cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαμψών (βιβλική μορφή)
Γέννηση
Μία από τις περιπτώσεις κατ’ επαγγελίαν γέννησης είναι αυτή του Σαμψών, ο οποίος αναδείχθηκε συνεργός στο σχέδιο του Θεού. Στο βιβλίο των Κριτών αναφέρεται ότι ο Σαμψών υπήρξε κριτής επί είκοσι έτη και περιγράφονται ορισμένα επεισόδια, κυρίως από την αρχή και το τέλος της ζωής του. Πριν από τη γέννησή του, άγγελος Κυρίου επισκέφθηκε τους γονείς του, που ανήκαν στη φυλή Δαν από τη Σαραά, κοντά στην Ιερουσαλήμ, και τους ανήγγειλε ότι θα αποκτήσουν γιο και θα έπρεπε να τον αφιερώσουν στον Θεό ως ναζίρ. Ο Ναζιραίος ήταν πρόσωπο που αφιερωνόταν στον Θεό, απείχε από τα οινοπνευματώδη, δεν έκοβε ποτέ τη γενειάδα ή τα μαλλιά του και απείχε από την επαφή με νεκρούς.
Δράση
Ο Σαμψών ήταν προικισμένος με μεγάλη σωματική δύναμη, η οποία θεωρείτο ιδιαίτερο δώρο του Θεού, το οποίο συνδεόταν με την ιδιότητα του Ναζιραίου. Ο Σαμψών κυβέρνησε τον ισραηλιτικό λαό για είκοσι περίπου έτη και διακρίθηκε για τη μεγάλη φιλοπατρία του και για τους σκληρούς και επιτυχείς αγώνες του εναντίον των Φιλισταίων, τους οποίους είχε κατατροπώσει με τα ηρωικά του κατορθώματα.
Ο Σαμψών διέθετε ασυνήθιστη φυσική ρώμη. Αφού πραγματοποίησε εξαιρετικά κατορθώματα (όπως η θανάτωση ενός λιονταριού και η μετακίνηση των θυρών της Πύλης της Γάζας), παραβίασε για πρώτη φορά τον θρησκευτικό του όρκο διασκεδάζοντας με μια γυναίκα από τη γειτονική Θαμναθά. Η γυναίκα αυτή ήταν «αλλόφυλη», δηλαδή Φιλισταία, και οι Φιλισταίοι ήταν θανάσιμοι εχθροί του Ισραήλ. Ακολούθησαν άλλα εξαιρετικά κατορθώματά του, όπως ο αποδεκατισμός των Φιλισταίων σε έναν ιδιωτικό πόλεμο. Σε μιαν άλλη περίπτωση, απώθησε μιαν ενέδρα τους εναντίον του στη Γάζα, όπου είχε μεταβεί για να επισκεφθεί μια πόρνη.
Τα απίστευτα αυτά κατορθώματά του υποδηλώνουν τη μεγάλη πίεση την οποία ασκούσαν οι Φιλισταίοι επί του Ισραήλ κατά το μεγαλύτερο διάστημα της πρώιμης περιόδου του Ισραήλ στη Χαναάν (1200-1000 π.Χ).
Σαμψών και Δαλιδά
Ο Σαμψών νικήθηκε από τους εχθρούς του όταν ερωτεύθηκε μία γυναίκα από την Αλσωρήχ, τη Δαλιδά, η οποία τον εξαπάτησε και απέσπασε το μυστικό της δύναμής του, ότι δηλαδή αυτή οφειλόταν στα μακριά άκοπα μαλλιά που έφερε ως ναζίρ. Την ώρα που ο Σαμψών κοιμόταν, η Δαλιδά έκοψε τα μαλλιά του και κατόπιν τον πρόδωσε στους Φιλισταίους, οι οποίοι τον συνέλαβαν, τον τύφλωσαν και τον φυλάκισαν. Τέλος όμως, ο Σαμψών εκδικήθηκε. Η δύναμή του επανήλθε όταν ανέκτησε την κόμη του και γκρέμισε τον ναό του Δαγών, θεού των Φιλισταίων, στη Γάζα, σείοντας τους κίονες του, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί και ο ίδιος με τους δεσμώτες του, αναφωνώντας «αποθανέτω ή ψυχή μου μετά των αλλοφύλων» (Κριτές, Κεφ. 16, 4-30). Ο θάνατος του στον ναό δεν παρουσιάζεται ως αυτοκτονία, αλλά, κατά τη γενική ερμηνεία των βιβλικών σχολιαστών, ως επαναφορά του στην αρχική του αποστολή (ως κριτού και ναζίρ), την οποία είχε για ένα διάστημα εγκαταλείψει.
Ερμηνευτικές προσεγγίσεις στην ιστορία του Σαμψών
Σχετικά με την ερμηνεία της ιστορίας του Σαμψών οι φιλελεύθεροι κριτικοί, αλλά και ορισμένοι Ιουδαίοι ερμηνευτές της Ταλμουδικής Περιόδου, θεώρησαν τον κύκλο των ιστοριών του Σαμψών μυθικό ή επικό. Πιο συντηρητικοί εξηγητές, ενώ αποδέχονταν την απιθανότητα των γεγονότων και το παραδοσιακό δημώδες ύφος του κειμένου, υποστήριζαν παράλληλα ότι υπάρχει ένας ιστορικός πυρήνας στην αφήγηση, ο οποίος όμως έχει εμπλουτιστεί από τη λαϊκή φαντασία και έχει διογκωθεί από τη ραβινική λογοτεχνία. Ο Σαμψών, κατά συνέπεια, θεωρήθηκε από τον συντάκτη του Βιβλίου των Κριτών παράδειγμα που αποδείκνυε τη γενική θέση του, ότι, όταν οι Ισραηλίτες συμπεριφέρονταν με απιστία προς τον Γιαχβέ, καταδυναστεύονταν και, όταν έκαναν επίκληση του ονόματός του, ανακτούσαν την ελευθερία τους.
Τέλος και κατά την πατερική ορθόδοξη ερμηνευτική μέσα από την ιστορία των Κριτών και μάλιστα του Σαμψών, διδάσκεται πως όσες φορές ο λαός του Ισραήλ απομακρύνθηκε από τον Θεό δοκίμασε μεγάλες συμφορές, ενώ όσες φορές κατέφυγε στον Θεό με πίστη και μετάνοια αποκαταστάθηκε και γεύθηκε τη σωτηρία. Η δύναμη του Σαμψών ήταν δώρο της Χάριτος του Θεού, λόγω της αφιερώσεώς του σε Αυτόν. Η ειλικρινής του μετάνοια είχε σαν αποτέλεσμα να επιστρέψει η Χάρις του Θεού, και να επανέλθει και η δύναμή του.
Ο Σαμψών στη λαογραφική παράδοση
Ο Σαμψών και η δύναμή του απαντώνται και στη λαογραφική παράδοση τόσο της Ελλάδος, όσο και άλλων λαών, καθώς απαντούμε λαϊκές δοξασίες με πρωταγωνιστή τον Σαμψών στη Γαλλία και τη Γερμανία. Αναφέρουμε παραδειγματικά πως κατά τη βυζαντινή εποχή πίστευαν πως ανάβλυζε νερό από τη σιαγόνα του Σαμψών. Στη Φιγαλία παρομοίαζαν τη δύναμη και ρωμαλεότητα των Ελλήνων με εκείνη του Ηρακλή και του Σαμψών. Στη Χίο απαντάται βράχος, ο οποίος υποστηρίζεται από την παράδοση του τόπου, πως αυτόν τον έριξε ο Σαμψών στην προσπάθειά του να πετύχει τον Θεό, αλλά έπεσε εν τέλει στη θάλασσα. Τέλος παρόμοια παράδοση συναντάται και στη Σάμο, όπου υπάρχει βράχος που και αυτός κατά την παράδοση εκσφενδονίσθηκε από τον Σαμψών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Η ζωή που δεν έζησα
Η ζωή που δεν έζησα είναι ο τίτλος μιας ελληνικής δραματικής σειράς που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel την τηλεοπτική σεζόν 1998-1999. Η σειρά αυτή εξιστορούσε την ερωτική σχέση μιας ώριμης και γοητευτικής γυναίκας με ένα νεαρό αγόρι, συνομήλικου σχεδόν του γιου της, κάτι που προκαλεί συγκίνηση, συγκρούσεις και ένταση. Στη σειρά πρωταγωνιστούσαν η Ταμίλα Κουλίεβα, ο Αιμίλιος Χειλάκης και ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζωη που δεν Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Οστεϊχθύες
Οι οστεϊχθύες αποτελούν ταξινομική ομάδα των ψαριών με οστέινους σκελετούς σε αντίθεση με τους χονδριχθύες. Η υπερομοταξία των Οστεϊχθύων περιλαμβάνει τις υποκλάσεις των Δίπνευστων, των Κροσσοπτερυγίων, των Βραχιοπτερυγίων και των Ακτινοπτερυγίων. Η υποκλάση των Ακτινοπτερυγίων περιλαμβάνει τη μεσοκλάση των Τελεόστεων η οποία είναι η πολυπληθέστερη σε αριθμό ειδών (περίπου 26.000 από τα 28.000 γνωστά είδη ιχθύων ανήκουν στην μεσοκλάση των τελεόστεων).
Μορφολογία
Οι Οστεϊχθύες φέρουν πλήρως οστεοποιημένους σπονδύλους σε αντίθεση με τα είδη της κλάσης των χονδριχθύων των οποίων οι σπόνδυλοι δεν είναι πλήρως οστεοποιημένοι, οι οποίοι σχηματίζουν ενδοσκελετούς. Περιλαμβάνει τα γνωστότερα είδη ιχθύων. Είναι γονοχωρικά ζώα, δηλαδή η αναπαραγωγή τους απαιτεί την ύπαρξη αρσενικού και θηλυκού, και διαθέτουν όλα βράγχια για την αναπνοή τους, ενώ οι δίπνευστοι χρησιμοποιούν επίσης και τους υποτυπώδεις πνεύμονές τους.
1886
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1886 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:19ος αιώνας Κατηγορία:Έτη
Πεσκένιος Νίγηρ
Ο Γάιος Πεσκέννιος Νίγηρ λατιν. Gaius Pescennius Niger (π. 135 - 194) ήταν σφετεριστής Ρωμαίος Αυτοκράτορας (193-194) κατά το έτος των Πέντε Αυτοκρατόρων (το 193, μετά τη δυναστεία των Αντωνίνων). Διεκδίκησε τον θρόνο σε απάντηση για τη δολοφονία του Παρτίνακος και την αναβίβαση του Διδίου Ιουλιανού, αλλά ηττήθηκε από έναν αντίπαλο διεκδικητή, τον Σεπτίμιο Σεβήρο και καθώς προσπαθούσε να φύγει από την Αντιόχεια, σκοτώθηκε. Ο 5ος αυτοκράτορας ήταν ο Κλαύδιος Αλβίνος· ακολούθησε δυναστεία του Σεβήρου.
Βιογραφία
Υπηρετούσε ακόμη στη Συρία, όταν νέα έφθασαν πρώτα για τον φόνο του Περτίνακος, και μετά για τη δημοπρασία του Αυτοκρατορικού τίτλου και την πλειοδοσία του Δίδιου Ιουλιανού. Ο Π. Νίγηρ ήταν ένα δημοφιλές δημόσιο πρόσωπο και σύντομα ξεκίνησε μία διαδήλωση του λαού ενάντια στον Δίδιο Ιουλιανό, κατά την οποία οι πολίτες κάλεσαν τον Νίγηρα να έρθει στη Ρώμη και να διεκδικήσει τον Αυτοκρατορικό τίτλο για τον εαυτό του. Ως αποτέλεσμα λέγεται ότι ο Δ. Ιουλιανός απέστειλε έναν εκατόνταρχο (centurion) στην ανατολή, με διαταγή να δολοφονήσει τον Νίγηρα στην Αντιόχεια.
Η συνέπεια των αναταραχών στη Ρώμη έκανε τις λεγεώνες στην ανατολή να τον ανακηρύξουν Αυτοκράτορα στα τέλη Απριλίου του 193. Με την άνοδό του, ο Νίγηρ έλαβε το επίθετο Justus (Δίκαιος) Αν και η αυτοκρατορική προπαγάνδα που δημιουργήθηκε αργότερα υπέρ του Σεπτιμίου Σεβήρου ισχυρίστηκε ότι ο Νίγηρ πρώτος εξεγέρθηκε εναντίον του Δ. Ιουλιανού, ήταν ο Σ. Σεβήρος που επέμενε να διεκδικεί τον Αυτοκρατορικό τίτλο στις 9 Απριλίου. Ο Νίγηρ έστειλε απεσταλμένους στη Ρώμη για να ανακοινώσει την ανάρρησή του στον Αυτοκρατορικό θρόνο, όμως οι αγγελιοφόροι του συνελήφθησαν από τον Σ. Σεβήρο. Καθώς ο Νίγηρ άρχισε να ενισχύει την υποστήριξή του στις ανατολικές επαρχίες, ο Σεβήρος βάδισε στη Ρώμη και εισήλθε στην πόλη στις αρχές του Ιουνίου 193, αφού ο Ιουλιανός είχε φονευθεί.
Ο Σεβήρος και ο Νίγηρ
Ο Σεβήρος δεν έχασε χρόνο για να παγιώσει τη θέση του στη Ρώμη και διέταξε τον νεοδιορισμένο έπαρχο της βίγλας Γάιο Φούλβιο Πλαυτιανό να αιχμαλωτίσει τα τέκνα του Νίγηρα και να τα κρατήσει ως ομήρους. Εντωμεταξύ ο Νίγηρ ήταν απασχολημένος με το να εξασφαλίσει την υποστήριξη όλων των κυβερνητών στις Ασιατικές επαρχίες, περιλαμβανομένου του αξιοσέβαστου ανθυπάτου της Ασίας Ασέλλιου Αιμιλιανού, που είχε καταλάβει το Βυζάντιο στο όνομα του Νίγηρα. Στη συνέχεια προχώρησε στην εξασφάλιση άμεσου ελέγχου επί της Αιγύπτου, ενώ ο Σεβήρος έκανε ό,τι μπορούσε για να προστατεύσει την προμήθεια του σίτου και διέταξε τα πιστά στρατεύματα σε αυτόν να παρατηρούν το δυτικό σύνορο της Αιγύπτου και να αποτρέψουν την εκεί σταθμευμένη λεγεώνα (την Legio II Traiana fortis) από το να στείλει στρατιωτική βοήθεια στον Νίγηρα.
Αν και οι περιοχές αυτές είχαν μεγάλο πλούτο, οι στρατιωτικοί πόροι του Νίγηρα ήταν υποδεέστεροι του Σεβήρου. Ενώ ο Σεβήρος είχε τις 16 λεγεώνες του Δούναβη στη διάθεσή του, ο Νίγηρ είχε μόνο 6: 3 στη Συρία, 2 στη στην Πετραία Αραβία και 1 στη Μελιτηνή. Έτσι ο Νίγηρ αποφάσισε να δράσει επιθετικά και να στείλει μία δύναμη στη Θράκη, όπου νίκησε μία μοίρα στρατού του Σεβήρου υπό τον Λούκιο Φάβιο Σίλο στην Πέρινθο (μεταξύ Ραιδεστού κσι Σηλυβρίας).
Ο Σεβήρος τώρα βάδιζε προς την ανατολή. Έστειλε τον στρατηγό του Τιβέριο Κλαύδιο Κάνδιδο μπροστά του. Ο Νίγηρ, έχοντας κάνει το Βυζάντιο επιτελείο του, ανέθεσε στον Α. Αιμιλιανό να υπερασπιστεί τη νότια ακτή της θάλασσας του Μαρμαρά. Καθώς ο Σεβήρος πλησίαζε, πρόσφερε στον Νίγηρα την ευκαιρία να παραδοθεί και να πάει εξορία, αλλά ο Νίγηρ αρνήθηκε, εμπιστευόμενος το αποτέλεσμα μίας στρατιωτικής συνάντησης. Το φθινόπωρο του 193 ο Κάνδιδος συνάντησε τον Αιμιλιανό στην Κύζικο και στη γενόμενη μάχη ηττήθηκε ο στρατός του Νίγηρα· ο Αιμιλιανός αιχμαλωτίστηκε και απεβίωσε. Το Βυζάντιο τώρα τέθηκε σε πολιορκία, αναγκάζοντας τον Νίγηρα να εγκαταλείψει την πόλη και να οπισθοχωρήσει στη Νίκαια. Η πόλη παρέμεινε πιστή στον Π. Νίγηρα και δεν κατέλαβε το Βυζάντιο παρά στο τέλος του 195.
Μία άλλη μάχη έλαβε χώρα έξω από τη Νικαια στα τέλη του Δεκεμβρίου 193, που έληξε επίσης με ήττα του Νίγηρα. Παρόλα αυτά μπόρεσε να αποσύρει το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του άθικτο στα όρη του Ταύρου, όπου μπόρεσε να κρατήσει τα περάσματα για λίγους μήνες, καθώς επέστρεψε στην Αντιόχεια. Πάντως το πρόβλημα τώρα για τον Νίγηρα ήταν ότι η υποστήριξη που είχε στην Ασία, κατέρρεε. Μερικές πόλεις, πιο πριν πιστές στον Νίγηρα, αποφάσισαν πως ήταν ώρα να αλλάξουν την υποστήριξή τους, ειδικά η Λαοδίκεια και η Τύρος. Ως τις 13 Φεβρουαρίου 194 η Αίγυπτος είχε εκδηλωθεί υπέρ του Σεβήρου, όπως επίσης και ο Αυτοκρατορικός απεσταλμένος στην Αραβία, πράγμα που μείωνε τις ευκαιρίες του Νίγηρα.
Όταν ο Σεβήρος αντικατέστησε τον Κάνδιδο με άλλον στρατηγό, τον Πούμπλιο Κορνέλιο Ανουλίνο, ο Νίγηρ συνάντησε τον Ανουλίνο σε μάχη στην Ισσό τον Μάιο του 194, όπου -έπειτα από μία μακρά και σκληρή μάχη- ο Νίγηρ ηττήθηκε αποφασιστικά. Είχε αναγκαστεί να υποχωρήσει στην Αντιόχεια, όταν ο Νίγηρ συνελήφθη ενώ προσπαθούσε να διαφύγει στην Παρθία. Ο Νίγηρ αποκεφαλίστηκε και το κεφάλι του μεταφέρθηκε στο Βυζάντιο, αλλά η πόλη αρνήθηκε να παραδοθεί. Τελικά ο Σεβήρος έκανε σφοδρή έφοδο και κατέλαβε την πόλη, που την κατέστρεψε τελείως· έπειτα την ξαναέκτισε. Το κεφάλι του Νίγηρα μεταφέρθηκε στη Ρώμη, όπου επιδείχθηκε.
Έπειτα από τη νίκη του στην ανατολή, ο Σεβήρος τιμώρησε όλους τους υποστηρικτές του Νίγηρα. Σκότωσε τη σύζυγο με τα τέκνα εκείνου και κατάσχεσε τις ιδιοκτησίες του.
Το όνομά του
Το Νίγηρ (πρβλ. νέγρος) σημαίνει μέλας. Κατά σύμπτωση ένας από τους 5 διεκδικητές του έτους 194 λεγόταν Κλ. Αλβίνος, που σημαίνει λευκός. Σύμφωνα με την Ιστορία των Αυγούστων το επίθετο Νίγηρ του δόθηκε λόγω του μαύρου λαιμού του, χρώμα που ήταν σε αντίθεση με το υπόλοιπο σώμα του.
Δευτερογενείς
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Στρατηγίς Ιεραπόλεως
μικρογραφία|Χάρτης της Ανατολής με την Ιεράπολη (351-354) Η Στρατηγίς Ιεραπόλεως ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μικρό συνοριακό Θέμα, κατά τον 11ο αιώνα. Έδρα του στρατηγού ήταν η ισχυρά οχυρωμένη Ιεράπολη, σήμερα Μέμπετ στην Συρία.
Βρισκόταν στην περιοχή της τότε Συριακής Κυρρηστικής, με έδρα την οχυρωμένη πόλη Ιεράπολη. Επανακαταλήφθηκε από τον Ρωμανό Δ΄ Διογένη το 1068 κι αμέσως έγινε έδρα στρατηγού. Το 1078 ή 79 η Ιεράπολη καταλήφθηκε οριστικά από τους Τούρκους.
Διοικητής του θέματος αναφέρεται ο Φαρεσμάνης Αποκάπης ή ο Βασίλειος Αποκάπης περίπου το 1068.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Βυζαντινή Συρία
Θέρμες του Αγρίππα
thumb|200px|Οι Θέρμες του Αγρίππα στο χάρτη της Αρχαίας Ρώμης. Οι Θέρμες του Αγρίππα (λατινικά: Thermae Agrippae) ήταν δημόσια λουτρά στην αυτοκρατορική πόλη της Ρώμης. Κατασκευάστηκαν από το Μάρκο Αγρίππα και αποτέλεσαν τις πρώτες θέρμες της πόλης. Στην αρχική τους μορφή κατασκευάστηκαν την ίδια περίοδο με το Πάνθεον και στην ίδια ευθεία με αυτό. Κατά πάσα πιθανότητα επρόκειτο για ένα είδος σάουνας. Σε θέρμες μετατράπηκε όταν ολοκληρώθηκε η κατασκευή της Άκουα Βίργκο, ενός υδραγωγείου που επίσης κατασκεύασε ο Αγρίππας το 19 π.Χ..
Εκκλησία της Αμώμου Συλλήψεως (Βίντοσι)
Η Εκκλησία της Αμώμου Συλλήψεως είναι καθολική εκκλησία στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, εντός του εδάφους του χωριού του Βίντοσι και εντός του Δήμου του Λίβνο. Ανεγερθείσα μεταξύ του 1853 και του 1856, είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Τοποθεσία
μικρογραφία|κέντρο|Άλλη άποψη της εκκλησίας.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|κέντρο|Άποψη του εσωτερικού της εκκλησίας.
Πιέβε ντι Σολίγκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Εκκλησία της Αμώμου Συλλήψεως (Βίντοσι)
Παραπομπές
Βιντοσι Αμωμος Συλληψη του Βιντοσι Κατηγορία:Εθνικά μνημεία στο Λίβνο
Μετόχι Λαρισσού Αχαΐας
Τοποθεσία
Βρίσκεται σε υψόμετρο 2 μέτρων, στη γεωγραφική περιοχή του Λαρισσού. Βρίσκεται πολύ κοντά στα τωρινά σύνορα των Νομών Αχαΐας και Ηλείας. Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Βουπράσιο, Νέο Βουπράσιο και Λάππα καθώς και ο προστατευόμενος υδροβιότοπος της Στροφυλιάς.
Ιστορία
Την 20/04/1835 ο οικισμός Πέρα Μετόχι προσαρτάται στον τότε Δήμο Βουπρασίων. Την 28/08/1912 με το ΦΕΚ 256Α αποσπάται από το Δήμο Βουπρασίων και ορίζεται ως έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", το Μετόχι προσαρτάται στο Δήμο Λαρισσού, του οποίου υπήρξε η έδρα, μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Με το ΦΕΚ 955Β της 16/04/2014 η Δημοτική Κοινότητα Μετοχίου μετατράπηκε σε τοπική κοινότητα.
Το 1824 η περιοχή λεηλατήθηκε από τους Τούρκους. Ο οικισμός απείχε τέσσερεις ώρες και σαράντα λεπτά δρόμο στα 1885 από τη Μανωλάδα, την έδρα του τότε Δήμου Βουπρασίων στον οποίο υπαγόταν διοικητικά.
Δημογραφικά στοιχεία
Η σύγχρονη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Στο χωριό υπάρχουν τρεις ναοί: ο ενοριακός του Αγίου Νικολάου, ο ναός του Αγίου Πέτρου και ο κοιμητηριακός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο οικισμό της Τοπικής κοινότητας Ελαιώνος του Δήμου Αιγιαλείας ή με τον ομώνυμο οικισμό του Δήμου Καλαβρύτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λαρισσού Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας Κατηγορία:Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς
Ντιάνα Χατζίεβα
Η Ντιάνα Χατζίεβα (Diana Hajiyeva, Αζέρικα: Diana Hacıyeva, Ουκρανικά: Діана Гаджиє́ва, γεν. 13 Ιουνίου 1989), κυρίως γνωστή ως DiHaj, είναι Αζέρα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Είναι η κύρια τραγουδίστρια του συγκροτήματος Dihaj. Εκπροσώπησε το Αζερμπαϊτζάν στην Eurovision 2017 στο Κίεβο με το τραγούδι "Skeletons" κατακτώντας την δέκατη τέταρτη θέση στον τελικό με 120 βαθμούς.
Βιογραφικό
Η Χατζίεβα γεννήθηκε στη Μαριούπολη της Ουκρανίας ενώ η χώρα ήταν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης. Από την παιδική της ηλικία ασχολήθηκε με τη μουσική, παρακολούθησε μαθήματα πιάνου και ενδιαφέρονταν για τη τζαζ. Ήταν μέλος της μουσικής συλλογικής «Bery Bach».
Αποφοίτησε από την Ακαδημία Μουσικής του Μπακού. Εκεί έλαβε την εκπαίδευση ενός χορωδιακού αγωγού. Κατά τη διάρκεια των σπουδών στην ακαδημία ασχολήθηκε με την τζαζ σε επαγγελματικό επίπεδο. Σήμερα εργάζεται στο Κέντρο Τζαζ του Μπακού.
Έζησε στο Λονδίνο της Αγγλίας όπου αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Σύγχρονης Μουσικής.
Αργότερα ξεκίνησε την προσωπική της ομάδα trio που ονομάζεται Dihaj - από τα πρώτα γράμματα του ονόματος και του επωνύμου της.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Προηγουμένως προσπάθησε να εκπροσωπήσει το Αζερμπαϊτζάν στη Eurovision 2011.
Το 2017, ερμήνευσε το τραγούδι "Skeletons" στο Κίεβο. Τερμάτισε στη 14η θέση ανάμεσα σε 26 χώρες στον τελικό, με σύνολο 120 βαθμών.
Σλαβική μυθολογία
Η σλαβική μυθολογία και θρησκεία αποτελείται από μύθους και ιστορίες που αναπτύχθηκαν για περισσότερο από 3.000 χρόνια, ενώ έχει πολλά κοινά στοιχεία με τις υπόλοιπες θρησκείες που προέρχονται από την Πρωτο-Ινδοευρωπαϊκή θρησκεία.
Ντιάνα Χατζίεβα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αζέρες τραγουδίστριες Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Σλαβική μυθολογία
Ρίζες της σλαβικής μυθολογίας
Αντίθετα με την αιγυπτιακή μυθολογία, δεν υπάρχουν πρωταρχικές πηγές για τη μελέτη της σλαβικής μυθολογίας. Παρά τις κάποιες αμφισβητούμενες θεωρίες, όπως το βιβλίο του Βέλες, δεν αποδεικνύεται ότι οι Σλάβοι είχαν κάποιο σύστημα γραφής προτού εκχριστιανιστούν. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα πως όλες οι θρησκευτικές δοξασίες και παραδόσεις πέρασαν προφορικά από γενιά σε γενιά, προτού ξεχαστούν στους αιώνες που ακολούθησαν την άφιξη του Χριστιανισμού. Συν τοις άλλοις, υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα, όπως παλιά σλαβικά ιερά ή λατρευτικά ειδώλια, ενώ κομμάτια από μυθολογικές δοξασίες και παγανιστικές γιορτές επιβιώνουν μέχρι σήμερα σε όλα τα σλαβικά έθνη μέσα από παραδοσιακά έθιμα, τραγούδια και ιστορίες.
Γραπτές πηγές
Δεν υπάρχουν γραπτές πηγές για τη σλαβική μυθολογία πριν τον κατακερματισμό του ενιαίου Πρωτοσλαβικού έθνους στους Δυτικούς, Ανατολικούς και Νότιους Σλάβους. Μια πιθανή εξαίρεση είναι μια μικρή αναφορά στην Ιστορία του Ηροδότου, που αναφέρει τη φυλή των Νευρών στον μακρινό βορρά, όπου οι άνδρες μεταμορφώνονται σε λύκους ορισμένες μέρες του χρόνου.(Ηροδότου Ιστορίαι, Δ'17 & Δ'105) Ορισμένες μελέτες ερμηνεύουν την αναφορά αυτή σαν τη σλαβική δοξασία για λυκανθρώπους, ενώ άλλες αναφέρονται στις παραδοσιακές γιορτές του θεού Βέλες, όπου ομάδες νεαρών ανδρών περιφέρονταν στα χωριά φορώντας μάσκες. Αμφιβολίες, βεβαίως, υπάρχουν για το αν το φύλο των Νευρών ταυτίζεται με πρωτοσλαβικά φύλα.
Η πρώτη γραπτή αναφορά στους Σλάβους και τη μυθολογία τους έγινε από τον Βυζαντινό ιστορικό Προκόπιο του 6ου αιώνα, ο οποίος στο έργο του Bellum Gothicum περιγράφει τις δοξασίες μιας νότιας σλαβικής φυλής, που διέσχισε σε δυο μόνο ημέρες τον ποταμό Δούναβη. Η φυλή αυτή πίστευε σε έναν θεό, κύριο των πάντων, δημιουργό του κεραυνού και της αστραπής, αλλά και σε διάφορους δαίμονες και νύμφες. Από μεταγενέστερες ιστορικές πηγές, προκύπτει πως πρόκειται για τον θεό Περούν. Σε μεταγενέστερες πηγές επίσης περιγράφεται ένας ναός στην πόλη του Ρίντεγκοστ (Ράντεγκαστ), όπου λατρευόταν ο θεός Σβάροζιτς, καθώς κι ο θεός Σβάντεβιτ.
Λαϊκή παράδοση
Κατά τη διάρκεια του εκχριστιανισμού των σλαβικών πληθυσμών μεταξύ του 7ου και του 12ου αιώνα, ο Χριστιανισμός άνθιζε κυρίως στις πόλεις, ανάμεσα στους ευγενείς, ενώ η πλειοψηφία του αγροτικού πληθυσμού της επαρχίας πίστευε ακόμη στους παλαιούς μύθους. Οι Χριστιανοί ιερείς και μοναχοί πάλευαν να πατάξουν το φαινόμενο dvoeverie, τη διπλή πίστη. Από τη μια πλευρά, οι αγρότες κι οι χωρικοί δέχονταν τη βάπτισή τους, τις χριστιανικές λειτουργίες και γιορτές, αλλά από την άλλη πλευρά συνέχιζαν να διατηρούν την παλαιά παγανιστική λατρεία και να διεξάγουν αρχαία τελετουργικά. Το γεγονός αυτό συνέβαινε, γιατί οι περισσότεροι έβλεπαν τον Χριστιανισμό σαν μια συμπληρωματική θρησκεία της παλαιάς Σλαβικής μυθολογίας. Η νέα θρησκεία προσέφερε την προοπτική της μετά θάνατον ζωής και την ελπίδα της σωτηρίας, αλλά ήταν επίσης απαραίτητη η διεξαγωγή των αρχαίων τελετουργικών για τη γονιμότητα, τα κοπάδια και την προστασία της οικογενειακής εστίας.
Η μείξη αυτή οδήγησε τους μελετητές στην κατηγοριοποίηση της σλαβικής λαογραφίας σε δύο ομάδες:
Ημερολόγιο και γιορτές
Στους σλαβικούς μύθους, το έτος ήταν σεληνιακό και ξεκινούσε την 1η Μαρτίου, όπως και σε άλλους ινδοευρωπαϊκούς πολιτισμούς. Το τελευταίο βράδυ του παλαιού χρόνου κι η πρώτη μέρα του νέου χρόνου ονομάζονταν Velja Noc/Velik Dan (Μεγάλη Νύχτα/Μεγάλη Μέρα). Μετά τον εκχριστιανισμό των Σλάβων, οι ονομασίες αυτές αποδόθηκαν πιθανότατα στην εορτή του Πάσχα, ταιριάζοντας με τον όρο «Μεγάλη Εβδομάδα».
Εξάλλου, διοργανωνόταν μια μεγάλη γιορτή για τον ερχομό της άνοιξης, αφιερωμένη στο Γιαρίλο, θεό της γεωργίας και της γονιμότητας. Νεαρά αγόρια και κορίτσια περιφέρονταν στα χωριά κρατώντας πράσινα κλαδιά και λουλούδια και σε κάθε σπίτι έλεγαν τραγούδια, ενώ υπήρχε το συνήθιο να στολίζουν και να βάφουν αυγά, σύμβολα της νέας ζωής, έθιμο που αργότερα συνδέθηκε με το χριστιανικό Πάσχα.
Κατά το θερινό ηλιοστάσιο, γινόταν η γιορτή Ιβάνιε, που θυμίζει τη γιορτή του Κλήδονα. Υπήρχε άφθονο φαγητό και ποτό, ανάβονταν μεγάλες φωτιές, τις οποίες πηδούσαν νεαρά αγόρια και κορίτσια, που είτε ζευγάρωναν είτε χόρευαν σε κύκλους. Τα νεαρά κορίτσια έπλεκαν στεφάνια από λουλούδια και φτέρη και τα πετούσαν στα ποτάμια: ανάλογα με το πώς επέπλεαν, μάντευαν πότε και πώς θα παντρεύονταν.
Κοσμολογία
Στη Σλαβική μυθολογία συναντάται το Δέντρο του Κόσμου, κοσμολογικό μοτίβο και σε άλλους ινδοευρωπαϊκούς πολιτισμούς. Τα φύλλα του δέντρου συμβολίζουν τον ουρανό, το βασίλειο των ουράνιων θεοτήτων και σωμάτων, ενώ ο κορμός συμβολίζει το βασίλειο των θνητών. Κάποιες φορές, αναφέρονται μαζί σαν αντίθεση στις ρίζες του δέντρου, που αποτελούν τον Κάτω Κόσμο, το βασίλειο των νεκρών. Αντίθετα με άλλες λαϊκές δοξασίες, στη Σλαβική μυθολογία ο κόσμος των νεκρών δεν είναι απωθητική περιοχή, αλλά ένας πράσινος κόσμος γεμάτος γρασίδι, όπου βασιλεύει αιώνια η άνοιξη. Στη σλαβική μυθολογία, ο Ήλιος ήταν γυναικεία θεότητα, ενώ η Σελήνη ανδρική θεότητα, αντίθετα με τις υπόλοιπες ινδοευρωπαϊκές μυθολογίες, αλλά ακριβώς όπως στη Βαλτική μυθολογία.
Κύριες θεότητες
Οι Σλάβοι λάτρευαν πολυάριθμες θεότητες. Κάθε φυλή πιθανότατα λάτρευε και τους δικούς της θεούς, κατά μήκος μιας τεράστιας γεωγραφικής περιοχής, η οποία ξεκινούσε από τις ακτές της Βαλτικής μέχρι τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας.
Περούν και Βέλες
Ο Περούν είναι ο ουράνιος θεός του κεραυνού και της αστραπής, που εξουσιάζει τον κόσμο των ζωντανών από ψηλά, στο ψηλότερο κλαδί του Παγκόσμιου Δέντρου. Ο Βέλες είναι χθόνιος θεός, άρχοντας του Κάτω Κόσμου, που εξουσιάζει τον κόσμο των νεκρών από χαμηλά, στις ρίζες του Δέντρου. Ο Περούν χαρίζει στους γεωργούς τη βροχή κι είναι θεός του πολέμου και των όπλων, ενώ ο Βέλες είναι ο θεός των κοπαδιών και των ποιμένων, ενώ σχετίζεται με το εμπόριο και τη μαγεία. Αποτελούν το δίδυμο των αντίθετων θεοτήτων που αντιμάχονται μερα με τη μέρα: ο Περούν συμβολίζει την τάξη, ενώ ο Βέλες το χάος.
Γιαρίλο και Μοράνα
Ο Γιαρίλο είναι θεός της γονιμότητας και σχετίζεται με τη Σελήνη κι η Μοράνα, αδερφή και σύζυγός του, είναι θεότητα της φύσης και του θανάτου και σχετίζεται με τον Ήλιο. Κι οι δυο είναι παιδιά του Περούν και γεννήθηκαν τη νύχτα του Νέου Έτους. Ωστόσο, ο Γιαρίλο απήχθη και μεταφέρθηκε στον Κάτω Κόσμο, όπου τον μεγάλωσε ο Βέλες σαν δικό του γιο. Στη γιορτή της Άνοιξης, το Γιούργεβο, ο Γιαρίλο επιστρέφει στη γη από τον κόσμο των νεκρών και συναντάει την αδερφή του, Μοράνα, ενώ στη θερινή γιορτή Ιβάνιε γιορτάζεται ο ιερός γάμος τους: η ένωση των δυο αδερφιών, παιδιών του υπέρτατου θεού, φέρνει γονιμότητα και πληθώρα αγαθών στη γη. Την ίδια στιγμή, συμβολίζει τη συμφιλίωση μεταξύ των δυο θεών του Άνω και Κάτω Κόσμου, καθώς δε θα υπάρξουν καταιγίδες και κεραυνοί που θα έβλαπταν τις σοδειές. Μετά τη συγκομιδή, όμως, ο Γιαρίλο είναι άπιστος απέναντι στη σύζυγό του κι εκείνη τον σκοτώνει για εκδίκηση και τον γυρίζει ξανά στον Κάτω Κόσμο. Η ίδια η Μοράνα πενθεί και μαζί της όλη η φύση, μπαίνοντας έτσι στον χειμώνα. Ο μύθος όμως επαναλαμβάνεται κι έτσι περνάνε οι εποχές του έτους.
Σβαρόγ, Σβάροζιτς και Νταζβόγ
Ο σλαβικός θεός Σβαρόγ πιθανότατα σχετίζεται με τον Ήφαιστο της ελληνικής μυθολογίας. Ήταν ο αρχικός θεός του ουρανού στο σλαβικό πάνθεον, ενώ το όνομά του μπορεί και να σημαίνει "λάμψη" ή "μέρος γεμάτο φωτιά", συνδέοντάς τον με την τέχνη της σιδηρουργίας και καθιστώντας τον θεό της φωτιάς. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Σβαρόγ σφυρηλάτησε τον Ήλιο και τον παρέδωσε στον γιο του, Νταζβόγ, που ανέλαβε να τον μεταφέρει κατά μήκος του ουρανού. Ο δεύτερος γιος του, ο Σβάροζιτς, συμβόλιζε τη φωτιά στη γη.
Ιστορικές παραδόσεις
Η Σλαβική μυθολογία περιλαμβάνει και ιστορικές παραδόσεις: ιστορίες και τραγούδια για θρυλικούς ήρωες, όπως ο Κρακ ο Δρακοσφάχτης στην Πολωνία ή ο θρύλος της Λιμπούσε και της ίδρυσης της Πράγας, αλλά και ημι-ιστορικές προσωπικότητες, όπως ο βασιλιάς Κόρβινους της Κροατίας και της Ουγγαρίας.
Χάρρυ Χ. Χες
Ο Χάρρυ Χάμοντ Χες (Harry Hammond Hess, 24 Μαΐου 1906 - 25 Αυγούστου 1969) ήταν Αμερικανός γεωλόγος, υποναύαρχος του αμερικανικού ναυτικού, ωκεανογράφος και συγγραφέας.
Με τις ωκεανογραφικές μελέτες του επί της μορφολογίας των πυθμένων ωκεάνιων λεκανών και ειδικότερα του Ατλαντικού, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έδωσε πολλά γεωλογικά χαρακτηριστικά που περιέλαβε σε σύγγραμμά του το 1960 υποστηρίζοντας ότι αιτία της δημιουργίας των μεσοωκεάνιων ράχεων είναι θερμικά ρεύματα μεταφοράς, επί των οποίων και βασίστηκε τελικά η θεωρία των τεκτονικών πλακών που αποτελεί σήμερα το δόγμα των Γεωεπιστημών.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί γεωλόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί ωκεανογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ναύαρχοι Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Τελεόστεοι
Πηγές
Κατηγορία:Ακτινοπτερύγιοι
Πραγιούθ Τσαν-ότσα
Ο Πραγιούθ Τσαν-ότσα (Prayuth Chan-ocha, στα ταϊλανδέζικα: ประยุทธ์ จันทร์โอชา, γενν. στις 21 Μαρτίου 1954) είναι αξιωματικός του στρατού από την Ταϊλάνδη, τραγουδοποιός και επικεφαλής της στρατιωτικής χούντας που κυβερνά τη χώρα. Από τον Οκτώβριο του 2010 είναι διοικητής του Βασιλικού Στρατού. Στις 22 Μαΐου 2014 προέβη σε στρατιωτικό πραξικόπημα και ανέτρεψε την υπηρεσιακή κυβέρνηση. Έκτοτε ασκεί την εκτελεστική εξουσία, ως επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου για την Ειρήνη και την Τάξη. Θεωρείται εκπρόσωπος του σκληροπυρηνικού πυρήνα του στρατεύματος και ήταν ένας από τους κύριους οργανωτές των διώξεων από τον στρατό εναντίον των υποστηρικτών της αντιπολίτευσης το 2009 και το 2010 (οι διαδηλωτές έμειναν γνωστοί ως "Κόκκινα Πουκάμισα").
Κατά την πολιτική κρίση του 2013-14 ο Πραγιούθ ισχυρίστηκε ότι ο στρατός ήταν ουδέτερος.
Έπειτα από τις βίαιες επιθέσεις με στόχο τους αντικυβερνητικούς διαδηλωτές, ο Πραγιούθ κήρυξε τον στρατιωτικό νόμο στις 20 Μαΐου 2014 και αυτοανακηρύχθηκε "επικεφαλής της Διοίκησης για τη Διατήρηση της Ειρήνης και της Τάξης". Παρότι επέμεινε ότι ο διορισμός του δεν ήταν πραξικόπημα και ότι η υπηρεσιακή κυβέρνηση θα συνέχιζε το έργο της, ο Πραγιούθ ξεκίνησε πραξικόπημα εναντίον της κυβέρνησης στις 22 Μαΐου 2014. Τέθηκε επικεφαλής της χούντας, που αποκαλείται Εθνικό Συμβούλιο για την Ειρήνη και την Τάξη.
Ο Τσαν-ότσα διορίστηκε ως πρωθυπουργός στις 21 Αυγούστου 2014 από το Κοινοβούλιο, το οποίο ελέγχεται από τη χούντα και αποτελείται ως επί το πλείστον από αστυνομικούς και στρατιωτικούς. Λίγες ημέρες αργότερα ο διορισμός του εγκρίθηκε και από τον Βασιλιά.
Έπειτα από τη διενέργεια εκλογών το 2019 εξελέγη πρωθυπουργός από το νέο κοινοβούλιο στις 5 Ιουνίου 2019.
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2021 επέζησε πρότασης δυσπιστίας, η οποία απορρίφθηκε με 264 κατά της πρότασης και 208 υπέρ.
Άντονι Γκίντενς
Ο Άντονι Γκίντενς (αγγλ. Anthony Giddens, Baron Giddens) (γεννημένος στις 18 Ιανουαρίου του 1938) είναι Βρετανός κοινωνιολόγος και πολιτικός, ο οποίος είναι γνωστός για τη θεωρία της δομοποίησης και κυρίως για την προσπάθειά του να δημιουργήσει ένα ενιαίο επιστημολογικό πλαίσιο, το οποίο προκύπτει από την εκτεταμένη μελέτη συστημάτων που εισηγήθηκαν οι κλασικοί διανοητές, όπως ο Μαρξ και ο Ντιρκέμ, αλλά και την απόπειρα ζεύξης "κοινωνικής δομής" και "κοινωνικής δράσης". Το 2007 ο Γκίντενς ήταν πέμπτος στη λίστα με τους συγγραφείς με τις περισσότερες αναφορές σε βιβλία των ανθρωπιστικών επιστημών.
Βιογραφία
Ο Γκίντενς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Έντμοντον του Λονδίνου. Παρακολούθησε το Σχολείο του Μίντσεντεν και το 1959 ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές σπουδές του στην κοινωνιολογία και ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Χαλ. Συνέχισε τις σπουδές του στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου και απέκτησε τον διδακτορικό του τίτλο από το Βασιλικό Κολέγιο του Κέιμπριτζ. Το 1961 ξεκίνησε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Λέστερ, όπου δίδαξε κοινωνική ψυχολογία. Το 1969 άρχισε την καριέρα του στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ όπου και αναγορεύτηκε καθηγητής το 1987.
Υπήρξε επίσης σύμβουλος του Τόνι Μπλερ. Ο "τρίτος δρόμος" του Γκίντενς επηρέασε καθοριστικά την πολιτική ιδεολογία του τελευταίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Άγγλοι πανεπιστημιακοί
Μπέιντεν Μπέιντεν-Πάουελ
Στρατός, εφευρέσεις και αεροπορία
Ο Μπέιντεν-Πάουελ κατατάχθηκε στη θέση του υπολοχαγού της Σκωτικής Φυλακής στις 29 Ιουλίου 1882, και υπηρέτησε στο Σύνταγμα Καμηλών κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας του Νείλου (1884-85) σε Αίγυπτο και Σουδάν. Ο προβιβασμός στη θέση του λοχαγού ακολούθησε στις 5 Φεβρουαρίου 1896, και σε αυτή του ταγματάρχη στις 24 Ιουνίου 1899. Υπηρέτησε στο 1ο τάγμα του συντάγματός του στη Νότια Αφρική κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Πολέμου των Μπόερς, και ήταν παρών στις μάχες των Μπέλμοντ (23 Νοεμβρίου 1899), Μόντερ Ρίβερ (28 Νοεμβρίου 1899) και Μαγκερσφοντάιν (11 Δεκεμβρίου 1899). Ήταν μέλος της Επικουρικής Φάλαγγας η οποία τον Μάιο του 1900 ενίσχυσε την πολιορκία του Μέιφεκινγκ, με τον μεγαλύτερο αδελφό του να είναι επικεφαλής. Ένα μήνα μετά το τέλος του πολέμου στα τέλη του Μαΐου 1902, ο Μπέιντεν Πάουελ επέστρεψε στην πατρίδα του μαζί με το σύνταγμά του με το πλοίο SS Tagus.
Ο Μπέιντεν-Πάουελ ήταν πρωτοπόρος της στρατιωτικής αεροπορίας, μέλος και αργότερα πρόεδρος της Βασιλικής Αεροναυτικής Εταιρείας και μέλος της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας. Ήταν ένας από τους πρώτους που προέβλεψαν την χρήση της αεροπορίας σε στρατιωτικό πλαίσιο. Έγραψε επίσης το βιβλίο "Ballooning as a Sport" (Αεροστατική ως άθλημα), το οποίο εκδόθηκε το 1907 από την εκδοτική εταιρεία William Blackwood and Sons.
Κατασκεύασε τα πρώτα αερόστατα και αεροσκάφη του μαζί με τη μεγαλύτερη αδερφή του Άγκνες.
Εφηύρε ένα σύστημα χαρταετών ανύψωσης ανθρώπων το οποίο ονόμασε Levitor. Ανέπτυξε επίσης ένα πτυσσόμενο στρατιωτικό ποδήλατο.
Απέκτησε ένα από τα πρώτα βρετανικά διπλώματα ευρεσιτεχνίας για τηλεοπτικό σύστημα, «Μία ηλεκτρική μέθοδο αναπαραγωγής μακρινών σκηνών με οπτικό τρόπο» ("An electrical method of reproducing distant scenes visually"), το οποίο εκδόθηκε στις 19 Απριλίου 1921 (GB161706).
Συνέβαλε στη συγγραφή του λήμματος για τους χαρταετούς στην 11η έκδοση της Encyclopædia Britannica.
Έγραψε το "In savage isles and settled lands. Malaysia, Australasia and Polynesia, 1888-1891" (Στα άγρια νησιά και τις αποικίες. Μαλαισία, Αυστραλασία και Πολυνησία, 1888-1891), το οποίο εκδόθηκε το 1892 από την εταιρεία R. Bentley and Son, στο Λονδίνο. Μεταξύ άλλων στο βιβλίο του, ο Μπέιντεν Πάουελ διηγείται μία επίσκεψη του στη Βαταβία (σημερινή Τζακάρτα), όπου ήταν επισκέπτης σε γεύμα που οργανώθηκε από άρχοντα της περιοχής, τον Χούου Γιόου Κι.
Προσκοπισμός
Ο Μπέιντεν-Πάουελ ήταν ο πρώτος που εισήγαγε πτητικές δραστηριότητες στον προσκοπισμό με τη μορφή κατασκευής χαρταετών και μοντέλων αεροπλάνων. Μπορεί να θεωρηθεί ως πατέρας του αεροπροσκοπισμού αν και ο ίδιος θεωρούσε πως ήταν δύσκολο να υπάρχουν ειδικοί «αεροπρόσκοποι».
Ο Μπέιντεν-Πάουελ ήταν πρόεδρος και μετέπειτα δημοτικός επίτροπος ενός δήμου του Βορείου Λονδίνου, και δημοτικός επίτροπος του Δήμου Σεβενόουκς του Κεντ από το 1918 έως το 1935. Ακόμη ήταν κεντρικός επίτροπος αεροπορίας από το 1923 έως τον θάνατό του το 1937.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας Κατηγορία:Άγγλοι εφευρέτες Κατηγορία:Άγγλοι αεροπόροι Κατηγορία:Άγγλοι στρατιωτικοί
Μοχάμαντ Μπακέρ Μιρζά
Ο Μοχάμαντ Μπακέρ Μιρζά, Mohammad Baqer Mirza, πιο γνωστός στη Δύση ως Σαφί Μιρζά (15 Σεπτεμβρίου 1587, Mασχάντ – 2 Φεβρουαρίου 1614, Ραστ) από τη δυναστεία των Σαφαβιδών, ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού βασιλιά (shah) Aμπάς Α΄ τού Μεγάλου (βασ. 1588-1629) και ο διάδοχος κατά τη σύντομη ζωή του, κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Αμπάς Α΄.
Ο Σαφί Μιρζά πιάστηκε σε μία από τις αυλικές δολοπλοκίες, στις οποίες συμμετείχαν αρκετοί κορυφαίοι Κιρκάσιοι, κάτι που τελικά θα τού κόστιζε τη ζωή και τη θέση του στη σειρά διαδοχής, για να γίνει ο επόμενος σάχης. Ο γιος του έγινε ο επόμενος σάχης, γνωστός με το δυναστικό του όνομα Σαφί (βασ. 1629-1642).
Ιστορικό
Ο Μοχάμαντ Μπακέρ Μιρζά γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1587 είτε από μία από τις Χριστιανές Κιρκάσιες συζύγους τού Αμπάς Α΄, είτε από την Φαχρ Τζαχάν Μπεγκάμ, κόρη τού Βαγράτ Δ΄, βασιλιά τού Ιμερέτι (δυτικής Γεωργίας). Από τους πέντε γιους τού Αμπάς Α΄, οι τρεις είχαν επιβιώσει της παιδικής ηλικίας, οπότε η διαδοχή των Σαφαβιδών φαινόταν ασφαλής. Ο σάχης είχε καλές σχέσεις με τον Μοχάμαντ Μπακέρ Μιρζά, τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχό του. Το 1614, ωστόσο, κατά τη διάρκεια μίας τιμωρητικής εκστρατείας στη Γεωργία εναντίον δύο πρώην πιστών γεωργιανών υπηκόων, του Tεϊμουράζ Α΄ τού Καχέτι (ανατολικής Γεωργίας) και τού ΛουαρσάμπΒ΄ τού Κάρτλι (κεντρικής Γεωργίας), ο σάχης άκουσε φήμες ότι ο πρίγκιπας συνωμοτούσε εναντίον της ζωής του με έναν κορυφαίο Κιρκάσιο, τον Φαρχάντ Μπεγκ Τσερκές. Λίγο αργότερα, ο Μοχάμαντ Μπακέρ έσπασε το πρωτόκολλο κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού, σκοτώνοντας έναν κάπρο, πριν ο σάχης προλάβει να βάλει το δόρυ του. Αυτό φάνηκε να επιβεβαιώνει τις υποψίες τού Αμπάς Α΄, προκαλώντας τον να βυθιστεί στη μελαγχολία. Δεν εμπιστευόταν πλέον κανέναν από τους τρεις γιους του. Το 1615 αποφάσισε ότι δεν είχε άλλη επιλογή, από το να σκοτώσει τον Μοχάμαντ. Ένας άλλος Κιρκάσιος, ονόματι Μπεχμπουντ Μπεγκ, εκτέλεσε τις εντολές τού σάχη και ο πρίγκιπας δολοφονήθηκε σε ένα χαμάμ στην πόλη Ραστ και τάφηκε στο Αρνταμπίλ. Ο σάχης σχεδόν αμέσως μετάνιωσε για την πράξη του και βυθίστηκε στη θλίψη.
Το 1621 ο Αμπάς Α΄ αρρώστησε βαριά. Νομίζοντας ότι ο πατέρας του βρισκόταν στο κρεβάτι τού θανάτου του, ο γιος και διάδοχός του, Χονταμπαντέχ Μιρζά, άρχισε να εορτάζει την άνοδό του στον θρόνο, μαζί με τους Κιζιμπάς υποστηρικτές του. Όμως ο σάχης συνήλθε και προχώρησε στην τιμωρία τού γιου του τυφλώνοντάς τον, και αποκλείοτάς τον από το να πάρει κάποτε τον θρόνο. Η τύφλωση ήταν μόνο εν μέρει επιτυχής, ωστόσο, και οι οπαδοί του πρίγκιπα σχεδίασαν να τον μεταφέρουν λαθραία από τη χώρα στην ασφάλεια, σε ένα κατασκευασμένο σχέδιο. Όμως η συνωμοσία προδόθηκε, οι οπαδοί τού πρίγκιπα εκτελέστηκαν και ο ίδιος ο πρίγκιπας φυλακίστηκε στο φρούριο τού Αλαμούτ, όπου αργότερα θα δολοφονηθεί από τον διάδοχο τού Αμπάς, σάχη Σαφί.
Απροσδόκητα, ο Αμπάς Α΄ επέλεξε τώρα ως κληρονόμο του τον γιο τού Μοχάμαντ Μπακέρ Μιρζά, Σαμ Μιρζά, έναν σκληρό και εσωστρεφή χαρακτήρα, που λέγεται ότι σιχαινόταν τον παππού του, εξαιτίας τού φόνου τού πατέρα του. Ήταν αυτός που διαδέχθηκε τον σαχ Αμπάς Α΄ σε ηλικία δεκαεπτά ετών το 1629, παίρνοντας το όνομα σαχ Σαφί.
Οικογένεια
Η Μοχάμαντ Μπακέρ Μιρζά (Σαφί) νυμφεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Φαχρ Τζαχάν Μπεγκάμ, κόρη τού σάχη Ισμαήλ Β΄. Παντρεύτηκαν τον Νοέμβριο του 1601 στο Ισφαχάν. Ήταν η μητέρα τού γιου του:
Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η Ντιλαράμ Χανούμ, Γεωργιανή. Μαζί της απέκτησε έναν γιο, τον:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Σαφαβίδες
Αμπντούλ Ραχμάν Ουές
Ο Αμπντούλ Ραχμάν Ουές (Abdul Rahman Oues, γενν. στις 14 Ιουνίου 1998) είναι Σύρος κάτοχος Ελληνικής υπηκοότητας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για τον ΟΦΗ.
Νεανική σταδιοδρομία
Ο Ουές άρχισε τη σταδιοδρομία στις ακαδημίες νέων του Παναθηναϊκού και στη συνέχεια πέρασε τις σεζόν 2014-15 και 2015-16 στις ακαδημίες νέων της Μπρέντφορντ. Με την ομάδα κέρδισε δύο τίτλους National League U19 Alliance.
Πλατανιάς
Το 2015, ο Ουές επέστρεψε στην Ελλάδα και εντάχθηκε στις ακαδημίες νέων του Πλατανιά. Το Φεβρουάριο του 2017 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα. Ήταν αχρησιμοποίητος αναπληρωματικός κατά τη διάρκεια ενός αγώνα της Σούπερ Λιγκ τη σεζόν 2016-17 και αγωνίστηκε συχνά στην ομάδα κατά τη διάρκεια της σεζόν 2017-18, κάνοντας 17 εμφανίσεις. Ο Ουές έκανε 29 εμφανίσεις και σημείωσε ένα γκολ κατά τη διάρκεια της σεζόν 2018-19 και ήταν μέρος της ομάδας που έφτασε τα πλέι οφ ανόδου της Φούτμπολ Λιγκ. Τη σεζόν 2019–20, η οποία επηρεάστηκε από τη στρατιωτική θητεία του και την επιδημία του COVID-19, ο Ουές είχε 16 συμμετοχές και 1 γκολ, πριν αποχωρήσει από την ομάδα την 1η Ιουλίου 2020. Στα τέσσερα χρόνια του στην ομάδα, είχε 62 συμμετοχές και σημείωσε δύο γκολ.
ΟΦΗ
Στις 2 Ιουλίου 2020, ο ΟΦΗ ανακοίνωσε την απόκτηση του Ουές με τετραετές συμβόλαιο.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Ουές έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ελλάδας U21 σε μία φιλική νίκη με 4-3 επί της Σλοβακίας στις 22 Μαρτίου 2019.
Προσωπική ζωή
Ο Ουές είναι συριακής καταγωγής. Τον Αύγουστο του 2019, ξεκίνησε τη στρατιωτική του θητεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σύροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες συριακής καταγωγής Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πλατανιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ
Βικτόρια Τζάστις
Η Βικτόρια Ντόουν Τζάστις (Victoria Dawn Justice, 19 Φεβρουαρίου 1993) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια, μοντέλο, στιχουργός και χορεύτρια. Ξεκίνησε την καριέρα της σε ηλικία δέκα ετών με την συμμετοχή της σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές και ταινίες, όπως την σειρά Victorious όπου και πρωταγωνιστούσε.
Παιδικά χρόνια
Η Βικτόρια Τζάστις, γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1993 στο Χόλιγουντ της Φλόριντα των Η.Π.Α.. Ο πατέρας της, Ζακ Τζάστις είναι γερμανικής, ιρλανδικής και αγγλικής καταγωγής, ενώ η μητέρα της Σιρίν Ριντ έχει καταγωγή από το Πουέρτο Ρίκο. Έχει μία μικρότερη αδελφή όπου ονομάζεται Μάντισον Γκρέις Τζάστις. Το 2003, για την συμμετοχή της στην τηλεοπτική σειρά Victorious, μετακόμισε μαζί με την οικογένειά της στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνια. Αρχικά φοίτησε σε γυμνάσιο του Κλίβελαντ, αλλά λόγω των γυρισμάτων της η Βικτόρια συνέχισε να διδάσκεται τα σχολικά της μαθήματα στο σπίτι της.
2003-2009: Τα πρώτα βήματα στον χώρο της ηθοποιίας
Το 2005, η Βικτόρια έγινε δεκτή σε πρόγραμμα μουσικού θεάτρου της Ακαδημίας Performing Arts του Millikan στο Λος Άντζελες, ενώ εμφανίστηκε και σε διαφημίσεις των εταιρειών Ralph Lauren, Gap, Guess, Mervyn's, Peast Butter Crunch και Ovaltine. Κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους, η Βικτόρια Τζάστις συμπρωταγωνίστησε στη σειρά του Nickelodeon, Zoey 101 ως Λόλα Μαρτίνεθ, μια νεαρή φοιτήτρια που είναι επίδοξη ηθοποιός.
2010-σήμερα: Victorious και το ξεκίνημα στην μουσική βιομηχανία
To 2010, η Βικτόρια Τζάστις πρωταγωνίστησε στην μουσική σειρά του Nickelodeon, με όνομα Victorious. Η σειρά προβλήθηκε για τρία χρόνια με τεράστια επιτυχία στα νούμερα τηλεθέασης και καθ’όλη την διάρκειά της, η Βικτόρια ηχογράφησε αρκετά τραγούδια για τις ανάγκες της σειράς. Την ίδια χρονιά, συμμετείχε σε επεισόδιο της σειράς κινουμένων σχεδίων The Penguins of Madagascar και στην πρώτη της ταινία με όνομα «The Boy Who Cried Werewolf».
Το 2012, πρωταγωνίστησε στην κωμωδία «Fun Size» στον ρόλο της Wren. Στις 18 Ιουνίου 2013 η Βικτόρια Τζάστις κυκλοφόρησε το πρώτο της τραγούδι με όνομα «Gold». Από το 2016 μέχρι και το 2020 έχει συμμετάσχει σε τέσσερις ταινίες, το «The Rocky Horror Picture Show: Let's Do the Time Warp Again» (2016), «Bigger» (2018), «Summer Night» (2018) και το «The Outcasts» (2017).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί αγγλικής καταγωγής
Σαΐχ Τζουναΐντ
Ο σεΐχ Τζουναΐντ (απεβ. το 1460) ( Σαΐχ Τζουναΐντ) ήταν γιος τού σαΐχ Ιμπραχίμ, πατέρας τού σεΐχ Χαϊντάρ και παππούς τού ιδρυτή της δυναστείας των Σαφαβιδών, σαχ Ισμαήλ Α΄. Μετά το τέλος τού πατέρα του, ανέλαβε την ηγεσία των Σαφαβιδών από το 1447 ως το 1460.
Ιστορία
Επί Τζουναΐντ, οι Σαφαβίδες μετατράπηκαν από ένα τάγμα των Σούφι, που είχε οργανωθεί γύρω από έναν άγιο ασκητή, σε ένα ενεργό στρατιωτικό κίνημα με μία πολιτική κατάκτησης και κυριαρχίας. Ήταν ο πρώτος πνευματικός ηγέτης των Σαφαβιδών, που ασπάστηκε ειδικά τις σιιτικές ισλαμικές διδασκαλίες, και ειδικότερα εκείνες των γκουλάτ των δώδεκα ιμάμηδων. Ο Τζουναΐντ θεωρήθηκε ως θεϊκή ενσάρκωση από τους οπαδούς του.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Αρνταμπίλ, ο Τζουναΐντ προσέλκυσε τόσους πολλούς μαθητές, που το 1448, ο Τζαχάν σαχ (ο πρίγκιπας Καρά Κογιουνλού) τον οδήγησε στην εξορία στη Μ. Ασία και τη Συρία. Ενώ ήταν εκεί, ασχολήθηκε με ιεραποστολικές δραστηριότητες και συγκέντρωσε Τουρκμένιους οπαδούς. Στη συνέχεια πήγε στην αυλή τού Ουζούν Χασάν στο Ντιγιάρμπακιρ, όπου νυμφεύτηκε την αδελφή τού Ουζούν Χασάν, Χαντιτζά Μπεγκούμ, κάπου μεταξύ 1456 και 1459.
Ο Τζουναΐντ εμποδίστηκε να επιστρέψει στο Aρνταμπίλ, έτσι έζησε στο Σιρβάν, όπου απεβίωσε σε μία τοπική αψιμαχία κοντά στον ποταμό Σαμούρ στο σύγχρονο Αζερμπαϊτζάν, όπου και τάφηκε. Αυτό οδήγησε στην αρχή της εχθρότητας μεταξύ των κυρίως σουνιτών Σιρβανσάχ και των ολοένα και πιο ετερόδοξων Σιιτών Σαφαβιδών.
Το μαυσωλείο τού Σαΐχ Τζουναΐντ βρίσκεται στο χωριό Χαζρά στο Αζερμπαϊτζάν. Τον Τζουναΐντ διαδέχθηκε ο γιος του σαΐχ Χαϊντάρ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1456-59 στο Ντιγιάρμπακιρ τη Χαντιτζά Μπεγκούμ, αδελφή τού Ουζούν Χασάν, και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαφαβίδες
Ηρώδειο
Το Ηρώδειο ήταν αρχαίο φρούριο της Παλαιστίνης, νότια των Ιεροσολύμων, στο Ισραήλ.
Το φρούριο αυτό κτίσθηκε επί τεχνητού λόφου από τον Ηρώδη τον Μέγα στη θέση εκείνη που είχε αποκρούσει ο ίδιος τους Πάρθους. Στο σημείο αυτό ανήγειρε στη συνέχεια μεγαλοπρεπή ανάκτορα ενώ είχε επίσης προβεί σε αξιόλογα αρδευτικά έργα. Έτσι σιγά σιγά σχηματίσθηκε γύρω αρχαία πόλη που κατέληξε να γίνει πρωτεύουσα τοπαρχίας. Σήμερα σώζονται μόνο κάποια λείψανα του άλλοτε φρουρίου, ενώ ο αυτός λόφος ονομάζεται "λόφος των Φράγκων".
Με το ίδιο όνομα αναφέρεται και το αρχαίο θέατρο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στην Αθήνα.
Πηγές
Κατηγορία:Κάστρα στο Ισραήλ Κατηγορία:Ιστορία της Παλαιστίνης Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Ισραήλ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Ισραήλ Κατηγορία:Λόφοι του Ισραήλ
Γέφυρα Χαμιδιέ
Η Γέφυρα Χαμιδιέ (Τουρκικά: Hamidiye, χαμιντϊέ ) είναι ένα τετράτοξο Οθωμανικής περιόδου γεφύρι το οποίο χτίστηκε το 1904 επί σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ και βρίσκεται στο 4ο χλμ Ξάνθης-Σταυρούπολης. Η γέφυρα έχει μήκος 63 μέτρα και πλάτος 3 μέτρα και βρίσκεται πάνω από το ποταμό Κόσυνθο. Σήμερα το ένα άκρο της γέφυρας είναι γκρεμισμένο. Σύμφωνα με μια εκδοχή η γέφυρα ανατινάχθηκε το 1941 από τον Ελληνικό στρατό ώστε να μην μπορέσουν να περάσουν τα Γερμανικά στρατεύματα. Κατά μια άλλη εκδοχή η γέφυρα ανατινάχθηκε το 1944 από τον οπλαρχηγό των Εθνικιστικών Ανταρτικών Ομάδων, Τσαούς Αντών (Αντώνη Φωστερίδη) ώστε να εμποδιστεί η διέλευση του Βουλγαρικού στρατού. Στο δυτικό μέρος της γέφυρας υπήρχε οθωμανική επιγραφή η οποία έχει βανδαλιστεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα Κατηγορία:Νομός Ξάνθης
Λευκή Παλαιολογίνα
Η Λευκή Παλαιολογίνα ή Λευκή ή Μπιάνκα του Μομφεράτου (ιταλικά: Bianca di Montferrato) (1472 - 30 Μαρτίου 1519), ήταν κόρη του μαρκήσιου του Μομφερράτου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαβοΐας και τιτουλάρια βασίλισσα της Κύπρου, της Ιερουσαλήμ και της Μικρής Αρμενίας ως σύζυγος του Καρόλου Α΄ δούκα της Σαβοΐας. Ήταν επίτροπος για τον μοναδικό γιο του Κάρολου Α΄ από το 1490 μέχρι τον θάνατό του το 1496.
Εύμολπος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία ο Εύμολπος ήταν ο γενάρχης του ιερατικού γένους των Ευμολπιδών. Ο ίδιος ήταν γιος του θεού Ποσειδώνα και της Χιόνης, εγγονός του Βορέα και της Ωρειθυίας.
Λευκή Παλαιολογίνα
Βιογραφία
Η Λευκή ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Γουλιέλμου Η΄ μαρκησίου του Μομφερράτου και της Ελισάβετ Σφόρτσα. Η Ελισάβετ ήταν κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα του Μιλάνου και της Μπιάνκα-Μαρία Βισκόντι, της οποίας η Λευκή/Μπιάνκα πήρε το όνομα. Η μητέρα της πέθανε στην ηλικία των 17 ετών, όταν η Λευκή ήταν λιγότερο από ενός έτους. Ο πατέρας ξαναπαντρεύτηκε με μία Γαλλίδα ευγενή, τη Μπερνάρντ ντε Μπρος, η οποία πέθανε το 1485.
Την 1η Απριλίου 1485 η Λευκή παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄, με τον οποίο απέκτησε τη Γιολάντα-Λουίζα 1487-1449 και τον Κάρολο Β΄ 1489-1496, που διαδέχθηκε τον πατέρα του. Επίσης είχε δύο γιους και μία κόρη, που πέθαναν σε μικρή ηλικία.
Εύμολπος (μυθολογία)
Ο μύθος
Κατά την παράδοση, όταν η Χιόνη γέννησε τον Εύμολπο, επειδή φοβήθηκε τον πατέρα της, έριξε το βρέφος στη θάλασσα, οπότε ο πατέρας του, ως θεός της θάλασσας, το προστάτευσε, το πήγε στην Αιθιοπία και εκεί το παρέδωσε στην κόρη του Βενθεσικύμη για να το αναθρέψει. Μετά από χρόνια, όταν ο Εύμολπος ενηλικιώθηκε, ο σύζυγος της θετής μητέρας του (η οποία ουσιαστικά ήταν ετεροθαλής αδελφή του) τον πάντρεψε με μία από τις κόρες τους. Γρήγορα ο Εύμολπος και η σύζυγός του απέκτησαν ένα γιο, τον Ίσμαρο. Αλλά ο Εύμολπος άρχισε να φλερτάρει και τις υπόλοιπες κόρες των θετών του γονέων και επεχείρησε να κλέψει τη μία από αυτές, οπότε και τον έδιωξαν (εξόρισαν) μαζί με τον γιο του.