cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανήλικος
Ηνωμένες Πολιτείες
Ορισμένες πολιτείες, συμπεριλαμβανομένης της Φλόριντα, έχουν περάσει νόμους που επιτρέπουν σε ένα πρόσωπο που κατηγορείται για εξαιρετικά ειδεχθή εγκλήματα, όπως οι δολοφονίες, να δικαστούν ως ενήλικες ανεξάρτητα από την ηλικία. Οι νόμοι αυτοί έχουν αμφισβητηθεί από την Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών. Υπολογίζεται ότι 250.000 νέοι δικάζονται, καταδικάζονται οι φυλακίζονται ως ενήλικες κάθε χρόνο σε όλη την Ηνωμένες Πολιτείες.
Χειραφέτηση των ανηλίκων
Η χειραφέτηση των ανηλίκων είναι μια νομική πράξη με την οποία ένας ανήλικος δεν είναι πλέον υπό τον έλεγχο των γονέων ή των κηδεμόνων τους και τα νομικά δικαιώματά τους συνδέονται με αυτά των ενηλίκων. Ανάλογα με τη χώρα, η χειραφέτηση μπορεί να συμβεί με διάφορους τρόπους: μέσα από το γάμο, την επίτευξη οικονομικής αυτάρκειας, την απόκτηση εκπαιδευτικού πτυχίου ή διπλώματος, ή συμμετοχή σε μια μορφή στρατιωτικής υπηρεσίας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όλες οι πολιτείες έχουν κάποια μορφή χειραφέτησης των ανηλίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παιδική ηλικία Κατηγορία:Ηλικιακή διάκριση
Ούντο Λίντενμπεργκ
Ο Ούντο Λίντενμπεργκ (Udo Gerhard Lindenberg, 17 Μαΐου 1946) είναι σύγχρονος Γερμανός τραγουδιστής της ροκ, συγγραφέας και ζωγράφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι
Κόκκινο
thumb|240px|right|Αποχρώσεις του κόκκινου χρώματος
Το κόκκινο ή ερυθρό είναι, μαζί με το κίτρινο και το μπλε, ένα από τα τρία βασικά χρώματα του ορατού φωτός και αντιστοιχεί σε μήκος κύματος 625 έως 760 νανόμετρα. Η ακτινοβολία που αντιστοιχεί σε χαμηλότερη συχνότητα δεν είναι ορατή και ονομάζεται υπέρυθρη.
Το κόκκινο είναι επίσης ένα από τα τρία βασικά χρώματα του συστήματος απεικόνισης RGB (Red - Green - Blue) που χρησιμοποιείται στις έγχρωμες οθόνες.
Ετυμολογία
Η λέξη κόκκινο προέρχεται από τον κόκκο -μικρό καρπό- βελανιδιού.
Ιστορικές αναφορές
Το χρώμα αυτό είναι συνδεδεμένο με ποικίλους συμβολισμούς. Από την αρχαιότητα κόκκινες ήταν οι χλαμύδες των στρατιωτών της αρχαίας Σπάρτης, των Μακεδόνων, των Ρωμαίων αλλά και των Βυζαντινών (το πορφυρό χρώμα στα ενδύματα και τα πέδιλα ήταν προνόμιο του αυτοκράτορα). Σήμερα στη λογοτεχνία αλλά και στην καθημερινή γλώσσα συνδέεται με τη φωτιά, τον έρωτα και τις διάφορες εκφάνσεις του (π.χ. «κόκκινα τριαντάφυλλα» αλλά και «κόκκινα φανάρια»), το θυμό και τον κίνδυνο («κόκκινο πανί»).
Σύγχρονη εποχή
Στα σήματα κυκλοφορίας το κόκκινο χρώμα συμβολίζει την απαγόρευση ή τον κίνδυνο, τα κόκκινα φώτα στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου προειδοποιούν, η κόκκινη σημαία στις παραλίες απαγορεύει την κολύμβηση λόγω καιρικών συνθηκών, ενώ αποτελεί διεθνές σήμα κινδύνου για τα πλοία όταν κάνουν πετρέλευση. Η χρήση επίσης των κόκκινων φωτοβολίδων σημαίνει κίνδυνος. Τα οχήματα της πυροσβεστικής, οι σειρήνες των οχημάτων και τα ροτορ-αλάρμ φώτα της έχουν το χρώμα της φωτιάς, ενώ ο Ερυθρός Σταυρός και η Ερυθρά Ημισέληνος χρησιμοποιούν το χρώμα αυτό στα σύμβολά τους εντός λευκού πάντα φόντου, γενικότερα ως σύμβολο του «απυρόβλητου» και της προσφοράς βοήθειας.
Στην πολιτική, το κόκκινο ήταν το αγαπημένο χρώμα της ευρωπαϊκής αριστεράς και χρησιμοποιήθηκε από τα σοσιαλιστικά και εργατικά κόμματα και μετά το 1917 ταυτίστηκε πολιτικά με τη Ρωσική Επανάσταση, τη Σοβιετική Ένωση και τα κομμουνιστικά κόμματα. Αργότερα το υιοθέτησαν και οι Ναζί στη σημαία του Ναζιστικού Κόμματος, λόγω και της έντονης επίδρασής του στις μάζες.
Στο χώρο του αθλητισμού, το κόκκινο χρώμα, μόνο του ή σε συνδυασμό με κάποιο άλλο, ταυτίζεται με την υποστήριξη σε συγκεκριμένους συλλόγους (ερυθρόλευκοι, κυανέρυθροι, κλπ) ή εθνικές ομάδες. Είναι επίσης το αγαπημένο χρώμα των κατασκευαστών ταχύτατων αυτοκινήτων πολυτελείας, με πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ferrari.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χρώματα
Εισπήδηση
Η λεγόμενη εισπήδηση ήταν επίσημος ναυτικός όρος του άλλοτε ναυτικού των πολεμικών ιστιοφόρων πλοίων, των κωπήλατων και ιδιαίτερα των πειρατικών σκαφών. Αποτελούσε την τελευταία φάση της λεγόμενης «εμβολής», του κοινώς λεγόμενου «ρεσάλτου».
Η εισπήδηση γίνονταν συνηθέστερα από πλοίο σε πλοίο με ευφυή τεχνάσματα πάνω από τα δρύφακτα (κοινώς παραπέτα ή κουπαστές), ή κιγκλιδώματα, του υπό κατάληψη πλοίου, ή μετά από αναρρίχηση από τις καδένες των αγκυρών του, ή εκ των κάτω σχοινιών του προβόλου ή ακόμη και από τα παρεξάρτια του προσβάλλοντος πλοίου. Την εισπήδηση επιχειρούσαν κυρίως νεαρά άτομα πολύ γυμνασμένα, εξοπλισμένα με αρπάγες (γάτζους), σπάθες, ή τσεκούρια, υπό συνεχείς αλαλαγμούς σκορπίζοντας έτσι τον τρόμο στα υπό κατάληψη πλοία.
Σήμερα ο όρος εισπήδηση χρησιμοποιείται συνηθέστερα σε υπερβάσεις των "καθ΄ ύλην και κατά τόπον" αρμοδιοτήτων υπηρεσιών από Προϊσταμένους ή υπαλλήλους αυτών.
Κατηγορία:Ναυτική ιστορία Κατηγορία:Πειρατεία Κατηγορία:Ιστιοφόρα
Χανς Μάθισον
Ο Χανς Μάθισον (Hans Matheson, γενν. 7 Αυγούστου 1975) είναι Σκωτσέζος ηθοποιός, τραγουδιστής και μουσικός. Σε μια ευρεία κινηματογραφική και τηλεοπτική σταδιοδρομία, έχει αναλάβει χαρακτηριστικούς ρόλους σε διαφορετικού τύπου ταινίες, όπως τις Sherlock Holmes, Η Τιτανομαχία και 300: Η άνοδος της Αυτοκρατορίας, όπως και σε δημοφιλείς στην Αγγλία τηλεοπτικές σειρές (Οι Τυδώρ, Tess of the d'Urbervilles και Doctor Zhivago στον ομώνυμο ρόλο). Εκτός από την ηθοποιία, ο Μάθισον τραγουδά και παίζει κιθάρα, βιολί και φυσαρμόνικα. . Δικός του δίσκος (άλμπουμ) κυκλοφόρησε το 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Σκωτσέζοι τραγουδιστές
Πληθοπορισμός
Πληθοπορισμός (Crowdsourcing) είναι η πράξη της εξωτερικής ανάθεσης καθηκόντων, που παραδοσιακά εκτελούνταν από υπάλληλο ή εργολάβο, σε μια μεγάλη ομάδα εθελοντών ή μία κοινότητα, μέσω ανοικτής πρόσκλησης.
Οι Estellés-Arolas και González Ladrón-de- Guevara έδωσαν τον εξής ορισμό για τον πληθοπορισμό:
Ο Jeff Howe, ένας από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν τον όρο, καθόρισε πως η έννοια του crowdsourcing εξαρτάται ουσιαστικά από το γεγονός πως εφόσον πρόκειται για ανοικτή πρόσκληση σε ένα άγνωστο πλήθος ατόμων, συγκεντρώνει αυτούς που είναι οι πιο ικανοί για να αναλάβουν καθήκοντα, να λύσουν πολύπλοκα προβλήματα και να συνεισφέρουν με τις πλέον σχετικές και φρέσκες ιδέες.
Για παράδειγμα, το κοινό μπορεί να προσκληθεί να αναπτύξει μια νέα τεχνολογία, να αναλάβει μια εργασία σχεδίασης (γνωστό και ως συνεργατικός σχεδιασμός ή "δημοκρατικός σχεδιασμός" και "κατανεμημένος συνεργατικός σχεδιασμός", να εξειδικεύσει ή να υλοποιήσει τα βήματα ενός αλγορίθμου ("ανθρωπογενής υπολογιστική"), ή να βοηθήσει στην αποτύπωση, συστηματοποίηση ή ανάλυση δεδομένων μεγάλου μεγέθους.
Ιστορία
Ο όρος "crowdsourcing" προέρχεται από την ένωση των λέξεων crowd (πλήθος) και outsourcing (εξωτερική ανάθεση εργασιών) και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Jeff Howe τον Ιούνιο του 2006 στην έκδοση του Wired με τίτλο "The Rise of Crowdsourcing". . Ο Howe εξηγεί πως επειδή η εξέλιξη της τεχνολογίας έχει οδηγήσει σε φθηνότερες καταναλωτικές ηλεκτρονικές συσκευές, η απόσταση μεταξύ επαγγελματιών και ερασιτεχνών έχει ελαχιστοποιηθεί. Οι εταιρείες μπορούν πλέον να αξιοποιήσουν τα ταλέντα του κοινού και ο Howe σημειώνει πως «δεν πρόκειται για outsourcing; είναι crowdsourcing.» Μια λιγότερο εμπορική προσέγγιση δόθηκε από τον Henk van Ess το Σεπτέμβριο του 2010: “Το Crowdsourcing είναι η δρομολόγηση της επιθυμίας των ειδικών να λύσουν ένα πρόβλημα και να μοιραστούν ελεύθερα την απάντησή του με όλους”.
Επισκόπηση
Ο πληθοπορισμός είναι ένα μοντέλο κατανεμημένης επίλυσης προβλημάτων και λειτουργίας. Με την τυπική έννοια του όρου, τα προβλήματα δημοσιεύονται σε ένα άγνωστο πλήθος χρηστών, μέσω μιας ανοικτής πρόσκλησης για την παροχή λύσεων. Οι χρήστες - οι οποίοι αναφέρονται και ως το πλήθος, δηλαδή crowd - σχηματίζουν κοινότητες στο Διαδίκτυο και υποβάλουν λύσεις. Το πλήθος αξιολογεί επίσης τις λύσεις, επιλέγοντας τις καλύτερες. Αυτές οι λύσεις επιλέγονται από την αρχική οντότητα που έθεσε το πρόβλημα, ενώ τα φυσικά πρόσωπα που της πρότειναν, ανταμείβονται κάποιες φορές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτή η εργασία ανταμείβεται είτε χρηματικά, είτε με βραβεία, είτε με αναγνώριση. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, η ανταμοιβή είναι απλά η φήμη, είτε η διανοητική ικανοποίηση. Ο πληθοπορισμός μπορεί να παράγει λύσεις από ερασιτέχνες ή εθελοντές που δουλεύουν στον ελεύθερο χρόνο τους, ή από ειδικούς και μικρές επιχειρήσεις που είναι άγνωστες στο διοργανωτή. Ο Jeff Howe έχει διακρίνει τέσσερις τύπους στρατηγικών για crowdsourcing:
Τα πλεονεκτήματα του crowdsourcing είναι τα παρακάτω:
Ο πληθοπορισμός έχει δεχθεί κριτική για διάφορους λόγους, όπως για το ότι δεν παράγει πάντα ποιοτικά αποτελέσματα, ή επειδή χρησιμοποιείται για την ανάθεση φθηνής - ή ακόμη δωρεάν - εργασίας. Όταν το Facebook ξεκίνησε το πρόγραμμα προσαρμογής του σε τοπικές γλώσσες το 2008, αντιμετώπισε και τα δύο είδη κριτικής.
Η διαφορά μεταξύ του crowdsourcing και του τυπικού outsourcing είναι πως το πρόβλημα ανατίθεται σε ένα αδιευκρίνιστο κοινό, αντί σε έναν συγκεκριμένο οργανισμό. Η διαφορά μεταξύ του πληθοπορισμού και του ανοικτού λογισμικού είναι πως η παραγωγή ανοικτού λογισμικού είναι μια συνεργατική διαδικασία που εκκινείται και αναλαμβάνεται εθελοντικά από μέλη του κοινού. Στο crowdsourcing η δραστηριότητα ξεκινά από έναν οργανισμό και η δουλειά μπορεί να αναληφθεί από ένα άτομο ή μια ομάδα.
Θεωρητικές προσεγγίσεις
Η θεωρητική προσέγγιση Crowd Capital εξηγεί πώς και γιατί οι οργανισμοί εμπλέκουν το πλήθος μέσω των ΤΠΕ για να παράγουν ετερογενείς πληροφορίες. Η προσέγγιση Crowd Capital επίσης γενικεύει τις δυναμικές αρκετών σημαντικών ερευνητικών περιοχών που δίνουν έμφαση σε IT-mediated Crowds including; Crowdsourcing, Citizen Science, Prediction Markets, Open Innovation platforms, Crowdfunding και Wikis.
Χτίζοντας στις εργασίες του Friedrich Hayek, η προσέγγιση Crowd Capital προσεγγίζει  την κατανεμημένη γνώση ως μια προηγούμενη κατασκευή της έννοιας που αντιπροσωπεύει πλέον τους πόρους που μπορεί να συγκεντρωθούν από το πλήθος. Τα πλήθη εμπλέκονται και ενεργοποιούνται συνήθως μέσα από την ικανότητα ενός οργανισμού να τα κινητοποιήσει (Crowd Capability).
Η νέα εννοιολόγηση περιλαμβάνει τρεις διαστάσεις: τη δομή, το περιεχόμενο και τη διαδικασία, ως ένα σύνολο που αναπαριστά τα συστατικά ενεργοποίησης του πλήθους. Η προσέγγιση Crowd Capital είναι το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης σύλληψης και αναπαριστά τους δυνητικούς πόρους που παράγονται όταν ένας οργανισμός εμπλέκει πλήθη μέσα από την Ικανότητα Κινητοποίησης Πλήθους (Crowd Capability).
Η προσέγγιση Crowd Capital είναι πάντα μια διαδικασία που διαμεσολαβείται από απο τις ΤΠΕ και χωρίς αυτές δεν είναι δυνατόν να ενεργοποιηθεί. Κατά συνέπεια, η ενεργοποίηση του πλήθους δεν μπορεί να ενεργοποιήσει Κεφάλαιο Πλήθους (Crowd Capital).
Ικανότητα Κινητοποίησης Πλήθους
Υποδομές ΤΠΕ
Η προσέγγιση Crowd Capital αναγνωρίζει μια διάκριση στη διάσταση της δομής, η οποία μπορεί να πάρει δυο μορφές: Τμηματοποιημένη ή Συνεργατική Δομή (Episodic or Collaborative). Οι Τμηματοποιημένες δομές αναφέρονται σε διαδικασίες όπου οι συμμετέχοντες δεν αλληλεπιδρούν μέσω μιας συγκεκριμένης διαδικασίας ήη δομής ΤΠΕ. Στις συνεργατικές δομές αντίθετα, οι συμμετέχοντες αλληλεπιδρούν μέσω σχετικών δομών. Παραδείγματα Τμηματοποιημένων δομών είναι οι εφαρμογές reCAPTCHA και Foldit, ενώ το Enterprise wikis και η χρήση των κοινωνικών μέσων δικτύωσης αποτελούν Συνεργατικές δομές.
Ιστορικά Παραδείγματα
Παρότι η έννοια του πληθοπορισμού έγινε γνωστή για σχετικές διαδικασίες μέσω διαδικτύου, υπάρχουν πολλές προσπάθειες που αναδρομικά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ώς τέτοιες.
The Oxford English Dictionary
To Oxford English Dictionary (OED) αποτυπώνει ένα από τα πιο παλιά παραδείγματα πληθοπορισμού. Στα μέσα του 19ου αιώνα, μια ανοικτή πρόσκληση προς εθελοντές δημοσιοποιήθηκε, με σκοπό τη συγκέντρωση όλων των λέξεων στην Αγγλική γλώσσα με συνοδεία παραδείγματων χρήσης.[24] Συνολικά, συγκεντρώθηκαν πάνω από έξι εκατομμύρια στοιχεία σε μια περίοδο διάρκειας 70 ετών. Η δημιουργία του OED περιγράφεται στοThe Surgeon of Crowthorne (το οποίο δημοιεύθηκε στις ΗΠΑ με τον τίτλο "The Professor and the Madman"), από τον Simon Winchester.
Παραδείγματα
Σήμερα, ο πληθοπορισμός έχει μεταφερθεί σε επίπεδο διαδικτύου. Το διαδίκτυο προσφέρει περισσότερες δυνατότητες ανάπτυξης του πληθοπορισμού καθότι τα άτομα είναι περισσότερο πρόθυμα να συμβάλλουν σε διαδικτυακά projects.
Σύγχρονα παραδείγματα πληθοπορισμού
Υπάρχουν ορισμένες κατηγορίες που έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά στον εμπορικό κόσμο. Κάποιες από τις διαδικτυακές προσπάθειες περιλαμβάνουν: crowdvoting, crowdfunding, microwork, creative crowdsourcing, Crowdsource Workforce Management και inducement prize contests. Παρότι εντοπίζονται κι άλλες μορφές, αυτές αποτελούν ορισμένες από τις πιο χαρακτηριστικές κατηγορίες μέσα από τις οποίες το πλήθος επιτελεί δραστηριότητες.
Το Amazon Mechanical Turk είναι μία διαδικτυακή αγορά η οποία δίνει την ευκαιρία σε προγραμματιστές να συντονίσουν την ανθρώπινη ευφυΐα ώστε να λύσουν προβλήματα τα οποία δεν μπορούν να λυθούν από υπολογιστή.
Το «2009 DARPA Network challenge» ήταν ένας διαγωνισμός που έγινε στις ΗΠΑ. Ο διαγωνισμός χορηγήθηκε από το Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA). Οι ομάδες που συμμετείχαν στο διαγωνισμό έπρεπε να εντοπίσουν 10 κόκκινα μετεωρολογικά μπαλόνια τα οποία τοποθετήθηκαν σε 10 σημεία στις ΗΠΑ. Οι ομάδες χρησιμοποίησαν τα κοινωνικά δίκτυα για να εντοπίσουν τα μπαλόνια.
Το Johnny Cash Project είναι ένα συλλογικό έργο τέχνης. Οποιοσδήποτε μπορεί να λάβει μέρος σχεδιάζοντας ένα πλαίσιο από ένα video clip του Johnny Cash.
Σύγχρονες μέθοδοι
Στις μέρες μας, ο πληθοπορισμός έχει μεταφερθεί κυρίως σε δραστηριότητες μέσω διαδικτύου (Internet). Το Internet αποτελεί μια καλή δίοδο για τον πληθοπορισμό, δεδομένουν ότι τα άτομα φαίνεται να αισθάνονται καλύτερα στο να συμμετέχουν σε web-based projects. Σε μια διαδικτυακή ατμόσφαιρα, περισσότερη προσοχή δίνεται συνήθως στις ανάγκες της προσπάθειας, παρά στην επικοινωνία με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες.
Ο πληθοπορισμός μπορεί να λάβει μια ρητή ή άρρητη μορφή. Αυτό που ρητά ορίζεται ως πληθοπορισμός (explicit crowdsourcing) επιτρέπει στους χρήστες να εργαστούν από κοινού με σκοπό να αξιολογήσουν, να διαμοιραστούν και να χτίσουν διαφορετικά εργασίες, ενώ οι έμμεσες μορφές πληθοπορισμού (implicit crowdsourcing) αφορούν σε περιπτώσεις όπου οι χρήστες λύνουν ένα πρόβλημα ως παράπλευρη δραστηριότητα μιας κάποιας άλλης προσπάθειας.
Μέσω της ρητής μορφής του πληθοπορισμού, οι χρήστες αξιολογούν ή μοιράζονται αντικείμενα. Οι χρήστες μπορούν επίσης να διαμορφώσουν αντικείμενα προωθώντας πληροφορία και διορθώνοντας διαθέσιμες εργασίες άλλων.
Οι έμμεσες μορφές πληθοπορισμού μπορούν να πάρουν δυο διαστάσεις: οι απομονωμένες (standalone) και οι περισσότερο συνεργατικές (piggyback) που αξιοποιούν διαθέσιμη πληροφορία.
Στο βιβλιο του (2013), Crowdsourcing, ο Daren C. Brabham αποτυπώνει μια τυπολογία για τις μορφές πληθοπορισμού: Άλλα παραδείγματα
Υπάρχουν κάποιες κοινές κατηγορίες του πληθοπορισμού που μπορεί να χρησιμοποιηθούν αποτελεσματικά στην εμπορική και οικονομική δραστηριότητα. Μερικές από αυτές αφορούν σε web-based προσπάθειες πληθοπορισμού και περιλαμβάνουν τα: crowdvoting, crowdfunding, δημιουργικό crowdsourcing, διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού (Crowdsource Workforce Management) κ.α. Παρά το γεγονός ότι τα παραδείγματα αυτά δεν μπορούν να εξαντλήσουν όλες τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις, είναι ενδεικτικές κατηγορίες των μεθόδων που μπορούν να επιστρατευθούν για να υλοποιηθούν σήμερα δράσεις πληθοπορισμού.
Ψηφοφορία από το πλήθος (Crowdvoting)
Η ψηφοφορία από το πλήθος λαμβάνει χώρα όταν μια ιστοσελίδα συγκεντρώνει τις απόψεις και την κρίση μια μεγάλη ομάδα για ένα συγκεκριμένο θέμα. Η Αγορά Iowa Electronic είναι μια προνοητική αγορά που συγκεντρώνει απόψεις από το πλήθος για την πολιτική και προσπαθεί να εξασφαλίσει ακρίβεια, έχοντας συμμετέχοντες που διατίθενται να αγοράσουν και να πωλήσουν συμβόλαια που βασίζονται σε πολιτικά αποτελέσματα.
Μερικά από τα πιο γνωστά παραδείγματα που έχουν κάνει χρήση των κοινωνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης: Domino's Pizza, Coca Cola, Heineken και Sam Adams έχουν αναπτύξει με αυτό τον τρόπο μια νέα πίτσα, το σχεδιασμό ενός νέου μπουκαλιού, μια μπύρα και ένα τραγούδι, αντίστοιχα. Παρομοίως, το Threadless.com επιλέγει τα T-shirts που πωλεί μέσα από την συμμετοχή των χρηστών και την συνεισφορά σχεδίων καθώς και την ψηφοφορία για τα σχέδια που τους αρέσουν, και τα οποία σχέδια στη συνέχεια εκτυπώνονται και είναι διαθέσιμα για αγορά.
Το California Report Card (CRC), είναι ένα πρόγραμμα που ξεκίνησε από κοινού, τον Ιανουάριο του 2014, με το Center for Information Technology Research in the Interest of Society και τον Κυβερνήτη Gavin Newsom, είναι ένα παράδειγμα της σύγχρονης ψήφου από το πλήθος. Οι συμμετέχοντες έχουν πρόσβαση στο CRC on line, όπου είναι δυνατή η ψηφοφορία επί έξι επίκαιρων θεμάτων. Μέσα από ανάλυση σε κύριες συνιστώσες (principal component analysis), οι χρήστες στη συνέχεια τοποθετούνται σε ένα online "καφέ" στο οποίο μπορούν να παρουσιάσουν τις δικές τους πολιτικές απόψεις και να βαθμολογήσουν τις προτάσεις ποιότητας των άλλων συμμετεχόντων. Το σύστημα αυτό στοχεύει να εμπλέξει αποτελεσματικά το μεγαλύτερο κοινό σε σχετικές πολιτικές συζητήσεις και να τονίσει τα συγκεκριμένα θέματα με τα οποία Καλιφορνέζοι είναι πιο εξοικειωμένοι.
Δημιουργικός πληθοπορισμός (Crowdsourcing creative work)
Ο δημιουργικός πληθοπορισμός εκτείνεται από θέματα δημιουργικών έργων, όπως γραφιστική, αρχιτεκτονική, έως και σχεδιασμό ενδυμάτων, συγγραφή γραφή κ.α.
Πληθοπορισμός σχετικά με τη συλλογή δεδομένων για τη γλώσσα (Crowdsourcing language-related data collection)
Η έννοια του πληθοπορισμού έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για τη συλλογή δεδομένων σχετικά με τη γλώσσα. Για εργασίες δημιουργίας λεξικού, χρησιμοποιήθηκε πάνω από εκατό χρόνια πριν, από τους συντάκτες του αγγλικού λεξικού Oxford English Dictionary, χρησιμοποιώντας χαρτί και τα ταχυδρομικά τέλη. Πολύ αργότερα, ένα κάλεσμα για τη συλλογή παραδειγμάτων παροιμιών σε ένα συγκεκριμένο θέμα (θρησκευτικό πλουραλισμό) τυπώθηκε σε ένα περιοδικό. Σήμερα, ο πληθοπορισμός έχει την εγγενή σύνδεση του με ζητήματα διαδικτύου (web-based) και συνεπώς η συλλογή των δεδομένων διεξάγεται στο διαδίκτυο με μεθόδους συμμετοχής του πλήθους. Επί του παρόντος, υπάρχει μια σειρά από εγχειρήματα δημιουργίας λεξικών που διεξάγονται στο διαδίκτυο, ιδιαίτερα για τις γλώσσες που δεν είναι ιδιαίτερα ακαδημαϊκά τεκμηριωμένες, όπως για την Oromo language. Ειδικά προγράμματα λογισμικού έχουν μάλιστα αναπτυχθεί για λεξικά που δημιουργούνται με πληθοπορισμό, όπως το WeSay. Μια ελαφρώς διαφορετική μορφή του πληθοπορισμού για τα δεδομένα γλώσσας υπήρξε η ηλεκτρονική δημιουργία της επιστημονικής και μαθηματικής ορολογίας για την αμερικανική νοηματική γλώσσα (American Sign Language). Παροιμία συλλογή επίσης υλοποιείται μέσω πληθοπορισμού στο διαδίκτυο για την γλώσσα (Pashto language) του Αφγανιστάν και Πακιστάν. Ο πληθοπορισμός έχει χρησιμοποιηθεί εκτεταμένα για να συλλέγουν υψηλής ποιότητας δεδομένα για τη δημιουργία αυτόματων συστημάτων στην επεξεργασία φυσικής γλώσσας (π.χ. named entity recognition, entity linking).
Διερεύνηση από το πλήθος (Crowdsearching)
Η νεοφυής επιχείρηση crowdfynd, με έδρα το Σικάγο, χρησιμοποιεί μια έκδοση του πληθοπορισμού που μπορεί καλύτερα να ονομαστεί ως διερεύνηση από το πλήθος (crowdsearching), η οποία δεν περιλαμβάνει υποχρέωση πληρωμής για τη συμμετοχή του πλήθους στην αναζήτηση. Η πλατφόρμα της επιχείρησης, μέσω της αναγνώρισης γεωγραφικής θέσης, χτίζει μια εικονική αναζήτηση σε smartphone και χρήστες του διαδικτύου, με σκοπό την αναζήτηση ενός χαμένου αντικειμένου, κατοικίδιου ζώου ή προσώπου, καθώς και την επιστροφή ενός στοιχείου που εντοπίστηκε, κατοικίδιων ζώων ή περιουσιακού στοιχείου.
Χρηματοδότηση από το πλήθος (Crowdfunding)
Η χρηματοδότηση από το πλήθος είναι μια διαδικασία για τη χρηματοδότηση έργων και εγχειρημάτων, μέσα από ένα πλήθος μεμονωμένων ατόμων που συνεισφέρουν ένα μικρό ποσό, προκειμένου να επιτευχθεί ένας συγκεκριμένος οικονομικός στόχος. Η διαδικασία επιτελείται συνήθως μέσω του Διαδικτύου. Υπάρχουν δύο βασικά μοντέλα χρηματοδότησης από το πλήθος. Το πιο διαδεδομένο μοντέλο είναι αυτό που βασίζεται στις ανταμοιβές (reward-based). Σε αυτήν την περίπτωση, οι συμμετέχοντες μπορούν να προ-αγοράσουν τα προϊόντα, να αγοράσουν εμπειρίες ή απλά να δωρίσουν. Ενώ η χρηματοδότηση αυτή μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να βοηθήσει τις δραστηριότητες μιας επιχείρησης, οι χρηματοδότες δεν επιτρέπεται να επενδύουν και να γίνουν μέτοχοι μέσω του μοντέλου που βασίζεται σε ανταμοιβές.
Τα άτομα, οι επιχειρήσεις, και οι επιχειρηματίες μπορούν να παρουσιάσουν τις επιχειρήσεις και τα εγχειρήματα τους σε ολόκληρο τον κόσμο δημιουργώντας ένα προφίλ, που συνήθως περιλαμβάνει ένα σύντομο βίντεο, εισάγοντας το έργο τους, μια λίστα με τα οφέλη ανά κατηγορία συνδρομής, και αναπαραστάσεις μέσα από εικόνες. Οι χρηματοδότες κάνουν οικονομική συμβολή για πολλούς λόγους:
Ενδεικτικοί δικτυακοί τόποι χρηματοδότησης από το πλήθος: Πληθοπορισμός εν κινήσει (Mobile Crowdsourcing)
Ο πληθοπορισμός εν κινήσει περιλαμβάνει δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα σε επίπεδο smartphones ή πλατφόρμες (mobile platforms) που συχνά χαρακτηρίζονται από τεχνολογίες GPS. Το γεγονός αυτό επιτρέπει συλλογή πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο (real-time data gathering) και αυτό προσφέρει στα εγχειρήματα περισσότερη δημοσιότητα και στο πλήθος μεγαλύτερη πρόσβαση σε αυτά. Παρολαυτά, ο πληθοπορισμός εν κινήσει μπορεί να οδηγήσει σε ζητήματα αστικής ασφάλειας και ιδιωτικότητας. Μερικά παραδείγματα του μοντέλου είναι τα TaskRabbit, Gigwalk και Uber.
Πληθοπορισμός σε θέματα Πολιτικών (Policy Crowdsourcing)
Σήμερα, πραγματοποιείται εκτεταμένη έρευνα που εστιάζει στη χρήση της πληροφορικής με τη μεσολάβηση του πλήθους για τους σκοπούς της πολιτικής, συμπεριλαμβανομένης της αξιοποίησης τέτοιων μεθόδων για Εικονικές Αγορές Εργασίας (Virtual Labor Markets), υπό το πρίσμα της αξιολόγησης πολιτικών. Επιπλέον, το πρώτο συνέδριο που εστιάζει στο θέμα πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, υπό την αιγίδα του Oxford Internet Institute το 2014.
Ένα παράδειγμα της χρήσης του πληθοπορισμού σε θέματα πολιτικής είναι μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε στη Βόρεια Καρολίνα την περιόδο 2003-2005. Ο Steve Wing καθοδήγησε μια μελέτη σχετικά με τις επιπτώσεις στην υγεία από τη δραστηριότητα μιας μονάδας επεξεργασίας χοιρινού ("hog factory"). Αυτός και η ομάδα του αξιοποίησαν αυτόματους αισθητήρες της ποιότητας του αέρα σε 16 κοινότητες για τη μέτρηση της συγκέντρωσης του υδρόθειου και άλλων υποπροϊόντων. Επίσης, σε αυτές τις κοινότητες, οι πολίτες μπορούσαν να μετρήσουν τα δικά τους στατιστικά στοιχεία για την υγεία, τυχόν ασθένεις, αλλαγές στη διάθεση κ.α. Οι κοινότητες υπέβαλαν τα δεδομένα και η κυβέρνηση τα έλαβε υπόψιν της και τροποποίησε αναλόγως τις κατευθυντήριες γραμμές της πολιτικής.
Κυβερνήσεις και Μη Κερδοσκοπική Χρήση
Ο πληθοπορισμός προσφέρει επιπλέον τη δυνατότητα να αποτελέσει ένα μηχανισμό επίλυσης προβλημάτων για κυβερνήσεις και μη κερδοσκοπική χρήση. Η διαφορά σε σχέση με την αξιοποίηση του crowdsourcing για επιχειρηματικούς σκοπούς είναι πως ο αρχικός δημιουργός της διαδικασίας επίλυσης του προβλήματος (κυβέρνηση, μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί) και οι συμμετέχοντες στη διαδικασία (πολίτες), έχουν αμοιβαία και κοινά οφέλη. Για παράδειγμα, ένα έργο πληθοπορισμού για την καταγραφή των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων, βοηθά την κυβέρνηση να εντοπίσει το πρόβλημα άμεσα, με μικρό κόστος και να το λύσει. Κατά συνέπεια, οι πολίτες έχουν συνεισφέρει τη συλλογική εθελοντική εργασία τους και ωφελούνται οι ίδιοι βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής τους, καθώς βοηθούν στην επίλυση του προβλήματος και στην αποφυγή των τροχαίων ατυχημάτων.
Αντίστοιχα, η εθελοντική συνεισφορά και τα εργαλεία του crowdsourcing μπορούν να προσφέρουν άμεσες λύσεις σε περιπτώσεις κρίσεων και φυσικών καταστροφών, σε παγκόσμιο επίπεδο. Στην περίπτωση του σεισμού της Αϊτής στις 12 Ιανουαρίου 2010, τα σωστικά συνεργεία άλλων χωρών, αντιμετώπισαν δύο πρακτικά και κρίσιμα προβλήματα. Αφενός δεν υπήρχε διαθέσιμο σε ψηφιακή μορφή το οδικό δίκτυο της Αϊτής, αφετέρου δεν υπήρχε τρόπος ενημέρωσης των σωστικών συνεργείων και του γενικού πληθυσμού για τις περιοχές με πόσιμο νερό, στέγη, φαγητό. Τη λύση έδωσαν εθελοντές από όλο τον κόσμο, μέσω της κοινότητας του OpenStreetMap.
Γενικότερα, η ανάπτυξη των συνεργατικών υπηρεσιών στο Διαδίκτυο, η κουλτούρα της εθελοντικής συμμετοχής, τα κοινωνικά δίκτυα και τα έργα ανοικτού περιεχομένου και δεδομένων, οδηγούν σε μια νέα συλλογική πραγματικότητα στο Διαδίκτυο. Εθελοντές, αναλαμβάνουν συλλογικά να εκτελέσουν ένα έργο ή να προσφέρουν μια υπηρεσία, μοιράζοντας μεταξύ τους την προσπάθεια και προσφέροντας ελεύθερα τα αποτελέσματά της. Δηλαδή το πλήθος μπορεί να προσφέρει τη συλλογική εμπειρία και ευφυΐα για το κοινό καλό. Αυτή η παγκόσμια δυναμική συμμετοχής και αλληλοβοήθειας, είναι ευκαιρία για να παρακαμφθούν αργοκίνητες και πολύπλοκες γραφειοκρατικές διαδικασίες ή/και να αντιμετωπιστεί η έλλειψη πόρων, ώστε να δοθούν άμεσες λύσεις σε σημαντικά προβλήματα, ενισχύοντας παράλληλα την αλληλεγγύη και την κοινωνική συνοχή.
Άλλα παραδείγματα crowdsourcing στην Ελλάδα είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρηματικότητα Κατηγορία:Επικοινωνία Κατηγορία:Κοινωνική ψυχολογία Κατηγορία:Διαδίκτυο
Δημαρχείο Αθηνών
Το Δημαρχείο Αθηνών είναι νεοκλασικό κτίριο στην Αθήνα το οποίο στεγάζει τις υπηρεσίες του δήμου Αθηναίων. Το κτίριο κατασκευάστηκε την περίοδο 1872-1874 σε σχεδία Παναγιώτη Κάλκου. Το κτίριο ήταν αρχικά διώροφο, όμως την περίοδο 1935-1937 κατασκευάστηκε και τρίτος όροφος.
Ιστορικά στοιχεία
Η απόφαση για κατασκευή του κτιρίου λήφθηκε το 1871, επί δημαρχίας Παναγή Κυριακού. Η κατασκευή του κτιρίου έγινε στο τελευταίο υπόλειμμα του κήπου του λαού. Για την κατασκευή του κτιρίου δόθηκε δάνειο ύψους 130.000 δραχμών από την Τράπεζα της Ελλάδος. Αρχιτέκτονας του κτιρίου ορίστηκε ο Παναγιώτης Κάλκος. Η κατασκευή του κτιρίου άρχισε τον Οκτώβριο του 1872 και ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 1874.
Το κτίριο υπέστη ανακατασκευές το 1901, επί δημαρχίας Σπυρίδωνος Μερκούρη, με επιδιορθώσεις του κτιρίου και προσθήκη διακοσμητικών στοιχείων. Την περίοδο 1935-1937, επί δημαρχίας Κώστα Κοτζιά και Αμβρόσιου Πλυτά προστέθηκε ένας ακόμη όροφος στο κτίριο, ενώ αφαιρέθηκαν τα διακοσμητικά στοιχεία από τις όψεις και προστέθηκαν μαρμάρινες πλάκες στη βάση του κτιρίου.
Το κτίριο κηρύχθηκε ιστορικό διατηρητέο μνημείο το 1989 με το ΦΕΚ 251/Β/12-4-1989 καθώς «είναι σημαντικό κτίριο για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής και αφ' ετέρου αποτελεί σημείο αναφοράς για τη μνήμη των κατοίκων, αφού επί 110 χρόνια συνεχώς υπήρξε το κέντρο ζωής και δραστηριότητας όλου του Αθηναϊκού λαού». Το 1994-1995, βάσει αρχιτεκτονικής μελέτης του Μ. Δανιήλ, επανατοποθετήθηκαν γείσα, πλαίσια, κορνίζες και παραστάδες στον πρώτο όροφο, τα οποία χρονολογούνταν από 19ο αιώνα. Ο δεύτερος όροφος αποφασίστηκε να παραμείνει.
Περιγραφή
Το δημαρχείο είναι κτισμένο σε αυστηρό νεοκλασικό ρυθμό, εμπνευσμένο από τα Παλαιά Ανάκτορα (σημερινή Βουλή) και τη Βαρβάκειο Σχολή. Το κτίριο αρχικά ήταν διώροφο κεραμόσκεπο, όμως στη συνέχεια προστέθηκε και τρίτος όροφος. Το κτίριο διαμορφώνεται συμμετρικά. Η είσοδος γίνεται μέσω μαρμάρινου πρόπυλου δωρικού ρυθμού και μαρμάρινη κορνίζα. Οι εξωτερικές επιφάνειες του ισογείου είναι επενδυμένες με μαρμάρινες πλάκες και στα ανοίγματα υπάρχουν διακοσμητικές σιδεριές. Οι όροφοι χωρίζονται με γείσο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας Κατηγορία:Δήμος Αθηναίων Αθηνα
Αυστριακή Αυτοκρατορία
Το Βασίλειο της Ουγγαρίας - ως Regnum Independens - διοικείτο από δικούς του θεσμούς χωριστά από την υπόλοιπη αυτοκρατορία. Μετά την ήττα της Αυστρίας στον Αυστροπρωσικό Πόλεμο του 1866 υιοθετήθηκε ο Αυστροουγγρικός Συμβιβασμός του 1867, πουένωσε το Βασίλειο της Ουγγαρίας με την Αυτοκρατορία της Αυστρίας για να σχηματίσουν την Αυστροουγγαρία.
Δημιουργία
Οι αλλαγές που διαμόρφωσαν τη φύση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έλαβαν χώρα κατά τις διασκέψεις στο Ράστατ (1797–1799) και στο Ρέγκενσμπουργκ (1801–1803). Στις 24 Μαρτίου 1803 διακηρύχθηκε η Αυτοκρατορική Αναστολή (Reichsdeputationshauptschluss), που μείωσε δραματικά τον αριθμό των εκκλησιαστικών κρατών της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από 81 σε μόνο 3 και των ελεύθερων αυτοκρατορικών πόλεων από 51 σε 6. Αυτό το μέτρο απέβλεπε στην αντικατάσταση του παλιού συντάγματος της Αυτοκρατορίας, αλλά η ουσιαστική συνέπειά του ήταν το τέλος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Λαμβάνοντας υπ' όψη του αυτή τη σημαντική αλλαγή ο Φραγκίσκος Β΄ δημιούργησε τον τίτλο του Αυτοκράτορα της Αυστρίας, για τον ίδιο και τους διαδόχους του.
Το 1804 ο Άγιος Ρωμαίος αυτοκράτορας Φραγκίσκος Β΄, που ήταν επίσης κυβερνήτης των εδαφών της Μοναρχίας των Αψβούργων, ίδρυσε την Αυτοκρατορία της Αυστρίας, στην οποία περιλαμβάνονταν όλα τα εδάφη του. Με αυτόν τον τρόπο δημιούργησε μια επίσημη δομή-ομπρέλα για τη Μοναρχία των Αψβούργων, που είχε λειτουργήσει ως σύνθετη μοναρχία για περίπου τριακόσια χρόνια. Το έκανε επειδή προέβλεπε είτε το τέλος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, είτε την ενδεχόμενη ανάρρηση ως Αυτοκράτορά της του Ναπολέοντα, που είχε νωρίτερα εκείνο το έτος υιοθετήσει τον τίτλο του Αυτοκράτορα των Γάλλων. Ο Φραγκίσκος Β΄ τελικά εγκατέλειψε τον τίτλο του Γερμανού-Ρωμαίου Αυτοκράτορα αργότερα το 1806. Για να προστατεύσει το αυτοκρατορικό καθεστώς της δυναστείας του υιοθέτησε τον επιπλέον κληρονομικό τίτλο του Αυτοκράτορα της Αυστρίας. Εκτός από τη συμπερίληψή τους σε ένα νέο «Kaiserthum» οι λειτουργίες της δομής-ομπρέλας και το καθεστώς των συνιστωσών εδαφών της στην αρχή παρέμειναν σχεδόν ίδιες όπως ήταν υπό τη σύνθετη μοναρχία που υπήρχε πριν από το 1804.
Αυτό αποδείχθηκε ιδιαίτερα από το καθεστώς του Βασιλείου της Ουγγαρίας, μιας χώρας που δεν ανήκε ποτέ στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και που πάντα θεωρείτο ξεχωριστό βασίλειο - μια κατάσταση που επιβεβαιώθηκε από το άρθρο Χ, που προστέθηκε στο σύνταγμα της Ουγγαρίας το 1790, κατά τη φάση της σύνθετης μοναρχίας και περιέγραφε το κράτος ως Regnum Independens. Οι υποθέσεις της Ουγγαρίας παρέμειναν υπό τη διαχείριση των θεσμών της (Βασιλιά και Δίαιτα) όπως είχαν προηγουμένως. Έτσι κανένας αυτοκρατορικός θεσμός δεν εμπλεκόταν στη διακυβέρνησή του.
Η πτώση και Διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επιταχύνθηκε από τη Γαλλική παρέμβαση τον Σεπτέμβριο του 1805. Στις 20 Οκτωβρίου 1805 ένας Αυστριακός στρατός υπό τον Στρατηγό Καρλ Μακ φον Λάιμπεριχ ηττήθηκε από τον Γαλλικό στρατό κοντά στην πόλη της Ουλμ. Η γαλλική νίκη κατέληξε στην αιχμαλωσία 20.000 Αυστριακών στρατιωτών και πολλών κανονιών. Ο στρατός του Ναπολέοντα πέτυχε άλλη μία νίκη στο Άουστερλιτς στις 2 Δεκεμβρίου 1805. Υπό το φως αυτών των γεγονότων ο Φραγκίσκος αναγκάσθηκε να διαπραγματευθεί με τους Γάλλους από τις 4 ως τις 6 Δεκεμβρίου 1805. Αυτές οι διαπραγματεύσεις κατέληξαν σε ανακωχή στις 6 Δεκεμβρίου 1805.
Οι γαλλικές νίκες ενθάρρυναν τους ηγεμόνες ορισμένων αυτοκρατορικών χωρών να συμμαχήσουν με τους Γάλλους και να διεκδικήσουν και την τυπική ανεξαρτησία τους από την Αυτοκρατορία. Στις 10 Δεκεμβρίου 1805 ο πρίγκιπας-εκλέκτορας και Δούκας της Βαυαρίας Μαξιμιλιανός Δ΄ Ιωσήφ ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά και τον ακολούθησε ο Δούκας της Βυρτεμβέργης Φρειδερίκος Γ΄ στις 11 Δεκεμβρίου στις 12 Δεκεμβρίου. Ο Κάρολος Φρειδερίκος Μαργράβος της Βάδης πήρε τον τίτλο του Μεγάλου Δούκα. Επιπλέον αυτές τις χώρες υπέγραψαν σύμφωνα με τη Γαλλία και έγιναν σύμμαχοί της. Η Συνθήκη του Πρεσβούργου (σήμερα Μπρατισλάβα) μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας, στις 26 Δεκεμβρίου, διεύρυνε τα εδάφη των Γερμανών συμμάχων του Ναπολέοντα σε βάρος της ηττημένης Αυστρίας.
Ο Φραγκίσκος Β΄ συμφώνησε με την ταπεινωτική Συνθήκη του Πρεσβούργου (26 Δεκεμβρίου 1805), που στην πράξη σήμαινε τη διάλυση της μακροχρόνιας Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την αναδιοργάνωση, με τη σφραγίδα του Ναπολέοντα, των γερμανικών χωρών που χάθηκαν στην πορεία σε μια πρόδρομη κατάσταση της μέλλουσας σύγχρονης Γερμανίας, καθώς οι κτήσεις αυτές ανήκαν ονομαστικά στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στα σημερινά όρια της Γερμανίας, καθώς και άλλα μέτρα που εξασθένησαν την Αυστρία και τους Αψβούργους με άλλους τρόπους. Ορισμένες Αυστριακές κτήσεις στη Γερμανία παραχωρήθηκαν στους Γάλλους συμμάχους - τον Βασιλιά της Βαυαρίας, τον Βασιλιά της Βυρτεμβέργης και τον Μεγάλο Δούκα της Βάδης. Οι αυστριακές αξιώσεις για αυτά τα γερμανικά κράτη απορρίφθηκαν χωρίς εξαίρεση.
Στις 12 Ιουλίου 1806 ιδρύθηκε η Συνομοσπονδία του Ρήνου περιλαμβάνοντας 16 ηγεμόνες και χώρες. Αυτή η συνομοσπονδία, υπό γαλλική επιρροή, έθεσε τέλος στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Στις 6 Αυγούστου 1806 ακόμη και ο Φραγκίσκος αναγνώρισε τη νέα τάξη πραγμάτων και διακήρυξε τη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, καθώς δεν ήθελε να τον διαδεχθεί ο Ναπολέων. Αυτή η ενέργεια δεν αναγνωρίστηκε από τον Γεώργιο Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, που ήταν επίσης Εκλέκτορας του Ανόβερου και είχε επίσης χάσει τα γερμανικά εδάφη του γύρω από το Ανόβερο από τον Ναπολέοντα. Οι αξιώσεις του διευθετήθηκαν αργότερα με τη δημιουργία του Βασιλείου του Ανόβερου, με βασιλείς τους Γεώργιο Δ΄ και Γουλιέλμο Δ'. Η διαδοχή μπορούσε να είναι μόνο από άρρενα, οπότε με την άνοδο της Βασίλισσας Βικτώριας στον βρετανικό θρόνο ο θείος της Ερνέστος Αύγουστος έγινε Βασιλιάς του Ανόβερου, τερματίζοντας έτσι την προσωπική ένωση με τη Μεγάλη Βρετανία που χρονολογείτο από το 1714.
Η Εποχή του Μέτερνιχ
Ο Κλέμενς φον Μέττερνιχ έγινε Υπουργός Εξωτερικών το 1809. Κατείχε επίσης τη θέση του Καγκελαρίου του Κράτους (Πρωθυπουργού) από το 1821 έως το 1848, υπό τον Φραγκίσκο Β΄ και τον γιο του Φερδινάνδο Α΄. Η περίοδος 1815-1848 αναφέρεται επίσης ως "Εποχή του Μέτερνιχ". Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Μέτερνιχ έλεγχε την εξωτερική πολιτική της Μοναρχίας των Αψβούργων. Είχε επίσης μεγάλη επιρροή στην ευρωπαϊκή πολιτική. Ηταν γνωστός για τις έντονα συντηρητικές του απόψεις και προσεγγίσεις στην πολιτική. Οι πολιτικές του Μέτερνιχ ήταν ενάντια στην επανάσταση και τον φιλελευθερισμό. Κατά τη γνώμη του ο φιλελευθερισμός ήταν μια μορφή νομιμοποιημένης επανάστασης. Ο Μέτερνιχ πίστευε ότι η απόλυτη μοναρχία ήταν το μόνο σωστό σύστημα διακυβέρνησης. Αυτή η αντίληψη επηρέασε την αντεπαναστατική πολιτική του να διασφαλίσει τη συνέχιση της Μοναρχίας των Αψβούργων στην Ευρώπη. Ο Μέτερνιχ ήταν επαγγελματίας της διπλωματίας ισορροπίας των δυνάμεων. Η εξωτερική του πολιτική είχε ως στόχο να διατηρήσει τη διεθνή πολιτική ισορροπία για να διατηρήσει την ισχύ και την επιρροή των Αψβούργων στις διεθνείς υποθέσεις. Μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους ο Μέτερνιχ ήταν ο αρχιτέκτονας του Συνεδρίου της Βιέννης το 1815. Η Αυστριακή Αυτοκρατορία ήταν Η κύρια επωφεληθείσα από το Συνέδριο της Βιέννης και σχημάτισε την Τετραπλή Συμμαχία με τη Βρετανία, την Πρωσία και τη Ρωσία. Η Αυστριακή Αυτοκρατορία απέκτησε επίσης νέα εδάφη από το Συνέδριο της Βιέννης και η επιρροή της επεκτάθηκε στα βόρεια μέσω της Γερμανικής Συνομοσπονδίας και επίσης στην Ιταλία. Μετά το Συνέδριο της Βιέννης το 1815 η Αυστρία έγινε το ηγετικό μέλος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Μετά το Συνέδριο οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις συμφώνησαν να συναντώνται και να συζητήσουν λύσεις σε περίπτωση μελλοντικών διαφωνιών ή επαναστάσεων. Λόγω του κύριου ρόλου του Μέτερνιχ στην αρχιτεκτονική του Συνεδρίου, αυτές οι συναντήσεις αναφέρονταν επίσης ως "συνέδριο ή σύστημα Μέτερνιχ". Υπό τον Μέτερνιχ ως υπουργό Εξωτερικών της Αυστρίας, νέα συνέδρια συγκλήθηκαν για την επίλυση των ευρωπαϊκών εξωτερικών υποθέσεων. Τέτοια ήταν τα Συνέδρια της Αιξ-λα-Σαπέλ (Άαχεν - 1818), του Kάρλσμπαντ (1819), του Τρόπαου (1820), του Λάιμπαχ (1821) και της Βερόνας (1822). Τα συνέδρια του Μέτερνιχ είχαν ως στόχο τη διατήρηση της πολιτικής ισορροπίας μεταξύ των ευρωπαϊκών δυνάμεων και την αποτροπή επαναστατικών προσπαθειών. Οι συναντήσεις αυτές είχαν επίσης ως στόχο την επίλυση εξωτερικών ζητημάτων και διαφορών χωρίς να καταφεύγουν στη βία. Μέσω αυτών των συναντήσεων και δημιουργώντας συμμαχίες της Αυστριακής Αυτοκρατορίας με άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις των οποίων οι μονάρχες είχαν παρόμοιο συμφέρον να διατηρήσουν τη συντηρητική πολιτική κατεύθυνση, ο Μέτερνιχ κατάφερε να καθιερώσει την επιρροή της Αυστριακής Αυτοκρατορίας στην ευρωπαϊκή πολιτική. Επίσης, επειδή ο Μέτερνιχ χρησιμοποίησε τον φόβο των επαναστάσεων μεταξύ των ευρωπαϊκών δυνάμεων, που και αυτές συμμεριζόταν επίσης, μπόρεσε να εδραιώσει την ασφάλεια και την επικράτηση των Αψβούργων στην Ευρώπη.
Υπό τον Μέτερνιχ οι εθνικές εξεγέρσεις στην αυστριακή βόρεια Ιταλία και στα γερμανικά κράτη καταπνίγηκαν βίαια. Στη χώρα του ακολούθησε παρόμοια πολιτική για την καταστολή επαναστατικών και φιλελεύθερων ιδεών. Χρησιμοποίησε τα Διατάγματα του Κάρλσμπαντ του 1819, που καθιέρωσαν αυστηρή λογοκρισία στην εκπαίδευση, τον τύπο και τον λόγο για να καταστείλουν επαναστατικές και φιλελεύθερες ιδέες. Ο Μέτερνιχ χρησιμοποίησε επίσης ένα ευρύ φάσμα κατασκοπευτικών δικτύων για να καταπνίξει τις αναταραχές.
Ο Μέτερνιχ λειτούργησε πολύ ελεύθερα σε σχέση με την εξωτερική πολιτική υπό τη βασιλεία του Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Β΄. Ο Φραγκίσκος πέθανε το 1835. Αυτό το έτος σηματοδοτεί την παρακμή της επιρροής του Μέτερνιχ στην Αυστριακή Αυτοκρατορία. Ο κληρονόμος του Φραγκίσκου ήταν ο γιος του Φερδινάνδος Α΄ που έπασχε από διανοητική αναπηρία. Η ενθρόνιση του Φερδινάνδου διατήρησε τη δυναστική διαδοχή των Αψβούργων, αλλά δεν ήταν ικανός να κυβερνήσει. Η ηγεσία της Αυστριακής Αυτοκρατορίας μεταφέρθηκε σε ένα κρατικό συμβούλιο αποτελούμενο από τον Μέττερνιχ, τον αδελφό του Φραγκίσκου Β΄, Αρχιδούκα Λουδοβίκο και τον κόμη Φραντς Αντον Κόλοβρατ, που αργότερα έγινε ο πρώτος Υπουργός-Πρόεδρος (Πρωθυπουργός) της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Οι φιλελεύθερες Επαναστάσεις του 1848 στην Αυστριακή Αυτοκρατορία ανάγκασαν τον Μέτερνιχ να παραιτηθεί. Ο Μέτερνιχ μνημονεύεται για την επιτυχία του στη διατήρηση του status quo και την επιρροή των Αψβούργων στις διεθνείς υποθέσεις. Κανένας υπουργός Εξωτερικών των Αψβούργων μετά τον Μέτερνιχ δεν κατείχε παρόμοια θέση εντός της αυτοκρατορίας για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα ούτε είχε τόσο μεγάλη επιρροή στις ευρωπαϊκές εξωτερικές υποθέσεις.
Οι ιστορικοί συχνά αναφέρουν την εποχή του Μέτερνιχ ως μια περίοδο σταθερότητας: η Αυστριακή Αυτοκρατορία δεν διεξήγαγε πολέμους ούτε υπέστη ριζικές εσωτερικές μεταρρυθμίσεις. Ωστόσο θεωρήθηκε επίσης ως περίοδος οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας στην Αυστριακή Αυτοκρατορία. Ο πληθυσμός της Αυστρίας αυξήθηκε στα 37,5 εκατομμύρια το 1843. Επίσης σημειώθηκε αστική επέκταση και ο πληθυσμός της Βιέννης έφτασε τις 400.000. Κατά την εποχή του Μέτερνιχ η Αυστριακή Αυτοκρατορία διατηρούσε επίσης μια σταθερή οικονομία και έφτασε σε σχεδόν ισορροπημένο προϋπολογισμό, παρά το γεγονός ότι είχε μεγάλο έλλειμμα μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους.
Tα χρόνια του Μπαχ
Μετά τον θάνατο του Πρίγκιπα Φέλιξ του Σβάρτσενμπεργκ το 1852 ο υπουργός Εσωτερικών Βαρόνος Αλέξανδρος φον Μπαχ υπαγόρευσε σε μεγάλο βαθμό την πολιτική στην Αυστρία και την Ουγγαρία. Ο Μπαχ έκανε συγκεντρωτική τη διοικητική εξουσία για την Αυστριακή Αυτοκρατορία, αλλά υποστήριξε επίσης αντιδραστικές πολιτικές, που περιόρισαν την ελευθερία του Τύπου και σταμάτησαν τις δημόσιες δίκες. Αργότερα εκπροσώπησε την Κληρικοαπολυταρχική ( Klerikalabsolutist) τάση, που κορυφώθηκε με τον συμβιβασμό του Αυγούστου 1855, που έδωσε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τον έλεγχο της εκπαίδευσης και της οικογενειακής ζωής. Αυτή η περίοδος στην ιστορία της Αυστριακής Αυτοκρατορίας θα γίνει γνωστή ως η εποχή του νεοαπολυταρχισμού, ή της απολυταρχίας του Μπαχ.
Οι πυλώνες του λεγόμενου συστήματος Μπαχ (Bachsches System) ήταν, σύμφωνα με τα λόγια του Αντολφ Φίσχοφ, τέσσερις «στρατοί»: ένας όρθιος στρατός στρατιωτών, ένας καθιστός στρατός αξιωματούχων, ένας γονατιστός στρατός ιερέων και ένας στρατός ύπουλων κολάκων. Οι φυλακές ήταν γεμάτες πολιτικούς κρατούμενους, όπως ο Τσέχος εθνικιστής δημοσιογράφος και συγγραφέας Κάρελ Χάβλιτσεκ Μπόροβσκι, που εξορίστηκε βίαια (1851-1855) στο Μπρεσσανόνε. Αυτή η εξορία υπονόμευσε την υγεία του και πέθανε μετά από 5 χρόνια, σε ηλικία 35 ετών. Αυτή η υπόθεση δυσφήμησε τον Μπαχ μεταξύ των Τσέχων και στη συνέχεια οδήγησε στην ενίσχυση του Τσεχικού εθνικού κινήματος.
Ωστόσο οι χαλαρές ιδεολογικές απόψεις του Μπαχ (εκτός από τον νεοαπολυταρχισμό) οδήγησαν τη δεκαετία του 1850 σε μεγάλη άνοδο της οικονομικής ελευθερίας. Οι εσωτερικοί δασμοί καταργήθηκαν και οι αγρότες απελευθερώθηκαν από τις φεουδαρχικές τους υποχρεώσεις.
Με την ιδιότητα της αρχηγού της Γερμανικής Συνομοσπονδίας η Αυστρία συμμετείχε με εθελοντές στον Πρώτο Πόλεμο του Σλέσβιχ (1848-1850).
Μετά το 1859
Το Σύνταγμα του 1861 δημιούργησε μια Βουλή των Κυρίων (Herrenhaus) και μια Βουλή των Αντιπροσώπων (Abgeordnetenhaus). Αλλά οι περισσότερες εθνικότητες της μοναρχίας παρέμειναν δυσαρεστημένες.
Μετά τον δεύτερο πόλεμο με τη Δανία το 1864 το Χόλσταϊν πέρασε υπό αυστριακή και το Σλέσβιχ και το Λάουενμπουργκ υπό πρωσική διοίκηση. Αλλά οι εσωτερικές δυσκολίες συνεχίστηκαν. Δίαιτες αντικατέστησαν το κοινοβούλιο σε 17 επαρχίες, οι Ούγγροι πίεζαν για αυτονομία και η Βενετία προσέβλεπε στην ενοποιημένη πλέον Ιταλία.
Μετά την ήττα της Αυστρίας στον Αυστροπρωσικό Πόλεμο του 1866 και τη διάλυση της Γερμανικής Συνομοσπονδίας υιοθετήθηκε ο Αυστροουγγρικός Συμβιβασμός του 1867. Με αυτόν το Βασίλειο της Ουγγαρίας και η Αυτοκρατορία της Αυστρίας ως δύο ξεχωριστές οντότητες ενώθηκαν σε ίση βάση για να σχηματίσουν τη Δυαδική Μοναρχία της Αυστροουγγαρίας.
Η συχνή συντομογραφία K.u.K (Kaiserliche und Königliche, "Αυτοκρατορική και Βασιλική") δεν αναφέρεται σε αυτή τη δυαδική μοναρχία αλλά προήλθε το 1745, όταν το "βασιλικό" μέρος αναφερόταν στο Αποστολικό Βασίλειο της Ουγγαρίας.
Εξωτερική πολιτική
Η απροθυμία της Αυστρίας να ενταχθεί στον Τρίτο Συνασπισμό ξεπεράστηκε από τις βρετανικές επιχορηγήσεις, αλλά οι Αυστριακοί αποσύρθηκαν ξανά από τον πόλεμο μετά από μια αποφασιστική ήττα στη μάχη του Άουστερλιτς. Παρόλο που ο αυστριακός προϋπολογισμός υπέφερε από τις πολεμικές δαπάνες και η διεθνής του θέση υπονομεύτηκε σημαντικά, η ταπεινωτική Συνθήκη του Πρεσβούργου παρείχε αρκετό χρόνο για την ενίσχυση του στρατού και της οικονομίας. Επιπλέον οι φιλόδοξοι Αρχιδούκας Κάρολος και Γιόχαν Φίλιπ φον Στάντιον δεν εγκατέλειψαν ποτέ τον στόχο του περαιτέρω πολέμου με τη Γαλλία. Ο Κάρολος Λουδοβίκος της Αυστρίας-Τέσεν υπηρέτησε ως επικεφαλής του Πολεμικού Συμβουλίου και αρχηγός του Αυστριακού στρατού. Ενισχυμένος με διευρυμένες εξουσίες αναμόρφωσε τον Αυστριακό στρατό για να προετοιμασθεί για νέο πόλεμο. Ο Γιόχαν Φίλιπ φον Στάντιον, Υπουργός Εξωτερικών, μισούσε προσωπικά τον Ναπολέοντα λόγω της κατάσχεσης από αυτόν της περιουσίας του στη Γαλλία. Επιπλέον η τρίτη σύζυγος του Φραγκίσκου Β΄, Μαρία Λουδοβίκη της Αυστρίας-Έστε, συμφώνησε με τις προσπάθειες του Στάντιον να ξεκινήσει ένα νέο πόλεμο. Ο Μέττερνιχ, που βρισκόταν στο Παρίσι, ζήτησε προσεκτική προέλαση σε περίπτωση του πολέμου εναντίον της Γαλλίας. Η ήττα του γαλλικού στρατού στη Μάχη του Μπαϊλέν στην Ισπανία στις 27 Ιουλίου 1808 πυροδότησε τον πόλεμο. Στις 9 Απριλίου 1809 μια αυστριακή δύναμη 170.000 ανδρών επιτέθηκε στη Βαυαρία.
Παρά τις στρατιωτικές ήττες - ιδιαίτερα στις μάχες του Μαρένγκο, του Ουλμ, του Άουστερλιτς και του Βάγκραμ - και κατά συνέπεια τις εδαφικές απώλειες κατά τους Επαναστατικούς και Ναπολεόντειους Πολέμους (με τις συνθήκες του Κάμπο Φόρμιο το 1797, της Λουνεβίλ το 1801, του Πρεσβούργου το 1806 και του Σένμπρουν το 1809), η Αυστρία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή του Ναπολέοντα με τις εκστρατείες του 1813-14. Συμμετείχε σε μια δεύτερη εισβολή στη Γαλλία το 1815 και έβαλε τέλος στο καθεστώς του Μυρά στη νότια Ιταλία.
Αμβρακία Αιτωλοακαρνανίας
Η Αμβρακία ή Αμβρακιά είναι ορεινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή του Θέρμου σε υψόμετρο 720 μέτρα
Γεωγραφία
Η Αμβρακία βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Παναιτωλικό, δυτικά του χείμαρρου Γιδομανδρίτη που καταλήγει στον Εύηνο ποταμό. Απέχει 19 χλμ. ΒΔ.-Β. από το Θέρμο και 49 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Αγρίνιο.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1835 στο ΦΕΚ 19Α-07/12/1835 όταν ορίστηκε έδρα του τότε δήμου Αμβρακίας. Το 1845 σταμάτησε να είναι η έδρα του δήμου από τον οποίο αποσπάσθηκε το 1912 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αμβρακίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική Κοινότητα Αμβρακίας που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 248 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 9,757 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Αυστριακή Αυτοκρατορία
Εξωτερική πολιτική
Κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο η Αυστρία διατήρησε μια πολιτική εχθρικής ουδετερότητας απέναντι στη Ρωσία και, ενώ δεν συμμετείχε στον πόλεμο, υποστήριξε τον Αγγλογαλλικό συνασπισμό. Εχοντας εγκαταλείψει τη συμμαχία της με τη Ρωσία, η Αυστρία απομονώθηκε διπλωματικά μετά τον πόλεμο, γεγονός που συνέβαλε στη μη επέμβαση της Ρωσίας στον Γαλλοαυστριακό Πόλεμο του 1859, που σήμανε το τέλος της αυστριακής επιρροής στην Ιταλία, και στον Αυστροπρωσικό Πόλεμο του 1866, με την απώλεια της επιρροής του στα περισσότερα γερμανόφωνα εδάφη.
Συστατικές χώρες
Οι Χώρες του Στέμματος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας μετά το Συνέδριο της Βιέννης του 1815, συμπεριλαμβανομένων των αναδιοργανώσεων της τοπικής αυτοδιοίκησης από τις Επαναστάσεις του 1848 ως το Σύνταγμα του Οκτωβρίου 1860: Οι παλιές κτήσεις των Αψβούργων στην Έξω Αυστρίας (στη σημερινή Γαλλία, Γερμανία και Ελβετία) είχαν ήδη χαθεί με την Ειρήνη του Πρεσβούργου το 1805. Από το 1850 τα Βασίλεια της Κροατίας και της Σλαβονίας και τα Στρατιωτικά Σύνορα αποτελούσαν μια ενιαία χώρα με ενιαία επαρχιακή και στρατιωτική διοίκηση και εκπροσώπηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώην αυτοκρατορίες της Ευρώπης
ΤΟΠ 09
Το ΤΟΠ 09 (τσεχ. TOP 09) είναι τσεχικό συντηρητικό, κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα. Το όνομά του αποτελεί συντόμευση του Tradice Odpovědnost Prosperita 09, που σημαίνει «Παράδοση Υπευθυνότητα Ευημερία 09». Αρχηγός του κόμματος είναι η Μαρκέτα Πεκάροβα Αντάμοβα, ενώ το κόμμα υποστηρίζει την ελεύθερη αγορά και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το κόμμα κατέχει 7 από τις συνολικά 200 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων της Τσεχικής Δημοκρατίας.