cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πυκνωτής
Ηλεκτρολυτικοί πυκνωτές
Οι ηλεκτρολυτικοί πυκνωτές αλουμινίου αποτελούνται από τυλιγμένες εναλλάξ μεταλλικές λωρίδες, μια από αλουμίνιο για την άνοδο και μια από χαλκό για την κάθοδο. Οι λωρίδες είναι διάσπαρτες μ' έναν πορώδη ιστό, πού εμβαπτίζεται σ' έναν ηλεκτρολύτη και περιτυλίσσονται σ' ένα κυλινδρικό πηνίο. Το αρχικά διαμορφωμένο φύλλο αλουμινίου χαράσσεται με οξύ, για να δημιουργηθούν πόροι στην επιφάνεια του φύλλου. Ή κατεργασία αυτή αυξάνει μέχρι και 50 φορές παραπάνω την ωφέλιμη επιφάνεια. Οι λωρίδες αλουμινίου συγκολλώνται επάνω στα φύλλα, πού αποτελούν την ηλεκτρική επαφή, ενώ ο αριθμός των λωρίδων εξαρτάται από το μήκος του φύλλου, πού χρησιμοποιείται. Το φύλλο της καθόδου (πού είναι κατασκευασμένο από χαλκό) χαράσσεται κατά τον ίδιο τρόπο και επικαλύπτεται προσθέτοντας ένα πολύ λεπτό στρώμα οξειδίου, πού αυξάνει σημαντικά τη χωρητικότητα του. Αν τα δύο φύλλα συνδεθούν σε σειρά στη συνολική χωρητικότητα θα επικρατεί τελικά ή χωρητικότητα της ανόδου. Κατασκευάζονται επίσης πυκνωτές τανταλίου με τη μορφή φύλλου, οι όποιοι είτε έχουν χαραχθεί με οξύ, είτε όχι. Μέχρι σήμερα τη μεγαλύτερη ζήτηση έχουν οι στερεοί πυκνωτές τανταλίου. Το ταντάλιο με τη μορφή σκόνης λιώνεται σε φούρνο και παίρνουμε ένα πορώδες σώμα πού διαμορφώνεται κυλινδρικά ή ως δίσκος. Το πορώδες σώμα στην περίπτωση αυτή αποτελεί την άνοδο του ηλεκτρολύτη. Το διηλεκτρικό στρώμα του οξειδίου του τανταλίου σχηματίζεται με ανοδική οξείδωση. Το ηλεκτρόδιο της καθόδου μπορεί να είναι είτε υγρός είτε στερεός ηλεκτρολύτης. Ο στερεός ηλεκτρολύτης παρασκευάζεται με εμβάπτιση της πορώδους ανόδου, πού σχηματίσθηκε σε νιτρικό μαγγάνιο. Ακολουθεί χημική διάσπαση του νιτρικού μαγγανίου με θέρμανση της ανόδου σε φούρνο και σχηματισμός στερεού στρώματος οξειδίου του μαγγανίου. Ή διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται αρκετές φορές, για να πάρουμε ικανοποιητικά παχύ στρώμα, ώστε να παρουσιάζει χαμηλή αντίσταση. Βυθίζοντας τελικά το οξείδιο του μαγγανίου σε συγκολλητικό λουτρό, σχηματίζεται επαφή, πού προσκολλάται στο μεταλλικό περίβλημα του πυκνωτή. Το στρώμα οξειδίου στους πυκνωτές τανταλίου είναι πολύ σταθερό και δεν φθείρεται μετά από μεγάλες χρονικές περιόδους ακινησίας. "Έτσι, η ιδιότητα του αυτή κάνει τους πυκνωτές ιδανικούς για στρατιωτικές και τηλεπικοινωνιακές εφαρμογές, όπου βασική απαίτηση είναι ή αξιοπιστία.
Μη ηλεκτρολυτικοί πυκνωτές
Μη ηλεκτρολυτικοί πυκνωτές. Από τους μη ηλεκτρολυτικούς πυκνωτές, ενδιαφέρον παρουσιάζουν μόνο οι τύποι χάρτου, μεμβράνης, μίκας και ο κεραμικός πυκνωτής. Παλιότεροι τύποι, όπως σμάλτου, υαλώδους σμάλτου και ορισμένων κεραμικών, αναμένεται ότι θα εξαφανιστούν στα αμέσως επόμενα χρόνια. Τελικά, οι πυκνωτές μεμβράνης θα αντικαταστήσουν και τους πυκνωτές μίκας και χάρτου. Ή μίκα είναι ένα φυσικό διηλεκτρικό με πολύ χαμηλό συντελεστή διαχύσεως, δηλαδή πολύ υψηλή αντίσταση. ΟΙ πυκνωτές κατασκευάζονται είτε από στοιβαγμένα φύλλα μίκας μ' επικάλυψη από ασήμι, πού χρησιμεύει για ηλεκτρόδια, είτε με ηλεκτρόδια από ελάσματα κασσιτέρου, τα όποια εισάγονται μεταξύ των στρωμάτων της μίκας. Οι πυκνωτές αυτοί είναι ιδιαίτερα χρήσιμοι σε εφαρμογές υψηλών τάσεων ή υψηλών συχνοτήτων, όπως στην ασύρματη επικοινωνία. Λόγω του ελέγχου πού μπορούμε να ασκήσουμε στη χημική σύνθεση των κεραμικών διηλεκτρικών, προκύπτει μια μεγάλη ποικιλία χρήσιμων ιδιοτήτων για τους πυκνωτές. ΟΙ υψηλές διαπερατότητες (διηλεκτρικές σταθερές) πού μπορούν να επιτευχθούν, έχουν ως αποτέλεσμα πολύ υψηλή χωρητικότητα ανά μονάδα όγκου, εφαρμόζονται όμως συνήθως σε τύπους χαμηλής τάσεως.
Ένας συνηθισμένος τύπος κατασκευής αποτελείται από έναν κεραμικό σωλήνα με επιμεταλλωμένα ηλεκτρόδια μέσα και έξω από το σωλήνα με πολύ καλές ιδιότητες στις υψηλές συχνότητες. Ένα από τα ευρύτατα χρησιμοποιούμενα κεραμικά υλικά είναι και ο τύπος ρουτιλίου. Αυτό περιέχει οξείδιο του τιτανίου και ορθοτιτανικό μαγνήσιο σε ρυθμιζόμενες αναλογίες, με τις οποίες επιτυγχάνεται ο έλεγχος του θερμικού συντελεστή χωρητικότητας (δηλαδή της μεταβολής της χωρητικότητας ως προς τις μεταβολές της θερμοκρασίας). Οι πυκνωτές αυτοί αποτελούνται από μικρά ορθογώνια κομμάτια κεραμικού υλικού με μεταλλικά ηλεκτρόδια στις απέναντι επιφάνειες. Οι πυκνωτές χαρτιού και μεμβράνης κατασκευάζονται χρησιμοποιώντας μια παρόμοια τεχνική, περιτυλίγοντας δηλαδή το διηλεκτρικό και τα μεταλλικά ηλεκτρόδια και δίνοντας τους κυλινδρικό σχήμα. Τα ηλεκτρόδια μπορούν να είναι από φύλλα αλουμινίου ή κασσιτέρου, είτε εναλλακτικά ένα στρώμα αλουμινίου ή ψευδαργύρου, πού επικάθεται σε περιβάλλον κενού επάνω στο χαρτί ή στη μεμβράνη.
Όλοι οι πυκνωτές πού χρησιμοποιούν το χαρτί ως διηλεκτρικό εμποτίζονται σε κάποιο λάδι, για να αντικαταστήσουν τον αέρα και να αποφευχθούν οι ηλεκτρικές εκκενώσεις, ή διάσπαση του διηλεκτρικού κατά την εφαρμογή υψηλών τάσεων. Μερικές φορές χρησιμοποιούνται κατασκευές με αναμεμιγμένο χαρτί και μεμβράνη και ενώ οι πυκνωτές επιμεταλλωμένης μεμβράνης δεν εμποτίζονται σε λάδι, δεν ισχύει το ίδιο για τους πυκνωτές μεμβράνης-φύλλου, ακόμη και όταν δεν έχουν χαρτί.
Οι πυκνωτές χαρτιού και μεμβράνης έχουν ευρύτατες εφαρμογές και αναμένεται, ότι τελικά οι πυκνωτές μεμβράνης θα αντικαταστήσουν όλους τους άλλους τύπους. Ό ευρύτερα χρησιμοποιούμενος πυκνωτής μεμβράνης είναι ο επιμεταλλωμένος τύπος τερεφθαλικού πολυαιθυλενίου. Ή μεγάλη περιοχή χωρητικοτήτων και θερμοκρασιών (-55° Ο μέχρι +125° Ο) των διαθέσιμων πυκνωτών επιτρέπει τη χρήση τους σε μια μεγάλη περιοχή εφαρμογών. Μεμβράνες, όπως το πολυστυρόλιο, πολυανθρακικό και πολυσουλφονικό έχουν πολύ ειδικές χρήσεις. Το πολυπροπυλένιο φαίνεται, ότι είναι ή μεμβράνη πού έχει τις περισσότερες πιθανότητες ν' αντικαταστήσει τους δυο τύπους πυκνωτών χαρτιού, τόσο στην επιμεταλλωμένη, όσο και στην εμποτισμένη κατασκευή.
Μεταβλητοί Πυκνωτές
Μεταβλητοί πυκνωτές. Οι μεταβλητοί πυκνωτές χρησιμοποιούν γενικά ως διηλεκτρικό τον αέρα ή το κενό, ενώ μερικές φορές χρησιμοποιούνται κεραμικά υλικά. Χωρίζονται σε δύο βασικές υποομάδες τους πυκνωτές συντονισμού και τους πυκνωτές ακριβούς ρυθμίσεως (trimmer). Οι πυκνωτές συντονισμού πήραν αυτή την ονομασία τους, γιατί χρησιμοποιούνται σε κυκλώματα συντονισμού υψηλών συχνοτήτων. Αποτελούνται από δύο ομάδες παράλληλων μεταλλικών πλακών, από τις όποιες μια μονώνεται από το πλαίσιο συναρμολογήσεως με κεραμικά στηρίγματα, ενώ ή άλλη στερεώνεται σ' έναν άξονα, πού δίνει τη δυνατότητα στη μια ομάδα να στρέφεται και να εισέρχεται ή να εξέρχεται στην άλλη ομάδα. Τα επίπεδα των πλακών αλληλοεμπλέκονται όπως τα δάκτυλα, αλλά δεν αγγίζουν μεταξύ τους. Οι πυκνωτές ακριβούς ρυθμίσεως κατασκευάζονται από επίπεδα μεταλλικά φύλλα, πού διαχωρίζονται από μια πλαστική μεμβράνη και βιδώνονται μεταξύ τους. Έχουν μικρότερο πεδίο μεταβολής από τους πυκνωτές συντονισμού και για το λόγο αυτό χρησιμοποιούνται εκεί, όπου απαιτούνται μικρές μεταβολές. Θεωρητικά για την εκλογή ενός πυκνωτή θα μπορούσε να καθοριστεί μια μεγάλη ποικιλία παραμέτρων, όπως χωρητικότητα, μέγιστη τάση, ρεύματα διαρροής, αντίσταση μονώσεως (ως προς την ανοχή και την ακρίβεια), μέγεθος, κόστος, θερμοκρασίες λειτουργίας, θερμικός συντελεστής χωρητικότητας, αξιοπιστία, επίδραση υγρασίας, τύπος περιβλήματος και τύπος ακροδεκτών. Κατά τη σχεδίαση ενός πυκνωτή για συγκεκριμένη εφαρμογή, θα πρέπει να γίνει κάποιος συμβιβασμός ως προς τις σπουδαιότερες απαιτήσεις από τις παραμέτρους του παραπάνω πίνακα.
Γιελένα Νέμανιτς Σούμπιτς
Η Έλενα Νεμάνια Σούμπιτς (σερβικά : Јелена Немањић Шубић) ήταν Σέρβα πριγκίπισσα, κόρη του Στέφαν Ούρος Γ΄ και της Μαρίας Παλαιολογίνας δισεγγονής του Μιχαήλ Η'.
Ήταν ετεροθαλής αδελφή του αυτοκράτορα της Σερβίας Στέφαν Ούρος Δ΄ του λεγομένου Δουσάν. Ήταν παντρεμένη με τον κροάτη ευγενή Μλάντεν Γ΄ Σούμπιτς, πρίγκιπα του Μπριμπίρ και ηγεμόνα της περιοχής του κάστρου Κλις στην Δαλματία. Μετά το θάνατο του Μλάντεν, η Έλενα κυβέρνησε ως χήρα του στο Σκραντίν και το Κλις.
Το 1345 η μονή Κρκα αναφέρεται για πρώτη φορά ως κληροδότημα της πριγκίπισσας Έλενας.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Οίκος Παλαιολόγων - Νέμανιτς Κατηγορία:Σέρβοι ελληνικής καταγωγής
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1968-69
Α΄ Κατηγορία
Οι τελικές βαθμολογίες των δυο ομίλων:
Σημειώσεις
Β΄ Κατηγορία
Οι τελικές βαθμολογίες:
Γ΄ Κατηγορία
Η τελική βαθμολογία ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1968-1969
Μπογκάγιτσι
Το Μπογκάγιτσι (σερβικά κυριλλικά: Богајићи) είναι χωριό στα βορειοανατολικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Πλαβ.
Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού
Από το 1948 έως το 1971, ο πληθυσμός αυξήθηκε, περνώντας από 469 σε 576 κατοίκους. Με εκκίνηση την συγκεκριμένη ημερομηνία, ωστόσο, ξεκίνησε μείωσή του, με αποτέλεσμα, το 2003, να αριθμεί μόνον 427 κατοίκους.
Εθνική Ιταλίας Κ-19 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ιταλίας Κ-19 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική, ποδοσφαιρική ομάδα της Ιταλίας για ποδοσφαιριστές κάτω των 19 ετών. Ελέγχεται από την Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Η ομάδα συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-19, έχοντας μια κατάκτηση το 2003 ενώ ήταν και 3 φορές φιναλίστ το 1995, το 1996 και το 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Ιταλίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-19 Ευρώπης
Furry fandom
thumb|Κάποιοι οπαδοί των furries δημιουργούν και φορούν κοστούμια των χαρακτήρων τους.
Η Υποκουλτούρα Ανθρωπόμορφων Ζώων, γνωστή στα αγγλικά ως furry fandom, είναι μια υποκουλτούρα βασισμένη σε φανταστικούς ανθρωπόμορφους χαρακτήρες ζώων με ανθρώπινες προσωπικότητες και χαρακτηριστικά. Παραδείγματα ανθρωπομορφικών χαρακτηριστικών περιλαμβάνουν οι εμφανίσεις ανθρώπινης νοημοσύνης και εκφράσεις προσώπου, η ικανότητα να μιλούν, να περπατούν στα δύο τους πόδια, και να φορούν ρούχα. Το furry fandom χρησιμοποιείται επίσης για να αναφερθεί στην κοινότητα των ατόμων που συγκεντρώνεται στο Διαδίκτυο και σε συνέδρια furry.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον ιστορικό του fandom, τον Φρεντ Πάττεν, η έννοια του furry δημιουργήθηκε σε ένα συνέδριο επιστημονικής φαντασίας το 1980, όταν μια ζωγραφιά ενός χαρακτήρα από τον Στιβ Γκαλάτσι στο Albedo Anthropomorphics ξεκίνησε μια συζήτηση σχετικά με ανθρωπόμορφους χαρακτήρες στα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία μιας ομάδας συζήτησης που συναντήθηκε σε συνέδρια επιστημονικής φαντασίας και συνέδρια κόμικς.
Ο όρος furry fandom χρησιμοποιούνταν στα φανζίν ήδη από το 1983 και είχε γίνει το στάνταρ όνομα για το είδος από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν ορίστηκε ως "η οργανωμένη εκτίμηση και διάδοση της τέχνης και της πεζογραφίας που αφορά τα 'Furries' ή φανταστικοί ανθρωπόμορφοι χαρακτήρες θηλαστικών ζώων". Ωστόσο, οι οπαδοί θεωρούν ότι οι ρίζες του furry fandom ήταν από πολύ νωρίτερα, με έργα φαντασίας, όπως η ιαπωνική σειρά Kimba, The White Lion που κυκλοφόρησε το 1965, το μυθιστόρημα του Ρίτσαρντ Άνταμς το Watership Down που δημοσιεύθηκε το 1972 (και η προσαρμογή ταινιών του το 1978), καθώς και ο Ρομπέν των Δασών της Disney ως συχνά αναφερόμενα παραδείγματα. Διάλογος σε διαδικτυακή ομάδα συζήτησης στη δεκαετία του 1990, δημιούργησε κάποιον διαχωρισμό ανάμεσα στους οπαδούς των χαρακτήρων καρτούν και στους χαρακτήρες furry, με σκοπό να αποφύγει το ό,τι δεν σχετίζεται με τον όρο "furry".
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, οι furry οπαδοί άρχισαν να δημοσιεύουν φανζίν, αναπτύσσοντας μια διαφορετική κοινωνική ομάδα που τελικά άρχισε να προγραμματίζει κοινωνικές εκδηλώσεις. Μέχρι το 1989, δεν υπήρχε αρκετό ενδιαφέρον για να οργανωθεί το πρώτο συνέδριο furry. Κατά τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας, το διαδίκτυο έγινε προσιτό στον γενικό πληθυσμό και έγινε το πιο δημοφιλές μέσο για τους furry οπαδούς ώστε να συναναστρέφονται. Η ομάδα συζήτησης alt.fan.furry δημιουργήθηκε τον Νοέμβριο του 1990, καθώς και εικονικά περιβάλλοντα, όπως το MUCKs, που έγινε επίσης δημοφιλές στο διαδίκτυο για τους οπαδούς που επιθυμούν να συναντηθούν και να επικοινωνήσουν.
Το furry fandom είναι ανδροκρατούμενο, καθώς έρευνες αναφέρουν ότι περίπου το 80% των οπαδών είναι άνδρες.
Δραστηριότητες
Σύμφωνα με μια έρευνα του 2008, τα περισσότερα furries πιστεύουν ότι οι εικαστικές τέχνες, τα συνέδρια furry, η λογοτεχνία, και οι διαδικτυακές κοινότητες είναι πολύ σημαντικές για το fandom.
Χειροτεχνίες
Θαυμαστές με δεξιότητες στις χειροτεχνικές τέχνες δημιουργούν τα δικά τους χνουδωτά παιχνίδια (λούτρινα ζωάκια), καθώς επίσης κατασκευάζουν περίτεχνα κοστούμια που ονομάζονται fursuits, τα οποία φοριούνται για διασκέδαση ή για την συμμετοχή σε παρελάσεις, σε συνέδρια μεταμφιεσμένων, σε χορούς, ή σε εράνους φιλανθρωπικών εκδηλώσεων (ως ψυχαγωγείς). Τα fursuits κυμαίνονται από σχεδιασμούς που χαρακτηρίζονται από απλή κατασκευή και από άλλα που μοιάζουν με μασκότ των σπορ, σε άλλα με πιο εκλεπτυσμένα χαρακτηριστικά, τα οποία περιλαμβάνουν, μηχανισμούς για κίνηση της γνάθου, μέρη με ηλεκτρονικά εφέ, προσθετικό μακιγιάζ, και άλλα χαρακτηριστικά. Τα fursuits κυμαίνονται σε τιμή από 500€, για σχεδιασμούς που μοιάζουν με μασκότ, σε τιμές που φτάνουν τα 10,000€ για μοντέλα που ενσωματώνουν ηλεκτρονικά εφέ. Καθώς τουλάχιστον το 80% των furries δεν διαθέτει ένα πλήρες fursuit, συχνά αναφέροντας το ακριβό τους κόστος ως καθοριστικό παράγοντα, μια πλειοψηφία από αυτούς κατέχουν θετικά συναισθήματα απέναντι στους fursuiters και τα συνέδρια στα οποία συμμετέχουν. Ορισμένοι οπαδοί, μπορεί επίσης να φορούν "δομικά" κοστούμια που αποτελούνται απλά από αυτιά και μια ουρά, ή από κεφάλι, πατούσες, και μια ουρά.
Οι οπαδοί των furries, επίσης, επιδιώκουν να κάνουν κουκλοθέατρο, καταγράφοντας βίντεο και εκτελώντας live shows όπως το Rapid T. Rabbit and Friends και το Funday PawPet Show, και δημιουργούν furry αξεσουάρ, όπως αυτιά ή ουρές.
Παιχνίδι ρόλων
Τα παιχνίδια ρόλων γίνονται και offline, με χάιδεμα, αγκάλιασμα και "scritching" (ελαφρύ ξύσιμο και περιποίηση) που είναι κοινό ανάμεσα σε φίλους σε κοινωνικές συγκεντρώσεις. Τα fursuits ή τα furry αξεσουάρ, μερικές φορές, χρησιμοποιούνται για να ενισχύσουν την εμπειρία.
Συνέδρια
Το επαρκές συμφέρον και τα αρκετά μέλη, κατέστησαν δυνατή τη δημιουργία πολλών συνεδριών furry στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. Για τους fans, ένα συνέδριο furry είναι μια ευκαιρία να βρεθούν μαζί, να αγοράζουν και να πωλούν έργα τέχνης, να συμμετέχουν σε εργαστήρια, να φορούν κοστούμια και να κοινωνικοποιηθούν. Το μεγαλύτερο συνέδριο furry στον κόσμο είναι το Anthrocon, με περισσότερους από 5.861 συμμετέχοντες, και πραγματοποιείται κάθε χρόνο τον Ιούνιο στο Πίτσμπεργκ και εκτιμάται ότι έχει αποφέρει περίπου 3 εκατομμύρια δολάρια στην οικονομία του Πίτσμπεργκ το 2008. Ένα άλλο συνέδριο είναι το Further Confusion, που πραγματοποιείται στο Σαν Χοσέ κάθε Ιανουάριο, και έχει στενή σχέση με το Anthrocon σε κλίμακα και συμμετοχή. 470.000 δολάρια τέθηκαν σε συνέδρια για φιλανθρωπικούς σκοπούς από το 2000 έως το 2009. Το πρώτο γνωστό συνέδριο furry είναι το ConFurence, το οποίο έχει πλέον αντικατασταθεί με το Califur, καθώς και τα δύο συνέδρια βρίσκονταν στη Νότια Καλιφόρνια. Ένα πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, το Davis έκανε μια έρευνα και βρήκε ότι περίπου το 40% των furries είχαν παρευρεθεί σε τουλάχιστον ένα συνέδριο furry.
Ιστοσελίδες και διαδικτυακές κοινότητες
Το Διαδίκτυο περιέχει μια πληθώρα από furry ιστοσελίδες και διαδικτυακές κοινότητες, όπως ιστοσελίδες κοινοτήτων τέχνης, το Fur Affinity, το Inkbunny, το SoFurry και το Weasyl· και ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, το Furry 4 Life, το FurNation και το WikiFur, ένα συνεργατικό furry wiki. Αυτά, μαζί με τα δίκτυα IRC, FurNet και Anthrochat, αποτελούν βασικό μέρος του furry fandom. Ομάδες συζήτησης όπως το alt.fan.furry και το alt.lifestyle.furry, δημοφιλείς από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 έως το 2005, έχουν αντικατασταθεί από ειδικά φόρουμ, λίστες αλληλογραφίας και κοινότητες LiveJournal.
Ιστορίες και μυθολογία
Για χιλιάδες χρόνια, ο κόσμος έλεγε ιστορίες και έφτιαχνε σχέδια με χαρακτήρες furry. Η αιγυπτιακή μυθολογία έχει πολλούς θεούς οι οποίοι είναι μισοί ζώα και μισοί άνθρωποι. Η ελληνική μυθολογία έχει την ιστορία του Μινώταυρου, ο οποίος είναι μισός ταύρος και μισός άνθρωπος, και ο λυκάνθρωπος της ευρωπαϊκής μυθολογίας, είναι μισός λύκος και μισός άνθρωπος.
Ελληνική μυθολογία και furries
Η ελληνική μυθολογία δεν έχει τέλος από ιστορίες ή από χαρακτήρες οι οποίοι απευθύνονται στα furries· από υβρίδια ανθρώπου-ζώου, σε ιστορίες με μεταμορφώσεις. Μερικοί πνευματιστές της κοινότητας πιστεύουν ότι αυτές είναι από τις παλαιότερες μορφές των furries. Παραδείγματα ελληνικών μυθολογικών πλασμάτων που έχουν φτάσει στο furry fandom σήμερα, είναι ο Λυκάων, οι Μινώταυροι, οι Κένταυροι, οι Σάτυροι, οι Φαύνοι, οι Δράκοι (όπως ο Λάδωνας, ο Πύθων και η Ύδρα), οι Χίμαιρες (όπως το πλάσμα με το ίδιο όνομα) και η Σφίγγα.
Οι Furry lifestylers
Οι φράσεις furry lifestyle και furry lifestyler εμφανίστηκαν για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 1996 στην ομάδα συζήτησης alt.fan.furry, κατά τη διάρκεια μιας τρέχουσας αμφισβήτησης εντός αυτής της διαδικτυακής κοινότητας. Η ομάδα συζήτησης alt.lifestyle.furry Usenet δημιουργήθηκε για να κάνει συζήτηση πέρα από την furry τέχνη και τη λογοτεχνία, και να επιλύσει αμφισβητήσεις σχετικά με το τι πρέπει ή δεν πρέπει να συνδέεται με το fandom. Τα μέλη της, θεωρούν το fandom και το lifestyle να είναι ξεχωριστοί κοινωνικοί χαρακτηρισμοί. Έχουν ορίσει και υιοθετήσει μία εναλλακτική έννοια της λέξης furry, ειδικά για αυτήν την ομάδα, η οποία ορίζει ότι: "ένα άτομο με σημαντική συναισθηματική/πνευματική σύνδεση με ένα ή πολλά ζώα, αληθινά, φανταστικά ή συμβολικά."
Πτυχές σεξουαλικότητας
thumb|Παράδειγμα εικόνας ερωτικού στοιχείου στο furry fandom. Σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό, η ομοφυλοφιλία και η αμφιφυλοφιλία υπερεκπροσωπούνται στο furry fandom κατά 10 περίπου παράγοντες. Από τον πληθυσμό των ΗΠΑ, περίπου το 1,8% των ατόμων αυτοπροσδιορίζονται ως αμφιφυλόφιλοι και το 1,7% ως ομοφυλόφιλοι, σύμφωνα με μια μελέτη του 2011 από τους μελετητές της UCLA. Αντίθετα, σύμφωνα με τέσσερις διαφορετικές έρευνες, το 14-25% των μελών του fandom αναφέρουν την ομοφυλοφιλία, την αμφιφυλοφιλία 37-52%, την ετεροφυλοφιλία 28-51% και άλλες μορφές εναλλακτικών σεξουαλικών σχέσεων 3-8%. Περίπου οι μισοί από τους ερωτηθέντες ανέφεραν ότι ήταν σε σχέση, εκ των οποίων το 76% ήταν σε σχέση με ένα άλλο μέλος του furry fandom. Παραδείγματα σεξουαλικών παραμέτρων μέσα στο furry fandom περιλαμβάνουν η τέχνη ερωτικού στοιχείου και το cybersex με θέμα τα furries. Ο όρος "yiff" χρησιμοποιείται μερικές φορές για να δηλώσει τη σεξουαλική δραστηριότητα ή το σεξουαλικό υλικό στο fandom — αυτό ισχύει για τη σεξουαλική δραστηριότητα και την αλληλεπίδραση εντός της υποκουλτούρας, είτε με τη μορφή cybersex είτε offline.
Η σεξουαλική έλξη στους χαρακτήρες furry είναι ένα πολωτικό ζήτημα που συναντά έντονη αντίθεση στο fandom· σε μια έρευνα με 4300 ερωτηθέντες furry, το 37% απάντησε ότι η σεξουαλική έλξη είναι σημαντική στις "furry" δραστηριότητες τους, το 38% ήταν αμφίθυμοι και το 24% απάντησε ότι δεν έχει καθόλου ή τίποτα να κάνει αυτό με τις "furry" δραστηριότητες τους. Σε μια άλλη διαδικτυακή έρευνα, το 33% των ερωτώμενων απάντησε ότι έχουν ένα "σημαντικό σεξουαλικό ενδιαφέρον για τα furries", ενώ το 46% δήλωσε ότι έχει "μικρό σεξουαλικό ενδιαφέρον για τα furries", ενώ το υπόλοιπο 21% δήλωσε ότι έχει "μη σεξουαλικό ενδιαφέρον για τα furries". Η έρευνα συγκεκριμένα απέφυγε τους ιστότοπους προσανατολισμένους σε ενήλικες, προκειμένου να αποτρέψει τις προκαταλήψεις. Μια άλλη έρευνα διαπίστωσε ότι το 96,3% των ανδρών ερωτηθέντων furry ανέφεραν ότι παρακολουθούσαν "furry" πορνογραφία, σε σύγκριση με το 78,3% των γυναικών· οι άνδρες εκτιμούν ότι το 50,9% όλων των "furry" τεχνών που βλέπουν ότι είναι πορνογραφικό, σε σύγκριση με το 30,7% των γυναικών. Τα furries έχουν μια μικρή προτίμηση για πορνογραφικά "furry" έργα τέχνης απ' ότι μη πορνογραφικά έργα τέχνης. Το 17,1% των ανδρών ανέφερε ότι όταν βλέπουν πορνογραφία είναι αποκλειστικά ή σχεδόν αποκλειστικά "furry" πορνογραφία και μόνο το 5% ανέφερε ότι η πορνογραφία ήταν ο κορυφαίος παράγοντας που τους έφερε στο fandom.
Ένα μέρος του fandom ενδιαφέρεται σεξουαλικά στη ζωοφιλία (σεξ με ζώα), αν και η πλειοψηφία έχει αρνητική στάση απέναντί ​​του. Μια ανώνυμη έρευνα το 2008 διαπίστωσε ότι το 17% των ερωτηθέντων ανέφεραν τη ζωοφιλία. Μία προηγούμενη έρευνα, η οποία διεξήχθη από το 1997 έως το 1998, ανέφερε ότι περίπου το 2% των "furry" ερωτηθέντων δήλωνε ενδιαφέρον για τη ζωοφιλία και λιγότερο από το 1% ενδιαφέρον για φετιχισμό στα λούτρινα ζώα. Τα παλαιότερα, χαμηλότερα αποτελέσματα, τα οποία είναι ακόμη χαμηλότερα από ό,τι εκτιμήθηκε στο γενικό πληθυσμό, οφείλονταν στη μεθοδολογία ερωτήσεων των ερωτηθέντων πρόσωπο με πρόσωπο, γεγονός που οδήγησε σε μεροληψία κοινωνικής σκοπιμότητας. Αντίθετα, μία μελέτη έδειξε ότι το 7,5% των φοιτητών αναφέρουν τη ζωοφιλία, ενώ άλλες μελέτες βρίσκουν μόνο το 2,2% με 5,3% εκφράζουν φαντασιώσεις που περιλαμβάνουν σεξ με ζώα.
Η αντίληψη του κοινού και η κάλυψη από τα ΜΜΕ
Η πρώιμες απεικονίσεις των furries σε περιοδικά όπως το Wired, το Loaded, το Vanity Fair, και το Savage Love ήταν επικεντρωμένα κυρίως στις πτυχές σεξουαλικότητας του furry fandom. Ψεύτικες απεικονίσεις του furry fandom έχουν εμφανιστεί σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως το Στην Εντατική, το CSI: Crime Scene Investigation, το The Drew Carey Show, το Sex2K στο MTV, το Entourage, το 1000 Ways to Die, το Tosh.0, και το 30 Rock. Οι περισσότεροι οπαδοί των furries υποστηρίζουν ότι αυτές οι απεικονίσεις των μέσων ενημέρωσης είναι παρανοήσεις, καθώς η πρόσφατη κάλυψη επικεντρώνεται στην απομυθοποίηση των μύθων και των στερεοτύπων τα οποία τείνουν να συσχετιστούν με το furry fandom. Μία δημοσιογράφος παρευρισκόμενη στο Anthrocon 2006 σημείωσε ότι "παρά την άσχημη εικόνα τους από το Vanity Fair, το MTV και το CSI, τα συνέδρια furry δεν έχουν να κάνουν με πρόστυχο σεξ ανάμεσα σε φρικιά ντυμένα με αλεπουδίσιες στολές", ότι οι συμμετέχοντες στο συνέδριο "δεν έκαναν σεξ περισσότερο από τους υπόλοιπους από εμάς",  και ότι το συνέδριο furry ασχολείται με "κόσμο που συζητάει και ζωγραφίζει ζώα και χαρακτήρες από βιβλία-κόμικς σε μπλοκ ζωγραφικής." Τον Οκτώβριο του 2007, μία δημοσιογράφος της εφημερίδας Hartford Advocate παραβρέθηκε στο FurFright 2007 μυστικά, λόγω των περιορισμών των μέσων ενημέρωσης. Έμαθε ότι οι περιορισμοί αποσκοπούσαν στην πρόληψη της παραπληροφόρησης, και ανέφερε ότι η σκανδαλώδης συμπεριφορά που ανέμενε δεν ήταν εμφανής. Η πρόσφατη κάλυψη του furry fandom έχει γίνει πιο ισορροπημένη. Σύμφωνα με τον Ίαν Γουλφ, ένα άρθρο του 2009 από το BBC με τίτλο "Ποια είναι τα furries;" ήταν το πρώτο κομμάτι της δημοσιογραφίας που έγινε υποψήφιο για βραβείο Ursa Major, τα κύρια βραβεία που απονέμονται στον τομέα του ανθρωπομορφισμού.
Ο εκφωνητής Τζιμ Πάουελ της ομάδας Μιλγουόκι Μπρούερς μοιραζόταν το ξενοδοχείο με τους παρευρισκόμενους του Anthrocon 2007 μια μέρα πριν το συνέδριο και ανέφερε αρνητική γνώμη για τα furries. Διάφορες επιχειρήσεις στο κέντρο του Πίτσμπεργκ καλωσόρισαν τα furries κατά τη διάρκεια του γεγονότος, με τοπικούς ιδιοκτήτες επιχειρήσεων να φτιάχνουν ειδικά μπλουζάκια και να ζωγραφίζουν σημάδια από πατούσες με κιμωλία έξω από τα μαγαζιά τους για να προσελκύσουν τους παρευρισκόμενους. Ο Δρ. Σάμιουελ Κόνγουεϊ, Διευθύνων Σύμβουλος του Anthrocon, είπε ότι "Περισσότερο, οι άνθρωποι μας ρίχνουν περίεργα βλέμματα, αλλά είναι καλής φύσεως περίεργα βλέμματα. Είμαστε εδώ για να διασκεδάσουμε, ο κόσμος διασκεδάζει έχοντάς μας εδώ, όλοι βγαίνουν κερδισμένοι". Θετική κάλυψη δημιουργήθηκε μετά από ένα συνέδριο furry το οποίο πραγματοποιήθηκε σε ξενοδοχείο του Βανκούβερ, όπου ένας αριθμός προσφύγων από τη Συρία στεγαζόταν προσωρινά. Παρά τις κάποιες ανησυχίες και προειδοποιήσεις από το προσωπικό ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια σοβαρά αρνητική σύγκρουση των δύο πολιτισμών αν οι δύο ομάδες αλληλεπιδράσουν, τα παιδιά των προσφύγων ήταν όλα ευχαριστημένα που θα γνώριζαν αυτούς που πήγαιναν στο συνέδριο, οι οποίοι φαίνονταν σαν χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων που ζωντανεύουν.
Κοινωνιολογικές πτυχές
Το Διεθνές Πρόγραμμα Ανθρωπομορφικών Ερευνών, μια ομάδα κοινωνικών επιστημόνων από διάφορους κλάδους με επικεφαλής τους Κόρτνεϊ Πλαντ, Στίβεν Ρέισεν, Σέρον Ρόμπερτς, και Κάθι Γκερμπάσι, έχουν κάνει συλλογή στοιχείων σχετικά με το furry fandom χρησιμοποιώντας πολυάριθμες μεθοδολογίες. Δημοσίευσή τους από το 2016 έχει συλλέξει διάφορες έγκριτες και αυτοδημοσιευμένες μελέτες σε έναν ενιαίο τόμο. Μεταξύ των ερευνών τους βρήκαν: Το μέσο ενήλικο furry είναι μεταξύ 23-27 ετών, με περισσότερο από το 75% των ενήλικων furries να αναφέρουν ότι είναι 25 ετών ή νεότερα, και το 88% των ενήλικων furries να είναι κάτω από την ηλικία των 30. Οι ανήλικοι δεν περιλήφθηκαν στη μελέτη για λόγους επαγγελματικής δεοντολογίας. Ταυτότητα φύλου: Το 78-85% των furries προσδιορίστηκαν ως άνδρες, σχεδόν το 2% προσδιορίστηκαν ως τρανσέξουαλ, τα υπόλοιπα προσδιορίστηκαν ως γυναίκες. Εθνικότητα: 83-90% των furries αυτοπροσδιορίστηκαν ως λευκοί, με μικρές μειονότητες των furries να αυτοπροσδιορίζονται ως Ασιάτες (2-4%), Μαύροι (2-3%) και Ισπανικών φυλών (3%). Συμμετοχή των furries σε άλλες κοινότητες (fandoms): Το 21% των furries θεώρησαν τον εαυτό τους να είναι brony, 44% να είναι οπαδοί των άνιμε, και 11% οπαδοί του αθλητισμού. Τα furries, ως ομάδα, είναι περισσότερο πολιτικώς φιλελεύθερα και λιγότερο θρησκευόμενα από τον μέσο Αμερικανό ή άλλες συγκρίσιμες ομάδες οπαδών όπως των οπαδών των άνιμε, ενώ εξακολουθούν να περιέχονται αμφιλεγόμενες ομάδες όπως νεοναζί και ακτιβιστές, των οποίων ο δεσμός είναι εν μέρει για πλάκα και εν μέρει στα σοβαρά. Θρησκεία: Το 54% των furries αυτοπροσδιορίστηκαν ως άθεοι ή αγνωστικιστές, το 23% ως Χριστιανοί, 4% ως Παγανιστές, 2% ως Γουικανοί, και τα υπόλοιπα προσδιορίστηκαν με άλλες θρησκείες. Περίπου το 70% των ενηλίκων furries είτε έχουν ολοκληρώσει, είτε βρίσκονται στην περίοδο που ολοκληρώνουν τη μεταδευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Μία από τις πιο καθολικές συμπεριφορές στο furry fandom είναι η δημιουργία μιας fursona – μία αναπαράσταση ή ένα avatar ενός ανθρωπόμορφου ζώου. Περισσότερο από το 95% των furries έχουν από μια fursona – ένα ανθρωπομορφικό avatar ή αναπαράσταση του εαυτού τους. Τουλάχιστον τα μισά από τα furries ανέφεραν ότι είχαν πάντα μόνο μία fursona να εκπροσωπεί τον εαυτό τους· σχετικά λίγα furries είχαν περισσότερο από τρεις ή τέσσερις fursonas· εν μέρει, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι, για πολλά furries, οι fursonas τους είναι μια προσωπικώς σημαντική, που σημαίνει πολλά γι' αυτούς, αναπαράσταση του ιδανικού τους εαυτού. Τα πιο δημοφιλή είδη ζώου fursona περιλαμβάνουν λύκους, αλεπούδες, σκύλους, μεγάλα αιλουροειδή, και δράκους. Τα δεδομένα δείχνουν ότι γενικά δεν υπάρχουν συσχετίσεις μεταξύ χαρακτηριστικών της προσωπικότητας και τα διαφορετικά είδη της fursona. Ωστόσο, τα furries, μαζί με τους οπαδούς του αθλητισμού, αναφέρουν διαφορετικούς βαθμούς χαρακτηριστικών της προσωπικότητας όταν σκέφτονται για τον εαυτό τους στην καθημερινή τους ταυτότητα σε σύγκριση με την φανταστική τους ταυτότητα. Ορισμένα furries προσδιορίστηκαν ως εν μέρει μη-ανθρώπινα: το 35% είπε πως δεν νιώθει 100% άνθρωπος (σε σύγκριση με το 7% αυτών που δεν ήταν furries), και το 39% είπε πως θα γινόταν 0% άνθρωπος αν μπορούσε (σε σύγκριση με το 10% αυτών που δεν ήταν furries).
Το να συμπεριληφθεί και το να ανήκει ο άλλος κάπου είναι κεντρικά θέματα στο furry fandom: σε σύγκριση με μέλη από άλλα fandoms όπως των άνιμε ή των fantasy sport, τα furries είναι πολύ πιο πιθανόν να ταυτιστούν με άλλα μέλη της οπαδικής τους κοινότητας. Κατά μέσο όρο, οι μισοί από τους φίλους ενός furry είναι και οι ίδιοι τους furry. Τα furries βαθμολογούν τον εαυτό τους υψηλότερα (σε σχέση με μια συγκρίσιμη κοινότητα δείγμα των μη-furries) σε βαθμό παγκόσμιας αναγνωρισιμότητας (γνώση του κόσμου και με ποιους νιώθουν σύνδεση στον κόσμο), παγκόσμια αναγνώριση της ιθαγένειας (ψυχολογική σύνδεση με πολίτες του κόσμου), και περιβαλλοντική βιωσιμότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιτεχνικές τεχνικές Κατηγορία:Furry fandom Κατηγορία:Υποκουλτούρες
Ραβασόλ
Ο Φρανσουά Κλαούντιους Κένιγκσταϊν, γνωστός και ως Ραβασόλ (1859-1892), ήταν Γάλλος αναρχικός. Γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1859 στο Σαιν-Σαμών του Λίγηρα και πέθανε στην γκιλοτίνα στις 11 Ιουλίου 1892 στο Μονμπρισόν του Λίγηρα, μετά από δύο καταδίκες για 3 δολοφονίες.
Βιογραφία
Ο Φρανσουά Κένιγκσταϊν γεννήθηκε στο Σαιν-Σαμών της νομαρχίας του Λίγηρα της Κεντρικής Γαλλίας. Ήταν το μεγαλύτερο παιδί ενός ολλανδού πατέρα (του Ζαν Αντάμ Κένιγκσταϊν) και μιας γαλλίδας μητέρας (Μαρί Ραβασόλ). Ως ενήλικας, υιοθέτησε το πατρικό όνομα της μητέρας του ως επώνυμο, μετά από χρόνια αγώνων, αφού ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένεια όταν ο Φρανσουά ήταν μόλις οκτώ χρονών. Στην ενήλικη ζωή του έπρεπε να στηρίξει οικονομικά τη μητέρα του, την αδελφή και τον αδερφό του και επίσης τον ανιψιό του. Τελικά βρήκε δουλειά ως βοηθός ενός βαφέα, μια δουλειά την οποία έχασε αργότερα. Ήταν πολύ φτωχός σε όλη τη ζωή του. Για να βγάλει ένα πρόσθετο εισόδημα έπαιζε ακορντεόν στο Σαιντ-Ετιέν.
Οι βομβιστικές επιθέσεις
Ο Ραβασόλ ήταν πολιτικά ενεργός. Προσχώρησε στους αναρχικούς καθώς και σε ομάδες που οργανώνουν αγώνες για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας. Η αστυνομία απάντησε στις εργατικές διαδηλώσεις με έντονα αντίποινα. Την 1η Μαΐου του 1891, στο Φουρμί, έλαβε χώρα μια διαδήλωση των εργατών υπέρ της οκτάωρης εργασίας. Η αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον του πλήθους. Εννιά διαδηλωτές έχασαν τη ζωή τους. Την ίδια ημέρα, στο Κλισί, ξέσπασαν σοβαρά επεισόδια σε μια πορεία στην οποία συμμετείχαν αναρχικοί. Τρεις άνδρες συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στο αστυνομικό συμβούλιο όπου βασανίστηκαν. Ακολούθησε μια δίκη (η υπόθεση του Κλισί), στην οποία οι δύο από τους τρεις αναρχικούς καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης, παρόλο που είχαν βασανιστεί κατά την διάρκεια της κράτησης τους.
Στη συνέχεια, οι αρχές συνέχισαν την καταστολή των κομμουνιστών. Οι γαλλικές αρχές εφάρμοζαν μέτρα καταστολής κατά των κομμουνιστών εδώ και 20 χρόνια, δηλαδή από το τέλος της Παρισινής Κομμούνας του 1871. Ο Ραβασόλ αποφάσισε να αναλάβει δράση το 1892 εναντίον μελών της δικαστικής εξουσίας. Τοποθέτησε βόμβες στα σπίτια του γενικού εισαγγελέα, του γενικού διευθυντή του δημόσιου υπουργείου Λεόν Μπυλό, και του συμβούλου Εντμόν Μπενουά που είχε προεδρεύσει του δικαστηρίου της Ασσίζης κατά την υπόθεση Κλισί. thumb | Αστυνομική αστυνομία του Ραβασόλ, από τον [[Αλφόνς Μπερτινιόν, 1892]]
Ένας πληροφοριοδότης είπε για τις ενέργειές του στην αστυνομία και ο Ραβασόλ συνελήφθη στις 30 Μαρτίου 1892 για τις βομβιστικές επιθέσεις του στο εστιατόριο Βερί (Restaurant Véry). Την ημέρα πριν τη δίκη του Ραβασόλ, οι αναρχικοί βομβάρδισαν το εστιατόριο όπου εργαζόταν ο πληροφοριοδότης. Ο Ραβασόλ δικάστηκε στο δικαστήριο της Ασσίζης του Σηκουάνα στις 26 Απριλίου 1892. Η ποινή του ήταν η ισόβια κάθειρξη. Στις 23 Ιουνίου, ο Ραβασόλ καταδικάστηκε σε θάνατο σε μια δεύτερη δίκη στο Δικαστήριο της Ασσίζης του Λίγηρα για τρεις δολοφονίες. Η συμμετοχή του σε δύο από αυτές αμφισβητείται (ομολόγησε μόνο τη δολοφονία του ερημίτη του Μονμπρισόν, ισχυριζόμενος ότι τον δολοφόνησε λόγω της φτώχειας του). Στις 11 Ιουλίου 1892, ο Ραβασόλ αποκεφαλίστηκε δημόσια με γκιλοτίνα.
Στις 9 Δεκεμβρίου 1893, ο Ωγκύστ Βαϊγιάν τοποθέτησε μια βόμβα στο Γαλλικό κοινοβούλιο (Chambre des députés) ως εκδίκηση για την εκτέλεση του Ραβασόλ. Η έκρηξη τραυμάτισε έναν βουλευτή.
Ο μύθος του Ραβασόλ
Ο Ραβασόλ έγινε ένα κάπως ρομαντικοποιημένο σύμβολο της απελπισμένης εξέγερσης. Συνετέθησαν διάφορα γαλλικά τραγούδια προς τιμήν του, όπως το «la Ravachole», το οποίο ακολουθεί την μελωδία του la Carmagnole.
Ο Ραβασόλ εμφανίστηκε επίσης ως δευτερεύων χαρακτήρας στο παιχνίδι ρόλων του Φρανκ Τσάντγουικ Space: 1889.
Το 2011, ο χαρακτήρας του αναρχικού "Κλωντ Ραβάς" εμφανίστηκε στην ταινία Sherlock Holmes: Ένα παιχνίδι των σκιών . Ήταν σαφώς εμπνευσμένος από τον Ραβασόλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αναρχικοί
Ναθάνιελ Βαένα
Ο Σερ Ναθάνιελ Βαένα (Sir Nathaniel Rahumaea Waena) ήταν Γενικός Κυβερνήτης των Νήσων του Σολομώντα από τις 7 Ιουλίου 2004 ως τις τις 7 Ιουλίου του 2009.
Καριέρα
Γεννήθηκε το 1945. Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Ουλάουα-Ούγκι (Ulawa-Ugi) της επαρχίας Μακίρα- Ουλάουα, την περίοδο από το 1984 ως το 2004. Στη συνέχεια έγινε αντιπρόεδρος του κοινοβουλίου, υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και υπουργός για την Τοπική Αυτοδιοίκηση το 2000, και στη συνέχεια υπουργός για την Εθνική Ενότητα, την Ειρήνη και τη Συμφιλίωση.
Γενικός Κυβερνήτης
Εξελέγη από το Κοινοβούλιο στις 15 Ιουνίου 2004, με 27 επί συνόλου 41 ψήφων, έναντι 6 για τον τότε Διοικητή Σερ Τζον Λάπλι και 8 για τον άλλοτε Πρωθυπουργό, Σερ Πίτερ Κενιλορέα. Ο Βαένα έχει τιμηθεί με τον τίτλο του Ιππότη, όπως και με το Σταυρό των Νήσων του Σολομώντα.
Διαδοχή
Τον Βαένα διαδέχθηκε ο Φρανκ Καμπούι, ο οποίος εξελέγη νέος Γενικός Κυβερνήτης στις 15 Ιουνίου του 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες των Νήσων Σολομώντα
Κατάλογος νικητών της Φόρμουλα 1
Στον παρακάτω κατάλογο εμφανίζονται όλοι οι νικητές αγώνων του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Φόρμουλα 1 από το 1950 έως σήμερα. 200px|μικρογραφία|Ο Μίχαελ Σουμάχερ κατέχει το ρεκόρ νικών στη Φόρμουλα 1 με 91 νίκες. 200px|μικρογραφία|Ο Σεμπάστιαν Φέτελ έγινε το 2008 ο νεότερος οδηγός που νίκησε σε αγώνα της Φόρμουλα 1.
Κατηγορία:Φόρμουλα 1
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας 2012–13
Για την περίοδο 2012–13, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Μαγνησίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012-2013
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2009-2010
Α2 Γυναικών 2009-2010
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 18 Οκτωβρίου 2009 έως τις 20 Ιανουαρίου 2010. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 24 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 2 Μαΐου 2010. Πρωταθλήτριες της κατηγορίας αναδείχτηκαν η ομάδα του ΠΑΟΚ (Βορράς) και η ομάδα του Α.Ε.Ο. Πρωτέα Βούλας (Νότος) για πρώτη φορά στην ιστορία τους.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α2 Βαθμολογία Ομίλου Βορρά 20px|Α2
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α2 Βαθμολογία Ομίλου Νότου 20px|Α2
Στοιχεία
Σε αντίθεση με τις προηγούμενες χρονιές οπότε και το δικαίωμα ανόδου κέρδιζαν δύο αθλητικοί σύλλογοι από κάθε όμιλο, σύνολο τέσσερις, την περίοδο 2009-10 προβιβάστηκαν μόνο οι δύο πρωταθλήτριες ομάδες. Σκοπός της αλλαγής αυτής είναι η μείωση των ομάδων των εθνικών κατηγοριών της γυναικείας καλαθοσφαίρισης από 14 σε 12, καθώς στα προηγούμενα χρόνια οικονομικοί λόγοι οδηγούσαν πολλούς συλλόγους στην αποχώρηση από τα πρωταθλήματα στα μέσα της χρονιάς.
Επίσης, καθώς τα τελευταία χρόνια παρατηρήθηκε το φαινόμενο της δήλωσης αδυναμίας συμμετοχής στην κορυφαία κατηγορία της ελληνικής καλαθοσφαίρισης από διάφορες ομάδες, η ομοσπονδία όρισε τη διεξαγωγή ενός αγώνα μπαράζ ανάμεσα στις δύο ομάδες που κατετάγησαν δεύτερες στους δύο ομίλους της Α2. Ο νικητής θα αγωνιστεί στην Α1 σε περίπτωση που υπάρξει ομάδα που αδυνατεί να λάβει μέρος στην πρώτη τη τάξει κατηγορία. Έτσι οι σύλλογοι Παναθλητικός Σ.Φ. Συκεών και Γ.Σ. Αμαρυλλίς διαγωνίστηκαν σε ουδέτερο γήπεδο στο Βόλο, με την Αμαρυλλίδα να επικρατεί με σκορ 54-61. Σημειώνεται πως η ομάδα των Βριλλησίων είχε και πέρσι επικρατήσει σε αντίστοιχου σκοπού αγώνα, ωστόσο τελικά μετά τον ξαφνικό θάνατο του Προέδρου και ιδρυτή της, Φώτη Γρίβα, πάγωσε τις διαδικασίες αποδοχής της κενής θέσης που άφησε ο Γ.Α.Σ. Κομοτηνή.
Παραπομπές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 2009 2010 Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 2009 2010
Παγκράτιο
Το Παγκράτιον ήταν αγώνισμα των αρχαίων Ελλήνων, ένας συνδυασμός πάλης, λακτισμάτων και πυγμαχίας χωρίς ιμάντες.
Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη
Ο Αριστοτέλης (Ρητορική Α 5-14, 1361β) το ορίζει ως εξής: «ὁ δὲ θλίβειν καὶ κατέχειν παλαιστικός, ὁ δὲ ὦσαι τῇ πληγῇ πυκτικός, ὁ δ' ἀμφοτέροις τούτοις παγκρατιαστικός». Η ονομασία προέρχεται από τις λέξεις παν + κρατείν, δηλαδή νικητής γινόταν αυτός που "κατέχει την κυρίαρχη δύναμη" ή αυτός που "κυριαρχεί απόλυτα", ενώ οι αθλητές ονομάζονταν παγκρατιαστές.
Το άθλημα αυτό, που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και πολεμική τέχνη, εισήχθη στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 648 π.Χ. στην 33η Ολυμπιάδα. Ήταν θεαματικό και δημοφιλές («Εν Ολυμπία το κάλλιον», Φιλόστρατος), αλλά και επικίνδυνο, αφού είχε ως αποτέλεσμα πολλές φορές ως και το θάνατο του ενός των αντιπάλων (Παυσανίας Η,10.1). Οι αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες μετά το 200 π.Χ. εισήγαγαν και έναν λιγότερο βίαιο διαγωνισμό «Παγκρατίου παίδων» για τα νέα αγόρια.
Τεχνικά στοιχεία
thumb|300px|Παγκρατιαστής σε στάση μάχης, ερυθρόμορφος αμφορέας, 440 π.Χ., [[Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου.]] 250 px|left|thumb|[[Μελανόμορφη αγγειογραφία|Μελανόμορφο αγγείο του Κλεοφράδη περίπου το 500 π.Χ. Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης.]]
Το παγκράτιο συνδύαζε το χτύπημα και την αρπαγή (λαβή) και ήταν αγώνας που κερδιζόταν με την υποταγή του αντιπάλου. Ένας αγωνιζόμενος θα μπορούσε να επισημάνει την υποταγή του με ανάταση του χεριού ή ενός δακτύλου του, αλλά μερικές φορές η μόνη μορφή υποταγής ήταν ο θάνατος ενός από τους αγωνιζόμενους.
Οι "κοινές κλειδαριές" και η "έμφραξη κρατούν" ήταν κοινές τεχνικές. Σήμερα αυτές οι τεχνικές θα μεταφράζονταν ως λαβές εξάρθρωσης σημείων, όπως αυχένας, ώμος, αγκώνας, καρπός, μηρός, αστράγαλος και άλλα. Τα λακτίσματα και η χρησιμοποίηση των "πυγμών" ήταν η μέθοδος επίθεσης, που στηρίζεται σε μεγάλο ποσοστό στη δύναμη. Γι' αυτό το λόγο το Παγκράτιο ήταν υπόθεση των βαρύτερων και πιο δυνατών αθλητών.
Στην πραγματικότητα υπήρχαν μόνο τρεις κανόνες: οι αγωνιζόμενοι δεν είχαν το δικαίωμα να βγάλουν ο ένας τα μάτια του άλλου, να δαγκώσουν ο ένας τον άλλον ή να τον χτυπήσουν στην περιοχή των όρχεων.
Υπήρχαν δύο είδη Παγκρατίου:
Ιστορικά στοιχεία
Η μυθολογία θέλει το άθλημα να προέρχεται από το Θησέα, που επιστράτευσε συνδυασμό πάλης και πυγμής για να καταβάλει τον Μινώταυρο. Σύμφωνα με άλλη ανάλογη εκδοχή, ο Ηρακλής κατέβαλε με τον τρόπο αυτό το λιοντάρι της Νεμέας.
Με τις εκστρατείες του Μεγ. Αλεξάνδρου το Παγκράτιο διαδόθηκε στην Ινδία. Πιστεύεται πως από εκεί έφτασε στις χώρες της Άπω Ανατολής και αποτέλεσε τον πρόγονο όλων των ανατολικών πολεμικών τεχνών.
Αρχαίοι ολυμπιακοί αγώνες
Οι γνωστοί ολυμπιονίκες του Παγκρατίου στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες:
Νικητές του Παγκρατίου παίδων στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες:
Σύγχρονο Παγκράτιο
Στη σύγχρονη εποχή το Παγκράτιο αναβίωσε επίσημα το 1977, οπότε πρωτοστατούντος του -μετέπειτα διάσημου- δάσκαλου πολεμικών τεχνών, Σίμου Ζαχόπουλου (1948-2013) από την Καβάλα έγιναν οι πρώτες κινήσεις για την ίδρυση Ομοσπονδίας Παγκρατίου αθλήματος, ενώ αργότερα άρχισαν προσπάθειες ένταξής του στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων. Τελικά η Ελληνική Ομοσπονδία Παγκρατίου Αθλήματος (ΕΟΠΑ) ιδρύθηκε το 1996 από δύο παλαιούς μαθητές του Ζαχόπουλου, τον Π. Κουτρούμπα και τον Λ. Σαββίδη και έναν δάσκαλο του Καράτε και του Kickboxing, τον Πολυνίκη Τριγάζη.
Για την συμπερίληψη στο Ολυμπιακό πρόγραμμα τέθηκε ως προϋπόθεση η διάδοση του αθλήματος σε πλάτος, αφού η Παγκόσμια Ομοσπονδία αριθμεί μόλις 28 κράτη-μέλη. Στην Ελλάδα υπάρχουν (στοιχεία του 2009) περίπου 2.000 ενεργοί αθλητές, οργανωμένοι σε 127 σωματεία.
Πηγές
Κατηγορία:Πυγμαχία
Κρέπα
Η κρέπα, είναι ένα είδος πολύ λεπτής τηγανίτας φτιαγμένη συνήθως από χυλό σιτάλευρου. Η λέξη κρέπα προέρχεται από τη γαλλική crêpe που με τη σειρά της προέρχεται από τη λατινική crispa. Η κατανάλωσή της είναι διαδεδομένη σε όλη τη Γαλλία και θεωρείται εθνικό έδεσμα. Στη Βρετάνη η κρέπα συνοδεύεται παραδοσιακά με μηλίτη. Οι κρέπες σερβίρονται με πολλών ειδών γέμιση, από την πιο απλή που είναι ζάχαρη μέχρι ποικίλους συνδυασμούς υλικών.
Τύποι κρέπας
Οι κρέπες είναι πολύ διαδεδομένες στη Γαλλία.
Τα βασικά συστατικά της ζύμης τους είναι: αλεύρι, αυγά, γάλα, βούτυρο και λίγο αλάτι.
Υπάρχουν δύο τύποι κρέπας, οι γλυκιές και οι αλμυρές.
Προετοιμασία
Οι κρέπες φτιάχνονται ρίχνοντας ένα υγρό μίγμα ζύμης σε καυτό τηγάνι ή ειδικό μάτι για κρέπες, συχνά αλειμένο με βούτυρο. Η ζύμη απλώνεται ομοιόμορφα στην επιφάνεια του τηγανιού χρησιμοποιώντας μια σπάτουλα ή γυρίζοντας κατάλληλα το τηγάνι.
Συνηθισμένα υλικά για γέμιση αλμυρής κρέπας αποτελούν:τυρί, γαλοπούλα, ζαμπόν, κοτόπουλο, αυγό, μπέικον, μανιτάρια, καλαμπόκι και διάφορες σως.
Συνηθισμένα υλικά για γέμιση γλυκιάς κρέπας είναι: πραλίνα φουντουκιού ή αμυγδάλου, ζάχαρη, τρίμματα μπισκότου, μπανάνα, σαντιγύ, μαρμελάδα, λευκή σοκολάτα, φράουλες. Συχνά συνοδεύεται από μια ή παραπάνω μπάλες παγωτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η ιστορία της κρέπας ]
Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Φαγητό δρόμου Κατηγορία:Βελγική κουζίνα Κατηγορία:Γαλλική κουζίνα Κατηγορία:Εθνικά πιάτα
Κρεμένιτσα
Η Κρεμένιτσα ή Κεναλή (σλαβομακεδονικά: Кременица, τουρκικά: Kınalı) είναι χωριό στον Δήμο Μοναστηρίου της Βορείου Μακεδονίας. Παλαιότερα ήταν μέρος του πρώην Δήμου Μπίστριτσα.
Βρίσκεται σε υψόμετρο 590 μέτρων στην περιοχή της Πελαγονίας, 17 χλμ νότια του Μοναστηρίου, ακριβώς δίπλα στα σύνορα με την Ελλάδα. Στο χωριό υπάρχουν μεταλλικές πηγές, οι οποίες χρησιμοποιούνται για την εμφιάλωση μεταλλικού νερού.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε συνολικά 134 κατοίκους: 112 Σλαβομακεδόνες, 20 Τούρκους, 1 Σέρβο και 1 λοιπό.
Δημήτρης Χατζής
Βιογραφία
Ο Δημήτρης Χατζής, γεννήθηκε στα Ιωάννινα τον Νοέμβριο του 1913. Ο πατέρας του, Γεώργιος Χατζής, ήταν διηγηματογράφος, λόγιος και παλαμικός ποιητής, γνωστός με το ψευδώνυμο Πελλερέν. Ήταν επίσης εκδότης της εφημερίδας "Ήπειρος".
Ο Δημήτρης Χατζής παρακολούθησε εγκύκλια μαθήματα στην Ιόνιο Σχολή της Αθήνας μαζί με τον αδερφό του τον Άγγελο, τα οποία όμως διέκοψε μετά τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα του,(1930 μ.Χ.) και επέστρεψε στην γενετείρα του. Εκεί ανέλαβε τη συνέχιση της έκδοσης της εφημερίδας και τη συντήρηση της οικογενείας του. Τέλειωσε το Γυμνάσιο στη Ζωσιμαία Σχολή και γράφτηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας. Τις σπουδές του δεν τις ολοκλήρωσε ποτέ λόγω οικονομικών δυσχερειών.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Το 1936 συνελήφθη από την Δικτατορία της 4ης Αυγούστου και μετά από βασανιστήρια εξορίστηκε στη Φολέγανδρο. Λίγους μήνες αργότερα αφέθηκε ελεύθερος και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 κατατάχθηκε στον στρατό αλλά δεν στάλθηκε στο μέτωπο.
Την περίοδο της Κατοχής, συμμετείχε στη λειτουργία του παράνομου τυπογραφείου του ΕΑΜ στην Καλλιθέα αρθρογραφώντας και διορθώνοντας άρθρα σε εφημερίδες όπως η Ελεύθερη Ελλάδα και ο Απελευθερωτής. Αρθρογραφούσε ακόμη στον επίσης παράνομο Ριζοσπαστη. Εργάστηκε επίσης στο τυπογραφείο του βουνού.
Το 1947 επιστρατεύτηκε στα Ιωάννινα, ενώ το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς εξορίστηκε στην Ικαρία. Το Μάρτιο του επόμενου έτους εντάχτηκε στο Δημοκρατικό Στρατό της Ελλάδας δημοσιεύοντας ανταποκρίσεις και διηγήματα στα έντυπά του. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους έμαθε την καταδίκη του αδερφού του Άγγελου από το Έκτακτο Στρατοδικείο και την εκτέλεσή του.
Μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, το Έκτακτο Στρατοδικείο τον καταδίκασε «δις εις θάνατον» για λιποταξία και έτσι αναγκάστηκε να καταφύγει στο εξωτερικό. Πρώτοι του σταθμοί ήταν η Ουγγαρία και η Ρουμανία. Στη Βουδαπέστη σπούδασε βυζαντινή και μεταβυζαντινή ιστορία και λογοτεχνία, ενώ αρθρογραφούσε και στην εφημερίδα του κομμουνιστικού κόμματος.
Ο βυζαντινολόγος Ιούλιος Μοράβσικ τον βοήθησε να κερδίσει υποτροφία για την Ακαδημία Επιστημών του Ανατολικού Βερολίνου, όπου εργάστηκε ως ερευνητής. Το 1962 ολοκληρώνει στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου τη διατριβή του με θέμα «Μονωδίες για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους». Το ίδιο έτος επέστρεψε στη Βουδαπέστη, όπου διορίστηκε βοηθός στην έδρα της Βυζαντινής Φιλολογίας, και ίδρυσε το Νεοελληνικό Ινστιτούτο. Παράλληλα επιμελήθηκε την έκδοση έργων νεοελληνικής λογοτεχνίας στην ουγγρική γλώσσα.
Μετά τα γεγονότα του Μάη του '68, θέλησε να εγκατασταθεί στο Παρίσι. Η αστυνομία όμως τον πίεζε να ζητήσει πολιτικό άσυλο, με αποτέλεσμα να επιστρέψει στη Βουδαπέστη. Αρνήθηκε ωστόσο να λάβει την ουγγρική υπηκοότητα παρά τις προτάσεις που του έγιναν, παραμένοντας άπατρις.
Το ακαδημαϊκό έτος 1975–1976 προσκλήθηκε να διδάξει νεοελληνικό πολιτισμό και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Η μη επικύρωση του διορισμού του λόγω των μη εκπληρωμένων στρατιωτικών του υποχρεώσεων είχε ως αποτέλεσμα τη διακοπή των μαθημάτων αλλά και διαδηλώσεις των φοιτητών.
Από το 1975 έδωσε πλήθος διαλέξεων και συμμετείχε σε πολλές δημόσιες συζητήσεις. Από το 1980 μέχρι το θάνατό του εξέδωσε το περιοδικό Το Πρίσμα. Στην ίδια χρονιά δίδαξε Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Ωδείου Αθηνών.
Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο με την αρχαιολόγο Καίτη Αργυροκαστρίτου και απέκτησαν μία κόρη, την Αγγελίνα.
Το Μάρτιο του 1981, προσβλήθηκε από καρκίνο των βρόγχων. Πέθανε τέσσερις μήνες αργότερα, στις 20 Ιουλίου του 1981 σε σπίτι φίλων του στη Σαρωνίδα.
Εργογραφία
Ο Δημήτρης Χατζής πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1946 με το μυθιστόρημα Φωτιά. Το 1952 κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων Το τέλος της μικρής μας πόλης, βιβλίο το οποίο θεωρείται το σημαντικότερο έργο του. Τα διηγήματα αυτά κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα το 1963, και ενώ ο Χατζής βρισκόταν ακόμη εξόριστος. Ασχολήθηκε επίσης με το δοκίμιο.
Τα έργα του που έχουν εκδοθεί είναι τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες διηγηματογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ζωσιμαίας Σχολής
Big Jack (τραγούδι)
Το Big Jack είναι ένα τραγούδι από το αυστραλιανό ροκ συγκρότημα AC/DC. Είναι το δεύτερος ενιαίο και το τρίτο κομμάτι στο πιο πρόσφατο άλμπουμ της μπάντας, Black Ice. Αυτό το τραγούδι ήταν νούμερο 53, στη λίστα των Rolling Stones με τα 100 καλύτερα τραγούδια του 2008. Το τραγούδι χαρακτηρίστηκε επίσης σε ένα επεισόδιο CSI: Miami με τίτλο «Divorce Party". Είναι επίσης ένα από τα τραγούδια από το άλμπουμ "Black Ice", που έπαιζε στη περιοδεία του άλμπουμ τους, Black Ice, που άρχισε τον Οκτώβριο του 2008 και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια των AC/DC Κατηγορία:Τραγούδια του 2008 Κατηγορία:Singles του 2008 Κατηγορία:Singles της Columbia Records
Ευαίχμη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ευαίχμη αναφέρονται τα ακόλουθα δύο πρόσωπα: