cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σταυροφορία των Αλβιγηνών
Η ειρήνη και η Δ΄ Λατερανή Σύνοδος (1214-1215)
Η Εκκλησία αποφάσισε προσωρινή ειρήνη τον Απρίλιο του 1214, την οποία απεδέχθησαν οι ευγενείς του Λανγκντόκ, μέχρις ότου ένα συμβούλιο αποφασίσει για την τύχη του Ραϋμόνδου της Τουλούζης. Πράγματι, ο Ιωάννης ο Ακτήμων, απασχολημένος με μιαν εκστρατεία του εναντίον της Γαλλίας, αδυνατούσε προς το παρόν να βοηθήσει τους νέους του συμμάχους του Λανγκτόκ. Η ήττα του, όμως, στη Λα Ρος-ω-Μουάν στις 2 Ιουλίου 1214, σε συνδυασμό με αυτή των συμμάχων του στην Μπουβίν στις 27 Ιουλίου έβαλε οριστικό τέλος στις ελπίδες του Ραϋμόνδου ΣΤ΄.
Ένα τοπικό συμβούλιο οργανώθηκε στο Μονπελιέ τον Ιανουαρίου του 1215, το οποίο παρέδωσε τον έλεγχο των εδαφών του Ραϋμόνδου της Τουλούζης στον Σίμων του Μονφόρ, αλλά διαπίστωσε μετά ότι δεν είχε τέτοια εξουσία και απευθύνθηκε συνεπώς στον Πάπα. Ο τελευταίος τροποποίησε τις αποφάσεις του συμβουλίου δίνοντας τη μαρκιωνία της Προβηγκίας στον Γουλιέλμο ντε Μπω, το δουκάτο της Ναρμπόν στον Αρνώ Αμωρί και τα υπόλοιπα εδάφη στον Σίμωνα του Μονφόρ (4 Φεβρουαρίου 1215). Λίγο αργότερα, ο διάδοχος του γαλλικού θρόνου πρίγκιπας Λουδοβίκος πραγματοποίησε ένα ταξίδι στον νότο της Γαλλίας για να επιβεβαιώσει την παρουσία των Καπετιδών στην περιοχή και να βάλει ένα τέλος σε μια πρώτη διαφωνία, μεταξύ του Σίμωνα του Μονφόρ και του Αρνώ Αμωρί, σχετικά με την κατοχή της Ναρμπόν. Η πόλη της Τουλούζης παραδόθηκε, και ο πρίγκιπας Λουδοβίκος με τον Σίμωνα του Μονφόρ μπήκαν στην πόλη, αφού πρώτα κατεδάφισαν τις οχυρώσεις της.
Η Δ΄ Λατερανή Σύνοδος διήρκεσε από τις 11 έως τις 30 Νοεμβρίου του 1215 και εξέτασε συνολικά τα θέματα του Χριστιανισμού, και ιδιαίτερα την κατάσταση στους Αγίους Τόπους, τα σχετικά με την πίστη (και συνεπώς με τις αιρέσεις), καθώς και τις μεταρρυθμίσεις. Η τύχη του Ραϋμόνδου της Τουλούζης εξετάστηκε κατά την τελευταία συνεδρία. Με το πέρας της συνόδου, ο Πάπας αποφάσισε στις 15 Δεκεμβρίου 1215 να δώσει, οριστικά, τη μαρκιωνία της Προβηγκίας στον Ραϋμόνδο Ζ΄ της Τουλούζης, γιο του Ραϋμόνδου ΣΤ΄, και την κομητεία της Τουλούζης, τις υποκομητείες της Καρκασσόν και του Μπεζιέ και το δουκάτο της Ναρμπόν στον Σιμόν Δ΄ ντε Μονφόρ. Ο λεγάτος Αρνώ Αμωρί, αρχιεπίσκοπος της Ναρμπόν, του αρνήθηκε την κατοχή του δουκάτου της Ναρμπόν, με αποτέλεσμα να επέμβει δυναμικά ο Σιμόν, παρά τις απειλές του λεγάτου για αφορισμό. Στη συνέχεια, μετέβη στην Τουλούζη, όπου δέχθηκε την υποταγή των κατοίκων στις 7 Μαρτίου 1216. Έχοντας πια υπό τον έλεγχό του τις νέες κτήσεις του, μετέβη στην Ιλ-ντε-Φρανς, από την οποία απουσίαζε επί επτά χρόνια, για να δηλώσει την υποτέλειά του στον βασιλιά Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας ως προς τα νέα του εδάφη (10 Απριλίου 1216).
Η επανάσταση του Λανγκντόκ (1216-1223)
Ο Ραϋμόνδος ΣΤ΄, ο οποίος είχε καταφύγει στη Γένοβα και ο γιος του, Ραϋμόνδος Ζ΄ διέσχισαν την Προβηγκία, συγκεντρώνοντας ένα στρατό από οπαδούς τους στον οποίον θα έρθουν να προστεθούν και οι faydits (Προβηγκοί ιππότες-ευγενείς των οποίων τα εδάφη είχαν κατασχεθεί στη διάρκεια της Σταυροφορίας. Ο Ραϋμόνδος Ζ΄ αρχικά απαίτησε να του επιστραφεί η Μπωκαίρ. Η φύλαξη της πόλης αυτής είχε, αρχικώς, ανατεθεί από τους Αρχιεπισκόπους της Αρλ στους Κόμητες της Τουλούζης, αλλά ο Αρχιεπίσκοπος την είχε ξαναπάρει το 1214 και δώσει στον Σίμωνα του Μονφόρ, ο οποίος είχε εγκαταστήσει φρουρά την οποία διοικούσε ο Λαμβέρτος του Λιμού. Η απόφαση του Πάπα Ιννοκέντιου Γ΄ της 15ης Δεκεμβρίου 1215 δεν έκανε αναφορά σε αυτή την πόλη, συνεπώς δεν ανέφερε σε ποιανού την κατοχή θα περιερχόταν. Στρατηγικής σημασίας, η Μπωκαίρ φύλαγε τη γαλλική πλευρά του Ροδανού, απέναντι από την Ταρασκόν, μία αυτοκρατορική πόλη. Ο Ραϋμόνδος Ζ΄ εισήλθε στην πόλη τον Μάιο του 1216, υπό τις επευφημίες των κατοίκων. Ο Λαμβέρτος του Λιμού επιχείρησε, μάταια, να αντισταθεί στον ερχομό του Ραϋμόνδου, αλλά αναγκάστηκε να υποχωρήσει μπροστά στον όχλο και να κλειστεί στο κάστρο, το οποίο, σύντομα, βρέθηκε να πολιορκείται από τους κατοίκους της πόλης. Μόλις έμαθε την είδηση, ο Γκι ντε Μονφόρ κατευθύνθηκε προς την Μπωκαίρ, με τον Κόμη Ραϋμόνδο Ζ΄ να μην επιθυμεί την κατά μέτωπο επίθεση, υποχρεώνοντας τον Γκι να πολιορκήσει την πόλη. Ο Σιμόν έμαθε την είδηση ενώ βρισκόταν, ακόμη, στο Παρίσι. Μετέβη άμεσα στην Μπωκαίρ, όπου αφίχθη στις 6 Ιουνίου. Δύο επιθέσεις απωθήθηκαν στη διάρκεια του Ιουλίου. Μια τρίτη επίθεση επιχειρήθηκε στις 15 Αυγούστου, καταφέρνοντας να καταλάβει μέρος των τειχών, αλλά οι αμυνόμενοι, με τη βοήθεια του τοπικού πληθυσμού, κατέβαλαν λυσσαλέα αντίσταση υποχρεώνοντας σε υποχώρηση τον Σιμόν. Αυτό τον καιρό, η φρουρά του Λαμβέρτου του Λιμού άρχισε να έχει έλλειψη πολεμοφοδίων, υποχρεώνοντας τον Σιμόν να εκκινήσει διαπραγματεύσεις για τη λύση της πολιορκίας έναντι της αναίμακτης αποχώρησης της φρουράς του από την πόλη (24 Αυγούστου 1216).
Εκμεταλλευόμενος την προσωρινή αυτή γαλήνη, ο Σιμόν πάντρεψε τον δεύτερο γιο του, Γκι με την Κόμισσα Πετρονέλα της Μπιγκόρ. Ο γάμος αυτός ενίσχυσε την κυριαρχία του στην περιοχή και άρπαξε την Μπιγκόρ από τους οπαδούς του Κόμη της Τουλούζης. Επενέβη, στη συνέχεια, στην Κομητεία της Φουά, όμως έμαθε ότι ο Ραϋμόνδος Ζ΄ συσπείρωσε γύρω του αρκετές πόλεις του Λανγκντόκ καθώς και τον Κόμη του Βαλεντινουά, τον οποίον πολέμησε το καλοκαίρι του 1217. Επιστρέφοντας από αυτή την εκστρατεία, ο Μονφόρ έμαθε ότι ο Ραϋμόνδος Ζ΄ είχε επιστρέψει στην Τουλούζη στις 13 Σεπτεμβρίου 1217, και ότι η πόλη είχε επαναστατήσει και είχε ανοικοδομήσει τα τείχη της. Ο Γκι, έχοντας ενημερωθεί πρώτος, ξεκίνησε την πολιορκία της πόλης στις 22 Σεπτεμβρίου. Η πολιορκία φαινόταν να διαιωνίζεται και στις 25 Ιουνίου 1218, ο Σιμόν δέχτηκε βλήμα από τους πολιορκημένους, πεθαίνοντας ακαριαία.
Εμπρός σε αυτή τη γενικότερη κατάσταση εξέγερσης, ο Πάπας Ονώριος Γ΄ ξεκίνησε να κάνει εκκλήσεις για νέα Σταυροφορία, στις αρχές του 1218. Ο Βασιλιάς Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας αποφάσισε να αποστείλει τον γιο του, Λουδοβίκο να επέμβει στο Λανγκντόκ. Ο Φίλιππος έδρασε περισσότερο με στόχο την επιβολή της βασιλικής εξουσίας στο νότο της Γαλλίας, παρά από θρησκευτικό φανατισμό ή υποστήριξη προς τους φίλα προσκείμενους σε αυτόν βαρόνους. Ο Πρίγκιπας Λουδοβίκος μετέβη στο Λανγκντόκ επικεφαλής στρατεύματος και ένωσε τις δυνάμεις του με τον Αμωρί ΣΤ΄ του Μονφόρ, ο οποίος πολιορκούσε τη Μαρμάντ (2 Ιουνίου 1219). Η πόλη κατελήφθη και ο πληθυσμός της σφαγιάστηκε. Οι Σταυροφόροι κατευθύνθηκαν τότε προς την Τουλούζη, όπου έφτασαν στις 17 Ιουνίου. ύστερα από ενάμιση μήνα ανεπιτυχούς πολιορκίας, η πολιορκία λύθηκε την 1η Αυγούστου, και ο Πρίγκιπας Λουδοβίκος επέστρεψε στον Βορρά. Κατά το υπόλοιπο του έτους, ο Ραϋμόνδος και ο Αμωρί περιδιέβεναν την περιοχή, ο καθένας ψάχνοντας να βρει νέους συμμάχους. Από τον Ιούλιο του 1220 έως τον Φεβρουάριο του 1221, ο Αμωρί πολιόρκησε, ανεπιτυχώς, το Καστενωνταρί. Στις 2 Αυγούστου 1222, ο Ραϋμόνδος Ζ΄ διαδέχτηκε τον πατέρα του και επιχείρησε τη συμμαχία με τον Βασιλιά, ο οποίος του απάντησε πως θα συμφωνούσε μονάχα όταν η Εκκλησία έπραττε παρομοίως. Ο Ραϋμόνδος ξεκίνησε, τότε, ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση, ενώσω ο Ροζέ-Μπερτράν της Φουά συνέχισε τον ένοπλο αγώνα ανακαταλαμβάνοντας το Φανζώ, το Λιμού, την Πιές (1222), και το Μιρπουά (Ιούνιος 1223).
Βιβλιογραφία
* Κατηγορία:Ιστορία της Καταλωνίας Αλβιγηνων Κατηγορία:Γενοκτονίες στην Ευρώπη
Δήμος Μύρινας
Ιστορικές πληροφορίες
Ο Δήμος Κάστρου είχε έδρα το Κάστρο (σημερινή Μύρινα) και περιλάμβανε οικισμούς της ΝΔ πλευράς του νησιού: Πλατύ, Θάνος, Κοντιάς, Τσιμάνδρια, Πορτιανού, Λιβαδοχώρι, Σαρδές, Κορνός. Οι τρεις τελευταίοι αποσπάστηκαν και εντάχθηκαν στο Δήμο Κορνού. Το πρώτο Δημοτικό Συμβούλιο διορίστηκε από τον Διοικητή Λέσβου Πασπάτη και το αποτελούσαν ο Δήμαρχος Αναγνώστης Γαροφάλλου και έξι δημοτικοί σύμβουλοι, τέσσερις χριστιανοί: Φίλιππος Ηλιού, Γεώργιος Καλδής, Ευάγγελος Γ. Κομνηνός (ιατρός), Αλέξανδρος Βαλέττας και δύο μουσουλμάνοι: Σερίφ Αγάς και Ριζάς Εφέντ.
Το 1918 με το ΦΕΚ 116Α-28/5/1918 ο Δήμος μετατράπηκε σε "Κοινότητα Κάστρου Λήμνου" με έδρα το Κάστρο, ενώ οι υπόλοιποι οικισμοί έγιναν έδρες κοινοτήτων. Από το 1920 ως το 1928 στην Κοινότητα Κάστρου αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός ο "Λιμήν Κάστρου". Πρώτος κοινοτάρχης ο Ιωάννης Γ. Φεργαδιώτης.
Το 1947 με το ΦΕΚ 107Α-4/6/1947 η Κοινότητα μετατράπηκε πάλι σε "Δήμο Κάστρου Λήμνου" με έδρα το Κάστρο. Πρώτος δήμαρχος ήταν ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος.
Το 1955 με το ΦΕΚ 287Α-10/10/1955 ο Δήμος μετονομάστηκε σε "Δήμο Μυριναίων" και το Κάστρο σε "Μύρινα".
Μπουνάτσα
Μπουνάτσα ή μπονάτσα χαρακτηρίζεται στην ελληνική ναυτική γλώσσα η κατάσταση θαλάσσης όταν η επιφάνειά της είναι τελείως αρυτίδωτη από κύματα, έστω και για λίγο. Προϋπόθεση της γαλήνης της θάλασσας είναι η άπνοια στον αέρα, η οποία επισήμως αναφέρεται ως 0 Μποφόρ. Αυτό όμως δεν ισχύει και αντίστροφα, καθώς μπορεί με άπνοια να υφίσταται κυματισμός, όπως σε περίπτωση αποθαλασσίας. Στην τέλεια μπουνάτσα, η επιφάνεια της θάλασσας μοιάζει σαν λείο επίπεδο (λάδι) και εξ αυτού και η έκφραση "η θάλασσα είναι λάδι".
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναυτική λαογραφία Κατηγορία:Μετεωρολογία Κατηγορία:Ναυτική τέχνη
Δήμος Μύρινας
Ιστορικές πληροφορίες
Το 2011 με το σχέδιο Καλλικράτης ο Δήμος Μύρινας εντάχτηκε στο νέο "Δήμο Λήμνου".
Παραπομπές
Κατηγορία:Λήμνος (Διοίκηση)
Σάντσο ΣΤ΄ Γουλιέλμος της Γασκώνης
Ο Σάντσο ΣΤ΄ Γουλιέλμος, βασκικά: Antso Gilen, γαλλικά: Sanche Guillaume, γασκωνικά: Sans Guilhem, ισπανικά: Sancho Guillén, (απεβ. στις 4 Οκτωβρίου 1032) ήταν δούκας της Γασκώνης από το 1009 έως το τέλος του. Η βασιλεία του είναι πιο αξιοσημείωτη για την ανανέωση των δεσμών της Γασκώνης με την Ισπανία.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γουλιέλμου Β΄ Σάντσεθ και της Ουρράκα της Ναβάρρας και συγγενής του Σάντσο Γ΄ της Nαβάρρα και πέρασε ένα μέρος της ζωής του στην αυλή αυτού του βασιλιά στην Παμπλόνα. Έλαβε μέρος και στην Ανακτάκτηση. Είναι πιθανό να υπέβαλε ακόμη και τη Γασκώνη στην επικυριαρχία της Ναβάρρας. Το 1010 εμφανίστηκε μαζί με τον Σάντσο Γ΄, τον Ροβέρτο Β΄ της Γαλλίας και τον Γουλιέλμο Ε΄ της Aquitaine στο Σαιν-Ζαν-ντ'Ανζελί. Σίγουρα δεν απέδωσε ποτέ φόρο υποτέλειας στον βασιλιά της Γαλλίας.
Το 1027 γνώρισε τον Γουλιέλμο Ε΄ στο Μπλάγ (Blaye) και επέλεξαν από κοινού τον Γοδεφρείδο Β΄, έναν Φράγκο, ως αρχιεπίσκοπο του Μπορντώ, το οποίο είχε γίνει η πρωτεύουσα της Γασκώνης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σάντσο Γ΄. Είχε παντρέψει την αδελφή του Μπρίσκα με τον χήρο δούκα Γουλιέλμο Ε΄, και όταν ο Σάντσο ΣΤ΄ απεβίωσε χωρίς διαδόχους το 1032, τα παιδιά τού δούκα της Ακουιτανίας από αυτόν τον 2ο γάμο κληρονόμησαν τη Γασκώνη.
Τυτώ
Η τυτώ (γενική: της τυτούς) είναι γλαυκόμορφο πτηνό της οικογενείας των Τυτονιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Tyto alba και περιλαμβάνει 32 υποείδη.
Σάντσο ΣΤ΄ Γουλιέλμος της Γασκώνης
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Γασκώνης
Τυτώ
Στην Ελλάδα απαντούν τα υποείδη Tyto alba alba, Tyto alba guttata και Tyto alba erlangeri (Κρήτη).
Ονοματολογία
Η λατινική ονομασία του γένους Tyto, έχει ελληνικές ρίζες και πρωτοαναφέρεται από τον Ησύχιο με τη σημασία της λέξης «γλαυξ». Ο σχηματισμός της είναι, πιθανότατα, ηχομιμητικός με το επίθημα -ώ (πρβλ. λεχ-ώ) και εμφανίζει το ίδιο θέμα με τα: λατ. tutubãre (=κλαίω -για κουκουβάγια-), λιθουαν. tũtúoti (=σαλπίζω) κλπ. Ο τύπος των λέξεων που αναφέρονται στον Ησύχιο είναι: «τούτις ὁ κόσσυφος και ταύτασος, ὄρνις ποιός», και έχουν σχηματισθεί με παρόμοιο τρόπο, δηλαδή ηχομιμητικά.
Συστηματική Ταξινομική
thumb|left|300px|Γεωγραφική κατανομή του είδους Tyto alba (σημ. στο χάρτη αναφέρεται η ευρύτερη εξάπλωση των υποειδών της τυτούς, χωρίς λεπτομέρειες για τις μεταναστεύσεις ή τις τοπικές μετακινήσεις τους. Επίσης, εκ παραδρομής, δεν περιλαμβάνεται η Αυστραλία) Το είδος περιγράφηκε από τον Τζιοβάνι Σκόπολι (1723-1788), το 1769, ως Strix alba.
Η τυτώ, όπως συχνά συμβαίνει με όλα τα είδη με παγκόσμια εξάπλωση, εμφανίζει πολλά προβλήματα στη συστηματική ταξινόμησή της, με πολλά υποείδη, ενδημισμούς, γεωγραφικές αλληλοεπικαλύψεις, ενδιάμεσες μορφές κ.ο.κ., γεγονός που διατηρεί μια διαρκή κατάσταση διαφωνιών γύρω από την κατάταξη των διαφόρων taxa του πτηνού. Στο παρόν λήμμα τηρείται η κατά Howard and Moore, Checklist of the Birds of the World, 2003 ταξινομική, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διαρκείς αλλαγές, που χρήζουν ειδικής βιβλιογραφίας.
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Η τυτώ είναι ένα είδος με ευρεία κατανομή σε όλες τις ηπείρους, αν και σε κάποιες από αυτές (Ασία, Β. Αμερική) λείπει από μεγάλες περιοχές. Απουσιάζει, γενικότερα, από τις υποαρκτικές και ερημικές περιοχές, από τη Β. Ασία, μεγάλο μέρος της Ινδονησίας και από πολλά νησιά του Ειρηνικού. Μπορεί να απαντηθεί σε όλες τις μορφές διαμονής ή/και συνδυασμών τους: επιδημητικό, διαβατικό, καλοκαιρινός ή χειμερινός επισκέπτης, μερικώς μεταναστευτικό με μικρές τοπικές μετακινήσεις, γι’αυτό τα παρεχόμενα στοιχεία είναι -εκτός των περιπτώσεων ενδημισμού- ενδεικτικά.
Πολλά από τα καταχωρημένα υποείδη ποικίλλουν ευρέως σε μέγεθος και χρωματισμούς, υπακούοντας στους νόμους των Μπέργκμαν και Γκλόγκερ, άλλες φορές όμως με απρόβλεπτη εξελικτική διαδικασία. Πηγές:  (σημ. με έντονα γράμματα τα υποείδη που απαντούν στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Το φθινόπωρο, τα νεαρά πουλιά συνήθως μετακινούνται σε ακτίνα 50 χιλιομέτρων από τις περιοχές όπου γεννήθηκαν, αυτή η απόσταση όμως, μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερη. Στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, η μελέτη δακτυλιωμένων πτηνών έδειξε για παράδειγμα, μετακίνηση από την ολλανδική ακτή, στη νότια Γαλλία και στην Ισπανία. Πραγματικά μεγάλες μεταναστεύσεις συμβαίνουν κάθε φορά που, υψηλά αποθέματα πληθυσμών των πουλιών, συμπίπτουν με κατάρρευση του πληθυσμού των ποντικιών σε ένα τομέα. Αντίθετα, κατά τα έτη στα οποία τα ποντίκια μιάς περιοχής πολλαπλασιάζονται, τα νεαρά πουλιά μπορεί να εγκατασταθούν σε άμεση γειτνίαση με τους γονείς τους.
Στην Ελλάδα, η τυτώ είναι επιδημητική, μένει δηλαδή μόνιμα και φωλιάζει στη βόρεια και κεντρική χώρα, αλλά απαντάται και ως μεταναστευτική και χειμερινή επισκέπτρια στα υπόλοιπα ηπειρωτικά.
Βιότοπος
Η τυτώ απαντά σε ευρύτατο φάσμα ενδιαιτημάτων, που περιλαμβάνει περιοχές αντίστοιχες με τους οικοτόπους του εκάστοτε υποείδους, εκτός από τα πολύ πυκνά τροπικά δάση, εσωτερικές ερήμους και ορεινές περιοχές. Προτιμάει τα ημι-ανοικτά τοπία, όπως σαβάνες, ημι-ερήμους και στέπες με δένδρα. Στην Ευρώπη, όμως, απαντά σχεδόν αποκλειστικά στα ανοιχτά γεωργικά τοπία που γειτνιάζουν με οικιστικές περιοχές (ιδιαίτερα κωμοπόλεις ή χωριά), χρησιμοποιώντας για την αναπαραγωγή της κυρίως αχυρώνες, στάβλους και καμπαναριά εκκλησιών, ενώ σπάνια χρησιμοποιεί κοιλότητες δέντρων. Συνήθως δεν βρίσκεται σε περιοχές πάνω από τα 2000 μέτρα, αλλά στους τροπικούς μπορεί να φθάσει μέχρι τα 3000 μέτρα. Κατά τη διάρκεια της ανάπαυσης την ημέρα κρύβεται σε διάφορους κρυψώνες σε αχυρώνες, ερείπια, τρύπες δέντρων ή ρωγμές.
Στην Ελλάδα, απαντά σε αγρούς και άλλες ανοικτές περιοχές με διάσπαρτα δένδρα, αγροικίες και παλαιά κτήρια. , σταύλους, αχυρώνες και ερείπια.
Μορφολογία
thumb|right|300px|Τυτώ Η Τυτώ, είναι ένα πουλί που παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες με τις συγγενικές κουκουβάγιες -που ανήκουν σε άλλην οικογένεια- αλλά και αρκετές διαφορές: είναι το μόνο γλαυκόμορφο που εμφανίζει καρδιοειδή δίσκο προσώπου. Επίσης ο μεσαίος και ο εσωτερικός δάκτυλος του ποδιού έχουν το ίδιο μήκος και, το εσωτερικό χείλος του νυχιού του μεσαίου δακτύλου είναι οδοντωτό (διαφορές από την οικογένεια Γλαυκίδες). Ο χρωματισμός της άνω επιφανείας διαφέρει ανάλογα με το υποείδος (σημ. η περιγραφή που δίνεται παρακάτω αφορά στα ευρωπαϊκά υποείδη).
Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για μεσαίου μεγέθους γλαυκόμορφο με απαλούς πάλ χρωματισμούς, μακριές πτέρυγες, μακρείς σχεδόν άπτερους ταρσούς και, κοντή τετραγωνισμένη ουρά.
Παις του Κριτίου
Ο Παις του Κριτίου είναι αριστουργηματικό έργο αρχαίας γλυπτικής τέχνης. Φιλοξενείται στο Μουσείο της Ακρόπολης, ενώ αντίγραφό του εκτίθεται και στο αρχαιολογικό μουσείο της Βασιλείας.
Τυτώ
Μορφολογία
Το ράμφος ποικίλλει από ωχροκίτρινο έως ανοιχτό γκρί ή σκούρο καφετί και, φαίνεται ότι το χρώμα του αντιστοιχεί στο γενικότερο¾ χρώμα του πτερώματος. Οι οφθαλμοί είναι μικροί συγκρινόμενοι με εκείνους των Γλαυκιδών (κουκουβάγιες), ενώ η ίριδα έχει χρώμα καφέ μαυριδερό. Τα δάχτυλα των ποδιών έχουν χρώμα από ροζ έως σκούρο ροζ-γκρι και τα νύχια είναι μαύρα.
Παις του Κριτίου
Προέλευση του ευρήματος
Βρέθηκε το 1865 νοτιοανατολικά του Παρθενώνα στην Ακρόπολη των Αθηνών κατά την διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών. Το σώμα βρέθηκε στην Περσική τάφρο, όπου ήταν θαμμένος και ο Μοσχοφόρος. Αποκαταστάθηκε στην σημερινή του μορφή το 1888, όταν βρέθηκε το σωστό κεφάλι μεταξύ μουσείου και νοτίου τείχους της Ακρόπολης και προσαρμόστηκε στον κορμό από τον καθηγητή Άντολφ Φουρτβένγκλερ.
Τυτώ
Τροφή
thumb|left|300px|Κρανίο ενήλικου ατόμου Η τυτώ τρέφεται κυρίως με μικρά σπονδυλωτά, ιδιαίτερα τρωκτικά, από τα οποία το μεγαλύτερο ποσοστό είναι οικιακά ποντίκια ή χωραφοπόντικες. Μελέτες έχουν δείξει ότι κάθε άτομο μπορεί να φάει ένα (1) ή περισσότερα τρωκτικά ανά νύκτα, ενώ όταν φωλιάζει, οι γονείς μαζί με τους νεοσσούς μπορεί να καταναλώσουν πάνω από 1.000 τρωκτικά ετησίως. Τοπικά άφθονα είδη τρωκτικών, μικρού σχετικά βάρους, συνήθως αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό λείας, ανεξάρτητα αν ανήκουν σε διαφορετικές οικογένειες (συνήθως Muridae, Cricetidae ή Geomyidae). Τα τρωκτικά αυτά, πιθανότατα αποτελούν τουλάχιστον τα ¾ της βιομάζας που καταναλώνεται από κάθε άτομο, με εξαίρεση ορισμένους νησιωτικούς πληθυσμούς.
Παις του Κριτίου
Περιγραφή
Πρόκειται για ανδριάντα από μάρμαρο Πάρου ύψους 117 εκατοστών. Παριστάνει ξανθό έφηβο, αν κρίνουμε από τα χρωστικά υπολείμματα στην κόμη. Λείπουν οι ένθετοι βολβοί των ματιών, τα χέρια από τους αγκώνες, το δεξί πόδι από το γόνατο και το αριστερό πόδι λίγο πιο πάνω από τον αστράγαλο. Φέρει φθορές στην μύτη, το πηγούνι, μάγουλα και λαιμό. Το σώμα στηρίζεται στο αριστερό πόδι, ενώ το δεξί κάνει ένα βήμα μπροστά, λυγίζοντας στο γόνατο. Τα χέρια ήταν κάθετα και ενωμένα με τους μηρούς. Το κεφάλι έχει μια μικρή κλίση προς το δεξί ώμο. Στο σώμα και τα μαλλιά διατηρούνται ίχνη ζωγραφικής.
Τυτώ
Τροφή
Ακόμη και στην κεντρική Αυστραλία, το 97% των θηραμάτων αποτελείται από οικιακά ποντίκια που εισήχθησαν στην ήπειρο με τα πλοία, στους τελευταίους αιώνες. Στην Ιρλανδία, η τυχαία εισαγωγή του είδους Myodes glareolus στη δεκαετία του 1950 έχει οδηγήσει σε μια σημαντική στροφή στη διατροφή της Τυτούς, όπου είναι, πλέον, μακράν το θήραμα επιλογής.
Παις του Κριτίου
Ερμηνεία
Το έργο είναι ανάθημα στην Ακρόπολη προς τιμή νεαρού νικητή των Παναθηναίων.
Τυτώ
Τροφή
Η διατροφή της συμπληρώνεται με ένα ευρύ φάσμα από διάφορα τοπικά μικρά σπονδυλωτά και ασπόνδυλα. Πρακτικά, μία τυτώ θα φάει οτιδήποτε μπορεί να αποτελεί κάτι περισσότερο από μία «χαψιά» (beakful), όπως μικρά ασπόνδυλα που ζυγίζουν λιγότερο από 0,05 γραμμάρια (!), μέχρι πτηνά του δικού της βάρους.
Παις του Κριτίου
Ιστορική τοποθέτηση
Διαφέρει από την αρχαϊκή τέχνη διότι δεν παρουσιάζει το αρχαϊκό μειδίαμα, αλλά και ως προς τον βηματισμό, διότι βαδίζει με το δεξί πόδι μπροστά. Επίσης η ανατομία του βαδίσματος είναι πιο φυσιολογική. Πρόκειται για μεταβατικό έργο μεταξύ όψιμης αρχαϊκής και πρώιμης κλασικής τέχνης, λίγο πριν του 480 π.Χ.. Αν και το όνομα του Κριτία αναφέρεται και έχει επικρατήσει, το έργο ετούτο είναι μεταγενέστερο. Πιστεύεται ότι κατασκευάστηκε λίγο πριν από την καταστροφή της Ακρόπολης από τους Πέρσες, το 480 π.Χ.
Τυτώ
Τροφή
Όταν το θήραμα είναι μικρό, συνήθως κόβεται σε χοντρά κομμάτια και τρώγεται πλήρως, μαζί με τα οστά, ενώ όταν είναι μεγαλύτερο από, περίπου 100 g ή περισσότερο, όπως μικρά κουνέλια, μεγάλα ποντίκια ή αρουραίοι, συνήθως διαμελίζεται και τα μη βρώσιμα μέρη απορρίπτονται. Σε αντίθεση με ό, τι μερικές φορές πιστεύεται, η Τυτώ δεν τρώει κατοικίδια ζώα, τουλάχιστον σε τακτική βάση. Σε παγκόσμιο επίπεδο, διαφορετικά θηράματα εκτός από τα τρωκτικά, καταναλώνονται ανάλογα με τη διαθεσιμότητα. Σε νησιά πλούσια σε πτηνά, κάθε άτομο μπορεί να συμπεριλάβει μέχρι και 15-20% πουλιά στη διατροφή του, ενώ σε ανοικτούς λειμώνες θα καταναλώσει μεγάλη ποσότητα από τερμίτες, ή Ορθόπτερα (Copiphorinae), γρύλους (Stenopelmatidae) ή γνήσια τριζόνια (Gryllidae ). Νυχτερίδες, φρύνοι και σαύρες μπορεί επίσης συνθέτουν ένα μικρό αλλά εμφανές κομμάτι της λείας, ενώ κάποιες μυγαλές (shrews) που, στο κυνήγι για την τυτώ ίσως φαίνονται σαν ποντίκια, μπορεί να είναι δευτερεύουσα λεία μείζονος, ωστόσο, σημασίας.
Παις του Κριτίου
Πηγές
Κατηγορία:Κούροι Κατηγορία:Μουσείο Ακρόπολης Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Πόρτες (τάβλι)
thumb|250px|Το ταμπλώ του ταβλιού με τα πούλια στις αρχικές θέσεις του παιχνιδιού "πόρτες" και η φορά με την οποία ματακινούνται τα πούλια. Οι πόρτες είναι διαδεδομένο παιχνίδι του ταβλιού. Σχεδόν ταυτίζεται με το δυτικό τάβλι (backgammon) στον τρόπο παιχνιδιού. Είναι παιχνίδι ιδιαίτερα τεχνικό, ενώ θεωρείται λιγότερο τυχερό από άλλα παιχνίδια του είδους του. Βασικό χαρακτηριστικό του παιχνιδιού είναι η δυνατότητα χτυπήματος των πουλιών και εξόδου από τον πίνακα με τα χτυπημένα να πρέπει να ξαναμπούν στον πίνακα και να κάνουν όλη την διαδρομή.
Τυτώ
Πτήση
thumb|right|300px|Τυτώ εν πτήσει (βραβευμένη φωτογραφία) Η τυτώ, όπως και τα άλλα Γλαυκόμορφα, χαρακτηρίζεται από την αθόρυβη πτήση της: τα εξωτερικά πρωτεύοντα ερετικά (πτητικά) πτερά της, διαθέτουν μικροσκοπικές κτενοειδείς οδοντώσεις στις ακμές των καλάμων, που «σπάζουν» τη ροή του αέρα εκατέρωθεν των πτερύγων, μειώνοντας την αντίσταση και εξαλείφοντας το θόρυβο. Στο τελευταίο συμμετέχει και ένα παχύ στρώμα από μαλακά καλυπτήρια πτερά (πτίλα), στην άνω επιφάνεια των πτερύγων.
Πόρτες (τάβλι)
Κανόνες
Οι γενικοί κανόνες περιγράφονται στο Κανόνες του ταβλιού.
Τυτώ
Πτήση
Κατά τα άλλα, διακρίνεται από τις γνήσιες κουκουβάγιες, από την τετραγωνισμένη ουρά, την κυματοειδή (wavering), άκοπη κίνηση και τους μακρείς ταρσούς που κρέμονται όταν πετάει.
Πόρτες (τάβλι)
Κανόνες
Ένας παίκτης έχει πόρτα σε μια θέση όταν έχει σε αυτήν δύο ή περισσότερα πούλια του. (Από εκεί θεωρείται ότι πήραν το όνομά τους οι πόρτες). Γενικά δεν επιτρέπεται να σταθεί πούλι σε πόρτα του αντιπάλου. Οι πόρτες λειτουργούν ως εμπόδιο στην κίνηση του αντιπάλου αλλά και ως "πατήματα" για να τοποθετεί ένας παίκτης με ασφάλεια τα πούλια του.
Τυτώ
Κυνήγι
Η τυτώ είναι, γενικά, νυκτόβιο είδος όπως και οι γνήσιες κουκουβάγιες, μπορεί όμως να δραστηριοποιηθεί λίγο πριν το σούρουπο και, κάποιες φορές μπορεί να παρατηρηθεί κατά τη διάρκεια της ημέρας, να πετάει προσπαθώντας να αλλάξει κάποιο ανεπιθύμητο πόστο κουρνιάσματος. Κατά την περίοδο φωλιάσματος και όταν επικρατούν κακές καιρικές συνθήκες, η καθημερινή χρονική περίοδος κυνηγιού μπορεί να παραταθεί σημαντικά.
Πόρτες (τάβλι)
συμβόλαια
Άμα ένας παίχτης με έναν άλλο παίχτη συμφωνήσουν μπορούν να δημιουργήσουν ένα συμβόλαιο. Με το συμβόλαιο μπορούν να συμφωνήσουν για το αν κάποιος παίχτης χτυπήσει κάποιον άλλο
Τυτώ
Κυνήγι
Η τυτώ προτιμάει να κυνηγά στα όρια των ανοικτών μεγάλων εκτάσεων (λιβάδια, αγροί) με τα δάση (δασοόρια). Πετάει χαμηλά και σχετικά αργά πάνω από το έδαφος, εποπτεύοντας το χώρο για σημεία που, πιθανόν, κρύβουν θηράματα. Πιο σπάνια, μπορεί να χρησιμοποιεί κάποια υψηλότερα πόστα (στύλους, φράχτες), ως σημεία ενέδρας. Μελέτες έχουν δείξει ότι χρησιμοποιεί τους ίδιους εναέριους «διαδρόμους» για το καθημερινό της κυνήγι σε μία συγκεκριμένη περιοχή. thumb|left|300px|Λεπτομέρεια προσώπου
Πόρτες (τάβλι)
Στήσιμο
Οι πόρτες στήνονται όπως στην εικόνα. Ο μαύρος της εικόνας κάθεται στο κάτω μέρος ενώ ο κόκκινος στο πάνω μέρος. Κάθε παίκτης έχει απέναντί του την περιοχή εκκίνησης και στην μεριά του την περιοχή μαζέματος, με την περιοχή μαζέματος του ενός παίκτη να είναι η περιοχή εκκίνησης του άλλου. Ο ένας παίκτης κινείται δεξιόστροφα στη φορά των δεικτών του ρολογιού (στην εικόνα ο κόκκινος) ενώ ο άλλος (μαύρος) αριστερόστροφα, δηλαδή αντίθετα από την κίνηση των ωρολογιακών δεικτών. Σύμφωνα με την σύμβαση που ορίστηκε στο άρθρο Κανόνες του ταβλιού κάθε παίκτης έχει:
Τυτώ
Κυνήγι
Μόλις αντιληφθεί κάποιον ήχο, ορμάει ταχύτατα και κατευθύνεται με ακρίβεια εκατοστού στο στόχο, βυθίζοντας τα νύχια της βαθιά στη λεία, ακόμη και άν βρίσκεται κάτω από το χώμα, τη βλάστηση ή κάτω από παχύ στρώμα χιονιού. Πρακτικά, όταν ένα τρωκτικό προδώσει τη θέση του, δεν έχει καμία ελπίδα διαφυγής.
Σε σύγκριση με άλλα Γλαυκόμορφα παρομοίου μεγέθους, διαθέτει αρκετά υψηλότερο μεταβολικό ρυθμό, γεγονός που την υποχρεώνει σε μεγάλη κατανάλωση τροφής. Πρακτικά, καταναλώνει περισσότερα τρωκτικά σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα από ό, τι, ενδεχομένως, κάθε άλλο πλάσμα. Αυτό καθιστά την τυτώ ένα από τα πιο πολύτιμα άγρια ζώα για τους αγρότες, πολλοί από τους οποίους, μάλιστα, τις βρίσκουν πολύ πιο αποτελεσματικές και «οικολογικές» από τα δηλητήρια που χρησιμοποιούνται κατά των τρωκτικών και, ενθαρρύνουν την παρουσία τους κατασκευάζοντας διόδους για φωλιές (βλ. Κουλτούρα).
Πόρτες (τάβλι)
Χτύπημα
Όταν ένα πούλι βρίσκεται μοναχό του σε μια θέση (δεν αποτελεί πόρτα) ο αντίπαλος έχει το δικαίωμα να κινήσει κάποιο δικό του πούλι σε αυτήν την θέση χτυπώντας το αντίπαλο πούλι (σύμφωνα πάντα με τους κανόνες κίνησης). Το χτυπημένο πούλι απομακρύνεται από τον πίνακα και τοποθετείται πάνω στη μεσαία μπάρα του ταβλιού από τον αντίπαλο.
Τυτώ
Ηθολογία
Η τυτώ περνάει τη μέρα της σε προστατευμένους από οχλήσεις χώρους κουρνιάσματος, όπου κάθεται ακίνητη και μισοκοιμισμένη. Επιπροσθέτως, αυτοί οι χώροι πρέπει να είναι σκοτεινοί και να παρέχουν προστασία από τις καιρικές συνθήκες. Ανάλογα με το υποείδος και το φυσικό περιβάλλον, μπορεί να είναι ένας παλιός αχυρώνας, ένα κοίλο δέντρο, κάποια προστατευμένη πλαγιά ή μία σπηλιά. Τα πουλιά στέκονται σε όρθια θέση πάνω σε χοντρά κλαδιά ή πέτρινες επιφάνειες, συχνά με κάποια διέξοδο διαφυγής προς την κατεύθυνση της πτήσης, όταν παραστεί ανάγκη. Κατά την περίοδο της ερωτοτροπίας και της αναπαραγωγής, οι δύο γονείς συνήθως κάθονται κοντά μεταξύ τους, σε ένα σημείο κοντά στη φωλιά. Μετά την ωοτοκία, τα αρσενικά αναζητούν κάποιο άλλο μέρος, σε κάποια απόσταση από τη φωλιά. thumb|right|300px|Τυτώ με τη λεία της Πριν από την έναρξη του καθημερινού βραδινού κυνηγιού, τα πουλιά δραστηριοποιούνται κουνώντας το σώμα τους και «τεντώνοντάς» το. Στη συνέχεια, εκτελούν σωματικό «καθαρισμό» με τη βοήθεια ενός ιδιαίτερα διαμορφωμένου νυχιού στον μεσαίο δάκτυλο (βλ. Μορφολογία). Το πτέρωμα λιπαίνεται με τη βοήθεια του ράμφους, μέσω της έκκρισης ενός αδένα κάτω από τα φτερά. Μάλιστα, κατά την περίοδο του ζευγαρώματος, εκτελούνται επίσης αμοιβαίοι «αλληλοκαθαρισμοί», ιδιαίτερα στην περιοχή του προσώπου, το κεφάλι και το λαιμό. Τέλος, έχουν παρατηρηθεί να κάνουν τακτικά «ντους» (sic) με νερό κάποιας πηγής ή όταν βρέχει, ιδιαίτερα τις πρωινές ώρες.
Η συμπεριφορά τους απέναντι στους θηρευτές τους (βλ. Θηρευτές), συνίσταται κατά κύριο λόγο στην ενδελεχή αποφυγή αντιμετώπισής τους. Άλλωστε, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της ημέρας, τα πουλιά είναι συνήθως καλά κρυμμένα και καμουφλαρισμένα, σε όρθια θέση ηρεμίας. Ωστόσο, σε περίπτωση εμπλοκής, τρέχουν να κρυφτούν σε διαφορετικές θέσεις, ενώ σε ακραίες περιπτώσεις, τρέχοντας να διαφύγουν μπορεί να «πασπαλίσουν» τον εχθρό με εκκρίσεις από τα περιττώματα τους. Τα νεαρά πτηνά και τα ανήμπορα ενήλικα που δεν μπορούν να διαφύγουν, επιχειρούν να «απειλήσουν» τον αντίπαλο, υιοθετώντας μία στάση με ανοιγμένα φτερά και το σώμα λυγισμένο προς τα εμπρός, ενώ εκπέμπουν δυνατές κραυγές και κάνουν προσομοίωση επιθέσεων. Σε περίπτωση, όμως, σωματικής εμπλοκής, μπορούν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους κυρίως χτυπώντας με τα νύχια τους, ενώ σπάνια χρησιμοποιούν το ράμφος τους.
Πόρτες (τάβλι)
Χτύπημα
Όταν ένας παίκτης έχει ένα ή περισσότερα πούλια χτυπημένα, δεν επιτρέπεται να κάνει άλλες κινήσεις πριν ξαναβάλει στον πίνακα όσα πούλια έχει πάνω στη μεσαία μπάρα.
Τυτώ
Ηθολογία
Τέλος, έχουν την περίεργη συνήθεια να χαμηλώνουν το κεφάλι τους και να το κινούν μπρος και πίσω.
Ζωτικός χώρος
Τα ενήλικα άτομα είναι ως επί το πλείστον μοναχικά και, με εξαίρεση την περίοδο του φλερτ και του ζευγαρώματος -όπως περιγράφεται παραπάνω-, σπάνια βρίσκονται κοντά το ένα στο άλλο. Ωστόσο, η εδαφική συμπεριφορά της Τυτούς δεν είναι πολύ έντονη, οπότε μπορούν να παρατηρηθούν συχνά διάφορα ζώα ή αναπαραγωγικά ζευγάρια σε σχετικά κοντινή απόσταση. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια του χειμώνα, τα αρσενικά ανέχονται ακόμη και άτομα του φύλου τους στη δική τους περιοχή. Όμως, ειδικά κατά τις περιόδους αναπαραγωγής, τα αρσενικά υπερασπίζονται το ζωτικό τους χώρο με αυξημένη αμυντική ετοιμότητα, παρακολουθώντας τους τυχόν εισβολείς και εκδηλώνοντας επιθέσεις. Παρ 'όλα αυτά, οι κυνηγετικές περιοχές γειτονικών ζευγών αναπαραγωγής συχνά μπορεί να αλληλοεπικαλύπτονται σε μεγάλο εύρος.
Πόρτες (τάβλι)
Χτύπημα
Τα πούλια εισάγονται στην περιοχή εκκίνησης ανάλογα με το ζάρι. Με το "1" πάνε στην θέση α, "2" -> β, "3" -> γ, "4" -> δ, "5" -> ε και "6" -> ζ. Ο παίκτης έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει όποια θέλει από τις δύο ενδείξεις των ζαριών που έφερε, αλλά είναι υποχρεωμένος να το τοποθετήσει. Στην περίπτωση που δεν μπορεί να το τοποθετήσει (γιατί υπάρχουν πόρτες του αντιπάλου στις θέσεις των ζαριών που έφερε) τελειώνει η σειρά του χωρίς να κινήσει. (χάνει την σειρά του).
Τυτώ
Φωνή
Η τυτώ αρθρώνει διάφορα καλέσματα και ήχους, από τους οποίους ο πλέον χαρακτηριστικός είναι ένας ανοδικός σε συχνότητα (frequency) τόνος, ήπιος στην αρχή αλλά με συνεχή ενδυνάμωση προς το τέλος και, κατάληξη σε έναν δυνατό, οξύτατο ήχο, που για όσους είχαν την εμπειρία να τον ακούσουν από κοντά, έχει περιγραφεί ως «τρομακτική στριγγλιά, που παγώνει το αίμα».
Πόρτες (τάβλι)
Χτύπημα
Στην περίπτωση που ο αντίπαλος έχει πόρτες και στις έξι θέσεις της περιοχής εκκίνησης (το λεγόμενο "εξαπορτο"), καμμία ζαριά δεν μπορεί να επιτρέψει κίνηση και λογικά δεν είναι αναγκαίο να ρίξει ο παίκτης τα ζάρια, αλλά απλώς παραχωρεί την σειρά του στον αντίπαλο μέχρι να του ελευθερώσει μία τουλάχιστον θέση.
Τυτώ
Φωνή
Βγάζει επίσης όταν βρίσκεται στη φωλιά, ένα συριστικό ήχο (hisss) σαν του φιδιού, έναν ήχο που μοιάζει με ελαφρύ ροχαλητό καί τέλος, έναν ήχο που μοιάζει με γάβγισμα. Τέλος, αντίθετα με ό, τι πιστεύεται, η τυτώ δεν χουχουρίζει, όπως κάνουν οι περισσότερες γνήσιες κουκουβάγιες.
Αναπαραγωγή
thumb|left|300px|Τυτώ (κοιλιακή όψη) Στις εύκρατες περιοχές, η περίοδος αναπαραγωγής ξεκινάει συνήθως στα τέλη Μαρτίου με αρχές Απριλίου, αλλά κάποιες φορές πολύ νωρίς μέσα στο Φεβρουάριο. Σε πολλές περιπτώσεις, όμως, ιδιαίτερα εκτός Ευρώπης, η αναπαραγωγή ακολουθεί τα αποθέματα τροφής, οπότε μπορεί να παραταθεί για αρκετούς μήνες ή και να πραγματοποιείται καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Αυτός είναι και ο λόγος που, ακόμη και στις ψυχρότερες περιοχές, η εναπόθεση αυγών πραγματοποιείται δύο ή και τρεις φορές σε κάθε περίοδο φωλιάσματος. Εάν, όμως, τα αποθέματα τροφής πέσουν κάτω από ένα 60% των συνήθως υπαρχόντων, τότε η αναπαραγωγή δεν πραγματοποιείται.
Πόρτες (τάβλι)
Χτύπημα
Ένας παίκτης μπορεί να ξεκινήσει το μάζεμα κανονικά όταν όλα τα πούλια του βρίσκονται στην περιοχή μαζέματος. Αν όμως στην διάρκεια του μαζέματος ο αντίπαλος χτυπήσει κάποιο πούλι του δεν επιτρέπεται να συνεχίσει το μάζεμα πριν το φέρει ξανά στην περιοχή μαζέματος.
Τυτώ
Αναπαραγωγή
Η φωλιά κατασκευάζεται σε ένα ευρύ φάσμα θέσεων, όπως σε κουφάλες δένδρων, κτήρια όλων των τύπων, κοιλότητες βράχων, γκρεμούς, λατομεία, κωδωνοστάσια, αχυρώνες, στάβλους κοκ. Δεν χρησιμοποιείται κάποιο ιδιαίτερο υλικό κατασκευής, αλλά η ίδια η κοιλότητα της θέσης, επιστρωμένη ελαφρά με υλικό εξέμεσης (pellets) του ίδιου του πουλιού.
Η γέννα αποτελείται από 4-7, κάποιες φορές από 2-12 αυγά, με τον αριθμό τους να ποικίλει σημαντικά ανάλογα με το υποείδος και την επικράτεια. Η εναπόθεση γίνεται ανά δύο ημέρες, κάποιες φορές περισσότερο. Η επώαση αρχίζει από το πρώτο αυγό, πραγματοποιείται από το θηλυκό και διαρκεί 27-34 ημέρες. Το αρσενικό εφοδιάζει με τροφή, αλλά ενώ το θηλυκό επωάζει, προσπαθεί πολύ συχνά να προσελκύσει περισσότερα θηλυκά και να ζευγαρώσει μαζί τους (Πολυγυνία). Ζευγαρώματα ενός θηλυκού με περισσότερα αρσενικά (Πολυανδρία) είναι επίσης δυνατή, αλλά σπάνια.
Πόρτες (τάβλι)
Χτύπημα
Στις πόρτες όπως και στο πλακωτό και το φεύγα είναι υποχρεωτική η ολοκλήρωση μιας ζαριάς εφ΄ όσον αυτό είναι εφικτό.
Τυτώ
Αναπαραγωγή
Οι νεοσσοί είναι ανισομεγέθεις, λόγω διαφοράς στην εκκόλαψη, φωλεόφιλοι και ανοίγουν τα μάτια τους την όγδοη ημέρα, περίπου. Επιτηρούνται και σιτίζονται και από τους δύο γονείς, αποκτούν απευθείας το πτέρωμα των ενηλίκων μεταξύ τρίτης και εβδόμης εβδομάδας, έχουν την ικανότητα πετάγματος στις 60 ημέρες, ενώ αναξαρτητοποιούνται στις 10 εβδομάδες, περίπου.
Στην Ελλάδα, η τυτώ δεν είναι σπάνια και φωλιάζει, ως επιδημητική, στη βόρεια και κεντρική χώρα, αλλά απαντά και ως μεταναστευτική και χειμερινή επισκέπτρια στα υπόλοιπα ηπειρωτικά.
Πόρτες (τάβλι)
Βαθμολογία
Στις ελληνικές πόρτες τα παιχνίδια είναι κανονικά μονά ή διπλά όπως περιγράφεται στο άρθρο των γενικών κανόνων αλλά στο δυτικό τάβλι υπάρχει και κανονισμός τριπλού παιχνιδιού (αυτός που χάνει, χάνει τρεις πόντους όταν, δεν έχει εγκαταλείψει την περιοχή εκκίνησης του ή όταν βρίσκεται με "χτυπημένο" πούλι) και ο βίδος (ζάρι διπλασιασμού) που δρα πολλαπλασιαστικά.
Τυτώ
Αναπαραγωγή
thumb|right|300px|Τυτώ
Προσδόκιμο ζωής και θηρευτές
Ασυνήθιστο για ένα σαρκοφάγο πτηνό αυτού του μεγέθους, είναι το γεγονός ότι, τα περισσότερα άτομα καταφέρνουν να αναπαράγονται μόνο μία φορά στη ζωή τους, ενώ πέφτουν θύματα άλλων αρπακτικών ή οδικών ατυχημάτων προτού φθάσουν σε ηλικία δύο ετών. Ωστόσο, ενώ τα άγρια άτομα είναι αναμφισβήτητα βραχύβια, η πραγματική διάρκεια ζωής του είδους είναι πολύ μεγαλύτερη - σε αιχμαλωσία μπορεί να φτάσει τα 20 χρόνια ή και περισσότερο. Σπάνια ένα άγριο πουλί φθάνει σε προχωρημένη ηλικία, όπως περίπου 12 χρόνια ή και περισσότερο, ενώ μία Τυτώ σε αιχμαλωσία στην Αγγλία έζησε 25 χρόνια. Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις στατιστικές, ο μέσος όρος ζωής του πουλιού είναι περίπου 4 χρόνια, και στατιστικά τα ¾ του συνόλου των ενηλίκων επιβιώνουν από το ένα έτος στο επόμενο. Όμως, όπως προαναφέρθηκε, η θνησιμότητα δεν είναι ομοιόμορφα κατανεμημένη σε όλη τη ζωή των πουλιών, και μόνο ένα νεαρό στα τρία καταφέρνει να ζει στην πρώτη περίοδο αναπαραγωγής του.
Στους θηρευτές της περιλαμβάνονται παγκοσμίως τα μεγάλα οπόσουμ (Didelphis), το κοινό ρακούν (Procyon lotor) και παρόμοια σαρκοφάγα θηλαστικά, καθώς και μεγάλα αρπακτικά πτηνά, όπως γεράκια, αετοί, γνήσιες κουκουβάγιες (Bubo virginianus, B. bubo) και άλλα. Μερικά άτομα μπορούν, επίσης, να πέσουν θύματα μεγάλων φιδιών, αλλά η μεγαλύτερη απειλή είναι οι άνθρωποι και τα κατοικίδια ζώα, ιδίως οι οικιακές ή άγριες γάτες. μικρογραφία|533x533εσ|Τυτώ στον [[Αίνος (Κεφαλονιά)|Αίνο]]
Πόρτες (τάβλι)
Πηγές - Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πορτεσ
Τυτώ
Κατάσταση πληθυσμού
Η οικιστική πολιτική με νέα συγκροτήματα κατοικιών στις παρυφές των πόλεων οδήγησε επίσης στον αφανισμό των αχυρώνων, που είναι από τους βασικούς οικοτόπους του είδους. Επίσης, τοπικά ενδιαιτήματα με περιβόλια, αγροκτήματα, κήπους και φράκτες, τα οποία αντιπροσώπευαν μια ομαλή μετάβαση προς τις αστικές περιοχές, βρίσκονται μόνο σπάνια σήμερα. Τα περισσότερα νέα συγκροτήματα κατοικιών που συνορεύουν άμεσα με ανοικτές εκτάσεις δεν είναι πλέον αποικίσιμα, ακόμη και όταν παρέχουν επαρκή αριθμό τόπων αναπαραγωγής. Σε μια μελέτη από το Ινστιτούτο για την Οικολογία και την Βιολογία της Διατήρησης του 1987, που πραγματοποιήθηκε στο Baden-Württemberg, περιοχές όπως η κεντρική κοιλάδα Neckar, η περιοχή του Esslingen / Plochingen / Stuttgart, η μητροπολιτική περιοχή γύρω από την πόλη του Ludwigsburg και αλλού, δεν μπορούσαν πλέον να χαρακτηριστούν ως κατάλληλες για τα πουλιά.
Η παλαιά συνήθεια κατασκευής φωλιών σε ανθρωπογενές περιβάλλον, μεταξύ άλλων, σε αχυρώνες, στάβλους και καμπαναριά, δεν υφίσταται πλέον στα σύγχρονα κτίρια σταυλισμού με την εξάλειψη των παραδοσιακών οπών (βλ. Κουλτούρα). Οι ανακαινίσεις οδήγησαν στην κατεδάφιση παλαιών κτιρίων με φωλιές και, ως εκ τούτου, δεν είναι πλέον διαθέσιμες. Μια μελέτη από 390 δήμους στη Βάδη-Βυρτεμβέργη (Baden-Württemberg) δείχνει ότι κατά την περίοδο 1947-1982, το 72% των κοινοτήτων ανοικοδόμησαν τους εκκλησιαστικούς πύργους τους, έτσι ώστε δεν ήταν πλέον διαθέσιμοι για τα πτηνά.
Παρά τους παράγοντες κινδύνου, οι πληθυσμοί του είδους στην Ευρώπη είναι γενικά σταθεροί, με τάσεις ελάχιστα μειωτικές, γι’αυτό η IUCN έχει χαρακτηρίσει το είδος ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC)
Κουλτούρα
Ως αποκλειστικοί κυνηγοί των ποντικιών και αρουραίων, τα πουλιά αυτά είχαν ευρέως εκτιμηθεί από τους αγρότες στην Ευρώπη. Μάλιστα, σε πολλές χώρες έχουν κατασκευαστεί παραδοσιακοί αχυρώνες και στάβλοι, με ειδικές πόρτες ή τρύπες (Uhlen τρύπα ή Uhlenflucht) που παρέχουν στα πουλιά πρόσβαση σε κατάλληλες θέσεις φωλιάσματος.
Ωστόσο, το παρουσιαστικό της τυτούς και κυρίως η φωνή της, την έχουν συνδέσει επίσης, με πολλές προλήψεις. Ένα πουλί καρφωμένο στην πόρτα απέτρεπε την καταστροφή του αγροκτήματος και το προστάτευε από κεραυνούς και φωτιά. Η φωνή της ήταν προάγγελος θανάτου σε ορισμένες περιοχές, ενώ σε άλλες προανήγγειλε, αντίθετα, μία επικείμενη γέννηση.
Η υψηλή αίσθηση ακοής του πτηνού, σε συνδυασμό με το ακριβές σύστημα εντοπισμού θέσης του ήχου, χρησιμοποιείται στην έρευνα ως ένα σύστημα -μοντέλο για κατευθυντική ακοή. .
Η τυτώ ήταν το 1977 στη Γερμανία το «Πτηνό της Χρονιάς». Επιπλέον, αποτελεί το έμβλημα του Πανεπιστημίου του Σάαρ (Saarland).
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο η Τυτώ απαντά και με τις ονομασίες Κλαψοπούλι, Ανθρωποπούλι, Χαροπούλι, Στριγγλοπούλι, Νεκροπούλι, Πεπλόγλαυκα, Μπαρμπαγιάννης, Ζαρί (Κρήτη) και Χουχουλόγεωργας (Αρκαδία).
Σημειώσεις
i. Συμπεριλαμβάνει και τα T. a. hostilis, T. a. kirchhoffi, T. a. kleinschmidti, T. a. pusillus
ii. Συμπεριλαμβάνει και το T. a. stictica
v. Νέα Καληδονία, Νήσοι Λουαγιοτέ
vi. Νησιά Ανεΐτιουμ, Ερομάνγκο, Τάνα
vii. Νησιά Φίτζι, Ροτούμα, Νιούε, Σαμόα, Τόνγκα, Ουαλίς και Φουτουνά
ix. Συμπεριλαμβάνει και το T. a. microsticta
x. Συμπεριλαμβάνει και το T. a. rhenana
xi. Νησιά Σελαγιάρ (Αρχιπέλαγος Αλόρ, Καλάο, Ταναχγιαμπέα, Καλαοτόα)
Πάιονηρ Η
Το «Πάιονηρ Η» είναι ένα διαστημικό σκάφος μέρος του προγράμματος Πάιονηρ των ΗΠΑ. Ήταν προγραμματισμένο να εκτοξευθεί το 1974, αλλά τελικά ακυρώθηκε. Αν αυτό το διαστημόπλοιο είχε εκτοξευθεί, θα είχε ονομαστεί «Πάιονηρ 12». Την ονομασία αυτή όμως την πήρε αργότερα το «Πάιονηρ Αφροδίτη».
Αποστολή
Σήμερα το «Πάιονηρ Η» κρέμεται σε ένα σημείο στο Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος στην Ουάσινγκτον και αναπαριστά το διαστημικό σκάφος «Πάιονηρ 10».
Λίμνη Κουρνά
Η λίμνη Κουρνά είναι η μοναδική φυσική λίμνη γλυκού νερού της Κρήτης. Αναφέρεται στην αρχαιότητα από τον Στέφανο τον Βυζάντιο με την ονομασία Κορήσια και φέρεται στην περιοχή να υπήρχε αρχαίος ναός που αποδιδόταν στην Κορήσια Αθηνά και φαίνεται να ήταν αφιερωμένος στον Ίππο ή και στην Κόρη. Φέρεται ότι αυτά τα ονόματα έδωσαν το παλαιότερο τοπωνύμιο Ιπποκορώνα που αργότερα παραφράστηκε ως Αποκορώνα. Η αλλαγή της ονομασίας της λίμνης Κορησσία τοποθετείται κατά την περίοδο της Αραβοκρατίας στην Κρήτη, αλλά η προέλευση του ονόματος άλλοτε αποδίδεται σε αραβική λέξη που σημαίνει λίμνη ή λουτήρας και άλλοτε ως παράφραση της ελληνικής λέξης κρουνός.
Θέση και περιγραφή
Η λίμνη βρίσκεται στα όρια του δήμου Αποκορώνου στα ανατολικά του νομού Χανίων, κοντά στα όρια με τον νομό Ρεθύμνου και σε απόσταση 2.5 χλμ. από την θάλασσα. Το χωριό που είναι η λίμνη ονομάζεται Μουρίον και απέχει 2 χλμ. περίπου από τον παραθαλάσσιο οικισμό Γεωργιούπολη. Είναι τοποθετημένη στις βόρειες παρυφές των Λευκών Ορέων. Το ακριβές υψόμετρο και οι διαστάσεις της λίμνης μεταβάλλονται κατά την διάρκεια του έτους, αποκαλύπτοντας την αμμώδη όχθη της τους καλοκαιρινούς μήνες. Η λίμνη έχει μέγιστο μήκος 1087 μέτρα και μέγιστο πλάτος 880 μέτρα. Έχει μέγιστη έκταση 579 στρεμμάτων, ενώ το μέγιστο βάθος της λίμνης είναι 22.5 μέτρα. Η επιφάνεια της λίμνης βρίσκεται σε υψόμετρο 20 μέτρων από το επίπεδο της θάλασσας. Η λίμνη θα λέγαμε ότι έχει σχήμα αχλαδιού με την απόφυσή του να καταλήγει σε τεχνητό φράγμα ελέγχου της ροής του ύδατος, που κατασκευάστηκε το 1962 από την Υπηρεσία Εγγείων Βελτιώσεων του Υπουργείου Γεωργίας.
Λίμνη
αριστερά|μικρογραφία|Πάπια στη λίμνη Η λίμνη είναι τοποθετημένη σε ένα κοίλωμα που δημιουργήθηκε από καρστικό βύθισμα. Στα νερά της λίμνης υπάρχουν χέλια (anguilla anguilla), ενώ φιλοξενεί σπάνια για την νήσο ψάρια, την αθερίνα (atherina boyeri) και τη ποταμοσαλιάρα (blennius fluviatilis). Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί η εμφάνιση ξενικού είδους ψαριού στα νερά της λίμνης, του κοινού χρυσόψαρου (carassius auratus) που αποδίδεται σε ανθρώπινη επέμβαση μεταβάλλοντας την οικολογική ισορροπία του οικοσυστήματος. Άλλο ξενικό είδος είναι το κουνουπόψαρο (gambusia affinis), που εισήχθη για να καταπολεμηθούν τα κουνούπια. Τα χέλια είναι τα μοναδικά που σε μικρή ηλικία έρχονται για να μεγαλώσουν στη λίμνη. μικρογραφία|Οι χήνες της Λίμνης Κουρνά Υπάρχουν επίσης ερπετά όπως τρανόσαυρες (lacerta trilineata trilineata), αγιόφιδα (telescopus fallax fallax) και ένα σπάνιο είδος δίχρωμης χελώνας (malaclemys terrapin). Στην ορνιθοπανίδα της λίμνης εντάσσονται κοινές πάπιες, βαλτόπαπιες (aythya nyroca), πορφυροτσικνιές (ardea purpurea), αργυροτσικνιές (egretta alba), νερόκοτες (gretta garzetta), φερεντίνια (netta rufina), χαλκόκοτες (plegadis falcinellus) και κορμοράνοι (phalacrocorax carbo). Η βλάστηση αποτελείται από ενδημικά φυτά της Κρήτης και της ανατολικής Μεσογείου, ενώ τα κοντινά υψώματα αποτελούνται από αραιή βλάστηση από πουρνάρια και φρύγανα. αριστερά|μικρογραφία|Άποψη της λίμνης. Η λίμνη τροφοδοτείται από δύο υπόγειες πηγές και την επιφανειακή απορροή, ενώ η πηγή Μάτι ή Αμάτι είναι ορατή στην υποχώρηση των υδάτων που παρατηρείται στην λίμνη τους καλοκαιρινούς μήνες. Η λίμνη είναι σημαντικός σταθμός για αποδημητικά πουλιά, έχει ενταχθεί στο δίκτυο Natura 2000 και αποτελεί προστατευόμενη Περιοχή Προστασίας Ορνιθοπανίδας. Η παρόχθια βλάστηση είναι σε καλή κατάσταση στην ανατολική και νότια όχθη. Ο όγκος του νερού το καλοκαίρι φτάνει τα 7.5 εκατομμύρια κυβικά μέτρα, ενώ τα νερά της καταλήγουν στο Κρητικό Πέλαγος, μέσω του ποταμού Δέλφινα ή Αλμυρός με μήκος 5 χλμ..
Τα σημαντικότερα προβλήματα που παρατηρούνται στην λίμνη είναι η συσσώρευση τουριστικών και οικιστικών δραστηριοτήτων, που επιδρούν στον υδροβιότοπο με απορρίμματα και λύματα. Η ποιότητα των νερών παραμένει κατάλληλη για κολύμπι. Η κατάσταση της λίμνης χαρακτηρίζεται γενικά ως καλή αλλά απειλείται με υποβάθμιση της περιβαλλοντικής αξίας της. Η εσφαλμένη κατασκευή του φράγματος που δεν επιτρέπει την ελεγχόμενη εκροή, οι αντλήσεις του νερού της λίμνης για την άρδευση ποτιστικών εκτάσεων, για τις ανάγκες ύδρευσης των οικισμών και οι αποθέσεις, έχουν μεταβάλλει σημαντικά τα ποσοτικά και βαθυμετρικά χαρακτηριστικά της λίμνης.
Ευρύτερη περιοχή
Η ημιορεινή και πεδινή περιοχή με την λίμνη και τους χειμάρρους χαρακτηρίζεται βιότοπος του ευρωπαϊκού προγράμματος Corine. Η προστασία της περιοχής από την οικοδόμηση και την τουριστική αξιοποίηση χαρακτηρίζεται από το Τμήμα Υδατικών Πόρων και Περιβάλλοντος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου ως πολύ επείγουσα λόγω της τάσης υποβάθμισης. Εκτός από τα είδη που συναντούνται στην λίμνη, εντοπίζονται πάνω από 40 είδη πτηνών και αρκετά είδη ερπετών. Στο δίκτυο προστασίας Natura, περιλαμβάνοντας την λίμνη Κουρνά με τον ρου και τις εκβολές του ποταμού Αλμυρού, καταγράφονται πάνω από 130 είδη πτηνών. Κύριες απειλές αποτελούν η ξενοδοχειακή ανάπτυξη και το κυνήγι. Άλλη κοντινή ζώνη προστασίας Corine είναι η ελώδης και η παραθαλάσσια περιοχή του ρέματος του Δελφίνου και κοντά στον οικισμό Ασπρουλιάνοι. Η κατάστασή του χαρακτηρίζεται από το πανεπιστημιακό τμήμα ως καλή παρά την ρύπανση από γεωργικές απορροές και την κατασκευή ξενοδοχειακού συγκροτήματος στις εκβολές του ρέματος. Η προτεραιότητα προστασίας χαρακτηρίζεται ως πρωτεύουσα.
Παραθερισμός
μικρογραφία|Άποψη της λίμνης Κουρνά. Η λίμνη γνωρίζει σημαντική τουριστική ανάπτυξη ως προορισμό εκδρομής ή περιπάτου. Μπορεί να χαρακτηριστεί ως προορισμός παραθερισμού και αναψυχής, φυσιολατρικού και γεωλογικού ενδιαφέροντος. Για τις ανάγκες των λουομένων και των επισκεπτών υπάρχουν υδροποδήλατα και εγκαταστάσεις εστίασης. Το χωριό Κουρνάς έχει παραδοσιακό χαρακτήρα και αποτέλεσε έδρα της επαναστατικής κυβέρνησης στην Κρητική Επανάσταση του 1866. μικρογραφία|Ο πυθμένας της λίμνης. Η στάθμη της φαίνεται να έχει ανέβει μετά τις πλημμύρες του Φλεβάρη 2019
Τοπική παράδοση
Για τη συγκεκριμένη λίμνη υπάρχουν δύο θρύλοι. Ο πρώτος μιλάει για μια ξανθιά κοπέλα η οποία πριν από αρκετά χρόνια επιδίωκε να σωθεί από τις ερωτικές ορέξεις του πατέρα της ο οποίος είχε μαγευτεί από την ομορφιά της. Τότε η κοπέλα ευχήθηκε να βουλιάξει η περιοχή και να γίνει λίμνη λέγοντας τα εξής λόγια: "Βούλα και Βουλιλίμνα και εγώ στοιχειό στη λίμνα". Έτσι πραγματοποιήθηκε η ευχή της καθώς σείστηκε το έδαφος και βούλιαξε και έτσι δημιουργήθηκε η λίμνη. Ο δεύτερος θρύλος μιλάει για τους κατοίκους της περιοχής οι οποίοι συμπεριφέρονταν σαν να μην βρίσκονταν στον δρόμο του Θεού και τότε Εκείνος θύμωσε και τους τιμώρησε ρίχνοντας βροχές οι οποίες κράτησαν αρκετές μέρες, πνίγοντας το χωριό και δημιουργώντας μια λίμνη. Ακόμη λέγεται ότι η μόνη που σώθηκε από αυτόν τον κατακλυσμό ήταν η κόρη του παπά η οποία εμφανίζεται ως οπτασία να κάθεται σε ένα βράχο στη λίμνη και να χτενίζει τα μαλλιά της. Υπάρχει επίσης μια τοπική δοξασία ότι η λίμνη είναι "άπατη" και "αματάτη", δηλαδή δεν έχει πυθμένα, λόγω του χρωματισμού της λίμνης με γαλάζιους διαδοχικούς κύκλους. Τέλος υποστηρίζεται ότι στη λίμνη υπάρχουν ηλεκτρομαγνητικά πεδία για αυτό και κάποιοι άνθρωποι αισθάνονται αναστάτωση μπαίνοντας σε αυτήν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουρνα Κατηγορία:Νομός Χανίων Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Κρήτης
Επαρχία Καραμάν
Η επαρχία Καραμάν είναι επαρχία της κεντρικής Τουρκίας. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Ικονίου και Μερσίνης. Καταλαμβάνει έκταση 9.163 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 252.377 κάτοικοι σύμφωνα με εκτίμηση του 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Καραμάν με πληθυσμό 231.872 κατοίκων (εκτίμηση 2009). Η επαρχία είναι αρκετά ορεινή και καταλαμβάνεται στο μεγαλύτερο μέρος της από την οροσειρά του Ταύρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καραμάν
Ζωρζ Εζέν Οσμάν
Βιογραφία
Ο Ζωρζ-Εζέν Οσμάν ήταν εγγονός, από την πλευρά του πατέρα του, μέλους της Επαναστατικής Συνέλευσης και από τη μητέρα του συγγένευε με την οικογένεια του Ναπολέοντα. Σπούδασε νομικά στο Παρίσι και εισήλθε στη δημόσια διοίκηση το 1831 ως γενικός γραμματέας της Νομαρχίας και το 1853 έγινε νομάρχης του νομού του Σηκουάνα (1853- 70). Το 1857, ο Ναπολέων Γ' του απένειμε τιμητικά τον τίτλο του βαρόνου.
Ο Οσμάν ήταν μέλος του Βοναπαρτικού κόμματος για την Κορσική στην Εθνοσυνέλευση από το 1877 έως το 1881, αλλά ανέλαβε ελάχιστη ενεργό δράση στο κοινοβουλευτικό έργο. Δημοσίευσε μια σημαντική αυτοβιογραφία σε 3 τόμους, Αναμνήσεις (Mémoires). (1890-93).
Έργο
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η λεωφόρος της Όπερας, δημιουργήθηκε από τον Οσμάν, πίνακας του [[Καμίλ Πισαρό (1898)]] Από το αξίωμα του νομάρχη του νομού του Σηκουάνα ξεκίνησε ένα τεράστιο πρόγραμμα δημοσίων έργων, δημιουργώντας ένα προηγούμενο για τον πολεοδομικό σχεδιασμό κατά τον 20ό αιώνα. Το έργο του προέβλεπε πλατιές, ευθείες δενδρόφυτες λεωφόρους αντικαθιστώντας το χάος των μικρών δρόμων από τους οποίους αποτελούνταν τότε το Παρίσι, συνδέοντας τους σιδηροδρομικούς σταθμούς μεταξύ τους και παρέχοντας ταχεία και εύκολη κυκλοφορία στην πόλη. Ο σκοπός του ήταν εν μέρει οικονομικός, προωθώντας την εκβιομηχάνιση, καθώς επέτρεπε την αποτελεσματική μεταφορά αγαθών και υπηρεσιών και απορροφούσε την ανεργία, εν μέρει αισθητικός, επιβάλλοντας ένα μέτρο ενοποίησης της τάξης και άνοιγμα χώρου που επέτρεπε περισσότερο φως και εν μέρει στρατιωτικός, καθώς εξαφάνισε τους στενούς δρόμους όπου μπορούσαν να ανεγερθούν οδοφράγματα σε περίπτωση κοινωνικής αναταραχής. Για να δημιουργηθούν αυτά τα έργα έγιναν εκτεταμένες κατεδαφίσεις και ανεγέρσεις νέων κτιρίων, που άλλαξαν τη μορφή πολλών από τις παλαιότερες συνοικίες της πόλης.