cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γουαδελούπη
Ετυμολογία
Ο Χριστόφορος Κολόμβος ονόμασε το νησί Σάντα Μαρία ντε Γκουαδαλούπε το 1493 προς τιμήν της Παναγίας της Γουαδελούπης, έναν ναό της Παναγίας που τιμάται στην ισπανική πόλη Γουαδελούπη, στην Εστρεμαδούρα. Αφού έγινε γαλλική αποικία, το ισπανικό όνομα διατηρήθηκε. Τα νησιά είναι τοπικά γνωστά ως Γκουάντα (Gwada).
Προ-αποικιακή εποχή
Τα νησιά κατοικήθηκαν για πρώτη φορά από αυτόχθονες λαούς της Αμερικής, πιθανώς από το 3000 π.Χ. Οι Αραουάκοι είναι η πρώτη αναγνωρίσιμη ομάδα. Ωστόσο, το 1400 μ.Χ. εκτοπίστηκαν από τους Καραΐβους.
Καμπερνέ Σοβινιόν
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς ποικιλίες σταφυλιών
Γουαδελούπη
15ος-17ος αιώνας
Ο Χριστόφορος Κολόμβος ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε τη Γουαδελούπη. Έφτασε στο νησί τον Νοέμβριο του 1493 και της έδωσε το σημερινό της όνομα. Αρκετές προσπάθειες αποικισμού από τους Ισπανούς τον 16ο αιώνα απέτυχαν λόγω επιθέσεων από τους γηγενείς λαούς. Το 1626 οι Γάλλοι υπό τον Πιέρ Μπελαίν ντ'Εσναμπίκ άρχισαν να ενδιαφέρονται για τη Γουαδελούπη, εκδιώκοντας τους Ισπανούς αποίκους. Η γαλλική «Εταιρεία Αμερικανικών Νήσων» (Compagnie des Îles de l'Amérique) εγκαταστάθηκε στη Γουαδελούπη το 1635, υπό την καθοδήγηση των Σαρλ Λιενάρ ντε Λ'Ολίβ και Ζαν ντυ Πλεσί ντ'Οσονβίλ, οι οποίοι κατέλαβαν επίσημα το νησί για τη Γαλλία και έφεραν Γάλλους αγρότες για να αποικίσουν τη γη. Αυτό οδήγησε στο θάνατο πολλών αυτόχθονων ανθρώπων από ασθένειες και βία. Μέχρι το 1640, ωστόσο, η Εταιρεία Αμερικανικών Νήσων είχε χρεοκοπήσει και, ως εκ τούτου, πούλησαν τη Γουαδελούπη στον Σαρλ Ουέλ (Charles Houël du Petit Pré) που ξεκίνησε την πρώτη φυτεία, με τους πρώτους Αφρικανούς σκλάβους να φτάνουν το 1650. Η αντίσταση των σκλάβων ήταν αμέσως εκτενής, με μια ανοιχτή εξέγερση το 1656 που κράτησε αρκετές εβδομάδες και ταυτόχρονη έξαρση μαζικών λιποταξιών που διήρκεσαν τουλάχιστον δύο χρόνια έως ότου οι Γάλλοι ανάγκασαν τους αυτόχθονες ανθρώπους να σταματήσουν να τους βοηθούν. Η κυριότητα του νησιού μεταβιβάστηκε στη Γαλλική Εταιρεία Δυτικών Ινδιών προτού προσαρτηθεί στη Γαλλία το 1674 υπό την εποπτεία της αποικίας της Μαρτινίκας. Η θεσμοθετημένη δουλεία, που επιβλήθηκε με τον Μαύρο Κώδικα από το 1685, οδήγησε σε μια ακμάζουσα οικονομία στηριζόμενη στις φυτείες ζάχαρης.
18ος-19ος αιώνας
thumb|right|Η μάχη των Αγίων μεταξύ Γαλλίας και Βρετανίας το 1782. thumb|right|Προτομή του Λουί Ντελγκρέ, ηγέτη της εξέγερσης σκλάβων το 1802.
Κατά τη διάρκεια του Επταετούς πολέμου οι Βρετανοί κατέλαβαν τη Γουαδελούπη από το 1759 έως τη Συνθήκη των Παρισίων (1763). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το Πουάντ-α-Πιτρ έγινε σημαντικό λιμάνι και οι αγορές των Βρετανικών αποικιών της Βορείου Αμερικής ανοίχτηκαν στη ζάχαρη της Γουαδελούπης, η οποία εμπορευόταν για φτηνά τρόφιμα και ξυλεία. Η οικονομία επεκτάθηκε γρήγορα, δημιουργώντας τεράστιο πλούτο για τους ευρωπαίους αποίκους. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, περίπου 18.000 σκλάβοι εισήχθησαν στη Γουαδελούπη. Τόσο ευημερούσα ήταν η Γουαδελούπη εκείνη την εποχή που σύμφωνα με τη Συνθήκη του Παρισιού το 1763 η Γαλλία έχασε τις καναδικές αποικίες της σε αντάλλαγμα για τη Γουαδελούπη. Οι φυτείες καφέ ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1720, στις οποίες εργάστηκαν επίσης σκλάβοι και το 1775 το κακάο είχε επίσης γίνει ένα σημαντικό εξαγωγικό προϊόν.
Η Γαλλική Επανάσταση του 1789 έφερε χάος στη Γουαδελούπη. Σύμφωνα με το νέο επαναστατικό νόμο, οι ελεύθεροι έγχρωμοι άνθρωποι είχαν τα ίδια δικαιώματα. Εκμεταλλευόμενη την αναρχία στην πολιτική, η Βρετανία εισέβαλε στη Γουαδελούπη το 1794, και οι Γάλλοι απάντησαν στέλνοντας στρατιώτες με επικεφαλής τον Βικτόρ Υζ, οι οποίοι πήραν τα εδάφη και κατάργησαν τη δουλεία. Στη Βασιλεία του Τρόμου που ακολούθησε περισσότεροι από 1.000 άποικοι σκοτώθηκαν.
Το 1802 η Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία επανέφερε την προεπαναστατική κυβέρνηση και τη δουλεία, προκαλώντας μια εξέγερση σκλάβων με επικεφαλής τον Λουί Ντελγκρέ. Οι γαλλικές αρχές ανταποκρίθηκαν γρήγορα, με αποκορύφωμα τη μάχη της Ματουμπά στις 28 Μαΐου του 1802. Συνειδητοποιώντας ότι δεν είχαν καμία πιθανότητα επιτυχίας, ο Ντελγκρέ και οι οπαδοί του αυτοκτόνησαν μαζικά ανατινάζοντας σκόπιμα τις αποθήκες πυρίτιδας. Το 1810 οι Βρετανοί κατέλαβαν ξανά το νησί, παραδίδοντάς το στη Σουηδία το 1813.
Στη Συνθήκη των Παρισίων (1814), η Σουηδία παραχώρησε τη Γουαδελούπη στη Γαλλία, δημιουργώντας το Ταμείο της Γουαδελούπης. Το 1815 το Συνέδριο της Βιέννης αναγνώρισε οριστικά τον γαλλικό έλεγχο της Γουαδελούπης.
Η δουλεία καταργήθηκε στη Γαλλική Αυτοκρατορία το 1848. Από το 1854 προσλήφθηκαν εργαζόμενοι από τη γαλλική αποικία Πουντουτσέρι της Ινδίας. Οι απελευθερωμένοι σκλάβοι είχαν δικαίωμα ψήφου από το 1849, αλλά η γαλλική ιθαγένεια και η ψηφοφορία δεν δόθηκε στους Ινδούς πολίτες έως το 1923, χάρη σε μεγάλο βαθμό στις προσπάθειες του Ανρί Σινταμπαρόμ.
20ος-21ος αιώνας
Το 1936 ο Φελίξ Εμπουέ έγινε ο πρώτος μαύρος κυβερνήτης της Γουαδελούπης. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, η Γουαδελούπη αρχικά τέθηκε υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης του Βισύ, ενώ αργότερα εντάχθηκε στην Ελεύθερη Γαλλία το 1943. Το 1946, η αποικία της Γουαδελούπης έγινε υπερπόντιος νομός της Γαλλίας.
Εντάσεις δημιουργήθηκαν στη μεταπολεμική εποχή σχετικά με την κοινωνική δομή της Γουαδελούπης και τη σχέση της με την ηπειρωτική Γαλλία. Η «Σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου» συνέβη το 1952, όταν απεργοί εργάτες εργοστασίων στο Λε Μουλ πυροβολήθηκαν από έφεδρους της γαλλικής αστυνομίας (Compagnies républicaines de sécurité), με αποτέλεσμα τέσσερις θανάτους. Τον Μάιο του 1967 οι φυλετικές εντάσεις ξέσπασαν σε ταραχές μετά από ρατσιστική επίθεση σε μια μαύρη κάτοικο της Γουαδελούπης, με αποτέλεσμα οκτώ θανάτους.
Ένα κίνημα ανεξαρτησίας αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1970, ωθώντας τη Γαλλία να κηρύξει τη Γουαδελούπη γαλλική περιοχή το 1974. Η Λαϊκή Ένωση για την Απελευθέρωση της Γουαδελούπης (UPLG) (Union populaire pour la libération de la Guadeloupe) έκανε εκστρατεία για πλήρη ανεξαρτησία και μέχρι τη δεκαετία του 1980 η κατάσταση είχε γίνει βίαιη με τις ενέργειες ομάδων όπως η Ένοπλη απελευθερωτική ομάδα (Groupe de libération armée) (GLA) και η Επαναστατική Συμμαχία της Καραϊβικής (Alliance révolutionnaire caraïbe) (ARC).
Μεγαλύτερη αυτονομία παραχωρήθηκε στη Γουαδελούπη το 2000. Μέσω δημοψηφίσματος το 2003, ο Άγιος Μαρτίνος και ο Άγιος Βαρθολομαίος ψήφισαν να διαχωριστούν από τη διοικητική δικαιοδοσία της Γουαδελούπης, το οποίο τέθηκε σε πλήρη εφαρμογή έως το 2007.
thumb|Ερημωμένο εμπορικό κατάστημα στην [[Πουάντ-α-Πιτρ]] Τον Ιανουάριο του 2009, τα συνδικάτα και άλλοι γνωστοί ως Λιανάζ Κοντ Πουοφιτασιόν (Liyannaj Kont Pwofitasyon) απήργησαν ζητώντας καλύτερους μισθούς. Οι απεργοί ήταν εξοργισμένοι με τους χαμηλούς μισθούς, το υψηλό κόστος ζωής, τα υψηλά επίπεδα φτώχειας σε σχέση με την ηπειρωτική Γαλλία και τα επίπεδα ανεργίας που είναι από τα χειρότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η κατάσταση κλιμακώθηκε γρήγορα, επιδεινώθηκε από αυτό που θεωρήθηκε ως αναποτελεσματική αντίδραση από τη γαλλική κυβέρνηση, έγινε βίαιη και προκάλεσε την ανάπτυξη επιπλέον αστυνομίας αφού πυροβολήθηκε και δολοφονήθηκε ένας ηγέτης της ένωσης (Jacques Bino). Η απεργία διήρκεσε 44 ημέρες και εξαπλώθηκε και στη γειτονική Μαρτινίκα. Ο Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί επισκέφθηκε αργότερα το νησί, υποσχόμενος μεταρρύθμιση. Ο τουρισμός υπέφερε πολύ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και επηρέασε επίσης την τουριστική περίοδο του 2010.
Διοικητική διαίρεση
Η Γουαδελούπη διαιρείται σε δύο διαμερίσματα (arrondissements) τα οποία υποδιαιρούνται σε 40 καντόνια (cantons).
Τα διαμερίσματα:
Ντέιρντρε ΜακΚλόσκι
Η Ντέιρντρε ΜακΚλόσκι (Deirdre McCloskey), η οποία γεννήθηκε ως Ντόναλντ ΜακΚλόσκι (Donald McCloskey) στις 11 Σεπτεμβρίου 1942 στο Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν, είναι διακεκριμένη αμερικανίδα καθηγήτρια οικονομικών, ιστορίας, αγγλικών και φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι στο Σικάγο (University of Illinois at Chicago). Είναι επίσης επίκουρη καθηγήτρια φιλοσοφίας και κλασικών σπουδών στο ίδιο πανεπιστήμιο, ενώ διετέλεσε για πέντε χρόνια επισκέπτρια καθηγήτρια φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Εράσμους στο Ρότερνταμ. Από το 2007 έχει χριστεί έξι φορές επίτιμη διδάκτωρ. Το 2013 έλαβε την τιμητική διάκριση Julian L. Simon από το Competitive Enterprise Institute για το έργο της στη μελέτη των ιστορικών παραγόντων που οδήγησαν στην εξέλιξη των ανθρώπινων επιτευγμάτων και στην ευημερία. Στα βασικά ερευνητικά της ενδιαφέροντα περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, οι απαρχές του σύγχρονου κόσμου, η κατάχρηση της στατιστικής σημαντικότητας στα οικονομικά και άλλες επιστήμες και η μελέτη του καπιταλισμού.
Καριέρα
Η ΜακΚλόσκι έλαβε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό δίπλωμα στα Οικονομικά από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Η διατριβή της με θέμα τον αγγλικό σίδηρο και χάλυβα έλαβε το 1973 το Βραβείο David A. Wells.
Το 1968 η ΜακΚλόσκι έγινε επίκουρη καθηγήτρια οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, όπου παρέμεινε για 12 χρόνια, ενώ έγινε αναπληρώτρια καθηγήτρια οικονομικών το 1975. Η θητεία της στο Σικάγο χαρακτηρίστηκε από τη συμβολή της στην κλειομετρική επανάσταση, στην οικονομική θεωρεία και τη διδασκαλία σε πολλούς κορυφαίους οικονομολόγους του μαθήματος «Θεωρία των Τιμών του Σικάγο», ενός μαθήματος που κορυφώθηκε με την έκδοση του βιβλίου της «Η Εφαρμοσμένη Θεωρία των Τιμών» (The Applied Theory of Price). Το 1979, ύστερα από προτροπή του Wayne Booth, στράφηκε στη μελέτη της ρητορικής στα οικονομικά. Αργότερα, στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα, η ΜακΚλόσκι, ως Καθηγήτρια Οικονομικών και Ιστορίας John Murray (1980–99), δημοσίευσε το 1985 το βιβλίο «Η Ρητορική των Οικονομικών» (The Rhetoric of Economics) και ίδρυσε μαζί με τους S. Nelson, Allan Megill και άλλους τo ίδρυμα και το μεταπτυχιακό πρόγραμμα Project on Rhetoric of Inquiry. Η ΜακΚλόσκι έχει εκδώσει 16 βιβλία και έχει γράψει σχεδόν 400 άρθρα σε πολλούς από τους τομείς στους οποίους ειδικεύεται.
Το πρώτο βιβλίο της τριλογίας, το «Οι Αστικές Αρετές: Ηθική για μια Εποχή Εμπορίου» (The Bourgeois Virtues: Ethics for an Age of Commerce ) κυκλοφόρησε το 2006. Το δεύτερο, το «Αστική Αξιοπρέπεια: Γιατί τα Οικονομικά δεν Μπορούν να Εξηγήσουν το Σύγχρονο Κόσμο» (Bourgeois Dignity: Why Economics Can't Explain the Modern World) εκδόθηκε το 2010 και το τρίτο, το «Η Πολύτιμη Αστική Τάξη: Πως οι Αγορές και η Καινοτομία Έγιναν Ηθικά, 1600-1848, και στη συνέχεια Ύποπτα» (The Treasured Bourgeoisie: How Markets and Innovation Became Ethical, 1600-1848, and then Suspect) κυκλοφόρησε το 2014.
Προσωπική ζωή
Η ΜακΚλόσκι είναι το πρώτο παιδί του καθηγητή δημόσιας διοίκησης στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ Robert McCloskey και της ποιήτριας Helen Stueland.
Το 1995, σε ηλικία 53 ετών και μετά από τριάντα χρόνια έγγαμου βίου και έχοντας αποκτήσει δύο παιδιά, η McCloskey προχώρησε σε επαναπροσδιορισμό φύλου από άνδρας σε γυναίκα, περιγράφοντας την εμπειρία της στο βιβλίο: «Διάσχιση: Απομνημονεύματα» (Crossing: A Memoir, 1999, University of Chicago Press) που οι New York Times χαρακτήρισαν ως ένα από τα σημαντικότερα βιβλία της χρονιάς (Notable Book of the Year ). Είναι ένας απολογισμός της σταδιακής αναγνώρισης της γυναικείας ταυτότητάς της και της χειρουργικής και κοινωνικής μετάβασης σε γυναίκα (συμπεριλαμβανομένου του απρόθυμου διαζυγίου της από την σύζυγό της). Το βιβλίο περιγράφει τη νέα της ζωή, μετά τη χειρουργική επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου, και τη συνέχιση της ακαδημαϊκής της καριέρας ως γυναίκα οικονομολόγος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Φιλελευθερισμός Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Τρανς άτομα Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Ούγος Δ΄ της Βουργουνδίας
Ο Ούγος Δ' της Βουργουνδίας (Hugues IV de Bourgogne, 9 Μαρτίου 1213 - 30 Οκτωβρίου 1272) μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας ήταν δούκας της Βουργουνδίας (1218 - 1272) και τιτουλάριος βασιλιάς της Θεσσαλονίκης. Ο Ούγος Δ' της Βουργουνδίας ήταν γιος και διάδοχος του Εύδη Γ' της Βουργουνδίας και της Αλίκης του Βερζί.
Συμμετείχε στην ΣΤ΄ Σταυροφορία (1239) με τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β' Χοενστάουφεν και τον Θεοβάλδο Α' της Ναβάρρας. Τα Σταυροφορικά στρατεύματά συμμάχησαν με τον Ριχάρδο της Κορνουάλης και κατέλαβαν την Ασκαλώνα, στην συνέχεια έκλεισαν ειρήνη με την Αίγυπτο (1241). Ο Ούγος εξελέγη τιτουλάριος βασιλιάς της Θεσσαλονίκης (1266) αν και το βασίλειο είχε κατακτηθεί από το δεσποτάτο της Ηπείρου για περισσότερο από 40 χρόνια.
Οικογένεια
Από τον πρώτο του γάμο του με την Γιολάντα του Ντρε, κόρη του Ροβέρτου Γ' κόμη του Ντρε, απέκτησε:
Με τον δεύτερο γάμο του με τη Βεατρίκη των Μπλουά, κόρη του Θεοβάλδου Α΄ της Ναβάρρας, παιδιά του ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Δούκες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Βασιλείς της Θεσσαλονίκης
Τούθμωσις Β΄
Ο Τούθμωσις Β΄ ή Θούτμωσις Β΄ ή Θόθμης, εξελληνισμένη γραφή τού Djehutymes (προφ. ḏḥwty.ms), που σημαίνει ο Θωθ γεννήθηκε, είναι ο 4ος φαραώ της 18ης δυναστείας της Αιγύπτου. Η βασιλεία του γενικά χρονολογείται το διάστημα 1493-1479 π.Χ. Το σώμα του βρέθηκε στο Deir el-Bahri, σε κρύπτη επάνω από τον ταφικό ναό της Χατσεψούτ και εκτίθεται στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Καΐρου.
Καταγωγή
Ήταν γιος τού Τούθμωση Α΄ και μίας ελάσσονος συζύγου, της Μουτνοφρέτ. Έτσι ήταν ένας ελάσσων γιος του Τούθμωση Α΄ και αποφάσισε να νυμφευτεί την ετεροθαλή, πλήρως βασιλική, αδελφή του Χατσεψούτ, με σκοπό να εξασφαλίσει τη βασιλεία του. Κατέστειλε με επιτυχία εξεγέρσεις στη Νουβία και την Ανατολή και νίκησε μία ομάδα νομάδων Βεδουίνων, ωστόσο οι εκστρατείες αυτές εκτελέστηκαν από τους στρατηγούς του και όχι από τον ίδιο. Αυτό συνήθως ερμηνεύεται ως απόδειξη ότι ο Τούθμωσις Β΄ ήταν ακόμη ανήλικος, όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του. Από τη Νεφερτίτη απέκτησε τη Νεφερούρε και από την ελάσσων σύζυγό του Ισέτ απέκτησε τον περίφημο Τούθμωση Γ΄.
Μερικοί αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι, κατά τη βασιλεία τού Τούθμωση Β΄, η Χατσεψούτ ήταν η αληθινή εξουσία πίσω από τον θρόνο, εξαιτίας της ομοιότητας της οικιακής πολιτικής με την εξωτερική που ακολουθήθηκε αργότερα κατά τη βασιλεία του και εξαιτίας του ισχυρισμού της ότι ο πατέρας τους επιθυμούσε εκείνη ως διάδοχο. Αυτή παριστάνεται σε αρκετά ανάγλυφα σε πύλη του Καρνάκ, που χρονολογούνται από την εποχή του Τούθμωση Β΄, μαζί του και μόνη της. Έπειτα, κατά τη βασιλεία τού ανήλικου γιου του Τούθμωση Γ΄, η Χατσεψούτ στέφθηκε φαραώ για αρκετά έτη. Αυτό πιστοποιείται από το γεγονός ότι "οι πράκτορες της βασίλισσας αντικατέστησαν το όνομα του ανήλικου βασιλιά σε μερικά μέρη με το όνομά της σε πλαίσιο" επάνω στην πύλη.
Στο έργο του Επιτομή, ο Μανέθων αναφέρεται στον Τούθμωση Γ΄ ως Χεβρών, που είναι μία αναφορά στο πριν από το όνομα επίθετό του, Aakheperenre και του αποδίδει 13 έτη βασιλείας· αλλά αυτός ο αριθμός είναι πολύ αμφισβητήσιμος μεταξύ των ερευνητών. Μερικοί αιγυπτιολόγοι προτιμούν μία συντομότερη βασιλεία, από 10 ως 3 έτη, καθώς η μεγαλύτερη ημερομηνία που αναφέρεται στη βασιλεία του είναι η έτος 1, 2η πλημμύρα του Νείλου (akhet), ημέρα 8 από μία στήλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαραώ της 18ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Τένσινγκ Νοργκέι
Ο Τένσινγκ Νοργκέι (तेन्जिङ नोर्गे शेर्पा, 29 Μαΐου 1914 - 9 Μαΐου 1986), γεννημένος ως Ναμγκίαλ Γουάνγκτι και συχνά αποκαλούμενος απλά Σέρπα Τένσινγκ, ήταν Νεπαλέζος Σέρπα ορειβάτης. Θεωρείται ένας από τους διασημότερους ορειβάτες, καθώς συμμετείχε στην κατάκτηση του Έβερεστ με τον Έντμουντ Χίλαρι στις 29 Μαΐου 1953. Το περιοδικό Time τον κατέταξε ανάμεσα στους 100 σημαντικότερους ανθρώπους του 20ού αιώνα.
Τα πρώτα χρόνια
Οι αφηγήσεις για τα νεανικά χρόνια του Τένσινγκ είναι σχετικά αντιφατικές. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του, αποδεκτή για αρκετά χρόνια, ήταν Σέρπα γεννημένος στο Τενγκμπότσε, του Κούμπου στο ΒΑ Νεπάλ. Το Κούμπου βρίσκεται κοντά στο Έβερεστ, το οποίο οι Θιβετιανοί και οι Σέρπα ονομάζουν Τσομολούνγκμα, δηλαδή Άγια Μητέρα. Βουδιστής στο θρήσκευμα, ο Τένσινγκ ακολούθησε την παραδοσιακή θρησκεία των Σέρπα και των Θιβετιανών. Η ακριβής ημερομηνία γέννησής του δεν είναι γνωστή, αλλά σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του ήταν προχωρημένος Μάιος όταν γεννήθηκε. Μετά από την ανάβασή του στο Έβερεστ στις 29 Μαΐου, αποφάσισε να γιορτάζει τα γενέθλιά του σε αυτή την ημερομηνία. Σύμφωνα με το θιβετιανό ημερολόγιο η χρονιά της γέννησής του ήταν το Έτος του Λαγού, συνεπώς το πιθανότερο έτος γέννησης είναι το 1914.
Το όνομά του ήταν "Ναμγκίαλ Γουάνγκτι", αλλά όταν παιδί ακόμα το όνομά του άλλαξε κατόπιν συμβουλής του επικεφαλής λάμα και ιδρυτή της μονής Ρονγκμπούκ, Νγκαγουάνγκ Τερζίν Νόρμου. Το όνομά του Τένσινγκ Νοργκέι σημαίνει "πλούσιος-καλότυχος-ακόλουθος-της-θρησκείας". Ο πατέρας του, βοσκός γιακ, ήταν ο Τσανγκ Λα Μίνγκμα (θ. 1949) και μητέρα του η Ντόκμο Κίνζομπου, που έζησε αρκετά για να τον δει να ανεβαίνει στο Έβερεστ. Ήταν το 11ο από τα 13 παιδιά της οικογένειας, τα περισσότερα από τα οποία πέθαναν σε νεαρή ηλικία. Το έσκασε από το σπίτι του δύο φορές στην εφηβεία, την πρώτη φορά πήγε στο Κατμαντού και τη δεύτερη στο Νταρτζίιλινγκ. Κάποια στιγμή τον έστειλαν στη μονή Τενγκμπότσε, να γίνει μοναχός, αλλά αποφάσισε ότι η μοναστική ζωή δεν ήταν για εκείνον και εγκατέλειψε τη μονή. Σε ηλικία 19 ετών εγκαταστάθηκε στην κοινότητα των Σέρπα στο Του Σονγκ Μπούστι στο Νταρτζίιλινγκ.
Ορειβασία
Ο Τένσινγκ είχε την πρώτη του ευκαιρία να συμμετάσχει σε αποστολή στο Έβερεστ όταν τον προσέλαβε ο Έρικ Σίπτον, αρχηγός της αποστολής του 1953. Ο Τένσινγκ έλαβε μέρος ως βαστάζος υψηλού υψομέτρου και στις τρεις επίσημες βρετανικές προσπάθειες ανάβασης στο Έβερεστ από από την πλευρά του βόρειου Θιβέτ στη δεκαετία 1930. Στην αποστολή του 1936 συνεργάστηκε με τον ανθρωπολόγο Τζον Μόρις. Πήρε επίσης μέρος και σε άλλες αποστολές στην ινδική υποήπειρο. Για ένα διάστημα στις αρχές της δεκαετίας του 1940 έζησε στο πριγκιπάτο του Τσιτράλ (που έγινε αργότερα τμήμα του Πακιστάν), στην υπηρεσία κάποιου συνταγματάρχη Τσάπμαν. Η πρώτη του γυναίκα πέθανε και θάφτηκε εκεί. Κατά τα γεγονότα της απόσχισης του Πακιστάν κατόρθωσε να επιστρέψει στο Νταρτζίιλινγκ με τις δύο κόρες του, διασχίζοντας την Ινδία ντυμένος με μία παλιά στολή του συνταγματάρχη Τσάπμαν.
Το 1947 έλαβε μέρος σε μία ανεπιτυχή προσπάθεια κατάκτησης του Έβερεστ. Ο καναδικής καταγωγής Ερλ Ντένμαν, ο Άνγκε Ντάγουα Σέρπα και ο Τένσινγκ πέρασαν στο Θιβέτ παράνομα για να κάνουν την προσπάθειά τους. Μια ισχυρή καταιγίδα στα 6.700 μ. τους ανάγκασε να επιστρέψουν με ασφάλεια. Το 1947 έγινε επικεφαλής των Σέρπα σε ελβετική αποστολή για πρώτη φορά και συμμετείχε στη διάσωση του Γουάνγκντι Νόρμου που είχε τραυματιστεί σοβαρά από πτώση. Την επόμενη χρονιά έκανε πρώτη ανάβαση στο Κένταρναθ στο δυτικό Γκαργουάλ των Ιμαλαΐων.
Ελβετική αποστολή στο Έβερεστ, 1952
Ο Τένσινγκ το 1952 πήρε μέρος σε ελβετικές αποστολές με αρχηγό τον Έντουαρντ Βις-Ντούναντ (Édouard Wyss-Dunant) κατά την άνοιξη και τον Γκάμπριελ Σεβάλεϊ το φθινόπωρο με σοβαρές προσπάθειες ανάβασης στο Έβερεστ από τη νότια πλευρά του Νεπάλ, μετά την αμερικανική και βρετανική αποστολή του 1950 και του 1951. Οι Ρεϊμόν Λαμπέρ και Τένσινγκ Νοργκέι έφτασαν ως τα 8.595 στη ΝΑ κόψη, κάνοντας νέο ρεκόρ υψομέτρου. Ήταν η πρώτη αποστολή στην οποία ο Τένσινγκ συμμετείχε ως πλήρες μέλος, κάτι που θεώρησε ως τη μεγαλύτερη τιμή που του έγινε ποτέ.
Επιτυχής ανάβαση στο Έβερεστ
Το 1953 πήρε μέρος στην αποστολή του Τζον Χαντ, επιχειρώντας στο Έβερεστ για έβδομη φορά. Μέλος της αποστολής ήταν ο Έντμουντ Χίλαρι, ο οποίος παρολίγο να χάσει τη ζωή του πέφτωνας σε κρεβάς, αλλά σώθηκε την τελευταία στιγμή από την επέμβαση του Τένσινγκ, ο οποίος ασφάλισε το σκοινί στο πιολέ του. Έκτοτε ο Χίλαρι τον θεώρησε απαραίτητο ορειβατικό σύντροφο σε οποιαδήποτε μελλοντική του ανάβαση.
Το χιόνι και ο άνεμος κράτησε τους δύο ορειβάτες στο Νότιο Πέρασμα για δύο μέρες. Ξεκίνησαν στις 28 Μαΐου με ομάδα υποστήριξης τους Ανγκ Νιίμα, Άλφρεντ Γκρέγκορι και Τζορτζ Λόου. Οι δύο ορειβάτες έστησαν σκηνή στα 8.500 μ. ενώ η ομάδα υποστήριξης επέστρεψε στην κατασκήνωση βάσης. Το επόμενο πρωινό ο Χίλαρι ανακάλυψε ότι οι μπότες του είχαν παγώσει έξω από τη σκηνή και καθυστέρησε περίπου δύο ώρες για να τις ζεστάνει, πριν επιχειρήσει μαζί με τον Τένσινγκ την τελική ανάβαση με σακκίδια 14 κιλών στην πλάτη. Η κρίσιμη κίνηση στο τελευταίο στάδιο της ανάβασης ήταν ένας 12μετρος βράχος, που ονομάστηκε αργότερα το "Βήμα Χίλαρι". Ο Χίλαρι αναρριχήθηκε σε μια σχισμή και ο Τένσινγκ τον ακολούθησε. Από εκεί η συνέχεια ήταν σχετικά εύκολη. Προσέγγισαν την κορυφή του Έβερεστ στα 8.848 μ. στις 11:30 π.μ.
Έμειναν στην κορυφή περίπου 14 λεπτά. Ο Χίλαρι πήρε την περίφημη φωτογραφία του Τένσινγκ με το πιολέ του στην κορυφή. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του Τένσινγκ Man of Everest, όταν ο Τένσινγκ προσφέρθηκε να φωτογραφίσει τον Χίλαρι, εκείνος αρνήθηκε. Έγιναν επιπλέον φωτογραφίσεις από την κορυφή προς τα κάτω για να τεκμηριωθεί ότι δεν ήταν κίβδηλη η ανάβαση. Ο πρώτος που τους συνάντησε κατά την κατάβαση ήταν ο Λόου που αναρριχήθηκε ως ένα σημείο για να τους προσφέρει ζεστή σούπα.
Ο Τένσινγκ έγινε δεκτός με μεγάλες τιμές στο Νεπάλ και την Ινδία. Ο Χίλαρι και ο Χαντ χρίστηκαν Ιππότες από την Ελισάβετ Β΄, ενώ ο Τένσινγκ έλαβε το μετάλιο του Γεωργίου για τις προσπάθειές του στην αποστολή Υπάρχουν εικασίες ότι ο Ινδός πρωθυπουργός Γιαβαχαρλάρ Νεχρού δεν έδωσε άδεια στον Τένσινγκ να χριστεί ιππότης
Μετά το Έβερεστ
Ο Τένσινγκ Νοργκέι έγινε ο πρώτος διευθυντής εκπαίδευσης στο πεδίο του Ιμαλαϊκού Ινστιτούτου Ορειβασίας στο Νταρτζίιλινγκ το 1954.
Τον Ιανουάριο του 1975, με την άδεια του βασιλέα του Μπουτάν, Τζίνγκμε Σίνγκιε Γουαντσούκ, ο Τένσινγκ έγινε οδηγός της πρώτης αμερικανικής περιηγητικής ομάδας που επιτράπηκε να εισέλθει. Το επίσημο πρόγραμμα ξεκίνησε στο Πάρο, στο βόρειο Μπουτάν και περιελάμβανε επίσκεψη στη Φωλιά του Τίγρη, (Paro Taktsang), το αρχαίο βουδιστικό μοναστήρι, πριν την επιστροφή στην Ινδία μέσω Νεπάλ και Σικίμ. Ο Τένσινγκ σύστησε την ομάδα στον τελευταίο βασιλέα του Σικίμ και τη φιλοξένησε σπίτι του στην Ινδία για αποχαιρετιστήρια γιορτή.
Το 1978 ίδρυσε την Tenzing Norgay Adventures, μια εταιρεία που προσφέρει τρέκινγκ στα Ιμαλάια. Από το 2003, την εταιρεία διηύθυνε ο γιος του Τζάμλινγκ Τένσινγκ Νοργκέι, ο οποίος κατέκτησε το Έβερεστ το 1996.
Θάνατος
Ο Τένσινγκ απεβίωσε από εγκεφαλική αιμορραγία στο Νταρζίιλινγκ, της δυτικής Βεγγάλης, στην Ινδία, το 1986, σε ηλικία 71. Η σορός του αποτεφρώθηκε στο Ιμαλαϊκό Ινστιτούτο Ορειβασίας. Η σύζυγός του απεβίωσε το 1992.
