cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λαμία
Προχριστιανικοί χρόνοι
Ωστόσο η αρχαιότερη γραπτή μαρτυρία για την οχύρωση της Λαμίας προέρχεται από τον Διόδωρο Σικελιώτη. Η οχύρωση αποσκοπούσε στην επιτήρηση της κοιλάδας του Σπερχειού, της παραλιακής οδού και του στενού περάσματος που οδηγεί στη Θεσσαλία. Η πόλη μετά τα μέσα του 4ου αι. π.Χ. τέθηκε κάτω από την κυριαρχία του Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας. Το 323 π.Χ. η Λαμία έμεινε στην ιστορία ως η πόλη του «Λαμιακού Πολέμου», καθώς εκεί πραγματοποιήθηκε η μεγάλη σύγκρουση του μακεδονικού στρατού με το στρατό των υπόλοιπων ελληνικών πόλεων που μάχονταν κατά των Μακεδόνων. Η Λαμία παρέμεινε κάτω από τη μακεδονική εξουσία μέχρι το 302 π.Χ., οπότε ο Δημήτριος ο Πολιορκητής την ανακήρυξε ανεξάρτητη, και μέχρι την κατάληψή της από τους Ρωμαίους παρέμεινε κάτω από την επιρροή των Θεσσαλών και των Αιτωλών.
Το ποδόσφαιρο ανακαλύφθηκε στην αρχαία Λαμία σύμφωνα με τη μαρμάρινη απεικόνιση που βρέθηκε στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα το Δ.Α.Κ. Λαμίας, στην οποία ένας αθλητής παίζει το άθλημα "επίσκυρος", που αποτελεί την πρώιμη μορφή ποδοσφαίρου. Το εύρημα αποτελεί την πιο αρχαία παράσταση που έχει βρεθεί πότε στον ελλαδικό χώρο και χρονολογείται τον 5ο με 4ο αιώνα π.Χ.
Χριστιανικοί χρόνοι
Για τη ζωή της στους χριστιανικούς χρόνους δεν υπάρχουν πολλές ιστορικές πληροφορίες, πέραν του ότι αποτέλεσε έδρα επισκοπής κατά τον 5ο και 6ο αιώνα. Από τον 9ο αιώνα (869-870), η πόλη εμφανίζεται στις πηγές ως Ζητούνι. Το 1204 με την κατάλυση της βυζαντινής κυριαρχίας ύστερα από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας, πέρασε στα χέρια των Φράγκων, που ίδρυσαν εκεί τη Βαρωνία του Ζητουνίου, με το όνομα Girton. Η οχύρωση της ακρόπολης (Ακρολαμία) αναφέρεται για πρώτη φορά ως Κάστρο σε μια επιστολή του Πάπα Ιννοκέντιου Γ΄ (αρχές 13ου αι.). Στα 1218, κατελήφθη από τον Δεσπότη της Ηπείρου Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα. Το 1275 το Κάστρο παραδόθηκε από τον ηγεμόνα της Θεσσαλίας Ιωάννη Α΄ Δούκα, ως προίκα στον μετέπειτα Δούκα των Αθηνών Γουλιέλμο δε λα Ρος. Στα 1311, το Κάστρο του Ζητουνίου πέρασε στα χέρια των Καταλανών υπό την αιγίδα του Βασιλείου της Νεαπόλεως, με την ονομασία El Cito. Από το 1446 πέρασε στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων μέχρι την απελευθέρωση της πόλης στα 1832-1833. Στα 1658, ίσως και πιο νωρίς, άρχισε να λειτουργεί στη Λαμία το γνωστό παζάρι, με πανελλήνια και παμβαλκανική ακτινοβολία. Από το 1884 μέχρι και το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Κάστρο χρησιμοποιήθηκε ως στρατώνας. Το 1973 ο χώρος παραδόθηκε από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας στο Υπουργείο Πολιτισμού και το 1984 ο Δήμος Λαμιέων ανέλαβε την ανάπλασή του και την επισκευή του στρατώνα, με σκοπό τη στέγαση του Αρχαιολογικού Μουσείου της πόλης.
Εγκατάσταση Μικρασιατών
Πρώτοι έφτασαν ως πρόσφυγες στην περιοχή Μικρασιάτες και Θρακιώτες πρόσφυγες από τις πρώτες διώξεις που υπέστησαν από το 1912 και μετά. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν στη Λαμία και άλλες περιοχές της Φθιώτιδας οικογένειες προσφύγων από τη Μικρά Ασία (Προύσα, Σμύρνη, Κυδωνιές, Πέργαμος κ.ά.), την Ανατολική Ρωμυλία (Φιλιππούπολη κ.ά.) και την Ανατολική Θράκη (Ραιδεστός, Καλλίπολη κ.ά.). Εγκαταστάθηκαν στη Στυλίδα, τη Λοκρίδα (Μώλος, Αταλάντη, Άγιος Κωνσταντίνος) και τη Λαμία. Στη Λαμία εγκαταστάθηκαν σε περιοχές όπως η ενορία της Παναγίας, η Μεγάλη Βρύση, η ενορία Αγίων Θεοδώρων, η ενορία Αγίου Νικολάου. Επίσης δημιούργησαν και το συνοικισμό της Νέας Μαγνησίας στον οποίο έδωσαν το όνομα της Μαγνησίας της Μικράς Ασίας. Οι πρόσφυγες εργάζονταν κυρίως ως εργάτες, ενώ ανέπτυξαν δύο νέους παράγοντες στην οικονομία της περιοχής. Πρώτον την αντικατάσταση των τσιφλικιών από τη μικροϊδιοκτησία και δεύτερον την ανάπτυξη της καπνοκαλλιέργειας, παράγοντες που συνέβαλαν στην οικονομική ανάπτυξη του Νομού Φθιώτιδας. Στη Λαμία λειτουργούσε Γραφείο Εποικισμού, ενώ έως το Μάρτιο του 1925 είχαν διανεμηθεί σε πρόσφυγες 10.300 στρέμματα γης. Τη διετία 1924 - 1925 έγιναν πολλές απαλλοτριώσεις για προσφυγική αποκατάσταση, από την οποία επωφελήθηκαν ταυτόχρονα και οι γηγενείς. Από τότε έως το 1930 αυτές συμβαίνουν σποραδικά, αφού οι ιδιώτες πουλάνε εκούσια. Μεταξύ του 1925 - 1928 σημειώνεται αύξηση των καλλιεργούμενων εκτάσεων.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος - Απελευθέρωση
Στις 18 Οκτωβρίου 1944, ανήμερα της θρησκευτικής εορτής του Αγίου Λουκά, απελευθερώθηκε η πόλη της Λαμίας, μετά την αποχώρηση των ναζιστικών στρατευμάτων και την υποχώρηση τους προς το βορρά. Ήδη στις 17 Οκτωβρίου δυνάμεις του ΕΛΑΣ Ρούμελης (ομάδα της ΧΙΙΙης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ) συγκρούστηκαν με τους Γερμανούς στη Μεγάλη Βρύση, όπου σκοτώθηκαν εννέα μαχητές. Το απόγευμα της ίδιας μέρας στη Λαμία μία ομάδα Ες Ες (SS) συνάντησε στη σιδηροδρομική γραμμή δύο νεαρούς Λαμιώτες. Τους κυνήγησαν και εκτέλεσαν τον έναν επιτόπου λίγο πριν σημάνουν οι καμπάνες της απελευθέρωσης.
Στις 18 Οκτώβρη το βράδυ, οι τελευταίοι Γερμανοί στρατιώτες εγκατέλειψαν τη Λαμία κάτω από το σφυροκόπημα των τμημάτων της ΧΙΙΙ Μεραρχίας που τα ξημερώματα μπήκαν στην πόλη.
Πρώτο εισήλθε το σύνταγμα του Θύμιου Ζούλα με τον καπετάνιο του ΕΛΑΝ Σωτήρη Μπεγνή, αλλά σχεδόν ταυτόχρονα από την άλλη είσοδο της πόλης έμπαινε το τμήμα του Νικηφόρου (Δημήτρης Δημητρίου) με τον καπετάν-Ατρόμητο (Δημήτρης Καπερώνης). Στις 19 Οκτώβρη στη Λαμία έφτασε και το ΙΙΙ τάγμα του 42ου συντάγματος του Φώτη Βερμαίου (Φοίβος Γρηγοριάδης) με τον καπετάνιο του Περικλή (Γιώργο Χουλιάρα) και το 36ο σύνταγμα της ΧΙΙΙ Μεραρχίας από την Άμφισσα. Ο Άρης Βελουχιώτης έφτασε το σούρουπο της 20ής Οκτωβρίου στη γενέτειρά του τη Λαμία, όπου ο λαός τον υποδέχτηκε θριαμβευτικά.
Οι ναζί λίγο πριν φύγουν είχαν προβεί σε υπονομεύσεις για την ανατίναξη αποθηκών με πυρομαχικά στο συγκρότημα των παλιών στρατώνων (στρατόπεδο Τσαλτάκη). Το σχέδιο της ανατίναξης των πυρομαχικών και της πόλης της Λαμίας όμως απέτυχε καθώς ο Αυστριακός κλειδούχος Josef Blechinger (Ηλίας Κόκκινος) που εργαζόταν στο σιδηρόδρομο έκοψε το καλώδιο πυροδοτήσεως των υπονομευμένων εκρηκτικών και των πυρομαχικών και έσωσε την πόλη από την καταστροφή.
Η απελευθέρωση της Λαμίας στάθηκε αναίμακτη, χάρις στον ηρωισμό αυτού του ανθρώπου και τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ που αγωνίστηκαν κατά των ναζί. Το 1946, ο Δήμαρχος Λαμιέων Σταύρος Χαραλαμπόπουλος ανακοίνωσε την πρόθεση του δήμου να οριστεί ο Ευαγγελιστής Λουκάς προστάτης της πόλης και η 18η Οκτωβρίου ημέρα τοπικής εορτής. Στις 25 Ιουνίου 1948 δημοσιεύθηκε Βασιλικό Διάταγμα «Περί αναγνωρίσεως ως μονίμου τοπικής θρησκευτικής εορτής τελετής του Ευαγγελιστού Λουκά Λαμίας», με το οποίο ορίζεται πολιούχος της πόλης ο Ευαγγελιστής Λουκάς.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Το οχυρωματικό σύστημα της Λαμίας αποτελούνταν από δυο ζώνες, την ακρόπολη και το τείχος της κάτω πόλης. Ο σωζόμενος οχυρωματικός περίβολος έχει κάτοψη τριγωνική και σώζεται σε καλή κατάσταση λόγω των συνεχών επισκευών. Η περίμετρός του φτάνει τα 600 μ. και το ύψος του ποικίλλει φτάνοντας στη ΒΔ γωνία τα 13 μέτρα.
Το πάχος της τοιχοποιίας είναι κατά μέσο όρο 1,35 μ. και απολήγει σε οδοντωτές επάλξεις. Το Κάστρο έχει δυο πύλες, μια στα ΝΑ, τη λεγόμενη και «σιδηρά πύλη», μέσω της οποίας επικοινωνούσε με την κάτω πόλη, και μια στα ΒΑ που οδηγούσε προς την Όθρυ.
Ενισχυτικοί πύργοι υψώνονται κοντά στις πύλες, στις γωνίες του τείχους και σε όλα τα ασθενή για την άμυνα σημεία. Εσωτερικά ο χώρος διαιρούνταν με δυο εγκάρσιους τοίχους σε τρία μέρη. Το βόρειο τμήμα (ακροπύργιο) βρίσκεται ψηλότερα και χρησίμευε ως το έσχατο καταφύγιο των υπερασπιστών του Κάστρου. Το πλάτωμα της ΝΔ γωνίας χρησίμευε στο Μεσαίωνα ως προμαχώνας και διέθετε δεξαμενή. Στην ίδια θέση διατηρούνται λείψανα τζαμιού. Την εποχή του Όθωνα ανεγέρθηκε στο κέντρο του μεσαίου πλατώματος ένα διώροφο ορθογώνιο κτήριο που αποτελούσε στρατώνα έως τις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Σήμερα όμως το ιστορικό αυτό σημείο της πόλης λειτουργεί εως μουσείο, με πολλά ιστορικά αντικείμενα.
Οικοδομικές φάσεις
Ο οχυρωματικός περίβολος παρουσιάζει αρκετές οικοδομικές φάσεις. Το αρχαιότερο τμήμα πολυγωνικού συστήματος, που χρονολογείται στον 5ο αι. π.Χ., βρίσκεται στη ΒΔ γωνία της δυτικής πλευράς. Στη βάση του ΒΔ πύργου απαντά ισόδομο τραπεζιόσχημο σύστημα δόμησης που μπορεί να χρονολογηθεί από τα τέλη του 5ου ώς τις αρχές του 4ου αι. π.Χ. Ισόδομο ορθογώνιο σύστημα απαντά σε αρκετά άλλα σημεία της βάσης του τείχους. Παραμένει αβέβαιο αν υπήρξε κάποια ανακαίνιση του τείχους στην εποχή του Ιουστινιανού. Τα τμήματα αργολιθοδομής με ενδιάμεση χρήση συνδετικού κονιάματος και κεραμιδιών ανήκουν σε επισκευές πιθανόν των βυζαντινών χρόνων, αλλά επίσης των Φράγκων και των Καταλανών. Νέες συμπληρώσεις και επισκευές πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Την ίδια εποχή διαμορφώθηκαν και οι πύλες. Οι προσθήκες της Τουρκοκρατίας διακρίνονται από την άφθονη χρήση ασβεστοκονιάματος ως συνδετικού υλικού.
Το αρχαίο νόμισμα της Λαμίας
thumb|left|Ημίδραχμο της Λαμίας. 4ος αι. π.Χ. thumb|right|Οβολός της Λαμίας. 4ος αι. π.Χ. Η Λαμία είχε κόψει νόμισμα και αρκετά αρχαία κέρματα έχουν διασωθεί.
Οδικές μεταφορές
Πλησίον της πόλης διέρχεται ο Αυτοκινητόδρομος 1, ενώ υπό κατασκευή βρίσκεται η Οδός Κεντρικής Ελλάδας (Αυτοκινητόδρομος 3), που θα έχει αφετηρία νοτίως της Λαμίας. Υπεραστικός σταθμός ΚΤΕΛ εξυπηρετεί μετακινήσεις από και προς τη Λαμία.
Σιδηροδρομικές μεταφορές
Από το Σιδηροδρομικό Σταθμό Λειανοκλαδίου η επιβατική γραμμή Λειανοκλαδίου - Στυλίδας της ΤΡΑΙΝΟΣΕ εξυπηρετεί τους επιβάτες που θέλουν να μετακινηθούν από το σταθμό προς το κέντρο της Λαμίας, μέσω του Σιδηροδρομικού Σταθμού της Λαμίας, καθώς και προς τις συνοικίες Καλύβια, Ρεβένια (Νεάπολη) και Παγκράτι. Ακόμη, εξυπηρετούνται η Δημοτική Κοινότητα Ροδίτσας και η Τοπική Κοινότητα Μεγάλης Βρύσης του Δήμου Λαμιέων, αλλά και η Αγία Μαρίνα και ο οικισμός Βασιλική του Δήμου Στυλίδος, με τελικό προορισμό τη Στυλίδα. Παράλληλα, στο Σιδηροδρομικό Σταθμό Λειανοκλαδίου υπάρχει ανταπόκριση με όλες τις επιβατικές αμαξοστοιχίες προς Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Αεροπορικές μεταφορές
Το Αεροδρόμιο Λαμίας βρίσκεται στο 2ο χιλιόμετρο της Παλαιάς Εθνικής Οδού Λαμίας-Αθηνών. Το αεροδρόμιο ανήκει στην Πολεμική Αεροπορία και δεν έχει εμπορική και επιβατική κίνηση. Χρησιμοποιείται σε έκτακτες περιπτώσεις. Η Αερολέσχη Φθιώτιδας το χρησιμοποιεί επίσης για τις δραστηριότητές της.
Αθλητικοί Σύλλογοι
{|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαμια  Λαμια
Μιχαήλ Αντωνόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο αλλά καταγόταν από ονομαστή οικογένεια της Ανδρίτσαινας Ηλείας. Ήταν γιος του έμπορου, αγωνιστή της Επανάστασης του 1821, πολιτικού Γεώργιου Αντωνόπουλου (Ανδρίτσαινα 1800-Ναύπλιο 1865)και της Ειρήνης Αντωνοπούλου (Άργος 1803-Ναύπλιο 1891), κόρη του αγωνιστή της Επανάστασης του 1821 Σταματέλου Αντωνοπούλου. Αδέλφια του ήταν: ο Αντώνιος διπλωμάτης (β΄ Γραμματέας της ελληνικής πρεσβείας της Κωνσταντινούπολης και Γραμματέας α΄ τάξης στο Υπουργείο των Εξωτερικών), ο Αλέξανδρος βουλευτής Ναυπλίας και Αργολιδοκορινθίας κατά τις Θ΄ (20/12/1881-4/2/1885), Ι΄ (7/4/1885-6/11/1886), ΙΑ΄ (4/1/1887-17/8/1890) και ΙΓ΄ (3/5/1892-20/2/1895) βουλευτικές περιόδους, πρόξενος της Γαλλίας και υποδιευθυντής της Εθνικής Τράπεζας στη Ζάκυνθο, η Ασπασία, η Πηνελόπη, η Ειρήνη και η Ευφροσύνη.
Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (2/10/1845-3/3/1850 [;]). Άμισθος υπάλληλος στην Κεντρική Υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών (Ιούλιος 1848 [;]-3/3/1850). Άμισθος ακόλουθος στην ελληνική βασιλική πρεσβεία του Μονάχου (3/3/1850-3/3/1855). Παράλληλα, έλαβε μαθήματα νομικής παιδείας στις Νομικές Σχολές των Πανεπιστημίων του Βερολίνου (χειμερινό εξάμηνο 1852-53) και της Χαϊδελβέργης (τουλάχιστον ως τα τέλη Απριλίου του 1854). Στη συνέχεια διετέλεσε: Β΄ Γραμματέας στην ελληνική βασιλική πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης (10/3/1855-17/6/1859), Γραμματέας στην ελληνική βασιλική πρεσβεία των Παρισίων (17/6/1859-14/2/1863) και επιτετραμμένος στην ίδια πρεσβεία (28/12/1860-19/2/1861), Τμηματάρχης Α΄ στο Υπουργείο των Εξωτερικών (19/7/1866-17/1/1868), Υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως και Υπουργός Εξωτερικών (18/8-3/12/1870) στην 3η κυβέρνηση του Επαμεινώνδα Δεληγεώργη (9/7-3/12/1870), Γενικός ελεγκτής (επιθεωρητής) και Ταμίας στη Γενική Πιστωτική Τράπεζα (25/5/1872-10/1/1878), Βουλευτής Ναυπλίας κατά την Στ΄ βουλευτική περίοδο (23/6/1874-19/5/1875-π.η.), αρχικά με το "δεληγεωργικό" και ακολούθως με το κόμμα του Δημητρίου Βούλγαρη. Υπήρξε ένας από τους ογδόντα ένα βουλευτές ("Στηλίτες") που έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στις αντικοινοβουλευτικές πρακτικές του γηραιού Υδραίου πολιτικού, ενέργεια που λίγο αργότερα προκάλεσε την παραίτησή του από το βουλευτικό αξίωμα (27/3/1875-π.η.). Υπήρξε εκ των συνιδρυτών της "Αθηναϊκής Λέσχης" (Δεκέμβριος 1875).
Επίσης, χρημάτισε Διευθυντής (18/4/1879-31/5/1884) και Σύμβουλος (31/5/1884-2/6/1885) των ναυτασφαλιστικών εταιρειών "Ο Αρχάγγελος", Επίτροπος του ελληνικού Βασιλείου στη μεικτή ελληνο-οθωμανική επιτροπή για τη διαρρύθμιση του καθεστώτος των βακουφίων στη Θεσσαλία (29/8/1885-17/3/1886), από κοινού με τον εφέτη Φωκίωνα Σακελλαρόπουλο και τέλος Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών (6/8/1887-14/8/1890) στην 5η κυβέρνηση του Χαρίλαου Τρικούπη (9/5/1886-24/10/1890).
Δραστήριο μέλος της αντιδυναστικής αντιπολίτευσης, γνωστής και ως "Χρυσής Νεολαίας", ο Μιχαήλ Αντωνόπουλος υπήρξε συσπουδαστής και πολιτικός φίλος του Επαμεινώνδα Δεληγεώργη, με τον οποίο και διατηρούσε κατά την περίοδο αυτή και πυκνή αλληλογραφία. Νωρίτερα, υπήρξε μέλος της λεγόμενης "Κεντρικής υπέρ των Κρητών Επιτροπής" (θέρος 1866), ενώ κατά την ίδια, περίπου, χρονική περίοδο έλαβε ενεργό μέρος στις μυστικές διαπραγματεύσεις που τον Αύγουστο του 1867 οδήγησαν στην υπογραφή της πρώτης ελληνο-σερβικής μυστικής συνθήκης συμμαχίας (συνθήκη Voslau της 14ης/26ης Αυγούστου 1867), στην ανταλλαγή των επικυρώσεων της οποίας έλαβε, επίσης, ενεργό μέρος (10/22 Ιανουαρίου 1868). Στο πλαίσιο της πολιτικής δε της τότε κυβέρνησης του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου (3η θητεία, 18/12/1866-20/12/1867-π.η.) περί οικοδόμησης ενός ευρύτερου δικτύου συμμαχιών και με τα υπόλοιπα βαλκανικά έθνη κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Μιχαήλ Αντωνόπουλος, κατ' εντολή του τότε Υπουργού Εξωτερικών Χαρίλαου Τρικούπη, μετέβη μυστικά στο Βουκουρέστι με στόχο να διαπραγματευθεί τις πιθανότητες υπογραφής αντίστοιχης-με την Ηγεμονία της Σερβίας-συνθήκης και με την Ηγεμονία της Ρουμανίας (15 Ιανουαρίου 1867-μέσα Μαρτίου 1867).
Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης διπλωματικής του σταδιοδρομίας τιμήθηκε με το ελληνικό παράσημο του "Ανώτερου Ταξιάρχη του Βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος" (1/12/1886-π.η.), το οθωμανικό "Μετζηδιέ" α΄ τάξης (30/10/1888-π.η.) καθώς επίσης και με τον "Ανώτερο Ταξιάρχη" της Βαυαρίας. Πολυσχιδής προσωπικότητα, ο Μιχαήλ Αντωνόπουλος υπήρξε επίλεκτο μέλος μίας "ολόκληρης γενιάς φιλελεύθερων ιδεολόγων στοχαστών, η οποία ανδρώθηκε μέσα στο κλίμα των επαναστάσεων του 1848 και της λεγόμενης μεταπολίτευσης του 1862 (της εκθρόνισης δηλ. του Όθωνα και της δυναστικής αλλαγής)".
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Μιχαηλ Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες <references group=",όπου και εκτενής βιβλιογραφίας" />
Αγία Σοφία (Θεσσαλονίκη)
Η Αγία Σοφία, ή επίσημα ο Ναός της του Θεού Σοφίας, της Θεσσαλονίκης είναι ένας από τους παλαιότερους και σπουδαιότερους χριστιανικούς ναούς της πόλης, ο οποίος έχει παραμείνει ακέραιος μέσα στο βάθος του χρόνου και λειτουργεί μέχρι σήμερα ως Καθεδρικός Ναός της Θεσσαλονίκης αποτελώντας ταυτόχρονα αναγνωρισμένο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Ιστορία
thumb|300px|right|Η Ανάληψη του Χριστού. Λεπτομέρεια ψηφιδωτού στην κόγχη του ιερού του του Ναού της του Θεού Σοφίας. Ο ναός της του Θεού Σοφίας της Θεσσαλονίκης χτίστηκε κατά τα μέσα του 7ου αιώνα στη θέση μιας μεγάλης παλαιοχριστιανικής βασιλικής, που καταστράφηκε, πιθανόν από σεισμό, στις αρχές του συγκεκριμένου αιώνα. Το 1204, όταν με την Δ΄ Σταυροφορία κυριεύθηκε η πόλη από τους σταυροφόρους, η Αγία Σοφία μετατράπηκε στον καθολικό καθεδρικό ναό της Θεσσαλονίκης, κατάσταση που διήρκησε μέχρι το 1224 όταν η πόλη κατελήφθη από τα στρατεύματα του δεσποτάτου της Ηπείρου. Υπήρξε ο μητροπολιτικός ναός της πόλης από το 1246, όταν η Θεσσαλονίκη περιήλθε στα χέρια της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, μέχρι το 1523/24 οπότε και μετατράπηκε σε τζαμί από τους Οθωμανούς μετά από ενέργειες του Ιμπραήμ Πάργαλη πασά. Ο ναός υπέστη σημαντικές ζημιές από πυρκαγιά το 1890, όσο ήταν ακόμη τζαμί. Την αποκατάσταση των ζημιών κατά τα έτη 1907-1909, στη διάρκεια της οποίας αποκαλύφθηκε το ψηφιδωτό του τρούλου, ανέλαβε ο βυζαντινολόγος Κάρολος Ντηλ, με οδηγίες του οποίου έγινε και η διακόσμηση των υπόλοιπων επιφανειών του ναού που διατηρείται μέχρι σήμερα. Στις 29 Ιουνίου του 1913, και ενώ είχε μεσολαβήσει η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τον ελληνικό στρατό, ο ναός έγινε εκ νέου τόπος ορθόδοξης χριστιανικής λατρείας μετά από τελετή καθαγιασμού που πραγματοποιήθηκε από τον τότε μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Γεννάδιο Αλεξιάδη και τους μητροπολίτες Καμπανίας και Αμισού. Ο Ναός υπέστη σοβαρή καταπόνηση από τον σεισμό του 1978 και η αποκατάσταση των ζημιών διήρκεσε περίπου είκοσι χρόνια, ο δε τρούλος αποκαταστάθηκε το 1980. Το 1981 βρέθηκαν πίσω από τα στασίδια του δεξιού χορού, τα λείψανα του Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Βασιλείου (9-10ος μ.Χ αι.) καθώς εντός των καθεδρικών ναών ήταν σύνηθες να ενταφιάζονται επίσκοποι.
Αρχιτεκτονική
Η Αγία Σοφία είναι χτισμένη στον αρχιτεκτονικό τύπο της βασιλικής με τρούλο. Οι κίονες του κεντρικού κλίτους είναι τραβηγμένοι προς τα πλάγια, ώστε ο κεντρικός χώρος του ναού να έχει σχήμα ισοσκελούς σταυρού. Μπορεί έτσι να θεωρηθεί μια μεταβατική μορφή μεταξύ της βασιλικής με τρούλο και του εγγεγραμμένου σταυροειδούς, που κυριαρχεί στη βυζαντινή ναοδομία από το 10ο αιώνα και μετά. Μαζί με το Ναό της Αγίας Θεοδοσίας, τη Μονή του Ουάλεντος στην Κωνσταντινούπολη και την κατεστραμμένη Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Νίκαια, η Αγία Σοφία της Θεσσαλονίκης αντιπροσωπεύει ένα από τα κύρια αρχιτεκτονικά παραδείγματα αυτού του τύπου αρχιτεκτονικής, αρκέτα διάσημης τη βυζαντινή περίοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιοχριστιανικά και βυζαντινά μνημεία της Θεσσαλονίκης Σοφιας
Αργύριος Ζούβελος
Ο Αργύριος Ζούβελος ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από τα Μαγούλιανα της επαρχίας Καρύταινας. Υπήρξε καπετάνιος και βοήθησε πολύ τον στρατηγό Πλαπούτα, μάλιστα δε αρχικά στην μάχη της Πιάνας. Διακρίθηκε σε όλη την πολιορκία της Τριπολιτσάς, στο Βαλτέτσι και στην Γράνα. Μετά την άλωση της Τριπολιτσάς υπηρέτησε υπό τις διαταγές του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και βρέθηκε σε πολλές μάχες, κατ εξοχήν σε αυτές εναντίον του Δράμαλη, όπου διακρίθηκε για την παλικαριά του.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κόρτνεϊ Κοξ
Η Κόρτνεϊ Κοξ (Courteney Bass Cox, γενν. 15 Ιουνίου 1964) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Είναι κυρίως γνωστή για το ρόλο της ως Μόνικα Γκέλερ στην γνωστή κωμική σειρά Τα Φιλαράκια (Friends). Έχει επίσης παίξει στην επιτυχημένη σειρά ταινιών Scream και έχει κάνει γκεστ εμφανίσεις στις σειρές Scrubs και Seinfeld. Από το Σεπτέμβριο του 2009 μέχρι τον Μάρτιο του 2015 πρωταγωνιστούσε στην κωμική σειρά Cougar Town, για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου σε Κωμική Σειρά. Το 2022 επανέλαβε για μία ακόμη φορά το ρόλο της δημοσιογράφου Γκέιλ Γουέδερς στην πέμπτη ταινία Scream.
Πρώτα χρόνια
Η Κοξ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μπέρμινγχαμ της Αλαμπάμα από τους Ρίτσαρντ Λούις και Κορτένεη Κοξ. Έχει δύο μεγαλύτερες αδελφές, τις Βιρτζίνια και Ντότι και ένα μεγαλύτερο αδερφό, Ρίτσαρντ Τζούνιορ. Οι γονείς της χώρισαν το 1974 και η μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε. Μόλις αποφοίτησε από το λύκειο, μετακόμισε στη Ουάσινγκτον για να σπουδάσει, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην αρχιτεκτονική για να ασχοληθεί με την ηθοποιία και το μόντελινγκ.
Πρώτα βήματα
Η Κόρτνεϊ Κοξ ξεκίνησε την καριέρα της, κάνοντας εμφάνιση στο βίντεο κλιπ Dancing in the dark του Μπρους Σπρίνγκστιν. Οι πρώτοι της κινηματογραφικοί ρόλοι περιλαμβάνουν τις ταινίες Masters of the Universe (1987) και Κοκούν 2: Η Επιστροφή (1988). Η πρώτη της τηλεοπτική δουλειά έγινε στη σειρά Misfits of Science (1985) και αργότερα στη σειρά Family Ties (1987-1989). Λίγο πριν πάρει έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στο Friends εμφανίστηκε στην ταινία Ace Ventura: Pet Detective δίπλα στον Τζιμ Κάρεϊ και σε ένα επεισόδιο της σειράς Seinfeld (1994).
thumb|right|200px|Η Κόρτνεϊ Κοξ το 1995
Τα Φιλαράκια
Αργότερα το 1994, η Κοξ πήρε μέρος στην οντισιόν για το ρόλο της Ρέιτσελ Γκριν σε μια καινούρια κωμική σειρά Friends, αλλά τελικά πήρε το ρόλο της Μόνικα Γκέλερ όπως και η ίδια αρχικά επιθυμούσε. Στην αρχή σαν η πιο διάσημη της νέας σειράς, η Κοξ συνεργάζεται με τους Τζένιφερ Άνιστον (Ρέιτσελ Γκριν), Λίζα Κούντροου (Φοίβη Μπουφέ), Ματ Λε Μπλανκ (Τζόι Τριμπιάνι), Μάθιου Πέρρυ (Τσάντλερ Μπινγκ) και Ντέιβιντ Σουίμερ (Ρος Γκέλερ) σε μια σειρά που αποτελεί μέχρι και σήμερα το πιο διάσημο ρόλο της. Η σειρά Friends μετατράπηκε σε τεράστιο τηλεοπτικό φαινόμενο και κράτησε 10 ολόκληρα χρόνια. Σύμφωνα με το Βιβλίο Γκίνες, η Κοξ μαζί με τους υπόλοιπους συμπρωταγωνιστές της, έγιναν τα πιο ακριβοπληρωμένα τηλεοπτικά αστέρια λαμβάνοντας 1 εκατομμύριο δολάρια για κάθε επεισόδιο στους δύο τελευταίους κύκλους της σειράς.
Κινηματογράφος
Το 1996 κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής σειράς, η Κοξ πρωταγωνίστησε σε μια μεγάλη εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία το Scream στο δεύτερο αξιομνημόνευτο ρόλο της καριέρας της, τη δημοσιογράφο Γκέιλ Γουέδερς. Το 1997 επανέλαβε το ρόλο της στο Scream 2 ενώ το 2000 δήλωσε ότι είναι η τελευταία φορά που θα εμφανιστεί στο ρόλο της δημοσιογράφου στο τρίτο μέρος της επιτυχημένης σειράς ταινιών τρόμου. Το 2009 διέψευσε η ίδια τον εαυτό της, όταν είπε το ναι στο αναμενόμενο Scream 4, το οποίο κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους τον Απρίλιο του 2011. Άλλες κινηματογραφικές δουλειές περιλαμβάνουν τα The Runner, 3000 Miles to Graceland και The Shrink Is In. Το 2008 εμφανίστηκε δίπλα στον Άνταμ Σάντλερ στο Bedtime Stories. Το 2022 επανήλθε στην μεγάλη οθόνη ως Γκέιλ Γουέδερς στην ταινία Scream.
Προσωπική Ζωή
Η Κοξ είχε μακροχρόνια σχέση με τον Μάικλ Κίτον από το 1989 μέχρι το 1995. Στα γυρίσματα του Scream γνωρίστηκε με το συμπρωταγωνιστή της Ντέιβιντ Αρκέτ. Στο Scream 2 ήταν ήδη ζευγάρι, ενώ το 1999 και ένα χρόνο πριν το Scream 3 παντρεύτηκαν. Τον Ιούνιο του 2004 έφεραν στον κόσμο το πρώτο τους παιδί, την Κόκο Ράιλι Αρκέτ. Η Τζένιφερ Άνιστον είναι η νονά της μικρής. Τον Οκτώβριο του 2010, ανακοινώθηκε πως το ζευγάρι χώρισε, αλλά κρατούν ακόμα μια στενή φιλία και επαγγελματική συνεργασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (Πορτογαλία)
Το κόμμα ιδρύθηκε το 1974, δύο εβδομάδες μετά την Επανάσταση των Γαρυφάλλων. Το 1979 συμμάχησε με άλλα κεντροδεξιά κόμματα για να σχηματίσει τη δημοκρατική συμμαχία, που κέρδισε τις εκλογές εκείνης της χρονιάς. Μετά τις εκλογές του 1983, το κόμμα σχημάτισε έναν ευρύ συνασπισμό με το αντίπαλο Σοσιαλιστικό Κόμμα, που κέρδισε τις εκλογές της χρονιάς 1985, υπό την ηγεσία του Ανίμπαλ Καβάκο Σίλβα. Ο Σίλβα υπηρέτησε ως πρωθυπουργός για δέκα χρόνια, στα οποία θέσπισε ένα οικονομικά φιλελεύθερο σύστημα. Μετά την κάθοδό του, το κόμμα έχασε τις εκλογές του 1995. Το κόμμα επέστρεψε στην εξουσία υπό την ηγεσία του Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, το 2002, αλλά ηττήθηκε το 2005. Ο τωρινός ηγέτης Πέδρο Πάσους Κοέλιου εκλέχθηκε στις 26 Μαρτίου 2010 και έγινε πρωθυπουργός ένα χρόνο αργότερα.
Παρά το όνομα του κόμματος, το PSD ανήκει στην κεντροδεξιά πτέρυγα. Η πρώτη του πολιτική ιδεολογία μετά την ίδρυση του ήταν κεντροαριστερή και καθαρά σοσιαλιστική αλλά άλλαξε θέσεις το 1980. Το PSD είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και κατέχει 6 έδρες στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.
Κατηγορία:Πορτογαλικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα
Μαρσελέν Μαρμπό
Ο Ζαν-Μπατίστ Αντουάν Μαρσελέν Μαρμπό, γνωστός ως Μαρσελέν Μαρμπό (γαλλικά: Jean-Baptiste Antoine Marcelin Marbot, [maʁsølɛ̃ maʁbo]; 18 Αυγούστου 1782 – 16 Νοεμβρίου 1854), ήταν Γάλλος στρατηγός.
Ήταν ο γιος του στρατηγού Ζαν-Αντουάν Μαρμπό (1754-1800). Ο μεγαλύτερος αδερφός του, Αδόλφος Μαρμπό (1781-1844), ήταν επίσης στρατηγός.
Τιμητικές διακρίσεις
22px|border Βασίλειο της Γαλλίας
22px|border Βασίλειο του Βελγίου
22px|border Μέγα Δουκάτο του Λουξεμβούργου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ταξιάρχες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Γάλλοι στρατηγοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς του 19ου αιώνα
Εθνική Γιουγκοσλαβίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Γιουγκοσλαβίας αντιπροσώπευε τη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (1935-1991) και κατόπιν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (1991-2003) στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργάνωνε η FIBA.
Εθνική ομάδα της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας (1931-1991)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Γιουγκοσλαβίας θεωρούταν η τρίτη ισχυρότερη ομάδα του κόσμου πίσω από εκείνες των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης, παρόλο που δεν κατάφερε ποτέ να ανέβει στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου των μεγαλύτερων διεθνών διοργανώσεων. Κατέκτησε, ωστόσο, δύο ολυμπιακά μετάλλια (ασημένιο και χάλκινο), ένα ασημένιο μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και έξι μετάλλια σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, τέσσερα ασημένια και δύο χάλκινα.
Εθνική ομάδα της Σερβίας και Μαυροβουνίου (1992-2006)
Κατά την περίοδο από το 1992 έως το 2006, μετά τη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και τους πολέμους που ακολούθησαν, συμμετείχε στις διεθνείς διοργανώσεις ουσιαστικά ως αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Σερβίας και του Μαυροβουνίου με δύο ονόματα: Το καλοκαίρι του 2006, οπότε και το Μαυροβούνιο ανεξαρτητοποιήθηκε, η Σερβία αποτέλεσε μοναχή της κρατική οντότητα, η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισής της διαιρέθηκε και κατά συνέπεια και η εθνική ομάδα.
Από την πάλαι πότε Γιουγκοσλαβία προέκυψαν οι σημερινές ομάδες: Εθνική Βόρειας Μακεδονίας · Εθνική Βοσνίας και Ερζεγοβίνης · Εθνική Κροατίας · Εθνική Μαυροβουνίου · Εθνική Σερβίας · Εθνική Σλοβενίας.
Πηγές
Γιουγκοσλαβια Γυναικων
Γεώργιος Αντωνόπουλος (πολιτικός)
Ο Γεώργιος Αντωνόπουλος του Μιχαήλ, (Ανδρίτσαινα, 1800 - Ναύπλιο, 1865) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ανδρίτσαινα το 1800 και καταγόταν από ονομαστή οικογένεια αγωνιστών της ελληνικής επανάστασης του 1821 και πολιτικών προσώπων. Πριν την επανάσταση, είχε εγκατασταθεί στη Τεργέστη και ασχολούνταν με το εμπόριο μαζί με τον αδελφό του Αντώνη. Βοήθησε στον αγώνα με χρήματα και πολεμοφόδια και συνδέθηκε με φιλία με τον Δημήτριο Υψηλάντη, τον οποίο και ακολούθησε στην Ελλάδα.
Το 1822 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Ναύπλιο κι ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική. Χρημάτισε πληρεξούσιος στην εθνοσυνέλευση του 1827, στην Εθνοσυνέλευση του 1829, και στην Εθνοσυνέλευση του 1832. Διορίστηκε γερουσιαστής στην Γερουσία του 1829 και την Γερουσία του 1844. Διετέλεσε επίσης δήμαρχος Ναυπλίου από το 1837 έως το 1842.
Παντρεύτηκε την συνώνυμη στο επώνυμο Ειρήνη Αντωνοπούλου, κόρη του Αργείου πολιτικού Σταματέλου Αντωνόπουλου και απέκτησαν επτά παιδιά, τους Αντώνιο, Μιχαήλ, Αλέξανδρο, Ασπασία, Ευφροσύνη, Πηνελόπη και Ελένη.
Πηγές
Γεωργιος Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας Κατηγορία:Δήμαρχοι Ναυπλίου
Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν
Το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν (γερμανικά: Georg-August-Universität Göttingen, GAU), γνωστό ανεπίσημα και ως «Γεωργία Αυγούστα» (Georgia Augusta), ή εξελληνισμένα ως «Πανεπιστήμιο της Γοττίγγης», είναι ένα δημόσιο πανεπιστήμιο με έμφαση στην έρευνα, με έδρα την πόλη Γκέτινγκεν της Γερμανίας. Ιδρύθηκε το 1734 από τον Γεώργιο Β΄, βασιλιά της Μεγάλης Βρετανίας και εκλέκτορα του Αννόβερου, και άρχισε να λειτουργεί με παραδόσεις μαθημάτων από το 1737. Είναι το παλαιότερο πανεπιστήμιο στην Κάτω Σαξωνία και το μεγαλύτερο σε αριθμό φοιτητών σε αυτό το κρατίδιο της Γερμανίας. Ονομαστό για την καλλιέργεια των μαθηματικών κατά τον 19ο αιώνα, διατηρεί υψηλή φήμη, τόσο στη Γερμανία όσο και διεθνώς, και έχει διαμορφώσει το Γκέτινγκεν σε μία πανεπιστημιακή πόλη με μεγάλο πληθυσμό φοιτητών και καθηγητών.
Ιστορία
thumb|upright=1.2|left|Το Γκέτινγκεν το 1735 Το 1734 ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας, που ήταν επίσης εκλέκτορας του Αννόβερου, έδωσε στον πρωθυπουργό του στο Ανόβερο, τον Γκέρλαχ Άντολφ φον Μυνχάουζεν, τη διαταγή να ιδρύσει πανεπιστήμιο στο Γκέτινγκεν για να διαδοθούν οι ιδέες της ακαδημαϊκής ελευθερίας και του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού.
Μέσα σε μία δεκαετία και για όλο το υπόλοιπο του 18ου αιώνα το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν βρισκόταν ανάμεσα στα καλύτερα γερμανικά πανεπιστήμια, διακρινόμενο για το ελεύθερο πνεύμα του και την ατμόσφαιρα επιστημονικής έρευνας. Γνωστός από εκείνη την περίοδο είναι ο Γκέοργκ Κρίστοφ Λίχτενμπεργκ, ο πρώτος καθηγητής σε μία έδρα (1769 ως 1799) ρητά αφιερωμένης στην πειραματική φυσική στη Γερμανία. Μέχρι το 1812 το Πανεπιστήμιο είχε καταστεί ένα διεθνώς αναγνωρισμένο σύγχρονο Α.Ε.Ι. με μία βιβλιοθήκη με περισσότερους από 250.000 τόμους.
Στις πρώτες δεκαετίες του, το ίδρυμα έγινε γνωστό για τη νομική σχολή του, με τα επί μισό αιώνα μαθήματα Δημοσίου δικαίου του τότε κορυφαίου παγκοσμίως στον κλάδο Γιόχαν Στεφάν Πύτερ. Το αντικείμενο είχε προσελκύσει φοιτητές όπως τον μετέπειτα διπλωμάτη και πρωθυπουργό της Αυστρίας Κλέμενς φον Μέττερνιχ και τον Βίλχελμ φον Χούμπολτ, ο οποίος αργότερα ίδρυσε το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Αργότερα και ο διάσημος ποιητής Χάινε σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Το 1809 ο μετέπειτα φιλόσοφος Άρθουρ Σοπενχάουερ έγινε φοιτητής του Πανεπιστημίου, όπου σπούδασε μεταφυσική και ψυχολογία υπό τον Γκότλομπ Ερνστ Σούλτσε, ο οποίος τον συμβούλευσε να επικεντρωθεί στον Πλάτωνα και στον Καντ.
Ωστόσο, πολιτικές αναστατώσεις στις οποίες συμμετείχαν τόσο καθηγητές όσο και φοιτητές, μείωσαν τον φοιτητικό πληθυσμό στους 860 το 1834. Η εκδίωξη των επτά καθηγητών που έγιναν γνωστοί ως «οι Επτά του Γκέτινγκεν» το 1837 — μεταξύ των οποίων ο φυσικός Βίλχελμ Βέμπερ και οι φιλόλογοι Γιάκομπ και Βίλχελμ Καρλ Γκριμ, γνωστοί ως «Αδελφοί Γκριμ» — επειδή διαμαρτυρήθηκαν εναντίον της καταργήσεως από τον βασιλιά Ερνέστο Αύγουστο Α΄ του Αννόβερου του φιλελεύθερου συντάγματος του 1833, μείωσε κι άλλο την ευδοκίμηση του ιδρύματος. Προηγουμένως, οι Αδελφοί Γκριμ είχαν συντάξει στο Γκέτινγκεν το πρώτο λεξικό της γερμανικής γλώσσας.
Η φήμη της νομικής σχολής διατηρήθηκε τον 19ο αιώνα χάρη στον Γκούσταφ Χούγκο και τον δικαστικό Ρούντολφ Γέριγκ, δημιουργό της θεωρίας τού «culpa in contraendo». Ο Όττο φον Μπίσμαρκ, ο βασικός δημιουργός και πρώτος καγκελάριος της Β΄ Γερμανικής Αυτοκρατορίας, είχε επίσης σπουδάσει νομικά στο Γκέτινγκεν το 1833: διέμενε σε ένα πολύ μικρό σπιτάκι στο «τείχος», γνωστό σήμερα ως «η καλύβη του Μπίσμαρκ».
To Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν διατηρούσε επίσης ενδιαφέρον για τις θετικές επιστήμες, ιδιαίτερα για τα μαθηματικά. Ο Καρλ Φρίντριχ Γκάους, ο σημαντικότερος Γερμανός μαθηματικός όλων των εποχών, δίδαξε εδώ τον 19ο αιώνα, ενώ οι Ρίμαν, Ντιρισλέ και άλλοι σημαντικοί μαθηματικοί πραγματοποίησαν τις συνεισφορές τους στην επιστήμη τους στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Η παράδοση που δημιουργήθηκε στα μαθηματικά κορυφώθηκε περί το 1900, όταν ο Ντάβιντ Χίλμπερτ και ο Φέλιξ Κλάιν είχαν προσελκύσει μαθηματικούς από ολόκληρο τον κόσμο στο Γκέτινγκεν, καθιστώντας το Πανεπιστήμιο τη «Μέκκα» των παγκόσμιων μαθηματικών κατά τις αρχές του 20ού αιώνα.
Ο εικοστός αιώνας
Γενικότερα στις αρχές του 20ού αιώνα το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν έφθασε στο αποκορύφωμα της ακαδημαϊκής του ακμής, παρότι το 1903 το διδακτικό ερευνητικό προσωπικό του ήταν μόλις 121 και οι φοιτητές του 1.529. Ο Λούντβιχ Πραντλ ήρθε στο Πανεπιστήμιο το 1904 και το κατέστησε κορυφαίο παγκοσμίως στη μηχανική των ρευστών και στην αεροδυναμική την επόμενη εικοσαετία. Πολλοί από τους φοιτητές του πραγματοποίησαν στη συνέχεια θεμελιώδεις συνεισφορές στην αεροδυναμική.
Από το 1921 ως το 1933 η ομάδα θεωρητικής φυσικής ήταν υπό την ηγεσία του Μαξ Μπορν, ενός από τους τρεις θεμελιωτές της μη-σχετικιστικής θεωρίας της κβαντομηχανικής. Το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν υπήρξε έτσι ένα από τα κυριότερα κέντρα αναπτύξεως της σύγχρονης φυσικής. Μέχρι σήμερα 47 κάτοχοι Βραβείου Νόμπελ έχουν σπουδάσει, διδάξει ή ερευνήσει στο Πανεπιστήμιο, με τους περισσότερους στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, κάτι που αποκλήθηκε το «θαύμα των Νόμπελ του Γκέτινγκεν».
Ταυτόχρονα, οι κοινωνικές και ανθρωπιστικές σπουδές συνέχισαν να ευδοκιμούν. Ο φιλόσοφος Έντμουντ Χούσερλ, γνωστός ως ο «πατέρας της φαινομενολογίας», δίδαξε στο Γκέτινγκεν, ενώ ο κοινωνιολόγος Μαξ Βέμπερ σπούδασε εδώ για ένα εξάμηνο.
Κατά τη δεκαετία του 1930 το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν έγινε επίκεντρο της προσπάθειας των Ναζί να καταπνίξουν την «εβραϊκή φυσική».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκετινγκεν
Βρωμιούχο κάλιο
Το βρωμιούχο κάλιο (αγγλικά: potassium bromide) είναι η ανόργανη ένωση με εμπειρικό τύπο KBr. Είναι το άλας που προκύπτει από την εξουδετέρωση του υδροβρωμικού οξέος (HBr) από το υδροξείδιο του καλίου (KOH). Χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα ως αντισπασμωδικό και ως ηρεμιστικό, από τα τέλη του 19ου αιώνα. Η χρήση του επεκτάθηκε το 1975 στις ΗΠΑ. Για την ίδια εφαρμογή χρησιμοποιήθηκε και το βρωμιούχο νάτριο (NaBr). Φαίνεται ότι πίσω από τις ιδιότητες αυτές βρίσκονται γενικότερα τα βρωμιούχα ανιόντα (Br-). Το βρωμιούχο κάλιο χρησιμοποιείται (από την κτηνιατρική) ως αντιεπιληπτικό φάρμακο για σκύλους και γάτες.
Υπό κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, το βρωμιούχο κάλιο είναι μία λευκή, κρυσταλλική στερεή υδατοδιαλυτή σκόνη. Είναι αδιάλυτο στο αιθανονιτρίλιο (MeCN). Το βρωμιούχο κάλιο, σε αραιά υδατικά του διαλύματα έχει γλυκιά γεύση, που γίνεται πικρή σε υψηλότερες συγκεντρώσεις και τελικά αλμυρή, σε ακόμη υψηλότερες συγκεντρώσεις. Αυτά τα φαινόμενα οφείλονται κυρίως στις ιδιότητες του καλίου, αφού το βρωμιούχο νάτριο έχει αλμυρή γεύση σε κάθε συγκέντρωση. Σε υψηλή συγκέντρωση, το βρωμιούχο κάλιο ερεθίζει έντονα τη γαστρική βλεννογόνο μεμβράνη, προκαλώντας ναυτία και μερικές φορές έμετο. (αυτό είναι κοινό για όλα τα άλατα του καλίου).
Παραγωγή
Μια παραδοσιακή μέθοδος παραγωγής βρωμιούχου καλίου είναι η αντίδραση ανθρακικού καλίου (K2CO3) με οκταβρωμιούχο σίδηρο (Fe3Br8), το οποίο με τη σειρά του παράγεται από την επίδραση ρινισμάτων σιδήρου με «βρωμιούχο νερό»:
Υπάρχουν, όμως, κι άλλες δυνατότητες παραγωγής βρωμιούχου καλίου, όπως για παράδειγμα:
1. Η επίδραση υδροξειδίου του καλίου σε βρώμιο (Br2) και αμμωνία (NH3):
2. Η επίδραση βρωμίου σε ανθρακικό κάλιο:
3. Η ολική σύνθεση:
4. Η απλή αντικατάσταση βρωμίου - ιωδίου σε ιωδιούχο κάλιο (KI):
5. Η θερμική διάσπαση βρωμικού καλίου (KBrO3):
Χημικές ιδιότητες
Το βρωμιούχο κάλιο είναι τυπικό ιονικό άλας, που διίσταται πλήρως σε υδατικά διαλύματα με pH κοντά στο 7. Αυτή η αντίδραση είναι σημαντική για την παραγωγή βρωμιούχου αργύρου (AgBr), που χρησιμοποιείται, με τη σειρά του, για την παραγωγή φωτογραφικού φιλμ:
Τα υδατικά διαλύματα ανιόντων βρωμίου σχηματίζουν σύμπλοκα όταν αντιδρά με ορισμένα αλογονίδια μετάλλων, όπως για παράδειγμα με το διβρωμιούχο χαλκό (CuBr2):
Ιατρική και Κτηνιατρική
Οι αντισπασμωδικές ιδιότητες του βρωμιούχου καλίου είχαν σημειωθεί από τον Σερ Τσαρλς Λόκοκ (Sir Charles Locock) σε μια συνεδρίαση της Βασιλικής Ιατρικής και της Χειρουργικής Κοινότητας, το 1857. Το βρωμιούχο κάλιο μπορεί να θεωρηθεί ως το πρώτο αποτελεσματικό φάρμακο για την επιληψία. Εκείνη την εποχή, συνήθως θεωρούνταν ότι η επιληψία προκαλείται από την αυτοϊκανοποίηση. Ο Σερ Λόκοκ σημείωσε ότι τα βρωμιούχα ανιόντα ηρεμούσαν τη σεξουαλική διέγερση και νόμιζε πως έτσι ήταν υπεύθυνα για την επιτυχία τους στη θεραπεία των επιληπτικών κρίσεων. Μεταγενέστερα, όμως, στα τέλη του 19ου αιώνα, το βρωμιούχο κάλιο χρησιμοποιήθηκε για να ηρεμεί τις κρίσεις σε νευρικές διαταραχές και μάλιστα σε τεράστια κλίμακα, με τη συνολική χρήση του μόνο από νοσοκομεία να ανέρχεται σε αρκετούς τόνους ετησίως, αν και η δόση ανά ασθενή ανέρχονταν σε λίγα γραμμάρια την ημέρα. Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, σε ολόκληρο τον κόσμο τα βρωμιούχα είχαν τόσο πλατιά συσχετιστεί με αυτήν τους τη χρήση, ώστε η αναφορά τους μπορούσε να σημαίνει (μεταφορικά) ένα θαμπό, ήρεμο πρόσωπο, ή μια βαρετή φρόνηση που έλεγε ένα τέτοιο πρόσωπο.
Οι βρωμιούχες ενώσεις, ειδικότερα το βρωμιούχο νάτριο (NaBr), παρέμειναν σε χρήση ως καταπραϋντικά, ηρεμιστικά και αντικεφαλαλγιακά στις ΗΠΑ ως το 1975, οπότε τα βρωμιούχα κηρύχθηκαν παράνομα παγκοσμίως από την ιατρική κοινότητα, εξαιτίας της χρόνιας τοξικότητάς τους. Η εκτεταμένη ημιζωή των βρωμιούχων στο σώμα καθιστά δύσκολο να υπολογιστεί (ασφαλής) δόση για τη χρήση τους, χωρίς παρενέργειες. Η ιατρική χρήση των βρωμιούχων (τουλάχιστον) στις ΗΠΑ διακόπηκε (ως το 1975), καθώς ως τότε έγιναν πλέον γνωστά πολύ καλύτερα και συντομότερης δραστικότητας θεραπευτικά.
Το βρωμιούχο κάλιο χρησιμοποιήθηκε από την κτηνιατρική ως θεραπεία της επιληψίας σε σκύλους, είτε ως θεραπεία πρώτης γραμμής είτε σε συνδυασμό με τη φαινοβαρβιτάλη, όταν αντιμετωπίζεται ανεπαρκής έλεγχος της πάθησης με τη λήψη μόνο της φαινοβαρβιτάλης. Η χρήση των βρωμιούχων στις γάτες είναι περιορισμένη, γιατί προκαλεί επιπρόσθετο κίνδυνο για πνευμονίτιδα σε αυτές. Η χρήση βρωμιούχων ως θεραπευτικό φάρμακο σε ζώα σημαίνει ότι τα κτηνιατρικά ιατρικά διαγνωστικά εργαστήρια έχουν τη δυνατότητα να μετρήσουν τα επίπεδα των βρωμιούχων ιόντων στον ορό, σύμφωνα με την εντολή ενός κτηνιάτρου, ενώ τα ιατρικά εργαστήρια ιατρικών διαγνωστικών στις ΗΠΑ δεν μετρούν τα βρωμιούχα ανιόντα ως δοκιμή ρουτίνας.
Η χρήση βρωμιούχου καλίου δεν έχει εγκριθεί για έλεγχο των κρίσεων σε ανθρώπους από τη Διοίκηση Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA). Στη Γερμανία είναι ακόμη εγκεκριμένη η χρήση του ως αντιεπιληπτικό φάρμακο για ανθρώπους, ιδιαίτερα για παιδιά και εφήβους. Οι ενδείξεις χρήσης τους συμπεριλαμβάνουν σοβαρές μορφές γενικευμένων τονικών-κλονικών σπασμών, σχετιζόμενες με κρίσεις Grand-Mal στην πρώιμη παιδική ηλικία, αλλά επίσης σε σοβαρές μυοκλονικούς σπασμούς κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας. Ενήλικες που αντέδρασαν θετικά στο φάρμακο κατά τη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας και της περιόδου ενηλικίωσής τους, μπορούν να συνεχίσουν τη χρήση του. Το φάρμακο έχει σχεδόν πλήρη βιοδιαθεσιμότητα, αλλά τα βρωμιούχα ανιόντα έχουν σχετικά μακρά ημιζωή 12 ημερών στο αίμα, καθιστώντας δύσκολη την προσαρμογή της δόσης τους. Τα βρωμιούχα ανιόντα δεν είναι γνωστό αν παρεμβαίνει στην απορρόφηση ή την απέκκριση οποιουδήποτε άλλου αντισπασμωδικού, αν και έχει ισχυρές αλληλεπιδράσεις με τα χλωριούχα ανιόντα (Cl-) στο σώμα, η κανονική πρόσληψη και έκκριση του σώματος επηρεάζει έντονα την απέκκριση των βρωμιούχων ανιόντων.
Ο θεραπευτικός δείκτης (αναλογία αποτελεσματικότητας προς τοξικότητα) για τα βρωμιούχα ανιόντα είναι μικρός. Όπως συμβαίνει και με άλλα αντιεπιληπτικά, μερικές φορές ακόμη και σε θεραπευτικές δόσεις (3-5 γραμμαρίων τη μέρα μπορεί να χρειαστούν 6 - 8 εβδομάδες για να φθάσουν σε σταθερά επίπεδα) μπορεί να προκαλέσουν δηλητηρίαση. Συχνά η δηλητηρίαση δεν διακρίνεται από τις «αναμενόμενες» παρενέργειες, όπως οι ακόλουθες:
Οπτική
Το βρωμιούχο κάλιο είναι διαφανές από εγγύς υπεριώδες ως τα μακρών κυμάτων υπέρρυθρο, δηλαδή σε εύρος μηκών κύματος 250 - 25.000 mm και δεν έχει σημαντικές γραμμές απορρόφησης στην περιοχή υψηλής μετάδοσής του. Χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα σε οπτικά παράθυρα υπερύθρων (π.χ. FTIR) και σε υλικά για γενική φασματοσκοπία, εξαιτίας του μεγάλου εύρους φασματοσκοπικής διαφάνειάς του. Στη φασματοσκοπία υπερύθρου, δείγματα προς ανάλυση αλέθονται μαζί με βρωμιούχο κάλιο σε σκόνη και συμπιέζονται σε ένα δισκίο. Εναλλακτικά, τα δείγματα μπορούν να αναλυθούν στη μορφή υγρού φιλμ (μόνα τους, σε διάλυμα ή σε ένα γέμισμα με Nujol) ανάμεσα σε δυο δισκία από καθαρό βρωμιούχο κάλιο.
Εξαιτίας της μεγάλης του υδατοδιαλυτότητας και της υγροσκοπικής του φύσης πρέπει να αποθηκεύεται σε ξηρό περιβάλλον. Η δείκτης διάθλασής του είναι περίπου 1,55 σε μήκος κύματος 1,0 μm.
Φωτογραφία
Επιπρόσθετα από την παραγωγή βρωμιούχου αργύρου, το βρωμιούχο κάλιο χρησιμοποιήθηκε ως συγκρατητής σε διαλύματα ανάπτυξης ασπρόμαυρων φωτογραφιών. Βελτιώνει τη διαφοροποίηση ανάμεσα σε εκτεθειμένους και μη εκτεθειμένους κρυστάλλους αλογονούχου αργύρου, ελαττώνοντας, έτσι, το θάμπωμα.
Δωρόθεος ο Αργείος
Ο Δωρόθεος ο Αργείος (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν Έλληνας χαλκοπλάστης με καταγωγή από το Άργος. Είναι γνωστός μέσω 2 υπογραφών του που ανακαλύφθηκαν στους Δελφούς και έχουν διασωθεί σε αναθηματική βάση της εποχής, και θεωρείται πως ήταν ο δάσκαλος του γλύπτη Κρεσίλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Ανκαράτρα
thumb|right|285px|Το ηφαιστειακό πεδίο Ανκαράτρα σε απεικόνιση από δορυφόρο [[Πρόγραμμα Landsat|Landsat της NASA. Ο βορράς είναι προς τα επάνω.]] Ο Ανκαράτρα (Ankaratra) είναι ηφαιστειογενής ορεινός όγκος και ηφαιστειακό πεδίο, που βρίσκεται στην κεντρική Μαδαγασκάρη, περίπου 50 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Ταναναρίβη, την πρωτεύουσα του νησιωτικού αυτού κράτους. Ανήκει στα λεγόμενα Κεντρικά Υψίπεδα και πλαισιώνεται από τις μικρότερες πόλεις Αριβονιμαμό στα βόρεια, Αμπατολαμπύ στα ανατολικά, Φαρατσιό (Faratsiho) στα δυτικά και Μπεταφό στα νότια. Αποτελείται από ηφαιστειακούς κόλουρους κώνους τέφρας, θόλους τραχιτικής λάβας, σχίσματα και μάαρ. Η έκτασή του εκτιμάται σε 5 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα περίπου. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα ηφαιστειακά πεδία της Μαδαγασκάρης, εκτεινόμενο σε μήκος περίπου εκατό χιλιομέτρων. Θεωρείται το «πλέον εξέχον και ηφαιστειολογικώς ποικιλόμορφο» της χώρας. Η υψηλότερη κορυφή του Ανκαράτρα έχει υψόμετρο 2.644 μέτρα και φέρει το χαρακτηριστικό όνομα Τσιαφατζαβόνα (Tsiafajavona), που στη μαλαγασική γλώσσα σημαίνει «ποτέ έξω από την ομίχλη».
Ορισμένα ίχνη ηφαιστειακής δραστηριότητας παραμένουν στο νοτιότατο μέρος του όγκου και εκδηλώνονται με την παρουσία θερμών πηγών στην περιοχή γύρω από τη μεγάλη πόλη Αντσιραμπέ. Η τελευταία έκρηξη στον Ανκαράτρα έλαβε χώρα πριν από κάποιες δεκάδες χιλιάδες χρόνια.
Πηγές
Ανκαρατρα
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 22
Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-22 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Χρησιμοποιήθηκε σε συνδυασμό με το LC-22 την δεκαετία του 60 για τα δοκιμαστικά των πυραύλων Goose και Mace. Μετά σταμάτησε να λειτουργεί και απενεργοποιήθηκε επίσημα στις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
φωτογραφίες του Complex 22
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Λιάκος Κοσμόπουλος
Ο Λιάκος Κοσμόπουλος ήταν αγωνιστής στην επανάσταση του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από τα Μαγούλιανα της επαρχίας Καρύταινας. Υπήρξε καπετάνιος και βοήθησε πολύ τον στρατηγό Πλαπούτα, μάλιστα δε αρχικά στη μάχη της Πιάνας. Διακρίθηκε σε όλη την πολιορκία της Τριπολιτσάς, στο Βαλτέτσι και στη Γράνα. Μετά την άλωση της Τριπολιτσάς υπηρέτησε υπό τις διαταγές του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και βρέθηκε σε πολλές μάχες, κατ' εξοχήν σε αυτές εναντίον του Δράμαλη, όπου διακρίθηκε για την παλικαριά του.
Επί Καραϊσκάκη πήγε και στην Αθήνα και πολέμησε υπό τις διαταγές του Γενναίου Κολοκοτρώνη.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ριχάρδος του Εβρέ
Ο Ριχάρδος, αγγλ. Richard (απεβ. 1067) από τον Οίκο της Νορμανδίας ήταν ευγενής από τη Νορμανδία κατά τη βασιλεία τού Γουλιέλμου Α΄ της Αγγλίας. Έγινε κόμης τού Εβρέ (1037-67).
Σούπερ Λίγκα 2019–20
Το πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας 2019-20 ή Super League 1 ήταν το 84ο πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (61ο από την καθιέρωση της Α' Εθνικής) και το 1ο με τη διακριτική ονομασία Σούπερ Λιγκ 1, μετά την αναδιάρθρωση στις Ελληνικές επαγγελματικές κατηγορίες.
Ριχάρδος του Εβρέ
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ροβέρτου αρχιεπισκόπου τού Ρουέν & κόμη τού Εβρέ και της Χερλέβα.
O Ριχάρδος δώρησε έναν μύλο από το Εβρέ στο αββαείο τού Ζυμιέζ με καταστατικό τού 1039. Αναφέρεται σε ένα καταστατικό τού Γουλιέλμου Α΄, που επιβεβαιώνεται ότι ο Ριχάρδος είναι δωρητής στο αββαείο. Ο Ριχάρδος και η σύζυγός του Γκοντεχίλντις ίδρυσαν το Σαιν-Σωβέρ στο Εβρέ. Ως κόμης τού Εβρέ, δώρησε την εκκλησία τού Γκραβινύ στο Σαιν-Τρινιτέ της Ρουέν το 1052/66. Ο Ριχάρδος δώρησε το 1/10 μίας πόλης στο αββαείο τού Σαιν-Τωρίν.
Αναφέρεται από κάποιον, ότι έλαβε μέρος στη μάχη τού Χάστινγκς το 1066, αλλά είναι απίθανο λόγω της προχωρημένης ηλικίας του. Απεβίωσε το επόμενο έτος. Ο γιος του Γουλιέλμος είναι από τους λίγους γνωστούς συντρόφους τού Γουλιέλμου Α΄ στη μάχη τού Χάστινγκς. Ο Γουλιέλμος συνεισέφερε 80 πλοία στην εισβολή στην Αγγλία το 1066 και εμφανίζεται ως κόμης τού Εβρέ.
Σούπερ Λίγκα 2019–20
Το πρωτάθλημα διακόπηκε για τρεις περίπου μήνες λόγω της επιδημίας του κορονοϊού στην Ελλάδα και ξανάρχισε στις 6 Ιουνίου με την διεξαγωγή των Play Off και Play Out αλλά κεκλεισμένων των θυρών για προληπτικούς λόγους.
Ριχάρδος του Εβρέ
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μετά το 1040 τη Γκοντεχίλντις (Αδελαΐδα) Ραμόν, χήρα τού Ρογήρου Α΄ του Τόσνυ και είχε τέκνα:
Σούπερ Λίγκα 2019–20
Στο πρωτάθλημα, ο Πανιώνιος ξεκίνησε με -6 βαθμούς, καθώς η δευτεροβάθμια επιτροπή της ΕΠΟ απέρριψε οριστικά το αίτημα του για αδειοδότηση, ενώ είχε σημαντικούς περιορισμούς στις μεταγραφές.
Ριχάρδος του Εβρέ
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Νορμανδίας
Σούπερ Λίγκα 2019–20
Πρωταθλητής, έπειτα από 3 χρόνια, αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 45η φορά στην ιστορία του.
Η Ξάνθη υποβιβάστηκε στη Super League 2 έπειτα από αγώνες μπαράζ ενώ ο Πανιώνιος υποβιβάστηκε στη Γ' Εθνική και προβιβάστηκαν από τη Super League 2 ο Πρωταθλητής ΠΑΣ Γιάννινα και ο νικητής του μπαράζ Απόλλων Σμύρνης.
Σύστημα διεξαγωγής
Το πρωτάθλημα της Super League 1 διεξήχθη σε δυο φάσεις και για πρώτη φορά έγιναν αγώνες Play Off μεταξύ των έξι πρώτων για την ανάδειξη του πρωταθλητή, αλλά και των θέσεων που οδηγούν στις διοργανώσεις της UEFA. Παράλληλα, διεξήχθησαν αγώνες Play Out μεταξύ των 8 τελευταίων της κανονικής περιόδου, για την τελική κατάταξη και τις θέσεις υποβιβασμού. Η Εκτελεστική Επιτροπή της Ε.Π.Ο., στις 31 Ιουλίου, αποφάσισε να εγκριθεί η πρόταση της Super League 1 που προέβλεπε άνοδο μιας ομάδας απευθείας και αγώνα κατάταξης μεταξύ 13ου της Super League 1 και δεύτερου της Super League 2. H τελική απόφαση ελήφθη στο διαιτητικό δικαστήριο, όπου προσέφυγε η διοργανώτρια της Super League 2, Ένωση Football League.
Συγκεκριμένα, το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δυο φάσεις, στην κανονική περίοδο και την Β φάση. Στην Α’ φάση, διεξήχθησαν 26 αγωνιστικές οι οποίες προέκυψαν από 2 γύρους των 13 αγωνιστικών, όπου όλες οι ομάδες αντιμετώπισαν η μια την άλλη εκτός και εντός έδρας. Μετά τη λήξη της κανονικής περιόδου, οι ομάδες που κατατάχθηκαν από τις θέσεις 1 μέχρι 6, αγωνίστηκαν στο γκρουπ που ανέδειξε τον πρωταθλητή και τις ομάδες που εκπροσώπησαν την Ελλάδα στην Ευρώπη την επόμενη χρoνιά.