cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρτεμίσα
Ιστορία
Η προέλευση του ονόματος «Αρτεμίσα», που δεν πρέπει να συγχέεται με το «Αρτεμισία», είναι αβέβαιη. Παρά το ότι έχει υποστηριχθεί η προέλευση από το όνομα της αρχαίας θεάς Αρτέμιδος, μπορεί να οφείλεται στην αφθονία (τότε που ιδρύθηκε η πόλη) του φυτού Ambrosia artemisifolia.
Η πόλη ιδρύθηκε το 1818 από τον Φρανσίσκο δε Αράνγο υ Παρένιο (Francisco de Arango y Parreño).
Από την Αρτεμίσα προέρχονταν αρκετοί μαχητές που στήριξαν την Κουβανική Επανάσταση του Φιντέλ Κάστρο στην έναρξή της με την επίθεση κατά του στρατοπέδου «Μονκάδα» (1953), αλλά και αργότερα στη Σιέρα Μαέστρα (1956-1959). Το σχετικό «Μαυσωλείο των Μαρτύρων» (Mausoleo de los Mártires) στην πόλη ανήκει στα «Εθνικά Μνημεία της Κούβας».
Γεωγραφία
Η Αρτεμίσα είναι κτισμένη σε υψόμετρο περίπου 50 μέτρα πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου της πόλης πλάτος 22°48΄49΄΄ Βόρειο και μήκος 82°45΄48 Δυτικό. Η πόλη είχε 59.130 κατοίκους το 2012, ενώ ολόκληρος ο δήμος είχε 81.209 κατοίκους το 2004.
Οι κάτοικοι αποκαλούνται «Αρτεμισένιος» και οι ίδιοι αποκαλούν μεταφορικά τον δήμο τους Jardín de Cuba (= «Κήπο της Κούβας»). Το σιδηρούχο κοκκινωπό έδαφός του είναι πράγματι εξαιρετικά γόνιμο και παράγει μπανάνες, καπνό, ζαχαροκάλαμα και μικρά φρούτα. Εξαιτίας του κοκκινωπού χρώματος του εδάφους, η Αρτεμίσα είναι γνωστή και ως Villa Roja (= «Κοκκινούπολη»).
Αξιοθέατα
thumb|right|205px|Ναός στην Αρτεμίσα Τοποθεσία ιστορικής σημασίας θεωρείται η Cafetal (= φυτεία καφέ) Angerona, με τις υποδομές της σήμερα ερειπωμένες. Τα ερείπια αυτά ανακαλούν μνήμες μιας εποχής μεγάλης αφθονίας, αναπτύξεως, άνομων ερώτων και δουλείας: η φυτεία ανήκε στον Γερμανό επιχειρηματία Κορνήλιο Souchay, ο οποίος ερωτεύτηκε μια μαύρη Αϊτινή, την Ούρσουλα Λαμπέρ. Το ζευγάρι έζησε τον έρωτά του στα κρυφά, εξαιτίας των προκαταλήψεων της εποχής εκείνης.
Το Ξενοδοχείο Campoamor, που έκτισε ο Φερνάνδο Γκονσάλες-Καμποάμορ, διεδραμάτισε σημαντικό ρόλο από το έτος των εγκαινίων του το 1911. Πολλές σημαντικές μορφές του πνεύματος και των τεχνών το επισκέπτονταν, μεταξύ των οποίων οι Έρνεστ Χέμινγουεϊ, Γκαμπριέλα Μιστράλ και Ιγνάθιο Βίγια. Οι «σεντράλες azucareros (= ζαχαρόμυλοι)» Πιλάρ και Λαβαντέρο αποτελούν τοπόσημα για την πόλη, όπως και το μέγαρο του μεγιστάνα της ζάχαρης Χούλιο Λόμπο (Julio Lobo y Olavarria, 1898-1983).
Ο πολιούχος της Αρτεμίσα είναι ο Άγιος Μάρκος ο Ευαγγελιστής. Ο ναός του βρίσκεται στο πάρκο και ανακαινίσθηκε χάρη στις προσπάθειες του ιερέα Αντόνιο Ροδρίγες Δίας, την προσωπική εργασία και συνεργασία πολλών Αρτεμισένιος, καθώς και τις δωρεές Γερμανών πιστών.
Υπάρχει επίσης και το Δημοτικό Μουσείο της Αρτεμίσα, που ιδρύθηκε το 1982 και φιλοξενεί ιστορική συλλογή και συλλογή παλαιών όπλων.
Παραπομπές
Αρτεμισα
Χρυσό Πέταλο
Ο πυρήνας του Χρυσού Πετάλου ξεκινά από τους καταρράκτες του Νιαγάρα στο ανατολικό άκρο της χερσονήσου του Νιαγάρα και εκτείνεται δυτικά, περιβάλλοντας το δυτικό άκρο της λίμνης Οντάριο στο Χάμιλτον και μετά στρέφοντας βορειοανατολικά στο Τορόντο (στη βορειοδυτική όχθη της λίμνης Οντάριο), πριν τελικά καταλήξει στο Κλάρινγκτον της περιοχής Ντάρεμ. Ο όρος Ευρύτερο Χρυσό Πέταλο χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια ευρύτερη περιοχή η οποία εκτείνεται στην ενδοχώρα από τον πυρήνα έως την περιοχή του Τρεντ–Σέβερν Γουότεργουεϊ, όπως το Πήτερμπορω, στα βορειοανατολικά, μέχρι το Μπάρι και τη λίμνη Σίμκοου στα βόρεια, και στην περιοχή Γκραντ Ρίβερ, συμπεριλαμβάνοντας κέντρα όπως το Μπραντφορντ, την Περιοχή Γουότερλου και το Γκουέλφ στα δυτικά. Η περιοχή της ευρύτερης περιοχής καλύπτει περίπου 33.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από αυτά, τα 7.300 τετραγωνικά χιλιόμετρα ή περίπου το 22% της περιοχής καλύπτεται από το περιβαλλοντικά προστατευμένο Γκρίνμπελτ. Το Ευρύτερο Χρυσό Πέταλο σχηματίζει το λαιμό της χερσονήσου του Οντάριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οντάριο
Μπερτράν Καΐ
Ο Μπερτράν Καΐ (Bertrand Kaï, γεννήθηκε 6 Ιουνίου 1983) είναι ποδοσφαιριστής από την Νέα Καληδονία, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας του με 23 γκολ, ενώ είναι και κάτοχος του ρεκόρ διεθνών συμμετοχών με 41. Είναι ένας από τους δύο μόνο ποδοσφαιριστές της Νέας Καληδονίας που έχει αναδειχθεί κορυφαίος ποδοσφαιριστής της Ωκεανίας, το 2019. Ήταν επίσης καλύτερος ποδοσφαιριστής της χρονιάς της χώρας του το 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Νέα Καληδονία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νέας Καληδονίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μαζεντά Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Φρανσουά Ανγκλέρ
Ο Φρανσουά Ανγκλέρ (François Baron Englert, γεν. 6 Νοεμβρίου 1932) είναι Bέλγος θεωρητικός φυσικός και βραβευμένος (μαζί με τον Πήτερ Χιγκς) με το βραβείο Νόμπελ 2013. Είναι ομότιμος Καθηγητής στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών (Université libre de Bruxelles) όπου είναι μέλος της ερευνητικής ομάδας θεωρητικής φυσικής. Διδάσκει επίσης στο τμήμα Φυσικής και Αστρονομίας του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ και είναι μέλος του ινστιτούτου Κβαντικών μελετών του στο Πανεπιστήμιο Τσάπμαν της Καλιφόρνια. Βραβεύτηκε το 2010 με το βραβείο Τζ.Τζ. Σακουράι για θεωρητική Φυσική Στοιχειωδών σωματιδίων (μαζί με τους Γκέρι Γκουράλνικ, Σ.Ρ. Χάγκεν, Τομ Κιμπλ, Πήτερ Χιγκς και Ρομπέρ Μπρου), με το βραβείο Βολφ στη Φυσική το 2004 (μαζί με τους Μπρου και Χιγκς) και με το βραβείο Υψηλής Ενέργειας και Σωματιδίων της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Φυσικής (μαζί με τους Μπρου και Χιγκς) το 1997. Έχει συνεισφορές στη στατιστική Φυσική, τη κβαντική θεωρία πεδίου, την Κοσμολογία, τη θεωρία Χορδών και την υπερβαρύτητα. Είναι ο παραλήπτης του βραβείου του πρίγκιπα της Αστούριας στην τεχνολογική και επιστημονική έρευνα, μαζί με τον Πήτερ Χίγγς και το CERN.
Ο Ανκλέρ βραβεύτηκε με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής 2013 μαζί με τον Πήτερ Χίγκς για την ανακάλυψη του μηχανισμού Χιγκς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι φυσικοί
Μαρκιανός Αλεξανδρείας
Ο Πάπας Μαρκιανός ή Μάρκος Β΄ ήταν ο 8ος Πάπας και Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας, που αρχιεράτευσε από το 141 έως το 152.
Ο Μαρκιανός γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και ήταν ο Κοσμήτορας της Κατηχητικής Σχολής της Αλεξάνδρειας, προτού διοριστεί Πατριάρχης τον μήνα Χατόρ το 141 μ.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Αντωνίου Πίου.
Πέθανε στις 6 Ιανουαρίου του μήνα Τομπί (14 Ιανουαρίου) το έτος 152 μ.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 2ου αιώνα Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Πατουλιά Τρικάλων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Κόμμα Λαϊκής Θέλησης
Το Κόμμα Λαϊκής Θέλησης (αραβικά: الإرادة الشعبية) είναι πολιτικό κόμμα στη Συρία.
Ηγεσία
Σε οργανωτικό επίπεδο, το Κόμμα Λαϊκής Θέλησης λειτουργεί με βάση το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Παρ 'όλα αυτά, δεν προβλέπονται καθήκοντα Γενικού Γραμματέα, αλλά μια συλλογική ηγεσία των μελών του Κεντρικού Συμβουλίου που εκλέγονται στη Γενική Διάσκεψη. Το Κεντρικό Συμβούλιο εκλέγει τα μέλη του Προεδρείου και τα μέλη της Γραμματείας για τις ημερήσιες εργασίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Συρίας
Γύρνα πίσω
To Γύρνα πίσω (πρωτότυπος τίτλος: Volver, [προφορά: bolˈβer]) είναι δραματική ταινία του 2006 σε σκηνοθεσία και σενάριο Πέδρο Αλμοδόβαρ. Πρωταγωνιστούν οι Πενέλοπε Κρουζ, Κάρμεν Μάουρα, Λόλα Ντουένιας, Μπλάνκα Πορτίγιο, Γιοχάνα Κόμπο και Τσους Λαμπρεάβε. Η ταινία επικεντρώνεται σε μία εκκεντρική οικογένεια, η οποία αποτελείται μόνο από γυναίκες, που ζει σε μία νότια περιοχή στη Μαδρίτη. Η Κρουζ, υποδύεται τη Ραϊμούντα, μία μητέρα που μάχεται να τα βγάλει πέρα, και που προσπαθεί να προστατεύσει τη 14χρονη κόρη της. Η αποκορύφωση της κρίσης στην οικογένεια έρχεται όταν η μητέρα της "επιστρέφει" από τους νεκρούς.
Η πλοκή του έργου είναι εν μέρει επηρεασμένη από μία παλαιότερη ταινία του Αλμοδόβαρ, Το μυστικό μου λουλούδι (1995), η οποία περιέχει την πλοκή της ταινίας ως μυθιστόρημα το οποίο δεν γίνεται τελικά δεκτό προς κυκλοφορία. Αντλώντας έμπνευση, επίσης, από τον ιταλικό νεορεαλισμό του 50 και 60, εποχές που σημάδεψαν οι Φεντερίκο Φελίνι, Λουκίνο Βισκόντι και Πιερ Πάολο Παζολίνι, ο Αλμοδοβάρ δημιουργεί μία ταινία, όπου τα θέματά της θίγουν τη σεξουαλική κακοποίηση, τη μοναξιά και τον θάνατο, αναμιγνύοντας διάφορα καλλιτεχνικά είδη, όπως για παράδειγμα τη φάρσα, το μελόδραμα, την τραγωδία και τον μαγικό ρεαλισμό. Η ταινία τοποθετείται στη γενέτειρα του σκηνοθέτη, Λα Μάντσα.
Το Volver ήταν μέρος του διαγωνιστικού μέρους του Φεστιβάλ Καννών, το 2006, κερδίζοντας τελικά το Βραβείο Γυναικείου Ρόλου (το οποίο το μοιράστηκαν οι έξι βασικές ηθοποιοί) και Καλύτερου Σεναρίου. Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 10 Μαρτίου του 2006, στο Πουερτογιάνο της Ισπανίας, όπου σκηνές του έργου γυρίστηκαν εκεί. Το 2006, η Πενέλοπε Κρουζ υπήρξε υποψήφια για Όσκαρ Ά' Γυναικείου Ρόλου, πράγμα που την καθιστά την πρώτη Ισπανίδα ηθοποιό που λαμβάνει υποψηφιότητα σε αυτήν την κατηγορία, από την Αμερικανική Ακαδημία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πέδρο Αλμοδόβαρ Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Πέδρο Αλμοδόβαρ Κατηγορία:Βραβείο Γκόγια καλύτερης ταινίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ισπανία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Classics Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη
Λαϊκό Μέτωπο για την Αλλαγή και την Απελευθέρωση
Το Λαϊκό Μέτωπο για την Αλλαγή και την Απελευθέρωση (αραβικά: الجبهة الشعبية للتحرير والتغيير) είναι ένας συνασπισμός πολιτικών κομμάτων της Συρίας και αποτελούσε την επίσημη πολιτική αντιπολίτευση στο πλαίσιο του Λαϊκού Συμβουλίου της Συρίας, του κοινοβουλίου του κράτους.
Ιστορία
Ο αρχηγός του Συριακού Κοινωνικού Εθνικιστικού Κόμματος, Αλί Χαϊντάρ, ανακοίνωσε στις 6 Μαΐου 2014 ότι το κόμμα του αποχώρησε από το Λαϊκό Μέτωπο για την Αλλαγή και την Απελευθέρωση για μια διαφορά στις θέσεις στις προεδρικές εκλογές του 2014. Το ΣΚΕΚ υποστήριξε την επανεκλογή του Μπασάρ αλ Άσαντ. Στις 10 Αυγούστου 2014, το υπόλοιπο Λαϊκό Μέτωπο υπέγραψε Μνημόνιο Κατανόησης με την Εθνική Επιτροπή Συντονισμού για τη Δημοκρατική Αλλαγή, ζητώντας «μια ολοκληρωμένη αλλαγή βάσης, η οποία σημαίνει τη μετάβαση από το σημερινό αυταρχικό καθεστώς σε ένα δημοκρατικό πλουραλιστικό σύστημα μέσα σε ένα δημοκρατικό πολιτικό κράτος που βασίζεται στην αρχή της ίσης ιθαγένειας σε όλους τους Σύρους ανεξάρτητα από την εθνική, θρησκευτική και σεκταρική τους ταυτότητα».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Συρίας
Ευμένης Αλεξανδρείας
Ο Πάπας Ευμένης ήταν ο 7ος Πάπας και Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας, που αρχιεράτευσε από το 129 έως το 141.
Ο Ευμένης ήταν ένας από τους πιο σεβαστούς Χριστιανούς στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Επιλέχθηκε  τον Ιούλιο (Αμπίμπ) του 129 κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Αδριανού. Επίσης έγινε από τον Πάπα Ιούστο δεύτερος κοσμήτορας της Κατηχητικής Σχολής της Αλεξάνδρειας.
Κατά τη διάρκεια της πατριαρχείας του χειροτόνησε αρκετούς επισκόπους και τους έστειλε να κηρύξουν σε όλες τις επαρχίες της Αιγύπτου, της Νουβίας και της Πεντάπολης και να διαδώσουν τα καλά νέα της Σωτηρίας.
Η δίωξη των Χριστιανών αυξήθηκε κατά την αρχιερατεία του και πολλοί μαρτύρησαν. Αφού πατριάρχευσε για δεκατρία χρόνια, απεβίωσε στις 9 του Μπάμπα (19 Οκτωβρίου) το 141 μ.Χ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 2ου αιώνα Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Σαρλ Αστρύκ
Ο Σαρλ Αστρύκ (1916-2011) ήταν Γάλλος νεοελληνιστής, βυζαντινολόγος και παλαιογράφος.
Βίος
Ο Σαρλ Αστρύκ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 2 Φεβρουαρίου 1916. Έδωσε έμφαση στην εκμάθηση των κλασσικών γλωσσών: ελληνικά, λατινικά. Πήρε δίπλωμα στη βιβλιοθηκονομία και εισήλθε στην υπηρεσία της Γαλλικής Εθνικής Βιβλιοθήκης. Απέκτησε, επίσης, δίπλωμα Νεοελληνικής στις Langues Orientales Vivantes. Απεβίωσε στις 18 Μαΐου 2011. Παρασημοφορήθηκε δύο φορές,το 1954 και το 1969, από την Γαλλική Ακαδημία για το έργο του στην Εθνική Βιβλιοθήκη.
Μεταφραστικό-λογοτεχνικό και ερευνητικό έργο
Ασχολήθηκε με μεταφράσεις κλασσικών, βυζαντινών, και νεοελλήνων λογοτεχνών (Σολωμό, Παλαμάς, Εφταλιώτης). Εξέδωσε οκτώ, συνολικά, ποιητικές συλλογές. Επίσης, συνέγραψε μελέτες στην κωδικολογία, την παλαιογραφία, καθώς και την ελληνική φιλολογία.
Άγιος Βασίλειος Κέρκυρας
Ο Άγιος Βασίλειος είναι χωριό της Κέρκυρας. Υπάγεται διοικητικά στην δημοτική κοινότητα Κάτω Κορακιάνας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Φαιάκων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Βασίλειος είναι πεδινός οικισμός στην ΒΚ. Κέρκυρα, κοντά στην κύρια επαρχιακή οδό του νησιού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 110. Απέχει περίπου 16 χλμ ΒΔ. της πόλης της Κέρκυρας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στον κοινότητα Κάτω Κορακιάνας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κάτω Κορακιάνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαιάκων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Φαιάκων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας‎
Χέρριτ Ντάου
Ο Χέρριτ Ντάου (ολλανδικά: Gerrit Dou, αναγραφόμενος και Gerard (μικρό όνομα) και Douw ή Dow (επώνυμο), 7 Απριλίου 1613 – 9 Φεβρουαρίου 1675) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της ολλανδικής Χρυσής Εποχής, του οποίου οι μικροί, πολύ φροντισμένοι πίνακες είναι χαρακτηριστικοί της Σχολής των fijnschilders (σε ελεύθερη απόδοση "λεπτών ζωγράφων") του Λέιντεν. Ειδικευόταν σε ρωπογραφίες και είναι γνωστός για τους πίνακες με "οφθαλμαπάτη" σε εσοχές και τον φωτισμό των σκηνών με κεριά, χρησιμοποιώντας την τεχνική του κιαροσκούρο. Διετέλεσε μαθητής του Ρέμπραντ.
Βιογραφία
Ο Ντάου γεννήθηκε στο Λέιντεν, όπου ο πατέρας του ήταν κατασκευαστής έγχρωμων γυαλιών. Σπούδασε σχέδιο με τον Μπαρτολομέους Ντολέντο και στη συνέχεια εκπαιδεύτηκε στο υαλουργείο έγχρωμων γυαλιών του Πίτερ Κάουβενχορν. Τον Φεβρουάριο του 1628, σε ηλικία 14 ετών, ο πατέρας του τον έστειλε να εκπαιδευτεί στο εργαστήριο του Ρέμπραντ (ο οποίος τότε ήταν 21 ετών), ο οποίος ζούσε εκεί κοντά. Από τον Ρέμπραντ, με τον οποίο παρέμεινε για τρία περίπου χρόνια, απέκτησε την ικανότητα στον χρωματισμό και το ύφος του Δασκάλου του είναι εμφανές σε μερικούς από τους πρώτους του πίνακες, ιδιαίτερα σε αυτοπροσωπογραφία του σε ηλικία 22 ετών (Συλλογή Μπριτζγουότερ) και στο έργο Ο τυφλός Τωβίτ πηγαίνει να συναντήσει τον γιο του (Κάστρο Wardour) (σημ. οι θέσεις των πινάκων ίσως σήμερα είναι διαφορετικές).
Σε σχετικά πρώιμο σημείο της σταδιοδρομίας του, όμως, ανέπτυξε το δικό του, ξεχωριστό ύφος, το οποίο διέφερε σημαντικά από αυτό του Ρέμπραντ, στο οποίο καλλιέργησε λεπτό και περίτεχνο τρόπο επεξεργασίας του έργου του. Λέγεται ότι κάποτε χρειάστηκε πέντε ημέρες για να ζωγραφίσει ένα χέρι και το έργο του ήταν τόσο προσεγμένο, ώστε θεώρησε αναγκαίο να φτιάξει δικά του πινέλα. Παρά τη λεπτολογία του, το γενικό αποτέλεσμα είναι αρμονικό και απαλλαγμένο από ακαμψίες, ενώ οι χρωματισμοί του είναι πάντα δροσεροί και διάφανοι. Συχνά οι σκηνές του φωτίζονται από μικρά φανάρια ή κεριά, με το αποτέλεσμα αυτών των φωτισμών να αναπαράγεται με απαράμιλλη πιστότητα κι επιδεξιότητα. Συχνά ζωγράφιζε με τη βοήθεια ενός κοίλου κατόπτρου και, για να επιτύχει τη μέγιστη ακρίβεια κοιτούσε το αντικείμενο που απεικόνιζε μέσω πλαισίου, στο οποίο είχε δημιουργήσει τετράγωνα με μεταξωτό νήμα. Η ενασχόλησή του με τα πορτρέτα, η οποία αρχικά ήταν σημαντική, σταδιακά έφθινε, καθώς τα μοντέλα του δεν ήταν διατεθειμένα να του διαθέσουν τον χρόνο που αυτός θεωρούσε απαραίτητο. Οι πίνακές του ήταν πάντα μικροί σε μέγεθος. Σήμερα του αποδίδονται περί τα 200 έργα, τα οποία μπορεί κανείς να συναντήσει σε όλες τις μεγάλες μουσειακές συλλογές ανά την Ευρώπη. Ως αριστουργήματά του θεωρούνται Η υδρωπική γυναίκα (1663) και η Ολλανδέζα νοικοκυρά (1650), σήμερα και τα δύο στο Μουσείο του Λούβρου. Το νυκτερινό σχολείο, σήμερα στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα σκηνής φωτισμένης με κερί, τομέας στον οποίο διέπρεψε. Στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου συναντά κανείς τα έργα του το κατάστημα του ορνιθοπώλη'' (1672) και την αυτοπροσωπογραφία του (στο πλαίσιο παρουσίασης του παρόντος λήμματος). Οι πίνακές του ήταν ιδιαίτερα ακριβείς, αποτιμούνταν σε υψηλές τιμές κι ένας πάτρονάς του, ο Πίτερ Σπίρινγκ (Pieter Spiering), ο οποίος δραστηριοποιούνταν στη Χάγη ως πρεσβευτής της Σουηδίας από τα μέσα της δεκαετίας του 1630, του κατέβαλλε 500 γκίλντερς ετησίως, απλά για να έχει το δικαίωμα της πρώτης άρνησης των τελευταίων του έργων. Η βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας διέθετε έντεκα πίνακες του Ντάου και ο Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων επισκέφθηκε την οικία του, απ' όπου εικάζεται πως αγόρασε ένα τουλάχιστον έργο του, από αυτά που σήμερα διαθέτει η πινακοθήκη Ουφίτσι. Η Ολλανδική Βασιλική Αυλή ωστόσο προτιμούσε έργα με περισσότερο κλασικές τάσεις.
Ο Ντάου απεβίωσε στο Λέιντεν. Ανάμεσα στους πλέον αξιόλογους μαθητές του περιλαμβάνονται οι Φρανς φαν Μίρις ο πρεσβύτερος και ο Χάμπριιλ Μέτσου. Μαθητές του διετέλεσαν, επίσης, οι Μπαρτολομέους Μάτον, Κάρελ ντε Μόορ, Ματτάις Ναιβέ, Άμπραχαμ ντε Πάπε, Χόντφριντ Σχάλκεν, Πίτερ Κορνέλις φαν Σλίνγκενλαντ, Ντομένικους φαν Τολλ, Χάισμπερτ Άντριενς Φερμπρούγκε και Πίτερ Χέρμανς Φερέλστ.
Ερμηνείες
Σημαντικός όγκος κειμένων γράφηκαν σχετικά με τον Ντάου κατά τη διάρκεια της ζωής του: Για παράδειγμα, ο Φίλιπς Άνχελς (Philips Angels) επαινεί τον Ντάου στο βιβλίο του De Lof der Schilderkunst (= έπαινος της ζωγραφικής) για τη αποτύπωση της φύσης καθώς και για τις οπτικές του ψευδαισθήσεις. Ο Άνχελς τονίζει επίσης το πώς οι πίνακες του Ντάου εκφράζουν άποψη για τη λεγόμενη "διαμάχη paragone" (ιταλ. paragone = σύγκριση) η οποία τότε βρισκόταν εν πλήρει εξελίξει. Η διαμάχη αυτή είχε ως αντικείμενο ποια από τις τέχνες της ζωγραφικής, της γλυπτικής και της ποίησης αποτελούσε την πληρέστερη αναπαράσταση της φύσης. Ήταν ιδιαίτερα αναπτυγμένη στο Λέιντεν, όπου οι ζωγράφοι αναζητούσαν την ευκαιρία της δημιουργίας Συντεχνίας τους από το δημοτικό συμβούλιο της πόλης, ώστε να αποκτήσουν νόμους σχετικούς με την προστασία των οικονομικών τους συμφερόντων. Η "διαμάχη paragone" δεν αναφέρεται μόνον σε γραπτά της εποχής, αλλά ανακλάται και ως θέμα σε μερικούς από τους πίνακες του Ντάου. Παράδειγμα τέτοιου πίνακα είναι Ο γερο-ζωγράφος σε ώρα εργασίας, στον οποίο ένας ηλικιωμένος ζωγράφος απεικονίζεται να εργάζεται σε καμβά πίσω από τραπέζι, πάνω στο οποίο βρίσκονται αντικείμενα που καταδεικνύουν τις ικανότητές του στην αναπαράστασή τους. Ο ηλικωμένος ζωγράφος αναφέρεται σε επιχείρημα της διαμάχης ότι ο ζωγράφος μπορεί να δημιουργήσει τα καλύτερα έργα του σε μεγάλη ηλικία, ενώ ο γλύπτης δεν μπορεί, λόγω των αυξημένων φυσικών δυνάμεων που απαιτεί η γλυπτική. Στο τραπέζι υπάρχουν μια γλυπτή κεφαλή κι ένα βιβλίο, απεικονιζόμενα με ρεαλιστικό τρόπο ώστε να καταδείξουν ότι η ζωγραφική μπορεί να αναπαραστήσει τόσο τη γλυπτική όσο και το τυπωμένο χαρτί, ενισχύοντας έτσι την άποψη ότι η ζωγραφική ξεπερνά τη γλυπτική. Σύμφωνα με τον Eric Jan Sluijter, καθηγητή της ιστορίας της τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ, "το εκπληκτικό, σχεδόν ζωντανό παγώνι και το κέλυφος ενός τρίτωνα, πλάι στο χάλκινο δοχείο με τις λεπτομερέστατες ανακλάσεις" αποδεικνύουν ότι η τέχνη υπερνικά τη φύση. Ο Sluijter υποστηρίζει ότι το παγώνι αντιπροσωπεύει την ικανότητα της τέχνης "να διατηρεί τα παροδικά δημιουργήματα της φύσης, και, συνεπώς, να την ξεπερνά".
Δυσχέρειες εμφανίζονται όταν κάποιος καλλιτέχνης θέλει να συσχετίσει μιαν έννοια με κάποιο συγκεκριμένο αντικείμενο. Ένα από τα πλέον δυσχερή, από αυτήν την άποψη, αντικείμενα στο έργο του Ντάου είναι ένα ανάγλυφο του Φλαμανδού γλύπτη Φρανσουά Ντυκενουά (François Duquesnoy), το οποίο αποκαλείται "Putti που πειράζουν μια αίγα". Το ανάγλυφο αυτό εμφανίζεται σε πολλά έργα του Ντάου μαζί με μοτίβο περβαζιού παραθύρου, στο οποίο έχουν προσδοθεί ποικίλες ερμηνείες. Ο J. A. Emmens, για παράδειγμα, αναφέρει ότι στον πίνακα Ο σαλπιγκτής το ανάγλυφο αυτό αντιπροσωπεύει "την απατηλότητα των ανθρώπινων επιθυμιών, καθώς η αίγα, στην οποία προσωποποιείται η λαγνεία, μπορεί να εξαπατήσει εμφανισιακά, κάτι που αποτελεί τη μάσκα".
Η υπηρέτρια της κουζίνας με ένα αγόρι στο παράθυρο απεικονίζει μιαν υπηρέτρια, ψάρια κι ένα μικρό αγόρι που κρατά έναν λαγό, να συνωστίζονται με μιαν αρμαθιά λαχανικών, ένα νεκρό πτηνό και χάλκινα σκεύη. Ο Sluijter αναγνωρίζει ότι ένας σύγχρονος του καλλιτέχνη θεατής σίγουρα θα είχε εγκρίνει τη σκηνή, καθώς αντιπροσωπεύει την καθημερινή ζωή, επειδή όλα τα αντικείμενα είναι ζωγραφισμένα με εξαιρετικό ρεαλισμό. Σχετικά με το σύνολο των έργων που απεικονίζουν υπηρέτριες ο Sluijter παρατηρεί ότι η εικόνα μιας υπηρέτριας εν γένει σχετίζεται με υποφώσκουσα σεξουαλικότητα. Σύμφωνα με τον de Jongh, το μοτίβο αυτό έχει ερωτικές αναφορές. Σε άρθρο του σχετικά με την αποκαλούμενη "Erotica" (αναφέρεται σε οποιοδήποτε έργο τέχνης προκαλεί σεξουαλικά τον θεατή) και σε σχέση με τη ρωπογραφία του 17ου αιώνα, ο de Jongh υποστηρίζει ότι τα νεκρά πτηνά - θηράματα και ζώα πιθανότατα αναφέρονται σημειολογικά στον ερωτισμό και τη διαθεσιμότητα της απεικονιζόμενης γυναίκας, γιατί το κυνήγι πτηνών και ζώων ήταν συνώνυμο με τις σεξουαλικές συνευρέσεις. Όλες οι εικόνες υπηρετριών που συνοδεύονται από νεκρά πτηνά ή ζώα αναφέρονται στο κυνήγι και τη θήρα πτηνών (ολλανδ. vogelen, που σημαίνει και συνουσιάζομαι). Οι υπηρέτριες είναι συνεπώς σαφώς ερωτικές. Ασφαλώς ο πετεινός αναφέρεται στο ανδρικό γεννητικό όργανο και μπορεί κανείς να διακρίνει έναν πετεινό να κρέμεται από τον τοίχο στον πίνακα υπηρέτρια της κουζίνας με ένα αγόρι στο παράθυρο Οι ερωτικές ερμηνείες του ντε Γιόνγκ μπορούν να αμφισβητηθούν από όποιον εξετάσει τους πίνακες του Ντάου ως σύνολο, καθώς απεικονίζει τα νεκρά πουλερικά και τους με πλούσια γούνα λαγούς όχι μόνον με δελεαστικές υπηρέτριες, αλλά και σε έργα που απεικονίζουν γριές υπηρέτριες καθώς και σε νοικοκυριά, όπως στη Νεαρή μητέρα. Επιπλέον, για αντικείμενα που έχουν βαθύτερο νόημα και περιλαμβάνονται σε βιβλία συμβόλων (emblem books) σκηνές από το έργο του Ντάου έχουν συσχετιστεί με εικόνες που εμφανίζονται στα βιβλία αυτά. Ο πίνακας κορίτσι που χύνει νερό αποτελεί παραλλαγή του θέματος Educatio prima bona sit (λατ. Η εκπαίδευση είναι το πρώτο καλό) από το βιβλίο του Ζαν Ζακ Μπουασσάρ (Jean-Jacques Boissard) Vesuntini emblemata. Το σύμβολο αυτό απεικονίζει το ηθικό δίδαγμα ότι "τα παιδιά ρουφούν τη γνώση όπως το δοχείο δέχεται το νερό". Η πρόσκτηση της γνώσης απεικονίζεται από μικρό αγόρι που στέκεται στο παρασκήνιο, ενώ το νερό χύνεται στο προσκήνιο
Πίνακας που σχετίζεται ισχυρά με σύμβολο είναι το νυκτερινό σχολείο. Αυτός ειδικά ο πίνακας είναι μάλλον ανεκδοτολογικού χαρακτήρα. Η Μπάερ διαφωνεί με τον Χεχτ, ο οποίος αναφέρεται στον πίνακα αυτόν ως απλή επίδειξη των ικανοτήτων του Ντάου να απεικονίζει σκηνές με τεχνητό φως. Η Μπάερ συσχετίζει τον φωτισμό των κεριών με το φως της κατανόησης και συσχετίζει το σβηστό φανάρι στον αριστερό τοίχο με την άγνοια, η οποία καταπολεμάται από τη διδασκαλία, που αναπαριστάται από το αναμμένο φανάρι στο μέσον του πατώματος. Επιπλέον, η Μπάερ προτείνει ότι το κορίτσι στ' αριστερά είναι η αναπαράσταση της γνώσης (Cognitione), καθώς έχει την ίδια στάση, όπως στην Iconologia του Τσέζαρε Ρίπα (Cesare Ripa). Όπως στο σύμβολο του Ρίπα, το κορίτσι στον πίνακα του Ντάου κρατά ένα κερί, ενώ δείχνει προς μια γραμμή κειμένου. Η σημασία του συμβόλου του Ρίπα είναι ότι "όπως τα μάτια μας χρειάζονται φως για να δουν, έτσι και η ύπαρξή μας χρειάζεται τις αισθήσεις της, ιδιαίτερα την όραση, για να επιτύχει την πλήρη κατανόηση".
Μεταθανάτια φήμη
Τα έργα του Ντάου πωλούνταν σε υψηλές τιμές για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά τον θάνατό του, ως τη δεκαετία του 1860. Έκτοτε περιέπεσε σε σχεδόν πλήρη αφάνεια. Για παράδειγμα, όταν το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης πραγματοποίησε έκθεση παρουσίασης της ολλανδικής ζωγραφικής, σε αυτήν περιέλαβε 37 πίνακες του Ρέμπραντ, 20 του Φρανς Χαλς, αλλά κανέναν του Ντάου. Η αφάνεια αυτή συνεχίστηκε ως το 1970, οπότε η φήμη του αποκαταστάθηκε και συνεχίζει έκτοτε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Κοθωκίδες
Οι Κοθωκίδες (Κοθωκίδαι), (ο δήμος: Κοθωκιδών) ήταν αρχαίος οικισμός και δήμος της Οινηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ονομασία
Ο δήμος, πήρε πιθανώς το όνομά του, σύμφωνα με μια εκδοχή, από τον επώνυμο ήρωα Κόθο ή σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, από αρχαία οικογένεια ευγενών.
Τοποθεσία των αρχαίων Κοθωκιδών
Ο δήμος των Κοθωκιδών, ήταν δήμος της Παραλίας. Πιθανότατα βρίσκεται στη περιοχή του σημερινού Αγίου Ιωάννη στη Γκορίτσα ή Γκορυτσά, βόρεια του Ασπροπύργου, η οποία υπάγεται στον Δήμο Ασπροπύργου, σε λιγότερα από 6 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Ελευσίνας.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, θεωρούσε ότι ο δήμος των Κοθοκιδών ήταν στην Πριναρήν.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Οινηίδας φυλής, συμμετείχε με 2 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.). ο δήμος μεταφέρθηκε στην «μακεδονική» Δημητριάδα φυλή, αντιπροσωπευόμενος και πάλι από 2 βουλευτές στη Βουλή των 600 και κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.). Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) επέστρεψε εκ νέου στην Οινηίδα φυλή για την επόμενη τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων.
Οι κάτοικοι των Κοθωκιδών
Ο δημότης των αρχαίων Κοθωκιδών ονομαζόταν Κοθωκίδης. Οι Κοθωκίδες θεωρούνταν από τους αρχαίους Αθηναίους ως απομακρυσμένο μέρος από την Αθήνα. Στο έργο του Αριστοφάνη Θεσμοφοριάζουσες, όταν ο Κλεισθένης ζητά να μάθει λεπτομέρειες, ο Μνησίλοχος που προσποιείται ότι είναι γυναίκα, αναφέρει ότι ο δήθεν σύζυγός της, έχει το όνομα ενός τέτοιου Κοθωκίδη, ελπίζοντας ότι ο συνομιλητής του δεν θα ξέρει που βρίσκεται αυτό το μέρος.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Τζουζέπα Μπαρμπαπίκολα
Η Τζουζέπα Ελεονώρα Μπαρμπαπίκολα (1702 – 1740) ήταν Ιταλίδα φιλόσοφος, ποιήτρια και μεταφράστρια. Έγινε γνωστή το 1722 με την μετάφραση του έργου Principi della filosofia του Ρενέ Ντεκάρτ, στα ιταλικά.
Ήταν μέλος της Accademia degli Arcadi στην Μπολόνια, υπό την ονομασία Μυριστικό. Συχνά εξέδιδε ποιήματά της σε συνεργασία με τη φίλη της, ποιήτρια Λουίζα Βίκο. Στην μετάφραση του έργου Αρχές της Φιλοσοφίας, η Μπαρμπαπίκολα ισχυρίστηκε ότι οι γυναίκες, σε αντίθεση με τις σύγχρονες πεποιθήσεις της, δεν είναι πνευματικά κατώτερες εκ φύσεως, αλλά εξαιτίας της έλλειψης εκπαίδευσής τους. Ναπολιτάνοι μελετητές θεωρούν πως η Μπαρμπαπίκολα έφερε την Καρτεσιανή σκέψη στην Ιταλία.
Ιστορικό
Η ιστορία της Μπαρμπαπίκολα είναι ασαφής, αλλά κάποια γεγονότα φαίνεται να είναι γνωστά γι ' αυτήν. Κατά πάσα πιθανότητα γεννήθηκε στη Νάπολη, και η οικογένειά της φαίνεται να έχει προέρχεται από το Σαλέρνο. Ο θείος της ήταν ο Tommaso Maria Alfani, ένας αναγνωρισμένος Δομινικανός ιεροκήρυκας στη Νάπολη. Ο Alfani ήταν αντιπρόσωπος του Giambattista Vico, ενός διακεκριμένου ανθρώπου από τον οποίο η Μπαρμπαπίκολα απέκτησε το μεγαλύτερο μέρος της γνώσης της. Αν και τίποτα δεν είναι γνωστό από τους γονείς της, υποστηρίζεται ότι ο θείος της, επηρέασε την ανατροφή της στον τομέα της εκπαίδευσης και της μάθησης.
Εκπαίδευση
Δεν υπάρχει καμία γνωστή πληροφορία για την τυπική εκπαίδευση της Μπαρμπαπίκολα. Ωστόσο, φαίνεται πως το μεγαλύτερο μέρος των γνώσεών της συσσωρεύτηκε δια μέσου συζητήσεων σε Ναπολιτανικά σαλόνια. Ιδιαίτερα, κατά πάσα πιθανότητα ήταν στο σπίτι του ιταλού φιλόσοφου Giambattista Vico, όπου αποκόμισε τις περισσότερες γνώσεις της, αφού ο Vico ήταν πατέρας της φίλης της, Λουίζα
Ο Ρόλος της γυναίκας και η εκπαίδευσή της
Ως γυναίκα μεταφράστρια, ήταν μεγάλη υποστηρικτής της εκπαίδευσης των γυναικών της εποχής της. Στόχος της από την μετάφραση Principi della filosofia  δεν ήταν απλώς να δοθεί η ευκαιρία στους Ιταλούς να μάθουν γι'αυτή τη νέα Καρτεσιανή φιλοσοφία, αλλά κυρίως για να μπορέσουν να εκπαιδεύσουν και να χειραφετηθούν οι γυναίκες. Στον πρόλογό της, με τίτλο "Η Μετάφραση προς τον Αναγνώστη", η Μπαρμπαπίκολα υποστήριζε τις ιδέες της και συμπεριέλαβε μια ιστορία για την μάθηση των γυναικών, μια για την φιλοσοφία και μια αυτοβιογραφία, και όλα αυτά υπερασπιζόμενη το δικαίωμα των γυναικών για μάθηση. Αποδεικνύοντας ότι ο Descartes δημιούργησε μια φιλοσοφία όπου επαινούσε το γυναικείο νου, χρησιμοποίησε την αντίληψη της όσον αφορά την Καρτεσιανή σκέψη, για να πείσει τις γυναίκες έτσι ώστε να εκπαιδεύονται.
Η Μπαρμπαπίκολα ήταν πάντα κεντρική υποστηρικτής και συνήγορος για την εκπαίδευση των γυναικών. Ήταν το επιχείρημά της πως η έμφυτη φύση των γυναικών, να είναι το ασθενές φύλο, δεν ήταν η αιτία της άγνοιάς τους. Υποστήριζε πως οι γυναίκες λάμβαναν είτε μηδαμινή είτε άθλια εκπαίδευση, και εξαιτίας αυτού, οι γυναίκες εκείνης της εποχής ήταν τελικά αδαείς και αμόρφωτες. Ισχυριζόταν ότι οι γυναίκες είχαν πάντα τη δυνατότητα και την ικανότητα να μορφωθούν, μέχρι την εμφάνιση της Καρτεσιανής σκέψης, όπου είχε πλέον τα απαραίτητα εργαλεία για να επιβεβαιώσει τις ιδέες της.
Αναφορές
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Ιταλοί επιστήμονες Κατηγορία:Ιταλοί μεταφραστές Κατηγορία:Φυσικοί φιλόσοφοι
Πρίμος Αλεξανδρείας
Ο Πάπας Πρίμος, που ονομάζεται επίσης Άπριμος, ήταν ο 5ος Πάπας και Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας.
Βαπτίστηκε από τον Άγιο Μάρκο Α΄ τον Ευαγγελιστή. Ήταν ένας από τους τρεις που χειροτονήθηκαν ιερείς από τον Άγιο Μάρκο Α΄, μαζί με τον επίσκοπο Ανιανό, τον 2ο Πατριάρχη.
Ο Πρίμος ήταν ασκητικός, ευσεβής και γεμάτος καλές πράξεις. Διορίστηκε Πατριάρχης την 22η ημέρα του μήνα Παόνι (16 Ιουνίου) του 5ου έτους της βασιλείας του Αδριανού (106 μ.Χ.). Κατά τη διάρκεια της αρχιερατείας του, η εκκλησία ήταν σε γαλήνη και ηρεμία. Εορτάζεται στο Κοπτικό Συναξάριο την 3η ημέρα του μήνα Μεσρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 2ου αιώνα Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Ceratocystis platani
μικρογραφία|Platanus orientalis που μολύνθηκε με Ceratocystis platani στο Παλάτι του Φούλαμ, Αγγλία. Ο Ceratocystis platani είναι ένας μύκητας που προσβάλλει τα πλατάνια.
Ο μύκητας θεωρείται ότι προέρχεται από τις ΗΠΑ. Ως παθογόνο των εκεί οικοσυστημάτων, προσβάλλει μέλη του δυτικού πλατάνου (Platanus Occidentalis). Παρ'ολα αυτά, όταν εισήχθηκε στην Ευρωπη, κατά λάθος από τον άνθρωπο, αποδείχθηκε ότι προκαλεί πολύ μεγαλύτερες ζημιές στον πλάτανο του Λονδίνου (Platanus acerifolia) και κυρίως στον ανατολικό πλάτανο (Platanus orientalis).
Μεταχρωματικό έλκος πλατάνου
Προκαλώντας έλκος στα επιρρεπή δέντρα, το χρώμα του ξύλου τους αλλοιώνεται, δίνοντας όνομα στην ασθένεια "μεταχρωματικό έλκος πλατάνου ".Αφού παρουσιαστεί αλλαγή στο χρώμα του ξύλου του πλατάνου, η οποία πολλές φορές είναι ορατή μόνο όταν κοπεί το δέντρο, τμήμα του πλατάνου εμφανίζει νέκρωση, η οποία με τα χρόνια επεκτείνεται σε ολόκληρο το δέντρο. Εμφανίστηκε στην Ευρώπη μετά το 1945, βλάπτοντας τα εκεί πλατανόδεντρα, τα οποία είναι υβρίδια μεταξύ του Ανατολικού πλατάνου και του Δυτικού πλατάνου, μέλη του γένους (platanus acerifolia). Πάντως, στη συνέχεια βρέθηκαν δέντρα αυτού του γένους που εμφανίζουν ανοσία στο παθογόνο και φυτεύονται στη θέση των νεκρωμένων. Χιλιάδες πλατάνια στη σειρά νεκρώθηκαν στην Ελβετία, τη Γαλλία και την Ιταλία. Έχει αναφερθεί ότι προσβάλλει πλατάνια επίσης στην Ισπανία ,το Βέλγιο, την Αρμενία και το Ιράν.
Κωνσταντίνος Μακρυνιώτης
Ο Κωνσταντίνος Μακρυνιώτης (1897 - 19 Σεπτεμβρίου 1988) ήταν αντιστράτηγος της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής, της οποίας διετέλεσε αρχηγός από το 1957 ως το 1960.
Ceratocystis platani
Στην Ελλάδα
Κωνσταντίνος Μακρυνιώτης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το Δεκέμβρη του 1897 στον Δάρα Πυλίας Μεσσηνίας. Κατατάχθηκε στην Ελληνική Βασιλική Χωροφυλακή το 1918. Ήταν απόφοιτος της Σχολής Αξιωματικών Χωροφυλακής και της Νομικής Σχολής Αθηνών.
Το 1923 συμμετείχε στο φιλοβασιλικό κίνημα Λεοναρδόπουλου - Γαργαλίδη, το οποίο οι βενιζελικοί κατέστειλαν με επιτυχία. Για το λόγο αυτό αποτάχθηκε από τη Χωροφυλακή, στην οποία επανήλθε με την αμνηστία του 1927. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1930 υπηρετούσε στην Ήπειρο. Το 1942 διορίστηκε διοικητής της Ανωτέρας Διοίκησης Ηπείρου της Χωροφυλακής, με έδρα τα Ιωάννινα. Στη θέση αυτή παρέμεινε ως τον Ιούνιο του 1944, οπότε καθαιρέθηκε και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς, λόγω της συνεργασίας του με την Αντίσταση.
Το 1952, με την άνοδο στην εξουσία του στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου και της δεξιάς παράταξης, ο Κων/νος Μακρυνιώτης διορίστηκε διευθυντής της Διεύθυνσης Ασφαλείας του υπουργείου Εσωτερικών, (1952-1954) στο οποίο υπάγονταν τότε τα σώματα ασφαλείας, θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1954. Στη συνέχεια διετέλεσε επιθεωρητής της Α΄ Επιθεώρησης της Χωροφυλακής (1954-57), και τελικά αρχηγός της Χωροφυλακής την περίοδο 1957-60. Προς το τέλος της καριέρας του αλλά και μετά την συνταξιοδότηση του επιμελούνταν την προσωπική φρουρά του Κωνσταντίνου Καραμανλή ο οποίος ήταν και στενός προσωπικός του Φίλος.
Ο ανηψιός του, Δημήτριος Μακρυνιώτης, έγινε κομμουνιστής και συμμετείχε ενεργά στον εμφύλιο ως ένοπλος αντάρτης του Δημοκρατικού Στρατού. Εκτελέστηκε το 1948 μετά από καταδίκη του από το Έκτακτο Στρατοδικείο Καλαμάτας.
Ο Κωνσταντίνος Μακρυνιώτης τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Γεωργίου και Φοίνικος, Πολεμικό Σταυρό Γ΄ Τάξεως και διάφορα άλλα παράσημα.
Ο Κωνσταντίνος Μακρυνιώτης ήταν εξέχων Ελευθεροτέκτονας ,ιδιαίτερα σημαντικός στην ήπειρο και Μέγας Διδάσκαλος του 33ου Βαθμού.
https://www.grandlodge.gr/img/Pithagoras_102.pdf</ref >
Ceratocystis platani
Στην Ελλάδα εμφανίστηκε πρώτα στη Μεσσηνία το 2003 και γρήγορα επεκτάθηκε σε πολλές περιοχές της Πελοποννήσου, προκαλώντας μεγάλες εκτάσεις νεκρών δέντρων και επεκτάθηκε στην Ήπειρο το 2010. Έκτοτε έχει αναφερθεί και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Η ασθένεια είναι ικανή να προκαλέσει πολύ σοβαρές ζημιές καθώς ο πλάτανος είναι ένα δέντρο που απαντάται πολύ συχνά. Γνωστά πλατάνια που δεσπόζουν αιωνίως σε πλατείες χωριών και είναι συνυφασμένα με την παράδοση και την ιστορία έχουν καταστραφεί και αυτά, όπως ο Πλάτανος του Παυσανία.
Διάδοση
Ο μύκητας του μεταχρωματικού έλκους μπορεί να διαδοθεί από ένα προσβεβλημένο δέντρο στα γειτονικά από τις ρίζες, ενώ μπορεί να επιβιώσει στο νερό και να επηρεάσει τα υπόλοιπα πλατάνια που βρίσκονται στην κατάντη των ποταμών. Πάντως, ο πιο εύκολος τρόπος επέκτασης σε μακρινές αποστάσεις είναι οι ανθρώπινες δραστηριότητες. Η μεταφορά του γίνεται με μολυσμένα μηχανήματα εκσαφών ,διάνοιξης δρόμων, εργαλείων κηπουρικής κλπ. Για αυτό είναι απαραίτητη η απολύμανση εργαλείων που έρχονται σε επαφή με τα δέντρα, το χώμα και το νερό των προσβεβλημένων περιοχών.
Έκτακτα μέτρα έλαβε το δασαρχείο στον Σπερχειό της Φθιώτιδας, απαγορεύοντας την υλοτομία, αποκλάδωση και οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα σε μια έκταση χιλίων στρεμάτων που έχει μολυνθεί από τον μύκητα. Πλατάνια που νεκρώθηκαν από την ασθένεια κόπηκαν και κάηκαν για να μην επεκταθεί το παθογόνο. Εκτεταμένες προσπάθειες περιορισμού έχει κάνει η Ναύπακτος υπό την επίβλεψη του Δασολόγου - Φυτοπαθολόγου Παναγιώτη Τσόπελα ενώ πολλά πλατάνια έχουν κοπεί και στη λίμνη των Ιωαννίνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθογόνα και ασθένειες των μυκητιακών δέντρων Κατηγορία:Μύκητες Κατηγορία:Μύκητες της Ευρώπης Κατηγορία:Μύκητες της Βόρειας Αμερικής
Σημαία της Κορεατικής Ενοποίησης
Η Σημαία της Κορεατικής Ενοποίησης (κορεατικά: 한반도기) είναι μια σημαία σχεδιασμένη να αντιπροσωπεύει όλη την Κορέα όταν η Βόρεια και η Νότια Κορέα συμμετέχουν ως μία ομάδα σε αθλητικές εκδηλώσεις. Το φόντο είναι λευκό. Στο κέντρο υπάρχει μια μπλε σιλουέτα της κορεατικής χερσονήσου, συμπεριλαμβανομένης της νήσου Τζέτζου προς τα νοτιοδυτικά και της νήσου Ούλουνγκντο, όπως και των νήσων Ντόκντο στα ανατολικά, που προστέθηκαν το 2003.
Λέοναρντ Σμιτς
Ο δρ. Λέοναρντ Σμιτς (Leonhard Schmitz, 1807 – Μάιος 1890) ήταν γεννημένος στην Πρωσία κλασικός φιλόλογος και εκπαιδευτικός, που σταδιοδρόμησε κυρίως στη Μεγάλη Βρετανία.
Σημαία της Κορεατικής Ενοποίησης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κορεα Κατηγορία:Κορέα
Λέοναρντ Σμιτς
Βιογραφικά στοιχεία
Πήγε στο γυμνάσιο στο Αιξ-λα-Σαπέλ. Σε ηλικία δέκα ετών έχασε το δεξί του χέρι σε ένα ατύχημα, αλλά παρά το γεγονός αυτό αρίστευσε στα μαθήματα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, από όπου πήρε και διδακτορικό, και δέχθηκε την επίδραση ιδιαιτέρως του Μπάρτολντ Γκέοργκ Νήμπουρ.
Ο Σμιτς μετανάστευσε το 1837 στην Αγγλία, όπου γνωρίστηκε και με άλλους λόγιους, ενώ συνέγραψε πολλά από τα λήμματα μυθολογίας στο έργο του κλασικιστή Ουίλλιαμ Σμιθ Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας, αποτελώντας γενικότερα «μια μορφή-κλειδί στη μετάδοση των γερμανικών κλασικών σπουδών στη βικτωριανή Βρετανία».
thumb|Το σπίτι της οδού Carlton Terrace 11 Το 1846 ο Σμιτς μετακόμισε στη Σκωτία για να υπηρετήσει ως διευθυντής του Βασιλικού Γυμνασίου στο Εδιμβούργο, μέχρι το 1866. Εκεί ζούσε στον αριθμό 11 της ονομαστής οδού Carlton Terrace, στον Λόφο Κάλτον, πολύ κοντά στο σχολείο.
Εκλέχθηκε εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας του Εδιμβούργου ήδη από το 1846. Στον λόγο που εκφώνησε κατά την επίσημη υποδοχή του στην Εταιρεία, εξέφρασε την ελπίδα ότι ο διορισμός του στην πόλη θα συνιστούσε «το μέσον ενδυναμώσεως και αυξήσεως της διανοητικής συμπαθείας, της υπάρχουσας επί τόσο μακρό διάστημα μεταξύ αυτής της χώρας και της Γερμανίας». Από τη θέση του στο Βασιλικό Γυμνάσιο δίδαξε το 1859 αρχαία ρωμαϊκή ιστορία τον Πρίγκιπα της Ουαλλίας, μετέπειτα βασιλιά Εδουάρδο Ζ΄.
Ο Σμιτς επέστρεψε στην Αγγλία το 1866 για να αναλάβει τη διεύθυνση του Διεθνούς Κολεγίου του Λονδίνου από το 1866 έως το 1874, ενώ κατόπιν διετέλεσε Εξεταστής επί των Κλασικών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου από το 1874 έως το 1884.
Προσωπική ζωή
Ο Λέοναρντ Σμιτς νυμφεύθηκε Αγγλίδα, την Ελίζα Μαίρη Μάτσελ, και περί το 1840 απέκτησαν μία κόρη, την Λεονόρα Σμιτς, που έγινε αξιόλογη μουσικοκριτικός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόλογοι Κατηγορία:Γερμανοί εκπαιδευτικοί
Institute of Economic Affairs
Το Institute of Economic Affairs (Ινστιτούτο Οικονομικών Υποθέσεων) είναι ένα θινκ τανκ ελεύθερης αγοράς με έδρα το Λονδίνο. Ιδρύθηκε το 1955 και στην αποστολή του δηλώνει ότι επιδιώκει να «βελτιωθεί η κατανόηση των θεμελιωδών θεσμών μιας ελεύθερης κοινωνίας αναλύοντας και αναπτύσσοντας τον ρόλο των αγορών στην επίλυση οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων ».
Ιστορία και Ίδρυση
Το 1945, ο Antony Fisher διάβασε μια περίληψη του «Δρόμου προς τη Δουλεία» του Φρίντριχ Χάγιεκ στην έκδοση του Reader's Digest του Απριλίου. Αργότερα κατά την ίδια χρονιά ο Fisher επισκέφτηκε τον Χάγιεκ στο London School of Economics. Ο Χάγιεκ τον αποθάρρυνε από το να ξεκινήσει μια πολιτική και κοινοβουλευτική καριέρα ώστε να αποφευχθεί η διασπορά του σοσιαλισμού και του κεντρικού σχεδιασμού. Αντίθετα ο Χάγιεκ πρότεινε την ίδρυση ενός οργάνου που θα συμμετάσχει στην έρευνα και θα επικοινωνεί με διανοούμενους με ορθολογικά επιχειρήματα.
Τον Ιούνιο του 1955 εκδόθηκε η «Ελεύθερη μετατρεψιμότητα της στερλίνας» (The Free Convertibility of Sterling) του George Winder, όπου ο Fisher έγραψε έναν πρόλογο ως διευθυντής του IEA. Τον Νοέμβριο του 1955 υπεγράφη το αρχικό καταστατικό του IEA από τους Fisher, John Harding, και Oliver Smedley. Ο Ralph Harris (αργότερα Λόρδος Harris) ξεκίνησε την καριέρα του ως προσωρινός Γενικός Διευθυντής τον Ιανουάριο του 1957. Το 1958 προστέθηκε σε αυτούς και ο Arthur Seldon, ο οποίος αρχικά είχε αναλάβει καθήκοντα εκδοτικού συμβούλου και έγινε ο διευθυντής σύνταξης το 1959.
Η Μονάδα Κοινωνικών Υποθέσεων (Social Affairs Unit) ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 1980 ως παρακλάδι του Ινστιτούτου Οικονομικών Υποθέσεων με σκοπό να φέρει τις οικονομικές σκέψεις του IEA στο πεδίο μάχης της κοινωνιολογίας. «Μέσα σε λίγα χρόνια η Μονάδα Κοινωνικών Υποθέσεων, απέκτησε τα δικά του γραφεία ». Το 1986 το IEA δημιούργησε μια Μονάδα Υγείας και Πρόνοιας για να συγκεντρωθεί σε αυτούς τους τομείς κοινωνικής πολιτικής.
Ο Andrew Marr αποκάλεσε το Ινστιτούτο «αναμφίβολα το πιο ισχυρό θινκ τανκ στην ιστορία της σύγχρονης Βρετανίας ».
Τον Οκτώβριο του 2009, το IEA διόρισε τον Mark Littlewood ως Γενικό Διευθυντή, ο οποίος και ανέλαβε από την 1η Δεκεμβρίου 2009.
Δημοσιεύσεις
Ο Arthur Seldon πρότεινε μια σειρά κειμένων για να ερευνήσουν οι οικονομολόγοι την προσέγγιση της αγοράς επί καθημερινών θεμάτων. Τελικώς αυτά προέκυψαν υπό τη μορφή των Hobart Papers. Ως τον Αύγουστο του 2006 είχαν δημοσιευθεί 154. Επιπλέον, 32 χαρτόδετα βιβλία δημοσιεύθηκαν μαζί με 139 μελέτες (Occasional Papers), 61 αναγνώσματα (Readings) και 61 μονογραφίες ερευνών (Research Monographs). Πολλοί άλλοι τίτλοι έχουν δημοσιευθεί σε συνεργασία με εμπορικούς και πανεπιστημιακούς εκδοτικούς οίκους.
Το Journal of Economic Affairs πρωτοεκδόθηκε τον Οκτώβριο του 1980 και εξακολουθεί να εκδίδεται ως σήμερα. Οι δημοσιεύσεις του IEA πωλούνται σε όλον τον κόσμο - ανατυπωμένες και μεταφρασμένες σε περισσότερες από είκοσι πέντε γλώσσες. Πολλές από αυτές έχουν πλέον γίνει υποχρεωτικές σε καταλόγους ανάγνωσης βρετανικών σχολών και πανεπιστημίων.
Τα papers του IEA οργανώνονται σε μια σειρά τίτλων, ο καθένας με την ίδια του την εικόνα. Η κύρια σειρά των εκδόσεων συμπληρώνεται από το τριμηνιαίο περιοδικό του Ινστιτούτου Οικονομικών Υποθέσεων. Τον Σεπτέμβριο του 2008, το Ινστιτούτο ξεκίνησε τη λειτουργία ενός blog.
Έρευνα
Οι ερευνητικές δραστηριότητες του Ινστιτούτου ενισχύονται από ένα διεθνές γνωμοδοτικό Συμβούλιο Ακαδημαϊκών και έναν πίνακα Επίτιμων Μελών. Όλα τα του IEA υπόκεινται στην ίδια αυστηρή ανεξάρτητης διαδικασία τυφλής διαιτησίας που χρησιμοποιείται από κορυφαία ακαδημαϊκά περιοδικά. Οι απόψεις που εκφράζονται στο IEA αποτελούν αυτές των συγγραφέων και όχι του Ινστιτούτου (το οποίο δεν έχει εταιρική προβολή), των διαχειριστών του, των διευθυντών του ή των συμβούλων του.
Βραβεία
Δώδεκα οικονομολόγοι που ασχολούνται με το έργο του IEA έχουν κερδίσει το βραβείο Νόμπελ Memorial στα Οικονομικά: ο Γκάρι Μπέκερ, ο Τζέιμς Μπιουκάναν, ο Ρόναλντ Κόους, ο Μίλτον Φρίντμαν, ο Φρίντριχ Χάγιεκ, ο Τζον Χικς, ο Τζέιμς Μιντ (James Meade), ο Ντάγκλας Νορθ, η Έλινορ Όστρομ, ο Βέρνον Σμιθ, ο Τζορτζ Στίγκλερ και ο Όλιβερ Ουίλιαμσον.
Η συμπυκνωμένη εκδοχή του έργου του Χάγιεκ «ο Δρόμος προς τη Δουλεία» έχει αναδημοσιευθεί από το IEA, ενώ το έργο των βραβευθέντων του Νόμπελ ανατυπώθηκε στο «Δρόμο προς την Οικονομική Ελευθερία» με πρόλογο της Μάργκαρετ Θάτσερ. Το IEA έχει επίσης δημοσιεύσει έρευνα σε τομείς όπως η επιχειρηματική ηθική, η οικονομική ανάπτυξη, η παιδεία, οι συντάξεις, η κρατική ρύθμιση, φορολόγηση και οι μεταφορές.
Χρηματοδότηση
Ο IEA είναι καταχωρημένο ως εκπαιδευτική και ερευνητική φιλανθρωπική οργάνωση. Η οργάνωση δηλώνει ότι χρηματοδοτείται εξ ολοκλήρου από «εθελοντικές δωρεές από ιδιώτες, εταιρείες και ιδρύματα που έχουν σκοπό τους να στηρίξουν το έργο του, με επιπλέον εισόδημα να προέρχεται από πωλήσεις βιβλίων και από συνέδρια ». Ισχυρίζεται ότι «είναι ανεξάρτητο από πολιτικά κόμματα και ομάδες ».
Παρά το γεγονός ότι η οργάνωση δεν αποκαλύπτει τις πηγές της χρηματοδότησής της, έχει χρηματοδοτηθεί από καπνοβιομηχανίες όπως και την από το 1963, το οποίο έχει λειτουργήσει εις βάρος της λόγω των διαφόρων θέσεών της που ευνοούν την βιομηχανία του καπνού. Η British American Tobacco επιβεβαίωσε ότι είχε χορηγήσει 40.000 λίρες στο Ινστιτούτο το 2013, 20.000 το 2012 και 10.000 το 2011 και η Philip Morris International και η Japan Tobacco International επίσης επιβεβαίωσαν ότι παρείχαν οικονομική στήριξη στο ΙΟΥ. Το 2002, είχε αποκαλυφθεί από μια επιστολή που είχε διαρρεύσει από ένα εξέχον στέλεχος του IEA, ότι ο ίδιος δεν είχε δηλώσει τις πληρωμές 54.000 ετησίως από την Japan Tobacco ενώ δημοσίευσε μια επίθεση μέσω του IEA σχετικά με τις προσπάθειες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας να μειωθεί η κατανάλωση καπνού. Σε απάντηση το IEA δήλωσε ότι θα αλλάξει τις πολιτικές του προς αποφυγή επανάληψης τέτοιας σύγκρουσης συμφερόντων.
Επίσης, μια οργάνωση με το όνομα «Αμερικανοί Φίλοι του IEA» (American Friends of the IEA), των οποίων ο μοναδικός στόχος είναι να παρέχει κεφάλαια για το IEA, το 2010 έλαβε 215.000 δολάρια από δύο ανώνυμα Ταμεία που χρηματοδοτούν φιλελεύθερες δράσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δεξαμενές σκέψης
Κάτια Κίπινγκ
Η Κάτια Κίπινγκ (Katja Kipping, 18 Ιανουαρίου 1978) είναι Γερμανίδα πολιτικός (Η Αριστερά). Από το 2005 είναι μέλος της Ομοσπονδιακής Βουλής και από το 2012, μαζί με τον Μπερντ Ρίξινγκερ, πρόεδρος του κόμματος Η Αριστερά.
Προτού εκλεγεί στην Μπούντεσταγκ το 2005, η Κίπινγκ ήταν με το ΚΔΣ στη Βουλή του ομόσπονδου κρατιδίου της Σαξονίας, όπου από το 2003 ανήκε στην εκτελεστική επιτροπή της κοινοβουλευτικής ομάδας. Από την ίδρυση του κόμματος Η Αριστερά το 2007 μέχρι την εκλογή της ως προέδρου, υπήρξε αναπληρώτρια πρόεδρος του κόμματος. Η Κίπινγκ δεν συγκαταλέγεται ούτε στη ρεφορμιστική ούτε στην αριστερή πτέρυγα του κόμματος. Είναι φίλα προσκείμενη στη Χειραφετητική Αριστερά (Emanzipatorische Linke), ένα ρεύμα τοποθετημένο ιδεολογικά στο κέντρο του κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί του Die Linke Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί
Γιασένιτσα (Μόσταρ)
Η Γιασένιτσα (κυριλλικά: Јасеница) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 1,696 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Folklore
Το Folklore (στυλιζαρισμένο σε όλα τα πεζά) είναι το όγδοο στούντιο άλμπουμ του Αμερικανίδας τραγουδίστριας-τραγουδοποιού Τέιλορ Σουίφτ. Η κυκλοφορία του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του στις 24 Ιουλίου 2020, μέσω της Republic Records. Η Σουίφτ συνέθεσε το "Folklore" (προφ. Φόκλορ, μετ. Λαογραφία) σε καραντίνα κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19 ως "μια συλλογή τραγουδιών και ιστοριών που έτρεχαν σαν ένα ρεύμα συνείδησης" από τη φαντασία της και συνεργάστηκε εικονικά με τους παραγωγούς Άαρον Ντέσνερ και Τζακ Αντόνοφ. Μέσα στη πρώτη μέρα ανακοίνωσής του, το άλμπουμ προβλήθηκε πάνω από 80 εκατομμύρια φορές στον ιστότοπο YouTube σπάζοντας το ρεκόρ προβολών στην υπηρεσία Spotify που μέχρι τότε κατείχε το μουσικό άλμπουμ "Thank u, next" της Ariana Grande με 60 εκατομμύρια προβολές.