cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου
Τουρισμός
Ο καζινοτουρισμός είναι ανεπτυγμένος συμβάλλοντας σημαντικά στην οικονομία της ΤΔΒΚ. Τα πρώτα καζίνο της ΤΔΒΚ άνοιξαν κατά την δεκαετία του 1990 και έκτοτε έχουν γίνει πολύ δημοφιλή στους επισκέπτες από την Τουρκία και την Κυπριακή Δημοκρατία αφού εκεί η λειτουργία καζίνο δεν επιτρέπεται. Αυτό οδήγησε σε τεράστιες επενδύσεις στον τομέα των καζίνο. Ωστόσο, η ανάπτυξη του καζινοτουρισμού έχει επικριθεί λόγω των ισχυρισμών ότι δεν παρέχει οικονομικά οφέλη για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και τους ιδιοκτήτες καταστημάτων. Τα «νυχτερινά κέντρα» που έχουν ιδρυθεί με σκοπό την πορνεία αποτελούν κέντρα του σεξουαλικού τουρισμού στη ΤΔΒΚ. Η σχετική βιομηχανία έχει χαρακτηριστεί «πολιτισμένη», παρά το γεγονός ότι οι τοπικές εργάτριες του σεξ θεωρούνται «ευάλωτες στην κακοποίηση».
Υποδομές
Το μερίδιο συνεισφοράς του κλάδου των μεταφορών και των επικοινωνιών στο ΑΕΠ της ΤΔΒΚ ποικίλλει συνεχώς. Μειώθηκε από 12.1% το 2008 σε 8.5% το 2011, αλλά αυξήθηκε στο 9.3% το 2012.
Οι αεροπορικές μεταφορές είναι μια σημαντική οδός εισόδου των επισκεπτών της ΤΔΒΚ. Η χώρα φιλοξενεί δύο αεροδρόμια, το διεθνές αεροδρόμιο Ερτσάν και το αεροδρόμιο Γκετσίτκαλε. Μόνο το πρώτο λειτουργεί. Το αεροδρόμιο Ερτζάν ανακαινίστηκε σημαντικά κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 2010 αυξάνοντας σημαντικά την επιβατική κίνηση του στη συνέχεια. Μέχρι τον Ιούλιο του 2014, 1.76 εκατομμύρια επιβάτες είχαν χρησιμοποιήσει το αεροδρόμιο. Η ΤΔΒΚ συνδέεται αεροπορικά μόνο με τη Τουρκία και μόνο με τουρκικούς αερομεταφορείς. Αν κάποιος τουρκοκύπριος, π.χ. θέλει να πάει ταξίδι στην Ελλάδα, το κάνει μέσω Τουρκίας. Υπάρχουν απευθείας τακτικές και ναυλωμένες πτήσεις από άλλες χώρες με κατεύθυνση την ΤΔΒΚ. Λόγω της διεθνούς απομόνωσης της ΤΔΒΚ όλες οι πτήσεις περιλαμβάνουν υποχρεωτικές στάσεις στην Τουρκία. Το 2013 ναυλώθηκαν 600 πτήσεις. Τακτικές πτήσεις συνδέουν την ΤΔΒΚ με το Λονδίνο και το Μάντσεστερ μέσω Τουρκίας, ενώ οι ναυλωμένες πτήσεις προς την ΤΔΒΚ την συνδέουν με το Βερολίνο και τη Λιουμπλιάνα μεταξύ άλλων πόλεων και χωρών.
Οι απευθείας πτήσεις προς τη ΤΔΒΚ και η εμπορική κίνηση μέσω των λιμανιών της ΤΔΒΚ είναι περιορισμένες λόγω του διεθνούς εμπάργκο στην ΤΔΒΚ. Τα αεροδρόμια Γκετσιτκαλέ και Ερτζάν αναγνωρίζονται ως νόμιμες πύλες εισόδου μόνο από την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν. Οι απευθείας ναυλωμένες πτήσεις μεταξύ Πολωνίας και ΤΔΒΚ, μέσω Τουρκίας, ξεκίνησαν στις 20 Ιουνίου 2011. Τα λιμάνια της Αμμοχώστου και της Κερύνειας είναι κλειστά προς κάθε ναυτιλιακή δραστηριότητα με απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας από το 1974. Κατόπιν συμφωνίας μεταξύ της ΤΔΒΚ και της Συρίας, υπήρχε ένα ακτοπλοϊκό δρομολόγιο που συνέδεε την Αμμόχωστο με τη Λατάκεια της Συρίας πριν από το ξέσπασμα του συριακού εμφυλίου πολέμου. Ξεκινώντας από άνοιγμα της Πράσινης Γραμμής, οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι μπορούν να πραγματοποιούν εμπορικές συναλλαγές μέσω των λιμένων που έχει αναγνωρίσει η Κυπριακή Δημοκρατία.
Λόγω της έλλειψης σιδηροδρομικού συστήματος, οι αυτοκινητόδρομοι της χώρας χρησιμοποιούνται για τις μετακινήσεις μεταξύ των κύριων πόλεων της ΤΔΒΚ. Τον 21ο αιώνα, αυτοί οι αυτοκινητόδρομοι απέκτησαν δύο λωρίδες σε κάθε ρεύμα κυκλοφορίας, ενώ ορισμένοι δρόμοι στην περιοχή της Καρπασίας αναβαθμίζονται από μονολώριδους σε διλώριδους αυτοκινητοδρόμους ανά ρεύμα κυκλοφορίας. Η Βόρεια Κύπρος έχει περίπου 7.000 χιλιόμετρα δρόμων, με τα δύο τρίτα αυτών των δρόμων να είναι ασφαλτοστρωμένα. Οι πρόσφατες κατασκευές περιελάμβαναν την κατασκευή μιας εθνικής οδού που συνδέει την βόρεια ακτή της ΤΔΒΚ, συμβάλλοντας αρκετά στην ανάπτυξη της οικονομίας.
Δημογραφία
Η πρώτη επίσημη απογραφή της ΤΔΒΚ έλαβε χώρα το 1996. Η απογραφή έδειξε ότι στην ΤΔΒΚ υπάρχουν 200.587 κάτοικοι. Η δεύτερη απογραφή, η οποία έλαβε χώρα το 2006, αποκάλυψε ότι ο πληθυσμός της ΤΔΒΚ ήταν 265.100 άτομα, εκ των οποίων η πλειοψηφία αποτελείται από αυτόχθονες Τουρκοκύπριους (συμπεριλαμβανομένων των προσφύγων από τα εδάφη που ελέγχει η Κυπριακή Δημοκρατία) και εποίκους από την Τουρκία. Από τους 178.000 Τουρκοκύπριους πολίτες της ΤΔΒΚ, το 82% είναι κάτοικοι με καταγωγή από την Κύπρο (145.000 άτομα). Από τα 45.000 άτομα που ανήκουν σε οικογένειες μη κυπριακής καταγωγής, σχεδόν το 40% (17.000 άτομα) γεννήθηκαν στην Κύπρο. Στην ΤΔΒΚ ζούσαν 78.000 άτομα που δεν είχαν τουρκοκυπριακή υπηκοότητα (φοιτητές, μετανάστες εργάτες και προσωρινοί κάτοικοι).
Η τρίτη επίσημη απογραφή της ΤΔΒΚ πραγματοποιήθηκε το 2011, υπό την αιγίδα παρατηρητών του ΟΗΕ. Η απογραφή του 2011 έδειξε ότι η ΤΔΒΚ έχει 294.906 κατοίκων. Αυτά τα αποτελέσματα έχουν αμφισβητηθεί από ορισμένα πολιτικά κόμματα, συνδικάτα και τοπικές εφημερίδες. Η κυβέρνηση έχει κατηγορηθεί ότι σκόπιμα δηλώνει επίσημα ότι έχει μικρότερο πληθυσμό από τον πραγματικό, αφού έδωσε μια εκτίμηση πριν την απογραφή ότι η ΤΔΒΚ έχει 700.000 κατοίκους, με στόχο να ζητήσει οικονομική βοήθεια. Μια πηγή υποστηρίζει ότι ο πληθυσμός της ΤΔΒΚ έχει φτάσει το μισό εκατομμύριο άτομα, εκ των οποίων οι μισοί είναι Τουρκοκύπριοι και οι υπόλοιποι είναι Τούρκοι έποικοι και οι απόγονοι τους. Ο ερευνητής Μέτε Χατάι έγραψε ότι οι αναφορές περί ενός πολύ πιο μεγαλύτερου πληθυσμού στην ΤΔΒΚ «άγρια φημολογιακές» και ανακοινώνονται από τα κόμματα της αντιπολίτευσης με στόχο την αποκόμιση πολιτικού οφέλους, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την δημοσίευση σχετικών άρθρων σε ελληνικά μέσα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Οι αναφορές που δείχνουν ένα πληθυσμό αρκετά μεγαλύτερο από τον επίσημο δεν έχουν επιβεβαιωθεί ποτέ ανεξάρτητα με επιστημονικό ή στατιστικό τρόπο, παρά τις ευκαιρίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης να το κάνουν χρησιμοποιώντας τους εκλογικούς καταλόγους που έχουν στην κατοχή τους, διαιωνίζοντας έτσι έναν «πολέμο αριθμών».
Η κυβέρνηση της ΤΔΒΚ εκτιμά ότι ο πληθυσμός της ΤΔΒΚ το 1983 ήταν 155.521 κάτοικοι. Οι εκτιμήσεις της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας για τον πληθυσμό της ΤΔΒΚ το 2001 ήταν 200.000 κάτοικοι, εκ των οποίων οι 80 με 89 χιλιάδες είναι Τουρκοκύπριοι και οι υπόλοιποι, 109 με 117 χιλιάδες, είναι τούρκοι έποικοι και τα παιδιά τους. Μια παγκύπρια απογραφή του 1960 ανέφερε 102.000 τουρκοκύπριους και 450.000 ελληνοκύπριους κατοίκους στο νησί. Το 2005, οι έποικοι αποτελούσαν το πολύ το 25% του εκλογικού σώματος στην ΤΔΒΚ. Ο βαθμός ένταξης των Τούρκων εποίκων στην τουρκοκυπριακή κοινότητα ποικίλλει. ορισμένοι θεωρούν τους εαυτούς Τουρκοκύπριους και έχουν ενσωματωθεί πολιτιστικά, ενώ κάποιοι θεωρούν ακόμη τους εαυτούς τους Τούρκους.
Η ΤΔΒΚ είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου τουρκόφωνη. Τα αγγλικά είναι δεύτερη γλώσσα για πολλούς κατοίκους.
Στο Ριζοκάρπασο ζουν 644 Ελληνοκύπριοι και στον Κορμακίτη 364 Μαρωνίτες. 162.000 Ελληνοκύπριοι εκδιώχθησαν βίαια από τα σπίτια τους κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής. Το Ριζοκάρπασο είναι η πατρίδα του μεγαλύτερου ελληνόφωνου πληθυσμού στο βορρά. Οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι εξακολουθούν να λαμβάνουν προμήθειες και βοήθεια από το Ηνωμένα Έθνη και, κατά συνέπεια, ελληνοκυπριακά προϊόντα είναι διαθέσιμα σε ορισμένα καταστήματα.
Θρησκεία
Η πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων (99%) είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι. Η ΤΔΒΚ είναι ένα κοσμικό κράτος. Το αλκοόλ καταναλώνεται συχνά από τους κατοίκους. Οι περισσότερες Τουρκοκύπριες γυναίκες δεν φορούν μαντήλα. Ωστόσο, οι μαντίλες εξακολουθούν να φοριούνται σε ειδικές περιστάσεις από δημόσια πρόσωπα ως σύμβολο της τουρκικής κουλτούρας των κατοίκων ή απλώς σαν μια μικρή στροφή στη συντηρητική μορφή ενδυμασίας. Ωστόσο, ορισμένες θρησκευτικές παραδόσεις εξακολουθούν να παίζουν ρόλο εντός της κοινότητας. Οι Τουρκοκύπριοι άνδρες γενικά κάνουν περιτομή σύμφωνα με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις.
Εκπαίδευση
Το εκπαιδευτικό σύστημα στη ΤΔΒΚ αποτελείται από την προσχολική εκπαίδευση, την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η πενταετής πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι υποχρεωτική.
Το Συμβούλιο Διαπίστευσης και Συντονισμού Αξιολόγησης Σχεδιασμού της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης της ΤΔΒΚ είναι μέλος του Διεθνούς Δικτύου των Φορέων Διασφάλισης Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση.
Το 2013 υπήρχαν 63.765 φοιτητές από 114 χώρες σε εννέα πανεπιστήμια της ΤΔΒΚ. Το 2014, ο αριθμός των φοιτητών αυξήθηκε σε 70.004, (15.210 Τουρκοκύπριοι· 36.148 από την Τουρκία· 18.646 διεθνείς φοιτητές). Για τον πλήρη κατάλογο των πανεπιστημίων βλέπε Εκπαίδευση στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου. Όλα τα πανεπιστήμια στην ΤΔΒΚ ιδρύθηκαν μετά το 1974. Το Πανεπιστήμιο Μέσης Ανατολής είναι ένα διεθνώς αναγνωρισμένο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με περισσότερα από 1000 μέλη ΔΕΠ καταγόμενα από 35 χώρες. Υπάρχουν 15.000 φοιτητές στο πανεπιστήμιο, από 68 χώρες. Οχτώ πανεπιστήμια στην ΤΔΒΚ έχουν εγκριθεί από το Συμβούλιο Ανώτατης Εκπαίδευσης της Τουρκίας και είναι αναγνωρισμένα στη Τουρκία. Το Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Μεσογείου και το Πανεπιστήμιο της Εγγύς Ανατολής είναι πλήρη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης Πανεπιστημίων. Το πανεπιστήμιο Μέσης Ανατολής είναι πλήρες μέλος της Κοινότητας των Πανεπιστημίων της Μεσογείου, της Ομοσπονδίας Πανεπιστημίων του Ισλαμικού Κόσμου, της Διεθνούς Ένωσης Πανεπιστημίων και του Διεθνούς Συμβουλίου Γραφιστικών Ενώσεων. Είναι το καλύτερο πανεπιστήμιο της ΤΔΒΚ και ένα από τα 500 καλύτερα στην Ευρώπη κατά το Webometrics. Το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Κερύνειας, στη βόρεια παράκτια πόλη της Κερύνειας, άνοιξε μια πανεπιστημιούπολη στο Καντέρμπερι στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2009, και έλαβε διαπιστευτήρια από το Βρετανικό Συμβούλιο Διαπίστευσης το 2010.
Η ΤΔΒΚ συμμετέχει τακτικά στον διεθνή διαγωνισμό ρομποτικής Robocup και κατέλαβε την 14η θέση σε 20 χώρες το 2013. Η χώρα διαθέτει υπερυπολογιστές με τους οποίους συμμετέχει στα πειράματα του CERN που οδήγησαν στην ανακάλυψη του σωματιδίου του Χιγκς. Η ΤΔΒΚ είναι μεταξύ των χωρών που συμμετείχαν στην Πρόκληση ηλιακής ενέργειας για τα οχήματα κινούμενα με ηλιακή ενέργεια στη Νότια Αφρική το 2014.
Πολιτισμός
Η τουρκοκυπριακή λαϊκή μουσική αποτελείται από μια πλούσια ποικιλία τοπικών μελωδιών, επηρεασμένων από την μουσική της κυρίως Τουρκίας σε περιορισμένο βαθμό. Ιστορικά, η τουρκοκυπριακή μουσική θεμελιώθηκε γύρω από την τουρκοκυπριακή παράδοση των γάμων, τις πρωταρχικές κοινωνικές συγκεντρώσεις μεγάλου μεγέθους εκείνη την εποχή. Το βιολί, το νταρμπουκά (είδος τυμπάνου), ο ζουρνάς και άλλα είδη τυμπάνων χρησιμοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από τους οργανοπαίχτες των συγκεντρώσεων αυτών. Με βάση αυτή την κληρονομιά και με την χρήση αυτών των οργάνων αναπτύχθηκαν πολλά παραδοσιακά τραγούδια. Ο τουρκοκυπριακός πολιτισμός περιλαμβάνει στους κόλπους του μια μεγάλη ποικιλία λαϊκών χορών οι οποίοι έχουν σχηματιστεί με ηπειρωτικές τουρκικές, ελληνικές, αραβικές και άλλες επιρροές. Μεταξύ των τουρκοκυπριακών χωρών συγκαταλέγεται ο καρσιλαμάς, το τσιφτετέλι και το ζεϊμπέκικο.
Η Κρατική Συμφωνική Ορχήστρα της ΤΔΒΚ (ή όπως λέγεται επίσημα, Βόρειας Κύπρου) δραστηριοποιείται από το 1975. Το Αβαείο Μπελαπάις στην Κερύνεια φιλοξενεί διεθνή φεστιβάλ κλασικής μουσικής και θεωρείται σημαντική πλατφόρμα προώθησης της κλασικής μουσικής. Η Βόρεια Λευκωσία έχει δική της δημοτική ορχήστρα η οποία παίζει σε ανοιχτούς χώρους, όπως πάρκα και πλατείες. Επίσης φιλοξενεί ένα ετήσιο φεστιβάλ τζαζ. Η Ρουγιά Τανέρ είναι τουρκοκύπρια πιανίστρια που έχει κερδίσει διεθνή αναγνώριση.
Οι τουρκοκυπριακές πόλεις και κωμοπόλεις διοργανώνουν τακτικά φεστιβάλ φιλοξενώντας ντόπιους και διεθνείς τραγουδιστές και συγκροτήματα. Ορισμένοι Τουρκοκύπριοι τραγουδιστές, όπως οι Ζιινέτ Σαλί και Ισίν Καρατζά έχουν αποκτήσει φήμη στην Τουρκία. Το τουρκοκυπριακό συγκρότημα Sıla 4 παρήγαγε μουσική που θεωρείται πολύ σημαντική για την τουρκοκυπριακή ταυτότητα ενώ έγινε διάσημο και στην Τουρκία. Η ροκ και η ποπ μουσική είναι δημοφιλής στη ΤΔΒΚ. Γνωστοί τουρκοκύπριοι τραγουδιστές της ποπ και της ροκ είναι το συγκρότημα SOS και ο Φικρί Καραγιέλ.
Βιβλιογραφία
Η ποίηση είναι η πιο δημοφιλέστερη μορφή λογοτεχνίας στη ΤΔΒΚ. Η τουρκοκυπριακή ποίηση βασίζεται στις επιδράσεις της τουρκικής λογοτεχνίας σε αυτή αλλά και στον κυπριακό πολιτισμό, ενώ φαίνεται ότι κάποιες επιρροές άφησε και η βρετανική αποικιοκρατία.
Η πρώτη εποχή της τουρκοκυπριακής ποίησης μετά την εισαγωγή του λατινικού αλφαβήτου κυριαρχείται από ποιητές όπως οι Ναζίφ Σουλεϊμάν Εμπεόγλου, Ουρκιέ Μινέ Μπαλμάν, Ενγκίν Γκιονούλ, Νετζλά Σαχίλ Σουπχί και Πεμπέ Μαρμαρά, των οποίων η ποίηση είχε έντονο εθνικιστικό στοιχείο και αντανακλούσε τις συνθήκες της εποχής και το ποιητικό στυλ της τουρκικής ηπειρωτικής χώρας. Εν τω μεταξύ, άλλοι ποιητές, όπως ο Ουζκέρ Γιασίν και ο Οσμάν Τουρκάι, ο οποίος προτάθηκε δύο φορές για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, αλλά και ο Νεβζάτ Γιαλτσίν προσπάθησαν να γράψουν σε πιο πρωτότυπα στυλ, δέχοντας επιρροές από τις εκκολαπτόμενες ποιητικές μορφές στην Τουρκία και σε Βρετανία. Αυτή η ομάδα ποιητών ήταν πολύ παραγωγική, ενώ αύξησε τη δημοτικότητα της ποίησης στην τουρκοκυπριακή κοινότητα και θεωρούνται βασικά πρόσωπα της τουρκοκυπριακής λογοτεχνίας.
Ο εθνικισμός έδωσε τη θέση του στο ρεύμα της κυπριακής ταυτότητας, το οποίο άσκησε σημαντικές επιρροές στην τουρκοκυπριακή λογοτεχνία από την δεκαετία του 1970 και μετά με τις επιρροές των Γιασίν, Τουρκάι και Γιαλτσίν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, προέκυψε η λεγόμενη «γενιά των ποιητών του 1974», με κύριους εκπροσώπους τους Μεχμέτ Γιασίν, Χακί Γιουτζέλ, Νιτζέ Ντενίζογλου, Νεσέ Γιασίν, Αϊσέν Νταγλί και Τζανάν Σουμέρ. Η ποίηση αυτής της γενιάς χαρακτηρίστηκε από την εκτίμηση της τουρκοκυπριακής ταυτότητας ως κάτι διακριτό από την τουρκική ταυτότητα, αλλά και την προώθηση της άποψης ότι η Κύπρος αποτελεί πατρίδα των Τουρκοκυπρίων και όχι η Τουρκία, σε αντίθεση με την προηγούμενη εθνικιστική ποίηση. Η τουρκοκυπριακή ποίηση που αναπτύχθηκε μετά την δεκαετία του 1970 λέγεται και «κυπριακή ποίηση της απόρριψης» καθώς αντιστέκεται στην επιρροή που ασκεί η Τουρκία, υπογραμμίζοντας το πολιτισμικό ρήγμα μεταξύ Τουρκίας και Κύπρου λόγω της πρόσφατης εμπειρίας του πολέμου και επομένως της ανεξαρτητοποίησης της τουρκοκυπριακής ποίησης και ταυτότητας. Ακολούθησε μια αυξημένη υιοθέτηση της μεσογειακής ταυτότητας τη δεκαετία του 1980, συνοδευόμενη από τις επιπτώσεις της φιλελευθεροποίησης της τουρκοκυπριακής κοινωνίας, όπως αντικατοπτρίζονται στα φεμινιστικά στοιχεία, των οποίων χαρακτηριστική εκπρόσωπος είναι η Νεριμάν Τζαχίτ.
Κινηματογράφος
Η ταινία Anahtar (Κλειδί) κυκλοφόρησε το 2011. Είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους που παρήχθη εξ ολοκλήρου στη ΤΔΒΚ. Έχουν γίνει και κάποιες άλλες συμπαραγωγές μεταξύ ΤΔΒΚ, Τουρκίας και άλλων χωρών. Μια συμπαραγωγή ΤΔΒΚ, Τουρκίας, Βρετανίας και Ολλανδίας, με τίτλο Kod Adı Venüs (κωδική ονομασία Αφροδίτη) προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών το 2012''. ''Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Ντερβίς Ζάιμ έγινε γνωστός με την ταινία του Çamur (Λάσπη) το 2003, η οποία κέρδισε το βραβείο της Ουνέσκο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Η ταινία ντοκιμαντέρ Kayıp Otobüs (Το Λεωφορείο που χάθηκε), σε σκηνοθεσία του Τουρκοκύπριου δημοσιογράφου Φεβζί Τασπινάρ, προβλήθηκε στην κρατική τηλεόραση της Τουρκίας και συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βοστώνης το 2011. Η ταινία αφηγείται την ιστορία έντεκα Τουρκοκύπριων εργατών που άφησαν τα σπίτια τους επιβιβασμένοι σε ένα λεωφορείο το 1964 και δεν γύρισαν ποτέ. Τα λείψανά τους βρέθηκαν σε πηγάδι στην Κύπρο τον Οκτώβριο του 2006.
Θέατρο
Το θέατρο στη ΤΔΒΚ προωθείται και διατηρείται ζωντανό κυρίως από το Τουρκοκυπριακό Κρατικό Θέατρο, δημοτικά θέατρα και ιδιωτικές θεατρικές εταιρείες. Το Φεστιβάλ Θεάτρου Κύπρου, το οποίο διοργανώνει ο δήμος της Βόρειας Λευκωσίας, είναι μεγάλο φεστιβάλ με συμμετοχές από την ΤΔΒΚ και την Τουρκία. Δεν υπάρχουν μεγάλες θεατρικές αίθουσες στη ΤΔΒΚ και τα θεατρικά έργα συχνά παίζονται σε αίθουσες συνεδριάσεων.
Η προέλευση του τουρκοκυπριακού θεάτρου ανάγεται στο έργο του Καραγκιόζη και Χατζιβάτ, μια μορφή θεάτρου σκιών η οποία διαδόθηκε στο νησί ως μορφή ψυχαγωγίας κατά την Οθωμανική εποχή. Αυτή η μορφή θεάτρου έχει χάσει τη δημοτικότητά της στις μέρες μας διότι την αντικατέστησαν νεότερες μορφές, αλλά συνεχίζει να διατηρείται ζωντανή με πολλούς τρόπους. Επίσης παραστάσεις της μεταδίδονται από την τοπική τηλεόραση κατά τη διάρκεια θρησκευτικών εορτών. Μετά τη δεκαετία του 1840, καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία άρχισε να εκσυγχρονίζεται, άρχισε να εισάγεται στους ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους το θέατρο με ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά. Ωστόσο, το γεγονός που θεωρείται σαν η απαρχή του τουρκοκυπριακού θεάτρου με τη σύγχρονη έννοια είναι η πρώτη προβολή του θεατρικού έργου "Πατρίδα ή Σιλίστρα" στην Κύπρο. Το παραπάνω έργο προβλήθηκε στην Κύπρο για πρώτη φορά το 1908, ενώ στη Κωνσταντινούπολη το 1872. Το παραπάνω θεατρικό έργο είναι δημιουργία του Τούρκου θεατρικού συγγραφέα Ναμίκ Κεμάλ. Μετά το 1908 υπήρξε πολλαπλασιασμός της θεατρικής δραστηριότητας στην τουρκοκυπριακή κοινότητα καθώς γράφτηκαν και ανέβηκαν πρωτότυπα έργα από τουρκοκυπριακές θεατρικές εταιρείες και σύνολα. Θεατρικές εταιρείες της Τουρκίας έκαναν παραστάσεις στη Κύπρο στη δεκαετία του 1920 και κάθε μεγάλη κυπριακή πόλη, ελληνική ή τουρκική, είχε τακτικές τουρκοκυπριακές θεατρικές παραστάσεις.
Στη δεκαετία του 1960, το τουρκοκυπριακό θέατρο άρχισε να αποκτά διαφόρους θεσμούς ρύθμισης και στήριξης του. Η κορυφαία θεατρική ομάδα με το όνομα «İlk Sahne» (Πρώτη Σκηνή), ιδρύθηκε το 1963, μετονομάστηκε σε Τουρκοκυπριακό Κρατικό Θέατρο το 1966 και έκτοτε έχει παρουσιάσει πάνω από 85 έργα. Το θέατρο είναι αυτή τη στιγμή είναι μια πολύ δημοφιλής μορφή τέχνης και ψυχαγωγίας στη ΤΔΒΚ. Στα θέατρα σχηματίζονται μεγάλες ουρές για την είσοδο των θεατών στο Φεστιβάλ Θεάτρου Κύπρου για να δουν τις παραστάσεις. Ο αριθμός των θεατών να αυξάνεται συνεχώς.
Αθλητισμός
Υπάρχουν πέντε στάδια ποδοσφαίρου στη ΤΔΒΚ, με το καθένα να έχει χωρητικότητα που κυμαίνεται από 7.000 έως 30.000 θεατές. Το πιο δημοφιλές άθλημα στη ΤΔΒΚ είναι το ποδόσφαιρο. Υπάρχουν περισσότερες από 29 εγγεγραμμένες αθλητικές ομοσπονδίες στη ΤΔΒΚ με 13.950 μέλη. 6.054 από αυτά τα μέλη είναι εγγεγραμμένοι σε ακαδημίες που είναι μέλη των ομοσπονδιών ταεκβοντό, καράτε, αϊκίντο, ή κουράς, ενώ οι σύλλογοι σκοποβολής έχουν 1.150 εγγεγραμμένα μέλη και οι σύλλογοι κυνηγιού με 1.017 (εγγεγραμμένα) μέλη. Αρκετοί αθλητικοί σύλλογοι της ΤΔΒΚ συμμετέχουν σε πρωταθλήματα στην Τουρκία. Μεταξύ αυτών των συλλόγων συγκαταλέγεται ο Φαστ Μπρέικ Σπορτ Κλαμπ που αγωνίζεται στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών της Τουρκίας, ο Αθλητικός Όμιλος Μπεσπαρμάκ ο οποίος αγωνίζεται στο πρωτάθλημα Χάντμπολ της Τουρκίας, αλλά και η ομάδα επιτραπέζιας αντισφαίρισης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου της Λεύκης που αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Τουρκίας. Η ιστιοσανίδα, το τζετ σκι, το θαλάσσιο σκι και η ιστιοπλοΐα είναι παραθαλάσσια αθλήματα. Η ιστιοπλοΐα εκπροσωπείται στη ΤΔΒΚ κυρίως από τον σύλλογο Εσκέιπ Μπιτς Κλαμπ κοντά στη Κερύνεια.
Κουζίνα
Η ΤΔΒΚ είναι επίσης γνωστή για πολλά πιάτα. Οι Τουρκοκύπριοι τρώνε μεταξύ άλλων κεμπάπ από αρνί (σις κεμπάπ), τα οποία μπορούν επίσης να είναι αλεσμένα με μυρωδικά και μπαχαρικά. Το σις κεμπάπ μπορεί να γίνει επίσης κεφτές ή κεμπάπ σεφταλί. Άλλα πιάτα βασίζονται σε κρέας τυλιγμένο σε επίπεδο ψωμί όπως το λαχματζούν. Υπάρχουν επίσης γεμιστά πιάτα με βάση τα λαχανικά (π.χ. γιαλαντζί ντολμά), ενώ στην ΤΔΒΚ απαντώνται και πιάτα φτιαγμένα με φασόλια ή όσπρια. Για παράδειγμα, το μπουρουλτζέ είναι ένα πιάτο φτιαγμένο από ελβετικό σέσκουλο μαγειρεμένο με μαυρομάτικα φασόλια. Στην ΤΔΒΚ παράγονται και πιάτα με κύριο συστατικό κάποιο φυτό ή φυτά, όπως η μολόχια. Το στιφάδο κολόκας είναι ένα από τα στιφάδα που φτιάχνονται με κύριο συστατικό τη ρίζα ενός φαγητού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατολική Μεσόγειος Κατηγορία:Μη αναγνωρισμένα ή σε μεγάλο βαθμό μη αναγνωρισμένα κράτη Κατηγορία:Εδαφικές διαμάχες της Τουρκίας Κατηγορία:Εδαφικές διαμάχες της Ελλάδας
Χαλίφα μπιν Ζαγέντ αλ Ναχαγιάν
Ο Χαλίφα μπιν Ζαγέντ αλ Ναχαγιάν (1948-2022) ήταν ο πρόεδρος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από το 2004 έως το 2022. Έγινε αρχηγός κράτους στις 3 Νοεμβρίου 2004, αντικαθιστώντας τον πατέρα του, Ζαγέντ μπιν Σουλτάν Αλ Ναχαγιάν, ο οποίος είχε πεθάνει νωρίτερα. Ήταν επίσης κληρονομικός Εμίρης και κυβερνήτης του Άμπου Ντάμπι. Ο Χαλίφα έγινε αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως το 1971. Επανεξελέγη πρόεδρος της χώρας το 2019.
Φιλανθρωπικό έργο
Σύμφωνα με το περιοδικό Forbes, ο Χαλίφα ήταν ο δεύτερος πλουσιότερος γαλαζοαίματος στον κόσμο. Η περιουσία του υπολογίζεται σε 23 δις δολάρια ΗΠΑ.
Επανεκλογή 2019
Απεβίωσε στις 13 Μαΐου 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Κατηγορία:Σεΐχηδες του Άμπου Ντάμπι
Σεξουαλική επίθεση
Η σεξουαλική επίθεση είναι μια πράξη κατά την οποία ένα άτομο αγγίζει σκόπιμα σεξουαλικά ένα άλλο άτομο χωρίς τη συγκατάθεση αυτού του ατόμου ή εξαναγκάζει ή αναγκάζει φυσικά ένα άτομο να κάνει σεξουαλική πράξη κατά τη θέλησή του. Πρόκειται για μια μορφή σεξουαλικής βίας, η οποία περιλαμβάνει τη παιδική σεξουαλική κακοποίηση, το χούφτωμα, το βιασμό, κ.α.
Ορισμός
"Η σεξουαλική επίθεση έχει πολλές μορφές, που περιλαμβάνει επιθέσεις όπως βιασμός ή απόπειρα βιασμού, καθώς και τυχόν ανεπιθύμητη σεξουαλική επαφή ή απειλές. Συνήθως μια σεξουαλική επίθεση συμβαίνει όταν κάποιος αγγίζει οποιοδήποτε μέρος του σώματος ενός άλλου ατόμου με σεξουαλικό τρόπο, ακόμη και μέσω ρούχων, χωρίς τη συγκατάθεση του ατόμου."
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο ορισμός της σεξουαλικής επίθεσης διαφέρει πολύ μεταξύ των επιμέρους πολιτειών. Ωστόσο, στις περισσότερες πολιτείες η σεξουαλική επίθεση συμβαίνει όταν υπάρχει έλλειψη συναίνεσης από ένα από τα εμπλεκόμενα άτομα. Η συναίνεση πρέπει να πραγματοποιείται μεταξύ δύο ενηλίκων που δεν είναι ανίκανοι και η συγκατάθεση μπορεί να αλλάξει, όταν αποσυρθεί, ανά πάσα στιγμή κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης.
Παιδική σεξουαλική κακοποίηση
Περίπου 15 έως 25 τοις εκατό των γυναικών και 5 έως 15 τοις εκατό των ανδρών κακοποιήθηκαν σεξουαλικά όταν ήταν παιδιά. Οι περισσότεροι παραβάτες σεξουαλικής κακοποίησης είναι εξοικειωμένοι με τα θύματά τους. Περίπου το 30% των δραστών είναι συγγενείς του παιδιού - συνήθως αδέρφια, πατέρες, μητέρες, αδελφές και θείοι ή ξαδέλφια. Περίπου το 60% είναι άλλες γνωριμίες, όπως φίλοι της οικογένειας, μπέιμπι σίτερ ή γείτονες. Οι ξένοι είναι οι παραβάτες σε περίπου 10 τοις εκατό των περιπτώσεων παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης.
Μελέτες έχουν δείξει ότι η ψυχολογική βλάβη είναι ιδιαίτερα σοβαρή όταν η σεξουαλική επίθεση διαπράττεται από γονείς εναντίον παιδιών λόγω της αιμομικτικής φύσης της επίθεσης.. Η αιμομιξία μεταξύ ενός παιδιού ή ενός εφήβου και ενός συγγενικού ενήλικα έχει αναγνωριστεί ως η πιο διαδεδομένη μορφή παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης με τεράστια δυνατότητα βλάβης σε ένα παιδί. Συχνά, η σεξουαλική επίθεση σε ένα παιδί δεν αναφέρεται από το παιδί για πολλούς από τους ακόλουθους λόγους:
Πολλές πολιτείες έχουν ποινικοποιήσει τη σεξουαλική επαφή μεταξύ δασκάλων ή διευθυντών του σχολείου και μαθητών, ακόμη και αν ο μαθητής είναι άνω της ηλικίας συγκατάθεσης.
Ενδοοικογενειακή βία
Η ενδοοικογενειακή βία είναι βία ή άλλη κακοποίηση από ένα άτομο εναντίον ενός άλλου σε οικιακό περιβάλλον, όπως στο γάμο ή τη συμβίωση. Συσχετίζεται έντονα με τη σεξουαλική επίθεση. Η ενδοοικογενειακή κακοποίηση όχι μόνο μπορεί να είναι συναισθηματική, σωματική, ψυχολογική και οικονομική, αλλά μπορεί να είναι σεξουαλική. Μερικά από τα σημάδια της σεξουαλικής κακοποίησης είναι παρόμοια με αυτά της ενδοοικογενειακής βίας.
Σεξουαλική επίθεση ηλικιωμένων
Περίπου το 30 τοις εκατό των ατόμων ηλικίας 65 ετών και άνω που δέχονται σεξουαλική επίθεση στις ΗΠΑ το αναφέρουν στην αστυνομία. Οι επιτιθέμενοι μπορεί να περιλαμβάνουν ξένους, επιστάτες, ενήλικα παιδιά, συζύγους και συγκατοίκους εγκαταστάσεων.
Χούφτωμα
Την θωπεία ως μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης συνιστά το άγγιγμα ή το χάιδεμα ενός άλλου ατόμου με σεξουαλικό τρόπο χωρίς τη συγκατάθεση ή και παρά την άρνηση του ατόμου.
Βιασμός
Εκτός νόμου, ο όρος βιασμός (σεξουαλική επαφή ή άλλες μορφές σεξουαλικής διείσδυσης που πραγματοποιούνται εναντίον ενός ατόμου χωρίς τη συγκατάθεση αυτού του ατόμου) χρησιμοποιείται συχνά εναλλάξιμα με τη σεξουαλική επίθεση. Αν και σχετίζονται στενά, οι δύο όροι είναι τεχνικά διακριτοί στις περισσότερες δικαιοδοσίες. Η σεξουαλική επίθεση περιλαμβάνει συνήθως βιασμό και άλλες μορφές μη συναινετικής σεξουαλικής δραστηριότητας
Η Άμπεϊ Αντονία και άλλοι ανάφεραν ότι οι γυναίκες θύματα είναι πολύ πιο πιθανό να δεχθούν επίθεση από έναν γνωστό, όπως έναν φίλο ή συνάδελφο, έναν σύντροφο, έναν πρώην φίλο ή σύζυγο ή άλλο οικείο σύντροφο παρά από έναν εντελών άγνωστο. Σε μια μελέτη νοσοκομειακών θεραπειών σε δωμάτιο έκτακτης ανάγκης για βιασμό, ο Κάουφμαν Α. και άλλοι ανέφεραν ότι οι άνδρες θύματα ως ομάδα υπέστησαν περισσότερο σωματικό τραύμα και ήταν πιθανότερο να ήταν θύματα πολλαπλών επιθέσεων από πολλαπλούς επιτιθέμενους. Αναφέρθηκε επίσης ότι οι άνδρες θύματα είχαν περισσότερες πιθανότητες να κρατούνται αιχμάλωτοι για περισσότερο χρόνο.
Στις ΗΠΑ, ο βιασμός είναι ένα έγκλημα που διαπράττεται κυρίως κατά των νέων. Μια εθνική τηλεφωνική έρευνα σχετικά με τη βία κατά των γυναικών που διεξήχθη από το Εθνικό Ινστιτούτο Δικαιοσύνης και τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων διαπίστωσε ότι το 18% των γυναικών που ερωτήθηκαν είχαν βιώσει ολοκληρωμένο βιασμό ή απόπειρα βιασμού κάποια στιγμή στη ζωή τους. Από αυτές, το 22% ήταν νεότερες των 12 ετών και το 32% ήταν μεταξύ 12 και 17 ετών όταν βιάστηκαν για πρώτη φορά.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η απόπειρα βιασμού υπό το νόμο περί ποινικών προσπαθειών του 1981 αποτελεί «σεξουαλικό αδίκημα» σύμφωνα με το άρθρο 31 παράγραφος 1 του νόμου περί ποινικής δικαιοσύνης του 1991.
Η αφαίρεση του προφυλακτικού κατά τη διάρκεια της συνουσίας χωρίς τη συγκατάθεση του ερωτικού συντρόφου, μπορεί να αντιμετωπιστεί ως σεξουαλική επίθεση ή βιασμός.
Σεξουαλική παρενόχληση
Η σεξουαλική παρενόχληση είναι ο εκφοβισμός ή ο εξαναγκασμός σεξουαλικής φύσης. Μπορεί επίσης να οριστεί ως η ανεπιθύμητη ή ακατάλληλη υπόσχεση ανταμοιβών σε αντάλλαγμα σεξουαλικών χαρών. Ο νομικός και κοινωνικός ορισμός του τι συνιστά σεξουαλική παρενόχληση διαφέρει πολύ ανά πολιτισμό. Η σεξουαλική παρενόχληση περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα συμπεριφορών, από φαινομενικά ήπιες παραβάσεις έως σοβαρές μορφές κακοποίησης. Ορισμένες μορφές σεξουαλικής παρενόχλησης αλληλεπικαλύπτονται με τη σεξουαλική επίθεση.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η σεξουαλική παρενόχληση είναι μια μορφή διάκρισης που παραβιάζει τον Τίτλο VII του Νόμου περί Πολιτικών Δικαιωμάτων του 1964. Σύμφωνα με την Επιτροπή Ίσων Ευκαιριών Απασχόλησης (Equal Employment Opportunity Commission, EEOC): «Οι ανεπιθύμητες σεξουαλικές προόδοι, τα αιτήματα για σεξουαλικές χάρες και άλλες λεκτικές ή σωματικές συμπεριφορές σεξουαλικής φύσης αποτελούν σεξουαλική παρενόχληση όταν η υποβολή ή απόρριψη αυτής της συμπεριφοράς επηρεάζει ρητά ή έμμεσα την απασχόληση ενός ατόμου, παρεμποδίζει αδικαιολόγητα την απόδοση εργασίας ενός ατόμου ή δημιουργεί ένα εκφοβιστικό, εχθρικό ή προσβλητικό εργασιακό περιβάλλον».
Συναισθηματικές επιπτώσεις
Εκτός από τα σωματικά τραύματα, ο βιασμός και άλλες σεξουαλικές επιθέσεις συχνά οδηγούν σε μακροχρόνιες συναισθηματικές επιπτώσεις, ιδιαίτερα στα παιδιά θύματα. Αυτές μπορεί να περιλαμβάνουν, αλλά χωρίς να περιορίζονται μόνο σε αυτές, σε: άρνηση, ανικανότητα μάθησης, γενοφοβία, θυμό, αυτοενοχή, άγχος, ντροπή, εφιάλτες, φόβο, κατάθλιψη, αναδρομές, ενοχές, εξορθολογισμός, συναισθηματική διαταραχή, υπαισθησία, ακολασία, μοναξιά, κοινωνικό άγχος, δυσκολία να εμπιστευθεί τον εαυτό του ή τους άλλους και δυσκολία συγκέντρωσης. Το να είναι κάποιος θύμα σεξουαλικής επίθεσης μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη διαταραχής μετατραυματικού στρες, εθισμού, μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής ή άλλων ψυχοπαθολογιών. Η οικογένεια και οι φίλοι βιώνουν συναισθηματικά σημάδια, συμπεριλαμβανομένης μιας ισχυρής επιθυμίας για εκδίκηση, της επιθυμίας να «επιδιορθωθεί» το πρόβλημα ή/και να προχωρήσει και έναν εξορθολογισμό ότι «δεν ήταν τόσο κακό».
Σωματικές επιπτώσεις
Ενώ η σεξουαλική επίθεση, συμπεριλαμβανομένου του βιασμού, μπορεί να οδηγήσει σε σωματικό τραύμα, πολλοί άνθρωποι που βιώνουν σεξουαλική επίθεση δεν θα υποστούν οποιοδήποτε σωματικό τραυματισμό. Οι μύθοι του βιασμού υποδηλώνουν ότι το στερεοτυπικό θύμα της σεξουαλικής βίας είναι μια μελανιασμένη και κακοποιημένη νεαρή γυναίκα. Το κεντρικό ζήτημα σε πολλές περιπτώσεις βιασμού ή άλλης σεξουαλικής επίθεσης είναι εάν και τα δύο μέρη συμφώνησαν ή όχι για τη σεξουαλική δραστηριότητα ή αν και τα δύο μέρη είχαν την ικανότητα να το πράξουν. Έτσι, η φυσική δύναμη που οδηγεί σε ορατό σωματικό τραυματισμό δεν είναι πάντα ορατή. Αυτό το στερεότυπο μπορεί να είναι καταστροφικό επειδή τα άτομα που έχουν υποστεί σεξουαλική επίθεση αλλά δεν έχουν σωματικό τραύμα μπορεί να είναι λιγότερο διατεθειμένα να το αναφέρουν στις αρχές ή να αναζητήσουν υγειονομική περίθαλψη. Ωστόσο, οι γυναίκες που βίωσαν βιασμό ή σωματική βία από έναν σύντροφο είχαν περισσότερες πιθανότητες από ότι άτομα που δεν είχαν βιώσει αυτήν τη βία να αναφέρουν συχνά πονοκεφάλους, χρόνιους πόνους, δυσκολία στον ύπνο, περιορισμό της δραστηριότητας, κακή σωματική υγεία και κακή ψυχική υγεία.
Οικονομικές επιπτώσεις
Λόγω του βιασμού ή της σεξουαλικής επίθεσης ή της απειλής, υπάρχουν πολλές επακόλουθες επιπτώσεις στο εισόδημα και στο εμπόριο σε μακροοικονομικό επίπεδο. Κάθε σεξουαλική επίθεση (εξαιρουμένης της παιδικής κακοποίησης) κοστίζει 5.100 $ σε απτές απώλειες (απώλεια παραγωγικότητας, ιατρική και ψυχική υγειονομική περίθαλψη, αστυνομικές υπηρεσίες/πυροσβεστικές υπηρεσίες και ζημιά περιουσίας), συν 81.400 $ σε χαμένη ποιότητα ζωής. Αυτό το ζήτημα αντιμετωπίστηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών. Στη διαφωνούμενη γνώμη του για την υπόθεση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον Μόρισον, ο Τζάστις Σούτερ εξήγησε ότι το 75% των γυναικών δεν πάνε ποτέ μόνες για ταινίες τη νύχτα και σχεδόν το 50% δεν θα χρησιμοποιήσουν τις δημόσιες συγκοινωνίες λόγω φόβου βιασμού ή σεξουαλικής επίθεσης. Ανέφερε επίσης ότι λιγότερο από το 1% των θυμάτων αποζημιώνονται και το 50% των γυναικών χάνουν τη δουλειά τους ή παραιτούνται μετά το τραύμα. Το δικαστήριο αποφάσισε στην υπόθεση Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον Μόρισον, ότι το Κογκρέσο δεν είχε την εξουσία να θεσπίσει μέρος του νόμου για τη βία κατά των γυναικών, επειδή δεν είχε άμεσο αντίκτυπο στο εμπόριο. Η Εμπορική Ρήτρα του Άρθρου Ι του Τμήματος VII του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών παρέχει εξουσία και δικαιοδοσία στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση σε θέματα διακρατικού εμπορίου. Ως αποτέλεσμα, το θύμα δεν μπόρεσε να μηνύσει τον επιτιθέμενό της στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο.
Η σεξουαλική επίθεση έχει επίσης αρνητικές οικονομικές επιπτώσεις για τους επιζώντες σε μικροεπίπεδο. Για παράδειγμα, οι επιζώντες σεξουαλικής επίθεσης συχνά απαιτούν άδεια από τη δουλειά και αντιμετωπίζουν αυξημένα ποσοστά ανεργίας. Οι επιζώντες από βιασμό από έναν οικείο σύντροφο χάνουν κατά μέσο όρο 69 $ την ημέρα λόγω μη αμειβόμενης άδειας από τη δουλειά. Η σεξουαλική επίθεση συνδέεται επίσης με πολλές αρνητικές συνέπειες στην απασχόληση, συμπεριλαμβανομένης της μη αμειβόμενης άδειας εργασίας, της μειωμένης απόδοσης της εργασίας, της απώλειας θέσης εργασίας και της αδυναμίας εργασίας, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε χαμηλότερα κέρδη για τους επιζώντες.
Ιατρική και ψυχολογική θεραπεία των θυμάτων
Στην αίθουσα επειγόντων περιστατικών, τα αντισυλληπτικά φάρμακα ανάγκης προσφέρονται σε γυναίκες που βιάστηκαν από άνδρες επειδή περίπου το 5% αυτών των βιασμών οδηγεί σε εγκυμοσύνη. Προληπτική φαρμακευτική αγωγή κατά των σεξουαλικά μεταδιδόμενων λοιμώξεων χορηγείται σε θύματα όλων των τύπων σεξουαλικής επίθεσης (ειδικά για τις πιο κοινές ασθένειες, όπως τα χλαμύδια, η γονόρροια, η τριχομονάδωση και η βακτηριακή κόλπωση) και συλλέγεται δείγμα αίματος για τον έλεγχο για ΣΜΝ (όπως ιός ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας (HIV), ηπατίτιδα Β και σύφιλη). Οποιοσδήποτε επιζών με εκδορές εμβολιάζεται για τέτανο εάν έχουν παρέλθει 5 χρόνια από τον τελευταίο εμβολιασμό. Η βραχυχρόνια θεραπεία με βενζοδιαζεπίνη μπορεί να βοηθήσει στο οξύ άγχος και τα αντικαταθλιπτικά μπορεί να είναι χρήσιμα για συμπτώματα διαταραχής μετατραυματικού στρες, κατάθλιψης και κρίσεων πανικού. Η απευαισθητοποίηση της κίνησης των ματιών και η επανεπεξεργασία (EMDR) έχει επίσης προταθεί ως ψυχιατρική θεραπεία για τα θύματα σεξουαλικής επίθεσης. Όσον αφορά τη μακροχρόνια ψυχολογική θεραπεία, η θεραπεία παρατεταμένης έκθεσης έχει δοκιμαστεί ως μέθοδος μακροχρόνιας θεραπείας της διαταραχής μετατραυματικού στρες για θύματα σεξουαλικής κακοποίησης.
Κακομεταχείριση των θυμάτων μετά την επίθεση
Μετά την επίθεση, τα θύματα μπορεί να γίνουν στόχοι διαδικτυακού εκφοβισμού στον κυβερνοχώρο. Επιπλέον, η αξιοπιστία τους μπορεί να αμφισβητηθεί. Κατά τη διάρκεια ποινικών διαδικασιών, οι απαγορεύσεις δημοσίευσης και οι νόμοι περί προστασίας βιασμών ενδέχεται να λειτουργούν για την προστασία των θυμάτων από υπερβολικό δημόσιο έλεγχο. Οι αρνητικές κοινωνικές αντιδράσεις στις αποκαλύψεις σεξουαλικής επίθεσης των θυμάτων έχουν τη δυνατότητα να οδηγήσουν σε συμπτώματα διαταραχής μετατραυματικού στρες. Η κοινωνική απομόνωση, μετά από σεξουαλική επίθεση, μπορεί να οδηγήσει το θύμα να βιώσει μείωση της αυτοεκτίμησής του και πιθανότητα να απορρίψει ανεπιθύμητες σεξουαλικές προόδους στο μέλλον.
Πρόληψη
μικρογραφία| Τα αμερικανικά στρατεύματα στο Αφγανιστάν πραγματοποιούν τρέξιμο/περίπατο 5 χιλιομέτρων για τον [[Μήνας ευαισθητοποίησης για σεξουαλική επίθεση|Μήνα ευαισθητοποίησης για σεξουαλική επίθεση]] Η σεξουαλική παρενόχληση και η επίθεση μπορούν να προληφθούν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, στο κολέγιο, στο χώρο εργασίας και σε δημόσια προγράμματα εκπαίδευσης. Τουλάχιστον ένα πρόγραμμα για άνδρες αδελφότητας παρήγαγε «διαρκή αλλαγή συμπεριφοράς». Τουλάχιστον μία μελέτη έδειξε ότι δημιουργικές στοχευμένες εκστρατείες με συνθήματα και εικόνες με συγκατάθεση στην αγορά είναι αποτελεσματικά εργαλεία για την ευαισθητοποίηση σχετικά με τη σεξουαλική επίθεση σε πανεπιστημιουπόλεις και σχετικά μέρη.
Αρκετά ερευνητικά προγράμματα πρόληψης βιασμών έχουν δοκιμαστεί και επαληθευτεί μέσω επιστημονικών μελετών. Τα προγράμματα πρόληψης βιασμών που έχουν τα ισχυρότερα εμπειρικά δεδομένα στην ερευνητική βιβλιογραφία περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:
Τα Προγράμματα Ανδρών και Γυναικών, επίσης γνωστό ως προγράμματα One in Four, γράφτηκαν από τον Τζον Φούμπερτ και επικεντρώνονται στην αύξηση της ενσυναίσθησης προς τους επιζώντες του βιασμού και στην παρακίνηση των ανθρώπων να παρέμβουν ως παρευρισκόμενοι σε καταστάσεις σεξουαλικής επίθεσης. Τα δημοσιευμένα στοιχεία δείχνουν ότι τα άτομα υψηλού κινδύνου που είδαν το Πρόγραμμα Ανδρών και Γυναικών διέπραξαν 40% λιγότερες πράξεις σεξουαλικής εξαναγκαστικής συμπεριφοράς από εκείνους που δεν το έκαναν. Επίσης, διέπραξαν πράξεις σεξουαλικού εξαναγκασμού που ήταν 8 φορές λιγότερο σοβαρές από μια ομάδα ελέγχου. Περαιτέρω έρευνα δείχνει επίσης ότι τα άτομα που είδαν το Πρόγραμμα Ανδρών και Γυναικών ανέφεραν περισσότερη αποτελεσματικότητα στην παρέμβαση και μεγαλύτερη προθυμία να βοηθήσουν ως παρευρισκόμενοι αφού είδαν το πρόγραμμα. Υπάρχουν αρκετές πρόσθετες μελέτες που τεκμηριώνουν την αποτελεσματικότητά του.
Το Bringing in the Bystander γράφτηκε από τη Βικτόρια Μπάνγιαρντ. Το επίκεντρο είναι το ποιοι είναι οι παρευρισκόμενοι, πότε βοήθησαν και πώς να παρέμβει κάποιος ως παρευρισκόμενος σε επικίνδυνες καταστάσεις. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει ένα σύντομο συστατικό μύησης ενσυναίσθησης και μια υπόσχεση να παρέμβουμε στο μέλλον. Αρκετές μελέτες δείχνουν ισχυρές ενδείξεις ευνοϊκών αποτελεσμάτων, συμπεριλαμβανομένης της αυξημένης αποτελεσματικότητας των παρευρισκομένων, της αυξημένης προθυμίας για παρέμβαση ως παρευρισκόμενος και της μειωμένης αποδοχής του μύθου του βιασμού.
Το MVP: Mentors in Violence Prevention γράφτηκε από τον Τζάκσον Κατζ. Αυτό το πρόγραμμα επικεντρώνεται στη συζήτηση ενός παρευρισκόμενου άνδρα που δεν παρενέβη όταν η γυναίκα ήταν σε κίνδυνο. Δίνεται έμφαση στην ενθάρρυνση των ανδρών να είναι ενεργά παρευρισκόμενοι παρά να παραμένουν δίπλα όταν παρατηρούν κακοποίηση. Το μεγαλύτερο μέρος της παρουσίασης αφορά την επεξεργασία υποθετικών σεναρίων. Τα αποτελέσματα που αναφέρονται στην ερευνητική βιβλιογραφία περιλαμβάνουν χαμηλότερα επίπεδα σεξισμού και αυξημένη πεποίθηση ότι οι συμμετέχοντες θα μπορούσαν να αποτρέψουν τη βία κατά των γυναικών.
Το πρόγραμμα Green Dot γράφτηκε από την Ντόροθι Έντουαρντς. Αυτό το πρόγραμμα περιλαμβάνει τόσο κινητήριες ομιλίες όσο και εκπαίδευση που επικεντρώνονται στην παρέμβαση των παρευρισκομένων. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η συμμετοχή στο πρόγραμμα συνδέεται με τη μείωση της αποδοχής του μύθου του βιασμού και την αυξημένη παρέμβαση των παρευρισκομένων.
Η πόλη του Έντμοντον του Καναδά, ξεκίνησε μια εκστρατεία δημόσιας εκπαίδευσης με στόχο πιθανούς δράστες. Αφίσες σε τουαλέτες μπαρ και κέντρα δημόσιας συγκοινωνίας υπενθύμισαν στους άντρες ότι «δεν είναι σεξ όταν είναι μεθυσμένη» και «Δεν είναι σεξ όταν αλλάζει γνώμη». Η εκστρατεία ήταν τόσο αποτελεσματική που εξαπλώθηκε σε άλλες πόλεις. «Ο αριθμός των αναφερόμενων σεξουαλικών επιθέσεων μειώθηκε κατά 10% στο Βανκούβερ, μετά την προβολή των διαφημίσεων σε όλη την πόλη. Ήταν η πρώτη φορά σε αρκετά χρόνια που σημειώθηκε πτώση στη δραστηριότητα σεξουαλικής επίθεσης».
Ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα και ο Αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν παρουσίασαν τον Σεπτέμβριο του 2014 μια εθνική εκστρατεία κατά της σεξουαλικής επίθεσης με τίτλο «Εξαρτάται από εμάς». Η εκστρατεία περιελάμβανε συμβουλές κατά της σεξουαλικής επίθεσης, καθώς και ευρείας κλίμακας ιδιωτικές και δημόσιες δεσμεύσεις για αλλαγή της πρόκλησης σε μια πολιτιστική μετατόπιση, με έμφαση στον ακτιβισμό των μαθητών, για την επίτευξη ευαισθητοποίησης και πρόληψης σε εθνικό επίπεδο. Η UC Berkeley, το NCAA και η Viacom ανακοίνωσαν δημόσια τη συνεργασία τους.
Εκτιμήσεις
μικρογραφία| Αναφερόμενες εκτιμήσεις σε πολλές χώρες ([[Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών|ΟΗΕ)]] Μια έκθεση των Ηνωμένων Εθνών που συντάχθηκε από κυβερνητικές πηγές έδειξε ότι περισσότερες από 250.000 περιπτώσεις βιασμού ή απόπειρας βιασμού καταγράφηκαν από την αστυνομία ετησίως. Τα αναφερόμενα δεδομένα κάλυψαν 65 χώρες.
Ηνωμένες Πολιτείες
μικρογραφία| Αναφερόμενες εκτιμήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες μικρογραφία| Αναφερόμενες εκτιμήσεις στις ένοπλες υπηρεσίες των ΗΠΑ Η εθνική έρευνα του Υπουργείου Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών για την Έρευνα Θυματοποίησης Εγκλημάτων αναφέρει ότι κατά μέσο όρο υπάρχουν 237.868 θύματα (ηλικίας 12 ετών και άνω) σεξουαλικής επίθεσης και βιασμού κάθε χρόνο. Σύμφωνα με το Rape, Abuse & Incest National Network, κάθε 107 δευτερόλεπτα κάποιος στην Αμερική δέχεται σεξουαλική επίθεση. Η σεξουαλική επίθεση στο στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών είναι επίσης ένα σημαντικό θέμα. Ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι το μοναδικό επαγγελματικό και κοινωνικά περιεκτικό πλαίσιο της στρατιωτικής θητείας μπορεί να αυξήσει την καταστροφική φύση της σεξουαλικής επίθεσης και, ως εκ τούτου, απαιτείται βελτιωμένη υποστήριξη για αυτά τα θύματα.
Τα θύματα της σεξουαλικής επίθεσης:
Ανά φύλο
Μια μελέτη από το 1998 διαπιστώνει ότι,
Σε μεγάλο βαθμό λόγω του βιασμού παιδιών και του βιασμού φυλακών, περίπου το 10% των θυμάτων βιασμού είναι άνδρες.
Η Εθνική Έρευνα για την Θυματοποίηση Εγκλημάτων που διεξήχθη από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ (Bureau of Justice Statistics) διαπίστωσε ότι από το 1995 έως το 2013, οι άνδρες αντιπροσώπευαν το 17% των θυμάτων σεξουαλικής επίθεσης και βιασμού σε πανεπιστημιουπόλεις και το 4% των σεξουαλικών επιθέσεων και βιασμών εκτός πανεπιστημιούπολης.
ΛΟΑΤ
Τα ΛΟΑΤ άτομα, με εξαίρεση τις λεσβίες, είναι πιο πιθανό να βιώσουν σεξουαλική επίθεση σε πανεπιστημιουπόλεις από ετεροφυλόφιλα άτομα.
Επιπτώσεις
Η αναφορά σεξουαλικής επίθεσης:
Οι επιτιθέμενοι: Σύμφωνα με τη μελέτη του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ για τα σεξουαλικά αδικήματα και τους παραβάτες του 1997,
Το 2001,
Σύμφωνα με τη Μελέτη Εθνικής Δικαιοσύνης των ΗΠΑ για τη Μελέτη για την Θυματοποίηση Εγκλημάτων του 2005,
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεξουαλική βία Κατηγορία:Σεξουαλικά εγκλήματα Κατηγορία:Επείγοντα ιατρικά περιστατικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1896
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1896 γνωστοί και ως Αγώνες της 1ης Ολυμπιάδας, ήταν η πρώτη διεθνής αθλητική διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων μετά την αναβίωσή τους στη σύγχρονη εποχή. Διοργανώθηκαν στην Αθήνα το διάστημα 6-15 Απριλίου 1896 (25 Μαρτίου - 3 Απριλίου με το τότε Ιουλιανό ημερολόγιο).
Επειδή η Αρχαία Ελλάδα ήταν το μέρος που «γεννήθηκαν» οι Αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες, η Αθήνα θεωρήθηκε ως η ιδανικότερη πόλη για να φιλοξενήσει και την πρώτη διεξαγωγή των σύγχρονων. Η επιλογή της διοργανώτριας χώρας έγινε σε συνέδριο που οργάνωσε ο Γάλλος παιδαγωγός και ιστορικός Πιερ ντε Κουμπερτέν στο Παρίσι, στις 23 Ιουνίου 1894. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ιδρύθηκε επίσης κατά τη διάρκεια αυτού του συνεδρίου.
Κεντρικός χώρος της διοργάνωσης ήταν το ανακαινισμένο Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου διεξήχθησαν τα αγωνίσματα άρσης βαρών, γυμναστικής, πάλης και στίβου, αλλά και οι τελετές έναρξης και λήξης. Από τον Μαραθώνα ξεκίνησαν τα αγωνίσματα ατομικού αγώνα ποδηλασίας σε δημόσιο δρόμο και του μαραθωνίου, ενώ στον Λιμένα Ζέας διεξήχθησαν όλα τα αγωνίσματα κολύμβησης. Χρησιμοποιήθηκαν επίσης το Ζάππειον Μέγαρο (ξιφασκία), το Ποδηλατοδρόμιο Νέου Φαλήρου (ποδηλασία πίστας και μερικοί αγώνες αντισφαίρισης), το Σκοπευτήριο Καλλιθέας (σκοποβολή) και τα γήπεδα του Ομίλου Αντισφαίρισης Αθηνών (αντισφαίριση).
Αν και ο αριθμός των αθλητών που πήραν μέρος ήταν μικρός (241 άνδρες, εκ των οποίων το 65% ήταν Έλληνες), παρ' όλα αυτά η συμμετοχή ήταν η μεγαλύτερη μέχρι τότε σε αθλητική διοργάνωση. Οι συμμετέχοντες ήταν όλοι Ευρωπαίοι ή ζούσαν στην Ευρώπη, με εξαίρεση την ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών. Δέκα από τις δεκατέσσερις χώρες που έλαβαν μέρος, κατέκτησαν κάποιο μετάλλιο. Οι Η.Π.Α. κέρδισαν τα περισσότερα χρυσά (11), ενώ η διοργανώτρια Ελλάδα κατέκτησε τα περισσότερα στο σύνολο (46). Σημαντική στιγμή για τους Έλληνες ήταν η νίκη του Σπύρου Λούη στον μαραθώνιο. Πιο επιτυχημένος αθλητής των Αγώνων αναδείχθηκε ο Γερμανός παλαιστής και γυμναστής Καρλ Σούμαν, ο οποίος κέρδισε συνολικά τέσσερα χρυσά μετάλλια.
Οι Αγώνες είχαν μεγάλη επιτυχία και υπήρξε αθρόα συμμετοχή του ελληνικού κοινού, ιδιαίτερα στο Παναθηναϊκό Στάδιο, το μοναδικό Ολυμπιακό στάδιο που χρησιμοποιήθηκε κατά τον 19ο αιώνα. Μετά το τέλος των Αγώνων, ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄, καθώς και πολλοί άλλοι (μεταξύ των οποίων και Αμερικανοί αθλητές), υποστήριξαν την ιδέα να διοργανωθούν και οι επόμενοι Αγώνες στην Αθήνα. Ο Κουμπερτέν όμως ήταν αντίθετος με αυτό, ενώ είχε ήδη αποφασιστεί το Παρίσι ως η επόμενη διοργανώτρια πόλη. Έτσι, οι Αγώνες του 1900 έγιναν στη Γαλλία, αλλά επισκιάστηκαν από τη Διεθνή Έκθεση που συνδιοργανώθηκε το ίδιο έτος στην πόλη του Παρισιού. Από τότε, εκτός των εμβόλιμων Μεσοολυμπιακών Αγώνων του 1906, οι Αγώνες επέστρεψαν στην Ελλάδα μόλις το 2004, για την 28η Ολυμπιάδα.
Αναβίωση των Αγώνων
thumb|left|170px|Ο [[Πιερ ντε Κουμπερτέν.]] Κατά τον 19ο αιώνα, αρκετά -μικρής κλίμακας- αθλητικά φεστιβάλ σε όλη την Ευρώπη θεωρήθηκαν ως η συνέχεια των Αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων. Ο βαρόνος Πιερ ντε Κουμπερτέν εμπνεύστηκε ιδιαίτερα από τις Ζάππειες Ολυμπιάδες (ή Ολύμπια) που χρηματοδοτήθηκαν από τον Ευάγγελο Ζάππα και διεξήχθησαν τα έτη 1859, 1870, 1875 και 1888-1889. Μάλιστα τα Ολύμπια του 1870 στο ανακαινισμένο -τότε- Παναθηναϊκό Στάδιο συγκέντρωσαν κοινό 30.000 θεατών.
Στις 18 Ιουνίου 1894, ο Κουμπερτέν οργάνωσε συνέδριο στο Παρίσι, όπου παρουσίασε τα σχέδιά του σε εκπροσώπους αθλητικών επιτροπών από 11 χώρες. Μετά την αποδοχή των προτάσεών του, έπρεπε να επιλεχθεί η ημερομηνία διεξαγωγής των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Ο Κουμπερτέν αρχικά πρότεινε να διεξαχθούν οι πρώτοι Αγώνες στο Παρίσι το 1900, όπου και θα συνέπιπταν με τη Διεθνή Έκθεση που θα διοργανωνόταν το ίδιο έτος στην πόλη. Οι εκπρόσωποι των χωρών, όμως, θεώρησαν πως μια περίοδος αναμονής έξι ετών θα μείωνε το ενδιαφέρον του κοινού και αποφάσισαν έτσι οι πρώτοι Αγώνες να διεξαχθούν το 1896 και στο Παρίσι το 1900 να διεξαχθεί η δεύτερη διοργάνωση, όπως και έγινε.
Ο Βικέλας επισημοποίησε την πρόταση στις 23 Ιουνίου και οι εκπρόσωποι ενέκριναν ομόφωνα αυτή την απόφαση, μιας και η Ελλάδα ήταν ο επίσημος τόπος διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων κατά την αρχαιότητα. Επιπλέον, ο Βικέλας εκλέχθηκε πρώτος πρόεδρος της νεοϊδρυθείσας Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ).
Οργάνωση
thumb|right|190px|Ο [[Δημήτριος Βικέλας.]] Η είδηση της ανάληψης των Ολυμπιακών Αγώνων από την Αθήνα έτυχε μεγάλης αποδοχής από το ελληνικό κοινό, τον τύπο και τη βασιλική οικογένεια. Σύμφωνα με τον Κουμπερτέν, "ο διάδοχος Κωνσταντίνος έμαθε με μεγάλη χαρά ότι οι Αγώνες θα αναβιώσουν στην Αθήνα". Επίσης, ο Κουμπερτέν επιβεβαίωσε ότι "ο βασιλιάς και ο διάδοχος θα παρέχουν την υποστήριξή τους στη διοργάνωση αυτών των Αγώνων".
Όμως, η οικονομική κατάσταση της χώρας ήταν άσχημη, ενώ υπήρχε αστάθεια με τη συνεχή εναλλαγή στην πρωθυπουργία του Χαρίλαου Τρικούπη με τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη. Εξαιτίας αυτής της κατάστασης, τόσο ο πρωθυπουργός Τρικούπης, όσο και ο Στέφανος Δραγούμης, ο οποίος είχε προσπαθήσει να οργανώσει μια σειρά εθνικών Ολυμπιάδων στο παρελθόν, πίστευαν αρχικά ότι η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να φιλοξενήσει τη μεγάλη αυτή διοργάνωση. Στα τέλη του 1894, η οργανωτική επιτροπή υπό τον Στέφανο Σκουλούδη παρουσίασε έκθεση για το κόστος των Αγώνων. Το κόστος ήταν τρεις φορές μεγαλύτερο από τις εκτιμήσεις του Κουμπερτέν. Δήλωσαν πως οι Αγώνες είναι αδύνατον να διεξαχθούν και παραιτήθηκαν. Το συνολικό κόστος της διοργάνωσης εκτιμήθηκε στα 3.740.000 δραχμές.
Με αμφίβολη την προοπτική της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων, ο Κουμπερτέν και ο Βικέλας ξεκίνησαν μία εκστρατεία για να κρατήσουν ζωντανό το Ολυμπιακό κίνημα. Ο διάδοχος Κωνσταντίνος, υποστηρικτής των Ολυμπιακών Αγώνων, αποφάσισε να ηγηθεί της οργανωτικής επιτροπής, όπως ανακοινώθηκε επίσημα από τον Βικέλα στις 7 Ιανουαρίου 1895.