cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καραβάς
Τουρκική εισβολή του 1974
Τα ξημερώματα της 6ης Αυγούστου του 1974, κατά την περίοδο της εκεχειρίας ανάμεσα στις δύο φάσεις της εισβολής στην Κύπρο, τουρκικά στρατεύματα επιτέθηκαν εναντίον των δυνάμεων της Εθνικής Φρουράς και της ΕΛΔΥΚ που έδρευαν στον Καραβά, με αποτέλεσμα την κατάληψη του. Ο πληθυσμός της κωμόπολης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει μαζικά τις εστίες του, ενώ στην περιοχή παρέμειναν ορισμένοι εγκλωβισμένοι. Ως συνέπεια της τουρκικής εισβολής σκοτώθηκαν ή αγνοούνται 42 κάτοικοι του Καραβά.
Σημερινή κατάσταση
Η κατάληψη του Καραβά από τις τουρκικές δυνάμεις συνοδεύτηκε από λεηλασία των περιουσιών των προσφύγων, καθώς και από - βραχείες ή μακροπρόθεσμες - καταστροφές και αλλοιώσεις ιστορικών, θρησκευτικών και πολιτιστικών μνημείων, καθώς και αρπαγές αντικειμένων πολιτιστικής κληρονομιάς.
Το 1975 οι αρχές κατοχής μετονόμασαν τον Καραβά σε Αλσαντζάκ, ενώ μέχρι τον Αύγουστο του 1976 εκδιώχθηκαν και οι τελευταίοι εγκλωβισμένοι Ελληνοκύπριοι. Στη θέση των Ελληνοκύπριων προσφύγων εγκαταστάθηκαν αντίστοιχοι Τουρκοκύπριοι πρόσφυγες από τις περιοχές που παρέμειναν στον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας, προερχόμενοι κυρίως από διάφορα χωριά της επαρχίας Πάφου (όπως η Τίμη, η Πελαθούσα, η Γεροσκήπου, η Αναρίτα κλπ) και δευτερευόντως από τη Λάρνακα και τη Λεμεσό. Επιπλέον πραγματοποιήθηκε και εγκατάσταση ορισμένων εποίκων από την Τουρκία.
Τις τελευταίες δεκαετίες, ο Καραβάς συνεχίζει να αποτελεί τουριστικό θέρετρο και γνωρίζει οικοδομική ανάπτυξη, ενώ στην περιοχή έχουν αποκτήσει (παράνομα) περιουσίες και υπήκοοι κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σύμφωνα με την απογραφή που διενεργήθηκε το 2011 από τις αρχές της ΤΔΒΚ, ο πληθυσμός του Καραβά ανέρχεται στους 6597 κατοίκους.
Σημεία ενδιαφέροντος
αριστερά|μικρογραφία|202x202εσ|Η Παναγία Αχειροποίητος σε φωτογραφία του 1973. Εντός των ορίων του δήμου βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Λάμπουσας. Άλλο σημαντικό μνημείο είναι η παραθαλάσσια μονή της Παναγίας Αχειροποιήτου, ο αρχικός της πυρήνας της οποίας κτίστηκε τον 11ο ή τον 12ο αιώνα, ενώ το σημερινό οικοδόμημα διαμορφώθηκε κατά τον 18ο αιώνα. Σε απόσταση μερικών μέτρων από την Αχειροποίητο βρίσκονται ο ναός του Αγίου Ευλαλίου (κτίσμα του 16ου αιώνα) και το λαξευτό παρεκκλήσι του Αγίου Ευλαμπίου ή Ευλαβίου, πιθανόν προχριστιανικό κτίσμα που χρησιμοποιήθηκε ως τάφος ή κατακόμβη προτού μετατραπεί σε χριστιανικό ναό.
Άλλα σημεία ενδιαφέροντος είναι οι τρεις ενοριακοί ναοί του Καραβά: η Αγία Ειρήνη (μονόκλιτη καμαροσκεπής βασιλική που κτίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα), ο Άγιος Γεώργιος Μεζερέ (ανεγέρθηκε το 1843) και η Ευαγγελίστρια (οι εργασίες ανέγερσής της ολοκληρώθηκαν το 1917).
Ως συνέπεια της εισβολής του 1974, αρκετά από τα μνημεία του Καραβά υπέστησαν σημαντικές φθορές, λεηλασίες και αλλοιώσεις: το μοναστήρι Παναγίας Αχειροποιήτου βρίσκεται εντός στρατιωτικής ζώνης και μέχρι το 2013 χρησιμοποιήθηκε ως στρατόπεδο, ενώ πλέον ενοικιάζεται από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο Κερύνειας. Κατά το διάστημα από το 1974 και μετά αφαιρέθηκαν ή κλάπηκαν από το μοναστήρι τοιχογραφίες, το ξυλόγλυπτο τέμπλο του, εικόνες και άλλα κειμήλια. Παράλληλα το κτίριο αντιμετωπίζει προβλήματα στατικότητας. Οι ναοί των Αγίων Ευλαλίου και Ευλαμπίου χρησιμοποιήθηκαν κατά καιρούς ως στρατιωτικές αποθήκες, η Αγία Ειρήνη και ο Άγιος Γεώργιος υπέστησαν διάφορες λεηλασίες, ενώ το μεσαιωνικό ξωκκλήσι της Αγίας Μαρίνας κατεδαφίστηκε. Επιπλέον, η Ευαγγελίστρια, η οποία ήταν η μεγαλύτερη και νεότερη εκκλησία του Καραβά, μετατράπηκε σε τζαμί.
Προσωπικότητες
Στον Καραβά γεννήθηκαν ο πρόκριτος και Φιλικός Χατζηνικόλας Λαυρεντίου που εκτελέστηκε από τους Οθωμανούς τον Ιούλιο του 1821, ο γιατρός, συγγραφέας και εθελοντής των Βαλκανικών Πολέμων, του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα και του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Ιωάννης Πηγασίου (1884-1939) , ο χημικός Κυριάκος Κ. Νικολάου (1946) και η πολιτικός Ρούλα Μαυρονικόλα (1957). Ακόμη, ο Καραβάς είναι τόπος καταγωγής του αγωνιστή της ΕΟΚΑ Ιάκωβου Πατάτσου, του δύτη Ανδρέα Καριόλου (που ανακάλυψε το λεγόμενο ναυάγιο της Κηρύνειας) και της τραγουδίστριας Κωνσταντίνας.
Πληθυσμός
Ιστορικά, ο Καραβάς αναφέρεται ως ένας αμιγώς ελληνοκυπριακός οικισμός. Αν και κατά καιρούς διάφορες απογραφές της βρετανικής διοίκησης κατέγραφαν ορισμένους μεμονωμένους Τουρκοκύπριους κατοίκους, από την απογραφή του 1946 και εντεύθεν ο πληθυσμός του ήταν αποκλειστικά ελληνοκυπριακός. Μέχρι το 1974 ο Καραβάς ήταν διαιρεμένος σε τέσσερις συνοικίες. Κατά την τουρκική εισβολή οι κάτοικοι εγκατέλειψαν τον Καραβά και στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν ως πρόσφυγες στα εδάφη που παρέμειναν υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Παράλληλα, στον Καραβά εγκαταστάθηκαν κυρίως Τουρκοκύπριοι πρόσφυγες από το ελεύθερο τμήμα της Κύπρου και ένας μικρός αριθμός Τούρκων εποίκων.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του δήμου σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στον δήμο από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Διοικητική διαίρεση
Ο Δήμος Καραβά, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται στις εξής 4 συνοικίες:
Δήμαρχοι
Δήμαρχοι Δήμου Καραβά διετέλεσαν κατά σειρά οι:
Αδελφοποιήσεις
Ο Δήμος Καραβά είναι αδελφοποιημένος με τους:
Αθλητικά σωματεία και αθλητικές εγκαταστάσεις
Το σημαντικότερο αθλητικό σωματείο που έδρευε στον Δήμο Κερύνειας ήταν η Αθλητική Ένωση Καραβά (ΑΕΚ Καραβά). Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το σωματείο επαναδραστηριοποιήθηκε στη Λευκωσία. Αρχικά συνεργάστηκε με την ΠΑΕΚ Κερύνειας, η οποία πριν την τουρκική εισβολή έδρευε στον Δήμο Κερύνειας και αγωνιζόταν ως ΠΑΕΚ/ΑΕΚ. Το 1977 τα δύο σωματεία συνενώθηκαν δημιουργώντας την Ποδοσφαιρική Αθλητική Ένωση Επαρχίας Κερύνειας (ΠΑΕΕΚ), εκπροσωπώντας πλέον ολόκληρη την επαρχία Κερύνειας. Η ΑΕΚ Καραβά επαναδραστηριοποιήθηκε το 1999 στη Λεμεσό ως ΑΕΚ Καραβά-Λάμπουσα διαθέτοντας τμήμα πετοσφαίρισης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας Κερύνειας Κατηγορία:Επαρχία Κερύνειας
Κατάλογος έργων του Κλωντ Λορραίν
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Κλωντ Λορραίν.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Ευρωπαϊκή Οδός 35
Η Ευρωπαϊκή Οδός Ε35 του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών ξεκινάει από την Ρώμη και διασχίζοντας τη Βέρνη και το Βερολίνο καταλήγει στη Χάγη. Στο αρχικό της τμήμα έχει επικάλυψη με τον αυτοκινητόδρομο Ε45.
35 35 35 35
Καλλιάνι Αρκαδίας
Το Καλλιάνιον ή Καλλιάνι είναι παραδοσιακό χωριό στην επαρχία Γορτυνίας του νομού Αρκαδίας. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Τροπαίων.
Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία (απογραφή Grimani, η οποία πραγματοποιήθηκε το 1698), το χωριό καταγράφεται στους βενετικούς καταλόγους με κατοίκους πέντε. Ο πληθυσμός του εξελίχθηκε έκτοτε ανάλογα με την εποχή. Σύμφωνα όμως με υπάρχοντα στοιχεία ο πληθυσμός του διαμορφώθηκε ως ακολούθως: 628 κάτοικοι (1920), 639 (1928), 687 (1940), 687 (1951), 613 (1971), και 532 (1981). Σήμερα στο χωριό (2008) διαμένουν περί τις 100 οικογένειες και διαθέτει ξενώνα, αγροτικό ιατρείο, ταβέρνες, παντοπωλεία και καφενεία.
Στο χωριό υπάρχουν σημεία τουριστικού ενδιαφέροντος όπως η πάνω και η κάτω βρύση καθώς και ένα από τα πρώτα Δημοτικά Σχολεία της περιοχής, κτισμένο το 1859. Το χωριό περιβάλλεται από το φαράγγι Τουθόα όπου μπορεί κάποιος να το περπατήσει κατά τους θερινούς μήνες όταν το νερό είναι λιγότερο και πιο ζεστό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Νύχτα του Αγίου Σιλβέστρου
Η νύχτα του Αγίου Σιλβέστρου, παραμονή της Πρωτοχρονιάς, είναι το βράδυ μεταξύ 31 Δεκεμβρίου και 1 Ιανουαρίου (Πρωτοχρονιά), η οποία γιορτάζεται με  διαφορετικούς τρόπους ανάλογα την περιοχή. Ονομάζεται έτσι επειδή στις 31 Δεκεμβρίου ο άγιος που γιορτάζει είναι ο Πάπας Άγιος Σίλβεστρος. Η 31 Δεκεμβρίου συχνά αποκαλείται λανθασμένα και Πρωτοχρονιά, ενώ στην πραγματικότητα είναι μόνο η παραμονή αυτής.
Η νύχτα στην Ιταλία
Στην Ιταλία, υπάρχει παράδοση να γίνεται το “ δείπνο της πρωτοχρονιάς ” ή “ μεγάλο δείπνο ”, ένα γεύμα  πλουσιοπάροχο, στο οποίο το πιο χαρακτηριστικό παραδοσιακό πιάτο είναι ένα είδος χοιρινού αλλαντικού με φακές. Γενικά γίνεται μια μεγάλη γιορτή μένοντας ξύπνιοι μέχρι να περάσουν τα μεσάνυχτα, ώστε να γιορτάσουν  την άφιξη του νέου έτους. Συνήθως περνάνε την νύχτα αυτή με την οικογένεια ή τους φίλους σε κάποια πλατεία που μπορεί να έχουν διοργανωθεί συναυλίες ή  διάφορες άλλες γιορτές, ή στο σπίτι.
Συνήθως ξεκινά 10 δευτερόλεπτα πριν τα μεσάνυχτα κάνοντας αντίστροφη μέτρηση μέχρι το μηδέν  όπου γιορτάζεται ένας καινούργιος ευτυχισμένος χρόνος, πίνοντας σαμπάνια και  ανάβοντας ή κοιτάζοντας τα πυροτεχνήματα. Υπάρχει επίσης παράδοση, όταν μετράνε αντίστροφα, να κρατάνε στο χέρι εκτός από την σαμπάνια, σταφύλια και  τρία διαφορετικά κέρματα για καλή τύχη. Κάθε περιοχή της Ιταλίας έχει διαφορετικές παραδόσεις, σε κάποιες περιοχές για παράδειγμα παίζουν τόμπολα,  ένα είδος τυχερού παιχνιδιού ή άλλα παιχνίδια ώστε να διασκεδάσουν μέχρι την  άφιξη της νέας χρονιάς.
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Λαϊκή παράδοση Κατηγορία:Ετήσια γεγονότα
Fame Story
To Fame Story ήταν μουσικό Talent show που προβλήθηκε από τον ΑΝΤ1. Η πρώτη μουσική ακαδημία στην Ελλάδα και γνώρισε μεγάλη επιτυχία, είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα ελληνικά TV Shows μέχρι και σήμερα. Οι διαγωνιζόμενοι - σπουδαστές έμεναν μέσα στη μουσική ακαδημία για 3,5 μήνες και έκαναν καθημερινά εξαντλητικά μαθήματα με καθηγητές (πχ. Αντώνης Γούναρης, Τζούλι Μασίνο κτλ) Μία φορά την εβδομάδα γίνονταν το live όπου ερμήνευαν τραγούδια. Οι κριτές έβγαζαν άτομα προτεινόμενα και το κοινό ψήφιζε και αποφάσιζε ποιος θα αποχωρήσει.
1518
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1518 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ρομφαία
thumb|right|140px Η ρομφαία ήταν στενό λογχοειδές πολεμικό όπλο που χρησιμοποιήθηκε από τους Θράκες από το 400 π.Χ. Ήταν παραλλαγή της φαλκός των Δακών. Η ρομφαία είχε σχήμα δρεπάνης και μήκος έως 2 μέτρα. Το χρησιμοποιούσαν κυρίως οι ιππείς.
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά όπλα
Γεώργιος Μαντζαρόπουλος
Ο Γεώργιος Μαντζαρόπουλος (1864 - 27 Μαΐου 1949) ήταν Πρόεδρος της Κοινότητας Κατερίνης από το 1920 ως το 1922.
Υπήρξε από τους παλαιότερους κοινοτικούς συμβούλους της Κατερίνης. Το 1921 εξελέγη μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου με πρόεδρο το Γεώργιο Παπαπαράσχο. Στις 23 Μαρτίου 1921 έπειτα από την παραίτηση του αναπληρωτή προέδρου της κοινότητας Δημητρίου Τσιάμη, ο Μάντζαρης ορίστηκε αντικαταστάτης του. Το 1922 ο αριθμός των μελών του Κοινοτικού Συμβουλίου αυξάνεται από 11 σε 15 και πρόεδρος εκλέγεται ο Μαντζαρόπουλος, με αναπληρωτή τον Ιωάννη Αναγνωστόπουλο. Διαδέχθηκε τον Νικόλαο Λάμπαδο ως πρόεδρος της Κοινότητας Κατερίνης. Απεβίωσε στην Κατερίνη το 1949.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Κατερίνης Κατηγορία:Έλληνες Κοινοτάρχες
Φος (Ερώ)
Το Φος (γαλλικά: Fos, οξιτανικά: Fòs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φοσεέν (γαλλικά: Fosséens).
Σημαία της Λευκορωσίας
thumb|Σημαία της Λευκορωσίας. Λόγος σημαίας: 1:2
Το σχέδιο της σημερινής σημαίας είναι ένα ορθογώνιο ύφασμα που αποτελείται από δύο μακριές λωρίδες. Η επάνω λωρίδα είναι κόκκινη (τα 2/3 της σημαίας) και η κάτω είναι πράσινη (το 1/3 της σημαίας). Υπάρχει επίσης ένα ερυθρόλευκο κάθετο διακοσμητικό σχέδιο, το οποίο καταλαμβάνει το 1/9 του μήκους της σημαίας.
Το κόκκινο χρώμα συμβολίζει την αρχαία ιστορία της Λευκορωσίας και το πράσινο είναι για τα δάση και το λαμπρό μέλλον της.
center|frame|Δομή της σημαίας της Λευκορωσίας
Παλιά σημαία
Η ερυθρόλευκη σημαία χρησιμοποιείται ακόμα από αρκετές ομάδες, παρά την επίσημη απαγόρευσή της από την κυβέρνηση. Ιδιαίτερα χρησιμοποιείται από αντικυβερνητικούς διαδηλωτές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λευκορωσία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Λευκορωσίας
Φουζιγιόν
Το Φουζιγιόν (γαλλικά: Fouzilhon, οξιτανικά: Fosilhon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Ριμπολίτα
Η ριμπολίτα (Ribollita) είναι ένα πιάτο που προέρχεται από την τυπική σούπα μπαγιάτικου ψωμιού και λαχανικών που παραδοσιακά παρασκευάζεται σε αρκετές περιοχές  της Τοσκάνης, και ειδικά στη Πίζα, στη Φλωρεντία  και στο Αρέτσο. Είναι ένα τυπικό "φτωχό" πιάτο αγροτικής προέλευσης, το όνομα του οποίου προέρχεται από το γεγονός ότι κάποτε οι αγρότες  μαγείρευαν μεγάλη ποσότητα (κυρίως τις Παρασκευές, όντας πιάτο άπαχο) και  έτσι ήταν βρασμένο στο τηγάνι για τις επόμενες μέρες, γι΄αυτό και πήρε και το  όνομα “ribollita”  ξαναβρασμένη, επειδή η γνήσια σούπα ζεσταίνεται δυο φορές, αλλιώς θα ήταν  μία συνηθισμένη σούπα ψωμιού και λαχανικών (που δεν πρέπει να συγχέεται με τη  σούπα ψωμιού).
Όπως όλες οι άλλες σούπες λαχανικών έτσι και η ριμπολίτα γίνεται ολοένα και πιο νόστιμη κάθε φορά που βράζεται ξανά.
Τα βασικά συστατικά είναι το μαύρο λάχανο και τα φασόλια (borlotti, toscanelli ή cannellini ). Η  ριμπολίτα είναι ένα πιάτο χειμερινό ημι-στερεό. Για να γίνει καλύτερη η σούπα είναι απαραίτητο το μαύρο λάχανο να “έχει πάρει πάγο”, να έχει περάσει δηλαδή, ένα ή δύο χειμερινούς παγετούς, ώστε να μαλακώσουν τα φύλλα.
Στην κουζίνα της Τοσκάνης υπήρχε επίσης μια καλοκαιρινή σούπα ψωμιού, λιγότερο διαδεδομένη σήμερα, στην οποία το μαύρο λάχανο αντικαταστάθηκε από πατάτες, ενώ η τελική εμφάνιση είναι  φανερά πιο υγρή, κάνοντάς την να μοιάζει περισσότερο σε μια σούπα.
Τα πρώτα ίχνη αυτής της συνταγής χρονολογούνται από το 1910 στο βιβλίο L'arte cucinaria in Italia του Alberto  Cougnet.
Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα
1519
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1519 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χαλιφάτο των Φατιμιδών
Το Χαλιφάτο των Φατιμιδών (909-1171 μ.Χ., αραβικά: الفاطميون) ήταν ισμαηλιτικό σιιτικό χαλιφάτο, που εκτεινόταν σε μια μεγάλη περιοχή του αραβικού κόσμου, από την Ερυθρά Θάλασσα στην Ανατολή μέχρι τον Ατλαντικό Ωκεανό στη Δύση. Αρχικώς με έδρα την Τυνησία (Ιφρικίγια), η δυναστεία των Φατιμιδών επέκτεινε την κυριαρχία της κατά μήκος της μεσογειακής ακτής της Αφρικής και τελικώς έφτασε μέχρι την Αίγυπτο κάνοντάς τη το κέντρο του χαλιφάτου. Στην ακμή της, εκτός της Αιγύπτου, το χαλιφάτο περιελάμβανε διάφορες περιοχές του Μαγκρέμπ, του Σουδάν, της Σικελίας, της Ανατολής και της Χετζάζης στην Αραβική Χερσόνησο.
Οι Φατιμίδες ίδρυσαν την τυνησιακή πόλη της Αλ Μαχντίγια και την έκαναν πρωτεύουσά τους, πριν κατακτήσουν με τον Γκοχάρ αλ Ρούμι την Αίγυπτο και ιδρύσουν την πόλη του Καΐρου (Καχίρα) το 969 μ.Χ. Από τότε και μετά το Κάιρο έγινε η πρωτεύουσα του χαλιφάτου, με την Αίγυπτο να αποτελεί το πολιτικό, πολιτιστικό και θρησκευτικό κέντρο του κράτους.
Ο όρος Φατιμίδες συνηθίζεται να αναφέρεται μερικές φορές στους πολίτες του χαλιφάτου. Η άρχουσα ελίτ του κράτους ανήκε στον ισμαηλιτικό κλάδο του σιιτισμού. Οι αρχηγοί της δυναστείας ήταν επίσης σιίτες ισμαηλίτες ιμάμηδες, γι΄ αυτό και είχαν θρησκευτική αξία για τους μουσουλμάνους αυτού του κλάδου του σιιτισμού. Η εξουσία των Φατιμιδών σηματοδοτεί μια σπάνια περίοδο στη μουσουλμανική ιστορία, κατά την οποία οι απόγονοι του Αλί ιμπν Αμπί Τάλιμπ (εξ ου και το όνομα Φατιμίδες, από τη γυναίκα του Αλί και κόρη του Μωάμεθ, Φάτιμα) είχαν τα ηνία του χαλιφάτου, με την εξαίρεση της τελικής περιόδου του Χαλιφάτου Ρασιντούν υπό τον ίδιο τον Αλί.
Το χαλιφάτο των Φατιμιδών ξεχώριζε επίσης από τον διακεκριμένο ρόλο των Βερβέρων κατά τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του. Διατηρήθηκε από το 909 μ.Χ. έως το 1171, όταν ο Σαλαντίν έγινε σουλτάνος της Αιγύπτου και επέστρεψε τη χώρα στην κυριαρχία της πίστης του σουνιτικού μουσουλμανικού Χαλιφάτου των Αββασιδών.
Προέλευση
Η θρησκευτική ιδεολογία του χαλιφάτου των Φατιμιδών είχε τις απαρχές τις σε ένα ισμαηλιτικό σιιτικό κίνημα του 9ου αιώνα μ.Χ. στην πόλη Σαλαμίγια της Συρίας, με ηγέτη του τον όγδοο ιμάμη των Ισμαηλιτών, Αμπντ Αλλάχ αλ-Άκμπαρ (766-828). Ο ιμάμης αυτός ισχυρίστηκε ότι καταγόταν από τον Ισμαήλ ιμπν Τζαφάρ, τον έβδομο ισμαηλίτη ιμάμη, και από τη Φάτιμα, κόρη του προφήτη Μωάμεθ, και τον σύζυγό της Αλί ιμπν Αμπί Τάλιμπ, πρώτο σιίτη ιμάμη, εξ ου και ο Αμπντ Αλλάχ αλ-Άκμπαρ είχε το προσωνύμιο Αλ-Φάτιμι (ο Φατιμίδης). Ο ιμάμης αυτός, καθώς και ο ένατος (Αμπαντουλλάχ, περ. 813 - περ. 840) και ο δέκατος (Χουσεΐν, πέθανε το 881) κατά σειρά ιμάμηδες του Ισμαηλισμού, παρέμειναν "κρυμμένοι" (σημαίνων όρος του Σιιτισμού, εννοεί αφανείς από τους κρατούντες, προστατευμένοι, έχοντας όμως έντονο μυστικιστικό, μεσσιανικό και τελολογικό χαρακτήρα) εργαζόμενοι για το κίνημα ενάντια στους μουσουλμάνους Αββασίδες και άλλους μικρότερους ηγέτες της περιόδου.
Αργότερα, ο 11ος ιμάμης Αμπντουλλάχ αλ-Μάχντι Μπιλλάχ (873-934), μεταμφιεσμένος σε έμπορο, έφτασε μαζί με τον υιό του στην πόλη Σιτζίλμασα, στο σημερινό Μαρόκο, αποφεύγοντας τις διώξεις των Αββασιδών, που θεωρούσαν την ισμαηλιτική σιιτική πίστη του όχι μόνο μη ορθόδοξη, αλλά και επικίνδυνη για το στάτους κβο του χαλιφάτου τους. Σύμφωνα με το μύθο, ο Αμπντουλλάχ και ο υιός του εκπλήρωναν μια προφητεία που έλεγε ότι ο Μάχντι (ο Μεσσίας) θα ερχόταν από τη Μεσοποταμία στη Σιτζίλμασα. Εκεί, κρύφτηκαν ανάμεσα στον εντόπιο πληθυσμό της Σιτζίλμασα, που με τη γύρω περιοχή συγκροτούσε τότε ένα ανεξάρτητο εμιράτο υπό την εξουσία του πρίγκηπα Γιάσα ιμπν Μιντράρ (βασίλευσε την περίοδο 884-909).
Ο αφοσιωμένος σιίτης και έως τότε διοικητικός αξιωματούχος των Αββασιδών, Αμπού Αμπντουλλάχ αλ-Σίι, υποστήριξε τον ιμάμη Αμπντουλλάχ αλ-Μάχντι Μπιλλάχ. Ο Αλ-Σίι, που είχε γεννηθεί στην Κούφα του Ιράκ, προσηλυτίστηκε και άρχισε να κηρύττει τον Ισμαηλισμό στην Υεμένη και τη Μέκκα. Μετά τη συνάντησή του με μια ομάδα Βορειαφρικανών μουσουλμάνων κατά τη διάρκεια προσκυνήματός του (χατζ) στη Μέκκα, οι άντρες της ομάδας αυτής υπερηφανεύθηκαν για τη χώρα των Βερβέρων Κουτάμα στη δυτική Ιφρικίγια (σήμερα τμήμα της Αλγερίας) και την ανεξαρτησία της από τους Αγλαβίδες ηγεμόνες της περιοχής, καθώς και την εχθρότητά τους προς αυτούς. Το γεγονός αυτό οδήγησε τον Αλ-Σίι, που διείδε μια σπουδαία ευκαιρία διάδοσης του Ισμαηλισμού, να ταξιδεύσει μετά από πρόσκλησή τους στην περιοχή του Μαγκρέμπ, όπου άρχισε να κηρύττει το δόγμα των Ισμαηλιτών. Οι Βέρβεροι χωρικοί, καταπιεσμένοι για δεκαετίες από τη διεφθαρμένη εξουσία των Αγλαβιδών, θα αποδεικνύονταν η ιδανική βάση για να φυτρώσει ο σπόρος της ανταρσίας. Γρήγορα, ο Αλ-Σίι άρχισε να κατακτά πόλεις στην περιοχή: πρώτα τη Μίλα, μετά το Σετίφ, την Καϊρουάν, και τελικώς τη Ρακκάντα, την πρωτεύουσα των Αγλαβιδών. Το 909 έστειλε μια μεγάλη εκστρατευτική δύναμη να σώσει τον Αμπντουλλάχ αλ-Μάχντι Μπιλλάχ, η οποία κατέκτησε καθ΄ οδόν το χαριζίτικο κράτος της Ταχέρτ. Αφού κέρδισε την ελευθερία του (είχε εγκλειστεί στο ενδιάμεσο διάστημα στη φυλακή), ο Αμπντουλλάχ αλ-Μάχντι Μπιλλάχ έγινε ηγέτης του διαρκώς επεκτεινόμενου κράτους, αναλαμβάνοντας τη θέση του ιμάμη και χαλίφη.
Επέκταση
Υπό τους Φατιμίδες, η Αίγυπτος αποτέλεσε κέντρο μιας αυτοκρατορίας που περιελάμβανε στην ακμή της μέρη της Βόρειας Αφρικής, της Τιχάμα (η κατά μήκος της Ερυθράς Θάλασσας παραλιακή πεδιάδα της Αραβικής Χερσονήσου, από τον Κόλπο της Άκαμπα έως το Μπαμπ ελ Μαντέμπ), Σικελίας, Παλαιστίνης, Ιορδανίας, Λιβάνου, Συρίας, και της ακτής της Ερυθράς Θάλασσας στην Αφρική, Χετζάζης, και Υεμένης. Η Αίγυπτος αναπτύχθηκε, και οι Φατιμίδες παγίωσαν ένα εκτεταμένο εμπορικό δίκτυο τόσο στη Μεσόγειο Θάλασσα όσο και στον Ινδικό Ωκεανό. Το εμπόριό τους και οι διπλωματικοί δεσμοί τους εκτείνονταν μέχρι την Κίνα της δυναστείας Σονγκ, γεγονός που τελικώς καθόρισε την οικονομική πορεία της Αιγύπτου κατά τη διάρκεια του Ύστερου Μεσαίωνα. Η προσοχή των Φατιμιδών στο μακρινό εμπόριο συνοδεύτηκε όμως από έλλειψη ενδιαφέροντος για τη γεωργία και παραμέληση του αρδευτικού συστήματος του ποταμού Νείλου.
Στρατιωτικό σύστημα
Ο στρατός των Φατιμιδών βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στους άντρες της φυλής Κουτάμα των Βερβέρων, που έφτασαν στην Αίγυπτο, όπου παρέμειναν σημαντικό τμήμα του στρατού ακόμα και μετά την αποσκίρτηση της περιοχής της Τυνησίας από το χαλιφάτο. Μετά την επιτυχή εγκατάστασή τους στην Αίγυπτο, οι τοπικές αιγυπτιακές πολιτοφυλακές ενσωματώθηκαν επίσης στο στρατό, έτσι η πολεμική μηχανή των Φατιμιδών ενισχύθηκε με Βορειοαφρικανούς στρατιώτες από την Αλγερία έως την Αίγυπτο.
Μια σημαντική αλλαγή προέκυψε όταν ο Φατιμίδης χαλίφης επιχείρησε να διεισδύσει στη Συρία στο δεύτερο μισό του 10ου αιώνα. Οι Φατιμίδες αντιμετώπισαν τις υπό τουρκική ηγεσία δυνάμεις του Αββασίδη χαλίφη και άρχισαν να αντιλαμβάνονται τα όρια της πολεμικής μηχανής τους. Έτσι, κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Αμπού Μανσούρ Νιζάρ αλ-Αζίζ Μπιλλάχ και Αλ-Χακίμ μπι-Αμρ Αλλάχ, ο χαλίφης άρχισε να ενσωματώνει στρατιές Τούρκων και αργότερα μαύρων Αφρικανών (αργότερα, χρησιμοποιήθηκαν και άλλες εθνικές ομάδες, όπως Αρμένιοι κ.α.). Οι στρατιωτικές μονάδες γενικώς διαχωρίζονταν βάσει εθνικών γραμμών, έτσι οι Βέρβεροι αποτελούσαν συνήθως το ελαφρύ ιππικό και τους πεζούς, ενώ οι Τούρκοι το σώμα των ιπποτοξοτών και το βαρύ ιππικό (γνωστοί ως Μαμελούκοι). Οι μαύροι Αφρικανοί, οι Σύροι, και οι Άραβες, γενικώς δρούσαν ως βαρύ πεζικό και πεζοί τοξότες. Το εθνοκεντρικό αυτό στρατιωτικό σύστημα, με το μερικώς καθεστώς σκλάβου πολλών από τους εισαχθέντες μαχητές των διαφόρων εθνικών ομάδων, θα παρέμενε βασικά απαράλλακτο για πολλούς αιώνες μετά την πτώση του χαλιφάτου των Φατιμιδών.
Παρακμή
Ενώ ο βασισμένος σε εθνικές ομάδες στρατός ήταν γενικώς επιτυχής στο πεδίο της μάχης, άρχισε να έχει αρνητικά αποτελέσματα στις εσωτερικές υποθέσεις των Φατιμιδών. Παραδοσιακά το βερβερικό στοιχείο του στρατού είχε την ισχυρότερη λαβή στα πολιτικά πράγματα, αλλά καθώς το τουρκικό στοιχείο γινόταν όλο και πιο ισχυρό, άρχισε να αντιστέκεται σε αυτή την κατάσταση, και μέχρι το 1020 σοβαρές ταραχές είχαν ξεσπάσει ανάμεσα στα αφρικανικά στρατεύματα των Μαύρων στρατιωτών που μάχονταν ενάντια σε μια βερβεροτουρκική συμμαχία.
Μέχρι τη δεκαετία του 1060, η τεταμένη ισορροπία ανάμεσα στις διαφορετικές εθνικές ομάδες εντός του στρατού των Φατιμιδών κατέρρευσε καθώς η Αίγυπτος υπέφερε από μια παρατεταμένη περίοδο ξηρασίας και σιτοδείας. Η έλλειψη πρώτων υλών επιτάχυνε τη γιγάντωση των προβλημάτων μεταξύ των διαφορετικών εθνικών φατριών, και τελικώς ξέσπασε ανοικτός πόλεμος, κυρίως μεταξύ των Τούρκων υπό την ηγεσία του Νάσιρ αντ-Ντάουλα ιμπν Χάμνταν και των Μαύρων στρατιωτών, ενώ οι Βέρβεροι άλλαξαν πλευρά και συντάχθηκαν με τους τελευταίους. Οι τουρκικές δυνάμεις του φατιμιδικού στρατού κυρίευσαν το μεγαλύτερο τμήμα της πόλης του Καΐρου και το κράτησαν μαζί με τον χαλίφη σε ομηρεία, ενώ τα βερβερικά στρατεύματα και οι εναπομείνασες δυνάμεις των Σουδανέζων στρατιωτών λεηλατούσαν την ίδια στιγμή τα άλλα μέρη της Αιγύπτου.
Μέχρι το 1072, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να σώσει την Αίγυπτο, ο Φατιμίδης χαλίφης Αμπού Ταμίμ Μάαντ αλ-Μουστανσίρ Μπιλλάχ ανακάλεσε τον αρμενικής καταγωγής στρατηγό Μπαντρ αλ-Τζαμάλι (πρώην σκλάβο), που εκείνο τον καιρό ήταν κυβερνήτης της Άκρας στην υπό φατιμιδικό έλεγχο Παλαιστίνη. Ο Μπαντρ αλ-Τζαμάλι οδήγησε τα στρατεύματά του στην Αίγυπτο και κατάφερε να καταστείλει τις διαφορετικές ομάδες των αντάρτικων στρατών, διώκοντας σε μεγάλο βαθμό τους Τούρκους στην πορεία. Παρόλο που το χαλιφάτο σώθηκε από την άμεση καταστροφή, η δεκαετής ανταρσία κατέστρεψε την Αίγυπτο που δεν κατάφερε ποτέ ξανά ν΄ αποκτήσει τη δύναμη που είχε πριν.
Ως αποτέλεσμα της επιτυχίας του, ο Μπαντρ αλ-Τζαμάλι έγινε βεζίρης του Φατιμίδη χαλίφη, φτάνοντας να γίνει ένας από τους πρώτους στρατιωτικούς βεζίρηδες (Αμίρ αλ Τζουγιούς στα Αραβικά, Διοικητής του Στρατού), ο οποίος θα κυριαρχούσε στα πολιτικά πράγματα της ύστερης εποχής των Φατιμιδών. Επίσης, έκτισε το περίφημο τζαμί Τζουγιούσι, Το Τζαμί των Στρατιών, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1085 υπό την πατρωνία του τότε χαλίφη και ιμάμη Μάαντ αλ-Μουστανσίρ Μπιλλάχ. Το τζαμί ανεγέρθηκε στο χείλος των λόφων Μοκάτταμ, διασφαλίζοντας θέα της πόλης του Καΐρου. Το τζαμί αυτό επίσης ήταν γνωστό ως μνημείο νίκης και απότισης τιμής στον βεζίρη για την αποκατάσταση του χαλίφη και ιμάμη Μουστανσίρ. Καθώς οι στρατιωτικοί βεζίρηδες αποτέλεσαν σταδιακά και επιτυχώς τις κεφαλές του κράτους, ο ρόλος του χαλίφη υποβαθμίστηκε στο ρόλο μιας πολιτικής μαριονέτας. Ο υιός του Μπαντρ αλ-Τζαμάλι, ο δυναμικός Αλ-Άφνταλ, τον διαδέχθηκε στη θέση του βεζίρη.
Τη δεκαετία του 1040, οι Βέρβεροι Ζιρίδες, δυναστεία κυβερνητών της Βόρειας Αφρικής, υποτελών στους Φατιμίδες, διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από τους αφέντες τους και αναγνώρισαν τους σουνίτες Αββασίδες χαλίφηδες της Βαγδάτης ως κυρίους τους, γεγονός που οδήγησε τους Φατιμίδες στην εξαπόλυση των καταστρεπτικών εισβολών των υποτελών τους ανελέητων, σκληροτράχηλων και απείθαρχων Βεδουίνων της φυλής Χιλάλ (Μπανού Χιλάλ) στη Βόρεια Αφρική. Μετά το 1070 περίπου, η λαβή εξουσίας των Φατιμιδών στην ακτή του Λεβάντε και τμήματα της Συρίας δοκιμάστηκε, πρώτα από τις τουρκικές εισβολές, και στη συνέχεια από τους Σταυροφόρους, μέχρι που η επικράτειά τους συρρικνώθηκε ώσπου περιελάμβανε πλέον μόνο την Αίγυπτο. Οι Φατιμίδες σταδιακά απώλεσαν εντός τριάντα ετών το Εμιράτο της Σικελίας από τον Νορμανδό Ρογήρο Α΄, που απέκτησε τον πλήρη έλεγχο της νήσου μέχρι το 1091.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Αφρικής Κατηγορία:Ιστορία της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Ιστορία της Μεσογείου Κατηγορία:Μουσουλμανικές δυναστείες Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Αφρικής Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ασίας
Επαρχία του Κάλιαρι
Η επαρχία του Κάλιαρι (ιταλικά: Provincia di Cagliari) είναι επαρχία της Σαρδηνίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 4.596 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 557.679 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι το Κάλιαρι (Cagliari). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 71 δήμους, με κυβερνητικό διάταγμα αντικαταστάθηκε με τη Μητροπολιτική Πόλη του Κάλιαρι (2016).
Σάσα Κλέμεντς
Η Σάσα Νικόλ Κλέμεντς (αγγλικά: Sasha Nicole Clements, 14 Μαρτίου 1990) είναι Καναδή ηθοποιός και μοντέλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδοί μοντέλα Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί τηλεόρασης
Επαρχία του Κάλιαρι
Νέες επαρχίες
Σύμφωνα με νόμο της Σαρδηνίας, ο οποίος ψηφίστηκε το 2001, οι επαρχίες της Σαρδηνίας αυξήθηκαν σε 8 από 4. Οι τροποποιήσεις αυτές άρχισαν να εφαρμόζονται τον Μάιο του 2005, όποτε και διεξήχθησαν περιφερειακές εκλογές στη Σαρδηνία. Έτσι, η επαρχία του Κάλιαρι υπέστη τις εξής αλλαγές:
Συνολικά, η επαρχία έχασε πληθυσμό της τάξης των 217.000 κατοίκων και έκταση 2.324 τ.χλμ..
Κύριοι Δήμοι
Η Επαρχία του Κάλιαρι έχει 71 Δήμους οι μεγαλύτεροι από τους οποίους είναι οι εξής ː
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλιαρι
Ναϊάδες
Στην ελληνική μυθολογία οι  Ναϊάδες ήταν νύμφες των γλυκών νερών, πηγών (κρηνών), ποταμών, λιμνών. Αναλόγως του τύπου ονομάζονταν Πηγαίες, Κρηναίες ή Κρηνίδες, Ποταμίδες, Λιμνάδες ή Λιμνακίδες, Ελειονόμοι κτλ. Περιγραφές των Ναϊάδων βρέθηκαν, μεταξύ άλλων, στη βιβλιοθήκη του Απολλοδώρου, Θεογονία του Ησιόδου και στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια του Ομήρου.
Μυθολογία
thumb|left|230px|Ναϊάδα πλησιάζει τον κοιμώμενο [[Ύλας|Ύλα. Πίνακας του Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ, 1893.]] Ο Όμηρος τις θεωρεί κόρες του Δία ως θεού των νεφών και τις παρουσιάζει να δέχονται Θείες τιμές. Ήταν προσκαλεσμένες στον Όλυμπο και συμμετείχαν στα Θεία συμβούλια. Οι κατοικίες τους βρίσκονταν σε παραποτάμιους χώρους, τα δε ειδικότερα ονόματα τους τα λάμβαναν από τους ποταμούς στους οποίους κατοικούσαν. Αποδίδονταν σε αυτές, όπως και στο νερό, μαντικές και ιαματικές ικανότητες. Πίστευαν επίσης ότι αν ένα νεαρό αγόρι ή κορίτσι πέθαινε κοντά στα νερά που βρίσκονταν σε τρυφερή ηλικία, οι ναϊάδες ή άλλες νύμφες τα άρπαζαν.
Οι Ναϊάδες έδιναν τον έρωτα τους αδιακρίτως στους Θεούς και στους ανθρώπους, ιδίως σε ωραίους νέους, και από αυτή την ένωση γεννιούνταν ήρωες, μεγάλοι καλλιτέχνες, ποιητές και σοφοί. Τιμωρούσαν όμως με σκληρότητα τις απιστίες αυτών που είχαν συνδεθεί μαζί τους.
Αποτελούσαν, μαζί με τους Σάτυρους, την τιμητική συνοδεία του Διονύσου κατά τις εορτές του. Σε καμία από τις γιορτές Θεών που ευνοούσαν την γονιμότητα δεν έμεναν αμέτοχες.
Παριστάνονταν συνήθως σε αγγεία να αντλούν ή να φέρνουν εντός δοχείου νερό ή κρατώντας κομψά όστρακα.
Ρένα Κουμιώτη
Η Ρένα (Ειρήνη) Κουμιώτη (Νέα Ιωνία, 3 Μαΐου 1941 - Αθήνα, 3 Απριλίου 2023) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια του νέου κύματος.
Βιογραφικά στοιχεία
To 1968 δούλευε στην «Απανεμιά» όπου ήρθε και ο Μανώλης Μητσιάς, που μόλις είχε κατέβει απ' τη Θεσσαλονίκη. Εκεί την άκουσε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και της πρότεινε να τραγουδήσει με τον Γιάννη Πουλόπουλο στο δίσκο «ο Δρόμος» που ετοίμαζαν μαζί με τον Μίμη Πλέσσα.
Το πρώτο τραγούδι που είπε ήταν το «Δώσε μου το στόμα σου», το γνωστό «χελιδονάκι» και μετά το «Πρώτη φορά». Από την «Απανεμιά» βρέθηκε να δουλεύει με τον Πουλόπουλο, τον Στράτο Διονυσίου και τον Λευτέρη Μυτιληναίο στο «Καν-Καν». Την ίδια χρονιά στο θέατρο «REX» συμμετείχε στον θεατρικό «Δρόμο».
Ακολούθησαν στη δισκογραφία το «Σταμάτησε του ρολογιού οι δείχτες» και το «Άναψε καινούργιο μου φεγγάρι» του Μίμη Πλέσσα, ενώ συμμετείχε στους δίσκους «Ώρες» και «Θαλασσινό τριφύλλι» του Λίνου Κόκοτου. Το επόμενο καλοκαίρι πάλι με τον Πουλόπουλο τραγούδησε στην «Αθηναία» και μετά στα «Δειλινά» για τρεις σεζόν απ' τον Οκτώβριο του 1970 μέχρι το 1972, με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Σταμάτη Κόκοτα, τον Χρηστάκη και τον Γιώργο Ζαμπέτα. Το 1972 συνεργάστηκε με το Γιώργο Νταλάρα στο θέατρο Μπουρνέλη. Μετά τα «Δειλινά» πήγε στη «Φαντασία». Πάλι με τον Πουλόπουλο στην Πλάκα, μετά ξανά στο «Καν-Καν» με τον Στράτο Διονυσίου και τον Ζαμπέτα. Το 1974 πήγε για δουλειά  στον Καναδά όπου γνώρισε και παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της.
Το 1983 επέστρεψε στην Ελλάδα και εμφανίστηκε πάλι με το Γιάννη Πουλόπουλο, την Τζίνα Σπηλιωτοπούλου και την Αθηναϊκή κομπανία στο «Ζυγό». Μετά στα «Ηλιοβασιλέματα» με το Ζαμπέτα και τη Μαίρη Λίντα και στ' «Αστέρια» με τον Κόκοτα. Για δυο συνεχόμενες χρονιές εμφανίστηκε στη μπουάτ «Μαρκίζα». Τέλος, το 1995 συνεργάστηκε με τον Μίμη Πλέσσα. Από τότε έκανε μόνο συναυλίες τα καλοκαίρια και επιλεκτικές εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές. Επηρέασε με την ερμηνεία της πολλές νεότερες σημαντικές τραγουδίστριες όπως, η Γλυκερία, η Χαρούλα Αλεξίου, η Άννα Βίσση, η Λιζέτα Νικολάου και η Κωνσταντίνα.
Έκανε δύο γάμους, απέκτησε δύο παιδιά και το καλοκαίρι του 2022 έχασε τον πρωτότοκο γιο της, Νίκο Σαββίδη.
Απεβίωσε στις 3 Απριλίου 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Λέσχη των Κνιδίων
Η Λέσχη των Κνιδίων είναι μνημείο εντός του αρχαιολογικού χώρου των Δελφών, διάσημο στην αρχαιότητα λόγω της εσωτερικής του διακόσμησης με δύο περίφημους πίνακες του Θάσιου ζωγράφου Πολυγνώτου, την Ιλίου Πέρσιν (κατάκτηση της Τροίας) και τη Νέκυια (κάθοδο του Οδυσσέα στον Άδη).
Φοζιέρ
Το Φοζιέρ (γαλλικά: Fozières, οξιτανικά: Fosièiras) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Λέσχη των Κνιδίων
Περιγραφή
Ανήκει στα οικοδομήματα των Δελφών που καταστράφηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά στο πέρασμα των ετών με αποτέλεσμα σήμερα το μόνο που σώζεται από αυτό να είναι ορισμένα αρχιτεκτονικά λείψανα. Βρισκόταν στο βόρειοανατολικό άκρο του ιερού. Ήταν χτισμένη σε έδαφος με μεγάλη κατωφέρεια και χρονολογείται γύρω στο δεύτερο τέταρτο του 5ου αιώνα π. Χ., λίγο μετά την νικηφόρα για τους Έλληνες έκβαση των Περσικών Πολέμων, ίσως μετά τη μάχη του Ευρυμέδοντα ποταμού.
Φοζιέρ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φοζιεριέν (γαλλικά: Foziériens).
Λέσχη των Κνιδίων
Περιγραφή
Επρόκειτο για ένα ορθογώνιο οικοδόμημα, διαστάσεων περίπου 18 Χ 9,5 μ. Η ακριβής του χρήση δεν είναι γνωστή, έχει διατυπωθεί η άποψη όμως ότι λειτουργούσε ως εντευκτήριο και εστιατόριο. Σήμερα, από όλο αυτό το μεγάλο κτίσμα σώζονται μονάχα λίγα τμήματα του τοίχου, κάποιοι λίθοι στα δυτικά και στα ανατολικά και σχεδόν όλος ο βόρειος τοίχος. Στο εσωτερικό της Λέσχης φαίνεται πως υπήρχαν δύο σειρές τεσσάρων ξύλινων κιόνων, τοποθετημένων συμμετρικά, ώστε να προσφέρουν στήριξη. .
Φοζιέρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Λέσχη των Κνιδίων
Περιγραφή
Από την άλλη πλευρά, λόγω της μεγάλης αποσπασματικότητας του μνημείου, οι ερευνητές δεν έχουν καταλήξει ακόμα σε σημείο ώστε να είναι σε θέση να δώσουν οριστικές απαντήσεις για την είσοδο, τα παράθυρα, τη στέγη, αλλά και τη διάταξη των ζωγραφικών συνθέσεων του Πολυγνώτου μέσα στη Λέσχη. Το πιθανότερο είναι τα δύο ζωγραφικά έργα να βρίσκονταν στις μακριές πλευρές, τη βόρεια και τη νότια, και η είσοδος να ήταν τοποθετημένη σε μία από τις στενές, μάλλον τη δυτική.
Στις αρχαίες πηγές αναφέρεται πως καθώς εισερχόταν κάποιος στο μακρόστενο οικοδόμημα της Λέσχης των Κνιδίων από αριστερά παρατηρούσε τη ζωγραφική απεικόνιση της Νέκυιας και από αριστερά αυτή της Ιλίου Πέρσεως. Οι δυο αυτές συνθέσεις ήταν ισομεγέθεις και έφεραν πάνω τους περίπου ισάριθμες μορφές. Δεν είναι γνωστό πως ακριβώς φωτιζόταν το κτήριο, ούτε τι χρώματα είχε στη διάθεσή του ο Πολύγνωτος για να πραγματοποιήσει τις ζωγραφικές του συνθέσεις. Διχογνωμία υπάρχει επίσης ως προς το αν τα έργα έγιναν κατευθείαν επάνω στους τοίχους ή σε ξύλινους πίνακες που ύστερα κρεμάστηκαν από αυτούς. Άγνωστο παραμένει επίσης, παρά μόνο μέσω ανεπιβεβαίωτων υποθέσεων, το ύψος, το μήκος και το πλάτος των συνθέσεων. Η στέγη του κτιρίου ήταν δίρριχτη, με κεραμώσεις, ενώ φαίνεται πως πρόσθετος φωτισμός επιτυγχανόταν με φεγγίτη που μπορεί να είχε δίρριχτη ή τετράρριχτη στέγη. Κατά τον 4ο αι. π.Χ., στα νότια του μνημείου, και σε απόσταση 3,2 μ. από τον νότιο τοίχο, κτίστηκε ένας τοίχος από τοπικό ασβεστόλιθο, πάνω στον οποίον πιθανόν να εκτίθεντο αφιερώματα, κατά το πρότυπο του θησαυρού των Αθηναίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δελφοί
Έρι Καβάι
Η Έρι Καβάι ( 河井英里, Kawai Eri) (8 Μαΐου, 1965 – 4 Αυγούστου, 2008) ήταν μια γιαπωνέζα τραγουδίστρια από το Τόκυο της Ιαπωνίας. Τραγουδούσε και συνέθετε κλασική, ποπ και έθνικ μουσική.
Αποφοίτησε από το Εθνικό Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών και Μουσικής του Τόκυο. Πέθανε από καρκίνο του ήπατος αφού εισήχθη σε νοσοκομείο στις 4 Αυγούστου 2008, στις 11:40πμ.
Εθνόσημο της Λευκορωσίας
180px|thumb|Το εθνικό έμβλημα της Λευκορωσίας Το Εθνικό έμβλημα της Λευκορωσίας (στα λευκορωσικά, Дзяржаўны герб Рэспублікі Беларусь, στα ρωσικά Государственный герб Республики Беларусь), αποτελείται από μία κορδέλα στα χρώματα της σημαίας της χώρας. Το έμβλημα αυτό αντικατέστησε το ιστορικό έμβλημα της Παονίας (Пагоня), έπειτα από δημοψήφισμα (με 75% εγκρίθηκαν οι αλλαγές), που διεξήχθη στις 14 Μαΐου 1995. Στο έμβλημα υπάρχει επίσης ένας χάρτης της Λευκορωσίας, στάχυα σιταριού και ένα κόκκινο πεντάκτινο αστέρι. Το έμβλημα είναι παρόμοιο με αυτό της σοβιετικής Λευκορωσίας, που είχε σχεδιάσει ο I.I.Νουμπάζοφ το 1950.
Στο κέντρο του εμβλήματος βρίσκεται ένα πράσινο περίγραμμα της Λευκορωσίας, ενταγμένο πάνω από τις ακτίνες ενός χρυσού ήλιου. Ο ήλιος καλύπτεται μερικώς από μια υδρόγειο με μέρος της Ευρασίας σε χρώμα μοβ και τους ωκεανούς σε χρώμα μπλε. Τα στάχυα έχουν επίσης και λουλούδια (γαρίφαλα).
Η κορδέλα φτάνει στο κάτω μέρος του εμβλήματος, όπου αναγράφεται η ονομασία της χώρας με χρυσά γράμματα (Рэспублiка Беларусь) στα λευκορωσικά (Δημοκρατία της Λευκορωσίας). Δεν υπάρχει επίσημος συμβολισμός για το έμβλημα.
Κανέλλος Κανελλόπουλος
Ο Κανέλλος Κανελλόπουλος (Βραχνέικα Αχαΐας, 25 Μαρτίου 1957) είναι πρωταθλητής της ποδηλασίας και θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους Έλληνες ποδηλάτες.
Υπήρξε αθλητής του Π.Ο. Πάτρας από το 1973 έως το 1993. Είναι 15 φορές Πρωταθλητής Ελλάδος Ανδρών σε αγωνίσματα δρόμου και πίστας, 16 φορές Βαλκανιονίκης σε αγωνίσματα δρόμου και πίστας, ομαδικά και ατομικά (2 χρυσά) και 2ος Μεσογειονίκης στην Καζαμπλάνκα. Έχει κατακτήσει πολλούς τίτλους και σε μικρότερους αγώνες. Ήταν μέλος της Εθνικής Ελλάδας ποδηλασίας από το 1977 μέχρι το 1993 με 530 συμμετοχές.
Εκπροσώπησε την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες το 1984 μαζί με τον Ηλία Κελεσίδη, στον αγώνα αντοχής ποδηλασίας δρόμου (190,2 χιλιόμετρα) αλλά εγκατέλειψε από πτώση. Προς τιμήν του στην γενέτειρά του τα Βραχνέικα διοργανώνεται ο αγώνας «Ανάβαση Βραχνέικων Κανέλλος Κανελλόπουλος».
Στα ίχνη του Δαιδάλου
Ο Κανέλλος Κανελλόπουλος επιλέχθηκε να είναι ένας από τους πέντε ποδηλάτες που θα επανδρώσουν μία πειραματική πτήση για την επίδειξη των δυνατοτήτων αεροσκαφών χωρίς κινητήρα· έτσι, στις 23 Απριλίου 1988 πέταξε με πεταλοκίνητο αεροπλάνο, τον «Δαίδαλο», μάζας 32 χιλιογράμμων, ξεκινώντας από το Ηράκλειο Κρήτης, πάνω από το Αιγαίο Πέλαγος, καλύπτοντας τη διαδρομή από τις βόρειες ακτές της Κρήτης μέχρι τη Θήρα (119 χλμ.) σε 3 ώρες και 54 λεπτά, επίδοση που δημιούργησε νέο παγκόσμιο ρεκόρ αποστάσεως και διάρκειας πτήσεως με αεροσκάφος κινούμενο με μυική δύναμη, κάτι ανάλογο με τα φτερά που είχαν χρησιμοποιήσει και οι μυθικοί Δαίδαλος και Ίκαρος. Το ρεκόρ καταγράφηκε στο Βιβλίο Γκίνες.
Στροφή στην αγιογραφία
Όντας αυτοδίδακτος ζωγράφος από μικρό παιδί, μετά το τέλος της αγωνιστικής ποδηλασίας το 1993, ο Κανέλλος Κανελλόπουλος ασχολείται συστηματικά με την ορθόδοξη εικονογραφία. Ξεκίνησε μαθήματα με τον καθηγητή Γιώργο Κόρδη στο πλευρό του οποίου παραμένει ανελλιπώς μέχρι σήμερα, ως μαθητής και συνεργάτης. Ιδρυτικό μέλος της «Εικονουργίας» όπου και παραδίδει μαθήματα σχεδίου, χρώματος, τεχνικών κ.λ.π. από το 1995 μέχρι σήμερα, με τον Γιώργο Κόρδη επικεφαλής. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής-αγιογραφίας με τον Σύλλογο Φίλων του Αθλητισμού. Επίσης συμμετέσχε σε πολλές ομαδικές εκθέσεις αγιογραφίας, κυρίως ως μέλος της «Εικονουργίας». Έχει συμμετάσχει στην αγιογράφηση μεγάλων επιφανειών (τοιχογραφίες) με τον Γιώργο Κόρδη σε ιερές μονές (καθολικά–παρεκκλήσια-τράπεζες), σε ιδιωτικές ή ενοριακές εκκλησίες, καθώς και σε εικονογράφηση τέμπλων και φορητών εικόνων.
Παραπομπές
Κανελλοπουλος Κανελλοπουλος Κανελλοπουλος
Χάλιφαξ
Το Χάλιφαξ (αγγλικά: Halifax) είναι σημαντικό λιμάνι στα ανατολικά παράλια του Καναδά, και πρωτεύουσα της επαρχίας της Νέας Σκωτίας. Η ευρύτερη αστική περιοχή του Χάλιφαξ έχει πληθυσμό 403.131 άτομα (απογραφή 2016) και περιλαμβάνει — εκτός της παλιάς πόλης του Χάλιφαξ — τους πρώην ανεξάρτητους δήμους του Ντάρτμουθ (Dartmouth) και του Μπέντφορντ (Bedford).
Ιστορία
Το Χάλιφαξ ιδρύθηκε το 1749 από βρετανούς αποίκους (Άγγλους και Σκώτους) σε περιοχή που την κατοικούσαν αυτόχθονες Μίκμακ. Η πόλη έλαβε το όνομά της προς τιμή του Τζωρτζ Μοντάγκ-Ντανκ, 2ου κόμη του Χάλιφαξ, ο οποίος ήταν πρόεδρος στο αποικιακό Εμπορικό Συμβούλιο της Βρετανίας.
Η πόλη είναι χτισμένη στον μυχό ενός κόλπου στα ανατολικά παράλια της Νέας Σκωτίας. Το φυσικό λιμάνι του Χάλιφαξ προστατεύεται από τις τριγύρω ακτές, που είναι βραχώδεις και δυσπρόσιτες για την ναυσιπλοΐα. Στα πρώτα χρόνια του βρετανικού εποικισμού της ΒΑ Αμερικής, το Χάλιφαξ δεν ήταν ο πλέον δημοφιλής προορισμός των βρετανών αποίκων, που έδειχναν να προτιμούν τις νοτιότερες, πιο ασφαλείς και πιο θερμές περιοχές της Βοστώνης, της Νέας Υόρκης, της Βιρτζίνιας, της Βόρειας και της Νότιας Καρολίνας. Όμως, το 1776 τα πράγματα άλλαξαν, όταν 7.000 στρατιώτες και άποικοι έφυγαν από τις επαναστατημένες Ηνωμένες Πολιτείες για να εγκατασταθούν στο Χάλιφαξ, το οποίο παρέμενε πιστό στο βρετανικό Στέμμα. Μέχρι το τέλος της Αμερικανικής Επανάστασης (1783), περίπου 25.000 χιλιάδες άλλοι «βασιλικοί» (αγγλ., loyalists) εγκαταστάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή. Στα χρόνια των Ναπολεόντιων Πολέμων στα τέλη του 18ου αιώνα, το Χάλιφαξ οχυρώθηκε ακόμα περισσότερο και απέκτησε την όψη σημαντικής πόλης.
thumb|250px|right|Το Κτίριο της Νέας Κυβέρνησης στο Χάλιφαξ, 1819 Για πολλά χρόνια, οι Βρετανοί χρησιμοποίησαν το Χάλιφαξ ως κύρια βάση για το πολεμικό ναυτικό τους στην ΒΑ Αμερική. Οι Βρετανοί χρησιμοποίησαν το Χάλιφαξ ως βάση για τις επιδρομές του ναυτικού τους κατά τον πόλεμο του 1812 εναντίον των Αμερικανών. Στα μετέπειτα χρόνια, πολλοί νέγροι σκλάβοι, φυγάδες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή προκειμένου να ζήσουν ελεύθεροι, και δημιούργησαν την πρώτη κοινότητα μαύρων στον Καναδά.
Κατά τον 19ο αιώνα, το Χάλιφαξ αναπτύχθηκε σε κύριο εμπορικό λιμάνι και σε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο. Η ανάπτυξη του εμπορίου και της βιομηχανίας είχε σημαντικά οφέλη για την οικονομία της περιοχής. Στο Χάλιφαξ δοκιμάστηκε για πρώτη φορά η βιομηχανική παραγωγή χαρτιού από χαρτοπολτό (1840). Στην πόλη, ιδρύθηκαν δύο τράπεζες, οι οποίες ακόμα και σήμερα συγκαταλέγονται ανάμεσα στα πλέον σημαντικά πιστωτικά ιδρύματα του Καναδά: η Royal Bank of Canada και η Bank of Nova Scotia. Το 1870, το Χάλιφαξ συνδέθηκε σιδηροδρομικώς με την καναδική ενδοχώρα, και το 1890 η πόλη απέκτησε ηλεκτρικό φωτισμό, κάτι πρωτόγνωρο για τη Βόρειο Αμερική.
250px|right|thumb|Κατεστραμμένο κτίριο στο Χάλιφαξ μετά την μεγάλη έκρηξη της 6ης Δεκεμβρίου 1917. Κατά τον 20ο αιώνα, από το Χάλιφαξ έφευγαν για την Ευρώπη σε καναδοί στρατιώτες, καθώς και εφόδια για τα μέτωπα του Α΄ και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στις 6 Δεκεμβρίου του 1917, στο λιμάνι του Χάλιφαξ συγκρούστηκε το γαλλικό πλοίο Μον Μπλαν (Mont Blanc) με το νορβηγικό πλοίο Ίμο (Imo), το οποίο είχε μισθώσει η «Επιτροπή για την ανακούφιση του Βελγίου» (Belgian Relief Commission). Το πρώτο πλοίο ήταν φορτωμένο με πολεμοφόδια, με αποτέλεσμα να επακολουθήσει πυρκαγιά και τρομακτική έκρηξη. Από την έκρηξη, που έμεινε στην ιστορία ως η δεύτερη μεγαλύτερη ανθρωπογενής έκρηξη μετά την Χιροσίμα, 3.000 άτομα σκοτώθηκαν, 6.000 άτομα τραυματίσθηκαν και περίπου 30.000 κάτοικοι της πόλης έμειναν άστεγοι.
Το σημερινό Χάλιφαξ
Στα χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη επεκτάθηκε σημαντικά και το 1996 συνενώθηκε με τους γειτονικούς δήμους του Ντάρτμουθ και του Μπέντφορντ, δημιουργώντας τον Περιφερειακό Δήμο Χάλιφαξ. Σήμερα το Χάλιφαξ αποτελεί το μεγαλύτερο αστικό κέντρο στα καναδικά παράλια του Ατλαντικού. Στο Χάλιφαξ έχει μεγάλη ναυτική βάση το Βασιλικό Καναδικό Ναυτικό. Η πόλη είναι επίσης σημαντικό εμπορικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο του Καναδά.
Στο Χάλιφαξ έχουν την έδρα τους τα πανεπιστήμια: καθώς και μερικά άλλα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Στο Χάλιφαξ υπάρχει και μικρή ελληνική παροικία με 2.430 άτομα, σύμφωνα με την απογραφή του 2016.
Κλίμα
Το κλίμα του Χάλιφαξ είναι υγρό και χαρακτηρίζεται από συννεφιά και συχνές βροχές, σχετικά ήπιους χειμώνες (ελάχιστη θερμοκρασία –5 °C), αλλά και κάπως ψυχρά καλοκαίρια (μέγιστη θερμοκρασία 28 °C). Αν και σπάνιο φαινόμενο, το Χάλιφαξ έχει χτυπηθεί από τυφώνες που βρίσκονται στα τελευταία στάδια τους καθώς ανέρχονται τις ανατολικές ακτές της Βορείου Αμερικής.
Για τον επισκέπτη
Η πόλη συνδέεται σιδηροδρομικώς με το Μόντρεαλ, οδικώς με όλον τον Καναδά, και αεροπορικώς με πόλεις του Καναδά, των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Μέσα στην πόλη, ο επισκέπτης μπορεί να μετακινηθεί με τα αστικά λεωφορεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καναδά Κατηγορία:Νέα Σκωτία
SCSI
μικρογραφία|Λογότυπο του SCSI SCSI είναι τα αρχικά τών όρων small computer system interface (ελληνικά: διεπαφή μικρού υπολογιστικού συστήματος) και δηλώνουν την ύπαρξη μιάς σειριακής θύρας-δηλαδή εισόδου-ενός προσωπικού υπολογιστή. Τα πρότυπα SCSI ορίζουν εντολές, πρωτόκολλα, ηλεκτρικές, οπτικές και λογικές διεπαφές. Το SCSI χρησιμοποιείται συνήθως για μονάδες σκληρών δίσκων και μονάδες ταινίας, αλλά μπορεί να συνδέσει ένα ευρύ φάσμα άλλων συσκευών, συμπεριλαμβανομένων των σαρωτών και των μονάδων CD, αν και πολλοί ελεγκτές δεν μπορούν να χειριστούν όλες τις συσκευές. Το πρότυπο SCSI ορίζει σειρές εντολών για συγκεκριμένους τύπους περιφερειακών συσκευών. Η παρουσία του "άγνωστου" ως ενός από αυτούς τους τύπους σημαίνει ότι θεωρητικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως διεπαφή σε σχεδόν οποιαδήποτε συσκευή, αλλά το πρότυπο είναι πολύ ρεαλιστικό και αντιμετωπίζεται με βάση εμπορικές απαιτήσεις.
Το προγονικό πρότυπο του SCSI, το X3.131-1986, γενικά αναφερόμενο ως SCSI-1, δημοσιεύθηκε από την τεχνική επιτροπή X3T9 του Αμερικανικού Εθνικού Ινστιτούτου Προτύπων το 1986. Το SCSI-2 δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο του 1990 ως X3.T9.2/86-109, με περαιτέρω αναθεωρήσεις το 1994 και μετέπειτα υιοθέτηση πολλών διεπαφών. Περαιτέρω βελτιώσεις έχουν οδηγήσει σε βελτιώσεις στην απόδοση και υποστήριξη για συνεχώς αυξανόμενη χωρητικότητα δεδομένων αποθήκευσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληροφορία
Νικολά Μαρέν
Ο Νικολά Μαρέν, γεννημένος στις 29 Μαΐου 1980 στην Μασσαλία (Μπους-ντυ-Ρον, Γαλλία), είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του επιθετικού για λογαριασμό της ΑΣ Μαζεντά.
Βιογραφία
Προϊόν των ποδοσφαιρικών ακαδημιών της ΑΖ Οσέρ, όπου όμως δεν έλαβε καμία ευκαιρία, ο Νικολά Μαρέν αποχώρισε με προορισμό την ΑΣ Σαιντ-Ετιέν, η οποία αγωνιζόταν, τότε, στην Λιγκ 2, στα τέλη της σεζόν 2002-2003. Καθιερώθηκε ως βασικός στέλεχος της επίθεσης των Stéphanois και ήταν σημαντικό μέλος της ομάδας των Verts που κατάφερε να επανέλθει στην Λιγκ 1 πετυχαίνοντας έξι τέρματα στη διάρκεια αυτής της σεζόν. Έχοντας κερδίσει την αναγνώριση του κοινού για τον σεβασμό του προς την φανέλα και την μαχητικότητα που έβγαζε στον αγωνιστικό χώρο, ωστόσο, είχε πολύ λίγες ευκαιρίες να δείξει το ταλέντο του και στην πρώτη κατηγορία, καθώς είχε μπροστά του τον Πασκάλ Φεϊντουνό. Πάραυτα, κατάφερε να σημειώσει τρία τέρμα, των οποίων το ένα στη διάρκεια του τοπικού ντέρμπι με αντίπαλο την Ολιμπίκ Λυών.
Τελικώς, ο Μαρέν αποχώρισε με προορισμό την ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2005, με την οποία ανέβηκε για δεύτερη φορά στην Λιγκ 1. Άλλαξε, τότε, θέση μετατοπιζόμενος στον χώρο της μεσαίας γραμμής. Έπειτα από δύο σεζόν, αποχώρησε για την ΦΚ Λοριάν, η οποία αγωνιζόταν στην Λιγκ 1. Είχε μια "γεμάτη" πρώτη σεζόν, αλλά σημείωσε λίγα τέρματα, με αποτέλεσμα τον δανεισμό του στην αγγλική Πλύμουθ Αργκάιλ, ομάδα της Λιγκ Του, από τον Σεπτέμβριο έως το τέλος του 2008, κι έπειτα στην ΣΚ Μπαστιά, στην Λιγκ 2, από τον Ιανουάριο ως τον Ιούνιο του 2009.
Το 2009, ο Μαρέν εγκατέλειψε την Λοριάν και υπέγραψε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας με την ελβετική ΦΚ Σιόν. Το 2011, η ομάδα του κατέκτησε το Κύπελλο Ελβετίας, χωρίς όμως ο παίκτης να συμμετάσχει στον τελικό. Μεταγράφηκε στη συνέχεια για έναν χρόνο στην ΦΚ Λωζάν-Σπορ, νεοπροβιβασθείσα στην πρώτη κατηγορία. Έπειτα από μόλις έξι μήνες στη διάρκεια των οποίων σημείωσε 4 τέρματα σε συνολικά 15 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις, έμεινε ελεύθερος και εντάχθηκε στην ομάδα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Ντουμπάι Κλαμπ. Σημείωσε ένα τέρμα σε 17 αγώνες προτού αποχωρίσει με προορισμό το ελληνικό πρωτάθλημα και την Σκόντα Ξάνθης, στα τέλη Αυγούστου του 2012. Έπειτα από διάστημα παρουσίας δύο ετών στην Ελλάδα, επέστρεψε στη Γαλλία, υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας με την ΟΣ Μπουλόν, τον Ιούλιο του 2014. Τραυματίας κατά την διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους της σεζόν, δεν κατάφερε να αγωνιστεί σε κάποια αναμέτρηση του Νασιονάλ, με αποτέλεσμα την αποχώρησή του από τον σύλλογο με προορισμό την Σπορτίνγκ Τουλόν Βαρ μετά το πέρας της σεζόν.
Τον Ιανουάριο του 2017, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας έξι μηνών με την ομάδα της ΑΣ Μαζεντά (Νέα Καληδονία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΖ Οσέρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Σαιντ-Ετιέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοριάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πλύμουθ Αργκάιλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοζάν-Σπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντουμπάι ΚΣΚ
Άνοιγμα Πονζιάνι
Το Άνοιγμα Πονζιάνι (Ponziani Opening) είναι ένα άνοιγμα στο σκάκι που χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία):