cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάλογος Επισκόπων, Μητροπολιτών και Αρχιεπισκόπων Αθηνών
Η Εκκλησία των Αθηνών ιδρύθηκε από τον Απόστολο Παύλο, περί το 51 μ.Χ. Ανακήρυξε μονομερώς την Αυτοκεφαλία της στις 4 Αυγούστου 1833, η οποία αναγνωρίστηκε επισήμως από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 11 Ιουλίου 1850. Ανυψώθηκε σε Αρχιεπισκοπή στις 31 Δεκεμβρίου 1923. Ως Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών φέρει τον πλήρη τίτλο «Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
αρχιεπισκοπων ελλαδας Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τη Θρησκεία * * * Κατηγορία:Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών
Audi 100
Βασικά στοιχεία
Η πρώτη γενιά του 100 παρουσιάστηκε επίσημα στις 26 Νοεμβρίου 1968 και η μαζική παραγωγή της στην Ευρώπη έφτασε έως το καλοκαίρι του 1976, αν και ειδικότερα η εκδοχή για τη Βόρεια Αμερική κατασκευαζόταν έως τον Μάρτιο του 1977. Η παραγωγή της δεύτερης γενιάς άρχισε το 1976 και έληξε οριστικά το 1982, ενώ διατέθηκε ως Audi 5E στην Αυστραλία.
Η τρίτη γενιά του 100 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1982 και υπέστη μια ελαφρά ανανέωση τον Ιανουάριο του 1988. Μάλιστα από την εισαγωγή της έως το 1984 έφερε τον τίτλο του μοντέλου με την κορυφαία αεροδυναμική παγκοσμίως, με αεροδυναμικό συντελεστή Cd μόλις 0,30, στη βασική του έκδοση. Διατηρήθηκε στην παραγωγή ως τον Δεκέμβριο του 1990, αν και ειδικά η έκδοση 2.4 ντίζελ χωρίς τούρμπο έφτασε ως τον Ιούλιο του 1991. Η τέταρτη γενιά του 100 κατασκευάστηκε από τον Δεκέμβριο του 1990 ως τον Ιούλιο του 1994 και μέσα στον ίδιο μήνα αντικαταστάθηκε από το Audi A6 πρώτης γενιάς (1994 - 1997), αν και η πρώτη γενιά του A6 ήταν ουσιαστικά μια μετονομασία του Audi 100 σε συνδυασμό και με ένα έντονο λίφτινγκ.
Η σπορ έκδοση της τέταρτης γενιάς του Audi 100 ονομαζόταν Audi S4. Η παραγωγή της τέταρτης γενιάς διήρκεσε από το 1992 ως το 1994. Μετά την μετονομασία του Audi 100 σε Audi A6, το 1994, το αρχικό S4 μετονομάστηκε επίσης σε Audi S6.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
100 Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
733 Μοκία
Η Μοκία (Mocia) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,011. Ανακαλύφθηκε το 1912 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το παρατσούκλι Μοκ του γιου του Βολφ, του Βέρνερ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μοκίας εκτιμάται σε 88,4 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι CF (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0542. Η Μοκία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 21 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μοκια
Πολιτική του Ναουρού
Το Ναουρού είναι Προεδρική Δημοκρατία και ισχύει το πολυκομματικό σύστημα. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο. Η δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη από την εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία. Το Σύνταγμα της χώρας υιοθετήθηκε τον Ιανουάριο του 1968.
Πρόσφατη πολιτική ιστορία
Η χώρα έγινε ανεξάρτητη στις 31 Ιανουαρίου του 1968. Τον Απρίλιο του 2000 ανέλαβε πρόεδρος ο Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο για την τέταρτη, και έπειτα από μικρή διακοπή, πέμπτη θητεία του στο ύπατο αξίωμα της χώρας. Η πρώτη θητεία του στην προεδρία ήταν το 1976 - 1978. Επέστρεψε στην εξουσία το 1989 και επανεξελέγη το 1992. Ωστόσο, με απόφαση του Κοινοβουλίου, αναγκάστηκε να παραχωρήσει την εξουσία στον Κίνζα Κλοντούμαρ, το 1995. Στα μέσα του 1998 ο Ντοουιγιόγκο κέρδισε ξανά την προεδρία μετά την πτώση της κυβέρνησης Κλοντούμαρ, στα μέσα του 1998. Τον Απρίλιο του 2000 ανέλαβε πρόεδρος ο Ρενέ Χάρις, του οποίου η θητεία ήταν βραχύβια, επειδή ο ίδιος δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη του κοινοβουλίου. Τον διαδέχθηκε ξανά στην προεδρία ο Ντοουιγιόγκο.
Τον Μάρτιο του 2001 εξελέγη πρόεδρος από το Κοινοβούλιο ο Χάρις. Η θητεία του υποτίθεται ότι ήταν για τρία χρόνια και θα τερματιζόταν το 2004, ωστόσο οι εναλλαγές στην προεδρία συνεχίστηκαν.
Στις αρχές του 2003, έπειτα από πρόταση μομφής στο Κοινοβούλιο, ανατράπηκε ο πρόεδρος Χάρις. Τον διαδέχθηκε ξανά ο βετεράνος Ντοουιγιόγκο, ο οποίος ασθένησε και πέθανε εν ενεργεία στις ΗΠΑ στις 10 Μαρτίου του 2003.
Τον Μάιο του 2003 εξελέγη από το Κοινοβούλιο νέος πρόεδρος ο Λούντβιχ Σκόττι, με 10 ψήφους υπέρ έναντι 7 για τον Κλοντούμαρ. Ο Σκόττι ανέλαβε την προεδρία στις 29 Μαΐου του 2003. Υπηρέτησε μέχρι τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, οπότε και ανατράπηκε έπειτα από πρόταση μομφής. Ο Ρενέ Χάρις εξελέγη για μία ακόμη φορά στην προεδρία.
Στα τέλη Ιουνίου του 2004 ο Χάρις ανατράπηκε ξανά με πρόταση μομφής και η προεδρία πέρασε ξανά στον Σκόττι. Ο Σκόττι ανατράπηκε με πρόταση μομφής στις 19 Δεκεμβρίου του 2007 με ψήφους 10 υπέρ της πρότασης και 7 κατά. Νέος Πρόεδρος εξελέγη ο πρώην αρσιβαρίστας, Μάρκους Στίβεν, που ανέλαβε καθήκοντα την ίδια ημέρα. Από τις πρώτες ημέρες της προεδρίας του, ο νέος Πρόεδρος συνέχισε την παράδοση του προκατόχου του να διορίζει ο ίδιος ξεχωριστό Υπουργό Εξωτερικών. Ο δρ Κίρεν Κέκε, ξάδερφος του Στίβεν, διορίστηκε στη θέση αυτή.
Πολιτική ένταση
Τον Μάρτιο του 2008 το Κοινοβούλιο έκανε κινήσεις για ανατροπή της κυβέρνησης με πρόταση μομφής. Οι προσπάθειες αυτές ματαιώθηκαν με την παραίτηση του Προέδρου του Κοινοβουλίου.Προηγήθηκαν ταραχές, με αποκορύφωμα την πυρπόληση ενός αστυνομικού σταθμού και απειλές για το εμπόριο εξαγωγών. Στις 31 Μαρτίου ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου, Ντέιβιντ Αντέανγκ, κατηγόρησε την κυβέρνηση του Στίβεν για πρόκληση πραξικοπήματος, επειδή η πίστη της αστυνομίας στον κοινοβουλευτικό νόμο δεν υφίστατο πια, έπειτα από άρνηση της αστυνομίας να διώξουν από το Κοινοβούλιο δύο βουλευτές, σύμφωνα με απόφαση στις 28 Μαρτίου. Η κυβέρνηση αρνήθηκε τις κατηγορίες για πραξικόπημα και δήλωσε ότι ανέμενε την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Ως το τέλος του Μαρτίου του 2008 η κυβέρνηση Στίβεν φαινόταν να κυβερνά με διάταγμα. Τον Απρίλιο του 2008 το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε λανθασμένη την απόφαση του Προέδρου του Κοινοβουλίου για αποκλεισμό δύο σημαντικών υπουργών από το Κοινοβούλιο. . Παρά την έκδοση της απόφασης, οι σχέσεις μεταξύ του Στίβεν και του Προέδρου του Κοινοβουλίου παρέμειναν τεταμένες.
Τον ίδιο μήνα, ο Πρόεδρος και τα μέλη του 18μελούς Κοινοβουλίου που υποστήριζαν την κυβέρνηση αποκλείστηκαν από τις συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου. .
Στις 18 Απριλίου του 2008 κηρύχθηκε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές, με σκοπό την επίλυση του πολιτικού αδιεξόδου. Στις βουλευτικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 26 Απριλίου του 2008 οι υποστηρικτές του Μάρκους Στίβεν έδωσαν στην κυβέρνησή του πλειοψηφία εδρών στο Κοινοβούλιο με 12 έδρες επί συνόλου 18.
Κοινοβούλιο
Το Κοινοβούλιο εκλέγει τον Πρόεδρο που είναι ανάμεσα στα μέλη του. Ο Πρόεδρος διορίζει υπουργικό συμβούλιο, δύναμης 5-6 ατόμων. Ο Πρόεδρος είναι μαζί Αρχηγός Κράτους και Αρχηγός Κυβέρνησης.
Νομοθετική εξουσία
Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κοινοβούλιο που αριθμεί 18 μέλη, τα οποία εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία και με τριετή θητεία.
Πολιτικά κόμματα και εκλογές
Οι υποψήφιοι στις εκλογές τυπικά κατέρχονται ως ανεξάρτητοι. 15 επί συνόλου 18 μελών του τελευταίου Κοινοβουλίου είναι ανεξάρτητοι, ενώ εντός της κυβέρνησης, οι συνασπισμοί σχηματίζονται με κριτήρια τους οικογενειακούς δεσμούς. Τρία κόμματα είναι ενεργά στα πολιτικά πράγματα της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες. Πρόκειται για το Δημοκρατικό Κόμμα, το Κόμμα Πρώτα το Ναούρου (Naoero Amo) και το Κόμμα του Κέντρου. thumb|left|Το Κοινοβούλιο του Ναούρου Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική για όλους τους πολίτες (άνδρες και γυναίκες) ηλικίας 20 ετών και άνω.
Δικαστική εξουσία
Το νομοθετικό σύστημα είναι περίπλοκο. Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει επικεφαλής τον Ανώτατο Δικαστή (Chief Justice), του οποίου ο ρόλος είναι θεμελιώδης σε συνταγματικά ζητήματα. Άλλες υποθέσεις μπορούν να τεθούν στην κρίση του διμελούς Εφετείου (Appellate Court). Το Κοινοβούλιο δεν μπορεί να ανατρέψει αποφάσεις των δικαστηρίων. Οι αποφάσεις του Εφετείου μπορούν να τεθούν στην κρίση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αυστραλίας. Υπάρχουν επίσης άλλα, κατώτερα δικαστήρια.
Τοπική κυβέρνηση
Από το 1992 οι τοπικές κυβερνήσεις αποτελούν την αρμοδιότητα του Νησιωτικού Συμβουλίου του κράτους (Nauru Island Council ή NIC). Το NIC ασκεί περιορισμένες εξουσίες και έχει θέση συμβούλου για την κυβέρνηση επί τοπικών θεμάτων.Ένας εκλεγμένο μέλος του Νησιωτικού Συμβουλίου δεν μπορεί να υπηρετεί ταυτόχρονα ως βουλευτής. Τα δικαιώματα επί της γης είναι συγκεκριμένα. Όλοι οι κάτοικοι έχουν κυριότητα σε όλη την επικράτεια της χώρας, η οποία είναι στην κατοχή ατόμων αλλά και ομάδων οικογενειών. Οι μη Ναουρουανοί δεν μπορούν να γίνουν κάτοχοι γης
Διοικητική διαίρεση
thumb|right|350px|Χάρτης του Ναούρου Το Ναούρου υποδιαιρείται σε 14 περιοχές, που ομαδοποιούνται σε 8 εκλογικές περιφέρειες. Οι περιοχές αυτές (districts) είναι:
Στη Ναούρου δεν υπάρχει επίσημη πρωτεύουσα. Έδρα του Κοινοβουλίου και μεγαλύτερος οικισμός είναι η Γιαρέν.
Διεθνείς σχέσεις
Έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας το 1968, το Ναούρου έγινε μέλος της Κοινοπολιτείας αρχικά ως παρατηρητής και έπειτα πλήρως, το 2000. Έγινε δεκτό στην Ασιατική Τράπεζα Ανάπτυξης το 1991 και στα Ηνωμένα Έθνη το 1999. Είναι μέλος του Φόρουμ των Νησιών του Ειρηνικού, του Περιφερειακού Περιβαλλοντικού Προγράμματος του Νοτίου Ειρηνικού, της Επιτροπής του Νοτίου Ειρηνικού, καθώς επίσης και της Εφαρμοσμένης Γεωεπιστημονικής Επιτροπής του Ειρηνικού.
Η χώρα έχει στενούς διπλωματικούς δεσμούς με την Αυστραλία, η οποία παρέχει οικονομική και τεχνική βοήθεια στο νησί- μεταξύ των οποίων υπουργό για σχεδίαση του οικονομικού προϋπολογισμού και συμβούλους για θέματα υγείας και παιδείας-, με βάση το Μνημόνιο που υπογράφηκε τον Σεπτέμβριο του 2005. Επίσης, ανεπίσημα η Αυστραλία διασφαλίζει αμυντικά θέματα στο νησί. Μάλιστα, επίσημο νόμισμα στη μικρή νησιωτική χώρα είναι το Δολάριο Αυστραλίας.
Το Ναούρου χρησιμοποιεί την έδρα του στα Ηνωμένα Έθνη με σκοπό να εξασφαλίσει οικονομική υποστήριξη τόσο από την Ταϊβάν όσο και από την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, με το να αλλάξει τη θέση της αναφορικά με το πολιτικό καθεστώς της Ταϊβάν. Στη διάρκεια του 2002 το Ναούρου υπέγραψε συμφωνία για σύναψη διπλωματικών σχέσεων με το Πεκίνο στις 21 Ιουλίου. Η κίνηση αυτή ακολουθήθηκε από την υπόσχεση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας για παροχή οικονομικής βοήθειας ύψους περισσοτέρων από 60 εκατομ. δολάρια. Δυο ημέρες μετά, η Ταϊβάν απάντησε με τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με το Ναούρου. Οι σχέσεις με την Ταϊβάν επανήλθαν στις 14 Μαΐου του 2005 και οι διπλωματικές σχέσεις με την Κίνα διεκόπησαν επίσημα στις 31 Μαΐου του 2005. Ωστόσο, η διπλωματική παρουσία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας παραμένει στο νησί.
Στρατός
Το Ναούρου δεν έχει καθόλου ένοπλες δυνάμεις. Την ευθύνη για την ασφάλεια της χώρας έχει βάσει ανεπίσημης συμφωνίας, η Αυστραλία. Υπάρχει μικρή αστυνομική δύναμη υπό έλεγχο πολιτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική του Ναουρού
Nauru
Μάγκου
Η Μάγκου (αγγλικά: Magu και σουαχίλι: Magu Mjini), είναι μια μικρή πόλη και Αστικό Τμήμα στην Περιφέρεια Μουάνζα (Mwanza Region) της βορειοδυτικής Τανζανίας. Η πόλη είναι η έδρα της Περιοχής Μάγκου (Magu District), μιας από τις επτά περιοχές στην Περιφέρεια Μουάνζα (Mwanza Region). Η απόσταση της Μάγκου (Magu) από τη Μουάνζα (Mwanza) είναι 60 χλμ.
Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2012, ο πληθυσμός στη Μάγκου (Magu) ήταν 23.822 άτομα.
Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός κορμός T4 από τη Μουάνζα (Mwanza) προς τα σύνορα της Κένυα (Kenya), διασχίζει την πόλη Μάγκου (Magu).
