cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πτολεμαίος Δ΄ Φιλοπάτωρ
Τέταρτος Συριακός Πόλεμος
Η ολιγόμηνη ανακωχή, έδωσαν στον Πτολεμαίο και το Σωσίβιο χρόνο να προσλάβουν ξένους μισθοφόρους και να εκπαιδεύσουν ένα στρατό περίπου τριάντα χιλιάδων γηγενών Αιγυπτίων. Το 219 π.Χ. έχοντας λύσει μέρος των προβλημάτων του, ο Αντίοχος Γ' συνέχισε την εκστρατεία κατά της Αιγύπτου. Μετά τις επιτυχίες του στην Ανατολή, ο Θεόδοτος θεωρήθηκε επικίνδυνος για την αλεξανδρινή αυλή, που έβλεπε με καχυποψία όποιον γινόταν δημοφιλής ή έμενε για καιρό σε κάποιο αξίωμα (εξού και η προτίμηση στους μισθοφόρους). Μετά από απόπειρα κατά της ζωής του, ο Θεόδοτος διέκρινε το χέρι του Σωσίβιου. Αφού άφησε λοιπόν, σε έμπιστούς του την Τύρο και την Πτολεμαΐδα, έγραψε στον Αντίοχο προσφέροντας του τις δύο αυτές πόλεις. Κατόπιν ο δρόμος για την Αίγυπτο διαμέσου της Παλαιστίνης ήταν ανοιχτός. Η εξέλιξη αυτή άφησε την αλεξανδρινή αυλή πανικόβλητη. Οι τελευταίοι αποφάσισαν να αρχίσουν διαπραγματεύσεις κερδίζοντας χρόνο για τις προετοιμασίες τους. Ορίστηκε τετράμηνη ανακωχή κατά τη διάρκεια της οποίας οι Αιγύπτιοι ετοιμάστηκαν πυρετωδώς και με άκρα μυστικότητα, με τη βοήθεια Ελλήνων εμπειρογνωμόνων που είχαν λάβει μέρος στους πρόσφατους πολέμους με τη Μακεδονία.
Ο Πτολεμαίος Δ' γύρισε αφύσικα γρήγορα στην Αλεξάνδρεια προτού ολοκληρώσει με σπουδή το έργο του. Ίσως να βιαζόταν να επιστρέψει στις πολυτέλειες της Αλεξάνδρειας, ίσως βρισκόταν σε δεινή οικονομική κατάσταση καθώς η έλλειψη σε ασήμι δεν του επέτρεπε να συντηρεί μακροπρόθεσμα στρατό μισθοφόρων. Μετά την επιστροφή του το 217 π.Χ., νυμφεύθηκε την αδελφή του Αρσινόη Γ', η οποία του χάρισε ένα Διάδοχο λίγα χρόνια αργότερα, το 210 π.Χ. Εκείνος τότε στράφηκε στην Αγαθόκλεια, την οποία και έκανε ερωμένη του. Η τελευταία, μαζί με τον αδελφό της Αγαθοκλή, ενθάρρυναν την έκλυτη ζωή του Πτολεμαίου. Η Αρσινόη πέρασε μια μοναχική και δυστυχισμένη ζωή, νιώθοντας πικρία για την κατάντια του βασιλείου του πατέρα της.
Αποστασία της Άνω Αιγύπτου
Την επιστροφή του Πτολεμαίου Δ', ακολούθησε μια σειρά από προβλήματα στο εσωτερικό του Αιγυπτίου κράτους. Από την αρχή της βασιλείας των Πτολεμαίων, ηγεμόνες της Αιγύπτου ήταν οι Μακεδόνες και άλλα άτομα ελληνικής καταγωγής. Όσο κι αν σεβάστηκαν οι Πτολεμαίοι τον τρόπο ζωής των ντόπιων πληθυσμών, παρέμεναν ξένοι, των οποίων το πρώτο σημάδι αδυναμίας πιθανώς να τους στερούσε την εξουσία. Η περίοδος αυτή ήταν η κατάλληλη ευκαιρία για δύο λόγους: πρώτον οι Αιγύπτιοι είχαν πρόσφατα λάβει στρατιωτική εκπαίδευση, κάτι που στο παρελθόν έκαναν μόνο οι Έλληνες. Δεύτερον, η επιστράτευση Αιγυπτίων στην εκστρατεία που μόλις είχε λάβει τέλος έπληξε τον ντόπιο πληθυσμό επιτείνοντας το εθνικιστικό τους αίσθημα. Ως αποτέλεσμα η Άνω Αίγυπτος αποστάτησε υπό νέους τοπικούς ηγεμόνες. Αυτοί κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα βασίλειο το οποίο καταλάμβανε μεγάλο κομμάτι της χώρας και που έμεινε ζωντανό για περίπου είκοσι χρόνια. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης αυτής, ο στρατός των μισθοφόρων ήταν απαραίτητος για να τους αποκρούει, με αποτέλεσμα να απομυζούν τα οικονομικά της πρωτεύουσας και να δυσχεραίνουν ακόμη και το εμπόριο, κάνοντας την οικονομική κατάσταση αθλιότερη.
Από την εποχή του Πτολεμαίου Δ' και μετά, η μείωση του γοήτρου των Πτολεμαίων στο εξωτερικό συνοδεύτηκε από διστακτικές κινήσεις στην εσωτερική πολιτική, αν και είναι δύσκολο να αποφασιστεί τι συνετέλεσε περισσότερο στην παρακμή: οι ενδοοικογενειακές ίντριγκες, η άνοδος στο θρόνο από ανηλίκους, οι στρατιωτικές ανατροπές, η οικονομική κρίση ή ένα επίμονο συναίσθημα του απλού λαού ενάντια στους κυβερνώντες. Οι Αιγύπτιοι περίμεναν ένα και μοναδικό αδύναμο σημείο, για να ξεσπάσουν μια σειρά από βίαιες διαμάχες, ώστε να εγκατασταθεί εκ νέου η παλαιά παράδοση των φαραώ και να μεταφερθεί και πάλι το κέντρο εξουσίας στη Μέμφιδα.
Αν και πρόσφατα έχουν ακουστεί γνώμες που αποδίδουν στον Πτολεμαίο μια ενεργή εξωτερική πολιτική, σε γενικές γραμμές η ιστορία του καταλογίζει πως αφέθηκε να παρασυρθεί από τους συμβούλους του και από το πάθος του στις γυναίκες.
Πολιτιστικό έργο
Πιστεύεται πως ο Πτολεμαίος έχτισε ένα πλοίο τεραστίων διαστάσεων γνωστό ως τεσσαρακοντιήρης. Το «τεσσαράκοντα» στο όνομά του (ο αριθμός σαράντα), ίσως να αναφέρεται στον αριθμό των πάγκων των κωπηλατών. Η μόνη καταγεγραμμένη δημιουργία έναν τέτοιου πλεούμενου ωστόσο, είναι η γαλέρα επιδείξεων που χτίστηκε για τον Πτολεμαίο τον Δ', και που περιέγραψαν ο Καλλίξενος της Ρόδου τον 3 π.Χ. αιώνα και ο Αθήναιος το 2ο μ.Χ. αιώνα. Και ο Πλούταρχος επίσης κάνει αναφορά στο γιγάντιο αυτό σκάφος στο Βίο του, αφιερωμένο στο Δημήτριο των Πολιορκητή. Η σημερινή θεωρία θέλει το πλοίο του Πτολεμαίου να είναι μια γαλέρα 129 μέτρων.
Η Σκιά της Ρώμης
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πτολεμαίου, συντελέστηκε ένα από τα μεγαλύτερης σημασίας γεγονότα για την κατοπινή ιστορία της Ελλάδας: ο Δεύτερος Καρχηδονιακός Πόλεμος, ανάμεσα στη Ρώμη και την Καρχηδόνα του Αννίβα. Ήδη ορισμένοι διορατικοί άνθρωποι μπορούσαν να δουν αυτό που ερχόταν: πως ο νικητής του πολέμου σύντομα θα υπέτασσε τις ελληνικές πόλεις – κράτη. Αργότερα ο βασιλιάς της Μακεδονίας συνετάχθη με την Καρχηδόνα, ενώ η Αιτωλική Συμπολιτεία με τη Ρώμη. Ανάμεσα στο 215 π.Χ. και το 210 π.Χ. κατέφτασαν στην Αίγυπτο πρέσβεις από τη Ρώμη, με σκοπό να προμηθευτούν τρόφιμα, καθώς λόγω των πολέμων υπήρχε έλλειψη στην ιταλική χερσόνησο. Η απάντηση του Πτολεμαίου ωστόσο είναι άγνωστη σήμερα.
Θάνατος & Διαδοχή
Στις 29 Νοεμβρίου 205 π.Χ., ο γιος του από την Αρσινόη, ορίζεται συμβασιλέας υπό το όνομα Πτολεμαίος Ε' ο Επιφανής. Το επόμενο καλοκαίρι πεθαίνει και κηδεύεται στην Αλεξάνδρεια. Η Αρσινόη Γ' ήταν ακόμη στα επίσημα έγγραφα σύζυγός του, αλλά ο γιος της από τον Πτολεμαίο ήταν ακόμη παιδί. Εκείνη θέλησε να βασιλέψει δια μέσου του μικρού Πτολεμαίου, αλλά το ίδιο είχαν σκοπό να κάνουν ο Σωσίβιος και ο Αγαθοκλής. Η βασίλισσα δολοφονήθηκε και ο Αγαθοκλής έγινε για λίγο αντιβασιλιάς χάρις σε μια πλαστή διαθήκη του εκλιπόντος βασιλιά. Τελικά λιντσαρίστηκε ανατριχιαστικά μαζί με τους οικείους του από τον όχλο, που πλέον ήταν μια ενεργή πολιτική δύναμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φαραώ της δυναστείας των Πτολεμαίων Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Messerschmitt Me 264
Το Messerschmitt Me 264 ήταν στρατηγικό βομβαρδιστικό μεγάλης ακτίνας δράσης που αναπτύχθηκε για τη γερμανική Luftwaffe στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν η πρόταση της εταιρείας Messerschmitt στον διαγωνισμό που έφερε την ονομασία "Amerika Bomber" και αποσκοπούσε στη δημιουργία ενός βομβαρδιστικού ικανού να πλήξει τη Νέα Υόρκη από βάσεις στη Γαλλία ή τις Αζόρες. Κατασκευάστηκαν τρία πρωτότυπα του Me 264 αλλά ο τύπος δεν εντάχθηκε σε παραγωγή προκειμένου η εταιρεία να μπορέσει να επικεντρωθεί στην παραγωγή μαχητικών. Ένα άλλο τετρακινητήριο αεροσκάφος μεγάλης ακτίνας δράσης, το Junkers Ju 390, επελέγη τελικά για να καλύψει ρόλους παρόμοιους με το Me 264 και κυρίως αυτόν της ναυτικής αναγνώρισης.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Οι απαρχές του Me 264 ανάγονται στο αναγνωριστικό μεγάλης εμβέλειας P.1061 της δεκαετίας του 1930. Παραλλαγή του P.1061 ήταν το P.1062 που διέθεται τέσσερις κινητήρες ομαδοποιημένους σε ζεύγη με κοινά κιβώτια ταχυτήτων. Αυτή η προωστική διάταξη, που χρησιμοποιήθηκε επίσης στο βαρύ βομβαρδιστικό Heinkel He 177, αποδείχθηκε προβληματική και στις αρχές του 1941 ζητήθηκε η κατασκευή έξι πρωτοτύπων P.1061, που θα διέθετε τέσσερις ανεξάρτητους κινητήρες και θα ονομάζονταν Me 264. Η αρχική παραγγελία μειώθηκε αργότερα στα τρία αεροσκάφη. Οι εργασίες προχωρούσαν αρχικά με πολύ αργούς ρυθμούς, όμως όταν η Γερμανία κήρυξε τον πόλεμο στις ΗΠΑ το Υπουργείο Αεροπορίας (Reichsluftfahrtministerium, RLM) ξεκίνησε πρόγραμμα ανάπτυξης αεροσκάφους που θα μπορούσε να πλήξει την ανατολική ακτή των ΗΠΑ. Το νέο βομβαρδιστικό θα έπρεπε να έχει πολύ μεγάλη εμβέλεια και να μεταφέρει σημαντικά μεγαλύτερο φορτίο βομβών. Προτάθηκαν μεγάλων διαστάσεων αεροσκάφη, με τέσσερις ή ακόμα και έξι κινητήρες, όπως τα Junkers Ju 390, Focke-Wulf Ta 400 και Heinkel He 277. Επίσης προτάθηκε η ανάπτυξη του εξακινητήριου Me 264B. Η χρήση έξι κινητήρων επιβάλλονταν από την αδυναμία της γερμανικής βιομηχανίας να αναπτύξει αποδοτικούς κινητήρες της κλάσης των 2.000 PS και άνω, που θα επέτρεπαν τη δημιουργία τετρακινητήριων μοντέλων. Η πρόταση της Junkers βασίζονταν στο υπάρχον Ju 290 που ήταν ήδη σε παραγωγή και τελικά επελέγη. Παρόλα αυτά το Me 264 δεν εγκαταλείφθηκε διότι το Kriegsmarine, ανεξάρτητα από την αεροπορία, επεδίωκε την αντικατάσταση των βομβαρδιστικών/αεροσκαφών ναυτικής αναγνώρισης Fw 200 Condor. Στη συνέχιση του προγράμματος συνέβαλε επίσης η γνωμοδότηση του Eccard Freiherr von Gablenz σχετικά με την καταλληλότητα της σχεδίασης της Messerschmitt να καλύψει τις ανάγκες του Amerika Bomber. Αποτέλεσμα τούτων ήταν να αποφασιστεί η ολοκλήρωση των δύο τελευταίων πρωτοτύπων ως αναγνωριστικά μεγάλης εμβέλειας Me 264A.
Περιγραφή
Ο αμυντικός οπλισμός θα τοποθετούνταν σε τηλεχειριζόμενους πυργίσκους καθώς και σε θέσεις στα πλευρά της ατράκτου. Προκειμένου να επιτευχθεί η απαιτούμενη ακτίνα δράσης, η θωράκιση και ο αμυντικός οπλισμός ήταν πολύ περιορισμένος. Το αρχικό πρωτότυπο προωθούνταν από κινητήρες Jumo 211 των 1.340 hp όμως αυτοί αποδείχθηκαν ανεπαρκείς και αντικαταστάθηκαν τελικά από τους BMW 801G των 1.700 PS.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το αρχικό πρωτότυπο, το Me 264 V1, πραγματοποίησε την παρθενική πτήση του στις 23 Δεκεμβρίου 1942, με τους Jumo 211. Οι δοκιμές έδειξαν πως υπήρχαν διάφορα μικροπροβλήματα καθώς και ότι το Me 264 ήταν δύσκολο στον χειρισμό, κυρίως λόγω του πολύ υψηλού πτερυγικού φόρτου. Θωράκιση τοποθετήθηκε μόνο στα V2 και V3, ενώ το τελευταίο θα έφερε επίσης οπλισμό. Το 1943 το Kriegsmarine απέσυρε το ενδιαφέρον του για το Me 264, επιλέγοντας το υπάρχον Ju 290 και το σχεδιαζόμενο Ju 390. Το ίδιο έτος η Luftwaffe επέλεξε τα Ta 400 και Heinkel He 277, με συνέπεια να τερματιστεί επίσημα η ανάπτυξη της πρότασης της Messerschmitt τον Οκτώβριο 1943. Το Me 264 V2 καταστράφηκε σε αεροπορικό βομβαρδισμό, όπως συνέβη και με το αρχικό πρωτότυπο που αξιοποιούνταν ως μεταγωγικό. Το V3 παρέμεινε ημιτελές.
Βιβλιογραφία
Me 264 Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Volvo C30
Το Volvo C30 ήταν 3-πορτο μικρομεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο που παρήχθη από τη σουηδική αυτοκινητοβιομηχανία Volvo Cars, σε μία γενιά, από τον Οκτώβριο του 2006 έως τον Δεκέμβριο του 2012.
Αισθητική
Το μοντέλο σχεδιάστηκε από τον Καναδό Σιμόν Λαμάρ, ο οποίος εργαζόταν ήδη επί 11 χρόνια στη Volvo Cars, έχοντας συμμετάσχει και στον σχεδιασμό του SUV Volvo XC90 πρώτης γενιάς, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2002 και ήταν και το πρώτο SUV στην ιστορία της εταιρείας. Επίσης, ήταν τότε και ο επικεφαλής της σχεδιαστικής εξέλιξης αρκετών τουριστικών λεωφορείων της Volvo, ενώ δικής του σχεδίασης ήταν και το Saab 9-5 Estate. Ειδικά η αισθητική στο πίσω μέρος του C30 θύμιζε το κλασικό Volvo P1800 ES και αυτή στο πίσω παρμπρίζ θύμιζε το Volvo 480. Αυτά τα δύο στοιχεία είχαν ενσωματωθεί και στο πρωτότυπο μοντέλο (concept car) Volvo SCC (Safety Concept Car), που είχε δώσει μια πρώτη εντύπωση για το τελικό μοντέλο παραγωγής.
Διαθεσιμότητα
thumb|left|Volvo C30 D2 R-Design του 2011, μετά την ανανέωση, στο [[Ντίσελντορφ, Γερμανία.]]
Η μαζική παραγωγή του C30 ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2006 και τα πρώτα μοντέλα κυκλοφόρησαν σε κάποιες χώρες της Ευρώπης τον Δεκέμβριο, ενώ ειδικότερα στην Ελλάδα έφτασε τον Ιανουάριο του 2007. Στον Καναδά κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 2007 για τη σεζόν (model year) του 2007, ενώ στις ΗΠΑ έφτασε μόλις τον Οκτώβριο του 2007, ως μοντέλο της σεζόν του 2008.
Στα τέλη του 2009 το Volvo C39 υπέστη εμφανή ανανέωση. Τελικώς, η παραγωγή του μοντέλου έληξε τον Δεκέμβριο του 2012, αν και τα τελευταία αντίτυπα πωλήθηκαν, σε παγκόσμια κλίμακα, ως μοντέλα της σεζόν (model year) του 2013.
Πωλήσεις
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
C30 Κατηγορία:Σουηδικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Now What?!
Now What?! είναι ο τίτλος του του 19ου στούντιο δίσκου του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε το 2012 στο Νάσβιλ των Ηνωμένων Πολιτειών και κυκλοφόρησε στις 26 Απριλίου του 2013 στη Γερμανία, την Αυστρία, την Ελβετία, τη Φινλανδία και την Ισπανία, στις 29 Απριλίου στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, την Πολωνία, την Τσεχία, τη Νορβηγία, τη Δανία και την Ελλάδα, στις 30 στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιταλία, την 1 Μαΐου στη Σουηδία και στις 22 Μαΐου 2013 στην Ιαπωνία.
Παραγωγός ήταν ο Μπομπ Έζριν, γνωστός για τη δουλειά του σε δίσκους των Pink Floyd, Alice Cooper, KISS, Πήτερ Γκάμπριελ, κ.α..
Το άλμπουμ είναι αφιερωμένο στον πρώην κιμπορντίστα των Deep Purple, Τζον Λορντ, ο οποίος πέθανε στις 16 Ιουλίου 2012 από καρκίνο στο πάγκρεας.
Ιστορία των ηχογραφήσεων
Η σύνθεση των τραγουδιών του "Now What?!" ξεκίνησε το Μάρτιο του 2011 στην Ισπανία και στα τέλη Ιουνίου της επόμενης χρονιάς μετέβησαν στο Νάσβιλ των Ηνωμένων Πολιτειών μαζί με τον παραγωγό Μπομπ Έζριν, για το βασικό τους κομμάτι.
Η πρώτη ημέρα ηχογραφήσεων ήταν στις 24 Ιουνίου, με το συγκρότημα να ξεκινάει να παίζει μία λίστα κομματιών τα οποία είχαν ετοιμάσει. Το μεσημέρι της επόμενης ημέρας, ξεκίνησαν ηχογραφώντας την αρχική έκδοση του "Hell to Pay", ενώ στις 26 και 27 Ιουνίου ηχογράφησαν την αρχική έκδοση του "Above and Beyond", το οποίο ονομαζόταν "Over and Overture". Στις 3 Ιουλίου, ξεκίνησαν να δουλεύουν με τον Έζριν πάνω στα "Uncommon Man", "Above and Beyond" και "Weirdistan". Στις 7 Ιουλίου ηχογράφησαν το "Slow Burn" ενώ την επόμενη ημέρα έγραψαν τα "Bubble", "Working Title # 1" και "Pint of Heavy", τα οποία ήταν αρχικοί τίτλοι μετέπειτα ολοκληρωμένων τραγουδιών.
Ο Στηβ Μορς ηχογράφησε τα μέρη της κιθάρας στις 15 Ιουλίου, ο Ρότζερ Γκλόβερ αυτά του μπάσου τρεις ημέρες αργότερα και ο Ντον Έρεϊ έπαιξε τα πλήκτρα στις 20 Ιουλίου. Στις 23 αποφάσισαν να μετονομάσουν το "Sweet as a Nut" σε "Blood from a Stone" και δύο ημέρες αργότερα δούλεψαν πάνω στα "Uncommon Man", "Slo Groove", "Vincent Price" και "Above and Beyond", ολοκληρώνοντας το μέρος των ηχογραφήσεων.
Για το στιχουργικό κομμάτι του νέου δίσκου, ο Ρότζερ Γκλόβερ και ο Ίαν Γκίλαν μετέβησαν στο Φάρο της Πορτογαλίας και το σπίτι του δεύτερου στις 22 Αυγούστου του 2012. Την επόμενη ημέρα ολοκλήρωσαν τα "Hell to Pay", "Out of Hand" και "Above and Beyond". Στις 24 Αυγούστου, μετονόμασαν το "Slo Groove" δίνοντας του την τελική μορφή του "All the Time in the World" και την επομένη το "Vincent Price". Στις 26 του μήνα ολοκλήρωσαν τη συγγραφή του "Weirdistan" και στις 27 αναχώρησαν κλείνοντας το στούντιο στο Νάσβιλ, ένα μήνα αργότερα για την ηχογράφηση των φωνητικών από τον Ίαν Γκίλαν, από τις 28 Σεπτεμβρίου ως τις 11 Οκτωβρίου 2012.
thumb|230px|Ο Στηβ Μορς στο Músicos en la naturaleza 2013 στη Ισπανία Την πρώτη ημέρα ολοκληρώθηκε το "Vincent Price" και στις 29 Σεπτεμβρίου δούλεψαν τα φωνητικά του "Uncommon Man". Την 1 Οκτωβρίου δούλεψαν με το "A Simple Song" του οποίου ο αρχικός τίτλος ήταν "Glover's Fifth" και δύο ημέρες αργότερα το "Out of Hand", τελικό τίτλο του "A Pint of Heavy" αλλά και το "Bubble" το οποίο μετονομάζεται σε "Body Line". Στις 4 Οκτωβρίου, δούλεψαν πάνω στα "All the Time in the World" και "Hell to Pay" ενώ την επομένη ολοκλήρωσαν την ηχογράφηση του "Uncommon Man". Στις 6 Οκτωβρίου συνέχισαν με τα "Après Vous" (αρχικοί τίτλοι "Big Riff" και "One Way") και "A Simple Song".
Τη Δευτέρα 8 Οκτωβρίου, ολοκλήρωσαν τα "Weirdistan" και "Après Vous" και στις 10 το "All the Time in the World", αφήνοντας εκτός δίσκου το "First Sign of Madness".
Ανάλυση τραγουδιών
Ακολουθεί το "Weirdistan", το οποίο προήλθε από ένα τζαμάρισμα του συγκροτήματος με τον Έρεϊ να πειραματίζεται στα πλήκτρα και τους στίχους του Γκίλαν να μιλούν για φουτουριστικά θέματα. Το "Out of Hand" έχει επιρροές από τους Led Zeppelin με ένα μπλουζ σόλο κιθάρας από τον Μορς και αρκετές αλλαγές σε ρυθμό οι οποίες θυμίζουν progressive ροκ της δεκαετίας του '70.
Το "Hell to Pay" είναι το σινγκλ του δίσκου μαζί με τον "All the Time in the World". Γράφτηκε στην Ισπανία με το επαναλαμβανόμενο ριφ στα πλήκτρα και τα δεύτερα φωνητικά από τους φοιτητές του Nimbus School of Recording Arts να αποτελούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Πέμπτο κομμάτι του δίσκου είναι το "Body Line" με τον Μορς να δηλώνει ότι σκοπός του ήταν να χρησιμοποιήσει πνευστά για να δώσει έμφαση, κάτι το οποίο δεν έγινε για να αποφευχθεί η υπερβολική τζαζ αισθητική στο κομμάτι.
Ακολουθεί το "Above and Beyond", ένα ιδιαίτερα συμφωνικό κομμάτι για το οποίο ο Στηβ Μορς έκανε πάνω από έξι διαφορετικές κιθαριστικές εκτελέσεις. Οι μελαγχολικοί στίχοι του Ίαν Γκίλαν είναι τα λόγια ενός ανθρώπου ο οποίος πέθανε και απευθύνεται στους δικούς του. Το "Blood from a Stone" είναι μία μπλουζ μπαλάντα με έντονα ξεσπάσματα, ενώ τα πλήκτρα θυμίζουν το "Riders on the Storm" των The Doors. Το σόλο του κομματιού έχει επιρροές από τον Ντέιβιντ Γκίλμορ των Pink Floyd.
Όγδοο κομμάτι του δίσκου είναι το progressive "Uncommon Man", το οποίο ξεκινάει με ένα ατμοσφαιρικό σόλο κιθάρας του Στηβ Μορς για να εξελιχθεί σε ένα επτάλεπτο επικό κομμάτι με πολλές αλλαγές. Το "Apres Vous" βασίζει το ρυθμικό του μέρος στα πλήκτρα του Ντον Έρεϊ και αρχικά ξεκίνησε σαν οργανικό τραγούδι χωρίς φωνητικά. Περιέχει εναλλαγή σόλο ανάμεσα στην κιθάρα και τα πλήκτρα, μέρος το οποίο καταλαμβάνει το μεγαλύτερο κομμάτι του τραγουδιού.
Το δεύτερο τραγούδι του σινγκλ ήταν το "All the Time in the World", ένα κομμάτι με τζαζ αισθητική και χαρακτηριστικά τα χαμηλά φωνητικά από τον Γκίλαν. Τον δίσκο κλείνει το "Vincent Price" με στίχους οι οποίοι αναφέρονται στον πρωταγωνιστή ταινιών τρόμου της δεκαετίας του '50 και του '60, Βίνσεντ Πράις. Τα πλήκτρα δημιουργούν μία ανάλογη αίσθηση με ένα πολύ δυνατό σόλο κιθάρας του Μορς.
Αποδοχή και εμπορική επιτυχία
thumb|270px|Οι Deep Purple το 2013 Το "Now What?!" έλαβε θετικές κριτικές οι οποίες κατά κύριο λόγο, κυμαινόταν στις βαθμολογίες του 80 με 90%. Το "Allmusic" το βαθμολόγησε με 4 στα 5 αστέρια στη βαθμολόγηση και των κριτικών αλλά και του κοινού. Η βρετανική "Express" του έδωσε 4,5 με άριστα το 5, ενώ ο μέσος όρος των βαθμολογιών στο "Sputnik Music" ήταν 3,7. Στην "Front Row Report" ο Ρέτζι Έντουαρτς του έδωσε 9 στα 10 ενώ ο μέσος όρος στην ιστοσελίδα του "Ultimate Guitar" ήταν 8,3 με άριστα το 10 και στο "Prog Archives" 4,3 με άριστα το 5.
Στο "Classic Rock Revisited", ο Τζεμπ Ράιτ το βαθμολόγησε με Β+ και ο Ντέιβιντ Ράνταλ του "Get Ready to Rock" του έδωσε 4 αστέρια με άριστα τα 5. Στο ελληνικό "Rock Overdose" ο Νάσος Καββαθάς το βαθμολόγησε με 80%.
Η εμπορική επιτυχία του δίσκου ήταν η μεγαλύτερη την οποία γνώρισε στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος από το "The House of Blue Light" του 1987. Το άλμπουμ ανέβηκε στην κορυφή των τσαρτ στη Γερμανία, την Αυστρία, την Τσεχία και τη Νορβηγία, αλλά και στο Top-20 σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών κρατών. Το "Now What?!" έγινε ο πρώτος δίσκος των Deep Purple από το "The Battle Rages On" του 1993, ο οποίος μπήκε στο Billboard 200, ενώ έγινε χρυσός στη Ρωσία και την Πολωνία μέσα στον πρώτο μήνα της κυκλοφορίας του. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα musicharts.net, μέσα σε πέντε εβδομάδες το άλμπουμ πούλησε περισσότερα από 180.000 αντίτυπα παγκοσμίως, φτάνοντας στο # 8 του παγκόσμιου μουσικού τσαρτ την εβδομάδα από τις 29 Απριλίου μέχρι τις 5 Μαΐου 2013 με 76.200 κόπιες. Στη συνέχεια βραβεύθηκε σαν χρυσό άλμπουμ στη Γερμανία και την Τσεχία, με την επίσημη ιστοσελίδα του άλμπουμ να αναφέρει στις 20 Σεπτεμβρίου 2013 ότι οι πωλήσεις του άλμπουμ έχουν ξεπεράσει τις 250.000 αντίτυπα, παγκοσμίως.
Η περιοδεία για την προώθηση του Now What?!
left|thumb|140px|Ο Ίαν Γκίλαν και ο Στηβ Μορς στο Wacken του 2013 Οι Deep Purple πραγματοποίησαν την πρώτη τους ζωντανή εμφάνιση για το 2013 στο "International Jazz Festival" του Ντουμπάι, στις 21 Φεβρουαρίου. Τρεις ημέρες αργότερα, ξεκίνησε μία περιοδεία έξι εμφανίσεων στην Ωκεανία με support συγκρότημα τους Journey, από το Ώκλαντ της Νέας Ζηλανδίας, για να ολοκληρωθεί στο Περθ της Αυστραλίας στις 7 Μαρτίου. Το αρχικό σκέλος της περιοδείας έκλεισε με μία εμφάνιση στο "The Star Theatre" της Σιγκαπούρης στις 12 Μαρτίου 2013.
Στις 30 Απριλίου, το συγκρότημα εμφανίστηκε στο Ισγκλ της Αυστρίας και ένα μήνα αργότερα έπαιξαν στην πρωτεύουσα του Μαρόκου, το Ραμπάτ. Στις 2 Ιουνίου εμφανίστηκαν στο "Kaliakra Rock Fest" στη Βουλγαρία μπροστά σε 25.000 θεατές, συμπεριλαμβάνοντας τα "Vincent Price", "All the Time in the World" και "Body Line" στο set list τους, ενώ την επόμενη ημέρα έπαιξαν στο στάδιο "Hristo Botev" της Φιλιππούπολης μπροστά σε 15.000 οπαδούς τους. Στις 5 Ιουνίου εμφανίστηκαν ως πρώτο όνομα στο φεστιβάλ "Open Air" της Τιφλίδας στη Γεωργία και έκλεισαν άλλο ένα μέρος της περιοδείας με την εμφάνιση τους στο στάδιο "Arena" της Κλουζ-Ναπόκα, όπου έπαιξαν για πρώτη φορά ζωντανά το "Above and Beyond".
Η περιοδεία συνεχίστηκε στις 14 Ιουλίου στο "Kunst!rasen Gonau" της Βόννης στη Γερμανία, για να περάσουν από την Αυστρία και το κάστρο "Burg Clam", το φεστιβάλ τζαζ του Μοντρέ στην Ελβετία, το "Rock in Roma" και το "Festival di Majano" στην Ιταλία και το "Sporting Club" του Μόντε Κάρλο, Ακολούθησαν εμφανίσεις στην Ισπανία και την Πολωνία, πριν το συγκρότημα εμφανιστεί ως πρώτο όνομα μπροστά σε πάνω από 80.000 θεατές στο φεστιβάλ "Wacken Open Air", στη Γερμανία, στις 1 Αυγούστου 2013. Στη συνέχεια έπαιξαν στο "Fezen Festival" της Ουγγαρίας μαζί με τους Fear Factory, Amorphis, DragonForce, κ.α., για να ολοκληρώσουν αυτό το κομμάτι της περιοδείας τους με εμφανίσεις στην Τσεχία, το Βέλγιο, τη Δανία, τη Γαλλία και το "Getaway Rock Festival" της Σουηδίας.
Στις 12 Οκτωβρίου 2013 ξεκίνησε μία σειρά εμφανίσεων στη Μεγάλη Βρετανία από το "Apollo" του Μάντσεστερ, με το συγκρότημα να συνεχίζει στη Γλασκώβη, το Μπέρμιγχαμ και το "Roundhouse" του Λονδίνου. Ακολούθησαν δύο εμφανίσεις στην Ολλανδία και τη Γαλλία, πριν δώσουν οκτώ συναυλίες στη Γερμανία σε κλειστά στάδια με χωρητικότητα από 7.500 μέχρι 20.000 θέσεων. Οι εμφανίσεις του συγκροτήματος για το 2013 ολοκληρώθηκαν με δύο συναυλίες στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, όπως και άλλες δύο στο Μινσκ της Λευκορωσίας και το Κίεβο της Ουκρανίας.
Τα τραγούδια του δίσκου
1. A Simple Song (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) - 4:39
2. Weirdistan (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) - 4:15
3. Out of Hand (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) - 6:09
4. Hell to Pay (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) - 5:10
5. Body Line (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) - 4:26
6. Above and Beyond (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) - 5:30
7. Blood from a Stone (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) - 5:18
8. Uncommon Man (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) - 7:02
9. Après Vous (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) - 5:24
10. All the Time in the World (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) - 4:21
11. Vincent Price (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice) - 4:46
Θέσεις τσαρτ
thumb|260px|Η σκηνή κατά την εμφάνιση των Deep Purple στο Dinamo Arena της Τιφλίδας Now What?! (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 26 Απριλίου 2013
Βραβεία
Now What?! (άλμπουμ)
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Now What?! ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 2013
Καϊλάς Σατυάρτι
Ο Καϊλάς Σατυάρτι (Kailash Satyarthi) είναι Ινδός ακτιβιστής για τα δικαιώματα των παιδιών και ένας από τους πρωτοπόρους παγκοσμίως στον αγώνα κατά της παιδικής εργασίας. Το 1980 ίδρυσε το «Bachpan Bachao Andolan» (= Κίνημα «Σώστε την παιδική ηλικία») και λέγεται ότι έχει προστατεύσει αποτελεσματικά τα δικαιώματα περισσότερων των 83 χιλιάδων παιδιών από 144 χώρες. Η δράση του αποτελεί μία από τις κυριότερες αιτίες για τη Σύμβαση 182 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας, που αφορά τις χειρότερες μορφές παιδικής εργασίας και συνιστά πλέον ένα βασικό καθοδηγητικό κείμενο για τις κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο.
Το έργο του Σατυάρτι αναγνωρίσθηκε με την απονομή σε αυτόν πολλών εθνικών και διεθνών τιμητικών διακρίσεων, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης του 2014, το οποίο μοιράσθηκε με τη Μαλάλα Γιουσαφζάι.
Σπουδές
thumbnail|Ο Κ. Σατυάρτι κατά την ομιλία του στη γενική σύνοδο της Παγκόσμιας Εκστρατείας για την Εκπαίδευση, στο Παρίσι, τον Φεβρουάριο του 2011 Ο Καϊλάς Σατυάρτι γεννήθηκε με το όνομα Καϊλάς Σάρμα (Kailash Sharma) στις 11 Ιανουαρίου 1954, στο διαμέρισμα της πόλης Βιντίσα, στο ινδικό κρατίδιο Μαντία Πραντές.
Ο Σατυάρτι φοίτησε στο δημόσιο γυμνάσιο αρρένων και σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Σαμράτ Ασόκ (SATI) της Βιντίσα. Ολοκλήρωσε επίσης ένα μεταπτυχιακό στην ηλεκτρολογία υψηλών τάσεων. Στη συνέχεια δίδαξε σε ένα κολέγιο στο Μποπάλ για λίγα χρόνια.
Δράση
Το 1980 άφησε τη διδακτική σταδιοδρομία του και έγινε γενικός γραμματέας στο Μέτωπο Απελευθερώσεως Εξαναγκαστικής Εργασίας, ενώ ίδρυσε και το Bachpan Bachao Andolan. Υπήρξε επίσης πρόεδρος της Παγκόσμιας Εκστρατείας για την Εκπαίδευση, από την ίδρυσή της το 1999 μέχρι το 2011, όντας ο ένας από τους 4 ιδρυτές της (οι άλλοι ήταν οι οργανώσεις ActionAid, Oxfam και Education International).
Επιπλέον, ίδρυσε τη Rugmark (σήμερα γνωστή ως Goodweave) ως το πρώτο σύστημα εθελοντικής παρακολουθήσεως και πιστοποιήσεως κατασκευής χαλιών και κιλιμιών χωρίς τη χρήση παιδικής εργασίας στη νότια Ασία. Ο Σατυάρτι έφερε σε πρώτο πλάνο την παιδική εργασία ως θέμα ανθρώπινων δικαιωμάτων και υποστήριξε ότι διαιωνίζει τη φτώχεια, την ανεργία, τον αναλφαβητισμό, την εκρηκτική αύξηση του πληθυσμού και άλλα κοινωνικά προβλήματα, απόψεις που έχουν υποστηριχθεί από αρκετές μελέτες.
Ο Καϊλάς Σατυάρτι, μαζί με τη νεαρή Πακιστανή ακτιβίστρια Μαλάλα Γιουσαφζάι, μοιράσθηκαν το Βραβείο Νομπέλ Ειρήνης το 2014 «για τον αγώνα τους εναντίον της καταπιέσεως παιδιών και εφήβων, καθώς και για το δικαίωμά όλων των παιδιών στην εκπαίδευση». Ο Σατυάρτι έγινε έτσι ο όγδοος Ινδός που τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ. Ως προς το Νόμπελ Ειρήνης, το μόνο άλλο πρόσωπο που έχει τιμηθεί με αυτό ως κάτοχος (και) της ινδικής υπηκοότητας μέχρι σήμερα υπήρξε η Μητέρα Τερέζα.
Προσωπική ζωή
Ο Καϊλάς Σατυάρτι ζει σήμερα στο Νέο Δελχί με την οικογένειά του: τη σύζυγό του, την κόρη τους, τον γιο τους και τη νύφη τους. Πέρα από την κοινωνική του δράση, έχει χαρακτηρισθεί ως εξαιρετικός μάγειρας.
Διακρίσεις και βραβεία
Ο Σατυάρτι έχει γίνει το θέμα ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικής σειράς, ενώ έχει προσκληθεί πολλές φορές σε τηλεοπτικές εκπομπές λόγου. Εκτός από το Βραβείο Νόμπελ, έχει τιμηθεί, μεταξύ άλλων, με τα ακόλουθα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδοί ακτιβιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Ινδοί νομπελίστες
Μ.Γ.Σ. Αναγέννηση Κολινδρού
Ο '''Μ.Γ.Σ. Αναγέννηση Κολινδρού''' είναι αθλητικό σωματείο στον Κολινδρό του νομού Πιερίας. Αγωνίζεται με χρώματα το πορτοκαλί και το μαύρο. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Κολινδρού «Ηλίας Δούλιας».
Η επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου, «ΠΑΕ Αναγέννηση Κολινδρού Μ.Γ.Σ.», έφτασε στο απόγειό της την περίοδο 1994–95, όταν μετείχε στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας και τερμάτησε στην 9η θέση του βαθμολογικού πίνακα.
Ιστορία
Στην κωμόπολη προϋπήρχαν οι σύλλογοι «Ηρακλής» και «Γ.Σ. Ζεύς», που αμφότεροι ιδρύθηκαν το 1927. Οι προαναφερθέντες σύλλογοι διέκοψαν τις δραστηριότητές τους την περίοδο της κατοχής. Έπειτα, οι ιθύνοντες των δύο συλλόγων αποφάσισαν τη δημιουργία ενός ενιαίου συλλόγου στην περιοχή, οπότε το 1948 ιδρύθηκε η «Αναγέννηση». Αργότερα ο «Γυμναστικός Σύλλογος Αναγέννηση Κολινδρού» μετονομάστηκε σε «Μουσικοχορευτικός Γυμναστικός Σύλλογος Αναγέννηση Κολινδρού».
Γκιγιόμ Φισέ
Ο Γκιγιόμ Φισέ (Guillaume Fichet, 21 Σεπτεμβρίου 1433 – γύρω στα 1480) ήταν Γάλλος λόγιος, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Γιόχαν Χάινλιν και δημιούργησε το πρώτο τυπογραφικό πιεστήριο στη Γαλλία το 1470.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Λε Πτί-Μπορνάν-λε-Λιέρ (Le Petit-Bornand-les-Glières) της Σαβοΐας. Το 1467 εξελέγη πρύτανης του πανεπιστημίου των Παρισίων και εγκατέστησε στην Σορβόνη το πρώτο τυπογραφικό πιεστήριο στην ιστορία της Γαλλίας. Η εγκατάσταση έγινε με τη βοήθεια τριών ακόμα τυπογράφων, οι οποίοι ήρθαν από το Μάιντς με σκοπό να τον βοηθήσουν. Το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε ήταν το Lettres de Gasparino (1470). Ακολούθησαν αρκετά έργα του ίδιου του Φισέ, όπως Ficheti Guilielmi Artium et Theologiæ Doctoris, Rhetoricorum Libri III. (1470).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι λόγιοι Κατηγορία:Γάλλοι τυπογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
7005 Χένινγκχοκ
Ο Χένινγκχοκ (Henninghaack) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,3. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Αμερικανό αστρονόμο Σελτ Μπας, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Σάιντινγκ Σπρινγκ και πήρε το όνομά του προς τιμή του Δανού διευθυντή του Γεωλογικού Μουσείου του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης Χένινγκ Χοκ.
Αεροπορική Επίδειξη Αρχάγγελος 2005
Η Αεροπορική Επίδειξη Αρχάγγελος 2005 ήταν στατική και πτητική επίδειξη αεροσκαφών, που πραγματοποιήθηκε στην αεροπορική βάση της Τανάγρας από τις 16 έως τις 18 Σεπτεμβρίου 2005. Διοργανωτής ήταν η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία, με αφορμή τον εορτασμό του κατά παράδοση Αγίου-προστάτη της (Μιχαήλ). Συμμετείχαν σε αυτήν 19 Πολεμικές Αεροπορίες και 12 εταιρείες αεροδιαστημικής και άμυνας, με περισσότερα από 200 αεροσκάφη και ελικόπτερα. Υπήρξε η πρώτη διεθνής αεροπορική επίδειξη (Airshow) που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα, στα πρότυπα αντίστοιχων διοργανώσεων του εξωτερικού.
7005 Χένινγκχοκ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Χένινγκχοκ εκτιμάται σε 3,161 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι V, ενώ το άλβεδό του είναι 0,405. Ο Χένινγκχοκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε περίπου 12 ώρες.
Αεροπορική Επίδειξη Αρχάγγελος 2005
Επίδειξη Όρμου Φαλήρου
Το πρώτο σκέλος του εορτασμού άρχισε στις 6 Σεπτεμβρίου, με μια 20λεπτη επίδειξη του ακροβατικού σμήνους της RAF, Red Arrows, η οποία πραγματοποιήθηκε πάνω από τον Όρμο Φαλήρου. Ήταν η πρώτη επίσκεψη του σμήνους στην Ελλάδα, μετά από περίπου μια δεκαετία.
7005 Χένινγκχοκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χενινγκχοκ
Αεροπορική Επίδειξη Αρχάγγελος 2005
Επίδειξη αεροπορικής βάσης Τανάγρας
Το κυρίως μέρος της επίδειξης πραγματοποιήθηκε στην αεροπορική βάση της Τανάγρας. Η εορτή ξεκίνησε από τις 16 Σεπτεμβρίου, με την άφιξη των συμμετεχόντων αεροσκαφών και εταιρειών, και ολοκληρώθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου με την πραγματοποίηση πτητικών επιδείξεων πλήθους ελληνικών και ξένων αεροσκαφών. Κατά τη διάρκεια της επίδειξης έγινε πτήση δύο επετειακών αεροσκαφών της ΠΑ: ενός A-7E Corsair της 335 Μοίρας Βομβαρδισμού «Τίγρης», και ενός F-4 Phantom II της 337 Μοίρας Δίωξης Βομβαρδισμού, η οποία στη συνέχεια απέσυρε τον συγκεκριμένο τύπο από την ενεργό υπηρεσία, μεταπηδώντας στα F-16 block 52+. Παράλληλα παρουσιάστηκε και ένα αεροσκάφος RF-4 της 348 Μοίρας Τακτικής Αναγνώρισης, βαμμένο επίσης σε επετειακά χρώματα.
Από πλευράς Πολεμικής Αεροπορίας, εκτελέσθηκαν οι εξής δραστηριότητες (μαζί με τα συμμετέχοντα αεροσκάφη):
thumb|300px|Εικόνα του apron της Τανάγρας κατά την 18η Σεπτεμβρίου 2005
Ειδικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η πτήση μονού αεροσκάφους (solo display) T-6 Texan II το οποίο εκτέλεσε αεροβατικούς ελιγμούς, δραστηριότητα που δεν είχε πραγματοποιηθεί ξανά από την διάλυση του ακροβατικού σμήνους Ελληνικής Φλόγας, την δεκαετία του 1960.
Αποδοχή από το κοινό
Οι αρχικές προβλέψεις της Αεροπορίας για την προσέλευση κόσμου αποδείχθηκαν εσφαλμένες, αφού συνολικά 500.000 άτομα παρακολούθησαν κάποιο τμήμα της επίδειξης, ενώ το ποσοστό τηλεθέασης των επιδείξεων έφτασε το 30%. Η Πολεμική Αεροπορία, μετά την επιτυχία της διοργάνωσης, εξέφρασε την πρόθεσή της να καθιερώσει την διεξαγωγή του «Αρχαγγέλου» ανά δύο χρόνια σε κάποια αεροπορική βάση της Ελλάδας. Παρόλα αυτά, η προγραμματισμένη επίδειξη για το 2007 ματαιώθηκε λόγω επιχειρησιακών και έκτακτων λόγων, αν και αρχικά είχε ανακοινώσει την πραγματοποίηση της επίδειξης από 8-11 Νοεμβρίου 2007. Η Πολεμική Αεροπορία αναγκάστηκε να προβεί σε ακύρωσή της μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του καλοκαιριού και την άφιξη στην βάση και ενσωμάτωση στις επιχειρήσεις των Mirage 2000-5Mk2.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορικές επιδείξεις
Α΄ Σταυροφορία
Η κατάσταση στην Ανατολή πριν την Α΄ Σταυροφορία
Εκείνη όμως την εποχή ξεκίνησε η εισβολή των Σελτζούκων Τούρκων στη Μέση Ανατολή. Οι Σελτζούκοι εξορμώντας από τις περιοχές της κεντρικής Ασίας, τη Χωρασμία και την Υπερωξιανή, κατέκτησαν την Περσία και τη Μεσοποταμία, καθιστώντας τους Αβασίδες Χαλίφες της Βαγδάτης ηγεμόνες-ανδρείκελα με θρησκευτική και συμβολική εξουσία μόνο.
Το 1064 ο σουλτάνος των Μεγάλων Σελτζούκων, Αλπ Αρσλάν, εισέβαλε στη Γεωργία και την Αρμενία και τις κατέλαβε, ενώ ξεκίνησε επιδρομές στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο αυτοκράτορας Ρωμανός Δ΄ Διογένης προσπάθησε να τον αντιμετωπίσει αλλά ηττήθηκε ταπεινωτικά από αυτόν το 1071 στη μάχη του Μαντζικέρτ. Αυτή η ήττα επέτρεψε στους Σελτζούκους να εισβάλουν στη Μικρά Ασία και να την καταλάβουν σχεδόν ολόκληρη. Λίγο αργότερα συγκρούστηκαν με τους Φατιμίδες και κατέλαβαν τη Συρία και το 1076 την Ιερουσαλήμ. Όμως, μετά το 1092 και το θάνατο του σουλτάνου Μαλίκ Σαχ Α΄, το κράτος τους διασπάστηκε, και οι κατά τόπους ηγεμόνες άρχισαν να πολεμούν και μεταξύ τους. Έτσι η πιθανότητα συνεννόησής τους εναντίον ενός κοινού εχθρού ελαχιστοποιήθηκε. Οι Σελτζούκοι, μουσουλμάνοι σουνίτες, φανατικοί εχθροί με τους σιίτες Φατιμίδες και νεοφώτιστοι στο Ισλάμ, άρχισαν να φέρνουν μεγάλα εμπόδια σε όλους τους προσκυνητές που ταξίδευαν στην Ιερουσαλήμ. Ένας από αυτούς τους προσκυνητές που κακομεταχειρίστηκαν ήταν ο Πέτρος ο Ερημίτης. Αυτός ο φανατικός και φαινομενικά ανίσχυρος καλόγερος θα ξεσήκωνε με τα κηρύγματά του ένα τεράστιο λαϊκό κίνημα στη Δύση για να εκδικηθεί την προσβολή που του έγινε.
Η κατάσταση στη Δύση - Κήρυξη της Α΄ Σταυροφορίας
Για τον απλό κάτοικο της Δύσης στον Μεσαίωνα, η Ανατολή φάνταζε ως κάτι το πολύ μακρινό και εξωτικό. Ελάχιστοι γνώριζαν για τις μεγάλες προόδους των Αράβων στις επιστήμες, στη λογοτεχνία, στην αρχιτεκτονική και στις καλές τέχνες, αλλά πολλοί είχαν ακούσει ιστορίες για τα παλάτια και για τα πλούτη τους. Συνήθως αυτές τις ιστορίες τις θεωρούσαν μυθοπλασίες και τίποτα παραπάνω αλλά μετά από την κατάκτηση μερικών αραβικών εδαφών στην Ισπανία, οι Δυτικοί είδαν από πρώτο χέρι ότι πολλές από αυτές τις διαδόσεις ήταν αληθινές. Αυτό έκανε πολύ κόσμο να ονειρεύεται όλο και περισσότερο την Ανατολή.
Το 1088, ο Ουρβανός Β΄ έγινε πάπας. Την ίδια εποχή, όλο και περισσότεροι κύκλοι στη Ρώμη έβλεπαν θετικά την ιδέα της διεξαγωγής μίας Σταυροφορίας. Ένας προηγούμενος πάπας, τον οποίο είχε γνωρίσει ο Ουρβανός, ο Γρηγόριος Η΄, είχε προσπαθήσει προς αυτή την κατεύθυνση ήδη από το 1074, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η ιδέα όμως των Σταυροφοριών υπήρχε και παλαιότερα και μάλιστα συνδεόταν και με μεσαιωνικούς δυτικοευρωπαϊκούς θρύλους για την εμφάνιση του Χριστού ως πάνοπλου ιππότη να καταδιώκει τους απίστους στη Δευτέρα Παρουσία, για την οποία πολλοί πίστευαν ότι θα γινόταν το έτος 1000 (βλέπε χιλιασμός). Η πραγματοποίηση, όμως, των ιδεών αυτών ήταν ένα άλλο θέμα.
Σύμφωνα με τους περισσότερους δυτικούς ιστορικούς η αφορμή για το ξεκίνημα της Α΄ Σταυροφορίας ήρθε απροσδόκητα από τη Βυζαντινή Ανατολή, καθώς από το 1054 υπήρχε το Σχίσμα των Εκκλησιών. Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός έστειλε μία επιστολή στον πάπα, στην οποία τού ζητούσε να στείλει μισθοφόρους από τη Δύση για να καταφέρει να νικήσει τους Σελτζούκους Τούρκους στη Μικρά Ασία (βλ. σχετικά τελευταίο κεφάλαιο του παρόντος «Η έκκληση του Αλεξίου Α΄Κομνηνού»). Ο πάπας άδραξε την ευκαιρία για επέκταση της επιρροής του στην Ανατολή και για αναθέρμανση του θρησκευτικού αισθήματος στη Δύση και έστειλε αγγελιοφόρους σε όλους τους σημαντικούς ηγεμόνες και κόμητες να πάψουν τους μεταξύ τους πολέμους και να πάνε στους Αγίους Τόπους για να πολεμήσουν και να τους απελευθερώσουν. Όσοι δέχονταν έραβαν στον ώμο τους έναν κόκκινο σταυρό. Έτσι ονομάστηκαν «σταυροφόροι», αυτοί που φέρουν σταυρό.
Ο ίδιος ο πάπας στη σύνοδο του Κλερμόν (1095) θα κηρύξει επίσημα τη Σταυροφορία, τον ιερό πόλεμο κατά των απίστων που κατείχαν τους Αγίους Τόπους. Η Σταυροφορία παρουσιάστηκε ως «Θέλημα Θεού» (Λατ. Deus vult). Όσοι συμμετείχαν έπαιρναν άφεση αμαρτιών «Το μέλλον της ιδέας των σταυροφοριών έλαβε μεγάλη ώθηση με την παροχή του πρώτου συγχωροχαρτιού το 1063 στους σταυροφόρους, ειδικά των Γάλλων σταυροφόρων κατά την «ανακατάκτηση» της Ισπανίας. Έτσι, οι στρατιωτικές ικανότητες συνδυασμένες σε έναν δίκαιο πόλεμο που διεξαγόταν για την άμυνα και διάδοση της χριστιανικής πίστης και την υποκίνηση σε υποταγή στη Ρώμη χρησιμοποιήθηκαν και ανταμείφθηκαν από τον παπισμό». (Philippe Levillain, The Papacy: An Encyclopedia, Taylor & Francis Publ., 2001, Τόμ. 1ος, σελ. 18) «Ο πάπας Ουρβανός Β΄ πίστευε ότι η στρατιωτική βοήθεια των Δυτικών ήταν απαραίτητη για να βοηθηθεί η Βυζαντινή αυτοκρατορία που δεχόταν επίθεση από τα ισλαμικά στρατεύματα. Το 1095 πήγε στη Σύνοδο του Κλερμόντ (Clermont) της Γαλλίας. Στο Κλερμόντ ο Πάπας ανακοίνωσε στο συγκεντρωμένο ακροατήριο ότι ένας συγκλονιστικός αριθμός κακομεταχειρίσεων [λάβαινε χώρα σε βάρος] των Ανατολικών Χριστιανών και των Χριστιανών στους άγιους τόπους [...] Για τους γενναίους και αφοσιωμένους Χριστιανούς που επιθυμούσαν να πάνε για να βοηθήσουν τους Ανατολικούς Χριστιανούς, ο Πάπας υποσχέθηκε πλήρη άφεση αμαρτιών». (Andrew Holt, Crusades-Encyclopedia, 2005, λήμμα «Pope Urban II») «Η ιδέα της διεξαγωγής πολέμου ως επιτίμιο [δηλ. εκκλησιαστική ποινή] ήταν επαναστατική [...] Η πρώτη ένδειξη για αυτό ήταν το "συγχωροχάρτι" που εξέδωσε ο Πάπας Αλέξανδρος Β΄ σε χριστιανούς στρατιώτες (ή/και προσκυνητές) οι οποίοι πήγαιναν να καταλάβουν το μουσουλμανικό φρούριο του Μπαρμπάστρο στην Ισπανία το 1063-1064». (Jonathan Riley-Smith, The Crusades: A History, Yale University Press, 2005, σελ. 9) Βλέπε επίσης The Crusades: A Very Short Introduction υπό Christopher Tyerman (Oxford University Press, 2005), σελ. 77. και αυτό ήταν ένα επιπλέον κίνητρο για πολλούς, πέρα από την προοπτική των νέων εδαφών, της λαφυραγωγίας και της περιπέτειας.
Μετά τη Σύνοδο, ο Πέτρος ο Ερημίτης άρχισε να περιοδεύει βγάζοντας πύρινους λόγους και ξεσηκώνοντας τα πλήθη κατά των μουσουλμάνων που κατείχαν τους Αγίους Τόπους. Αν και ο Πέτρος είχε μεγάλη απήχηση στον απλό λαό, πολλά μέλη του κλήρου θεωρούσαν ότι ήταν μία ανοργάνωτη προσπάθεια καταδικασμένη σε αποτυχία. Όμως, δεν ήταν μόνο ο Πέτρος που είχε ξεφύγει από τον έλεγχό τους. Μέσα στο 1096 έγιναν σφαγές Εβραίων που κατοικούσαν στη Γαλλία και στη Γερμανία και λεηλασίες των περιουσιών τους.
Η Σταυροφορία του λαού
Στις αρχές του 1096, ο Πέτρος ο Ερημίτης, έχοντας περιοδεύσει στη Γαλλία και στη Γερμανία, έφτασε στην Κολωνία. Από εκεί, έχοντας μαζέψει χιλιάδες λαού γύρω του, άρχισε την πορεία προς την Ιερουσαλήμ. Τα πράγματα όμως δεν ήταν τόσο καλά όσο έδειχναν. Η σταυροφορία του λαού, όπως ονομάστηκε αλλιώς η σταυροφορία του, ήταν στην ουσία σταυροφορία απλών ανθρώπων, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν είχαν πολεμήσει ξανά, γυναικόπαιδα, ηλικιωμένοι, μερικοί φτωχοί ιππότες και αρκετοί τυχοδιώκτες. Όλοι αυτοί νόμιζαν ότι η πορεία στην Ιερουσαλήμ θα ήταν εύκολη, σύντομη και ότι στη Γη της Επαγγελίας θα πλούτιζαν σε μικρό χρονικό διάστημα. Όταν αυτές οι ψευδαισθήσεις άρχισαν να διαλύονται άρχισε να διαλύεται η πίστη τους στο πρόσωπο του Πέτρου και μαζί η όποια συνοχή μπορούσε να έχει αυτός ο συρφετός. Στην Ουγγαρία και στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία λεηλάτησαν και έκαψαν πόλεις, σκότωσαν και τρομοκράτησαν τον τοπικό πληθυσμό. Ο αυτοκρατορικός στρατός τους πρόλαβε, τους σταμάτησε και τους οδήγησε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί ο αυτοκράτορας Αλέξιος συναντήθηκε με τον Πέτρο και τον συμβούλευσε να μην περάσει αμέσως στην Ασία αλλά να περιμένει και τους υπόλοιπους σταυροφόρους που θα ήταν πιο καλά οπλισμένοι και οργανωμένοι. Όμως πολύ σύντομα το πλήθος που ακολουθούσε τον Πέτρο άρχισε να θυμώνει και να κατηγορεί τον αυτοκράτορα που δεν τους άφηνε να περάσουν απέναντι, στη Μικρά Ασία, ενώ οι επιδρομές στα προάστια της Κωνσταντινούπολης ήταν καθημερινό φαινόμενο. Ο Αλέξιος μετά από αυτά βιάστηκε να τους μεταφέρει απέναντι με πλοία όπου επιδόθηκαν σε λεηλασίες περισσότερο εναντίον των ντόπιων χριστιανών παρά εναντίον των μουσουλμάνων. Πλέον, όμως, ο Πέτρος δεν ασκούσε καμία εξουσία πάνω στον όχλο και παρά τις αρχικές τους επιτυχίες οι περισσότεροι σφαγιάστηκαν σε ενέδρα των Σελτζούκων υπό τον Κιλίτζ Αρσλάν Α' ή πιάστηκαν αιχμάλωτοι και πουλήθηκαν ως δούλοι. Ελάχιστοι γλίτωσαν και μεταφέρθηκαν στην ευρωπαϊκή ακτή και σε άσχημη κατάσταση.
Άφιξη των υπόλοιπων Σταυροφόρων-Νίκαια
140px|right|thumb|Ο Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν και οι άλλοι βαρώνοι της Πρώτης Σταυροφορίας στο αυτοκρατορικό παλάτι του Αλέξιου Κομνηνού. Μέχρι να τελειώσει έτσι άδοξα η σταυροφορία του λαού, νέες ομάδες σταυροφόρων έφταναν σταδιακά στην Κωνσταντινούπολη, προξενώντας και αυτοί προβλήματα από όπου περνούσαν. Οι νέοι σταυροφόροι είχαν εμπειροπόλεμους αρχηγούς και όλοι ήταν καλά εξοπλισμένοι. Αρχηγοί τους ήταν, ο αντιπρόσωπος του πάπα, Αντεμάρ του Πουί, ο Ροβέρτος της Νορμανδίας, ο Ούγος των Βερμαντουά, ο Ραϊμόνδος Δ΄ της Τουλούζης, ο Ροβέρτος της Φλάνδρας, ο Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν και ο Βοημούνδος του Τάραντα. Ο τελευταίος είχε εισβάλει μαζί με τον πατέρα του, Ροβέρτο Γυϊσκάρδο, στην αυτοκρατορία πριν από 15 χρόνια, χωρίς επιτυχία. Αυτόν, ειδικά, οι Βυζαντινοί τον έβλεπαν με καχυποψία, αν όχι με μίσος. Ο Αλέξιος, με συνετή πολιτική και συνεχείς διαπραγματεύσεις με όλους τους αρχηγούς των Σταυροφόρων, κατάφερε να τους υποχρεώσει να υποσχεθούν να επιστρέψουν όλα τα εδάφη που θα καταλάμβαναν μέχρι την Αντιόχεια στην αυτοκρατορία, και σε αντάλλαγμα τους μετέφερε με καράβια στη Μικρά Ασία και τους έδωσε οδηγούς και ένα μικρό εκστρατευτικό σώμα μέχρι την Αντιόχεια.
Η πρώτη πόλη που χτύπησαν οι σταυροφόροι για να εκδικηθούν τη σφαγή των ομοεθνών τους ήταν η Νίκαια της Βιθυνίας στις αρχές του 1097. Ο Κιλίτζ Αρσλάν, που πίστευε ότι οι καινούριοι πολεμιστές που έρχονταν δε θα ήταν κάτι διαφορετικό από αυτούς που είχε νικήσει μερικούς μήνες πριν, βρέθηκε να πολεμά με οργανωμένους και εμπειροπόλεμους πολεμιστές με πανοπλίες. Ηττήθηκε και αποσύρθηκε στα βουνά εγκαταλείποντας την πρωτεύουσά του στην τύχη της. Οι σταυροφόροι πολιόρκησαν τη Νίκαια, η οποία μετά από λίγο καιρό ήταν έτοιμη να πέσει στα χέρια τους. Η φρουρά της Νίκαιας, όμως, προχώρησε σε ξεχωριστές διαπραγματεύσεις με τους Βυζαντινούς και συμφώνησε να παραδώσει την πόλη μόνο σε αυτούς. Οι Βυζαντινοί μπήκαν μέσα στην πόλη νύχτα από τη μεριά της λίμνης και κρυφά από τους σταυροφόρους. Αυτό το γεγονός, καθώς και η απώλεια των λαφύρων εξόργισε τους σταυροφόρους αλλά συνέχισαν χωρίς φασαρίες την πορεία τους προς την Αντιόχεια. Στο δρόμο για την Αντιόχεια ο Κιλίτζ Αρσλάν τους επιτέθηκε στο Δορύλαιο αλλά κατάφεραν να τον νικήσουν. Ο Κιλίτζ Αρσλάν δεν τους ενόχλησε ξανά και ο δρόμος μέχρι την Αντιόχεια ήταν ανοικτός,όμως η πορεία τους ήταν μαρτυρική και πολλοί πέθαναν από τις κακουχίες.
Αντιόχεια
Πριν φτάσουν στην Αντιόχεια οι σταυροφόροι, ο Βαλδουίνος της Βουλλώνης, αδερφός του Γοδεφρείδου του Μπουγιόν, και ο Ταγκρέδος, ανιψιός του Βοημούνδου του Τάραντα, αποσπάσθηκαν από το κύριο σώμα των σταυροφόρων και εισέβαλαν στην Κιλικία. Ο Ταγκρέδος συνάντησε τους σταυροφόρους μπροστά στην Αντιόχεια.Ο Βαλδουίνος, όμως, δεν ενώθηκε ποτέ ξανά με το κύριο σώμα του στρατού των σταυροφόρων. Προσκαλεσμένος από τον Τορός, τον ηγεμόνα της Έδεσσας της Συρίας, εγκαταστάθηκε εκεί για να προστατεύει την περιοχή, που κατοικούνταν κυρίως από Αρμενίους, από τους Τούρκους. Λίγους μήνες αργότερα ο Τορός δολοφονήθηκε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, και ο Βαλδουίνος ανακηρύχθηκε ηγεμόνας της Έδεσσας(1098). Ήταν ο πρώτος από τους σταυροφόρους που ίδρυσε κράτος στην περιοχή.
Την Αντιόχεια κυβερνούσε ένας Τούρκος, ο Γιαγκί Σιγιάν, πρώην σκλάβος του σουλτάνου Μαλίκ Σαχ, που τον είχε διορίσει κυβερνήτη της πόλης περίπου το 1090. Αυτός ζήτησε βοήθεια από όλους τους γειτονικούς ηγεμόνες για να αντιμετωπίσει τους σταυροφόρους. Μπροστά στην Αντιόχεια οι σταυροφόροι λιμοκτονούσαν αλλά ξεκίνησαν και συνέχισαν την πολιορκία. Νίκησαν στρατούς που στάλθηκαν από το Χαλέπι και τη Δαμασκό για να βοηθήσουν την Αντιόχεια. Τελικά τον Ιούνιο του 1098 η πόλη έπεσε στα χέρια τους μετά από προδοσία ενός Αρμένιου φρουρού, του Φιρούζ, που σε συνεννόηση με τον Βοημούνδο επέτρεψε σε ένα σώμα σταυροφόρων να μπουν νύχτα στην πόλη. Σχεδόν αμέσως, οι σταυροφόροι χρειάστηκε να την υπερασπιστούν από την επίθεση του αταμπέγ των Σελτζούκων της Μοσούλης, του Κερμπογκά, και των συμμάχων του. Τις κρίσιμες ημέρες της πολιορκίας από τον Κερβογά, ένας άσημος προκυνητής, ο Πιέρ Μπαρτολομύ, άρχισε να μιλά για οράματα που είχε για την Αγία Λόγχη (τη λόγχη με την οποία τρύπησαν τον Χριστό στο σταυρό), ότι δηλαδή βρισκόταν στην Αντιόχεια. Πολλοί τον πίστεψαν, και όταν πράγματι βρήκε μία λόγχη σκάβοντας σε μία εκκλησία, οι σταυροφόροι πήραν θάρρος, πιστεύοντας ότι αυτό ήταν σημάδι ότι ο Θεός ήταν μαζί τους.Υπήρχαν και πολλοί που δεν τον πίστεψαν, αλλά το αποτέλεσμα ήταν τελικά οι σταυροφόροι να βρουν το θάρρος να αντιμετωπίσουν τον Κερβογά σε μάχη έξω από τα τείχη, στην οποία και νίκησαν. Η νίκη τους, όμως, οφειλόταν εν μέρει στις φιλονικίες που είχαν ξεσπάσει στο στρατόπεδο των αντιπάλων τους. Σύντομα ο Ραϋμόνδος της Τουλούζης και ο Βοημούνδος του Τάραντα (ο οποίος πριν ακόμη πέσει η Αντιόχεια είχε καταφέρει με δόλο να απομακρύνει τους βυζαντινούς αντιπροσώπους από το στρατόπεδο, και στη συνέχεια είχε αποκηρύξει τη συμφωνία με τον Αλέξιο) φιλονίκησαν για την κυριαρχία της πόλης. Οι σταυροφόροι έμειναν για αρκετούς μήνες άπρακτοι στην Αντιόχεια και το γεγονός αυτό έκανε τους στρατιώτες και τους απλούς προσκυνητές να απειλήσουν να προχωρήσουν χωρίς τους αρχηγούς τους στην Ιερουσαλήμ. Μετά από αυτό ο Ραϋμόνδος υποχώρησε και ο Βοημούνδος έμεινε στην Αντιόχεια ως ηγεμόνας.