cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοφία της Πομερανίας
Βιογραφία
Όπως και η κόρη της Άννα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν δύο δεκαετίες αργότερα, η Σοφία επέμεινε να ταφεί μακριά από το σπίτι. Ενώ όλοι οι συγγενείς της από την πλευρά τού Μεκλεμβούργου, συμπεριλαμβανομένου τού συζύγου της, είχαν ταφεί στο αβαείο του Ντόμπεραν, αυτή επέλεξε το μοναστήρι των Δομινικανών στο Βίσμαρ ως τον τελευταίο τόπο ανάπαυσης. Η κηδεία της Σοφίας ήταν η πρώτη του δουκικού Οίκου στο Βίσμαρ και -εκτός από την αδελφή της Μαργαρίτα, τη χήρα του Βαλτάσαρ, στις 27 Μαρτίου 1526- επίσης και η τελευταία.
Η χάλκινη ταφόπλακα, με την -σε πραγματικό μέγεθος- εικόνα της δούκισσας που στηρίζεται σε παραπέτασμα με ρόδια, τοποθετήθηκε στον τάφο της, στον κύριο βωμό της εκκλησίας της Μαύρης Μονής στο Βίσμαρ, το 1880. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας, επίσης στο Βίσμαρ και, μετά την καταστροφή της εκκλησίας, μεταφέρθηκε στο βόρειο παρεκκλήσιο της εκκλησίας Nικολάι, επίσης στο Βίσμαρ.
Οικογένεια
Η Σοφία αρχικά μνηστεύθηκε τον Ιωάννη Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου, αδελφό του μετέπειτα συζύγου της Mάγκνους Β΄ δούκα του Mεκλεμβούργου. Μετά το τέλος του Ιωάννη Ε΄, η Σοφία μπήκε σε μοναστήρι και ορκίστηκε αιώνια αγνότητα. Αλλά ο Mάγκνους Β΄ ήταν πολύ επικεντρωμένος με τη διασφάλιση των συνόρων με την Πομερανία και ως εκ τούτου ενδιαφερόταν για έναν γάμο με τη Σοφία. Ζήτησε συμβουλές από πολλούς ιερείς, για το πώς θα παραμεριστεί ο όρκος, αλλά αυτό ήταν μάταιο. Τελικά νυμφεύτηκε τη Σοφία στις 29 Μαΐου 1478, ενάντια στους εκκλησιαστικούς νόμους. Ο πάπας δεν καταδίκασε τον Μάγκνους Β΄ γι' αυτή την παράβαση. Αντ' αυτού του απένειμε το Χρυσό Τριαντάφυλλο της Αρετής, την υψηλότερη εκκλησιαστική τιμή. Στις 3 Απριλίου 1486 η Σοφία πήρε τελικά απαλλαγή από τον όρκο της, υπό την προϋπόθεση να παράσχει ετησίως σε τρεις πένητες λευκά μάλλινα ρούχα στη μνήμη της Παναγίας.
Χουρμαδιά
Η χουρμαδιά (Phoenix dactylifera, Φοίνιξ ο δακτυλοφόρος) είναι είδος φοίνικα. Φύεται στη Βόρεια Αφρική (Σαχάρα), στην Αραβική χερσόνησο, στη Μεσοποταμία του Ιράκ και κατά μήκος του Περσικού φτάνει μέχρι το Πακιστάν, τη βορειοδυτική Ινδία και τα νοτιοδυτικά σύνορα του Αφγανιστάν. Στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Ανδαλουσία της Ισπανίας, υπάρχει ένα τεραστίων διαστάσεων, τεχνητά φυτεμένο φοινικόδασος με Phoenix dactylifera, δίπλα σε μια πόλη.
Χαρακτηριστικά
Συχνά συγχέεται με τον Κανάριο φοίνικα λόγω της εμφανούς ομοιότητάς τους. Η χουρμαδιά ωστόσο έχει σταχτοπράσινα φύλλα (σε σύγκριση με τα ανοιχτά πράσινα του κανάριου) και αρκετά πιο λιγνό κορμό. Είναι επίσης ο μοναδικος φοίνικας του γένους του, ο οποίος παράγει εδώδιμους καρπούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Αρεκοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Αφρικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Τροπικά φρούτα Κατηγορία:χλωρίδα της Αραβίας Κατηγορία:Χλωρίδα του Αφγανιστάν Κατηγορία:Δρύπες Κατηγορία:Οπωροφόρα δέντρα
Βραβεία Γκράμι του 1984
Βραβεία Γκράμι του 1984
Νικητές των Βραβείων: Quincy Jones (παραγωγός) και Μάικλ Τζάκσον (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το "Beat It"
Culture Club
Blues
B. B. King για το Blues 'n Jazz
Παιδικά
Quincy Jones (παραγωγός) & Michael Jackson για το E.T. the Extra-Terrestrial
Κλασική Μουσική
James Mallinson (παραγωγός), Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra για το Mahler: Symphony No. 9 in D
James Levine (διευθυντής ορχήστρας), Marilyn Horne, Leontyne Price & the Metropolitan Opera Orchestra για το Leontyne Price & Marilyn Horne in Concert at the Met
Christopher Raeburn (παραγωγός), Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας), Thomas Allen, Kiri Te Kanawa, Kurt Moll, Lucia Popp, Samuel Ramey, Frederica von Stade & the London Philharmonic για το Mozart: Le Nozzi di Figaro Jay David Saks, Max Wilcox (παραγωγoί), James Levine (διευθυντής ορχήστρας), Plácido Domingo, Cornell MacNeil, Teresa Stratas, & the Metropolitan Opera Orchestra για το Verdi: La Traviata
Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας), Margaret Hillis (διευθυντής χορωδίας) & the Chicago Symphony Orchestra & Chorus για το Haydn: The Creation
Raymond Leppard (διευθυντής ορχήστρας), Wynton Marsalis & the National Philharmonic Orchestra for Haydn: Trumpet Concerto in E Flat/L. Mozart: Trumpet Concerto In D/Hummel: Trumpet Concerto in E Flat
Mstislav Rostropovich & Rudolf Serkin για το Brahms: Sonata για το Cello and Piano in E Minor, Op. 38 and Sonata in F, Op. 99
Κωμωδία
Eddie Murphy για το Eddie Murphy: Comedian
Σύνθεση και Διευθέτηση
Giorgio Moroder (Συνθέτης) για το "Love Theme Από το Flashdance" σε ερμηνεία διάφοροι καλλιτέχνες
Dave Grusin (διευθετητής) για το "Summer Sketches '82"
Nelson Riddle (διευθετητής) για το "What's New" σε ερμηνεία Linda Ronstadt
Arif Mardin & Chaka Khan (διευθετητές) για το "Be Bop Medley" σε ερμηνεία Chaka Khan
Κάντρι Μουσικής
Anne Murray για το "A Little Good News"
Lee Greenwood για το "I.O.U."
New South για το "Fireball"
Mike Reid (τραγουδοποιός) για το "Stranger in My House" σε ερμηνεία Ronnie Milsap
Folk
Clifton Chenier για το I'm Here σε ερμηνεία Clifton Chenier & His Red Hot Louisiana Band
Gospel
Amy Grant για το "Ageless Medley"
Russ Taff για το Walls of Glass
Larnelle Harris & Sandi Patti για το "More Than Wonderful"
Sandra Crouch για το We Sing Praises
Al Green για το I'll Rise Again
Barbara Mandrell & Bobby Jones για το "I'm So Glad I'm Standing Here Today"
Donna Summer για το "He's a Rebel"
Ιστορικά
Allan Steckler & Stanley Walker (παραγωγοί) για το The Greatest Albums of Arturo Toscanini - Symphonies, Vol. I
Τζαζ
Ella Fitzgerald για το The Best Is Yet to Come
Mel Tormé για το Top Drawer
The Manhattan Transfer για το "Why Not!"
Wynton Marsalis για το Think of One
Phil Woods για το At the Vanguard σε ερμηνεία the Phil Woods Quartet
Rob McConnell για το All in Good Time σε ερμηνεία Rob McConnell & the Boss Brass
Pat Metheny Group για το Travels
Latin
Χοσέ Φελισιάνο για το Me Enamoré
Tito Puente για το On Broadway σε ερμηνεία Tito Puente & His Latin Ensemble
Los Lobos για το "Anselma"
Βιντεοκλίπ
Duran Duran για το "Girls on Film/Hungry Like the Wolf"
Συσκευασία και Σημειώσεις
Robert Rauschenberg (σχεδιαστής) για το Speaking in Tongues σε ερμηνεία Talking Heads
Orrin Keepnews (συγγραφέας σημειώσεων) για το The Interplay Sessions σε ερμηνεία Bill Evans
Ποπ
Irene Cara για το "Flashdance - What a Feeling"
Michael Jackson για το Thriller
George Benson για το "Being With You"
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Bruce Swedien (μηχανικός ήχου) για το Thriller σε ερμηνεία Michael Jackson
James Lock (μηχανικός ήχου), Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra για το Mahler: Symphony No. 9 in D
Michael Jackson & Quincy Jones
Marc Aubort & Joanna Nickrenz
R&B
Chaka Khan για το Chaka Khan
Michael Jackson για το "Billie Jean"
Chaka Khan & Rufus για το "Ain't Nobody"
Herbie Hancock για το "Rockit"
Michael Jackson (τραγουδοποιός) για το "Billie Jean"
Rock
Michael Jackson για το "Beat It"
The Police για το Synchronicity
Sting για το "Brimstone and Treacle"
Προφορικός Λόγος
William Warfield για το Copland: A Lincoln Portrait
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Ροζέρ Σουνιέ Πασκέτ
Υπήρξε πρέσβης στη Σουηδία μεταξύ 1999 και 2005, και στη Νορβηγία και στη Ισλανδία από το 2000 έως το 2005. Στις 13 Μαΐου 2011 ορίστηκε Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού, έως τις 7 Απριλίου 2015, όταν τη διαδέχθηκε ο Έρικ Ζόβερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί Σύνδικοι του Γενικού Συμβουλίου (Ανδόρρα)
Πρωσία
Η Πρωσία (γερμανικά: Preußen, λατινικά: Borussia, Prussia ή Prutenia, πολωνικά: Prusy, ρωσικά: Пруссия, λιθουανικά: Prūsija) είναι ιστορική περιοχή της Γερμανίας. Μέχρι το 1945, αποτελούσε την πιο εκτεταμένη περιοχή της χώρας, με 13 επαρχίες. Σ' αυτήν ανήκε και η πρωτεύουσα, Βερολίνο. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι κατοχικές δυνάμεις αποφάσισαν την απόσπαση του μεγαλύτερου τμήματος του κρατιδίου από τις εσωτερικές γερμανικές περιοχές. Μέρη του ανατολικού τμήματος της Πρωσίας ανήκουν σήμερα στην Πολωνία και στη Ρωσία. Σ' αυτά η γερμανική παρουσία είναι σε μεγάλο βαθμό ασήμαντη, εκτός από την Άνω Σιλεσία όπου ζουν περίπου 130.000 Γερμανοί. Σήμερα, μικρότεροι πληθυσμοί Γερμανών εντοπίζονται στην Ανατολική Πρωσία (συμπ. Γερμανών του Βόλγα) και άλλες περιοχές της Πολωνίας.
Η Πρωσία εκτεινόταν από τα γαλλικά σύνορα ως τα σύνορα με την τότε Ρωσική Αυτοκρατορία. Στο νότο τα σύνορά της σχηματίζονταν από τον ποταμό Μάιν και το Θουριγγικό Δρυμό.
Γεωγραφία και πληθυσμός
Η Πρωσία αρχικά ήταν μικρή περιοχή στη σημερινή Μαζουρία της βόρειας Πολωνίας, το Καλίνινγκραντ και η περιοχή Κλάιπεντα της Λιθουανίας. Η περιοχή εποικίστηκε κατά ένα μεγάλο μέρος από Πρώσους και πιο αργά από Γερμανούς, καθώς επίσης και από Πολωνούς και Λιθουανούς κατά μήκος των παραμεθόριων περιοχών. Πριν από την κατάργησή του, το έδαφος της Πρωσίας περιέλαβε την Παλαιά Πρωσία (Δυτική Πρωσία και Ανατολική Πρωσία), την Πομερανία, το μεγαλύτερο μέρος της Σιλεσίας, το Βραδεμβούργο, τη Λουσατία, την επαρχία της Σαξονίας (σήμερα κρατίδιο Σαξονία-Άνχαλτ στη Γερμανία), του Αννόβερου, του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, της Βεστφαλίας, της Έσσης - Νάσσαου, της Ρηνανίας, και μερικών μικρών μη όμορων περιοχών στο νότο όπως τμήματα της Ελβετίας και Χοεντσόλερν, ο προγονικός οίκος της Πρωσικής βασιλικής οικογένειας. Εντούτοις, υπήρξαν μερικές περιοχές στη βόρεια Γερμανία που δεν έγιναν ποτέ τμήμα της Πρωσίας, όπως το Όλντενμπουργκ, το Μέκλενμπουργκ και οι πόλεις - κράτη της Χανσεατικής Ένωσης.
Αν και η Πρωσία ήταν κυρίως προτεσταντικό γερμανικό κράτος, υπήρξαν σημαντικοί Ρωμαιοκαθολικοί πληθυσμοί στη Ρηνανία και σε διάφορες περιοχές όπως το Πόζεν, η Σιλεσία, η δυτική Πρωσία και Βάρμια της ανατολικής Πρωσίας. Μερικές από αυτές τις καθολικές ανατολικές περιοχές είχαν γερμανικούς πληθυσμούς (όπως η Βάρμια (Warmia) και το Γκλατς (Glatz)), ενώ οι περισσότερες είχαν πληθυσμό πολωνικής καταγωγής (Άνω Σιλεσία, Δυτική Πρωσία, Πόζεν, νότια Ανατολική Πρωσία). Στις περιοχές με μεγάλους πληθυσμούς πολωνικής καταγωγής ζούσαν επίσης Σιλέσιοι και Μαζούροι, δύο εθνότητες με αρκετά μεγάλη συγγένεια με τους Πολωνούς. Η νότια περιοχή της ανατολικής Πρωσίας Μαζουρία (Masuria) αποτελούνταν κατά ένα μεγάλο μέρος από γερμανοποιημένο προτεσταντικό πληθυσμό. Αυτό εξηγεί εν μέρει γιατί τα καθολικά νότια γερμανικά κράτη, ειδικά η Αυστρία και η Βαυαρία, αντιστάθηκαν στην Πρωσική ηγεμονία για τόσο πολύ καιρό.
Παρά το συντριπτικά γερμανικό χαρακτήρα της, οι προσαρτήσεις πολωνικού εδάφους της Πρωσίας στους διαμελισμούς της Πολωνίας έφεραν έναν μεγάλο πολωνικό πληθυσμό, που αντιστεκόταν στη γερμανική κυβέρνηση και σε διάφορες περιοχές αποτελούσε την πλειοψηφία (π.χ. επαρχία Πόζεν: 62% Πολωνοί, 38% Γερμανοί). Ως αποτέλεσμα της Συνθήκης των Βερσαλλιών το 1919, η δεύτερη πολωνική Δημοκρατία έλαβε μια μεγάλη μερίδα αυτών των περιοχών, μερικές από τις οποίες είχαν σημαντικές γερμανικές μειονότητες. Σε άλλες περιοχές με σημαντικές μειονότητες Πολωνών (ανατολική Άνω Σιλεσία, νότια Ανατολική Πρωσία) διεξήχθησαν δημοψηφίσματα για να αποφασιστεί η τύχη των περιοχών αυτών. Τον Μάιο του 1939 η Πρωσία είχε ακόμη έκταση 297.007 τ.χλμ. και πληθυσμό 41.915.040 κατοίκων. Λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της πρόσκαιρης εδαφικής επέκτασης της Γερμανίας προς τα ανατολικά, η Πρωσία επεκτάθηκε προσαρτώντας περιοχές της Άνω Σιλεσίας και περιοχές γύρω από την Ανατολική Πρωσία. Ωστόσο, τα μεσοπολεμικά κρατίδια είχαν αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από τα γκάου.
Προέλευση
thumb|120px|Θυρεός του Τάγματος των Τευτόνων Ιπποτών Η ονομασία της προέρχεται από τις αρχές του 18ου αιώνα, όταν έτσι ονομάζονταν τα μέρη μεταξύ της Πίσω Πομερανίας και της Κουρλάνδης έξω από τα σύνορα της Γερμανικής αυτοκρατορίας. Τα μέρη αυτά αργότερα αντιστοιχούσαν στις επαρχίες της δυτικής Πρωσίας και της ανατολικής Πρωσίας. Από το 1466 μέχρι το 1772, η περιοχή αυτή ήταν χωρισμένη σε δύο τμήματα, το Βασίλειο της Πρωσίας που ήταν κάτω από τη διοίκηση της Πολωνίας, και την περιοχή του Τευτονικού Τάγματος. Μετά το τέλος της Δυναστείας των Πρώσων η περιοχή αυτή το 1618 πέρασε ως κληρονομιά στο πριγκιπάτο του Βρανδεμβούργου. Το 1657 με τη συνθήκη του Βέλαου η περιοχή αυτή αποσπάσθηκε και απόκτησε την ανεξαρτησία της. Ο Πρίγκηπας Φρειδερίκος έγινε μονάρχης της περιοχής.
Το Τευτονικό κράτος
Το 1211 ο Ανδρέας Β' της Ουγγαρίας παραχώρησε στους Τεύτονες Ιππότες περιουσία στην Τρανσυλβανία, με αντάλλαγμα τις υπηρεσίες στην άμυνα της ηγεμονίας του έναντι των επιδρομέων Κουμάνων. Οι Τεύτονες υπήρξαν απείθαρχοι με συνέπεια λίγα χρόνια αργότερα ο Ανδρέας Β΄ να τους εκδιώξει από την Τρανσυλβανία. Το 1226 προσέλαβε τους Τεύτονες στην υπηρεσία του ο Κορράδος, δούκας της Μαζοβίας, με σκοπό να τον βοηθήσουν να υποτάξει και να προσηλυτίσει τις παγανιστικές φυλές της Πρωσίας. Κατά τη διάρκεια των επόμενων 60 ετών οι Τεύτονες υπέταξαν τους τοπικούς πληθυσμούς πραγματοποιώντας εκτεταμένες σφαγές και στα υποδουλωμένα εδάφη δημιούργησαν ένα δικό τους κράτος με έδρα το Μαρίενμπουργκ. Ταυτόχρονα με την υποταγή της Πρωσίας οι Τεύτονες κινήθηκαν ανατολικότερα και αφού απορρόφησαν το Λιβονικό Τάγμα του Ξίφους, το οποίο έλεγχε περιοχές της Λιβονίας και της Εσθονίας, εξαπλώθηκαν σε μεγάλο τμήμα της Βαλτικής. Η πορεία τους ανατολικότερα ανακόπηκε το 1242 όταν ηττήθηκαν από τους Ρώσους της Ηγεμονίας του Νόβγκοροντ στη Μάχη των Πάγων. Οι Τεύτονες τα επόμενα χρόνια στράφηκαν κατά των Λιθουανών. Μετά από πολυετείς μάχες ηττήθηκαν τελικά απ’ αυτούς και τους συμμάχους τους Πολωνούς, στη μάχη του Τάννενμπεργκ το 1410. Τα σύνορα μεταξύ της Πρωσίας και της Λιθουανίας καθορίστηκαν τελικά με τη Συνθήκη του Μέουνο, το 1422. Το 1454 πόλεις της Δυτικής Πρωσίας επαναστάτησαν εναντίον του Τευτονικού τάγματος και ζήτησαν τη βοήθεια της Πολωνίας. Μετά από πόλεμο 13 ετών οι Τεύτονες ηττήθηκαν και με τη Δεύτερη συνθήκη ειρήνης του Τορν που υπογράφηκε το 1466 αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν τη Δυτική Πρωσία στην Πολωνία.
Δουκάτο της Πρωσίας
Το 1525 ο Μέγας Μάγιστρος του τάγματος, ο Αλβέρτος της Πρωσσίας, του οίκου των Χοεντσόλερν, αφού έγινε Προτεστάντης Χριστιανός, μετέτρεψε τα Τευτονικά εδάφη σε κοσμικό κράτος ιδρύοντας το Δουκάτο της Πρωσίας. Ο Αλβέρτος υπήρξε ο πρώτος Δούκας του. Το Δουκάτο εκτεινόταν σε μία στενή έκταση ανατολικά του Βιστούλα και έδρα του ήταν η Καινιξβέργη. Δύο γενεές αργότερα η Πρωσία ενώθηκε με το Βρανδεμβούργο με αποτέλεσμα τον σχηματισμό του κράτους της Πρωσίας-Βρανδεμβούργου. Η εγγονή του Αλβέρτου της Πρωσσίας Άννα, κόρη του Δούκα Αλβέρτου-Φρειδερίκου παντρεύτηκε τον ξάδελφό της Ιωάννη Σιγισμούνδο του Βρανδεμβούργου. Μετά τον θάνατο του Αλβέρτου-Φρειδερίκου, χωρίς να αφήσει αρσενικούς απογόνους ο Ιωάννης Σιγισμούνδος κληρονόμησε το Δουκάτο της Πρωσίας, ενώνοντάς το με την επικράτεια του Βρανδεμβούργου. Το νέο κράτος περιλάμβανε γεωγραφικά αποκομμένες μεταξύ τους περιοχές από τον Ρήνο μέχρι τη Βαλτική. Κατά την πρώτη φάση του Δεύτερου Βορείου πολέμου (1664-1660) ο δούκας Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ έθεσε το δουκάτο κάτω από το στέμμα της Σουηδίας. Τρία χρόνια αργότερα επανήλθε στο στέμμα της Πολωνίας. Την περίοδο αυτή το Δουκάτο της Πρωσίας αύξησε τον βαθμό αυτονομίας του και έθεσε τις βάσεις της μετατροπής του σε Βασίλειο.
Βασίλειο της Πρωσίας
Στις 18 Ιανουαρίου 1701 ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος γιος του Φρειδερίκου του Γ΄ αναβάθμισε την Πρωσία σε Βασίλειο. Ο ίδιος απέφυγε επιθέσεις από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ή την Πολωνία λαμβάνοντας τον τίτλο Βασιλιάς στην Πρωσία αντί Βασιλιάς της Πρωσίας. Ο Φρειδερίκος Α΄ που τον διαδέχτηκε στον θρόνο υπήρξε ο δημιουργός της ισχυρής Πρωσίας. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του η Πρωσία επεκτάθηκε αποκτώντας τη μισή Σουηδική Πομερανία, με τη συνθήκη της Στοκχόλμης του 1720. Τον Φρειδερίκο διαδέχτηκε το 1740 ο Φρειδερίκος Β΄ που απέκτησε το προσωνύμιο Μέγας. Τη χρονιά που ανέβηκε στον θρόνο ο Φρειδερίκος τα πρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν στην αφύλακτη Σιλεσία. Το γεγονός υπήρξε αφορμή για τρεις πολέμους που ονομάστηκαν Σιλεσιανοί. Ο τρίτος Σιλεσιανός πόλεμος υπήρξε μέρος του Επταετή πολέμου που σάρωσε ολόκληρη την Ευρώπη. Στον επταετή πόλεμο ο Φρειδερίκος συμμάχησε με τη Μεγάλη Βρετανία, το Ανόβερο και την Έσση ενώ εναντίον του συνασπίστηκαν η Αυστρία, η Γαλλία, η Ρωσία και η Σαξωνία. Με το τέλος του πολέμου η Πρωσία κατάφερε να διατηρήσει τη Σιλεσία. Το 1772 η Πρωσία επεκτάθηκε ακόμα περισσότερο έπειτα από τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας. Η Πρωσία συμμετείχε στους πολέμους της Γαλλικής επανάστασης. Το 1795 υπέγραψε ανακωχή και αποσύρθηκε. Αναμίχθηκε όμως στη συνέχεια στους Ναπολεόντιους πολέμους στους οποίους ηττήθηκε και μετατράπηκε σε κράτος-δορυφόρο της Γαλλίας. Μετά την ήττα του Ναπολέοντα στη Ρωσία η Πρωσία εισήλθε πάλι στον πόλεμο στον αντιγαλλικό συνασπισμό. Στο Συνέδριο της Βιέννης η Πρωσία ωφελήθηκε αποκτώντας τη Ρηνανία και τη Βεστφαλία. Οι κτήσεις αυτές ήταν ζωτικής σημασία για τη μετέπειτα ισχυροποίηση της χώρας που την κατέστησαν πρωταγωνίστρια της Γερμανικής ενοποίησης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης
3007 Ρηβς
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ρηβς εκτιμάται σε 11,468 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,147. Ο Ρηβς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4,1555 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρηβς
Διτιζέλη της Βιθυνίας
Η Διτιζέλη ήταν βασίλισσα του ελληνιστικού κράτους της Βιθυνίας, στην Ανατολία, κατά τον 3ο αιώνα π.Χ. Αποτέλεσε την πρώτη σύζυγο του βασιλιά Νικομήδη Α' του Φιλέλληνα και τη μητέρα του διαδόχου του, Ζιαήλα.
Η καταγωγή της ήταν από τη Φρυγία, αν και δεν είναι γνωστό αν καταγόταν από κάποιο βασιλικό οίκο ή τα ονόματα των γονέων της. Εκτός από τον Ζιαήλα, με τον βασιλιά απέκτησε δύο ακόμη παιδιά, τον Προυσία και τη Λυσάνδρα.
Ο βασιλιάς Νικομήδης εξέτρεφε έναν τεράστιο σκύλο, από τη ράτσα των Μολοσσών, ο οποίος του ήταν ιδιαίτερα αφοσιωμένος. Ο Αρριανός αφηγείται πως κάποια μέρα που η βασίλισσα πλησίασε τον βασιλιά, το σκυλί θεώρησε πως οι προθέσεις της ήταν απειλητικές και της επιτέθηκε. Έσκισε τον δεξί της ώμο, συνθλίβοντας σάρκα και οστά. Η βασίλισσα πέθανε στα χέρια του άνδρα της. Κηδεύτηκε με μεγαλοπρέπεια στη Νικομήδεια σε έναν πολυτελή τάφο από πέτρα. Κατόπιν πολλοί άνθρωποι είπαν πως ο σκύλος εξαφανίστηκε δίνοντας τέρμα στη ζωή του, από αγάπη προς τον βασιλιά και από θρήνο για τη γυναίκα του.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Βιθυνίας Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Δήμος Κουτσοποδίου
Ο Δήμος Κουτσοποδίου ήταν δήμος του νομού Αργολίδας  που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Άργους-Μυκηνών. Είχε έκταση 121.000 στρέμματα. Δημιουργήθηκε σύμφωνα με το νόμο 2539/1997 από την συνένωση των κοινοτήτων Βρουστίου (και οικισμός Σταθαίικων), Σχινοχωρίου, Μαλαντρενίου και Κουτσοποδίου.
Ο Δήμος Κουτσοποδίου σύμφωνα με την απογραφή του 2001 (ΦΕΚ 715/12-6-2002) είχε πληθυσμό 3.575 κατοίκους.
Δημοτικά διαμερίσματα
Ο οικισμός είχε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Η έδρα του Δήμου είναι το Δημοτικό Διαμέρισμα Κουτσοποδίου όπου στεγάζονται όλες οι Διοικητικές Υπηρεσίες του Δήμου.
Φυσιογνωμία της περιοχής
Ο Δήμος Κουτσοποδίου βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του Νομού Αργολίδος και καταλάμβανε έκταση 121.000 στρεμμάτων. Βόρεια τα όριά του συναντούν το Νομό Κορινθίας και το δήμο Μυκηναίων. Σε ένα μέρος του Νότου και σε όλη τη Δύση γειτόνευε με το Δήμο Λυρκείας.
Το ανάγλυφο του δήμου είναι κατά τα ¾ ορεινό και ημιορεινό με τις ψηλότερες συστοιχίες να βρίσκονται στο Δυτικό τμήμα (Μπραχριάμι, ύψος 1031 μ.). Το έδαφός του διατρέχει ο χείμαρρος Ίναχος (Πάνιτσα) που έρχεται και πηγάζει από τις δυτικές οροσειρές της Λυρκείας και χύνεται στον Αργολικό κόλπο. Στην περιοχή του Κουτσοποδίου κυλούν και οι μικρότεροι χείμαρροι Μπορσίτης και Δερβένι.
Βροντάδος
Ο Βροντάδος (μέχρι το 1961 Βροντάδες ) είναι παραλιακή κωμόπολη που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού της Χίου, βόρεια της ομώνυμης πόλης και πρωτεύουσας του νομού.
Έθιμα
Ο ρουκετοπόλεμος είναι τοπική παραδοσιακή εκδήλωση, η οποία διεξάγεται κάθε Πάσχα. Είναι μια ελληνική παραλλαγή της ρίψης πυροτεχνημάτων στα μεσάνυχτα πριν την Κυριακή του Πάσχα. Δύο αντίπαλες ενορίες στην πόλη ξεκινούν ρουκετοπόλεμο πετώντας δεκάδες χιλιάδες ρουκέτες σε όλη την πόλη, με στόχο η μία να χτυπήσει το καμπαναριό της εκκλησίας από την άλλη πλευρά. Οι ρουκέτες είναι ξύλινα ραβδιά γεμισμένα με μείγμα που περιλαμβάνει πυρίτιδα. Οι δύο «αντίπαλες» ενορίες είναι οι εκκλησίες Αγίου Μάρκου και Παναγίας Εριτιανής. Έχουν χτιστεί στις άκρες δύο λόφων, περίπου 400 μέτρα μακριά η μία από την άλλη. Τα άμεσα χτυπήματα για κάθε καμπαναριό υποτίθεται ότι υπολογίζονται για να καθοριστεί ο νικητής την επόμενη μέρα, αλλά κάθε ενορία πάντα υποστηρίζει ότι κέρδισε. Το αποτέλεσμα από αυτή τη φαινομενική διαφωνία είναι ότι και οι δύο κοινότητες συμφωνούν να διευθετήσουν το σκορ του επόμενου έτους και έτσι η "αντιπαλότητα" διαιωνίζεται. Τα κτίρια των εκκλησιών και τα γύρω κτίρια πρέπει να προστατευτούν με φύλλα μετάλλων και πλέγμα για την περίσταση. Αρκετοί κάτοικοι είναι κατά του εθίμου, αλλά είναι μια σημαντική πηγή τουριστικού εισοδήματος για την περιοχή. Η προέλευση αυτού του γεγονότος είναι ασαφής, αλλά η τοπική παράδοση θεωρεί ότι ξεκίνησε να διεξάγεται στην Οθωμανική περίοδο στην Ελλάδα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, παλαιότερα οι ρίψεις γίνονταν με πραγματικά κανόνια, αλλά οι οθωμανικές αρχές απαγόρευσαν τη χρήση τους το 1889.
Ιστορικές αναφορές
Η Χίος είναι μια από τις αναφερόμενες από την αρχαιότητα πόλεις που φέρονταν ως τόπος καταγωγής του μυθικού ποιητή Ομήρου. Στη βόρεια πλευρά του Βροντάδου υπάρχει η λεγόμενη "Πέτρα του Ομήρου" (Δασκαλόπετρα), ένας μονοκόμματος βράχος σε μορφή καθίσματος στην οποία σύμφωνα με τοπικό θρύλο καθόταν ο Όμηρος διδάσκοντας. μικρογραφία|Η Δασκαλόπετρα
Κατά τον ύστερο Μεσαίωνα, στον Βροντάδο εγκαταστάθηκαν κάτοικοι από τον διαλυμένο οικισμό των Κοίλων.
Τον 19ο αιώνα, οι αντίξοες συνθήκες διαβίωσης ανάγκασαν τους κατοίκους του Βροντάδου να στραφούν στη ναυτιλία, αναδεικνύοντας τον οικισμό ως το πρώτο - χρονολογικά - ναυτιλιακό κέντρο της Χίου.
Προσωπικότητες
Ο Βροντάδος είναι ο τόπος γέννησης του Πατριάρχης Ιεροσολύμων Διοδώρου Α΄, του επιχειρηματία Στρατή Ανδρεάδη και του αστροφυσικού Σταμάτη Κριμιζή. , ενώ στην κωμόπολη βρίσκεται ο τάφος του λογοτέχνη Γιάννη Ψυχάρη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του Βορείου Αιγαίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Κολωνός Αιγηίδας
Ο Κολωνός ή οι Κολωνές ή Κολώνες ή Κολώνη (Κολωνός ή Κολωναί), (ο δήμος: του Κολωνού ή των Κολωνών) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αιγηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Ο δήμος συχνά αποκαλείται Ίππιος Κολωνός (Κολωνὸς ἵππιος), για να ξεχωρίζει από την περιοχή της Αθήνας, η οποία ονομαζόταν  Αγοραίος Κολωνός (Κολωνὸς ἀγοραι̂ος),  (αρχαιολογική θέση στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας, όπου βρίσκεται ακόμα ο Ναός του Ηφαίστου, γνωστός και ως «Ηφαιστείον» ή «Θησείον»).
Ονομασία
Το όνομα αυτού του δήμου προήλθε από δύο μικρούς λόφους που βρίσκονται λίγο πιο βόρεια της αρχαίας Ακαδημίας. Ο δήμος ίσως να συγχέεται, σε διάφορες πηγές, με τους δήμους των Κολωνών Αντιοχίδας ή/και των Κολωνών Λεοντίδας γιατί αναφερόταν ενίοτε στον πληθυντικό και αυτός ως Κολωνές. Ο δήμος του Κολωνού, ήταν μέλος της Αιγηίδας φυλής και ήταν γνωστός επίσης ως ο Ίππιος Κολωνός,Ιάκωβος Ρίζος Ραγκαβής, "Τα Ελληνικά, ήτοι περιγραφή γεωγραφική, ιστορική, αρχαιολογική και στατιστική της αρχαίας και νέας Ελλάδος. Συνταχθείσα υπό Ιακώβου Ρ. Ραγκαβή, εις τρεις τόμους. Ων ο Α' διαλαμβάνει την Στερεάν, Ανατολικήν και Δυτικήν Ελλάδα, ο Β' την Πελοπόννησον και ο Γ' τας νήσους τας τε ελευθέρας και μη, και τον πίνακα, και εκδοθείσα υπό Κωνσταντίνου Αντωνιάδου."... τόμοι 1-3, Εκ του τυπογραφείου Κ. Αντωνιάδου. Εν Αθήναις 1853-1854, Ta Hellenkika: etoi perigraphe, geographike, historike, archaiologike, kai statistike tes archaias kai neas Hellados, Iakobos R. Rankabes, Ek tou typ. K. Antoniadou, 1853, Τόμος 1, σελ. 208-209: [...] "Κολωνός, δήμος φυλής Αντιοχίδος και Αιγηίδος απέχων δέκα στάδια του Διπύλου, πλησίον της Ακαδημίας και του ποταμού Κηφισσού (4 = Θουκυδ. β. 8. κ. 67 - Κικερ. β. 5. κ. 1.). Ο Σοφοκλής εγεννήθη εν τω δήμω τούτω ος ωνομάζετο Ίππιος Κολωνός• ην δε και έτερος Κολωνός λεγόμενος Αγοραίος• τον Ίππιον τούτον Κολωνόν αναφέρει ο Παυσανίας ούτω: «Δείκνυται δε και χώρος καλούμενος Κολωνός Ίππιος ένθα της Αττικής πρώτον ελθείν λέγουσιν Οιδίποδα» (5 = Παυσ. Αττ. κ. 30). Εν τω Κολονώ τούτω ην τέμενος Ευμενίδων, και ναός Ποσειδώνος, και βωμός Ποσειδώνος Ιππίου, και Αθηνάς Ιππίας, και Δήμητρος, και Διός, και Προμηθέως, και μνημεία των ηρώων Πειρίθου, Θησέως, Οιδίποδος και Αδράστου (6 = Σοφοκλ. Οιδ. Κολ. ς. 486 - Απόλλοδ. 3. 5 - Θουκυδ. 8, 67. Σχολιαστ. Σοφοκλ. εις Οιδιπ. Κολ. - Παυσ. Αττ. κ. 30.). Ο ναός του Ποσειδώνος και το άλσος αυτού επυρπολήθησαν υπό του Αντιγόνου, και ο Παυσανίας εύρε μόνον τα μνημεία των ηρώων και τινάς βωμούς. Οι δημόται ελέγοντο Κολωνείς και εκ Κολωνού. - Οι δύο μικροί μεν, αλλά καταφανείς λόφοι αφ' ων και ο τόπος έλαβε το όνομα, εισίν, ολίγον βορειότερον της Ακαδημίας, μεταξύ αυτής και των νυν κήπων των Σεπολίων, και ευκόλως διακρίνονται". [...] και αναφερόταν με αυτόν τον τρόπο, σε αντιδιαστολή με τον λόφο, ο οποίος ήταν γνωστός ως Αγοραίος Κολωνός και ήταν σε έδαφος το οποίο ανήκε στον αρχαίο αττικό δήμο του Κεραμεικού της Ακαμαντίδας φυλής.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος του Κολωνού ή των Κολωνών, ήταν δήμος του Άστεως. Βρισκόταν περίπου 10 στάδια από την αρχαία Αθήνα, κοντά στην αρχαία Ακαδημία του Πλάτωνα και τον ποταμό Κηφισό. Η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού είναι ασαφής και δεν έχει προσδιορισθεί επακριβώς, αλλά σύμφωνα με τους νεώτερους ερευνητές, ταυτίζεται με την περιοχή, όπου βρίσκεται και ο σύγχρονος Κολωνός.
Οι κάτοικοι του Κολωνού ή των Κολωνών
Ο δημότης των αρχαίων Κολωνών ονομαζόταν Κολωνεύς ή αναφερόταν με τη χρήση των φράσεων «Κολωνήθεν» ή «εκ Κολωνού», δηλαδή προέρχεται από τις Κολωνές ή τον Κολωνό.
Μνήμα του Πλάτωνα
Κοντά στο λόφο του Κολωνού ήταν το Άλσος της Ακαδήμειας και η «Σχολή του Πλάτωνα», γνωστή και ως Ακαδημία Πλάτωνα, όπου δίδαξε ο μεγάλος φιλόσοφος Πλάτων. Μεταξύ της Ακαδημίας και του Κολωνού, ο Πλάτωνας είχε την κατοικία του και εκεί ήταν και ο τάφος του. Ο περιηγητής Παυσανίας γράφει στα "Αττικά" του, ότι, αφού εξήλθε της Ακαδημίας, συνάντησε το μνήμα του Πλάτωνος και εκείθεν προς τα ανατολικά αντίκρισε να στέκει ψηλά πάνω στον Κολωνό το άγαλμα του Ιππίου Ποσειδώνος, από τον οποίο πήρε το όνομά του ο δήμος του Κολωνού.
Λατρευτικές παραδόσεις
Κατά τη μυθολογία υπήρχε στον Κολωνό σπήλαιο, μέσα από οποίο κατέβαιναν οι νεκροί στον Άδη. Ο θεός του Άδη Πλούτων, που είχε ερωτευθεί την Περσεφόνη, κόρη της θεάς Δήμητρας, την απήγαγε από τους λειμώνες της Αίτνας και την μετέφερε πάνω στο άρμα του στον Κολωνό της Αττικής, κατεβάζοντάς την στο νυμφώνα του στον Άδη, μέσα από το βαθύ άντρο του Κολωνού, που ο Σοφοκλής το ονομάζει "χαλκόπουν οδόν".
Ο τυφλός Οιδίπους, αλλόφρων από την κακή μοίρα του, φεύγοντας από την πατρίδα του Θήβα, φθάνει στον Κολωνό της γειτονικής Αττικής, συνοδευόμενος από την κόρη του Αντιγόνη, για να βρει τη λύτρωση, κατεβαίνοντας δια της "χαλκοπόδου οδού" στο βαθύ "κολωνιαίο' άντρο του Άδη.
Ο Μέτων, Αθηναίος αστρονόμος και γεωμέτρης του 5ου π. Χ. αιώνα και σύγχρονος του Σωκράτη, ο οποίος επινόησε τον λεγόμενο "Κύκλο του Μέτωνος", αναφορικά με το μηνολόγιο και τον ηλιακό ενιαυτό, ανέβαινε συχνά στον Κολωνό να κάνει τις αστρονομικές παρατηρήσεις του, όπως το επιβεβαιώνει και ο σύγχρονός του Αριστοφάνης, ο οποίος λέει στους "Όρνιθες" : "Μέτων, όν οίδεν Ελλάς και ο Κολωνός". Το σπίτι του Μέτωνα βρισκόταν στην περιοχή του Θησείου.
Στον Κολωνό γεννήθηκε και έζησε μέχρι τα βαθιά γεράματά του ο τραγικός ποιητής Σοφοκλής, του οποίου η τραγωδία "Οιδίπους επί Κολωνώ" διαδραματίζεται στον Ίππιο Κολωνό.
Ο ιστοριογράφος όμως και αγωνιστής του 1821 Διονύσιος Σουρμελής (πέθ. 1855) αμφισβητεί ότι ο αρχαίος λόφος του Κολωνού βρισκόταν στη θέση του σημερινού Κολωνού. Υποστηρίζει ακόμη ότι ένας άλλος Κολωνός, ο "Έτερος Κολωνός ή Κολώνη", που οι κάτοικοι του λέγονταν Κολωνείς, βρισκόταν ίσως στη σημερινή Κυψέλη, που τότε ονομαζόταν Γυψέλη, που σημαίνει γυποφωλιά, γιατί άλλοτε είχαν εκεί τις φωλιές τους γύπες.
Ύβρις
μικρογραφία|Μελανόμορφη κεραμική (550 π.Χ.) που απεικονίζει τον Προμηθέα να εκτίει την ποινή του, δεμένο σε στήλη. Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική, αλλά κυρίως πολιτική, στρατιωτική και οικονομική ), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο - που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση -, θεωρούνταν ότι διέπραττε, δηλαδή παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς, με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους.
Κολωνός Αιγηίδας
Η εξέλιξη ως τη σύγχρονη συνοικία
Η κατοίκηση του Κολωνού συνεχίστηκε και στα χρόνια που ακολούθησαν την κλασική εποχή. Την αδιάσπαστη συνέχεια της κατοίκησης στην περιοχή έως σήμερα επιβεβαιώνουν, διάφορα σωζόμενα κατάλοιπα από την ρωμαϊκή και υστερορωμαϊκή εποχή, αν και κατά τον Μεσαίωνα η ευρύτερη περιοχή του δήμου είχε ερειπωθεί και εγκαταλειφθεί. Σήμερα είναι συνοικία της Αθήνας, με την ίδια ονομασία: Κολωνός. Είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής της πρωτεύουσας.
Ύβρις
Η βίαια, αυθάδης και αλαζονική αυτή στάση/συμπεριφορά, που αποτελούσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο παραβίαση της ηθικής τάξης και απόπειρα ανατροπής της κοινωνικής ισορροπίας και γενικότερα της τάξης του κόσμου, πιστευόταν ότι (επαναλαμβανόμενη, και μάλιστα μετά από προειδοποιήσεις των ίδιων των θεών) οδηγούσε τελικά στην πτώση και καταστροφή του.
Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβρη και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα ὕβρις → ἄτη → νέμεσις → τίσις μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως μια συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την, δηλαδή το  θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την, την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την , δηλ. την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του. Από την κλασική εποχή και μετά, σε πολλές περιπτώσεις οι έννοιες Άτη, Δίκη και Νέμεσις φαίνεται να αποκτούν στη συνείδηση των ανθρώπων ισοδύναμη σημασία, αυτήν της θείας τιμωρίας.
Η λέξη ύβρις πέρα από τη λόγια νεοελληνική χρήση της με τις σημασίες «βρισιά» (κυρίως στον πληθυντικό αριθμό «ύβρεις») και συνακόλουθα «κάτι που θίγει την τιμή και την αξιοπρέπεια κάποιου» - οι οποίες είναι φυσιολογικές εξελίξεις της αρχαίας σημασίας -, αρκετές φορές χρησιμοποιείται και στην εποχή μας, σε πιο προσεγμένο επίπεδο λόγου, με την αρχαιοελληνική σημασία της για να χαρακτηρίσει ανάλογες αλαζονικές συμπεριφορές συνανθρώπων μας.
Δευτερογενείς πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική θρησκεία Κατηγορία:Αρχαία ελληνική φιλοσοφία Κατηγορία:Αρχαίο ελληνικό θέατρο Κατηγορία:Αμαρτία
Κολωνός Αιγηίδας
Πηγές – βιβλιογραφία
Δευτερογενείς πηγές
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Ίντιρα Γκάντι
Η Ίντιρα Γκάντι (इन्दिरा गांधी, 19 Νοεμβρίου 1917 - 31 Οκτωβρίου 1984) ήταν Ινδή πολιτικός. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Ινδίας για τρεις συνεχόμενες θητείες από το 1966 έως το 1977 και με τέταρτη θητεία το 1980 μέχρι τη δολοφονία της το 1984, συνολικά δεκαπέντε χρόνια. Ήταν η πρώτη και μέχρι στιγμής η μόνη γυναίκα πρωθυπουργός της Ινδίας.
Το 1999 ψηφίστηκε σε δημοσκόπηση του BBC ως η σημαντικότερη γυναίκα της τελευταίας χιλιετηρίδας ανάμεσα σε άλλες γυναικείες προσωπικότητες όπως η βασίλισσα Ελισάβετ Α' της Αγγλίας, η Μαρία Κιουρί και η Μητέρα Τερέζα.
Η ζωή της
Η Ίντιρα Γκάντι ήταν μέλος της πολιτικά ισχυρής δυναστείας Νεχρού και μεγάλωσε σε εξαιρετικά πολιτικοποιημένη ατμόσφαιρα. Το επίθετο Γκάντι είναι του συζύγου της που ήταν ανιψιός του Μαχάτμα Γκάντι. Ο παππούς της, Μοτιλαλ Νεχρού, ήταν εξέχων Ινδός εθνικόφρων ηγέτης. Ο πατέρας της, Τζαβαχαρλάλ Νεχρού, ήταν καθοριστική φυσιογνωμία για το κίνημα ανεξαρτησίας της Ινδίας και ο πρώτος πρωθυπουργός της αυτόνομης Ινδίας. Η Ίντιρα Γκάντι γνώρισε από κοντά τον αγώνα της ανεξαρτησίας και τους ηγέτες του, αναμίχθηκε στην πολιτική όταν ήταν ακόμη φοιτήτρια, προσχώρησε στα 21 της στο Κόμμα του Κογκρέσου. Επιστρέφοντας από την Οξφόρδη το 1941, προσχώρησε στο κίνημα ανεξαρτησίας της Ινδίας. Φυλακίστηκε από τους Άγγλους για 13 μήνες.
Τη δεκαετία του 1950, ήταν η σκιά του πατέρα της, υπηρετώντας τον ανεπίσημα ως ιδιαιτέρα γραμματέας του κατά τη διάρκεια της θητείας του ως πρώτου πρωθυπουργού της Ινδίας. Μετά το θάνατο του πατέρα της το 1964, διορίστηκε από τον πρόεδρο της Ινδίας ως μέλος του Ράτζα Σάμπα, ανώτερου νομοθετικού συμβουλίου της Ινδικής Βουλής, και έγινε μέλος της κυβερνητικής ομάδας του πρωθυπουργού Λαλ Μπαλαντούρ Σάστρι ως υπουργός πληροφοριών και Τύπου.
Στις 19 Ιανουαρίου του 1966, η 48χρονη τότε Ίντιρα Γκάντι κέρδισε εύκολα τη μάχη για τη διαδοχή του Λαλ Μπαλαντούρ Σάστρι, ο οποίος πέθανε από καρδιακή προσβολή στην Τασκένδη, στις 11 Ιανουαρίου, λίγο μετά την υπογραφή της ινδοπακιστανικής διακήρυξης. "Θέτω τον εαυτό μου στην υπηρεσία του κόμματος και του έθνους. Τα προβλήματα είναι τεράστια, η μεγάλη αυτή χώρα κρύβει, όμως, ανεξάντλητες δυνάμεις. Έχω εμπιστοσύνη στον ινδικό λαό, που έμεινε ενωμένος παρά τις αλλεπάλληλες κρίσεις", είπε η Ίντιρα Γκάντι μετά την ορκωμοσία της. Η νέα πρωθυπουργός, που ως "κεντρώα" κλήθηκε να συγκεράσει τις διαφορετικές τάσεις ανάμεσα στη δεξιά και την αριστερή πτέρυγα του Κόμματος του Κογκρέσου, ανέλαβε καθήκοντα σε περίοδο οξύτατης κρίσης. Η ξηρασία της προηγούμενης χρονιάς είχε ως αποτέλεσμα τη δραματική έλλειψη σιτηρών. Με το λιμό προ των πυλών η Ίντιρα Γκάντι άρχισε τον Μάρτιο του 1966 περιοδεία στο εξωτερικό, οργώνοντας Ανατολή και Δύση, συναντώντας τους ηγέτες όλων των μεγάλων δυνάμεων.
Καθ' οδόν προς την Ουάσινγκτον έκανε μία στάση στο Παρίσι, όπου συναντήθηκε με τον στρατηγό Σαρλ ντε Γκωλ στις 25 Μαρτίου. Στην αμερικανική πρωτεύουσα είχε επαφές με οικονομικούς κύκλους και απέσπασε την υπόσχεση του Αμερικανού προέδρου για αύξηση των εξαγωγών αμερικανικών σιτηρών προς την Ινδία με ευνοϊκούς όρους, καθώς και τη μεσολάβησή του για διεθνή βοήθεια. Η Ίντιρα Γκάντι συνέχισε το παιχνίδι ισορροπιών του πατέρα της ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση.
Η Γκάντι σύντομα επέδειξε ικανότητα να κερδίζει τις εκλογές και να χειρίζεται επιτυχώς τους αντιπάλους της με τη βοήθεια του λαϊκισμού. Εισήγαγε πιο αριστερές οικονομικές πολιτικές και προώθησε την αγροτική παραγωγικότητα. Το 1969 προκλήθηκε κρίση στο εσωτερικό του Κόμματος του Κογκρέσου. Η κρίση, την οποία πυροδότησε η πριμοδότηση του Βαραχατζίρι Τζίρι από την Ίντιρα Γκάντι και τη συμμαχία της αριστερής πτέρυγας του Κόμματος του Κογκρέσου με κομμουνιστές και σοσιαλιστές στις προεδρικές εκλογές εις βάρος του κομματικού υποψηφίου Σαντζίβα Ρένι, οδήγησε το Νοέμβριο του 1969 στη διάσπαση. Στις 12 του μήνα ο πρόεδρος του κόμματος Νιτζαλινγκάπα διέγραψε την Ίντιρα Γκάντι, εκείνη όμως κατόρθωσε να εξασφαλίσει την υποστήριξη της κοινοβουλευτικής ομάδας και της κεντρικής επιτροπής. Όταν στις 22 Νοεμβρίου ο Νιτζαλινγκάλπα καθαιρέθηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα, η αποτελούμενη από 96 αντιφρονούντες βουλευτές ομάδα της αντιπολίτευσης του Κογκρέσου αποχώρησε και ίδρυσε δικό της κόμμα.
Μετά από μια αποφασιστική νίκη στον πόλεμο με το Πακιστάν το 1971 ακολούθησε περίοδος αστάθειας που οδήγησε την Ίντιρα Γκάντι να κηρύξει κατάσταση επείγουσας ανάγκης το 1975. Εξαιτίας των υπερβάσεων εξουσίας της περιόδου εκείνης παρέμεινε τρία χρόνια στην αντιπολίτευση. Η Ιντίρα Γκάντι επέστρεψε στην εξουσία το 1980 και η αυξανόμενη εμπλοκή της στην κλιμακούμενη διαμάχη με αυτονομιστές του Παντζάμπ οδήγησε τελικά στη δολοφονία της από σωματοφύλακές της το 1984.
10 Οκτωβρίου
9 Οκτωβρίου | 10 Οκτωβρίου | 11 Οκτωβρίου
Η 10η Οκτωβρίου είναι η 283η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (284η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 82 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Ροκ όπερα
Η ροκ όπερα είναι είδος μουσικής δημιουργίας που εμφανίστηκε κατά τη δεκαετία του 1960. Αποτελεί μια διασταύρωση της φόρμας της όπερας με τη ροκ μουσική. Τα τυπικά στοιχεία του είδους της όπερας, όπως το λιμπρέτο, οι μονόλογοι, τα χορωδιακά μέρη διατηρούνται, όμως η μουσική που συνοδεύει τη δράση είναι ροκ, παιγμένη από μια ροκ μπάντα την οποία μπορεί να συνοδεύει ή όχι μια ορχήστρα.
No Time to Die
Το No Time to Die (σε ελληνική απόδοση: Δεν υπάρχει χρόνος να πεθάνεις) είναι μια κινηματογραφική κατασκοπευτική ταινία του 2021 και η 25η της σειράς Τζέιμς Μποντ που παράγεται από την Eon Productions. Πρωταγωνιστεί ο Ντάνιελ Κρεγκ στην πέμπτη και τελευταία του ταινία ως ο φανταστικός Βρετανός πράκτορας της MI6 Τζέιμς Μποντ. Η σκηνοθεσία είναι του Κάρι Φουκουνάγκα και το σενάριο είναι των Φουκουνάγκα, Νιλ Πάρβις, Ρόμπερτ Γουάντ και της Φοίβης Βάλλερ-Μπριτζ. Στους υποστηρικτικούς ρόλους είναι οι Λεά Σεϊντού, Κρίστοφ Βαλτς, Άνα ντε Άρμας, Ράμι Μάλεκ, Λασάνα Λιντς και ο Ραλφ Φάινς. Σε αυτή την ταινία, ο Τζέιμς Μποντ, ο οποίος έχει εγκαταλείψει την ενεργό υπηρεσία με την MI6, στρατολογείται από τη CIA για να βρει έναν απαχθέντα επιστήμονα, κάτι που οδηγεί σε μια αναμέτρηση με έναν ισχυρό αντίπαλο.
Ροκ όπερα
Το πρώτο μουσικό έργο που χαρακτηρίστηκε ως ροκ όπερα ήταν το άλμπουμ Tommy των Who από τα 1969. Πολύ γνωστή έγινε αργότερα η όπερα του Άντριου Λόυντ Γουέμπερ Jesus Christ Superstar. Την πρώτη ροκ όπερα για τα ελληνικά δεδομένα αποτέλεσαν τα Απέραντα Χωράφια του Κώστα Τουρνά όπου η σύνθεση, ενορχήστρωση και οι στίχοι γράφτηκαν από τον ίδιο το 1972
No Time to Die
Η ανάπτυξη της 25ης ταινίας ξεκίνησε το 2016 και είναι η πρώτη ταινία που διανέμεται από την Universal Pictures, η οποία απέκτησε τα δικαιώματα διεθνούς διανομής μετά τη λήξη του συμβολαίου της Sony Pictures μετά την κυκλοφορία της ταινίας Spectre το 2015. Η United Artists Releasing κατέχει τα δικαιώματα διανομής για την Βόρεια Αμερική, καθώς και τα παγκόσμια ψηφιακά και τηλεοπτικά δικαιώματα, ενώ η Universal κατέχει επίσης τα παγκόσμια δικαιώματα για οικιακά μέσα.
Ροκ όπερα
Κατηγορία:Ροκ μουσική Κατηγορία:Μιούζικαλ
No Time to Die
Ο Ντάνι Μπόιλ ήταν αρχικά υποψήφιος για να σκηνοθετήσει και να συνυπογράψει το σενάριο με τον Τζον Χοτζ Και οι δύο αποχώρησαν τον Αύγουστο του 2018 λόγω δημιουργικών διαφορών και ο Φουκουνάγκα ανακοινώθηκε ως αντικαταστάτης του Μπόιλ ένα μήνα αργότερα. Το μεγαλύτερο μέρος του καστ είχε υπογράψει μέχρι τον Απρίλιο του 2019. Η κύρια κινηματογράφηση ήταν από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο του 2019, ενώ ο τελικός τίτλος ανακοινώθηκε τον Αύγουστο του 2019.
Το No Time to Die έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Royal Albert Hall στο Λονδίνο στις 28 Σεπτεμβρίου 2021 και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 30 Σεπτεμβρίου 2021 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις 8 Οκτωβρίου 2021 στις ΗΠΑ μετά από καθυστέρηση λόγω της αποχώρησης του Μπόιλ και αργότερα από την Πανδημία του COVID-19. Η ταινία έλαβε γενικά θετικές κριτικές, με πολλούς να θεωρούν ότι είναι η κατάλληλη κατάληξη για τον ρόλο του Κρεγκ ως Μποντ και έχει έσοδα περισσότερα από 774 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, καθιστώντας την την τέταρτη ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις του 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χανς Ζίμμερ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2021 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Βρετανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Τζέιμς Μποντ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Τζαμάϊκα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νορβηγία Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19 Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες 4DX Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Παλάτι του Ρέκτορα (Ντουμπρόβνικ)
Το Παλάτι του Ρέκτορα (Knežev dvor) είναι παλάτι στην πόλη του Ντουμπρόβνικ, το οποίο αποτέλεσε έδρα του Ρέκτορα της Δημοκρατίας της Ραγούσας μεταξύ του 14ου αιώνα και του 1808. Αποτέλεσε, επίσης, έδρα του Ελάσσονος Συμβουλίου, καθώς και της κρατικής διοίκησης. Επιπλέον, φιλοξενούσε οπλοστάσιο, πυριτιδαποθήκη, παρατηρητήριο και φυλακή.
Το Παλάτι του Ρέκτορα ανεγέρθηκε σε γοτθικό αρχιτεκτονικό ρυθμό, ωστόσο περιλαμβάνει και στοιχεία αναγεννησιακού και μπαρόκ αρχιτεκτονικού ρυθμού, συνδυάζοντάς τα αρμονικά μεταξύ τους.
Αρχικώς, στην θέση του σημερινού κτιρίου ευρισκόταν αμυντικής φύσεως κτιριακή κατασκευή κατά τον Πρότερο Μεσαίωνα. Η τελευταία καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά το 1435 και η πόλη αποφάσισε, ως συνέπεια, την ανέγερση νέου παλατιού. Το έργο ανατέθηκε στον πρωτομάστορα Ονόφριο ντέλλα Κάβα από την Νάπολι, ο οποίος είχε προηγουμένως επιμεληθεί την κατασκευή του υδραγωγείου της πόλης. Μετατράπηκε σε ένα γοτθικού αρχιτεκτονικού ρυθμού κτίριο με διακοσμιτικά στοιχεία σκαλισμένα από τον Πιέτρο ντι Μαρτίνο από το Μιλάνο. Μία έκρηξη πυρίτιδας προξένησε σοβαρές ζημιές στο κτίριο το 1463. Η ανακατασκευή του ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Μικελότζο από την Φλωρεντία. Ωστόσο, τα σχέδιά του απορρίφθηκαν το 1464, καθώς ήταν έντονα βασισμένα στον αναγεννησιακό αρχιτεκτονικό ρυθμό. Άλλοι χτίστες ανέλαβαν την συνέχιση των εργασιών. Τα κιονόκρανα του προστώου ανακατασκευάστηκαν σε αναγεννησιακό αρχιτεκτονικό ρυθμό, ενδεχομένως από τον Σάλβι ντι Μικέλε από την Φλωρεντία. Ο τελευταίος, συνέχισε την ανακατασκευή του κτιρίου μετά το 1467. Το κτίριο υπέστη ζημιές από σεισμό το 1520, κάτι που επαναλήφθηκε το 1667. Η ανακατασκευή του έγινε σε μπαρόκ αρχιτεκτονικό ρυθμό. Μία σκάλα, καθώς και ένα κωδωνοστάσιο προστέθηκαν στο αίθριο. Το 1638, η Γερουσία ανήγειρε μνημείο προς τιμήν του Μίχο Πράτσατ (από τον Πιέτρο Τζακομέττι από το Ρεκανάτι), πλούσιο πλοιοκτήτη καταγόμενο από το Λόπουντ, ο οποίος είχε κληροδοτήσει την περιουσία του στο Ντουμπρόβνικ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δημοκρατία της Ραγούσας Κατηγορία:κτίρια και κατασκευές στο Ντουμπρόβνικ Κατηγορία:Μουσεία στην Κροατία
Dara (τραγουδίστρια)
Η Σαντάρα Παρκ (κορεατικά: 박산다라, RR: Bak Sandara, MR: Pak Santara, 12 Νοεμβρίου 1984 ), περισσότερο γνωστή ως Dara (κορεατικά: 다라), είναι Νοτιοκορεάτισσα τραγουδίστρια, ηθοποιός και τηλεπαρουσιάστρια. Γεννήθηκε στη Μπούσαν και το 1993 μετακόμισαν στην Ντέγκου, μόνο προσωρινά, λόγω οικονομικών δυσκολιών, και κατόπιν μετανάστευσε με την οικογένειά της στις Φιλιππίνες. Από μικρή ήθελε να γίνει διασημότητα και τα είδωλα της ήταν οι Seo Taiji and Boys. Το όνειρο της έγινε πραγματικότητα το 2004, όταν συμμετείχε στον φιλιππινέζικο διαγωνισμό Star Circle Quest, με την επόμενη τριετία να έχει ήδη ξεκινήσει καριέρα τόσο στη μουσική όσο και στην τηλεόραση, πριν επιστρέψει στην πατρίδα της, το 2007.
Το 2009, έκανε το ντεμπούτο της στη μουσική βιομηχανία της Νότιας Κορέας, όταν έγινε μέλος των 2NE1, ένα girl group της K-Pop, το οποίο κατέληξε να είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα παγκοσμίως, και παρέμεινε εκεί έως και το 2016, που διαλύθηκαν. Η Dara είναι μία από τις διασημότερες διασημότητες της Νότιας Κορέας στις Φιλιππίνες, όπου είναι γνωστή εκεί ως Pambansang Krung-Krung (Τρελή εθνική προσωπικότητα), από τους υποστηρικτές της. Πλέον, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες φιγούρες του κορεατικού κύματος. Το 2004, κυκλοφόρησε το πρώτο της EP, ονόματι Sandara, πουλώντας 100.000 φυσικές κόπιες, κι έγινε ο δίσκος με τις υψηλότερες πωλήσεις στις Φιλιππίνες, από Νοτιοκορεάτη καλλιτέχνη. Εκείνη την τριετία, ξεκίνησε να ασχολείται και με τον κινηματογράφο, συμμετέχοντας σε ταινίες όπως το Bcuz of U, όπου κέρδισε και βραβείο στα PMPC Star Award for Movies, στην κατηγορία Καλύτερη Νέα Ηθοποιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες τραγουδίστριες Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγνωστικιστές Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί φωνής
Αναστάσιος Φιλαδελφεύς
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το έτος 1874 περίπου. Άρχισε να σπουδάζει Ιατρική και κατασκεύασε ένα εύχρηστο ιατρικό μηχάνημα για την μέτρηση και καταγραφή του σφυγμού. Το μηχάνημα αυτό που ονομάστηκε «Σφυγμομετρογράφος», ήταν το τελειότερο του είδους του στην εποχή του, δημοσιεύτηκε στα Πρακτικά της Βιολογικής Εταιρείας των Παρισίων και βραβεύτηκε από την Ιατρική Σχολή των Παρισίων. Ο Φιλαδελφεύς απεβίωσε σε νεαρή ηλικία στην Αθήνα το 1898.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες εφευρέτες
Λούλαχ της Σκωτίας
Ο Λούλαχ της Σκωτίας ή Λούλαχ ο Άτυχος ή Λούλαχ ο Ελαφρόμυαλος (σκωτικά: Lulach mac Gille Coemgain, γαελικά: Lughlagh mac Gille Chomghain, πριν το 1033 - 17 Μαρτίου 1058) ήταν βασιλίας της Σκωτίας (15 Αυγούστου 1057 - 17 Μαρτίου 1058). Ο Λούλαχ της Σκωτίας ήταν γιος της Γκρουόχ της Σκωτίας συζύγου του Μάκβεθ της Σκωτίας και του πρώτου συζύγου της Γκίλλε Κοεμγκαίν, μορμάρου του Μόρεϊ. Ο Μάκβεθ έπεσε στην μάχη του Λουμφανάν στις 15 Αυγούστου 1057, οι οπαδοί του βασιλιά τοποθέτησαν στον θρόνο τον θετό γιο του Λούλαχ. Η στέψη του έγινε πιθανότατα στις 8 Σεπτεμβρίου 1057 στην Σκον, είναι ο πρώτος βασιλιάς για τον οποία καταγράφονται λεπτομερώς οι τελετές στέψης. Ο Λούλαχ ήταν αδύναμος βασιλιάς, βασίλευσε μόνο λίγους μήνες και τα προσωνύμια του τα πήρε πριν ανατραπεί και δολοφονηθεί από τον Μάλκολμ Γ΄ της Σκωτίας. Ο γιος του Λούλαχ Μέιλ Σνεχτάι ήταν μορμάρος του Μόρεϊ, ο Άνγκους του Μόρεϊ ήταν γιος της αδελφής του Λούλαχ. Ο τάφος του Λούλαχ πιστεύεται ότι βρίσκεται στην Αϊόνα, στο ιερό νησί του Άγιου Κολούμπα γύρω από το μοναστήρι αλλά η ακριβής θέση του δεν έχει εξακριβωθεί.
Ο Λούλαχ ήταν δευτερεύων χαρακτήρας στο ιστορικό μυθιστόρημα της Ντόροθυ Ντάννεττ (1923 - 2001) Βασιλιάς εφεξής που παρουσιάζεται σαν εραστής, η Ντάννεττ παρουσιάζει τον Λούλαχ σαν πηγή πληροφοριών για την αναζήτηση του αληθινού Μάκβεθ. Ο Λούλαχ είναι επίσης ο πρωταγωνιστής στο παιδικό μυθιστόρημα της Τζάκι Φρεντς (γεν. 1953) Μάκβεθ και γιος και στο μυθιστόρημα της Σούζαν Κίνγκ (γεν.1951) Λαίδη Μάκβεθ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος του Μόρεϊ