cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αεροπορία στην μεταπολεμική εποχή
Στρατιωτική αεροπορία
Τα χρόνια αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε να γίνεται ευρεία χρήση των στρατιωτικών αεριωθούμενων αεροσκαφών. Τα πρώτα μοντέλα, όπως τα Gloster Meteor και Saab J 21R, διέθεταν λίγο περισσότερη τεχνολογία στους κινητήρες αεριώθησης από τα αεροσκάφη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο οι υψηλότερες ταχύτητες που επιτυγχανόταν από τα αεριωθούμενα αεροσκάφη οδήγησαν σε μεγάλη πρόοδο στο σχέδιο και την περιπλοκότητα. Τα πολυβόλα και τα κανόνια ήταν δύσκολο να χρησιμοποιηθούν αποτελεσματικά σε μεγάλες ταχύτητες και ο οπλισμός με βλήματα έγινε πλέον κοινότυπος. Αεριωθούμενα όπως τα Mikoyan-Gurevich MiG-15 και North American F-86 Sabre άρχισαν σύντομα να χρησιμοποιούν πτέρυγες σάρωσης για να μειώσουν την αντίσταση στις υπερηχητικές ταχύτητες, και άρχισαν να χρησιμοποιούνται στον Πόλεμο της Κορέας.
Τα βομβαρδιστικά υιοθέτησαν επίσης τις νέες τεχνολογίες. Η αυξανόμενη διαθεσιμότητα πυρηνικών όπλων οδήγησε στη χρήση στρατηγικών βομβαρδιστικών μεγάλης εμβέλειας οπλισμένα με πυρηνικά όπως το Αμερικανικό Boeing B-52 και τα Βρετανικά βομβαρδιστικά V. Τα Σοβιετικά βομβαρδιστικά συνέχισαν να χρησιμοποιούν ελικοστροβιλοκινητήρες για μεγαλύτερη περίοδο.
Το πρώτο υπερηχητικό αεριωθούμενο που τέθηκε σε υπηρεσία ήταν το North American F-100 Super Sabre, το 1954. Η πτέρυγες δέλτα προσέφεραν περισσότερα πλεονεκτήματα στην υπερηχητική πτήση και έγιναν κοινότοπες, με ή χωρίς ουρά, από τις συμβατικές πτέρυγες σάρωσης. Προσέφεραν υψηλή αναλογία λεπτότητας με καλή δομική ισχύ για χαμηλό βάρος, και οι σειρές μαχητικών με πτέρυγες δέλτα Dassault Mirage III και Mikoyan-Gurevich MiG-21 χρησιμοποιήθηκαν σε μεγάλο αριθμό.
Μέχρι την περίοδο διεξαγωγής του Πολέμου του Βιετνάμ, τα ελικόπτερα είχαν αρχίσει να έχουν σημαντικό ρόλο στις εχθροπραξίες, μετά την παρουσίαση του επιθετικού ελικοπτέρου Bell "Huey" Cobra. Σε άλλες εξελίξεις της περιόδου αυτής περιλαμβάνεται το General Dynamics F-111 με περιεστραμμένες πτέρυγες και το Βρετανικό κάθετης απογείωσης Hawker Harrier, αν και εν τέλει δεν χρησιμοποιήθηκαν ευρέως.
Τα ηλεκτρονικά συστήματα, τα συστήματα ιχνηλάτησης και οι επικοινωνίες στο πεδίο της μάχης εξελίχθηκαν σημαντικά.
Ο ερχομός του Saab Viggen του 1967 έφερε χωρίς καθυστέρηση ευρεία επανεκτίμηση του σχεδιασμού των αεροσκαφών. Το αεροσκάφος πρόσθιων ψευδοπτερύγων βοήθησε στην άμεση ροή του αέρα πάνω από την πτέρυγα, επιτρέποντας την πτήση σε μεγαλύτερες γωνίες επίθεσης και χαμηλότερες ταχύτητες χωρίς απώλεια στήριξης.
Βλήματα
Η ταχύτητα και το μέγεθος των αεριωθούμενων αεροσκαφών, μαζί με τη μικρή διάρκεια των εναέριων εμπλοκών, οδήγησε στην ευρεία χρήση βλημάτων τόσο για επίθεση όσο και για άμυνα.
Τα αεροπορικά βλήματα αναπτύχθηκαν για πολλαπλούς ρόλους. Μικρά βλήματα ανίχνευσης υπέρυθρης ακτινοβολίας ή ανίχνευσης ραντάρ χρησιμοποιήθηκαν στις μάχες αέρος-αέρος. Μεγαλύτερες εκδόσεις τους χρησιμοποιήθηκαν στις επιθέσεις αέρος-εδάφους. Το μεγαλύτερο από αυτά ήταν το μεγάλης εμβέλειας ισάξιο τους, το βλήμα απόστασης για τη μεταφορά πυρηνικών κεφαλών από ασφαλή απόσταση.
Ακόμη εξελίχθηκαν αντιαεροπορικά βλήματα, από τον τακτικό αντιαεροπορικό οπλισμό. Τα βλήματα μεγαλύτερης εμβέλειας είχαν σχεδιαστεί έτσι ώστε να αναχαιτίζουν τα πυρηνικά βομβαρδιστικά προτού εισέλθουν στον εναέριο χώρο.
Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τα συστήματα καθοδήγησης των βλημάτων ήταν άτεχνα και αναξιόπιστα. Οι ραγδαίες αλλαγές στα ηλεκτρονικά, τους αισθητήρες, τα ραντάρ και τις ραδιοεπικοινωνίες έδωσαν τη δυνατότητα στα συστήματα καθοδήγησης να εξελιχθούν και να γίνουν πιο αξιόπιστα. Τα βελτιωμένα ή τα καινούρια συστήματα καθοδήγησης μετά τον πόλεμο περιελάμβαναν τη δυνατότητα ραδιοεντολών, τηλεοπτικής, αδρανοειδούς, άστρο-πλοήγησης, διάφορες μορφές ραντάρ, για βλήματα μικρής εμβέλειας, και σύρματα ελέγχου. Μεταγενέστερα, οι ενδείξεις λέιζερ που στόχευαν χειροκίνητα στον στόχο άρχισαν να χρησιμοποιούνται.
Κατασκευή
Η κατασκευή καρφωμένων ατράκτων τονισμένης επιφάνειας είχε ευρεία χρήση στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αν και η χρήση ξυλείας στην ιδιωτική αεροπορία συνεχίστηκε. Η επιδίωξη για μεγαλύτερη ισχύ και λιγότερο βάρος οδήγησε στην έναρξη χρήσης προηγμένων, και συχνά ακριβών, κατασκευαστικών τεχνικών. Στις σημαντικές εξελίξεις κατά τις δεκαετίες του '60 και του '70 περιλαμβάνονται: η επεξεργασία ενός πολύπλοκου τμήματος από στερεού κυλινδρικού τεμαχίου παρά η συναρμολόγηση του από μικρότερα τμήματα, η χρήση συνθετικής συγκολλητικής ρητίνης αντί για πριτσίνια για να αποφευχθεί η συγκέντρωση πίεσης και κόπωσης γύρω από τις οπές των πριτσινιών, και συγκόλληση με δέσμη ηλεκτρονίων.
Η ανάπτυξη συνθετικών υλικών όπως ο υαλοβάμβακας και, αργότερα, τα ανθρακονήματα, έδωσαν την ελευθερία στους σχεδιαστές να κατασκευάσουν πιο ρευστά και αεροδυναμικά σχέδια. Ωστόσο οι άγνωστες ιδιότητες αυτών των καινοτόμων υλικών σήμαινε πως η παραγωγή ήταν αργή και μεθοδική.
Αεροδρόμια
Πολλά στρατιωτικά αεροδρόμια έγιναν πολιτικά μετά τον πόλεμο, ενώ τα προπολεμικά αεροδρόμια επέστρεψαν στον αρχικό τους ρόλο. Η ραγδαία ανάπτυξη των αεροπορικών ταξιδιών που εισήχθη από την εποχή της αεριώθησης απαιτούσε μια εξίσου ραγδαία επέκταση στις υποδομές των αεροδρομίων σε όλο τον κόσμο.