895
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 895 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Διαγωνισμός Νέων Χορευτών Eurovision 1989
Ο τρίτος Διαγωνισμός Νέων Χορευτών Eurovision διεξάχθηκε στο Palais des Congrès στο Παρίσι της Γαλλίας στις 28 Ιουνίου 1989
Οι συμμετέχουσες χώρες μπορούσαν να στείλουν έναν ή δύο χορευτές, άντρα ή γυναίκα, αλλά να ήταν κάτω των 19 χρόνων.
Ο κάθε χορευτής ήταν ελεύθερος να διαγωνιστεί σε όποια από τις δύο κατηγορίες ήθελε: κλασσικό ή σύγχρονο χορό, μοντέρνο ή τζαζ χορό.
Ο Διαγωνισμός Νέων Χορευτών Eurovision 1989 μεταδόθηκε σε 20 χώρες συμπεριλαμβανομένου των Ιορδανία και Βουλγαρία.
Νικητές και εναπομείναντες φιναλίστ
Λόγω των πιέσεων του χρόνου, ένας ημιτελικός διοργανώθηκε για να επιλεγούν οι εμφανίσεις του τελικού.
Κατηγορία:Διαγωνισμοί Νέων Χορευτών Eurovision
Δάφνη Λαμπρόγιαννη
Η Δάφνη Λαμπρόγιαννη ( Αθήνα ,17 Μαΐου 1967) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Βιογαφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και κατάγεται από τη Λήμνο και την Πελοπόννησο. Σπούδασε Γραφικές Τέχνες αλλά στη συνέχεια ασχολήθηκε με την υποκριτική. Αποφοίτησε το 1991 από τη Δραματική Σχολή Βεάκη. Η παρθενική εμφάνισή της στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, έγινε το 2007 με τη Λυσιστράτη.
Τραγουδάει στα αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Στάνλεϊ Μπέικερ
Ο Σερ Στάνλεϊ Μπέικερ (αγγλικά:Sir William Stanley Baker) (28 Φεβρουαρίου 1928 - 28 Ιουνίου 1976) ήταν Ουαλός ηθοποιός και παραγωγός ταινιών. Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Βρετανούς ηθοποιούς του κινηματογράφου στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και αργότερα έγινε παραγωγός. Είναι γνωστός για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του στους Τυχοδιώκτες της κολάσεως (1958) και σε υποστηρικτικό ρόλο στα Κανόνια του Ναβαρόνε, ενώ θεωρείται ως η πιο σημαντική συνεισφορά του στην έβδομη τέχνη στην ταινία Ζουλού (1964) στην οποία υπήρξε παραγωγός και πρωταγωνιστής.
Πρώτα χρόνια
Ο Μπέικερ γεννήθηκε στο Φέρντειλ του Γκλάμοργκαν της Ουαλίας, ήταν ο μικρότερος από τα τρία παιδιά της οικογένενειας. Ο πατέρας του ήταν ανθρακωρύχος που έχασε το ένα του πόδι σε ατύχημα, αλλά συνέχισε να εργάζεται ως χειριστής ανελκυστήρων στο ορυχείο μέχρι το θάνατό του. Ο Μπέικερ μεγάλωσε ως ένα αυτοαποκαλούμενο «άγριο παιδί» που ενδιαφέροταν μόνο για το «ποδόσφαιρο και την πυγμαχία». Ο ίδιος σκέφτοταν ότι πιθανότατα θα ήταν ανθρακωρύχος ή ίσως μπόξερ.
Η καλλιτεχνική του ικανότητα εντοπίστηκε σε νεαρή ηλικία από τον δάσκαλο του, τον Γκλυν Μορς, ο οποίος ενθάρρυνε τον Μπέικερ να ασχοληθεί με την ηθοποία. Όταν ήταν 14 ετών, έπαιζε σε μια σχολική παραστάση όταν τον είδε ένας σκηνοθέτης από τα Ealing Studios, ο οποίος τον πρότεινε να παίξει έναν ρόλο στην πολεμική ταινία Undercover (1943), που αναφέρονταν στους γιουγκοσλάβους αντάρτες στη Σερβία. Ο Μπέικερ πληρωνόταν 20 λίρες την εβδομάδα και ξεκίνησε μια επαγγελματική καριέρα. Έξι μήνες αργότερα, ο Μπέικερ εμφανίστηκε με την Έμιλιν Ουίλιαμς σε μια παράσταση στο West End που ονομάζοταν The Druid's Rest, με πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Μπάρτον.
Ο Μπέικερ εργάστηκε για έναν χρόνο ως μαθητευόμενος ηλεκτρολόγος και έπειτα από την επιρροή του Μορς, κατάφερε να εξασφαλίσει μια θέση στο Θέατρο Repertory του Μπέρμιγχαμ το 1944, όπου και παρέμεινε εκεί για τρία χρόνια μέχρι που πήγε να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία.
Υπηρέτησε στη Βασιλική Στρατιωτική Υπηρεσία από το 1946 έως το 1948, κατακτώντας τον βαθμό του λοχία. Μετά την αποστράτευσή του, ο Μπέικερ επέστρεψε στο Λονδίνο αποφασισμένος να ξαναρχίσει την καριέρα του. Του προτάθηκε από τον Ρίτσαρντ Μπάρτον για να παίξει ένα μικρό ρόλο στο έργο του Τέρσεν Ράτιγκαν Adventure Story στο West End το 1949.
Πρώιμη καριέρα
Άρχισε να εμφανίζεται σε ταινίες και στην τηλεόραση, καθώς και να παίζει στη σκηνή για την εταιρεία Middlesex Repertory. Είχε μικρούς ρόλους στο All Over the Town (1949), Obsession (1949), Your Witness (1950), Lilli Marlene (1950), Something in the City (1950), The Rossiter Case (1951), Cloudburst (1951), Home to Danger (1951) και Whispering Smith Hits London (1952). Το 1951 περιόδευσε στην Αγγλία στο έργο του Κρίστοφερ Φράι, ''A Sleep of Prisoners]] που ήταν μέρος του Φεστιβάλ της Βρετανίας. Το έργο μεταφέρθηκε στο σύνολό του στη Νέα Υόρκη για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, καθώς και σε περιοδείες σε όλες τις ΗΠΑ.
Ενώ βρισκόταν στη Νέα Υόρκη, ο Μπέικερ διάβασε το μυθιστόρημα The Cruel Sea του Νίκολας Μονσάρατ, όπου και έδειξε ενδιαφέρον να υποδύθει τον δυσάρεστο και κάπως δειλό Μπένετ. Τελικά πήρε επιτυχώς τον ρόλο στην ταινία του 1953. Ήταν η πιο επιτυχημένη ταινία στο βρετανικό box office το 1953 και ο Μπέικερ άρχισε να παίρνει βασικούς ρόλους σε ταινίες.
Ο Μπέικερ πήρε ακόμη έναν ρόλο όταν αντικατέστησε τον Τζορτζ Σάντερς, ο οποίος αρρώστησε και δεν μπόρεσε να παίξει τον Σερ Μόρντρεντ στους επικούς Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης (1953), που έκανε η MGM στη Βρετανία. Ο Μπέικερ πήρε εξαιρετικές κριτικές και η ταινία ήταν πολύ δημοφιλής.
Πρωταγωνιστικοί ρόλοι
Ο Μπέικερ έφυγε τελικά από τους υποστηρικτικούς ρόλους όταν πρωταγωνίστησε στους Τυχοδιώκτες της κολάσεως (1957), σε σκηνοθεσία του Σι Ένφιλντ. Πριν κυκλοφορήσει, έπαιξε έναν άλλο ρόλο κακού στο Campbell's Kingdom (1957), απέναντι από τον Ντερκ Μπόγκαρντ, που γυρίστηκε στην Ιταλία (αντικαθιστώντας τον Καναδά). Οι Τυχοδιώκτες της Κολάσεως ήταν μια μικρή επιτυχία στο box office, παρολά αυτά όμως στο τέλος του έτους το κοινό ψήφισε τον Μπέικερ ως το έβδομο πιο δημοφιλής βρετανό ηθοποιόστο βρετανικό box office για το 1957 (μετά τον Ντερκ Μπόγκαρντ, τον Κέννεθ Μορ, τον Πίτερ Φιντς, τον Τζον Γκρέγκσον, τον Νόρμαν Γουίσντομ και τον Τζον Μιλς, και πριν από τους Ίαν Κάρμαικλ, Τζακ Χόκινς και την Μπελίντα Λι). Η επιτυχία αυτής της ταινίας ανέδειξε τον Μπέικερ στο να παίζει ρόλους σε μια σειρά από σκληρούς αντι-ηρώες. Σύμφωνα με τα λόγια του Ντέιβιντ Τόμσον:
Προσωπική ζωή
Το 1950 ο Μπέικερ παντρεύτηκε την ηθοποιό Έλεν Μάρτιν, την οποία του είχε γνωρίσει ο Μπάρτον. Ο γάμος τους κράτησε μέχρι το θάνατό του και απέκτησαν τέσσερα παιδιά, τον Μάρτιν και τη Σάλι (δίδυμα), τον Γκλυν και τον Άνταμ. Ο Γκλυν εμφανίστηκε στις ταινίες Επιχείρηση: Άγριες Χήνες (1978), απέναντι από τον Ρίτσαρντ Μπάρτον και στην Η Επιστροφή των Τζεντάι (1983)
Ο Μπέικερ ήταν πολιτικά Σοσιαλιστής και προσωπικός φίλος του Πρωθυπουργού Χάρολντ Γουίλσον. Ήταν αντίπαλος του ουαλέζικου εθνικισμού και πήρε μέρος σε τηλεοπτικές εκπομπές προς υποστήριξη του Εργατικού Κόμματος της Ουαλίας. Σε μια συνέντευξη του 1969 είπε, «Είμαι Ουαλός και περήφανος γι'αυτό, αλλά δεν είμαι εθνικιστής. Νομίζω ότι οι Ουαλοί Εθνικιστές είναι ανόητοι και παραπλανημένοι άνθρωποι». Ο Μπέικερ επικρίθηκε έντονα για την απόκτηση τεράστιων χρημάτων παρά το γεγονός ότι προωθούσε την αριστερή πολιτική, στέλνοντας όλα τα παιδιά του σε αγγλικά δημόσια σχολεία και είχε μια μεγάλη εξοχική κατοικία στην Ισπανία.
Πολλοί από τους φίλους του πίστευαν ότι ο Μπέικερ είχε βλάψει την καριέρα του ως ηθοποιός μέσω των προσπαθειών του να μετατραπεί σε επιχειρηματία. Σε μια συνέντευξη λίγο πριν από το θάνατό του, παραδέχτηκε ότι ήταν εθισμένος στον τζόγο σε όλη του τη ζωή, αν και ισχυρίστηκε ότι είχε πάντα αρκετά χρήματα για να φροντίσει την οικογένειά του.
Χαλκιόπη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Χαλκιόπη είναι κυρίως γνωστή μία θυγατέρα του βασιλιά Αιήτη της Κολχίδας, αδελφή δηλαδή της Μήδειας. Η Χαλκιόπη παντρεύτηκε τον Φρίξο όταν αυτός είχε καταφύγει στη χώρα της πάνω στο ιπτάμενο κριάρι με το «χρυσόμαλλο δέρας». Η Χαλκιόπη με τον Φρίξο απέκτησαν 4 ή 5 παιδιά. Αυτά ήταν ο `Αργος (ο κατασκευαστής του πλοίου «Αργώ», που πήρε το όνομά του και το έδωσε στους Αργοναύτες για την εκστρατεία τους), ο Φρόντις, ο Μέλας και ο Κυτίσωρος — σύμφωνα με άλλη εκδοχή και ο Πρέσβωνας.
Στάνλεϊ Μπέικερ
Θάνατος
Ο Μπέικερ ήταν βαρύς καπνιστής τσιγάρων και πούρων και διαγνώστηκε με καρκίνο του πνεύμονα στις 13 Φεβρουαρίου 1976 και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση αργότερα τον ίδιο μήνα. Ωστόσο, ο καρκίνος είχε εξαπλωθεί στα οστά του και πέθανε από πνευμονία στις 28 Ιουνίου 1976, στη Μάλαγα της Ισπανίας, σε ηλικία 48 ετών.
Χαλκιόπη
Πηγές
Χαλκιοπη Χαλκιοπη
Στάνλεϊ Μπέικερ
Θάνατος
Το σώμα του αποτεφρώθηκε στο Κρεματόριο Putney Vale και οι στάχτες του είναι διάσπαρτες σε μια πλαγιά με θέα στο παιδικό του σπίτι. Είπε στη γυναίκα του λίγο πριν πεθάνει:
Μοστυεζούλ
Το Μοστυεζούλ (γαλλικά: Mostuéjouls, οξιτανικά: Mostuèjols) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοστυεζουλαίν (γαλλικά: Mostuéjoulains).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Κέντρο (πολιτική)
μικρογραφία|170x170px|Ο Βίλελμ Ρέπκε, Γερμανός οικονομολόγος, από τους πρώτους που ανέπτυξαν τη θεωρία του Τρίτου Δρόμου.|αριστερά
Επαρχία Μεντόσα
200px|thumb|right|Διοικητική διαίρεση της επαρχίας
Κέντρο (πολιτική)
Ο όρος Κέντρο στη σύγχρονη πολιτική εκφράζει συνήθως τις ιδεολογίες του κοινωνικού φιλελευθερισμού και γενικότερα του φιλελευθερισμού, οι οποίες συνδυάζουν κεντροδεξιά και κεντροαριστερά ιδεολογικά στοιχεία. Η θέση αυτή, αντιτίθεται σε πολιτικές αλλαγές που επιφέρουν μετατόπιση της κοινωνίας είτε προς τα Αριστερά είτε προς τα Δεξιά. Τα σύγχρονα κεντρώα κόμματα (φιλελεύθερα στην πλειοψηφία τους) υποστηρίζουν τη μικτή οικονομία και την ανοιχτή κοινωνία, κρατώντας ίσες αποστάσεις στα οικονομικά και στα κοινωνικά ζητήματα (ή και τείνοντας προς τα κεντροαριστερά στα κοινωνικά ζητήματα). Πολλά κεντρώα κόμματα υιοθετούν ιδεολογίες όπως ο Τρίτος Δρόμος και ο Ρεφορμισμός.
Χαρακτηριστικά των υποστηρικτών του πολιτικού χώρου αυτού, είναι η πεποίθηση ότι οι λύσεις στα διάφορα προβλήματα πρέπει να επέρχονται μέσω του ρεαλισμού και του πραγματισμού και όχι με συναισθηματική φόρτιση.
Επαρχία Μεντόσα
Η επαρχία Μεντόσα (ισπ. Mendoza) είναι μία από τις 23 επαρχίες της Αργεντινής και βρίσκεται στα δυτικά του κεντρικού μέρους της χώρας, στην περιοχή Κούγιο. Η πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη Μεντόσα. Συνορεύει με τις επαρχίες Σαν Χουάν, Σαν Λούις, Λα Πάμπα και Νεουκέν. Δυτικά συνορεύει με τη Χιλή.
Κέντρο (πολιτική)
Υπάρχουν και κάποια κόμματα που αυτοχαρακτηρίζονται κεντρώα, όχι όμως και φιλελεύθερα ή κοινωνικά φιλελεύθερα. Τα κόμματα αυτά είναι γενικά μετριοπαθή σε οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα και κατατάσσονται απλά στον ιδεολογικό χώρο του Κέντρου.
Πολιτική Εκπροσώπηση
Παγκοσμίως, ο κυριότερος κεντρώος διεθνής οργανισμός είναι η Φιλελεύθερη Διεθνής. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τα περισσότερα κεντρώα κόμματα εκπροσωπούνται από την πολιτική ομάδα "Renew Europe", ενώ τα κυριότερα πανευρωπαϊκά κόμματα είναι το "ALDE" και το Δημοκρατικό Κόμμα.
Επαρχία Μεντόσα
Οικονομία
Τα κρασιά της Μεντόσας είναι γνωστά σε όλο τον κόσμο και οι τοπικοί οινοπαραγωγοί δίνουν 70% της συνολικής ποσότητας κρασιού που παράγεται στην Αργεντινή. Εκτός από το αμπέλι στην επαρχία καλλιεργούνται μηλιές, αχλαδιές, ντομάτες, κρεμμύδια, δαμασκηνιές, ελιές, βυσσινιές, ροδακινιές και κυδωνιές. Η μελισσοκομία είναι άλλος ένας κλάδος της γεωργίας που αναπτύσσεται τελευταία χρόνια. Ο αριθμός των κυψελών ανέρχεται στις 30 000 κυψέλες.
Κέντρο (πολιτική)
Πολιτική Εκπροσώπηση
Τα γνωστότερα κεντρώα κόμματα είναι το Δημοκρατικό Κόμμα στις Ηνωμένες Πολιτείες, το "La République En Marche!" στη Γαλλία, το Φιλελεύθερο Κόμμα στον Καναδά και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες στη Βρετανία. Στην Ελλάδα, τα κυριότερα κεντρώα κόμματα με εκπροσώπηση σε πρόσφατες κοινοβουλευτικές περιόδους, είναι το Ποτάμι και η Ένωση Κεντρώων. Παλαιότερα εν Ελλάδι υπήρχαν η Ένωση Κέντρου, το Κόμμα Φιλελευθέρων, Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου και άλλα.μικρογραφία|219x219px|Ο [[Εμανουέλ Μακρόν, πρόεδρος της Γαλλίας από το 2017, χαρακτηρίζεται ως ριζοσπαστικά κεντρώος.|δεξιά]]μικρογραφία|218x218px|Ο [[Σταύρος Θεοδωράκης, πρόεδρος του Ποταμιού, οδήγησε το κόμμα του σε ποσοστά έως και 6,5%, το μεγαλύτερο που έχει λάβει ελληνικό κεντρώο κόμμα στην πρόσφατη ιστορία.|αριστερά]]
Επαρχία Μεντόσα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Αργεντινής
Κέντρο (πολιτική)
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική ορολογία Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες Κατηγορία:Πολιτικό φάσμα
Παύλος Γερουλάνος
Ο Παύλος Γερουλάνος (Αθήνα, 29 Μαΐου 1966 ) είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ την περίοδο 2009-12 και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝΑΛ από το 2023. Διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού στην κυβέρνηση Παπανδρέου του 2009, θέση που διατήρησε και στη μετέπειτα κυβέρνηση Παπαδήμου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του Μαρίνου Γερουλάνου, αυλάρχη της βασίλισσας Άννας Μαρίας, και της Αιμιλίας Καλλιγά, αρχαιολόγου και προέδρου του Μουσείου Μπενάκη. Νονοί του είναι οι θείοι του Παύλος και Ανδρέας Καλλιγάς. Από την πλευρά του πατέρα του είναι δισέγγονος του Μαρίνου Γερουλάνου ενώ απο την πλευρά της μητέρας του, δισέγγονος του Πέτρου Καλλιγά και του Αντώνη Μπενάκη καθώς και τρισέγγονος των Εμμανουήλ Μπενάκη και Παύλου Καλλιγά.
Εργάστηκε ως οικονομικός διευθυντής στην Photoelectron Corporation θυγατρική της Thermo Electron Corporation (1989-1992) και στις τράπεζες Alpha Finance και Barclays και με την επιστροφή του στην Ελλάδα (1994) ανέλαβε τη θέση του οικονομικού διευθυντή της οικογενειακής επιχείρησης ιχθυοτροφείων στην Κεφαλονιά και επόπτευσε την αναδιάρθρωση της εταιρείας. Από το 2004 έως το 2006 εργάστηκε ως σύμβουλος στην Egon Zehnder International.
Η πρώτη του ανάμειξη με την πολιτική ήταν στις βουλευτικές εκλογές της Βρετανίας ως συνεργάτης του βουλευτή του Εργατικού Κόμματος, Γκρέβιλ Τζάνερ.
Το 1999 έγινε σύμβουλος του τότε υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Παπανδρέου, και στη συνέχεια γενικός γραμματέας Αποδήμου Ελληνισμού μέχρι το 2004. Από το 2006 έως το 2009 ήταν διευθυντής του πολιτικού γραφείου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και τον Μάρτιο του 2008 έγινε γραμματέας του τομέα Επικοινωνίας του κόμματος. Στις βουλευτικές εκλογές του 2009 κατείχε την πέμπτη θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και εξελέγη βουλευτής.
Με τον σχηματισμό της κυβέρνησης Παπανδρέου διορίστηκε υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού, ενώ διατήρησε τη θέση του και στην κυβέρνηση Παπαδήμου.
Στις 17 Φεβρουαρίου 2012 έθεσε την παραίτησή του στη διάθεση του πρωθυπουργού, με αφορμή ένοπλη ληστεία στο παλαιό αρχαιολογικό μουσείο της Ολυμπίας, το δεύτερο περιστατικό κλοπής σε μουσείο της χώρας μέσα σε διάστημα λίγων εβδομάδων, καθώς είχε προηγηθεί η κλοπή δύο πινάκων ζωγραφικής και ενός χαρακτικού από την Εθνική Πινακοθήκη, στις αρχές Ιανουαρίου 2012. Η παραίτησή του δεν έγινε δεκτή.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2012 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής.
Στις δημοτικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος δήμαρχος για τον δήμο της Αθήνας, λαμβάνοντας ποσοστό 13,19% και την τρίτη θέση στον πρώτο γύρο.
Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 εξελέγη βουλευτής στην Α' Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ.
Προσωπική ζωή
Κατοικεί στο Κολωνάκι. Είναι νυμφευμένος με τη Λάρα Μπαράζι, κόρη Σύρου χριστιανού επιχειρηματία, και έχει δύο κόρες, την Τατιάνα και την Αλεξάνδρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Γραμματείς Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Πολιτισμού και Τουρισμού Παυλος Κατηγορία:Οικογένεια Μπενάκη
Ακτή Φθιώτιδας
Η Ακτή είναι παράλιος οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, o οποίος βρίσκεται στα παράλια του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου και τη σε απόσταση 5 χλμ. ΒΑ. από τον Άγιο Κωνσταντίνο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου Λοκρίδος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Άγιο Κωνσταντίνο, τον Λογγό, το Νεοχώρι και το Ασπρονέρι αποτελούν την δημοτική κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Κωνσταντίνου του Δήμου Καμένων Βούρλων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 87 κατοίκους
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Μώλου - Αγίου Κωνσταντίνου
ABW
Η συντομογραφία ABW μπορεί να αναφέρεται:
894
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μέι Γιανγκ
Η Τζόνι Μέι Γιάνγκ (Mae Young, 12 Μαρτίου 1923 - 14 Ιανουαρίου 2014) ήταν Αμερικανίδα παλαίστρια. Ήταν περισσότερο γνωστή για την πορεία της στο NWA και στο WWE.
Καριέρα
Ήταν μια πρωτοπόρος στην πάλη των γυναικών, βοηθώντας στην γνωστοποίηση του αθλήματος κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και εκπαιδεύοντας αρκετές γενεές παλαιστών. Η Γιάνγκ πάλεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στον Καναδά, κερδίζοντας διάφορους τίτλους στο National Wrestling Alliance.
Απο το 1999 και μετά, η Γιάνγκ έκανε εμφανίσεις στο WWE μαζί με την Φάμπιουλους Μούλαχ ως κωμικό δίδυμο. Επίσης, είχε τιμηθεί με εισαγωγή στο Professional Wrestling Hall of Fame και στο WWE Hall of Fame. Η Γιάνγκ ήταν η μόνη παλαίστρια, ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες, που είχε αγωνιστεί σε αγώνες πάλης για 9 διαφορετικές δεκαετίες, έχοντας τον πρώτο αγώνα το 1939 και τον τελευταίο το 2010.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Πατριάρχης Νεόφυτος Η΄
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ροδολίβος Σερρών το 1833. Ο ίδιος αναγράφει: Πατρίς μεν είναι χωρίον τι Ροδολίβος καλούμενον… και τέσσαρας περίπου ώρας της Δράμας απέχον.
Σε ηλικία έξι ετών στάλθηκε στη Μονή Εικοσιφοινίσσης, στην οποία μόναζαν συγγενείς του, και φοίτησε στην εκεί Ελληνική Σχολή από το 1839. Με προτροπή του Μητροπολίτου Δράμας Αθανασίου Καΐρη φοίτησε μετά στην Ελληνική Σχολή Αλιστράτης. Το 1851 έφτασε με πενιχρά μέσα στην Κωνσταντινούπολη για να σπουδάσει. Εκεί γνώρισε τον από Δράμας πρώην Πατριάρχη Γερμανό Δ' (ο οποίος ως Μητροπολίτης Δράμας είχε χειροτονήσει ιερέα τον πατέρα του) καθώς και τον Μητροπολίτη Δέρκων Νεόφυτο τον από Δράμας που αποτέλεσε τον προστάτη και ευεργέτη του. Το 1852 ξεκίνησε τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του χειροτονήθηκε διάκονος και μετονομάστηκε σε Νεόφυτος, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τον ευεργέτη του, Μητροπολίτη Δέρκων Νεόφυτο τον από Δράμας. Στο πτυχίο του από τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης αναγράφεται ως Εικοσιφοινισσιώτης.
Μετά τις σπουδές του εργάστηκε για λίγο ως δάσκαλος, και κατόπιν ως βοηθός του Μητροπολίτη Νύσσης και αργότερα του Στρωμνίτσης. Έπειτα πήγε στη Γερμανία, όπου έμαθε γερμανικά και σπούδασε Θεολογία στο Μόναχο. Μετά την επιστροφή του έγινε αρχιδιάκονος του Μητροπολίτη Αμασείας, από τον οποίο και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και χειροθετήθηκε αρχιμανδρίτης.
Στις 25 Νοεμβρίου 1867 εξελέγη επίσκοπος Ελευθερουπόλεως, βοηθός επίσκοπος του Μητροπολίτου Δράμας Αγαθαγγέλου. Στις 19 Ιανουαρίου 1872 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Φιλιππουπόλεως. Το 1878 ήταν υποψήφιος στις Πατριαρχικές Εκλογές, κατά τις οποίες εξελέγη Πατριάρχης ο Ιωακείμ Γ΄. Το 1880 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Αδριανουπόλεως. Το 1886 παραιτήθηκε λόγω υπερκόπωσης και πήγε να εφησυχάσει στη Μονή Βατοπεδίου στο Άγιο Όρος. Το 1887 όμως εξελέγη Μητροπολίτης Πελαγονίας και το 1891 Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης.
Μετά το θάνατο του Οικουμενικού Πατριάρχη Διονυσίου Ε΄, εξελέγη νέος Πατριάρχης στις 27 Οκτωβρίου 1891, όχι όμως χωρίς αντιπαραθέσεις και επεισόδια, καθώς εκείνη την εποχή υπήρχε διχασμός μεταξύ «ιωακειμικών» και «αντιιωακειμικών». Στις 2 Νοεμβρίου του ίδιου έτους παρουσιάστηκε στο Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και κατόπιν ενθρονίστηκε.
Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του αντιμετωπίστηκε το λεγόμενο «σχολικό ζήτημα», δηλαδή το ζήτημα αναγνώρισης των σχολείων της ομογένειας, καθώς επίσης διευθετήθηκε το θέμα της εισαγωγής σε αυτά της διδασκαλίας της τουρκικής γλώσσας. Αυτή εισήχθη στην δευτεροβάθμια, αλλά όχι στην πρωτοβάθμια. Επίσης καθορίστηκε να τελείται δοξολογία στο Οικουμενικό Πατριαρχείο κατά την ημέρα των γενεθλίων του Σουλτάνου, αλλά και την ημέρα ανάρρησης νέου Σουλτάνου στο Θρόνο. Επί Πατριαρχίας του ξεκίνησε επίσης η δημιουργία κτηματολογίου των μονών.
Πηγές
Νεοφυτος Η Νεοφυτος Νεοφυτος Νεοφυτος Νεοφυτος Κατηγορία:Μητροπολίτες Ελευθερουπόλεως Νεοφυτος Η Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 2005
Οι 60οί Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 2005 έγιναν στο Νόβι Σαντ της Σερβίας, στις 23 & 24 Ιουλίου. Μετείχαν αθλητές και αθλήτριες από εννιά βαλκανικές χώρες. Νικήτρια αναδείχθηκε η Ρουμανία και στους άνδρες και στις γυναίκες. Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στην Κωνσταντινούπολη και το βαλκανικό πρωτάθλημα βάδην έγινε στην Πρέβεζα, στις 23 Απριλίου. Και τα δύο ήταν εκτός βαθμολογίας.
Ανδρών
* Διεξήχθησαν ξεχωριστά πρωταθλήματα μαραθωνίου και βάδην.
Γυναικών
* Διεξήχθησαν ξεχωριστά πρωταθλήματα μαραθωνίου και βάδην.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 2005 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Σερβία Κατηγορία:Νόβι Σαντ
893
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 893 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πέτερ Γιέλε
Ο Πέτερ Γιέλε είναι ποδοσφαιριστής από το Λίχτενσταϊν γεννημένος στις 22 Ιανουαρίου 1982 στο Σάαν του Λίχτενσταϊν και σήμερα αγωνίζεται στην Βαντούζ.
Καριέρα
Ο Γιέλε ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Σάαν. Το 1998 προάχθηκε στην πρώτη ομάδα. Έμεινε στην ομάδα της πόλης του για 2 χρόνια. Το 2000 υπέγραψε συμβόλαιο με την ελβετική Γκρασχόπερς. Το ντεμπούτο του έγινε με τον καλύτερο τρόπο:  στα τελευταία λεπτά ενός αγώνα, ο βασικός τερματοφύλακας Στέφαν Χούμπερ είδε την κόκκινη κάρτα μετά από ανατροπή αντιπάλου εντός περιοχής και ο Γιέλε, που τον αντικατέστησε, απέκρουσε το πέναλτι. Παρέμεινε στην ομάδα για 6 σεζόν, ενώ αγωνίστηκε σε 44 αγώνες με τη φανέλα της.
Το 2006 πήγε στην πορτογαλική Μποαβίστα. Έκανε καλές εμφανίσεις (24), αλλά ο ομάδα υποβιβάστηκε εξαιτίας ενός σκανδάλου. Έτσι ο Γιέλε υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο στη Τουρ, που τότε έπαιζε στη Λιγκ 2. Αγωνίστηκε σε 23 ματς.
Το 2009 επέστρεψε στην πατρίδα του, μετά την ανακοίνωσή του από τη Βαντούζ. Στις 18 Φεβρουαρίου 2013 πήγε σαν δανεικός στην Λουκέρνη με προοπτικές υπογραφής ολοκληρωμένου συμβολαίου. Όμως ένας τραυματισμός ακύρωσε τα σχέδια.
Εθνική Ομάδα
Το ντεμπούτο με την Εθνική Λίχτενσταϊν πραγματοποιήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1998 σε ηλικία μόλις 16 ετών σε ένα φιλικό με την εθνική Αζερμπαϊτζάν. Από τότε μέχρι σήμερα είναι βασικός στην ενδεκάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λίχτενσταϊν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρασχόπερς Ζυρίχης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μποαβίστα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τουρ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βαντούζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λουκέρνη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σάαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:FIFA Century Club
Ράχαφ Μοχάμεντ αλ-Κούνουν
Ζωή στη Σαουδική Αραβία
Η Μοχάμεντ γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου 2000. Ο πατέρας της είναι ο διοικητής της πόλης του αλ-Σουλαϊμί στην περιοχή Επαρχία Χαΐλ. Έχει εννέα αδέλφια.
Έχει δηλώσει ότι η οικογένειά της την εμπόδισε να φοιτήσει σε εκπαιδευτικό ίδρυμα, την είχε κλειδώσει για μήνες, υπέστη σε σωματική και ψυχολογική κακοποίηση, σκόπευαν να την παντρέψουν σε κανονισμένο από τα πριν γάμο και απειλούταν με θάνατο επειδή δεν ακολουθούσε το Ισλάμ. Η αποστασία ενάντια στο Ισλάμ είναι ένα έγκλημα που τιμωρείται με θάνατο σύμφωνα με το νόμο της Σαρία της Σαουδικής Αραβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Κατηγορία:Σαουδάραβες
Εκλογές στην Κόστα Ρίκα
Το πολίτευμα της Κόστα Ρίκα είναι Προεδρική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Εκλογές γίνονται κάθε 4 έτη, στο πλαίσιο ενός πολυκομματικού συστήματος. Ειδικότερα, ο Πρόεδρος και οι 2 αντιπρόεδροι εκλέγονται από το λαό κάθε 4 χρόνια και το Κοινοβούλιο (Νομοθετική Συνέλευση) (Asamblea Legislativa) έχει 57 μέλη, τα οποία εκλέγονται για 4ετή θητεία με απλή αναλογική σε καθεμιά από τις 7 επαρχίες της χώρας. Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική. Στις γενικές εκλογές που διενεργήθησαν στις 7 Φεβρουαρίου 2010 η Λάουρα Τσιντσίγια έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη στο ύπατο αξίωμα της χώρας.
19ος αιώνας
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν τα έτη 1849, 1853, 1859, 1860, 1863, 1866, 1869, 1872, 1876, 1882, 1886, 1889, 1894 και 1897–98.
20ός αιώνας
Διενεργήθηκαν γενικές εκλογές τα έτη 1901–02, 1905–06, 1909–10, 1913, 1915, 1917, 1919, 1921, 1923, 1925, 1928, 1930, 1932, 1934, 1936, 1938, 1940, 1942, 1944, 1946, 1948 (Φεβρουάριος), 1948 (Δεκέμβριος), 1949, 1953, 1958, 1962, 1966, 1970, 1974, 1978, 1982, 1986, 1990, 1994 και 1998.