cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγιοι Θεόδωροι Γρεβενών
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Αξιοθέατα είναι η πλατεία του χωριού, το παλιό κτίριο του Σχολείου που λειτουργεί ως πνευματικό Κέντρο - δανειστική βιβλιοθήκη λαογραφικό μουσείο και αίθουσα πολλαπλών χρήσεων και πολιτιστικών εκδηλώσεων καθώς και το γαιόφραγμα / λίμνη Πλαίσια στην περιοχή του παλιού οικισμού Μελίσσι. Σημαντικά μνημεία είναι ο ενοριακός ναός των Αγίων Θεοδώρων καθώς και το εξωκλήσι του Αιμιλιανού, όπου μαρτύρησε στις 30 Σεπτεμβρίου 1911 ο Μητροπολίτης Γρεβενών Αιμιλιανός Λαζαρίδης, ο διάκονος Δημήτριος Αναγνώστου από το Λεμπίνοβο (Διάκο) Γρεβενών και ο αγωγιάτης Αθανάσιος Φασούλας από το Σνίχοβο (Δεσπότη) Γρεβενών.
Ιστορία - Διοικητικά
Οι Άγιοι Θεόδωροι δημιουργήθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του '70 από κατοίκους των πρώην οικισμών Διάκος, Γεωργίτσα, Μελίσσι και από οικογένειες που μετοίκησαν από τα χωριά Αιμιλιανός και Δεσπότης. Ως κοινότητα συστάθηκε το 1973 με το ΦΕΚ 67Α - 22/03/1973 με ταυτόχρονη απόσπαση των Αγίων Θεοδώρων από την κοινότητα Αιμιλιανού και τον ορισμό τους ως έδρα της. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Αιμιλιανό, την Ανθρακιά και το Δεσπότη, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αγίων Θεοδώρων που ανήκει στην δημοτική ενότητα Γρεβενών του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 215 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 152,638 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών
Νουαγέλ-σου-Λανς
Το Νουαγέλ-σου-Λανς (γαλλικά: Noyelles-sous-Lens, κυριολεκτικά Νουαγέλ υπό τη Λανς) είναι κοινότητα στο νομό Πα-ντε-Καλαί στη βόρεια Γαλλία. Βρίσκεται 3 χλμ. ανατολικά του κέντρου της Λανς.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Νουαγέλ-σου-Λανς είναι αδελφοποιημένο με:
Αξιοσημείωτα πρόσωπα
Το Νουαγέλ-σου-Λανς ήταν η γενέτειρα της Εντίτα Πιέχα (γεννημένη το 1937), Ρωσίδας ηθοποιού και τραγουδίστριας πολωνικής καταγωγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Πα-ντε-Καλαί Κατηγορία:Αρτουά
Βίκτωρ Φρειδερίκος του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ
Ο Βίκτωρ Φρειδερίκος, γερμ. Viktor Friedrich (20 Σεπτεμβρίου 1700 - 18 Μαΐου 1765) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ (1721-1765).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Φρειδερίκου, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και της Σοφίας Αλβερτίνας, κόρης του Γεωργίου Φρειδερίκου, κόμη του Ζολμς-Ζονεβάλντε.
Το 1765 απεβίωσε στο Μπέρνμπουργκ σε ηλικία 65 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του, Φρειδερίκος Αλβέρτος.
Οικογένεια
Το 1750 απεβίωσε η Αλβερτίνα και δύο μήνες μετά, το ίδιο έτος ο Βίκτωρ-Φρειδερίκος έκανε τρίτο γάμο με την Κωνσταντία-Φρειδερίκη Σμιτ. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και της δόθηκε ο τίτλος της βαρόνης του Μπερ. Είχαν τέκνο:
Κορμέιγ-αν-Παριζί
Το Κορμέιγ-αν-Παριζί (γαλλικά: Cormeilles-en-Parisis) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κορμεγιαί (γαλλικά: Cormeillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Ανκαράσπορ
Η Ανκαράσπορ (τουρκικά: Ankaraspor) είναι τουρκική ποδοσφαιρική ομάδα. Έδρα της ομάδας είναι το Οσμάνλι Στάντιουμου, χωρητικότητας 20.071 θεατών. Συμμετέχει στη Σούπερ Λιγκ Τουρκίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τουρκίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2014
Μπόγκισλαβ Ε΄ της Πομερανίας-Στολπ
Ο Μπόγκισλαβ Ε΄, γερμαν. Bogislaw V (π. 1318 - 23 ή 24 Απριλίου 1374) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ (1326-68) και μετά της Πομερανίας-Στολπ (1368-74). Είναι ο ιδρυτής τού κλάδου Στολπ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Βάρτισλαβ Δ΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και της Ελισάβετ, κόρης τού Ούλριχ Α΄ κόμη τού Λίνντοβ-Ρουππίν.
Το 1326 διαδέχθηκε τον πατέρα του από κοινού με τους αδελφούς του Μπάρνιμ Δ΄ και Βάρτισλαβ Ε΄. Ήταν εναντίον τού Τευτονικού Τάγματος και γι' αυτό συμμάχησαν με τον Καζιμίρ Γ΄ τον Μέγα της Πολωνίας, τού οποίου την κόρη ο Μπόγκισλαβ Ε΄ νυμφεύτηκε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1343 την Ελισάβετ των Πιαστ, κόρη τού Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας και είχε τέκνα:
Το 1361 απεβίωσε η Ελισάβετ και ο Μπόγκισαβ Ε΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Αδελαΐδα των Γουέλφων, κόρη τού Ερνέστου Α΄ δούκα τού Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Πομερανίας
Βατσίσουαφ Δ΄ της Πομερανίας-Βόλγκαστ
Ο Βάρτισλαβ Δ΄, γερμαν. Wartislaw IV (πριν το 1290 - 1 Αυγούστου 1326) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ (1309-26).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Μπόγκισλαβ Δ΄ δούκα της Πομερανίας και της Μαργαρίτας, κόρης τού Βίτσλαβ Β΄ πρίγκιπα τού Ρύγκεν. Είχε αδελφές τις Γιούττα, Ελισάβετ, Μαργαρίτα και Ευφημία.
To 1309 διαδέχθηκε τον πατέρα του και το 1317 έλαβε τις γαίες Σλάβε και Στολπ ως φέουδο από τον Βάλντεμαρ των Ασκάνια μάργραβο τού Βρανδεμβούργου-Στέννταλ. Το 1319 απεβίωσε ο Βάλντεμαρ και τον διαδέχθηκε ο μικρανιψιός του Ερρίκος Β΄ υπό την επιτροπεία τού Βάρτισλαβ Δ΄. Ο τελευταίος θέλησε την εξουσία τού Βρανδεμβούργου, αλλά το 1323 ο Λουδοβίκος Δ΄ των Βίττελσμπαχ της Γερμανίας απέδωσε το μαργραβάτο στον γιο του Λουδοβίκο Ε΄ δούκα της Βαυαρίας.
Το 1321 ο Βάρτισλαβ υπέγραψε συμφωνία κληρονομίας με τον θείο του Βίτσλαβ Γ΄ πρίγκιπα τού Ρύγκεν, έτσι όταν το 1325 απεβίωσε ο Βίτσλαβ Γ΄, ο Βάρτισλαβ Δ΄ προσάρτησε το Ρύγκεν. Αυτό ήταν φέουδο της Δανίας και παρά τις αρχικές διαβεβαιώσεις τού Χριστοφόρου Β΄ της Δανίας, ο βασιλιάς απέδωσε το Ρύγκεν στους πρίγκιπες τού Μεκλεμβούργου-Βέρλε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ξεκινήσει πόλεμος για τη διαδοχή: οι γιοί του Βάρτισλαβ Δ΄ με συμμάχους τον Γκέρχαρτ Γ΄ των Σάουμπουρκ κόμη τού Χόλσταϊν-Ρένντσμπουρκ -εχθρό τού Χριστοφόρου Β΄- και τον Μπάρνιμ Γ΄ δούκας της Πομερανίας-Στεττίν αγωνίστηκαν για την κληρονομία, ώσπου το 1328 το Μεκεμβούργο παραιτήθηκε των αξιώσεών του.
Πηγές
Βαρτισλαβ 04
Χουρουφισμός
Ο Χουρουφισμός (αραβικά: حروفية, χουρουφίγια, η λέξη χουρούφι σημαίνει γράμματα του αλφαβήτου), ήταν ένα σουφικό δόγμα, που γεννήθηκε στο Αζερμπαϊτζάν και εξαπλώθηκε σε περιοχές της δυτικής Περσίας και της Ανατολίας στα τέλη του 14ου και τις αρχές του 15ου αιώνα μ.Χ..
Ίδρυση
Ο ιδρυτής και πνευματικός ηγέτης του κινήματος των Χουρουφιστών (Χουρούφι) ήταν ο Αζέρος Φαζλαλλάχ Ασταραμπαντί, καλούμενος επίσης Ναΐμι (1339/40-1394). Γεννημένος στο Ασταραμπάντ (σημερινό Γκοργκάν) του Ιράν, στράφηκε σε νεαρή ηλικία στο Σουφισμό και τις διδασκαλίες του Μανσούρ αλ-Χαλλάτζ και του Τζελαλεντίν Ρουμί. Στα μέσα της δεκαετίας του 1370 ο Ναΐμι ξεκίνησε να προπαγανδίζει τη διδασκαλία του σε ολόκληρη την Περσία και το Αζερμπαϊτζάν. Ενώ ζούσε στην Ταυρίδα των Τζαλαγιριδών, κέρδισε υποστήριξη και επιρροή στην Αυλή των τελευταίων, όπου έλαβε επίσης χώρα η γραφή του κύριου έργου του, Τζαβιντάν αλ-Καμπίρ. Εκείνο τον καιρό ακολουθούσε ακόμη το βασικό ρεύμα της σουφικής παράδοσης. Αργότερα, κινήθηκε προς μια πιο εσωτερική πνευματικότητα, αποτυγχάνοντας όμως να προσηλυτίσει τον Ταμερλάνο, εκτελέστηκε το 1394 κοντά στο κάστρο Αλίντζα στο Ναχιτσεβάν από τον υιό του Ταμερλάνου, σάχη Μιράν. Η εξέγερση των Χουρουφιστών, των οποίων το τάγμα αποτελείτο από πολλούς ακολούθους, συντρίφθηκε στο Αζερμπαϊτζάν, αλλά το κίνημα επιβίωσε στις τάξεις του λαού για άλλη μια δεκαετία περίπου με διαφορετικές μορφές.
Βασικά στοιχεία του Χουρουφισμού
Σύμφωνα με τον Φαζλαλλάχ, το κλειδί για να ανοιχθεί το έβδομο σφραγισμένο βιβλίο, το Κοράνι (δηλ. ερμηνευθεί η βαθύτερη αλήθεια του), είναι ένα καββαλιστικό σύστημα γραμμάτων, που αναπτύσσεται και ερμηνεύεται από τους μετέπειτα Χουρουφιστές στα έργα Χινταγιάτ-νάμα, Τζαβιντάν-νάμα και Μαχράν-νάμα. Το Σύμπαν είναι αιώνιο και κινείται περιστρεφόμενο. H μορφή του Θεού είναι άφθαρτη και εκδηλώνεται στον Άνθρωπο, την καλύτερη από τις μορφές. Ο Θεός ενσαρκώνεται σε κάθε άτομο. Οι Χουρουφιστές θεωρούσαν τον Φαζλαλλάχ μια εκδήλωση της θεϊκής δύναμης μετά τους Αδάμ, Μωυσή και Μωάμεθ. Ο Θεός επίσης ενσαρκώνεται σε λέξεις και τα 28 γράμματα του αραβικού αλφαβήτου και τα 32 του αντίστοιχου περσικού είναι η βάση της αγάπης και ομορφιάς στον κόσμο. Ο αριθμός επτά είναι αριθμός-κλειδί καθώς αντιστοιχεί σε ευγενικά τμήματα του προσώπου, στους στίχους της σούρα της Αλ-Φατίχα, και συμβολίζει τη λεκτική ομολογία της πίστης. Ο Άνθρωπος είναι ανώτερο αντίγραφο του Θεού και το κλειδί στη χακίκα - η χακίκα είναι ένα από τα τέσσερα στάδια στο Σουφισμό, τα οποία είναι: η σαρία (εξωτερικό μονοπάτι), η ταρίκα (εσωτερικό μονοπάτι), η χακίκα (μυστικιστική αλήθεια) και η μαρίφα (τελική μυστικιστική γνώση).
Σύμφωνα με τον Ρ.Ν. Φράι στο έργο του Ιστορία του Ιράν, ο Χουρουφισμός ήταν μια έκφραση του Ισμαηλισμού στη μυστικιστική του ταυτοποίηση της ανθρώπινης εικόνας, αλλά διέφερε στην αναγνώριση της χακίκα (μυστικιστικής αλήθειας) στην ουσία των γραμμάτων παρά στο πρόσωπο του Ιμάμη.
Κατηγορία:Σουφισμός Κατηγορία:Θρησκευτική ιστορία του Αζερμπαϊτζάν
Κορμέιγ-αν-Βεξέν
Το Κορμέιγ-αν-Βεξέν (γαλλικά: Cormeilles-en-Vexin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Γιόχαν Κρύγκερ
<div data-shorttitle="Ogg source" data-title="Original Ogg file (51 kbps)" src="//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a7/Tyska_kyrkan_kockspel_2010.ogg" type="audio/ogg; codecs="vorbis""> Ο Γιόχαν Κρύγκερ (9 Απριλίου 1598 - 23 Φεβρουαρίου 1662) είναι γνωστός ως Γερμανός συνθέτης γνωστών ύμνων. Στην πραγματικότητα, ήταν σορβικής εθνικότητας βαπτισμένος ως Γιαν Κρίγκαρ (Jan Krygar). Ήταν επίσης ο εκδότης του πιο ευρέως χρησιμοποιούμενου λουθηρανικού ύμνου του 17ου αιώνα, του Praxis pietatis melica.
Νεαρή ηλικία και εκπαίδευση
Ο Κρούγκερ γεννήθηκε στο Γκρος Μπρέεσεν (τώρα μέρος του Γκούμπεν) ως γιος ενός πανδοχέα, του Γκέοργκ Κρούγκερ. Σπούδασε στο κοντινό λατινικό σχολείο (που τότε βρίσκονταν στο Γκούμπεν) έως το 1613 και το πρόγραμμα διδασκαλίας του σχολείου περιελάμβανε μουσική και τραγούδι.
Στη συνέχεια ταξίδεψε στο Σόοραου και το Μπρέσλαου για περαιτέρω εκπαίδευση και τέλος στο Ρέγκενσμπουργκ, όπου έλαβε μουσική εκπαίδευση από τον Πάουλους Χόμπεργκερ (1560–1634). Το 1615 ταξίδεψε στο Βερολίνο, όπου σπούδασε θεολογία στο Ευαγγελικό Γυμνάσιο προς το Γκρι Μοναστήρι. Το 1616 εργάστηκε ως κατοίκον δάσκαλος στην οικογένεια φον Μπλούμενταλ. Οι μαθητές του περιλάμβαναν τον Γιοάχιμ Φρίντριχ φον Μπλούμενταλ. Από το 1620 σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο του Βίτενμπεργκ και εκπαιδεύτηκε περαιτέρω στη μουσική μέσω ιδιωτικών σπουδών.
Καριέρα
Από το 1622 έως το θάνατό του, μία περίοδο 40 ετών, ήταν ταυτόχρονα καθηγητής στο γυμνάσιο Zum Grauen Kloster και ψάλτης της εκκλησίας αγίου Νικολάου στο Βερολίνο.
Ο Κρούγκερ συνέθεσε πολλά συναυλιακά έργα και έγραψε εκτενώς για τη μουσική εκπαίδευση. Το 1643 γνωρίστηκε με τον διάσημο συγγραφέα ύμνων Πάουλ Γκέρχαρντ, για τον οποίο έγραψε τη μουσική για διάφορους ύμνους. Το 1647 εκδίδει το σημαντικότερο γερμανικό λουθηρανικό ύμνο του 17ου αιώνα, τον Praxis pietatis melica.
Προσωπική ζωή
Το 1628, παντρεύτηκε τη χήρα ενός δημοτικού συμβούλου. Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετή Πολέμου, ο Κρούγκερ και η οικογένειά του υπέμειναν πολλές δυσκολίες, συμπεριλαμβανομένης της πείνας. Έπεσε άρρωστος με πανούκλα και σχεδόν πέθανε από αυτή την ασθένεια, χάνοντας πέντε παιδιά και τη γυναίκα του το 1636. Το 1637, έχοντας αναρρώσει από την ασθένεια, παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, με τη 17χρονη κόρη ενός πανδοχέα, με την οποία απέκτησε δεκατέσσερα παιδιά, τα περισσότερα από τα οποία πέθαναν σε νεαρή ηλικία. Μία από τις κόρες του παντρεύτηκε τον ζωγράφο Μίκαελ Κόνραντ Χιρτ, ο οποίος έκανε ένα πορτρέτο του Κρούγκερ το 1663. Ο Κρούγκερ πέθανε στο Βερολίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κωνσταντίνος Π. Ρωμανός
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο Βίτενμπεργκ στο Σπρίνγκφιλντ του Οχάιο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής με υποτροφία Φούλμπραϊτ. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης (Γερμανία), όπου παρακολούθησε μαθήματα των φιλοσόφων Γκέοργκ Γκάνταμερ, Έρνστ Τούγκεντχατ, Μίκαελ Τόινισεν κ.ά. Το 1984 αναγορεύθηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης με βαθμό “magna cum laude”, χάρη στη διατριβή: Henri Bergsons Philosophische Anthropologie als Beitrag zu einem Ästhetischen Humanismus (= Η Φιλοσοφική Ανθρωπολογία του Ανρί Μπεργκσόν ως Συμβολή σε ένα Αισθητικό Ανθρωπισμό). Εκτός του Ιδρύματος Φουλμπράιτ υπήρξε υπότροφος της Friedrich-Ebert Stiftung και του Deutscher Akademischer Austauschdienst (D.A.A.D. – Γερμανικό Ίδρυμα Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών).
Το 1971 καταδικάστηκε ερήμην από στρατοδικείο της Χούντας των Αθηνών για «αντεθνικές δραστηριότητες» και του αφαιρέθηκε το διαβατήριο.
Διετέλεσε επιστημονικός βοηθός στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης (1978-1980), ερευνητής στο Ίδρυμα Ερευνών της Ευαγγελικής Εκκλησίας της Γερμανίας (1984-1986), και δίδαξε στα ιδρύματα: Πανεπιστήμιο Σίλερ (Γερμανία, 1979-1980), Gesamthochschule Kassel (1984-1985), Ευρωπαϊκό τμήμα του πανεπιστημίου του Μέριλαντ (1984), απογευματινή ακαδημία (γερμανικά: Abendakademie) του Μάνχαϊμ (1989), Πανεπιστημιούπολη Αθηνών του πανεπιστημίου Λα Βερν (1991-1996). Από το 1996 έως τη συνταξιοδότησή του (2014) υπηρέτησε ως καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.
Δημοσιεύματα
Μεταφράσεις
Jacob Philipp Fallmerayer: Περί της καταγωγής των σημερινών Ελλήνων. Εισαγωγή-Μετάφραση Κ. Ρωμανού. Εκδόσεις «Νεφέλη», Αθήνα 1984.
Παραπομπές
Κωνσταντίνου Π. Ρωμανού: Πολιτικά-φιλοσοφικά άρθρα στο "Αντίβαρο" (2008-2015)
Γιάννη Κολοβού: "Εθνοκτονία εν εξελίξει" του Κωνσταντίνου Ρωμανού (2009).
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Η ζωή εν τάφω (τηλεοπτική σειρά)
Η ζωή εν τάφω είναι ελληνική δραματική σειρά, η οποία προβλήθηκε από την ΕΡΤ το 2019 και είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στρατή Μυριβήλη. Το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2019 και το τελευταίο στις 12 Ιουνίου 2019. Είναι η πρώτη ελληνική τηλεοπτική σειρά που προβάλλεται από την ΕΡΤ, δέκα χρόνια μετά από τη σειρά Καρυωτάκης.
Πλοκή
Έπειτα από την ερωτική επιστολογραφία του Αντώνη Κωστούλα, εθελοντή στρατιώτη στην Μεραρχία Αρχιπελάγους, με την τρυφερή Μυρσίνη, δασκάλα του Παρθεναγωγείου Μυτιλήνης, ακολουθούμε τα βήματα των πολιτικών εξελίξεων που μας οδηγούν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και γενικότερα διαπλέουμε σε μια διαχρονική ματιά των απάνθρωπων συνθηκών και της καταστροφικής ματαιότητας κάθε πολέμου. Μία υπέροχη ευαίσθητη ερωτική ιστορία που μεγαλώνει όπως «μια παπαρούνα» στα ζοφερά χαρακώματα.
Παραγωγή
Η σειρά βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στρατή Μυριβήλη. Ο σκηνοθέτης Τάσος Ψαρράς είχε συζητήσει από το 2009 τη μεταφορά του έργου στη μικρή οθόνη, λόγω και της τότε συνεργασίας του με την ΕΡΤ στη σειρά Καρυωτάκης.
Η παραγωγή της σειράς κόστισε περίπου 1,1 εκατομμύρια ευρώ, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις από στελέχη της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα της σειράς ξεκίνησαν το 2018 και πραγματοποιήθηκαν σε πολλά σημεία της Ελλάδας και κυρίως στην Μυτιλήνη, τη Μακεδονία, το Λαύριο, το Ίλιον (βασιλικά Ανάκτορα), ενώ έγιναν και αρκετές λήψεις με drone.
Διανομή
Αντώνης Κωστούλας (Δημήτρης Μοθωναίος)
Στρατηγός Ιωάννου-Μπαλαφάρας (Γιάννης Μπέζος)
Μυρσίνη (Χριστίνα Χειλά - Φαμέλη)
Άντζω (Καρυοφυλλιά Καραμπέτη)
Στρατής Μυριβήλης (Νίκος Πουρσανίδης)
Θύμιος Κωστούλας (Γιώργος Αρμένης)
Φαναριώτης (Δημήτρης Ήμελλος)
ταμίας (Ερρίκος Λίτσης)
Στυλιανούλα (Ηλιάνα Μαυρομάτη)
Λεωνίδας (Βαγγέλης Στρατηγάκος)
Επισκόπηση σειράς
Η σειρά έκανε πρεμιέρα την Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2019, όπου το πρώτο επεισόδιο σημείωσε τηλεθέαση 9,7% στο σύνολο του κοινού. Η σειρά προβαλλόταν, αρχικά, κάθε Πέμπτη βράδυ από την ΕΡΤ1, και από το δωδέκατο επεισόδιο και ύστερα, κάθε Τετάρτη βράδυ από την ΕΡΤ2.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΕΡΤ Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές εποχής Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας του 2010
Αριθμόμετρο Όντνερ
μικρογραφία|Ο Βίλγκοτ Τέοφιλ Όντνερ Το Αριθμόμετρο του Όντνερ ήταν μία πολύ επιτυχημένη αριθμητική μηχανή που εφευρεθεί στη Ρωσία το 1873 από τον Β. Τ. Όντνερ, έναν Σουηδό μετανάστη. Η βιομηχανική παραγωγή του ξεκίνησε το 1880 στο εργαστήριο του Όντνερ στην Αγία Πετρούπολη. Αν και η μηχανή ήταν πολύ γνωστή, η παραγωγή της κράτησε μόνο τριάντα χρόνια μέχρι το εργοστάσιο να κρατικοποιηθεί και να κλείσει κατά τη Ρώσικη επανάσταση το 1917. μικρογραφία|Ένα αριθμόμετρο του Όντνερ κατασκευασμένο πριν το 1900 Από το 1892 έως τα μέσα του 20ού αιώνα, δημιουργήθηκαν ανεξάρτητες εταιρίες σε ολόκληρο τον κόσμο για την κατασκευή αντιγράφων του αριθμόμετρου του Όντνερ και μέχρι το 1960, έχοντας πουλήσει εκατομμύρια τεμάχια. Λόγω της μεγάλης εμπορικότητας του, το αριθμόμετρο του Όντνερ έγινε μια από τις πιο επιτυχημένες αριθμομηχανές που σχεδιάστηκαν ποτέ.
Ιστορία
μικρογραφία|Brusvigna Ο Όντνερ σκέφτηκε την αριθμομηχανή του το 1871 καθώς επισκεύαζε ένα αριθμόμετρο του Τόμας (ο οποίος ήταν το μοναδικό αριθμόμετρο που κυκλοφορούσε την εποχή εκείνη) και αποφάσισε να αλλάξει τον βαρύ και ογκώδη κύλινδρο του Λάιμπνιτς από έναν ελαφρύτερο και μικρότερο τροχό. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι δύο αυτές μηχανές λέγονται αριθμόμετρα αλλά δείχνουν τελείως διαφορετικά.
Ο Όντνερ έφτιαξε την πρώτη έκδοση του αριθμόμετρού του το 1873. Το 1876, συμφώνησε να κατασκευάσει 14 τεμάχια για τον Λούντβιχ Νόμπελ τα οποία και παρέδωσε το 1877. Από το 1878 έως το 1879 κατάφερε να πατεντάρει το μηχάνημά του σε πολλές χώρες καθώς και μία βελτιωμένη έκδοση το 1890. Η μαζική παραγωγή δε ξεκίνησε το 1890 με αυτό το βελτιωμένο σχέδιο.
Το 1891 ο Όντνερ άνοιξε ένα υποκατάστημα του εργοστασίου του στη Γερμανία. Δυστυχώς έπρεπε να το πουλήσει στην Grimme,Natalis & Co, το 1892, λόγο της δυσκολίας να έχουν δύο μονάδες παραγωγής σε τόσο μεγάλη απόσταση. Η εταιρία αυτή, ξεκίνησε τη δική της παραγωγή στην πόλη Μπράουνσβαϊχ και πούλησε τα δικά της μηχανήματα με το όνομα Brunsviga, που στα λατινικά είναι η πόλη Μπράουνσβαϊχ, πράγμα το οποίο τους έκανε πολύ διάσημους.
Πηγές
Κατηγορία:Μαθηματικά όργανα Κατηγορία:Μηχανές Κατηγορία:Τεχνολογία
Ολυμπιάδα Νεάπολης (ποδόσφαιρο)
Η Ολυμπιάδα Νέαπολης (επίσημο όνομα: Ένωσις Νέων Νεαπόλεως Κωνσταντίας «Η Ολυμπιάς» ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από τη Νεάπολη, συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Η Ολυμπιάδα ιδρύθηκε το 1951. Αποτελεί μέρος του αθλητικού σωματείου Ολυμπιάδα Νεάπολης. Μετά την τουρκική εισβολή το 1974, η Νεάπολη είναι υπό τουρκική κατοχή με αποτέλεσμα το σωματείο της Ολυμπιάδας να εδρεύει στους Αγίους Ομολογητές, συνοικία του Δήμου Λευκωσίας.
Χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το άσπρο.
Ιστορία
Η ποδοσφαιρική ομάδα της Ολυμπιάδας Νεάπολης ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Εθνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Περιφέρειας Λευκωσίας (ΕΠΟΠΛ) το 1960. . Ακολούθως εντάχθηκε στις διοργανώσεις της ΑΠΟΕΣΠ. Το 1976 εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Γ΄ κατηγορίας. Παρέμεινε στην κατηγορία αυτή για εφτά συνεχόμενες περιόδους. Την περίοδο 1982-83 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε. Τα επόμενα δύο χρόνια συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΑΠΟΕΣΠ.
Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Η Ολυμπιάδα ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ. Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η Ολυμπιάδα εντάχθηκε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας. Την περίοδο 1989-90 κατέκτησε την πρώτη θέση του ομίλου της, ωστόσο δεν προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Συμμετείχε στη Δ΄ κατηγορία έως την περίοδο 1992-93. Η περίοδος αυτή ήταν η τελευταία που η Δ΄ κατηγορία διεξαγόταν με ομίλους και έτσι οι περισσότερες ομάδες των ομίλων της περιόδου 1992-93 υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η Ολυμπιάδα τερμάτισε στη 13η θέση και υποβιβάστηκε.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1951 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών)
Βάρτισλαβ Ζ΄ της Πομερανίας-Στολπ
Ο Βάρτισλαβ Ζ΄, γερμαν. Wartislaw VII (1364 - 1395) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Στολπ (1377-95).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Μπόγκισλαβ Ε΄ δούκα της Πομερανίας-Στολπ και της Αδελαΐδας των Γουέλφων, κόρης τού Ερνέστου Α΄ δούκα τού Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν.
Το 1377 διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Καζιμίρ Δ΄ και κατά περιόδους είχε συγκυβερνήτη τον επόμενο αδελφό του Μπόγκισλαβ Η΄. Ελισσόταν μεταξύ δύο δυνατών γειτόνων του, των Τευτόνων Ιπποτών και της Πολωνίας. Το 1386 συμμάχησε αρχικά με τους Τεύτονες, αλλά το 1390 με τη Συνθήκη τού Πύτσντρυ, συμμάχησε με την Πολωνία και δεσμεύτηκε να είναι υποτελής τού Γιαγκιέλλο ([Β]Λαδισλάου Β΄) βασιλιά της Πολωνίας. Σε αντάλλαγμα έλαβε το έδαφος τού Νάκουο από τον Γιαγκιέλλο.
Το 1392-93 μετέβη ως προσκυνητής στην Παλαιστίνη. Μαζί με τον Βάρτισλαβ Η΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ (γιο τού εξαδέλφου του) ταξίδεψαν νότια στην Ουγγαρία. Στην πόλη Σμεντέρεβο (νότια τού Βελιγραδίου, νυν στη Σερβία) ο Βάρτισλαβ Ζ΄ ασθένησε και το 1393 επέστρεψε στην Πομερανία· ο Βάρτισλαβ Η΄ συνέχισε μόνος του. Κατά την απουσία του ο ευγενής Μάτσκε φον Μπόρκε άουφ Στράμεχλ λήστευε ταξιδιώτες, όπως τον Γιόχανν φον Μύχλχαϊμ αξιωματικό των Τευτόνων Ιπποτών, το 1392. Τότε ο Κόνρατ φον Βάλλενροντε μεγάλος μάγιστρος τού Τευτονικού Τάγματος, διαμαρτυρήθηκε στον Μπόγκισλαβ Η΄ και μετά στον Βάρτισλαβ Ζ΄ και ζήτησε ικανοποίηση. Τού επέτρεψαν να λεηλατήσει την κατοικία τού Μάτσκε στο Στράμεχλ, το οποίο και έγινε. Ο Βάρτισλαβ Ζ΄ απεβίωσε ο 1395.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη τού Ερρίκου Γ΄ δούκα τού Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Βαρτισλαβ 07
Ραντάμιστο
Ο Ραντάμιστο (HWV 12) είναι μια όπερα σέρια σε τρεις πράξεις του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ σε ιταλικό λιμπρέτο του Νικόλα Φραντσέσκο Χάιμ, βασισμένο σε ένα άλλο με τίτλο Τυραννική Αγάπη, ή Ζηνοβία του Ντομένικο Λάλλι και στο Ζηνοβία του Ματτέο Νόρις. Ήταν η πρώτη όπερα που έγραψε ο Χαίντελ για τη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής. Η πλοκή της όπερας βασίζεται ελαφρώς σε περιστατικά από τα Χρονικά του Τάκιτου.
Ιστορικό παρουσίασης
Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο King's Theatre του Λονδίνου στις 27 Απριλίου 1720, μια παράσταση την οποία παρακολούθησαν ο Γεώργιος Α' και ο γιος του, ο Πρίγκιπας της Ουαλίας, και κρίθηκε επιτυχημένη, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν 10 ακόμη παραστάσεις. Μια αναθεωρημένη εκδοχή με διαφορετικούς τραγουδιστές, συμπεριλαμβανομένου του διεθνούς φήμης καστράτο Σενεζίνο στον πρώτο από τους πολλούς ρόλους που ερμήνευσε στα έργα του Χαίντελ, γράφτηκε για να αναβιώσει στις 28 Δεκεμβρίου 1720. Ακολούθησαν περισσότερες αναθεωρήσεις για μια άλλη εκδοχή που παρουσιάστηκε το 1721. Το 1728 ο Ραντάμιστο αναθεωρήθηκε ξανά για άλλη μια αναβίωση με τις δύο διάσημες πριμαντόνα Κουτζόνι και Φαυστίνα καθώς και με τον Σενεζίνο. Η πρώτη σύγχρονη παράσταση φιλοξενήθηκε στο Γκέτινγκεν στις 27 Ιουνίου 1927.
Πλοκή
Τόπος: Ναός του Γκαρνί, Αρμενία
Χρόνος: 53 μ.Χ.
Πράξη 1η
Στη βασιλική σκηνή έξω από την πόλη, η Πολυξένη, απελπισμένα δυστυχισμένη, προσεύχεται στους θεούς να τη βοηθήσουν στη θλίψη της. Είναι παντρεμένη με τον Τιριδάτη, βασιλιά της Αρμενίας, αλλά εκείνος έχει συλλάβει ένα τρελό πάθος για μια άλλη γυναίκα, τη Ζηνοβία, η οποία είναι παντρεμένη με τον αδερφό της Πολυξένης, τον πρίγκιπα Ραντάμιστο, διάδοχο του θρόνου του γειτονικού βασιλείου της Θράκης. Ο Φραάρτης, αδελφός του Τιριδάτη, και ο Τιγράνης, σύμμαχος του Τιριδάτη, έρχονται στην Πολυξένη και την πληροφορούν ότι η εμμονή του συζύγου της για την κουνιάδα του Ζηνοβία έχει κηρύξει πόλεμο στο βασίλειο και πολιορκεί την πόλη, έτσι ώστε να ικανοποιήσει την επιθυμία του για αυτήν. Ο Φραάρτης και ο Τιγράνης συμβουλεύουν τη βασίλισσα Πολυξένη να ξεχάσει τον σύζυγό της και να παρηγορηθεί με τον Τιγράνη, ο οποίος είναι ερωτευμένος μαζί της, αλλά η Πολυξένη δεν ενδιαφέρεται. Μπαίνει ο Τιριδάτης και λέει στη γυναίκα του να φύγει. Ο βασιλιάς Φαρεσμάνης της Θράκης, ο πατέρας της, μεταφέρεται στην Τιριδάτη αλυσοδεμένος, αφού αιχμαλωτίστηκε στη μάχη και ο Τιριδάτης προειδοποιεί ότι θα θανατωθεί αν δεν του δοθεί η Ζηνοβία. Η Πολυξένη παρακαλεί για έλεος.
Στο στρατόπεδο του Τιριδάτη, ο Ραντάμιστο και η Ζηνοβία έχουν έρθει για να προσπαθήσουν να διαπραγματευτούν την απελευθέρωση του πατέρα του, βασιλιά Φαρεσμάνη. Ο Τιριδάτης απειλεί να σκοτώσει τον βασιλιά αν δεν παραδώσουν την πόλη. Προκειμένου να αποφευχθεί περαιτέρω αιματοχυσία, η Ζηνοβία προσφέρεται στον Τιριδάτη, αφήνοντας τον Ραντάμιστο ένα ράκος, μα ο Φαρεσμάνης προτιμά να πεθάνει παρά να ζει με τη θυσία της τιμή της νύφης του.
Μπροστά στο παλάτι του Τιριδάτη τον υποδέχονται καθώς επιστρέφει νικητής από τη μάχη. Ο Ραντάμιστο και η Ζηνοβία έχουν δραπετεύσει και ο Φαρεσμάνης θα κρατηθεί όμηρος μέχρι να βρεθούν. Η Πολυξένη επιπλήττει τον σύζυγό της για την άτιμη συμπεριφορά του και τη μοιχική του επιδίωξη της κουνιάδας του, αλλά η μόνη απάντηση που παίρνει από αυτόν είναι να σωπάσει. Ο Τιγράνης στρέφει ξανά την προσοχή του πάνω της, αλλά η Πολυξένη τον απορρίπτει και μπορεί μόνο να ελπίζει ότι θα έρθουν πιο ευτυχισμένες στιγμές.
Πράξη 2η
Στην ύπαιθρο δίπλα στον ποταμό Αράξη, ο Ραντάμιστο και η Ζηνοβία φεύγουν από τον Τιριδάτη και τον στρατό του. Η Ζηνοβία είναι στο τέλος της αντοχής της. Ο Τιριδάτης διεξάγει πόλεμο και χύνει αίμα όλα στην προσπάθεια να ικανοποιήσει τον πόθο του για αυτήν. Της φαίνεται ότι το καλύτερο θα ήταν ο θάνατός της και τότε η σκληρότητά του θα έπαυε. Ζητά από τον άντρα της να τη σκοτώσει. Προσπαθεί να τη μαχαιρώσει καθώς τη ζητάει, αλλά δεν μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω από μια ελαφριά πληγή, οπότε εκείνη πηδά στο ποτάμι. Ο Radamisto αιχμαλωτίζεται από τον Tigrane και τους άντρες του που προσφέρονται να τον πάνε στην αδερφή του Polissena. Ο Ρανταμίστο θλίβεται από αυτό που υποθέτει ότι είναι ο θάνατος της γυναίκας του και προσεύχεται για ειρήνη για την ψυχή της. Στην πραγματικότητα η Zenobia έχει σωθεί από πνιγμό από την Fraarte.
Μέσα στο παλάτι, η Ζηνοβία θρηνεί ακόμα τη μοίρα της ενώ ο Τιριδάτης συνεχίζει να την παρενοχλεί με τις επιθυμίες του. Ο Tigrane τους φέρνει την ψευδή είδηση ​​ότι ο Radamisto πέθανε, και παρουσιάζει τον υποτιθέμενο υπηρέτη του Radamisto, "Ismeno", πραγματικά ο ίδιος ο Radamisto μεταμφιεσμένος, ο οποίος αφηγείται τα τελευταία λόγια του Radamisto. Η Zenobia αναγνωρίζει τη φωνή του συζύγου της και όταν οι δυο τους μένουν μόνοι, αυτή και ο Radamisto τραγουδούν τον έρωτά τους ο ένας για τον άλλον
Πράξη 3η
Έξω από το παλάτι, ο Tigrane και ο Fraarte συμφωνούν ότι η τερατώδης τυραννία του Tiridate πρέπει να σταματήσει. Ο Tigrane, αναγνωρίζοντας την απελπισία της αγάπης του για την Polissena, επιμένει ωστόσο.
Σε ένα δωμάτιο του παλατιού, η Ζηνοβία ανησυχεί ότι η μεταμφίεση του συζύγου της θα γίνει αντιληπτή και αυτός προσπαθεί να κατευνάσει τους φόβους της. Κρύβεται καθώς μπαίνει η Τιριδάτη και προσπαθεί ξανά να αποπλανήσει τη Ζηνοβία. Ο Radamisto βγαίνει από το κρυφτό καθώς ο Polissena και η Farasmene μπαίνουν επίσης, εμποδίζοντας τον Tiridate να παρενοχλήσει τη Zenobia, αλλά ο Farasmane αναγνωρίζει τον γιο του Radamisto και τον φωνάζει με το όνομά του. Ο Τιριδάτης διατάζει τον Ραδάμιστο να εκτελεστεί, αφήνοντας τον Ραδάμιστο και τη Ζηνοβία εξοργισμένους με την τυραννία του. Παρά τις εκκλήσεις της συζύγου του Polissena, της οποίας η αγάπη για τον σύζυγό της μετατρέπεται σε μίσος, η Tiridate παραμένει σταθερή. Ο Radamisto και η Zenobia αποχαιρετούν ο ένας τον άλλον με δάκρυα.
Μέσα σε έναν ναό, ο Τιριδάτης είναι αποφασισμένος να παντρευτεί τη Ζηνοβία παρά τα πάντα. Ο Polissena του φέρνει νέα ότι ο στρατός, με επικεφαλής τον Tigrane και τον Fraarte, έχει εξεγερθεί και ο λαός έχει επαναστατήσει. Περικυκλωμένος από τους εχθρούς του, ο Τιριδάτης βλέπει τώρα το λάθος του τρόπου του. Απελευθερώνει τη Ζηνοβία και τον Ρανταμίστο, που γιορτάζουν την επανένωση τους, ζητά συγχώρεση από τη γυναίκα του και ορκίζεται να κυβερνήσει προς όφελος του λαού του για το υπόλοιπο της ζωής του. Όλοι γιορτάζουν την τυχερή εξέλιξη των γεγονότων.
Ενορχήστρωση
Η παρτιτούρα περιλαμβάνει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα Κατηγορία:Όπερες
Φυλακή του Μπουρέλ (Αλβανία)
Η Φυλακή του Μπουρέλ είναι μία φυλακή υψίστης ασφαλείας κοντά στην πόλη Μπουρέλ, της Αλβανίας, περίπου 90 χιλιόμετρα βόρεια των Τιράνων. Η φυλακή κατασκευάστηκε το 1939 ωστόσο χρησιμοποιήθηκε ως επί των πλείστων από το κομμουνιστικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα. Εκεί στέλνονταν διάφοροι πολιτικοί αντιφρονούντες του καθεστώτος ενώ υπάρχουν καταγγελίες ότι οι κρατούμενοι υποβάλλονταν σε βασανιστήρια. Με την κατάρρευση του κομμουνισμού και την ανάληψη της εξουσίας από το Δημοκρατικό κόμμα, το 1992, η φυλακή έκλεισε. Ωστόσο ξανάνοιξε το 1997 και έκτοτε λειτουργεί ως μία από τις 21 φυλακές της Δημοκρατίας της Αλβανίας.
Ιστορία
Οι σχεδιασμοί για την φυλακή ξεκίνησαν από το 1937 κατά την διάρκεια της βασιλείας του Ζόγου Α'. Η φυλακή άνοιξε το 1939 ως φυλακή υψίστης ασφαλείας. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο Ενβέρ Χότζα κυριάρχησε στην Αλβανία και εγκαθίδρυσε μία κομμουνιστική δικτατορία. Ως εκ τούτου το καθεστώς χρησιμοποίησε τις φυλακές για να στέλνει εκεί του πολιτικούς αντιπάλους της. Οι κρατούμενοι υφίσταντο βασανιστήρια, υπέφεραν από την έλλειψη φαγητού και θέρμανσης και γενικά οι συνθήκες κράτησής τους ήταν απάνθρωπες. Για αυτόν τον λόγο η φυλακή ήταν διαβόητη ακόμα και έξω από τα σύνορα της Αλβανίας, σε όλες τις Βαλκανικές χώρες. Υπάρχει μία επιβεβαιωμένη απόπειρα απόδρασης κρατουμένων. Αυτή συνέβη το 1967 και στην διάρκειά της ένας κρατούμενος σκοτώθηκε ενώ άλλοι δύο οι οποίοι κατάφεραν να διαφύγουν αλλά τελικά συνελήφθησαν στα χωράφια λίγο πιο μακριά από την φυλακή.
Το 1991 καταρρέει το κομμουνιστικό καθεστώς στην Αλβανία και την επόμενη χρονιά διεξάγονται οι πρώτες ελεύθερες εκλογές, τις οποίες κερδίζει το Δημοκρατικό κόμμα. Αυτό με απόφασή του κλείνει την φυλακή ως ένδειξη εκδημοκρατισμού της χώρας δεδομένου ότι η φυλακή είχε συνδεθεί με τα βασανιστήρια του κομμουνιστικού καθεστώτος. Ωστόσο το 1997 η φυλακή άνοιξε ξανά. Από τότε λειτουργεί κανονικά ως φυλακή υψίστης ασφαλείας της Αλβανίας παρόλο που ακτιβιστές υποστηρίζουν το οριστικό κλείσιμο της φυλακής και την μετατροπή του σε μουσείο μνήμης της κομμουνιστικής δικτατορίας.
Παραπομπές
Μπουρελ Μπουρελ Κατηγορία:Φυλακές ανά χώρα
Γκιουμρί
Το Γκιουμρί ή Γκουμρί (αρμενικά: Գյումրի) είναι πρωτεύουσα και κύρια πόλη του μαρζ του Σιράκ, στα βορειοδυτικά της Αρμενίας. Το 2008, αριθμούσε 146,969 κατοίκους, με αποτέλεσμα να αποτελεί την δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη της Αρμενίας, μετά την πρωτεύουσα, Ερεβάν.
Αρχικώς γνωστός ως Κουμαϊρί, ο συγκεκριμένος οικισμός, ο οποίος, στη συνέχεια, μετονομάστηκε ως «Γκιουμρί», άρχισε να αναπτύσσεται, παρά μόνον, μετά τον 19ο αιώνα. Το 1837, η πόλη μετονομάστηκε ως Αλεξαντροπόλ, υπό την Ρωσική Αυτοκρατορία, ενώ, το 1924, κατά τη σοβιετική περίοδο, ονομάστηκε Λενινακάν (αρμενικά: Լենինական‎· ρωσικά: Ленинакан‎) προς τιμήν του Β. Ι. Λένιν.Έπειτα από την ανεξαρτητοποίηση της Αρμενίας, το 1991, ανέκτησε την ονομασία της ως Γκιουμρί. Στις 7 Δεκεμβρίου 1988, η πόλη καταστράφηκε κατά ποσοστό της τάξεως του 60 % λόγω του σεισμού του Σπιτάκ, μεγέθους 6,9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ.
Από την αρχαιότητα στον 19ο αιώνα
Σύμφωνα με ανασκαφές, η ευρύτερη περιοχή του Γκιουμρί φαίνεται να κατοικήθηκε από την τρίτη χιλιετία π.Χ. , ενώ στο δυτικό τμήμα της σημερινής πόλης εντοπίζονται τα ερείπια του αρχαίου οικισμού Κουμαϊρί, ο οποίος αναφέρεται για πρώτη φορά το 774 π.Χ. και εικάζεται πως ιδρύθηκε από τους Κιμμέριους ή τους Χουρρίτες. Μνεία στον οικισμό γίνεται εκ νέου κατά τον 13ο αιώνα, ενώ αναλυτικές πληροφορίες για την εξέλιξή του είναι διαθέσιμες από τον 19ο αιώνα και έπειτα. Συγκεκριμένα, μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα επρόκειτο για μικρό χωριό που ήταν γνωστό ως Κουμαϊρί, ενώ το 1813 προσαρτήθηκε, βάσει της συνθήκης του Γκουλιστάν, από την Περσική Αυτοκρατορία των Κατζάρ στη Ρωσική Αυτοκρατορία.
Σύγχρονη ιστορία
Ως έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας γνώρισε σημαντική οικονομική ανάπτυξη λόγω της στρατηγικής του θέσης και αποτέλεσε πόλο έλξης για πληθυσμούς διαφόρων εθνικοτήτων (κατά κύριο λόγο Αρμενίων προσφύγων από τη Δυτική ή Οθωμανική Αρμενία και Ρώσων στρατιωτών). Ο πληθυσμός της πόλης περιλάμβανε κυρίως Αρμένιους, οι οποίοι αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων και διακρίνονταν σε πρόσφυγες, γηγενείς, καθώς και καθολικούς. Ακόμη υπήρχαν κοινότητες Ρώσων, μουσουλμάνων, Ελλήνων, ρομά κ.ά.
Το 1831 ο πληθυσμός του Κουμαϊρί ανερχόταν σε περίπου 3.400 κατοίκους. Το 1836 εκπονήθηκε το πρώτο αρχιτεκτονικό σχέδιο της πόλης και παράλληλα ολοκληρώθηκε η ανέγερση του νέου φρουρίου. Το επόμενο έτος, η πόλη μετονομάστηκε από τον τσάρο Νικόλαο σε Αλεξαντροπόλ προς τιμήν της συζύγου του, Αλεξάνδρας. αριστερά|μικρογραφία|203x203εσ|Η πόλη κατά το 1901. Ενδιάμεσα η πόλη είχε αρχίσει να επεκτείνεται μέσω της δημιουργίας νέων συνοικιών. Ανάμεσά τους περιλαμβάνονταν η ρωσική συνοικία στα νότια, η μουσουλμανική στα νοτιοανατολικά και οι αντίστοιχες των Ελλήνων, των ρομά και των καθολικών στα βόρεια. Παράλληλα, οι γηγενείς κατοικούσαν κυρίως στη συνοικία Ντζόρι, ενώ τα οικονομικά ασθενέστερα στρώματα ζούσαν στην περιοχή Χογκχεπλάν. Το 1899, πραγματοποιήθηκε η σιδηροδρομική σύνδεση του Αλεξαντροπόλ με την Τιφλίδα, καθιστώντας το την πρώτη πόλη της Αρμενίας που συμπεριλαμβανόταν στο ρωσικό σιδηροδρομικό δίκτυο.
To 1905, στα πλαίσια της Ρωσικής επανάστασης, πραγματοποιήθηκαν εντός της πόλης συγκρούσεις ανάμεσα στα τσαρικά στρατεύματα και τους ντόπιους επαναστάτες. Λίγα χρόνια αργότερα, στις αρχές του 1916, κατέφυγαν στο Αλεξαντροπόλ περίπου 30.000 Αρμένιοι πρόσφυγες από τα εδάφη Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ως συνέπεια της εφαρμοζόμενης γενοκτονίας από πλευράς των Νεότουρκων.
Το 1918 συμπεριλήφθηκε στα εδάφη του πρώτου ανεξάρτητου αρμενικού κράτους, ενώ τον Μάιο του 1920 απετέλεσε το επίκεντρο βραχύβιας κομμουνιστικής εξέγερσης που κατεστάλη από τις κυβερνητικές δυνάμεις. Λίγους μήνες μετά, κατά τη διάρκεια του τουρκοαρμενικού πολέμου, οι πολυάριθμες και καλύτερα εξοπλισμένες κεμαλικές δυνάμεις κατέλαβαν το Αλεξαντρόπολ, το οποίο κράτησαν επί σειρά μηνών μέχρι την απόσυρσή τους μετά από σοβιετικό τελεσίγραφο (ενδιάμεσα είχε πραγματοποιηθεί και σοβιετική εισβολή που είχε οδηγήσει στη διάλυση του αρμενικού κράτους). Κατά την πεντάμηνη κατοχή του Αλεξαντρόπολ από τα τουρκικά στρατεύματα σημειώθηκαν διώξεις και σφαγές σε βάρος του αρμενικού στοιχείου. Η σοβιετική κυριαρχία στην πόλη εδραιώθηκε οριστικά την 29η Νοεμβρίου του 1920.
Το 1924 η πόλη μετονομάστηκε από Αλεξαντροπόλ σε Λενινακάν προς τιμήν του Σοβιετικού ηγέτη Λένιν, που απεβίωσε νωρίτερα το ίδιο έτος. Τον Οκτώβριο του 1926 υπέστη μεγάλες καταστροφές εξαιτίας ισχυρού σεισμού, ενώ τις επόμενες δεκαετίες αναδείχτηκε στη δεύτερη μεγαλύτερη βιομηχανική περιοχή της Αρμενίας μετά το Γερεβάν, με ιδιαίτερα ανεπτυγμένους τους τομείς της υφαντουργίας, της βιομηχανίας τροφίμων και της βιομηχανίας κατασκευής μηχανών. Η επέκταση της πόλης κατά τη σοβιετική περίοδο έγινε πάνω σε σχέδια αρχικά του αρχιτέκτονα Αλεξάντερ Ταμανιάν και κατόπιν των Μ. Μασμανιάν, Γ. Ισαμπακιάν κ.ά.
Στις 7 Δεκεμβρίου του 1988 η πόλη χτυπήθηκε από νέο καταστροφικό σεισμό που οδήγησε στην ισοπέδωσή της και τον θάνατο χιλιάδων κατοίκων. Το 1990 ανέκτησε την αρχική του ονομασία (Κουμαϊρί) και από το 1992 είναι γνωστό ως Γκιουμρί. Η πόλη διετέλεσε πολιτιστική πρωτεύουσα της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών για το 2013.
Αστικοποίηση
Το δημοτικό διαμέρισμα της παλαιάς πόλης, το οποίο οι κάτοικοι ονομάζουν βάσει της αρχικής ονομασίας της πόλεως, Κουμαϊρί, αποτελεί, με τον σημαντικό αριθμό των, χρονολογούμενων από τον 18ο-19ο αιώνα, κτιρίων του μία από τις μοναδικές τοποθεσίες της χώρας, όπου είναι δυνατή η επίσκεψη πόλεως η οποία να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της αρχιτεκτονικής της συγκεκριμένης περιόδου. Πρόκειται για μία από τις σπάνιες περιοχές οι οποίες επιβίωσαν των δύο τελευταίων σεισμών. Πράγματι, οι νεότερες συνοικίες, ανεγερθείσες κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, χρειάστηκε να ανακατασκευαστούν εκ νέου, με νέες πολυκατοικίες, νέα πάρκα και νέους δρόμους. Ωστόσο, λόγω της βραδύτητας των εργασιών, καθώς και της έλλειψης χρημάτων, το κύριο πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι του Γκιουμρί παραμένει η έλλειψη στέγης. Το 2006, ο αριθμός των ατόμων τα οποία ζούσαν εντός πρόχειρων καταλυμάτων εκτιμάτο στις 7,000.
Γεωγραφία και κλίμα
thumb|Το Γκιουμρί, με το [[Όρος Αραγκάτς στο υπόβαθρο]] Το Γκιουμρί βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του οροπεδίου Σιράκ, 126 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας Γερεβάν. Έχει κατά προσέγγιση ύψος 1.550 μέτρων πάνω από τη στάθμη της θάλασσας, ενώ η γραμμή υψηλού υψομέτρου είναι 1.500 μέτρα. Ο ποταμός Αχουριάν περνάει από τα δυτικά προάστια. Το οροπέδιο Σιράκ περιβάλλεται από τα όρη Παμπάκ από τα ανατολικά και την ηφαιστειακή οροσειρά Αραγκάτς από το νότο. Η πόλη Γκιουμρί απέχει 196 χιλιόμετρα από τη Μαύρη Θάλασσα. Οι γύρω περιοχές κοντά στην πόλη είναι πλούσιες σε πωρόλιθο, βασάλτη και άργιλο.
Το Γκιουμρί έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα (Κέππεν Dfb), το οποίο χαρακτηρίζεται από κρύους χειμώνες με χιονοπτώσεις όπου η ελάχιστη θερμοκρασία σε ακραίες περιόδους μπορεί να πέσει στους -41 °C. Από την άλλη πλευρά, το καλοκαίρι στο Γκιουμρί είναι σχετικά ζεστό, με θερμοκρασίες μέχρι 36 °C. Η ετήσια βροχόπτωση είναι κατά μέσο όρο 486 χιλιοστά.
Πολιτισμός
thumb|Άποψη του Θεάτρου Βαρντάν Ατσεμιάν. Ένα εργαστήριο παραγωγής χειροποίητων κεραμικών και τοιχοταπήτων του Γκιουμρί προσπαθεί να επαναφέρει τις συγκεκριμένες δύο μορφές ποιοτικής τοπικής παραδοσιακής τέχνης.
Μουσεία
Καθώς το Γκιουμρί είναι η γενέτειρα, καθώς και η πόλη όπου έζησε ο ποιητής Χοβχαννές Σιράζ, είναι επόμενο να φιλοξενεί μουσείο εντός της πρώην κατοικίας του τελευταίου. Έτερη κατοικία-μουσείο είναι εκείνο ενός άλλου ποιητή, συγχρόνου του Σιράζ, του Αβεντίκ Ισαακιάν. Οι συγκεκριμένες δύο κατοικίες, πέραν της ζωντανής μαρτυρίας που αποτελούν για την ιδιαιτέρως πλούσια πολιτισμική ζωή των τελών του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, αποτελούν, επίσης, χαρακτηριστικά παραδείγματα της αρχιτεκτονικής της συγκεκριμένης περιόδου.
Ιδρυθέν το 1997, το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης του Γκιουμρί (Gyumri Centre of Contemporary Art (GCCA)) προσπαθεί να παρουσιάσει έργα, καθώς και καλλιτεχνικές παραστάσεις Αρμενίων και διεθνών καλλιτεχνών. Από την ημερομηνία της ιδρύσεώς του, αποτελεί τον μοναδικό οργανισμό ολόκληρης της ΚΑΚ ο οποίος έχει προχωρήσει στην διοργάνωση διεθνών μπιενάλε σύγχρονης τέχνης (η πρώτη εξ'αυτών έλαβε χώρα το 1998) παρομοίου μεγέθους.
Αθλητισμός
Η πόλη του Γκιουμρί διαθέτει ποδοσφαιρικό σύλλογο, την Σιράκ ΦΚ, ιδρυθείσα το 1958, περίοδο κατά τη διάρκεια της οποίας η πόλη ονομαζόταν, ακόμη, Λενινακάν. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, έλαβε την ονομασία «Ολίμπια Λενινακάν», την οποία και διατήρησε έως το 1991 και την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος. Έκτοτε, ο σύλλογος, η ιδιοκτησία του οποίου, έως τότε, ανήκε στο Κράτος, χρηματοδοτείται μέσω ιδιωτικών κεφαλαίων ποδοσφαιρόφιλων.
Η έδρα του συλλόγου, το Δημοτικό Στάδιο του Γκιουμρί, ανεγερθέν το 1924, είναι χωρητικότητας της τάξεως των 4,500 θεατών.
Freezing Moon
Το "Freezing Moon" είναι ένα τραγούδι του νορβηγικού black metal συγκροτήματος Mayhem. Εμφανίστηκε στο πρώτο τους άλμπουμ, De Mysteriis Dom Sathanas. Θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά black metal κομμάτια, ενώ πρόκειται και για το πρώτο single του συγκροτήματος. Η τελική εκδοχή του κομματιού με τον Attila Csihar στα φωνητικά ηχογραφήθηκε μετά το 1992, ωστόσο έχουν ηχογραφηθεί αρκετά demo και τουλάχιστον μία επίσημη στούντιο εκδοχή με τον τραγουδιστή Dead, πριν την αυτοκτονία του το 1991. Με τραγουδιστή τον Dead το κομμάτι έχει κυκλοφορήσει επίσημα μόνο στο ζωντανό άλμπουμ Live in Leipzig του 1993, ηχογραφημένο το 1990.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1994
Ράιαν Μπρόκχοφ
Ο Ράιαν Μπρόκχοφ (αγγλικά:Ryan Broekhoff, γενν. στις 23 Αυγούστου 1990) είναι Αυστραλός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ/σμολ φόργουορντ. Η τελευταία του ομάδα ήταν οι Ντάλας Μάβερικς.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Μπρόκχοφ αγωνίστηκε με τους Βαλπερέιζο Κρουσέιντερς του Πανεπιστημίου του Βαλπερέιζο, όπου στην πρωτοετή χρονιά του είχε υποστηρικτικό ρόλο. Ως δευτεροετής, είχε βασικό ρόλο, με μέσο όρο 10,3 πόντους και 5,2 ριμπάουντ ανά αγώνα. Ηγήθηκε της Horizon League σε ποσοστό τριπόντων με 44,8% και κατέλαβε την έκτη θέση της περιφέρειας στις τάπες, 1,1 ανά αγώνα.
Ως τριτοετής το 2011-12, ο Μπρόκχοφ έγινε ένας από τους κορυφαίους παίκτες της Horizon League. Είχε μέσο όρο 14,8 πόντους, 8,6 ριμπάουντ (πρώτος στην Horizon League) και 2,3 ασίστ ανά αγώνα και οδήγησε τους Κρουσέιντερς στον τίτλο της κανονικής περιόδους της περιφέρειας και μία ευκαιρία στο National Invitation Tournament. Στο τέλος της σεζόν, ονομάστηκε Παίκτης της Χρονιάς στην Horizon League και μία τιμητική αναφορά ως All-American από το Associated Press.
Στην τελική σεζόν του Μπρόκχοφ στο Βαλπαρέιζο, είχε τον υψηλότερο μέσο όρο της κολεγιακής σταδιοδρομίας του, με 15,7 πόντους, 7,3 ριμπάουντ και 2,3 ασίστ σε 32,2 λεπτά ανά αγώνα. Παρά το γεγονός ότι είχε μεγάλους αριθμούς, νικήθηκε στην κούρσα για τον Πολυτιμότερο Παίκτη της περιφέρειας από τον Ρέι ΜακΚάλουμ Τζ. του Ντιτρόιτ. Ο Μπρόκχοφ οδήγησε την ομάδα του σε ρεκόρ 26-7 και την κορυφή τουρνουά της Horizon League. Με λιγότερα από 10 δευτερόλεπτα να μένουν για το τέλος του ημιτελικού εναντίον των Γκριν Μπέι Ουισκόνσιν, οι Κρουσέιντερς ήταν πίσω με 2 πόντους και ο Μπρόκχοφ κατέβασε τη μπάλα στο γήπεδο και έκανε ένα θαυματουργό σουτ. Καθώς προσγειωνόταν στην πλάτη του κοντά στον πάγκο της γραμματείας, η μπάλα κατέληξε κατευθείαν στο δίχτυ και έστειλε την ομάδα στον τελικό. Οι Κρουσέιντερς κέρδισαν τον τελικό εναντίον των Ράιτ Στέιτ και κέρδισαν μία θέση στο NCAA Tournament. Οι Κρουσέιντερς κληρώθηκαν με το Μίσιγκαν για τον πρώτο αγώνα τους και ηττήθηκαν με 65-54, με τον Μπρόκχοφ να σημειώνει 8 πόντους.
Μπεσίκτας (2013-2015)
Ο Μπρόκχοφ δεν επιλέχθηκε στο NBA Ντραφτ του 2013. Στις 5 Αυγούστου 2013, υπέγραψε μονοετή συμβόλαιο, με την επιλογή για ακόμα ένα έτος, με τη Μπεσίκτας. Το καλοκαίρι του 2014, ενεργοποίησε την επιλογή στο συμβόλαιο του και ανανέωσε με την ομάδα.
Τον Ιούλιο του 2015, εντάχθηκε στους Ντένβερ Νάγκετς για το NBA Σάμερ Λιγκ του 2015. Στις 24 Αυγούστου 2015, αποχώρησε από τη Μπεσίκτας.
Λοκομοτίβ Κουμπάν (2015-2018)
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2015, ο Μπρόκχοφ υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τη Λοκομοτίβ Κουμπάν της VTB Λίγκα.
Ντάλας Μάβερικς (2018-2020)
Στις 6 Αυγούστου 2018, ο Μπρόκχοφ υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τους Ντάλας Μάβερικς. Έκανε το ντεμπούτο του στο ΝΒΑ στις 17 Οκτωβρίου 2018, σημειώνοντας 3 πόντους σε τέσσερα λεπτά, στην ήττα με 100-121 εναντίον των Φοίνιξ Σανς. Αποδεσμεύτηκε από την ομάδα στις 11 Φεβρουαρίου 2020.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Μπρόκχοφ ήταν μέλος της Εθνικής Αυστραλίας τόσο στο Παγκόσμιο Κύπελλο U19 του 2009 στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας όσο και στην Πανεπιστημιάδα του 2011 στο Σεντσέν της Κίνας. Συνέχισε τη σταδιοδρομία του με το εθνικό πρόγραμμα καλαθοσφαίρισης το 2012, καθώς είχε προσκληθεί στα δοκιμαστικά της Ολυμπιακής ομάδας της Αυστραλίας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο. Ο Μπρόκχοφ ήταν ένας από τους τελευταίους παίκτες που κόπηκαν από την τελική 12αδα.
Το 2013, αγωνίστηκε στο Κύπελλο Στάνκοβιτς 2013 και στην Πανεπιστημιάδα, κερδίζοντας το χρυσό και το ασημένιο μετάλλιο, αντίστοιχα. Τον Αύγουστο του 2013, ονομάστηκε στην ομάδα για το Πρωτάθλημα Ωκεανίας του 2013, όπου έπαιξε εναντίον της Νέας Ζηλανδίας σε μία σειρά δύο αγώνων.
Ο Μπρόκχοφ κλήθηκε στην Εθνική Αυστραλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014. Εντυπωσίασε τον προπονητή Αντρέι Λεμάνις κατά τη διάρκεια αρκετών αγώνων προετοιμασίας και στη συνέχεια κέρδισε μία θέση στην αρχική σύνθεση κατά τη διάρκεια του τουρνουά. Τον Αύγουστο του 2015, ο Μπρόκχοφ επέστρεψε στη βασική ομάδα της Αυστραλίας για τη σειρά των δύο αγώνων εναντίον της Νέας Ζηλανδίας για το Πρωτάθλημα Ωκεανίας του 2015.
Ήταν μέλος της Εθνικής Αυστραλίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο και είναι στον κατάλογο της Αυστραλίας για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπεσίκτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λοκομοτίβ Κουμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντάλας Μάβερικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων
Κουρσέλ-συρ-Βιόν
Το Κουρσέλ-συρ-Βιόν (γαλλικά: Courcelles-sur-Viosne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουρσελουά (γαλλικά: Courcellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Αιμιλιανός Γρεβενών (οικισμός)
Ο Αιμιλιανός είναι ορεινό χωριό του νομού Γρεβενών σε υψόμετρο 830 μέτρα. Ο Αιμιλιανός βρίσκεται στα βόρεια των Γρεβενών σε απόσταση 23 χλμ. από αυτά. Το παλιό όνομα του χωριού ήταν Γκριντάδες και μετονομάστηκε το 1927 προς τιμή του Μητροπολίτη Γρεβενών, Αιμιλιανού Λαζαρίδη που μαρτύρησε στην περιοχή στις 30 Σεπτεμβρίου 1911. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους Αγίους Θεοδώρους, την Ανθρακιά και το Δεσπότη, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αγίων Θεοδώρων που ανήκει στην δημοτική ενότητα Γρεβενών του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 36 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών
Ταχυδρομικοί κώδικες στην Αρμενία
μικρογραφία|300x300εσ|Οι διψήφιες περιοχές ταχυδρομικών κωδικών στη Αρμενία (ορίζονται από τα δύο πρώτα ψηφία των ταχυδρομικών κωδικών) Οι ταχυδρομικοί κωδικοί στην Αρμενία αποτελούνται από τέσσερα ψηφία. Μέχρι την 1η Απριλίου 2006, αποτελούνταν από έξι ψηφία. Για παράδειγμα, ο προηγούμενος ταχυδρομικός κώδικας για το Υπουργείο Εξωτερικών ήταν ο Ερεβάν 375010 και τώρα είναι ο Ερεβάν 0010.