cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νταϊάνα, πριγκίπισσα της Ουαλίας
Προβλήματα και χωρισμός
Το 1993 οι Mirror Group Newspapers (MGN) δημοσίευσαν φωτογραφίες της Πριγκίπισσας οι οποίες είχαν τραβηχτεί από έναν ιδιοκτήτη γυμναστηρίου, τον Μπρους Τέιλορ. Οι φωτογραφίες την έδειχναν να αθλείται στο γυμναστήριο LA Fitness φορώντας «ένα σορτς ποδηλασίας». Οι δικηγόροι της Πριγκίπισσας υπέβαλλαν αμέσως μια ποινική καταγγελία η οποία απαιτούσε «μόνιμη απαγόρευση της πώλησης και της δημοσίευσης των φωτογραφιών της σε όλο τον κόσμο». Ωστόσο ορισμένες εφημερίδες εκτός Ηνωμένου Βασιλείου προχώρησαν στη δημοσίευση των φωτογραφιών. Το δικαστήριο ενέκρινε τη μήνυση κατά του Τέιλορ και των MGN απαγορεύοντας «περαιτέρω δημοσίευση των φωτογραφιών». Οι MGN εξέδωσαν αργότερα ένα έγγραφο απολογίας αφού αντιμετώπισαν πολλές κριτικές από το κοινό. Αναφέρεται ότι οι MGN έδωσαν στην Πριγκίπισσα 1 εκατομμύριο λίρες ως αποζημίωση για τα νομικά της έξοδα καθώς και 200.000 λίρες για τα φιλανθρωπικού χαρακτήρα ιδρύματά της. Ο Τέιλορ επίσης ζήτησε συγγνώμη και πλήρωσε στη Νταϊάνα 300,000 λίρες παρόλο που φέρεται ότι ένα μέλος της βασιλικής οικογένειας τον βοήθησε οικονομικά.
Η Νταϊάνα κατηγόρησε την Καμίλα Πάρκερ για τα συζυγικά της προβλήματα εξαιτίας της προηγούμενης σχέσης της Καμίλα με τον Πρίγκιπα Κάρολο και από κάποιο σημείο και μετά άρχισε να πιστεύει ότι ο Πρίγκιπας είχε και άλλες εξωσυζυγικές σχέσεις. Τον Οκτώβριο του 1993 η Πριγκίπισσα έγραψε σε έναν φίλο της ότι πίστευε πως ο σύζυγός της ήταν τώρα ερωτευμένος με την προσωπική του βοηθό (και με την πρώην νταντά του γιου τους) Tiggy Legge-Bourke και ότι ήθελε να την παντρευτεί. Η Legge-Bourke είχε προσληφθεί από τον Πρίγκηπα ως μια νεαρή συντροφιά για τους γιους του με την Πριγκίπισσα να είναι δυσαρεστημένη με την ίδια την Legge-Bourke και με τη σχέση της με τους νεαρούς πρίγκιπες. Στις 3 Δεκεμβρίου 1993 η Πριγκίπισσα της Ουαλίας ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από τη δημόσια ζωή.
Στο μεταξύ οι φήμες είχαν αρχίσει να εντείνονται αναφορικά με τη σχέση της Πριγκίπισσας της Ουαλίας με τον Χιούιτ, ο οποίος ήταν ο πρώην δάσκαλος ιππασίας της βασιλικής οικογένειας. Αυτές οι φήμες δημοσιοποιήθηκαν μετά την έκδοση ενός βιβλίου της Άννας Πάστερνακ το 1994 με τον τίτλο Princess in Love, το οποίο έγινε ταινία για τον κινηματογράφο με τον ίδιο τίτλο το 1996, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Γκρην. Η Τζούλι Κοξ ενσάρκωσε την Πριγκίπισσα της Ουαλίας και ο Κρίστοφερ Βιλλιέ ενσάρκωσε τον Χιούιτ.
Ο Πρίγκιπας Κάρολος προσπάθησε να κερδίσει την κατανόηση του κοινού μέσω μιας τηλεοπτικής συνέντευξης στον δημοσιογράφο Τζόναθαν Ντίμπλεμπυ στις 29 Ιουνίου 1994. Στη συνέντευξη επιβεβαίωσε τη δική του εξωσυζυγική σχέση με την Καμίλα Πάρκερ αναφέροντας ότι η σχέση τους είχε αναζωπυρωθεί το 1986 μόνο αφότου ο γάμος του με την Πριγκίπισσα είχε «καταστραφεί ανεπανόρθωτα». Οι συγγραφείς Tina Brown, Sally Bedell Smith και Sarah Bradford είναι μερικές από τους πολλούς συγγραφείς που υποστήριξαν πλήρως την προσωπική παραδοχή της Νταϊάνα στη συνέντευξή της στην εκπομπή BBC Panorama το 1995 ότι υπέφερε από κατάθλιψη, «αχαλίνωτη βουλιμία» και τάσεις αυτοκαταστροφής. Η μεταγραφή της εκπομπής καταγράφει τη Νταϊάνα να επιβεβαιώνει πολλά από τα προβλήματά της στον δημοσιογράφο Μάρτιν Μπασίρ, συμπεριλαμβανομένου ότι είχε «χτυπήσει τα χέρια και τα πόδια της». Ο συνδυασμός των ασθενειών από τις οποίες είχε δηλώσει η ίδια η Νταϊάνα ότι υπέφερε οδήγησε μερικούς από τους βιογράφους της Νταϊάνα να υποστηρίζουν ότι είχε οριακή διαταραχή προσωπικότητας.
Διαζύγιο
Ο δημοσιογράφος Μάρτιν Μπέισιρ πήρε συνέντευξη από την Νταϊάνα για την επίκαιρη εκπομπή Panorama του BBC. Η συνέντευξη μεταδόθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1995.
Δημόσιες εμφανίσεις
Το 1981 ο πρίγκιπας και η πριγκίπισσα επισκέφτηκαν την Ουαλία. Η Νταϊάνα παρακολούθησε για πρώτη φορά τις εργασίες του Κοινοβουλίου στις 4 Νοεμβρίου 1981. Η πρώτη της σόλο εμφάνιση ήταν μια επίσκεψη στην Οδό Ρέτζεντ στις 18 Νοεμβρίου 1981 ώστε να ανάψει τα φώτα των Χριστουγέννων. Παρακολούθησε για πρώτη φορά το Trooping the Color τον Ιούνιο του 1982, κάνοντας την εμφάνισή της στο μπαλκόνι του παλατιού του Μπάκινγχαμ. Η πριγκίπισσα έκανε την πρώτη της περιοδεία στο εξωτερικό τον Σεπτέμβριο του 1982 για να παρακολουθήσει τη δημόσια κηδεία της Γκρέις, πριγκίπισσας του Μονακό. Την ίδια χρονιά η πριγκίπισσα συνόδευσε τον πρίγκιπα της Ουαλίας στις Κάτω Χώρες όπου η Βασίλισσα Βεατρίκη έφτιαξε έναν Μεγάλο Σταυρό του Τάγματος του Στέμματος. Το 1983 συνόδευσε τον πρίγκιπα στην περιοδεία του σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία και μαζί με τον πρίγκιπα Ουίλιαμ, όπου συναντήθηκαν με εκπροσώπους των λαών Μαορί. Η επίσκεψή τους στον Καναδά τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 1983 συμπεριέλαβε ένα ταξίδι στο Έντμοντον για να εγκαινιάσουν το Καλοκαιρινό Πανεπιστήμιο και μια στάση στο Newfoundland για τον εορτασμό της 400ης επετείου της απόκτησης του νησιού από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Τον Φεβρουάριο του 1984 η Νταϊάνα έγινε ο προστάτης της Σχολής Μπαλέτου του Λονδίνου όταν ταξίδεψε μόνη της στη Νορβηγία για να παρακολουθήσει μια παράσταση. Τον Απρίλιο του 1985 ο πρίγκιπας και η πριγκίπισσα της Ουαλίας επισκέφτηκαν την Ιταλία και αργότερα τους ακολούθησαν οι πρίγκιπες Ουίλιαμ και Χάρρι. Τον Νοέμβριο του 1985 το ζευγάρι επισκέφτηκε τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου συναντήθηκε με τον πρόεδρο Ρόναλντ Ρέηγκαν και την Πρώτη Κυρία Νάνσυ Ρέηγκαν στον Λευκό Οίκο. Η Νταϊάνα είχε ένα πολυάσχολο έτος το 1986. Πραγματοποίησε μαζί με τον πρίγκιπα της Ουαλίας μια περιοδεία σε Ιαπωνία, Ινδονησία, Ισπανία και Καναδά. Στον Καναδά επισκέφτηκαν την έκθεση Expo 86. Το 1988 ο πρίγκιπας και η πριγκίπισσα της Ουαλίας επισκέφτηκαν την Ταϊλάνδη και έκαναν περιοδεία στην Αυστραλία για τους εορτασμούς των 200 ετών της χώρας. Τον Φεβρουάριο του 1989 πέρασε λίγες μέρες μόνη της στη Νέα Υόρκη. Κατά τη διάρκεια μιας ξενάγησής της στο νοσοκομείο του Χάρλεμ, άσκησε μια βαθιά επίδραση στο κοινό όταν αγκάλιασε αυθόρμητα ένα 7χρονο παιδί φορέα του AIDS.
Τον Μάρτιο του 1990 αυτή και ο πρίγκιπας της Ουαλίας ταξίδεψαν στη Νιγηρία και το Καμερούν. Ο Πρόεδρος του Καμερούν παρέθεσε ένα επίσημο δείπνο για να τους υποδεχτεί στη Γιαουντέ. Τα κυριότερα σημεία της περιοδείας περιλάμβαναν επισκέψεις σε νοσοκομεία από την πριγκίπισσα της Ουαλίας καθώς και έργα που επικεντρώνονταν στην ανάπτυξη των γυναικών. Τον Μάιο του 1990 επισκέφτηκαν για τέσσερις ημέρες της Ουγγαρία. Ήταν η πρώτη επίσκεψη μελών της βασιλικής οικογένειας σε «μια χώρα του Πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας». Συμμετείχαν σε ένα δείπνο που διοργάνωσε ο προσωρινός Πρόεδρος Árpád Göncz και παρακολούθησαν μια επίδειξη μόδας στο Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών στη Βουδαπέστη. Το Ινστιτούτο Peto ήταν ένα από τα μέρη που επισκέφτηκε η πριγκίπισσα και παρουσίασε τον διευθυντή του απονέμοντάς του ένα τιμητικό ΟΒΕ. Τον Νοέμβριο του 1990 το βασιλικό ζευγάρι πήγε στην Ιαπωνία για να παρακολουθήσει την ενθρόνιση του βασιλιά Ακιχίτο.
Στην επιθυμία της να παίξει έναν ενθαρρυντικό ρόλο κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Κόλπου, η πριγκίπισσα της Ουαλίας επισκέφτηκε τη Γερμανία τον Δεκέμβριο του 1990 για να συναντηθεί με τις οικογένειες των στρατιωτών. Τον Ιανουάριο του 1991 ταξίδεψε πάλι στη Γερμανία για να επισκεφτεί τη RAF Bruggen και αργότερα έγραψε μια ενθαρρυντική επιστολή που δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες Soldier, Navy News και News RAF. Το 1991 ο πρίγκιπας και η πριγκίπισσα της Ουαλίας επισκέφτηκαν το Πανεπιστήμιο Κίνγκστον στο Οντάριο όπου παρέδωσαν ένα αντίγραφο της βασιλικής τους διαθήκης. Τον Σεπτέμβριο του 1991 η πριγκίπισσα επισκέφτηκε το Πακιστάν σε ένα ατομικό ταξίδι ενώ πήγε στη Βραζιλία μαζί με τον Κάρολο. Κατά τη διάρκεια της ξενάγησής τους στη Βραζιλία, η Νταϊάνα επισκέφτηκε οργανισμούς οι οποίοι αντιμετώπιζαν την έλλειψη στέγης για τα άστεγα παιδιά. Τα τελευταία της ταξίδια με τον Κάρολο πραγματοποιήθηκαν στην Ινδία και τη Νότια Κορέα το 1992. Επισκέφτηκε τον ξενώνα της Μητέρας Τερέζας στην Καλκούτα της Ινδίας το 1992 και οι δυο γυναίκες ανέπτυξαν μια προσωπική σχέση. Το 1992 και το 1993 ο Πήτερ Σέττελεν, ένας καθηγητής φωνητικής, προσλήφθηκε από την Νταϊάνα για να τη βοηθήσει να αναπτύξει τη δημόσια φωνή της.
Μολονότι τον Δεκέμβριο του 1993 είχε ανακοινώσει ότι θα αποσυρόταν από τη δημόσια ζωή, τον Νοέμβριο του 1994 δήλωσε ότι επιθυμούσε να πραγματοποιήσει «μια εν μέρει επιστροφή». Υπό την ιδιότητά της ως αντιπροέδρου του Βρετανικού Ερυθρού Σταυρού, ενδιαφερόταν να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο για τους εορτασμούς των 125 χρόνων λειτουργίας του. Αργότερα η Βασίλισσα την προσκάλεσε επίσημα να παρευρεθεί στις εορταστικές εκδηλώσεις για την Ημέρα Δ. Τον Φεβρουάριο του 1995 η πριγκίπισσα επισκέφτηκε την Ιαπωνία. Έκανε μια επίσημη επίσκεψη στον αυτοκράτορα Ακιχίτο και στην αυτοκράτειρα Μιχίκο. Τον Ιούνιο του 1995 η Νταϊάνα πήγε στη Βενετία για να παρευρεθεί στο Φεστιβάλ Τέχνης Μπιενάλε της Βενετίας και επισκέφτηκε επίσης τη Μόσχα όπου έλαβε το Διεθνές Βραβείο Λεονάρντο. Τον Νοέμβριο του 1995 η πριγκίπισσα πραγματοποίησε ένα ταξίδι τεσσάρων ημερών στην Αργεντινή προκειμένου να παραστεί σε ένα φιλανθρωπικό γεγονός. Η πριγκίπισσα επισκέφτηκε πολλές άλλες χώρες όπως το Βέλγιο, το Νεπάλ, την Ελβετία και τη Ζιμπάμπουε. Ενώ βρισκόταν σε διάσταση με τον Κάρολο, περίοδος που διήρκεσε σχεδόν τέσσερα χρόνια, συμμετείχε σε μεγάλες εθνικές εκδηλώσεις ως ανώτερο μέλος της Βασιλικής Οικογένειας, συμπεριλαμβανομένων κυρίως «των εορταστικών εκδηλώσεων για την 50η επέτειο της Ημέρας της Νίκης στην Ευρώπη και της Ημέρας της Νίκης κατά της Ιαπωνίας» το 1995. Τα 36α και τελευταία γενέθλια της πριγκίπισσας πραγματοποιήθηκαν στην Tate Gallery, η οποία είχε πραγματοποιήσει μια αναμνηστική εκδήλωση για την 100η επέτειο της γκαλερί.
Φιλανθρωπίες
Το 1983 εκμυστηρεύτηκε στον τότε πρωθυπουργό της Νέας Γης Μπράιαν Πέκφορντ, «Δυσκολεύομαι να αντιμετωπίσω τις πιέσεις ως πριγκίπισσα της Ουαλίας αλλά μαθαίνω να το αντιμετωπίζω». Ως πριγκίπισσα της Ουαλίας ήταν αναμενόμενο να πραγματοποιεί τακτικές δημόσιες εμφανίσεις σε νοσοκομεία, σχολεία και άλλες εγκαταστάσεις σύμφωνα με το καταστατικό της βασιλικής οικογένειας του 20ου αιώνα. Από τα μέσα της δεκαετίας του '80, συσχετιζόταν όλο και περισσότερο με πολυάριθμες φιλανθρωπικές οργανώσεις. Πραγματοποίησε 191 επίσημες επισκέψεις το 1988 και 397 το 1991. Η πριγκίπισσα απέκτησε ένα έντονο ενδιαφέρον για τις σοβαρές ασθένειες και για τα θέματα που σχετίζονται με την υγεία έξω από την παραδοσιακή βασιλική εμπλοκή, συμπεριλαμβανομένων του AIDS και της λέπρας. Σε αναγνώριση των φιλανθρωπικών παρεμβάσεών της, ο Στήβεν Λη, διευθυντής του UK Institute of Charity Fundraising Managers, δήλωσε ότι: «Η συνολική συμμετοχή της στη φιλανθρωπία είναι πιθανότατα πιο σημαντική από ό,τι κάθε άλλου προσώπου τον 20ο αιώνα».
Πέρα από τα θέματα που σχετίζονται με την υγεία, το εκτεταμένο φιλανθρωπικό έργο της Νταϊάνα περιλάμβανε εκστρατεία για την προστασία των ζώων και τον αγώνα της ενάντια στη χρήση των ναρκών ξηράς. Υπήρξε η προστάτιδα των φιλανθρωπικών οργανώσεων και των οργανώσεων που συνεργάζονται με τους άστεγους, τους νέους, τους ναρκομανείς και τους ηλικιωμένους. Από το 1989 ήταν η πρόεδρος του νοσοκομείου Παίδων στην Great Ormond Street. Από το 1991 έως το 1996 ήταν πρόεδρος του Headway, ενός συλλόγου για τους εγκεφαλικούς τραυματισμούς. Ήταν επίσης πρόεδρος του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας και της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής. Από το 1984 έως το 1996 ήταν πρόεδρος του Barnardo's, ενός φιλανθρωπικού ιδρύματος που ίδρυσε ο Δρ Τόμας Τζον Μπαρνάντο το 1866 για τη φροντίδα των ευάλωτων παιδιών και νέων. Το 1988 έγινε πρόεδρος του Βρετανικού Ερυθρού Σταυρού και υποστήριξε τα παρακλάδια του σε άλλες χώρες όπως η Αυστραλία και ο Καναδάς. Πραγματοποιούσε αρκετές επισκέψεις κάθε εβδομάδα στο νοσοκομείο Royal Brompton, όπου εργάστηκε για να ανακουφίσει τους σοβαρά αρρώστους. Το 1992 έγινε η πρώτη πρόεδρος του Chester Childbirth Appeal, ενός φιλανθρωπικού ιδρύματος το οποίο υποστήριζε από το 1984. Αυτό το φιλανθρωπικό ίδρυμα, που πήρε το όνομα ενός από τους βασιλικούς τίτλους της Νταϊάνα, θα μπορούσε να συγκεντρώνει ετησίως πάνω από 1 εκατομμύριο λίρες χάρη στη βοήθειά της.
Τον Ιούλιο του 1995 η πριγκίπισσα ταξίδεψε στη Μόσχα. Επισκέφτηκε ένα παιδικό νοσοκομείο το οποίο είχε υποστηρίξει στο παρελθόν μέσω της παροχής σε αυτό ιατρικού εξοπλισμού. Στη Μόσχα έλαβε το Διεθνές Βραβείο Λεονάρντο το οποίο δίνεται στους «διακεκριμένους προέδρους και στους ανθρώπους της τέχνης, της ιατρικής και του αθλητισμού». Τον Δεκέμβριο του 1995 η Νταϊάνα έλαβε το Ετήσιο Βραβείο Ανθρωπιστικής Βοήθειας για τις φιλανθρωπικές της προσπάθειες. Τον Οκτώβριο του 1996, για την προσφορά της στους ηλικιωμένους, η πριγκίπισσα τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο σε συνέδριο για την υγειονομική περίθαλψη που διοργάνωσε το Κέντρο Pio Manzù στο Ρίμινι της Ιταλίας.
Την επόμενη ημέρα του διαζυγίου της, ανακοίνωσε την παραίτησή της από περισσότερες από 100 φιλανθρωπικές οργανώσεις ώστε να περνάει περισσότερο χρόνο μόνο σε έξι από αυτές : Centrepoint, English National Ballet, Great Ormond Street Hospital, The Leprosy Mission, National AIDS Trust, Royal Marsden Hospital. Συνέχισε την εκστρατεία της στον Βρετανικό Ερυθρό Σταυρό αλλά δεν ήταν πλέον καταχωρημένη ως πρόεδρος.
Τον Μάιο του 1997 η πριγκίπισσα άνοιξε ένα Κέντρο για την Αναπηρία και τις Τέχνες στο Λέισεστερ, αφού της έγινε η πρόταση από τον φίλο της Ρίτσαρντ Άττενμπορυ. Τον Ιούνιο του 1997 τα φορέματα και τα κοστούμια της πουλήθηκαν σε καταστήματα δημοπρασιών στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη και τα έσοδα που μαζεύτηκαν από αυτές τις εκδηλώσεις δωρήθηκαν σε φιλανθρωπικές οργανώσεις. Η τελευταία επίσημη εμφάνισή της ήταν στο νοσοκομείο Northwick Park του Λονδίνου στις 21 Ιουλίου 1997.
Προσωπική ζωή μετά το διαζύγιο
Μετά το διαζύγιό της το 1996 η Νταϊάνα διατήρησε το διαμέρισμα στη βόρεια πλευρά του παλατιού του Κένσινγκτον στο οποίο ζούσε με τον πρίγκιπα της Ουαλίας από τον πρώτο χρόνο του γάμου τους. Αυτό το διαμέρισμα παρέμεινε το σπίτι της μέχρι τον θάνατό της το επόμενο έτος. Μετακόμισε και τα γραφεία της στο Ανάκτορο του Κένσινγκτον αλλά της επιτρεπόταν να «χρησιμοποιεί τα διαμερίσματα στο Παλάτι St James». Επιπλέον συνέχισε να έχει πρόσβαση στα κοσμήματα που είχε λάβει κατά τη διάρκεια του γάμου της και είχε τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί τις αεροπορικές εταιρείες της βρετανικής βασιλικής οικογένειας και της κυβέρνησης. Σε ένα βιβλίο που δημοσιεύτηκε το 2003, ο Πωλ Μπάρρελ ισχυρίστηκε ότι τα ιδιωτικά γράμματα της πριγκίπισσας αποκάλυψαν πως ο αδερφός της, Τσαρλς Σπένσερ, αρνήθηκε να της επιτρέψει να ζήσει στο Άλθροπ παρά το αίτημά της.
Η Νταϊάνα έκανε σχέση με τον Βρετανο-Πακιστανό καρδιοχειρουργό Χασνάτ Καν, τον οποίο αποκαλούσε «αγάπη της ζωής της» σε πολλούς από τους πλησιέστερους φίλους της και φημολογείται ότι τον περιέγραφε ως «κύριο Τέλειο». Τον Μάιο του 1996, η Νταϊάνα επισκέφτηκε την πόλη Λαχόρη κατόπιν πρόσκλησης του Ιμράν Καν, συγγενή του Χασνάτ Καν, και επισκέφτηκε μυστικά την οικογένειά του. Η σχέση της με τον Καν λειτουργούσε υπό απόλυτη μυστικότητα, με την Νταϊάνα να λέει ψέματα σε μέλη του τύπου που τη ρωτούσαν για το θέμα. Η σχέση τους διήρκεσε λιγοτερο από ένα χρόνο, με διαφορετικές απόψεις για το ποιος την τερμάτισε. Λέγεται ότι η Νταϊάνα μίλησε για τη δυστυχία της όταν «αυτός» έληξε τη σχέση τους. Ωστόσο σύμφωνα με τη μαρτυρία του Καν κατά την έρευνα για τον θάνατό της, η Νταϊάνα τερμάτισε τη σχέση τους το καλοκαίρι του 1997. Ο μπάτλερ της Νταϊάνα, Πωλ Μπάρρελ, δήλωσε επίσης ότι η σχέση είχε τερματιστεί από την πριγκίπισσα τον Ιούλιο του 1997.
Μετά από έναν μήνα, η Νταϊάνα ξεκίνησε να βγαίνει με τον Ντόντι αλ Φαγιέντ, γιο του δισεκατομμυριούχου Μοχάμεντ αλ Φαγιέντ. Η Νταϊάνα είχε εξετάσει το ενδεχόμενο να πάρει τους γιους της εκείνο το καλοκαίρι μαζί της για διακοπές στο Χάμπτονς και στο Λονγκ Άϊλαντ της Νέας Υόρκης αλλά οι αξιωματούχοι ασφαλείας του Μπάκινγχαμ την εμπόδισαν. Αφού αποφάσισε να ακυρώσει ένα ταξίδι στην Ταϋλάνδη, δέχτηκε την πρόταση του Φαγιέντ για να συναντήσει την οικογένειά του στη Νότια Γαλλία όπου τα υψηλά μέτρα ασφαλείας δεν θα προκαλούσαν ανησυχία στη Βασιλική Ομάδα Προστασίας. Ο Μοχάμεντ αλ Φαγιέντ είχε αγοράσει το Jonikal, ένα γιοτ 60 εκατομμυρίων λιρών που φιλοξένησε τη Νταϊάνα και τους γιους της.
Τίτλοι και προσφωνήσεις
μικρογραφία|170x170εσ|Το βασιλικό μονόγραμμα της Πριγκίπισσας Νταϊάνα.
Η Νταϊάνα με τον γάμο της με τον Κάρολο τότε Πρίγκιπα της Ουαλίας και διάδοχο του Βρετανικού θρόνου, έλαβε την προσφώνηση "Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα, η Πριγκίπισσα της Ουαλίας". Επιπλέον είχε τους τίτλους, Δούκισσα της Κορνουάλης, Δούκισσα του Ρόθσεϊ, Κόμισσα του Τσέστερ και Βαρώνη του Ρένφριου. Ύστερα από το διαζύγιό της με τον Κάρολο, η Νταϊάνα απώλεσε τον τίτλο "Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα", αλλά παρέμεινε πριγκίπισσα και μέλος της Βρετανικής Βασιλικής Οικογένειας.
The Boys Are Back in Town
Το "The Boys Are Back in Town" είναι ένα τραγούδι του ιρλανδικού rock συγκροτήματος Thin Lizzy, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον έκτο δίσκο τους Jailbreak, του 1976. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και ως single, το οποίο έφτασε έως και το νούμερο 12 των αμερικανικών Billboard Hot 100, ενώ στο Cash Box Top 100, έφτασε στο νούμερο 10. Στα ιρλανδικά charts έφτασε έως και το νούμερο 1, ενώ στα καναδικά και στα βρετανικά έφτασε στο νούμερο 8. Το 1991, το single επανακυκλοφόρησε, φτάνοντας έως το νούμερο 16 των ιρλανδικών και στο νούμερο 63 των βρετανικών charts.
Πρόκειται για ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια των Thin Lizzy, το οποίο το 2004, το περιοδικό Rolling Stone, το συμπεριέλαβε στον κατάλογό του με τα 500 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών, στη 499η θέση. Το 2005, το περιοδικό Q, το συμπεριέλαβε στη λίστα του με τα 40 Σπουδαιότερα Κιθαριστικά Τραγούδια, κατατάσσοντας το στην 38η θέση. Το τραγούδι γενικότερα χρησιμοποιείται από πολλά Μέσα. Επίσης, το κομμάτι ακούγεται σχεδόν σε κάθε αγώνα ράγκμπι, στην Ιρλανδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1976 Κατηγορία:Singles του 1976 Κατηγορία:Singles του 1991 Κατηγορία:Τραγούδια των Thin Lizzy Κατηγορία:Singles της Vertigo Records Κατηγορία:Singles της Mercury Records
Symphony X
Οι Symphony X είναι αμερικανικό progressive metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1994 στο Νιου Τζέρσεϊ. Τα άλμπουμ τους "The Divine Wings of Tragedy" και "V: The New Mythology Suite" έτυχαν ιδιαίτερα θερμής υποδοχής από τους μουσικοκριτικούς, ενώ γνώρισαν εμπορική επιτυχία με το "Iconoclast" του 2011, το οποίο κατάφερε να μπει στο Top-100 του Billboard των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ιστορία
Οι Symphony X δημιουργήθηκαν το 1994 από τα δύο πρώην μέλη των Phantom's Opera, τον κιθαρίστα Μάικλ Ρόμεο και τον μπασίστα Τόμας Μίλερ. Τον Απρίλιο του 1994, ο Ρόμεο ηχογράφησε το ντέμο "The Dark Chapter" και λίγο αργότερα, με τον Μάικλ Πινέλα στα πλήκτρα, τον Ροντ Τάιλερ στα φωνητικά και τον Τζέισον Ράλο στα τύμπανα ηχογράφησαν ως Symphony X το ντέμο "Danse Macabre".
left|thumb|170px|Ο Ράσελ Άλεν το 2007 Ο ομώνυμος δίσκος τους κυκλοφόρησε στα τέλη της χρονιάς σε παραγωγή από το ίδιο το συγκρότημα και με προώθηση από την "Inside Out Music" στην Ευρώπη και την "Zero Corporation" στην Ιαπωνία. Λίγο μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο Τάιλερ αντικαταστάθηκε από τον Ράσελ Άλεν και η νέα σύνθεση ηχογράφησε το "The Damnation Game" στα "Trax East Studios", ανεβαίνοντας στο # 64 των ιαπωνικών τσαρτ.
Ακολούθησε το "The Divine Wings of Tragedy" τον Μάρτιο του 1997, το οποίο περιλαμβάνει το ομώνυμο κομμάτι διάρκειας 21 λεπτών. Ο δίσκος συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο του περιοδικού "Rock Hard" με τους "500 καλύτερους δίσκους της ροκ & μέταλ μουσικής όλων των εποχών.
To "Twilight in Olympus" ήταν το πρώτο άλμπουμ που ηχογράφησαν με τον Τόμας Γουόλινγκ στα τύμπανα, ο οποίος αντικατέστησε προσωρινά τον Ράλο. Το νέο άλμπουμ έφθασε στο # 30 στην Ιαπωνία, αλλά δεν κατάφερε να μπει σε κάποιο ευρωπαϊκό τσαρτ.
Το 2000, αποχώρησαν οι Γουόλινγκ και Μίλερ, με τον Μάικλ Λεπόντ να αναλαμβάνει το μπάσο και τον Τζέισον Ράλο να επιστρέφει στα τύμπανα για το άλμπουμ "V: The New Mythology Suite", το πρώτο concept άλμπουμ του συγκροτήματος, με θέμα τον μύθο της Ατλαντίδας.
Την επόμενη χρονιά, ο Ράλο συμμετείχε στο πρότζεκτ Redemption του Νικ Βαν Ντάικ και ο Ρόμεο στους Kotipelto του τραγουδιστή των Stratovarius, Τίμο Κοτιπέλτο, ηχογραφώντας μαζί τους το "Waiting for the Dawn". Οι Symphony X κυκλοφόρησαν το διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο "Live on the Edge of Forever" το Νοέμβριο του 2001.
Το 2002, το συγκρότημα αποσύρθηκε από την εμφάνιση του στο φεστιβάλ "Bang Your Head" όταν ο Άλεν διαγνώστηκε με εντερική αιμορραγία. Μετά την επιστροφή του, οι Symphony X περιόδευσαν στην Βόρεια Αμερική ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Blind Guardian. Στα τέλη της χρονιάς κυκλοφόρησε ο δίσκος "The Odyssey" από την "Inside Out Music", ηχογραφημένος στο προσωπικό στούντιο του Ρόμεο με την ονομασία "Dungeon". Για την προώθηση του άλμπουμ, περιόδευσαν μαζί με τους Devin Townsend Band, το 2003.
thumb|270px|Ο Μάικλ Ρόμεο το 2013 Την επόμενη χρονιά, ο Ράσελ Άλεν κυκλοφόρησε το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο "Russell Allen's Atomic Soul", με τον Ρόμεο στην κιθάρα και το μπάσο. Οι Symphony X συμμετείχαν στην "Gigantour" του Ντέιβ Μαστέιν μαζί με τους Megadeth, Dream Theater, Nevermore και Anthrax παίζοντας σε διάφορα μεγάλα φεστιβάλ και τον Ιούλιο του 2005 κυκλοφόρησαν το "Rarities And Demos" αποκλειστικά για μέλη του fan club τους.
Τον Ιούνιο του 2006, το συγκρότημα ακύρωσε τις ευρωπαϊκές του εμφανίσεις όταν ο Μάικλ Λεπόντ διαγνώστηκε με τη νόσο του Crohn και αναγκάστηκε να υποστεί χειρουργική επέμβαση. Ένα χρόνο αργότερα, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Paradise Lost", βασισμένο στο ομώνυμο ποίημα του Τζον Μίλτον. Για την προώθηση του άλμπουμ περιόδευσαν ως πρώτο όνομα στην Βόρεια Αμερική, μαζί με τους Sanctity και Echoes of Eternity και στην Ευρώπη ως support των Dream Theater. Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο # 123 του Billboard, με πωλήσεις του ύψους των 6.300 αντιτύπων κατά την πρώτη του εβδομάδα, ενώ περιείχε το πρώτο βίντεο κλιπ του συγκροτήματος, για το τραγούδι "Serpent's Kiss", ακολουθούμενο από το δεύτερο βίντεο τους για το κομμάτι "Set the World on Fire".
Τον Μάρτιο του 2010, ανακοινώθηκε ότι η σύνθεση και ηχογράφηση των περισσότερων κομματιών για τον επόμενο δίσκο τους είχε ολοκληρωθεί, ενώ τον Φεβρουάριο του 2011 ξεκίνησαν την περιοδεία του άλμπουμ, παίζοντας δύο νέα κομμάτια. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 17 Ιουνίου 2011 με τίτλο "Iconoclast" και σκαρφάλωσε στο # 76 του Billboard πουλώντας 7.300 αντίτυπα κατά την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του.
Τον Φεβρουάριο του 2013, ο ντράμερ Τζέισον Ράλο εισήχθη σε νοσοκομείο λόγω καρδιακής ανεπάρκειας κι πέρασε σε πρόγραμμα αποκατάστασης για τους επόμενους μήνες.
Το καλοκαίρι του 2014, ανακοινώθηκε ότι οι ηχογραφήσεις για το επόμενο τους άλμπουμ θα ξεκινούσαν τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, με πιθανή κυκλοφορία μέσα στο 2015. Τον Μάιο του 2015, ανακοινώθηκε ότι ο νέος δίσκος θα φέρει τον τίτλο "Underworld" και θα κυκλοφορήσει στις 24 Ιουλίου. Το άλμπουμ σκαρφάλωσε και πάλι στο Top-100 του Billboard, ενώ για πρώτη φορά κατάφεραν κάτι ανάλογο και στην Μεγάλη Βρετανία.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανικά progressive metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά symphonic metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά power metal συγκροτήματα Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από το Νιου Τζέρσεϊ
Αλκιδάμας
Ο Αλκιδάμας (4ος αι. π.Χ.) ήταν ρήτορας και σοφιστής από την Ελαία της Μικράς Ασίας. Υπήρξε μαθητής του Γοργία και ακολούθησε πιστά την ρητορική τέχνη εκείνου σε αντίθεση με το συμμαθητή του Ισοκράτη, που διαμόρφωσε περισσότερο προσωπικό χαρακτήρα. Σύμφωνος με το πνεύμα των σοφιστών τηρούσε αρνητική και κριτική στάση απέναντι στη φιλοσοφία που την αποκαλούσε επίσημα «ἐπιτείχισμα τῷ νόμῳ», δηλαδή προμαχώνα ανάσχεσης των νόμων, προσέγγισε όμως τον Πλάτωνα υπεραμυνόμενος του ρητορικού αυτοσχεδιασμού.
Εργογραφία
Με το όνομα του Αλκιδάμαντα σώζονται δύο έργα: το Περί των τους γραπτούς λόγους γραφόντων ή περί σοφιστών, και το Οδυσσεύς κατά Παλαμήδους προδοσίας, το οποίο δεν θεωρείται γνήσιο.
Είναι γνωστοί ακόμη τίτλοι έργων του που δεν σώθηκαν, όπως ο «Μεσσηνιακός», λόγος συμβουλευτικός, στον οποίο ανήκει η γνωστή φράση:
και δύο λόγοι επιδεκτικοί:
Κάστρο της Πετρέλα
Το Κάστρο της Πετρέλα (αλβανικά: Kalaja e Petreles) είναι βυζαντινό κάστρο στην Αλβανία κοντά στο χωριό Πετρέλα.
Η ιστορία του χρονολογείται από τον 6ο αιώνα όταν και χτίστηκε από τον Ιουστινιανό. Είναι ένα από τα τουριστικά σημεία κοντά στα Τίρανα που προσελκύει μεγάλο αριθμό επισκεπτών. Στο εσωτερικό του σήμερα λειτουργεί εστιατόριο.
Είναι σκαρφαλωμένο πάνω σε ένα βραχώδη λόφο, πάνω από το χωριό με το ίδιο όνομα. Έχει τριγωνικό σχήμα με δύο πύργους. Παρά το γεγονός ότι κτίστηκε για πρώτη φορά στην αρχαιότητα, το σημερινό κτίσμα χρονολογείται από τον 15ο αιώνα.
Το Κάστρο ήταν μέρος της άμυνας του κάστρου της Κρούγια. Κατά τη διάρκεια του αγώνα του Σκεντέρμπεη εναντίον των Οθωμανών, το Κάστρο χρησιμοποιήθηκε από την αδελφή του Μαμίτσα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στην Αλβανία
Άριμπερτ Χάιμ
Ο Άριμπερτ Φέρντιναντ Χάιμ (Aribert Ferdinand Heim, 1914 - 1992) ήταν Αυστριακός γιατρός, μέλος των SS και έγινε γνωστός ως "Δόκτωρ Θάνατος" ανάμεσα στους κρατούμενους του στρατοπέδου συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν, λόγω των "ιατρικών" πειραμάτων που διεξήγαγε, με θύματα κρατουμένους του στρατοπέδου.
Βιογραφία
Ο Χάιμ γεννήθηκε στο Μπαντ Ράντκερσμπουργκ (Bad Radkersburg) της Αυστρίας στις 28 Ιουνίου 1914. Ο πατέρας του ήταν αστυνομικός ενώ η μητέρα του δεν εργαζόταν. Ο νεαρός Άριμπερτ μετέβη στη Βιέννη όπου σπούδασε ιατρική, λαμβάνοντας την ειδικότητα του γυναικολόγου. Το 1935 έγινε μέλος του αυστριακού παραρτήματος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και το 1940 εντάχθηκε στα ένοπλα SS (Waffen-SS). Το 1941 τοποθετήθηκε στο "αναρρωτήριο" του στρατοπέδου Μαουτχάουζεν-Γκούζεν, όπου, αντί να φροντίζει τους ασθενείς κρατουμένους, ξεκίνησε "ιατρικά" πειράματα με πειραματικό υλικό τους κρατουμένους. Αρκετές φορές πραγματοποιούσε "εγχειρήσεις" χωρίς αναισθητικό σε κρατουμένους, από τους οποίους αφαιρούσε όργανα, θέλοντας να διαπιστώσει τις αντοχές τους στον πόνο και μετρώντας πόσο χρόνο χρειάζονταν για να αποβιώσουν. Άλλες φορές πραγματοποιούσε ενέσεις με βενζίνη, νερό ή υδροκυάνιο και άλλα δηλητήρια απευθείας στην καρδιά των κρατουμένων, μετρώντας με χρονόμετρο και πάλι τον χρόνο αντοχής. Τα απεχθή αυτά "πειράματα" τού προσέδωσαν επάξια το προσωνύμιο "Δρ. Θάνατος" ανάμεσα στους κρατουμένους, ιδιαίτερα στο παράρτημα Έμπενζεε του στρατοπέδου.
right|thumb|250px|Κρατούμενοι του Έμπενζεε αμέσως μετά την απελευθέρωσή τους από αμερικανικά στρατεύματα (7 Μαΐου 1945). Φωτ. NARA
Πολλοί επιζήσαντες περιέγραψαν αργότερα τα φρικιαστικά πειράματά του, παρόμοια με του συναδέλφου του στο Άουσβιτς, του διαβόητου Γιόζεφ Μένγκελε. Οι μάρτυρες ανέφεραν επίσης ότι αρκετές φορές διατηρούσε όργανα που αφαιρούσε ως ενθύμια. Η θητεία του στο στρατόπεδο έληξε το 1942, όταν μετατέθηκε σε στρατιωτικό νοσοκομείο των SS στην πόλη Ούλου (Oulu) της Βόρειας Φινλανδίας, όπου παρέμεινε μέχρι τον Οκτώβριο. Δεν υπάρχουν στοιχεία για το πού μετατέθηκε στη συνέχεια.
Μετά τον Πόλεμο
Ο Χάιμ συνελήφθη από τα αμερικανικά στρατεύματα τον Μάρτιο του 1945 και εγκλείσθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων. Επειδή η δράση του δεν ήταν γνωστή και δεν υπήρχαν στοιχεία, αφέθηκε ελεύθερος και εγκαταστάθηκε στο Μπάντεν-Μπάντεν, όπου άρχισε να εργάζεται ως γυναικολόγος. Η γερμανική κυβέρνηση, ωστόσο, τον αναζητούσε και, όταν επιζώντες του Μαουτχάουζεν τον εντόπισαν, οργάνωσαν μια επιχείρηση σύλληψής του (1962). Άγνωστο πώς, ο Χάιμ πληροφορήθηκε το επικείμενο γεγονός και λίγες ώρες πριν συλληφθεί κατόρθωσε να διαφύγει. Πρώτα επικοινώνησε με την οικογένειά του τηλεφωνικά, λέγοντάς τους ότι η αστυνομία τον περίμενε για να τον συλλάβει, χωρίς να δώσει περισσότερες εξηγήσεις. Σύμφωνα με τον γιο του, έφυγε με δικό του αυτοκίνητο, διέσχισε τη Γαλλία και την Ισπανία, πέρασε στη Βόρεια Αφρική και κατέληξε στην Αίγυπτο, όπου και εγκαταστάθηκε. Ως πόρο διαβίωσης είχε τα ενοίκια των διαμερισμάτων ενός κτηρίου στο Βερολίνο, το οποίο, όμως, η γερμανική κυβέρνηση κατέσχεσε το 1979.
Στο μεταξύ, έρευνες για τον εντοπισμό του διεξήγαγε τόσο ο κρατικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός ZDF, σε συνεργασία με τους "Times" της Νέας Υόρκης όσο και η γερμανική κυβέρνηση, η οποία προσέφερε το ποσό των 150.000 ευρώ για σχετικές πληροφορίες, αλλά και το Κέντρο Σιμόν Βίζενταλ, με επικεφαλής τον Εφραίμ Ζούροφ (Efraim Zuroff), ο οποίος ήταν βέβαιος ότι ο Χάιμ ζούσε κάπου στη Νότια Αμερική και πραγματοποίησε αρκετά ταξίδια εκεί. Ο Χάιμ δεν εντοπίστηκε και παρέμενε μέχρι πολύ πρόσφατα ο υπ' αριθμόν 2 καταζητούμενος στον σχετικό κατάλογο των εγκληματιών Ναζί. παρά το ότι το Κέντρο Βίζενταλ προσέφερε αμοιβή περίπου 500.000 $. Στη μικρή πόλη Πουέρτο Μόντ (Puerto Montt) της Χιλής εντοπίστηκε η κόρη του Βάλτραουντ Ντιχάρς (Waltraud Diharce), η οποία προσπάθησε να κάνει ανάληψη ενός περίπου εκατομμυρίου δολαρίων από τον λογαριασμό του πατέρα της, ο οποίος, κατά δήλωσή της, είχε αποβιώσει το 1993, αλλά δεν μπόρεσε, επειδή δεν είχε το πιστοποιητικό θανάτου του.
Κατά καιρούς, ωστόσο, αναφέρονταν από πολλές δημοσιογραφικές πηγές διάφοροι τόποι, στους οποίους είχαν εντοπιστεί ίχνη του Χάιμ, όπως η Χιλή, η Αργεντινή, η Ισπανία. Τον Αύγουστο του 2008 ο γιος του Χάιμ, Ρούντιγκερ, ζήτησε να κηρυχθεί επίσημα νεκρός ο πατέρας του, ώστε να μπορέσει να κάνει ανάληψη των χρημάτων του, για να τα δωρίσει σε ερευνητές που ασχολούνται με την τεκμηρίωση των φρικαλεοτήτων που διαπράχθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τελικά, στις 5 Φεβρουαρίου 2009 η ZDF και οι Times κατόρθωσαν να εντοπίσουν, με ελάχιστες αμφιβολίες, χάρη στον χαρτοφύλακα που βρέθηκε εκεί, τα ίχνη του Χάιμ: Ζούσε στο Κάιρο της Αιγύπτου, σε ένα δωμάτιο του 6ου ορόφου στο ξενοδοχείο "Κασρ ελ Μεντίνα" (Qasr el-Medina). Ο Χάιμ είχε ασπασθεί τον Ισλαμισμό και είχε πάρει το όνομα Ταρέκ Φαρίντ Χουσεΐν (Tarek Farid Hussein). Σύμφωνα με το πιστοποιητικό θανάτου του, ο Χάιμ απεβίωσε στις 10 Αυγούστου 1992 από καρκίνο του παχέος εντέρου.
Το Κέντρο Σιμόν Βίζενταλ, ωστόσο, σκοπεύει να επιβεβαιώσει την ταυτότητα του Ταρέκ - Χάιμ πραγματοποιώντας σχετικές έρευνες.
Πηγές, Αναφορές
Κατηγορία:Αυστριακοί Κατηγορία:Γυναικολόγοι Χ
Ευρωπαϊκό Κύπελλο Γυναικών 1988–89 (υδατοσφαίριση)
Το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Γυναικών 1988–89 (αγγλικά: LEN European Cup 1988–89) ήταν η 2η περίοδος του κορυφαίου πρωταθλήματος γυναικείας υδατοσφαίρισης της Ευρώπης που διοργανώθηκε από την LEN.
Στον τελικό γύρο προκρίθηκαν οι ομάδες Ντονκ Γκούντα, Βασούτας, Βολτούρνο και Νοϊκέλν. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ολλανδική Ντονκ Γκούντα με 6 βαθμούς για 2η φορά στην ιστορία της. Τη δεύτερη θέση κατέκτησε η Ουγγρική Βασούτας με 4 βαθμούς.
Προκαταρκτικός γύρος
Η κλήρωση των ομάδων έγινε στις 27 Αυγούστου του 1988 στη Βόννη. Ο Προκαταρκτικός γύρος διεξήχθη σε δύο ομίλους μεταξύ 21 και 23 Οκτωβρίου του 1988.
1ος όμιλος
Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί
(Δ) Διοργανώτρια ομάδα.
2ος όμιλος
Οι αγώνες του 2ου ομίλου πραγματοποιήθηκαν στο Παπαστράτειο Κολυμβητήριο στον Πειραιά. Πηγή:
Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί
(Δ) Διοργανώτρια ομάδα.
Τελική φάση
Η Τελική φάση διεξήχθη στη Σάντα Μαρία Κάπουα Βέτερε. Πηγή:
Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1988–89 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1988 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1989
Ευηνοχώρι Αιτωλοακαρνανίας
Το Ευηνοχώρι (παλαιότερη ονομασία: Μποχώρι) είναι πεδινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας επάνω στον οδικό άξονα Αντίρριου-Ιωαννίνων στο 26ο χιλιόμετρο. Είναι δημοτικό διαμέρισμα στον Δήμο Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και το όνομά του, το πήρε από τον ποταμό Eύηνο, που περνάει ανατολικά από το χωριό πριν καταλήξει στον Πατραϊκό κόλπο.
Στην περιοχή βρισκόταν μια από τις σημαντικότερες πόλεις της Αιτωλίας, η Καλυδώνα, καθιστώντας έτσι πλούσια την ιστορία της περιοχής από την αρχαιότητα. Επίσης η περιοχή του Ευηνοχώριου και το χωριό είναι άμεσα συνδεδεμένο με την Πολιορκία του Μεσολογγίου.
Ιστορία
Σ' αυτή την γη ο Βασιλιάς Αιτωλός επιλέγει και κτίζει την 2ο χιλιετία π.Χ, το πρώτο Βασίλειο των Αιτωλών την Καλυδώνα. Η Καλυδώνα ακμάζει, είναι θρησκευτικό κέντρο των Αιτωλών και έχει κοινή ιστορική και θρησκευτική παράδοση με τις άλλες σπουδαίες Ελληνικές πόλεις. Έλαβε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία, έστειλε ναυτική δύναμη  στην Τροία, στρατό που νίκησαν τους Γαλάτες το 279 π.Χ., διαδραματίζει σπουδαίο ρόλο στην Αιτωλική συμπολιτεία ως κυρίαρχη πόλη και το 84 π.Χ. ο Καλυδώνιος Νικίας τιμάται από την Αιτωλική συμπολιτεία για την ανδρεία του. Επίσης πολλοί Καλυδώνιοι φτάνουν στο αξίωμα του Στρατηγού (Αιτωλάρχη), όπου ήταν ο Ανώτατος Άρχων του Αιτωλικού Κράτους.
Τέλος οι μύθοι της διαπλέκονταν με τους άλλους ελληνικούς μύθους και ακτινοβολούν παγκόσμια μέχρι σήμερα. Ο μύθος του  Μελέαγρου και του Καλυδώνιου κάπρου, ο αγώνας του Ηρακλή με τον ποταμό Αχελώο για την Δηιάνειρα, ο θάνατος του Κένταυρου Νέσσου, ο Οινέας με τον Στάφυλο και ο θάνατος του  Ευήνου βασιλιά.
Επιπλέον, η πεδιάδα της Καλυδώνας (σημερινή πεδιάδα  Ευηνοχωρίου)  από εκείνα τα χρόνια ήταν εύφορη, τα  στοιχεία  μας αποδεικνύουν   ότι  η περιοχή είχε όλες τις προϋποθέσεις  για να είναι επίκεντρο ενδιαφέροντος και οικονομικής εκμετάλλευσης σε όλες της χρονικές περιόδους. Είχε όλες της προϋποθέσεις για την μόνιμη εγκατάσταση του ανθρώπου, σχεδόν σε όλες τις ιστορικές περιόδους, διότι υπήρχαν όλες της συνθήκες διαβίωσης, μπορούσε να καλλιεργήσει τον κάμπο, να αναπτύξει την κτηνοτροφία ,να ψαρέψει από τον ποταμό και από την θάλασσα και να έχει εύκολη μετακίνηση από  τους θαλάσσιους οδούς, διότι η ενδοχώρα είχε δύσκολη διάβαση.
Και από τα ευρήματα που έχουν βρεθεί μετά από ανασκαφές στην Αρχαία Καλυδώνα, στις όχθες του Εύηνου και στην ευρύτερη περιοχή του Όρους Βαράσοβα είναι βέβαιο ότι υπάρχει ανθρωπινή παρουσία τουλάχιστον από την Μέση Παλαιολιθική εποχή (100.000-40.000 π.Χ.).
Στην βυζαντινή περίοδο η περιοχή  μας, όπως και όλη η Αιτωλία, ήταν αναπόσπαστο τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας,  από τον 4ο μέχρι τον 12ο μεταχριστιανικό αιώνα. Σημάδια και βυζαντινά μνημεία που μας μαρτυρούν τον πολιτισμό της τότε εποχής είναι  τα εξωκλήσια που υπάρχουν στην ευρύτερη περιοχή. Το πιο γνωστό μνημείο της βυζαντινής περιόδου στην περιοχή μας είναι το «Άγιον Όρος της Αιτωλίας», η Βαράσοβα. Ήταν κέντρο μοναχισμού και ασκητισμού, μαρτυρείται μεγάλος αριθμός εκκλησιών, περίπου 72 εκκλησάκια ερειπωμένων μονών και αρκετά σπηλαιώδη ασκητήρια, με έργα τέχνης αρχιτεκτονικής και ζωγραφικής. Στα ξωκλήσια του χωριού (Κοίμηση της Θεοτόκου  (Παναγιά), Άγια Παρασκευή), παρότι που έχουν ανακαινιστεί κατά περιόδους, έχουν βρεθεί σημάδια της τότε εποχής. Το ερειπωμένο ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη στον αρχαιολογικό χώρο της Καλυδώνας είναι κτισμένο επάνω στον αρχαίο ναό του Διονύσου και με θεμέλια παλαιοχριστιανικού βασιλικού  ναού.Το ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται ανάμεσα στο Ευηνοχώρι και στον Άγιο Γεώργιο, κοντά στις  εκβολές του Εύηνου, έχει κτιστεί επάνω σε θεμέλια παλαιοχριστιανικής βασιλικής και εικάζεται ότι μπροστά από τα εξωκλήσια  περνούσε ο κύριος οδικός άξονας που συνέδεε και εξυπηρετούσε την περιοχή την εποχή εκείνη. Για την Αγία Παρασκευή έχει γίνει ολόκληρη ερευνά το 1977 από την αρχαιολόγο Κατερίνα Καλαμαρτζή - Κατσαρού με τον τίτλο «ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΤΩΛΙΑ».
Το Ευηνοχώρι ως οικισμός στα διάφορα ιστορικά βιβλία, έγγραφα και χάρτες αναφέρεται ως Μποχώρ και επίσημα η γέννηση του είναι το 1668 όπου αναφέρετε σε έγγραφα του Τούρκου περιηγητή Εβλιά Τσελεμπή και ήταν μια σημαντική κωμόπολη,παρήγαγε ανωτέρας ποιότητας μετάξι, κρασί και σταφίδες, τα οποία εξάγονταν στην Ευρώπη.
Επίσης ο κάμπος του Μποχωριού ήταν η μεγαλύτερη οικονομική πηγή της περιοχής για τον αγώνα. Υπήρχαν μεγάλα έσοδα από τον κάμπο που ήταν στην δικαιοδοσία του Μποχωρίου, από τα κρατικά χωράφια και από το αλάτι της Μαύρης  Αλυκής που όλα έβγαιναν  στην δημοπρασία, και τα έσοδα  πήγαιναν στον αγώνα.
Στον κάμπο του Μποχωριού έγιναν πολλές μάχες για ποιος θα έχει τον έλεγχο του και στο Μποχώρι οι τούρκοι στην δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου έφτιαξαν  στρατόπεδα, αποθήκες και νοσοκομείο για τα στρατεύματα τους. Έτσι το Μποχώρι είχε κοινή μοίρα με το Μεσολόγγι, αρκετοί κάτοικοι του αιχμαλωτίστηκαν, ενώ άλλοι κατέφυγαν στο Μεσολόγγι και πολέμησαν όπου παρά πολλοί έχασαν την ζωή τους και πρώτο έπεσε στα χεριά των Τούρκων με αποτέλεσμα να μην υπάρχει επικοινωνία από την ανατολική πλευρά και σιγά σιγά οι τούρκοι δημιούργησαν ασφυκτικό κλοιό στο Μεσολόγγι. Στις 25 Οκτώβριου 1822 ξεκινά η πρώτη πολιορκία της πόλης από τους Τούρκους και τους Μωαμεθανούς Αλβανούς με πασάδες τους Ρεσίτ Πασά ή Κιουταχή και Ομέρ Πασά Βρυώνη αλλά νωρίτερα στις 21 Οκτώβριου οι τουρκικές δυνάμεις. Μια από τις πολλές ιστορικές μαρτυρίες για το Μποχώρι για στην περίοδο της επανάστασης μας αναφέρει:
Επίσης ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, σε έγγραφο που έστειλε στις 10 Οκτωβρίου 1822 στους Μεσολογγίτες αναφέρει τα εξής:
Επίσης ήταν επάνω στις διάφορες "τουρκόστρατες", διαδρομές από και προς τη Δυτική Ελλάδα και πάνω στην διαδρομή όπου έκαναν οι επιζώντες από την Έξοδο του Μεσολογγίου για να πάνε στον Πλάτανο Ναυπακτίας.
Στις 2 Μαΐου 1829 έχουμε την ανάκτηση του Μεσολογγίου. Το Ευηνοχώρι ήταν από τα πρώτα σημεία κατοίκησης Ελλήνων και όταν δημιουργούνται οι πρώτοι δήμοι (1835), υπάγεται διοικητικά στο δήμο Μεσολογγίου με το όνομα Βοχώρι (ο δήμος Μεσολογγίου απαρτιζόταν από το Μεσολόγγι, Βοχώρι, Κουδούνι, Ρέτζοβα).
Το Ευηνοχώρι είναι αναπόσπαστο κομμάτι του δήμου Μεσολογγίου μέχρι το 1912, όπου με το βασιλικό διάταγμα της 31ης Αυγούστου 1912 ΦΕΚ 261α’ έχουμε την απόσπαση του χωριού από τον Δήμο Μεσολογγίου και δημιουργείται αυτόνομη κοινότητα με τους οικισμούς, Ευηνοχώρι, Άγιο Γεώργιο, Κουτσοχέρι, Γύρου και Παλήοστανον.
Σήμερα έχει 1.706 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001, καθώς και έναν παιδικό σταθμό, ένα νηπιαγωγείο, δυο Δημοτικά Σχολεία, ένα Γυμνάσιο, ένα Γενικό Λύκειο, Βιβλιοθήκη, Ταχυδρομείο, Αγροτικό Ιατρείο και Φαρμακείο σε καθημερινή λειτουργία. Επίσης, υπάρχουν δυο λαογραφικοί πολιτιστικοί σύλλογοι, ο «ΆΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ» και η «ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΛΥΔΩΝΑ», η ποδοσφαιρική ομάδα Α.Ε. ΕΥΗΝΟΧΩΡΙΟΥ, η ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ με το αθλητικό κέντρο 5Χ5 και 7Χ7 και ο ΙΠΠΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΕΥΗΝΟΧΩΡΙΟΥ.
Το Ευηνοχώρι με τον φυσικό πλούτο που διαθέτει από τον κάμπο του, έχει ως αποτέλεσμα να είναι επίκεντρο ενδιαφέροντος και οικονομικής εκμετάλλευσης σε όλες της χρονικές περιόδους.
Διοικητική ιστορία
Η κοινότητα Ευηνοχωρίου συστάθηκε στις 31 Αυγούστου 1912 με την απόσπαση του οικισμού Ευηνοχώριον από το δήμο Μεσολογγίου και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Λειτούργησε ως το 1997 οπότε καταργήθηκε και προσαρτήθηκε στο δήμο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Ο κόμβος Ευηνοχωρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Μεσολογγίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Ο χρυσός σκαραβαίος
Ο χρυσός σκαραβαίος (πρωτότυπος τίτλος: The Gold-Bug) είναι διήγημα του Αμερικανού συγγραφέα Έντγκαρ Άλαν Πόε, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1843 σε εφημερίδα της Φιλαδέλφειας και συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή Αλλόκοτες ιστορίες.
Ο Πόε υπέβαλε το διήγημα ως συμμετοχή σε έναν διαγωνισμό συγγραφής που διοργάνωσε η εφημερίδα Dollar. Η ιστορία του κέρδισε το μεγάλο βραβείο και δημοσιεύτηκε σε τρεις συνέχειες, τον Ιούνιο του 1843. Το βραβείο περιλάμβανε επίσης 100 $, πιθανώς το μεγαλύτερο ποσό που έλαβε ο Πόε για έργο του.
Ο χρυσός σκαραβαίος είναι ένα διήγημα μυστηρίου και περιπέτειας και έχει θεωρηθεί από τους κριτικούς ως πρώιμο δείγμα αστυνομικής λογοτεχνίας, καθώς το κεντρικό μέρος της πλοκής περιστρέφεται γύρω από την επίλυση ενός κρυπτογράμματος για να αποκαλύψει οδηγίες προς έναν θαμμένο θησαυρό. Το διήγημα έκανε δημοφιλή την κρυπτογράφηση και τη μυστική γραφή, αλλά πιο υπόγεια ρεύματα κάτω από τα στοιχεία της περιπέτειας χαρίζουν την αίσθηση του μυστηρίου. Ο φόβος της ψυχικής ασθένειας αποκαλύπτει συμπεριφορές μιας κοινωνίας στην οποία οι συνθήκες ψυχικής υγείας στιγματίζονταν. Η παρουσίαση του αφροαμερικανού υπηρέτη, θεωρείται ότι βασίζεται σε ρατσιστικά στερεότυπα, ειδικά λόγω της ομιλίας του.
Το διήγημα γνώρισε άμεση επιτυχία και ήταν το πιο δημοφιλές και πιο πολυδιαβασμένο από τα έργα του Πόε κατά τη διάρκεια της ζωής του. Διασκευάστηκε για το θέατρο από το 1843 και αργότερα για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Υπόθεση
μικρογραφία|250x250εσ|Τύπος σκαραβαίου που ενέπνευσε το φανταστικό «χρυσό σκαραβαίο» της ιστορίας του Πόε. Η ιστορία διαδραματίζεται στο νησί Σάλλιβαν κοντά στην πόλη Τσάρλεστον στη Νότια Καρολίνα, όπου μένει ο ανώνυμος αφηγητής που τη διηγείται σε πρώτο πρόσωπο.
Ο Ουίλιαμ Λεγκράν, φίλος του αφηγητή, είναι ο τελευταίος απόγονος μιας πλούσιας οικογένειας Ουγενότων που, λόγω μιας σειράς κακοτυχιών, έχασε την περιουσία του και βρέθηκε στην ανέχεια. Εγκαταλείποντας τη Νέα Ορλεάνη περιορίζεται να ζήσει με τον πιστό μαύρο υπηρέτη του Τζούπιτερ, πρώην σκλάβος απελευθερωμένος από την οικογένεια του Ουίλιαμ, σε μια καλύβα που έχτισε στο νησί Σαλλιβαν, μια στενόμακρη λωρίδα αμμώδους γης καλυμμένη με θάμνους.
Μια μέρα ο Ουίλιαμ, περιπλανώμενος στο νησί, βρίσκει έναν ιδιαίτερο σκαραβαίο, λαμπερού χρυσού χρώματος. Το ίδιο βράδυ, ο αφηγητής τον επισκέπτεται και ο Ουίλιαμ του μιλά με ενθουσιασμό για το εύρημά του αλλά, μη μπορώντας να του το δείξει γιατί το είχε δανείσει σε έναν φίλο του αξιωματικό σε ένα κοντινό οχυρό λίγο πριν, αυτοσχεδιάζει ένα σκίτσο σε ένα τσαλακωμένο χαρτί που βρήκε στην τσέπη του. Ο αφηγητής, καθισμένος κοντά στο τζάκι, κοιτάζει το σκίτσο και του φαίνεται σαν σχέδιο κρανίου, γεγονός που σχολιάζει, χαριτολογώντας τις καλλιτεχνικές επιδόσεις του φίλου του. Ο τελευταίος ετοιμάζεται να το ρίξει στη φωτιά αλλά το ξανακοιτάζει προσεκτικά και το κρατάει στο πορτοφόλι του.
Περίπου ένα μήνα αργότερα ο Τζούπιτερ πηγαίνει στο Τσάρλεστον για λογαριασμό του κυρίου του και ζητά από τον αφηγητή να τον συνοδεύσει το συντομότερο στην καλύβα, δηλώνει επίσης την ανησυχία του για την υγεία του Λεγκράν καθώς φοβάται ότι το ζωύφιο τον δάγκωσε και μάλλον έχει τρελαθεί. Μόλις φτάνουν στο νησί, ο Λεγκράν φανερά ταραγμένος επιμένει ότι το ζωύφιο είναι το κλειδί για την αποκατάσταση της χαμένης του περιουσίας και πείθει τον αφηγητή να τον συνοδεύσει σε μια αποστολή. μικρογραφία|250x250εσ|Εικονογράφηση του 1864 Με τη βοήθεια ενός τσαλακωμένου χάρτη και έχοντας τον σκαραβαίο μαζί του, ο Ουίλιαμ εντοπίζει ένα συγκεκριμένο δέντρο και βάζει τον υπηρέτη του να σκαρφαλώσει και να βρει ένα κρανίο καρφωμένο στην άκρη ενός κλαδιού. Υπό τις οδηγίες του Λεγκράν, ο Τζούπιτερ ρίχνει τον σκαραβαίο από τη μία κόγχη του ματιού του κρανίου και στο σημείο που πέφτει, αρχίζουν να σκάβουν. Μη βρίσκοντας τίποτα εκεί, ο Λεγκράν βάζει τον Τζούπιτερ να σκαρφαλώσει ξανά στο δέντρο και να ρίξει το ζωύφιο από το άλλο μάτι του κρανίου. Σκάβουν στο νέο σημείο, κι αυτή τη φορά βρίσκουν δύο σκελετούς και ένα μπαούλο γεμάτο με χρυσά νομίσματα και κοσμήματα. Υπολογίζουν τη συνολική αξία σε 1,5 εκατομμύρια δολάρια.
Ο Λεγκράν εξηγεί ότι κοντά στο σημείο που βρήκε τον σκαραβαίο υπήρχε ένα κομμάτι περγαμηνής που το χρησιμοποίησε για να τον τυλίξει. Στο χαρτί αυτό σκιτσάρισε τον σκαραβαίο που έδειξε στον αφηγητή ένα μήνα πριν και αυτός του είπε ότι έβλεπε ένα κρανίο. Πλησιάζοντας στη φωτιά, ο Λεγκράν παρατήρησε ίχνη αόρατης μελάνης, που αποκαλύφθηκαν από τη θερμότητα της φωτιάς που έκαιγε στο τζάκι. Η περγαμηνή αποδείχθηκε ότι περιείχε ένα κρυπτόγραμμα, το οποίο ο Λεγκράν αποκρυπτογράφησε με τη μέθοδο ανάλυσης συχνότητας και διάβασε οδηγίες για την εύρεση του θησαυρού που είχε κρύψει ο διαβόητος πειρατής Κάπτεν Κιντ. Το τελευταίο βήμα περιλάμβανε τη ρίψη βάρους μέσα από το αριστερό μάτι του κρανίου. Η πρώτη τους προσπάθεια απέτυχε επειδή ο Τζούπιτερ έριξε τον σκαραβαίο κατά λάθος από το δεξί μάτι.
Αποδεικνύεται ότι ο σκαραβαίος, από μόνος του, έχει πολύ μικρή σχέση με τον θησαυρό: ο Λεγκράν λέει στον αφηγητή στο τέλος ότι τον χρησιμοποίησε για αθώο αστείο λόγω των υποψιών του για τη διανοητική του κατάσταση.
Ο Λεγκράν σκέφτεται ότι οι σκελετοί πρέπει να ανήκουν σε δύο μέλη του πληρώματος του Κάπτεν Κιντ, που, αφού έθαψαν τον θησαυρό ο πειρατής τους σκότωσε.
Το κρυπτογραφημένο σημείωμα
Ο Πόε ενδιαφέρονταν για την αποκρυπτογράφηση, μάλιστα το 1840 ως αρθρογράφος σε περιοδικό είχε ζητήσει από τους αναγνώστες του να υποβάλουν δικά τους κρυπτογραφημένα μηνύματα, γράφοντας ότι μπορούσε να τα λύσει όλα με λίγη προσπάθεια. Η δημοσίευση προκάλεσε, όπως έγραψε ο Πόε, «πολύ ζωηρό ενδιαφέρον μεταξύ των πολυάριθμων αναγνωστών του περιοδικού» και ο συγγραφέας τα έλυσε όλα.
Το διήγημα περιλαμβάνει κρυπτογραφημένο σημείωμα και ο Πόε περιγράφει αναλυτικά τη μέθοδο κρυπτανάλυσης που χρησιμοποίησε ο Ουίλιαμ, τη μέθοδο ανάλυσης συχνότητας, μελετώντας τη συχνότητα εμφάνισης των γραμμάτων. Το κωδικοποιημένο μήνυμα είναι: 53‡‡†305))6*;4826)4‡.)4‡·80 6*;48†8¶60))85;1‡(:‡*8†83(88) 5*†;46(88*96*?;8)*‡(485);5*† 2:*‡(4956*2(5*-4)8¶8*;40692 85);)6†8)4‡‡;1(‡9;48081;8:8‡1 ;48†85;4)485†528806*81(‡9;48 ;(88;4(‡?34;48)4‡;161;:188;‡?; Το αποκωδικοποιημένο μήνυμα: Ένα καλό γυαλί στο σπίτι του επισκόπου στο κάθισμα του Διαβόλου
σαράντα μία μοίρες και δεκατρία πρώτα λεπτά βορειοανατολικά και προς βορράν
κεντρικός κλώνος έβδομο παρακλάδι ανατολική πλευρά
σημάδεψε από το αριστερό μάτι της νεκροκεφαλής
μια τεντωμένη κλωστή από το δέντρο περνώντας πενήντα πιθαμές έξω τον στόχο. Ο Λεγκράν βρήκε με τη βοήθεια ντόπιων την τοποθεσία το «σπίτι του επισκόπου», όπου βρήκε μια στενή προεξοχή που έμοιαζε κατά προσέγγιση με καρέκλα: το «κάθισμα του διαβόλου». Χρησιμοποιώντας ένα τηλεσκόπιο: το «γυαλί» και παρατηρώντας, εντόπισε κάτι λευκό ανάμεσα στα κλαδιά ενός μεγάλου δέντρου. Αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν το κρανίο μέσα από το οποίο έπρεπε να πέσει ένα βάρος από το αριστερό μάτι για να βρεθεί ο θησαυρός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε Κατηγορία:Έντγκαρ Άλλαν Πόε
Ξιφασκία στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η ξιφασκία αποτελεί ένα από τα βασικά ολυμπιακά αθλήματα. Περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα το 1896 στην Αθήνα. Γυναικεία αγωνίσματα μπήκαν στους αγώνες από το 1924 στο Παρίσι.
Αγώνες ξιφασκίας διεξήχθησαν και στους μεσοολυμπιακούς του 1906 στην Αθήνα.
Αγωνίσματα
Τα αγωνίσματα περιλαμβάνουν τρεις τύπους ξίφους: