cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορίες για Πάπιες η Ταινία: Ο Θησαυρός του Χαμένου Λυχναριού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1990 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1990
Γοργόφονος
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Γοργοφόνος ήταν πρίγκιπας στις Μυκήνες γιος του βασιλιά Ηλεκτρύωνα και της Αναξώς της κόρης του Αλκαίου. Τα αδέλφια του ήταν ο Αμφίμαχος, ο Αρχέλαος, ο Κελαινέας, ο Λυσίνομος, ο Φιλόνομος και ο Χειρίμαχος και η Αλκμήνη μητέρα του ήρωα Ηρακλή. Τον Γοργόφονο και τα αδέλφια του θανάτωσε ο ξάδελφος τους Πτερέλαος, βασιλιάς των Τηλεβοΐδων νήσων, γιος του Μήστωρα επίσης γιου του Περσέα και αδελφού του Ηλεκτρίωνα.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αργολίδας
Μονή Αγίου Χαραλάμπους Λευκών
Η Μονή Αγίου Χαραλάμπους Λευκών ή Μονή Λευκών είναι γυναικείο μοναστήρι στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 7 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 460 μ. κοντά στο χωριό Αυλωνάρι.
Δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε. Το καθολικό της μονής φαίνεται να κτίστηκε τον 11ο με 12ο αιώνα μ.Χ. στο ρυθμό του σταυρεπίστεγου ναού, όμως η αρχική μορφή του έχει αλλοιωθεί εξαιτίας μεταγενέστερων επεμβάσεων. Στο εσωτερικό του βρίσκονται κατεστραμμένες τοιχογραφίες. Σώζεται μόνο η εικόνα του μικρού Ιησού με την επιγραφή Ιησούς Χριστός Εμμανουήλ. Το καθολικό είναι αφιερωμένο στα Εισόδια της Θεοτόκου. Στη μόνη σώζονται επίσης οθωμανικά φιρμάνια και τρεις λαξευτές επιγραφές.
Στην αυλή της μονής βρίσκεται πηγή νερού από την οποία ποτίζονται κήποι με οπωροκηπευτικά. Στην περιοχή επίσης φύονται λεύκες.
Παραπομπές
Λευκων Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
NGC 1501
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1501 Κατηγορία:Πλανητικά νεφελώματα Κατηγορία:Καμηλοπάρδαλις (αστερισμός)
Μάχη της Πύλου και της Σφακτηρίας
Η Μάχη της Πύλου και της Σφακτηρίας διεξήχθη το 425 π.Χ μεταξύ των Αθηναίων και των Σπαρτιατών και έληξε με νίκη των Αθηναίων και παράδοση των Σπαρτιατών. Η μάχη διεξήχθη σε δύο φάσεις. Αρχικά, οι Αθηναίοι κατέλαβαν την Πύλο και ανάγκασαν τους Σπαρτιάτες να στείλουν στρατό και στόλο στην περιοχή. Κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας στην Πύλο, οι Αθηναίοι κατέστρεψαν αρκετά σπαρτιατικά πλοία. Μετά την ήττα στην Πύλο, οι Σπαρτιάτες προσπάθησαν να πετύχουν ειρήνη, αλλά οι διαπραγματεύσεις έληξαν με αποτυχία. Οι Αθηναίοι παγίδευσαν τους Σπαρτιάτες στη νήσο της Σφακτηρίας και τους επιτέθηκαν, αναγκάζοντας τους τελευταίους να παραδοθούν.
Υπόβαθρο
Την άνοιξη του 425 π.Χ. οι Πελοποννήσιοι και οι σύμμαχοι τους, υπό τις διαταγές του Σπαρτιάτη βασιλιά Άγη Β', εισέβαλαν στην Αττική και ερήμωσαν τη χώρα. Εκείνη την εποχή, οι Αθηναίοι έστειλαν μια μοίρα από 40 πλοία υπό τις διαταγές του Σοφοκλή και του Ευρυμέδοντα στη Σικελία, αλλά τους έδωσαν εντολή να φθάσουν πρώτα στην Κέρκυρα και να βοηθήσουν τους κατοίκους του νησιού. Οι Πελοποννήσιοι έστειλαν στην περιοχή μια μοίρα από 60 πλοία. Ο Δημοσθένης ζήτησε από τις αρχές της Αθήνας να χρησιμοποιήσει τη μοίρα των 40 πλοίων όταν θα έπλεε γύρω από την Πελοπόννησο. Όταν έφθασαν στις ακτές της Λακωνικής, ο Ευρυμέδοντας και ο Σοφοκλής έμαθαν για την αποστολή πελοποννησιακού στόλου στην Κέρκυρα και θέλησαν να πλεύσουν εκεί, αλλά ο Δημοσθένης επέμενε να προσεγγίσουν πρώτα την Πύλο και να μη συνεχίσουν τον πλου παρά αφού κάνουν στην περιοχή ότι επέβαλαν οι περιστάσεις. Παρά τις αντιρρήσεις του Σοφοκλή και του Ευρυμέδοντα, οι κακές καιρικές συνθήκες τους ανάγκασαν να παραμείνουν στην Πύλο. Ο Δημοσθένης επέμεινε να οχυρώσουν την περιοχή και τόνιζε πως η περιοχή μπορούσε να λειτουργήσει ως ορμητήριο, θεωρώντας πως οι Μεσσήνιοι θα προκαλούσαν μεγάλες ζημιές στις δυνάμεις των Σπαρτιατών και θα ήσαν αξιόπιστοι φρουροί της θέσης. Οι συστρατηγοί του Δημοσθένη και οι στρατιώτες δεν έδειχναν να πείθονται, αλλά αναγκάστηκαν να λάβουν μέρος στα οχυρωματικά έργα, καθώς ο καιρός ήταν κακός και δεν μπορούσαν να αδρανούν. Οι Σπαρτιάτες, οι οποίοι έτυχε να τελούν κάποια γιορτή, έμαθαν για την παρουσία των Αθηναίων στην Πύλο, αλλά θεώρησαν πως θα μπορούσαν να τους απομακρύνουν με ευκολία. Οι Αθηναίοι εκμεταλλεύτηκαν τη βραδύτητα των Σπαρτιατών και ολοκλήρωσαν την οχύρωση της Πύλου μέσα σε 6 μέρες. Τότε, ο Δημοσθένης άφησε τον Σοφοκλή και τον Ευρυμέδοντα να πλεύσουν στην Κέρκυρα και στη Σικελία, ενώ στην Πύλο έμειναν 5 πλοία.
Όταν οι Σπαρτιάτες έμαθαν για την κατάληψη της Πύλου, ο Άγις έδωσε διαταγή για επιστροφή στη Σπάρτη. Για τους Σπαρτιάτες, η υπόθεση της Πύλου είχε ζωτική σημασία. Εξάλλου, η εισβολή είχε γίνει νωρίς και τα σιτάρια ήταν ακόμα χλωρά, ώστε δεν είχαν τροφή για τους στρατιώτες, ενώ η κακοκαιρία προκαλούσε προβλήματα στον στρατό. Γι' αυτό και αποφάσισαν να φύγουν από την Αττική, όπου είχαν μείνει μονάχα για 15 μέρες. Οι Σπαρτιάτες αποφάσισαν να στείλουν στην Πύλο τους πλησιεστέρους περιοίκους, ενώ τα στρατεύματα που είχαν επιστρέψει από την Αττική αναχώρησαν αργότερα. Παράλληλα, έστειλαν εντολή στις συμμαχικές πόλεις να στείλουν όσον το δυνατόν ταχύτερα επικουρικά σώματα και κάλεσαν τη μοίρα των 60 πλοίων από την Κέρκυρα - τα πλοία αυτά κατάφεραν να φθάσουν γρήγορα στην Πύλο, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από την αθηναϊκή μοίρα που βρισκόταν στη Ζάκυνθο. Ωστόσο, ο Δημοσθένης πρόλαβε να στείλει μήνυμα στον Ευρυμέδοντα, ο οποίος βρισκόταν στη Ζάκυνθο, να φθάσει γρήγορα στην Πύλο, η οποία τέθηκε υπό κίνδυνο. Ενώ ο αθηναϊκός στόλος έπλεε από τη Ζάκυνθο, οι Σπαρτιάτες ετοιμάζονταν να επιτεθούν από ξηρά και θάλασσα και ήλπιζαν να καταλάβουν εύκολα το αθηναϊκό οχύρωμα, το οποίο είχε ολιγάριθμη φρουρά. Όταν έμαθαν για την αποστολή του αθηναϊκού στόλου από τη Ζάκυνθο, οι Σπαρτιάτες αποφάσισαν να φράξουν το στόμιο του λιμένος για να εμποδίσουν τους Αθηναίους να μετατρέψουν την Πύλο σε ορμητήριο τους, σε περίπτωση οι Σπαρτιάτες δεν κατάφερναν να καταλάβουν την Πύλο πριν την άφιξη της αθηναϊκής μοίρας. Το φράξιμο των στομίων ήταν εύκολη υπόθεση για τους Λακεδαιμόνιους, καθώς τα στόμια ήταν στενά λόγω του μήκους της Σφακτηρίας - από το ένα στόμιο, αυτό που βρισκόταν απέναντι από την Πύλο, μπορούσαν να περάσουν ταυτόχρονα 2 πλοία, ενώ από την άλλη πλευρά μπορούσαν να περάσουν 8-9 πλοία. Επίσης, οι Σπαρτιάτες αποφάσισαν να τοποθετήσουν φρουρά στη νήσο Σφακτηρία, φοβούμενοι πως η νήσος θα γινόταν ορμητήριο των Αθηναίων - η φρουρά αποτελείτο από 420 οπλίτες και τους είλωτες υπηρέτες τους και βρισκόταν υπό τις διαταγές του Επιτάδα.
Ο Δημοσθένης κατάλαβε τις προθέσεις των Σπαρτιατών και απέσυρε τα 3 πλοία που έμεναν κάτω από το οχύρωμα και τα περιέβαλε με χαράκωμα, ενώ έλαβε ενισχύσεις από 40 Μεσσηνίους οπλίτες. Οι ναύτες είχαν αποβιβαστεί και εξοπλιστεί με ασπίδες κατώτερης ποιότητας. Ο Δημοσθένης τοποθέτησε τα οπλισμένα και άοπλα στρατεύματα του στο μέρος του οχυρώματος που βρισκόταν απέναντι από τη στεριά, ενώ ο ίδιος μαζί με 60 οπλίτες και λίγους τοξότες, εξήλθε μετ' αυτών από το τείχος προς τη θάλασσα, στο σημείο όπου ανέμενε την απόβαση των Σπαρτιατών. Παρά το γεγονός ότι το μέρος ήταν δύσβατο και πετρώδες, το τείχος ήταν αδύναμο σ' αυτό το σημείο και ο Δημοσθένης πίστευε πως οι Σπαρτιάτες θα παρασυρθούν και θα αποβιβαστούν εκεί.
Ναυμαχία στην Πύλο
Μετά από παραινετικό λόγο του Δημοσθένη, οι Αθηναίοι κατέβηκαν στο άκρο της παραλίας, όπου παρατάχθηκαν. Οι Λακεδαιμόνιοι προχώρησαν σε επίθεση από τη ξηρά και από τη θάλασσα - στη θάλασσα, οι Πελοποννήσιοι παρέταξαν 43 πλοία υπό τις διαταγές του Θρασυμηλίδα, ο οποίος επιτέθηκε στο σημείο που τον περίμενε ο Δημοσθένης. Οι Αθηναίοι αντιστάθηκαν, ενώ οι Λακεδαιμόνιοι μοίρασαν τον στόλο τους σε διάφορες μοίρες, καθώς ήσαν αδύνατο να προσεγγίσουν ταυτόχρονα μεγαλύτερο αριθμό πλοίων στην ακτή και αναπαύονταν εκ περιτροπής - αυτό σήμαινε πως οι Σπαρτιάτες δεν έπαυαν να επιτίθενται με μεγάλη ορμή για να εκτοπίσουν τους Αθηναίους και να καταλάβουν το οχύρωμα. Παράλληλα, ενθαρρύνονταν αμοιβαίως με κάθε τρόπο, με τον Θουκυδίδη να δίνει έμφαση στο παράδειγμα του Βρασίδα, ο οποίος κυβερνούσε μια τριήρη και παρότρυνε τους υπόλοιπους κυβερνήτες και πηδαλιούχους να επιτίθενται στους Αθηναίους χωρίς να φοβούνται μήπως συντρίψουν τα πλοία τους, δηλώνοντας πως ήταν ντροπή χάριν οικονομίας ξύλου να επιτρέψουν στους Αθηναίους να διατηρήσουν το οχύρωμα. Με τις ενέργειες του, ο Βρασίδας ανάγκασε τον πηδαλιούχο του να ρίψει έξω το πλοίο και προχώρησε προς την αποβάθρα του πλοία, αλλά οι Αθηναίοι δεν επέτρεψαν την απόβαση του και τον τραυμάτισαν σε πολλά μέρη του σώματος, με αποτέλεσμα να λιποθυμήσει - επίσης, η ασπίδα του Σπαρτιάτη γλίστρησε στη θάλασσα και έγινε λάφυρο των Αθηναίων. Οι υπόλοιποι Σπαρτιάτες απέτυχαν να αποβιβαστούν χάρη στο δύσβατο της θέσης και λόγω της σθεναρής αντίστασης των Αθηναίων. Γι' αυτό και οι Σπαρτιάτες αποφάσισαν να σταματήσουν την απόπειρα απόβασης και να ξεκουραστούν την επόμενη μέρα. Την τρίτη μέρα έστειλαν μερικά πλοία κατά μήκος της ακτής στην Ασίνη για να λάβουν ξύλα, με τα οποία θα κατασκεύαζαν μηχανές που θα τους βοηθούσαν να καταλάβουν το μέρος του τείχους που ήταν στραμμένο προς τον λιμένα. Εκείνη την μέρα είχε φθάσει η αθηναϊκή μοίρα από τη Ζάκυνθο, η οποία έλαβε ενισχύσεις από τη Ναύπακτο και τη Χίο, με τη συνολική της δύναμη να ανέρχεται στα 50 πλοία. Όταν είδαν πως τα πλοία των Σπαρτιατών βρίσκονταν μέσα στον λιμένα, οι Αθηναίοι αποφάσισαν να πλεύσουν προς τη νήσο Πρώτην και να στρατοπεδεύσουν εκεί. Την επόμενη μέρα, οι Αθηναίοι εξέπλευσαν και ετοιμάστηκαν να ναυμαχήσουν με τους Σπαρτιάτες, είτε σε ανοικτή θάλασσα είτε στον λιμένα, το στόμιο του οποίου οι Σπαρτιάτες δεν είχαν φράξει όπως είχαν σχεδιάσει.
Οι Αθηναίοι αντελήφθηκαν την κατάσταση και επιτέθηκαν και στα δύο στόμια του λιμένα. Οι Πελοποννήσιοι κατάφεραν να απομακρύνουν αρκετά πλοία από την παραλία και να τα ετοιμάσουν για ναυμαχία, αλλά οι Αθηναίοι τα έτρεψαν σε φυγή και προκάλεσαν σοβαρές ζημιές σε πολλά πλοία, έχοντας συλλάβει 5 πλοία. Μετά, οι Αθηναίοι επιτέθηκαν στα πλοία που βρίσκονταν στην παραλία και κατάφεραν να ρυμουλκήσουν αρκετά κενά πλοία - οι Λακεδαιμόνιοι είδαν πως οι οπλίτες τους είχαν αποκοπεί και προσπάθησαν να αρπάξουν τα ήδη ρυμουλκούμενα πλοία και να τα τραβήξουν αντιθέτως προς τη ξηρά. Παρά τη σύγχυση που προκλήθηκε, οι Λακεδαιμόνιοι κατάφεραν με αρκετές απώλειες να διασώσουν μερικά πλοία και τα δύο μέρη επέστρεψαν στα στρατόπεδα τους. Οι Αθηναίοι έστησαν τρόπαιο και επέτρεψαν στους Σπαρτιάτες να παραλάβουν τους νεκρούς, ενώ οι ίδιο σύναξαν τα ναυάγια τους και άρχισαν να επιτηρούν τη νήσο, καθώς θεώρησαν πως οι επί της ξηράς Πελοποννήσιοι βρέθηκαν αποκλεισμένοι - παράλληλα, οι επί της ξηράς Πελοποννήσιοι έλαβαν ενισχύσεις από άλλα μέρη και αποτελούσαν απειλή για την Πύλο. Όταν η είδηση για τα γεγονότα στην Πύλο έφθασε στη Σπάρτη, οι αρχές της πόλης θεώρησαν πως σημειώθηκε μεγάλη συμφορά και έστειλαν τους άρχοντες να κατέλθουν στο στρατόπεδο και να εξετάσουν αυτοπροσώπως την κατάσταση, ώστε να λάβουν επί τόπου τις αναγκαίες αποφάσεις. Οι Σπαρτιάτες άρχοντες θεώρησαν πως ήταν αδύνατο να βοηθήσουν τους στρατιώτες που βρίσκονταν στην Πύλο και αποφάσισαν να συνάψουν ανακωχή με τους Αθηναίους, ώστε οι στρατιώτες τους να μην πεθάνουν από την πείνα ή αιχμαλωτιστούν από τους Αθηναίους.
Διαπραγματεύσεις
Οι Αθηναίοι δέχτηκαν να συνάψουν ανακωχή με τους εξής όρους: οι Σπαρτιάτες θα παραδώσουν τα πλοία, με τα οποία ναυμάχησαν στην Πύλο, καθώς και τα πλοία που βρίσκονταν στη Λακωνική ακτή και δεν θα επιτίθενται στο οχύρωμα ούτε από τη ξηρά ούτε από τη θάλασσα. Από την πλευρά τους, οι Αθηναίοι δέχονταν να επιτρέψουν στους Σπαρτιάτες να στείλουν λίγα τρόφιμα για το σπαρτιατικό στράτευμα στη Σφακτηρία, αλλά υπό την επιτήρηση των αθηναϊκών πλοίων. Επίσης, οι Αθηναίοι δέχονταν να μην αποβιβαστούν στην Πύλο και να μην επιτεθούν στους Σπαρτιάτες ούτε δια ξηράς ούτε δια θαλάσσης. Η ανακωχή τερματίζεται αυτοδικαίως σε περίπτωση που μια από τις δύο πλευρές αθετήσει τους όρους της συμφωνίας, ακόμα και τον πιο ασήμαντο. Τα 60 πλοία των Σπαρτιατών παραδόθηκαν, ενώ στην Αθήνα έφθασαν και μίλησαν πρέσβεις από τη Λακεδαίμονα. Στην αρχή του λόγου τους, οι πρέσβεις δήλωσαν πως στάλθηκαν από τη Σπάρτη για να συνάψουν συμφωνία για τους στρατιώτες που βρίσκονταν στην Πύλο με όρους αποδεκτούς και επωφελείς για τις δύο πλευρές και εξέφρασαν την άποψη πως είχαν ηττηθεί λόγω κακού σχεδιασμού. Η Σπάρτη, σύμφωνα με τους πρέσβεις, ήταν έτοιμη να συνάψει ειρήνη που θα τερμάτιζε τον πόλεμο και ήταν πρόθυμη να προσφέρει στενή φιλία και σχέσεις αμοιβαίας εμπιστοσύνης και ζητούσαν ως αντάλλαγμα την απόδοση των στρατιωτών της Σφακτηρίας.
Οι Σπαρτιάτες πρέσβεις ήταν σίγουροι πως ο λόγος τους θα έπειθε τους Αθηναίους να συνάψουν ειρήνη με τη Σπάρτη και να αποδόσουν τους στρατιώτες που βρίσκονταν στη Σφακτηρία, αλλά οι Αθηναίοι αρνήθηκαν. Ο Κλέων, αρχηγός του δήμου, είχε προτείνει τους εξής όρους στους Σπαρτιάτες: οι στρατιώτες που βρίσκονταν στη Σφακτηρία θα παραδώσουν τον οπλισμό τους και θα μεταφερθούν στην Αθήνα, ενώ η Σπάρτη θα παραχωρούσε στην Αθήνα τη Νίσαια, τις Πηγές, την Τροιζήνα και την Αχαΐα, περιοχές που οι Σπαρτιάτες δεν κατέλαβαν δια του πολέμου αλλά λόγω προηγούμενης συνθήκης με τους Αθηναίους. Οι πρέσβεις δεν εξέφρασαν καμία διαφωνία, αλλά πρότειναν να διορισθούν πληρεξούσιοι, με τους οποίους θα συζητούσαν το θέμα και θα κατάρτιζαν με την ησυχία τους διάφορους όρους που θα ευνοούσαν και τις δύο πλευρές. Αλλά και αυτή η πρόταση απορρίφθηκε από τον Κλέωνα, καθώς θεωρούσε πως οι σκοποί τους δεν ήταν ευθείς καθώς αρνήθηκαν να μιλήσουν ενωπίον του λαού. Οι Σπαρτιάτες είδαν πως δεν μπορούσαν να μιλήσουν ενωπίον του λαού και έφυγαν άπρακτοι από την Αθήνα. Η ανακωχή είχε τερματιστεί αυτοδικαίως και οι Σπαρτιάτες απαίτησαν την επιστροφή των πλοίων τους, αλλά οι Αθηναίοι τους κατηγόρησαν πως είχαν προβεί σε αιφνίδια επίθεση του οχυρώματος και σε άλλες ενέργειες που δεν ήσαν αποδεκτές κατά τους όρους της ανακωχής και αρνήθηκαν την απόδοση των πλοίων. Οι Σπαρτιάτες αρνήθηκαν τις κατηγορίες και επανέλαβαν τις εχθροπραξίες στην Πύλο, οι οποίες διεξάγονταν με μεγαλύτερη ένταση και από τα δύο στρατεύματα. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, οι Αθηναίοι περιέπλεαν διαρκώς τη νήσο με δύο πλοία, τα οποία έπλεαν κατ' αντίθετη διεύθυνση. Τη νύχτα, όλα τα πλοία ήταν αγκυροβολημένα πέριξ της νήσου και έλαβαν 20 πλοία από την Αθήνα, με αποτέλεσμα η δύναμη τους να ανέλθει στα 70 πλοία.
Μάχη στη Σφακτηρία
Οι Αθηναίοι εξακολουθούσαν να πολιορκούν τους Σπαρτιάτες που βρίσκονταν στη νήσο, εκμεταλλευόμενοι την ανεπάρκεια τροφίμων και νερού στον στρατό των Πελοποννησίων. Οι Αθηναίοι δεν μπορούσαν να αποβιβάσουν πολλούς στρατιώτες στην ακτή, με αποτέλεσμα να παραταθεί για πολύ καιρό η πολιορκία. Εν τω μεταξύ, οι Σπαρτιάτες είχαν προκηρύξει πως όποιος ήθελε να εισάγει στη νήσο αλεύρι, κρασί, τυρί και άλλα τρόφια θα λάμβανε χρήματα, ενώ οι είλωτες που δέχονταν θα απελευθερώνονταν. Οι Αθηναίοι έμαθαν για τις προμήθειες που έστελναν οι Σπαρτιάτες στη νήσο και φοβήθηκαν μήπως τους βρει ο χειμώνας να ασχολούνται με τον αποκλεισμό. Ωστόσο, ο Κλέωνας εξέφρασε την άποψη πως αυτοί που μετέφεραν τις ειδήσεις από την Πύλο και τη Σφακτηρία δεν έλεγαν την αλήθεια, γι' αυτό και οι Αθηναίοι αποφάσισαν να στείλουν τον Κλέωνα και τον Θεαγένη ως απεσταλμένους στην περιοχή. Ο Κλέων φοβήθηκε όμως πως ίσως θα επιβεβαίωνε τις ειδήσεις από την Πύλο και είδε πως οι Αθηναίοι ήταν έτοιμοι να στείλουν νέες ενισχύσεις, γι' αυτό και κατηγόρησε τον Νικία, ο οποίος ήταν στρατηγός, καθώς και τους άλλους στρατηγούς λέγοντας πως αν ήταν άνδρες θα ήταν εύκολο να πλεύσουν στη νήσο και να συλλάβουν τους πολιορκούμενους και δήλωσε πως αν ήταν στρατηγός θα το έκανε. Ο Νικίας προκάλεσε τον Κλέωνα να πάρει όσους στρατιώτες χρειάζονταν και να εκστρατεύσει ο ίδιος. Ο Κλέωνας προσπάθησε να αποφύγει την αρχηγεία της εκστρατείας, λέγοντας πως ο Νικίας ήταν ο στρατηγός και όχι ο ίδιος, αλλά στο τέλος αναγκάστηκε να αναλάβει την αρχηγεία. Μιλώντας ενωπίον των Αθηναίων, ο Κλέωνας δεσμεύθηκε να φέρει τους Λακεδαιμόνιους στην Αθήνα μέσα σε 20 μέρες, αλλιώς θα δεχόταν να τον φονεύσουν. Επίσης, ο Κλέων ισχυρίστηκε πως δεν χρειαζόταν ούτε ένα στρατιώτη από την Αθήνα, αλλά θα λάμβανε οπλίτες από την Ίμβρο και τη Λήμνο, καθώς και πελταστές από την Αίνον και 400 τοξότες από άλλα μέρη. Αφού έλαβε ότι ζήτησε από τη συνέλευση, ο Κλέων εξέλεξε τον Δημοσθένη ως συνεργάτη του και ετοιμάστηκε να αποπλεύσει όσο το δυνατόν ταχύτερα. Ο Κλέων έδωσε εντολή στον Δημοσθένη να πραγματοποιήσει το σχέδιο και να προχωρήσει σε εμπρησμό της νήσου, καθώς φοβόταν να προχωρήσει σε απόβαση - η περιοχή της Σφακτηρίας ήταν δασώδης και επέτρεπε στους πολιορκούμενους να επιτίθενται χωρίς να γίνονται αντιληπτοί και να προκαλούν πολλές βλάβες στον πολυάριθμο αθηναϊκό στρατό.
Τα αθηναϊκά πληρώματα αναγκάστηκαν να αποβιβαστούν στην ακρογιαλιά της Σφακτηρίας και πήραν το γεύμα τους, αφού τοποθέτησαν φρουρά, αλλά είχαν προκαλέσει κατά λάθος μεγάλη πυρκαγιά που κατέστρεψε ένα μεγάλο μέρος του δάσους. Ο Δημοσθένης συνειδητοποίησε πως οι Λακεδαιμόνιοι ήταν αρκετοί και άρχισε να σχεδιάζει την απόβαση στη νήσο. Επίσης, ο Δημοσθένης ζήτησε επικουρικά σώματα από τις πλησιέστερες πόλεις. Όταν ο Κλέωνας έφθασε στην Πύλο και έστειλε κήρυκα στον στρατό των Πελοποννησίων για να διατάξουν τους πολιορκημένους της Σφακτηρίας να παραδώσουν τον οπλισμό τους, υπό τον όρο ότι θα τους κρατούσαν υπό απλή επιτήρηση μέχρι να επιτευχθεί γενικότερη συνεννόηση. Οι προτάσεις αυτές δεν έγιναν δεκτές και οι Αθηναίοι περίμεναν ακόμα μια μέρα πριν επιβιβάσουν όλους τους οπλίτες στα πλοία τους. Λίγο πριν ξημερώσει, οι Αθηναίοι αποβιβάστηκαν στη νήσο και από τα δύο μέρη, δηλαδή από το πέλαγος και από τον λιμένα, ενώ προχώρησαν εναντίον του πρώτου φυλακείου. Η διάταξη των Σπαρτιατών ήταν η εξής: στο πρώτο φυλάκειο βρέθηκαν 30 οπλίτες, ενώ το κύριο σώμα του στρατού υπό τις διαταγές του Επιτάδα τοποθετήθηκε πλησίον της πηγής του νερού (στο κέντρο της νήσου) και ένα μικρό απόσπασμα παρατάχθηκε στην εσχατιά της νήσου, ακριβώς απέναντι από την Πύλο. Οι Αθηναίοι εξολόθρευσαν αμέσως τους φρουρούς του πρώτου φυλακείου. Με τα χαράγματα, ο αθηναϊκός στρατός αποβιβάστηκε με τις εξής δυνάμεις: 70 ναύτες, 800 τοξότες και περίπου 800 πελταστές. Ο Δημοσθένης διαίρεσε τον στρατό του σε τμήματα των 200 στρατιωτών, τα οποία κατέλαβαν τα ψηλότερα σημεία της νήσου και είχαν σκοπό να περικυκλώσουν τους εχθρούς. Όταν ο Επιτάδας είδε πως το πρώτο φυλάκειο είχε καταστραφεί και πως οι Αθηναίοι προχωρούσαν σε επίθεση εναντίον του σώματος του, αποφάσισε να παραταχθεί για μάχη και προχώρησε για να αντιμετωπίσει τους Αθηναίους. Οι ψιλοί στρατιώτες των Αθηναίων που βρίσκονταν στα πλάγια και στα νώτα τους έβαλλαν εναντίον τους και δεν άφησαν τους Σπαρτιάτες να πλησιάσουν τους Αθηναίους. Όσοι ψιλοί είχαν συγκρουστεί με τους Λακεδαιμόνιους είχαν υποχωρήσει, αλλά συνέχισαν να μάχονται και η καταδίωξη τους ήταν δύσκολη για τους Σπαρτιάτες λόγω του βαρέως οπλισμού των οπλιτών.
Αφού ο αμοιβαίος ακροβολισμός διήρκησε λίγη ώρα, οι Σπαρτιάτες δεν ήσαν σε θέση να εξορμήσουν με την ίδια αποφασιστικότητα προς τα σημεία όπου τους επετίθετο ο στρατός των Αθηναίων. Οι ψιλοί στρατιώτες ανέκτησαν το ήθικο τους και όρμησαν με αλαλαγμούς κατά των Σπαρτιατών, ρίχνοντας βέλη, πέτρες και ακόντια. Οι Σπαρτιάτες δεν μπορούσαν να συνεχίσουν τον αγώνα τους, καθώς οι πανοπλίες τους από πίλημα και δεν μπορούσαν να τους προστατεύσουν από τα βέλη και τα ακόντια. Τέλος, όταν ο αριθμός των τραυματίων είχε αυξηθεί πολύ, οι Σπαρτιάτες υποχώρησαν προς την εσχατιάν της νήσου, όπου βρισκόταν απόσπασμα των συντρόφων τους. Ωστόσο, οι ψιλοί στρατιώτες τους επιτέθηκαν με περισσότερη ορμή και φόνευσαν όσους Λακεδαιμόνιους που συνέλαβαν κατά τη διάρκεια της υποχώρησης. Πολλοί από τους Λακεδαιμόνιους, ωστόσο, κατάφεραν να ενωθούν με τους σύντροφους τους, με αποτέλεσμα οι Αθηναίοι να αδυνατήσουν να τους υπερφαλαγγίσουν, λόγω της θέσης του οχυρώματος. Οι Αθηναίοι αναγκάστηκαν να προχωρήσουν σε κατά μέτωπο επίθεση, ωστόσο, οι Σπαρτιάτες αντιστάθηκαν σθεναρά, ενώ τα δύο στρατεύματα ήταν ταλαιπωρημένα λόγω της δίψας και της ζέστης. Ο αρχηγός των Μεσσηνίων που βοηθούσαν τους Αθηναίους ζήτησε από τον Κλέωνα και τον Δημοσθένη μερικούς τοξότες και ψιλούς, ώστε να βρει δρόμο που θα οδηγούσε στα νώτα των Σπαρτιατών. Οι Αθηναίοι αρχηγοί δέχτηκαν και ο Μεσσήνιος προχώρησε σε δρόμο που ήταν αθέατος από τη θέση των Σπαρτιατών και κατάφερε να φθάσει στα νώτα τους, σε μια κρημνώδη θέση, με αποτέλεσμα να επιτεθεί στους Σπαρτιάτες και να τους αναγκάσει να υποχωρήσουν. Ο Κλέων και ο Δημοσθένης ήθελαν να μεταφέρουν τους Σπαρτιάτες ζωντανούς στην Αθήνα και αποφάσισαν να σταματήσουν τη μάχη, ενώ μετά έστειλαν κήρυκα για να πείσει τους Σπαρτιάτες να παραδοθούν με τα όπλα τους.
Επακόλουθα
Οι Σπαρτιάτες δέχθηκαν την πρόταση των Αθηναίων, έριξαν τις ασπίδες τους και σήκωσαν τα χέρια τους ψηλά. Ο Κλέωνας και ο Δημοσθένης αποφάσισαν να συνάψουν ανακωχή με τον Στύφωνα, καθώς ο Επιτάδας και ο Ιπποκράτης είχαν σκοτωθεί - ο Στύφωνας είχε διοριστεί να αναλάβει τρίτος την αρχηγία, σε περίπτωση που οι άλλοι δύο αποτύχουν. Οι Αθηναίοι ζήτησαν να έρθουν Πελοποννήσιοι απεσταλμένοι από τη ξηρά για να δώσουν οδηγίες στον Στύφωνα. Οι Πελοποννήσιοι απεσταλμένοι έφθασαν στη νήσο 2-3 φορές και την τελευταία φορά δήλωσαν πως οι στρατιώτες της Σφακτηρίας ήσαν ελεύθεροι να πράξουν αυτό που ήθελαν, αρκεί να μην ήταν κάτι ατιμωτικό. Οι στρατιώτες αποφάσισαν να παραδοθούν με τα όπλα τους και στάλθηκαν στην Αθήνα μέσω θαλάσσης - από τους 420 οπλίτες που είχαν αποβιβαστεί στην αρχή της μάχης στη νήσο, οι 292 αιχμαλωτίστηκαν (απ' αυτούς, 120 ήταν Σπαρτιάτες) και οι υπόλοιποι είχαν σκοτωθεί και τα πτώματα τους είχαν συλλεχθεί από τους Σπαρτιάτες. Μετά τη μάχη, οι δύο πλευρές απέσυραν τον στρατό τους και ο Κλέωνας είχε καταφέρει να κρατήσει τον λόγο του, καθώς χρειάστηκε 20 μέρες για να φέρει τους Σπαρτιάτες στην Αθήνα.
Πηγές
κατηγορία:Μάχες του Πελοποννησιακού Πολέμου Κατηγορία:Αρχαία Μεσσηνία Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Μεσσηνίας Κατηγορία:Αρχαία Πύλος Κατηγορία:Πύλος Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας
Δημοψήφισμα της Ταϊβάν (2018)
Ένα δημοψήφισμα πολλαπλών ερωτημάτων πραγματοποιήθηκε στην Ταϊβάν στις 24 Νοεμβρίου 2018 μαζί με τις τοπικές εκλογές. Το δημοψήφισμα ήταν το πρώτο μετά τη μεταρρύθμιση του Δεκεμβρίου του 2017 στο νόμο για το δημοψήφισμα, ο οποίος μείωσε το όριο για την υποβολή ερωτήσεων στην ψηφοφορία. Σύμφωνα με το νέο σύστημα, απαιτούνταν οι υπογραφές από το 1,5% του εκλογικού σώματος (περίπου 280.000 άτομα) ώστε να τεθεί με επιτυχία μια ερώτηση στην ψηφοφορία, σε σύγκριση με το ποσοστό 5% που ίσχυε προηγουμένως.
Ιστορικό
Συνολικά δέκα ερωτήσεις εμφανίστηκαν στην ψηφοφορία. Σύμφωνα με τον νόμο της Ταϊβάν, για να υποβληθεί η πρωτοβουλία στους ψηφοφόρους, χρειάστηκαν συνολικά 280.000 υπογραφές (1,5% των επιλέξιμων ψηφοφόρων) για να εξεταστούν από την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή (CEC). Πέντε από τις ερωτήσεις που εξετάστηκαν και εγκρίθηκαν από την CEC αφορούσαν τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ, την σεξουαλική διαπαιδαγώγησή τους και το γάμο των ομοφυλοφίλων. Τέσσερα άλλα ερωτήματα σχετικά με την ψηφοφορία αφορούσαν τη διεθνή εκπροσώπηση των παιχνιδιών, την πυρηνική ενέργεια , την ενέργεια από άνθρακα και την απαγόρευση των εισαγωγών γεωργικών προϊόντων και τροφίμων από περιοχές που επλήγησαν από την πυρηνική καταστροφή της Φουκουσίμα. Το δέκατο ερώτημα ζήτησε από τους ψηφοφόρους να απορρίψουν το άρθρο 95-1 του νόμου για την ηλεκτρική ενέργεια, το οποίο όριζε ότι όλες οι εγκαταστάσεις παραγωγής πυρηνικής ενέργειας της χώρας πρέπει να παροπλιστούν μέχρι το 2025. Αυτή η ερώτηση είχε αρχικά απορριφθεί από την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή, αν και η επιτροπή αντέστρεψε την απόφασή της, αφού διέταξε το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της Ταϊπέι να δεχθεί άλλες 24.000 υπογραφές που προστέθηκαν στην αναφορά.
Προκειμένου μια πρόταση να εγκριθεί, τουλάχιστον το 25% των επιλέξιμων ψηφοφόρων έπρεπε να υπερψηφίσει την ερώτηση.
Προτάσεις του γάμου ιδίου φύλου
Τον Φεβρουάριο του 2018, μία χριστιανική ομάδα για τα δικαιώματα από την Ταϊβάν που αντιτάχθηκε στον γάμο του ιδίου φύλου (η Συμμαχία για την ευτυχία της επόμενης γενιάς) πρότεινε τη διενέργεια δημοψηφίσματος για το θέμα, με στόχο την ανατροπή της απόφασης του Συνταγματικού Δικαστηρίου του Μαΐου του 2017 που διέταξε τη νομιμοποίηση του γάμου ομοφύλων στην Ταϊβάν εντός δύο ετών. Η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή εξέτασε και αποδέχθηκε τις προτάσεις της ομάδας τον Απρίλιο του 2018. Δύο από τα εγκεκριμένα ερωτήματά τους αφορούσαν τον γάμο του ιδίου φύλου. Το ένα αναφερόταν στο αν ο γάμος θα πρέπει να περιορίζεται σε δεσμό μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας και το άλλο για το αν πρέπει να υπάρχει ένας ειδικός νόμος για την προστασία του δικαιώματος των ομοφυλοφίλων σε μια «μόνιμη ένωση» (εισάγοντας ουσιαστικά πολιτικά συνδικάτα ). Μια τρίτη ερώτηση ζήτησε από τους ψηφοφόρους να αποτρέψουν την εφαρμογή νόμων που υποχρεώνουν την εισαγωγή πληροφοριών σχετικά με την ομοφυλοφιλία στα μαθήματα σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία.
Τον Σεπτέμβριο του 2018, μια ομάδα υπέρ του γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου ανακοίνωσε ότι είχε συγκεντρώσει αρκετές υπογραφές για να υποβάλει τις δικές της ερωτήσεις σε δημοψήφισμα. Οι ερωτήσεις του ομίλου θα απαιτούσαν από τον νομοθέτη να τροποποιήσει τον Αστικό Κώδικα για να επιτρέψει ρητά στα ζευγάρια του ίδιου φύλου να παντρευτούν και επίσης να επιβάλει τη συμπερίληψη της σεξουαλικής πολυμορφίας στη σεξουαλική αγωγή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στην Ταϊβάν Ταιβ
Έμβλημα του Βιετνάμ
thumb|Το εθνόσημο του Βιετνάμ. Το εθνόσημο του Βιετνάμ βασίζεται στο μοντέλο των συμβόλων του Κομμουνιστικού Κόμματος και περιλαμβάνει ένα κίτρινο αστέρι σε κόκκινο αγρό. Το δρεπάνι και τα σιτηρά εκπροσωπούν τη συνεργασία των γεωργών και το βιομηχανικό μόχθο εντός του κομμουνιστικού μοντέλου. Είναι παρόμοιο με το εθνόσημο της Ανατολικής Γερμανίας και το εθνόσημο της Κίνας. Καθιερώθηκε στις 30 Νοεμβρίου του 1955 ως εθνόσημο του Βορείου Βιετνάμ. Μετά την επανένωση του Βιετνάμ στις 2 Ιουλίου του 1976 έγινε εθνικό σύμβολο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιετναμ Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Βιετνάμ
Μεγάλη Δούκισσα Κύρα Κυρίλλοβνα της Ρωσίας
Η Κύρα Κυρίλλοβνα της Ρωσίας γεννήθηκε στις 9 Μαΐου του 1909, στο σπίτι των γονιών της στο Παρίσι. Ονομασμένη από τον πατέρα της, ήταν το δεύτερο παιδί του Κυρίλλου, Μέγα Δούκα της Ρωσίας και της συζύγου του, Πριγκίπισσας Βικτώριας Μελίτας. Παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Φερδινάνδο της Πρωσίας.
Παιδικά χρόνια
Τα πρώτα χρόνια της Κύρας δαπανήθηκαν στην πολυτέλεια στο παλάτι του πατέρα της στην οδό Nikolskaya στην Αγία Πετρούπολη, όπου οι γονείς της διασκέδαζαν με τους φιλοξενούμενους τους. Έκαναν οικογενειακές εκδρομές με τη γιαγιά της στο περίφημο παλάτι Βλαντιμίρ και το καλοκαίρι στη βίλα Βλαντιμίρ στο Τσάρσκογιε Σέλο.
Πόλεμος και επανάσταση
Η οικογένεια ξόδεψε το καλοκαίρι του 1914 στο γιοτ τους στον κόλπο της Φινλανδίας και βρισκόταν στη Ρίγα όταν ξέσπασε ο πόλεμος. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πατέρας του Κύρας υπηρέτησε ως διοικητής μιας μονάδας των ναυτικών φρουρών, ενώ η μητέρα της επέβλεπε ένα μηχανοκίνητο ασθενοφόρο. Κατά το ξέσπασμα της ρωσικής επανάστασης, ο πατέρας της Κύρας ανέβηκε στο παλάτι Tauride, ως επικεφαλής των ναυτικών φρουρών. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, η οικογένεια παρέμεινε αρχικά στο παλάτι τους εν μέσω αναταραχών. Τον Ιούνιο, ο πατέρας της Κύρας έλαβε άδεια από την προσωρινή κυβέρνηση να μετακομίσει στη Φινλανδία. Η Κύρα, οκτώ την εποχή εκείνη, θυμόταν ότι ταξίδευαν σε δημόσιο τρένο. "Για πρώτη φορά δεν υπήρχαν βασιλικά στολίδια... δηλαδή κόκκινα χαλιά, ειδικές ανέσεις κ.λπ.", θυμόταν. Στη Φινλανδία, η οικογένεια έζησε στο Haiko Manor, Borga. Ένα μήνα αργότερα, η 40χρονη μητέρα της γέννησε έναν γιο, τον Βλαδίμηρο. Η οικογένεια περίμενε στη Φινλανδία, ελπίζοντας ότι οι Λευκοί Ρώσοι θα νικήσουν τους Μπολσεβίκους και θα μπορούσαν να επιστρέψουν στη Ρωσία. Η οικογένεια ζούσε κάτω από σκληρές συνθήκες, με τα τρόφιμα και τα χρήματα να μειώνονται σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η Κύρα, τότε εννέα ετών, θυμόταν ότι αισθανόταν άρρωστη και βαριόταν το σπίτι. Η οικογένεια του Μεγάλου Δούκα Κύριλλου παρέμεινε στη Φινλανδία μέχρι τον Μάιο του 1920.
Μετέπειτα ζωή
Η οικογένεια τελικά έφυγε από τη Φινλανδία και κατευθύνθηκε πρώτα στο Coburg και στη συνέχεια στο Saint-Briac της Γαλλίας. Η Κύρα γεννήθηκε ως Πριγκίπισσα Κύρα Κυρίλλοβνα της Ρωσίας, αλλά ο πατέρας της αργότερα της έδωσε τον τίτλο «Μεγάλη Δούκισσα» όταν δήλωσε τον εαυτό της ως Κηδεμόνα του Θρόνου το 1924. Ξανθιά, με γαλανά μάτια η Κύρα είχε υψηλό πνεύμα και ειλικρίνεια, είχε επίσης μια ομοιόμορφη ιδιοσυγκρασία. Ήταν ευφυής, περίεργη και ενδιαφερόταν για τις τέχνες όπως η μητέρα της, με την οποία εργάστηκε στο στούντιο τέχνης στο Saint-Briac. Η Κύρα επισκεπτόταν επίσης συχνά τα ξαδέρφια της σε διάφορα βασίλεια ή πήγαινε στο σπίτι τους στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Η Μεγάλη Δούκισσα Κύρα είχε κάποια δυσκολία στο να βρει έναν κατάλληλο σύζυγο. Ερωτεύτηκε τον αιμοφιλικό Αλφόνσο πρίγκιπα των Αστουριών, γιο του Αλφόνσου ΙΓ΄ της Ισπανίας, αλλά απογοητεύτηκε, όταν ο πρίγκιπας έδειξε μεγαλύτερο ενδιαφέρον για μία από τις κόρες τού Πρίγκιπα Νικολάου της Ελλάδας. Αργότερα άρεσε στον Πρίγκιπα Κωνσταντίνο Σούτσο, Ρουμάνο αριστοκράτη. Ο εξάδελφός της Κάρολος Β΄ της Ρουμανίας αρνήθηκε να επιτρέψει τον αρραβώνα για πολιτικούς λόγους. Τελικά, η Κύρα παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Φερδινάνδο πρίγκιπα της Πρωσίας το 1938. Ο Λουδοβίκος-Φερδινάνδος εργάστηκε εναντίον των Ναζί και στα τελευταία χρόνια του πολέμου το ζευγάρι συνελήφθη και φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου, όπου διασώθηκαν από αμερικανικά στρατεύματα το 1945. Κατοίκησαν σε ένα χωριό κοντά στη Βρέμη. Τα παιδιά τους ήταν:
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Κύρα κλήθηκε να καταθέσει για την περίπτωση της Άννας Άντερσον, της γυναίκας που ισχυρίστηκε ότι ήταν η Μεγάλη Δούκισσα Αναστασία της Ρωσίας. Η Κύρα συναντήθηκε με τον Άντερσον το 1952, υπό την προτροπή της πεθεράς της, την Πριγκίπισσα Καικιλία της Πρωσίας, που πίστευε στον ισχυρισμό της Άντερσον. Η Κύρα δεν ήταν πεπεισμένη. Βρήκε τη γυναίκα "απωθητική" και "όχι κυρία" και ανίκανη να μιλήσει τα καλλιεργημένα αγγλικά που χρησιμοποιεί η οικογένειά της. Η Κύρα είχε δει τελευταία την Αναστασία όταν ήταν επτά ετών. Ο θείος της Κύρας, ο Μέγας Δούκας Αντρέι Βλαντιμίροβιτς της Ρωσίας, ήταν πεπεισμένος ότι η Άντερσον ήταν η Αναστασία, αλλά ο πατέρας και η μητέρα της δεν ήταν πεπεισμένοι από τον ισχυρισμό της Άντερσον.
Κατά τα επόμενα χρόνια, η Κύρα ήταν απογοητευμένη που ο μεγαλύτερος γιος της, ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος, παραιτήθηκε από τα δικαιώματά του στον τίτλο και παντρεύτηκε μια κοινή. Επίσης, έδινε ελάχιστη προσοχή στην υγεία της, παίρνοντας βάρος και υποφέροντας από υψηλή πίεση αίματος στα πενήντα της. Ήταν σε καλή διάθεση σε μια επίσκεψη στον αδελφό της, Βλαδίμηρο, στο Saint-Briac, τον Σεπτέμβριο του 1967, όπου έφαγε καλά και βάζοντας αρκετές κουταλιές ζάχαρης στον καφέ της, σχολιάζοντας: «Ο Θεός μου απαγορεύει να τρώω οτιδήποτε υγιεινό». Εκείνη τη νύχτα έπαθε καρδιακή προσβολή και σύντομα πέθανε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας Κατηγορία:Διάδοχοι της Πρωσίας
Διοικητική διαίρεση νομού Γρεβενών (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Νομός Γρεβενών  [ 37.947 ] right|350px
-- Δήμος Γρεβενών --
Ο δήμος Γρεβενών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 15.481 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Βεντζίου --
Ο δήμος Βεντζίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.957 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Δεσκάτης --
Ο δήμος Δεσκάτης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.066 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ηρακλεωτών --
Ο δήμος Ηρακλεωτών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.080 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Θεόδωρου Ζιάκα --
Ο δήμος Θεόδωρου Ζιάκα έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.855 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κοσμά του Αιτωλού --
Ο δήμος Κοσμά Αιτωλού έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.792 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Χασίων --
Ο δήμος Χασίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.317 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Κοινότητα Αβδέλλας --
Η κοινότητα Αβδέλλας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 448 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Δοτσικού --
Η κοινότητα Δοτσικού έχει (πραγματικό) πληθυσμό 187 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Μεσολουρίου --
Η κοινότητα Μεσολουρίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 139 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Περιβολίου --
Η κοινότητα Περιβολίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 454 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Σαμαρίνας --
Η κοινότητα Σαμαρίνας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 701 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Σμίξης --
Η κοινότητα Σμίξης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 509 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Φιλιππαίων --
Η κοινότητα Φιλιππαίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 254 κατοίκους και περιλαμβάνει:
Κατηγορία:Νομός Γρεβενών Γρεβενών
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 2021
Το Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 2021' μπορεί να αναφέρεται:
Βαλής Ηρακλείου
Ο Βαλής είναι ορεινός οικισμός της Κοινότητας Γκαγκαλών του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου.
Η θέση του είναι στις παρυφές της πεδιάδας της Μεσσαράς σε υψόμετρο περίπου 330 μέτρα σε λοφώδες και εύφορο έδαφος. Βόρεια δεσπόζει ο λόφος του Αη- Λιά χαρακτηριστικό ανάγλυφο της περιοχής. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τη γεωργία. Παράγει σταφύλια, λάδι, κηπευτικά. Στο χωριό υπάρχει τυροκομείο, οικογενειακή επιχείρηση από το 1952, γνωστό για την εξαιρετική μυζήθρα του. Υπάρχουν οι εκκλησίες του Αγ. Δημητρίου, του Αγίου Ισιδώρου του νεομάρτυρος, του Αγ. Αντωνίου και το ξωκλήσι της Ζωοδόχου Πηγής. Πολύ κοντά, 400 μέτρα περίπου, υπάρχουν τα ερείπια του Ξερόκαμπου,ενός μετοχιού της Μεγ. Βρύσης. Στα 2 χιλιόμετρα βόρεια είναι το μετόχι του Βορρού, κέντρο της αντίστασης κατά τη Ναζιστική κατοχή
Ονομασία
Στην παλαιότερη ονομασία του ήταν ουδέτερο, το Βαλί. Στις απογραφές αναφέρεται ο Βαλής με την ονομασία Vagli και με 85 κατοίκους (το 1583) και Βαλί στην τουρκική απογραφή του 1671 με 18 χαράτσα ενώ στην αιγυπτιακή του 1834, με το ίδιο όνομα και 10 τούρκικες οικογένειες. Σήμερα αποτελεί οικισμό της κοινότητας Γκαγκαλών. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας κατοικούνταν αποκλειστικά από Τούρκους.
Ίδρυση του οικισμού
Κατά την απογραφή του 1900 ο οικισμός κατοικείτο από 25 ψυχές, 13 άνδρες και 12 γυναίκες.Το 1920 αναφέρεται στην κοινότητα Βορού με 75 κατοίκους. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους εκείνη την εποχή ήταν Χριστιανοί με καταγωγή από Ασίτες, Πρινιά, Αγία Βαρβάρα που είχαν περιουσίες στην περιοχή και διέμεναν την εποχή των εργασιών ή και μόνιμα. Τότε ήταν που ήλθε και ο Γεώργιος Φραγκιαδάκης γνωστός σαν Βάφης από τα Βορίζα. Μαζί του ήρθαν και τα αδέλφια του, ο Μιχάλης Φραγκιαδάκης ή Μιχελής και οι αδελφές του Μαρία συζ. Βεϊσάκη Εμμανουήλ ή Κτενά, η Χαρίκλεια,η Κατερίνα συζ Κόκκινου και η Ρινού σύζυγος Μπίλια. Αυτοί αποτέλεσαν και τον πυρήνα της ανάπτυξης του οικισμού και είναι οι κατά βάση πρόγονοι των σημερινών κατοίκων του χωριού. Παράλληλα με το Βάφη ήρθε στο χωριό και ο Ροβο Μιχάλης, Μιχάλης Μανασάκης ο οποίος προσπάθησε να ασχοληθεί με την γεωργία μαζί με τον Μπίλια. Οι υπόλοιποι είχαν κύριο και αποκλειστικό επάγγελμα την κτηνοτροφία. Ο πρώτος αυτός εποικισμός πρέπει να έγινε μεταξύ 1896-1901. Ακολούθως εγκαταστάθηκαν στον οικισμό οι Ρωμανάκης Μιχ. από τα Ζωνιανά Ρεθύμνου ο επονομαζόμενος και Ζωνιανός και ο Τζιράκης Νικόλαος. Αυτοί ήταν οι πρώτοι μη γεννηθέντες στον Βαλή κάτοικοι του.
Κατοχή και Αντίσταση
right|thumb|250px|Ναός Αγ Εφραίμ στον Αη-Λιά Το χωριό βοήθησε πάρα πολύ κατά την διάρκεια της κατοχής προσφέροντας τρόφιμα και κάλυψη σε συμμάχους και αντάρτες. Στην κορυφή του Αη-Λιά υπάρχουν ερείπια εκκλησίας, κάστρο και οικοδομήματα αγνώστου εποχής. Στην περιοχή κατά την διάρκεια της Κατοχής έδρασαν ομάδες αντίστασης υπό τον καπετάν Μπαντουβά. Τα τελευταία χρόνια στους πρόποδες του Αη-Λιά χριστιανός από τις Ασίτες έκτισε ένα μικρό εκλησάκι στην μνήμη του Αγίου Εφραίμ.
Ανεύρεση Λειψάνων Αγ. Ισιδώρου του νεομάρτυρος
right|thumb|250px|Ο ναός του Αγίου Ισιδώρου Στις 16-10-1953, ο Βαφο-Δημήτρης (Φραγκιαδάκης Δημήτριος του Γεωργίου) μπακάλης και ιεροψάλτης του χωριού είδε στον ύπνο του ένα παπά να του λέει να πάει και να σκάψει στον περίβολο του παλιού δημοτικού σχολείου σε ένα συγκεκριμένο μέρος και να τον "βγάλει" από εκεί. Του είπε δε ότι ήταν παπάς και τον έσφαξαν οι Σαρακηνοί μαζί με τα δυο παιδιά του, την Ειρήνη και το Γεώργιο. Ο Βαφο-Δημήτρης τον ρώτησε πως τον λένε και πήρε την απάντηση παπα-Τσιτέρη. Το όνομα ο Βαφο-Δημήτρης το έγραψε σε μια κούτα παπούτσια (ελβιέλες) και κοιμήθηκε ξανά. Την επόμενη νύχτα ήρθε πάλι ο παπάς στον ύπνο.Την τρίτη νύχτα ήρθε ξανά ο παπάς και του είπε επιτακτικά ξύπνα να κάνεις αυτό που σου είπα. Πήγε πράγματι στο σημείο που του υποδείχτηκε και έσκαψε, και βρήκε ένα τάφο με τρεις σκελετούς, ενός ενήλικα και δύο παιδικούς. Η ανοικομιδή των ιερών λειψάνων έγινε στις 20 Οκτωβρίου του 1953. Προς τιμή του μάρτυρος "Τσιτέριου" ανηγέρθηκε από τους Βαλιανούς ο ναός που ενεθρονίσθη τον Σεπτέμβρη του 2003 στο όνομα "Αγ. Ισίδωρος ο νεομάρτυρας", κατά προτροπή του οικείου μητροπολίτη.
Η μνήμη του Αγίου Ισιδώρου και των τέκνων του Ειρήνη και Γεωργίου, καθιερώθηκε να εορτάζεται στις 18 Οκτωβρίου.
Εισφορά στους Εθνικούς Αγώνες
Στους αγώνες του έθνους κατά του φασισμού και του ναζισμού έδωσαν τη ζωή τους οι παρακάτω κάτοικοι του Βαλή:
Το χωριό σήμερα
Το χωριό επί πολλές δεκαετίες υπέφερε από έλλειψη νερού. Αρχές της δεκαετίας του 60 με πολλές προσπάθειες και προσωπική εργασία των κατοίκων, έφεραν νερό για ύδρευση από την περιοχή Λαγκά της κοινότητας Λαρανίου. Τα αμέσως επόμενα χρόνια στο χωριό ανοίχθηκαν αρκετές γεωτρήσεις για άρδευση και το χωριό γνώρισε οικονομική άνθιση στο τελος της δεκαετίας του 70. Το χωριό σημερα, όπως τα περισσότερα χωριά της περιοχής, βρίσκεται σε φθίνουσα τροχια. Δεν υπάρχει δημοτικό σχολείο και τα λιγοστά παιδιά,λιγότερα από πέντε, παρακολουθούν μαθήματα στο δημοτικό σχολείο Γκαγκαλών. Στη δεκαετία του 70 το σχολείο ήταν διθέσιο! Οι περισσότεροι μόνιμοι κάτοικοι είναι συνταξιούχοι του ΟΓΑ.Λόγω του γερασμένου πληθυσμού υπάρχει μεγάλη ανάγκη ιατρικής φροντίδας. Δυστυχώς δεν επισκεπτεται το χωριό αγροτικός ιατρός και οι ηλικιωμένοι ταλαιπωρούνται στο ιατρείο Αγ.Δέκα ή Ασημίου για την συνταγογράφηση των φαρμάκων τους. Οι λιγοστοί εν ενεργεία αγρότες ασχολούνται με την καλλιέργεια της ελιάς, πεπονιού, αμπελιού και την κτηνοτροφία.
Εξωραϊστικός και Πολιτιστικός Σύλλογος
Στό χωριό από την δεκαετία του '90 δραστηριοποιείται πολιτιστικός Σύλλογος. Ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος ο αρχιτέκτονας Ξυλούρης Γεώργιος. Εργο του Συλλόγου είναι η δενδροφύτευση του κεντρικού δρόμου, η διάνοιξη περιμετρικής οδού, η δημιουργία παιδικής χαράς στον προαύλιο χώρο του Δημοτικού Σχολείου, η διαμόρφωση και δενδροφύτευση του αύλειου χώρου της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου, θεατρικές παραστάσεις, γιορτή Πεπονιού και η κατασκευή του Ηρώου και του Ιατρείου.
Φυσικό Περιβάλλον
Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής αποτελείται από καλλιεργημένες εκτάσεις (ελιές και αμπέλια) οι οποίες συνήθως δεν παρουσιάζουν σημαντικό οικολογικό ενδιαφέρον, προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον ο μεγάλος αριθμός και η ποικιλία φυτών που συναντάται στην περιοχή. Έτσι, εκτός από φρύγανα και θάμνους μπορεί κανείς να παρατηρήσει λεύκες,ιτιές, κυπαρίσσια, καρυδιές, αχλαδιές, πλατάνια, ευκαλύπτους, ασπαλάθους, βατομουριές, μυρτιές, φασκομηλιές,κουδουμαλιές κ.ά.
Παραπομπές
Βαλής Βαλής
Μικροχώρι Αττικής
Με βάση την πρώτη διοικητική διαίρεση με την οποία συστάθηκαν οι δήμοι της Ελλάδας, ο οικισμός προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Μαραθώνος. Στο διάστημα 1912-1919 εντάχθηκε στην Κοινότητα Βαρνάβα. Από το 1919 έως το 2010 ανήκε διοικητικά στην Κοινότητα Καπανδριτίου ενώ από το 2011 οπότε εφαρμόστηκε το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στον διευρυμένο Δήμο Ωρωπού.
Πορεία του πληθυσμού
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί του νομού Αττικής
Χαμδανίδες
Οι Χαμδανίδες (αραβικά: حمدانيون, Ḥamdānyūn) ήταν αραβική σιιτική μουσουλμανική δυναστεία του βορείου Ιράκ (ή Άνω Μεσοποταμίας, η αραβική Αλ-Τζαζίρα) και της Συρίας (890-1004). Κατάγονταν από την αρχαία αραβική χριστιανική φυλή Ταγλίμπ της Μεσοποταμίας και ανατολικής Αραβίας. Η δυναστεία των Χαμδανιδών ιδρύθηκε από τον Χάμνταν ιμπν Χαμντούν (από τον οποίο πήρε και το όνομά της) όταν εκείνος διορίστηκε κυβερνήτης της πόλης Μαρντίν στη νοτιοανατολική Ανατολία από τον χαλίφη των Αββασιδών, Αλ-Μουταμίντ, το 890 μ.Χ.
Ο γιος του Χάμνταν, Αμπντάλλα, διορίστηκε με τη σειρά του από τους Αββασίδες κυβερνήτης της Μοσούλης στο βόρειο Ιράκ (906), και κυβέρνησε ακόμα και τη Βαγδάτη (914). Οι γιοι του Αμπντάλλα διορίστηκαν ως κυβερνήτες στη Μοσούλη και το Χαλέπι.
Αργότερα, η τοπική ηγεμονία του χαμδανίδη Χάσαν Νάσιρ αντ-Ντάουλα (929-968), κυβερνήτη της Μοσούλης και του Ντιγιάρμπακιρ, ήταν τόσο τυραννική που προκάλεσε την αποπομπή του από την ίδια του την οικογένεια. Οι διάδοχοί του κυβέρνησαν τη Μοσούλη μέχρι το 990, παρόλο που υπέστησαν βαριά ήττα σε σύγκρουση με τους Μπουγίδες το 979. Μετά το 990, η περιοχή αυτή του βορείου Ιράκ μοιράστηκε μεταξύ των Ουκαϊλιδών και των Μαρουανιδών.
Για να σταματήσει την προέλαση των Βυζαντινών, το Χαλέπι τέθηκε υπό την επικυριαρχία των Φατιμιδών της Αιγύπτου, ενώ το 1003 οι Φατιμίδες έπαυσαν οριστικά τους Χαμδανίδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσουλμανικές δυναστείες Κατηγορία:Ιστορία του Ιράκ Κατηγορία:Μεσαιωνική Συρία
Η επιστροφή του ροζ πάνθηρα
Η επιστροφή του ροζ πάνθηρα είναι μια κωμική ταινία του 1975 και η τέταρτη ταινία της σειράς Ο ροζ πάνθηρας..Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Πίτερ Σέλερς, επιστρέφοντας στον ρόλο του επιθεωρητή Κλουζό για πρώτη φορά μετά το Λαγωνικό 24 καρατίων (1964), αφού αρνήθηκε να επαναλάβει τον ρόλο στην ταινία Inspector Clouseau (1968). Η ταινία γνώρισε εμπορική επιτυχία και αναβίωσε την σειρά ταινιών και μαζί της την καριέρα του Πίτερ Σέλερς.
Πλοκή
Στη φανταστική χώρα Λούγκας, ένας μυστηριώδης κλέφτης αρπάζει το διαμάντι "ροζ πάνθηρας" και αφήνει ένα λευκό γάντι κεντημένο με ένα χρυσό "Φ". Χάνοντας τον εθνικό του θησαυρό για μία ακόμη φορά, ο σάχης του Λούγκας ζητά τη βοήθεια του επιθεωρητή Κλουζό (Πίτερ Σέλερς) της Σουρετέ, καθώς αυτός είχε ανακτήσει το διαμάντι την τελευταία φορά που είχε κλαπεί (στην ταινία Ο ροζ πάνθηρας). Ο Κλουζό έχει προσωρινά υποβιβαστεί σε απλό αστυφύλακα από τον προϊστάμενό του, τον αρχιεπιθεωρητή Τσαρλς Ντρέιφους (Χέρμπερτ Λομ), ο οποίος τον περιφρονεί μέχρι εμμονής, αλλά η γαλλική κυβέρνηση αναγκάζει τον Ντρέιφους να τον επαναφέρει. Ο Κλουζό μαθαίνει με χαρά τα νέα και αναχωρεί αμέσως για το Λούγκας, έχοντας στο μεταξύ αποτρέψει μια αιφνιδιαστική επίθεση από τον υπηρέτη του Κέιτο (Μπερτ Κουκ), ο οποίος είχε λάβει εντολή να το κάνει αυτό για να κρατώ τον επιθεωρητή σε ετοιμότητα.
Εξετάζοντας τη σκηνή του εγκλήματος στο εθνικό μουσείο - όπου, λόγω της συνηθισμένης του αδεξιότητας, καταστρέφει πολλές ανεκτίμητες αρχαιότητες - ο Κλουζό καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το γάντι εμπλέκει ως ύποπτο τον σερ Τσαρλς Λίτον (Κρίστοφερ Πλάμερ), αλλιώς γνωστό και ως "ο διαβόητος Φαντομάς". Μετά από πολλές καταστροφικές αποτυχίες να παρακολουθήσει την έπαυλη του Λίτον στη Νίκαια, ο Κλουζό πιστεύει ότι ένας μυστηριώδης δολοφόνος προσπαθεί να τον σκοτώσει. Ακολουθεί τη σύζυγο του Λίτον, λαίδη Κλοντίν (Κάθριν Σελ), στο ξενοδοχείο Gstaad Palace στην Ελβετία, αναζητώντας ενδείξεις για το πού βρίσκεται ο σύζυγός της και συνεχώς τα θαλασσώνει.
Εντωμεταξύ, η σύζυγος του σερ Τσαρλς πειράζει τον σύζυγό της για την κλοπή και εκείνος συνειδητοποιεί ότι του έχουν στήσει παγίδα. Φτάνοντας στο Λούγκας για να διώξει τις υποψίες από πάνω του, ο σερ Τσαρλς παραλίγο να δολοφονηθεί και να σταλεί στη μυστική αστυνομία του Λούγκας από τον συνεργάτη του γνωστό ως "Χοντρό" (Έρικ Πόλμαν), ο οποίος εξηγεί ότι με τον βασικό ύποπτο νεκρό, η μυστική αστυνομία δεν θα έχει πλέον δικαιολογία για να συνεχίσει να καθαρίζουν τους πολιτικούς της εχθρούς. Πηγαίνοντας στη σουίτα του, ο Λίτον βρίσκει το υψηλόβαθμο στέλεχος της μυστικής αστυνομίας Σάρκι (Πίτερ Άρνε) να τον περιμένει, ο οποίος υπονοεί ότι η κατανόηση του Χοντρού είναι σωστή, αλλά του υπενθυμίζει ότι το διαμάντι πρέπει τελικά να ανακτηθεί. Ο σερ Τσαρλς προσποιείται ότι συνεργάζεται, αλλά δεν μπορεί να κρύψει την αντίδρασή του όταν αναγνωρίζει ένα πρόσωπο στα πλάνα από την κάμερα ασφαλείας του μουσείου. Το σκάει από το Λούγκας, αλλά τον καταδιώκει κρυφά ο Σάρκι, ο οποίος πιστεύει ότι ο Λίτον θα τον οδηγήσει στο διαμάντι.
Στο Γκστάαντ, ο Κλουζό, που εξακολουθεί να κυνηγά τη λαίδη Κλοντίν, λαμβάνει μια ξαφνική τηλεφωνική διαταγή από τον Ντρέιφους να τη συλλάβει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της. Ωστόσο, όταν ο Κλουζό τηλεφωνεί για να διευκρινίσει μια απορία του, του λένε ότι ο Ντρέιφους είναι διακοπές. Ο σερ Τσαρλς φτάνει στο ξενοδοχείο και πηγαίνει πρώτα στη σύζυγό του. Η λαίδη Λίτον παραδέχεται ότι εκείνη έκλεψε το κόσμημα για να προσθέσει ενδιαφέρον στη ζωή τους. Τότε εμφανίζεται ο συνταγματάρχης Σάρκι, αλλά μόλις ετοιμάζεται να τους σκοτώσει και τους δύο, μπαίνει μέσα ο επιθεωρητής Κλουζό. Ο σερ Τσαρλς εξηγεί στον Κλουζό ότι ο Σάρκι πρόκειται να σκοτώσει και τους τρεις τους. Ωστόσο, ο Ντρέιφους, που έχει ακολουθήσει τον Κλουζό, βρίσκεται έξω από το δωμάτιο του ξενοδοχείου με μια καραμπίνα - ο Ντρέιφους είναι στην πραγματικότητα ο «μυστηριώδης δολοφόνος» που προσπαθούσε να σκοτώσει τον Κλουζό όλο αυτό το διάστημα - και ακριβώς όταν ο Ντρέιφους πυροβολεί τον Κλουζό, ο επιθεωρητής σκύβει για να δει αν έχει ξεκουμπωθεί το φερμουάρ του και η σφαίρα σκοτώνει τον Σάρκι. Οι άλλοι τρεις καλύπτονται, ενώ ο Ντρέιφους, έξαλλος πλέον μετά την τελευταία του αποτυχία να σκοτώσει τον Κλουζό, βγαίνει εκτός εαυτού μέχρι να συλληφθεί.
Για να ανακτήσει για άλλη μια φορά τον "ροζ πάνθηρα", ο Κλουζό προάγεται σε αρχιπιθεωρητή, ενώ ο σερ Τσαρλς συνεχίζει την καριέρα του ως κλέφτης κοσμημάτων. Στο τέλος, σε ένα ιαπωνικό εστιατόριο, ο Κέιτο επιτίθεται ξαφνικά στον Κλουζό και προκαλεί μαζικό καβγά, καταστρέφοντας τους χώρους. Ο Ντρέιφους έχει κλειστεί σε άσυλο μετά τις πράξεις του, όπου είναι δεμένος με ζουρλομανδύα μέσα σε ένα κελί και υπόσχεται να εκδικηθεί τον Κλουζό. Η ταινία τελειώνει όταν ο Ροζ Πάνθηρας (σε μορφή κινουμένων σχεδίων) μπαίνει στο κελί του Ντρέιφους και τον κινηματογραφεί γράφοντας «Τέλος» στον τοίχο.
Παραγωγή
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Μπλέικ Έντουαρντς έγραψε ένα προσχέδιο 15-20 σελίδων για μια άλλη ταινία της σειράς Ροζ Πάνθηρας και το παρουσίασε στον παραγωγό της σειράς Γουόλτερ Μίρις. Η ιδέα άρεσε στον παραγωγό, αλλά ο διανομέας και βασικός υποστηρικτής της σειράς, η εταιρεία United Artists (UA), απέρριψε την ταινία καθώς δεν είχε κανένα ενδιαφέρον να συνεργαστούν ούτε με τον Έντουαρντς ούτε τον Σέλερς, των οποίων η καριέρα ήταν σε ύφεση.