cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιχάλης Μανιαδάκης
Ο Μιχάλης Μανιαδάκης (Καλό Χωριό Λασιθίου, Δεκέμβριος 1933 - Καλό Χωριό Λασιθίου, 20 Αυγούστου 2017), ήταν Έλληνας πιλότος, αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας, αγωνιστής ενάντια στη δικτατορία του 1967 και στέλεχος της τοπικής αυτοδιοίκησης που το 1970 απέδρασε από την Κρήτη για την ΕΣΣΔ.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μιχάλης Μανιαδάκης γεννήθηκε στο Καλό Χωριό της επαρχίας Μεραμπέλου, Λασιθίου Κρήτης το 1933. Κατάγεται από δημοκρατική οικογένεια. Αποφοίτησε από τη Σχολή Αεροπορίας (Εκπαιδευτικό Κέντρο Εφέδρων Χειριστών). Μετά το πραξικόπημα της 21 Απριλίου 1967 υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες (Τανάγρα, Άραξος, Λάρισα, Σούδα). Αρνούμενος να ενσωματώσει στη στολή του τα σύμβολα της χούντας και διαβλέποντας ότι του ετοίμαζαν νέες διώξεις, αποφάσισε να διαφύγει. Λίγο πριν τη μετάθεσή του από την 115 Π.Μ. Σούδας στη Σχολή Πολέμου στο Τατόι σχεδιάζει και πραγματοποιεί το σχέδιο απόδρασης του στην ΕΣΣΔ.
Η πτήση στην ΕΣΣΔ
μικρογραφία|[[Douglas C-47 Skytrain|C-47 Dakota]] Λίγο πριν τη μετάθεση στη Σχολή Πολέμου είτε μη θέλοντας να υπηρετήσει ως επιτελικός, είτε φοβούμενος ότι η μετάθεση στη σχολή ήταν το πρόσχημα για να συλληφθεί, αποφασίζει να δραπετεύσει. Σύμφωνα με τον ίδιο, η επιλογή της ΕΣΣΔ έγινε όχι για πολιτικούς ή ιδεολογικούς λόγους αλλά για ιστορικούς.
Το βράδυ της 9 προς 10 Σεπτεμβρίου 1970 στην πίστα της 115 Πτέρυγας Μάχης στη Σούδα είχε σταθμεύσει ένα στρατιωτικό μεταγωγικό C-47 Dakota. Το αεροσκάφος αυτό ήταν γεμάτο καύσιμα, μιας και βρίσκονταν σε επιφυλακή για τυχών αεροδιακομιδές ασθενών κτλ. Ο Μανιαδάκης επιβιβάστηκε στην Dakota, με την οποία είχε αποφασίσει να πραγματοποιήσει το εγχείρημα του. Για να καλύψει τον θόρυβο των κινητήρων του, ακολουθεί την προγραμματισμένη πτήση της Ολυμπιακής Αεροπορίας για Αθήνα και απογειώνεται μαζί και πίσω από αυτήν.
Παίρνει πορεία προς ανατολικά αρχικά ενώ στο ύψος του Ηρακλείου άλλαξε πορεία προς βόρεια και 12 λεπτά αργότερα επανέρχεται σε ανατολική πορεία προς Ρόδο. Πάνω από τη Ρόδο έχει την τελευταία επαφή με τις ελληνικές αρχές και περνά στο τουρκικό FIR. Για να αποφύγει τα τουρκικά ραντάρ αλλά και για να έχει φυσική οξυγόνωση πετούσε σε χαμηλό ύψος.
Μετά από 5 ώρες πτήσης πάνω από την Τουρκία και τη Μαύρη Θάλασσα εισέρχεται στο Σοβιετικό εναέριο χώρο όπου τον αναγνωρίζει ένα σοβιετικό MiG 19 και τον συνοδεύει στο στρατιωτικό αεροδρόμιο του Μπελμπέκ κοντά στη Σεβαστούπολη, στην Κριμαία.
Η ζωή στη Σοβιετική Ένωση
Στη Σεβαστούπολη παρέμεινε 18 μέρες και αφού ζήτησε πολιτικό άσυλο στη Σοβιετική Ένωση μεταφέρθηκε στην Τασκένδη όπου ήδη υπήρχε μεγάλη ελληνική κοινότητα (των πολιτικών προσφύγων).
Μετά από ένα χρόνο παραμονής στην Τασκένδη, χορηγήθηκε στον Μανιαδάκη κανονικό διαβατήριο και πλέον ήταν ελεύθερος, όπως κάθε σοβιετικός πολίτης, να ταξιδέψει ανεμπόδιστα στη χώρα. Έμαθε τη ρωσική γλώσσα και ξεκίνησε – έπειτα από προτροπές των ντόπιων – σπουδές στην αγγλική φιλολογία. Ωστόσο, οι σπουδές του δεν του άρεσαν, με αποτέλεσμα να τις παρατήσει και να γίνει οικοδόμος. Κατά την παραμονή στην Τασκένδη έγινε μάρτυρας των συγκρούσεων μεταξύ των μελών του ΚΚΕ προσπαθώντας να μην συμμετάσχει σε αυτές.
Τον Ιούλιο του 1974 κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής στη Κύπρο, παρουσιάστηκε στην Ελληνική Πρεσβεία ζητώντας να επαναπατριστεί στην Ελλάδα για να υπηρετήσει στη μεγαλόνησο χωρίς όμως να του χορηγηθεί άδεια επαναπατρισμού.
Μετά την επιστροφή στην Ελλάδα
Αμέσως μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα παρέμεινε 12 μέρες φυλακισμένος στον Κορυδαλλό και κατόπιν καταδικάστηκε σε 10 μήνες για εσχάτη προδοσία. Εκεί, έξι συνάδελφοί του καταθέτουν ότι δεν ήταν κομμουνιστής αλλά απλός ψηφοφόρος της Ένωσης Κέντρου κι ότι κακώς τέθηκε υπό διωγμό από την πρώτη ημέρα του πραξικοπήματος. Στο δικαστήριο, που διήρκεσε πάνω από 5 ώρες, ο δικηγόρος (ο αργότερα βουλευτής και υπουργός) Γιαννόπουλος χαρακτήρισε το δικαστήριο αναρμόδιο να δικάσει τον Μ. Μανιαδάκη, Το Αεροδικείο τελικά τον αθώωσε για τη λιποταξία, αλλά τον έκρινε ένοχο για την «απόρρητη συσκευή IFF», με το σκεπτικό ότι ίσως έλαβαν γνώση γι’ αυτή οι Σοβιετικοί. Στη δευτεροβάθμια εκδίκαση της υπόθεσης αθωώθηκε.
Στην Ελλάδα συνέχισε να πετά στους αεροψεκασμούς. Παντρεύεται τη Μαρία Καφετζάκη. Μαζί με τη Μαρία μεγάλωσαν έναν γιο τον Πέτρο. Το 1981 αποκαταστάθηκε πλήρως στο βαθμό του επισμηναγού και πήρε σύνταξη.
Από το 1982 ασχολήθηκε με τα κοινά του τόπου τού και για 4 θητείες υπηρέτησε ως κοινοτάρχης της κοινότητας του Καλού Χωριού μέχρι η κοινότητα να γίνει καποδιστριακός δήμος οπότε και αποχώρησε διαφωνώντας με τη μεταρρύθμιση αυτή.
Ο επισμηναγός εν αποστρατεία Μιχάλης Μανιαδάκης απεβίωσε στις 20 Αυγούστου 2017 σε ηλικία 86 ετών. Η κηδεία του έγινε στον ιερό ναό Αγίας Τριάδας στο Καλό Χωριό.
Συγγραφικό έργο
Το 2012 εξέδωσε ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο με τίτλο "Απόδραση D-621" (εκδόσεις: ΔΕΤΤΟΡΑΚΗΣ) με κύριο θέμα την ιστορική του πτήση αλλά και άλλες πτυχές της ζωής του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας Κατηγορία:Έλληνες Κοινοτάρχες
Τόμας Μαν (οικονομολόγος)
Ο Τόμας Μαν (Thomas Mun, Λονδίνο, βαφτίστηκε 17 Ιουνίου 1571 - πέθανε 21 Ιουλίου 1641) ήταν Άγγλος οικονομολόγος που διετέλεσε διευθυντής στην Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών και υπήρξε κύριος εκπρόσωπος της εμποροκρατίας (μερκαντιλισμός) ή αλλιώς της θεωρίας του εμπορικού ισοζυγίου. Το ονομά του αναφέρεται στη διάρκεια της οικονομικής ύφεσης του 1620, όταν η Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών κατηγορήθηκε ως κύρια υπαίτια γι' αυτήν. Αιτία θεωρήθηκε η χρηματοδότηση από την εταιρεία με 30.000 λίρες στερλίνες σε αποθέματα χρυσού και αργύρου για κάθε της εμπορικό ταξίδι. To 1621 δημοσιεύει το έργο του "Λόγος περί εμπορίου από την Αγγλία στις Ανατολικές Ινδίες" (Discourse of Trade From England Unto the East Indies) ως υποστήριξη της εμπορικής πολιτικής της εταιρείας. Σε αυτό αναφέρει ότι οι αγγλικές εξαγωγές χρυσού προς την Ινδία με αντάλλαγμα τα εισαγόμενα από αυτήν εμπορεύματα δεν ήταν επιβλαβείς για την Αγγλία επειδή, κατά πρώτο λόγο, στην αντίθετη περίπτωση τα εμπορεύματα αυτά θα έπρεπε να αγοραστούν σε ψηλότερες τιμές από άλλες χώρες και κατά δεύτερο ένα μέρος τους εξαγόταν πάλι με συμφέρουσες τιμές. Οι ίδιες απόψεις, μαζί με μία σαφέστερη και λεπτομερέστερη θεωρία για το εμπορικό ισοζύγιο, παρουσιάστηκαν στο δεύτερο και πιο κλασικό έργο του "Ο θησαυρός της Αγγλίας από το εξωτερικό εμπόριο" (Discourse on England’s Treasure By Foreign Trade), το οποίο δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατό του το 1664.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι οικονομολόγοι
Θειική μέθοδος πολτοποίησης
δεξιά|μικρογραφία| Εργοστάσιο παραγωγής [[Χαρτοπολτός|χαρτοπολτού με τη μέθοδο Kraft ]] μικρογραφία| Ξυλοτεμαχίδια για χημική πολτοποίηση Η μέθοδος Kraft, γνωστή ως μέθοδος πολτοποίησης Kraft ή συνήθως ως θειική μέθοδος πολτοποίησης, είναι βιομηχανική διαδικασία πολτοποίησης για μετατροπή του ξύλου σε χαρτοπολτό που αποτελείται από σχεδόν καθαρές ίνες κυτταρίνης (το κύριο συστατικό του χαρτιού).
Η μέθοδος περιλαμβάνει την επεξεργασία ξυλοτεμαχιδίων υπό πίεση με υπέρθερμο υδατικό διάλυμα υδροξειδίου του νατρίου (NaOH) και θειούχου νατρίου (Na2S) -όλα μαζί γνωστά με τον όρο λευκό υγρό (white liquor)- το οποίο διασπά τους χημικούς δεσμούς που συνδέουν τη λιγνίνη, τις ημικυτταρίνες και την κυτταρίνη. Η θειική πολτοποίηση είναι μια αλκαλική μέθοδος πολτοποίησης.
Η τεχνολογία αυτή περιλαμβάνει διάφορα στάδια, τόσο μηχανικά όσο και χημικά. Σήμερα είναι η κυρίαρχη και βασική μέθοδος χημικής πολτοποίησης για την παραγωγή χαρτιού, σημ. το 85% του παραγόμενου παγκοσμίως (χημικού) πολτού παράγεται με αυτή τη μέθοδο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, από τα εργοστάσια μπορούν να απελευθερωθούν δυσάρεστες οσμές ή/και παραπροϊόντα που σε ορισμένες περιπτώσεις περιέχουν σημαντικά απόβλητα.
Η ονομασία της μεθόδου προέρχεται από τη γερμανική λέξη Kraft, που σημαίνει «δύναμη», λόγω της αντοχής του χαρτιού kraft που παράγεται με αυτή τη μεθοδολογία.
Ιστορική αναδρομή
μικρογραφία| Ένα ρολό χαρτί κραφτ Μία πρόδρομη τεχνική της μεθόδου Kraft χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων στην Αγγλία.
Η μέθοδος kraft (ονομάζεται έτσι λόγω της ανώτερης αντοχής του χαρτιού που προκύπτει, από τη γερμανική λέξη Kraft για «δύναμη») επινοήθηκε από τον χημικό Carl F. Dahl το 1879 στο τότε Γκντανσκ της Πρωσίας. Η αμερικανική ευρεσιτεχνία, που εκδόθηκε το 1884, αφορά την παραγωγή χαρτοπολτού που χρησιμοποιεί αυτή την χημική τεχνολογία. Η πρώτη παραγωγική διεργασία ξεκίνησε στη Σουηδία το 1890.
Ωστόσο, στην αρχή δεν είχε επιτυχία ούτε και ευρεία χρήση. Αυτό κατέστη δυνατό μόνον μετά την εφεύρεση του λέβητα ανάκτησης από τον Γερμανό G.H. Tomlinson στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Αυτό αποτέλεσε το κυρίαρχο ορόσημο στην δραματική και εντυπωσιακή -μετέπειτα- πρόοδο της μεθόδου kraft. Κατέστησε εφικτή την πλήρη ανάκτηση και επαναχρησιμοποίηση των ανόργανων χημικών τηςπολτοποίησης, έτσι ώστε μια μεθοδολογία τύπου kraft να είναι μια διαδικασία κυκλικού τύπου (closed-loop) σε σχέση με τα ανόργανα χημικά, εκτός από εκείνα που χρησιμοποιούνται στη διαδικασία της λεύκανσης.
Για το λόγο αυτό, στη δεκαετία του 1940, η μέθοδος kraft πλήρως αντικατέστησε την όξινη θειώδη μέθοδο και έγινε έτσι η κυρίαρχη μέθοδος για την παραγωγή ξυλοπολτού στον πλανήτη.
Εμποτισμός
Τα κοινά ξυλοτεμαχίδια που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή χαρτοπολτού είναι 12 - 25 mm μήκος και 2 - 10 mm χοντρό. Τα τσιπς κανονικά πρώτα μπαίνουν σε προάτμιση όπου βρέχονται και προθερμαίνονται με ατμό. Οι κοιλότητες μέσα στα φρέσκα ροκανίδια είναι εν μέρει γεμάτες με υγρό και εν μέρει με αέρα. Η επεξεργασία με ατμό κάνει τον αέρα να διαστέλλεται και περίπου το 25% του αέρα να αποβάλλεται από τα τσιπ. Το επόμενο βήμα είναι να κορεστούν τα πατατάκια με ασπρόμαυρο ποτό. Ο αέρας που παραμένει στα τσιπς στην αρχή του εμποτισμού του υγρού παγιδεύεται μέσα στα τσιπ. Ο εμποτισμός μπορεί να γίνει πριν ή μετά την είσοδο των τσιπς στον χωνευτήρα και συνήθως γίνεται κάτω από 100 °C. Τα μαγειρικά λικέρ αποτελούνται από ένα μείγμα λευκού λικέρ, νερού σε τσιπς, συμπυκνωμένου ατμού και ασθενούς μαύρου λικέρ. Στον εμποτισμό, το μαγειρικό υγρό διεισδύει στην τριχοειδή δομή των τσιπς και αρχίζουν οι χημικές αντιδράσεις χαμηλής θερμοκρασίας με το ξύλο. Ένας καλός εμποτισμός είναι σημαντικός για να αποκτήσετε ομοιογενή μάγειρα και χαμηλές απορρίψεις. Περίπου το 40–60% της συνολικής κατανάλωσης αλκαλίων, στη συνεχή διαδικασία, συμβαίνει στη ζώνη εμποτισμού.
Χημική κατεργασία & χώνευση
Στη συνέχεια, τα ξυλοτεμαχίδια υφίστανται δριμεία χημική κατεργασία (χώνευση) μέσα σε συσκευές μεγάλες που ονομάζονται χωνευτήρια (digesters), υπό υψηλή πίεση. Τα σύγχρονα χωνευτήρια μπορεί να φτάσουν σε ύψος και τα 60 μέτρα, ή/και περισσότερο, και αποτελούν την καρδιά του εργοστασίου. Μερικά χωνευτήρια λειτουργούν κατά στάδια (batch process) και άλλα πιο σύγχρονα σε συνεχή ροή (continuous process).
