cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μέλμοθ ο Περιπλανώμενος
Το μυθιστόρημα έχει πολυεπίπεδη σύνθεση και αποτελείται από μια σειρά εγκιβωτισμένων ιστοριών σε ατμόσφαιρα μυστηρίου, φρίκης και τρόμου. Αντλώντας από τα κλασικά μοτίβα του γοτθικού μυθιστορήματος αναφέρεται σε υπερφυσικά γεγονότα, καταιγίδες, διεφθαρμένους και σαδιστές μοναχούς, φόνους και αιμοσταγή εγκλήματα στα σκοτεινά μπουντρούμια της Ιεράς Εξέτασης, αποκαλύπτοντας σταδιακά τις περιπέτειες του Μέλμοθ.
Υπόθεση
Η ιστορία ξεκινά το φθινόπωρο του 1816 στην Ιρλανδία και τελειώνει εκεί, καθώς ο συγγραφέας χρησιμοποιεί την αφηγηματική τεχνική των ιστοριών μέσα σε ιστορίες, πέντε συνολικά ένθετες αφηγήσεις.
Ο Τζον Μέλμοθ, ένας νεαρός φοιτητής από το Δουβλίνο, επισκέπτεται τον ετοιμοθάνατο θείο του για να αναλάβει το κτήμα μετά τον θάνατό του. Ο θείος πεθαίνει και στη διαθήκη, εκτός από τα καθαρά πρακτικά σημεία, υπάρχουν δύο σημειώσεις: η πρώτη είναι να καταστρέψει ένα πορτρέτο που κρέμεται στο γραφείο με την υπογραφή Τζ. Μέλμοθ, 1646 και η δεύτερη να βρει και να κάψει ένα χειρόγραφο που βρίσκεται σε ένα από τα συρτάρια του γραφείου του.
Ο νεαρός Μέλμοθ βρίσκει και διαβάζει το χειρόγραφο και σκίζει το πορτρέτο του προγόνου του και το ρίχνει στη φωτιά. Τη νύχτα, ένα ισπανικό πλοίο ναυάγησε στα βράχια κοντά στο σπίτι και ο μόνος επιζών βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι. Είναι ο Ισπανός Μονσάντα, που αρχίζει στη συνέχεια να διηγείται ιστορίες για έναν μυστηριώδη άγνωστο, ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι ο πρόγονος του φοιτητή, ο Μέλμοθ ο περιπλανώμενος. Στη δίψα του για γνώση, αυτός ο πρόγονος είχε μελετήσει τις απόκρυφες επιστήμες για να μάθει περισσότερα για τη μετά θάνατον ζωή. Έκανε μια συμφωνία με τον Διάβολο και αντάλλαξε την ψυχή του για επιπλέον 150 χρόνια ζωής και τη δύναμη να πραγματοποιήσει όλες τις επιθυμίες του. Πέτυχε τον στόχο του, έχασε όμως την ελπίδα του για σωτηρία. Ο μόνος τρόπος για να σπάσει τη συμφωνία είναι να βρει κάποιον που να δεχτεί να πάρει τη θέση του. Έτσι, ο Μέλμοθ περιπλανιέται για χρόνια και εμφανίζεται σε διαφορετικούς χρόνους και μέρη αναζητώντας ανθρώπους με αγνές ψυχές για να τους δελεάσει να ενωθούν μαζί του σε αιώνια καταδίκη με αντάλλαγμα την ελευθερία και το τέλος στα βάσανα που τους προκαλεί η κοινωνία και ο ίδιος να πεθάνει ήσυχα. Ωστόσο, κάθε φορά η πρότασή του απορρίπτεται.
Η αφήγηση επιστρέφει στην Ιρλανδία, όπου ο Μέλμοθ εμφανίζεται στον φοιτητή και στον Ισπανό ​​και τους ενημερώνει ότι οι περιπλανήσεις του τελείωσαν χωρίς κανείς να δεχθεί να χάσει τη σωτηρία του και έχει επιστρέψει στο σπίτι για να τον διεκδικήσουν οι δυνάμεις της Κόλασης. Στη συνέχεια, ζητά να μείνει μόνος και βλέπει ένα όνειρο όπου, καταδικασμένος αιωνίως, τον καταδιώκουν τα φαντάσματα όλων εκείνων που προσπάθησε να δελεάσει με την κολακεία του. Αποσύρεται στο παλιό του δωμάτιο και τους λέει ότι δεν πρέπει να μπουν μέσα για κανένα λόγο. Κατά τη διάρκεια της νύχτας ακούγονται τρομεροί υπερφυσικοί θόρυβοι και το επόμενο πρωί μπαίνουν, αλλά βρίσκουν το δωμάτιο άδειο. Ακολουθώντας τα ίχνη του Μέλμοθ, ανακαλύπτουν ότι καταλήγουν στον γκρεμό, όπου το μόνο που έχει απομείνει από τον Μέλμοθ τον Περιπλανώμενο είναι ένα κομμάτι του μανδύα του, προφανώς ο Μέλμοθ παρασύρθηκε από κάποια άγνωστη δύναμη.
Θέματα
Ανανεώνοντας το θέμα της δαιμονικής συμφωνίας του Φάουστ, το μυθιστόρημα του Ματούριν, που γενικά θεωρείται το απόγειο του γοτθικού μυθιστορήματος, είναι κάτι περισσότερο από μια φανταστική ιστορία. Είναι μια κοινωνική κριτική της Αγγλίας του 19ου αιώνα, ένα κατηγορητήριο της μοναστικής ζωής και της Καθολικής Εκκλησίας (κυρίως μέσω μιας κριτικής στην Ιερά Εξέταση), σε σύγκριση με τον Προτεσταντισμό, του οποίου ο συγγραφέας επαινεί τις αρετές. Είναι επίσης ένας μεταφυσικός μύθος για την πνευματική αναζήτηση του ανθρώπου και τις άλυτες αντιφάσεις του.
Επιρροές
Στους θαυμαστές του περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, ο Λωτρεαμόν, ο Σαρλ Μπωντλαίρ και ο Αντρέ Μπρετόν. Ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ έγραψε μια συνέχεια, Η συμφιλίωση του Μέλμοθ (1835). Ο Όσκαρ Ουάιλντ, που ήταν ανεψιός του Ματούριν, κατά τη διάρκεια της αυτοεξορίας του μετά την αποφυλάκισή του το 1897, επέλεξε ως ψευδώνυμο το Σεμπάστιαν Μέλμοθ, από τον χαρακτήρα του τίτλου στο μυθιστόρημα του θείου του και από τον Άγιο Σεβαστιανό.
Δυναστεία των Παχλαβί
Η Δυναστεία των Παχλαβί ήταν η τελευταία κυβερνώσα δυναστεία του Αυτοκρατορικού Κράτους του Ιράν (, μεταγραφή στο λατινικό: Kešvare Šâhanšâhiye Irân - Κεσβάρε Σαχανσαχιέ Ιράν) από το 1925 μέχρι το 1979, όταν η Περσική μοναρχία ανετράπη και καταργήθηκε ως αποτέλεσμα της Ιρανικής Επανάστασης. Η δυναστεία ιδρύθηκε από τον Ρεζά Σαχ Παχλαβί το 1925, πρώην στρατιωτικό της Περσικής Κοζακικής Μεραρχίας, του οποίου η βασιλεία έληξε το 1941 όταν υποχρεώθηκε να παραιτηθεί με διαταγή των Συμμάχων μετά την Αγγλοσοβιετική εισβολή στο Ιράν. Ο διάδοχος του στο αξίωμα ήταν ο γιος του Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, ο τελευταίος σάχης του Ιράν.
Οι Παχλαβί ανήλθαν στην εξουσία όταν ο Αχμάντ Σαχ Κατζάρ, ο τελευταίος πέρσης μονάρχης από την δυναστεία των Κατζάρ, αποδείχθηκε ανίκανος να εμποδίσει την βρετανική και σοβιετική παρέμβαση στην κυριαρχία του Ιράν. Η θέση του αποδυναμώθηκε από στρατιωτικό πραξικόπημα και η βουλή τον καθαίρεσε ενώ βρισκόταν στη Γαλλία. Το ιρανικό κοινοβούλιο, γνωστό ως Ματζλίς, συνήλθε ως συνταγματική συνέλευση στις 12 Δεκεμβρίου 1925, καθαίρεσε τον νεαρό Αχμάντ Σαχ Κατζάρ, και ανακήρυξε τον Ρεζά Σαχ νέο βασιλιά (Σάχης) του Αυτοκρατορικού Κράτους της Περσίας. Το 1935, ο Ρεζά Σαχ ζήτησε από τους διπλωμάτες που εργάζονταν στην χώρα του να χρησιμοποιούν το όνομα Ιράν σε επίσημες ανταποκρίσεις και έγγραφα, ενώ το κράτος μετονομάστηκε σε Αυτοκρατορικό Κράτος του Ιράν.
Ρεμπέτικο τραγούδι
thumb|650x650px|Το [[μπουζούκι, το κυρίαρχο όργανο της λαϊκής ορχήστρας και του ρεμπέτικου]] Ρεμπέτικο τραγούδι ονομάζεται το ελληνικό αστικό λαϊκό τραγούδι που εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και απέκτησε τη γνώριμη μορφή του, περίπου μέχρι την τρίτη δεκαετία του 20ού αιώνα. Εξελίχθηκε στα λιμάνια πόλεων όπου ζούσε η εργατική τάξη (τον Πειραιά, τη Θεσσαλονίκη, την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη) και στη συνέχεια πέρασε και σε άλλα αστικά κέντρα. Αναπτύχθηκε μετά το 1922 με την άφιξη των Μικρασιατών στην Ελλάδα. Πλέον, ανήκει επίσημα στον κατάλογο μνημείων άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco.
Ονομασία
Σύμφωνα με τον ερευνητή του ρεμπέτικου Πάνο Σαββόπουλο, η λέξη ρεμπέτικο είναι δυσετυμολόγητη (15 ετυμολογικές εκδοχές καταγράφει στο άρθρο του), πάντως πρωτοεμφανίζεται ανάμεσα στα 1910 και 1913 σε ετικέτες δύο δίσκων γραμμοφώνου:
Οι ίδιοι οι ρεμπέτες αποκαλούσαν τα τραγούδια τους απλά λαϊκά τραγούδια. Ο όρος ρεμπέτικο καθιερώθηκε στη δεκαετία του 1960, κυρίως λόγω της δουλειάς του Ηλία Πετρόπουλου, για να συμπεριλάβει όλην την προγενέστερη λαϊκή μουσική, αλλά και άλλα είδη όπως τα σμυρναίικα, τα πολίτικα, τα μουρμούρικα και άλλα αδέσποτα τραγούδια, που δεν έχουν στενή μουσικολογική σχέση μεταξύ τους.
Κατά μία άποψη, η χρήση του όρου ρεμπέτικο ήταν πιο εύηχη από το λαϊκό, διότι το λαϊκό παραπέμπει ευθέως στο λαό που γράφει ακούει και εκφράζεται με αυτή τη μουσική (δηλαδή στη συγκεκριμένη περίπτωση τον ελληνικό λαό). Λαϊκή μουσική ήταν όμως και η πλακιώτικη και επτανησιακή καντάδα. Ο όρος ρεμπέτικο είναι πιο συγκεκριμένος, εάν και λαϊκά εννοεί συνήθως τα ρεμπέτικα.
Ιστορία
Ο Ηλίας Πετρόπουλος, ένας από τους μεγαλύτερους μελετητές του ρεμπέτικου, χωρίζει την ιστορία του ρεμπέτικου σε τρεις περιόδους:
Προϊστορία
Το ρεμπέτικο τραγούδι είναι το ελληνικό αστικό τραγούδι στη απαρχή του. Εξελίχθηκε μέσα από την ελληνική μουσική παράδοση, του δημοτικού τραγουδιού και των κλέφτικων από τους κατοίκους των ελληνικών πόλεων. Τα πρώτα ρεμπέτικα ακούσματα άρχισαν να σημειώνονται στην Αθήνα στις φυλακές του Μεντρεσέ το 1834 τα λεγόμενα μουρμούρικα. Την ίδια εκείνη εποχή οι Βαυαροί προσπαθούσαν να εισαγάγουν στη τότε αθηναϊκή κοινωνία τις καντρίλιες και την πόλκα. Αντίθετα, στη πλατεία του Ψυρρή τα μουρμούρικα, και τα σεβνταλίτικα άρχισαν να βρίσκουν ανάπτυξη. Στις αρχές του 1900 τα ρεμπέτικα αποτελούσαν το λαϊκό τραγούδι των φτωχών συνοικιών των κυριοτέρων πόλεων. Την ίδια εποχή εμφανίζονται στον Πειραιά ως πρωτορεμπέτικα τα λεγόμενα γιαλάδικα, που πήραν τ' όνομά τους από τη συχνά επαναλαμβανόμενη λέξη γιάλα -γιάλα ή αμάν γιάλα ή γιαλελέλι. Μετά το 1922 έγινε μίξη των τραγουδιών μ' εκείνα της Μικράς Ασίας και του Βοσπόρου, με έντονη την εμφάνιση του αμανετζίδικου λαϊκού τραγουδιού. Τότε εμφανίζονται και τα περισπούδαστα του είδους καφέ αμάν όπου το ρεμπέτικο τραγούδι άρχισε ν' αναπτύσσεται ευρύτατα μέχρι το 1936 όταν και απαγορεύτηκαν θεωρούμενα τουρκοειδή.
Ειρήνη Λακαπηνή
Η Ειρήνη Λακαπηνή (γεννήθηκε Μαρία, Βουλγαρικά: Ирина Лакапина, πέθανε περίπου το 966) ήταν η Αυτοκράτειρα σύζυγος του Πέτρου Α' της Βουλγαρίας. Ήταν κόρη του Χριστόφορου Λακαπηνού, γιου και συναυτοκράτορα του Ρωμανού Α', και της σύζυγου του Αυγούστας Σοφίας.
Ρεμπέτικο τραγούδι
Προϊστορία
Σημειώνεται πως έναν χρόνο πριν το 1935, τα αμανετζίδικα είχαν απαγορευτεί στη Τουρκία θεωρούμενα κατάλοιπο ελληνικό μουσικό είδος.
Κυριαρχία των σμυρναίικων στοιχείων
Το 1922 είναι η χρονιά της μικρασιατικής καταστροφής την οποία ακολουθεί η αναγκαστική πλέον ανταλλαγή πληθυσμών, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης. Πολλοί Μικρασιάτες εγκαθίστανται στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας φέρνοντας από εκεί τις μουσικές τους παραδόσεις.
Ειρήνη Λακαπηνή
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Λεκαπηνών Κατηγορία:Σύζυγοι Βουλγάρων ηγεμόνων
Ρεμπέτικο τραγούδι
Κυριαρχία των σμυρναίικων στοιχείων
Αυτή την περίοδο η θεματολογία του ρεμπέτικου περιλαμβάνει κυρίως ερωτικά (όπως σε όλες τις μουσικές) αλλά και μάγκικα τραγούδια (π.χ. τραγούδια της φυλακής, ναρκωτικά).
Κλασική περίοδος
thumb|right|«Η Τετράς, η ξακουστή του Πειραιώς» το πρώτο επαγγελματικό συγκρότημα «μπουζουκομπαγλαμάδων» Το 1932 κυκλοφορούν οι πρώτες ηχογραφήσεις τραγουδιών από τον Μάρκο Βαμβακάρη. Την επόμενη χρονιά, το 1933, καταγράφονται οι πρώτες ηχογραφήσεις με μπουζούκι στην Ελλάδα από τον Γιώργο Μπάτη σε δίσκο που δεν κυκλοφόρησε αμέσως και τον Μάρκο Βαμβακάρη με το «Να 'ρχόσουνα ρε μάγκα μου».
Η τετράς του Πειραιώς
«Η τετράς η ξακουστή του Πειραιώς», όπως αυτοαπακαλούνταν, ήταν η πρώτη ρεμπέτικη κομπανία που συστάθηκε στην Ελλάδα, το καλοκαίρι του 1934. Το σχήμα αποτελούνταν από τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Γιώργο Μπάτη, τον Στράτο Παγιουμτζή και τον Ανέστη Δελιά. Η πρώτη εμφάνισή τους γίνεται στο καφενείο Η μάντρα του Σαραντόπουλου, στην περιοχή της Ανάστασης στο Κερατσίνι. Η κομπανία έθεσε τις βάσεις του λεγόμενου πειραιώτικου ρεμπέτικου τραγουδιού στη μορφή που το γνωρίζουμε σήμερα. Το 1936 ξεκινάει η δικτατορία του Μεταξά και επιβάλλεται λογοκρισία. Αναγκαστικά η δισκογραφία προσαρμόζεται και οι αναφορές σε ναρκωτικά, τεκέδες κ.λπ. εκλείπουν από τις ηχογραφήσεις. Πάντως, μέχρι το 1941 εμφανίζονται οι περισσότεροι από τους κλασικούς συνθέτες και τραγουδιστές του ρεμπέτικου τραγουδιού στη δισκογραφία, όπως ο Στράτος Παγιουμτζής, ο Μπαγιαντέρας, ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ο Απόστολος Χατζηχρήστος, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Μανώλης Χιώτης, ο Στελλάκης Περπινιάδης, η Ρόζα Εσκενάζυ και πολλοί άλλοι. Με τη κήρυξη του πολέμου το 1940 γράφτηκαν αρκετά ρεμπέτικα τραγούδια για τον πόλεμο, όπως χαρακτηριστικά τέτοια ήταν «Ο Μάρκος φαντάρος» (Μάρκου Βαμβακάρη), «Τους Κενταύρους δεν φοβάμαι», «Στης Πίνδου τα βουνά», «Γλυκό νά 'ναι το βόλι», (και τα τρία του Μπαγιαντέρα), «Τον πόλεμο μας κήρυξες» (του Κώστα Καρίπη), «Θα πάρω το τουφέκι μου» (του Στέλιου Κερομύτη) κ.ά. Με τη γερμανική κατοχή το 1941, τα εργοστάσια των δισκογραφικών εταιρειών κλείνουν και οι ηχογραφήσεις σταματούν έως το 1946.
Μαζική αποδοχή
μικρογραφία|Σμυρναίικο ρεμπέτικο τρίο: Λάμπρος Λεονταρίδης με [[πολίτικη λύρα (αριστερά), Ρόζα Εσκενάζυ, Αγάπιος Τομπούλης με ούτι]] Κορυφαία προσωπικότητα του ρεμπέτικου αναδεικνύεται αυτή την περίοδο ο Βασίλης Τσιτσάνης. Μετά την απελευθέρωση το ρεμπέτικο αρχίζει να καταξιώνεται ως λαϊκή μουσική ευρείας αποδοχής και βγαίνει από το περιθώριο. Εμφανίζονται νέοι τραγουδιστές όπως η Σωτηρία Μπέλλου και ο Πρόδρομος Τσαουσάκης. Οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν ότι μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950 το ρεμπέτικο, στη γνήσιά του μορφή, πεθαίνει και δίνει τη θέση του σε μια νεότερη μορφή του ρεμπέτικου το λεγόμενο αρχοντορεμπέτικο το οποίο και άνοιξε το δρόμο της ευρύτερης πλέον αποδοχής του μουσικού είδους και του μεταγενέστερου λαϊκού τραγουδιού. Γνωστοί καλλιτέχνες του είδους είναι οι: Ζακ Ιακωβίδης, Κώστας Καπνίσης, Tάκης Μωράκης, Γιώργος Μουζάκης και άλλοι.
Στη δεκαετία του 1960, αρχίζει η εποχή της πρώτης αναβίωσης του ρεμπέτικου, όπου και επανηχογραφούνται παλαιότερες επιτυχίες και εκδίδονται μελέτες πάνω στο θέμα και ανθολογίες τραγουδιών, από συγγραφείς όπως ο Ηλίας Πετρόπουλος και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος,  βιογραφίες ρεμπετών, ενώ γίνονται και αρκετές νέες ηχογραφήσεις (την πρώτη μελέτη όμως έχει παρουσιάσει ο Μάνος Χατζιδάκις ήδη μετά την κατοχή). Όμως από το 1944 ο Νίκος Σκαλκώτας θα εισαγάγει τη ρεμπέτικη μουσική στην ελληνική συμφωνική δημιουργία: πρόκειται για το Κονσέρτο για δύο βιολιά όπου εντάσσει, στο δεύτερό του μέρος, το "Θα πάω εκεί στην Αραπιά" του Βασίλη Τσιτσάνη. Τον επόμενο χρόνο ο συνθέτης Γιάννης Α. Παπαϊωάννου θα χρησιμοποιήσει σε δικό του συμφωνικό έργο, τον «Βασίλη Αρβανίτη», ένα ζεϊμπέκικο.
Το ρεμπέτικο στις Η.Π.Α.
Τα χρόνια που ακολούθησαν τη Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά και πριν από αυτήν, μεγάλος αριθμός Ελλήνων μετανάστευσε στις Η.Π.Α., μεταφέροντας εκεί την ελληνική μουσική παράδοση, αλλά και το ρεμπέτικο. Ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα ηχογραφούνται από αμερικάνικες εταιρείες σμυρναίικα και δημοτικά τραγούδια.
Το 1919 ιδρύονται οι πρώτες ελληνικές δισκογραφικές εταιρείες και από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 υπάρχουν ηχογραφήσεις τραγουδιών τα οποία μπορούν να θεωρηθούν ρεμπέτικα, πριν ακόμα αρχίσουν οι ηχογραφήσεις στην Ελλάδα. Μέχρι και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο γράφονται και ηχογραφούνται αρκετά πολύ αξιόλογα κομμάτια, ενώ η συνεργασία ελλήνων με ξένους μουσικούς δίνει πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα.
Μουσικά όργανα και ορχήστρα
thumb|right|Ο [[μπαγλαμάς, όργανο που έχει συνδεθεί στενά με τη ρεμπέτικη μουσική]] Τα βασικά όργανα του ρεμπέτικου τραγουδιού της κλασικής περιόδου είναι το μπουζούκι και η κιθάρα. Το μπουζούκι είναι το σολιστικό όργανο και παίζει τη μελωδία, ενώ η κιθάρα αναλαμβάνει το ρυθμικό μέρος -με παίξιμο «μπασοκίθαρο» όπως λέγεται ο χαρακτηριστικός τρόπος παιξίματος της λαϊκής κιθάρας. Συχνά υπάρχουν δύο μπουζούκια που παίζουν διφωνίες (πρίμο-σεγόντο) ή και ψηλά-χαμηλά. Καμιά φορά συμμετέχει και ο μπαγλαμάς σαν σολιστικό συμπλήρωμα του μπουζουκιού, αν και τις περισσότερες φορές παίζει ρυθμό.
Ενίοτε χρησιμοποιούνται επίσης το ακορντεόν, το βιολί, το πιάνο, το κοντραμπάσο, και ως κρουστά τα κουτάλια, τα ζίλια. Στις παλαιότερες ηχογραφήσεις, πιο κοντά στη δημοτική ή στην ανατολική παράδοση, ακούγονται σαντουροβιόλια (σαντούρι και βιολί), κανονάκι και ούτι. Ορισμένες φορές ακούγεται κάτι σαν ήχος γυαλιού. Πρόκειται για τον ήχο που παράγεται από το χτύπημα ενός κομπολογιού σε ένα ποτήρι, γνωστό και ως ποτηροκομπολόγι. Στις παρέες και στις ταβέρνες συνήθιζαν να συνοδεύουν τους μουσικούς με αυτόν τον τρόπο, συνήθεια που πέρασε και σε κάποιες ηχογραφήσεις.
Θεματολογία
Η θεματολογία των ρεμπέτικων τραγουδιών κινείται σε χώρους συνηθισμένους σε κάθε είδος μουσικής, π.χ. έρωτας, αλλά και στο χώρο της μαγκιάς. Αρχικά κυριαρχούσε το ερωτικό στοιχείο και η θεματολογία ναρκωτικά - φυλακή - παρανομία. Σταδιακά και με την εξάπλωση του ρεμπέτικου σε ευρύτερες μάζες η τα μάγκικα τραγούδια πέρασαν στο περιθώριο, και αναδεικνύονται πολλά κοινωνικά θέματα χωρίς βέβαια να χάσει τη πρωτοκαθεδρία του ο έρωτας.
Έχουν γραφτεί ρεμπέτικα τραγούδια για θέματα όπως ο έρωτας, τα ναρκωτικά (χασίς, κοκαΐνη κ.ά.) και οι τεκέδες, η φυλακή, για συγγενικά πρόσωπα (π.χ. η μητέρα), ο θάνατος, η ξενιτιά, σατιρικά, για τον στρατό και τον πόλεμο, για «μικρά» θέματα της καθημερινής ζωής, για εξωτικούς τόπους, για τη φτώχεια, για πρόσωπα, για την εργασία, την ασθένεια, την πορνεία, για τις μικρές λύπες και καημούς των ανθρώπων, και άλλα.
Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά εμένα μ' αγαπούνε,
μόλις θα μ' αντικρύσουνε θυσία θα γενούνε. (στίχοι, σύνθεση Μ. Βαμβακάρη)
Εβίβα ρεμπέτες εβίβα παιδιά, μες' τη ρεμπέτικη τούτη βραδιά.
Παίξε μπουζούκι μου κι όχι πολλά, λίγα χρόνια και καλά. (στίχοι σύνθεση Απ. Καλδάρα)
Συνθέτες - Στιχουργοί - Μουσικοί - Τραγουδιστές
Ο κατάλογος αυτός με τα προσωνύμια, δεν είναι πλήρης, αφού υπάρχουν κάποιοι ακόμα αξιόλογοι καλλιτέχνες του ρεμπέτικου
{| width=100%
Παναγία Ίμβρου
Η Παναγία ή Παναγιά ή Παναγία Μπαλωμένη, γνωστή και απλά ως Χώρα (Τούρκικα: Çınarlı), είναι χωριό/κωμόπολη στην περιφέρεια Γκιοκτσέαντα της επαρχίας Τσανάκκαλε της Τουρκίας. Η Παναγιά βρίσκεται στο κέντρο της Ίμβρου και σε αυτήν βρίσκονται όλες οι διοικητικές και δημόσιες υπηρεσίες.
Η αρχική πρωτεύουσα του νησιού ήταν το Κάστρο, όμως γύρω στα 1700 μ.Χ. η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Παναγία, που ονομάστηκε έτσι από το εκκλησάκι της Παναγίας Ταξειδιανής που υπήρχε εκεί.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, η Παναγιά είχε 532 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ίμβρου Κατηγορία:Επαρχία του Τσανάκκαλε
Πι Τζέι Τάκερ
Ο Πι Τζέι Τάκερ (Ράλεϊ της Βόρειας Καρολίνας, 5 Μαΐου 1985), είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του σμολ φόργουορντ / πάουερ φόργουορντ για την ομάδα των Φιλαδέλφεια 76ερς.
Σταδιοδρομία
Ο Τάκερ αγωνίστηκε για τρεις σεζόν, από το 2003 ως το 2006, για το κολέγιο του Τέξας, όπου σκόραρε 1,169 πόντους σε 87 παιχνίδια, ενώ μάζεψε 714 ριμπάουντ. Το 2005-06, επιλέχθηκε στην δεύτερη πεντάδα του κολεγιακού πρωταθλήματος.
Το καλοκαίρι του 2006, επιλέχθηκε στο # 35 του ντραφτ του ΝΒΑ από την ομάδα των Τορόντο Ράπτορς, με τους οποίους υπέγραψε διετές συμβόλαιο. Τον Ιανουάριο του 2007, δόθηκε ως δανεικός στους Κολοράντο 14ers για να αγωνιστεί στην NBA D-League, αλλά δύο μήνες αργότερα, οι Ράπτορς τον άφησαν ελεύθερο. Το επόμενο καλοκαίρι, αγωνίστηκε με τους Κλίβελαντ Καβαλίερς για το Summer League του ΝΒΑ.
Το καλοκαίρι του 2008, υπέγραψε στην ισραηλινή Χαποέλ Ολόν, με την οποία κέρδισε το τοπικό πρωτάθλημα. Την επόμενη χρονιά, εντάχθηκε στο δυναμικό της Ντόνετσκ από την Ουκρανία, κατακτώντας μαζί της την τρίτη θέση του τοπικού πρωταθλήματος. Μετά την χρεοκοπία της ομάδας το 2010, μεταγράφηκε στην ισραηλινή Μπνέι Χερζλίγια, με την οποία ολοκλήρωσε την σεζόν 2009-10.
Τον Αύγουστο του 2010, υπέγραψε στον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε σε 18 αγώνες πετυχαίνοντας 211 πόντους. Από την ομάδα των "κίτρινων" αφέθηκε ελεύθερος τον Μάρτιο του 2011, συνεχίζοντας στην ιταλική Σούτορ Μοντεγκρανάρo και ολοκληρώνοντας την χρονιά στην πορτορικανική Πιράτας ντε Κεμπραντίγιας.
Το 2011-12, κέρδισε το γερμανικό νταμπλ με την φανέλα της Μπάμπεργκ και αναδείχθηκε MVP του του πρωταθλήματος. Το καλοκαίρι του 2012, υπέγραψε στην Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης, αλλά έσπασε το συμβόλαιο του για να αγωνιστεί στην Summer League του NBA με την ομάδα των Φοίνιξ Σανς, μετά το τέλος της οποίας υπέγραψε στην ομάδα του ΝΒΑ για δύο χρόνια. Έκτοτε, αποτέλεσε βασικό κομμάτι της σύνθεσης των Σανς, ανανεώνοντας το συμβόλαιο του για τρία ακόμη χρόνια τον Ιούλιο του 2014 έναντι 16,5 εκατομμυρίων δολαρίων.
Στις 23 Φεβρουαρίου 2017, ανταλλάχθηκε με τον Τζάρεντ Σάλιντζερ στους Τορόντο Ράπτορς, με τους οποίους έκανε το ντεμπούτο του στα πλέι-οφ εναντίον των Μιλγουόκι Μπακς.
Στις 6 Ιουλίου 2017, ο Τάκερ υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο 32 εκατομμυρίων δολαρίων με τους Χιούστον Ρόκετς. Στο ντεμπούτο του για τους Ρόκετς στο άνοιγμα της σεζόν στις 17 Οκτωβρίου 2017, ο Τάκερ σημείωσε 20 πόντους στη νίκη 122–121 επί των Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Στις 30 Μαρτίου 2018, σημείωσε 18 πόντους και έκανε ρεκόρ καριέρας με 5 τρίποντα στη νίκη 104-103 επί των Σανς. Στο παιχνίδι 5 της σειράς πλέι οφ των Ρόκετς εναντίον των Μινεσότα Timberwolves, ο Τάκερ σημείωσε 15 πόντους στην νίκη με122-104. Στο Παιχνίδι 5 της σειράς του δεύτερου γύρου των Ρόκετς εναντίον των Γιούτα Τζαζ, ο Τάκερ έκανε νέο ρεκόρ καριέρας σε πλέι οφ με 19 πόντους στη νίκη με 112-102. Στο παιχνίδι 2 των τελικών της Δυτικής Περιφέρειας εναντίον των Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, ο Τάκερ έσπασε το ρεκόρ καριέρας του στα πλέι οφ με 22 πόντους στη νίκη με 127-105, βοηθώντας τους Ρόκετς να ισοφαρίσουν τη σειρά στο 1-1. Οι Ρόκετς έχασαν από τους Ουόριορς σε επτά παιχνίδια. Στις 7 Ιανουαρίου 2019, ο Τάκερ έκανε νέο ρεκόρ καριέρας με επτά τρίποντα και σημείωσε 21 πόντους στη νίκη με 125-111 επί των Ντένβερ Νάγκετς.
Τον Μάρτιο του 2021, οι Μιλγουόκι Μπακς απέκτησαν τον Πι Τζέι Τάκερ από τους Χιούστον Ρόκετς δίνοντας ως ανταλλάγματα τους Ντι Τζέι Όγκουστιν, Ντι Τζέι Ουίλσον και μία επιλογή στο Ντραφτ. Στις 19 Ιουλίου 2021, κατέκτησε για πρώτη φορά τον τίτλο το ΝΒΑ, αφού οι Μπακς, κέρδισαν στους τελικούς του πρωταθλήματος τους Φοίνιξ Σανς 4-2.
Τον Αύγουστο του 2021, μετακόμισε στους Μαϊάμι Χιτ για δύο χρόνια και 15 εκατομμύρια δολάρια.
Στις 6 Ιουλίου 2022, υπέγραψε συμβόλαιο τριών ετών και 33.2 εκατ δολαρίων με τους Φιλαδέλφεια 76ερς.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τορόντο Ράπτορς‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φοίνιξ Σανς‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χάποελ Ολόν‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπνέι Χερζλίγια‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρόζε Μπάσκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντόνετσκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοράντο 14ερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χιούστον Ρόκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μιλγουόκι Μπακς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μαϊάμι Χιτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γερμανικών συλλόγων‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πορτορικανικών συλλόγων‎‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων‎‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA
Άγγελος Βλάχος
Με το όνομα Άγγελος Βλάχος είναι γνωστοί δύο λογοτέχνες :
Μπιστάν-αν-Λοραίν
Το Μπιστάν-αν-Λορραίν (Μπίστεν εμ Λοχ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Πετρολίνα (εταιρεία)
Η  Πετρολίνα  είναι η μεγαλύτερη Κυπριακή εταιρεία που ασχολείται με το ευρύ φάσμα των δραστηριοτήτων πετρελαίου. Η βάση της βρίσκεται στην Λάρνακα και έχει ένα πανεθνικό δίκτυο λιανικής με 95 πρατήρια καυσίμων. Προμηθεύει και εμπορεύεται και κινητήρες, βιομηχανίες, οικιακά, ναυτικά και αεροπορικά καύσιμα. Ιδρύθηκε το 1959 ως ιδιωτική εταιρεία και έγινε δημόσια τον Δεκέμβριο του 2000 με την εισαγωγή της στο Χρηματιστήριο Αξιών Κύπρου.
Μπιστάν-αν-Λοραίν
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Πετρολίνα (εταιρεία)
Το 2011, η εταιρεία ανέφερε τα κέρδη προ φόρων που ανέρχονται σε 4.771.425€ με κύκλο εργασιών, ανερχόμενο σε 228.983.493€.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις ενέργειας
Γιαν Μπάπτιστ Μπρίγκελ
Βιογραφία
Ο Μπρίγκελ γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Ταξίδεψε στη Ρώμη όπου εντάχθηκε στους Bentvueghels, μια ένωση κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που εργάζονταν στη Ρώμη. Ήταν συνηθισμένο για τους Bentvueghels να υιοθετούν ένα ελκυστικό ψευδώνυμο. Ο Μπρίγκελ έλαβε το ψευδώνυμο "Μελέαγρος". Ο πρώιμος Ολλανδός βιογράφος Άρνολντ Χαουμπράκεν ανέφερε τον Μπρίγκελ σε ένα ποίημα για τους Bentvueghels στο τέλος του δεύτερου τόμου του για τους καλλιτέχνες. Ο Χαουμπράκεν τον ανέφερε και πάλι στον τρίτο του τόμο στη λίστα των καλλιτεχνών που υπέγραψαν το bentbrief του Άμπραχαμ Χενούλς.
Ήταν ο μικρότερος αδερφός του Άμπραχαμ Μπρίγκελ και τον συνόδευσε στη Νάπολη, αλλά επέστρεψε στη Ρώμη μετά τον θάνατο του αδελφού του. Όπως και ο αδελφός του, είναι γνωστός για τις νεκρές του φύσεις με φρούτα.
Ο Γιαν Μπάπτιστ Μπρίγκελ πέθανε στη Ρώμη.
Βανκούβερ Ρόγιαλς
Η Βανκούβερ Ρόγιαλς ήταν μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Βανκούβερ, Βρετανική Κολομβία, Καναδάς, η οποία αγωνιζόταν στην United Soccer Association (USA). Το πρωτάθλημα είχε δημιουργηθεί για ομάδες που είχαν εισάγονται σχεδόν εξ' ολοκλήρου από τη Σκωτία και την Αγγλία. Η Βανκούβερ Ρόγιαλς ήταν η Σάντερλαντ ΑΦΚ της Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία). Η ομάδα ιδρύθηκε το 1967.
Το 1967, η USA ενώθηκε με την National Professional Soccer League (1967) δημιουργώντας την North American Soccer League (1968–1984) με τις ομάδες της USA να πρέπει να δημιουργήσουν τις ομάδες τους από το μηδέν. Η ομάδα αγωράστηκε από την San Francisco Golden Gate Gales και μετονομάστηκε σε Βανκούβερ Ρόγιαλς. Έδρα της ομάδας ήταν το Empire Stadium, χωρητικότητας 32729.
Φρύνη
Η Φρύνη ήταν μια διάσημη εταίρα της αρχαιότητας, ξακουστή για το φυσικό της κάλλος. Έζησε κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. στην αρχαία Αθήνα, ωστόσο καταγόταν από τις Θεσπιές της Βοιωτίας στις οποίες και φέρεται να γεννήθηκε το 371 ή το 365 π.Χ.. Ο πατέρας της λεγόταν Επικλής και το πραγματικό της όνομα ήταν Μνησαρέτη, αλλά εξαιτίας του χλωμού (ωχρού) δέρματός της έμεινε γνωστή ως Φρύνη (το όνομα προκύπτει από το αμφίβιο φρύνος). Σχετικά με τη ζωή της διασώζονται πολλά διάσημα ιστορικά ανέκδοτα, ενώ θεωρείται πως αποτέλεσε το μοντέλο για το διάσημο άγαλμα, γνωστό ως «Αφροδίτη της Κνίδου», έργο του Πραξιτέλη. Η Φρύνη πέθανε στην Αθήνα το 310 π.Χ..
Ιστορικά ανέκδοτα
thumb|360px|right|"Η Φρύνη μπροστά στον Άρειο Πάγο", έργο του Jean-Léon Gérôme, [[1861, Hamburg Kunsthalle.]] Οι αφηγήσεις τη θέλουν εξαιρετικά όμορφη και πρέπει να είχε μεγάλη επιτυχία στους κύκλους των πλουσίων πολιτών. Ερχόμενη στην αρχαία Αθήνα ξεκίνησε να εργάζεται ως αυλήτρια όπου πολύ σύντομα απέκτησε δόξα και πολλά χρήματα καλούμενη στα σπουδαιότερα συμπόσια της εποχής της με συνέπεια να συνδεθεί με πολλούς σημαντικούς άνδρες της πόλης. Είναι δε διάσημη γιατί ζητούσε πολύ υψηλή αμοιβή. Ο κωμικός ποιητής Μάχων αφηγείται πως ζητούσε μια μνα για μια νύχτα. Αναφέρεται μάλιστα πως όριζε η ίδια τα χρήματα που θα έπαιρνε, ανάλογα με το πώς αισθανόταν για τον εκάστοτε πελάτη. Αν τον έβρισκε αντιπαθητικό το ποσό που θα ζητούσε ήταν υπέρογκο. Από την άλλη προσέφερε τον εαυτό της δωρεάν στο φιλόσοφο Διογένη τον Σινωπέα, επειδή θαύμαζε το μυαλό του. Ο Διογένης ο Λαέρτιος παραθέτει ένα περιστατικό στο οποίο η Φρύνη προσπάθησε μάταια να αποπλανήσει το φιλόσοφο Ξενοκράτη.
Τα πλούτη που συγκέντρωνε χάρις στην ομορφιά της ήταν τόσα πολλά ώστε, σύμφωνα με την αφήγηση του Καλλίστρατου, προσφέρθηκε να ανοικοδομήσει τα τείχη της Θήβας, τα οποία είχαν καταστραφεί από τον Αλέξανδρο το Μέγα το 336 π.Χ. Έθεσε, ωστόσο, έναν όρο: να τοποθετηθεί η επιγραφή: «Καταστράφηκαν από τον Αλέξανδρο, επισκευάστηκαν από τη Φρύνη την εταίρα». Οι αρχές της πόλης αρνήθηκαν αυτή τη συναλλαγή.
Σε κάποιους εορτασμούς προς τιμήν του Ποσειδώνα στην Ελευσίνα, αφαίρεσε τα ρούχα της, έλυσε τα μαλλιά της και προχώρησε γυμνή προς τη θάλασσα, μπροστά στα μάτια του κόσμου. Ο ζωγράφος Απελλής, λέγεται, πως εμπνεύστηκε από το γεγονός αυτό για να φιλότεχνήσει το περίφημο έργο «Αφροδίτη Αναδυόμενη», για το οποίο η ίδια η Φρύνη πόζαρε ως μοντέλο. Ο Αθήναιος και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρουν πως αποτελεί επίσης το μοντέλο για το διάσημο άγαλμα, γνωστό ως «Αφροδίτη της Κνίδου», έργο του Πραξιτέλη.
Ο Κλαύδιος Αιλιανός στο έργο του αναφέρει πως οι Αθηναίοι αφιέρωσαν στους Δελφούς ένα άγαλμα της Φρύνης από χρυσάφι. Ο Αθήναιος συμπληρώνει πως ήταν έργο του Πραξιτέλη και έφερε την υπογραφή «Φρύνη, κόρη του Επικλή από τις Θεσπιές».
Επιρροή στη σύγχρονη τέχνη
Ο Γάλλος καλλιτέχνης Ζαν-Λεόν Ζερόμ εμπνεύστηκε το 1861 από τη δικαστική περιπέτεια της Φρύνης το έργο «Phryné devant l'Areopage» (Η Φρύνη μπροστά στον Άρειο Πάγο).
Ο Κάρολος Μπωντλαίρ στα ποιήματά του «Lesbos» και «La beauté», καθώς και ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε στο ποίημα του «Die Flamingos» αναφέρονται στη μυθική ομορφιά της Φρύνης. Τέλος, ο Δημήτρης Βάρος, σύγχρονος Έλληνας ποιητής και συγγραφέας, έχει συγγράψει ένα βιβλίο με τον τίτλο Φρύνη
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί Κατηγορία:Αρχαίες εταίρες
Τείχιο Φωκίδας
Το Τείχιο είναι ορεινό χωριό του δήμου Δωρίδος σε υψόμετρο 580 μέτρων και έχει πληθυσμό 159 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Μαζί με τη μονή Παναγίας Βαρνάκοβας και τις 16 μοναχούς της, συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Τειχίου της Δημοτικής Ενότητας Ευπαλίου, συνολικού πληθυσμού 175 κατοίκων.
Γεωγραφία
Το Τείχιο βρίσκεται στα NΔ. του Νομού Φωκίδoς, ΒΔ. του Ευπαλίου και Δ. της μονής Παναγίας Βαρνάκοβας. Είναι κτισμένο στις ανατολικές πλαγιές της κορυφής Τούρλα (704 μ.) και στις βόρειες της κορυφής Βίγλα («Καστρί» 1.090 μ.) και απέχει 25 χλμ. από τη Ναύπακτο και 79 χλμ. από την Άμφισσα. Οι πιο πολλοί κάτοικοι είναι συνταξιούχοι και ασχολούνται συμπληρωματικά με τα αγροτικά, ενώ πολλοί λιγότεροι είναι καθεαυτού κτηνοτρόφοι. Τους καλοκαιρινούς μήνες ο πληθυσμός του χωριού αυξάνεται κατά πολύ.
Ιστορία
Το Τείχιο βρίσκεται στην τοποθεσία της αρχαίας πόλης Τείχιον που την περίοδο του Πελοποννησιακού πολέμου, όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης, κυριεύθηκε από τον Αθηναίο στρατηγό Δημοσθένη. Μαζί με την Ποτειδάνια (σημερινή ονομασία Κάμπος) και το Κροκύλειο (ίσως στο σημερινό χωριό Φιλοθέη), την εποχή αυτή υπήρξαν πόλεις της Αιτωλίας, αλλά επειδή βρίσκονταν πολύ κοντά στα σύνορα με τη δυτική Λοκρίδα, πιθανόν παλαιότερα να ήταν Λοκρικές.
Ονομασία
Το χωριό παλιότερα είχε το όνομα Λυκοχώρι και αυτό προήλθε, σύμφωνα με μια άποψη, από τους λύκους που αφθονούσαν στην περιοχή ή σύμφωνα με άλλη άποψη από το όνομα κάποιου στρατηγού Λυκ που είχε καταλάβει το αρχαίο Τείχιο. Μετονομάστηκε σε «Τείχιον», σε αναφορά της αρχαίας ομώνυμης πόλης της Φωκίδας, το 1929 με το ΦΕΚ :40/1929
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Νυχτερινό μαχητικό
Ένα νυχτερινό μαχητικό (επίσης γνωστό σαν μαχητικό παντός καιρού ή αναχαιτιστικό παντός καιρού για ένα διάστημα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ) είναι ένα μαχητικό αεροσκάφος προσαρμοσμένο για χρήση κατά την διάρκεια της νύχτας ή σε συνθήκες χαμηλής ορατότητας. Νυχτερινά μαχητικά χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τα νυχτερινά μαχητικά ήταν είτε αεροσκάφη σχεδιασμένα επί τούτου είτε μετασκευασμένα ημερήσια μαχητικά. Συχνά διέθεταν ραντάρ και άλλα συστήματα εντοπισμού σε συνθήκες χαμηλής ορατότητας. Πολλά διέθεταν και όργανα που διευκόλυναν την προσγείωση την νύχτα, διότι το άναμμα των προβολέων των αεροδιαδρόμων μπορούσε να εύκολα να τα καταστήσει στόχους για τα επιθετικά αεροσκάφη του αντιπάλου.
Η μείωση του μεγέθους των ηλεκτρονικών συστημάτων επέτρεψε σταδιακά την εγκατάσταση πολλών οργάνων. Η προσθήκη ικανότερων συστημάτων προσγείωσης και ναυτιλίας καθώς και ραντάρ οδήγησε στην υιοθέτηση του όρου μαχητικό παντός καιρού ή επιθετικό αεροσκάφος παντός καιρού, ανάλογα με τις δυνατότητες, ενώ ο όρος νυχτερινό μαχητικό έπαψε να χρησιμοποιείται.
Απαρχές
Όταν ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος το 1914, οι εμπόλεμοι είχαν πολύ περιορισμένες δυνατότητες αεροναυτηλίας την νύχτα και σχεδόν ανύπαρκτες επιχειρησιακές ανάγκες που να δικαιολογούν την ανάπτυξη τέτοιων δυνατοτήτων. Οι μόνοι στόχοι που θα μπορούσαν να πληγούν με αμυδρές πιθανότητες επιτυχίας ήταν τα μεγάλα αστικά κέντρα, πράγμα αδιανόητο για την εποχή. Επίσης επικρατούσε γενικά η εντύπωση ότι ο πόλεμος θα ήταν σύντομος και ως εκ τούτου ότι δεν προέκυπτε η ανάγκη οργάνωσης στρατηγικών αεροπορικών επιθέσεων.
Οι αντιλήψεις αυτές ανατράπηκαν σχετικά σύντομα, όταν στις 22 Σεπτεμβρίου και στις 8 Οκτωβρίου 1914 αεροσκάφη της Royal Naval Air Service βομβάρδισαν την γραμμή παραγωγής και τα υπόστεγα των αερόπλοιων Ζεπέλιν στην Κολωνία και το Ντίσελντορφ. Αν και υπήρχε οργανωμένη αεράμυνα, αποδείχθηκε εντελώς ανεπαρκής. Ήδη από το 1915, οι Βρετανοί είχαν μετασκευάσει μαχητικά B.E.2c, στα πρώτα νυχτερινά καταδιωκτικά. Στόχος τους ήταν να αναχαιτίσουν τα Ζεπέλιν. Αρχικά χρησιμοποιήθηκαν χωρίς ιδαίτερο αποτέλεσμα. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκε ένα πολυβόλο Lewis στο πίσω μέρος τους που έβαλε προς τα πάνω. Τα B.E.2c επιτίθονταν στα αερόπλοια από το κάτω μέρος τους. Η τεχνική αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιτυχημένη.
Την νύχτα της 2-3 Σεπτεμβρίου 1916, έπειτα από τουλάχιστον ένα χρόνο γερμανικών αεροπορικών επιδρομών με αερόπλοια στις βρετανικές νήσους, ένα B.E.2c με πιλότο τον William Leefe Robinson κατέρριψε το SL 11, το πρώτο αερόπλοιο που καταρρίφθηκε πάνω από την Βρετανία. Ο πιλότος τιμήθηκε με τον Σταυρό της Βικτωρίας για την πράξη του. Δεν επρόκειτο για μεμονωμένη επιτυχία: πέντε ακόμα καταρρίφθηκαν στο διάστημα Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου 1916, με αποτέλεσμα οι στρατηγικοί βομβαρδισμοί με αερόπλοια να ελαττωθούν την επομένη χρονιά.
Εξ' αιτίας των απωλειών και των περιορισμών των αερόπλοιων, οι Γερμανοί στράφηκαν στην χρήση βαρέων βομβαρδιστικών μεγάλης εμβέλειας, όπως το Gotha G.IV. Ο βομβαρδισμός του Λονδίνου, που αρχικά γίνονταν ημέρα, ήταν επιτυχημένος κυρίως επειδή η αεράμυνα ήταν ανίσχυρη. Η ενδυνάμωση της βρετανικής αεράμυνας ανάγκασε τους Γερμανούς να διεξάγουν νυχτερινούς βομβαρδισμούς από τις 3 Σεπτεμβρίου 1917 και μετά. Προκειμένου να αντιμετωπίσουν την καινούρια απειλή, οι Βρετανοί χρησιμοποίησαν μετασκευασμένα Sopwith Camel σαν νυχτερινά μαχητικά. Αυτά διέθεταν πολυβόλα Lewis αντί για τα Vickers διότι οι λάμψεις των τελευταίων όταν έβαλαν αποπροσανατόλιζαν τον πιλότο. Επίσης το πιλοτήριο μετακινήθηκε προς τα πίσω. Τα μετασκευασμένα Sopwith πήραν το παρατσούκλι "Sopwith Comic". Για να καλυφθούν οι ανάγκες της νυχτερινής αεράμυνας στο βόρειο μέρος των βρετανικών νησιών μετασκευάστηκαν εκπαιδευτικά Avro 504K.
Μεσοπόλεμος
Κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου τα κονδύλια που διατίθονταν για την έρευνα και ανάπτυξη στον χώρο της νυχτερινής αεράμυνας ήταν περιορισμένα, ειδικά μετά την μεγάλη οικονομική ύφεση. Η κατάσταση δεν είχε αλλάξει ιδιαίτερα σε σχέση με τον Μεγάλο Πόλεμο μέχρι και τις απαρχές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Εν τω μεταξύ οι επιδόσεις των αεροσκαφών γνώρισαν αλματώδη πρόοδο: σε σχέση με τα αντίστοιχα βομβαρδιστικά του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι νέοι τύποι μπορούσαν να μεταφέρουν πολύ μεγαλύτερο φορτίο βομβών, είχαν υπερδιπλάσια ακτίνα δράσης, ύψος πτήσης και ταχύτητα. Ήταν τόσο γρήγορα που ο χρόνος αντίδρασης των αμυνομένων μαχητικών ήταν ουσιαστικά ελάχιστος. Τα υπάρχοντα αντιαεροπορικά πυροβόλα δεν μπορούσαν να τα πλήξουν γιατί πετούσαν πολύ ψηλά. Απαιτούνταν νέα βαρύτερα πυροβόλα μεγαλύτερου διαμετρήματος, τα οποία δεν ήταν δυνατόν να παραχθούν σε επαρκείς αριθμούς. Η κατάσταση ήταν ακόμα χειρότερη την νύχτα ή σε συνθήκες μειωμένης ορατότητας. Η κρατούσα αντίληψη εκείνη την περίοδο ήταν ότι τα "βομβαρδιστικά πάντα θα περάσουν" και η RAF έδωσε έμφαση στην ανάπτυξη ενός στόλου νυχτερινών βομβαρδιστικών, με το Central Flying School να αναλαμβάνει την κρίσιμη εκπαίδευση στην πτήση μόνο με όργανα.
Η αεροπορία των Δημοκρατικών αξιοποίησε ως νυχτερινά καταδιωκτικά μερικά Polikarpov I-15 στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Ο πιλότος José Falcó εφοδίασε το μαχητικό του με ασύρματο, ώστε να καθοδηγείται από το έδαφος κατά την διάρκεια των αναχαιτίσεων.
Εμφανίστηκαν και κάποιες τεχνολογίες που θα μπορούσαν να βελτιώσουν τις πιθανότητες ανίχνευσης στο σκοτάδι. Όλες οι μεγάλες δυνάμεις ανέπτυξαν ανιχνευτές υπερύθρων αν και η χρήση τους τότε δεν ήταν πρακτική. Λίγο πριν το ξέσπασμα του πολέμου ξεκίνησε η χρήση του ραντάρ. Αρχικά τα συστήματα ήταν αναξιόπιστα και η ανάπτυξη ανιχνευτών υπερύθρων συνεχίστηκε παράλληλα. Συνειδητοποιώντας ότι το ραντάρ θα ήταν μια πολύ πιο πρακτική λύση σε σχέση με τις υπέρυθρες, ο Robert Watson-Watt ανέθεσε στον Edward George Bowen στα μέσα της δεκαετίας του 1930 την δημιουργία ενός ραντάρ κατάλληλου για χρήση στα αεροσκάφη. Τον Σεπτέμβριο του 1937 ήταν έτοιμο το πρώτο πρωτότυπο που ανίχνευσε τρία μεγάλα πλοία επιφανείας τον Βασιλικού Ναυτικού στην Βόρεια θάλασσα με κακό καιρό.
Σαν αποτέλεσμα της προαναφερθείσας επίδειξης, δόθηκε έμφαση στην ανάπτυξη ραντάρ. Τα πρώτα ραντάρ εναέριας αναχαίτισης (Airborne Interception - AI) ήταν ογκώδη και μπορούσαν να τοποθετηθούν μόνο σε μεγάλα αεροσκάφη. Επίσης ήταν περίπλοκα στην χρήση και απαιτούσαν εξειδικευμένους χειριστές. Κατά συνέπεια οι πρώτοι τύποι που τα αξιοποίησαν ήταν ελαφρά βομβαρδιστικά. Τον Μάιο του 1939 έλαβε χώρα η πρώτη δοκιμαστική πτήση ενός ραντάρ AI, σε μετασκευασμένο βομβαρδιστικό Fairey Battle.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος την 1η Σεπτεμβρίου 1939, η RAF είχε ήδη προχωρήσει πολύ με τα σχέδια της για την συγκρότηση ενός στόλου μαχητικών νυχτερινής δίωξης. Το ραντάρ AI Mk. II βρίσκονταν στην φάση των δοκιμών για να καταστεί επιχειρησιακό. Επίσης αυξάνονταν η παραγωγή του Bristol Blenheim, πλατφόρμας κατάλληλης για την εγκατάσταση του. Η πρώτη μονάδα ήταν επιχειρησιακή ήδη από τον Νοέμβριο του 1940, πολύ πριν να ξεκινήσει η εμπλοκή των Βρετανών σε μεγάλες επιχειρήσεις. Ακολούθησαν βελτιωμένες εκδόσεις και όταν οι Γερμανοί στράφηκαν στους νυχτερινούς βομβαρδισμούς (έμειναν γνωστοί ως Blitz) ήταν διαθέσιμα ραντάρ με εμβέλεια από 400 ως 20000 πόδια. Η ύπαρξη τέτοιων συστημάτων μείωσε σημαντικά τον φόρτο εργασίας των επίγειων σταθμών ελέγχου της αεράμυνας, που έπρεπε απλώς να κατευθύνουν το νυχτερινό μαχητικό σε απόσταση τεσσάρων μιλίων από τον στόχο του -έπειτα κινούνταν αυτόνομα προς αυτόν χάρη στο ραντάρ AI. Τα σχετικά περιορισμένων δυνατοτήτων Blenheim καθώς και τα μετασκευασμένα βομβαρδιστικά Douglas Havoc που έφεραν προβολείς για την κατάδειξη του στόχου αντικαταστάθηκαν σταδιακά από ικανότερους τύπους, όπως το Bristol Beaufighter και το εξαιρετικό de Havilland Mosquito. Το τελευταίο αργότερα χρησιμοποιήθηκε σε αποστολές συνοδείας των νυχτερινών στρατηγικών βομβαρδιστικών της RAF πάνω από το Γ' Ράιχ. Τα αεροσκάφη που αξιοποιήθηκαν σε αυτό τον ρόλο διέθεταν διάφορες συσκευές εντοπισμού των γερμανικών νυχτερινών μαχητικών. Οι Βρετανοί πειραματίστηκαν με την χρήση των AI Mk 6, σε μονοκινητήρια μαχητικά, με τον πιλότο να εκτελεί και χρέη χειριστή ραντάρ. Το Hurricane II C(NF) ήταν το πρώτα μονοκινητήριο, ανεπιτυχές, νυχτερινό μαχητικό με ραντάρ.
Οι Γερμανοί υστερούσαν σημαντικά σε σχέση με τους Βρετανούς σε αυτό τον τομέα. Σε αντίθεση με τους τελευταίους, που εξ αιτίας της γεωγραφίας ήταν αναγκασμένοι να αναπτύξουν μεθόδους προειδοποίησης με χρόνο απόκρισης λίγων λεπτών, προστατεύονταν από μεγάλες εκτάσεις γης και είχαν πολύ μεγαλύτερα χρονικά περιθώρια αντίδρασης. Αντί να αναπτύξουν αντίστοιχα ραντάρ AI, βασίστηκαν σε επίγεια συστήματα που θα κατεύθυναν τα μαχητικά. Ο εναέριος χώρος ήταν διαχωρισμένος σε νοητά "κελιά" με κάθε επίγειο σταθμό ραντάρ να είναι υπεύθυνος για ένα τέτοιο "κελί". Ο σταθμός ραντάρ κατεύθυνε τους αντιαεροπορικούς προβολείς προκειμένου αυτοί να "φωτίσουν" τα εχθρικά βομβαρδιστικά και να κατευθύνουν τα μαχητικά, που δεν διέθεταν δικά τους ραντάρ. Αργότερα προστέθηκαν μικρότερα ραντάρ προς υποστήριξη των προβολέων που επέτρεπαν στους χειριστές να κατευθύνουν τα μαχητικά προς τους στόχους τους. Το γερμανικό δίκτυο αεράμυνας στην δύση, που έμεινε γνωστό σαν γραμμή Kammhuber, από το όνομα του διοικητή των δυνάμεων νυχτερινής δίωξης του Ράιχ, ήταν έτοιμο από τον Ιούλιο του 1940 και αποδείχτηκε επαρκές στην αντιμετώπιση των νυχτερινών επιθέσεων μικρής κλίμακας που διεξήγαγε η RAF εκείνη την περίοδο.
Η RAF άλλαξε τακτική και αντί να στέλνει μικρές ομάδες αεροσκαφών, συγκέντρωνε την δύναμη της σε μεγάλους σχηματισμούς. Πλέον το γερμανικό σύστημα αεράμυνας, που σε κάθε "κελί" διέθετε ένα με δύο προβολείς και σταθμούς ραντάρ δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει. Κάθε κελί μπορούσε να διαχειριστεί μέχρι και έξι αναχαιτίσεις ανά ώρα, οπότε η αντιμετώπιση των κυμάτων βομβαρδιστικών που απέστελνε η RAF ήταν ουσιαστικά αδύνατη. Όταν οι Βρετανοί βομβάρδισαν την Κολωνία την νύχτα 30/31 Μαΐου 1942 συγκέντρωσαν δύναμη 1000 βομβαρδιστικών και απώλεσαν μόνο τέσσερα από την δράση των νυχτερινών καταδιωκτικών της Luftwaffe.
Η Luftwaffe καθυστέρησε πολύ να εντάξει σε υπηρεσία το δικό της ραντάρ AI. Μόλις το 1942 άρχισε η εγκατάσταση ενός αντίστοιχου συστήματος, του Lichtenstein, σε νυχτερινά μαχητικά, αρχικά σε πολύ μικρό αριθμό αεροσκαφών. Το ραντάρ έπεσε στα χέρια των Βρετανών όταν το πλήρωμα ενός Ju 88R-1 αυτομόλησε προσγειώνοντας το αεροσκάφος του στην Σκοτία. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την μεγάλη καθυστέρηση στην εισαγωγή του Liectenstein σε υπηρεσία επέτρεψε στους Βρετανούς επιστήμονες να αναπτύξουν κατάλληλα αντίμετρα. Στο δεύτερο μισό της σύρραξης Γερμανοί και Βρετανοί ενεπλάκησαν σε τεχνολογικό ανταγωνισμό στον χώρο των ραντάρ με τους πρώτους να εντάσσουν νέα συστήματα και τους δεύτερους να αναπτύσσουν αντίμετρα. Τα αρχικό ραντάρ Liechtenstein αντικαταστάθηκε από το παρόμοιο Lichtenstein C-1. Όταν το προαναφερθέν πλήρωμα αυτομόλησε, οι Βρετανοί μπόρεσαν να δημιουργήσουν γρήγορα τα απαραίτητα αντίμετρα. Οι Γερμανοί αργότερα ενέταξαν σε υπηρεσία το Lichtenstein SN-2. Παρέμεινε σε γενικές γραμμές απρόσβλητο στα αντίμετρα μέχρι τον Ιούλιο του 1944, όταν ένα Ju 88G-1, που ήταν εξοπλισμένο με το SN-2, προσγειώθηκε από λάθος σε βρετανικό αεροδρόμιο.
Οι Γερμανοί πειραματίστηκαν και με την χρήση μονοκινητήριων τύπων στον ρόλο της νυχτερινής αναχαίτισης. Επρόκειτο για ημερήσια μαχητικά, συνήθως Focke-Wulf Fw 190, που ήταν εξοπλισμένα μόνο με direction finders και φώτα προσγείωσης για να μπορούν να επιστρέψουν στην βάση τους στο σκοτάδι. Αυτά καθοδηγούνταν στους στόχους τους από άλλα αεροσκάφη που έριχναν φωτοβολίδες για να καταδείξουν τα εχθρικά βομβαρδιστικά. Πολλές φορές το φως από τις φλεγόμενες από τους βομβαρδισμούς πόλεις ήταν επαρκές για να εντοπίζουν τους στόχους τους. Μια άλλη τεχνική εντοπισμού ήταν μέσω της χρήσης ανιχνευτών των εκπομπών των ραντάρ που είχαν τα βρετανικά βομβαρδιστικά. Αρκετά Messerschmitt Bf 109G διέθεταν συσκευές FuG 350 Naxos Z που εντόπιζαν τις εκπομπές των ραντάρ H2S των βομβαρδιστικών της RAF. Bf 109G και Fw 190 A-6/R1 των μονάδων νυχτερινής δίωξης NJGr 10 και NJGr 11 εξοπλίστηκαν με το ραντάρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τύποι αεροσκαφών
Κορνέλιου Κοντρεάνου
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Χούσι της Ρουμανίας στις 13 Σεπτεμβρίου 1899, από τον Ίον Ζέλεα Κοντρεάνου και την γερμανικής καταγωγής Ελίσα Μπράουνερ Κοντρεάνου. Σε μικρή ηλικία (ανήλικος) κατατάχθηκε στη στρατιωτική σχολή Manastirea Pealului. Σε ηλικία 16 περίπου ετών πήρε μέρος στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Αυστροουγγαρία επιτέθηκε στη Ρουμανία. Με το τέλος του πολέμου σπούδασε στη Σχολή Δοκίμων Αξιωματικών. Κατά την διάρκεια των σπουδών στη Νομική σχολή στο Ιάσιο επηρεάστηκε από τα φασιστικά καθεστώτα της Ευρώπης. Με την αποφοίτηση από τη Νομική μεταβαίνει στη Γερμανία και αργότερα στη Γαλλία, για μεταπτυχιακές σπουδές, όπου έρχεται σε επαφή με Γερμανούςεθνικοσοσιαλιστές και παρακολουθεί ομιλίες του Αδόλφου Χίτλερ.
Πολιτική δράση
Διακόπτει τις σπουδές του και, επιστρέφοντας στη Ρουμανία, συνιδρύει με τον καθηγητή Αλέξανδρο Κούζα την εθνικιστική οργάνωση Λίγκα Εθνικής και Χριστιανικής Άμυνας, σε χριστιανικά πρότυπα. Συλλαμβάνεται στις 9 Οκτωβρίου 1923 λόγω διαδηλώσεων, δικάζεται και αφήνεται ελεύθερος. To Μάρτιο του 1924, όταν η Λίγκα συγκεντρώθηκει στο Ιάσιο για να ιδρύσει μαθητικό κέντρο, η αστυνομία εφόρμησε και διέλυσε τη συγκέντρωση. Ο Κοντρεάνου, μαζί με άλλους λεγεωνάριους, συνελήφθησαν και βασανίστηκαν. Οι Λεγεωνάριοι παρέμειναν φυλακισμένοι μέχρι την παρέμβαση του Κούζα. Στις 25 Οκτωβρίου 1925, ο Κοντρεάνου, κατά τη διάρκεια εφόσου της αστυνομίας, εκτελεί τον αστυνόμο Μάνκιου παίρνοντας με αυτό τον τρόπο εκδίκηση. Οδηγείται σε δίκη και αφήνεται ελεύθερος, επειδή το δικαστήριο θεώρησε ότι βρισκόταν σε αυτοάμυνα.
Στις 24 Ιουνίου 1927 ιδρύει την Λεγεώνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και τρία χρόνια αργότερα δημιουργεί την Σιδηρά Φρουρά ως το μαχητικό τμήμα της Λεγεώνας. Τον Ιανουάριο του 1931 η Κυβέρνηση θέτει εκτός νόμου το κίνημα μετά την δολοφονία ενός υπουργού της. Ακολουθώντας τις οδηγίες του Κοντρεάνου, η Λεγεώνα πραγματοποιεί δολοφονίες των πολιτικών που θεωρεί ως διεφθαρμένους , όπως των Ίον Ντούκα και Μιχαήλ Στελέσκου. Στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 1937 ο συνδυασμός Όλα για την Πατρίδα συγκέντρωσε το 16% των ψήφων και ήλθε δεύτερο κόμμα με 66 έδρες. Επειδή κανένα κόμμα δεν συγκέντρωσε ικανοποιητικό εκλογικό ποσοστό, ο βασιλιάς της Ρουμανίας Κάρολος Β’ κάλεσε τους Αλέξανδρο Κούζα και Octavian Goga να σχηματίσουν κυβέρνηση. Παρόλο που ο Κούζα ο Goga ανήκαν στην εθνικιστική και αντισημιτική πλευρά, αντιμετώπιζαν τη Λεγεώνα ως εχθρική. Ένα χρόνο αργότερα, ο βασιλιάς Κάρολος διαλύει την κυβέρνηση Κούζα και Goga, επιβάλλοντας δικτατορία, και ιδρύει το Μέτωπο Εθνικής Ανανεώσεως δεσμεύοντας όλα τα κόμματα σε ένα σχηματισμό. Ο Κοντρεάνου διαλύει τη Λεγεώνα διότι δεν ήθελε να συμμετάσχει στον σχηματισμό και κατηγορείται για την σύνταξη απειλητικής επιστολής κατά του Νικολάε Γιόργκα. Συνελήφθη στις 17 Απριλίου του 1938 και τελικώς καταδικάστηκε σε δεκαετή καταναγκαστικά έργα. Τον Κοντρεάνου διαδέχτηκε, μετά τον θάνατό του, ο Χόρια Σίμα που ανέλαβε την αναδιοργάνωση των λεγεωναρίων σε ελεύθερες περιοχές και την οργάνωση συνδέσμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φασίστες Κατηγορία:Ρουμάνοι πολιτικοί Κατηγορία:Αντικομμουνιστές
Βαάι Κολόνε
Ο Βαάι Κολόνε (Va'ai Kolone, 11 Νοεμβρίου 1911 - 20 Απριλίου 2001) ήταν πολιτικός από τη Σαμόα, πρωθυπουργός και ιδρυτής του Κόμματος για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός της χώρας του, στην αρχή από τις 13 Απριλίου έως τις 18 Σεπτεμβρίου 1982 και έπειτα από τις 30 Δεκεμβρίου 1985 έως τις 8 Απριλίου 1988.
Πολιτική καριέρα
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1967. Ίδρυσε μαζί με τον Τοφιλάου Έτι Αλεσάνα το 1979 το Κόμμα για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ως αντιπολίτευση στον Τουπουόλα Έφι. Το κόμμα, γνωστότερο με το αρκτικόλεξο HRPP κέρδισε 24 έδρες στις γενικές εκλογές του 1982 και ο Κολόνε διορίστηκε στην πρωθυπουργία. Ωστόσο, η έδρα του αφαιρέθηκε έπειτα από ένσταση για δωροδοκία (εξαγορά έδρας) και ο ίδιος εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. . Ο Τουπουόλα Έφι διορίστηκε νέος πρωθυπουργός και υπηρέτησε στο αξίωμα ως την επανάκτηση της έδρας από τον Κολόνε στις επαναληπτικές εκλογές που διεξήχθησαν αμέσως μετά. Όμως, στο μεταξύ, πρόεδρος του HRPP εξελέγη ο Τοφιλάου Έτι Αλεσάνα και υπηρέτησε πρωθυπουργός για το υπόλοιπο της κοινοβουλευτικής θητείας.
Ο Κολόνε παραιτήθηκε από το HRPP έπειτα από την αποτυχία του να επανεκλεγεί πρόεδρος του κόμματος, μετά τις εκλογές του 1985.Ωστόσο, στα τέλη του 1985 έντεκα βουλευτές του HRPP αυτομόλησαν και σχημάτισαν κυβέρνηση συνασπισμού με το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, το οποίο βρισκόταν τότε στην Αντιπολίτευση. Στις 30 Δεκεμβρίου ο Κολόνε εξελέγη πρωθυπουργός, με αντιπρόεδρο της κυβέρνησης τον Έφι. Αργότερα ο συνασπισμός επισημοποιήθηκε και έλαβε την ονομασία Εθνικό Αναπτυξιακό Κόμμα των Σαμόα (SNDP). . Ο ίδιος οδήγησε το κόμμα αυτό στις εκλογές του 1991, όπου κέρδισε 14 έδρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί των Σαμόα
Μπιστρόφ
Το Μπιστρόφ (Μπίσντορφ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
24 Φεβρουαρίου
23 Φεβρουαρίου | 24 Φεβρουαρίου | 25 Φεβρουαρίου
Η 24η Φεβρουαρίου είναι η 55η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 310 ημέρες (311 σε δίσεκτα έτη).