cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέξανδρος (ταινία, 2004)
Υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδος
Η πρώτη διαμάχη μικρής έντασης συνέβη όταν ο Όλιβερ Στόουν σχολίασε πως είχε ζητήσει από την ελληνική κυβέρνηση άδεια και υποστήριξη ώστε να γίνουν γυρίσματα στην Πέλλα της Μακεδονίας, ώστε μέρος της ταινίας να γυριστεί στην αυθεντική τοποθεσία της γενέτειρας του Αλεξάνδρου, όμως ο τρόπος που χειρίστηκε το Υπουργείο Πολιτισμού το θέμα και η επακόλουθη άρνηση ήταν ιδιαίτερα απογοητευτικά. Συγκεκριμένα ανέφερε πως είχε έρθει για να συναντήσει τον υπουργό, και αφότου περίμενε 45 λεπτά στην αίθουσα υποδοχής του γραφείου του έφυγε, ενώ η γενικότερη επικοινωνία τους ήταν προβληματική. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος ήταν ο υπουργός πολιτισμού την περίοδο εκείνη, απάντησε πως «Το ελληνικό κράτος δεν είναι σε θέση να εμπλακεί σε μια τέτοια διαδικασία, διότι μπορεί στο τέλος να φερόμαστε ότι συνυπογράφουμε ένα κινηματογραφικό προϊόν με το οποίο διαφωνούμε - ιστορικά κυρίως».
Οι σκηνές που επρόκειτο να γυριστούν στην Πέλλα τελικά μοιράστηκαν ανάμεσα στο κινηματογραφικό στούντιο Πάινγουντ του Λονδίνου και τοποθεσιών στο Μαρόκο.
Προϋπολογισμός και εισπράξεις
Η ταινία είχε εισπράξεις 34.297.191 στις ΗΠΑ, χώρα παραγωγής, και 133.001.001 στο εξωτερικό. Τα συνολικά της κέρδη ήταν 167.298.192 εκατομμύρια δολάρια έναντι των 155 που κόστισε, κάτι που την έκανε εμπορικά μη επιτυχή.
Κριτική στις ΗΠΑ
Κατά την πρώτη διεθνή προβολή της ταινίας στο Λονδίνο, ο Όλιβερ Στόουν καταφέρθηκε εναντίον του γενικότερου ακραίου πουριτανισμού που επικρατεί στις ΗΠΑ, σχολιάζοντας τις αρνητικές επιδόσεις της ταινίας εκεί, και ανέφερε πως πολλοί Αμερικανοί κριτικοί και το κοινό επικεντρώθηκαν δυσανάλογα στην σεξουαλικότητα του Αλεξάνδρου αντί στις αρετές τις ταινίας. Σε αντίθεση με την κριτική που δέχτηκε για την ύπαρξη στοιχείων ομοφυλοφυλισμού, κριτική ανέφερε πως επίσης δέχτηκε και από την ομοφυλοφιλική κοινότητα η οποία ζητούσε να αποδοθεί ο Αλέξανδρος ως ανοικτά ομοφυλόφιλος.
Ο Στόουν δήλωσε αργότερα πως ήταν πάρα πολύ απογοητευμένος από την αντιμετώπιση που είχε η ταινία, και πως έπρεπε να το αναμένει. Η ταινία αλλά και ο χαρακτήρας του Αλεξάνδρου γενικότερα γοήτευαν τον Στόουν ήδη από νεαρή ηλικία και η δημιουργία της ταινίας είχε πάντα μεγάλη σημασία για αυτόν. Ήδη από το 1991 στην ταινία The Doors είχε παρεμβάλλει την εικόνα του Αλεξάνδρου σε εναλλαγή με το πρόσωπο του Τζιμ Μόρισον (Βαλ Κίλμερ στην ταινία εκείνη) εκφράζοντας έτσι έμμεσα φόρο τιμής.
Κριτική από ιστορικούς
Παρά τη συμμετοχή του Ρόμπιν Λέιν Φοξ ως ιστορικού συμβούλου για την ταινία, υπήρξε αιχμηρή και ποικίλη κριτική από μερίδα ιστορικών, η οποία υποστήριξε πως η ταινία αποτελεί ένα συνονθύλευμα παρά χρονικό της ζωής του Αλεξάνδρου και πως δεν υπήρχε επαρκής ακρίβεια στην απόδοση των ιστορικών λεπτομερειών. Συγκεκριμένα στοιχεία της κριτικής επικεντρώθηκαν στην συμπύκνωση των ιστορικών γεγονότων, δράσεις που αποδίδονται σε ταινία από άτομα διαφορετικά από αυτές που τις διέπραξαν, και ενώ γενικά παρουσιάζει τα κύρια γεγονότα τα κάνει σε λάθος χώρο και χρόνο. Επιπλέον, η ταινία δεν δείχνει την αρχική κατάκτηση της Μικράς Ασίας, Συρίας και Αιγύπτου πριν την μάχη των Γαυγαμήλων, και η αλληλουχία των γεγονότων μπερδεύει τον θεατή καθώς γίνονται συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν και κατόπιν παρουσιάζονται γεγονότα του μέλλοντος. Άλλα στοιχεία που αναφέρθηκαν είναι πως ο Αλέξανδρος φαίνεται σαν να νίκησε τον περσικό στρατό σε μόνο μια μάχη, αλλά Ιρανοί ιστορικοί αναφέρουν πως ο Αλέξανδρος έδωσε πολλές σκληρές μάχες εναντίον των Περσών μέχρι να κατακτήσει τα εδάφη τους, ενώ οι ελληνικές δυνάμεις παρουσιάζονται πολύ οργανωμένες και πειθαρχημένες ενώ οι Πέρσες τελείως ανοργάνωτοι.
Προχωρώντας σε επιπλέον κριτική, αναφέρεται πως ο Φιλώτας παρουσιάζεται πολύ νέος ενώ ήταν μεσήλικας, καθώς και ότι ο Δαρείος φαίνεται μεσήλικας ενώ ήταν μεγαλύτερος σε ηλικία.
Αναφέρεται επίσης πως η μάχη του Υδάσπη δεν δόθηκε με συνθήκες ηλιοφάνειας σε δάσος, αλλά σε λασπώδη περιοχή και κατά την διάρκεια νύχτας ενώ έβρεχε και ενώ υπήρχε ο ποταμός του Υδάσπη ανάμεσα στα 2 στρατόπεδα. Επιπλέον κριτική ασκήθηκε γιατί η ταινία δεν έδειξε την συνομιλία του Αλεξάνδρου με τον Πώρο αφότου ο Αλέξανδρος κέρδισε την μάχη, όπου ο Αλέξανδρος φέρθηκε μεγαλόψυχα και άφησε στον Πώρο τον τίτλο του. Υπάρχει ωστόσο η παρόμοια σκηνή με τη Στάτειρα Γ΄, την κόρη του Δαρείου Γ´. Επιπλέον ανακρίβεια που επισημάνθηκε ήταν πως ο Κλείτος δεν ήταν αυτός που δολοφόνησε τον Παρμενίωνα.
Κριτική από το Ιράν και Ινδία
Άλλες σημαντικές ενστάσεις προήλθαν από Ιρανούς ιστορικούς, οι οποίοι ένιωσαν προσβεβλημένοι από την αναπαράσταση των Περσών στην ταινία, ως υποδεέστερων των Μακεδόνων. Επιπλέον αναφέρουν πως οι επεξηγηματικοί υπότιτλοι των τοποθεσιών αναφέρουν λανθασμένα πως η Βαβυλώνα βρίσκεται στην Περσία αντί για την Περσική αυτοκρατορία. Αντιρρήσεις διατυπώθηκαν και από Ινδούς ιστορικούς ειδικά σε ότι αφορά στην δραματοποιημένη μάχη του Υδάσπη, όπου ο Αλέξανδρος δεν τραυματίστηκε από βέλος εκεί, αλλά αυτό έγινε αργότερα κατά την πολιορκία των Μαλλών στο Παντζάμπ.
Ο Όλιβερ Στόουν υπερασπίστηκε τις επιλογές του λέγοντας πως υπήρχαν πάρα πολλές διαθέσιμες λεπτομέρειες και γεγονότα, και προτίμησε να δώσει έμφαση στην εξιστόρηση της ταινίας παρά την αυστηρή αναπαράσταση των γεγονότων. Εξήγησε περαιτέρω πως η μάχη των Γαυγαμήλων περιέχει στοιχεία από την μάχη του Γρανικού και τη μάχη της Ισσού, καθώς και η μάχη του Υδάσπη απλοποιήθηκε ώστε να παρουσιαστεί ως απευθείας σύγκρουση και παράλληλα εισήγαγε και τον τραυματισμό του Αλεξάνδρου από την πολιορκία των Μάλλων.
Κριτική από κριτικούς ταινιών
Ένα από τα κύρια παράπονα των Αμερικανών κριτικών είχε πολύ λιγότερη δράση από ότι αναμενόταν, και έμοιαζε περισσότερο με ιστορικό ντοκιμαντέρ. Αρνητική υπήρξε και η κριτική του Ρότζερ Ίμπερτ ο οποίος ανέφερε παρόμοια σχόλια και πως η αφήγηση του Πτολεμαίου ήταν κουραστική.
Υπήρξε κάποια μετρημένα θετικά σχόλια στις ΗΠΑ τα οποία σχολίασαν ότι η ταινία ήταν μια επίτιμη αποτυχία, και ήταν πολύ ακαδημαϊκή.
2005
Στην ειδική έκδοση του 2005 (Director's Cut) η διάρκεια ήταν μικρότερη στα 167 λεπτά, όπου αφαιρέθηκαν 17 λεπτά από την αρχική ταινία, και προστέθηκαν 9 με νέες σκηνές. Υπάρχουν αρκετές μικρές διαφορές με την αρχική έκδοση, ανάμεσα στις οποίες οι κύριες είναι ότι εμφανίζονται απλοποιημένες πληροφορίες στους επεξηγηματικούς υπότιτλους για τοποθεσίες κτλ, καθώς κατά τον Όλιβερ Στόουν πολλοί θεατές στις ΗΠΑ δεν γνώριζαν ότι το 353 π.Χ. είναι παλαιότερη χρονολογία από το 323 π.Χ., η αφήγηση του Πτολεμαίου είναι συντομότερη, δίνεται περισσότερη έμφαση στην δράση, ενώ έχει ελαχιστοποιηθεί η σεξουαλική σκηνή μεταξύ του Αλεξάνδρου και της Ρωξάνης.
2007
Η έκδοση του 2007 ήταν η μεγαλύτερη σε διάρκεια από όλες τις εκδόσεις, έχοντας 50 λεπτά παραπάνω από ότι η αρχική έκδοση, με συνολικό χρόνο τα 225 λεπτά (3 ώρες και 45 λεπτά) και με σκηνή διαλείμματος στην μέση της ταινίας όπου εμφανίζεται ο τίτλος και παρόμοιες καλλιτεχνικές παραστάσεις με τους τίτλος έναρξης της ταινίας. Εκδόθηκε με τον τίτλο Alexander Revisited: The Final Unrated Cut στις 27 Φεβρουαρίου του 2007. Για την έκδοση αυτή ο Στόουν ανέφερε πως αποτελούσε την πλέον ολοκληρωμένη μορφή της ταινίας και η πλέον ξεκάθαρη που ο ίδιος μπορούσε να προσφέρει, ορμώμενος και από την δημοφιλία που γνώρισε η ταινία στις προηγούμενες εκδόσεις της σε οπτικούς δίσκους. Υπάρχουν πάρα πολλές νέες σκηνές οι οποίες ασχολούνται εις βάθος με τις σχέσεις του Αλεξάνδρου με την Ολυμπία, Φίλιππο, Ρωξάνη, και Πτολεμαίο.
2014
Το 2014 με αφορμή τα 10 έτη από την αρχική κυκλοφορία της ταινίας, κυκλοφόρησε η 3η ειδική έκδοση της ταινίας (Ultimate Cut) η οποία έχει διάρκεια 206 λεπτών, ενώ ο Στόουν διαβεβαίωσε πως δεν θα κυκλοφορούσαν άλλες ειδικές εκδόσεις.
Μουσική επένδυση
Η μουσική επένδυση της ταινίας έγινε από τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, ο οποίος έλαβε με το βραβείο Public Choice του 2005. Σχολιάζοντας τη μουσική για το έργο, ο Παπαθανασίου ανέφερε πως προσπάθησε να νιώσει πώς ήταν να ζει κάποιος την εποχή εκείνη και να εκφράσει την αίσθηση αυτή εντός των συγχρόνων μουσικών όρων ώστε να είναι κατανοητή στο ευρύ κοινό. Συγκεκριμένα ανέφερε πως το συνέθεσε από μνήμης, κλείνοντας τα μάτια του και κάνοντας τον εαυτό του διαθέσιμο στον κόσμο εκείνο, έτσι ώστε να μπορεί να θυμηθεί και να φανταστεί κάποια πράγματα, και να εκφράσει όλες αυτές τις μουσικές εκφάνσεις στην παγκόσμια μουσική γλώσσα.
Το CD της μουσικής επένδυσης αποτελείται από τα παρακάτω κομμάτια:
Βραβεία και υποψηφιότητες
Η ταινία έλαβε πολλές αρνητικές υποψηφιότητες για τα βραβεία των Χρυσών Βατόμουρων το 2005, τα οποία δίνονται στις χειρότερες ταινίες του έτους στις ΗΠΑ, καθώς και παρόμοιες αρνητικές υποψηφιότητες σε άλλα λιγότερο προβεβλημένα βραβεία. Ευτυχώς όμως, δεν κέρδισε τελικώς κανένα από τα βραβεία αυτά.
Οι κατεργαριές του Σκαπίνου
Αυτή η κωμωδία του Μολιέρου είναι έντονα εμπνευσμένη από την ιταλική κομέντια ντελ άρτε. Κατά την πρώτη παράσταση δεν σημείωσε μεγάλη δημόσια επιτυχία. Ο Νικολά Μπουαλώ έκρινε το έργο ως υπερβολικά λαϊκό και ο Φενελόν για την υπερβολή των χαρακτήρων. Κατά τους επόμενους αιώνες, έγινε ένα από τα έργα με τις περισσότερες παραστάσεις στο γαλλικό θεατρικό ρεπερτόριο. Η πλοκή είναι εν μέρει εμπνευσμένη από το έργο του Τερέντιου Φορμίων (161).
Ο Μολιέρος επαναλαμβάνει εδώ ένα από τα αγαπημένα του θέματα, το χάσμα των γενεών και τον θρίαμβο των νέων παρά τις απαγορεύσεις των γονιών τους.
Υπόθεση
μικρογραφία|250x250εσ|Ο [[Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΔ΄ δέχεται τον Μολιέρο, Ζαν-Λεόν Ζερόμ (1863)]] Η ιστορία διαδραματίζεται στη Νάπολη. Κατά τη διάρκεια της απουσίας των γονιών τους σε ταξίδι, ο Οκτάβιος, γιος του Αργάντη, εκμεταλλεύεται την ευκαιρία και παντρεύεται την Υακίνθη, μια φτωχή νεαρή κοπέλα άγνωστης καταγωγής με την οποία ήταν ερωτευμένος, ενώ ο φίλος του Λέανδρος, γιος του Γερόντα, ερωτεύεται μια μαγευτική τσιγγάνα, τη Ζερμπινέτα, μέλος περιοδεύοντος θιάσου.
Ωστόσο, η κατάσταση περιπλέκεται: ο Αργάντης επιστρέφει απροσδόκητα, χωρίς να γνωρίζει ότι ο γιος του παντρεύτηκε όσο έλειπε. Σκοπεύει να παντρέψει τον Οκτάβιο με την κόρη που ο Γερόντας, ο πατέρας του Λέανδρου, είχε αποκτήσει με μια αρχόντισσα από τον Τάραντα, της οποίας το όνομα δεν γνωρίζει κανείς. Ο Λέανδρος ξέρει επίσης ότι ο φιλάργυρος πατέρας του δεν θα συναινέσει ποτέ στον γάμο με τη Ζερμπινέτα. Οι δύο φίλοι στρέφονται έτσι στον πολυμήχανο Σκαπίνο, υπηρέτη του Γερόντα και του Λέανδρου, ο οποίος με την πονηριά του θα προσπαθήσει να τακτοποιήσει τα πράγματα.
Όταν μαθαίνει για το γάμο του Οκτάβιου, ο Αργάντης είναι έξαλλος με τον Σιλβέστρο, υπηρέτη στον οποίο πριν φύγει είχε αναθέσει να επιβλέπει τον γιο του για να μην κάνει καμιά αποκοτιά, κάτι που συνέβη. Ο Σκαπίνος λέει στον αφέντη του ότι η Υακίνθη είναι ευγενής και ότι, παρόλο που ήταν ερωτευμένος μαζί της, ο Οκτάβιος δεν σκόπευε να τον παρακούσει. Οι συγγενείς του κοριτσιού όμως τους έπιασαν και τον ανάγκασαν να την παντρευτεί αλλιώς θα τον σκότωναν. Ο πατέρας πιστεύει αυτή την εκδοχή και συγχωρεί τον γιο του.
Στο μεταξύ, ο θίασος της Ζερμπινέτας ετοιμάζεται να φύγει και οι τσιγγάνοι θα πάρουν την κοπέλα αν δεν την εξαγοράσει ο Λέανδρος με το ποσό των 500 σκούδων. Στη συνέχεια ο Σκαπίνο επινοεί μια άλλη ιστορία: λέει στον Γερόντα ότι ο γιος του έχει απαχθεί από τους Σαρακηνούς, οι οποίοι θα τον πουλήσουν για σκλάβο αν δεν πληρώσει τα λύτρα. Για να μην χάσει τα χρήματά του, ο Γερόντας φτάνει στο σημείο να προτείνει στον Σκαπίνο να προσφερθεί αυτός σε αντάλλαγμα για τον γιο του, αλλά χάρη στην πειστικότητα του Σκαπίνου, στο τέλος του δίνει τα χρήματα. μικρογραφία|Εικονογράφηση του 1773 Σ' αυτό το σημείο, ο Σκαπίνος αποφασίζει να τιμωρήσει την υπερηφάνεια των δύο ηλικιωμένων αφεντάδων: λέει στον Αργάντη ότι ο αδερφός του Υακίνθης έμαθε ότι αυτός ήθελε να διαλύσει τον γάμο της αδερφής του βάζοντας τον Οκτάβιο να παντρευτεί την κόρη του Γερόντα και ότι τώρα ζητά εκδίκηση αποφασισμένος να του αφαιρέσει τη ζωή. Για να τον σώσει από αυτόν τον κίνδυνο, ο Σκαπίνος κρύβει θύμα του σε ένα τσουβάλι και αρχίζει να τον χτυπά, ενώ προσποιείται ότι τον προστατεύει από τους ανύπαρκτους ξιφομάχους που τον αναζητούν. Στη συνέχεια κάνει το ίδιο με τον Γερόντα, αλλά ενώ σκοπεύει να τον χτυπήσει, ο άντρας τον ανακαλύπτει και ο Σκαπίνος τρέπεται σε φυγή για να μην τιμωρηθεί με τη σειρά του. Επιστρέφοντας σπίτι, ο Γερόντας συναντά τη Ζερμπινέτα, η οποία, χαρούμενη που σώθηκε και αγνοώντας ότι μιλάει με τον πεθερό της, αποκαλύπτει την εξαπάτηση που ενορχηστρώθηκε από τον Σκαπίνο για να του κλέψει τα χρήματά του.
Ο Γερόντας, έξαλλος, απειλεί να αποκληρώσει τον Λέανδρο και να σκοτώσει τον Σκαπίνο. Ζητά επίσης από τον Αργάντη να ακυρωθεί ο γάμος μεταξύ του Οκτάβιου και της Υακίνθης και το αγόρι να παντρευτεί, όπως είχαν συμφωνήσει, την άγνωστη κόρη του. Όλα φαίνεται ότι έχουν χαθεί όταν αποκαλύπτεται ότι στην πραγματικότητα η κόρη του Γερόντα βρίσκεται στη Νάπολη από καιρό: είναι η Υακίνθη.
Ο γάμος μεταξύ Οκτάβιου και Υακίνθης γιορτάζεται, αλλά ο Γερόντας αρνείται ακόμη να επιτρέψει στον Λέανδρο να παντρευτεί τη Ζερμπινέτα. Κατά τη διάρκεια της γιορτής, ωστόσο, ο Αργάντης παρατηρεί ότι η τσιγγάνα φοράει ένα βραχιόλι με το οικόσημο της οικογένειάς της: χάρη σ' αυτό, καταλαβαίνει ότι το κορίτσι είναι στην πραγματικότητα κόρη του, την οποία απήγαγαν οι τσιγγάνοι όταν ήταν πολύ μικρή. Ο Γερόντας χαίρεται για την εξέλιξη της υπόθεσης και δέχεται τον γάμο.
Οι δύο ηλικιωμένοι, ωστόσο, εξακολουθούν να είναι έξαλλοι με τον Σκαπίνο, ο οποίος ξαφνικά επιστρέφει βαριά τραυματισμένος από μια άσχημη πτώση. Ετοιμοθάνατος, ο υπηρέτης ζητά ως τελευταία επιθυμία συγχώρεση από τους αφέντες του, που του τη δίνουν. Μόλις τον συγχώρεσαν, ο Σκαπίνος αποκαλύπτει ότι χαίρει άκρας υγείας και ότι προσποιήθηκε ότι πέθαινε μόνο για να συγχωρεθεί. Ωστόσο, όλοι τώρα είναι χαρούμενοι και ευχαριστημένοι και ετοιμάζονται να οργανώσουν ένα συμπόσιο, κατά το οποίο ο Σκαπίνος θα καθίσει στην κορυφή του τραπεζιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Μολιέρου
Χέρκουλες Σέγκερς
Ο Χέρκουλες Σέγκερς (ολλανδικά: Hercules Pieterszoon Seghers, αναγράφεται και Segers ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική. Ήταν «ο πλέον εμπνευσμένος, πειραματιστής και αληθινός τοπιογράφος της εποχής του και ακόμη περισσότερο ανανεωτικός στη χαρακτική».
Βιογραφία
Ο Χέρκουλες γεννήθηκε στο Χάαρλεμ, γιος Μεννονίτη (ομάδα της Εκκλησίας των Αναβαπτιστών) εμπόρου ενδυμάτων, που προερχόταν από τη Φλάνδρα και μετοίκησε στο Άμστερνταμ το 1596. Εκεί ο Χέρκουλες μαθήτευσε στον κορυφαίο Φλαμανδό τοπιογράφο Χίλλις φαν Κόνινξλοο, αλλά η εκπαίδευσή του πιθανόν διακόπηκε με τον θάνατο του δασκάλου του το 1606. Ο Σέγκερς κι ο πατέρας του αγόρασαν μερικούς πίνακες του Κόνινξλοο σε δημοπρασία του εργαστηρίου του, όπως και ο Πίτερ Λάστμαν. Ο πατέρας Σέγκερς απεβίωσε το 1612 και ο Χέρκουλες επέστρεψε στο Χάαρλεμ, όπου έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης.
Επέστρεψε στο Άμστερνταμ το 1614 για να αναλάβει την επιμέλεια μιας νόθας θυγατέρας και το επόμενο έτος νυμφεύτηκε την Άννεκε φαν ντερ Μπρούγκεν από την Αμβέρσα, η οποία ήταν 16 χρόνια μεγαλύτερή του. Το 1620 αγόρασε ένα μεγάλο σπίτι στην περιοχή Γιορντάαν (Jordaan) του Άμστερνταμ, στην Λίντενχραχτ (Lindengracht) για περίπου 4.000 γκίλντερς, αλλά ως τα τέλη της δεκαετίας του 1620 αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες και το 1631 αναγκάστηκε να το πουλήσει. Από το εργαστήριο του στο επάνω μέρος του σπιτιού, το οποίο κατεδαφίστηκε το 1912, είχε θέα της εκκλησίας "Noorderkerk", η οποία μόλις είχε αποπερατωθεί και απεικονίζεται σε ένα από τα χαρακτικά του.
Την ίδια χρονιά μετοίκησε στην Ουτρέχτη και άρχισε να πουλάει έργα τέχνης. Το 1633 μετοίκησε στη Χάγη. Φαίνεται ότι το 1638 είχε πεθάνει, καθώς κάποια Κορνέλια ντε Βίττε αναφέρεται ως χήρα ενός «Χέρκουλες Πίτερς». Όπως και πολλά από τα τεκμήρια σχετικά με τον βίο του Σέγκερς, και αυτή η σύνδεση στηρίζεται στην σπανιότητα του μικρού του ονόματος. Ορισμένες μεταγενέστερες πηγές αναφέρουν ότι ο Σέγκερς άρχισε να πίνει προς το τέλος της ζωής του και πέθανε πέφτοντας από τις σκάλες.
Η μεταθανάτια φήμη του ενισχύθηκε από το Inleyding tot de hooge schoole der schilderkonst (Εισαγωγή στην Ανώτατη Σχολή Ζωγραφικής) του Σάμουελ φαν Χόοχστρατεν, ο οποίος τον περιέγραψε ως «ρομαντική μεγαλοφυΐα, avant la lettre (πρωτοπόρο), μοναχικό, φτωχό και παρεξηγημένο», βασιζόμενος κυρίως στα χαρακτικά του.
Χαρακτικά
Ο Σέγκερς είναι κυρίως γνωστός για τα πολύ πρωτοποριακά χαρακτικά του, κυρίως με τοπία, τα οποία συχνά τυπώνονταν σε χρωματισμένο χαρτί ή ύφασμα και με χρωματιστή μελάνη, ενώ επιχρωματίζονταν με το χέρι ή κόβονταν σε διαφορετικά μεγέθη. Έκανε, επίσης, χρήση της τεχνικής "drypoint" καθώς και μιας μορφής τονικής οξυγραφίας (κοινώς ακουατίντα) καθώς και άλλων τεχνικών, όπως το πέρασμα ενός αδρού υφάσματος μαζί με το προς εκτύπωση χαρακτικό από την πρέσα, ώστε να επιτευχθεί ένα διάστικτο αποτέλεσμα.