Χωνευτήρια που παράγουν σήμερα 1.000 τόνους ή/και περισσότερο πολτό την ημέρα είναι συνήθεις, με το μεγαλύτερο χωνευτήριο στον κόσμο (Valmet, Σουηδία) να παράγει περισσότερους από 3.500 τόνους ημερησίως. Συνήθως, η θεμελιώδης διεργασία της μεθόδου, η απολίγνωση απαιτεί περίπου δύο ώρες, σε θερμοκρασία περίπου 170-176°C. Υπό συνθήκες πλήρους μαλάκωσης, η λιγνίνη και οι ημικυτταρίνες αποικοδομούνται για να δώσουν πολλά παραπροϊόντα που είναι διαλυτά μέσα στο ισχυρά αλκαλικό διάλυμα. Ο στερεός πολτός (περίπου 50% κατά βάρος της αρχικής μάζας ξύλου) -ίνες σε μορφή υδατοκορεσμένου πολτού- συλλέγεται και υφίσταται πλύση. Σε αυτό το σημείο, ο πολτός ονομάζεται καφετής πολτός λόγω του χαρακτηριστικού χρώματός του. Τα υγρά, γνωστά και ως μαύρο υγρό (λόγω του χρώματός του), περιέχουν πολλά κλάσματα της διασπασμένης λιγνίνης, υδατάνθρακες από τη διάσπαση των ημικυτταρινών, ανθρακικό νάτριο, θειικό νάτριο και διάφορα ανόργανα άλατα. δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ| Κύρια αντίδραση που οδηγεί σε αποπολυμερισμό της λιγνίνης με ανιόντα SH - (Ar = [[Αρωματικότητα|αρύλιο, R = αλκυλομάδες), τα οποία μπορούν να διαρρήξουν τους αιθερικούς δεσμούς εύκολα]] Μία από τις κύριες χημικές αντιδράσεις που χαρακτηρίζουν τη διαδικασία της θειικής μεθόδου (αλκαλική πολτοποίηση Kraft) είναι η κυρίαρχη διάσπαση των αιθερικών δεσμών από τα πυρηνόφιλα σουλφιδικά (S2−) ή διθειώδη (HS−) ανιόντα. Γεγονός που δεν είναι εφικτό να λάβει χώρα μόνον με τα ιόντα Na+ και OH-, ιδίως στη μέθοδο της σόδας.
Διαδικασία ανάκτησης
Η περίσσεια του μαύρου υγρού περιέχει περίπου 15% στερεά υλικά και συγκεντρώνεται σε έναν ειδικό βιομηχανικό αποστακτήρα (multiple effect evaporator).
Μετά το πρώτο στάδιο, το μαύρο υγρό έχει περίπου 20-30% στερεά. Σε αυτή τη συγκέντρωση σαπούνι, το οποίο έχει συστατικά του κολοφωνίου, επικάθεται στην επιφάνεια και αφαιρείται σταδιακά. Το συλλεγμένο σαπούνι επεξεργάζεται περαιτέρω για να γίνει ταλλέλαιο (tall oil). Η αφαίρεση του σαπουνιού βελτιώνει τη λειτουργία εξάτμισης των λοιπών συστατικών σε μεταγενέστερα στάδια που ακολουθούν.
Το ασθενές μαύρο υγρό εξατμίζεται περαιτέρω μέχρι να φτάσει τα 65% στερεά, ή ακόμα και τα 80% στερεά ("βαρύ μαύρο υγρό" ) και υφίσταται πλήρη καύση στο λέβητα ανάκτησης (recovery boiler) για να συλλεχθούν και οι ανόργανες χημικές ουσίες με στόχο την επαναχρησιμοποίηση αυτών στη διεργασία της πολτοποίησης. Υψηλότερα στερεά (%, solids content) στο συμπυκνωμένο μαύρο υγρό αυξάνουν την ενεργειακή και τη χημική απόδοση όλου του κύκλου ανάκτησης, αλλά επίσης δίνουν υψηλότερο ιξώδες, καθώς και καθίζηση των στερεών (βύσμα και ρύπανση του εξοπλισμού). Κατά τη διάρκεια της καύσης, το θειικό νάτριο ανάγεται σε θειούχο νάτριο από τον οργανικό άνθρακα (C) στο μείγμα, ήτοι:
Αυτή η αντίδραση είναι παρόμοια με τη θερμοχημική αναγωγή θειικών ενώσεων, όπως στη γεωχημεία.
Αυτό το υγρό στη συνέχεια αναμιγνύεται με οξείδιο του ασβεστίου, το οποίο γίνεται υδροξείδιο του ασβεστίου σε διάλυμα, για να αναγεννηθεί το (αρχικό) λευκό υγρό που χρησιμοποιείται στη διαδικασία χημικής πολτοποίησης μέσω μιας αντίδρασης ισορροπίας (το Na2S φαίνεται επειδή είναι ένα συστατικό του πράσινου υγρού αλλά δεν συμμετέχει στη χημική αντίδραση):
Το ανθρακικό ασβέστιο καθιζάνει από το λευκό υγρό και ανακτάται, αφού πρώτα θερμαίνεται σε ασβεστοκάμινο όπου μετατρέπεται σε οξείδιο του ασβεστίου (άσβεστος).
Το οξείδιο του ασβεστίου αντιδρά με νερό για να αναγεννηθεί το υδροξείδιο του ασβεστίου που χρησιμοποιείται και στην αντίδραση αρ. 2:
Ο συνδυασμός των αντιδράσεων 1 έως 4 σχηματίζει έναν κλειστό κύκλο σε σχέση με το νάτριο, το θείο και το ασβέστιο και είναι η κύρια ιδέα της λεγόμενης διαδικασίας επανακαυστικοποίησης, όπου το ανθρακικό νάτριο αντιδρά για την αναγέννηση του υδροξειδίου του νατρίου.
Ο λέβητας ανάκτησης παράγει επίσης ατμό υψηλής πίεσης που τροφοδοτείται σε στροβιλογεννήτριες, μειώνοντας την πίεση ατμού για τη χρήση του μύλου και παράγοντας ηλεκτρική ενέργεια. Ένα σύγχρονο εργοστάσιο χαρτοπολτού κραφτ είναι περισσότερο από αυτάρκης στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και κανονικά θα παρέχει μια καθαρή ροή ενέργειας που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από μια σχετική χαρτοποιία ή να πωληθεί σε γειτονικές βιομηχανίες ή κοινότητες μέσω του τοπικού ηλεκτρικού δικτύου. Επιπλέον, τα υπολείμματα φλοιού και ξύλου καίγονται συχνά σε ξεχωριστό λέβητα ισχύος για την παραγωγή ατμού.
Αν και οι λέβητες ανάκτησης που χρησιμοποιούν την εφεύρεση του G.H. Tomlinson χρησιμοποιούνται γενικά από τις αρχές της δεκαετίας του 1930, έχουν γίνει προσπάθειες να βρεθεί μια πιο αποτελεσματική διαδικασία για την ανάκτηση χημικών ουσιών μαγειρέματος.
Η αμερικανική εταιρεία Weyerhaeuser έχει λειτουργήσει με επιτυχία έναν αεριοποιητή ροής μαύρου υγρού πρώτης γενιάς Chemrec στο εργοστάσιό της στη Νέα Βέρνη στη Βόρεια Καρολίνα, ενώ ένα εργοστάσιο δεύτερης γενιάς λειτουργεί σε πιλοτική κλίμακα στο εργοστάσιο της Smurfit Kappa στο Piteå της Σουηδίας.
Εκτόνωση
Τα ήδη χημικώς κατεργασμένα και υπό μαλάκωση ξυλοτεμαχίδια εκτονώνονται απότομα σε μια δεξαμενή συλλογής που ονομάζεται δοχείο εκτόνωσης που λειτουργεί σε κανονική ατμοσφαιρική πίεση 1 atm. Αυτό απελευθερώνει πολύ ατμό και πτητικά. Τα πτητικά συμπυκνώνονται και συλλέγονται, στην περίπτωση των κωνοφόρων ξύλων αυτό αποτελείται κυρίως από ακατέργαστo νέφτι.
Διαχωρισμός με κόσκινα
Το κοσκίνισμα του πολτού μετά την πολτοποίηση είναι μια διαδικασία κατά την οποία ο πολτός διαχωρίζεται από μεγάλα συσσωματώματα, μη πολτοποιημένα στοιχεία και ρόζους, όπως και από ακαθαρσίες και άλλα υπολείμματα. Το αποδεκτό είναι ο πολτός (accept). Το υλικό που διαχωρίζεται από τον πολτό ονομάζεται απορριπτέο (rejects).
Το τμήμα κοσκινίσματος αποτελείται από διαφορετικούς τύπους κόσκινων (σίτες) και φυγοκεντρικό καθαρισμό. Τα κόσκινα κανονικά τοποθετούνται σε λειτουργία πολλαπλών σταδίων καταρράκτη επειδή σημαντικές ποσότητες καλών ινών μπορούν να πάνε στο ρεύμα απόρριψης όταν προσπαθούν να επιτύχουν τη μέγιστη καθαρότητα στη ροή αποδοχής.
Οι ίνες που περιέχουν συσσωματώματα και κόμβους διαχωρίζονται από το υπόλοιπο απόρριψη και υποβάλλονται σε επανεπεξεργασία είτε σε ραφινέρα είτε αποστέλλονται πίσω στο χωνευτήριο. Η περιεκτικότητα σε μη κατεργασμένους ρόζους είναι συνήθως 0,5-3,0% στην έξοδο του χωνευτηρίου, ενώ η περιεκτικότητα σε μεγάλα ξυλοτεμαχίδια (μη επαρκώς αποϊνωμένα) είναι περίπου 0,1-1,0%.
Πλύση
Το καφέ υγρό οδεύει για τα στάδια της πλύσης, όπου τα χρησιμοποιημένα χημικά υγρά (πολτοποίησης) διαχωρίζονται από τις ίνες της κυτταρίνης (πολτό). Συνολικά σε μια μονάδα χαρτοπολτού υπάρχουν 3-5 στάδια πλύσης εν σειρά. Τα στάδια πλύσης τοποθετούνται επίσης μετά την απολίγνωση με οξυγόνο και μεταξύ των σταδίων λεύκανσης. Οι ιμάντες μεταφοράς πολτού χρησιμοποιούν αντίθετη ροή μεταξύ των σταδίων έτσι ώστε ο πολτός να κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση από τη ροή του ύδατος πλύσης. Στην όλη διαδικασία λαμβάνουν χώρα διάφορες διεργασίες: πύκνωση / αραίωση, μετατόπιση και διάχυση.
Ο συντελεστής αραίωσης είναι μέτρο της ποσότητας νερού που χρησιμοποιείται στην πλύση σε σύγκριση με τη θεωρητική ποσότητα που απαιτείται για την εκτόπιση του υγρού από τον παχύρρευστο πολτό. Ο χαμηλότερος συντελεστής αραίωσης μειώνει την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας, ενώ ο υψηλότερος συντελεστής αραίωσης δίνει συνήθως καθαρότερο πολτό. Το σχολαστικό πλύσιμο του πολτού μειώνει γενικότερα τη ζήτηση χημικού οξυγόνου, το λεγόμενο (COD).
Χρησιμοποιούνται αρκετοί τύποι εξοπλισμού πλύσης:
Λεύκανση
Σε ένα σύγχρονο εργοστάσιο πολτού, το καφέ ινώδες υλικό (ίνες κυτταρίνης που περιέχουν περίπου 5% υπολειμματική λιγνίνη) που παράγεται από την πολτοποίηση πλένεται πρώτα για να αφαιρεθεί μέρος της διαλυμένης οργανικής ύλης και στη συνέχεια απομαγνητίζεται περαιτέρω από μια ποικιλία σταδίων λεύκανσης.
Στην περίπτωση ενός εργοστασίου που έχει σχεδιαστεί για την παραγωγή πολτού για την παραγωγή χαρτιού καφέ σάκου ή χαρτονιού επένδυσης για κουτιά και συσκευασίες, ο πολτός δεν χρειάζεται πάντα να λευκαίνεται σε υψηλή φωτεινότητα. Η λεύκανση μειώνει τη μάζα του πολτού που παράγεται κατά περίπου 5%, μειώνει την αντοχή των ινών και αυξάνει το κόστος κατασκευής.
Χημικές διεργασίες
Στην όλη παραγωγική διαδικασία προστίθενται χημικές ουσίες για τη βελτίωση του παραγόμενου πολτού:
Σύγκριση με άλλες μεθόδους
Ο χαρτοπολτός που παράγεται με την αλκαλική μέθοδο kraft έχει υψηλότερες μηχανικές αντοχές από εκείνον που παράγεται από άλλες μεθόδους πολτοποίησης και διατηρεί υψηλή αναλογία θείου (θειούχα), ένας σημαντικός παράγων της αντοχής του χαρτιού. Μέθοδοι που βασίζονται σε όξινη θειώδη διεργασία, αποικοδομούν την κυτταρίνη πολύ περισσότερο από τη μέθοδο kraft, γεγονός που οδηγεί σε ασθενέστερες ίνες. Η θειική πολτοποίηση αφαιρεί το μεγαλύτερο μέρος της λιγνίνης που υπάρχει αρχικά στο ξύλο, ενώ αντίθετα, οι μέθοδοι μηχανικής πολτοποίησης αφήνουν το μεγαλύτερο μέρος της λιγνίνης μέσα στις ίνες.
Η υδρόφοβη φύση της λιγνίνης παρεμβαίνει στο σχηματισμό δεσμών υδρογόνου μεταξύ της κυτταρίνης και των ημικυτταρινών στις ίνες, που απαιτούνται για την μηχανική αντοχή του χαρτιού (σημείωση: η αντοχή αναφέρεται ιδίως στην αντοχή σε αξονικό εφελκυσμό και στην αντοχή σε σχίση).
Παραπροϊόντα και εκπομπές
300px|μικρογραφία|Διυλιστήριο [[ταλλέλαιο|ταλλέλαιου στην πόλη Rauma της Φινλανδίας.]] Τα κύρια υποπροϊόντα της πολτοποίησης αυτής είναι το ακατέργαστο θειικό νέφτι και το σαπούνι ταλλέλαιου. Η διαθεσιμότητα αυτών εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα είδη ξύλου που χρησιμοποιούνται, την ηλικία και την ανάπτυξή τους, τον χρόνο αποθήκευσης των κορμών και των ξυλοτεμαχιδίων και τη εν γένει παραγωγική διαδικασία του κάθε εργοστασίου. Τα πεύκα είναι είδη που περιέχουν πολλά εκχυλίσματα, ιδίως σε ρηνινώδη συστατικά (τερπένια και τερπενικά οξέα).
Διάφορα υποπροϊόντα που περιέχουν υδρόθειο, μεθυλμερκαπτάνη, διμεθυλοσουλφίδιο και άλλες πτητικές ενώσεις του θείου (S) αποτελούν την αιτία των δύσοσμων εκπομπών στον αέρα που χαρακτηρίζουν τα εργοστάσια χαρτοπολτού που αξιοποιούν τη χημική μέθοδο kraft.
Οι εκπομπές διοξειδίου του θείου των εργοστασίων χαρτοπολτού με τη θειική μέθοδο είναι πολύ χαμηλότερες από αυτές των εργοστασίων της θειώδους (όξινης) μεθόδου. Στον ατμοσφαιρικό αέρα έξω από ένα σύγχρονο εργοστάσιο χαρτοπολτού kraft, η οσμή διοξειδίου του θείου γίνεται αντιληπτή μόνο σε καταστάσεις διαταραχής, όπως π.χ. για παράδειγμα όταν ο μύλος κλείνει για ένα διάστημα συντήρησης ή όταν συμβαίνει μία εκτεταμένη διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος. Ο έλεγχος των οσμών επιτυγχάνεται μέσω της συλλογής και της καύσης αυτών των δύσοσμων αερίων στον λέβητα ανάκτησης μαζί με το μαύρο υγρό.
Σε σύγχρονα εργοστάσια, όπου τα καλά αποξηραμένα στερεά καίγονται (αποτεφρώνονται πλήρως) στον λέβητα ανάκτησης, σχεδόν καθόλου διοξείδιο του θείου δεν δραπετεύει από τον λέβητα. Σε υψηλές θερμοκρασίες του λέβητα, το νάτριο που απελευθερώνεται από τα σταγονίδια του μαύρου υγρού αντιδρά με το διοξείδιο του θείου, με αποτέλεσμα να το καθαρίζει αποτελεσματικά σχηματίζοντας άοσμους κρυστάλλους θειικού νατρίου.
Τα εργοστάσια χαρτοπολτού βρίσκονται σχεδόν πάντα κοντά σε μεγάλες υδάτινες μάζες (π.χ. λίμνες ή ποτάμια) λόγω της υψηλής τους ζήτησης σε νερό. Η απολίγνωση απελευθερώνει σημαντικές ποσότητες οργανικού υλικού στο περιβάλλον, ιδιαίτερα σε ποτάμια. Τα λύματα μπορεί επίσης να αποτελέσουν πηγή ρύπανσης, καθώς περιέχουν κλάσματα προϊόντων της λιγνίνης, υψηλή βιολογική ζήτηση οξυγόνου (BOD) και διαλυμένο οργανικό άνθρακα (DOC), μαζί με αλκοόλες, χλωρικά άλατα, βαρέα μέταλλα και χηλικούς παράγοντες. Τα λύματα μπορούν να υποβληθούν σε επεξεργασία σε μια μονάδα βιολογικής επεξεργασίας, η οποία μπορεί να μειώσει σημαντικά την τοξικότητά τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρτοποιία Κατηγορία:Χημικές διεργασίες
Γκερέι-Σορόν (Επαρχία Νοοκάτ)
Το Γκερέι-Σορόν (Герей-Шорон) είναι χωριό στην Επαρχία Νοοκάτ, στην Περιφέρεια Ος της νοτιοδυτική Κιργιζία. Επίσης, αποτελεί μέρος της επικράτειας του Αγροτικού οκρούγκ Τοολός.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, ο πληθυσμός του χωριού ανερχόταν στα 2,738 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις και χωριά της Επαρχίας Νοοκάτ‎
Αυταριάται
Οι Αυταριάται ήταν Ιλλυρική φυλή που ζούσε ανάμεσα στις κοιλάδες των ποταμών Λιμ και Τάρα, πέρα από το Προκλέτιγιε και στην κοιλάδα του ποταμού Δυτικού Μοράβα. Στα δυτικά τους βρίσκονταν οι Αρδιαίοι, στα ανατολικά η Λίμνη Σκόδρας και οι Δάρδανοι και στα βορειοανατολικά οι Τριβαλλοί. Ο Στράβων στο έργο του Γεωγραφικά καταγράφει τους Αυταριάται σαν έναν από τους τρεις ισχυρότερους Ιλλυρικούς πληθυσμούς μαζί με τους Δάρδανους και τους Αρδιαίους. Όταν ακολούθησε τον 4ο αιώνα π.Χ. η Γαλατικές επιδρομές στη Νοτιοανατολική Ευρώπη πολλοί από αυτούς που ζούσαν στη Βοσνία έγιναν Κέλτες. Οι υπόλοιποι 20.000 μετά από συμφωνία τους με το Βασίλειο της Μακεδονίας εγκαταστάθηκαν στην οροσειρά Μπέλλες που αποτελούσε το φυσικό σύνορο ανάμεσα στη Μακεδονία με τη σημερινή Βόρεια Μακεδονία και τη νοτιοδυτική Βουλγαρία. Ο Περίπλους του Ψευδοσκύλακα καταγράφει την Ιλλυρική φυλή των Αυταριάτων τον 4ο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με τη μυθολογική παράδοση που καταγράφει ο Αππιανός γενάρχης τους ήταν ο Αυταριεύς, ένας από τους γιους του Ιλλυριού, του γενάρχη όλων των Ιλλυρικών φυλών. Το όνομα "Αυταριάται" συνδέεται επίσης με το Υδρωνύμιο και τοπωνύμιο "Τάρα" αφού την περιοχή τους διασχίζει ο Τάρα ποταμός και βρίσκεται το Τάρα όρος.
Ιστορία
Οι κοινότητες των Αυταριάτων ενώθηκαν σε μια ισχυρή φυλή από τον 6ο μέχρι τον 4ο αιώνα π.Χ. Αρχικά υποτάχθηκαν οι Τριβαλλοί που ζούσαν στα ανατολικά τους και στη συνέχεια νίκησαν τους αιώνιους αντιπάλους τους Αρδιαίους που βρισκόντουσαν μόνιμα σε σύγκρουση για τον έλεγχο των ορεινών πηγών άλατος. Οι νίκες των Αυταριάτων επηρέασαν σημαντικά τις μετακινήσεις των Ιλλυρικών πληθυσμών, οι Τριβαλλοί μετακινήθηκαν ανατολικά και οι Αρδιαίοι δυτικά στις ακτές της Αδριατικής. Η μεγάλη επέκταση οδήγησε τους Αυταριάται να έχουν τον 5ο αιώνα π.Χ. ηγεμονικό ρόλο στα Βαλκάνια, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μεγάλους βασιλικούς τάφους και τύμβους που χρονολογούνται τον 5ο αιώνα π.Χ., ήταν σύμφωνα με τον Στράβων "ένας από τους μεγαλύτερους και ισχυρότερους Ιλλυρικούς λαούς". Ακολούθησε στη συνέχεια η παρακμή λόγω των Κέλτικων επιδρομών με τελικό αποτέλεσμα τη διάλυση του κράτους τους (310 π.Χ.), οι ίδιοι είτε αφομοιώθηκαν με τους Κέλτες είτε μετανάστευσαν σε άλλες περιοχές δυτικά στη Μακεδονία και εξαφανίστηκαν. Ο Αππιανός γράφει ότι οι Αρδιαίοι καταστράφηκαν από τους Αυταριάται, υπερτερούσαν ωστόσο σημαντικά απέναντι τους στη θάλασσα. Αναφέρει επίσης ότι τιμωρήθηκαν από τον Απόλλων επειδή έκαναν επιδρομή στο Μαντείο της Πυθίας σε συνεργασία με τους Κέλτες Κίμβριους, μετά μετανάστευσαν στην περιοχή που ζούσαν οι Γέτες κοντά στους Βαστάρνες. Ο Στράβων τους καταγράφει επίσης σαν μια από τις τρείς ισχυρότερες Ιλλυρικές φυλές μαζί με τους Αρδιαίους και τους Δάρδανες. Οι Αταριάται και οι Κέλτες Σκορδίσκοι αναμείχθηκαν και μετανάστευσαν στην κοιλάδα του Κάτω Μοράβα, σε ευρήματα που βρέθηκαν στο Κοσταλάκ κοντά στο Βελιγράδι είχαν όμοιους τάφους. Οι εννέα τάφοι των Αυταριάτων και οι μετέπειτα Κέλτικοι τάφοι δείχνουν ότι οι δύο λαοί αναμείχθηκαν ειρηνικά χωρίς πόλεμο και μετανάστευσαν σε μια ουδέτερη Κέλτο-Θρακό-Ιλλυρική ζώνη.
Πολιτισμός
Μια συνήθης τακτική των Αυταριάτων ήταν να θανατώνουν τους αδύναμους και τους ανάπηρους για να τους αποτρέψουν να πέσουν αιχμάλωτοι στα χέρια των εχθρών. Η πρακτική αυτή οφείλεται σε μια παλιά δεισιδαιμονία ότι αν οι εχθροί πιούν το αίμα τους ή φάνε το κρέας τους θα αποκτήσουν τη δύναμη της φυλής τους. Οι Αυταριάται άφησαν μια πολύ πλούσια κληρονομιά με εκατό κάστρα, χιλιάδες Τύμβους, αμέτρητα χειροποίητα κοσμήματα και όπλα, χρυσές και ασημένιες ζώνες αποκαλύπτουν τον πολιτισμό τους. Ο λαός τους ήταν καθαρά ορεινός, η συμπεριφορά τους συνεπώς ήταν όμοια με τους αρχαίους ορεινούς λαούς στα Βαλκάνια. Η θρησκεία τους είχε σαν επίκεντρο τη λατρεία του ηλίου όπως οι πανάρχαιοι Ιλλυρικοί λαοί, βρέθηκαν αμέτρητα ιερά του ηλίου στην περιοχή τους. Οι κυριότερες ασχολίες τους ήταν η κτηνοτροφία, η μεταλλουργεία, η χειροτεχνεία και το εμπόριο, έμειναν διάσημοι για το πλήθος των εμπορικών επαφών τόσο με τους Βαλκανικούς λαούς όσο και με τους Ιταλούς εμπόρους τον 7ο - 6ο αιώνα π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Ιλλυρικές φυλές Κατηγορία:Αρχαία φύλα στην Αλβανία
Γάλα αμυγδάλου
Το γάλα αμυγδάλου είναι ένα φυτικό γάλα με κρεμώδη υφή και γεύση καρυοειδή. Δεν περιέχει χοληστερόλη ούτε λακτόζη και συχνά καταναλώνεται από τους πάσχοντες από δυσανεξία στη λακτόζη και σε άλλους που θέλουν να αποφύγουν τα γαλακτοκομικά προϊόντα, συμπεριλαμβανομένων των vegans. Το εμπορικό γάλα αμυγδάλου έρχεται γλυκό, χωρίς ζάχαρη, απλό, με γεύσεις βανίλιας και σοκολάτας και είναι συνήθως εμπλουτισμένο με βιταμίνες. Μπορεί επίσης να παραχθεί και οικιακά, χρησιμοποιώντας ένα μπλέντερ, αμύγδαλα και νερό.
Στις ΗΠΑ, οι πωλήσεις γάλακτος αμυγδάλου ξεπέρασαν το 2013, αυτές του γάλακτος σόγιας και από το Μάιο του 2014, περιελάμβαναν τα δύο τρίτα των φυτικών γαλάτων της αγοράς. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι πωλήσεις γάλακτος αμυγδάλου αυξήθηκαν το 2011, από 36 εκατ. λίτρα σε 92 εκατ. λίτρα το 2013.
Ιστορία
Στον Μεσαίωνα, το γάλα αμυγδάλου ήταν γνωστό τόσο στον Ισλαμικό κόσμο όσο και στην Χριστιανοσύνη. Ως ένα κάρυο (τον "καρπό του φυτού"), είναι κατάλληλο για κατανάλωση κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής. Το γάλα αμυγδάλου ήταν η βάση της μεσαιωνικής κουζίνας, επειδή το αγελαδινό γάλα δεν μπορούσε να διατηρηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να αλλοιωθεί.
Ιστορικά, το γάλα αμυγδάλου, στα Αγγλικά ονομάζεται επίσης και amygdalate μετά από την Ελληνική λέξη αμυγδαλή (amygdalē) για το αμύγδαλο. Καταναλωνόταν σε μια περιοχή που εκτεινόταν από την Ιβηρική Χερσόνησο έως την Ανατολική Ασία. Το «Le Viandier», μια συλλογή συνταγών του 14ου αιώνα, περιέχει μια συνταγή με γάλα αμυγδάλου και συνιστά τη χρήση κατά τις ημέρες νηστείας, αντί του ζωικού γάλακτος.
Πωλήσεις
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το γάλα αμυγδάλου παρέμεινε έως τις αρχές του 2000, μια σχετικά σημαντική τροφή υγιεινής διατροφής, όταν άρχισε να αυξάνει η δημοτικότητά του. Μόνο για το 2011, οι πωλήσεις γάλακτος αμυγδάλου αυξήθηκαν κατά 79%. Το 2013, ξεπέρασε το γάλα σόγιας ως το πιο δημοφιλές φυτικό-γάλα στις ΗΠΑ. Από το 2014 περιελάμβανε το 60 τοις εκατό των πωλήσεων του φυτικού-γάλακτος και το 4,1% των συνολικών πωλήσεων γάλακτος στις ΗΠΑ.
Δημοφιλείς μάρκες γάλακτος αμυγδάλου περιλαμβάνουν τις Blue Diamond Growers (με το «Almond Breeze») και WhiteWave Foods (με τα «So Delicious» και «Silk»).
Διατροφή
Εάν δεν εμπλουτιστεί, το γάλα αμυγδάλου έχει λιγότερη βιταμίνη D απ'ότι το εμπλουτισμένο αγελαδινό γάλα· στην Βόρεια Αμερική το αγελαδινό γάλα πρέπει να εμπλουτιστεί με βιταμίνη D, αλλά οι βιταμίνες προστίθενται στα φυτικά γάλατα σε εθελοντική βάση. Λόγω της χαμηλής περιεκτικότητας σε πρωτεΐνες, το γάλα αμυγδάλου δεν είναι η κατάλληλη αντικατάσταση για το μητρικό γάλα, το αγελαδινό γάλα ή υδρολυμένους τύπους για παιδιά κάτω των δυο ετών. (*) 15% της ΔΤΑ
(**) 30% της ΔΤΑ
ΔΤΑ = Διατροφική Τιμή Αναφοράς
Καλπάκι Ζακύνθου
Το Καλπάκι είναι χωριό στη Ζάκυνθο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ζακύνθου του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 320 κατοίκους.
Γάλα αμυγδάλου
Παραγωγή
Η βασική μέθοδος της σύγχρονης οικιακής παραγωγής γάλακτος αμυγδάλου είναι το άλεσμα των αμυγδάλων σε μπλέντερ μαζί με νερό, εν συνεχεία το σούρωμα του αμυγδαλοπολτού (ψαχνό) με τη βοήθεια ενός σουρωτηριού, με τουλουπάνι, ή σακούλα καρυογάλακτος. Το γάλα αμυγδάλου είναι επίσης δυνατόν να παρασκευαστεί με την προσθήκη νερού στο βούτυρο αμυγδάλου.
Στο εμπορικά παραγόμενο γάλα αμυγδάλου, το 1 λίτρο περιέχει το ίδιο διατροφικό περιεχόμενο όσο περίπου και 16 αμύγδαλα.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμύγδαλα Κατηγορία:Μεσαιωνική κουζίνα Κατηγορία:Χορτοφαγία Αμυγδαλο
Εκκλησία του Αγίου Νικολάου (Νιν)
Η εκκλησία είναι το μοναδικό σωζόμενο δείγμα της πρώιμης ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής σε όλη τη Δαλματία. Είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο.
Περιγραφή
Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου χτίστηκε σε μορφή φρουρίου. Έχει ένα σχέδιο τριφυλλιού με τέσσερα κλαδιά διατεταγμένα γύρω από έναν κεντρικό κυκλικό πυρήνα, τρία από τα οποία σχηματίζουν την αψίδα και το τέταρτο το κλαδί εισόδου. Ο θόλος του ναού ενισχύεται με καμάρες με κυκλικές ραβδώσεις πάνω από τις οποίες 8 μικροί πύργοι με επάλξεις ως επιφυλακή χτίστηκαν τον 16ο ή 17ο αιώνα κατά τη διάρκεια του Κροατικού-Οθωμανικού Πολέμου των 100 χρόνων. Εφάπτονται στους πυλώνες μεταξύ των αψίδων και τοποθετούνται κάτω από τον τρούλο. Το "κλαδί εισόδου" είναι ορθογώνιο και στεγάζεται με ημιώροφο, ενώ τρία άλλα κλαδιά ημικυκλικού κοχύλου καταλήγουν σε ημιυπόστεγο. Ο ναός ήταν χτισμένος από μικρές πέτρες και έχει μια λεία εξωτερική επιφάνεια. Οι διαστάσεις του είναι: μήκος: 5,90 μέτρα, πλάτος: 5,70 μέτρα, ύψος = 6 μέτρα.
Επίσκεψη του Πριούλ το 1603
Το 1603, επισκέφθηκε την Εκκλησία του Αγίου Νικολάου ο Πριούλ, ο οποίος βρήκε τακτοποιημένα Γλαγολιτικά μητρώα βαπτίσεων και γάμων, καθώς και δύο Γλαγολιτικά βραβεία. Κατά την επίσκεψή του, η Αδελφότητα του Αγίου Πνεύματος με 28 μέλη ήταν ενεργή στην ενορία. Ο Πριούλ διέταξε την αδελφότητα να γράψει τους κανόνες που έπρεπε να εγκριθούν από τον τοπικό επίσκοπο.
Χρήση
Από τότε που κατασκευάστηκε η Εκκλησία, η Θεία Λειτουργία τελέστηκε σε αυτήν κατά τη γιορτή του Αγίου Νικολάου στις 6 Δεκεμβρίου. Τα τελευταία χρόνια, η Θεία Λειτουργία τελείτε την ημέρα του Αγίου Μάρκου στις 25 Απριλίου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εκκλησίες στην Κροατία
Σχέσεις Ισραήλ και Ομάν
Το Ισραήλ και το Ομάν δεν έχουν επίσημες διπλωματικές σχέσεις, ωστόσο διατηρούν ελάχιστες σχέσεις, καθώς οι τουρίστες από το Ισραήλ επιτρέπεται να επισκέπτονται το Ομάν. Η οικονομική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών, αν και όχι σημαντική, βοήθησε το Ομάν να γίνει γέφυρα μεταξύ του αραβικού κόσμου και του Ισραήλ.
Τον Ιανουάριο του 1996, το Ισραήλ και το Ομάν υπέγραψαν συμφωνία σχετικά με το αμοιβαίο άνοιγμα αντιπροσωπευτικών γραφείων.
Οι επίσημες σχέσεις είχαν παγώσει με την εκδήλωση της δεύτερης Ιντιφάντα τον Οκτώβριο του 2000. Επίσης, το 2008, ο υπουργός Εξωτερικών του Ομάν Γιουσούφ μπιν Αλάουι μπιν Αμπντουλάχ συναντήθηκε με τον ισραηλινό υπουργό Εξωτερικών Τζίπι Λίβνι κατά την επίσκεψή τους στο Κατάρ.
Αραβοϊσραηλινή σύγκρουση
Σε αντίθεση με τα περισσότερα έθνη της περιοχής, το Ομάν δεν έχει συμμετάσχει σε καμία από τις ένοπλες συγκρούσεις που διεξήχθησαν μεταξύ των αραβικών κρατών και του Ισραήλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις του Ισραήλ Κατηγορία:Πολιτική του Ομάν
Μονή Πελεκητής
Έκτοτε, το μοναστήρι εξαφανίζεται από τις πηγές, ωστόσο έχει ταυτοποιηθεί από σύγχρονους ακαδημαϊκούς με ερείπια μοναστηριού σε απόσταση 5 χμ. προς τα δυτικά από την πόλη της Τρίγλιας, το οποίο ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο. Οι κάτοικοι της περιοχής, σήμερα, το αποκαλούν Αγιά Γιανί ή Αγιανί, παρεφθαρμένη εκδοχή της ελληνικής ονομασίας του.
Χανς ΙΙΙ Γιόρντενς
Ο Χανς ΙΙΙ Γιόρντενς (φλαμανδικά: Hans III Jordaens, 1590 – 1643) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος του μπαρόκ.
Βιογραφία
Σύμφωνα με το RKD το έτος και ο τόπος γέννησής του είναι ασαφή. Μπορεί να γεννήθηκε στο Ντελφτ, γιος του Χανς Γιόρντενς, ή μπορεί να γεννήθηκε στην Αμβέρσα ως συγγενής του Γιάκομπ Γιόρντενς. Ζωγράφισε ιστορικές αλληγιρίες, εσωτερικούς χώρους, ζώα και πινακοθήκες. Έκανε, επίσης, την πληθύσμωση με μορφές (σταφάζ) σε πίνακες του Άμπραχαμ Χόφερτς. Τα έργα του συχνά συγχέονται με ζωγράφων με το ίδιο όνομα.
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, η χήρα του δικηγόρου Νικολάας Μάους φαν Χόλυ (1653/54-1717) είχε στην κατοχή της έναν πίνακά του, με τον στρατό του Φαραώ να διασχίζει την Ερυθρά θάλασσα, στην οποία πνίγονται άλογα και άμαξες. Ο Χαουμπράκεν τον συγχέει με τον ζωγράφο Χανς IV Γιόρντενς του Ντελφτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Άνω Βασιλικός Ζακύνθου
Ο Άνω Βασιλικός είναι χωριό της Ζακύνθου. Διοικητικά, υπάγεται στην τοπική κοινότητα Βασιλικού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ζακυνθίων, του δήμου Ζακύνθου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ζακύνθου, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ζακύνθου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Ο Άνω Βασιλικός είναι πεδινό χωριό στη νοτιοανατολική Ζάκυνθο. Βρίσκεται στους πρόποδες του υψώματος «Δάφνη» (270 μ.), πάνω στον επαρχιακό δρόμο Ζακύνθου-Βασιλικού και πολύ κοντά στα ακρωτήρια Βασιλικός και Γεράκι (το απώτατο νοτιοανατολικό άκρο του νησιού), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 15. Απέχει 13 χλμ. περίπου ΝΑ. της πόλης της Ζακύνθου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 ως Άνω Βασιλικό και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βασιλικού του νομού Ζακύνθου. Καταργήθηκε το 1940 για να επανασυσταθεί το 1961 ως Άνω Βασιλικός. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βασιλικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζακύνθου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου
Μοναχοί Ροδόπης
Οι Μοναχοί είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, το οποίο βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης σε υψόμετρο 340 μέτρα. Απέχει 14 χλμ. Δ. από τον Ίασμο (έδρα δήμου), 37 χλμ. Δ. από την Κομοτηνή και 23 χλμ. Α. από την Ξάνθη. Το χωριό είναι κτισμένο βορειοανατολικά από στους Αμαξάδες ενώ στα νότιά του περνάει η ΕΟ Κομοτηνής - Ξάνθης και η Εγνατία Οδός. Η παλιά ονομασία, επί τουρκοκρατίας, είναι Χοτζαλάρ και μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα ως Μοναχοί το 1924 ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ιάσμου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τους Αμαξάδες και τους Άνω Αμαξάδες αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμαξάδων που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αμαξάδων του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 15 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Ιάσμου
Φροντιστήριο Αργυρούπολης Πόντου
Το Φροντιστήριο της Αργυρούπολης (1723-1922) είναι το γνωστότερο εκπαιδευτικό ίδρυμα του Πόντου μετά το Φροντιστήριο της Τραπεζούντας.
Ίδρυση
Ιδρύθηκε το 1723, στην Αργυρούπολη του Πόντου, από τον αρχιεπίσκοπο Χαλδίας Ιγνάτιο Σκρίβα με την υλική και ηθική συμπαράσταση των αρχιμεταλλουργών, των μοναστηριών και των κοινοτήτων της περιοχής. Λειτούργησε εξ αρχής ως κάτι παραπάνω από ένα κοινό σχολείο. Αρχικά, ονομάστηκε Σχολή Ελληνικών Μαθημάτων, με πρώτο δάσκαλο τον Θεόδωρο Παύλου Βυζάνο. Στην τελική του μορφή αποτελούνταν από έντεκα τάξεις: πέντε τάξεις για το Δημοτικό Σχολείο, τρεις τάξεις για το Ελληνικό ή Σχολαρχείο και τρεις τάξεις για το Ημιγυμνάσιο. Από το 1873 και μετά προστέθηκε και το Παρθεναγωγείο με δημοτικές τάξεις και νηπιαγωγείο.
Μετονομασία
Το 1840 του δόθηκε η ονομασία Φροντιστήριο από τον διευθυντή του, Σεραφείμ Χατζηακεψιμά, που σπούδασε στην Αυθεντική Ακαδημία του Βουκουρεστίου. Η ονομασία Φροντιστήριο διατηρήθηκε μέχρι και το τέλος της ζωής του, το 1922. Ο όρος Φροντιστήριο, αντίθετα με την σύγχρονη έννοια που επικρατεί, εκείνη την εποχή σήμαινε το σπουδαστήριο, που συμπεριλάμβανε το Δημοτικό, το Σχολαρχείο και τις Γυμνασιακές τάξεις.
Η εποχή Κυριακίδη
Το Φροντιστήριο αποκτά αίγλη ξεχωριστή, όταν τη διεύθυνσή του αναλαμβάνει ο Γεώργιος Παπαδόπουλος - Κυριακίδης, που εργάζεται με αυταπάρνηση για την αναβάθμισή του. Από το 1854 και μετά ο Γεώργιος Κυριακίδης εισήγαγε στο Φροντιστήριο και άλλες τάξεις, βιβλία, προγράμματα, μητρώα σπουδών, μαθητολόγια, ημερήσιους ελέγχους και χειμερινές εξετάσεις. Η παιδαγωγική του συμπεριφορά απέναντι στους μαθητές ήταν εξαιρετική και για αυτό το λόγο διαρκώς αυξανόταν η ζήτηση για μάθηση και εκπαίδευση. Ο Γεώργιος Κυριακίδης ήταν διευθυντής στο Φροντιστήριο από το 1854 μέχρι και το 1860, παρέμεινε όμως στην Αργυρούπολη και βοήθησε με κάθε τρόπο το Φροντιστήριο μέχρι το 1877. Όλα αυτά τα χρόνια σημειώνεται σημαντική αύξηση των μαθητών. Μετά τον Κυριακίδη το Φροντιστήριο διεύθυναν οι εξής: Γ.Ξιφιλίνος, Ι.Χαρίβουλος, Ι.Ονουφρίου, Γ.Ζουτουρίδης, Θ.Παυλίδης, Γ.Ωρολογάς, Γ.Σαρασίτης, Ν. Στρογγύλης, Γ.Ευθυβούλης, Γ.Σουμελίδης, Π.Χαραλαμπίδης, Δ.Βασιλειάδης, Θ.Παναγιωτίδης, Ι.Ψώμου, Ι.Τάσογλους, Σ.Ιωακειμίδης, Α.Μολυβδάς, Α.Οικονομίδης, Ι.Ελευθεριάδης, Σ.Μικρόπουλος, Ι.Κανονίδης και Δ.Αμανατίδης.
Το κτήριο του Φροντιστηρίου
Με τις όντως ηρωικές ενέργειες του Γεώργιου Παπαδόπουλου Κυριακίδη, τη συνδρομή του μητροπολίτη Χαλδίας Γερβασίου και την οικονομική στήριξη των κατοίκων της Χαλδίας θεμελιώθηκε το 1875 το κτίριο του Φροντιστηρίου, του οποίου η αποπεράτωση συντελέστηκε το 1879. Ο Μητροπολίτης Χαλδίας, Γερβάσιος Σουμελίδης, για να εξασφαλίσει την οικονομική λειτουργία του Φροντιστηρίου της Αργυρούπολης, το εφοδίασε με ακίνητη περιουσία, εκποιώντας όσα ιερά αναθήματα περίσσευαν και δεν ήταν σε χρήση. Αυτή η περιουσία απέφερε σταθερό εισόδημα στο Φροντιστήριο. Έλιωσε ιερά σκεύη εκκλησιών και με το ασήμι τους, 45 οκάδες, έχτισε το κτήριο. Τα έσοδα από την πώληση των κειμηλίων ανήλθαν σε 1200 λίρες. Η απόφαση του Γερβασίου να διαθέσει τα αναθήματα για τη μόρφωση των νέων της Χαλδίας αποτέλεσε την καλύτερη επένδυση στην παιδεία.
Το τέλος
Οι πύλες του Φροντιστηρίου έκλεισαν οριστικά το 1922. Σήμερα το διώροφο κτήριο είναι ερειπωμένο. Πολλοί από τους αποφοίτους του Φροντιστηρίου, μετά τον ξεριζωμό, επάνδρωσαν τα σχολεία της μητροπολιτικής  Ελλάδας κάνοντας  εμφανέστατο τον  άψογο παιδευτικό τους καταρτισμό (Κανδηλάπτης, Ζερζελίδης, Μελανοφρύδης, Κυριακίδης, Γρηγοριάδης, Ουσταμπασίδης, Παύλος και Χρίστος Παπαδόπουλος κ.ά.).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία κατά την Τουρκοκρατία Κατηγορία:Επαρχία Γκιουμούσχανε
Καλλιτέρος Ζακύνθου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου
Ιστορία της Ουγγαρίας πριν από την Ουγγρική κατάκτηση
μικρογραφία|320x320εσ|Η Ευρώπη το 526 Η Ιστορία της Ουγγαρίας πριν από την Ουγγρική κατάκτηση εκτείνεται στη χρονική περίοδο πριν από την Ουγγρική κατάκτηση της λεκάνης των Καρπαθίων του 9ου αιώνα των εδαφών που έγιναν αργότερα διαδοχικά το Πριγκιπάτο της Ουγγαρίας, το Βασίλειο της Ουγγαρίας και στη συνέχεια η χώρα της Ουγγαρίας.
Προϊστορία
Η σχετικά θερμή και γόνιμη λεκάνη των Καρπαθίων κατοικήθηκε πριν από περίπου 500.000 χρόνια. Τα πρώτα γνωστά ίχνη ανήκουν στο Άνθρωπο της Χαϊδελβέργης, με σπάνια ή ανύπαρκτα στοιχεία της ανθρώπινης παρουσίας μέχρι τους Νεάντερταλ πριν από 100.000 χρόνια. Οι ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι έφτασαν στην λεκάνη των Καρπαθίων πριν από το 30.000 π.Χ. και ανήκαν στην Ωρινιάκεια Περίοδο. Ορισμένες πηγές διακρίνουν επίσης έναν τοπικό πολιτισμό, τη σκελετική κουλτούρα, αλλά αυτός ο ισχυρισμός αμφισβητείται. [5] Η ανάπτυξη στην Παλαιολιθική περίοδο είναι παρόμοια με εκείνη της υπόλοιπης Ευρώπης και ευρήματα τόσο από την Ωρινιάκεια Περίοδο όσο και από την επόμενη Γκραβέττια πολιτισμική περίοδο (κυνηγοί μαμούθ) μπορούν να βρεθούν μέχρι τη Γαλλία και την Ισπανία. Το υπόλοιπο της Λίθινης εποχής χαρακτηρίζεται από ελάχιστα ή ακόμη μη επεξεργασμένα αρχαιολογικά στοιχεία, με εξαίρεση τον πολιτισμό Στάρτσεβο και τον πολιτισμό Γραμμικής Κεραμικής - τον «καλλιεργητικό πολιτισμό» που εισήγαγε τη γεωργία στη λεκάνη των Καρπαθίων.
Αρχαιότητα
μικρογραφία|280x280εσ|Διασπορά των [[Κελτικός πολιτισμός|Κελτών στην ευρωπαϊκή ήπειρο]] Κατά τη διάρκεια της εποχής του Χαλκού, τρεις σημαντικές ομάδες ήταν οι πολιτισμοί Μπάντεν, Μάκο και Οτομάνι (που δεν πρέπει να συγχέονται με τους Οθωμανούς Τούρκους). Η σημαντική βελτίωση ήταν προφανώς η κατεργασία μετάλλων, αλλά ο πολιτισμός του Μπάντεν επέφερε επίσης την αποτέφρωση και το εμπόριο μεγάλων αποστάσεων με απομακρυσμένες περιοχές όπως η Βαλτική ή το Ιράν άνθισε κατά τη διάρκεια των περιόδων Μάκο και Οτομάνι. Οι ταραχώδεις αλλαγές κατά τα τέλη της εποχής του Χαλκού έδωσαν τέλος στον εγγενή, σχετικά προηγμένο πολιτισμό και η αρχή της εποχής του Σιδήρου είδε τη μαζική μετανάστευση ινδοευρωπαϊκών νομάδων που πιστεύεται ότι ήταν αρχαίας ιρανικής καταγωγής. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, η λεκάνη των Καρπαθίων προσέλκυσε τη μετανάστευση από όλες τις κατευθύνσεις: οι Κέλτες φορείς του πολιτισμού Χάλστατ από τη Δύση ήταν οι πρώτοι και πιο επιδραστικοί γύρω στο 750 π.Χ., οι Σινδοί γύρω στο 500 π.Χ., οι Παννόνιοι - μια φυλή Ιλλυρίων που έδωσε το όνομά της στη μελλοντική Ρωμαϊκή επαρχία Παννονίας, ενώ το ανατολικό τμήμα καταλήφθηκε από θρακικές, ιρανικές και αργότερα κελτικές φυλές. Πριν από το 100 π.Χ., το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής καταλήφθηκε από διάφορες κελτικές φυλές, φορείς του πολιτισμού Λα Τεν, διαδόχου του πολιτισμού Χάλστατ, μεταξύ άλλων οι Ταυρίσκοι, οι Βόιοι, οι Λατόβικοι και οι Παννόνιοι. Πριν τη ρωμαϊκή κατάκτηση, η περιοχή που έγινε η ρωμαϊκή επαρχία της Παννονίας, δεν συνιστούσε ούτε πολιτικά ενιαία ούτε εθνογλωσσικά ομοιογενή περιοχή.
Ρωμαϊκή περίοδος
μικρογραφία|280x280εσ|Η επαρχία της [[Παννονία|Παννονίας τον 2ο αιώνα μ.Χ.]] Η ρωμαϊκή εποχή στην επικράτεια της σημερινής Ουγγαρίας ξεκινά με αρκετές επιθέσεις μεταξύ 156 και 70 π.Χ., αλλά η σταδιακή κατάκτησή τους ανακόπηκε από τον βασιλιά της Δακίας Βυρεβίστα, του οποίου το βασίλειο εκτείνονταν από τη σημερινή Σλοβακία μέχρι τον Αίμο στην ακμή του. Ωστόσο, η περίοδος της κυριαρχίας των Δακών δεν κράτησε πολύ και μέχρι το 9 π.Χ. οι Ρωμαίοι έχουν υποτάξει ολόκληρη την περιοχή και την οργάνωσαν στην αυτοκρατορική επαρχία της Παννονίας.
Κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής κυριαρχίας, ιδρύθηκαν πολλές σύγχρονες πόλεις όπως η Βουδαπέστη (Ακουίνκουμ) η Γκιέρ (Αρραμπόνα) και το Σόπρον, ο πληθυσμός εκλατινίσθηκε και ο πολιτισμός γενικά άνθισε. Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες ανέφεραν μερικές φορές και άλλες φυλές που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, όπως οι Λάζυγκες ή οι Βάνδαλοι. Ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε τον 4ο αιώνα μ.Χ., όταν έγινε η επίσημη θρησκεία.
Μεσαίωνας
μικρογραφία|280x280εσ|Χάρτης με τη θέση του Χαγανάτου των [[Άβαροι|Αβάρων γύρω στα 650 μ.Χ.]] Στα πρώτα χρόνια της εποχής των Μεγάλων μεταναστεύσεων, στην λεκάνη των Καρπαθίων εγκαταστάθηκαν οι Ούννοι οι οποίοι μέχρι το 430 είχαν ιδρύσει μια τεράστια, αν και βραχύβια, κυριαρχία στην Ευρώπη που επικεντρώνονταν στην πεδιάδα της Παννονίας. Πολλές γερμανικές φυλές ζούσαν δίπλα τους, όπως οι Γότθοι, οι Μαρκομάννοι, οι Κουάδοι ή οι Γέπιδες, οι τελευταίοι από τους οποίους έμειναν το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και των οποίων οι λαοί είχαν ενσωματωθεί στην Αυτοκρατορία των Ούννων.
Με το επόμενο κύμα μεταναστεύσεων κατά τον 6ο αιώνα έφθασαν άλλα γερμανικά φύλα, όπως οι Λογγοβάρδοι και οι Έρουλοι που κυριάρχησαν στην περιοχή, πριν τους εκδιώξει μια άλλη μεγάλη νομαδική φυλή, οι Άβαροι. Όπως και οι Ούννοι, οι Άβαροι ίδρυσαν μια αυτοκρατορία, το Χαγανάτο των Αβάρων, κυριάρχησαν στη λεκάνη της Παννονίας τον 6ο έως τον 8ο αιώνα και έγιναν σημαντική απειλή για τους γείτονές τους, αλλά τελικά ηττήθηκαν τόσο από τα γειτονικά κράτη όσο και από εσωτερικές συγκρούσεις (περίπου το 800). Ωστόσο, ο πληθυσμός των Αβάρων παρέμεινε αρκετά σταθερός μέχρι την Ουγγρική κατάκτηση της λεκάνης των Καρπαθίων και συγχωνεύθηκε με τους Ούγγρους που έφτασαν στην περιοχή υπό την ηγεσία του Άρπαντ.