cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρίση του Σουέζ
Διεθνής αντίδραση
thumb|thumbtime=1:14|Παγκόσμιες ειδήσεις από τις 4 Δεκεμβρίου σχετικά με τη συνάντηση του Γ.Γ των Ηνωμένων Εθνών [[Νταγκ Χαμαρσκιόλντ με τον Νάσερ.]] Η έκτακτη ειδική σύνοδος συγκλήθηκε την 1η Νοεμβρίου. Την ίδια μέρα ο Νάσερ ζήτησε διπλωματική βοήθεια από τις ΗΠΑ, χωρίς να ζητήσει το ίδιο από τη Σοβιετική Ένωση. Στην αρχή ήταν δύσπιστος για την αποτελεσματικότητα των διπλωματικών προσπαθειών των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, αλλά αργότερα έδωσε πλήρη εύσημα στον ρόλο του Αϊζενχάουερ στη διακοπή του πολέμου.
Τα ξημερώματα της 2ας Νοεμβρίου, η Γενική Συνέλευση ενέκρινε την πρόταση των Ηνωμένων Πολιτειών για το ψήφισμα 997. Η ψήφος ήταν 64 υπέρ και 5 κατά (Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Βρετανία, Γαλλία και Ισραήλ) με 6 αποχές. Ζήτησε άμεση κατάπαυση του πυρός, απόσυρση όλων των δυνάμεων πίσω από τις γραμμές ανακωχής, εμπάργκο όπλων και το άνοιγμα εκ νέου της διώρυγας του Σουέζ, η οποία ήταν πλέον αποκλεισμένη. Ζητήθηκε από τον Γενικό Γραμματέα να επιβλέψει και να αναφέρει αμέσως τη συμμόρφωση τόσο στο Συμβούλιο Ασφαλείας όσο και στη Γενική Συνέλευση, για περαιτέρω δράση όπως κρίνεται σκόπιμο σύμφωνα με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Τις επόμενες μέρες, η έκτακτη ειδική σύνοδος ενέκρινε συνεπώς μια σειρά εξουσιοδοτητικών ψηφισμάτων, τα οποία καθιέρωσαν την πρώτη Δύναμη Έκτακτης Ανάγκης των Ηνωμένων Εθνών (UNEF), στις 7 Νοεμβρίου με το ψήφισμα 1001. Αυτή η πρόταση της δύναμης έκτακτης ανάγκης και η συνακόλουθη κατάπαυση του πυρός κατέστη δυνατή κυρίως μέσω των προσπαθειών του Λέστερ Πίρσον, του Υπουργού Εξωτερικών Υποθέσεων του Καναδά και του Νταγκ Χαμαρσκιόλντ, του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Αιγύπτου Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία του Ισραήλ Κατηγορία:Γεωπολιτική Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Βρετανική Αυτοκρατορία
Μπραντ Σμιθ (ποδοσφαιριστής)
Ο Μπράντλεϊ Σον Σμιθ (αγγ. Bradley Shaun Smith, γεννημένος στις 9 Απριλίου 1994) είναι Αυστραλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αριστερός μπακ ή αριστερός winger στη ΑΦΚ Μπόρνμουθ.
Αρχή
Γεννήθηκε στο Πένριθ της Αυστραλίας και μετακόμισε στην Αγγλία σε ηλικία 14 ετών. Ενώ αγωνιζόταν για τη σχολική ομάδα, ο Σμιθ εντάχθηκε στο δυναμικό της Ακαδημίας της Λίβερπουλ ΦΚ.
Λίβερπουλ
Μια εβδομάδα πριν το ντεμπούτο του, ο Σμιθ προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα μαζί με τον συμπαίκτη του Τζόρταν Ρόσσιτερ. Στις 26 Δεκεμβρίου 2013, ο Σμιθ βρισκόταν στον πάγκο της Λίβερπουλ στον αγώνα με τη Μάντσεστερ Σίτι (1-2). Τρεις μέρες αργότερα, έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα μπαίνοντας ως αλλαγή στο 59ο λεπτό, στη θέση του Άλλεν στον αγώνα με την Τσέλσι ΦΚ στο Stamford Bridge. Αγωνίστηκε ως αριστερός winger, αλλά δεν έκανε διαφορά, καθώς η Λίβερπουλ ηττήθηκε με σκορ 2-1.
Δανεικός στη Σουίντον Τάουν
Στις 7 Αυγούστου 2014, ο Σμιθ δόθηκε δανεικός στη Σουίντον Τάουν για μια χρονιά. Έκανε το ντεμπούτο του δύο μέρες αργότερα, παίζοντας 90 λεπτά στον αγώνα με τη Σκάνθορπ Γιουνάιτεντ, ο οποίος έληξε με σκορ 3-1 υπέρ της Σουίντον. Λόγω διαφωνίας με τη Λίβερπουλ, ο Σμιθ ανακλήθηκε στις 20 Οκτωβρίου, έχοντας αγωνιστεί σε 10 αγώνες για τη Σουίντον.
Επιστροφή στη Λίβερπουλ
Τον Ιούνιο του 2015, το συμβόλαιο του Σμιθ έληξε και ο ποδοσφαιριστής αρνήθηκε να υπογράψει νέα συμφωνία με τον σύλλογο. Στις 17 Νοεμβρίου 2015, ο Σμιθ υπέγραψε νέα πολυετή συμφωνία με τη Λίβερπουλ, βάζοντας τέλος στις διαφωνίες με τον σύλλογο. Στις 2 Δεκεμβρίου, μπήκε ως αλλαγή στο 77ο λεπτό, στη θέση του Αλμπέρτο Μορένο στον προημιτελικό του Λιγκ Καπ με τη Σαουθάμπτον ΦΚ - έδωσε ασίστ στο τρίτο τέρμα του Ντιβόκ Οριγκί, ενώ ο αγώνας έληξε με σκορ 6-1 υπέρ της Λίβερπουλ.
Διεθνής
Αν και γεννήθηκε στην Αυστραλία, ο Σμιθ μπορούσε να αγωνιστεί και για την εθνική Αγγλίας, λόγω της καταγωγής των γονιών του. Εκπροσώπησε την εθνική Αγγλίας κάτω των 17 στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου για ομάδες κάτω των 17 το 2011 και έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική Αγγλίας κάτω των 20 στα τέλης της χρονιάς 2013-14. Στις 21 Αυγούστου 2014, ο Σμιθ έλαβε κλήση στην εθνική Αυστραλίας στους αγώνες με την εθνική Βελγίου και την εθνική Σαουδικής Αραβίας. Στις 4 Σεπτεμβρίου 2014, έκανε το ντεμπούτο του για την εθνικής ανδρών της Αυστραλίας στον φιλικό αγώνα με την εθνική Βελγίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ23 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστραλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουίντον Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Μπόρνμουθ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία)
Κάλδας (Αντιόχεια)
Το Κάλδας (Ισπ. Caldas) είναι πόλη και δήμος στο νομό Αντιόχειας της Κολομβίας. Ανήκει στο μητροπολιτικό συγκρότημα της πρωτεύουσας Μεδεγίν.
Το Κάλδας είναι γνωστό για τον καθεδρικό ναό του, αφιερωμένο στην Cielo Roto, αλλά και τα νυχτερινά μαγαζιά και τα μπαρ του, καθώς για τα μαγαζάκια που πωλούν ήδη τέχνης και κεραμικής. Είναι επίσης ο μικρότερος δήμος της Κολομβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κολομβίας
Τζανέτος Γρηγοράκης
Ο Τζανέτος Γρηγοράκης ήταν Έλληνας οπλαρχηγός και πολιτικός, γόνος της περιώνυμης και πολύκλαδης οικογένειας των Γρηγοράκηδων, αρχικαπετάνιος (μπας-καπιτάν) στη Μάνη. Στη συνέχεια υπήρξε ο μακροβιότερος Ηγεμόνας (Μπέης) της Μάνης (1782-1798), εξ ου και περισσότερο γνωστός ως Τζανήμπεης, ή Τζανέτμπεης, ή Τζανετόμπεης. Ήταν ο πρώτος οικιστής και αναμορφωτής του νεότερου Γυθείου ("Μαραθονήσι" όπως λεγόταν τότε) και της ευρύτερης περιοχής, καθώς και του Μαυροβουνίου.
Έζησε στα μέσα με τέλη του 18ου αιώνα. Ήταν γιος του Καπετάν Δημητράκη Γρηγοράκη ή Δημητρίου Καπετανάκη, και ανεψιός του Καπετάν Έξαρχου Γρηγοράκη. Ο Πασάς της Πελοποννήσου (Μόρα Βαλεσή) με έδρα την Τριπολιτσά, τον πίεζε να δεχτεί το αξίωμα του Μπέη της Μάνης, αλλά αυτός αρνιόταν, διότι δεν ήθελε να συμπράξει με τις τούρκικες αρχές. Τελικά ο Πασάς έστειλε στο Γύθειο πλοίο πολεμικό και τον Μέγα Δραγουμάνο του Στόλου (Μέγα Διερμηνέα) για να χειριστεί αυτός το θέμα. Ο δραγουμάνος τον απείλησε ότι αν δεν δεχτεί το αξίωμα του ηγεμόνα θα τον έπαιρνε αιχμάλωτο στην Κωνσταντινούπολη για να τον σκοτώσει. Του έστησε δε παγίδα, προσκαλώντας τον για γεύμα στο καράβι, και μόλις ο Γρηγοράκης ανέβηκε στο κατάστρωμα, ο δραγουμάνος διέταξε να σηκώσουν την άγκυρα και τα πανιά και να πάνε στις Σπέτσες. Ο Γρηγοράκης για να γλυτώσει αναγκάστηκε να ενδώσει και να δεχτεί το αξίωμα του ηγεμόνα. Για να τον υποχρεώσει να υπηρετήσει την τουρκική κυβέρνηση πιστά, ο δραγουμάνος κράτησε ομήρους τους δυο γιους του, τον Πιέρρο και τον Γεωργάκη.
Πηγές
Κατηγορία:Μπέηδες της Μάνης Κατηγορία:Οικογένεια Γρηγοράκηδων
Φαγητό του δρόμου
μικρογραφία|360x360εσ| Φαγητό του δρόμου στη [[Νέα Υόρκη]] μικρογραφία|360x360εσ| Φαγητό του δρόμου στην Chinatown της [[Γιανγκόν στη Μιανμάρ]] Το φαγητό του δρόμου (ευρέως γνωστό με τον αγγλικό όρο street food) είναι έτοιμο προς κατανάλωση φαγητό ή ποτό που πωλείται από έναν μικροπωλητή, ή πωλητή, σε δρόμο ή άλλο δημόσιο χώρο, όπως σε μια αγορά ή μια έκθεση. Συχνά πωλείται από καντίνα, καρότσι τροφίμων ή φορτηγό τροφίμων και προορίζεται για άμεση κατανάλωση. Ορισμένα τρόφιμα του δρόμου είναι τοπικά, αλλά πολλά έχουν εξαπλωθεί πέρα από την περιοχή καταγωγής τους. Τα περισσότερα φαγητά του δρόμου ταξινομούνται τόσο ως finger food όσο και ως φαστ φουντ και είναι συνήθως φθηνότερα από τα γεύματα σε εστιατόρια. Τα είδη του φαγητού του δρόμου ποικίλλουν μεταξύ περιοχών και πολιτισμών σε διάφορες χώρες σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με μια μελέτη του 2007 από τον Διεθνή Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας, 2,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι τρώνε φαγητό του δρόμου κάθε μέρα. Η πλειονότητα των καταναλωτών μεσαίου εισοδήματος βασίζεται στη γρήγορη πρόσβαση και τη φθηνή εξυπηρέτηση του φαγητού του δρόμου για καθημερινή διατροφή και ευκαιρίες εργασίας, ειδικά στις αναπτυσσόμενες χώρες. Σήμερα, οι άνθρωποι μπορούν να αγοράσουν φαγητό του δρόμου για διάφορους λόγους, όπως για λόγους ευκολίας, για να πάρουν νόστιμο φαγητό σε λογική τιμή σε ένα κοινωνικό περιβάλλον, για άμεση εξυπηρέτηση, για να δοκιμάσουν έθνικ κουζίνες ή για νοσταλγία.
Οι αυξανόμενες ανησυχίες για το φαγητό του δρόμου περιλαμβάνουν κινδύνους για την υγεία και ζητήματα υγιεινής, παράνομη χρήση δημόσιων ή ιδιωτικών χώρων, κοινωνικά και ηθικά προβλήματα και κυκλοφοριακή συμφόρηση.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Πλανόδιος πωλητής [[σατέ στην Ιάβα, Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες, περ. 1870.]] μικρογραφία| Η παρουσία πλανόδιων πωλητών τροφίμων στη [[Νέα Υόρκη σε μεγάλο μέρος της ιστορίας της, όπως αυτές γύρω στο 1906, πιστώνεται ότι βοήθησε στην υποστήριξη της ταχείας ανάπτυξης της πόλης.]] Στην αρχαία Ελλάδα, τα μικρά τηγανητά ψάρια ήταν φαγητό του δρόμου, ωστόσο, ο Έλληνας φιλόσοφος Θεόφραστος είχε το έθιμο του φαγητού του δρόμου σε χαμηλή εκτίμηση. Αποδείξεις ενός μεγάλου αριθμού πλανόδιων πωλητών τροφίμων ανακαλύφθηκαν κατά την ανασκαφή της Πομπηίας. Το φαγητό του δρόμου καταναλώνονταν ευρέως από φτωχούς κατοίκους των πόλεων της αρχαίας Ρώμης, των οποίων τα σπίτια δεν είχαν φούρνους ή εστίες. Η ρεβιθόσουπα με ψωμί και πάστα σιτηρών ήταν κοινά γεύματα. Στην αρχαία Κίνα, το φαγητό του δρόμου γενικά εξυπηρετούσε τους φτωχούς, αν και οι πλούσιοι κάτοικοι έστελναν υπηρέτες για να αγοράσουν φαγητό του δρόμου και να το φέρουν πίσω για να φάνε στα σπίτια τους.
Ένας περιοδεύων Φλωρεντινός ανέφερε στα τέλη του 14ου αιώνα ότι στο Κάιρο, οι άνθρωποι έφεραν πανιά για πικνίκ από ακατέργαστο δέρμα για να τα απλώσουν στους δρόμους και να κάθονται ενώ έτρωγαν τα γεύματά τους με αρνίσια κεμπάπ, ρύζι και τηγανίτες που αγόραζαν από πλανόδιους πωλητές. Στην Αναγεννησιακή Τουρκία, πολλά σταυροδρόμια είχαν πωλητές που πουλούσαν «μυρωδάτες μπουκιές ζεστού κρέατος», συμπεριλαμβανομένων κοτόπουλου και αρνιού που είχαν ψηθεί στη σούβλα. Το 1502, η Οθωμανική Τουρκία έγινε η πρώτη χώρα που νομοθέτησε και τυποποίησε το φαγητό του δρόμου.
Οι αγορές των Αζτέκων είχαν πωλητές που πουλούσαν ποτά όπως ατόλε (χυλός από ζύμη αραβόσιτου), σχεδόν 50 είδη ταμάλε (με συστατικά που κυμαίνονταν από κρέας γαλοπούλας, κουνελιού, σπερμόφιλου, βατράχου και ψαριού μέχρι φρούτα, αυγά και άνθη αραβόσιτου), καθώς και έντομα και μαγειρευτά. Ο ισπανικός αποικισμός έφερε ευρωπαϊκά αποθέματα τροφίμων όπως σιτάρι, ζαχαροκάλαμο και ζώα στο Περού, αλλά οι περισσότεροι συνέχισαν να τρώνε κυρίως την παραδοσιακή τους διατροφή. Οι εισαγωγές έγιναν δεκτές μόνο στο περιθώριο της διατροφής τους, για παράδειγμα, καρδιές ψητού βοείου κρέατος που πωλούνται από πλανόδιους πωλητές. Μερικοί από τους πλανόδιους πωλητές του 19ου αιώνα της Λίμα, όπως ο Εράσμο, ο «νέγρος πωλητής σάνγκο» και ο Να Αγκεντιτά (Na Aguedita) εξακολουθούν να μνημονεύονται μέχρι σήμερα.
Κατά την περίοδο της Αμερικανικής Αποικιοκρατίας, «οι πλανόδιοι πωλητές πουλούσαν στρείδια, ψητά στάχυα καλαμποκιού, φρούτα και γλυκά σε χαμηλές τιμές σε όλες τις τάξεις». Τα στρείδια, συγκεκριμένα, ήταν ένα φθηνό και δημοφιλές φαγητό του δρόμου μέχρι περίπου το 1910, όταν η υπεραλίευση και η ρύπανση προκάλεσαν άνοδο των τιμών. Οι πλανόδιοι πωλητές στη Νέα Υόρκη αντιμετώπισαν πολλές αντιδράσεις. Αφού οι προηγούμενοι περιορισμοί είχαν μειώσει τις ώρες λειτουργίας τους, οι πλανόδιοι πωλητές τροφίμων απαγορεύτηκαν εντελώς στη Νέα Υόρκη από το 1707. Πολλές γυναίκες αφρικανικής καταγωγής έβγαζαν τα προς το ζην πουλώντας φαγητό του δρόμου στην Αμερική τον 18ο και 19ο αιώνα, με προϊόντα που κυμαίνονταν από φρούτα, κέικ και ξηρούς καρπούς στη Σαβάνα μέχρι καφέ, μπισκότα, πραλίνες και άλλα γλυκά στη Νέα Ορλεάνη. Το Cracker Jack ξεκίνησε ως ένα από τα πολλά εκθέματα φαγητού του δρόμου στη Διεθνή Έκθεση του Σικάγου.
Τον 19ο αιώνα, πλανόδιοι πωλητές φαγητού στην Τρανσυλβανία πουλούσαν μελόψωμο, κρέμα ανακατεμένη με καλαμπόκι, καθώς και μπέικον και άλλο κρέας τηγανισμένο πάνω από κεραμικά δοχεία με ζεστά κάρβουνα μέσα. Οι τηγανιτές πατάτες, που αποτελούνται από τηγανητές λωρίδες πατάτας, προήλθαν πιθανώς ως φαγητό του δρόμου στο Παρίσι τη δεκαετία του 1840. Φαγητά του δρόμου στο βικτοριανό Λονδίνο περιλαμβάνουν πατσά, μπιζελόσουπα, λοβοί μπιζελιών στο βούτυρο, βούκινο, γαρίδες και χέλια ζελέ. Η Βομβάη στην Ινδία έχει περισσότερους από μισό εκατομμύριο πλανόδιους πωλητές τροφίμων. μικρογραφία| Ένας ολόκληρος δρόμος που καταλήφθηκε από πλανόδιους πωλητές τροφίμων κατά τη διάρκεια του Rocket Festival του [[Γιασοτόν στην Ταϊλάνδη]] Η κουλτούρα του φαγητού του δρόμου στην Κίνα αναπτύχθηκε για πρώτη φορά στη δυναστεία των Τανγκ και συνέχισε να εξελίσσεται επί χιλιετίες. Το φαγητό του δρόμου συνεχίζει να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην κινεζική κουζίνα με το τοπικό φαγητό του δρόμου να δημιουργεί έντονο ενδιαφέρον για τον γαστρονομικό τουρισμό. Λόγω της κινεζικής διασποράς, το κινέζικο φαγητό του δρόμου είχε μεγάλη επιρροή σε άλλες κουζίνες σε όλη την Ασία και εισήγαγε ακόμη και την έννοια της κουλτούρας του φαγητού του δρόμου σε άλλες χώρες. Η κουλτούρα του φαγητού του δρόμου της Νοτιοανατολικής Ασίας καθιερώθηκε από εργάτες ψυχαγωγίας που εισήχθησαν από την Κίνα στα τέλη του 19ου αιώνα.
Στην Ταϊλάνδη, το φαγητό του δρόμου πωλούνταν συνήθως από τον εθνοτικό κινεζικό πληθυσμό της Ταϊλάνδης. Δεν έγινε δημοφιλές μεταξύ των ιθαγενών της Ταϊλάνδης μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν, λόγω της αύξησης του αστικού πληθυσμού και της αύξησης των εισοδημάτων, είχε «εκτοπίσει το σπιτικό μαγείρεμα». Περίπου το 76% των κατοίκων των πόλεων στην Ταϊλάνδη επισκέπτονται τακτικά πλανόδιους πωλητές τροφίμων. Η άνοδος της τουριστικής βιομηχανίας της χώρας συνέβαλε επίσης στη δημοτικότητα του ταϊλανδέζικου φαγητού του δρόμου. Μόνο οι 103.000 πλανόδιοι πωλητές τροφίμων της Ταϊλάνδης απέφεραν έσοδα 270 δισεκατομμυρίων μπατ το 2017. Ο Σουβίτ Μαεσινσί, Υπουργός Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, Επιστήμης, Έρευνας και Καινοτομίας, αναμένει ότι το τμήμα ταϊλανδέζικου φαγητού του δρόμου θα αυξηθεί κατά έξι έως επτά τοις εκατό ετησίως από το 2020 και μετά. Πολλαπλές μελέτες έδειξαν ότι η μόλυνση των τροφίμων που πωλούν οι πλανόδιοι πωλητές τροφίμων είναι στο ίδιο επίπεδο με τη μόλυνση στα εστιατόρια. Υπολογίζεται ότι το 2%, ή 160.000 πωλητές, παρέχουν φαγητό του δρόμου για τους 8 εκατομμύρια ανθρώπους της Μπανγκόκ.
Πολιτιστικές και οικονομικές πτυχές
δεξιά|μικρογραφία| Πλανόδιος πωλητής σνακ στο [[Νεπάλ]] Λόγω των διαφορών στην κουλτούρα, την κοινωνική διαστρωμάτωση και την ιστορία, οι τρόποι με τους οποίους παραδοσιακά δημιουργούνται και λειτουργούν οι οικογενειακές επιχειρήσεις πλανόδιων πωλητών ποικίλλουν σε διάφορες περιοχές του κόσμου. Συχνά, η επιτυχία των γυναικών στην αγορά τροφίμων του δρόμου εξαρτάται από τις τάσεις της ισότητας των φύλων. Αυτό αποδεικνύεται στο Μπαγκλαντές, όπου λίγες γυναίκες είναι πλανόδιες πωλήτριες. Ωστόσο, στη Νιγηρία και την Ταϊλάνδη, οι γυναίκες κυριαρχούν στο εμπόριο τροφίμων του δρόμου. Η Ντόριν Φερνάντεζ λέει ότι η πολιτιστική συμπεριφορά των Φιλιππίνων απέναντι στα γεύματα είναι ένας «πολιτιστικός παράγοντας που λειτουργεί στο φαινόμενο του φαγητού του δρόμου» στις Φιλιππίνες, επειδή η κατανάλωση «φαγητού στην ύπαιθρο, στην αγορά ή στο δρόμο ή στο χωράφι δεν έρχεται σε αντίθεση με το γεύμα σε εσωτερικούς χώρους ή στο σπίτι» όπου «δεν υπάρχει ειδικός χώρος για φαγητό».
Άλλα πολιτιστικά φαινόμενα που επηρεάζουν την αγορά τροφίμων του δρόμου περιλαμβάνουν τις πολιτιστικές επιπτώσεις του φαγητού ενώ περπατάει κάποιος στο δρόμο. Σε ορισμένους πολιτισμούς, αυτό θεωρείται αγενές, όπως ο ιαπωνικός ή ο πολιτισμός Σουαχίλι. Παρά το γεγονός ότι δεν επιτρέπεται για ενήλικες, είναι πολιτιστικά αποδεκτό να το κάνουν τα παιδιά. Στην Ινδία, ο Ενρίκε Ντόνερ έγραψε για μια «σημαντική διάκριση μεταξύ του φαγητού που θα μπορούσε να καταναλωθεί έξω, ειδικά από τις γυναίκες», και του φαγητού που παρασκευάζεται και τρώγεται στο σπίτι, με ορισμένα μη ινδικά τρόφιμα να είναι πολύ «παράξενα» ή πολύ στενά συνδεδεμένα με μη χορτοφαγικές μεθόδους παρασκευής στο σπίτι.
Στην περιοχή Νταρ ες Σαλάμ της Τανζανίας, οι πλανόδιοι πωλητές τροφίμων παράγουν οικονομικά οφέλη πέρα από τις οικογένειές τους. Επειδή οι πλανόδιοι πωλητές τροφίμων αγοράζουν τοπικά φρέσκα τρόφιμα, οι αστικοί κήποι και οι μικρές φάρμες στην περιοχή έχουν επεκταθεί. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι πλανόδιοι πωλητές τροφίμων πιστώνονται ότι στήριξαν την ταχεία ανάπτυξη της Νέας Υόρκης παρέχοντας γεύματα στους εμπόρους και τους εργάτες της πόλης. Οι πωλητές φαγητού του δρόμου στις Ηνωμένες Πολιτείες είχαν στόχο την ανοδική κινητικότητα, μεταβαίνοντας από τις πωλήσεις στο δρόμο στα δικά τους καταστήματα. Ωστόσο, στο Μεξικό, η αύξηση των πλανόδιων πωλητών έχει θεωρηθεί ως ένδειξη επιδείνωσης των οικονομικών συνθηκών στις οποίες η πώληση τροφίμων είναι η μόνη ευκαιρία απασχόλησης που μπορούν να βρουν ανειδίκευτοι εργάτες που έχουν μεταναστεύσει από αγροτικές περιοχές σε αστικές περιοχές.
Το 2002, η Coca-Cola ανέφερε ότι η Κίνα, η Ινδία και η Νιγηρία ήταν μερικές από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες αγορές της: αγορές όπου οι προσπάθειες επέκτασης της εταιρείας περιελάμβαναν εκπαίδευση και εξοπλισμό κινητών πλανόδιων πωλητών για την πώληση των προϊόντων της.
Το Netflix έχει επίσης παρουσιάσει τα street food του κόσμου μέσω της δημοφιλής τηλεοπτικής του σειράς Street Food, με το πρώτο μέρος να επικεντρώνεται στην Ασία και το δεύτερο στη Λατινική Αμερική.
Υγεία και ασφάλεια
Ήδη από τον 14ο αιώνα, κυβερνητικοί αξιωματούχοι επέβλεπαν τις δραστηριότητες των πλανόδιων πωλητών τροφίμων. Με τον αυξανόμενο ρυθμό της παγκοσμιοποίησης και του τουρισμού, η ασφάλεια του φαγητού του δρόμου έχει γίνει ένα από τα κύρια μελήματα της δημόσιας υγείας και εστίαση για τις κυβερνήσεις και τους επιστήμονες για την ευαισθητοποίηση του κοινού. Ωστόσο, παρά τις ανησυχίες για μόλυνση σε πλανόδιους πωλητές τροφίμων, η συχνότητα εμφάνισης είναι χαμηλή, με μελέτες να δείχνουν ποσοστά συγκρίσιμα με τα εστιατόρια.
Στη Σιγκαπούρη, οι πλανόδιοι πωλητές φαγητού, περισσότεροι από τους μισούς από τους οποίους δεν είχαν άδεια, θεωρήθηκαν «πρωτίστως μια ενόχληση που έπρεπε να απομακρυνθεί από τους δρόμους». 113 κέντρα μικροπωλητών κατασκευάστηκαν μεταξύ 1971 και 1986 για να απομακρύνουν τους μικροπωλητές από τους δρόμους διατηρώντας παράλληλα την κουλτούρα των τροφίμων.
Το 2002, μια δειγματοληψία 511 φαγητών του δρόμου στην Γκάνα από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας έδειξε ότι τα περισσότερα είχαν μικροβιακό αριθμό εντός των αποδεκτών ορίων και μια διαφορετική δειγματοληψία 15 φαγητών του δρόμου στην Καλκούτα έδειξε ότι ήταν «διατροφικά καλά ισορροπημένα», παρέχοντας περίπου 200 θερμίδες ενέργειας ανά ρουπία κόστους.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η Υπηρεσία Προτύπων Τροφίμων παρέχει ολοκληρωμένη καθοδήγηση για την ασφάλεια των τροφίμων στους πωλητές, τους εμπόρους και τους λιανοπωλητές του τομέα των τροφίμων του δρόμου από το 2000. Άλλοι αποτελεσματικοί τρόποι για την ενίσχυση της ασφάλειας των φαγητών του δρόμου περιλαμβάνουν: προγράμματα μυστήριου αγοραστή, εκπαίδευση, προγράμματα επιβράβευσης πωλητών, προγράμματα ρυθμιστικής διακυβέρνησης και διαχείρισης μελών και προγράμματα τεχνικών δοκιμών.
Παρά τη γνώση των παραγόντων κινδύνου, η πραγματική βλάβη στην υγεία των καταναλωτών δεν έχει ακόμη πλήρως αποδειχθεί και κατανοηθεί. Λόγω των δυσκολιών στην παρακολούθηση των κρουσμάτων και της έλλειψης συστημάτων αναφοράς ασθενειών, οι μελέτες παρακολούθησης που αποδεικνύουν τις πραγματικές συνδέσεις μεταξύ της κατανάλωσης φαγητού στο δρόμο και των ασθενειών που μεταδίδονται από τα τρόφιμα είναι ακόμη πολύ λίγες. Λίγη προσοχή έχει δοθεί στους καταναλωτές και στις διατροφικές τους συνήθειες, συμπεριφορές και ευαισθητοποίηση. Το γεγονός ότι η κοινωνική και γεωγραφική προέλευση καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη φυσιολογική προσαρμογή και την αντίδραση των καταναλωτών στα τρόφιμα -είτε είναι μολυσμένα είτε όχι- παραμελείται στη βιβλιογραφία.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, τα Ηνωμένα Έθνη και άλλοι οργανισμοί άρχισαν να αναγνωρίζουν ότι οι πλανόδιοι πωλητές ήταν μια ανεπαρκώς χρησιμοποιούμενη μέθοδος παράδοσης εμπλουτισμένων τροφίμων στους πληθυσμούς και το 2007, η Διεθνή Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας συνέστησε την εξέταση μεθόδων προσθήκης θρεπτικών συστατικών και συμπληρωμάτων σε τρόφιμα του δρόμου, που καταναλώνονται συνήθως από τη συγκεκριμένη κουλτούρα.
Γαβρίλης Λιατσής
Ο Γαβρίλης Λιατσής (1943) είναι Έλληνας πολιτικός και οικονομολόγος, ο οποίος διετέλεσε δήμαρχος Πύργου τις περιόδους 1998 - 2006 και 2014-2019.
Τευτμπέργκα της Αρλ
Βιογραφία
Παντρεύτηκε το 908 τον Γκαρνιέ (Garnier ή Warnarius), (γενν. π. 885- απεβ. 6 Δεκεμβρίου 924 πολεμώντας τους Βίκινγκς στη μάχη του Calaus mons (Chaumont ή ίσως Chalmont, μεταξύ Milly-la-Forêt και Barbizon, ή Chalaux, στον ομώνυμο ποταμό, στο Nièvre, ή στο στόμιο του Arconce κοντά στο μέρος που ονομάζεται Caro, το οποίο από τότε έγινε Carrouges ), κόμη (ή υποκόμη) του Σαν (Sens), και κόμη (υποκόμη) του Τρουά (Troyes).
Γαβρίλης Λιατσής
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πύργο και σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών Εμπορικών Επιστημών(ΑΣΟΕΕ). Μετά την επιστροφή του στον Πύργο, ήταν διευθυντής του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Ηλείας. Το 1994, έθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας, αλλά ηττήθηκε. Το 1998, έθεσε πάλι υποψηφιότητα, αυτή τη φορά όμως με επιτυχία, χωρίς να έχει την επίσημη υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας. Επανεξελέγη το 2002, με την υποστήριξη της κεντροδεξιάς παράταξης, με ποσοστό 52,64% από τον πρώτο γύρο. Στις δημοτικές εκλογές του 2006, ήταν υποψήφιος δήμαρχος Πύργου με την υποστήριξη του ιδίου κόμματος, αλλά απέτυχε να επανεκλεγεί λόγω των μεγάλων οικονομικών σκανδάλων που συνόδευαν το όνομα του και μέλη της παράταξης του.
Τευτμπέργκα της Αρλ
Βιογραφία
Το ζευγάρι έχει παιδιά, :
Γαβρίλης Λιατσής
Βιογραφικά στοιχεία
Το 2007, διορίστηκε διοικητής του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Ρίου. Στις δημοτικές εκλογές του 2010, έθεσε υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς όμως να καταφέρει να εκλεγεί.
Στις εκλογές του 2014 επανεξελέγη δήμαρχος Πύργου. Στις δημοτικές εκλογές του 2019 δεν έθεσε υποψηφιότητα για τη δημαρχία.
Επαρχία Σύρτης
Η επαρχία Σύρτης είναι επαρχία της Τουρκίας και βρίσκεται νοτιοανατολικά. Η επαρχία συνορεύει βόρεια με την Μπιτλίς, στα δυτικά με την Μπατμάν, στα νοτιοδυτικά με τη Μαρντίν, τη Σιρνάκ στα νότια και τη Βαν στα ανατολικά. Η επαρχία έχει έκταση 5.406 τ.χλμ. και συνολικό πληθυσμό 266.159 κατοίκους. Οι Άραβες και οι Κούρδοι αποτελούν την πλειονοψηφία. Υπάρχει επίσης και μία μικρή μειονότητα Ασσυρίων. Η πρωτεύουσα είναι η Σύρτη.
Γαβρίλης Λιατσής
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Δήμαρχοι Πύργου Ηλείας
Επαρχία Σύρτης
Παραπομπές
Σιιρτ Κατηγορία:Τουρκικό Κουρδιστάν
Πλατεία Αριστοτέλους
Η Πλατεία Αριστοτέλους είναι μία από τις κεντρικές πλατείες της Θεσσαλονίκης. Ξεκινά από τα ημικυκλικά κτίρια στα βόρεια της οδού Μητροπόλεως, η οποία την διασχίζει στο σημείο αυτό, και συνεχίζεται μέχρι την λεωφόρο Νίκης, στην θάλασσα. Η πλατεία αποτελεί ένα δημοφιλές σημείο για τους τουρίστες και τους κατοίκους, με πολλά αναψυκτήρια και καφέ και είναι χώρος πολιτικών συγκεντρώσεων και ποικίλων καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Τα παραπάνω επιβλητικά κτίρια της οδού Μητροπόλεως στεγάζουν το ξενοδοχείο "Electra Palace" και το κινηματοθέατρο "Ολύμπιον".
Η πλατεία του Εμπράρ και η σημερινή
Ο Γάλλος αρχιτέκτονας Ερνέστ Εμπράρ, σχεδίασε την πλατεία το 1917, αμέσως μετά την μεγάλη πυρκαγιά που αποτέφρωσε το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με τα σχέδια του Εμπράρ, η πλατεία -που θα ονομαζόταν Πλατεία Μεγάλου Αλεξάνδρου- θα είχε ένα μεγάλο άγαλμα του Αλέξανδρου στο κέντρο της και θα κατέληγε βόρεια στην Εγνατία, όπου θα χτιζόταν ένα επιβλητικό Δικαστικό Μέγαρο.
Σήμερα η πλατεία και η προς βορράν συνέχειά της, η οδός Αριστοτέλους, επιδεικνύουν αρκετά από τα βυζαντινά και ευρωπαϊκά στοιχεία που οραματίστηκε ο Εμπράρ, αν και οι απλοποιήσεις και τροποποιήσεις υπήρξαν πολλές. Η οριστική της διαμόρφωση έγινε κατά την δεκαετία του 1960.
Η Οδός Αριστοτέλους
Η Οδός Αριστοτέλους ξεκινά από την Πλατεία Αριστοτέλους και συνεχίζεται προς βορράν μέχρι την Εγνατία στο ίδιο αρχιτεκτονικό ύφος κατά τα σχέδια του Εμπράρ, και αποτελώντας ένα ενιαίο σύνολο με την πλατεία. Συναντά τις οδούς Τσιμισκή, Βασιλέως Ηρακλείου και Ερμού και στην συμβολή της με την Εγνατία σχηματίζει μια μικρότερη πλατεία. Η οδός, που έχει πεζοδρομηθεί στο μεγαλύτερο μέρος της και έχει νησίδα πρασίνου στο μέσον, είναι στην πραγματικότητα μια επιμήκης πλατεία με πολλά εμπορικά καταστήματα και καφέ. Αποτελεί ουσιώδες τμήμα της σύλληψης του Εμπράρ. Επί της οδού Αριστοτέλους βρίσκεται η μαρμάρινη προτομή του Μικρασιάτη εθνομάρτυρα Μητροπολίτη Αιμιλιανού, που μαρτύρησε το 1911.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη Αριστοτέλους
Υδατοπορίνες
Οι υδατοπορίνες ή ακουαπορίνες είναι διαμεμβρανικές πρωτεΐνες (ΜΙΡs) - κανάλια, που εντοπίζονται στην κυτταρική μεμβράνη και τον τονοπλάστη. Οι υδατοπορίνες βρίσκονται σε μεγάλη ποικιλία κυττάρων, ζωϊκών και φυτικών. Διευκολύνουν τη μεταφορά του νερού δια μέσου των μεμβρανών. Στα θηλαστικά, οι υδατοπορίνες βρίσκονται στα κύτταρα του νεφρού, όπου βοηθούν στην επαναρρόφηση νερού. Υπάρχουν 35 υδατοπορίνες στο Arabidopsis, 5 στην λεύκα. Δομή: έχουν έξι διαμεμβρανικές αέλικες οι οποίες σχηματίζουν έναν στενό υδατικό δίαυλο που διαπερνά τη μεμβράνη. Δύο βρόχοι σχηματίζουν ημιέλικες οι οποίες αναδιπλώνονται στο εσωτερικό του διαύλου. Ο δίαυλος περιέχει έναν στενό πόρο που περιορίζει τη διέλευση των μορίων ύδατος, ώστε να περνάει ένα κάθε φορά, ενώ δεν επιτρέπει την είσοδο φορτισμένων ιόντων.
Κατηγορία:Πρωτεΐνες
Μεσιέ 70
Το Μεσιέ 70 (γνωστό και ως M70 και NGC 6681) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 30.000 ετών φωτός στον αστερισμό Τοξότη. Βρίσκεται πολύ κοντά στο γαλαξιακό κέντρο και έχει περίπου το ίδιο μέγεθος με το γειτονικό Μεσιέ 69. Ο πυρήνας του είναι πολύ μικρός γιατί έχει υποστεί κατάρρευση πυρήνα, όπως έχει γίνει στο Μεσιέ 15 και στο Μεσιέ 30. Μέσα στο σμήνος έχουν εντοπιστεί μόλις δύο μεταβλητοί αστέρες.
Ανακαλύφθηκε από το Σαρλ Μεσιέ το 1780 και ο πρώτος που το ανέλυσε ήταν ο Ουίλιαμ Χέρσελ. Το 1995 καθώς οι Άλαν Χέιλ και Τόμας Μποπ παρατηρούσαν το σφαιρωτό σμήνος ανακάλυψαν το μεγάλο κομήτη Χέιλ-Μποπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη 70 6681 Κατηγορία:Τοξότης (αστερισμός)
Αγγλοσαξονισμός
Με τον όρο αγγλοσαξονισμός εννοείται το εννοιολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί η ενσυνείδητη ή ασυνείδητη φυλετική και εθνική ταυτότητα, που δημιουργήθηκε αρχικά μεταξύ των πρώτων λαών της γεωγραφικής περιοχής την οποία αποκαλούμε σήμερα Αγγλία. Στη διάρκεια του χρόνου η διακριτή αυτή ταυτότητα με κατάλληλες παρεμβάσεις στο εκπαιδευτικό και επιστημονικό πεδίο μετασχηματίστηκε σε ιδρυτικό μύθο που θεμελίωσε ως διαδικασία σχηματισμού διάφορες πολιτικές, κοινωνικές, φιλοσοφικές, επιστημονικές, εκπαιδευτικές, ηθικές και λογοτεχνικές δράσεις του αρχαίου και του σύγχρονου αγγλοσαξονικού κόσμου.
Οι ρίζες της αγγλοσαξονικής ιδεολογίας
Κατά το τέλος του 19ου αιώνα προβλήθηκε παγκοσμίως η άποψη ότι τα αγγλόφωνα έθνη υπερτερούν και ότι οι αγγλοσάξονες εισβολείς της Αγγλίας έφεραν εγγενώς φυλετικά χαρακτηριστικά που εξηγούσαν την πρωτοκαθεδρία του αγγλικού και του αμερικανικού έθνους. Ο Λ. Π. Κέρτις (L. P. Curtis) μελετώντας την προκατάληψη των Άγγλων κατά των Ιρλανδών που επίσης θεμελιώθηκε και αναπτύχθηκε στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, υποδεικνύει ότι η συγκεκριμένη ιδεολογία αν και αρκετά μεταλλαγμένη στη σύγχρονη εποχή, έχει τις ρίζες της στον αγγλοσαξονισμό του 16ου και του 17ου αιώνα.
Ο ΜακΝτούγκαλ (Hugh A. MacDougall) με τη σειρά του θεωρεί τον αγγλοσαξονικό μύθο ως έναν από τους δύο ανταγωνιστικούς ιδρυτικούς μύθους των Άγγλων. Ο έτερος είναι αυτός της καταγωγής από τους Τρώες, όπως τον πρόβαλε ο Τζέφρεϊ του Μονμάουθ και άλλοι ιστορικοί του μεσαίωνα. Ούτως ή άλλως βέβαια και οι δύο μύθοι στηρίζονται στην αδιάσειστη πεποίθηση της φυλετικής και εθνικής ανωτερότητας των Άγγλων. Ξεκαθαρίζει επίσης ότι η δύναμη οποιουδήποτε ιδρυτικού μύθου δε βρίσκεται στην αντικειμενική του αλήθεια, αλλά στην πεποίθηση ότι είναι αληθής και ότι πιστοποιεί την αγγλοσαξονική καταγωγή των Άγγλων στην περίοδο που ξεκινά με την Αναγέννηση και φθάνει ως τις αρχές του 20ου αιώνα.
Στο Anglo-Saxon Scholarship: The First Three Centuries, αναλύονται τα επιτεύγματα ορισμένων λογίων από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα. Τούτη η συλλογή δοκιμίων εστιάζεται κυρίως στην εναρκτήρια περίοδο (16ος-17ος αι.) παραβλέποντας το ζήτημα της διόγκωσης των φυλετικών προκαταλήψεων που ακολούθησαν, όταν η αγγλοσαξονική γνώση ταυτίστηκε κυρίως με τρία κινήματα:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εθνικισμός
Ιταλική Σχολή των αδελφών Λειχούδη
Η Ιταλική Σχολή ήταν εκπαιδευτικό ίδρυμα που ίδρυσαν οι Σωφρόνιος Λειχούδης και Ιωαννίκος Λειχούδης τον 17ο αιώνα στη Μόσχα
Περιστατικά ίδρυσης της Σχολής
Τον Μάρτιο του 1697 οι αδελφοί Λειχούδη έπρεπε να διδάσκουν ιταλικά στους μαθητές της Ακαδημίας,βάσει μιας διαταγής της ρωσικής κυβέρνησης. Αλλά αυτό δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Δύο μήνες αργότερα ακολούθησε νέα διαταγή,η οποία αποτέλεσε τη βάση για την ίδρυση μιας άλλαης ανεξάρτητης σχολής της ιταλικής γλώσσας με τους δικούς της μαθητές. Έτσι η σχολή συστήθηκε στις 15 Μαΐου 1697. Ήταν το πρώτο εκπαιδευτικό ίδρυμα το οποίο δεν ήταν υπό την πατριαρχική αρμοδιότητα, αλλά στην αρμοδιότητα του κράτους, του υπουργείου υπαλλήλων. Η ίδρυση στη Μόσχα ενός σχολέιου για τη μάθηση της ιταλικής γλώσσας είχε ως αιτία της στρατιωτικά, πολιτικά, και επιστημονικά ενδιαφέροντα του κράτους. Επίσης οι Ρωσοτουρκικές συγκρούσεις έσπρωχναν τη Ρωσία προς τη Βενετία και για τις μεταξύ τους διαπραγματεύσεις απαιτούνταν διπλωμάτες με γνώση της Ιταλικής γλώσσας. Τέλος ήταν γνωστή η πρόοδος των επιστημών στα ιταλικα γράμματα,στη χημεία και στη ναυτική τέχνη και έπρεπε να μεταφραστούν τα αντίστοιχα έργα στην ρωσική γλώσσσα
Οικονομική κατάσταση
Η χρηματοδότηση της σχολής πραγματοποιείται από το κράτος. Όμως τα χρήματα για τη σχολή δεν χορηγούνταν τακτικά: μισθοί δασκάλων, μαθητών,τα χρήματα για ξύλα, ενώ η επιδότηση περιοριζόταν μόνο για τους φτωχούς.
Διδάσκοντες και μαθητές
Οι μοναδικοί δάσκαλοι του ιδρύματος ήταν οι Σωφρόνιος Λειχούδης και Ιωαννίκος Λειχούδης Μεταξύ των μαθητών ήταν τέκνα αρχόντων,αριστοκρατών της Μόσχας,γραφειοκρατών, πλούσιων εμπόρων,εκκλησιαστικών προσώπων,μερικοί στρατιώτες του συντάγματος Σεμιόνοβσκι. Η πρώτη εγγραφή έγινε στις 15 Μαΐου 1697 από 55 άτομακαι η δεύτερη στις 12 Νοεμβρίου από 115 άτομα. Στην πραγματικότητα οαριθμός των μαθητών ήταν πιο μικρός: από τους 55 που εγγράφτηκαν φοοιτούσαν μόνο οι 12. Φαίνεται απως η ανάγκη εκμάθησης της ιταλικής γλώσσας δεν είχε βρει απήχηση μεταξύ των εμπόρων, αριστοκρατών και ευγενών. Κυρίως επικαλούνταν λόγους υγείας και την ηλικία για να αρνηθούν.
Διδακτικά βιβλία
Ελάχιστες είναι οι αναφορές σχετικά με τα συγγράμματα: έχουμε μία μνεία σχετικά με ένα αναγκαίο σύγγραμμα, το Lementar που αντιστοιχεί σε ένα εγχειρίδιο στοιχειώδους εκπαίδευσης της ιταλικής γλώσσας.
Δημοτικός Αερολιμένας Σητείας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σητεια Αεροδρομιο Σητειας
Παναγιώταρος Βενετζιανάκης
Ο Παναγιώταρος Βενετσανάκης (1742 ή 1745 – 1780) ήταν ένας από τους γνωστότερους κλέφτες της Πελοποννήσου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1742 ή το 1745 στην Καστανιά Λακωνίας. Ήταν μέλος της γνωστής οικογενείας των Βενετσανάκηδων και έδρασε κυρίως στην Πελοπόννησο με τον Κωνσταντή Κολοκοτρώνη, πατέρα του Θεόδωρου. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός το 1779, όταν ο Γαζή Χασάν Τζεζαερλή πασάς, ναύαρχος των Τούρκων, μετέβη στους Μύλους Αργολίδας, δίνοντας αμνηστία και ζητώντας βοήθεια στον αγώνα εξόντωσης των Αλβανών. Οι δύο κλέφτες αρνήθηκαν να συμμετάσχουν, γεγονός που εκνεύρισε τον Τούρκο πασά. Έτσι λοιπόν, τον επόμενο χρόνο, ο πασάς μετέβη στο Γύθειο, για να ανατρέψει την κατάσταση που επικρατούσε στη Μάνη και να εκδικηθεί τους δύο κλέφτες. Αρνήθηκαν και πάλι την συνεργασία με τους Τούρκους, και μαζί με τους άνδρες τους κλείστηκαν στον πύργο του Παναγιώταρου, ζητώντας βοήθεια από τα γειτονικά χωριά. Ωστόσο, ο διερμηνέας των Τούρκων, έπεισε τον Μιχαήλ Τροπάκη, ηγεμόνα της Μάνης, να αποσύρει οποιαδήποτε βοήθεια. Επρόκειτο για μια μάχη μεταξύ 14.000 ανδρών εκ μέρους των Τούρκων και 150 εκ μέρους των δύο κλεφτών. Μετά από 12 μέρες αγώνα, και λόγω έλλειψης τροφής, οι δύο κλέφτες αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν έξοδο από τον πύργο κατά την διάρκεια της νύχτας, με την ελπίδα διαφυγής προς τη Δυτική Μάνη. Τελικά, ενόσω η έξοδος πραγματοποιούνταν, οι δύο κλέφτες αλλά και συγγενείς τους σκοτώθηκαν. Ο πύργος αυτός διασώζεται μέχρι και σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλέφτες Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 18ου αιώνα
Πολιτισμός του Τουρκμενιστάν
δεξιά|μικρογραφία|370x370εσ|Ένα Τουρκομάνος Γιομούτ με παραδοσιακή ενδυμασία, αρχές 20ού αιώνα. Οι Τουρκομάνοι είναι παραδοσιακά νομάδες και ιππείς. Ακόμη και σήμερα, μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, οι προσπάθειες αστικοποίησης των Τουρκομάνων δεν ήταν πολύ επιτυχημένες. Ποτέ δεν σχημάτισαν ένα συνεκτικό έθνος ή εθνοτική ομάδα μέχρι τη σφυρηλάτησή τους σε ένα από τον Ιωσήφ Στάλιν τη δεκαετία του 1930. Μάλλον χωρίζονται σε φυλές και κάθε φυλή έχει τη δική της διάλεκτο και το ύφος ενδυμασίας. Οι Τουρκμένοι είναι γνωστοί για την κατασκευή τουρκμενικών χαλιών, τα οποία συχνά αποκαλούνται λανθασμένα ως χαλιά Μπουχάρας στη Δύση. Αυτά είναι περίτεχνα και πολύχρωμα χαλιά, και αυτά βοηθούν επίσης στην ένδειξη της διάκρισης μεταξύ των διαφόρων τουρκομανικών φυλών.
Οι Τουρκομάνοι είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι αλλά, όπως και οι περισσότεροι νομάδες της περιοχής, εξασκούν το Ισλάμ συνδυάζοντας το με την προ-ισλαμική πνευματικότητα του ανιμισμού.
Ένας Τουρκομάνος μπορεί να ταυτιστεί οπουδήποτε με τα παραδοσιακά καπέλα "τελπέκ", τα οποία είναι μεγάλα μαύρα καπέλα από δέρμα προβάτου που μοιάζουν με το αφρός. Το παραδοσιακό ντύσιμο για άνδρες αποτελείται συνήθως από ψηλά καστανά καπέλα από δέρμα προβάτου και κόκκινη ρόμπα πάνω από λευκά πουκάμισα. Οι γυναίκες φορούν μακρά σακάκια πάνω από στενά παντελόνια (τα παντελόνια είναι διακοσμημένα με μια κορδέλα κεντήματος στον αστράγαλο). Οι γυναικείες κεφαλές συνήθως αποτελούνται από ασημένια κοσμήματα. Τα βραχιόλια και οι καρφίτσες διακοσμούνται με ημιπολύτιμους λίθους.
Γλώσσα
Εκτός της πρωτεύουσας, η εθνική γλώσσα, τα Τουρκμενικά, είναι η πιο ευρέως διαδεδομένη. Στην Ασγκαμπάτ, η εύρεση ατόμου που δεν μιλούσε τα ρωσικά θα ήταν δύσκολη, ωστόσο με τις πρόσφατες προσπάθειες για την αναβίωση του αρχαίου πολιτισμού του Τουρκμενιστάν, τα τουρκμενικά επανακτούν γρήγορα τη θέση τους ως κύρια γλώσσα του κράτους.
Λογοτεχνία
Δύο σημαντικοί αριθμοί στην τουρκμενική λογοτεχνία είναι οι ποιητές Μαγκτιμγκούλι Πιράγκι και Μαμμετγουελί Κεμίνε.
Μουσική
Η τουρκμενική μουσική είναι πολύ παρόμοια με την Χορασανική μουσική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός του Τουρκμενιστάν
CBeebies
Το CBeebies είναι κρατικό τηλεοπτικό κανάλι του BBC για παιδιά της προ-σχολικής ηλικίας. Ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 11 Φεβρουαρίου του 2002 και εκπέμπει από τις 6:00 το πρωί μέχρι τις 19:00 το απόγευμα. Το αδελφικό του κανάλι είναι το CBBC, το οποίο είναι για παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας.
Το κανάλι κέρδισε στα παιδικά βραβεία BAFTA το 2002 και συνέχισε να κερδίζει κάθε χρόνο από το 2004 μέχρι το 2009. Επιπλέον κέρδιζε και το βραβείο "Καλύτερης προ-σχολικής ζωνταντής δράσης σειράς" τις χρονιές 2002, 2004, 2005 και 2008. Επίσης κέρδιζε το βραβείο "Καλύτερου παιδικού προγράμματος για ηλικίες 0-6 χρονών" τις χρονιές 2002 με 2005. Το κανάλι CBeebies HD επίσημα άρχισε να εκπέμπει στις 10 Δεκεμβρίου του 2013.
CBeebies HD
δεξιά|180px
Στις 16 Ιουλίου 2013 είχε ανακοινωθεί ότι θα δημιουργηθεί ένα κανάλι HD του CBeebies και θα έκανε πρεμιέρα τον Μάρτιο του 2014. Τελικά το κανάλι άρχισε να εκπέμπει εννέα μήνες πριν (Δεκέμβριος του 2013). Το κανάλι εκπέμπει στην ίδια συχνότητα με το BBC Four HD, καθώς τα κανάλια εκπέμπουν σε διαφορετικές ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικοί Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2002
Οντίλ της Προβηγκίας
Η Οντίλ, γαλλ.: Odile de Provence, επίσης γνωστή ως Odile de Nice ή Odile de Reillane-Vence (976–1032), ήταν η κόρη της Aνόν ντε Βανς (Αnnon de Vence).
Βιογραφία
Παντρεύτηκε γύρω στο 999, τον Mιρόν-Λαζέ του Σιστερόν και στη συνέχεια τον Λωζιέ της Νίκαιας το 1012.
Στο έργο του Nicaea Civitas, ο ιστορικός Πιέρ Ζιοφρέντο (1629-1692), διορισμένος ηγούμενος του Σαιν-Πον το 1690, αναπαράγει μια πράξη δωρεάς γραμμένη στα λατινικά στο Λυρς (Lurs), με ημερομηνία Δεκεμβρίου 999, από τον υποκόμη της Νίκαιας Μιρόν, τη σύζυγό του Oντίλ της Προβηγκίας και τους γιους τους Πονς (μελλοντικό επίσκοπο της Νίκαιας από το 1011 έως το 1030), Μπερτράν και Mιρό. Αυτό το έγγραφο είναι σαν το λίθινο καταστατικό της αναγέννησης του μοναστηριού του Σαιν-Πονς στη Νίκαια ... η σημασία των δωρεών και τα λάθη σύνταξης στα διάφορα καταστατικά που μας έχουν διασωθεί, υπογραμμίζουν την υλική και πνευματική παρακμή, στην οποία ένας αιώνας επιδρομών των Σαρακηνών είχαν βυθίσει το αβαείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Οξιτανίας Κατηγορία:Ηγεμόνες του Μεσαίωνα Κατηγορία:Λήμματα Επιχείρησης Γαλλία
Live at Hammersmith (άλμπουμ των Twisted Sister)
Το Live at Hammersmith είναι διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Twisted Sister, το οποίο κυκλοφόρησε στις 3 Οκτωβρίου του 1994 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Music for Nations".
Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε κατά το βρετανικό κομμάτι της περιοδείας για τον δίσκο "Stay Hungry", στις 15 Ιουνίου 1984 στο Hammersmith Odeon του Λονδίνου.
Ο δίσκος ολοκληρώνεται με τα κομμάτια "Jailhouse Rock" και "Train Kept a-Rollin' ", τα οποία ηχογραφήθηκαν το 1979 σε συναυλία του συγκροτήματος στο Ντιτρόιτ, με ντράμερ τον Τόνι Πέτρι.
Μέλη των Twisted Sister
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live at Hammersmith" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1994 Κατηγορία:Άλμπουμ των Twisted Sister
Ιλιά Ιβανιούκ
Ο Ιλιά Ντμίτριεβιτς Ιβανιούκ (ρωσ. Илья Дмитриевич Иванюк, γενν. 9 Μαρτίου 1993) είναι Ρώσος αθλητής του στίβου στο άλμα εις ύψος.
Λόγω του αποκλεισμού της Ρωσίας, από το 2017 συμμετέχει με τους Εξουσιοδοτημένους Ουδέτερους Αθλητές.
Έχει το χάλκινο μετάλλιο από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018, με άλμα στα 2,31 μ.
Τα ατομικά του ρεκόρ είναι 2,35 μ στον ανοιχτό στίβο (Ντόχα 2019) και επίσης 2,31 μ στον κλειστό στίβο (Μόσχα 2017).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Άλτες του ύψους Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Τελαμώνας
Ο Τελαμών ήταν ήρωας της ελληνικής μυθολογίας από την Αίγινα. Ήταν γιος του Αιακού και της Γλαύκης ή της Ενδηίδας αντίστοιχα, αδελφός του Πηλέα, της Αλκιμάχης και του Φώκου.
Ο Τελαμών διώχθηκε από το πατρώο νησί του μαζί με τον αδελφό του Πηλέα, όταν ο πρώτος κατά την εξάσκησή του στη δισκοβολία, σκότωσε κατά λάθος τον μικρότερο αδελφό του Φώκο. Εκδιωγμένα έτσι τα δύο αδέλφια κατέφυγαν ο μεν Πηλέας στη Θεσσαλία, ο δε Τελαμών στη Σαλαμίνα, όπου νυμφεύθηκε τη Γλαύκη, την κόρη του βασιλέα της περιοχής Κυχρέα, με την οποία όμως δεν απέκτησε παιδιά. Όταν πέθανε ο Κυχρέας, ο Τελαμών ανέλαβε βασιλιάς της Σαλαμίνας. Μετά τον θάνατο της Γλαύκης, έλαβε ως σύζυγο την Περίβοια, την κόρη του Αλκάθου, με την οποία και απέκτησε τον Αίαντα και τον Τράμβηλο. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Τελαμώνας έλαβε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία, αλλά και βοήθησε τον ήρωα Ηρακλή στην εκστρατεία κατά του Λαομέδοντα, του οποίου την κόρη Ησιόνη έλαβε ως αριστείο της βοήθειας που παρέσχε. Με την Ησιόνη ο Τελαμών απέκτησε ένα ακόμη γιο, τον Τεύκρο (τον νόθο). Κατά μία άλλη εκδοχή ο Τελαμών έλαβε και άλλη μία αιχμάλωτη, τη Θεάνειρα (μερικοί την ταυτίζουν με την Ησιόνη), με την οποία και απέκτησε τον Τράμβηλο ή Στράμβηλο, που αργότερα πολέμησε στο πλευρό των Τρώων κατά των Ελλήνων. Τον Τράμβηλο τελικά σκότωσε ο Αχιλλέας.
Πηγές
Κατηγορία:Αργοναύτες Κατηγορία:Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας
Γιάννης Σπάρτακος
Ο Γιάννης Σπάρτακος ήταν Έλληνας συνθέτης και πιανίστας της ελαφράς μουσικής και της τζαζ. Το πραγματικό όνομά του ήταν Σπάρτακος-Ιωάννης Αναστασίου. Λέγεται ότι καθιέρωσε το καλλιτεχνικό Γιάννης Σπάρτακος για χάρη της συζύγου του. Σύμφωνα με τον Χρήστο Χαιρόπουλο, ο Γιάννης Σπάρτακος, με την εμφάνισή του στην ελληνική μουσική σκηνή, άλλαξε τη μορφή του ελληνικού τραγουδιού, υποτάσσοντας το ρυθμό, που μέχρι τότε κυριαρχούσε, στη μελωδία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1914 στην Αθήνα. Διδάχθηκε πιάνο από μικρή ηλικία. Σπούδασε στο Ελληνικό Ωδείο με τη Σοφία Σπανούδη και θεωρητικά με τον Αλέκο Κόντη. Ως έφηβος συνόδευε τις προβολές βουβών ταινιών σε κινηματογράφο των Αθηνών. Τη δεκαετία του 1930 ξεκίνησε την καθαρά επαγγελματική του καριέρα ως πιανίστας στα βαριετέ και στα καμπαρέ της εποχής. Το 1940 γνώρισε τη Ρένα Βλαχοπούλου, με την οποία συνεργάστηκε για πρώτη φορά, αλλά η καλλιτεχνική επαφή τους διακόπηκε λόγω του Ελληνοϊταλικού πολέμου και της επιστράτευσης. Συναντήθηκαν πάλι στη διάρκεια της Κατοχής και συνεργάστηκαν σε επιθεωρήσεις του Αλέκου Σακελλάριου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου, με μεγάλη επιτυχία. Ο Σπάρτακος άσκησε μεγάλη επίδραση στη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας της Βλαχοπούλου ως τραγουδίστριας, η οποία κέρδισε τότε από το κοινό τον τίτλο «βασίλισσα της τζαζ» και ο Σπάρτακος τον αντίστοιχο του «βασιλιά».
Ο Σπάρτακος συνέχισε την καλλιτεχνική παρουσία του στις δεκαετίες 1940-1960, κυρίως ως επικεφαλής μουσικών σχημάτων σε διάσημα κέντρα των Αθηνών, όπως τα «Αστέρια» (όπου η Νανά Μούσχουρη τραγούδησε το 1957 για πρώτη φορά συνοδευόμενη από ορχήστρα) και το «Κing's Palace», το ξενοδοχείο «Ακροπόλ», αλλά και το κέντρο «Κάστρα» της Θεσσαλονίκης. Παράλληλα, περιόδευε τακτικά και για μεγάλα χρονικά διαστήματα εκτός Ελλάδος, στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή, παίζοντας ακόμη κι ενώπιον του βασιλιά της Αιγύπτου Φαρούκ και του Σάχη της Περσίας. Την περίοδο 1946-1951 περιόδευσε με τη Βλαχοπούλου, η οποία είχε πρωτοτραγουδήσει στην Κατοχή την μετέπειτα παγκόσμια επιτυχία του «Θα σε πάρω να φύγουμε» (στο κινηματοθέατρο «Σινέ Νιους» της Οδού Σταδίου, ο μεταγενέστερος κινηματογράφος «Άστορ» ). Το τραγούδι αυτό ηχογραφήθηκε, με τον τίτλο «Greek Βolero», από τη διάσημη ορχήστρα του Κουβανο-ισπανού Σαβιέ Κουγάτ (Ξαβιέ Κουγκάτ) στην Αμερική.
Στις γνωστές συνθέσεις του συγκαταλέγονται τα τραγούδια «Εσένα» (1959), τρίτο βραβείο στο Α΄ Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού (Αθήνα, 1959), με το οποίο καθιερώθηκε ως ερμηνευτής ο Γιάννης Βογιατζής, τα «Τι κρίμα αγάπη μου», «Ένα φιλάκι να σού 'δινα», «Αν είχατε τα μάτια τα δικά μου», «Σιγοψιχαλίζει» κ.ά.. Στον Σπάρτακο ανήκει και το τραγούδι «Θα γυρίσεις ξανά», που υπήρξε η πρώτη ηχογράφηση της Σοφίας Βέμπο το 1935. Ο Σπάρτακος προτίμησε να το δώσει σε εκείνην, παρά στη Σούλα Καραγιώργη, που τότε μεσουρανούσε. Στους παλιότερους καλλιτέχνες που ερμήνευσαν συνθέσεις του περιλαμβάνεται η γνωστή τραγουδίστρια Ροζίτα (Ροσίτα) Σεράνο από τη Χιλή, καθώς και οι Σούλα Καραγιώργη, Πάνος Παπαθανασίου, Δανάη, Ζωίτσα Κουρούκλη. Από τη νεότερη γενιά, τραγούδια του ερμήνευσαν -μεταξύ άλλων- οι Μαρινέλλα, Τάνια Τσανακλίδου, Μπέσσυ Αργυράκη, Δάκης και ο Γιάννης Πετρόπουλος.
Ο Γιάννης Σπάρτακος απεβίωσε στην Αθήνα, στις 31 Ιουλίου 2001, στον Ευαγγελισμό, από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες πιανίστες
Μπεζλιουντίβκα
Το Μπεζλιουντίβκα (Безлюдівка) είναι χωριό της περιοχής Χαρκίβ της Ουκρανίας. Απέχει 3 χλμ από το Χαρκίβ. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ούντα (Uda) στη λεκάνη του βόρειου Ντόνετς. Ο πληθυσμός του φτάνει τα  9.693 άτομα. Υπάρχουν ορθόδοξες εκκλησίες, 2 σχολεία, 3 βιβλιοθήκες, ένα νοσοκομείο, παιδικός σταθμός και 3 γήπεδα. Η λίμνη Μπεζλιουντόβσκι (Bezlyudovskiy) είναι κέντρο αναψυχής του χωριού και της περιοχής του Χαρκίβ.
πηγή
Κατηγορία:Χωριά της Ουκρανίας
Περσική τάφρος
Η Περσική Τάφρος στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης, είναι τοποθεσία δίπλα στον Παρθενώνα, την οποία έχουν βρεθεί πολλά αρχαϊκά γλυπτά.
Όταν το έτος 480 π.Χ. οι Πέρσες μετά τη νίκη τους στην μάχη των Θερμοπυλών προχώρησαν στην εκκενωμένη Αθήνα, κατέστρεψαν την Ακρόπολη με τους ιερούς ναούς και όλα τα ιερά αναθήματα. Ο Περικλής λίγα χρόνια αργότερα ανέθεσε την ανακαίνιση της Ακρόπολης. Όλα τα ερείπια που βρίσκονταν ακόμα στην γύρω περιοχή μαζεύτηκαν στην αργότερα λεγόμενη περσική τάφρο και σκεπάστηκαν με χώμα. Η περσική τάφρος ανακαλύφθηκε στις ανασκαφές της Ακρόπολης στις αρχές του 19ου αιώνα.
Τα απομεινάρια συντηρήθηκαν χάρι στη πλήρη σεβασμού δράση, και τα αγάλματα από τη τάφρο ανασκάφθηκαν μεταξύ 1863 και 1866 από το Γάλλο αρχαιολόγο Σαρλ Ερνέστ Μπελέ (Charles Ernest Beulé). Τα υπόλοιπα ανακαλύφθηκαν τη περίοδο 1885–1890 από τον αρχαιολόγο Παναγιώτη Καββαδία και τους αρχιτέκτονες Βίλελμ Ντέρπφελντ (Wilhelm Dörpfeld) και Γκέοργ Κάβεραου (Georg Kawerau). Συμπεριλαμβάνονται γνωστά γλυπτά όπως ο Παις του Κριτίου, ο Μοσχοφόρος και η Αγγέλητος Αθηνά. Λεπτομέρειες για την ανασκαφή δημοσιεύθηκαν το 1906.
Ντεβόν Ουάσινγκτον
Ο Ντεβόν Λαμάρ Ουάσινγκτον (γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1989) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Λάρισας της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας. Ο Ουάσιγκτον είναι γνωστός για το ότι είναι σταθερός σκόρερ στην Ευρώπη. Έχει ύψος 2,03 μέτρων, παίζει στη θέση του πάουερ φόργουορντ. Αφού έπαιξε τέσσερα χρόνια κολεγιακού μπάσκετ στο Οχάιο, ο Ουάσιγκτον μπήκε στο ντραφτ του ΝΒΑ το 2011, αλλά δεν επιλέχθηκε στους δύο γύρους του ντραφτ.
Κολεγιακή πορεία
Στην τελευταία του χρονιά, ο Ουάσινγκτον ήταν ο δεύτερος καλύτερος σκόρερ και ο δεύτερος καλύτερος ριμπάουντερ της ομάδας, με μέσο όρο 13,3 πόντους και 5,6 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Οδήγησε τους Μπόμπκατς σε τρίτη πρόκριση στα πλέι οφ στα τέσσερα τελευταία χρόνια. Ο Ουάσιγκτον ολοκλήρωσε με 1.061 πόντους την πορεία του στην Άθενς αφού βελτιωνόταν κάθε χρονιά.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Αφού πέρασε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του ΝΒΑ το 2011, ο Ουάσιγκτον εντάχθηκε στη Σεντ-Ετιέν στη Γαλλία. Έφυγε από την ομάδα πριν εμφανιστεί σε ένα μόνο παιχνίδι μαζί τους και εντάχθηκε στην Γκελισίμ Κολέζι της 2ης Τουρκίας. Στις 14 Φεβρουαρίου 2012, εντάχθηκε στους Μποέμιος της 1ης Ουρουγουάης. Στις 20 Ιουλίου 2012, επέστρεψε στην Ευρώπη και εντάχθηκε στους WBC Βελς της 1ης Αυστρίας.
Την επόμενη χρονιά, ο Ουάσιγκτον μεταπήδησε στους Κουμαμότο Βόλτερς της B Λιγκ (Ιαπωνίας). Στις 21 Νοεμβρίου, εντάχθηκε στους Σινσού Μπρέιβ Γουόριορς.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2017, ο Ουάσιγκτον προσχώρησε στην Καουχαγιόκι Κάρχου της 1ης Φινλανδίας. Την επόμενη χρονιά, εντάχθηκε στην Μπάλκαν Μπότεβγκραντ. Κατά τη διάρκεια της περιόδου, οδήγησε τους Μπάλκαν στους τελικούς της 1ης Βουλγαρίας, όπου η Μπάλκαν έχασε από τη Λέβσκι Σόφιας.