cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571)
Ναυμαχία
thumb|right|300px|Η διάταξη των στόλων, αναπαράσταση του 1574 Οι δύο στόλοι βρέθηκαν «εν αλλήλοις» (συναντήθηκαν) στις 7 Οκτωβρίου, οπότε και έλαβαν αμφότεροι παράταξη μάχης (τάξη μάχης). Το κέντρο του συμμαχικού στόλου κατείχε ο Δον Ιωάννης, τη διοίκηση της αριστερής πτέρυγας της παράταξης ανέλαβε ο Ενετός ναύαρχος Βαρβαρίγος, της δε δεξιάς ο Γενουάτης ναύαρχος Ντόρια, ενώ όπισθεν του κέντρου είχε παραταχθεί εφεδρική δύναμη. Αντίθετα, ο οθωμανικός στόλος απέβλεψε εξ αρχής στην κύκλωση των χριστιανικών πλοίων. Και πράγματι, ενώ φαινόταν πως είχε παρακάμψει την αριστερή πτέρυγα του συμμαχικού στόλου, επιτέθηκαν οι Ενετοί, οι οποίοι και διέσπασαν την αιγυπτιακή γραμμή, επιφέροντας την τέλεια καταστροφή της. Στην αρχική αυτή μάχη φονεύθηκαν ο Ενετός, αλλά και ο Αιγύπτιος ναύαρχος, ενώ διακρίθηκαν ιδιαίτερα τα επτανησιακά των Ενετών. Στον ίδιο χρόνο, στο κέντρο των παρατάξεων η μάχη ήταν σφοδρότερη, έφθασε μάλιστα να γίνεται "εκ του συστάδην", όταν τα πλοία άρχισαν να πλευρίζουν. Οι δε δύο ναυαρχίδες, του Δον Ιωάννη και του Καπουδάν Πασά, έφθασαν πολύ κοντά, βάλλοντας με τα τηλεβόλα τους, υπερτερούσε όμως η ισπανική, από το πυρ της οποίας φονεύθηκε ο Καπουδάν Πασάς και η ναυαρχίδα του τελικά κατελήφθη. Στη δεξιά όμως πτέρυγα υπερτερούσαν τα αλγερινά πλοία και, προσπαθώντας να τα περικυκλώσουν, τα πλοία του Ντόρια αναγκάσθηκαν ν' ανοιχθούν με τα ιστία (πανιά) γρήγορα στο πέλαγος, απομονώθηκαν όμως και κινδύνεψαν. Τότε έσπευσαν προς βοήθειά του τα εφεδρικά πλοία της δεύτερης γραμμής, που ανέκοψαν τα αλγερινά και τα έτρεψαν σε υποχώρηση.
Έτσι η ναυμαχία αυτή έληξε με πλήρη νίκη των συμμαχικών πλοίων, εκ των οποίων μόνο 15 βυθίστηκαν και φονεύθηκαν περί τους 8.000 εκ των πληρωμάτων τους. Οι απώλειες του οθωμανικού στόλου ήταν τεράστιες, μόλις 40 πλοία εκ των 273 διέφυγαν την καταστροφή ή την αιχμαλωσία, υπό τον Ουλούτς Αλή ή Κιλίτζ Αλή Πασά, (όπως ήταν το μετέπειτα όνομά του), στο δε έμψυχο οι απώλειες υπολογίσθηκαν σε 30.000 νεκρούς και 15.000 αιχμαλώτους εκ των οποίων 1.500 ήταν Έλληνες των ελλαδικών και τουρκικών παραλίων, που υπηρετούσαν στον οθωμανικό στόλο και απελευθερώθηκαν. Την καταστροφή του τουρκικού στόλου συμπλήρωσε νυκτερινή καταιγίδα με μεγάλη τρικυμία στη θαλάσσια περιοχή, η οποία έπληξε τα τουρκικά πλοία που είχαν διαφύγει στα ανοικτά, εκ των οποίων σώθηκε μόνο η αλγερινή ναυαρχίδα.
Συνέπειες
Η καταστροφή του τουρκικού στόλου αναπτέρωσε το ηθικό των υπόδουλων λαών της Βαλκανικής και αποτέλεσε την αφετηρία μιας σειράς επαναστατικών και συνωμοτικών ενεργειών εναντίον των Τούρκων. Οι κινήσεις αυτές έγιναν με την ελπίδα της βοήθειας που υπόσχονταν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις της Ιεράς Συμμαχίας (Sacra Liga). Οι βοήθειες αυτές στην πραγματικότητα δεν ήλθαν ποτέ ή ήταν πενιχρές και οι επαναστατικές προσπάθειες δεν είχαν επιτυχία. Μαρτυρούν όμως τη ζωτικότητα και την έντονη εθνική συνείδηση των λαών της περιοχής και κυρίως των Ελλήνων. Οι προσπάθειες αυτές ατόνησαν μετά την έκρηξη του Τριακονταετούς Πολέμου (1618-1648), οπότε και άλλαξαν οι προτεραιότητες της πολιτικής των δυτικών δυνάμεων.
Από το 1573 εκδηλώνονται συστηματικά πειρατικές επιδρομές από Μαλτέζους, Ναπολιτάνους, Ισπανούς, Κορσικανούς και Γάλλους κατά νηοπομπών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Τούρκοι προσανατολίζονται στους Έλληνες και αναθέτουν σε μικρά ελληνικά σκάφη των τουρκοκρατούμενων περιοχών τη μεταφορά των εμπορευμάτων τους. Ο αποκλεισμός από το 1592 και ύστερα ξένων πλοίων από τη Μαύρη Θάλασσα συνέβαλε στην ανάπτυξη της ελληνικής ναυτιλίας. Τα ελληνικά πλοία ήταν ασφαλέστερα, διότι τα πειρατικά σκάφη επάνδρωναν στην πλειονότητά τους Έλληνες.
Λαογραφία
thumb|right|300px|Η «[[Ναυμαχία της Ναυπάκτου», Πίνακας του Πάολο Βερονέζε, Ακαδημία Καλών Τεχνών Βενετίας]] Απόσπασμα από δημοτικό τραγούδι της Πάργας
Γουλιέλμος Σάντσεθ της Γασκώνης
Ο Γουλιέλμος Β΄ Σάντσεθ, αγγλ.: William II Sánchez, επίσης William Sancho, βασκικά: Gilen Antso, Guillaume Sanche, γασκωνικά: Guilhem Sans, Willelmus Sancio, Guillén ή Guillermo Sancho, (έζησε τέλη 10ου αι.) ήταν δούκας της Γασκώνης από το π. 961 ως τουλάχιστον μέχρι το 996.
Βιογραφία
Ήταν ο νεότερος νόθος γιος του Σάντσο Δ΄ δούκα της Γασκώνης και διάδοχος, γύρω στο 961, του άτεκνου μεγαλύτερου αδελφού του, Σάντσο Ε΄. Ένωσε την κομητεία του Μπορντώ με τη Γασκώνη. Έγγραφα της βασιλείας του αναφέρουν ότι ο παππούς του καταγόταν από την Ιβηρική, δίνοντας πίστη σε «φαντασμαγορικές» γενεαλογίες, που τοποθετούν την προέλευση του Γκαρθία Β' Σάντσεθ στα Πυρηναία. Απεβίωσε το 996 ή το 997 και τον διαδέχθηκε ο γιος του, Βερνάρδος-Γουλιέλμος.
Γύρω στο 970, ο Γουλιέλμος χρησιμοποιούσε μόνο τον τίτλο του κόμη, όπως στο "κύριος Γουλιέλμος Σάντσεθ, κόμης των Γασκώνων", όταν δώρισε γη στο χωριό "Luco Deo" στο μοναστήρι του Αγίου Βικεντίου-ντε-Λουκ. Κληρονόμησε την κομητεία του Μπορντώ από τον εξάδελφό του Γουλιέλμο τον Καλό, γιο της θείας του Εντρεγόδης, που παντρεύτηκε έναν Ραϋμόνδο, και την ένωσε μόνιμα με τη Γασκώνη. Αργότερα έλαβε τον δουκικό τίτλο. Ο Aϊμουάν ντε Φλερύ του δίνει τον τίτλο "κόμης του Μπορντώ και δούκας όλης της Γασκώνης" στη βιογραφία του Άμπο του Φλερύ. Πριν από το 977, ο Γουλιέλμος πρόσθεσε επίσης το Αζεναί και το Μπαζανταί. Αυτή η επέκταση του δουκάτου ήταν πιθανώς η αιτία της αύξησης των πληροφοριών μας για την περιοχή και τους δούκες της, μετά από μία περίοδο αφάνειας που κράτησε από τις επιδρομές των Βίκινγκς τη δεκαετία του 840.
Το 977 ο Γουλιέλμος αποκατέστησε το προαύλιο του Λα Ρεόλ, χρησιμοποιώντας τον τίτλο του dux Wasconum (δούκας της Γασκώνης). Εκείνη την εποχή δεν χρησιμοποιούσε τον τίτλο κόμης του Μπορντώ. Είχε στην κατοχή του το Μπορντώ από το 988, όταν ζήτησε τη συμβουλή του συμβουλίου των πρεσβυτέρων (seniores, αρχόντων) του Μπορντώ για την αποκατάσταση του μοναστηριού του Σαιν-Σεβέρ. Ενώ η Γασκώνη ήταν από καιρό έξω από την τροχιά των Γάλλων βασιλέων, το Μπορντώ δεν ήταν. Με την απόκτησή του, ο Γουλιέλμος άρχισε να χρονολογεί τα καταστατικά του από τη βασιλεία τού Ούγου Καπέτου (987–96), με τη φράση «βασιλεύοντος του βασιλιά Ούγου» (regnante rege Hugone).
Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του Γουλιέλμου Β', ο αδελφός του Γκόμπαλντ, ο «επίσκοπος των Γασκώνων», καθιέρωσε τον έλεγχο σε όλες τις επισκοπές στη Γασκώνη και τελικά έγινε σρχιεπίσκοπος του Μπορντώ. Ολόκληρη η ιεραρχία της εκκλησίας της Γασκώνης ελεγχόταν από την οικογένεια του Γουλιέλμου. Όταν ο Γουλιέλμος ταξίδεψε στη Ναβάρρα για να ενταχθεί στην Ανακατάκτηση και να πολεμήσει τους Μουσουλμάνους, άφησε τον Γκόμπαλντ επικεφαλής στη Γασκώνη. Στη Ναβάρρα απέκτησε σύζυγο, αλλά αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Γασκώνη, καθώς οι επιδρομές των Βίκινγκς έγιναν ολοένα και πιο σοβαρές. Νίκησε τους Βίκινγκς στο Ταγιέρ (Taller) το 981 ή το 982, και μετά από αυτό εκείνοι έπαψαν να αποτελούν σοβαρή απειλή. Οι μόνιμοι οικισμοί τους κατά μήκος του Aντούρ μετακινήθηκαν και οδηγήθηκαν πίσω στο βορρά, στο pays de Born-Landes (δρυμό των Λαντ).
Ο Γολιέλμος μπορεί να είναι ο «κόμης Γουλιέλμος Σάντσεθ», που -σύμφωνα με τον Σαμπίρο- νίκησε τους Βίκινγκς στη Γαλικία το 970. Κανένας Γαλικιανός με αυτό το όνομα δεν είναι γνωστός κατά τον 10ο αι., αλλά ούτε υπάρχει καταγραφή του Γουλιέλμου Σάντσεθ ότι ταξίδεψε στη Γαλικία. Έχει προταθεί, ωστόσο, ότι ο δούκας της Γασκώνης ήταν σε προσκύνημα στο ιερό του Αγίου Ιακώβου στην Κομποστέλα, όταν -σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης- ανέλαβε τη διοίκηση της άμυνας κατά τη διάρκεια μίας επίθεσης των Βίκινγκς.
Οικογένεια
Είχαν τέκνα:
Θεόδωρος Μουζάλων
Ο Θεόδωρος Μουζάλων ήταν γόνος της γνωστής μικρασιατικής οικογενείας των Μουζαλώνων και αδελφός του Γεωργίου. Ο Θεόδωρος(† 1294) υπήρξε μαθητής του πατριάρχη Γρηγορίου Β΄. Υπηρέτησε τους αυτοκράτορες Μιχαήλ Η΄ και Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο από πολλές θέσεις.
Από νωρίς εντάχθηκε στις κρατικές υπηρεσίες, αρχικά στο στρατό και αργότερα στη δημόσια διοίκηση. Μετείχε σε διάφορες διπλωματικές αποστολές επί Μιχαήλ Η΄ και το 1280 του απενεμήθη το αξίωμα του λογοθέτη. Το 1282, αμέσως μετά το θάνατο του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, τοποθετήθηκε από τον Ανδρόνικο Β΄ στη θέση του Μεγάλου Λογοθέτη. Παράλληλα κατέλαβε το αξίωμα του Μεσάζοντα, γενόμενος έτσι ο κυριότερος σύμβουλος του νέου αυτοκράτορα. Από τη θέση αυτή υπήρξε ο κυριότερος εμπνευστής της ανατροπής της φιλενωτικής πολιτικής του Μιχαήλ Η΄. Θεωρείται ο ιθύνων νους της αυτοκρατορικής πολιτικής κατά την πρώτη δεκαετία βασιλείας του Ανδρονίκου Β΄. Προς το τέλος της ζωής του παραιτήθηκε από τα αξιώματά του και αποσύρθηκε σε μοναστήρι, όπου πέθανε.
Η κόρη του Ευδοκία παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, γιο του Ανδρόνικου Β΄.
Θεολογία
Ο Θεόδωρος Μουζάλων υπήρξε ένας από τους διαπρεπέστερους και συνεπέστερους ανθενωτικούς. Μάλιστα αναφέρεται πως κάποτε ο Μιχαήλ Η΄ διέταξε τη δημόσια μαστίγωσή του. Μετά την άνοδο του Ανδρονίκου Β΄ υποστήριξε την άνοδο του δασκάλου του Γρηγορίου Β΄ στον πατριαρχικό θρόνο και μαζί του οργάνωσε τη σύγκληση των Συνόδων των Βλαχερνών (1282, 1285) και Αδραμυττίου (1284). Μετείχε ενεργά στη σύνταξη των συνοδικών πράξεων καταδίκης του φιλενωτικού πατριάρχη Βέκκου και μάλιστα συνέταξε και πραγματείες περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος. Σώζεται επίσης η αλληλογραφία του με τον Πατριάρχη Γρηγόριο Β΄, εν μέρει δημοσιευθείσα από τον Σωφρόνιο Ευστρατιάδη στον Εκκλησιαστικό Φάρο, το 1908-1909.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Θεοδωρος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Φασματοσκοπία υπερύθρου
Η φασματοσκοπία υπερύθρου στηρίζεται στην αλληλεπίδραση της ύλης με το υπέρυθρο φως. Η αλληλεπίδραση αυτή προκαλεί αλλαγές στη διπολική ροπή του μορίου, που μελετάται δημιουργώντας δονήσεις. Οι δονήσεις αυτές, που εμφανίζονται σε ένα φάσμα υπερύθρου μπορούν να μας δώσουν την ταυτότητα των χημικών στοιχείων, που υπάρχουν στο δείγμα. Συνήθως μετράται η απορρόφηση του φωτός από το δείγμα σε σχέση με τη συχνότητα, η οποία εκφράζεται από το νόμο των Beer-Lambert, I=Io*10^(-εCd).
Ιστορική αναδρομή Τη δεκαετία του 1980 οι WIlliam Abney και Festing ερευνούσαν το υπέρυθρο φάσμα οργανικών ενώσεων και συνέστησαν τη χρήση της υπέρυθρης ακτινοβολίας ως εργαλείο για την αναγνώριση οργανικών μορίων. Ο William Coblentz απέδειξε ότι διαφορετικές ομάδες ατόμων και μορίων απορροφούν συγκεκριμένα και χαρακτηριστικά μήκη κύματος στην περιοχή του υπερύθρου. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου πολέμου η φασματοσκοπία υπερύθρου χρησιμοποιούνταν από τους Συμμάχους προκειμένου να εξακριβώσουν τα συστατικά των βομβών των Ναζί. Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο,άρχισε να γίνεται η τεχνική ευρύτερα γνωστή και να εξελίσσεται διαρκώς.
Κατηγορία:Φασματοσκοπία
Γαλάνης (αποσαφήνιση)
Με το επώνυμο Γαλάνης μπορεί να αναφέρονται τα παρακάτω πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Δήμος Μούδρου
Ο Δήμος Μούδρου ήταν ένας από τους τέσσερις δήμους της Λήμνου ως το 2010. Ιδρύθηκε το 1999, με το Σχέδιο Καποδίστριας και περιλάμβανε την ανατολική πλευρά του νησιού. Την 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο Δήμο Λήμνου, σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης.
Ιστορικά στοιχεία
Δήμος Μούδρου υπήρχε και στα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας, με έδρα τον ομώνυμο οικισμό και εξαρτώμενα τα γύρω χωριά της ανατολικής Λήμνου: Ρουσσοπούλι, Καμίνια, Φισίνη, Αγία Σοφία, Σκανδάλη, Ρωμανού, Ρεπανίδι, Βάρος, Λύχνα, Κοντοπούλι, Καλιόπη, Παναγία, Πλάκα. Μετά την απελευθέρωση του νησιού, που έγινε στις 8 Οκτωβρίου 1912, συστάθηκαν ο Δήμος Κάστρου Λήμνου, ο Δήμος Μούδρου Λήμνου και ο Δήμος Κορνού Λήμνου. Στο Δήμο Μούδρου εντάχθηκαν όλα τα χωριά της ανατολικής Λήμνου που αναφέρονται παραπάνω. Προ του 1912 ως αντιδήμαρχος Μούδρου υπηρετούσε ο ιατρός Θωμάς Θεοφάνους ενώ το 1916-1918 δήμαρχος ήταν ο Β. Τσέλιος.
Νεότερος δήμος
Την 1 Ιανουαρίου 1999 με το Σχέδιο Καποδίστριας ιδρύθηκε και πάλι ο Δήμος Μούδρου με πρωτεύουσα το κεφαλοχώρι του Μούδρου. Μοναδικός δήμαρχος Μούδρου από το 1999 ως το 2010 υπήρξε ο Κώστας Αδαμίδης, που εξελέγη το 2006 για τρίτη συνεχόμενη θητεία.
Δημοτικά διαμερίσματα
Στο δήμο ανήκαν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Κατηγορία:Λήμνος (Διοίκηση)
Μεταβυζαντινή περίοδος
Η Μεταβυζαντινή περίοδος (1453-1821) αρχίζει με την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους, η οποία έβαλε τέλος στη ζωή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ως κρατικής οντότητας. Ωστόσο, αυτή η βίαιη τομή ήταν η αρχή για ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία του ελλαδικού χώρου, που χαρακτηρίζεται από την επιβίωση της βυζαντινής κληρονομιάς στους υπόδουλους Έλληνες.
Κύριοι εκφραστές αυτής της περιόδου είναι οι Γεννάδιος Σχολάριος, Αδαμάντιος Κοραής, Θεόδωρος Πουλάκης, Ρήγας Φεραίος και άλλοι.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Βυζαντινό & Χριστιανικό Μουσείο / Από το Βυζάντιο στη Νεότερη Εποχή
Κατηγορία:Βυζαντινή ιστορία ανά περίοδο
Χρήστος Ναλμπάντης
Ο Χρήστος Ναλμπάντης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1965 μέχρι το 1976, κατακτώντας με τους "κίτρινους" το κύπελλο Ελλάδας του 1970.
Καριέρα
Ο Ναλμπάντης ξεκίνησε την καριέρα του από τη Δόξα Νεάπολης και μεταγράφηκε στον Άρη το καλοκαίρι του 1965. Πραγματοποίησε την πρώτη του συμμετοχή στο εκτός έδρας ευρωπαϊκό παιχνίδι του Άρη εναντίον της Κολωνίας, όπου οι κίτρινοι ηττήθηκαν με 2-0. Καθιερώθηκε στους "κίτρινους" στη θέση του αριστερού οπισθοφύλακα, παίζοντας μαζί τους για έντεκα χρόνια. Κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας το 1970, όταν ο Άρης κέρδισε τον ΠΑΟΚ με 1-0 στο Καυτατζόγλειο, ενώ πιο πριν υπήρξε από τους πιο καλύτερους ποδοσφαιριστές της ομάδας στην πορεία για την κατάκτηση του τίτλου.
Αγωνίστηκε με την εθνική Ελλάδος σε δύο αγώνες, στις 30 Σεπτεμβρίου 1971 στην ήττα με 0-1 από το Μεξικό και στις 12 Απριλίου 1972 στο 0-0 με την Ισπανία.
Ανέλαβε καθήκοντα στο τεχνικό τιμ του Άρη και υπήρξε υπηρεσιακός προπονητής των "κίτρινων" το 1981, ενώ υπήρξε προπονητής του Πανσερραϊκού για έξι παιχνίδια στο τέλος της σεζόν 1987-88.
363 Πάδουα
Η Πάδουα (Padua) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,01. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από την ιταλική πόλη Πάδοβα. Η Πάδουα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Λυδίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Πάδουας υπολογίσθηκε σε 97 χιλιόμετρα (από δεδομένα του JPL), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 956 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,054. Η Πάδουα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 ως 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παδουα
Ιδιοκτησία
τι σημαίνει η λέξη ιδιοκτησία;
Η ιδιοκτησία είναι η δύναμη που ένα άτομο (φυσικό ή νομικό) έχει να διαθέσει ένα αντικείμενο. Αυτό, πάντα εντός των ορίων που επιτρέπουν οι νόμοι. Ποιοι είναι οι νόμοι ιδιοκτησίας ;
Οι νόμοι που αφορούν την ιδιοκτησία στην Ελλάδα είναι πολλοί και διαφορετικοί. Μερικά από αυτά είναι : 📍ο νόμος 2121/1993 που αφορά την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας, 📍ο νόμος 4540/2018 που αφορά την προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας προς τις διατάξεις της Οδηγίας 📍 2013/33/ΕΕ και 📍 ο νόμος 5002/2022 που αφορά τη διαδικασία άρσης του απορρήτου των επικοινωνιών, κυβερνοασφάλεια και προστασία προσωπικών δεδομένων πολιτών.
Πηγές : https://www.opi.gr/ethniki-nomothesia/nomoi. https://www.lawspot.gr/nomikes-plirofories/nomothesia/syntagma-tis-ellados/arthro-18-syntagma-tis-ellados-prostasia-tis
Ποια είναι τα βασικά δικαιώματα που καλύπτει ο νόμος για την ιδιοκτησία;
Τα βασικά δικαιώματα που καλύπτει ο νόμος για την ιδιοκτησία είναι πολλά και διαφορετικά. Μερικά από αυτά είναι: 📍το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, 📍 το δικαίωμα στην ελεύθερη χρήση της ιδιοκτησίας, 📍το δικαίωμα στην προστασία της ιδιοκτησίας και 📍 το δικαίωμα στην αποζημίωση για τυχόν ζημίες που προκλήθηκαν στην ιδιοκτησία.
Πηγές : https://www.europarl.europa.eu/factsheets/el/sheet/36/intellectual-industrial-and-commercial-property
https://www.definebusinessterms.com/el/%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%8e%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%bf%ce%ba%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%82/
http://www.cylaw.org/nomoi/indexes/224.html
Θάνατοι το 1999
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1999
Μίνα Γιάννου
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1916 και σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ. Εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος ενώ υπήρξε για πολλά χρόνια μέλος του πολιτικού γραφείου του Κ.Κ.Ε και του γραφείου εσωτερικού. Το 1949 συνελήφθη και εκτοπίστηκε στη Χίο. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στις φυλακές Αβερωφ, όπου και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 20 ετών από έκτακτο στρατοδικείο. Το 1953 αθωώθηκε από το Εφετείο Αθηνών και αποφυλακίστηκε. Το 1961 εξελέγη βουλευτής με την ΕΔΑ. Κατα τη διάρκεια της Χούντας συνελήφθη αρκετές φορές από την αστυνομία και εκτοπίστηκε μέχρι το 1971. Μετά τα γεγονότα του πολυτεχνείου η αστυνομία την οδήγησε μαζί με τους Αντ. Αμπατιέλο, Δ. Γόντικα και Καλούδη στο Μπογιάτι. Για μια περίοδο είχε φυλακιστεί και στις φυλακές Αλικαρνασσού. Τον Δεκέμβριο του 1972, στη Βουδαπέστη, συμμετείχε ως μέλος του προεδρίου της 17ης ολομέλειας του Κ.Κ.Ε. που εξέλεξε ως γραμματέας του κόμματος τον Χαρίλαο Φλωράκη.
Μετά τη δικτατορία των συνταγματαρχών, το 1974, εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με την υποστήριξη του ΚΚΕ. Ανήκε στη λεγόμενη "δογματική ομάδα". Επανεξελέγη το 1977 και το 1978 κατόπιν πιέσεων της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη βουλευτική ιδιότητά της για να αντικατασταθεί από τον Δημήτριο Σαχίνη. Όπως και ο σύζυγός της, έτσι και η Μίνα Γιάννου, εργαζόταν στην Εθνική τράπεζα, όπου ανέπτυξε σημαντική συνδικαλιστική δράση. Στην Εθνική Τράπεζα είχε προσληφθεί το 1936, απολύθηκε όμως λόγω της πολιτικής της δράσης το 1948. Επίσης είναι ιδρυτικό μέλος της "Ένωσης Γυναικών Ελλάδας".
Απεβίωσε στα Εξάρχεια στις 27 Φεβρουαρίου 2011. Ήταν παντρεμένη με τον Αντώνη Γιάννου (1902 - 2004), μέλος του Κ.Κ.Ε. και του ΕΑΜ και είχε ενα γιό, τον Δημήτριου Γιάννου, καθηγητή Πανεπιστημίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1928-29
Το Πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1928-29 διεξήχθη με έξι (6) ομάδες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός, αλλά στη συνέχεια δεν κατάφερε να διεκδικήσει ως εκπρόσωπος της ΕΠΣΑ το Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1928-29 της ΕΠΟ, αφού ματαιώθηκε για οικονομικούς λόγους. Η διοργάνωση ξεκίνησε το Νοέμβριο του 1928 και τελείωσε τον Απρίλιο του 1929. Ο Παναθηναϊκός, ενισχυμένος με τον Άγγελο Μεσσάρη από τον Π.Σ. Γουδί, κατέκτησε αήττητος τον τίτλο, ενώ το Γουδί υποβιβάστηκε, αφού βρισκόταν σε κατάσταση διάλυσης και δεν αγωνίστηκε το β΄ γύρο. Ο ΠΑΟ πέτυχε μερικές εντυπωσιακές σε σκορ νίκες, όπως 12-0 με το Γουδί και 10-0 με τον Απόλλωνα.
Η πανηγυρική έναρξη
* Σημείωση: Ο Αίας αποκλείστηκε από το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας, αφού δεν έδωσε "σημεία ζωής", σύμφωνα με ανακοίνωση της ΕΠΣΑ: "Ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Αίας λόγω του ότι δεν έδωσε σημεία ζωής τελευταίως και κυρίως λόγω του ότι δεν απήντησε εις τα προς αυτόν αλλεπάλληλα έγγραφα της ΕΠΣΑ απεκλείσθη από το πρωτάθλημα της τρεχούσης περιόδου".
Βαθμολογία
1 Το Γουδί παραιτήθηκε από το β΄ γύρο της διοργάνωσης και κατά συνέπεια έδωσε μόνο πέντε αγώνες, οι δε υπόλοιποι σύλλογοι από εννέα.
2 Ο αγώνας Παναθηναϊκού-ΑΕΚ του β΄ γύρου δεν πραγματοποιήθηκε, διότι ο τίτλος είχε ουσιαστικά κριθεί σύμφωνα με το κριτήριο του συντελεστή ή αναλογίας τερμάτων (διαίρεση ενεργητικού διά παθητικού), το οποίο εφαρμοζόταν τότε στις περίπτωσεις ισοβαθμίας (οι φιλοξενούμενοι χρειάζονταν για την κατάκτηση της πρώτης θέσης νίκη με 10-0 ή διαφορά 11 τερμάτων εάν δέχονταν έστω και ένα). Κατά συνέπεια, οι δύο σύλλογοι έδωσαν από οκτώ αγώνες.
Β΄ κατηγορία
Σύμφωνα με το πρόγραμμα των αγώνων που ανακοίνωσε η ΕΠΣΑ στη Β΄ κατηγορία μετείχαν οι Β΄ ομάδες των έξι συλλόγων της Α΄ κατηγορίας (σύμφωνα με τα ισχύοντα τότε) και άλλοι οκτώ συλλογοι, δηλαδή συνολικά 14 ομάδες χωρισμένες σε δύο ομίλους, ως εξής:
Γ΄ κατηγορία
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΠΣΑ στη Γ΄ κατηγορία μετείχαν οι Γ΄ ομάδες των 6 συλλόγων Α΄ κατηγορίας, οι Β΄ ομάδες των 8 συλλόγων Β΄ κατηγορίας και άλλοι 8 σύλλογοι: Αχιλλεύς Αθηνών, Εργατικός ΑΟ Αθηνών, Ηλυσιακός, Ηρακλής, Αστέρας Αθηνών, Νέος Αστήρ, Γ.Σ. Αμαρουσίου και Ολυμπιακός Αθηνών. Στην πρώτη φάση οι 22 ομάδες χωρίστηκαν σε πέντε ομίλους, ως εξής:
Αναφορές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1928-1929
Κτηματολόγιο
Το κτηματολόγιο είναι η γενική καταγραφή της κτηματικής περιουσίας. Περιλαμβάνει τη γεωμετρική περιγραφή και το ιδιοκτησιακό καθεστώς κάθε γεωτεμαχίου.
Μέχρι σήμερα (Απρίλιος 2008) έχουν καταχωρηθεί στο Κτηματολόγιο 8,4 εκατ. στρέμματα, έχουν καταγραφεί 6,0 εκατ. δικαιώματα και λειτουργούν 97 Κτηματολογικά Γραφεία. Με τις νέες περιοχές που θα ενταχθούν στο Εθνικό Κτηματολόγιο υπολογίζεται ότι θα καλυφτούν τα 2/3 του πληθυσμού της χώρας, Θα κτηματογραφηθούν 3,1 εκατ. στρέμματα και θα καταγραφούν 6,7 εκατ. δικαιώματα.
Ορισμοί για το Κτηματολόγιο
Οι ορισμοί για το Κτηματολόγιο, που ως νεοελληνικός όρος αντιστοιχεί κατά κυριολεξία στο παλιό (ίσως βυζαντινό) "κατάστιχον" από το οποίο προέρχονται και οι αντίστοιχοι CATASTO, KATASTER, CATASTRO και CADASTRE, ακολούθησαν όπως είναι φυσικό, και έκφρασαν σε κάθε εποχή, την κυρίαρχη για το θεσμό αντίληψη των κοινωνικών δυνάμεων που κρατούσαν την εξουσία.
Έτσι αυτονόητα και το Περιεχόμενο και το Αντικείμενο κάθε φορά του Κτηματολογίου, ήταν το περιεχόμενο και το αντικείμενο που του απέδιδαν οι δυνάμεις αυτές, προσπαθώντας μέσα απ' αυτό το θεσμό ή την αγνόησή του και την παρεμπόδιση της εφαρμογής του, να υπηρετήσουν κατά τον τρόπο τις κυρίαρχες πολιτικές επιλογές τους ή και μερικότερους ή ειδικούς στόχους και σκοπούς.
Ο πρώτος σχετικός ορισμός στην Ελλάδα, βρίσκεται στην πρώτη νομοθετική "Περί Κτηματολογίων" ρύθμιση, το ομώνυμο Διάταγμα που δημοσιεύτηκε στην "Εφημερίδα της Κυβερνήσεως" αρ. 70 της 2.12.1836. Με πρόταση του "Γραμματέως Δικαιοσύνης", ο Όθωνας, θέλοντας να δώσει στους "ιδιοκτήμονες υπηκόους του" μεγαλύτερη ευχέρεια για ενυπόθηκο δανεισμό και να καταστήσει ασφαλέστερη τη διάγνωση της ακίνητης περιουσίας τους, αποφάσισε και διέταξε τη σε δημόσια βιβλία, (τα Κτηματολόγια), εγγραφή, όλων των ακινήτων κτημάτων "ιδιωτών, δήμων, φιλανθρωπικών καταστημάτων, εκκλησιών, μοναστηρίων και σωματείων, εξαιρουμένων όλων των εθνικών και αυτών των υπό μίσθωσιν όντων".
Έτσι "Κτηματολόγιο", το 1836, είναι το ειδικό δημόσιο βιβλίο, στο οποίο εγγράφονται στο όνομα του ιδιοκτήτη:
Αργότερα ο Κ. Καρούσος μέσα απ' την εισηγητική έκθεση και το κείμενο του βασικού νόμου ΓΧΝΖ/1910 για την ίδρυση του θεσμού του Κτηματολογίου στην Ελλάδα, φαίνεται ν' αντιλαμβάνεται το θεσμό, ως το αδιάσπαστο και ολοκληρωμένο σύνολο: του Κτηματικού Χάρτη της Χώρας και των Κτηματικών Βιβλίων (για τη σύνταξη μάλιστα των οποίων, προϋποτίθεται και προδιαγράφεται ως πρώτη απαραίτητη δραστηριότητα η κατάρτιση του Κτηματικού Χάρτη σε εθνικό επίπεδο). Ο νομοθέτης θεωρεί το 1910, το Κτηματολόγιο, ως το θεσμό εκείνο, που χωρίς αυτόν, είναι αδύνατο να υπάρξει στην Ελλάδα δημοσιότητα και ασφάλεια της ιδιοκτησίας και ακόμα κτηματική πίστη.
Δεκατρία χρόνια αργότερα ο ορισμός πού επικρατεί για το Κτηματολόγιο, μπορεί εύκολα να διαφανεί μέσα απ' την κυρίαρχη αντίληψη για τους σκοπούς του που περιέχεται στο Ν.Δ. της 5/22 Σεπτεμβρίου 1923 "Περί κωδικοποιήσεως των περί κτηματογραφήσεως αστικών ακινήτων διατάξεων τροποποιουμένων".
Έτσι σύμφωνα με το Άρθρο 1 του παραπάνω Ν.Δ.: "Ο κτηματικός χάρτης μετά των συναφών αυτώ κτηματικών βιβλίων, μεθ' ων αποτελεί ενιαίον σύνολον, σκοπεί την δημοσιότητα, αναγνώρισιν και εξασφάλισιν παντός επί των ακινήτων κτημάτων εμπραγμάτου δικαιώματος, δι' οριοθετήσεως, εν τω χάρτη αναπαραστάσεως θέσει και μεγέθει και εξακριβώσεως της νομικής μορφής των ακινήτων τούτων". Εμπνευστής του Ν.Δ., ένας Μηχανικός ο Δημ. Λαμπαδάριος, δημιουργός της Ανωτάτης Σχολής Τοπογράφων Μηχανικών στο Ε.Μ.Π. το 1917, και ιδρυτής της Τοπογραφικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Συγκοινωνίας,
Την οριοθέτηση του αστικού Κτηματολογίου ως αυτοτελούς στόχου προς επιδίωξη, στην κατεύθυνση ίδρυσης και λειτουργίας του θεσμού του Ελληνικού Κτηματολογίου, ακολουθεί μοιραία, η κατ' αντιδιαστολή, προώθηση ρυθμίσεων για τη σύνταξη του αγροτικού  Κτηματολογίου.
Δυστυχώς, και αυτές οι προσπάθειες έχουν ως αφετηρία, ένα καταστροφικό σε εθνική αυτή τη φορά κλίμακα, γεγονός, τη Μικρασιατική Καταστροφή και την "κτηματολογική" μορφοποίηση, αναδρομικά, όλων των τοπογραφικών εργασιών που είχαν διεξαχθεί και διεξάγονταν για την οριστική διανομή γαιών στους πρόσφυγες.
Μέσα απ' τον Αναγκαστικό Νόμο 1722 του 1939 "Περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως διατάξεων τινών του Αγροτικού Νόμου", δίνεται ο πρώτος για το αγροτικό, (και όχι μόνο γι αυτό, αν ερμηνεύσουμε κατά γράμμα το πρώτο του άρθρο) Κτηματολόγιο, ορισμός. Έτσι Κτηματολόγιο, "κατά τον παρόντα νόμο" νοείται "το επίσημον διάγραμμα και οι κτηματολογικοί πίνακες της οριστικής διανομής οι καταρτισθέντες και καταρτιζόμενοι υπό της Τοπογραφικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Γεωργίας ως και οι καταρτισθέντες υπό της τέως Ε.Α. Π. (Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων)".
Κατά τον Δ. Λαμπαδάριο, το Αποδεικτικό Κτηματολόγιο, που αποτελείται απ' τα Κτηματικά Βιβλία και τον Κτηματικό Χάρτη, είναι ο θεσμός με τον οποίο:
Για τον Σώκο, "Καθολικό Κτηματολόγιο είναι το σύνολο των Εργασιών και μεσών με τα οποία η ακίνητη ιδιοκτησία:
επί τω τέλει συντάξεως και τηρήσεως του Εθνικού Κτηματολογίου της Ελλάδος".
Για πρώτη φορά στην Ελλάδα προσδιορίζεται από το 1963 και μετά, ο αναπτυξιακός ως θεμελιώδης χαρακτήρας του Εθνικού Κτηματολογίου. Το Κτηματολόγιο θεωρείται ως μία απ' τις θεμελιώδεις προϋποθέσεις ορθολογικής Ανάπτυξης (Ρόκος, 1967) και προτείνεται η ίδρυση δημόσιου φορέα μελετών υποδομής ανάπτυξης, μέσα στον οποίο, οι οργανισμοί χαρτογραφήσεων, και φωτογραμμετρίας, Κτηματολογίου και αναδασμών, έρευνας των φυσικών διαθεσίμων της χώρας και αγροτικής ανάπτυξης θα είναι υπεύθυνοι, για τη συλλογή, επεξεργασία και απόδοση των ποιοτικών και μετρητικών πληροφοριών σε εθνική κλίμακα, που είναι απαραίτητες για τη στήριξη της αναπτυξιακής διαδικασίας.
Ο προβληματισμός αυτός που προχώρησε σημαντικά τα επόμενα χρόνια και συγκροτήθηκε τόσο ως θεωρία σε επιστημονικό επίπεδο (Ρόκος, 1967, 1968, 1976), όσο και σε συλλογική  βάση ως συγκεκριμένη φοιτητική αλλά και μαζική (επιστημονική, κοινωνική και πολιτική) παρέμβαση, οδήγησε στην αναζήτηση ενός νέου ορισμού για το Κτηματολόγιο, που θα μπορούσε να το προσδιορίζει ακριβέστερα και πληρέστερα στις σημερινές συνθήκες και ανάγκες της κοινωνίας.
Το σύνολο των στοιχείων ενός σύγχρονου Κτηματολογίου (που ενημερώνεται συνεχώς), σε αυτοματοποιημένη μορφή, αποτελεί ουσιαστικά, Τράπεζα Πληροφοριών Γής. Είναι αυτονόητο, ότι το σύνολο των στοιχείων του Κτηματολογίου τα οποία τηρούνται συνεχώς, αξιόπιστα, ακριβή και ενημερωμένα, από δημόσιο φορέα, συνιστούν το σύγχρονο θεσμό δημοσιότητας της ιδιοκτησίας στη γη, που δεν θεωρείται πια μόνο ως αντικείμενο συναλλαγής, (που γι' αυτό πρέπει να προστατευθεί και να διασφαλιστεί), αλλά ως ο σημαντικότερος φυσικός πόρος που στηρίζει πολυδιάστατα την ανάπτυξη μιας κοινωνίας, και όλες τις σχετικές σε πολιτικό επίπεδο αποφάσεις.
Θεμέλιο και οδηγός λειτουργίας του θεσμού του Κτηματολογίου είναι ο Κτηματολογικός ορισμός της μοναδιαίας ιδιοκτησίας/χρήσης ή εκμετάλλευσης γης, με τον οποίο ως εισαγωγικό στοιχείο συσχετίζονται όλοι οι πίνακες, τα διαγράμματα και οι κάθε τύπου καταγραφές και αποδόσεις του.
Έτσι συνοπτικά μπορούμε να περιμένουμε από ένα σωστό και σύγχρονο Κτηματολόγιο:
Ο Κτηματολογικός αριθμός συνδέει έτσι, επί μέρους αρχεία / φακέλους / καταλόγους / καταγραφές και διαγράμματα τα οποία περιλαμβάνουν κάποιου τύπου πληροφορίες για τη μοναδιαία ιδιοκτησία / χρήση / εκμετάλλευση γης και που βέβαια για λόγους, τόσο αντικειμενικών αναγκών της πραγματικότητας, όσο και καθαρά οικονομικούς, (δυνατότητες χωρητικότητας / επεξεργασίας ηλεκτρονικών υπολογιστών-κόστος), δεν ενδείκνυται να συνυπάρχουν.
Ολοκληρώνοντας τη θεώρηση των ορισμών που δόθηκαν κατά καιρούς για το Κτηματολόγιο, (μέσα απ’ τους οποίους προδιαγράφεται συνήθως τόσο το περιεχόμενο και το αντικείμενό του, όσο και η δομή και η λειτουργία του ως θεσμού), ας δούμε και την επικρατούσα "επίσημη" διεθνώς, παραδοσιακή αντίληψη.
Σύμφωνα με τον J.L.G. Ηenssen Πρόεδρο του Διεθνούς Γραφείου Κτηματολογίου και Καταγραφών της Γης  ο όρος Κτηματολόγιο σημαίνει: "μία μεθοδικά διευθετημένη δημόσια διερεύνηση των ιδιοκτησιών μιας χώρας ή περιοχής, πού βασίζεται στην αποτύπωση των ορίων τους".
Κάθε ιδιοκτησία κατά τον Henssen, συστηματικά προσδιορίζεται με τη συγκεκριμένη κτηματογραφική αποτύπωσή της σε διάγραμμα μεγάλης κλίμακας, που σχηματίζει μία ενότητα μαζί με τα στοιχεία που καταχωρούνται σχετικά στα κτηματικά βιβλία και αφορούν στη νομική κατάστασή της, στη φύση και το μέγεθος της ιδιοκτησίας, στο κτηματικό της καθεστώς κ.λ.π.
Έτσι τα Κτηματολόγια μπορούμε να πούμε γενικά, ότι αποτελούνται, στην παραδοσιακή τους αντίληψη από τους Κτηματολογικούς Χάρτες που περιλαμβάνουν, αριθμημένες κατάλληλα, όλες τις μοναδιαίες ιδιοκτησίες, χρήσεις ή εκμεταλλεύσεις γης, και τα Κτηματολογικά Βιβλία με οδηγό στοιχείο τον κτηματολογικό αριθμό του συγκεκριμένου τεμαχίου γης  (parcel).
Είναι δυνατό να υπάρξουν, για λόγους ευκολίας στη διαδικασία τήρησης, ενημέρωσης, αναθεώρησης και διαχείρισης των Κτηματολογικών στοιχείων και άλλων τύπων Κτηματολογικά Βιβλία, με οδηγό στοιχείο, είτε το ονοματεπώνυμο του ιδιοκτήτη κάθε τεμαχίου γης, ή οποιοδήποτε άλλο στοιχείο που θα εξυπηρετεί μία συγκεκριμένη χρησιμότητα/σκοπιμότητα.
Αναδασμός - Διανομές
Οι έννοιες του Αναδασμού και της Διανομής, είναι στενά δεμένες με το Κτηματολόγιο που αποτελεί την τεχνική τους προϋπόθεση.
Στην αρχαιότητα Δασμός σήμαινε την εξ ίσου διανομή πραγμάτων, και ο Αναδασμός γης ή χώρας, "την κατάργηση της προτέρας ιδιοκτησίας και την εκ νέου εις πάντας εξ' ίσου τους πολίτας διανομήν, της υπό των ολίγων, των πλουσίων πρότερον κατεχομένης γης".
Μέθοδοι και τεχνικές σύνταξης ενός εθνικού κτηματολογίου
Οι μέθοδοι σύνταξης του Κτηματολογίου επηρεάζονται από:
Ειδικότερα σε τεχνικό επίπεδο, σημαντικός είναι ο ρόλος:
Οι κλασσικές μέθοδοι σύνταξης Κτηματολογίου περιορίζονται στη σύνταξη των Κτηματολογικών διαγραμμάτων με επίγειες γεωδαιτικές ή τοπογραφικές μεθόδους και στη σύνταξη κτηματολογικών πινάκων των ιδιοκτησιών και των ιδιοκτητών, αφού προηγηθεί η οριοθεσία των ακινήτων και η διερεύνηση των τίτλων των ιδιοκτητών και της νομικής κατάστασης των ιδιοκτησιών. Οι γεωδαιτικές / τοπογραφικές μέθοδοι σύνταξης κτηματολογικών διαγραμμάτων στοχεύουν στον ακριβή προσδιορισμό της γεωμετρίας κάθε ακινήτου, στην αναφορά του σε ενιαίο γεωδαιτικό έλεγχο που προσδιορίζει τη μία και μοναδική θέση του στο χώρο και στην εικονική – αναλογική γραφική του παράσταση ή την ψηφιακή καταχώριση και αυτόματη σχεδίαση και εκτύπωσή του, με βάση τις συντεταγμένες των ορίων του. Η βάση της γεωδαιτικής αναφοράς για τις κτηματολογικές αποτυπώσεις είναι η κατάλληλη και σύμφωνη με τις κάθε φορά ισχύουσες τεχνικές προδιαγραφές πύκνωση του εθνικού Τριγωνομετρικού και Χωροσταθμικού Δικτύου. Ανεξάρτητα από τη χρησιμοποίηση κλασσικών γεωδαιτικών, φωτογραμμετρικών ή μικτών μεθόδων, δεν νοείται Εθνικό Κτηματολόγιο που δεν θα στηρίζεται σε ενιαίο εθνικό δίκτυο γεωδαιτικής αναφοράς.
Η ανάπτυξη της φωτογραμμετρίας και η εξέλιξη των τεχνικών της σημάδεψαν αποφασιστικά με τη συμβολή τους τη σύνταξη του Κτηματολογίου, τόσο στις χώρες που άρχισαν μετά τις σχετικές εργασίες, όσο και σε εκείνες που ξεκίνησαν με τις κλασσικές γεωδαιτικές / τοπογραφικές μεθόδους και σε κάποια φάση αποφάσισαν για λόγους οικονομίας, ταχύτητας και ακρίβειας να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες αυτής της επιστήμης. Η αναλογική, η αριθμητική και η αναλυτική φωτογραμμετρία, με τις ειδοποιούς διαφορές τους που προσδιορίζουν και εξειδικεύουν τις ιδιαίτερες δυνατότητές τους και στη σύνταξη του κτηματολογίου, και ακόμα η ορθοφωτογραφία και η στερεοορθοφωτογραφία και τα ολοκληρωμένα Αυτοματοποιημένα Φωτογραμμετρικά και Τηλεπισκοπικά Συστήματα, δίνουν αντίστοιχες μεθοδολογικές λύσεις και τεχνικές για την αντιμετώπιση του προβλήματος του Κτηματολογίου. Τα βασικά χαρακτηριστικά πλεονεκτήματα των φωτογραμμετρικών μεθόδων βρίσκουν την πλήρη τους έκφραση, στη σύνταξη Κτηματολογίου, στην ιδεατή περίπτωση που όλα τα φυσικά ή τεχνητά όρια ιδιοκτησιών / χρήσεων ή εκμεταλλεύσεων γης είναι ορατά και ευδιάκριτα στις κατάλληλης κλίμακας αεροφωτογραφίες της περιοχής που πρόκειται να κτηματολογηθεί.
Συχνά, οι συγκεκριμένες συνθήκες της φυσικής και κοινωνικοοικονομικής πραγματικότητας, επιβάλλουν σαν λύση τη χρησιμοποίηση μικτής μεθόδου (κλασσικής γεωδαιτικής / τοπογραφικής και φωτογραμμετρικής) στη σύνταξη του Κτηματολογίου. Οι λόγοι είναι:
Ανεξάρτητα από τις μεθόδους και τεχνικές σύνταξης του Κτηματολογίου, για τις διαδικασίες τήρησης, ενημέρωσης και αναθεώρησής του πρέπει να ληφθούν υπόψιν μερικά εξαιρετικά σαφή και καθοριστικής σημασίας κοινά χαρακτηριστικά, που αφ’ ενός, προσδιορίζουν τη δομή και λειτουργία του συστήματος οργάνωσης και διοίκησης του Κτηματολογίου σε μία χώρα, και αφ’ ετέρου, προδιαγράφουν τις δυνατότητες και τους περιορισμούς στη διαχείριση των κτηματολογικών πληροφοριών. Αυτά τα κοινά χαρακτηριστικά είναι τα ακόλουθα:
Η αναθεώρηση των στοιχείων του Εθνικού Κτηματολογίου είναι μία εξαιρετικά πολύπλοκη, δυσχερής και εκτεταμένη προσπάθεια που αναλαμβάνεται είτε όταν για μεγάλη χρονική περίοδο οι διαδικασίες τήρησης και ενημέρωσης παραμελήθηκαν ή τελέσθηκαν με ατελή ή πλημμελή τρόπο, είτε όταν ένα κράτος εκσυγχρονίζει ριζικά το κτηματολογικό του σύστημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστικό Δίκαιο Κατηγορία:Ιδιοκτησία Κατηγορία:Χάρτες
Γάρος (καρύκευμα)
Προέλευση και παρασκευή
Το όνομα Άουλους Ουμπρίτσιους Σκάουρους μπορεί να μη λέει πολλά σήμερα σε κάποιον Ευρωπαίο, όμως στην Αρχαία Ρώμη και Πομπηία έλεγε πολλά. Ήταν ένας από τους μεγάλους παραγωγούς Garum, του καρυκεύματος που έφτιαχνε με βάση το σκουμπρί, και τον είχε κάνει πάμπλουτο.
Αρχαιολογικές ανασκαφές έφεραν στο φως βιοτεχνίες παραγωγής γάρου στις ακτές της βόρειας Αφρικής, της Πορτογαλίας, και αλλού στη Μεσόγειο. Οι βιοτεχνίες αυτές βρίσκονταν στην ύπαιθρο και μακριά από τις κατοικημένες περιοχές, γιατί αφενός μεν χρειάζονταν μεγάλοι χώροι για την αποξήρανση των ψαριών, αφετέρου δε το στάδιο της ξήρανσης και σύνθλιψης συνοδευόταν από έντονη δυσοσμία, σε αντίθεση με το τελικό προϊόν, που ήταν εύοσμο και πολύ εύγευστο.
Ο γάρος παρασκευαζόταν και διατίθετο σε διάφορες ποικιλίες και η τιμή πώλησης κυμαινόταν ανάλογα με την ποιότητα. Τα διάφορα είδη ονομάζονταν «Salsamenta», «Liquamen», «Muria» ή «Hallex». Ο ακριβότερος γάρος ήταν από παστό τόνο που προερχόταν από τις ακτές του Βυζαντίου, ενώ το είδος «Hallex» ήταν το ευτελέστερο και φθηνότερο, αφού γινόταν από κάθε είδους ψάρια και υπόλοιπα άλλων παραγώγων.
Χρήση και εμπόριο
Ο γάρος ήταν πολύ διαδεδομένος στην ρωμαϊκή εποχή. Το ρωμαϊκό βιβλίο μαγειρικής του 1ου αιώνα «De re coquinaria» αναφέρει τον γάρο ως συστατικό στις περισσότερες συνταγές. Συναντάται ως σάλτσα με κρασί (oenogarum), ξύδι (oxygarum), με πιπέρι (garum piperatum), με λάδι (oleogarum) ή και με νερό (hydrogarum). Επίσης είχε φαρμακευτικές ιδιότητες και το χρησιμοποιούσαν για τη θεραπεία από δάγκωμα σκυλιού, κατά της γαστρεντερίτιδας και άλλων συναφών ασθενειών. Εμφιαλωμένος γάρος (σε αμφορείς) βρέθηκε στο αιγυπτιακό λατομείο Μονς Κλαουντιάνους που προορίζονταν για τη σίτιση των εργατών, ενώ επίσης στην Πομπηία βρέθηκε πλήθος αμφορέων με τον ζωμό αυτό. Οι ετικέτες των αμφορέων («tituli picti») αναφέρουν τα είδη «per se», «castum», «flos» (ανθός), σπάνια «vetus» (παλαιό), ενώ συναντάμε και τις διαβαθμίσεις στην ποιότητα «optimum», «primum», «secundum», ακόμα και το είδος ψαριού, π.χ. «scombri». Υπήρχαν και μεγαλέμποροι, όπως μια εταιρία που διέθετε τη μάρκα «garum sociorum» ισπανικής προέλευσης από την Καρθαγένη.
Από τον 1ο αιώνα και μετά η ονομασία «liquamen» συναντάται ολοένα και συχνότερα αντικαθιστώντας το «garum» γρήγορα με την πάροδο του χρόνου. Κυριότερος παραγωγός και διανομέας είναι τώρα ο «Aulus Umbricius Scaurus» στην Πομπηία, τον οποίο συναντάμε σε πολλές πηγές, ενώ το όνομά του συναντάται στο 31% των σχετικών αμφορέων που βρέθηκαν στην Πομπηία και στο Ερκολάνουμ. Ψηφιδωτά που εικονίζουν αμφορείς με το όνομα του Σκαύρου διακοσμούσαν τα δάπεδα μιας μεγάλης έπαυλης στην Πομπηία.
Ο γάρος ήταν σημαντικό εμπορικό προϊόν για την εξαγωγή με προορισμούς σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Πράσινος στρατός
μικρογραφία|δεξιά|Οι “Πράσινοι στρατοί” συχνά χρησιμοποιούσαν τα χρώματα πράσινο και το μαύρο, καθώς και τους συνδυασμούς αυτών των δύο. Οι Πράσινοι στρατοί, ή Πράσινος στρατός (Ρωσικά: Зелёная Армия) ή Πράσινοι (Ρωσικα: Зелёные), ήταν οπλισμένες αγροτικές ομάδες, οι οποίες πολεμούσαν κατά όλων των κυβερνήσεων στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο του 1917-22. Αγωνίστηκαν για να υπερασπιστούν τις κοινότητές τους από επιτάξεις ή αντίποινα που εφαρμόζονταν από τρίτους. Κατά καιρούς συνεργαζόταν με το Σοσιαλ-Επαναστατικό Κόμμα (μακράν η μεγαλύτερη ομάδα της Ρωσικής Συντακτικής Συνέλευσης που εξελέγη το 1917), ο Πράσινος Στρατός είχε τουλάχιστον την σιωπηρή υποστήριξη στο μεγαλύτερο μέρος της Ρωσίας. Ωστόσο, η κύρια βάση του Πράσινου Στρατού, η αγροτιά, ήταν σε μεγάλο βαθμό απρόθυμη να εξαπολύσει πλήρους δράσεως εκστρατεία κατά την διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου.
Το σκηνικό
Το Πράσινο κίνημα δημιουργήθηκε σαν λαϊκή αντίδραση στις ενέργειες των Μπολσεβίκων στην ύπαιθρο κατά την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου των ετών 1917-22. Μετά την δεύτερη (Μπολσεβίκικη) επανάσταση του 1917, η Μπολσεβίκικη κυβέρνηση καθιέρωσε τον Πολεμικό κομμουνισμό (1918-21), στέλνοντας αξιωματούχους στις αγροτικές εκτάσεις της κεντρικής Ρωσίας για να συλλέξουν προμήθειες που το κράτος χρειαζόταν για να διατηρήσει τον στρατό και να αρχίσει να οικοδομεί την σοσιαλιστική οικονομία. Κοινοί στόχοι για την επίσημη επίταξη περιλάμβανε στρατολογία για τον Ερυθρό Στρατό, άλογα, και σιτηρά. (Η κολεκτιβοποίηση του 1929 – που απαιτούσε μετεγκατάσταση και νέες τεχνικές καλλιέργειας – εξόργισε τους αγρότες, οι οποίοι μετά βίας ήταν προδιατεθειμένοι να εγκαταλείψουν το σπίτι τους και να υιοθετήσουν τον νέο τρόπο ζωής όταν ήδη πάλαιβαν για να επιζήσουν). Οι μονάδες επίταξης και οι γεωργικοί επόπτες συχνά υπερέβαιναν τα επίσημα καθήκοντά τους, λεηλατώντας τα νοικοκυριά αδιακρίτως και βλάπτοντας αθώους χωρικούς. Η επίσημη πολιτική παρόξυνε τα πάθη, και η σκληρή εφαρμογή τους προκάλεσε ευρεία δυσαρέσκεια για το καθεστώς των Μπολσεβίκων. Η αιματηρή καταστολή κάθε λαϊκής αναταραχής αποξένωσε παραπέρα την αγροτιά, και όταν ο Πράσινος Στρατός άρχισε να σχηματίζεται, οι Μπολσεβίκικες υπερβολές ενθάρρυναν τους αγρότες να αφιερωθούν σε αντικομμουνιστικές δραστηριότητες.
Ιδρυτές, ηγεσία και σκοποί
Παρά τις προσπάθειες των Σοβιετικών να συνδέσουν τον Πράσινο στρατό με την Λευκή ηγεσία, ένας τέτοιος χαρακτηρισμός υπερτονίζει τις πολιτικές πτυχές του κινήματος. Υπό ευρεία έννοια, ο Πράσινος στρατός ήταν αυθόρμητες εκδηλώσεις της δυσαρέσκειας των αγροτών, παρά εκδηλώσεις κάποιας συγκεκριμένης ιδεολογίας. Μέχρι το 1920 οι Ερυθροί είχαν εξασφαλίσει την νίκη κατά των Λευκών και κατά συνέπεια οι αγρότες στρατιώτες του Ερυθρού στρατού ήταν εξοργισμένοι με την προοπτική της συνέχισης της βίαιης καταπίεσης της τάξης τους προς όφελος της νέας κυβέρνησης. Η ένωση των ομάδων λιποτακτών στα δάση, οδήγησε τελικά στην “Πράσινη” ονομασία τους. Ενώ αυτές οι ομάδες αντιμάχονταν τους Μπολσεβίκους, συχνά το έκαναν χωρίς σχέδιο ή εναλλακτική μορφή κυβέρνησης κατά νου· μάλλον, ήθελαν απλά να απαλλάξουν την ύπαιθρο από την Ερυθρή επιρροή με οποιοδήποτε μέσο ήταν αναγκαίο.
Εκτός από τα Σοβιετικά αρχεία για την αντιπολιτευτική δραστηριότητά τους, έχουμε πολύ λίγες προσωπικές πληροφορίες για τους Πράσινους ηγέτες λόγω του εκτεταμένου αναλφαβητισμού και του αυθόρμητου χαρακτήρα του κινήματός τους. “Οι Πράσινοι ηγέτες ήταν άνδρες της δράσης και δεν έγραφαν”. Για να αναπτύξουν αξιόλογες δυνάμεις, ένας μεμονωμένος παρακινητής έφτιαχνε μια ομάδα στρατιωτών μέσα απ’ την ύπαιθρο, στρατολογώντας λιποτάκτες και κατοίκους χωριών στην διαδρομή. Οι ηγέτες έμπαιναν σ’ ένα χωριό και έκαναν ανακοίνωση, χρησιμοποιώντας απλά μηνύματα και αόριστους, ερεθιστικούς στόχους στην ρητορική τους, για να προκαλέσουν τον ενθουσιασμό. Συχνά μεγαλοποιούσαν την αδυναμία των Μπολσεβίκων και τις αντιπολιτευτικές νίκες σαν μέσο για να πείσουν τους ακροατές να ενταχθούν. Διατηρώντας τους στόχους απλούς, την στρατολόγηση χωρίς διακρίσεις, και την διάθεση αισιόδοξη, οι Πράσινοι ηγέτες πέτυχαν να προκαλέσουν αίσθηση μέσα στους αγρότες ότι πράγματι θα μπορούσαν να προκαλέσουν σημαντικό χτύπημα στην Κομμουνιστική εξουσία. Τους υποστήριξαν επίσης απογοητευμένοι εργάτες των πόλεων και των σιδηροδρόμων, οι οποίοι “κατέφυγαν πίσω στα χωριά” και πληροφορούσαν τους αγρότες για τις φρικτές συνθήκες εργασίας της αναπτυσσόμενης βιομηχανίας.
Τακτική και δράση
Ενώ μπορεί να είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε τον Πράσινο στρατό από τις άλλες μορφές των αγροτικών αναταραχών, σημαδεύτηκε από την συγκεντρωτική ηγεσία και τις χωριστές μονάδες, δείχνοντας ένα υψηλότερο επίπεδο οργάνωσης από τις περισσότερες αγροτικές εξεγέρσεις. Για παράδειγμα, ο Πράσινος στρατός του Αλεξάντερ Αντόνοφ στο Ταμπόβ είχε ιατρικό προσωπικό, υπηρεσίες υποστήριξης, και ένα πολύπλοκο σύστημα επικοινωνίας και πληροφοριών που απασχολούσε γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους. “Πράσινες” κινήσεις αναπτύχθηκαν στις περιοχές Ταμπόβ, Νόβγκοροντ, Τούλα, Ριαζάν, Τβερ, Βορονέζ, Κοστρόμα, Σιζράν, Γκομέλ, Κουρσκ, Μπριάνσκ και Ορέλ, ανάμεσα σε πολλές άλλες. Οι δυνάμεις κυμαίνονταν από μερικές εκατοντάδες έως πενήντα χιλιάδες σύμφωνα με τις υψηλότερες εκτιμήσεις. Εκτός από τα όπλα που οι Ερυθροί λιποτάκτες έφερναν μαζί τους, οι Πράσινοι έκλεψαν πολεμικό υλικό από ηττημένους Ερυθρούς στρατιώτες, από κτίρια Κομμουνιστικού εφοδιασμού, και από εγκαταλελειμμένες φρουρές του παλιού Τσαρικού στρατού. Υποκινούσαν ένοπλη αντίσταση στους Σοβιετικούς θεσμούς σε κοντινά χωριά και πόλεις, κομπάζοντας για τις νίκες των αγροτών και επιστρατεύοντας νέους στρατιώτες, μερικές φορές με την βία. Οι Πράσινες ομάδες έκαναν ιδιαίτερα κινητικό ανταρτοπόλεμο, επιτιθέμενοι στα Σοβιετικά συστήματα επικοινωνίας, μύλους, σιδηροδρόμους, και εγκαταστάσεις, καθώς και σε αποσπάσματα του Ερυθρού Στρατού εάν είχαν ανάλογο μέγεθος. Σε περίπτωση που οι αγρότες κατέβαλαν με επιτυχία τους Ερυθρούς, τιμωρούσαν απάνθρωπα στρατιώτες και Κομμουνιστές αξιωματικούς, ακρωτηριάζοντας σώματα, βασανίζοντας οικογένειες ή θάβοντας τα θύματα ζωντανά.
Συνεργασία με άλλες ομάδες
Ο Πράσινος στρατός συχνά συνεργαζόταν με άλλες αντιπολιτευόμενες ομάδες – περιλαμβανομένων των αναρχικών και των αριστερών Εσέρων – σε συντονισμένες προσπάθειες κατά των Ερυθρών, αλλά γενικά για στρατηγικούς λόγους παρά για ιδεολογικούς. Αν και απογοητευμένοι Λευκοί προσχωρούσαν στην Πράσινη υπόθεση και καθοδηγούσαν μερικές ομάδες αγροτών, οι Σοβιετικοί υπερεκτιμούσαν την έκταση στην οποία τα δύο στοιχεία συνδέονταν πραγματικά. Επιρρεπείς να ακολουθούν φλογερή ρητορική και υποσχέσεις βίαιης εκδίκησης, οι αγρότες συνήθως απέρριπταν ηγέτες που εξέφραζαν πρωτίστως πολιτικό στόχο ή που εκπροσωπούσαν τα περισσότερο μετριοπαθή ενδιαφέροντα των Σοσιαλ-Επαναστατών και άλλων κομμάτων που είχαν σχέση με την Προσωρινή Κυβέρνηση του 1917. “Προτιμούσαν να κάνουν έναν απελπισμένο και μοναχικό αγώνα από μόνοι τους, παρά να βοηθήσουν τους καταπιεστές του παρελθόντος [τους Λευκούς] να νικήσουν τους καταπιεστές του παρόντος [τους Ερυθρούς]”.
Η αντίδραση των Μπολσεβίκων
Η Σοβιετική κυβέρνηση προσπάθησε να κατασκευάσει μια αντεπαναστατική, αντικομμουνιστική εικόνα για τον Πράσινο στρατό. Οι επαρχιακοί Κομμουνιστές αξιωματούχοι γνωστοποίησαν στους ντόπιους ότι ο Πράσινος στρατός ήταν υποδιαίρεση του προφανώς πανάθλιου Λευκού κινήματος, παρά το γεγονός ότι ο Πράσινος στρατός ήταν γενικά ακριβώς τόσο εχθρικός προς τους Λευκούς, όσο ήταν και προς τους Ερυθρούς. Οι Μπολσεβίκοι επίσης υπερεκτίμησαν την επίδραση των κουλάκων στον Πράσινο στρατό, οι οποίοι σίγουρα ενεπλάκησαν, αλλά μετά βίας ήταν η κινητήρια δύναμη του κινήματος.
Οι Κομμουνιστές πίστεψαν αρχικά ότι μπορούσαν εύκολα να νικήσουν τους Πράσινους, θεωρώντας αυτή την δύναμη σαν καταδικασμένο σε αποτυχία σκοπό, τόσο στην προπαγάνδα τους, όσο και στην στρατιωτική στρατηγική τους. Αντί να επικεντρώσουν την ένοπλη προσοχή επί των Πράσινων σαν σύνολο, οι Ερυθροί θεώρησαν κάθε αγροτικό στρατό σαν ιδιαίτερη περίπτωση εξέγερσης, καταπιέζοντας σκληρά και εξαγριώνοντας κι άλλο τον αγροτικό πληθυσμό. Μέχρι την ώρα που ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι συνειδητοποίησαν την δύναμη του Πράσινου κινήματος, αυτό είχε αναπτυχθεί σε σοβαρή κοινωνική και στρατιωτική απειλή για την Μπολσεβίκικη εξουσία. Μερικοί μελετητές πιστώνουν στο Πράσινο κίνημα τον έμμεσο εξαναγκασμό του Κομμουνιστικού Κόμματος να αλλάξει την οικονομική στρατηγική το 1921 (δες Νέα Οικονομική Πολιτική), και όμως, αν και οι Πράσινοι σίγουρα συνέβαλαν σε αλλαγές στην Σοβιετική πολιτική, η έκταση της επιρροής τους είναι ανοικτή σε συζήτηση. Είναι πολύ λιγότερο αμφισβητήσιμο ότι η ΝΕΠ – μαζί με την αυξανόμενη βροχόπτωση – κατέπνιξε το Πράσινο κίνημα βελτιώνοντας τις αγροτικές συνθήκες και φθείροντας έτσι το θεμέλιο του στρατού για επιτυχή επιστράτευση – την αγροτική δυσαρέσκεια. Μέχρι το καλοκαίρι του 1922 ο Πράσινος στρατός είχε εξαφανιστεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος
Ιωάννης Β΄ ντε Νεϊγύ
Ο Ιωάννης Β΄ ντε Νεϊγύ (Jean de Neuilly ή Nully), ήταν Γαλλικής καταγωγής ευγενής, βαρώνος του Πασαβά και κληρονομικός πρωτομάστορας του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Καταγόταν από το Νεϊγύ, σήμερα προάστιο του Παρισιού.
Κληρονόμησε το 1209 περίπου το φέουδο του πατέρα του όταν αυτός πέθανε επίσης Ιωάννη στην περιοχή της Μάνης και το διατήρησε έως το 1250 περίπου. Είναι άγνωστο εάν πήρε μέρος στην Δ΄ Σταυροφορία όπως ο πατέρας του. Παντρεύτηκε την κόρη, αγνώστου ονόματος, του βαρώνου της Άκοβας Γκωτιέ Β΄ ντε Ροζιέρ και μαζί της απέκτησε την Μαργαρίτα. Ο Ιωάννης έχτισε το 1254 το Κάστρο του Πασαβά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βαρωνία του Πασαβά Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών