cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαίρη Κουάντ
Η Μαίρη Κουάντ (αγγλικά: Dame Barbara Mary Quant 11 Φεβρουαρίου 1930 -13 Απριλίου 2023 )είναι Βρετανίδα σχεδιάστρια μόδας και επιχειρηματίας, γνωστή ως η «εφευρέτρια του μίνι φορέματος». μικρογραφία|left|244x244px|Μίνι φόρεμα της Μαίρη Κουάντ. Συλλογή [[Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|ΠΛΙ, Ναύπλιο]]
Βιογραφία
Η Μαίρη Κουάντ γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου του 1930 στο Λονδίνο και ήταν κόρη Ουαλών εκπαιδευτικών. Φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών του κολεγίου Γκόλτνσμιθς την περίοδο 1950-1953 και έπειτα έμαθε κοπτική και ραπτική σε νυχτερινό σχολείο. Το 1955 εργάστηκε για μερικούς μήνες σε ένα μαγαζί με καπέλα στο Λονδίνο και στα τέλη του ίδιου χρόνου άνοιξε μαζί με τον μετέπειτα σύζυγό της, Αλεξάντερ Πλάνκετ Γκριν, κατάστημα με την ονομασία «Bazaar» στην King's Road στο Τσέλσι του Βόρειου Λονδίνου. Αν και αρχικά πουλούσε νεανικά ρούχα επώνυμων σχεδιαστών, αργότερα ξεκίνησε να σχεδιάζει και η ίδια μερικά ρούχα τα οποία σύντομα έγιναν περιζήτητα ενώ μεγάλη επιτυχία σημείωσαν τα μίνι φορέματα της. Το 1966 παρουσίασε τη σειρά καλλυντικών της, ενώ τιμήθηκε από τη βασίλισσα Ελισάβετ με το παράσημο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και εισήχθη στο Fashion Hall of Fame. Πέραν από το Ηνωμένο Βασίλειο, οι δημιουργίες της σημείωσαν μεγάλη επιτυχία τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ιαπωνία. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1970 και του 1980 επικεντρώθηκε στα προϊόντα οικιακής κατανάλωσης και στα προϊόντα καλλωπισμού.
Από το γάμο της με τον Αλεξάντερ Πλάνκετ Γκριν απέκτησε ένα γιο. Χήρεψε το 1990 ενώ τα τελευταία χρόνια ζει σε εξοχική κατοικία στην επαρχία του Σάρεϊ. Τον Δεκέμβριο του 2014 τιμήθηκε με τον τίτλο της Ντέιμ, που αποτελεί τιμητικό τίτλο ιπποτικού τάγματος για γυναίκες.
Απεβίωσε στις 13 Απριλίου 2023 σε ηλικία ,93,ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
MTV Middle East
Το MTV Middle East, πρώην γνωστό ως MTV Arabia, ήταν ένα ελεύθερα μεταδηδόμενο μουσικό τηλεοπτικό κανάλι, και η Μεσοανατολίτικη εκδοχή του MTV. Ως μια προσθήκη στο δίκτυο του MTV, επρόκειτο για κοινοπραξία μεταξύ των εταιρειών MTV Networks International και Arabian Television Network, θυγατρική της Arabian Broadcasting Network, και μέλος της Arab Media Group, τον μεγαλύτερο όμιλο μέσων μαζικής ενημέρωσης στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Λαναρισμένο ως MTV Arabia, το 60ο κανάλι του δικτύου παγκοσμίως, μετονομάστηκε σε MTV Middle East στις 30 Αυγούστου 2011.
Το κανάλι ξεκίνησε την λειτουργία του στις 27 Οκτωβρίου 2007, και ξεκίνησε να προβάλλει πρόγραμμα στις 17 Νοεμβρίου 2007. Από τις 5 Ιανουαρίου 2015, το MTV Middle East σταμάτησε να μεταδίδεται στο Nilesat, και αντ' αυτού ξεκίνησε να εκπέμπει στο OSN κανάλι ονόματι MTV Live HD, με εκπομπές και σειρές να διατείθονται ακόμη για προβολή από τον επίσημο ιστότοπο.
Ιστορικό
Η πρώτη αναφορά για το πρότζεκτ προήλθε από κάλυψη της 25ης επετείου του MTV το 2006, και αποκαλύφθηκε από τον Φέισαλ Άμπας, τον συντάκτη της εδρευόμενης στο Λονδίνο παναραβικής εφημερίδας Asharq Al-Awsat, που ανέφερε ότι το MTV «ενδιαφέρεται πολύ για την Αραβική αγορά δορυφορικών σταθμών» και παρέθεσε τον Ντιν Ποσένισκι, τον τότε αντιπρόεδρο του δικτύου και γενικό μάνατζερ για αναδυόμενες αγορές, λέγοντας, «Ελπίζουμε ότι θα είμαστε στην αγορά για τους επόμενους 24 μήνες» αλλά «όλα εξαρτώνται από την εύρεση των κατάλληλων τοπικών συνεργατών».
Κατά την περίοδο που εξέπεμψε για πρώτη φορά πρόγραμμα το κανάλι, ο τότε αντιπρόεδρος του δικτύου Μπιλ Ρίντι είπε ότι: «στόχος του [καναλιού] είναι να ανατρέψει τις προκαταλήψεις της Δύσης για τον αραβικό κόσμο και κυρίως τους νέους που ζουν σε αυτόν». Οι Άκον, Ludacris, καθώς και ο Λιβανός-Καναδός Καρλ Βολφ, ο ράπερ Κουσάι Κιντρ (γνωστός κι ως Don Legend the Kamelion) - ο πρώτο Σαουδάραβας καλλιτέχνης της χιπ χοπ, και οι Desert Heat της UAE πήραν μέρος στις τελετές έναρξης του καναλιού τον Νοέμβριο του 2007. Επίσης, το σινγκλ του Καρλ Βολφ «Africa» αποτέλεσε το πρώτο μουσικό βίντεο κλιπ που προβλήθηκε ποτέ στο κανάλι. Οι δύο πρώτοι και η Λιβανέζα Χάιφα Ουέχμπε ήταν επίσης οι πρώτοι που τραγούδησαν στο τότε νεοσύστατο κανάλι. Το πρόγραμμα του σταθμού αρχικά περιελάμβανε 60% αραβικά τραγούδια και 40% ξένα, και την εκπομπή «Ηip ΗopΝa» (ελληνικά: Το χιπ χοπ μας), την σημαντικότερη του καναλιού, όπου ο Κουσάι και ο παραγωγός Φρεντ Ρεκ (50 Cent, Snoop Dogg) περνούσαν από ακροάσεις τραγουδιστές χιπ χοπ από εφτά πόλεις της Μέσης Ανατολής. Οι εφτά νικητές θα ηχογραφούσαν σε παραγωγή του τελευταίου.
Το MTV Europe ήταν προηγουμένως διαθέσιμο στην περιοχή μέσω ειδικής συμφωνίας με την Showtime Arabia. Tο κανάλι της Showtime Arabia μετέδιδε Αραβικά μουσικά βίντεο κλιπ και μια εκπομπή τοπικής παραγωγής ονόματι «Mashaweer» που αργότερα μετονομάστηκε σε «Salaam», οι οποίοι παρουσιαστές της περιελάμβαναν τον τοπικό DJ Madjam και την κύρια παρουσιάστρια Σούζι Ιλίαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2005 Κατηγορία:Μουσικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί στην αραβική γλώσσα
Κυκλαμικό νάτριο
Το κυκλαμικό νάτριο (ευρωπαϊκός κωδικός προσθέτου τροφίμων: Ε952) είναι μια τεχνητή γλυκαντική ουσία. Είναι 30–50 φορές πιο γλυκό από τη σακχαρόζη (επιτραπέζια ζάχαρη), καθιστώντας το, το λιγότερο ισχυρό από τα εμπορικώς χρησιμοποιούμενα τεχνητά γλυκαντικά. Συχνά χρησιμοποιείται με άλλες τεχνητές γλυκαντικές ουσίες, ειδικά την σακχαρίνη· η μείξη 10 μερών κυκλαμικού με 1 μέρος σακχαρίνη είναι κοινή και σκεπάζει την επίγευση και των δύο γλυκαντικών ουσιών. Είναι λιγότερο ακριβό από τις περισσότερες γλυκαντικές ουσίες, συμπεριλαμβανομένης της σουκραλόζης, και είναι σταθερό υπό θέρμανση (καθιστώντας το κατάλληλο και για ζεστά ροφήματα).
Χημεία
Με τον όρο «κυκλαμικό» εννοείται το άλας νατρίου ή ασβεστίου του κυκλαμικού οξέος (κυκλοεξασουλφαμικό οξύ), το οποίο σχηματίζεται από τη θείωση της κυκλοεξυλαμίνης. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με την αντίδραση κυκλοεξυλαμίνης είτε με σουλφαμικό οξύ είτε με τριοξείδιο του θείου.
