cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Δημαράς
Πολιτικές δραστηριότητες
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του έτους 2010 ήταν υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης με την ΑΤΤΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ και εκλέχτηκε Περιφερειακός Σύμβουλος Αττικής. Συμμετείχε στην επιτροπή χωροταξίας και αναπλάσεων καθώς και στην επιτροπή παιδείας και πολιτισμού. Στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 συμμετείχε στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο της εκλογικής συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με τους Οικολόγους Πράσινους και εκλέχτηκε Βουλευτής στη Β' περιφέρεια Αθηνών, ως ο πρώτος Οικολόγος Πράσινος βουλευτής και ο πρώτος οικολόγος βουλευτής από τη διάλυση των Οικολόγων Εναλλακτικών το 1993. Επανεξελέγη στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Συμμετέχει στην διαρκή επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής και στη μόνιμη επιτροπή περιβάλλοντος. Στις 29 Αυγούστου 2018 ορίστηκε υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.
Κοινωνικές δραστηριότητες
Διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε., μέλος του Δ.Σ. συλλόγων μηχανικών, μέλος της επιτροπής σύνταξης του ΓΟΚ επί Αντώνη Τρίτση, μέλος της επιτροπής Υπουργείου Παιδείας για θέματα τεχνικής εκπαίδευσης, πρόεδρος της επιτροπής περιβάλλοντος Δήμου Αγ. Παρασκευής, πρόεδρος της συντονιστικής επιτροπής Αγώνα για τη προστασία του Υμηττού, μέλος και συντονιστής του Πανελλαδικού Δικτύου Κινήσεων για την προστασία του περιβάλλοντος, συντονιστής της οργανωτικής επιτροπής για τη δημιουργία των "ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ". Στους ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ διετέλεσε μέλος του Πανελλαδικού Συμβουλίου, της Εκτελεστικής Γραμματείας, μέλος της επιτροπής εκλογικού προγράμματος, υποψήφιος βουλευτής και ευρωβουλευτής.
Κέρμπαχ
Το Κέρμπαχ είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Ζαχαρίας Ζαχαρίου
Ο Ζαχαρίας Ζαχαρίου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζαχαρίας Ζαχαρίου γεννήθηκε στην Ξυλοτύμβου στις 13 Δεκεμβρίου 1963. Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε οπτική και οπτομετρία στη Σχολή Επαγγελμάτων Υγείας και Πρόνοιας του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος (ΤΕΙ) Αθηνών. Εξασκεί το επάγγελμα του οπτικού.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο 1979-1981 διετέλεσε μέλος της Νεολαίας του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΝΕΔΗΣΥ) και υπεύθυνος του μαθηματικού τμήματος της. Την περίοδο 1989-1991 ήταν επαρχιακός οργανωτικός γραμματέας της Οργάνωσης Νέων Επιστημόνων (ΟΝΕ) της ΝΕΔΗΣΥ Λάρνακας. Την περίοδο 1991-1994 ήταν επαρχιακός γραμματέας της οργάνωσης Προσφύγων-Αγνοουμένων του ΔΗΣΥ Λάρνακας. Την περίοδο 1994-1997 ήταν επαρχιακός γραμματέας των κλαδικών οργανώσεων του ΔΗΣΥ Λάρνακας. Την περίοδο 1997-2001 ήταν επαρχιακός οργανωτικός γραμματέας του ΔΗΣΥ Λάρνακας. Επιπλέον, ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Οπτικού Συμβουλίου Κύπρου του Υπουργείο Υγείας την περίοδο 1998-2001. Ακόμη, είναι μέλος του Διευρυμένου Πολιτικού Γραφείου, της Πολιτικής Επιτροπής και του του Ανώτατου Συμβουλίου του ΔΗΣΥ.
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2001 στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας με τον ΔΗΣΥ για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Στις βουλευτικές εκλογές του 2006 δεν επανεκλέχθηκε. Ακολούθησε η εκλογή του στις βουλευτικές εκλογές του 2011 για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 2016 για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου και Βιομηχανίας, αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου και Βιομηχανίας και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας και αναπληρωτής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΣΥ. Ήταν πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων.
Δεν διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2021.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Λάρνακας Κατηγορία:Κύπριοι οπτικοί Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Κερλίνγκ-λε-Σιέρκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Αρδέα
Η Άρντεα ήταν αρχαία πόλη και κοινότητα, βρίσκεται στην Μητροπολιτική Πόλη της Ρώμης, 35 χιλιόμετρα νότια της Ρώμης και περίπου 4 χιλιόμετρα από την Μεσογειακή ακτή. Η οικονομία της βασίστηκε αρχικά στην γεωργία αλλά από την δεκαετία του 1970 κυρίαρχο ρόλο έχει η βιοτεχνία. Η Άρντεα ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. και ήταν μια από τις αρχαιότερες πόλεις της δυτικής Ευρώπης, την κατοικούσαν οι Ρούτουλοι και καταγράφονται στην Αινειάδα. Ο βασιλιάς της Ρώμης Ταρκύνιος ο Υπερήφανος προσπάθησε να καταλάβει την Άρντεα με έφοδο αλλά απέτυχε (509 π.Χ.), στην συνέχεια ξεκίνησε την πολιορκία. Η πολιορκία δεν ολοκληρώθηκε επειδή ανατράπηκε το Ρωμαϊκό Βασίλειο και ανέβηκε η Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Ο πρώτος Ρωμαίος ύπατος και αρχηγός των επαναστατών Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος έφτασε στο στρατόπεδο του Ταρκύνιου που πολιορκούσε την Άρντεα, ο λαός της πόλης του άνοιξε τις πύλες και τον δέχτηκε σαν ελευθερωτή.
Οι Βόλσκοι αργότερα πολιόρκησαν την Άρντεα (443 π.Χ.) αλλά αποκρούστηκαν επιτυχώς από τα Ρωμαϊκά στρατεύματα. Μετά την Ρωμαϊκή κατάκτηση η Άρντεα καταγράφεται πολλές φορές για την σύνδεση της με την Βία Αρντεατίνα ένας από τους βασικότερους δρόμους της αυτοκρατορίας. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος η Άρντεα ήταν μία από τις λίγες πόλεις που υποστήριξαν την Αρχαία Καρχηδόνα, όταν νίκησαν οι Ρωμαίοι στερήθηκαν τα προνόμια τους. Την περίοδο (3ος αιώνας π.Χ.-2ος αιώνας π.Χ.) ήταν ασήμαντη Ρωμαϊκή πόλη, τον 1ο αιώνα π.Χ. κατοικούσε σε αυτήν ο Ρωμαίος συγγραφέας Λεύκιος Ιούνιος Μοδεράτος Κολουμέλας. Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η Άρντεα ερημώθηκε, αναδείχτηκε ξανά όταν στεγάστηκε στο κάστρο της ο Πάπας Γελάσιος Β΄ (1118), ακολούθησαν πολλοί βαρόνοι. Ο Πάπας Μαρτίνος Ε΄ την ανέθεσε σε έναν ευγενή του από την Οικογένεια Κολόννα (1419), την πούλησε στην Οικογένεια Τσεζαρίνι (1419). Τα σύγχρονα χρόνια απέκτησε πλούσιες αρδευτικές εγκαταστάσεις και έγινε προάστειο της Πομέτζια (1948), τελικά έγινε ανεξάρτητος Δήμος (1970)
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις του Λάτιου
Κομητεία του Αρτουά
Η Κομητεία του Αρτουά (Γαλλικά : comte d'Artois, Ολλανδικά : graafschap Artesie) ήταν μια ιστορική επαρχία στο Βασίλειο της Γαλλίας, που κυβερνήθηκε από τους Κόμητες της Βουργουνδίας (1329 - 1493), τους Δούκες της Βουργουνδίας (1384 - 1493) και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (1493 - 1659).
Η κομητεία ιδρύθηκε το 1180 και δόθηκε στην Ισαβέλλα του Αινώ, που έγινε κόμισσα τού Αρτουά ιδίω δικαιώματι (suo jure). Αυτή το κληρονόμησε στο μόνο τέκνο της Λουδοβίκο Η΄ της Γαλλίας και αυτός στον δευτερότοκο γιο του Ροβέρτο Α΄, που την κυβέρνησε σαν ανεξάρτητη κομητεία. Αργότερα πέρασε στους Βαλουά δούκες της Βουργουνδίας (1384). Όταν απεβίωσε ο τέταρτος δούκας Κάρολος της Βουργουνδίας, το Αρτουά κληρονόμησε ο Οίκος των Αψβούργων και πέρασε στον Ισπανικό κλάδο τού Οίκου. Μετά την έκρηξη των θρησκευτικών επαναστάσεων στην Ολλανδία (1566), το Αρτουά συμμετείχε στην Ολλανδική Επανάσταση (1576), στην Ειρήνευση της Γάνδης και στην Ένωση της Ουτρέχτης (1579). Η κομητεία του Αρτουά, μαζί με την κομητεία του Αινώ, προχώρησε σε συμφωνία με τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας και παρέμεινε στις Ισπανικές Κάτω Χώρες, μέχρι την εποχή που κατακτήθηκε από τη Γαλλία, όταν ξεκίνησε ο Τριακονταετής Πόλεμος. Η ένωση της κομητείας με τη Γαλλία αναγνωρίστηκε με τη Συνθήκη των Πυρηναίων (1659) και έγινε Γαλλική επαρχία, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων τής περιοχής ήταν ήδη Γαλλόφωνοι.
Γεωγραφία
Το σημερινό Αρτουά βρίσκεται στη βόρεια Γαλλία, στα σύνορα με το Βέλγιο. Η περιοχή έχει έκταση 4.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 1.000.000 κατοίκους. Οι κύριες πόλεις είναι: Αράς, Βουλώνη, Καλαί και Λανς· η κομητεία αποτελεί στην εποχή μας τον Γαλλικό νομό Πα-ντε-Καλαί. Το Αρτουά ήταν στην αρχή μία ανεξάρτητη κομητεία, που αποσπάστηκε από την κομητεία της Φλάνδρας και πέρασε σαν προίκα στη Φλαμανδή πριγκίπισσα Ισαβέλλα του Αινώ, όταν αυτή παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ Αύγουστο της Γαλλίας. Η κομητεία βρισκόταν στο εσωτερικό τού σημερινού διαμερίσματος Πα-ντε-Καλαί· στο δυτικό του τμήμα ζούσαν οι Βουλωνέζοι. Αντιστοιχούσε στις σημερινές περιοχές τού Αράς, τού Σαιν-Ομέρ και τού Λανς. Αποτελεί το δυτικό τμήμα ενός ανθρακοφόρου πεδίου, που εκτείνεται από το διαμέρισμα Νορντ μέχρι το κεντρικό Βέλγιο.
Δημιουργία
Την εποχή του Ιουλίου Καίσαρα το Αρτουά κατοικήθηκε από τους Ατρεβάτες, μία από τις φυλές που αναφέρονται σαν Βελγόφωνοι. Η πρωτεύουσά τους "Νεμετοσέννα", που μεταφράζεται στα Κελτικά σαν "ιερός χώρος", αποτελούσε τη σημερινή πόλη του Αράς, η οποία πήρε το όνομά της από την αρχαία ονομασία της περιοχής. Στην Αρχαία Ρώμη βρισκόταν στη Βελγική Γαλατία και κατοικήθηκε στην αρχή από Κέλτες. Καθώς εξασθενούσε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η κάτοικοι αντικαταστάθηκαν από τα Γερμανικά φύλα. Η κομητεία του Αρτουά ήταν στην αρχή φέουδο, που δημιούργησε η Δυναστεία των Καρολιδών στη Δυτική Φραγκία. Οι περιοχές προσαρτήθηκαν στην Κομητεία της Φλάνδρας: την προσάρτηση ξεκίνησε ο Βαλδουίνος Β΄ της Φλάνδρας και την ολοκλήρωσε ο γιος του Αρνούλφος Α΄ της Φλάνδρας.
Το νέο πριγκιπάτο του Αρτουά δημιουργήθηκε με την απόσπασή του από την κομητεία της Φλάνδρας (1180), όταν ο Φίλιππος της Αλσατίας το έδωσε προίκα στην ανεψιά του Ισαβέλλα του Αινώ, που παντρεύτηκε τον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο Β΄ Αύγουστο. Όταν απεβίωσε η Ισαβέλλα, η κομητεία μεταβιβάστηκε στο Γαλλικό στέμμα, γεγονός που συνάντησε σκληρή αντίδραση από τους κατοίκους της Φλάνδρας. Ο γιος της, Λουδοβίκος (Η΄), τότε δελφίνος, ανακηρύχτηκε "κόμης της Φλάνδρας" και προχώρησε σε εκστρατεία στα Φλαμανδικά εδάφη. Ο δελφίνος Λουδοβίκος (Η΄) νίκησε τους Φλαμανδούς στη "μάχη του Μπουβίν" (1214), όπου ο κόμης Φερδινάνδος της Φλάνδρας αιχμαλωτίστηκε για 12 χρόνια και η κομητεία πέρασε οριστικά στους Καπετίδες με τη "Συνθήκη του Μελάν" (1226).
Καπετίδες
Ο δεύτερος γιος του Λουδοβίκου Η΄ τού Λέοντος, ο Ροβέρτος Α΄ του Αρτουά, πήρε την κομητεία σαν δώρο από τον πατέρα του (1237) και έγινε ο γενάρχης του κλάδου του Αρτουά από τον Οίκο των Καπετιδών. Όταν ο γιος του Ροβέρτος Β΄ του Αρτουά πέθανε στη "μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών" (1302), ξεκίνησε σκληρός αγώνας διαδοχής ανάμεσα στην κόρη του Μαώ του Αρτουά και τον ανεψιό της Ροβέρτο Γ΄. Ο Ροβέρτος Γ΄ του Αρτουά διεκδικούσε την κομητεία του Αρτουά χάρη στα δικαιώματα τού πατέρα του Φιλίππου, γιου του Ροβέρτου Β΄, που έπεσε στη "μάχη του Φυρν" (1298)· η διαφορά κρίθηκε υπέρ της Μαώ. Η Μαώ παντρεύτηκε τον Όθωνα Δ΄ κόμη της Βουργουνδίας· με τον θάνατό της (1329) η κομητεία πέρασε στην κόρη τους Ιωάννα Β΄ της Βουργουνδίας, που παντρεύτηκε τον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο Γ΄ τον Υψηλό (1315). Όταν πέθανε η Ιωάννα Β΄ (1330), κληροδότησε την κομητεία της Βουργουνδίας (μετέπειτα Φρανς-Κοντέ) και το Αρτουά στη μεγαλύτερη κόρη της Ιωάννα Γ΄ της Βουργουνδίας.
Αψβούργοι
Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας έκανε κατάσχεση της κομητείας για λογαριασμό του Γαλλικού στέμματος, αλλά τη διεκδίκησε ο Μαξιμιλιανός (Α΄), γιος του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ΄ των Αψβούργων, που παντρεύτηκε τη Μαρία της Βουργουνδίας, κόρη του Καρόλου. Οι δυο στρατοί συναντήθηκαν στη "μάχη του Γκουίνγκεϊτ" (7 Αυγούστου 1479)· ο Οίκος των Αψβούργων ήταν ο μεγάλος νικητής, αλλά η Μαρία πέθανε πρόωρα (1482). Ο Μαξιμιλιανός (Α΄) κράτησε μονάχα τη Φλάνδρα, αντίθετα το Αρτουά και το Φρανς-Κοντέ πέρασαν στον Γάλλο βασιλιά με τη Συνθήκη του Αράς (1482).
Ο γιος και διάδοχος του Λουδοβίκου ΙΑ΄, ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας παραχώρησε τις περιοχές στον Μαξιμιλιανό Α΄, που έγινε με τη "Συνθήκη του Σανλίς" Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1493). Η κομητεία του Αρτουά ανήκε στις Δεκαεπτά Επαρχίες, που περιείχαν όλες τις Κάτω Χώρες, οι οποίες πέρασαν αρχικά στον Βουργουνδικό κύκλο (1512) και τελικά στην Ισπανία των Αψβούργων (1556). Το Αρτουά, το Αινώ και η Βαλλονική Φλάνδρα υπέγραψαν την "Ένωση του Αρράς" και δημιούργησαν την Ένωση της Ουτρέχτης (1579). Στην Ένωση ήταν οι επτά βόρειες επαρχίες που έμειναν πιστές στους Αψβούργους της Ισπανίας και έτσι η Ένωση των επτά επαρχιών έγινε η προκάτοχος της Ολλανδικής Δημοκρατίας.
Ένωση με τη Γαλλία
Ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας κατέκτησε το Αρτουά, όταν ξεκίνησε ο Γάλλο-Ιταλικός πόλεμος (1640)· με τη Συνθήκη των Πυρηναίων (1659) αυτό έγινε Γαλλική επαρχία. Τον τίτλο του κόμη του Αρτουά χρησιμοποίησε μόνο μία φορά ο Κάρολος Ι΄ της Γαλλίας, εγγονός του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας, που έγινε κατόπιν βασιλιάς της Γαλλίας (1824).
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γαλλίας Κατηγορία:Δεκαεπτά επαρχίες
Ασπρόκαμπος Σικυωνίων Κορινθίας
Ο Ασπρόκαμπος είναι χωριό και κοινότητα του δήμου Σικυωνίων στον νομό Κορινθίας. Βρίσκεται 8 χλμ. βορειοαντολικά από την λίμνη Στυμφαλία, 11 χλμ. βορειοδυτικά από την Νεμέα και 22 χλμ. νοτιοδυτικά από το Κιάτο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό έχει συνολικά 211 κατοίκους.
Ιστορικό διοικητικών μεταβολών Ασπρόκαμπου
Ο Ασπόκαμπος είχε, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές κατά τον 19ο, 20ό και 21ο αιώνα, που είναι συνοπτικά οι εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Σικυωνίων
Κερπρίς-ω-Μπουά
Το Κερπρίς-ω-Μπουά (Κίρχμπεργκ αμ Βαλντ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Μαυροπόδαρη γάτα
Η Μαυροπόδαρη Αγριόγατα (Felis nigripes), είναι ένα Αιλουροειδές που ανήκει στο γένος Αίλουρος, είναι η μικρότερη γάτα της Αφρικής και είναι ενδημική στο νότιο τμήμα της. Το είδος χαρακτηρίζεται Εύτρωτο από το 2002.
Περιγραφή
thumb|left|200px|Η Μαυροπόδαρη αγριόγατα
Η Μαυροπόδαρη Αγριόγατα είναι μία από τα μικρότερα Αιλουροειδή στον κόσμο και η μικρότερη αγριόγατα στην Αφρική. Τα ενήλικα αρσενικά ζυγίζουν κατά μέσο όρο 1,9 κιλά και το ανώτερο 2,45 κιλά. Τα ενήλικα θηλυκά ζυγίζουν κατά μέσο όρο 1,3 κιλά και το ανώτερο 1,65 κιλά. Το μήκος των αρσενικών με το κεφάλι και το σώμα κυμαίνεται από 36,7 έως 43,3 εκ. και η ουρά 16,4 με 19,8 εκ. Στα θηλυκά το κεφάλι με το σώμα φτάνει τα 36,9 εκ. και η ουρά τους από 12,6 έως 17 εκ. Το ύψος της, μέχρι τους ώμους, φτάνει τα 25 εκ.
Παρά το όνομά της, στη Μαυροπόδαρη Αγριόγατα, μόνο οι πατούσες της είναι μαύρες. Τα αυτιά της είναι μεγάλα, παχιά και στρογγυλά, η ουρά της είναι μυτερή και μαύρη. Η γούνα της έχει κανελί με καστανόξανθο χρώμα και στο σώμα της υπάρχουν μαύρες ή καφέ κηλίδες που σχηματίζουν δακτυλίους στα πόδια, στον λαιμό και στην ουρά. Αυτές βοηθούν στο καμουφλάζ της. Παρόλα αυτά το πίσω μέρος των αυτιών της, έχει το ίδιο χρώμα με τη γούνα της. Επίσης έχουν 6 μαστούς.
Συμπεριφορά
thumb|left|200px|Φωτογραφία της Μαυροπόδαρης Αγριόγατας
Οι Μαυροπόδαρες αγριόγατες είναι αυστηρά νυκτόβια ζώα. Την ημέρα κρύβονται στα χορτάρια και σε λαγούμια. Μετά τη δύση του ηλίου εμφανίζονται για να κυνηγήσουν. Μέσα σε ένα χρόνο το θηλυκό καλύπτει περίπου 10 χιλιόμετρα και ένα αρσενικό 22 χιλιόμετρα. Κατά μέσο όρο τα ζώα αυτά ταξιδεύουν 8 χιλιόμετρα για να αναζητήσουν τροφή. Τα αρσενικά χρησιμοποιούν αρώματα για να ψεκάζουν την περιοχή τους. Οι Μαυροπόδαρες Αγριόγατες δεν είναι ικανοί ορειβάτες, λόγω του σώματός τους. Σκάβουν στην άμμο για να επεκτείνουν ή να τροποποιήσουν λαγούμια.
Διατροφή και κυνήγι
Λόγω του μικρού μεγέθους τους,κυνηγούν μικρά είδη ζώων, όπως ποντίκια και μικρά πουλιά, αλλά και ζώα όπως αγριόγαλοι και λαγοί. Σπανιότερα καταναλώνουν έντομα. Οι Μαυροπόδαρες αγριόγατες είναι ασυνήθιστα ενεργοί κυνηγοί, σκοτώνοντας 14 μικρά ζώα κάθε νύχτα, γιατί χρειάζονται περίπου 250 γραμμάρια, που είναι περίπου το 1/6 του σωματικού βάρους τους.
Οι Μαυροπόδαρες αγριόγατες κυνηγούν κυρίως με καταδίωξη, αντί για ενέδρα,τη νύχτα προσεγγίζοντας το θήραμά τους και ορμάνε. Κάποιες φορές κυνηγούν γρήγορα τη λεία τους και κάποιες άλλες φορές το καταδιώκουν αργά-αργά μέσα στη βλάστηση. Όπως οι μεγάλες γάτες, σε αντίθεση με τις μικρές, αφού πιάσουν τη λεία τους, την κρύβουν για να τη φάνε αργότερα, αντί να την καταναλώσουν αμέσως.
Αναπαραγωγή και κύκλος ζωής
Οι Μαυροπόδαρες Αγριόγατες μπορούν να ζήσουν 10 χρόνια σε αιχμαλωσία. Τα θηλυκά φτάνουν στη σεξουαλική ωριμότητα στους 8-12 μήνες μετά τη γέννησή τους. Μπορούν να ζευγαρώσουν 1-2 φορές το χρόνο, μόνο για λίγες ώρες. Η κυοφορία διαρκεί 63-68 ημέρες. Συνήθως γεννάει 2-4 γατάκια. Τα μικρά ζυγίζουν 60-84 γραμμάρια κατά τη γέννησή τους. Γεννιούνται μικρά και αβοήθητα. Στις 2 εβδομάδες μπορούν να περπατήσουν και στους 2 μήνες απογαλακτίζονται πλήρως
Τα θηλυκά μπορεί να γεννήσουν 2 φορές τον χρόνο κατά τη διάρκεια της άνοιξης, του καλοκαιριού και του φθινοπώρου. Γενικά τα μικρά αναπτύσσονται πιο γρήγορα από τις άλλες γάτες του ίδιου μεγέθους και προσαρμόζονται γρήγορα στο εχθρικό περιβάλλον. Ανεξαρτητοποιούνται στους 5 μήνες, μπορούν όμως να παραμείνουν υπό την εμβέλεια της μητέρας τους.
Οικότοποι
thumb|right|200px|Ο χάρτης κατανομής της Μαυροπόδαρης Αγριόγατας
Η Μαυροπόδαρη Αγριόγατα είναι ενδημικό είδος στη Νότια Αφρική και απαντάται στη Νότια Αφρική, στη Ναμίμπια, οριακά στη Ζιμπάμπουε και πιθανόν στην Μποτσουάνα και στη νότια Ανγκόλα. Ζουν σε ξηρές, ανοιχτές σαβάνες, λιβάδια και ημιερήμους με θάμνους και δέντρα μέχρι τα 2000 μέτρα, αλλά όχι σε ερήμους. Κατά τη διάρκεια της νύχτας χρειάζονται αραιούς θάμνους και δέντρα για το κυνήγι και για τη μέρα λαγούμια ή άδειες φωλιές τερμιτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιλουρίδες Κατηγορία:Φέλις
Σόφους Λι
Ο Μάριους Σόφους Λι (Marius Sophus Lie, 1842 - 1899) ήταν Νορβηγός μαθηματικός. Ο Λι ίδρυσε τη θεωρία της συνεχιζόμενης συμμετρίας και την χρησιμοποίησε για να μελετήσει διαφορικές εξισώσεις και γεωμετρικές δομές. Με βάση το έργο του ανέπτυξε έναν αλγόριθμο για την αριθμητική ενσωμάτωση των διαφορικών εξισώσεων, τη μέθοδο του μετασχηματισμού σημείου βάσης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λι γεννήθηκε στο Nordfjordeid της δυτικής Νορβηγίας. Το πρώτο μαθηματικό έργο του ήταν το Repräsentation der Imaginären der Plangeometrie, που εκδόθηκε το 1869 από την Ακαδημία Επιστημών. Το ίδιο έτος κέρδισε μία υποτροφία και ταξίδεψε στο Βερολίνο, όπου παρέμεινε από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Φεβρουάριο του 1870.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Μέλη της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου της Λειψίας Κατηγορία:Νορβηγοί μαθηματικοί
Τροχαίο υλικό μετρό Αθήνας
Στο δίκτυο του Μετρό της Αθήνας κυκλοφορούν πεντάδυμες και εξάδυμες (δηλαδή με πέντε και έξι οχήματα αντίστοιχα) συνθέσεις (ηλεκτροκίνητων) οχημάτων κανονικού εύρους, διαχειριζόμενες από το 2011 από τη ΣΤΑ.ΣΥ. Α.Ε.. Οι πεντάδυμες συνθέσεις είναι παλαιοτέρων τύπων και κυκλοφορούν μόνο στη Γραμμή 1 (Ηλεκτρικού). Στις γραμμές 2 και 3 τα δρομολόγια εκτελούνται μόνο με συρμούς έξι οχημάτων. Παρακάτω, παραθέτεται αναλυτικά το σύνολο των συρμών του μετρό, ενεργό και ανενεργό, σε όλες τις γραμμές.
Γραμμή 1
Όλοι οι συρμοί του Ηλεκτρικού, άνηκαν πριν το 2011 στους Η.Σ.Α.Π. Α.Ε. (πρώην Ε.Η.Σ. και ΣΑΠ)
Γραμμές 2 & 3
Όλοι οι συρμοί των γραμμών 2 και 3, άνηκαν αρχικά στην Α.Μ.Ε.Λ. Α.Ε.
Γραμμή 4
Η γραμμή 4, όταν κάποια στιγμή περατωθεί, θα διαθέτει αυτόματα τρένα, χωρίς οδηγό. Το Νοέμβριο του 2020, η Alstom επιλέχθηκε να κατασκευάσει 20 τετράδυμους αυτόματους συρμούς τύπου Metropolis για να λειτουργήσουν στη γραμμή, υπό το σύστημα τηλεδιοίκησης και σηματοδότησης Urbalis 400.
Παλαιότερο τροχαίο υλικό (που δεν είναι πια σε χρήση)
Παρακάτω, παραθέτονται αυτοκινητάμαξες εκτός λειτουργίας, δηλαδή, που έχουν έχουν πωληθεί, παροπλιστεί ή αντικατασταθεί με νέες αυτοκινητάμαξες όμοιων προδιαγραφών.
Πηγές
https://web.archive.org/web/20090924123602/http://www.isap.gr/page.asp?id=43
https://web.archive.org/web/20180501223652/http://www.theodore.gr/theodore.gr/Transport_Trains_Hlektrikou.html
https://ypodomes.com/posoys-syrmoys-trena-kai-tram-echei-i-ellada-poia-nea-agora-anoigei/
Παραπομπές
Κατηγορία:Μετρό Αθήνας Κατηγορία:Αυτοκινητάμαξες της Ελλάδας
Ιαματικές πηγές Πολιχνίτου
Οι Ιαματικές πηγές Πολιχνίτου βρίσκονται στο νησί της Λέσβου και συγκεκριμένα στο νότιο δυτικό της τμήμα ,σε απόσταση 45 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Μυτιλήνη και 1,5 χιλιόμετρα από τον οικισμό  Πολιχνίτο. Κατατάσσονται ως οι θερμότερες πηγές της Ευρώπης Η θερμοκρασία του νερού φτάνει τους 92 βαθμούς Κελσίου. Τα νερά αναβλύζουν από 16 πηγές μέσα από ηφαιστειογενή και πορώδη πετρώματα. Η λειτουργία τους χρονολογείται από τη Τουρκοκρατία και μετά την απελευθέρωση του νησιού η κυριότητα μεταφέρθηκε στον Δήμο. Το 1953 κατασκευάστηκε και δεύτερη δεξαμενή για τις γυναίκες. Μέσα στο καταπράσινο δάσος και τα κοκκινωπά πετρώματα που περιβάλλουν τις πηγές, διακρίνονται διατηρητέα χτίσματα, που χρονολογούνται από το 1892 όπως το γεφύρι του Αλμυροπόταμου. Η κατασκευή τους οφείλεται σε ιδιώτη γιατρό χριστιανό. Τα νερά των πηγών είναι χλώριονατριούχα, που σημαίνει ότι εκτός  τις χαλαρωτικές τους ιδιότητες έχουν και θεραπευτικές που συνιστώνται για αρθροπάθειες, ρευματοειδείς και δερματολογικές  παθήσεις, κυκλοφοριακή ανεπάρκεια, χρόνιες γυναικολογικές παθήσεις, κακώσεις σκελετικού συστήματος. Ήθη και παλιές ιστορίες αναφέρουν ότι πολλοί γιατρεύτηκαν με την χρήση των ιαματικών πηγών.
Από το 2018 έως και σήμερα οι ιαματικές πηγές  Πολιχνίτου είναι κλειστές. Μετά από αρκετά χρόνια λειτουργίας τους ,η καθυστέρηση αναγνώρισής τους ως φυσικού πόρου σύμφωνα με την υπάρχουσα ευρωπαϊκή νομοθεσία και τον επιμερισμό ευθυνών από τις δημόσιες αρχές, κατέστη ένα πολύτιμο αγαθό αναξιοποίητο και παραμελημένο.
Παραπομπές.
Κατηγορία:Λέσβος
Κόμι Σελόμ Κλασού
Ο Κόμι Σελόμ Κλασού (Komi Sélom Klassou, 10 Φεβρουαρίου 1960-) είναι πολιτικός από το Τόγκο και διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας από τις 10 Ιουνίου 2015 ως τις 26 Σεπτεμβρίου 2020. Έχει διατελέσει υπουργός και αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1960 στο Νοτσέ της επαρχίας Αό.
Πολιτική σταδιοδρομία
Διορίστηκε υπουργός Πολιτισμού, Νεολαίας και Αθλητισμού στις 8 Οκτωβρίου 2000, υπηρετώντας στο αξίωμα ως τον διορισμό του ως υπουργού Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε στις 29 Ιουλίου 2003. Διηύθυνε την προεκλογική εκστρατεία του προέδρου Φωρ Γκασινγκμπέ για τις προεδρικές εκλογές του 2005 και μετά την ανακήρυξη του νικητή Φωρ από το Συνταγματικό Δικαστήριο, ο Κλασού την αποκάλεσε "μια σπουδαία νίκη για το λαό του Τόγκο".
Ο Κλασού υπηρέτησε ως υπουργός Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης επί 4 και πλέον έτη. Ήταν στην κορυφή της λίστας των υποηφίων με το κόμμα RPT στην περιφέρεια Αό κατά τις βουλευτικές εκλογές του 2007 και κέρδισε μία έδρα. Στις 24 Νοεμβρίου 2007 εξελέγη ως πρώτος αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, και αντικαταστάθηκε στο χαρτοφυλάκιό του στην κυβέρνηση που ανακοινώθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2007.
Ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου του RPT.
Μετά τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών το 2013, ο Κλασού επανεξελέγη ως πρώτος αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης στις 2 Σεπτεμβρίου 2013.
Έπειτα από την επανεκλογή του προέδρου Φωρ Γκνασινγκμπέ στις προεδρικές εκλογές του Απριλίου του 2015, ο επανεκλεγείς πρόεδρος διόρισε τον Κλασού ως αντικαταστάτη του Κουέζι Αουμέι-Ζουνού στην πρωθυπουργία στις 5 Ιουνίου 2015.
Στις 4 Ιανουαρίου 2019 υπέβαλε την παραίτησή του, για να επαναδιοριστεί στις 24 Ιανουαρίου με τα σημαντικότερα υπουργεία να παραμένουν στα ίδια πρόσωπα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Τόγκο
Πρωθυπουργός του Μαυροβουνίου
Ο πρωθυπουργός του Μαυροβουνίου (μαυροβουνιακά: Премијер/Премијерка Црне Горе, Premijer/Premijerka Crne Gore) επίσημα ως πρόεδρος της Κυβέρνησης του Μαυροβουνίου (Предсједник/Предсједница Владе Црне Горе,   Predsjednik/Predsjednica Vlade Crne Gore), είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης του Μαυροβουνίου. Ο ρόλος του πρωθυπουργού είναι να κατευθύνει το έργο της κυβέρνησης και να καταθέτει στο κοινοβούλιο το κυβερνητικό πρόγραμμα, το οποίο συμπεριλαμβάνει έναν κατάλογο προτεινόμενων υπουργών. Η παραίτηση του πρωθυπουργού μπορεί να προκαλέσει τη διάλυση της κυβέρνησής του.
Σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Ντρίταν Αμπάζοβιτς, ο αρχηγός του πολιτικού κόμματος Ενωμένη Μεταρρυθμιστική Δράση και ο οποίος εξελέγη από το Κοινοβούλιο του Μαυροβουνίου. Εξελέγη στις 28 Απριλίου 2022, έπειτα από το σχηματισμό της 43ης Κυβέρνησης του Μαυροβουνίου στην Τσέτινιε.
Ιστορία
Η πρώτη σύγχρονη μαυροβουνιακή κυβέρνηση συστάθηκε στις 20 Μαρτίου 1879, στη διάρκεια του Πριγκιπάτου του Μαυροβουνίου. Ο τίτλος του αρχηγού της κυβέρνησης ήταν ο Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου (Предсједник Министарског савјета).
Στις 28 Αυγούστου 1910 το Μαυροβούνιο κηρύχθηκε βασίλειο. Στη διάρκεια αμφότερων του Πριγκιπάτου και του Βασιλείου. Τόσο κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου όσο και του Βασιλείου, το αξίωμα δεν είχε μεγάλη σημασία ή επιρροή, αλλά εξαρτιόταν αποκλειστικά από τη βούληση του άρχοντα Νικόλαου Α΄. Μετά τη συνθηκολόγηση του Μαυροβουνίου στις Κεντρικές Δυνάμεις στις 15 Ιανουαρίου 1916 κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η κυβέρνηση πήγε στην εξορία και παρέμεινε στο εξωτερικό μέχρι να σταματήσει να υπάρχει. Μετά την απόφαση της Συνέλευσης της Ποντγκόριτσα στις 26 Νοεμβρίου 1918 να ενοποιήσει το Μαυροβούνιο με τη Σερβία και τον επακόλουθο σχηματισμό του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, ο Στόγιαν Πρότιτς έγινε πρωθυπουργός του νεοσύστατου Βασιλείου στις 20 Δεκεμβρίου 1918. Ο έκπτωτος βασιλιάς Νικόλαος Α' συνέχισε να διορίζει πρωθυπουργούς του Μαυροβουνίου στην εξορία μέχρι το θάνατό του το 1921. Η εξόριστη κυβέρνηση του Μαυροβουνίου έπαψε να υπάρχει λίγο αργότερα, το 1922.
Υπό το κομμουνιστικό καθεστώς, το Μαυροβούνιο απέκτησε τη δική του κυβέρνηση στις 7 Μαρτίου 1945. Εκείνη την ημέρα, συστάθηκε ένα υπουργείο για το Μαυροβούνιο εντός της κυβέρνησης της Γιουγκοσλαβίας (όπως και για τις άλλες πέντε δημοκρατίες), με έναν υπουργό για το Μαυροβούνιο να είναι επιφορτισμένος με τη δημιουργία της πρώτης πραγματικής κυβέρνησης του μεταπολεμικού Μαυροβουνίου, η οποία έγινε στις 17 Απριλίου 1945. Οι κυβερνήσεις διοικούνταν από έναν πρωθυπουργό μέχρι τις 4 Φεβρουαρίου 1953, από τον πρόεδρο του Εκτελεστικού Συμβουλίου μέχρι τις 15 Ιανουαρίου 1991 και πάλι από τον Πρωθυπουργό έκτοτε.
Κατάλογος
Πρωθύστερες θέσεις
Μοναρχία
Αρχηγοί κυβερνήσεων πριν το 1945
Εν ζωή πρώην πρωθυπουργοί
Οι πιο πρόσφατοι θάνατοι ενός πρωθυπουργού του Μαυροβουνίου είναι εεκείνοι των Ζέλικο Στουράνοβιτς (2006–2008) το 2014 και του Μάρκο Ορλάντιτς (1974–1978) το 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πρωθυπουργος
Λάσλο Μπόλονι
Ο Λάσλο Μπόλονι (László Bölöni, 11 Μαρτίου 1953) είναι Ρουμάνος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Γεννήθηκε στην πόλη Τίργκου Μούρες της Ρουμανίας, ωστόσο η οικογένειά του έχει και ουγγρικές ρίζες.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ως ποδοσφαιριστής ο Λάσλο Μπόλονι αγωνιζόταν ως μέσος. Ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της πόλης του, την Τίργκου Μούρες, όπου αγωνίστηκε από το 1970 έως το 1984 όταν και μεταγράφηκε στη Στεάουα Βουκουρεστίου, με την οποία κέρδισε τον τίτλο του Πρωταθλητή Ευρώπης το 1986 στη Σεβίλλη, σε ένα από τους πλέον συζητημένους τελικούς με αντίπαλο την Μπαρτσελόνα. Αγωνίστηκε ακόμη προς το φινάλε της καριέρας του στο Βέλγιο με τη Ρασίνγκ Τζετ Βαβρ και στη Γαλλία με την Κρετέιγ και την Ορλεάν, όπου και έκλεισε την καριέρα του. Με τη φανέλα της εθνικής Ρουμανίας αγωνίστηκε 108 φορές και πέτυχε 25 γκολ. Υπήρξε μέλος της όταν συμμετείχε στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1984.
Προπονητική καριέρα
Η πρώτη δουλειά του σε πάγκο ομάδας ήταν στη γαλλική Νανσί, την οποία ανέβασε στην Α' κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος. Συνολικά είχε τα ηνία της ομάδας της ομάδας για 6 χρόνια (1994 έως 2000) όταν και πήγε στην Εθνική Ρουμανίας, για έναν χρόνο (2000–2001). Ακολούθησε μια διετία (2001–2003) στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας, στην οποία κατάφερε να αναδείξει την εξαιρετική φουρνιά νέων παικτών με τους Κριστιάνο Ρονάλντο, Ρικάρντο Κουαρέσμα, Ούγκο Βιάνα. Το 2002 κατέκτησε με τη Σπόρτινγκ το νταμπλ στην Πορτογαλία.
Τον Φεβρουάριο του 2010 παραιτήθηκε από τη Σταντάρ Λιέγης για να πάει στην Αλ Γουάντα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Τον Ιανουάριο του 2011 ανέλαβε τη Λανς αντικαθιστώντας τον Ζαν Γκι Βαλέμ με σκοπό να την ξεκολλήσει από τις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας, αλλά δεν τα κατάφερε. Η ικανότητά του να αναδεικνύει νεαρούς ποδοσφαιριστές φάνηκε και στη Λανς, στην οποία χρησιμοποίησε σταθερά το νέο μεγάλο αστέρι του γαλλικού ποδοσφαίρου, τον 18χρονο Ραφαέλ Βαράν, παίκτη για τον οποίο εκδήλωσε ενδιαφέρον η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Το καλοκαίρι του 2011 ήρθε στο ελληνικό πρωτάθλημα, αναλαμβάνοντας την τεχνική ηγεσία του ΠΑΟΚ.Μετά από μια μόλις σεζόν η συνεργασία του Λάζλο Μπόλονι με τον ΠΑΟΚ λύθηκε στο Ρουμάνο τεχνικό πιστώνεται η καλή πορεία της ομάδας στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα λίγκ και η ανάδειξη και προώθηση ταλέντων στην πρώτη ομάδα αλλά χρεώνεται η κακή πορεία στο πρωτάθλημα που οδήγησε την ομάδα στην τελευταία θέση των πλεί-οφ.Τον Ιούνιο του 2012 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα από το Κατάρ Αλ Κορ. Ακολούθησαν θητείες στη βελγική Αντβερπ και Γάνδη προτού έρθει στην Ελλάδα για τον Παναθηναϊκό.
Τίτλοι και διακρίσεις
Ως ποδοσφαιριστής
Ως προπονητής
Κιρς-λε-Σιέρκ
Το Κιρς-λε-Σιέρκ (Κιρς μπάι Ζιερκ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Μποζικάς Κορινθίας
Ο Μποζικάς είναι χωριό και κοινότητα του δήμου Σικυωνίων στον νομό Κορινθίας. Βρίσκεται 12 χλμ. βόρεια από την Νεμέα και 16 χλμ. νοτιοδυτικά από το Κιάτο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό έχει συνολικά 249 κατοίκους. Το κόκκινο κρασί Αγιωργίτικο παράγεται στην περιοχή αλλά και ποσότητες ελαιολάδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Σικυωνίων
Κιρσνωμέν
Το Κιρσνωμέν (Κιρχνάουμεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Ωκεανογραφικό Μουσείο (Μονακό)
Το Ωκεανογραφικό Μουσείο (γαλλικά: Musée Océanographique) είναι μουσείο επιστημών της θάλασσας στην Πόλη του Μονακό. Είναι η έδρα της Επιτροπής Επιστήμης της Μεσογείου. Αυτό το κτίριο είναι μέρος του Ωκεανογραφικού Ινστιτούτου το οποίο έχει σαν αποστολή να μοιράζεται τις γνώσεις του από τους ωκεανούς.
Ιστορία
Το Ωκεανογραφικό Μουσείο εγκαινιάστηκε το 1910 από τον μοντερνιστή και  μεταρρυθμιστή  πρίγκιπα του Μονακό Αλβέρτο Α'. Ο Ζακ-Υβ Κουστώ διετέλεσε διευθυντής από το 1957 έως το 1988.
Το Μουσείο γιόρτασε την επέτειο ίδρυσης των 100 χρόνων του το Μάρτιο του 2010, μετά από μια εκτεταμένη ανακαίνηση.
Επισκόπηση
Το Μουσείο είναι ένα εξαιρετικό αρχιτεκτονικό παράδειγμα αναβίωσης Μπαρόκ. Έχει μια εντυπωσιακή πρόσοψη που δεσπόζει δίπλα σε ένα γκρεμό πάνω από τη θάλασσα, σε ύψος 279 πόδια (85,04 μέτρα). Χρειάστηκαν 11 χρόνια για να χτιστεί, χρησιμοποιώντας 100.000 τόνους πέτρας. Το μουσείο φιλοξενεί εκθέσεις και συλλογές των διαφόρων ειδών της θαλάσσιας πανίδας (αστερίες, ιππόκαμπους, χελώνες, μέδουσες, καβούρια, αστακοί, καρχαρίες, καθώς και αχινούς, χέλια, σουπιές κλπ).
Στον πρώτο όροφο που ονομάζεται Καριέρα ενός Ναύτη παρουσιάζεται το έργο του πρίγκιπα Αλβέρτου Α' και περιλαμβάνει το εργαστήριο από το Ιρόντελ, το πρώτο ερευνητικό γιοτ του Πρίγκιπα Αλβέρτου. Οι παρατηρήσεις που έγιναν εκεί οδήγησαν στην κατανόηση του φαινομένου της αναφυλαξίας, για το οποίο ο Δρ Σαρλ Ρισέ έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 1913.
Στο Ενυδρείο του μουσείου που βρισκέται στο υπόγειο του κτιρίου παρουσιάζονται ένα ευρύ φάσμα της χλωρίδας και της πανίδας. Τέσσερις χιλιάδες είδη ψαριών και πάνω από 200 οικογένειες ασπόνδυλων μπορεί κανείς να δει. Το ενυδρείο διαθέτει επίσης μια παρουσίαση της Μεσογείου και τροπικών θαλάσσιων οικοσυστημάτων.
Πολλών καλλιτέχνων εμφανίζονται τα έργα τους στο μουσείο, όπως ο Ντάμιεν Χιρστ και ο Φίλιπ Πασκούα.
Γιγάντιο φύκι
Το 1989, ο Γάλλος θαλάσσιος βιολόγος Αλεξάντερ Μέινεζ ανακάλυψε ένα κομμάτι ενός γιγάντιου τροπικού φυκιού το Caulerpa taxifolia ακριβώς κάτω από τα τείχη του μουσείου. Πολλά ντοκιμαντέρ δείχνουν αυτήν την ανακάλυψη, όπως την προέλευση ενός από τα μεγαλύτερα μολυσμένα φύκια της Μεσογείου στην πρόσφατη ιστορία. Ο ρόλος του μουσείου και του διευθυντή του, Φρανσουά Ντουμένγκ όταν αυτήν η ανακάλυψη δημοσιοποιήθηκε εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να συζητιέται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός του Μονακό Κατηγορία:Μουσεία φυσικής ιστορίας
Η Μοντέστ Μινιόν
Η Μοντέστ Μινιόν (γαλλικός τίτλος: Modeste Mignon) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου μυθιστοριογράφου Ονορέ ντε Μπαλζάκ. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά σε συνέχειες στην εφημερίδα Journal des débats το 1844.
Είναι το πέμπτο έργο στις Σκηνές της ιδιωτικής ζωής, του πρώτου από τους αφηγηματικούς κύκλους της Ανθρώπινης κωμωδίας.
Η πλοκή βασίζεται στην αλληλογραφία ενός διάσημου ποιητή και μιας νεαρής θαυμάστριας του έργου του. Η ρεαλιστική γραφή με την λεπτομερειακή παρουσίαση των χαρακτήρων και του κοινωνικού περιβάλλοντος δίνει, όπως πάντα, στον Μπαλζάκ την ευκαιρία να απεικονίσει κύκλους της κοινωνίας της εποχής του.
Συγγραφή
Ο Μπαλζάκ έγραψε το μυθιστόρημα μετά την επιστροφή του από την Αγία Πετρούπολη, όπου πέρασε το καλοκαίρι του 1843 με τη μέλλουσα σύζυγό του, την κόμισσα Εβελίνα Χάνσκα, στην οποία είναι αφιερωμένο το έργο. Η επιρροή αυτής της παραμονής ήταν καθοριστική.
Η Εβελίνα, η οποία είχε διαβάσει πρόσφατα την αλληλογραφία του Γκαίτε με τη Μπετίνα φον Μπρεντάνο που ήταν τριάντα επτά χρόνια νεότερή του, είπε στον Μπαλζάκ ότι είχε γράψει μια νουβέλα υπό την επίδραση αυτής της ανάγνωσης, την οποία στη συνέχεια πέταξε στη φωτιά. Ο Μπαλζάκ διάβασε μια γαλλική μετάφραση της αλληλογραφίας και από το Παρίσι έγραψε στην Εβελίνα: «''Η νουβέλα σου θα είναι όμορφη, οπότε αν θέλεις να μου δώσεις μεγάλη χαρά, γράψε την ξανά και στείλε την. Θα τη διορθώσω και θα τη δημοσιεύσω με το όνομά μου.» Ωστόσο, δεν περίμενε την αγαπημένη του να την ξαναγράψει, αλλά έγραψε ο ίδιος τη Μοντέστ Μινιόν''. Έμπνευσή του αποτέλεσε επίσης και η αλληλογραφία του συγγραφέα με νεαρές θαυμάστριές του.
Ντράγκαν Τράβιτσα
Ο Ντράγκαν Τράβιτσα (ιταλικά: Dragan Travica, 28 Αυγούστου 1986, Ζάγκρεμπ) είναι Ιταλός διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος κατά την περίοδο 2022-23 αγωνίζεται με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς στο Πρωτάθλημα Ελλάδας, στη θέση του πασαδόρου.
Η Μοντέστ Μινιόν
Συγγραφή
Παραλληλισμοί έχουν επίσης εντοπιστεί στις εμπειρίες του Μπαλζάκ στην Αγία Πετρούπολη, του περιβάλλοντος της κόμισσας Χάνσκα του, της οικογένειάς της, της προσωπικότητάς της και των χαρακτήρων του έργου.
Ντράγκαν Τράβιτσα
Καριέρα
Είχε φτάσει όμως η στιγμή για το μεγάλο άλμα. Ο Ντράγκαν Τράβιτσα από το 2008 έως το 2013 αγωνίζεται στα μεγαθήρια του ιταλικού βόλεϊ, κατά σειρά στις Μόντενα Βόλεϊ, Γκαμπέκα και Λούμπε Ματσεράτα, με την οποία κατακτά το πρώτο πρωτάθλημα της καριέρας του το 2011-12, είναι φιναλίστ σε δύο τελικούς Κυπέλλου Ιταλίας και κατακτά το Σούπερ Καπ Ιταλίας το 2012. Οι εμφανίσεις του με τις ιταλικές ομάδες έκαναν την τότε πανίσχυρη πρωταθλήτρια Ρωσίας Μπελογκόριε Μπέλγκοροντ να τον εντάξει στο δυναμικό της εκείνο το καλοκαίρι. Με την ομάδα του Μπέλγκοροντ ο Ντράγκαν Τράβιτσα κατέκτησε το Κύπελλο Ρωσίας τον Ιανουάριο του 2014, δύο Σούπερ Καπ Ρωσίας και τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Ρωσίας 2014-15. Οι μεγάλες του όμως επιτυχίες ήταν το Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 2013-14 και ακολούθως το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων το 2014.
Η Μοντέστ Μινιόν
Συγγραφή
Μερικά πρόσωπα εμφανίζονται και σε άλλα έργα της Ανθρώπινης κωμωδίας.
Ντράγκαν Τράβιτσα
Καριέρα
Στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ η Λούμπε επιβλήθηκε με 3–1 της Χάλκμπανκ Άγκυρας του Δημήτρη Τζούριτς, ομάδα στην οποία ο Τράβιτσα βρέθηκε το 2015, και με την οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Σούπερ Καπ Τουρκίας περιόδου 2015-16.
Η Μοντέστ Μινιόν
Συγγραφή
Η πλοκή είναι μια ιστορία «εικονικής σχέσης» πριν από το Διαδίκτυο, αναφέρεται σε έναν έρωτα που αναπτύσσεται μέσα από ανταλλαγή επιστολών. Η Μοντέστ πιστεύει ότι αλληλογραφεί με έναν διάσημο ποιητή ενώ στην πραγματικότητα αλληλογραφεί με τον γραμματέα του.
Ντράγκαν Τράβιτσα
Καριέρα
Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμά του από την ιρανική Σαρδαρί της πόλης Ούρμια, και τον Φεβρουάριο του 2017 ξαναβρέθηκε στην Ιταλία για λογαριασμό της Μόντενα Βόλεϊ. Τον Ιούνιο του 2017 μετακομίζει στην Παλαβόλο Πάντοβα όπου παραμένει για τρεις περιόδους, αφού τον Μάϊο του 2020 υπογράφει στην Ούμπρια της Περούτζιας. Με την Ούμπρια επανέρχεται στους τίλους με την κατάκτηση του Σούπερ Καπ Ιταλίας το 2020 αλλά και του Κυπέλλου Ιταλίας το 2022. Ήταν επίσης δύο φορές δυτεραθλητής Ιταλίας, φιναλίστ του Κυπέλλου το 2021 και συμμετείχε σε δύο ημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ.
Τον Αύγουστο του 2022 ο σπουδαίος Ιταλός πασαδόρος υπέγραψε στον Ολυμπιακό Πειραιώς παροτρυνόμενος από τον επίσης Ιταλό προπονητή των ερυθρόλευκων Αλμπέρτο Τζουλιάνι, αλλά και από τον πατέρα του, Λιούμπομιρ. Στον Ολυμπιακό ο Τράβιτσα πήρε το περιβραχιόνιο του αρχηγού, όχι μόνο λόγω της σχεδόν πλήρους ανανέωσης στο δυναμικό της ομάδας του Πειραιά αλλά και ως αναγνώριση της αξίας του και των ηγετικών του ικανοτήτων. Ο Ιταλός πασαδόρος οδήγησε με μαεστρία τους ερυθρόλευκους στην κατάκτηση του 3ου ευρωπαϊκού τους τίτλου, του CEV Τσάλεντζ Καπ της περιόδου 2022-23 και του Πρωταθλήματος Ελλάδας 2022-23.
Η Μοντέστ Μινιόν
Υπόθεση
Ο Σαρλ Μινιόν, πρώην συνταγματάρχης του στρατού του Ναπολέοντα που είχε στραφεί στις επιχειρήσεις και πλούτισε, έχοντας καταστραφεί οικονομικά πηγαίνει στην Ινδία σε μια προσπάθεια να ξεκινήσει νέες επιχειρήσεις και να δημιουργήσει πάλι περιουσία. Αφήνει τη γυναίκα του και την κόρη του Μοντέστ στη γενέτειρά του Χάβρη υπό το άγρυπνο βλέμμα έμπιστων φίλων. Η νεαρή κοπέλα, αναγνώστρια ρομαντικής ποίησης, ξεκινά κρυφά μια αλληλογραφία με ψευδώνυμο με τον διάσημο Παριζιάνο ποιητή Μελκιόρ Καναλίς τον οποίο θαυμάζει και τον οποίο θα ήθελε να γνωρίσει. Ο ποιητής, όμως, δέχεται πολλές παρόμοιες επιστολές και καθώς είναι απασχολημένος, αναθέτει στον γραμματέα του Ερνέστ Λα Μπριέρ, έναν καλλιεργημένο και ευγενικό νέο, να απαντά στο όνομά του. Στις επιστολές που ανταλλάσσουν, και οι δύο κρύβουν την πραγματική τους ταυτότητα αλλά ερωτεύονται. Ο Ερνέστ πηγαίνει στη Χάβρη, όπου συναντά τη Μοντέστ. Αρχικά υποδύεται τον Καναλίς και όταν της αποκαλύπτει την πραγματική του ταυτότητα, η Μοντέστ αισθάνεται ταπεινωμένη και απομακρύνεται. Στο μεταξύ, ο πατέρας της Μοντέστ επιστρέφει στη Γαλλία πάμπλουτος. Σαν αποτέλεσμα, γύρω από την κοπέλα -πλέον πλούσια κληρονόμο- συγκεντρώνεται μια ομάδα μνηστήρων, στην οποία ξεχωρίζουν ο δούκας ντ'Ερουβίλ και ο ίδιος ο Καναλίς. Η Μοντέστ, ωστόσο, εκτιμά την ειλικρίνεια του Ερνέστ και τελικά τον παντρεύεται.
Ντράγκαν Τράβιτσα
Διεθνής καριέρα
Ο Ντράγκαν Τράβιτσα κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική Ιταλίας για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2007, χωρίς ωστόσο να αγωνιστεί σε κάποιον αγώνα. Την πρώτη του εμφάνιση με την «Μπλέ Ομάδα» την έκανε στις 11 Νοεμβρίου 2007 σε έναν ανεπίσημο αγώνα σε «Ολ Σταρ Γκέιμ» απέναντι στους "αστέρες" του ιταλικού πρωταθλήματος στην πόλη Φόρλι. Ακολούθησε μια πλούσια καριέρα στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, στο οποίο έγινε ο βασικός πασαδόρος το 2011 στη θέση του σπουδαίου Βαλέριο Βερμίλιο. Με τους «ατζούρι» κατεκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2011 και του 2013, και ενδιάμεσα οδήγησε την Εθνική Ιταλίας στο χάλκινο μετάλλιο στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου το 2012, ξεπερνώντας το επίτευγμα του πατέρα του ο οποίος ήταν 6ος στους Ολυμπιακούς της Μόσχας το 1980. Στη συλλογή του βρίσκονται ακόμα τα χάλκινα μετάλλια στη Παγκόσμια Λίγκα (Γουόρλντ Λιγκ) το 2013 και το 2014 καθώς και το χάλκινο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Μεγάλων Πρωταθλητών (Γκραντ Τσάμπιονς Καπ) το 2013.
Διεθνείς τίτλοι - Διακρίσεις
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα
Η Μοντέστ Μινιόν
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Ντράγκαν Τράβιτσα
Διεθνείς τίτλοι - Διακρίσεις
Παγκόσμια Λίγκα
Παγκόσμιο Κύπελλο Μεγάλων Πρωταθλητών
Διεθνείς διοργανώσεις
'''Τσάμπιονς Λιγκ
'''Παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων
'''Τσάλεντζ Καπ
Εθνικά Πρωταθλήματα
1 Πρωτάθλημα Ιταλίας
1 Πρωτάθλημα Τουρκίας
''' 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας
Πρωτάθλημα Ρωσίας
Εθνικά Κύπελλα
1 Κύπελλο Ρωσίας
1 Κύπελλο Ιταλίας
2 Σούπερ Καπ Ιταλίας
2 Σούπερ Καπ Ρωσίας
1 Σούπερ Καπ Τουρκίας
'''Κύπελλο Ελλάδας
'''Λιγκ Καπ Ελλάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Βόντοκ
Ο Βόντοκ (πολωνικά: Wątok, προηγούμενη ονομασία: Πόλνα [Polna]) είναι ποταμός στην Πολωνία - ένα ρέμα -, δεξιός παραπόταμος του Μπιάουα.
Η πηγή του ρέματος βρίσκεται στην περιοχή του χωριού Ζαλασόβα, κοντά στο Ριγκλίτσε. Ο Βόντοκ είναι ορεινό ρέμα. Οι αριστεροί παραπόταμοι του είναι οι: Κόζεν (Korzeń), Βοντότσεκ (Wątoczek) και Στρουσίνκα (Strusinka) και ο δεξιός παραπόταμος ο Μροζούφκα (Mrozówka).
Ο Βόντοκ ρέει μέσω των χωριών Ζαλασόβα, Σίνβαουτ και Σκσίσουφ, και στη συνέχεια (για απόσταση 7,5 χλμ) μέσω του Τάρνουφ, της μοναδικής πόλης στην πορεία του. Η πορεία του ρέματος στο Τάρνουφ είναι το αποτέλεσμα του σκάψιμου μια νέας λεκάνης εκβολής στο τέλος της πορείας του κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Επί του παρόντος, οι εκβολές είναι περίπου 1,5 χλμ. πάνω από την προηγούμενη. Η τάφρος ήταν για να προστατεύσει τις βιομηχανικές περιοχές από τις πλημμύρες. Η παλιά κοίτη υπάρχει αυτή τη στιγμή ως νεκρό ρέμα που ονομάζεται Στάρι Βόντοκ («Παλιό Βόντοκ»).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Ντουνάγιετς Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας
Γέφυρα του Πύργου
Η γέφυρα του Πύργου ή Τάουερ Μπριτζ (αγγλικά: Tower Bridge) είναι γέφυρα η οποία βρίσκεται στο Λονδίνο και κτίστηκε μεταξύ 1886 και 1894. Η γέφυρα διασχίζει τον Τάμεση και είναι ένα από τα σύμβολα του Λονδίνου. Έτσι συχνά αποκαλείται γέφυρα του Λονδίνου, αν και αυτή είναι η ονομασία μιας άλλης γέφυρας, 800 μέτρα ανάντη. Η γέφυρα αποτελεί συνδυασμό κινητής και κρεμαστής γέφυρας.
Η γέφυρα αποτελείται από δύο πύργους γέφυρας οι οποίοι ενώνονται μεταξύ τους στο ανώτερο επίπεδο με δύο οριζόντιες πεζογέφυρες, σχεδιασμένες να αντέχουν τις οριζόντιες δυνάμεις τάσης οι οποίες ασκούνται από τα τμήματα της γέφυρας που βρίσκονται προς τη ξηρά. Οι κάθετες δυνάμεις ασκούνται στους δύο ισχυρούς πύργους. Ο μηχανισμός της κινητής γέφυρας βρίσκεται στη βάση των δύο πύργων. Οι πύργοι έχουν ύψος 65 μέτρα και το κεντρικό άνοιγμα της γέφυρας είναι 82 μέτρα. Πριν την αποκατάστασή της κατά τη δεκαετία του 2010, η γέφυρα ήταν βαμμένη κόκκινη, άσπρη και μπλε, προς τιμήν του ασημένιου Ιωβηλαίου της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ το 1977. Μετά την αποκατάσταση βάφηκε ξανά μπλε και άσπρη.
Το κατάστρωμα της γέφυρας είναι ελεύθερα προσβάσιμο για οχήματα και πεζούς, ενώ οι πύργοι, οι πεζογέφυρες και τα μηχανοστάσια είναι τμήμα έκθεσης με εισιτήριο.
Κατασκευή
Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, η αυξημένη εμπορική κίνηση στο Ιστ Εντ του Λονδίνου οδήγησε στην ανάγκη για ένα νέο πέρασμα πάνω από τον Τάμεση κατάντη της γέφυρας του Λονδίνου. Μια παραδοσιακή σταθερή γέφυρα δεν μπορούσε να κατασκευαστεί διότι θα απέκλειε την πρόσβαση των ιστιοφόρων στις αποβάθρες των ιστιοφόρων στο Πουλ του Λονδίνου.
Μια ειδική επιτροπή γέφυρας ή σήραγγας σχηματίστηκε το 1877, με επικεφαλής τον σερ Άλμπερτ Τζόσεφ Άλτμαν, για να βρεθεί μια λύση για το ποτάμιο πέρασμα. Κατατέθηκαν πάνω από 50 σχεδιαστικές προτάσεις, συμπεριλαμβανομένης και μιας πρότασης από τον πολιτικό μηχανικό σερ Τζόσεφ Μπάζλτζετ, η οποία απορρίφθηκε επειδή δεν ήταν αρκετά υψηλή. Τελικά το σχέδιο της γέφυρας εγκρίθηκε το 1884, όταν προτάθηκε να κτιστεί μια κινητή γέφυρα. Ο σερ Τζον Γουλφ Μπάρι ορίστηκε μηχανικός και ο σερ Χόρας Τζόουνς αρχιτέκτονας (ήταν επίσης ένας από τους κριτές). Η κατασκευή της γέφυρας αδειοδοτήθηκε από το κοινοβούλιο το 1885 με νομοθετική πράξη. Προσδιορίστηκε ότι το άνοιγμα πρέπει να είναι τουλάχιστον 61 μέτρα πλατύ και 41 μέτρα ψηλό. Η κατασκευή έπρεπε να είναι σε γοτθικό ρυθμό. Ο Μπάρι σχεδίασε μια κινητή γέφυρα με δύο πύργους κτισμένος σε βάθρα. Το κεντρικό άνοιγμα θα γεφυρωνόταν από δύο ίσα κινητά μέρη τα οποία θα μπορούσαν να σηκωθούν για να περάσει η ποτάμια κίνηση. thumb|250px|Η γέφυρα κατά τη διάρκεια της κατασκευής (1892) Η κατασκευή άρχισε το 1886 και διήρκησε για οχτώ χρόνια. Στην κατασκευή συμμετείχαν πέντε μεγαλοεργολάβοι και 432 εργάτες. Δύο ογκώδη βάθρα, αποτελούμενα από τουλάχιστον 70.000 τόνους σκυροδέματος βυθίστηκαν στην κοίτη του ποταμού για να στηρίξουν την κατασκευή. Πάνω από 11.000 τόνοι ατσαλιού χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του σκελετού, των πύργων και των πεζογεφυρών. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε γρανίτης από την Κορνουάλη και ασβεστόλιθος του Πόρτλαντ, τόσο για την προστασία του ατσαλιού όσο και για αισθητικούς λόγους.
Ο Τζόουνς πέθανε το 1886 και το έργο ανέλαβε ο Τζορτζ Ντ. Στίβενσον. Ο Στίβενσον αντικατέστησε την πρόσοψη από τούβλο με μια βικτωριανού γοτθικού ρυθμού, η οποία κατέστησε τη γέφυρα ένα χαρακτηριστικό τοπόσημο και στόχο είχε να εναρμονίσει τη γέφυρα με τον γειτονικό πύργο του Λονδίνου. Το συνολικό κόστος της κατασκευής ήταν £1.184.000 (περίπου 132 εκατομμύρια λίρες σε τιμές 2018).
Η γέφυρα εγκαινιάστηκε επίσημα στις 30 Ιουνίου 1894 από τον τότε πρίγκιπα της Ουαλίας (και μελλοντικό βασιλιά) Εδουάρδο και τη γυναίκα του Αλεξάνδρα.
20ός αιώνας
Οι ψηλές πεζογεφύρες ανάμεσα στους πύργους απέκτησαν κακή φήμη σαν τόπος πορτοφολάδων και ιερόδουλων. Καθώς ήταν προσβάσιμες μόνο με σκαλοπάτια χρησιμοποιούνταν σπάνια από τους πεζούς και έκλεισαν το 1910. Ξανάνοιξαν το 1982.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1942, εγκαταστάθηκε άλλη μια μηχανή, ως μέτρο προστασίας σε περίπτωση που οι υπάρχουσες μηχανές καταστρέφονταν από εχθρικό σαμποτάζ. Ήταν μια οριζόντια μηχανή ιχθύος 142 ίππων κατασκευασμένη από τη Vickers Armstrong Ltd.. Είχε ένα σφόνδυλο διαμέτρου 3 μέτρων και βάρους 9 τόνων ο οποίος γύριζε με 30 στροφές το λεπτό. Η μηχανή τελικά κατέστη παρωχημένη όταν η γέφυρα εκσυγχρονίστηκε το 1974, και δωρήθηκε στο βιομηχανικό μουσείο του Φόρνσετ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λονδίνο Κατηγορία:Γέφυρες επί του Τάμεση κατηγορία:Κρεμαστές γέφυρες
Υακίνθη (όνομα)
Υακίνθη, ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).
Ετυμολογία του ονόματος
Το όνομα θηλυκό του Υάκινθος, από το αρχαιοελληνικό Ὑάκινθος, αβέβαιου ετύμου (βλ. Υάκινθος).
Σημασιολογικά ανήκει στα ονόματα που προέρχονται από παρομοιώσεις με φυτά και ταυτίζεται με τα ονόματα Ζουμπουλιά και Διατσέντα. Η άνθιση και η τρυφερότητα του υάκινθου, το πανέμορφο χρώμα και άρωμα του άνθους του είναι χαρίσματα της φύσης που οι άνθρωποι αποδίδουν σε ανθρώπους για λόγους επαινετικούς.