cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοσμογονία
Κοσμογονία και ανθρωπομορφισμός
Η έννοια των ζευγών αντιθέτων που πηγάζουν από το ένα εμφανίζεται συνήθως στη μυθολογία μέσω της ιδέας δύο αντιτιθέμενων αρχών της ύπαρξης, οι ανταγωνισμοί των οποίων παρέχουν τους σπόρους της δημιουργίας. Στον ζωροαστρικό κοσμογονικό μύθο ο κόσμος δημιουργείται και συντηρείται από δύο αντίθετες δυνάμεις, τον Άχουρα Μάζδα, τον κύριο της ζωής και τον Άνγκρα Μάινγιου, τον δαίμονα του ψεύδους. Ο δαίμονας του ψεύδους, όταν δημιουργήθηκε ο κόσμος από τον Άχουρα Μάζδα, διέφθειρε κάθε μόριο της ύπαρξής του. Ωστόσο, ήταν εκείνος που διαταράσσοντας τη σταθερή τάξη των άστρων, προκάλεσε την ουράνια κίνηση. Επίσης, ήταν εκείνος που κατέστρεψε τα πρώτα δημιουργημένα φυτά και σκορπίζοντάς στα πέρατα του κόσμου, γέμισε τη γη με βλάστηση. Τέλος θανατώνοντας το μόνο δημιουργημένο πλάσμα, τον αρχέγονο ταύρο, από το σπέρμα του δημιούργησε τα πτηνά του ουρανού, τα ιχθυόμορφα πλάσματα των υδάτων και τα κτήνη της γης.
Μικρόκοσμος και μακρόκοσμος
Στον κοσμογονικό μύθο -στην κοσμογονία γενικότερα- οι μύθοι παρουσιάζουν μια διπλή σχέση αφενός με το ανθρώπινο σώμα τον μικρόκοσμο, αφετέρου με τον περιβάλλοντα κόσμο τον μακρόκοσμο. Ανιχνεύοντας τις σωματικές λειτουργίες και παρατηρώντας αναλογίες στο περιβάλλον του, ο άνθρωπος προσπάθησε να ερμηνεύσει τον μακρόκοσμο. Το σώμα και η Γη ταυτίζονται σε τέτοιους μύθους, ενώ η ανθρώπινη προέλευση, οι γεωλογικοί σχηματισμοί, το φυτικό και το ζωικό βασίλειο ερμηνεύονται μεταφορές και εικόνες συνήθως σχετιζόμενες με την ανθρώπινη αναπαραγωγή και ανάπτυξη. Κατά τον ίδιο τρόπο οι παρατηρήσιμες αντιθέσεις και διχοτομίες του κόσμου αναγνωρίζονται ως αγώνας αντιθετικών δυνάμεων, η έκβαση του οποίου είναι η ποικιλομορφία της εξέλιξης.
Κοσμογονία και θεωρητική φυσική
Για να είναι ιεραρχικά υπέρθετη μία κοσμολογική θεωρία πρέπει: α. να περιγράφει την κατάσταση πριν την Μεγάλη Έκρηξη και πριν τον πληθωρισμό, β. να περιγράφει και άλλα σύμπαντα μαθηματικώς συγγενή/παράλληλα (πολυσύμπαν) αλλά και μη συγγενή/μη παραλληλίσιμα (εξωπολυσυμπαντικά). Η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης δεν εξετάζει την αρχική (προμεγαλοεκρηκτική) κατάσταση του Σύμπαντος, παρά μόνο τα γεγονότα μετά. Ο Alan Guth που πρωτοδιατύπωσε την θεωρία του κοσμολογικού πληθωρισμού δεν αναλύει καθόλου την πρωταρχική αιτία. Υπάρχουν αρκετές προπληθωριστικές θεωρίες μα δεν έχουν επισημοποιηθεί ως βασικές. Μία θεωρία είναι η δομογονία (struogony: η υπόθεση του μαθηματικού σύμπαντος, αν και ο όρος «μαθηματικός» είναι ατυχής/ασαφής διότι υπάρχουν πάμπολλες θεωρίες) του Max Tegmark, η οποία βασίζεται στις μαθηματικές δομές (οι οποίες υπάγονται στη θεωρία συνόλων), με την μαθηματική εκδοχή της θεωρίας αποφάσεων να ξεσκαρτάρει όσους χωροχρόνους δεν πληρούν τις προϋποθέσεις υποστατότητας (κωλύματα που δεν επιτρέπουν σε κάποιους χωροχρόνους να αιτιολογηθούν δομικά ή να εξελίσσονται ώστε να εμφανίσουν αλληλεπιδράσεις). Μία μεγάλη λίστα θεωριών αποκαλείται κυκλικό Σύμπαν (Σύμπαν είναι το όνομα του δικού μας σύμπαντος, ενώ σύμπαν είναι το ουσιαστικό για όλα τα εφικτά). Η πιο επιφανής θεωρία κυκλικού σύμπαντος είναι αυτή του Ρότζερ Πένροουζ. Στις θεωρίες κυκλικού Σύμπαντος, το Σύμπαν είναι αέναο με αλλεπάλληλες μεγάλες εκρήξεις (με μικρά πρώτα γράμματα διότι εδώ πια ο όρος δρα ως ουσιαστικό και όχι ως όνομα), κοσμολογική εξέλιξη, και εκφυλισμένο γήρας που οδηγεί (με διαφορετικό τρόπο ανά θεωρία) σε νέα μεγάλη έκρηξη (ή πολλές νέες σε κάποιες θεωρίες κοσμογονικού διακλαδισμού). Η θεωρία των πολλών κόσμων του Hugh Everett III αρχικά αναφερόταν στην εκδήλωση κάθε κυματοσυναρτησιακής επίλυσης σε νέο αποσπασμένο σύμπαν, όμως σε ακραίες επιλύσεις (πχ γηρασμένος και εκφυλισμένος χωροχρόνος από την επικράτηση της σκοτεινής ενέργειας στο Σύμπαν) δύναται να γεννήσει νέα Σύμπαντα από μεγάλες εκρήξεις (ο Sean M. Carroll έχει ασχοληθεί με όλες τις πτυχές του εβερεττιανισμού/Everettianism). Μία άλλη θεωρία, η θεωρία κβαντικών βρόχων (δεν επικρατεί επίσημα) αρχικά αποτελούσε θεωρία επεξήγησης του μηχανισμού της βαρύτητας, αλλά έχει επεκταθεί και ως αυτοαλληλεπιδραστικό (βλ. self-interactions) δικτύωμα αλληλεπιδράσεων της πρωταρχικής κατάστασης του Σύμπαντος πριν τον εκφυλισμό/κατάρρευσή της ως Μεγάλη Έκρηξη. Ο Sean M. Carroll χωρίζει τις κοσμογονικές θεωρίες σε τέσσερις μεγάλες υποομάδες: α. θεωρίες κοσμολογικής αναπήδησης (από κατάρρευση σε έκρηξη), β. κυκλικές, γ. ληθαργικές (με τεράστιες περιόδους αδράνειας) και δ. αναπαραγωγικές (έκαστο σύμπαν διαρκώς γεννά άλλα). Η κατηγοριοποίηση του Sean M. Carroll δεν είναι απόλυτη διότι: α. πολλές (συγκεκριμένες/όχι υπερομάδα) θεωρίες έχουν σύνθετα χαρακτηριστικά και β. η ισότιμη ιεραρχική σχέση (πχ η μη υπωνυμία) των όρων του Sean M. Carroll δεν μπορεί να εγγυηθεί, άρα οι όροι παρατίθενται ως λίστα. Υπάρχουν πολλές θεωρίες «υπερώνυμης/υπέρθετης κοσμολογίας» όμως καμία δεν είναι επίσημη θεωρία της φυσικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθολογία Κατηγορία:Φυσική φιλοσοφία Κατηγορία:Φυσική κοσμολογία Κατηγορία:Σύμπαν Κατηγορία:Προσδιοριστικά σημεία Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Γιώργος Μαργαρίτης (ιστορικός)
Ο Γιώργος Μαργαρίτης (Αθήνα, 1954) είναι Έλληνας καθηγητής σύγχρονης Ιστορίας και συγγραφέας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Νίκαιας, στη Γαλλία, όπου το 1981 ανακηρύχθηκε διδάκτορας.
Διδάσκει Σύγχρονη Πολιτική και Κοινωνική Ιστορία στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 2004, ενώ τα προηγούμενα 20 χρόνια εργαζόταν επίσης ως καθηγητής Ιστορίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης. Έχει πάρει μέρος ως εισηγητής σε πολλά επιστημονικά συνέδρια ενώ έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα σε ελληνικά και ξένα περιοδικά και συμμετάσχει σε συλλογικούς τόμους. Τα ενδιαφέροντά του επικεντρώνονται στην σύγχρονη ευρωπαϊκή και ελληνική ιστορία. Ειδικότερα έχει ασχοληθεί με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, την ιταλική και την γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, την Κατοχή και την Αντίσταση. Έχει ασχοληθεί με τις μειονότητες στην Ελλάδα, με τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο και την Επανάσταση του 1821, την πολιτική και κοινωνική ιστορία της Ευρώπης τον εικοστό αιώνα.
Αρθρογράφησε και αρθρογραφεί για ιστορικά, πολιτικά θέματα και ζητήματα αμυντικής πολιτικής στις εφημερίδες Τα Νέα, Καθημερινή, Ριζοσπάστης, Το Βήμα, Ελευθεροτυπία, Εφημερίδα των Συντακτών, Ελεύθερος Τύπος και άλλες. Αρθρογραφεί σε ιστοσελίδες (slpress.gr ). Υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής και βασικός αρθρογράφος του περιοδικού Ο Πολίτης για είκοσι σχεδόν χρόνια.
Από το 2004 συνεργάζεται πολιτικά με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Στις 8 Ιανουαρίου 2015 ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Έκτοτε είναι υποψήφιος με τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ σε διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Intel 8080
right|320px|thumb| Ο επεξεργαστής 8080A
Ο 8080 ήταν ο δεύτερος μικροεπεξεργαστής 8-bit που σχεδίασε, παρήγαγε και παρουσίασε η εταιρεία ημιαγωγών Intel τον Απρίλιο του 1974. Ήταν μια επέκταση του προκατόχου του 8008. Η συχνότητα λειτουργίας του ήταν στα 2 MHz στις πρώτες εκδόσεις και έφτασε στα 3.1 MΗz στις μεταγενέστερες (όπως ο 8080A). Ο 8080 έχει χαρακτηριστεί ως ο πρώτος πραγματικός μικροεπεξεργαστής με την έννοια ότι χρησιμοποιήθηκε κυρίως σε μικροϋπολογιστές και όχι σε αριθμομηχανές ή άλλες εφαρμογές. Τον διαδέχθηκε ο 8085 ενώ η παραγωγή του σταμάτησε το 1990.
Ιστορία
Ο σχεδιασμός του 8080 ξεκίνησε το 1972 και πραγματοποιήθηκε εν μέρει από την ίδια ομάδα που σχεδίασε και τον 4004 δηλαδή τους Αμερικανούς Federico Fagin ως επικεφαλής και Stanley Mazor και τον Ιάπωνα Masatoshi Shima. Ο Federico Fagin μετέπειτα ιδρυτής της εταιρείας κατασκευής μικροεπεξεργαστών Zilog χρησιμοποίησε ως βάση για την κατασκευή του Zilog Z80 τον 8080.
Εκδόσεις & Κλώνοι
Από την κατασκευάστρια εταιρεία Intel, ο 8080 κυκλοφόρησε στις εξής εκδόσεις: Λόγω της τεράστιας εμπορικής επιτυχίας του επεξεργαστή 8080 κυκλοφόρησαν από πληθώρα εταιρειών οι εξής κλώνοι:
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Ένα τυπικό σύστημα που χρησιμοποιεί τον 8080 απαιτούσε δύο ακόμη ολοκληρωμένα κυκλώματα: το τσιπ 8224 ως γεννήτρια ρολογιού και βαθμίδες οδηγήσεως και το τσιπ 8228 ως ρυθμιστή συστήματος και βαθμίδας οδηγήσεως αρτηριών. Τα βασικά χαρακτηριστικά του 8080 ήταν:
Δραματική Σχολή του Πανεπιστημίου Γέιλ
Η Δραματική Σχολή του Πανεπιστημίου Γέιλ (αγγλικά: Yale School of Drama ή Yale Drama School) είναι μια από τις επαγγελματικές μεταπτυχιακές σχολές του Πανεπιστημίου Γέιλ στο Κονέκτικατ των ΗΠΑ και συγκεκριμένα στην πόλη Νιου Χέιβεν. Έχοντας ιδρυθεί το 1924, η σχολή θεωρείται ευρέως μια από τις καλύτερες δραματικές σχολές σε όλο τον κόσμο. Ανάμεσα στα όσα μελετούνται στην σχολή είναι τα αντικείμενα της υποκριτικής, της σκηνοθεσίας, της δραματουργίας, της κριτικής, της θεατρικής συγγραφής, της σεναριογραφίας και του τεχνικού σχεδιασμού και παραγωγής.
Ιβάν Μπούνιν
Ο Ιβάν Αλεξέγεβιτς Μπούνιν (Ива́н Алексе́евич Бу́нин, ΔΦΑ: [ɪˈvan ˈbunʲɪn], 10 (παλιό ημερολόγιο)/26 Νοεμβρίου 1889 – 8 Νοεμβρίου 1953) ήταν ο πρώτος Ρώσος συγγραφέας που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1933. Η βασική δομή των ποιημάτων και των ιστοριών του είναι μία από τις πλουσιότερες στη γλώσσα του. Το τελευταίο βιβλίο του, Οι Σκοτεινές Λεωφόροι (1943) είναι η περισσότερο αναγνωσμένη συλλογή διηγημάτων του 20ού αιώνα στη Ρωσία.
Intel 8080
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικροεπεξεργαστές Intel
Δραματική Σχολή του Πανεπιστημίου Γέιλ
Η σχολή συνεργάζεται με το Θέατρο Ρεπερτορίου Γέιλ, το οποίο βρίσκεται επίσης στο Νιου Χέιβεν.
Ιβάν Μπούνιν
Πρώτα Χρόνια
Ο Μπούνιν γεννήθηκε στο κτήμα των γονιών του στην επαρχία Βορονέζ της Ρωσίας. Καταγόταν από οικογένεια αριστοκρατών γαιοκτημόνων και ιδιοκτητών δουλοπάροικων, αλλά ο παππούς του και ο πατέρας του είχαν διασκορπίσει σχεδόν ολόκληρη την περιουσία τους.
Στάλθηκε σε δημόσιο σχολείο στο Γέλετς το 1881, αλλά αναγκάστηκε να επιστρέψει σπίτι μετά από πέντε χρόνια. Ο αδερφός του, που είχε πανεπιστημιακή μόρφωση, τον ενθάρρυνε να διαβάσει τους Ρώσους κλασικούς και να γράψει.
Δραματική Σχολή του Πανεπιστημίου Γέιλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμιο Γέιλ Κατηγορία:Πολιτισμός του Κονέκτικατ
Ιβάν Μπούνιν
Πρώτα Χρόνια
Στα 17 του εξέδωσε το πρώτο του ποίημα, το 1887 σε ένα λογοτεχνικό περιοδικό στην Αγία Πετρούπολη. Η πρώτη ποιητική του συλλογή, Listopad (1901), έτυχε θερμής υποδοχής από τους κριτικούς. Αν και τα ποιήματά του θεωρείται πως συνεχίζουν την παράδοση των Παρνασσιστών ποιητών του 19ου αιώνα, είναι εμποτισμένα από τον ανατολικό μυστικισμό και χαρακτηρίζονται από εντυπωσιακά, προσεκτικά επιλεγμένα επίθετα. Ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ ήταν μεγάλος θαυμαστής του στίχου του Μπούνιν, και τον συνέκρινε με τον Αλεξάντερ Μπλοκ, αλλά περιφρονούσε τα πεζά του.
Το 1889 ακολούθησε τον αδερφό του στο Χαρκόβ, όπου έγινε κυβερνητικός υπάλληλος, βοηθός εκδότη σε μια τοπική εφημερίδα, βιβλιοθηκάριος και δικαστικός στατιστικολόγος. Ο Μπούνιν ξεκίνησε επίσης να αλληλογραφεί με τον Αντόν Τσέχωφ, με τον οποίο ανέπτυξε στενή φιλία. Είχε επίσης σχέση, λιγότερο στενή, με τους Μαξίμ Γκόρκι και Λέοντα Τολστόι. thumb|right|Πορτραίτο του Ιβάν Μπούνιν από τον Leonard Turzhansky Το 1891 εξέδωσε το πρώτο του διήγημα, σε λογοτεχνικό περιοδικό. Με το πέρασμα του χρόνου, πέρασε από τη συγγραφή ποίησης στα διηγήματα. Ο Μπούνιν ήταν επίσης γνωστός μεταφραστής. Η γνωστότερη μετάφρασή του είναι το "The Song of Hiawatha" του Λονγκφέλλοου για την οποία ο Μπούνιν κέρδισε το Βραβείο Πούσκιν το 1903. Μετέφρασε επίσης έργα των Βύρωνα, Άλφρεντ Τέννυσον και Αλφρέντ ντε Μυσέ. Το 1909 εξελέγη μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας.
Διασημότητα
Από το 1895 και έπειτα ο Μπούνιν χώρισε το χρόνο του μεταξύ Μόσχας και Αγίας Πετρούπολης. Παντρεύτηκε την κόρη Έλληνα επαναστάτη το 1898, αλλά ο γάμος κατέληξε σε διαζύγιο. Αν και ξαναπαντρεύτηκε το 1907, οι ερωτοτροπίες του με άλλες γυναίκες συνεχίστηκαν μέχρι το θάνατό του. Η θυελλώδης ιδιωτική του ζωή στα χρόνια της μετανάστευσης είναι το θέμα της παγκοσμίως γνωστής Ρωσικής ταινίας, Dnevnik ego zheny (Το Ημερολόγιο της Συζύγου του) (2000).
Ο Μπούνιν δημοσίευσε το πρώτο μεγάλο του μυθιστόρημα, Το Χωριό, όταν ήταν 40. Επρόκειτο για ένα απογυμνωμένο πορτραίτο της χωριάτικης ζωής, με την ηλιθιότητα, σκληρότητα και βία της. Ο σκληρός ρεαλισμός του τον έφερε σε επαφή με τον Μαξίμ Γκόρκι. Δυο χρόνια αργότερα δημοσίευσε τη Στεγνή Κοιλάδα, ένα κεκαλυμμένο πορτραίτο της οικογένειάς του.
Πριν από τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, ο Μπούνιν ταξίδευσε στην Κεϋλάνη, την Παλαιστίνη, την Αίγυπτο και την Τουρκία, και τα ταξίδια αυτά άφησαν το στίγμα τους στη γραφή του. Τους χειμώνες από το 1912 μέχρι το 1914 τους πέρασε με τον Γκόρκι στο Κάπρι.
Μετανάστευση
thumb|left|Σοβιετικό γραμματόσημο (1990) Ο Μπούνιν έφυγε από τη Μόσχα μετά την επανάσταση του 1917 και πήγε στην Οδησσό. Το 1917 εγκατέλειψε την Οδησσό με το τελευταίο Γαλλικό πλοίο και εγκαταστάθηκε στο Γκρας της Γαλλίας. Εκεί δημοσίευσε το ημερολόγιό του Οι Καταραμένες Μέρες, που αντηχούσε την αριστοκρατική αποστροφή προς το Μπολσεβίκικο καθεστώς. Για την Σοβιετική κυβέρνηση έγραψε: "Τι σιχαμερή γκαλερί καταδίκων!"
Ο Μπούνιν έτυχε εξαιρετικής φροντίδας στο εξωτερικό, όπου θεωρήθηκε ως ο γηραιότερος των ζώντων Ρώσων συγγραφέων στην παράδοση του Τολστόι και του Τσέχωφ. Το 1933 ήταν ο πρώτος Ρώσος που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας "για την αυστηρή καλλιτεχνία με την οποία έχει μεταφέρει τις κλασικές Ρωσικές παραδόσεις στην πεζογραφία." Στο ταξίδι του δια μέσου της Γερμανίας για να παραλάβει το βραβείο στη Στοκχόλμη, συνελήφθη από τους Ναζί, δήθεν για λαθρεμπόριο κοσμημάτων, και εξαναγκάστηκε να πιει ένα μπουκάλι καστορέλαιο.
Τη δεκαετία του 1930 ο Μπούνιν δημοσίευσε δύο μέρη μιας προγραμματισμένης αυτοβιογραφικής τριλογίας: Η Ζωή του Αρσένιεβ και της Λίκα. Το 1943 εκδόθηκαν οι Σκοτεινές Λεωφόροι.
Ο Μπούνιν ήταν δριμύς αντίπαλος του Ναζισμού και σύμφωνα με αναφορές έδωσε καταφύγιο σε έναν Εβραίο στο σπίτι του στο Γκρας κατά τη διάρκεια της κατοχής. Στο τέλος της ζωής του απέκτησε ενδιαφέρον για τη Σοβιετική λογοτεχνία και έπαιζε με την ιδέα ακόμη και να επιστρέψει στη Ρωσία, όπως είχε κάνει νωρίτερα ο Αλεξάντρ Κούπριν. Ο Μπούνιν πέθανε από καρδιακή προσβολή στο Παρίσι, ενώ το ανεκτίμητο βιβλίο του με αναμνήσεις από τον Τσέχωφ ήταν ακόμη ανολοκλήρωτο. Αρκετά χρόνια αργότερα τα έργα του επετράπη να δημοσιευτούν στην Σοβιετική Ένωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι μεταφραστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Ρώσοι νομπελίστες
Ανδρέας Κοντόπουλος
Ο Ανδρέας Κοντόπουλος (γεν. 1980) είναι Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως ηθοποιός στον κινηματογράφο, σε ηλικία 19 ετών, στην ταινία του Νίκου Περάκη Θηλυκή εταιρεία, υποδυόμενος έναν μαθητή που μπλέκει ερωτικά με την καθηγήτριά του. Το 2000 ακολούθησε ο ρόλος του Αντώνη στην κοινωνική ταινία Πίσω πόρτα ενώ την ίδια χρονιά συμμετείχε στην ταινία μικρού μήκους Φιλάκια. Το 2001 έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στην ταινία μικρού μήκους Φλεβάρης. Το 2002 έλαβε μέρος στην ταινία της Κλεώνης Φλέσσα Πάμε για ένα ούζο ενώ την ίδια περίοδο πρωταγωνίστησε στην παραγωγή μικρού μήκους Χέμικαλ σχέσεις. Το 2005 είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία τρόμου Το κακό. Επίσης έχει δηλώσει ότι υποστηρίζει φανατικά την ομάδα του ΠΑΟΚ.
Το 2006 έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο ως ηθοποιός στην κωμική σειρά της ΝΕΤ Λούφα και παραλλαγή. Εκεί τις σεζόν 2006-2008 υποδύθηκε έναν από τους φαντάρους στο καστ της σειράς. Στον κινηματογράφο ακολούθησαν οι συμμετοχές του στις ταινίες Όλα για τίποτα, Valse sentimentale και Το γαμήλιο πάρτι. Στην τηλεόραση το 2007 πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου στο επεισόδιο Η Κεφαλλονίτισσα πεθερά της σειράς του Mega Channel Επτά θανάσιμες πεθερές. Το 2008 έπαιξε μαζί με τη Βίκυ Παπαδοπούλου στο επεισόδιο Στριφτά τσιγάρα της σειράς μυστηρίου Σε είδα. Από το 2008 μέχρι το 2010 υποδύθηκε τον επιχειρηματία Σταύρο στους δύο πρώτους κύκλους της κωμικής σειράς του Mega Channel Η πολυκατοικία. Το 2009 πρωταγωνίστησε στο δεύτερο μέρος της ταινίας τρόμου Το κακό, Το κακό: Στην εποχή των ηρώων. Το 2010 έκανε μία guest εμφάνιση στην κωμική σειρά Μίλα μου βρώμικα ενώ έδωσε τη φωνή του σε έναν ήρωα της σειράς Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Μαραθοβούνι Άρτας
Το Μαραθοβούνι είναι ένας μικρός οικισμός της δημοτικής κοινότητας Άρτας του Δήμου Αρταίων με 82 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), και απέχει από την πόλη ελάχιστα χιλιόμετρα. Δίπλα από τον οικισμό βρίσκεται ένα από τα δύο σωζόμενα τζαμιά της Άρτας, το Τζαμί του Φαΐκ Πασά.
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε μόλις το 1981 και εντάχθηκε στον Δήμο Αρταίων. Στη θέση του Μαραθοβουνίου προυπήρχε ο παλαιός οικισμός Ιμαρέτιο ή Μαράτι, ο οποίος καταργήθηκε το 1951.
Ιστορία
Η ιστορία της περιοχής έχει ταυτιστεί με το Τζαμί του Φαΐκ Πασά. Το τζαμί κτίστηκε στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα από τον Φαΐκ Πασά, πρώτο Οθωμανό κατακτητή της Άρτας, την εποχή που σουλτάνος ήταν ο Βαγιαζίτ Β΄.
Με βάση την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», στην περιοχή κατοικούσαν 10 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Η περιοχή υπήρξε θέατρο μαχών κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Μακρυγιάννη, στις 14 Νοεμβρίου 1821 ο Μάρκος Μπότσαρης με 300 άντρες οχυρώθηκε στο τζαμί. Μαζί του συντάχθηκαν αρκετοί οπλαρχηγοί και αναμεσά τους ο Γεώργιος Καραϊσκάκης.
Αναφορά στην τοποθεσία κάνει και ο Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, ο οποίος παράλληλα μας πληροφορεί ότι στο Μαράτι υπήρχαν άφθονες φουντουκιές ενώ ο Φρανσουά Πουκεβίλ μας ενημερώνει για τον σημαντικό αριθμό από πορτοκαλιές, λεμονιές, ελαιόδεντρα αλλά και καλαμώνες που κάλυπταν την περιοχή.
Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στην περιοχή. Ο Σεραφείμ Ξενόπουλος, μας δίνει την πληροφορία ότι το 1884 στην περιοχή γύρω από το τζαμί κατοικούσαν περίπου 10 χριστιανικές οικογένειες και έξι με εφτά Οθωμανοί, οι οποίοι προσεύχονταν στο τέμενος.
Κατά τη διάρκεια του ατυχή Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, η περιοχή γύρω από το τζαμί υπήρξε και πάλι πεδίο μαχών ανάμεσα στις ελληνικές δυνάμεις υπό την διοίκηση του Συνταγματάρχη Θρασύβουλου Μάνου και των Τούρκων του Αχμέτ Χιφσί Πασά.
Γιασμίνα Χάντρα
thumb|200px|Ο Γιασμίνα Χάντρα Γιασμίνα Χάντρα (Yasmina Khadra, Αραβικά:ياسمينة خضراء) είναι το λογοτεχνικό γυναικείο ψευδώνυμο του Αλγερινού συγγραφέα Μοχάμεντ Μουλεσεχούλ (Mohammed Moulessehoul) (γενν. 10 Ιανουαρίου 1955).
Μαραθοβούνι Άρτας
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το Μαραθοβούνι γειτνιάζει με την Ελεούσα, τα Ρόκκα, τη Γραμμενίτσα και με την πόλη της Άρτας. Ο οικισμός βρίσκεται δίπλα στην παράκαμψη Φιλιππιάδας της Ιονίας οδού και απέχει ελάχιστα από τον ποταμό Άραχθο.
Γιασμίνα Χάντρα
Ο Μουλεσεχούλ μπήκε σε ηλικία εννέα ετών σε στρατιωτική σχολή. Έγινε αξιωματικός του Αλγερινού στρατού και άρχισε να δημοσιεύει λογοτεχνικά κείμενα το 1984 υιοθετώντας το γυναικείο ψευδώνυμό του για να αποφύγει τη στρατιωτική λογοκρισία. Παρά την δημοσίευση πολλών επιτυχημένων μυθιστορημάτων του στην Αλγερία, ο Μουλεσεχούλ αποκάλυψε την ταυτότητά του μόλις το 2001, αφού εγκατέλειψε το στρατό και έφυγε εξόριστος και για να απομονωθεί στη Γαλλία. Η ανωνυμία ήταν ο μοναδικός τρόπος για να επιβιώσει κατά τη διάρκεια του Αλγερινού Εμφυλίου Πολέμου.
Το μυθιστόρημα που αποκάλυψε το ταλέντο του το 1997, το Μοριτούρι, μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο. Η ταινία, παραγωγής Γαλλίας και Αλγερίας, σκηνοθετήθηκε από τον Okacha Touita.
Μαραθοβούνι Άρτας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Γιασμίνα Χάντρα
Το μυθιστόρημά του Τα χελιδόνια της Καμπούλ, που διαδραματίζεται στο υπό Ταλιμπάν Αφγανιστάν, ήταν υποψήφιο το 2006 για το Λογοτεχνικό Βραβείο του Δουβλίνου International IMPAC. Το μυθιστόρημα L'Attentat ("Το τρομοκρατικό χτύπημα") κέρδισε το 2006 το Prix des libraires, βραβείο που δίδεται από περίπου πέντε χιλιάδες βιβλιοπωλεία στη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ελβετία και τον Καναδά.
Τα μυθιστορήματά του έχουν μεταφραστεί σε 25 χώρες, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα. Ο Νοτιοαφρικανός νομπελίστας συγγραφέας Τζον Μάξγουελ Κούτσι έχει δηλώσει πως θεωρεί τον/την Γιασμίνα Χάντρα ως έναν/μία από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλγερινοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Φίλιππος Σαχινίδης
Ο Φίλιππος Σαχινίδης είναι Έλληνας οικονομολόγος, πολιτικός, πρώην βουλευτής και πρώην υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε το 1963 στον Καναδά και μεγάλωσε στη Λάρισα.
Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και συνέχισε τις σπουδές με μεταπτυχιακό στα Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Σίτι της Νέας Υόρκης. Το 1994, έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Εργάστηκε στο ΙΟΒΕ και στην διεύθυνση μελετών της Εθνικής Τράπεζας, ενώ διετέλεσε Ειδικός Σύμβουλος στο Οικονομικό Γραφείο του Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη κατά το διάστημα 2000-2004.
Έχει αναπτύξει πλούσιο συγγραφικό έργο, με δημοσιεύσεις σε ακαδημαϊκά περιοδικά, σε συλλογικούς τόμους, στον περιοδικό τύπο και σε εφημερίδες.
Είναι παντρεμένος με τη Ράνια Καραγεώργου από το 1990 και έχει ένα γιο, τον Δημήτρη.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 2007 εξελέγη Βουλευτής Λάρισας με το ΠΑΣΟΚ και επανεξελέγη το 2009. Τον Οκτώβριο του ιδίου έτους, ανέλαβε Υφυπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Στις 17 Ιουνίου 2011 ανέλαβε Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών, θέση που διατήρησε στην κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου. Στις 21 Μαρτίου 2012, ορκίστηκε ως Υπουργός Οικονομικών.
Επανεξελέγη στις εθνικές εκλογές στις 6 Μαΐου και στις 17 Ιουνίου 2012. Υπήρξε Μέλος Επιτροπών Οικονομικών και διατέλεσε Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Απολογισμού - Ισολογισμού της Βουλής, μέλος της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Εθνικής Άμυνας. Παραιτήθηκε από μέλος του ΠΑΣΟΚ τον Ιανουάριο του 2015 και προσχώρησε στο κόμμα που ιδρύθηκε από τον Γιώργο Παπανδρέου, Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Ελληνοκαναδοί
The Stooges
Οι Stooges (γνωστοί και ως Iggy and the Stooges) είναι αμερικάνικο ροκ συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1967 στο Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν των Ηνωμένων Πολιτειών. Μετά τη διάλυση τους το 1974, ένωσαν και πάλι τις δυνάμεις τους το 2003 κυκλοφορώντας δύο στούντιο δίσκους και πραγματοποιώντας περιοδείες ανά τον κόσμο. Θεωρούνται ένα από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα για την διαμόρφωση του πανκ και εναλλακτικού ροκ ήχου.
Βιογραφία
Αρχικό όνομα του συγκροτήματος ήταν The Psychedelic Stooges, όταν δημιουργήθηκαν από τον τραγουδιστή Ίγκι Ποπ και τον κιθαρίστα Ρον Άστον. Παρά το χαμηλό επίπεδο της μουσικής δεξιοτεχνίας τους, το οποίο παραδεχόταν τα μέλη του συγκροτήματος, υπέγραψαν συμβόλαιο συνεργασίας με την "Elektra Records". Η σύνθεση τους περιελάμβανε εκτός από τους προναφερόμενους, το ντράμερ και αδελφό του Ρον Άστον, Σκοτ και τον μπασίστα Ντέιβ Αλεξάντερ.
Τον Αύγουστο του 1969 κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ντεμπούτο τους, ανεβαίνοντας μόλις στο # 106 του Billboard. Ο δίσκος θεωρείται ως ένας από τους πρώτους πανκ δίσκους, με το τραγούδι "I Wanna Be Your Dog" να είναι ένα από τα γνωστότερα της καριέρας τους. Η έλλειψη ηθικής στους στίχους και η επιθετικότητα της μουσικής αποτέλεσαν οδηγό για το μετέπειτα κίνημα του πανκ και ανέβασαν τη δημοτικότητα τους στους underground χώρους.
Το συγκρότημα προσέλαβε τον Μπίλι Τσίτχαμ σαν δεύτερο κιθαρίστα, όπως και τον σαξοφωνίστα Στιβ Μακέι. Λόγω της έλλειψης ικανοποιητικών πωλήσεων, η "Elektra" τους απέρριψε μετά την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου τους, "Fun House" τον Ιούλιο του 1970. Το μπάσο ανέλαβε ο Τζίμι Ρέκα, ενώ την επόμενη χρονιά αντικαταστάθηκε από τον Ζικ Ζέτνερ και στη συνέχεια από τον Ρον Άστον ο οποίος ανέλαβε το μπάσο αφήνοντας την κιθάρα στον Τζέιμς Ουίλιαμσον που είχε γίνει μέλος των Stooges το 1970.
Τα αδέλφια Άστον δημιούργησαν το συγκρότημα The New Order, με τον Ρον να συνεχίζει με τους Destroy All Monsters. Το 1978, ο Σκοτ Άστον σχημάτισε τους Sonic's Rendezvouz με τον Φρεντ Σμιθ των MC5, τον Σκοτ Μόργκαν και τον Γκάρι Ράσμουσεν. Την ίδια χρονιά, οι Σμιθ, Μόργκαν και Ράσμουσεν εντάχθηκαν στο προσωπικό σχήμα του Ίγκι Ποπ.
To 2003, ο Ποπ και οι αδελφοί Άστον επανενώθηκαν με τον Ρον Άστον να παίζει κιθάρα και μπάσο. Το συγκρότημα πραγματοποίησε ζωντανές εμφανίσεις σε Ευρώπη και Αμερική με τον μπασίστα Μάικ Γουάτ στη σύνθεση του. Εκείνη τη χρονιά ηχογράφησαν το ζωντανό CD και DVD με τίτλο "Live in Detroit". Η "Elektra" κυκλοφόρησε σε νέα μίξη τα δύο πρώτα τους άλμπουμ το 2005 και δύο χρόνια αργότερα οι Stooges κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο μετά από 34 χρόνια, με τίτλο "The Weirdness", λαμβάνοντας μέτριες κριτικές από τα ΜΜΕ.
Στις 6 Ιανουαρίου 2009, ο Ρον Άστον βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του, λόγω καρδιακής προσβολής. Τον Μάιο του 2009, ανακοινώθηκε ότι το συγκρότημα θα συνέχιζε με τον Τζέιμς Ουίλιαμσον στην κιθάρα, δίνοντας την πρώτη τους εμφάνιση με τη νέα σύνθεση στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, έξι μήνες αργότερα. το συγκρότημα εντάχθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame το 2010 και την επόμενη χρονιά εκδόθηκε η βιογραφία των Stooges με τίτλο "The Stooges - Head On: A Journey Through The Michigan Underground".
Στα τέλη Απριλίου του 2013, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "Ready to Die", μπαίνοντας για πρώτη φορά στην καριέρα τους στο Top-100 του Billboard των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ περιόδευσαν σε όλο τον κόσμο για την προώθηση του.
Στις 15 Μαρτίου 2014, ο Σκοτ Άστον πέθανε μετά από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 64 ετών. Την θέση του πήρε ο Τόμπι Ντάμιτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά punk rock συγκροτήματα Κατηγορία:Hard rock συγκροτήματα από Μίσιγκαν Κατηγορία:Garage rock συγκροτήματα από Μίσιγκαν Κατηγορία:Proto-punk συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Ντιτρόιτ
Jailbreak (τραγούδι, AC/DC)
Το Jailbreak είναι ένα τραγούδι του rock συγκροτήματος AC/DC, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο τους του 1976, Dirty Deeds Done Dirt Cheap. Το τραγούδι αργότερα κυκλοφόρησε και ως single, ενώ έως και το 1984, δεν είχε κυκλοφορήσει στη Βόρεια Αμερική. Το τραγούδι γράφτηκε από τους Μπον Σκοτ, Άνγκους Γιανγκ και Μάλκολμ Γιανγκ. Το single αρχικά κυκλοφόρησε σε Αυστραλία και Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ το 1980, επανακυκλοφόρησε στο τελευταίο. Για την προώθηση του κομματιού, κυκλοφόρησε και video clip, σκηνοθετημένο από τον Πολ Ντρέιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των AC/DC Κατηγορία:Singles του 1976 Κατηγορία:Τραγούδια του 1976 Κατηγορία:Singles της Albert Productions
Οθωμανικό Πολεμικό Ναυτικό
Το Οθωμανικό Ναυτικό (αραβική γραφή: البحرية العثمانية, τουρκικά: Osmanlı Donanması), επίσης γνωστό ως Οθωμανικός Στόλος, ιδρύθηκε στις αρχές του 14ου αιώνα, έπειτα από την πρώτη επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με την προσάρτηση της Πραινετού το 1323, στην οποία δημιουγήθηκε το πρώτο οθωμανικό ναυπηγείο, που αποτέλεσε τον πυρήνα του μελλοντικού Ναυτικού. Κατά τη διάρκεια της μακράς ιστορίας του, είχε εμπλακεί σε πολλές συγκρούσεις και υπέγραψε μια σειρά από θαλάσσιες συνθήκες. Στη μεγαλύτερη ακμή του, το Ναυτικό επεκτάθηκε έως στον Ινδικό Ωκεανό, στέλνοντας μια αποστολή στην Ινδονησία το 1565.
Για ένα μεγάλο διάστημα της ιστορίας του, το Ναυτικό διοικήθηκε από τη θέση του Καπουδάν Πασά (Μέγα Ναύαρχο, κυριολεκτικά: «Καπετάν Πασά»). Η θέση αυτή καταργήθηκε το 1867, όταν αντικαταστάθηκε από τον Υπουργό του Πολεμικού Ναυτικού (τουρκικά: Bahriye Nazırı) και μια σειρά από Διοικητές Στόλου (τουρκικά: Donanma Komutanları). Μετά το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τη διακήρυξη της Δημοκρατίας της Τουρκίας το 1923, η παράδοση του Ναυτικού συνεχίστηκε υπό το σύγχρονο Τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό.
Από τη δεκαετία του 1830, μετά την κατάργηση των γενιτσάρων, έγινε προσπάθεια για υποχρεωτική στράτευση των Οθωμανών πολιτών στο στρατό και το ναυτικό. Στη δεκαετία του 1830 περίπου 2.500 Χριστιανοί - κυρίως Αρμένιοι και Έλληνες - ναυτολογήθηκαν στο οθωμανικό πολεμικό ναυτικό. Αυτό προκάλεσε αντιδράσεις μεταξύ των Χριστιανών, και από νησιά όπως η Ρόδος και η Χίος πολλοί Έλληνες έφευγαν προς άλλα μικρότερα νησιά για να αποφύγουν τη ναυτολόγηση. Το 1847 οι Χριστιανοί ναύτες ζήτησαν την εγκατάσταση παρεκκλησίων και ιερέων πάνω στα πολεμικά πλοία, το οποίο δεν έγινε δεκτό λόγω της Σαρία (ισλαμικού νόμου). Ο αρχιναύαρχος και ο Μέγας Βεζύρης (αντίστοιχο του πρωθυπουργού) ήταν θετικοί στο αίτημα, αλλά ο Σεΐχ-ουλ-ισλάμης (ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης) το αρνήθηκε διότι έκρινε ότι ο εκκλησιασμός πάνω στα πλοία ισοδυναμούσε με την ανέγερση νέων εκκλησιών, το οποίο ήταν αντίθετο προς τη Σαρία.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανικός στρατός
.dm
Παραπομπές
Κατηγορία:Δομινίκα Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
1836
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1836 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Όθων Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Όθων Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Otto IV. von Braunschweig, 1175 - 19 Μαΐου 1218) μέλος του Οίκου των Γουέλφων ήταν διεκδικητής Βασιλείς της Γερμανίας (1198 - 1208), Βασιλιάς της Αρλ (1208 - 1215) και Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1209 - 1215). Ο Όθων Δ΄ ήταν ο μοναδικός Γερμανός βασιλιάς που προκάλεσε την οργή του πάπα Ιννοκέντιου Γ΄ και αφορίστηκε (1210). Ο Όθων Δ΄ ήταν τρίτος γιος του δούκα της Βαυαρίας και της Σαξονίας Ερρίκου του Λέοντα και της Ματθίλδης της Αγγλίας. Η ακριβής ημερομηνία που γεννήθηκε δεν είναι γνωστή, μεγάλωσε στην αυλή του παππού του από μητέρα Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας, εκεί έμαθε τέλεια Γαλλικά και Γερμανικά.
Πρώτα χρόνια
Ο θείος του Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος όταν επέστρεψε από την Γ΄ Σταυροφορία τον υιοθέτησε και τον διόρισε κόμη της Υόρκης. Η νομιμότητα του διορισμού αμφισβητήθηκε από τους κατοίκους του Γιορκσάιρ που εμπόδισαν τον Όθων να μετέβη στην κομητεία. Επισκέφτηκε το Γιορκσάιρ (1191) και συνέχισε να διεκδικεί τα έσοδα της κομητείας ακόμα και όταν έγινε βασιλιάς της Γερμανίας αλλά δεν τα εξασφάλισε ποτέ. Δεν μπόρεσε επίσης να πάρει ούτε τα 25.000 ασημένια μάρκα που του άφησε ο Ριχάρδος στη διαθήκη του (1199).
Ο Ριχάρδος Α΄ ο Λεοντόκαρδος ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για να παντρέψει τον ανεψιό του με τη Μαργαρίτα του Κεντ κόρη και διάδοχο του Βασιλιά της Σκωτίας Γουλιέλμου του Λέοντα. Η Μαργαρίτα πήρε προίκα το Λοθιάν, ο Ριχάρδος ανέλαβε υπό την προστασία του τις κομητείες του Νορθάμπερλαντ και του Καρλάιλ, μετά την ενηλικίωση του Όθωνα θα ενσωματώνονταν στη Σκωτία.
Οι διαπραγματεύσεις σταμάτησαν τον Αύγουστο του 1198 όταν ο Γουλιέλμος ο Λέων γέννησε γιο και τα σχέδια για τη διαδοχή του Όθωνα ακυρώθηκαν. Μετά την αποτυχία να εξασφαλίσει τη Σκωτσέζικη διαδοχή στον ανεψιό του ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος σαν Δούκας της Ακουιτανίας έδωσε στον Όθων την Κομητεία του Πουατιέ. Υπάρχουν διαφωνίες σχετικά με το εάν ο Όθων δέχτηκε το Πουατιέ σαν αντάλλαγμα στην αδυναμία του να κυριαρχήσει στην Υόρκη ή αν ο Ριχάρδος το πρόσθεσε σαν επιπλέον δώρο. Ο Όθων βρισκόταν στο Πουατιέ από τον Σεπτέμβριο του 1196 έως τα μέσα του 1197, στη συνέχεια ενώθηκε με τον θείο του Ριχάρδο που διόρισε επισκόπους στις κενές επισκοπές του Πουατιέ, του Λιμόζ και του Περιγκέ. Συμμετείχε στο πλευρό του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου στον πόλεμο που είχε ξεσπάσει με τον Βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Αύγουστο, τον Οκτώβριο επέστρεψε στο Πουατιέ. Ο Γερμανός ιστορικός Τζεν Αχλέρ σε αναφορά σχετικά με τη ζωή του Όθων πριν το 1198 γράφει ότι ίσως είναι ο πρώτος αλλοδαπός βασιλιάς της Γερμανίας.
Διεκδικητής βασιλιάς της Γερμανίας
Ο Όθων Δ΄ στέφτηκε νέος βασιλιάς στο Άαχεν, τη στέψη τέλεσε ο αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας Αδόλφος της Άλτενα, αυτό είχε μεγάλη συμβολική σημασία επειδή μόνο ο αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας μπορούσε να στέψει τον βασιλιά των Ρωμαίων. Η στέψη έγινε χωρίς τα αυτοκρατορικά διακριτικά που είχαν κατασχεθεί από τους Χοενστάουφεν. Η νέα εκλογή έφερε πόλεμο ανάμεσα στην Αγγλία και τη Γαλλία, ο Φίλιππος της Σουαβίας συμμάχησε με τον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο Αύγουστο ενώ ο Όθων Δ΄ ήταν πάντοτε σύμμαχος με τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο και μετά τον θάνατο του με τον μικρότερο αδελφό του Ιωάννη τον Ακτήμονα. Ο πάπας που ήταν αποφασισμένος να εμποδίσει με κάθε τρόπο να ενωθούν η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και το Βασίλειο της Σικελίας με έναν μονάρχη βρήκε την ευκαιρία να επέμβει. Ο Ιννοκέντιος Γ΄ υποστήριξε τον Όθων Δ΄ και συγκρούστηκε με τον Οίκο των Χοενστάουφεν.
Αυτοκράτορας
Ο Όθων Δ΄ με τη σειρά του ήταν αποφασισμένος να προσφέρει στον πάπα ότι του ζητούσε, είχε την υποστήριξη του Ότακαρ Α΄ της Βοημίας που ήταν αρχικά οπαδός του Φιλίππου. Ο Όθων Δ΄ απέκτησε υποστήριξη επιπλέον από τον Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας αλλά οι επιτυχίες του Φιλίππου ήταν μεγάλες και στέφτηκε ξανά βασιλιάς από τον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας. Η θέση του Όθων Δ΄ χειροτέρευσε σημαντικά τα επόμενα χρόνια, οι περισσότεροι σύμμαχοι του τον είχαν εγκαταλείψει ανάμεσα τους και ο αδελφός του Ερρίκος. Ο Όθων Δ΄ ηττήθηκε, τραυματίστηκε σε μάχη και έχασε την υποστήριξη του πάπα, αποσύρθηκε στα εδάφη του στο Μπράουνσβαϊγκ και ο Φίλιππος παρέμεινε αναμφισβήτητα ο μοναδικός Γερμανός βασιλιάς. Ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ προσπάθησε να φέρει την ειρήνη ανάμεσα στις αντίπαλες πλευρές, ο Φίλιππος του υποσχέθηκε να τον παντρέψει με την κόρη του Βεατρίκη και να του δώσει σαν προίκα το Δουκάτο της Σουηβίας. Ο Όθων Δ΄ αρνήθηκε, ο πόλεμος ήταν έτοιμος να ξεσπάσει ξανά αλλά ο Φίλιππος δολοφονήθηκε (21 Ιουνίου 1208).
Με τον θάνατο του Φιλίππου ο Όθων Δ΄ συμφιλιώθηκε με τους Χοενστάουφεν και πήρε σύζυγο την κόρη του Φιλίππου Βεατρίκη. Σε ένα αυτοκρατορικό Συμβούλιο στη Φρανκφούρτη (11 Νοεμβρίου 1208) τον υποστήριξαν όλοι οι πρίγκιπες αφού υποσχέθηκε να μην διεκδικήσει αυτοκρατορικά δικαιώματα για τα παιδιά του. Ο Όθων Δ΄ ξεκίνησε τις προετοιμασίες για τη στέψη του, υποσχέθηκε να αποδώσει στα Παπικά Κράτη όλες τις περιοχές που κατείχε ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής όπως η Ανκόνα, το Σπολέτο, το Εξαρχάτο της Ραβέννας και το Δουκάτο της Πενταπόλεως. Πέρασε από τη Βερόνα, τη Μόντενα και την Μπολόνια και έφτασε στο Μιλάνο, δέχτηκε το Σιδηρούν Στέμμα της Λομβαρδίας και τον τίτλο του βασιλιά της Ιταλίας (1208). Συναντήθηκε στο Βιτέρμπο με τον πάπα Ιννοκέντιο και στέφτηκε αυτοκράτορας στη βασιλική του Αγίου Πέτρου (21 Οκτωβρίου 1209), μετά εγκατέλειψε τη Ρώμη χάρη στις ταραχές που ξέσπασαν στην πόλη.
Σύγκρουση με τον πάπα
thumb|250px|right|Ο Όθων Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο [[Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ δίνουν τα χέρια - μικρογραφία του 1450.]] Ο Ιννοκέντιος Γ΄ απαίτησε από τον Όθων Δ΄ να υπογράψει γραπτές παραχωρήσεις στα Παπικά κράτη, ζήτησε την εκλογή των επισκόπων σύμφωνα με τους εκκλησιαστικούς κανόνες χωρίς να κάνουν καμιά έκκληση στη Ρώμη. Ζήτησε επίσης να παραδώσει ο Όθων στην εκκλησία όλα τα έσοδα από τις κενές εκκλησιαστικές επισκοπές που είχαν γεμίσει το αυτοκρατορικό θησαυροφυλάκιο. Ο αυτοκράτορας έφυγε από τη Ρώμη και έφτασε βόρεια στην Πίζα (20 Νοεμβρίου 1209), εκεί πείστηκε από τους ευγενείς να απαρνηθεί τις υποσχέσεις που έδωσε στον πάπα. Ο Όθων Δ΄ ήταν αποφασισμένος να αποκαταστήσει την αυτοκρατορική εξουσία στην Ιταλία ακυρώνοντας αυτά που είχε υπογράψει με τον πάπα. Αποφάσισε να αποκτήσει όλα τα εδάφη που είχε κάνει κατάσχεση η εκκλησία από τη Ματθίλδη της Κανόσα πριν από έναν αιώνα και να μην μετακινηθεί εναντίον του Φρειδερίκου Β΄ Χοενστάουφεν. Έδιωξε τα παπικά στρατεύματα από την Ανκόνα και τη Σπολέτο και διεκδίκησε τις πόλεις σαν αυτοκρατορικά δώρα, ζήτησε από τον Φρειδερίκο Β΄ να του δώσει όρκο υποτέλειας από την Καλαβρία και την Απουλία, όταν ο Φρειδερίκος το αρνήθηκε ο Όθων τα έκανε κατάσχεση. Ο Όθων Δ΄ βάδισε στη Ρώμη και ζήτησε από τον Ιννοκέντιο Γ΄ να ακυρώσει το Κονκορδάτο του Βορμς που είχε υπογράψει με τον αυτοκράτορα Ερρίκο Ε΄ και να αναγνωρίσει τα αυτοκρατορικά δικαιώματα σε όλα τα κενά δώρα.
Επιστροφή στη Γερμανία
Οι πράξεις του αυτοκράτορα προκάλεσαν την οργή του Ιννοκέντιου που αφόρισε τον Όθων (18 Νοεμβρίου 1210). Ο Όθων Δ΄ προσπάθησε κατόπιν να κατακτήσει τη Σικελία που κυβερνούσε ο Φρειδερίκος Β΄ υπό την κηδεμονία του πάπα Ιννοκέντιου Γ΄. Η Γερμανική αριστοκρατία την ίδια εποχή ήταν όλο και περισσότερο εξοργισμένη με τον Όθων επειδή αδιαφορούσε στον βορά με αποτέλεσμα ο Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας να κυριεύσει όλη τη Βαλτική ακτή από το Χόλσταϊν μέχρι τη Λιβονία. Την εποχή που βρισκόταν ο Όθων στη νότια Ιταλία οι δυσαρεστημένοι πρίγκιπες ανάμεσα τους οι αρχιεπίσκοποι από το Μάιντς και το Μαγδεβούργο με την υποστήριξη του Φιλίππου Β΄ της Γαλλίας και του πάπα αποφάσισαν να τον αποκηρύξουν. Σε Δίαιτα στη Νυρεμβέργη (1211) ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν εξελέγη βασιλιάς των Ρωμαίων. Οι απεσταλμένοι του αυτοκράτορα εμφανίστηκαν στο "Δ΄ Λατερανό Συμβούλιο" και ζήτησαν από τον πάπα να ακυρώσει τον αφορισμό. Ο Όθων Δ΄ δέχτηκε να δώσει υποτέλεια στον πάπα και να δεχτεί τις απαιτήσεις του ζητώντας συγχώρεση για την προηγούμενη συμπεριφορά του αλλά ο Ιννοκέντιος Γ΄ ήταν ανένδοτος στο θέμα της εκλογής του Φρειδερίκου Β΄ σαν αυτοκράτορα.
Η μάχη του Μπουβίν
thumb|250px|right|Ο Όθων Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στη [[μάχη του Μπουβίν - Μεγάλα Γαλλικά Χρονικά.]] Η υποστήριξη που είχε ο Φρειδερίκος Β΄ από τον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο Αύγουστο ανάγκασε τον Ιωάννη τον Ακτήμονα να ρίξει όλες τις δυνάμεις του για να βοηθήσει τον ανεψιό του Όθων. Μετά την καταστροφή του Γαλλικού στόλου από τους Άγγλους (1213) ο Ιωάννης ο Ακτήμων ξεκίνησε προετοιμασίες να επιτεθεί στη Γαλλία, ο Όθων Δ΄ βρήκε την κατάσταση αυτή σαν μεγάλη ευκαιρία για να κερδίσει τη χαμένη εξουσία του. Ο Όθων συμμετείχε στην επίθεση που έκανε ο Ιωάννης ο Ακτήμονας μέσω του Λίγηρα, ο ίδιος ο Όθων έκανε επίθεση από τη Φλάνδρα με τη βοήθεια του κόμη. Οι τρεις στρατοί δυστυχώς δεν μπόρεσαν να συνεργαστούν κατάλληλα, ο Ιωάννης ο Ακτήμονας απογοητευμένος που η νίκη δεν ήρθε τόσο εύκολα όσο περίμενε οπισθοχώρησε, ο αυτοκρατορικός στρατός του Όθων συγκεντρώθηκε στις Κάτω Χώρες.
Οι δύο στρατοί είδαν αιφνίδια ότι βρέθηκαν πολύ κοντά ο ένας με τον άλλον στις όχθες του ποταμού Μαρκέ κοντά στη γέφυρα του Μπουβίν, ο στρατός του Φιλίππου Β΄ απαριθμούσε 15.000 άντρες και οι αντίπαλοι του 25.000, οι δύο στρατοί συγκρούστηκαν στη μάχη του Μπουβίν. Ακολούθησε σκληρή μάχη αλλά ο Ιωάννης ο Ακτήμονας, ο Όθων και οι σύμμαχοι τους συνετρίβησαν παρά την αριθμητική τους πλειοψηφία, ο Όθων βαριά τραυματισμένος μεταφέρθηκε έξω από τη μάχη και ο στρατός του οπισθοχώρησε. Ακούγεται ότι ο Φίλιππος Β΄ βρήκε τον τραυματισμένο Όθωνα, του αφαίρεσε τα αυτοκρατορικά εμβλήματα και τα παρέδωσε στον Φρειδερίκο Β΄.
Εκθρόνιση και θάνατος
Η μεγάλη νίκη επέτρεψε στον Φρειδερίκο να αποκτήσει το Άαχεν και την Κολωνία ενώ ο Όθων οπισθοχώρησε στο Μπράουνσβαϊγκ και δήλωσε παραίτηση από τον αυτοκρατορικό θρόνο (1215). Ο αφορισμός του ακυρώθηκε και πέθανε στο "κάστρο του Χάρτσμπουργκ" αφού ζήτησε σκληρό θάνατο για να εξιλεωθεί από τις αμαρτίες του (19 Μαΐου 1218). Ο ιστορικός Καντόροβιτς περιγράφει το περιστατικό ως εξής "εκθρονίστηκε, έπεσε στο έδαφος, εξομολογήθηκε για τις αμαρτίες του και οι ιερείς τον μαστίγωσαν μέχρι που πέθανε. Αυτό ήταν το τέλος του πρώτου και τελευταίου αυτοκράτορα των Γουέλφων".
Οικογένεια
Ο Όθων Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας παντρεύτηκε δύο φορές. Πρώτη σύζυγός του έγινε το 1209 η Βεατρίκη των Χοεστάουφεν, κόρη του Φιλίππου δούκα της Σουηβίας και της Ειρήνης Αγγελίνας, κόρης του Ισαάκιου Β΄ Άγγελου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Αυτή απεβίωσε πρόωρα 3 έτη μετά τον γάμο (1212).
Δεύτερη σύζυγος το΄Όθωνα Δ΄ έγινε το 1214 η Μαρία των Ρέγκιναρ, κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα της Βραβάντης και της Ματθίλδης της Λωρραίνης, κόρης του Ματθαίου κόμη του Μπουγιόν. Δεν απέκτησε παιδιά από τους δύο γάμους του.
Πηγές
Κατηγορία:Ευγενείς της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βουργουνδίας Κατηγορία:Βασιλείς των Ρωμαίων
.do
.do είναι ο top-level domain κωδικός για τη Δομινικανή Δημοκρατία στο Διαδίκτυο.
Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δομινικανή Δημοκρατία Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Λεπτίνη
thumb|250px|Δομή Η λεπτίνη είναι πρωτεϊνική ορμόνη που ρυθμίζει την ενεργειακή πρόσληψη, συμπεριλαμβανομένης της όρεξης, της πείνας, του μεταβολισμού και της συμπεριφοράς.
Ιστορία
Η κλωνοποίηση του ob γονιδίου ανθρώπου και ποντικού το 1994, οδήγησε στην ανακάλυψη ότι κωδικοποιούσε μια 16 kDa πρωτεΐνη, η οποία ονομάστηκε πρωτεΐνη ob ή λεπτίνη (από την ελληνική λέξη «λεπτός»). Στα ποντίκια τόσο η έλλειψη λεπτίνης (στα ob/ob ποντίκια) όσο και η αντίσταση στη λεπτίνη (στα db/db ποντίκια με ελαττωματικό υποδοχέα λεπτίνης (ObR) προκαλούν υπερφαγία και μειωμένη δαπάνη ενέργειας, οδηγώντας σε φαινότυπο παχυσαρκίας ο οποίος είναι εμφανής ακόμα και σε ζώα ηλικίας κάτω του ενός έτους . Τόσο τα ob/ob όσο και τα db/db ποντίκια εκδηλώνουν μια σειρά από άλλες ανωμαλίες, όπως ο μη ινσουλινοεξαρτώμενος σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 με σοβαρή ινσουλινοαντίσταση, η υποθερμία και μειωμένη αντοχή στο κρύο, η στειρότητα και η μείωση της άλιπης μάζας. Η μελέτη και των δύο αυτών ποντικών-μοντέλων μας έχει παράσχει πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με πολλές από τις πτυχές της παχυσαρκίας και το ρόλο της λεπτίνης.
Χημική δομή
Η λεπτίνη είναι μία πρωτεΐνη 167 αμινοξέων, με αλληλουχία αμινοτελικού εκκριτικού σήματος 21 αμινοξέων. Η αλληλουχία του σήματος είναι λειτουργική και έχει ως αποτέλεσμα τη μετατόπιση της λεπτίνης στα μικροσώματα, με την επακόλουθη αφαίρεση του σήματος του πεπτιδίου. Επομένως, η λεπτίνη κυκλοφορεί στο αίμα ως πρωτεΐνη 146 αμινοξικών καταλοίπων.
Βιολογικός ρόλος
Ο λευκός λιπώδης ιστός είναι η βασική περιοχή σύνθεσης της λεπτίνης, αλλά είναι πλέον εμφανές ότι η ορμόνη παράγεται επίσης και σε άλλους ιστούς. Το επίπεδο του ob mRNA στο λευκό λιπώδη ιστό και η συγκέντρωση της κυκλοφορούσας λεπτίνης αυξάνονται αξιοσημείωτα στην παχυσαρκία, όπως φαίνεται από μελέτες σε ανθρώπους και αρκετά είδη παχύσαρκων ζώων. Πράγματι, στους ανθρώπους παρατηρείται υψηλή συσχέτιση ανάμεσα στο δείκτη μάζας-σώματος και την κυκλοφορούσα λεπτίνη. Επομένως, όσο μεγαλύτερο είναι το ποσοστό του λιπώδους ιστού, τόσο υψηλότερο είναι το επίπεδο της ορμόνης. Επιπλέον, όπως έχει προαναφερθεί, το μέγεθος των λιποκυττάρων φαίνεται να είναι άλλος ένας μείζων καθοριστικός παράγοντας της έκφρασης του γονιδίου της λεπτίνης. Η άσκηση επάγει μια αύξηση στο μεταβολικό ρυθμό και τη συνολική δαπάνη ενέργειας. Οι μηχανισμοί που ρυθμίζουν τα επίπεδα του mRNA της λεπτίνης και τα κυκλοφορούντα επίπεδά της, κατά τη διάρκεια της άσκησης, παραμένουν άγνωστοι. Τα ποντίκια που λαμβάνουν λεπτίνη χάνουν περισσότερο βάρος σε σχέση με τα ζώα που λαμβάνουν το έκδοχο και τρέφονται κατά ζεύγη, υποδεικνύοντας ότι η λεπτίνη αυξάνει επίσης και την κατανάλωση ενέργειας. Επιπλέον, ο Campfield και οι συνεργάτες του έδειξαν ότι τα ζώα που λαμβάνουν λεπτίνη έχουν μεγαλύτερες εσωτερικές θερμοκρασίες και μεταβολικούς ρυθμούς, σε σχέση με τα ζώα-ελέγχου. Αυτές οι παρατηρήσεις συνάδουν με την περιφερική αλληλεπίδραση της λεπτίνης με την ινσουλίνη, που κινητοποιούν τα στοιχεία καύσης και αναστέλλουν τους μηχανισμούς αποθήκευσης ενέργειας. Υπάρχει επίσης η πιθανότητα η λεπτίνη να αυξάνει τη συνολική συμπαθητική νευρική δραστηριότητα, οδηγώντας έτσι σε μια σημαντική αύξηση στη δαπάνη ενέργειας.
Αντίσταση στη λεπτίνη και παχυσαρκία τους ανθρώπους
Παρόλο που τα πρώτα άτομα με οξεία και πρώιμη παχυσαρκία, εξαιτίας της αδρανοποιητικής μετάλλαξης στο γονίδιο της λεπτίνης, έχουν ταυτοποιηθεί και χαρακτηριστεί κλινικά, αρκετές μελέτες πληθυσμών έχουν αποτύχει να εντοπίσουν αυτές τις μεταλλάξεις. Επομένως, τα άτομα με έλλειψη λεπτίνης πιθανόν να αποτελούν μια μειοψηφία μόνο των παχύσαρκων ανθρώπων. Αντιθέτως, τα περισσότερα παχύσαρκα άτομα έχουν αυξημένα επίπεδα λεπτίνης, στοιχείο που υποδεικνύει ότι η παχυσαρκία είναι μια κατάσταση αντίστασης ως προς τη λεπτίνη για τα περισσότερα παχύσαρκα άτομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτεΐνες Κατηγορία:Πεπτιδικές ορμόνες Κατηγορία:Παχυσαρκία
Ανατολική Πρωσία
Η Ανατολική Πρωσία (γερμανικά: Ostpreussen/Ostpreußen, πολωνικά: Prusy Wschodnie, λιθουανικά: Rytų Prūsija, λατινικά: Borussia orientalis, ρωσικά: Восточная Пруссия, Βοστότσναγια Προύσια) ήταν επαρχία της Πρωσίας από την ίδρυση του Γερμανικού Ράιχ και αποτελούσε από το 1871 ως το 1945 το βορειανατολικότερο διαμέρισμα της Γερμανίας. Το 1945 υπάχθηκε προσωρινά στην Πολωνία και υπό τη διοίκηση της Πολωνίας (2/3 της Ανατολικής Πρωσίας) και της Ρωσίας (περιφέρεια Καλίνινγκραντ στη Ρωσική ΣΟΣΔ της Σοβιετικής Ένωσης), για να μονιμοποιηθεί το 1990.
Έως το 1878
Μέρη της Ανατολικής Πρωσίας ανήκαν στο δουκάτο της Πρωσίας, το οποίο ήταν εξαρτώμενο από την Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα, όταν η Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία διαμελίστηκε μεταξύ Πρωσίας (μετέπειτα Γερμανίας), Αυστρίας και Ρωσίας. Έτσι το δουκάτο της Πρωσίας προσαρτήθηκε στην Πρωσία και το δουκάτο της Πρωσίας συνδέθηκε με την υπόλοιπη (αυτοκρατορική) Πρωσσία. Το 1773 το δουκάτο αναδιοργανώθηκε σε επαρχία και πρωτεύουσα έγινε το Κένιξμπεργκ. Από το 1829 έως το 1878 το Κένιξμπεργκ ήταν πρωτεύουσα της επαρχίας της Πρωσίας, η οποία προέκυψε μετά από ενοποίηση των επαρχιών της Δυτικής και Ανατολικής Πρωσίας.
Ναζιστική Γερμανία
Το 1933 ο Αδόλφος Χίτλερ και το κόμμα του ανέβηκε στην εξουσία, έχοντας μεταξύ των στόχων του την προσάρτηση περιοχών με γερμανική πλειοψηφία. Στις 20 Μαρτίου 1939 η Γερμανία έστειλε τελεσίγραφο στη Λιθουανία απαιτώντας την επιστροφή του Μέμελ και των περιχώρων του στη Γερμανία. Στις 23 Μαρτίου 1939 η Λιθουανία αποδέχθηκε το τελεσίγραφο και το Μέμελ και η επικράτεια του Μέμελ ενσωματώθηκαν στην επαρχία της Ανατολικής Πρωσίας. Το 1939 η πλειοψηφία του πληθυσμού των 2.490.000 κατοίκων αποτελούνταν από Γερμανούς (85%). Σύμφωνα με εκτιμήσεις, στην επαρχία ζούσαν 300.000-350.000 Πολωνοί κατά τη μεσοπολεμική εποχή. Επίσης ζούσαν και μικρότεροι αριθμοί Κουρσενιέκι (ομιλούσαν τα λετονικά), Λιθουανών και Εβραίων.
Εκκένωση 1944-45, διαίρεση της περιοχής ανάμεσα στην Πολωνία και ΕΣΣΔ
Στα τέλη του 1944 και τις αρχές του 1945 η ανατολική Πρωσία εκκενώθηκε οργανωμένα από τις τοπικές αρχές, ωστόσο αρκετοί Γερμανοί παρέμειναν (σχεδόν όλοι όσοι παρέμειναν απελάθηκαν από την Πολωνία και τη Σοβιετική Ένωση). Στο τέλος του Β΄ ΠΠ, η Ανατολική Πρωσία διαιρέθηκε μεταξύ του βοϊβοδάτου Όλστιν και της περιφέρειας Καλίνινγκραντ της Ρωσικής ΣΟΣΔ της Σοβιετικής Ένωσης. Για την εξής διαμόρφωση του μεταπολεμικού συνόρου ευθύνεται και η απαίτηση του Ιωσήφ Στάλιν για την παράδοση λιμανιού ελεύθερο όλο το χρόνο από πάγο, καθώς αρχικά προβλεπόταν η παραμονή του Στετίνου στη Γερμανία και η προσάρτηση του Καίνιξμπεργκ στην Πολωνία. Λίγες χιλιάδες Γερμανών παραμένουν στα εδάφη της ανατολικής Πρωσίας, αριθμός που έχει μειωθεί κατά πολύ μετά το 1970. Σύμφωνα με την πολωνική απογραφή του 2002, στο βοϊβοδάτο Βαρμίας-Μασουρίας (το οποίο κατέχει το μεγαλύτερο μέρος των περιοχών της Ανατολικής Πρωσίας που πέρασαν στη Πολωνία) κατοικούσαν 4.311 Γερμανοί. Σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 2010, στην περιφέρεια Καλίνινγκραντ ζούσαν 7.348 Γερμανοί.