cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οσρουσάνα
Ιστορία
Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια του Ισλάμ:Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του χαλίφη Αλ-Μάχντι (775-785), ο Αφσίν της Ουσρουσάνα αναφέρεται μεταξύ πολλών Ιρανών και Τούρκων κυβερνητών της Υπερωξιανής και των στεπών της Κεντρικής Ασίας που υποτάχθηκαν ονομαστικά στον χαλίφη. Κατά τη χαλιφεία του Χαρούν αρ-Ραίντ το 794-795, ο βεζίρης του Φαντλ ιμπν Γιαχία των Βαρμακιδών οδήγησε μια αποστολή στην Υπερωξιανή όπου έλαβε προσφορά υποταγής από τον Αφσίν Χαρακάνα, ο οποίος έως τότε δεν είχε ποτέ προηγουμένως ταπεινώσει τον εαυτό του σε κανέναν άλλον άρχοντα. Παρόλα αυτά, εστάλησαν περαιτέρω αποστολές στην Ουσρουσάνα από τον Μαμούν όταν ήταν ακόμα κυβερνήτης στη Μερβ, και αφού έγινε μετά χαλίφης. Ο Αφσίν Καβούς, γιος του Αφσίν Καράκανα που είχε υποταγεί στον Φαντλ ιμπν Γιαχία, απέσυρε τον όρκο υποταγής του πατέρα του στους Αββασίδες, αλλά λίγο μετά από την άφιξη του χαλίφη Μαμούν στη Βαγδάτη από την Ανατολή (817-18 ή 819-20), ξεκίνησε διαπάλη για την εξουσία και διαφωνίες μεταξύ της βασιλικής οικογένειας της Ουσρουσάνα.
Ο Χαϊντάρ, γιος του Χαβούς, γνωστός υπό το βασιλικό τίτλο του Αφσίν, έγινε στρατηγός του στρατού των Αββασιδών και πολέμησε εναντίον των Χουρραμιτών ανταρτών και του αρχηγού τους, Μπαμπάκ Χοραμντίν, στο Αζερμπαϊτζάν (816-837). Το 841 ο Αφσίν συνελήφθη στη Σαμάρα με την υποψία ότι συνωμοτούσε εναντίον του χαλιφάτου. Οι Αφσίν, Μαζιγιάρ και Μπαμπάκ σταυρώθηκαν σε κοινή τοποθεσία. Μετά το θάνατό του η Ουστρουσάνα ισλαμοποιήθηκε.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι ημιαυτόνομοι Αφσίν συνέχισαν να κυβερνούν την Ουσρουσάνα και μετά την κατάληψη και τον έλεγχο της περιοχής από τους Αββασίδες, από τους Σαφαρίδες, και αμέσως μετά από τους Σαμανίδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Κεντρικής Ασίας Κατηγορία:Ιστορία της Κεντρικής Ασίας Κατηγορία:Ιρανικές χώρες και εδάφη
Αγελάδας
Ο Αγελάδας υπήρξε σημαντικός αρχαίος Έλληνας γλύπτης καταγόμενος από το Άργος.
Βιογραφία
Υπήρξε δάσκαλος του Φειδία, Μύρωνα και του Πολύκλειτου. Άνθισε στα 520-480 π.Χ.
Έργα του
Δυστυχώς κανένα από τα έργα του δε σώθηκε και τα γνωρίζουμε μόνο από μαρτυρίες. Ανάμεσα στα άλλα, αναφέρονται αγάλματα αθλητών, μια σύνθεση με το άρμα, τα άλογα, τον ηνίοχο και τον ολυμπιονίκη αρματοδρόμο. Οι τρεις ανδριάντες του ολυμπιονικών χρονολογούνται στα 520-508 π.Χ. Στον Αγελάδα αποδίδεται επίσης ένα αναθηματικό δώρο στους Δελφούς που χρονολογείται στο πρώτο τέταρτο του 5ου αιώνα π.Χ. Ήταν μια άλλη πολυπρόσωπη σύνθεση που παρίστανε γυναίκες και άλογα, το αφιέρωσαν οι πολίτες του Τάραντα στους Δελφούς. Έργα του είναι ο Δίας στην Μεσσήνη, και ο Ηρακλής Αλεξίκακος στην Αθήνα. Το πιο γνωστό έργο του ήταν το χάλκινο άγαλμα του Δία Ιθωμάτα (η ονομασία από το μεσσηνιακό φρούριο Ιθώμη, στην ακρόπολη του οποίου υπήρχε ιερό του θεού). Το άγαλμα αυτό φαίνεται ότι απεικονίζεται σε μεσσηνιακά νομίσματα και παριστάνει το Δία να βαδίζει και να έχει πάνω στο απλωμένο αριστερό του χέρι έναν αετό, ενώ στο υψωμένο δεξί του χέρι κρατάει τον κεραυνό, έτοιμος να τον εκσφενδονίσει.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Σεργκέι Αστάχοφ
Βιογραφία
Ο Σεργκέι Αστάχοφ γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1969, στηνπεριφέρεια (όμπλαστ) του Βορόνεζ, σε στρατιωτική οικογένεια. Το 1986 αποφοίτησε από το λύκειο στο χ. Μονγκόχτο της Επικράτειας (Κράι) του Χαμπάροφσκ.
Το 1989, αφού ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία στις τάξεις του σοβιετικού στρατού (υπηρέτησε για δύο χρόνια σε μια μεραρχία αρμάτων μάχης κοντά στο Νίζνι Νόβγκοροντ ), εισήλθε στο τμήμα υποκριτικής του Κρατικού Ινστιτούτου Τεχνών του Βορόνεζ, από το οποίο αποφοίτησε το 1995.
Από το 1993 έως το 1996 ήταν ηθοποιός του Θεάτρου Κάμεννι του Βορόνεζ.
Το 1999 μετακόμισε από το Βορόνεζ στη Μόσχα, όπου, έχοντας αλλάξει το επώνυμό του (Κοζλόφ) σε ένα πιο ευφωνικό (Αστάχοφ, πατρικό της μητέρας του), εργάστηκε στα θέατρα "Ετ Σέτερα" και "Σατιρικόν".
Πανελευσινιακός Α.Ο.
Ο Πανελευσινιακός Αθλητικός Όμιλος είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Ελευσίνας, στην Αττική. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1931 και ως επίσημα χρώματα φέρει το μπλε και το λευκό.
Σεργκέι Αστάχοφ
Βιογραφία
Το 2009, αποδέχτηκε την πρόσκληση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Δραματικού Θεάτρου της Μόσχας,Αλεξάντρ Γκαλίμπιν, να παίξει το ρόλο του Έκτορα στη νέα παραγωγή του «Δεν θα γίνει ο Τρωικός πόλεμος» που βασίζεται στο έργο του Ζαν Ζιρωντού. Υποδύεται επίσης τον Ρόμπερτ στο θεατρικό "Μην ξυπνήσετε τον κοιμώμενο σκύλο" (βασισμένο στο έργο του Άγγλου θεατρικού συγγραφέα Τζον Πρίστλι) σε σκηνοθεσία Όλγας Σβέντοβα.
Προσωπική ζωή
Το 1989, ενώ σπούδαζε στο Κρατικό Ινστιτούτο Τεχνών του Βορόνεζ, γνώρισε τη μελλοντική σύζυγό του Νατάλια Κομάρντινα. Δεν έχουν παιδιά μαζί.
Πανελευσινιακός Α.Ο.
Ιστορία
Ο «Πανελευσινιακός Αθλητικός Όμιλος» ιδρύθηκε στις 23 του Μαρτίου του 1931, έπειτα από τη συγχώνευση των ποδοσφαιρικών και αθλητικών συλλόγων «Ποδοσφαιρική Ένωση Ελευσίνας» και «Κελεός Ελευσίνας». Η ίδρυση του συλλόγου οφείλεται σε εξέχοντα πρόσωπα της Ελευσίνας και ένας εκ των ιδρυτών του ήταν ο Γεώργιος Παύλου (1899-1965), ο οποίος χρημάτισε πρώτος πρόεδρος του συλλόγου και ήταν μηχανικός του Υπουργείου Συγκοινωνίας, επιφανής αθλητικός παράγοντας της εποχής (Σ.Ε.Γ.Α.Σ., Ε.Π.Ο.) και μετέπειτα δήμαρχος Ελευσίνας.
Με την ίδρυσή του, ο Πανελευσινιακός Αθλητικός Όμιλος καλλιέργησε το ποδόσφαιρο, διατηρώντας μόνο τμήμα ποδοσφαίρου. Το καταστατικό του προέβλεπε την ίδρυση κάθε είδους αθλητικού τμήματος και σε σύντομο χρονικό διάστημα ίδρυσε 2 ακόμα αθλητικά τμήμα, το τμήμα κλασσικού αθλητισμού, το οποίο τον Ιούνιο του 1932 αναγνωρίστηκε επίσημα από τον Σ.Ε.Γ.Α.Σ. (έκτοτε ξεκινά η επίσημη αγωνιστική του πορεία, συμμετέχοντας στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών από το 1932 μέχρι και το 1939)       και το τμήμα βόλεϊ, καλλιεργώντας έκτοτε και τα αθλήματα  του στίβου και του βόλεϊ.Το τμήμα καλαθοσφάιρισης ανδρών του Πανελευσινιακού Α.Ο. ιδρύθηκε το 1969. Από το 2004 και έπειτα δεν ανήκει στον Πανελευσινιακό Αθλητικό Όμιλο, καθώς υφίσταται ως τμήμα του αθλητικού σωματείου Πανελευσινιακός Α.Ο.Κ.. Το τμήμα κλασσικού αθλητισμού από το 2008 και έπειτα δεν ανήκει στον μητρικό Πανελευσινιακό Αθλητικό Όμιλο, καθώς υφίσταται ως τμήμα του αθλητικού σωματείου Πανελευσινιακός Α.Π.Ο..
Σεργκέι Αστάχοφ
Προσωπική ζωή
Η δεύτερη σύζυγος του είναι η Βικτώρια Αντέλφινα. Ο Σεργκέι και η Βικτώρια έχουν μια κόρη, τη Μαρία (γεννημένη το 1998). Το ζευγάρι χώρισε το 2011.
Πανελευσινιακός Α.Ο.
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Το ποδοσφαιρικό τμήμα ανδρών του Πανελευσινιακού Α.Ο. ιδρύθηκε το 1931. Στο παρελθόν μετείχε στις επαγγελματικές κατηγορίες με την επωνυμία «ΠΑΕ Πανελευσινιακός Α.Ο.».
Ιστορική αναδρομή
Η σύσταση του ποδοσφαιρικού τμήματος του Πανελευσινιακού Αθλητικού Ομίλου έλαβε χώρα το 1931, μαζί με την ίδρυση του συλλόγου. Αρχικά αποτέλεσε ανεπίσημο σωματείο, δίνοντας πλήθος φιλικών αγώνων με άλλες ανεπίσημες αλλά και επίσημες ομάδες των Αθηνών και του Πειραιά κατά κύριο λόγο. Το 1938 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με αριθμό μητρώου 108 και εντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Πειραιά, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική του πορεία από το πρωτάθλημα της Γ΄ Κατηγορίας τη σεζόν 1938-39.
Κορυφαίες στιγμές στην ιστορία του συλλόγου αποτελούν οι συμετοχές του στην Α' Εθνική Κατηγορία κατά τις αγωνιστικές περιόδους 1961-62, 1967-68 και 1998-99, όπου και τις τρεις υποβιβάστηκε έχοντας καταταχθεί στη 15η θέση τις δύο πρώτες χρονιές και στην 16η θέση κατά την πιο πρόσφατη. Την αγωνιστική περίοδο 1970-71 ισοβάθμησε με τον Α.Ο. Τρίκαλα στην 1η θέση του 2ου ομίλου της Β΄ Εθνικής, όπου έχασε την πολυπόθητη επάνοδο στην Α΄ Εθνική έπειτα από ήττα με 1-0 στον μεταξύ τους αγώνα μπαράζ στην Λαμία. Η αρχή της νέας χιλιετίας βρήκε την ομάδα στη Β' Εθνική με πολλά οικονομικά προβλήματα. Έτσι, τη σεζόν 2000-01 τερμάτισε 16ος και τελευταίος και υποβιβάστηκε στη Γ' Εθνική. Αν και κατέλαβε την 11η θέση στο επόμενο πρωτάθλημα, μακριά από τη ζώνη του υποβιβασμού, τα προβλήματα αποδείχθηκαν αξεπέραστα και ο Πανελευσινιακός αναγκάστηκε να παίξει στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα την περίοδο 2002-03, ξεκινώντας μια περίοδο 13 ετών μακριά από τις επαγγελματικές κατηγορίες.
Σεργκέι Αστάχοφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί Κατηγορία:Σοβιετικοί ηθοποιοί
Πανελευσινιακός Α.Ο.
Ιστορική αναδρομή
Μοιραία ο Πανελευσινιακός βίωσε τον υποβιβασμό και στο πρωτάθλημα Α' Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής, όπου αγωνίστηκε τις χρονιές 2003-04, 2007-08, 2008-09 και 2011-12. Τη σεζόν 2012-13 τερμάτισε στην 3η θέση του 7ου ομίλου της Δ΄ Εθνικής, ωστόσο κέρδισε τη συμμετοχή του στο νέο και ερασιτεχνικό πλέον πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής, όπου τη σεζόν 2013-14 διεκδίκησε την άνοδο χωρίς επιτυχία. Ταυτόχρονα έφτασε στον τελικό του παρθενικού Κυπέλλου Γ΄ Εθνικής, όπου και έχασε δύσκολα με 2-1 από τη Λάρισα. Την επόμενη χρονιά (2014-15) κατέκτησε το πρωτάθλημα του 3ου ομίλου και κέρδισε την επάνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία.
Στην Β΄ Εθνική αγωνίστηκε για 2 χρονιές, όποτε και τη σεζόν 2016-17 υποβιβάστηκε στην Γ΄ Εθνική. Ωστόσο όμως, μη δηλώνοντας συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής, υποβιβάστηκε απευθείας στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής. Τη σεζόν 2017-18 τερμάτισε στην 9η θέση ,τη σεζόν 2018-19 στην 2η θέση του πρωταθλήματος Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής, ενώ την σεζόν 2019-2020 κατέλαβε την 1η θέση της ίδιας διοργάνωσης και πέτυχε την άνοδο στην Γ' Εθνική Κατηγορία όπου και αγωνίζεται την τρέχουσα περίοδο συμμετέχοντας στο 8ο όμιλο.
Αξιόλογοι ποδοσφαιριστές
Σταματαγγελος Παπασταματίου
Ακαδημία ποδοσφαίρου.
ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΑΚΑΔΗΜΙΩΝ :ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΠΑΡΔΗΣ
Τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών
Το γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου του Πανελευσινιακού Α.Ο. ιδρύθηκε το 2009. Ξεκίνησε την επίσημη αγωνιστική του πορεία από το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας γυναικών την περίοδο 2009-10.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Το τμήμα καλαθοσφάιρισης ανδρών του Πανελευσινιακού Α.Ο. ιδρύθηκε το 1969. Από το 2004 και έπειτα δεν ανήκει στον Πανελευσινιακό Αθλητικό Όμιλο, καθώς υφίσταται ως τμήμα του αθλητικού σωματείου Πανελευσινιακός Α.Ο.Κ..
Τμήμα κλασσικού αθλητισμού
Το τμήμα κλασσικού αθλητισμού του Πανελευσινιακού Α.Ο. ιδρύθηκε το 1932. Τον Ιούνιο του 1932 αναγνωρίστηκε επίσημα από τον ΣΕΓΑΣ και έκτοτε ξεκινά η επίσημη αγωνιστική του πορεία, συμμετέχοντας στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών από το 1932 μέχρι και το 1939.
Από το 2008 και έπειτα δεν ανήκει στον μητρικό Πανελευσινιακό Αθλητικό Όμιλο, καθώς υφίσταται ως τμήμα του αθλητικού σωματείου Πανελευσινιακός Α.Π.Ο..
Σημειώσεις
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;"><i> α. Το ρόστερ της περιόδου 1961-62: Νίκος Αδάμ, Νίκος Δήμας, Δούκας, Ηλιάδης, Μιχάλης Καναβάς, Νίκος Καπαρός, Σίμος(Συμεών) Καπαρός, Παναγιώτης Καραβασίλης, Κώστας Καρμπόνης, Σωτήρης Καρποδίνης, Κάτσιος, Σ. Κυπαρίσσης, Σωτήρης Λογοθέτης, Γιώργος Μακρυνώρης, Γιώργος Μερτίκας, Παναγιώτης Μίχας, Ματθαίος Μουράτης, Δημήτρης Μουρίκης, Γιώργος Μπακαλούμης, Π. Παρθενίου, Σαριμπεγιόγλου, Σκουρής, Τζινίδης, Σπύρος Φακιολάς. </i>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1931 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Αναγνώστης Διδασκάλου
Ο Αναγνώστης Διδασκάλου ήταν Έλληνας πολιτικός στην εποχή της επανάστασης του 1821.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Κεράσοβο των Αγράφων (σημερινό όνομα Κερασοχώρι του νομού Ευρυτανίας) γύρω στο 1761. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος, λεγόταν Γιάννης, είχε το προσωνύμιο Δασκαλογιάννης και ήταν πρόκριτος του Κερασόβου. Ο Αναγνώστης είχε τέσσερα παιδιά, τον Ανδρέα (γέννηση 1815), την Ελένη, την Ευφροσύνη, και μία ακόμη κόρη.
Πολιτική δράση
Εμφανίζεται σε αλληλογραφίες του 1823 και το 1824 ως παραστάτης της επαρχίας Αγράφων. Τον Απρίλιο του 1824 διορίζεται ως μέλος επιτροπής του Βουλευτικού. Πήρε μέρος στη Γ' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου το 1826, στη Γ' Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας το 1827 και στην Ε' Εθνοσυνέλευση του 1832.
Κατά τη Συνέλευση της Τροιζήνας πρότεινε τη σύσταση τριών σχολείων στην Αίγινα, μια πρόταση που εγκρίθηκε και στις 12-1-1827 διορίσθηκε σε διαρκή επιτροπή για να φροντίσει για τη σύσταση διατήρηση και βελτίωση σχολείων γενικά στην Επικράτεια
Τον Ιούνιο του 1831 είναι διορισμένος ως Διοικητικός Τοποτηρητής στη Σαλαμίνα κατά τη διάρκεια της διοίκησης του Καποδίστρια. Δεν είναι γνωστό πότε πέθανε. Τελευταία πληροφορία για παρουσία του είναι στην Ε' Εθνοσυνέλευση του 1832.
Επιζεφύριοι Λοκροί
Οι Επιζεφύριοι Λοκροί ήταν αρχαία ελληνική αποικία της Κάτω Ιταλίας στην χερσόνησο της Καλαβρίας, βορειοδυτικά του Ρήγιου. Ιδρύθηκε κατά τον δεύτερο ελληνικό αποικισμό από Λοκρούς, από τους οποίους πήρε και το όνομά της. Σήμερα στην περιοχή της αρχαίας πόλης βρίσκεται χτισμένη η Ιταλική κωμόπολη Λόκρι (Locri).
Ιστορία
Οι Επιζεφύριοι Λοκροί ιδρύθηκαν μεταξύ 679 και 673 π.Χ. μετά την ίδρυση των Συρακουσών και του Κρότωνα, στην περιοχή της νότιας Καλαβρίας από Λοκρούς προερχόμενους και από την Οπούντια και από την Οζολία Λοκρίδα ενώ ο προσδιορισμός «Επιζεφύριοι» προέρχεται από τον δυτικό άνεμο Ζέφυρο, όνομα το οποίο έδωσαν και στο γειτονικό ακρωτήριο. Η κοινωνία τους ήταν μητριαρχική.
Η πόλη ήταν από τις πιο σημαντικές και εύπορες της Μεγάλης Ελλάδας, δεν διέθετε φυσικό λιμάνι αλλά αποτελούσε υποχρεωτικό σταθμό για όσους ταξίδευαν προς τη Σικελία ή τον πορθμό της Μεσσήνης. Έναν αιώνα μετά την ίδρυσή της χτίστηκε μεγάλο τείχος γύρω από την πόλη ενώ έξω από την αυτή υπήρχαν αρκετά νεκροταφεία, μερικά από τα οποία ήταν πολύ μεγάλα. Η ίδρυσή της ξεκίνησε ως επιχείρηση μιας αριστοκρατικής οικογένειας της Λοκρίδας από την Ελλάδα, ενώ σύμφωνα με τον Στράβωνα, ο ιδρυτής της ονομαζόταν Ευάνθης. Γνωστός κάτοικός της φέρεται να ήταν ο νομοθέτης της Ζάλευκος. αριστερά|μικρογραφία|[[Στατήρας των Επιζεφύριων Λοκρών του 4ου αιώνα π.Χ.]] 220px|right|thumb|Πινακίδα από τους Λοκρούς, που απεικονίζει τον Πλούτωνα και την Περσεφόνη, Εθνικό Μουσείο της Μεγάλης Ελλάδας, [[Ρέτζιο, Ιταλία.]] Τους πρώτους αιώνες συμμάχησε με την Σπάρτη. Η πόλη ίδρυσε δύο αποικίες στην Καλαβρία, το Ιππώνιο και τη Μέδμη, τον 7ο αιώνα π.Χ. Τον 6ο αιώνα π.Χ. οι δυνάμεις των Επιζεφύριων Λοκρών νίκησαν στη μάχη του ποταμού Σάγκρα (μεταξύ 560 π.Χ. και 535 π.Χ.) τις δυνάμεις του Κρότωνα. Μαζί με τους Λοκρούς πολέμησαν και δυνάμεις από την πόλη Ρήγιο, αλλά και από τις δύο αποικίες, Ιππώνιο και Μέδμη. Για τη νίκη τους αφιέρωσαν ασπίδα στους Δελφούς. Μετά την μάχη, η οποία προκάλεσε κρίση στο εσωτερικό του Κρότωνα, οι Επιζεφύριοι Λοκροί άρχισαν μια πιο επιθετική πολιτική, που οδήγησε σε ρήξη με τους συμμάχους τους από το Ρήγιο.
Τον 5ο αιώνα π.Χ. η πόλη συμμάχησε με τις Συρακούσες και τη Σπάρτη εναντίον των Αθηναίων στην περίοδο του Πελοποννησιακού Πολέμου και ενίσχυσε με στρατό τον Γύλιππο όταν στάλθηκε από την Σπάρτη να αντικρούσει την πολιορκία των Συρακουσών (βλ. Ο Γύλιππος στη Σικελία). Τον 4ο αιώνα π.Χ. συμμάχησε πάλι με τις Συρακούσες, όταν ήταν τύραννος ο Διονυσίος ο Α' και διατηρώντας τον έλεγχο των περισσοτέρων ελληνικών αποικιών στη χερσόνησο της Καλαβρίας, εξασφάλισε την ηγεμονία των Συρακουσών την περίοδο εκείνη στηνετρύτερη περιοχή. Ο Διόνυσος μάλιστα παντρεύτηκε με την ευγενή Δωρίδα από τους Επιζεφύριους Λοκρούς ώστε να ενισχύσει τις αμοιβαίες σχέσεις με την πόλη. Όταν ο γυιός του από τη Δωρίδα Διονύσιος ο Β' νικήθηκε από τον θείο του Δίων, κατέφυγε στους Λοκρούς. Εκεί εγκαθιστά τυραννίδα στην πόλη, αλλά τελικά ο Τιμολέων ελευθερώνει τις πόλεις που βρίσκονταν κάτω από την τυραννία του. Ο Πλάτωνας, ο οποίος ζούσε τότε στην αυλή του Διονυσίου του Α', την αποκαλούσε "Άνθος της Ιταλίας" εξαιτίας των ομορφιάς των κατοίκων της.
Την περίοδο των πολέμων που διεξήγαγε ο Πύρρος στην Κάτω Ιταλία οι Λοκροί πολέμησαν αρχικά μαζί με τον Πύρρο, στη συνέχεια όμως στράφησαν εναντίον του, συμμαχώντας με την Ρώμη. Μετά την μάχη της Ηράκλειας όμως παραδόθηκαν στον Πύρρο. Οι Λοκροί υποτάχτηκαν στους Ρωμαίους το 206 π.Χ. κατά την διάρκεια του δεύτερου Καρχηδονιακού πολέμου.
Σήμερα
Στην θέση των αρχαίων Επιζεφύριων Λοκρών, υπάρχει σήμερα η κωμόπολη Λόκρι. Το Λόκρι ανήκει στην επαρχία Ρέτζιο-Καλάμπρια και ο πληθυσμός του υπολογίζεται σε κάτι λιγότερο από 13.000 κατοίκους.
Το 915 οι Σαρακηνοί κατέστρεψαν την πόλη των Επιζεφύριων Λοκρών και οι επιζώντες κάτοικοί της ίδρυσαν το Τζέρατσε (Gerace), στις πλαγιές του όρους Ασπρομόντε. Η σύγχρονη πόλη του Λόκρι, δημιουργήθηκε το 1850 από κατοίκους του ορεινού Τζέρατσε, που θέλησαν να αποκτήσουν ένα λιμάνι για την πόλη τους, ενώ το 1934 απέκτησε το σημερινό του όνομα, από το όνομα της αρχαίας αποικίας.
Σήμερα η πόλη του Λόκρι είναι γνωστή ως μια από της έδρες της εγκληματικής οργάνωσης της Καλαβρίας Ντραγκέτα (παρόμοια με την Κόζα Νόστρα της Σικελίας). Στην πόλη βρίσκονται εγκαταστημένες διάφορες συμμορίες που ανήκουν στην οργάνωση, ενώ έγινε διεθνώς γνωστή το φθινόπωρο του 2005, όταν στην πόλη η Ντραγκέτα δολοφόνησε τον Αντιπρόεδρο της Περιφερειακής Συνέλευσης της Καλαβρίας, Francesco Fortugno, τον οποίο πυροβόλησαν με 5 σφαίρες καθώς διερχόταν μπροστά από δεκάδες διερχόμενους την ημέρα προκριματικών εκλογών (16 Οκτωβρίου 2005). Η δολοφονία αυτή προκάλεσε την αντίδραση των κατοίκων. Μαθητές και φοιτητές βγήκαν στους δρόμους την ημέρα της κηδείας του Fortugno κρατώντας πανό κατά της ομερτά, ανάμεσά τους και ένα που έγραφε E adesso ammazzateci tutti (Και τώρα σκοτώστε μας όλους). Η κίνηση αυτή προκάλεσε την δημιουργία του κινήματος Ammazzateci tutti κατά της μαφίας της Καλαβρίας, ενώ είναι επίσης γνωστό και με το όνομα Ragazzi di Locri (Τα παιδιά του Λόκρι).
Κυριότερα Αξιοθέατα
Στους Επιζεφύριους υπήρχαν δύο σπουδαία ιερά, της Περσεφόνης, η οποία λατρευόταν ως προστάτιδα του γάμου, και της Αφροδίτης. Επίσης διέθετε θέατρο του 4ου αιώνα π.Χ. που μπορούσε φιλοξενήσει 4.500 θεατές, καθώς και ναό Ιωνικού ρυθμού, από το πρώτο μισό του 5ου αιώνα π.Χ..
Ο αρχαιολογικός χώρος των Επιζεφύριων Λοκρών ξεκίνησε να ανασκάπτεται από τον Δούκα του Luynes (Duca di Luynes) γύρω στο 1830, ο οποίος πραγματοποίησε την ανασκαφή στη περιοχή της οικίας Μαραφιότι (Marafioti), ανακαλύπτοντας τον ναό του Δία, του 6ου αιώνα π.Χ. Περισσότερες έρευνες πραγματοποιήθηκαν από τον Ιταλό αρχαιολόγο Πάολο Όρσι (Paolo Orsi - Rovereto, 1859 – 1935) στις αρχές του 20ού αιώνα (1907 - 1915), ο οποίος εκείνη την εποχή είχε αναλάβει έφορος αρχαιοτήτων στην Καλαβρία και πολλές ανασκαφές στην ευρύτερη περιοχή σχετίζονται με την δουλειά του. Ανάμεσα στις ανακαλύψεις του περιλαμβάνονται ο ναός της Περσεφόνης και η νεκρόπολη του Λουτσιφέρο (παρόμοιος με τον Ελληνικό Εωσφόρο). Νέες ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν την δεκαετία του 1950 από τον Διευθυντή της Αρχαιολογικής Σχολής της Ρώμης Γκασπάρ Ολιβέριο (Gaspar Oliverio), ο οποίος ανακάλυψε στην περιοχή της Τσετοροκάμερε (Cetrorocamere) ένα μεγάλο μέρος της οικιστικής περιοχής της αρχαίας πόλης, και τον Alfonso De Franciscis που ολοκλήρωσε τις ανασκαφές στο θέατρο της πόλης. Από το 1969 τις ανασκαφές στην πόλη έχει αναλάβει το Πανεπιστήμιο του Τορίνο σε συνεργασία με την Αρχαιολογική Επιτροπή της Καλαβρίας.
Το 1971 εγκαινιάστηκε το Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης (Museo Nazionale di Locri Epizefiri). Εκθέματα από την πόλη, η οποία παρουσιάζει μεγάλο αριθμό καλλιτεχνικών έργων όπως χάλκινα κάτοπτρα, αγγεία και ανάγλυφους πίνακες, εκτίθενται επίσης στο μουσείο του Ρέτζιο (Εθνικό Μουσείο Μεγάλης Ελλάδας - Museo Nazionale della Magna Grecia).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες Κατηγορία:Πόλεις της Καλαβρίας
Αφσίν
Το Αφσίν ( / Afšīn; Afşın or Afşin) είναι κοινό περσικό, τουρκικό και ουρντουικό όνομα, το οποίο είναι μια σύγχρονη περσική λέξη που προέρχεται από τα Αβεστικά. Το Αφσίν χρησιμοποιήθηκε από τους Σογδιανούς. Ιστορικά, ήταν ο πριγκιπικός τίτλος των ηγεμόνων της Οσρουσάνα κατά τη περίοδο της Μουσουλμανικής κατάκτησης. Οι Αφσίνοι της Οσρουσάνα ήταν Ιρανικό πριγκιπάτο στην Κεντρική Ασία, από τους οποίους ο μετέπειτα Αββασιδικός στρατηγός Χαϋντάρ ιμπν Καβούς αλ-Αφσίν είναι ο πιο γνωστός.
Ετυμολογία
Το Αφσίν είναι η Αραβοποιημένη μορφή του μέσου περσικού Πίσιν, που προέρχεται από το Αβεστικό Πισινάχ. Στην προ-Ισλαμική Ιρανική παράδοση, είναι το όνομα ενός εγγονού του Καγιανιδικού βασιλιά Καβάντ (Γιαστ 13.132, 19.71). Στην Ισλαμική περίοδο, έχει βρεθεί ως κατάλληλο όνομα βεβαιώνεται από Αρμένιους ιστορικούς, με τη μορφή Οσίν (από το Αουσίν).
Παραπομπές
Αφσιν
Δήμος Κασσωπαίων
Ο δήμος Κασσωπαίων ήταν δήμος του νομού Κέρκυρας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κέρκυρας. Βρισκόταν στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού. Αποτελούνταν από 4 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 2.787 κατοίκους. Η έκταση του δήμου ήταν 33,7 τ.χλμ. Έδρα του δήμου ήταν η Κασσιόπη.
Ο δήμος αποτελούνταν από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κασσωπαιων
The Walking Dead (τηλεοπτική σειρά)
Το The Walking Dead είναι αμερικανική δραματική - τρόμου τηλεοπτική σειρά του Φρανκ Ντάραμποντ, βασισμένη στη ομώνυμη σειρά κόμικς του Ρόμπερτ Κέρκμαν, του Τόνι Μουρ και του Τσάρλι Άντλαρντ. Ο Άντριου Λίνκολν, ενσαρκώνει τον βασικό ήρωα, έναν σερίφη Ρικ Γκράιμς, ο οποίος ξυπνάει από κόμμα στο νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν, αντικρίζοντας ζόμπι να έχουν κατακλύσει τον κόσμο. Κατόπιν, ο Ρικ, ξαναβρίσκει την οικογένειά του και γίνεται επικεφαλής μίας ομάδας από ανθρώπους που είχαν επιβιώσει. Με αυτή την ομάδα παλεύουν για την επιβίωση εναντίον των ζόμπι αλλά και διαφόρων ανθρώπων, οι οποίοι είναι επικίνδυνοι κι από τα ζόμπι. Ο πρώτος κύκλος διαδραματίζεται στην πόλη της Ατλάντας, αλλά και στις γύρω περιοχές, τοποθεσία που δεν αλλάζει έως και τα μισά της πέμπτης σεζόν. Ενώ από τα μισά της πέμπτης κι έπειτα η σειρά διαδραματίζεται στην Αλεξάνδρεια της Βιρτζίνιας.
Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 31 Οκτωβρίου του 2010, στο καλωδιακής κάλυψης κανάλι AMC και παγκοσμίως ξεκίνησε να προβάλλεται από τον Νοέμβριο στον κανάλι FOX. Οι υψηλές τηλεθεάσεις της σειράς έχουν οδηγήσει το κανάλι να έχει προβάλλει έως τώρα έξι σεζόν. Η έκτη σεζόν έκανε πρεμιέρα στις 11 Οκτωβρίου του 2015. Ενώ θα υπάρξει και έβδομη σεζόν με 16 επεισόδιο, η οποία θα κάνει πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 2016. Παράλληλα και αρχής γενομένης από το 2015, το κανάλι ξεκίνησε μία νέα σεζόν, η οποία, κατά κάποιον τρόπο, αποτελεί πρίκουελ αυτής.
Σε γενικές γραμμές η σειρά απέσπασε καλές κριτικές και έχει υπάρξει υποψήφια για αρκετά βραβεία, όπως για παράδειγμα το Writers Guild of America Award for Television: New Series αλλά και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Τηλεοπτικής Σειράς (Δράμα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του AMC
Motorola
Η Motorola, Inc ήταν αμερικανική πολυεθνική εταιρεία τηλεπικοινωνιών με έδρα το Σάουμπουργκ στο Ιλινόι των Ηνωμένων Πολιτειών. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1928, και στις 4 Ιανουαρίου 2011 διχοτομήθηκε στις εταιρείες Motorola Mobility και Motorola Solutions καθώς την περίοδο 2007 με 2009 ήταν ιδιαίτερα ζημιογόνα εταιρεία, καταγράφοντας συνολική ζημιά 4.3 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Motorola Solutions είναι στα χαρτιά ο διάδοχος της Motorola, Inc., καθώς η Motorola Mobility αποτελεί μια νέα εταιρεία που προήλθε από την διάσπαση της σε δύο. Η Motorola Mobility εξαγοράστηκε από τη κινεζική Lenovo το 2014.
Η Motorola σχεδίαζε και εμπορευόταν εξοπλισμούς τεχνολογιών του ασύρματου δικτύου, όπως σταθμούς βάσους και ενισχυτές σήματος. Η εταιρεία παρήγαγε ακόμη αποκωδικοποιητές, ψηφιακές συσκευές εγγραφής βίντεο και λοιπό μηχανολογικό εξοπλισμό που χρησιμοποιούνται για τις εκπομπές υψηλής ευκρίνειας, τις μεταδόσεις βίντεο και τις τηλεδιασκέψεις. Η εταιρεία πουλούσε σε κυβερνήσεις και επιχειρήσεις κυρίως διάφορα ασύρματα και ευρυζωνικά συστήματα (που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή ιδιωτικών δικτύων) και συστήματα επικοινωνιών δημόσιας ασφάλειας όπως το Astro και το Dimetra. Σήμερα την εμπορία όλης της παλέτας των προϊόντων της παλιάς Motorola, εκτός των αποκωδικοποιητών και των μόντεμ, έχει αναλάβει η διάδοχος εταιρεία Motorola Solutions. Η Google πούλησε την θυγατρική της Motorola Home στον όμιλο Arris τον Δεκέμβριο του 2012 για 2.35 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.
Το τμήμα ασύρματης τηλεφωνίας της Motorola πρωτοστάτησε στην δημιουργία των κινητών τηλεφώνων. Η Motorola μεταξύ άλλων κυκλοφόρησε το 1983 το πρώτο κινητό τηλέφωνο, το DynaTAC, όπως επίσης και το MicroTAC το 1989 αλλά και ένα από τα πρώτα πτυσσόμενα κινητά τηλέφωνα, το StarTAC, τον Ιανουάριο του 1996. Πάντως, η εταιρεία μετά τη δεκαετία του 2000, είχε χάσει το μερίδιο αγοράς που είχε παλαιότερα στην αγορά κινητών τηλεφώνων. Αργότερα η εταιρεία κυκλοφόρησε μια νέα σειρά από κινητά τηλέφωνα που έτρεχαν στο λειτουργικό σύστημα Android της Google. Τον Νοέμβριο του 2009 η εταιρεία κυκλοφόρησε το Motorola Droid, ένα έξυπνο τηλέφωνο με λογισμικό Android, το οποίο είχε αξιόλογες γενικά πωλήσεις, και συνέβαλε στην εξάπλωση του λειτουργικού Android.
Το τμήμα χειροσυσκευών (μαζί με το τμήμα που ήταν υπεύθυνο για τους καλωδιακούς αποκωδικοποιητές και τα καλωδιακά μόντεμ) χωρίστηκε από την εταιρεία και μεταφέρθηκε στην δικαιοδοσία της νέας εταιρείας Motorola Mobility. Στις 22 Μαΐου 2012, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Google, Λάρι Πέιτζ, ανακοίνωσε ότι η Google εξαγόρασε τη Motorola Mobility. Στις 29 Ιανουαρίου 2014, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Google, Λάρι Πέιτζ, ανακοίνωσε την εξαγορά της Motorola Mobility από την κινεζική εταιρεία τεχνολογίας Lenovo έναντι 2,91 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ. Στις 30 Οκτωβρίου 2014, η Lenovo οριστικοποίησε την εξαγορά της Motorola Mobility από την Google.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Βίλα Σοντάν
Η βίλα Σοντάν (ή οικία Σοντάν) είναι έργο του Γαλλο-Ελβετού αρχιτέκτονα Λε Κορμπυζιέ, ενός από τους βασικούς εκπροσώπους του αρχιτεκτονικού ρεύματος του μοντερνισμού. Βρίσκεται στο Αχμενταμπάντ της Ινδίας και κατεσκευάστηκε μεταξύ 1951 και 1956. Σήμερα χρησιμοποιείται ως ιδιωτική κατοικία.
Ιστορικά στοιχεία
Η βίλα Σοντάν ανήκει σε μια σειρά από έργα που σχεδιάστηκαν από τον Λε Κορμπυζιέ στην Ινδία κατά τη δεκαετία του 1950, μεταξύ των οποίων η πόλη Chandigarh και πολλά από τα δημόσια κτίριά της, δύο ακόμη βίλες στο Αχμενταμπάντ, η Sarabhai (1955) και η Chinubhai (δεν υλοποιήθηκε), το μουσείο Sanskar Kendra (1957) και το κτίριο της ένωσης των Millowners (ιδιοκτήτες βαμβακουργείων )(1954).
Τα κτίρια του Λε Κορμπυζιέ στην Ινδία ανοίγουν ένα νέο σύνολο εκφραστικών δυνατοτήτων και προσπαθούν να ασχοληθούν με το ζήτημα της εθνικής ταυτότητας μετά το τέλος της αποικιοκρατίας, δημιουργώντας δεσμούς μεταξύ του νέου και του παλιού, χωρίς όμως να στρέφονται σε νοσταλγικά συναισθήματα. Το πραγματικό μήνυμα που ήθελα να περάσει ο Λε Κορμπυζιέ μέσα από τα κτίρια του στο Αχμενταμπάντ ήταν η απάντηση στη  ερώτηση « Πώς να γίνει μοντέρνο και ταυτόχρονα να επιστρέψει στις ρίζες? πώς να αναβιώσει ένας παλιός αδρανής πολιτισμός και να συμμετέχει στον παγκόσμιο πολιτισμό?»
Η βίλα Σοντάν είναι το τελευταίο κτίριο μονοκατοικίας που πραγματοποίησε ο αρχιτέκτονας. Ο σχεδιασμός του έργου ανατέθηκε στο Λε Κορμπυζιέ το 1951 από τον Surottam Hutheesing, γραμματέα της ένωσης των Millowners, με σκοπό να χρησιμοποιηθεί ως ιδιωτική του κατοικία. Ωστόσο, μετά την ολοκλήρωσή τους, τα σχέδια πωλήθηκαν στον Shyamubhai Shodhan, και παρόλο που σε αυτά αποτυπώνονταν οι προσωπικές επιθυμίες και ο τρόπος ζωής του αρχικού ιδιοκτήτη, δεν υπέστησαν καμία αλλαγή και η κατασκευή ξεκίνησε άμεσα. Η πώληση των σχεδίων είχε ως αποτέλεσμα η οικία να χτιστεί τελικά σε διαφορετικό οικόπεδο, χωρίς όμως αυτό να επηρεάσει δυσμενώς την ένταξή της στο τοπίο, καθώς πρόκειται για περιοχή με αραιό πολεοδομικό ιστό.
Περιγραφή
Η κατοικία αναπτύσσεται υπεργείως σε πέντε ορόφους, περιλαμβάνει μικρό υπόγειο και στο ισόγειο συνδέεται με ένα μικρότερο κτίσμα που περιλαμβάνει τους χώρους του υπηρετικού προσωπικού και τις θέσεις στάθμευσης. Η είσοδος γίνεται από μια εσοχή στη βόρειο-ανατολική όψη του κτιρίου και τονίζεται με ένα στέγαστρο στηριζόμενο σε δύο τοίχους. Το ισόγειο περιλαμβάνει χώρο υποδοχής, γραφείο, καθιστικό και τραπεζαρία. Μια επιμήκης ράμπα που παρεμβάλλεται ανάμεσα στην υποδοχή και το καθιστικό και ταυτόχρονα δημιουργεί μια έντονη προεξοχή στη νότιο-ανατολική όψη του κτιρίου, οδηγεί στα επόμενα επίπεδα. Η κατακόρυφη κίνηση ωστόσο είναι εφικτή και με σκάλες.
Το δεύτερο επίπεδο αποτελεί εσωτερικό εξώστη, παρέχοντας διπλό ύψος στους χώρους διημέρευσης του ισογείου αλλά και στην είσοδο. Περιλαμβάνει ξενώνα, επίσης διπλού ύψους, και βιβλιοθήκη.
Στο τρίτο επίπεδο βρίσκονται δύο υπνοδωμάτια και μία μεγάλη σε έκταση και ύψος βεράντα, στο εσωτερικό της οποίας τέσσερα υποστυλώματα συγκρατούν ένα στέγαστρο με έναν φωταγωγό. Το στέγαστρο αυτό λειτουργεί ως γλυπτική παρέμβαση του αρχιτέκτονα και ταυτόχρονα ορίζει έναν μικρότερο χώρο χαμηλότερου ύψους στο εσωτερικό της βεράντας.
Τα επόμενα δύο επίπεδα που είναι προσβάσιμα μόνο με σκάλες, αποτελούν επίσης εσωτερικούς εξώστες και περιλαμβάνουν μόνο ημιυπαίθριους χώρους, ενώ στο ανώτερο από αυτά υπάρχει μια δεξαμενή νερού. .
Στη νότιο-δυτική πλευρά του κτιρίου δημιουργούνται προεξοχές οι οποίες σχηματίζουν μια σύνθεση τετράγωνων και ορθογωνίων σχημάτων στην πρόψοσοψη, χρησιμεύοντας παράλληλα ως ηλιοπροστασία και φιλοξενόντας φυτεύσεις.
Υλικά
Η βίλα Σοντάν είναι κατασκευασμένη εξ'ολοκλήρου από οπλισμένο σκυρόδεμα, το οποίο παρέμεινε ανεπίχριστο αφήνοντας εμφανή τα ίχνη του ξυλοτύπου ο οποίος έγινε με ξυλεία της περιοχής. Η τελική και οι εσωτερικές οροφές έχουν γίνει με τη χρήση μεταλλότυπου με αποτέλεσμα να έχουν πιο λείο φινίρισμα. Τα δάπεδα είναι από πέτρα και ορισμένες από τις εσωτερικές επιφάνειες είναι βαμμένες σε αποχρώσεις του κίτρινου, του κόκκινου και του μπλε.
Αρχές σχεδιασμού
Η γενική μορφή του κτιρίου γίνεται αντιλιπτή ως ένας κύβος, στο εσωτερικό του οποίου μικρότεροι και μεγαλύτεροι όγκοι περιπλέκονται δημιουργόντας μια σύνθεση από κενά και πλήρη, τα οποία στεγάζονται και ενοποιούνται από την υπερυψωμένη πλάκα του δώματος. Ο φέρων οργανισμός από οπλισμένο σκυρόδεμα βασίζεται στο σύστημα Ντόμινο, που είσήγαγε ο αρχιτέκτονας το 1915, και συνίσταται σε 20 ορθογώνια υπόστυλώματα τοποθετημένα σε ορθοκανονικό κάναβο 4x5, που στηρίζουν τις δοκούς και τις πλάκες. Ωστόσο, η απλότητα του δομικού συστήματος έρχεται σε αντίθεση με την πλαστικότητα και τη γλυπτική διάθεση που επικρατεί στη διαμόρφωση των χώρων της κατοικίας.
Σημαντικό ρόλο στο σχεδιασμό της βίλας Σοντάν έπαιξε η ένταξή της στο Ινδικό κλίμα. Η ανάγκη για προστασία από τον ήλιο και για αερισμό καθόρισε το χειρισμό των προσόψεων και επέτρεψε τη δημιουργία άφθονων ημιυπαίθριων χώρων. Αν και το ανεπίχριστο σκυρόδεμα σε συνδυασμό με το μέγεθος του κτιρίου δίνουν την αίσθηση μιας συμπαγούς και ογκόδους μορφής, τα μεγάλα ανοίγματα υπαινίσσονται διαφάνεια και διαμπερότητα και επιτρέπουν σχεδόν στην περιβάλλουσα φύση να εισέλθει στο εσωτερικό.
Σε επίπεδο κάτοψης κυριαρχεί ο άξονας της ράμπας, που τη διαιρεί σε δύο άνισα μέρη, πάνω στον οποίο είναι τοποθετημένοι και άλλοι χώροι κυκλοφορίας ή βοηθητικοί. Στον άξονα αυτό δημιουργείται σε όλους τους ορόφους ένας "λαιμός", ένα πέρασμα μεταξύ της βορειο-ανατολικής (μικρότερης) και της νοτιο-δυτικής (μεγαλύτερης) πλευράς της κατοικίας.Τονίζεται έντονα με την προεξοχή στη ΝΑ όψη. Δευτερεύων άξονας είναι η διαγώνιος από βορά προς νότο, με βάση την οποία χωροθετούνται οι δύο όγκοι της κατοικίας -ο κεντρικός και αυτός των χώρων υπηρεσίας- καθώς και οι χώροι στο εσωτερικό των περισσότερων ορόφων. Η όλη σύνθεση είναι τοποθετημένη διαγώνια ως προς τα περιβάλλοντα κτίρια και ως προς την είσοδο του επισκέπτη στο οικόπεδο.
Η αρχιτεκτονική τομή
Σε τομές που γίνονται παράλληλα με τον άξονα της ράμπας είναι εμφανές πως αυτή διατρέχει μεγάλο μέρος του κτιρίου, φτάνοντας μέχρι τη μέση του κεντρικού όγκου. Δημιουργεί μία διαδρομή μέσα στην κατοικία που εκτείνεται σε τρεις ορόφους και εναλάσσεται μεταξύ κλειστών και ανοιχτών χώρων επιτρέποντας ποικίλες θεάσεις. Φαίνεται επίσης πως βασικά στοιχεία της σύνθεσης είναι οι εσωτερικοί εξώστες και οι γέφυρες που παρεμβάλλονται μεταξύ των δωματίων και των βασικών χώρων διημέρευσης, που τοποθετούνται σαν "κουτιά" σε διάφορες θέσεις μέσα στον κύβο. Υπάρχουν έντονες διαφοροποιήσεις στα ύψη, με τους κύριους χώρους να είναι πάντοτε διόροφοι. Επίσης, είναι έντονη η παρουσία της κατακόρυφης κίνησης, τόσο με τις πολυάριθμες σκάλες και τη ράμπα όσο και νοητά, με την οπτική εποικινωνία μεταξύ των επιπέδων. Στην τομή, τέλος, παρατηρείται ένα πλέξιμο εσωτερικών και εξωτερικών χώρων, με μεγάλους ημιυπαίθριους από τους οποίους οπές-φωταγωγοί διοχετεύουν επιπλέον φως στους εσωτερικούς χώρους.
Επιρροές
Η πλαστικότητα των μορφών και των εσωτερικών τοίχων παραπέμπει σε εικαστικά έργα του Λε Κορμπυζιέ των δεκαετιών του '50 και του '60. Αυτό σε συνδυασμό με την αδρή υφή του ανεπίχριστου σκυροδέματος μαρτυρά μια αναθεώρηση της πουριστικής αισθητικής των παλαιότερων έργων του αρχιτέκτονα, στα οποία κυριαρχούσαν οι λείες λευκές επιφάνειες. Το επίμηκες παράθυρο στην όψη, σήμα κατατεθέν του αρχιτέκτονα, αντικαθίσταται από μεγάλα διαμπερή ανοίγματα. Στοιχείο πάντοτε παρόν είναι η ανεξαρτησία των υποστυλωμάτων που διατρέχουν όλο το ύψος του κτιρίου και η ελεύθερη κάτοψη, ωστόσο εδώ η κατασκευή δεν στηρίζεται σε pilotis αλλά ακουμπά γερά στο έδαφος.
Η οικία Σοντάν έχει συχνά συγκριθεί με τη βίλα Σαβουά (1929-31),  ένα από τα πιο εμβληματικά κτίρια του αρχιτέκτονα. Το κοινό σημείο είναι σαφώς η παρουσία της ράμπας ως κυρίαρχου συνθετικού στοιχείου. Ωστόσο, ενώ στη βίλα Σαβουά η ράμπα βρίσκεται στο μέσον του κτιρίου ενοποιώντας όλη τη σύνθεση, στην οικία Σοντάν προεξέχει από τον όγκο και διαιρεί το χώρο σε δύο μέρη. Άλλη μια διαφορά μεταξύ των δύο έργων είναι η στάση τους απέναντι στον περιβάλλοντα χώρο, με την πρώτη να είναι πιο κλειστή, περιβαλλόμενη από τοίχο που επιτρέπει τη θέαση προς τα έξω μόνο μέσω του επιμήκους παραθύρου, και τη δεύτερη να είναι πλήρως συμφιλιωμένη με τη φύση η οποία εισέρχεται και στο εσωτερικό.
Σημαντική επιρροή για την αρχιτεκτονική της βίλας Σοντάν ήταν και η παράδοση της Ινδίας. Το διώροφο καθιστικό ήταν χαρακτηριστικό στοιχείο των μεγάλων σπιτιών της πόλης του Αχμενταμπάντ, σύμβολο πλούτου και υψηλής κοινωνικής θέσης. Επιπλέον, οι μεγάλοι εξωτερικοί χώροι με φυτεύσεις σε πολλά επίπεδα, αλληλοσυνδεόμενοι με σκάλες, η αδρή επεξεργασία των επιφανειών και η κυψελωτή μορφή των σκιάστρων της όψης που προεξέχουν ήταν επίσης στοιχεία που ο Λε Κορμπυζιέ εμπνεύστηκε από το περιβάλλον για το οποίο σχεδίαζε. Συνειδητοποίησε τόσο την αξία τους για το μικροκλίμα της κατοικίας όσο και το ενδιαφέρον που παρουσιάζουν για τη μοντέρνα αρχιτεκτονική, μέσα από το παιχνίδι της σκιάς και του φωτός και την αλληλουχία των επιπέδων, συνδυάζοντας έτσι την παράδοση με την προσωπική του αρχιτεκτονική γλώσσα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ινδία
Έκδυμα
thumb|1 Έκδυμα μιας ψείρας thumb|2 Έκδυμα από πεταλούδα thumb|3 Έκδυμα νερoνύφης
Το έκδυμα είναι ό,τι απομένει από τον παλιό εξωσκελετό μετά την έκδυση. Με δεδομένο ότι ο εξωσκελετός και οι εκδύσεις του υπάρχουν μόνο στα αρθρόποδα, εκδύματα υπάρχουν μόνο στις αράχνες, στα έντομα, στα μαλακόστρακα και άλλα αρθρόποδα.
Έκδυμα ονομάζεται και το αποβαλλόμενο δέρμα των ερπετών.
Κατά τη έκδυση ένα μέρος του παλιού εξωσκελετού διαλύεται από μέσα και χρησιμοποιείται για την κατασκευή του καινούργιου, έτσι το έκδυμα είναι πιο λεπτό από τον παλιό εξωσκελετό. Και βέβαια είναι και σχισμένο τουλάχιστον σε ένα μέρος. Αυτό φαίνεται καθαρά στις εικόνες 1, 3 και 4. Παραπάνω σε μερικά είδη πεταλούδων και επίσης σε άλλα έντομα η κάμπια τρώει το έκδυμά της μετά την έκδυση, για να χρησιμοποιήσει τα συστατικά του για τον καινούργιο εξωσκελετό της.
Το έκδυμα μπορεί όμως να είναι αρκετά ανθεκτικό και ογκώδες. Έτσι λ.χ. αξίζει να εκμεταλλεύεται ο άνθρωπος τα συστατικά που απομένουν στα εκδύματα μερικών μαλακοστράκων. Και από μερικά είδη που έζησαν στο παρελθόν, τα παλαιότερα γνωστά απολιθώματα είναι εκδύματά τους.
Πολλές φορές οι περισσότερες λεπτομέρειες της μορφής του παλιού εξωσκελετού διατηρούνται στο έκδυμα, έτσι ώστε ο ειδικός να μπορεί να καταλάβει από το έκδυμα, για ποιο είδος πρόκειται. Και συνήθως είναι πιο εύκολο να βρει κανείς ένα έκδυμα παρά το ζωντανό αρθρόποδο. Έτσι πολλές ερωτήσεις μπορούν να βρουν απάντηση με τη συλλογή και την εξέταση εκδυμάτων. Για τους βιολόγους ένα έκδυμα δεν έχει ενδιαφέρον μόνο για τις μεταβολές κατά την οντογένεση ενός είδος, αλλά για πολλούς περισσότερους λόγους. Είναι αυτονόητο ότι, όπου υπάρχει έκδυμα, πρέπει να υπάρχει και το ζώο στην περιοχή. Και όσο περισσότερα ζώα, τόσο περισσότερα τα εκδύματά τους. Με αυτήν τη σκέψη οι ειδικοί Σχετικά με το έλεγχο του περιβάλλοντος Επίσης είναι αυτονόητο πως με καλές συνθήκες τα ζώα και συνεπώς ο εξωσκελετός και τα εκδύματά τους είναι πιο γερά και λίγο πιο μεγάλα. Έτσι συγκρίνοντας το μέσο μέγεθος και βάρος των σχετικών εκδυμάτων σε συγκεκριμένο τόπο μπορούμε να βρούμε ένα μέτρο για την ποιότητα του τόπου για το εξεταζόμενο είδος. Οι βιολόγοι
Παραπομπές
Εκδυμα
Κυβερνείο Βορείου Σινά
To Κυβερνείο του Βορείου Σινά (αραβικά : محافظة شمال سيناء Muḥāfaẓat Shimal Sīnā ) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου. Βρίσκεται στο βόρειοανατολικό τμήμα της χώρας, και περιλαμβάνει το βόρειο ήμισυ της χερσονήσου του Σινά. Συνορεύει στα βόρεια με τη Μεσόγειο Θάλασσα, στα νότια από το Κυβερνείο Νοτίου Σινά, στα δυτικά από τα Κυβερνεία Πορτ Σάιντ, Ισμαηλίας και Σουέζ, και στα ανατολικά από τη Λωρίδα της Γάζας και το Ισραήλ. Πρωτεύουσα του κυβερνείου είναι η Αρίς.
Διοικητική διαίρεση
Το κυβερνείο υποδιαιρείτε σε έξι υποκυβερνεία, αυτά είναι :
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνεία της Αιγύπτου
Εφόλκια
Με τον ναυτικό όρο εφόλκια χαρακτηρίζεται το σύνολο των επί του πλοίου μεταφερομένων λέμβων, παντός προορισμού, ή που υπάγονται σε μια υπηρεσία, ή σε ιδιωτικό φορέα, όπου και χαρακτηρίζονται ανάλογα.
Τύποι εφολκίων
Με βάση τον προορισμό και τη χρήση των εφολκίων, αυτά διακρίνονται σε:
Σημαντικότερη κατηγορία των εφολκίων εμπορικών και πολεμικών πλοίων είναι οι σωσίβιες λέμβοι. Ιδιαίτερη επίσης κατηγορία λέμβων είναι το σύνολο αυτών που χρησιμοποιείται από τις στρατιωτικές υπηρεσίες και συγκεκριμένα από το Μηχανικό, υπό μορφή πλωτήρων, για την ανάπτυξη πλωτών γεφυρών.
Τύποι εφολκίων πολεμικών πλοίων
Όπως αναφέρθηκε παραπάνω τα εφόλκια των πολεμικών πλοίων δεν φέρονται επ΄ αυτών ως σωσίβιες λέμβοι αλλά για άλλες ιδιαίτερες χρήσεις. Ο αριθμός και το μέγεθος των εφολκίων ανά τύπο πολεμικού πλοίου ποικίλει ανάλογα του μεγέθους του και συνεπώς του κατάλληλου χώρου ένθεσης αυτών. Σύμφωνα με τα καθιερωμένα στους μεγάλους πολεμικούς στόλους τα εφόλκια αυτά διακρίνονται σε μηχανοκίνητα και κωπήλατα με δυνατότητα των δεύτερων ιστιοφορίας.
Μηχανοκίνητα εφόλκια
Αυτά παλαιότερα ήταν ατμάκατοι με ανθρακολέβητες ή πετρελαιολέβητες εξ ου και η ονομασία τους πετρελαιατμάκατοι, που σήμερα έχουν εξαλειφθεί. Στη συνέχεια ήταν οι πετρελαιάκατοι που φέρουν μηχανή ντήζελ. Συνέχεια αυτών είναι οι βενζινοκίνητες άκατοι ή βενζινάκατοι που ανήκουν στη κατηγορία των ταχέων σκαφών. Πρόκειται για ημίφρακτα σκάφη με μικρό πρόστεγο, μηχανοστάσιο και θάλαμο στη πρύμνη. Το μέγεθός τους ποικίλλει από 10-15 μέτρα μήκος και, ανάλογα της χρήσης τους, χαρακτηρίζονται ναυαρχική, άκατος κυβερνήτου και επιτελική. Σημειώνεται ότι δεν ακολουθείται ενιαίος τύπος αυτών από όλες τις ναυτικές δυνάμεις των Χωρών, με συνέπεια να παρουσιάζουν πολλές διαφορές.
Κωπήλατα εφόλκια
Στο ελληνικό πολεμικό ναυτικό τα κωπήλατα εφόλκια φέρουν την ακόλουθη επίσημη ονοματολογία: α) Άκατος: η μεγαλύτερη λέμβος (άφρακτη) του πλοίου που προορίζεται για βαριές εργασίες του πλοίου. Σήμερα είναι μηχανοκίνητη. β) Λέμβοι: οι αμέσως μικρότερες σε μήκος της ακάτου, συνηθέστερα δύο, για ανάγκες εφοδίων πλοίου. γ) Επιτελίς ή Επιτελική, ίδιου μεγέθους των προηγουμένων για τη μεταφορά αξιωματικών του πλοίου. δ) Φαλαινίς (ή Φαλαινίδα) ή Κέλης (ή Κέλητας): ελαφρού τύπου λέμβος, στενή και μακρά, για χρήση ναυάρχου, κυβερνήτη ή επιτελείου. ε) Εξάκωπος ή τετράκωπος, μικρότερου μεγέθους λέμβοι με αντίστοιχο αριθμό ερετών (κωπηλατών). στ) Σκάφη, είναι η μικρότερη σε μέγεθος λέμβος, χειριζόμενη από δύο μόνο κουπιά (η κοινώς βάρκα) για πολύ πρόχειρες εργασίες και, ζ) Πάκτωνας: παραλληλεπίπεδη πλωτή κατασκευή για βοηθητικές εργασίες εξωτερικού καθαρισμού και βαφής του πλοίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλοίο Κατηγορία:Λέμβος
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Σύνθετο ομαδικό ανδρών
Το σύνθετο ομαδικό ανδρών ήταν ένα από τα έντεκα αγωνίσματα γυμναστικής και το μοναδικό ομαδικό στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις.
Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη το διήμερο 1-2 Ιουλίου στο Φράνσις Φιλντ. Συμμετείχαν 78 αθλητές από 13 γυμναστικούς συλλόγους των Ηνωμένων Πολιτειών, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν Αμερικανοί με γερμανική καταγωγή. Οι συμμετέχοντες διαγωνίστηκαν ατομικά σε έξι συνολικά αγωνίσματα: τρία γυμναστικής (δίζυγο, μονόζυγο, ίππος) και τρία στίβου (100 γιάρδες τρέξιμο, άλμα εις μήκος, σφαιροβολία). Για την τελική βαθμολογία κάθε συλλόγου χρησιμοποιήθηκαν οι ατομικές επιδόσεις των έξι πρώτων αθλητών του.
Νικητής αναδείχθηκε ο σύλλογος από τη Φιλαδέλφεια με 370.13 βαθμούς συνολικά. Τη δεύτερη θέση κατέκτησε ο σύλλογος από τη Νέα Υόρκη με 356.37 βαθμούς και την τρίτη ο αντίστοιχος από το Σικάγο με 352.79 βαθμούς.
Πηγές
Σύνθετο ομαδικό
Μερνεφθά
Ο Μερνεφθά υπήρξε ο τέταρτος κατά σειρά Φαραώ της 19ης Δυναστείας στην Αρχαία Αίγυπτο. Κυβέρνησε από το έτος 1213 - 1204 π.Χ.
Βιογραφία και βασιλεία
Ήταν ο τρίτος γιος και συνολικά το 13ο παιδί του Ραμσή Β΄ και της συζύγου του Ισετνοφρέτης. Σύζυγοί του έγιναν η αδελφή του, Ισισνοφρέτη, και η Ταχάτ. Απέκτησε δύο υιούς, οι οποίοι τον διαδέχθηκαν. Λόγω της μακράς βασιλείας του πατέρα του, ο Μερνεφθά ήταν ήδη κοντά στα εβδομήντα όταν διαδέχτηκε τον πατέρα του, ενώ οι αδελφοί του είχαν αποβιώσει. Έλαβε το ανώτατο αξίωμα του Φαραώ στις 28 Ιουνίου 1213. Σύμφωνα με τον Μανέθωνα κυβέρνησε 19 χρόνια και 6 μήνες. Οι ιστορικές πηγές τεκμηριώνουν 9 χρόνια και 3 μήνες. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του κατέπνιξε διάφορες εξεγέρσεις στη Συρία, Λιβύη, Νουβία. Έστειλε επίσης μια σοδειά δημητριακών στον βασιλιά των Χετταίων Σουπιλουλιούμας Β΄ για να τους βοηθήσει σε καιρό λιμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φαραώ της 19ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Ηπειρωτικά Χρονικά
Τα Ηπειρωτικά Χρονικά είναι επιστημονική περιοδική έκδοση που εκδιδόταν αρχικά «προνοίᾳ τοῦ Μητροπολίτου Ἰωαννίνων Σπυρίδωνος Βλάχου» και από το έτος 1973 αποτελεί έκδοση του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Ίδρυση
Τα Ηπειρωτικά Χρονικά εκδόθηκαν με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Ιωαννίνων και μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σπυρίδωνος Βλάχου. Την επιμέλεια της ύλης τους είχαν αρχικά οι Περικλής Βιζουκίδης, καθηγητής Αστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Γεώργιος Αναγνωστόπουλος, καθηγητής της Γλωσσολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και ο Αλκιβιάδης Κοντοπάνος, φιλόλογος καθηγητής στο Διδασκαλείο Ιωαννίνων.
Στους προγραμματικούς στόχους της έκδοσης –οι οποίοι αποτυπώνονται στον πρώτο τόμο του 1926– αναφέρεται ότι το περιοδικό είναι επιστημονικό και ασχολείται με το ηπειρώτικο παρελθόν. « Ἡ περισυλλογὴ πάσης φύσεως ὑλικοῦ διαφωτίζοντος οἱανδήποτε πτυχὴν τῆς Ἠπειρωτικῆς ἱστορίας καὶ ἡ παραχώρησις τούτου πρὸς δημοσίευσιν εἶναι ἡ μᾶλλον πατριωτικὴ πρᾶξις καὶ ὁ μεγαλύτερος τίτλος τιμῆς διὰ πάντα ἀληθινόν Ἠπειρώτην» αναφέρει, στο εναρκτήριο κάλεσμά του, ο Σπυρίδων Βλάχος. Οι θεματικοί άξονες του περιοδικού αφορούν στη μελέτη της ηπειρώτικης ιστορίας (αρχαίας, μεσαιωνικής και νεότερης) και τη συλλογή και διάσωση λαογραφικού και γλωσσικού υλικού.
Η έναρξη της κυκλοφορίας του περιοδικού ενισχύθηκε με τη δημοσίευση επιστολών επιφανών ιεραρχών της εποχής, όπως του Πατριάρχη Βασιλείου, Μελετίου Αλεξανδρείας, Δαμιανού Ιεροσολύμων, Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κύριλλου Γ΄ και Χρυσόστομου Αθηνών. Ωστόσο στον 4ο τόμο αναφέρεται η πενιχρή συμμετοχή συνεργασίας από λόγιους Ηπειρώτες εκτός των Βιζουκίδη, Δημήτριο Σάρρο και Χρήστο Σούλη.
Περίοδοι εκδόσεως
Το περιοδικό εκδόθηκε σε δύο περιόδους: από το 1926 έως το 1941 οπότε σε ετήσια βάση εκδόθηκαν δεκαέξι τόμοι και τρία παραρτήματα και από το 1973 έως σήμερα με συνεχή αρίθμηση τόμων.
Πρόσβαση στα περιεχόμενα τους
Οι πρώτοι 16 τόμοι των Ηπειρωτικών Χρονικών (1926-1941) είναι δύσκολα προσβάσιμοι στη φυσική τους μορφή. Το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων έχει εντάξει στο ψηφιακό Ιδρυματικό Αποθετήριο Ολυμπιάς τους τόμους της α΄ περιόδου.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Οι τόμοι του περιοδικού έχουν σχήμα 8ο με σταθερή σελιδαρίθμηση και έκταση όχι σταθερή. Το εξώφυλλο του πρώτου τόμου ήταν κυανό ενώ του δεύτερου έως τον δέκατο έκτο έχει χρώμα ωχρό. Στην κορυφή του περιοδικού αναγράφεται ο τίτλος και ακολουθεί ο υπότιτλος Περιοδικόν σύγγραμμα ἱδρυθέν καὶ ἐκδιδόμενον προνοίᾳ τοῦ Μητροπολίτου Ἰωαννίνων Σπυρίδωνος Βλάχου. Κάτω από τον τίτλο ακολουθεί έμβλημα του περιοδικού που είναι ανάγλυφη σφραγίδα με τις δύο όψεις ασημένιου διδράχμου του Κοινού των Ηπειρωτών. Ακολουθούν τα ονόματα των επιμελητών της έκδοσης και ο τόπος δραστηριότητάς τους και πιο κάτω απεικονίζεται μία τρίποδη εστία. Από τον 6ο τόμο (1931) και μετά προστίθεται η φράση Ἐβραβεύθη ὑπό τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν. Στο κατώτερο αριστερό μέρος του εξωφύλλου αναγράφεται ο τόπος και ο φορέας της έκδοσης Ἐν Ἰωαννίνοις, έν τῇ ἱερᾷ Μητροπόλει και δεξιά ο αύξων αριθμός της έκδοσης και η χρονολογία.
Οι διαφημίσεις
Οι διαφημίσεις βρίσκονται είτε στο μέσον είτε στο τέλος και ξεκινούν από το πρώτο παράρτημα (1927) και συνεχίζεται έως τον τελευταίο τόμο. Οι διαφημίσεις αποτυπώνουν την εμβέλεια το κύρος και τη σημασία της έκδοσης, αφού αφορούν σημαντικούς οικονομικούς παράγοντες της χώρας: Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, Τράπεζα Πειραιώς, Αγροτική Τράπεζα, Τράπεζα Χίου, Τράπεζα Αθηνών, Ασφαλιστικές Εταιρείες, βιομηχανίες εταιρείες (Ελληνική Εταιρεία Λαμπτήρων, Παπαστράτος Α.Β.Ε, Σιδηρόδρομοι Πειραιώς Αθηνών Πελοποννήσου, Ελληνική Ηλεκτρική Εταιρεία.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά Κατηγορία:Νομός Ιωαννίνων Κατηγορία:Ήπειρος
Βικτόρ Λορέ
Ο Βικτόρ Λορέ (γαλ. Victor Loret, 1859-1946) υπήρξε Γάλλος αιγυπτιολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1859. Σπούδασε στην Σχολή των Καλών Τεχνών (γαλ. École des Hautes Études) και περιόδευσε την Αίγυπτο από το 1881. Εκεί εργάστηκε για τον αιγυπτιολόγο Εζέν Λεφεμπύρ (Eugène Lefébure) και σπούδασε την κοιλάδα των Βασιλέων. Το 1897 διορίστηκε διευθυντής της αιγυπτιακής υπηρεσίας αρχαιοτήτων. Έκανε ανασκαφές και ανακάλυψε το 1898 και 1899 τους τάφους πολλών Φαραώ. Απεβίωσε στις 3 Φεβρουαρίου 1946.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι
Ο Φίλος του Νόμου
Ο Φίλος του Νόμου ήταν εφημερίδα που εκδίδοταν επί τρία χρόνια ( 10 Μαρτίου 1824- 27 Μαΐου 1827) στην Ύδρα από τον Ιταλό φιλέλληνα Ιωσήφ Κιάπε (Giuseppe Chiappe). Η εφημερίδα εξέδωσε συνολικά 296 φύλλα. Ήταν η μακροβιότερη εφημερίδα της Ελληνικής Επανάστασης.