cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας
μικρογραφία|Πινακίδα Αναγνωστικής Εταιρίας Κερκύρας|238x238εσ Η Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας είναι το παλαιότερο πνευματικό ίδρυμα στην Ελλάδα, με αδιάκοπη λειτουργία από το 1836.
Απέκτησε κοινωνικό, εκπαιδευτικό, πολιτικό και πατριωτικό χαρακτήρα, καταλαμβάνοντας σημαντικό ρόλο στην πνευματική και κοινωνική ζωή του Ιόνιου χώρου, καθώς γεννήθηκε μέσα από τις φιλελεύθερες δυτικοευρωπαϊκές αντιλήψεις των αρχών του 19ου αιώνα και την ανερχόμενη κοινή ευρωπαϊκή αντίληψη. Στα μέλη της περιλαμβάνονταν ο Διονύσιος Σολωμός, ο Ανδρέας Κάλβος, ο Ιάκωβος Πολυλάς, ο Λορέντζος Μαβίλης, ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης και πολλές άλλες εξέχουσες προσωπικότητες της Κέρκυρας κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων.
Από τις αρχές του 20ου αιώνα στεγάζεται σε ένα ιδιόκτητο εμβληματικό διώροφο κτίριο του 18ου αιώνα στο ανατολικό μέτωπο της πόλης της Κέρκυρας. Διαθέτει μια πλούσια εξειδικευμένη και διαρκώς εμπλουτιζόμενη βιβλιοθήκη (άνω των 35.000 τόμων, συμπεριλαμβανομένων σπάνιων εκδόσεων των 16ου-19ου αι.), καθώς και μοναδικές συλλογές ποικίλων αρχειακών τεκμηρίων (χειρογράφων, χαρτών, εφημερίδων, έργων τέχνης, φωτογραφιών). Παράλληλα εκδίδει το επιστημονικό περιοδικό «Δελτίο Αναγνωστικής Εταιρίας Κερκύρας» από το 1969 καθώς και άλλα έργα που σχετίζονται με το Ιόνιο.
Σήμερα αριθμεί περίπου 450 μέλη και εποπτεύεται από μια Διοικητική Επιτροπή που εκλέγεται κάθε δύο χρόνια.
Ίδρυση & Λειτουργία
μικρογραφία|Το κτήριο της Αναγνωστικής Εταιρίας από καρτ ποστάλ της δεκαετίας του 1950 Η Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας ιδρύθηκε το 1836 από δεκατέσσερις νέους Κερκυραίους διανοούμενους αστούς που είχαν μόλις επιστρέψει από Γαλλικά και Ιταλικά κυρίως Πανεπιστήμια και, έχοντας επηρεαστεί από αντίστοιχης μορφής δυτικοευρωπαϊκά σωματεία (για παράδειγμα από την Societé de Lecture de Genève), επιθυμούσαν να μεταλαμπαδεύσουν στον τόπο τους τα νέα πνευματικά και πολιτικά ρεύματα, τα οποία τότε διακινούνταν κυριότατα μέσα από τον έντυπο λόγο. Γι’ αυτό, ο αρχικός σκοπός της ίδρυσής της ήταν να συγκεντρώνει όσο το δυνατόν περισσότερα και διαφορετικής προέλευσης έντυπα: εφημερίδες, επιστημονικά περιοδικά και συγγράμματα διαφόρων ευρωπαϊκών κέντρων, τα οποία ήταν προσιτά στους χώρους της μέσω της λειτουργίας αναγνωστηρίου.
Έτσι, η Αναγνωστική Εταιρία λειτούργησε εξ αρχής ως μια Λέσχη με κοινωνικό, μορφωτικό, πολιτικό και πατριωτικό χαρακτήρα. Παράλληλα αξιοσημείωτη είναι η συνεισφορά της στην καθιέρωση της ελληνικής γλώσσας ως επίσημης γλώσσας του Ιονίου Κράτους, στην προώθηση της δημοτικής γλώσσας, στη θέσπιση της Ελευθεροτυπίας στα Επτάνησα (1848), στη μεταρρύθμιση (1850) του ανελεύθερου Συντάγματος του 1817, ενώ τα μέλη της δεν έπαψαν να αγωνίζονται για την εθνική αποκατάσταση του επτανησιακού λαού και την Ένωση με την Ελλάδα. Οι πολιτικές απόψεις της Αναγνωστικής Εταιρίας εκφράζονταν από την εφημερίδα "Πατρίς", η οποία λειτουργούσε ως άτυπο όργανο αυτής. Παράλληλα η Αναγνωστική διατήρησε στενές σχέσεις με τους πολιτικούς και πνευματικούς φορείς της Κέρκυρας και ιδιαίτερα με την Ιόνιο Ακαδημία, η πλειονότητα των καθηγητών της οποίας ήταν μέλη της Αναγνωστικής. Η περίοδος αυτή σφραγίστηκε από την καταλυτική παρουσία του Πέτρου Βράιλα Αρμένη, πρώτου προέδρου της Αναγνωστικής, ο οποίος με την μεταρρυθμιστική σκέψη του συνέβαλε στον καθορισμό των στόχων της εταιρίας και στην εξέλιξη αυτής ως ενός εκ των σημαντικότερων πολιτιστικών και πολιτικών φορέων της εποχής. Την περίοδο εκείνη ως μέλη της Αναγνωστικής αναφέρονται μεταξύ άλλων οι ποιητές Ιούλιος Τυπάλδος - Πρετεντέρης, Ανδρέας Κάλβος και Διονύσιος Σολωμός, τα αδέλφια Αυγουστίνος και Βιάρος Καποδίστριας, ο Μητροπολίτης Κέρκυρας Αθανάσιος Πολίτης, ο ευεργέτης της Αναγνωστικής και της πόλης της Κέρκυρας, Ναπολέων Ζαμπέλης, ο ιστορικός Ανδρέας Μουστοξύδης, οι πολιτικοί Δημήτριος Κουρκουμέλης, Ιωάννης Αντώνιος Δάνδολος και Ιωάννης Βαπτιστής Θεοτόκης, ο μουσουργός Νικόλαος Χαλικιόπουλος Μάντζαρος, ο υποστράτηγος Κωνσταντίνος Σμολένσκης κ.α.
Η εγκατάσταση αρκετών επιφανών μελών της Αναγνωστικής Εταιρίας στην Αθήνα αλλά και η σταδιακή παρακμή της Κέρκυρας ως περιφερειακού κέντρου είχαν ως απότοκο την βαθμιαία συρρίκωνση της Αναγνωστικής. Ωστόσο, ακόμα και εκείνη την περίοδο μεταξύ των μελών της αναφέρονται επιφανείς προσωπικότητες της Κέρκυρας όπως οι Γεράσιμος Μαρκοράς, ποιητής, Στυλιανός Λυκούδης, αξιωματικός του στρατού, Σπυρίδων Ζαβιτσιάνος, Γεώργιος Θεοτόκης, πρωθυπουργός, κ.α. Το 1893 η γενική συνέλευση της Αναγνωστικής ενέκρινε παμψηφεί την είσοδο γυναικών στην Εταιρία, δείγμα του φιλελεύθερου πνεύματος που επικρατούσε στις τάξεις αυτής. Κατά τις αρχές του 20ου αιώνα η Αναγνωστική Εταιρία συγκέντρωσε στους κόλπους την αφρόκρεμα της κερκυραϊκής διανόησης που με την παρουσία τους συνέβαλαν στην διατήρηση της κερκυραϊκής ταυτότητας και φυσιογνωμίας στα γράμματα και τις τέχνες. Είναι ενδεικτικό ότι μεταξύ των δραστήριων μελών της συγκαταλέγονταν εκείνη την εποχή οι λογοτέχνες Ιάκωβος Πολυλάς, Λορέντζος Μαβίλης (γραμματέας της Αναγνωστικής) και Κωνσταντίνος Θεοτόκης, οι ιδιοκτήτες του Λιθογραφείου Ασπιώτη, Γεράσιμος, Κωνσταντίνος και Νικόλαος Ασπιώτης, ο καθηγητής Δημόσιας Οικονομίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Ανδρέας Ανδρεάδης, ο ινδολόγος Ανδρέας Κεφαλληνός, οι ζωγράφοι Λυκούργος Κογεβίνας και Άγγελος Γιαλλινάς, ο μουσουργός Σπυρίδων Σαμάρας, ο πολιτικός Ξενοφών Στρατηγός κ.α.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου το κτήριο της Αναγνωστικής επιτάχθηκε από τις ιταλικές αρχές ενώ υπέστη και βομβαρδισμούς από τα γερμανικά αεροπλάνα. Το 1979 η Μαρία Δεσύλλα, απόγονος της οικογένειας Καποδίστρια και δραστήριο μέλος της κερκυραϊκής κοινωνίας που χρημάτισε δήμαρχος Κέρκυρας, δώρισε την οικογενειακή εξοχική κατοικία της στη Φιλαρμονική Εταιρία Κέρκυρας, την Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών και την Αναγνωστική Εταιρεία. Σήμερα λειτουργεί ως "Μουσείο Καποδίστρια – Κέντρο Καποδιστριακών Μελετών" υπό την διοίκηση των τριών προαναφερόμενων ιδρυμάτων.
Η Αναγνωστική Εταιρία Κέρκυρας μαζί με την Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών και την Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας κατέχει επίσης το Μουσείο Καποδίστρια έπειτα από δωρεά της Μαρίας Δεσύλλας-Καποδίστρια το 1979.
Το 1978 η Ακαδημία Αθηνών τίμησε την Αναγνωστική Εταιρία για την αδιάλειπτη και πολύμορφη δράση της.
Βιβλιοθήκη
μικρογραφία|Βιβλιοθήκη Αναγνωστικής Εταιρίας Κερκύρας Η βιβλιοθήκη της Αναγνωστικής Εταιρίας στεγάζεται στον πρώτο όροφο και φιλοξενεί περισσότερους από 35.000 τόμους. Πυρήνας αυτής αποτελεί η επτανησιακή συλλογή της, η οποία αριθμεί περίπου 7.000 τόμους και πλήθος άλλων τεκμηρίων όπως χάρτες, έντυπα και χειρόγραφα. Φιλοξενεί, επίσης, σημαντική συλλογή μονοφύλλων (άνω των 1.000) μεταξύ των οποίων και αντίτυπο της προκήρυξης της 9ης Οκτωβρίου 1798 του Νέλσωνος προς τους Επτανήσιους, τα αρχειακά τεκμήρια της διοίκησης της ίδιας της Εταιρίας καθώς και εκατοντάδες αρχεία επιφανών ανδρών και γυναικών που συνέδεσαν το όνομά τους με την Κέρκυρα. Στα τελευταία συγκαταλέγεται το αρχείο του Λόρδου Γκίλφορντ, το οποίο αποκτήθηκε σε δημοπρασία το 1981 και περιλαμβάνει την αλληλογραφία του Γκίλφορντ με προσωπικότητες της εποχής.
Κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960 η Αναγνωστική έγινε αποδέκτης σημαντικών δωρεών με κυριότερες των βιβλιοθηκών Α. Μπαλάνου και Νάκη Πιέρρη που αριθμούσαν 2.000 και 8.500 τόμους αντίστοιχα. Επιπλέον ο Νάκης Πιέρρης παραχώρησε πλήθος χαρτών, επίπλων και εντύπων της εποχής μεταξύ των οποίων και το προσωπικό γραφείο του Ιωάννη Καποδίστρια κατά την θητεία του ως Συμβούλου Επικρατείας της Επτανήσου Πολιτείας.
Σήμερα ο κατάλογος της βιβλιοθήκης είναι προσβάσιμος μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας openABEKT του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης.
Το κτήριο
Η Αναγνωστική Εταιρία Κέρκυρας στεγάζεται ήδη από το 1921 σε τριώροφο κτήριο του 18ου αιώνα στη γωνία των σημερινών οδών Καποδίστριου και Σοφοκλέους Δούσμανη στη βάση του λόφου του Καμπιέλου. Το οίκημα ανήκε στον Γερμανό έμπορο Μαρτίνο Φελς μέχρι το 1928, οπότε και αγοράστηκε από την Αναγνωστική Εταιρία.
Την δεκαετία του 1930 η πρόσοψη τροποποιήθηκε σε σημαντικό βαθμό με την προσθήκη στοιχείων ξένων προς την βενετσιάνικη αρχιτεκτονική. Κατά τη διάρκεια της ιταλικής κατοχής το κτήριο βομβαρδίστηκε από την γερμανική αεροπορία χωρίς, όμως, να προκληθούν ανεπανόρθωτες ζημιές. Την δεκαετία του 1980 πραγματοποιήθηκαν νέες εργασίες εκ των οποίων η κυριότερη ήταν η αποκατάσταση της πρόσοψης στην μορφή που είχε κατά τον 19ο αιώνα σύμφωνα με το σχέδιο του Βρετανού ζωγράφου Lear.
Μπιένο
Το Μπιένο (ιταλικά: Bieno) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Χατζηπαύλου
Το ελληνικό επίθετο Χατζηπαύλου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Τσάκωνας
Το ελληνικό επίθετο Τσάκωνας μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ζωολογικός κήπος του Ροστόφ επί του Ντον
Ο ζωολογικός κήπος Ροστόφ επί του Ντον είναι ένας από τους μεγαλύτερους ζωολογικούς κήπους στη Ρωσία, που καλύπτει σχεδόν 90 εκτάρια. Βρίσκεται στο Ροστόφ επί του Ντον και φιλοξενεί πάνω από 5.000 ζώα, συμπεριλαμβανομένων πολύ σπάνιων ειδών, όπως η τίγρη της Σιβηρίας.
Ο ζωολογικός κήπος είναι μέλος 38 προγραμμάτων, που εμπλέκονται στη διατήρηση των ζώων, που απειλούνται με εξαφάνιση και ήταν ένας από τους πρώτους ζωολογικούς κήπους στην Ευρώπη που εκτράφηκαν θαλασσαετοί. Διαθέτει ζώα όπως τίγρεις, λιοντάρια, πυγμαίους ιπποπόταμους, ασιατικούς ελέφαντες, κατσίκες του Νταγκεστάν και του Bezoar, σιαμαίους κροκόδειλους και φλαμίνγκο. Ο ζωολογικός κήπος του Ροστόφ επί του Ντον είναι μέλος του Διεθνούς Πληροφοριακού Συστήματος Ειδών. Ένα μεγάλο πάρκο είναι ένα κύριο χαρακτηριστικό του ζωολογικού κήπου, καθιστώντας τον ένα δημοφιλές μέρος μεταξύ των ντόπιων πολιτών.
Ιστορία
Ο ζωολογικός κήπος ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1927, για να χρησιμεύσει ως χώρος για κατοικίδια για ένα κοντινό σχολείο που φέρει το όνομα του Στρατάρχη Σεμιόν Μπουντιόνι (τώρα γνωστό ως Σχολείο Νο. 43 στην οδό Μπουντεννόφσκι, 64). Ο Βλαντιμίρ Κέγκελ ήταν ο πρώτος διευθυντής του ζωολογικού κήπου. αριστερά|μικρογραφία| Ζωολογικός κήπος Ροστόφ επί του Ντον, Αύγουστος 2009 δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| [[Αμμότραγος στο ζωολογικό κήπο του Ροστόφ-ον-Ντον, 2010]] Η συλλογή ζώων του σχολείου μεταφέρθηκε στα περίχωρα της πόλης το φθινόπωρο του 1929.
Το 1930, μερικά εξωτικά ζώα, όπως ελέφαντες, λιοντάρια, τίγρεις, πούμα, λεοπαρδάλεις, κροκόδειλοι, θαλάσσια λιοντάρια, πύθωνες, μαϊμούδες, παπαγάλοι, λάμα και στρουθοκάμηλοι προστέθηκαν στον ζωολογικό κήπο.
Το 1935, ο πληθυσμός του ζωολογικού κήπου είχε μια σημαντική αύξηση στην ποσότητα των νεογέννητων πτηνών. Ως αποτέλεσμα, ο ζωολογικός κήπος Ροστόφ-ον-Ντον παρείχε αυτά τα πουλιά σε ζωολογικούς κήπους σε όλη τη Σοβιετική Ένωση καθώς και σε ζωολογικούς κήπους στην Κίνα και τη Ρουμανία.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2009, ο ζωολογικός κήπος Ροστόφ-ον-Ντον δέχθηκε τρεις ελέφαντες, οι οποίοι είχαν κρατηθεί στο παρελθόν στον ζωολογικό κήπο Φρίντριχσφέλντε του Βερολίνου. Ο ζωολογικός κήπος, που δεν είχε ελέφαντες για περισσότερα από είκοσι χρόνια, τώρα τους φιλοξενεί με αντάλλαγμα μια πολική αρκούδα. Τον Δεκέμβριο του 2010, ένα θηλυκό μωρό ελέφαντα γεννήθηκε στον ζωολογικό κήπο.
Συλλογή
Ο ζωολογικός κήπος είναι ένας από τους μεγαλύτερους ζωολογικούς κήπους στη Ρωσία. Φιλοξενεί περίπου 5.000 ζώα που ανήκουν σε 400 είδη. Πολλά από αυτά τα είδη περιλαμβάνονται σε διάφορους καταλόγους σπάνιων και απειλούμενων ειδών: 105 είδη περιλαμβάνονται στον Κόκκινο Κατάλογο της IUCN, 33 είδη στο Κόκκινο Βιβλίο της Ρωσίας και 132 είδη περιλαμβάνονται στα παραρτήματα της Σύμβασης CITIES. Ο ζωολογικός κήπος Ροστόφ-ον-Ντον συνεργάζεται με κορυφαίους επιστημονικούς και δημόσιους οργανισμούς από όλο τον κόσμο για την προώθηση της διατήρησης σπάνιων και εξαφανιζόμενων ειδών ζώων.
Ο ζωολογικός κήπος του Ροστόφ-ον-Ντον ήταν μια από τις πρώτες εγκαταστάσεις στην Ευρώπη για την αναπαραγωγή θαλασσαετών. Υπάρχει επίσης ένα τμήμα του ενυδρείου, που παρουσιάζει μια ποικιλία από κατοίκους του υποβρύχιου κόσμου - από τα ψάρια της περιοχής Ντον έως τα σπάνια σαλάχια του γλυκού νερού και τα καβούρια από τη Νότια Αμερική. Υπάρχουν πολλοί κροκόδειλοι από τη Νοτιοανατολική Ασία, μια ποικιλία από χελώνες, φίδια από την Κεντρική Ασία, την Αφρική, την Αμερική, καθώς και άλλα εξωτικά ερπετά που φυλάσσονται σε τερράριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ζωολογικοί κήποι στη Ρωσία Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Ροστόφ επί του Ντον Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Ροστόφ επί του Ντον
Δημοκρατία του Ούζιτσε
Η Δημοκρατία του Ούζιτσε ήταν επίσης γνωστή ως Σοβιετική Δημοκρατία του Ούζιτσε (στα σερβικά: Ужичка совјетска република και Užička sovjetska republika) ή, με περισσότερο οικείο τρόπο, ως Σοβιετία (στα σερβικά : Совјетија και Sovjetija).
Πλαίσιο
Στις 25 Μαρτίου 1941, υπό την πίεση του Χίτλερ, ο Πρόεδρος του Σερβικού Συμβουλίου, Ντράγκισα Τσβέτκοβιτς, και ο Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεών του υπέγραψαν στη Βιέννη την προσχώρηση της Γιουγκοσλαβίας στο τριμερές σύμφωνο, τοποθετώντας, με αυτό τον τρόπο, την χώρα στο πλευρό των δυνάμεων του Άξονα. Στο Βελιγράδι, η απόφαση αυτή προκάλεσε άμεσα μεγάλο αριθμό σημαντικών διαδηλώσεων στους δρόμους, ενώ ένα πραξικόπημα υποχρέωσε τον Πρίγκιπα Παύλο στην αποχώρηση από την εξουσία και οδήγησε στην εγκατάσταση στον θρόνο του Βασιλέα Πέτρου Β΄ προ της ενηλικίωσής του. Η συμφωνία με τους Ναζί αποκηρύχθηκε. Ως συνέπεια, στις 6 Απριλίου 1941, το Βελιγράδι βομβαρδίστηκε από την Luftwaffe. Η Γιουγκοσλαβία κυριεύθηκε και, στις 17 Απριλίου 1941, η Σερβία υποχρεώθηκε σε συνθηκολόγηση. Η Κεντρική Σερβία και το Μπανάτο τέθηκαν υπό τον έλεγχο των Ναζί, ενώ μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας υπό την ηγεσία του Στρατηγού Μίλαν Νέντιτς εγκαταστάθηκε στο Βελιγράδι από τον κατακτητή. Μετά την παραβίαση του γερμανικού-σοβιετικού συμφώνου από τη Ναζιστική Γερμανία, ο Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, ηγέτης των Παρτιζάνων Κομμουνιστών, απηύθυνε κάλεσμα για εξέγερση στις 1 Ιουλίου 1941.
Η εφήμερη δημοκρατία
Μετά την μάχη του Ντρέζνικ, στις 18 Αυγούστου 1941, οι Παρτιζάνοι του Τίτο ενίσχυσαν τις θέσεις τους και, στις 24 Σεπτεμβρίου 1941, πέτυχαν να απελευθερώσουν το Ούζιτσε. Ωστόσο, στις 29 Νοεμβρίου 1941 έλαβε χώρα η μάχη της Καντίνγιατσα, στην διάρκεια της οποίας οι Κομμουνιστές μαχητές ηττήθηκαν. Στις 1 Δεκεμβρίου 1941 η εφήμερη Δημοκρατία του Ούζιτσε έλαβε τέλος. Η πλειοψηφία των Παρτιζάνων τράπηκαν σε φυγή, βρίσκοντας καταφύγιο στη Βοσνία, στο Σαντζάκ και το Μαυροβούνιο, προτού ανασυνταχθούν στην Φότσα της Βοσνίας.
Έδαφος και οργάνωση
Η Δημοκρατία του Ούζιτσε περιελάμβανε σχεδόν το σύνολο του δυτικού τμήματος της Κεντρικής Σερβίας, ενώ είχε περισσότερους από 300,000 κατοίκους ως πληθυσμό. Ευρισκόταν μεταξύ της γραμμής Βάλιεβο-Μπάγινα Μπάστα (στα βόρεια), του ποταμού Ντρίνα (στα δυτικά), της Ζάπαντνα Μόραβα (στα ανατολικά) και της περιοχής του Σαντζάκ (στα νότια).
Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν ο Ντραγκόιλο Ντούντιτς, ενώ Αντιπρόεδρος, επισήμως αναφερόμενος ως Γενικός Γραμματέας, ο Γιόσιπ Μπροζ Τίτι. Η κυβέρνηση αποτελείτο από τα συμβούλια του λαού (odbori). Οι Κομμουνιστές έχτισαν σχολεία και εξέδωσαν εφημερίδα με το όνομα Borba, «Ο Αγώνας».
Στο απόγειο της επιτυχίας τους, πέτυχαν να θέσουν σε λειτουργία ταχυδρομική υπηρεσία και να ελέγχουν περίπου 145 χμ. σιδηροδρομικού δικτύου. Ένα εργοστάσιο πυρομαχικών ήταν εγκατεστημένο στα υπόγεια της Τράπεζας του Ούζιτσε.
Ταινία
Μια ιστορική ταινία, γυρισμένη το 1974, με τον τίτλο Užička republika (Η Δημοκρατία του Ούζιτσε), σε σκηνοθεσία του Ζίβοραντ «Ζίκα» Μίτροβιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας Κατηγορία:Αντιστασιακά κινήματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γιουγκοσλαβίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Λέθμπριτζ
Το Λέθμπριτζ (αγγλικά: Lethbridge) είναι πόλη στην επαρχία της Αλμπέρτας του Καναδά. Με καταγεγραμμένο πληθυσμό 101.482 κατοίκων στην δημοτική απογραφή του 2019 το Λέθμπριτζ έγινε η τέταρτη πόλη της Αλμπέρτας που ξεπέρασε τους 100.000 ανθρώπους. Τα πλησίον καναδικά βραχώδη όρη συνεισφέρουν στα ζεστά καλοκαίρια της πόλης, τους ήπιους χειμώνες και το ανεμώδες κλίμα. Το Λέθμπριτζ βρίσκεται νοτιοανατολικά του Κάλγκαρι στον ποταμό Όλντμαν.
Το Λέθμπριτζ είναι το εμπορικό, οικονομικό, μεταφορικό και βιομηχανικό κέντρο της νότιας Αλμπέρτας. Η οικονομία της πόλης αναπτύχθηκε από την εξόρυξη άνθρακα στα τέλη του 19ου αιώνα και τη γεωργία στις αρχές του 20ου αιώνα. Το ήμισυ του εργατικού δυναμικού απασχολείται στον τομέα της υγείας, της εκπαίδευσης, του λιανικού εμπορίου και της φιλοξενίας και οι πέντε κύριοι εργοδότες είναι κυβερνητικοί. Το μόνο πανεπιστήμιο στην Αλμπέρτα νότια του Κάλγκαρι βρίσκεται στο Λέθμπριτζ και δύο από τα τρία κολέγια στη νότια Αλμπέρτα έχουν πανεπιστημιουπόλεις μέσα στην πόλη. Οι πολιτιστικοί χώροι στην πόλη περιλαμβάνουν θέατρα τέχνης, μουσεία και αθλητικά κέντρα. Ήταν η τοποθεσία της ARCHES, της πιο πολυάσχολης μονάδας χρήσης φαρμάκων της Βόρειας Αμερικής από τον Μάρτιο του 2018 έως τον Αύγουστο του 2020, στην οποία δόθηκε η προσωνυμία «νέο ορόσημο» από το The Star.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλμπέρτας
Μπλέτζο Σουπεριόρε
Το Μπλέτζο Σουπεριόρε (ιταλικά: Bleggio Superiore) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Γκαλεότο Α΄ Μαλατέστα
Βιογραφία
Γεννημένος στο Ρίμινι, ήταν γιος του Παντόλφο Α΄ κυρίου του Ρίμινι & του Πέζαρο και αδελφός του Mαλατέστα Γ΄ του Καταστροφέα.
Το 1333 αιχμαλωτίστηκε, ενώ πολιορκούσε τη Φεράρα, αλλά σύντομα ελευθερώθηκε και πολέμησε μαζί με τον εξάδελφό του Φεραντίνο Μαλατέστα ενάντια στον παπικό αντιπρόσωπο (legatus) στη Ρομάνια. Όταν ο τελευταίος συνωμότησε εναντίον του, ο Γκαλεότο τον φυλάκισε και αυτοανακηρύχθηκε κύριος του Ρίμινι. Ο πόλεμος μεταξύ των δύο κράτησε μέχρι το 1343. Ο Λουδοβίκος Δ΄ της Βαυαρίας τον έκανε επίσης κύριο του Φάνο.
μικρογραφία|250x250εσ|Το Φρούριο των Μαλατέστα στο Άσκολι Πιτσένο, που κτίστηκε από τον Γκαλεότο και αργότερα ανακατασκευάστηκε από τον [[Αντόνιο ντα Σανγκάλλο ο Νεότερος|Aντόνιο ντα Σανγκάλο τον Νεότερο.]]
Μετά την ήττα από τον δε Αλμπόρνοζ, ο Οίκος του έγινε παπικός εκπρόσωπος (vicarius) στο Ρίμινι, το Πέζαρο, το Φάνο και το Φοσσομπρόνε. Το 1356 πήρε μέρος στη σταυροφορία, που κηρύχθηκε κατά του Ορντελάφι του Φορλί. Το 1360 έγινε αρχιστράτηγος από τη βασίλισσα Ιωάννα Α΄ της Νάπολης, αλλά αργότερα μεταπήδησε στη Δημοκρατία της Φλωρεντίας και στη συνέχεια ξανά στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το 1372 ο πάπας Γρηγόριος ΙΑ΄ επιβεβαίωσε τον Γκαλεότο Α΄ ως γενικό διοικητή του παπικού Στρατού εναντίον του Μπερναμπό Βισκόντι, τον οποίο νίκησε στο Μοντιτσιάρι, κοντά στη Μπρέσια, τον επόμενο χρόνο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Eλιζαμπέτα ντα Βαράνο και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Μαλατέστα
Βαρόνη Μαρία Βετσέρα
μικρογραφία| Το οικόσμηο του Άλμπιν, Βαρόνου φον Βέτσερα, πατέρα της Μαρία. μικρογραφία| Η τελευταία φωτογραφία της Μαρία, Βαρόνης φον Βετσέρα (στα δεξιά), φορώντας το φόρεμα στο οποίο θάφτηκε. Στα αριστερά βρίσκεται η [[Μαρία Λουίζα του Λάρις-Βάλερσεε|Μαρία Λουίζα, Κόμισσα του Λάρις-Βάλερσεε φον Μόενιχ, η ξαδέλφη του πρίγκιπα του Ροδόλφου, η οποία κανόνιζε τα ραντεβού μεταξύ του και της Βετσέρα.]] Η Μαρία Αλεξαντρίνα, Βαρόνη φον Βετσέρα (19 Μαρτίου 1871 - 30 Ιανουαρίου 1889), ήταν μέλος της αυστριακής 'δεύτερης κοινωνίας' (νέα αριστοκρατία) και μία από τις ερωμένες του Ροδόλφου, Πρίγκηπα Διαδόχου της Αυστρίας. Η Βετσέρα και ο Ροδόλφος βρέθηκαν νεκροί από φαινομενική αυτοκτονία, στο κυνηγετικό κατάλυμα του, το Μάγιερλινκ τον Ιανουάριο του 1889, ένα γεγονός γνωστό ως το Περιστατικό του Μάγιερλινκ.
Νεαρή ηλικία
Η Μαρία ήταν το τρίτο παιδί του Άλμπιν φον Βετσέρα, διπλωμάτη στην αυστριακή αυτοκρατορική αυλή και της πολύ νεότερης συζύγου του, Χελένε (επίσης γνωστή ως Ελένη) Μπαλτάτσι, μέλος μίας πλούσιας ελληνικής ευγενούς οικογένειας από το νησί της Χίου, τότε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Άλμπιν, ο οποίος έγινε βαρόνος το 1870 από τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ, ήταν 22 ετών μεγαλύτερος από τη νεαρή και κοινωνικά φιλόδοξη σύζυγό του. Η Μαρία είχε τρία αδέλφια: τη Γιοχάννα (γνωστή ως Χάννα), τον Λάντισλαους και τον Φραντς Άλμπιν. Και οι δύο αδελφές της Χελένε είχαν παντρευτεί κόμητες και η Μαρία και την αδελφή της αναμένονταν να βελτιώσουν την κοινωνική θέση της οικογένειας συνεχίζοντας την παράδοση των γάμων με σημαντικές οικογένειες.
Η Μαρία φον Βετσέρα παρακολούθησε μία σχολή προετοιμασίας θηλέων για ευγενείς. Αυτά τα αποκλειστικά οικοτροφεία, για κορίτσια ευγενικής καταγωγής μεταξύ 12 και 17 ετών, προσανατολίστηκαν σε μία ηθική εκπαίδευση, όχι μία ακαδημαϊκή, η οποία θεωρήθηκε ότι δίνει σε μία νεαρή γυναίκα «πνευματικές προσδοκίες». Αυτά τα ινστιτούτα τόνιζαν τις κοινωνικές χάρες: τα γαλλικά, τη μουσική, το σχέδιο, το χορό και τη χειροτεχνία, προετοιμάζοντας τις νέες γυναίκες για τους ρόλους τους στην κοινωνία ως αριστοκρατικές γυναίκες και μητέρες.
Η οικογένεια Βετσέρα ήταν μέρος της έξυπνης κοινωνίας, του μέρους της κοινωνίας που αν και δεν είχε εντυπωσιακό γενεαλογικό δέντρο, είχε πλούτο και τραβούσε πλέον την προσοχή των ηγετών. Η Χελένε φον Βετσέρα διοργάνωνε πολυτελή πάρτι σε μία προσπάθεια κοινωνικοποίησης με τα ανώτερα κλιμάκια της αυστριακής αυλής, όλα για να γνωρίσει την κόρη της στους πιο κατάλληλους άντρες. Διάσημη για την "κομψότητα και το γούστο της στο ντύσιμο", απέκτησε το ψευδώνυμο "Ο άγγελος των ιπποδρομιών" για την αγάπη της για τις ιπποδρομίες στο γήπεδο Φρόντενάου. Ήταν πολύ προφανές για την αυτοκρατορική οικογένεια, ότι η Βετσέρα προετοιμαζόταν κατάφωρα από τη μητέρα της για έναν ευνοϊκό γάμο. Η αυτοκράτειρα Ελισάβετ σημείωσε το 1877: «Η κυρία Βετσέρα θέλει να έρθει στο παλάτι και να κερδίσει αναγνώριση την οικογένειά της». Η κόμισσα Λάρις φον Μόενιχ, ανιψιά της Αυτοκράτειρας και μία από τις στενότερες φίλες της Βετσέρα, ισχυρίστηκε ότι της είχε εμπιστευτεί: "Η Μαμά δεν έχει αγάπη για μένα. . . . Από τότε που ήμουν μικρό κορίτσι, μου φέρεται σαν κάτι που σκοπεύει να το πετάξω στο καλύτερο πλεονέκτημα."
Σχέση με τον Πρίγκιπα Ροδόλφο της Αυστρίας
Η Μαρία φον Βετσέρα συναντήθηκε με τον Ροδόλφο, Πρίγκηπα Διάδοχο της Αυστρίας, τον Νοέμβριο του 1888 και ξεκίνησαν μια τρίμηνη σχέση. Άλλες αναφορές, ωστόσο, περιγράφουν τη σχέση τους ως διάρκειας τριών ετών, κάτι που θα έκανε τη Βετσέρα περίπου 15 όταν συναντήθηκαν.
Λαμβάνοντας υπόψη τις φιλοδοξίες της μητέρας της και το γεγονός ότι o Ροδόλφος ήταν παντρεμένος με την Στεφανία του Βελγίου, η οικογένεια και οι φίλοι της βρήκαν αυτή τη σχέση ανόητη και ενδεχομένως κοινωνικά επιλήψιμη και για την οικογένεια. Όταν η Χελένε ανακάλυψε ότι η Μαρία έστειλε στον Ροδόλφο μία προσωπικά χαραγμένη θήκη τσιγάρου, είπε: «Συμβιβάζεται όταν είναι μόλις 17 ετών και έτσι καταστρέφει όχι μόνο τη ζωή της αλλά και τη ζωή των αδελφών της και της μητέρας της... "
Η Μωρίν Άλλεν, μία Αμερικανίδα φίλη της Βετσέρα, θυμόταν ότι δεν έπαιρνε αυτήν την σχέση της ή κάποια από τις προηγούμενες επιπόλαια, ότι "ήταν πολύ σοβαρή...οι άνθρωποι της απέδιδαν τα εύσημα επειδή δεν έπαιρνε ελαφριά την αγάπη, αλλά αρκετά σοβαρά." Ενώ ο Ροδόλφος δεν είχε μόνο γυναίκα και παιδί, αλλά και άλλες ερωμένες, η Βετσέρα δεν κυνηγούσε άλλους επιλέξιμους άντρες, αλλά αντ 'αυτού εστίασε όλη της την προσοχή στον πρίγκιπα. Φαίνεται ότι πίστευε ότι θα μπορούσε να είναι μία αξιόπιστη απειλή για την πριγκίπισσα Στεφανία, ίσως ακόμη και να σφετεριστεί τη θέση και τον τίτλο της, αλλά φαίνεται ότι δεν γνώριζε ότι ο Ροδόλφος είχε ταυτόχρονα σοβαρή σχέση με την ηθοποιό Μίτσι Κάσπαρ.
Ο Ροδόλφος φέρεται να πρότεινε ένα παρόμοιο σύμφωνο αυτοκτονίας στην 24χρονη Κάσπαρ, ένα μήνα πριν από το θάνατό του στο Μάιερλινγκ, το οποίο εκείνη απέρριψε, υποθέτοντας ότι ήταν αστείο. Η Βετσέρα μπορεί να ήταν η δεύτερη επιλογή του Ροδόλφου στην αναζήτηση ενός συντρόφου στο θάνατο, αλλά φαίνεται ότι δεν ερμήνευσε την πρότασή του ως υπόνοια ενός απελπισμένου άνδρα που δεν ήθελε να πεθάνει μόνος του. Η οικογένεια και οι φίλοι της προσπάθησαν να τονίσουν ότι ο αυτοκράτορας και το Βατικανό δεν θα συναινούσαν ποτέ στη διάλυση του γάμου του Ροδόλφου και η Βετσέρα συνειδητοποίησε αναμφίβολα ότι κάποια στιγμή θα έπρεπε να εκπληρώσει την υποχρέωσή της προς την οικογένειά της και να παντρευτεί κάποιον που ήταν κατώτερος του Ροδόλφου. Έγραψε: "Αν μπορούσα να του δώσω τη ζωή μου, θα ήθελα να το κάνω, γιατί τι σημαίνει η ζωή για μένα;"
Ένας από τους γραμματείς του είναι αρκετά εμφατικός ότι ενώ η Βετσέρα, την οποία έβλεπε ως «κάπως επιφανειακή και συναισθηματική δεσποινίδα» που, ενώ έδειχνε «μία ζωντάνια και μία λάμψη που θα έδειχνε αρμόζουσα σε μία πολύ λαμπρή Γαλλίδα», ήταν «μία γυναίκα χωρίς σοβαρή σκέψη» και δεν ήταν η γυναίκα που συνήθως προσέλκυε τον Ροδόλφο, που είχε πνευματικά ενδιαφέροντα, αν και αναγνώρισε ότι ο Ροδόλφος ενδιαφερόταν για τις πολιτικές απόψεις των άλλων ερωμένων του στο βαθμό που ήταν γνωστό να αντανακλούν τι σκέφτηκαν οι άνδρες συγγενείς τους. Ο στενός φίλος του Ροδόλφου, ο καθηγητής Ούντελ, εξήγησε περαιτέρω την «παράξενη επιλογή» του άρχοντα του. Είπε ότι η Βετσέρα μοιραζόταν ένα ορισμένο «μυστικιστικό ταμπεραμέντο» με τον αρχιδούκα, ο οποίος θα μπορούσε να είναι «ο πιο μυστικιστής των ανδρών», καθώς επέδειξε μια «ισχυρή φλέβα δεισιδαιμονίας».
Θάνατος
Η Βετσέρα και ο Πρίγκιπας Ροδόλφος της Αυστρίας βρέθηκαν νεκροί σε προφανή αυτοκτονία-δολοφονία στο κυνηγετικό κατάλυμα του.
''Μία συχνή αναφορά... λέει ότι ο πρίγκηπας πυροβολήθηκε στην καρδιά και πισώπλατα, μία άποψη που συμφωνεί με την πρώτη αναφορά - ότι το πτώμα βρέθηκε ξαπλωμένο στη δεξιά πλευρά. Η ίδια αναφορά υποστηρίζει ότι η δεσποινίδα Βετσέρα πυροβολήθηκε στον αριστερό κρόταφο - μία άποψη που συμπίπτει με την υπόθεση ότι το παράθυρο αριστερά από τον καναπέ ήταν ανοιχτό και οι κοιμώμενοι δολοφονήθηκαν. Ο δρ. Βίνταχόφερ μπήκε αμέσως στο δωμάτιο του αρχιδούκα, όπου το πτώμα ήταν ξαπλωμένο, ενώ αυτό της δεσποινίδας Βετσέρα είχε μεταφερθεί σε ένα διπλανό δωμάτιο, είχε αφεθεί σε έναν καναπέ και κρυφτεί τελείως με ένα απλό λευκό κάλυμμα, αναμένοντας την άφιξη των συγγενών της που είχαν κληθεί άμεσα... Αν και μπήκα στο δωμάτιο που κειτόταν η κοπέλα, η θέση του τραπεζιού, που ήταν παράλληλο με τον καναπέ με εμπόδισε από το να παρατηρήσω λεπτομερώς το πτώμα.''
Συνέπεια
δεξιά|μικρογραφία|344x344εσ| Νεκροταφείο στο Χάιλιγκενκροϊτς, [[Κάτω Αυστρία - τάφος με την ένδειξη "Μαρία, Βαρόνη φον Βετσέρα'".]] μικρογραφία|250x250εσ| Η αποχαιρετιστήρια επιστολή της Βετσέρα στη μητέρα της. Χωρίς δικαστική έρευνα, οι θείοι της Βέτσερα κλήθηκαν να αφαιρέσουν το σώμα της ανιψιάς τους από το Μάιερλινγκ όσο το δυνατόν πιο κρυφά και να το θάψουν εξίσου διακριτικά. Στη μητέρα της απαγορεύτηκε να παρευρεθεί. Μία αναφορά υποστηρίζει ότι αυτό επιτεύχθηκε εκείνο το βράδυ, με το σώμα της ανιψιάς τους να κάθεται στην άμαξα ανάμεσα τους, στηριζόμενο από ένα σκουπόξυλο που ωθήθηκε στο πίσω μέρος του φορέματος της. Το πτώμα της Βετσέρα μεταφέρθηκε σε νεκροταφείο σε μοναστήρι Κιστερκιανών λίγα μίλια μακριά στο Χάιλιγκενκροιτζ, αλλά επειδή ο θάνατός της θεωρήθηκε αυτοκτονία, οι θείοι της έπρεπε να πείσουν τον ηγούμενο να δώσει την άδειά του για χριστιανική ταφή με την αιτιολογία ότι είχε αποφάσισε να αυτοκτονήσει μόνο λόγω προσωρινής απώλειας της λογικής της. Μόνο αργότερα εμφανίστηκε η επίσημη έκδοση της ιστορίας, επιβεβαιώνοντας ότι ο Ροδόλφος πυροβόλησε την Βετσέρα και μετά τον εαυτό του.
Στις 16 Μαΐου 1889, η μητέρα της Βέτσερα άνοιξε τον τάφο της κόρης της και τα λείψανα της ξαναθάφτηκαν λίγα μέτρα μακριά σε μία μόνιμη τοποθεσία. Το ξύλινο φέρετρο αντικαταστάθηκε από χάλκινο και οικοδομήθηκε ένα απλό μνημείο από την οικογένεια.
Η επίσημη ιστορία της δολοφονίας-αυτοκτονίας ήταν αδιαμφισβήτητη μέχρι λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1946, τα Σοβιετικά στρατεύματα κατοχής, ελπίζοντας ίσως να λεηλατήσουν τα κοσμήματα και άλλα πολύτιμα αντικείμενα που θεωρούσαν ότι υπήρχαν μέσα, αφαίρεσαν την πλάκα γρανίτη που κάλυπτε τον τάφο και έσπασαν στο φέρετρο της Βετσέρα. Αυτό δεν ανακαλύφθηκε μέχρι το 1955, όταν ο Κόκκινος Στρατός αποσύρθηκε από την Αυστρία. Όταν οι πατέρες του μοναστηριού επισκεύασαν τον τάφο, είδαν ένα μικρό σκελετό μέσα στο κατεστραμμένο χάλκινο φέρετρο. Παρατήρησαν το κρανίο, το οποίο φάνηκε να μην έχει τρύπες από σφαίρες.
