cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλσος Νέας Σμύρνης
Εκδηλώσεις
Την περίοδο 1941-1944 το χώρο του Άλσους κατέλαβαν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. Μεταπολεμικά στο Άλσος διεξήχθησαν πολλές φορές πρωταθλήματα ανωμάλου δρόμου, όπως το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1945, πολλά πανελλήνια γυναικών, περιφερειακά πρωταθλήματα Αττικής καθώς και ο λαϊκός ανώμαλος δρόμος στη μνήμη Κώστα Κοτζιά που διοργάνωνε επί πολλά χρόνια ο Πανιώνιος.
Το 1958 ο Δήμος Ν. Σμύρνης αποφάσισε την εγκατάσταση ψυχαγωγικού κέντρου στο Άλσος, παρά τις αντιδράσεις και την κριτική που υπήρξε. Στα χρόνια της επτάχρονης δικτατορίας ή δημοτική αρχή οργάνωνε στο Άλσος τη "Γιορτή του Ούζου" κάθε καλοκαίρι, σε μια προσπάθεια προσέλκυσης επισκεπτών.
Μετά τη δικτατορία για πολλά χρόνια το Άλσος ήταν ο χώρος φιλοξενίας των εορτών διαφόρων κομματικών νεολαιών, όπως της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, της ΚΝΕ-Οδηγητή, της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ κ.ά. Επίσης, το 1985 διαμορφώθηκε ξύλινη εξέδρα χιλίων θέσεων, όπου κάθε Σεπτέμβριο γίνονται οι πολιτιστικές εκδηλώσεις Ιωνικές Γιορτές και το Μάιο-Ιούνιο οι παραστάσεις των τμήματων του πολιτιστικού οργανισμού του Δήμου Ν. Σμύρνης. Κατά καιρούς έχουν πραγματοποιηθεί εκθέσεις βιβλίου.
Από το 2002 κάθε άνοιξη γινόταν στο Άλσος "Φεστιβάλ Καραγκιόζη" σε συνεργασία με τον Μάνθο Αθηναίο, με την παρουσία σημαντικών δημιουργών του θεάτρου σκιών και τη συνοδεία ορχήστρας λαϊκών οργάνων. Η εκδήλωση συνεχίστηκε ως το θάνατο του Μάνθου Αθηναίου το 2009.
Το 2006 η πρόχειρη κατασκευή αντικαταστάθηκε από μόνιμη σκηνή. Το έτος αυτό ξεκίνησε ένα εκτεταμένο έργο ανάπλασης του Άλσους που ολοκληρώθηκε το 2007. Με την ανάπλαση το Άλσος μεταμορφώθηκε σε ένα νέο αστικό χώρο πρασίνου, περιπάτου, αναψυχής και πολιτισμού, φιλικό στο περιβάλλον, αφού τα υλικά της ανάπλασης ήταν η πέτρα, το χώμα και το ξύλο. Ο χώρος προσφέρει δυνατότητες για τζόκινγκ, υπάρχει παιδική χαρά, κυλικείο, θερινή θεατρική σκηνή, περιβαλλοντικό περίπτερο, στοιχεία νερού, αθλητικό μονοπάτι, υπαίθριο σκάκι, εκθεσιακοί χώροι, νέες είσοδοι.
Σύλλογος Φίλων Άλσους
Το 2001 μια ομάδα ερασιτεχνών αθλητών που χρησιμοποιούσαν το Άλσος ως χώρο ψυχαγωγικής άθλησης δημιούργησαν το "Σύλλογο Αθλουμένων Φίλων Άλσους Ν. Σμύρνης" (ΣΑΦΑΝΣ) με έμβλημα το δένδρο και χρώματα: πράσινο και πορτοκαλί. Σκοπός του συλλόγου είναι η καλλιέργεια του ψυχαγωγικού αθλητισμού με επίκεντρο το Άλσος (δυναμικό βάδισμα, τζόκινγκ, γυμναστική κλπ) και η προστασία του Άλσους Ν. Σμύρνης ως χώρου περιπάτου και άθλησης.
Ο ΣΑΦΑΝΣ έχει δημιουργήσει ομάδα τριάθλου.
Πηγές
Αλσος Νέας Σμύρνης Αλσος Νέας Σμύρνης
Ρούνοι
Ρούνοι ονομάζεται το αρχαίο αλφαβητικό σύστημα γραφής των βόρειων λαών της Ευρώπης, το οποίο η μυθολογική παράδοση αποδίδει στους θεούς και είναι αμφίβολης καταγωγής. Το χρησιμοποιούσαν οι γερμανικοί (και κατ' επέκταση οι σκανδιναβικοί) λαοί, πριν αποκτήσουν το δυτικό αλφάβητο, όπως οι Τεύτονες και οι Βίκινγκς. Η λέξη ρούνος (rune), με βάση την ινδοευρωπαϊκή ρίζα ru, σημαίνει ψίθυρος, μυστικό. Αυτό συνεπάγεται και από την πρωταρχική χρήση που είχαν: η παράδοσή τους ήταν προφορική και μεταδιδόταν από το σαμάνο ή το δρυίδη στο μαθητευόμενο και μόνο. Έτσι η χρήση των ρουνικών συμβόλων ως μέσο απομνημόνευσης των εννοιών και των δοξολογιών παρέμενε σε έναν κλειστό ιερατικό κύκλο. Ακόμη, εικάζεται ότι οι ρούνοι γράφονταν σε ξύλο, το οποίο, πέρα της φθαρτότητός του σε σχέση με την πέτρα και τον πάπυρο, καίγονταν κατά το τέλος της τελετής. Έτσι τα στοιχεία που έχουμε για αυτούς είναι κατά πολύ νεώτερα της χρήσης τους (περίπου στα 200 μ.Χ), ενώ ασαφή αποσπάσματα έχουμε σε πέτρες της Νορβηγίας ανάγουν τη χρήση του περί το 1300 π.Χ.
Προέλευση
Δεν είναι σαφής η προέλευσή τους. Μία θεωρία παριστάνει μια ετρουσκική καταγωγή, μια άλλη προγράφει μια φοινικική προέλευση. Ωστόσο υπάρχει μύθος που εξηγεί την δημιουργία τους. Στη μυθολογία λέγεται πως ο πατέρας των θεών και ανθρώπων Όδινν, αντίστοιχος του Δία στην ελληνική μυθολογία, θυσιάστηκε στο Δέντρο του Κόσμου, το Yggdrasill (προφέρεται Ύγκντρασιλλ), για να αποκτήσει όλη την συμπαντική σοφία, διαπερνώντας με το ακόντιό του τον εαυτό του. Για εννιά μέρες και εννιά νύχτες αιωρείτο ώστε να μάθει τη σοφία αυτή μέσα από τους ρούνους. Όταν το κατάφερε, κατέβηκε από το δένδρο και τους χάραζε, με το δόρυ του Γκούνγκνιρρ, σε όσα μέρη περνούσε.
Ρουνικό αλφάβητο
Το ρουνικό αλφάβητο ονομάζεται Φούθαρκ, λόγω των έξι πρώτων ρούνων. Χωρίζεται σε τρία είδη :
Αυτή η διαφοροποίηση εξυπηρετούσε περισσότερο ανάγκες φωνητικές,προσαρμοσμένες στον κάθε λαό, παρά τυχόν φθορά ή αλλοίωση της αλφαβήτου. Είναι σαφές πως το επικρατέστερο ήταν το αρχαίο, αυτό που χρησιμοποιούσε το ιερατείο. Το αρχαίο ρουνικό αλφάβητο διαβαζόταν από αριστερά προς τα δεξιά, κατά το αρχαϊκό πρότυπο ανάγνωσης που διέπει πολλές αρχαίες γλώσσες. Οι χαρακτήρες που το απαρτίζουν είναι χωρισμένοι σε τρεις οικογένειες (ættir, προφέρεται άττερ) και είναι οι εξής, κατά οικογένεια :
1) Φέχου     -  Fehu Σημασια ρουνου:Πλουτος και βοειδη Προφορα:F
2) Ουρουτζ      -  Uruz Σημασια ρουνου:Ουρουτζ,ενα ειδος αγριου βοειδους Προφορα:U
4) Άνζουτσ   -  Ansuz: Σημασια:Ενας εκ των Εσιρ Πρφ:A
5) Ραιντο     -  Reid:Σημασια:Ταξιδι Πρφ:R
6) Καουνατσ      -  Kaunaz:Σημ:Δαδα Πρφ:K
7) Γκιμπου   -  Gibu: Σημ:Δωρο Πρφ:G
8) Boυνγιο    -  Wunjo:Σημ:Ευδαιμονια Πρφ:W
9) Χάγκλατσ  -  Hagallaz Σημασια:Χαλαζι:Η
10) Νoουντιρ    - Naudir Σημ:Αναγκη πρφ:Ν
11) Ισατσ     -  Isaz Σημ:Παγος : πρφ:Ι
12) Γιερα   -  Jera Σημ:Χρονος και σοδια πρφ: J(οπως το γρμ γιοτ)
13) Αιχβατσ     -  Εihwaz:Σημ:Πουρναρι πρφ:æ (αΪ)
14) Πέρθο   -  Pertho:Σημ:Μη ξεκαθαρο πρφ:P
15) Αλγκιτσ   -  Algiz Σημ:Μη ξεκαθαρο Πρφ:Ζ (οπως το γερμανικο τζετ)
16) Σοβουιλο  -  Sowilo Σημ:Ηλιος Πρφ:S
17) ΤαΪβατσ     -  Teiwaz:Σημ:Ο θεος Ταιβατσ πρφ:Τ
18) Μπέρκαναν -  Berkanan Σημ:Συμηδα  πρφ:Β
19) Έχβατσ     -  Ehwaz Σημ:Αλογο Πρφ:Ε
20) Μανατσ    -  Mannaz Σημ:Ανδρας πρφ:Μ
21) Λάγκουτσ  -  Laguz Σημ:Λιμνη πρφ:L
22) Ίνγκβατσ    -  Ingwaz Σημ:Ο θεος Ινγκβατσ πρφ:ΝΙ
23) Ντάγκατσ  -  Dagaz:Σημ:μερα Πρφ:D
24) Όθελα    -  Othala:Κτημα και περιουσια Πρφ:Ο
Υπάρχει και ένα τελευταίο γράμμα - σύμβολο, το Γουίρντ (Wyrd), που φέρει ως σύμβολο το κενό (δηλαδή δεν απεικονίζει τίποτα) και αντιπροσωπεύει το πεπρωμένο. Αυτός ο ρούνος είναι η αρχή όλων των άλλων και δεν ανήκει σε καμία οικογένεια.
Οι ρούνοι ως σύμβολα πληροφορίας μπορούν να αναπαριστούν κάποιο φυσικό φαινόμενο, να έχουν το όνομα ενός ζώου ή αντικειμένου, πόσο μάλλον ενός Θεού.
Είναι φανερό πως χρησιμοποιούνταν για υπερφυσικούς σκοπούς (μαντεία, μαγεία) στην αρχή. Όταν επικράτησε ο χριστιανισμός άρχισε και η, μεθοδευμένη από τους φανατικούς χριστιανούς ιερείς, αλλοίωση της πρωταρχικής τους σημασίας (11ος αιώνας μ.Χ). Άρχισαν να χρησιμοποιούνται στην συγγραφή κειμένων, σώζοντας τη βόρεια μυθολογική παράδοση, και να παίρνουν έτσι την μορφή ενός συνηθισμένου, και όχι πλέον ιερατικού, αλφαβήτου, χάνοντας ένα μέρος του απόκρυφου περιεχομένου τους. Η Ισλανδία διατήρησε επίσημα την χρήση των ρούνων μέχρι το 1639, οπότε και απαγορεύτηκε. Ανεπίσημα όμως, ο λαός της υπαίθρου των σκανδιναβικών και γερμανικών περιοχών τους χρησιμοποιεί ακόμη και ως σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κελτικός πολιτισμός Κατηγορία:Κελτική μυθολογία Κατηγορία:Γερμανική μυθολογία Κατηγορία:Αλφάβητο Κατηγορία:Συστήματα γραφής Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία Κατηγορία:γερμανικοί λαοί
Φρούριο Αγίου Νικολάου
Το Φρούριο του Αγίου Νικολάου είναι ιπποτικό μνημείο στη Ρόδο, σημαντικό οχυρό για την άμυνα της πόλης και των λιμανιών, που κτίστηκε από το Μεγάλο Μάγιστρο Zacosta γύρω στα 1464-67 στο μόλο του Μαντρακιού. Στη θέση του ως το 1460 υπήρχε μόνο η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Από την πολιορκία του 1480 και το σεισμό του 1481 υπέστη ζημιές και ανοικοδομήθηκε από τον Μ. D’ Aubusson, που την ενίσχυσε με το νέο ισχυρό συγκρότημα που το περιβάλλει. Από τα μέσα του 17«ου» αιώνα εγκαταστάθηκε στη στέγη του φάρος, λειτουργία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Από το 1998 άρχισαν οι εργασίες για την αποκατάστασή του και είναι επισκέψιμο σαν εργοτάξιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρόδος (πόλη) Αγιου Νικολαου Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρόδο
Μπραζίλια
Η Μπραζίλια (πορτογαλικά: Brasília) είναι η πρωτεύουσα της Βραζιλίας, με πληθυσμό 2.282.049 κατοίκων. Τοποθετημένη στην Ομοσπονδιακή Περιοχή (Distrito Federal), η πόλη είναι διάσημη για τη μοντέρνα και τολμηρή αρχιτεκτονική της και την ταχεία ανάπτυξη του πληθυσμού της.
Θέση
Η Μπραζίλια είναι μια ανεξάρτητη ομοσπονδιακή περιοχή, που δημιουργήθηκε με απόφαση του Προέδρου της Βραζιλίας Ζουσελίνο Κουμπιτσέκ (Juscelino Kubitschek) μέσα στην πολιτεία του Γοϊάς. Η περιοχή οριοθετείται από τον ποταμό Πρέτο στην ανατολή και από τον ποταμό Ντεσκομπέρτο στη δύση.
Η Μπραζίλια είναι τοποθετημένη στο Κεντρικό Πλάναλτο, ένα υψηλό οροπέδιο 1000 μέτρα. Απέχει 207 χιλιόμετρα από την Γκοϊάνια,1.531 χιλιόμετρα από το Σαλβαδόρ, 930 χιλιόμετρα από το Ρίο ντε Τζανέιρο, 716 χιλιόμετρα από το Μπέλο Οριζόντε και 1.015 χιλιόμετρα από το Σάο Πάολο.
Ιστορία
Το σχέδιο πόλης σχεδιάστηκε από τον Λούσιο Κόστα και όλα τα σημαντικότερα κτήρια από τον Όσκαρ Νίεμαϊερ. Η πόλη χτίστηκε με κολοσσιαίο κόστος μέσα σε 41 μήνες, από το 1956 μέχρι τις 21 Απριλίου του 1960 οπότε και εγκαινιάστηκε. Αποκύημα ενός ψυχρού φορμαλισμού που βύθισε σε κρίση ολόκληρη τη σύγχρονη αρχιτεκτονική, η Μπραζίλια εντυπωσίασε ωστόσο το πλήθος με τους δίδυμους πύργους της γραμματείας του κοινοβουλίου ή το προεδρικό "Ανάκτορο της Αυγής" -που κάποιοι αποκάλεσαν "Καρδιογράφημα του αρχιτέκτονα Νίεμαϊερ". Το 2001 εγκαινιάστηκε το Μετρό Μπραζίλιας. Σήμερα το κέντρο της πόλης είναι μέρος της παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Βραζιλία Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Πόλεις που οικοδομήθηκαν για να γίνουν πρωτεύουσες
Γουλιέλμος της Γερμανίας
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Βίκτωρ Αύγουστος Ερνέστος γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1882 στnν πόλη Πότσδαμ της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου Β΄, τελευταίου Γερμανού Αυτοκράτορα, και της συζύγου του Αυγούστας Βικτωρίας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Ο Γουλιέλμος ήταν υποστηρικτής του ποδοσφαίρου, που τότε ήταν ένα νέο άθλημα στη χώρα του. Το 1908 δώρισε ένα κύπελλο στη Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, εγκαινιάζοντας το πρώτο γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1905 τη Καικιλία, κόρη του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Γ΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Διάδοχοι της Γερμανίας Κατηγορία:Διάδοχοι της Πρωσίας
Αμαρυγκέας
Στην ελληνική μυθολογία ο Αμαρυγκέας (αρχ. ελλ. Αμαρυγκεύς, που ετυμολογείται από το ρήμα αμαρύσσω = γυαλίζω στον ήλιο, αστράφτω ως λεία επιφάνεια) ήταν κατά τον Ευστάθιο γιος του Αλέκτορα και της Διογενείας, εγγονός του Φόρβαντα του Θεσσαλού. Σύμφωνα όμως με τον Παυσανία ο Αμαρυγκέας ήταν γιος του Πιττύου από τη Θεσσαλία, ενώ σύμφωνα με άλλες δύο παραδόσεις ήταν γιος του Φυκτέα ή του Ονησιμάχου από τις Μυκήνες, και πήρε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο με 19 πλοία.
Ο Αμαρυγκέας, κατά την παράδοση που διασώζει ο Παυσανίας, έφθασε μαζί με τον πατέρα του Πίττυο στην Ήλιδα. Εκεί ο βασιλιάς της χώρας Αυγείας, γνωρίζοντας τη φήμη του Αμαρυγκέως ως τρανού και γενναίου πολεμιστή, τον δέχθηκε να εγκατασταθεί εκεί και του παρεχώρησε ένα μέρος της χώρας του, προκειμένου να τον έχει σύμμαχό του εναντίον του Ηρακλή (όπως και έγινε). Ο Αμαρυγκέας έγινε έτσι βασιλιάς τμήματος της Ήλιδας, στη Βουπρασία, κοντά στη σημερινή Μανωλάδα, και αρχηγέτης των Επειών. Σε ανάμνηση του ευχάριστου αυτού γεγονότος, οι γιοι του τέλεσαν αθλητικούς αγώνες κατά την ταφή του στη Βουπρασία, στους οποίους κατά την Ιλιάδα έλαβε μέρος και ο ομηρικός Νέστωρ, που τότε ήταν ακόμα νεαρός στην ηλικία. Συγκεκριμένα ο Νέστωρ αναθυμάται στον Αχιλλέα τη συμμετοχή του ως εξής: «Πού είναι η νιότη μου κι η ανδρειά που στο Βουπράσι εφάνη / σαν έθαπταν οι Επειοί τον μέγα πολεμάρχον / Αμαρυγκέα, κι έθεσαν αγώνα τα παιδιά του» (Ιλιάς, Ψ 629-631, μετάφραση Ι. Πολυλά).
Αντιθέτως, σύμφωνα με τον Εκαταίο, οι Επειοί και ο Αμαρυγκέας πολέμησαν μαζί με τον Ηρακλή και εναντίον του Αυγείου.
Ο Αμαρυγκέας απέκτησε δύο γιους, τον Διώρη και (κατά τον Απολλόδωρο ) και τον Ιππόστρατο. Ωστόσο ο Ησίοδος υποστηρίζει ότι ο Ιππόστρατος ήταν εγγονός του Αμαρυγκέως και όχι γιος του. Ο Διώρης έγινε αρχηγός των Επειών στην εκστρατεία κατά της Τροίας, όπου ο Όμηρος στην Ιλιάδα τον αποκαλεί από τον πατέρα του «Αμαρυγκείδη» σε δύο διαφορετικά χωρία (Β 622, Δ 517). Εκεί όμως ο Διώρης σκοτώθηκε από τον Πείροο.
Πηγές
Αμαρυγκεας
Σωτήρης Λεοντίου
Ο Σωτήρης Λεοντίου είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μέσος και αριστερός μπακ. Έχει αγωνιστεί στις εθνικές κατηγορίες, φορώντας μεταξύ άλλων τη φανέλα του Παναθηναϊκού, από τον οποίο και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο. Ανήκει στον Π.Ο. Ψυχικού με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε στα αθηναϊκά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών μέχρι την απόσυρση του και παράλληλα αποτελεί προπονητής των τμημάτων υποδομής του συλλόγου.
Βιογραφικό
Ο Λεοντίου γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου του 1984 στα Ιωάννινα και έχει ύψος 1,82. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τις ακαδημίες του Παναθηναϊκού και το 2002 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο και δόθηκε δανεικός αρχικά στον Γ.Σ. Μαρκό μέχρι το 2004 (Γ΄ Εθνική) και κατόπιν για μια σεζόν στη Β΄ Εθνική και την Προοδευτική.
Το καλοκαίρι του 2005 επέστρεψε στην Παιανία υπογράφοντας νέο τεραετές συμβόλαιο. Αν και είχε αρκετό χρόνο συμμετοχής κατά τις δυο πρώτες χρονιές, ένας σημαντικός τραυματισμός κατά τη διάρκεια του ντέρμπι της πρεμιέρας της σεζόν 2007/08 με τον Ολυμπιακό, έπειτα από εναέρια σύγκρουση με τον Λούα Λούα, τον έχει αφήσει από τότε εκτός γηπέδων. Μετά από δύο χρόνια απουσίας παραχωρείται στην το 2009 στην Καβάλα ως δανεικός, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ήθελε να αγωνιστεί στον ΠΑΣ Γιάννινα, και την επόμενη χρονιά στην Ηλιούπολη πάλι ως δανεικός. Πριν τον δανεισμό του είχε επεκτείνει το συμβόλαιό του μέχρι το 2012. Την περίοδο 2011-2012 αγωνίστηκε πάλι στον Παναθηναϊκό και το 2012, μετά την λήξη του συμβολαίου του, αποκτήθηκε από τον Απόλλωνα Σμύρνης, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής με συμβόλαιο ενός χρόνου. Τον επόμενο χρόνο αποκτήθηκε από τον Φωστήρα,  με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε στην Β' Εθνική και στη συνέχεια τον Σεπτέμβριο του 2014 από τον Θεσπρωτό Ηγουμενίτσας, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε 1,5 χρόνο στην Γ' Εθνική. Τον Ιανουάριο του 2016 και μεσούσης της σεζόν 2015-16 υπέγραψε στο Αιγάλεω και αγωνίστηκε στο αθηναϊκό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2016 υπέγραψε στον Π.Ο. Ψυχικού, όπου αποτελεί προπονητής ακαδημιών του συλλόγου και παράλληλα αγωνίζεται ως ποδοσφαιριστής στα αθηναϊκά πρωταθλήματα, μέχρι και σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΟ Νέα Καβάλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Ηλιούπολης Αττικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Μαρκό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φωστήρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Σημείο τήξης
Σημείο τήξης ή θερμοκρασία τήξης, ή ακόμη και θερμοκρασία μετάβασης, διεθνές σύμβολο Tm (εκ του αγγλικού όρου Temperature melting), ονομάζεται η θερμοκρασία στην οποία αλλάζει φάση μια καθαρή ουσία (χημικό στοιχείο ή χημική ένωση), μεταβαίνοντας από την στερεά κατάσταση στην υγρή κατάσταση, φαινόμενο που ονομάζεται τήξη. Ουσιαστικά πρόκειται για τη θερμοκρασία εκείνη στην οποία συνυπάρχουν σε ισορροπία τόσο η στερεά όσο και η υγρή κατάσταση μιας ουσίας (καθαρής).
Η θερμοκρασία στην οποία συμβαίνει η τήξη εξαρτάται από την πίεση. Συνήθως, αναφερόμαστε στη "θερμοκρασία τήξης" ενός υλικού σε κανονικές συνθήκες πίεσης. Οι προσμείξεις μεταβάλλουν τη θερμοκρασία τήξης, γι' αυτό και αναφερόμαστε σε καθαρές ουσίες.
Γενικά
Για τη μετάβαση μιας ορισμένης ποσότητας υλικού από τη στερεά στην υγρή κατάσταση, απαιτείται η πρόσδοση ορισμένου ποσού θερμότητας. Η ποσότητα της θερμότητας αυτής ονομάζεται λανθάνουσα θερμότητα τήξης, εξαρτάται από το είδος του υλικού και είναι ανάλογη της μάζας του υλικού που τήκεται (αναφερόμαστε συνήθως στην λανθάνουσα θερμότητα ανά μονάδα μάζας). Λέγεται "λανθάνουσα θερμότητα", διότι η απορρόφησή της δεν αυξάνει τη θερμοκρασία του υλικού, αλλά ξοδεύεται στην μετατροπή του από στερεό σε υγρό. Καθ' όλη τη διάρκεια της τήξης, η θερμοκρασία του υλικού παραμένει σταθερή και ίση με τη θερμοκρασία τήξης. Η λανθάνουσα θερμότητα, δηλαδή, δεν ανιχνεύεται από θερμοκρασιακές μεταβολές· παραμένει κρυφή, "λανθάνει" - εξ ου και η ονομασία.
Σε ένα στερεό σώμα, τα μόρια βρίσκονται διατεταγμένα σε καθορισμένες θέσεις, σχηματίζοντας ένα πλέγμα (με εξαίρεση τα άμορφα στερεά, όπως το γυαλί) και εκτελούν μόνο μικρές ταλαντώσεις γύρω από τις θέσεις ισορροπίας τους στο πλέγμα. Μικροσκοπικά, η θερμοκρασία ερμηνεύεται ως η μέση κινητική ενέργεια των μορίων του σώματος, κατά την άτακτη κίνησή τους. Κατά τη διάρκεια της θέρμανσης ενός στερεού, τα μόρια του σώματος απορροφούν θερμική ενέργεια, με αποτέλεσμα να αυξάνει κατά μέσο όρο το πλάτος της ταλάντωσής τους και να μεγαλώνουν οι αποστάσεις τους στο πλέγμα. Όταν φτάσει το σώμα στη θερμοκρασία τήξης, τα μόριά του απορροφούν αρκετή ενέργεια ώστε να αποδεσμευτούν από το πλέγμα και να μεταβούν στην υγρή κατάσταση (στην οποία δεν υπάρχει αυστηρά καθορισμένη διάταξη των μορίων στο χώρο). Κατά τη μετάβαση αυτή, η θερμική ενέργεια δεν αυξάνει την κινητική ενέργεια των μορίων, αλλά ξοδεύεται στο να "ξεκολλήσει" τα μόρια από το πλέγμα (θα μπορούσαμε να πούμε ότι μετατρέπεται σε δυναμική ενέργεια). Αυτή είναι η μικροσκοπική ερμηνεία της λανθάνουσας θερμότητας.
Συμπεράσματα
Η παρατήρηση του φαινομένου εξάγει τα εξής :
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Θερμοδυναμική
Κατηγορία:Κατάσταση της ύλης Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Μυστική Διδασκαλική Οργάνωση
Η Μυστική Διδασκαλική Οργάνωση (πολωνικά: Tajna Organizacja Nauczycielska) ήταν υπόγειος πολωνικός εκπαιδευτικός οργανισμός που δημιουργήθηκε το 1939 μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, για να παρέχει υπόγεια εκπαίδευση στην κατεχόμενη Πολωνία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Οργανισμός δημιουργήθηκε στα τέλη Οκτωβρίου 1939 στη Βαρσοβία ως απάντηση στο γερμανικό κλείσιμο των περισσότερων πολωνικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και στις καταστολές κατά των δασκάλων. Για να αποφευχθεί η άνοδος μιας νέας γενιάς μορφωμένων Πολωνών, Γερμανοί αξιωματούχοι αποφάσισαν ότι η σχολική εκπαίδευση των Πολωνών παιδιών έπρεπε να σταματήσει μετά από μερικά χρόνια στοιχειώδους εκπαίδευσης. Ο Χάινριχ Χίμλερ έγραψε σε ένα υπόμνημα του Μαΐου 1940, «Ο μόνος σκοπός αυτής της εκπαίδευσης είναι να τους διδάξει απλή αριθμητική, τίποτα πάνω από τον αριθμό 500, να γράφουν το όνομά τους και το δόγμα ότι είναι θεϊκός νόμος να υπακούει κανείς στους Γερμανούς... μη νομίζετε ότι η γνώση της ανάγνωσης είναι επιθυμητή». Τα περισσότερα σχολεία έκλεισαν, πολλοί δάσκαλοι συνελήφθησαν και μάλιστα εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων της πολωνικής ιντελιγκέντσια, στα υπόλοιπα σχολεία, το πρόγραμμα σπουδών λογοκρίθηκε σε μεγάλο βαθμό, τα σχολικά βιβλία κατασχέθηκαν, οι βιβλιοθήκες έκλεισαν.
Ο Οργανισμός επικεντρώθηκε στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Με τον καιρό επεκτάθηκε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Παρείχε βοήθεια σε δασκάλους που είχαν ανάγκη, για παράδειγμα σε αυτούς που απελάθηκαν από τα πολωνικά εδάφη που προσαρτήθηκαν από τη Ναζιστική Γερμανία ή σε εκείνους που κρύβονταν με εντάλματα σύλληψης. Παρείχε βοήθεια στις οικογένειες των δασκάλων που είχαν φυλακιστεί ή σκοτωθεί ή κρύβονταν. Ασχολήθηκε επίσης με την υπόγεια εκτύπωση και διανομή σχολικών βιβλίων.
Ο Νόρμαν Ντέιβις σημειώνει ότι ο Οργανισμός ανέλαβε την εκπαίδευση 1 εκατομμυρίου παιδιών. Μέχρι το 1942, περίπου 1.500.000 μαθητές συμμετείχαν στην υπόγεια πρωτοβάθμια εκπαίδευση του Οργανισμού. Το 1944, το σύστημα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κάλυπτε 100.000 άτομα και τα μαθήματα πανεπιστημιακού επιπέδου, περίπου 10.000.
Ο Οργανισμός συνεργάστηκε στενά με την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση (από την οποία επιδοτήθηκε ) και το Πολωνικό Υπόγειο Κράτος. Το δίκτυό της κάλυπτε ολόκληρη την Πολωνία, αντιστοιχώντας περίπου στην προπολεμική εκπαιδευτική δομή της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας και ήταν πιο οργανωμένη στο Γενικό Κυβερνείο. Χιλιάδες μέλη της συνελήφθησαν και σκοτώθηκαν από τους Γερμανούς. Υπολογίζεται ότι περίπου το 15% των Πολωνών δασκάλων ή 8.000 πέθανε κατά την περίοδο της κατοχής.
Ιδρυτές και κύριοι ακτιβιστές της Οργάνωσης, πολλοί από τους οποίους συνδέονταν με την προπολεμική Ένωση Πολωνών Δασκάλων (Związek Nauczycielstwa Polskiego), περιλάμβαναν τους: Ζίγκμουντ Νοβίτσκι, Καζίμιες Μάι, Βάτσουαφ Τουουοντζιέτσκι, Τεόφιλ Βογιένσκι και Τσέσουαφ Βίτσεχ.
Το 1945, η Οργάνωση έγινε η βάση της ανασυσταθείσας Ένωσης Πολωνών Δασκάλων. Ωστόσο, ελέγχοταν επίσης από τις κομμουνιστικές κυβερνήσεις που είχαν εγκατασταθεί από τη Σοβιετική Ένωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικό Υπόγειο Κράτος Κατηγορία:Ιστορία της εκπαίδευσης στην Πολωνία Κατηγορία:Εκπαιδευτικός ακτιβισμός
Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης
Ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης (17/30 Οκτωβρίου 1908 - 13 Ιανουαρίου 1993 ), ήταν Έλληνας πεζογράφος, ποιητής και αυτοδίδακτος ζωγράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1908 στη Θεσσαλονίκη και ήταν γιος του Γαβριήλ Πεντζίκη και της Μαρίας Ιωαννίδου. Αδελφή του ήταν η ποιήτρια Ζωή Καρέλλη. Στην ηλικία των δεκατεσσάρων ετών συνέταξε μια παγκόσμια γεωγραφία, η οποία αρχικά πήρε έγκριση από το Υπουργείο Παιδείας, αλλά στη συνέχεια ανακλήθηκε όταν έγινε γνωστή η ηλικία του συγγραφέα της.
Σπούδασε Φαρμακευτική και Ιατρική στη Γαλλία (πτυχίο Οπτικής Φυσιολογίας) και στη συνέχεια σπούδασε Βοτανολογία και Φαρμακευτική στο πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Τη δεκαετία του 1930 ανέλαβε το φαρμακείο του πατέρα του, το οποίο τις βραδινές ώρες μετέτρεπε σε λογοτεχνικό εντευκτήριο.Το 1933 επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Άγιο Όρος - έκτοτε πήγε άλλες 93 φορές - και εκεί άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική.
Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1935, δημοσιεύοντας το ποίημα "Η γυναίκα που προπονείται στο κολύμπημα", στο περιοδικό το "Τρίτο μάτι". Υπήρξε βασικός συνεργάτης και ιδρυτικό μέλος του περιοδικού "Κοχλίας". Αργότερα άρχισε να δημοσιεύει μελέτες σε έγκριτα περιοδικά ("Μακεδονικές Ημέρες", "Μορφές" και "Διαγώνιος") και εξέδωσε μυθιστορήματα και πεζογραφήματα. Ανήκει στην ομάδα των συγγραφέων που είναι γνωστοί ως "Σχολή της Θεσσαλονίκης", ήταν μάλιστα ο μόνος του οποίου η φήμη ξεπέρασε τα στενά όρια του κύκλου του.
Μετά τη συνταξιοδότησή του (1969) αφοσιώθηκε στη συγγραφή έργων και συνέχισε τη ζωγραφική. Ήταν μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης και του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου Αθηνών. Βραβεύτηκε με πολλά βραβεία, όπως το Ρalmes Αcademiques (1951), το Α΄ Κρατικό Βραβείο μυθιστορήματος (1984), το βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού (1987) και το Βραβείο Χέρντερ της Βιέννης (1989).
Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι γλωσσικές του επιλογές, αφού πετυχαίνει να αντικαταστήσει τις λέξεις-νοήματα με τις λέξεις-αισθήσεις. Όλο του το έργο διακατέχεται από την έννοια της ύπαρξης μέσα από τα πράγματα, δηλαδή της συνοχής του κόσμου.
Παντρεύει επίσης την παράδοση (αρχαία, βυζαντινή και δημοτική) με τη νεωτερικότητα. Πιστός στην ορθοδοξία, διαβάζει πατερικά κείμενα και συναξάρια, από τα οποία συχνά εμπνέεται.
Το 1988 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Πέθανε από ανακοπή της καρδιάς το 1993 και ενταφιάστηκε στην Ορμύλια Χαλκιδικής.
== Εργογραφία ==
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Γενιά του ’30 Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Ταραχές Γουάτς
Οι ταραχές στο Γουάτς (Watts riots) έλαβαν χώρα στο Γουάτς του Λος Άντζελες από τις 11 έως τις 17 Αυγούστου του 1965.
Στις 11 Αυγούστου του 1965, ένας μαύρος οδηγός συνελήφθη για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ και μία μικρή λογομαχία στην άκρη του δρόμου μετατράπηκε σε εξέγερση. Ακολούθησαν έξι ημέρες λεηλασιών και εμπρησμών, ιδιαίτερα επιχειρήσεων λευκών ιδιοκτητών, και η αστυνομία χρειάστηκε την υποστήριξη σχεδόν 4.000 μελών της εθνοφρουράς της Καλιφόρνιας. Ο απολογισμός των ταραχών ήταν 34 νεκροί και πάνω από 40.000.000$ σε υλικές ζημιές. Αιτία των ταραχών θεωρήθηκε κυρίως η ανεργία, αν και μεταγενέστερη έρευνα ανέδειξε επίσης τον ρατσισμό της αστυνομίας. Ήταν οι χειρότερες ταραχές της πόλης μέχρι το 1992.
Ιστορικό
Η σύλληψη ενός μαύρου για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ και η υπερβάλλουσα αστυνομική βία που του ασκήθηκε, τη νύχτα της 11ης Αυγούστου, ξεσήκωσε στο πόδι το γκέτο των μαύρων σε χρόνο μηδέν. Την επόμενη μέρα η αναταραχή και ο σποραδικός πετροπόλεμος με την αστυνομία πήραν τη μορφή μαζικών διαδηλώσεων.
Το διήμερο που ακολούθησε, η "πόλη των Αγγέλων" έγινε το θέατρο των χειρότερων εσωτερικών ταραχών που έζησαν οι Η.Π.Α.. Από το πρωί της 13ης Αυγούστου, ο πυρετός της εξέγερσης κατακυρίευσε το Γουάτς και μεταδόθηκε σ' ολόκληρο το κέντρο της πόλης. Κυριάρχησε η τυφλή βία: βόμβες μολότοφ εναντίον δημοσίων κτιρίων, λεηλασίες και βανδαλισμοί σε καταστήματα λευκών, ολόκληρα τετράγωνα παραδομένα στις φλόγες, επιθέσεις συμμοριών σε περαστικούς -μία εικόνα χαοτικής, "πληβειακής" εξέγερσης, χωρίς κανένα στόχο, σχέδιο και προοπτική. Ο αρχηγός της αστυνομίας Γουίλιαμ Πάρκερ αρνήθηκε κάθε μεσολάβηση που του πρότειναν οι μεγάλες οργανώσεις των μαύρων, δηλώνοντας ότι «αυτοί οι εξεγερμένοι δεν έχουν αρχηγούς».
Το ξέσπασμα εκείνο σημειώθηκε μόλις πέντε ημέρες αφού ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον υπέγραψε τον νόμο περί εκλογικών δικαιωμάτων και 13 μήνες αφότου είχε υπογράψει τον νόμο περί πολιτικών δικαιωμάτων – καίρια νομοθετήματα, των οποίων όμως η επίδραση δεν είχε γίνει ακόμη αισθητή στην καθημερινότητα των Αφροαμερικανών.
Για να καταστείλει την εξέγερση, ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον έστειλε έναν ολόκληρο στρατό εθνοφρουρών για να ενισχύσει την τοπική αστυνομία. Οι αρχικές αψιμαχίες γρήγορα εξελίχθηκαν σε φονικές μάχες, καθώς χιλιάδες διαδηλωτές εξοπλίστηκαν λεηλατώντας οπλοπωλεία. Για δύο μέρες, το κέντρο του Λος Άντζελες έγινε σκηνικό Αποκάλυψης, με σύννεφα δακρυγόνων, ανταλλαγές πυρών μεταξύ δυνάμεων καταστολής και διαδηλωτών, πυροβολισμούς ελεύθερων σκοπευτών από τις στέγες των κτιρίων, ρίψεις χειροβομβίδων, και με περίπου 1.000 πυρκαγιές να μαίνονται στην πόλη.
Τζέιν Όστεν
right|thumb|Σχέδιο της Τζέην Ώστεν, που αποδίδεται στην αδερφή της Κασσάντρα. Η Τζέην Ώστεν (Jane Austen, 16 Δεκεμβρίου 1775 – 18 Ιουλίου 1817) είναι μία από τις πιο δημοφιλείς και πολυδιαβασμένες μυθιστοριογράφους της αγγλικής λογοτεχνίας. Από το 1811 έως το 1815 γράφοντας τα μυθιστορήματα Λογική και ευαισθησία (1811), Περηφάνια και Προκατάληψη (1813), Μάνσφιλντ Παρκ (1814) και Έμμα (1815) καθιερώθηκε ως συγγραφέας. Επίσης έγραψε τα Αββαείο του Νορθάνγκερ και την Πειθώ, τα οποία δημοσιεύτηκαν μετά τον θάνατό της το 1817.
Τα έργα της Ώστεν είναι μέρος της μετάβασης προς τον ρεαλισμό του 19ου αιώνα. Η πλοκή των έργων της, αν και κατά βάση κωμική, υπογραμμίζει την εξάρτηση των γυναικών από τον γάμο προς εξασφάλιση κοινωνικού κύρους και οικονομικής ασφάλειας.
Κατά τη διάρκεια της ζωής της, τα έργα της Ώστεν τής έφεραν λίγη δόξα και λίγες θετικές κριτικές. Οι κριτικές ήταν ολιγόλογες και αναφέρονταν κυρίως σε επιφανειακά χαρακτηριστικά του έργου της, όπως τα ηθικά διδάγματα. Κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, τα μυθιστορήματά της έχαιραν τον θαυμασμό μόνο μιας λογοτεχνικής ελίτ. Ένας λόγος γι' αυτό ήταν ότι έγραφε ανώνυμα. Εντούτοις, η δημοσίευση ενός απομνημονεύματος για τη ζωή της από τον ανιψιό της το 1870 γνωστοποίησε την ταυτότητά της και εισήγαγε τη ζωή και τα έργα της στο ευρύτερο αγγλικό κοινό. Έως τη δεκαετία του 1940 η Ώστεν είχε πλέον καθιερωθεί ως σπουδαία Αγγλίδα συγγραφέας.
Τα έργα της και η ζωή της έχουν αποτελέσει αντικείμενο πολλών κινηματογραφικών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών.
Η ζωή της
Η Τζέην Ώστεν γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1775 στο Στήβεντον του Χάμπσιρ. Ο πατέρας της Τζορτζ Ώστεν ήταν διδάκτωρ της Οξφόρδης και κληρικός ενώ η μητέρα της Κασσάντρα Λη καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια βαρόνων. Είχε έξι αδελφούς (Τζέημς, Τζορτζ, Έντουαρντ, Χένρυ, Φράνσις και Τσαρλς) και μία αδελφή, την Κασσάντρα, με την οποία ήταν πολύ αγαπημένες. Πήγαν σε ιδιωτικό σχολείο μαζί και έζησαν μαζί μέχρι τον θάνατο της Τζέην.
Όπως και η αδερφή της, δεν παντρεύτηκε ποτέ. Στα 27 της είχε αποδεχθεί την πρόταση ενός κληρονόμου πλούσιας οικογένειας, αλλά την άλλη μέρα άλλαξε γνώμη. Σε επιστολή της προς μια ανιψιά της που τη ρωτούσε πώς έπρεπε να αντιδράσει σε ανάλογη πρόταση, η Ώστεν της απάντησε ότι έπρεπε να δεχτεί μόνο αν υπήρχε αγάπη από τη μεριά της.
Η ταινία Becoming Jane παρουσιάζει σφοδρό έρωτα μεταξύ της Τζέην Ώστεν και του Ιρλανδού Τόμας Λεφρόυ. Παρότι η Τζέην Ώστεν αναφέρει φλερτ με τον Λεφρόυ σε κάποιες επιστολές της προς την αδελφή της Κασσάντρα και παρότι ο ίδιος ο Λεφρόυ σε μεγάλη ηλικία παραδέχτηκε σε έναν ανιψιό του ότι στα νιάτα του ήταν ερωτευμένος με την Τζέην Ώστεν, δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για να στηρίξουν την υπόθεση του εν λόγω κινηματογραφικού έργου.
Λιθιά (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Λιθιά ή Λιθία μπορεί να αναφέρονται:
Τόλμαν
Η Τόλμαν Μότορσπορτ ήταν κατασκευαστής της Φόρμουλα 1 με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο. Δραστηριοποιήθηκε μεταξύ 1981 και 1985 και συμμετείχε σε 70 Γκραν Πρι.
Προέλευση
Η εταιρεία Τόλεμαν ιδρύθηκε το 1926 από τον Εντγουαρντ Τόλμαν με σκοπό την παράδοση αυτοκινήτων Ford από το εργοστάσιό τους στο Όλντ Τράφορντ του Μάντσεστερ. Μέσα σε δύο χρόνια, η εταιρεία μετακόμισε στο Ντάνγκενχαμ του Λονδίνου, μαζί με το εργοστάσιο της Ford πριν εγκατασταθεί στο Μπρέντγουντ στο Έσσεξ. Στη δεκαετία του 1950, ο γιος του Έντουαρντ, Άλμπερτ, ανέλαβε τα ηνία της εταιρείας. Το 1966, ο Άλμπερτ πέθανε αφήνοντας τον μεγαλύτερο γιο του Τεντ ως πρόεδρος με τον μικρότερο γιο Μπομπ να γίνεται από κοινού διευθύνων σύμβουλος.
Στη δεκαετία του 1970, ο Τέντ και ο Άλεξ άρχισαν να συμμετέχουν σε διαφόρους αγώνες αυτοκινήτων στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο Τεντ διακρίθηκε επίσης για τη συμμετοχή του σε αγώνες κινητήρων ανοικτής θαλάσσης. Το 1977, η Τόλμαν Μότορσπορτ μπήκε σε μια ομώνυμη ομάδα στη βρετανική Formula Ford 2000. Τερμάτισαν 2οι στη βαθμολογία του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς.
Φόρμουλα 1
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Η Toleman TG183 Η είσοδος της Τόλμαν ανακοινώθηκε τον Νοέμβριο του 1980. Έγιναν συζητήσεις με τη Lancia για την προμήθεια ενός υπερτροφοδοτούμενου κινητήρα, αλλά η ομάδα αποφάσισε να χρησιμοποιήσει μια υπερτροφοδοτούμενη έκδοση του κινητήρα Hart F2. Εκείνη την εποχή, η Φόρμουλα 1 είχε αρχίσει να κυριαρχείται από αυτοκίνητα με τούρμπο, αφήνοντας τους ατμοσφαιρικούς κινητήρες να υστερούν.
Το Toleman TG181 που σχεδιάστηκε από τον Ρόρι Μπριν ήταν ένα υπέρβαρο και χαμηλής ισχύος αυτοκίνητο. Ο Μπραιαν Χέντον και ο Ντέρεκ Γουόργουικ απέτυχαν να προκριθούν έως όπου ο Χέντον έκανε την περικοπή για το ιταλικό Γκραν Πρι στη Μόντσα τον Σεπτέμβριο. Ο Γουόργουικ προκρίθηκε επίσης μόνο μία φορά στο Γκραν Πρι του Caesars Palace που έκλεισε τη σεζόν. Το 1982, τα αναβαθμισμένα TG181C χρησιμοποιήθηκαν από τον Γουόργουικ και τον νεοφερμένο Τεο Φάμπι έως όπου το Toleman TG183 ήταν έτοιμο στα τέλη Αυγούστου. Το TG183 χρησιμοποιήθηκε μόνο σε δύο Grand Prix ( Ιταλία και Λας Βέγκας ), αλλά ο Γουόργουικ κατέγραψε τον έναν από τους δυο ταχύτερους γύρους της ομάδας στο στο GP της Ολλανδίας με το TG181C που έτρεχε με χαμηλή ποσότητα καυσίμου και μαλακά ελαστικά.
Το ντεμπούτο του Άιρτον Σένα
Το πρώτο Γκραν Πρι του Σένα ήταν το Γκραν Πρι της Βραζιλίας το 1984 που πραγματοποιήθηκε στην πίστα της Jacarepaguá στο Ρίο ντε Τζανέιρο στις 25 Μαρτίου. Οδηγώντας το αυτοκίνητο του 1983 επειδή το TG184 δεν ήταν έτοιμο, ο Σένα προκρίθηκε στην 17η θέση (ο Τσεκότο προκρίθηκε 18ος). Ωστόσο, το μονοθέσιο του Σένα ήταν το πρώτο που αποσύρθηκε, αφού αναγκάστηκε να αποχωρίσει μετά από 8 γύρους με αστοχία στο τούρμπο. Ο Τσεκότο αποσύρθηκε επίσης με αστοχία στο τούρμπο 10 γύρους αργότερα.
Κατά τη διάρκεια των ελευθέρων για τον Βρετανικό Γκραν Πρι στο Brands Hatch, ο Τσεκότο συνετρίβη βαριά και έσπασε και τα δύο πόδια, τερματίζοντας την καριέρα του στη F1. Η Τόλμαν επέλεξε να τρέξει μόνο τον Σένα σε Γερμανία, Αυστρία και Ολλανδία.
Ωστόσο, πριν από την Ολλανδία, προέκυψε ότι ο Σένα είχε υπογράψει συμβόλαιο με τη Λότους παρά το γεγονός ότι είχε δύο χρόνια για να τρέξει στην τρέχουσα ομάδα του. Αν και είχε συμπεριλάβει μια γραμμή στο συμβόλαιό του με την Τόλμαν που του επέτρεπε να διακόψει νομικά τους δεσμούς με την ομάδα σε περίπτωση που εμφανιστεί καλύτερη προσφορά, ο Σένα δεν είχε επικαλεστεί αυτήν τη ρήτρα επειδή δεν είχε ενημερώσει τον αρχηγό της ομάδας Άλεξ Χόκριτζ για τη συμφωνία με τη Λότους. Στη συνέχεια αποβλήθηκε για τον επόμενο αγώνα στην Ιταλία.
Ο Σένα έκλεισε τη χρονιά με τρία βάθρα κατά τη διάρκεια της σεζόν, τερματίζοντας τρίτος στο Βρετανικό Γκραν Πρι πίσω από τη McLaren του Νίκι Λάουντα και τη Renault του Γουόργουικ.
Στις αρχές της σεζόν του 1984, ο Ayrton Senna κατέγραψε τη μοναδική του αποτυχία να προκριθεί σε ένα Γκραν Πρι της Φόρμουλα 1. Στον τέταρτο γύρο του πρωταθλήματος, στο Γκραν Πρι στην Ίμολα, η Τόλμαν αποφάσισε να μην τρέξει τα αυτοκίνητά τους στα προκριματικά της Παρασκευής μετά από μια διαμάχη με τον προμηθευτή ελαστικών Pirelli. Στη συνέχεια, ο Σένα αντιμετώπισε πρόβλημα πίεσης καυσίμου στο Σάββατο, το οποίο τον άφησε αποκλεισμένο στη μακρινή πλευρά της πίστας μεταξύ Tosa και Piratella. Δεν μπόρεσε να επιστρέψει στα πιτ εγκαίρως για να προκριθεί στον αγώνα, καθώς ο καλύτερος χρόνος του 1:41.585 ήταν 13.068 δευτερόλεπτα πιο αργός από τον χρόνο που είχε ορίσει ο υπερασπιζόμενος Παγκόσμιος Πρωταθλητής Νέλσον Πικέ με την Brabham - BMW του.
Αλλαγή ιδιοκτησίας
Τον Μάιο του 1985, η Τόλμαν απέκτησε μεγάλη χορηγία από την εταιρεία ένδυσης Benetton, η οποία είχε προηγουμένως χορηγήσει την Tyrrell και ήταν τότε ο μεγάλος χορηγός της ομάδας Alfa Romeo. Κατά τη διάρκεια της εκτός σεζόν 1985/86, η εταιρεία πλεκτών αγόρασε την ομάδα και μετονομάστηκε σε Benetton Formula πριν από τη σεζόν του 1986. Η ομάδα, μέσω πολυάριθμων πωλήσεων, έγινε η εργοστασιακή ομάδα της Renault το 2016. Το 2021, η ομάδα μετονομάστηκε σε Alpine F1 Team.
Η Τόλμαν συνέχισε να ασχολείται με τους αγώνες αυτοκινήτων, όλο και περισσότερο με τη διοίκηση παρά ως ανταγωνιστές. Από το 2010 αυτό περιλαμβάνει τη διαχείριση της σειράς Australian Mini Challenge.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1
Αμβουλία Αθηνά
Το επίθετο Αμβουλία ήταν μία αρχαία ελληνική θρησκευτική επίκληση, και συγκεκριμένα μία ονομασία της θεάς Αθηνάς. Με το επίθετο αυτό λατρευόταν η Αθηνά κυρίως στη Λακεδαίμονα.
Είναι πολύ πιθανό η επίκληση αυτή να αποδόθηκε για τις ικανότητες που είχε η θεά να συντομεύει ή να παρατείνει τη ζωή των ανθρώπων, όπως πίστευαν οι αρχαίοι Λακεδαιμόνιοι. Από την άλλη, η λέξη αμβουλία στα αρχαία ελληνικά σήμαινε «αναβολή περί την εκτέλεσιν» και, αν και εφόσον επρόκειτο για την εκτέλεση θανατικής καταδίκης, την παράταση του βίου και την αναβολή του θανάτου.
Με την ίδια επίκληση λατρεύονταν επίσης ο «πατέρας των θεών» Δίας και οι Διόσκουροι στην αρχαία Σπάρτη, ως Αμβούλιος Ζευς και Αμβούλιοι Διόσκουροι αντιστοίχως.
Πηγές
Αμβουλια Αθηνα Αμβουλια
287 Νέφθυς
Η Νέφθυς (Nephthys) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,3. Ανακαλύφθηκε το 1889 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και πήρε το όνομα της ομώνυμης Αιγύπτιας θεάς.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Νέφθυος υπολογίσθηκε σε 67,6 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 323 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης) και το άλβεδό της 0,185 (εκτίμηση από δεδομένα του IRAS). Η Νέφθυς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 36 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νεφθυς
Κίρκη Έβρου
Η Κίρκη είναι οικισμός στα νοτιοδυτικά του νομού Έβρου, στην κοιλάδα του μικρού ποταμού Ειρήνη.
Γεωγραφικά στοιχεία
thumb|Φθινοπωρινό τοπίο κοντά στην Κίρκη Ανήκει στο Δήμο Αλεξανδρούπολης και βρίσκεται 23 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την πόλη. Στην ορεινή διαδρομή παρατηρεί κανείς το δάσος δρυός και πεύκου.
Ιστορία
Το χωριό κατοικούνταν από την αρχαιότητα και αυτό φαίνεται από τα αγνώστου χρονολογίας ευρήματα που ανακαλύφτηκαν στην περιοχή. Δύο χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Κίρκης βρέθηκε ένα ύψωμα με οχυρωματικό περίβολο, συνολικού μήκους 198 μ., που περικλείει την κορυφή του λόφου, που είναι κτισμένος από ακανόνιστες πέτρες χωρίς συνδετικό υλικό και στα περισσότερα σημεία του έχει διαλυθεί. Λίγο χαμηλότερα υπάρχει και δεύτερος περίβολος, συνολικού μήκους 80 μ., που διασώζει και τετράγωνο πύργο. Δέκα χιλιόμετρα ανατολικά της Κίρκης είναι το μοναστήρι Λόφος (βουνό Tσεπέλ-καγιά) που σε ορισμένα σημεία στενεύει στα 15-20 μ. και διακρίνονται ανάμεσα στους βράχους τοίχοι που δημιουργούν έναν περίβολο. Στο εσωτερικό του υπάρχουν και άλλοι τοίχοι, σκαλοπάτια, ένα "πιθάρι" μέσα σε βράχο και θεμέλια κυκλικών κτισμάτων. Oι μόνες χρονολογικές ενδείξεις παρέχονται από το γνωστό ανάγλυφο του Mουσείου Kομοτηνής, το σημαντικότερο εύρημα της περιοχής, που χρονολογείται στα μέσα του 5ου αι. π.X. Πρόσφατα βρέθηκαν βορειοανατολικά του χωριού, σε μια πλαγιά βραχώδη, τάφοι που ανήκουν στην αρχαία θρακική φυλή των Κικόνων και χρονολογούνται από τον 11ο έως τον 6ο αιώνα π.Χ. Η άποψη του αρχαιολόγου Γ. Μπακαλάκη για το χωριό είναι πως η Κίρκη υπήρχε από τον 2ο αιώνα π.Χ. σύμφωνα πάντα με τα αρχαιολογικά ευρήματα.
Στις αρχές του 20ού αιώνα στον οικισμό λειτουργούσε ελληνική αστική σχολή με 50 μαθητές. καθώς και παρθεναγωγείο στο οποίο φοιτούσαν 40 μαθήτριες.
Ονομασία
Μέχρι και σήμερα είναι γνωστή η ονομασία Κίρκη, ωστόσο η ονομασία του χωριού ήταν Χιρκάς ή Κιρκάκιοϊ μέχρι το 1920. Η ονομασία του προέρχεται από Κιρκ – χαν (στα τούρκικα) που μεταφράζεται ο αριθμός 40 που έφερε το Χάνι της Κίρκης, από τη Ρωμαϊκή και μετέπειτα Βυζαντινή εποχή.
Μεταλλεία
Η Κίρκη είναι γνωστή κυρίως για τα εγκαταλελειμμένα μεταλλεία της. Υπάρχουν πολλές εμφανίσεις μεταλλείων μολύβδου-ψευδαργύρου βόρεια και ανατολικά της Κίρκης και αποτελούνταν από δύο συγκροτήματα: το μεταλλείο εξόρυξης, 6 χλμ βόρεια και το εργοστάσιο εμπλουτισμού του μεταλλεύματος, 3 χλμ ανατολικά της Κίρκης. Τα μεταλλεία ήταν υπό γερμανική κατοχή και μετά την ήττα των Γερμανών στον πόλεμο, αυτά περιήλθαν στο ελληνικό δημόσιο που τα λειτούργησε μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Από το 1974 μέχρι το 1980 και από το 1990 μέχρι το 1997 λειτούργησαν από ιδιωτική εταιρία και απασχολούσαν κατοίκους των γύρω χωριών. Το πιο γνωστό μεταλλείο βρίσκεται 6 χλμ βόρεια και είναι το μεταλλείο μεικτών θειούχων Άγιος Φίλιππος και συγκεκριμένα το εργοστάσιο επεξεργασίας του μεταλλεύματος. Οι εγκαταστάσεις, εκτός από το μεταλλείο Άγιος Φίλιππος και το εργοστάσιο εμπλουτισμού του μεταλλεύματος, περιελάμβαναν και δύο μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, κτίρια για διάφορα συνεργεία, χημικά εργαστήρια και αποθήκες, καθώς επίσης και πολλά οικήματα για το εργατικό και υπαλληλικό προσωπικό, μεταξύ των οποίων και πολυτελείς βίλες για το ανώτατο προσωπικό. Όλα τα ανωτέρω δημιούργησαν αργότερα στη μεταπολεμική περίοδο πολλούς μύθους γύρω από αυτή τη δραστηριότητα και από την οικονομικότητα των κοιτασμάτων της περιοχής. Στο μεταλλείο Άγιος Φίλιππος εξορύχτηκαν συνολικά περίπου 200.000–220.000 τόνοι μεταλλεύματος που είχαν υποστεί επεξεργασία στο εργοστάσιο εμπλουτισμού. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα σχετικά μικρό μεταλλευτικό έργο, το οποίο όμως δημιούργησε σημαντικά περιβαλλοντικά προβλήματα. Η μεταλλευτική δραστηριότητα και το κυάνιο που χρησιμοποιούσε χωρίς κρατική έγκριση είχε επιπτώσεις στο περιβάλλον αλλά και στην υγεία των εργαζομένων και κατοίκων της περιοχής, με αποτέλεσμα το κλείσιμο των μεταλλείων και την ερήμωση αυτών. Σήμερα αυτό που βλέπει κανείς είναι ένα ερειπωμένο κτίριο με σπασμένα τζάμια το οποίο ο χρόνος το έχει σχεδόν αποτελειώσει, ωστόσο ακόμα αποτελεί κίνδυνο γα τη υγεία και τη ζωή των ανθρώπων και το περιβάλλον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης
Hollywood (τραγούδι, The Cranberries)
Το "Hollywood" είναι ένα τραγούδι από τους The Cranberries. Είναι το τέταρτο single που βγήκε από το τρίτο άλμπουμ της μπάντας To the Faithful Departed. Σχέδια για τη δημιουργία ενός βίντεο κλιπ για την προώθηση του τραγουδιού παραιτήθηκαν μετά την ακύρωση της υπόλοιπης Free to Decide World Tour λόγω του τραυματισμού της τραγουδίστριας Dolores O'Riordan. Αρχικά το single θα κυκλοφορούσε σε όλο τον κόσμο αλλά λόγω των προβλημάτων κυκλοφόρησε μόνο στη Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια των The Cranberries Κατηγορία:Τραγούδια του 1996 Κατηγορία:Singles του 1997
Άγιος Νικόλαος Καστοριάς (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Άγιος Νικόλαος Καστοριάς μπορεί να αναφέρονται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Λομέ
Η Λομέ (γαλλικά: Lomé) είναι η πρωτεύουσα του Τόγκο. Ο κατ' εκτίμηση πληθυσμός της είναι 700.000 (1998). Τοποθετημένη στον κόλπο της Γουϊνέας, είναι το διοικητικό και βιομηχανικό κέντρο της χώρας. Η πόλη εξάγει καφέ, κακάο και καρύδες.
Η πόλη βρίσκεται στην περιφέρεια Μαριτίμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Τόγκο Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής
Αγία Μαρίνα Θησείου (ναός)
Ο ναός της Αγίας Μαρίνας υπάγεται με την ομώνυμη ενορία στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών (2η Αρχιεπισκοπική Περιφέρεια).
Στον Λόφο των Νυμφών
Ο ναός της Αγίας Μαρίνας βρίσκεται στο Λόφο των Νυμφών, στο Θησείο και είναι εγγεγραμμένος σταυροειδής με ένα μεγάλο κεντρικό τρούλο και με τέσσερις μικρότερους στα γωνιακά διαμερίσματα. Τα θεμέλια του σημερινού ναού μπήκαν το 1924. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1927. Τα εγκαίνια έκανε την 20ή Οκτωβρίου 1926 ο βοηθός επίσκοπος Σταυρουπόλεως Θεόκλητος, που αργότερα έγινε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών. Τα σχέδια εκπόνησε ο αρχιτέκτονας Αχιλλέας Γεωργιάδης. Χτίστηκε εκεί όπου βρισκόταν ένας άλλος παλαιότερος ναός τον 19ο αιώνα. Οι αγιογραφίες είναι έργο των αγιογράφων Γκρεκού και αδελφών Σούτσου κι έγιναν τη δεκαετία του '30. Τότε κατασκευάστηκε και το ξυλόγλυπτο τέμπλο.
Από τον 13ο αιώνα
Και ο παλαιός και ο νέος ναός έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία (ΦΕΚ 83/3Β/14-4-1986).
Αρχαία ευρήματα
Όταν την περίοδο 1981-1986 έγιναν εργασίες για την συντήρηση του ναού, μέσα στη νεότερη χτιστή αγία τράπεζα βρέθηκε τμήμα μονόλιθης κολόνας, το οποίο στήριζε την παλιότερη πλάκα. Το δάπεδο του κυρίως ναού έχει κλίση από την περιφέρεια προς το κέντρο. Στο κέντρο αποκαλύφθηκε κοίλωμα με βάθος 40 εκατοστά και διάμετρο 1 μέτρο. Πολλά χρόνια πριν, το 1960, ο αρχαιολόγος Ιωάννης Τραυλός είχε εκφράσει την άποψη ότι στη θέση όπου είχε χτιστεί η παλιά εκκλησία, κατά την αρχαιότητα υπήρχε δεξαμενή νερού. Τα προαναφερθέντα ευρήματα τον δικαίωσαν, από δε το συγκεκριμένο κοίλωμα αντλούσαν το νερό.
Κατά τις εργασίες συντήρησης βγήκαν πέντε επιχρίσματα που βρίσκονταν το ένα πάνω στο άλλο, και ήρθαν στο φως ορισμένες αγιογραφίες των 13ου, 17ου και 18ου αιώνων. Κάποιες αποσπάστηκαν και, μαζί με διάφορα άλλα ευρήματα, παρουσιάζονται στο βόρειο τμήμα της σημερινής εκκλησίας.
Στην αψίδα του αγίου βήματος και στη νότια πλευρά του υπάρχουν εικόνες του 13ου αιώνα, ενώ στην κόγχη του υπάρχει η Πλατυτέρα Βρεφοκρατούσα και ένθρονη, πλαισιωμένη από αγγέλους και αρχιερείς. Σε καλή κατάσταση βρίσκεται ο δεξιός άγγελος, «σεβίζων» και με αυτοκρατορική περιβολή. Στη νότια πλευρά του υπάρχουν δυο ολόσωμοι αρχιερείς. Ο ένας είναι ο Μέγας Βασίλειος. Δύο ακόμα ολόσωμοι άγιοι (ο ένας είναι ο Άγιος Γεώργιος) δεν διατηρούνται σε καλή κατάσταση μεν, αλλά είναι σαφές ότι πρόκειται για έργο μεγάλου καλλιτέχνη.
Το πρόσωπο που αναφέρεται είναι ο αγιογράφος Δημήτριος από την Αθήνα. Έργα του υπάρχουν στην Επισκοπή Παλαιοχώρας της Αίγινας (1609-1610), καθώς και στον Άγιο Δημήτριο, στο Μαρούσι (1622).
Δίπλα στην εκκλησία βρισκόταν ένας βράχος. Τον αποκαλούσαν Κυλίστρα ή Τσουλιάστρα. Πάνω σ' αυτόν γλιστρούσαν οι έγκυες Αθηναίες για να έχουν ανώδυνο τοκετό. Η συνήθεια αυτή κράτησε ως τα τέλη του 19ου αιώνα.
Πηγές
Μαρινα Θησειου
Πολιόχνη Ι (μελανή περίοδος)
Μελανή (ή Μαύρη) περίοδος της Πολιόχνης, της προϊστορικής πόλης που ανακαλύφθηκε στην ανατολική Λήμνο, κοντά στο χωριό Καμίνια, ονομάστηκε η πρώτη φάση της πόλης, η προαστική, που αντιστοιχεί στην περίοδο 3500-3200 π.Χ. σύμφωνα με τη χρονολόγηση της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών.
Αρχαιολογικές πληροφορίες
Η προαστική φάση της Πολιόχνης είναι μακρόχρονη και περιλαμβάνει πολλά στρώματα. Οι αγρότες και κτηνοτρόφοι κάτοικοί της ζουν σε μεγάλες ωοειδείς ή κυκλικές καλύβες διαμέτρου ως και 7 μ., οι οποίες ανακατασκευάστηκαν πολλές φορές πάνω σε πέτρινα θεμέλια. Ο οικισμός τους βρισκόταν στη μέση ενός λοφίσκου και είχε έκταση γύρω στα 5 στρέμματα.
Οι κάτοικοι κατασκευάζουν αγγεία σκουρόχρωμα, από τα οποία προέρχεται και το όνομα της περιόδου, διακοσμημένα με λεπτές γραμμές, που θυμίζουν ανάλογα μικρασιατικά. Δεν γνωρίζουν ακόμα το χαλκό. Τα εργαλεία τους είναι λίθινα και οστέινα και είναι αρκετά εξελιγμένα. Βρισκόμαστε στην τελευταία νεολιθική περίοδος, λίγο πριν από την εισβολή της νέας τεχνολογίας των μετάλλων.
Εκτός από τον οικισμό, κάτοικοι υπήρχαν και στη γύρω αγροτική περιφέρεια, όπως προκύπτει από τρεις φτωχικούς τάφους που βρέθηκαν το 1930-31 στην περιοχή Δερματά ή Αγία Τριάδα, κοντά στην Πολιόχνη. Χρονολογικά ανήκουν στο μεταίχμιο ανάμεσα στη μαύρη και στην κυανή περίοδο. Το ενδιαφέρον είναι ότι εντοπίστηκαν εκεί θραύσματα κυκλαδικών ειδωλίων από λευκό μάρμαρο, κάτι που δηλώνει πρώιμες επαφές με το νότιο Αιγαίο πριν από τη δημιουργία της Πολιόχνης.
Την ίδια περίοδο στην υπόλοιπη Λήμνο ανθρώπινη δραστηριότητα έχει εντοπιστεί μόνο στη Μύρινα και είναι ανάλογου πολιτισμικού επιπέδου. Η Τροία ακόμα δεν υπάρχει. Στην περιοχή της Τρωάδας υπάρχει μόνο ένα νεολιθικό χωριό στο σημερινό Kum Tepe.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιόχνη