Μονογαμία
Πολιτιστικά επιχειρήματα
μικρογραφία| Γεωργία με άροτρο. Λεπτομέρεια από το ημερολόγιο Les très riches heures από τον 15ο αιώνα. Αυτή είναι μια λεπτομέρεια από τον πίνακα για τον Μάρτιο. Παρά την ανθρώπινη ικανότητα να αποφεύγει τη σεξουαλική και γενετική μονογαμία, η κοινωνική μονογαμία εξακολουθεί να διαμορφώνεται κάτω από πολλές διαφορετικές συνθήκες, αλλά οι περισσότερες από αυτές τις συνθήκες είναι συνέπειες πολιτιστικών διαδικασιών. Αυτές οι πολιτισμικές διαδικασίες μπορεί να μην έχουν καμία σχέση με τη σχετική αναπαραγωγική επιτυχία. Για παράδειγμα, η συγκριτική μελέτη του ανθρωπολόγου Τζακ Γκούντι που χρησιμοποίησε τον Εθνογραφικό Άτλαντα έδειξε ότι η μονογαμία είναι μέρος ενός πολιτιστικού συμπλέγματος που βρίσκεται στην ευρεία περιοχή των ευρασιατικών κοινωνιών από την Ιαπωνία έως την Ιρλανδία που ασκούν κοινωνική μονογαμία, σεξουαλική μονογαμία και προίκα (δηλαδή "αποκλίνουσα αποκέντρωση", που επιτρέπουν την κληρονομιά της περιουσίας σε παιδιά και των δύο φύλων). Ο Γκούντι καταδεικνύει στατιστική συσχέτιση μεταξύ αυτού του πολιτιστικού συμπλέγματος και της ανάπτυξης της εντατικής γεωργίας με άροτρο σε αυτές τις περιοχές. Βασιζόμενος στο έργο της Έστερ Μπόσερουπ, ο Γκούντι σημειώνει ότι ο σεξουαλικός καταμερισμός της εργασίας ποικίλλει στην εντατική γεωργία με άροτρο και στην εκτεταμένη καλλιέργεια κηπευτικών. Στη γεωργία του αρότρου, η γεωργία είναι σε μεγάλο βαθμό ανδρική εργασία και συνδέεται με την ιδιωτική ιδιοκτησία. Ο γάμος τείνει να είναι μονογαμικός για να κρατήσει την ιδιοκτησία εντός της πυρηνικής οικογένειας. Η στενή οικογένεια (ενδογαμία) είναι οι προτιμώμενοι γαμήλιοι σύντροφοι για να διατηρήσουν την ιδιοκτησία εντός της ομάδας. Μια μοριακή γενετική μελέτη της παγκόσμιας ανθρώπινης γενετικής ποικιλότητας υποστήριξε ότι η σεξουαλική πολυγυνία ήταν τυπική στα ανθρώπινα αναπαραγωγικά πρότυπα μέχρι τη στροφή σε κοινότητες καθιστικής γεωργίας περίπου πριν από 10.000 έως 5.000 χρόνια στην Ευρώπη και την Ασία και πιο πρόσφατα στην Αφρική και την Αμερική. Μια περαιτέρω μελέτη που βασίστηκε στον Εθνογραφικό Άτλαντα έδειξε στατιστική συσχέτιση μεταξύ του αυξανόμενου μεγέθους της κοινωνίας, της πίστης στους «υψηλούς θεούς» που υποστηρίζουν την ανθρώπινη ηθική και της μονογαμίας. Μια έρευνα άλλων διαπολιτισμικών δειγμάτων επιβεβαίωσε ότι η απουσία του άροτρου ήταν ο μόνος προγνωστικός παράγοντας της πολυγαμίας, αν και άλλοι παράγοντες όπως η υψηλή ανδρική θνησιμότητα στον πόλεμο (σε μη κρατικές κοινωνίες) και η πίεση από παθογόνα (στις κρατικές κοινωνίες) είχαν κάποια επίπτωση. μικρογραφία| Γυναίκα που καλλιεργεί, χρησιμοποιώντας ένα σκαπτικό ραβδί στο νότιο Σουδάν. Η Μπέτζιγκ υποστήριξε ότι η κουλτούρα/κοινωνία μπορεί επίσης να είναι πηγή κοινωνικής μονογαμίας επιβάλλοντάς την μέσω κανόνων και νόμων που ορίζονται από τρίτους φορείς, συνήθως για να προστατεύσουν τον πλούτο ή τη δύναμη της ελίτ. Για παράδειγμα, ο Αύγουστος Καίσαρας ενθάρρυνε τον γάμο και την αναπαραγωγή για να αναγκάσει την αριστοκρατία να μοιράσει τον πλούτο και τη δύναμή της σε πολλαπλούς κληρονόμους, αλλά οι αριστοκράτες περιόρισαν τα κοινωνικά μονογαμικά, νόμιμα παιδιά τους στο ελάχιστο για να εξασφαλίσουν την κληρονομιά τους ενώ είχαν πολλές εξωσυζυγικές σχέσεις. Ομοίως -σύμφωνα με την Μπέτζιγκ- η Χριστιανική Εκκλησία επέβαλε τη μονογαμία επειδή ο πλούτος περνούσε στον πλησιέστερο ζωντανό, νόμιμο άνδρα συγγενή, με αποτέλεσμα συχνά ο πλούσιος μεγαλύτερος αδελφός να είναι χωρίς άνδρα κληρονόμο. Έτσι, ο πλούτος και η δύναμη της οικογένειας θα περνούσαν στον «άγαμο» μικρότερο αδελφό της εκκλησίας. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις, η ελίτ που θεσπίζει κανόνες χρησιμοποίησε πολιτισμικές διαδικασίες για να εξασφαλίσει μεγαλύτερη αναπαραγωγική ικανότητα για τους ίδιους και τους απογόνους τους, οδηγώντας σε μεγαλύτερη γενετική επιρροή στις μελλοντικές γενιές. Σύμφωνα με τον Λόου, ο πολιτισμός φαίνεται να έχει πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο στη μονογαμία στους ανθρώπους από τις βιολογικές δυνάμεις που είναι σημαντικές για τα μη ανθρώπινα ζώα.