cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επτάνησα
Γενικά Στοιχεία
Τα Κύθηρα, νησί γνωστό και με την παλαιότερη ενετική ονομασία Τσιρίγο (Cerigo) είναι, κατά τη μυθολογία, το νησί της θεάς Ουράνιας Αφροδίτης και του Έρωτα. Βρίσκεται στη Νότιο Ελλάδα, στα νότια της Πελοποννήσου και νοτιότερα της Ελαφονήσου και του κάβο Μαλιά. Το κλίμα των Κυθήρων είναι εύκρατο μεσογειακό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι περίπου + 20 °C.Στο νησί υπάρχει ένα μεγάλο πλήθος από αξιοθέατα με κυριότερο τα πολυάριθμα και διάσπαρτα σε μικρή απόσταση το ένα από το άλλο, παραδοσιακά χωριά και το λοφώδες τοπίο. Υπάρχουν πολλά βυζαντινά και ενετικά μνημεία, και μερικά αγγλικά. Τα κυριότερα αξιοθέατα είναι η Χώρα, το Καψάλι, η Παλαιόχωρα, ο Μυλοπόταμος, ο Αυλέμονας. Επίσης,αξιοπρόσεκτα είναι τα μεσαιωνικά Αρωνιάδικα και η αλληλουχία παραδοσιακών χωριών στο κέντρο του νησιού,η γέφυρα στο Κατούνι που κατασκευάστηκε από τους Άγγλους το 1829 και ήταν η μεγαλύτερη στο είδος της στην Ελλάδα, ενώ στο νησί υπάρχει και μεγάλο πλήθος από παλαιούς ναούς και μονές από τον 13ο αιώνα και ύστερα.Τρία μοναστήρια, η Παναγία η Μυρτιδιώτισσα, προστάτιδα του νησιού, η Αγία Μόνη και η Αγία Ελέσσα βρίσκονται σε αντικριστές κορυφές βουνών. Σε τρία σημεία υπάρχουν ναοί μέσα σε σπήλαια.
Οι Παξοί είναι μια συστάδα μικρών νησιών και βραχονησίδων, τα μεγαλύτερα από τα οποία είναι οι Παξοί και οι Αντίπαξοι. Βρίσκονται 7 μίλια νότια της Κέρκυρας, σε απόσταση 8 μιλίων από τις Ηπειρωτικές ακτές και σε απόσταση 12 μιλιών από την Πάργα. Το σχήμα των Παξών είναι μακρόστενο, μοιάζει με σαύρα, το ίδιο και των Αντιπάξων. Τα δυο νησιά καλύπτουν έκταση 19 τ.χ. το πρώτο και 3 τ.χ. το δεύτερο.Απέραντος ελαιώνας οι Παξοί και μεγάλος αμπελώνας οι Αντίπαξοι. Οι ανατολικές ακτές των Παξών είναι ομαλές, ενώ οι δυτικές απότομες, με αξιόλογους σχηματισμούς: σπήλαια, αψίδες, θόλους, κατακόρυφους γκρεμούς Πρωτεύουσα των Παξών είναι ο Γάιος, ένα γραφικό χωριό χτισμένο στο λιμάνι, που προστατεύεται από δυο νησάκια, τον Άγιο Νικόλαο και τη Παναγία. Στη βόρεια πλευρά βρίσκεται η Λάκκα και στην ανατολική παραλία ο γραφικός Λογγός. Σήμερα οι Παξοί έχουν περίπου 2300 μόνιμους κατοίκους, ενώ το καλοκαίρι δέχονται περισσότερους από 200.000 επισκέπτες.
Ιστορία
Στα νησιά εγκαταστάθηκαν Έλληνες από πολύ νωρίς, ίσως ήδη από το 1200 π.Χ., και σίγουρα από τον 9ο αιώνα π.Χ.. Η πρώιμη ερετριακή αποικία στην Κέρκυρα καταλύθηκε από Κορίνθιους άποικους το 734 π.Χ.. Κατά την αρχαιότητα τα νησιά ήταν ως επί το πλείστον απομονωμένα και έπαιξαν μικρό ρόλο στην ελληνική πολιτική σκηνή. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί η διαμάχη ανάμεσα στην Κέρκυρα και τη μητρόπολη της, την Κόρινθο το 434 π.Χ., η οποία προκάλεσε την παρέμβαση της Αθήνας και έγινε η αφορμή για την έναρξη του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Ιθάκη ήταν το όνομα του νησιού του Οδυσσέα, στο αρχαίο ελληνικό έπος της Οδύσσειας του Ομήρου. Έχουν γίνει προσπάθειες ταυτοποίησης της Ιθάκης με την αρχαία Ιθάκη, αλλά η γεωγραφία του πραγματικού νησιού δεν μπορεί να προσαρμοστεί στην περιγραφή του Ομήρου. Οι αρχαιολογικές έρευνες έχουν αποκαλύψει ενδιαφέροντα εύρηματα τόσο στην Κεφαλονιά όσο και στην Ιθάκη.
Ρωμαϊκή και Βυζαντινή κυριαρχία
Από τον 4ο αιώνα π.Χ., τα περισσότερα από τα νησιά είχαν απορροφηθεί στη Μακεδονική Αυτοκρατορία. Κάποια παρέμειναν υπό τον έλεγχο του Βασιλείου της Μακεδονίας μέχρι το 146 π.Χ., όταν η ελληνική χερσόνησος προσαρτάται σταδιακά από τη Ρώμη. Μετά από 400 χρόνια ειρηνικής ρωμαϊκής κυριαρχίας, τα νησιά πέρασαν στην κυριαρχία της Ανατολικής Ρωμαϊκής ή Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Υπό την κυριαρχία του Βυζαντίου αποτέλεσαν, από τα μέσα του 8ου αιώνα, το θέμα της Κεφαλληνίας. Τα νησιά ήταν συχνός στόχος των επιδρομών των Σαρακηνών, και από τα τέλη του 11ου αιώνα παρατηρήθηκαν αρκετές νορμανδικές και ιταλικές επιθέσεις. Κατά το έτος 1185, τα περισσότερα από τα νησιά πέρασαν στον έλεγχο του Γουλιέλμου Β΄ της Σικελίας. Αν και η Κέρκυρα και η Λευκάδα παρέμειναν υπό βυζαντινό έλεγχο, η Κεφαλλονιά και η Ζάκυνθος, συγκρότησαν την Παλατινή Κομητεία Κεφαλληνίας και Ζακύνθου μέχρι το 1357, όταν η οντότητα αυτή συγχωνεύθηκε με τη Λευκάδα και την Ιθάκη για να δημιουργηθεί το Δουκάτο της Λευκάδας υπό Γάλλους και Ιταλούς δούκες. Η Κέρκυρα, οι Παξοί και τα Κύθηρα προσαρτήθηκαν από τη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας το 1204, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από την Τέταρτη Σταυροφορία. Τα νησιά αυτά έγιναν σημαντικές υπερπόντιες αποικίες της Βενετίας και χρησιμοποιήθηκαν ως σταθμοί για το θαλάσσιο εμπόριο της Βενετίας με το Λεβάντε.
Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα και τέλος της Επτανησιακής Δημοκρατίας
Η πρώτη επέκταση των συνόρων του ελληνικού κράτους ήρθε σε περισσότερα από τριάντα χρόνια μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του. Δεν υπήρξε αποτέλεσμα καμιάς από τις αλυτρωτικές εξεγέρσεις του ελληνικού κράτους ούτε συντελέστηκε σε βάρος του μόνου μέχρι το 1878 εχθρού, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με τη συνθήκη που υπογράφτηκε στις 17/29 Μαρτίου 1864 ανάμεσα στις τρεις Δυνάμεις, την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία, και στο ελληνικό βασίλειο τα Επτάνησα πέρασαν οριστικά στην ελληνική κυριαρχία στις 21 Μαΐου. Η εξέλιξη αυτή ήρθε ως επιστέγασμα μιας σειράς διαβουλεύσεων και διπλωματικών διαπραγματεύσεων, οι οποίες καθόρισαν αρκετά βαρείς όρους για την Ελλάδα που ήταν αποκλεισμένη από τις περισσότερες διπλωματικές συναντήσεις.
Η συνθήκη θέσπιζε τη διηνεκή ουδετερότητα της Κέρκυρας, γι' αυτό κατεδαφίστηκε μέρος του οχυρού της πόλης και των Παξών. Το ελληνικό κράτος αποδέχεται όλες τις υποχρεώσεις προς ξένες κυβερνήσεις, εταιρείες και ιδιώτες, οι οποίες απέρρεαν από συμβάσεις που είχαν συναφθεί με την Ιόνιο Πολιτεία ή με την Προστάτιδα Δύναμη, τη Μεγάλη Βρετανία. Η ρύθμιση αυτή αφορούσε το δημόσιο χρέος των Ιονίων, εμπορικά και ναυτιλιακά προνόμια αλλοδαπών και κυρίως το εκδοτικό δικαίωμα της Ιονικής Τράπεζας. Το ελληνικό κράτος αναλάμβανε επίσης να καταβάλει αποζημιώσεις και συντάξεις στους άγγλους υπαλλήλους που θα έχαναν τη θέση τους με την Ένωση. Η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζεται ως επικρατούσα, αλλά κηρύσσεται παράλληλα η θρησκευτική και λατρευτική ελευθερία για όλα τα δόγματα και διατηρούνται τα προνόμια της Καθολικής Εκκλησίας. Η Μεγάλη Βρετανία παραιτείται από την προστασία των Ιονίων και μαζί με τη Γαλλία και τη Ρωσία επεκτείνουν τις εγγυήσεις που αφορούσαν την Ελλάδα και στα Ιόνια νησιά.
20ός αιώνας
Η Σάσων, το βορειότερο νησί των Επτανήσων, εκκενώθηκε από την Ελλάδα το 1914 κατόπιν πιέσεων της Ιταλίας και της Αυστροουγγαρίας και παραχωρήθηκε στην Αλβανία με τον Νόμο 272/1914 ο οποίος ήταν απόρροια του πρωτοκόλλου της Φλωρεντίας.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και την ανταλλαγή πληθυσμών που επακολούθησε, εγκαθίστανται στα νησιά, όπως η Λευκάδα και η Κέρκυρα, πολλές οικογένειες Μικρασιατών προσφύγων.
Γεωγραφικά στοιχεία
Τα Επτάνησα βρίσκονται κατά μήκος και κοντά στη δυτική ακτή της ηπειρωτικής Ελλάδας και πιο συγκεκριμένα της Ηπείρου, Στερεάς Ελλάδας και Πελοποννήσου.
Πολιτισμός
Πάνω από χίλια χρόνια η ιστορία τον Επτανήσων είχε μια διαφορετική πορεία σε σχέση με την ιστορία της Ελλάδος. Η τουρκοκρατία στα περισσότερα νησιά του Ιονίου είχε μόνο διάρκεια μερικών δεκαετιών και μερικά απ' αυτά δεν κατακτήθηκαν ποτέ από τους Τούρκους. Υπό τη διαχείριση της Ενετικής Δημοκρατίας τα νησιά ανάπτυξαν ένα πλούσιο πολιτιστικό στοιχείο, που περιγράφεται με την ορολογία Επτανησιακή σχολή. Άλλα στοιχεία αφορούν μια ξεχωριστή αρχιτεκτονική (και ναοδομία) την Επτανησιακή κουζίνα κλπ. Η αλλαγή τις δημογραφίας (μετανάστευση τον ντόπιων κατά το πλείστον στο εξωτερικό και κατοίκηση Ελλήνων της Στερεάς στα νησιά) έφερε και μεγάλες πολιτιστικές αλλαγές. Ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός τον Επτανήσων και τα πλούσια τοπικά του έθιμα κινδυνεύουν να χαθούν. Ένα μέτρο για την ουδετεροποίηση τοπικού πολιτισμού λειτουργεί μέσο της συστηματικής ανακάτωσης πολιτισμού. Νέοι (κατά προτίμηση ανύπαντροι) δημόσιοι υπάλληλοι μεταφέρονται στα νησιά και τοπικοί μεταφέρονται εκτός. Οι νέοι κάτοικοι τον νησιών δεν γνωρίζουν ή δεν ζουν τα επτανησιακά έθιμα, περιορίζονται σε μουσειακό η σε φολκλοριστικό επίπεδο.
Γλώσσα και ονομασίες
Στα Επτάνησα για αιώνες οι πολίτες μιλούσαν Ελληνικά και Ιταλικά. Και οι δυο γλώσσες είχαν επίσημο χαρακτήρα για το Ιονικό Κράτος, η καθημερινότητα ήταν δίγλωσση (ανάμικτα). Τοπωνυμίες και επίθετα ήταν κατά το πλείστον Ιταλικά, εάν και οι κάτοικοι δεν ήταν πάντα Ιταλικής καταγωγής.
Μετά την ένωση του κράτους με την Ελλάδα, η νέα διοίκηση προσπάθησε να αλλάξει τις "ξενόγλωσσες" ονομασίες. Η αλλαγή μιας πινακίδας στην είσοδο ενός χωριού η η αίτηση για μια νέα αστυνομική ταυτότητα σήμαινε σε πολλές περιπτώσεις και την "προσαρμογή" του ονόματος από τον υπεύθυνο δημόσιο υπάλληλο. Πολλές φορές αδέρφια της ίδιας οικογενείας αποκτούν διαφορετικές μορφές του ίδιου ονόματος, ανάλογα με τον υπεύθυνο υπάλληλο. Ονόματα αλλάζουν και μετά θάνατον η από λάθος και σε ξένους που κατοίκησαν για λίγα μόνο χρόνια στα Επτάνησα. Οι Κεφαλλονίτες Marin Carbouri de Cephalonie και Giovanni Francesco Zulatti μετονομάστηκαν από την Ελληνική ιστορία σε Μαρίνος Χαρβούρης και Ιωάννης Τσουλάτης, παρότι πέθαναν πριν από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους, ο Ελβετός de Bosset έγινε "Δεβοσέτος". Η παραλία Mia Lacco στο χωριό Illari στην Κεφαλονιά έγινε η παραλία Μέγας Λάκκος στο χωριό Σούλαρι.
Δράκουλας (ταινία, 1992)
Δράκουλας (αγγλικά: Dracula ή Bram Stoker's Dracula) είναι αμερικανική ταινία τρόμου παραγωγής 1992 σε παραγωγή και σκηνοθεσία του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Το σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με τον Τζέιμς Β. Χαρτ και είναι βασισμένο στο βιβλίο Δράκουλας του Μπραμ Στόκερ. Πρωταγωνιστούν οι Γκάρι Όλντμαν, Γουϊνόνα Ράιντερ, Άντονι Χόπκινς και Κιάνου Ριβς.
Πλοκή
Το 1897, ο δικηγόρος Τζόναθαν Χάρκερ αναλαμβάνει σαν πελάτη του τον Κόμη Δράκουλα από την Τρανσυλβανία καθώς ο προηγούμενος δικηγόρος Ρ.Μ. Ρένφιλντ έχει τρελαθεί. Ο Τζόναθαν ταξιδεύει στην Τρανσυλβανία για να κανονίσει την ακίνητη περιουσία του στο Λονδίνο. Συναντά τον Κόμη, που είναι τώρα ένας ηλικιωμένος, γεμάτος ρυτίδες, χλωμός άντρας που κατοικεί σε ένα παράξενο κάστρο. Ενώ υπογράφει κάποια χαρτιά, ο Κόμης ανακαλύπτει μια φωτογραφία της αρραβωνιαστικιάς του Χάρκερ, Μίνα και πιστεύει ότι είναι η μετενσάρκωση της Ελιζαμπέτα. Ο Κόμης αφήνει τον Τζόναθαν να ξελογιαστεί από τις νύφες του και φεύγει για την Αγγλία. Ο Δράκουλας επιβιβάζεται μαζί με πενήντα κιβώτια γεμάτα χώμα στο πλοίο Δήμητρα και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού σκοτώνει όλο το πλήρωμα για να πάρει δυνάμεις.
Στο Λονδίνο, ο Κόμης μεταμορφώνεται σε λυκάνθρωπο και υπνοτίζει, βιάζει και δαγκώνει τη Λούσι Γουεστένρα, με την οποία μένει η Μίνα όσο καιρό ο Τζόναθαν είναι στη Τρανσυλβανία. Η συμπεριφορά και η υγεία της Λούσι αναγκάζουν τους πρώην αγαπημένους της Κουίνσι Μόρις και Δρ. Σιούαρντ και τον αρραβωνιαστικό της Άρθουρ Χόλμγουντ να καλέσουν τον Δρ. Αβραάμ Βαν Χέλσινγκ. Ο Βαν Χέλσινγκ αναγνωρίζει τη Λούσι ως θύμα ενός βρικόλακα. Ο Κόμης, τώρα νέος και γοητευτικός, συναντά τη Μίνα και τη γοητεύει. Όταν η Μίνα μαθαίνει νέα από τον Τζόναθαν, ο οποίος έχει αποδράσει και αναρρώσει, ταξιδεύει στη Ρουμανία και παντρεύονται. Μέσα στην οργή ο Δράκουλας μεταμορφώνει τη Λούσι σε βρικόλακα. Οι Βαν Χέλσινγκ, Σιούαρντ, Χόλμγουντ και Μόρις τη σκοτώνουν.
Αφού οι Τζόναθαν και Μίνα επιστρέψουν στο Λονδίνο, ο Τζόναθαν μαζί με τον Βαν Χέλσινγκ και τους υπόλοιπους οδεύουν προς το σπίτι του Δράκουλα και καταστρέφουν όλα τα κουτιά που περιέχουν χώμα. Ο Κόμης πηγαίνει στο άσυλο που κρατείται ο Ρένφιλντ και τον σκοτώνει επειδή προειδοποίησε τη Μίνα για την παρουσία του. Όταν θα επισκεφτεί τη Μίνα, ο Δράκουλας παραδέχεται ότι δάγκωσε τη Λούσι και τρομοκρατούσε τους φίλους τους, αλλά η μπερδεμένη και θυμωμένη Μίνα παραδέχεται ότι τον αγαπάει ακόμα και θυμάται την προηγούμενη ζωή της σαν Ελιζαμπέτα. Μετά από επιμονή της, ο Κόμης αρχίζει να την μετατρέπει σε βρυκόλακα, όταν εισχωρούν οι κυνηγοί. Ο Δράκουλας τους λέει ότι η Μίνα είναι η νύφη του λίγο πριν αποδράσει. Καθώς η Μίνα αρχίζει να αλλάζει, ο Βαν Χέλσινγκ την υπνοτίζει και μέσω του δεσμού που έχει με τον Δράκουλα, μαθαίνει ότι ο Κόμης ταξιδεύει πίσω στην Τρανσυλβανία. Οι κυνηγοί θα αναχωρήσουν ώστε να τον σταματήσουν αλλά ο Δράκουλας διαβάζει το μυαλό της Μίνα και τους αποφεύγει. Οι κυνηγοί χωρίζονται, οι Βαν Χέλινγκ και Μίνα οδεύουν προς το κάστρο ενώ οι άλλοι προσπαθούν να σταματήσουν τη μεταφορά του Κόμη.
Τη νύχτα, ο Βαν Χέλσινγκ και η Μίνα προσεγγίζονται από τις νύφες του Δράκουλα. Φοβίζουν τη Μίνα στην αρχή αλλά τελικά ενδίδει και προσπαθεί να ξελογιάσει τον Βαν Χέλσινγκ. Πριν η Μίνα μπορέσει να δαγκώσει τον Βαν Χέλσινγκ, της βάζει ένα κομμάτι με θεία κοινωνία στο μέτωπό της, αφήνοντάς της σημάδι. Περικυκλώνει τον εαυτό του και τη Μίνα με φωτιά για να προστατευτούν από τις νύφες. Το πρωί, διεισδύει στο κάστρο και τις αποκεφαλίζει. Καθώς ο ήλιος πέφτει, η άμαξα του Δράκουλα φτάνει στο κάστρο, ενώ οι κυνηγοί τον καταδιώκουν. Ο Δράκουλας σηκώνεται από το φέρετρό του. Ο Χάρκερ του κόβει το λαιμό, ενώ ο Μόρις τον μαχαιρώνει στην καρδιά. Τότε η Μίνα τρέχει σε αυτόν. Ο Χόλμγουντ προσπαθεί να επιτεθεί αλλά οι Βαν Χέλσινγκ και Χάρκερ την αφήνουν να τον πλησιάσει.
Στο παρεκκλήσι ο Δράκουλας αργοπεθαίνει στα χέρια της Μίνα. Της ζητά να τον αποτελειώσει δίνοντάς του ησυχία. Φιλιούνται και η Μίνα τον μαχαιρώνει στην καρδιά. Το σημάδι στο μέτωπό της εξαφανίζεται καθώς η κατάρα του Δράκουλα δεν υπάρχει πια και η ψυχή της Ελιζαμπέτα ελευθερώνεται. Τον αποκεφαλίζει και βλέπει τότε τους Βλαντ και Ελιζαμπέτα να πηγαίνουν στον παράδεισο μαζί.
Πρώτα στάδια
Η Γουϊνόνα Ράιντερ διάβασε πολλά σενάρια που της έδωσε ο ατζέντης της. Ένα από αυτά είχε τον τίτλο "Dracula: The Untold Story" και ήταν η πρώτη φορά που διάβαζε οτιδήποτε σχετικό με τον Δράκουλα. Το σενάριο αυτό προοριζόταν για τηλεταινία, με τον Μάικλ Άπτεντ να σκηνοθετεί. Τότε έδωσε το σενάριο στον Φράνσις Φορντ Κόπολα, με τον οποίο είχαν να μιλήσουν πάνω από δύο χρόνια, όταν η Ράιντερ αποχώρησε από την ταινία "Ο Νονός Μέρος ΙΙΙ" χωρίς καμία εξήγηση. Ο Κόπολα βρήκε το πρότζεκτ ενδιαφέρον και δέχτηκε να το σκηνοθετήσει. Ο Άπτεντ παρέμεινε στην ταινία ως executive producer. Αρχικά ο Κόπολα ήθελε να δώσει στην ταινία τον τίτλο "D" για να την ξεχωρίσει από τις υπόλοιπες μεταφορές του βιλίου.
Κάστινγκ
Για το ρόλο του Δράκουλα δοκιμαστικό έκαναν οι Γκάμπριελ Μπερν, Άντι Γκαρσία, Αρμάν Ασάντε, Αντόνιο Μπαντέρας και Βίγκο Μόρτενσεν. Μεγάλη επιθυμία για το ρόλο του Βαν Χέλσινγκ έδειξε ο Λίαμ Νίσον, ο οποίος ήθελε πολύ να συνεργαστεί με τον Κόπολα, αλλά όταν ο Άντονι Χόπκινς έδειξε ενδιαφέρον απέρριψαν το Νίσον. Ο Ίαν Ντούρι έκανε δοκιμαστικό για το ρόλο του Ρένφιλντ ενώ ο Στιβ Μπουσέμι που ήταν η αρχική επιλογή τον απέρριψε. Πριν ο ρόλος της Λούσι δοθεί στη Σάντι Φροστ, πρώτη επιλογή ήταν η Τζούλιετ Λιούις.
Box office
Με προϋπολογισμό 40.000.000 δολάρια, η ταινία έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 30,5 κατομμύρια δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 82,5 εκατομμύρια στο αμερικανικό box office και 133,3 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 215,8 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1992 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φράνσις Φορντ Κόπολα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Βουλγαρία Κατηγορία:Αισθηματικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα
Dragster
400px|μικρογραφία|Στιγμιότυπο από αγώνα Dragster Το Dragster είναι αγώνες επιτάχυνσης από στάση σε μια ίσια διαδρομή με μήκος 402,336 μέτρα (1/4 του μιλίου). Οι αγώνες αυτοί είναι για αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες.
Πίστες
Οι πίστες των αγώνων dragster πρέπει να έχουν μήκος τουλάχιστον 1000 μέτρα, 400 για την επιτάχυνση και 600 μέτρα για να σταματούν τα οχήματα και επιπλέον χώμα για περίπτωση ζημιάς κάποιου οχήματος. Από τις καλύτερες πίστες του κόσμου μπορούν να θεωρηθούν η Pomona Raceway, το zMax Dragway ή και η Αγγλική Santa Pod Raceway.
Στην Ελλάδα, η πλέον γνωστή πίστα είναι αυτή του Αεροδρομίου Πολυκάστρου, όπου πραγματοποιήθηκε και το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα του 2012, όπως και η πίστα στο Τυμπάκι και της Κωπαΐδας Θηβών.
Κατηγορίες
Οι επίσημες κατηγορίες για το dragster είναι οι εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγώνες αυτοκινήτου
Γιγκιτσάν Σαϊμπίρ
Ο Γιγκιτσάν Σαϊμπίρ (γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1999) είναι Τούρκος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που παίζει ως πάουερ φόργουορντ για την Εφές Αναντολού του Τουρκικού Πρωταθλήματος (BSL) και της Ευρωλίγκας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου
Έλεγχος παρθενίας
Έλεγχος παρθενίας ονομάζεται η πρακτική και η διαδικασία προσδιορισμού εάν ένα κορίτσι ή μια γυναίκα είναι παρθένα, δηλαδή, για να προσδιοριστεί ότι δεν έχει συνευρεθεί με συνουσία. Ο προσδιορισμός περιλαμβάνει τον έλεγχο για την παρουσία υμένα, με την εσφαλμένη υπόθεση ότι μπορεί να υποστεί ρήξη μόνον με τη σεξουαλική επαφή.
Τον Οκτώβριο του 2018, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, η Επιτροπή Ισότητας των Φύλων του ΟΗΕ και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δήλωσαν ότι η πρακτική ελέγχου της παρθενίας πρέπει να τερματιστεί, καθώς είναι μια οδυνηρή και ταπεινωτική πρακτική που συνιστά βία κατά των γυναικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βία εις βάρος γυναικώνΚατηγορία:Σεξουαλικότητα και κοινωνία
Καρλ Μπράουν (ποδοσφαιριστής)
Ως προπονητής, διετέλεσε αρκετές φορές προπονητής της Μπόιζ Τάουν ΦΚ, καθώς και αρκετές φορές ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Τζαμάικας. Υπό την τεχνική ηγεσία του, η εθνική ομάδα της χώρας κατέκτησε το Κύπελλο Εθνών Καραϊβικής του 1991, ενώ κατέλαβε την τρίτη θέση του Γκολντ Καπ του 1993.
Παίκτης
Ο Καρλ Μπράουν γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1950. Το 1969, κατέκτησε με την Τρεντς Τάουν Κόμπριχένσιβ Χάι Σκουλ το Κύπελλο Ουόκερ, προτού, στη συνέχεια, ενταχθεί στην Μπόιζ Τάουν ΦΚ, με την οποία και κατέκτησε αριθμό τίλων σε εθνικό επίπεδο. Το 1970, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Τζαμάικας, με την οποία και μέτρησε περισσότερες από 60 διεθνείς συμμετοχές, αγωνιζόμενος με τα χρώματά της έως το 1980. Αγωνιζόμενος ως αμυντικός, συμμετείχε με την εθνική ομάδας της χώρας στην προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978.
Παρθενικός υμένας
Παρθενικός υμένας ονομάζεται ένα λεπτό κομμάτι βλεννογόνου ιστού που περιβάλλει ή καλύπτει εν μέρει το εξωτερικό άνοιγμα του κόλπου. Αποτελεί μέρος του αιδοίου, ή των εξωτερικών γεννητικών οργάνων, και είναι παρόμοιο σε δομή με τον κόλπο.
Καρλ Μπράουν (ποδοσφαιριστής)
Προπονητής
Το 1983, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της εθνικής ομάδας, όπου και παρέμεινε έως το 1986, παραμένοντας, παράλληλα, προπονητής της Μπόιζ Τάουν. Ανέλαβε εκ νέου την τεχνική ηγεσία της εθνικής ομάδας το 1990, κατακτώντας το Κύπελλο Εθνών Καραϊβικής του 1991 και τερματίζοντας ως φιναλίστ το 1992 και το 1993, ενώ, παράλληλα, τερμάτισε στην τρίτη θέση του Γκολντ Καπ του 1993. Την αμέσως επόμενη χρονιά, ανέλαβε χρέη βοηθούν προπονητή του Βραζιλιάνου Ρενέ Σιμόες, ο οποίος και οδήγησε την εθνική ομάδα για πρώτη φορά στη ιστορία της στην πρόκριση σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Το 1998, εντάχθηκε στη Μπόλτον Ουόντερερς ΦΚ ως βοηθός προπονητής του Σαμ Άλαρνταϊς για χρονικό διάστημα μίας σεζόν, προτού, στη συνέχεια, επιστρέψει στην Τζαμάικα, όπου και ανέλαβε εκ νέου καθήκοντα βοηθού προπονητή στην εθνική ομάδα της χώρας. Το 2001, ανέλαβε εκ νέου την τεχνική ηγεσία της εθνικής ομάδας, όπου και παρέμεινε έως το 2004, προτού αναλάβει εκ νέου καθήκοντα βοηθού προπονητή στο πλευρό του Βραζιλιάνου Σεμπαστιάο Λαζαρόνι. Έπειτα από την παραίτηση του Ουέντελ Ντάουνσουελ, ο Καρλ Μπράουν ανέλαβε εκ νέου προσωρινά την τεχνική ηγεσία της εθνικής ομάδας έως την πρόσληψη νέου ομοσπονδιακού τεχνικού. Στη συνέχεια, εγκατέλειψε την Τζαμάικα, αναλαμβάνοντας καθήκοντα τεχνικού διευθυντή της εθνικής ομάδας των Νήσων Κέιμαν, αναλαμβάνοντας, παράλληλα, την τεχνική ηγεσία της εθνικής ομάδας, το 2008. Παρέμεινε στη θέση του έως τον Φεβρουάριο του 2012, ημερομηνία κατά την οποία επέστρεψε στην Τζαμάικα προκειμένου να αναλάβει εκ νέου την τεχνική ηγεσία της Μπόιζ Τάουν ΦΚ.
Διακρίσεις
Ο Καρλ Μπράουν μέτρησε, συνολικά, περισσότερες από 60 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Τζαμάικας.
Παρθενικός υμένας
Ο υμένας μπορεί ενδέχεται να υποστεί κατά την πρώτη σεξουαλική επαφή, που συνήθως οδηγεί σε πόνο και, μερικές φορές, ήπια προσωρινή αιμορραγία. Η κατάσταση του υμένα δεν είναι αξιόπιστη απόδειξη της παρθενίας.
Καρλ Μπράουν (ποδοσφαιριστής)
Διακρίσεις
Ως ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Τζαμάικας, ο Καρλ Μπράουν κατέκτησε το Κύπελλο Εθνών Καραϊβικής του 1991. Τερμάτισε ως φιναλίστ της συγκεκριμένης διοργάνωσης το 1992 και το 1993, ενώ κατέλαβε, επίσης, την τρίτη θέση του Γκολντ Καπ του 1993.
Παρθενικός υμένας
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκα
Σημαία της Αυστρίας
Στην πραγματικότητα, η σημαία σχεδιάστηκε τον 12ο αιώνα από το Φρειδερίκο Β΄, (Φρειδερίκο τον Εριστικό), δούκα της Αυστρίας (1210-1246). Σε κρύπτη που βρίσκεται σε μοναστήρι, διασώζεται η αρχαιότερη γραπτή αναφορά στη σημαία, με χρονολογία 30 Νοεμβρίου 1230.
Η σημερινή εκδοχή της υιοθετήθηκε την 1η Μαΐου του 1945. Η χώρα έχει Σύνταγμα από το 1945.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αυστρια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αυστρίας
Κορυδαλλός
Με την ονομασία Κορυδαλλός μπορεί να αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Παπυρολογία
Με την ονομασία Παπυρολογία, ή κατά τη γραφή «Παπυρογραφία», και κατά την επισταμενη έρευνα «Παπυροδιφία», φέρεται νεότερη φιλολογική επιστήμη που σπουδάζει γενικά τα χειρόγραφα των παπύρων που βρέθηκαν κυρίως τον προηγούμενο αιώνα στη Μέση Ανατολή και ιδιαίτερα στην Αίγυπτο, καθώς και τη συντήρηση αυτών των παπύρων.
Οι αποκαλυφθέντες πάπυροι φέρουν μεγάλη ποικιλία αρχαίων γραφών – γλωσσών όπως αρχαία αιγυπτιακή, σε διάφορα στάδια αυτής, ιερογλυφική, αραμαϊκή, εβραϊκή, ασσυριακή, περσική, κοπτική, αραβική καθώς βεβαίως και αρχαία ελληνική και λατινική.
Γενικά όμως η παπυρολογία περιορίζεται κυρίως στη σπουδή των παπύρων που είναι γραμμένοι στις δύο σημαντικότερες γλώσσες των κλασικών χρόνων, και ιδιαίτερα σ΄ αυτούς που είναι στην αρχαία ελληνική, (ελληνική παπυρογραφία), που εκ του πλήθους των φέρεται να ήταν στην εποχή τους κατά πολύ κοινότερη γλώσσα από τη λατινική (λατινική παπυρολογϊα).
Ιστορία ελληνικής παπυρογραφίας
Όπως έχει καταστεί γνωστό από την Ιστορία μετά τον θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου που είχε καταλάβει την Αίγυπτο το 332 π.Χ., ο Πτολεμαίος ο Σωτήρ ανέλαβε Βασιλεύς της Χώρας ιδρύοντας την Πτολεμαϊκή δυναστεία. Μέχρι δε τη κατάκτηση της Αιγύπτου από τους Άραβες το 650 (μ.Χ.) η ελληνική γλώσσα ήταν η επίσημη γλώσσα της χώρας. Κατά την ελληνιστική περίοδο από το μεγάλο πλήθος των ελληνόφωνων εποίκων στη περιοχή φαίνεται πως τόσο πολύ είχε εδραιωθεί η ελληνική γλώσσα που ακόμα και όταν η Αίγυπτος ενσωματώθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η ελληνική συνέχισε να ακμάζει, δεδομένου ότι φιλολογικά λατινικά κείμενα στη περιοχή αυτή σπανίζουν.
Η λατινική τότε φαίνεται να περιοριζόταν μόνο σε ιδιωτικές αλληλογραφίες των Ρωμαίων και σε διάφορους στρατιωτικούς και νομικούς τομείς. Συνεπώς η ελληνική γλώσσα συνέχιζε να ήταν η επίσημη της χώρας. Βέβαια μετά την αραβική κατάκτηση η ελληνική βαθμηδόν εξαλείφθηκε μαζί με τους ελληνόφωνους που μετανάστευσαν σε άλλες πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Οι περισσότεροι πάπυροι που έχουν βρεθεί χρονολογούνται από το 311 π.Χ. μέχρι το 996 μ.Χ. εξ αυτού διαφαίνεται και ο λόγος που οι περισσότεροι είναι γραμμένοι στην ελληνική. Βέβαια οι φιλόλογοι ιστορικοί δεν περιορίζονται στην έρευνά τους μόνο στην εξέταση των παπύρων αλλά και σε γραπτά μνημεία, επιγραφές, που φέρονται σε άλλα υλικά εκτός των παπύρων, τα οποία εξετάζει ιδιαίτερη φιλολογική επιστήμη η Επιγραφική.
Διάδοση της παπυρογραφίας
Για αυτόν τον λόγο φαίνεται πως ακόμη και το 1700 οι πάπυροι παρέμεναν άγνωστοι για πολλούς ιστορικούς και φιλοσόφους στην Ευρώπη που δήλωναν άγνοια περί αυτών.
Πρώτη φορά που φέρεται να γνώρισαν οι λόγιοι της Ευρώπης τους παπύρους ήταν το 1752 όταν ανεβρέθηκε ένας σημαντικός αριθμός εξ αυτών στο Ηράκλειο Καμπανίας της Ιταλίας που στη προκειμένη περίπτωση πραγματικά διέσωσε η σποδός του Βεζούβιου όταν καταχώθηκε η πόλη αυτή μαζί με την Πομπηία. Μάλιστα εκ του αριθμού αυτών, 1700 κύλινδροι, που αποκαλύφθηκαν, μόνο σε μία οικία ιδιώτη κατοίκου, διαφαίνεται πόσο μεγάλη διάδοση είχαν οι πάπυροι στην αρχαιότητα.
Και αν μεν το Ηράκλειο της Ιταλίας φέρεται πρώτος χώρος ανακάλυψης παπύρων η Αίγυπτος τελικά απέβη ανεξάντλητη πηγή ανεύρεσής τους. Ειδικότερα οι πέρα του Νείλου πεδιάδες και υψώματα, που παρείχαν την απαραίτητη για αυτούς σχετική ξηρασία με ελάχιστες βροχοπτώσεις και μηδέποτε πλημμύρες.
Σημειώνεται ότι με το χρόνο η Παπυρολογία προαγόμενη σε ιδιαίτερη επιστήμη σε πολλά πανεπιστήμια για τη διδασκαλία της έχουν ιδρυθεί πανεπιστημιακές έδρες. Η πρώτη έδρα Παπυρολογίας συνεστήθη στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 1903.
Σεμέρα
Η Σεμέρα (αμχ. ሰመራር) είναι πόλη της βόρειοανατολικής Αιθιοπίας, πρωτεύουσα της περιφέρειας Αφάρ. Βρίσκεται στην Διοικητική ζώνη 1, στην περιοχή Ντούμπτι (αμχ. ዱብቲ). Η Σεμέρα είναι νέα πόλη. Χτίστηκε ως νεα πρωτεύουσα της περιφέρειας Αφάρ. Μέσα στην πόλη περνάει ο αυτοκινητοδρομος μεταξύ Αβάς στην Αιθιοπία και Άσεμπ στην Ερυθραία. Ο αερολιμένας της Σεμέρας προσφέρει αεροπορική σύνδεση τη Σεμέρας με την Αντίς Αμπέμπα.
Βρεφική θνησιμότητα
thumb|250px|Παγκόσμια βρεφική θνησιμότητα το [[2008 ]] thumb|left|Κοιμητήριο στο [[Κέιντς Κόυβ (Cades Cove) με τρεις (3) τάφους βρεφών γεννημένων από τους ίδιους γονείς το 1916, το 1917 και το 1918.]] Ως βρεφική θνησιμότητα ή δείκτης βρεφικής θνησιμότητας (Infant mortality rate, IMR) ορίζεται (αναλογικά) ο αριθμός των θανάτων βρεφών ηλικίας κάτω του ενός έτους ανά 1.000 ζωντανές γεννήσεις. Παραδοσιακά, ο πιο συνηθισμένος λόγος παγκοσμίως ήταν η αφυδάτωση από διάρροια. Ωστόσο, η διάδοση της πληροφόρησης σχετικά με το Στοματικό Διάλυμα Επανυδάτωσης (Oral Re-hydration Solution, ένα διάλυμα νερού, αλάτων και ζάχαρης), σε μητέρες σε όλον τον κόσμο, μείωσε το ρυθμό θανάτων βρεφών από αφυδάτωση. Προς το παρόν, η πιο συχνή αιτία θανάτου βρεφών είναι η πνευμονία. Άλλες αιτίες βρεφικής θνησιμότητας περιλαμβάνουν τον υποσιτισμό, την ελονοσία, τη συγγενή δυσπλασία, διάφορες λοιμώξεις και το σύνδρομο του ξαφνικού θανάτου. Η βρεφοκτονία, η βρεφική κακοποίηση, η βρεφική εγκατάλειψη και παραμέληση επίσης συνεισφέρουν στη βρεφική θνησιμότητα, αλλά σε μικρότερο βαθμό από τις προηγούμενες αιτίες. Σχετικές στατιστικές κατηγορίες είναι οι ακόλουθες:
Σεμέρα
Κατηγορία:Πόλεις της Αιθιοπίας
Βρεφική θνησιμότητα
Ιστορικά, η βρεφική θνησιμότητα, αφορούσε ένα σημαντικό ποσοστό των βρεφών που γεννιόταν. Στη δεκαετία του 1850 στην Αμερική εκτιμώντας σε 216,8 για τους λευκούς και σε 340,0 για τους Αφροαμερικανούς, αλλά ο δείκτης μειώθηκε σημαντικά, ιδιαίτερα στο Δυτικό Κόσμο, τις τελευταίες δεκαετίες. Το γεγονός αυτό αποδίδεται στην πρόοδο της βασικής υγιεινή και την πρόοδο της ιατρικής τεχνολογίας. Η βρεφική θνησιμότητα γενικά περιλαμβάνεται ως μέρος των προτύπων - δεικτών για την εκτίμηση της ποιότητας ζωής, στην Οικονομία.
Συγκρίνοντας δείκτες βρεφικής θνησιμότητας
Ο δείκτης βρεφικής θνησιμότητας συσχετίζεται πολύ έντονα με την κρατική αποτυχία (state failure) και μάλιστα είναι ανάμεσα στους δείκτες που την προβλέπουν καλύτερα. Ο δείκτης βρεφικής θνησιμότητας είναι γι' αυτό μια χρήσιμη ένδειξη για την εκτίμηση του επιπέδου υγιεινής και γενικότερα συντελεστής εκτίμησης της φυσικής ποιότητας ζωής μιας χώρας ή περιοχής. Ωστόσο, η μέθοδος υπολογισμού του δείκτη συχνά κυμαίνεται σημαντικά σε διάφορες χώρες, και βασίζεται στο πώς ορίζονται οι ζωντανές γεννήσεις και πόσα πρόωρα βρέφη γεννιόνται στη χώρα. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (World Health Organization, WHO) ορίζει ως ζωντανή γέννηση τη γέννηση οποιουδήποτε ανθρώπινου όντος που δείχνει σημεία αυτοδύναμης ζωής, που περιλαμβάνουν την αναπνοή, την εκούσια μυϊκή κίνηση και τον καρδιακό παλμό. Σε πολλές χώρες, ωστόσο, που περιλαμβάνουν αρκετές Ευρωπαϊκές και την Ιαπωνία, μετρούνται ως ζωντανές γεννήσεις και περιπτώσεις που τα έμβρυα απλά φτάνουν ζωντανά ως τη γέννησή τους, γεγονός που ελαττώνει κάπως τους υπολογιζόμενους με αυτήν τη μέθοδο δείκτες περιγεννητικής θνησιμότητας.
Η εξαίρεση κάποιων κινδύνων για τη ζωή των βρεφών από τον αριθμητή ή τον παρονομαστή του δείκτη, μπορεί να είναι προβληματική για συγκρίσεις. Πολλές χώρες, που περιλαμβάνουν τις ΗΠΑ, τη Σουηδία και τη Γερμανία, μετρούν ως ζωντανή γέννηση κάθε βρέφος που γεννιέται με σημεία ζωής, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το μήνα της εγκυμοσύνης κατά τον οποίο πραγματοποιήθηκε η γέννηση. Αλλά σύμφωνα με ερευνητές του Κέντρου Ελέγχου Ασθενειών των ΗΠΑ (United States Centers for Disease Control, CDC), κάποιες άλλες χώρες εφαρμόζουν άλλες πρακτικές. Όλες οι χώρες ονομαστικά υιοθέτησαν τους ορισμούς του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στο τέλος της δεκαετίας του 1980 ή στις αρχές αυτής του 1990, που χρησιμοποιούνταν σε όλην την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, το 2009, το Κέντρο Ελέγχου Ασθενειών των ΗΠΑ ανακοίνωσε μια αναφορά, σύμφωνα με την οποία, οι δείκτες βρεφικής θνησιμότητας στις ΗΠΑ επηρεάζονταν από τους υψηλούς δείκτες πρόωρων τοκετών τους, σε σύγκριση με τις Ευρωπαϊκές χώρες. Επίσης, υπογράμμισε τις διαφορές στις ανακοινωμένες προδιαγραφές ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, σημειώνοντας ότι η Γαλλία, η Τσεχία, η Ιρλανδία, η Ολλανδία και η Πολωνία δεν ανέφεραν όλες τις ζωντανές γεννήσεις τους σε βρέφη με βάρος κάτω από 500 γραμμάρια ή και κάτω από 22 εβδομάδων εγκυμοσύνης. Ωστόσο, η ίδια αναφορά, κατέληγε στο ότι οι διαφορές αυτές είναι απίθανο να είναι η κύρια εξήγηση για τις ΗΠΑ σχετικά με τους χαμηλούς διεθνείς δείκτες.
Ένα άλλο καλά τεκμηριωμένο παράδειγμα επίσης επισημαίνει αυτό το πρόβλημα. Μέχρι τη δεκαετία του 1990, η Ρωσία και η Σοβιετική Ένωση δεν μετρούσε στις ζωντανές γεννήσεις και στους βρεφικούς θανάτους τα πολύ πρόωρα βρέφη (ελαφρύτερα από 1.000 γραμμάρια ή πριν από τις 28 εβδομάδες εγκυμοσύνης ή κοντύτερα από 35 εκατοστόμετρα) που γεννήθηκαν ζωντανά, αλλά διατηρούνταν στη ζωή μόνο για λιγότερες από 7 ημέρες. Παρόλο που τέτοια εξαιρετικά πρόωρα βρέφη τυπικά μετρούσαν μόνο για το περίπου 0,005% του συνόλου των ζωντανών κατά τη γέννηση βρεφών, ο αποκλεισμός τους από τον υπολογισμό του ονομαστή και του παρονομαστή του δείκτη βρεφικής θνησιμότητας, οδηγούσε σε αναφορά δείκτη κατά 22%-25% χαμηλότερο. Σε κάποιες περιπτώσεις, επίσης, ίσως γιατί τα νοσοκομεία ή άλλες τοπικές διοικήσεις υγείας κρατούσαν χαμηλότερες τις αναφορές βρεφικής θνησιμότητας στην περιοχή υπευθυνότητάς τους, βρεφικοί θάνατοι που συνέβαιναν κατά το 12ο μήνα της ζωής των βρεφών, μετρούνταν στατιστικά ότι συνέβαιναν κατά το 13ο μήνα και έτσι δεν ταξινομούνταν ως βρεφικοί θάνατοι.
Η UNICEF χρησιμοποιεί μια στατιστική μεθοδολογία για τον υπολογισμό των αναφερόμενων διαφορών ανάμεσα στις χώρες:
''«Η UNICEF μεταφράζει σε βρεφική θνησιμότητα χώρας εκτιμήσεις που παρελήφθησαν από όλες τις πηγές και τις μεθόδους εκτίμησης που παρατηρήθηκαν είτε από κανονικές αναφορές, απευθείας εκτίμηση από σύνολα μικροδεδομένων, είτε από την ετήσια εμπειρία της UNICEF. Με σκοπό να εξομαλυνθούν οι διαφορές που παράγονται ανάμεσα σε διαφορετικές πηγές, με διαφορετικές μεθόδους, η UNICEF ανέπτυξε, σε συνεργασία με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO), την Παγκόσμια Τράπεζα (WB) και το Κοινωνικό Τμήμα των Ηνωμένων Εθνών (UNSD), μια μεθοδολογία εκτίμησης που να ελαχιστοποιεί τα ενσωματωμένα σφάλματα σε κάθε εκτίμηση και να τα εναρμονίζει με την πάροδο του χρόνου.''».
Μια άλλη πρόκληση για τη συγκρισιμότητα είναι στην πράξη η μέτρηση αδύναμων ή πρόωρων βρεφών που πεθαίνουν πριν την κανονική ημερομηνία ως (αυτόματες) αποβολές, καθώς και αυτών που πεθαίνουν κατά τη διάρκεια την γέννησής τους, ή αμέσως μετά, ως νεκρογεννήσεις. Γι' αυτό, η ποιότητα μιας τεκμηρίωσης χώρας για την περιγεννετική θνησιμότητα μπορεί να αφορά σε σημαντικό αριθμό την ακρίβεια των στατιστικών της για τη βρεφική θνησιμότητα. Αυτό το σημείο έχει ενισχυθεί από το δημογράφο Άνσλεϋ Κόαλ (Ansley Coale), που βρίσκει δύσπιστα υψηλές αναλογίες ανάμεσα στις αναφερόμενες αποβολές και τους βρεφικούς θανάτους στο Χονγκ Κονγκ και την Ιαπωνία στις πρώτες 24 ώρες μετά από τη γέννηση, μια κατάσταση που είναι συνεπής με τις υψηλές καταγεγραμμένες αναλογίες φύλων κατά τις γεννήσεις σε αυτές τις χώρες. Προτείνει πως όχι μόνο ότι πολλά θηλυκά βρέφη που πεθαίνουν στις πρώτες 24 ώρες μετά τη γέννησή τους αναφέρονται ως αποβολές αντί για βρεφικούς θανάτους, αλλά ότι επίσης αυτές οι χώρες δεν ακολουθούν τις υποδείξεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για την αναφορά των ζωντανών γεννήσεων και των βρεφικών θανάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημογραφία
Λένα Δροσάκη
Η Λένα (Ελένη) Δροσάκη (Πάτρα, 6 Μαΐου 1984) είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης και του θεάτρου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα όπου και έζησε τα παιδικά της χρόνια.
Βραβεύτηκε για την ερμηνεία της στην παράσταση "Ramona Travel: Η Γη της Καλοσύνης" της Γλυκερίας Μπασδέκη σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη, με την απονομή της "Καρφίτσας Μελίνας Μερκούρη" (Μάρτιος 2015).
Σημαία της Αυστραλίας
thumb|200px|[[Αρχείο:FIAV 111010.svg|20px Λόγος σημαίας: 1:2]] thumb|200px|[[Αρχείο:FIAV 000100.svg|20px]] thumb|200px|[[Αρχείο:FIAV 000001.svg|20px]]
Λένα Δροσάκη
Βιογραφία
Στην τηλεόραση έγινε ευρέως γνωστή για την συμμετοχή της (στον ρόλο της Αλίκης Βαρελά) στην τηλεοπτική σειρά Έρωτας Μετά το 2019.
Απασχόλησε τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης το 2021 διότι κατήγγειλε τον ηθοποιό Πέτρο Φιλιππίδη για βιασμό.
Σημαία της Αυστραλίας
Η σημαία της Αυστραλίας αποτελείται από τρία κύρια σύμβολα, την Σημαία της Ένωσης (αγγλικά: Union Flag, γνωστότερο ως Union Jack), το Αστέρι της Κοινοπολιτείας και το Σταυρό του Νότου (Southern Cross). Η Σημαία της Ένωσης θεωρείται γενικά ότι συμβολίζει την ιστορία της Αυστραλίας, ως συλλογή βρετανικών αποικιών, ενώ δείχνει και πίστη στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Το Σταυρό του Νότου εκπροσωπούν τα πέντε άσπρα αστέρια. Ο Σταυρός του Νότου (ή Crux) είναι ο λαμπρότερος αστερισμός, ορατός από το Νότιο Ημισφαίριο. Καθένα από αυτά τα αστέρια έχει επτά ακτίνες, εκτός από το μικρότερο, που είναι πεντάκτινο. Κάθε ακτίνα στο μεγάλο αστέρι συμβολίζει τις 6 αρχικές πολιτείες και ένα ακόμα συμβολίζει τα εξωτερικά εδάφη. Το μπλε χρώμα αντιπροσωπεύει την Αυστραλία ως ήπειρο, σύμβολο του ταξιδιού που κάνουν οι άνθρωποι για να φτάσουν στη χώρα. Υιοθετήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1908.
Λένα Δροσάκη
Προσωπική Ζωή
Από το 2020 μέχρι το 2023 ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Αλέξανδρο Μπουρδούμη με τον οποίο απέκτησαν ένα γιο.
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί
Σημαία της Αυστραλίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αυστραλια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αυστραλίας
Βομβητής
250px|μικρογραφία|Ένας βομβητής Motorola Βομβητής ή τηλεειδοποιητής είναι μια ασύρματη τηλεπικοινωνιακή συσκευή που λαμβάνει και εμφανίζει αλφαριθμητικά ή φωνητικά μηνύματα. Οι βομβητές μπορούν να λάβουν μηνύματα να αναγνωρίζουν, να απαντούν και να δημιουργούν μηνύματα χρησιμοποιώντας έναν εσωτερικό πομπό.
Οι βομβητές αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του 1950 και 1960, αλλά διαδόθηκαν ευρέως τη δεκαετία του 1980. Τον 21ο αιώνα, η ευρεία διαθεσιμότητα κινητών τηλεφώνων και smartphones έχει μειώσει σημαντικά την προώθηση βομβητών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεπικοινωνιακός εξοπλισμόςΚατηγορία:ΣυσκευέςΚατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις
Παντελλερία
Η Παντελλερία (ιταλ. Pantelleria) είναι το πέμπτο μεγαλύτερο ιταλικό νησί μετά τη Σικελία, τη Σαρδηνία, την νήσο Έλβα και το Σαντ Αντίοκο. Το νησί έχει έκταση 83 τ.χλμ και πληθυσμό 7.729 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η ομώνυμη κωμόπολη.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Τελικά μετά την ολοκληρωτική συντριβή του Άξονα στην Αφρική, τον Μάιο του 1943, και κατά την προπαρασκευή της διασυμμαχικής απόβασης της Σικελίας, στις 10 Ιουνίου του 1943 εξαπολύθηκε εναντίον των δύο νήσων μεγάλος ναυτικός και αεροπορικός βομβαρδισμός όπου μετά από διήμερο πρώτη παραδόθηκε η Παντελλερία και αμέσως μετά η Λαμπεντούζα.
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σικελίας Κατηγορία:Νησιά της Ιταλίας Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τράπανι
Εκλογική περιφέρεια Αργολίδας
Η εκλογική περιφέρεια Αργολίδας είναι εκλογική περιφέρεια της Ελλάδας, η οποία περιλαμβάνει το νομό Αργολίδας. Στην εκλογική περιφέρεια αντιστοιχούν σήμερα 3 έδρες. Σήμερα, οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι στην εκλογική περιφέρεια ανέρχονται σε περίπου 96.000.
Βουλευτικές εκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1996 και μετά στην Αργολίδα. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση.
Βουλευτές Αργολίδας 1974-σήμερα
Ακολουθούν οι βουλευτές Αργολίδας της περίοδου 1974-2015
Παραπομπές
Αργολιδος
Ζιλ Λελούς
Ο Ζιλ Λελούς (Gilles Lellouche, γενν. 5 Ιουλίου 1972) είναι Γάλλος ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Είναι ο αδερφός του επίσης ηθοποιού και σκηνοθέτη Φιλίπ Λελούς.
Έχει εμφανιστεί σε περισσότερες από πενήντα ταινίες από το 1995. Είναι γνωστός για τις συνεργασίες του με τον Γκιγιόμ Κανέ - Mon idole (2002), Jeux d'enfants (2003), Narco (2004), Les Petits Mouchoirs (2010), Rock'N'Roll (2017), L'amour est une fête (2018) και Nous finirons ensemble (2019) - αλλά και με τον Ζαν Ντιζαρντέν, με τον οποίο συνεργάστηκε στις ταινίες Les Infidèles (2012) και La French (2014).
Ήταν στην αφίσα αρκετών θρίλερ : Krach (2007), À bout portant (2010), Gibraltar (2013) και L'Enquête (2014).
Είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις ρομαντικές ταινίες Ma vie n'est pas une comédie romantique (2007) και Sous le même toit (2017) αλλά και στις δραματικές ταινίες Ma part du gâteau (2011) και Plonger (2017). Έκανε επίσης μια γκεστ εμφάνιση στην ταινία Pupilles, δίπλα στη Sandrine Kimberlain (2018). Επιπλέον σκηνοθέτησε δυο ταινίες μεγάλου μήκους, Narco (2004) και Le Grand Bain (2018).
Ήταν δυο φορές υποψήφιος για βραβείο Σεζάρ ; το 2006 στην κατηγορία Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Ηθοποιού και το 2011 στην κατηγορία Β' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Little White Lies.
Βιογραφία
Ο Λελούς γεννήθηκε στην Καέν της Γαλλίας. Ο πατέρας του είναι Εβραίος από την Αλγερία ο οποίος εργάστηκε ως κοσμηματοπώλης και σεφ. Η μητέρα του είναι καθολική από τη Βρετάνη της Γαλλίας, έχει ιρλανδική καταγωγή και εργάζεται ως τραγουδίστρια.
Προσωπική ζωή
Είναι ο αδελφός του σκηνοθέτη και κωμικού ηθοποιού Φιλίπ Λελούς.
Από το 2002 έως το 2013, ο Λελούς είχε σχέση με την ηθοποιό Mélanie Doutey. Ο γιος τους Valentin γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 2006 και η κόρη του Ava γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου είναι το μουσείο στο οποίο παρουσιάζεται σχεδόν στο σύνολό του ο μινωικός πολιτισμός. Είναι από τα μεγαλύτερα και πιο αξιόλογα μουσεία στην Ελλάδα και ένα από τα σημαντικότερα στην Ευρώπη. Τα εκθέματά του περιλαμβάνουν αντιπροσωπευτικά δείγματα από όλες τις περιόδους της κρητικής προϊστορίας και ιστορίας, καλύπτουν περίπου 5.500 χρόνια, από τη νεολιθική εποχή μέχρι τους ρωμαϊκούς χρόνους. Κυρίαρχη θέση στις συλλογές του κατέχουν τα μοναδικά αριστουργήματα της μινωικής τέχνης. Η συλλογή με τις μινωικές αρχαιότητες είναι η σημαντικότερη στον κόσμο και το μουσείο θεωρείται το κατ' εξοχήν μουσείο του μινωικού πολιτισμού.
Ιστορία
Η πρώτη αρχαιολογική συλλογή στο Ηράκλειο δημιουργήθηκε το 1883. Το 1900 στεγάσθηκε σε δύο δωμάτια στην αυλή της μητρόπολης του Αγίου Μηνά. Με την έναρξη μεγάλων ανασκαφών στη Κρήτη, περιέλαβε τα πρώτα σημαντικά ευρήματα, ενώ ταυτόχρονα παραχωρήθηκε στην Κρητική Πολιτεία.
Το 1904-1907 κατασκευάστηκε η πρώτη μουσειακή αίθουσα, ενώ το 1908 μετά τη προσθήκη δεύτερης αίθουσας μεταφέρθηκαν εκεί οι αρχαιότητες.
Το σημερινό κτίριο ξεκίνησε το 1937 σε σχέδια του Πάτροκλου Καραντινού.
Το 1979 35.000 Ηρακλειώτες διαμαρτυρήθηκαν κατά της εξαγωγής αρχαιοτήτων από το Αρχαιολογικό Μουσείο στα πλαίσια πολιτιστικών ανταλλαγών. Τελικά υποχώρησε η κυβέρνηση και τα σχέδια δεν υλοποιήθηκαν.
Από το Νοέμβριο 2006 έως τις αρχές του 2014 το Μουσείο παρέμεινε κλειστό για το κοινό λόγω εργασιών ανακαίνισης στο εσωτερικό του. Μια μικρή προσωρινή έκθεση με τα σημαντικότερα εκθέματα του Μουσείου μπορούσε κανείς να δει στην ειδική αίθουσα που έχει διαμορφωθεί στη βορινή πλευρά του Μουσείου. Από τον Μάρτιο του 2014 το ανακαινισμένο μουσείο είναι πλέον πλήρως επισκέψιμο και πιο εντυπωσιακό από ποτέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Ηράκλειο
Σημαία του Αφγανιστάν
Η σημαία του Αφγανιστάν είναι λευκή κατά βάση και στη μέση έχει ένα αραβικό μήνυμα με μαύρα γράμματα, τη σαχαντά, που είναι η ομολογία της πίστης και της εμπιστοσύνης στο Ισλάμ, με την οποία πρεσβεύεται ότι υπάρχει μόνο ένας Θεός (Αλλάχ) και ότι ο Μωάμεθ είναι αγγελιαφόρος του Θεού, σύμβολο που έφερε και η σημαία της πρώην Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν. Η σημαία υιοθετήθηκε στις 15 Αυγούστου 2021 με την πτώση της Καμπούλ στους Ταλιμπάν.
thumb|200px| Σημαία του [[Ισλαμικό Εμιράτο|Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν - Λόγος σημαίας: 2:4]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αφγανισταν Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Αφγανιστάν Κατηγορία:Σημαίες της Ασίας
Όρκος της αγάπης
Όρκος της αγάπης (Ισπανικά: Juro Que Te Amo) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2008. Είναι ριμέικ της Μεξικάνικης τηλενουβέλας του 1993, Los Parientes Pobres.
Πρωταγωνιστούν Άνα Μπρέντα Κοντρέρας, Χοσέ Ρον, Πατρίσια Ναβιδάδ και Αλεχάντρο Άβιλα.
Υπόθεση
Η Βιολέτα Μαδριγάλ είναι μια όμορφη κοπέλα που ζει σε ένα χωριό με τους γονείς της, τον Αμάδο και την Αντόνια, και τα αδέλφια της Χούλιο, Ντανιέλ, και Λία. Η οικογένεια της ήταν η πλουσιότερη πόλη, αλλά αφού έχασαν την περιουσία τους συνειδητοποίησαν την υποκρισία των ανθρώπων που στο παρελθόν φαινόταν να τους αγαπούν και να τους σέβονται.
Ο Χουστίνο Φρεγόσο είναι ο πιο ισχυρός από τους πρώην φίλους του, την οικογένεια Μαδριγάλ, οι οποίοι έκαναν την περιουσία τους μέσω των σκοτεινών συμφωνιών που έπληξαν τη σταθερότητα της εταιρείας χαλκού, που άνηκε στην οικογένεια Μαδριγάλ. Αυτή η νέα κατάσταση ωφελεί τη σύζυγό του Μαλένα, η οποία απολαμβάνει τη νέα πλούσια θέση τους, και την κόρη τους Μαριέλα, η οποία εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία για να ταπεινώσει τη Βιολέτα.
Ετρούσκοι
Οι Ετρούσκοι ή Τυρρηνοί ή Ρασίννες όπως αυτοαποκαλούνταν οι ίδιοι, ήταν αρχαίος λαός που κατοικούσε στην Ετρουρία, κατά τους Ρωμαίους, ή Τυρρηνία κατά τους Έλληνες, στην κεντρική χώρα της σημερινής Ιταλίας. Οι Τυρρηνοί – σημαντική υπόθεση για την κλασική αρχαιολογία στη διευρυμένη της έννοια – ανέπτυξαν έναν εντυπωσιακό πολιτισμό ήδη από τον 8o αιώνα π.Χ. Η τέχνη τους ως ιδιαίτερη πολιτισμική έκφραση προσέλκυσε την προσοχή ερευνητών και περιηγητών πολύ πριν γίνει η αρχαιολογία επίσημα επιστημονικός κλάδος. Το ενδιαφέρον των Ετρούσκων για τις ταφικές ιεροτελεστίες και τη λατρεία των νεκρών, μάς κληροδότησε μια εκπληκτική συλλογή καλά συντηρημένων υπολοίπων του πολιτισμού τους. Οι απέραντες διαστάσεις των νεκροταφείων, η αρχιτεκτονική των τάφων και η αφθονία των αναθημάτων που βρίσκονται, ερμηνεύονται εν μέρει από τη σημασία που είχε ο άλλος κόσμος για τους Ετρούσκους.
Πόλεις
Η αρχαιότερη φάση του Ετρουσκικού Πολιτισμού ήταν ο Πολιτισμός της Βιλανόβα. Το Ετρουσκικό έθνος άρχισε να δημιουργείται στα τέλη της Εποχής του Χαλκού (11ος αιώνας π.Χ.-10ος αιώνας π.Χ.). Ο προγενέστερος του στα τέλη της Εποχής του Χαλκού ήταν ο Πολιτισμός της Πρώτο-Βιλανόβα σαν τμήμα του ευρύτερου πανευρωπαϊκού Πολιτισμού των Τεφροδόχων. Τους πρώτο-Βιλανόβα ακολούθησαν ο Πολιτισμός του Λατίου με τους γνωστούς τάφους υπό μορφή καλύβας υπό και ο κύριος διάδοχος Βιλανόβα στα βορινότερα. Στην τελευταία φάση του πολιτισμού τους (770 π.Χ.-730 π.Χ.) οι Ετρούσκοι ήρθαν σε έντονη επαφή με τους Έλληνες που ίδρυσαν στην κεντρική Ιταλία την Ίσκια και την Κύμη της Μεγάλης Ελλάδας. Οι τεχνικές τους από τότε εκσυγχρονίστηκαν σημαντικά στον τρόπο της κοινωνικής ζωής, στις ταφές, στις τέχνες, στα γράμματα, τα όπλα, υιοθέτησαν και το Ελληνικό Αλφάβητο. Οι Έλληνες επηρέασαν από τότε το μεγαλύτερο τμήμα της Ιταλίας, τους Ίβηρες, τους Κέλτες με την ίδρυση της Μασσαλίας, ολόκληρο το Αιγαίο Πέλαγος και την Μικρά Ασία. Ακολούθησαν οι Φοίνικες από την Λεβάντες, εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη την νότια Ευρώπη νέοι τεχνίτες και έμποροι με μιά νέα σειρά από αποικίες. Οι τρείς τελευταίες φάσεις του Ετρουσκικού πολιτισμού παρουσιάζουν έναν πλήρη εξελληνισμό του.
Όρκος της αγάπης
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με ένα βραβείο:
Ετρούσκοι
Πόλεις
Η έκταση του ετρουσκικού πολιτισμού σηματοδοτείται από τις πόλεις του. Αφομοιώθηκαν πλήρως από ιταλικές, κελτικές ή ρωμαϊκές εθνικές ομάδες, αλλά τα ονόματά τους διασώθηκαν από επιγραφές, και τα ερείπιά τους έχουν αισθητικό και ιστορικό ενδιαφέρον στις περισσότερες πόλεις της κεντρικής Ιταλίας. Οι ετρουσκικές πόλεις άνθισαν περισσότερο και τη Ρωμαϊκή Εποχή του Σιδήρου, σηματοδοτώντας τη μεγαλύτερη επέκταση του ετρουσκικού πολιτισμού. Σταδιακά αφομοιώθηκαν πρώτα από Ιταλικούς πληθυσμούς στα νότια, μετά από Κέλτες στο βορρά, και τέλος στην ίδια την επικράτεια της Ετρουρίας από την επεκτεινόμενη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Το γεγονός ότι πολλές ρωμαϊκές πόλεις ήταν πριν ετρουσκικές, είναι πολύ καλά γνωστό στους Ρωμαίους συγγραφείς. Κάποιες πόλεις ιδρύθηκαν από τους Ετρούσκους κατά τους προϊστορικούς χρόνους, και είχαν εντελώς ετρουσκικά ονόματα. Άλλες αποικήθηκαν από Ετρούσκους, οι οποίοι μετέτρεπαν το, συνήθως ιταλικό, όνομα σε ετρουσκικό.
Η θρησκεία
Η θρησκεία τους διακρίνεται για την πίστη της στην παντοδυναμία των θεών και της μοίρας, η οποία οδήγησε πιθανώς το άτομο εκείνης της εποχής σε ένα συναίσθημα ασημαντότητας, καθώς είχε να αντιμετωπίσει δυνάμεις ανώτερες, που σχετίζονταν με την ευημερία των νεκρών. Εκείνος που συνδιαλεγόταν στο διάβα της ζωής του με τις θείες δυνάμεις, γνώριζε τη μοίρα του στη μεταθανάτια ζωή και τη θέληση των θεών, δηλαδή γινόταν μάντις. Αν και η λατρεία των νεκρών ήταν σημαντική στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, στην Ετρουρία η μεταθανάτια ζωή σήμαινε κάτι περισσότερο από την επίγεια ζωή.
Όρκος της αγάπης
Παραπομπές
`
Ετρούσκοι
Η θρησκεία
Η βάση της ετρουσκικής θρησκείας ήταν η θεμελιώδης ιδέα ότι το ανθρώπινο πλάσμα καθοριζόταν πλήρως από τις ιδιοτροπίες των πολλών θεοτήτων που εκδήλωναν την πρόθεσή τους μέσω των φυσικών φαινομένων. Η αστραπή, η δομή των εσωτερικών οργάνων των ιερών σφαγίων -ηπατοσκοπία- τα πρότυπα της πτήσης των πουλιών κ.λπ. ήταν επομένως έκφραση του θείου και περιείχε ένα μήνυμα που θα μπορούσε να ερμηνευθεί από τους εκπαιδευμένους ιερείς-μάντεις. Τέτοιοι ιερείς-μάντεις βέβαια δεν είναι μοναδικό φαινόμενο στον αρχαίο κόσμο, όπως φαίνεται από τις αναρίθμητες αναφορές της αρχαιοελληνικής γραμματείας. Για τους Ετρούσκους η μαντεία ή οιωνοσκοπία ακολουθούσε ένα σύνθετο κώδικα τελετουργικών, που έμειναν γνωστά από τους Ρωμαίους ως etrusca disciplina. Ακόμη και μέχρι την πτώση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, οι Ετρούσκοι αντιμετωπίζονταν από τους συγχρόνους τους με μεγάλο σεβασμό για τη θρησκεία και τις μαντικές τους ικανότητες.