cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νομίσματα της Φραγκοκρατίας
Η Χίος
Οι Ζαχαρίαι: Από τους Λατίνους ανέκτησε τη νήσο ο Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης το 1247. Η Χιος ήταν πλούσια από τη μαστίχα, τα κρασιά και τα μάρμαρα. Λόγω των πειρατικών επιδρομών, ο Ανδρόνικος Β΄ την παραχώρησε το 1304 για 10 έτη στον Γενουάτη Βενέδικτο Ζαχαρία, κύριο της Φώκαιας. Ο γιος του Παλαιολόγος Ζαχαρίας ανανέωσε για 5 ακόμη έτη τη συμφωνία (το 1314). Οι γιοί αυτού Μαρτίνος & Βενέδικτος Ζαχαρίας απέκρουσαν τους Οθωμανούς και τους Καταλανούς, έτσι ο Ανδρόνικος Β΄ τους ανανέωσε το 1319 για 5 έτη την παραχώρηση. Οι αδελφοί διαφώνησαν και ο Βενέδικτος μετέβη στην Κωνσταντινούπολη. Το 1324 η συμφωνία παρατάθηκε, αλλά το 1328 οι κάτοικοι παρακάλεσαν τον Ανδρόνικο Γ΄ να τους απαλλάξει από τους Γενουάτες. Όταν ο Μαρτίνος άρχισε να οχυρώνει το νησί, ο Ανδρόνικος Γ΄ τον κάλεσε να παρουσιαστεί στην Κωνσταντινούπολη. Ο Μαρτίνος αρνήθηκε, στρατολόγησε μισθοφόρους και ανέβασε τη δική του σημαία στο κάστρο της Χίου. Ο Αυτοκράτορας με στόλο 105 πλοίων κατέπλευσε το 1329 στη Χίο, πολιόρκησε την πόλη και φυλάκισε τον Μαρτίνο. Έδωσε τη Χίο στον αδελφό του Βενέδικτο Ζαχαρία και τις μισές προσόδους της νήσου. Όμως ο πλεονέκτης Βενέδικτος ζήτησε συνδρομή από τη Γένουα για να αποσπάσει τη νήσο από την Αυτοκρατορία. Έτσι με οκτώ πλοία που πήρε, πολιόρκησε τη Χίο, αλλά αποκρούστηκε.
[[File:Grosso minted by Martino Zaccaria.jpg|thumb|right|200px|Αργυρό γκρος ματακάν του Μαρτίνου Ζαχαρία της Χίου, όταν είχε φύγει ο αδελφός του 1320-29 και πριν εξεγερθεί κατά του Ανδρονίκου Γ΄. Επιγραφή M[ARTINUS] Z[AHARIA] S[ER]V[ORUM] IMP[ER]ATO[R[IS S ISIDOR SYI DVX.]]
Το 1338 ο πάπας και ο βασιλιάς της Γαλλίας παρακάλεσαν για την απελευθέρωση του Μαρτίνου, πράγμα που έκανε ο Ανδρόνικος Γ΄. Ο Μαρτίνος αποσύρθηκε στις κτήσεις του στην Αχαΐα, τη Βελιγοστή (κοντά στη Μεγαλόπολη), τη Χαλανδρίτσα (κοντά στην Πάτρα). Η 2η σύζυγός του Ζακλίν ντε λα Ρος ήταν κυρία του Δαμαλά (Τροιζήνας). Την εγγονή του Μαρία Β΄ πριγκίπισσα της Αχαΐας διαδέχθηκε ο ανιψιός της Κεντυρίων Β΄ ως πρίγκιπας. Οι δύο αδελφοί Ζαχαρίαι, τα πρώτα χρόνια που κυβερνούσαν μαζί (1314-20), έκοψαν 1/4 δουκάτου, γκρος, 1/2 γκρος, γκρος ματακάν, τορνέζια. Το 1/4 του δουκάτου φέρει σταυρό ή τον θυρεό των Ζαχαρία (τετραμερής ασπίδα) ή τον Χριστό ένθρονο. Επιγραφές: M[ARTINUS] ET [B[ENEDICTI] ZAChARIE / CIVITAS SYI, όπου SYI είναι η Χίος. Το γκρος φέρει σταυρό και στην άλλη όψη φρούριο με τρεις πύργους. Επιγραφή CIVITAS SYI M & B ZA. / SERVORUM IMP[ER]ATORIS. Όμοια το 1/2 γκρος. Το γκρος ματακάν έχει τον Χριστό ένθρονο και στην άλλη τον Άγ. Ισίδωρο να δίνει το λάβαρο στον γονυπετή ηγεμόνα: Μ & Β Ζ. SYI IPII S. SIDOR SYI DUX.
Όταν ο Μαρτίνος έμεινε μόνος του (1320-29) έκοψε ένα γκρος ματακάν με επιγραφή M Z SU IMP[ER]ATO[R]IS / S. ISIDOR SYI DUX. Την εποχή της εξέγερσής του έκοψε ένα 1/2 γκρος με σταυρό και στην άλλη όψη τον Άγ. Ιωάννη τον Θεολόγο, με την ενδιαφέρουσα επιγραφή +Μ Ζ D[ΟΜΙ]N[U]S INSUL[A]E SYI / S. IOh[ΑΝ]ES ΘΕΟΛΟΓΟ[Σ]. Έκοψε και ένα τορνέζιο με σταυρό και στην άλλη όψη την εκκλησία της Τουρ, με επιγραφή +M ZAChARIE / CIVITAS SYI.
Οι Ιουστινιάνι: Από το 1346 η Γένουα, για να μην ξοδέψει χρήματα, έστειλε τους εμπόρους της να καταλάβουν με δικά τους έξοδα τη Χίο και τη Φώκαια (στην απέναντι Μικρασιατική ακτή). Όπως ήταν σύνηθες στη Γένουα, ίδρυσαν εταιρεία, τη Μαόνα και έλαβαν όλοι το όνομα Ιουστινιάνι. Από το 1415 πλήρωναν φόρο υποτέλειας στους Οθωμανούς. Ο Ιωάννης Ιουστινιάνι αμύνθηκε ηρωϊκά στην πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 1453. Το 1566 οι Οθωμανοί κατέλαβαν αιφνίδια τη Χίο.
Οι Ιουστινιάνι έλαβαν από τη Γένουα το δικαίωμα να κόβουν νομίσματα. Σε αυτήν το είχε δώσει ο Κορράδος Α΄ της Γερμανίας, γι'αυτό τα νομίσματα της Xίου φέρουν την επιγραφή CONRADUS REX ROMA[NORUM]. Τα χρυσά στην αρχή αντιγράφουν πιστά τα δουκάτα της Βενετίας, των δόγηδων Αντ. Βενιέρι, Μιχ. Στένο, Θωμ. Μοτσενίγο (1382-1423). Διακρίνονται από τα γνήσια καθώς περιέχον άργυρο, είναι κακοφτιαγμένα και έχουν λάθη στις επιγραφές. Αργότερα τα μιμούνται μόνο, με το όνομα του δόγη της Γένουας και το S[YI] (Χίος). Επίσης κόπηκαν τζιλιάτα, 1/2 τζιλιάτου, 1/4 τζιλιάτου, τορνέζια, χάλκινα, κ.ά.
Τα τορνέζια φέρουν σταυρό και στην άλλη όψη την εκκλησία της Τουρ. Επιγραφή +CONRADUS REX R / +SIVITAS ChII. Όμοια τα χάλκινα· αρχικά διοικητών: [I]B I, D I, L I, N I, όπου τα δύο τελευταία φέρουν χρονολογία 1548.
Κόπηκαν μερικά αργυρά νομίσματα με διαφορετικό βάρος 2 ή 4 ή 6,15 γραμμ. με σταυρό και κάστρο με αετό και αρχικά V I. επίσης ένα αργυρό για το εμπόριο με την Αίγυπτο: στη μία όψη ουρά δράκου και γυναίκα, επιγρ. MONET MACRI CHIO. Στην άλλη όψη μία αγία, επιγρ. DRAGO REX ARMEN AGAPI.
Η Ρόδος
Κοντά στον Πανάγιο Τάφο είχε ιδρυθεί με παπική άδεια μονή του Αγ. Ιωάννη και Ξενώνας (Hospitalis). Οι μοναχοί του Τάγματος ανέλαβαν τη φροντίδα των προσκυνητών και με δωρεές έγιναν ισχυροί. Το 1291 ο σουλτάνος της Αιγύπτου κατέλαβε και το τελευταίο οχυρό των Σταυροφόρων, την Άκρα. Οι ιππότες μετέβησαν στην Κύπρο, αλλά επιζητώντας την ανεξαρτησία τους, ψυχράνθηκαν με τον βασιλιά Ερρίκο Β΄. Τότε σκέφτηκαν να καταλάβουν τη Ρόδο. Έτσι το 1308 ο μάγιστρος Φουλκ ντε Βιλαρέ ζήτησε στρατό από τον Φιλιππο Δ΄ της Γαλλίας και τον πάπα Κλήμη Ε΄. Με τους "σταυροφόρους" αυτούς απέπλευσε από το Μπρίντιζι και κατέλαβε από τους Σελτζούκους τη Μάκρη (Τελμησσό) της Μ. Ασίας. Από εκεί επιτέθηκαν στην απέναντι Ρόδο το 1309 και την κατέλαβαν. Έπειτα περιέλαβαν άλλα οκτώ γύρω νησιά και την Αλικαρνασσό. Το 1480 πολιορκήθηκαν από έναν στρατηγό του Μωάμεθ Β΄, αλλά ο μάγιστρος Πέτρος ντ'Ωμπυσόν άντεξε. Το 1522 ο Σουλεϊμάν πολιόκησε τη Ροδο, ώσπου παραδόθηκε και οι ιππότες μετέβησαν στη Ρώμη. Εκεί ο Κάρολος Ε΄ της Γερμανίας τους παραχώρησε το 1530 τη Μάλτα. Οι ιππότες έκοψαν στη Ρόδο χρυσά δουκάτα ή τσεκίνια στον τύπο των Βενετικών και μία ποικιλία αργυρών: τζιλιάτα στον τύπο των βασιλέων της Νάπολης Καρόλου Β΄ και Ροβέρτου, που έφεραν κρίνα (gigli, από όπου και τζιλιάτα), 1/3 τζιλιάτου, άσπρα στον τύπο της Τραπεζούντας, σκούδα στον τύπο του γερμανικού τάληρου και τα αργυρόχαλκα τορνέζια.
Η μεταξύ τους ισοτιμία ήταν: 1 δουκάτο = 10 τζιλιάτα, 1 τζιλιάτο = 2 άσπρα, 1 άσπρο = 16 τορνέζια. Επίσης 1 βυζαντινό Κύπρου = 3 άσπρα. Ο πρώτος μάγιστρος στη Ρόδο έκοψε αργυρά γκρος, αλλά τα τζιλιάτα ήταν πιο αγαπητά και επικράτησαν. Οι τελευταίοι μάγιστροι έκοψαν το σκούδο, το 1/2 και το 1/4 του σκούδου.
Το χρυσό δουκάτο έφερε τον Αγ Ιωάννη Βαπτιστή να δίνει το λάβαρο στον γονυπετή μάγιστρο. Στην άλλη πλευρά είχε άγγελο καθήμενο σε τάφο. Επιγραφές μάγιστρου Ντιεντονέ ντε Γκοζόν (1346-53) F[RER] DEODAT σ. IOh[AN]ES B[APTISTA] M[A]G[ISTE]R / HOSPITAL S IOhIS IRLNI QT RODI. Εκτός από αυτό, όλα τα επόμενα δουκάτα ήταν πιστή απομίμηση του Βενετικού. Το τζιλιάτο φέρει τον μάγιστρο γονυπετή εμπρός από διπλό σταυρό, ενώ στην άλλη όψη έχει έναν σταυρό, που σε κάθε άκρο του φέρει θυρό και δύο βλαστούς. Επιγραφή μαγίστρου Ελλιόν ντες Βιλανέβ (1319-46): +FR ELION D VILLANOVA DI GRA M[AIT]R / +OSPITL S IOh[AN]IS IRLNI QT RODI. Όμοια τα άσπρα (1/2 τζιλιάτα).
Τα τορνέζια έχουν επιγραφή +MAG[ISTE]R OSPIT[ALIS] / +CIVI[TA]S RODI. Τα σκούδα, μεγάλα σε μέγεθος, είχαν στη μία όψη τον θυρεό του μαγίστρου και στην άλλη τον Άγ. Ιωάννη τον Βαπτιστή ή τον αμνό του Θεού με λάβαρο. Tο θέμα που αναπαρίσταται είναι η φράση του Αγ. Ιωάννη "Ίδε ο αμνός του Θεού, ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου". Επιγραφή μαγίστροτ Αιμερύ ντ'Αμπουάζ (1503-12): F EMERICUS DAMBOISE MAG[IST]RO / [ECCE] AGNUS DEI QUI TOLI PECATA MUNDI. Όμοια τα 1/2 και 1/4 σκούδου.
Η Κύπρος
Το 1184 ο Ισαάκιος Κομνηνός της Κύπρου έδειξε στους Κύπριους πλαστά έγγραφα και ανέλαβε την εξουσία της νήσου. Αυτοανακηρύχθηκε "αυτοκράτορας". Η Αυτοκρατορία, που αντιμετώπιζε την εισβολή των Νορμανδών, την εξέγερση του Ανδορονίκου Α΄ και μετά του Ισαακίου Β΄, δεν αντέδρασε στην αυτονόμησή του. Τα νομίσματα που έκοψε ο Ισαάκιος υπάγονται στη νομισματοκοπία της Αυτοκρατορίας: στη μία όψη είναι ο Ισαάκιος και στην άλλη ο Χριστός ή η Παναγία.
Το 1191 προσάραξε στην Κύπρο το πλοίο της Βερεγγάριας της Ναβάρρας, μνηστής του Ριχάρδου Α΄ Λεοντόκαρδου. Όταν ο Ισαάκιος την αιχμαλώτισε, ο Ριχάρδος κατέλαβε το νησί. Το χάρισε στους Ναΐτες και μετά στον Γκυ των Λουζινιάν, σύζυγο της βασίλισσας της Ιερουσαλήμ, που αποζημίωσε τους Ναΐτες με 100.000 χρυσά βυζαντινά. Το κράτος της Ιερουσαλήμ είχε περιοριστεί στην Άκρα και στην Τύρο. Το 1268 ο Ούγος Γ΄ των Πουατιέ έγινε τιτουλ. βασιλιάς της Ιερουσαλήμ και από τότε ο τίτλος προστέθηκε σε αυτόν της Κύπρου. Το 1393 ο Ιάκωβος Α΄ διαδέχθηκε τον 2ο εξάδελφό του Λέοντα ΣΤ΄ ως τιτουλ. βασιλιάς της Αρμενίας και από τότε προστέθηκε και αυτός ο τίτλος. Το 1426 ο σουλτάνος της Αιγύπτου Μαλέκ-Ασράφ Μπαρσμπάυ λεηλάτησε τη Λευκωσία και πήρε μαζί του στην Αίγυπτο τον βασιλιά Ιανό και 6000 ευγενείς. Με πολύ δυσκολία συγκεντρώθηκε το τεράστιο ποσό των λύτρων του· η Κύπρος έγινε φόρου υποτελής στον σουλτάνο της Αιγύπτου και μετά το 1517 στους Οθωμανούς, που κατέλαβαν την Αίγυπτο. Το 1489 η χήρα του Ιακώβου Β΄, η Αικατερίνη Κορνάρο παραχώρησε το 1489 την Κύπρο στους Βενετούς με αντάλλαγμα 6000 δουκάτα ετησίως. Το 1570 οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Κύπρο.
Οι Φράγκοι έκοψαν το 1205 το χρυσάργυρο βυζαντινό ή άσπρο ή υπέρπυρο (17% χρυσός, 63,7% άργυρος και 19,3% χαλκός), τα αργυρά γκρος (γρόσα, το 1/2 του προηγουμένου) και 1/2 γκρος, το σεζίνι (αργυρόχαλκο, που έγινε χάλκινο, το 1/2 του προηγουμένου) και το τορνέζιο (χάλκινο με λίγο άργυρο, το 1/6 του προηγουμένου).
Παραστάσεις και επιγραφές: ο βυζαντινό είχε τον βασιλιά όρθιο στη μία όψη και τον Χριστό ένθρονο στην άλλη (κατά τον τύπο των νομισμάτων της Αυτοκρατορίας), με επιγραφές HUGO ή HENRICUS / REX CYPRI και μετά JOH[ANNES] REX / J[E]R[USA]L[E]M E CYPR[I]. To γκρος είχε τον βασιλιά ένθρονο στη μία όψη και τον σταυρό της Ιερουσαλήμ στην άλλη. Το γκρος του Ιακώβου Β΄ έχει τον βασιλιά ένθονο ή το πρόσωπό του σε κατατομή, ενώ το γκρος της Αικατερίνης έχει τη βασίλισσα ένθρονη ή τετραμερή θυρεό (τρεις λέοντες και ο σταυρός της Ιερουσαλήμ). Επιγραφές: HENRY REI DE JERUSALEME E DE CYPRI, IANUS PAR LA GRACE DE DIE ROI / D' ΙERUZALEM D' CIPRE D' ARMENI[A]. Όμοιο είναι και το ήμισυ γκρος.
To σεζίνι και το τορνέζιο είχαν στη μία όψη σταυρό και στην άλλη τον λέοντα της Κύπρου. Επιγραφές: REX GUIDO / DE CIPRO, HUGONIS REX / CYPRI, JAQUE ROI DE / JERLM E DE CIP, JACOBUS DE GRACIA REX / JERUSALEM CIPRI ARMENIE. To 1373 οι Γενουάτες κατέλαβαν την Αμμόχωστο και αιχμαλώτισαν τον Πέτρο Β΄. Ο βασιλιάς ελευθερώθηκε, αφού παραχώρησε την πόλη στους Γενουάτες. Αυτοί έκοψαν ένα τορνέζιο: +DUX IANUEN / +CIVIT FAMAG. Το 1464 ο Ιάκωβος Β΄ την ανέκτησε.
Δείτε επίοης
Κατηγορία:Φραγκοκρατία Φραγκοκρατια Κατηγορία:Νομισματική ιστορία της Ελλάδας
Ατία (μητέρα του Αυγούστου)
H Ατία Βάλβα (Καισονία ή Σεκούνδα), λατ. Atia Balba (Caesonia vel Secunda) (85 - 43 π.Χ.) από το γένος των Ατίων Βάλβων, ήταν ανιψιά του Ιουλίου Καίσαρα και μητέρα του Αυγούστου.
Βιογραφία
O Τάκιτος, στο έργο του Διάλογος των πρέσβεων, αναφέρει ότι ήταν εξαιρετικά ευλαβής και ηθική, μία από τις πιο αξιοσέβαστες δέσποινες στην ιστορία της Δημοκρατίας: "Στην παρουσία της, κανένας περιττός λόγος δεν λεγόταν, καμία άστοχη πράξη δεν γινόταν χωρίς επίπληξη. Ευσεβής, με λεπτότητα, ρύθμιζε τα καθήκοντα των τέκνων της, αλλά και τα παιχνίδια τους".
Παντρεύτηκε πρώτα τον Γάιο Οκτάβιο IV, πρωτεύοντα (praetor) τo 61 π.Χ. και μετά κυβερνήτη της Μακεδονίας. Η οικογένειά της ζούσε κοντά στις Veltrae, την προγονική κατοικία των Οκταβίων. Είχαν δύο τέκνα, την Οκταβία τη Νεότερη και τον Γάιο Οκτάβιο V, μετέπειτα Οκταβιανό Αύγουστο. Ο άνδρας της Οκτάβιος απεβίωσε το 59 π.Χ., όταν ο γιος τους ήταν 4 ετών. Τότε η Ατία, το ίδιο έτος, παντρεύτηκε τον Λεύκιο Μάρκιο Φίλιππο ύπατο το 56 π.Χ..
Ο Σουητώνιος γράφει για τους θεϊκούς οιωνούς, που συνέβησαν πριν και μετά τη γέννηση του Αυγούστου: "Όταν η Ατία ήρθε τα μεσάνυχτα για την επίσημη υπηρεσία στον Απόλλωνα, έβαλε την κλίνη της στο ναό και αποκοιμήθηκε, καθώς και οι υπόλοιπες δέσποινες. Τότε ένα φίδι ανέβηκε επάνω της και έπειτα έφυγε. Όταν ξύπνησε, πλύθηκε, όπως έκανε μετά από τις αγκαλιές του ανδρός της και τότε εμφανίστηκε το σημάδι ενός φιδιού στο σώμα της, το οποίο δεν μπορούσε να αφαιρέσει. Εννέα μήνες μετά γεννήθηκε ο Αύγουστος και θεωρήθηκε γιος του Απόλλωνα. Η Ατία πριν γεννήσει, ονειρεύτηκε, πως σπλάχνα της απλώθηκαν σε όλη τη στεριά, τη θάλασσα και τον ουρανό, ενώ ο άνδρας της Οκτάβιος ονειρεύτηκε, ότι ο ήλιος ανέτειλε από τη μήτρα της". (Σουητώνιος 94,4).
Και αλλού: "Την ημέρα που γεννήθηκε ο Αύγουστος, η συνωμοσία του Κατιλίνα βρισκόταν σε εξέλιξη και ο Γ. Οκτάβιος, λόγω του τοκετού της Ατίας, άργησε να παρευρεθεί στη Σύγκλητο. Όταν ο Πούμπλιος Νιγίδιος Φίγουλος έμαθε τον λόγο της αργοπορίας του και την ώρα της γέννησης, δήλωσε πως γεννήθηκε ο κυβερνήτης του κόσμου". (Σουητώνιος 94,5).
Η Ατία φοβόταν την ασφάλεια του γιου της τόσο, που αυτή και ο Φίλιππος πίεζαν τον γιο τους να αποποιηθεί την κληρονομία του Ιουλίου Καίσαρα. Απεβίωσε κατά την πρώτη υπατεία του Οκταβιανού το 38 π.Χ.. Ο γιος της τίμησε τη μνήμη της με δημόσια κηδεία. Αργότερα ο Λ. Μ. Φίλιππος, γιος του Φιλίππου από πρότερο γάμο του, παντρεύτηκε μία από τις αδελφές της Ατίας.
Οικογένεια
Το 59 π.Χ. απεβίωσε ο Γ. Οκτάβιος και η Αττία έκανε, το ίδιο έτος, δεύτερο γάμο με τον Λεύκιο Μάρκιο Φίλιππο ύπατο το 56 π.Χ.. Δεν απέκτησαν (γνωστά) τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία
Ιωάννα της Αραγωνίας, κόμισσα του Αμπούριας
Βιογραφία
Παντρεύτηκε (στον δεύτερο γάμο του) τον Ιωάννη Α΄, κόμη του Αμπούριας σε ηλικία 29 ετών, δηλ. μεγάλη σε ηλικία για την εποχή. Πρώτη σύζυγός του ήταν η Λευκή της Σικελίας.
Πολλά μέλη της οικογένειάς της ήταν δυσαρεστημένα έντονα με την τέταρτη σύζυγο του πατέρα της Σίβυλλα της Φορτιά· ο σύζυγός της ήρθε σε σύγκρουση μαζί της και εξεγέρθηκε εναντίον του πεθερού του. Τα ίδια προβλήματα είχαν με τη μητριά τους οι μικρότεροι (ετεροθαλείς) αδελφοί της Ιωάννης Α΄ της Αραγωνίας και Μαρτίνος της Αραγωνίας.
Με τον σύζυγο της Ιωάννη Α΄ κόμη του Αμπούριας η Ιωάννα απέκτησε:
Η Ιωάννα της Αραγωνίας πέθανε σε ηλικία 41 έτους (1385) και τάφηκε στο Μοναστήρι του Πομπλέτ· ο σύζυγος της πέθανε 13 χρόνια αργότερα (1398).
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Αραγωνίας Κατηγορία:Κόμισσες της Ισπανίας
Μιχόι Αχαΐας
Το Μιχόι ή Μιχόϊο ή Μιχή είναι χωριό στον Νομό Αχαΐας και σήμερα δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Λαρισσού. Βρίσκεται σε υψόμετρο 285 μέτρων στις παρυφές της Μόβρης.
Ιστορία
Κατά την τούρκικη απογραφή του 1461 το χωριό είχε 6 αρβανίτικες οικογένειες. Αναφέρεται ως Μίκος το 1697 στη βενετική κατάσταση χωρίων των Πατρών. Το 1689 (βενετική απογραφή) είχε 26 κατοίκους, το 1700 (βενετική απογραφή) είχε 60 οικογένειες, 15 οικογένειες το 1816, το 1828 είχε 31 οικογένειες, το 1834 16 οικογένειες με 52 κατοίκους, το 1851 είχε 21 οικογένειες, 193 κατοίκους το 1889.
Στα τέλη του 19ου αιώνα κατέβηκαν στο χωριό κάτοικοι από τα Καλαβρυτοχώρια.
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού έχει αρβανίτικη καταγωγή και θεωρείται ότι προέρχεται από το όνομα του πρώτου οικιστή (αλβανική εκφορά του ονόματος Μιχαήλ), ενώ τα ονόματα των υπόλοιπων οικισμών της ομώνυμης κοινότητας, πλην του Κάνδαλου, είναι ανθρωπωνυμικά, δηλ. προέρχονται από το επίθετο του πρώτου οικιστή τους.
Διοικητική εξέλιξη
Την 20/04/1835 το Μιχόϊ προσαρτάται στον τότε Δήμο Τριταίας. Με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 αποσπάται από το Δήμο Τριταίας και προσαρτάται στον τότε Δήμο Δύμης. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το Δήμο Δύμης και προσαρτάται στην κοινότητα Πορτών. Με το ΦΕΚ 130Α της 12/06/1919 αποσπάται από την κοινότητα Πορτών και ορίζεται έδρα της κοινότητας Μιχοΐου. Την 16/10/1940 το όνομα του χωριού διορθώνεται σε Μιχόϊον. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Λαρισσού μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Συνοικίες
Στην ομώνυμη κοινότητα ανήκουν, πέρα από το Μιχόι, και οι οικισμοί Κάνδαλος, Τσαμαίικα και Ψευταίικα οι οποίοι έχουν δημιουργηθεί από καλαβρυτινούς βοσκούς που ξεχειμώνιαζαν εκεί καθώς και από κατοίκους από την Τοπόλοβα στο Παναχαϊκό, οι οποίοι, αν και άρχισαν να απογράφονται αυτοτελώς μόλις απ' τα μέσα σχεδόν του 20ού αιώνα, θεωρείται ότι κατοικούνται τουλάχιστον εδώ και διακόσια χρόνια.
Υπάρχουν ακόμα και οι συνοικισμοί (γειτονιές) Τσιρικαίικα και Σκουρλαίικα.
Δημογραφικά στοιχεία
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λαρισσού Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Οι Γελοίες Κομψευόμενες
Οι Γελοίες Κομψευόμενες (γαλλικά: Les Précieuses ridicules) είναι μονόπρακτη κωμωδία του Μολιέρου σε πεζό, που παίχτηκε για πρώτη φορά το 1659 στο Παρίσι.
Το έργο διακωμωδεί ήθη και χαρακτήρες του γαλλικού λογοτεχνικού κύκλου των Περισπούδαστων, που ήταν υπερβολικά πνευματώδεις κυρίες που επιδίδονταν σε ζωηρές συζητήσεις, παιχνίδια λέξεων κλπ με στόχο την εκλέπτυνση των γαλλικών ηθών και της γαλλικής γλώσσας.
Συγχρόνως, σατιρίζει τον μιμητισμό της ανερχόμενης αστικής τάξης ως προς τις συνήθειες, την εμφάνιση και τον τρόπο ομιλίας της αριστοκρατίας.
Το έργο γνώρισε σημαντική επιτυχία και προσέλκυσε την υποστήριξη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ στον Μολιέρο και τον θίασό του.
Το έργο
αριστερά|μικρογραφία|285x285εσ|Η [[Μαντλέν Μπεζάρ στον ρόλο της Μαγκντελόν, 1659]] Το έργο παίχτηκε για πρώτη φορά στις 18 Νοεμβρίου 1659 στο θέατρο του Πετί Μπουρμπόν στο Παρίσι, στο δεύτερο μέρος μιας παράστασης. Ο Μολιέρος έπαιζε τον ρόλο του Μασκαρίλ και η διάσημη ηθοποιός της εποχής και σύντροφός του Μαντλέν Μπεζάρ έπαιζε την Μαγκντελόν.
Η επίθεση και γελοιοποίηση των Περισπούδαστων και των ανθρώπων των γραμμάτων που σύχναζαν στα σαλόνια τους, ήταν από την πλευρά του Μολιέρου μια πολύ θαρραλέα πράξη, αφού έτσι καταφέρονταν αφενός σε συγγραφείς που απολάμβαναν μεγάλη εύνοια και αφετέρου σε γυναίκες των οποίων η κοινωνική θέση τους εξασφάλιζε το απυρόβλητο. Έτσι, για να απαλύνει ό,τι θα φαινόταν ενοχλητικό στην κριτική του, φρόντισε στον τίτλο του έργου να προσθέσει το επίθετο Γελοίες, δίνοντας έτσι την εντύπωση ότι διαχώριζε δύο κατηγορίες των Περισπούδαστων: αποδέχονταν, μαζί με το κοινό της εποχής του, τον όρο, ως τιμητικό για μια γυναίκα όταν υπονοούσε την ιδέα της ευγενούς υπερηφάνειας, τη λεπτότητα των συναισθημάτων, τη φινέτσα του μυαλού και τη μόρφωση, αλλά αντιμετώπιζε με ειρωνεία και σαρκασμό τον μιμητισμό, τις υπερβολές, την υποκρισία και τη ματαιοδοξία των «όμορφων πνευμάτων».
Για να αποτρέψει την εκτύπωση του έργου χωρίς την έγκρισή του, η Μολιέρος συμφώνησε να επιτρέψει να εκδοθεί από βιβλιοπωλεία της επιλογής του και έτσι ήταν το πρώτο έργο του συγγραφέα που εκδόθηκε.
Περίληψη της υπόθεσης
αριστερά|μικρογραφία|Εξώφυλλο της έκδοσης του 1682. Η Μαγκντελόν και η Κατός (Οι Γελοίες Κομψευόμενες) είναι δύο νεαρές γυναίκες από την επαρχία που έχουν έρθει πρόσφατα στο Παρίσι αναζητώντας τον έρωτα και πνευματικές αναζητήσεις.
Ο Γκόρζιμπους, πλούσιος αστός, πατέρας της Μαγκντελόν και θείος της Κατός, αποφασίζει ότι θα πρέπει να παντρευτούν με δύο νέους άνδρες που θεωρεί απόλυτα κατάλληλους, αλλά οι δύο γυναίκες δεν βρίσκουν τους δύο υποψήφιους μνηστήρες που τους παρουσιάζει αρκετά εκλεπτυσμένους και τους χλευάζουν. Αυτοί, πολύ δυσαρεστημένοι με την περιφρονητική υποδοχή που δέχθηκαν, ορκίζονται ότι θα εκδικηθούν τις νεαρές περήφανες «διανοούμενες».
Ο Γκόρζιμπους τους ζητά εξηγήσεις για τη συμπεριφορά τους απέναντι στους σοβαρούς νέους και οι κοπέλες του λένε ότι αποκλείεται να παντρευτούν ανθρώπους «ασυμβίβαστους με την ευγένεια της ψυχής» και ότι θέλουν να ζήσουν μια αβρή και ρομαντική περιπέτεια σαν αυτές που αναφέρονται στα μυθιστορήματα της Μαντλέν ντε Σκυντερύ. Δεν καταλαβαίνει τίποτα από ό,τι του λένε, αλλά επιμένει: ή θα παντρευτούν το συντομότερο δυνατόν, αλλιώς θα τις στείλει στο μοναστήρι.
Στη σκηνή έρχονται δύο νεαροί, ο Μασκαρίλ και ο Ζοντλέ, που παριστάνουν τους αριστοκράτες και εκλεπτυσμένους ανθρώπους της καλής κοινωνίας. Οι κοπέλες θαυμάζουν τα ρούχα τους και τη συμπεριφορά τους. Αυτοί υπόσχονται να τις εισάγουν σε «μια ακαδημία καλών πνευμάτων». Μοιράζονται μαζί τους τα κοινά τους ενδιαφέροντα, απαγγέλλουν στίχους και τραγουδούν αυτοσχέδια τραγούδια που συνέθεσαν, χορεύουν με τις οικοδέσποινες και γενικά προκαλούν τον θαυμασμό των δύο κοριτσιών. Επίσης, συγχαίρουν ο ένας τον άλλον για τα κατορθώματά τους στον πόλεμο, δείχνοντας τα σημάδια τους στις κοπέλες, οι οποίες τους ερωτεύονται.
Σύντομα αποκαλύπτεται ότι αυτοί οι δύο άντρες, ο Μασκαρίλ και ο Ζοντλέ, είναι απατεώνες, των οποίων η πραγματική ταυτότητα είναι υπηρέτες των δύο πρώτων ανδρών που περιφρονήθηκαν και απορρίφθηκαν.
Καθώς η αυλαία πέφτει, οι κοπέλες συνειδητοποιούν το λάθος τους και ντρέπονται που εξαπατήθηκαν. Παραπονιούνται στον Γκόρζιμπους για το «αιματηρό παιχνίδι» που τους έπαιξαν, αλλά αυτός απαντά ότι όλα αυτά συνέβησαν λόγω των υπερβολών τους και, θυμωμένος, στέλνει τα μυθιστορήματα, τους στίχους, τα τραγούδια, τα σονέτα και τις ολέθριες ψυχαγωγίες των αδρανών πνευμάτων «να πάνε στο διάβολο», θεωρώντας τα την αιτία της τρέλας και της ανοησίας τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Μολιέρου
Ιεροβοάμ Α΄
thumb|1000px|Ο Ιεροβοάμ Α΄ Ο Ιεροβοάμ Α΄, κατά τα λεγόμενα της Χριστιανικής Παλαιάς Διαθήκης αλλά και της Εβραϊκής Βίβλου (Τανάκ) υπήρξε βασιλιάς του Βασιλείου του Ισραήλ μετά απο την διάσπαση της Ηνωμένης Μοναρχίας (Βασίλειο του Ισραήλ και Βασίλειο του Ιούδα).
Βιβλική Αναφορά
Προερχόταν από τη φυλή του Εφραίμ και ήταν ο πρώτος Βασιλιάς του κράτους των Ισραηλιτών από την απόσχισή του, που συνέβη μετά τον θάνατο του Σολομώντα το 976 π.Χ.. Όταν ακόμα ζούσε ο βασιλιάς Σολομών, ο Ιεροβοάμ συνωμότησε εναντίον του, αλλά όταν η συνωμοσία αποκαλύφθηκε, κατέφυγε στην Αίγυπτο. Μετά δε το θάνατο του Σολομώντα ακολούθησε γενική εξέγερση του λαού εναντίον του νομίμου διαδόχου Ροβοάμ.
Τότε από τις 12 φυλές αποσχίσθηκαν οι 10, δηλαδή όλες εκτός της φυλής του Ιούδα και της φυλής του Βενιαμίν. Από την απόσχιση εκείνη δημιουργήθηκαν δύο Βασίλεια, εχθρικά μεταξύ τους, εκείνο του Ισραήλ (των αποστατών) και το Βασίλειο του Ιούδα. Στο νεοπαγές εκείνο κράτος του Ισραήλ ανήλθε στο θρόνο ο Ιεροβοάμ ο Α΄ που αμέσως επανέφερε την ειδωλολατρία στο λαό του Ισραήλ με ανέγερση βωμού προκειμένου ν΄ ανταγωνιστεί την Ιερουσαλήμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Ισραήλ
Αρμόσυνοι
Με το όνομα Αρμόσυνοι φέρονταν κατά την αρχαιότητα δημόσιοι υπάλληλοι, εκτελεστικής εξουσίας, στην αρχαία Σπάρτη. Αυτοί ασκούσαν κυρίως αστυνομικά καθήκοντα επί των ηθών των γυναικών.
Ιεροβοάμ Β΄
Ο Ιεροβοάμ Β΄ υπήρξε Βιβλικός Βασιλιάς των Εβραίων που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη.
Αρμόσυνοι
Συγκεκριμένα στους Αρμόσυνους είχε ανατεθεί η παρακολούθηση των γυναικείων ηθών και η φροντίδα για την σεμνότητα και την κοσμιότητα κατά τις δημόσιες εμφανίσεις των γυναικών.
Ιεροβοάμ Β΄
Ο Ιεροβοάμ Β΄ (825 π.Χ. - 784 π.Χ.), θεωρείται από τους πλέον επιφανείς Βασιλείς του Ισραήλ. Ήταν διάδοχος του Βασιλέως Ιωά του Ισραήλ. Υπήρξε υποστηρικτής της ειδωλολατρίας αλλά και ικανός στρατηγός. Παρά ταύτα οι Προφήτες επιτέθηκαν στη κοινωνική αδικία και την κενή τυπολατρία κατά τη βασιλεία του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Αρμόσυνοι
Οι Αρμόσυνοι λέγονταν επίσης και γυναικονόμοι.
Λίμνη Ρούκουα
Η Λίμνη Ρούκουα (Αγγλικά: Lake Rukwa, Σουαχίλι: Ziwa Rukwa), είναι μια ενδορέουσα (endorheic) λίμνη στην Κοιλάδα Ρούκουα (Rukwa Valley) στη νοτιοδυτική Τανζανία.
Η αλκαλική Λίμνη Ρούκουα (Lake Rukwa) βρίσκεται ανάμεσα στη Λίμνη Τανγκανίκα (Lake Tanganyika) και τη Λίμνη Νιάσα (Lake Nyasa) σε υψόμετρο 800 περίπου μέτρων (2.600 ft), σε ένα παράλληλο κλάδο του συστήματος του ρήγματος. Σχεδόν το ήμισυ της λίμνης βρίσκεται στο Uwanda Game Reserve.
Η λίμνη έχει δει με την πάροδο των ετών, μεγάλες διακυμάνσεις στο μέγεθός της, λόγω των διαφορετικών εισροών των ρεμάτων. Επί του παρόντος, έχει μήκος 180 περίπου χιλιόμετρα (110 μίλια) και πλάτος κατά μέσο όρο 32 περίπου χιλιόμετρα (20 μίλια), κάνοντάς την σε μέγεθος 5.760 τετραγωνικά χιλιόμετρα (2.220 τετραγωνικά μίλια). Το 1929 είχε μήκος μόνο περίπου 48 χιλιόμετρα (30 μίλια), αλλά το 1939 είχε μήκος περίπου 128 χιλιόμετρα (80 μίλια) και πλάτος 40 χιλιόμετρα (25 μίλια).
Η λίμνη μπορεί να ήταν μερικές φορές ακόμη υψηλότερα και συνέδεε τη Λίμνη Τανγκανίκα με τη Λίμνη Μαλάουι (Lake Malawi), αρχαίες ακτογραμμές προτείνουν μια τελική ημερομηνία υπερχείλισης στη Λίμνη Τανγκανίκα 33.000 BP.
Ανακάλυψη Αερίου Ηλίου
Το 2016, υπολογίστηκαν ότι 1,53 δισ. κυβικά μέτρα (54,2 δισ. πρότυπα κυβικά πόδια) όγκου Αερίου Ηλίου που ανακαλύφθηκαν στη Λίμνη Ρούκουα (Lake Rukwa) είναι αξίας $3,5 δισ.ευρώ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Τανζανίας Κατηγορία:Αλμυρές λίμνες Κατηγορία:Γεωγραφία της Περιφέρειας Ρούκουα
Αμβρόσιος Μοσχονησίων
Ο άγιος Αμβρόσιος Μοσχονησίων (κατά κόσμον Αμβρόσιος Πλειαθός ή Πλειανθίδης, 1872-1922) ήταν Μικρασιάτης θεολόγος, επίσκοπος και άγιος μάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο οποίος μαρτύρησε κατά τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
Γεννήθηκε στη Σμύρνη και με καταγωγή από πατρός από τον Τριαντάρο Τήνου. Σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στα Ιεροσόλυμα και στη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου. Διάκονος χειροτονήθηκε από τον Μητροπολίτη Σμύρνης Βασίλειο. Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε στις 6 Αυγούστου 1900 στον Ιερό Ναό Σωτήρος Χριστού Γαλατά Κωνσταντινουπόλεως
Αρχικά διακόνησε ως Εφημέριος στην Κριμαία και συγκεκριμένα στις ενορίες Συμφεροπόλεως, Σεβαστουπόλεως και Θεοδοσίας. Το έτος 1910 επέστρεψε στη Σμύρνη. Στις 6 Οκτωβρίου 1913 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Ξανθουπόλεως, Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Σμύρνης. Τη χειροτονία τέλεσε ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίας Φωτεινής Σμύρνης, συμπαραστατούμενος από τον Μητροπολίτη Φιλαδελφείας Χρυσόστομο και τον Επίσκοπο Μοσχονησίων Φώτιο.
Τον Φεβρουάριο του 1922 εξελέγη και χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Μοσχονησίων. Κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή συνελήφθη από τους Τούρκους μαζί με άλλους ιερείς και τάφηκε ζωντανός σε λάκκο έξω από τις Κυδωνίες (Αϊβαλί) στις 15 Σεπτεμβρίου 1922, είτε, σύμφωνα με άλλη εκδοχή, βασανίστηκε, πεταλώθηκε και κατακρεουργήθηκε στην πορεία εκτοπισμού του στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας.
Η αγιοκατάταξη του μάρτυρα Αμβροσίου Μοσχονησίων καθώς και των μαρτύρων μητροπολιτών Χρυσοστόμου Σμύρνης, Προκοπίου Ικονίου, Γρηγορίου Κυδωνιών, Ευθυμίου Ζήλων και των συν αυτοίς Μικρασιατών νεομαρτύρων, πραγματοποιήθηκε το 1992 και η μνήμη τους τιμάται την Κυριακή προ της Υψώσεως (Σεπτέμβριος).
Το οδωνύμιο Αμβροσίου Μοσχονησίων υπάρχει σε διάφορες περιοχές που εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες. Προτομή του υπάρχει στον Τριαντάρο Τήνου.
Εξάδελφος του αγίου ήταν ο πατέρας του μετέπειτα Μητροπολίτη Χαλκίδος Γρηγορίου Πλειαθού.
Aπολυτίκιο
Ἀπολυτίκιον Ἁγίων Μικρασιατῶν Ἱερομαρτύρων. Ἦχος δ΄
Ἡ πενταυγὴς Ἀρχιερέων χορείᾳ,
τῇ τῶν ἀγώνων νοητὴ δαδουχία,
ὁ σοφὸς Χρυσόστομος, Γρηγορίῳ τῷ θείῳ,
Ἀμβρόσιος, Προκόπιος καὶ Εὐθύμιος ἅμα,
οὓς εὐφημοῦμεν εἴπωμεν πιστοί,
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες Κατηγορία:Έλληνες εθνομάρτυρες Κατηγορία:Νεομάρτυρες Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων Κατηγορία:Άγιοι από την Μικρά Ασία Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Ίντερ Τούρκου
Η Ίντερ Τούρκου (φινλανδικά: Inter Turku) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Φινλανδίας με έδρα την πόλη Τούρκου. Ιδρύθηκε το 1990 και το 1996 κατάφερε να προβιβαστεί στην ανώτατη κατηγορία της χώρας, σημειώνοντας την πρώτη της επιτυχία. Τη διετία 2008 και 2009 ήρθαν και οι πρώτοι τίτλοι στη συλλογή της, καθώς κατέκτησε το Πρωτάθλημα Φινλανδίας καθώς και το Λιγκ Καπ το 2008, όπως και το Κύπελλο Φινλανδίας το 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Φινλανδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1990
Κρεγκ Γκόρντον
Ο Κρεγκ Άντονι Γκόρντον (γεννημένος στις 31 Δεκεμβρίου 1982) είναι ένας Σκωτσέζος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του τερματοφύλακα. Αυτό τον καιρό είναι ελεύθερος συμβολαίου ενώ είχε κιόλας επιλεγεί στις τελευταίες κλήσεις της Εθνικής Σκωτίας. Υπήρξε επίσης υποψήφιος του STV's Scotland's Greatest Ever Football Team για το 2010.
Ο Γκόρντον ξεκίνησε την καριέρα του με την ομάδα της Σκωτσέζικης Πρέμιερ Λιγκ Χαρτ οφ Μιντλόθιαν, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Σκωτίας του 2006. Αγωνίστηκε τη σεζόν 2001-02 ως δανεικός στην ομάδα της Β' Εθνικής Σκωτίας Κάουντεντμπιθ. Το 2007 η ομάδα της αγγλικής Πρέμιερ Λιγκ Σάντερλαντ τον αγόρασε έναντι του ποσού των £9 εκατομμυρίων, το μεγαλύτερο ποσό που είχε πληρώσει ποτέ Βρετανικός ομάδα για την απόκτηση τερματοφύλακα, κι αυτό μέχρι την μεταγραφή του Νταβίντ Ντε Χέα στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 2011.
Συλλογική Καριέρα
Γεννημένος στο Εδιμβούργο, ο Γκόρντον φοιτούσε στο Balerno Community High School από το 1994 ως το 1999, ώντας ένας μεγάλος οπαδός της Χαρτ οφ Μιντλόθιαν από τα σχολικά του χρόνια εκεί. Αποτελεί προϊόν των ποδοσφαιρικών ακαδημιών της Χαρτ οφ Μιντλόθιαν, οι οποίες τα τελευταία χρόνια έχουν αναδείξει και τους συμπαίκτες του στην Εθνική Σκωτίας Γκάρι Νέισμιθ, Άλαν Τζόνστον, Πολ Ρίτσι και Ρόμπι Νίλσον.
Κάουντενμπιθ (δανεικός)
Ο Κρεγκ πήγε υπό την μορφή δανεισμού στην χαμηλότερης δυναμηκότητας Κάουντενμπιθ όπου αγωνίστηκε σε σημαντικό αριθμό αγώνων προτού επιστρέψει στην ομάδα της πρωτεύουσας της Σκωταίας. Ο πρώτος του επαγγελματικός αγώνας ήταν στο Φόρθμπανκ σε ένα αγώνα με αντίπαλο την Στέρλνγκ Άλμπιον.
Χαρτ οφ Μιντλόθιαν
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Χαρτ οφ Μιντλόθιαν σε μια ισσοπαλία με 1-1 απέναντι στην Λίβινγκστον στις 6 Οκτωβρίου 2002, και μέσα σε 12 μήνες κατάφερε να πάρει την θέση του Τέπι Μοϊλάνεν ως βασικού τερματοφύλακα της Χαρτ οφ Μιντλόθιαν. Οι εμφανίσεις του στη διάρκεια της σεζόν 2003-04 είχαν ως αποτέλεσμα την υποψηφιότητα του παίκτη για το βραβείο Scottish PFA Young Player of the Year, το οποίο τελίκά δόθηκε στον τότε μέσο της Σέλτικ, Στέφεν Πίρσον.
thumb|left|Ο Γκόρντον, ενώ πανηγυρίζει με τους συμπαίκτες του στην [[Χαρτ οφ Μιντλόθιαν την κατάκτηση του Κυπέλλου Σκωτίας για την σεζόν 2005–06]] Ο Γκόρντον κατάφρε να γίνει βασικός με την Εθνική Σκωτίας μέχρι το 2005, ενώ η σταθερά καλή του παρουσία την σεζόν 2005-06 βοήθησε την Χαρτ οφ Μιντλόθιαν να τερματίσει στην δεύτερη θέση του πρωταθλήματος και να κατακτήσει το Κύπελλο Σκωτίας. Το κύπελλο κατακτήθηκε στη διαδικασία των πέναλτι με αντίπαλο στον τελικό την ομάδα της Γκρέτνα. Μια διαδικασία που ήρθε μετά από ισσοπαλία 1–1 μεταξύ των δύο ομάδων στη κανονική διάρκεια του αγώνα, με τον Γκόρντον να αποκρούει τον πέναλτι του Γκάβιν Σκίλτον. Εκείνη τη σεζόν ψηφίστηκε από την Scottish Football Writers' Association ως ο Παίκτης της Χρονιάς στη Σκωτία, αποτελώντας έτσι τον πρώτο παίκτη της Χαρτ οφ Μιντλόθιαν που κερδίζει το συγκεκριμένο βραβείο από την εποχή του Σάντι Τζαρντίν το 1986 και παράλληλα ο πρώτος τερματοφύλακας μετά τον Άντι Γκόραμ των Ρέιντζερς Γλασκώβης το 1993.
Για το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν 2006-07 υπήρχαν φήμες που συνέδεαν τον Γκόρντον με μια ενδεχόμενη μεταγραφή μακριά από το Τάινκαστλ, κυρίως μετά την συμμετοχή του στην έκδοση μιας ανακοίνωσης ενάντια στον ιδιοκτήτη της ομάδας Βλαντιμίρ Ρομανόφ. Ο Γκόρντον και ο Πολ Χάρτλεϊ πλαισίωναν τον αρχηγό Στίβεν Πρέσλεϊ καθώς αυτός διάβαζε ανακοίνωση στην οποία γινόταν λόγος για "σημαντική αναταραχή" στα αποδυτήρια της Χαρτ οφ Μιντλόθιαν. Ο τόπος στον οποίο διαβάστηκε η ανακοίνωση, το προπονητικό κέντρο της Χαρτ οφ Μιντλόθιαν στο Ρικάρτον, οδήγησε τον τύπο στο να "βαφτίσει" τους παίκτες ως "Riccarton Three". Οι Ρέιντζερς, η Άστον Βίλα, η Άρσεναλ καθώς και η Μάντσεστερ Γιουνάτεντ συνδέονταν όλες τους με σενάρια απόκτησης του παίκτη στα τέλη του 2006. Ο προπονητής της Άρσεναλ Αρσέν Βενγκέρ παρακολούθησε τον Γκόρντον αγωνιζόμενο στη νίκη της Σκωτίας με 1–0 επί της Γαλλίας για τα προκριματικά του Euro 2008. Περιέγραψε τον Γκόρντον ως κάποιο που είναι "παρών και έχει καλά αντανακλαστικά με τα χέρια και πραγματικά μου δείχνει ένας καλός τερματοφύλακας." Ο Γκόρντον επιβεβαίωσε την αγωνιστική του άνοδο με μια εντυπωσιακή απόκρουση τον Οκτώβριο του 2006 στο Ντέρμπι του Εδιμβούργου, ενώ τον επόμενο μήνα χρίστηκε νέος αρχηγός της Χαρτ οφ Μιντλόθιαν, στη θέση του αποχωρήσαντα Πρέσλεϊ.
Παρά τις δικαιολογίες της Χαρτ οφ Μιντλόθιαν πως ο παίκτης ήταν άρρωστος, έμεινε στον πάγκο για τον αγώνα απέναντι στην Νταντί Γιουνάτεντ το Δεκέμβριο του 2006 για λόγο που πολλοί πίστεψαν πως είχε να κάνει με πειθαρχικό μέτρο της ομάδας κατά του παίκτη για την συμμετοχή του στην ανακοίνωση των "Riccarton Three". Επέστρεψε όμως, παρόλα αυτά, για το ντέρμπι του Εδιμβούργου απέναντι στην Χιμπέρνιαν τρεις μέρες αργότερα. Δεν συμπεριλήφτηκε όμως στην αποστολή της ομάδας που αντιμετώπισε την Ρέιντζερς στις 27 Ιανουαρίου 2007, μόλις τέσσερεις μέρες πριν από το κλείσιμο της μεταγραφικής περιόδου, ενώ επιβεβαιώθηκε από την ομάδα πως διαπραγματευόταν την μεταγραφή του. Ο Γκόρντον, παρόλα αυτά, παρέμεινε παίκτης της Χαρτ οφ Μιντλόθιαν και μετά το τέλος της μεταγραφικής περιόδου.
Το Μάρτιο του 2007, ο Γκόρντον εξέφρασε το ενδιαφέρον του να αγωνιστεί με τη φανέλα της Άρσεναλ, μετά από δημοσιεύματα που τον ήθελαν ως υποψήφιο αντικαταστάτη του βετεράνου Γιένς Λέμαν ως βασικού τερματοφύλακα των Gunners, δηλώνοντας πως "η Άρσεναλ είναι μια από τις κορυφαίες ομάδες στην Ευρώπη, στην Ευρώπη, αν όχι στον κόσμο, συνεπώς είναι κάτι που θα ενδιέφερε οποιονδήποτε ποδοσφαιριστή". Η αποτυχία της Χαρτ οφ Μιντλόθιαν να προκριθεί στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις με το τέλος της σεζόν, δεν έκανε παρά να αυξήσει τις φήμες που ήθελαν τον Γκόρντον να πωλείται, με την Σάντερλαντ και την Άστον Βίλα να βρίσκονται μεταξύ των ενδιαφερομένων τον Ιούλιο του 2007. Η εμφάνισή του στην φιλική ήττα με 3–2 από την Μπαρτσελόνα στις 28 Ιουλίου ήταν τελικά και η τελευταία του με τον σύλλογο του Εδιμβούργου.
Στις 8 Νοεμβρίου, ο Γκόρντον έγινε μέλος του Hearts Hall of Fame. Μόλις 24 ετών, έγινε έτσι ο νεαρότερος σε ηλικία παίκτης που να έχει καταφέρει κάτι τέτοιο.
Σάντερλαντ
Ανακοινώθηκε στις 7 Αυγούστου 2007 πως ο Γκόρντον είχε φτάσει σε συμφωνία για πενταετές συμβόλαιο με την Σάντερλαντ, με την επιβεβαίωση για την επικείμενη μεταγραφή να έρχεται την επόμενη μέρα. Το ποσό των £9m εκατομμυρίων που δαπανήθηκε για την υλοποίηση της μεταγραφής ήταν το μεγαλύτερο που είχε πληρώσει ποτέ Βρετανική ομάδα για την απόκτηση τερματοφύλακα, μέχρις ότου η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πληρώσει περίπου £18 εκατομμύρια για την απόκτηση του Νταβίντ Ντε Χέα από την Ατλέτικο Μαδρίτης.
Ο Γκόρντον πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Σάντερλαντ στην Πρέμιερ Λιγκ στον εναρκτήριο αγώνα της ομάδας του για την σεζόν με αντίπαλο την Τότεναμ Χότσπερ, κρατώντας ανέπαφη την εστία του καθώς η ομάδα του κέρδισε με 1–0. Σε αυτό τον αγώνα ο αντίπαλος τερματοφύλακας, Πολ Ρόμπινσον, αποτελούσε βασική επιλογή της Εθνικής Αγγλίας για την θέση του τερματοφύλακα. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο βασικός τερματοφύλακας της Σκωτίας αντιμετώπιζε τον αντίστοιχο της Αγγλίας από το 2001, όταν ο τερματοφύλακας της Άρσεναλ Ντέιβιντ Σίμαν αντιμετώπισε τον Νιλ Σάλιβαν της Τότεναμ.
Παρά το γεγονός όμως πως είχαν ξοδευτεί £9 εκατομμύρια για την απόκτηση του Γκόρντον, ο προπονητής της Σάντερλαντ Ρόι Κιν τον άφησε στο πάγκο, μετά τη συντριβή της Σάντερλαντ με 7–1 από την Έβερτον το Δεκέμβριο, με τον Ουαλό τερματοφύλακα Ντάρεν Ουόρντ να παίρνει τη θέση του στο βασικό σχήμα της ομάδας. Ξαναβρήκε τη θέση του ως βασικός τερματοφύλακας τρεις αγώνες αργότερα.
Στα μέσα της σεζόν 2008–09, ο Γκόρντον ήταν εκτός ομάδας για αρκετούς μήνες εξαιτίας ενός τραυματισμού στο γόνατο και βρέθηκε έτσι δεύτερη επιλογή του προπονητή πίσω από τον Ούγγρο Μάρτον Φούλοπ.
Παρόλα αυτά στην αρχή της σεζόν 2009–10, ο Γκόρντον ξαναβρήκε τη θέση του στην αρχική ενδεκάδα της ομάδας. Στις 7 Νοεμβρίου, στον εκτός έδρας αγώνα της Σάντερλαντ στο Λονδίνο με αντίπαλο την Τότεναμ, έσπασε το χέρι του ύστερα από μία σύγκρουση με τον Άγγλο διεθνή επιθετικό των Σπερς Τζερμέιν Ντεφόου και έμεινε εκτός γηπέδων για διάστημα τριών μηνών. Επέστρεψε στις 23 Ιανουαρίου, σε έναν αγώνα με αντίπαλο την Πόρτσμουθ..
Στη διάρκεια του καλοκαιριού, ο Γκόρντον υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο σπασμένο χέρι του, όπου του αφαιρέθηκε η μεταλλική πλάκα που του είχε τοποθετηθεί όταν το είχε σπάσει. Μετά από λίγες μέρες ανάρρωσης ήταν και πάλι πίσω στις προπονήσεις. Όμως, στη διάρκεια μιας προπόνησης, ξαναέσπασε το ίδιο χέρι. Επιβεβαιώθηκε τότε και από γιατρούς πως ο παίκτης θα έχανε το ξεκίνημα της σεζόν 2010–11, με τον νέο τερματοφύλακα της Σάντερλαντ Σιμόν Μινιολέ να παίρενι τη θέση του βασικού. Με το που επέστρεψε ο Γκόρντον από τον τραυματισμό του, παρέμεινε για καιρό εκτός βασικής ενδεκάδας. Στις 9 Νοεμβρίου 2010, ο Γκόρντον πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση για τη σεζόν στον εκτός έδρας αγώνα με την Τότεναμ Χότσπερ. Ο συγκεκριμένος αγώνας τελείωε με ισσοπαλία 1–1. Επίσης ο Γκόρντον ήταν εκ των πρωταγωνιστών στη νίκη της Σάντερλαντ με 3–0 επί της Τσέλσι. Στη συνέχεια, στις 18 Δεκεμβρίου 2010 ο Γκόρντον πραγματοποίησε μια ενστινκτώδη απόκρουση σε προσπάθεια του Ζατ Νάιτ στη νίκη των Μαυρόγατων με 1-0 επί της Μπόλτον Γουόντερερς. Παρόλα αυτά, ο Γκόρντον έπεσε ξανά θύμα τραυματισμού, καθώς υπέστη τραυματισμό στον τένοντα του γονάτου του, με αποτέλεσμα την αντίκατάστασή του στην ενδεκάδα από τον Μινιολέ. Ευτυχώς όμως για τον Γκόρντον, το πρόβλημα τραυματισμού στον τένοντα του γονάτου του επέτρεπε ακόμα να είναι ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας της ομάδας, κι αυτό παρά το γεγονός πως δεν ήταν σε πλήρες επίπεδο ετοιμότητας. Στις 19 Απριλίου 2011, ανακοινώθηκε πως ο Γκόρντον υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο γόνατό του για να αντιμετωπίσει τους τραυματισμούς στο τένοντα του γονάτου και στο πρόσθιο χιαστό σύνδεσμο, από τους οποίους υπέφερε. Ως αποτέλεσμα, παρέμεινε εκτός αγωνιστικών χώρων για περίπου 8 μήνες. Η καλοκαιρινή μεταγραφή του τερματοφύλακα της Κόβεντρι Σίτι Κίραν Ουέστγουντ έθεσε ακόμη περισσότερο εν αμφιβόλω το μέλλον του Σκωτσέζου στο σύλλογο της Βόρειας Αγγλίας. Τον Αύγουστο του 2011 δημοσιεύματα στον Τύπο τον έφερναν στο στόχαστρο ομάδων όπως η Άρσεναλ και η Σέλτικ και πολλών άλλων. Πραγματοποίησε την επανεμφάνισή του στις 4 Ιανουαρίου 2012 με τις ρεζέρβες της Σάντερλαντ κρατώντας ανέπαφη την εστία του στην νίκη τους με 2-0 επί των αντίστοιχων της Άρσεναλ. Επέστρεψε στη δράση με την πρώτη ομάδα στις 28 Απριλίου απέναντι στην Μπόλτον σε αγώνα που έληξε με τελικό σκορ 2-2. Την επόμενη εβδομάδα μετά την επανεμφάνισή του, έκαναν την εμφάνισή τους φήμες που τον ήθελαν, ενδεχομένως, να ανανεώνει το συμβόλαιό του αλλά με μεγαλύτερο μισθό, φήμες που μέσα στην ίδια εβδομάδα όμως μετατράπηκαν σε φήμες αποχώρησής του με το τέλος της σεζόν. Στις 11 Μαΐου ο Γκόρντον κέρδισε το βραβείο Premier League Save of the 20 Seasons χάρη στην απόκρουσή του απέναντι στην Μπόλτον. Αφού παρέλαβε το βραβείο ο Γκόρντον δήλωσε: "Αυτή είναι από τις καλύτερες στιγμές στη καριέρα μου".
Διεθνής Καριέρα
Ο Γκόρντον πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Σκωτία σε μία νίκη με 4–1 επί του Τρινιντάντ και Τομπάγκο στο Ίστερ Ρόουντ Στέιντιουμ στις 30 Μαΐου 2004 στη διάρκεια της παρουσίας του Μπέρτι Βογκς στον πάγκο των Highlanders, προτού καθιερωθεί ως βασική επιλογή υπό τις οδηγίες του Ουόλτερ Σμιθ. Ο σχολιαστής του BBC και πρώην ποδοσφαιριστής Άλαν Πρέστον είχε εκτιμήσει τον παίκτη ως το νέο μεγάλο αστέρι του σκωτσέζικου ποδοσφαίρου, περιγράφοντάς τον ως "έναν από τους καλύτερους τερματοφύλακες στην Ευρώπη". Μετά από μια ισσοπαλία 1–1 με την Ιταλία απέσπασε θετικά σχόλια από το ίνδαλμά του Τζιανλουίτζι Μπουφόν, ο οποίος είπε για τον Γκόρντον πως είναι ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χαρτ οφ Μιντλόθιαν Κατηγορία:Σκωτσέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σκωτίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντερλαντ ΑΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σκωτίας Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάουντενμπιθ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σκωτίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Μπάτε Σκύλοι Αλέστε 2
Μπάτε σκύλοι αλέστε 2 (αγγλικά: The Secret Life of Pets 2) είναι αμερικανική κωμωδία κινουμένων σχεδίων με υπολογιστή παραγωγής 2019 και είναι η συνέχεια της ταινίας κινουμένων σχεδίων του 2016 Μπάτε σκύλοι αλέστε (The Secret Life of Pets).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Illumination Entertainment Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2019
Έπαυλη των Μυστηρίων
μικρογραφία|300x300εσ|Η τοποθεσία της βίλας (πάνω αριστερά) στην Πομπηία. Η Έπαυλη των Μυστηρίων (Villa dei Misteri) είναι μία καλά διατηρημένη προαστιακή αρχαία ρωμαϊκή βίλα στα περίχωρα της Πομπηίας, στη νότια Ιταλία, διάσημη για τη σειρά των υπέροχων νωπογραφιών σε ένα δωμάτιο, οι οποίες συνήθως θεωρείται ότι δείχνουν την εισαγωγή μίας νέας γυναίκας σε μια ελληνορωμαϊκή λατρεία. Αυτές είναι τώρα από τις πιο γνωστές από τα σχετικά σπάνια σωζόμενα δείγματα της αρχαίας ρωμαϊκής ζωγραφικής.
Όπως και η υπόλοιπη Ρωμαϊκή πόλη της Πομπηίας, η βίλα θάφτηκε στην έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ. και ανασκάφηκε από το 1909 και μετά (πολύ μετά από την ανασκαφή της κύριας πόλης). Είναι πλέον ένα δημοφιλές μέρος των τουριστικών επισκέψεων στην Πομπηία και αποτελεί μέρος από τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ στην Πομπηία.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|309x309εσ|Κάτοψη της βίλας. Αν και καλύφθηκε με μέτρα τέφρας και άλλα ηφαιστειακά υλικά, η βίλα υπέστη μόνο μικρές ζημιές κατά την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ. Το μεγαλύτερο μέρος από τους τείχους, τις οροφές και ιδιαίτερα τις τοιχογραφίες της επέζησαν σε μεγάλο βαθμό ανέπαφα. Έπειτα από την ανασκαφή, οι στέγες και άλλα τμήματα της βίλας έχουν διατηρηθεί όπως απαιτείται.
Η βίλα πήρε το όνομά της από το θέμα των νωπογραφιών σε ένα από τα πολυάριθμα δωμάτιά της. Αυτό το δωμάτιο μπορεί να ήταν τραπεζαρία (τρικλίνιο, λατιν. triclinium) και είναι διακοσμημένο με πολύ ωραίες νωπογραφίες, που χρονολογούνται περίπου στο 70-60 μ.Χ.
Αν και συζητείται το πραγματικό θέμα των τοιχογραφιών, η πιο κοινή ερμηνεία είναι ότι απεικονίζουν τη μύηση μίας κοπέλας στα Διονυσιακά Μυστήρια, μυστηριακή λατρεία αφιερωμένη στον θεό Διόνυσο που είναι γνωστός στους Ρωμαίους ως Βάκχος. Απαιτούντο συγκεκριμένες τελετές για τα νέα μέλη. Ένα βασικό χαρακτηριστικό, που βοηθά στον χαρακτηρισμό αυτών των σκηνών ως Βακχικών, είναι η απεικόνιση των Μαινάδων, των γυναικών οπαδών της θεότητας. Οι ακόλουθες αυτές παρουσιάζονται συχνά, χορεύοντας με περιστρεφόμενα πτυχωτά υφάσματα, σε ζωγραφισμένα ελληνικά κεραμικά από τον 6ο αιώνα π.Χ. και μετά, αιώνες πριν η λατρεία εξαπλωθεί στους Ρωμαίους. Μεταξύ εναλλακτικών ερμηνειών η πιο αξιοσημείωτη είναι αυτή του Πωλ Βεν, ότι απεικονίζει μία νεαρή γυναίκα που υποβάλλεται σε τελετές γάμου. Αν και συχνά θεωρείται ότι ο χώρος με τις τοιχογραφίες ήταν τρικλίνιο θα μπορούσε επίσης να ήταν το λεγόμενο κουμπίκουλουμ (cubiculum), δηλαδή δωμάτιο ποικίλων χρήσεων όπως κρεβατοκάμαρα, βιβλιοθήκη, υποδοχής σημαντικών επισκεπτών.
Η βίλα, εκτός από τα δωμάτια για φαγητό και διασκέδαση, είχε και λειτουργικούς χώρους όπως ληνό (πατητήρι). Δεν ήταν ασυνήθιστο για τα σπίτια των πολύ πλούσιων να συμπεριλαμβάνουν χώρους για την παραγωγή κρασιού, ελαιόλαδου ή άλλων γεωργικών προϊόντων, ειδικά επειδή πολλοί εκλεκτοί Ρωμαίοι κατείχαν γεωργικές εκτάσεις ή οπωρώνες σε άμεση γειτνίαση με τις βίλες τους.
Η βίλα είναι εύκολα προσβάσιμη από την Πομπηία και βρίσκεται περίπου 400 μέτρα βορειοδυτικά από τα τείχη της πόλης, πέρα από έναν δρόμο με ταφικά μνημεία εκατέρωθεν. Ως προαστιακή βίλα, είχε στενή σχέση με την πόλη, αλλά ήταν ακόμα ξεχωριστή από αυτήν.
Ο ιδιοκτήτης της βίλας είναι άγνωστος, όπως συμβαίνει με πολλές ιδιωτικές κατοικίες στην περιοχή της Πομπηίας. Ωστόσο κάποια ευρήματα δίνουν δελεαστικές ενδείξεις, όπως μια χάλκινη σφραγίδα που ονομάζει τον απελεύθερο Λούσιο Ιστασίδιο Ζώσιμο (Lucius Istacidius Zosimus), πρώην υπηρέτη της ισχυρής οικογένειας Ιστασιντί (Istacidii). Διατυπώθηκε η υπόθεση, ότι είτε ήταν ιδιοκτήτης, είτε επιτηρούσε την ανοικοδόμηση της βίλας μετά τον σεισμό του 62 μ.Χ. Ωστόσο, η παρουσία ενός αγάλματος της Λιβίας, συζύγου του Αυγούστου, οδήγησε ορισμένους ερευνητές να προτείνουν ότι ήταν η ιδιοκτήτρια.
Οι επιτοίχιες νωπογραφίες
μικρογραφία|Η πρώτη νωπογραφία απεικονίζει την ανάγνωση των τελετουργιών των νυφικών μυστηρίων.
δεξιά|μικρογραφία|Η τρίτη νωπογραφία παραδοσιακά ερμηνεύεται ότι απεικονίζει τα στάδια της μύησης.
μικρογραφία|Η πέμπτη νωπογραφία απεικονίζει μια [[Διόνυσος|βακχική τελετή.]]
Οι διάσημες νωπογραφίες της Βίλας ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1909, αλλά σύντομα καταστράφηκαν από έναν συνδυασμό κακής προστασίας από τα στοιχεία της φύσης και έναν σεισμό, που σημειώθηκε τον Ιούνιο. Τα μεγάλα προβλήματα που αναπτύχθηκαν ήταν υγρασία και υπολείμματα αλατιού, που διηθήθηκαν από το έδαφος, προκαλώντας την εμφάνιση λευκών λεκέδων στην επιφάνεια των έργων ζωγραφικής. Για να εξουδετερωθεί αυτό, αφαιρέθηκαν μεγάλα τμήματα των τοιχογραφιών και επανασυνδέθηκαν, αφού οι τοίχοι ξαναχτίστηκαν με νέα πέτρα για να αντιστέκονται καλύτερα στην υγρασία και τη διήθηση αλατιού.
Σύμφωνα με τις μεθόδους συντήρησης που επικρατούσαν τότε, εφαρμόστηκαν επιχρίσματα κεριού και πετρελαίου για την απομάκρυνση των υπολειμμάτων και την παροχή προστασίας, τα οποία έχουν τη γυαλιστερή λάμψη, που είναι χαρακτηριστική στις τοιχογραφίες του 20ου / των αρχών του 21ου αιώνα. Αυτές οι επικαλύψεις αποδείχθηκαν εξαιρετικά αποτελεσματικές στην προστασία των έργων από περαιτέρω ζημιές, παρόλο που μία από τις παρενέργειες ήταν ότι παραμόρφωσε το αρχικό χρώμα, κάνοντας το κόκκινο φόντο να φαίνεται πιο σκούρο από το αρχικό χρώμα. Αργότερα το 1909 έφθασε μία γερμανική ομάδα αρχαιολόγων και ανέλαβε περαιτέρω αποκαταστάσεις.