Παραπομπές
<div style="">
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Μουάνζα Κατηγορία:Περιοχή Μάγκου Κατηγορία:Περιφέρεια Μουάνζα
Δημήτριος Σάντης
Ο Δημήτριος Σάντης (1892 - ;) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Γκοπέσι Μοναστηρίου. Υπήρξε καθηγητής Δημόσιας Οικονομίας στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 1933, θέση από την οποία αποχώρησε το 1962. Το 1939 απέτυχε να εκλεγεί καθηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών, στην οποία όμως διορίστηκε από την κατοχική κυβέρνηση το 1941. Μετά την απελευθέρωση οι καθηγητές ψήφισαν την κατάργηση της έδρας του και την επιστροφή του στη Θεσσαλονίκη.
Την περίοδο 1917 - 1928 διετέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Γεωργίας ενώ το 1941 κυβερνητικός επίτροπος στην Τράπεζα της Ελλάδος. Στις 3 Ιουλίου 1941 τοποθετήθηκε Διοικητής αυτής παραμένοντας μέχρι και τις 20 Ιανουαρίου 1943. Μετά τον πόλεμο οι διορισμοί της κατοχικής κυβέρνησης ακυρώθηκαν με τον Ν. 89/15.1.1945.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Το Κάλεσμα του Κούκου
Το βιβλίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις ΗΠΑ στις 4 Απριλίου του 2013. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 21 Νοεμβρίου του ίδιου έτους από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Υπόθεση
Ένα άτομο, ονόματι Λούλα Λάντρι, το οποίο είναι σούπερ μόντελ, πέφτει από το χιονισμένο μπαλκόνι του σπιτιού της.Όλοι υποθέτουν ότι αυτοκτόνησε. Μόνο ο αδελφός της διατηρεί τις αμφιβολίες του και αναθέτει στον ντετέκτιβ Κόρμοραν Στράικ να διερευνήσει την υπόθεση.Ο Στράικ είναι βετεράνος πολέμου, με σωματικά και ψυχολογικά τραύματα, και η ζωή του είναι ένα χάος. Η υπόθεση αυτή μπορεί να τον βοηθήσει να σταθεί στα πόδια του οικονομικά, αλλά θα κληθεί να καταβάλει προσωπικό τίμημα. Ωστόσο, ο ίδιος θε δει ότι όσο περισσότερο βυθίζεται στον περίπλοκο κόσμο της Λούλα, τόσο πιο σκοτεινά και επικίνδυνα αποδεικνύονται τα πράγματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κ Κατηγορία:Μυθιστορήματα της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 2013
Αρχαιολογικό Μουσείο Βέροιας
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Βέροιας είναι μουσείο στη Βέροια, στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας της Ελλάδας. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1965 σε ένα κτίριο που κατασκευάστηκε ειδικά για το σκοπό αυτό στην Ελιά, ένα από τα ομορφότερα σημεία της πόλης. Στις τρεις αίθουσές του εκτίθενται ευρήματα από την Παλαιολιθική έως την Οθωμανική περίοδο.
Τα νεολιθικά ευρήματα προέρχονται από τον οικισμό της Νέας Νικομήδειας, που πιστεύεται ότι είναι ο παλαιότερος γνωστός μόνιμος οικισμός στην Ευρώπη. Τα ευρήματα της Εποχής του Σιδήρου προέρχονται από το νεκροταφείο της Βεργίνας.
Στην πρώτη αίθουσα υπάρχουν ειδικές προθήκες που εκθέτουν μια χάλκινη λάρνακα ή τεφροδόχο του 4ου αιώνα π.Χ., έναν ερυθρόμορφο κρατήρα τύπου Κερτχ του τέταρτου αιώνα π.Χ. και μια χάλκινη υδρία κάλπη που χρησιμοποιήθηκε ως τεφροδόχος του τέταρτου αιώνα. π.Χ. από το βορειοανατολικό νεκροταφείο της Βέροιας, και ανακατασκευή μονόχωρου λαξευμένου βράχου οικογενειακού τάφου ελληνιστικών χρόνων, που ανασκάφηκε στη Βέροια. Σε διάφορες άλλες προθήκες παρουσιάζονται ομάδες ευρημάτων από λακκοειδείς τάφους, κιβωτιόσχημους τάφους και λαξευμένους σε βράχο τάφους που ανασκάφηκαν στα βορειοανατολικά, νοτιοανατολικά και νοτιοδυτικά νεκροταφεία της Βέροιας. Αυτές οι ομάδες απεικονίζουν την ανάπτυξη της κεραμικής και των κοροπλαστικών από τα τέλη του πέμπτου έως τα τέλη του δεύτερου αιώνα π.Χ.
Η δεύτερη αίθουσα περιέχει κυρίως επιτύμβιες στήλες και ελληνιστικά και ρωμαϊκά ανάγλυφα του 1ου αιώνα π.Χ. από την περιοχή της Βέροιας. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η στήλη που φέρει το Γυμνασιαρχικό Νόμο, ο οποίος περιγράφει πώς διεξαγόταν η μέση και ανώτερη εκπαίδευση στο Γυμνάσιο της Βέροιας, και η ομάδα κυνηγού και κάπρου, η οποία αποτελεί μέρος της γλυπτικής διακόσμησης ενός ταφικού μνημείου του τρίτου αιώνα π.Χ. στη Βεργίνα. Οι πιο αξιοσημείωτες από τις στήλες είναι του Πατερίνου Αντιγόνου και της Αδέας Κασσάνδρου.
Η τρίτη αίθουσα περιέχει εκθέματα της ρωμαϊκής περιόδου, με πιο χαρακτηριστικό την ενεπίγραφη προτομή του ποτάμιου θεού Όλγανου του 2ου αιώνα μ.Χ., η οποία βρέθηκε στον Κοπανό και βρίσκεται σε άριστη κατάσταση. Υπάρχουν επίσης ταφικό ανάγλυφο συζύγου (2ος αι. μ.Χ.), που βρέθηκε στη Βέροια, ταφικά κτερίσματα από κιβωτιόσχημο τάφο της ρωμαϊκής περιόδου (3ος αιώνας μ.Χ.) και ειδώλια από τερακότα από πρώιμο ρωμαϊκό τάφο.
Έξω από το μουσείο υπάρχουν δεκάδες σαρκοφάγοι, επιτύμβιες στήλες και αγάλματα, με το πιο εντυπωσιακό από όλα είναι ένα κεφάλι της Μέδουσας, έργο του 2ου αιώνα π.Χ., το οποίο πρέπει να ήταν χτισμένο στο βόρειο τείχος της πόλης.
Κατά τα έτη 2020-2021, το Αρχαιολογικό Μουσείο υπέστη σημαντικές δομικές ανακαινίσεις στο κεντρικό κτίριο, καθώς και στον κήπο. Τα αντικείμενα που βρίσκονταν στον κήπο, τοποθετήθηκαν σε νεόδμητο τοίχο για καλύτερη θέα από τους πολίτες και τους επισκέπτες της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέροια Βεροια
Τορρεόν
Η Τορρεόν (ή Τορεόν, ισπανικά: Torreón) είναι μια πόλη στη μεξικανική πολιτεία Κοαουίλα και είναι έδρα του ομώνυμου δήμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, στην πόλη ζούσαν 608.836 κάτοικοι, ενώ η μητροπολιτική περιοχή, η οποία περιλαμβάνει το γειτονικό Ντουράνγκο, απαριθμούσε 1.215.993 κατοίκους, καθιστώντας την ένατη μεγαλύτερη από άποψη πληθυσμού μητροπολιτική περιοχή στο Μεξικό. Η μητροπολιτική περιοχή είναι γνωστή ως Κομάρκα Λαγουνέρα (Comarca Lagunera). Η πόλη αναπτύχθηκε ραγδαία μετά την ανεξαρτητοποίηση του Μεξικό και έλαβε καθεστώς πόλης το 1907.
Η Τορρεόν είναι ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα του Μεξικό. Αρχικά η οικονομία της Τορρεόν βασιζόταν στη κτηνοτροφία και τις καλλιέργειες. Τώρα, η οικονομία της πόλης βασίζεται στη κλωστοϋφαντουργία, τα είδη ένδυσης και την μεταλλουργία. Η πόλη βρίσκεται στα νοτιοδυτικά σύνορα της πολιτείας Κοαουίλα και χωρίζεται από τη γειτονική πολιτεία Ντουράγκο με το ποταμό Νάσας. Στην πόλη υπάρχει ένα μικρό αεροδρόμιο, το διεθνές αεροδρόμιο Φρανσίσκο Σαράμπια, το οποίο δέχεται πτήσεις από το Μεξικό και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το κύριο αξιοθέατο της πόλης είναι το άγαλμα Κρίστο ντε λα Νόας, το οποίο με ύψος 21,8 μέτρα είναι το τρίτο ψηλότερο στη Λατινική Αμερική.
Δεάβολη
Το Ντεβόλ (Девол), επίσης γνωστό ως Δεάβολη ή Διάβολη, ήταν μεσαιωνικό φρούριο και επισκοπή στη δυτική Μακεδονία, το οποίο ευρισκόταν στα νότια της Λίμνης Οχρίδας, στο σημερινό νοτιοανατολικό τμήμα της Αλβανίας (Επαρχίας Ντεβόλ). Η ακριβής τοποθεσία του παραμένει άγνωστη έως σήμερα, ωστόσο πιστεύεται πως ευρισκόταν κατά μήκος του ομώνυμου ποταμού (σημερινός Ποταμός Ντεβόλ) κι επί της ρωμαϊκής Εγνατίας Οδού. Αναφέρεται για πρώτη φορά στις ιστορικές πηγές στην καταγραφή από τον Ιωάννη Σκυλίτζη των Βυζαντινών-Βουλγαρικών Πόλεμων υπό τον Αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄, ο στρατηγός του οποίου, Ευστάθιος Δαφνομήλης, αναφέρεται πως κατάφερε να υποτάξει ορισμένες από τις τελευταίες αντιστεκόμενες βουλγαρικές δυνάμεις οι οποίες ήταν συγκεντρωμένες στην Δεάβολη το 1018. Η συγκεκριμένη τοποθεσία αναφέρεται, επίσης, το 1019 σε μια χάρτα που παραχωρήθηκε από τον Βασίλειο στην Βουλγαρική Εκκλησία, ως κάστρον ευρισκόμενο υπό τον έλεγχο του Επισκόπου της Καστοριάς.
Η άγνωστη ημερομηνία κατά την οποία η Δεάβολη κατέστη Επισκοπή παραμένει άγνωστη. Ο Άγιος Άγιος Κλήμης της Αχρίδας (π. 840–916), σημαντικός πρώιμος Βούλγαρος συγγραφέας, πιστεύεται πως υπήρξε Επίσκοπός της περί το 900, σύμφωνα με τον βίο του Αγίου τον οποίο συνέγραψε ο Θεοφύλακτος Αχρίδος περίπου 200 χρόνια αργότερα. Ωστόσο, η πρώτη ανεξάρτητη πηγή της εποχής εκείνης, η οποία επιβεβαιώνει το αξίωμά του ως Επισκόπου είναι ύστερης ημερομηνίας.
Η Δεάβολη/Ντεβόλ ήταν η τοποθεσία στην οποία υπεγράφη η Συνθήκη της Δεάβολης μεταξύ του Βοημούνδου Α΄ της Αντιόχειας και του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού το 1108. Ανακατελήφθη από την Βουλγαρική Αυτοκρατορία στις αρχές του 13ου αιώνα. Το φρούριο εξακολούθησε να διατελεί σημαντικό ρόλο έως και τον 14ο αιώνα. Η ακριβής θέση του ξεχάστηκε με την πάροδο του χρόνου. Έχει πιθανολογηθεί η ταυτοποίησή του με την θέση του σημερινού αλβανικού χωριού του Ζβέζντε (ευρισκόμενο με συντεταγμένες 40.71667°N, 20.85°W ), μια εικασία η οποία είχε ήδη προταθεί από τον Βρετανό περιηγητή του 19ου αιώνα, Γουίλιαμ Μάρτιν Λικ το 1835.
Η τοποθεσία της Δεάβολης/Ντεβόλ επί του Ποταμού Ντεβόλ δεν θα πρέπει να συγχέεται με έτερο μεσαιωνικό φρούριο γνωστό ως Δεάβολη, ή Ντέβολγκραντ, η οποία ευρισκόταν ανατολικότερα, εντός της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας, κοντά στο Καβάνταρτσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινή Αλβανία Κατηγορία:Κουτμιτσέβιτσα Κατηγορία:Μεσαιωνική Μακεδονία Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα
Παλαιό Τσιφλίκι
Το Παλαιό Τσιφλίκι ή Παλιό είναι παραλιακός οικισμός, προάστιο της Καβάλας, κτισμένος στα δυτικά της σε απόσταση περίπου 10 χλμ, αποτελώντας παραθεριστικό οικισμό για τους κατοίκους της. Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί έντονη οικοδομική δραστηριότητα που αφορά τόσο εξοχικά όσο και πρώτες κατοικίες.
Υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Κοινότητα Καβάλας του ομώνυμου Δήμου και έχει πληθυσμό 2.195 κατοίκους, κατά την Απογραφή του 2011.
Ιστορία
Ο οικισμός ήταν τούρκικο τσιφλίκι. Με την ανταλλαγή πληθυσμών οικογένειες ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στην Καβάλα. Περίπου δέκα από αυτές πήγανε στο χωριό και ο δήμος τούς παραχώρησε κτήματα ανάλογα με την οικογένεια (π.χ με 2 παιδιά έπαιρναν 20 στρέμματα). Ο οικισμός άρχισε να αναπτύσσεται.
Τον Απρίλιο του 1941, στα πλαίσια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το χωριό εισέρχεται στη βουλγαρική ζώνη κατοχής.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο οικισμός συνδέεται οδικώς με την Καβάλα.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 70 γίνεται πόλος έλξης.
Ζαν Ζενέ
Ζαν Ζενέ (γαλλικά: Jean Genet, 19 Δεκεμβρίου 1910 - 15 Απριλίου 1986), Γάλλος θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης. Ο περιθωριακός ομοφυλόφιλος και ιδιότροπος εκπρόσωπος του θεάτρου του παραλόγου, μέσα από τα έργα του απεικονίζει την ίδια του τη ζωή. Λωποδύτης, κατάδικος και εκδιδόμενος ομοφυλόφιλος, ο Ζενέ περιπλανήθηκε στην Ευρώπη, έγινε το αγαπημένο παιδί της γαλλικής διανόησης, αφοσιώθηκε σε έναν ακροβάτη, και αργότερα μεταμορφώθηκε από απολιτίκ σε ακτιβιστή, υποστηρίζοντας τους Μαύρους Πάνθηρες και ακολουθώντας Παλαιστίνιους στρατιώτες σε στρατόπεδα του Λιβάνου και της Ιορδανίας.
Πρώτα χρόνια
Νόθος γιος μιας πόρνης και ενός εργάτη ο μικρός Ζαν εγκαταλείφθηκε επτά μήνες μετά τη γέννησή του, το 1910. Παρ' όλο που μεγάλωσε σε στοργικό περιβάλλον, με δύο χωρικούς για γονείς, δεν άργησε να παρουσιάσει τάσεις περιθωριοποίησης. Απόπειρες φυγής από το σπίτι και μικροκλοπές αντικειμένων του χάρισαν τον τίτλο του κλέφτη στα 12 χρόνια του. Ήταν όμως άριστος μαθητής, γι' αυτό τον στέλνουν σε μια τεχνική σχολή έξω απ' το Παρίσι να μάθει το επάγγελμα του τυπογράφου. Το σκάει αμέσως για να κυνηγήσει το όνειρό του, το σινεμά, στην Αμερική. "Αποφάσισα να απαρνηθώ έναν κόσμο που με είχε απαρνηθεί" έγραψε για την τροπή που πήρε η ζωή του. Κλεισμένος σε αναμορφωτήριο από τα 15 του ως τα 18 του ο έφηβος Ζαν γνώρισε για τα καλά τη σκληρή δουλειά, την άσχημη όψη των ανθρώπων και μυήθηκε στον ομοφυλόφιλο έρωτα. Θέλησε να ξεφύγει και το προσπάθησε μέσω του στρατού, έφυγε όμως και από εκεί. Λιποτάκτης πια αλλάζει το επώνυμό του και περιπλανιέται στην Ευρώπη με τα πόδια, κλέβοντας ό,τι βρίσκει. Αλλά σε κάθε σταθμό του έχει προβλήματα με τις Αρχές. Φτάνοντας στη Γερμανία του Χίτλερ θα πει "Αισθάνθηκα σαν να βρέθηκα σε ένα οργανωμένο στρατόπεδο με λωποδύτες. Είναι ένα έθνος κλεφτών".
Η "γέννηση" του συγγραφέα
Περνάει στη φυλακή τα επόμενα επτά χρόνια. "Βλέπω στους κλέφτες, στους προδότες, στους δολοφόνους, στους απόκληρους και στους μάγκες μια βαθιά ομορφιά, μια υπόγεια ομορφιά". Δημοσιεύει το πρώτο του κείμενο σε ηλικία 32 ετών, την "Παναγία των λουλουδιών", το πιο "εμπρηστικό" ίσως μυθιστόρημα του 20ού αιώνα. Το γράφει στο κελί του, σε ό,τι χαρτί βρίσκει. Οι φύλακες θα του το αρπάξουν, εκείνος θα το ξαναγράψει απ' την αρχή. Αποκτά την αναγνώριση της παρισινής κοινωνίας μετά τη γνωριμία του με τον Ζαν Κοκτώ, ο οποίος θα φροντίσει ώστε να εκδοθούν τα έργα του και θα τον βοηθήσει πολλές φορές να βγει από τη φυλακή. Ξαφνικά το παρουσιαστικό του Ζενέ αλλάζει. Βολτάρει στη Μονμάρτρη και στα παρισινά μπιστρό, ντυμένος μπουρζουά διανοούμενος, με χειροποίητα κοστούμια και μεταξωτές γραβάτες. Συναντά τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ, τον άνθρωπο που τον ανέδειξε και τον επηρέασε πιο πολύ απ' όλους. Ο Σαρτρ πρωτοστατεί σε μια κίνηση των διανοουμένων της εποχής, ώστε να μη καταδικαστεί σε ισόβια ο Ζενέ το 1949, ενώ η βιογραφία του "Άγιος Ζενέ: Ηθοποιός ή μάρτυρας", που βλέπει το φως της δημοσιότητας το 1952, όχι μόνο αποκαθιστά τη φήμη ενός πρώην βαρυποινίτη, αλλά τον αναδεικνύει ως κορυφαίο λογοτέχνη και βαθιά σκεπτόμενο άνθρωπο.
Ο μεγάλος έρωτας
Ο Ζενέ, από την ψυχανάλυση του Σαρτρ, δε θα ξαναγράψει για επτά χρόνια. Έχει μάθει όμως να ξαναγεννιέται από τις στάχτες του, πάντα ως κάτι άλλο, κάτι καινούριο. Αυτή τη φορά θα είναι ο θεατρικός συγγραφέας που θα αποσπάσει το χειροκρότημα του κοινού με τις "εμπρηστικές" του παραστάσεις που δε σέβονται την παραδοσιακή πλοκή, ούτε τους νόμους της ψυχολογίας. Ακολούθησαν κινηματογραφικές παραγωγές, βιβλία για τον Ρέμπραντ και τον Αλμπέρτο Τζιακομέτι και περιπλανήσεις ανά την Ευρώπη. Ξαφνικά η ζωή του θα αλλάξει και πάλι, πλάι στον Αμπντάλα Μπεντάγκα, τον 20χρονο ακροβάτη, τον πρώτο μουσουλμάνο εραστή του, στον οποίο θα αφοσιωθεί ψυχή τε και σώματι. Πληρώνει τους καλύτερους εκπαιδευτές, αναλαμβάνει ο ίδιος τη σκηνοθεσία του σόου του επάνω στο τεντωμένο σκοινί, τον πείθει να μην καταταγεί στο στρατό και ξεκινούν οι δυο τους περιοδείες. Η ιστορία τους όμως δεν είχε αίσιο τέλος. Έπειτα από έναν σοβαρό τραυματισμό του Μπεντάγκα, ο Ζενέ τον παρατάει. Εκείνος αυτοκτονεί και ο Ζενέ πέφτει σε βαριά κατάθλιψη. Καταστρέφει τα χειρόγραφά του και ανακοινώνει στους φίλους του ότι δεν θα ξαναγράψει ποτέ. Θα αποπειραθεί να αυτοκτονήσει το 1967.
Η πολιτικοποίηση του συγγραφέα
Δεν είχε εκτονώσει όμως όλο του το θυμό, όλη του την ενέργεια και γι' αυτό το λόγο δεν μπορούσε να πεθάνει ακόμη. Επινόησε μια νέα ζωή. Επέλεξε να πολιτικοποιηθεί. Αν και είχε κατηγορηθεί μεταπολεμικά από κάποιους για φιλοναζισμό και αντισημιτισμό εξ αιτίας ορισμένων σημείων των «Pompes Funèbres», τώρα, με σύνθημά του για άλλη μια φορά τη βία, μάχεται στο πλευρό της επαναστατικής οργάνωσης Μαύροι Πάνθηρες κατά των φυλετικών διακρίσεων και του πολέμου στο Βιετνάμ και υπέρ των δικαιωμάτων των μεταναστών. Σειρά έπειτα έχουν οι Παλαιστίνιοι. Ο Ζενέ αποφασίζει να ζήσει με τους φενταγίν στην Ιορδανία το 1971, μετά την εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ των βασιλικών ιορδανικών δυνάμεων και των παλαιστινιακών οργανώσεων που είχαν καταφύγει στη χώρα. Το υλικό αυτής της επίσκεψης αποτελεί την πρώτη ύλη για το βιβλίο του "Αιχμάλωτος του έρωτα". Μόνο που ο Ζενέ δεν γύρισε πίσω να στρωθεί στο γράψιμο. Πέρασαν άλλα δέκα χρόνια ώσπου, το Σεπτέμβριο του 1982, επέστρεψε και πάλι στους Παλαιστίνιους, αυτή τη φορά στη Βηρυττό. Στο μεταξύ οι Ισραηλινοί μόλις είχαν εισβάλει στην πόλη. Ο Ζενέ ήταν ένας από τους πρώτους παρατηρητές που επισκέφτηκαν τον καταυλισμό των Παλαιστινίων στη Σατίλα, λίγες ώρες μετά την εισβολή των Χριστιανών Λιβανέζων Φαλαγγιτών.
Ο θάνατος
Ο Ζαν Ζενέ πέθανε ένα ήσυχο ανοιξιάτικο πρωινό του 1986. Μόνος σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο Παρίσι, νικημένος από τον καρκίνο. "Σ' έναν σιωπηλό και ασήμαντο δρόμο, που ξαφνικά πήρε λάμψη, αποτελώντας την τελευταία στάση της ζωής του Ζενέ στην πόλη, την οποία μεταμόρφωσε και εξύβρισε χωρίς σταματημό" σημειώνει στο ξεκίνημα της βιογραφίας του ο Στίβεν Μπάρμπερ.
Εκπρόσωποι του θεάτρου του παραλόγου, το οποίο βασίζεται σε μη ρεαλιστικούς χαρακτήρες και καταστάσεις, σύμφωνα με το θεμελιωτή του όρου, τον κριτικό Μάρτιν Έσλιν, είναι οι Σάμουελ Μπέκετ, Ευγένιος Ιονέσκο, Ζαν Ζενέ και Αρτούρ Αντάμοφ.
Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ184622%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Κατάλογος ελληνικών παραστάσεων των θεατρικών έργων του Ζενέ]
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ακτιβιστές Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γαλλία
Δήμος Ποσειδωνίας
Ο Δήμος Ποσειδωνίας ήταν ένας από τρεις δήμους στους οποίους χωριζόταν διοικητικά η Σύρος την περίοδο που ίσχυσε το σχέδιο Καποδίστριας. Καταργήθηκε το 2011 με το σχέδιο Καλλικράτης και ενταχθηκε στο Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Καταλάμβανε το νότιο τμήμα του νησιού. Ο δήμος απεριλάμβανε τρία δημοτικά διαμερίσματα και είχε πληθυσμό 3.006 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του Δήμου είναι 2.846 κάτοικοι. Έδρα του δήμου ήταν η Ποσειδωνία ή αλλιώς Ντελαγκράτσια.
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ποσειδωνια Δ
Bedford TM
Το Bedford TM ήταν ένα βαρύ φορτηγό που κατασκευάστηκε από την Bedford Vehicles μεταξύ 1974 και 1986. Μέχρι το TM, το Bedford κατασκεύαζε κυρίως φορτηγά διανομής μικρών αποστάσεων χαμηλών προδιαγραφών, όπως τα Bedford TK και KM. Εν όψει της αυξανόμενης δημοτικότητας των ψηλών καμπίνων στην κατηγορία μεγάλων αποστάσεων μέγιστου βάρους, όπως τα Leyland Marathon, Scania L110 και Volvo F88, η Bedford σχεδίασε το TM ως ανταγωνιστή.
Ιστορία
Το TM εισήχθη το 1974. Μια ενδελεχής ενημέρωση το 1982 άφησε την εμφάνιση ως επί το πλείστον ανέγγιχτη - ίσως εις βάρος των πωλήσεων αυτού που ήταν ένα ουσιαστικά νέο μοντέλο. Οι βελτιώσεις περιλάμβαναν τον νέο κινητήρα Detroit Diesel Series 92, ένα νέο πλαίσιο, πολλές νέες επιλογές κινητήρα και μετάδοσης και μια ποικιλία άλλων ενημερωμένων εξαρτημάτων. Τα κιβώτια Fuller έλαβαν τώρα έναν νέο μηχανισμό τηλεσκοπικής αλλαγής, επιτρέποντας ένα σφραγισμένο δάπεδο καμπίνας. Η καμπίνα αντισταθμίστηκε έτσι ώστε να επιτρέπει την κλίση ενός ατόμου, ενώ δύο μπροστινά πτερύγια επέτρεπαν την πρόσβαση για τον έλεγχο των ζωτικών στοιχείων. Η παραγωγή σταμάτησε το 1986, με το κλείσιμο της Bedford. Βέβαια, με την αγορά του εργοστάσιο του Ντάνστεϊμπλ από την AWD, η παραγωγή του οχήματος ξανά άρχισε σε μικρά νούμερα και παράχθηκε μέχρι το 1992, όταν η παραγωγή σταμάτησε οριστικά και ο σχεδιασμός πουλήθηκε στην Κινέζικη First Tractor Group, υπό το όχημα παράχθηκε μέχρι το 2009.
Μηχανές
Καθ' όλη τη διάρκεια ζωής του, ήταν διαθέσιμο με έναν κινητήρα Bedford 500 turbo γνωστό και ως 8.2 Blue, έναν δίχρονο V6 και V8 της Detroit Diesel ή έναν Cummins L10, σε συνδυασμό με ένα κιβώτιο ταχυτήτων Fuller ή Spicer και έναν πίσω άξονα SOMA (άλλαξε μετά το λίφτινγκ του 1982). Ο κινητήρας της Detroit δεν ήταν μια επιτυχημένη επιλογή στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Παραλλαγές
Το TM ήταν διαθέσιμο είτε ως νταλίκα είτε ως φορτηγό με πλατφόρμα, είτε σε φαρδιά είτε σε στενή καμπίνα ημέρας και ύπνου, το TM ήταν στην πραγματικότητα ένα εξαιρετικά ικανό όχημα και με την πάροδο των ετών ήταν συνηθισμένο θέαμα με μερικούς από τους μεγαλύτερους χειριστές φορτηγών του Ηνωμένου Βασιλείου. Προσέφερε νέα πρότυπα άνεσης και φινέτσας ειδικά για ένα Bedford. Ο Βρετανικός Στρατός αγόρασε χιλιάδες τετρακίνητες και εξακίνητες παραλλαγές, μερικές από τις οποίες παρέμειναν σε χρήση μέχρι το 2010.
Όταν το TM παραγόταν από την AWD, η νέα εταιρία μέσω της θυγατρικής της, Multidrive Vehicles, προσπάθησε να παράγει μια 8x6 έκδοση νταλίκας του TM που προοριζόταν για χρήση από εργοτάξια και τον στρατό, αλλά και για εξαγωγές. Αν και βρήκε στην αρχή μερική επιτυχία, κυρίως στον Βρετανικό στρατό, οπού αγοράστηκαν αρκετά τέτοια οχήματα και χρησιμοποιήθηκαν στο Πόλεμο του Κόλπου και στην Βοσνία. Μερικά οχήματα επίσης εξάχθηκαν και στο Ντουμπάι.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φορτηγό Κατηγορία:Μοντέλα Bedford
Επιστόμιο (μουσική)
μικρογραφία|Διπλές γλωττίδες [[φαγκότο|φαγκότου]] μικρογραφία|180px|Επιστόμιο τρομπέτας Επιστόμιο ονομάζεται το εξάρτημα κάποιων πνευστών μουσικών οργάνων και συγκεκριμένα το μέρος του οργάνου που έρχεται σε επαφή με τα χείλη του εκτελεστή. Φυσώντας ο εκτελεστής στο επιστόμιο, κάτω από την πίεση του αέρα που περνά, δημιουργείται παλμική κίνηση η οποία μεταδίδεται στη στήλη του αέρα που περιέχεται στον σωλήνα του πνευστού οργάνου και έτσι παράγεται ο ήχος του.
Τα ξύλινα πνευστά έχουν συνήθως επιστόμιο που διαθέτει μονή ή διπλή γλωττίδας. Η μεν μονή είναι ένα μικρό και λεπτό φύλλο από καλάμι, που οι παλμοί του χρησιμεύουν για την παραγωγή ήχου σε ορισμένα ξύλινα πνευστά όργανα όπως την οικογένεια των κλαρινέτων και στα σαξόφωνα.
Τα χάλκινα πνευστά πάλι, (τρομπέτα, κορνέτα, τρομπόνι, γαλλικό κόρνο, τούμπα) έχουν μεταλλικό επιστόμιο σε σχήμα μικρού χωνιού, με το οποίο, τα ίδια τα χείλη του εκτελεστή πιέζοντας πάνω στο επιστόμιο, παράγουν την απαραίτητη για την παραγωγή του ήχου παλμική κίνηση.
Κατηγορία:Πνευστά μουσικά όργανα
Θεοφανώ (10ος αιώνας)
Η Θεοφανώ (941 - 976) ήταν αυτοκράτειρα του Βυζαντίου και σύζυγος δύο αυτοκρατόρων, του Ρωμανού Β' και, μετά το θάνατό του, του Νικηφόρου Φωκά.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε πιθανόν στη Λακωνία  στην Πελοπόννησο σε οικογένεια με ελληνική καταγωγή. Η Θεοφανώ ήταν γυναίκα λαϊκής καταγωγής, κόρη ταβερνιάρη, και το πραγματικό της όνομα φέρεται πως ήταν Αναστασώ.
Η Θεοφανώ, σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς είναι πιθανόν να γνώριζε ή και να συμμετείχε στη δολοφονία του πεθερού της Κωνσταντίνου Ζ΄ και του πρώτου συζύγου της Ρωμανού Β´. Στη συνέχεια, όταν έμεινε χήρα παντρεύτηκε τον Νικηφόρο Φωκά, αλλά όταν η πολιτική του άρχισε να προκαλεί το λαϊκό αίσθημα, για να μην ταυτιστεί η μοίρα της (όπως και των παιδιών της) με του Φωκά, συνωμότησε με τον ανηψιό του και τότε εραστή της Ιωάννη Τσιμισκή να τον δολοφονήσουν. Ο Νικηφόρος Φωκάς φέρεται να αντιλήφθηκε τα σχέδιά τους και απομάκρυνε τον Τσιμισκή, αλλά άγνωστο για ποιον λόγο, αργότερα τον ανακάλεσε από την εξορία. Ο Τσιμισκής και η Θεοφανώ ολοκλήρωσαν τότε το σχέδιό τους και σκότωσαν τον Νικηφόρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες Κατηγορία:Βασίλισσες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Kia Sorento
Το Kia Sorento (κορεατικά: 기아 쏘렌토, κορεατική προφορά: Gia Sorento) είναι ένα 5-πορτο μεσαίο SUV αυτοκίνητο με αυτοφερόμενο αμάξωμα (ενιαίο δομικό σύνολο, εκτός από την πρώτη γενιά του, που είχε καταταχθεί επίσημα ως 5-πορτο μικρομεσαίο SUV και είχε πλαίσιο τύπου σκάλας, κοινώς «χτιστό» πάνω σε πλατφόρμα σχήματος σκάλας), που κατασκευάζεται από την νοτιοκορεατική αυτοκινητοβιομηχανία Kia Motors από το 2002.
Μέχρι σήμερα, έχουν παραχθεί 4 γενιές του μοντέλου, καθώς η δεύτερη γενιά του παρουσιάστηκε τον Απρίλιο του 2009 και κυκλοφόρησε στα τέλη του 2009 στη Νότια Κορέα και μέσα στο έτος 2010 διεθνώς (ειδικότερα στη Γερμανία στις 29 Ιανουαρίου 2010), ενώ η τρίτη γενιά του παρουσιάστηκε τον Αύγουστο του 2014 και κυκλοφόρησε στην Ευρώπη στις αρχές του 2015. Η πρώτη γενιά του Sorento είχε διατεθεί επίσημα στην Ελλάδα, μετά όμως η εισαγωγή του διακόπηκε, καθώς η έναρξη των εξαγωγών της δεύτερης γενιάς στην Ευρώπη μέσα στο 2010 συνέπεσε με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στη χώρα. Τον Φεβρουάριο του 2020 παρουσιάστηκε η τέταρτη γενιά του μοντέλου και κυκλοφόρησε μέσα στο ίδιο έτος, για τη σεζόν (model year) του 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Sorento Κατηγορία:Νοτιοκορεατικά αυτοκίνητα
Πέτρος των Φουά, ο Νεότερος
Ο Πέτρος ο νεότερος, γαλλ. Pierre de Foix, le jeune (7 Φεβρουαρίου 1449 - 1490) από τον Οίκο του Γκραγύ ήταν Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος στη Γαλλία και καρδινάλιος· τον αποκαλούσαν ο καρδινάλιος ης Φουά. Έγινε επίσκοπος τού Βάννες, αποστ. αρχιγραμματέας και αποστ. διοικητής τού Μπαγιόν & της Μάλτας.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Γκαστόν Δ΄ κόμη της Φουά και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα βασίλισσας της Ναβάρρας, κόρης τού Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής Α΄ των Εβρέ βασίλισσας της Ναβάρρας. Ο πατέρας του ήταν ανιψιός τού Πέτρου των Φουά τού Πρεσβύτερου, επίσης καρδινάλιου.
Σπούδασε στο Παρίσι και μετά στο Πανεπιστήμιο της Φερράρα, όπου διδάχθηκε υπό τον Φελίνο Μαρία Σανντέο και έλαβε το διδακτορικό δίπλωμα στο Κανονικό Δίκαιο. Έπειτα από την αποφοίτησή του ταξίδευσε στη Ρώμη, όπου εκφώνησε λόγο μπροστά στον πάπα Παύλο Β΄ και τον Σύλλογο των καρδιναλίων. Τότε προσχώρησε στο Τάγμα των Ελασσόνων Αδελφών. Ο πάπας τον έκανε αποστολικό αρχιγραμματέα (protonotarius).
Toν Μάιο τού 1475 εκλέχθηκε επίσκοπος τού Βάννες. Ο Πάπας Σίξτος Δ΄ επικύρωσε τον διορισμό του τον Μάρτιο τού 1476. Ο Πέτρος ο Νεότερος κράτησε τη θέση αυτή ως το τέλος του. Το 1475 ονομάστηκε επίσης επίσκοπος τού Αιρ.
Περί το 1485 έγινε ο μεσάζων για μία συμφωνία ειρήνης μεταξύ τού Καρόλου Η΄ της Γαλλίας και τού Φραγκίσκου Β΄ δούκα της Βρετάνης. Αργότερα τον Ιανουάριο τού 1488 ήλθε στη Ρώμη για μία ακρόαση με τον πάπα και έφυγε τον Ιούλιο τού 1488. Έπειτα ταξίδευσε στο βασίλειο της Νάπολης για να επισκεφθεί τον φίλο του Φερδινάνδο Α΄ Τραστάμαρα της Νάπολης. Επέστρεψε στη Ρώμη τον Οκτώβριο τού 1488. Το 1489 ονομάστηκε αποστολικός διοικητής της επισκοπής της Μάλτας, κρατώντας τη θέση αυτή ως το τέλος του.
Απεβίωσε στη Ρώμη το 1490 σε ηλικία 41 ετών. Τάφηκε στον ναό τού Αγ. Τρύφωνα, που έπειτα κατεδαφίστηκε. Ο ανιψιός του Ιάκωβος έγινε επίσκοπος τού Ολορόν και τού Λεσκάρ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Φουά
Πολ Σκόφιλντ
Ο Πολ Σκόφιλντ (αγγλ. Paul Scofield), (21 Ιανουαρίου 1922 - 19 Μαρτίου 2008) ήταν Άγγλος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1966 Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές (A Man for all Seasons), όπου υποδύθηκε τον Άγγλο συγγραφέα, νομικό και πολιτικό Τόμας Μορ. Ο ρόλος αυτός του χάρισε επίσης τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας σε Δραματική ταινία και Βραβείο BAFTA. Ο Σκόφιλντ έπειτα ερμήνευσε το ρόλο και στο θέατρο τόσο στο Λονδίνο όσο και στη Νέα Υόρκη και τιμήθηκε και με Βραβείο Τόνι. Ο ηθοποιός έκανε το ντεμπούτο του στο θεατρικό σανίδι το 1940 αναλαμβάνοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο του Ευγένιου Ο'Νηλ Πόθοι κάτω από τις λεύκες (Desire Under the Elms) και αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές. Οι εμφανίσεις που ακολούθησαν τον κατέστησαν ως έναν από τους σημαντικότερους ηθοποιούς του θεάτρου στην Αγγλία. Ο ηθοποιός έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο το 1955 εμφανιζόμενος πλάι στην Ολίβια Ντε Χάβιλαντ στην ταινία Η φυλακισμένη του Εσκόριαλ (That Lady) και βραβεύτηκε με Βραβείο BAFTA ως ο καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος ηθοποιός της χρονιάς. Ο ηθοποιός εργάστηκε ως επί το πλείστον στο θέατρο και οι κινηματογραφικές του εμφανίσεις ήταν σποραδικές. Οι σημαντικότερες ταινίες στις οποίες συμμετείχε είναι οι εξής: Το τρένο (The Train, 1964), Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές (A Man for all Seasons, 1966), Βασιλιάς Ληρ (King Lear, 1971), Εύθραυστη ισορροπία (A Delicate Balance, 1973), Ερρίκος ο 5ος (Henry V, 1989), Άμλετ (Hamlet, 1990) και Quiz Show, 1994. Ο Σκόφιλντ είναι ένας από τους οκτώ ηθοποιούς που έχουν τιμηθεί με Όσκαρ, Βραβείο Έμμυ, Βραβείο Γκράμι και Βραβείο Τόνι. μικρογραφία|260x260εσ|Ο Σκόφιλντ (δεξιά) με τον [[Μπαρτ Λάνκαστερ σε σκηνή από την ταινία Το τρένο (1964)]]
Σλοβακικές βουλευτικές εκλογές 2016
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σλοβακία στις 5 Μαρτίου 2016. Εξελέγησαν τα 150 μέλη του Εθνικού Συμβουλίου. Το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα Κατεύθυνση - Σλοβακική Σοσιαλδημοκρατία του Φίτσο ήταν ο νικητής συγκεντρώνοντας ποσοστό 30,9% των ψήφων, χωρίς να εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το αντιπολιτευόμενο Σλοβακική και Δημοκρατική Ένωση – Δημοκρατικό Κόμμα (SDKÚ-DS) υπέστη δεινή ήττα και δεν εξέλεξε κανέναν βουλευτή. Το κεντροδεξιό Χριστιανοδημοκρατικό Κίνημα (KDH) επίσης απέτυχε να εισέλθει στο κοινοβούλιο για πρώτη φορά από το 1990, ενώ το ακροδεξιό εθνικιστικό κόμμα ĽSNS κατάφερε να εκλέξει μέλη του στο κοινοβούλιο για πρώτη φορά.
Αποτελέσματα
thumb|Η σύνθεση της Βουλής έπειτα από τις εκλογές του 2016. Οκτώ κόμματα κατάφεραν να συγκεντρώσουν ποσοστό τουλάχιστον 5% προκειμένου να εισέλθουν στο κοινοβούλιο. Το κόμμα Κατεύθυνση – Σλοβακική Σοσιαλδημοκρατία (SMER–SD) έχασε 34 έδρες, χάνοντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, όμως παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα, με 49 έδρες. Δεύτερο κόμμα με 21 έδρες ήταν το Ελευθερία και Αλληλεγγύη (SaS) και τρίτο με 19 έδρες το κόμμα ΣυνηθισμένοιΆνθρωποι (OĽANO–NOVA).
Σχηματισμός κυβέρνησης
Στις 7 Μαρτίου ο πρόεδρος Αντρέι Κίσκα προσκάλεσε το κάθε κόμμα από εκείνα που έλαβαν έδρα, εκτός από το ĽSNS, για συνομιλίες με σκοπό τον σχηματισμό κυβέρνησης. Ο Φίτσο είχε την πρώτη ευκαιρία για σχηματισμό κυβέρνησης. Με εξαίρεση το κόμμα Είμαστε Οικογένεια, αρνήθηκαν να συζητήσουν την πιθανότητα να συμμετάσχουν σε κυβέρνηση με τη συμμετοχή του ĽSNS. Την ίδια ημέρα έγινε αντιφασιστική διαδήλωση στην Μπρατισλάβα εναντίον της συμμετοχής του ĽSNS στο κοινοβούλιο.
Ο πρωθυπουργός Φίτσο πληροφόρησε τον πρόεδρο Κίσκα στις 17 Μαρτίου ότι θα σχημάτιζε τετρακομματική κυβέρνηση συνασπισμού, με τη συμμετοχή διαφόρων κομμάτων, όπως το Smer–SD, το Σλοβακικό Εθνικό Κόμμα, το Most–Híd και το Δίκτυο, τα οποία όλα μαζί κατέλαβαν τις 85 από τις συνολικά 150 έδρες.
Παραπομπές
2016
Κυβέρνηση Θρασύβουλου Ζαΐμη 1869
Η Κυβέρνηση Θρασύβουλου Ζαΐμη 1869 (Υπουργείον Ζαΐμη) (Ιανουάριος 1869 – Ιούλιος 1870) αντικατέστησε την «Κυβέρνηση Βούλγαρη», μετά την παραίτηση της, και σύμφωνα με την απόφαση του βασιλιά, ανέλαβε να οδηγήσει τη χώρα σε νέες εκλογές.
Ο Βασιλιάς, ανέλαβε -μετά την παραίτηση του Δημητρίου Βούλγαρη- να σχηματίσει νέα κυβέρνηση και για αυτό τον σκοπό κάλεσε πρώτα τους αρχηγούς των μειοψηφικών παρατάξεων της Βουλής, Δεληγιώργη και Ζαΐμη. Ο Δεληγιώργης αρνήθηκε την εντολή ενώ ο Ζαΐμης έθεσε όρους για να την αποδεχτεί. Ο Γεώργιος τότε κάλεσε (σε ένα πρώιμο είδος διερευνητικών εντολών), τον Σπυρίδωνα Βαλαωρίτη, και τον Αριστείδη Μωραϊτίνη. Όμως ούτε ο πρώτος ούτε ο δεύτερος κατάφεραν να σχηματίσουν κυβέρνηση και έτσι ο βασιλιάς επανήλθε στον Ζαΐμη. Ο Ζαΐμης με 25 μόνο βουλευτές να τον ακολουθούν κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση και να οδηγήσει την χώρα σε εκλογές. Έτσι, η Βουλή διαλύθηκε στις 17 Μαρτίου 1869 και οι εκλογές προκηρύχθηκαν να γίνουν από τις 16 έως τις 19 Μαΐου
Όταν η Βουλή άνοιξε και πάλι, στις 5 Ιουνίου του 1869 με την α' σύνοδο της Γ' κοινοβουλευτικής περιόδου, η κυβέρνηση Ζαΐμη είχε πλέον την πλειοψηφία των βουλευτών (90 από τις 186 έδρες ) και μπόρεσε να κυβερνήσει απρόσκοπτα μέχρι την Άνοιξη του 1870.
Από τις πρώτες ενέργειες της νέας κυβέρνησης ήταν να δεχτεί το Πρωτόκολλο της Συνδιάσκεψης των Παρισίων για το Κρητικό ζήτημα, που η προηγούμενη κυβέρνηση είχε αρνηθεί να υπογράψει. Η κυβέρνηση Ζαΐμη δέχτηκε σφοδρότατη κριτική για αυτήν την απόφαση, καθ' όσον το Πρωτόκολλο περιείχε ιδιαίτερα δυσμενείς έως και ατιμωτικούς όρους για την Ελλάδα και την συμπεριφορά της απέναντι στον αγώνα των Κρητικών, ωστόσο οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας αποκαταστάθηκαν, ενώ ο κίνδυνος ένοπλης σύρραξης μεταξύ των δυο κρατών, απομακρύνθηκε.
Το περιστατικό της απαγωγής με σκοπό τα λύτρα, που συνέβη έξω από το Πικέρμι στις 30 Μαρτίου 1870 και που στην ιστορία έχει μείνει γνωστό ως η σφαγή στο Δήλεσι, και η κατακραυγή που ακολούθησε του περιστατικού τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, οδήγησαν την κυβέρνηση σε παραίτηση.
Παραπομπές
1869 Κατηγορία:1869
Κατηγορία Ειρηνικού (NBA)
Η Κατηγορία Ειρηνικού είναι μία από τις τρεις κατηγορίες της Δυτικής Περιφέρειας του NBA. Η κατηγορία αποτελείται από πέντε ομάδες: Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, Λος Άντζελες Κλίπερς, Λος Άντζελες Λέικερς, Σακραμέντο Κινγκς και Φοίνιξ Σανς. Με εξαίρεση τους Σανς, όλες οι υπόλοιπες ομάδες εδρεύουν στην Καλιφόρνια.
Η κατηγορία δημιουργήθηκε πριν την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου 1970-71, όταν οι ομάδες στο πρωτάθλημα αυξήθηκαν από 14 σε 17 με την έλευση των Κλίβελαντ Καβαλίερς, Μπάφαλο Μπρέιβς και Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο περιφέρειες (τη Δυτική και την Ανατολική), που η κάθε μία χωριζόταν με τη σειρά της σε δύο κατηγορίες. Η Κατηγορία Ειρηνικού ξεκίνησε με πέντε ομάδες: τους Λέικερς, τους Μπλέιζερς, τους Σαν Ντιέγκο Ρόκετς, τους Σαν Φρανσίσκο Ουόριορς και τους Σιάτλ Σούπερσονικς.
Οι Λέικερς έχουν αναδειχθεί 24 φορές πρωταθλητές στην κατηγορία, ενώ ακολουθούν οι Ουόριορς με 7 κατακτήσεις. Δεκαεπτά φορές ομάδα της κατηγορίας κατέκτησε το πρωτάθλημα του NBA (11 φορές οι Λέικερς, 4 οι Ουόριορς και από 1 οι Μπλέιζερς και οι Σούπερσονικς). Τη σεζόν 1977-78, όλες οι ομάδες της κατηγορίας είχαν ποσοστό νικών άνω του 50% στο πρωτάθλημα, ενώ τη σεζόν 1991-92, οι έξι από τις επτά ομάδες της κατηγορίας πήραν την πρόκριση για τα πλέι-οφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ειρηνικού Κατηγορία:Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς Κατηγορία:Λος Άντζελες Κλίπερς Κατηγορία:Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς Κατηγορία:Σακραμέντο Κινγκς Κατηγορία:Σιάτλ Σούπερσονικς Κατηγορία:Φοίνιξ Σανς Κατηγορία:Χιούστον Ρόκετς
Κοινότητα Απιδίων
Η Κοινότητα Απιδίων είναι κοινότητα του Δήμου Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Προήλθε από τη μετονομασία της κοινότητας Μέσα Απιδίου το 1978 σύμφωνα με το ΦΕΚ 82Α - 19/05/1978 και ως έδρα έχει το Μέσα Απίδι. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τους οικισμούς Γούδουρας, Έξω Απίδι και Καλός Λάκκος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
μικρογραφία|360x360εσ|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο. Συνολικά η κοινότητα έχει 342 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Μιχαήλ Καβαλαράκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σητείας