Πριν από το 1973 η αμερικανική εταιρεία Abbott Laboratories παρήγαγε κυκλαμικό νάτριο (υπό την εμπορική ονομασία Sucaryl) από ένα μίγμα συστατικών. Η διαδικασία περιελάμβανε την προσθήκη καθαρού νατρίου ως νιφάδες ή ράβδους σε αιώρημα κηροζίνης, μαζί με κυκλο-εξυλαμίνη, απλή ψύξη τους και φιλτράρισμά τους μέσω ενός υψηλής ταχύτητας φυγοκεντρικού διαχωριστή, αποξήρανση και τελικά είτε τεμαχισμό σε κόκκους για χρήση ως ταμπλέτες είτε σε σκόνη.
Ιστορία
Το κυκλαμικό οξύ ανακαλύφθηκε το 1937 στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι από τον μεταπτυχιακό φοιτητή Μάικλ Σβέντα. Ο Σβέντα δούλευε στο εργαστήριο πάνω στην σύνθεση αντιπυρετικών φαρμάκων. Είχε αφήσει το τσιγάρο του πάνω στον πάγκο του εργαστηρίου, και, όταν το έβαλε ξανά στο στόμα του, ανακάλυψε τη γλυκιά γεύση του κυκλαμικού οξέος.
Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το κυκλαμικό οξύ αγοράστηκε από την DuPont, η οποία αργότερα το πούλησε στην Abbott Laboratories, που κατόπιν ανέλαβε τις απαραίτητες μελέτες και υπέβαλε μια Αίτηση Νέου Φαρμάκου στην Διεύθυνση Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA), το 1950. Η Abbott σκόπευε να χρησιμοποιήσει το κυκλαμικό οξύ για να καλύψει την πικρία ορισμένων φαρμάκων, όπως τα αντιβιοτικά και η πεντοβαρβιτάλη. Το 1958, το κυκλαμικό οξύ χαρακτηρίστηκε ως «Γενικώς Αναγνωρισμένη ως Ασφαλής» ουσία ("Generally Recognized as Safe", "GRAS") από την FDA. Διαφημίστηκε σε μορφή χαπιού για χρήση από διαβητικούς ως εναλλακτικό επιτραπέζιο γλυκαντικό, καθώς και σε υγρή μορφή. Καθώς παραμένει σταθερό υπό θέρμανση, διαφημιζόταν και διαφημίζεται ως κατάλληλο για χρήση στο μαγείρεμα και στο ψήσιμο.
Το 1966 αναπτύχθηκε διαμάχη όταν μια μελέτη ανέφερε ότι κάποια εντερικά βακτήρια θα μπορούσαν να αποθειώσουν το κυκλαμικό οξύ ώστε να παράγουν κυκλοεξυλαμίνη, μια ένωση για την οποία υπήρχε υποψία χρόνιας τοξικότητας σε ζώα. Περαιτέρω έρευνα οδήγησε σε μια μελέτη του 1969, η οποία βρήκε ότι το κοινώς χρησιμοποιούμενο μείγμα 10 προς 1 κυκλαμικού οξέος και σακχαρίνης, αύξανε την συχνότητα καρκίνου της ουροδόχου κύστης σε ποντίκια. Η εκδοθείσα μελέτη έδειχνε ότι 8 από τους 240 αρουραίους, οι οποίοι τρέφονταν με ένα μείγμα σακχαρίνης και κυκλαμικών αλάτων σε επίπεδα ισοδύναμα με την κατανάλωση 350 κουτιών αναψυκτικού διαίτης την ημέρα από έναν άνθρωπο, ανέπτυξαν όγκους της ουροδόχου κύστης.
Οι πωλήσεις συνέχισαν να αυξάνονται. Το 1969, οι ετήσιες πωλήσεις του κυκλαμικού οξέος είχαν φτάσει τα 1 δις δολάρια, γεγονός το οποίο αύξησε την πίεση από τις οργανώσεις προστασίας της δημόσιας ασφάλειας για τον περιορισμό της χρήσης του. Τον Οκτώβριο του 1969, ο ΓραμματέαςΡόμπερτ Φιντς του Αμερικανικού Υπουργείου Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας, παρακάμπτοντας τον Επίτροπο Τροφίμων και Φαρμάκων Χέρμπετ Λ. Λέι τον Νεώτερο, αφαίρεσε τον χαρακτηρισμό "GRAS" από το κυκλαμικό οξύ και απαγόρευσε την χρήση του σε γενικού σκοπού τρόφιμα, αν και αυτό παρέμεινε διαθέσιμο για περιορισμένη χρήση σε διαιτητικά προϊόντα με την υποχρέωση επισήμανσης του σε αυτά· τον Οκτώβριο του 1970 η FDA, υπό νέο Επίτροπο, απαγόρευσε τελείως το κυκλαμικό οξύ από όλα τα προϊόντα τροφίμων και φαρμάκων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Abbott Laboratories ισχυρίστηκε ότι οι μελέτες της δεν ήταν σε θέση να αναπαράγουν τα αποτέλεσμα της μελέτης του 1969 και το 1973 αιτήθηκε στην FDA για την άρση της απαγόρευσης του κυκλαμικού οξέος. Η αίτηση αυτή απορρίφθηκε εν τέλει το 1980 από το Επίτροπο της FDA Τζέρι Γκόγιαν. Η Abbott Labs, μαζί με το Συμβούλιο Ελέγχου Θερμίδων (πολιτικό λόμπι το οποίο εκπροσωπεί την βιομηχανία διαιτητικών τροφίμων), υπέβαλε δεύτερη αίτηση το 1982. Αν και η FDA δήλωσε ότι η ανασκόπηση όλων των διαθέσιμων στοιχείων δεν εμπλέκει το κυκλαμικό οξύ ως καρκινογόνο σε ποντικούς ή αρουραίους, αυτό παραμένει απαγορευμένο από προϊόντα τροφίμων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αίτηση είναι σήμερα σε εκκρεμότητα, αλλά όχι υπό μελέτη. Είναι ασαφές αν αυτό συμβαίνει κατόπιν αιτήματος της Abbott Labs ή επειδή η αίτηση θεωρείται ανεπαρκής από την FDA.
Το 2000 δημοσιεύθηκε μια μελέτη η οποία περιγράφει τα αποτελέσματα ενός 24χρονου πειράματος, στο οποίο 16 πίθηκοι τρέφονταν με κανονική διατροφή και είκοσι ένα πίθηκοι τρέφονταν είτε 100 είτε 500 mg/kg κυκλαμικού οξέος ανά ημέρα. Η υψηλότερη δόση (500 μικρογραμμάρια ανά κιλό σωματικής μάζας) αντιστοιχεί σε περίπου 30 κουτάκια αναψυκτικού διαίτης. Δύο από τους πιθήκους που λάμβαναν την υψηλότερη δόση και ένας της χαμηλότερης βρέθηκαν να έχουν κακοήθη καρκίνο, ο καθένας με διαφορετικό είδος καρκίνου, και επίσης βρέθηκαν τρεις καλοήθεις όγκοι. Οι συντάκτες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το κυκλαμικό οξύ δεν ήταν καρκινογόνο, επειδή οι καρκίνοι ήταν όλοι διαφορετικού είδους και δεν υπήρχε τρόπος να συνδεθεί αιτιατά το κυκλαμικό οξύ με κάθε έναν από αυτούς. Η ερμηνεία των αποτελεσμάτων αμφισβητήθηκε από άλλους. Η ουσία δεν έχει επιδείξει επιβλαβείς για το DNA ιδιότητες, σε αναλύσεις επιδιόρθωσης του DNA.
Νομικό καθεστώς
Το κυκλαμικό οξύ είναι εγκεκριμένο ως γλυκαντική ουσία σε τουλάχιστον 130 χώρες.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 είχε απαγορευτεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά εγκρίθηκε έπειτα από εκ νέου αξιολόγηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση το 1996.
Στις Φιλιππίνες υπήρχε απαγόρευση μέχρι την άρση της από τη Διεύθυνση Τροφίμων και Φαρμάκων της χώρας το 2013, η οποία το κήρυξε ασφαλές προς κατανάλωση.
Το κυκλαμικό οξύ παραμένει απαγορευμένο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ντορόχουσκ
Το Ντορόχουσκ (πολωνικά: Dorohusk, Дорогуськ) είναι χωριό του Πόβιατ Χέουμ, στο Βοεβοδάτο Λούμπλιν της ανατολικής Πολωνίας, στα σύνορα με την Ουκρανία. Είναι η έδρα της Γκμίνα Ντορόχουσκ. Απέχει περίπου 24 χιλιόμετρα ανατολικά του Χέουμ και 88 χιλιόμετρα ανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Λούμπλιν. Ο πληθυσμός του είναι 517 κάτοικοι.
Το ορόσημο του Ντορόχουσκ είναι το Παλάτι Σουχοντόλσκι, ένα μπαρόκ παλάτι που χτίστηκε από την οικογένεια Σουχοντόλσκι τον 18ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Ουκρανίας-Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λούμπλιν (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Μαρμότα
Η μαρμότα (παλαιότερη ονομασία: αρκτόμυς ) είναι γένος τρωκτικών αποτελούμενο από δεκατέσσερα είδη του γένους Marmota, που συναντώνται στην Ευρασία και τη Βόρεια Αμερική. Τα διάφορα είδη των είναι ως επί το πλείστον κάτοικοι κρύων στεπών. Η μαρμότα των Άλπεων, που ζει σήμερα μόνο στα ορεινά αυτής της οροσειράς πέραν του μέγιστου υψόμετρου δενδροφυΐας, απαντούσε κατά τη διάρκεια των εποχών των παγετώνων του Πλειστόκαινου στις πεδιάδες της Ευρώπης από τα Πυρηναία έως την Ουκρανία. Έλειπε όμως από την περιοχή των Άλπεων, που τότε καλυπτόταν από ένα παχύ στρώμα πάγου. Με το τέλος της εποχής των παγετώνων μόνο τα ορεινά των Άλπεων προσέφεραν τον κατάλληλο βιότοπο για αυτό το είδος.
Εμφάνιση
Οι μαρμότες έχουν αρκετά μεγάλο μέγεθος για τρωκτικά. Ανάλογα με το είδος έχουν μήκος 30 έως 60 cm (κεφάλι-κορμός) και ουρά 10 έως 25 cm μακριά. Το βάρος τους κυμαίνεται μεταξύ 3 και 7 κιλά. Το χρώμα του δέρματός τους διαφέρει από είδος σε είδος, είναι όμως συνήθως μια απόχρωση του καστανού. Μια εξαίρεση αποτελεί η Marmota vancouverensis, της οποίας το τρίχωμα είναι μαύρο. Οι μαρμότες ζουν μέχρι και 15 έτη.
Εξάπλωση και βιότοπος
Οι μαρμότες της κεντρικής Ευρώπης ζουν στις υψηλές οροσειρές. Και στην Ασία προσαρμόστηκαν ορισμένες μαρμότες σε μια ζωή σε μεγάλο υψόμετρο, όμως τα περισσότερα είδη της Ασίας κατοικούν σε στέπες, όπως π.χ. η Marmota bobak, που απαντά και στην ανατολική Πολωνία.
Η περιοχή εξάπλωσής τους είναι σχετικά συνεχής από την ανατολική Ευρώπη μέσω βόρειας και κεντρικής Ασίας έως την ανατολική Σιβηρία και τη Σιντζιάνγκ. Στην κεντρική Ευρώπη υπάρχουν μόνο στις Άλπεις, τα Καρπάθια Όρη, τα όρη Τάτρα και τα Πυρηναία, όπου επαναφέρθηκαν μαρμότες στην άγρια φύση. Στη Βόρεια Αμερική ζουν τα περισσότερα είδη στην περιοχή ηπειρωτικού κλίματος του Καναδά. Η Marmota monax, κάτοικος των δασών της Βόρειας Αμερικής, ζει σε όλο το βόρειο ήμισυ των Η.Π.Α. καθώς επίσης σε νότιες περιοχές του Καναδά. Όλες οι μαρμότες ζουν σε περιοχές ηπειρωτικού και πολικού κλίματος του βόρειου ημισφαιρίου και λείπουν από τις πιο θερμές περιοχές.
Τρύπες
Οι μαρμότες φτιάχνουν εκτεταμένα συστήματα στοών, οι οποίες μπορεί να συνίστανται από σήραγγες φυγής, ένα ξεχωριστό χώρο ενδιαίτησης και στοές που χρησιμεύουν μόνο ως αποχωρητήρια. Το μήκος των στοών κυμαίνεται συνήθως μεταξύ 10 και 70 μ., αλλά έχει μετρηθεί και μήκος μεγαλύτερο των 100 μ. Την ημέρα βγαίνουν από τις τρύπες τους παραμένοντας στο έδαφος μη δυνάμενες σχεδόν καθόλου να σκαρφαλώνουν. Η τροφή τους αποτελείται από χόρτα και βότανα, σπανιότερα από καρπούς, σπόρους και έντομα.
Θερμική καταπόνηση
Οι μαρμότες διαθέτουν μόνο λίγους ιδρωτοποιούς αδένες και δεν λαχανιάζουν (όπως ο σκύλος λ.χ.) για να ρυθμίσουν τη θερμοκρασία του σώματός τους. Διάφορες έρευνες δείχνουν πως οι μαρμότες έχουν δυσκολία να αντεπεξέρχονται στις υψηλές θερμοκρασίες και υποφέρουν γρήγορα από θερμική καταπόνηση σε περίπτωση που αναγκαστούν να τις αντιμετωπίσουν. Η αμερικανική Marmota flaviventris δείχνει συμπτώματα θερμικής καταπόνησης ήδη από θερμοκρασία περιβάλλοντος των 20 °C. Τις μαρμότες των Άλπεων μπορεί κανείς να τις παρατηρήσει μεν να λιάζονται πάνω σε βράχους μπροστά από τις τρύπες τους, όμως αυτή η συμπεριφορά υπηρετεί την άμυνα κατά των παρασίτων. Έτσι ξαπλώνουν με απλωμένα τα άκρα τους για να μεγαλώσουν όσο το δυνατόν περισσότερο την επιφάνεια επαφής με το υπέδαφος που τους δροσίζει. Ο τρόπος που δραστηριοποιούνται δείχνει επίσης ότι αποφεύγουν τη ζέστη. Τις ζεστές μέρες βγαίνουν μόνο τις ώρες που κάνει δροσιά δηλ. το πρωί και αργά το απόγευμα.
Κοινωνική συμπεριφορά
Η κοινωνική συμπεριφορά των μαρμοτών διαφέρει σημαντικά από είδος σε είδος. Η Marmota monax ζει μοναχικά και υπερασπίζει την τρύπα της κατά ζώων του ίδιου είδους. Τα αρσενικά των Marmota flaviventris ζούνε με ένα χαρέμι συγγενικών θηλυκών και αντιδρούν επιθετικά απέναντι σε αντιπροσώπους του ίδιου φύλου.
Η πλειοψηφία των μαρμοτών ζούνε όμως όπως η μαρμότα των Άλπεων (Marmota marmota) σε αποικίες που αποτελούνται από ένα κυρίαρχο ζευγάρι και τους νεώτερους συγγενείς τους. Οι μαρμότες χαιρετιούνται τρίβοντας τις μύτες τους και ενώνοντας τα κεφάλια τους. Έπειτα από δύο χρόνια περίπου, εγκαταλείπουν τα πλέον ενήλικα ζώα την αποικία τους, και ίσως να προσπαθήσουν να αναλάβουν την ηγεμονία μιας ξένης αποικίας διώχνοντας το εκεί κυρίαρχο αρσενικό και σκοτώνοντας τους απογόνους του. Μαρμότες επικοινωνούν μεταξύ τους με κραυγές που παράγουν με το λαρύγγι τους και ακούγονται σαν σφυρίγματα. Τέτοιες κραυγές μπορεί να προειδοποιούν σε περίπτωση κινδύνου. Ανάλογα με την κοινωνική θέση του ζώου που κραύγασε τα άλλα είτε τρέπονται σε φυγή είτε δεν αντιδρούν καθόλου.
Έπειτα από κυοφορία τριάντα ημερών γεννιούνται δύο έως πέντε μικρά. Είδη που ζουν μοναχικά γεννούν συνήθως περισσότερα μικρά από άλλα είδη που ζουν σε αποικίες.
Η χειμερία νάρκη
Οι μαρμότες πέφτουν το χειμώνα σε χειμερία νάρκη που διαρκεί έξη με εφτά μήνες, σε ορισμένες περιπτώσεις όμως μέχρι και εννιά μήνες. Για αυτό το σκοπό γεμίζουν τη φωλιά τους με μαλακό χόρτο και κουλουριάζονται σ’ αυτήν. Για να είναι έτοιμες για αυτό το μακρό χρονικό διάστημα αδράνειας, καταναλώνουν στο βραχύ καλοκαίρι μεγάλες ποσότητες τροφής, και αποθηκεύουν μεγάλα αποθέματα λίπους στο κορμί τους. Για να εξοικονομηθεί ενέργεια μπορεί το έντερο και το στομάχι τους να μικρύνουν κατά το ήμισυ. Η αναπνοή πέφτει στις δύο αναπνοές το λεπτό και ο σφυγμός από τους 200 στους 20 χτύπους το λεπτό. Η κατανάλωση ενέργειας πέφτει στα 10%. Περίπου 1200 γρ. λίπος φτάνουν έτσι για να περάσουν το χειμώνα. Οι μαρμότες πέφτουν το φθινόπωρο σε χειμερία νάρκη, μόλις η τροφή δεν τους παρέχει πλέον αρκετή ενέργεια, και τα αποθέματα λίπους στο κορμί τους έχουν φτάσει το μέγιστο δυνατό όριο. Αυτό συμβαίνει συνήθως μερικές βδομάδες πριν ν’ αρχίσει ο χειμώνας. Από τη νάρκη ξυπνάνε όταν η εξωτερική θερμοκρασία ξεπεράσει κάποιο όριο.