Το 1959, ένας νεαρός γιατρός με την ονομασία Γκερντ Χόλλερ, ο οποίος ήταν τοποθετημένος στην περιοχή, συνοδευόμενος από ένα μέλος της οικογένειας Βετσέρα καθώς και ειδικούς σε νεκρικές συντηρήσεις, επιθεώρησε τα λείψανα της. Τα οστά ήταν σε αταξία, αλλά τα παπούτσια της Βετσέρα και μία ποσότητα μακριών μαύρων μαλλιών βρέθηκαν στο φέρετρο. Ο Χόλλερ εξέτασε προσεκτικά το κρανίο και άλλα οστά για ίχνη τρύπας από σφαίρες, αλλά δήλωσε ότι δεν βρήκε τέτοια πληγή. Η κοιλότητα του κρανίου έδειξε μια περιοχή τραύματος, η οποία θα μπορούσε να είχε προκληθεί από τυμβωρύχους, αλλά επίσης ενδεχομένως έδειξε ότι η Βετσέρα είχε πεθάνει από ένα χτύπημα στο κρανίο της. Αυτό θα υποστηρίζει τη θεωρία ότι δεν δολοφονήθηκε από τον Πρίγκηπα.
Ο Χόλλερ ισχυρίστηκε ότι υπέβαλε αναφορά στην Αγία Έδρα για να επιθεωρήσει τα αρχεία του περιστατικού του 1889, συμπεριλαμβανομένων αρχείων σχετικά με τη διερεύνηση της υπόθεσης από τον Παπικό Νούντσιο, Αρχιεπίσκοπο Λουίτζι Γκαλιμπέρτι, ο οποίος διαπίστωσε ότι μόνο μία σφαίρα πυροβολήθηκε. Έχοντας έλλειψη εγκληματολογικών αποδείξεων για μία δεύτερη σφαίρα, ο Χόλλερ προχώρησε στη θεωρία ότι η Βετσέρα πέθανε κατά λάθος, πιθανώς ως αποτέλεσμα μιας άμβλωσης και ότι ο Ροδόλφος στη συνέχεια αυτοκτόνησε. Ο Χόλλερ ήταν μάρτυρας της εκ νέου ταφής του σώματος σε ένα νέο φέρετρο το 1959.
Το 1991, τα λείψανα της Βετσέρα ενοχλήθηκαν ξανά, αυτή τη φορά από τον Χέλμουτ Φλάτζελσταϊνερ, έναν έμπορο επίπλων από το Λιντς που είχε εμμονή με την υπόθεση του Μάιερλινγκ. Αρχικά αναφέρθηκε ότι τα οστά της ήταν διασκορπισμένα γύρω από το προαύλιο της εκκλησίας για να τα ανακτήσουν οι αρχές, αλλά στην πραγματικότητα ο Φλάτζελσταϊνερ τα αφαίρεσε τη νύχτα για μία ιδιωτική ιατροδικαστική εξέταση με δικά του έξοδα, η οποία πραγματοποιήθηκε τελικά τον Φεβρουάριο του 1993. Ο Φλάτζελσταϊνερ είπε στους εξεταστές ότι τα λείψανα ήταν από συγγενή που είχε σκοτωθεί περίπου εκατό χρόνια νωρίτερα, που ίσως πυροβολήθηκε στο κεφάλι ή μαχαιρώθηκε. Ένας ειδικός πίστευε ότι αυτό θα μπορούσε να είναι πιθανό, αλλά επειδή το κρανίο ήταν σε κατάσταση προχωρημένης αποσύνθεσης, δεν μπορούσε να επιβεβαιωθεί.
Στο βιβλίο του Έγκλημα στο Μάιερλινγκ, Η Ζωή και ο Θάνατος της Μαρίας Βετσέρα, ο Γκέοργκ Μάρκους ισχυρίζεται ότι αυτό που συνέβη στο Μάιερλινγκ δεν διερευνήθηκε ποτέ σοβαρά και οι λίγες έρευνες που έγιναν χειραγωγούνταν από την αυτοκρατορική μοναρχία. Ωστόσο, στις 31 Ιουλίου 2015, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας εξέδωσε αντίγραφα των αποχαιρετιστηρίων επιστολών της Βετσέρα στη μητέρα της και σε άλλα μέλη της οικογένειας. Αυτές οι επιστολές, που προηγουμένως πιστεύονταν ότι είχαν χαθεί ή καταστραφεί, βρέθηκαν σε θυρίδα ασφαλείας σε μία αυστριακή τράπεζα, όπου είχαν κατατεθεί το 1926. Οι επιστολές, που γράφτηκαν στο Μάιερλινγκ λίγο πριν από τους θανάτους, αναφέρουν σαφώς και ξεκάθαρα ότι η Βετσέρα ετοιμαζόταν να πεθάνει μαζί με τον Ροδόλφο, λόγω της αγάπης της για αυτόν. Διατέθηκαν στους μελετητές και εκτέθηκαν στο κοινό το 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Αυστριακοί ευγενείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Νέαρχος Φυσεντζίδης
Γεννήθηκε στη Λευκωσία (1863) και απεβίωσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου (1943). Ήταν γόνος μιας εκ των παλαιοτέρων οικογενιών της Λευκωσίας. Ανηψιός του λόγιου ποιητή, δημοσιογράφου και διδασκάλου, Θεμιστοκλέους Θεοχαρίδη και πρώτος ξάδεφλος της Ευγενίας Θεοδότου. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Νικοδήμου Γεωργιάδου, με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά.
Σε νεαρή ηλικία μετέβη στην Αθήνα και κατετάγη στον Ελληνικό Στρατό κατά την επιστράτευση του 1885, προαγόμενος μέχρι τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού του Πεζικού το 1894. Κατόπιν φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Γενικών Επιτελών του Βελγίου.
Έλαβε μέρος στις Κρητικές εξεγέρσεις, στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897, όπου τραυματίστηκε, και στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-13), αποστρατευθείς με τον βαθμό του Ταγματάρχη. Στη συνέχεια σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Λέουβεν στις Βρυξέλλες, όπου αναγορεύθηκε Διδάκτορας, και από το 1898 άσκησε τη Δικηγορία στην Αίγυπτο, αρχικά στο Κάιρο και στη συνέχεια στην Αλεξάνδρεια έως τον θάνατό του. Διετέλεσε, ακόμη, Νομάρχης στις Σέρρες, Πρόεδρος της Ελληνικής Αδελφότητας Κυπρίων της Αιγύπτου και της Κυπριακής Αδελφότητας Καΐρου, ενώ υπήρξε ο ιδρυτής του Κυπριακού Προσκοπισμού (1913).
Πολεμικές αποζημιώσεις
Πολεμικές αποζημιώσεις, είναι, σύμφωνα με τους κανόνες του Διεθνού Δικαίου, το συνήθως χρηματικό ποσό που καλείται να καταβάλλει ο υπαίτιος της παράνομης πρόκλησης πολέμου, ο οποίος συνήθως είναι και ο ηττημένος της σύγκρουσης. Το κράτος που παράνομα ξεκίνησε πολεμική δράση οφείλει να καταβάλλει ως αποζημίωση για τις ζημιές που προκλήθηκαν ένα -συνήθως- χρηματικό ποσό, με σκοπό τον περιορισμό των ζημιών και των απωλειών που υπέστη το αμυνόμενο κράτος.
Νέαρχος Φυσεντζίδης
Ο Φυσεντζίδης, μιλούσε άπταιστα τη γαλλική, την ιταλική, την αγγλική και την αραβική γλώσσα. Δημοσίευσε μεγάλο αριθμό πολιτικών και επιστημονικών άρθρων σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής και συνέγραψε πολλά βιβλία και μελέτες, μεταξύ των οποίων ήταν τα εξής: Η Διεθνής Διαιτησία και η αποκατάσταση της Ελληνικής Αυτοκρατορίας (1885), η Ελλάδας κατά το 1885-1886 εν επιστρατεύσει (1888), Ανέκδοτοι αυτόγραφοι επιστολαί των επισημοτέρων Ελλήνων οπλαρχηγών και διάφορα προς αυτούς έγγραφα της Διοικήσεως, μεθ` ιστορικών σημειώσεων (1893), Η Μεγάλη Δέσποινα (1916), Σύμβασις της Κοινωνίας των Εθνών (1920), Υπόμνημα προς τας κυβερνήσεις της Μεγάλης Βρεττανίας και της Γαλλίας και προς τους ευγενείς λαούς των δύο τούτων μεγάλων χωρών επί του κυπριακού ζητήματος και των δικαίων του κυπριακού λαού (1931) , η εν Μαραθώνι μάχη (1938) , «Δεν έκαμα παρά το καθήκον μου» είπε ο βασιλεύς των Ελλήνων Γεώργιος ο Β` (1941) κ.α.
Παρασημοφορήθηκε από την ελληνική, τη γαλλική και τη βελγική Κυβέρνηση με πολλά μετάλλια και παράσημα για την εξαιρετική στρατιωτική δράση του και τις άλλες πολύτιμες υπηρεσίες που προσέφερε.
Πολεμικές αποζημιώσεις
Περιπτώσεις πολεμικών αποζημιώσεων
Η Ρώμη επέβαλε μεγάλες αποζημιώσεις στην Καρχηδόνα μετά τον Πρώτο και Δεύτερο Καρχηδονιακό Πόλεμο.
Ορισμένες πολεμικές αποζημιώσεις προκάλεσαν αλλαγές στη νομισματική πολιτική. Για παράδειγμα, οι αποζημιώσεις που κατεβλήθησαν από τη Γάαλλία μετά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην απόφαση της Γερμανίας να υιοθετήσει τον κανόνα του χρυσού.
Μετά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, η ηττημένη Ελλάδα αναγκάστηκε να καταβάλλει υπέρογκα ποσά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (4 εκατομμύρια λίρες). Η Ελλάδα, η οποία είχε ήδη χρεοκοπήσει, αναγκάστηκε να προβεί στην εποπτεία των δημόσιων οικονομικών της από τη ΔΟΕ.
Η Γερμανία ήταν η κατ’ εξοχήν ηττημένη χώρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και έφερε την υποχρέωση να καταβάλλει αποζημιώσεις στους συμμάχους, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Στη Παρισίου, το 1945, η Ελλάδα έλαβε ποσοστό 7,05% επί των συγκεκριμένων αποδόσεων (25.000.000$) τα οποία κατεβλήθησαν κατά κόρον σε μηχανολογικό εξοπλισμό. Το 1953 αποφασίστηκε το κούρεμα του Γερμανικού χρέους προς την Ελλάδα κατά 60%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επακόλουθα πολέμου
Ιωάννης-Ιωάσαφ Δορυανός
Ο Ιωάννης-Ιωάσαφ Δορυανός ήταν ιερομόναχος και κωδικογράφος. 'Εζησε τον 16ο αι.
Βίος
Ο Ιωάννης-Ιωάσαφ Δορυανός γεννήθηκε περί τα 1530 αν κρίνουμε πως πρέπει να ήταν πάνω από είκοσι ετών όταν πρωτοαναφέρεται ως κωδικογράφος στα 1556. Δεν γνωρίζουμε που ακριβώς γεννήθηκε. Ο θάνατός του πρέπει να τοποθετηθεί μετά το 1601.Στοιχειώδη γράμματα πρέπει να έμαθε στον Χάνδακα από ιδίωτη δάσκαλο ή σε κάποιο μοναστήρι της περιοχής. Ίσως μετά τα πρώτα γράμματα να ασχολήθηκε με τη διδασκαλία ή με το κήρυγμα. Την 1η Οκτωβρίου 1566 εισήλθε στην μονή Απεζωνών λαμβάνοντας το όνομα Ιωάσαφ και μετά από ένα χρόνο πήγε στη Ζάκυνθο, επειδή έλλειπαν αρχιερείς στην Κρήτη, όπου ο αρχιερέας Παχώμιος τον χειροτόνησε διάκονο και ιερέα. Επίσης έλαβε το οφφίκιο του εξομολόγου. Με την άδεια των Βενετικών αρχών κήρυττε. Μαθητής του υπήρξε ο Μάξιμος Μαργούνιος
Το θέμα της δευτερογαμίας των πρεσβυτίδων
Όταν στα 1583 ενέσκυψε λοιμός στον Χάνδακα πέθαναν πολλοί ιερώμενοι και σύζυγοι αυτών. Οι χήρες των θανόντων ιερέων δεν μπορούσαν σύμφωνα με τους εκκλησιαστικούς κανόνες να ξαναπαντρευτούν. Όμως ο Ιερεμίας Β' κατ' οικονομία τους επέτρεψε να συνάψουν δεύτερο γάμο. Όμως ο ιεροκήρυκας Ιωάσαφ Δορυανός ο οποίος κήρυττε στην Αγία Αικατερίνη των Σιναϊτών, η οποία υπαγόταν όχι στην Κωνσταντινούπολη αλλά στο κλίμα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, στηλίτευσε τον Ιερεμία και τον Αλεξανδρείας Μελέτιο. Οι δύο υβριζόμενοι πατριάρχες επέβαλαν στον Δορυανό την ποινή της αργίας,η οποία συναπαγόταν πρακτικά την στέρηση του δικαιώματος να κηρύττει και να εξομολογεί.Κλήθηκε επίσης,στην Κωνσταντινούπολη για να απολογηθεί αλλά αρνήθηκε να πάει. Ο Μάξιμος Μαργούνιος παρενέβη στον Πηγά παρακαλώντας τον να τον συγχωρέσει. Πράγματι μεσολάβησε και στον Ιερεμία Β' και τελικά άρθηκε η ποινή της αργίας στα 1595, συνεκτιμωμένου και του γεγονότος της μεγάλης ηλικίας του Ιωάννη-Ιωάσαφ.
Πηγές
Δορυανος Ιωαννης-Ιωσαφ
Άννα του Τσέλιε
Η Άννα, γερμ. Anna von Cilli, σλοβεν. Celje στη Στυρία (π. 1381 - 21 Μαΐου 1416) από τον Οίκο του Τσέλιε, ήταν κόρη του κόμη του Τσέλιε και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Λιθουανίας & βασίλισσα της Πολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Γουλιέλμου κόμη του Τσέλιε και της Άννας των Πιαστ, κόρης του Καζιμίρ Α΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Πολωνίας.
Ο Λαδίσλαος Β΄ μεγάλος δούκας της Λιθουανίας νυμφεύτηκε σε 1ο γάμο τη Γιανβίγκα των Καπετιδών-Ανζού βασίλισσα της Πολωνίας, η οποία απεβίωσε χωρίς επιζώντες απογόνους. Αυτός κράτησε το βασίλειο της Πολωνίας και για να ενισχύσει τη θέση του, έκανε 2ο γάμο με την Άννα του Τσέλιε, εγγονή του Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας.
Ο πατέρας της Άννας, ο Γουλιέλμος, συνδεόταν με επιγαμία με τη Γιανγβίγκα, καθώς ήταν ανιψιός του Χέρμανν Α΄ του Τσέλιε, που η σύζυγός του Αικατερίνη της Βοσνίας ήταν θεία της Γιαντβίγκα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1402 τον Λαδίσλαο Β΄ Γιαγκιέλλον μεγάλο δούκα της Λιθουανίας και (λόγω του 1ου του γάμου) βασιλιά της Πολωνίας. Όταν η Άννα έμεινεήταν έγκυος, έπεσε από το άλογο και απέβαλε· έμεινε στο κρεβάτι μερικά χρόνια, ώσπου απεβίωσε. Έπειτα ο Λαδίσλαος Β΄ έκανε 3ο γάμο (χωρίς απογόνους) και 4ο (με δύο γιους, που τον διαδέχθηκαν).
Πηγές
Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων Κατηγορία:Πολωνές γυναίκες Κατηγορία:Πρόσωπα του Μεσαίωνα Κατηγορία:Κόμισσες του Τσέλιε Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
Ιωσηφίνα της Βάδης
Η Ιωσηφίνα (γερμ. Josephine, 21 Οκτωβρίου 1813 - 19 Ιουνίου 1900) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα του Μπάντεν και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν. Από τους εγγονούς της Φερδινάνδο της Ρουμανίας και Αλβέρτο Α΄ του Βελγίου έγινε η πρόγονος των εκεί δυναστειών.
Βιογραφία
Η Ιωσηφίνα Φρειδερίκη Λουίζα ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου του Μπάντεν, και της Στεφανίας ντε Μπωαρναί, κόρης του Κλωντ, Κόμη του Ρος-Μπαριτώ. Γεννήθηκε στο Μάννχαϊμ.
Παντρεύτηκε στην Καρλσρούη τον Κάρολο Αντώνιο του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν, γιο του Καρόλου και της Μαρίας Αντουανέττας Μυρά (ανιψιάς του Ζοακίμ Μυρά).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1834 τον Κάρολο Αντώνιο του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Μπάντεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Σούλα Αθανασιάδου
Η Ασπασία (Σούλα) Αθανασιάδου (Πειραιάς,1929 - Αθήνα, 12 Απριλίου 2022) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Σπούδασε στην Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν.
Συμμετείχε σε πολλές ταινίες, κυρίως την δεκαετία του 1960. Τηλεοπτικά, ξεχώρισε στις σειρές Λόγω τιμής, Εγκλήματα, Βότκα πορτοκάλι, Θα βρεις τον δάσκαλό σου και Λένη. Ο ρόλος που την καθιέρωσε ήταν αυτός της Μάχης στα Εγκλήματα.
Δίδαξε υποκριτική στην Δραματική Σχολή Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη.
Ήταν σύζυγος του επίσης ηθοποιού Γιώργου Δάνη (πραγματικό όνομα: Δανιήλ Γαβρηιλίδης - 1920-1995).
Απεβίωσε σε στις 12 Απριλίου 2022, λίγες μέρες πριν το Πάσχα. Κηδεύτηκε ως "Ασπασία Γαβρηλίδου - Σούλα Αθανασιάδου" στο κοιμητήριο της Νέας Σμύρνης. Ο θάνατός της έγινε δημοσίως γνωστός μόλις τον Ιούλιο του ίδιου έτους.
Καριέρα
Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1956, στην ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Οι άσσοι του γηπέδου» και τρία χρόνια αργότερα συνεργάστηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην βουκολική ταινία «Αστέρω».
Την δεκαετία του 1960 εμφανίστηκε σε άλλες δέκα ταινίες με πιο γνωστές την «Κοινωνία ώρα μηδέν» με τον Νίκο Κούρκουλο και την «Στεφανία» με την Ζωή Λάσκαρη. Και οι δυο αυτές ταινίες γυρίστηκαν το 1966 από την Φίνος Φιλμ.
Το όνομά της εμφανίστηκε για τελευταία φορά στον κινηματογράφο το 2001, στην κοινωνική ταινία του Στράτου Τζίτζη «Σώσε με».
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 άρχισε να εμφανίζεται και στην τηλεόραση, κυρίως σε δραματικούς ρόλους όπως στην σειρά της ΕΡΤ «Ο συμβολαιογράφος» στον ρόλο της μητέρας του Παύλου Ροδίνη, τον οποίο υποδυόταν ο Γιάννης Φέρτης, με τον οποίο είχε μόνο εννιά χρόνια διαφορά.
Το 1994 συνεργάστηκε για πρώτη φορά με την Μιρέλα Παπαοικονόμου στην σειρά «Μην φοβάσαι την φωτιά» και την επόμενη χρονιά στην σειρά «Απών».
Το 1996, με την συμμετοχή της στην νεανική κοινωνική σειρά «Λόγω τιμής» στον ρόλο της θείας της Μάνιας (Χριστίνα Αλεξανιάν), η καριέρα της πήρε ώθηση και δυο χρόνια αργότερα εκτοξεύτηκε όταν ο Λευτέρης Παπαπέτρου της χάρισε τον ρόλο της Μάχης στην μαύρη κωμωδία του ΑΝΤ1 «Εγκλήματα».
Το 2001 πρωταγωνίστησε στην σειρά «Βότκα πορτοκάλι» στον ρόλο της μητέρας του Ρένου Χαραλαμπίδη. Το 2003 συνεργάστηκε ξανά με την Μιρέλα Παπαοικονόμου στην σειρά του Mega «Λένη», όπου υποδυόταν την μητέρα της Κάτιας Δανδουλάκη.
Ο τελευταίος ρόλος της ήταν στο θέατρο το 2005, στην παράσταση «Μάρτυρας κατηγορίας», στο πλευρό της Κάτιας Δανδουλάκη.
Παραστασιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Φυσικό καταφύγιο (Ροστόφ)
Τοπογραφία
Το φυσικό καταφύγιο Ροστόφ βρίσκεται στα νότια της πεδιάδας της Ανατολικής Ευρώπης, στην κοιλάδα του ποταμού Μάνιτς. Το κυρίαρχο γεωλογικό χαρακτηριστικό του αποθέματος είναι η λίμνη Μάνιτς-Γκουντίλο, μια δεξαμενή αλμυρού νερού, που περιβάλλεται από ξηρή στέπα και ημι-ερημικό τοπίο. Η λίμνη είναι μακρόστενη, καταλαμβάνει ένα τμήμα της κοιλάδας Μάνιτς μεταξύ της Θάλασσας του Αζόφ και της Κασπίας Θάλασσας. Αυτό το μακρύ κοίλωμα είναι τα υπολείμματα αυτού, που κάποτε ήταν θαλάσσια σύνδεση μεταξύ της Μαύρης και της Κασπίας Θάλασσας.
Υπάρχουν τέσσερις χωριστοί τομείς στο καταφύγιο:
Κλίμα και Οικολογία της περιοχής
Το κλίμα του Ροστόφ είναι Υγρό ηπειρωτικό κλίμα, ζεστό καλοκαίρι ( Κλιματική ταξινόμηση Köppen (Dfa)). Αυτό το κλίμα χαρακτηρίζεται από μεγάλες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, τόσο ημερήσια όσο και εποχιακά, με ζεστά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες, και τουλάχιστον ένα μήνα κατά μέσο όρο πάνω από 22 C. Τα καλοκαίρια στο καταφύγιο του Ροστόφ είναι ζεστά, με τις θερμοκρασίες να φτάνουν τους 40 βαθμούς Κελσίου. Η μέση βροχόπτωση κυμαίνεται από 250 mm - 500 mm ανάλογα με την τοποθεσία.
Χλωρίδα και πανίδα
Το έδαφος της άμεσης περιοχής του καταφυγίου περιλαμβάνει μία στέπα με γρασίδι. Στην περιοχή αυτή υπάρχουν ευρέως διαδεδομένα σιταρόχορτα και μικρές περιοχές με πόα. Οι περιοχές με περισσότερα αλατούχα εδάφη υποστηρίζουν μεγάλες και σύνθετες κοινότητες αλόφυτων (φυτά ανεκτά στο αλάτι). Ιδιαίτερα η έκταση Τσαγκαάν-Χακ διαθέτει εκτεταμένα αλμυρά έλη.
Το καταφύγιο είναι γνωστό ως κεντρική προστατευόμενη ζώνη του μεγαλύτερου κοπαδιού άγριων αλόγων στην Ευρώπη. Τα πουλιά είναι τα πολυάριθμα ζώα ανά είδος στο καταφύγιο. Μεταξύ των πουλιών, που κατοικούν εκεί περιλαμβάνονται ωτιδίδες, το μικρό γλαρόνι, η λαγγόνα (Pygmy cormorant), ο ροζ και δαλματικός πελεκάνος, η χουλιαρομύτα, ο καστανοκέφαλος γλάρος (Black-headed gull), η κουκουβάγια και τα φλαμίνγκο. Το καταφύγιο έχει καταγράψει περισσότερα από 200 είδη πουλιών, από τα οποία περίπου 120 φωλιάζουν στην περιοχή και 63 είδη έχουν παρατηρηθεί εδώ κατά τη διάρκεια των μεταναστεύσεών τους.
Οικοτουρισμός
Ο οικοτουρισμός υποστηρίζεται από το καταφύγιο, με δύο μονοπάτια στη φύση ανοιχτά στο κοινό. Ένα μονοπάτι, "Τα Αινίγματα της κοιλάδας Μανιτσεσκόι", είναι ένα 2 χλμ. πεζοπορία σε κυκλική διαδρομή κατά μήκος της όχθης της λίμνης. Διαθέτει έναν πύργο παρατήρησης για την προβολή των αλόγων, ένα κιόσκι για πικ-νικ και μια αποβάθρα για εκδρομές με σκάφος σε ένα από τα νησιά του καταφυγίου. Το άλλο μονοπάτι, το "Γαλάζιο Λουλούδι", βρίσκεται σε χωράφια με τουλίπες και ίριδα και περιλαμβάνει μεγάλα σμήνη γερανών και γλάρων. Οι εκδρομές πραγματοποιούνται σε αυτές τις διαδρομές από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο και είναι σχεδιασμένες για επισκέπτες όλων των ηλικιών. Είναι επίσης δυνατό να υποβάλετε αίτηση για επισκέψεις με ξεναγό σε ορισμένες από τις μικρότερες αλυκές, οι οποίες είχαν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για εμπορική παραγωγή αλατιού και φαρμακευτικές λάσπες από τις λασπότοπές τους. Στο καταφύγιο λειτουργεί επίσης κέντρο επισκεπτών με τουριστικές εγκαταστάσεις και μουσείο φύσης.
Ως αυστηρό φυσικό καταφύγιο, ωστόσο, το καταφύγιο του Ροστόφ είναι ως επί το πλείστον κλειστό για το ευρύ κοινό. Οι επιστήμονες και όσοι έχουν σκοπούς «περιβαλλοντικής εκπαίδευσης» μπορούν να συνεννοηθούν με τη διαχείριση του πάρκου για επισκέψεις στα σηματοδοτημένα οικολογικά μονοπάτια.