στη συνέχεια, επί βασιλείας του Αλκέτα Α΄ (658-540) και του Αμύντα Α’ (540-498) της Μακεδονίας. Το 1334 χτίζεται στην περιοχή κάστρο από τον Ανρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο για να την προστασία, κυρίως από τους Σέρβους, της Θεσσαλονίκης και την προστασία της σοδειάς της μακεδονικής πεδιάδας. Γύρω στα 1383 καταλαμβάνεται από τους Οθωμανούς Τούρκους με επικεφαλής τον Γαζή Εβρενό Μπέη, γι΄αυτό η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Αβρέτ Ισάρ ή Αβρέτ Χισάρ. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας υπήρξε καζάς που ανήκε στο βιλαέτι της Θεσσαλονίκης. Οι σημερινοί κάτοικοί του είναι πρόσφυγες που ήρθαν από την επαρχία "Τσατάλτζας" της Κωνσταντινούπολης και περιοχή "Αρτοχάν" του Καυκάσου.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται το 1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Δουρασανλή (Μεσιανού). Το 1926 εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, και συγκεκριμένα από τα χωριά Οκλαλί, Λαζάρκιοϊ, Αμπαρλί και Άκαλα της περιοχής Μετρών (Τσατάλτζας), κοντά στη λίμνη Δέρκο και το χωριό μετονομάστηκε σε Νέα Δήμητρα. Το 1928 το όνομα διορθώθηκε σε Νέο Γυναικόκαστρο. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Βακούφι, την Κοκάρτζα και τους Κάτω Απόστολους αποτελούν την τοπική κοινότητα Νέου Γυναικοκάστρου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Πικρολίμνης του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 1.050 κατοίκους ενώ ως οικισμός 578
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Επιτέλους Φτάσαμε Σπίτι
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μπόλντερ στις 7 Μαρτίου του 2015, και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 27 Μαρτίου του 2015. Το Επιτέλους Φτάσαμε Σπίτι προωθήθηκε με την κυκλοφορία μιας ταινίας μικρού μήκους με τίτλο Σχεδόν Φτάσαμε Σπίτι, που παίχτηκε στους κινηματογράφους πριν το Ο κος Πίμποντι & ο Σέρμαν της DreamWorks Animation και το Ρίο 2 της Blue Sky Studios το 2014. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς και εισέπραξε $386 εκατομμύρια παγκοσμίως απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $135 εκατομμυρίων. Μια τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων που τοποθετείται μετά τα γεγονότα της ταινίας κυκλοφόρησε στο Netflix στις 29 Ιουλίου του 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2015 Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τιμ Τζόνσον Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Λορν Μπάλφε Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της DreamWorks Animation Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2015
Στράτων ο Αλεξανδρεύς
Η ονομασία Στράτων ο Αλεξανδρεύς μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω άτομα:
Εξαίνετος ο Ακραγαντινός (ολυμπιονίκης σταδίου)
μικρογραφία|[[Στατήρας της Ολυμπίας της 92ης (412 π.Χ.) διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων.]] Ο Εξαίνετος ο Ακραγαντινός (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής από τον Ακράγαντα της Σικελίας ο οποίος στέφθηκε 2 φορές νικητής στο αγώνισμα του σταδίου στους 91ους (416 π.Χ.) και 92ους αγώνες (412 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Για τη 2η νίκη νίκη του γιόρτασε το γεγονός εισερχόμενος στον αγωνιστικό χώρο με μια ακολουθία που είχε 300 ίππους, ως δείγμα του πλούτου της πόλης του.
Κλας-Γιαν Χούντελααρ
Ο Κλας-Γιάν Χούντελαρ (γεννημένος στις 12 Αυγούστου 1983 στο Φορ-Ντρεμπτ, Γκέλντερλαντ), γνωστός και με το ψευδώνυμο The Hunter (αγγλ: ο κυνηγός), είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός στον Άγιαξ και στην Ολλανδική εθνική ομάδα. Ο Χούντελαρ είναι ένας παραγωγικός επιθετικός με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση και φυσική κατάσταση και έχει συγκριθεί σχετικά με τον τρόπο που αγωνίζεται με παίκτες όπως ο Μάρκο φαν Μπάστεν και ο Ρουντ φαν Νίστελροϊ. Ο πρώην προπονητής της Εθνικής Ολλανδίας, της Μπαρτσελόνα και της Μπάγερν Μονάχου Λουίς φαν Χάαλ έχει πει σχετικά με τον παίκτη "στην περιοχή του πέναλτι, είναι ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο."
Έχοντας ανακηρυχτεί Ολλαδικό Ποδοσφαιρικό Ταλέντο της Χρονιάς και "Παίκτης της Χρονιάς" του Άγιαξ το 2006, ο Χούντελαρ ήταν μέλος της ολλανδικής ομάδας που κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U-21 το 2006 όπου αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Ανακηρύχτηκε επίσης ως ένας από τους δύο επιθετικούς της Καλύτερης Ενδεκάδας της διοργάνωσης. Αποτελεί πρώτο σκόρερ όλων των εποχών με την Εθνική Ολλανδίας U-21 έχοντας πετύχει 18 γκολ σε 22 εμφανίσεις. Στις εγχώριες διοργανώσεις τερμάτισε πρώτος σκόρερ της Ερεντιβίζιε τις σεζόν 2005–06 και 2007–08. Ο Χούντελαρ προηγουμένως αγωνιζόταν με τις ΠΣΦ, Ντε Χράαφσχαπ, ΑΓΟΦΦ Άπελντορν, ΣΚ Χέρενφεν, ΑΦΚ Άγιαξ, Ρεάλ Μαδρίτης, και ΑΚ Μίλαν, πριν υπογράψει στην Σάλκε τον Αύγουστο του 2010.
Προσωπική ζωή
Ο Χούντελαρ γεννήθηκε στο Φορ-Ντρεμπτ, ένα χωριό στην περιοχή Άχτερχεκ της Ολλανδίας, αλλά μετακόμισε στο Χούμελο όταν ήταν έξι εβδομάδων. Έζησε με τους γονείς του Ντιρκ-Γιάν και Μο Χούντελαρ, και τους δύο αδερφούς του Νικ και Γιέλε. Ο Χούντελαρ είναι σε σχέση με την φίλη του Μάντι Σχούλντερμαν από το 2000. Στις 9 Απριλίου 2009, το ζευγάρι απέκτησε το πρώτο του παιδί, ένα αγόρι με το όνομα Σεμπ, και στις 20 Ιουλίου 2011, γεννήθηκε ο Άξελ το δεύτερό τους παιδί.
Πρώιμη καριέρα
Λίγο αργότερα, παρακολουθείτο από την Ντε Χράαφσαπ και στις 6 Απριλίου 1994 υπέγραψε το πρώτο του νεανικό συμβόλαιο, σε ηλικία 11 ετών. Στην διάρκεια της πρώτης του διετίας με την Ντε Χράαφσαπ, ο Χούντελαρ αγωνίστηκε σε αρκετές θέσεις συμπεριλαμβανομένων του αριστερού πλαγίου, του επιθετικού μέσου, του αριστερού μπακ, ακόμη και του τερματοφύλακα. Μόλις στην τρίτη του χρονιά εκεί χρησιμοποιήθηκε ως επιθετικός.
Την σεζόν 1997–98, ο 14χρονος Χούντελαρ ήταν ο βασικός επιθετικός της τρίτης ομάδας της Ντε Χράαφσαπ και σημείωσε 33 γκολ σε 20 αγώνες. Η επόμενη σεζόν τον βρήκε στην δεύτερη ομάδα, και την σεζόν 1999–2000 αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος των δεύτερων ομάδων με 31 γκολ. Οι ικανότητές του στο σκοράρισμα τράβηξαν την προσοχή της ΠΣΦ, η οποία ως αποτέλεσμα τον απέκτησε τον Ιούνιο του 2000.
ΠΣΦ
thumb|Ο Χούντελαρ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στο [[Φίλιπς Στέιντιον.]] Στην πρώτη του σεζόν στην ΠΣΦ, ο Χούντελαρ σύντομα κατάφερε να σταθεροποιηθεί ως ένας αποτελεσματικός σκόρερ για τις νεανικές ομάδες του συλλόγου υπό τις οδηγίες του Βίλι φαν ντερ Κούιχλεν, πετυχαίνοντας 26 γκολ σε 23 αγώνες για να γίνει έτσι ο κορυφαίος σκόρερ του πρωταθλήματος νέων. Στη δεύτερή του σεζόν στην ΠΣΦ, ο Χούντελαρ "ανέβηκε" στην πρώτη ομάδα με πρωτοβουλία του προπονητή Γκους Χίντινκ. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα του συλλόγου στις 23 Νοεμβρίου 2002 σε μία εκτός έδρας νίκη με 0–3 απέναντι στην ΡΜΚ Ρούζενταλ, ερχόμενος από τον πάγκο ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο στη θέση του Ματέγια Κέζμαν στο 76ο λεπτό. Τελικά, αυτή αποδείχτηκε πως ήταν η πρώτη και τελευταία του εμφάνιση με την ΠΣΦ.
Πηγές
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σάλκε 04 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Χέρενφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΓΟΒΒ Άπελντοορν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντε Χράαφσχαπ
Η Ζωή του Πι (ταινία)
Η Ζωή του Πι (αγγλικά: Life of Pi) είναι αμερικανική δραματική περιπέτεια παραγωγής 2012 σε μορφή 3D, σε σκηνοθεσία Ανγκ Λι και σε σενάριο του Ντέιβιντ Μαγκί. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Γιαν Μαρτέλ και διηγείται την ιστορία του Πι, ενός δεκαεξάχρονου αγοριού, ο οποίος είναι ο μόνος που επιζεί από το ναυάγιο ενός πλοίου. Ο ίδιος βρίσκεται σε μια σωσίβια λέμβο μαζί με έναν ουρακοτάγκο, μία ύαινα, μια τραυματισμένη ζέβρα και μια τίγρη της Βεγγάλης. Πρωταγωνιστούν οι Σουράτζ Σάρμα, Ταμπού, Αντίλ Χουσέιν, Ίρφαν Καν, Ζεράρ Ντεπαρντιέ και Ρέιφ Σπολ.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 21 Νοεμβρίου 2012 και απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας συνολικά 609 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, έλαβε 11 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία και κέρδισε τέσσερα συμπεριλαμβανομένου και του βραβείου Σκηνοθεσίας. Βραβεύτηκε επίσης με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Μουσικής.
Πλοκή
Ένας συγγραφέας έχει έρθει για να μιλήσει στον Πι Πατέλ, έναν μεσήλικα Ινδό μετανάστη από το Ποντιτσέρι, που ζει στο Μόντρεαλ του Καναδά. Ο πατέρας του Πι τον ονόμασε Πισίνα Μόλιτορ από μια πισίνα της Γαλλίας. Ως παιδί άλλαξε το όνομά του σε "Πι" (το μαθηματικό σύμβολο π) επειδή είχε κουραστεί να τον φωνάζουν "Pissing Patel" (Κατρουλιάρης Πατέλ). Η οικογένειά του είχε έναν ζωολογικό κήπο και ο Πι έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον στα ζώα και ιδιαίτερα σε μια τίγρη της Βεγγάλης, που την έλεγαν Ρίτσαρντ Πάρκερ. Όταν ο Πι προσπαθεί να ταΐσει την τίγρη από περιέργεια, ο πατέρας του τρέχει γρήγορα και θυμωμένος του λέει ότι η τίγρης είναι επικίνδυνη. Αναγκάζει τον Πι να παρακολουθήσει την τίγρη να σκοτώνει μια κατσίκα για να καταλάβει τι εννοεί. Ο Πι μεγαλώνει ως Ινδουιστής και χορτοφάγος, αλλά όταν γίνεται δώδεκα χρονών γνωρίζει το χριστιανισμό και μετέπειτα τον ισλαμισμό και αρχίζει να πιστεύει και στις τρεις θρησκείες αλλά ο πατέρας του προσπαθεί να τον μετατρέψει σε ορθολογιστή, όπως είναι και ο ίδιος.
Όταν ο Πι είναι δεκαέξι χρονών, ο πατέρας του αποφασίζει να μετακομίσουν στο Γουίνιπεγκ του Καναδά όπου και σκοπεύει να εγκατασταθεί και να πουλήσει τα ζώα του ζωολογικού κήπου. Θα ταξιδέψουν με ένα ιαπωνικό καράβι. Μια νύχτα, μια ισχυρή καταιγίδα πλήττει τον Ειρηνικό και το πλοίο αρχίζει να βουλιάζει ενώ ο Πι βρίσκεται στο κατάστρωμα. Προσπαθεί να βρει την οικογένειά του αλλά ένας άνδρας από το πλήρωμα του πλοίου τον πετάει στη σωσίβια λέμβο. Ο Πι παρακολουθεί αβοήθητος το πλοίο να βουλιάζει και μαζί του να πεθαίνει και η οικογένειά του. Μετά την καταιγίδα, ο Πι βρίσκεται στη λέμβο μαζί με μια τραυματισμένη ζέβρα, ένα ουρακοτάγκο και μια ύαινα. Η ύαινα σκοτώνει τη ζέβρα και τον ουρακοτάγκο. Ξαφνικά η τίγρης Ρίτσαρντ Πάρκερ πετάγεται από τη λέμβο και σκοτώνει την ύαινα. Ο Ρίτσαρντ Πάρκερ αργότερα προσπαθεί να επιτεθεί στον Πι πολλές φορές, με αποτέλεσμα ο Πι να πηδήξει από τη βάρκα.
Ο Πι βρίσκει μπισκότα, νερό και ένα τσεκούρι μέσα στη βάρκα και κατασκευάζει μια μικρή σχεδία ώστε να μένει εκεί, ασφαλής από την τίγρη. Ο Πι ξεκινά να ψαρεύει και καταφέρνει να ταΐζει την τίγρη. Επίσης συλλέγει νερό της βροχής για να πίνουν και οι δύο. Όταν η τίγρης πηδάει από τη βάρκα για να κυνηγήσει ένα ψάρι, ο Πι αρχικά σκέφτεται να αφήσει τον Ρίτσαρντ Πάρκερ να πνιγεί αλλά το ξανασκέφτεται και τον βοηθάει να ανεβεί στη βάρκα. Ένα βράδυ, ο Πι έρχεται αντιμέτωπος με μια φάλαινα και ο Πι χάνει αρκετές από τις προμήθειές του. Μετά από πολλές μέρες στη θάλασσα, ο Πι εκπαιδεύει τον Ρίτσαρντ Πάρκερ να τον δεχτεί στη βάρκα. Συνειδητοποιεί έτσι ότι με το να νοιάζεται για την τίγρη κρατάει τον ίδιο ζωντανό.
Εβδομάδες αργότερα και μισοπεθαμένος, φτάνουν σε ένα μυστηριώδες νησί με φαγώσιμα φυτά, πόσιμο νερό και με χιλιάδες ζώα. Τόσο ο Πι όσο και ο Ρίτσαρντ Πάρκερ τρώνε και πίνουν άφθονα. Τη νύχτα όμως το νησί μετατρέπεται σε εχθρικό περιβάλλον. Το νερό γίνεται όξινο και τα φυτά γίνονται σαρκοβόρα. Ο Πι ανακαλύπτει τα μυστικά του νησιού όταν βρίσκει ένα ανθρώπινο δόντι. Την επόμενη μέρα ο Πι και ο Ρίτσαρντ Πάρκερ φεύγουν από το νησί.
Η βάρκα φτάνει τελικά στις ακτές του Μεξικό. Ο Πι συνθλίβεται που ο Ρίτσαρντ Πάρκερ δεν τον αναγνωρίζει πριν εξαφανιστεί μέσα στη ζούγκλα. Ο Πι διασώζεται και μεταφέρεται στο νοσοκομείο, κλαίγοντας. Πράκτορες της ασφαλιστικής εταιρείας του πλοίου έρχονται να του μιλήσουν. Δεν πιστεύουν την ιστορία του και τον ρωτάνε να τους πει τι "πραγματικά" συνέβη. Οπότε τους λέει μια εναλλακτική ιστορία ανθρώπινης κτηνωδίας, στην οποία ο Πι κατάφερε να μπει στη σωσίβια λέμβο μαζί με τη μητέρα του, έναν βουδιστή ναύτη με σπασμένο πόδι και τον μάγειρα του πλοίου, ο οποίος είχε μιλήσει άσχημα στη μητέρα του πριν βυθιστεί το πλοίο. Ο μάγειρας σκοτώνει το ναύτη για να τον φάει και να τον χρησιμοποιήσει ως δόλωμα. Σε έναν καυγά που ακολουθεί, η μητέρα του Πι, τον σπρώχνει σε μια σχεδία για να είναι ασφαλής και ο μάγειρας τη μαχαιρώνει και την πετάει από τη βάρκα. Αργότερα, ο Πι επιστρέφει και σκοτώνει με το μαχαίρι τον μάγειρα.
Στην παρούσα ημέρα ο συγγραφέας, παρατηρεί τους παραλληλισμούς των δύο ιστοριών: ο ουρακοτάγκος αντιπροσωπεύει τη μητέρα του Πι, η ζέβρα τον ναύτη, η ύαινα τον μάγειρα και ο Ρίτσαρντ Πάρκερ (ο τίγρης) τον Πι. Ο Πι ρωτά τον συγγραφέα ποια ιστορία προτιμάει και ο συγγραφέας διαλέγει αυτή με τον τίγρη καθώς "είναι η καλύτερη ιστορία" στο οποίο ο Πι απαντά: "Σε ευχαριστώ. Το ίδιο είναι και για τον Θεό." Ο συγγραφέας κοιτάει το αντίγραφο της έκθεσης των ασφαλιστών. Διαβάζει ότι οι ασφαλιστές έγραψαν ότι ο Πι με κάποιο τρόπο επέζησε 227 μέρες στη θάλασσα με μία τίγρη: οι ασφαλιστές επέλεξαν επίσης την απίθανη ιστορία. Ο συγγραφέας μένει για δείπνο με τον Πι και την οικογένεια του. Η τελευταία σκηνή της ταινίας δείχνει τον Ρίτσαρντ Πάρκερ σαν τίγρη να απομακρύνεται μέσα στη ζούγκλα και να μην κοιτά πίσω τον Πι.
Παραγωγή
Την ταινία Η Ζωή του Πι σκηνοθέτησε ο Ανγκ Λι και το σενάριο έγραψε ο Ντέιβιντ Μαγκί και είναι βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Γιαν Μαρτέλ. Πριν αναλάβει τη σκηνοθεσία ο Λι, αρκετοί σκηνοθέτες και σεναριογράφοι αναμείχθηκαν στο πρότζεκτ. Το στέλεχος της Fox 2000 Pictures, Ελίζαμπεθ Γκάμπλερ, αγόρασε το Φεβρουάριο του 2003 τα δικαιώματα του μυθιστορήματος ώστε να το μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη. Προσέλαβε το σεναριογράφο Ντιν Γεωργάρης να γράψει το σενάριο. Τον επόμενο Οκτώβριο η Fox 2000 Pictures ανακοίνωσε πως την ταινία θα σκηνοθετήσει ο Μ. Νάιτ Σιάμαλαν. Ο Σιάμαλαν αντικατέστησε και τον Γεωργάρη, γράφοντας ο ίδιος το σενάριο. Τελικά, ο Σιάμαλαν προτίμησε να σκηνοθετήσει την ταινία Lady in the Water (2006) και το στούντιο αποφάσισε να βρει άλλο σκηνοθέτη. Το Μάρτιο του 2006, μπήκε σε διαπραγματεύσεις με τον Αλφόνσο Κουαρόν. Ο Κουαρόν όμως αποφάσισε να σκηνοθέτησει την ταινία Παιδιά των Ανθρώπων (Children of Men, 2006) και τον Οκτώβριο του 2005, η Fox 2000 Pictures προσέλαβε τον Ζαν-Πιερ Ζενέ να αναλάβει τη σκηνοθεσία. Ο Ζενέ ξεκίνησε να γράφει το σενάριο μαζί με τον Γκιγιόμ Κανέ και τα γυρίσματα είχαν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν στα μέσα του 2006. Ο Ζενέ τελικά αποχώρησε από το πρότζεκτ και το Φεβρουάριο του 2009, η Fox 2000 Pictures προσέλαβε τον Ανγκ Λι. Το Μάιο του 2010, ο Λι και παραγωγός Γκιλ Νέτερ πρότειναν ο προϋπολογισμός της ταινίας να είναι στα 70.000.000 δολάρια, κάτι το οποίο ανάγκασε το στούντιο να αναβάλει το πρότζεκτ για μικρό χρονικό διάστημα. Ο Ντέβιντ Μαγκί προσελήφθη να γράψει το σενάριο και ο Λι ξόδεψε αρκετούς μήνες να βρει κάποιον να υποδυθεί τον Πι. Ο Λι έδωσε το ρόλο στον 17χρονο και πρωτομεφανιζόμενο ηθοποιό Σουράτζ Σάρμα.
Box office
Με προϋπολογισμό 120.000.000 δολάρια, η ταινία Η Ζωή του Πι έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 5η θέση με 22,4 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 124,9 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 484 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 609 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ορφανά Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαλαισία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε καναδικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιβίωσης Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάικλ Ντάνα Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Επαρχία Γκούντχοουπ
Η Επαρχία Γκούντχοουπ (Goodhope, Καλή Ελπίδα) είναι μια επαρχία της Νότιας Περιφέρειας στη Μποτσουάνα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επαρχίες της Μποτσουάνα Κατηγορία:Νότια Περιφέρεια (Μποτσουάνα)
Μονή Καλυβιανής Ηρακλείου
Η Μονή Παναγίας Καλυβιανής βρίσκεται στο 60ό χιλιόμετρο της οδικής αρτηρίας Ηρακλείου - Τυμπακίου στην Κοινότητα Φανερωμένης Πυργιωτίσσης, σε απόσταση 300 μέτρων στα δεξιά. Το μοναστήρι κείται σε υψόμετρο 80 μέτρων και αναγνωρίστηκε με νόμο το 1968.
Τις τελευταίες δεκαετίες αναπτύχθηκε σε μεγάλο οικοδομικό συγκρότημα και στεγάζει πολλά φιλανθρωπικά ιδρύματα. Υπάγεται στο δημοτικό διαμέρισμα Φανερωμένης Ηρακλείου. Το 2001 απεγράφησαν 214 άνθρωποι.
Ιστορικά στοιχεία
Το μοναστήρι είναι σχετικά νέο, καθώς δεν αναφέρεται στον κατάλογο του Ν. Παπαδάκη με τα μοναστήρια της απογραφής του 1881.
Ο χώρος της σημερινής μονής ανήκε στον Τούρκο Χουσεΐν Βραζερζαδέ. Στα χωράφια του τελευταίου βρισκόταν μια κατεδαφισμένη εκκλησία, κάτω από τα ερείπια της οποίας ανακαλύφθηκε το 1873 παλιά εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Οι χριστιανοί των γύρω χωριών παρακάλεσαν το Χουσεΐν μπέη να τους παραχωρήσει τον αγρό και εκείνος τους έδιωξε με σκαιότητα. Τότε οι χριστιανοί συνέταξαν αναφορά προς τον μητροπολίτη Μελέτιο και εκείνος τη διαβίβασε στο διοικητή Μουσταφά Νουρή Πασά. Ο τελευταίος απάντησε οργισμένος ότι δεν μπορούσε να απαλλοτριώσει το χωράφι επειδή είχε βρεθεί σε αυτό ένα κομμάτι ζωγραφισμένο ξύλο. Αυτό θεωρήθηκε υβριστικό προς τον μητροπολίτη και έπειτα από διαμαρτυρία της δημογεροντίας Ηρακλείου προς τους προξένους των Μεγάλων Δυνάμεων, επενέβη ο διοικητής της Κρήτης Ρεούφ Πασάς και με διαταγή του αγοράστηκε ο χώρος γύρω από το γειτονικό χωριό Καλύβια, ενώ επίσης με απαίτησή του ανακλήθηκε ο Μουσταφά Νουρή Πασάς και τιμωρήθηκε.
Η εκκλησία οικοδομήθηκε και ανακαινίστηκε από τους χριστιανούς και της έδωσαν το όνομα Παναγία Καλυβιανή. Από τότε τελείται πανηγύρι στον τόπο αυτό. Ο μικρός ναός σώζεται και σήμερα στον περίβολο της μονής. Το 1911 άρχισε η ανοικοδόμηση του νέου ναού με τρούλο, βυζαντινού ρυθμού και αποπερατώθηκε το 1924. Αυτός έχει τρία κλίτη και είναι καθιερωμένος στο γενέσιο, τον ευαγγελισμό και την κοίμηση της Θεοτόκου. Στον νέο ναό βρίσκεται σήμερα και η παλιά εικόνα της Παναγίας.
Μπολέσουαφ Μπιέρουτ
Ο Μπολέσουαφ Μπιέρουτ (πολωνικά: Bolesław Bierut) (18 Απριλίου 1892 - 12 Μαρτίου 1956) ήταν Πολωνός πολιτικός, κομμουνιστής ακτιβιστής και ηγέτης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας από το 1947 έως το θάνατό του το 1956. Ήταν Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου του Κράτους από το 1944 έως το 1947, Πρόεδρος της Πολωνίας από το 1947 έως το 1952, Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών από το 1948 έως το 1956 και προσωρινός Πρωθυπουργός της Πολωνίας από το 1952 έως το 1954. Ο Μπιέρουτ, ένας αυτοδίδακτος άνθρωπος, με πλήρη γνώση και σιδερένια αποφασιστικότητα είχε ως στόχο την εφαρμογή του σταλινικού συστήματος στην Πολωνία. Μαζί με τον Βουαντίσουαφ Γκομούουκα, τον κύριο αντίπαλό του, ο Μπιερούτ είναι ο κύριος υπεύθυνος για τις ιστορικές αλλαγές που υπέστη η Πολωνία μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε αντίθεση με οποιονδήποτε από τους κομμουνιστές διαδόχους του, ο Μπιέρουτ διακυβέρνησε την Πολωνία μέχρι το θάνατό του.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Μπιέρουτ ήταν ακτιβιστής του νεοϊδρυθέντος Πολωνικού Εργατικού Κόμματος (ΠΕΚ) και στη συνέχεια πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου της Πολιτείας (ΕΣΠ), που ιδρύθηκε από το ΠΕΚ. Καθώς ο Κόκκινος Στρατός έσπρωξε τη ναζιστική Βέρμαχτ από την ανατολική Πολωνία, το απελευθερωμένο Λούμπλιν έγινε προσωρινή έδρα της Πολωνικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης με πρωτοβουλία του. Με την εμπιστοσύνη του Ιωσήφ Στάλιν, ο Μπιέρουτ συμμετείχε στη Διάσκεψη του Πότσδαμ, όπου άσκησε επιτυχία για τη δημιουργία των δυτικών συνόρων της Πολωνίας στη Γραμμή Όντερ-Νάισσε. Το συνέδριο παραχώρησε έτσι στην Πολωνία τις μεταγερμανικές «Ανακτημένες Περιοχές» στο μέγιστο δυνατό βαθμό.
Μετά τις νομοθετικές εκλογές της Πολωνίας του 1947, που χαρακτηρίστηκαν από εκλογική νοθεία, ο Μπιέρουτ έγινε ο πρώτος μεταπολεμικός Πρόεδρος της Πολωνίας. Το 1952, το νέο Σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας (μέχρι τότε γνωστή ως Δημοκρατία της Πολωνίας) κατάργησε τη θέση του προέδρου και επιβλήθηκε επίσημα μια μαρξιστική-λενινιστική κυβέρνηση. Ο Μπιέρουτ υποστήριξε τις ριζοσπαστικές σταλινικές πολιτικές καθώς και τη συστηματική εισαγωγή του σοσιαλιστικού ρεαλισμού στην Πολωνία. Το καθεστώς του σημαδεύτηκε από έναν σιωπηλό τρόμο - προήδρευσε στο κυνήγι ένοπλων μελών της αντιπολίτευσης και τον ενδεχόμενο φόνο τους στα χέρια του Υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας (ΥΔΑ), συμπεριλαμβανομένων ορισμένων πρώην μελών του Εσωτερικού Στρατού. Υπό την επίβλεψη του Μπιέρουτ, το ΥΔΑ εξελίχθηκε σε μια διαβόητη μυστική αστυνομία, η οποία, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ήταν υπεύθυνη για την εκτέλεση δεκάδων χιλιάδων πολιτικών αντιπάλων ή υπόπτων, έξι χιλιάδων σύμφωνα με το Ίδρυμα Χούβερ. Ως de facto ηγέτης της Πολωνίας, κατοικούσε στο Παλάτι Μπελβέντερ και ηγήθηκε του Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών από τα κεντρικά του κόμματος στην οδό Νέου Κόσμου στο κέντρο της Βαρσοβίας, γνωστό ως Dom Partii (Οικία του Κόμματος). Ήταν επίσης ο κύριος υποστηρικτής για την ανοικοδόμηση της Βαρσοβίας (ανοικοδόμηση της ιστορικής περιοχής) και την ανέγερση του Παλατιού του Πολιτισμού και της Επιστήμης.
Ο Μπιέρουτ πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 12 Μαρτίου 1956 στη Μόσχα, μετά την παρακολούθηση του 20ού Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Ο θάνατός του ήταν ξαφνικός και πολλές θεωρίες προέκυψαν αμφισβητώντας τις συνθήκες υπό τις οποίες πέθανε. Το σώμα του μεταφέρθηκε πίσω στην Πολωνία και θάφτηκε με τιμές σε έναν μνημειώδη τάφο στο στρατιωτικό κοιμητήριο Ποβόνσκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πολωνοί άθεοι Κατηγορία:Πολωνοί κομμουνιστές Κατηγορία:Απόφοιτοι του Διεθνούς Πανεπιστήμιο Λένιν Κατηγορία:Πολιτικοί του Κομμουνιστικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1952-1956) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σταυρού του Γκρούνβαλντ, 1η τάξη Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος των Οικοδόμων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Ευαγόρας (ολυμπιονίκης)
Η ονομασία Ευαγόρας (ολυμπιονίκης) μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω άτομα:
Μονή Κεράς Καρδιώτισσας
Το μοναστήρι της  Κεράς  Καρδιώτισσας   είναι  παλαιό και  υπάγεται  στην Κοινότητα Κεράς Πεδιάδος, σε  υψόμετρο  630 μ. στο 49,6 χλμ. της κεντρικής αρτηρίας Ηρακλείου -  Οροπεδίου Λασιθίου στους   δυτικούς πρόποδες του υψώματος  Καρφί, σε κοιλάδα  κατάφυτη από δέντρα. Το 2011 πεγράφησαν 26 άτομα. Ο ναός είναι αφιερωμένος στο Γενέσιο  της Θεοτόκου. Υπάγεται στην περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Πέτρας και Χερρονήσου. Γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου.
Ιστορικά στοιχεία
Δεν είναι εξακριβωμένο πότε ιδρύθηκε η Μονή. Από έγγραφα του κώδικα της μονής φαίνεται ότι αρχικά ήταν μετόχι της Μονής Αγκαράθου. Στη συνέχεια ανακαινίστηκε από τα αδέρφια Μαγγανάρη και έγινε σταυροπηγιακή. Η ονομασία της προέρχεται από την πολύ παλιά εικόνα της Παναγίας που είχε το όνομα αυτό. Η εικόνα εκλάπη από το μοναστήρι το 1498 από Έλληνα έμπορο και μεταφέρθηκε στο ναό του Αγίου Ματθαίου στην οδό Merulana στη Ρώμη. Το 1866 μεταφέρθηκε εκ νέου στο ναό του Αγίου Αλφόνσου, στον Εσκυλίνο Λόφο. Η σημερινή εικόνα της Παναγίας που βρίσκεται στο μοναστήρι αποτελεί αντίγραφο αυτής και ζωγραφίστηκε το 1735. Ακόμα και το αντίγραφο αυτής της εικόνας θεωρείται θαυματουργό.
Παραπομπές
Κερα Κερα
Ακούγοντας τη σιωπή (ταινία)
Ακούγοντας τη σιωπή (Ρωσικά: Слушая тишину) είναι ρωσική ταινία του 2006, (που κυκλοφόρησε το 2007), στο είδος μελόδραμα. Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Ντμίτρι Μαριάνοφ και η Αλίνα Σεργκέεβα.
Πλοκή
Μια νεαρή γυναίκα η Νάστια, φτάνει στη Μόσχα για σπουδές στο Ωδείο και σκέφτεται ότι η αδελφή της, Άλια θα την βοηθήσει να βρει ένα μέρος να μείνει. Η αδελφή της, όμως, μπορεί να της προσφέρει μόνο τη στέγη του νοσοκομείου, όπου ο γιος της είναι σε αναμονή για μεταμόσχευση νεφρού. Εν τω μεταξύ, η μόνη πηγή χρημάτων για αυτούς είναι μια πλούσια οικογένεια, πιο συγκεκριμένα ο Ντμίτρι, ο οποίος είναι ένας πλούσιος επιχειρηματίας, για τον οποίους έχει εργαστεί η Άλια ως καθαρίστρια. Στη συνέχεια έρχεται ένα ειδύλλιο μεταξύ της Νάστια και του Ντμίτρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Ρωσικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Ρωσία
Κάρολος Ε΄ της Γαλλίας
Ο Κάρολος Ε΄ (Charles V, 21 Ιανουαρίου 1338 - 16 Σεπτεμβρίου 1380), αποκαλούμενος ο Σοφός, ήταν μονάρχης του Οίκου των Βαλουά που κυβέρνησε ως βασιλιάς της Γαλλίας από το 1364 έως το θάνατό του.
Το 1349, ως νεαρός πρίγκιπας, ο Κάρολος έλαβε από τον παππού του, βασιλιά Φίλιππο ΣΤ' της Γαλλίας, την επαρχία Δελφινάτο για να τη διοικήσει. Αυτό του επέτρεψε να φέρει τον τίτλο του "Δελφίνου" μέχρι τη στέψη του, δείχνοντας την ενσωμάτωση του Δελφινάτου στα βασιλικά εδάφη της Γαλλίας. Μετά το 1350, όλοι οι επίδοξοι κληρονόμοι του θρόνου της Γαλλίας έφεραν τον τίτλο του Δελφίνου μέχρι τη στέψη τους.
Η βασιλεία του σημείωσε εξαιρετική επιτυχία στον Εκατονταετή Πόλεμο, επαναφέροντας τις περισσότερες από τις χαμένες περιοχές από την Αγγλία με τη Συνθήκη του Μπρετινί.
Βιογραφία
Ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά της Γαλλίας Ιωάννη Β΄ του Καλού και της Μπόννης του Λουξεμβούργου.
Μετά από τριετή ειρήνη ο πόλεμος με την Αγγλία ξεκίνησε ξανά το 1355 με τον Εδουάρδο, τον Μαύρο Πρίγκηπα να κάνει μια καταστροφική επιδρομή στη Ν.Δ. Γαλλία. Ελέγχοντας μια Αγγλική επιδρομή στη Νορμανδία, ο Ιωάννης οδήγησε στρατό 16.000 πολεμιστών νότια μέσω του Λίγηρα, προσπαθώντας να υπερφαλαγγίσει τον Μαύρο Πρίγκηπα με τους 8.000 πολεμιστές του στο Πουατιέ.
Απορρίπτοντας τις συμβουλές ενός στρατηγού του να περικυκλώσει τον Μαύρο Πρίγκηπα και να τον κάνει να λιμοκτονήσει, ο Ιωάννης προτίμησε να επιτεθεί απευθείας στον πρίγκηπα. Οι Άγγλοι τοξότες συνέτριψαν τους Γάλλους ιππείς στην καταστροφική μάχη του Πουατιέ (1356), στην οποία ο Ιωάννης συνελήφθη αιχμάλωτος. Η αρνητική έκβαση της μάχης είχε ως αποτέλεσμα οι ευγενείς και η κοινή γνώμη να συσπειρωθούν ενάντια στον βασιλιά Ιωάννη που γνώρισε μεγάλη κατακραυγή. Από την κατακραυγή όμως γλύτωσαν τα παιδιά του, και έτσι ο Κάρολος με τους αδελφούς του έγιναν ενθουσιωδώς δεκτοί στο Παρίσι. Ο δελφίνος προσπάθησε να συγκεντρώσει χρήματα για την άμυνα της χώρας του, αλλά οι δυσαρεστημένοι οργανώθηκαν υπό τον Ετιέν Μαρσέλ, επόπτη των εμπόρων. Ο Μαρσέλ ζήτησε την απόλυση 7 βασιλικών υπουργών, και την απελευθέρωση του ευγενούς Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας, που είχε φυλακιστεί από τον Ιωάννη Β΄, κατηγορούμενος για φόνο. Ο δελφίνος Κάρολος απέρριψε τα αιτήματα τους και εγκατέλειψε το Παρίσι.
Αντικαταστάτης του πατέρα του στην αιχμαλωσία
Σε μια προσπάθεια να μαζέψει φόρους, ο δελφίνος αποφάσισε να υποτιμήσει το νόμισμα. Ο Μαρσέλ τον προειδοποίησε ότι αυτό θα φέρει πολλές αντιδράσεις και έτσι αναγκάστηκε να ακυρώσει τα σχέδια του και να ξανακαλέσει Συνέλευση (1357), που του παρουσίασε ένα καταστατικό 61 άρθρων, με όλους τους μελλοντικούς φόρους, και εξέλεξαν 36μελές συμβούλιο της αρεσκείας τους με 12 μέλη ανά κάθε κρατίδιο. Ο Κάρολος εγγυήθηκε τη θεσμική διάταξη, αλλά οι δυσαρεστημένοι ευγενείς πήραν μήνυμα του αιχμάλωτου στην Αγγλία βασιλιά Ιωάννη που τους υπενθύμιζε τη δική του θεσμική διάταξη. Ο Κάρολος έκανε σημαντικές προόδους στην επαρχία, κερδίζοντας την υποστήριξη τους, αργότερα και το Παρίσι. Μόνη αντίδραση: ο Κάρολος της Ναβάρας, που ζήτησε τα ανύπαρκτα δικαιώματα του στον Γαλλικό θρόνο.
Ο Μαρσέλ προφασίστηκε τον φόνο ενός πολίτη σε έναν ναό για να κάνει επίθεση στα ανάκτορα επικεφαλής 3.000 ανδρών σκοτώνοντας δυο τελετάρχες του Καρόλου μπροστά στα μάτια του. Ο Κάρολος προς στιγμή ειρήνευσε τα πλήθη, αλλά έστειλε την οικογένεια του ασφαλέστερα μακρυά από την πρωτεύουσα. Μετά τη δολοφονία του Μαρσέλ από τον όχλο (1358), ο Κάρολος μπορούσε ασφαλέστερα με την οικογένεια του να επανέλθει στο Παρίσι και να συνεχίσει το έργο του. Έδωσε αμνηστία σε όλους εκτός από τους στενούς συνεργάτες του Μαρσέλ.
Ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας ζήτησε συνθήκη προκειμένου να απελευθερώσει τον πατέρα του Ιωάννη, (1359) να του αποδοθούν όλες οι επαρχίες της Δυτικής Γαλλίας, και το ιλιγγιώδες ποσό των 4.000.000 γαλλικών εκιού ως λύτρα. Ο Κάρολος απέρριψε την πρόταση και ο Εδουάρδος Γ΄ βρήκε αφορμή να επιτεθεί ξανά στη Γαλλία. Ο Κάρολος είχε εμπιστοσύνη στην άμυνα που είχε οργανώσει και απαγόρευσε στους στρατιώτες του τις απευθείας συγκρούσεις με Άγγλους. Ο Εδουάρδος έφτασε τον Μάρτιο στο Παρίσι. Ο Κάρολος περιτείχισε το Παρίσι ανεγείροντας το τεράστιο αμυντικό συγκρότημα της Βαστίλης.
Ο Εδουάρδος κυρίευε και κατέστρεφε της επαρχίες της χώρας αποφεύγοντας να έρθει σε απευθείας σύγκρουση με τον Κάρολο, θέλοντας να τον εξαναγκάσει να παραδοθεί. Η Συνθήκη του Μπρετινί έφερε το 1/3 της Δυτικής Γαλλίας (με την Ακουιτανία) στα χέρια των Άγγλων, ενώ έριξε το ποσό των λύτρων στα 3.000.000 γαλλικά εκιού. Ο Ιωάννης απελευθερώθηκε δίνοντας ως εγγύηση στους Άγγλους τον δεύτερο γιο του, Λουδοβίκο Α΄ του Ανζού.
Ενώ ο πατέρας του κέρδισε την ελευθερία του, ο Κάρολος ζούσε μια προσωπική τραγωδία, αφού η τρίχρονη κόρη του, Ιωάννα, και η κόρη του Μπόννη πέθαναν μέσα σε δύο βδομάδες: ο ίδιος δήλωσε «τόσο δυστυχής όσο ποτέ», τα μαλλιά του και τα νύχια του έπεσαν. Μερικοί υποθέτουν ότι δηλητηριάστηκε από αρσενικό. Μετά την επιστροφή του από την αιχμαλωσία, ο Ιωάννης ήταν ανίκανος και αναποτελεσματικός σε σχέση με πρωτύτερα. Ο γιος του, Λουδοβίκος, δραπέτευσε και ο Ιωάννης αποφάσισε να επιστρέψει στην αιχμαλωσία. Έφθασε τον Ιανουάριο του 1364 στο Λονδίνο, αρρώστησε και σε τρεις μήνες πέθανε.
Άνοδος στον θρόνο
μικρογραφία|Η ανακαίνιση του [[Λούβρου υπήρξε ένα από τα έργα του Καρόλου Ε΄ και σηματοδότησε μια νέα εποχή δημιουργίας, όπως απεικονίζεται στο χειρόγραφο του 15ου αιώνα Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες του Δούκα του Μπερί.]] Ο νέος βασιλιάς ήταν πολύ έξυπνος αλλά ταυτόχρονα αμίλητος και μυστικοπαθής. Είχε οξύ βλέμμα, μεγάλη μύτη, και ένα ωχρό, θανατερό παρουσιαστικό. Υπέφερε από ουρική αρθρίτιδα στο δεξί χέρι και απόστημα στον αριστερό του βραχίονα, ίσως λόγω της προσπάθειας δηλητηριασμού του το 1359. Οι γιατροί τού έδιναν λίγες μέρες περιθώρια ζωής, αλλά αυτός κατάφερε να ζήσει άλλα 16 χρόνια συνεχώς εις αναμονή του θανάτου του. Δεν έκανε καμιά προσπάθεια να κρύψει τη λύπη του στο θάνατο της συζύγου του, Ιωάννας των Βουρβόνων, και των πέντε από τα παιδιά του, που πέθαναν νωρίτερα από αυτόν.
Οι στόχοι του όταν ανέβηκε στον θρόνο ήταν να ανακτήσει τα χαμένα εδάφη από την Αγγλία και να απαλλάξει τη γη του από παραδόπιστες ομάδες που λεηλατούσαν τον τόπο. Προσέγγισε έναν ευγενή από τη Βρετάνη, τον Βερτράνδο του Γκεκλέν, μοναδικό στις πολεμικές ικανότητες. Ο Γκεκλέν νίκησε τον Κάρολο Β΄ της Ναβάρας και απάλλαξε το Παρίσι από την επανάσταση ευγενών.
Ύμνοι για το πρόσωπο του
Η φήμη που απέκτησε ο Κάρολος ήταν πολύ μεγάλη, καθώς πολλοί συγγραφείς ύμνησαν τη δόξα του. Σημαντικά γεγονότα γύρω από τη ζωή του περιγράφει τον 19ο αιώνα ο Γάλλος ιστορικός Ντελίλ. Οι 1200 τόμοι του περιγράφουν τη μεγαλοσύνη του Γάλλου βασιλιά και τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε για το κοινό καλό και τη δικαιοσύνη του. Παρόμοιο έργο γύρω από αυτόν τον σπουδαίο βασιλιά έγραψε και ο Νικολά Ορέσμ που μετέφρασε τα «Πολιτικά του Αριστοτέλη». Η ζωή του περιγράφεται ότι αντανακλά αυτή του Αριστοτέλη, ενώ η βασιλεία του αυτή του Λουδοβίκου του Άγιου, του Καρολομάγνου και του Κλοβί.