cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάγια Αγγέλου
Έγινε ποιήτρια και συγγραφέας αφότου ανέλαβε μια σειρά από δουλειές ως νεαρή ενήλικας, συμπεριλαμβανομένων των μαγείρισσα, πόρνη, χορεύτρια σε νυχτερινά μαγαζιά, τραγουδίστρια, ηθοποιός στην όπερα Porgy and Bess, συντονίστρια σε συνέδρια της βόρειο-χριστιανών και δημοσιογράφος στην Αίγυπτο και την Γκάνα κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας της Αφρικής. Ήταν σκηνοθέτης, ηθοποιός, συγγραφέας και παραγωγός παραστάσεων, ταινιών και τηλεοπτικών προγραμμάτων. Το 1982 έγινε η πρώτη καθηγήτρια στο Τμήμα Αμερικανικών Σπουδών στο Wake Forest University της Βόρειας Καρολίνα. Ήταν ενεργό μέλος του Κινήματος των Δικαιωμάτων των Πολιτών και εργάστηκε μαζί με τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και τον Μάλκολμ Χ. Ξεκινώντας τη δεκαετία του 1990, έκανε περίπου 80 εμφανίσεις ανά έτος ως επισκέπτρια καθηγήτρια σε διάφορα πανεπιστήμια ; κάτι που το συνέχισε μέχρι την ηλικία των 80 ετών. Το 1993, η Αγγέλου αφηγήθηκε το ποίημά της "On the Pulse of Morning" στην ορκωμοσία του Προέδρου Μπιλ Κλίντον και έγινε η πρώτη ποιήτρια που απήγγειλε ποίημά της σε ορκωμοσία Προέδρου των ΗΠΑ μετά τον Robert Frost στην ορκωμοσία του Προέδρου John F. Kennedy το 1961.
Alive, She Cried
Τραγούδια
1. Gloria (Van Morrison) - 6:17
Μάγια Αγγέλου
Με την έκδοση του βιβλίου I Know Why the Caged Bird Sings, η Αγγέλου παρουσίασε διάφορα θέματα της προσωπικής της ζωής. Ήταν εκπρόσωπος των μαύρων και των γυναικών της Αμερικής και τα έργα της θεωρούνται ότι υπερασπίζονται τον πολιτισμό των μαύρων. Τα έργα της χρησιμοποιούνται ευρέως στα σχολεία και στα πανεπιστήμια όλου του κόσμου παρόλο που έχουν γίνει προσπάθειες να αποσυρθούν τα βιβλία της από κάποιες βιβλιοθήκες των ΗΠΑ. Τα γνωστότερα έργα της Αγγέλου κατατάσσονται στην κατηγορία των αυτοβιογραφικών μυθιστορημάτων, ωστόσο πολλοί κριτικοί λογοτεχνίας τα θεωρούν αυτοβιογραφίες. Η Αγγέλου έκανε προσπάθεια να αμφισβητήσει την κοινή δομή της αυτοβιογραφίας μέσω της κριτικής, της αλλαγής και της επέκτασης του είδους. Τα βιβλία της επικεντρώνονται σε θέματα όπως ο ρατσισμός, η ταυτότητα, η οικογένεια και τα ταξίδια.
Η Αγγέλου ανέδειξε την εμπειρία τού να είναι κανείς αφρικανικής καταγωγής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θεωρείται από τις πιο σπουδαίες Αμερικανίδες ποιήτριες και συγγραφείς, ως «μια από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές μορφές της Αμερικής κατά την τελευταία 50ετία» και μια από τις «μεγαλύτερες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας».
Alive, She Cried
Τραγούδια
3. You Make Me Real (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 3:06
Μάγια Αγγέλου
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Σαιντ Λούις του Μιζούρι, στις 4 Απριλίου 1928. Ήταν το δεύτερο παιδί του Bailey Johnson, διατροφολόγου στο ναυτικό, και της Vivian Johnson, νοσοκόμας. Ο μεγαλύτερος αδερφός της, Bailey Jr, της είχε δώσει το ψευδώνυμο Μάγια, που προερχόταν από το "My" ή το "Mya Sister". Όταν η Αγγέλου ήταν τριών και ο αδερφός της τεσσάρων, ο γάμος των γονιών τους έληξε και ο πατέρας τους τούς έστειλε στο Αρκάνσας, μόνους τους με το τρένο, ώστε να ζήσουν με τη γιαγιά από την πλευρά του πατέρα τους, Annie Henderson. Παρόλο που τα οικονομικά των αφροαμερικανών εκείνης της εποχής ήταν αρκετά περιορισμένα, η γιαγιά της Αγγέλου είχε μια οικονομική ευημερία κατά τη Μεγάλη Ύφεση και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δεδομένου ότι το κατάστημα που διηύθυνε πωλούσε τα αναγκαία προϊόντα και η ίδια έκανε "σοφές και ειλικρινείς επενδύσεις".
Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο πατέρας της επέστρεψε την ίδια και τον αδερφό της στη μητέρα τους στο St. Louis. Σε ηλικία 8 ετών, ενώ έμενε με τη μητέρα της, η Αγγέλου κακοποίηθηκε σεξουαλικά από τον φίλο της μητέρας της, έναν άνδρα με το όνομα Freeman. Η Αγγέλου ανέφερε το γεγονός στον αδερφό της, ο οποίος το είπε στην υπόλοιπη οικογένεια. Ο Freeman καταδικάστηκε ως ένοχος αλλά μπήκε στη φυλακή για μόλις μια ημέρα. Τέσσερις ημέρες μετά την αποφυλάκισή του, δολοφονήθηκε, προφανώς από τους θείους της Αγγέλου. Η Αγγέλου έγινε κωφάλαλη για σχεδόν πέντε χρόνια, πιστεύοντας όπως ανέφερε, "Πίστευα ότι η φωνή μου τους σκότωσε ; σκότωσα αυτόν τον άνδρα επειδή είπα το όνομά του. Και τότε σκέφτηκα ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να ξαναμιλήσω επειδή η φωνή μου θα σκότωσε τον οποιονδήποτε ..." Σύμφωνα με τη Marcia Ann Gillespie και τους συνεργάτες της, οι οποίοι έγραψαν μια βιογραφία της Αγγέλου, ήταν κατά τη διάρκεια εκείνης την περιόδου που η Αγγέλου ανέπτυξε την εξαιρετική της μνήμη, την αγάπη της για τα βιβλία και τη λογοτεχνία και την ικανότητά της να ακούει και να παρατηρεί τον κόσμο γύρω της.
Alive, She Cried
Τραγούδια
5. Love Me Two Times (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 3:17
6. Little Red Rooster (Dixon) - 7:05
Μάγια Αγγέλου
Πρώτα χρόνια
Λίγο μετά τη δολοφονία του Freeman, η Αγγέλου και ο αδερφός της στάλθηκαν πίσω στη γιαγιά τους. Η Αγγέλου ευχαρίστησε τη δασκάλα και φίλη της οικογένειάς της Bertha Flowers, που τη βοήθησε να ξαναμιλήσει. Γνωρίστηκε με συγγραφείς όπως ο Κάρολος Ντίκενς, ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ, ο Edgar Allan Poe, ο Douglas Johnson και ο James Weldon Johnson - συγγραφείς που επηρέασαν τη ζωή και την καριέρα της, αλλά και με μαύρες γυναίκες καλλιτέχνιδες όπως οι Frances Harper, Anne Spencer και Jessie Fauset.
Alive, She Cried
Τραγούδια
7. Moonlight Drive (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 5:34
Βραβεία
Alive, She Cried (άλμπουμ)
Μάγια Αγγέλου
Πρώτα χρόνια
Όταν η Αγγέλου ήταν 14 ετών, η ίδια και ο αδερφός της μετακόμισαν μαζί με τη μητέρα τους στο Όκλαντ της Καλιφόρνια. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αγγέλου φοίτησε στο Labor School της Καλιφόρνια. Πριν την αποφοίτησή της, εργάστηκε ως οδηγός τρόλεϊ στο Σαν Φρανσίσκο και ήταν η πρώτη μαύρη γυναίκα οδηγός. Τρεις εβδομάδες μετά την αποφοίτησή της, σε ηλικία 17 ετών, γέννησε τον γιο της Κλάιντ (ο οποίος αργότερα άλλαξε το όνομά του σε Guy Johnson).
Alive, She Cried
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Alive, She Cried ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των The Doors Κατηγορία:Άλμπουμ του 1983
Μάγια Αγγέλου
Ενηλικίωση και πρώιμη καριέρα : 1951-61
Το 1951 η Αγγέλου παντρεύτηκε τον Έλληνα ηλεκτρολόγο, πρώην ναυτικό και μουσικό Tosh Angelos, παρά την καταδίκη των διαφυλετικών σχέσεων εκείνη την εποχή και την αποδοκιμασία της μητέρας της. Εκείνη την εποχή έλαβε μαθήματα σύγχρονου χορού και συνάντησε τους χορευτές και χορεογράφους Alvin Ailey και Ruth Beckford. Η Αγγέλου και ο Ailey έγιναν χορευτικό ζευγάρι και αποκαλούνταν "Al and Rita", κάνοντας εμφανίσεις μοντέρνου χορού σε διάφορα σωματεία σε όλο το Σαν Φρανσίσκο αλλά χωρίς να γίνουν ποτέ πετυχημένοι. Η Αγγέλου, ο σύζυγός της και ο γιος της μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη ώστε να μπορέσει να σπουδάσει αφρικανικό χορό με τον χορευτή από το Τρινιδάδ Pearl Primus αλλά επέστρεψαν στο Σαν Φρανσίσκο ένα χρόνο αργότερα.
Μετά τη λήξη του γάμου της Αγγέλου το 1954, η ίδια άρχισε να χορεύει επαγγελματικά σε διάφορα κλαμπ του Σαν Φρανσίσκο, συμπεριλαμβανομένου του Purple Onion, όπου τραγουδούσε και χόρευε ταυτόχρονα. Μέχρι εκείνη την περίοδο χρησιμοποιούσε το όνομα "Marguerite Johnson" ή "Rita", αλλά μετά την προτροπή των μάνατζέρ της άλλαξε το επαγγελματικό της όνομα σε "Maya Angelou" (το ψευδώνυμό της). Από το 1954 έως το 1955, η Αγγέλου έκανε περιοδεία στην Ευρώπη με την παραγωγή της όπερας Porgy and Bess. Ξεκίνησε να μαθαίνει τη γλώσσα της κάθε χώρας που επισκεπτόταν και μέσα σε ελάχιστα χρόνια απέκτησε άριστη γνώση σε αρκετές γλώσσες. Το 1957, η Αγγέλου ηχογράφησε το πρώτο της άλμπουμ, Miss Calypso, σε ύφος μουσικής φολκ, κάντρυ και ρέγκε, το οποίο κυκλοφόρησε σε CD το 1996. To 1969 εξέδοσε το δίσκο The Poetry οf Maya Angelou, με απαγγελίες ποιημάτων της.
Η Αγγέλου συνάντησε τον μυθιστοριογράφο John Oliver Killens το 1959 και, με την παρότρυνσή του, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να επικεντρωθεί στη συγγραφική καριέρα της. Έγινε μέλος του Harlem Writers Guild, όπου συνάντησε αρκετούς σημαντικούς αφροαμερικανούς συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένων των John Henrik Clarke, Rosa Guy, Paule Marshall και Julian Mayfield, και εξέδωσε το πρώτο της μυθιστόρημα. Το 1960, αφού συνάντησε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και άκουσε μια ομιλία του, η ίδια και ο Killens οργάνωσαν το "θρυλικό" Cabaret for Freedom προκειμένου να ενισχύσουν το Southern Christian Leadership Conference (SCLC), του οποίου ορίστηκε συντονίστρια. Σύμφωνα με τον Lyman Hagen, η συνεισφορά της στα πολιτικά δικαιώματα ήταν πετυχημένη και αρκετά αποτελεσματική. Την ίδια περίοδο η Αγγέλου ξεκίνησε τον ακτιβισμό.
Από την Αφρική μέχρι το Caged Bird : 1961-69
Το 1961 η Αγγέλου συμμετείχε στην παράσταση του Ζαν Ζενέ The Blacks, μαζί με τους Abbey Lincoln, Roscoe Lee Brown, James Earl Jones, Louis Gossett, Godfrey Cambridge και Cicely Tyson. Την ίδια χρονιά συναντήθηκε με τον βορειοαφρικανό Vusumzi Make; δεν παντρεύτηκαν ποτέ επίσημα. Η ίδια, ο γιος της Guy και ο Make μετακόμισαν στο Κάιρο, όπου η Αγγέλου εργάστηκε ως εκδότρια στην εβδομαδιαία αγγλική εφημερίδα The Arab Observer. Το 1962, η σχέση της με τον Make έληξε και η ίδια με τον γιο της μετακόμισαν στην Γκάνα ώστε ο τελευταίος να μπορέσει να φοιτήσει στο πανεπιστήμιο, ωστόσο είχε ένα σοβαρό ατύχημα με το μηχανάκι. Η Αγγέλου παρέμεινε στην Γκάνα για την ανάρρωσή του και τελικά έμεινε στη χώρα μέχρι το 1965. Έγινε διευθύντρια στο Πανεπιστήμιο της Γκάνα και ήταν ενεργό μέλος στην αφροαμερικανική κοινότητα της χώρας. Ήταν εκδότρια και συντάκτης στην εφημερίδα The African Review, περιοδική συγγραφέας στην εφημερίδα Ghanaian Times, έγραψε κείμενα και έκανε εκπομπές στο Radio Ghana ενώ παράλληλα εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο της Γκάνα. Συμμετείχε στην αναβίωση της παράστασης The Blacks στη Γενεύη και το Βερολίνο.
Το 1968 ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ζήτησε από την Αγγέλου να διοργανώσει μια πορεία. Η ίδια συμφώνησε αλλά "την ανέβαλλε ξανά" και μετά από μια "μακάβρια στροφή της μοίρας", ο Μάλκολμ Χ δολοφονήθηκε στα 40α της γενέθλια (4 Απριλίου). Καταρρακωμένη ξανά, ο φίλος της James Baldwin την ενθάρρυνε ξανά και την έβγαλε από την κατάθλιψη. Όπως αναφέρει ο Gillespie, "Μπορεί το 1968 να ήταν ένα έτος μεγάλου πόνου, απώλειας και θλίψης, ωστόσο ήταν επίσης το έτος που η Αμερική συνειδητοποίησε για πρώτη φορά το μέγεθος του πνεύματος και της ιδιοφυΐας της Μάγιας Αγγέλου". Παρόλο που δεν είχε σχεδόν καθόλου εμπειρία, έγραψε, έκανε την παραγωγή και αφηγήθηκε το Blacks, Blues, Black!, μια σειρά ντοκιμαντέρ σε δέκα επεισόδια που είχαν ως θέμα τη σύνδεση μεταξύ της μπλουζ μουσικής και της αφρικανικής κληρονομιάς των αφροαμερικανών. Έγραψε και αφηγήθηκε επιπλέον τη σειρά ντοκιμαντέρ "οι Αφρικανισμοί που υφίστανται ακόμα στις ΗΠΑ" για την Εθνική Εκπαιδευτική Τηλεόραση, τον προάγγελο του PBS. Το 1968 έλαβε έμπνευση κατά τη διάρκεια ενός δείπνου με τον Μπάλντουιν, τον καρτουνίστα Jules Feiffer και τη σύζυγό του Judy, και με την προτροπή του εκδότη Robert Loomis, έγραψε την πρώτη της αυτοβιογραφία, I Know Why the Caged Bird Sings, η οποία δημοσιεύτηκε το 1969 και της απέφερε διεθνή αναγνώριση και διάκριση.
Μετέπειτα καριέρα
Το έργο της Αγγέλου Georgia, Georgia, σε παραγωγή μιας σουηδικής εταιρείας κινηματογράφου και με τα γυρίσματα να γίνονταν στη Σουηδία, το πρώτο σενάριο που γράφτηκε από μια μαύρη γυναίκα, κυκλοφόρησε το 1972. Έγραψε επίσης το τραγούδι τίτλων της ταινίας παρόλο που είχε ελάχιστη συμμετοχή στην ταινία. Η Αγγέλου παντρεύτηκε τον Ουαλό ξυλουργό και πρώην σύζυγο της Germaine Greer, Paul du Feu, στο Σαν Φρανσίσκο το 1973. Τα επόμενα δέκα χρόνια, όπως αναφέρει ο Gillespie, "Η Αγγέλου είχε κάνει περισσότερα πράγματα από όσα ήλπιζαν οι περισσότεροι καλλιτέχνες να πετύχουν σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους". Η Αγγέλου εργάστηκε ως συνθέτρια, γράφοντας στίχους για την τραγουδίστρια Roberta Flack, και συνθέτοντας μουσική για ταινίες. Έγραψε άρθρα, μικρές ιστορίες, σενάρια για την τηλεόραση, ντοκιμαντέρ, αυτοβιογραφίες και ποίηση, έκανε την παραγωγή σε θεατρικά έργα και ήταν επισκέπτρια καθηγήτρια σε αρκετά κολέγια και πανεπιστήμια. Ήταν μια "απρόθυμη ηθοποιός" και ήταν υποψήφια για βραβείο Tony το 1973 για τον ρόλο της στην ταινία Look Away. Ως θεατρική σκηνοθέτης, το 1988 ανέλαβε να ανεβάσει το έργο του Errol John Moon on a Rainbow Shawl στο θέατρο Almeida στο Λονδίνο.