Συνολικά έχουν διασωθεί μόνον 183 γνωστές εκτυπώσεις από τις πενηντατέσσερις πλάκες που δημιούργησε και οι περισσότερες σήμερα βρίσκονται σε μουσεία. Το Ρέικσμουζεουμ διαθέτει ασφαλώς την καλύτερη συλλογή. Ο Ρέμπραντ συνέλεγε τόσο τους πίνακες (διέθετε οκτώ) όσο και τα χαρακτικά του Σέγκερς και αγόρασε μία από τις αυθεντικές πλάκες, Ο Τωβίας με τον Άγγελο (HB 1), την οποία επανεπεξεργάστηκε ενσωματώνοντάς τη στο δικό του έργο Φυγή στην Αίγυπτο (B 56), διατηρώντας το μεγαλύτερο μέρος του τοπίου. Ο Ρέμπραντ επανεπεξεργάστηκε, επίσης, τον πίνακα του Σέγκερς Τοπίο στο βουνό (σήμερα στην πινακοθήκη Ουφίτσι) και το ύφος του τοπίου του μαρτυρά την επιρροή του Σέγκερς.
Μολονότι η χρονολόγηση των τυπωμένων χαρακτικών του παραμένει ασαφής, η Πόλη με τους τέσσερις πύργους (ΗΒ 29) πιστεύεται ότι είναι ένα από τα τελευταία του έργα και, συγκρινόμενο με τους πίνακές του, περίπου του 1631. Δεδομένου του μικρού αριθμού των διασωθέντων αντιτύπων, είναι μάλλον απίθανο τα χαρακτικά του να αποτελούσαν γι' αυτόν σημαντική πηγή εσόδων. Το χαρακτικό Η στοίβα των βιβλίων (Ρέικσμουζεουμ) αποτελεί ασύνηθες θέμα νεκρής φύσης για χαρακτικό του 17ου αιώνα.
Πιθανότατα είναι ο πρώτος επινοητής μιας τεχνικής της ακουατίντα που αποκλήθηκε "sugar-bite" και "lift-ground etching" και επινοήθηκε εκ νέου στην Αγγλία από τον Αλεξάντερ Κόζενς έναν αιώνα αργότερα.
Πίνακες
Πιθανόν ήταν περισσότερο γνωστός στους συγχρόνους του για τους πίνακες με τοπία και νεκρές φύσεις. Οι πίνακές του είναι ιδιαίτερα σπάνιοι, υπολογίζεται ότι έχουν διασωθεί μόνον δεκαπέντε, από τους οποίους ένας καταστράφηκε σε πυρκαγιά στο Μουσείο Αρμάντο του Άμερσφοορτ, όπου ήταν δανεικός από το Μουσείο Μπρέντιους της Χάγης. Ο Stadtholder (κυβερνήτης της Ολλανδίας) Φρειδερίκος Ερρίκος, Πρίγκηπας της Οράγγης αγόρασε τοπία του το 1632. Πολλά από τα τοπία του είναι φανταστικές συνθέσεις στο βουνό, ενώ στα χαρακτικά του συχνά είναι εξεζητημένη η χρήση των διαφόρων τεχνικών παρά η θεματολογία τους.
Τα τοπία που ζωγράφιζε τείνουν να εμφανίζουν ευρεία, οριζόντια θέα, δίνοντας έμφαση περισσότερο στο έδαφος παρά στον ουρανό. Σε δύο πίνακές του, στην Πινακοθήκη του Βερολίνου, προστέθηκαν αργότερα λωρίδες ουρανού, για να ταιριάζουν με τις τότε προτιμήσεις. Ακτός από τον Κόνινξλοο, ο Σέγκερς χρησιμοποίησε τη φλαμανδική τοπιογραφική παράδοση, ιδιαίτερα των Γιόος ντε Μόμπερ και Ρούλαντ Σαβεράι, αλλά προσέθεσε «τη φανταστική και οραματική άποψη του Μανιεριστή». Η απογραφή της συλλογής του θαλασσογράφου Γιαν φαν ντε Καπέλλε, το 1680, ο οποίος κατείχε πέντε πίνακες του Σέγκερς, περιγράφει έναν με άποψη των Βρυξελλών και, αν αυτό είναι σωστό, σημαίνει ότι ο Σέγκερς είχε ταξιδέψει ως εκεί, πιθανόν κατά την νεότητά του, οπότε το ύφος του έδειχνε φλαμανδικές επιρροές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαρακτικά: Πίνακες:
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Γιόζεφ Φρανκ
Ο Γιόζεφ Φρανκ ή Ιωσήφ Φρανκ ( γερμ. Joseph Frank) (23 Δεκεμβρίου 1771, Ράσταντ – 18 Δεκεμβρίου του 1842, Κόμο Λομβαρδίας) ήταν  γερμανός γιατρός. Εργάστηκε ως πανεπιστημιακός βοηθός στην Παβία, ως νοσοκομειακός γιατρός στη Βιέννη, και για πολύ περισσότερα χρόνια ως καθηγητής της παθολογίας στο Πανεπιστήμιο του Βίλνιους.
Βιογραφία
Ήταν γιός του καθηγητού της Ιατρικής Γιόχαν Πέτερ Φρανκ (Johann Peter Frank). Τον Ιούνιο του 1791, σε ηλικία 20 ετών, ο Γιόζεφ πήρε πτυχίο Ιατρικής από το Πανεπιστήμιο της Παβίας. Ένα μήνα αργότερα, μαζί με τον πατέρα του ταξίδεψε στην Ελβετία, όπου πρωτάκουσε  για τη γενική θεωρία ιατρικής του σκωτσέζου Τζον Μπράουν, η οποία τον εντυπωσίασε, έτσι ώστε επιστρέφοντας στην Παβία άρχισε να τη μελετά και να την εφαρμόζει. Εργάστηκε ως βοηθός του πατέρα του όσο εκείνος ήταν καθηγητής στην Παβία και παρέμεινε εκεί και μετά το 1795, όταν αποχώρησε ο πατέρας του για τη Βιέννη.Ο Γιόζεφ είχε ένα μικρότερο αδελφό, τον Φράνσις, ο οποίος ήταν επίσης πτυχιούχος Ιατρικής της Παβίας και ένθερμος υποστηρικτής της μεθόδου του Μπράουν. Ο Φράνσις, που είχε ακολουθήσει τον πατέρα τους ως βοηθός του στη Βιέννη, το 1796 αρρώστησε και πέθανε εκεί από εξανθηματικό τύφο. Την ίδια χρονιά, το 1796, ο Γιόζεφ εγκατέλειψε την Παβία, λίγο πριν την εισβολή των Γάλλων του Ναπολέοντα Α΄, που όταν κατέλαβαν την Παβία έκλεισαν το πανεπιστήμιο, και πήγε να συναντήσει τον πατέρα του στη Βιέννη.
Ο θάνατος του Φράνσις, που ο Γιόζεφ χαρακτήρισε ως ένα από τα τραγικότερα βιώματά του, καθώς τον απέδωσε σε αποτυχία της μεθόδου Μπράουν, κλόνισε την πίστη του στη μέθοδο. Παρόλα αυτά όμως, στη Βιέννη συνέχισε να διδάσκει και να προπαγανδίζει την ιατρική θεωρία του Τζον Μπράουν, παρά τη διαφωνία του Γιόχαν Φρανκ, ο οποίος όμως έδειχνε σχετική ανεκτικότητα. Λόγω αυτών των απόψεών του, δεν του επέτρεψαν να διδάξει στο Πανεπιστήμιο, αλλά αυτός δίδασκε ιδιωτικά και συνέβαλε στην οργάνωση επιστημονικής εταιρείας Βραουνιστών γιατρών. Ο Γιόζεφ όμως βαθμιαία διαφοροποιούσε τις απόψεις του από του Μπράουν, παίρνοντας αποστάσεις από την απόλυτη αντίληψη της μοναδικής αιτίας. Για αυτόν πλέον, το σημαντικό κριτήριο στην επιλογή φαρμάκων ήταν το όργανο ή το σύστημα που έπασχε. Σημαντικό ρόλο στη μεταστροφή του Γιόζεφ διαδραμάτισε και ένα «επιστημονικό ταξίδι», όπως το ονόμασε ο ίδιος, που πραγματοποίησε το 1802 στο Παρίσι και το Λονδίνο. Τότε, στη Γαλλία μετά την επανάσταση του 1789, καθώς και στη Βρετανία διαρκούσης της βιομηχανικής επαναστάσεως επικρατούσε ο ορθολογικός εμπειρισμός. Στο ταξίδι αυτό συνάντησε και συζήτησε με πολλούς διακεκριμένους επιστήμονες και αντάλλαξε απόψεις. Το γενικό κλίμα ήταν κατά των δογματισμών, των θεωρητικοποιήσεων και της συστηματοποίησης με γενικεύσεις. Διαπίστωσε ότι διαπρεπείς συνάδελφοί του δεν ασχολούντο με φιλοσοφικές σκέψεις, αλλά είχαν στραφεί σε πραγματικές παρατηρήσεις και στην αναζήτηση ορθολογικών τεκμηριώσεων. Ο Γιόζεφ, μετά από αυτό το ταξίδι έμεινε στη Βιέννη μόνο οκτώ μήνες, και μαζί με τον πατέρα του, προσκεκλημένοι του πρύτανη του εκεί Πανεπιστημίου, έφυγαν κυρίως για πολιτικούς λόγους το 1804 για το Βίλνιους της Λιθουανίας, που τότε ανήκε στη Ρωσική αυτοκρατορία.
Ο πατέρας Φρανκ, στους δέκα μήνες που έμεινε στο Βίλνιους, πρόλαβε και ίδρυσε θεραπευτική κλινική, τη διεύθυνση της οποίας ανέλαβε ο Γιόζεφ μετά την αναχώρηση του πατέρα του για την Αγία Πετρούπολη. Αυτός, ως καθηγητής της παθολογίας στο Πανεπιστήμιο του Βίλνιους εργάσθηκε για περίπου είκοσι χρόνια (1804-1824). Στα χρόνια εκείνα, μαζί με τη σύζυγό του, τη Βιεννέζα τραγουδίστρια Kristin Gerhardy, συμμετείχαν ενεργά σε φιλανθρωπικές δραστηριότητες και στην πολιτιστική ζωή της πόλης. Ως προς τις επιστημονικές του απόψεις ο Γιόζεφ είχε μεταστραφεί τελείως, και από υποστηρικτής και προπαγανδιστής της θεωρίας του Μπράουν είχε γίνει επικριτής της. Στο Βίλνιους ίδρυσε εξωτερικό ιατρείο ασθενών της πανεπιστημιακής κλινικής (1807), ινστιτούτο εμβολιασμών (1808) και  ινστιτούτο μητρότητας (1809). Η Ιατρική Εταιρεία του Βίλνιους, η πρώτη επιστημονική εταιρία του είδους στη Λιθουανία και την Πολωνία, ιδρύθηκε με δική του πρωτοβουλία.
Η Ναπολεόντειος εκστρατεία του 1812, για τους Πολωνούς και τους Λιθουανούς, που αρχικά χαιρέτησαν τον Ναπολέοντα ως απελευθερωτή, κατέληξε τραγικά. Σχεδόν ένα εκατομμύριο στρατιώτες πέρασαν από το έδαφος της Λιθουανίας φέρνοντας πείνα, εγκληματικότητα, επιδημίες και θανάτους. Τα ινστιτούτα, που με πολύ δουλειά και κόπο είχε δημιουργήσει ο Γιόζεφ Φρανκ, τελείως καταστράφηκαν. Ο ίδιος και η οικογένειά του έφυγαν από το Βίλνιους λίγους μήνες πριν ο Ναπολέων και τα στρατεύματά του εισέλθουν στην πόλη, αλλά έζησε τις συνέπειας του πολέμου όταν επέστρεψε το καλοκαίρι του 1813. Ο αρχικός του ενθουσιασμός για την Γαλλική επανάσταση είχε αρχίσει να καταλαγιάζει βιώνοντας τις συνέπειες των πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης την εποχή που είχε επισκεφτεί το Παρίσι το 1803, αλλά μειώθηκε πολύ περισσότερο μετά τις συνέπειες των Ναπολεοντείων πολέμων, που τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει το Βίλνιους το 1812-1813. Έτσι το 1814 αισθάνθηκε την ανάγκη να γράψει ένα δοκίμιο για τις συνέπειες της Γαλλικής επανάστασης στην ιατρική που έχει τον τίτλο «De 1' influence de la Revolution Françoise sur des objets relatifs à  la médecine pratique». Στο κείμενο αυτό αναφέρει ότι η επανάσταση συνέβαλλε στην αναγέννηση της ιατρικής εκπαίδευσης στο Παρίσι, στην ίδρυση εκπαιδευτικών-πειραματικών κλινικών, στην ένταξη της χειρουργικής στην ιατρική και τη συνεπακόλουθη ανάπτυξή της, αλλά αναφέρει και τις δυσμενείς επιπτώσεις στη δημόσια υγεία με τη διασπορά επιδημιών, την καταστροφή των πανεπιστημίων, την εξάπλωση του αθεϊσμού και του υλισμού και κυρίως την οικονομική κρίση που επεκτάθηκε σε όλη την Ευρώπη. Αποσύρθηκε το 1824, λόγω ασθένειας των ματιών του, που δεν έχει διευκρινισθεί η διάγνωσή της.
Επιστημονικές απόψεις
Ως νέος γιατρός υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς υποστηρικτές του Βραουνικού συστήματος, δηλαδή της ιατρικής θεωρίας και θεραπευτικής μεθόδου που εισηγήθηκε ο σκωτσέζος γιατρός Τζον Μπράουν (John Brown). Τότε ο Φρανκ είχε δημοσιεύσει έργα υποστηρικτικά της μεθόδου του Μπράουν όπως τα "Erläuterungen der Brownischen Arzneilehre" (Σχόλια στη θεραπευτική μέθοδο του Μπράουν), Βιέννη 1797, και "Heilart in der klinischen Lehranstalt zu Pavia" (Θεραπευτική στην εκπαιδευτική κλινική της Παβίας), Βιέννη 1797. Καθώς όμως με την πάροδο των χρόνων αυξανόταν η κλινική του εμπειρία, οι απόψεις του γινόταν περισσότερο μετριοπαθείς, όπως στο "Grundriss der Pathologie nach den Gesetzen der Erregungstheorie", του 1803, μέχρι που τελικά κατέληξε να γίνει επικριτής του Βραουνισμού (Brunonianism) και υποστηρικτής του ορθολογικού εμπειρισμού (rational empiricism) και της επιστημονικής μεθόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ιατροί
Σατωφόρ (Ιβλίν)
Το Σατωφόρ (γαλλικά: Châteaufort) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καστελφορταίν (γαλλικά: Castelfortains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Σατού
Το Σατού (γαλλικά: Chatou) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κατοβιέν (γαλλικά: Catoviens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Λανουζέι
H Λανουζέι είναι Δήμος της Ιταλικής Επαρχίας της Ολιάστρα, στην Περιφέρεια Σαρδηνία στην Ιταλία, αποσπάστηκε από την Επαρχία του Νουόρο (2005). Ο πληθυσμός της πόλης είναι 5.812 κάτοικοι και η πυκνότητα του πληθυσμού 110 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (2004).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σαρδηνίας Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Νουόρο
Οικουμένιος
Παλαιότερα γνωστά σχόλια
Τα σχόλια για τις Πράξεις των Αποστόλων και τις Καθολικές Επιστολές είναι σχεδόν πανομοιότυπα με εκείνα που αποδίδονται στον Θεοφύλακτο της Αχρίδος (εκτός από μερικές μικρές προσθήκες, παραλείψεις ή μεταθέσεις), αλλά διασώζονται χειρόγραφα παλαιότερα από την εποχή του Θεοφύλακτου, πράγμα που αποκλείει να πρόκειται για κακή αντιγραφή έργων του τελευταίου. Το σχόλιο για τις επιστολές του Παύλου μοιάζει επίσης με το αντίστοιχο έργο του Θεοφύλακτου, αλλά παρουσιάζεται σε μια ριζικά διαφορετική μορφή, ενδιάμεση μεταξύ της εξηγητικής αλυσίδας και του καθαρού σχολιασμού. Οι περισσότερες ερμηνείες είναι ανώνυμες, αλλά άλλες έχουν αναφορές από αρκετούς συγγραφείς, όπως ο Πατριάρχης Φώτιος και ο ίδιος ο Οικουμένιος. Η απόδοση και των τριών συνόλων στον ίδιο συγγραφέα είναι αυθαίρετη, καθώς συνδυάστηκαν από ανώνυμους περί τον δέκατο αιώνα.
Το 1715, στο έργο του Bibliotheca Coislinina (σελ. 277-279), ο Μπερνάρ ντε Μονφωκόν δημοσίευσε το κείμενο μιας σύνοψης ενός σχολιασμού για την Αποκάλυψη που βρίσκεται στον Κώδικα Coislin, 224. Η πρώτη πρόταση το αποδίδει στον «ευλογημένο Οικουμένιο, επίσκοπο Τρίκκης στη Θεσσαλία» (Τρίκκη είναι το παλαιό όνομα των Τρικάλων). Έτσι εμφανίστηκε το όνομα «Οικουμένιος Τρίκκης», ένας επίσκοπος για τον οποίο όμως τίποτα άλλο δεν είναι γνωστό. Ο John Antony Cramer δημοσίευσε το 1844 το σχόλιο που βρίσκεται στο τέλος αυτής της σύνοψης. Στην πραγματικότητα είναι απλή σύνοψη αυτού του Ανδρέα Καισαρείας.
Το Σχόλιο για την Αποκάλυψη
Το 1901 ο Γερμανός θεολόγος Franz Diekamp ανακάλυψε στην Πανεπιστημιακή Περιφερειακή Βιβλιοθήκη της Μεσσήνης το πρωτότυπο Σχόλιο για την Αποκάλυψη του «Οικουμένιου», ενός συγγραφέα όχι του δεκάτου, αλλά του έκτου αιώνα. Βρίσκεται στον Κώδικα ''Mess. S. Salvatore 99'', προέρχεται δηλαδή από το παλιό μοναστήρι του Αγίου Σωτήρα της πόλης. Αυτό το χειρόγραφο 139 φύλλων σε δύο στήλες (0,265 x 0,196) περιέχει μόνο τον σχολιασμό, με τον τίτλο: Ἑρμηνεία τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ θεσπεσίου καὶ εὐαγγελιστοῦ καὶ θεολόγου Ἰωάννου ἡ συγγραφεῖσα παρὰ Οἰκουμενίου. Πολύ ελλιπείς εκδόσεις αυτού του κειμένου βρίσκονται επίσης στον Βατικανό Κώδικα 1426 (fol. 131-159v) και στον Κώδικα. ''Taurin. gr. 84'' του Τορίνου (fol. 1-27). Το κείμενο επιμελήθηκε το 1928 ο Herman C. Hoskier και πιο πρόσφατα το 1999 ο Marc De Groote.
Πρόκειται για το παλαιότερο σχόλιο στο Βιβλίο της Αποκάλυψης που σώζεται στην ελληνική γλώσσα. Στο σημείο 1.3.6 (στην Απ. 1.1), ο συγγραφέας γράφει ότι «έχει περάσει πολύ μεγάλη χρονική περίοδος, πάνω από πεντακόσια χρόνια από τότε που έγιναν αυτές οι παρατηρήσεις», και από την άλλη αλλού τοποθετεί τη συγγραφή του βιβλίου στο τέλος της βασιλείας του Δομιτιανού (περίπου το 95, όταν ο Άγιος Ιωάννης εξορίστηκε στην Πάτμο), το οποίο φαίνεται να τοποθετεί τον ίδιο περί το έτος 600. Ωστόσο, γνωρίζουμε ότι προηγείται του Ανδρέα Καισαρείας, ο οποίος το χρησιμοποιεί. Από την άλλη πλευρά, γνωρίζουμε δύο επιστολές του Σεβήρου Αντιοχείας († 538) που απευθύνονται σε έναν «Κόμη Οικουμένιο». Φαίνεται ότι ο παραλήπτης αυτής της επιστολής ταυτοποιείται με τον συγγραφέα του σχολιασμού μέσω μιας σημείωσης σε μια μονοφυσιτική «εξηγητική αλυσίδα», στην οποία αναφέρεται: «ο Οικουμένιος, ένας συνετός άνθρωπος, πολύ ορθόδοξος [δηλαδή μονοφυσίτης], όπως δείχνουν οι επιστολές που του έστειλε ο Άγιος Σεβήρος, σύμφωνα με την έκτη ομιλία που συνέθεσε στην Αποκάλυψη του Ιωάννη» ). Αν όμως ο συγγραφέας του σχολίου ήταν σύγχρονος του Σεβήρου της Αντιόχειας, αυτό σημαίνει ότι η διατύπωση «πάνω από πεντακόσια χρόνια» δεν είναι πολύ ακριβής, ή ότι αναφέρεται στην εποχή της σταύρωσης του Χριστού παρά σε εκείνη της συγγραφής της Αποκάλυψης.
Εάν ο συγγραφέας του σχολίου είναι πράγματι ο αλληλογράφος του Σεβήρου, ήταν ένας απλός λαϊκός, ο οποίος έφερε τον τίτλο του κόμη και στη συνέχεια αναφέρεται να έχει υψηλή στρατιωτική θέση, ο οποίος ζούσε στην Ισαυρία (στα νοτιοανατολικά της Μικράς Ασίας)και ενδιαφερόταν για τη θεολογία, χωρίς να έχει εντρυφήσει πλήρως στις λεπτές αποχρώσεις των Χριστολογικών και Τριαδικών δογμάτων. Επομένως, δεν μπορεί να ήταν επίσκοπος Τρίκκης. Από την άλλη πλευρά, στο 6.3.12 επαινεί την υψηλή θεολογική ικανότητα του Ευάγριου Ποντικού («τὰ γνωστικὰ μέγας»), ο οποίος καταδικάστηκε μαζί με τον Ωριγένη από την Δεύτερη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 553. Αυτό ίσως αποτελεί ένδειξη ότι το κείμενο είναι παλαιότερο από το 553.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανοί θεολόγοι Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P140 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P106 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P570 Κατηγορία:Μητροπολίτες Τρίκκης
Μονίκα Λοβινέσκου
Η Μονίκα Λοβινέσκου ( 19 Νοεμβρίου 1923 – 20 Απριλίου 2008) ήταν Ρουμάνα δοκιμιογράφος, διηγηματογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, μεταφράστρια και δημοσιογράφος, γνωστή για τη δραστηριότητά της ως πολέμια του ρουμανικού κομουνιστικού καθεστώτος. Έχει δημοσιεύσει αρκετές εργασίες με τα ψευδώνυμα Μονίκ Σεν-Κομ και Κλωντ Πασκάλ. Ήταν κόρη του λογοτέχνη Εουτζέν Λοβινέσκου και σύζυγος του κριτικού λογοτεχνίας Βερτζίλ Γιερούνκα.
Η Λοβινέσκου γεννήθηκε στο Βουκουρέστι. Απόφοιτος της Φιλοσοφικής του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου, έκανε το λογοτεχνικό της ντεμπούτο στο περιοδικό Vremea, δημοσιεύοντας τακτικά πρόζα στο Revista Fundaţiilor Regale και θεατρικά χρονικά στην Democraţia. Η εγκαθίδρυση του κομουνιστικού καθεστώτος στη Ρουμανία την ανάγκασε να καταφύγει στη Γαλλία: πηγαίνοντας αρχικά εκεί με υποτροφία από τη γαλλική κυβέρνηση το Σεπτέμβριο του 1947, αιτήθηκε τον Αύγουστο του 1948 πολιτικό άσυλο, αφότου η Ρουμανία έγινε λαϊκή δημοκρατία.
Έκανε εκτενείς δημοσιεύσεις περί του κομουνισμού στη χώρα της, καθώς και για έργα της ρουμανικής λογοτεχνίας.
Μεταξύ 1951-1974, συμμετείχε σε εκπομπές στη ρουμανική γλώσσα στη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση της Γαλλίας (ORTF), ενώ ήταν και μέλος του προσωπικού του σταθμού για την Ανατολική Ευρώπη. Από τη δεκαετία του '60 και μετά, εργάστηκε ως δημοσιογράφος για το Radio Free Europe, έχοντας  μεγάλη επιρροή στην δημιουργία μιας εσωτερικής αντιπολίτευσης στο καθεστώς του Nικολάε Τσαουσέσκου. Κύριος στόχος τους ήταν να ενημερώνουν τους Ρουμάνους για τα πολιτιστικά και πολιτικά ρεύματα του Δυτικού Μπλοκ.
Αποτέλεσε στόχο βίαιων επιθέσεων στο ρουμανικό κομουνιστικό τύπο, η πιο αξιοσημείωτη εκ των οποίων από τους δημοσιογράφους Eugen Barbu και Corneliu Vadim Tudor. Το 1977, ξυλοκοπήθηκε από τρεις αξιωματικούς υπό τις διαταγές του Τσαουσέσκου.
Πέθανε στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ρουμάνοι μεταφραστές
ConFurence
Το ConFurence ήταν το πρώτο αποκλειστικό συνέδριο furry, και πραγματοποιούνταν ετησίως στη Νότια Καλιφόρνια από το 1989 μέχρι το 2003. Η μεγάλη παρουσία των furries στα συνέδρια επιστημονικής φαντασίας BayCon, υποκίνησε τον Mark Merlino και τον Rod O'Riley να ρίξουν "Φιέστες furry" στο Westercon, στο Baycon, και σε άλλα συνέδρια επιστημονικής φαντασίας στις δυτικές ακτές στα τέλη της δεκαετίας του '80. Αυτό οδήγησε στη δοκιμαστική συγκέντρωση το 1989, του ConFurence Zero.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνέδρια furry
Μακρίνο Ιωαννίνων
Το Μακρίνο είναι ορεινό χωριό του δήμου Ζαγορίου, στον νομό Ιωαννίνων της Ηπείρου. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 36 κατοίκους.
Ονομασία
Κατά την τοπική παράδοση ο οικισμός έλαβε το όνομά του από την οσία Μακρίνη, σύμφωνα με άλλη άποψη το τοπωνύμιο είναι σλαβικής προέλευσης και δηλώνει υγρό τόπο, ενώ ο Ιωάννης Λαμπρίδης εικάζει πως ενδεχομένως να προέρχεται από την εύπορη οικογένεια Μακρύνου των Ιωαννίνων. Παλιότερα το χωριό ήταν γνωστό και ως Μακρίνου ή Μακρίνι, ενώ από τους ντόπιους ονομάζεται Μακρίνη.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Το χωριό συγκροτήθηκε από κατοίκους των οικισμών Θεοδοσίου, Πετρίτσας και Κουκουρούντζου. Το έτος της ίδρυσής του δεν είναι γνωστό, αλλά φέρεται να υπήρχε πριν από τα μέσα του 16ου αιώνα όταν εγκαταστάθηκαν σε αυτό κάτοικοι από την Πετρίτσα και το Κουκουρούντζο ή Κουκουρούτς. Παλιότερα, στο Μακρίνο κυριαρχούσε η βλαχική γλώσσα, η χρήση της οποίας άρχισε να περιορίζεται κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, μετά από έντονες προσπάθειες του τότε μητροπολίτη Ιωαννίνων και γόνου ντόπιας οικογένειας, Ιωαννίκιου Ζάγκου. Αποτέλεσμα αυτής της τάσης ήταν η αποκλειστική ελληνοφωνία των κατοίκων ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα.
Το 1812 ο Πουκεβίλ ανέφερε πως στον οικισμό 100 ζούσαν οικογένειες, ενώ μερικές δεκαετίες αργότερα (1856) ο Αραβαντινός κατέγραψε 62. Σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή του 1895, ο πληθυσμός του Μακρίνου ανερχόταν στους 372 κατοίκους, οι οποίοι ήταν κατανεμημένοι σε 90 φορολογικούς χανέδες.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο οικισμός πυρπολήθηκε από τις γερμανικές δυνάμεις με αποτέλεσμα να καταστραφούν 41 οικίες, να λεηλατηθούν οι περιουσίες των κατοίκων και να σκοτωθεί ένα άτομο.
Πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, το Μακρίνο αποτελούσε μέρος του καποδιστριακού δήμου του Ανατολικού Ζαγορίου, του οποίου ήταν δημοτικό διαμέρισμα. Η κοινότητα του Μακρίνου καλύπτει έκταση 20.147 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Γκριγκόρε Αντίπα
Ο Γκριγκόρε Αντίπα  (27 Νοεμβρίου 1867, Μποτοσάνι – 9 Μαρτίου 1944, Βουκουρέστι) ήταν Ρουμάνος Δαρβινιστής βιολόγος, ο οποίος μελέτησε την πανίδα του Δέλτα του Δούναβη και της Μαύρης Θάλασσας. Μεταξύ 1892 και 1944, ήταν διευθυντής του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Βουκουρεστίου, το οποίο πλέον φέρει το όνομά του.
Θεωρείται επίσης ο πρώτος που εκσυγχρόνισε το διόραμα με έμφαση στην τρισδιάστατη πτυχή του και ο πρώτος που χρησιμοποίησε διοράματα σε μουσείο.
Ο Αντίπα, καθηγητής πανεπιστημίου, ήταν ειδικός στη ζωολογία, ιχθυολογία, οικολογία και ωκεανογραφία.
Εξελέγη ως μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας το 1910 και ήταν επίσης μέλος πολλών ξένων ακαδημιών. Ίδρυσε σχολή υδροβιολογίας και ιχθυολογίας στη Ρουμανία.
μικρογραφία|αριστερά|Χαρτονόμισμα των 200 λέι το 1992 προς τιμήν του Αντίπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι επιστήμονες Κατηγορία:Βιολόγοι
Σωφούρ-λε-Μπονιέρ
Το Σωφούρ-λε-Μπονιέρ (γαλλικά: Chaufour-lès-Bonnières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σωφουριέν (γαλλικά: Chaufouriens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Σταθμός ΚΤΕΛ (Κηφισός)
Ο Σταθμός Λεωφορείων «Κηφισός», γνωστός και ως ΚΤΕΛ Κηφισού, είναι ο πιο πολυσύχναστος σταθμός υπεραστικών λεωφορείων στην Αθήνα. Είναι ο μεγαλύτερος τερματικός σταθμός λεωφορείων της Αθήνας και ο δεύτερος μεγαλύτερος στην Ελλάδα, με μεγαλύτερο τον Σταθμό Υπεραστικών Λεωφορείων Θεσσαλονίκης «Μακεδονία». Βρίσκεται στο Περιστέρι προς Λεωφόρο Κηφισού ή αλλιώς ευρωπαϊκή διαδρομή Ε75. Υπάρχουν πολλά δρομολόγια προς Πελοπόννησο, Ήπειρο, Μακεδονία και Ιόνια νησιά. Για τη Θεσσαλία και τη Στερεά Ελλάδα υπάρχουν δρομολόγια από τον δεύτερο σταθμό υπεραστικών λεωφορείων της Αθήνας στα Πατήσια γνωστό ως «Σταθμός Λεωφορείων Λιοσίων».
Ο σταθμός λεωφορείων χρησιμοποιείται αποκλειστικά από λεωφορεία του ΚΤΕΛ. Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία, ο σταθμός εξυπηρετεί καθημερινά 24–44 χιλιάδες επιβάτες και περίπου 12 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως. Λόγω των νέων αυτοκινητοδρόμων όπως η Ολυμπία Οδός και η Ιόνια Οδός, τα δρομολόγια έχουν αυξηθεί κατά 30% από το 2009. Τα κύρια κτίρια του σταθμού είναι παλιά και ανεπαρκή για έναν κεντρικό σταθμό λεωφορείων μιας πόλης όπως η Αθήνα. Μέσα στο σταθμό υπάρχουν 63 εκδοτήρια εισιτηρίων, μερικές καφετέριες, περίπτερα και δημόσιες τουαλέτες.
Ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών συνδέεται απευθείας με τον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων της Αθήνας με το αστικό λεωφορείο Χ93 (Σύστημα Μαζικής Συγκοινωνίας Αθηνών). Τα λεωφορεία αποβιβάζουν τους επιβάτες στο επίπεδο αναχωρήσεων και αναχωρούν από το επίπεδο αφίξεων του αεροδρομίου, μεταξύ των εξόδων 4 και 5. Η λεωφορειακή γραμμή 051 συνδέει τον σταθμό λεωφορείων με το σταθμό του μετρό "Μεταξουργείο" και την πλατεία Ομονοίας. Το λεωφορείο 052 συνδέει απευθείας το σταθμό των λεωφορείων με τον σταθμό του μετρό Ελαιώνας της Γραμμής 3. Το λεωφορείο 420 συνδέει το σταθμό και το λιμάνι του Πειραιά.
Νέος σταθμός υπεραστικών λεωφορείων Αθηνών
Σχεδιάζεται να ανοίξει νέος σταθμός λεωφορείων στον Ελαιώνα της Αθήνας που θα εξυπηρετεί όλα τα δρομολόγια στην Ελλάδα. Ο νέος ευρύχωρος σταθμός λεωφορείων θα έχει επιφάνεια 40,000 m2 και θα εξυπηρετεί 16 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως. Οι εργασίες κατασκευής προγραμματίζεται να ξεκινήσουν το 2023 και ολόκληρος ο σταθμός θα λειτουργήσει το 2025. Το συνολικό κόστος του έργου υπολογίζεται στα 180 εκατ. ευρώ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταφορές στην Αθήνα Κατηγορία:Σταθμοί ΚΤΕΛ
Μπαουνέι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σαρδηνίας Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Νουόρο
Λε Σεναί-Ροκανκούρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Κουέρε
Οι Κουέρε ή Νγκ'ουέρε (Kwere ή Ngh'were), είναι μια μητρογραμμική εθνοτική και γλωσσική ομάδα που έχει τη βάση της στην Περιοχή Μπαγκαμόγιο (Bagamoyo District), της Περιφέρειας Πουάνι (Pwani Region) στην παράκτια Τανζανία. Η κύρια γλώσσα που ομιλείται είναι τα Νγκ'ουέλε (Ngh'wele), που στα Σουαχίλι ονομάζονται Κικουέρε (Kikwere).
Ιστορία
Το 1987, ο πληθυσμός των Κουέρε (Kwere) εκτιμάτο σε 98.000 άτομα. Η κυβέρνηση της Τανζανίας κυκλοφόρησε στοιχεία για την απογραφή του 2012, αλλά δεν ήταν από την σκοπιά των εθνοτικών ομάδων και τέτοιες λεπτομέρειες δεν θα μπορέσουν να δημοσιευτούν στο εγγύς μέλλον. Το 1967, στην απογραφή του πληθυσμού στη χώρα, 48.132 άνθρωποι στην ηπειρωτική χώρα αυτοπροσδιορίζονταν πως ανήκουν στην εθνοτική ομάδα Νγκ'ουέλε (Ngh'wele). Η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς ζούσαν στις παραδοσιακές τους κατοικημένες περιοχές στην Περιοχή Μπαγκαμόγιο (Bagamoyo District) (35.404 άτομα), με άλλους 3.857 ανθρώπους να ζουν στην γειτονική Περιοχή Κισαράουε (Kisarawe district). Επιπλέον, μικρές ομάδες από ανθρώπους Νγκ'ουέλε (Ngh'wele), ήταν κάτοικοι στην Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region) (3.764) και στο Νταρ ες Σαλαάμ (Dar es Salaam) (2.902). Από το 1967, δεν υπάρχουν διαθέσιμα αξιόπιστα απογραφικά δεδομένα, καθώς δεν εκτελούνται πλέον εθνοτικά δημογραφικά στατιστικά.
Ο συνολικός πληθυσμός στην Περιφέρεια Πουάνι (Pwani Region) για το 2012, ήταν 1.098.668 άτομα. Στο παρελθόν, η συντριπτική πλειοψηφία των Κουέρε (Kwere) ζούσαν στις παραδοσιακές τους κατοικημένες περιοχές, στην παράκτια Περιοχή Μπαγκαμόγιο (Bagamoyo District).
Πολιτισμός
Η διάχυτη κυριαρχία της γλώσσας Σουαχίλι, στις παράκτιες υποθέσεις σε ολόκληρη την Ανατολική Αφρική για πολλούς αιώνες, έχει οδηγήσει τους περισσότερους λαούς ιθαγενών στην περιοχή, να είναι τουλάχιστον δίγλωσσοι, οι Νγκ'ουέρε (Ngh'were) δεν είναι διαφορετικοί. Αυτό επιβεβαιώθηκε το 2002 από τους γέροντες του Μπαγκαμόγιο (Bagamoyo), οι οποίοι συμμετείχαν στη διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην πόλη, υπερασπιζόμενοι την πρότασή τους ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Πρόσφατα, το Μπαγκαμόγιο (Bagamoyo) αναφέρθηκε ως ο έβδομος αποδέκτης της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO στην Τανζανία. Το τι επιπτώσεις θα έχει αυτό το βραβείο στους κατοίκους Νγκ'ουέρε (Ngh'were) στην πόλη, δεν είναι ακόμη γνωστό, όμως, τα γραφεία ταξιδίων το διαφημίζουν σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ασχολίες
Οι περισσότεροι από τους Κουέρε (Kwere), συνήθως ασχολούνται με την παραδοσιακή γεωργία, καλλιεργώντας αραβόσιτο, σόργο (ζαχαρόχορτο (sorghum)) και ρύζι· εκτρέφουν επίσης, αιγοπρόβατα και πουλερικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Αυτόχθονες λαοί της Ανατολικής Αφρικής Κατηγορία:Τανζανοί Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής
Εθνική Βιβλιοθήκη των Σεϋχελλών
Η Εθνική Βιβλιοθήκη των Σεϋχελλών (γαλλικά: Bibliothèque nationale des Seychelles) είναι η εθνική βιβλιοθήκη που βρίσκεται στη Βικτώρια, την πρωτεύουσα του αρχιπελάγους των Σεϋχελλών,  Η βιβλιοθήκη διαθέτει δύο παραρτήματα στο δεύτερο μεγαλύτερο νησί (Πράσλιν) και ένα στο τρίτο μεγαλύτερο Λα Ντιγκ. Διευθύντρια της Εθνικής Βιβλιοθήκης ήταν η Αν-Μαίρη Ρόμπερτ (10/2017).
Ιστορία
Προκάτοχος της Εθνικής Βιβλιοθήκης ήταν η Βιβλιοθήκη Carnegie, η οποία άνοιξε στο κοινό στις 22 Ιανουαρίου 1910 υπό τον κυβερνήτη Ντέιβιντσον και λειτούργησε έως το 1970. Το 1970, όταν ανέλαβε το Υπουργείο Παιδείας των Σεϋχελλών η βιβλιοθήκη μετονομάστηκε σε Δημόσια Βιβλιοθήκη Carnegie. Ένα τμήμα μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη των Σεϋχελλών το 1978 και το τμήμα αυτό μετακόμισε σε νέα διεύθυνση στη λεωφόρο State House το επόμενο έτος. Ένα νέο κτίριο για τη βιβλιοθήκη ανεγέρθηκε το 1991-1994. Η Εθνική Βιβλιοθήκη άνοιξε στην οδό Francis Rachel για το κοινό στις 18 Ιουνίου 1994. Σήμερα λειτουργεί ακόμα στο ίδιο σημείο.
Κατά Νόμο Κατάθεση
Η βιβλιοθήκη είχε το δικαίωμα να παράγει αντίγραφα δωρεάν από το 1964. Το Εθνικό Κέντρο ISBN ξεκίνησε το 1998. Η βιβλιοθήκη διαχειρίζεται επίσης την εγγραφή ISSN των σειριακών εκδόσεων της χώρας. Το πρώτο μέρος της Εθνικής Βιβλιογραφίας των Σεϋχελλών (1700-1985) δημοσιεύτηκε από τη Βιβλιοθήκη στις 15 Δεκεμβρίου 2004 και το δεύτερο μέρος για την περίοδο (1986-1995) το 2007.
Αλφαβητισμός
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (UNEP), το 95,2% του ενήλικου πληθυσμού των Σεϋχελλών (άνω των 15 ετών) ήταν εγγράμματοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στις Σεϋχέλλες Σ
Σεβρέζ
Το Σεβρέζ (γαλλικά: Chevreuse) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Ρούζα Πόμεραντς-Μέλτσερ
Βιογραφία
Η Ρούζα Πόμεραντς γεννήθηκε το 1880 στο Τερνόπιλ, σε μια εύπορη εβραϊκή οικογένεια. Εκτός από το σχολείο της, είχε ιδιωτικά μαθήματα μουσικής και γερμανικών. Μετά από σπουδές για τρία χρόνια στο Ωδείο της Λειψίας, επέστρεψε στο Τερνόπιλ όπου υποστήριξε πρωτοβουλίες παροχής βοήθειας σε Εβραίους ορφανούς, ειδικά σε εκείνους που επέστρεψαν από το πογκρόμ του Κισινιόφ του 1903 χωρίς τους γονείς τους. Το 1906, παντρεύτηκε τον Ίζαακ Πόμεραντς, αξιωματούχο των σιδηροδρόμων.
Η Πόμεραντς αρθρογραφούσε σε μια μεγάλη ποικιλία εφημερίδων και περιοδικών, τόσο στα πολωνικά όσο και στα γερμανικά. Αυτά περιελάμβαναν τις σιωνιστικές εφημερίδες του Λβιβ Wshód και Przyszlośé, καθώς και τις Die Welt και Das Israelische Familienblatt και τις ελβετικές Jüdische Arbeiter και Dr. Blochs Wochenschrift. Μεταξύ των συνεισφορών της ήταν τα διηγήματα Ein Chazarenkönig και Chancia και το έργο Matka, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Λβιβ στα πολωνικά. Τη δεκαετία του 1920, δημοσίευσε το διήγημα Der Chossen Bocher. Ως αποτέλεσμα, έγινε γνωστή σε όσους διάβαζαν σιωνιστικές εκδόσεις στα γερμανικά. Έγραψε επίσης μυθιστορήματα που περιλάμβαναν Εβραίους της Γαλικίας, όπως το Im Land der Not. Άλλα έργα περιελάμβαναν τα An die jüdischen Frauen: Ein Appell (1898) και Die Bedeutung der zionistischen Idee im Leber der Jüdin στο Der Zionismus und die Frauen (περίπου 1905).
Το 1911, η Πόμεραντς εκπροσώπησε τη Γαλικία στο 10ο Σιωνιστικό Συνέδριο στη Βασιλεία, έγινε μία από τους πρωτοπόρους της Διεθνούς Σιωνιστικής Οργάνωσης Γυναικών που ιδρύθηκε στο Λονδίνο το 1920. Το 1923, συμμετείχε στο Πρώτο Παγκόσμιο Συνέδριο Εβραίων Γυναικών στη Βιέννη, απαιτώντας υποστήριξη για τους Εβραίους μετανάστες στην Παλαιστίνη.
Ο Ρούζα Πόμεραντς-Μέλτσερ πέθανε στις 20 Οκτωβρίου 1934, σε ηλικία 55 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνές δημοσιογράφοι Κατηγορία:Εβραιοπολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Γυναίκες μέλη του Σέιμ της Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί φεμινιστές
Κάρλο του Φερδινάνδου των Μεδίκων
O Κάρολος (ιταλ.: Carlo di Ferdinando de' Medici, 19 Μαρτίου 1595 - 17 Ιουνίου 1666) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν καρδινάλιος, επίσκοπος της Όστια και πρύτανης του Συμβουλίου των καρδιναλίων.