cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρανσουά Κουπρέν
Η μουσική του
Ο Κουπρέν εξέδωσε τέσσερις τόμους με μουσική για τσέμπαλο (Παρίσι 1713, 1717, 1722 και 1730), στους οποίους περιέχονται πάνω από 230 αυτοτελή κομμάτια, τα οποία μπορούν να εκτελεστούν κατά μόνας ή κατά σύνολο. Ο Κουπρέν τα ομαδοποίησε κατά τάξη (ordre) και όχι κατά σουίτα, όπως ήταν καθιερωμένο εκείνη την εποχή. Στην ουσία οι δύο όροι είναι ταυτόσημοι, ωστόσο ο Κουπρέν εμπλουτίζει τις τάξεις τόσο με χορούς όσο και με περιγραφικά κομμάτια.
Τα περισσότερα απ' αυτά τα κομμάτια έχουν εξαιρετικά υποβλητικούς και γραφικούς τίτλους, ενώ είναι γραμμένα σε τονικότητες που σχετίζονται με τη θεματολογία τους. Με τις τολμηρές αρμονίες και τις διάφωνες συγχορδίες τους, τα κομμάτια αυτά μοιάζουν με μινιατουρίστικα τονικά ποιήματα, κάτι που προκάλεσε τον Ρίχαρντ Στράους να ενορχηστρώσει μερικά.
Έργα για όργανο
Μόνο μία συλλογή με κομμάτια για όργανο του Κουπρέν έχει σωθεί, η οποία έχει τίτλο Pièces d'orgue consistantes en deux messes (Κομμάτια για όργανο που αποτελούν δύο λειτουργίες -1689). Οι δύο αυτές λειτουργίες προορίζονταν για διαφορετική χρήση η μία από την άλλη: η πρώτη -Messe à l'Usage des Paroisses- απευθύνονταν σε ενορίες, ενώ η δεύτερη -Messe propre pour les convents de religieux et religieuses- σε μονές και αββαεία.
Η "Λειτουργία για Όργανο" δεν ήταν κάτι άγνωστο στους Γάλλους συνθέτες της εποχής· υποκαθιστώντας τη χορωδία, τα κομμάτια είναι γραμμένα πάνω στην ακολουθία μιας θείας λειτουργίας: Kyrie, Gloria, Sanctus), Agnus Dei, και τα συμπληρωματικά Offertoire και Deo gratias για την ολοκλήρωση του μυστηρίου. Όπως και οι προκάτοχοί του, Νιβέρ, Λεμπέγκ, Μπουαβέν κ.ά., ο Κουπρέν αντλεί τη θεματολογία του από Γρηγοριανούς Ψαλμούς και χρησιμοποιεί τα μέλη ως μοτίβα. Η ανάπτυξη αυτού του υλικού συνυφαίνεται με μουσικές φόρμες, όπως η φούγκα και η άρια, καθώς και με τη χορευτική μουσική της περιόδου, καθιστώντας τη μουσική αυτή ένα πολύχρωμο και πολύρρυθμο παλίμψηστο.
Τσέμπαλο
Πρώτο βιβλίο (1713) - Ordres 1 - 5
Τρίτο βιβλίο (1722) Ordres 13 - 19
Τέταρτο βιβλίο (1730) - Ordres 20 - 27
Επίσης η παιδαγωγική διατριβή L'art de toucher le clavecin (1716), που περιλαμβάνει οκτώ πρελούδια και μια αλμάντ (allemande).
Μουσική δωματίου
Sonates en trio (ca. 1690):
Quatuor sonata (ca. 1695): La superbe
Les nations (1726): αυτές οι τριοσονάτες ακολουθούνται από μια σουίτα:
Les concerts royaux (1714): N° 1 à 4
Γκαζιλέρ
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λεφκόσα
Φρανσουά Κουπρέν
Μουσική δωματίου
Nouveaux concerts ή les goûts réunis (1724): N° 5 à 14
Pièces de violes (1728): 2 suites
Φωνητική μουσική
Leçons de ténèbres (1714)
Αντίφωνα, ψαλμοί & άσματα (cantiques):
Offertoires:
Μοτέτα:
Κανόνες:
Τραγούδια:
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Ούλριχ Τόμσεν
Ο Ούλριχ Τόμσεν (Ulrich Thomsen, 6 Δεκεμβρίου 1963) είναι Δανός ηθοποιός.
Γεννήθηκε το 1963 στο Όντενσε και αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Παραστατικών Τεχνών της Δανίας. Έχει συμμετάσχει σε δανικές ταινίες και έχει βραβευτεί πολλές φορές, ενώ έχει παίξει σε πολλές ευρωπαϊκές και αμερικανικές ταινίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Δανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Δανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Το μαγικό βουνό
Το μαγικό βουνό (Der Zauberberg) είναι μυθιστόρημα του Γερμανού συγγραφέα Τόμας Μαν, που εκδόθηκε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 1924. Θεωρείται από πολλούς ως ένα από τα σημαντικότερα έργα της γερμανικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα.
Ο Μαν άρχισε τη συγγραφή του από το 1912, με σκοπό μια (βραχύτερη) παρουσίαση των εντυπώσεων και εμπειριών του από την επίσκεψη στη σύζυγό του, η οποία νοσηλευόταν σε σανατόριο στο Νταβός της Ελβετίας. Κατά την επίσκεψή του, τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1912, ο Μαν γνώρισε και την ιατρική ομάδα του ιδρύματος, ενώ έζησε την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρά του. Τελικώς, αυτό απετέλεσε τη βάση μόνο για το πρώτο κεφάλαιο («Η άφιξη») του πολύ μεγαλύτερου τελικού ολοκληρωμένου έργου.
Η έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου διέκοψε τη συγγραφή του βιβλίου. Ο πόλεμος και οι συνέπειές του οδήγησαν τον συγγραφέα στο να επανεξετάσει σε αυτό το έργο την ευρωπαϊκή αστική κοινωνία, καθώς και τις πηγές της εθελούσιας, διεστραμμένης καταστροφικότητας που δείχνει μέγα μέρος της πολιτισμένης ανθρωπότητας. Οδηγήθηκε επίσης σε εικασίες σχετικές με γενικότερα ζητήματα της στάσεως των ανθρώπων απέναντι στη ζωή, την υγεία, την ασθένεια και τη θνητότητά τους. Τελικώς, το Der Zauberberg κυκλοφόρησε σε δύο τόμους από τον εκδοτικό οίκο του Βερολίνου S. Fischer Verlag.
Η σύνθεση του Μαν είναι λεπτή, φιλόδοξη, αλλά κυρίως αμφίσημη. Από την αρχική του έκδοση μέχρι σήμερα, Το μαγικό βουνό έχει γίνει αντικείμενο ποικίλων κριτικών ερμηνειών και αποτιμήσεων. Γενικώς, θεωρείται ότι το έργο αναμιγνύει έναν προσεκτικό και ακριβή ρεαλισμό με βαθύτερους συμβολικούς τόνους. Εξαιτίας αυτής της πολυπλοκότητας, ο κάθε αναγνώστης είναι υποχρεωμένος να ζυγιάσει την αισθητική σημασία του πλέγματος των γεγονότων της αφηγήσεως, κάτι που δυσχεραίνει και η ειρωνεία του συγγραφέα. Αργότερα ο Μαν συνέκρινε το μυθιστόρημα με ένα συμφωνικό έργο ενορχηστρωμένο με έναν αριθμό διαφορετικών μουσικών θεμάτων, και ως παιγνιώδες σχόλιο για τα προβλήματα της ερμηνείας του, συνέστησε ότι όσοι επιθυμούν να το κατανοήσουν θα πρέπει να το διαβάσουν ολόκληρο δύο φορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλοσοφικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τόμας Μαν
Σιά
Η Σιά είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Βασιλική Αιτωλοακαρνανίας
Με το όνομα Βασιλική μπορεί να αναφέρονται δύο οικισμοί στην Αιτωλοακαρνανία, στη Δημοτική Ενότητα Χάλκειας του Δήμου Ναυπακτίας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σιά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Αποκέντρωση στην Ουκρανία
Η Αποκέντρωση στην Ουκρανία είναι μια σειρά από μεταρρυθμίσεις που έχουν ως στόχο τους την παροχή πρόσθετης εξουσίας και πόρων στην τοπική αυτοδιοίκηση. Αυτή η διαδικασία είχε σκοπό να προωθήσει την περιφερειακή ανάπτυξη και τη μεταρρύθμιση των συνόρων. Από την έναρξή της έχω σήμερα, έχουν σημειωθεί κάποια επιτυχημένα βήματα. Η Άνγκελα Μέρκελ, ο Γκέοργκ Μίλντμπραντ και ο Χιουζ Μινγκαρέλι έχουν εκφραστεί με επαινετικά λόγια για τις μεταρρυθμίσεις που προτάθηκαν. Κατά τη γνώμη οικονομικών εμπειρογνωμόνων, όπως ο δρ Γιεβγκέν Μάριντσακ, για την αποκέντρωση δημοσίων κεφαλαίων στις τοπικές επιμέρους κοινότητες, το κράτος θα πρέπει να χρησιμοποιήσει πραγματικά εργαλεία που θα μπορέσουν να βοηθήσουν στη δημιουργία μιας ισχυρής περιφερειακής οικονομίας στο σύνολο της ουκρανικής επικράτειας.
Μεταρρυθμίσεις
Οι μεταρρυθμίσεις για την αποκέντρωση στην Ουκρανία περιελάμβαναν τις ακόλουθες διατάξεις:
Οι μεταρρυθμίσεις για την αποκέντρωση στην Ουκρανία αποτελούνται από τρία βασικά στοιχεία:
Ιστορία
Μετά τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Ουκρανίας το 1991, το κράτος αύξησε τις αρμοδιότητες των τοπικών και περιφερειακών κυβερνήσεων. Το 1997, η Ουκρανία επικύρωσε τον Ευρωπαϊκός Χάρτης Τοπικής Αυτονομίας και ενέκρινε ρυθμιστικές πράξεις οι οποίες θεσπίζουν τέτοιες εξουσίες. Ωστόσο, οι συζητήσεις σχετικά με την οργάνωση μεγαλύτερης κλίμακας κατά κανόνα αφορούσαν την κατανομή των εξουσιών σε εθνικό επίπεδο.
Αποτελέσματα
Κατά τη διάρκεια της εφαρμογής της μεταρρύθμισης, τα έσοδα του τοπικού προϋπολογισμού αυξήθηκαν από 68,6 δισεκατομμύρια χρίβνια το 2014 σε 146,6 δισεκατομμύρια χρίβνια το 2016. Μέχρι το τέλος του 2017, τα έσοδα του τοπικού προϋπολογισμού είχαν φτάσει τα 170,7 δισεκατομμύρια χρίβνια. Επιπλέον, οι κατά κεφαλήν αναπτυξιακές δαπάνες για το διάστημα ανάμεσα στον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο του 2017 αυξήθηκαν κατά 225% σε σύγκριση με το 2016.
Διεθνής στήριξη
Φορείς χορηγών, πρεσβείες και πολυμερείς οργανισμοί χρηματοδοτούν και υλοποιούν προγράμματα και έργα σχετικά με την αποκέντρωση μέσω ενός συμβουλίου χορηγών.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Ουκρανίας
Λεβ Ρέμπετ
Ο Λεβ Ρέμπετ (3 Μαρτίου 1912 – 12 Οκτωβρίου 1957) ήταν ένας Ουκρανός πολιτικός συγγραφέας και αντικομμουνιστής κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν βασικό μέλος του υπουργικού συμβουλίου της ουκρανικής κυβέρνησης (η οποία στηριζόταν από την παράταξη του Στεπάν Μπαντέρα) που κήρυξε την ανεξαρτησία της στις 30 Ιουνίου 1941. Για ένα διάστημα, ο Ρέμπετ ήταν ο επικεφαλής της ουκρανικής κυβέρνησης.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ρέμπετ γεννήθηκε στην πόλη Στρίι, στη Δυτική Ουκρανία από Ουκρανό πατέρα και μητέρα πιθανώς εβραϊκής καταγωγής. Ο πατέρας του ήταν ταχυδρομικός υπάλληλος. Ο Ρέμπετ ήταν τόσο βαθιά θρησκευόμενος όσο και καθολικός της ελληνικής καθολικής εκκλησίας και πολύ δραστήριος σωματικά από νεαρή ηλικία. Ήταν μέλος της ουκρανικής προσκοπικής οργάνωσης.
Νεολαία
Ο Ρέμπετ εντάχθηκε στην Ουκρανική Στρατιωτική Οργάνωση UVO (Українська Військова Організація) σε ηλικία 17 ετών. Αυτό οδήγησε τελικά στην ένταξη του στην Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών, την OUN (ουκρανικά: Організація Українських Націоналістів).
Πρώιμη πολιτική καριέρα
Ο Ρέμπετ έγινε βασικός συγγραφέας και στοχαστής της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών, ανεβαίνοντας γρήγορα στον βαθμό του περιφερειακού διοικητή (ουκρανικά: Провідник Крайової Екзекутиви‎) θέση που κατείχε από το 1934 έως το 1938.
30 Ιουνίου 1941
Στις 30 Ιουνίου 1941, όταν το OUN κήρυξε ανεξαρτησία στο Λβιβ που κατελήφθη από τα γερμανικά στρατεύματα, ο Ρέμπετ έγινε αναπληρωτής πρωθυπουργός της ουκρανικής κυβέρνησης, διορισμένος από τον πρωθυπουργό Γιάροσλαβ Στέτσκο.
Όταν συνελήφθη ο Στέτσκο, ο Ρέμπετ έγινε πρωθυπουργός της κυβέρνησης για σύντομο χρονικό διάστημα.
Σύλληψη και φυλάκιση από τους Ναζί
Τον Αύγουστο του 1941, ο Ρέμπετ συνελήφθη από την Γκεστάπο. Πέρασε τα επόμενα τρία χρόνια στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν, στο τμήμα όπου κρατούνταν πολιτικοί κρατούμενοι.
Δημοσιεύσεις και δολοφονία
Ο Ρέμπετ ήταν πολύ δραστήριος εκδοτικά στην εξορία. Εργάστηκε ως εκδότης πολλών περιοδικών. Το 1949 ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή και τη δεκαετία του 1950 άρχισε να ερευνά τους τομείς του δικαίου, της πολιτικής και της κοινωνιολογίας. Τα κυριότερα έργα του περιελάμβαναν το Η διαμόρφωση του ουκρανικού έθνους (1951) και το Η θεωρία των εθνών (1956).
Ο Ρέμπετ δολοφονήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1957 στο Μόναχο από έναν πράκτορα της Κα Γκε Μπε, τον Μπόνταν Στασίνσκι. Μετά τη δολοφονία του Ρέμπετ, η χήρα του, Ντάρια, συνέχισε το έργο του.
Συνέπειες
Ο θάνατος του Ρέμπετ αρχικά πιστεύονταν ότι προήλθε από φυσικά αίτια. Στη συνέχεια, ωστόσο, ο Στασίνσκι αυτομόλησε στο Δυτικό Βερολίνο το 1961 και παραδόθηκε οικειοθελώς για να δικαστεί στη Δυτική Γερμανία.
Εξηγώντας τι τον παρακίνησε να σκοτώσει τον Ρέμπετ, ο Στασίνσκι είπε στο δικαστήριο ότι του είχαν πει πως ο Ρέμπετ ήταν «ο κορυφαίος θεωρητικός των Ουκρανών στην εξορία».
Το 1984, το πρακτορείο Associated Press ανέφερε ότι οι Μπόνταν Στασίνσκι και η σύζυγός του, Ίνγκα, είχαν λάβει νέες ταυτότητες και τους είχε παρασχεθεί άσυλο από την κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραίοι της Ουκρανίας Κατηγορία:Ουκρανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Λιτσάκιβσκι
Ραφαέλ ντε Πεναγός
Ο Ραφαέλ ντε Πεναγός (1889-1954) ήταν Ισπανός εικονογράφος και ζωγράφος. Ήταν εκφραστής του Αρ Ντεκό στυλ και θεωρείται ένας από τους πιο αντιπροσωπευτικούς εκπροσώπους του μοντερνισμού της Μαδρίτης.
Ζωή
Ο Πεναγός σπούδασε στην Ακαδημία ντε Μπέλς Αρτς του Σαν Φερνάντο (Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο), όπου σπούδασε με καθηγητές τον Emilio Sala και Antonio Muñoz Degrain, δύο σπουδαίους εικονογράφους του περιοδικού Blanco y Negro. Από την αρχή των σπουδών του στην ακαδημία, ο Πεναγός επικεντρώθηκε στο σχέδιο και τη ζωγραφική, αλλά σύντομα επέδειξε εξαιρετικό ταλέντο στην τέχνη του σχεδίου. Βούτηξε στην πολιτιστική ζωή της Μαδρίτης και συμμετείχε επιμελώς στις καλλιτεχνικές συγκεντρώσεις tertulias του Ραμόν ντελ Βάγιε-Ινκλάν στο Nuevo Café de Levante.
Το 1913, έλαβε μια υποτροφία για σπουδές στο Παρίσι και το Λονδίνο. Με την επιστροφή του στην Ισπανία, άρχισε να παράγει ένα μεγάλο αριθμό αφισών και διαφημίσεων για διάφορες εταιρείες. Παράλληλα, εργάστηκε ως εικονογράφος για τα κύρια περιοδικά της εποχής: Nuevo Mundo, La Esfera, Estampa, Ahora και το Blanco y Negro και για περιοδικά όπως το El Cuento Semanal, La Novela Corta και το Prometeo.
Το 1926, ζωγράφισε την αφίσα για την ταινία Agustina de Aragón του Φλοριάν Ρέι. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ο Πεναγός ζούσε στη Βαλένθια, προεδρεύοντας του τμήματος της Εικονογράφησης στο Instituto Obrero de Valencia. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους σχεδιαστές αφίσας της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, όμως τα περισσότερα από τα περιοδικά που είχε εργαστεί είχαν ήδη εξαφανιστεί.
Το 1948, εξορίστηκε στη Χιλή και την Αργεντινή. Το 1953 επέστρεψε στην Ισπανία και πέθανε ένα χρόνο αργότερα στη Μαδρίτη, όπου ήταν πρόεδρος του τμήματος Εικονογράφησης στο Instituto de Bachillerato Cervantes.
Έργα
Οι Αρ Ντεκό εικονογραφήσεις του Πεναγός αντιπροσώπευαν μια νέα Ισπανική κοινωνία που ήταν αστική και μοντέρνα. Δημιούργησε έναν τύπο γυναίκας γνωστή ως Mujer Penagos: τολμηρή, καλοντυμένη, σοφιστικέ και προκλητική. Η Mujer Penagos ήταν, επίσης, λεπτή, με στενούς γοφούς, κάπνιζε τσιγάρα, έπαιζε σοφιστικέ σπορ και αγάπησε οτιδήποτε εξωτικό. Ο Manuel Peña Muñoz παρατηρεί ότι «η ζωή αντιγραφεί την τέχνη. Επειδή ο Πεναγός δεν ζωγραφίζει την γυναίκα από της Μαδρίτης αλλά το αντίθετο. Η γυναίκα της Μαδρίτης ζωγραφίζει τον εαυτό της, όπως οι γυναίκες του Πεναγός.» Οι εικονογραφήσεις του Πεναγός βοήθησαν να αλλάξει η νοοτροπία και οι συνήθειες των Ισπανίδων, κάνοντας τη ζωή τους να φαίνεται λιγότερο επαρχιώτικη αλλά πιο ευρωπαϊκή και κοσμοπολίτικη. Ο Πεναγός τις «παρουσίαζε με κοντά μαλλιά (bob cut), τις έκανε πιο λεπτές, τις έβαζε να κάνουν ποδήλατο, τις έδειχνε να καπνίζουν με πίπες τσιγάρου, να έχουν βαμμένα τα νύχια τους κόκκινα και αν αυτό δεν ήταν αρκετό, τις έδειχνε να χορεύουν Τσάρλεστον.»" Η πιο σημαντική συλλογή της δουλειάς του, που αποτελείται από 246 έργα του, ανήκει στην Fundación MAPFRE. Ο γιος του, που επίσης ονομάζεται Rafael de Penagos, έγινε γνωστός voice-over ηθοποιός. Ο γιος του συνέλεγε διάφορα έργα του πατέρα του, που δημοσιεύθηκαν το 1989 με το όνομα Penagos από την Calpe S.A.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί εικονογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί ζωγράφοι
Σιναόρος
Το Σιναόρος είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Θόρος Γ΄ της Αρμενίας
Ο Θόρος/Θεόδωρος Γ΄ ή Τόρος Γ΄, αρμεν. Թորոս Երրորդ (π. 1271 - 23 Ιουλίου 1298) ήταν βασιλιάς της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας) το διάστημα 1293-1298.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λέων Γ΄ της Αρμενίας και της Κεράν της Αρμενίας, κόρης του Χετούμ (4ου απογόνου του Οσίν Α΄ κυρίου του Λαμπρόν).
Το 1293 ο μεγαλύτερος αδελφός του Χετούμ Β΄ παραιτήθηκε υπέρ αυτού, ωστόσο ο Θόρος Γ΄ τον ανακάλεσε στον θρόνο το 1295. Οι δύο τους συνόδευσαν την αδελφή τους Ρίτα στην Κωνσταντινούπολη, όπου παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων το 1296. Κατά την απουσία τους όμως ο τρίτος αδελφός τους Σεμπάντ είχε σφετεριστεί τον θρόνο και τους αιχμαλώτισε στο Μπαρντζρμπερντ· διέταξε τον Οσίν μαρεσάλη της Αρμενίας να στραγγαλίσει τον Θόρο Γ΄, πράγμα που έγινε, το 1298.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1288 τη Μαργαρίτα των Λουζινιάν κόρη του Ούγου Γ΄ της Κύπρου και είχε τέκνο:
Το 1296 απεβίωσε η Ισαβέλλα και ο Θόρος Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με μία Μογγόλη πριγκίπισσα, που δεν καταγράφεται το όνομα της.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χετουμιδών Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας
Εθνικό Μουσείο του Μαυροβουνίου
Το Εθνικό Μουσείο του Μαυροβουνίου (μαυροβούνια γλώσσα: Народни музеј Црне Горе) είναι το μεγαλύτερο μουσείο στο Μαυροβούνιο. Ιδρύθηκε το 1896 και βρίσκεται στο Τσέτινιε του Μαυροβουνίου.
Τμήματα
Το μουσείο χωρίζεται σε πέντε τμήματα:
Εκθέματα
Το μουσείο διαθέτει το Οκτώηχο του Τσετίνιε, ένα σημαντικό έντυπο έργο από τα τέλη του 15ου αιώνα. Φιλοξενεί επίσης την αρχική εικόνα της Παναγίας της Φιλερήμου, η οποία βρισκόταν στην κατοχή του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη από τις Σταυροφορίες.
Άλμπα Μολίνα
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σεβίλλη στις 26 Νοεμβρίου 1978. Η Άλμπα Μολίνα ήταν η κόρη των ερμηνευτών φλαμένκο Λόλε Μοντόγια Ροδρίγκεζ (γεννήθηκε το 1954) και Μανουέλ Μολίνα Χιμένεθ (1948-2015) και η εγγονή της Αντονία Ροδρίγκεζ Μορένο (1936-2018), μια τραγουδίστρια και χορευτής του Ρομά φλαμένκο γνωστή ως Λα Νέγκρα.
Εθνικό Μουσείο του Μαυροβουνίου
Εκθέματα
Πολύτιμα κομμάτια των επίπλων του Νιέγκος, πίνακες ζωγραφικής διάσημων συγγραφέων και άλλα εκθέματα μεγάλης αξίας έχουν εξαφανιστεί από το μουσείο τις τελευταίες δεκαετίες. Συνολικά περίπου 2.900 μουσειακά εκθέματα, απροσδιόριστης προς το παρόν υλικής αξίας, δεν μπορούν να εντοπιστούν και εικάζεται ότι έχουν κλαπεί με την πάροδο των ετών.
Άλμπα Μολίνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί Ρομά Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές
Εθνικό Μουσείο του Μαυροβουνίου
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εθνικά μουσεία Κατηγορία:Μαυροβούνιο
Διεθνής αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου
Μέχρι τις 4 Σεπτεμβρίου 2020 η Δημοκρατία του Κοσόβου έχει λάβει περισσότερες από 100 διπλωματικές αναγνωρίσεις αυτού ως ανεξάρτητο κράτος, εκ των οποίων οι 24 έχουν αποσυρθεί. Ειδικότερα, 87 από 193 (45,7%) κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), 22 από τα 27 (81%) κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), 27 από 31 (87%) κράτη μέλη του ΝΑΤΟ και 25 από 57 (43,8%) κράτη μέλη του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης (OIC) έχουν αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο. Στις χώρες που δεν το έχουν αναγνωρίσει, όπως η Ρωσία και η Κίνα, συγκαταλέγεται και η Ελλάδα (δείτε επίσης Αντίδραση της Ελλάδας στην διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου).
Η κυβέρνηση της Σερβίας δεν το αναγνωρίζει ως κυρίαρχο κράτος, αλλά έχει αρχίσει να εξομαλύνει τις σχέσεις με την κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου, σύμφωνα με τη Συμφωνία των Βρυξελλών (2013). Η διαδικασία σταμάτησε το Νοέμβριο του 2018, όταν το Κοσσυφοπέδιο επέβαλε φόρο κατά 100% στις εισαγωγές σερβικών προϊόντων. Στις 1 Απριλίου 2020 το Κόσοβο απέσυρε το φόρο. Στις 4 Σεπτεμβρίου 2020 η διαδικασία ξανά άρχισε, έπειτα από την συμφωνία Σερβίας-Κοσόβου στις Η.Π.Α.
Απόσυρση αναγνώρισης
Το Υπουργείο Εξωτερικών της Σερβίας ισχυρίζεται ότι υπάρχουν 18 κράτη που απέσυραν την αναγνώριση (Μπουρούντι, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Κομόρες, Γκάνα, Δομινίκα, Γουινέα-Μπισσάου, Γρενάδα, Λεσότο, Λιβερία, Μαδαγασκάρη, Ναουρού, Παλάου, Παπούα Νέα Γουινέα, Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, Νήσοι Σολομώντα, Σουρινάμ και Τόγκο). Το υπουργείο Εξωτερικών του Κοσόβου τα χαρακτήρισε "ψευδείς ειδήσεις" και "Σερβική προπαγάνδα". Ωστόσο μόνο τρεις από τις προαναφερθείσες χώρες έχουν ασαφή θέση:
Όσον αφορά το Ομάν, υπάρχουν αντικρουόμενες αναφορές σχετικά με την αναγνώριση ή όχι. Το Φεβρουάριο του 2011, το Κόσοβο ανακοίνωσε ότι έλαβε ένα σημείωμα από το Ομάν το οποίο δήλωσε ότι "θα καλωσορίσει την προσχώρηση του Κοσσυφοπεδίου στα Ηνωμένα Έθνη καθώς και σε άλλους διεθνείς και περιφερειακούς οργανισμούς" και ότι οι δύο χώρες είχαν συνάψει διπλωματικές σχέσεις. Ωστόσο το Σεπτέμβριο του 2011, ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών του Κοσόβου Πετρίτ Σελιμί δήλωσε ότι «το Ομάν ποτέ δεν μας αναγνώρισε». Αργότερα εκείνο το μήνα, το Υπουργείο Εξωτερικών του Κοσόβου ανακοίνωσε ότι ο υπουργός Εξωτερικών του Ομάν Γιουσούφ μπιν Αλαβί μπιν Αμπντουλάχ τους είχε ενημερώσει για την αναγνώριση του Κοσόβου από τη χώρα του. Αντίθετα ο επιτετραμμένος του Κοσόβου στη Σαουδική Αραβία, το 2012 αναφέρθηκε λέγοντας ότι το Ομάν δεν έχει αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Πολιτική του Κοσσυφοπεδίου Κοσσυφοπεδιο
Σέριε Δ
Η Σέριε Δ (ιταλικά: Serie D, ) αποτελεί την τετάρτου επιπέδου κατηγορία στο ιταλικό σύστημα ποροσφαιρικών πρωταθλημάτων. Διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η Λέγκα Νατσιονάλε Ντιλετάντι (LND). Η LND αντιπροσωπεύει πάνω από δώδεκα χιλιάδες ποδοσφαιριστές και τετρακόσιες ποδοσφαιρικές ομάδες σε όλη την Ιταλία.
Δομή
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Σέριε Δ αποτελείτε από 162 ομάδες που χωρίζονται γεωγραφικά σε 9 περιφερειακά τμήματα (Gironi), που συνήθως αποτελείται από 18 ομάδες το καθένα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ιταλίας Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου τέταρτης κατηγορίας στην Ευρώπη
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ταϊλάνδης
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ταϊλάνδης υπό την αιγίδα της Αυτού Μεγαλειότητας του Βασιλιά (ταϊλανδικά: สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์, αγγλικά: The Football Association of Thailand, FAT) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στην Ταϊλάνδη. Είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Ταϊλάνδης.
Ιστορία
Το ποδόσφαιρο πρωτοεμφανίστηκε στην Ταϊλάνδη το 1897. Το 1916, ο βασιλιάς Βατζιραβούντ ίδρυσε την «Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ταϊλάνδης υπό την αιγίδα της Αυτού Μεγαλειότητας του Βασιλιά». Στη συνέχεια η ομοσπονδία προσχώρησε στη Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) το 1925 και στην Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (AFC) το 1954.
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ταϊλάνδης συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες για πρώτη φορά στην Αυστραλία το 1956. Το πρώτο γήπεδο ποδοσφαίρου, το Εθνικό Στάδιο, χτίστηκε το 1935. Το Κύπελλο του Βασιλιά, το πρώτο κύπελλο ποδοσφαίρου συστάθηκε το 1968. Δύο χρόνια αργότερα, το Κύπελλο της Βασίλισσας, ένα εθνικό κύπελλο, δημιουργήθηκε το 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ταϊλάνδη Ταιλανδη
Κρατικό Έμβλημα της Σοβιετικής Ένωσης
Το Κρατικό Έμβλημα της Σοβιετικής Ένωσης (Государственный герб Советского Союза, Γκασουντάρστβιενι γκερμπ Σαβιέτσκογκο Σαγιούζα ), υιοθετήθηκε το 1923 και ήταν σε χρήση μέχρι την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Αν και τεχνικά είναι έμβλημα και όχι εθνόσημο, επειδή δεν ακολουθεί τους παραδοσιακούς εραλδικούς κανόνες, στα ρωσικά ονομάζεται герб (γκερμπ), η λέξη που χρησιμοποιείται για ένα παραδοσιακό εθνόσημο.
Ήταν το πρώτο κρατικό έμβλημα που δημιουργήθηκε σε ένα στυλ γνωστό ως σοσιαλιστικό εραλδικό, ένα στυλ που που παρατηρείται και στο Έμβλημα της λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
Πρώτη έκδοση (1923-1936)
Το έμβλημα δημιουργήθηκε από τον Βλαντιμίρ Αντριάνοφ και ολοκληρώθηκε από τον Ιβάν Ντουμπάσοφ.
Δεύτερη έκδοση (1936-1946)
Σύμφωνα με το Σοβιετικό Σύνταγμα του 1936, η ΕΣΣΔ αποτελούνταν από έντεκα δημοκρατίες. Ως εκ τούτου, η νέα μεγάλη έκδοση διέφερε από την προηγούμενη, καθώς υπήρχαν 11 κορδέλες που έφεραν το Κρατικό Σύνθημα της ΕΣΣΔ σε έντεκα γλώσσες. Οι γλώσσες που που προστέθηκαν ήταν τα εσθονικά, τα λετονικά, τα λιθουανικά, τα μολδαβικά και τα φινλανδικά.
Τρίτη έκδοση (1946-1956)
Ο αριθμός των δημοκρατιών της ΕΣΣΔ αυξήθηκε στις 16 μετά τον Σεπτέμβριο του 1939, και πριν από το Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, ο οποίος άρχισε τον Ιούνιο του 1941. Ωστόσο, η τρίτη έκδοση του εμβλήματος υιοθετήθηκε μόνο μετά τον πόλεμο. Με απόφαση του Προεδρείου του Ανωτάτου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ στις 26 Ιουνίου του 1946, οι 16 δημοκρατίες εκπροσωπήθηκαν στο έμβλημα. Το Κρατικό Έμβλημα της ΕΣΣΔ περιείχε επιγραφόταν σε 16 κορδέλες σε 16 γλώσσες. Οι επιγραφές στα αζερικά, στα τουρκμενικά, στα ουζμπεκικά, στα τατζικικά, στα καζακικά, και στα Κιργιζικά ενημερώθηκαν, καθώς η γραφή των συγκεκριμένων γλωσσών στην ΕΣΣΔ άλλαξε από το λατινικό στο Κυριλλικό αλφάβητο.
Τέταρτη έκδοση (1956-1991)
μικρογραφία|Το Σοβιετικό κρατικό έμβλημα στο κτίριο του Ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών, το 2011 Το 1956, η Καρελο-Φινλανδική ΣΣΔ μετατράπηκε στην Καρελο-Φινλανδική ΑΣΣΔ, και αυτό σύντομα επηρέασε την μορφή του Εμβλήματος της ΕΣΣΔ. Με απόφαση του Προεδρείου του Ανωτάτου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ στις 12 Σεπτεμβρίου του 1956, η κορδέλα που έφερε το Κρατικό Σύνθημα της ΕΣΣΔ στα φινλανδικά αφαιρέθηκε.
Σύμφωνα με μια απόφαση του Προεδρίου του Ανωτάτου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ στις 1 Απριλίου του 1958, πραγματοποιήθηκε μια μικρή αλλαγή στην Λευκορωσική επιγραφή.
Οι επιγραφές στις κορδέλες (οι οποίες έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά ως "Προλετάριοι όλου του κόσμου, ενωθείτε!") είναι οι εξής:
Περιγραφή
Το κρατικό έμβλημα δείχνει τα παραδοσιακά Σοβιετικά εμβλήματα, δηλαδή το σφυροδρέπανο και το Κόκκινο Αστέρι πάνω από μια υδρόγειο σφαίρα, και δύο στεφάνια από σιτάρι που καλύπτονται από τις επιγραφές του συνθήματος "Εργάτες όλου του κόσμου, ενωθείτε!" στις επίσημες γλώσσες της Σοβιετικής Ένωσης, με την αντίστροφη σειρά που αναφέρθηκαν στο Σοβιετικό Σύνταγμα.
Όλες οι Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες (ΣΣΔ) και Αυτόνομες Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες (ΑΣΣΔ) είχε το δικό του εθνόσημο, σε μεγάλο βαθμό εμπνευσμένο από το κρατικό έμβλημα της Ένωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνόσημα της Σοβιετικής Ένωσης
Σκουριώτισσα
Η Σκουριώτισσα είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ναταλίγια Κομπρίνσκα
Η Ναταλίγια Κομπρίνσκα (8 Ιουνίου 1851 – 22 Ιανουαρίου 1920) ήταν Ουκρανή συγγραφέας, σοσιαλίστρια φεμινίστρια και ακτιβίστρια.
Κόρη του αιδεσιμότατου Ιβάν Οζάρκεβιτς, ενός ιερέα που στη συνέχεια εξελέγη ως μέλος του αυστριακού κοινοβουλίου, και της Τεοφιλία Οκούνεβσκα, γεννήθηκε με το όνομα Ναταλίγια Οζάρκεβιτς στο χωριό Μπελελούια της επαρχίας Χαλίχινα της Γαλικίας. Εκείνη την εποχή, δεν επιτρεπόταν στις γυναίκες να συνεχίζουν τη εκπείδευσή τους πέρα από το δημοτικό σχολείο και έτσι η Κομπρίνσκα μορφώθηκε κυρίως στο σπίτι. Η Ναταλίγια Κομπρίνσκα έμαθε πολλές γλώσσες: γερμανικά, γαλλικά, πολωνικά και ρωσικά, και διάβασε λογοτεχνία από διάφορες χώρες. Το 1871, παντρεύτηκε τον Θεοφίλ Κομπρίνσκι, ο οποίος πέθανε λίγα χρόνια αργότερα. Τότε, η Ναταλίγια αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Μπολεχίβ για να ζήσει και πάλι μαζί με τους γονείς της.
Η Κομπρίνσκα πήγε στη Βιέννη μαζί με τον πατέρα της, όπου γνώρισε τον Ουκρανό λογοτέχνη και διανοητή Ιβάν Φράνκο. Ο Φράνκο προέτρεψε την Κομπρίνσκα να αναλάβει το έργο της βελτίωσης της θέσης των Ουκρανίδων και να τις ενθαρρύνει να επιδιώξουν νε πετύχουν την ισότητα με τους άνδρες. Το 1884, οργάνωσε την Ένωση Ουκρανίδων Γυναικών (Tovarystvo Rus'kykh Zhinok) για να μορφώσει τις γυναίκες μέσα από τη λογοτεχνία και προκαλώντας συζητήσεις για τα δικαιώματα των γυναικών. Το 1890, η Κομπρίνσκα έγινε μέλος μιας αντιπροσωπείας η οποία άσκησε πιέσεις στον Υπουργό Παιδείας για να επιτρέψει στις γυναίκες να φοιτούν στο πανεπιστήμιο. Υποστήριξε επίσης το καθολικό δικαίωμα ψήφου για τις γυναίκες, την ίδρυση παιδικών σταθμών και τις κοινοτικές κουζίνες.
Έγραψε το πρώτο της διήγημα με τίτλο Shuminska (αργότερα γνωστό ως Το πνεύμα των καιρών, το 1883), ενώ τον επόμενο χρόνο, έγραψε μια νουβέλα με τίτλο Για ένα κομμάτι ψωμί. Ο εκδοτικός οίκος της Κομπρίνσκα Zhinocha Sprava δημοσίευσε τρία τεύχη ενός γυναικείου αλμανάκ που ονομάζεται Nasha dolya (Η μοίρα μας).
Η Κομπρίνσκα πέθανε στο Μπολέχιβ το 1920.
Έργα της μεταφράστηκαν στα αγγλικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί φεμινιστές Κατηγορία:Γυναίκες συγγραφείς Κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς
Ζουλέιχα Σεγιντμαμμάντοβα
Η Ζουλέιχα Σεγιντμαμμάντοβα (Züleyxa Seyidməmmədova, Μπακού, 22 Μαρτίου 1919 – 1994) ήταν, μαζί με τη Λέιλα Μαμμαντμπέγιοβα, οι πρώτες γυναίκες πιλότοι στρατιωτικών αεροπλάνων της Αζερικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας.
Απέκτησε άδεια πιλότου σε μία πτητική λέσχη στο Μπακού και αργότερα σε ακαδημία αεροπορίας στο Ζουκόφσκι κοντά στη Μόσχα. Ήταν πιλότος μαχητικού στο 586 IAP, στην ομάδα Αεροπορίας Αρ. 122.
Πέθανε στο Μπακού το 1994.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζέροι πιλότοι Κατηγορία:Γυναίκες αεροπόροι Κατηγορία:Αζέροι στρατιωτικοί αξιωματούχοι
Ελ Ρισίτας
Βιογραφία
Ο Joya γεννήθηκε στην Σεβίλλη στις 5 Απριλίου 1956. Εργάστηκε σε διάφορες δουλειές καθ'όλη την διάρκεια της ζωής του, συμπεριλαμβανομένων του μάγειρα και στην οικοδομή.
Η πρώτη του εμφάνιση στην τηλεόραση έγινε το 2000, στο σόου του Χεσούς Κιντέρο El Vagamundo, όπου έπαιρνε συνέντευξη για διάφορες καταστάσεις της ζωής με τον συνεργάτη του "El Peíto" ή "el Cuñao", σε ένα κωμικό ύφος. Έγινε αναγνωρίσιμος για το ιδιαίτερο γέλιο του (το οποίο περιγράφηκε στο The Guardian ότι έμοιαζε με ένα "δελφίνι" ), που τού χάρισε το ψευδώνυμο "El Risitas" ("Mr Giggles" στα αγγλικά). Εμφανίστηκε επίσης στην ταινία Torrente 3: El protector (2005). Όταν έγινε γνωστός παγκοσμίως το 2015, εμφανιζόταν επίσης σε εταιρείες εκτός Ισπανίας, όπως για παράδειγμα σε μια φινλανδική διαφήμιση.
Υγεία και θάνατος
Τον Σεπτέμβριο 2020, ο Joya εισήχθη στο Hospital de la Caridad στην Σεβίλλη με αγγειακό πρόβλημα και ένα ακρωτηριασμένο πόδι.
Το μεσημέρι της 28ης Απριλίου 2021, ο Joya μεταφέρθηκε από το Hospital de la Caridad στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Virgen del Rocío, μετά από μια ξαφνική υποτροπή. Πέθανε μετά από επιπλοκές από την ίδια ασθένεια αργότερα το ίδιο απόγευμα, σε ηλικία 65 ετών.
Λέων Δ΄ της Αρμενίας
Ο Λέων Δ΄, αρμεν. Լեիոն Գ (1289 - 1307) από τον Οίκο των Χετουμιδών ήταν ηγεμόνας της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας) το διάστημα 1303/05-1307. Αριθμείται ως Λέων Γ΄ βασιλιάς της Μ. Αρμενίας, διότι ο πρώτος Λέων ήταν πρίγκιπας της Αρμενίας.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Θόρου/Θεοδώρου Γ΄ της Αρμενίας (πρώτου γιου του Λέοντα Γ΄) και της Μαργαρίτας των Λουζινιάν κόρης του Ούγου Γ΄ της Κύπρου.
Το 1303 ήταν ακόμη ανήλικος, όταν διαδέχθηκε τον θείο του Χετούμ Β΄ που αποσύρθηκε και έμεινε αντιβασιλιάς. Την εποχή του η Αρμενία ήταν σε ευάλωτη θέση· ήταν υποτελής στους Μογγόλους και έπρεπε να αμύνεται εναντίον των Μουσουλμανικών επιθέσεων από το νότο. Ο θρόνος περνούσε σύντομα από πολλούς: μετά τον Χετούμ Β΄ το 1295 έγινε ο Τόρος Γ΄ (δεύτερος γιος του Λέοντα Γ΄), αλλά το 1296 τον θρόνο σφετερίστηκε ο Σεμπάντ (τρίτος γιος του Λέοντα Γ΄). Έπειτα νέος σφετεριστής έγινε ο Κωνσταντίνος Γ΄ (τέταρτος γιος του Λέοντα Γ΄), που τον εκτόπισε ο Χετούμ Β΄ το 1299. Το 1298 ο Θόρος Γ΄ φονεύθηκε και το στέμμα πέρασε στον γιο του, τον Λέοντα Δ΄ το 1303.
Το 1305 ο Χετούμ Β΄ και ο Λέων Δ΄ οδήγησαν έναν Αρμενικό στρατό σε νίκη επί των Μαμελούκων, που είχαν λεηλατήσει το Μπαγκράς.
Οι δύο βασιλείς σκοτώθηκαν το 1307 με την ακολουθία τους από τον Μπιλαργκού στρατηγό των Μογγόλων στα Ανάζαρβα: ο Μπιλαργκού, που από Μογγόλος είχε γίνει Μουσουλμάνος, είχε ζητήσει να κτίσει ένα τζαμί στην πρωτεύουσα Σις, αλλά ο Χετούμ Β΄ το εμπόδισε και διαμαρτυρήθηκε γι' αυτό στον Ουλζαϊτού ιλχάν των Μογγόλων. τότε ο Μπιλαργκού προσκάλεσε τον Χετούμ Β΄, τον Λέοντα Δ΄ και πολλούς ευγενείς της Αρμενίας σε συνάντηση στα Ανάζαρβα, υποτίθεται για συζητήσεις, αλλά μετά οι στρατιώτες του επιτέθηκαν και τους σκότωσαν όλους. Αργότερα ο Μπιλαργκού εκτελέστηκε από τον Ουλζαϊτού για τις πράξεις του.
Διάδοχος του Λέοντα Δ΄ έγινε ο θείος του Οσίν (πέμπτος γιος του Λέοντα Γ΄).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Αγνή (Μαρία) των Πουατιέ, κόρη του Αμαλρίκ της Τύρου και της Ισαβέλλας των Χετουμιών (κόρης του Λέοντα Γ΄)· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας Κατηγορία:Οίκος των Χετουμιδών
Ζωρζ Λαγκράνζ
Ο Ζωρζ Λαγκράνζ (31 Αυγούστου 1928, Γκαγκνί – 30 Απριλίου 2004, Πουατιέ) ήταν Γάλλος εσπεραντιστής συγγραφέας και μέλος της Ακαδημίας της Εσπεράντο. Μετέφρασε πολλά θεατρικά έργα από τα γαλλικά στα Εσπεράντο, έπαιξε σε κάποια από αυτά, και έγραψε ποιήματα και μυθιστορήματα με το ψευδώνυμο Σέργκο Έλγκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων
Καρδινάλιος Υπουργός Εξωτερικών
Ο Υπουργός Εξωτερικών της Αυτού Αγιότητάς του (ιταλικά: Segretario di Stato di Sua Santità), κοινώς γνωστός ως ο Καρδινάλιος Υπουργός Εξωτερικών, προεδρεύει της Γραμματείας Εξωτερικών της Αγίας Έδρας, που είναι το παλαιότερο και σημαντικότερο δικαστάριο της Ρωμαϊκής Κουρίας. Η Γραμματεία του Κράτους εκτελεί όλες τις πολιτικές και διπλωματικές λειτουργίες της Αγίας Έδρας και της Πόλης του Βατικανού. Ο Υπουργός Εξωτερικών περιγράφεται μερικές φορές ως ο πρωθυπουργός της Αγίας Έδρας, παρόλο που ο ονομαστικός αρχηγός της κυβέρνησης της Πόλης του Βατικανού είναι ο Πρόεδρος της Ποντιφικής Επιτροπής για το κράτος της Πόλης του Βατικανού.
Υπουργός Εξωτερικών είναι σήμερα ο Καρδινάλιος Πιέτρο Παρολίν.
Αρμοδιότητες
Ο Καρδινάλιος Υπουργός Εξωτερικών διορίζεται από τον Πάπα και υπηρετεί ως ένας από τους κύριους συμβούλους του. Ως ένα από τα ανώτερα αξιώματα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ο υπουργός απαιτείται να είναι καρδινάλιος. Εάν το αξίωμα είναι κενό, ένας μη-καρδινάλιος μπορεί να υπηρετήσει ως προσωρινός υπουργός εξωτερικών, ασκώντας τις εξουσίες του Υπουργού Εξωτερικών έως ότου βρεθεί ο κατάλληλος αντικαταστάτης ή ο Υπουργός αναδειχθεί καρδινάλιος σε μια επόμενη συνεδρία.
Η θητεία του Καρδινάλιου Υπουργού Εξωτερικών λήγει όταν ο Πάπας που τον διόρισε πεθάνει ή αποχωρήσει από το αξίωμα. Κατά τη διάρκεια της περιόδου sede vacante, ο πρώην γραμματέας ενεργεί ως μέλος επιτροπής με το Camerlengo της Αγίας Ρωμαϊκής Εκκλησίας και τον πρώην Πρόεδρο της Ποντιφικής Επιτροπής για το κράτος της Πόλης του Βατικανού, η οποία ασκεί ορισμένα από τα καθήκοντα του αρχηγού του κράτους Πόλη του Βατικανού έως ότου εκλεγεί νέος Πάπας. Μόλις επιλεγεί ο νέος Πάπας, ο ρόλος του πρώην γραμματέα στην επιτροπή λήγει επίσης, αν και μπορεί να διοριστεί εκ νέου ως Υπουργός Εξωτερικών.
Ιστορικό
Η απερισκεψία του Πάπα Ιούλιου Γ' να εμπιστευθεί το αξίωμα του cardinal-nephew στον υποτιθέμενο εραστή του Innocenzo Ciocchi Del Monte, έναν έφηβο, ουσιαστικά αναλφάβητο αχινό τον οποίο είχε υιοθετήσει ο αδελφός του λίγα χρόνια νωρίτερα, οδήγησε σε αναβάθμιση της δουλειάς του Γραμματέα. O υφιστάμενος έπρεπε να αναλάβει καθήκοντα για τα οποία ο cardinal-nephew ήταν ακατάλληλος. Την εποχή του Πάπα Ιννοκέντιου του Δέκατου ο Υπουργός Εξωτερικών ήταν πάντα ο ίδιος Καρδινάλιος, και ο Πάπας Ιννοκέντιος ο Δωδέκατος κατήργησε το αξίωμα του cardinal-nephew το 1692. Από τότε ο Υπουργός Εξωτερικών ήταν ο σημαντικότερος από τους αξιωματούχους της Αγίας Έδρας.
Το 1968, το αποστολικό σύνταγμα του Πάπα Παύλου του Έκτου, Regimini Ecclesiae Universae, ενίσχυσε περαιτέρω τις εξουσίες του Υπουργού, τοποθετώντας τον πάνω από όλα τα άλλα τμήματα της Ρωμαϊκής Κουρίας. Το 1973 ο Παύλος διεύρυνε περαιτέρω το Υπουργείο καταργώντας το αρχαίο αξίωμα του Καγκελαρίου της Αγίας Ρωμαϊκής Εκκλησίας και συγχωνεύοντας τις λειτουργίες του σε εκείνες του Καρδινάλιου Υπουργού Εξωτερικών.
Κατάλογος καρδιναλίων υπουργών εξωτερικών του Βατικανού
Κατηγορία:Ρωμαϊκή Κουρία
Σύμβολο ιωβηλαίου της Εσπεράντο
δεξιά|μικρογραφία|150x150εσ|Το σύμβολο Το σύμβολο ιωβηλαίου της Εσπεράντο (jubilea simbolo) είναι πολιτιστικό σύμβολο που δημιουργήθηκε το 1987 για να σηματοδοτήσει την 100ή επέτειο από την ίδρυση της Εσπεράντο. Εξαιτίας του σχήματός του, το σύμβολο ονομάζεται μερικές φορές ανεπίσημα ως πεπόνι (melono), αυγό (ovo) ή μπάλα (rugbea pilko).
Με το λατινικό E στη μία πλευρά και ένα Κυριλλικό Э (Эсперанто) από την άλλη, αυτό μπορεί να ερμηνευθεί ως συμπερίληψη της Ανατολής και της Δύσης. Εκείνη την εποχή, ο Ψυχρός Πόλεμος λάμβανε ακόμη χώρα μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης, αντιπροσώπευοντας τους μεγαλύτερους εχθρούς στον κόσμο.
Η επιθυμία για ένα πιο μοντέρνο σύμβολο προέκυψε όταν πολλοί ομιλητές της Εσπεράντο αισθάνθηκαν ότι η σημαία της Εσπεράντο φαινόταν πολύ θρησκευτική. Στις μέρες μας, πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν το σύμβολο ιωβηλαίου για να εκπροσωπήσουν το διεθνές εσπεραντικό πολιτισμό ως σύνολο. Για παράδειγμα, η Παγκόσμια Εσπεραντική Ένωση και η Εσπεράντο-ΗΠΑ το χρησιμοποιούν ως σύμβολό τους.
Οι παραλλαγές του συμβόλου περιλαμβάνουν τη προσθήκη της λέξης "ESPERANTO", ενός εθνικού ή τοπικού συμβόλου, ή ένα συνδυασμό και των τριών. Για παράδειγμα το επίσημο λογότυπο του Εσπεραντικού Συνδέσμου της Βρετανίας περιλαμβάνει το πράσινο αστέρι και τη λέξη Εσπεράντο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εσπεράντο
Εσκούδο της Πορτογαλικής Ινδίας
εναλλ.=Χάρτης των πόλεων που χρησιμοποιούσαν το νόμισμα|μικρογραφία|Χάρτης των πόλεων που χρησιμοποιούσαν το νόμισμα Το Πορτογαλικό Ινδικό εσκούδο ήταν νομισματική μονάδα που κυκλοφορούσε στις πρώην Πορτογαλικές αποικίες στην Ινδία. Υπήρξε το νόμισμα της Πορτογαλικής Ινδίας από το 1958 ως το 1961 όπου και οι περιοχές που ήταν υπό τον έλεγχο των Πορτογάλων πέρασαν στα χέρια της Ινδικής κυβέρνησης. Χωριζόταν σε 100 σεντάβους (centavos) και είχε συνδεδεμένη συναλλαγματική ισοτιμία με το Πορτογαλικό εσκούδο.
Κέρματα
Τα κέρματα εκδόθηκαν το 1958 σε ονομαστικές αξίες των 10, 30 και 60 σεντάβος και 1, 3 και 6 εσκούδος.
Χαρτονομίσματα
Το 1959, η Banco Nacional Ultramarino (Υπερπόντια Εθνική Τράπεζα) έθεσε σε κυκλοφορία χαρτονομίσματα σε ονομαστικές αξίες των 30, 60, 100, 300, 600 και 1000 εσκούδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Ινδία
Κατσουχίρο Οτόμο
Ο Κατσουχίρο Οτόμο (ιαπωνικά: 大友 克洋, Χέπμπορν: Ōtomo Katsuhiro, 14 Απριλίου 1954) είναι Ιάπωνας καλλιτέχνης manga, σεναριογράφος και σκηνοθέτης ταινιών. Είναι ευρύτερα γνωστός για τη δημιουργία του Akira, και της κινηματογραφικής μεταφοράς του σε anime.
Το 2005 είχε τιμηθεί ως Chevalier του γαλλικού Τάγματος των Τεχνών και τον Γραμμάτων, ενώ το 2014 προήχθη ως Officier. Είναι ο τέταρτος καλλιτέχνης manga που εισήχθη ποτέ στο Hall of Fame των αμερικανικών Βραβεία Γουίλ Άισνερ το 2012, και το 2013 του απονεμήθηκε από την ιαπωνική κυβέρνηση το μετάλλιο Purple Heart. Το 2014 απέσπασε το Winsor McCay Award στα 41α Βραβεία Άννι και το 2015 το Μεγάλο Βραβείο της πόλης του Ανγκουλέμ, όντας ο πρώτος καλλιτέχνης manga που κέρδισε το συγκεκριμένο βραβείο.
Πρώιμα χρόνια
Ο Οτόμο γεννήθηκε στις 14 Απριλίου του 1954 στο Τομέ του νομού Μιγιάγκι και μεγάλωσε στο Tome-gun. Την περίοδο που πήγαινε στο λύκειο γοητευόταν από τις ταινίες, και συχνά έκανε με το τραίνο διαδρομές τριών ωρών για να τις δει κατά τις σχολικές διακοπές. Το 1973 αποφοίτησε από το λύκειο και έφυγε από το Μιγιάγκι για το Τόκιο, έχοντας ελπίδες να γίνει καλλιτέχνης manga. τις 4 Οκτωβρίου του 1973 εξέδωσε το πρώτο του έργο: τη manga μεταφορά της ιστορίας μικρού μήκους Mateo Falcone (1829) του Προσπέρ Μεριμέ, υπό τον νέο τίτλο A Gun Report.
Καριέρα
Το 1979 και αφού είχε ήδη γράψει πολλές ιστορίες μικρού μήκους για το περιοδικό Action, ο Οτόμο δημιούργησε το πρώτο του έργο επιστημονικής φαντασίας, το manga Fireball. Αν και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, θεωρείται σημείο αναφοράς στην καριέρα του, διότι πολλά από τα θέματα που περιλάμβανε εξερευνήθηκαν αργότερα, στα πιο επιτυχημένα μετέπειτα έργα του, όπως το Dōmu. Αυτό ξεκίνησε να κυκλοφορεί τον Ιανουάριο του 1980 και ολοκληρώθηκε σε δύο χρόνια. Το 1983 κυκλοφόρησε ξανά σε μορφή βιβλίου και απέσπασε το Nihon SF Taisho Award, το οποίο είναι το ιαπωνικό αντίστοιχο του Βραβείου Nebula.
Το 1982, ο Οτόμο έκανε το ντεμπούτο του στα anime, καθώς εργαζόταν ως σχεδιαστής χαρακτήρων στην ταινία κινουμένων σχεδίων Harmagedon. Την επόμενη χρονιά, ξεκίνησε να δουλεύει στο manga το οποίο έγινε το πιο επιτυχημένο έργο του: το Akira. Του πήρε οκτώ χρόνια να το ολοκληρώσει και γι' αυτό εικονογράφησε 2 χιλιάδες σελίδες. Το 1987 ο Οτόμο συνέχισε να εργάζεται στις ταινίες anime, σκηνοθετώντας για πρώτη φορά κινούμενα σχέδια. Το κομμάτι αυτό, για το οποίο επίσης έγραψε το σενάριο και ζωγράφισε το animation, περιλαμβάνεται στην ανθολογία με τίτλο Neo Tokyo. Αυτό το κομμάτι συνεχίστηκε με την παραγωγή άλλων δύο, που βγήκαν στην ανθολογία Robot Carnival.
Ενώ εξελισσόταν η σειρά Akira, ο Οτόμο αποφάσισε να το κάνει και ταινία, παρόλο που το manga δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμα. Η ταινία κυκλοφόρησε το 1988. Το 1990, ο Οτόμο έδωσε συνέντευξη στο MTV σχετικά με την ιαπωνική σκηνή των manga εκείνης της περιόδου.
Ο Οτόμο συνεργάστηκε με το στούντιο Sunrise. Το στούντιο έκανε το animation και την παραγωγή για τα πρόσφατα έργα του, συμπεριλαμβανομένων των Steamboy (2004), Freedom Project (2006) και SOS! Tokyo Metro Explorers: The Next (2007).
Σε συνέντευξή του το 2012, ο Οτόμο ανέφερε ότι θα ξεκινήσει μία νέα σειρά manga, η οποία τοποθετείται στην περίοδο Μεϊτζί (τέλη δεκαετίας 1800, αρχές δεκαετίας 1900).
Το 2013 κυκλοφόρησε τη νέα του ταινία με τίτλο Short Peace, μια ανθολογία αποτελούμενη από τέσσερις ιστορίες, τις εξής: Combustible, Tsukumo, Gambo και Buki yo Saraba. Το Combustible κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο στα βραβεία του φεστιβάλ Japan Media Arts το 2012. Το Tsukumo, υπό τον νέο τίτλο Possessions, έγινε υποψήφιο ως Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους στα Βραβεία Όσκαρ 2014.
Στην Anime Expo 2019 του Λος Άντζελες, ανακοίνωσε ότι γράφει, σχεδιάζει και σκηνοθετεί την τρίτη του ταινία, ονόματι Orbital Era, παραγωγής του στούντιο Sunrise. Επίσης, ανακοίνωσε ότι με το ίδιο στούντιο θα κυκλοφορήσει και μία νέα εκδοχή του Akira. Επιπλέον, με την εκδοτική Kodansha θα κυκλοφορήσει το Otomo: The Complete Works, μία συλλογή όλων των έργων του που έχουν εκδοθεί από το 1971.
Προσωπική ζωή
Ο Οτόμο είναι νυμφευμένος με την Γιόκο Οτόμο. Μαζί έχουν αποκτήσει έναν γιο, τον Σοχέι Οτόμο, που είναι επίσης καλλιτέχνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες δημιουργοί μάνγκα Κατηγορία:Ιάπωνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Νικητές Kodansha Manga Awards Κατηγορία:Ιάπωνες σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Κυριακάτικο σχολείο μεταναστών
μικρογραφία|Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών Το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών είναι πολυπολιτισμικό σχολείο που ιδρύθηκε το 2004 με τη συνεργασία Ελλήνων μελών του αντιρατσιστικού κινήματος και αλλοδαπών προσφύγων και μεταναστών που βρίσκονται στην Ελλάδα.
Αποτελεί δράση της Κίνησης “Απελάστε το Ρατσισμό” - δεν είναι Μ.Κ.Ο. και δεν λαμβάνει επιχορήγηση ούτε από το κράτος, ούτε από την Ε.Ε. Βασίζεται στην οικονομική ενίσχυση των μελών και των φίλων του.
Το Κυριακάτικο σχολείο βρίσκεται στην οδό Γιατράκου 22 και Μ. Αλεξάνδρου στο Μεταξουργείο. Εκτός από ελληνικά, διδάσκονται και άλλες γλώσσες όπως αγγλικά και γερμανικά ενώ οι μαθητές μπορούν να συμμετέχουν και σε εξετάσεις για την απόκτηση πιστοποίησης για την ελληνική γλώσσα. Τα μαθήματα γίνονται από εθελοντές εκπαιδευτικούς και φοιτητές παιδαγωγικών σχολών ή και από οποιονδήποτε άλλον θέλει να ενισχύσει την προσπάθεια του σχολείου. μικρογραφία|Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών Από το 2004 έως σήμερα χιλιάδες πρόσφυγες και από πολλές χώρες έχουν φοιτήσει στο σχολείο. Ενδεικτικά, το 2015 στο σχολείο φοίτησαν διακόσιοι (200) μαθητές, το 2016 τετρακόσιοι (400) μαθητές ενώ το 2018 ο αριθμός των μαθητών έφτασε τους επτακόσιους (700). Τα μαθήματα γίνονται κυρίως Κυριακές. Το σχολείο απευθύνεται σε ενήλικες, ενώ δίνεται η δυνατότητα υποστήριξης παιδιών στα μαθήματα εφόσον ζητηθεί. Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων εθελοντές απασχολούν δημιουργικά τα παιδιά που ακολουθούν τους γονείς τους.
Κάθε χρονιά χωρίζεται σε δύο κύκλους σπουδών: ο πρώτος διαρκεί από τον Οκτώβριο ως τον Φεβρουάριο και ο δεύτερος από τον Μάρτιο ως τον Ιούνιο. Οι εγγραφές γίνονται κάθε Σεπτέμβριο και Φεβρουάριο. Ανάλογα με το επίπεδο των μαθητών λειτουργούν τμήματα αρχαρίων, μέσου επιπέδου, προχωρημένων.
Οι μαθητές δεν απαιτείται να διαθέτουν άδεια παραμονής στην Ελλάδα. Τα μαθήματα γίνονται σε τρεις βάρδιες από τις 11.00 έως τις 20.00. Η δυσκολία που αντιμετωπίζουν πολλοί από τους μαθητές δεν είναι μόνο η εκμάθηση των ελληνικών ή των αγγλικών, αλλά το γεγονός κάποιοι ότι είναι αναλφάβητοι, με αρκετούς να έχουν παρακολουθήσει λίγες τάξεις στη χώρα τους.
Τρόπος λειτουργίας - Σκοποί / Δράσεις
μικρογραφία|Αφίσα του σχολείου. Το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, ξεκίνησε το 2004 και διαθέτει ομάδες δασκάλων, γραμματειακής υποστήριξης, νομικής υποστήριξης των μαθητών και μαθητριών, καθώς και θεατρική ομάδα. Είναι αυτοχρηματοδοτούμενο, ενώ η λειτουργία και οι δράσεις του αποφασίζονται μέσω συνελεύσεων. Ακόμη, προωθεί τη συνεργασία της κοινότητας των προσφύγων και μεταναστών με τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, όπως και με τοπικές οργανώσεις για την ανάπτυξη συλλογικών δράσεων. Οργανώνει δράσεις αλληλεγγύης (συλλογή τροφίμων, φαρμάκων για πρόσφυγες και ντόπιους άνεργους και άπορους) , πολιτιστικές εκδηλώσεις , έκδοση ημερολογίου ενώ παράλληλα πραγματοποιεί ακτιβιστικές δράσεις.
μικρογραφία|Αντιρατσιστική Γιορτή Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών - Κίνηση "Απελάστε το Ρατσισμό" Ακόμη διοργανώνει σε ετήσια βάση μια μεγάλη εκδήλωση αντιρατσιστικού περιεχομένου, που αποτελεί σημαντική πηγή εσόδων του και ευκαιρία αλληλεπίδρασης ανάμεσα σε ντόπιους και ξένους, περιλαμβάνοντας διάφορα δρώμενα. .
Συμμετέχει επίσης σε άλλα φεστιβάλ όπως το Athens Pride και το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Το σχολείο είναι μια δομή αλληλεγγύης αλλά ταυτόχρονα και διεκδίκησης με πολύπλευρες δράσεις.
Από την ίδρυσή του, το σχολείο αποτελεί ενεργό τμήμα του κινήματος για τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων, ενάντια στο ρατσισμό και την ξενοφοβία και δραστηριοποιείται στην Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό” στην Αθήνα.
Βασικός στόχος για το Κυριακάτικο σχολείο Μεταναστών, αποτελεί η αφύπνιση των πολιτών, με ενημερώσεις σε κάθε γειτονιά, για τα θέματα που απασχολούν τους πρόσφυγες (μοίρασμα φυλλαδίων, οργάνωση συζητήσεων).
Βραβεύσεις
Το 2015, το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών βραβεύτηκε για τον ενεργό ρόλο του στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των μεταναστών και των προσφύγων, ενάντια στο ρατσισμό και την ξενοφοβία, γενικότερα για τη συνολική προσφορά του στον αγώνα κατά του κοινωνικού και του εκπαιδευτικού αποκλεισμού.
Η βράβευση έγινε από την Συντονιστική Επιτροπή του 8ου Διεθνούς Συνεδρίου για την Ανοικτή και εξ Αποστάσεως Εκπαίδευση ICODL (International Conference in Open and Distance Learning) σε συνεργασία με τη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου.