cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παϊτίμ Κασάμι
Ολυμπιακός
Ο Κασάμι κατάφερε να πετύχει το πρώτο του γκολ με τη φανέλα του Ολυμπιακού στο ντεμπούτο του στις 23 Αυγούστου 2014 στον νικηφόρο εντός έδρας αγώνα με αντίπαλο τη Νίκη Βόλου (3-1 το σκορ), όταν με ωραίο μακρινό σουτ εκτός περιοχής κατάφερε να νικήσει τον τερματοφύλακα της Νίκης Βόλου, Αλέξανδρο Ταμπάκη. Στις 16 Σεπτεμβρίου, του ίδιου έτους, πραγματοποίησε και το ντεμπούτο του, με τη φανέλα του Ολυμπιακού, στην πρεμιέρα του Τσάμπιονς Λιγκ, νικώντας, μάλιστα με σκορ 3-2 την Ατλέτικο Μαδρίτης. Έπαιξε για 84 λεπτά. μικρογραφία|Ο Κασάμι με τη φανέλα της Εθνικής Ελβετίας.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Κασάμι έχει καταγράψει αρκετές συμμετοχές σε όλα τα επίπεδα της εθνικής Ελβετίας νέων. Συγκεκριμένα, έχει αγωνιστεί με την Εθνική Ελβετίας Κ15 (3 συμμετοχές, ένα γκολ), με την Κ16 (4 συμμετοχές), με την Κ17 (6 συμμετοχές, ένα γκολ), με την Κ18 (9 συμμετοχές, τρία γκολ), με την Κ21 (30 συμμετοχές, έξι γκολ), αλλά και με την Κ23 (4 συμμετοχές). Το 2009 ήρθε και η μεγαλύτερη διάκριση του Κασάμι όσον αφορά την καριέρα του στην εθνική Ελβετίας, καθώς κατάφερε να κατακτήσει με την ομάδα Κ17 το αντίστοιχο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου εκείνου του έτους, μετά την νίκη επί της αντίστοιχης Εθνικής Νιγηρίας Κ17 με σκορ 1-0. Το 2012, συμμετείχε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Παράλληλα, έχει πραγματοποιήσει και δύο επίσημες συμμετοχές με την Εθνική ομάδα της Ελβετίας των ανδρών. Το ντεμπούτο του με την εθνική του ομάδα το πραγματοποίησε στις 15 Οκτωβρίου 2013 στο νικηφόρο αγώνα με αντίπαλο την αντίστοιχη Εθνική ομάδα της Σλοβενίας, ενώ το πρώτο του γκολ με το εθνόσημο της Ελβετίας το πέτυχε στη δεύτερη του συμμετοχή με την εθνική ομάδα της χώρας του και συγκεκριμένα στην εντός έδρας ήττα της Ελβετίας με αντίπαλο τη Νότια Κορέα, σε ένα ματς που διεξήχθη στις 15 Νοεμβρίου του 2013.
Συνολικά, ο Κασάμι έχει πραγματοποιήσει με όλες τις Εθνικές ομάδες της Ελβετίας 58 συμμετοχές, ενώ έχει καταφέρει να πετύχει και 12 γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣΣ Παλέρμο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρασχόπερς Ζυρίχης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λουκέρνη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μπελλιντσόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ελβετίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νότιγχαμ Φόρεστ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελβετοί αλβανικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Β
Μιχαήλ ο Βουρλιώτης
Ο Μιχαήλ ο Βουρλιώτης († 1771 ή 1772 ) είναι νεομάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας που εκτελέστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα από τους Οθωμανούς.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, ο Μιχαήλ γεννήθηκε στα Βουρλά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αργότερα μετέβη στη γειτονική Σμύρνη, όπου αρχικά εργαζόταν ως γανωματής. Σε νεαρή ηλικία εξισλαμίστηκε μετά από παραινέσεις ενός μουσουλμάνου ιδιοκτήτη καφενείου, ο οποίος επιπλέον τον προσέλαβε στην επιχείρησή του. Ωστόσο αργότερα ο Μιχαήλ μετάνιωσε και επέστρεψε φανερά στον χριστιανισμό κατά τη γιορτή της Ανάστασης, γεγονός που οδήγησε στη σύλληψή του από τις αρχές, καθώς θεωρήθηκε αυτομάτως αποστάτης του Ισλάμ.
Στη διάρκεια της φυλάκισης και των ανακρίσεων επέμεινε στην απόφασή του, με επακόλουθο την καταδίκη του σε θάνατο και την εκτέλεσή του δια αποκεφαλισμού. Κατόπιν η σορός του πετάχτηκε στη θάλασσα και ξεβράστηκε σε ακτή από όπου περισυνελέγη από χριστιανούς οι οποίοι τον έθαψαν στην εκκλησία της Αγίας Φωτεινής. Αναφέρεται ως ένας από τους έξι συνολικά νεομάρτυρες που εκτελέστηκαν στη Σμύρνη τη χρονική περίοδο από τη δεκαετία του 1760 μέχρι και τις παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την 16η Απριλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεομάρτυρες Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 19ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Δημήτρης Τσοβόλας
Ο Δημήτρης Τσοβόλας (Μελισσουργοί Άρτας, 4 Σεπτεμβρίου 1942 - Αθήνα, 25 Φεβρουαρίου 2022) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Αθλητική Ένωση Κακοπετριάς
Η Αθλητική Ένωση Κακοπετριάς (ή η ΑΕΚ Κακοπετριάς) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Κακοπετριά της επαρχίας Λευκωσίας. Η ομάδα είχε συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία, στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία της Κύπρου.
Ιστορία
Η Αθλητική Ένωση Κακοπετριάς ιδρύθηκε το 1984 από την ενοποίηση των ΠΑΟΚ Κακοπετριάς και Όλυμπου Κακοπετριάς. Χρώματα της ομάδας ήταν το πορτοκαλί, το μαύρο και το άσπρο. Έδρα της ομάδας ήταν το Κοινοτικό Στάδιο Κακοπετριάς.
Δημήτρης Τσοβόλας
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1942 στους Μελισσουργούς Άρτας. Προερχόταν από πολύ φτωχή οικογένεια η οποία μάλιστα στα μετεμφυλιακά χρόνια αντιμετώπισε διώξεις λόγω της συμμετοχής της στην Εθνική Αντίσταση και στο ΕΑΜ επί Κατοχής. Σπούδασε στο Τμήμα Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ήταν συνήγορος της οικογένειας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, μετά το 2008. Η υπόθεση Γρηγορόπουλου έληξε με την ισόβια καταδίκη του ειδικού φρουρού, Επαμεινώνδα Κορκονέα.
Αθλητική Ένωση Κακοπετριάς
Ιστορία
Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Πανσόλειος Αθλητικής Ομοσπονδίας (ΠΑΟ). Το 1990 η ΑΕΚ εντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Στην πρώτη της συμμετοχή στη Δ΄ κατηγορία, την περίοδο 1990-91, κατέκτησε το πρωτάθλημα του ομίλου Λευκωσίας-Κερύνειας και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Συμμετείχε στη Γ΄ κατηγορία για 3 περιόδους. Υποβιβάστηκε την περίοδο 1993-94. Την περίοδο 1994-95 αναδεικνύεται πρωταθλήτρια Δ΄ κατηγορίας και επιστρέφει στη Γ΄ κατηγορία.
Δημήτρης Τσοβόλας
Βιογραφία
Ήταν παντρεμένος με την Κατερίνα Γιώτη και είχε δυο παιδιά.
Απεβίωσε στις 25 Φεβρουαρίου 2022 έπειτα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.
Αθλητική Ένωση Κακοπετριάς
Ιστορία
Στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1995-96 τερματίζει στην τρίτη θέση και προβιβάζεται στη Β΄ κατηγορία. Την επόμενη περίοδο υποβιβάζεται στη Γ΄ κατηγορία. Ακολουθεί ένας νέος υποβιβασμός την περίοδο 1997-98. Συμμετέχει 3 περιόδους στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2000-01 υποβιβάζεται στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Στη συνέχεια ανέστειλε τη λειτουργία της. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΑΕΚ συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας.
Δημήτρης Τσοβόλας
Πολιτική σταδιοδρομία
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Άρτας με το ΠΑΣΟΚ το 1977 και επανεκλέχθηκε εύκολα το 1981 και το 1985.
Παρέμεινε σταθερά στο υπουργείο Οικονομικών κατά την πρώτη οκταετία της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου, ως υφυπουργός (1981-1984), αναπληρωτής υπουργός (1984-1985) και υπουργός την περίοδο 1985-1989. Ήταν ο πιο δημοφιλής υπουργός Οικονομικών της Μεταπολίτευσης και μέχρι σήμερα το όνομά του περιβάλλεται με νοσταλγία λόγω των φιλολαϊκών πολιτικών που εφάρμοσε. Ο Τσοβόλας μπόρεσε να κάνει πολιτική παροχών μόνο μετά από το 1987, όταν απομακρύνθηκε από την κυβέρνηση ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας Κώστας Σημίτης, που από το 1985 είχε εφαρμόσει το σταθεροποιητικό πρόγραμμα λιτότητας.
Η αυθόρμητη και αμφιλεγόμενη φράση του Ανδρέα Παπανδρέου σε συγκέντρωση του κόμματος τον Απρίλιο του 1989 "Τσοβόλα δωσ'τα όλα" έχει περάσει στη λαϊκή κουλτούρα αν και αποτελεί πεδίο αντιπαράθεσης. Ο ίδιος του σε συνέντευξη στην Καθημερινή δήλωσε "ότι πρέπει να τα δώσουμε όλα στη μάχη για την αλήθεια", αναφερόμενος στο Σκάνδαλο Κοσκωτά.
Η δημοφιλία του Τσοβόλα ήταν μεγάλη και εκτός του χώρου του ΠΑΣΟΚ: όταν η εφημερίδα Το Βήμα δημοσίευσε ένα άρθρο του Στέλιου Κούλογλου με τίτλο «Ο Μήτσος της Ρήνης από τους Μελισσουργούς της Άρτας, ο γιος του αγωγιάτη» που κορόιδευε την ταπεινή καταγωγή του Τσοβόλα, πολίτες αποφάσισαν να κάψουν τα φύλλα της στις πλατείες των Ιωαννίνων, της Λάρισας και της Άρτας, ενώ τότε βγήκε και το σύνθημα «Τιμή και δόξα στο γιο του αγωγιάτη!». Το Μάιο του 1991 προσήχθη στο Ειδικό Δικαστήριο κατηγορούμενος για το σκάνδαλο Κοσκωτά - Καλκάνη και καταδικάστηκε τον Ιανουάριο του 1992 σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση με αναστολή και τριετή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων χάνοντας έτσι τη βουλευτική του έδρα. Διακρίθηκε για τη μαχητικότητα του κατά τη διάρκεια της δίκης. Αρνήθηκε να εξαγοράσει την ποινή του και για το ποσό έγινε έρανος μεταξύ των μελών του ΠΑΣΟΚ. Μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Οκτωβρίου του 1993 η Βουλή των Ελλήνων του απένειμε χάρη.
Μετά την παραπομπή του στο Ειδικό Δικαστήριο για την υπόθεση Κοσκωτά, το 1989, η τριετής στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων που επιβλήθηκε στο Δημήτρη Τσοβόλα δεν του επέτρεψε να πολιτευτεί το 1993, ενώ δεν θέλησε να συμμετάσχει, παρά τη χάρη που του απονεμήθηκε, στις επόμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Τον Οκτώβριο του 1995 αποχώρησε από την ΚΕ του κόμματος και στις 20 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου ίδρυσε το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα (ΔΗΚΚΙ).
Το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα (ΔΗΚΚΙ) πήγε καλά στις εκλογές του 1996, λαμβάνοντας ποσοστό 4,43% και 9 έδρες στη Βουλή. Στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει το απαραίτητο ποσοστό ώστε να μπει στη Βουλή, παράλληλα όμως συνέχισε την πολιτική του δράση μέχρι που ο Τσοβόλας ζήτησε την αναστολή λειτουργίας του κόμματος η οποία δεν πραγματοποιήθηκε και αποχώρησε.
Από το 2004 και μετά είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει την πολιτική και ασχολούνταν αποκλειστικά με τη δικηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Άρτας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα Κατηγορία:Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα
Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα
Το Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1969, παραγωγής Φίνος Φιλμ, και σε σκηνοθεσία - σενάριο Νίκου Φώσκολου.
Πλοκή
Στον μικρό κόσμο του λιμανιού διαδραματίζονται οι ιστορίες των τριών αδελφών, της Πέρσας (Μάρθα Καραγιάννη) της Χαράς (Νόρα Βαλσάμη) και της Τασίας (Μάρθα Βούρτση). Ο πατέρας τους πριν πεθάνει φτιάχνει την ταβέρνα «Τα τρία κορίτσια». Εκεί τραγουδάει η Πέρσα και εκεί συχνάζει η παλιοπαρέα του αρχαιοκάπηλου Ζάχου (Άγγελος Αντωνόπουλο ς). Ο λιμενοφύλακας Ορφέας (Κώστας Καζάκος) ευρισκόμενος στο κυνήγι του Ζάχου ερωτεύεται την Πέρσα και μετά από την εμπλοκή του σε ένα θανατηφόρο ατύχημα σε ώρα υπηρεσίας περνάει στην παρανομία. Η Τασία περιμένει τον αγαπημένο της να επιστρέψει. Έχουν περάσει δέκα χρόνια από τότε που έφυγε με καράβι. Ο Αλέκος (Νίκος Γαλανός) προσπαθεί να φύγει λαθρεπιβάτης για τα ξένα. Έχει έναν θείο στο Αλγέρι, ο οποίος μια μέρα του στέλνει την πολυπόθητη πρόσκληση, αλλά ο Αλέκος τελικά θα συνειδητοποιήσει ότι ο μόνος άνθρωπος που τον αγαπάει είναι η Χαρά. Θα αφήσει το καράβι για να μείνει με την Χαρά. Ο Ορφέας θα χτυπηθεί με τον Ζάχο και θα τον νικήσει, αλλά η παρέα του Ζάχου για να εκδικηθεί θα του στήσει καρτέρι μια νύχτα. Τελικά στους αρραβώνες της Χαράς και του Αλέκου ο αγαπημένος της Τασίας θα επιστρέψει, ενώ ο Ορφέας θα πάρει μαζί του την Πέρσα πέφτοντας μπροστά σε ένα τρένο.
Παραγωγή
Η Δέσποινα Σταυρουλάκη ερμηνεύει αισθαντικά και σε πρώτη εκτέλεση τα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα  Άναψε καινούργιο μου φεγγάρι  σε στίχους του Άκου Δασκαλόπουλου και  Έλα να σβήσεις τη φωτιά  σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, ντουμπλάροντας φωνητικά τη Μάρθα Καραγιάννη.
Πρόκειται για τον μοναδικό δραματικό ρόλο της Μάρθας Καραγιάννη στον κινηματογράφο.
Στην ταινία περιέχονται εξωτερικά πλάνα από τον Πειραιά, το Ικόνιο και τη Δραπετσώνα.
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1969. Κόβοντας 241.668 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 29η θέση ανάμεσα σε 108 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Φώσκολου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Νίκου Φώσκολου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Τέρενς Γιανγκ
Ο Σον Τέρενς Γιανγκ (αγγλικά: Shaun Terence Young, 20 Ιουνίου 1915 – 7 Σεπτεμβρίου 1994) ήταν Ιρλανδός σκηνοθέτης και σεναριογράφος που εργάστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ευρώπη και το Χόλιγουντ. Είναι περισσότερο γνωστός για τη σκηνοθεσία τριών ταινιών της σειράς Τζέιμς Μποντ: των δύο πρώτων ταινιών της σειράς, Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007, εναντίον δόκτορος Νο (1962) και Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Από τη Ρωσία με αγάπη (1963) και του Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: επίχειρηση κεραυνός (1965). Άλλες ταινίες του είναι τα θρίλερ της Όντρεϊ Χέπμπορν Περίμενε μέχρι να νυχτώσει (1967) και Γραμμή αίματος (1979), το ιστορικό δράμα Μάγιερλινγκ (1968), το περίφημο έπος Inchon (1981) για τον πόλεμο της Κορέας και τις ταινίες του Τσαρλς Μπρόνσον Ένα ήσυχο κάθαρμα (1970), Μονομαχία στον κόκκινο Ήλιο and Φάκελος Βαλάτσι (1971).
Τα πρώτα χρόνια
Ο ιρλανδικής καταγωγής Γιανγκ γεννήθηκε στη Σαγκάη της Κίνας. Ήταν γιος ενός αστυνομικού επιτρόπου της Δημοτικής Αστυνομίας της Σαγκάης. Η οικογένειά του επέστρεψε στην Αγγλία όταν ήταν μικρός και φοίτησε στο Harrow School στο Λονδίνο. Σπούδασε ανατολίτικη ιστορία στο St Catharine's College του Κέιμπριτζ. Ο Γιανγκ ήταν διοικητής μονάδας τεθωρακισμένων της Ιρλανδικής Φρουράς κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και συμμετείχε στην επιχείρηση Market Garden στην Ολλανδία.
Καριέρα
Ο Γιανγκ ξεκίνησε την καριέρα του στη βιομηχανία του κινηματογράφου ως σεναριογράφος, κερδίζοντας τα εύσημα για τα έργα του On the Night of the Fire (1939), A Call for Arms (1940), Επικίνδυνο σεληνόφως (Dangerous Moonlight, 1941) και A Letter from Ulster (1942) που σκηνοθέτησε ο Μπράιαν Ντέσμοντ Χερστ και για τα Κατάσκοποι της νύχτας (Secret Mission, 1942) και On Approval (1942). Το 1946, έγραψε (πάλι για τον Χερστ) το σενάριο του Η εποποιία του Άρνεμ (Theirs Is the Glory). Το Άρνεμ, κατά σύμπτωση, ήταν η πατρίδα της Όντρεϊ Χέπμπορν. Κατά τη διάρκεια των μεταγενέστερων γυρισμάτων της ταινίας του Γιανγκ Περίμενε μέχρι να νυχτώσει, η Χέπμπορν και ο Γιανγκ αστειεύονταν ότι αυτός είχε βομβαρδίσει το αγαπημένο του αστέρι χωρίς καν να το ξέρει.
Σκηνοθέτης
Η πρώτη ταινία του Γιανγκ ως αποκλειστικού σκηνοθέτη (που ήταν και το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Κρίστοφερ Λι) ήταν Ο πύργος με τους καθρέφτες (Corridor of Mirrors, 1948), που γυρίστηκε στη Γαλλία. Ακολούθησαν το μιούζικαλ One Night with You (1948), Ο μισογύνης (Woman Hater, 1948), μια κωμωδία με τον Στιούαρτ Γκρέιντζερ και Η μάχη της Φλάνδρας (They Were Not Divided, 1950), βασισμένη στη ζωή του στην Ιρλανδική Φρουρά. Ο Γιανγκ σκηνοθέτησε επίσης το Η κοιλάς των αετών (Valley of Eagles, 1951) και το The Tall Headlines (1952).
Warwick Films
Στη συνέχεια, ο Γιανγκ έκανε την πρώτη ταινία για την εταιρεία Warwick Films των Ίρβινγκ Άλεν και Άλμπερτ Ρ. Μπρόκολι, με τίτλο Τα κόκκινα μπερέ (The Red Beret) με τον Άλαν Λαντ. Ο Γιανγκ γύρισε το Η φυλακισμένη του Εσκοριάλ (That Lady, 1955) στην Ισπανία με την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ και το Θύελλα πάνω από τον Νείλο (Storm Over the Nile, 1955), ένα ριμέικ της ταινίας του 1939 Τα τέσσερα φτερά (The Four Feathers). Η εταιρεία ζήτησε από τον Γιανγκ να γυρίσει το Σαφάρι, το καραβάνι της ζούγκλας (Safari, 1956), μια ταινία για τους Μάου Μάου. Για την ίδια εταιρεία έκανε το Zarak (1957). Η MGM τον προσέλαβε για να κάνει το Επιχείρηση "Τίγρις" (Action of the Tiger, 1957), στο οποίο ο νεαρός Σον Κόνερι έπαιζε έναν δεύτερο ρόλο. Το Τα τανκς εξορμούν (Tank Force!, 1958) ήταν η τέταρτη ταινία του Γιανγκ για τη Warwick. Γύρισε επίσης τα Υπό σοβαράν κατηγορίαν (Serious Charge, 1959), το οποίο ήταν το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Κλιφ Ρίτσαρντ, Καίει όταν το πιάνεις (Too Hot to Handle, 1960) με την Τζέιν Μάνσφιλντ, Μαύρες καλτσοδέτες (1-2-3-4 ou Les collants noirs, 1961) στη Γαλλία και Γίγαντες μονομάχοι (Orazi e Curiazi, 1961) στην Ιταλία με τον Άλαν Λαντ.
Τζέιμς Μποντ
Ο Άλμπερτ Μπρόκολι και ο Ίρβινγκ Άλεν είχαν χωρίσει ως ομάδα παραγωγής και ο Μπρόκολι συνεργάστηκε με τον Χάρι Ζάλτζμαν για να γυρίσει μια σειρά ταινιών βασισμένων στα μυθιστορήματα της σειράς Τζέιμς Μποντ. Ο Μπρόκολι χρησιμοποίησε πολλά άτομα από το συνεργείο με το οποίο είχε δουλέψει στη Warwick στις πρώτες ταινίες Μποντ, μεταξύ των οποίων και τον Γιανγκ ως σκηνοθέτη. Ο Γιανγκ συνέβαλε καθοριστικά στην ταινία Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007, εναντίον δόκτορος Νο (1962), συμπεριλαμβανομένης της στρατολόγησης του Σον Κόνερι στον ρόλο του Μποντ. Η ηθοποιός Λόις Μάξγουελ, η οποία υποδύθηκε τη δεσποινίδα Μανιπένι, είπε αργότερα ότι «ο Τέρενς πήρε τον Σον υπό την προστασία του. Τον πήγαινε για φαγητό, στον ράφτη του, του έμαθε να περπατάει, να μιλάει, ακόμη και να τρώει».
Η ταινία είχε τεράστια επιτυχία και γρήγορα ακολούθησε το Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Από τη Ρωσία με αγάπη (1963), μια ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ο Γιανγκ και ένας φωτογράφος παραλίγο να πνιγούν όταν το ελικόπτερό τους έπεσε στη θάλασσα ενώ γύριζαν μια βασική σεκάνς. Τους έσωσαν άλλα μέλη του κινηματογραφικού συνεργείου. Ο Γιανγκ επέστρεψε πίσω από την κάμερα 30 λεπτά μετά τη διάσωσή του. Ο Γιανγκ κατακλύστηκε από προσφορές και επέλεξε να μη σκηνοθετήσει το Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007 εναντίον Χρυσοδάκτυλου. Αντίθετα, γύρισε το Καθώς πρέπει κυρία (The Amorous Adventures of Moll Flanders, 1965). Ο Γιανγκ επέστρεψε για να σκηνοθετήσει το Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: επίχειρηση κεραυνός (1965), την τέταρτη ταινία της σειράς Μποντ. Σύμφωνα με τον Γιανγκ, του προτάθηκε και απέρριψε τη σκηνοθεσία των ταινιών Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Για τα μάτια σου μόνο και Ποτέ μην ξαναπείς ποτέ.
Ευρωπαϊκές ταινίες
Μετά το Επίχειρηση κεραυνός, το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του Γιανγκ ήταν στην Ευρώπη. Ο Γιανγκ σκηνοθέτησε μέρος της κατασκοπευτικής ταινίας του 1965 Ο μυστικός πόλεμος τον κατασκόπων (The Dirty Game). Έγραψε το σενάριο στο Μυστικός πράκτωρ OSS 117, Επιχείρησις Τόκιο (Atout cœur à Tokyo pour OSS 117, 1966) και σκηνοθέτησε την τηλεταινία Η κόκκινη παπαρούνα (1966). Ακολούθησαν τα Έντι Τσάπμαν, ο τριπλός κατάσκοπος (Triple Cross, 1966) και Ο αντάρτης (The Rover, 1967). Ο Γιανγκ γνώρισε επιτυχία με το Περίμενε μέχρι να νυχτώσει με την Όντρεϊ Χέπμπορν. Στη συνέχεια σκηνοθέτησε το Μάγιερλινγκ (1968) με τον Ομάρ Σαρίφ και το Μια χριστουγεννιάτικη νύχτα (L'arbre de Noël, 1969) με τον Γουίλιαμ Χόλντεν και τη Βίρνα Λίζι. Έκανε τρεις ταινίες με τον Τσαρλς Μπρόνσον: Ένα ήσυχο κάθαρμα (1970), Μονομαχία στον κόκκινο Ήλιο (1972) και Φάκελος Βαλάτσι (1972).
Μεταγενέστερες ταινίες
Οι μεταγενέστερες ταινίες του Γιανγκ περιλαμβάνουν τα Γυμνόστηθες Αμαζόνες (Le guerriere dal seno nudo, 1973) και Οι ρατσιστές του Νότου (The Klansman 1974, όπου αντικατέστησε τον Σάμιουελ Φούλερ). Ακόμα μεταγενέστεροι τίτλοι περιλαμβάνουν τα Γραμμή αίματος (1979), Inchon (1981) με τον Λόρενς Ολίβιε, Στην κόψη του ξυραφιού (The Jigsaw Man, 1983) με τους Μάικλ Κέιν και Ολίβιε και Οι αντίπαλοι (Run for Your Life, 1988). Οι Ολίβιε και Γιανγκ ήταν φίλοι από το 1943 όταν ο Ολίβιε είχε αρχικά προτείνει τη σκηνοθεσία της ταινίας του Ερρίκος ο 5ος (1944) στον Γιανγκ, ο οποίος αρνήθηκε. Στα 3α Χρυσά Βατόμουρα το 1983, κέρδισε το Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερου Σκηνοθέτη για το Inchon.
Ο Γιανγκ συνέβαλε στο σενάριο της ταινίας Η πιο μεγάλη απόδραση (Woo fook) που γυρίστηκε στο Χονγκ Κονγκ (1977). Έκανε το μοντάζ στο Al-ayyam al-tawila (1980) μια εξάωρης ιρακινής τηλενουβέλας για τη ζωή του Σαντάμ Χουσεΐν.
Προσωπική ζωή
Η πρώτη σύζυγος του Γιανγκ ήταν η μυθιστοριογράφος Ντοροθέα Μπένετ, ενώ η δεύτερη σύζυγός του ήταν η Γαλλίδα ηθοποιός Σαμπίν Σαν. Είχε έναν γιο και δύο κόρες. Πέθανε από καρδιακή προσβολή ενώ δούλευε σε ένα ντοκιμαντέρ σε ηλικία 79 ετών στις Κάννες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Βρετανοί σεναριογράφοι
Οίκος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν
Κύριος κλαδος: κόμητες του Ωβέρν και τού Μπουλόν
μικρογραφία|150εσ|Ο θυρεός των κόμητων τού Ωβέρν και τού Μπουλόν από τον Οίκο Λα Τουρ ντ'Ωβέρν.. αριστερά|μικρογραφία|60εσ|Ωβέρν αριστερά|μικρογραφία|60εσ|Κουρτεναί
Αν και διάφοροι Λα Τουρ αναφέρονται στα έγγραφα από τον 11ο και τον 12ο αι., η οικογενειακή ιστορία παραμένει ασαφής μέχρι τον 13ο αι., όταν κατείχαν την κυριότητα τού Λα Τουρ στην κομητεία τού Ωβέρν, εξ ου και το όνομα.
Η μεσαιωνική οικογένεια συνδέθηκε μέσω γάμων με άλλες αξιόλογες οικογένειες τού γαλλικού νότου, συμπεριλαμβανομένων των Βενταντούρ, Λα Ροσφουκώ και Λεβί-Μιρεπουά.
Οι Λα Τουρ ν τ'Ωβέρν διατήρησαν στενούς δεσμούς με τους πάπες της Αβινιόν και πολλοί από αυτούς έγιναν επίσκοποι και καρδινάλιοι, ιδιαίτερα μετά το 1352, όταν ο Γκυ ντε Λα Τουρ νυμφεύτηκε τη Mαρτ Ροζιέ τού Μπωφόρ, ανιψιά τού πάπα Γρηγόριου ΙΑ΄ και μικρανιψιά τού Κλήμη ΣΤ΄. Ο γιος τους Μπερτράν Δ΄ ντε Λα Τουρ (1375–1423) νυμφεύτηκε μία πλούσια κληρονόμο, τη Μαρία Α΄, κόμισσα του Ωβέρν το 1389, με τον γιο τους Μπερτράν Ε΄  ντε Λα Τουρ να τη διαδέχεται ως κόμης τού Ωβέρν και τού Μπουλόν το 1437.
Ο εγγονός τού Μπερτράν Ε΄, Ιωάννης Γ΄ ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν (1467–1501) ήταν ο τελευταίος μεσαιωνικός κόμης τού Ωβέρν, τού Μπουλόν και τού Λωραγκαί. Με το γάμο του με τη Ιωάννα των Βουρβόνων-Βαντόμ, απέκτησε δύο κόρες:
Η μεγαλύτερη αδελφή τού Ιωάννη Γ΄, η Ιωάννα ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, παντρεύτηκε τον Aιμάρ ντε Πουατιέ. Ήταν οι γονείς τού πατέρα της Ντιάν ντε Πουατιέ, ερωμένης τού βασιλιά Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας.
Ο πλάγιος κλάδος αυτής της οικογένειας, που εξέλιπε το 1497, κατείχε επίσης την κυριότητα τού Moνγκασκόν. Η Άννα, η τελευταία αυτού τού κλάδου και κληρονόμος αυτής της κυριότητας, παντρεύτηκε τρεις φορές:
Νεότερος κλάδος: υποκόμητες του Tυρέν και πρίγκιπες του Σεντάν
μικρογραφία|400εσ|Οικογένεια ντε Μπωφόρ-Τυρέν τον 14ο και 15ο αι. μικρογραφία|150εσ|Ο Θυρεός της επαρχίας Tυρέν. Ο Μπερτράν ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, ιδιοκτήτης του Oλιέργκ και πολλών άλλων κυριοτήτων, ήταν ο αρχηγέτης της νεότερης σειράς της οικογένειας.
Απεβίωσε το 1329 και τάφηκε στο Κλερμόν-Φεράν. Ο δισεγγονός του Γουλιέλμος ντε Λα Τουρ έγινε επίσκοπος τού Ροντέζ και καθολικός πατριάρχης Αντιοχείας. Ο ανιψιός τού τελευταίου, Aγνός Δ΄ του Oλιέργκ, νυμφεύτηκε το 1444 την εξαδέλφη του, υποκόμισσα Άννα τού Μπωφόρ, και τη διαδέχθηκε στην επαρχία τού Τυρέν μετά το τέλος της.
Μεταξύ των παιδιών του, ο νεότερος, ο Aντώνιος-Ραϋμόνδος, κύριος τού Μυρά, έγινε ο πρόγονος της σκοτεινής γραμμής τού Λα Τουρ-Απψιέ, η οποία έγινε γνωστή λίγο πριν την εξάλειψή της τον 19ο αι.
Ο πέμπτος και μεγαλύτερος επιζών γιος τού Αγνού Δ΄, ο Aντώνιος ντε Λα Τουρ, τον διαδέχθηκε ως υποκόμης τού Tυρέν και απέκτησε δύο παιδιά. Ο νεότερος, ο Ζιλ ντε Λα Τουρ, κύριος τού Λιμέγ, είχε απογόνους, συμπεριλαμβανομένης της Ιζαμπώ ντε Λιμέγ, γνωστης ως ερωμένης τού Λουδοβίκου Α΄ των Βουρβόνων πρίγκιπα τού Κοντέ και μητέρα των φυσικών του παιδιών.
Ο Φραγκίσκος Β΄ ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, υποκόμης τού Tυρέν (1497–1532) ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού Αντωνίου ντε Λα Τουρ και σύζυγος της Άννας ντε Λα Τουρ ντε Μονγκασκόν (βλ. παραπάνω). Ο εγγονός τους, Ερρίκος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, δούκας του Μπουγιόν (1555–1623), μνημονεύεται ως πιστός υποστηρικτής της παράταξης των Ουγενότων τού Ερρίκου Δ΄ και στρατάρχης της Γαλλίας. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Καρλόττα τού Λα Μαρκ, κληρονόμος τού πριγκιπάτου τού Σεντάν και τού δουκάτου τού Μπουγιόν. Μετά το τέλος της, ο Ερρίκος κληρονόμησε τους τίτλους και τις κυριαρχίες της και ξανανυμφεύτηκε την Ελισάβετ τού Νάσσαου, κόρη τού Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης.
Ελπίζοντας να διαδεχθούν τους Νάσσαου-Οράγγης ηγεμόνες της Κάτω Χωρών, ο γιος τους και διάδοχος Φρειδερίκος-Μαυρίκιος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν (1605–1652) παρέμεινε στην ολλανδική υπηρεσία μέχρι τον γάμο του με την Eλεονόρα-Αικατερίνη-Φερβρωνία ντε Βάσενααρ τού Μπεργκ, ο οποίος γάμος έγινε εναντίον της επιθυμίας της οικογένειάς του το 1634 και τον οδήγησε στη μεταστροφή του στον καθολικισμό.
Αν και συμμετείχε στη συνωμοσία των Πέντε-Μαρτίων (Cinq-Mars), τού δόθηκε χάρη, υπό την προϋπόθεση ότι θα ανταλλάξει τα πριγκιπάτα τού Σεντάν, Ζαμέτς και Ρωκούρ -εξαιρετικά σημαντικά στρατηγικά- με τους τίτλους τού δούκα τού Αλμπρέ και τού δούκα τού Σατώ-Τιερύ στη γαλλική τάξη ευγενών. Αυτή η ανταλλαγή επισημοποιήθηκε το 1651. Παρόλο που είχαν υποσχεθεί στον Φρειδερίκο-Μαυρίκιο να πάρει τον βαθμό ευγένειας από την αρχική δημιουργία τού δουκάτου τού Σατώ-Τιερύ για τον Ροβέρτο Γ΄ τού Λα Μαρκ το 1527, αυτό δεν μπόρεσε ποτέ να πραγματοποιηθεί λόγω της δια βοής αντίθεσης των άλλων δουκών-ομοτίμων ευγενών.
Ο μικρότερος αδελφός τού Φρειδερίκου-Μαυρίκιου, Ερρίκος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, υποκόμης τού Τυρέν, (1611–1675), είναι αναμφίβολα το πιο επιφανές μέλος της οικογένειας ως ένας από τους πιο επιτυχημένους στρατηγούς στη γαλλική στρατιωτική ιστορία. Ένας ευγνώμων Λουδοβίκος ΙΔ΄ τίμησε τον Τυρέν με ταφή στο βασιλικό κοιμητήριο τού Σαιν-Ντενί και ο Ναπολέων Α΄ τον θεωρούσε ως τον μεγαλύτερο στρατιωτικό διοικητή όλων των εποχών.
Μεταγενέστερη ιστορία: Δούκες του Μπουγιόν και του Aλμπρέ
Η σύζυγος τού Γοδεφρείδου-Μαυρικίου, η Mαρία-Άννα Μαντσίνι (1649–1714), που τη θυμόμαστε περισσότερο για τις λογοτεχνικές της αναζητήσεις και για την προστασία της τού Λα Φονταίν, ήταν ανιψιά τού καρδινάλιου Mαζαρέν. Ο μεγαλύτερος γιος τους, Λουδοβίκος, νυμφεύτηκε τη κληρονόμο τού δουκάτου τού Βενταντούρ, αλλά απεβίωσε πριν τους γονείς του. Το δουκάτο τού Μπουγιόν και άλλοι τίτλοι πέρασαν στον δεύτερο γιο τους, Εμμανουήλ-Θεοδόσιο (1668–1730), τού οποίου η 4η σύζυγος ήταν η Λουίζα-Ερριέττα-Φραγκίσκη της Λωρραίνης. Ένας άλλος γιος, ο Φρειδερίκος-Ιούλιος, ο πρίγκιπας τού Ωβέρν (1672–1733), νυμφεύτηκε μια Ιρλανδή που της άρεσαν οι περιπέτειες.
Ο Κάρολος-Γοδεφρείδος (1706–1771) ήταν γιος τού Εμμανουήλ-Θεοδοσίου και ο 5ος δούκας τού Μπουγιόν. Σύζυγός του ήταν η χήρα τού αδερφού του, Μαρία-Καρολίνα Σομπιέσκα, εγγονή τού βασιλιά Ιωάννη Γ΄ Σομπιέσκι της Πολωνίας. Η μοναχοκόρη τους, Μαρία-Λουίζα, ήταν διάσημη λάτρης της περιπέτειας και καταδικάστηκε στη γκιλοτίνα το 1793. Αν και επίσημα παντρεμένη με τον Ιούλιο ντε Ροάν, δούκα τού Μονμπαζόν, είχε έναν νόθο γιο (που απεβίωσε στη βρεφική ηλικία) από τον εξάδελφό της, Κάρολο-Εδουάρδο Στιούαρτ, Ιακωβίτη διεκδικητή των θρόνων της Αγγλίας και της Σκωτίας.
Ο αδελφός της, Γοδεφρείδος-Κάρολος-Ερρίκος (1728–1792), ήταν ο 6ος δούκας τού Μπουγιόν. Νυμφεύτηκε τη Λουίζα της Λωρραίνης, γνωστή πριν από το γάμο ως μαντμαζέλ ντε Μαρσάν. Υπηρέτησε με διάκριση στον Επταετή Πόλεμο και εξελέγη στη Βασιλική Ακαδημία Γλυπτικής και Ζωγραφικής το 1777. Μέσα σε μόλις τρεις μήνες, σπατάλησε σχεδόν ένα εκατομμύριο λίβρες για την ερωμένη του, τραγουδίστρια της όπερας, φέρνοντας έτσι την οικογένειά του στα πρόθυρα της καταστροφής. Αν και ο 6ος δούκας αγκάλιασε τη Γαλλική Επανάσταση με ενθουσιασμό, το δουκάτο τού Μπουιγόν προσαρτήθηκε από τη Δημοκρατία μέσα σε τρία χρόνια μετά το τέλος τού δούκα. Ο μοναδικός γιος του, Ιάκωβος-Λεοπόλδος-Κάρολος-Γοδεφρείδος, ανάπηρος από τροχαίο ατύχημα, απεβίωσε το 1802, χωρίς να αφήσει απογόνους από την σύζυγό του πριγκίπισσα της Έσσης-Ράινφελς. Ως αποτέλεσμα, η κύρια γραμμή της οικογένειας Λα Τουρ ντ'Ωβέρν εξέλιπε.
Η διαδοχή στο Μπουγιόν
Το 1780, ο 6ος δούκας τού Μπουγιόν ανέπτυξε φιλία με τον Φίλιππο Ντωβέρν, έναν Βρετανό αξιωματικό τού ναυτικού, που είχε φυλακιστεί στη Γαλλία. Όπως έλεγε ένας οικογενειακός μύθος, η οικογένεια Ντωβέρν αντιπροσώπευε έναν παράπλευρο κλάδο των αρχαίων κομήτων ντ'Ωβέρν, οι οποίοι είχαν μετακομίσει στο νησί Τζέρσεϊ κάποια στιγμή τον 13ο αι. Το 1787, ο 6ος δούκας αναγνώρισε αυτή τη θρυλική σύνδεση και υιοθέτησε τον Φίλιππο Ντωβέρν, καλώντας τον να διαδεχθεί τον δικό του γιο, στην περίπτωση που ο τελευταίος απεβίωνε χωρίς άρρενες απογόνους.
Το 1809 ο Ναπολέων Α΄ ενέκρινε μία συμφωνία, σύμφωνα με την οποία τα κτήματα Λα τουρ και οι υποχρεώσεις που αφορούσαν την ανταλλαγή τού 1651 ανατέθηκαν στο γαλλικό κράτος. Το Σατώ ντε Ναβάρ τού 6ου δούκα και το Οτέλ ντ'Εβρέ στο Παρίσι κληροδοτήθηκαν στην αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα και στους συγγενείς της. Το Οτέλ ντ'Εβρέ μετονομάστηκε στη συνέχεια σε ανάκτορο των Ηλυσίων και σήμερα λειτουργεί ως η επίσημη κατοικία τού Προέδρου της Γαλλίας. Όσο για το δουκάτο τού Μπουιγόν, οι πολίτες του αναγνώρισαν τον Φίλιππο Ντωβέρν ως νόμιμο ηγεμόνα και δούκα τους.
Το Συνέδριο της Βιέννης, ωστόσο, ανέθεσε την κυριαρχία τού δουκάτου στον βασιλιά των Κάτω Χωρών, ενώ οι ιδιωτικές περιουσίες των πρώην δουκών επρόκειτο να αναδιανεμηθούν με ειδική διαιτησία είτε στον Φίλιππο Ντωβέρν είτε σε έναν Αυστριακό διεκδικητή, τον Κάρολο-Αλαίν-Γαβριήλ ντε Ροάν-Γκυεμενέ, ο οποίος ήταν ο πιο στενός συγγενής τού τελευταίου δούκα στην εκ θηλυγονίας γραμμή. Το θέμα τελικά διευθετήθηκε υπέρ τού Ροάν. Ο Φίλιππος Ντωβέρν αυτοκτόνησε στις 16 ή 18 Σεπτεμβρίου 1816, στο Χολμς Χοτέλ, ένα μικρό ξενοδοχείο που βρίσκεται στην Γκρέιτ Σμιθ Στρητ στο Γουέστμινστερ.
Το 1817, ο Ροάν μήνυσε άλλους ενάγοντες στο κτήμα Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, συμπεριλαμβανομένου τού δούκα τού Μπουρμόν-Κοντέ, του δούκα ντε Λα Τρεμουάλ, της πριγκίπισσας των Βουρβόνων-Κοντέ και της πριγκίπισσας ντε Πουά. Όλοι είχαν σχέση με τον 7ο δούκα τού Μπουγιόν από τη μητρική του πλευρά. Επτά χρόνια αργότερα, οι αξιώσεις τους επικυρώθηκαν από δικαστήριο στη Λιέγη και ο Ροάν έπρεπε να παραιτηθεί από δούκας.
Στη δεκαετία τού 1820, το όνομα και η κληρονομιά Λα Τουρ αμφισβητήθηκαν μεταξύ των οικογενειών τού Λα Τουρ ντ'Ωβέρν ντ'Απσιέ, που αντιπροσώπευε την τελευταία γνωστή σωζόμενη γραμμή των Λα Τουρ ντ'Ωβέρν πριν από την τελική της εξάλειψη το 1896, και το "Λα Τουρ ντ'Ωβέρν-Λωραγκαί», μία οικογένεια της οποίας η συγγένεια με τους δούκες τού Μπουγιόν δεν έχει εδραιωθεί. Από την τελευταία οικογένεια, ο πρίγκιπας Ερρίκος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν-Λωραγκαί (1876–1914) νυμφεύτηκε το 1904 την Eλισάβετ Μπερτιέ ντε Βαγκράμ (1885–1960), κόρη τού 3ου πρίγκιπα ντε Βαγκράμ και εκ θηλυγονίας απόγονο της οικογένειας Ρότσιλντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ωβέρνης
Πεζιγιά-λα-Ριβιέρ
Το Πεζιγιά-λα-Ριβιέρ (γαλλικά: Pézilla-la-Rivière, καταλανικά: Pesillà de la Ribera) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πεζιγιαναί (γαλλικά: Pézillanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Βοσνιακή γλώσσα
270px|thumb|Με το πράσινο χρώμα επισημαίνονται οι γεωγραφικές περιοχές που οι ομιλητές της βοσνιακής γλώσσας έχουν γνώση αυτής σε επίπεδο μητρικής, μαζί με τις άλλες επίσημες γλώσσες της περιοχής.
Η Βοσνιακή γλώσσα (επίσης Βοσνιακά, λατινική γραφή: bosanski, κυριλλική γραφή: босански) είναι μια μορφή γλώσσας που ανήκει στην ευρύτερη οικογένεια των Νοτιοσλαβικών γλωσσών και ομιλείται από τους Μποσνιάκους, στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και σε άλλα κράτη του κόσμου. Η Στοκαβική διάλεκτος, που ανήκει στη μεγάλη οικογένεια των Νοτιοσλαβικών γλωσσών, αποτελεί τη βάση της Βοσνιακής, και μαζί και της Σερβικής, της επίσημης Κροατικής (και της Μαυροβουνιακής, αν θεωρηθεί διαφορετική από τη Σερβική), που είναι μεταξύ τους σχεδόν 100% κατανοητές. Τα Βοσνιακά είναι επίσημη γλώσσα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, σε περιοχές της Σερβίας, περιλαμβανομένου του Κοσσυφοπεδίου (που αποτελεί επίσημη γλώσσα), στο Μαυροβούνιο, στην Κροατία και άλλες χώρες της Βαλκανικής, καθώς και από τη βοσνιακή διασπορά.
Μέχρι τη διάλυση της πρώην Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, η Βοσνιακή θεωρούταν διάλεκτος της κοινής Σερβοκροατικής γλώσσας. Με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας των πρώην γιουγκοσλαβικών κρατών, η χρήση του όρου εξακολουθεί να υπάρχει, με σκοπό την ερμηνεία αυτής ως μια γλώσσα με κοινή βάση με τα υπόλοιπα διάδοχα εθνικά πρότυπα της Σερβοκροατικής γλωσσικής ομάδας, σε επίπεδο λεξικογραφίας, γραμματικής και συντακτικού. Το γλωσσικό πρότυπο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, χρησιμοποιεί τόσο το λατινικό όσο και το σερβικό κυριλλικό αλφάβητο, με το λατινικό να χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά από τους Μποσνιάκους. Η Βοσνιακή χρησιμοποιεί επίσης πιο πολλά τουρκικά δάνεια, σε σχέση με τις άλλες γλώσσες που προήλθαν από τη Στοκαβική.
Το πρώτο λεξικό της βοσνιακής γλώσσας τυπώθηκε στις αρχές του 17ου αιώνα, όταν το πρώτο λεξικό στη σερβική γλώσσα τυπώθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα.
Η διάκριση της γλώσσας από τα σέρβικα και τα κροατικά αμφισβητείται από κάποιους γλωσσολόγους. Επιπλέον, τα καθιερωμένα ονόματα της γλώσσας Bosanski (στα βοσνιακά)/ Bosnia n  (στα αγγλικά) δημιουργούν πρόβλημα στους Σέρβους και στους Κροάτες, οι οποίοι την αποκαλούν συχνά στις γλώσσες τους ως Bošnjački και στα αγγλικά ως Bosnia k , αντίστοιχα. Το Bosnia k s χρησιμοποιείται μόνο για τους Μποσνιάκους, ενώ το Bosnia n s για όλους τους κατοίκους της χώρας. Θεωρούν ότι το 'Bosnian' για τη γλώσσα συγκαλύπτει τα ιδιώματα των Σέρβων και των Κροατών κατοίκων της χώρας- και άρα τους συγκαταλέγει στους Μποσνιάκους.
Εξάπλωση και καταγραφή
Δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για τον αριθμό ατόμων που μιλούν Βοσνιακά. Ο αριθμός των ομιλητών της βοσνιακής στον κόσμο εκτιμάται μεταξύ 2,2 με 4 εκατομμύρια ομιλητές. Ακόμη και για τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, υπάρχουν μόνο εκτιμήσεις. Στη Σερβία, το Μαυροβούνιο, την Κροατία και τη Βόρεια Μακεδονία, αναφέρεται ως μητρική γλώσσα στις εθνικές απογραφές. Μεταξύ αυτών των χωρών, η Σερβία, το Μαυροβούνιο και η Σλοβενία διαχωρίζουν τον αριθμό των ομιλητών σε "Μποσνιάκους" και "Εθνικά Μουσουλμάνους". Οι ομιλητές της βοσνιακής γλώσσας καταγράφονται στις στατιστικές της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της Κροατίας. Δεν υπάρχουν δεδομένα για την ομιλία Βόσνιακ σε απόδημους μετανάστες της περιοχής των Δυτικών Βαλκανίων, καθώς η καταγραφή των στατιστικών δεδομένων διαφέρει από χώρα σε χώρα.
Τα βοσνιακά είναι επίσημη γλώσσα στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, επίσημα ως μειονοτική γλώσσα στο Μαυροβούνιο και τοπικά στη Σερβία ως γλώσσα εκπαίδευσης και τοπικής-περιφερειακής αυτοδιοίκησης.
Ιστορία
Ένα από τα παλαιότερα έγγραφα των Νοτιοσλαβικών λαών που έχουν συνταχτεί στη σλαβική γλώσσα είναι μια εμπορική συμφωνία μεταξύ της Βοσνίας και Ντουμπρόβνικ, που χρονολογείται το 1189. Το κείμενο αυτό γράφτηκε από τον ηγεμόνα της Βοσνίας, Κούλιν Βαν. Η ανακάλυψη αυτού του εγγράφου αποτέλεσε την καίρια απόδειξη της εθνικής υπόστασης της Βοσνίας και ταυτόχρονα το πρώτο τεκμήριο της βοσνιακής γλώσσας.
Υποσημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοσλαβικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Γλώσσες της Σερβίας Κατηγορία:Γλώσσες του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Γλώσσες της Κροατίας Κατηγορία:Γλώσσες της Σλοβενίας Κατηγορία:Γλώσσες της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Γλώσσες της Αλβανίας Κατηγορία:Γλώσσες της Τουρκίας
Νταστάκ-ε Σισάχτ
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Ιράν
Ένοπλες Δυνάμεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας
Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ρωσικά: Вооружённые силы Российской Федерации, ВС РФ) αποτελούν τις στρατιωτικές δυνάμεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας, οι οποίες δημιουργήθηκαν μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων είναι ο εκάστοτε Πρόεδρος της Ρωσίας ο οποίος και τις διοικεί. Η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική στη Ρωσία για όλους τους άντρες, οι οποίοι θα πρέπει να υπηρετήσουν για 12 μήνες σε κάποιο στρατιωτικό κλάδο.
Ο αριθμός του προσωπικού καθορίζεται με διάταγμα του Προέδρου της Ρωσίας. Την 1η Ιανουαρίου του 2008, ορίστηκε ένας αριθμός 2.019.629 στελεχών, συμπεριλαμβανομένων 1.134.800 στρατιωτικών. Το 2010 το Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών (IISS) εκτιμούσε ότι οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις αριθμούσαν περίπου 1.027.000 ενεργά στρατεύματα και γενικότερα 2.035.000 ως εφεδρεία (κυρίως πρώην κληρωτοί). Σε αντίθεση με προσωπικό που καθορίζεται με διάταγμα, το πραγματικό προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων αναφέρθηκε από το Ελεγκτικό Επιμελητήριο της Ρωσίας ως 766.000 τον Οκτώβριο του 2013. Το Δεκέμβριο του 2013, οι ένοπλες δυνάμεις βρίσκονταν στο 82% του απαιτούμενου ανθρώπινου δυναμικού.
Σύμφωνα με το SIPRI, η Ρωσία δαπάνησε 66.400.000.000 δολάρια για τα όπλα το 2015. Μεταξύ των ετών 2005–2009 και 2010–2014, οι ρωσικές εξαγωγές μεγάλων όπλων αυξήθηκαν κατά 37%, σύμφωνα με το SIPRI. Σύμφωνα με το Ρωσικό Υπουργείο Άμυνας, το μερίδιο των σύγχρονων όπλων στις Ένοπλες Δυνάμεις έφτανε το 26 με 48% μεταξύ των διαφόρων ειδών των στρατευμάτων το Δεκέμβριο του 2014. Αυτό αυξήθηκε στο 30,5 με 70,7% τον Ιούλιο του 2015. Ο μέσος όρος ήταν 48% κατά το πρώτο εξάμηνο του 2016.
Κλάδοι
Υπάρχουν επίσης ένοπλα σώματα υπό το Υπουργείο Εσωτερικών τα οποία είναι:
Ορεντσαλά
Η Ορεντσαλά (επίσης, Ορανκαλά) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχία Μπεϊλαγκάν του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1,840.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπεϊλαγκάν
Γιάννης Αγγελάκας
Ο Γιάννης Αγγελάκας (Νεάπολη Θεσσαλονίκης, 30 Οκτωβρίου 1959) είναι Έλληνας τραγουδιστής, μουσικός και ποιητής. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό ως ο τραγουδιστής του ροκ συγκροτήματος Τρύπες, από το 1983 ως το 2001. Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, ακολούθησε σόλο μουσική καριέρα, κυκλοφορώντας προσωπικούς δίσκους σε συνεργασία με πληθώρα άλλων καλλιτεχνών και μουσικών σχημάτων και συνεχίζοντας να είναι ενεργός στην ελληνική μουσική σκηνή μέχρι και σήμερα.
Ο ίδιος αναπολεί με χαρά την ανέμελη παιδική του ηλικία, παρά το γεγονός ότι γεννήθηκε και μεγάλωσε στη φτωχή συνοικία της Νεάπολης, με καταγωγή από την πλευρά της μητέρας του από τον Θολό Σερρών. Το ταλέντο του ως εκτελεστής και ηθοποιός αναδείχθηκε από τότε καθώς συνήθιζε να στήνει μικρές θεατρικές παραστάσεις για τα παιδιά της γειτονιάς του.
Τα εφηβικά του χρόνια σημαδεύτηκαν από τη μουσική των Beatles, Rolling Stones, Pink Floyd καθώς και του David Bowie. Παράλληλα, εκείνη την εποχή η Νεάπολη προσέφερε εύφορο έδαφος για την ανάπτυξη μιας ζωντανής ροκ, μέταλ και πανκ σκηνής, με πολλά νέα άτομα να δημιουργούν αυτοσχέδια μουσικά συγκροτήματα και να κάνουν τα πρώτα τους βήματα στον κόσμο του νέου, αντικομφορμιστικού και πολιτικοποιημένου αυτού ήχου. Σε αυτό το περιβάλλον, ο Αγγελάκας απέκτησε τις βάσεις της μουσικής του παιδείας και το 1983 δημιούργησε τελικά μαζί με τον φίλο του, Γιώργο Καρρά, τις Τρύπες.
Καλλιτεχνική πορεία
Με τις Τρύπες κυκλοφορεί 7 δίσκους με μεγάλη απήχηση στο ελληνικό κοινό, ενώ τραγούδια όπως το "Ταξιδιάρα Ψυχή", "Δε Χωράς Πουθενά", "Γιορτή" περιλαμβάνονται μέχρι και σήμερα στα πιο δημοφιλή ελληνικά ροκ κομμάτια όλων των εποχών.
Η πρώτη του συμμετοχή σε δίσκο άλλου συγκροτήματος πραγματοποιήθηκε το 1990 στον δίσκο "Άντε... και καλή τύχη μάγκες", ο οποίος ηχογραφήθηκε από πολλούς καλλιτέχνες στην μνήμη του Παύλου Σιδηρόπουλου. Το 1995 μαζί με τον Γιώργο Καρρά κυκλοφορούν τον δίσκο "Υπέροχο Τίποτα". δεξιά|χωρίς-πλαίσιο|320x320εσ Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος Τρύπες, συμμετείχε σε συναυλίες μαζί με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και συνεργάστηκε μαζί του στον δίσκο "Βραχνός προφήτης" που κυκλοφόρησε το 2000. Το 2001 συμμετείχε στον δίσκο του Γιώργου Χριστιανάκη "Ο θυρωρός", όπου έγραψε τους στίχους και τραγούδησε στο κομμάτι "Κυρία των μέσα μου ανέμων".
Alltogethernow και σόλο μουσική καριέρα
Η προσωπική μουσική πορεία του Αγγελάκα ξεκινάει το 2004 με την ίδρυση της δισκογραφικής του εταιρίας "Alltogethernow", η οποία, όπως δηλώνει και ο ίδιος "είναι μια εταιρία που δημιουργήσαμε, μαζί με μερικούς φίλους, για να προστατέψουμε το έργο μας και το εσωτερικό μας περιβάλλον". Ένα χρόνο αργότερα κυκλοφορεί το πρώτο άλμπουμ της δισκογραφικής, μια συνεργασία του Αγγελάκα με τον τσελίστα Νίκο Βελιώτη με τίτλο "Οι Ανάσες των Λύκων". Ο δίσκος αναδεικνύει την πειραματική διάθεση που θα εφαρμόσει ο Αγγελάκας στη μουσική του τα επόμενα χρόνια.
Την ίδια χρονιά ακολουθεί ο πρώτος καθαρά προσωπικός του δίσκος, για τις ανάγκες του οποίου δημιουργεί το μουσικό σχήμα "Οι Επισκέπτες". Το άλμπουμ ονομάζεται "Από 'δω και Πάνω" και σηματοδοτεί την αποχώρηση του Αγγελάκα από τις ροκ και πανκ ρίζες που χαρακτήριζαν τις Τρύπες προς εξερεύνηση ενός νέου ήχου που στηρίζεται στην έντεχνη και την παραδοσιακή μουσική με όργανα όπως την ακουστική κιθάρα, το μπουζούκι και τις τρομπέτες να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Από τον δίσκο ξεχωρίζει το κομμάτι "Σιγά μη Κλάψω" το οποίο στη συνέχεια θα γίνει το δημοφιλέστερο τραγούδι του Αγγελάκα στη σόλο πορεία του.
Τα επόμενα χρόνια θα κυκλοφορήσει τους δίσκους "Πότε θα Φτάσουμε Εδώ" (2007), πάλι σε συνεργασία με τον Βελιώτη, "Σαράβαλο/Η Γελαστή Ανηφόρα" (2012) και "Ήσυχα Τραγούδια για Ανέμελα Λιβάδια" (2016) με το μουσικό σχήμα "Οι 100º C", με τους οποίους εξακολουθεί να δίνει συναυλίες μέχρι και σήμερα. Παράλληλα ασχολείται με την παραγωγή δίσκων για άλλους μουσικούς, πολλοί από τους οποίους γίνονται και μέλη της "Alltogethernow", όπως ο Ψαραντώνης.
Κινηματογραφικό έργο και ποίηση
Ως μέλος στις Τρύπες, ο Αγγελάκας ηχογραφεί 4 τραγούδια για την ταινία "Η Εποχή των Δολοφόνων" (1993), τα οποία το ίδιο το συγκρότημα παίζει ζωντανά στην ταινία. Τα τραγούδια αυτά καταλήγουν στο δίσκο "Υπέροχο Τίποτα".
Το 1999 θα αναλάβει ένα μικρό ρόλο στη ταινία "Χώμα και Νερό". Ο πιο αναγνωρίσιμος όμως ρόλος του στο σινεμά θα αποτυπωθεί το 2002 στην ταινία του Νίκου Νικολαΐδη: "Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα", στην οποία αναλαμβάνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, δημιουργώντας παράλληλα και τη μουσική της ταινίας, η οποία θα κυκλοφορήσει αργότερα σε δίσκο.
Το 2009 ο Παντελής Βούλγαρης εμπιστεύεται στον Αγγελάκα τη δημιουργία του soundtrack για την ταινία Ψυχή Βαθιά, το οποίο επίσης θα κυκλοφορήσει από την alltogethernow. Για την μουσική της ταινίας, κέρδισε το βραβείο πρωτότυπης μουσικής στα Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου για το 2010. Έγραψε τη μουσική για το ντοκιμαντέρ "Χρεοκρατία" ("Deptocracy") των Κατερίνας Κιτίδη και Άρη Χατζηστεφάνου, το 2011.
Έχει επίσης εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές (Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι και Πώς τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;), οι οποίες συνοδεύονται από δικά του σκίτσα. Το 2000 κυκλοφορεί το βιβλίο Για την καρδιά ενός κτήνους 1985-2000 που περιέχει όλους τους στίχους του, καθώς και συνεντεύξεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ροκ μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Δωδωνούπολη Ιωαννίνων
Η Δωδωνούπολη είναι χωριό της πρώην επαρχίας Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο, η οποία βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Τόμαρος (Ολύτσικας) κοντά στον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας Δωδώνης. Είναι οικισμός που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 70 και είναι κτισμένος δίπλα την εθνική οδό Ιωαννίνων - Δωδώνης και στον κόμβο Δωδώνης της Εγνατίας Οδού. Απέχει 20 χλμ. ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 1,5 χλμ. από τον αρχαιολογικό χώρο. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1981 με το όνομα Μάνδρες και το 2008 μετονομάστηκε σε Δωδωνούπολη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Δωδώνη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Δωδώνης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δωδώνης του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 129 κατοίκους
Η Δωδωνουπολη είναι  οικισμός  που  ανήκει  στην  Δημοτική  κοινότητα Δωδώνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η τοποθεσία του οικισμού στους Χάρτες Google
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Ταξίδι στο Φόβο
Το Ταξίδι στο Φόβο (αγγλικά: Journey into Fear) γνωστή και ως "Κατάσκοποι της Ισταμπούλ", είναι μια αμερικανική κατασκοπευτική ταινία του 1943 σε σκηνοθεσία Νόρμαν Φόστερ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Έρικ Άμπλερ. Το σενάριο της ταινίας, το οποίο το έγραψε ο Τζόζεφ Κότεν ακολουθεί ευρέως την πλοκή του βιβλίου, με την μόνη διαφορά ότι ο πρωταγωνιστής είναι ένας Αμερικανός μηχανικός. Πρωταγωνιστούν οι Τζόζεφ Κότεν, Ντολόρες Ντελ Ρίο και ο Όρσον Ουέλς.
Η ταινία ήταν μια συμπαραγωγή της RKO Pictures και της Mercury Productions του Ουέλς.
Πλοκή
Ο Χάουαρντ Γκράχαμ, Αμερικανός μηχανικός, ταξιδεύει στο σοβιετικό λιμάνι του Μπατούμι με τη σύζυγό του Στεφανία για να επιστρέψουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχοντας ολοκληρώσει τις δουλειές του με το Τουρκικό ναυτικό. Ο Γκράχαμ και η σύζυγός του θα κάνουν μια στάση στην Κωνσταντινούπολη και θα γνωρίσουν εκεί τον Κοπέιτκιν, έναν Τούρκο υπάλληλο της εταιρείας του Γκράχαμ, ο οποίος με τη δικαιολογία να συζητήσει κάποια θέματα για την εταιρεία, οδηγεί τον Γκράχαμ σε ένα βραδυνό καμπαρέ όπου και θα του γνωρίσει την χορεύτρια Ζόζετ Μάρελ και τον συνεργάτης της Γκόγκο.
Κατά τη διάρκεια της παράστασης του μάγου, ο οποίος προσκαλεί τον Γκράχαμ να πάρει μέρος και εκείνος θα δεχτεί απρόθυμα να συμμέτεχει, ένας μισθωμένος δολοφόνος ονομάτι Μπάνατ θα προσπάθησει να σκοτώσει τον Γκράχαμ, αλλά λανθασμένα θα σκοτώσει τον μάγο. Η αστυνομία που θα φτάσει αμέσως στο καμπαρέ, μεταφέρει όλους τους θαμώνες στην έδρα της τουρκικής μυστικής αστυνομίας, όπου ο επικεφαλής της, Συνταγματάρχης Χακί, προσκαλεί αμέσως τον Γκράχαμ στο γραφείο του.
Ο Χακί θα ισχυριστεί ότι η δολοφονία του μάγου διαπράχθηκε από έναν γερμανό πράκτορα και ότι ο μάγος σκοτώθηκε κατά λάθος, αφού στην πραγματικότητα, ο στόχος των Γερμανών κατασκόπων ήταν ο Γκράχαμ. Ο Χακί δείχνει στον τρομοκρατημένο Γκράχαμ φωτογραφία του Μπάνατ, του δολοφόνου που προσλήφθηκε στη Σόφια από τον ναζιστή πράκτορα Μίλερ ειδικά για να σκοτώσει τον Γκράχαμ. Για να εξασφαλίσει την ασφάλειά του, ο Χακί προτείνει στον Γκράχαμ να εγκαταλείψει αμέσως την πόλη και να πάει στο Μπατούμι με ένα μικρό ιδιωτικό πλοίο. Ο Χακί προσωπικά εγγυάται στον Γκράχαμ ότι την συζυγό του Στεφανία θα την φυγαδεύσει με ασφάλεια και ότι θα την συναντήσει σε ξενοδοχείο στο Μπατούμι.