cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλοϋς του Λίχτενσταϊν (γενν. 1968)
Βιογραφία
Το 2005 οι ψηφοφόροι του Λίχτενσταϊν απέρριψαν την πρόταση απαγόρευσης των αμβλώσεων και ελέγχου των γεννήσεων και υπερψηφίστηκε η αντίθετη άποψη, αυτή της κυβέρνησης. Την πρόταση απαγόρευσης είχε υποστηρίξει ο Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος Βόλφγκανκ Χάας και ο Άλοϋς. Έτσι το 2011 αποφασίστηκε δημοψήφισμα για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων· ο Άλοϋς δήλωσε ότι αν ψηφιστεί, θα ασκήσει βέτο. Το δημοψήφισμα πάντως απέρριψε τη νομιμοποίηση. Ωστόσο μία πρωτοβουλία ξεκίνησε με το όνομα Η φωνή σου μετράει, που ζητούσε να αλλάξει το Σύνταγμα για να μην μπορεί ο πρίγκιπας να ασκεί βέτο σε αποτέλεσμα δημοψηφίσματος. Τελικά το 2012 έγινε δημοψήφισμα γι' αυτό και το 76% των ψηφοφόρων υποστήριξαν το δικαίωμα βέτο του πρίγκιπα σε αποφάσεις δημοψηφίσματος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1993 τη Σοφία των Βίττελσμπαχ, κόρη του Μαξ δούκα στη Βαυαρία και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Τύρβη (εορτή)
Η Τύρβη ήταν μία αρχαία ελληνική τοπική θρησκευτική εορτή, που γινόταν στο όρος Χάον της βόρειας Πελοποννήσου, ένα απότομο ύψωμα μεταξύ Άργους και Τεγέας, δίπλα στον ποταμό Εράσινο, προς τιμή του Διονύσου. Κατά τη διάρκεια της Τύρβης λάβαινε χώρα ένας διθυραμβικός χορός, η «Τυρβασία», και μία μελωδική εκτέλεση μουσικής με πνευστά όργανα (αυλούς), η λεγόμενη «σικιννοτύρβη», που εκτελούσαν χορευτές ντυμένοι σάτυροι. Το γεγονός αυτό φαίνεται να συνδέεται και με τον Πάνα. Η Τύρβη περιγράφεται από τον Παυσανία στα «Κορινθιακά» (Β΄ 24, 6).
Πηγές
Τυρβη Κατηγορία:Άργος
Σιδηροδρομικός Σταθμός Λιμένας Αμφίπολης
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λιμένα Αμφίπολης ήταν ένας σταθμός της Γραμμής Λευκοθέας - Λιμένα Αμφίπολης. Βρίσκεται λίγο πιο έξω από πόλη του νομού. Ο σταθμός άνοιξε το 1896 και εξυπηρετούσε τα υπεραστικά τρένα ανάμεσα στην Λευκοθέα και την Αμφίπολη.
Επαναλειτουργία
Ο Σταθμός μαζί και όλη η γραμμή, πρόκειται να επαναλειτουργήσουν με νέα επέκταση προς Καβάλα.
Τριφύλλι Έβρου
Το Τριφύλλι είναι χωριό του νομού Έβρου. Ανήκει στον Δήμο Αλεξανδρούπολης και βρίσκεται μόλις 40 χιλιόμετρα από την Αλεξανδρούπολη νοτιοανατολικά της επαρχίας Σουφλίου. Συνορεύει με τα χωριά Πέπλος, Ιτέα και Λευκίμμη. Κοντά βρίσκονται και τα χωριά Ταύρη, Θυμαριά και Αρδάνιο. Έχει 172 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Ιστορία
Ευρήματα πιστοποιούν ότι το χωριό είναι χτισμένο πάνω στην αρχαία Βοκόπολη. Στο αρχαιολογικό μουσείο Κομοτηνής έχει μεταφερθεί το εντοιχισμένο σε βρύση παλιό ανάγλυφο που βρέθηκε με το κουλουριασμένο φίδι που βγαίνει πάνω από ένα στρόγγυλο απιδόσχημο σώμα. Κατά τον καθηγητή αρχαιολογίας Γ. Μπακαλάκη είναι ένα έργο του 4ου αιώνα, ίσως και των πρώιμων ελληνιστικών χρόνων.
Το χωριό παλιότερα είχε χωματόδρομους με πολλές λακκούβες και λάσπες. Τα σπίτια ήταν χτισμένα με πλιθιά και πάντα ασβεστωμένα. Παλαιότερα υπήρχε και ένα τριθέσιο δημοτικό σχολείο. Κάθε χρόνο γινόταν το πανηγύρι της Πεντηκοστής, που διοργάνωνε ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού.
Ο πληθυσμός έχει μειωθεί, καθώς σήμερα δεν ζουν πάνω από 120 άτομα. Στο χωριό μέχρι το 1996 ήταν εγγεγραμμένοι 390 κάτοικοι. Οι περισσότεροι δεν ζούσαν στο χωριό παρά μόνο ψήφιζαν. Οι περισσότεροι έχουν εγκατασταθεί στις Φέρες και στην Αλεξανδρούπολη. Στη θέση της κοινότητας λειτουργεί τώρα αγροτικό ιατρείο. Το δημοτικό σχολείο δε λειτουργεί από το 1990.
Μορφολογία εδάφους
Γεωφυσικά είναι ένα πεδινό χωριό χτισμένο στην πλαγιά ενός λόφου. Το κλίμα είναι ξηρό ηπειρωτικό, που υποδηλώνει ζεστό καλοκαίρι με λίγες βροχές και ψυχρό χειμώνα με πολύ κρύο και χιόνια. Μπροστά από το χωριό περνάει ένας ξηροπόταμος και τριγύρω υπάρχουν βοσκοτόπια και εκτάσεις με χωράφια.
Αξιοθέατα
Τα αξιοθέατα του χωριού είναι η βρύση στον πλάτανο και το ηρώον που βρίσκεται στην πλατεία του χωριού. Επίσης ψηλά στην κορυφή του λόφου βρίσκεται το εκκλησάκι του Αη-Γιώργη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης
Rock You Like a Hurricane
Το "Rock You Like A Hurricane" είναι τραγούδι των Scorpions από το Love at First Sting. Εμφανίστηκε αρκετές φορές στο Simpsons.
Σχετικά
Έφτασε στην 25η θέση στο USA Billboard Hot 100.
Το 2000 μια διασκευή του τραγουδιού για το Moment of Glory κυκλοφόρησε με τον τίτλο "Hurricane 2000" και είναι το δεύτερο single του άλμπουμ.
Συμπεριελήφθηκε στο Acoustica με τον τίτλο "Hurricane 2001".
Επανεκτελέστηκε το 2011 για το Comeblack.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια των Scorpions Κατηγορία:Τραγούδια του 1984 Κατηγορία:Singles του 1984 Κατηγορία:Singles της Mercury Records
Τυρίμμας (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τυρίμμας αναφέρεται ένας βασιλιάς της Ηπείρου. Ο Οδυσσέας μετά την εξολόθρευση των μνηστήρων πήγε στην περιοχή του για να συμβουλευθεί το Μαντείο της Δωδώνης και για άλλες υποθέσεις. Ο Τυρίμμας τον φιλοξένησε με μεγάλη εγκαρδιότητα. Ο Οδυσσέας εκεί δημιούργησε ερωτικό δεσμό με τη θυγατέρα του Τυρίμμα, την Ευίππη, η οποία γέννησε ένα παιδί τους, τον Ευρύαλο, ο οποίος έμελλε να σκοτωθεί αργότερα κατά λάθος από τον πατέρα του.
Πηγές
Τυριμμας
Ερωτικό (Με μια πιρόγα)
Το Ερωτικό (Με μια πιρόγα) είναι τραγούδι σε στίχους Άλκη Αλκαίου και μουσική Θάνου Μικρούτσικου. Ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά το 1982 από τον Μανώλη Μητσιά στον δίσκο Εμπάργκο και επανεκδόθηκε από τους: Χαρούλα Αλεξίου, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Νότη Σφακιανάκη, Βασίλη Καρρά, Πασχάλη Τερζή, Δημήτρη Μητροπάνο, Μίλτο Πασχαλίδη, Δημήτρη Μπάση, Θέμη Αδαμαντίδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου Κατηγορία:Ελληνόφωνα τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια του 1982
Ποδοσφαιρικά βραβεία ΠΣΑΠ
Τα ποδοσφαιρικά βραβεία ΠΣΑΠ είναι ετήσια βραβεία που απονέμει ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών (ΠΣΑΠ), στους κορυφαίους της χρονιάς, έπειτα από ψηφοφορία των μελών του. Τα βραβεία απονέμονται σε ειδική τελετή που αποκαλείται «γιορτή του ποδοσφαιριστή» και στην οποία δίνεται επίσημος χαρακτήρας με τη συμμετοχή προσωπικοτήτων από όλους τους χώρους.
Κατηγορίες βραβείων
Τα βραβεία χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, στα κύρια και στα ειδικά βραβεία. Στα κύρια βραβεία περιλαμβάνονται οι κατηγορίες: Στα ειδικά βραβεία περιλαμβάνονται οι κατηγορίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικά βραβεία στην Ελλάδα
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2014
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου 2014 ήταν η 22η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου, που διοργανώνεται υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Αθλητικής Ομοσπονδιας. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο στάδιο Λέτσιγκρουντ στη Ζυρίχη της Ελβετίας μεταξύ 12 Αυγούστου και 17 Αυγούστου 2014.
Ήταν η δεύτερη φορά που μία πόλη της Ελβετίας διοργανώνει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου μετά τη Βέρνη το 1954.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Ελβετία Κατηγορία:Στίβος το 2014 Κατηγορία:Ζυρίχη
Another Eternity
Το "Another Eternity" είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ των Purity Ring. Κυκλοφόρησε στις 27 Φεβρουαρίου του 2015 από την 4AD. Παραγωγοί ήταν οι ίδιοι οι Purity Ring.
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τους Corin Roddick και Megan James (Purity Ring)
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Ντίνος Κούης
Ο Κωνσταντίνος «Ντίνος» Κούης (Ξυλόπολη Θεσσαλονίκης, 5 Ιουνίου 1955) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνίστηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στον Άρη Θεσσαλονίκης του οποίου είναι πρώτος σε γκολ και συμμετοχές.
Αγροτικός Αστέρας
Σε ηλικία δέκα ετών εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1970 με τα χρώματα του Αγροτικού Αστέρα, στον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το 1974.
Άρης Θεσσαλονίκης
Το καλοκαίρι του 1974 πήρε μεταγραφή για τον Άρη Θεσσαλονίκης. Στους «κίτρινους» καθιερώθηκε σχεδόν αμέσως στη βασική ενδεκάδα αρχικά ως παίκτης κέντρου και αργότερα ως ανασταλτικός μέσος. Στα τελευταία χρόνια της καριέρας του αγωνίστηκε με επιτυχία και στη θέση του λίμπερο.
Έκανε το ντεμπούτο του στις 6 Οκτωβρίου 1974 σε ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ στο Γήπεδο Χαριλάου (νίκη με 2-1 για τον Άρη) ενώ ήταν μαζί με τους Γιώργο Φοιρό, Θεόδωρο Πάλλα, Γιώργο Σεμερτζίδη, Ντίνο Μπαλλή, ένα από τα βασικά στελέχη της ομάδας των τελών της δεκαετίας του 1970 και των αρχών της δεκαετίας του 1980 που την περίοδο 1979-80 πραγματοποίησε αξιοσημείωτη πορεία στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ και διεκδίκησε το πρωτάθλημα Ελλάδας, το οποίο τελικά έχασε έπειτα από ήττα με 2-0 από τον Ολυμπιακό, σε αγώνα μπαράζ που διεξήχθη στον Βόλο. Ο Κούης αγωνίστηκε για 17 χρόνια στον Άρη πετυχαίνοντας 142 γκολ σε 473 συμμετοχές στην Α' Εθνική. Η πιο παραγωγική χρονιά της καριέρας του ήταν το 1980-81 όταν κατάφερε να αναδειχτεί πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 21 τέρματα. Ο αποχαιρετιστήριος του αγώνας ήταν στις 3 Φεβρουαρίου 1991 στα πλαίσια του πρωταθλήματος της Α' Εθνικής απέναντι στον Ολυμπιακό.
Στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις
Στις 19 Σεπτεμβρίου 1979 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις στην εντός έδρας νίκη με 3-1 επί της Μπενφίκα για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1979-80), όπου αγωνίστηκε καθ΄όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης. Στον δεύτερο γύρο της ίδιας διοργάνωσης σημείωσε το πρώτο του ευρωπαϊκό γκολ στην ιστορική εκτός έδρας επικράτηση με 3-0 επί της Περούτζια. Δύο χρόνια αργότερα, για τον ίδιο θεσμό πέτυχε χατ τρικ στο 4-0 επί της μαλτέζικης Σλιέμα στο γήπεδο Χαριλάου ενώ σκόραρε και στην εκτός έδρας νίκη του Άρη με 4-2 απέναντι στην ίδια ομάδα αλλά και στην ισοπαλία με 1-1 στον εντός έδρας αγώνα με τη Λόκερεν στα πλαίσια της επόμενης φάσης. Συνολικά μέτρησε 6 τέρματα σε 12 ευρωπαϊκές συμμετοχές, όλες για τον θεσμό του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.
Στην εθνική Ελλάδας
Ο Ντίνος Κούης αποτέλεσε βασικό στέλεχος της εθνικής Ελλάδας, με την οποία αγωνίστηκε 33 φορές από το 1979 μέχρι το 1984, πετυχαίνοντας 7 τέρματα. Έκανε την παρθενική του εμφάνιση με το εθνόσημο στις 21 Μαρτίου 1979 απέναντι στη Ρουμανία ενώ η τελευταία του συμμετοχή ήταν στις 15 Φεβρουαρίου 1984 στο ΟΑΚΑ με αντίπαλο την Ανατολική Γερμανία. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980 αγωνίστηκε και στους τρεις αγώνες που έδωσε το ελληνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Ιστορικό έχει μείνει το τέρμα που πέτυχε στις 15 Οκτωβρίου 1980 (για τα προκριματικά του Μουντιάλ 1982) στην Κοπεγχάγη, με το οποίο η Ελλάδα νίκησε τη Δανία με 1-0.
Καριέρα προπονητή
Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο ακολούθησε καριέρα προπονητή. Έχει εργαστεί σε αρκετούς ελληνικούς συλλόγους όπως η Αναγέννηση Γιαννιτσών, ο Ολυμπιακός Βόλου, η Α.Ο. Κέρκυρα, ο Α.Ο. Καρδίτσας και ο Αγροτικός Αστέρας, ενώ υπήρξε και μέλος του τεχνικού επιτελείου του Άρη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αγροτικού Αστέρα Ευόσμου Π.Μ.Α.Σ. Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1980 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Μακεδόνες
Σύμπονος
Ο Σύμπονος ήταν αξιωματούχος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αντίστοιχος του σημερινού δικηγόρου.
Ήταν ιδιώτης και όχι κρατικός αξιωματούχος· στην πρώιμη Βυζαντινή Αυτοκρατορία συχνά πρόσφερε νομικές συμβουλές στους δικαστές της εποχής, που ήταν κυρίως στρατιωτικοί, χωρίς νομικές γνώσεις. Τον 12ο αιώνα ο Σύμπονος αναφέρεται με την ίδια ιδιότητα: παρακολουθούσε τις δίκες προσφέροντας νομική βοήθεια στον δικαστή, αλλά και δίκαζε μικρές υποθέσεις λόγω των γνώσεων του, πιθανότατα έπειτα από εντολή του Αυτοκράτορα, εφόσον δεν ήταν ο ίδιος δικαστής. Ο Σύμπονος αναφέρεται να συμμετέχει και σε συνεδριάσεις του Πατριαρχικού δικαστηρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί νομικοί τίτλοι
Ισπανικό Πολεμικό Ναυτικό
Το Iσπανικό Nαυτικό (ισπανικά: Armada Española) είναι ο θαλάσσιος κλάδος των Iσπανικών Ενόπλων Δυνάμεων και μία από τις παλαιότερες ενεργές ναυτικές δυνάμεις στον κόσμο. Το ισπανικό ναυτικό ήταν υπεύθυνος για μια σειρά από μεγάλα ιστορικά επιτεύγματα στην ναυσιπλοΐα, τα πιο γνωστά από τα οποία είναι τα ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου και η πρώτη παγκόσμια περίπλους από τον Μαγγελάνο και τον Ελκάνο. Για πολλούς αιώνες έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην Ισπανική Αυτοκρατορίας και ανέλαβε την υπεράσπιση ενός τεράστιου εμπορικού δικτύου σε όλο τον Ατλαντικό Ωκεανό, μεταξύ της Αμερικής και της Ευρώπης, και σε όλο τον Ειρηνικό Ωκεανό, ανάμεσα στην Ασία και την Αμερική. Το ισπανικό ναυτικό ήταν η πιο ισχυρή ναυτιλιακή δύναμη στον κόσμο κατά τον 16ο και τις αρχές του 17ου αιώνα. Ο ισπανικός Οίκος των Βουρβόνων προχώρησε σε τεράστια μεταρρύθμιση, η οποία βελτίωσε την υλικοτεχνική και στρατιωτική ικανότητα του ναυτικού τον 18ο αιώνα, όπου κατά το μεγαλύτερο μέρος του συγκεκριμένου αιώνα η Ισπανία κατείχε την τρίτη θέση ως μεγαλύτερη ναυτική δύναμη του κόσμου.
Στόλος
Ναυτικο Κατηγορία:Πολεμικό ναυτικό
Σημαία της Βόρειας Μακεδονίας
Η σημαία της Βόρειας Μακεδονίας αποτελείται από έναν κίτρινο ήλιο που ανατέλλει με 8 ακτίνες, οι άκρες των οποίων εκτείνονται σε κόκκινο φόντο. Το σύμβολο αυτό, που υιοθετήθηκε επίσημα στις 5 Οκτωβρίου του 1995, εκπροσωπεί το «νέο ήλιο της ελευθερίας», όπως αναφέρεται στον εθνικό ύμνο της χώρας.
Προηγούμενες σημαίες
Η δεύτερη και μακροβιότερη σημαία ήταν κόκκινη με ένα κόκκινο αστέρι με κίτρινο περίγραμμα στην πάνω γωνία δίπλα στο μέρος όπου κυματίζει η σημαία, παρόμοια με αυτή της Ε.Σ.Σ.Δ. και της Λ.Δ. Κίνας. Βρίσκονταν σε χρήση από το 1946 έως τον Αύγουστο του 1992. Ξεκίνησε την πορεία της ως σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας, συνέχισε ως σημαία της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (όπως μετονομάστηκε η Λαϊκή Δημοκρατία το 1963), και τελείωσε την ιστορία της ως σημαία της τότε πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας το 1992, 11 μήνες μετά την απόσχιση της χώρας (Σεπτέμβριος 1991) από την Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας.
Ο προτεινόμενος σχεδιασμός για τη σημαία
Πριν από την υπάρχουσα κρατική σημαία που υιοθετήθηκε επίσημα το 1995, είχαν προταθεί οι παρακάτω σημαίες :
Παραπομπές
Πγδμ Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Βόρειας Μακεδονίας
Φρεαττύδα
Η Φρεαττύδα (αρχ.η Φρεαττύς, της Φρεαττύος) είναι συνοικία του Πειραιά, που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Πειραϊκής χερσονήσου και αμέσως μετά (νοτιοδυτικά) τον λιμένα Ζέας (πρώην Πασαλιμάνι), στην οποία και περιλαμβάνονται ο αρχαίος ομώνυμος όρμος και ο υπερκείμενος λόφος.
Θέση
Συνορεύει στα βόρεια με την Τερψιθέα και με την Ζέα με όριο την Οδό Κανθάρου, στα δυτικά με την Καλλίπολη με όριο την οδό Σαχτούρη, στα ανατολικά βρέχεται απο τον Σαρωνικό κόλπο, και στα νότια με τον Άγιο Βασίλειο με όριο επίσης την οδό Σαχτούρη. Περικλείεται απο τις οδούς Κανθάρου - Σαχτούρη - Κοτζιαδών.
Αρχαία θέση
Κατά την αρχαιότητα η «Φρεαττύς» ήταν σπουδαία περιοχή και για τον λόγο αυτό ο προσδιορισμός της ακριβούς θέσης της, παλαιότερα, είχε προκαλέσει ατελεύτητες επιστημονικές συζητήσεις. Πολλοί των σύγχρονων αρχαιολόγων Ελλήνων και ξένων στην αρχή του αιώνα, αλλά και παλιότερα ερευνητές και ταξιδιώτες, φιλονικούσαν για τον προσδιορισμό αυτό, ενώ άλλοι απέφευγαν να λάβουν θέση. Κάποιοι εξ αυτών πίστευαν πως η Φρεαττύς ήταν παμπάλαιος τόπος εξιλασμού και κατόπιν ο τόπος ενός από τα σημαντικότερα δικαστήρια της αρχαίας Ελλάδας (της Φρεαττύος) όπου εκδικάζονταν «ακούσιοι φόνοι».
Η σύγχυση εκείνη είχε προκληθεί από περικοπές συγγραφέων της μετακλασικής όμως περιόδου, όπου το δικαστήριο εκείνο αναφέρονταν στη Ζέα, με συνέπεια πολλοί να θεωρούν Φρεαττύδα και Ζέα μια και μόνη ταυτόσημη περιοχή. Αυτό όμως έρχονταν σε σύγκρουση με κείμενο του Ησύχιου όπου στη λέξη "Ζέα" αναφέρει ότι πρόκειται για έναν από τους λιμένες του Πειραιά. Ενώ η Φρεαττύδα δεν ήταν λιμένας. Το βέβαιο ήταν πως η αρχαία θέση της Φρεαττύδας ήταν εκτός των Πειραϊκών τειχών και συνεπώς δεν περιελάμβανε λόφο της λεγόμενης τότε Ακτής. Επίσης είχε αναπτυχθεί και μια τρίτη άποψη πως η Φρεαττύδα ήταν η κατ΄ έναντι από την Αίγινα ακτή (δηλαδή ο σημερινός όρμος Λουβιάρη).
Αντ΄ αυτού όμως υφίσταται και η ιστορικά επίσης σοβαρή άποψη που ανάγεται στους προϊστορικούς χρόνους όταν στη Μουνιχία υπήρχε συνοικισμός μέρος των κατοίκων του οποίου επιδίδονταν στη κατασκευή υφασμάτων και στη βαφική. Πολύ φυσικό λοιπόν η κατεργασία των πρώτων υλών εκείνων (πλύσιμο, στύψιμο, βαφική) να γίνονταν σε ειδικούς χώρους (π.χ. κοιλώματα βράχων), αντικαθιστώντας μεγάλα δοχεία. Έτσι μια τέτοια εκλογή, δίπλα στη θάλασσα, θα ήταν η καλύτερη, αφού ακόμα και σήμερα συνηθίζεται στα χωριά δίπλα στη θάλασσα ή τα ποτάμια. Περιέργως όμως τέτοιες «φυσικές λεκάνες» δεν βρέθηκαν από τον όρμο του Φαλήρου μέχρι την Ζέα.
Έτσι η θέση που συγκεντρώνει ακόμα περισσότερες πιθανότητες της αρχαίας είναι ο αμέσως μετά τη Ζέα ορμίσκος στην ανατολικομεσημβρινή ακτή της Πειραϊκής Χερσονήσου. Παλαιότερα πριν την ανάπλαση του μυχού του όρμου υπήρχε μικρή ιαματική πηγή που τη θυμούνται οι παλαιότεροι κάτοικοι της περιοχής που το χρησιμοποιούσαν σε ορισμένες παθήσεις. Αυτό το νερό και το μέρος που ανάβλυζε το έλεγαν οι παλαιότεροι «Τσιρλονέρι» όπως το αναφέρει και ο Ραγκαβής στα «Τοπογραφικά Αθηνών». Έτσι από την αρχαιότατη εποχή ο χώρος αυτός φέρεται να λεγόταν και «Φρεαττός». Την άποψη ότι ο Φρεαττός είναι ο σημερινός λεγόμενος όρμος της Φρεαττύδας διατύπωσε πρώτος ο Ulrichs στου οποίου τη γνώμη συμφωνούν οι περισσότεροι Έλληνες μελετητές. Στην ανατολική όχθη του όρμου που σήμερα έχει συμπεριληφθεί μέσα στο εκεί Ναυτικό Μουσείο Ελλάδος διακρίνονται λείψανα βαθμίδων εκείνου του δικαστηρίου της αρχαιότητας.
Σύγχρονη Φρεαττύδα
Σήμερα ο όρμος της Φρεαττύδας έχει αναπλαστεί με μεγάλα έργα που ξεκίνησαν το 1960 οπότε και δημιουργήθηκε η μαρίνα Ζέας που άρχισε σταδιακά η λειτουργία της το 1966. Στον άλλοτε μυχό του όρμου που διαμορφώθηκε σε πλατεία στεγάζεται το Ναυτικό Μουσείο Ελλάδος ενώ κατά μήκος τμημάτων των ακτών του διαπιστώνονται παλαιά ερείπια των Πειραϊκών τειχών. Στην πλατεία του Ναυτικού Μουσείου που βρίσκεται δίπλα από την δημοτική πλαζ Φρεαττύδος μεταφέρθηκε το διάσημο υποβρύχιο Παπανικολής γι'αυτό ονομάστηκε πλατεία Παπανικολή. Επίσης στην ανατολική πλευρά, στο επίπεδο της παραλιακής οδού, βρίσκεται η μαρμάρινη προτομή του Λάμπρου Πορφύρα, μόνιμου κάτοικου της περιοχής. Στην Φρεαττύδα λειτουργεί εδώ και πάνω από έναν αιώνα ένα από τα πιο δημοφιλή νοσοκομεία σε ολόκληρη την χώρα το Τζάννειο δωρεά του Πειραιώτη ευεργέτη Νικήτα Τζάννη από τον 19ο αιώνα. Η παραλία της Φρεαττύδας, η οποία βρισκόταν μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960 στον ομώνυμο όρμο μεταφέρθηκε στη στροφή της ακτής Θεμιστοκλέους προς την Τερψιχόρη, σημείο όπου δημιουργήθηκε η τεχνητή πλαζ της Φρεαττύδος. Μετά από εκμετάλλευση σχεδόν 4 δεκαετιών από τον ΕΟΤ, η Μαρίνα Ζέας όπως και οι διάφορες κτιριακές εγκαταστάσεις πέρασαν στα χέρια ιδιωτών από τις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Στην Φρεαττύδα βρίσκεται παραλιακά και ένα πολυώροφο κτίριο γραφείων ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής, το Μέγαρο Θ. ΑΡΓΟΥΔΕΛΗ, της γνωστής οικογένειας κατασκευαστών πολυκατοικιών και κτιριακών γραφείων, που ασχολείται με τις κατασκευές από το 1972.
Στο κτίριο έδρευαν και εδρεύουν μεγάλες Ναυτιλιακές Εταιρίες όπως Bilinder Marine Co., Consolidated Marine Management (CMM), Νεράιδα, SETE Yacht, Optima Ship Brokers, Angellakos Hellas, Niovis Shipping, WeberSeas Hellas.
Τζάννειο νοσοκομείο
Στην περιοχή της Φρεαττύδας οικοδομήθηκε το σημαντικότερο νοσοκομείο του Πειραιά και ενα απο τα πιο γνωστά νοσοκομεία σε ολόκληρη την Αττική το Τζάννειο με δωρεά του Πειραιώτη ευεργέτη Νικήτα Τζάννη, η κατασκευή και η λειτουργία του έγινε με δωρεά του καθηγητή παθολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών Θεόδωρου Αφεντούλη. Η κατασκευή του παλιότερου νοσοκομείου ξεκίνησε το 1864 και ολοκληρώθηκε το 1873. Το 1927 προστέθηκε νέα πτέρυγα που λειτούργησε σαν μαιευτήριο και το 1934 νέα πτέρυγα σαν χειρουργικό τμήμα. Το σύγχρονο εξαώροφο νοσοκομείο εγκαινιάστηκε το 1971 στη θέση του παλιού νοσοκομείου στην συμβολή των οδών Τζαννή και Αφεντούλη στο κέντρο της Φρεαττύδας που πήραν τα ονόματα των δυο επιφανών ευεργετών, η ανοικοδόμηση και η λειτουργία του ολοκληρώθηκαν το 1988. Στη γύρω από το Τζάννειο περιοχή υπάρχουν πλήθος καταστήματα εξυπηρέτησης των ασθενών, των επισκεπτών του νοσοκομείου όπως και φαρμακεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φρεαττυδα
Μουσείο Νισίμ-ντε-Καμοντό
Το Μουσείο Νισίμ-ντε-Καμοντό (γαλλικά: Musée Nissim de Camondo), που λειτουργεί από το Δεκέμβριο του 1936, βρίσκεται στο 8ο διαμέρισμα του Παρισιού, σε μέγαρο που χτίστηκε μεταξύ 1911 και 1914 στην άκρη του πάρκου Μονσώ.
Στεγάζει μια εξαιρετική συλλογή γαλλικών επίπλων και αντικειμένων τέχνης του 18ου αιώνα σε ένα αρχοντικό διατηρημένο στην κατάσταση στην οποία κατοικήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Μοΐζ ντε Καμοντό Το αρχοντικό χτίστηκε το 1911 από τον τραπεζίτη κόμη Μοΐζ ντε Καμοντό, συλλέκτη έργων τέχνης γόνο εύπορης σεφαρδικής εβραϊκής οικογένειας τραπεζιτών της Κωνσταντινούπολης, που εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1869, με σκοπό να συγκεντρώσει τη συλλογή του από γαλλικά έπιπλα και έργα τέχνης του 18ου αιώνα. Ο αρχιτέκτονας Ρενέ Σερζάν ακολούθησε ως πρότυπο τα σχέδια του Πετί Τριανόν στις Βερσαλλίες, αλλά με σύγχρονες ανέσεις. Με τον θάνατό του το 1935, ο Καμοντό κληροδότησε το σπίτι και τις συλλογές του στο πολιτιστικό ίδρυμα Διακοσμητικές Τέχνες στη μνήμη του γιου του, Νισίμ ντε Καμοντό, πιλότου που σκοτώθηκε σε αναγνωριστική πτήση στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το αρχοντικό άνοιξε ως μουσείο το 1936.
Η τραγική μοίρα χτύπησε για δεύτερη φορά την οικογένεια λίγα χρόνια αργότερα όταν η κόρη του Μοΐζ και η οικογένειά της απελάθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Αναμνηστική πλάκα στο σπίτι αναφέρει ότι το 1944, η Μπεατρίς ντε Καμοντό, ο σύζυγός της Λεόν Ράιναχ και τα δύο τους παιδιά, η Φανί και ο Μπερτράν πέθαναν όλοι στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μόνο η χήρα του Μοΐζ, Ιρέν, επέζησε καταφεύγοντας σε μια βίλα στη νότια Γαλλία.
Το μουσείο
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το μεγάλο σαλόνι Σήμερα, το μουσείο διατηρείται σαν να ήταν ακόμη ιδιωτική κατοικία διατηρημένη στην αρχική της κατάσταση. Τρεις όροφοι είναι ανοιχτοί για τους επισκέπτες: το κάτω ισόγειο (κουζίνες), το πάνω ισόγειο (επίσημα δωμάτια), ο πρώτος όροφος (ιδιωτικά διαμερίσματα) και οι κήποι. Περιλαμβάνονται επίσης τα εξωτερικά κτήρια, που χτίστηκαν το 1863 και διευρύνθηκαν από τους Καμοντό.
Στους τοίχους εκτίθενται ταπισερί του Ωμπυσσόν και του εργοστασίου των Γκομπλέν και πίνακες ζωγραφικής μεγάλων ζωγράφων, όπως πορτρέτα της Ελιζαμπέτ Βιζέ Λε Μπρεν, τοπία των Φραντσέσκο Γκουάρντι και Υμπέρ Ρομπέρ, σκηνές κυνηγιού του Ζαν-Μπατίστ Ουντρί, πίνακες του Φιλιποτώ, Ρενουάρ, Ντυπλεσί και άλλων καλλιτεχνών. Τα σερβίτσια τραπεζιού παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ειδικά το ασημένιο σερβίτσιο δείπνου παραγγελία της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας στον αργυροχόο Ροετιέ το 1770 και τα πορσελάνινα σερβίτσια Σεβρών της δεκαετίας του 1780 με θέμα πουλιά. Άλλα αξιοσημείωτα αντικείμενα περιλαμβάνουν μια προτομή του Ζαν-Αντουάν Ουντόν, ανάγλυφα, κινέζικα βάζα και κρυστάλλινους πολυελαίους. Ανάμεσα στα εκθέματα υπάρχει το ημερολόγιο πολέμου και πλήθος επιστολών προς την οικογένεια του Νισίμ ντε Καμοντό.
Από τον Φεβρουάριο του 2020, το μουσείο παρέμεινε κλειστό λόγω της παγκόσμιας πανδημίας COVID-19.
Στην τηλεόραση
Το μουσείο ήταν η τοποθεσία για το γύρισμα κάποιων σκηνών για τον Λουπέν (τηλεοπτική σειρά) όπου είναι το σπίτι της φανταστικής, πλούσιας οικογένειας Πελεγκρίνι. Οι τοποθεσίες που περιλαμβάνονται στην τηλεοπτική σειρά περιλαμβάνουν τους χώρους έξω από το σπίτι, μέσα στο σπίτι, αλλά και στην οροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι
Μαρία Θηρεσία του Τουρν και Τάξις
Η Μαρία Θηρεσία του Τουρν και Τάξις (Maria Theresia von Thurn und Taxis, 28 Νοεμβρίου 1980 -) είναι Γερμανίδα εικαστικός, δημοσιογράφος, γαιοκτήμονας και κόρη του Ιωάννη, 11ου Πρίγκιπα του Τουρν και Τάξις.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1980 στο Ρέγκενσμπουργκ, και είναι το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Ιωάννη, 11ου Πρίγκιπα του Τουρν και Τάξις και της Κόμισσας Γκλόρια φον Σένμπουργκ-Γκλαχάου.
Μαζί με τα αδέλφια της, η οικογένειά της κατέχει ένα από τα μεγαλύτερα ιδιωτικά κτήματα της Ευρώπης. Σπούδασε κοινωνιολογία, ψυχολογία και επικοινωνία στη Μαδρίτη. Αργότερα, σπούδασε επικοινωνία και μέσα μαζικής ενημέρωσης με έμφαση στην ταινία και τη σκηνοθεσία σε Παρίσι και Λονδίνο.
Εργάστηκε ως ανεξάρτητη δημοσιογράφος και εικαστικός στο Λονδίνο. Μαζί με τον σύζυγό της διαθέτει ένα studio artist με σύγχρονη και μοντέρνα τέχνη.
Το 2001, έλαβε αποζημίωση από την Bauer Media Group μετά την έφεσή της στο Ανώτατο Περιφερειακό Δικαστήριο του Αμβούργου λόγω το ψευδών φωτογραφικών μοντάζ στο περιοδικό Neue Post που ισχυριζόταν ότι θα παντρευτεί Φίλιππο, Πρίγκιπα των Αστουριών.
Στις 13 Σεπτεμβρίου 2014 παντρεύτηκε τον Ούγκο Γουίλσον στην Εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ στο Τούτσινκ της Βαυαρίας. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Γερμανοί ιταλικής καταγωγής Κατηγορία:Γερμανοί πολωνικής καταγωγής Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Τουρν και Τάξις
Αυστριακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Η Αυστριακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (γερμανικά: Österreichischer Fußball-Bund - ÖFB) είναι η ανώτατη διοικητική αρχή του ποδοσφαίρου στην Αυστρία. Διοργανώνει το Κύπελλο Αυστρίας και εποπτεύει το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα, την Μπουντεσλίγκα Αυστρίας. Είναι αρμόδια για την εθνική ομάδα Αυστρίας όπως και την αντίστοιχη των γυναικών. Εδρεύει στην Βιέννη.
Από το 1905 είναι μέλος της FIFA και από το 1954, μέλος της UEFA. Το 2004, έγινε γνωστό ότι υπάρχουν 285.000 παίκτες (και των δύο φύλων) στην Αυστρία που παίζουν σε 2.309 ομάδες στην ομοσπονδία, παρ' όλο που υπάρχουν πολλοί ακόμα ποδοσφαιριστές που παίζουν είτε ανεπίσημα είτε σε μη αναγνωρισμένες ομάδες. Έτσι η ομοσπονδία είναι ο μεγαλύτερος αθλητικός οργανισμός της χώρας. Το ποδόσφαιρο είναι, με μόνη ίσως εξαίρεση το σκι, το πιο δημοφιλές άθλημα στην Αυστρία. Το ποδόσφαιρο εκτιμάται πολύ και έχει πλούσια ιστορία και παράδοση στην Αυστρία.
Ιστορία
Το 1894, ιδρύθηκε στη Βιέννη η πρώτη ομάδα ποδοσφαίρου της Αυστρίας, η Φιρστ Βιέννα ΦΚ. Από αυτόν τον πυρήνα, ιδρύθηκε, το 1904, η Αυστριακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Ένα χρόνο αργότερα, η Αυστρία έγινε μέλος της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, της FIFA και φιλοξένησε το πέμπτο συνέδριο της FIFA το 1908.
Ορόσημα στην ιστορία της ομοσπονδίας ήταν τα έτη 1930-1933, 1950-1954 και από το 1958 και μετά καθώς και τα έτη 1978, 1982, 1990 και 1998 με την συμμετροχή της Αυστρίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Η δεκαετία του '50 είδε μεγαλύτερες επιτυχίες με τους διάσημους ποδοσφαιρικούς αστέρες της όπως οι Ερνστ Όκβιρκ(δύο φορές πρόεδρος της FIFA World Selection Team), Ερνστ Χάπελ, Γκέαρχαρντ Χανάπι και Βάλτερ Ζίμαν. Η κατάταξη του Παγκοσμιού Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1954 ήταν μεταξύ των πιο επιτυχημένων στην ιστορία της Αυστριακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Είκοσι χρόνια αφού κέρδισε την 4η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1934 πού έλαβε χώρα στην Ιταλία, η Αυστρία επιστρέφει στον κύκλο των καλύτερων ομάδων.
Λογότυπο
Το λογότυπο της Αυστριακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αυστρία Κατηγορία:Ποδόσφαιρο σάλας στην Αυστρία
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων 1959
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων για το έτος 1959 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο το διάστημα 9-13 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Το πρωτάθλημα διεξάγετο στο πλαίσιο του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Κολύμβησης του ίδιου έτους και τόσο η βαθμολογία της υδατοσφαίρισης, όσο και των καταδύσεων προστίθετο στη γενική βαθμολογία. Πολυνίκης και πρωταθλητής στις καταδύσεις ανακηρύχθηκε ο Ολυμπιακός.
Κάτοχοι μεταλλίων
1959 | 1960 | 1961 | 1962 | 1963
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καταδύσεων Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1959 Κατηγορία:Διοργανώσεις υγρού στίβου στην Αθήνα
Βυζαντινο-Βουλγαρική συνθήκη του 716
H Συνθήκη του 716 ήταν μία συμφωνία μεταξύ της Βουλγαρίας και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Υπογράφτηκε από τον Κορμέσιι, γιο του Τέρβελ χάνου των Βουλγάρων και τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Γ΄.
Το 705 ο εκτοπισμένος Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Β΄ ζήτησε από τον χάνο των Βουλγάρων συνδρομή για να ανακτήσει τον θρόνο του από τον Τιβέριο Γ΄. Οι Βούλγαροι έστειλαν δύναμη 15.000 ανδρών και ο Ιουστινιανός Β΄ εισήλθε στην Κωνσταντινούπολη. Ο Τέρβελ αμείφθηκε με τον τίτλο του καίσαρα, ένα μεγάλο ποσό χρυσού, αργύρου και ενδυμάτων, όπως επίσης και την περιοχή Ζαγόρα, νότια του Αίμου (βουλγ.: Στάρα Πλάνινα). Ωστόσο, όταν ο Ιουστινιανός Β΄ σταθεροποίησε τη θέση του στην Κωνσταντινούπολη, εισέβαλε στη Βουλγαρία να ανακτήσει τη χαμένη περιοχή, αλλά ηττήθηκε στη μάχη της Αγχιάλου (708) και έπειτα εκτελέστηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Τον διαδέχθηκε ο Θεοδόσιος Γ΄. Οι εχθροπραξίες συνεχίστηκαν ως το 718, όταν η συμφωνία υπογράφτηκε μεταξύ των Βουλγάρων και των Ρωμαίων.
Εγκαταστάσεις
Οι όροι της συνθήκης του 716 ήταν:
Συνέπειες
Η συμφωνία ήταν ευνοϊκή για τη Βουλγαρία, αλλά αποδείχθηκε ζωτικής σημασίας για τη Ρωμανία. Βάσει αυτής της συμφωνίας οι Βούλγαροι έστειλαν στρατό για να ανακουφίσουν τη Β΄ Αραβική πολιορκία της Κωνσταντινούπολης. Έπεσε στην ενέδρα τους μία αραβική δύναμη κοντά στην πόλη· άλλη αραβική δύναμη που έστειλε ο χαλίφης Σουλαϋμάν έφθασε το 717 υπό τον Ουπάιντα ιμπν Καυς Αλ-'Ουκαϋλί και συνάντησε τους Βουλγάρους σε μία νικηφόρα μάχη· οι αραβικές πηγές αναφέρουν την κατάκτηση μίας πόλης ονόματι "Μαντινάτ αλ-Σακαλίμπα" (πόλη των Σλάβων).
Το 719 ο Τέρβελ απέσυρε την υποστήριξή του για την υποστήριξη του νέου διεκδικητή του Ρωμαϊκού θρόνου Αναστάσιου. Η συνθήκη διάρκεσε ως το 756, όταν ο Κορμισός χάνος των Βουλγάρων ζήτησε εισφορά για τις νεόκτιστες Ρωμαϊκές συνοριακές οχυρώσεις, αλλά ο απεσταλμένος του αγνοήθηκε. Τότε ξεκίνησε μία μακρά περίοδος Βυζαντινο-Βουλγαρκών πολέμων, που κράτησε -με διακοπές- περισσότερο από 50 έτη. Παρά την αρχική επιτυχία των Ρωμαίων τα έτη 791, 811 και 813, μετά υπέστησαν συντριπτικές ήττες. Ένα έτος πριν τη μάχη της Βερσινίκιας το 813, ο χάνος Κρούμος πρόσφερε στους Ρωμαίους να αποκαταστήσουν τη Συνθήκη του 716. Ωστόσο η προσφορά του απορρίφθηκε, λόγω του 3ου όρου της συμφωνίας, που αφορούσε την ανταλλαγή των πολιτικών προσφύγων. Οι Ρωμαίοι ακόμη είχαν την φαντασία πώς μπορούσαν να παρέμβουν στα εσωτερικά ζητήματα των Βουλγάρων, έπειτα από μία σειρά ισχνών και βραχύβιων Βουλγάρων χάνων στο β' ήμισυ του 8ου αι. Έπειτα από το τέλος του Κρούμου, μία νέα 30ετής ειρήνη υπογράφτηκε το 815 μεταξύ του νέου χάνου Ομουρτάγ και του Λέοντα Ε΄ του Αρμένιου.
Πηγές
Κατηγορία:Συνθήκες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Συνθήκες της Βουλγαρίας
Οσσετία
δεξιά|μικρογραφία|307x307εσ|Χάρτης που δείχνει τη [[Δημοκρατία της Βόρειας Οσετίας - Αλανίας|Βόρεια και τη Νότια Οσετία, όταν αποτελούσαν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης.]]
Η Οσσετία (Οσσετικά: Ир, Ирыстон, Ir, Iryston, Осе́тия, ოსეთი, μεταγραφή: Oseti) είναι εθνογλωσσική περιοχή που βρίσκεται και στις δύο πλευρές των ορέων του Μεγάλου Καυκάσου, σε μεγάλο βαθμό κατοικημένη από Οσσέτιους. Η Οσσετική γλώσσα είναι μέρος του Ανατολικού Ιρανικού κλάδου της ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένεια. Η Οσσετόφωνη περιοχή νότια από την κύρια οροσειρά του Καυκάσου αναγνωρίζεται από τις περισσότερες χώρες ως μέρος της Γεωργίας, αλλά υπό τον έλεγχο της υποστηριζόμενης από τη Ρωσία ντε φάκτο κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Νότιας Οσσετίας. Το βόρειο τμήμα της περιοχής αποτελείται από τη δημοκρατία της Βόρειας Οσετίας–Αλανίας εντός της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Κύριες πόλεις της Οσσετίας είναι το Τσχινβάλι και το Βλαντικαφκάς. Πρωτεύουσα της Βόρειας Οσσετίας-Αλανίας είναι το Βλαντικαφκάς και της Νότιας Οσσετίας το Τσχινβάλι.
Πρόσφατη ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|Ο εθνογλωσσικός χάρτης του σύγχρονου [[Καυκασία|Καυκάσου που δείχνει τις περιοχές κατοικούμενες από τους Οσσέτιους με ανοιχτό πράσινο]] δεξιά|μικρογραφία|Χάρτης φυλών της Οσσετίας (σύμφωνα με τον Β. Α. Καλόγιεφ).
Αν και μια μεσολάβηση από τη Ρωσία και υπό τη παρακολούθηση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη τέθηκε κατάπαυση του πυρός του πυρός στη Νότια Οσετία, το 1992, η Γεωργιανο-Οσσετική σύγκρουση παραμένει άλυτη ακόμη αν και ένα πρόσφατο ειρηνευτικό σχέδιο που πρότεινε η κυβέρνηση της Γεωργίας υπόσχεται μεγαλύτερη αυτονομία στη Νότια Οσσετία και δεσμεύεται διευρυμένη διεθνή συμμετοχή στην πολιτική διευθέτηση της σύγκρουσης. Εν τω μεταξύ, στη Νότια Οσσετία οι αποσχιστικές αρχές απαιτούν την ανεξαρτησία ή την ενοποίηση με τη Βόρεια Οσσετία στο πλαίσιο της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ενώ η διεθνής κοινότητα αρνείται να αναγνωρίσει τη Νότια Οσσετία ως ανεξάρτητη χώρα και θεωρεί ότι η περιοχή αποτελεί μέρος της Γεωργίας.
Την Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2006, οι Νότιοι Οσσέτιοι (κυρίως εθνοτικοί Οσσέτιοι) πήγαν στις κάλπες για να ψηφίσουν σε ένα δημοψήφισμα σχετικά με την ανεξαρτησία της περιοχής από τη Γεωργία. Το αποτέλεσμα ήταν ένα "ναι" στην ανεξαρτησία, με προσέλευση πάνω από 95% ανάμεσα στους 70.000 ανθρώπους που είχαν δικαίωμα ψήφου όταν διεξήχθη το δημοψήφισμα. Επίσης, υπήρχε μια ψήφος υπέρ ενός νέου όρου για το Νότιο Οσσέτιο πρωθυπουργό Έντουαρντ Κοκόιτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καύκασος Κατηγορία:Διαιρεμένες περιοχές Κατηγορία:Γεωγραφία της Γεωργίας Κατηγορία:Ιρανικές χώρες και εδάφη
Μαξίμ Γκόρκι
Ο Αλεξέι Μαξίμοβιτς Πεσκόφ, 28 Μαρτίου 1868 - 18 Ιουνίου 1936), πρωτίστως γνωστός ως Μαξίμ Γκόρκι (ρώσικα: Максим Горький, προφέρεται [mɐˈksʲim ˈgorʲkʲɪj]) ήταν Ρώσος συγγραφέας, από τους πρωτοπόρους του ρεύματος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού..
Το Γκόρκι το επέλεξε ως ψευδώνυμο επειδή σημαίνει πικρός. Αντιτάχτηκε πολλάκις στο τσαρικό καθεστώς και πέρασε πολύ καιρό στις φυλακές και στην εξορία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε από φτωχούς γονείς, στην πόλη Νίζνι Νόβγκοροντ (Ни́жний Но́вгород) στις 28 Μαρτίου 1868 και πέθανε στη Μόσχα στις 18 Ιουνίου 1936. Στα 1873 πεθαίνει ο πατέρας του. Η μητέρα του θα ξαναπαντρευτεί κι ο Μαξίμ Γκόρκι θα μείνει με τον παππού και τη γιαγιά του. Οι ιστορίες, τα παραμύθια κι η τρυφερή παρουσία της τελευταίας άσκησαν μεγάλη επίδραση πάνω του.
Αναγκάζεται από τη φτώχεια να φύγει από το σπίτι σε ηλικία μόλις 9 ετών και ν' αναζητήσει μόνος την τύχη του. Δοκιμάζει διάφορα επαγγέλματα: βοηθός υποδηματοποιού, βοηθός αγιογράφου, λαντζέρης σε καράβι, αχθοφόρος στην Οδησσό, νυχτοφύλακας σε ψαράδικο, φούρναρης, καθαριστής καμινάδων, εργάτης στα χωράφια. Ρακένδυτος, πεζός και πεινασμένος γυρνά όλη τη Ρωσία, γνωρίζει τους ανθρώπους και τη δυστυχία τους για πάνω από 5 χρόνια, κάτι που ήταν εξίσου καθοριστικό για τη μετέπειτα λογοτεχνική αλλά και την πολιτική του πορεία.
Τον Δεκέμβρη του 1887 αυτοπυροβολείται μ' ένα παλιό πιστόλι στο στήθος. Η σφαίρα θα μείνει στα πνευμόνια του 40 ολόκληρα χρόνια. Η αιτία ήταν μάλλον ο θάνατος της γιαγιάς του. Παρά τις αντιξοότητες αυτές, από το 1892 κιόλας, αρχίζει να εκδηλώνεται η αγάπη του για τη λογοτεχνία. Ξεκινά να γράφει πρώτα για βιοποριστικούς λόγους, επιφυλλίδες σ' επαρχιακές εφημερίδες. Τότε εργαζόταν στην εφημερίδα Tiflis του Καυκάσου κι ακόμα χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Jehudiel Khlamida, αλλ' από κείνη τη χρονιά και μετά επιλέγει το Γκόρκι. τρία χρόνια μετά, γνωρίζεται με το συγγραφέα Βλαντιμίρ Κορολένκο (Владимир Короленко) που του δημοσιεύει το διήγημα, «Τσελκάς» και γνωρίζει κάποιον ενδιαφέρον. Το 1899 οι τυπωμένες συλλογές των διηγημάτων του, γνωρίζουν καταπληκτική επιτυχία. Γίνεται γνωστός σ' όλη την Ευρώπη.
Το 1902 η Ακαδημία τον εκλέγει μέλος της. Λίγες μέρες μετά ο Τσάρος Νικόλαος ο Β' ακυρώνει την εκλογή του, επειδή τα βάζει με τη λογοκρισία του τύπου που εφαρμόζεται, μ' αποτέλεσμα οι Τσέχωφ και Κορολένκο να παραιτηθούν. Την ίδια χρονιά γνωρίζεται με τον Λένιν και γίνονται φίλοι. Τρία χρόνια μετά αναλαμβάνει τη διεύθυνση του περιοδικού Νέα Ζωή κι αγωνίζεται για την επανάσταση. Γράφεται στο κομμουνιστικό κόμμα. Συλλαμβάνεται και κλείνεται στο φρούριο Πετροπαβλόφσκ, κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης επανάστασης του 1905 κι εκεί μέσα γράφει ένα βιβλίο που φαινομενικά αναφέρεται στην επιδημία χολέρας του 1862, μα ουσιαστικά μιλά για το παρόν. Λογοτέχνες απ' όλο τον κόσμο κάνουν έκκληση για τη σωτηρία του.
Την επόμενη χρονιά φεύγει στο Κάπρι μέχρι το 1913 κι όταν επιστρέφει συμμετέχει στα πολιτικά δρώμενα που συντέλεσαν στο να ξεσπάσει η επανάσταση του 1917 και συμμετέχει ενεργά και σ' αυτήν. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκόσμιου Πολέμου το δωμάτιό του στην Πετρούπολη είχε γίνει καταφύγιο μπολσεβίκων. Μέχρι να ξεσπάσει η επανάσταση, δεν του επιτρεπόταν να εγκαταλείψει τη χώρα.
Δυο βδομάδες μετά το ξέσπασμα της επανάστασης, τον Οκτώβρη του 1917, έρχεται σε σύγκρουση με τα ηγετικά στελέχη του κόμματος. Γράφει χαρακτηριστικά:
Ο Λένιν απαντά με απειλές, το 1919:
Τον Αύγουστο του 1921 συλλαμβάνονται οι φίλοι του λογοτέχνες, Νικολάι Γκουμιλιόφ (Николай Гумилёв) κι η σύζυγός του Άννα Αχμάτοβα (Анна Ахматова), για φιλομοναρχικές τάσεις. Γυρίζει εσπευσμένα στη Μόσχα πετυχαίνοντας να τους λευτερώσει με προσωπική διαταγή του ίδιου του Λένιν, μα όταν σπεύδει να τους δει, διαπιστώνει πως ήδη έχουν πυροβολήσει θανάσιμα τον Νικολάι. Κοντά σ' αυτά έρχεται η επιδείνωση της υγείας του, μια παλιά φυματίωση από τον καιρό που γυρνούσε στους δρόμους, και τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς, μεταναστεύει ξανά στο Κάπρι για λόγους υγείας. Τούτη τη φορά θα μείνει μέχρι το 1929.
Επιστρέφει στη Ρωσία κατά διαστήματα και δέχεται τιμές από τον Στάλιν. Τ' όνομά του δίνεται σε κεντρική λεωφόρο και μετονομάζεται και η γενέτειρά του, επίσης ένα από τα μεγαλύτερα αεροπλάνα της εποχής στη Ρωσία, το Τουπόλεφ 20 ονομάζεται Γκόρκι, όπως κι ένα μεγάλο πάρκο μες στο κέντρο της Μόσχας. Είναι γεγονός πως το κόμμα εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τ' όνομά του για να προωθήσει την προπαγάνδα του στον έξω κόσμο.
Το 1936 πεθαίνει ξαφνικά κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες. Οι Στάλιν και Μολότωφ, ήταν από κείνους που μετέφεραν το φέρετρό του στην κηδεία. Η δε γενέτειρά του ξαναπήρε την προηγούμενή της ονομασία (Νίζνι-Νόβγκοροντ) το 1990.
Ελληνικές παραστάσεις έργων του
thumb|right|260px|Ο [[Δημήτρης Παπαμιχαήλ (Ιβάν) και ο Κώστας Τριανταφυλλόπουλος (Γιάκοφ) στο δράμα του Γκόρκι "Οι Τελευταίοι" (Θέατρο Πόρτα, 1995)]] Τα έργα του Μαξίμ Γκόρκι έχουν ανεβεί σε πολλά ελληνικά θέατρα. Το έργο του Οι τελευταίοι παρουσιάστηκε το 1978 από το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο στο Θέατρο Μπρόντγουαιη σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη και μετάφραση Παύλου Μάτεσι. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίστηκαν ο Μάνος Κατράκης, η Κατερίνα Χέλμη, ο Πέτρος Φυσσούν, ο Χρήστος Καλαβρούζος και η Μαρία Φωκά.
Οι τελευταίοι ανέβηκαν και το 1995 στο Θέατρο Πόρτα σε σκηνοθεσία Μάγιας Λυμπεροπούλου και μετάφραση Κωστή Σκαλιόρα. Πρωταγωνιστές ήταν οι Δημήτρης Παπαμιχαήλ (Ιβάν), Ξένια Καλογεροπούλου (Σόνια), Κώστας Τριανταφυλλόπουλος (Γιάκοβ), Κλέων Γρηγοριάδης (Αλέξανδρος), Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης (Πιότρ), Σμαράγδα Καρύδη (Νάντια), Χριστίνα Αλεξανιάν (Βέρα).
Το γνωστό δράμα Στο βυθό ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο το 1981 σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου και μετάφραση Γιώργου Σεβαστίκογλου. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίστηκαν οι Λυκούργος Καλλέργης, Θόδωρος Μορίδης, Γιώργος Τσιτσόπουλος, Νικήτας Τσακίρογλου και Ιάκωβος Ψαρράς.
Το 2007 παρουσιάστηκε το έργο Βάσσα στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού και μετάφραση Χρύσας Προκοπάκη. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίστηκαν οι ηθοποιοί Μπέττυ Αρβανίτη, Μαρία Καλλιμάνη, Δημοσθένης Παπαδόπουλος, Μάνος Βακούσης, Κώστας Γαλανάκης.
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ12706%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Λίστα με τις ελληνικές θεατρικές παραστάσεις έργων του Μ. Γκόρκι].
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι περιηγητές Κατηγορία:Ρώσοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς
Ιμίνες
Οι ιμίνες είναι οι αζωτούχες οργανικές ενώσεις με μία τουλάχιστον ιμινομάδα, δηλαδή =NH ή =N, ως κύρια χαρακτηριστική ομάδα. Η ιμινομάδα μπορεί να θεωρηθεί ότι προέρχεται από την αντικατάσταση του ατόμου οξυγόνου του καρβονυλίου (C=O) από ομάδα αζώτου - υδρογόνου (=ΝH, πρωτοταγείς ιμίνες) ή αζώτου - υδροκαρβονυλίου (ή υποκατεστημένου παραγώγου του με χαρακτηριστικές ομάδες «κατώτερες» από την ιμινομάδα, =NR, δευτεροταγείς ιμίνες). Οι ιμίνες, αν προέρχονται από αλδεΰδες, ονομάζονται «αλδιμίνες», ενώ αν προέρχονται από κετόνες, ονομάζονται «κετιμίνες». Υπάρχει ακόμη η περίπτωση οι ιμίνες να προέρχονται από καρβοξυλικούς εστέρες (RCOOR), οπότε τότε ονομάζονται N-αλκοξυϊμίνες (αποκαλούνται και ιμιναιθέρες, αν και η αλκοξυομάδα θεωρείται «κατώτερη» χαρακτηριστική ομάδα από την ιμινομάδα).
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις Κατηγορία:Οργανικές ιμίνες
Κακόφημοι δρόμοι
μικρογραφία|300x300εσ|Το τρέιλερ της ταινίας Οι Κακόφημοι δρόμοι (Mean Streets) είναι αστυνομική δραματική ταινία αμερικανικής παραγωγής του 1973 σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε και σενάριο των Σκορσέζε και Μάρντικ Μάρτιν βασισμένο σε μια ιστορία του Σκορσέζε. Πρωταγωνιστούν οι Χάρβεϊ Καϊτέλ, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Ντέιβιντ Προβάλ και η Έιμι Ρόμπινσον.
Η ταινία αναφέρεται σε μια παρέα νεαρών Ιταλών της Νέας Υόρκης που ζουν σε μια γειτονιά που ονομάζεται Μικρή Ιταλία. Όλοι τους γνωρίζονται με ανθρώπους της Μαφίας που αποτελούν το πρότυπό τους και προσπαθούν να τους μιμηθούν. Από αυτήν την παρέα ξεχωρίζουν δύο φίλοι που στο τέλος έρχονται σε ανοικτή σύγκρουση με τη μαφία. Πίσω απ’ αυτή την σχετικά απλή ιστορία κρύβεται το δράμα των νεαρών παιδιών που ασφυκτιούν μέσα στο περιβάλλον τους και ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν μια διέξοδο για να ξεφύγουν.
Ο Ντε Νίρο κέρδισε το Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Εθνικής Εταιρείας Κριτικών Κινηματογράφου για το ρόλο του ως "Τζόνι Μπόι" Τσιβέλο. Το 1997 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Η.Π.Α..
Πλοκή
Η μοίρα είναι γραμμένη για τον Τόνι και τον Μάικλ. Είναι ιδιοκτήτες ενός μικρού μπαρ και κάνουν συμφωνίες στους κακόφημους δρόμους της Μικρής Ιταλίας στη Νέα Υόρκη. Για τον Τσάρλι, ωστόσο, το μέλλον δεν είναι τόσο ξεκάθαρο καθώς δουλεύει για τον θείο του Τζιοβάνι, και ασχολείται κυρίως με την είσπραξη χρεών από παλιές οφειλές. Για τον Τσάρλι που προσπαθεί να ανέβει στην ιεραρχία της τοπικής μαφίας, αλλά το δικό του αίσθημα ευθύνης απέναντι στον παιδικό του φίλο Τζόνι Μπόι, έναν μικροκακοποιό του δρόμου που οφείλει χρήματα σε πολλούς τοκογλύφους, τον εμποδίζει. Ο Τσάρλι συναντά επίσης κρυφά την ξαδέλφη του Τζόνι. Τερέζα που πάσχει από επιληψία. Ο Τσάρλι είναι διχασμένος ανάμεσα στην καθολική του ευσέβεια και στις φιλοδοξίες του για να γίνει μαφιόζος. Ως αποτέλεσμα, ο Τσάρλι επιδιώκει να ζήσει με τα δίκαια ιδανικά του Αγίου Φραγκίσκου, αλλά προωθεί αυτές τις ιδέες στους δρόμους λόγω της περιορισμένης κατανόησής του.
Ο Τζόνι Μπόι γίνεται όλο και περισσότερο αυτοκαταστροφικός και δεν σέβεται τους πιστωτές του. Αφού αποτυγχάνει να λάβει λύτρωση στην Εκκλησία, ο Τσάρλι το επιδιώκει θυσιάζοντας τον εαυτό του για λογαριασμό του Τζόνι. Σε ένα μπαρ, ένας τοκογλύφος με το όνομα Μάικλ έρχεται αναζητώντας τον Τζόνι για να του πληρώσει αυτά που χρωστά. Προς έκπληξή του, ο Τζόνι τον προσβάλλει. Ο Μάικλ τότε στρέφεται προς τον Τζόνι, ο οποίος τραβά ένα όπλο. Μετά από μια ένταση, ο Μάικλ απομακρύνεται και ο Τσάρλι πείθει τον Τζόνι ότι θα πρέπει να φύγουν από την πόλη για σύντομο χρονικό διάστημα. Η Τερέζα επιμένει να έρθει μαζί τους. Ο Τσάρλι δανείζεται ένα αυτοκίνητο και οδηγούν, αφήνοντας τη γειτονιά χωρίς να συμβεί κάτι.
Ένα αυτοκίνητο που τους ακολουθούσε από πίσω ξαφνικά έρχεται δίπλα, με τον Μάικλ στο τιμόνι και τον συνεργάτη του, Τζίμι Σορτς, στο πίσω κάθισμα. Ο Τζίμι πυροβολεί αρκετές φορές προς το αυτοκίνητο του Τσάρλι, τραυματίζοντας τον Τζόνι στο λαιμό και τον Τσάρλι στο χέρι, αναγκάζοντας τον Τσάρλι να πέσει με το αυτοκίνητο σε ένα πυροσβεστικό κρουνό. Ο Τζόνι κρύβεται σε ένα σοκάκι που τρέχει προς ένα λευκό φως που αποκαλύπτεται ότι είναι αυτοκίνητο της αστυνομίας. Ο Τσάρλι βγαίνει από το κατεστραμένο οχήμα και γονατίζει στο νερό που εκτοξεύεται από τον κρουνό, ο οποίος είναι ζαλισμένος και αιμορραγεί. Οι τραυματιοφορείς ενός ασθενοφόρου που εν τω μεταξύ κάνει την εμφάνιση του απομακρύνουν την Τερέζα και τον Τσάρλι. Η μοίρα του Τζόνι παραμένει άγνωστη.
Ανάπτυξη
Εκτός από την πρώτη πραγματική του ταινία, Who's That Knocking at My Door, και μια σκηνοθετική δουλειά που του δόθηκε από τον πρώην ανεξάρτητο κινηματογραφιστή Ρότζερ Κόρμαν, αυτή ήταν η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Σκορσέζε με το δικό του σενάριο. Ο σκηνοθέτης Τζον Κασσαβέτης του είπε μετά την ολοκλήρωση της ταινίας Boxcar Bertha: «Μόλις περάσες ένα χρόνο από τη ζωή σου κάνοντας μια αηδία». Αυτό ενέπνευσε τον Σκορσέζε να κάνει μια ταινία για τις δικές του εμπειρίες. Ο Κασσαβέτης είπε στον Σκορσέζε ότι θα έπρεπε να κάνει κάτι σαν το Who's That Knocking at My Door, το οποίο άρεσε στον Κασσαβέτη. Οι Κακόφημοι δρόμοι βασίστηκαν σε γεγονότα που ο Σκορσέζε είχε βιώσει σχεδόν τακτικά ενώ μεγάλωνε στην Μικρή Ιταλία.