Τα συστήματα ραντάρ έγιναν κοινός τόπος, με τις υποδομές του ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας να χρειάζεται να διαχειριστούν μεγάλο αριθμό αεροσκαφών στους αιθέρες την ίδια στιγμή.
Τα σημαντικά αεροδρόμια έγιναν τεράστιες και πολυσύχναστες τοποθεσίες ώστε οι περιβαλλοντικές τους επιπτώσεις να γίνονται ουσιώδους σημασίας. Έτσι το χτίσιμο ή ακόμη και η επέκταση ενός αεροδρομίου, έγινε σημαντικό κοινωνικό και πολιτικό θέμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της αεροπορίας Κατηγορία:Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
ΕΡΤ Ορεστιάδας
Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Ορεστιάδας (ΕΡΤ Ορεστιάδας) είναι ο τοπικός ενημερωτικός ραδιοφωνικός σταθμός της Ορεστιάδας και του νομού Έβρου.
Ιστορικό
Ξεκίνησε τη λειτουργία του τον Ιούλιο του 1965 ως Στρατιωτικός Ραδιοφωνικός Σταθμός Νέας Ορεστιάδας στα μεσαία κύματα και τους 1.079 χιλιόκυκλους, από έναν μικρό πομπό ισχύος 1KW. Το Μάιο του 1969 εντάχθηκε στη μετέπειτα ΥΕΝΕΔ. Το 1970 άλλαξε πομπό ισχύος 10KW για να ενισχυθεί η ισχύς του σταθμού στα μεσαία κύματα. Το 1975 μεταφέρθηκε στους 1.080 χιλιόκυκλους. Το 1982 εντάχθηκε στη μετέπειτα ΕΡΤ2 και από το 1987 μέχρι και σήμερα στην ΕΡΤ (ως ΕΡΑ Ορεστιάδας).
Η ΕΡΤ Ορεστιάδας από το 1990 εκπέμπει και στα FM στους 103.5 MHz από έναν πομπό ισχύος 10KW και συγκεκριμένα μέχρι το 2010 εξέπεμπε από το κέντρο εκπομπής της Λευκίμμης ώσπου ξέσπασε πυρκαγιά και καταστράφηκε ο πομπός των FM και έτσι από τότε μέχρι και σήμερα εκπέμπει από την Πλάκα της Αλεξανδρούπολης, στην ίδια όμως συχνότητα από έναν πομπό ισχύος 2KW καλύπτοντας παράλληλα όλο το νομό Έβρου. Στις 23 Φεβρουαρίου 2012 σταμάτησε να εκπέμπει στα μεσαία.
Ωστόσο, στις 28 Απριλίου 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου του 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Ορεστιάδας αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Ορεστιάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Ραδιοφωνία
Ωφαρζίς
Το Ωφαρζίς (γαλλικά: Auffargis) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φαργκυσιέν (γαλλικά: Fargussiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης
Το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης είναι ένα μορφωτικό και πολιτιστικό ίδρυμα στη Θεσσαλονίκη.
Ιστορία
Η παρουσία του στη Βόρεια Ελλάδα ανάγεται στο 1906, χρονιά που η Mission Laïque Française ίδρυσε το πρώτο γαλλικό λύκειο στη Θεσσαλονίκη. Το 1914-1918 στέγασε τον Στρατό της Ανατολής και το 1944 καταστράφηκε εν μέρει από τα γερμανικά στρατεύματα. Λειτούργησε για πρώτη φορά ως μορφωτικό ίδρυμα τον Οκτώβριο του 1946. Το 1968 καταστράφηκε από πυρκαγιά και ξανάνοιξε τις πόρτες του τον Σεπτέμβρη του 1971, στις σημερινές εγκαταστάσεις του. Στη δεκαετία του 1960 ένα δημοτικό σχολείο, το Γαλλικό Σχολείο Θεσσαλονίκης, συμπληρώνει το σύνολο, ενώ μια προσαρμοσμένη διδασκαλία παρέχεται στις μεγαλύτερες τάξεις, με την υποστήριξη του Εθνικού Κέντρου Διδασκαλίας εξ αποστάσεως (CNED).
Τομείς δραστηριοτήτων
Σήμερα, οι δραστηριότητες του Γαλλικού Ινστιτούτου χωρίζονται σε τέσσερις μεγάλους τομείς:
Υποστηρίζει τις δράσεις των γαλλόφωνων και γαλλόφιλων συλλόγων της Βόρειας Ελλάδας, καθώς επίσης και τις τοπικές πρωτοβουλίες που στρέφονται προς τη Γαλλία. Το Γαλλικό Ινστιτούτο στεγάζει επίσης το Σχολείο Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και τα γραφεία του Γενικού Προξενείου της Γαλλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Ελληνογαλλικές σχέσεις
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηρακλείου 2017–18
Για την περίοδο 2017–18, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηρακλείου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηρακλείου.
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Ηρακλείου έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Ηρακλείου, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου είναι η εξής:
Οι παρακάτω ομάδες αγωνίζονται στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣΗ για την περίοδο 2017–18.
A1 ΕΠΣΗ
Πηγή: Ε.Π.Σ.Η.
A2 ΕΠΣΗ
Πηγή: Ε.Π.Σ.Η.
Γ ΕΠΣΗ
Πηγή: Ε.Π.Σ.Η.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου.
Αγγελική Λαγουμτζή
Η Αγγελική Λαγουμτζή (γεννήθηκε στις ) είναι Ελληνίδα παίκτρια του γυναικείου ποδοσφαίρου. Αγωνίστηκε ως πλάγια μέσος.
Ήταν μέρος της γυναικείας εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Ελλάδας. Αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Σε επίπεδο συλλόγων, αγωνίστηκε στην Καβάλα 86.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Γενοκτονία των Χερέρο και των Νάμα
right|305px|thumb|Πίνακας του [[Ρίτσαρντ Κνότελ που απεικονίζει σκηνή μάχης μεταξύ Γερμανών και γηγενών]] Η γενοκτονία των Χερέρο και των Νάμα είναι ομαδικό έγκλημα που διαπράχθηκε στη Ναμίμπια κατά τη διάρκεια της κατοχής της από τη Γερμανία η οποία την είχε περιλάβει στις κτήσεις της σαν προτεκτοράτο, υπό την επωνυμία Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική. Η γενοκτονία ξεκίνησε το 1904, διήρκεσε επί τουλάχιστον μια δεκαετία και ήταν η πρώτη στα παγκόσμια χρονικά. Οδήγησε στο σφαγιασμό εκατοντάδων χιλιάδων γηγενών των φυλών Χερέρο και Νάμα, ενώ πάρα πολλοί ακόμη ιθαγενείς πέθαναν από ασιτία, δίψα, καταναγκαστικά έργα, βασανιστήρια και άλλες στερήσεις που υπέστησαν κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας τους. Το επίσημο Γερμανικό κράτος αναγνώρισε, ύστερα από διεθνείς πιέσεις, τη γενοκτονία ζητώντας συγνώμη από τους απογόνους των θυμάτων, και μετά από χρόνιες διαπραγματεύσεις αναγνώρισε τις φρικαλεότητες που διαπράχθησαν ως Γενοκτονία και συμφώνησε να καταβάλει χρηματική βοήθεια στις κοινότητες που πλήγησαν. Έκθεση για το συμβάν οργάνωσε, στα τέλη του 2016, το Μουσείο Εβραϊκού Ολοκαυτώματος του Παρισιού.
Γερμανική επέμβαση
Από τις αρχές της προ-τελευταίας δεκαετίας του 19ου αιώνα στη Ναμίμπια είχαν ξεσπάσει συγκρούσεις μεταξύ διαφόρων φυλών με αφορμή τη διεκδίκηση των βοσκοτόπων για τα κοπάδια τους. Με αφορμή αυτή την αντιπαλότητα οι αποικιακές γερμανικές αρχές αποφάσισαν να παρέμβουν υπέρ των ήδη εγκατεστημένων εκεί συμπατριωτών τους, που θεωρήθηκε ότι απειλούνταν από τις διαμάχες των ντόπιων. Η Γερμανική κυβέρνηση έδρασε ταχύτατα, ανακηρύσσοντας, στα 1884 τη χώρα ως «Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική» και ενσωματώνοντάς τη στο αποικιακό της δίκτυο. Πρώτος αποικιακός διοικητής τοποθετήθηκε ο Χάινριχ Γκέρινγκ, πατέρας του μετέπειτα ηγέτη των Ναζί και καταδικασμένου σαν εγκληματία πολέμου, Χέρμαν Γκέρινγκ.
Εξέγερση και καταστολή
Οι Γερμανοί άποικοι, που ήδη φέρονταν με περιφρονητικό τρόπο στους ντόπιους αλλά ενισχυμένοι πλέον από την επίσημη κάλυψη του αποικιακού καθεστώτος, επιδόθηκαν σε μια ευρεία επιχείρηση εκδίωξης των γηγενών από τις εστίες και την καλλιεργήσιμη γη, προκειμένου να οικειοποιηθούν οι ίδιοι τις περιουσίες και τις γαίες τους. Το γεγονός αυτό προκάλεσε την εξέγερση στα 1904, αρχικά της φυλής των Χερέρο, που με ηγέτη το φύλαρχο Καμαχαρέρο και το γιο του, Σάμουελ Μαχερέρο προσπάθησαν να αντιδράσουν. Η απάντηση των γερμανικών αρχών υπήρξε σκληρότατη, αφού επιστρατεύθηκαν κάθε είδους θηριωδίες (λεηλασίες, φόνοι, βιασμοί, εκτοπίσεις, εμπρησμοί και κατασχέσεις) με στόχο την κάμψη του ηθικού των επαναστατών. Επιπλέον, στη χώρα στάλθηκε ο, διαβόητος για τη σκληρότητά του σε προηγούμενες περιπτώσεις (όπως η εξέγερση των Μπόξερ στην Κίνα ή στο Τόγκο) στρατηγός Λούθερ φον Τρόθα (Lothar von Trotha) με την εντολή να καταπνίξει την επανάσταση με κάθε τρόπο. Αυτός, συνοψίζοντας την τακτική του στη φράση «Κάθε Χερέρο, είτε φέρει όπλο είτε όχι, πρέπει να εκτελείται» (χειρόγραφη διαταγή του ίδιου, αρχείο έκθεσης του Μουσείου Ολοκαυτώματος του Παρισιού) έδωσε το έναυσμα για την ανηλεή σφαγή που ακολούθησε. Όσοι ιθαγενείς κατάφεραν να ξεφύγουν από τον κλοιό των αποικιακών στρατευμάτων, στις 11 Αυγούστου του 1904 διέφυγαν προς την έρημο Καλαχάρι όπου εκατοντάδες βρήκαν το θάνατο από δηλητηρίαση (καθώς οι Γερμανοί διώκτες τους μόλυναν τα λιγοστά πηγάδια που υπήρχαν), αφυδάτωση, πείνα και ηλίαση. Αρκετοί ακόμη σφάχτηκαν από τα γερμανικά τμήματα που τους καταδίωκαν επί εβδομάδες.
Όσοι ιθαγενείς των δυο φυλών (καθώς εν-συνεχεία οι Γερμανοί επιτέθηκαν και στους Νάμα που είχαν υποστηρίξει την εξέγερση των Χερέρο) αιχμαλωτίσθηκαν, στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, με άθλιες συνθήκες κράτησης, όπου υποβάλλονταν καθημερινά σε νέα μαρτύρια. Επιπρόσθετα, γιατροί που υπηρετούσαν σε αυτά, προχώρησαν σε μελέτες, πειράματα (στειρώσεις γυναικών, εξέταση κρανίων, μετρήσεις οστών κλπ) και ενδελεχή έρευνα των σωμάτων όσων πέθαιναν, με σκοπό να αποδείξουν τη φυλετική κατωτερότητα των κατοίκων της Ναμπίμπια, ώστε να δικαιολογήσουν τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει εις βάρος τους. Παράλληλα, κατέγραφαν διεξοδικά τους «θανάτους από εξάντληση» όπως τους χαρακτήριζαν. Οι μόνοι που εκδήλωσαν κάποια αντίδραση στις θηριωδίες ήταν Γερμανοί ιεραπόστολοι, που κινητοποίησαν και τη γερμανική κοινή γνώμη.
Απόηχος
Η γενοκτονία τερματίσθηκε με την έναρξη του Α΄Π.Π., όταν η Νότια Αφρική εισέβαλε στη Ναμπίμπια εκδιώκοντας τους Γερμανούς και εγκαθιδρύοντας το γνωστό στη συνέχεια, ρατσιστικό καθεστώς (Άπαρτχαϊντ). Μέχρι τότε, το 80% των Χερέρο και το 50% των Νάμα είχε εξοντωθεί. Οι βρετανικές αρχές εξέτασαν τα συμβάντα και κατέληξαν το 1918 σε μια έκθεση για τη γενοκτονία, η οποία όμως αποσιωπήθηκε από όλες τις νικήτριες δυνάμεις, για να μη θιγεί το αποικιοκρατικό κατεστημένο. Πολλά χρόνια μετά (1990) οι απόγονοι των θυμάτων κατάφεραν να προβούν σε διεθνή διαμαρτυρία απαιτώντας αναγνώριση της σφαγής και αποζημιώσεις. Η Γερμανία απάντησε μόνο με μετονομασία μιας οδού στο Μόναχο, επιστροφή κρανίων στους συγγενείς, και επισκέψεις αξιωματούχων στη Ναμίμπια, χωρίς να δεσμευτεί επ’ ουδενί για την καταβολή εκ μέρους της, χρηματικής αποκατάστασης.
Στις 28 Μαΐου 2021, η γερμανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι αναγνωρίζει επίσημα τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν ως γενοκτονία, μετά από πέντε χρόνια διαπραγματεύσεων. Η δήλωση έγινε από τον υπουργό Εξωτερικών Χάικο Μάας, ο οποίος δήλωσε επίσης ότι η Γερμανία ζητά συγχώρεση από τη Ναμίμπια και τους απογόνους των θυμάτων γενοκτονίας. Εκτός από την αναγνώριση των γεγονότων ως γενοκτονίας, η Γερμανία συμφώνησε να δώσει ως «χειρονομία αναγνώρισης του ανυπολόγιστου πόνου» 1,1 δισεκατομμύρια ευρώ σε βοήθεια προς τις κοινότητες που επλήγησαν από τη γενοκτονία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ναμα Χερερο Γενοκτονια Ναμα Χερερο Γενοκτονια Κατηγορία:Εθνοκάθαρση στην Αφρική
Αλκυόνη (αστέρας)
Η Αλκυόνη ή η Ταύρου είναι πολλαπλό αστρικό σύστημα, που εμφανίζεται στον αστερισμό Ταύρο. Απέχει περίπου 440 έτη φωτός από τον Ήλιο και είναι το φωτεινότερο αστέρι του αστερισμού στο ανοικτό σμήνος των Πλειάδων, το οποίο είναι ένα νεαρό σμήνος με ηλικία 100 εκατομμυρίων ετών. Υπάρχουν μια σειρά από αμυδρούς αστέρες πολύ κοντά στην Αλκυόνη, τα οποία πιθανώς ανήκουν στο ίδιο σμήνος.
Ονοματολογία
Το όνομα Αλκυόνη προέρχεται από την ελληνική μυθολογία: η Αλκυόνη ήταν μία από τις επτά Πλειάδες γνωστές ως κόρες του Άτλαντα. Οι αλκυονίδες ημέρες, που σύμφωνα με τον μύθο εμφανίζονται στα τέλη Ιανουαρίου κάθε έτους ως ημέρες με ηλιοφάνεια και καλοκαιρία, παίρνουν το όνομα τους από την Αλκυόνη η οποία μεσουρανεί στον ουρανό την εποχή αυτή. Στην Κινεζική γλώσσα ο αστέρας αποκαλείται Mǎo sù liù (Έκτος αστέρας της τριχωτής κεφαλής).
Χαρακτηριστικά
Ο κύριος αστέρας Αλκυόνη A αποτελείται από τρία στοιχεία, εκ των οποίων το φωτεινότερο είναι ένας γίγαντας αστέρας τύπου B παρόμοιος με πολλούς αστέρες των Πλειάδων. Έχει φαινόμενο μέγεθος 2,87 (Απόλυτο μέγεθος= -2,39) ενώ η ακτίνα του είναι τουλάχιστον δέκα φορές μεγαλύτερη του Ήλιου. Η θερμοκρασία του είναι περίπου 13.000 K η οποία του προσδίδει φωτεινότητα 2400 φορές μεγαλύτερη από τον Ήλιο. H Αλκυόνη A έχει υψηλή περιστροφική ταχύτητα, που προσεγγίζει τα 149 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο και έχει δημιουργήσει ένα δίσκο αερίου γύρω από τον ισημερινό του αστέρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου A Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου F Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου B Κατηγορία:Πολλαπλά αστρικά συστήματα Κατηγορία:Ταύρος (αστερισμός) Κατηγορία:Πλειάδες (αστρονομία)
Κωνσταντίνα Κατσαΐτη
Η Κωνσταντίνα Κατσαΐτη (γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1980) είναι Ελληνίδα προπονήτρια και πρώην ποδοσφαιρίστρια. Αγωνιζόταν ως αμυντικός και μέσος. Αγωνιζόταν για την γυναικεία εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ελλάδας από το 1994 έως το 2014 συμπληρώνοντας 90 διεθνείς συμμετοχές και 14 γκόλ, με κορυφαία συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας , το 2004. Αγωνίστηκε ως ποδοσφαιρίστρια στους συλλόγους της Α.Ε. Αίγινας (Α εθνική κατηγορία ), ΑΡΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (Α΄ Εθνική κατηγορία ) , ΑΕ ΟΔΥΣΣΕΑ ΓΛΥΦΑΔΑΣ (Α΄ Εθνική κατηγορία).
Κάτοχος τριών πρωταθλημάτων Ελλάδας το (2003-2004-2005) με την ομάδα της ΑΕ ΑΙΓΙΝΑΣ και 12 συμμετοχές στο UEFA Women's Champions League με 8 γκολ. UEFA WOMENS CUP 2003-2004 group B2. UEFA WOMENS CUP 2004-2005 group A8, UEFA WOMENS CUP 2005-2006 group A9
Κορυφαία συλλογική επιτυχία η πρόκριση στις 16 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης το 2005 με την ομάδα της ΑΕ ΑΙΓΙΝΑΣ στο UEFA Women's Champions League στον όμιλο Β2 βρίσκοντας αντιπάλους την Arsenal LFC, την Djurgården/Älvsjö και την Athletic Bilbao Ladies .
Από το 2018 αγωνίζεται με τα χρώματα της Εθνικής ομάδας ποδοσφαιρου γυναικών Ενόπλων Δυνάμεων, Σωμάτων Ασφαλείας (CISM) κατακτώντας την 3η θέση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2018.
Ως προπονήτρια, κάτοχος διπλώματος UEFA B , διετέλεσε στην ομάδα της ΑΕ ΓΛΥΦΑΔΑΣ (Α΄Εθνική κατηγορία ) για τις χρονιές 2014 - 2015 ,2017-2020 , στην ομάδα των Αβαντίδων Χαλκίδας το 2021 (Α΄εθνική κατηγορία ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Ιωάννης του Γκέλνχαουζεν
μικρογραφία Ο Ιωάννης του Παλατινάτου-Μπίρκενφελντ (Johann von Pfalz-Birkenfeld, 24 Μαΐου 1698 - 10 Φεβρουαρίου 1780) ήταν παλατινός κόμης και δούκας του Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ στο Γκέλνχαουζεν, καταγόμενος από την γραμμή Παλατινάτου-Μπίρκενφελντ-Γκέλνχαουζεν του Οίκου του Βίττελσμπαχ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γκέλνχαουζεν και ήταν ο δευτερότοκος γιος του δούκα και παλατινού κόμη Ιωάννη Καρόλου του Μπίρκενφελντ-Γκέλνχαουζεν και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας Έσθήρ, κόρης του βαρώνου Γεωργίου Φρειδερίκου του Βίτσλεμπεν-Έλγκερσμπουργκ.
Ήταν αντιστράτηγος και διοικητής του στρατού του Παλατινάτου, ιππότης του Τάγματος του Λέοντος της Βαυαρίας και του Τάγματος του Αγίου Ουμβέρτου, κυβερνήτης του δουκάτου του Γύλιχ και διοικητής του εκεί φρουρίου. Διέμενε κυρίως στο Μάνχαϊμ. Το 1739 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Φρειδερίκος Βερνάρδος, κόμης του Γκέλνχαουζεν και τον διαδέχθηκε.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Σφαγή της Τόχνης
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Cyprus_1974_Turkish_massacre.png|μικρογραφία|Το χωριό Τόχνη βρίσκεται στην Νότια ακτή της Κύπρου. Τα 3 γειτονικά χωριά στην ανατολική ακτή, είναι η Μαράθα,ο Σανταλάρης και η Αλόα. Η σφαγή της Τόχνης αναφέρεται στην εκτέλεση 83 ή 84 Τουρκοκύπριων αιχμαλώτων, προερχόμενων κυρίως από το χωριό Τόχνη της επαρχίας Λάρνακας, από ενόπλους της ΕΟΚΑ Β΄, στις 14 Αυγούστου 1974, κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.
Ιστορικό
Σύμφωνα με μαρτυρίες, μέλη της ΕΟΚΑ Β΄ αιχμαλώτισαν, με τη συνδρομή αστυνομικών, περισσότερους από 80 Τουρκοκύπριους άνδρες από την Τόχνη και το Ζύγι (συμπεριλαμβανομένων και ανήλικων αγοριών άνω των 13 ετών ) και, αφού τους κράτησαν για ένα βράδυ στο ελληνικό σχολείο, τους επιβίβασαν σε δύο λεωφορεία με κατεύθυνση - θεωρητικά - προς τη Λεμεσό.
Κατά την αφήγηση του μοναδικού επιζήσαντα της σφαγής - του δεκαεννιάχρονου, τότε, Σουάτ Καφαντάρ - οι αιχμάλωτοι που επέβαιναν στο ένα λεωφορείο οδηγήθηκαν σε τοποθεσία κοντά στην Παλώδια όπου εκτελέστηκαν με ριπές αυτόματων όπλων, ενώ στη συνέχεια οι εκτελεστές αποτελείωσαν με χαριστικές βολές όσους ήταν ακόμη ζωντανοί. Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων ανήλθε στα 83 ή 84 άτομα (78 κάτοικοι της Τόχνης και άλλοι έξι από το Ζύγι). Σύμφωνα με τον Καφαντάρ, κατά τη διάρκεια της ομηρείας τους στο δημοτικό σχολείο, οι κρατούμενοι συνάντησαν Ελλαδίτη αξιωματικό, ο οποίος τους καθησύχασε, τονίζοντάς τους πως «στον στρατό, δεν υπάρχει κακομεταχείριση των αιχμαλώτων» .
Η σφαγή της Τόχνης έγινε την ίδια μέρα με τις σφαγές στη Μαράθα, τον Σανταλάρη και την Αλόα.
Αντιμετώπιση του γεγονότος μετά το 1974
Η σφαγή της Τόχνης, όπως και τα αντίστοιχα εγκλήματα κατά αμάχων σε Μαράθα, Σανταλάρη και Αλόα, δεν ερευνήθηκαν από την Κυπριακή Δημοκρατία, ούτε σχολιάζονταν επί σειρά ετών, καθώς υπήρχε η εκτίμηση πως θα ενισχυόταν η τουρκική προπαγάνδα. Μέχρι τον Μάρτιο του 2014 η Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων είχε καταφέρει να ταυτοποιήσει τα οστά 46 εκ των θυμάτων. Σύμφωνα με άρθρο της εφημερίδας Πολίτης, οι εισαγγελικές αρχές είναι απρόθυμες να διερευνήσουν το συγκεκριμένο έγκλημα.
Στις 16 Αυγούστου του 2016, η πρώην υπουργός Εξωτερικών (επί προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου και Δημήτρη Χριστόφια), Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή, με ανάρτηση της σε μέσο κοινωνικής Δικτύωσης, απολογήθηκε δημόσια προς την Τουρκοκυπριακή κοινότητα. Η ανάρτηση της σήκωσε θύελλα διαμαρτυριών με κύριο σημείο αναφοράς τις αντίστοιχες τουρκικές θηριωδίες. Ακόμη, ειπώθηκαν απόψεις περί πολιτικής κίνησης, υποκινούμενης από τη θέλησή της για λύση του Κυπριακού, περί πρόκλησης κατά των Ελληνοκυπρίων προσφύγων κ.ά.
Μετά τα γεγονότα του 1974 και την μετεγγατάσταση των τουρκοκυπρίων στην βόρεια Κύπρο, οι γυναίκες των τουρκοκύπριων θυμάτων, μετέφεραν συμβολικά πετρες για ανέγερση της μεγάλης τουρκοκυπριακής σημαίας στον πενταδάκτυλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Κύπρου Κατηγορία:Θηριωδίες στην Κύπρο Κατηγορία:Τουρκική εισβολή στην Κύπρο
Αγγελική Τεφάνη
Η Αγγελική Τεφάνη (γεννήθηκε στις ) είναι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια. Αγωνίστηκε ως επιθετικός. Ήταν μέρος της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου γυναικών της Ελλάδας η οποία αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Σε επίπεδο συλλόγων, αγωνίστηκε στον Ήφαιστο Περιστερίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες
Χοσέ Μοντίλια
Ο Χοσέ Μοντίλια Αγιλέρα (José Montilla Aguilera, Ιθνάχαρ, Κόρδοβα, 15 Ιανουαρίου 1955) είναι Καταλανός πολιτικός του, πρώην γενικός γραμματέας του Κόμματος των Σοσιαλιστών της Καταλονίας μεταξύ 2000 και 2011. Έχει διατελέσει υπουργός Βιομηχανίας, Τουρισμού και Εμπορίου επί της πρώτης κυβέρνησης του Χοσέ Λουίς Ροδρίγεθ Θαπατέρο (2004 - 2006), πρόεδρος της Κυβέρνησης της Καταλονίας (2006 - 2010), πρόεδρος του Επαρχιακού Συμβουλίου της Βαρκελώνης (2003 - 2004) και δήμαρχος της καταλανικής πόλης Κορνελιά δε Λιοβρεγάτ (1985 - 2004). Σήμερα είναι γερουσιαστής στην Ισπανική Γερουσία.
Βιογραφία
Είναι γιος δημοκρατικού αξιωματικού των Carabineros (σώματος ασφαλείας των ακτών και των συνόρων) και γεννήθηκε στο Ιθνάχαρ, ένα μικρό χωριό της Κόρδοβα που εξαφανίσθηκε κάτω από τα νερά τεχνητής λίμνης. Οικογενειακά μετακόμισαν στο Πουέντε Χενίλ και στα δεκαέξι του στη Βαρκελώνη. Εκεί σπούδασε σε τοπικό ΤΕΙ και εντάχθηκε σε αριστερά πολιτικά κόμματα ενάντια της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο. Το 1976 εγγράφηκε στο Κόμμα των Σοσιαλιστών της Καταλονίας. Εκλέχθηκε αρχικά δημοτικός σύμβουλος στο Σαν Ζοάν Ντεσπί και στη συνέχεια, από το 1985 μέχρι το 2003, εκλεγόταν σταθερά δήμαρχος της βαρκελωνέζικης πόλης Κορνελιά δε Λιοβρεγάτ. Μετά τη νίκη του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, ορίστηκε υπουργός Βιομηχανίας, Τουρισμού και Εμπορίου, θέση που υπηρέτησε μέχρι το 2006 όταν τέθηκε επικεφαλής του κόμματός του στις καταλανικές εκλογές του ίδιου έτους, αντικαθιστώντας τον έτερο σοσιαλιστή, Πασκουάλ Μαραγάλ. Παρά τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων που έλαβε η αντίπαλος Σύγκλιση και Ένωση και την απώλεια 250.000 ψήφων, ο Μοντίλια επαναδιαπραγματεύθηκε με τους Πράσινους και τη Ρεπουμπλικανική Αριστερά της Καταλονίας τη συμφωνία που είχε διατηρήσει τον Μαραγάλ στην εξουσία και εκλέχθηκε 128ός πρόεδρος της Ζενεραλιτάτ. Στις επόμενες περιφερειακές εκλογές ηττήθηκε από τον Αρτούρ Μας και έγινε ο πρώτος σύγχρονος πρόεδρος της Καταλανικής Κυβέρνησης που δεν επανέλαβε τη θητεία. Το 2012 έλαβε το μετάλλιο του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής από τον πρόεδρο της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί για την προώθηση των καταλανο-γαλλικών σχέσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καταλανοί πολιτικοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Κυβέρνησης της Καταλονίας
Queen Latifah
Η Ντάνα Ελέιν Όουενς (Dana Elaine Owens, 18 Μαρτίου 1970), γνωστή επαγγελματικά ως Κουίν Λατίφα, είναι Αμερικανίδα ράπερ, τραγουδίστρια, στιχουργός, ηθοποιός και παραγωγός. Γεννημένη στο Νιουμάρκ του Νιου Τζέρσεϊ, υπέγραψε συμβόλαιο με την Tommy Boy Records το 1989 και κυκλοφόρησε τον πρώτο της δίσκο All Hail the Queen στις 28 Νοεμβρίου 1989, στον οποίο περιλαμβάνεται το single "Ladies First". Το Nature of a Sista' (1991) ήταν ο δεύτερος και τελευταίος δίσκος της με την Tommy Boy Records.
Η Λατίφα πρωταγωνίστησε ως Khadijah James στο sitcom του FOX Living Single από το 1993 έως το 1998. Ο τρίτος δίσκος της, Black Reign (1993), περιλάμβανε το single "U.N.I.T.Y.", που αποτέλεσε μεγάλη επιρροή στις γυναίκες και κέρδισε Γκράμμυ ενώ κατέκτησε την #23 στο Billboard Hot 100. Πρωταγωνίστησε στην ταινία Set It Off (1996) και κυκλοφόρησε τον τέταρτο δίσκο της, Order in the Court, στις 16 Ιουνίου 1998, με την Motown Records. Η Latifah απέκτησε επιτυχία και αναγνωρισιμότητα με την ερμηνεία της στην ταινία Chicago (2002), με την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου.
Η Latifah κυκλοφόρησε τον πέμπτο δίσκο της The Dana Owens Album το 2004. Το 2007 και το 2009, κυκλοφόρησε ακόμα δυο δίσκους – Trav'lin' Light και Persona. Παρουσίασε το καθημερινό talk show The Queen Latifah Show, που προβλήθηκε από τα τέλη 2013 μέχρι τις αρχές 2015 στο CBS. Έχει εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες, όπως Bringing Down the House (2003), Taxi (2004), Barbershop 2: Back in Business (2005), Beauty Shop (2005), Last Holiday (2006), Hairspray (2007), Joyful Noise (2012), 22 Jump Street (2014) και Girls Trip (2017). Η Latifah έλαβε τον θαυμασμό των κριτικών για την ενσάρκωση της τραγουδίστριας Bessie Smith στην ταινία του HBO Bessie (2015), στην οποία έκανε την παραγωγή και η οποία τής χάρισε το Primetime Emmy Award Καλύτερης Τηλεοπτικής Σειράς. Από το 2016, πρωταγωνιστεί ως Carlotta Brown στην δραματική σειρά Star.
Περιγράφεται ως "φεμινίστρια" ράπερ. Η Latifah απέκτησε το δικό της αστέρι στο Hollywood Walk of Fame το 2006. Το έργο της στην μουσική, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση τής χάρισε ένα Γκράμμυ, ένα Έμμυ, μια Χρυσή Σφαίρα, τρία Screen Actors Guild Awards, δυο NAACP Image Awards, μια υποψηφιότητα για Όσκαρ και πωλήσεις άνω των 2 εκατ. δίσκων.
<!--
Δισκογραφία
Studio albums
Video games
-->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ
Καταλανικό Κοινοβούλιο
Το Καταλανικό Κοινοβούλιο (καταλανικά: Parlament de Catalunya) είναι ο θεσμός που εκπροσωπεί την πολιτική βούληση των πολιτών της Καταλονίας και το νομοθετικό σώμα της Κυβέρνησης της Καταλονίας. Σήμερα διαθέτει 135 βουλευτικές έδρες και έχει την έδρα του στο Μέγαρο του Καταλανικού Κοινοβουλίου στη Βαρκελώνη.
Ιστορικά ανάγεται στις συνελεύσεις της μεσαιωνικής και νεότερης Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας που καταργήθηκε από τον Φίλιππο Ε΄ το 1714. Επανήλθε το 1932 υπό τον πρώτο πρόεδρο της σύγχρονης καταλανικής κυβέρνησης, Φρανσέσκ Μασιά, και λειτούργησε μέχρι τον 1939 και την ήττα της Δεύτερης Δημοκρατίας στον Ισπανικό Εμφύλιο. Το 1979, ο Χάρτης Αυτοδιοίκησης της Καταλονίας όρισε την επαναλειτουργία του. Κύριος ρόλος του είναι η ψήφιση νόμων σχετικών με τις αποκλειστικές αρμοδιότητες της Καταλονίας σε περιφερειακό επίπεδο όπως καθορίζονται από τον αναθεωρημένο Χάρτη του Καθεστώτος Αυτοδιοίκησης της Καταλονίας του 2006, η ψήφιση του καταλανικού προϋπολογισμού, η ανάδειξη του προέδρου της Καταλανικής Κυβέρνησης και οκτώ γερουσιαστών που εκπροσωπούν την Καταλονία στην Ισπανική Γερουσία και ο έλεγχος της εκτελεστικής κυβέρνησης της Καταλονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Καταλωνίας
Νομσέμπο Ζικόντε
Η Νομσέμπο Νοτούλε Νκουανγιάνα, γνωστή και ως Νομσέμπο Ζικόντε (Nomcebo Nothule Nkwanyana ή Nomcebo Zikode, γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1985 ), είναι Νοτιοαφρικανή τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Γεννήθηκε στο Χάμαρσντεϊλ και για αρκετά χρόνια έκανε ακομπανιμέντο σε άλλους τραγουδιστές.
Η Νομσέμπο έγινε πολύ γνωστή όταν τραγούδησε στο σινγκλ του Master KG «Jerusalema» (2019), που ήρθε πρώτο σε πωλήσεις στις ΗΠΑ.
Πρώιμα χρόνια και σπουδές
Η Ζικόντε γεννήθηκε στο Χάμαρσντεϊλ (γνωστό και ως Μπουμαλάνγκα), κοντά στο Ντέρμπαν, στην Επαρχία Κουαζούλου-Νατάλ της Νότιας Αφρικής.
Εγγράφηκε στο Γυμνάσιο Ουκούζα και στη συνέχεια σπούδασε στο Κολέγιο Χάβατεκ, από όπου απεφοίτησε με πτυχίο στην τεχνολογία πληροφοριών.
Σταδιοδρομία
Από τότε που άφησε το σπιτικό της για να επιδιώξει να σταδιοδρομήσει στη μουσική, εργάσθηκε κυρίως ως δεύτερη φωνή (ακομπανιμέντο) σε τραγούδια άλλων τραγουδιστών, περισσότερο από 15 χρόνια. Συνεργάσθηκε με Νοτιοαφρικανούς και Νοτιοαφρικανές τραγουδίστριες, όπως οι Ντέμπορα Φρέιζερ, Ζαχάρα, Λούντι Τυαμάρα και Νχλάνχλα Νσίζα.
Υπέγραψε συμβόλαιο αρχικώς με την εταιρεία «Ganyani Entertainment», κάνοντας φωνητικά για τραγούδια όπως τα «NTO», «Jabulile» και «Emazulwini», κερδίζοντας μια υποψηφιότητα για τον «Δίσκο της Χρονιάς» στα Νοτιοαφρικανικά Μουσικά Βραβεία (SAMA). Δεν επιτρεπόταν ωστόσο να ερμηνεύσει αυτά τα τραγούδια χωρίς τη συγκατάθεση της εταιρείας.
Κατόπιν η Νκουανγιάνα-Ζικόντε υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία «Open Mic Productions». Λίγο αργότερα έγινε ξαφνικά παγκοσμίως γνωστή μετά τη συνεργασία της με τον νεότερό της μουσικό και παραγωγό Master KG στο σινγκλ του 2019 «Jerusalema», που αργότερα σε ρεμίξ του Burna Boy έφθασε στο νο. 1 στα τσαρτς του Billboard. Είναι ένα από τα ελάχιστα τραγούδια ερμηνευμένα στη γλώσσα των Ζουλού που έχουν επιτύχει ποτέ κάτι τέτοιο.
Στις 14 Αυγούστου 2020 κυκλοφόρησε το «Xola Moya Wam», ένα κομμάτι που πιστοποιήθηκε ως χρυσό σινγκλ από την ένωση των δισκογραφικών εταιρείων της Νότιας αφρικής (RISA) και έφθασε στο νο. 1 στο τσαρτ της Apple/iTunes. Τον ίδιο μήνα κυκλοφόρησε και το πρώτο προσωπικό άλμπουμ της τραγουδίστριας, που είχε τον ίδιο τίτλο: Xola Moya Wam. Σε μερικά μόνο από τα τραγούδια του δίσκου αυτού συνεργάσθηκε με τον Master KG ή με την (επίσης νεότερή της) τραγουδίστρια και μουσικό Μαχάντζι (Makhadzi). Το πρώτο τραγούδι του δίσκου, το «Xola Moya Wam», παίχθηκε τόσο πολύ στο ραδιόφωνο, ώστε οδήγησε το ίδιο έτος (2020) στη σύναψη παγκόσμιου δισκογραφικού συμβολαίου της Νκουανγιάνα-Ζικόντε με τη Sony Music Publishing.
Προσωπική ζωή
Η Νομσέμπο Νκουανγιάνα-Ζικόντε είναι παντρεμένη με τον Σέλγουιν Φρέιζερ (Selwyn Fraser) και έχουν δύο παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί τραγουδιστές
Άνα Τάσιτς
Η Άνα Τάσιτς (Σερβικά: Ана Тасић, γεννημένη το 1978) είναι Σέρβα κριτικός και ερευνήτρια του θεάτρου. Από τον Ιούλιο του 2005 γράφει θεατρικές κριτικές για την καθημερινή εφημερίδα Politika, με έδρα το Βελιγράδι.
Βιογραφία
Η Τάσιτς πήρε το πτυχίο της από τη Σχολή Δραματικών Τεχνών στο Βελιγράδι το 2002 (στο τμήμα θεάτρου και ραδιοφωνικών παραγωγών). Έπειτα έκανε το μεταπτυχιακό της στη Θεατρολογία από την ίδια σχολή το 2008 υπό την καθοδήγηση της καθηγήτριας Αλεξάντρας Γιοβίσεβιτς) Η μεταπτυχιακή της διατριβή έχει δημοσιευτεί - με τίτλο του βιβλίου "being Open Wounds/Body and Physicality in New Brutal Drama and Theatre''.
Ως προπτυχιακή φοιτήτρια εργάστηκε ως δημοσιογράφος και μουσικός συνεργάτης σε ραδιοφωνικούς σταθμούς. Εργάστηκε επίσης στο Εθνικό Θέατρο στο Βελιγράδι ως οργανώτρια προγραμμάτων, συνεργάτιδα σε έργα στο Ινστιτούτο Θεάτρου, Κινηματογράφου, Ραδιοφώνου και Τηλεόρασης στη Σχολή Δραματικών Τεχνών και έχει συμμετάσχει σε διεθνή συνέδρια στον τομέα της θεατρολογίας και του πολιτισμού. Αφού ολοκλήρωσε το πτυχίο της, έγραψε για το θέατρο για την εφημερίδα ''Ludus]], τα περιοδικά Teatron και Scena, καθώς και για τις κριτικές ταινιών στο τμήμα κινηματογράφου του Εθνικού Κέντρου Τηλεόρασης και Κινηματογράφου της Σερβίας.
Έχει συμμετάσχει σε πολλά διεθνή συνέδρια στον τομέα της θεατρολογίας και της πολιτιστικής διαχείρισης ( Λονδίνο 2011, Βελιγράδι 2009, Νόβι Σαντ 2009, Κέμπριτζ 2000, Μόσχα 1997). Επίσης εμφανίστηκε ως συντονίστρια και συμμετέχει σε πολλές στρογγυλές τράπεζες και συζητήσεις φόρουμ σχετικά με διάφορες πτυχές της θεατρικής πρακτικής και ως μέλος της κριτικής επιτροπής σε πολλά φεστιβάλ θεάτρου.
Ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής του 4ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου TIBA στο Βελιγράδι (2006), πρόεδρος της ειδικής επιτροπής για βραβεία του θεάτρου Ντούσκο Ραντόβιτς (2006), μέλος της κριτικής επιτροπής του Politika στο BITEF, το οποίο απονέμει το βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη (2006–2011), μέλος της κριτικής κριτικής επιτροπής στο 12ο Φεστιβάλ Χορογραφικών Μινιατούρων (2008), πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του 60ου Φεστιβάλ επαγγελματικών θεάτρων στη Βοϊβοντίνα (2010) κ.λπ. Παρακολούθησε εργαστήρια για έμπειρους κριτικούς θεάτρου, που πραγματοποιήθηκαν στο Λονδίνο τον Ιανουάριο του 2011 και στην Πράγα τον Ιούνιο του 2011 (διοργανώθηκαν από το SPACE, έναν οργανισμό για την υποστήριξη της κυκλοφορίας των τεχνών στην Ευρώπη).
Από τον Οκτώβριο του 2005 έως τον Οκτώβριο του 2011 εργάστηκε στη Σχολή Δραματικών Τεχνών στο Βελιγράδι, με μερική απασχόληση, ως βοηθός διδασκαλίας, για το μάθημα «Ιστορία του παγκόσμιου δράματος και θεάτρου». Από τον Οκτώβριο του 2008 είναι μέλος της σύνταξης του θεατρικού περιοδικού Ludus. Από τον Ιούνιο του 2008 είναι μέλος της ομάδας ερευνητών δράματος στα προγράμματα του υπουργείου Επιστημών και Παιδείας της Σερβίας. Επίσης είναι αξιότιμο μέλος του Urban Book Circle στον Καναδά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς
Μεσοπόταμος Μεσσηνίας
Ο Μεσοπόταμος, αναφερόμενος παλαιότερα ως το Βελή ή το Βελή Πέρα, είναι οικισμός κοντά στον Χανδρινό και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Ο Μεσοπόταμος βρίσκεται βορειοανατολικά από τον Χανδρινό από τον οποίο απέχει 5 περίπου χιλιόμετρα και βορειοανατολικά από την Πύλο από την οποία απέχει περίπου 18 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 340 μέτρα και απέχει από τον Κόλπο του Ναυαρίνου περίπου 17 χιλιόμετρα. Κοντά στον Μεσοπόταμο βρίσκονται, προς τα βορειοδυτικά του η Βελανιδιά και τα Κρεμμύδια σε αποστάσεις 6 και 6,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα και προς τα νοτιοδυτικά του το Σουληνάρι σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων. Ο Μεσοπόταμος συνδέεται, μέσω διασταύρωσης, οδικά με την Εθνική Οδό 82.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας ο παλαιότερος οικισμός αναφερόταν ως το Ρομήρι ή το Ρομίρι (Romiri ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Ρομίρι (Romiri), ανήκε, στα τέλη του 17ου αιώνα, σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea στην επαρχία της Κορώνης (Territorio di Coron).
Νεότερη ιστορία
Αρκετοί από τους κατοίκους του Μεσοποτάμου προέρχονται από το χωριό Παλιό Ρωμύρι ή Ρομήρι που ενσωματώθηκε αργότερα στον Μεσοπόταμο. Το Ρωμύρι ήταν από τα πλούσια χωριά της Πυλίας με ανθρώπους, «σκληρούς», «εργατικούς» και πολύ «φιλόξενους». Μάλιστα, λόγω της ιδιομορφίας της περιοχής, και ιδιαίτερα του δύσβατου, την περίοδο της Κατοχής βρήκαν καταφύγιο εκεί αρκετοί αντιστασιακοί. Αρκετά μέλη από τις οικογένειες του χωριού Ρωμύρι πήραν μέρος και στην Εθνική Αντίσταση.
Ασαφής, πάντως, θεωρείται η ιστορία της μετακίνησης των κατοίκων του χωριού Ρωμύρι προς το σύγχρονο χωριό του Μεσοποτάμου. Οι τοπικές μαρτυρίες λένε ότι αυτό έγινε σταδιακά μετά τους σεισμούς του 1947, οπότε σημειώθηκαν μεγάλες ζημιές στο παλαιό χωριό. Μια άλλη εξήγηση αναφέρει την αρχική απομάκρυνση των κατοίκων στα μέσα της δεκαετίας του 1960 λόγω του δύσβατου της περιοχής και της μη ηλεκτροδότησής του. Η επικρατούσα άποψη, λέει ότι η μεταφορά άρχισε το 1974, σύμφωνα με πρόταση της τότε Νομαρχίας Μεσσηνίας και την έκδοση σχετικού Προεδρικού Διατάγματος, που μάλλον οριστικοποιήθηκε τελικά το 1982. Οι κάτοικοι διαμαρτύρονταν για τις συνθήκες διαβίωσης και αποφασίστηκε η μεταφορά τους σε περισσότερο πεδινή περιοχή, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η τότε κοινότητα Μεσοποτάμου, σε συγχώνευση με το χωριό Βελή.
Ο παλαιότερος και σήμερα εγκαταλελειμμένος οικισμός του Ρομιριού εκτός από τις παλαιές του εκκλησίες είναι γνωστός στη νεώτερη ιστορία και λόγω του τσάμικου τραγουδιού Παπαλάμπραινα, το οποίο αναφέρεται στην απόπειρα ληστείας, που αντιμετώπισε ο παπα-Λάμπρος Ζέρβας, ο οποίος ήταν εφημέριος στο χωριό Ρωμύρι της Πυλίας το 1860. Από το γεγονός αυτό προέκυψε και η ιστορία του τραγουδιού Παπαλάμπραινα, που θεωρείται ίσως το πιο «λεβέντικο» και ίσως πιο δημοφιλές τραγούδι γάμου στην ευρύτερη περιοχή του Μωριά.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 307 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Επισήμανση: Ο πληθυσμός από την αρχική απογραφή ως και σήμερα αναφέρεται ενιαία και αφορά και τους δυο επιμέρους συνοικισμούς, δηλαδή το Ρομήρι και το Βελή (στη συνέχεια αναφερόμενο ως Βελή Πέρα, Πέραν, Μεσοπόταμος). Οι δυο αυτοί οικισμοί καταγράφονταν ξεχωριστά στις διάφορες απογραφές ως και την απογραφή του 1971, ενώ από το 1981 ως σήμερα αναφέρεται ο ενιαίος οικισμός Μεσοπόταμος, ο οποίος προέκυψε από την ενσωμάτωση των προγενέστερων οικισμών:
Κτίρια – εκδηλώσεις – αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και το κτίριο του παλαιού Δημοτικού Σχολείου, υπάρχει και η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός της Αγίας Τριάδος, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Σημαντικές πολιτιστικές δραστηριότητες στο χωριό πραγματοποιεί τακτικά ο Σύλλογος Μεσοποτάμου Μεσσηνίας. Στα αξιοθέατα της περιοχής του χωριού περιλαμβάνεται το Πολυλίμνιο με τις λίμνες και τους καταρράκτες του.
Κοντινά αξιοθέατα
250px|right|thumb|Καταρράκτης στο [[Πολυλίμνιο Μεσσηνίας|Πολυλίμνιο.]]
Παλαιές εκκλησίες του Ρωμυρίου
Στην περιοχή του Μεσοποτάμου, στον παραδοσιακό και εγκαταλελειμμένο οικισμό του Ρωμυρίου, υπάρχουν επίσης οι εξής παλαιές εκκλησίες:
«Παπαλάμπραινα»
Στο παλιό χωριό Ρομήρι, το οποίο το 1981 ενσωματώθηκε στο χωριό Μεσοπόταμος, εκτυλλίσεται και η ιστορία του δημοτικού τραγουδιού «Στου Παπαλάμπρου την αυλή». Ο παπάς του χωριού, ήταν ο Παπαλάμπρος Ζέρβας, που είχε γεννηθεί στο Ρομήρι. Ο συγχωριανός του Σταύρος Φιτσιάλος, που είχε έρθει πρόσφατα, από το Αρκουδόρεμα Αρκαδίας, είχε προστριβές με την οικογένεια Ζέρβα και κάλεσε 40 κλέφτες από την Αρκαδία, για να κλέψουν τον παπά, αλλά έγιναν αντιληπτοί και κυνηγήθηκαν και ο ένας σκοτώθηκε. Ύστερα μαζεύτηκε κόσμος να δει τι έγινε και έτσι βγήκε η «Παπαλάμπραινα», το γνωστό δημοτικό τραγούδι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δήμος Χιλιοχωρίων
Πέτρος Λομβαρδός
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πέτρος Λομβαρδός γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1095 και 1100 στην περιοχή της Ναβάρα στη βορειοδυτική Ιταλία. Αφού ολοκλήρωσε τις βασικές σπουδές στην περιοχή του, με τη μεσολάβηση του Βερνάρδου του Κλαιρβώ πήγε στη συνέχεια για σπουδές στη Ρενς και στο Παρίσι. Στο Παρίσι γνώρισε τον Πέτρο Αβελάρδο και τον Χούγκο του Αγίου Βίκτωρος, οι οποίοι ήταν εξέχοντες θεολόγοι της εποχής. Το 1145 απέκτησε τον τίτλο του καθηγητή της και σταδιακά απέκτησε φήμη ως ακαδημαϊκός δάσκαλος. Το 1151/1152 ταξίδεψε στη Ρώμη, όπου είχε την ευκαιρία να γνωρίσει το έργο του Ιωάννη Δαμασκηνού" Έκθεσις ακριβής της ορθοδόξου πίστεως" που είχε μεταφραστεί στα λατινικά περί το 1148-1150 από τον Burgundius. Τον Ιούνιο του 1159 χειροτονήθηκε επίσκοπος του Παρισιού και τον επόμενο χρόνο, στις 21 ή 22 Ιουλίου του 1160, πέθανε.
Έργα
Τα έργα του που μας έχουν παραδοθεί είναι το Υπόμνημα στους Ψαλμούς, Υπόμνημα στις Επιστολές του Παύλου, Ομιλίες και το Libri IV Sentetiarum (Γνωμών βιβλία τέσσερα), έργο που έγραψε μεταξύ των ετών 1152-1153 και τον καθιέρωσε ως μεγάλο θεολόγο της εποχής του. Ο τίτλος Sentetiarum σημαίνει γνώμες με την έννοια της συλλογής έγκυρων θεολογικών απόψεων προηγούμενων πατέρων και θεολόγων κυρίως της Δυτικής Εκκλησίας. Στη σύνταξή του επηρεάστηκε ή εμπνεύστηκε από το προαναφερθέν έργο του Ιωάννη Δαμασκηνού. Ο ίδιος δεν ανέπτυξε ιδιαίτερη διδασκαλία και το έργο του δεν έχει πρωτότυπο χαρακτήρα αλλά αποτελεί συμπίλημα από θεολογικές απόψεις και θέσεις εκκλησιαστικών δασκάλων και πατέρων. Τα έργα έχουν εκδοθεί στην Patrologia Latina στους τόμους 191-192.
Επίδραση
Το έργο του Libri IV Sentetiarum είναι συστηματικό και τεχνικά δομημένο με τέτοιο τρόπο ώστε να εξυπηρετεί για σχολική χρήση και αυτό βοήθησε στη διάδοσή του. Το 1215 η Δ΄ Σύνοδος του Λατερανού επικύρωσε τη χρήση του ως κύριου δογματικού εγχειριδίου. Από τότε και μέχρι τον 16ο αι., όταν αντικαταστάθηκε από το έργο του Θωμά Ακινάτη Summa Theologica, αποτέλεσε βασικό θεολογικό εγχειρίδιο για τις θεολογικές σχολές της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Με το έργο ασχολήθηκαν όλοι οι μεγάλοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς εκείνης της περιόδου και γράφτηκαν περίπου 4.000 υπομνήματα σε αυτό. Στην επίδραση του συγκεκριμένου έργου οφείλεται και καθιέρωση του κλειστού αριθμού των επτά μυστηρίων από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Jurassic World: Το Βασίλειο Έπεσε
Το Jurassic World: Το Βασίλειο Έπεσε (αγγλικά:Jurassic World: The Kingdom has Fallen) είναι αμερικάνικη περιπετειώδης ταινία επιστημονικής φαντασίας σε σκηνοθεσία Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα. Η ταινία αποτελεί συνέχεια του Jurassic World (2015). Είναι η πέμπτη ταινία της σειράς Jurassic Park και η δεύτερη τις τριλογίας Jurassic World. Οι Ντέρεκ Κοννόλυ και Κολίν Τρεβόροου έχουν αναλάβει το σενάριο, με τον δεύτερο να συμμετέχει και στην παραγωγή μαζί με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ. Η ταινία διαδραματίζεται στο φανταστικό νησί Isla Nublar, που βρίσκεται κοντά στην ακτή του Ειρηνικού Ωκεανού στην Κεντρική Αμερική, στο οποίο προσπαθείται η διάσωση των εναπομείναντων δεινοσαύρων απο μια επερχόμενη ηφαιστειακή έκρηξη. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν από τον Φεβρουάριο εώς τον Ιούλιο του 2017 στην Αγγλία και στη Χαβάη.
Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Κρις Πρατ, και Μπράις Ντάλας Χάουαρντ, ενώ συμμετέχουν οι Μπ. Ντ. Γουόνγκ, Τεντ Λεβίν, Τζάστις Σμιθ, Τζεραλντίν Τσάπλιν, Ντανιέλα Πινέντα, Τόμπι Τζόουνς, Ρέιφ Σπολ και Ισαμπέλα Σέρμον. Ο Τζεφ Γκόλντμπλουμ επανέλαβε το ρόλο του ως δρ Ίαν Μάλκολμ από την αρχική ταινία και το σίκουελ του 1997.
Η Universal Pictures κυκλοφόρησε την ταινία στις 22 Ιουνίου του 2018, ενώ η συνέχεια, ονόματι Jurassic World: Κυριαρχία, κυκλοφόρησε τον Ιουνίου του 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2018 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες καταστροφής Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες με δεινόσαυρους Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Χαβάη Κατηγορία:Jurassic Park Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Γελένα Ντούροβιτς
Η Γελένα Ντούροβιτς (Σερβικά: Jelena Đurović), (γεννημένη στις 13 Ιουλίου 1973) είναι Σέρβα δημοσιογράφος, συγγραφέας και πολιτική ακτιβίστρια Εβραιο-Μαυροβουνιακής καταγωγής. Επίσης ήταν ιδρύτρια και αντιπρόεδρος της εβραϊκής κοινότητας του Μαυροβουνίου. Επί του παρόντος, είναι πρόεδρος της OJC SEE και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του εθνικού συμβουλίου του Μαυροβουνίου στο Βελιγράδι της Σερβίας. Ως δημοσιογράφος, εργάζεται ως κριτικός κινηματογράφου και τηλεόρασης.
Λογοτεχνική καριέρα
Η Ντούροβιτς είναι απόφοιτος της Σχολής Δραματικών Τεχνών στο Βελιγράδι, του Τμήματος Θεάτρου και ραδιοπαραγωγής. Η μεταπτυχιακή της διατριβή, "Το θέατρο στη σκιά της αγχόνης" (Σερβικά: "Pozornica u senci vešala") διερεύνησε τις πολιτικές προγραμματισμού των θεάτρων του Βελιγραδίου κατά τη διάρκεια της εποχής του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία το 1999, η Ντουρόβιτς έζησε στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, όπου ξεκίνησε να εργάζεται για το μυθιστόρημά της "Βασίλειο" που δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο του 2003.
Βασίλειο
Το "Βασίλειο" είναι το βιβλίο που επεξεργάζεται την επίδραση ιστορικών γεγονότων στη ζωή ενός ατόμου. Παίζει με τρεις ακολουθίες - λογοτεχνικά είδη και χρησιμοποιεί μια αποσπασματική προσέγγιση, αλλά η βασική ιδέα, που είναι καλά κρυμμένη ανάμεσα στις σελίδες της, είναι η κατανόηση της τέχνης.
Η επιλογή των εννέα πιο σημαντικών ημερομηνιών στη γιουγκοσλαβική ιστορία, η πλοκή της ιστορίας που ξετυλίγεται μεταξύ αυτών των ημερομηνιών, καθώς και τα είδη κάθε κεφαλαίου στο "Βασίλειο" αποτελούν ένα μοναδικό λογοτεχνικό πείραμα.