cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ξιφασκία
Σπάθη
Το σπαθί είναι ένα ελαφρύ όπλο κοπής και ώθησης που στοχεύει ολόκληρο το σώμα πάνω από τη μέση, εκτός από το χέρι του όπλου. Το σαμπρ είναι το νεότερο όπλο που χρησιμοποιείται. Όπως το ξίφος, το μέγιστο νόμιμο βάρος ενός σπαθιού είναι 500 γραμμάρια. Ο προφυλακτήρας χεριών στο σπαθί εκτείνεται από τη λαβή μέχρι το σημείο στο οποίο η λεπίδα συνδέεται με το πόμολο. Αυτός ο προφυλακτήρας γενικά στρέφεται προς τα έξω κατά τη διάρκεια του αθλητισμού για να προστατεύει το βραχίονα του ξίφους από αγγίγματα. Τα χτυπήματα με ολόκληρη τη λεπίδα ή το σημείο είναι έγκυρα. Όπως και στο ξίφος, οι πινελιές που προσγειώνονται εκτός της περιοχής στόχου δεν βαθμολογούνται. Ωστόσο, σε αντίθεση με το αλουμινόχαρτο, αυτές οι πινελιές εκτός στόχου δεν σταματούν τη δράση και η περίφραξη συνεχίζεται. Σε περίπτωση που και οι δύο ξιφομάχοι προσγειώσουν ένα άγγιγμα σκορ, ο διαιτητής καθορίζει ποιος ξιφομάχος θα λάβει τον βαθμό για τη δράση, και πάλι με τη χρήση του "δικαίωμα διέλευσης".
Προστατευτικά Ρούχα
Ο περισσότερος εξοπλισμός ατομικής προστασίας για περίφραξη είναι κατασκευασμένος από σκληρό βαμβάκι ή νάιλον. Το Κέβλαρ προστέθηκε σε κομμάτια κορυφαίας φόρμας (τζάκετ, παντελόνι, προστατευτικό μασχάλης, λαμέ και σαλιάρα της μάσκας) μετά το θάνατο του Βλαντιμίρ Σμιρνόφ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1982 στη Ρώμη. Ωστόσο, το Κέβλαρ υποβαθμίζεται τόσο από το υπεριώδες φως όσο και από το χλώριο, γεγονός που μπορεί να περιπλέξει τον καθαρισμό.
Άλλα βαλλιστικά υφάσματα, όπως το νταϊνίμα (Dyneema), έχουν αναπτυχθεί που αντιστέκονται στο τρύπημα και δεν αλλοιώνουν τον τρόπο που το Κέβλαρ. Οι κανόνες της διεθνούς ομοσπονδίας ορίζουν ότι η φθορά του τουρνουά πρέπει να είναι κατασκευασμένη από ύφασμα που αντέχει σε δύναμη 800 Νιούτον και ότι η σαλιάρα της μάσκας πρέπει να αντέχει διπλάσια.
Το πλήρες κιτ περίφραξης περιλαμβάνει:
Σακάκι
Το σακάκι είναι σε φόρμα και έχει λουράκι (κρουασάρ) που περνά ανάμεσα στα πόδια. Στην περίφραξη με σπαθί, τα σακάκια κόβονται κατά μήκος της μέσης. Γύρω από το γιακά είναι ραμμένο ένα μικρό φαράγγι διπλωμένου υφάσματος για να εμποδίσει τη λεπίδα του αντιπάλου να γλιστρήσει κάτω από τη μάσκα και κατά μήκος του σακακιού προς τα πάνω προς το λαιμό. Τα παιδιά μπορούν να φορούν ένα βαρύτερο σακάκι, όπως ένα ενισχυμένο με πλαστικό αφρό, για να αποτρέψουν τα συχνά χτυπήματα που υφίσταται ένας εκπαιδευτής.
Πλάστρον
Το πλάστρον είναι ένα προστατευτικό μασχάλης που φοριέται κάτω από το σακάκι. Παρέχει διπλή προστασία στο πλάι του σπαθιού και του άνω βραχίονα. Δεν υπάρχει ραφή κάτω από το μπράτσο, η οποία θα ευθυγραμμιστεί με τη ραφή του σακακιού και θα παρείχε ένα αδύναμο σημείο.
Γάντι
Το χέρι του σπαθιού προστατεύεται από ένα γάντι με ένα γάντι που εμποδίζει τις λεπίδες να ανέβουν στο μανίκι και να προκαλέσουν τραυματισμό. Το γάντι βελτιώνει επίσης το κράτημα.
Βράκα
Οι βράκες ή τα κοντά παντελόνια που καταλήγουν ακριβώς κάτω από το γόνατο. Η βράκα πρέπει να έχει επικάλυψη 10 εκατοστών με το σακάκι. Τα περισσότερα είναι εξοπλισμένα με τιράντες (τιράντες).
Κάλτσες
Οι κάλτσες περίφραξης είναι αρκετά μακριές για να καλύπτουν το γόνατο. μερικά καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του μηρού.
Παπούτσια
Τα παπούτσια περίφραξης έχουν επίπεδες σόλες, και είναι ενισχυμένα στο εσωτερικό για το πίσω πόδι και στη φτέρνα για το μπροστινό πόδι. Η ενίσχυση αποτρέπει τη φθορά από πνεύμονες.
Μάσκα
Η μάσκα περίφραξης έχει σαλιάρα που προστατεύει το λαιμό. Η μάσκα πρέπει να υποστηρίζει 12 κιλά στο μεταλλικό πλέγμα και 350 Νιούτον αντίστασης διείσδυσης στη σαλιάρα. Οι κανονισμοί της διεθνούς ομοσπονδίας υπαγορεύουν ότι οι μάσκες πρέπει να αντέχουν 25 κιλά στο πλέγμα και 1.600 Νιούτον στη σαλιάρα. Ορισμένες σύγχρονες μάσκες έχουν ένα διαφανές γείσο στο μπροστινό μέρος της μάσκας. Αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί σε αγώνες υψηλού επιπέδου (Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κ.λπ.), ωστόσο, επί του παρόντος απαγορεύονται σε αλουμινόχαρτο και επέ από την διεθνή ομοσπονδία, μετά από ένα περιστατικό το 2009 κατά το οποίο τρυπήθηκε μια προσωπίδα κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Νεανίδων. Υπάρχουν μάσκες αλουμινόχαρτου, σπαθιάς και τριών όπλων.
Προστατευτικό στήθους
Ένα προστατευτικό στήθους, κατασκευασμένο από πλαστικό, φοριέται από γυναίκες ξιφομάχους και, μερικές φορές, από άνδρες. Τα φορούν και οι εκπαιδευτές ξιφασκίας, καθώς χτυπιούνται πολύ πιο συχνά κατά τη διάρκεια της προπόνησης από τους μαθητές τους. Στην περίφραξη με φύλλο αλουμινίου, η σκληρή επιφάνεια ενός προστατευτικού στήθους μειώνει την πιθανότητα να εγγραφεί ένα χτύπημα.
Κουτσός
Ένα λαμέ είναι ένα στρώμα από ηλεκτρικά αγώγιμο υλικό που φοριέται πάνω από το τζάκετ περίφραξης σε αλουμινόχαρτο και περίφραξη με σπαθί. Το λαμέ καλύπτει ολόκληρη την περιοχή στόχο και διευκολύνει τον προσδιορισμό του εάν ένα χτύπημα έπεσε εντός της περιοχής στόχου. (Στη περίφραξη επέ το λαμέ είναι περιττό, καθώς η περιοχή στόχος εκτείνεται σε ολόκληρο το σώμα του αγωνιζόμενου.) Στην περίφραξη με σπαθί, τα μανίκια του λαμέ καταλήγουν σε ευθεία γραμμή κατά μήκος του καρπού. στην περίφραξη με φύλλο αλουμινίου, το λαμέ είναι αμάνικο. Ένα κορδόνι σώματος είναι απαραίτητο για την καταγραφή της βαθμολογίας. Προσαρμόζεται στο όπλο και τρέχει μέσα στο μανίκι του σακακιού, στη συνέχεια κάτω από την πλάτη και έξω στο κουτί του σκορ. Στην περίφραξη με σπαθί και αλουμινόχαρτο, το κορδόνι του αμαξώματος συνδέεται με το λαμέ για να δημιουργήσει ένα κύκλωμα στο πλαίσιο βαθμολογίας.
Μανίκι
Ένας εκπαιδευτής ή ένας δάσκαλος μπορεί να φορέσει ένα προστατευτικό μανίκι ή ένα δέρμα ποδιών για να προστατεύσει το χέρι ή το πόδι περίφραξης, αντίστοιχα.
Στοιχεία προστατευτικού ρουχισμού
Προστατευτικό στήθους για γυναίκες
Παραδοσιακά, η στολή του ξιφομάχου είναι λευκή και η στολή του εκπαιδευτή είναι μαύρη. Αυτό μπορεί να οφείλεται στην περιστασιακή προηλεκτρική πρακτική της κάλυψης της αιχμής του όπλου με βαφή, αιθάλη ή έγχρωμη κιμωλία προκειμένου να διευκολυνθεί ο διαιτητής να προσδιορίσει την τοποθέτηση των πινεμάτων. Καθώς αυτό δεν αποτελεί πλέον παράγοντα στην εποχή του ηλεκτρισμού, οι κανόνες της διεθνούς ομοσπονδίας έχουν χαλαρώσει για να επιτρέψουν τις έγχρωμες στολές (εκτός από τις μαύρες). Οι οδηγίες περιορίζουν επίσης το επιτρεπόμενο μέγεθος και τη θέση των λογότυπων χορηγιών.
Ηλεκτρικός εξοπλισμός
Απαιτείται ένα σύνολο εξοπλισμού ηλεκτρικής περίφραξης για τη συμμετοχή στην ηλεκτρική περίφραξη. Ο ηλεκτρικός εξοπλισμός στην περίφραξη ποικίλλει ανάλογα με το όπλο με το οποίο χρησιμοποιείται σύμφωνα με. Το κύριο συστατικό ενός σετ ηλεκτρικού εξοπλισμού είναι το καλώδιο του αμαξώματος. Το κορδόνι του σώματος χρησιμεύει ως σύνδεση μεταξύ ενός ξιφομάχου και ενός καρουλιού από σύρμα που αποτελεί μέρος ενός συστήματος για την ηλεκτρική ανίχνευση ότι το όπλο έχει αγγίξει τον αντίπαλο. Υπάρχουν δύο τύποι: ένας για επέ, και ένας για αλουμινόχαρτο και σπαθί.
Τα κορδόνια του σώματος επέ αποτελούνται από δύο σετ τριών οδόντων το καθένα συνδεδεμένο με ένα καλώδιο. Το ένα σετ συνδέεται στο όπλο του ξιφομάχου, με το άλλο να συνδέεται με τον κύλινδρο. Τα κορδόνια από αλουμινόχαρτο και σπαθί έχουν μόνο δύο δόντια (ή έναν συνδετήρα ξιφολόγχης) στην πλευρά του όπλου, με το τρίτο σύρμα να συνδέεται με το λαμέ του ξιφομάχου. Η ανάγκη σε αλουμινόχαρτο και σπαθί για διάκριση μεταξύ αγγίγματος εντός και εκτός στόχου απαιτεί μια ενσύρματη σύνδεση με την έγκυρη περιοχή στόχο.
Τεχνικές
Οι τεχνικές ή οι κινήσεις στην ξιφασκία μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες: επιθετικές και αμυντικές. Ορισμένες τεχνικές μπορούν να εμπίπτουν και στις δύο κατηγορίες (π.χ. το μπιτ). Ορισμένες τεχνικές χρησιμοποιούνται επιθετικά, με σκοπό να προσγειώσετε ένα χτύπημα στον αντίπαλό σας ενώ κρατάτε το δικαίωμα διέλευσης (αλουμινόχαρτο και σπαθί). Άλλα χρησιμοποιούνται αμυντικά, για προστασία από χτύπημα ή για να αποκτήσουν το δικαίωμα διέλευσης.
Οι επιθέσεις και οι άμυνες μπορούν να εκτελεστούν σε αμέτρητους συνδυασμούς ενεργειών ποδιών και χεριών. Για παράδειγμα, ο ξιφομάχος Α επιτίθεται στον βραχίονα του ξιφομάχου Β, τραβώντας ένα ψηλό εξωτερικό παρτέρι. Στη συνέχεια, ο ξιφομάχος Β ακολουθεί τον αγώνα με ένα ριπόστ υψηλής γραμμής. Ο ξιφομάχος Α, περιμένοντας αυτό, κάνει το δικό του τέρμα περιστρέφοντας τη λεπίδα του κάτω από το όπλο του ξιφομάχου Β (από ευθεία προς τα έξω προς τα κάτω), βάζοντας την άκρη του ξιφομάχου Β εκτός στόχου και ο ξιφομάχος Α σκοράρει τώρα στη χαμηλή γραμμή στρέφοντας το χέρι προς τα πάνω.
Επιθετικές κινήσεις
Επίθεση: Μια βασική τεχνική ξιφασκίας, που ονομάζεται επίσης ώθηση, που αποτελείται από την αρχική επιθετική ενέργεια που γίνεται με επέκταση του βραχίονα και συνεχή απειλή του αντιπάλου στόχου. Υπάρχουν τέσσερις διαφορετικές επιθέσεις (ευθεία ώθηση, επίθεση απεμπλοκής, επίθεση αντίθετης απεμπλοκής και αποκοπή). Στο σπαθί γίνονται και επιθέσεις με κοπτική δράση.
Αντίδραση: Επίθεση από τον αμυντικό μετά από επιτυχημένο πάρτι. Αφού ο επιτιθέμενος ολοκληρώσει την επίθεσή του και έχει αποσταλεί, ο αμυνόμενος έχει στη συνέχεια την ευκαιρία να κάνει επίθεση και (σε ​​αλουμινόχαρτο και σπαθί) να πάρει το δικαίωμα του αγώνα.
Φέιντ: Ψεύτικη επίθεση με σκοπό να προκαλέσει αντίδραση του αντίπαλου ξιφομάχου.
Λαντζ: Μια ώθηση κατά την επέκταση του μπροστινού ποδιού χρησιμοποιώντας μια ελαφριά κίνηση κλωτσιών και ώθηση του σώματος προς τα εμπρός με το πίσω πόδι.
Επίθεση μπιτ: Σε αλουμινόχαρτο και σπαθί, ο επιτιθέμενος κτυπά τη λεπίδα του αντιπάλου για να κερδίσει προτεραιότητα (δικαίωμα διαδρομής) και συνεχίζει την επίθεση ενάντια στην περιοχή στόχο. Στο επέ γίνεται ένα παρόμοιο μπιτ αλλά με σκοπό να διαταραχθεί ο στόχος του αντιπάλου και έτσι να σκοράρει με ένα μόνο φως.
Αποσύνδεση: Μια ενέργεια λεπίδας κατά την οποία η λεπίδα μετακινείται γύρω από τη λεπίδα του αντιπάλου για να απειλήσει ένα διαφορετικό μέρος του στόχου ή να εξαπατήσει έναν παρέα.
Σύνθετη επίθεση: Μια επίθεση της οποίας προηγείται ένας ή περισσότεροι προσποιήσεις που υποχρεώνουν τον αντίπαλο να αντισταθεί, επιτρέποντας στον επιτιθέμενο να εξαπατήσει τον παρί.
Συνέχιση/ανανέωση Επίθεσης: Μια τυπική ενέργεια επέ για την πραγματοποίηση μιας 2ης επίθεσης μετά την ακύρωση της πρώτης επίθεσης. Αυτό μπορεί να γίνει με μια αλλαγή στη γραμμή. για παράδειγμα, μια επίθεση σε ψηλή γραμμή (πάνω από το καμπαναριό του αντιπάλου, όπως ο ώμος) ακολουθείται στη συνέχεια με μια επίθεση στη χαμηλή γραμμή (κάτω από τον κουδούνι του αντιπάλου, όπως ο μηρός ή το πόδι). ή από την εξωτερική γραμμή έως την εσωτερική γραμμή. Μια δεύτερη συνέχεια είναι να περάσετε ελαφρά τη λάμα και να γωνιάσετε τη λεπίδα για να επαναφέρετε την άκρη της λεπίδας στον στόχο. Μια ανανέωση μπορεί επίσης να είναι άμεση (χωρίς αλλαγή γραμμής ή οποιαδήποτε περαιτέρω ενέργεια), οπότε ονομάζεται ριμάιζ. Σε αλουμινόχαρτο ή σαμπρέ, μια ανανέωση θεωρείται ότι έχει χάσει το δικαίωμα διαφοράς και η άμεση ανταπόκριση του αμυντικού, εάν προσγειωθεί, θα σκοράρει αντί για την ανανέωση.
Φλικ: μια τεχνική που χρησιμοποιείται κυρίως σε αλουμινόχαρτο και επέ. Εκμεταλλεύεται την εξαιρετική ευελιξία της λεπίδας για να τη χρησιμοποιεί σαν μαστίγιο, λυγίζοντας τη λεπίδα έτσι ώστε να λυγίσει και να χτυπήσει τον αντίπαλο με το σημείο. Αυτό επιτρέπει στον ξιφομάχο να χτυπήσει ένα σκοτεινό μέρος του στόχου (π.χ. το πίσω μέρος του ώμου ή, στο επέ, τον καρπό, ακόμη και όταν καλύπτεται από τον φρουρό). Αυτή η τεχνική έχει γίνει πολύ πιο δύσκολη λόγω των αλλαγών χρονισμού που απαιτούν το σημείο να παραμείνει πιεσμένο για περισσότερο χρόνο για να σβήσει το φως.
Αμυντικές Κινήσεις
Σερκλ πάρρυ: Ένα πάρτι όπου το όπλο μετακινείται σε κύκλο για να πιάσει την άκρη του αντιπάλου και να το εκτρέψει μακριά.
Αντεπίθεση: Μια βασική τεχνική ξιφασκίας για να επιτεθείς στον αντίπαλό σου ενώ γενικά απομακρύνεσαι από το δρόμο της επίθεσης του αντιπάλου. Χρησιμοποιείται αρκετά συχνά στο επέ για να σκοράρει στο χέρι/βραχίονα του επιθετικού. Πιο δύσκολο να επιτευχθεί σε αλουμινόχαρτο και σπαθί, εκτός εάν κάποιος είναι αρκετά γρήγορος για να κάνει την αντεπίθεση και να υποχωρήσει μπροστά από τον αντίπαλο που προχωρά χωρίς να σκοράρει ή να αποφύγει την επιθετική λεπίδα μέσω κινήσεων όπως το ιν κουαρτάτα (γυρίζοντας στο πλάι) ή το πασσάτα -σόττο (πάπια). Οι αντεπιθέσεις μπορούν επίσης να εκτελεστούν σε αντίθεση, βόσκοντας κατά μήκος της λεπίδας του αντιπάλου και εκτρέποντάς το για να αστοχήσει η επίθεση.
Πόιντ-ιν-λάιν: Μια συγκεκριμένη θέση όπου το χέρι είναι ίσιο και το σημείο απειλεί την περιοχή στόχο του αντιπάλου. Σε αλουμινόχαρτο και σπαθί, αυτό δίνει μία προτεραιότητα εάν η επέκταση ολοκληρωθεί πριν ο αντίπαλος ξεκινήσει την τελική ενέργεια της επίθεσής του. Όταν εκτελείται ως αμυντική ενέργεια, ο εισβολέας πρέπει στη συνέχεια να ενοχλήσει το εκτεταμένο όπλο για να λάβει ξανά προτεραιότητα. Διαφορετικά ο αμυντικός έχει προτεραιότητα και το πόιντ-ιν-λάιν θα κερδίσει το άγγιγμα εάν ο επιθετικός δεν καταφέρει ούτε ένα φως. Στο επέ, δεν υπάρχει προτεραιότητα. η κίνηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο από κάθε ξιφομάχο για να πετύχει διπλό άγγιγμα και να προωθήσει το σκορ κατά 1 για κάθε ξιφομάχο. Σε όλα τα όπλα, η θέση πόιντ-ιν-λάιν χρησιμοποιείται συνήθως για να επιβραδύνει την προέλαση του αντιπάλου και να τον αναγκάσει να καθυστερήσει την εκτέλεση της επίθεσής του.
Πανεπιστήμια και σχολεία
Οι φοιτητές του πανεπιστημίου διαγωνίζονται διεθνώς στους Παγκόσμιους Πανεπιστημιακούς Αγώνες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διοργανώνουν δύο πανεπιστημιακά τουρνουά εθνικού επιπέδου, συμπεριλαμβανομένου του πρωταθλήματος NCAA και των Εθνικών Πρωταθλημάτων USACFC στις ΗΠΑ και των πρωταθλημάτων ξιφασκίας BUCS στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι εθνικές οργανώσεις ξιφασκίας έχουν δημιουργήσει προγράμματα για να ενθαρρύνουν περισσότερους μαθητές να περιφράξουν. Παραδείγματα περιλαμβάνουν το πρόγραμμα Περιφερειακός Κύκλος Νεολαίας στις ΗΠΑ και τη σειρά Ανάπτυξη Νεολαίας Λέον Πωλ στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει προσπάθειες να εισαχθεί η περίφραξη σε ένα ευρύτερο και νεότερο κοινό, με τη χρήση αφρωδών και πλαστικών ξίφων, που απαιτούν πολύ λιγότερο προστατευτικό εξοπλισμό. Αυτό καθιστά πολύ λιγότερο δαπανηρή την παροχή μαθημάτων και, επομένως, πιο εύκολη την μεταφορά της περίφραξης σε ένα ευρύτερο φάσμα σχολείων από ό,τι παραδοσιακά. Υπάρχει ακόμη και μια σειρά διαγωνισμών στη Σκωτία – η ΦανΛιγκ Ξιφασκίας πλαστικού και αφρού – ειδικά για παιδιά δημοτικού και πρώιμου γυμνασίου που χρησιμοποιούν αυτόν τον εξοπλισμό.
Το Ηνωμένο Βασίλειο φιλοξενεί δύο εθνικούς διαγωνισμούς στους οποίους τα σχολεία ανταγωνίζονται απευθείας μεταξύ τους: το Πρωτάθλημα Ξιφασκίας Δημόσιων Σχολείων, έναν διαγωνισμό που είναι ανοιχτός μόνο σε Ανεξάρτητα Σχολεία και το Πρωτάθλημα Δευτεροβάθμιας Σχολής της Σκωτίας, ανοιχτό σε όλα τα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη Σκωτία. Περιλαμβάνει τόσο ομαδικά όσο και μεμονωμένα γεγονότα και είναι ιδιαίτερα αναμενόμενο. Τα σχολεία διοργανώνουν αγώνες απευθείας μεταξύ τους και οι μαθητές σχολικής ηλικίας μπορούν να αγωνιστούν μεμονωμένα στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Νέων.
Πολλά πανεπιστήμια στο Οντάριο του Καναδά έχουν ομάδες ξιφασκίας που συμμετέχουν σε έναν ετήσιο διαπανεπιστημιακό διαγωνισμό που ονομάζεται Τελικοί ΟΟΥΑ.
Άλλες παραλλαγές
Άλλες παραλλαγές περιλαμβάνουν ξιφασκία με αναπηρικό αμαξίδιο για άτομα με αναπηρία, ξιφασκία με καρέκλα, επέ με ένα χτύπημα (ένα από τα πέντε αγωνίσματα που αποτελούν το σύγχρονο πένταθλο) και τους διάφορους τύπους μη ολυμπιακών αγώνων ξιφασκίας. Είναι παρόμοια με την περίφραξη με αμαξίδιο, αλλά για τους ικανούς. Οι αντίπαλοι στήνουν αντίθετες καρέκλες και φράχτη ενώ κάθονται. εφαρμόζονται όλοι οι συνήθεις κανόνες περίφραξης. Ένα παράδειγμα της τελευταίας είναι η Αμερικανική Λίγκα Ξιφασκίας (διαφορετική από την Ένωση Ξιφασκίας των Ηνωμένων Πολιτειών): η μορφή των αγώνων είναι διαφορετική και οι κανόνες του δικαιώματος διεξαγωγής ερμηνεύονται με διαφορετικό τρόπο. Σε ορισμένες χώρες, οι αγώνες σχολείων και πανεπιστημίων αποκλίνουν ελαφρώς από τη μορφή διεθνούς ομοσπονδίας. Μια παραλλαγή του αθλήματος που χρησιμοποιεί φωτόσπαθα παιχνιδιών κέρδισε την εθνική προσοχή όταν το ESPN2 απέκτησε τα δικαιώματα για μια επιλογή αγώνων και το συμπεριέλαβε ως μέρος του μπλοκ προγραμματισμού "ESPN8: The Ocho" τον Αύγουστο του 2018.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Μια από τις πιο αξιόλογες ταινίες που σχετίζονται με την ξιφασκία είναι η Φινλανδο-Εσθονική ταινία του 2015 Ο ξιφομάχος, σε σκηνοθεσία Κλάους Χέρε, η οποία βασίζεται χαλαρά στη ζωή του Έντελ Νέλις, ενός καταξιωμένου Εσθονού ξιφομάχου και προπονητή. Η ταινία ήταν υποψήφια για την 73η Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία Ξενόγλωσσων Ταινιών.
Κώστας Παρίσης
Ο Κώστας Παρίσης είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και προπονητής καλαθοσφαίρισης, ο οποίος αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης και του Ανατόλια, από το 1958 μέχρι το 1970.
Καριέρα
Ο Παρίσης ξεκίνησε να αγωνίζεται από τα τμήματα υποδομής του κολλεγίου Ανατόλια και στα δεκαεπτά του χρόνια προσκλήθηκε στην εθνική εφήβων, αγωνιζομενος στον φιλικό αγώνα με την Ιταλία, όπου η Ελλάδα ηττήθηκε με 39-50. Πιο επιτυχημένη χρονιά με την ομάδα του Ανατόλια ήταν την σεζόν 1961-62, όταν κατέλαβε την δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και την τέταρτη στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, όπου η ομάδα της Θεσσαλονίκης ισοβάθμησε στην πρώτη θέση με τον Ηρακλή, τον Τρίτωνα και τον Παναθηναϊκό, αλλά έχασε τον τίτλο σε αγώνες μπαράζ.
Το 1962-63, φόρεσε για πρώτη φορά την φανέλα του Άρη, αν και ανήκε στην ομάδα του Ανατόλια, με την οποία αγωνίστηκε και στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, καταλαμβάνοντας την έβδομη και τελευταία θέση. Παρέμεινε στο Ανατόλια μέχρι το 1966, αγωνιζόμενος στις δύο από τις τρεις πρώτες χρονιές της νεοσύστατης Α' εθνικής κατηγορίας.
Το καλοκαίρι του 1966, ο προπονητής του Άρη, Ανέστης Πεταλίδης, έπεισε τον Παρίση να μεταγραφεί στον Άρη, ο οποίος εκείνη την χρονιά είχε καταλάβει την δεύτερη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος και είχε κερδίσει το δικαίωμα να αγωνιστεί στην διοργάνωση του κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης. Ο Άρης αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από την Μακάμπι Τελ Αβίβ, χάνοντας με 101-71 στο Ισραήλ και κερδίζοντας με 91-71 στην Θεσσαλονίκη, με τον Παρίση να πετυχαίνει 18 και 16 πόντους αντίστοιχα.
Με τους "κίτρινους" κατέκτησε την τρίτη θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα το 1967 και το 1968 και την τέταρτη το 1969 και το 1970. Παράλληλα, πραγματοποίησε 25 συμμετοχές με ελληνική εθνική ομάδα, παίζοντας από το 1965 ως το 1969.
Διακρίσεις
Άρης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ηρακλή Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Παπάγου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Καβάλας Κατηγορία:Σέντερ
Πρωτάθλημα Αθήνας πετοσφαίρισης ανδρών 1928
Το 4ο πρωτάθλημα Αθήνας βόλεϊ του Πανιωνίου έγινε το 1928 με την άδεια του ΣΕΓΑΣ. Μετείχαν 12 ομάδες (10 σωματεία και 2 σχολές). Νικητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. που κατέκτησε πρώτη φορά το τριετές επαμειβόμενο κύπελλο του Πανιωνίου. Όπως την προηγούμενη χρονιά, εκτός από το πρωτάθλημα συλλόγων/σχολών ο σύλλογος διοργάνωσε άλλα τέσσερα πρωταθλήματα: γυμνασίων, σχολαρχείων, γυναικών και παρθεναγωγείων κάτι που επισημαίνεται στον ετήσιο απολογισμό του ΣΕΓΑΣ.
Πρωτάθλημα Συλλόγων
Οι διοργανώσεις αναφέρονται πλέον ως πρωταθλήματα Αθήνας ανδρών-γυναικών και διεξάγονται χωρίς εμπόδια στο Στάδιο και στο γυμναστήριο του Εθνικού Γ.Σ. Τον Ιανουάριο του 1928 ο Δημητρός Δάλλας λόγω προβλημάτων υγείας παραιτήθηκε από την προεδρία του Πανιωνίου και από τη διοργάνωση αλλά είχε "βάλει το νερό στο αυλάκι" και ο διάδοχός του Απόστολος Ορφανίδης συνέχισε την ίδια αθλητική πολιτική. Το βόλεϊ έχει πλέον καθιερωθεί στη συνείδηση των φιλάθλων ως ξεχωριστό άθλημα και αναγκάζει τον ΣΕΓΑΣ να προκηρύξει το πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1928 που διοργανώθηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στο περιθώριο των πανελλήνιων αγώνων στίβου από 20 ως 22 Απριλίου 1928 με συμμετοχή 13 συλλόγων, 11 αθηναϊκών και των Άρη, Ηρακλή από τη Θεσσαλονίκη.
Στο αθηναϊκό πρωτάθλημα μετείχαν 12 σύλλογοι χωρισμένοι σε τρεις ομίλους. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 22 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1928. Διαιτητές των αγώνων ήταν οι Απόστολος Νικολαΐδης, Ευάγγελος Μοιρόπουλος, Ν. Λωρέντης, Α. Πανάς.
Σχολικά πρωταθλήματα
Όπως το 1927 ο Πανιώνιος διοργάνωσε δύο σχολικά πρωταθλήματα: ένα γυμνασίων και ένα σχολαρχείων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανιώνιος Σμύρνης Ανδρων Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1928
Φωσφίνη
Η «φωσφίνη» (αγγλικά: phosphine, ονομασία κατά IUPAC «φωσφάνιο» phosphane) είναι ανόργανη δυαδική χημική ένωση με μοριακό τύπο PH3. Σημειώνεται ότι το αντίστοιχο υδρίδιο του πεντασθενούς φωσφόρου ονομάζεται φωσφοράνιο (PH5). Η φωσφίνη αποτελεί το φωσφορούχο ανάλογο της αμμωνίας.
Η χημικά καθαρή φωσφίνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο εύφλεκτο και τοξικό αέριο. Η ίδια η (χημικά) καθαρή φωσφίνη είναι άοσμη, αλλά δείγματά της συχνά έχουν πολύ έντονη και άσχημη οσμή σκόρδου ή ψαριών σε αποσύνθεση, εξαιτίας της παρουσίας σε αυτά (τα δείγματα), διαφόρων «υποκατεστημένων» φωσφινών ή και διφωσφίνης (P2H4). Αν η φωσφίνη περιέχει ίχνη διφωσφίνης, τότε είναι εξαιρετικά εύφλεκτη στον ατμοσφαιρικό αέρα, και όταν αναφλεγεί, καίγεται με λαμπερή φλόγα.
Επίσης, εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος «φωσφίνη» επεκτείνεται επίσης σε μια σειρά από ανόργανες και οργανικές «θυγατρικές» ή «υποκατεστημένες» παράγωγες ενώσεις, με γενικό τύπο RxPy, που περιέχουν μόνο τρισθενή φωσφόρο, όπου x, y φυσικοί αριθμοί και τα όχι απαραίτητα ίδια R μπορεί να είναι υδρογόνο, αλογόνο, ανόργανη ή οργανική μονοσθενής ρίζα, ενώ δύο ή τρία R μπορούν, επίσης, να αντικατασταθούν από μια δισθενή ή τρισθενή ρίζα, αντιστοίχως, σχηματίζοντας έτσι ετεροκυκλική φωσφίνη. Οι υποκατεστημένες αυτές «φωσφίνες» είναι σημαντικές ως καταλύτες, σχηματίζοντας σύμπλοκα με διάφορα μεταλλικά ιόντα. Αν και οι τρεις (3) ρίζες (R), με τις οποίες ενώνεται το ένα (τουλάχιστον) άτομο φωσφόρου είναι διαφορετικές, τότε προκύπτουν εναντιομερείς φωσφίνες, οι οποίες καταλύουν αντιδράσεις που δίνουν ειδικά χειρόμορφα εναντιομερή προϊόντα. Οι «θυγατρικές» φωσφίνες θεωρείται γενικά ότι αποτελούν τις φωσφορούχες ανάλογες ενώσεις των αμινών.
Ιστορία
Ο Φιλίππ Γκανγκαμπρέ (Philippe Gengembre, 1764-1838), ένας φοιτητής του Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ (Antoine Lavoisier), παρατήρησε πρώτος τη φωσφίνη το 1783, θερμαίνοντας στοιχειακό φωσφόρο σε ένα υδατικό διάλυμα ανθρακικού καλίου (K2CO3).
Ντέιβ Φρούντενταλ
Ο Ντέιβιντ Ντουάν "Ντέιβ" Φρούντενταλ · γεννήθηκε 12 Οκτωβρίου 1950), ήταν ο 31ος Κυβερνήτης του Ουαϊόμινγκ. Δημοκρατικός, επανεκλέχθηκε στην δεύτερη θητεία του στις 7 Νοεμβρίου 2006 και ανακοίνωσε στις 4 Μαρτίου 2010 ότι δεν θα προσπαθούσε να διεκδικήσει τρίτη θητεία ως Κυβερνήτης.
Φωσφίνη
Ιστορία
Ίσως επειδή είναι ισχυρά σχετιζόμενη με το στοιχειακό φωσφόρο, η φωσφίνη αρχικά θεωρούνταν ως αέρια αλλοτροπική μορφή του στοιχείου. Όμως το 1789, ο Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ αναγνώρισε τη φωσφίνη ως χημική ένωση του υδρογόνου και του φωσφόρου, περιγράφοντάς την ως «υδρίδιο του φωσφόρου» ή «φωσφορούχο υδρογόνο».
Ντέιβ Φρούντενταλ
Εκπαίδευση και πρώιμη ζωή
Ο Φρούντενταλ γεννήθηκε στην Θερμόπολις, την έδρα της Κομητεία Hot Springs στο βόρειο κεντρικό Ουαϊόμινγκ, έβδομος από οκτώ παιδιά, και μεγάλωσε σε μια φάρμα βόρεια της πόλης. Αποφοίτησε το 1973 από το Κολλέγιο Άμερστ στο Άμερστ, στην Μασσαχουσέτη, με πτυχίο στα οικονομικά. Αφού αποφοίτησε εισήλθε στο Τμήμα Οικονομικού Σχεδιασμού και Ανάπτυξης ως οικονομολόγος και αργότερα έγινε ο διευθυντής σχεδιασμού της πολιτείας για τον Κυβερνήτη Έντγκαρ Χέρσλερ.
Ο Φρούντενταλ εισήλθε στο University of Wyoming College of Law, λαμβάνοντας το πτυχίο νομικής το 1980, και προχώρησε σε ιδιωτική εξάσκηση. Το 1994, διορίσθηκε U.S. Attorney μετά από πρόταση του τότε Κυβερνήτη Μάικ Σάλλιβαν. Ο Φρούντενταλ άφησε το πόστο του U.S. Attorney τον Μάιο 2001.
Στις 2 Απριλίου 2008, ο Φρούντενταλ υποστήριξε τον Δημοκρατικό Μπάρακ Ομπάμα από το Ιλινόις για το προεδρικό χρίσμα του κόμματος, έχοντας παραθέσει το "στυλ ηγεσίας του Ομπάμα και το πόσο ανοιχτός είναι στη συζήτηση." Ο Ομπάμα κέρδισε τα προκριματικά του Ουαϊόμινγκ με διαφορά 61,44-37,83 επί της Γερουσιαστή των ΗΠΑ Χίλαρι Ρόνταμ Κλίντον της Νέας Υόρκης.
Προσωπική ζωή
Ο Φρούντενταλ είναι νυμφευμένος με την Νάνσι Ντ. Φρούντενταλ, ιθαγενή του Κόντυ, η οπποία υπηρετεί ως δικαστής στο United States District Court for the District of Wyoming. Έχουν τέσσερα παιδιά: τον Ντόναλντ, τον Χίλαρι, τον Μπρετ, aκαι την Κέιτι.
Φωσφίνη
Ιστορία
Το 1891 ο Ερνστ φον Μάγερ (Ernst von Meyer) περιέγραψε την πρώιμη έρευνα για τη φωσφίνη ως εξής: «Η ανακάλυψη του φωσφιδίου του υδρογόνου (PH3) από τον Γκανγκέμπρ (Gengembre) το 1783 και η εξέτασή του από τον Πελετιέ (Peletie, που πρώτος την παρασκεύασε καθαρή), έγινε δυνατή από τις έρευνες του Χάμφρεϊ Ντέιβι (Humphry Davy''), που μετονόμασε το αέριο με ανάλογο τρόπο προς την αμμωνία (που τότε ονομαζόταν και «αζίνη»). Αυτό έγινε με μεγαλύτερη έμφαση αργότερα από τον H. Rose»''.
Ντέιβ Φρούντενταλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Ουαϊόμινγκ
Φωσφίνη
Ιστορία
Η ονομασία «φωσφίνη» πρωτοχρησιμοποιήθηκε για οργανοφωσφορούχες ενώσεις το 1857, που είναι ανάλογες με τις οργανικές αμίνες (NR3). Η «μητρική» αέρια φωσφίνη ονομάστηκε (επίσης) «φωσφίνη» μέχρι το 1865.
Φυσική παρουσία
Η φωσφίνη αποτελεί ένα συστατικό της ατμόσφαιρας της Γης, αλλά σε πολύ χαμηλές και πολύ μεταβαλλόμενες συγκεντρώσεις. Μπορεί στην παρουσία της να συντελεί σημαντικά ο παγκόσμιος βιοχημικός κύκλος του φωσφόρου. Η πιο πιθανή πηγή προέλευσης αποτελεί η αναγωγή φωσφορικών από αποσυνθετόμενη οργανική ύλη, πιθανώς μέσω μερικών αναγωγών και αποπρωτονιώσεων, εφόσον στα περιβαλλοντικά συστήματα δεν υπάρχουν γνωστοί παράγοντες με επαρκή ισχύ για απευθείας μετατροπή φωσφορικών σε φωσφίνη.
Εξωγήινη παρουσία
Η φωσφίνη έχει βρεθεί επίσης στην ατμόσφαιρα του Δία.
Παραγωγή
Η φωσφίνη μπορεί να παραχθεί με διάφορους τρόπους.
Βιομηχανικές μέθοδοι
Βιομηχανικά παράγεται με αντίδραση λευκού φωσφόρου (P4) με υδροξείδιο του νατρίου (NaOH), ή με υδροξείδιο του καλίου (KOH), δίνοντας (τελικά) δισόξινο υποφωσφορώδες νάτριο (NaH2PO2), ή αντίστοιχα δισόξινο υποφωσφορώδες κάλιο (KH2PO2) αντίστοιχα, και φωσφίνη, ως παραπροϊόν:
ή
Εναλλακτικά, μπορεί να παραχθεί, επίσης, με επίδραση οξέος σε λευκό φωσφόρο παράγοντας (τελικά) φωσφορικό οξύ (Η3PO4) και φωσφίνη:
Και οι δυο παραπάνω αναφερόμενες αντιδράσεις έχουν βιομηχανική σημασία. Η δεύτερη μέθοδος, δηλαδή αυτής της όξινης υδρόλυσης (στοιχειακού) φωσφόρου, επιλέγεται περισσότερο, αν η παραγόμενη φωσφίνη προορίζεται για άμεση παραγωγή οργανικών υποκατεστημένων φωσφινών. Αλλά η μέθοδος αυτή απαιτεί καθαρισμό και συμπίεση. Εναλλακτικά, φωσφίνη μπορεί να παραχθεί και με υδρόλυση φωσφιδίων μετάλλων, όπως φωσφιδίου του αργιλίου (AlP) ή φωσφιδίου του ασβεστίου (Ca3P2):
Καθαρά δείγματα φωσφίνης, δηλαδή ελεύθερα από διφωσφίνη, παράγονται με επίδραση υδροξειδίου του καλίου σε ιωδιούχο φωσφώνιο (PH4I):
Εργαστηριακές μέθοδοι
Η φωσφίνη μπορεί να παραχθεί σε χημικό εργαστήριο με αντίδραση δυσαναλογοποίησης φωσφορώδους οξέος (H3PO3) :
Άλλες διαθέσιμες μέθοδοι
Η παραγωγή φωσφίνης είναι δυνατή και με ολική σύνθεση, δηλαδή από λευκό φωσφόρο και υδρογόνο:
Για την παραγωγή φωσφίνης χρησιμοποιήθηκαν επίσης υδρόλυση διαφόρων αλάτων του φωσφωνίου (PH4+) και του φωσφιδίου (PH2-), αλλά επίσης και αναγωγή αλογονιδίων του φωσφόρου με υδρίδια, για παράδειγμα τριχλωριούχος φωσφόρος (PCl3) και λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH4):
Δομή και ιδιότητες
Η φωσφίνη έχει μοριακή γεωμετρία τριγωνικής πυραμίδας με κρυσταλλική τάξη C3V. Το μήκος κάθε δεσμού P-Η είναι 142 pm και οι γωνίες H-P-Η 93,5°. Η διπολική ροπή της είναι 0,58 D. Αντίστοιχα, η μεθυλοφωσφίνη (CH3PH2) έχει διπολική ροπή 1,10 D, η διμεθυλοφωσφίνη [(CH3)2PH] 1,23 D και η τριμεθυλοφωσφίνη [(CH3)3P] 1,19 D. Η αμμωνία (NH3) έχει διπολική ροπή 1,47 D και οι αντίστοιχες μεθυλαμίνες μικρότερες από αυτήν. Η μικρή διπολική ροπή της φωσφίνης και οι σχεδόν ορθογώνιες δεσμικές γωνίες οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι δεσμοί P-Η είναι σχεδόν εντελώς τύπου σ 3p - 1s, και ότι τα 3s έχουν ελάχιστη συνεισφορά στους δεσμούς P-Η αυτού του μορίου. Για το λόγο αυτό, το μονήρες ζεύγος ηλεκτρονίων του φωσφόρου θα πρέπει να θεωρείται ότι σχηματίζεται από το 3s τροχιακό του φωσφόρου. Η αντίστοιχη χημική μετατόπιση του ατόμου του φωσφόρου στην 31P NMR συμφωνεί με το συμπέρασμα ότι το μονήρες ζεύγος ηλεκτρονίων του ατόμου του φωσφόρου κατέχουν το 3s τροχιακό του. Αυτή η ηλεκτρονιακή δομή οδηγεί σε έλλειψη πυρηνοφιλίας και ικανότητα σχηματισμού μόνο αδύναμων δεσμών υδρογόνου. Το τελευταίο δικαιολογεί τη χαμηλή υδατοδιαλυτότητα της φωσφίνης, που ανέρχεται σε 312 kg/m³. Η φωσφίνη διαλύεται ταχύτερα σε μη πολικούς διαλύτες, παρά σε νερό, γιατί οι δεσμοί P-Η είναι μη πολικοί. Δεν δρα ούτε σαν οξύ ούτε σαν βάση σε ουδέτερα υδατικά διαλύματα. Η ανταλλαγή πρωτονίων με τη φωσφίνη διεξάγεται μέσω φωσφωνίου (PH4+) σε όξινα διαλύματα, και μέσω φωσφιδίου (PH2-) σε υψηλά pH, με σταθερές ισορροπίας Kb = 4·10−28 και KZ = 41,6·10−29.
Η χημικά καθαρή φωσφίνη αναφλέγεται στους 150 °C, σχηματίζοντας ένα πυκνό λευκό σύννεφο από πεντοξείδιο του φωσφόρου (P2O5) και υδρατμούς, που αντιστοιχεί σε φωσφορικό οξύ (Η3PO4):
Η ανάγκη θέρμανσης για την ανάφλεξη ισχύει για χημικά καθαρή φωσφίνη, γιατί αν περιέχει και διφωσφίνη (ως πρόσμειξη) σε συγκέντρωση πάνω από 2‰ η φωσφίνη αναφλέγεται αυθόρμητα, αν έρθει σε επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα.
Στη μικροηλεκτρονική
Μικρές ποσότητες φωσφίνης χρησιμοποιούνται ως προσμικτικό στη βιομηχανία ημιαγωγών.
Ως αντιπαρασιτικό
Για αγροτική χρήση, παλέτες φωσφιδίου του αργιλίου (AlP), φωσφιδίου του ασβεστίου (Ca3P2) ή φωσφιδίου του ψευδαργύρου (Zn3P2) απελευθερώνουν φωσφίνη με την επαφή τους με την ατμοσφαιρική υγρασία ή με το γαστρικό υγρό του στομάχου των τρωκτικών. Αυτές οι ταμπλέτες περιέχουν επίσης αντιδραστήρια που μειώνουν την πιθανότητα ανάφλεξης της απελευθερούμενης φωσφίνης.
Επειδή το προηγούμενο δημοφιλέστερο ανάλογο μέσο, δηλαδή το βρωμομεθάνιο (CH3Br), έχει απαγορευτεί για τη χρήση αυτή από το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ, η φωσφίνη είναι πλέον το ευρύτερα χρησιμοποιούμενο αντιπαρασιτικό. Είναι σχετικά οικονομική, αποτελεσματική, ταχείας χρήσης αντιπαρασιτικό που δεν αφήνει υπολείμματα από αποθηκευμένο προϊόν. Ωστόσο έχει ανακαλυφθεί η ανάπτυξη παρασίτων με υψηλή ανοχή στη φωσφίνη στην Ασία, στην Αυστραλία και στη Βραζιλία.
Ασφάλεια
Η φωσφίνη σχηματίζει εκρηκτικά μείγματα με τον ατμοσφαιρικό αέρα και μπορεί να αυτοαναφλεγεί. Είναι ένα αέριο βαρύτερο από τον αέρα. Όταν καίγεται, παράγει ένα πυκνό λευκό σύννεφο από πεντοξείδιο του φωσφόρου (P2O5), που είναι ένα σημαντικά ερεθιστικό προϊόν.
Φωσφίνες
Οι οργανοφωσφίνες είναι ενώσεις με τύπο PRnH3-n. Αυτές οι ενώσεις αποτελούν τα φωσφορούχα ανάλογα των οργανικών αμινών. Ταξινομούνται ανάλογα με την τιμή του n. Για n=1 έχουμε τις «πρωτοταγείς» οργανοφωσφίνες, για n=2 έχουμε τις «δευτεροταγείς» οργανοφωσφίνες και για n=3 έχουμε «τριτοταγείς» οργανοφωσφίνες. Όλες αυτές υιοθετούν μοριακά δομές τριγωνικής πυραμίδας, όπως και η «μητρική» φωσφίνη. Η χημική δραστικότητά τους είναι επίσης παρόμοια. Σε αυτές ο φωσφόρος μπορεί να οξειδωθεί σε PV ή να πρωτονιωθεί και να αλκυλιωθεί σχηματίζοντας άλατα του φωσφωνίου (που περιέχουν δηλαδή ρίζες της μορφής PR4+). Οι πρωτοταγείς και οι δευτεροταγείς φωσφίνες μπορούν αντίστοιχα να αποπρωτονιωθούν από ισχυρές βάσεις, δίνοντας υποκατεστημένα οργανοφωσφίδια (που περιέχουν δηλαδή ρίζες της μορφής PR2-).
Πρωτοταγείς φωσφίνες
Οι πρωτοταγείς φωσφίνες παράγονται τυπικά με αλκυλίωση φωσφίνης. Απλά αλκυλοπαράγωγα, όπως η μεθυλοφωσφίνη (CH3PH2), παράγονται με αλκυλίωση φωσφιδίων αλκαλιμετάλλων γενικού τύπου MPH2 (όπου M: Li, Na ή K). Άλλη συνθετική οδός συμπεριλαμβάνει επίδραση των αντιστοίχων χλωροφωσφινών (RPHCl ή RPCl2) με αντιδραστήρια υδριδίων. Για παράδειγμα, η αναγωγή διχλωροφαινυλοφωσφίνης (PhPCl2) με λιθιοαργιλιοϋδρίδιο LiAlH4 αποδίδει φαινυλοφωσφίνη (PhPH2).
Δευτεροταγείς φωσφίνες
Οι δευτεροταγείς φωσφίνες παράγονται με ανάλογο τρόπο όπως οι πρωτοταγείς φωσφίνες, αλλά επίσης παράγονται με αναγωγή τριαρυλοφωσφινών από (στοιχειακό) αλκαλιμέταλλο, ακολουθούμενη από υδρόλυση του ενδιάμεσα παραγόμενου άλατος φωσφιδίου. Η τελευταία παραγωγική οδός συμπεριλαμβάνει την παραγωγή διφαινυλοφωσφίνης (Ph2PH). Τα διοργανοφωσφινικά οξέα (R2PO2H) μπορούν επίσης να αναχθούν προς διαλκυλοφωσφίνες από διισοβουτυλαργιλιοϋδρίδιο [(iBu2AlH)2]. Οι δευτεροταγείς φωσφίνες έχουν τυπικά πρωτικό χαρακτήρα. Αλλά, όταν τροποποιούνται με κατάλληλους υποκαταστάτες, όπως συμβαίνει σε ορισμένα (έστω και σπάνια) διαζαφωσφολένια, η πολικότητα του δεσμού P-Η μπορεί να αντιστραφεί και να καταλήξει σε φωσφινοϋδρίδιο, που μπορεί να προκαλέσει την αναγωγή μιας καρβονυλικής ομάδας, όπως για παράδειγμα της βενζοφαινόνης με έναν άλλο τρόπο: κέντρο|350x350εσ|Scheme 3. diazaphospholene phosphine hydride
Τριτοταγείς φωσφίνες
Οι τριτοταγείς φωσφίνες γενικά λαμβάνονται με επίδραση τριχλωριούχου φωσφόρου (PCl3) ή τριφαινυλοφωσφορώδη εστέρα [(PhO)3P] με οργανολιθιακά αντιδραστήρια ή αντιδραστήρια Γκρινάρντ. Είναι συνηθισμένη η χρήση τους ως συναρμοτές, από τη χημεία ενώσεων συναρμογής. Οι τριτοταγείς φωσφίνες με διαφορετικούς υποκαταστάτες R είναι P-χειρόμορφοι και οπτικά σταθεροί.
Κυκλικές φωσφίνες
Οι δευτερογενείς και οι τριτοταγείς φωσφίνες υπάρχουν και σε κυκλικές μορφές. Οι κυκλικές φωσφίνες με (έναν τουλάχιστον) τριμελή δακτύλιο (που περιέχει φωσφόρο) ονομάζονται φωσφιράνια (ή φωσφιρένια, αν είναι ακόρεστος ο δακτύλιος). Αντιστοίχως, αυτές με τετραμελή δακτύλιο (που περιέχει φωσφόρο) ονομάζονται φωσφετάνια (ή φωσφετένια, αν είναι ακόρεστος ο δακτύλιος). Αυτές με πενταμελή δακτύλιο (που περιέχει φωσφόρο) ονομάζονται φωσφολάνια (ή φωσφόλια, αν είναι ακόρεστος ο δακτύλιος). Αυτές με εξαμελή δακτύλιο (που περιέχει φωσφόρο) ονομάζονται φωσφινάνια. Αυτές με εξαμελή δακτύλιο (που περιέχει φωσφόρο) ονομάζονται φωσφεπάνια. Αυτές με οκταμελή δακτύλιο (που περιέχει φωσφόρο) ονομάζονται φωσφοκάνια. Αυτές με εννεαμελή δακτύλιο (που περιέχει φωσφόρο) ονομάζονται φωσφονάνια. Τέλος, αυτές με δεκαμελή δακτύλιο (που περιέχει φωσφόρο) ονομάζονται φωσφεκάνια.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Υδρίδια Κατηγορία:Φωσφίνες Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
Γιώργος Μάγγας
Ο Γιώργος Μάγγας (Λιβαδειά, 23 Αυγούστου 1952) είναι Έλληνας ρομά μουσικός, οργανοπαίκτης του κλαρίνου.
Βιογραφία
Ο πατέρας του ήταν διάσημος κλαρινετίστας, αλλά δεν του έδειξε τίποτα, γιατί ήθελε να τον δει γιατρό. Ο Γιώργος όμως, από μικρό παιδί ασχολήθηκε με την μουσική και εντελώς μόνος του ακολούθησε τα χνάρια του Καρακώστα και Καραγιάννη και έμαθε να παίζει φλάουτο στην αρχή και κλαρίνο αργότερα. Σε ηλικία δεκαοχτώ χρονών ξεκίνησε να παίζει σε επαρχιακά μαγαζιά και πανηγύρια και συνόδευσε αξιόλογα ονόματα της ελληνικής δημοτικής μουσικής.
