cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντουαί
Γεωγραφία
Οι γραμμές επικοινωνίας είναι πολλές στη Ντουαί, κάνοντάς την έτσι συγκοινωνιακό κόμβο. Ο σιδηροδρομικός σταθμός παίζει σημαντικό ρόλο στην οργάνωση αυτή, καθώς αυτός αποτελεί τον τόπο διασύνδεσης με το δίκτυο του τραμ και των λοιπών αστικών μεταφορών (SMTD).
Ονομασία
Το όνομα της πόλης συναντάται με τις μορφές Doac (νόμισμα της μεροβιγγιανής δυναστείας), Doacense (χωριό) το 975 Duacı (γενική) το 1024, Duuaicum, Duuuaicum κατά το 1040, Duacum το 1035-1047, Duacum το 1051, Duacum το 1076 και το 1080 - 1085, Duachum το 1108 Duai το 1194, Doai το 1204, ενώ το σημερινό όνομα, Douai, εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1223
Στα ολλανδικά η πόλη ονομάζεται Dowaai. Douai ήταν ίσως το όνομα Γαλλορωμαϊκού καταυλισμού και, όπως επιβεβαιώθηκε από τις αρχαιολογικές ανασκαφές στο ιστορικό κέντρο της πόλης (πλατεία Saint-Ame, Πλατεία du Marché au Poisson), η Douai προέρχεται από την ένωση των δύο χωριών και στις δύο πλευρές του Σκαρπ σε Γαλλο-ρωμαϊκό φρούριο κατά τον τέταρτο αιώνα.
Το τοπωνύμιο είναι γνωστό μόνο από μεσαιωνικές του μορφές. Είναι, ωστόσο, τοπωνύμιο γαλατικό ή Γαλλο-Ρωμαϊκό με κατάληξη -acum, που σηματοδοτεί την τοποθεσία ή την ιδιοκτησία. Το πρώτο συνθετικό Do-, Du- πρέπει να αντιπροσωπεύει το όνομα του ατόμου γαλατικό Dous και είναι καλά τεκμηριωμένο. Η ρίζα dous- σημαίνει βραχίονας, χέρι.
Μεσαιωνικοί χρόνοι
Η πρώτη αναφορά της Ντουαί γίνεται με το όνομα Castellum Duacum, ιδιοκτησίας των κομήτων της Φλάνδρας και χρονολογείται από το 930. Ο Κόμης Αρνούλφος Α΄ ανήγειρε, το 950, τον πρώτο συλλογικό τόπο λατρείας, τον ναό του Σαιν Αμέ (Saint-Amé).
Μετά τη νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας από τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή, η πόλη Μπριτζγουότερ στην Αγγλία πήρε το όνομα του πρίγκιπα Walter (Gautier, ή Walscin) Douai.
Η πρώτη χάρτα της πόλης χρονολογείται πριν το 1188. Ως το 1789 διοικήθηκε από το δημοτικό της συμβούλιο. Μεταξύ των χαρακτηριστικών της πόλης, είναι ότι τα σπίτια έχουν οχυρωμένα "flégards" (στη μεσαιωνική διάλεκτο της Πικαρδίας περάσματα ή διόδους κατάβασης στο ποτάμι ) για να μπορούν οι κάτοικοι να φέρνουν νερό εύκολα από το ποτάμι, διευκολύνοντας έτσι την κατάσβεση τυχόν πυρκαγιών. Η πόλη προμηθεύτηκε επίσης και σκάλες των 5 και των 8 μ. για τον ίδιο λόγο. Τέλος, δώδεκα "wettes" (φύλακες που είχαν επιφορτιστεί με τη διασφάλιση της διατήρησης των σιτηρών και τη φόρτωση και εκφόρτωσή τους ) είχαν επιφορτιστεί με την, όσο το δυνατόν ταχύτερο, εντοπισμό τυχόν πυρκαγιών, κάτι που δεν εμπόδισε ασφαλώς τις μεγάλες καταστροφές, αλλά, σύμφωνα με τον Ζαν-Πιερ Λεγκύ (Jean-Pierre Leguay), περιόρισε τον αριθμό των μεγάλης διάρκειας πυρκαγιών Μια άλλη ενέργεια του δήμου ήταν να προσλάβει άτομα που θανάτωναν τους αδέσποτους σκύλους (tuekin, σε ελεύθερη απόδοση "μπόγιας"). Ορισμένες χρονιές ο αριθμός των αδέσποτων σκύλων που συλλαμβάνονταν ξεπερνούσε τους 100 ανά μήνα.
Κατά τους επόμενους αιώνες η πόλη ήταν διεκδικούμενη μεταξύ του βασιλέα της Γαλλίας και του κόμητος της Φλάνδρας μέχρι το 1369, όταν τελικά περιήλθε στους κόμητες της Φλάνδρας και ακολούθησε τις τύχες της κομητείας υπό την κυριαρχία του δουκάτου της Βουργουνδίας.
Η ευημερία της πόλης βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στο εμπόριο σίτου μέσω της πλωτής διαδρομής: Η ξηρασία του 1458 αποτέλεσε για την πόλη καταστροφή γιατί προκάλεσε την πτώση της στάθμης του ποταμού Σκαρπ και κατέστησε κάθε μεταφορά μέσω αυτού αδύνατη. Το Πάσχα του 1471, το κωδωνοστάσιο (belfort), ύψους 14 μ., και το δημαρχείο καταστράφηκαν από πυρκαγιά
Υπό ισπανική κυριαρχία - Ίδρυση Πανεπιστημίου
Το 1562 ο βασιλέας Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της Ντουαί, ώστε να αντιταχτεί στην προτεσταντική Μεταρρύθμιση και η Ντουαί γίνεται το προπύργιο των Καθολικών. Η Βίβλος της Ντουαί μεταφράζεται στα αγγλικά, στα πλαίσια της Αντιμεταρρύθμισης. Σε αντίγραφο της επιλεγόμενης Βίβλου της Ντουαί ορκίστηκε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζων Φ. Κένεντι όταν ξεκίνησε την προεδρική του θητεία.
Πόλη της Γαλλίας: Από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ ως σήμερα
Το 1718 εγκρίθηκε πολεοδομικός κανονισμός από Κοινοβούλιο της Φλάνδρας με κανόνες για τις κατασκευές κατοικιών στην πόλη, η οποία ανοικοδομείται μετά από δυο πολιορκίες. Το ύψος των σπιτιών είναι περιορισμένο, η εμφάνιση των προσόψεων είναι ομοιογενής και η πόλη γίνεται πολεοδομικό συγκρότημα με σαφή στοιχεία γαλλικού οικιστικού ύφους.
Μεταξύ 1790 και 1794, η Ντουαί συγχωνεύεται με τη Βανιονβίλ (Wagnonville) τμήμα της οποίας (ο αποκαλούμενος "βάλτος της Βανιονβίλ" Marais de Wagnonville), έχει χαρακτηριστεί ως διατηρητέο φυσικό μνημείο (Nature Reserve).
Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, το Κοινοβούλιο και το Πανεπιστήμιο καταργούνται. Πρωτεύουσα του νέου διαμερίσματος Νορ (département du Nord) ορίζεται η Ντουαί, το 1790, πριν οριστεί πρωτεύουσά του, το 1803, η Λιλ.
Το 1802, το Προξενείο ενέκρινε τη δημιουργία του Λυκείου της Ντουαί, το οποίο σήμερα ονομάζεται Λύκειο Αλμπέρ Σατλέ (Albert Chatelet), ένα από τα επτά πρώτης γενεάς Λύκεια που δημιουργήθηκαν σε Μπορντώ, Μασσαλία, Λυών, Μουλέν, Βρυξέλλες και Μάιντς.
Η βιομηχανική επανάσταση ξεκίνησε με την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Παρίσι-Νορ μέχρι τη Λιλ (1846), στην οποία η Ντουαί ήταν σημαντικός κόμβος. Το 1878, ξεκίνησε να λειτουργεί σχολή εκπαίδευσης ανθρακωρύχων, η οποία εξελίχθηκε στη σημερινή σχολή μεταλλειολόγων "Ecole des Mines de Douai".
Η κατεδάφιση των τειχών της πόλης αποφασίστηκε το 1891. Αποτελεί την αφορμή για μεγάλες αστικές εξελίξεις, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας της Place du Barlet στην παλιά πλατεία της αγοράς ζώων (place du marché aux bêtes) και την έναρξη λειτουργίας δικτύου τραμ. Με δημιουργία ιπποδρόμου οι άξονες δημιουργίας νέων χώρων θα φθάσουν στα ανατολικά του πάρκου Σαρλ Μπερτέν (Charles Bertin) εκτεινόμενοι ως τις ανασκαφές των παλαιότερων αμυντικών έργων. Το 1895 διανοίγεται το κανάλι προς τον ποταμό Σκαρπ, γεγονός που φέρνει τη Ντουαί στη δεύτερη θέση των ποτάμιων κόμβων, ύστερα από την Κονφλάνς-Σαιντ-Ονορίν (Conflans-Sainte-Honorine).
Η Ντουαί υπέστη σημαντικές καταστροφές και στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους. Ο σιδηροδρομικός σταθμός και η πέριξ αυτού περιοχή καταστράφηκαν ολοσχερώς τον Μάιο του 1940. Στις 11 Αυγούστου 1944 μεγάλος βομβαρδισμός από τους Συμμάχους, που επίσης στόχευε τον σιδηροδρομικό σταθμό, κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης, προκαλώντας 279 θανάτους.
Το παλαιό τραμ καταργήθηκε το 1950.
Ο Αλεξάντρ Μινιάκ (Alexander Miniac), σχεδιαστής αστικών χώρων, προσλήφθηκε από την κρατική Γραμματεία Ανασυγκρότησης για να αναλάβει την ανασυγκρότηση της πόλης, η οποία του οφείλει το σχέδιο ανασυγκρότησης και ανάπτυξής της μετά τις καταστροφές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το σχέδιό του διατηρείται στα δημοτικά αρχεία της πόλης και εκτέθηκε στο Μουσείο Σαρτρέζ το 1999. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τα ανθρακωρυχεία εθνικοποιήθηκαν και η πόλη έγινε έδρα των ανθρακωρυχείων της λεκάνης του Νορ-Πα-ντε-Καλαί, παραμένοντας ως την αναστολή των εργασιών εξόρυξης άνθρακα τη δεκαετία του 1980. Η Ντουαί είχε εκμεταλλευτεί την ανάπτυξη της βιομηχανίας που σχετιζόταν με την εξόρυξη άνθρακα, αλλά είχε υποστεί ναι τις συνέπειές της, αφού η λειτουργία της απαιτούσε τη συνεχή απάντληση υδάτων, ώστε να μη πλημμυρίσει η πόλη.
Οικονομία
Στην πόλη υπάρχουν δύο ιστορικές υαλουργίες:
Στην πόλη βρίσκεται εγκατεστημένη η επίγεια κεραία του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου της ευρύτερης Λιλ, μέσω της οποίας γίνεται η διαχείριση του ποτάμιου λιμένα.
Το 2006 η εγκατάσταση τηλεφωνικού κέντρου κοντά στην Gayant Expo, στο οποίο απασχολούνται περισσότερα από 300 άτομα, επέτρεψε στην πόλη να εισέλθει στον τομέα παροχής υπηρεσιών. Η εγκατάσταση αυτή αποτελεί τμήμα ενός πολιτικού προγράμματος, με τη συνδρομή της εταιρείας Vivendi, για τη δημιουργία 300 νέων θέσεων εργασίας στην πόλη. Η συμφωνία συνάφθηκε μεταξύ της εταιρείας και του τότε υπουργού Οικονομικών Νικολά Σαρκοζύ, ο οποίος επισκέφθηκε την πόλη στην προεκλογική εκστρατεία του το 2007.
Αξιοθέατα
right|thumb|240px|Το κωδωνοστάσιο της πόλης στεγάζει εντυπωσιακό "καριγιόν". Η Ντουαί έχει καταταγεί ως "πόλη τέχνης και ιστορίας" (ville d'art et d'histoire) από το γαλλικό κράτος.
Διατηρεί τα ίχνη του στρατιωτικού παρελθόντος της με τις οχυρώσεις (πύλες Βαλανσιέν, Αρράς, πύλη των Κυριών (porte des Dames) καθώς και το παλαιό οπλοστάσιο, το χυτήριο κανονιών και τα στρατιωτικά κτίσματα.
Στην πόλη υπάρχουν, επίσης, ιστορικοί ιεροί ναοί και ένας αριθμός πάρκων.
Οι εορτές Γκαγιάν
right|thumb|300px|Οι Γίγαντες της Ντουαί: Ο κύριος και η κυρία Γκαγιάν. Οι εορτές Γκαγιάν (Les fêtes de Gayant) της Ντουαί παραδοσιακά γίνονται το πρώτο Σαββατοκύριακο μετά τις 5 Ιουλίου και διαρκούν από το Σάββατο ως τη Δευτέρα. Οι εορτές αυτές αντιπροσωπεύουν την ετήσια έξοδο των "γιγάντων" της πόλης: Αυτοί είναι ο κύριος Γκαγιάν, η κυρία Γκαγιάν (γνωστή και ως Marie Cagenon) και τα τρία τους παιδιά, Ζακό, Φιγιόν και Μπενμπέν (Jacquot, Fillon και Binbin). Ο κ. Γκαγιάν έχει ύψος 6,25 μ. και ζυγίζει 250 κιλά και μεταφέρεται από έξι άνδρες. Ο Ζακό έχει ύψος 3 μ. και μεταφέρεται από έναν άνδρα, και, αντίστοιχα, ο Φιγιόν έχει ύψος 2,80 μ. και ο Μπενμπέν 2,20 μ. Η πομπή των Γκαγιάν συνοδεύεται από φεστιβάλ μουσικών συγκροτημάτων, ορχηστρών χάλκινων πνευστών και εκτελεστών του δρόμου (street performers). Με την ευκαιρία διεξάγεται εμποροπανήγυρη, η οποία έχει ζωή εκατό ετών, στην πλατεία Μπαρλέ (Place du Barlet). Για πολλές εταιρείες, η αποκαλούμενη "Δευτέρα των Γκαγιάν" (lundi de Gayant) είναι αργία.
Οι Γκαγιάν είναι από τους παλαιότερους "γίγαντες", καθώς η εμφάνισή τους χρονολογείται από το 1530. Τα παιδιά τους εμφανίζονται αργότερα, στις αρχές του 17ου αιώνα. Οι εορτασμοί απαγορεύτηκαν από την Εκκλησία το 1770, αλλά επανεμφανίζονται το 1801. Το 2005 οι Γκαγιάν κερδίζουν την παγκόσμια αναγνώριση: Η ΟΥΝΕΣΚΟ τους κατατάσσει στα αριστουργήματα της Προφορικής και Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας ανάμεσα στις πομπές Γιγάντων και Δράκων στη Γαλλία και στο Βέλγιο. Η ΟΥΝΕΣΚΟ αναφέρει ότι οι παραδοσιακές πομπές ομοιωμάτων γιγάντων, ζώων και δράκων εμπεριέχουν αρχέτυπο σύνολο εορταστικών εκδηλώσεων και τελετουργικών παραστάσεων. Εμφανίστηκαν τον 14ο αιώνα σε θρησκευτικές πομπές πολλών ευρωπαϊκών πόλεων και έχουν διατηρήσει μια αίσθηση ταυτότητας για ορισμένες πόλεις του Βελγίου, όπως οι Ατ, Βρυξέλλες, Ντεντερμόντ, Μέχελεν και Μονς και της Γαλλίας, όπως οι Κασσέλ, Ντουαί, Πεζενά (Pézenas) και Ταρασκόν, όπου διατηρούνται ζωντανές ως παραδόσεις.
Καθολικές σπουδές
Η Μονή των Βενεδικτίνων του Αγίου Γρηγορίου του Μεγάλου ιδρύθηκε από τον Ουαλό μοναχό και ιερέα Άγιο Τζων Ρόμπερτς (Saint John Roberts) το 1605 για να "στεγάσει" μερικούς Άγγλους μοναχούς που είχαν καταφύγει σε μονές στην Ισπανία. Η κοινότητα της Μονής εκδιώχθηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση το 1793 και, ύστερα από αρκετά έτη περιπλανήσεων, τελικά εγκαταστάθηκε στο Αββαείο του Νταουνσάιντ (Downside Abbey) στο Σόμερσετ το 1814.
Μια ακόμη μονή Άγγλων Βενεδικτίνων, η Μονή του Αγίου Εντμούντ, η οποί είχε ιδρυθεί στο Παρίσι το 1615 από τον αιδεσιμότατο Γκάμπριελ Γκίφφορντ (Gabriel Gifford), κατοπινό Επίσκοπο της Ρεμς και Πριμάτο της Γαλλίας, εκδιώχθηκε από το Παρίσι κατά την Επανάσταση και εγκαταστάθηκε στα κενά κτίσματα της παλαιάς μονής του Αγίου Γρηγορίου το 1818. Αργότερα, ακολουθώντας τη νομοθεσία που θέσπισε ο Πιέρ Βαλντέκ-Ρουσσώ (Pierre Waldeck-Rousseau) το 1901, η μονή αυτή επανήλθε στην Αγγλία και εγκαταστάθηκε στη μονή της Ντουαί κοντά στο Ρίντινγκ. Η Σχολή της Ντουαί συνέχισε να λειτουργεί ως εκπαιδευτικό ίδρυμα αρρένων ως το 1999.
Το 1609 το Αγγλικό Κολλέγιο εξέδωσε μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης, η οποία, μαζί με την Καινή Διαθήκη, που είχε εκδοθεί στη Ρεμς 27 χρόνια νωρίτερα, αποτέλεσαν τη Βίβλο της Ντουαί-Ρεμς, η οποία χρησιμοποιήθηκε από τους αγγλόφωνους καθολικούς σχεδόν αποκλειστικά επί περισσότερα από 300 χρόνια.
Το σύγχρονο Πανεπιστήμιο
Ιδρυμένο ως Πανεπιστήμιο της Ντουαί το 1562, το κρατικό πανεπιστήμιο της βόρειας Γαλλίας μετονομάστηκε σε Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Ντουαί - Λιλ (Université impériale de Douai-Lille) το 1808 και στη συνέχεια σε Πανεπιστήμιο της Λιλ με επέκταση των εγκαταστάσεών του στη Λιλ από τα μέσα του 19ου αιώνα και μετά. Σήμερα οι πανεπιστημιακές σχολές είναι οι εξής:
Σιδηροδρομικές
Η πόλη διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό των Γαλλικών Σιδηροδρόμων (SNCF) που συνδέει το Παρίσι σε μία ώρα με το TGV (8 δρομολόγια μετ' επιστροφής ημερησίως από Βαλανσιέν), αλλά υπάρχουν και απευθείας συνδέσεις με Λυών, Μασσαλία, Μπορντώ, Ρεν, Ναντ, Κιμπέρ, Βρέστη, Λα Ροσέλ (μόνο το καλοκαίρι, Σάββατο), Στρασβούργο, Βρυξέλλες (Βέλγιο), Χεντάγιε και Ιρούν (Ισπανία), Άλπεις και κατά τη διάρκεια της χειμερινής περιόδου, στο Bourg-Saint-Maurice, την κοιλάδα του Αρβ (Saint-Gervais-en-Bains) και Μωριέν. Η γραμμή προς Bourg-Saint-Maurice λειτουργεί και το καλοκαίρι, αλλά μόνον το Σάββατο.
Η Λιλ απέχει μόνον είκοσι λεπτά με τον TER (Transport express régional, τοπικό ταχύ σιδηρόδρομο).
Τραμ
Το τραμ της Ντουαί είναι στην πραγματικότητα ένα σύστημα οχημάτων που χρησιμοποιούν δικό τους δρόμο που αποκαλείται "διαδρομή τραμ" χωρίς στην πραγματικότητα να διαθέτει ράγες. Η "Syndicat mixte des transports du Douaisis" (μικτή ένωση συγκοινωνιών της Ντουαιζί, SMTD) υλοποιεί ένα πρόγραμμα σύμφωνα με το οποίο ένα σύστημα από μαγνητικά "μαξιλάρια", εμφυτευμένα στο μπετόν του "δρόμου" σε απόσταση 4 μέτρων μεταξύ τους και προστατευόμενα από ειδική ρητίνη, εκπέμπουν σήματα τα οποία "διαβάζει" ο υπολογιστής που υπάρχει στο όχημα, το οποίο με αυτό τον τρόπο δεν ξεφεύγει από την προκαθορισμένη διαδρομή. Έχουν, επίσης, υλοποιηθεί νέες υποδομές για την υποστήριξη του συστήματος, όπως διανομή νέων εισιτηρίων (αντικαθιστούν τα παλαιά) και έξυπνες κάρτες που επίσης θα αντικαταστήσουν το παλαιό σύστημα. Η γραμμή Α μήκους 12 χιλιομέτρων, εξυπηρετεί 21 απομακρυσμένους σταθμούς που απέχουν 400 μέτρα ο ένας από τον άλλο. Με συχνότητα δρομολογίων ανά 10 λεπτά κατά τη διάρκεια της ώρας αιχμής, μεταφέρονται 900 επιβάτες ανά ώρα. Δέκα συρμοί οχημάτων των 18 μέτρων μήκους και δύο των 24 μέτρων βρίσκονται σε λειτουργία. Είναι προσβάσιμοι σε άτομα με μειωμένη κινητικότητα, χάρη στο χαμηλό πάτωμα ενώ στους σταθμούς υπάρχει ρύθμιση καθ' ύψος, αλλά και σε άτομα με μειωμένη όραση. Η προώθηση των συρμών γίνεται είτε με κινητήρες αερίου είτε με υβριδικό σύστημα, χωρίς να υπάρχουν εναέριες γραμμές (σύρματα). Το ύψος της επένδυσης ανέρχεται σε 110.000.000 ευρώ (προ φόρων). Προβλέπεται επίσης η κατασκευή της γραμμής Β για το 2011 και των γραμμών Γ και Δ μέχρι το 2020, ενώ προβλέπονται και δύο φάσεις επέκτασης της γραμμής Α.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Ντουαί είναι αδελφοποιημένη πόλη με τις εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Γεώργιος Τριάντης
Ο Γεώργιος Τριάντης, Πάτρα 1875 - 1954, ήταν δήμαρχος Πατρέων, σταφιδέμπορος και συνθέτης τετράφωνης εκκλησιαστικής μουσικής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 25 Ιανουαρίου του 1875 και ήταν απόγονος παλιάς οικογένειας με καταγωγή από την Άμφισσα.
Διετέλεσε δήμαρχος το 1920 ύστερα από παρερμηνεία του νόμου. Όταν επαύθηκε από την κυβέρνηση ο δήμαρχος Δημήτριος Μπουκαούρης-Ανδρικόπουλος, ο Τριάντης ήταν πρώτος δημαρχιακός πάρεδρος. Σύμφωνα όμως με τον τελευταίο νόμο η αναπλήρωση της θέσης του δημάρχου γινόταν από το μέλος της Δημαρχιακής επιτροπής που είχε πλειοψηφήσει κατά τις τελευταίες εκλογές γι' αυτό και μετά από 13 μέρες αντικαταστάθηκε από τον Γεώργιο Τοπάλη.
Είχε ακόμη διατελέσει πρόεδρος του "Ορφέως" καθώς και πρόεδρος του εμπορικού συλλόγου το 1936-1937.
Απεβίωσε το Φεβρουάριο του 1954. Ήταν παντρεμένος με την Στεφανία Στεφάνου, με την οποία απέκτησε τρεις γιους.
Η τετράφωνη εκκλησιαστική μουσική
Ο Γεώργιος Τριάντης διαμόρφωσε ένα πλήρες και τέλειο σύστημα τετράφωνης εκκλησιαστικής μουσικής για την ελληνορθόδοξη εκκλησία, έχοντας ως βάση τη βυζαντινή μουσική. Μελοποίησε ολόκληρη τη Θεία λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, της Αναστάσεως, Επιτάφιο θρήνο και εκατοντάδες άλλους ύμνους.
Διηύθυνε επί δεκαετίες την τετράφωνη χορωδία του Μητροπολιτικού ναού της Ευαγγελιστρίας στην Πάτρα και αργότερα, έως τα χρόνια της κατοχής, την τετράφωνη χορωδία του Ι.Ν. Παντανάσσης Πατρών. Η τετράφωνη χορωδία του Ι.Ν Παντανάσσης που υφίσταται μέχρι σήμερα φέρει το όνομα "Γεώργιος Τριάντης" προς τιμήν του παλιού χοράρχη έως το 1944 και ιδρυτής της. Ο Τριάντης εδραίωσε την τετράφωνη εκκλησιαστική μουσική στην Πάτρα, η οποία φαίνεται να προϋπήρχε στην πόλη ήδη από το 1870, δημιουργώντας παράδοση. Τα έργα του Τριάντη ψάλλονται σήμερα και σε αθηναϊκές εκκλησίες και αποτελούν ρεπερτόριο χορωδιακών συγκροτημάτων.
Το 2002 εκδόθηκε σε 350 αριθμημένα αντίτυπα ένας πανόδετος τόμος που περιλαμβάνει 251 αριθμημένους ύμνους της θείας λειτουργίας αλλά και άλλων ακολουθιών για τετράφωνη a capella ανδρική χορωδία σε μουσική Γεωργίου Τριάντη. Ο τόμος κυκλοφόρησε εκτός εμπορίου. Περιλαμβάνει ύμνους της θείας λειτουργίας του Ιωάννου του Χρυσοστόμου, του Μεγάλου Βασιλείου, τα απολυτίκια της οκτωήχου, 4 χερουβικά, 7 Σε υμνούμεν, 7 κοινωνικά (Αινείτε τον Κύριον), απολυτίκια αγίων και εορτών, ύμνους του τριωδίου, του πεντηκοσταρίου, δοξολογία, ύμνους της νεκρωσίμου ακολουθίας, τροπάριο της Κασσιανής, την τρίτη στάση των Εγκωμία με παραλλαγμένη για κάθε στροφή μουσική κ.ά. Στα ποικίλα κοινωνικά καθώς και τα χερουβικά γίνεται εκτεταμένη χρήση αντιστικτικών τεχνικών.
Ο Γεώργιος Τριάντης συνέθεσε και κοσμική μουσική.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Σακκόγλωσσος
Ο σακκόγλωσσος (λατινική και επιστημονική ονομασία Saccoglossus) είναι γένος μικρών ζώων που μοιάζουν πολύ με σκουλήκια, αλλά ανήκουν σε τελείως διαφορετικό κλάδο των ζώων (ανήκουν στην υπερσυνομοταξία δευτεροστόμια, ενώ τα συνήθη σκουλήκια είναι πρωτοστόμια). Το γένος έχει τα περισσότερα είδη από κάθε άλλο γένος στην ομοταξία του.
Οι σακκόγλωσσοι χαρακτηρίζονται ιδίως από τους ομόκεντρους δακτυλίους μυϊκών ινών στο εμπρόσθιο τμήμα τους, που ονομάζεται προβοσκίδα. Πολλοί σακκόγλωσσοι μπορούν να βρεθούν σε παραλιακά υποβρύχια στρώματα λάσπης και άμμου, συχνά σε όρμους. Σκάβουν μικρές σήραγγες στο υπόστρωμα, δημιουργώντας κωνικούς σωρούς υλικού σε σπείρες.
Βιοχημικώς, τα είδη του σακκόγλωσσου είναι γνωστά για την παραγωγή και συσσώρευση διάφορων αλογονωμένων φαινολών, καθώς και πυρρολίων.
Είδη
Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς τα εξής 18 είδη σακκόγλωσσου :
Παραπομπές
Σακκογλωσσος
Προφήτης Δανιήλ (Αθήνα)
Ο Προφήτης Δανιήλ είναι συνοικία της Αθήνας στο δυτικό άκρο της πόλης. Συνορεύει με τον Βοτανικό, την Ακαδημία Πλάτωνος, τον Κολωνό, τα Σεπόλια, την περιοχή του Ρουφ και τον Δήμο Αιγάλεω. Πήρε το όνομά της από τον ομώνυμο ναό στη Λεωφόρο Αθηνών.
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Κύων (γένος)
Κύων (λατ. Canis) είναι γένος των Κυνιδών που περιέχει πολλαπλά υπάρχοντα είδη, όπως τους λύκους, τα κογιότ, τα τσακάλια, τα ντίνγκο και τους σκύλους. Τα είδη αυτού του γένους διακρίνονται από το μέτριο έως το μεγάλο τους μέγεθος, τα ογκώδη, καλά ανεπτυγμένα τους κρανία και η οδοντοστοιχία τους, τα μακριά πόδια και τα σχετικά μικρά αυτιά και ουρές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυνίδες
Ασκοπαριίδες
Γένος Ascoparia
Περιλαμβάνει τα εξής δύο είδη:
Γένος Flagellophora
Περιλαμβάνει μόνο ένα είδος, το:
Παραπομπές
Ασκοπαριιδες
Νέσσος ο Χίος
Ο Νέσσος ο Χίος ήταν προσωκρατικός αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος από τη Χίο.
Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή και το έργο του Νέσσου. Το μόνο πράγμα που είναι γνωστό είναι ότι ήταν ο δημοκριτικός φιλόσοφος και ο συμπατριώτης του Μητρόδωρος ο Χίος ήταν ο μαθητής του. Αυτό υποστηρίζεται στα σχόλια των ερμηνειών των ομηρικών και ησιόδειων έργων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Χίοι
Ντίλον Σέπαρντ
Ο Ντίλον Σέπαρντ (Dillon Douglas Sheppard) (γεννήθηκε 1979) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από τη Νότια Αφρική, ο οποίος έπαιξε για λίγο στην Ελλάδα στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο. Με ύψος 1,80 και αριστεροπόδαρος, αγωνιζόταν ως αριστερός ακραίος επιθετικός.
Βιογραφία
Ο Ντίλον Σέπαρντ γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1979 στο Ντέρμπαν της επαρχίας Νατάλ (KwaZulu-Natal) στη Ν. Αφρική. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1997 στην ομάδα Σέβεν Σταρς και το 1999 συνέχισε στον Άγιαξ Κεϊπτάουν. Την περίοδο αυτή κλήθηκε και στην εθνική ομάδα Ν. Αφρικής, στην οποία έχει παίξει 18 φορές. Το 2004 αποφάσισε να έρθει στην Ευρώπη. Έπαιξε μια σεζόν στη Ντιναμό Μόσχας και το 2005 μεταγράφηκε στον Πανιώνιο, όπου έμεινε τη μισή σεζόν και στο υπόλοιπο επέστρεψε στην πατρίδα του και συνέχισε στους Μαμελόντι Σαντάουνς (Mamelodi Sundowns FC). Από το 2009 αγωνίζεται στους Πλάτινουμ Σταρς.
Εξωτερική σύνδεση
Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άγιαξ Κέιπ Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μαμελόντι Σάνταουνς ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπίντβεστ Γουίτς Φ.Κ.
Αυτοματοποίηση επιχειρησιακών διεργασιών
Η αυτοματοποίηση επιχειρησιακών διεργασιών (Business Process Automation-BPA) είναι η διεργασία που χρησιμοποιεί μία επιχείρηση για να περιορίσει τα κόστη. Αποτελείται από την ολοκλήρωση εφαρμογών, την αναδιάρθρωση των εργατικών πόρων και τη χρήση εφαρμογών λογισμικού σε κάθε σημείο του οργανισμού.
Παράδοση
Υπάρχουν 4 κύριες τεχνικές για να παραδοθεί η αυτοματοποίηση μιας διεργασίας.
Αγορά λύσης Διαχείρισης Επιχειρηματικών Διεργασιών (Business Process Management) με επεκτάσεις Αυτοματοποίησης Επιχειρησιακής Διεργασίας
Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι ένα σύστημα Διαχείρισης Επιχειρηματικών Διεργασιών είναι εντελώς διαφορετικό από την Αυτοματοποίηση Επιχειρησιακών Διεργασιών, εν τούτοις είναι δυνατή η αξιοποίηση αυτοματισμών στηριγμένων σε μία εφαρμογή BPM. Τα πραγματικά εργαλεία για την επίτευξη αυτού του στόχου θα ποικίλουν, από την κατά παραγγελία σύνταξη κώδικα μιας εφαρμογής έως τη χρήση εξειδικευμένων εργαλείων αυτοματοποίησης, όπως περιγράφηκαν παραπάνω. Τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα αυτής της προσέγγισης είναι συνδέονται άρρηκτα – η εφαρμογή BPM παρέχει μία αρχιτεκτονική για τη χαρτογράφηση όλων των διεργασιών μιας επιχείρησης, αλλά αυτό από μόνο του καθυστερεί την αυτοματοποίηση των επιμέρους διεργασιών και έτσι τα οφέλη μπορεί να χαθούν στο μεταξύ.
Αυτοματοποίηση Επιχειρηματικών Διεργασιών (BPA) vs Διαχείριση Επιχειρηματικών Διεργασιών (BPM)
Μια περιοχή συζήτησης υπάρχει για το κατά πόσον το BPA είναι ένα διακριτό πεδίο δραστηριότητας ή απλά ένα υποσύνολο μίας ευρύτερης δραστηριότητας γνωστής ως BPM. Δεδομένης της ομοιότητας στην ορολογία, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι περισσότεροι περιστασιακοί παρατηρητές θα πίστευαν ότι είναι στενά συνδεδεμένες, αν όχι ταυτόσημες. Ωστόσο, για τους ειδικούς σε αυτά τα πεδία οι όροι αυτοί έχουν ευδιάκριτες έννοιες, ακόμα και αν είναι τελικώς συμπληρωματικές έννοιες. Για να το εξηγήσουμε αυτό περαιτέρω είναι απαραίτητο να συνοψίσουμε τις απόψεις κάθε στρατοπέδου:
Το στρατόπεδο BPM ισχυρίζεται ότι προτού να μπορέσει μια διεργασία να αυτοματοποιηθεί, είναι απαραίτητο να καθορίσουμε (συχνά σε ένα πολύ στρατηγικό επίπεδο ή σε επίπεδο επιχείρησης) όλες τις επιχειρηματικές διεργασίες που εκτελούνται στο εσωτερικό ενός οργανισμού. Με αυτόν τον τρόπο οι διεργασίες μπορούν να επαναπροσδιοριστούν και όπου είναι απαραίτητο να βελτιστοποιηθούν, συμπεριλαμβανομένης της αυτοματοποίησης.
Το στρατόπεδο BPA δηλώνει ότι μέχρις ότου μια διεργασία να αυτοματοποιηθεί, δεν υπάρχει καμία πραγματική αξία στην ανάλυση και τον προσδιορισμό της, και ότι ο κύκλος της επιχειρηματικής αλλαγής είναι τόσο ταχύς που απλώς δεν υπάρχει χρόνος να προσδιορίσουμε κάθε διεργασία πριν επιλέξουμε ποιες να αυτοματοποιήσουμε, και ότι η απόδοση άμεσων ωφελειών δημιουργεί περισσότερη αξία.
Δεν υπάρχει ομοφωνία όσον αφορά το ποια άποψη θα επικρατήσει, ωστόσο φαίνεται πως και οι δύο οπτικές είναι τουλάχιστον συμπληρωματικές σε κάποιο βαθμό. Οι μεθοδολογίες βελτίωσης διεργασιών όπως το Lean Manufacturing και το Six Sigma φαίνεται να ευθυγραμμίζονται με την άποψη της πλευράς του BPA, καθώς αναζητούν συνεχώς στοιχειώδεις ευκαιρίες για να κάνουν τις διεργασίες περισσότερο αποδοτικές και να ελαχιστοποιήσουν τα ελαττώματα. Ωστόσο, αυτές οι μεθοδολογίες μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν στην κατεύθυνση της ανάπτυξης του BPM.
Ο ρόλος της υπηρεσιοστραφούς αρχιτεκτονικής (Service-Oriented Architecture - SOA) σε σχέση με την BPA
Αν και δεν είναι ευρέως διαθέσιμες σήμερα, οι υπηρεσίοστραφείς αρχιτεκτονικές είναι ένας γενικός όρος για μια κίνηση σε IT συστήματα για την παροχή μεγαλύτερης πρόσβασης και ανταλλαγής των λειτουργιών μεταξύ των συστημάτων. Η ιδέα είναι ότι αμφότερα τα προηγούμενα και τα μελλοντικά IT συστήματα θα επανασχεδιαστούν για να παρέχουν τυποποιημένες διεπιφάνειες, ούτως ώστε να μπορούν να συνδεθούν ευκολότερα και ευέλικτα. Συνεπώς, η SOA θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα μέσο διευκόλυνσης της αυτοματοποίησης μεταξύ ανόμοιων συστημάτων, αν και σε καμία περίπτωση αυτό δεν είναι το μόνο πρόγραμμα οδήγησης πίσω από τη SOA. Εντούτοις, καθώς αυτές οι πρότυπες διεπιφάνειες μπορούν μόνο να παραδοθούν σχετικά αργά, θα περάσει κάποιος χρόνος πριν η SOA μπορέσει να θεωρηθεί ως μία άμεση επιλογή παράδοσης της αυτοματοποίησης διεργασιών.
Οι υπηρεσιοστραφείς αρχιτεκτονικές(SOA) αφορούν μία μεθοδολογία σχεδιασμού λογισμικού που βασίζεται στην διάθεση διακριτών μονάδων λογισμικού γνωστά ως υπηρεσίες (services) οι οποίες συνδυαστικά παρέχουν την πλήρη λειτουργικότητα ενός λογισμικού μεγαλύτερου σε μέγεθος και λειτουργία.
Αναλυτές βιομηχανίας
Κατηγορία:Μάρκετινγκ Κατηγορία:Επιχειρηματικοί όροι
Αντίδραση (συγκρότημα)
Οι Αντίδραση είναι ελληνικό punk/hardcore/thrash metal συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1985.
Ιστορία
Το συγκρότημα Αντίδραση δημιουργήθηκε τον Δεκέμβριο του 1985 από τον Σπύρο Συντουλίδη. Η πρώτη τους συναυλία έγινε σε ένα σχολείο υπό κατάληψη. Συνέχισαν να κάνουν συναυλίες σε σχολεία και φεστιβάλ και το Μάρτιο του 1987 κατάφεραν να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους demo με τίτλο Άρρωστος κόσμος. Η κυκλοφορία αυτή περιείχε δέκα τραγούδια και κυκλοφόρησαν μόνο 40 αντίτυπα στο ιστορικό Art Nouveau. Τρεις μήνες αργότερα ένα δεύτερο demo με τον τίτλο Αντίδραση και 19 τραγούδια κυκλοφόρησε στην τότε δυτική Γερμανία σε 500 αντίτυπα τα οποία εξαντλήθηκαν. Αμέσως μετά κυκλοφόρησε ένα τρίτο demo split αυτή τη φορά μαζί με τους Stress. Τότε έγιναν επαφές με δισκογραφικές έτσι ώστε να βγει ένα 7" ΕP κάτι που έγινε τον Ιούνιο του 1989 από την Wipeout Records σε μια περιορισμένη έκδοση 580 αντιτύπων τα οποία εξαντλήθηκαν αμέσως. Ήταν ο πρώτος hardcore δίσκος που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα μιας και ως τότε τα περισσότερα συγκροτήματα της σκηνής έπαιζαν καθαρό punk. Την άνοιξη του 1990 μπήκαν στο στούντιο ηχογραφώντας καινούργια τραγούδια για το πρώτο τους LP Κατάσταση κινδύνου το οποίο κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του ίδιου έτους. Μετά από αρκετές συναυλίες, το φθινόπωρο του 1991 κυκλοφόρησε το δεύτερό τους LP/CD με τίτλο Ενάντια, ενώ το 1996 κυκλοφόρησε το single E.Ακολούθησαν τα L.P. / CD "Παντού και πουθενά" (2006), Όρκος του μίσους (2012) και "Δυστοπία" (2019).
Ο κιθαρίστας τους Σπύρος έκανε 2 σόλο δουλειές με το προσωπικό του project κάτω από το όνομα Ε κυκλοφορώντας 2 πειραματικά tribal-ambient cd στην γερμανική ανεξάρτητη Interzone records.
1.ΑΡΡΩΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ [1987 - TAPE]
2.ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ [1987 - TAPE]
3.ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ/Α'ΠΛΕΥΡΑ:STRESS [1988 - DEMO SPLIT TAPE]
4.ΑΙΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ [1989 - EP]
5.ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΙΝΔΥΝΟΥ [1990 - LP]
6.ΕΝΑΝΤΙΑ [1991 - LP,CD]
7.E/RATS [1996 - EP]
8.ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ [2006 - CD]
10.ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ [2012 - LP]
11.ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ [2013 - LP]
13 ΔΥΣΤΟΠΙΑ [2019 - LP]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά punk rock συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Ανατολικό μέτωπο (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)
Ως Ανατολικό Μέτωπο του B΄ Παγκοσμίου Πολέμου περιγράφεται το σύνολο των πολεμικών γεγονότων που έλαβαν χώρα ανάμεσα στη Σοβιετική Ένωση και τις ευρωπαϊκές δυνάμεις του Άξονα κατά τα έτη 1941 έως 1945, στο πλαίσιο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Αποτελεί το σπουδαιότερο πολεμικό γεγονός της σοβιετικής ιστορίας και ένα από τα σπουδαιότερα της παγκόσμιας. Στη ρωσική ιστοριογραφία αναφέρεται συνήθως ως Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος (ρωσικά: Великая Отечественная война) - ο εν λόγω όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε από την εφημερίδα Πράβντα την επομένη της γερμανικής εισβολής, σε ένα άρθρο που καλούσε τους σοβιετικούς πολίτες να επαναλάβουν το θρίαμβο του Πατριωτικού Πολέμου (η νίκη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας επί του Ναπολέοντα).
Θέατρο επιχειρήσεων του Ανατολικού μετώπου ήταν κυρίως τα σοβιετικά και προς το τέλος τα κεντροευρωπαϊκά εδάφη. Το ανθρώπινο κόστος του υπήρξε τεράστιο, αφού το Ανατολικό Μέτωπο ήταν το κύριο θέατρο του πολέμου συνολικά (πάνω από το 70% των πολεμικών εχθροπραξιών του Β΄ Π.Π.). Πολλά εκατομμύρια σοβιετικοί πολίτες σκοτώθηκαν ή έμειναν σωματικά ή ψυχικά ανάπηροι. Σχεδόν όλες οι υποδομές της χώρας στο ευρωπαϊκό τμήμα της καταστράφηκαν.
Υπόβαθρο
Τελικά το οριστικό σχέδιο ενέργειας, υπό την κωδική ονομασία «Μπαρμπαρόσα», αποτέλεσε έμπνευση του ίδιου του Χίτλερ. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, λόγω της τεράστιας απόστασης, προϋπόθεση για την έναρξή του αποτελούσε η κατάκτηση της Κρήτης. Οι Γερμανοί είχαν υπολογίσει ότι τα ρουμανικά διυλιστήρια, από τα οποία θα προμηθεύονταν τα καύσιμά τους, βρίσκονταν εντός του βεληνεκούς των συμμαχικών βομβαρδιστικών, εάν τα τελευταία εφορμούσαν από το νησί. Φρόντισαν λοιπόν να κατακτήσουν την Κρήτη έστω και με μεγάλες απώλειες (Μάχη της Κρήτης), πριν ξεκινήσουν την εκστρατεία στη Σοβιετική Ένωση.
Η προετοιμασία
Με την πτώση της Κρήτης την 1η Ιουνίου 1941, η υλοποίηση του σχεδίου Μπαρμπαρόσα μπήκε στην τελική ευθεία. Προβλέπονταν δύο φάσεις:
Τελικός αντικειμενικός σκοπός ήταν η οριστική διάλυση του σοβιετικού κράτους.
Ήταν, επίσης, η πρώτη εκστρατεία του Β' Π.Π. που ο ρόλος της Βέρμαχτ θα περιοριζόταν σε αμιγώς στρατιωτικές επιχειρήσεις. Την καταστολή στα κατειλημμένα εδάφη θα αναλάμβανε η Γκεστάπο και παραστρατιωτικές ομάδες του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος (Ες-Ες, Τάγματα Θανάτου κτλ). Τέλος, ειδική οδηγία του Χίτλερ διέταζε την επί τόπου εκτέλεση όσων πολιτικών κομισάριων του Κόκκινου Στρατού συλλαμβάνονταν (Komissarbefehl).
Το Σχέδιο Μπαρμπαρόσα τρόμαζε τα στελέχη της Βέρμαχτ. Έβλεπαν ξανά τον εφιάλτη των δύο μετώπων να ανοίγεται μπροστά τους (όπως στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) και έκριναν ότι οι δυνάμεις τους ήταν ανεπαρκείς για τόσο μεγάλη επιχείρηση. Ο ίδιος ο Γκέρινγκ προσπάθησε να αποτρέψει την έναρξη του σχεδίου, ενώ ο επιτελάρχης Βάλτερ φον Μπράουχιτς έλεγε στο συνάδελφό του Φραντς Χάλντερ, μερικές ημέρες πριν από την έναρξη της επίθεσης, ότι πρέπει να διατηρήσουμε τη φιλία μας με τη Ρωσία. Τελικά όμως και οι δυο χώρες ετοιμάζονταν για μιά ένοπλη αντιπαράθεση. Αυτό αποδεικνύεται συνεπώς από την αύξηση του πολεμικού εξοπλισμού της Γερμανίας και της Ρωσίας αντίστοιχα.
Άρματα μάχης
Το 1933 όταν ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία της Γερμανίας, οι Γερμανικές ένοπλες δυνάμεις δεν είχαν καθόλου άρματα μάχης λόγω της συνθήκης των Βερσαλλιών, ενώ ο Κόκκινος στρατός είχε ήδη 4000 άρματα. Την 1η Ιανουαρίου 1939 ο Κόκκινος στρατός ήταν εξοπλισμένος με 21000 άρματα μάχης και μεταφοράς προσωπικού. Ο Χίτλερ κατά την έναρξη του ΒΠΠ είχε 3195 άρματα μάχης. Σύμφωνα με τους Γερμανούς στρατηγούς, το T-34 ήταν ανώτερο από τα Γερμανικά άρματα.
Αεροπλάνα
Η Γερμανία τον Ιούλιο 1941 είχε διαθέσιμα 3520 αεροπλάνα πολλών διαφορετικών τύπων (βομβαρδιστικά,καταδιωκτικά, κλπ), συν 307 Φινλανδικά, 393 Ρουμανικά και 48 Ουγγρικά αεροπλάνα. Μπορούσε όμως να χρησιμοποιήσει στη Ρωσία μόνο 2510 αεροπλάνα διότι πολεμούσε ταυτόχρονα και σε άλλα μέτωπα. Η Ρωσία είχε διαθέσιμα βομβαρδιστικά 1100 SU- 2 (Σουχόι),1846 DB-F, 819 TB-3, 6566 SB. Διαθέσιμα καταδιωκτικά 1309 MIG, 399 YAK, 322 LaGG-3, 2000 Ι-16, 3437 Ι-153. Πολλά από τα οποία ήταν απαρχαιωμένα και κατώτερα από τα Γερμανικά.
Υποβρύχια
Το 1939 η Γερμανία κατείχε 57 υποβρύχια, ενώ τον Σεπτέμβριο του 1939 η Ρωσία κατείχε 165. Στις 22 Ιουνίου 1941 όπου η εισβολή στη Ρωσία ξεκίνησε, το πολεμικό ναυτικό της Ρωσίας διέθετε 218 υποβρύχια και 91 βρισκόταν σε εξοπλιστικά προγράμματα ανάπτυξης από στρατιωτικά εργοστάσια.
Επίθεση και άνετη προέλαση
Τα χαράματα της 22ας Ιουνίου 1941, παραβιάζοντας το Σύμφωνο Μη Επίθεσης, ο Χίτλερ εκκινώντας τη Επιχείρηση Μπαραμπαρόσα διέταξε τις δυνάμεις του να εφορμήσουν αστραπιαία εναντίον της ΕΣΣΔ κινητοποιώντας τη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη που είχε ως τότε γνωρίσει η ανθρωπότητα σε μία μόνη επιθετική επιχείρηση: 3.000.000 άνδρες (μεταξύ των οποίων, εκτός γερμανών περιλαμβάνονταν επίσης ρουμάνοι, φινλανδοί, ιταλοί, ούγγροι και σλοβάκοι ), 3.580 άρματα μάχης, 7.184 πυροβόλα, 2.830 αεροπλάνα και 750.000 άλογα, κατανεμημένες σε τρεις ομάδες: Ομάδα Στρατιών Βορρά (Nord, επικεφαλής Βίλχελμ φον Λέεμπ), Ομάδα Στρατιών Κέντρου (Μitte, επικεφαλής Φέντορ φον Μποκ) και Ομάδα Στρατιών Νότου (Sud, επικεφαλής Γκερντ φον Ρούντστεντ). Το σχέδιο του Γερμανικού επιτελείου ήταν να παγιδευτεί ο κύριος όγκος των Ρωσικών δυνάμεων με έναν ευρύ κυκλωτικό ελιγμό στον οποίο το πεζικό θα σχημάτιζε ένα εσωτερικό κύκλο και τα τεθωρακισμένα έναν εξωτερικό. Οι Γερμανικές δυνάμεις προέλασαν σε βάθος άνω των 600 χιλιομέτρων μέσα σε 14 μέρες και έφθασαν να απέχουν από τη Μόσχα 300 χιλιόμετρα. Παρόλο που το σχέδιο δεν πέτυχε επακριβώς οι Γερμανικές δυνάμεις κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν 480.000 Ρώσους. Επίσης λίγο αργότερα, στη μάχη για το Κίεβο, αιχμαλωτίστηκαν ακόμη 600.000 Ρώσοι. Το μέγεθος της λείας προκάλεσε ένα κύμα αισιοδοξίας στο Γερμανικό επιτελείο.
Ο Κόκκινος Στρατός έδειξε απόλυτη αδυναμία να απωθήσει τον εισβολέα και η άμυνά του κατέρρευσε εξίσου αστραπιαία σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Οι λόγοι ήταν πολλοί και αλληλοσυμπληρούμενοι:
Σύντομα το Κίεβο, το Μινσκ και οι Βαλτικές Δημοκρατίες βρίσκονταν υπό γερμανική κατοχή. Η κατάληψη της Ουκρανίας με τους σιτοβολώνες και τις πρώτες ύλες της, έδωσε ένα ακόμη πλεονέκτημα στον Χίτλερ, τόσο σημαντικό, που απέτρεπε τον στρατό του να καταλάβει τη Μόσχα πριν ολοκληρωθεί η κατάληψή της Ουκρανίας. Επιπλέον, στην Ουκρανία οι γερμανικές δυνάμεις κατέστρεψαν μεγάλο τμήμα του σοβιετικού στρατού, αλλά τελικά αυτή η αργοπορία τις έφερε αντιμέτωπες με το ρωσικό χειμώνα. Ήταν πλέον τέλη φθινοπώρου, όταν οι γερμανικές στρατιές έφθαναν έξω από την πρωτεύουσα και οι σοβιετικοί άρχιζαν τη μεγάλη εκκένωση της. Πρώτη εγκατέλειψε τη Μόσχα η σορός του Λένιν, με προορισμό το Τσελιάμπινσκ. Το Συμβούλιο Ύπατης Ηγεσίας παρέμεινε στην πόλη.
Κατά την προέλαση του Γερμανικού στρατού από τον Αύγουστο εώς τον Νοέμβριο του 1941 καταλήφθηκαν 3.030 στρατιωτικά εργοστάσια, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν αργότερα κατά του Κόκκινου Στρατού. Το 85% της συνολικής παραγωγής των στρατιωτικών εργοστασίων της Ρωσίας καταλήφθηκαν.
Η σοβιετική αντίσταση
right|320px|thumb|Οι γερμανικές κτήσεις στο πρώτο εξάμηνο των συγκρούσεων. Σε λιγότερο από τέσσερις μήνες, όλα τα σοβιετικά εδάφη δυτικά της γραμμής Αζόφ - Λάντογκα ήταν κατεχόμενα. Ελεύθερες έμεναν οι δύο μεγαλύτερες πόλεις της ΕΣΣΔ, η Μόσχα και το Λένινγκραντ, που τελικά κρατήθηκαν με λυσσαλέα αντίσταση. Η αντίσταση των δύο πόλεων - συμβόλων αναπτέρωσε το ηθικό στις κατακτημένες περιοχές και σύντομα συγκροτήθηκαν αντάρτικες ομάδες που έδωσαν τρομερά χτυπήματα στη ναζιστική μηχανή. Υπήρξαν όμως και δωσιλογικά σώματα προς υποστήριξη των δυνάμεων κατοχής, αποτελούμενα κυρίως από αντικομμουνιστές ή από μέλη τουρανικών μειονοτήτων του Καυκάσου, που ήλπιζαν ότι ο Χίτλερ θα τους αντάμοιβε με ανεξαρτησία από τη Σοβιετική Ένωση μετά τη λήξη του πολέμου.
Οι Γερμανοί στρατηγοί μετά το τέλος του πολέμου ανέφεραν ότι οι κύριες αιτίες για την αποτυχία της εισβολής ήταν:
Επίσης στις αιτίες πρέπει να προστεθεί και η μεγάλη βοήθεια που δέχτηκε η Ρωσία από την Αμερική λίγο αργότερα. Ο Πρόεδρος Ρούσβελτ δημιούργησε το πρόγραμμα Δανεισμού και Εκμισθώσεων στέλνοντας στη Σταλινική Ρωσία χρήματα και στρατιωτικό υλικό για την αναχαίτηση της Βέρμαχτ. Συγκεκριμένα είχε με τον Στάλιν κρυφή και συνεχόμενη αλληλογραφία για τις διαδικασίες και τα σχέδια που δημιουργούνταν ώστε η οικονομική και στρατιωτική βοήθεια να φτάσει στη Ρωσία. Αρχικά την 1η Οκτωβρίου 1941 υπογράφτηκαν από την Αμερική, Αγγλία και Ρωσία, το πρωτόκολλο της Μόσχας στο οποίο καθορίζονταν η βοήθεια που θα αποστέλονταν στη Ρωσία. Λίγο αργότερα, στις 4 Νοεμβρίου 1941, ο Στάλιν συμφώνησε μέσω επιστολής προς τον Ρούσβελτ σε άτοκο δάνειο 1 δις δολαρίων από την Αμερική και το Πρόγραμμα δανεισμού και εκμισθώσεων. Η αποπληρωμή του δανείου θα ξεκινούσε να αποπληρώνεται 5 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου μέσα σε διάστημα 10 ετών.
Πολιορκία του Λένινγκραντ
Στο βορρά το Λένινγκραντ έγραφε την ηρωικότερη σελίδα της ιστορίας του. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1941 η Βέρμαχτ και φρανκιστές εθελοντές έφθασαν στα όρια της πόλης και σχημάτισαν έναν ημικυκλικό κλοιό στα νότια, ενώ ο φινλανδικός στρατός είχε παραταχθεί στο βορρά εμποδίζοντας πιθανή εκκένωση ή αποστολή ενισχύσεων. Θεωρώντας τη νίκη της σίγουρη, η γερμανική διοίκηση είχε εκ των προτέρων τυπώσει προσκλητήρια για την επινίκια δεξίωση στο πολυτελές ξενοδοχείο Αστόρια στο κέντρο της πόλης. Αυτή όμως η δεξίωση έμελλε να μη γίνει ποτέ, χάρη στην αυταπάρνηση των κατοίκων.
Τρία εκατομμύρια κάτοικοι μαζί με μονάδες του στρατού υπερασπίσθηκαν την πόλη επί σχεδόν 900 μέρες παρά το λιμό, τις κακές συνθήκες διαβίωσης και την τεχνολογική υπεροπλία των επιτιθεμένων. Ο αριθμός των νεκρών στην πόλη εκτιμάται σε περίπου ένα εκατομμύριο. Με αυτόν τον τρόπο δε σώθηκε μόνο η παλιά πρωτεύουσα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας αλλά και η Μόσχα, αφού η Ομάδα Στρατιών Βορρά παρέμεινε καθηλωμένη στη ΒΔ Ρωσία και δε μπόρεσε να ενισχύσει τις Στρατιές Κέντρου στη Μάχη της Μόσχας. Εκφράζοντας το θαυμασμό του, ο συνθέτης Ντμίτρι Σοστακόβιτς έγραψε τη Συμφωνία του Λένινγκραντ (7η) - οι παρτιτούρες ρίχθηκαν στην πολιορκημένη πόλη με αεροπλάνο και η συμφωνία παρουσιάσθηκε από μία ορχήστρα ανδρών του μετώπου στις 9 Αυγούστου 1942, με ηχεία που ακούγονταν μέχρι τις γραμμές του εχθρού.
Μάχη της Μόσχας
Στις 7 Νοεμβρίου 1941, επέτειο της Μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης αλλά και τελικής ημερομηνίας που είχε ορίσει ο Χίτλερ για την πτώση της πόλης, η Ομάδα Στρατιών Κέντρου βρισκόταν ήδη προ των πυλών της Μόσχας. Ο Στάλιν παρακολούθησε από την οροφή του (άδειου) μαυσωλείου του Λένιν την παρέλαση μονάδων του Κόκκινου Στρατού, οι οποίες από την Κόκκινη Πλατεία κατευθύνονταν απευθείας στο μέτωπο λίγα χιλιόμετρα μακριά. Η Μάχη της Μόσχας διήρκεσε έως τις 6 Δεκεμβρίου και κερδήθηκε από τους Σοβιετικούς χάρη στην αυτοθυσία και τον ηρωισμό των ελλιπώς εξοπλισμένων στρατιωτών, αλλά και την πρόνοια του Γκεόργκι Ζούκοφ να χρησιμοποιήσει μονάδες από τη Σιβηρία και τα παράλια του Ειρηνικού (η Ιαπωνία, αν και ήταν μέλος του Άξονα, δε συμμετείχε στην επιχείρηση Μπαρμπαρόσα διότι ενδιαφερόταν κυρίως για την Ινδοκίνα). Επίσης συνέβαλε σημαντικά ότι το μεγαλύτερο μέρος των επιχειρήσεων διεξήχθη υπό συνθήκες και θερμοκρασίες για τις οποίες η Βέρμαχτ δεν ήταν καθόλου προετοιμασμένη.
Η αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού
right|200px|thumb|Ρώσος: Αυτός ο άνδρας είναι ΦΙΛΟΣ σου, πολεμά για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Αμερικανική αφίσα. Η αποτυχία της Βέρμαχτ να καταλάβει τη Μόσχα και το Λένινγκραντ πριν το χειμώνα '41-'42, είχε αρνητικές συνέπειες για την έκβαση της επιχείρησης Μπαρμπαρόσσα. Το μοναδικό σκέλος της πολυδιαφημισμένης Αντιμπολσεβικικής Σταυροφορίας που προχωρούσε σύμφωνα με τα σχέδια, ήταν η μαζική εξολόθρευση Εβραίων και κομμουνιστών από τα ειδικά Τάγματα Θανάτου - εκατοντάδες χιλιάδες εκτελέσθηκαν στην ύπαιθρο και ρίχθηκαν σε μαζικούς τάφους, ή μεταφέρθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στο αμιγώς στρατιωτικό επίπεδο, όμως, ήταν εμφανές ότι οι εισβολείς βρέθηκαν σε απροσδόκητο τέλμα: αφενός αδυνατούσαν να προχωρήσουν περισσότερο, αφετέρου έπρεπε να αντιμετωπίσουν καιρικές συνθήκες που όχι μόνο δεν τους ήταν γνώριμες, αλλά και δεν είχαν προετοιμασθεί επαρκώς για να τις αντιμετωπίσουν.
Οι επικεφαλής πρότειναν στον Χίτλερ να κρατηθεί το Κίεβο και το Μινσκ, ενώ οι υπόλοιπες δυνάμεις να οπισθοχωρήσουν στην Πολωνία μέχρι την άνοιξη, αλλά ο Γερμανός ηγέτης τους διέταξε να παραμείνουν. Την ίδια στιγμή οι σοβιετικοί μετέφεραν ολόκληρα εργοστάσια στα Ουράλια και τη Σιβηρία και παρήγαν αδιάκοπα νέο πολεμικό υλικό, οχήματα και αεροπλάνα, ενώ είχε αρχίσει να φθάνει και η συμμαχική βοήθεια από τις ΗΠΑ μέσω του Ειρηνικού.
Το καλοκαίρι του 1942 τα γερμανικά πλάνα άλλαξαν. Ο Χίτλερ ακύρωσε το πρώτο σκέλος του Σχεδίου Μπαρμπαρόσα και έδωσε εντολή να προχωρήσουν στο δεύτερο, δηλ. να καταληφθούν ταυτόχρονα οι πετρελαιοπαραγωγές περιοχές της Κασπίας και του Καυκάσου. Ήλπιζε έτσι να εξασφαλίσει τον εφοδιασμό των μονάδων του για πιθανή μακροχρόνια παραμονή, δημιουργώντας ταυτόχρονα τις προϋποθέσεις για νέα επίθεση κατά της Μόσχας από τα νότια. Η απόφαση αυτή αποδείχθηκε εκ των υστέρων μοιραία, διότι ανάγκασε τους στρατηγούς να ανοίξουν ταυτόχρονα δύο καινούρια μέτωπα και να προχωρήσουν πολύ βαθιά στη ρωσική ενδοχώρα, πέρα από τις πραγματικές επιχειρησιακές ικανότητες και τις δυνατότητες ανεφοδιασμού.
Μάχη του Στάλινγκραντ
Η επικράτηση των σοβιετικών στο Στάλινγκραντ το Φεβρουάριο του 1943 δε σήμανε μόνο την απαρχή της απελευθέρωσης της χώρας αλλά και τη συνολική αντιστροφή του κλίματος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αφού ήταν η πρώτη ουσιαστική ήττα της Βέρμαχτ και η πρώτη φορά που ένας ναζί ανώτατος στρατηγός παραδόθηκε (ο επικεφαλής της 6ης Στρατιάς Φρίντριχ Πάουλους προβιβάστηκε από τον Χίτλερ σε Στρατάρχη μια μέρα πριν την παράδοσή του). Τις ίδιες ημέρες στο βορρά εξασφαλίζεται η πρώτη χερσαία δίοδος μεταξύ ελεύθερης Ρωσίας και Λένινγκραντ, χαλαρώνοντας κάπως τη γερμανική πολιορκία.
Μάχη του Κουρσκ
Το καλοκαίρι του 1943 ήλθε νέα συντριβή για τους Γερμανούς στη Μάχη του Κουρσκ. Το σχέδιο προέβλεπε να καταληφθεί η οχυρωμένη εξέχουσα με αστραπιαία επίθεση, για την οποία συγκεντρώθηκαν 1.081 τεθωρακισμένα και αυτοκινούμενα πυροβόλα, 1.800 αεροπλάνα και περίπου 800.000 άνδρες. Η επιχείρηση απέτυχε για δύο λόγους: αφ' ενός ήταν αδύνατο να συγκεντρωθούν τόσο μεγάλες δυνάμεις σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και χωρίς να καταλάβει ο αντίπαλος το σχέδιο, αφ' ετέρου οι Σοβιετικοί είχαν πλέον οργανώσει δίκτυο πληροφοριοδοτών μέσα στο ίδιο το γερμανικό Ανώτατο Επιτελείο στο Βερολίνο και γνώριζαν με λεπτομέρειες ακόμα και το χρόνο της επίθεσης.
Η Μάχη στο Κουρσκ ξεκίνησε με γερμανική κίνηση αντιπερισπασμού στις 4 Ιουλίου, ενώ όλες οι δυνάμεις μπήκαν στη μάχη την επομένη. Οι Σοβιετικοί του στρατάρχη Ζούκοβ, πλήρως προετοιμασμένοι και ενημερωμένοι, πέτυχαν να καθηλώσουν τον εχθρό. Τα χειρότερα για τους Γερμανούς ήλθαν στις 17 Ιουλίου, όταν ο Χίτλερ διέταξε να σταματήσει η μάχη και να μεταφερθεί ένας μεγάλος αριθμός τεθωρακισμένων επειγόντως στην Ιταλία, διότι είχε πραγματοποιηθεί αμερικανο-βρετανική απόβαση στη Σικελία.
Αν και τελικά μόνο μία Μεραρχία ξεκίνησε για τη Μεσόγειο, η γερμανική οπισθοχώρηση έδωσε την ευκαιρία για άμεση σοβιετική αντεπίθεση στις γειτονικές περιοχές του Αριόλ και του Μπέλγκοροντ. Η σύγκρουση διήρκεσε σχεδόν ένα μήνα και έληξε με θρίαμβο του Κόκκινου Στρατού. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, οι Γερμανοί θα βρίσκονταν μέχρι τη λήξη του Πολέμου σε φάση διαρκούς οπισθοχώρησης και οι πρωτοβουλίες θα περνούσαν στα χέρια των Σοβιετικών.
Η γερμανική υποχώρηση
Τον Ιούνιο του 1943, πριν ακόμα λάβει χώρα η Μάχη του Κουρσκ, ο Χίτλερ είχε συλλάβει ένα σχέδιο διαφορετικό από τα προηγούμενα: τη δημιουργία μιας βαριά οχυρωμένης γραμμής από την Αζοφική Θάλασσα (Ν) έως το Φινλανδικό Κόλπο (Β), πίσω από την οποία θα υποχωρούσαν οι δυνάμεις του. Ρόλος τους δε θα ήταν πια η διεξαγωγή επιθετικών ενεργειών, αλλά η παρεμπόδιση των σοβιετικών να περάσουν αυτή τη γραμμή και να τρέψουν τη Βέρμαχτ σε άτακτη φυγή.
Με τη ζώνη αυτή που ονομάσθηκε Πάνθηρ - Βότον, ο Χίτλερ ήλπιζε να οδηγήσει το Ανατολικό Μέτωπο σε ένα είδος ισοπαλίας ή τουλάχιστον σε στασιμότητα, για να στρέψει το ενδιαφέρον του στη Δυτική Ευρώπη, όπου ήξερε ότι οι Βρετανοί και οι Αμερικανοί προετοίμαζαν απόβαση. Η ήττα στο Κουρσκ και η απόβαση των Συμμάχων στη Σικελία επιτάχυνε τις διαδικασίες υλοποίησης του σχεδίου: στις 11 Αυγούστου ξεκίνησαν με εντατικούς ρυθμούς τα οχυρωματικά έργα και στις 15 Σεπτεμβρίου οι γερμανικές μονάδες διατάχθηκαν να οπισθοχωρήσουν πίσω από τη γραμμή.
Η κατάρρευση της ζώνης Πάνθηρ - Βότον
Οι προσδοκίες του Χίτλερ για την αντοχή της αμυντικής γραμμής του διαψεύσθηκαν. Ο Κόκκινος Στρατός κατάφερε να κινητοποιήσει τάχιστα μία τεράστια δύναμη αποτελούμενη από 2.650.000 άνδρες, 51.000 κανόνια, 2.400 τεθωρακισμένα και 2.850 αεροπλάνα, ανοίγοντας ένα τεράστιο κάθετο μέτωπο μήκους 1.400 χμ από τη Λευκορωσία μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα. Αν και οι μάχες ήταν σκληρές, οι σοβιετικοί είχαν πια την ψυχολογία του νικητή και επιπλέον τη δυνατότητα να αναπληρώνουν άμεσα τις όποιες απώλειες, σε αντίθεση με τους Γερμανούς, οι οποίοι μάχονταν πλέον σε δύο μέτωπα.
Στα τέλη Σεπτεμβρίου οι Γερμανοί έπαιξαν το τελευταίο τους χαρτί, προσπαθώντας να κρατήσουν τουλάχιστον το Κίεβο. Κατόπιν οδηγιών του ίδιου του Χίτλερ οχυρώθηκαν πίσω από τον Κάτω Δνείπερο, ο οποίος σε πολλά σημεία του είναι πρακτικά απροσπέλαστος με πλάτος άνω των τριών χιλιομέτρων. Η κίνηση αυτή έφερε τους σοβιετικούς επιτελείς σε δίλημμα σχετικά με το πώς θα έπρεπε να απαντήσουν. Δύο ήταν οι πιθανές επιλογές: