cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάθριν Σουίτσερ
Μετέπειτα αγώνες, εργασία και τιμές
Επίσης, το 2017, έτρεξε τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης, γεγονός που σηματοδότησε την πρώτη φορά που είχε τρέξει τον συγκεκριμένο Μαραθώνιο από το 1974 και τελείωσε σε χρόνο 4:48:21.
Τον Μάιο του 2018 η Σουίτσερ ήταν η ομιλήτρια στην 164η τελετή απονομής πτυχίων στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών και έλαβε τιμητικό διδακτορικό Humane Letters.
Προσωπική ζωή
Το 1968, η Σουίτσερ παντρεύτηκε τον Τομ Μίλλερ, τον άντρα που είχε σταματήσει επιτυχώς τη βία του Σεμπλ ενώ έτρεχαν στον Μαραθώνιο της Βοστώνης το 1967. Χώρισαν το 1973. Η Σουίτσερ παντρεύτηκε και αργότερα χώρισε τον διευθυντή δημοσίων σχέσεων Φίλιπ Σάουμπ. Αργότερα παντρεύτηκε τον βρετανό δρομέα και συγγραφέα Ρότζερ Ρόμπινσον το 1987.
Η Σουίτζερ τελικά συμφιλιώθηκε με τον Σεμπλ, αφού εκείνος άλλαξε γνώμη για τις γυναίκες στον αθλητισμό. Οι δύο τους θα γίνονταν στενοί φίλοι και τον επισκέφτηκε τελευταία φορά λίγο πριν από το θάνατό του το 1988.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Μαραθώνιος Βοστώνης Κατηγορία:Μαραθωνοδρόμοι
Κάρλος Μαντέρνα
Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων
Ο Κ. Χ. Μαντέρνα εκπροσώπησε την Αργεντινή σε αρκετές σκακιστικές Ολυμπιάδες. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:
Αποτελέσματα Σκακιστικών Πρωταθλημάτων Αργεντινής
Ο Κ. Χ. Μαντέρνα αναδείχθηκε πρωταθλητής σε δύο Σκακιστικά Πρωταθλήματα Αργεντινής. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκάκι Κατηγορία:Αργεντινοί σκακιστές
Σοτομαρίνα
Η Σοτομαρίνα μία Ιταλική πόλη Ρωμαϊκής καταγωγής είναι προάστιο της κοινότητας Κιότζα, ανήκει στην Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας, στην Ιταλική Περιφέρεια του Βένετο στην βόρεια Ιταλία. Η Σοτομαρίνα είναι νησί που διασχίζεται με κανάλια, συνδέεται με την γειτονική Κιότζα και τα υπόλοιπα νησιά με γέφυρες, οι διαστάσεις του είναι 5 χιλιόμετρα σε μήκος, 300 μέτρα σε πλάτος. Τον 7ο αιώνα η Σοτομαρίνα ήταν γνωστή σαν "Μικρή Κλόντια", συνδεόταν με την γειτονική Κιότζα με μια πέτρινη γέφυρα.
Ο οικισμός καταστράφηκε στην διάρκεια του "Πολέμου της Κιότζα" (1379) ανάμεσα στην Δημοκρατία της Βενετίας και την Δημοκρατία της Γένοβας για την διεκδίκηση της πόλης. Ο οικισμός παρέμεινε πλημμυρισμένος και ακατοίκητος για πολλούς αιώνες μέχρι τον 17ο αιώνα που ξανακτίστηκε. Η παραθαλάσσια περιοχή ανακαινίστηκε σημαντικά στα τέλη του 19ου αιώνα με την εκτροπή του ποταμού Μπρέντα και την δεκαετία του 1930 κατασκευάστηκε ένα φράγμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Λιμνοθάλασσας της Βενετίας
Σοβιετική ζώνη κατοχής
H Σοβιετική ζώνη κατοχής (γερμανικά: Sowjetische Besatzungszone, SBZ, ρωσικά: Советская оккупационная зона, СОЗ) ή Ανατολική ζώνη (γερμανικά: Ostzone) ήταν η περιοχή της Γερμανίας κατεχόμενη από την Σοβιετική Ένωση από το 1945, μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στις 7 Οκτωβρίου 1949, η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, κοινώς γνωστή ως Ανατολική Γερμανία, ιδρύθηκε εντός της Σοβιετικής ζώνης κατοχής. μικρογραφία|Σοβιετική θεώρηση του 1949 στην κατεχόμενη Γερμανία σε Πολωνικό διαβατήριο. Η Σοβιετική Στρατιωτική Διοίκηση στη Γερμανία (γερμανικά: Sowjetische Militäradministration in Deutschland, SMAD, αγγλικά: Soviet Military Administration in Germany ) είχε τον έλεγχο σε μία από τις τέσσερις Συμμαχικές ζώνες κατοχής της Γερμανίας, που δημιουργήθηκαν στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Σύμφωνα με την Διάσκεψη του Πότσδαμ, η Σοβιετική Στρατιωτική Διοίκηση στη Γερμανία (γερμανικά αρχικά: SMAD) έλαβε την ευθύνη για το (σημερινό) ανατολικό τμήμα της Γερμανίας. Από τη στιγμή που οι δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βρετανίας άρχισαν να συναντούν τις Σοβιετικές δυνάμεις, σχηματίζοντας μια γραμμή επικοινωνίας, σημαντικές περιοχές που αργότερα εντάχθηκαν στην Σοβιετική ζώνη της Γερμανίας ήταν εκτός του Σοβιετικού ελέγχου. Μετά από αρκετούς μήνες κατοχής, τα κέρδη από τους Βρετανούς και τους Αμερικανούς παραχωρήθηκαν στους Σοβιετικούς, μέχρι τον Ιούλιο του 1945, σύμφωνα με τα συμφωνηθέντα στο παρελθόν όρια των κατοχικών ζωνών.
Η SMAD επέτρεψε την ανάπτυξη τεσσάρων κομμάτων, παρόλο που απαιτούταν σε όλα να δουλεύουν μαζί κάτω από μια συμμαχία γνωστή ως "Δημοκρατικό Μέτωπο" (αργότερα γνωστή ως Εθνικό Μέτωπο). Τον Απρίλιο του 1946, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (SPD) και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας (KPD) συγχωνεύτηκαν για να σχηματίσουν το Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας (το οποίο αργότερα έγινε το κυβερνών κόμμα τηςΑνατολικής Γερμανίας).
Η SMAD χρησιμοποίησε δέκα "ειδικά στρατόπεδα" για την κράτηση των Γερμανών, χρησιμοποιώντας ορισμένα πρώην Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Το 1945, η Σοβιετική ζώνη κατοχής αποτελούταν κυρίως από το κεντρικό τμήμα της Πρωσίας. Όταν η Πρωσία διαλύθηκε από τις Συμμαχικές δυνάμεις το 1947, η περιοχή διαιρούταν μεταξύ των γερμανικών κρατίδιων (Länder) του Βρανδεμβούργου, του Μεκλενβούργου, της Σαξονίας, της Σαξονίας-Άνχαλτ και της Θουριγγίας. Στις 7 Οκτωβρίου του 1949, η Σοβιετική ζώνη έγινε η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, συνήθως αναφερόμενη ως Ανατολική Γερμανία στα ελληνικά. Το 1952, τα κρατίδια διαλύθηκαν και η η χώρα επαναδιαιρέθηκε σε 14 επαρχίες (Bezirke), συμπεριλαμβανομένης της επαρχίας του Ανατολικού Βερολίνου.
Το 1952, με την πολιτική αντιπαράθεση του Ψυχρού Πολέμου να βρίσκεται σε εξέλιξη, ο Ιωσήφ Στάλιν πρότεινε στις Δυτικές Δυνάμεις την προοπτική της ενωμένης Γερμανίας, η οποία θα είναι αδέσμευτη (βλέπε Σημείωμα του Στάλιν). Η αδιαφορία της Δυτικής Γερμανίας βοήθησε στην εδραίωση της ταυτότητας της Σοβιετικής Ζώνης ως ΛΔΓ για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες.
Η "Σοβιετική ζώνη" και τα παράγωγά τους (ή επίσης, "η λεγόμενη ΛΔΓ") ήταν τα επίσημα και κοινά ονόματα για την Ανατολική Γερμανία στην Δυτική Γερμανία, η οποία αρνήθηκε να αναγνωρίσει την ύπαρξη κράτους στην Ανατολική Γερμανία μέχρι το 1972, όταν η κυβέρνηση του Βίλλυ Μπραντ παρείχε εκτεταμένη ειδική αναγνώριση υπό την πρωτοβουλία Οστπολιτίκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Σοβιετικές στρατιωτικές κατοχές
Βιλφρέντο Παρέτο
Ο Βιλφρέντο Παρέτο (πλήρες όνομα στα ιταλικά: Vilfredo Federico Damaso Pareto· Παρίσι, 15 Ιουλίου 1848 – Σελινύ Ελβετίας, 19 Αυγούστου 1923) ήταν Ιταλός μηχανικός, οικονομολόγος και κοινωνιολόγος. Απέκτησε φήμη ως ακαδημαϊκός καθηγητής χάρη στις καινοτόμες αντιλήψεις του στα οικονομικά και στην οικονομετρία, ενώ άφησε πίσω του και σημαντικό κοινωνιολογικό έργο. Ιδιαίτερα γνωστός είναι για την αρχή του Παρέτο, που ονομάζεται και «κανόνας 80-20».
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι από Ιταλό πατέρα (Ραφαέλε Παρέτο, 1812-1882) και Γαλλίδα μητέρα (Μαρί Μετενιέ, 1813-1889). Ήταν το τρίτο παιδί της οικογένειας, η αδελφή του Αυρηλία είχε γεννηθεί το 1839 και η Χριστίνα το 1842. Ο πατέρας του, μηχανικός στο επάγγελμα (με ειδίκευση στις αρδεύσεις και τις αποξηράνσεις), καταγόταν από παλιά αριστοκρατική οικογένεια της Γένοβας, ζούσε δε αυτοεξόριστος στο Παρίσι από το 1831 γιατί ως οπαδός του Τζουζέπε Ματσίνι, είχε συμμετάσχει σε επαναστατικά κινήματα κατά του βασιλείου της Σαβοΐας. Η οικογένεια Παρέτο επέστρεψε στην Ιταλία το 1853-4 και εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Τορίνο. Μετά το πέρας των εγκυκλίων σπουδών του, ο Παρέτο φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο, από όπου πήρε δίπλωμα μαθηματικών και το 1870 πήρε το πτυχίο του από τη Σχολή μηχανικών.
Άρχισε την καριέρα του το 1874 ως μηχανικός στην εταιρεία σιδηροδρόμων στη Φλωρεντία, φτάνοντας το 1880 στο βαθμό του γενικού διευθυντή. Με διάφορα άρθρα του σε περιοδικά συμμετείχε δραστήρια στα πολιτικά πράγματα παίρνοντας φιλελεύθερες θέσεις. Ακολουθώντας τα ενδιαφέροντά του, εμβάθυνε σε θέματα οικονομικών και κοινωνικών επιστημών. Το 1880 και το 1882 έβαλε υποψηφιότητα για βουλευτής σε δυο διαφορετικές εκλογικές περιφέρειες της Τοσκάνης, αλλά δεν εκλέχθηκε. Το 1889 παντρεύτηκε με τη Ρωσίδα Αλεξάνδρα Μπακούνιν, κόρη Ρώσου διπλωμάτη. Το 1890 γνώρισε τον σπουδαίο οικονομολόγο Μαφφέο Πανταλεόνι, χάρη στον οποίο, το 1894 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο πανεπιστήμιο της Λωζάνης, διαδεχόμενος τον Λεόν Βαλράς.
Εργάστηκε πάνω στην εξέλιξη και την τακτοποίηση της θεωρίας της οικονομικής ισορροπίας για την οποία έδωσε μερικές διαλέξεις στο Παρίσι το 1901, καλεσμένος του Ζορζ Σορέλ. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του η σύζυγός του το έσκασε με τον μάγειρα που είχαν στο σπίτι τους. Κληρονόμησε από έναν θείο του μεγάλη περιουσία και συνδέθηκε με τη νεαρή Γαλλίδα Ζαν Ρεζί, την οποία γνώρισε από αγγελία σε εφημερίδα. Σταδιακά εγκατέλειψε τη διδασκαλία και αποτραβηγμένος στη βίλα του στο Σελινύ, στις όχθες της λίμνης της Γενεύης, αφοσιώθηκε στη μελέτη της κοινωνιολογίας, απόρροια της οποίας ήταν η έκδοση της «Πραγματείας γενικής κοινωνιολογίας» το 1916.
Διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον Μπενίτο Μουσολίνι, από την εποχή που ο τελευταίος παρακολουθούσε τα μαθήματά του οικονομίας μεταξύ 1902 και 1904 στην Ελβετία, όπου  είχε καταφύγει αυτοεξόριστος. Μουσολίνι ενστερνίστηκε κάποιες από τις απόψεις του, ίσως και διαστρεβλώνοντάς τες, ενώ από τη μεριά του ο Παρέτο τον θεωρούσε «σπουδαίο πολιτικό». Τον Οκτώβρη του 1922 ο Παρέτο του έστειλε από την Ελβετία ένα τηλεγράφημα στο οποίο, με τη φράση «τώρα ή ποτέ», τον ενθάρρυνε να καταλάβει την εξουσία. Στο τέλος του 1922 αποδέχθηκε την πρόσκληση που του απηύθυνε ο Μουσολίνι, ο οποίος πλέον ήταν επικεφαλής της ιταλικής κυβέρνησης, να εκπροσωπήσει την Ιταλία στην Επιτροπή για τη μείωση των εξοπλισμών στην Κοινωνία των Εθνών. Την 1η Μαρτίου 1923, με πρόταση της φασιστικής κυβέρνησης, διορίστηκε γερουσιαστής. Ο διορισμός δεν ολοκληρώθηκε επειδή ο Παρέτο δεν παρέδωσε στην προεδρία της [Γερουσία της Δημοκρατίας (Ιταλία)|Γερουσίας]] τα αιτούμενα έγγραφα. Στις 19 Ιουνίου του ίδιου έτους, έλαβε διαζύγιο από την Αλεξάνδρα Μπακούνιν και παντρεύτηκε τη Ζαν Ρεζί, μετά από είκοσι χρόνια συμβίωσης. Πέθανε στις 19 Αυγούστου και θάφτηκε στο νεκροταφείο του Σελινύ.
Οικονομικές έννοιες
Ο Παρέτο επεξεργάστηκε τις οικονομικές του θεωρίες βάσει μαθηματικών θεωρημάτων, η προσπάθειά του ήταν να μεταφέρει στις οικονομικές επιστήμες την εμπειρική μέθοδο των φυσικών επιστημών. Αυτή του η προσπάθεια είχε ως αποτέλεσμα κάποιες οικονομικές έννοιες που εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται στην οικονομετρία:
Όπου N είναι ο αριθμός των ατόμων με πλούτο υψηλότερο από το x, και Α και m είναι σταθερές. μικρογραφία | Παράδειγμα ενός πίνακα Παρέτο
Κοινωνιολογία και πολιτική σκέψη
Η αλληλεπίδραση των οικονομικών και κοινωνικών καταστάσεων οδήγησε τον Παρέτο, με το πέρασμα των χρόνων, να ασχοληθεί περισσότερο με την κοινωνιολογία, βλέποντας την οικονομία μόνο σαν ένα μικρό μέρος της κοινωνιολογικής μελέτης. Στο σύγγραμμα που δημοσιεύει το 1916, την «Πραγματεία γενικής κοινωνιολογίας», εκθέτει αναλυτικά τις απόψεις του σχετικά με την κοινωνιολογία ως λογικο-πειραματική επιστήμη, η οποία, με βάση το υπόδειγμα των θετικών επιστημών, οφείλει να μετατρέπει τα εμπειρικά δεδομένα σε λογικούς νόμους.
Η επιστημονική κοινωνιολογία, κατά τον Παρέτο, πρέπει να εντοπίζει ποιες είναι οι σταθερές της μη λογικής κοινωνικής συμπεριφοράς και ποια είναι τα χαρακτηριστικά και η λειτουργία του κοινωνικού λόγου. Οι νόμοι που ανακαλύπτει πρέπει να δίνουν τη δυνατότητα να εντοπίζονται οι διαφορετικές προοπτικές που παρακινούν σε δράση τις μάζες. Για τον Παρέτο, αναγκαίος όρος μιας επιστημονικής μεθόδου είναι βεβαίως η ελευθερία. Με τα συγγράμματά του θέλησε να προειδοποιήσει, να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για όσες εύκολες ή ευχάριστες πολιτικές και ιδεολογίες ωθούν ένα κοινωνικό σύστημα σε παρακμή και έναν λαό στην ανελευθερία, γι' αυτό και θεωρητικοί με διαφορετική πολιτική προέλευση συμφωνούν ότι ο Παρέτο είναι ένας φιλελεύθερος στοχαστής, με την κλασική έννοια του όρου, που όμως παρεξηγήθηκε λόγω των διασυνδέσεών του με τον Μουσολίνι.
Σύμφωνα με τον Παρέτο, στα απολυταρχικά καθεστώτα υπάρχει μόνο μια φιγούρα επί σκηνής, στα επονομαζόμενα δημοκρατικά υπάρχει το κοινοβούλιο. Ο λαός στην πραγματικότητα ακολουθεί τις εντολές των αρχόντων του, που προωθούν τα δικά τους συμφέροντα, ρίχνοντας στάχτη στα μάτια του λαού. Πολιτικό σύστημα όπου ο λαός εκφράζει τη θέλησή του (αν υποτεθεί ότι έχει κάποια, πράγμα αμφισβητήσιμο) χωρίς κλίκες, συνωμοσίες, λόμπι και φατρίες υφίσταται μόνο ως ευσεβής πόθος. Και αυτό ίσχυε από την αρχαιότητα και ισχύει μέχρι τις ημέρες μας. Μια από τις φράσεις-κλειδιά των μελετών του είναι η εξής: «Διακυβέρνηση είναι η τέχνη της χρησιμοποίησης των υπαρχόντων αισθημάτων».
Τα αντιπολιτευτικά κόμματα παρουσιάζουν λιγότερα ελαττώματα καθόσον στερούνται όχι τη θέληση όσο την ευκαιρία για αδικοπραγία. Οι δε κυβερνώντες εκμεταλλεύονται την εξουσία τους για να ελέγχουν τα πράγματα και την καταχρώνται, ούτως ώστε να αποκομίζουν προσωπικά οφέλη. Όσο δε, περισσότερο ή λιγότερο τίμιος είναι ο λαός μιας χώρας, τόσο περισσότερο ή λιγότερο τίμια και η κυβερνούσα ελίτ. Τα κέρδη της εξουσίας αυξάνονται όταν η παρέμβαση της κυβέρνησης σε ιδιωτικές υποθέσεις φτάνει στον σφετερισμό. Τα κόμματα που δεν εισέρχονται στην κυβέρνηση είναι συχνά εντιμότερα, αλλά και πιο φανατικά και μισαλλόδοξα, από τα κόμματα που ασκούν εξουσία, πάντως όλα τα κόμματα αλληλοκατηγορούνται συνεχώς για ανεντιμότητα. Γι’ αυτές του τις απόψεις ο Παρέτο από άλλους χαρακτηρίστηκε πεσιμιστής και από άλλους ρεαλιστής αλλά θα μπορούσαμε μα πούμε και διαχρονικός, ενώ ο Μπάρναμ τον κατατάσσει στους μοντέρνους μακιαβελλικούς, για τους οποίους λέει ότι είναι οι μόνοι στοχαστές που μας είπαν όλη την αλήθεια περί εξουσίας. Ο Παρέτο χρησιμοποιεί συχνά τους όρους «ένστικτο των συνδυασμών», που αντιπροσωπεύει τις ανανεωτικές τάσεις, θεωρίες και πράξεις, και «διατήρηση των αθροισμάτων», που αντιπροσωπεύει τη συντηρητική τάση διατήρησης των προϋπαρχόντων συνδυασμών. Η εναλλαγή κυβερνήσεων και η «κυκλοφορία των ελίτ» βασίζεται στην αέναη διαμάχη αυτών των δυο τάσεων. Χρησιμοποιεί μάλιστα μια γλαφυρή παρομοίωση, ονομάζει «λέοντες» τις ελίτ που κατέχουν την εξουσία και «αλεπούδες» τις αναδυόμενες ελίτ.
Μαζί με τους Μαξ Βέμπερ και Εμίλ Ντιρκέμ, ο Παρέτο υπήρξε ένας από τους τρεις ιδρυτές της σύγχρονης κοινωνιολογίας και ταυτόχρονα ο σπουδαιότερος Ιταλός οικονομολόγος. Θεωρείται κλασικός στοχαστής τόσο της οικονομίας όσο και της κοινωνιολογίας, των πολιτικών επιστημών και της Στατιστικής.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί επιστήμονες Κατηγορία:Ιταλοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Ιταλοί κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Κοινωνική κατάσταση
Πέτρος Αντόνοβιτς του Μπράουνσβαϊγκ
Ο Πέτρος Αντόνοβιτς, γερμ.: Peter Antonovich von Braunschweig-Lüneburg von Welfen (1745–1798) από τον Οίκο των Γουέλφων, ήταν ο δεύτερος γιος του Αντώνιου-Ούλριχ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ και της Άννας Λεοπόλδοβνας, κόρης του Καρόλου-Λεοπόλδου δούκα του Μεκλεμβούργου. Αδέλφια του ήταν ο Iβάν ΣΤ΄ Αυτοκράτορας της Ρωσίας (β. 1740-41), η Αικατερίνη, η Ελισάβετ και ο Αλέξιος.
Βιογραφία
Η Άννα Λεοπόλδοβνα ήταν ανιψιά της Άννας Ιβάνοβνας των Ρομάνοφ Αυτοκράτειρας της Ρωσίας (1730-40). Τα αδέλφια κρατήθηκαν φυλακισμένα λόγω του δικαίωμά τους στον ρωσικό θρόνο, ως διαδόχων της Αυτοκράτειρας Άννας. Αυτό τους έκανε πιθανή πολιτική απειλή κατά των Αυτοκρατόρων Ελισάβετ (β. 1741-62), Πέτρου Γ΄ (β. 1762) και Αικατερίνης Β΄ (β. 1762-1796). Σε αντίθεση με τον μεγαλύτερο αδελφό τους, τον εκθρονισμένο Ιβάν ΣΤ΄, ο οποίος τέθηκε σε απομόνωση, τα μικρότερα αδέλφια κρατήθηκαν μαζί με τον πατέρα τους, μετά το τέλος της μητέρας τους το 1746. Στο Κολμογκόρυ, η οικογένεια κατείχε το σπίτι του επισκόπου μέσα στον περίβολο του φρουρίου και ήταν υπό την παρακολούθηση των φρουρών. Τους επιτρεπόταν ένας μικρός κήπος, μερικά ζώα και διατηρούσαν λίγους υπηρέτες. Καθώς ο πατέρας τους είχε ερωτικές σχέσεις με τις υπηρέτριες, το προσωπικό τους τελικά αποτελείτο από ετεροθαλή αδέλφια τους. Με αυτοκρατορικό διάταγμα του 1750, τα αδέλφια απαγορεύτηκαν να μαθαίνουν, να διαβάζουν και να γράφουν.
Το 1766 στον πατέρα τους δόθηκε η ελευθερία του από την αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄, αλλά αρνήθηκε να φύγει χωρίς τα παιδιά του. Έτσι παρέμεινε μαζί τους μέχρι το τέλος του το 1776· ως τότε είχε γίνει τυφλός. Το 1780 η Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄ μερίμνησε για την απελευθέρωσή τους και τη μεταφορά τους στη Δανία, στην εκ πατρός θεία τους Ιουλιάνα-Μαρία του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ (χήρας του Φρειδερίκου Ε΄ της Δανίας). Πριν από την απελευθέρωσή τους, μεταφέρθηκαν στο Αρχανγκέλσκ για συνέντευξη και επιθεώρηση από τον κυβερνήτη Αλεξέι Μελγκούνοφ. Ο Μελγκούνοφ παρείχε προσωπικές περιγραφές για κάθε ένα από τα αδέλφια στην έκθεσή του. Ανέφερε ότι και τα τέσσερα αδέλφια ήταν σωματικά αδύναμα και υπέφεραν από κακή υγεία. Ο Πέτρος είχε τη μία πλευρά χαμηλότερη από την άλλη, είχε στρεβλά πόδια και φαινόταν φθισικός. Ο Αλέξιος ήταν σωματικά ισχυρότερος, αλλά υπέφερε από επιληπτικές κρίσεις. Η Αικατερίνη ήταν αδύνατη και κωφή και υπέφερε από επιληπτικές κρίσεις· μπορούσε να διαβάσει τα χείλη, αλλά είχε μικρό έλεγχο στη φωνή της. Όσο για την Ελισάβετ, χαρακτηρίστηκε παχουλή, ενεργητική, ομιλητική και υπεύθυνη, καθώς και ως η κυρίαρχη προσωπικότητα και εκπρόσωπος της οικογένειας. Ωστόσο, ενώ ήταν σωματικά αδύναμοι, και τα τέσσερα αδέλφια χαρακτηρίζοντο ως ευφυείς, συμπαθητικοί και φιλικοί, που είχαν μάθει να διαβάζουν και να γράφουν μέσω των δικών τους επινοήσεων, παρά την απαγόρευση του Αυτοκρατορικού διατάγματος. Σύμφωνα με πληροφορίες είχαν φιλικές σχέσεις μεταξύ τους, περνώντας τις ημέρες τους φροντίζοντας τον κήπο, τις κότες και τις πάπιες τους, κάνοντας ιππασία, κυνηγώντας ο ένας τον άλλον στην παγωμένη λίμνη κατά τη διάρκεια του χειμώνα, και παίζοντας σκάκι και χαρτιά.
Κατά τη διάρκεια της επιθεώρησης του Μελγκόνοφ, η Ελισάβετ, που περιγράφεται ως επικεφαλής της οικογένειας, ανέφερε τη ζωή και τις επιθυμίες των αδελφών της. Δήλωσε ότι όταν ήταν νέοι, πριν ο πατέρας τους γίνει τυφλός, όλοι ήθελαν να είναι ελεύθεροι και ήλπιζαν για την ημέρα που θα απελευθερωθούν. Είχαν ζητήσει άδεια να κάνουν έλκηθρο στους δρόμους, αλλά δεν έλαβαν ποτέ απάντηση σε οποιοδήποτε αίτημα. Όσο για την ίδια, ήθελε να εκπαιδευτεί για τους τρόπους του έξω κόσμου και να συμμετάσχει στην υψηλή κοινωνία. Αν και είχαν ζήσει όλη τους τη ζωή ως φυλακισμένοι, ήταν ικανοποιημένοι με τη ζωή τους. Είχαν μόνο τρεις επιθυμίες: πρώτον, να τους επιτραπεί να επισκεφθούν ένα λιβάδι, καθώς είχαν ακούσει ότι περιείχε λουλούδια που δεν υπήρχαν στον κήπο τους. Δεύτερον, να επιτραπεί στις συζύγους των αξιωματικών να τους επισκέπτονται, για να έχουν συντροφιά· και τέλος, να τους μάθουν πώς να φορούν τα περίπλοκα ενδύματα της ανώτερης τάξης, με τα οποία τους εφοδίαζαν, όπως κορσέδες, γιατί ούτε αυτοί, ούτε οι υπηρέτες τους ήξεραν πώς πρέπει να τοποθετηθούν. Εάν αυτές οι τρεις επιθυμίες ικανοποιούντο, δήλωσε, θα ήταν όλοι ευτυχισμένοι να συνεχίσουν να ζουν όπως πριν.
Πριν από την απελευθέρωσή τους, στα αδέλφια δόθηκαν νέες αποσκευές και οικιακά δώρα από την Αυτοκράτειρα, έτσι ώστε η Ρωσία να κάνει καλή εντύπωση στη Δανία. Όταν τους είπαν ότι θα μεταφερθούν στη Δανία, ζήτησαν να στεγαστούν σε απομακρυσμένο μέρος, με λίγα άτομα εκεί. Φεύγοντας από τη Ρωσία στο πλοίο στις 27 Ιουνίου 1780, τα αδέλφια φέρεται να άρχισαν να κλαίνε όταν είδαν το φρούριο στο Αρχανγκέλσκ, πιστεύοντας ότι είχαν εξαπατηθεί και θα χωριστούν και ο καθένας θα μείνει σε απομόνωση. Στις 30 Αυγούστου 1780 τα αδέλφια έφτασαν στη Δανία. Για γραφειοκρατικούς λόγους, ωστόσο, αναγκάστηκαν να χωριστούν από τους υπαλλήλους τους και τα μισά αδέλφια κατά την άφιξή τους. Στη Δανία, η θεία τους βασίλισσα χήρα Ιουλιάνα-Μαρία, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν τους επισκέφτηκε ούτε μία φορά. Ζούσαν υπό κατ' οίκον περιορισμό στο Χόρσενς της Γιουτλάνδης υπό την κηδεμονία της Ιουλιανής- Μαρίας και με έξοδα της Αυτοκράτειρας Αικατερίνης Β΄. Αν και ήταν κρατούμενοι, ζούσαν με σχετική άνεση και διατήρησαν μία μικρή Αυλή μεταξύ 40 και 50 ατόμων, όλοι Δανοί εκτός από τον Ρώσο Ορθόδοξο ιερέα τους. Τα αδέλφια, άμαθα στον νέο βαθμό ελευθερίας τους, σε ένα νέο περιβάλλον και περιτριγυρισμένα από ανθρώπους των οποίων τη γλώσσα δεν μπορούσαν να καταλάβουν, ήταν δυσαρεστημένα στη Δανία.
Land Rover Series I (όχημα)
thumb|right|Land Rover Series I Station Wagon του 1957.
Οι σειρές Land Rover I, II και III (συνήθως αναφέρονται ως σειρές Land Rover, για να τις ξεχωρίσουν από μεταγενέστερα μοντέλα), ή απλά το Land-Rover, είναι συμπαγή βρετανικά οχήματα εκτός δρόμου (πρόγονοι των σημερινών SUV), που παράγονταν από την εταιρεία Rover από το 1948, και μεταγενέστερα από τη British Leyland. Αν και εμπνευσμένο μη απολογητικά από το Jeep του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, το Land Rover ξεχωρίζει αμέσως από όλα τα άλλα αυτοκίνητα. Μάλιστα από την εισαγωγή του, ήταν το πρώτο μαζικής παραγωγής μηχανοκίνητο τετρακίνητο αυτοκίνητο με πόρτες πάνω του και μια διαθέσιμη σκληρή στέγη. Σε αντίθεση με τα συμβατικά πλαίσια αυτοκινήτων και φορτηγών, χρησιμοποίησε ένα πιο ανθεκτικό, πλήρως συγκολλημένο πλαίσιο.
Επιπλέον, λόγω της έλλειψης χάλυβα μετά τον πόλεμο και του πλεονάσματος αλουμινίου, η σειρά Land Rover έλαβε αμαξώματα αλουμινίου χωρίς σκουριά, ευνοώντας τη μακροζωία τους. Μάλιστα το 1992 η Land Rover ισχυρίστηκε ότι το 70% όλων των οχημάτων που είχαν κατασκευάσει ήταν ακόμη σε χρήση.
Κατηγορία:Μοντέλα Land Rover Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Βρετανικά αυτοκίνητα
Ονώριος Γ΄ του Μονακό
Ο Ονώριος Γ΄ (γαλλικά: Honoré III) του Οίκου των Γκριμάλντι ήταν πρίγκιπας του Μονακό για σχεδόν εξήντα χρόνια από το 1733 ως το 1793.
Βιογραφία
Ο Ονώριος Κάμιλλος Ελεωνόριος ήταν γιος του Ιακώβου Α΄ του Μονακό και της Λουίζας Ιππολύτης του Μονακό.
Το 1731 η μητέρα του Ονώριου πέθανε από ευλογιά και ο πατέρας του Ιάκωβος ανέβηκε στο θρόνο. Ωστόσο, ο Ιάκωβος μη όντας ικανός να κυβερνήσει και εξαιτίας αντιδράσεων στο πριγκιπάτο το εγκατέλειψε το Μάιο του 1732 και παρέδωσε στον Ονώριο το θρόνο. Ο Ονώριος ακολούθησε τον πατέρα του στο Παρίσι και παρέμεινε εκεί για μισό αιώνα.
Το 1751 παντρεύτηκε την Γενοβέζα αριστοκράτισσα Μαρία Κατερίνα Μπρίνιολε (1737–1813). Μαζί της απέκτησε δύο παιδιά, τον Ονώριο Δ΄ και τον Ιωσήφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Γκριμάλντι Κατηγορία:Μονάρχες του Μονακό
Μπέτυ Μπαζιάνα
Η Περιστέρα (Μπέτυ) Μπαζιάνα (Καρδίτσα, 26 Αυγούστου 1974) είναι Ελληνίδα πανεπιστημιακός, ηλεκτρολόγος μηχανικός και σύντροφος του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1974 στην Καρδίτσα και μεγάλωσε στα Εξάρχεια. Έχει καταγωγή από τους Σοφάδες Καρδίτσας και από την Κεφαλονιά. Ο πατέρας της, Αχιλλέας Μπαζιάνας, προερχόταν από μεσοαστική οικογένεια των Σοφάδων, ήταν μαθηματικός, αριστερών φρονημάτων και παλιό στέλεχος του ΚΚΕ. Την περίοδο της επταετίας αναγκάστηκε λόγω διωγμών να εγκαταλείψει τη διδασκαλία του στην Ελλάδα και να καταφύγει στο Παρίσι. Η ίδια από τα παιδικά της χρόνια ενδιαφερόταν για την πολιτική και το 1990 οργανώθηκε στον Συνασπισμό, ενώ όπως έχει δηλώσει, δεν υπήρξε ποτέ μέλος της ΚΝΕ.
Με τον Αλέξη Τσίπρα γνωρίστηκαν στο 2ο Πειραματικό Γυμνάσιο Αθηνών, όπου ήταν συμμαθητές στο ίδιο τμήμα. Συνέχισαν να είναι συμμαθητές και στο Πολυκλαδικό Λύκειο Αμπελοκήπων, ενώ παράλληλα ήταν μέλη του 15μελούς συμβουλίου του σχολείου, με τον Αλέξη Τσίπρα να είναι πρόεδρος. Αμφότεροι, δραστηριοποιήθηκαν στον χώρο της Αριστεράς και πρωταγωνίστησαν στο μεγάλο κίνημα μαθητικών καταλήψεων, ενάντια στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Ακαδημαϊκή πορεία
Σπούδασε στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνολογίας Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Πατρών, στο οποίο και παρέμεινε μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, συμμετέχοντας σε ερευνητικό πρόγραμμα για την ανάπτυξη εφαρμογής τηλεϊατρικής του ΟΤΕ και ξεκινώντας διδακτορική διατριβή. Ήρθε όμως σε ρήξη με τον επιβλέποντα καθηγητή της, Δημήτριο Λυμπερόπουλο, τον οποίο κατηγόρησε ότι ιδιοποιήθηκε την πνευματική της εργασία και υπεξαίρεσε αμοιβές της, προσφεύγοντας το 2003 στη Δικαιοσύνη, από την οποία δικαιώθηκε, έχοντας δικηγόρο τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Σύμφωνα με τον τοπικό τύπο, αποζημιώθηκε με το ποσό των 30.000 ευρώ. Αργότερα, ο Λυμπερόπουλος προσέφυγε στο Εφετείο Πατρών κατά της πρωτόδικης απόφασης, το οποίο εν τέλει τον δικαίωσε και υποχρέωσε την Μπαζιάνα να του καταβάλει χρηματική αποζημίωση ύψους 8.000 ευρώ για τη συκοφαντική δυσφήμιση που εκείνος υπέστη.
Έλαβε το διδακτορικό της δίπλωμα το 2008, από τη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Η/Υ του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου. Ο τίτλος της διδακτορικής διατριβής της ήταν «Αρχιτεκτονικές Ελέγχου και Τεχνικές Μετάδοσης για τη Βελτιστοποίηση της Απόδοσης Οπτικών WDM Δικτύων». Το ακαδημαϊκό έτος 2016-2017 δίδαξε τηλεπικοινωνιακά συστήματα στο Τμήμα Πληροφορικής της Σχολής Θετικών Επιστημών στη Λαμία.
Το 2018, ανέλαβε θέση στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο ως Ειδικό Διδακτικό Προσωπικό, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις από την αντιπολίτευση και πανεπιστημιακούς που έκαναν λόγο για αδιαφανείς διαδικασίες και χρήση φωτογραφικών διατάξεων εις βάρος άλλων υποψηφίων. Το 2019, αναδείχθηκε ομόφωνα Επίκουρη Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, στο Τμήμα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών.
Έχει περισσότερες από 45 δημοσιεύσεις, ενώ ο h-index της είναι 7.
Προσωπική ζωή
Με τον Αλέξη Τσίπρα έχουν υπογράψει σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης και έχουν αποκτήσει δύο γιους, τον Φοίβο-Παύλο και τον Ορφέα-Ερνέστο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύζυγοι Ελλήνων Πρωθυπουργών Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Φερδινάνδος Β΄ της Πορτογαλίας
Ο Φερδινάνδος Β΄ (πορτ. Fernando II, 29 Οκτωβρίου 1816 – 15 Δεκεμβρίου 1885) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα ήταν βασιλιάς της Πορτογαλίας (1837-1853) ως σύζυγος της Μαρίας Β΄ της Πορτογαλίας.
Γουαδιάνα
thumb|200px|Η λεκάνη απορροής του Γουαδιάνα στην Ιβηρική χερσόνησο. Ο ποταμός Γουαδιάνα (ισπανικά: Guadiana), ή και ορθότερα Γκουαδιάνα, (Πορτογαλικά Γουαδιάνα [Guadiana]) είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς της Ιβηρικής χερσονήσου, χαρακτηρισμένος σήμερα διεθνής ποταμός. Πρόκειται γιια τον αρχαίο ποταμό Άνα που κατά τη περίοδο των Μαυριτανών ονομαζόταν "Ουάντι Άνα" απ΄ όπου και προήλθε το σημερινό όνομά του.
Ο Γουαδιάνα έχει τις πηγές του στα όρη της επαρχίας Κουένκα όπου παρουσιάζουν την μεγαλύτερη βροχόπτωση, απ΄ όπου και δημιουργείται από τους δύο παραποτάμους του, Θάνκαρα και Θιγουέλα (ή Άνω Γουαδιάνα), όπου ακολουθώντας ρου με κατεύθυνση προς δυσμάς, διέρχεται απ΄ όλη τη νοτιοκεντρική Ισπανία φθάνει στη νοτιοανατολική Πορτογαλία όπου συνεχίζοντας νότια πορεία εκβάλλει στο κόλπο του Κάδιξ στον Ατλαντικό.
Φερδινάνδος Β΄ της Πορτογαλίας
Οικογένεια
Το 1836 νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαρία Β΄ της Πορτογαλίας, κόρη του Πέτρου Δ΄ της Πορτογαλίας (μετέπειτα Πέτρου Α΄ της Βραζιλίας). Είχαν τέκνα:
Γουαδιάνα
Ο ποταμός Γουαδιάνα έχει 30 κύριους παραπόταμους, συνολικό μήκος περίπου 778 χλμ, από της συμβολής των δύο πρώτων παραποτάμων, ενώ η λεκάνη απορροής του υπολογίζεται περίπου, με τα τελευταία υδατοφράγματα, στα 67.000 τ.χλμ., το 17% των οποίων είναι εντός της Πορτογαλίας. Εκ του συνολικού μήκους του περίπου τα 140 χλμ. ρέει εντός της Πορτογαλίας, ενώ τα τελευταία 100 χλμ. μέχρι τις εκβολές αποτελεί γεωγραφικό και κοινό σύνορο των δύο χωρών. Το μέγιστο πλάτος του είναι 550 μ. και το βάθος του κυμαίνεται από 5 μέχρι 15 μ. Η δε παροχή του είναι σχετικά μικρή, η μισή περίπου των ποταμών Τάγου ή Δούρου (και αυτό επειδή διέρχεται από περιοχές με μικρή βροχόπτωση), που υπολογίζεται κατά μέσο όρο στα 500 κ.μ./ δευτερόλεπτο, ή τόνοι ανά δευτερόλεπτο, με μέγιστο τα 1500 και ελάχιστο τα 20 κ.μ./δευτερόλεπτο. Κατά το μήκος του υφίστανται περίπου 30 υδατοφράγματα με σπουδαιότερο το πρόσφατο Φράγμα Αλκέβα, (στη Πορτογαλία) που δημιουργεί τον μεγαλύτερο ταμιευτήρα της Ευρώπης, έκτασης 250 τ.χλμ..
Φερδινάνδος Β΄ της Πορτογαλίας
Οικογένεια
Το 1853 απεβίωσε η Μαρία Β΄ και ο Φερδινάνδος Β΄ το 1869 έκανε δεύτερο γάμο, με την ηθοποιό Ελίζα Χένσλερ, που λίγο πριν το γάμο της ο εξάδελφός του Ερνέστος Β΄ της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα την έκανε Κόμισσα της Έντλα.
Γουαδιάνα
Η ροή γενικά του Γουαδιάνα είναι σχετικά παράλληλη, βορειότερα και δυτικότερα του μικρότερου σε μήκος ποταμού Γουαδαλκιβίρ, οι δε εκβολές του αποτελούν σπουδαίο υδροβιότοπο στη περιοχή ενώ παράλληλα οριοθετεί τα νότια παράκτια σύνορα Ισπανίας - Πορτογαλίας και το βορεοδυτικότερο άκρο της Κόστα ντε λα Λουθ.
Φερδινάνδος Β΄ της Πορτογαλίας
Αναφορές σε πηγές & υποσημειώσεις
Κατηγορία:Βασιλείς της Πορτογαλίας Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Πορτογαλίας Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Γουαδιάνα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Ισπανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Πορτογαλίας
Jeep Wagoneer (SJ)
Το Jeep Wagoneer ήταν ένα μεγάλο SUV αυτοκίνητο που αντικατέστησε το Willys Jeep Station Wagon, το οποίο σταμάτησε να παράγεται στις ΗΠΑ το 1964 και στη Βραζιλία το 1977. Παρουσιάστηκε τον Νοέμβριο του 1962 για τη σεζόν (model year) του 1963, ως ο επίσημος διάδοχος του Willys Jeep Station Wagon που είχε μπει στη μαζική παραγωγή από το 1946. Παρόλο που μοιράστηκε το πλαίσιο (τύπου σκάλας, δηλαδή «χτιστό» πάνω σε πλατφόρμα σχήματος σκάλας) με ένα pick-up (όπως και ο προκάτοχός του), το Jeep Gladiator (SJ), το Wagoneer είχε έναν εκλεπτυσμένο σχεδιασμό αμαξώματος SUV, με στοιχεία και από station wagon, και ήταν τότε πιο ελκυστικό αισθητικά από οποιοδήποτε άλλο 4x4 στην αγορά.
Το Wagoneer κυκλοφόρησε στην αγορά 7 χρόνια πριν η εταιρεία Land Rover κυκλοφορήσει την πρώτη γενιά του Range Rover στο Ηνωμένο Βασίλειο, τον Ιούλιο του 1970, και 19 χρόνια πριν η Land Rover εισάγει μια 5-πορτη έκδοση του Range Rover, τον Αύγουστο του 1981, και 24 χρόνια πριν εμφανιστεί αυτή η μάρκα στις ΗΠΑ. Η παραγωγή του Jeep Wagoneer έληξε τον Ιούνιο του 1991, με αποτέλεσμα να γίνει το τρίτο μεγαλύτερο σε χρονική διάρκεια μοντέλο στην ιστορία των ΗΠΑ που κατασκευάστηκε σε μία μόνο γενιά. Αντικαταστάθηκε από το Jeep Grand Cherokee πρώτης γενιάς, που μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Απρίλιο του 1992, για τη σεζόν του 1993.
Άρον Ράλστον
Το περιστατικό έχει τεκμηριωθεί στην αυτοβιογραφία του Ράλστον, Between a Rock and a Hard Place και αποτελεί το θέμα στην ταινία του 2010 127 ώρες με πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Φράνκο.
LIDAR
Η τεχνική LIDAR (LIght Detection And Ranging) βασίζεται στην εκπομπή παλμικής ακτινοβολίας λέιζερ στην ατμόσφαιρα και ακολούθως, στην καταγραφή της οπισθοσκεδαζόμενης ακτινοβολίας λέιζερ. Η ατμόσφαιρα αποτελούμενη από άτομα, μόρια, αιωρούμενα σωματίδια (αερολύματα), κλπ. προκαλεί εξασθένηση της διερχόμενης ακτινοβολίας λέιζερ. Η σκεδαζόμενη ακτινοβολία συλλέγεται από ένα οπτικό τηλεσκόπιο και οδηγείται στο σύστημα λήψης και καταγραφής των σημάτων LIDAR. Η τεχνική LIDAR, αναλύοντας τα οπισθοσκεδαζόμενα σήματα που προέρχονται από την αλληλεπίδραση των συστατικών της ατμόσφαιρας με την ακτινοβολία λέιζερ, είναι ικανή να καθορίσει την κατακόρυφη κατανομή των κυριότερων ρύπων και συστατικών της ατμόσφαιρας με μεγάλη χωρική (~3-7 m) και χρονική ακρίβεια (από 10-30 s έως μερικά min.).
Πλεονεκτήματα της τεχνικής LIDAR έναντι των συμβατικών τεχνικών μέτρησης ατμοσφαιρικών ρύπων:
Κατηγορία:Μετεωρολογικά όργανα Κατηγορία:Γεωφυσική Κατηγορία:Ατμόσφαιρα
Γεώργιος Καλλιέργης
Ο Γεώργιος Καλλιέργης ή Καλλέργης (13ος αι. - 14ος αι.) ήταν Βυζαντινός Έλληνας ζωγράφος. Είναι ένας από τους λίγους Έλληνες ζωγράφους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που είναι γνωστοί με το όνομά τους. Άλλοι Βυζαντινοί ζωγράφοι είναι οι: Θεόδωρος Αψευδής, Κοκκινόβαφος Δάσκαλος και Ιωάννης Παγωμένος. Ο Καλλιέργης ήταν ένας από τους δασκάλους της Θεσσαλονίκης. Ήταν μέλος της Μακεδονικής Σχολής Ζωγραφικής. Το επίθετό του Καλλέργης συνδέεται με την αρχοντική οικογένεια από το νησί της Κρήτης. Δύο άλλοι, πολύ διάσημοι Έλληνες ζωγράφοι, οι Νικόλαος Καλλέργης και Χριστόδουλος Καλλέργης, είχαν το ίδιο επίθετο. Ο Γεώργιος συνδέθηκε με το Άγιο Όρος, τη Βέροια και τη Θεσσαλονίκη. Οι πιο αξιόλογες τοιχογραφίες του βρίσκονται στην εκκλησία της Αναστάσεως του Χριστού στη Βέροια.
Ιστορία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη κάπου στον 13ο αι. Ήταν ένας πολύ επιφανής ζωγράφος. Για τον ζωγράφο υπάρχουν αρχεία στο Άγιο Όρος, τη Θεσσαλονίκη και τη Βέροια. Το όνομα τής οικογένειάς του ήταν πολύ σημαντικό: το οικογενειακό όνομα Καλλέργης ήταν συνδεδεμένο με το νησί της Κρήτης. Ήταν ευγενείς και το αρχικό οικογενειακό όνομα ήταν Φωκάς. Το όνομα άλλαξε σε Καλλέργης κατά τη διάρκεια της Βενετοκρατίας στην Κρήτη. Υπάρχει μεγάλη ομοιότητα μεταξύ της τοιχογραφίας της Σταύρωσης στην Κρήτη του Μανουήλ Φωκά και της Σταύρωσης του Καλλιέργη.
Ένας διάσημος ποιητής από τη Θεσσαλονίκη, ο Μανουήλ Φιλής, έγραψε ένα ποίημα για έναν από τις ζωγραφιές του. Οι ιστορικοί έχουν συμπεράνει, ότι ο Καλλιέργης έζησε και εργάστηκε στην περιοχή. Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν, ότι ήταν μαθητής τού διάσημου ζωγράφου Μανουήλ Πανσέληνου. Οι μορφές του Ιωσήφ στη Γέννηση του Χριστού στην εκκλησία της Αναστάσεως του Χριστού της Βέροιας είναι παρόμοιες με το έργο του Μανουήλ Πανσέληνου. Ο Καλλιέργης δεν ακολουθεί το ύφος της πρώτης φάσης της Παλαιολόγειας Αναγέννησης.
Σε έγγραφο που ανακαλύφθηκε στο Άγιο Όρος στη μονή Χιλανδαρίου, της 9ης Νοεμβρίου 1322, ο Καλλιέργης μαρτυρεί την πώληση τριών οικιών στη Θεσσαλονίκη σε κάποιους μοναχούς από το Άγιο Όρος. Ο Καλλιέργης υπέγραφε περήφανα τους πίνακές του. Σύμφωνα με μία επιγραφή, ο Καλλιέργης αναφέρεται στον εαυτό του ως τον μεγαλύτερο ζωγράφο σε όλη τη Θεσσαλία. Το έργο του χρονολογείται γύρω στο 1315.
Τεχνοτροπία ζωγραφικής του
Το έργο του ακολουθεί το παραδοσιακό πρωτότυπο της Ελληνικής, Βυζαντινής τέχνης. Το όνομά του ήταν κοινό στους κύκλους των Κρητικών αρχόντων. Ο Κρητικός ζωγράφος Μανουήλ Φωκάς μπορεί να έχει επηρεαστεί από το έργο του ή πιθανόν να είναι ένας από τους απογόνους του. Η οικογένεια Φωκά αποτελούνταν από μεγάλο αριθμό τοιχογράφων στην Κρήτη.
Σαφώς, οι δύο Σταυρώσεις παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες. Και οι δύο παριστούν τον ήλιο και τη σελήνη στο βάθος. Υπάρχουν τέσσερις μορφές, που επισκέπτονται τη Σταύρωση του Χριστού. Το κεφάλι Του είναι γερμένο αριστερά και στις δύο τοιχογραφίες. Το κτίριο πίσω από τον σταυρό είναι πιο κοντά στην έκδοση Φωκά. Η Σταύρωση του Φωκά, όσο και του Καλλιέργη, επηρέασαν τους Κρητικούς καλλιτέχνες.
Τοιχογραφίες που έκανε ο Θεοφάνης από την Κρήτη μαρτυρούν την επίδραση της δεξιοτεχνίας των Βυζαντινών μαστόρων. Η Σταύρωση του Παβία επηρεάστηκε επίσης από ντόπιους Κρητικούς καλλιτέχνες και το νέο κίνημα στην Ιταλική τέχνη. Την ίδια περίοδο δραστηριοποιήθηκαν οι Ιταλοί ζωγράφοι Τσιμαμπούε (Cimabue) και Nτούτσιο (Duccio). Σαφώς, ο Καλλιέργης επηρέασε αμέτρητους Έλληνες και Ιταλούς ζωγράφους.
Στον Καλλιέργη αποδίδεται μία εικόνα της Παναγίας και το Βρέφος. Η μορφή τέχνης ήταν της Κρητικής Σχολής. Αμέτρητοι καλλιτέχνες επηρεάστηκαν από το στυλ και συγκεκριμένα οι Άγγελος Ακοτάντος, Νικόλαος Τζαφούρης, Νικόλαος Λαμπούδης και Ανδρέας Ρίτζος.
Αγορά
Το 2019 μία εικόνα -ενός από τους Ιταλούς σύγχρονους του Kαλλιέργη- του Τσιμαμπούε βρέθηκε στην κουζίνα μίας ηλικιωμένης Γαλλίδας στη βόρεια Γαλλία. Η εικόνα ονομαζόταν Ο Χριστός εμπαίζεται. Έμοιαζε με τα έργα του Καλλιέργη και άλλων Ελλήνων συγχρόνων του. Οι Ιταλοί αναφέρουν το στυλ ως ελληνική τεχνική (maniera greca), λόγω του γεγονότος ότι οι Έλληνες συνέχισαν να τελειοποιούν την τεχνική. Η Ιταλική τέχνη πέρασε από τον Βυζαντινό ρυθμό στην πιο εκλεπτυσμένη ιταλική Αναγέννηση. Η Ελληνική Αναγέννηση συνέχισε να χρησιμοποιεί την ελληνική τεχνική, που παρατηρείται στην εικόνα Ο Χριστός εμπαίζεται]]. Αν και η ελληνική τεχνική ήταν Βενετική επιρροή, οι ρίζες της είναι κοινές με τη Βυζαντινή τέχνη.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Μεσαιωνική Μακεδονία Κατηγορία:Βυζαντινοί Θεσσαλονικείς Κατηγορία:Χριστιανική εικονογραφία Κατηγορία:Βυζαντινοί ζωγράφοι
Zingiber zerumbet
Περιγραφή
Το Zingiber zerumbet είναι πολυετές. Από το φθινόπωρο έως την άνοιξη παραμένει αδρανές πάνω από το έδαφος καθώς οι φυλλώδεις βλαστοί μαραίνονται και αποθνήσκουν, αφήνοντας τα χλωμά καφέ αναρριχόμενα στελέχη του (ριζώματα) στην επιφάνεια του εδάφους. Την άνοιξη, το φυτό ξεπετάγεται από την αρχή. Τα 10–12 φύλλα του σε σχήμα λεπίδας, φτάνουν το μήκος των 15–20 εκ. και αναπτύσσονται σε εναλλασσόμενη διάταξη σε λεπτό κατακόρυφο βλαστό ύψους έως τα 1,2 μ. Μεταξύ των φυλλωδών μίσχων, οι κωνικές ή σε σχήμα ράβδου κεφαλές των ανθέων, προβάλλονται σε ξεχωριστούς και πιο κοντούς μίσχους. Αυτές εμφανίζονται το καλοκαίρι, αφού οι φυλλώδεις μίσχοι έχουν αναπτυχθεί για λίγο. Οι ανθοφόρες κεφαλές, αρχικά είναι πράσινες και έχουν μήκος από 3 έως 10 εκ με επικαλυπτόμενες φολίδες, οι οποίες περικλείουν μικρά κιτρινωπά-λευκά άνθη που ξεπροβάλλουν λιγοστά κάθε φορά. Καθώς ωριμάζουν οι ανθοφόρες κεφαλές, γεμίζουν σταδιακά με ένα αρωματικό, γλοιώδες υγρό και αποκτούν ένα εντονότερο κόκκινο χρώμα. Οι μίσχοι των λουλουδιών συνήθως παραμένουν κρυμμένοι κάτω από τους μίσχους των φύλλων.
Διανομή και ιστορία
Το Z. zerumbet είναι εγγενές στην τροπική Ασία και την Αυστραλασία. Το υποείδος Zingiber zerumbet υποείδος cochinchinense (Gagnep.) Triboun & K.Larsen (προγενέστερα Z. cochinchinense) απαντάται στο Βιετνάμ.
Κατάλοιπα του Z. zerumbet έχουν εντοπιστεί στον αρχαιολογικό χώρο Βάλτο Κουκ (Kuk Swamp) της Νέας Γουινέας στα στρώματα Φάσης 1 τα οποία χρονολογούνται από10.220 έως 9.910 ΠΚΕ. Ωστόσο, είναι άγνωστο εάν καλλιεργήθηκε ή απλώς χρησιμοποιήθηκε από τη φύση. Όπως η πιπερόριζα, τα πρώτα στοιχεία της καλλιέργειάς της προέρχονται από τους Αυστρονησιακούς λαούς οι οποίοι την έφεραν μαζί τους κατά την Αυστρονησιακή επέκταση (π. 5.000 BP) ως φυτά των κανό, που έφθαναν έως την Απομακρυσμένη Ωκεανία.
Μυθολογία
Το Awapuhi λέγεται πως είναι μία από τις πολλές όψεις του Κινολάου (Kinolau), της Χαβανέζικης θεότητας Κάνε (Kane).
Αυτόχθονες πρακτικές
Τα φύλλα και οι μίσχοι των φύλλων, τα οποία είναι επίσης αρωματικά, χρησιμοποιούνται στο ψήσιμο του imu, Παραδοσιακά, τα αρωματικά υπόγεια ριζώματα κόβονταν σε φέτες, στέγνωσαν και κοπανίζονταν σε σκόνη, εν συνεχεία δε, προστίθεντο στις πτυχές των αποθηκευμένων υφασμάτων κάπα (kapa) ή τάπα (tapa).
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
Ο Γκάμπριελ Γιούζεφ Ναρουτόβιτς (πολωνικά: Gabriel Józef Narutowicz) (29 Μαρτίου 1865 – 16 Δεκεμβρίου 1922) ήταν Πολωνός καθηγητής υδροηλεκτρικής μηχανικής και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως ο πρώτος Πρόεδρος της Πολωνίας από τις 11 Δεκεμβρίου 1922 μέχρι τη δολοφονία του στις 16 Δεκεμβρίου, πέντε ημέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του. Προηγουμένως υπηρέτησε ως Υπουργός Δημοσίων Έργων από το 1920 έως το 1922 και για λίγο ως Υπουργός Εξωτερικών το 1922. Ο Ναρουτόβιτς ήταν διάσημος μηχανικός και πολιτικά ανεξάρτητος, και ήταν ο πρώτος εκλεγμένος αρχηγός κράτους μετά την ανάκτηση της κυριαρχίας της Πολωνίας από τις δυνάμεις διαμελισμού.
Zingiber zerumbet
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Παναμάξ
Panamax και New Panamax είναι όροι που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν τους περιορισμούς στο μέγεθος των πλοίων που ταξιδεύουν δια μέσω της Διώρυγας του Παναμά που θεσμοθετούνται από την υπεύθυνη για τη διώρυγα, υπηρεσία της κυβέρνησης του Παναμά (ACP). . Η ACP πέρα από τα όρια για το μέγεθος των πλοίων θέτει και άλλους περιορισμούς, που αφορούν τις επικοινωνίες και την ταχύτητα κατά τη διέλευση, περιπτώσεις έντονης ξηρασίας κ.α. Το μέγιστο επιτρεπόμενο μέγεθος των πλοίων περιορίζεται από το μήκος και το πλάτος των διαθέσιμων δεξαμενών, από το βάθος του νερού στο κανάλι αλλά και από το ύψος της γέφυρας "Bridge of the Americas" από τότε που κατασκευάστηκε. Αυτές οι διαστάσεις προσδιορίζουν ακριβώς τα όρια των πλοίων που προορίζονται για να περνάνε την διώρυγα και έχουν επηρεάσει τον σχεδιασμό όλων των ειδών των πλοίων.
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
Γεννημένος σε μια οικογένεια ευγενών με έντονο πατριωτικό αίσθημα, ο Ναρουτόβιτς σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης, πριν μετακινηθεί στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης και ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Ελβετία. Μηχανικός στο επάγγελμα, ήταν πρωτοπόρος της ηλέκτρισης και τα έργα του παρουσιάστηκαν σε εκθέσεις σε όλη τη Δυτική Ευρώπη. Διηύθυνε επίσης την κατασκευή των πρώτων ευρωπαϊκών υδροηλεκτρικών σταθμών στο Μοντέ, στο Μύλεμπεργκ και στο Άντελσμπουχ. Το 1907, διορίστηκε καθηγητής υδροηλεκτρικής και μηχανικής νερού στη Ζυρίχη, και στη συνέχεια του ανατέθηκε η συντήρηση του ποταμού Ρήνου. Τον Σεπτέμβριο του 1919, προσκλήθηκε από τις πολωνικές αρχές για την ανοικοδόμηση της υποδομής του έθνους μετά την καταστροφή που προκάλεσε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Στις 23 Ιουνίου 1920, έγινε Υπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση του Βουαντίσουαφ Γκράμπσκι. Μετά την επιτυχημένη διαχείρισή του στην πολωνική αντιπροσωπεία στη Διάσκεψη της Γένοβας, στις 28 Ιουνίου 1922 έγινε Υπουργός Εξωτερικών στο υπουργικό συμβούλιο του Άρτουρ Σλιβίνσκι.
Zingiber zerumbet
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Παναμάξ
Η διαρκώς αυξανόμενη προσέλευση πλοίων με το μέγιστο επιτρεπόμενο μέγεθος είναι ένα πρόβλημα για την διώρυγα καθώς αυτά τα πλοία απαιτούν πολύ προσεκτικούς χειρισμούς στην εισαγωγή τους στις δεξαμενές, το οποίο σημαίνει μεγαλύτερη παραμονή και επομένως μεγαλύτερο χρόνο διέλευσης, καθώς και την απαίτηση αυτό να γίνεται μόνο κατά την διάρκεια της ημέρας, με ότι αυτό συνεπάγεται σε κόστος για τις λειτουργίες της διώρυγας. Και επειδή τα μεγάλα πλοία όταν ταξιδεύουν σε αντίθετες κατευθύνσεις δεν διέρχονται με ασφάλεια από το πέρασμα Culebra Cut, κατά την διέλευσή τους το πέρασμα λειτουργεί ως μονόδρομος.
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
Κατά τη διάρκεια των εκλογών του 1922, ο Ναρουτόβιτς υποστηρίχθηκε από την κεντροαριστερά, κυρίως από το Πολωνικό Λαϊκό Κόμμα «Απελευθέρωση», και από τις εθνικές μειονότητες, αλλά επικρίθηκε σκληρά από τους δεξιούς Εθνικοδημοκράτες. Ακροδεξιοί ζηλωτές, υπερκαθολικά συνδικάτα και εθνικιστές τον έβαλαν στο στόχαστρο για συμπάθεια προς τους Πολωνοεβραίους. Όταν νίκησε τον άλλο υποψήφιο, τον Μαουρίτσι Κλέμενς Ζαμοΐσκι, ο Ναρουτόβιτς εξελέγη ο πρώτος πρόεδρος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Μετά από μόλις πέντε ημέρες στην εξουσία, δολοφονήθηκε από τον αντιπολιτευόμενο Ελίγκιους Νιεβιαντόμσκι, ενώ έβλεπε πίνακες στην Πινακοθήκη Ζαχέντα. Η κηδεία του, στην οποία συμμετείχαν σχεδόν 500.000 κόσμου, ήταν ταυτόχρονα μια εκδήλωση ειρήνης που μείωσε τη δύναμη του ακροδεξιού κινήματος τα επόμενα χρόνια. Ο Ναρουτόβιτς κηδεύτηκε με τιμές στις 22 Δεκεμβρίου 1922 στην κρύπτη Καθεδρικού Ναού του Αγίου Ιωάννη στη Βαρσοβία.
Παναμάξ
Διαστάσεις Πλοίων
Τα μεγέθη των πλοίων Παναμάξ Panamax προσδιορίζονται κυρίως από τις διαστάσεις των αρχικών δεξαμενών της διώρυγας (canal's lock chambers), κάθε μία από τις οποίες είναι 110 ft σε πλάτος, 1050 ft σε μήκος και 41.2 ft σε βάθος. Το ωφέλιμο μήκος κάθε δεξαμενής είναι 1000 ft. Το διαθέσιμο βάθος στις δεξαμενές δεν είναι σταθερό αλλά κυμαινόμενο, το μικρότερο όμως είναι στο νότιο άκρο των δεξαμενών Pedro Miguel και είναι 41.2 ft όταν η στάθμη στη λίμνη Miraflores βρίσκεται στα 54 ft. Από την άλλη, το ύψος στην γέφυρα Bridge of the Americas στην είσοδο του καναλιού από τον Ειρηνικό Ωκεανό, κοντά στο λιμάνι Balboa, είναι ο περιοριστικός παράγοντας στο συνολικό επιτρεπόμενο προς διέλευση ύψος των πλοίων και ο ακριβής αριθμός μεταβάλλεται ανάλογα με την στάθμη του νερού.
Zingiber zerumbet
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζιγγιβεροειδή
Παναμάξ
Διαστάσεις Πλοίων
Οι μέγιστες επιτρεπόμενες διαστάσεις πλοίων για τη διέλευση της διώρυγας είναι:
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
Ο Ναρουτόβιτς ήταν μη ασκούμενος Καθολικός και δραστήριος τέκτονας. Συμμετείχε σε τελετουργίες σε όλη τη χώρα.
Παναμάξ
Μήκος
Συνολικό (περιλαμβάνει προεξοχές ): 950 ft.
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
Βιογραφία
Παναμάξ
Μήκος
Εξαιρέσεις:
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
Οικογένεια
Ο Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς γεννήθηκε σε μια Πολωνική-Λιθουανική οικογένεια ευγενών στο Τέλσε (σημερινό Τελσιάι, Λιθουανία), τότε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, μετά το διαμελισμό της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Ο πατέρας του, Γιαν Ναρουτόβιτς, ήταν τοπικός επαρχιακός δικαστής και γαιοκτήμονας στο χωριό Μπρεβίκι στη Σαμογιτία. Ως αποτέλεσμα της συμμετοχής του στην Ιανουαριανή Εξέγερση του 1863 κατά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκιση. Πέθανε όταν ο Γκάμπριελ ήταν μόλις ενός έτους.
Παναμάξ
Μήκος
Το Νέο Κανάλι Panamax (2016-) αυξάνει το επιτρεπόμενο μήκος σε 1201 ft
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
Οικογένεια
Μια απεικόνιση της διπλής φύσης της ταυτότητας της οικογένειας είναι ο αδελφός του Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς, Στανίσουαφ Ναρουτόβιτς, ο οποίος, μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Λιθουανίας το 1918, έγινε Λιθουανός, όχι Πολωνός, πολίτης. Νωρίτερα, προς το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Στανίσουαφ είχε γίνει μέλος του Συμβουλίου της Λιθουανίας, του προσωρινού Λιθουανικού Κοινοβουλίου. Υπέγραψε την Πράξη Ανεξαρτησίας της Λιθουανίας της 16ης Φεβρουαρίου 1918.
Παναμάξ
Πλάτος (beam)
Το πλάτος στην εξωτερική πλευρά του κελύφους του σκάφους: 106 ft. Γενική εξαίρεση: 107 ft, όταν το βύθισμα είναι λιγότερο από 37 ft σε Τροπικό Γλυκό Νερό.
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
1865–1920
αριστερά|μικρογραφία|225x225εσ| Αναμνηστική πλάκα για τον Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς ([[Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Ζυρίχης, 1932)]] Ο Ναρουτόβιτς τελείωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του σε γυμνάσιο στη Λιέπαγια της Λετονίας. Στη συνέχεια γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης, στη Φυσικομαθηματική Σχολή. Η ασθένεια, ωστόσο, τον έκανε να αναστείλει αυτές τις σπουδές και αργότερα να μεταφερθεί στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης ς στην Ελβετία, όπου σπούδασε από το 1887 έως το 1891.
Παναμάξ
Πλάτος (beam)
Στα πλοία προδιαγραφών New Panamax επιτρέπεται πλάτος 49 m., το οποίο αυξήθηκε σε 51.25 m τον Ιούνιο του 2018.
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
1865–1920
Ο Ναρουτόβιτς βοήθησε τους εξόριστους Πολωνούς που διέφυγαν από τις ρωσικές αρχές κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ελβετία. Συνδέθηκε επίσης με ένα πολωνικό μεταναστικό σοσιαλιστικό κόμμα, το «Προλεταριάτο». Ως αποτέλεσμα των συνδέσεών του, του απαγορεύτηκε η επιστροφή στη Ρωσία και είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψής του. Το 1895, έγινε Ελβετός πολίτης και, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του, προσλήφθηκε ως μηχανικός κατά την κατασκευή του σιδηροδρόμου Σανκτ Γκάλεν.
Παναμάξ
Βύθισμα
Το μέγιστο επιτρεπτό βύθισμα ανέρχεται 39.5 ft σε Τροπικό Γλυκό Νερό - Tropical Fresh Water (TFW). Το όνομα και ο ορισμός TFW προέρχεται από την ACP που χρησιμοποιεί το γλυκό νερό της λίμνης Gatún ως σημείο αναφοράς, αφού εκεί συναντάμε το ορισμό του μέγιστου βυθίσματος. Η αλμυρότητα και η θερμοκρασία επηρεάζουν την πυκνότητά του και επομένως και το επιτρεπόμενο βύθισμα του πλοίου. Τροπικό Γλυκό Νερό (TFW) είναι το γλυκό νερό από την λίμνη Gatún, με πυκνότητα 0.9954 gms/cc [0.9954 g/cm3], στους 29.1 C. Το φυσικό όριο καθορίζεται από την χαμηλότερη πλευρά (προς την θάλασσα) στην είσοδο των δεξαμενών Pedro Miguel. Όταν το επίπεδο του νερού στην λίμνη Gatún είναι χαμηλό κατά την διάρκεια έντονης ξηρασίας, το μέγιστο επιτρεπόμενο βύθισμα μπορεί να μειωθεί. Τέτοιοι περιορισμοί ανακοινώνονται τρεις εβδομάδες νωρίτερα από την εφαρμογή τους, ώστε να μπορεί να γίνει ο κατάλληλος προγραμματισμός από τις ναυτιλιακές εταιρίες.
Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς
1865–1920
Αποδείχθηκε εξαιρετικός μηχανικός και, το 1895, έγινε επικεφαλής των εργασιών στον ποταμό Ρήνο. Αργότερα προσλήφθηκε στο τεχνικό γραφείο Kurstein. Τα έργα του εκτέθηκαν στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού (1896) και θα γινόταν διάσημος πρωτοπόρος της ηλέκτρισης στην Ελβετία. Διηύθυνε την κατασκευή πολλών άλλων ευρωπαϊκών υδροηλεκτρικών σταθμών, όπως στο Μοντέ, στο Μύλεμπεργκ και στο Άντελσμπουχ.
Παναμάξ
Βύθισμα
Το Νέο Κανάλι Panamax αυξάνει το επιτρεπόμενο βύθισμα σε 49.9 ft. Όμως, λόγω χαμηλής βροχόπτωσης κατά τα εγκαίνια των νέων δεξαμενών τον Ιούνιο του 2016, οι αρχές του καναλιού περιόρισαν το βύθισμα σε 43 ft, με περαιτέρω αύξηση σε 44 ft τον Αύγουστο, "βασιζόμενοι στο τρέχον ύψος της λίμνης Gatún και την πρόγνωση του καιρού για τις επόμενες εβδομάδες".