cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κουραπάτι
Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων δεν είναι επιβεβαιωμένος, καθώς τα αρχεία του Κομισαριάτου είναι απόρρητα για τη Λευκορωσία. Σύμφωνα με διάφορες πηγές, εκτιμάται ότι ο αριθμός των ανθρώπων που χάθηκαν στο Κουραπάτι είναι τουλάχιστον 30.000 (σύμφωνα με τον Γενικό Εισαγγελέα της Λευκορωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας Ταρναούσκι), έως και 100.000 (σύμφωνα με το βιβλίο αναφοράς Λευκορωσία), από 102.000 έως 250.000 (σύμφωνα με το άρθρο του Zianon Pazniak στην εφημερίδα Litaratura i Mastactva), 250.000 (σύμφωνα με τον Πολωνό ιστορικό και καθηγητή του Πανεπιστημίου του Βρότσουαφ Zdzisław Julian Winnicki ), ίσως ακόμη και πολύ περισσότερα (σύμφωνα με τον Βρετανό ιστορικό Νόρμαν Ντέιβις). Τα περισσότερα από τα θύματα προέρχονταν από τον χώρο της λευκορωσικής ιντελιγκέντσιας.
Το 2004, οι μαζικοί τάφοι στο Κουραπάτι συμπεριλήφθηκαν στον κατάλογο των πολιτισμικών μνημείων της Λευκορωσίας ως πρώτης κατηγορίας μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς.
Ανακάλυψη και μνήμη
μικρογραφία| Συνάντηση στο Κουραπάτι, 1989 Η ανακάλυψη του ιστορικού Zianon Paźniak και η εκταφή των λειψάνων που έλαβαν χώρα το 1988 έδωσαν μια επιπλέον ώθηση στο κίνημα υπέρ της δημοκρατίας και υπέρ της ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας κατά τα τελευταία χρόνια πριν από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Διεξήχθησαν έρευνες τόσο από τη σοβιετική όσο και από τη λευκορωσική κυβέρνηση, οι οποίες ήταν αποφασιστικής σημασίας ως προς την ταυτότητα των δραστών, που ήταν η σοβιετική μυστική αστυνομία. Το γεγονός αυτό βασίζεται τόσο σε ομολογίες των πρώην μελών της μυστικής αστυνομίας και όσο και σε μαρτυρίες 55 χωρικών, από χωριά όπως Cna, η Cna-Yodkava, Drazdova, Padbaloccie και άλλα. Αυτές οι καταθέσεις έδωσαν στοιχεία ότι η σοβιετική μυστική αστυνομία έφερνε ανθρώπους με φορτηγά στην περιοχή, τους οποίους εκτελούσε κατά τη διάρκεια των ετών 1937 - 1941.
Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπιλ Κλίντον επισκέφθηκε το δάσος Κουραπάτι το 1994, όταν επισκέφθηκε τη Λευκορωσία για να ευχαριστήσει το κράτος που είχε συμφωνήσει να μεταφέρει τα μετασοβιετικά πυρηνικά όπλα του στη Ρωσία. Ο Μπιλ Κλίντον δώρισε ένα μικρό μνημείο από γρανίτη "Στους Λευκορώσους από τον αμερικανικό λαό", ίσως το πρώτο μετασοβιετικό πολιτιμτικό αντικείμενο που προήλθε από τις ΗΠΑ σε έδαφος της Λευκορωσίας. Το μνημείο καταστράφηκε τρεις φορές από άγνωστους βανδάλους, αλλά στη συνέχεια αποκαταστάθηκε.
Το 2001, όταν η περιοχή του Κουραπάτι απειλήθηκε από μια προγραμματισμένη διεύρυνση της περιφερειακής οδού του Μινσκ. Τότε, νέοι από το Λαϊκό Μέτωπο της Λευκορωσίας, την οργάνωση Zubr και έλλες, μικρότερες οργανώσεις κατέλαβαν τον χώρο παραμένοντας στη μέση του χειμώνα μέσα σε σκηνές, σε μια προσπάθεια να σταματήσουν την κατασκευή του δρόμου, ωστόσο χωρίς επιτυχία.
Στις 29 Οκτωβρίου του 2004, η εβραϊκή κοινότητα της Λευκορωσίας έστησε ένα μνημείο στη μνήμη των Εβραίων και άλλων εθνοτήτων που δολοφονήθηκαν στο δάσος Κουραπάτι. Η καφέ γρανιτένια πλάκα φέρει δύο επιγραφές, μία στα γίντις και μία στα λευκορωσικά και γράφει: "Για τους πιστούς μας — Εβραίους, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους — θύματα του σταλινισμού, από τους Εβραίους της Λευκορωσίας".
Κάθε χρόνο, τον Νοέμβριο, στη διάρκεια του εορτασμού του Dziady (η ημέρα των Αγίων Πάντων, κατά την οποία οι Λευκορώσοι τιμούν τους νεκρούς προγόνους τους), εκατοντάδες άνθρωποι επισκέπτονται αυτόν τον τόπο των εγκλημάτων της σοβιετικής πολιτικής καταστολής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τόποι εκτέλεσης Κατηγορία:Πολιτική της Λευκορωσίας Κατηγορία:Πολιτική καταπίεση στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Γεωγραφία του Μινσκ
Πολιτισμός Γιανγκσάο
220px|right|thumb|Η περιοχή του Πολιτισμού Γιανγκσάο. Ο πολιτισμός Γιανγκσάο (Κινέζικα: 仰韶文化 Pinyin: Yǎngsháo Wenhua) ήταν ένας νεολιθικός πολιτισμός που αναπτύχθηκε κατά μήκος του κεντρικού Κίτρινου Ποταμού στην Κίνα. Χρονολογείται μεταξύ του 5000 π.Χ. και του 3000 π.Χ. Πήρε το όνομά του από το χωριό Γιανγκσάο, όπου ανακαλύφθηκαν τα πρώτα δείγματα αυτού του πολιτισμού το 1921, από τον Σουηδό αρχαιολόγο Γιόχαν Γκούναρ Άντερσον (1874-1960). Ο πολιτισμός άνθισε κυρίως στις επαρχίες Χενάν, Σενσί και Σανσί. Οι άνθρωποι του πολιτισμού Γιανγκσάο ασχολούνταν κυρίως με την γεωργία. Κύριο γεωργικό προϊόν ήταν το κεχρί, ενώ ακολουθούσαν το σιτάρι και το ρύζι, χωρίς όμως να είναι ακριβές το κατά πόσο η καλλιέργεια όλων αυτών ήταν σε μικρή ή σε πιο εντατική κλίμακας. Διατηρούσαν οικόσιτα ζώα, αλλά ένα μεγάλο μέρος των αποθεμάτων κρέατος προερχόταν από το κυνήγι και το ψάρεμα. Δεν είναι ξεκάθαρο αν η κοινωνία τους ήταν μητριαρχική ή πατριαρχική ή αν βρισκόταν σε ένα στάδιο μετάβασης από μητριαρχική σε πατριαρχική.
170px|left|thumb|Πύλινο αγγείο (Μπάνπο, Σενσί, μεταξύ 5000πΧ-4000πΧ). Τα εργαλεία τους ήταν κυρίως λίθινα, γυαλισμένα και εξειδικευμένα. Τα αγγεία τους ήταν διακοσμημένα με γεωμετρικά σχέδια και ψημένα σε 1500 °C. Σημαντικός αριθμός από κεραμικά σκεύη που προέρχονται από τον πολιτισμό Γιανγκσάο έχουν ως κύριο υλικό την κίτρινη ασβεστώδη λάσπη που παράγεται στις περιοχές του Κίτρινου Ποταμού. Σε πιο ανεπτυγμένα στάδια του πολιτισμού, παρατηρούνται πίθοι για δημητριακά με πλούσια γραπτή διακόσμηση σε κόκκινο και μαύρο χρώμα με σπείρες, ρόμβους και άλλα γεωμετρικά σχέδια, καθώς επίσης και πρόσωπα ανθρώπων και ζώα. Το φάσμα των σχημάτων των αγγείων είναι μικρό. Σε αντίθεση με τον μετέπειτα πολιτισμό Λονγκσάν, στον πολιτισμό Γιανγκσάο δεν χρησιμοποίησαν τροχούς αγγειοπλαστικής. Ο πολιτισμός Γιανγκσάο χωρίζεται σε 5 επιμέρους φάσεις, ανάλογα με τις αλλαγές στο κεραμικό στυλ. Αναφέρεται επίσης ως πολιτισμός της "Γραπτής Κεραμεικής".
Οι ταφές τους ήταν κατά βάση απλές. Ανασκαφές, αποκάλυψαν παιδικές ταφές σε γραπτή κεραμεική. Ιδιαίτερο ενδιαφέρoν παρουσιάζουν και οι ταφές κάποιων σαμάνων, στις οποίες φανερώνονται κάποιες από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις της εποχής.
Σχετική βιβλιογραφία
Γιανγκσαο Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας
Οικογένεια Μαυρομμάτη
Η οικογένεια Μαυρομμάτη είναι βυζαντινής καταγωγής, με πιθανή καταγωγή από την Κέρκυρα.
Μία ρίζα της ήταν εγκατεστημένη στις Κυκλάδες από την αρχή της Φραγκοκρατίας, όπως στη Νάξο, όπου τον 17ο αιώνα φεουδάρχες ήταν οι Μαυρομμάτηδες. Η οικογένεια Μαυρομμάτη ήταν από τις γνωστότερες και αξιόλογες οικογένειες της Πάρου, από τον 16ο αιώνα ως τα μέσα του 19ου αιώνα.
Μια δεύτερη ρίζα της είχε καταφύγει στην Αχαΐα και από εκεί εγκαταστάθηκε στην Κατούνα της Ακαρνανίας. . Αυτή η ρίζα οικογένεια Μαυρομμάτη μετατράπηκε σε παλιά οικογένεια προεστών και πολιτικών του Ξηρόμερου με καταγωγή από την Κατούνα της Ακαρνανίας.
Μέλη
Κωνσταντίνος Μαυρομμάτης, γιος του Παναγιώτη
Παραπομπές
*
Τζοβάνι Ανιμούτσια
Ο Τζοβάνι Ανιμούτσια, (Jovanni Animuccia, Φλωρεντία περ. 1500 – Ρώμη 20 Μαρτίου 1571) ήταν Ιταλός συνθέτης θρησκευτικής μουσικής και αρχιμουσικός της Αναγέννησης. Αν και παραγνωρισμένος, υπήρξε από τους πιο σημαντικούς μουσικούς που προηγήθηκαν λίγα χρόνια του Παλεστρίνα, τού οποίου -πιθανόν- υπήρξε μέντορας.
Ως αρχιμουσικός (maestro di capella) του Προσευχηταρίου του Φιλίππο Νέρι (Filippo Romolo Neri) και του Ιουλιανού Παρεκκλησίου (capella Giulia) της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου, έγραψε μουσική για την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, κατά την διάρκεια των αναταραχών κατά την Αντιμεταρρύθμιση και στο πλαίσιο των νέων κινημάτων που άρχισαν να εμφανίζονται γύρω στα μέσα του 16ου αιώνα. Η μουσική του αντικατοπτρίζει, ακριβώς, αυτές τις αλλαγές.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανιμούτσια γεννήθηκε στη Φλωρεντία, στις αρχές του 16ου αιώνα. Ο αδελφός του Πάολο (Paolo Animuccia) ήταν, επίσης, συνθέτης. Λίγα είναι γνωστά σχετικά με την μόρφωση και την εργασία του κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Πάντως, το 1ο και 2ο βιβλία τού συνθέτη με μαδριγάλια δείχνουν ομοιότητες με, και μπορεί να έχουν πρότυπο την, μουσική τού λίγο μεγαλύτερου σε ηλικία Φ. Κορτέτσια (Francesco Corteccia), αυλικού συνθέτη του Δούκα Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων. Φαίνεται ότι, οι Ανιμούτσια και Κορτέτσια ήταν οι μόνοι σημαντικοί συνθέτες μαδριγαλίων στην Φλωρεντία εκείνης της εποχής και δημοσίευσαν τέτοια έργα, περίπου το 1547. Το όνομα τού Ανιμούτσια αναφέρεται, επίσης, στους λογοτεχνικούς κύκλους της Φλωρεντίας, γεγονός που υποδηλώνει ότι είχε ασχοληθεί με την πολιτιστική ζωή της πόλης.
Μετά την άφιξή του στη Ρώμη το 1550, ο Ανιμούτσια, προσελήφθη από τον Καρδινάλιο Γ. Σφόρτσα (Guido Ascanio Sforza). Γρήγορα, μέσω της διασύνδεσής του με κύκλους της Φλωρεντίας (ιδίως με την εξόριστη οικογένεια Altoviti), συνάντησε τον κληρικό Φιλίππο Νέρι (Filippo Romolo Neri) ο οποίος, αργότερα, θα μείνει στην Ιστορία ως ο Απόστολος της Ρώμης. Ο Νέρι ίδρυσε μια θρησκευτική σύναξη, το Προσευχητάριο (Oratory) που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1550, ως μικρές και άτυπες συνεδριάσεις για θρησκευτική συζήτηση και προσευχή. Οι συναντήσεις αυτές, σύντομα, άρχισαν να προσελκύουν μεγάλον αριθμό ατόμων και, το 1558, όταν ο Νέρι κατόρθωσε να πάρει μεγαλύτερη αίθουσα, εισήχθη η πρακτική του πνευματικού/θρησκευτικού τραγουδιού laudi spirituali. Το τραγούδι αυτό ήταν μια δημοφιλής πρακτική στη Φλωρεντία, ακολουθώντας την κληρονομιά τού Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα που ενθάρρυνε έντονα τη χρήση του. Αν και η ακριβής ημερομηνία δεν είναι γνωστή, ο Ανιμούτσια ανέλαβε την μουσική γι 'αυτές τις συναντήσεις από νωρίς και παρέμεινε αρχιμουσικός του Προσευχηταρίου μέχρι τον θάνατό του. Ο Νέρι ήταν τόσο ευχαριστημένος μαζί του, που είπε ότι είχε «δει την ψυχή [του] ... να πετάει προς τα πάνω, προς τον ουρανό». Το Προσευχητάριο ήταν σε θέση να προσελκύει πολλούς μουσικούς που μπορούσαν να προσφέρους εθελοντικά τις υπηρεσίες τους. Σε αυτούς, διαχρονικά, συμπεριλαμβάνονταν ο διάσημος τραγουδιστής Φ. Σότο ντε Λάνγκα (Francesco Soto de Langa) από την Καπέλα Σιξτίνα, ο Παλεστρίνα και, ίσως, ο συνθέτης Τομάς Λουίς ντε Βικτόρια που έζησε στο σπίτι του Νέρι για πέντε χρόνια.
Μουσική για το Προσευχητάριο
Ο Ανιμούτσια εξέδωσε δύο βιβλία laudi spirituali για χρήση στο Προσευχητάριο του Νέρι (1563 και 1570). Το έργο αυτό αποτέλεσε τη βάση για τα ορατόρια που δεν έλκουν την γραμμή καταγωγής τους από τα πολυφωνικά Γρηγοριανά Πάθη. Η επιρροή της Φλωρεντίας στον Ανιμούτσια είναι εμφανής καθώς, μερικά από τα κείμενά του προέρχονται από την πόλη. Στιλιστικά τα δύο βιβλία είναι, μάλλον, διαφορετικά. Το πρώτο βιβλίο περιέχει απλά, ομοφωνικά laudi, πιθανώς προορισμένα να αποδοθούν από ερασιτέχνες τραγουδιστές, ως μέρος των πρώτων λατρευτικών συγκεντρώσεων στο Προσευχητάριο του Νέρι. Η μουσική στο δεύτερο βιβλίο είναι πολύ πιο κοντά στο ύφος και δομή των μαδριγαλίων, με μεγαλύτερη ποικιλία, ηχητική και γλωσσική (λατινικά και ιταλικά). Οι λόγοι, για αυτές τις αλλαγές, αναφέρονται στην αφιέρωσή του:
«Το Προσευχητάριο έχει διευρυνθεί, με τη χάρη του Θεού, καθώς έρχονται αρχιερείς και σημαντικοί κύριοι, και θεώρησα ότι, σε αυτό το δεύτερο βιβλίο, πρέπει να εμπλουτίσω την αρμονία και τον συνδυασμό των μερών, μεταβάλλοντας τη μουσική με διάφορους τρόπους, άλλοτε με λατινικές λέξεις και άλλοτε στην καθομιλουμένη, άλλοτε με ένα μεγαλύτερο αριθμό φωνών και άλλοτε με μικρότερο, με στίχους άλλοτε του ενός είδους και άλλοτε του άλλου και, σε ότι με αφορά, όσο το δυνατόν λιγότερο με απομιμήσεις και πολυπλοκότητες, προκειμένου να μην δυσκολεύει η κατανόηση του κειμένου».
Οι επιπτώσεις της Αντιμεταρρύθμισης
Ο Ανιμούτσια εργαζόταν ως αρχιμουσικός (magister cantorum) του Ιουλιανού Παρεκκλησίου (capella Giulia) της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό, από τον Ιανουάριο του 1555, μετά την προαγωγή του Παλεστρίνα από τον Πάπα Ιούλιο Γ’ στην Καπέλα Σιξτίνα. Το σημαντικότερο έργο του για την περίοδο αυτή ήταν το Πρώτο Βιβλίο Λειτουργιών για 4-6 φωνές (Il Primo Libra di Messe, λατινικά: Missarum Liber Primus, 1567). Η σημασία αυτού του βιβλίου οφείλεται στο γεγονός ότι, το ύφος των συνθέσεων επηρεάστηκε άμεσα από τις λειτουργικές μεταρρυθμίσεις που έλαβαν χώρα στην Σύνοδο του Τρέντο μέσω της επιρροής της Επιτροπής Μεταρρύθμισης στη Ρώμη, της οποίας υπήρξε μέλος. Κατείχε το αξίωμα μέχρι το θάνατό του στη Ρώμη το 1571, οπότε τον διαδέχθηκε ο Παλεστρίνα, ο οποίος ήταν φίλος του και, πιθανότατα, μαθητής του.
Η τελική συνεδρίαση της Συνόδου του Τρέντο ήταν το 1563. Μία από τις κύριες υποθέσεις της Συνόδου, στα τελευταία στάδια της, ήταν η μεταρρύθμιση της Λειτουργίας, ιδίως στις «καταχρήσεις της». Για την εφαρμογή των συστάσεων της Συνόδου στη Ρώμη, μια Επιτροπή Μεταρρύθμισης συστάθηκε, με επικεφαλής τους καρδινάλιους Carlo Borromeo και Vitellozzo Vitelli. Τα κύρια θέματα που προσπάθησαν να διευθετήσουν σχετικά με την εκκλησιαστική μουσική ήταν, η «ευκρίνεια» (δηλαδή, ότι θα πρέπει οι Λειτουργίες να συντίθενται έτσι, ώστε τα λόγια να μπορούν να γίνουν κατανοητά) και η χρήση της κοσμικής μουσικής στις Λειτουργίες. Το 1565, το ημερολόγιο της χορωδίας του παπικού παρεκκλησίου καταγράφει ότι, ο Καρδινάλιος Vitelli ζήτησε από τους χορωδούς να συγκεντρωθούν στο σπίτι του για μια πρόβα κάποιων Λειτουργιών, ώστε να διαπιστώσει εάν θα μπορούσε να γίνει κατανοητό το κείμενο. Ο Ανιμούτσια, ως αρχιμουσικός (magister cantorum) του Ιουλιανού Παρεκκλησίου θα είχε, αναμφίβολα, επίγνωση αυτής της δοκιμής, οπότε δεν αποτελεί έκπληξη ότι, το 1566, υπάρχει αρχειοθετημένη αναφορά γι’ αυτόν, να τού καταβληθούν τα δεδουλευμένα «για την σύνθεση πέντε Λειτουργιών, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της Συνόδου [του Τρεντ]». Το Πρώτο Βιβλίο Λειτουργιών του Ανιμούτσια, δημοσιεύθηκε στην Ρώμη ένα χρόνο αργότερα. Στην αφιέρωσή του γράφει ο συνθέτης:
«...προσπάθησα να κοσμήσω αυτά τα Θεία εγκώμια με τέτοιο τρόπο, ώστε, η μουσική να διαταράξει την ακρόαση του κειμένου όσο το δυνατόν λιγότερο, ωστόσο, με τέτοιο τρόπο που, να μην μπορεί να είναι εντελώς άνευ τεχνικής και να μπορεί να συμβάλει -σε κάποιο μέτρο- στην ευχαρίστηση του ακροατή...».
Παρακαταθήκη
Τα τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά που περιγράφονται στις Λειτουργίες και τα laudi spirituali του Ανιμούτσια, μπορεί να θεωρηθούν ως προίμια τού τρόπου με τον οποίο η χορωδιακή μουσική θα βαδίσει από τα τέλη του 16ου αιώνα προς τον 17ο αιώνα. Ειδικά, η χρήση διαφορετικών φωνητικών ομάδων μπορεί να θεωρηθεί ως ένα πολύ πρώιμο παράδειγμα της πολυχορωδιακής τεχνικής chori spezzati, η οποία έγινε πολύ δημοφιλής στη Ρώμη λίγο μετά τον θάνατο του Ανιμούτσια. Αν και η συμβολή του στην Λειτουργική μουσική εκείνης της εποχής επισκιάστηκε, σύντομα, από τα χορωδιακά έργα των διασήμων συγχρόνων του, Παλεστρίνα και Τομάς Λουίς ντε Βικτόρια, τα έργα του παραμένουν σημαντικό παράδειγμα ως προς έναν από τους τρόπους με τους οποίους ένας συνθέτης προσπάθησε να ασχοληθεί με τα μουσικά ζητήματα που προέκυψαν από την Σύνοδο του Τρέντο. Επιπροσθέτως, η σημαντική συμβολή του στην πρώιμη μουσική ζωή του Προσευχηταρίου του Νέρι, έθεσε προτεραιότητα για τις μελλοντικές εξελίξεις της μουσικής που σχετίζεται με αυτό τον θεσμό και που, τελικά, θα οδηγήσουν στην ανάπτυξη του ορατορίου.
Σημειώσεις
i. Άλλες πηγές αναφέρουν ως πιθανή ημερομηνία γέννησης του συνθέτη, τα τέλη του 15ου αιώνα,  το 1500 (περίπου), το 1514, και το 1520 (περίπου)
ii. Αλλιώς Ορατόριο (καμία σχέση με την μουσική φόρμα)
Πηγές
Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες
Ελεονώρα της Αγγλίας, κόμισσα του Μπαρ
H Ελεονώρα της Αγγλίας, κόμισσα του Μπαρ (Eleanor of England, 18 Ιουνίου 1269 - 29 Αυγούστου 1298) ήταν Αγγλίδα πριγκίπισσα, η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας και της πρώτης συζύγου του, βασίλισσας Ελεονώρας της Καστίλης.
Oικογένεια
Η Ελεονώρα παντρεύτηκε στην συνέχεια στις 20 Σεπτεβρίου 1293 έναν Γάλλο ευγενή, τον Ερρίκο Γ΄ κόμη του Μπαρ, με τον οποίο απέκτησε 2 παιδιά :
Σύμφωνα με τον Κέννεθ Πάρτον η Ελεονώρα είχε άλλη μια κόρη την Ελεονώρα (γεννήθηκε το 1285) η οποία παντρεύτηκε τον Ουαλό άρχοντα Λιούελιν απ Οβέν, τάφηκε στο αβαείο του Ουεστμίνστερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Ιστορία του Θιβέτ
Η Ιστορία του Θιβέτ κυρίως εστιάζεται στην ιστορία του Βουδισμού στο Θιβέτ. Αυτό συμβαίνει λόγω του σημαντικού ρόλου της θρησκείας αυτής στην ανάπτυξη του θιβετιανού και μογγολικού πολιτισμού, αλλά και επειδή σχεδόν όλοι οι γηγενείς ιστορικοί της χώρας ήταν βουδιστές καλόγεροι.
Γεωγραφικό υπόβαθρο
Το Θιβέτ βρίσκεται ανάμεσα στην καρδιά των περιοχών των αρχαίων πολιτισμών της Κίνας και της Ινδίας. Εκτεταμένες οροσειρές στα ανατολικά του Θιβετιανού Υψιπέδου ορίζουν τα σύνορα με την Κίνα, και τα επιβλητικά Ιμαλάια του Νεπάλ και της Ινδίας σχηματίζουν ένα φράγμα μεταξύ Θιβέτ και Ινδίας. Το Θιβέτ ονομάζεται Στέγη του Κόσμου ή Γη του Χιονιού. Οι γλωσσολόγοι ταξινομούν τη Θιβετιανή και τις διαλέκτους της ως τμήμα των θιβετοβιρμανικών γλωσσών, που αποτελούν τα μη σινιτικά μέλη της σινοθιβετιανής οικογένειας γλωσσών.
Προϊστορία
Μεγαλιθικά μνημεία βρίσκονται διάσπαρτα στο Θιβετιανό Υψίπεδο, τα οποία ίσως έχουν χρησιμοποιηθεί σε αρχαίες λατρείες. Προϊστορικά οχυρά σε λόφους από την Εποχή του Σιδήρου, καθώς και ταφικά συγκροτήματα έχουν ανακαλυφθεί πρόσφατα στο Θιβετιανό Υψίπεδο, αλλά η απομονωμένη λόγω του υψομέτρου περιοχή καθιστά την αρχαιολογική έρευνα δύσκολη υπόθεση.
Βασίλειο Τζανγκ Τζουνγκ (περίπου 500 π.Χ. - 625 μ.Χ.)
Σύμφωνα με το Θιβετιανό πνευματικό δάσκαλο, καθηγητή και βαθύ γνώστη του θιβετιανού πολιτισμού, Ναμχάι Νόρμπου (γεν. 1938), κάποια θιβετιανά ιστορικά κείμενα ταυτοποιούν τον πολιτισμό Τζανγκ Τζουνγκ με το λαό που μετανάστευσε από την περιοχή Άμντο στην περιοχή που σήμερα είναι γνωστή ως Γκούγκε στο δυτικό Θιβέτ. Ο πολιτισμός Τζανγκ Τζουνγκ θεωρείται ως η αρχική κοιτίδα της θρησκείας του Μπονισμού.
Μέχρι τον 1ο αιώνα π.Χ., ένα γειτονικό βασίλειο είχε εμφανιστεί στην κοιλάδα Γιαρλούνγκ, ο βασιλιάς του οποίου, Ντριγκούμ Τσενπό, επιχείρησε να εξασθενίσει την επιρροή του βασιλείου Τζανγκ Τζουνγκ, εξορίζοντας τους μπονιστές ιερείς από το Γιαρλούνγκ. Δολοφονήθηκε όμως, και το κράτος Τζανγκ Τζουνγκ συνέχισε την κυριαρχία του επί της περιοχής, μέχρι που προσαρτήθηκε από τον Σονγκτσέν Γκαμπό, τον ιδρυτή της Θιβετιανής Αυτοκρατορίας, τον 7ο αιώνα μ.Χ.
Ελένα Φουριάσε
Η Ελένα Φουριάσε Γκονζάλες (ή Έλενα Φουριάζ, γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου 1988) είναι Ισπανή ηθοποιός. Είναι κόρη της Iσπανής Ρομά τραγουδίστριας Λολίτα Φλόρες και του Αργεντινού Γκουιλέρμο Φουριάσε.
Βιογραφία
Ανήκει σε ένα από τα πιο γνωστά σάγκα καλλιτεχνών στην Ισπανία, το Los Flores (Λος Φλόρες). Είναι η εγγονή της Λόλα Φλόρες (μητέρας της Λολίτα Φλόρες), γνωστή ως «Η Φαραώ» (La Faraona) και του Αντόνιο Γκονζάλες, «Το Ψάρι» (El Pescaílla). Είναι επίσης ξαδέρφη της ηθοποιού Άλμπα Φλόρες.
Στις 14 Νοεμβρίου 2008, άνοιξε το El libro de las aguas, σε σκηνοθεσία του Αντόνιο Γκιμένεζ-Ρίκο. Βασίζεται στο βιβλίο με το ίδιο όνομα του Αλεχάντρο Λόπεζ Αντράντα, και η Ελένα έπαιξε τον ρόλο της Αμαλίας. Στις αρχές του 2009 συμμετείχε στο βίντεο κλιπ «La Lola». Το τραγούδι είναι αφιερωμένο στη γιαγιά της, "La Faraona".
Τον Μάιο του 2009 ήταν η φιγούρα της μάρκας υποδημάτων, «Coolway».
Φόβος (αποσαφήνιση)
Ο όρος φόβος μπορεί να αναφέρεται:
Ελένα Φουριάσε
Βιογραφία
Τον Αύγουστο του 2009, συμμετείχε στην ταινία Bad People.
Τον Νοέμβριο του 2009, εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού FHM στην ισπανική του έκδοση.
Το 2013 εντάχθηκε στην 8η σεζόν του Amar en tiempos revueltos (Αγάπη σε ταραγμένους καιρούς).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γυναίκες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ισπανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ζωρζ Αρνό
Ο Ζωρζ Αρνό ή Ζορζ Αρνό  (1917 - 1987) ήταν Γάλλος συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1917 στο Μονπελιέ. Σπούδασε στο Παρίσι. Πήρε δίπλωμα νομικής και άδεια να δικηγορεί. Παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών. Απαλλάχθηκε από την στρατιωτική υπηρεσία, όμως το 1940 κατατάχθηκε εθελοντικά. Αιχμαλωτίστηκε και δραπέτευσε αμέσως. Εγκαταστάθικε στο Παρίσι όπου άρχισε να γράφει. Ύστερα έφυγε για τη Νότια Αμερική, από την οποία επέστεψε το 1949. Έφερε μαζί του ένα χειρόγραφο: Το μεροκάματο του τρόμου, που προκάλεσε τον ενθουσιασμό των κριτικών.
"Παίρνει τον αναγνώστη μαζί του" έγραφε ο Πιερ Λόουελ στην Aurore κι ο Ζαν Κο στην Opera, δήλωνε: "Τι βιβλίο! Ξεκίνησα μαζί του απ' τις πρώτες σελίδες και παρασύρθηκα σε μια εξαίσια περιπέτεια". Αυτή την περιπέτεια ο Ανρί-Ζωρζ Κλουζό, ο σκηνοθέτης των μεγάλων επιτυχιών Το κοράκι και Μανόν, την ξαναζωντανεύει μέσα στην ταινία που έβγαλε απ' αυτό το βιβλίο και πήρε το Μέγα Βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ των Καννών 1953.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Journal of Clinical Oncology
H Journal Clinical Oncology αποτελεί εκδοτική δραστηριότητα της Αμερικανικής Εταιρείας Κλινικής Ογκολογίας (American Society of Clinical Oncology) που δημοσιεύει άρθρα 3 φορές μηνιαίως. Καλύπτει ερευνητικές δράσεις σε όλες τις εκδοχές της Κλινικής Ογκολογίας, ιδρύθηκε το 1983 και δημοσιεύει άρθρα μετά από αξιολόγηση από κριτική επιτροπή, αποτελούμενη από επιστήμονες εγνωσμένης αξίας και εμπειρίας. Σκοπός της δραστηριότητας αυτής είναι να προσφέρει νέα πληροφορία στους ερευνητές αλλά και στους Κλινικούς γιατρούς σχετικά με τις εξελίξεις σε νέες θεραπείες αλλά και με την εμπειρία σε ήδη υπάρχουσες θεραπευτικές επιλογές.
Κατηγορία:Ακαδημαϊκές εκδόσεις
Σαιν-Μπαλντόφ
Το Σαιν-Μπαλντόφ (γαλλικά: Saint-Baldoph) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Μπαρντολαίν (γαλλικά: 	Saint-Bardolains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Στέφαν Τσαρνιέτσκι
Ο Στέφαν Τσαρνιέτσκι (πολωνικά: Stefan Czarniecki) (1599 – 16 Φεβρουαρίου 1665), του οικόσημου Γουόντζια, ήταν Πολωνός ευγενής, στρατηγός και στρατιωτικός διοικητής. Στην καριέρα του, αναδύθηκε από μικρός ευγενής σε μεγιστάνα και κατείχε ένα από τα υψηλότερα αξιώματα στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, κάτι που δεν είχε προηγούμενο στην ιστορία της Κοινοπολιτείας. Στις 22 Ιουλίου 1664 έλαβε το αξίωμα του βοεβόδα του Κιέβου και στις 2 Ιανουαρίου 1665, λίγες εβδομάδες πριν από το θάνατό του, του δόθηκε το αξίωμα του Χετμάνου (ένας από τους κορυφαίους στρατιωτικούς διοικητές) του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας. Μνημονεύεται ως καταξιωμένος στρατιωτικός διοικητής και θεωρείται ως εθνικός ήρωας της Πολωνίας. Η θέση του στην πολωνική ιστορία αναγνωρίζεται από την αναφορά του ονόματός του στον πολωνικό εθνικό ύμνο.
Επαμεινώνδας Μαυρομμάτης
Ο Επαμεινώνδας Μαυρομμάτης (1846 - 1928) ήταν Έλληνας πολιτικός και διπλωμάτης. Από τις 22 Φεβρουαρίου ως τις 6 Οκτωβρίου 1910 ήταν υπουργός Εσωτερικών.
Στέφαν Τσαρνιέτσκι
Βιογραφία
δεξιά|μικρογραφία|232x232εσ| Ο Τσαρνιέτσκι κοντά στο Πουότσκ, πίνακας του [[Γιούλιους Κόσακ]]
Επαμεινώνδας Μαυρομμάτης
Η ζωή του
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Ιωάννη Μαυρομμάτη, γόνου της γνωστής οικογένειας Μαυρομμάτη. Σπούδασε νομικά και εισήλθε στο διπλωματικό σώμα διατελώντας πρόξενος στην Κωνσταντινούπολη. Παραιτήθηκε από το διπλωματικό σώμα για να πολιτευθεί. Εξελέγη βουλευτής Βόνιτσας - Ξηρομέρου για πρώτη φορά το 1892 και επανεκλεγόταν μέχρι το 1910. Στην κυβέρνηση Δραγούμη διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Βονίτσας και Ξηρομέρου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Ε
Little Walter
Ο Μάριον Γουόλτερ Τζέικομπς, γνωστός ως Little Walter (Marion Walter Jacobs, 1 Μαΐου 1930 - 15 Φεβρουαρίου 1968) ήταν Αμερικανός μουσικός της μπλουζ σκηνής του Σικάγου.
Από το 1952 ως το 1958, 14 σινγκλ του Little Walter μπήκαν στο Top-10 των R&B Charts του Billboard, γεγονός που τον έκανε τον πιο επιτυχημένο καλλιτέχνη της σκηνής του Σικάγου.
Οι εκτελέσεις του στη φυσαρμόνικα θεωρούνται πρωτοποριακές και γι' αυτό τον λόγο εντάχθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame το 2008.
Βιογραφία
Ο Τζέικομπς γεννήθηκε το 1930 στη Λουιζιάνα και μετακόμισε σε ηλικία δώδεκα ετών στη Νέα Ορλεάνη. Αργότερα, έμεινε για μικρά διαστήματα στις πόλεις του Μέμφις και του Σαιντ Λούις, πριν φθάσει στο Σικάγο το 1946. Μέχρι τότε έμαθε να παίζει κιθάρα και φυσαρμόνικα, συνεργαζόμενος με καλλιτέχνες όπως ο Sonny Boy Williamson II, ο Sunnyland Slim, ο Ντέιβιντ Έντουαρντς, κ.α..
Οι πρώτες του κυκλοφορίες πραγματοποιήθηκαν το 1947 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Ora-Nelle και τελειοποίησε το στυλ παιξίματος του υπό την επιρροή του Sonny Boy Williamson I.
Την επόμενη χρονιά, εντάχθηκε στην μπάντα του Muddy Waters, παίζοντας φυσαρμόνικα για τις ηχογραφήσεις του τραγουδιστή στην Chess Records. Πρώτο σινγκλ που κυκλοφόρησε με τον Waters ήταν το "Country Boy", το οποίο ηχογραφήθηκε τον Ιούλιο του 1951. Αν και δεν παρέμεινε στο συγκρότημα, η Chess προσλάμβανε τον Little Walter για τις ηχογραφήσεις του Waters καθ' όλη τη δεκαετία του '50.
Τον Μάιο του 1952, κυκλοφόρησε το σινγκλ "Juke", το οποίο σκαρφάλωσε στην πρώτη θέση των R&B Charts, παραμένοντας στην κορυφή για οκτώ εβδομάδες, όντας το μοναδικό ορχηστρικό κομμάτι που έγινε # 1 στο συγκεκριμένο κατάλογο επιτυχιών. Παράλληλα, τα σινγκλ "Off the Wall", "Roller Coaster" και "Sad Hours" ανέβηκαν στο Top-10, όσο το "Jude" βρισκόταν ακόμη στον κατάλογο επιτυχιών. Το 1955, γνώρισε μία ακόμη πολύ μεγάλη επιτυχία, όταν το "My Babe", μία ακόμη σύνθεση του Γουίλι Ντίξον, αποτέλεσε το δεύτερο # 1 κομμάτι του.
Μετά την αποχώρηση του από το συγκρότημα του Waters, ο Little Walter προσέλαβε τους Aces για δικό του σχήμα, οι οποίοι μέχρι τότε έπαιζαν με τον Junior Wells. Με τους Ντέιβιντ και Λούις Μάιερς στις κιθάρες και τον Φρεντ Μπέλοου στα τύμπανα, το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Jukes. Μέχρι το 1955, τις κιθάρες είχαν αναλάβει οι Ρόμπερτ Λόκγουντ και Λούθερ Τάκερ και τα τύμπανα ο Όντι Πέιν. Στα τέλη της δεκαετίας του '50, είχε διαλύσει το προσωπικό του σχήμα και προσλάμβανε περιστασιακά μουσικούς όταν χρειαζόταν.
Κατά τη διάρκεια τις πολυετούς καριέρας του, συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως ο Ότις Ρας, ο Ρέι Τσαρλς, η Memphis Minnie, ο Τζίμι Ρότζερς, ο Louisiana Red, κ.α..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπλουζ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Σαιν-Μπερόν
Το Σαιν-Μπερόν (γαλλικά: Saint-Béron) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Μπεροναί (γαλλικά: Saint-Béronais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Μέλχιορ ντ' Οντεκούτερ
μικρογραφία|243x243εσ| Πορτρέτο του Μέλχιορ ντ' Οντεκούτερ για το Schouwburg του [[Άρνολντ Χαουμπράκεν|Arnold Houbraken, από τον γιο του Χαουμπράκεν, Γιάκομπ.]] Ο Μέλχιορ ντ' Οντεκούτερ (περισσότερο ορθή απόδοση Όοντεκουτερ, Melchior d'Hondecoeter,  c.  1636 – 3 Απριλίου 1695) ήταν Ολλανδός ζωγράφος. Γεννήθηκε στην Ουτρέχτη και απεβίωσε στο Άμστερνταμ. Μετά την έναρξη της σταδιοδρομίας του, ζωγράφιζε αποκλειστικά θέματα πουλιών, συνήθως εξωτικά ή κυνήγι, σε τοπία που μοιάζουν με πάρκο. Οι πίνακες του Οντεκούτερ περιείχαν χήνες (χήνα brent, αιγυπτιακή χήνα και χήνα) με κόκκινο στήθος), τσίχλες, πέρδικες, περιστέρια, πάπιες, καρδινάλιους, καρακάξες και παγώνια, αλλά και αφρικανικούς γκρι εστεμμένους γερανούς, ασιατικούς γερανούς sarus, ινδονησιακούς κίτρινους κοκατού (είδος παπαγάλου), Ινδονησιακούς μωβ παπαγάλους και γκριζοκέφαλα παπαγαλάκια από τη Μαδαγασκάρη.
Βιογραφία
μικρογραφία|401x401εσ| Κυνηγετικά τρόπαια δίπλα σε μια κίσσα σε κούτσουρο δέντρου, [[Ρέικσμουζεουμ, Άμστερνταμ]] Όντας εγγονός του ζωγράφου Χίλλις ντ'Οντεκούτερ και γιος του Χάισμπερτ ντ' Οντεκούτερ, του οποίου η αδελφή Γιοσίνα παντρεύτηκε τον Γιαν Μπάπτιστ Βέινιξ, ανατράφηκε σε καλλιτεχνικό περιβάλλον. Ο εξάδελφος του Μέλχιορ, Γιαν Βέινιξ, είπε στον Άρνπλντ Χαουμπράκεν ότι στα νιάτα του ο Μέλχιορ ήταν εξαιρετικά θρησκευόμενος, προσευχόταν πολύ δυνατά, έτσι ώστε η μητέρα και ο θείος του αμφέβαλλαν αν τον είχαν εκπαιδεύσει ως ζωγράφο ή ως ιερέα.
Το 1659, εργαζόταν στη Χάγη και έγινε μέλος της Confrerie Pictura, της Ακαδημίας ζωγράφων αυτής της πόλης. Το 1663, ο Οντεκούτερ παντρεύτηκε τη Σουσάννε Τράντελ (Susanne Tradel) από το Άμστερνταμ. Ζούσε στο Λάουριρχραχτ και ήταν τριάντα ετών όταν παντρεύτηκαν. Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά, που βαπτίστηκαν το 1666 και το 1668. Λέγεται ότι ήταν δύστροπη και είχε τις αδελφές της να μένουν στο σπίτι. Σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν, ο Οντεκούτερ περνούσε πολύ χρόνο στον κήπο του ή πίνοντας στην ταβέρνα στη γειτονια Γιορντάαν. Στο Λάουριρχραχτ ήταν περιτριγυρισμένος από εμπόρους έργων τέχνης και διάφορους ζωγράφους. Αργότερα μετακόμισε σε ένα σπίτι στο Λέλιχραχτ (κοντά στο σημερινό σπίτι της Άννας Φρανκ ). Το 1692 πέθανε η γυναίκα του. Ο Οντεκούτερ έζησε στο σπίτι της κόρης του Ίσαμπελ στην Warmoesstraat, αλλά τάφηκε στη Βέστερκερκ. Άφησε την κόρη του με μεγάλα χρέη. Στα υπάρχοντά του περιλαμβανόταν μια μικρή αγχόνη, για να κρατά τα πουλιά στη σωστή θέση, και επτά πίνακες του Φρανς Σνάιντερς.
Ο Οντεκούτερ ξεκίνησε την καριέρα του με μια διαφορετική ειδικότητα από αυτή με την οποία είναι συνήθως γνωστός. Ο ιστορικός τέχνης ντε Στούερς επιβεβαιώνει ότι παρήγαγε θαλασσογραφίες. Ένα από τα πρώτα του έργα είναι το Δοχείο με ψάρια, που χρονολογείται το 1655, στο Μουσείο "Herzog Anton Ulrich". Ο Οντεκούτερ εγκατέλειψε σύντομα τα ψάρια για τα πτηνά. Απέκτησε διασημότητα μόνον ως ζωγράφος πουλιών, με πίνακες που αναπαριστούσαν, όχι αποκλειστικά, όπως του Γιαν Φάιτ, θηροφύλακα μετά από μια μέρα κυνηγίου ή αποθέματος καταστήματος πουλερικών, αλλά ως ζωντανά όντα με πάθη, χαρές, φόβους και καβγάδες. που οι φυσιοδίφες "θα μας πουν ότι διαθέτουν τα πουλιά". Χωρίς τον λαμπρό τόνο και το υψηλό φινίρισμα του Φάιτ, τα πουλιά του Ολλανδού ανταγωνιστή του είναι γεμάτα δράση. και, όπως λέει ο Μπέργκερ, « Ο Οντεκούτερ δείχνει τη μητρότητα της κότας με τόση τρυφερότητα και αίσθηση, όσο ο Ραφαήλ τη μητρότητα της Παναγίας». Αλλά ο Φαιτ, μαθητής του Σνάιντερ, ήταν στο στοιχείο του και απεικόνιζε τόσο το τρίχωμα των ελαφιών όσο και το φτέρωμα των πουλιών. Ο Οντεκούτερ καλλιέργησε ένα πιο στενό πεδίο και σπάνια προχωρούσε πέρα από μια κοκορομαχία ή μια απλή επίδειξη της ζωής των πτηνών. αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ| Νεκρή φύση με κόκορα, [[Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας]] Πολύ λίγοι από τους πίνακές του είναι χρονολογημένοι, περίπου είκοσι από αυτούς, αν και περισσότεροι είναι υπογεγραμμένοι. Αξιοσημείωτοι είναι Η κάργια που στερήθηκε το δανεικό φτέρωμά της (1671), στο Μαουριτσχάους στη Χάγη, του οποίου ο Κόμης του Κάντογκαν διαθέτει αυθεντικό αντίγραφο. Κυνήγι και πουλερικά και ένα σπάνιελ που κυνηγά πέρδικα (1672), στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου. Πάρκο με πουλερικά (1686) στο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης.
Ο Οντεκούτερ ζωγράφισε επίσης επιτοίχια με θέα σε κτίρια και πάρκα. Ο Γουλιέλμος Γ΄ της Αγγλίας χρησιμοποίησε τον Οντεκούτερ, κάνοντας μεγάλη χάρη στους άρχοντες της Ολλανδικής Δημοκρατίας, για να ζωγραφίσει το θηριοτροφείο του στο Het Loo, και η εικόνα, τώρα στο μουσείο της Χάγης, δείχνει ότι μπορούσε να ξεπεράσει τη δυσκολία να αναπαραστήσει τα βοοειδή της Ινδίας, ελέφαντες και γαζέλες. Αλλά είναι καλύτερος σε πιο "σπιτικά" έργα, με τα οποία στόλισε τα βασιλικά κάστρα του Μπέργκις Γκλάντμπαχ και του Ορανιενστάιν σε διαφορετικές περιόδους της ζωής του. Τα πρώτα του έργα είναι πιο ευσυνείδητα, ελαφρύτερα και πιο διαφανή από τα μεταγενέστερα του. Ανά πάσα στιγμή είναι τολμηρός στην αφή και σίγουρος για το μάτι, δίνοντας την κίνηση των πουλιών με μεγάλο πνεύμα και ακρίβεια.
Σύμφωνα με το RKD οι εγγεγραμμένοι μαθητές του ήταν οι Willem Hendrik Wilhelmus van Royen και Γιαν Βέινιξ. Τον ακολούθησαν ή τον επηρέασαν οι Ντ, Μπίρριους, Πέτερ Καστέιλς (III), Άντριεν φαν Όολεν, Φελίτσε Μποζέλλι, Άντζελο Μαρία Κριβέλλι,Τομπάιας Στρανόβερ, Τσαρλς Κόλινς (περ. 1680-1744), Μάρμαντιουκ Κράντοκ, Άντριεν φαν Κοόρτε και Ελίας Φονκ.
Συλλογές
Τα αριστουργήματά του βρίσκονται στη Χάγη, στο Σουστντάικ και στο Άμστερνταμ ( The Floating Feather ), αλλά υπάρχουν ωραία παραδείγματα στη συλλογή Wallace και στο Belton House στην Αγγλία και στις δημόσιες πινακοθήκες του Βερολίνου, της Βουδαπέστης, της Καέν, της Κολωνίας, της Κοπεγχάγης, του Ντιτρόιτ, καθώς και σε Δρέσδη, Δουβλίνο, Φλωρεντία, Γλασκώβη, Ανόβερο, Καρλσρούη, Κάσσελ, Λονδίνο, Λυών, Λιλ, Μελβούρνη, Μονπελιέ, Μόναχο, Παρίσι, Πολτάβα, Ρίγα, Ρότερνταμ, Ρουέν, Στουτγάρδη, Σβερίν, Βαντούζ, Βαρσοβία και Βιέννη. Η μεγαλύτερη έκθεση για τον Οντεκούτερ μέχρι σήμερα πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο το 2010, όπου 18 από τα έργα του παρουσιάστηκαν στη Νέα Εθνική Πινακοθήκη ως τμήμα της δημιουργίας του Willem de Rooij «Intolerance».
Στη λαϊκή κουλτούρα
Ο πίνακας του «Ένας πελεκάνος και άλλα πουλιά κοντά σε μια πισίνα», αλλιώς γνωστός ως «The Floating Feather» (περίπου 1680), χρησιμοποιήθηκε από τον Ουίλλιαμ Ντόιλ (μουσικό) για το εξώφυλλο του άλμπουμ του Great Spans of Muddy Time.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Ολίβια Χάσεϊ
Η Ολίβια Χάσεϊ (Olivia Hussey, ως Olivia Osuna ; 17 Απριλίου 1951) είναι ηθοποιός αγγλικής και αργεντίνικης καταγωγής. Αρχικά εργάστηκε στο θέατρο και το 1968 επιλέχθηκε από τον Φράνκο Τζεφιρέλι για να παίξει τον ρόλο της Ιουλιέτας στην παράσταση Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Ο ρόλος τής χάρισε παγκόσμια αναγνώριση και για αυτή την ερμηνεία κέρδισε μια Χρυσή Σφαίρα και ένα βραβείο David di Donatello.
Το 1974 πρωταγωνίστησε ως Τζες στην ταινία τρόμου Black Christmas. Συνεργάστηκε ξανά με τον Τζεφιρέλι στην σειρά Ιησούς από την Ναζαρέτ (1977), στην οποία ενσάρκωσε την Μαρία, την μητέρα του Ιησού. Το 1978 εμφανίστηκε στην ταινία του John Guillermin Έγκλημα στον Νείλο, που βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο της Αγκάθα Κρίστι. Την δεκαετία του 1980 εμφανίστηκε σε αρκετές διεθνείς παραγωγές, συμπεριλαμβανομένων της ιαπωνικής παραγωγής Virus (1980) και της αυστραλιανής ταινίας τρόμου Turkey Shoot (1982). Το 1990 εμφανίστηκε σε δυο ακόμα ταινίες τρόμου: Psycho IV: The Beginning και στο Το Αυτό (It) του Στίβεν Κινγκ.
Παράλληλα με την κινηματογραφική της καριέρα, η Χάσεϊ εργάστηκε και ως ηθοποιός φωνής, χαρίζοντας την φωνή της σε αρκετά βιντεοπαιχνίδια Star Wars, συμπεριλαμβανομένων των Star Wars: Rogue Squadron, Star Wars: Force Commander και Star Wars: The Old Republic.
Βιογραφία
Η Χάσεϊ γεννήθηκε ως Ολίβια Οσούνα στο Μπουένος Άϊρες της Αργεντινής και είναι το πρώτο παιδί του Αντρέας Οσούνα, Αργεντίνου τραγουδιστή της όπερας, και της Τζόϋ Χάσεϊ, μιας γραμματέα από την Αγγλία. Οι γονείς της χώρισαν όταν η ίδια ήταν δυο ετών και σε ηλικία επτά ετών η Χάσεϊ μετακόμισε με την μητέρα και τον μικρότερο αδερφό της στο Λονδίνο, όπου κατοικεί μέχρι σήμερα. Μεγάλωσε ως ρωμαιοκαθολική.
Στο Λονδίνο, σπούδασε στην δραματική σχολή Italia Conti Academy για πέντε χρόνια. Σε ηλικία 13 ετών ξεκίνησε να εργάζεται επαγγελματικά ως ηθοποιός στο θέατρο.
Προσωπική ζωή
Η Χάσεϊ εγκατέλειψε την υποκριτική για δυο χρόνια μετά την επιτυχία της παράστασης Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Φράνκο Τζεφιρέλι εξαιτίας της αγοραφοβίας της. Το 1971 η Χάσεϊ παντρεύτηκε τον ηθοποιό Ντιν Πολ Μάρτιν, γιο του τραγουδιστή Ντιν Μάρτιν. Απέκτησαν έναν γιο, τον Alexander Gunther Martin (αργότερα ηθοποιό), το 1973, προτού πάρουν διαζύγιο το 1978. Ο Ντιν Πολ Μάρτιν πέθανε το 1987 όταν το αεροπλάνο του National Guard F-4 Phantom έπεσε στα βουνά San Bernardino της Καλιφόρνια κατά την διάρκεια ενός ανεμοστρόβιλου.
Το 1980 η Χάσεϊ παντρεύτηκε τον Ιάπωνα μουσικό Akira Fuse σε δυο τελετές, μια τελετή στο σπίτι τους στο Λος Άντζελες και μια τελετή με τη μορφή ινδικού γάμου στο Μαϊάμι. Το ζευγάρι απέκτησε τον γιο του Μαξ το 1983. Πήραν διαζύγιο το 1989.
Το 1991 η Χάσεϊ παντρεύτηκε τον αμερικανό τραγουδιστή της ροκ David Glen Eisley, γιο του ηθοποιού Anthony Eisley. Τον Οκτώβριο του 1993 το ζευγάρι απέκτησε μια κόρη, την India Eisley. Η India, επίσης ηθοποιός, έπαιξε τον πρώτο της βασικό ρόλο στην αμερικανική δραματική εφηβική ταινία The Secret Life of the American Teenager το 2008. Η βιογραφική ταινία, The Girl on the Balcony: Olivia Hussey Finds Life After Romeo and Juliet, θα κυκλοφόρησε 31 Ιουλίου του 2018.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Annie Awards
David di Donatello Awards
Golden Globe Awards
Laurel Awards
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αργεντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα
Εθνικό Μουσείο του Μπαχρέιν
Το Εθνικό Μουσείο του Μπαχρέιν (αραβικά:متحف البحرين الوطني‎) είναι το μεγαλύτερο και παλαιότερο δημόσιο μουσείο στο Μπαχρέιν. Βρίσκεται στη Μανάμα, δίπλα στο Εθνικό Θέατρο του Μπαχρέιν. Άνοιξε στις 15 Δεκεμβρίου 1988 από τον Εμίρη του Μπαχρέιν Ισά μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα και το μουσειακό συγκρότημα κόστους 30 εκατομμυρίων δολαρίων, που ανέρχεται σε 27.800 τετραγωνικά μέτρα, είναι το δημοφιλέστερο τουριστικό αξιοθέατο της χώρας. Πιστεύεται ότι είναι το πρώτο σύγχρονο μουσείο στην Αραβική Χερσόνησο.
Ιστορία
Το 1957, η πρώτη έκθεση των αρχαιολογικών τέχνεργων στο Μπαχρέιν πραγματοποιήθηκε στο Σχολείο Αρρένων Χιντάγια στο Μουχαράκ, σε συνεργασία με τη Δανική Αρχαιολογική Αποστολή, η οποία στάλθηκε στο Φρούριο του Μπαχρέιν. Η προσωρινή έκθεση διήρκεσε λίγες μέρες, αλλά έδειξε σημαντικό ενδιαφέρον για την αρχαιολογία από την κοινότητα των Μπαχρεϊνών. Το 1967, υπεγράφη μια πολιτιστική συμφωνία μεταξύ της UNESCO και της κυβέρνησης του Μπαχρέιν ήταν η αφορμή για να ανοίξει ο δρόμος για την κατασκευή ενός εθνικού μουσείου. Το εθνικό μουσείο άνοιξε για πρώτη φορά στον Κυβερνητικό Οίκο στη Μανάμα στις 4 Μαρτίου 1970, από τον αρχηγό του τότε κρατικού συμβουλίου, τον Χαλίφα ιμπν Σαλμάν Αλ Χαλίφα.
Το μουσείο σχεδιάστηκε από τους Δανούς αρχιτέκτονες Κρον & Χάρτβιγκ Ράσμουσεν και άνοιξε επίσημα το Δεκέμβριο του 1988. Κατασκευάστηκε σε μία τεχνητή χερσόνησο με θέα στο γειτονικό νησί Μουχαράκ. Το μουσείο αποτελείται από δύο κτίρια έκτασης 20.000 τετραγωνικών μέτρων. Το συγκρότημα περιλαμβάνει έξι μόνιμες εκθέσεις, μία εκπαιδευτική αίθουσα, κατάστημα δώρων και μία καφετέρια, επιπλέον των διοικητικών γραφείων, εργαστηρίων και αποθηκών για τη διατήρηση των έργων και χώρο στάθμευσης. Το 2013, το μουσείο γιόρτασε την 25η επέτειό του με την ανακαίνιση της Αίθουσας των Τάφων της Ντίλμουν και φιλοξενώντας ένα διεθνές συνέδριο για την ανάπτυξη του μουσείου.
Οι ώρες λειτουργίας του μουσείου είναι από τις 10 π.μ. έως τις 6 μ.μ., ενώ το συγκρότημα είναι κλειστό κάθε Τρίτη. Το μουσείο προσφέρει επίσης τακτικές ημερήσιες εκδρομές με σκάφος στο Οχυρό Μπου Μαχέρ στο νησί Μουχαράκ, ένα μέρος του Μονοπατιού Μαργαριταριών του Μπαχρέιν.
Συλλογές
Το μουσείο διαθέτει μία συλλογή από αρχαιολογικά τέχνεργα του Μπαχρέιν, τα οποία αποκτήθηκαν σταδιακά από το 1988 και καλύπτουν περίπου 5.000 χρόνια ιστορίας του Μπαχρέιν. Στο συγκρότημα υπάρχουν τρεις αίθουσες αφιερωμένες στην αρχαιολογία και τον αρχαίο πολιτισμό της Ντίλμουν, ενώ δύο ακόμα άλλες αίθουσες αντιπροσωπεύουν τον πολιτισμό και τον τρόπο ζωής του πρόσφατου προ-βιομηχανικού παρελθόντος του Μπαχρέιν. Το 1993, άνοιξε ακόμη μία αίθουσα, η Αίθουσα Φυσικής Ιστορίας, εστιάζοντας στο φυσικό περιβάλλον του Μπαχρέιν. Αυτή η αίθουσα περιλαμβάνει δείγματα της χλωρίδας και της πανίδας του Μπαχρέιν.
Αίθουσα της Ντίλμουν
Η έκθεση επικεντρώνεται στα τέχνεργα και την ιστορία του πολιτισμού της Ντίλμουν από το 5000 π.Χ. έως το 400 π.Χ., συμπεριλαμβανομένου του ευρέως διαδεδομένου εμπορικού δικτύου με τη Μεσοποταμία και την Κοιλάδα του Ινδού. Στην έκθεση παρουσιάζονται οι σφραγίδες της Ντίλμουν, τα τέχνεργα από το Ναό Μπαρμπάρ και το Ναό Σαρ και η αγγειοπλαστική της Ντίλμουν. Ένα αξιοσημείωτο έκθεμα είναι η Πέτρα Ντουράντ, ένα μακρύ μαύρο γλυπτό από βασάλτη, η οποία χρονολογείται από την εποχή της Βαβυλωνίας. Ένα άλλο έκθεμα, είναι ένα πίνακας που απεικονίζει μία σκηνή από το Έπος του Γκιλγκαμές (στο οποίο γίνεται αναφορά στο Μπαχρέιν ως ο παράδεισος της Ντίλμουν).
Αίθουσα των Τάφων της Ντίλμουν
Η έκθεση επικεντρώνεται στις ταφικές πρακτικές του πολιτισμού της Ντίλμουν και διαθέτει ένα πραγματικό νεκροταφείο, που μεταφέρθηκε από το Α'αλί και επανασυναρμολογήθηκε στο μουσείο. Η αίθουσα έκλεισε για ανακαίνιση το 2013 και άνοιξε εκ νέου στο κοινό στις 26 Ιουνίου 2018. Ανακατασκευασμένη από το Γάλλο αρχιτέκτονα Ντιντιέ Μπλιν, η ανανεωμένη αίθουσα διαθέτει καινούργια πολυμέσα, καθώς και ευρήματα από τις πιο πρόσφατες αρχαιολογικές ανασκαφές. Το 2019, οι Ταφικοί Λόφοι Ντίλμουν του Μπαχρέιν αναγνωρίστηκαν ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Αίθουσα της Τύλου και του Ισλάμ
Η αίθουσα καλύπτει την επηρεασμένη από την Ελληνιστική περίοδο ιστορία του Μπαχρέιν από τον 2ο αιώνα π.Χ. και ύστερα, καθώς και τις αλληλεπιδράσεις με την αυτοκρατορία των Σελευκιδών και το Βασίλειο Χαρακηνής. Αυτή η έκθεση φιλοξενεί στιλβωμένα αγγεία και υαλικά, αλαβάστρινα δοχεία και κοσμήματα που χρονολογούνται από εκείνη την εποχή. Το ισλαμικό τμήμα της έκθεσης ακολουθεί την υιοθέτηση του Ισλάμ από τον Μπαχρέιν τον 7ο αιώνα μ.Χ. έως τον 18ο αιώνα. Διαθέτει αντικείμενα από το Τζαμί Χαμίς, το παλαιότερο τζαμί στο Μπαχρέιν, καθώς και Κουφίκ επιγραφές, ξύλινες δοκούς, κεραμικά και ποτήρια.
Αίθουσα Εγγράφων και Χειρογράφων
Σπάνια αντίγραφα του Κορανίου χρονολογούνται από τον 13ο και 14ο αιώνα, σημειώσεις για την αστρονομία και ιστορικά έγγραφα και επιστολές της κυβερνώσας οικογένειας Αλ Χαλίφα εκθέτονται στην αίθουσα.
Αίθουσα Εθίμων και Παραδόσεων
Αυτή η έκθεση επικεντρώνεται στα έθιμα και τις παραδόσεις του Μπαχρέιν πριν από την ανακάλυψη του πετρελαίου το 1932 και τον μεταγενέστερο εκσυγχρονισμό του. Ασχολούνται με την καθημερινή ζωή, όπως η παιδική ηλικία, ο γάμος, η μόδα, οι τοπικές θρησκευτικές και ιατρικές πρακτικές και η δομή ενός παραδοσιακού σπιτιού του Μπαχρέιν.
Αίθουσα Παραδοσιακών Επαγγελμάτων και Χειροτεχνιών
Αυτή η έκθεση περιλαμβάνει μία αναπαράσταση παραδοσιακού σουκ του Μπαχρέιν και παρουσιάζει παραδοσιακούς τεχνίτες. Περιλαμβάνει ακόμα ένα τμήμα για το κυνήγι μαργαριταριών, βασικό στοιχείο της οικονομίας της χώρας πριν από το πετρέλαιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά μουσεία Κατηγορία:Μουσεία στο Μπαχρέιν Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μανάμα Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Μανάμα
Σύνορα Δανίας-Γερμανίας
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/46/Boundary_post_da_25.jpg/220px-Boundary_post_da_25.jpg|μικρογραφία| Πέτρα σήμανσης συνόρων σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f2/Hertugd%C3%B8mmerne.png/220px-Hertugd%C3%B8mmerne.png|μικρογραφία| Τα δουκάτα Schleswig, Holstein και Lauenburg πριν από το 1864 σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/31/Londonkonferencen_Gr%C3%A6nseforslag.png/220px-Londonkonferencen_Gr%C3%A6nseforslag.png|μικρογραφία| Προτάσεις για τα σύνορα το 1864 σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1f/Abstimmung-schleswig-1920.png/220px-Abstimmung-schleswig-1920.png|μικρογραφία| Αποτελέσματα ψηφοφορίας το 1920 σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e7/SchleswigSlesvig18642016.png/220px-SchleswigSlesvig18642016.png|μικρογραφία| Schleswig/Slesvig με πρώην και σημερινά διοικητικά σύνορα Τα σύνορα Δανίας-Γερμανίας (Δανικά Grænsen mellem Danmark og Tyskland, Grenze zwischen Dänemark und Deutschland) είναι σύνορα 68 χιλιομέτρων και χωρίζουν τη Δανία και τη Γερμανία.
Ιστορία
Στη συνθήκη του Χίλτζεν το έτος 811, ο ποταμός Άιντερ αναγνωρίστηκε ως σύνορο μεταξύ της Δανίας και της Φραγκικής Αυτοκρατορίας. Ως ελώδες ποτάμι, αποτελούσε ένα φυσικό σύνορο. Στην υψηλότερη περιοχή του ποταμού, κοντά στη λεκάνη απορροής, το ποτάμι ήταν ξηρό. Ένα αμυντικό τείχος, το Danevirke, χτίστηκε μάλιστα εκεί. Αργότερα προέκυψαν τα δουκάτα του Σλέσβιχ και του Χολστάιν. Πριν από το 1864 το Σλέσβιχ ήταν φέουδο της Δανίας, ενώ το Χολστάιν ήταν φέουδο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (μέχρι το 1806) και μέλος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας (μετά το 1815). Και τα δύο εδάφη κυβερνήθηκαν από τον Δανό βασιλιά (στον πρόσθετο ρόλο του) ως Δούκας του Σλέσβιχ και Δούκας του Χόλσταϊν (περιστασιακά μαζί με άλλους Δούκες, όπως οι Δούκες Γκότορπ). Τα σύνορα μεταξύ του δανικού φέουδου του Σλέσβιχ και του γερμανικού φέουδου του Χολστάιν εξακολουθούσαν να εκτείνονται κατά μήκος του Άιντερ, τα σύνορα μεταξύ των δουκάτων και του Βασιλείου της Δανίας εκτείνονταν κατά μήκος του Κοντζιαν και τα νότια σύνορα της δανικής μοναρχίας (≈Helstaten) εκτείνονταν κατά μήκος του Έλβα.
Το 1920, τα σύνορα μετακινήθηκαν περίπου 20 χιλιόμετρα προς τα νότια προς τη σημερινή θέση, όπως καθορίστηκε από το δημοψήφισμα του Σλέσβιχ το 1920. Αυτό προκάλεσε το αμφιλεγόμενο γλωσσικό περίγραμμα.
Συνοριακοί έλεγχοι
Ως απάντηση στον σουηδικό έλεγχο των συνόρων λόγω της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής κρίσης, οι συνοριακοί έλεγχοι εισήχθησαν προσωρινά από τις 4 Ιανουαρίου 2016. Ο πρωθυπουργός Λαρς Λόκε Ράσμουσεν, ανέφερε τον φόβο συσσώρευσης παράνομων μεταναστών στην Κοπεγχάγη ως έναν από τους λόγους αυτής της απόφασης. Αναφέρθηκε ότι οι συνοριακοί έλεγχοι στα γερμανικά σύνορα κόστισαν στους Δανούς φορολογούμενους 1,25 δισεκατομμύριες Δανικές λίρες (167 εκατομμύρια ευρώ) από το 2016 έως τα μέσα του 2019. Ποτέ δεν έληξαν πλήρως πριν από την πανδημία του COVID-19 στις αρχές του 2020, που προκάλεσε νέο κλείσιμο των συνόρων σε όλη την Ευρώπη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Διεθνή σύνορα Κατηγορία:Σύνορα Δανίας-Γερμανίας Κατηγορία:Σύνορα της Δανίας Κατηγορία:Σύνορα της Γερμανίας
Σεργκέι Τιχανόφσκι
Ο Σεργκέι Τιχανόφσκι (γεννημένος στις 18 Αυγούστου 1978, Όνομα στα Ρωσικά: Сергей Леонидович Тихановский, Όνομα στα Λευκορωσικά: Сергей Леонидович Тихановский ) είναι ένας Λευκορώσος πολιτικός ακτιβιστής, μπλόγκερ και γιουτιούμπερ. Είναι ο σύζυγος της Σβετλάνα Τσιχανόφσκαγια, επίσης γνωστή Λευκορωσίδα ακτιβίστρια. Το Μάιο του 2020 είχε προσπαθήσει να καταθέσει υποψηφιότητα για τις Λευκορωσικές προεδρικές εκλογές, ωστόσο λίγες ημέρες αργότερα συνελήφθη. Προς το παρόν είναι φυλακισμένος, καθώς τον βαραίνουν κατηγορίες υποκίνησης σε ταραχές. Η Διεθνής Αμνηστία τον χαρακτηρίζει ως κρατούμενο συνείδησης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1978 στην κωμόπολη Γόρκι της ανατολικής Λευκορωσίας, ενώ μεγάλωσε στο Γκόμελ. Αποφοίτησε από την σχολή Φιλολογίας του κρατικού Πανεπιστημίου του Γκόμελ. Αργότερα ασχολήθηκε με την παραγωγή βίντεο, ενώ άνοιξε κάποια νυχτερινά κέντρα στο Γκόμελ. Έπειτα ο Σεργκέι Τσιχανόφσκι δημιούργησε ένα κανάλι στο YouTube μέσα από το οποίο έγινε γνωστός στο Λευκορωσικό κοινό.
Πολιτική δράση
Στις αρχές Μαίου ανακοίνωσε την πρόθεσή του να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές του 2020. Ωστόσο στις 6 Μαίου συνελήφθη, με την κατηγορία ότι παρακινούσε τους πολίτες να συμμετάσχουν σε παράνομες και βίαιες διαμαρτυρίες. Λίγο πριν είχε καλέσει τους υποστηρικτές του να κατέβουν σε διαδήλωση κατά του προέδρου Αλεξάντερ Λουκασένκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λευκορώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί κρατούμενοι Κατηγορία:Λευκορώσοι ακτιβιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ
Τζέικομπ Ουάιλι
Ο Τζέικομπ Ουάιλι (αγγλικά:Jacob Wiley), (Λονγκ Μπιτς, 4 Σεπτεμβρίου 1994) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,06 μέτρα αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ / σέντερ για την Ρεάλ Μπέτις.
Θεοδόσιος της Βιθυνίας
Ο Θεοδόσιος της Βιθυνίας ή Θεοδόσιος ο Τριπολίτης (περ. 160 π.Χ. – περ. 100 π.Χ.) ήταν Έλληνας αστρονόμος και μαθηματικός, που έγραψε το έργο Σφαιρικά, ένα βιβλίο για τη γεωμετρία της σφαίρας.