Γρήγορα η φήμη του διαδόθηκε και έξω από τα ελληνικά σύνορα όπου εμφανίστηκε σε πολλά φεστιβάλ στη Γαλλία (Φιέστα ντε Σουτνς), τη Γερμανία, το Βέλγιο (Σφιγκς), την Ισπανία (Πιρινέος), την Αγγλία και τον Καναδά. Έπαιξε με τους Tuxedomoon στο Τεχνολογικό Πάρκο Λαυρίου. Προβλήθηκε από την τηλεόραση και τις δισκογραφικές εταιρείες. Η MTV τον χαρακτήρισε ως «το ελληνικό φαινόμενο της βαλκανικής τζαζ».
Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι το ιδιαίτερο παίξιμό του μόνο με το επιστόμιο του κλαρίνου. Χαρακτηρίζεται για το ιδιαίτερο ντύσιμο του που περιλάμβανει λαμέ κουστούμια με φανταχτερά χρώματα και σχέδια, τα οποία ράβει η σύντροφός του Τζούλη Τζινιέρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Δολάριο Νησιών Κέιμαν
Το δολάριο (κωδικός KYD) είναι το νόμισμα των Νήσων Κέιμαν και βραχυγραφείται κανονικά με το γνωστό σήμα του δολαρίου $, ή εναλλακτικά με το CI$ ώστε να διακρίνεται από άλλα νομίσματα του δολαρίου. Υποδιαιρείται σε 100 λεπτά (cents). Είναι το 10ο υπερτιμημένο νόμισμα στον κόσμο και το δολάριο με την υψηλότερη αξία από όλα τα άλλα δολάρια.
Ιστορία
Το δολάριο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1972, αντικαθιστώντας το Δολάριο της Τζαμάικας, με το οποίο είχε ίση αξία. Τα δύο νομίσματα συνέχισαν να κυκλοφορούν από κοινού ως τις 31 Αυγούστου του 1972, όταν το νόμισμα της Τζαμάικας σταμάτησε να κυκλοφορεί μόνιμα. Η σταθερή ισοτιμία του Δολαρίου έναντι του Δολαρίου των ΗΠΑ είναι 1 Δολάριο των νησιών Κέιμαν = 1,2 αμερικανικά δολάρια από την 1η Απριλίου του 1974.
Κέρματα
Το 1972 κυκλοφόρησαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες των 1, 5, 10 και 25 cents. Τα περισσότερα κέρματα με εξαίρεση εκείνα που είναι μικρότερης αξίας, φτιάχτηκαν από χαλκονικέλιο. Το 1992 άλλαξε εκ νέου η σύνθεση των νομισμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομίσματα Κειμαν Νησοι
Σ.Π.Α. Καρδίτσας
Ιστορικό
Η πρώτη ονομασία του συλλόγου, ο οποίος ιδρύθηκε το 1987, ήταν «Σύλλογος Φίλων Volley Καρδίτσας Οι Παλαίμαχοι». Το σημερινό του όνομα το απέκτησε, δύο χρόνια μετά, το 1989.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 1995-96, με προπονητή και πετοσφαιριστή το Λορέντζο Ρόνζι, ο Σ.Π.Α.Κ. ανήλθε για πρώτη φορά σε πανελλαδικό πρωτάθλημα και συγκεκριμένα σε εκείνο της Γ' Εθνικής Κατηγορίας. Ωστόσο η παραμονή του υπήρξε μονοετής, καθώς επέστρεψε στο τοπικό πρωτάθλημα την επόμενη άνοιξη.
Η επιστροφή του συλλόγου στη Γ' Εθνική Κατηγορία πραγματοποιήθηκε με προπονητή τον Νίκο Νεοχωρίτη κατά την περίοδο 1999-00. Την επόμενη περίοδο, 2000-01, τερμάτισε στη δεύτερη θέση της βαθμολογικής κατάταξης, παραμένοντας πάντα στην ίδια κατηγορία. Το 2001-02, αν και εισήλθε στην τετράδα των Play Off, απέτυχε και πάλι να αναρριχηθεί σε υψηλότερη κατηγορία. Ωστόσο ο στόχος επετεύχθη τελικά την επόμενη περίοδο, 2002-03, οπότε μέσω αγώνα μπαράζ έλαβε το εισιτήριο για τη Β' Εθνική Κατηγορία.
Δυο χρόνια αργότερα, το 2004-05, ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις δεύτερος, μόλις ένα πόντο πίσω από το Φοίνικα Σύρου, κερδίζοντας το δικαίωμα να ανέλθει ένα σκαλί ψηλότερα, στην Α2 Εθνική Κατηγορία, όπου και παρέμεινε για δύο έτη. Τα οικονομικά προβλήματα που εμφανίστηκαν, ωστόσο, στην πορεία έφεραν αναπόφευκτα αγωνιστική κάμψη, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί ο σύλλογος την άνοιξη του 2007 στη Β' Εθνική. Χάρις στην πολιτική οικονομικής εξυγίανσης που ακολούθησε η διοίκηση αλλά και στη στήριξη τοπικών επιχειρηματιών με χορηγίες, ο Σ.Π.Α.Κ. επέστρεψε στην Α2 Εθνική Κατηγορία μετά τη λήξη της περιόδου 2008-09, με μόλις μία ήττα παθητικό. Προπονητής του συλλόγου, καθώς και την επόμενη χρονιά, ήταν ο Βούλγαρος Δημητάρ Ιόβτσεφ.
Κατά την περίοδο 2009-10 η ομάδα τερμάτισε στη 10η θέση του βαθμολογικού πίνακα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας, εξασφαλίζοντας την παραμονή του.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2010-11, ο Σ.Π.Α. Καρδίτσας συμμετέχει στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Καρδίτσας, χωρητικότητας 600 θέσεων. Πρόεδρος είναι ο Ηλίας Αντωνίου και έφορος του τμήματος ο Ανδρέας Αντωνίου. Καθήκοντα προπονητή διατηρεί ο Λορέντζο Ρόνζι, στην τρίτη του θητεία στο σύλλογο, ενώ βοηθός του είναι ο Σοφοκλής Θεοδωρίδης. Ακολουθεί το ρόστερ για την περίοδο 2010-11:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Καρδίτσας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1987 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Κ.ΕΛ.
Ψυχοακουστική
Η ψυχοακουστική (Psychoacoustics) αποτελεί τον κλάδο της ακουστικής και της ψυχοφυσικής, ο οποίος μελετά τον υποκειμενικό τρόπο με τον οποίο το ανθρώπινο σύστημα ακοής αντιλαμβάνεται τους διάφορους ήχους, συμπεριλαμβανόμενης της ομιλίας και της μουσικής (συνειδητοποίηση της ηχητικής πληροφορίας σε γνωστικό επίπεδο). Με την ψυχοακουστική εμπλέκονται και άλλες επιστήμες όπως η ψυχολογία, οι νευροεπιστήμες και η γλωσσολογία ως μέσο έρευνας της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Ιστορία
Πρώτος ο Ernst Heinrich Weber (1795-1878) προσπάθησε να απαντήσει σε ερωτήματα σχετικά με την αντίληψη, διατυπώνοντας τον ομώνυμο νόμο: η ελάχιστη αντιληπτή μεταβολή στην ένταση του φυσικού ερεθίσματος είναι ανάλογη της αρχικής έντασής του. Υπάρχει δηλαδή μια σχέση της αρχικής έντασης με τη διαφορά (μεταβολή) η οποία είναι μια σταθερά (ΔΙ/Ι=k). Το πρώτο σχετικό βιβλίο γράφτηκε από τον Γκούσταβ Φέχνερ (1801-1887), το 1860. Ο Fechner διατύπωσε τη δική του θεωρία, σύμφωνα με την οποία όταν η ένταση του φυσικού ερεθίσματος αυξάνει, η ευαισθησία μας σε αυτό μειώνεται (S=klog(I)). Τη δεκαετία του 1950, ο Stanley Smith Stevens (1906-1973) επαναδιατύπωσε ακριβέστερα το νόμο του Fechner.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακουστική
Ολύμπια (Ουάσινγκτον)
Η Ολύμπια (αγγλικά: Olympia) είναι η πρωτεύουσα της πολιτείας Ουάσινγκτον και έδρα της κομητείας Θάρστον. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 46.478 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του Πιούτζετ Σάουντ, ενός κόλπου του Ειρηνικού Ωκεανού που εισχωρεί σχεδόν 150 χιλιόμετρα στην πολιτεία Ουάσινγκτον.
Ιστορία
Η περιοχή της σημερινής πόλης κατοικούταν για χιλιάδες χρόνια από τις φυλές Ινδιάνων Σκουάξιν, Νισκουάλι, Πουγιαλάπ, Τσεχάλις, Ντουγουάμις και Σακκουάμις. Οι φυλές αυτές ήταν κυνηγοί, τροφοσυλλέκτες και ψαράδες. Το Παντ Ίνλετ ήταν τόπος που πολλές φυλές συγκεντρώνονταν για να συλλέξουν όστρακα. Υπάρχουν στοιχεία ότι γιορτές στις οποίες οι αρχηγοί των φυλών έδειχναν και μοίραζαν το πλούτο τους με γειτονικές φυλές, γνωστές ως πότλατς, διοργανώνονταν και στην περιοχή του Μπαντ Ίνλετ. Στην περιοχή των καταρρακτών Ταμγουότερ, κοντά στην εκβολή του ποταμού Deschutes υπήρχε οικισμός Ινδιάνων που χρονολογείται τουλάχιστον 500 χρόνια πριν την εξερεύνηση της περιοχής από τους δυτικούς. Οι κάτοικοί του ασχολούνταν με την συλλογή οστράκων και το ψάρεμα σολομού.
Η πρώτη καταγεγραμμένη επίσκεψη Ευρωπαίου στην περιοχή ήταν αυτή του Πήτερ Πάτζετ το 1792, μέλος του πληρώματος της αποστολής Βανκούβερ. Το 1841, τα μέλη της Εξερευνητικής Αποστολής των Ηνωμένων Πολιτειών έφτασαν στην περιοχή και ονόμασαν το Παντ Ίνλετ από τον Τόμας Μπαντ (Thomas A. Budd), ενός μέλους της αποστολής. Οι πρώτοι Αμερικανοί που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή ήταν οι Λέβι Λάθροπ Σμιθ και Έντμουντ Σιλβέστερ, οι οποίοι διεκδίκησαν την περιοχή το 1846 για να κτιστεί μια πόλη, η οποία ονομάστηκε Σμίθερ ή Σμίθεστερ, το οποίο τότε ήταν μέρος του Όρεγκον. Η πόλη έλαβε το 1850 την ονομασία Ολύμπια, από τα Ολύμπια όρη που είναι ορατά από την πόλη. thumb|250px|left|Το κτίριο του παλαιού καπιτωλείου και το πάρκο Σίλβεστερ Λόγω της θέσης της στο μονοπάτι Κάουλιτς, η Ολύμπια ήταν ο πρώτος οικισμός που συναντούσαν οι ταξιδιώτες καθώς έφταναν στο Πάτζετ Σάουντ. Το 1851 η πόλη απέκτησε διοικητικά γραφεία και το 1852 έγινε έδρα της νεοσύστατης κομητείας Θάρστον. Κατά τη δεκαετία του 1850 η Ολύμπια αναπτύχθηκε ως κόμβος για τις θαλάσσιες μεταφορές. Μετά τον διαχωρισμό των Εδαφών της Ουάσινγκτον από το Όρεγκον το 1853, η Ολύμπια, ο μεγαλύτερος οικισμός στο Πάτζετ Σάουντ έγινε η πρωτεύουσα της νεοσύστατης περιοχής. Ο Ισαάκ Στίβενς διορίστηκε ως πρώτος κυβερνήτης της περιοχής. Μέχρι το 1854, ο Ισαάκ Στίβενς είχε πείσει τους ιθαγενείς να μετακινήσουν τους καταυλισμούς τους, έτσι ώστε να αναπτυχθεί η πόλη. Το 1859 η Ολύμπια αναγορεύτηκε πόλη.
Η πόλη είχε άφθονους φυσικούς πόρους, ενώ προοριζόταν να γίνει και ο τερματικός σταθμός ενός διηπειρωτικού σιδηροδρόμου. Η πόλη ευημερούσε μέχρι το 1872, όταν ένας σεισμός προκάλεσε καταστροφές, ενώ επίσης είχε αποφασιστεί ο τερματικός σταθμός να μην είναι η Ολύμπια, αλλά η Τακόμα, με αποτέλεσμα πολλές βιομηχανίες και εμπορικοί σταθμοί να μετακινηθούν σε εκείνη την πόλη. Το 1889, όταν η Ουάσινγκτον έλαβε καθεστώς πολιτείας, η Ολύμπια ψηφίστηκε ως η πρωτεύουσα της πολιτείας ανάμεσα στο Σιάτλ, το Βανκούβερ, το Πορτ Τάουνσεντ και την Τακόμα. Το 1890 ο πληθυσμός της πόλης είχε φτάσει τους 4.698 κατοίκους.
Η πόλη αναπτύχθηκε ως πρωτεύουσα της πολιτείας. Τη δεκαετία του 1890 στην πόλη εγκαταστάθηκαν τηλεφωνικές γραμμές και λάμπες φωτισμού, σύστημα ύδρευσης, ένα ξενοδοχεία, κτήριο όπερας και τραμ. Το 1896 άνοιξε η Ζυθοποιία Ολύμπια. Όμως εξ´αίτιας μιας οικονομικής κρίσης ο πληθυσμός της πόλης μέχρι το 1900 είχε μειωθεί στους 3.863. Μέχρι τότε το Σιάτλ και η Τακόμα είχαν ξεπεράσει σε πληθυσμό την Ολύμπια. Η πόλη επωφελήθηκε από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο επειδή η ξυλεία από τα Ολύμπια όρη χρειαζόταν για την κατασκευή αεροσκαφών. Η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται ξανά βασιζόμενη στην επεξεργασία και εμπορεία ξύλου. Το 1935 ολοκληρώθηκε το κτήριο του Καπιτωλίου. Το 1949 η πόλη χτυπήθηκε από ένα σεισμό 7,1 Ρίχτερ, ο οποίος κατέστρεψε αρκετά ιστορικά κτίρια, τα οποία όμως ξαναχτίστηκαν.
Το 1953 η Ολύμπια είχε 16.800 κατοίκους, ένα λύκειο, ένα ραδιοφωνικό σταθμό και δύο εφημερίδες. Σταδιακά αρκετές κυβερνητικές υπηρεσίες άρχισαν να μεταφέρουν τα γραφεία τους από την Ολύμπια στο Σιάτλ, αλλά ύστερα από μήνυση τεσσάρων επιχειρηματιών 18 υπηρεσίες επέστρεψαν πίσω. Στα τέλη του 20ου αιώνα η Ολύμπια γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη καθώς πολλοί μετανάστευσαν στην πολιτεία. Στις 28 Φεβρουαρίου 2001 ένας σεισμός 6,8 Ρίχτερ είχε επίκεντρο 15 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης. Ο σεισμός προκάλεσε ζημιές στη γέφυρα της 4η Λεωφόρου και το 2004 αντικαταστήθηκε από τη γέφυρα Ολύμπια-Γιασίρο Φρέντσιπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της πολιτείας Ουάσινγκτον
Πουρνάρι Ηλείας
Το Πουρνάρι είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 56 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Πουρνάρι βρίσκεται σε απόσταση 7 χλμ. ΒΔ. από την Αρχαία Ολυμπία (έδρα του δήμου) και 16 χλμ. Α. από τον Πύργο. Γειτονεύει βορειοδυτικά με την Ηράκλεια, νοτιοανατολικά με το Πελόπιο και δυτικά με τη Σμίλα, ενώ νότια του χωριού περνά η ΕΟ Ολυμπίας - Πύργου. Ως οικισμός αναφέρεται από την εποχή της τουρκοκρατίας και μετά την απελευθέρωση επίσημα το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κυθηρίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσης κοινότητας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Πουρναρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρχαίας Ολυμπίας του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 156 κατοίκους.
Λόγω των καταστροφικών σεισμών που έπληξαν την Ηλεία και την ευρύτερη Πελοπόννησο το 1965, αποφασίστηκε η μεταφορά του οικισμού σε καταλληλότερη θέση. Μετά από πολλές "περιπέτειες" η θέση που επιλέχθηκε ήταν αυτή ανάμεσα στην κοινότητα Πλατάνου και στην κοινότητα Πελοπίου. Εκεί εκτός από τους κατοίκους του Πουρναρίου, οικόπεδα προς οικοδόμηση δόθηκαν και σε κατοίκους του Πελοπίου. Δημιουργήθηκε έτσι (κατά την δεκαετία κυρίως του '80) ο συνοικισμός Πουρναρίου-Πελοπίου, όπου στην πλειονότητά του κατοικείται από Πουρναραίους. Υπήρξε αντικείμενο διαμάχης κατά τις δεκαετίες του '80 και του '90, καθώς ο συνοικισμός ήταν αντικείμενο διεκδίκησης τόσο της κοινότητας Πλατάνου, όσο και της κοινότητας Πελοπίου μα και των ίδιων των Πουρναραίων κατοίκων του οι οποίοι δεν δέχονταν την αφομοίωση και την ένταξη τους σε καμία από τις δύο κοινότητες. Σήμερα, ο συνοικισμός υπάγεται διοικητικά στην τοπική Κοινότητα Πελοπίου και εκεί κατοικούν οι περισσότεροι Πουρναραίοι, που εγκατέλειψαν το χωριό πριν χρόνια λόγω της άρνησης της πολιτείας να δώσει άδειες ανοικοδόμησης των κατεστραμμένων οικιών. Παρόλα αυτά και το Πουρνάρι (το παλιό χωριό) εξακολουθεί να κατοικείται από λιγότερους ανθρώπους.