cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγριος Μπιλ Χίκοκ
Άνθρωπος του νόμου και κακόφημος πιστολάς
Το 1876, ο Χίκοκ διαγνώστηκε από έναν γιατρό στο Κάνσας Σίτι (Μιζούρι) με γλαύκωμα και οφθαλμία, μία κατάσταση για την οποία εκείνη την εποχή οι εχθροί του Χίκοκ διέδωσαν ευρέως τη φήμη ότι ήταν το αποτέλεσμα διαφόρων σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νόσων. Στην πραγματικότητα φαίνεται πως είχε πληγεί από τράχωμα, μία κοινή διαταραχή στην αντίληψη του χρόνου. Η σκοπευτική του δεινότητα και η υγεία του είχαν εμφανώς υποφέρει για κάποιο χρονικό διάστημα, καθώς ο Χίκοκ έχει συλληφθεί αρκετές φορές για αλητεία, παρότι κέρδιζε ένα καλό εισόδημα από τα τυχερά παιχνίδια και από τις επιδείξεις της δεινότητάς του μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα. Στις 5 Μαρτίου 1876, ο Χίκοκ παντρεύτηκε την Άγκνες Θάτσερ Λέικ, μία 50χρονη ιδιοκτήτρια τσίρκου στο Τσεγιέν της περιοχής Ουαϊόμινγκ. Λίγους μήνες αργότερα, ο Χίκοκ άφησε τη σύζυγό του για να βρει την τύχη του στα χρυσωρυχεία της Νότιας Ντακότα. Η Καλάμιτι Τζέιν ισχυρίστηκε στην αυτοβιογραφία της ότι ήταν παντρεμένη με τον Χίκοκ και ότι τον χώρισε ώστε να μπορέσει να παντρευτεί την Άγκνες Λέικ, αλλά δεν έχουν βρεθεί στοιχεία που να υποστηρίζουν τον ισχυρισμό της Τζέιν. Οι δυο τους πιστεύεται ότι συναντήθηκαν για πρώτη φορά όταν η Τζέιν απελευθερώθηκε από το φυλάκιο του φρουρίου Λάραμι και βρέθηκε στο ίδιο τρένο με το οποίο ταξίδευε ο Χίκοκ. Το τρένο έφτασε στο Ντέντγουντ τον Ιούλιο του 1876. Η Τζέιν επιβεβαίωσε το γεγονός σε μία συνέντευξή της σε εφημερίδα το 1896, αν και ισχυρίστηκε ότι ήταν νοσηλευόμενη και όχι κρατούμενη.
Λίγο πριν το θάνατό του, ο Χίκοκ έγραψε ένα γράμμα στη νέα του σύζυγο όπου σ' ένα σημείο γράφει: "Άγκνες Αγάπη μου, αν είναι γραφτό να μην ξανασυναντηθούμε ποτέ, όταν θα δίνω τον τελευταίο μου πυροβολισμό θα ψιθυρίσω απαλά το όνομα της συζύγου μου - Άγκνες - και με τις ευχές ακόμα και των εχθρών μου θα κάνω το μεγάλο βήμα και θα προσπαθήσω να κολυμπήσω στην απέναντι όχθη".
Ο θάνατος
Όταν πυροβολήθηκε, ο Χίκοκ κρατούσε ένα ζευγάρι άσσων και ένα ζευγάρι οκτάρια, όλα μαύρα. Η ταυτότητα του πέμπτου φύλλου είναι άγνωστη, καθώς το φύλλο δεν είχε παιχτεί και μπορεί να είχε απορριφθεί. Το 1979, ο Χίκοκ εισήχθη στο Poker Hall of Fame.
Το κίνητρο για τη δολοφονία του Χίκοκ είναι άγνωστο. Ο ΜακΚολ μπορεί να είχε πληρωθεί για την πράξη, αλλά το πιο πιθανό είναι να είχε εξοργιστεί με τη συμπεριφορά του Χίκοκ, ο οποίος την προηγούμενη μέρα τού άφησε λίγα χρήματα ίσα για το πρωινό καθότι ο ΜακΚολ είχε χάσει όλα του τα λεφτά παίζοντας πόκερ.
Στη δίκη που επακολούθησε, διάρκειας δύο ωρών, ενώπιον ενός "δικαστηρίου ανθρακωρύχων" (μία τοπική ομάδα από ανθρακωρύχους και επιχειρηματίες που συγκεντρώθηκε γι' αυτό το σκοπό) ο ΜακΚολ ισχυρίστηκε ότι ήταν πράξη εκδίκησης επειδή ο Χίκοκ είχε σκοτώσει τον αδερφό του, γεγονός που μπορεί να είναι αλήθεια. Είναι γνωστό ότι κάποιος άντρας ονόματι Λου ΜακΚολ είχε σκοτωθεί από έναν άνθρωπο του νόμου στο Άμπιλιν, αλλά είναι άγνωστο αν αυτός ο ΜακΚολ ήταν συγγενής του δολοφόνου και επιπλέον το όνομα του ανθρώπου του νόμου δεν έχει καταγραφεί. Ο ΜακΚολ αθωώθηκε για τη δολοφονία, με αποτέλεσμα η εφημερίδα Black Hills Pioneer να δημοσιεύσει ένα κείμενο: "Αν ποτέ έχουμε την ατυχία να σκοτώσουμε έναν άνθρωπο ... απλά θα ζητήσουμε η δίκη μας να λάβει χώρα σε κάποιον από τους καταυλισμούς ανθρακωρύχων αυτών των λόφων". Υπήρξε η φήμη ότι η Καλάμιτι Τζέιν τέθηκε επικεφαλής ενός όχλου που απειλούσε τον ΜακΚολ με λιντσάρισμα, αλλά εκείνη την εποχή η Τζέιν κρατείτο από τις στρατιωτικές αρχές.
Στη συνέχεια ο ΜακΚολ συνελήφθη και πάλι αφού καυχιόταν για την πράξη του, και μία νέα δίκη έλαβε χώρα. Οι αρχές έκριναν ότι η πρώτη δίκη ήταν αντικανονική καθώς το Ντέντγουντ δεν ήταν αναγνωρισμένο στις Η.Π.Α. ως νόμιμα συσταθείσα πόλη. Η νέα δίκη έλαβε χώρα στο Γιάνκτον (Νότια Ντακότα), πρωτεύουσα της περιοχής. Ο αδελφός του Χίκοκ, Λορέντζο Μπάτλερ Χίκοκ, ταξίδεψε από το Ιλινόι για να παρευρεθεί στη δίκη και μίλησε στον ΜακΚολ μετά τη δίκη, σημειώνοντας ότι ο κατηγορούμενος δεν έδειξε μεταμέλεια. Αυτή τη φορά ο ΜακΚολ κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο δημοσιογράφος Λίντερ Ρίτσαρντσον πήρε συνέντευξη από τον ΜακΚολ λίγο πριν το θάνατό του. Ο Ρίτσαρντσον έγραψε στο μηνιαίο περιοδικό Scribner's Monthly (τεύχος Απριλίου 1877):"'Ο φονιάς του Άγριου Μπιλ συνελήφθη ξανά από τις αμερικανικές αρχές και έπειτα από δίκη καταδικάστηκε σε θάνατο για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως. Τώρα βρίσκεται στο Γιάνκτον της Νότιας Ντακότα περιμένοντας την εκτέλεσή του. Στη δίκη αποδείχθηκε ότι ο δολοφόνος είχε προσληφθεί από τζογαδόρους που φοβόντουσαν τον Μπιλ Χίκοκ.'"
Ο ΜακΚολ απαγχονίστηκε την 1η Μαρτίου 1877 και τάφηκε στο Ρωμαιοκαθολικό νεκροταφείο. Το 1881 το νεκροταφείο μεταφέρθηκε και όταν εκτάφηκε το σώμα του ΜακΚολ, βρέθηκε να έχει τη θηλιά γύρω από το λαιμό του. Στο Ντέντγουντ κάθε καλοκαίρι γίνεται καθημερινά αναπαράσταση του φόνου του Άγριου Μπιλ και της σύλληψης του Τζακ ΜακΚολ.
Κηδεία και ταφή
Ο Τσάρλι Άτερ, φίλος του Χίκοκ, καταχώρησε την ανακοίνωση της κηδείας του Χίκοκ στην τοπική εφημερίδα Black Hills Pioneer. Η κηδεία έλαβε χώρα στο Ντέντγουντ την Πέμπτη 3 Αυγούστου 1876 στις 16:00, στον καταυλισμό του Τσάρλι Άτερ. Σχεδόν ολόκληρη η πόλη παρευρέθηκε στην κηδεία και ο Άτερ τοποθέτησε στον τάφο μία ξύλινη επιγραφή: "Ο Άγριος Μπιλ, Τζ. Μπ. Χίκοκ δολοφονήθηκε από τον Τζακ ΜακΚολ στο Ντέντγουντ, Μπλακ Χιλς, στις 2 Αυγούστου 1876. Φίλε, θα συναντηθούμε πάλι ευτυχισμένοι εκεί στον άλλο κόσμο για να μη χωρίσουμε πια ποτέ. Αντίο. Κολοράντο Τσάρλι, Τσ. Χ. Άτερ." Ο Χίκοκ αρχικά τάφηκε στο Κοιμητήριο Ίνγκελσαϊντ στο Ντέντγουντ. Όμως το νεκροταφείο γέμισε γρήγορα εμποδίζοντας την περαιτέρω χρήση. Το 1879, τρία χρόνια μετά την αρχική ταφή, ο Άτερ πλήρωσε για να μετακινηθεί ο τάφος του Χίκοκ στο νέο κοιμητήριο (Mount Moriah Cemetery).
Ο Άτερ επέβλεπε τη μετακίνηση και παρατήρησε ότι το σώμα του Χίκοκ διατηρήθηκε τέλεια και ήταν σχεδόν ταριχευμένο. Αυτό οφειλόταν στο ανθρακικό ασβέστιο του περιβάλλοντος εδάφους που αντικατέστησε τη σάρκα και οδήγησε στην απολίθωση του. Ένας από τους εργάτες, ο Τζόζεφ ΜακΛίντοκ, έγραψε μία λεπτομερή περιγραφή της επαναταφής. Ο ΜακΛίντοκ χρησιμοποίησε ένα ραβδί και μ' αυτό χτύπησε ελαφρά το σώμα, το πρόσωπο και το κεφάλι, και δεν βρήκε πουθενά μαλακούς ιστούς. Παρατήρησε ότι ο ήχος ήταν παρόμοιος με το χτύπημα σ' έναν τούβλινο τοίχο και πίστευε ότι τα λείψανα ζύγιζαν πλέον περισσότερο από 180 κιλά. Ο Ουίλιαμ Όστιν, φύλακας του νεκροταφείου, υπολόγισε το βάρος σε 230 κιλά, γεγονός που κατέστησε δύσκολο για τους άνδρες να μεταφέρουν τόσο βάρος. Η αυθεντική επιγραφή μετακινήθηκε κι αυτή στο νέο χώρο, αλλά το 1891 καταστράφηκε από κυνηγούς αναμνηστικών που την πελέκησαν. Η επιγραφή αντικαταστάθηκε από ένα άγαλμα που κι αυτό καταστράφηκε και αντικαταστάθηκε το 1902 από ένα γλυπτό από ψαμμίτη στο φυσικό μέγεθος του Χίκοκ. Κι αυτό παραμορφώθηκε άσχημα, γεγονός που οδήγησε στην πλήρη περίφραξή του ώστε να προστατευθεί. Η περίφραξη κόπηκε από τυμβωρύχους τη δεκαετία του 1950 και το άγαλμα αφαιρέθηκε.
Ο Χίκοκ είναι σήμερα θαμμένος σε ένα χώρο 3 τετραγωνικών μέτρων στο κοιμητήριο Mount Moriah και περιβάλλεται από έναν φράχτη από χυτοσίδηρο ενώ έχει τοποθετηθεί κοντά και η σημαία των Η.Π.Α. Επίσης έχει κατασκευαστεί ένα μνηνείο. Έχει αναφερθεί ότι η Καλάμιτι Τζέιν έχει ταφεί δίπλα του επειδή αυτή ήταν η επιθυμία της. Ωστόσο, τέσσερις από τους άνδρες που σχεδίασαν την κηδεία της Καλάμιτι δήλωσαν αργότερα ότι από τη στιγμή που ο Μπιλ δεν έδωσε καμία σημασία στην Τζέιν στην επίγεια ζωή, αποφάσισαν να κάνουν ένα μεταθανάτιο αστείο στον Χίκοκ τοποθετώντας δίπλα του την Καλάμιτι Τζέιν για πάντα.
Αναφορές στις τέχνες
Είναι δύσκολο να διαχωριστεί η αλήθεια από τη φαντασία σε ό,τι αφορά τον Χίκοκ. Τόσο στα μυθιστορήματα όσο και στα κόμικς, τα κατορθώματα του Χίκοκ παρουσιάστηκαν με ηρωικό τρόπο ενώ στην πραγματικότητα οι περισσότερες από αυτές τις ιστορίες ήταν ιδιαίτερα υπερβολικές ή κατασκευασμένες τόσο από τους συγγραφείς όσο και από τον ίδιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών
Λεμονένιο
Το λεμονένιο (αγγλ. limonene) είναι υγρή οργανική χημική ένωση, ένας υδρογονάνθρακας που ανήκει στα κυκλικά μονοτερπένια και αποτελεί το κυριότερο συστατικό στο αιθέριο έλαιο που περιέχει ο φλοιός των περισσότερων καρπών εσπεριδοειδών. Πράγματι, το δεξιόστροφο ισομερές της ουσίας, που συναντάται και συχνότερα στη φύση, είναι η ουσία που δίνει την ευωδιά τους στα πορτοκάλια και χρησιμεύει ως αρωματική ουσία στη βιομηχανία τροφίμων και ποτών. Χρησιμοποιείται επίσης στη χημική σύνθεση ως πρόδρομη ένωση για την καρβόνη και ως διαλύτης σε προϊόντα καθαρισμού. Το λιγότερο συνηθισμένο στη φύση αριστερόστροφο ισομερές περιέχεται στα αιθέρια έλαια της μέντας μαζί με τη μενθόλη και έχει οσμή που πλησιάζει εκείνες του πεύκου και του τερεβινθέλαιου. Το λεμονένιο είναι ένα από τα κυριότερα πτητικά μονοτερπένια που ανιχνεύονται στο ρετσίνι των κωνοφόρων (ιδίως των πευκοειδών) και στο πορτοκαλέλαιο.
Η διεθνής ονομασία του λεμονενίου, limonene, προέρχεται από τη γαλλική λέξη για το λεμόνι (limon) και μπορεί να δημιουργήσει σύγχυση, καθώς η λέξη lemonene διεθνώς είναι μία από τις ονομασίες μιας άλλης χημικής ενώσεως, του διφαινυλίου.
Αμαλία ΙΙ (ατμοδρόμων)
Ο ατμοδρόμων Αμαλία (ατμοφρεγάτα) κατασκευάστηκε στα αγγλικά ναυπηγεία Pitcher κατά το διάστημα 1859-1861 και στις 23 Οκτωβρίου 1861 κατέπλευσε στην Ελλάδα. Ήταν κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από ξύλο, με εκτόπισμα 1680 τόνων και οπλισμό τα πυροβόλα Paixhans που αγοράστηκαν το 1852 για το πλοίο Μαξιμιλιανός.
Λεμονένιο
Χημικές αντιδράσεις
Το λεμονένιο απαντάται στη φύση ως το δεξιόστροφο (D-) ή το αριστερόστροφο (R-) εναντιομερές, αλλά στους 300 °C δίνει ρακεμικό μίγμα ως διπεντένιο. Θερμαινόμενο με ανόργανα οξέα, το λεμονένιο ισομερίζεται προς το συζευγμένο διένιο, το α-τερπινένιο.
Αμαλία ΙΙ (ατμοδρόμων)
Επί βασιλείας Όθωνα συμμετείχε στον αποκλεισμό του Ναυπλίου, για την καταστολή της Ναυπλιακής Στάσης και στη συνέχεια της επανάστασης της νήσου Κύθνου. Τον Οκτώβριο του 1862, όταν άρχισε η επανάσταση που είχε ως αποτέλεσμα την εκθρόνιση του Όθωνα και της Αμαλίας, το Βασιλικό ζεύγος βρίσκονταν επί του Αμαλία. Κυβερνήτης του Αμαλία ήταν ο Λεωνίδας Παλάσκας, ο οποίος συνόδευσε τον Όθωνα στην εξορία. Το πλοίο μετά τη μεταπολίτευση μετονομάστηκε σε Ελλάς.
Λεμονένιο
Χημικές αντιδράσεις
Είναι δυνατό να επαγάγουμε αντίδραση επιλεκτικώς στον έναν από τους δύο διπλούς δεσμούς της ενώσεως. Το άνυδρο υδροχλώριο αντιδρά επιλεκτικώς με τον εκτός του δακτυλίου δεσμό, ενώ η εποξείδωση με mCPBA επιδρά στον άλλο διπλό δεσμό.
Αμαλία ΙΙ (ατμοδρόμων)
Στις 10 Οκτωβρίου 1863 έφθασε με αυτό στην Ελλάδα (Πειραιά) ο νέος Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ και σε αυτό παραδόθηκε στο λιμάνι του Κατακώλου (Ηλεία) από τον τελευταίο Άγγλο Αρμοστή της Επτανήσου Στορξ, η μεγάλη Σημαία της Επτανήσου. Στις 25 Μαρτίου 1864 αγκυροβόλησε στην Κέρκυρα για τις εορταστικές εκδηλώσεις της ενσωμάτωσης.
Λεμονένιο
Χημικές αντιδράσεις
Σε μια άλλη σύνθεση, η προσθήκη κατά Μαρκόβνικοφ τριφθοραιθανικού οξέος, ακολουθούμενη από υδρόλυση του προϊόντος, δίνει τερπινεόλη.
Αμαλία ΙΙ (ατμοδρόμων)
Τον Νοέμβριο του 1867 μετέφερε από το Μπρίντιζι της Ιταλίας τη μέλλουσα Βασίλισσα Όλγα.
Λεμονένιο
Βιολογική σύνθεση
Στη φύση το λεμονένιο δημιουργείται από το πυροφωσφορικό γερανύλιο, με κυκλοποίηση μιας θετικής ρίζας νερυλίου ή του ισοδυνάμου της :
500px|center[Biosynthesis of limonene from [[geranyl pyrophosphate]]
Αμαλία ΙΙ (ατμοδρόμων)
Το 1869 αποφασίστηκε να μεταβεί στην Τεργέστη για γενική επισκευή, η οποία όμως δεν πραγματοποιήθηκε λόγω υψηλού κόστους και ρυμουλκήθηκε πίσω στον Πόρο. Το 1878 πραγματοποιήθηκε εκτεταμένη ανακατασκευή και κατά τις περιόδους 1884-1885 και 1892-1905 χρησιμοποιήθηκε ως έδρα της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων. Παροπλίστηκε το 1906 και χρησιμοποιήθηκε ως ναυτώνας. Ημιβυθίστηκε στον Πόρο, ανελκύστηκε το 1921 και διαλύθηκε.
Λεμονένιο
Βιολογική σύνθεση
Το τελευταίο στάδιο περιλαμβάνει την απώλεια ενός πρωτονίου από το κατιόν, ώστε να σχηματισθεί το αλκένιο.
Αμαλία ΙΙ (ατμοδρόμων)
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία
Λεμονένιο
Σε φυτά
Το δεξιόστροφο (D-) λεμονένιο είναι κύριο συστατικό των αρωματικών ελαίων και ρητινών που διαθέτουν πολλά είδη κωνοφόρων και άλλων δέντρων: τα είδη σφενταμιού Acer rubrum και Acer saccharinum, είδη λεύκας (Populus angustifolia, Populus grandidentata, Populus tremuloides) το είδος Rhus glabra, είδη της ερυθρελάτης, είδη πεύκου (Pinus echinata, πεύκη η βαριά), ψευδελάτης (Pseudotsuga menziesii), λάρικας, ελάτης, Tsuga, κάνναβης (Cannabis sativa κ.ά.), κέδρου και διάφορα κυπαρισσοειδή, όπως η άρκευθος. Συνεισφέρει στη χαρκτηριστική μυρωδιά του φλοιού των καρπών εσπεριδοειδών (επειδή αποτελεί το κύριο συστατικό του πορτοκαλελαίου) του χυμού πορτοκαλιού και άλλων καρπών του γένους κίτρος.
Ασφάλεια
Το D-λεμονένιο μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό όταν έρθει σε κάπως παρατεταμένη επαφή με το δέρμα, αλλά κατά τα άλλα εμφανίζεται να είναι ασφαλές για ανθρώπινες χρήσεις. Το λεμονένιο είναι πάντως τοξικό για τους υδροβιους οργανισμούς και είναι εύφλεκτο ως υγρό ή αέριο.
Χρήσεις
Το λεμονένιο χρησιμοποιείται ευρύτατα ως συμπλήρωμα διατροφής και ως συστατικό αρωματισμού για καλλυντικά. Ως η κυριότερη ουσία της οσμής της πορτοκαλόφλουδας, το D-λεμονένιο χρησιμεύει στη βιομηχανία τροφίμων, καθώς και σε ορισμένα φάρμακα ως βελτιωτικό γεύσεως. Επίσης ως άρωμα καθεαυτό στην αρωματοποιία, σε προϊόντα μπάνιου και άλλα προϊόντα προσωπικής φροντίδας. Το D-λεμονένιο βρίσκει εφαρμογή ως εντομοκτόνο φυτοπροστασίας, ενώ περιέχεται και στο οργανικό παρασιτοκτόνο «Avenger». Προστίθεται σε προϊόντα καθαρισμού για να προσδώσει ένα άρωμα λεμονιού ή πορτοκαλιού, αλλά και για την ικανότητά του να διαλύει έλαια.
Το λεμονένιο χρησιμοποιείται και γενικότερα ως διαλύτης για σκοπούς καθαρισμού, όπως την αφαίρεση κολλητικών ουσιών, ή ορυκτελαίων από μέρη μηχανών, καθώς παράγεται από μια ανανεώσιμη πηγή (το αιθέριο έλαιο των εσπεριδοειδών), ως παραπροϊόν της παρασκευής πορτοκαλάδας. Επίσης, για την αφαίρεση χρωστικών από επιφάνειες και ως ένα πιο ευχάριστο στη μυρωδιά υποκατάστατο για το νέφτι.
Μια νεότερη εφαρμογή του λεμονενίου είναι ως διαλύτη σε ένα είδος τριδιάστατης εκτυπώσεως. Τέτοιοι εκτυπωτές μπορούν να εκτυπώσουν μέρη της δομής από το πλαστικο εκλογής, εκτός από τα κατακόρυφα υποστηρίγματα και συνδετικά μέρη, που κατασκευάζονται από HIPS, ένα συμπολυμερές πολυστυρενίου που διαλύεται εύκολα στο λεμονένιο. Ως εύφλεκτο υγρό, το λεμονένιο έχει προταθεί ακόμα και ως βιοκαύσιμο.
Κατά την ετοιμασία ιστών για εξέταση στην ιστολογία/ιστοπαθολογία, το D-λεμονένιο χρησιμοποιείται συχνά ως ένα μη τοξικό υποκατάστατο του ξυλενίου στον καθαρισμό αφυδατωμένων δειγμάτων. Τα καθαριστικά αυτά είναι υγρά αναμίξιμα με αλκοόλες (όπως η αιθανόλη και η ισοπροπανόλη) και με τηγμένο κερί παραφίνης, ουσίες στις οποίες βαπτίζονται τα δείγματα προκειμένου να διευκολύνεται η κοπή τους σε λεπτές φέτες για να παρατηρηθούν με μικροσκόπιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονοτερπένια Κατηγορία:Κυκλοαλκένια Κατηγορία:Εντομοκτόνα
Μπιενάλε της Αθήνας
thumb|Ο λογότυπος της Μπιενάλε της Αθήνας Η Μπιενάλε της Αθήνας (αγγλ. Athens Biennale) είναι ένα διεθνές πολιτιστικό γεγονός που διεξάγεται κάθε δύο χρόνια στην Αθήνα, παρουσιάζοντας μία μεγάλης κλίμακας έκθεση και ένα ευρύ πρόγραμμα με παράλληλες δράσεις, όπως περφόρμανς, εργαστήρια, διαλέξεις κ.ά.
Είναι ένα από τα μεγαλύτερα διεθνή καλλιτεχνικά γεγονότα σύγχρονης τέχνης στην Ελλάδα και έχει αναγνωριστεί ως μία από τις πιο σημαντικές και καινοτόμες πολιτιστικές πρωτοβουλίες στην Ευρώπη από το European Cultural Foundation (2015 ECF Princess Margriet Award for Culture).
Διοργανώνεται από τον Μη-Κερδοσκοπικό Οργανισμό Athens Biennial, ο οποίος ιδρύθηκε το 2005 από την Ξένια Καλπακτσόγλου, τον Αυγουστίνο Ζενάκο και τον Poka-Yio, οι οποίοι διατέλεσαν και συν-διευθυντές της μέχρι το 2011. Ως το 2016 βρισκόταν υπό τη διεύθυνση της Ξένιας Καλπακτσόγλου και του Poka-Yio, και έκτοτε μέχρι σήμερα διευθύνεται από τον Poka-Yio.
Η Μπιενάλε της Αθήνας λειτουργεί ως παρατηρητήριο συλλογικών ζητημάτων και ως πλατφόρμα ανάδειξης του σύγχρονου πολιτισμού στην αθηναϊκή μητρόπολη μέσα από ένα διεθνές δίκτυο μεγάλης κλίμακας καλλιτεχνικών γεγονότων σύγχρονης τέχνης μεγάλης κλίμακας. Κάθε διοργάνωση ορίζεται από διαφορετική θεματική και επιμελητική ομάδα, δακτυλογραφώντας την πολιτική επικαιρότητα και επισημαίνοντας σύγχρονα ζητήματα, τα οποία άπτονται τόσο του διεθνούς όσο και του εγχώριου κοινωνικοπολιτικού πλαισίου. Από την πρώτη διοργάνωση "Destroy Athens" μέχρι την πιο πρόσφατη "ANTI", η Μπιενάλε της Αθήνας προωθεί πειραματικές φόρμες και ποικίλες επιμελητικές προσεγγίσεις, συνδέοντας συγχρόνως την εγχώρια καλλιτεχνική παραγωγή με τη διεθνή σκηνή της σύγχρονης τέχνης.
Η Μπιενάλε της Αθήνας έχει συμβάλει στην καθιέρωση της Αθήνας ως σημαντικού πολιτιστικού προορισμού για τη σύγχρονη τέχνη, πλάι σε μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Μέχρι σήμερα έχει παρουσιάσει έξι διοργανώσεις, με περισσότερους από 800 καλλιτέχνες και θεωρητικούς από την Ελλάδα και το εξωτερικό, και περισσότερες από 127 νέες παραγωγές ή πρεμιέρες καλλιτεχνικών έργων. Η Μπινεάλε της Αθήνας έχει προσελκύσει περισσότερους από 315.000 επισκέπετες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένων χιλιάδων επαγγελματιών της τέχνης και διεθνών δημοσιογράφων.
2015 Princess Margriet Award for Culture
Το 2015, η Μπιενάλε της Αθήνας αναγνωρίστηκε από το ECF (European Cultural Foundation) ως μία από τις πιο σημαντικές και καινοτόμες πολιτιστικές πρωτοβουλίες στην Ευρώπη από το European Cultural Foundation με το βραβείο «Princess Margriet Award for Culture 2015», για το έργο της στη δημόσια σφαίρα, δημιουργώντας πολύτιμο χώρο για την καλλιτεχνική φαντασία, καθώς και για την πολιτιστική της συνεισφορά στη δημιουργία μιας δημοκρατικής Ευρώπης.
Όπως αναφέρει το European Culture Foundation:"«Η Μπιενάλε της Αθήνας επαναπροσδιορίζει το μοντέλο της μπιενάλε ως πεδίου φιλοξενίας της συζήτησης περί πολιτισμού και  αυτό-οργάνωσης στη σύγχρονη Ελλάδα. Έχει καταστήσει την μπιενάλε τέχνης φορέα που δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για να ευδοκιμήσουν νέες μορφές αλληλεγγύης μεταξύ τοπικών και διεθνών πολιτιστικών κοινοτήτων, εμπλέκοντας το ευρύ κοινό. Η πιο πρόσφατη μπιενάλε (ΑΒ4) οργανώθηκε το 2013 με τη μορφή μιας Αγοράς, που κατά την αρχαιότητα ήταν τόπος συνάντησης τόσο για κοινωνικές συζητήσεις όσο και για επαγγελματικές αλλά και πολιτικές. Η καινοτόμος συνεργατική επιμελητική προσέγγιση της ΑΒ4 την διαφοροποίησε ριζικά από το καθιερωμένο, εμπορικό, μοντέλο της οργάνωσης μιας μεγάλης κλίμακας έκθεσης. Με τεράστια μείωση χρηματοδότησης, η Μπιενάλε της Αθήνας αποδεικνύει τη δύναμη της αυτό-οργάνωσης και της θεμελίωσης κοινών τόπων μέσω του πολιτισμού»"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκθέσεις τέχνης Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη Κατηγορία:Τέχνες στην Ελλάδα Κατηγορία:Πολιτισμός στην Αθήνα Κατηγορία:Ελληνικές εκθέσεις Κατηγορία:Σύγχρονη τέχνη
Γιάννης Πατσιλινάκος
Ο Γιάννης Πατσιλινάκος (Πειραιάς, 2 Ιουλίου 1948) είναι καρδιολόγος και πολιτικός. Έχει διατελέσει δήμαρχος Περάματος επί τρεις τετραετίες (1987-1990, 1995-1998 και 1999-2002), βουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (2004-2005), καθώς και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου κατά των Ναρκωτικών.
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Μεγάλωσε αρχικά στην Αγια-Σοφιά του Πειραιά και από το 1954 στο Νέο Ικόνιο, στην περιοχή Πλακούδα. Φοίτησε σε σχολεία της περιοχής του. Πατέρας του ήταν ο γυναικολόγος Αλέξανδρος Πατσιλινάκος, από τον Άη-Γιώργη Κοίτας της Μάνης, ο οποίος χρημάτισε δήμαρχος Κερατσινίου την περίοδο 1951 έως 1955. Μητέρα του ήταν η Σταυρούλα Πατσιλινάκου, το γένος Κυραγιάννη, η οποία είχε καταγωγή από τη Μάνη, αλλά μεγάλωσε στην Καλαμάτα.
Το 1966, πέρασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ολοκληρώνοντας τις σπουδές του το 1972. Την 1η Απριλίου 1973, παρουσιάστηκε στον στρατό, στην Κόρινθο. Μετά την αρχική εκπαίδευση μετατέθηκε στην Ορεστιάδα, όπου υπηρέτησε για 30 μήνες, λόγω των γεγονότων της δικτατορίας, της Κύπρου και της μεταπολίτευσης. Έκανε το αγροτικό του στην Φθιώτιδα, στον Άη-Γιώργη Τυμφρηστού.
Το 1975, παντρεύτηκε την μικροβιολόγο Δήμητρα Παπαδάκη, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, που έγιναν και αυτά γιατροί μεγαλώνοντας: Τον Αλέξανδρο, καρδιολόγο, την Σταυρούλα, πνευμονολόγο και την Κωνσταντίνα, μικροβιολόγο. Την ίδια χρονιά, έγινε μέλος του Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.
Ως ειδικευόμενος καρδιολόγος, υπηρέτησε για 4 χρόνια στο Νοσοκομείο “Αλεξάνδρα” και 1 χρόνο στο “Τζάνειο”.
==Δήμαρχος ==
Το 1982, δημιούργησε τον συνδυασμό “Πέραμα-Σύγχρονη Πόλη“ και έθεσε υποψηφιότητα στις δημοτικές εκλογές, με την υποστήριξη του Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Δεν πέρασε στον 2ο γύρο των εκλογών για 145 μόνο ψήφους.
Το 1986 έθεσε ξανά υποψηφιότητα και εκλέχθηκε δήμαρχος για την τετραετία 1987-1990 (1η τετραετία). Ως δημοτική αρχή, εφάρμοσε πολιτική διεκδίκησης και εξασφάλισης χώρων και πόρων για τον Δήμο Περάματος.
Το 1990, λόγω γενικότερου κακού πολιτικού κλίματος, έχασε την εκλογική μάχη και συμμετείχε στο δημοτικό συμβούλιο ως αντιπολίτευση για την τετραετία 1991-1994.
Το 1994, επανεκλέχθηκε δήμαρχος, για την θητεία 1995-1998 (2η τετραετία).
Το 1998 επανεκλέχθηκε εκ νέου, για την τετραετία 1999-2002 (3η τετραετία).
Το 2002 κατέλαβε στις δημοτικές εκλογές την 3η θέση, γεγονός που τον απέκλεισε από τον 2ο γύρο των εκλογών.
==Βουλευτής ==
Στις δημοτικές εκλογές του 2006 και του 2010 ήταν ξανά υποψήφιος, αλλά δεν πέρασε στον 2ο γύρο. Συνέχισε να συμμετέχει ενεργά στα κοινά ως δημοτικός σύμβουλος.
Το 2018, παραιτήθηκε από το δημοτικό συμβούλιο, για λόγους υγείας, παραχωρώντας την θέση του στον επιλαχόντα δημοτικό σύμβουλο Βασίλη Βατίστα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Περάματος Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ
Μαυροπόδαρη μαγκούστα
Η μαυροπόδαρη μαγκούστα (Bdeogale nigripes) είναι ένα είδος μαγκούστας που απαντάται στην Αφρική. Αντίθετα με τα περισσότερα παρόμοια είδη, η μαυροπόδαρη μαγκούστα έχει μόνο 4 δάχτυλα σε κάθε άκρο και όχι 5.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερπηστίδες
Σοβραμόντε
Το Σοβραμόντε (ιταλικά: Sovramonte, βενετικά: Soramont ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Κώστας Κιλτίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1956 στους Κάτω Απόστολους Κιλκίς και είναι απόγονος Ελλήνων προσφύγων από το Μιστί της Καππαδοκίας. Γόνος αγροτικής οικογένειας, εγκαταστάθηκε κατά την παιδική του ηλικία στο Κιλκίς, ενώ οι γονείς του μετανάστευσαν στο εξωτερικό για βιοποριστικούς λόγους.
Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και πήρε την ειδικότητα του γενικού ιατρού. Μεταξύ άλλων, διετέλεσε από το 1991 έως το 1993 πρόεδρος του Γενικού Νοσοκομείου Κιλκίς. Είναι γνώστης της γαλλικής γλώσσας.
Ατμοφρεγάτα
Η ατμοφρεγάτα είναι τρικάταρτο πολεμικό πλοίο με ιστιοφορία μεγάλου δρόμωνος και ατμομηχανή για βοηθητική πρόωση. Το πρώτο πολεμικό πλοίο που μπορεί να θεωρηθεί ως ατμόπλοιο ήταν το Demologos, που ναυπηγήθηκε το 1815 για το Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών.
Κώστας Κιλτίδης
Πολιτική σταδιοδρομία
Αναφέρεται ως αντικομμουνιστικών απόψεων λόγω του θανάτου συγγενικών του προσώπων κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου (σύμφωνα με δημοσίευμα, τη συγκεκριμένη περίοδο σκοτώθηκαν οι δύο παππούδες και η μια γιαγιά του). Στα νεανικά του χρόνια ήταν από το 1973 ήταν μέλος του ακροδεξιού/νεοφασιστικού κόμματος του Κώστα Πλεύρη, «Κόμμα 4ης Αυγούστου», της φοιτητικής παράταξης του οποίου (ΦΕΠ) διετέλεσε επικεφαλής. Το 1978 προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία.
Από το 2000 μέχρι τον Μάιο 2012 ήταν βουλευτής Κιλκίς. Έχει διατελέσει πρόεδρος της Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής κατά των Ναρκωτικών (2004-2007), Πρόεδρος της Ελληνορουμανικής Φιλίας (2004-2007), Μέλος των Επιτροπών κατά του Ντόπινγκ, των Κοινωνικών Υποθέσεων και των Μορφωτικών Υποθέσεων έως το 2007. Από το 2007 έως το 2009 διετέλεσε υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.
Στις 14 Ιουνίου 2010, αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία. Για κάποιο χρονικό διάστημα συμμετείχε στη Δημοκρατική Συμμαχία, αλλά εξαιτίας της ανακύκλωσης ίδιων προσώπων, όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε, διαχώρισε τη θέση του από το κόμμα αυτό.
Στις 19 Αυγούστου 2011, ανακοινώθηκε η προσχώρησή του στον ΛΑ.Ο.Σ. Στις 21 Μαΐου 2012, αφού απέτυχε να επανεκλεγεί, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό του Γιώργου Καρατζαφέρη. Η αποχώρησή του ήταν αποτέλεσμα και της επιθυμία του Γιώργου Καρατζαφέρη να μη συνεργαστεί με τη ΝΔ και το κόμμα να κατέβει αυτόνομα στις εθνικές εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012. Παράλληλα, δήλωσε πως δεν θα έθετε υποψηφιότητα ενόψει των επερχόμενων εκλογών.
Το 2015 επέστρεψε στη Νέα Δημοκρατία. Το 2019 υπήρξε υποψήφιος βουλευτής στην περιφέρεια Κιλκίς, χωρίς ωστόσο να εκλεγεί. Στις εκλογές Μαΐου-Ιουνίου 2023 ήταν ξανά υποψήφιος βουλευτής στο Κιλκίς, αλλά δεν εκλέχθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Κιλκίς Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων
Νόβο Σέλο (Ντανίλοβγκραντ)
Το Νόβο Σέλο (σερβικά κυριλλικά: Ново Село) είναι χωριό στο κέντρο του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Ντανίλοβγκραντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Ντανίλοβγκραντ
Τσόου Γιούν-Φατ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιούν-Φατ Τσόου
Ντενί Ωγκύστ Ραφέ
thumb|271x271px|Ο Ντενί Ωγκύστ Ραφέ το 1840. Ο Ντενί Ωγκύστ Μαρί Ραφέ (Denis Auguste Marie Raffet, Παρίσι 1804 - Γένοβα 1860) ήταν Γάλλος εικονογράφος και λιθογράφος του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1804 και έμεινε ορφανός σε νεαρή ηλικία. Αργότερα σπούδασε λιθογραφία κοντά στον Νικολά Τουσά Σαρλέ. Το 1826 δημοσίευσε το παρθενικό του λεύκωμα το οποίο ήταν αφιερωμένο σε πολεμικές σκηνές. To 1829 ξεκίνησε να σπουδάζει ζωγραφική κοντά στον Αντουάν-Ζαν Γκρο όμως η αποτυχία του στον διαγωνισμό για το Βραβείο της Ρώμης το 1831 τον ώθησε να εγκαταλείψει τη ζωγραφική και να αφοσιωθεί στη χαρακτική και το σχέδιο. Χάρη στην επιμονή του και την εργατικότητα που τον διέκρινε κατάφερε να αποκτήσει με το πέρασμα των ετών αναγνώριση. Το 1837 ήταν μέλος της συνοδείας του Ρώσου ευγενούς Ανατόλι Ντεμίντοφ σε Ρωσία και Ισπανία. Αργότερα πραγματοποίησε και άλλα ταξίδια στην ιταλική χερσόνησο, τη Βρετανία και τη Γερμανία. Πέθανε αιφνίδια το 1860 στη Γένοβα όπου βρισκόταν με σκοπό να συγκεντρώσει υλικό για τη δημιουργία λευκώματος με θέμα τοπία της Ιταλίας.
Ο Ραφέ είχε χαρακτηριστεί από τον Θεόφιλο Γκωτιέ ως ο κορυφαίος ζωγράφος πολεμικών σκηνών της εποχής του. Το 1893 έγιναν στο Λούβρο τα αποκαλυπτήριο μνημείου προς τιμήν του Ραφέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι λιθογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι εικονογράφοι
Ριπ Κίρμπι
Ριπ Κίρμπι (Rip Kirby) είναι αναγνωριστικός τίτλος μίας Αμερικανικής εικονογραφημένης σειράς (κόμικς) αστυνομικής υφής, που δημιούργησε ο Άλεξ Ρέιμοντ κατόπιν πρότασης του συγγραφέα, δημοσιογράφου, εκδότη και γενικού διευθυντή της εταιρείας King Features Syndicate, Ward Greene (1892 – 1956) που ήταν και ο εμπνευστής του συγκεκριμένου χαρακτήρα. Η σειρά παρουσιάστηκε ως καθημερινό κόμικ-στριπ εφημερίδων με επιπλέον Κυριακάτικη έκδοση, από τις 4 Μαρτίου του 1946 έως και την 26 Ιουνίου 1999.
Υπόθεση
Το πρωταγωνιστικό πρόσωπο (φυσιογνωμικό πρότυπο για το οποίο ήταν ο ίδιος ο Greene) είναι ο βετεράνος νεοϋορκέζος πεζοναύτης Rip Kirby, που μετά τη λήξη του Β’ Π.Π. αποφασίζει να εργαστεί σαν ιδιωτικός ντετέκτιβ. Δίπλα του ως συμπαραστάτες έχει την κοπέλα του, το μανεκέν Judith Lynne “Honey” Dorian (από τα ονόματα των τριών κοριτσιών του Ρέιμοντ ) και το μεταμελημένο, πρώην διαρρήκτη, Desmond. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της σειράς ήταν ότι ο πρωταγωνιστής χρησιμοποιούσε επιστημονικά τεκμηριωμένους τρόπους δράσης.
Συντελεστές
Το σενάριο κράτησαν, κατά σειρά, οι Ward Greene (1946 – 1952), Fred Dickenson (1952 – μέσα ’80ς) και John Franklin Prentice (μέσα ’80ς – 1999) με βοηθό τον Al Williamson. Αρχικός εικονογράφος ήταν ο Ρέιμοντ, μετά το θάνατο του οποίου ανέλαβε για περισσότερα από 40 έτη ο Prentice (1920 – 1999), που ήταν ο συνολικά υπεύθυνος από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, γράφοντας και το σενάριο.
Βραβεία
Ο Ρέιμοντ τιμήθηκε για το συγκεκριμένο έργο με το βραβείο Reuben (1949), ο Prentice δε, με το Βραβείο της Εθνικής Κοινότητας των δημιουργών κόμικς, τρεις φορές (1966, 1967, 1986).
Επανεκδόσεις
Από τις 15 Σεπτεμβρίου 2009 έως το 2019, η εταιρεία IDW αναπαρήγαγε τη σειρά, εκδίδοντας συνολικά 11 Τόμους. Στους τέσσερις πρώτους περιέχεται η δουλειά του Ρέιμοντ και στους υπόλοιπους εκείνη του Prentice, έως και το 1975.
Στην Ελλάδα
Δημοσιεύτηκε επί 2 έτη (ιστορία: "Ο Ληστής με τις Μπιγκόνιες" των Prentice - Dickenson) στο περιοδικό Εικόνες (Α’ Περιόδου) των εκδόσεων Έλκην (1955) της Ελένης Βλάχου. Αργότερα παρουσιάστηκε στα Επίκαιρα και τέλος από την εταιρεία ΜΑΜΟΥΘ COMIX (1 άλμπουμ) μέσω της σειράς «Κλασική Περιπέτεια» (1988).
Παραπομπές
Κιρμπι Ριπ
Θέμα Δερζηνής
Το Θέμα Δερζηνής ή Δερτζηνής ή Κελτηζής ήταν μικρό συνοριακό θέμα (διοικητική διαίρεση) της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τον 10ο και 11ο αιώνα. Η Δερζηνή (σήμερα Ερζινκάν, Τουρκία) βρισκόταν στα λεγόμενα Αρμενικά εδάφη κοντά στην Θεοδοσιούπολη και δίπλα στον σημερινό ποταμό Καρά.
Η Δερτζηνή αρχικά αναφέρεται τούρμα του Θέματος Μεσοποταμίας όπου περιελάμβανε την περιοχή βόρεια του Ευφράτη, τον 11ο αιώνα ενσωματώθηκε στο Θέμα Χαλδίας όταν κι έχασε την στρατηγική της σημασία. Το 1071 η περιοχή καταλήφθηκε οριστικά από τους Τούρκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη Απρίλιος 1946
Η Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη 1946 (Απρίλιος - Οκτώβριος 1946) διαδέχθηκε την κυβέρνηση Παναγιώτη Πουλίτσα την ημέρα που ο Κωνσταντίνος Τσαλδάρης, ανακηρύχτηκε αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος.
Το πρώτο και κύριο μέλημα της κυβέρνησης - αλλά και όλων των κυβερνήσεων που θα ακολουθήσουν κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου -ήταν η πάταξη όλων των αριστερών οργανώσεων, κομμάτων και προσώπων. Με μια σειρά νόμων, όπως ο Α.Ν. 453/1945 «Περί λήψεως μέτρων προς εμπέδωσιν της τάξεως και της δημόσιας ασφαλείας», τον οποίο επανέφερε και πάλι σε ισχύ την 4η Μαΐου 1946, θεσμοθετούνται οι διώξεις, οι συλλήψεις και οι εκτοπίσεις όσων ήταν κομμουνιστές.
Με το περιβόητο «Γ' Ψήφισμα» της 18ης Ιουνίου 1946 «Περί εκτάκτων μέτρων αφορώντων την Δημοσίαν τάξιν και ασφάλειαν» τιμωρούνταν με μακροχρόνιες ποινές ή και με θάνατο, όχι μόνο οι πράξεις ένοπλης βίας έναντι του κράτους, αλλά γενικότερα η διάδοσιν ιδεών ανατρεπτικών του κοινωνικού καθεστώτος. Ήδη τον Ιούλιο του 1946 είχαν εξοριστεί παραπάνω από 1000 άτομα, ενώ στις 26 του ίδιου μήνα, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε (η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε στην νεώτερη ελληνική ιστορία) η σλαβομακεδόνισσα κομμουνίστρια Μίρκα Γκίνοβα.
Οι πολίτες χωρίστηκαν σε δύο μέρη, στους νομιμόφρονες και στους αντι-φρονούντες. Οι τελευταίοι εξορίστηκαν κυριολεκτικά και μεταφορικά από την πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας, απομονώθηκαν στο περιθώριο της κοινωνίας κυνηγημένοι από το παρακράτος που δημιουργήθηκε τότε, με τις ευλογίες της κυβέρνησης. Όπως το περιγράφει ο ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης οι πρακτικές της αντικομμουνιστικής σταυροφορίας έγιναν νόμοι του Κράτους, οι μέθοδοι των συμμοριών απέκτησαν μανδύα νομιμότητας και η πόρτα για τον Εμφύλιο άνοιξε διάπλατα.
Την 1η Σεπτεμβρίου 1946 διενεργήθηκε το δημοψήφισμα για την επάνοδο του βασιλιά. Με 68.41% υπέρ έναντι 34.59% κατά, ο βασιλιάς Γεώργιος ο Β΄ επέστρεψε στην Ελλάδα στις 26 Σεπτεμβρίου.
Αναφορές
1946 04 18 Κατηγορία:1946 1946 04 Κ
Ταϊμπόν Αγκορντίνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Μαρία του Αλανσόν
Η Μαρία, γαλλ. Marie (20 Μαρτίου 1373 - 1417) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν κόρη του κόμη του Αλανσόν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Αρκούρ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Πέτρου Β΄ κόμη του Αλανσόν και της Μαρίας Σαμαγιάρ, υποκόμισσας του Μπωμόν-ω-Μαιν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1390 τον Ιωάννη Ζ΄ κόμη του Αρκούρ και του Ωμάλ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Μοντάνα (Βουλγαρία)
Η Μοντάνα (βουλγαρικά: Монтана) είναι πόλη στη βορειοδυτική Βουλγαρία και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Βρίσκεται 50 χλμ. νότια του ποταμού Δούναβη, 40 χλμ. βορειοδυτικά της Βράτσα και 30 χλμ. ανατολικά από τα Σερβικά σύνορα. Έχει πληθυσμό 43.781 κατοίκους (2012).
Ονόματα
Οταν η πόλη πρωτοκατοικήθηκε από Σλάβους ήταν γνωστή ως Κουτλόβιτσα, αργότερα στα Οθωμανικά Τουρκικά ως Κούτλοφτσα. Η πόλη μετονομάστηκε Φέρτνιναντ το 1890, ευεργετούμενη από τον Κνιάζ (βασιλιά) Φερδινάνδο και αποκτώντας το καθεστώς πόλης. Την 1 Μαρτίου 1945, με διάταγμα της κυβέρνησης, οι κομμουνιστικές αρχές άλλαξαν το όνομα της πόλης σε Μιχαήλοβγκραντ προς τιμή του κομμουνιστή ακτιβιστή Χρίστο Μιχαήλοφ (πέθανε 1944) ηγέτη στην περιοχή της εξέγερσης του Σεπτέμβρη το 1923. Το 1993, με προεδρικό διάταγμα, η πόλη πήρε το όνομα Μοντάνα, από το γειτονικό ομώνυμο Ρωμαϊκό οικισμό, από το Λατινικό mons (όρος).
Γεωγραφία
Η Μοντάνα βρίσκεται στον ποταμό Ογκόστα, βόρεια του Αίμου, και περιβάλλεται βόρεια και ανατολικά από υψίπεδα.
Το κλίμα είναι ήπιο ηπειρωτικό, με ψυχρούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Η μέση θερμοκρασία είναι 1 °C τον Ιανουάριο και 25 °C τον Ιούλιο. Τα τελευταία 15-20 χρόνια θερμοκρασίες μέχρι 35 με 40 °C το καλοκαίρι δεν είναι ασυνήθιστες.
Δημογραφικά
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011 οι κάτοικοι που δήλωσαν την εθνική τους ταυτότητα κατανέμονταν ως εξής : Σύνολο: 43.781
Ρωμαϊκή εποχή
Η περιοχή γύρω από τη Μοντάνα αποτέλεσε τμήμα της Ρωμαϊκής επαρχίας της Ανω Μοισίας το 29 π.Χ. Γύρω στα 160 μ.Χ. μια στρατιωτική βάση, που πιθανότατα είχε ιδρυθεί πάνω στα απομεινάρια παλιότερου Θρακικού οικισμού, απέκτησε δικαιώματα πόλης με το όνομα Civitas Montanensium. Η πόλη αναπτύχθηκε και αστικοποιήθηκε κατά τα Ρωμαϊκά πρότυπα και έγινε η δεύτερη σημαντικότερη στην επαρχία μετά τη Ρατσιαρία (σημερινο Αρτσαρ). Στην κορυφή του λόφου πάνω από τη Μοντάνα χτίστηκε ένα φρούριο, καθώς και δημόσια και κτίρια κατοικιών, ναοί, λουτρά και θέατρα. Η Μοντάνα έγινε μια τυπική αυτοκρατορική πόλη, όπου ο τυπικός εκρωμαϊσμένος πληθυσμός συνηπήρχε με αποίκους από την Ιταλία και τη Μικρά Ασία. Βάση της οικονομίας της πόλης ήταν οι μεγάλοι γαιοκτήμονες από την Ιταλία και οι επαύλεις και τα αρχοντικά τους, ενώ οι ντόπιοι εργάζονταν στη γεψργία και στην εξόρυξη χρυσού στην κοιλάδα του ποταμού Ογκόστα. Την περίοδο αυτή ζούσε στην πόλη μια κοινότητα εποίκων που ασχολείτο με τη χειροτεχνία και το δανεισμό χρημάτων. Προστάτες της Μοντάνα, κατά το ελληνιστικό πνεύμα ήταν η Ντιάνα και ο Απόλλων.
Μεσαίωνας
Μεταξύ 440 και 490 τα βορειοδυτικά της σημερινής Βουλγαρίας επλήγησαν από τις επιδρομές των Ούννων υπό τον Αττίλα και αργότερα από τους Γότθους. Οι Σλάβοι και οι Άβαροι έδωσαν τη χαριστική βολή στον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό στην περιοχή. Οι Σλάβοι, που εγκαταστάθηκαν αργότερα στην περιοχή, ονόμασαν την πόλη Κουτλοβίτσα. Την εποχή της Πρώτης και Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας ο οικισμός ανέκαμψε και έγινε κέντρο επαρχίας.
Οθωμανική κυριαρχία
Οταν η Κουτλοβίτσα καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς ο οικισμός καταστράφηκε και ερημώθηκε. Μετονομάστηκε από αυτούς "Κουτλόφτσα", από το αρχικό της όνομα. Μεταξύ 1450 και 1688 η πόλη ξαναεποικίστηκε από τους Τούρκους λόγω της στρατηγικής της θέσης και γνώρισε άλλη μία άλλη περίοδο άνθησης ως τυπικά Ανατολίτικη πόλη. Ανεγέρθηκαν τζαμί, κρήνες και άλλα κτίρια, ενώ Ρωμαϊκά Λουτρά επέζησαν του Μεσαίωνα.
Νεότερη ιστορία
Μετά την Απελευθέρωση άρχισε ένα μαζικό κύμα μετανάστευσης προς την Κουτλοβίτσα και μια περίοδος οικονομικής άνθησης. Κατασκευάσθηκαν σταθμός ηλεκτρικής ενέργειας, σιδηροδρομικός σταθμός, ταχυδρομείο και νοσοκομείο, αγορά και κοινοτικό κέντρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
1904
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1904 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Σου Κι
Η Σου Κι (舒淇, 16 Απριλίου 1976) είναι ηθοποιός και μοντέλο από την Ταϊβάν.
Γεννημένη στην Ταϊβάν, η Σου Κι πήγε στο Χονγκ Κονγκ σε ηλικία 17 ετών αναζητώντας μία καριέρα στον κινηματογράφο. Τελικά, έγινε γνωστή από τους ρόλους που έπαιξε στις ταινίες The Transporter και Το Μάτι 2 (The Eye 2).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταϊβανέζοι ηθοποιοί
Οι Αδιάφθοροι
Οι Αδιάφθοροι (αγγλικά: The Untouchables) είναι αμερικανική ταινία παραγωγής 1987 σε σκηνοθεσία του Μπράιαν Ντε Πάλμα και σε σενάριο του Ντέιβιντ Μάμετ. Είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο και πρωταγωνιστούν οι Κέβιν Κόστνερ, Σον Κόνερι, Τσαρλς Μάρτιν Σμιθ, Άντι Γκαρσία και Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Η ταινία αφηγείται τα αληθινά γεγονότα που συνέβησαν στο Σικάγο την εποχή της ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ και περιγράφει την προσπάθεια του πράκτορα Έλιοτ Νες και των συνεργατών του να οδηγήσουν τον διαβόητο κακοποιό Αλ Καπόνε στη φυλακή.
Η ταινία έλαβε 4 υποψηφιότητες για Όσκαρ και κέρδισε το βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου για τον Σον Κόνερι.
Πλοκή
Ο νέος κυβερνητικός πράκτορας Έλιοτ Νες φτάνει στο Σικάγο και είναι αποφασισμένος να συλλάβει τον Αλ Καπόνε αλλά μαθαίνει ότι δεν πρόκειται για εύκολη υπόθεση επειδή ο Καπόνε έχει διαφθείρει σχεδόν όλη την αστυνομία. Ο Νες θα γνωρίσει τον Τζίμι Μαλόουν, έναν βετεράνο αστυνομικό και πιθανόν ο πιο αξιότιμος στο σώμα. Ο Νες θα ζητήσει από τον Μαλόουν να τον βοηθήσει να συλλάβουν τον Καπόνε αλλά ο Μαλόουν τον προειδοποιεί ότι εάν κυνηγήσει τον Καπόνε, αρχίζει πόλεμο. Στρατολογούν το μαθητή στρατιωτικής σχολής Τζορτζ Στόουν και τον πράκτορα Όσκαρ Γουάλας, ο οποίος είναι επίσης λογιστής και θέλει να διώξει ποινικώς τον Καπόνε για Φοροδιαφυγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1987 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μπράιαν Ντε Πάλμα Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Δικαστικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ένιο Μορικόνε Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιβλία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎
Τάμπρε
Το Τάμπρε (ιταλικά: Tambre, βενετικά: Tanbre) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Φοινικικό αλφάβητο
Το φοινικικό αλφάβητο είναι συμφωνογραφικό αλφάβητο με 22 γράμματα, που χρησιμοποιείτο στον Λίβανο, την Παλαιστίνη και τη Συρία από τον 11ο μέχρι τον 5ο αιώνα π.Χ. στα γραπτά κείμενα της Φοινικικής, Αραμαϊκής, Εβραϊκής και άλλων σημιτικών γλωσσών.
Τα γράμματα του φοινικικού αλφαβήτου είναι απλοποίηση των αντίστοιχων γραμμάτων του πρωτοσημιτικού αλφάβητου, ενώ το παλαιότερο γραπτό δείγμα που έχει βρεθεί είναι μια επιγραφή στη σαρκοφάγο του βασιλιά Αχιράμ της Βύβλου, στον σημερινό Λίβανο, το 1000 π.Χ..
Σ'αυτό βασίστηκαν το αραμαϊκό, το εβραϊκό και το ελληνικό αλφάβητο. Στο αραμαϊκό αλφάβητο πιθανόν βασίστηκαν με τη σειρά τους τα αλφάβητα της ινδικής οικογένειας, καθώς και το αραβικό αλφάβητο. Από το ελληνικό αλφάβητο προέρχονται το λατινικό και το κυριλλικό αλφάβητο.
Ονομασίες γραμμάτων
Στον παρακάτω πίνακα παρατίθενται τα γράμματα του φοινικικού αλφαβήτου, οι ονομασίες τους και οι έννοιες που αντιπροσωπεύουν καθώς και η αντιστοιχία με το εβραϊκό και ελληνικό αλφάβητο. Η αποκρυπτογράφηση του αλφάβητου έγινε τον 18ο αιώνα από τον Ζαν-Ζακ Μπαρτελεμύ.
Παράγωγα αλφάβητα
thumb|250px|Το Φοινικικό αλφάβητο (μεσαία κάθετη στήλη) σε σύγκριση με άλλα αλφάβητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλφάβητο Κατηγορία:Φοίνικες
Θέμα Θεοδοσιουπόλεως
Το Θέμα Θεοδοσιουπόλεως ήταν μικρό συνοριακό θέμα (διοικητική διαίρεση), πιθανότατα στρατηγίδα, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τον 10ο και 11ο αιώνα. Έδρα του στρατηγού ήταν η οχυρωμένη Θεοδοσιούπολη (σημερινό Ερζερούμ, Τουρκία).
Διοικητές αναφέρονται οι :
Βαιθανάχ
Η Βαιθανάχ ήταν βιβλική πόλη της αρχαίας Παλαιστίνης.
Το όνομά της εξελληνισμένο προέρχεται εκ της εβραϊκής "Μπαιθ-Ανάθ", που σημαίνει οίκος, τόπος της θεάς Ανάθ. Η Βαιθανάχ ήταν περιτείχιστη χαναανιτική πόλη που διατήρησε τον φυλετικό χαρακτήρα των κατοίκων της Χανααναίων για μακρό χρονικό διάστημα και μετά την εισβολή και αυθαίρετη εγκατάσταση των Ισραηλιτών στα εδάφη τους.
Τεκτονικός χάρτης
Οι τεκτονικοί χάρτες αποτελούν ιδιαίτερη κατηγορία χαρτών.
Οι χάρτες αυτοί περιλαμβάνουν απεικονίσεις των κύριων τεκτονικών δομών μιας περιοχής που μπορεί να αφορά μια μικρή γεωγραφική περιοχή, π.χ. των Κυκλάδων μέχρι ευρύτερη της τάξεως ηπείρου. π.χ. Αφρικής, αλλά και παγκόσμιος, της Γης. Η χαρτογραφική απεικόνιση τεκτονικού ενδιαφέροντος στοιχείων γίνεται υπό κλίμακα όπως και οι γεωλογικοί χάρτες των οποίων αποτελούν ιδιαίτερο βοήθημα. Οι χάρτες αυτοί συντάσσονται από εξειδικευμένους γεωφυσικούς, γεωλόγους και τοπογράφους.
Πηγές
Κατηγορία:Χάρτες Χάρτης
Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος αναφέρονται οι:
Γκάρμις-Παρτενκίρχεν
Το Γκάρμις-Παρτενκίρχεν (γερμανική προφορά: [ˈɡaʁmɪʃ paʁtn̩ˈkɪʁçn̩]) είναι πόλη της Βαυαρίας στη νότια Γερμανία, κοντά στα σύνορα με την Αυστρία, και το διοικητικό κέντρο της ομώνυμης περιφέρειας στην περιοχή της Άνω Βαυαρίας. Σήμερα έχει πληθυσμό 26.000 κάτοικους.
Μέχρι και το 1935 τόσο το Γκάρμις όσο και το Παρτενκίρχεν ήταν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο αλλά ενώθηκαν για να υποδεχτούν τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936, οι πρώτοι που περιλάμβαναν αλπικό σκι. Φιλοξενεί μια ποικιλία διαγωνισμών χειμερινών σπορ. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το ψηλότερο βουνό της Γερμανίας, το Τσούγκσπιτσε, σε υψόμετρο 2.962 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοργανώτριες πόλεις Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων Κατηγορία:Πόλεις της Βαυαρίας
Βόρεια Ουγκάντα
Η Βόρεια Περιφέρεια είναι μία από τις τέσσερεις περιφέρειες της Ουγκάντα. Πρωτεύουσα είναι η Γκουλού, συμπρωτεύουσα της χώρας.
Γεωγραφία
Η Βόρεια περιφέρεια συνορεύει στα νοτιοανατολικά με την Ανατολική, στα νοτιοκεντρικά με την Κεντρική, στα νοτιοδυτικά με τη Δυτική και τη Ρουάντα, στα δυτικά με τη Λαϊκή Δημοκρατία Κονγκό, στα βόρεια με την Κένυα και στα ανατολικά με την Τανζανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρειες της Ουγκάντα
Βαλ ντι Τζόλντο (Ιταλία)
Το Βαλ ντι Τζόλντο (ιταλικά: Val di Zoldo, λαδινικά: Val de Zoldo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Νταν Στήβενς
Ο Ντάνιελ Τζόναθαν Στήβενς (Daniel Jonathan Stevens ; 10 Οκτωβρίου 1982) είναι Άγγλος ηθοποιός. Απέκτησε διεθνή φήμη με τον ρόλο του ως Μάθιου Κρόλεϊ στην δραματική σειρά Downton Abbey (2010-12). Πρωταγωνίστησε επίσης στο θρίλερ The Guest (2014), στην περιπέτεια Νύχτα στο Μουσείο : Το Μυστικό του Τάφου (2014), ως το τέρας στην προσαρμογή της Ντίσνεϊ Πεντάμορφη και το Τέρας (2017), στο βιογραφικό δικαστικό δράμα Marshall (2017), ως Κάρολος Ντίκενς στο βιογραφικό δράμα The Man Who Invented Christmas (2017) και ως ο Ρώσος τραγουδιστής Αλεξάντερ Λέμτοβ στο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision : Η ιστορία των Fire Saga. Από το 2017 έως το 2019, πρωταγωνίστησε ως Ντέιβιντ Χάλερ στην σειρά Legion. Το 2018, πρωταγωνίστησε στο θρίλερ τρόμου του Netflix, Apostle.
Βιογραφία
Ο Στήβενς υιοθετήθηκε αμέσως μετά την γέννησή του από γονείς που ήταν και οι δυο δάσκαλοι και μεγάλωσε στην Ουαλία και στην νοτιοανατολική Αγγλία. Φοίτησε με υποτροφία στο Tonbridge School, ένα μη κρατικό σχολείο στο Κεντ. Εκεί ανέπτυξε το ενδιαφέρον του για την υποκριτική μόλις στην πρώτη οντισιόν για τον ομώνυμο ρόλο του Μάκβεθ με τον καθηγητή του, τον μυθιστοριογράφο Τζόναθαν Σμιθ. Από την ηλικία των 15 ετών, περνούσε τα καλοκαίρια ως εκπαιδευόμενος στο Εθνικό Θέατρο Νέων στο Λονδίνο.
Ο Στήβενς σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Κέμπριτζ. Ως φοιτητής, ήταν μέλος των Footlights μαζί με τους Stefan Golaszewski, Tim Key και Mark Watson ενώ δραστηριοποιήθηκε και στην Marlowe Society. Ο σκηνοθέτης Peter Hall τον ξεχώρισε σε μια παραγωγή του Μάκβεθ, στην οποία ενσάρκωσε τον ομώνυμο χαρακτήρα και στην οποία έπαιζε μαζί με την κόρη του Hall, την ηθοποιό Rebecca Hall.
Προσωπική ζωή
Το 2009, ο Στήβενς παντρεύτηκε την νοτιοαφρικανή τραγουδίστρια της τζαζ και καθηγήτρια φωνητικής Susie Hariet. Έχουν τρία παιδιά : τις κόρες Willow (γενν. 2009) και Eden (γενν. 2016) και τον γιο Aubrey (γενν. 2012). Η ηθοποιός Rebecca Hall είναι η νονά της Willow.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ηθοποιοί
Τζιτζιφιές
μικρογραφία|Προσφυγικές κατοικίες στις Τζιτζιφιές Οι Τζιτζιφιές, πρώην Αράπικα, ήταν παραλιακός οικισμός της Αθήνας στον όρμο του Φαλήρου μεταξύ Παλαιού Φαλήρου και Μοσχάτου. Υπάγεται στην άλλοτε Κοινότητα, και σήμερα Δήμο, της Καλλιθέας ως συνέχεια αυτής προς την ακτή, δηλαδή το νότιο τμήμα της.
Το κέντρο του συνοικισμού ήταν ακριβώς στη διασταύρωση της παραλιακής λεωφόρου Ποσειδώνος με την Λεωφόρο Θησέως όπου παλαιότερα βρίσκονταν και η διασταύρωση των Τραμ Αθηνών - Παλαιού και Νέου Φαλήρου. Το 1955 οι Τζιτζιφιές αριθμούσαν 2.843 κατοίκους. Πήραν το όνομά τους από τις τζιτζιφιές που φύτρωναν στην περιοχή.
Μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνος αποτελούσε φημισμένο μέρος για μπάνιο η καθαρή παραλία της περιοχής για τους Αθηναίους. Στην παραλιακή υπήρχαν πολλά εστιατόρια και ταβέρνες όπου βρισκόταν και κοντά στην ακτή. Κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου άκμασε η νυχτερινή ζωή σε όλη την περιοχή και μέχρι τη δεκαετία του 1970 στις Τζιτζιφιές υπήρχαν πολλά νυχτερινά λαϊκά κέντρα όπως το «Νοσταλγία» στο οποίο τραγουδούσε ο Σπύρος Ζαγοραίος και πολλά άλλα όπου είχαν περάσει πολλοί σπουδαίοι τραγουδιστές του λαϊκού και ρεμπέτικου ρεπερτορίου.
Στα όρια της περιοχής, στον παλιό Ιππόδρομο, βρίσκεται το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Την περιοχή δυτικά διατρέχει ο Ιλισός ποταμός που αποτελεί και σύνορο της με το Μοσχάτο.
Η Καλλιθέα και συνάμα η περιοχή των Τζιτζιφιών υπήρξε βασικός τόπος εγκατάστασης των Ελλήνων προσφύγων από την Μικρά Ασία και τον Πόντο, όπου κατέφθαναν στην Αττική και το Λιμάνι του Πειραιά.
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Καλλιθέας Κατηγορία:Δήμος Καλλιθέας
Ζίντζι Μαντέλα
Η Ζίντζι Μαντέλα είναι είναι Νοτιοαφρικανίδα ποιήτρια και διπλωμάτης.
Ζίντζι Μαντέλα
Βιογραφία
Παραπομπές
Κατηγορία:Διπλωμάτες Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί
Σίλεια Δασκοπούλου
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σε ηλικία εννέα χρονών μετακόμισε στην Αθήνα μαζί με την οικογένειά της. Αφού πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από τον δάσκαλο Πάνο Σαραφιανό, το 1956 εισάγεται στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. Εκεί σπουδάζει στο εργαστήρι του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου Γιάννη Μόραλη. Αποφοίτησε το 1960 με έπαινο.
Πραγματοποίησε την πρώτη της ατομική έκθεση το 1962 στην Αίθουσα Τέχνης Νέες Μορφές. Παράλληλα, λαμβάνει μέρος σε επιλεγμένες ομαδικές εκθέσεις. Το 1966 κερδίζει το Β΄ βραβείο ζωγραφικής στον Καλλιτεχνικό Διαγωνισμό της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης. Αφού ταξίδεψε σε Ιταλία, Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία και Λονδίνο, το 1967 εγκαθίσταται στο Παρίσι όπου και κάνει ελεύθερες σπουδές ζωγραφικής.