cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάλι Σκότσαϊ
Το Μάλι Σκότσαϊ (κυριλλικά: Мали Скочај) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 29 κατοίκους.
Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (1991)
Το 1991, το χωριό αριθμούσε 89 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν όλοι τους Κροάτες.
Τοπική κοινότητα
Το 1991, το Μάλι Σκότσαϊ αποτελούσε τμήμα της τοπικής κοινότητας του Σκότσαϊ, η οποία αριθμούσε 412 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς Κατηγορία:Οικισμοί της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Χάνα Γκρονκιέβιτς-Βαλτς
Η Χάνα Μπεάτα Γκρονκιέβιτς-Βαλτς (πολωνικά: Hanna Beata Gronkiewicz-Waltz) (γενν. 4 Νοεμβρίου 1952) είναι Πολωνή πολιτικός, δικηγόρος και καθηγήτρια Νομικής. Υπηρέτησε ως δήμαρχος της Βαρσοβίας μεταξύ 2006 και 2018. Είναι η πρώτη γυναίκα που κατείχε αυτή τη θέση.
Ζωή και καριέρα
Μεταξύ 1992 και 2000, ήταν πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Πολωνίας, της κεντρικής τράπεζας της Πολωνίας. Παραιτήθηκε για να αναλάβει τη θέση της αναπληρώτριας προέδρου της Ευρωπαϊκής Τράπεζας για Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης, θέση που κατείχε μεταξύ 2001 και 2004.
Η Γκρονκιέβιτς-Βαλτς εξελέγη στο Σέιμ στις 25 Σεπτεμβρίου 2005, αφού έλαβε 137.280 ψήφους στην 19η περιφέρεια της Βαρσοβίας, συμμετέχοντας με το κόμμα Πολιτική Πλατφόρμα.
Στις δημοτικές εκλογές του 2006, η Γκρονκιέβιτς-Βαλτς ήταν υποψήφια της Πλατφόρμας Πολιτών για δήμαρχος της Βαρσοβίας. Στις 12 Νοεμβρίου κέρδισε το 34,23% των ψήφων, τερματίζοντας δίπλα στον υποψήφιο του Νόμος και Δικαιοσύνη, πρώην πρωθυπουργό Καζίμιες Μαρτσινκιέβιτς. Καθώς κανένας από τους δύο δεν έλαβε το 50% των ψήφων, διεξήχθη ένας δεύτερος γύρος εκλογών στις 26 Νοεμβρίου, όπου η Γκρονκιέβιτς-Βαλτς έλαβε το 53,18% των ψήφων, κερδίζοντας τις εκλογές.
Στις δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου 2010, η Γκρονκιέβιτς-Βαλτ επανεξελέγη ως δήμαρχος της Βαρσοβίας, κερδίζοντας το 53,67% των ψήφων στον πρώτο γύρο.
Η Γκρονκιέβιτς-Βαλτ ήταν, μαζί με την Μονίκα Ολέινικ, δημοσιογράφο με επιρροή, στόχος δολοφονίας του Μπρούνον Κφιέτσιεν, που συνελήφθη το Νοέμβριο του 2012 σε σχέση με την προετοιμασία τρομοκρατικής επίθεσης στο Σέιμ.
Η Γκρονκιέβιτς-Βαλτ είναι μέλος του Collegium Invisibile ως καθηγήτρια οικονομικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Δήμαρχοι της Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Διοικητές της Εθνικής Τράπεζας της Πολωνίας Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (2005-2007) Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αξιωματικοί της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Χάιντς-Χάραλντ Φρέντσεν
Ο Χάιντς-Χάραλντ Φρέντσεν (γεν. στο Μενχενγκλάντμπαχ της τέως Δυτικής Γερμανίας στις 18 Μαΐου του 1967) είναι Γερμανός οδηγός αγώνων. Αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1 απ' το 1994 μέχρι το 2003. Οι ομάδες για λογαριασμό των οποίων έτρεξε είναι η Ζάουμεπρ, η Τζόρνταν, η Γουίλιαμς κι η Προστ.
Κατηγορία:Γερμανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Αρθούρος Ρεμπώ
Ο Αρθούρος Ρεμπώ (Arthur Rimbaud,, πλήρες όνομα Ζαν-Νικολά-Αρτύρ Ρεμπώ, 20 Οκτωβρίου 1854 - 10 Νοεμβρίου 1891) ήταν Γάλλος ποιητής. Θεωρείται ένας από τους μείζονες εκπροσώπους του συμβολισμού, με σημαντική επίδραση στη μοντέρνα ποίηση, παρά το γεγονός πως εγκατέλειψε οριστικά τη λογοτεχνία στην ηλικία των είκοσι ετών. Από το σύνολο του έργου του ξεχωρίζουν οι ποιητικές συλλογές Εκλάμψεις και Μια Εποχή στην Κόλαση. Η τελευταία υπήρξε το μοναδικό βιβλίο του Ρεμπώ που δημοσιεύτηκε κατόπιν επιθυμίας και ενεργειών του ίδιου, ενώ σημαντικό μέρος των ποιημάτων του δημοσιεύτηκαν ενόσω ήταν εν ζωή αλλά χωρίς τη συγκατάθεσή του ή εν αγνοία του.
Γεννήθηκε στη Γαλλική αγροτική πόλη Σαρλβίλ των Αρδεννών, όπου έζησε τα νεανικά του χρόνια, πριν ξεκινήσει η πολύχρονη περιπλάνηση του σε πολυάριθμες πόλεις της Ευρώπης. Στη διάρκεια του πολυτάραχου βίου του ταξίδεψε σε δεκατρείς διαφορετικές χώρες και έζησε ως επαίτης, μισθοφόρος, εργάτης, παιδαγωγός και ναυτικός, παράλληλα με τη συγγραφική δραστηριότητα. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, έχοντας ήδη εγκαταλείψει την ποίηση, περιπλανήθηκε στην βορειοανατολική Αφρική όπου εργάστηκε ως έμπορος και εξερευνητής, την ίδια περίοδο που άρχισε να αναγνωρίζεται το ποιητικό έργο του μεταξύ των λογοτεχνικών κύκλων του Παρισιού.
Νεανικά χρόνια
Ο Ρεμπώ γεννήθηκε στην αγροτική περιοχή Σαρλβίλ (Charleville) των Αρδεννών στη βορειοανατολική Γαλλία, κοντά στα σύνορα με το Βέλγιο. Ο πατέρας του, Φρεντερίκ Ρεμπώ, ήταν στρατιωτικός και η μητέρα του, Βιταλί Κυίφ, κόρη εύπορου αγρότη από την περιοχή Ρος (Roche), κοντά στη Σαρλβίλ. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας στο αγρόκτημα της οικογένειας της μητέρας του στη Ρος, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Φρεντερίκ και τις νεότερες αδελφές του, Βιταλί και Ιζαμπέλ. Όταν ο Ρεμπώ ήταν έξι ετών, ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένεια χωρίς να γυρίσει ποτέ πίσω. Για τη ρήξη που προκλήθηκε μεταξύ των γονέων του, έχουν υποστηριχθεί αρκετές εκδοχές, χωρίς κάποια από αυτές να μπορεί να αποδειχθεί. Ο Φρεντερίκ Ρεμπώ έλειπε συχνά από το σπίτι, εξαιτίας του επαγγέλματός του, ενώ κατά τις λίγες επισκέψεις του, ανάλωνε τον ελεύθερο χρόνο του στη συγγραφή. Από την άλλη πλευρά, η μητέρα του Ρεμπώ θεωρούσε κάθε λογοτεχνικό έργο ανώφελο, ενώ ο δύσκολος χαρακτήρας της ενδεχομένως να συντέλεσε στο χωρισμό του ζευγαριού. Ένα δείγμα του σκληρού χαρακτήρα της περιέγραψε ο ίδιος ο Ρεμπώ στο ποίημά του Les Poètes de Sept Ans (Ο επτάχρονος ποιητής), στο οποίο περιγράφει τον ποιητή με «μέτωπο γεμάτο εξογκώματα».
Μετά τη φυγή του πατέρα του, ο Ρεμπώ και τα τέσσερα αδέλφια του αναγκάστηκαν να ζήσουν φτωχικά και δύσκολα χρόνια, υπό την αυστηρή παρουσία της μητέρας τους, η οποία φρόντισε με επιμέλεια για τη μόρφωσή τους. Τον Οκτώβριο του 1861, ο Ρεμπώ εισήχθη μαζί με τον αδελφό του στο Ινστιτούτο Ροσσά, όπου φοίτησε για περίπου τρία χρόνια. Στο διάστημα αυτό, διακρίθηκε κερδίζοντας πολυάριθμα αριστεία και επαίνους, στα λατινικά, στη γραμματική, στην ιστορία, στη γεωγραφία, αλλά και στην αριθμητική. Στερημένος από παιδικές παρέες, λόγω της αυστηρής επαγρύπνησης της μητέρας του, ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με το διάβασμα και τη μελέτη. Τον Απρίλιο του 1865, μετά από απόφαση της μητέρας του, μεταφέρθηκε στο Κολέγιο της Σαρλβίλ, όπου σύντομα διακρίθηκε εκ νέου στα μαθήματα και οι ικανότητες του προκάλεσαν μεγάλη εντύπωση, μεταπηδώντας από την πέμπτη τάξη του δημοτικού στην πρώτη τάξη του γυμνασίου. Μεταξύ των διακρίσεών του, ξεχωρίζουν επίσης οι δημοσιεύσεις εργασιών του στην εφημερίδα της εκπαιδευτικής κοινότητας Moniteur de l'Enseignement Superieur καθώς και πολυάριθμα βραβεία που κέρδιζε σε διαγωνισμούς των σχολείων της περιφέρειας. Στις αρχές του επόμενου χρόνου, το ποίημά του με τίτλο Les Étrennes des ophelins, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα La Revue pour Tous και αποτελεί πιθανότατα ένα από τα καλύτερα δείγματα των πρώιμων έργων του.
Λίγες ημέρες μετά τη δημοσίευση του ποιήματος, το Κολέγιο της Σαρλβίλ υποδέχτηκε ένα νέο δάσκαλο, τον Ζωρζ Ιζαμπάρ (Georges Izambard), ο οποίος εξελίχθηκε σε ένα είδος λογοτεχνικού συμβούλου του Ρεμπώ. Εκείνος, με τη σειρά του, συνέχιζε να γράφει ποίηση και να παρουσιάζει αντίγραφα των έργων του στον Ιζαμπάρ, ο οποίος με τη σειρά του δάνειζε βιβλία από την προσωπική του συλλογή στον μαθητή του. Στις πρώιμες λογοτεχνικές του συνθέσεις, ο Ρεμπώ άντλησε στοιχεία από την ανθολογία Le Parnasse contemporain των παρνασσιστών, αποστέλλοντας μάλιστα ένα δικό του ποίημα προς δημοσίευση, με αποδέκτη τον Τεοντόρ ντε Μπανβίλ, το οποίο όμως δεν έγινε τελικά δεκτό. Στις 19 Ιουλίου 1870 κηρύχθηκε ο Γαλλοπρωσικός Πόλεμος, με αποτέλεσμα ο Ιζαμπάρ να εγκαταλείψει τη Σαρλεβίλ. Το Κολέγιο της πόλης έπαψε να λειτουργεί κατά τη διάρκεια του πολέμου, γεγονός που θα έδινε και ένα οριστικό τέλος στην επίσημη σχολική εκπαίδευση του Ρεμπώ. Οι πολιτικές εξελίξεις σε συνδυασμό με τη φυγή του Ιζαμπάρ, τού προκάλεσαν μελαγχολία και τάσεις φυγής, σημειώνοντας σε μία επιστολή προς τον δάσκαλό του: «Η πατρίδα μου ξεσηκώνεται. Προσωπικά θα προτιμούσα να τη δω να ξανακάθεται.». Στις 31 Αυγούστου εγκατέλειψε το σπίτι του και επιβιβάστηκε στο τρένο, με προορισμό το Παρίσι. Εξαιτίας της αδυναμίας του να καλύψει οικονομικά το αντίτιμο του εισιτηρίου, είχε προμηθευτεί ένα για τη συντομότερη διαδρομή μέχρι το Σαιν Κεντέν, ταξιδεύοντας στο υπόλοιπο της διαδρομής κρυφά. Κατά την άφιξή του στο Παρίσι έγινε αντιληπτός από την αστυνομία, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να φυλακιστεί.
thumb|left|180px|Χειρόγραφο από το ποίημα Les Assis Χάρη σε ένα γράμμα που απέστειλε στον Ιζαμπάρ, ζητώντας τη βοήθειά του, οι αρχές τον έστειλαν σε εκείνον και φιλοξενήθηκε στο σπίτι της οικογένειάς του στο Ντουαί. Παρέμεινε εκεί για περίπου τρεις εβδομάδες, εργαζόμενος ως δημοσιογράφος της εφημερίδας Liberal du Nord, της οποίας ο Ιζαμπάρ ήταν εκδότης. Αρνούμενος αρχικά να επιστρέψει στη μητέρα του, η οποία σε αλληλογραφία με τον Ιζαμπάρ τον κατηγορούσε για τη φυγή του γιου της, επέστρεψε τελικά στη Σαρλβίλ, στις 27 Σεπτεμβρίου, με συνοδό τον Ιζαμπάρ. Τα καινούργια του ποιήματα ήταν εμπνευσμένα από τις πρόσφατες εμπειρίες του και επιθυμούσε να εκδοθούν με τη βοήθεια του Πωλ Ντεμενύ, τον οποίο είχε γνωρίσει στο Ντουαί και ήταν συνιδιοκτήτης εκδοτικού οίκου στο Παρίσι. Μία εβδομάδα μετά την επιστροφή του, ο Ρεμπώ εγκατέλειψε ξανά τη Σαρλβίλ με προορισμό αυτή τη φορά τη βελγική πόλη Σαρλερουά, όπου αναζήτησε εργασία στην εφημερίδα Journal de Charleroi, χωρίς όμως επιτυχία. Επόμενοι σταθμοί της περιπλάνησής του υπήρξαν το Φυμέ, το Βιρέ, οι Βρυξέλλες και τέλος το Ντουαί, όπου επισκέφτηκε εκ νέου το σπίτι του Ιζαμπάρ.
Ο Ρεμπώ επέστρεψε στο Παρίσι και θεωρείται πιθανό πως βρέθηκε εκεί στο αποκορύφωμα των γεγονότων της Κομμούνας, στα τέλη Απριλίου του 1871. Η σχέση του με την παρισινή Κομμούνα είναι εν γένει αμφιλεγόμενη, όπως και το αν βρισκόταν στην πόλη κατά τη διάρκειά της, ωστόσο κάτι τέτοιο φαίνεται να βεβαιώνεται από ισχυρισμούς του Βερλαίν, καθώς και από μία αστυνομική έκθεση του 1873, σύμφωνα με την οποία ήταν «μέλος των ατάκτων της Κομμούνας». Τρία ποιήματά του θεωρούνται επηρεασμένα από την Κομμούνα και πρόκειται για τα L’Orgie parisienne, Les Mains de Jeanne-Marie και Chant de guerre parisien. Πιθανώς απογοητευμένος από τις αντίξοες εμπειρίες του, ο Ρεμπώ έστειλε στις 13 Μαΐου του 1871, από τη Σαρλβίλ, μία επιστολή στον Ιζαμπάρ που περιείχε επίσης το ποίημα Le Cœur volé («Κλεμμένη καρδιά»). Το γράμμα προκάλεσε την αντιπάθεια του πρώην δασκάλου του, που θα το χαρακτήριζε αργότερα ως «κακόηθες» στα απομνημονεύματά του. Δύο ημέρες αργότερα, έγραψε μία δεύτερη σημαντική μακροσκελή επιστολή στον Πωλ Ντεμενύ, γνωστή ως η «Επιστολή του προφήτη» (Lettre du voyant), μέσα στην οποία εξέθετε το ποιητικό του όραμα και τις αισθητικές του θεωρίες, αναφερόμενος στο ρόλο του ποιητή ως «προφήτη» και της ίδιας της ποίησης ως ένα μέσο που θα έπαυε να συμβαδίζει με την πραγματικότητα αλλά θα την ξεπερνούσε.
Κάτω από την πίεση της μητέρας του να βρει μία εργασία, ο Ρεμπώ προσπάθησε να ανακτήσει την επαφή του με το λογοτεχνικό κόσμο του Παρισιού, ελπίζοντας στην βοήθεια των παρνασσιστών. Την ίδια περίοδο, καθοριστική υπήρξε η γνωριμία του με τον Σαρλ Μπρετάν, ο οποίος είχε γνωρίσει παλαιότερα τον Πωλ Βερλαίν και προσφέρθηκε να του συστήσει τον νεαρό ποιητή. Ο Ρεμπώ, με τη σειρά του, έγραψε ένα οικείο και αυτοβιογραφικό γράμμα στον Βερλαίν, δηλώνοντας ένθερμος θαυμαστής του και τονίζοντας την επιθυμία του να εγκατασταθεί στο Παρίσι, εσωκλείοντας επίσης μερικά από τα ποιήματά του.
Λογοτεχνική πορεία
right|thumb|300px|Coin de table, ο. 1872, λάδι σε μουσαμά, 1.6x2.25 μ., [[Μουσείο Ορσέ, Παρίσι. Πίνακας του Ανρί Φαντέν-Λατούρ. Διακρίνεται ο Πωλ Βερλαίν (πρώτος από αριστερά) και δίπλα του ο Αρθούρος Ρεμπώ (δεύτερος από αριστερά). ]] Ο Βερλαίν, εξίσου γοητευμένος από το έργο του Ρεμπώ, φρόντισε για την εγκατάσταση του στο σπίτι του ίδιου, συγκεντρώνοντας επίσης ένα χρηματικό ποσό για την κάλυψη των εξόδων του ταξιδιού του. Ο Ρεμπώ ενσωματώθηκε για ένα διάστημα στον κύκλο των παρνασσιστών, ενώ σε ολόκληρο το διάστημα της διαμονής του στο Παρίσι, προκαλούσε με τη συμπεριφορά του την λογοτεχνική ελίτ της εποχής, διάγοντας έκλυτο βίο. Ο ποιητής Λεόν Βαλάντ περιέγραψε την παρουσία του Ρεμπώ σε μία επιστολή του, στις 5 Οκτωβρίου του 1871, γράφοντας: «Μεγάλα χέρια, μεγάλα πόδια, αληθινά παιδικό πρόσωπο που θα μπορούσε κάλλιστα να ανήκει σε δεκατριάχρονο, βαθυγάλανα μάτια, μάλλον άγρια παρά συνεσταλμένα – αυτός είναι ο νεαρός που με τη φαντασία του, τις εκπληκτικές δυνατότητες και την αχρειότητά του έχει συναρπάσει ή φοβίσει όλους τους φίλους μας.»
Η ένδοξη πορεία του Ρεμπώ δεν είχε ωστόσο μεγάλη διάρκεια, κυρίως εξαιτίας της αντικοινωνικής και προκλητικής συμπεριφοράς του, που συνδύαζε δύο διαφορετικούς χαρακτήρες, του ομοφυλόφιλου και του αναρχικού, και οι δύο ιδιαίτερα απωθητικοί στη δεκαετία του 1870. Το Μάρτιο του 1872, εγκαταστάθηκε για ένα διάστημα στο σπίτι της μητέρας του στη Σαρλβίλ, μετά από παρότρυνση του Βερλαίν που επιθυμούσε να σώσει τον γάμο του, ο οποίος είχε οδηγηθεί σε διάλυση εξαιτίας της ερωτικής σχέσης του με τον Ρεμπώ. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, ο Βερλαίν εγκατέλειψε τη σύζυγο και το γιο του, ταξιδεύοντας μαζί με τον Ρεμπώ, αρχικά στο Βέλγιο και κατόπιν στο Λονδίνο. Στην αγγλική πόλη, ο Ρεμπώ συνέθεσε μία σειρά πεζών ποιημάτων που αργότερα συγκρότησαν τη συλλογή Εκλάμψεις (Les Illuminations), η οποία ανήκει στα σημαντικότερα έργα του. Τον Απρίλιο του 1873, επισκέφτηκε την οικογένειά του στη Σαρλβίλ. Στο αγρόκτημα της Ρος, ο Ρεμπώ ξεκίνησε να επιμελείται το πρώτο σχεδίασμα για το Μια εποχή στην κόλαση, το μοναδικό έργο που εξέδωσε ο ίδιος και το βιβλίο που επρόκειτο να του χαρίσει την αναγνώριση.
Το επόμενο διάστημα, ο Ρεμπώ επέστρεψε στο Λονδίνο και στην κοινή ζωή με τον Βερλαίν. Η προβληματική συμβίωση των δύο ποιητών οδήγησε σύντομα στη φυγή του Βερλαίν, για να συναντηθούν ξανά στις Βρυξέλλες, όπου μετά από έντονη διαφωνία, ο Βερλαίν σε κατάσταση μέθης, πυροβόλησε και τραυμάτισε τον Ρεμπώ στο αριστερό του χέρι, πάνω από τον καρπό. Για την πράξη του καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκιση και πρόστιμο 200 φράγκων, που αποτελούσε τη μέγιστη δυνατή ποινή. Ο Ρεμπώ νοσηλεύτηκε για λίγες ημέρες στο νοσοκομείο Σαιν Ζαν των Βρυξελλών και αργότερα εγκαταστάθηκε εκ νέου στη Ρος, όπου ολοκλήρωσε το Μια εποχή στην κόλαση, έργο σε μεγάλο βαθμό εξομολογητικό. Το βιβλίο τυπώθηκε με χρηματοδότηση της μητέρας του, σε τυπογραφείο των Βρυξελλών, αν και ελάχιστα αντίτυπα κυκλοφόρησαν αρχικά. Ο Ρεμπώ παρέλαβε περίπου δέκα αντίτυπα, από τα συνολικά 500 που είχε παραγγείλει, τα οποία μοίρασε σε οικεία πρόσωπα και άλλους λογοτέχνες, ωστόσο δεν πλήρωσε για τα υπόλοιπα. Μέχρι το 1884, έτος δημοσίευσης του Les Poètes maudits (Οι καταραμένοι ποιητές) του Βερλαίν, δεν είχαν καταγραφεί αντιδράσεις ή κριτικές απέναντι στο βιβλίο, το οποίο παρέμενε στην αφάνεια.
Τους μήνες που ακολούθησαν την εκτύπωση του Μια Εποχή στην Κόλαση ο Ρεμπώ έζησε στο Λονδίνο, όπου για ένα διάστημα συγκατοίκησε με τον ποιητή Ζερμαίν Νουβώ, ενώ κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών του 1874, δέχθηκε την επίσκεψη της μητέρας του και της αδελφής του, Βιταλί. Την ίδια περίοδο αναζήτησε επίμονα εργασία ως δάσκαλος γαλλικών. Σύμφωνα με μία αγγελία στους Times, βεβαιώνεται πως ο Ρεμπώ εργάστηκε για ένα διάστημα ως δάσκαλος στη βιομηχανική πόλη του Ρήντιγκ, όπου θεωρείται επίσης πιθανό πως επεξεργάστηκε μέρος των Εκλάμψεων. Παρέμεινε εκεί για περίπου τρεις μήνες, πριν επιστρέψει στο σπίτι της μητέρας του, στις 29 Δεκεμβρίου 1874.
Ο Ρεμπώ αναζητούσε να ασχοληθεί με μία πρακτική εργασία, όπως το εμπόριο ή τη μηχανολογία. Παράλληλα, πίστευε πως η εκμάθηση χρήσιμων γλωσσών θα ήταν ένα επιπλέον εφόδιο και για το σκοπό αυτό ταξίδεψε στη Στουτγκάρδη, προκειμένου να εξοικειωθεί με τη γερμανική γλώσσα. Θεωρείται πιθανό πως φοίτησε σε κάποια σχολή της πόλης ή παρέδιδε μαθήματα γαλλικών κατ' οίκον. Στη Στουτγκάρδη, ο Ρεμπώ συνάντησε για τελευταία φορά τον Βερλαίν, στον οποίο παρέδωσε τα ποιήματα που συγκρότησαν αργότερα τις Εκλάμψεις. Στα τέλη Απριλίου, εγκατέλειψε τη Γερμανία και ξεκίνησε μία νέα περίοδος περιπλάνησης, κατά την οποία ταξίδεψε στο Μιλάνο, στο Λιβόρνο (όπου εργάστηκε ως λιμενεργάτης) και στη Μασσαλία, όπου δηλώνοντας υποστηρικτής του Δον Κάρλος, έλαβε χρήματα από ένα στρατολογικό γραφείο των Καρλιστών και οδηγίες για να μεταβεί και να ενταχθεί στον αντάρτικο ισπανικό στρατό. Με τα χρήματα αυτά, ο Ρεμπώ επέστρεψε τελικά στο Παρίσι και αργότερα στη Σαρλβίλ, όπου συνέχισε να μελετά ξένες γλώσσες.
Περιπλάνηση σε Ευρώπη και Αφρική
280px|thumb|Φωτογραφία του Ρεμπό στο Χαράρ της [[Αιθιοπίας (περ. 1883).]] Τον Μάιο του 1875, σε ένα καθοριστικό για το υπόλοιπο της ζωής του ταξίδι στο Βέλγιο, ο Ρεμπώ ήρθε σε επαφή με έναν στρατολόγο του ολλανδικού αποικιακού στρατού. Με βασικό κίνητρο τις οικονομικές απολαβές, δήλωσε συμμετοχή, και στο διάστημα από τις 18 Μαΐου έως τις 10 Ιουνίου ακολούθησε τη βασική εκπαίδευση στο λιμάνι του Χάρντερβεϊκ, μαζί με περίπου 200 στρατιώτες, στην πλειοψηφία τους μισθοφόροι. Μετά από ένα πολυήμερο ταξίδι με το ατμόπλοιο Prins van Oranje, το τάγμα στο οποίο ανήκε ο Ρεμπώ, προσάραξε στη Μπατάβια (Τζακάρτα). Στις 15 Αυγούστου, ο Ρεμπώ λιποτάκτησε και παρά την καταδίωξή του από ένα απόσπασμα του ολλανδικού στρατού κατάφερε να ξεφύγει. Οι διηγήσεις του Ρεμπώ ταιριάζουν σε μεγάλο βαθμό με τις ημερομηνίες του ημερολογίου καταστρώματος του πλοίου The Wandering Chief, τόσο ώστε να θεωρείται πολύ πιθανό πως τελικά έφυγε από την Ιάβα με αυτό, χρησιμοποιώντας το πλαστό όνομα Έντουϊν Χολμς. Στις 9 Δεκεμβρίου του 1875, επέστρεψε στο σπίτι της μητέρας του. Αν και δεν είναι εξακριβωμένη η πορεία που ακολούθησε κατά την επιστροφή του, ο φίλος του Ντελαέ ανέφερε σε ένα γράμμα στις 28 Ιανουαρίου 1877, πως ταξίδεψε «[...] από τις Βρυξέλλες στο Κορκ (Ιρλανδία), μέσω Ιάβας, ύστερα στο Λίβερπουλ, τη Χάβρη, το Παρίσι, για να καταλήξει όπως πάντα στην Πόλη του Καρόλου». Η περίοδος από τις αρχές του 1876 μέχρι την άνοιξη του 1877, υπήρξε μάλλον απόλυτα αδρανής για τον Ρεμπώ, καθώς ελάχιστα στοιχεία είναι γνωστά για τις δραστηριότητές του.
Από το Μάιο του 1877, ξεκίνησε μία νέα περιπλάνηση με σταθμούς όπως η βόρεια Γερμανία, η Βρέμη, το Αμβούργο, η Κοπεγχάγη, η Στοκχόλμη και πιθανά το Παρίσι. Το Δεκέμβριο του 1878 προσελήφθη ως διερμηνέας για μία γαλλική κατασκευαστική εταιρεία με επιχειρηματική δραστηριότητα στην Κύπρο. Ο Ρεμπώ ταξίδεψε στην Κύπρο το Δεκέμβριο του 1878 και ανέλαβε τελικά επικεφαλής ενός λατομείου στην τοποθεσία Ποταμός, εργασία που εκτέλεσε με επιτυχία, σύμφωνα με την συστατική επιστολή που έλαβε από την εταιρεία την άνοιξη του 1879. Ο Ρεμπώ επέστρεψε στην Κύπρο στα τέλη Απριλίου του 1880 για να αναχωρήσει ξαφνικά από το νησί το καλοκαίρι του ίδιου έτους. Η αλληλογραφία του, περιέχει αντιφατικές εξηγήσεις σχετικά με τα αίτια της αναχώρησής του, ενώ θεωρείται πιθανό πως προκλήθηκε από ένα «παράπτωμα» στο οποίο είχε υποπέσει. Ειδικότερα, σύμφωνα με μαρτυρία του Ιταλού εμπόρου Οττορίνο Ρόζα (που είχε συνοδεύσει τον Ρεμπώ σε αποστολές), ο λόγος της φυγής του ήταν ένα εργατικό ατύχημα, κατά το οποίο είχε σκοτώσει από αμέλεια έναν ντόπιο εργάτη, πετώντας μία πέτρα.
Τo επόμενο διάστημα κατέφυγε στην Αφρική, περιπλανώμενος προς αναζήτηση εργασίας. Στο Άντεν της Υεμένης, προσελήφθη στο πρακτορείο του Αλφρέντ Μπαρντέ, από τον συνταγματάρχη Ντυμπάρ, μέλος του συνδέσμου εξαγωγέων καφέ, προκειμένου να επιβλέπει τη διαλογή και τη συσκευασία του. Το Νοέμβριο του 1880, υπέγραψε νέο συμβόλαιο με σημαντικά αυξημένες αποδοχές, αυτή τη φορά για να εργαστεί σε εμπορευματικό σταθμό του Χαράρ. Παράλληλα οργάνωσε εξερευνητικές αποστολές και περιοδείες, με στόχο την χαρτογράφηση άγνωστων περιοχών, στα πλαίσια των οποίων έφθασε μέχρι την περιοχή Ογκαντέν της Αιθιοπίας, το νοτιότερο σημείο που είχε επισκεφθεί ποτέ Ευρωπαίος και μία από τις μεγαλύτερες ανεξερεύνητες περιοχές του κόσμου εκείνη την εποχή. Μία λεπτομερής αναφορά του Ρεμπώ για το Ογκαντέν δημοσιεύτηκε αργότερα από τη Γαλλική Γεωγραφική Εταιρεία, αποτελώντας την πρώτη αξιόπιστη περιγραφή της περιοχής αλλά και το δεύτερο έργο που εξέδωσε ο ίδιος, μετά το Μια Εποχή στην Κόλαση. Όταν το εμπορικό πρακτορείο του Χαράρ έκλεισε, ο Ρεμπώ εγκαταστάθηκε εκ νέου στο Άντεν. Λίγους μήνες αργότερα διέκοψε τη συνεργασία του με τον Μπαρντέ, προκειμένου να συνεργαστεί με τον έναν άλλο Γάλλο έμπορο, τον Πιερ Λαμπατύ, στο εμπόριο όπλων, αποβλέποντας σε γρήγορο πλουτισμό. Η αποστολή του στη Σόα και η συνεργασία του με τον βασιλιά Μενελίκ, αποδείχθηκε εξαιρετικά επικερδής, μετά το πέρας των οποίων έμεινε επτά εβδομάδες στο Κάιρο, αναρρώνοντας από τις κακουχίες και την επιβάρυνση της υγείας του. Από τα τέλη του 1888, το μεγαλύτερο ποσοστό του ξένου εμπορίου στη νότια Αβησσυνία διεξαγόταν με επίκεντρο τον Αρθούρο Ρεμπώ, ο οποίος είχε ανελιχθεί σε κορυφαίο επιχειρηματία και έμπορο της περιοχής, ικανό να διαμορφώνει τις τιμές σημαντικών εμπορευμάτων.
Θάνατος
right|thumb|200px|Ο τάφος του Ρεμπώ στο κοιμητήριο της [[Σαρλβίλ-Μεζιέρ|Σαρλβίλ.]] Στις 7 Απριλίου του 1891 ο Ρεμπώ εγκατέλειψε το Χαράρ με την υγεία του σε κακή κατάσταση και την δεξιά κνήμη του πρησμένη. Στο νοσοκομείο του Άντεν διαγνώστηκε λανθασμένα αρθροορογονίτιδα σε προχωρημένο στάδιο. Στις 20 Μαΐου μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Κονσεψιόν της Μασσαλίας όπου η αρχική διάγνωση έκανε λόγο για «νεόπλασμα στο γοφό», ενώ οι επόμενες ιατρικές αναφορές παραπέμπουν σε ένα είδος καρκίνου στα οστά. Μία εβδομάδα αργότερα, οι γιατροί του νοσοκομείου ακρωτηρίασαν το δεξί του πόδι. Ο Ρεμπώ παρέμεινε στο νοσοκομείο για τους επόμενους δύο μήνες και στη συνέχεια επέστρεψε στο οικογενειακό αγρόκτημα της Ρος, όπου λάμβανε τη φροντίδα της αδελφής του Ιζαμπέλ. Στις 23 Αυγούστου αναχώρησε ξανά για τη Μασσαλία, καθώς μία δεύτερη επέμβαση ήταν επιβεβλημένη. Η κατάστασή του επιδεινώθηκε και σύντομα παρέλυσε το αριστερό χέρι του κατά τα τρία τέταρτα.
Πέθανε στις 10 Νοεμβρίου του 1891 σε ηλικία τριάντα επτά ετών. Η σορός του μεταφέρθηκε στο Παρίσι και στη συνέχεια στη Σαρλβίλ. Στην επιτύμβια πλάκα του τάφου του αναγράφεται εκτός από το όνομα, την ηλικία του και την ημερομηνία θανάτου του, η φράση «Προσευχηθείτε για αυτόν» (γαλλ. «Priez pour lui»). Δέκα χρόνια αργότερα, στην πλατεία de la Gare της Σαρλβίλ στήθηκε μνημείο προς τιμή του, όπως και το 1984 στο Παρίσι, στην Πλας Ντε λ' Αρσενάλ. Στην πόλη της Σαρλβίλ λειτουργεί επίσης το Μουσείο Αρθούρου Ρεμπώ, το οποίο φιλοξενεί χειρόγραφα έργα του καθώς και προσωπικά αντικείμενα.
Έργο
Η επιστολή του Ρεμπώ προς τον Πωλ Ντεμενύ, στις 15 Οκτωβρίου του 1871, συνιστά ένα από τα σημαντικότερα κείμενά του, με αντικείμενο το ρόλο της ποίησης, όπως τον αντιλαμβανόταν ο ίδιος. Σύμφωνα με τον Ρεμπώ, ο αληθινός ποιητής αποτελούσε ένα είδος προφήτη, ικανό να διαμορφώσει μία νέα πραγματικότητα, εφευρίσκοντας το άγνωστο. Ως χρέος του, αντιλαμβανόταν τη γνωριμία με τον εαυτό του, την καλλιέργεια του μυαλού και της ψυχής του, ώστε τελικά να δημιουργήσει μία «οικουμενική γλώσσα». Ο ποιητής, κατά τον Ρεμπώ, θα γινόταν «προφήτης» μέσω μίας «μακράς, απέραντης και λελογισμένης απορρύθμισης όλων των αισθήσεων», υπονομεύοντας συστηματικά την καθιερωμένη και συμβατική λειτουργία τους. Η διαδικασία αυτή συνδέθηκε στην περίπτωσή του, με τον τρόπο ζωής του και ειδικότερα με τη μετέπειτα χρήση ψυχοτρόπων ουσιών, που πιθανώς συνέβαλαν στο παραισθησιακό ή παραληρηματικό ύφος ορισμένων ποιημάτων του. Στο ίδιο γράμμα, αναφερόταν συνοπτικά στην ιστορία της ποίησης, απορρίπτοντας μεγάλο μέρος της αλλά αναγνωρίζοντας τη συνεισφορά ποιητών όπως ο Σαρλ Μπωντλαίρ, ο παρνασσιστής Αλμπέρ Μερά καθώς και ο Βερλαίν.
Υπήρξε ένας από τους πρώτους μοντέρνους ποιητές που επιδίωξαν να εγκαταλείψουν τους περιορισμούς του κλασικού μέτρου, που κυριαρχούσε στη γαλλική ποίηση, προτείνοντας την κατάργηση του αλεξανδρινού στίχου και αφήνοντας τα «οράματά» του να διαμορφώσουν τις νέες ελεύθερες φόρμες που θα ακολουθούσε. Επιχείρησε να απαλλάξει την ποίησή από τους περιορισμούς της πραγματικότητας, συνδέοντας συχνά στον ποιητικό του λόγο αντίθετα ή απομακρυσμένα στοιχεία και χρησιμοποιώντας ελεύθερους συνειρμούς, στοιχεία που υπήρξαν αργότερα σημεία επαφής του με τον υπερρεαλισμό.
Δημοσιεύσεις
right|thumb|250px|Εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης του Μια Εποχή στην Κόλαση (Οκτώβριος 1873). Το 1870 δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά ποιήματα του Ρεμπώ, με τη συγκατάθεσή του. Επρόκειτο για τα Les Étrennes des orphelins και Trois baisers (ή Première soirée) που παρουσιάστηκαν στα περιοδικά La Revue pour tous και La Charge αντίστοιχα. Το Μια Εποχή στην Κόλαση υπήρξε το μοναδικό του βιβλίο που εκδόθηκε κατόπιν επιθυμίας και ενεργειών του ίδιου, γραμμένο από τον Απρίλιο μέχρι τον Αύγουστο του 1873. Η εκτύπωση του χρηματοδοτήθηκε από τη μητέρα του και ολοκληρώθηκε περίπου στα τέλη Οκτωβρίου του ίδιου έτους, στο τυπογραφείο της επιχείρησης του Ζακ Πόουτ, στις Βρυξέλλες. Ο Ρεμπώ παρήγγειλε συνολικά 500 αντίτυπα, αριθμός ιδιαίτερα υψηλός για τα δεδομένα της εποχής, από τα οποία παρέλαβε ο ίδιος περίπου δέκα, υποσχόμενος να πληρώσει εν καιρώ για τα υπόλοιπα. Για αρκετά χρόνια, το ποσό που οφειλόταν δεν πληρώθηκε, με αποτέλεσμα τα λιγοστά αντίτυπα που είχε παραλάβει ο Ρεμπώ να αποτελούν τα μοναδικά που είχαν διαρρεύσει σε έναν πολύ περιορισμένο κύκλο. Σύμφωνα με έναν ισχυρισμό της αδελφής του, Ιζαμπέλ, τα υπόλοιπα αντίτυπα του βιβλίου κάηκαν από τον ίδιο τον Ρεμπώ, ωστόσο η ανακάλυψη των απλήρωτων αντιτύπων διαψεύδει αυτό το ενδεχόμενο.
Η σειρά με την οποία γράφτηκαν οι Εκλάμψεις και το Μια Εποχή στην Κόλαση αποτελεί αντικείμενο διαφωνιών, καθώς οι μελετητές του έργου του Ρεμπώ δεν έχουν καταλήξει αν τα ποιήματα των Εκλάμψεων, ή μέρος τους, ολοκληρώθηκαν μετά το Μια Εποχή στην Κόλαση. Τα πρώτα πεζά ποιήματα του Ρεμπώ χρονολογούνται το 1871-72, γεγονός που καθιστά, με μεγάλη πιθανότητα, τα πρώτα σχεδιάσματα για τις Εκλάμψεις προγενέστερα. Επιπλέον, το τελευταίο μέρος του Μια Εποχή στην Κόλαση, με τίτλο Αποχαιρετισμός (γαλλ. Adieu), ερμηνεύεται από ορισμένους μελετητές ως ο τελικός αποχαιρετισμός του συγγραφέα στην ίδια την ποίηση. Σύμφωνα ωστόσο με το εισαγωγικό σημείωμα του Πωλ Βερλαίν για την πρώτη έκδοσή τους του 1886, οι Εκλάμψεις γράφτηκαν την περίοδο 1873-75, κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του Ρεμπώ στο Βέλγιο, την Αγγλία και τη Γερμανία. Επιπλέον, γραφολογική μελέτη των χειρογράφων από τον Ανρί ντε Μπουγιάν ντε Λακόστ, έδειξε ότι τμήμα των Εκλάμψεων φέρει το γραφικό χαρακτήρα του ποιητή Ζερμαίν Νουβώ, με τον οποίο όμως έζησε ο Ρεμπώ μετά το 1874. Αν και γενικά υπάρχει συμφωνία πως τα χειρόγραφα των Εκλάμψεων είναι μεταγενέστερα, δεν είναι από όλους παραδεκτό πως πράγματι η σύνθεσή τους χρονολογείται επίσης μετά το Μια Εποχή στην Κόλαση. Από την άλλη πλευρά, δεν θεωρείται πιθανό πως ο Ρεμπώ θα αφιέρωνε χρόνο στην αντιγραφή και πιθανά στη βελτίωση των ποιημάτων, ενώ είχε ήδη εγκαταλείψει την ποίηση.
Επίδραση
Μέχρι το θάνατό του, ο Ρεμπώ ήταν γνωστός σε έναν περιορισμένο λογοτεχνικό κύκλο της αβάν-γκαρντ. Αρκετοί ποιητές του 20ού αιώνα επηρεάστηκαν από το έργο του, και ειδικότερα από την ελεύθερη φόρμα της ποίησής του, σε τέτοιο βαθμό ώστε να θεωρείται ένας από τους «πατέρες» του μοντερνισμού. Σημαντική επιρροή άσκησε στους Γάλλους υπερρεαλιστές, με τον Αντρέ Μπρετόν να τον ονομάζει «σουρρεαλιστή στην πρακτική της ζωής και αλλού», ενώ συχνά αναφέρεται και ως επιρροή των συγγραφέων της μπητ γενιάς. Ο Αμερικανός συγγραφέας Χένρυ Μίλλερ, εξέφρασε το δικό του θαυμασμό για το έργο και την προσωπικότητα του Ρεμπώ, στο βιβλίο του Ο Καιρός των Δολοφόνων (1956). Τόσο το λογοτεχνικό του έργο, όσο και και η περιπετειώδης ζωή του, διαμόρφωσαν την εικόνα ενός επαναστατικού καλλιτέχνη ή όπως τον αποκάλεσε ο Αλμπέρ Καμύ, ενός «ποιητή της εξέγερσης», αποτελώντας είδωλο των φοιτητών του Μάη του '68, διανοούμενων μουσικών ή ακόμα του κινήματος των ομοφυλόφιλων, εισάγοντας τα ρομαντικά ιδεώδη στον 20ο αιώνα.
Η ποίηση και σεξουαλική αντισυμβατικότητα του Ρεμπώ ενέπνευσαν διάσημους καλλιτέχνες όπως ο Τζιμ Μόρισον, ο Μπομπ Ντίλαν, ο Τζον Λένον και η Πάτι Σμιθ. Η σχέση Ρεμπώ και Βερλέν μεταφέρθηκε το 1995 στη μεγάλη οθόνη με την ταινία Καταραμένη σχέση (Total eclipse), σε σκηνοθεσία Ανιέσκα Χόλαντ και πρωταγωνιστή τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Στη μουσική, ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν μελοποίησε τμήμα των Εκλάμψεων (έργο 18, 1939) σε ένα σύνολο τραγουδιών για σοπράνο ή τενόρο. Στον ελληνικό χώρο, ο Γιώργος Καρράς μαζί με τον Γιάννη Αγγελάκα και άλλους μουσικούς, μελοποίησαν το ποίημα Μια Εποχή Στην Κόλαση στο δίσκο τους Υπέροχο Τίποτα, ενώ ο Θάνος Μικρούτσικος ολοκλήρωσε το 1987 την όπερα «Μια εποχή στην κόλαση» όπου απαγγέλλει ο Γιώργος Κιμούλης με έντονα στοιχεία δραματικότητας, λυρικότητας και σαρκασμού. To 2015 εκδόθηκε από τον Γαβριηλίδη το θεατρικό με τίτλο "Σαρλβίλ" του συγγραφέα Αχιλλέα Κούμπου με αφορμή τη ζωή του Ρεμπώ. Το κείμενο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης τον Μάιο του 2014.
Εργογραφία
Στη διάρκεια της ζωής του Ρεμπώ δημοσιεύτηκαν με την άδειά του, τα ποιήματα Μια Εποχή στην Κόλαση (1873), Les Étrennes des orphelins (1870) και Trois baisers (ή Première soirée) (1870). Εν αγνοία του, δημοσιεύτηκαν επίσης τα ποιήματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι μισθοφόροι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γαλλία Κατηγορία:Συμβολιστές ποιητές
Οικογένεια Μαυρογένη
thumb|right|250px|Το oικόσημο του οίκου των ΜαυρογένηΗ οικογένεια Μαυρογένη ήταν πλούσια φαναριώτικη οικογένεια, τα μέλη της οποίας έδρασαν στην Πάρο, τη Μύκονο, την Κρήτη, την Ικαρία την Κωνσταντινούπολη καθώς και στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες.
Ιστορία
Η απώτερη καταγωγή της πριγκιπικής οικογένειας Μαυρογένη ανάγεται στο ελληνικό Βυζάντιο. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης εγκαταστάθηκαν στην Εύβοια. Τα ίχνη της ανακαλύπτουμε στις δύο από τις τρεις βυζαντινές μετοικεσίες, αυτές της Ρουμανίας και της Βενετίας.
Μετά την κατάκτηση της Καρύστου από τους Τούρκους, οι Μαυρογένηδες, φοβούμενοι την εκδίκηση των Τούρκων λόγω της συγγένειάς τους με τον Μοροζίνι, καταφεύγουν στις Κυκλάδες. Το 1715 δύο αδέλφια, ο Πέτρος και ο Στέφανος, αγοράζουν μεγάλες εκτάσεις στην Πάρο και ανοικοδομούν την εκκλησία του νησιού. Ο Στέφανος έφυγε για την Κωνσταντινούπολη και χρημάτισε δραγουμάνος του στόλου, ενώ ο Πέτρος παρέμεινε στην Πάρο, στην οποία διετέλεσε πρόκριτος. Στη συνέχεια η οικογένεια επεκτάθηκε στη Μύκονο, της οποίας κατείχε τα 3/4 της γης. Η ακμή της οικογένειας κορυφώθηκε με τον διορισμό του Νικόλαου Μαυρογένη ως πρίγκιπα της Βλαχίας, αφού πριν είχε διατελέσει δραγουμάνος του στόλου. Την εξέχουσα πορεία της οικογένειας τη συνέχισαν και άλλα μέλη της, όπως ο Στέφανος Μαυρογένης, ανιψιός του Νικολάου, ο οποίος διετέλεσε Μέγας Λογοθέτης του Πατριαρχείου. Αλλά και μετά την Επανάσταση του 1821, μέλη της οικογενείας διακρίθηκαν στον κοινωνικό βίο του Οθωμανικού και Ελληνικού κράτους. Τέτοιοι ήταν ο Αλέξανδρος πρέσβης της Τουρκίας (ανιψιός του Στεφάνου), ο γιος του Σπυρίδων αρχίατρος του σουλτάνου, κ.ά. Στην Ελληνική επανάσταση η οικογένεια Μαυρογένη δοξάστηκε για άλλη μία φορά χάρις την προσφορά της Μαντούς Μαυρογένους (ανιψιάς του Στεφάνου), η οποία διέθεσε όλη την περιουσία της για τον αγώνα. Στην ελεύθερη Ελλάδα πολλά μέλη της οικογενείας διετέλεσαν αντιστράτηγοι, δήμαρχοι, βουλευτές κ.ά. Κλάδος της οικογενείας υπήρχε και στην Κρήτη, η οποία μάλιστα έγινε ιδιαίτερα γνωστή με την επανάσταση του Μαυρογένη το 1858.
Η οικογένεια Μαυρογένη συνδέθηκε συγγενικά με τις οικογένειες: Δημητρακόπουλου, Δρακόπουλου, Σούτσου, Μουρούζη, Μάνου, Νέγρη, Μάτσα, Καντακουζηνού, Σκαναβή, Σκορδύλη, Αδάμου, Ροδίτη, Κονδύλη, Καΐρη, Καμπάνη, Κριεζή, Καρατζά, Μεταξά κ.ά.
Πολλά μέλη της οικογένειας Μαυρογένη πραγματοποίησαν μία σειρά δωρεών στη Μύκονο, στη Βλαχία, στην Κωνσταντινούπολη, στην Πάρο, αλλά και σε διάφορα άλλα μέρη. Οι κρήνες του Νικόλαου Μαυρογένη, με ημερομηνία κατασκευής 1777, κοσμούν μέχρι και σήμερα τους δρόμους της Παροικιάς της Πάρου. Επίσης πλακόστρωσε τα γραφικά δρομάκια του χωριού, δώρισε ένα καφενείο στον δήμο, ένα χαμάμ κ.α. Επίσης για πολλά χρόνια η εκκλησία της Εκατονταπυλιανής ήταν υπό την προστασία της οικογένειας Μαυρογένη, η οποία όχι μόνο την είχε ανακατασκευάσει, αλλά τη συντηρούσε με δικά της έξοδα. Στην πόλη του Βουκουρεστίου η οικογένεια Μαυρογένη άφησε το στίγμα της χάρις στη δωρεά ενός νοσοκομείου από τον Νικόλαο Μαυρογένη, το οποίο φέρει το όνομά του. Δικό του ευεργέτημα είναι και ο ιερός ναός Ζωοδόχου Πηγής στο Βουκουρέστι. Τέλος σημαντική είναι η προσφορά της Μαντούς Μαυρογένους, η οποία πρόσφερε κυριολεκτικά όλη της την περιουσία για τον ιερό σκοπό της ανεξαρτησίας.
Τα μέλη
Άλλα μέλη της οικογένειας ήταν οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαυρογενη
Όθων Α΄ της Σαξονίας
Ο Όθων Α΄ της Σαξονίας (Otto I., περ. 851 - 30 Νοεμβρίου 912), επονομαζόμενος και Επιφανής, ήταν δούκας της Σαξονίας (880 - 912), νεώτερος γιος του δούκα Λιούντολφ της Σαξονίας και της συζύγου του Όντα, διάδοχος του αδελφού του, Μπρούνο της Σαξονίας μετά τον θάνατο του στην μάχη (880). Περιγράφεται σε πολλές επιγραφές ως μέγας δούκας.
Ο Όθων συχνά έφευγε από την Σαξονία. Οι προστάτες του, ο κουνιάδος του Λουδοβίκος ο νεώτερος και ο αυτοκράτωρ Αρνόλφος της Καρινθίας, του είχαν δώσει σχετική ανεξαρτησία και σπάνια έκαναν επέμβαση στην Σαξονία, ενώ ο Όθων κατάφερε να κάνει υποτελείς του τις γειτονικές Σλαβικές φυλές. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Βίντουκιντ του Κόρβεϊ του προσεφέρθη το στέμμα των Ανατολικών Φράγκων μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου του νέου (911) αλλά δεν το δέχτηκε, γιατί βρισκόταν σε προχωρημένη ηλικία. Αντίθετα πρότεινε για το στέμμα τον Κορράδο της Φραγκονίας, αν και η πληροφορία αυτή δεν είναι επιβεβαιωμένη.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τη Χέντβιχ των Ποπονιδών (απεβ. 903), κόρη του Ερρίκου μαργράβου της Φραγκονίας. Οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Οθωνιδών Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
463 Λόλα
Η Λόλα (Lola) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,82. Ανακαλύφθηκε το 1900 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λόλας εκτιμάται σε 20 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 8,34 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι T, ενώ το άλβεδό της είναι 0,083 (από δεδομένα του IRAS). Η Λόλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 12 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 ως 120 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λολα
Εβάντερ Χόλιφιλντ
O Εβάντερ Χόλιφιλντ (γεν. 19 Οκτωβρίου 1962) ήταν επαγγελματίας πυγμάχος ο οποίος αγωνίστηκε απο το 1984 έως το 2014. Κατάφερε να γίνει ο αδιαφιλονίκητος παγκόσμιος πρωταθλητής σε δυο κατηγορίες: αυτή των μεσαίων και των βαρέων βαρών, δίνοντας του το προσωνύμιο The Real Deal. Απομακρύνθηκε το 2011 σε ηλικία 50 ετών μέχρι που αποσύρθηκε επισήμως το 2014, στην ηλικία των 52, συγκαταλεγόμενος στους γηραιότερους αθλητές του χώρου. Ο Εβάντερ έχει συμμετάσχει μια φορά στους Παναμερικάνικους Αγώνες το 1983. στη Βενεζουέλα και μια φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984. , κατακτώντας το ασημένιο και το χάλκινο μετάλλιο αντίστοιχα.
Προσωπική ζωή
Ο Εβάντερ είναι ο μικρότερος απο τα ετεροθαλή εννιά αδέρφια του. Ξεκίνησε την πυγμαχία απο πολύ μικρή ηλικία, αυτή των 7 συνεχίζοντας επιτυχημένα να ανεβαίνει κατηγορίες, μέχρι να αγωνιστεί επαγγελματικά στα 21 του. Ώς ερασιτέχνης είχε λαμπρή καριέρα έχοντας 160 νίκες και 14 ήττες. Ο Χόλιφιλντ είχε αποκαλέσει τον εαυτό του "βραδυανάπτυκτο" επειδή απο το Γυμνάσιο συνέχιζε να αναπτυσσόταν πολύ πιο λίγο απο ότι οι συνομήλικοι του. Είναι πατέρας 11 παιδιών απο έξι διαφορετικές γυναίκες, εκ των οποίων ο ένας είναι παίκτης ράγκμπυ στην πανεπιστημιακή ομάδα της Τζόρτζια. Το 1999 ιδρύει το μουσικό στούντιο The Real Deal Records, όπου εξέρχονται καλλιτέχνες της R&B μουσικής.
Επαγγελματική καριέρα
Το πρώτο του επαγγελματικό ντεμπούτο έγινε στις 15 Νοεμβρίου του 1984 στην κατηγορία ημιβαρέων βαρών όπου αναδείχθηκε νικητής. Ο Εβάντερ σε όλη του την επαγγελματική καριέρα, είχε αποδείξει τις ανταγωνιστικές του ικανότητες, και έγινε ευρέως γνωστός απο την κατάκτηση όλων των τίτλων της κατηγορίας που συμμετείχε, όπως τα έτη 1990-1992 ως αδιαφιλονίκητος πρωταθλητής, έχοντας τους τίτλους WBA,WBC και IBF. Το 1985 σε εναν αγώνα με τον Tyron Booze, είχε αρχίσει να αγωνιζόταν στην κατηγορία μέσων βαρών μέχρι που το 1988, έβαλε στόχο να ανέβει στην κατηγορία των βαρέων βαρών για να αγωνιστεί με τον τότε παγκόσμιο πρωταθλητή, Μάικ Τάισον. Έτσι έχοντας αντιπάλους τους διεκδικητές του τίτλου, ο Εβάντερ κατάφερε να νικήσει με τον πιο δύσκολο, τον Άλεξ Στίγουαρτ το 1988. Απο το 1990 ο Χόλιφιλντ είχε καταφέρει να γίνει ο νο. 1 διεκδικητής του τίτλου, αναμένοντας εναν μεγάλο αγώνα με τον Τάισον. Αυτό δεν έγινε ποτέ, διότι ο Μπάστερ Ντάγκλας νίκησε τον Τάισον και έγινε ο νεος πρωταθλητής. Έτσι, τον Οκτώβριο του 1990, αγωνίζεται με τον Ντάγκλας, και σε διάστημα τριών γύρων κηρύσσεται ως νεος αδιαφιλονίκητος πρωταθλητής για τα δυο προσεχή έτη. Αγωνίστηκε με τον πολυέμπειρο Τζόρτζ Φόρμαν, το 1991 και μετά απο εναν σκληρό αγώνα καταφέρνει να τον κερδίσει στα σημεία. Τον Νοέμβρη του 1992 ηττείται απο τον Ρίντικ Μπάουι μα το επόμενο έτος κερδίζει τους δυο απο τους τρείς παγκόσμιους τίτλους απο τον ίδιο αντίπαλο που τους έχασε. Απο το 1996 μεσολαβόντας μια ακόμη συντριβή απο τον Τάισον, ο Χόλιφιλντ είναι ο παγκόσμιος πρωταθλητής για τρία χρόνια, έως το 1999, χάνοντας τον μεγαλύτερο τίτλο απο τον Λέννοξ Λιούις. Ο τελευταίος αγώνας του Χόλιφιλντ πραγματοποιήθηκε το 2011 νικώντας τον Δανό Μπράιαν Νίλσεν στον 10ο γύρο του αγώνα. Μετά τη νίκη του ζήτησε εναν αγώνα για τον παγκόσμιο τίτλο, με τον Ρώσο Βίταλι Κλίτσκοφ, αναφέροντας πως είναι ακόμα σοβαρός διεκδικητής. Τον Ιούνιο του 2014, αναφέρει και επισήμως την απόσυρση του απο τον επαγγελματικό χώρο.
Το ενεργητικό του σηματοδοτήθηκε με 57 αγώνες εκ των οποίων οι 44 ήταν νικηφόροι και οι 10 ηττημένοι. .
Παράνομη χρήση στεροειδών
Τον Φεβρουάριο του 2007, υπήρχαν φήμες πως ενα φαρμακείο στην Αλαμπάμα, έδινε παράνομα αναβολικές ουσίες για αθλητές. Οι Αρχές έκαναν την απαιτούμενη ενέργεια, για κάτι ύποπτο, που όντως εμφανίστηκε. Υπήρχε ενας πελάτης ο οποίος έδωσε τα προσωπικά του στοιχεία ως "Εβαν Φίλντς", και με την ημερομηνία όμοια με του Εβάντερ. Βρίσκοντας τη διεύθυνση και τον αριθμό του, ο Εβάντερ απάντησε στην κλήση. Παρόμοιο περιστατικό συνέβη τον Σεπτέμβριο του 2007, με τη χρήση αυξητικής ορμόνης, όπου το όνομα του Χόλιφιλντ, ακούστηκε ξανά. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία: Αμερικανοί πυγμάχοι Κατηγορία: Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Βοημούνδος Α΄ της Αντιόχειας
Ο Βοημούνδος Α΄ της Αντιόχειας (Boemondo I d'Antiochia, 1054 - 7 Μαρτίου 1111) από τον Οίκο των Ωτβίλ ήταν ο ιδρυτής του Πριγκιπάτου της Αντιόχειας και ο πρώτος Πρίγκιπας της Αντιόχειας (1098 - 1111), ο ιδρυτής και ο πρώτος Πρίγκιπας του Τάραντα (1088 - 1111). Ο Βοημούνδος Α΄ της Αντιόχειας ήταν ένας από τους αρχηγούς στην Α΄ Σταυροφορία που διοικήθηκε από μία ομάδα ευγενών. Η Νορμανδική κυριαρχία στην Αντιόχεια υπερείχε κατά πολύ από την αντίστοιχη των Άγγλων και των Σικελών.
Πρώτα χρόνια
Ο Βοημούνδος Α΄ ήταν γιος του Ροβέρτου Γυισκάρδου Κόμη της Απουλίας και της Καλαβρίας και της πρώτης του συζύγου Αλμπεράντας του Μπουοναλμπέργκο. Ο ιστορικός Τζον Τζούλιους Νόρυιτς (1928 - 2018) καταγράφει τη γέννηση του την περίοδο 1050 - 1058 με πιο πιθανή ημερομηνία το 1054. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν "Μάρκος" επειδή γεννήθηκε στο κάστρο του πατέρα του στον Άγιο Μάρκο Αρτζεντάνο στην Καλαβρία.[7] Το όνομα Βοημούνδος οφείλεται στον ομώνυμο θρυλικό γίγαντα.
Οι γονείς του ήταν συγγενείς κάτι που οδηγούσε σύμφωνα με τους εκκλησιαστικούς νόμους στην ακύρωση του γάμου τους. Ο Πάπας Νικόλαος Β΄ έκανε τον νόμο περισσότερο αυστηρό με αποτέλεσμα ο Ροβέρτος Γυισκάρδος να χωρίσει την Αλμπεράντα, παντρεύτηκε στη συνέχεια τη Σικελγκάιτα αδελφή του Λομβαρδού πρίγκιπα του Σαλέρνο. Με την ακύρωση του γάμου των γονέων του ο Βοημούνδος Α΄ έγινε αυτόματα νόθος. Η Αλμπεράντα του Μπουοναλμπέργκο παντρεύτηκε σε λίγο καιρό τον Ριχάρδο των Ωτβίλ, ανεψιό του Ροβέρτου Γυισκάρδου. Η Αλμπεράντα φρόντισε να έχει ο γιος της Βοημούνδος ιπποτική εκπαίδευση. Ο 19χρονος Βοημούνδος αρρώστησε πολύ βαριά στις αρχές του 1073, η Σικελγκάιτα από φόβο μήπως πεθάνει κάλεσε σε Συνέλευση τους ευγενείς στο Μπάρι. Η Σικελγκάιτα έπεισε τους ευγενείς να επιλέξουν διάδοχο τον δικό της γιο, τον 13χρονο Ρογήρο Μπόρσα με την ελπίδα ότι σαν μισός Λομβαρδός θα τον δεχτούν με ευχαρίστηση οι Λομβαρδοί βαρόνοι στη νότια Ιταλία. Ο μοναδικός που διαμαρτυρήθηκε ήταν ο ανεψιός του Ροβέρτου Γυισκάρδου Αβελάρδος των Ωτβίλ που πίστευε ότι είναι ο ίδιος νόμιμος κληρονόμος.
Βυζαντινοί πόλεμοι
Ο Βοημούνδος Α΄ πολέμησε στον στρατό του πατέρα του όταν εξεγέρθηκαν ο Ιορδάνης Α΄ του Κάπουα, ο Γοδεφρείδος του Κονβερσάνο και πολλοί άλλοι Νορμανδοί ευγενείς (1079). Ο πατέρας του τον τοποθέτησε επικεφαλής του στρατού που επιτέθηκε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία στις αρχές του 1081, κατέλαβε τον Αυλώνα στην Αλβανία. Εξέπλευσε για την Κέρκυρα αλλά δεν επιτέθηκε απ΄ευθείας στο νησί, περίμενε να αποδυναμωθεί η τοπική φρουρά. Ο Ροβέρτος Γυισκάρδος έφτασε στα τέλη Μαΐου και άρχισε να πολιορκεί το Δυρράχιο. Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός ήρθε με τον στρατό του να υπερασπιστεί την πόλη (18 Οκτωβρίου 1081) αλλά συνετρίβη, ο Βοημούνδος Α΄ που διοικούσε τη δεξιά πτέρυγα νίκησε την πανίσχυρη Βαράγγειο φρουρά του αυτοκράτορα. Οι Νορμανδοί κατέλαβαν το Δυρράχιο και μέσω της Αρχαίας Εγνατίας Οδού έφτασαν μέχρι την Καστοριά.
Οι πράκτορες του Αλέξιου Α΄ προκάλεσαν εξέγερση στη νότια Ιταλία και ο Ροβέρτος Γυισκάρδος αναγκάστηκε τον Απρίλιο να επιστρέψει στο βασίλειο του. Ο Βοημούνδος Α΄ ανέλαβε τη διοίκηση του στρατού του στα Βαλκάνια, νίκησε τους Βυζαντινούς στα Ιωάννινα και την Άρτα και πήρε τον έλεγχο στο μεγαλύτερο τμήμα από τη Θεσσαλία και τη Μακεδονία. Η εξάμηνη πολιορκία στη Λάρισα ήταν ωστόσο ανεπιτυχής. Τα προβλήματα πληρωμής στους στρατιώτες και η έλλειψη από προμήθειες ανάγκασαν τον Βοημούνδο να επιστρέψει στην Ιταλία για οικονομική υποστήριξη από τον πατέρα του. Όταν έλλειπε οι περισσότεροι Νορμανδοί ηγέτες αποστάτησαν στους Βυζαντινούς και στόλος από τη Δημοκρατία της Βενετίας ανακατέλαβε το Δυρράχιο και την Κέρκυρα. Ο Βοημούνδος Α΄ συνόδευσε τον πατέρα του σε νέα εκστρατεία του στη Βυζαντινή αυτοκρατορία (1084), νίκησε τον στόλο των Βενετσιάνων και ανακατέλαβε την Κέρκυρα. Τον Δεκέμβριο του 1084 θέρισε τον στρατό του μία επιδημία, ο ίδιος αρρώστησε βαριά και επέστρεψε στην Ιταλία για να αναδιοργανωθεί και να ζητήσει οικονομική ενίσχυση από τον πατέρα του. Επέστρεψε στην Ελλάδα στις αρχές του 1085 όπου ένα τμήμα του στρατεύματος του από τις 3 Νοεμβρίου του 1082 πολιορκούσε την πόλη της Λάρισας. Καθώς η άμυνα της πόλης αποδείχτηκε σθεναρή, δόθηκε αρκετός χρόνος στον αυτοκράτορα Αλέξιο Α' Κομνηνό να συγκεντρώσει ένα στράτευμα 20.000 ανδρών. Οι Βυζαντινοί στρατιώτες παρέσυραν το στρατό του Βοημούνδου στην περιοχή των Τεμπών όπου το έδαφος ήταν δύσβατο με αποτέλεσμα την τελική ήττα του. Οι εναπομείναντες Νορμανδοί στρατιώτες διαλύθηκαν και κατέφυγαν στη γειτονική πόλη των Τρικάλων.
Ιωάννης Μαραγκός
Ο Ιωάννης Μαραγκός (31 Μαρτίου 1833, Άνω Σύρος-17 Δεκεμβρίου 1891, Σμύρνη) ήταν Έλληνας Καθολικός ιεράρχης.
Βοημούνδος Α΄ της Αντιόχειας
Δημιουργία του πριγκιπάτου του Τάραντα
Ο πατέρας του πέθανε στην Κεφαλλονιά (17 Ιουλίου 1085). Ο Όρντερικ Βιτάλις, ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι και πολλοί άλλοι σύγχρονοι συγγραφείς κατηγόρησαν τη δεύτερη σύζυγο του Σικελγκάιτα ότι τον δηλητηρίασε για να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον γιό της Ρογήρο Μπόρσα αλλά δεν αποδείχτηκε. Η Σικελγκάιτα ζήτησε αμέσως τη διαδοχή για τον γιο της και ο Βοημούνδος Α΄ επέστρεψε στη νότια Ιταλία για να διεκδικήσει τα δικαιώματα του. Η σύγκλιση Νορμανδών βαρόνων δύο μήνες αργότερα επιβεβαίωσε τη διαδοχή του Ρογήρου αλλά ο Βοημούνδος θεωρούσε τον εαυτό του νόμιμο διάδοχο, προχώρησε σε συμμαχία με τον Ιορδάνη της Κάπου και κατέλαβε την Ύρια και το Οτράντο. Ο Ρογήρος και ο Βοημούνδος συναντήθηκαν στον τάφο του πατέρα τους και προχώρησαν σε συμφωνία, ο Βοημούνδος Α΄ δέχτηκε τον Τάραντα, την Ύρια, το Οτράντο, το Μπρίντιζι και την Καλλίπολη Απουλίας αλλά αναγνώρισε την κυριαρχία του Ρογήρου Μπόρσα. Λίγα χρόνια μετά τη συμφωνία ο Βοημούνδος Α΄ δημιούργησε το πριγκιπάτο του Τάραντα για τον ίδιο και τους απογόνους του (1088), επίκεντρο ήταν η πόλη του Τάραντα που βρισκόταν στην πανάρχαια Ελληνική αποικία των Σπαρτιατών. Ο Βοημούνδος Α΄ ξεκίνησε νέο εμφύλιο πόλεμο με τον αδελφό του το φθινόπωρο του 1087. Ο θείος τους Ρογήρος Α΄ της Σικελίας εκμεταλλεύτηκε την εμφύλια σύγκρουση και με τη βοήθεια του πάπα Ουρβανού Β΄ ισχυροποίησε τις δυνάμεις του. Ο Βοημούνδος Α΄ κατέλαβε το Μπάρι (1090) και στη συνέχεια όλα τα εδάφη νότια από το Μέλφι.
Ιωάννης Μαραγκός
Μετά το πέρας των προκαταρκτικών σπουδών στο Δημοτικό της Άνω Σύρου και της σχολής των Φραγκισκανών στη Νάξο, και κατόπιν υποδείξεως του Καθολικού Επισκόπου Σύρου Αλοΐσιου Βλάγκη, αναχώρησε για την Ρώμη για να προετοιμαστεί στο ιερατικό λειτούργημα. Το 1856 χειροτονείται ιερέας και επιστρέφει στη Σύρο. Λόγω έλλειψης ιερέων καλείται στην Πάτρα όπου υπηρετήσει την εκεί καθολική κοινότητα. Επί εφημερίας του οικοδομείται ο Ενοριακός Ναός του Αγίου Ανδρέα.
Βοημούνδος Α΄ της Αντιόχειας
Α΄ Σταυροφορία
Ο Βοημούνδος Α΄ και ο θείος του Ρογήρος Α΄ επιτέθηκαν στο Αμάλφι που επαναστάτησε εναντίον του δούκα Ρογήρου, την ίδια εποχή Σταυροφόροι έφυγαν από την Ιταλία για την Κωνσταντινούπολη. Ο Βοημούνδος είχε πολλούς λόγους για συμμετοχή στην Α΄ Σταυροφορία, του παρουσιαζόταν η μεγάλη ευκαιρία να κυβερνήσει πολλά εδάφη στη Μέση Ανατολή. Η ακύρωση του γάμου των γονέων του και στη συνέχεια ο δεύτερος γάμος του πατέρα του δεν του έδιναν πολλές ελπίδες για εξουσία στη Νορμανδική Ιταλία, ο ίδιος σαν σκληρός πολεμιστής δεν μπορούσε να το δεχτεί. Ο Γοδεφρείδος Μαλατέρρα γράφει ότι ο βασικός του στόχος ήταν να κατακτήσει Ελληνικά εδάφη, έστειλε επιστολή στον Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν και του ζήτησε να κατακτήσουν μαζί την Κωνσταντινούπολη. Ο Γοδεφρείδος το αρνήθηκε αλλά οι στόχοι του να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη υπήρχαν στο μυαλό του μέχρι τον θάνατο του.
Ιωάννης Μαραγκός
Το 1856 σε ηλικία 33 ετών εκλέγεται βοηθός επίσκοπος Τήνου-Μυκόνου δίπλα στον Επίσκοπο Φραγκίσκο Ζαλώνη. Με τον θάνατο του Ζαλώνη, το 1866 ο Πάπας Πίος Θ΄ τον ονομάζει Επίσκοπο Τήνου-Μυκόνου. Εκτός τις μεγάλες προσπάθειες που κατέβαλε για την άνοδο του πνευματικού και πολιτιστικού επιπέδου του ποιμνίου του που εκείνη την εποχή αριθμούσε 6.000 πιστούς, αποπεράτωσε τον Καθεδρικό ναό της Παναγίας του Ροδαρίου της Ξυνάρας, ανήγειρε νέο Επισκοπικό Μέγαρο και ίδρυσε Ιεροσπουδαστήριο για την εκκλησιαστική του διοίκηση. Οργάνωσε το Αρχείο της Καθολικής Επισκοπής Τήνου το οποίο συγκαταλέγεται μεταξύ των πλουσιωτέρων ελληνολατινικών Αρχείων της Ανατολής. Έλαβε μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο του Βατικανού της οποίας λόγω της υψηλής θεολογικής του κατάρτισης εξελέγη μέλος και εισηγητής της Δογματικής Επιτροπής. Από τη θέση αυτή είχε την ευκαιρία να γνωρίσει μεγάλες προσωπικότητες του εκκλησιαστικού χώρου, όπως τον Πάπα Πίο Θ΄. Στις 10 Αυγούστου 1874 ο Γεώργιος Α΄ με βασιλικό διάταγμα αναγνωρίζει τον Μαραγκό ως επιφορτισμένον με τα επισκοπικά καθήκοντα εις εκείνα τα μέρη του Βασιλείου εις τα οποία δεν υπάρχουσιν άλλοι της αυτής Δυτικής Εκκλησίας Επίσκοποι.