Συστηματική
Ξεχωρίζουν δεκαπέντε είδη:
Γεωργία και προστασία των ειδών
Η εξέλιξη του πληθυσμού διαφέρει αρκετά από είδος σε είδος. Ο πληθυσμός της M. monax λ.χ. αυξήθηκε ολοένα τις τελευταίες δεκαετίες. Η αποψίλωση των δασών την ωφέλησαν. Σε μέρη των Η.Π.Α. θεωρείται πλέον βλαβερό ζώο, μιας και τρώει τα σιτηρά και φτιάχνει τις στοές του τόσο επιφανειακά ώστε ζώα και αγροτικές μηχανές να πέφτουν συχνά μέσα σ’ αυτές.
Τα άλλα είδη είναι πολύ πιο σπάνια. Η μαρμότα των Άλπεων εξαφανίστηκε από πολλές οροσειρές της Ευρώπης τους τελευταίους αιώνες. Το δέρμα της μαρμότας μπορεί να υποστεί επεξεργασία για γούνες. Κάτι που στάθηκε αιτία να εξαφανιστεί παραλίγο η M. bobak τη δεκαετία του 1920. Ο πληθυσμός της μπόρεσε όμως να ανακάμψει.
Δύο είδη θεωρούνται από τη IUCN (Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης) άξια προστασίας: η M. menzbieri που φέρεται «τρωτή» (vulnerable), και η M. vancouverensis που φέρεται άκρως κινδυνεύουσα (critically endangered) , δηλ. κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Ο πληθυσμός του τελευταίου είδους περιορίζεται στα 130 άτομα περίπου, εκ των οποίων 35 άτομα περίπου ζουν ελεύθερα στην άγρια φύση.
Ενώ στην Αυστρία επιτρέπεται το κυνήγι της μαρμότας, στη Γερμανία είναι προστατευόμενο είδος.
Χρήση
Παλιά χρησιμοποιούταν το κρέας της μαρμότας συχνά στην κουζίνα της κεντρικής Ευρώπης. Παρ’ όλο που σήμερα το κρέας της μαγειρεύεται σπάνια, μπορεί κανείς να βρει μια πληθώρα συνταγών στο διαδίκτυο. Η κοπιαστική παρασκευή του κρέατος στάθηκε μάλλον αιτία για την εξαφάνιση του κρέατος της μαρμότας από τα βιβλία μαγειρικής. «Το φρέσκο κρέας της μαρμότας έχει μια τόσο έντονη γήινη γεύση άγριου ζώου, ώστε να προκαλεί αηδία σ’ όποιον δεν έχει συνηθίσει αυτό το φαΐ», γράφει ο Alfred Brehm στο βιβλίο του «Brehms Thierleben. Allgemeine Kunde des Thierreichs, Zweiter Band, Erste Abtheilung: Säugethiere, Dritter Band: Hufthiere, Seesäugethiere. Leipzig: Verlag des Bibliographischen Instituts, 1883, S. 300-305». Το λίπος της μαρμότας χρησιμοποιούταν στη λαϊκή ιατρική κατά του βήχα, των παθήσεων του στομάχου, της αδιαθεσίας, για το καθάρισμα του αίματος, γενικά ως δυναμωτικό, εξωτερικά κατά του πόνου των αρθρώσεων, των χιονιστρών, της διάτασης τενόντων.
Προέλευση
Έχουν βρεθεί απολιθώματα μαρμοτών από την εποχή του Μειόκαινου (23,03 έως 5,33 εκατομμύρια χρόνια) από την βόρεια Αμερική. Κατάφεραν επανειλημμένα να περάσουν στην Ευρασία: στα τέλη του μειόκαινου, στο Πλειόκαινο (5,33 έως 1,8 εκατομμύρια χρόνια) και τελευταία στο Πλειστόκαινο (1,8 εκατομμύρια έως 11500 χρόνια).
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκιουρίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης
Ελληνική Ομοσπονδία Πυγμαχίας
Υπό την ευθύνη της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας διεξάγονται όλα τα εθνικά πρωταθλήματα καθώς και η συγκρότηση της Εθνικής Ελλάδος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ομοσπονδια
Αλαβερντί
Το Αλαβερντί (αρμενικά: Ալավերդի, γεωργιανά: ალავერდი) είναι πόλη και δημοτική κοινότητα στην επαρχία Λορί στο βορειοανατολικό τμήμα της Αρμενίας, κοντά στα σύνορα με τη Γεωργία. Βρίσκεται στο μοναδικό άμεσο σιδηροδρομικό σταθμό μεταξύ Αρμενίας και Γεωργίας. Βρίσκεται στο κάτω μέρος του φαραγγιού του ποταμού Ντεμπέντ, το Αλαβερντί είναι ένα σημαντικό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο στη βόρεια Αρμενία.
Η περιοχή της πόλης Αλαβερντί κατοικήθηκε από την αρχαιότητα. Αυτό αποδεικνύεται από τα μνημεία που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια των ανασκαφών. Οι Αρμένιοι, που αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης, έχουν μακραίωνη μόνιμη παρουσία στην περιοχή. Η πόλη οφείλει την οικονομική ανάπτυξη των προηγούμενων αιώνων στα πλούσια ορυχεία χαλκού ανακαλύφθηκαν στην περιοχή. Η συστηματική εκμετάλλευση άρχισε γύρω στο 1780, με Έλληνες ανθρακωρύχους που μετανάστευσαν από τον Πόντο και την Γεωργία, στην περιοχή για να συμπληρώσουν τα λιγοστά εργατικά χέρια των ντόπιων χωρικών. Τα ορυχεία αυτά φέρεται να ήταν η πηγή του ενός τετάρτου της παραγωγής εξευγενισμένου χαλκού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Στη δεκαετία του 1880, η εκμετάλλευση των ορυχείων πωλήθηκε σε γαλλική εταιρεία, αλλά οι ειδικευμένοι ανθρακωρύχοι παρέμειναν κυρίως Έλληνες. Η κατάρρευση της σοβιετικής οικονομίας και το σταδιακό κλείσιμο των ορυχείων συνέβαλε ουσιαστικά στη μείωση της κάποτε τρομερής ρύπανσης που παρήγαγαν τα έργα. Ο πληθυσμός της πόλης που είχε αυξηθεί παράλληλα με την ανάπτυξη της βιομηχανίας άρχισε να μετακινείται προς άλλες περιοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
Χρεμπένε (Πόβιατ Τομάσουφ)
Το Χρεμπένε (πολωνικά: Hrebenne, ουκρανικά: Гребенне) είναι χωριό του Πόβιατ Τομάσουφ, στο Βοεβοδάτο Λούμπλιν της ανατολικής Πολωνίας. Βρίσκεται στα σύνορα με την Ουκρανία, με οδικό και σιδηροδρομικό συνοριακό πέρασμα σε κοντινή απόσταση.
Κατά τα έτη 1975–1998, το χωριό ήταν διοικητικά τμήμα του Βοεβοδάτου Ζάμοστς.
Ιστορία
Οι πρώτες καταγραφές του χωριού προέρχονται από το 1496. Στα τέλη του 16ου αιώνα, μια αντιφεουδαρχική αγροτική εξέγερση ξέσπασε εδώ, η οποία καταπνίγηκε αιματηρά. Το Γεωγραφικό Λεξικό του Βασιλείου της Πολωνίας από τα τέλη του 19ου αιώνα αναφέρει ότι «η πόλη ήταν διάσημη επειδή οι ντόπιοι αγρότες μπόρεσαν να θεραπεύσουν μια ασθένεια από την Αμερική που πολλαπλασιάστηκε ακολούθως στην Ευρώπη» (δεν είναι δυνατόν να βρεθεί σε άλλες πηγές για ποια ασθένεια επρόκειτο).
Το χωριό καταλήφθηκε στις 21 Ιουλίου 1944 από τον Κόκκινο Στρατό.
Στις 28 Φεβρουαρίου 1945, δύο μέλη της Πολιτοφυλακής δολοφονήθηκαν στο χωριό από μαχητές του Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού (ένα μνημείο για αυτούς ανεγέρθηκε μετά τον πόλεμο).
Ο ουκρανικός πληθυσμός (742 άτομα), που αντιπροσωπεύει πάνω από το ήμισυ του πληθυσμού, εκτοπίστηκε στις 21-25 Ιουνίου 1947, στο πλαίσιο της Επιχείρησης Βιστούλας και οι φάρμες τους καταστράφηκαν.
Από τη δεκαετία του 1960 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1980, ο Διεθνής Αυτοκινητόδρομος Ε81 ολοκλήρωνε την πορεία του στα σύνορα Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης. Συνέδεσε το Χρεμπένε με το Λούμπλιν, τη Βαρσοβία και την Τρίπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Ουκρανίας-Πολωνίας
Άννα Μάρια Χίνελ
μικρογραφία| Πλάκα που τιμά τη μνήμη της Άννα Μάρια Χίνελ στο κτίριο στην οδό Φλοριάνσκα 8, στη [[Βαρσοβία της Πολωνίας.]] Η Άννα Μάρια Χίνελ (πολωνικά: Anna Maria Hinel) (31 Ιανουαρίου 1924, Βαρσοβία - 19 Μαρτίου 1943, Άουσβιτς-Μπίρκεναου) ήταν Πολωνή προσκοπίνα, ακτιβίστρια του υπόγειου κινήματος ανεξαρτησίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και συγγραφέας ημερολογίου από τη γερμανική ναζιστική κατοχή.
Πρώιμη ζωή
Η Άννα Μάρια Χίνελ γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1924 στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Ήταν το μόνο παιδί της Γιαντβίγκα και του Βαβζίνιετς Χίνελ. Η Άννα Μάρια Χίνελ ήταν μαθήτρια στο Γυμνάσιο «Βασίλισσα Γιαντβίγκα» στη Βαρσοβία. Αποφοίτησε από την τρίτη τάξη μέχρι το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, συνέχισε την εκπαίδευσή της ως μέρος της μυστικής διδασκαλίας στην γερμανοκρατούμενη Πολωνία από δασκάλους του πρώην σχολείου της. Μαζί με τους δασκάλους και τους συμμαθητές της, ήταν ενεργή στο Τμήμα Συνωμοσίας της Ένωσης Ενόπλων Μάχης του Πολωνικού Εθνικού Στρατού (ZWZ-AK).
Σύλληψη
Ως αποτέλεσμα μιας γερμανικής ναζιστικής έρευνας, συνελήφθη μαζί με τους φίλους της και δύο δασκάλους. Τη νύχτα στις 28-29 Απριλίου 1942, συνελήφθη, στο διαμέρισμά της στην οδό Φλοριάνσκα στη Βαρσοβία.
Απέλαση και θάνατος
μικρογραφία| Η Άννα Μάρια Χίνελ φυλακίστηκε στη γερμανική ναζιστική [[φυλακή Πάβιακ στη Βαρσοβία. Μνημείο ως Δέντρο στη φυλακή Πάβιακ.]] Συνελήφθη και φυλακίστηκε στη ναζιστική γερμανική φυλακή Πάβιακ, στο γυναικείο θάλαμο που ονομάστηκε «φυλακή Σερβία στη Βαρσοβία». Ανακρίθηκε στα κεντρικά γραφεία της Γκεστάπο στην Αλέγια Σούχα της Βαρσοβίας. Για αρκετούς μήνες, ολόκληρη η ομάδα υποβλήθηκε σε βάναυσες ανακρίσεις. Η Άννα Μάρια Χίνελ δεν είπε τίποτα στους κατακτητές, δεν πρόδωσε κανέναν, όπως οι φίλοι της. Και οι δύο δάσκαλοί της σκοτώθηκαν στη φυλακή Πάβιακ. Στις 13 Νοεμβρίου 1942, απελάθηκε με τους φίλους της στο ναζιστικό γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Η Άννα Μάρια Χίνελ έλαβε τον αριθμό 24447 στο στρατόπεδο του Άουσβιτς. Έγραψε την τελευταία της επιστολή στους γονείς της από το μπλοκ 23 του στρατοπέδου Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Πέθανε στις 19 Μαρτίου 1943 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Ήταν 19 χρονών τότε.
Το Ημερολόγιο της Άννα Μάρια Χίνελ
Ο πατέρας της Άννα Μάρια Χίνελ, πολλά χρόνια μετά το θάνατο της κόρης του, βρήκε κάτω από το πάτωμα σε ένα διαμέρισμα στην οδό Φοριάνσκα το ημερολόγιό της, το οποίο γράφτηκε από τις 30 Σεπτεμβρίου 1939 έως τις 5 Αυγούστου 1940. Από τον Μάρτιο του 2013, το «Ημερολόγιο της Άννα Μάρια Χίνελ» βρίσκεται στις συλλογές του Κρατικού Μουσείου Άουσβιτς - Μπίρκεναου.
Στην κουλτούρα
Ο Στανίσουαφ μαγέφσκι, βασισμένος στο ημερολόγιο της Άννα Μάρια Χίνελ, έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Άννα Μάρια». Δημοσιευμένα σε αυτό αναπαράγονται και διαβάζονται κάρτες του ημερολογίου. Με βάση το «Ημερολόγιο της Άννα Μάρια Χίνελ», η σκηνοθέτης Λουντμίλα Νιεντμπάλσκα έκανε μια ταινία το 1981 με τίτλο «Μαθήτρια». Στην ταινία πρωταγωνίστησαν μεταξύ άλλων, οι: Έβα Σέρβα, Μπαρμπάρα Ραχβάλσκα, Τερέσα Λιπόφσκα, Γέζι Κρίσακ, Τόμας Ζαλίφσκι, Γιάτσεκ Μπορκόφσκι, Βιεντσίσουαφ Γκλίνσκι, Γιάτσεκ Καουούτσκι και Τόμας Στοτσκίνγκερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί πολίτες που σκοτώθηκαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ιστορικοί του φασισμού Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Πολωνοί που πέθαναν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς Κατηγορία:Πολωνοί ημερολογιογράφοι
Συναγωγή Μοναστηριωτών
Η Συναγωγή Μοναστηριωτών (קהל קדוש מונאסטירליס) βρίσκεται στην οδό Συγγρού 35 στη Θεσσαλονίκη και αποτελεί την σημαντικότερη από τις τρεις συναγωγές που βρίσκονται στην πόλη.
Ιστορία
Κατά την περίοδο της Κατοχής η συναγωγή αποτελούσε το κεντρικό σημείο του γκέτο που είχε δημιουργηθεί με εντολή των ναζιστικών δυνάμεων κατοχής. Μετά την εκτόπιση του συνόλου του εβραϊκού πληθυσμού από την πόλη το κτίριο της συναγωγής χρησιμοποίησε ο Ερυθρός Σταυρός ως αποθήκη. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος αποφεύχθηκε η καταστροφή του και διατηρήθηκε σε καλή κατάσταση.
Τον Νοέμβριο του 1944, βρήκαν καταφύγιο στο κτίριο οι ελάχιστοι Εβραίοι που είχαν διασωθεί από το Ολοκαύτωμα. Εκεί πραγματοποιήθηκε συνέλευση και εκλέχτηκε διοικητικό συμβούλιο με σκοπό την οργάνωση της κοινότητας. Με την επιστροφή των ολιγάριθμων επιζώντων από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, η εβραϊκή κοινότητα επανασυστάθηκε εκ νέου και η Συναγωγή Μοναστηριωτών αποτέλεσε την κεντρική συναγωγή του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης.
Τον Ιούνιο του 1978, η Συναγωγή υπέστη σοβαρές καταστροφές από το μεγάλο σεισμό που έπληξε την πόλη της Θεσσαλονίκης και η λειτουργία της σταμάτησε μέχρι να ολοκληρωθούν οι εργασίες αναστήλωσης. Το 2016 ολοκληρώθηκε η ιστορική αναπαλαίωση της συναγωγής Μοναστηριωτών κατά την οποία ανακαινίστηκαν και οι υποδομές του ιστορικού κτιρίου, από τον αρχιτέκτονα Ηλία Μεσσίνα και τους KARD Architects - Δημήτρη Ραϊδη και Αλέξανδρο Κουλουκούρη. Το έργο πραγματοποιηθήκε με τη στήριξη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Επιπλέον Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συναγωγές στην Ελλάδα Κατηγορία:Σχέσεις Ελλάδας-Βόρειας Μακεδονίας
Γκρέτε Ίνγκμαν
Η Γκρέτε Ίνγκμαν (Grethe Ingmann, 17 Ιουνίου 1938 – 18 Αυγούστου 1990) ήταν τραγουδίστρια από τη Δανία. Εμφανίστηκε ως μέλος του ντουέτου Grethe og Jørgen Ingmann, μαζί με τον σύζυγό της, τον κιθαρίστα Γιούργκεν. Μαζί κέρδισαν το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 1963 εκπροσωπώντας τη Δανία με το τραγούδι "Dansevise" (Χορευτική μελωδία) σε μουσική του Ότο Φράνκερ και στίχους του Σέιρ Βόλμερ-Σόρενσεν (Sejr Volmer-Sørensen). Το ζευγάρι συναντήθηκαν για πρώτη φορά το 1955 και παντρεύτηκαν το 1956. Ο γάμος τους διαλύθηκε το 1975. Η Ίνγκμαν πέθανε από καρκίνο στις 18 Αυγούστου 1990, σε ηλικία 52 ετών, και έγινε το πρώτο άτομο που κέρδισε τη Eurovision και απεβίωσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Δανία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1963 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Αντώνης Λουδάρος
Ο Αντώνης Λουδάρος 27 Απριλίου 1968 είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Βιογραφικό
Έχει σπουδάσει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Διδάσκει υποκριτική στη δραματική σχολή Έκτη Τέχνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Μλάλι (Κόνγκουα)
Το Μλάλι (αγγλ.: Mlali / σουαχ.: Kata ya Mlali), είναι διοικητικό Αγροτικό Τμήμα στην Περιοχή Κόνγκουα (Kongwa District), στην Περιφέρεια Ντοντόμα (Dodoma Region) της Τανζανίας.
Με την ίδια ονομασία (Μλάλι), υπάρχει επίσης και σε ένα Αγροτικό Τμήμα στην Περιοχή Μβομέρο.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2012, ο πληθυσμός στο Αγροτικό Τμήμα Μλάλι αριθμούσε 19.623 κατοίκους.
Το μέσο υψόμετρο στο Μλάλι είναι περί τα 1027 m.
Το κλίμα είναι (κατά τον κλιματικό τύπο του Köppen), τροπική σαβάνα, υγρό.
Γεωγραφία
Γεωγραφικά, το Μλάλι (Mlali) βρίσκεται στην Οροσειρά Ρουμπέχο (Rubeho Mountains) και χωρίζεται στο Μλάλι Ιέγκου (Mlali Iyegu) και στο Μλάλι Μποντένι (Mlali Bondeni). Το Μλάλι Ιέγκου (Mlali Iyegu) ενδείκνυται για την εξερεύνηση της πανίδας στην γύρω περιοχή.
Υγεία
Στο Μλάλι (Mlali) λειτουργεί κέντρο αποκατάστασης το οποίο θεραπεύει ορθοπεδικές παθήσεις παιδιών· επίσης ασκούνται και άλλες ιατρικές ειδικότητες, όπως η οδοντιατρική, από εθελοντές της Αποστολής Smile (Smile Mission). Αυτές οι υπηρεσίας υγείας, εξυπηρετούν μεγάλη έκταση της Επαρχίας Κόνγκουα (Kongwa District) καθώς και των παρακείμενων σε αυτήν περιοχών.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Τμήματα της Τανζανίας Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Ντοντόμα
Κόιντος Μάρκιος Βάρεας Σοράνος (ύπατος το 34)
Ο Κόιντος Μάρκιος Βάρεας Σοράνος, λατιν.: Quintus Marcius Barea Soranus (α' ήμισυ του 1ου αι.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός. Ήταν αντικαταστάτης ύπατος το έτος 34, μαζί με τον Τίτο Ρούστιο Νούμιο Γάλλο· και ανθύπατος της Αφρικής το διάστημα 41-43.
Μία επιγραφή που βρέθηκε στην Ιππώνα (Hippo Regius, δυτικά της Καρχηδόνας) παρέχει πληροφορίες για τον Σοράνο. Η αναφορά του σε αυτή την επιγραφή μαρτυρεί ότι το όνομα (praenomen) του πατέρα του ήταν Γάιος. Ο Σοράνος ήταν ένας από τους quindecimviri sacris faciundis (δεκαπέντε άνδρες των ιερών τελετουργιών), τον σύλλογο (collegium) των Ρωμαίων ιερέων που ήταν επιφορτισμένοι με τη φροντίδα των μαντείων της Σίβυλας· επίσης διορίστηκε fetial (ιερέας του Διός).
Άλλες επιγραφές που ανακτήθηκαν από αυτή την επαρχία, μαρτυρούν την επιρροή του εκεί: ο Σοράνος ελευθέρωσε έναν αριθμό Αφρικανών, οι οποίοι στη συνέχεια χρησιμοποίησαν το gentilicium (όνομα γένους, επώνυμο) "Marcius" ως δικά τους.
Οικογένεια
Ο Σοράνος είναι γνωστό ότι είχε δύο γιους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι
Υβ Ερβουέ
Ο Υβ Ερβουέ (γαλλικά: Yves Hervouet, 30 Απριλίου 1921 - 29 Ιανουαρίου 1999) ήταν Γάλλος σινολόγος, ειδικευμένος στην κλασική κινεζική λογοτεχνία. Υπήρξε επίτιμος καθηγητής στο πανεπιστήμιο Ντιντερό του Παρισιού, καθώς επίσης και ένας διορισμένος αξιοματούχος της Λεγεώνας της Τιμής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι σινολόγοι‎
Λίπαρος
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Λίπαρος ήταν βασιλιάς των Αυσόνων και ιδρυτής της πόλης Λίπαρι στο ομώνυμο νησί Λίπαρι. Ο Διόδωρος Σικελιώτης έγραψε ότι ήταν ένας από τους γιους του βασιλέως των Αυσόνων Αύσωνος. Όταν τον εκδίωξαν οι αδελφοί του δραπέτευσε σε ένα από τα επτά νησιά στις μετέπειτα Αιολίδες νήσους βόρεια από την Σικελία, ίδρυσε πόλη που πήρε το όνομα του. Ο Αίολος γιος του Ιππότη εγκαταστάθηκε στο νησί του Λίπαρου και παντρεύτηκε την κόρη του Κυανή. Σε μεγάλη ηλικία ο Λίπαρος επιθυμούσε να επιστρέψει στην πατρίδα του, ο Αίολος βοήθησε τον πεθερό του να κατακτήσει το Σορρέντο στο οποίο εγκαταστάθηκε σαν βασιλιάς και λατρεύτηκε αργότερα ως ήρωας. Ο ίδιος ο Αίολος διαδέχθηκε τον Λίπαρο στο νησί και την πόλη που ίδρυσε, έδωσε το όνομα του και στις επτά Αιολίδες νήσους.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αιολίδες Νήσοι
Ιβάν Κλιουν
Ο Ιβάν Βασιλιεβίτς Κλιουν (Κλιουνκόφ) (Ρωσικά: Иван Васильевич Клюн, 1873–1943) γεννήθηκε στο Μπολσίγιε Γκόρκι, της επαρχίας Βλαντιμίρ, ενώ από το 1881 ως το 1892 έζησε μαζί με την οικογένειά του στην Ουκρανία.
Τα πρώτα χρόνια
Τα χρόνια 1892-1893 εργάστηκε ως λογιστής σε εργοστάσιο ζάχαρης στην επαρχία Βορόνεζ. Την περίοδο 1892-1896 έζησε στην Πολωνία, όπου και παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή για την Προώθηση των Τεχνών της Βαρσοβίας (1896). Το 1898, εγκαταστάθηκε στη Μόσχα, όπου εργάστηκε ως λογιστής και από το 1900 μαθήτευσε σε διάφορα εργαστήρια, ανάμεσα στα οποία και αυτό του Φιόντορ Ρέρμπεργκ (1903-1906), όπου συνάντησε τον Μαλέβιτς. Συμμετείχε σε διάφορες εκθέσεις στη Μόσχα, στην Πετρούπολη, στο Αριόλ και στο Κουρσκ.
Η δημιουργία
Την περίοδο 1914-16 δημιούργησε σειρές ανάγλυφων και γλυπτών στο χώρο. Το 1915 υποστήριξε τον σουπρεματισμό του Μαλέβιτς και τα χρόνια 1915-16 συμμετείχε σε όλες τις μεγάλες εκθέσεις της πρωτοπορίας όπως Τραμ V, 0,10, Το Μαγαζί και στην έκθεση της ομάδας Βαλές Καρό. Το 1918 ορίστηκε διευθυντής του Κεντρικού Γραφείου Εκθέσεων του Τμήματος Εικαστικών Τεχνών του Λαϊκού Κομισαριάτου Διαφώτισης (ΙΖΟ ΝΑΡΚΟΜΠΡΟΣ). Τα χρόνια 1918-21 ήταν Καθηγητής Ζωγραφικής στα Ελεύθερα Κρατικά Καλλιτεχνικά Εργαστήρια (ΣΒΟΜΑΣ), στα Ανώτερα Κρατικά Καλλιτεχνικά και Τεχνικά Εργαστήρια (ΒΧΟΥΤΕΜΑΣ) και κατά την περίοδο 1920-21 ήταν μέλος του Ινστιτούτου Καλλιτεχνικής Παιδείας (ΙΝΧΟΥΚ). Στις δεκαετίες 1920-1930 δημιούργησε μια σειρά νεκρών φύσεων με γεωμετρικές φόρμες και χρωματικούς συνδυασμούς. Το 1922, παρουσίασε έργα του στην Πρώτη Έκθεση Ρωσικής Τέχνης στην Γκαλερί βαν Ντίμεν στο Βερολίνο. Κατά το διάστημα 1923-30 σχεδίασε μια σειρά φουτουριστικών εκδόσεων και το 1925 στράφηκε στον Πουρισμό. Το 1936, ζωγράφισε μία μνημειακή σύνθεση για τον προθάλαμο του Πανρωσικού Ερευνητικού Ινστιτούτου Αλιείας και Ωκεανογραφίας με τίτλο Η Ζωή στη Θάλασσα.
Πέθανε στις 13 Δεκεμβρίου του 1943.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ρωσική πρωτοπορία
Ρινόκερος (Ιονέσκο)
Ο Ρινόκερος είναι θεατρικό έργο γραμμένο από τον Ευγένιο Ιονέσκο το 1959. Το έργο ανήκει στη θεατρική σχολή γνωστή ως Θέατρο του Παραλόγου. Kατά τη διάρκεια των τριών πράξεων του έργου οι κάτοικοι μιας μικρής, επαρχιακής Γαλλικής πόλης μεταμορφώνονται σε ρινόκερους. Τελικά ο μόνος άνθρωπος που δεν υποκύπτει σε αυτή τη μαζική μεταμόρφωση είναι ο κεντρικός χαρακτήρας Μπερανζέ, μία σε σύγχυση πανανθρώπινη μορφή, που συνέχεια επικρίνεται ότι πίνει και αργεί. Το έργο συνήθως ερμηνεύεται ως αντίδραση και κριτική στην αιφνίδια έξαρση του Φασισμού και του Ναζισμού κατά τα γεγονότα που προηγήθηκαν του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και διερευνά τα ζητήματα του κομφορμισμού, του πολιτισμού, των μαζικών κινημάτων, της φιλοσοφίας και της ηθικής.
Πράξη Πρώτη
Το έργο αρχίζει στην κεντρική πλατεία ενός μικρού ανώνυμου Γαλλικού χωριού. Δύο φίλοι, ο εύγλωττος διανοούμενος αλλά απίστευτα υπερήφανος Ζαν και ο απλοϊκός, ντροπαλός, καλόκαρδος μέθυσος Μπερανζέ συναντιούνται σε ένα καφενείο για να συζητήσουν για ένα απροσδιόριστο επείγον ζήτημα. Αντί να μιλήσουν γι' αυτό, ο Ζαν γίνεται έξαλλος με τη βραδύτητα και την τάση να πίνει του Μπερανζέ μέχρι που ένας ρινόκερος αφηνιάζει στην πλατεία κατατρομάζοντας τους ανθρώπους εκεί. Έτσι αυτοί αρχίζουν να συζητούν τι συνέβη, όταν ένας άλλος ρινόκερος εμφανίζεται και συνθλίβει τη γάτα μιας γυναίκας. Αυτό προκαλεί απίστευτη αγανάκτηση και όλοι μαζί οι άνθρωποι υποστηρίζουν ότι πρέπει να απαγορευθεί η παρουσία αυτών των ζώων. Βλέπουμε επί σκηνής το ξεκίνημα ενός μαζικού κινήματος.
Πράξη Δεύτερη
Ο Μπερανζέ φτάνει αργοπορημένος στη δουλειά του στα γραφεία της τοπικής εφημερίδας, αλλά η υπάλληλος στην υποδοχή της εφημερίδας Ντέζι (με την οποία ο Μπερανζέ είναι ερωτευμένος) τον καλύπτει. Στο γραφείο έχει ξεσπάσει ένας καυγάς ανάμεσα στον ευαίσθητο και λογικό Ντιντάρ και στον βίαιο και ευέξαπτο Μποτάρ, καθώς ο Μποτάρ δεν πιστεύει ότι ένας ρινόκερος θα μπορούσε πραγματικά να εμφανιστεί στη Γαλλία παρ' όλους τους ισχυρισμούς αυτόπτων μαρτύρων ότι αυτό συνέβη. Ξαφνικά η Κα. Μπεφ (η σύζυγος ενός συναδέλφου) εμφανίζεται και λέει ότι ο άντρας της έχει μεταμορφωθεί σε ρινόκερο και ότι οι δρόμοι έχουν γεμίσει με ανθρώπους που έχουν γίνει το ίδιο. Ο Μποτάρ αμφισβητεί την ύπαρξη του λεγόμενου κινήματος της ρινοκερίτιδας που η Κα. Μπεφ υποστηρίζει ότι υπάρχει, λέγοντας ότι οι ντόπιοι είναι αρκετά έξυπνοι για να ξεγελαστούν από την άδεια ρητορική ενός μαζικού κινήματος. Παρόλα αυτά ο Κος Μπεφ (μεταμορφωμένος σε ρινόκερο) φτάνει και καταστρέφει τη σκάλα που οδηγεί έξω από το γραφείο, παγιδεύοντας μέσα όλους τους εργαζόμενους και το αφεντικό τους, τον κύριο Παπιγιόν. Η Κα. Μπεφ πηγαίνει με τον άντρα της πηδώντας από το κλιμακοστάσιο, ενώ οι υπάλληλοι του γραφείου φεύγουν από ένα παράθυρο. Ο Μπερανζέ πηγαίνει να επισκεφθεί το Ζαν για να του ζητήσει συγγνώμη για τη διαφωνία που είχαν την προηγούμενη μέρα, αλλά τον βρίσκει στο κρεβάτι -σοβαρά άρρωστο- με μια αρρώστια που ποτέ δεν ξαναείχε. Οι δύο φίλοι αρχίζουν πάλι να διαφωνούν, αρχικά για τη δυνατότητα πραγματικής μεταμόρφωσης ανθρώπων σε ρινόκερους και κατόπιν για την ηθικότητα των μεταμορφώσεων. Ο Ζαν είναι στην αρχή σθεναρά κατά των ρινόκερων αλλά σταδιακά γίνεται επιεικής. Καθώς η σκηνή εξελίσσεται το δέρμα του Ζαν γίνεται όλο και πιο πράσινο, το εξόγκωμα στο κεφάλι του αναπτύσσεται σε κέρατο, η φωνή του γίνεται βραχνή και αρχίζει να γυροφέρνει στο διαμέρισμά του σα θηρίο στο κλουβί. Τελικά διακηρύσσει ότι οι ρινόκεροι έχουν εξ ίσου δικαίωμα στη ζωή με τους ανθρώπους και ότι "ο ανθρωπισμός είναι νεκρός, όσοι τον ακολουθούν είναι απλώς παλιοί αισθηματίες" πριν μεταμορφωθεί ο ίδιος σε ρινόκερο και διώξει -κυνηγημένο- το Μπερανζέ από το διαμέρισμά του.
Πράξη Τρίτη
Όλοι στην πόλη έχουν υποκύψει στη ρινοκερίτιδα, εκτός από τον Μπερανζέ, τον Ντιτάρ και τη Ντέζι. O Mπερανζέ είναι κλειδωμένος στο διαμέρισμά του, ακούγοντας τα ουρλιαχτά των ρινόκερων, που ορμούν καταστρέφοντας τον πολιτισμό, όταν φθάνει ο Ντιτάρ για να δει τι κάνει. Ο Ντιτάρ υποβαθμίζει τις μεταμορφώσεις λέγοντας ότι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα της επιλογής, ακόμη και της μεταμόρφωσης. Αλλά ο Μπερανζέ επιμένει ότι οι μεταμορφώσεις δεν θα μπορούσαν να είναι εκούσιες, αφού ο φίλος του Ζαν αρχικά μισούσε τους ρινόκερους και πιθανόν υπέστη πλύση εγκεφάλου. Ο Ντιτάρ αντιλέγει ότι οι άνθρωποι μπορεί να αλλάζουν γνώμη και σταδιακά γίνεται πιο δεκτικός μέχρι που συμπεραίνει ότι πρέπει να ακολουθήσει τους ομοίους (του) και τους ηγέτες (του) πριν φύγει και μεταμορφωθεί σε ρινόκερο. Λίγο πριν φύγει φτάνει η Ντέζι. Αυτή και ο Μπερανζέ διαπιστώνουν ότι έχουν μείνει τελείως μόνοι - οι μόνοι άνθρωποι σε ένα κόσμο τεράτων. Ο Μπερανζέ εξομολογείται την αγάπη του για την Ντέζι και αυτή φαίνεται να ανταποκρίνεται. Προσπαθούν, έστω και για λίγο, να έχουν μια κανονική ζωή ανάμεσα στους ρινόκερους. Μετά την πρόταση του Μπερανζέ να προσπαθήσουν να ξαναδημιουργήσουν την ανθρώπινη φυλή, η Ντέζι αρχίζει να απομακρύνεται, υποστηρίζοντας ότι ο Μπερανζέ δεν καταλαβαίνει από έρωτα. Καταλήγει (η Ντέζι) να πιστέψει ότι οι ρινόκεροι είναι σωστοί - αυτοί που είναι πραγματικά παθιασμένοι. Ο Μπερανζέ χωρίς να το σκεφτεί χαστουκίζει τη Ντέζι, αλλά αμέσως αποκηρύσσει την πράξη του. Σκέφτονται την κατάστασή τους και ο Μπερανζέ αναφωνεί ότι ΄΄σε λίγα μόνο λεπτά περάσαμε είκοσι πέντε χρόνια έγγαμου βίου !΄΄. Επιχειρούν να συμφιλιωθούν αλλά αποτυγχάνουν. Ενώ ο Μπερανζέ κοιτάζεται σε ένα καθρέφτη για τυχόν στοιχεία μεταμόρφωσης, η Ντέζι φεύγει ήσυχα και πηγαίνει με τους ρινόκερους. Ανακαλύπτοντας ότι είναι τελείως μόνος, ο Μπερανζέ θρηνεί για τη συμπεριφορά του προς τη Ντέζι. Στη μοναξιά του αρχίζει να αμφιβάλλει για την ύπαρξή του - τη γλώσσα του, την εμφάνισή του και το μυαλό του. Μόνος, βρίσκει τον εαυτό του λάθος και αναρωτιέται αν θα μπορούσε να μεταμορφωθεί και ο ίδιος σε ρινόκερο. Παλεύει και αποτυγχάνει. Επιστρέφει στον καθρέφτη, πρόσωπο με πρόσωπο με τη μοίρα του και καταρρέει καθώς παλεύει να δεχθεί το χώρο που του έχει δοθεί. Ξαφνικά το ξεπερνάει και ανανεώνει τον όρκο του να αντιμετωπίσει τους ρινόκερους. Ο Μπερανζέ φωνάζει θαρραλέα ΄΄ Δεν συνθηκολογώ !΄΄ στο ακροατήριο, πριν γυρίσει στο παράθυρο για να ρίξει βρισιές στους ρινόκερους που περνάνε.
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Ευγένιου Ιονέσκο
N-αιθυλανιλίνη
Μέθοδος Hoffmann
Με επίδραση αιθαναμίνης σε φαινυλαλογονίδιο :
Με αντιδραστήρια Grignard
Μέσω οργανομαγνησιακών ενώσεων και αιθυλοχλωραμίνης :
Αποικοδόμηση N-αιθυλοβενζαμιδίου
Με αποικοδόμηαη N-αιθυλοβενζαμίδιου κατά Hofmann :
Αιθυλαμίνωση βενζολίου
Αμίνωση βενζολίου κατά Friedel-Crafts προς ανιλίνη:
Οξεοβασική συμπεριφορά
1. Συμπεριφορά βάσης - Παράγει άλατα με οξέα .:
2. Συμπεριφορά οξέος - Παράγει άλατα με ισχυρές βάσεις :
Αλκυλίωση αμινομάδας
Με αλκυλαλογονίδια .:
Ακυλίωση αμινομάδας
1. Με ακυλαλογονίδια .:
2. Με ανυδρίτες καρβονικών οξέων :
3. Με εστέρες :
Προσθήκη
1. Προσθήκη σε διπλούς δεσμούς. Π.χ. με αιθένιο δίνει N,N-διαιθυλανιλίνη:
2. Προσθήκη σε τριπλούς δεσμούς.. Π.χ. με αιθίνιο δίνει N-αιθυλο-N-βινυλανιλίνη:
Αντιδράσεις του αρωματικού δακτυλίου
Π.χ. Με νίτρωση παράγει:
(N-αιθυλο-Ν-ακετυλο-π-νιτροανιλινη)
(Ν-αιθυλο-π-νιτροανιλίνη) (Ν-αιθυλο-μ-νιτροανιλίνη)
Πηγές
Κατηγορία:Αρωματικές αμίνες Κατηγορία:C8
Μλάλι (Μβομέρο)
Το Μλάλι (αγγλ.: Mlali / σουαχ.: Kata ya Mlali), είναι Αγροτικό Τμήμα στην Περιοχή Μβομέρο (Mvomero District), στην Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region) της Τανζανίας.
Με την ίδια ονομασία (Μλάλι), υπάρχει επίσης και σε ένα Αγροτικό Τμήμα στην Περιοχή Κόνγκουα.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2012, ο πληθυσμός στο Αγροτικό Τμήμα Μλάλι αριθμούσε 23.320 κατοίκους.
Το μέσο υψόμετρο στο Μλάλι είναι τα 570 m.
Το κλίμα είναι (κατά τον κλιματικό τύπο του Köppen), τροπική σαβάνα, υγρό.
Ιστορία
Στην ευρύτερη περιοχή του Μλάλι, σημειώθηκε στις 24 Αυγούστου 1916, η σφοδρότατη Μάχη του Μλάλι μεταξύ των δυνάμεων των Βρετανών και των Γερμανών.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Τμήματα της Τανζανίας Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Μορογκόρο
Παραπληρωματικές γωνίες
Στην γεωμετρία, δύο γωνίες λέγονται παραπληρωματικές αν το άθροισμά τους μας δίνει μία ευθεία γωνία (ή αντίστοιχα 180^o ή ). Κάθε μία από τις δύο λέγεται παραπληρωματική της άλλης.
Ιδιότητες
Για οποιεσδήποτε δύο παραπληρωματικές γωνίες \phi και \theta ισχύει ότι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τριγωνομετρία
Οσσετικά Ιρόν
Η Ιρόν (Οσετικά: Ирон, Iron ή Ирон æвзаг, Iron ævzag) είναι μία από τις δύο κύριες διαλέκτους της Οσετικής γλώσσας μαζί με τη Ντιγκόρ, γλώσσα η οποία ομιλείται στον Καύκασο.
Η πλειοψηφία των Οσσέτιων ομιλεί τα Ιρόν, κυρίως στα Ανατολικά, Νότια και Κεντρικά τμήματα της Βόρειας Οσετίας–Αλανίας, ενώ στα δυτικά η διάλεκτος Ντιγκόρ είναι πιο διαδεδομένη. Η διάλεκτος Ιρόν είναι η βάση της Οσσετικής γραπτής γλώσσας από την κατάργηση του προτύπου Ντιγκόρ το 1939.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ρωσίας Κατηγορία:Οσσετία
Λιεόν
Το Λιεόν (Liéhon· Lieheim: Λίχαϊμ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Αιράριον
δεξιά|μικρογραφία|470x470εσ|Το Aerarium Saturni (επάνω) και τα ερείπιά του (κάτω). Σχέδιο του Γιαν Γκόερεε, πριν από το 1704.
To Ταμείο, λατιν.: Aerarium, από το aes («χαλκός, χρήματα») + ārium («τόπος για»), ήταν το όνομα που δόθηκε στην Αρχαία Ρώμη στο δημόσιο ταμείο και με δευτερεύουσα έννοια στα δημόσια οικονομικά.
Aerarium Saturni
Το κύριο Ταμείο ήταν το ταμείο του Κρόνου (aerarium Saturni,) που βρισκόταν κάτω από τον Ναό του Κρόνου, στους πρόποδες του Καπιτωλίνου λόφου. Το ρωμαϊκό κράτος αποθήκευε εκεί χρηματοοικονομικά και μη χρηματοοικονομικά κρατικά έγγραφα –συμπεριλαμβανομένων των ρωμαϊκών νόμων και των αποφάσεων της Συγκλήτου (senatus consulta)– μαζί με το δημόσιο ταμείο. Οι νόμοι δεν ίσχυαν μέχρι να κατατεθούν εκεί. Το Ταμείο φύλασσε επίσης τα λάβαρα των λεγεώνων. Κατά τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία, οι αστικοί ταμίες (quaestores) το διαχειριζόταν υπό την επίβλεψη και τον έλεγχο της Συγκλήτου.
Ο Καίσαρας αντικατέστησε την διοίκηση των ταμειών με τη διοίκηση δύο αγορανόμων (aeldiles). Το 28 π.Χ., όταν ο Αύγουστος μετέφερε το Ταμείονm σε δύο επάρχους του ταμείου (praefecti aerarii), που επιλέγοντο ετησίως από τη Σύγκλητο από τους εκπροσώπους. Το έτος 23, αυτοί αντικαταστάθηκαν από δύο πραίτωρες επί του ταμείου (praetores aerarii ή ad aerarium), που επιλέχθηκαν με κλήρωση κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Ο Κλαύδιος το 44 αποκατέστησε τους ταμίες, αλλά τους έβαλε να ορίζονται από τον Αυτοκράτορα για τρία χρόνια. Το 56 ο Νέρωνας αντικατέστησε δύο πρώην πραίτορες, που επιλέχθηκαν υπό τις ίδιες συνθήκες.