cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπάρμπα Μυτούσης
Σύντομο ιστορικό σημείωμα
Την 1 Μαρτίου του 1939 η ζωγράφος Ελένη Θεοχάρη-Περράκη, η οποία είχε κατασκευάσει ήδη τον Μπάρμπα Μυτούση, - η φιγούρα δημιουργήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1939)- αποφάσισε να ιδρύσει ένα Κουκλοθέατρο, το οποίο πήρε το όνομα του βασικού ήρωά των έργων του.
Στα χρόνια της Κατοχής, το Κουκλοθέατρο του Μπάρμπα Μυτούση όπως έγινε γνωστό, περιόδευε σε διάφορες πόλεις και χωριά της Ελλάδας, καθώς τότε μόνο δυο είδη θεάτρου μπορούσαν να παρακολουθήσουν τα μικρά παιδιά στην Ελλάδα: Το ένα ήταν το Κουκλοθέατρο και το άλλο το Θέατρο Σκιών ή Καραγκιόζης. Θεατρικά έργα για παιδιά, τα οποία να παίζονται από ηθοποιούς στη σκηνή, ακόμα δεν παρουσιάζονταν στη χώρα.
Το 1966 εισήχθησαν στο Κουκλοθέατρο 2 νέοι χαρακτήρες, τους οποίους δημιούργησε γνωστή συγγραφέας Άλκη Ζέη, ο Κλούβιος και η αδερφή του Σουβλίτσα, που έγιναν τα ανιψάκια του Μπάρμπα Μυτούση.
Την 1 Νοεμβρίου 1966, το Κουκλοθέατρο αυτό έκανε την εμφάνισή στην Τηλεόραση του ΕΙΡΤ με τη μορφή παιδικής σειράς. Τον Οκτώβριο του 1970, το Κουκλοθέατρο Αθηνών «Μπάρμπα Μυτούσης» βρήκε τη μόνιμη στέγη του για τη χειμερινή περίοδο, ή οποία ήταν ο χώρος του αμφιθεάτρου της ΧΕΝ στην οδό Αμερικής 11 στην Πλατεία Συντάγματος. Οι παραστάσεις των έργων του κουκλοθεάτρου Μπάρμπα Μυτούσης στο Αθηναϊκό κοινό ξεκινούσαν το 2ο Σάββατο του Οκτωβρίου κάθε χρόνου και ολοκληρώνονταν την Κυριακή των Βαΐων του επόμενου, καθώς μετά το Πάσχα ξεκινούσε τις περιοδείες στην επαρχία.
Το κουκλοθέατρο Μπάρμπα Μυτούσης τερμάτισε οριστικά τη λειτουργία του την Κυριακή 15 Απριλίου 1984. Τότε η Ελένη Θεοχάρη-Περράκη είδε πως είχε κουραστεί επειδή είχαν περάσει 45 χρόνια από τότε που το ίδρυσε και δεν μπορούσε να γράψει κανένα άλλο καινούριο έργο για τα ίδια πρόσωπα. Οι πρώτες τρεις κούκλες (ο Μπάρμπα Μυτούσης, ο Κλούβιος κι η Σουβλίτσα) εκτίθενται στο Θεατρικό μουσείο, μια σειρά ηρώων βρίσκεται στο Λαογραφικό Μουσείο Ναυπλίου, ενώ όλο το αρχείο με τις κούκλες από τις παραστάσεις ανήκει στο Μουσείο Μπενάκη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικό θέατρο
Αθλητικό Κέντρο ΠΑΟΚ
Το Αθλητικό Κέντρο ΠΑΟΚ (γνωστό και ως αθλητικό κέντρο Νέας Μεσημβρίας) είναι το προπονητικό κέντρο, το αρχηγείο των ακαδημιών του ΠΑΟΚ, και έδρα της γυναικείας ομάδας. Βρίσκεται στη Νέα Μεσημβρία Θεσσαλονίκης και είναι το πρώτο προπονητικό κέντρο εκπαίδευσης το οποίο ανήκει στον σύλλογο. Πριν τη δημιουργία του, η πρώτη ομάδα και οι ακαδημίες του ΠΑΟΚ μίσθωναν διάφορα προπονητικά κέντρα στη Θεσσαλονίκη. Η κατασκευή στην περιοχή της Νέας Μεσημβρίας ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2009 και ολοκληρώθηκαν τον Σεπτέμβριο του 2011, όπου πραγματοποιήθηκε η πρώτη προπόνηση. Χώροι εστίασης αθλητών και προπονητών, μπαρ, σαλόνι, αίθουσα αναψυχής, αποδυτήρια, κοιτώνες φιλοξενίας αθλητών, ιατρείο, γραφεία Ακαδημίας και διοικητικού προσωπικού. Πλήρως ανακαινισμένο και εξοπλισμένο γυμναστήριο, εργαστήριο απόδοσης αθλητών, αίθουσα αποκατάστασης, φυσιοθεραπευτήριο. Γραφεία Α΄ ομάδας, αίθουσα συσκέψεων και εντευκτήριο. Δύο φωτιζόμενα γήπεδα ποδοσφαίρου φυσικού χλοοτάπητα. Δύο φωτιζόμενα γήπεδα ποδοσφαίρου τεχνητού τάπητα. Τρία φωτιζόμενα γήπεδα 5x5 τεχνητού τάπητα. Χώρος εκγύμνασης τερματοφυλάκων. Γήπεδο αντισφαίρισης. Χώρος στάθμευσης και βοηθητικές εγκαταστάσεις Από τότε έχουν υπάρξει σημαντικές προσθήκες στο κέντρο, μεταξύ των οποίων ένα μεγαλύτερο ιατρικό κέντρο, μεγαλύτερος χώρος φυσιοθεραπείας, διαγνωστικός υπερηχογράφος, υπερβαρικός θάλαμος για αποκατάσταση, αίθουσα κρυοθεραπείας, αίθουσα πισίνας και υδροθεραπείας.
Γενικά
Η ιδέα ενός προπονητικού κέντρου, το οποίο θα ανήκε στο σύλλογο, υπήρχε εδώ και πολλά χρόνια. Κάτω από την προεδρία του Θοδωρή Ζαγοράκη το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Τον Ιούνιο του 2008 αποφασίστηκε η κατασκευή του νέου αθλητικού κέντρου του ΠΑΟΚ στη Νέα Μεσημβρία, στα προάστια της Θεσσαλονίκης. Το κέντρο καλύπτει έκταση 70 στρεμμάτων. Υπάρχουν επτά γήπεδα, ένα από αυτά με τεχνητό χλοοτάπητα. Έξι από αυτά έχουν προβολείς. Αρχικά, το προπονητικό κέντρο ήταν ελλιπές, κυρίως σε ιατρικά και τεχνικά ζητήματα αποκατάστασης παικτών. Σήμερα είναι ένα σύγχρονο και ολοκληρωμένο προπονητικό κέντρο, το οποίο περιλαμβάνει:
Έριχ Χόνεκερ
Ο Έριχ Χόνεκερ (γερμ.: Erich Ernst Paul Honecker, 25 Αυγούστου 1912 - 29 Μαΐου 1994) ήταν Γερμανός πολιτικός.
Το 1971 ανέλαβε τον τίτλο του πρώτου γραμματέα του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΕΣΚΓ) της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, τον οποίο και διατήρησε για πολλά χρόνια. Πέθανε στο Σαντιάγο της Χιλής.
Ο Έριχ Χόνεκερ είναι ίσως ο διασημότερος και πιο αναγνωρίσιμος ηγέτης της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Έμεινε γνωστός για την προσήλωσή του στις αρχές του κομμουνισμού και την συνεχή αντίστασή του σε υποχωρήσεις. Ο Χόνεκερ υποστήριζε σταλινικές θεωρίες και το καθεστώς του, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, θεωρήθηκε στυγνό και καταπιεστικό.
Πρώτα χρόνια
Ο Έριχ Χόνεκερ γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1912 στο Ζάαρλαντ, από το 1926 ήταν πολιτικά οργανωμένος, πρώτα στην Ένωση Κομμουνιστικής Νεολαίας Γερμανίας (ΕΚΝΓ) και μετά στο Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας. Παράλληλα μαθαίνει την τέχνη του κατασκευαστή στεγών στα 1928-1929, ενώ φοιτεί και στη Διεθνή Σχολή Λένιν στη Μόσχα το 1930-1931. Το 1935 συλλαμβάνεται από τους Ναζί και φυλακίζεται μέχρι το 1945.
Μετά τον πόλεμο
Το τέλος του πολέμου τον βρίσκει γραμματέα της νεολαίας της ΚΕ του ΚΚΓ (1945-1946) και ύστερα πρόεδρο της Ελεύθερης Γερμανικής Νεολαίας (ΕΓΝ) μέχρι το 1955. Από το 1958 μέχρι το 1989 ήταν μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΕΣΚΓ.
Περίοδος της ΛΔΓ
Το 1971 γίνεται πρώτος γραμματέας και πρόεδρος του Συμβουλίου Εθνικής Άμυνας, ενώ το 1976 αναλαμβάνει Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΣΚΓ και Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας μέχρι τις 18 Οκτωβρίου του 1989, όπου καθαιρέθηκε από όλα του τα αξιώματα. Στις 3 Δεκεμβρίου του 1989 προσχώρησε στο ΚΚΓ που επανιδρύθηκε. Πιστός στις αρχές του και στην πραγματοποίηση της ιδέας του σοσιαλισμού σε γερμανικό έδαφος μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Χόνεκερ κρατήθηκε άλλες 169 ημέρες μέχρι το 1993, στις φυλακές Μοαμπίτ του Βερολίνου, κατηγορούμενος από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για το θάνατο Ανατολικογερμανών πολιτών. Τελικά απελευθερώθηκε το 1993, λόγω της επιβαρυμένης κατάστασής της υγείας και του παραχωρήθηκε άσυλο στη Χιλή, όπου έζησε τα τελευταία έτη της ζωής του. Ο Χόνεκερ απεβίωσε στις 29 Μαΐου 1994 στη Λα Ρέινα της Χιλή από καρκίνο του ήπατος. Την περίοδο της διακυβέρνησής του, κατάφερε να αναγνωριστεί η ΛΔΓ κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος-ισότιμο της ΟΔΓ, ενώ τιμήθηκε και με τον τίτλο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Πολιτικοί της Ανατολικής Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανοί άθεοι Κατηγορία:Γερμανοί κομμουνιστές Κατηγορία:Εξόριστοι πολιτικοί
Οσφρητικό νεύρο
Το οσφρητικό νεύρο είναι το αισθητήριο νεύρο της όσφρησης και αποτελείται από είκοσι συνήθως οσφρητικά νημάτια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατομία ζώων
Σκαθάρι
Η λέξη σκαθάρι μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Γεώργιος Οστρογκόρσκι
Ο Γεώργιος Οστρογκόρσκι (Гео́ргий Алекса́ндрович Острого́рский, Αγία Πετρούπολη, 19 Ιανουαρίου 1902 – Βελιγράδι, 24 Οκτωβρίου 1976) ήταν Ρώσος βυζαντινολόγος. Θεωρείται ως ένας από τους γνωστότερους βυζαντινολόγους τους 20ού αιώνα και ο τελευταίος εκπρόσωπος της σειράς των Ρώσων βυζαντινολόγων του 19ου-20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Οστρογκόρσκι γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1902. Αφού τέλειωσε το κλασικό γυμνάσιο στην Πετρούπολη το 1919 με την οικογένειά του εγκατέλειψε τη Ρωσία. Σπούδασε για λίγο ιστορία στην Πράγα και το 1921 φοιτά στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης: δάσκαλοί του οι Jaspers, Weber, Curtius, Salin. Το 1925 ανακηρύχθηκε αριστούχος διδάκτορας των ιστορικών επιστημών στο ίδιο πανεπιστήμιο και στη συνέχεια φεύγει για το Παρίσι οπου παρακολουθεί μαθήματα των Diehl και Millet. Το θέμα της διδακτορικής του διατριβής, ήταν πάνω στη φορολόγηση της κοινοτικής γης στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατά τον 10ο αιώνα. Δίδαξε ως υφηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μπρεσλάου το διάστημα μεταξύ των ετών 1928 με 1933. Από το 1933 δίδαξε ως ο τακτικός καθηγητής της έδρας των Βυζαντινών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Εκεί το 1940, δημοσίευσε το γνωστότερο από τα έργα του, την Ιστορία του Βυζαντινού κράτους. Το 1948, ανέλαβε τη διεύθυνση του Βυζαντινολογικού Ινστιτούτου της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών. Και μετά την συνταξιοδότησή του δίδασκε στους μεταπτυχιακούς φοιτητές του Πανεπιστημίου. Δημοσίευσε πάνω από 200 μελέτες σε διάφορα περιοδικά βυζαντινολογίας. Για την προσφορά του τιμήθηκε από πολλές ακαδημίες και πανεπιστήμια της Ευρώπης. Υπήρξε ξένος εταίρος της Ακαδημίας Αθηνών. Πέθανε στο Βελιγράδι το 1976.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης
Μπιάουα (Βιστούλας)
Ο Μπιάουα (πολωνικά: Biała, γερμανικά: Bialka) είναι ποταμός στη νότια Πολωνία, δεξιός παραπόταμος του Βιστούλα, με μήκος 29 χιλιομέτρων. Είναι ο κύριος ποταμός της πόλης Μπιέλσκο-Μπιάουα και ήταν ιστορικά σημαντικός ως συνοριακός ποταμός που χώριζε όχι μόνο το Μπιέλσκο και τη Μπιάουα, αλλά για μερικές εκατοντάδες χρόνια και τα κράτη της Βοημίας (που διαδέχτηκε η Μοναρχία των Αψβούργων) και την Πολωνία. αριστερά|μικρογραφία| Ο Μπιάουα ως συνοριακός ποταμός σε χάρτη από τον 18ο αιώνα
Γεωγραφία
Δύο πηγές του ποταμού βρίσκονται στις βορειοανατολικές πλαγιές του Όρους Κλίμτσοκ στα Σιλεσικά Μπεσκίντι, σε υψόμετρο περίπου 900 έως 1020 μέτρων. Το πάνω μέρος του ποταμού, γνωστό ως Białka (υποκοριστική μορφή του Biała), έχει χαρακτηριστικά ορεινού ρέματος. Ο πρώτος οικισμός που διατρέχει είναι το χωριό Μπίστρα. Πριν το Μικουσοβίτσε ενώνεται με το ρέμα Biała που ξεκινά στις ανατολικές πλαγιές του Όρους Μαγκούρα στα Μικρά Μπεσκίντι, στη συνέχεια ο ποταμός στρέφεται βόρεια και σε μήκος 15,7 χιλιομέτρων αποτελεί μια κομβική γραμμή της πόλης Μπιέλσκο-Μπιάουα, στη συνέχεια ρέει μεταξύ του Τσεχοβίτσε-Ντζιεντζίτσε στα δυτικά και της Γκμίνα Μπεστφίνα στα ανατολικά και εκβάλλει στον ποταμό Βιστούλα σε υψόμετρο 240 μέτρων.
Συνοριακός ποταμός
Τον 13ο αιώνα και οι δύο όχθες του ποταμού ανήκαν στο σιλεσικό Δουκάτο των Οπόλε και Ρατσίμπους, αλλά η κοιλάδα του ποταμού ήταν ακόμη αραιοκατοικημένη, ορίζοντας ένα φυσικό σύνορο μεταξύ των καστελάνων του Τσιέσιν και του Οσφιέντσιμ και των εκκλησιαστικών συνόρων μεταξύ των επισκοπών του Βρότσουαφ και της Κρακοβίας. Το 1290, στη διαδικασία του φεουδαρχικού κατακερματισμού της Πολωνίας, το Δουκάτο του Τέσεν, που περιλάμβανε τόσο το Τσιέσιν και το Οσφιέντσιμ όσο και τις δύο όχθες του ποταμού, χωρίστηκε από αυτό. Περίπου εκείνη την εποχή αρκετοί νέοι οικισμοί δημιουργήθηκαν παράλληλα με τον ποταμό, συμπεριλαμβανομένης της ίδρυσης της πόλης Μπιέλσκο.
Ο Μιέσκο Α΄ του Τσέσιν, ο πρώτος ηγεμόνας του δουκάτου, πέθανε το 1315 και στη συνέχεια οι γιοι του χώρισαν τη γη του σε δύο μέρη δίπλα στον ποταμό Μπιάουα: το μειωμένο Δουκάτο του Τέσεν στα δυτικά και το Δουκάτο του Οσφιέντσιμ στα ανατολικά. Στα μέσα του 15ου αιώνα το Δουκάτο του Οσφιέντσιμ αγοράστηκε από το Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας και έτσι ο ποταμός αποτελούσε στο εξής τα σύνορα μεταξύ του Πολωνικού και του Βοημικού Στέμματος (από το 1526 μέρος της Μοναρχίας των Αψβούργων). Κατά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772 ο ποταμός έπαψε να είναι κρατικό σύνορο και συνεχίστηκε ως περιφερειακό σύνορο μεταξύ της Αυστριακής Σιλεσίας στα δυτικά και της Γαλικίας στα ανατολικά. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Πόλεμο Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας του 1919, ξεχώρισε το πολωνικό τμήμα της Σιλεσίας του Τσιέσιν στο Αυτόνομο Βοεβοδάτο Σιλεσίας από το Βοεβοδάτο Κρακοβίας της Ελάσσονος Πολωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Βιστούλα Κατηγορία:Σιλεσία του Τσιέσιν Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πολωνικά (pl)
Κόρνερ Μπρουκ
Το Κόρνερ Μπρουκ (αγγλικά: Corner Brook) είναι πόλη η οποία βρίσκεται στη δυτική ακτή του νησιού της Νέας Γης στην επαρχία Νέα Γη και Λαμπραντόρ του Καναδά. Κατά την Καναδική Απογραφή του 2016 είχε πληθυσμό 19.806 κατοίκους.
Βρίσκεται στον Κόλπο των Νήσων στις εκβολές του ποταμού Χάμπερ. Η πόλη είναι το δεύτερο μεγαλύτερο πληθυσμιακό κέντρο στην επαρχία μετά τον Άγ. Ιωάννη, και η τρίτη μικρότερη μεγαλούπολη μετά τον Αγ. Ιωάννη και το Μάουντ Περλ. Ως εκ τούτου, το Κόρνερ Μπρουκ λειτουργεί ως κέντρο εξυπηρέτησης για τη δυτική και τη βόρεια Νέα Γη. Βρίσκεται στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος με το Γκασπέ του Κεμπέκ, μια πόλη παρόμοιου μεγέθους και τοπίου στην άλλη πλευρά του κόλπου του Αγ. Λαυρεντίου. Το Κόρνερ Μπρουκ είναι η βορειότερη πόλη του Ατλαντικού Καναδά.
Αποτελεί διοικητική έδρα της κυβέρνησης των Πρώτων Εθνών Χάλιμπου Μίγκμαγ. Η Μίγκμαγ ονομασία για τον κοντινό ποταμό Χάμπερ είναι «Μάχτουκουεκ».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καναδά
Φριτς Λούσινγκερ
Ο Φριτς Λούσινγκερ (Fritz Luchsinger) (8 Μαρτίου, 1921 – 28 Απριλίου, 1983) ήταν Ελβετός ορειβάτης. Μαζί με τον Ερνστ Ρέις έκανε την πρώτη ανάβαση του Λότσε (8.516 μ), του τέταρτου υψηλότερου βουνού στον κόσμο στις 18 Μαΐου 1956. Κατά τη διάρκεια της προσέγγισης ο Λούσινγκερ προσβλήθηκε από οξεία φλεγμονή σκωληκοειδούς απόφυσης (σκωληκοειδίτιδα) και χρειάστηκε να αναρρώσει σε ένα δωμάτιο που παρείχε στην ελβετική αποστολή ο λάμα της μονής Τενγκμπότσε με τη φροντίδα του γιατρού της αποστολής Έντουαρτ Λέουτχολντ
Η ανάβαση
Το 1956 οι Ελβετοί επανήλθαν στον ορεινό όγκο του Έβερεστ μετά από την αποτυχημένο προσπάθειά τους να διεκδικήσουν την πρώτη ανάβαση στο Έβερεστ. Ο σκοπός της αποστολής του 1956 ήταν διπλός. Αφενός να γίνει η δεύτερη ανάβαση στο Έβερεστ, αφετέρου να γίνει η πρώτη ανάβαση στο γειτονικό Λότσε. Αρχηγός της αποστολής του 1956 ήταν ο Άλμπερτ Έγκλερ από τη Βέρνη και το Ελβετικό Ίδρυμα Αλπικών Ερευνών εφοδίασε με τον καλύτερο τρόπο τους Ελβετούς ορειβάτες.
Ο Λούσινγκερ με τον Ρέις ακολούθησαν τη γνωστή διαδρομή ως τον παγετώνα Κούμπου και την Όψη του Λότσε στο Νότιο Πέρασμα. Από εκεί χρησιμοποίησαν τροχαλία για να ανεβάσουν τα εφόδιά τους για την προσπάθεια κορυφής. Οι Ελβετοί διέθεταν μεταξύ άλλων στον εξοπλισμό τους εμπροσθόαιχμα κραμπόν που μείωναν την ανάγκη δημιουργίας σκαλοπατιών στο σκληρό χιόνι. Αν και είχαν ξαναχρησιμοποιηθεί σε αλπικό περιβάλλον ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκαν δωδεκάαιχμα κραμπόν σε αποστολή στα Ιμαλάια. Στις 18 Μαΐου ο Λούσινγκερ μαζί με τον Ρέις έφθασαν στην κορυφή του Λότσε μέσω της ορεινής χαράδρας (κουλουάρ) της δυτικής όψης του βουνού. Η κορυφή ήταν τόσο αιχμηρή που δεν υπήρχε χώρος για να καθίσουν οι ορειβάτες ή να βγάλουν τα σακίδιά τους, κάτι που του εξανάγκασε να σκάψουν σκαλοπάτι λίγο κάτω από την κορυφή, για να μπορούν να διερευνήσουν και την άλλη πλευρά.
Θάνατος
Ο Λούσινγκερ εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια μιας προσπάθειάς του στο Σισαπάνγκμα το 1983.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετοί ορειβάτες
Οίκος των Γκοντζάγκα
μικρογραφία|150px|Ο θυρεός του Οίκου των Γκοντζάγκα
Ο Οίκος των Γκοντζάγκα, ιταλ. Casa di Gonzaga, υπήρξε σπουδαία ηγεμονική δυναστεία, που εξουσίασε στη βόρεια Ιταλία με έδρα τη Μάντοβα από το 1328 έως το 1708. Στην ηγεμονία τους περιλαμβανόταν και περιοχές όπως το Μομφερράτο στο Πεδεμόντιο, η πόλη Νεβέρ στη Γαλλία, καθώς και πολλές άλλες περιοχές (ήσσονος οικονομικής σημασίας) στην ευρύτερη περιοχή της ιταλικής χερσονήσου, αλλά και την κεντρική Ευρώπη. Ο ρόλος των Γκοντζάγκα υπήρξε σπουδαιότατος, όσον αφορά στην καλλιτεχνική και πολιτική όσμωση της Ευρώπης κατά τη μακρόχρονη βασιλεία τους, ενώ αξιομνημόνευτο είναι το γεγονός ότι από τους γόνους του Οίκου προέκυψαν δώδεκα καρδινάλιοι, δεκατέσσερις επίσκοποι και ένας άγιος της Καθολικής Εκκλησίας.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1433 ο Ιωάννης-Φραγκίσκος λαμβάνει τον τίτλο του Μαρκησίου και στα 1530 ο τρισεγγονός του Φρειδερίκος Β΄ αναλαμβάνει ως Δούκας της Μάντοβας. Έναν χρόνο μετά ο Φρειδερίκος Β΄ νυμφεύεται τη Μαργαρίτα Παλαιολογίνα μαρκησία του Μονφεράτου, έτσι η μαρκιωνία περιέρχεται στους Γκοντζάγκα ως γαμήλια προίκα, ενώ ταυτόχρονα κληρονομείται και η περιουσία της Βυζαντινής Δυναστείας των Παλαιολόγων, οι οποίοι ηγεμόνευαν μέχρι τότε στο Μονφερράτο.
Οι άρρενες απόγονοι του Οίκου δημιούργησαν πλάγιους κλάδους. Ο νεότερος γιος του Λουδοβίκου Γ΄, ο Ιωάννης-Φραγκίσκος ιδρύει τον κλάδο Γκοντζάγκα-Σαμπιονέτα. Άλλος πλάγιος κλάδος προκύπτει από τον Φερράντε Α΄, υιό του Φραγκίσκου Β΄ δούκα της Μάντοβας, τα τέκνα του οποίου αργότερα γίνονται δούκες της Γκουαστάλα (κλάδος Γκοντζάγκα-Γκουαστάλα). Ο συνώνυμος εγγονός του, ο Φερράντε Β΄ θα παίξει σημαντικό ρόλο στον Πόλεμο της Διαδοχής της Μάντοβας, διεκδικώντας τα ηνία του δουκάτου ως ο τελευταίος εναπομείνας άρρην απόγονος. Ένας ακόμη κλάδος δημιουργήθηκε το 1565 από το γάμο του Λουδοβίκου -νεότερου υιού του Φρειδερίκου Β΄ και της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας- με την Ενριέττα, κληρονόμο της οικογένειας Κλέβης-Νεβέρ, που πρόσθεσε στον Οίκο των Γκοντζάγκα τα γαλλικά Δουκάτα του Νεβέρ και του Ρετέλ (Rethel). Από την συνένωση των δύο οικογενειών προκύπτει ο κλάδος των Γκοντζάγκα-Νεβέρ, ο οποίος εγκαθίσταται αρχικά στη Γαλλία, αλλά επιστρέφει στη Μάντοβα με τον υιό του Λουδοβίκου, Κάρολο Γ΄ δούκα του Νεβέρ, όταν αυτός γίνεται δούκας της Μάντοβα. Η βαριά κληρονομιά που περιλαμβάνει τη Μάντοβα και το Μομφερράτο, θα οδηγήσει αργότερα στο λεγόμενο Πόλεμο της Διαδοχής της Μάντοβας, μια σημαντικής συνισταμένης του κατοπινού Τριακονταετούς Πολέμου.
Από την πλευρά των θηλέων τέκνων, άξια αναφοράς είναι η Μαρία-Λουίζα, κόρη του Καρόλου Γ΄ δούκα του Νεβέρ, η οποία υπήρξε βασιλική σύζυγος του Βλαδίσλαου Δ΄ Βάζα και έπειτα του αδελφού του Ιωάννη Β΄ Καζιμίρ, βασιλέων της Πολωνίας. Επίσης άξιες αναφοράς είναι δύο κόρες του Οίκου ονόματι αμφότερες Ελεονόρα: η κόρη του Βικέντιου Α΄ δούκα της Μάντοβας ήταν η δεύτερη σύζυγος του Φερδινάνδου Β΄ των Αψβούργων και η κόρη του Καρόλου, δούκα του Ρετέλ, ήταν η τρίτη σύζυγος του Φερδινάνδου Γ΄ των Αψβούργων· και οι δύο στέφθηκαν αυτοκράτειρες στην Αυστρία. Της δεύτερης αυτοκράτειρας Ελεονόρας δισεγγονός είναι ο Φραγκίσκος Α΄ δούκας της Λωρραίνης, σύζυγος της Μαρίας-Θηρεσίας των Αψβούργων.
Οι Γκοντζάγκα βασίλεψαν στη Μάντοβα μέχρι το 1708 και στη Γκουαστάλα και τη Σαμπιονέτα έως το 1746. Καθώς αμφότεροι οι κλάδοι εξέλιπαν (ελλείψει αρρένων απογόνων), τα ηνία του Οίκου ανέλαβε ο Ιωάννης κύριος του Βεσκοβάτο (Vescovato), τέκνο του Φρειδερίκου Α΄· η γραμμή διαδοχής του συνεχίζεται και μέχρι τις μέρες μας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες Γκοντζαγκα Γκονταζαγκα
Θρούμπι
Το Θρούμπι ή θρίμπι (επιστ.:  saory, satueja) είναι φυτό της οικογένειας των χειλανθών. Είναι διετή ή πολυετή ποώδη φυτά ή νάνοι θάμνοι, γρήγορα αναπτυσσόμενο, αρωματικό φυτό. Συνήθως είναι αυτοφυές. Οι μίσχοι είναι κυρίως όρθιοι. Τα φύλλα είναι γραμμικά έως στενά λογχοειδή, οδοντωτά. Συνήθως στα περισσότερα φυτά του είδους τα φύλλα δεν διαφοροποιούνται σε μίσχος (βοτανική}μίσχο και βράκτια.
Χρήσεις
Τόσο το θερινό θρούμπι (Satureja hortensis), όσο και το χειμερινό θρούμπι (Satureja montana) χρησιμοποιούνται ως μαγειρικά αρωματικά. Το θρούμπι παίζει σημαντικό ρόλο στην αρμενική κουζίνα, τη Γεωργιανή τη Βουλγαρική και την ιταλική κουζίνα. Στο Αζερμπαϊτζάν, το θρούμπι χρησιμοποιείται στο μαύρο τσάι.
Είδη
Πηγή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Χειλανθή
Καζακική Βικιπαίδεια
Η Καζακική Βικιπαίδεια είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας, της ελεύθερης εγκυκλοπαίδειας στα Καζακικά, και ιδρύθηκε στις 2 Ιουνίου 2002.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|WikiBilim Η Καζακική Βικιπαίδεια ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2002. Το 2011 είχε τεράστια ανάπτυξη σε λήμματα, από 7.000 σε 100.000 σε λιγότερο από ένα χρόνο,  που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό από την ενσωμάτωση των λημμάτων της Καζακικής Εγκυκλοπαίδειας που έχει τεθεί υπό το Creative Commons Attribution Share-Alike License (CC-BY-SA). Αυτή η ταχεία επέκταση ξεκίνησε από το μη κερδοσκοπικό ίδρυμα Wikibilim. Το ίδρυμα Σαμρούκ Καζίνα, το ταμείο της χώρας για το πετρέλαιο, χορήγησε την επέκταση με 30 εκατομμύρια τένγκε το 2011, για ψηφιοποίηση, επεξεργασία και μεταφορά δικαιωμάτων συγγραφέα. Στο Wikimania 2011 ο πρόεδρος του WikiBilim Ραουάν Κενζεκχανούλι τιμήθηκε ως ο Βικιπαιδιστής της Χρονιάς από τον συνιδρυτή της Βικιπαίδειας Τζίμι Γουέιλς για την δουλειά στην επέκταση της Καζακικής Βικιπαίδειας.
Τον Απρίλιο του 2012 η ιστοσελίδα Tengri News ανέφερε ότι ''το Σαμρούκ Καζίνα, ίδρυμα εθνικού πλούτου έδωσε 204.000 δολάρια για να αναπτύξει την καζακική Βικιπαίδεια. Αυτόν τον χρόνο, άλλα 136.000 δολάρια προορίζονται'' από την υπηρεσία τύπου του Ιδρύματος. Η Ουαλία ευχαρίστησε την κυβέρνηση του Καζακστάν για την υποστήριξή της στην Καζακική Βικιπαίδεια στο Wikimania 2012.
Η καζακική Βικιπαίδεια έχει τη μοναδική ιδιότητα με το χαρακτηριστικό ότι γράφεται σε τρία αλφάβητα: το λατινικό, το κυριλλικό και το αραβικό. Στις 26 Οκτωβρίου 2011 έφτασε τα 100.000 λήμματα και στις αρχές του 2013 λίγο παραπάνω από τα 200.000 λήμματα.
Χαρακτηριστικά
Η Καζακική Βικιπαίδεια χρησιμοποιεί τον χαρακτήρα ZhengZhu, και το χαρτογραφικό πρόγραμμα που βοηθάει στο να είναι διαθέσιμη στο λατινικό, κυριλλικό και αραβικό αλφάβητο.
Επίσης, έχουν γίνει ερωτήσεις για την εγγύτητα του WikiBilim με την κυβέρνηση του Καζακστάν, λόγω της μακράς εμπειρίας του προέδρου του μη-κερδοσκοπικού ιδρύματος στην κυβέρνηση του Καζακστάν, και έχει δεχτεί κριτική. Έχει τεθεί υπό κριτική επίσης η φιλία του συνιδρυτή της Βικιπαίδειας Τζίμι Γουέιλς με τον πρώην πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου Τόνι Μπλερ, που συμβουλεύει την κυβέρνηση της χώρας, όπως και η ουδετερότητα του περιεχομένου της καζακικής Βικιπαίδειας, που σε μεγάλο μέρος είναι μια αναπαραγωγή του περιεχομένου της κρατικής Καζακικής Εγκυκλοπαίδειας.
Στατιστικά
Τον Μάιο του 2017, η Καζακική Βικιπαίδεια είχε περίπου 219.000 λήμματα, με την συντριπτική πλειοψηφία των αναγνωστών να είναι από το Καζακστάν.
Τον Απρίλιο του 2013, το μερίδιο της Καζακικής Βικιπαίδειας είναι περίπου 14% όλων των λημμάτων που είναι γραμμένα σε μια τουρκική γλώσσα, και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στην γλωσσική οικογένεια μετά την Τουρκική που έχει το 28% όλων των τουρκικών λημμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βικιπαίδειες ανά γλώσσα
Επισκοπή Σεβαστουπόλεως Πόντου
Η Επισκοπή Σεβαστουπόλεως ήταν επισκοπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στον σημερινό Πόντο. Υπαγόταν διοικητικά στην Μητρόπολη Σεβαστείας. Έδρα είχε την Σεβαστούπολη, πόλη του Πόντου που βρισκόταν κοντά στην Κολώνεια και την Νικόπολη στην Μικρή Αρμενία.
Είναι άγνωστο πότε ακριβώς δημιουργήθηκε, στα Τακτικά η επισκοπή αναφέρεται από τον 7ο έως τον 13ο αιώνα.
Το 451 ο Επίσκοπος Κεκρόπιος πήρε μέρος στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Το 1808 διορίσθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ο Νεόφυτος τιτουλάριος επίσκοπος Σεβαστουπόλεως.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην επισκοπές του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Σεβαστείας
Αντίπατρος ο Ιδουμαίος
Αντίπατρος και Υρκανός
Όταν ο Πομπήιος αναχώρησε μαζί με τον αιχμάλωτο Αριστόβουλο Β΄ και την οικογένεια εκείνου από την Ιουδαία για τη Ρώμη, ο νέος έπαρχος της Συρίας Σκαύρος ανέλαβε μία εκστρατεία εναντίον των Ναβαταίων Αράβων, που είχαν αναμιχθεί στην εμφύλια ιουδαϊκή διένεξη. Ο Σκαύρος όμως αντιμετώπισε δυσχέρειες, όταν έφτασε έξω από την πρωτεύουσα των Ναβαταίων Πέτρα. Ο Υρκανός έστειλε τον Αντίπατρο, προκειμένου να βοηθήσει τον Σκαύρο. Εκείνος όμως ήρθε σε συμφωνία με τον Αρέτα, βασιλιά των Ναβαταίων, που τελικά δωροδόκησε τον Σκαύρο με ένα ευτελές ποσό (300 τάλαντα), προκειμένου να εγκαταλείψει την εκστρατεία. Έτσι ο Σκαύρος έκανε μια συνθήκη ειρήνης με τον Ναβαταίο βασιλιά και κατόπιν αποχώρησε.
Ο επόμενος διοικητής της Συρίας, Αύλος Γαβίνιος, αντιμετώπισε τα στασιαστικά κινήματα του Αριστόβουλου και των γιων του Αλέξανδρου και Αντίγονου, που είχαν δραπετεύσει από την αιχμαλωσία τους (57/6 π.Χ.). Με τα μέτρα που πήρε, εκμηδένισε κάθε ίχνος ιουδαϊκής αυτονομίας και μαζί τους και κάθε ίχνος επιρροής του Υρκανού επίσης. Η θέση του Αντίπατρου όμως δεν θίχτηκε. Αντίθετα, ο Αντίπατρος έπαιξε ενεργό ρόλο ως αρωγός του Γαβίνιου αρχικά κατά την εκστρατεία του τελευταίου στην Αίγυπτο και αργότερα κατά την καταστολή της νέας εξέγερσης του Αλέξανδρου (55 π.Χ.).
Ο Αντίπατρος κατόρθωσε να διατηρήσει τη θέση του και επί των διαδόχων τού Γαβίνιου, Μάρκου Λικίνιου Κράσσου και Γάιου Κάσσιου Λογγίνου. Η περιοχή γνώρισε λίγα χρόνια ηρεμίας, μέχρι τη στιγμή που ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ του Πομπήιου και του Ιουλίου  Καίσαρα.
Όταν ο Πομπήιος δολοφονήθηκε στην Αίγυπτο το 48 π.Χ., ο Αντίπατρος προσέφερε την υποστήριξή του στον νέο ισχυρό άνδρα της Ρώμης, τον Καίσαρα. Ο συνεργάτης του τελευταίου, Μιθριδάτης ο Περγαμηνός, με τον στρατό που είχε σχηματίσει κινήθηκε προς την Αίγυπτο με σκοπό να βοηθήσει τον Καίσαρα που βρίσκονταν πολιορκημένος στην Αλεξάνδρεια από τους οπαδούς του Πτολεμαίου ΙΓ΄. Όταν έφτασε στο Πηλούσιο, οι Ιουδαίοι που κατοικούσαν εκεί ανέκοψαν την πορεία του, καθώς ήταν υποστηρικτές του νεαρού μονάρχη. Τότε ο Αντίπατρος έσπευσε να προσφέρει έμπρακτα τις υπηρεσίες του.
Ο Αντίπατρος είχε νυμφευτεί μία πριγκίπισσα, που καταγόταν από τους Άραβες που κατοικούσαν στην περιοχή της συριακής πόλης Έμεσας. Τη γυναίκα αυτή την έλεγαν Κύπρο Α΄ και μαζί της είχε αποκτήσει πέντε παιδιά, τον Φασάηλο Α΄, τον Ηρώδη Α΄, τον Ιωσήφ, τον Φερώρα και τη Σαλώμη Α΄. Ο Αντίπατρος ήταν εξαιρετικά δημοφιλής σε αυτούς τους Άραβες, που τον είχαν ανακηρύξει φύλαρχό τους. Από αυτούς τους Άραβες ο Αντίπατρος ζήτησε βοήθεια, ενώ ταυτόχρονα παρακίνησε πολλούς δυνάστες πόλεων της Συρίας να προσφέρουν την υποστήριξή τους στον Καίσαρα. Έτσι συγκέντρωσε αρκετό στρατό και μαζί με 3.000 Ιουδαίους που είχε υπό τις διαταγές του, έσπευσε να ενισχύσει τον Μιθριδάτη.
Κατά την πολιορκία του Πηλουσίου ο Αντίπατρος διακρίθηκε, καθώς πέρασε πρώτος μέσα από ένα ρήγμα, που είχαν ανοίξει οι πολιορκητές στα τείχη της πόλης. Αφού καταλήφθηκε το Πηλούσιο, ο Μιθριδάτης εισέβαλε στην περιοχή του Δέλτα του Νείλου. Τότε ο Αντίπατρος παρακίνησε τους Ιουδαίους που κατοικούσαν εκεί σε αποστασία. Κατόπιν ο Μιθριδάτης κατέλαβε τη Μέμφιδα και συγκρούστηκε με τους οπαδούς του Πτολεμαίου, σε μια μάχη που έγινε κοντά στον Νείλο. Στη μάχη αυτή διακρίθηκε ο Αντίπατρος, που διοικούσε τη μια πτέρυγα της καισαρικής παράταξης. Όταν ο Μιθριδάτης ενώθηκε με τον Καίσαρα, τον πληροφόρησε για τη γενναιότητα του Αντίπατρου.
Ο Αντίπατρος επίτροπος της Ιουδαίας
Όταν τελείωσε ο πόλεμος στην Αίγυπτο (τέλη Μαρτίου 47 π.Χ.) και ο Καίσαρας πήγε στη Συρία, τίμησε τον Αντίπατρο προσφέροντάς του τη ρωμαϊκή πολιτεία (ιθαγένεια). Επίσης επικύρωσε, κατά παράκληση του Αντίπατρου, τον διορισμό του Υρκανού ως αρχιερέα.
Τότε παρουσιάστηκε μπροστά στον Καίσαρα ο Αντίγονος, κατηγορώντας τον Αντίπατρο και τον Υρκανό. Ο Αντίπατρος αντέδρασε απροσδόκητα σκίζοντας τα ρούχα του και δείχνοντας τις πληγές του από τις μάχες, καταφέρνοντας με αυτόν τον τρόπο να πείσει τον Καίσαρα, για την ορθότητα των αποφάσεων που είχε λάβει γι’ αυτόν και τον Υρκανό. Επιπλέον, ύστερα από το επεισόδιο αυτό, ο Αντίπατρος διορίστηκε από τον Καίσαρα επίτροπος της Ιουδαίας (47 π.Χ.).
Η κυριαρχία και το τέλος του Αντίπατρου
Ο Αντίπατρος, αφού συνόδευσε τον Καίσαρα στη Συρία, γύρισε στην Ιουδαία και άρχισε να ανοικοδομεί το τείχος της Ιερουσαλήμ, που είχε κατεδαφίσει ο Πομπήιος. Γύρω στα τέλη του 47 π.Χ. διόρισε στρατηγούς, με την έγκριση του Καίσαρα (που αγνόησε τον Υρκανό), τους δυο γιους εκείνου: τον μεγαλύτερο Φασάηλο στην Ιερουσαλήμ και τον νεότερο Ηρώδη στη Γαλιλαία.
Ο Ηρώδης -παρά τη νεαρή ηλικία του- αντεπεξήλθε στα καθήκοντά του με επιτυχία, κατορθώνοντας να εξουδετερώσει μια επικίνδυνη ομάδα, που είχε επικεφαλής τον στασιαστή Εζεκία, τον οποίο συνέλαβε και εκτέλεσε. Έτσι έγινε γνωστός και προκάλεσε το ενδιαφέρον του Σέξτου Καίσαρα, Ρωμαίου επάρχου της Συρίας.
Οι επιτυχίες του νεαρού Ηρώδη προκάλεσαν τον φθόνο του Υρκανού που τον κάλεσε σε δίκη για τις θανατικές καταδίκες, που είχε επιβάλλει στη Γαλιλαία. Ο Ρωμαίος έπαρχος της Συρίας όμως ακύρωσε την κλήση για τη δίκη και διόρισε τον Ηρώδη στρατηγό της Κοίλης Συρίας και της Σαμάρειας, εξευτελίζοντας στην ουσία τον Υρκανό. Ο εξοργισμένος Ηρώδης συγκέντρωσε τότε στρατό και βάδισε εναντίον του τρομοκρατημένου Υρκανού, με σκοπό να τον εξοντώσει. Τότε επενέβησαν ο Αντίπατρος και ο αδελφός του Φασάηλος, οι οποίοι κατάφεραν να τον συγκρατήσουν (46 π.Χ.) για να τηρήσει τα προσχήματα.
Λίγο αργότερα ξέσπασε νέα κρίση μεταξύ των Ρωμαίων στη Συρία, όταν ο στρατηγός Καικίλιος Βάσσος δολοφόνησε τον Σέξτο Καίσαρα. Τη δολοφονία ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των ρωμαϊκών δυνάμεων στη Συρία, που συνεχιζόταν μέχρι και τη στιγμή που έφτασε ο νέος έπαρχος από την Ρώμη, Στάτιος Μούρκος. Ο Αντίπατρος, τηρώντας προσεκτική στάση, έστελνε ενισχύσεις και στις δύο παρατάξεις.
Την κρίση αυτή επισκίασε μία ακόμη μεγαλύτερη, η οποία ξέσπασε με τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα (Μάρτιος του 44 π.Χ.). Ύστερα από λίγους μήνες έφτασε στη Συρία ένας από τους καισαροκτόνους, ο Γάιος Κάσσιος Λογγίνος (Σεπτέμβρης του 44 π.Χ.). Ο Κάσσιος πήγε στην Απάμεια, όπου ο Μούρκος πολιορκούσε τον Βάσσο και κατάφερε να συμβιβάσει τους δυο στρατηγούς, αναλαμβάνοντας τη γενική αρχηγία. Κατόπιν επέβαλε φόρους στην περιοχή.
Οι Ιουδαίοι έπρεπε να καταβάλουν επτακόσια τάλαντα. Πρώτος ο Ηρώδης έσπευσε να φέρει στον Κάσσιο εκατό τάλαντα από τη Γαλιλαία, καταφέρνοντας να κερδίσει τη συμπάθεια του. Ο Αντίπατρος έκανε ό,τι μπορούσε για να μαζέψει το ποσό, όμως ο Κάσσιος έχασε την υπομονή του και κατέλαβε και λεηλάτησε τη Γόφνα, την Αμμαούντα και μερικές άλλες μικρότερες πόλεις, ενώ καταδίκασε έναν από τους φοροεισπράκτορες του Αντίπατρου, τον Μάλιχο, σε θάνατο. Ο Αντίπατρος έδωσε τελικά στον Κάσσιο τα χρήματα, καταφέρνοντας να τον κατευνάσει.
Ο Μάλιχος, εξαιτίας της επέμβασης του Αντίπατρου, σώθηκε. Επειδή όμως εποφθαλμιούσε τη θέση τού Αντίπατρου, οργάνωσε συνωμοσία εναντίον του, η οποία αποκαλύφθηκε. Τότε ο Αντίπατρος άρχισε να συγκεντρώνει στρατό εναντίον του, ο Μάλιχος όμως κατάφερε να πείσει τον Φασάηλο και τον Ηρώδη ότι όλα αυτά ήταν απλώς μία παρεξήγηση. Ο Αντίπατρος πείστηκε και αυτός με τη σειρά του και κατάφερε να ανακαλέσει τη θανατική καταδίκη, που είχε επιβάλει στον Μάλιχο ο Στάτιος Μούρκος, όταν έμαθε για τη συνωμοσία.
Λίγο αργότερα ο Κάσσιος επικύρωσε τον διορισμό του Ηρώδη ως «διοικητή των πεζικών και ιππικών δυνάμεων της Κοίλης Συρίας». Τα νέα αυτά θορύβησαν τον Μάλιχο, που κατάφερε -πείθοντας έναν οινοχόο- να δηλητηριάσει τον Αντίπατρο σε ένα συμπόσιο (43 π.Χ.).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Κύπρο Α΄, συγγενή του Αρέτα Γ΄ των Ναβαταίων (Αράβων της Πέτρας) και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία Κατηγορία:Βασιλείς της Ιουδαίας
Αβέιρο
Το Αβέιρο (Πορτογαλικά: Aveiro) είναι πόλη και δημοτική ενότητα της Πορτογαλίας με έκταση 199,9 τ.χλμ. κι πληθυσμό 80.880 κατοίκους. Το Αβέιρο είναι βιομηχανική πόλη και σημαντικό λιμάνι στον Ατλαντικό Ωκεανό.
Το Αβέιρο είναι γνωστό σαν "πορτογαλική Βενετία", λόγω των καναλιών και των σκαφών του (barcos moliceiros) που θυμίζουν την ιταλική πόλη της Βενετίας. Είναι επίσης γνωστό για τα παραδοσιακά γλυκά του από αβγά, τα "ovos moles" και τα "trouxas de ovos".
Η πόλη χρονολογείται από τον 10ο αιώνα ενώ η περιοχή ήταν ναυτιλιακό κέντρο και περιοχή παραγωγής άλατος από τους ρωμαικούς χρόνους, γνωστή με το λατινικό όνομα Aviarium. Το σημαντικότερο ιστορικό μνημείο του Αβέιρο είναι το μοναστήρι του Ιησού (Convento de Jesus), το οποιο σήμερα φιλοξενεί το μουσείο της πόλης. Στο μοναστήρι, που χτίστηκε τον 15ο αιώνα, βρίσκεται ο τάφος της Αγίας πριγκίπισσας Ιωάννας της Πορτογαλίας, κόρης του Αλφόνσου Ε', η οποία πέθανε το 1490.
Το πανεπιστήμιο του Αβέιρο ιδρύθηκε το 1973 και θεωρείται ένα από τα δυναμικότερα πανεπιστήμια της Πορτογαλίας, με 15.000 φοιτητές.
Η οικονομία παλιότερα στηριζόταν στην παραγωγή άλατος και τη συγκομιδή φυκιών, τα οποία χρησιμοποιούνται για λίπασμα. Σήμερα η οικονομία της πόλης επικεντρώνεται στην κεραμουργία και την τεχνολογική έρευνα γύρω από το πανεπιστήμιο.
Το Αβέιρο φιλοξένησε τρία παιχνίδια του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου του 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Κοινό κινητικό νεύρο
Το κοινό κινητικό ή οφθαλμοκινητικό νεύρο είναι αμιγώς κινητικό νεύρο, που αναδύεται από την αύλακα του κοινού κινητικού νεύρου στην έξω επιφάνεια του εγκεφαλικού σκέλους. Οι ίνες του για τους οφθαλμικούς μυς εκφύονται από τον πυρήνα του ομώνυμου νεύρου, ενώ οι ίνες για τον ακτινωτό και σφιγκτήρα μυ της κόρης από τον πυρήνα των Edinger-Westphal.
Περιγραφή
Πορεύεται προς τα εμπρός, μέσα στη μεσοσκελιαία δεξαμενή, στη συνέχεια φέρεται διαμέσου του έξω τοιχώματος του σηραγγώδους κόλπου για να αποσχισθεί στους κλάδους του, δηλαδή τον άνω και κάτω κλάδο.
Ο κάτω κλάδος αποσχίζεται σε τρία κλωνία για τον έσω ορθό, τον κάτω ορθό και τον κάτω λοξό μυ του οφθαλμού. Από το τελευταίο κλωνίο εκφύεται η βραχεία ρίζα του οφθαλμικού γαγγλίου διαμέσου της οποίας φέρονται προγαγγλιακές παρασυμπαθητικές ίνες, για τον ακτινωτό και σφιγκτήρα μυ του οφθαλμού.
Ο άνω κλάδος εισέρχεται στον οφθαλμικό κόγχο μέσω του υπερκόγχιου σχίσματος (όπως και ο κάτω κλάδος) και αποσχίζεται σε δυο κλάδους, για τον άνω ορθό και τον ανελκτήρα του άνω βλεφάρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νευρικό σύστημα Κατηγορία:Μάτι
Μπάνγκορ (Μέιν)
Το Μπάνγκορ (αγγλικά: Bangor, Maine) είναι πόλη και η έδρα της κομητείας Πενόμπσκοτ στο Μέιν των Ηνωμένων Πολιτειών. Έχει πληθυσμό 31.753 κατοίκους, καθιστώντας την τον τρίτο μεγαλύτερο οικισμό της πολιτείας, πίσω από το Πόρτλαντ (68.408) και το Λούιστον (37.121). Το Μπάνγκορ είναι γνωστό ως η «Βασίλισσα Πόλη».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μέιν
Ομς (Ανατολικά Πυρηναία)
Το Ομς (γαλλικά και καταλανικά: Oms) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Υλμιέν (γαλλικά: Ulmiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Χαιρήμων (ναύαρχος)
Συγκεκριμένα ο ναύαρχος Χαιρήμων ήταν γιος του Χαρικλή (ή Χαρικλέους). Είχε αναλάβει αρχηγός της αθηναϊκής μοίρας που περιπολούσε στις ακτές της Μακεδονίας. Το 416 π.Χ. αποβιβάσθηκε στη Μεθώνη Πιερίας προκειμένου να αντιμετωπίσει τον Βασιλέα Περδίκκα Β΄. Η επελθούσα όμως στη συνέχεια συνδιαλλαγή της Αθήνας με τον Περδίκκα Β΄ ματαίωσε εκείνη τη σύγκρουση.
Πηγές
Χαιρημων
Φαύστα
right|thumb|300px|Βυζαντινό νόμισμα με την μορφή της Φαύστας Η Φλαβία Μάξιμα Φαύστα Αυγούστα (Fausta Maxima Flavia, 289 - 326) ήταν Ρωμαία αυτοκράτειρα, κόρη του Ρωμαίου αυτοκράτορα Μαξιμιανού. Επίσης ήταν σύζυγος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Αυτοκράτορα της Ρώμης και πρώτου αυτοκράτορα του Βυζαντίου. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη, αλλά η χρονολογία γέννησής της έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις μεταξύ των ερευνητών. Τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει η άποψη ότι γεννήθηκε το 289 ή το 290 μ.Χ. Δεν είναι πια τόσο αποδεκτό ότι η Φαύστα γεννήθηκε μεταξύ των ετών 293-298, που θα σήμαινε ότι όταν παντρεύτηκε τον Μέγα Κωνσταντίνο ήταν περίπου 9-14 ετών. Τα πρώτα 10 χρόνια του γάμου της η Φαύστα παρέμεινε άτεκνη, χωρίς όμως να μειωθεί το κύρος της στην αυλή ή να χάσει την εύνοια του συζύγου της, κάτι που εξηγείται εύκολα αν είχε παντρευτεί σε παιδική ηλικία.
Η ζωή της με τον Μέγα Κωνσταντίνο
Η Φαύστα παντρεύτηκε τον Μέγα Κωνσταντίνο το 307 μ.Χ. στους Τρεβήρους (σημερινή πόλη Τριρ της Γερμανίας), όταν εκείνη ήταν 17 ή 18 χρονών (σύμφωνα με την κρατούσα άποψη των ιστορικών, βλ. παραπάνω) και εκείνος καίσαρας της Γαλατίας. Παρ´όλο που ούτε τη χρονολογία γέννησης του Κωνσταντίνου ξέρουμε, είναι βέβαιο ότι εκείνος ήταν μεγαλύτερός της κατά 15 χρόνια ή ακόμη περισσότερο. Ο γάμος του Κωνσταντίνου και της Φαύστας είχε κίνητρα πολιτικά, καθώς επισφράγισε τη συμφωνία ανακωχής ανάμεσα στον Μαξιμιανό και τον Κωνσταντίνο. Μάλιστα, σε ένδειξη καλής θέλησης, ο Κωνσταντίνος απομάκρυνε την παλλακίδα του Μινερβίνη (κατ' άλλους νόμιμη σύζυγό του) με την οποία είχε αποκτήσει το 299 έναν γιο, τον Κρίσπο.
Αν και ο γάμος τελέστηκε για λόγους πολιτικούς και παρά τη διαφορά ηλικίας, ανάμεσα στο νέο ζευγάρι πρέπει να υπήρχαν συναισθήματα αμοιβαίας τρυφερότητας και εκτίμησης. Άλλωστε, ήταν ο ένας αντάξιος του άλλου: ο Κωνσταντίνος είχε ήδη αποκτήσει μεγάλη φήμη για τις στρατιωτικές του ικανότητες και την πολιτική του οξυδέρκεια, ενώ διέθετε αναμφισβήτητα επιβλητική εμφάνιση. Η Φαύστα ήταν μια πραγματική καλλονή, ευφυέστατη και υπέρμετρα φιλόδοξη. Έτσι, ο πρώτος καιρός του συζυγικού τους βίου ήταν ευτυχισμένος.
Ως σύζυγος του αυτοκράτορα, η Φαύστα είχε τον τίτλο της nobilissima femina, ενώ λίγο μετά τη νίκη του εναντίον του αντιπάλου του Λικινίου, το 324 μ.Χ., ο Κωνσταντίνος της απένειμε τον τίτλο της Αυγούστας. Δύο γεγονότα, σε συνδυασμό με τις φιλοδοξίες της Φαύστας και την επιθυμία του Κωνσταντίνου να καταστεί μονοκράτορας της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, πιθανόν να προκάλεσαν κάποιες εντάσεις στις σχέσεις του ανδρογύνου. Ο Μαξιμιανός καταπατά τις συμφωνίες που είχε υπογράψει με τον Κωνσταντίνο και εμπιστεύεται τα σχέδιά του στην κόρη του. Όταν τα σχέδια του Μαξιμιανού βρίσκονται σε κρίσιμη φάση και ετοιμάζεται να αιφνιδιάσει τον αντίπαλό του, η Φαύστα προδίδει τον πατέρα της στον Κωνσταντίνο. Ο Κωνσταντίνος τότε συλλαμβάνει το Μαξιμιανό για προδοσία, αλλά για χατίρι της γυναίκας του δεν εκτελεί τον πεθερό του, τον φυλακίζει. Όμως, η Φαύστα του υποδεικνύει να εκτελέσει τον πατέρα της, διότι όσο είναι ζωντανός παραμένει ο κίνδυνος να συνωμοτήσει ξανά εναντίον του. Ο Κωνσταντίνος ακολουθεί τις υποδείξεις της και εκτελεί τον Μαξιμιανό. Λίγο αργότερα, στη μάχη της Μιλβίας γέφυρας, μία από τις αποφασιστικότερες μάχες της παγκόσμιας ιστορίας, ο Κωνσταντίνος αντιμετώπισε και νίκησε τον αδερφό της γυναίκας του, τον Μαξέντιο. Ο Μαξέντιος στην προσπάθειά του να διαφύγει πνίγηκε στον ποταμό Τίβερη και με διαταγή του Κωνσταντίνου το κεφάλι του κόπηκε, καρφώθηκε σε ένα ξύλο και οι στρατιώτες το περιέφεραν στους δρόμους της Ρώμης. Δε γνωρίζουμε την αντίδραση της Φαύστας σε αυτή τη βίαιη πράξη.
Η εκτέλεση
Η ζωή της Φαύστας τέλειωσε με τον πιο τραγικό τρόπο το 326 ή το 327 μ.Χ., όταν ο άντρας της διέταξε την εκτέλεσή της. Πέθανε από ασφυξία μέσα στο υπερθερμασμένο λουτρό της, λίγο καιρό μετά την εκτέλεση του γιου του Κωνσταντίνου, Κρίσπου. Τα ακριβή αίτια της οικογενειακής αυτής τραγωδίας δεν είναι γνωστά. Δύο ιστορικοί, ο Ζωσιμάς τον 6ο αιώνα και ο Ζωναράς τον 12ο αιώνα, μας αναφέρουν πως η Φαύστα συκοφάντησε στον Κωνσταντίνο τον πρωτότοκο γιο του Κρίσπο, που του είχε χαρίσει η Μινερβίνη, ότι ήταν ερωτευμένος μαζί της και όταν εκείνη τον έδιωξε, ο Κρίσπος επιχείρησε να την βιάσει. Κίνητρο για τις κατηγορίες αυτές ήταν οι μητρικές φιλοδοξίες της Φαύστας, καθώς φοβόταν ότι ο άντρας της θα παραγκώνιζε τους δικούς της γιους, εξαιτίας της αδυναμίας του στον Κρίσπο. Ο Κωνσταντίνος οργισμένος εκτέλεσε το γιο του και όταν λίγο αργότερα έμαθε την αλήθεια, εκτέλεσε και τη Φαύστα. Στην Επιτομή του Αυρήλιου Βίκτωρα διαβάζουμε ότι αυτό που ώθησε τον Κωνσταντίνο να ερευνήσει τα γεγονότα και να ανακαλύψει την αθωότητα του Κρίσπου ήταν η μητέρα του Ελένη, η οποία επέκρινε πολύ αυστηρά τον γιο της για τη δολοφονία του εγγονού της (Aurelius Victor, Caes. 41.11-12).
Αυτό που είναι απολύτως βέβαιο είναι ότι υπάρχει άμεση σχέση ανάμεσα στην εκτέλεση του Κρίσπου και το θάνατο της Φαύστας, που συνέβησαν με λίγους μήνες διαφορά (όλες οι ιστορικές πηγές είναι τόσο ομόφωνες στο θέμα αυτό, που δεν υπάρχουν περιθώρια για αμφιβολίες). Μερικοί σύγχρονοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ο Κρίσπος και η Φαύστα είχαν πράγματι παράνομη σχέση. Όταν το έμαθε ο Κωνσταντίνος, εκτέλεσε τον Κρίσπο και λίγο αργότερα τη Φαύστα. Αυτό που μπορεί να καθυστέρησε για λίγους μήνες το θάνατο της Αυγούστας είναι πιθανότατα κάποια εγκυμοσύνη (άλλωστε, όπως προαναφέρθηκε, δε γνωρίζουμε τις χρονολογίες γέννησης των δύο θυγατέρων του Κωνσταντίνου). Άλλες εξηγήσεις για τον θάνατο της Φαύστας, δηλαδή ότι συνωμότησε με τον Κρίσπο εναντίον του Κωνσταντίνου, ότι ήταν ένθερμη οπαδός της εθνικής θρησκείας και σχεδίαζε να ξαναδώσει στους εθνικούς όλα τους τα προνόμια και να καταδιωχθεί και πάλι ο Χριστιανισμός παρά τη θέληση του άντρα της, ακόμη και ότι αυτοκτόνησε, απορρίπτονται από τους ιστορικούς (βλ. και λήμμα «Κρίσπος»). Κάποιες αμφιβολίες έχουμε και για τον τρόπο θανάτου της, ο οποίος πρέπει να παρουσιάστηκε ως ατύχημα και όχι επίσημη εκτέλεση και αυτό δε συνάδει με το χαρακτήρα του Κωνσταντίνου, του οποίου όλες οι πράξεις, όσο σκληρές κι αν ήταν, δεν είχαν συνωμοτικό χαρακτήρα, αλλά ήταν πάντα ξεκάθαρες. Επιπλέον, αν η Φαύστα πράγματι είχε διαπράξει μοιχεία, θα εκτελούνταν σύμφωνα με το σχετικό νόμο και κατόπιν αυτοκρατορικού διατάγματος, «εδίκτου», για την έκδοση του οποίου όμως δεν αναφέρουν κάτι οι πηγές μας. Ως πιθανότερος τόπος εκτέλεσής της φέρεται η Ρώμη.
Είναι αρκετά ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο κατοπινός αυτοκράτορας, το 355 μ.Χ. σε έναν πανηγυρικό λόγο προς το γιο της Κωνστάντιο Β΄, πλέκει εγκώμιο στη Φαύστα. Ίσως πρόκειται για μια απόπειρα του Κωνστάντιου να αποκαταστήσει τη μνήμη της μητέρας του, η οποία είχε υποστεί πιθανότατα damnatio memoriae, δηλαδή το όνομά της σβήστηκε από όλα τα επίσημα έγγραφα της αυτοκρατορίας, τα αγάλματά της γκρεμίστηκαν και απαγορεύτηκε ακόμη και η απλή αναφορά σ' αυτήν, προκειμένου οι άνθρωποι να την λησμονήσουν.
Αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Δυναστεία του Κωνσταντίνου Κατηγορία:Μέγας Κωνσταντίνoς
Παπούρα Ρογδιάς
thumb|300 px|right|Κορυφή Παπούρα Ρογδιάς Η Παπούρα Ρογδιάς είναι κορυφή του νομού Ηρακλείου.
Γεωγραφία
Βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης του Ηρακλείου. Στην κορυφή υπάρχει κέντρο ραδιοτηλεοπτικής εκπομπής και είναι το κύριο σημείο εκπομπής της πόλης, που καλύπτει ως θέση την πόλη και το βόρειο τμήμα του νομού μέχρι και τα Μάλια. Κάποιοι σταθμοί που εκπέμπουν από τη Παπούρα με μεγάλη ισχύ πιάνουν στη Σαντορίνη και σε άλλα νησιά του Αιγαίου. Έχει υψόμετρο 631 μέτρων.
Κέντρο εκπομπής Παπούρας
Ο πρώτος ραδιοφωνικός σταθμός που αξιοποίησε την θέση το 1988, ήταν ο ραδιοφωνικός σταθμός Ραδιοκύματα Κρήτης το 1988. Την ίδια χρονιά, η ΕΡΤ τοποθέτησε στο κέντρο σταθμό επίγειας αναμετάδοσης των δορυφορικών προγραμμάτων της δημόσιας εταιρίας και αργότερα των τριών τηλεοπτικών καναλιών πανελλαδικής εμβέλειας. Από το 1989 άρχισε η σταδιακή εκμετάλλευση του κέντρου και από άλλους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς της περιοχής, με αποτέλεσμα να στεγάζονται εκεί το 2007 συνολικά 22 τηλεοπτικοί και πάνω από 30 ραδιοφωνικοί σταθμοί.
Το 2002, ο τότε υποψήφιος νομάρχης Ηρακλείου Δημήτρης Σαρρής, είχε προτείνει την μετεγκατάσταση του κέντρου εκπομπής Παπούρας στην γειτονική κορυφή Κεφάλα, ως απάντηση στις αυξανόμενες διαμαρτυρίες των κατοίκων του οικισμού Ρογδιά για την αυξανόμενη ηλεκτρομαγνητική μόλυνση που το κέντρο προκαλεί. Παρά την εκλογή του Δημήτρη Σαρρή στην νομαρχία Ηρακλείου στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2002, δεν έγινε καμία ενέργεια κατάργησης του κέντρου, παρά μόνο την μέτρηση της ηλεκτρομαγνητικής ρύπανσης από την Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ) και την επιβολή προστίμων σε πέντε ραδιοφωνικούς σταθμούς που αξιοποιούσαν το κέντρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κέντρα ραδιοτηλεοπτικής εκπομπής Κατηγορία:Κορυφές της Ελλάδας
Final Fantasy VII Remake
Το Final Fantasy VII Remake (ιαπωνικά: ファイナルファンタジーVII リメイク, Χέπμπορν: Fainaru Fantajī Sebun Rimeiku) είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης ρόλων που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από τη Square Enix στις 10 Απριλίου του 2020 για το PlayStation 4. Πρόκειται για το remake του ομώνυμου βιντεοπαιχνιδιού ρόλων της Square του 1997.
Το παιχνίδι αφηγείται την ιστορία ενός πρώην μισθοφόρου με το όνομα Cloud Strife, ο οποίος μπαίνει στην ομάδα AVALACHE, η οποία αντιτίθεται της Εταιρείας Ηλεκτρικής Ενέργειας Shinra, και του πρώην στρατιώτη της, Sephiroth. Ο τρόπος του παιχνιδιού περιέχει μία μείξη στοιχείων δράσης πραγματικού χρόνου, παρόμοια με το Dissidia Final Fantasy, και στοιχεία στρατηγικής, ενώ επίσης θα κυκλοφορεί ως σειρά με πολλαπλά μέρη.
Για πολλά χρόνια υπήρχαν φήμες και απαιτήσεις από το κοινό ενός remake του Final Fantasy VII, αλλά για διάφορους λόγους δεν αναπτυσσόταν. Για να αναπτύξουν το remake, επέστρεψαν τρεις σημαντικοί συντελεστές του γνήσιου παιχνιδιού: ο σχεδιαστής χαρακτήρων Τετσούγια Νομούρα, που ανέλαβε τη σκηνοθεσία και τον επανασχεδιασμό των χαρακτήρων, ο αρχικός σκηνοθέτης Γιοσινόρι Κιτάσε ως παραγωγός, και ο Καζουσίγκε Νοτζίμα ως σεναριογράφος. Η απόφαση να κυκλοφορήσει το παιχνίδι σε πολλαπλά μέρη πάρθηκε, ώστε η ομάδα να μην χρειαστεί να κόψει περιεχόμενο από το αρχικό παιχνίδι. Επίσης, η ομάδα αποφάσισε να προσθέσει νέο περιεχόμενο, και να προσαρμόσει τα αρχικά μοντέλα των χαρακτήρων με τέτοιο τρόπο, ώστε να διατηρούν ισορροπία ανάμεσα στο ρεαλισμό και το στυλ.
Περίληψη
μικρογραφία|αριστερά|Στιγμιότυπο του Final Fantasy VII Remake όπως παρουσιάστηκε στο PlayStation Experience 2015. Χαρακτηριστικά, κάτω αριστερά αναγράφονται οι εντολές που μπορεί να εκτελέσει ο χαρακτήρας ενώ ταυτόχρονα κινείται ελεύθερα. Το Final Fantasy VII Remake αφηγείται ξανά την ιστορία του Final Fantasy VII. Ακολουθεί την ιστορία του Cloud Strife, ενός πρώην μισθοφόρου, ο οποίος γίνεται μέλος της ομάδας οικολογικής τρομοκρατίας με το όνομα AVALANCHE (ΧΙΟΝΟΣΤΟΙΒΑΔΑ), για να πολεμήσει τη μεγάλη Εταιρεία Ηλεκτρικής Ενέργειας Shinra, η οποία απορροφά τη ζωτική ενέργεια Mako του πλανήτη, μόνο για να εμπλακεί σε κάτι μεγαλύτερο. Σε αντίθεση τις μεταφορές του αρχικού παιχνιδιού στους προσωπικούς υπολογιστές και άλλες πλατφόρμες υψηλής ευκρίνειας, το παιχνίδι είναι πλήρες remake έχοντας πλήρως πολυγωνικά γραφικά, σε αντίθεση με τα προσχεδιασμένα φωτορεαλιστικά περιβάλλοντα του γνήσιου.
Το υλικό που προβλήθηκε στο ετήσιο γεγονός PlayStation Experience 2015 περιείχε επίδειξη μηχανισμών εξερεύνησης και μάχης, και τα δύο εξελισσόμενα σε πραγματικό χρόνο με τρόπο παρόμοιο, όπως στο Final Fantasy XV. Σε αντίθεση με το σύστημα "Active Time Battle" (Μάχη σε Ενεργό Χρόνο) του αρχικού Final Fantasy VII, το remake φαίνεται να χρησιμοποιεί σύστημα μάχης πραγματικού χρόνου παρόμοιο με της σειράς Kingdom Hearts, το οποίο επιτρέπει στον παίκτη να ελέγχει ελεύθερα τον Cloud ή έναν από τους συμμάχους του, που χρησιμοποιούν ο καθένας τα δικά του όπλα για να επιτεθούν στους εχθρούς. Ο παίκτης έχει την ικανότητα να χρησιμοποιεί μαγεία και καλέσματα με τη εκτέλεση εντολών, ενώ μία μπάρα Limit Break επιτρέπει στους χαρακτήρες πραγματοποιούν πανίσχυρες επιθέσεις. Ο παραγωγός Γιοσινόρι Κιτάσε δήλωσε ότι ενώ το παιχνίδι έχει περισσότερο στοιχεία πραγματικού χρόνου, υπάρχουν και στρατηγικά στοιχεία, όπως η επιλογή όπλων και μαγικών που θα έχει στην κατοχή του ο κάθε χαρακτήρας. Επίσης, δήλωσε ότι το παιχνίδι "θα λεχθεί σε μία σειρά πολλαπλών επεισοδίων, με κάθε προσθήκη να προσφέρει τη δική της μοναδική εμπειρία".