Το 1977 η Αγγέλου εμφανίστηκε στην τηλεοπτική μίνι-σειρά Roots. Έλαβε μια πληθώρα βραβείων κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συμπεριλαμβανομένων πάνω από τριάντα τιμητικών διακρίσεων από κολέγια και πανεπιστήμια όλου του κόσμου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Αγγέλου συνάντησε την Όπρα Γουίνφρεϋ όταν η Γουίνφρεϋ εργαζόταν στην τηλεόραση στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ ; αργότερα η Αγγέλου θα γινόταν η στενή φίλη και μέντορας της Γουίνφρεϋ. Το 1981 η Αγγέλου και ο du Feu χώρισαν. Επέστρεψε στις νότιες ΗΠΑ το 1981 επειδή ένιωθε ότι έπρεπε να συμβιβαστεί με το παρελθόν της εκεί και παρόλο που δεν κατείχε κάποιο πτυχίο, δέχτηκε τη θέση της καθηγήτριας στο Τμήμα Αμερικανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Wake Forest στο Winston-Salem της Βόρειας Καρολίνα, όπου ήταν από τους ελάχιστους καθηγητές πλήρους απασχόλησης. Από τη στιγμή εκείνη και έπειτα, θεωρούσε τον εαυτό της ως "μια καθηγήτρια που γράφει". Η Αγγέλου δίδαξε μια ποικιλία από μαθήματα τα οποία αντανακλούσαν τα ενδιαφέροντά της όπως ήταν η φιλοσοφία, η ηθική, η θεολογία, η επιστήμη, το θέατρο και η συγγραφή. Η εφημερίδα The Winston-Salem Journal ανέφερε ότι παρόλο που η Αγγέλου έκανε αρκετούς φίλους στο πανεπιστήμιο, "ποτέ δεν απογοητεύτηκε από την κριτική που της άσκησαν άνθρωποι οι οποίοι θεωρούσαν ότι ήταν περισσότερο μια διασημότητα παρά μια διάνοια". Το τελευταίο μάθημα που δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Wake Forest ήταν το 2011 αλλά σχεδίαζε να διδάξει ακόμα μια φορά στα τέλη του 2014. Η τελευταία της εμφάνιση ως καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο ήταν στα τέλη του 2013. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1990, η Αγγέλου συμμετείχε ενεργά στις διαλέξεις υπό τη μορφή ξεναγήσεων, κάτι που συνέχισε μέχρι την ηλικία των 80 ετών.
Το 1993 η Αγγέλου αφηγήθηκε το ποίημα "On the Pulse of Morning" στην ορκωμοσία του Προέδρου Μπιλ Κλίντον και έγινε η πρώτη ποιήτρια που αφηγήθηκε ποίημά της σε τελετή ορκωμοσίας μετά τον Robert Frost στην ορκωμοσία του Προέδρου John F. Kennedy το 1961. Η αφήγησή της οδήγησε σε μεγαλύτερη φήμη και αναγνώριση του προηγούμενου έργου της και επέκτεινε τα ενδιαφέροντά της "πέρα από φυλετικά, οικονομικά και εκπαιδευτικά όρια". Η ηχογράφηση του ποιήματος της χάρισε ένα βραβείο Γκράμμυ. Τον Ιούνιο του 1995, κυκλοφόρησε το "δεύτερο 'δημόσιο' ποίημά της", όπως το αποκάλεσε ο Richard Long, με τον τίτλο "A Brave and Startling Truth", το οποίο μνημόνευε την 50η επέτειο των Ηνωμένων Εθνών.
Η Αγγέλου πέτυχε τον στόχο της και το 1996 σκηνοθέτησε την ταινία Down in the Delta, στην οποία συμμετείχαν οι ηθοποιοί Alfre Woodard και Wesley Snipes. Συνεργάστηκε την ίδια χρονιά με τους καλλιτέχνες Ashford & Simpson στα επτά από τα έντεκα κομμάτια του άλμπουμ τους Been Found. Το άλμπουμ χάρισε στην Αγγέλου τρεις εμφανίσεις στο Billboard. Το 2000 δημιούργησε μια πετυχημένη συλλογή προϊόντων για τη Hallmark, συμπεριλαμβανομένων των ευχετήριων καρτών και διακοσμητικών αντικειμένων για το σπίτι. Απάντησε στους κριτικούς οι οποίοι την κατηγόρησαν πως έγινε υπερβολικά εμπορική αναφέροντας ότι "η εταιρεία διατήρησε τον ρόλο της ως 'η ποιήτρια του λαού' ". Πάνω από τρίαντα χρόνια αργότερα, η Αγγέλου ξεκίνησε να γράφει την ιστορία της ζωής της και το 2002 ολοκλήρωσε την έκτη αυτοβιογραφία της A Song Flung Up to Heaven.
Η Αγγέλου οργάνωσε μια εκστρατεία για το Δημοκρατικό Κόμμα στις προεδρικές εκλογές του 2008, δίνοντας δημόσια υποστήριξη στη Χίλαρυ Κλίντον. Στο πρώτο ντιμπέιτ στη Βόρεια Καρολίνα, η εκστρατεία της Κλίντον εξέδωσε διαφημίσεις όπου φιγουράριζε ένα απόσπασμα της Αγγέλου. Οι διαφημίσεις αυτές αποτελούσαν μέρος της προσπάθειας της Κλίντον να υποστηρίξει τη μαύρη κοινότητα; ωστόσο ο Ομπάμα κέρδισε στη Βόρεια Καρολίνα με 29 επιπλέον ψήφους και λαμβάνοντας το 80% των ψήφων των μαύρων. Όταν η εκστρατεία της Κλίντον ολοκληρώθηκε, η Αγγέλου υποστήριξε τον Μπαράκ Ομπάμα ο οποίος κέρδισε στις εκλογές και έγινε ο πρώτος αφρο-αμερικανός πρόεδρος των ΗΠΑ. Η ίδια ανέφερε "Μεγαλώνουμε πέρα από τα στερεότυπα των ρατσισμού και του σεξισμού".
Στα τέλη του 2010, η Αγγέλου δώρισε τα προσωπικά της έγγραφα και αναμνηστικά της καριέρας της στο Schomburg Center για την Έρευνα πάνω στον Πολιτισμό των Μαύρων στο Χάρλεμ. Αποτελούνταν από περισσότερα από 340 κουτιά με έγγραφα τα οποία περιλάμβαναν τις χειρόγραφες σημειώσεις της για το βιβλίο I Know Why the Caged Bird Sings, ένα τηλεγράφημα του 1982 από τον Coretta Scott King, μηνύματα θαυμαστών αλλά και προσωπική και επαγγελματική αλληλογραφία από συναδέλφους της όπως ο εκδότης της Robert Loomis.
Το 2013, σε ηλικία 85 ετών, η Αγγέλου κυκλοφόρησε την έβδομη αυτοβιογραφία της σειράς, με τίτλο Mom & Me & Mom, η οποία επικεντρώνεται στη σχέση με τη μητέρα της.thumb|left|180px|Η αμερικανική έκδοση του δίσκου Miss Calypso της Μ. Αγγέλου
Τιμές
Η Μάγια Αγγέλου έλαβε δημόσιες θέσεις, όπως στη Bicentennial Commission, όπου διορίστηκε από τον πρόεδρο Τζέραλντ Φορντ τo 1970, στην Commission for International Woman of the Year, όπου διορίστηκε από τον πρόεδρο Τζίμυ Κάρτερ και πολλές τιμητικές βραβεύσεις και διακρίσεις.
To 1993 απήγγηλε το ποίημα «On the Pulse of the Morning» κατά την τελετή ανάληψης της Προεδρίας των ΗΠΑ από τον Μπιλ Κλίντον και το 2000 έλαβε, για τη συνολική προσφορά της στην ποίηση το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών. Συνέθεσε, επιπλέον, το ποίημα «Amazing Peace» για την τελετή φωτισμού του χριστουγεννιάτικου δέντρου του Λευκού Οίκου το 2005. Το 2010 η Μάγια Αγγέλου έλαβε από τον πρόεδρο Ομπάμα το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας, την ύψιστη πολιτική διάκριση που προβλέπεται από το αμερικανικό κράτος. Στις 7 Απριλίου 2015 η αμερικανική ταχυδρομική υπηρεσία (United States Postal Service -USPS) κυκλοφόρησε προς τιμήν της ειδικό γραμματόσημο, στη σειρά Forever. Τις απονεμήθηκε τρεις φορές το Βραβείο Γκράμι για Μη Μουσικό Άλμπουμ - Προφορικού Λόγου (Best Spoken Word οr Non-Musical Album).
Θάνατος
Η Αγγέλου πέθανε το πρωί της 28ης Μαΐου 2014. Τη βρήκε η νοσοκόμα της. Παρόλο που η Αγγέλου είχε δημοσιοποιήσει την άσχημη κατάσταση της υγείας της και είχε ακυρώσει προγραμματισμένες εμφανίσεις της, εργαζόταν πάνω σε ένα καινούριο βιβλίο, μια αυτοβιογραφία με θέμα τις εμπειρίες της με τους εθνικούς και παγκόσμιους ηγέτες. Κατά την τελετή βράβευσής της στο Wake Forest University, ο γιος της Guy Johnson ανέφερε ότι παρόλο που η Αγγέλου είχε έναν συνεχή πόνο εξαιτίας της καριέρας της ως χορεύτριας, έγραψε τέσσερα βιβλία στα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής της.
Αφιερώματα και συλλυπητήρια μηνύματα στην Αγγέλου αποδόθηκαν από καλλιτέχνες και παγκόσμιους ηγέτες, συμπεριλαμβανομένων των Μπιλ Κλίντον και Μπαράκ Ομπάμα, του οποίου η αδερφή πήρε το όνομα της Αγγέλου. Ο Harold Augenbraum, από το Εθνικό Ίδρυμα Βιβλίου, δήλωσε ότι "η κληρονομιά της Αγγέλου είναι αυτή που οι συγγραφείς και οι αναγνώστες σε όλο τον κόσμο μπορούν να θαυμάσουν και να εμπνευστούν". Την πρώτη εβδομάδα μετά τον θάνατο της Αγγέλου, το βιβλίο I Know Why the Caged Bird Sings ανέβηκε στο νούμερο 1 στη λίστα με τα μπεστ-σέλερ στο Amazon.com
Στις 2014-05-29, η εκκλησία Mount Zion Baptist στο Winston-Salem, στην οποία η Αγγέλου ήταν μέλος για 30 χρόνια, πραγματοποίησε ένα δημόσιο μνημόσυνο για να τιμήσει την Αγγέλου. Στις 7 Ιουνίου 2014, ένα ιδιωτικό μνημόσυνο πραγματοποιήθηκε στο Παρεκκλήσι Wait Chapel στην πανεπιστημιούπολη του Wake Forest University. Το μνημόσυνο ήταν σε ζωντανή μετάδοση στους τοπικούς σταθμούς του Winston-Salem και προβλήθηκε ζωντανά στην ιστοσελίδα του πανεπιστημίου. Ομιλία έβγαλαν ο γιος της, η Όπρα Γουίνφρεϊ, η Μισέλ Ομπάμα και ο Μπιλ Κλίντον. Στις 15 Ιουνίου 2014, ένα μνημόσυνο πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία Glide Memorial στο Σαν Φρανσίσκο, όπου η Αγγέλου ήταν μέλος για πολλά χρόνια.
Εργογραφία
Η Αγγέλου έγραψε συνολικά επτά αυτοβιογραφίες. Σύμφωνα με τη Mary Jane Lupton, η τρίτη αυτοβιογραφία της Αγγέλου Singin' and Swingin' and Gettin' Merry Like Christmas σημάδεψε την πρώτη φορά που μια αρκετά γνωστή αφροαμερικανίδα αυτοβιογράφος είχε γράψει έναν τρίτο τόμο για τη ζωή της. Τα βιβλία της "εκτείνονται στον χρόνο και τον τόπο", από το Αρκάνσας μέχρι την Αφρική και πίσω στις ΗΠΑ, και λαμβάνουν χώρα από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Κυκλοφόρησε την έβδομη αυτοβιογραφία της Mom & Me & Mom το 2013, σε ηλικία 85 ετών. Οι κριτικοί τείνουν να ασκούν κριτική στις επόμενες αυτοβιογραφίες της Αγγέλου "με βάση την πρώτη", με το Caged Bird να λαμβάνει τους μεγαλύτερους επαίνους. Η Αγγέλου έγραψε πέντε συλλογές από μελέτες, τις οποίες ο συγγραφέας Hilton Als αποκάλεσε τα "βιβλία σοφίας" της. Η Αγγέλου εμπιστεύτηκε τον ίδιο εκδότη στη συγγραφική της καριέρα, τον Robert Loomis, των εκδόσεων Random House ; ο τελευταίος συνταξιοδοτήθηκε το 2011. Η Αγγέλου είπε για τον Loomis: "Έχουμε μια σχέση που είναι σχεδόν μεταξύ διασήμων ανάμεσα στους εκδότες".
Η πετυχημένη υποκριτική καριέρα της Αγγέλου περιλάμβανε πλήθος παραστάσεων, ταινιών και τηλεοπτικών προγραμμάτων, συμπεριλαμβανομένης της εμφάνισής της στη μίνι-σειρά Ρίζες το 1977. Το σενάριό της, Georgia, Georgia (1972), ήταν το πρώτο αυθεντικό σενάριο μιας μαύρης γυναίκας στο οποίο έγινε η παραγωγή για τον κινηματογράφο και η ίδια ήταν η πρώτη αφροαμερικανίδα γυναίκα που σκηνοθέτησε την ταινία Down in the Delta το 1998.
Ποίηση
Η Αγγέλου, αν και είναι περισσότερο γνωστή για τις επτά αυτοβιογραφίες της, ωστόσο υπήρξε μια παραγωγική και πετυχημένη ποιήτρια. Την αποκάλεσαν "η βραβευμένη μαύρη γυναίκα ποιήτρια" και τα ποιήματά της θεωρούνται οι ύμνοι των αφροαμερικανών. Η Αγγέλου σπούδασε και ξεκίνησε να γράφει ποίηση από μικρή ηλικία, ενώ χρησιμοποίησε την ποίηση και άλλα λογοτεχνικά είδη για να αντιμετωπίσει τον βιασμό που υπέστη σε νεαρή ηλικία, όπως περιγράφεται στο Caged Bird. Σύμφωνα με τη Yasmin DeGout, η λογοτεχνία επηρέασε τις ευαισθησίες της Αγγέλου για να γίνει η ποιήτρια και συγγραφέας που κατέληξε να γίνει, ειδικότερα τον "απελευθερωμένο λόγο ο οποίος θα εξελισσόταν στον ατομικό της ποιητικό λόγο"
Πολλοί κριτικοί της λογοτεχνίας θεωρούν τις αυτοβιογραφίες της Αγγέλου περισσότερο σημαντικές από την ποίησή της. Παρόλο που όλα τα βιβλία της έχουν γίνει μπεστ-σέλλερ, η ποίησή της δεν γίνεται αντιληπτή στον ίδιο σημαντικό βαθμό όπως η πρόζα της και δεν έχει μελετηθεί αρκετά. Τα ποιήματά της ήταν περισσότερο ενδιαφέροντα όταν τα αφηγούνταν και πολλοί κριτικοί έδωσαν έμφαση στη δημόσια μορφή της ποίησής της. Η έλλειψη κριτικής αναγνώρισης της Αγγέλου έχει αποδοθεί τόσο στη δημόσια φύση των ποιημάτων της και στην επιτυχία της Αγγέλου αλλά και στο γεγονός ότι οι κριτικοί προτιμούν την ποίηση ως μια γραπτή μορφή και όχι ως μια προφορική αφηγηματική μορφή. Η Zofia Burr καταδίκασε τους κριτικούς του έργου της Αγγέλου για το ότι δεν έλαβαν υπόψη τους υψηλότερους σκοπούς των γραπτών της Αγγέλου : "να είσαι αντικειμενικός αντί για προσωπικός, να είσαι αυθεντικός αντί για εξομολογητικός".
Στυλ και μορφή των αυτοβιογραφιών
Η χρήση αφηγηματικών τεχνικών όπως ο διάλογος και η ανάπτυξη του θέματος, του σκηνικού, της πλοκής και της γλώσσας έχει οδηγήσει συχνά τους κριτικούς να θεωρούν τα βιβλία της ως αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα. Η Αγγέλου έκανε μια προσπάθεια να αμφισβητήσει την κοινή δομή της αυτοβιογραφίας μέσω της κριτικής, της αλλαγής και της επέκτασης του θέματος. Η Mary Jane Lupton υποστηρίζει ότι όλες οι αυτοβιογραφίες της Αγγέλου συμμορφώνονται με τη βασική μορφή αυτού του λογοτεχνικού είδους : είναι γραμμένες από έναν μόνο συγγραφέα, είναι σε χρονολογική σειρά και και περιλαμβάνουν τα στοιχεία του χαρακτήρα και του θέματος. Η Αγγέλου αναγνωρίζει ότι υπάρχουν αφηγηματικά στοιχεία στα βιβλία της ; η Lupton αναφέρει ότι η Αγγέλου συνήθιζε να "απομακρύνεται από τη συμβατική μορφή της αυτοβιογραφίας ως αλήθειας", η οποία παραλληλίζει τις συμβάσεις αρκετών αφροαμερικανικών αυτοβιογραφιών που γράφτηκαν καθ'όλη την πολιτική ιστορία των ΗΠΑ, όταν τόσο η Lupton όσο και ο αφρο-αμερικανός Crispin Sartwell υποστηρίζουν ότι η αλήθεια λογοκρίθηκε από την ανάγκη για αυτοπροστασία. Ο Lyman B. Hagen τοποθετεί την Αγγέλου στη μεγάλη λιστα των αφροαμερικανών αυτοβιογράφων αλλά ισχυρίζεται ότι η Αγγέλου δημιούργησε μια μοναδική ερμηνεία της μορφής της αυτοβιογραφίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Παραλήπτες του Προεδρικού Μεταλλίου της Ελευθερίας
Λουδοβίκος Γκοντζάγκα της Σαμπιονέτα
Ο Λουδοβίκος, ιταλ.: Ludovico Gonzaga (1481 - Ιούνιος 1540) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα ήταν Ιταλός ευγενής και κοντοτιέρο, μέλος του κλάδου Γκοντζάγκα-Σαμπιονέτα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπότσολο, ως ο πρώτος γιος του Τζιανφραντσέσκο 1ου κόμη της Σαμπιονέτα και της Αντωνίας ντελ Μπάλτσο, κόρη του Πιέτρο δούκα της Άντρια. Με το τέλος του πατέρα του, έλαβε τμήματα της οικογενειακής γης, όπως το Ροντίγκο και -μαζί με τον αδελφό του Πύρρο- τα Γκατσουόλο, Σαμπιονέτα, Πομπονέσκο και Ντόζολο. Οι άλλοι δύο γιοι, ο Φεντερίκο (1484-1527) και ο Τζιανφραντσέσκο (απεβ. νέος), έλαβαν τα Μπότσολο (Ιταλία)|Μπότσολο, Ριβαρόλο και Ίζολα Ντοβαρέζε, ενώ το Σαν Μαρτίνο έπρεπε να μοιραστεί μεταξύ όλων των αδελφών.
Ο Λουδοβίκος στάλθηκε από τον πατέρα του στην Αυλή του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας. Αργότερα έλαβε από τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α΄ το δικαίωμα να κόβει νομίσματα για τη Σαμπιονέτα και το Μπότσολο (Ιταλία)|Μπότσολο. Το 1509 συμμετείχε στην Πολιορκία της Πάδοβας. Έναν χρόνο αργότερα υπερασπίστηκε τη Βερόνα και απέκτησε τον τίτλο του κυβερνήτη αυτής της πόλης. Το 1511, μετά το τέλος του θείου του Λουδοβίκου Γκοντζάγκα, επισκόπου της Μάντουα, δέχθηκε τα φέουδα του Οστάνο και του Καστέλ Γκοφφρέντο, προκαλώντας διαμάχες με τους συγγενείς του, τού κύριου κλάδου των Γκονζάγκα της Μάντοβα. Το 1515 προσλήφθηκε ως διοικητής από τον πάπα Λέοντα Ι΄ και έναν χρόνο αργότερα ήταν υπό τον Φραγκίσκο Β΄ Γκοντζάγκα μαρκήσιο της Μάντουα. Το 1517 αγόρασε για 20.000 δουκάτα το φέουδο Καζαλματζόρε, αλλά μετά από πολιορκία αναγκάστηκε να το παραδώσει στους Σφόρτσα.
Ο Λουδοβίκος ζούσε τις περισσότερες φορές στη Σαμπιονέτα, την οποία είχε λάβει από τον Πύρρο, μαζί με τη σύζυγό του Φραντσέσκα Φιέσκι και τα παιδιά τους. Δεδομένου ότι κανένας γιος του δεν επέζησε, με το τέλος του Λουδοβίκου τα εδάφη του πήγαν στον εγγονό του Βεσπασιανό Α΄ Γκονζάγκα, μεγαλύτερο γιο του πρωτότοκου γιου του Λουδοβίκου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Φραντσέσκα Φιέσκι και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα
Οτόμο Σόριν
Ο Οτόμο Σόριν (Ōtomo Sōrin) (大友 宗麟, 31 Ιανουαρίου 1530 – 11 Ιουνίου 1587), γνωστός επίσης ως Φουτζιβάρα νο Γιοσισίγκε (藤原 義鎮) και Οτόμο  Γιοσισίγκε (大友 義鎮), ήταν Ιάπωνας φεουδάρχης (νταϊμιό) της φυλής Οτόμο, μία από τις λίγες που είχαν προσηλυτιστεί στο Ρωμαιοκαθολικισμό. Ήταν ο μεγαλύτερος γιός του Οτόμο Γιοσιάκι. Κληρονόμησε τον τομέα Φουνάι, στο Κιούσου, το νοτιότερο μεγάλο νησί της Ιαπωνίας, από τον πατέρα του. Είναι ίσως πιο σημαντικός για την έκκληση, που έκανε προς τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι να μεσολαβήσει στο Κιούσου εναντίον της φυλής Σιμάζου, δίνοντας έτσι ώθηση στην εκστρατεία του Χιντεγιόσι στο Κιούσου το 1587.
Νεανικά χρόνια
Παντρεύτηκε τη Λαίδη Νάτα (Ιεζάβελ) το 1545, η οποία έγινε μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες ενάντια στη διάδοση του Χριστιανισμού στη δυτική Ιαπωνία. Εκτός από την ενοποίηση μεγάλου μέρους του Κιούσου υπό τον έλεγχό του και την εξασφάλιση σημαντικού κέρδους στη δύναμη και το κύρος της φυλής του, επομένως, ο Σόριν είναι επίσης πολύ σημαντικός ως ένας από τους νταϊμιό, που συναντήθηκαν προσωπικά με τον Ιησουίτη ιεραπόστολο Φράνσις Ξαβιέρ το 1551, έναν από τους πρώτους Ευρωπαίους στην Ιαπωνία. Αν και αργότερα ασπάστηκε επίσημα τον Χριστιανισμό, είναι πιθανό ότι ο Σόριν το είδε ως στρατηγική κίνηση, πολιτικά, και δεν είχε θρησκευτικά κίνητρα για αυτή τη θέση. Αναφερόμενος ως ο «Βασιλιάς του Μπούνγκο » στα αρχεία των Ιησουιτών, ο Σόριν έστειλε πολιτικές αντιπροσωπείες στη Γκόα τη δεκαετία του 1550 και την πρεσβεία Τένσο στη Ρώμη το 1582.
Εκτός από την ενίσχυση των σχέσεων με τους Χριστιανούς, ο Γιοσισίγκε πολέμησε σε μια σειρά από μάχες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1550, τόσο κερδίζοντας όσο και εδραιώνοντας εδάφη. Νίκησε τον Κικούτσι Γιοσιμούνε το 1551 και τους πολεμιστές μοναχούς των ΗΠΑ πέντε χρόνια αργότερα. Το 1557 νίκησε τον Ακιζούκι Κιγιοτάνε και κατέλαβε την επαρχία Τσικούζεν.
Σύγκρουση με το Μόρι
Το 1557, ο Όουτσι Γιοσινάγκα (ο μικρότερος αδερφός του Σόριν) αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει από τον Μόρι Μοτονάρι και το 1558 ο Μόρι κατέλαβε το κάστρο Μότζι από το Οούτσι.
Τον Σεπτέμβριο του 1559, ο Οτόμο Σόριν στράφηκε στη συνέχεια εναντίον της φυλής Μόρι. Ανέκτησε το κάστρο Μότζι. Οι Μόρι, με επικεφαλής τους Κομπαγιακάβα Τακακάγκε και Ούρα Μουνεκάτσου, κατέλαβαν γρήγορα ξανά το κάστρο.
Το 1561, ο Οτόμο Σόριν, σε συμμαχία με τους Πορτογάλους, πολιόρκησε το Μότζι. Ο Οτόμο οδήγησε μια ολοκληρωτική επίθεση στο κάστρο αλλά απέτυχε και το κάστρο παρέμεινε τελικά στην κατοχή του Μόρι.
Ο επικεφαλής των Μόρι εκείνη την εποχή, Μόρι Τακαμότο, βοηθήθηκε από τον σόγκουν Ασικάγκα Γιοσιτέρου, κάτι που οδήγησε σε μια συνθήκη ειρήνης μεταξύ των φυλών. Για να εξασφαλίσει την ειρήνη, ο Σόριν πρότεινε στην κόρη του να παντρευτεί τον γιο του Τακαμότο, Μόρι Τερουμότο. Δεν είναι σαφές, ωστόσο, εάν αυτή η προσφορά εφαρμόστηκε ποτέ.
Το 1564, ο Σόριν αναγκάστηκε να καταπνίξει μια εξέγερση της φυλής Ακιζούκι της επαρχίας Τσικούζεν και στη συνέχεια κινήθηκε εναντίον της φυλής Ριουζότζι της επαρχίας Χίζεν, γεγονός που προκάλεσε την παρέμβαση των Μόρι.
Το 1569, ο Τατσιμπάνα Ντοσέτσου, ένας αξιόλογος υποτελής του Οτόμο, δέχτηκε επίθεση από τους Μόρι. Ηττήθηκε και έχασε το κάστρο του. Αφού ο Σόριν το άκουσε αυτό, απείλησε το οχυρό του Μόρι στην επαρχία Μπούζεν και τους επιτέθηκε στην Ταταραχάμα, αναγκάζοντας τους Μόρι να υποχωρήσουν και επιτρέποντάς του να ανακαταλάβει το κάστρο Τατσιμπάνα.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Σόριν έλεγχε το Μπούνγκο, το μεγαλύτερο μέρος του Μπούζεν, του Τσικούζεν και του Τσικούγκο, και είχε επιρροή στο Χίγκο και στο Χίζεν. Ο Οτόμο έγινε σύντομα γνωστός ως "Ο οικοδεσπότης των επτά επαρχιών του Οτόμο".
Σύγκρουση με τον Σιμάζου
μικρογραφία| Ο Οτόμο Σόριν έστειλε την πρεσβεία του Τένσο στην Ευρώπη το 1582. Εδώ, η ιαπωνική πρεσβεία με τον [[Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄|Πάπα Γρηγόριο ΙΓ' στις 23 Μαρτίου 1585 ]] Το 1578, ο Σόριν ήρθε σε σύγκρουση με την οικογένεια Σιμάζου με επικεφαλής τον Σιμάζου Γιοσιχίσα, τη μόνη μεγάλη οικογένεια νταϊμιό, που είχε τον έλεγχο σημαντικών τμημάτων του Κιούσου. Ο Σόριν επιτέθηκε στο κάστρο Τακάτζο του Σιμάζου, αλλά δεν κατάφερε να καταλάβει το κάστρο και έχασε στη μάχη της Μιμιγκάβα.
Το 1585, μετά την εισβολή του Σιμάζου στην επαρχία Τσικούζεν, ο Σιμάζου προχώρησε και κατέλαβε το Κάστρο Ιβάγια από τον Οτόμο. Αργότερα, ο Σόριν μαζί με τους νταϊμιό της φυλής Ριουζότζι, έκαναν έκκληση στον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, για να βοηθήσει στην αναχαίτιση των Σιμάζου, που άρχιζαν να επεκτείνουν την επιρροή τους στα εδάφη του Οτόμο και Ριουζότζι. Αν και στην αρχή απέτυχε να ζητήσει τη βοήθεια του Χιντεγιόσι, τελικά οι Σιμάζου πήραν τα όπλα εναντίον του Οτόμο, ο Σιμάζου κατέλαβε το Κάστρο Τοσιμίτσου, το Κάστρο Φουνάι και νίκησε τον Σόριν στη μάχη του Χετσουγκιγκάβα το 1586.
Το 1587, ο Χιντεγιόσι ξεκίνησε την εκστρατεία του Κιούσου, στην οποία κατέλαβε ολόκληρο το νησί, με τη βοήθεια των Οτόμο και άλλων οικογενειών, που ήρθαν εθελοντικά στην υπηρεσία του.
Θάνατος
Μέσα σε περίπου ένα χρόνο από την άφιξή του, ο Χιντεγιόσι άφησε το Κιούσου, αποκαθιστώντας τους Οτόμο στις περιοχές τους, που τις είχε πάρει η οικογένεια Σιμάζου, και κανονίζοντας μια ειρήνη, και με τις τρεις οικογένειες να υπόκεινται επίσημα στον Χιντεγιόσι και να έχουν εποπτεία στους τομείς, τώρα πια επίσημα εδάφη του Τογιοτόμι. Ο Οτόμο Σόριν πέθανε πριν ολοκληρωθεί αυτή η εκστρατεία, και έτσι ήταν ο γιος του, Οτόμο Γιοσιμούνε, που κατείχε τα προγονικά εδάφη μετά την ήττα των Σιμάζου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σαμουράι
Κωστής Βαΐτσος
Ο Κωνσταντίνος (Κωστής) Βαΐτσος (γενν. 1942) είναι Έλληνας οικονομολόγος, πανεπιστημιακός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1942 στην Αθήνα. Πήρε πτυχίο Οικονομικών από το Πανεπιστήμιο Γέιλ στις ΗΠΑ και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων του πανεπιστημίου Χάρβαρντ (Ηarvard Business School). Από το Χάρβαρντ έλαβε και το διδακτορικό του δίπλωμα.
Ινδοί στο Μπανγκλαντές
Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες Ινδοί στο Μπαγκλαντές, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι παράνομοι μετανάστες και πρόσφυγες. Σύμφωνα με στοιχεία που παράγονται από το Υπουργείο Εσωτερικών του Μπαγκλαντές, ακόμη και 500.000 Ινδοί διέμεναν παράνομα στο Μπανγκλαντές το 2009. Βρέθηκαν να εργάζονται σε διαφορετικές εγκαταστάσεις όπως οι ΜΚΟ, τα εργοστάσια ενδυμάτων, τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, και στέλνουν πίσω χρήματα από συστήματα μεταφοράς χούντι.
Κωστής Βαΐτσος
Βιογραφικά στοιχεία
Δίδαξε στα πανεπιστήμια Χάρβαρντ, Σάσεξ και Αθηνών (όπου κατείχε την έδρα της Πολιτικής Οικονομίας). Το 1979 ανακηρύχθηκε επίτιμος καθηγητής Διεθνούς Εμπορίου του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου.
Ινδοί στο Μπανγκλαντές
Έμβασμα
Το 2012, το Μπαγκλαντές ήταν το πέμπτο μεταξύ των εθνών που έστελναν τα υψηλότερα εμβάσματα στην Ινδία. Οι Ινδοί εργάτες στο Μπαγκλαντές που απέστελναν περισσότερα από $3.7 δισεκατομμύρια δολάρια πίσω στην Ινδία το 2012. Το Μπαγκλαντές είναι η 5η μεγαλύτερη πηγή εμβασμάτων στην Ινδία. Αυτή είναι η επίσημη εικόνα, ενώ η ανεπίσημη πιστεύεται ότι είναι σημαντικά μεγαλύτερη. Οι περισσότεροι από αυτούς έρχονται με τουριστική βίζα και τείνουν να παραμείνουν.
Κωστής Βαΐτσος
Βιογραφικά στοιχεία
Επί σειρά ετών ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Διεθνούς Ανάπτυξης (Society for International Development, SID) στην Ουάσινγκτον, ενώ διετέλεσε και πρόεδρος του Ινστιτούτου Διεθνών Σπουδών στη Βραζιλία.
Δήμος Υπάτης
Ο Δήμος Υπάτης ήταν δήμος του νομού Φθιώτιδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στο διευρυμένο Δήμο Λαμιέων. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού νοτιοδυτικά της πόλης της Λαμίας. Ο δήμος καταλάμβανε ένα τμήμα της πεδιάδας του Σπερχειού, ενώ το υπόλοιπο τμήμα του απλωνόταν στις βόρειες πλαγιές της Οίτης και των Βαρδουσίων. Ο δήμος αποτελούταν από δεκαπέντε δημοτικά διαμερίσματα, είχε έκταση 263 τ.χλμ. και συνολικό πληθυσμό 6.855 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Υπάτη.
Ινδοί στο Μπανγκλαντές
Πολιτικές επιπτώσεις
Η μεταναστευτική κοινότητα είναι συχνά πηγή έριδος μεταξύ των δύο χωρών, σύμφωνα με τις διαθέσιμες αναφορές, καθώς οι Ινδοί που διέμεναν παράνομα στη χώρα κατάγονταν από τις πολιτείες Δυτική Βεγγάλη, Μεγκαλάγια, Ασσάμ, Τρίπουρα και Μιζόραμ και είχαν εξαπλωθεί σε πολλές αστικές και αγροτικές περιοχές.
Κωστής Βαΐτσος
Βιογραφικά στοιχεία
Στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου διετέλεσε διοικητής της Εμπορικής Τράπεζας από τον Οκτώβριο του 1981 ως τον Ιούλιο του 1982, υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας από τον Ιούλιο του 1982 ως τον Σεπτέμβριο του 1983 και αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Οικονομίας από τον Σεπτέμβριο του 1983 ως τον Ιούλιο του 1985.
Ινδοί στο Μπανγκλαντές
Πρόσφυγες
Τον Ιούλιο 2016, τέσσερις χιλιάδες Ινδοί κατέφυγαν στο Λαλμονιρχάτ του Μπαγκλαντές μετά από τις πλημμύρες στη Δυτική Βεγγάλη της Ινδίας.
Δήμος Υπάτης
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Κωστής Βαΐτσος
Βιογραφικά στοιχεία
Για επτά χρόνια, από το 2001 μέχρι το 2008, διετέλεσε πρόεδρος του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος».
Δήμος Υπάτης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υ
Ινδοί στο Μπανγκλαντές
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες του Μπανγκλαντές
Κωστής Βαΐτσος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Γέιλ
Δωμάτιο Πανικού
Δωμάτιο Πανικού (αγγλικά:Panic Room) είναι αμερικανικό θρίλερ παραγωγής 2002 σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φίντσερ και σε σενάριο του Ντέιβιντ Κόεπ. Πρωταγωνιστούν οι Τζόντι Φόστερ, Κρίστεν Στιούαρτ, Φόρεστ Γουίτακερ, Τζάρεντ Λέτο και Ντουάιτ Γιόακαμ.
Η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας μητέρας, η οποία μαζί με την κόρη της, κρύβονται στο λεγόμενο δωμάτιο πανικού, όταν στο σπίτι τους μπαίνουν διαρρήκτες.
Πλοκή
Η Μεγκ Άλτμαν είναι πρόσφατα διαζευγμένη και μαζί με την κόρη της, Σάρα, η οποία έχει διαβήτη, μόλις αγόρασαν ένα σπίτι τεσσάρων ορόφων. Το σπίτι περιλαμβάνει ένα δωμάτιο πανικού, ένα απομονωμένο δηλαδή δωμάτιο που προστατεύει τους κατοίκους από εισβολείς. Το δωμάτιο έχει μια χοντρή μεταλλική πόρτα και ένα σύγχρονο σύστημα ασφαλείας. Το πρώτο τους κιόλας βράδυ, τρεις άνδρες θα εισβάλλουν στο σπίτι, ο Τζούνιορ -εγγονός του πρώην ιδιοκτήτη, ο Μπέρναμ -υπάλληλος της ασφαλιστικής εταιρίας που χρησιμοποιεί το σπίτι και ο Ραούλ -που τον προσέλαβε ο Τζούνιορ να τους βοηθήσει.
Αφού ανακαλύπτουν ότι στο σπίτι μετακόμισαν οι Άλτμαν, ο Τζούνιορ πείθει τον διστακτικό Μπέρναμ να συνεχίσουν σύμφωνα με το σχέδιό τους. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, όμως, η Μεγκ ξυπνάει και βλέπει τους διαρρήκτες από τα μόνιτορ στο δωμάτιο πανικού. Πριν οι κλέφτες, προλάβουν να τη σταματήσουν, η Μεγκ τρέχει στη Σάρα, την ξυπνάει και κλειδώνονται μέσα στο δωμάτιο πανικού. Το πρόβλημα τώρα είναι ότι οι εισβολείς ψάχνουν 3 εκατομμύρια δολάρια που άφησε ο πρώην ιδιοκτήτης και τα χρήματα αυτά βρίσκονται μέσα στο δωμάτιο πανικού. Τότε ο Μπέρναμ ρίχνει την ιδέα να βάλουν γκάζι στο σύστημα εξαερισμού του δωματίου. Το σχέδιό του, ενώ στην αρχή επιτυγχάνει, ο Ραούλ παίρνει την πρωτοβουλία και γεμίζει το δωμάτιο με γκάζι. Η Σάρα βρίσκει μια χαραμάδα από την οποία αυτή και η Μεγκ αναπνέουν. Τότε η Μεγκ αποφασίζει να βάλει φωτιά στο δωμάτιο. Καθώς ο Τζούνιο έχει βάλει το αυτί του στον τοίχο για να ακούσει τι κάνουν οι δυο γυναίκες, η Μεγκ αφού έχει σκεπάσει τον εαυτό της και την κόρη της με κουβέρτες που αντέχουν στη φωτιά, ανεβαίνει στον αεραγωγό και ανάβει έναν αναπτήρα. Η οροφή του δωματίου παίρνει φωτιά και το πρόσωπο του Τζούνιορ καίγεται.
Στην πορεία, οι Άλτμαν, κάνουν αρκετές προσπάθειες να φωνάξουν κάποιον, συμπεριλαμβανομένου του γείτονά τους, που προσπαθούν ανεπιτυχώς να τον ξυπνήσουν με ένα φακό. Αργότερα η Μεγκ και ενώ δεν έχει συνδέσει την ξεχωριστή τηλεφωνική γραμμή του δωματίου, βρίσκει τα καλώδια της κεντρικής τηλεφωνικής γραμμής και καλεί τον πρώην άντρα της, Στίβεν, λίγο πριν οι διαρρήκτες κόψουν το καλώδιο. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν η Σάρα παθαίνει κρίση λόγω υπογλυκεμίας που προκαλεί ο διαβήτης και δυστυχώς τα φάρμακά της είναι μέσα στο ψυγείο του δωματίου της.
Όταν όλες τους οι απόπειρες να μπουν μέσα στο δωμάτιο αποτυγχάνουν, ξεφεύγει του Τζούνιορ ότι τα λεφτά μέσα στο δωμάτιο είναι πολύ περισσότερα και τα παρατάει. Όταν πάει να φύγει από το σπίτι, πυροβολείται από τον Ραούλ και πεθαίνει. Τότε υπό την απειλή του όπλου, ο Μπέρναμ αναγκάζεται να συνεχίσει. Αργότερα, φτάνει στο σπίτι ο Στίβεν και πιάνεται όμηρος. Ο Ραούλ τον χτυπάει άσχημα και τον χρησιμοποιούν για να ξεγελάσουν τη Μεγκ. Η Μεγκ βγαίνει από το δωμάτιο, προσπαθώντας να πάρει το φάρμακο της Σάρα και της επιτίθεται ο Ραούλ. Λίγο πριν κλείσει η πόρτα του δωματίου με το Ραούλ και και τον Μπέρναμ μέσα, η Μεγκ σπρώχνει το φάρμακο και ο Μπέρναμ της το δίνει.
Αργότερα, χτυπούν την πόρτα δύο αστυνομικοί, που τους τηλέφώνησε ο Στίβεν νωρίτερα. Με το Ραούλ να απειλεί ότι θα σκοτώσει τη Σάρα, η Μεγκ λέει ψέματα στους αστυνομικούς. Εν τω μεταξύ ο Μπέρναμ, προσπαθεί να ανοίξει το χρηματοκιβώτιο που βρίσκεται κρυμμένο μέσα σο δωμάτιο πανικού. Όταν τα καταφέρνει θα βρει γραμμάτια που αξίζουν 22 εκατομμύρια δολάρια. Με τους δύο να βγαίνουν από το δωμάτιο κρατώντας τη Σάρα όμηρο, δέχονται επίθεση από τους Μεγκ και Στίβεν. Μετά από μια μάχη, ο Μπέρναμ καταφέρνει να φύγει και ο Ραούλ είναι έτοιμος να σκοτώσει τη Μεγκ με βαριοπούλα. Τότε επιστρέφει ο Μπέρναμ και σκοτώνει το Ραούλ. Η απόφασή του αυτή να επιστρέψει τον καθυστερεί και έτσι συλλαμβάνεται από την αστυνομία που έχει καταφτάσει καθώς ο αστυνομικός που μίλησε με τη Μεγκ βρήκε μυστήρια τη συμπεριφορά της. Μετά την περιπέτειά τους, η Μεγκ και η Σάρα, διαβάζουν την εφημερίδα, ψάχνοντας για νέο σπίτι.
Παραγωγή
Το σενάριο αγοράστηκε από την Columbia δίνοντας στον Ντέιβιντ Κόεπ το ποσό-ρεκόρ των 4.000.000 δολαρίων. Ο Ντέιβιντ Φίντσερ επέλεξε να σκηνοθετήσει το Δωμάτιο Πανικού επειδή η προηγούμενη ταινία του, Fight Club, γυρίστηκε σε 150 διαφορετικές τοποθεσίες και ήθελε ένα φιλμ που να τοποθετείται μόνο σε ένα μέρος. Αν και η ταινία διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη στην πραγματικότητα γυρίστηκε στο Λος Άντζελες.
Κάστινγκ
Αρχικά ο ρόλος της Μεγκ είχε δοθεί στη Νικόλ Κίντμαν και της Σάρα στη Χέιντεν Πανετιέρ. Πριν αρχίσουν τα γυρίσματα η Πανετιέρ αντικαταστάθηκε από την Κρίστεν Στιούαρτ. Τότε, με 18 μόλις μέρες γυρισμάτων, η Κίντμαν αναγκάστηκε να αποχωρήσει, λόγω του τραυματισμού της στο γόνατο που υπέστη κατά τη διάρκεια της ταινίας Moulin Rouge. Ο Ντέιβιντ Φίντσερ τότε πρότεινε να κλείσει η παραγωγή, αλλά η Columbia αρνήθηκε. Ο ρόλος προτάθηκε στην Τζόντι Φόστερ. Η Φόστερ τότε είχε επιλεγεί Πρόεδρος του Φεστιβάλ Καννών και αποσύρθηκε, γιατί ήθελε πολύ να συνεργαστεί με τον Φίντσερ. Είχε μόλις 9 μέρες να προετοιμαστεί για το ρόλο της. Η Φόστερ ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί της. Εξαιτίας αυτού, γυρίσματα έγιναν ξανά το φθινόπωρο του 2001 αφού γέννησε. Η Κίντμαν μπορεί να μην έπαιξε τελικά στην ταινία, αλλά ακούστηκε. Η φωνή που ακούγεται στο τηλέφωνο όταν η Μεγκ κάλεσε τον Στίβεν, είναι δική της.
Box οffice
Με προϋπολογισμό 48.000.000 δολάρια, το Δωμάτιο Πανικού έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 30 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 96,3 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 100 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 196,3 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χάουαρντ Σορ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες
Στρογγυλή Μελιτειέων Κέρκυρας
Η Στρογγυλή  είναι ημιορεινό χωριό της Κέρκυρας σε υψόμετρο 160 μέτρα.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 να προσαρτάται στο δήμο Μελιτειέων. Το 1869 με το ΦΕΚ 55Α - 23/12/1869 ορίστηκε έδρα του δήμου Μελιτειέων. Από το 1912 έως το 1940 αναφερόταν ως Στρογγυλοί. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Ιωάννη Περιστερών αποτελούν την τοπική κοινότητα Στρογγυλής που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μελιτειέων του δήμου Νότιας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 475 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 448.
Σημείωση
Στη βόρεια Κέρκυρα και τη δημοτική ενότητα Θιναλίων υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Στρογγυλή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας
Νίκος Σκαρτσώρας
Ο Νίκος Σκαρτσώρας (1885 -1912) ήταν λήσταρχος που έδρασε στην Ηλεία και την Αχαΐα στις αρχές του 20ου αιώνα.
Βιογραφικό
Ο Νίκος Σκαρτσώρας γεννήθηκε το 1885 στην Κώμη, του Δήμου Βουπρασίων Ηλείας και είχε τέσσερα αδέρφια. Μετά το θάνατο της μητέρας του Νίκου ο πατέρας του είχε ξαναπαντρευτεί.
Η οικογένειά του ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στα χωράφια της οικογένειας δούλευε ως φύλακας ο Μιλτιάδης Μπαλαλάς, γιος μιας γειτονικής οικογένειας, η μητέρα του οποίου, η Ρεβέκκα, είχε βαφτίσει τον αδερφό του Νίκου Σκαρτσώρα, Πάνο. Όμως οι σχέσεις των δύο οικογενειών έγιναν πολύ κακές αφού ο Μιλτιάδης άρχισε να κλέβει τα αφεντικά του. Τελικά όταν έγινε 18 χρονών και αφού τους έκλεψε ένα άλογο, ο Αθανάσιος Σκαρτσώρας, ο πατέρας του Νίκου, τον έδιωξε. Όμως ο νεαρός συνέχισε τις ζωοκλοπές εις βάρος των πρώην αφεντικών του ειδικά μετά τη φυλάκιση του Αθανάσιου Σκαρτσώρα για χρέη προς το Δημόσιο. Ο Σκαρτσώρας αφού αφέθηκε ελεύθερος τον κατήγγειλε και ο Μπαλαλάς καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση αλλά δε συνελήφθη για να εκτίσει την ποινή που του επιβλήθηκε. Οι σχέσεις των δύο οικογενειών έγιναν ακόμα χειρότερες λίγο αργότερα όταν ένας ζωέμπορος και κτηματίας της περιοχής έχασε ένα βόδι και ο Σκαρτσώρας κατηγόρησε γι’ αυτό τον Μιλτιάδη Μπαλαλά που καταδικάστηκε ξανά για ζωοκλοπή. Τελικά το καλοκαίρι του 1901 ύστερα από ένα επεισόδιο μεταξύ του πατέρα Σκαρτσώρα και του Μιλτιάδη Μπαλαλά στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μανωλάδας, ο Μπαλαλάς πυροβόλησε και σκότωσε τον Σκαρτσώρα. Η οικογένειά του τρομοκρατημένη εγκατέλειψε το χωριό και εγκαταστάθηκε στη Μανωλάδα. Ένα χρόνο περίπου μετά, τον Οκτώβριο του 1902, μετά την κλοπή δύο αλόγων των Σκαρτσωραίων από τη Ρεβέκκα Μπαλαλά, ο Νίκος Σκαρτσώρας τη σκότωσε, καθώς και το 18χρονο γιo της από το δεύτερο γάμο της, και στη συνέχεια διέφυγε στον κάμπο της Ηλείας όπου ενώθηκε με τους ληστές Τσόλια και Τσιντόνη. Λίγο αργότερα μπήκε στη συμμορία του Μπουκουβάλα.
Στις 12 Δεκεμβρίου 1903 ο Νίκος Σκαρτσώρας διέφυγε με πλοίο από την Πάτρα στην Η.Π.Α, χρησιμοποιώντας πλαστό διαβατήριο. Κατά την παραμονή του στην Αμερική φέρεται να ενεπλάκη σε παράνομες ενέργειες. Τελικά επέστρεψε στην Ελλάδα όπου συνελήφθη για τα παλιά του εγκλήματα και φυλακίστηκε στο Παλαμήδι. Ο Σκαρτσώρας σχεδίαζε να ανατινάξει το Παλαμήδι και γι’ αυτό μια ερωμένη του προσπάθησε να τον εφοδιάσει με δυναμίτιδα, αλλά τελικά το σχέδιο απέτυχε. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στις φυλακές του Ρίου.
Στις 4 Απριλίου 1912 κατά την μεταφορά του από τις φυλακές του Ρίου, σιδηροδρομικώς, στην Πάτρα, για να δικαστεί, μια ομάδα ενόπλων, μεταξύ των οποίων ήταν ο αδερφός του Πάνος, επιτέθηκαν στους αστυνομικούς που τον συνόδευαν και αφού σκότωσαν τον έναν και τραυμάτισαν βαριά άλλους δύο, απελευθέρωσαν τον Νίκο, και όλοι μαζί προσπάθησαν να διαφύγουν. Τα αποσπάσματα όμως που άρχισαν να τους καταδιώκουν τους πρόλαβαν ανάμεσα στα χωριά Καστρίτσι και Πλάτανος. Στη συμπλοκή που ακολούθησε σκοτώθηκαν ο Νίκος και Πάνος Σκαρτσώρας καθώς και ένα άλλο μέλος της συμμορίας, δύο συνελήφθησαν και άλλοι δύο διέφυγαν.
Πηγές
Βασίλης Ι. Τζανακάρης, ''Οι λήσταρχοι. Τα παλληκάρια τα καλά σύντροφοι τα σκοτώνουν'', Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2016, ISBN: 978-618-03-0753-5.
Νίκος Σκαρτώρας
Πύρρος Γκοντζάγκα
Ο Πύρρος, ιταλ.: Pirro Gonzaga (1490 - 22 Ιανουαρίου 1529) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα ήταν Ιταλός ευγενής και κοντοτιέρο κατά τη διάρκεια των Ιταλικών Πολέμων του 1494-1559. Όταν πήγε με τη μεριά της Γαλλίας, κατηγορήθηκε για προδοσία κατά της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας· τελικά ηττήθηκε και φυλακίστηκε στη Λομβαρδία.
Ιστορία
Ήταν το δεύτερο παιδί του Τζανφραντσέσκο 1ου κομη της Σαμπιονέτα και της Aντωνίας ντελ Μπάλτσο, κόρης του Πιέτρο δούκα της Άντρια. Το 1499, μετά το τέλος του πατέρα του, μοιράστηκε την κληρονομιά, που αποτελείτο από τα μέρη Σαμπιονέτα, Ντοζόλο, Πομπονέσκο, Γκατσουόλο και Ροντίγκο, με τον αδελφό του Λουδοβίκο. Το 1521 πώλησε την περιοχή Σαμπιονέτα στον Λουδοβίκο.
Το 1522 συμμετείχε στην κατάκτηση της Περούτζια. Συνελήφθη ως αιχμάλωτος και κατηγορήθηκε για προδοσία· το 1523 έχασε τα φέουδά του, τα οποία αποδόθηκαν από τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄ στον ανιψιό του Λουδοβίκο Γκονζάγκα Ροντομόντε.
Το 1524 ηττήθηκε στην πολιορκία της Παβίας. Αργότερα εγκατέλειψε τη συμμαχία προς τον αυτοκράτορα και συμμάχησε με τους Γάλλους, έως ότου ηττήθηκε από τον Φερνάνδο δ' Άβαλος στη μάχη του Σαντ' Άντζελο Λοντιζιάνο. Παραδόθηκε, και φυλακίστηκε στον πύργο του Πιτσιγκετόνε. Η μητέρα του Αντωνία πλήρωσε τα λύτρα· στη συνέχεια ο Πύρρος αποσύρθηκε στο Γκατσουόλο, όπου απεβίωσε το 1529.