cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνα
Βιογραφικό
Το 335, η Κωνσταντίνα παντρεύτηκε τον εξαδελφό της Αννιβαλιάνο, γιό του Δαλμάτιου, τον οποίον ο Μ. Κωνσταντίνος είχε ονομάσει «Βασιλέα των Βασιλέων και Ηγέτη των Ποντίων». Ο Αννιβαλιανός δολοφονήθηκε μετά το θάνατο του Κωνσταντίνου το 337. Παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον επίσης εξαδελφό της Κωνστάντιο Γάλλο που ήταν «Καίσαρας» της ανατολής γύρω στα 349/350, την εποχή δηλαδή του γάμου τους. Ο Γάλλος ήταν τότε μόλις 25 ή 26 χρονών ενώ η Κωνσταντίνα αρκετά μεγαλύτερή του. Μαζί απέκτησαν μια κόρη, την Αναστασία, για τη ζωή της οποίας δεν ξέρουμε τίποτα. Εικάζεται πως ο δεσμός έγινε για να διασφαλίσει την πίστη του Γάλλου, αλλά φαίνεται πως η Κωνσταντίνα τον παντρεύτηκε για να στηρίξει τον Βετράνιο ως αντίπαλον δέος του σφετεριστή Μαγνέντιου που είχε ζητήσει το χέρι της από τον Κωνστάντιο Β΄. Η σύζευξη ωφέλησε όχι μόνο τον Κωνστάντιο αλλά και την ίδια που μπορούσε πλέον να χειραγωγήσει τον άπειρο Καίσαρα. Αν και η Κωνσταντίνα ενδέχεται να ζήτησε η ίδια να παντρευτεί τον Γάλλο, είναι πιθανό πως ο Κωνστάντιος Β΄ ήθελε να απομακρύνει την αδερφή του από τις δυτικές επαρχίες της αυτοκρατορίας που παρέμεναν ασταθείς, και άρα την έσπρωξε αυτός προς το γάμο. Ο Γάλλος κυβέρνησε τις ανατολικές επαρχίες από την Αντιόχεια με καθήκον την υπεράσπιση των ρωμαϊκών εδαφών από τους Σασσανίδες. Παρόλα αυτά, απώλεσε τη συμπάθεια των εκεί κατοίκων λόγω της άσπλαχνης και σκληρής του συμπεριφοράς, παρά τη συμπαράσταση που είχε από τη γυναίκα του. Έτσι, όταν ο Κωνστάντιος έμαθε για τα παράπονα των Αντιόχειων για τον Γάλλο, ο τελευταίος απέστειλε την Κωνσταντίνα να τον υπερασπιστεί στο Μιλάνο.
Η Κωνσταντίνα δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της και πέθανε στη Βιθυνία. Ετάφη κοντά στην Οδό Νομεντάνα, στη Ρώμη, σε ένα αρχαίο μαυσωλείο που μετέπειτα μετατράπηκε στην εκκλησία της Αγίας Κωνστάντσας. Η εκπληκτική σαρκοφάγος της βρίσκεται σήμερα στα Μουσεία Βατικανού.
Προσωπικότητα και θρύλος
Ο Βρετανός ιστορικός Γκίμπον παρομοιάζει την Κωνσταντίνα με «Ερινύα γεμάτη δίψα για ανθρώπινο αίμα». Αναφέρει πως, αντί να συνετίσει τον άνδρα της, ήταν αυτή που έσπρωξε τον Γάλλο στη σκληρότητα και τη βία. Ήταν επίσης ματαιόδοξη και παρά το ότι κάλυπτε το πρόσωπό της με μακιγιάζ (θεωρούνταν άσχημη και ο πατέρας της δοκίμασε τη βοήθεια γιατρών για να τη θεραπεύσει από τη λέπρα), ο χαρακτήρας της δεν ήταν ποτέ το ίδιο καλός. Κατά τον Γκίμπον, η Κωνσταντίνα θα δεχόταν δώρο ένα μαργαριτάρι ακόμα κι αν έπρεπε να σκοτώσει, ως αντάλλαγμα, κάποιον αξιοσέβαστο ευγενή της εποχής της. Στο μεσαίωνα, η Κωνσταντίνα ήταν θρυλική φιγούρα συνδεδεμένη με τη ζωή της Αγίας Αγνής. Λέγεται πως έπασχε από λέπρα και πως κατάφερε να θεραπευτεί από θαύμα όταν προσευχήθηκε στο μνήμα της Αγίας Αγνής. Από τότε ορκίστηκε να μείνει αγνή, προσηλύτισε τον άντρα της στο Χριστιανισμό και δώρισε την περιουσία της στους υπηρέτες της Ιωάννη και Παύλο με σκοπό να βοηθήσουν την εκκλησία.
Δευτερογενείς
Κατηγορία:Δυναστεία του Κωνσταντίνου Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Ε/Γ-Ο/Γ Ολύμπικ Τσάμπιον
Το Olympic Champion είναι επιβατηγό/οχηματαγωγό πορθμείο, που αποτελεί τμήμα του στόλου της ANEK Lines. Ναυπηγήθηκε το 2000 στα ναυπηγεία της Brucen στη Σουηδία. Είναι αδελφό πλοίο του Hellenic Spirit, με το οποίο έχει την ίδια χωρητικότητα, ταχύτητα και όψεις. Χωράει μέχρι 1.850 επιβάτες και 654 οχήματα Ι.Χ., διαθέτει 660 κλίνες και 700 καθίσματα αεροπορικού τύπου για τους επιβάτες, 600 οικονομικής θέσης και 100 διακεκριμένης. Το σκάφος τροφοδοτείται από τέσσερις ντιζελοκινητήρες Wärtsilä 16V46C με συνδυασμένη δύναμη των 67,517 kW, και φτάνει ταχύτητες μέχρι 27 κόμβους. Το όνομα του πλοίου σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει "Ολυμπιονίκης".
Οι καμπίνες είναι εξοπλισμένες με τηλέφωνο και Τηλεόραση, και διαχωρίζονται σε λουξ, τετράκλινες και δίκλινες, ενώ τα αεροπορικά καθίσματα σε οικονομικής και VIP. Το πλοίο διαθέτει δύο εστιατόρια (A La Carte και Self Service) και κυλικείο για την παρασκευή γευμάτων, καθώς και συνεδριακό κέντρο, κινηματογράφο, καζίνο, ντισκοτέκ, Internet Cafe, δορυφορικό τηλέφωνο και φαξ, πισίνες, παιδική χαρά, κυλιόμενες σκάλες, καταστήματα, νοσοκομείο και πτερύγια ευστάθειας, ενώ διαθέτει On-line internet.
Παραγγελία και κατασκευή
Κατά τη δεκαετία του 1990, οι εταιρίες Minoan Lines και Superfast Ferries βρίσκονταν σε σκληρό ανταγωνισμό όσον αφορά την ακτοπλοϊκή σύνδεση Ελλάδας και Ιταλίας, με τη Superfast Ferries να αποκτά πλοία υψηλών ταχυτήτων Superfast I και Superfast II το 1995, τα οποία ο υπάρχων στόλος των Μινωικών Γραμμών δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί. Ούτε η ANEK Lines όμως, ως ιστορικός ανταγωνιστής των Minoan Lines, μπορούσε να ανταπεξέλθει στα νέα αυτά δεδομένα. Παρά το γεγονός ότι η ANEK Lines είχε σχετικά εκσυγχρονισμένο στόλο, με το ήδη προϋπάρχον μεγάλου μεγέθους πλοίο Ελ. Βενιζέλος αλλά και την άφιξη των Κρήτη Ι και Κρήτη ΙΙ, τα πλοία αυτά δεν ανέπτυσσαν μεγάλη ταχύτητα, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ανταγωνιστούν τα πλοία των Minoan και Superfast. Έτσι, πάρθηκε η απόφαση από την ΑΝΕΚ να παραγγείλει δύο εκσυγχρονισμένα πλοία που θα ανέπτυσσαν υψηλότερες ταχύτητες από τα προϋπάρχοντα, και με παρόμοια χαρακτηριστικά με τα πλοία των άλλων δύο εταιριών.
Τα δύο πλοία παραγγέλθηκαν από το ναυπηγείο Brucen στη Λαντσκρόνα της Σουηδίας, το οποίο ήταν επίσης υπεύθυνο για τον σχεδιασμό και την κατασκευή των Ikarus Palace και Pasiphae Palace των Minoan Lines, πριν μερικά χρόνια. Έτσι, τα δύο πλοία της ΑΝΕΚ ήταν εμπνευσμένα σε μεγάλο βαθμό και διέθεταν παρόμοια εξωτερική εμφάνιση και σχεδόν πανομοιότυπη διάταξη των εγκαταστάσεων με τα δύο πλοία των Μινωικών. Οι κυριότερες διαφορές αφορούσαν την περίληψη φινιστρινιών σε κυκλικό σχήμα αντί τετραγώνου, αλλά και κινητήρες ισχυρότερης προώθησης, απαραίτητη για την εξασφάλιση ταχύτητας 27 κόμβων.
Δρομολόγηση από ANEK Lines
Τα δύο πλοία κατά τη διάρκεια της κατασκευής τους έφεραν τα ονόματα Κρήτη ΙΙΙ και Κρήτη ΙV, με την παραγγελία του Κρήτη ΙΙΙ να υποβάλλεται στις 14 Σεπτεμβρίου 1999 στη Landskrona. Καθελκύστηκε για πρώτη φορά στις 14 Απριλίου 2000, και στη συνέχεια έπλευσε προς τα ναυπηγεία Fosen Mekaniske Verksteder στη Rissa της Νορβηγίας, για τις τελευταίες τροποποιήσεις. Μετά από έξι μήνες εργασίας, το Κρήτη ΙΙΙ παραδόθηκε στην ANEK Lines και ονομάστηκε Olympic Champion. Αφού ολοκληρώθηκαν οι απαραίτητες εργασίες στη Νορβηγία, το Olympic Champion έπλευσε προς την Ελλάδα και στις 15 Νοεμβρίου 2000 δρομολογήθηκε από την ANEK Lines στη γραμμή Πάτρα-Ηγουμενίτσα-Ανκόνα, το οποίο μείωσε σημαντικά το χρόνο διαδρομής από Ηγουμενίτσα σε Ανκόνα σε 15 ώρες και τούμπαλιν. Το Μάιο του 2001, με την άφιξη και το αδελφού του πλοίου Hellenic Spirit, ο νέος στόλος των ANEK Lines μπορούσε πλέον να ανταγωνιστεί με αυτόν των Minoan Lines και Superfast Ferries.
Εκκένωση Λιβύης και ANEK-Superfast
Λόγω του εμφύλιου πολέμου στη Λιβύη το 2011, το πλοίο συμμετείχε στην εκκένωση προσώπων. Στις 24 Φεβρουαρίου 2011, όπου αναχώρησε από το Ηράκλειο προς τη Βεγγάζη, όπου έφτασε τρεις μέρες αργότερα με σκοπό να απομακρύνει 4.500 εργαζόμενους Κινέζους από την εμπόλεμη περιοχή. Λίγες μέρες αργότερα, έπλευσε από τη Βεγγάζη πίσω στην Ελλάδα, με σκοπό οι Κινέζοι να αποβιβαστούν και να επιστρέψουν στην Κίνα αεροπορικώς με ασφάλεια.
Τον Ιούνιο του 2011, η ANEK Lines υπέγραψε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας με την Attica Group, και πιο συγκεκριμένα με τις εταιρίες Blue Star Ferries και Superfast Ferries για τις γραμμές Πάτρα-Ηγουμενίτσα-Ανκόνα και Πειραιάς-Ηράκλειο με το όνομα "ANEK-Superfast". Έτσι, η ΑΝΕΚ απέσυρε το Olympic Champion από τη γραμμή Πάτρα-Ηγουμενίτσα-Ανκόνα (όπου εκτελούσαν δρομολόγια τα πλοία Λευκά Όρη της ANEK Lines και Superfast VI και ΧΙ των Superfast Ferries ως μέρος της συνεργασίας), και μαζί με το Superfast XII, δρομολογήθηκαν στη γραμμή Πειραιάς-Ηράκλειο, πάλι ως μέρος της μεταξύ τους συνεργασίας. Το 2015, ένα χρόνο μετά τη λήξη του συμβολαίου, το Olympic Champion επαναδρομολογήθηκε στη γραμμή Πάτρα-Ηγουμενίτσα-Ανκόνα, την οποία εξυπηρετεί μέχρι και σήμερα.
Διαδρομή
Το Olympic Champion εξυπηρετεί τη γραμμή Πάτρα - Ηγουμενίτσα - Ανκόνα και τούμπαλιν.
Παραπομπές
Ολυμπικ
Πηνειός (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πηνειός είναι γνωστός ένας ποτάμιος θεός, γιος του Ωκεανού και της Τηθύος (δηλαδή αδελφός των Ωκεανίδων) όπως όλοι άλλωστε οι ποταμοί κατά την ιδεοανθρωπόμορφη τότε αντίληψη. Ο Πηνειός κατοίκησε στη Θεσσαλία και ήταν ο θεός του ομώνυμου ποταμού.
Από την Κρέουσα (πηγή), την κόρη του Ουρανού και της Γης, απέκτησε ένα γιο (παραπόταμο), τον Υψέα, βασιλέα των Λαπιθών, (που υδροδοτούσε την περιοχή των Λαπιθών), και μία κόρη (πηγή εκ των υδάτων του), την Στίλβη, μητέρα του Λαπίθου και του Κενταύρου. Κατ' άλλο μύθο ήταν πατέρας της νύμφης Δάφνης, την οποία αργότερα κυνήγησε ο θεός Απόλλωνας και όταν την έφθασε αυτή μεταμορφώθηκε στο ομώνυμο φυτό.
Κατά τον Παυσανία γιος του Πηνειού ήταν και ο Ανδρεύς, ο οποίος ερχόμενος από τη Θεσσαλία στον Ορχομενό της Βοιωτίας αποκάλεσε την γύρω χώρα «Ανδρηΐδα γην».
Πηγές
Πηνειος
Σολάρις (ταινία, 2002)
Το Σολάρις (2002) του Στίβεν Σόντερμπεργκ, είναι ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Πολωνού συγγραφέα Στάνισλαβ Λεμ (που επίσης ενέπνευσε τον Αντρέι Ταρκόφσκι να δημιουργήσει μια ταινία με το ίδιο όνομα, το 1972).
Υπόθεση
Η ταινία, όπως και η αντίστοιχη του Ταρκόφσκι, διαδραματίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε έναν διαστημικό σταθμό, με κάποιες αναδρομές στο παρελθόν των πρωταγωνιστών. Ο ψυχίατρος Κρις Κέλβιν (Τζορτζ Κλούνεϊ) δέχεται ένα περίεργο μήνυμα από έναν φίλο του επιστήμονα, τον Γκιμπαριάν, που ζητά την βοήθειά του. Συγκεκριμένα τον καλεί να μεταβεί στον διαστημικό σταθμό που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη Σολάρις, όπου μελετούν τον μυστηριώδη ωκεανό που καλύπτει τον πλανήτη. Ο Κρις δέχεται να βοηθήσει. Φθάνοντας στο σταθμό, ανακαλύπτει ότι τα περισσότερα μέλη του πληρώματος έχουν πεθάνει ή εξαφανιστεί κάτω από περίεργες συνθήκες. Οι δυο μόνοι επιζώντες φαίνονται διστακτικοί όταν τους ζητά εξηγήσεις. Η σοκαριστική συνάντηση του στον σταθμό με την νεκρή γυναίκα του, θα τον οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι ο ωκεανός δημιουργεί ακριβή αντίγραφα ανθρώπων, που ανασύρονται από τη μνήμη των μελών του πληρώματος. Ο Κρις αγωνίζεται να κατανοήσει τα κίνητρα του ωκεανού, εξερευνά τις ίδιες του τις μνήμες και τα πιστεύω του, καθώς και την προοπτική μιας δεύτερης ευκαιρίας με τη γυναίκα του.
Το "Σολάρις" περιέχει αναφορές στις ταινίες "2001: Η Οδύσσεια του διαστήματος" (1968) και "Η Λάμψη" (1980) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, όπως και στο Zerkalo του Ταρκόφσκι.
Δημήτρης Τσάτσος
Με το όνομα Δημήτρης Τσάτσος είναι γνωστοί οι:
Σολάρις (ταινία, 2002)
Κριτική
Ο συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου, σχολιάζοντας την ταινία αναφέρει ότι απομακρύνεται πολύ από το θέμα του βιβλίου και εστιάζει σχεδόν αποκλειστικά στην σχέση μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών: "Ως ο συγγραφέας του Σολάρις, μου επιτρέπω να επαναλάβω ότι ήθελα μονάχα να δημιουργήσω ένα όραμα της συνάντησης του Ανθρώπου με κάτι το οποίο υπάρχει, πιθανόν μάλιστα να είναι και πανίσχυρο, πλην όμως δεν μπορεί να περιγραφεί με βάση τις ανθρώπινες έννοιες, ιδέες ή εικόνες. Για τον λόγο αυτό ονόμασα το βιβλίο Σολάρις και όχι "Έρωτας στο απώτερο Διάστημα".
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Διαστημική περιπέτεια (ταινίες) Κατηγορία:Ψυχολογικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στίβεν Σόντερμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αριζόνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νεβάδα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την ψυχιατρική Κατηγορία:Ταινίες της Lightstorm Entertainment Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Τζέιμς Κάμερον
Παγκόσμια οικονομική ύφεση 1929
right|230px|thumb|Ένας άνεργος άντρας στέκεται έξω από εγκαταλελειμμένο μαγαζί στο [[Σαν Φρανσίσκο, Καλιφόρνια, ΗΠΑ.]]
Η παγκόσμια οικονομική ύφεση του 1929 ήταν μια κατάσταση διεθνούς οικονομικής ύφεσης που διήρκεσε από ένα μέχρι δέκα χρόνια σε διάφορες χώρες του κόσμου. Επρόκειτο για τη μεγαλύτερη οικονομική ύφεση της σύγχρονης ιστορίας και χρησιμοποιείται στον 21ο αιώνα ως παράδειγμα για το πόσο οδυνηρή μπορεί να είναι μια οικονομική καταστροφή. Η "Μεγάλη Ύφεση", όπως χαρακτηρίστηκε στις ΗΠΑ, σύμφωνα με τους αναλυτές προκλήθηκε μετά από το χρηματιστηριακό κραχ, που ξεκίνησε στις 24 Οκτωβρίου του 1929. Το τέρμα της κρίσης στις ΗΠΑ ταυτίστηκε με το έναυσμα της πολεμικής οικονομίας του Β' Παγκόσμιου Πολέμου γύρω στο 1939.
Η κρίση είχε καταστροφικές επιπτώσεις τόσο στον ανεπτυγμένο, όσο και στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Επηρεάστηκε το διεθνές εμπόριο, καθώς επίσης και τα προσωπικά εισοδήματα, τα έσοδα από φόρους, οι τιμές και τα κέρδη. Η οικονομία πόλεων ανά τον κόσμο επλήγη, ιδίως εκείνων που εξαρτώνταν άμεσα από τη βαριά βιομηχανία. Οι κατασκευές πάγωσαν, οι αγροτο-κτηνοτροφικές εργασίες υποχώρησαν λόγω πτώσης των τιμών στις σοδειές κατά 40% με 60%. Με τη ζήτηση σε διαρκή υποχώρηση, σε συνδυασμό με την έλλειψη εναλλακτικών εργασιών, περιοχές που εξαρτώνταν από τον πρωτογενή τομέα όπως εκμετάλλευση γης, ορυχείων και ξύλου υπέφεραν ακόμη περισσότερο.
Η μεγάλη κρίση τερματίστηκε σε διαφορετικό χρόνο ανά χώρα. Οι περισσότερες χώρες εφήρμοσαν προγράμματα ανακούφισης και η πολιτική τους ζωή πέρασε αναταραχές, εξωθώντας την ιδεολογία στα άκρα. Σε ορισμένα κράτη, οι απελπισμένοι πολίτες στράφηκαν προς δημαγωγούς εθνικιστές, όπως τον Αδόλφο Χίτλερ, με αποτέλεσμα την έναρξη του 2ου παγκοσμίου πολέμου.
Το Φαινόμενο της Χιονοστιβάδας και το Μεγάλο Κραχ
Για το κραχ του 1929 δείτε: Μεγάλο Κραχ του 1929
thumb|220px|right|Η τεχνολογική εξέλιξη της αγροτικής εκμετάλλευσης αντικατέστησε τους χειρωνάκτες αγρότες στις καλλιέργειες βαμβακιού στην κομητεία του Τσάιλντρες, στο [[Τέξας, 1938]]
Η μεγάλη κρίση δεν ήταν αποτέλεσμα μιας απότομης πτώσης. Οι χρηματιστηριακές αγορές κινούνταν ανοδικά στις αρχές του 1930, επιστρέφοντας στα αρχικά επίπεδα των αρχών του 1929 τον Απρίλιο, αν και ακόμη περίπου 30% κάτω από τα μέγιστα του Σεπτεμβρίου του 1929. Η αμερικανική κυβέρνηση και η βιομηχανία ξόδεψαν περισσότερα στο πρώτο εξάμηνο του 1930 απ' ό,τι στην αντίστοιχη περίοδο του 1929. Όμως, οι καταναλωτές, πολλοί από τους οποίους είχαν υποστεί σημαντικές απώλειες στην αγορά τον προηγούμενο χρόνο, είχαν περικόψει τα έξοδά τους κατά 10%, ενώ μια μεγάλη περίοδος ξηρασίας κατέστρεψε τις αγροτικές περιοχές των ΗΠΑ, μια περίοδος που κράτησε μέχρι το καλοκαίρι του 1930.
Ο Τζον Ντάβισον Ροκφέλερ, μεγάλος βιομήχανος της εποχής, υποστήριξε πως:
Τα αίτια της κρίσης
thumb|left|220px|Το ετήσιο [[Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν των ΗΠΑ και οι μακροπρόθεσμες τάσεις μεταξύ 1920-1940, σε δισεκατομμύρια δολάρια τρεχουσών τιμών.]]
Υπήρξαν πολλοί παράγοντες που προκάλεσαν την κρίση, όπως δομικές αδυναμίες και συγκεκριμένα περιστατικά τα οποία τη μετέτρεψαν σε μια γενικευμένη ύφεση, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο μεταφέρθηκε από χώρα σε χώρα. Σχετικά με την περίοδο αυτή, οι ιστορικοί αναφέρουν ως δομικούς παράγοντες μεγάλες καταστροφές τραπεζών και το χρηματιστηριακό κράχ, ενώ αναλυτές όπως ο Πίτερ Τέμιν και ο Μπάρρυ Άιχενγκριν δίνουν έμφαση στην απόφαση της Βρετανίας να επιστρέψει στις ισοτιμίες που υπήρχαν πριν το Χρυσό Πρότυπο (Gold Standard) προτού ξεσπάσει ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος.
Οι εναλλασόμενοι κύκλοι ύφεσης θεωρούνται ένα σύνηθες κομμάτι της ζωής σε ένα κόσμο με αβέβαιες ισορροπίες μεταξύ προσφοράς και ζήτησης. Το ποιος παράγοντας μετατρέπει μια συνήθη ήπια και σύντομη ύφεση ή οικονομικό κύκλο σε μια γενικευμένη κατάπτωση αποτελεί αντικείμενο συζήτησης. Άνθρωποι της διανόησης δεν έχουν συμφωνήσει ως προς τα ακριβή αίτια και τη σχετική τους συμβολή στην κρίση. Η αναζήτηση των ευθυνών είναι στενά συνδεδεμένη με το ερώτημα του πώς να αποφευχθεί μια μελλοντική κρίση και ως εκ τούτου οι πολιτικές απόψεις τους αναμειγνύονται σε μια ανάλυση ιστορικών γεγονότων οκτώ παρελθουσών δεκαετιών. Το μεγαλύτερο ερώτημα εστιάζεται στο κατά πόσον επρόκειτο για μια αποτυχία της ελεύθερης αγοράς ή για μια αποτυχία εκ μέρους των τραπεζών να προλάβουν την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, τον επακόλουθο πανικό και περικοπές στα χρηματικά αποθέματα. Εκείνοι που υποστηρίζουν ένα σημαντικό ρόλο του κράτους στην οικονομία, πιστεύουν ότι επρόκειτο κυρίως για την αποτυχία των ελεύθερων αγορών, ενώ εκείνοι που πιστεύουν στην ελεύθερη αγορά υποστηρίζουν την άποψη πως η κρίση οφειλόταν στην αποτυχία της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το πρόβλημα.
thumb|210px|Διαδήλωση ανέργων στο [[Τορόντο του Οντάριο, στον Καναδά]]
Σύγχρονες θεωρίες μπορεί να κατηγοριοποιούνται σε τρεις σχολές. Πρώτον, υπάρχουν οι υποστηρικτές των κλασικών οικονομικών: μονεταριστές, η αυστριακή σχολή και η νεοκλασική οικονομική θεωρία, όλες εκ των οποίων επικεντρώνονται στις μακροοικονομικές επιπτώσεις στο χρηματικό απόθεμα και στην προσφορά χρυσού που στήριζε πολλά νομίσματα προτού γενικευθεί η κρίση, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής και της κατανάλωσης.
Κατά δεύτερον, υπάρχουν πολλές δομικές θεωρίες, πιο γνωστή από τις οποίες η Κεϋνσιανή θεωρία, αλλά και η σχολή των θεσμικών οικονομικών, που τονίζουν την υποκατανάλωση και την υπερεπένδυση (οικονομική φούσκα), προκλητική συμπεριφορά των τραπεζικών παραγόντων και βιομηχάνων, ή ανεπαρκείς κρατικοί λειτουργοί. Όταν ο πανικός ξεκίνησε και ακολούθησε η ύφεση, πολλοί πίστεψαν ότι μπορούσαν να διασώσουν τα χρήματά τους παραμένοντας μακρυά από την αγορά, καθώς οι τιμές υποχωρούσαν έτσι ώστε ένα δεδομένο ποσοστό χρημάτων να μπορούσε να αγοράσει περισσότερα αγαθά.
Σε τρίτο επίπεδο, υπάρχει η μαρξιστική κριτική για την πολιτική οικονομία. Η κριτική αυτή εστιάζεται σε αντιφάσεις του ίδιου του καπιταλισμού, μια κοινωνική αντιπαλότητα ως προς την οικειοποίηση της υπεραξίας του κεφαλαίου, καθώς προαγόταν μια έμφυτη ανισορροπία στη συσσώρευσή του, με υπερβολική συσσώρευση που κλιμακωνόταν μέχρι τις περιοδικές κρίσεις που το απομείωναν. Η προέλευση της κρίσης, ως εκ τούτου, εντοπίζεται αμιγώς στη σφαίρα της παραγωγής, αν και η οικονομική κρίση δύναται να επιδεινωθεί από προβλήματα δυσαναλογίας στην υπερπαραγωγή στη βιομηχανία και συναφείς παραγωγικούς τομείς, καθώς και στην υποκατανάλωση του λαού.
Υπερβολικός δανεισμός
Ο υπερβολικός δανεισμός θεωρείται μία από τις αιτίες της μεγάλης κρίσης. Μακροοικονομολόγοι, όπως ο Μπεν Μπερνάνκι, πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ (Fed), επανέφεραν την άποψη της σχέσης χρέους-ύφεσης που πρωτοδιατυπώθηκε από τον Ίρβινγκ Φίσερ. Ο τελευταίος συνέδεσε την χαλαρή πίστωση με την υπερχρέωση, κάτι που προλείανε το έδαφος για κερδοσκοπικά παιχνίδια και επενδυτικές φούσκες. Επιπλέον, ο Μπερνάνκε προχώρησε στην ενοχοποίηση εννέα αλληλοσυσχετιζόμενων παραγόντων υπό συνθήκες χρέους και ύφεσης για να διευκρινήσει το μηχανισμό της αποτυχίας.
Οι τράπεζες που είχαν χρηματοδοτήσει τα υπερχρέη άρχισαν να καταρρέουν καθώς οι δανειολήπτες αδυνατούσαν να ανταποκριθούν στις συμβατικές τους υποχρεώσεις και καταθέτες σήκωναν τα χρήματά τους μαζικά από τους λογαριασμούς τους, σχηματίζοντας τραπεζικές ουρές. Κυβερνητικές εγγυήσεις και νομοθετικές ρυθμίσεις της Fed που είχαν σκοπό να αποτρέψουν τέτοιες ουρές πανικού απεδείχθησαν αναποτελεσματικές και σε ορισμένες περιπτώσεις αποφεύχθησαν. Τραπεζικές καταστροφές οδήγησαν στην απώλεια αποθεμάτων εκατομμυρίων δολαρίων. Τα απλήρωτα χρέη κατέστησαν ακόμη πιο επικίνδυνα, καθώς οι τιμές και τα εισοδήματα έπεφταν 20-50%, αλλά τα χρέη παρέμεναν στα ίδια επίπεδα. Μετά την κρίση του 1929 και κατά τη διάρκεια των 10 πρώτων μηνών του 1930, 744 αμερικανικές τράπεζες κατέρρευσαν, ενώ μέχρι τα τέλη του έτους ανέρχονταν συνολικά στις 9.000. Το 1933, οι καταθέτες είχαν σημειώσει απώλειες $ 140 δισεκατομμυρίων.
Οι καταρρεύσεις πήραν μορφή χιονοστιβάδας καθώς απελπισμένοι τραπεζίτες απέσυραν δάνεια, τα οποία δεν είχαν χρόνο ή χρήματα οι δανειολήπτες να αποπληρώσουν. Όντας τα μελλοντικά κέρδη χαμηλά, η επένδυση κεφαλαίων και οι κατασκευές περιορίστηκαν ή πάγωσαν τελείως. Εν όψει προβληματικών δανείων και χειροτέρευσης μελλοντικών προγραμμάτων, οι διασωθείσες τράπεζες κατέστησαν ακόμη πιο συντηρητικές στις χορηγήσεις δανείων. Άρχισαν να "κτίζουν" κεφαλαιακά αποθέματα και να περικόπτουν τα δάνεια, εντείνοντας την υποτίμηση του χρήματος. Ένας φαύλος κύκλος σχηματίστηκε, ενώ ακολούθησε και η οικονομική κατρακύλα. Αυτή η αυτοεκπληρούμενη προφητεία προκάλεσε μετέτρεψε την οικονομική ύφεση του 1930 σε μια μεγάλη οικονομική εξαθλίωση μέχρι το 1933.
Πτώση των συναλλαγών και ο Νόμος Σμουτ-Χόλεϋ στις ΗΠΑ
Πολλοί οικονομολόγοι είχαν υποστηρίξει πως η απότομη πτώση στις διεθνείς συναλλαγές μετά το 1930 οδήγησαν στη χειροτέρευση της εξαθλίωσης, ιδίως στις χώρες που εξαρτώνταν άμεσα από το διεθνές εμπόριο. Πολλοί ιστορικοί και οικονομολόγοι κατηγόρησαν εν μέρει την αμερικανική ρύθμιση Smoot-Hawley Tariff, που ετέθη σε εφαρμογή το 1930, λόγω της μείωσης των διεθνών συναλλαγών και της εφαρμογής ανταποδοτικών δασμών και στις άλλες χώρες. Οι παγκόσμιες συναλλαγές αποτελούσαν ένα μικρό κομμάτι της καθολικής οικονομικής δραστηριότητας των ΗΠΑ και επικεντρωνόταν σε μερικές επιχειρήσεις, όπως τις αγροτικές. Στις άλλες χώρες όμως ήταν ένας σημαντικός πυλώνας της οικονομίας. Ο μέσος όρος των δασμών που αναλογούσαν κατά κεφαλήν στα δασμολογημένες εισαγωγές μεταξύ 1921-1925 ανερχόταν στο 25,0%, αλλά μετά τη νέα ρύθμιση κυμάνθηκε στο 50% μεταξύ 1931-1935.
Σε όρους δολαρίου, οι αμερικανικές εξαγωγές έπεσαν από τα $ 5,2 δισ. το 1929 στα $ 1,7 δισ. το 1933. Όμως, έπεσαν και οι τιμές, συνεπώς ο όγκος των εξαγωγών περιορίστηκε κατά το ήμισυ. Το πιο αδυσώπητο χτύπημα εδόθη από την κατάσταση που επικρατούσε στις τιμές των αγροτικών προϊόντων, όπως το σιτάρι, το βαμβάκι, ο καπνός και το ξύλο. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, η πτώση στις αγροτικές εξαγωγές εμπόδισε πολλούς Αμερικάνους αγρότες από την αποπληρωμή των δανείων τους, προκαλώντας τραπεζικές ουρές σε μικρές αγροτικές τράπεζες που ήταν κοινές στα πρώτα χρόνια της μεγάλης εξαθλίωσης.
Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ και Χρηματικά Αποθέματα
Οι μονεταριστές, όπως ο Μίλτον Φρίντμαν, αλλά και ο πρόεδρος της Fed, Μπέν Μπερνάνκε, υποστηρίζουν πως η μεγάλη εξαθλίωση προκλήθη από τη συντηρητική νομισματική πολιτική, τις συνέπειες του φτωχού προγραμματισμού από την Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) και τις συνεχείς κρίσεις στο τραπεζικό σύστημα. Κατ' αυτή την άποψη, η Fed, με την έλλειψη δράσης, επέτρεψε στα χρηματικά αποθέματα, όπως μετρώνται από το M2 να συρρικνωθούν κατά το ένα τρίτο μεταξύ 1929 και 1933. Ο Φρίντμαν ισχυρίστηκε ότι η επακόλουθη πτώση της οικονομίας, που ξεκίνησε από το χρηματιστηριακό κράχ, θα αποτελούσε υπό φυσιολογικές συνθήκες μια ακόμη ύφεση. Το πρόβλημα εστιάστηκε στο γεγονός πως πολλές δημόσιες τράπεζες κατέρρευσαν, ιδίως στην περίπτωση της Αμερικανικής Τράπεζα της Νέας Υόρκης, όπου προκλήθη πανικός και εκτεταμένες τραπεζικές ουρές, τη στιγμή που η Fed έμενε απαθής στη θέα της κατάρρευσης. Υποστήριξε πως, εάν η Fed είχε εξασφαλίσει έκτακτο δανεισμό σε αυτές τις νευραλγικές τράπεζες, ή είχε απλά χορηγήσει κρατικά ομόλογα στην αγορά ώστε να προμηθεύσει ρευστότητα και αύξηση της ποσότητας του διακινούμενου χρήματος μετά την πτώση των τραπεζών, όλες οι υπόλοιπες τράπεζες θα διασφαλίζονταν από το ντόμινο της πτώσης και τα χρηματικά αποθέματα δε θα είχαν πέσει σε τόσο χαμηλό σημείο, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Με σημαντικά περιορισμένη διακίνηση χρήματος, οι επιχειρηματίες αδυνατούσαν να λάβουν νέα δάνεια και να ανανεώσουν τα παλιά, αποτρέποντας πολλούς από νέες επενδύσεις. Αυτή η ερμηνεία κατηγορεί τη Fed για απραξία, ιδίως το κατάστημα της Νέας Υόρκης.
Ένας από τους λόγους που η Fed δεν έσπευσε να περιορίσει την πτώση των χρηματικών αποθεμάτων αφορούσε νομικές δεσμεύσεις. Εκείνη την περίοδο, το μέγεθος των πιστώσεων που η Fed μπορούσε να εκδόσει περιοριζόταν από νόμους που απαιτούσαν μερική υποστήριξη των πιστώσεων με χρυσό. Μέχρι τα τέλη του 1920, η Fed είχε σχεδόν φτάσει τα επιτρεπτά πιστωτικά όρια που δύναντο να υποστηριχθούν με το χρυσό που διέθετε. Επειδή όμως ο απαραίτητος χρυσός όμως δε συνοδευόταν και από τα αντίστοιχα αποθέματα, κατά τη διάρκεια του τραπεζικού πανικού, ένα μέρος αυτών των απαιτήσεων σε χρυσό εξαργυρώθηκαν με χρυσό της Fed. Λόγω όμως των υψηλών ορίων υποστήριξης της πίστωσης της Fed με χρυσό, οποιαδήποτε μετατροπή σε χρυσό στα θησαυροφυλάκια έπρεπε να συνοδευτούν από ένα μεγαλύτερο περιορισμό στην πίστωση. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης εξαθλίωσης, οι ιδιωτικές επενδύσεις σε χρυσό κατέστησαν παράνομες, περιορίζοντας τις πιέσεις προς τη Fed για χρυσό.
Ερμηνεία της Αυστριακής Σχολής
Μια άλλη ερμηνεία της κρίσης προσπαθεί να δώσει η Αυστριακή Σχολή Οικονομικών. Θεωρητικοί της σχολής που έγραψαν για τη μεγάλη εξαθλίωση περιλαμβάνουν τον αυστριακό οικονομολόγο Φρίντριχ Χάγιεκ και τον αμερικανό Μούρεϋ Ρόθμπαρντ, οι οποίοι έγραψαν την πραγματεία America's Great Depression το 1963. Κατά την άποψή τους, ο βασικός παράγοντας της κρίσης ήταν η εξάπλωση των χρηματικών αποθεμάτων το 1920 που οδήγησε σε μια τεράστια φούσκα, καθοδηγούμενη από την πιστωτική εξάπλωση. Σύμφωνα με την ίδια μελέτη, η Fed, η οποία ιδρύθηκε το 1913, φέρει μεγάλο μέρος της ευθύνης.
Ο Χάγιεκ, σε μια αναφορά στο Αυστριακό Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών, τον Φεβρουάριο του 1929 είχε προβλέψει την οικονομική πτώση, δηλώνοντας πως «η φούσκα θα σκάσει μέσα στους επόμενους μήνες».
Ο Λούντβιχ βον Μις περίμενε επίσης τη χρηματοοικονομική καταστροφή, δηλώνοντας πως "Έρχεται ένα μεγάλο κραχ και δεν επιθυμώ το όνομά μου να ταυτιστεί με αυτό καθ' οποιονδήποτε τρόπο", όταν απέρριψε μια σημαντική θέση στην Kreditanstalt Bank στις αρχές του 1929.
Ένας από τους λόγους του νομισματικού πληθωρισμού ήταν η απόπειρα βοήθειας της Μεγάλης Βρετανίας, η οποία το 1920 προσπαθούσε μετά δυσκολίας να επιστρέψει στα προπολεμικά της επίπεδα χρυσού. Κατά την προσπάθεια επιστροφής στα παλαιά επίπεδα χρυσού, η Βρετανία αντιμετώπιζε πιέσεις υποτίμησης του νομίσματός της. Σύμφωνα με τον Ροθμπαρντ, η έλλειψη ευελιξίας των τιμών στη Βρετανία υποδήλωνε και αύξηση των ποσοστών της ανεργίας, ζητώντας τη βοήθεια της αμερικανικής κυβέρνησης. Οι ΗΠΑ ελάμβαναν μια καθαρή εισροή αποθεμάτων χρυσού, τα οποία διογκώθηκαν ώστε να βοηθήσουν τη Βρετανία να επιστρέψει στις παλιές της δόξες. Ο Μονταγκού Νόρμαν, πρόεδρος της Τράπεζας της Αγγλίας, είχε μια ιδιαιτέρως θερμή σχέση με τον Μπέντζαμιν Στρονγκ, τον de facto πρόεδρο της Fed. Ο κ. Νόρμαν πίεζε τους προέδρους των κεντρικών τραπεζών της Γαλλίας και της Γερμανίας να αυξήσουν τα αποθέματά τους, σε αντίθεση όμως με τον Στρόνγκ, αρνήθηκαν. Ο Ρόθμπαρντ υποστηρίζει πως η αμερικανική διόγκωση είχε στόχο να επιτρέψει στη Βρετανία να αναπτυχθεί, καθώς δεν μπορούσε να αναπτυχθεί από μόνη της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά Κατηγορία:Ιστορία της οικονομίας Κατηγορία:Μεσοπόλεμος Κατηγορία:Παγκόσμια οικονομία
Δροσάτο Κιλκίς
Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Δροσάτο
Το Δροσάτο είναι χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Κιλκίς σε υψόμετρο 207 μέτρων, 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της λίμνης Δοϊράνης, ανατολικά του Εθνικού δρόμου Θεσσαλονίκη – Κιλκίς – Σέρρες. Απέχει από την πόλη του Κιλκίς 24,4 χλμ. Σήμερα ανήκει στον Δήμο Κιλκίς. Κατά την απογραφή του 2011 αριθμούσε 713 μόνιμους κατοίκους.. .
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό κατοικείται από πολύ παλιά. Κατά τον 19ο αιώνα το χωριό κατοικούνταν ως επί το πλείστον από Έλληνες Μακεδόνες, οι οποίοι υπέφεραν τα πάνδεινα από τη βουλγαρική τρομοκρατία των κομιτατζήδων για να στραφούν προς την Εξαρχία. Επειδή η εθνική συνείδηση των κατοίκων αποδείχθηκε άκαμπτη, οι Βούλγαροι κατάφεραν να ερημώσουν τον μαρτυρικό Ποταρό, κατά την προσφιλή τακτική τους, όταν δεν μπορούσαν να επιβληθούν. Οι κάτοικοί του σήμερα είναι γηγενείς Μακεδόνες και πρόσφυγες, που εγκαταστάθηκαν σ’ αυτό μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1919), γύρω στα 1919-1920, από τον Καύκασο (περιοχή Καρς και πιο συγκεκριμένα χωριό Κονκ) και από την Ανατολική Θράκη. Ο οικισμός τότε ονομαζόταν «Ποταρός» και ανήκε στην κοινότητα «Σουρλόβου» (Αμαράντων). Το 1927 μετονομάστηκε σε Δροσάτο και το 1928 δημιουργήθηκε η κοινότητα Δροσάτου, που απαρτιζόταν από το Δροσάτο και τον οικισμό Δοϊράνης. To 1935 προστέθηκε στην κοινότητα και ο οικισμός Κορυφής.
Απασχόληση
Η κύρια απασχόληση των κατοίκων ήταν τα καπνά, τα σιτηρά και η κτηνοτροφία. Κατά τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 το Δροσάτο γνώρισε μεγάλο μεταναστευτικό κύμα. Σήμερα οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία (σιτηρά, καπνός, μποστάνια, αμπέλια, καλαμπόκια κ.α.), την αλιεία και την κτηνοτροφία. Γνωστή είναι η δράση του Εξωραϊστικού – Εκπολιτιστικού Συλλόγου, ο οποίος με τις δράσεις του (χορευτικά, θεατρικά) είναι από τους πλέον ενεργούς στον νομό, ονομαστό και το πανηγύρι τού χωριού που γίνεται στις 15 Αυγούστου, οπότε και συγκεντρώνεται πολύς κόσμος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 – 400 μέτρα ανδρών
Ο δρόμος 400 μέτρων ανδρών ήταν ένα από τα αγωνίσματα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018. Πραγματοποιήθηκε στις 7, 8 και 10 Αυγούστου 2018.
Ρεκόρ
Αυτά ήταν τα ρεκόρ πριν τον αγώνα.
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι τοπικές (Θερινή Ώρα Γερμανίας UTC+2).
Ημιτελικοί
Οι 2 πρώτοι κάθε σειράς (Q) και 2 επόμενοι καλύτεροι χρόνοι (q) προκρίνονται στον τελικό.
* Οι αθλητές που δεν χρειάστηκαν να συμμετέχουν στις σειρές.
Παραπομπές
00400 μετρα αν Κατηγορία:400 μέτρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Ενοξολόνη
Η ενοξολόνη (γνωστή και ως γλυκυρρητινικό οξύ) είναι ένα πεντακυκλικό τριτερπενοειδές παράγωγο της β-αμυρίνης τύπος που παραλαμβάνεται από την υδρόλυση του γλυκυρριζικού οξέος, που προέρχεται από το βότανο της γλυκόριζας. Χρησιμοποιείται για να δίνει γεύση και καλύπτει την πικρή γεύση των φαρμάκων, όπως η αλόη και η κινίνη. Είναι αποτελεσματική στη θεραπεία του πεπτικού έλκους και επίσης έχει αποχρεμπτικές (αντιβηχικές) ιδιότητες. Εχει κάποιες επιπλέον φαρμακολογικές ιδιότητες, συμπεριλαμβανομένης της αντιικής, αντιμυκητιακής, αντιπρωτοζωϊκής, και αντιβακτηριακής δράσης.
Μηχανισμός δράσης
Το γλυκυρρητινικό οξύ αναστέλλει τα ένζυμα (15-υδροξυπροσταγλανδίνη αφυδρογονάση και δέλτα-13-προσταγλανδίνη) που μεταβολίζουν τις προσταγλανδίνες PGE-2 και PGF-2α στα αντίστοιχα 15-κετο-13,14-διυδρο μεταβολίτες που είναι ανενεργές.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (December 2015)">παραπομπή που απαιτείται ] Αυτό προκαλεί μια αύξηση του επιπέδου των προσταγλανδινών στο πεπτικό σύστημα.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (December 2015)">παραπομπή που απαιτείται ]  Οι προσταγλανδίνες αναστέλλουν την γαστρική έκκριση, αλλά διεγείρουν την παγκρεατική έκκριση και τη βλεννώδη έκκριση στο έντερο με αποτέλεσμα να αυξάνουν σημαντικά την εντερική κινητικότητα.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;">[''<span title="This claim needs references to reliable sources. (December 2015)">παραπομπή που απαιτείται ] Μπορούν επίσης να προκαλέσουν πολλαπλασιασμό των κυττάρων στο στομάχι.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (December 2015)">παραπομπή που απαιτείται ] Η επίδραση στην έκκριση των γαστρικών οξέων, την προώθηση της βλεννώδους έκκρισης και τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων δείχνει γιατί η γλυκόριζα έχει δυνατότητες στη θεραπεία του πεπτικού έλκους.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (December 2015)">παραπομπή που απαιτείται '']
Η δομή του γλυκυρρητινικού οξέος είναι παρόμοια με αυτή της κορτιζόνης. Και τα δύο μόρια είναι επίπεδα και παρόμοια στις θέσεις 3 και 11. Αυτό μπορεί να είναι η βάση για την δράση της γλυκόριζας ως αντι-φλεγμονώδους.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (December 2015)">παραπομπή που απαιτείται ]
Το 3-β- D -(Μονογλυκουρονυλ)-18-β-γλυκυρρητινικό οξύ, ένας μεταβολίτης του γλυκυρρητινικού οξέος, αναστέλλει τη μετατροπή της "ενεργητικής" κορτιζόλης σε "ανενεργό" κορτιζόνη στα νεφρά. Αυτό συμβαίνει μέσω αναστολής ενζύμου με την αναστολή του ενζύμου της 11-β-υδροξυστεροειδούς αφυδρογονάσης.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (December 2015)">παραπομπή που απαιτείται ] Ως αποτέλεσμα, τα επίπεδα της κορτιζόλης είναι υψηλά στον συλλεκτικό πόρο του νεφρού. Η κορτιζόλη έχει εγγενή μινεραλοκορτικοειδείς ιδιότητες (δηλαδή, δρα σαν αλδοστερόνη και αυξάνει την επαναπροσρόφηση του νατρίου), οι οποίες παρατηρούνται στα κανάλια ENaC στους αγωγούς συλλογής. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (December 2015)">παραπομπή που απαιτείται ]  Η υπέρταση εμφανίζεται λόγω αυτού του μηχανισμού κατακράτησης νατρίου. Οι άνθρωποι συχνά έχουν υψηλή πίεση αίματος με χαμηλά επίπεδα ρενίνης και αλδοστερόνη ς στο αίμα.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (December 2015)">παραπομπή που απαιτείται ] Οι αυξημένες ποσότητες κορτιζόλης συνδέονται με τους απροστάτευτους, μη καθορισμένους μινεραλοκορτικοιειδείς υποδοχείς και προκαλούν κατακράτηση νατρίου και υγρών, υποκαλιαιμία, υψηλή αρτηριακή πίεση και αναστολή του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης. Ως εκ τούτου, η γλυκόριζα δεν πρέπει να χορηγείται σε ασθενείς με γνωστό ιστορικό υπέρτασης σε δόσεις ικανές να εμποδίσουν τη 11-β-υδροξυστεροειδή αφυδρογονάση.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (December 2015)">παραπομπή που απαιτείται ]
Παράγωγα
αριστερά|μικρογραφία|150x150εσ|Παράγωγα γλυκυρρητινικού οξέος, όπου R είναι μια μεταβλητή λειτουργική ομάδα Στο γλυκυρρητινικό οξύ, η λειτουργική ομάδα (R) είναι μια ομάδα υδροξυλίου. Ερευνα του 2005 έδειξε ότι με μια την κατάλληλη λειτουργική ομάδα μπορεί να προκύψει μια πολύ αποτελεσματική τεχνητή γλυκαντική ουσία του γλυκυρρητινικού οξέος. Όταν το R είναι μία ανιονικ ή NHCO(CH2)CO2K πλευρική αλυσίδα, η ισχύς της γλυκύτητας είναι 1200 φορές μεγαλύτερη από τη ζάχαρη (δεδομένα από τεστ με ανθρώπινα αισθητήρια). Ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο  ενδιάμεσο μόριο μειώνει το αποτέλεσμα της γλυκύτητας. Μία εξήγηση είναι ότι οι υποδοχείς στους γευστικούς κάλυκες έχουν εύρος 1.3 νανόμετρα (13 Ώνγκστρεμ), τα οποία είναι διαθέσιμα για πρόσδεση με το γλυκαντικό μόριο. Επιπλέον, το μόριο του γλυκαντικού απαιτεί τρεις θέσεις δοτών πρωτονίων, δύο από τις οποίες να βρίσκονται στα άκρα, ώστε να είναι σε θέση να αλληλεπιδρούν αποτελεσματικά με την κοιλότητα του υποδοχέα.
Η ακετονολόνη, το ακετυλο - παράγωγο του γλυκυρρητινικού οξέος, είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται στη θεραπεία του πεπτικού έλκους και της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αλκοόλες Κατηγορία:Καρβονικά οξέα Κατηγορία:Κετόνες Κατηγορία:Γλυκαντικές ουσίες Κατηγορία:Αρωματικές ύλες Κατηγορία:Τερπένια και τερπενοειδή
Οδός Μιχαήλ Βόδα
μικρογραφία|240x240εσ|Γωνιακό [[Νεοκλασική αρχιτεκτονική|νεοκλασικό κτήριο στην οδό Μιχαήλ Βόδα]] Η οδός Μιχαήλ Βόδα βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα. Παράλληλοι δρόμοι της είναι οι οδοί Αχαρνών, Αλκιβιάδου και άλλοι.
Ιστορία
Η οδός έλαβε το όνομά της προς τιμήν του ηγεμόνα της Μολδαβλαχίας και υποστηρικτή της ελληνικής επανάστασης, Μιχαήλ Σούτσου ή Βόδα. Ο ίδιος κατοικούσε στην ευρύτερη περιοχή και παραχώρησε τεράστιες εκτάσεις γης στον δήμο Αθηναίων ως κληροδότημα.
Πιερία (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πιερία είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Οδός Μιχαήλ Βόδα
Περιγραφή
Στο μήκος της συναντά κανείς κτίρια ποικίλων αρχιτεκτονικών ρευμάτων, ξεκινώντας από τα νεοκλασικά και φτάνοντας στις μεταπολεμικές πολυκατοικίες της δεκαετίας του 1980. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει να γίνει στα κτίσματα του μοντερνισμού. Κομψές διπλοκατοικίες και πολυκατοικίες αυτής της εποχής, κοσμούν τον πλέον παρηκμασμένο δρόμο. Ένα σπουδαίο δείγμα αυτής της τεχνοτροπίας βρίσκεται στη συμβολή των οδών Μιχαήλ Βόδα και Κύμης 13.
Πιερία (μυθολογία)
Πηγές
Πιερια
Οδός Μιχαήλ Βόδα
Περιγραφή
Χαρακτηριστικό του δρόμου αποτελούν επίσης οι πυκνές δενδροστοιχίες οι οποίες πλαισιώνουν την οδό και από τις 2 πλευρές.
Παραπομπές
Βόδα Μιχαήλ
Πηρώ
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πηρώ είναι κυρίως γνωστή η μόνη θυγατέρα του ιδρυτή της Πύλου Νηλέα και της Χλωρίδας. Αδελφοί της Πηρούς ήταν μεταξύ άλλων και οι Ταύρος, Αστέριος, Πυλάων, Δηίμαχος, Ευρύβιος, Περικλύμενος, Χρόμιος και ο μετέπειτα σοφός βασιλιάς Νέστορας. Στην Οδύσσεια η Πηρώ περιγράφεται (λ 287 κ.ε.) ως «ιφθίμη, ... θαύμα βροτοίσιν / την πάντες μνώοντο περικτίται...» (= «λυγερή, σ' όλο τον κόσμο θάμα, / που ταίρι τους την ήθελαν απ' τα περίχωρα όλοι»). Αλλά ο Νηλέας θα πάντρευε τη μοναχοκόρη του με αυτόν που «βόας ευρυμετώπους / εκ Φυλάκης ελάσειε βίης Ιφικληείης / αργαλέας.» (λ 289-291). Αυτό το πέτυχε ο μάντης Μελάμποδας, αλλά τον συνέλαβαν οι βουκόλοι του Ιφίκλου και κρατήθηκε εκεί επί ένα έτος. Ο αδελφός του Μελάμποδα, ο Βίαντας, έφερε για χάρη του αδελφού του στην Πύλο τα βόδια του Ιφίκλου. Εκεί γνωρίσθηκε με την Πηρώ και παντρεύτηκαν, παρότι ήταν εξαδέλφια.
Πηγές
Πηρω Πηρω Κατηγορία:Νηλείδες
Γ΄ Μεσσηνιακός Πόλεμος
Ο Γ΄ Μεσσηνιακός πόλεμος είναι ο τρίτος πόλεμος μεταξύ Σπαρτιατών και Μεσσήνιων. Ξεκινά το 464 π.Χ και τελειώνει το 462 π.Χ. Τελικοί νικητές ήταν οι Μεσσήνιοι οι οποίοι πάλεψαν για την ελευθερία τους αφού μέχρι τότε ήταν σκλαβωμένοι στους Σπαρτιάτες σαν δούλοι (είλωτες).
Συνέπεσε χρονικά με τον σεισμό στην Σπάρτη το 464 π.Χ., αλλά οι Έλληνες ιστορικοί δεν συμφωνούν μεταξύ τους σχετικά με την διερμηνεία αυτού του γεγονότος.
Κατηγορία:Μεσσηνιακοί πόλεμοι
Ματέο Γκάλβαν
Ο Ματέο Γκάλβαν (γενν. 24 Αυγούστου 1988) είναι Ιταλός σπρίντερ που συμμετέχει στο αγώνισμα των 400 μέτρων. Ήταν χρυσός πρωταθλητής Ευρώπης Κλειστού Στίβου το 2009 στο Τορίνο στα 4x400 μέτρα σκυταλοδρομία.
Καριέρα
Γεννήθηκε στη Βιτσέντζα στις 24 Αυγούστου 1988. Κατέκτησε χρυσό μετάλλιο με την Ιταλία στα 4x400 μ σκυτ. στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2009, ενώ στα 400 μέτρα ήταν 6ος.
Ουκρανοί
Οι Ουκρανοί είναι ανατολική σλαβική εθνικότητα που κατοικούν κυρίως στη σημερινή Ουκρανία. Είναι η 7η μεγαλύτερη εθνικότητα σε πληθυσμό της Ευρώπης και η 3η μεγαλύτερη σλαβική, μετά τους Ρώσους και τους Πολωνούς. Το Σύνταγμα της Ουκρανίας ορίζει ως Ουκρανούς όλους τους κατοίκους της χώρας ανεξαρτήτως καταγωγής.
Ματέο Γκάλβαν
Καριέρα
Έχει στην κατοχή του 3 χρυσά και ένα αργυρό μετάλλιο από Μεσογειακούς Αγώνες.
Ουκρανοί
Οι Ουκρανοί ήταν παλιότερα γνωστοί με ονόματα όπως Ρουθήνοι, Μικρορώσοι και Κοζάκοι. Οι Ουκρανοί μιλούν τα ουκρανικά κατά κύριο λόγο ως μητρική γλώσσα, αλλά σημαντικό μέρος τους μιλά ρωσικά κατά κύριο λόγο, ενώ οι ουκρανικές κοινότητες σε άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες είναι σε μεγάλο βαθμό εκρωσισμένες.
Ματέο Γκάλβαν
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2009 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ιταλικού Πρωταθλήματος Στίβου
Ουκρανοί
Γεωγραφική κατανομή
αριστερά|μικρογραφία|"Εθνογραφικός χάρτης της Ουκρανίας" ο οποίος εκτυπώθηκε αμέσως μετά το τέλος του [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι μικτές περιοχές με πλειονότητα Ουκρανών εμφανίζονται με κάθετη γραμμή. ]] αριστερά|μικρογραφία|Ποσοστά των Ουκρανών ανά περιφέρεια της [[Ουκρανία|Ουκρανίας στην απογραφή του 2001]]
Οι περισσότεροι Ουκρανοί ζουν στην Ουκρανία όπου αποτελούν το 77% περίπου του πληθυσμού. Η μεγαλύτερη κοινότητα Ουκρανών εκτός Ουκρανίας ζουν στη Ρωσία, με πάνω από 1,9 εκατομμύρια Ρώσους να δηλώνουν Ουκρανοί, ενώ λόγω του εκρωσισμού και της μετανάστευσης από τον 18ο-19ο αιώνα μέχρι σήμερα υπάρχουν εκατομμύρια άτομα με κάποια ουκρανική καταγωγή στη νότια Ρωσία και τη Σιβηρία. Οι κάτοικοι του Κουμπάν έχουν κινηθεί ανάμεσα σε τρεις ταυτότητες: την ουκρανική, τη ρωσική (που ευνόησε το σοβιετικό καθεστώς) και την "κοζάκικη". Στη Ρωσική Άπω Ανατολή, και συγκεκριμένα στην αυτοαποκαλούμενη "Πράσινη Ουκρανία", ζουν περίπου 800.000 άτομα ουκρανικής καταγωγής.
Σε μια έρευνα του 2011, το 49% των Ουκρανών που ερωτήθηκαν δήλωσαν ότι είχαν τουλάχιστον ένα συγγενή που ζούσε στη Ρωσία.
Σύμφωνα με προηγούμενες υποθέσεις περίπου 2.4 εκατομμύρια άτομα ουκρανικής καταγωγής ζουν στη Βόρεια Αμερική (1.359.655 στον Καναδά και 1.028.492 στην Αμερική). Μεγάλες κοινότητες ζουν στη Βραζιλία (600.000), στο Καζακστάν (338.022), στη Μολδαβία (325.235), στην Αργεντινή (305.000), στη Γερμανία (272.000), στην Ιταλία (234.354), στη Λευκορωσία (225.734), στο Ουζμπεκιστάν (124.602), στη Τσεχία (110.245), στην Ισπανία (90.530 με 100.000) και στη Ρουμανία (51.703 με 200.000). Στη Λετονία, στην Πορτογαλία, στη Γαλλία, την Αυστραλία, την Παραγουάη, τη Βρετανία, το Ισραήλ, τη Σλοβακία, το Κιργιστάν, την Αυστρία, την Ουρουγουάη και την πρώην Γιουγκοσλαβία ζουν μεγάλες κοινότητες. Έτσι παρατηρείται ότι οι ουκρανικές κοινότητες σε διάφορες χώρες είναι τόσο αποτέλεσμα της εσωτερικής μετανάστευσης επί τσαρικής εποχής και κατά κύριο λόγο επί Σοβιετικής Ένωσης, λόγω της μεγάλης μετανάστευσης Ρωσοεβραίων και ρωσογερμανών με συγγενείς τους στις αντίστοιχες χώρες και λόγω της πρόσφατης μετανάστευσης.
Το 2011, σύμφωνα με την πολωνική απογραφή, περίπου 51.000 Ουκρανοί ζούσαν στην Πολωνία. Από το 2014, η χώρα έχει δει μια μεγάλη είσοδο Ουκρανών. Το 2016 ζούσαν 1.2 με 1.3 εκατομμύρια ουκρανοί εργάτες στη Πολωνία, σύμφωνα με εκτιμήσεις.
Στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα πολλοί Ουκρανοί υποχρεώθηκαν από το τσαρικό καθεστώς να μετακομίσουν στην ασιατική Ρωσία, δημιουργώντας τη βάση για τις μεγάλες ουκρανικές κοινότητες (που είναι σε μεγάλο βαθμό εκρωσισμένες), ενώ πολλοί Σλάβοι της Αυστροουγγαρίας έφυγαν για την Αμερική. Σήμερα οι μεγαλύτερες κοινότητες Ουκρανών εκτός Ουκρανίας ζουν στη Ρωσία, τον Καναδά, την Αμερική, τη Βραζιλία, το Καζακστάν, την Ιταλία και την Αργεντινή. Σύμφωνα με εκτίμηση, περίπου 20 εκατομμύρια άτομα εκτός Ουκρανίας αναγνωρίζουν ότι έχουν ουκρανική καταγωγή, ενώ αν υπολογίσουμε μαζί τα επίσημα δεδομένα οι Ουκρανοί εκτός της Ουκρανίας δεν ξεπερνούν τα 10 εκατομμύρια. Η ουκρανική διασπορά είναι μια από τις μεγαλύτερες στον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλαβικά έθνη  Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες χωρισμένες από διεθνή σύνορα
Βόλφγκανγκ του Γκρουμπενχάγκεν
Ο Βόλφγκανγκ (Wolfgang von Braunschweig-Grubenhagen, 6 Απριλίου 1531 - 14 Μαΐου 1595) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν (1567-95), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Χέρτσμπεργκ και ήταν ο 2ος γιος του Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Γκρουμπενχάγκεν και της Αικατερίνης, κόρης του Έρνεστ Β΄ κόμη του Μάνσφιλντ-Φόρντεροτ. Όταν το 1551 απεβίωσε ο πατέρας του τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερνέστος Γ΄, που απεβίωσε το 1567 χωρίς άρρενες απογόνους. Έτσι τον διαδέχθηκε ο Βόλφγκανγκ.
Όπως και οι προκάτοχοί του στο μικροσκοπικό πριγκιπάτο, έτσι και ο Βόλφγκανγκ είχε οικονομικές δυσκολίες· αναγκαζόταν να πωλήσει ή να υποθηκεύσει μεγάλες περιοχές και να αυξάνει τους φόρους. Το 1581 έδωσε το δικαίωμα στους πολίτες του Χέρτσμπεργκ να ξυλεύονται από τη γύρω περιοχή για καύση ή ξυλεία και να μαζεύουν τα φύλλα για βελτίωση των χωραφιών τους. Προσπάθησε να βελτιώσει το μορφωτικό επίπεδο με το να ιδρύσει στην Αυλή του Σχολή. Το 1593 αποσυνέθεσε την κομητεία του Λάουτερμπεργκ-Σάρτσφελντ για να ικανοποιήσει τους κόμητες του Στόλενμπεργκ. Το ίδιο έτος επιβεβαίωσε τους κανονισμούς του ορυχείου στο Χαρτς. Το 1554 παρέσχε στους πολίτες του Χέρτσμπεργκ το δικαίωμα να παράγουν μπύρα και τους έδωσε άδεια εμπορίας οίνου.
Δημιούργησε έναν ευχάριστο κήπο για τη γυναίκα του κάτω από το κάστρο Χέρτσμπεργκ. Απεβίωσε το 1595 στο κάστρο αυτό και ετάφη δίπλα στους συγγενείς του, στην κρύπτη του Αγίου Τζάιλς (Giles) στο Οστερόντε αμ Χαρτς. Μια και ήταν άτεκνος, τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Φίλιππος Β΄, τελευταίος απόγονος του κλάδου των Γουέλφων-Γκρουμπενχάγκεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Δωροθέα των Άνχαλτ, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουνεμπουργκ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Σούλαμιτ Γκόλντχαμπερ
Οι Γκόλντχαμπερ ήταν οι πρώτοι που μέτρησαν την περιστροφή των Κ-μεσόνων, ενώ εφηύραν και το τρισδιάστατο διάγραμμα, ώστε να βοηθηθούν στην έρευνά τους. Κι οι δύο υπήρξαν μέλη του Ford Foundation, στο CERN. Η Γκόλντχαμπερ, λόγω και της ειδικότητάς της, ήταν μία περιζήτητη ομιλήτρια, με σπουδαία ευφράδεια λόγου και άκρως κατατοπιστική και κατανοητή στα λεγόμενά της. Το Φθινόπωρο του 1965, το ζευγάρι πήρε άδεια και ξεκίνησε να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο, κάνοντας επισκέψεις σε διάφορα εργαστήρια και δίνοντας ομιλίες. Μεταξύ άλλων επισκέφθηκαν την Οξφόρδη, το CERN, την Άγκυρα και το Μαντράς. Εκεί, η Γκόλντχαμπερ παθαίνει εγκεφαλικό επεισόδιο, στο νοσοκομείο της εντοπίζουν όγκο στον εγκέφαλο. Απεβίωσε στις 11 Δεκεμβρίου, του ίδιου έτους, σε ηλικία 42 ετών, χωρίς να μπορέσει ποτέ να ανακτήσει τις αισθήσεις από το επεισόδιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί χημικοί Κατηγορία:Αυστριακοί φυσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί Κατηγορία:Ισραηλινοί φυσικοί Κατηγορία:Εβραίοι επιστήμονες
Στέφανι Γουίλσον
Η Στέφανι Νταιάνα Γουίλσον (Stephanie Diana Wilson) (γεννημένη στις 27 Σεπτεμβρίου 1966) είναι Αμερικανίδα μηχανικός και αστροναύτης της NASA. Πέταξε στο διάστημα σε τρεις αποστολές του διαστημικού λεωφορείου και είναι η δεύτερη αφροαμερικανίδα γυναίκα που πήγε στο διάστημα, μετά τη Μάι Τζέμισον. Οι 42 ημέρες της στο διάστημα είναι οι περισσότερες ημέρες από κάθε αφροαμερικανή γυναίκα αστροναύτη.