Τζένιφερ_Τζόουνς
Καριέρα
Μετά από ακρόαση, από την οποία πέρασε τον Οκτώβριο του 1942 για το ρόλο της Μπερναντέτ Σουμπιρού για την ταινία Ουράνια οπτασία (The Song Of Bernadette), ο σκηνοθέτης Χένρι Κίνγκ εντυπωσιάστηκε από το ταλέντο της και στις 9 Δεκεμβρίου 1942 ανακοίνωσε ότι της προσέφερε τον ρόλο. Η ταινία γυρίστηκε το 1943, ξεκίνησε να προβάλλεται στους κινηματογράφους στις 21 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς, έκανε μεγάλη επιτυχία, συγκέντρωσε τους επαίνους όλων των κριτικών και χάρισε στην Τζόουνς το Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου την ημέρα των 25ων γενεθλίων της στις 2 Μαρτίου 1944, ενώ προηγουμένως, στις 20 Ιανουαρίου 1944, κέρδισε και Χρυσή Σφαίρα καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για την ίδια ταινία. Η Τζόουνς στην ταινία υποδυόταν ένα υπαρκτό πρόσωπο, την Αγία Μπερναντέτ της Λούρδης. Συνυποψήφια της Τζόουνς, στην κατηγορία Α' γυναικείος ρόλος, ήταν και η στενή της φίλη Ίνγκριντ Μπέργκμαν για την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Έρνεστ Χέμινγουεϊ Για ποιον χτυπά η καμπάνα. Η Τζόουνς ζήτησε μετά συγγνώμη από την Μπέργκμαν, κατά τη διάρκεια της ίδιας τελετής, η οποία της απάντησε: Όχι Τζένιφερ, η Μπερναντέτ σου, ήταν καλύτερη από τη Μαρία μου. Η Μπέργκμαν κέρδισε το ίδιο Όσκαρ την επόμενη χρονιά για την ταινία Εφιάλτης (Gaslight, 1944) και μάλιστα το βραβείο της το παρέδωσε στα χέρια η Τζόουνς. thumb|left|Η Τζόουνς σε στιγμιότυπο από την ταινία του 1949 Μαντάμ Μποβαρύ. Κατά τις επόμενες δυο δεκαετίες, η Τζόουνς συγκίνησε το κοινό με τις ερμηνείες της σε δραματικούς ρόλους, που επέλεγε για εκείνη ο Ντέιβιντ Σέλζνικ, αν και έπαιξε επίσης σε δύο κωμικές ταινίες. Μάλιστα ο Σέλζνικ ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός στο να επιλέγει ποικιλία ρόλων διαφορετικών μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να αποφύγει την τυποποίηση και ταύτιση με ένα είδος ρόλου (το γνωστό στα αγγλικά ως φαινόμενο typecasting), που έπαθαν τότε άλλες ηθοποιοί της γενιάς της. Αξιοσημείωτο είναι το ότι συχνά υποδύθηκε ρόλους μιγαδικών φυλών, με έντονές στιλιστικές προσαρμογές στην εξωτερική της εμφάνιση. Τρία χρόνια αργότερα υποδύθηκε τη λάγνα και γεμάτη αισθησιασμό, μιγάδα Περλ, στην πρώτη της έγχρωμη ταινία Μονομαχία στον ήλιο (Duel In The Sun, 1946), που της χάρισε ακόμη μια υποψηφιότητα για όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου για το 1947. Στην ταινία εμφανιζόταν στο πλευρό του Γκρέγκορι Πεκ και ο ρόλος της αυτός, βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με εκείνον της Αγίας που την είχε κάνει διάσημη. Άλλες κλασικές ταινίες, στις οποίες πρωταγωνίστησε, ήταν οι εξής: Απ' όταν έφυγες (Since You Went Away, 1944), με υποψηφιότητα για όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου, Ερωτικά γράμματα (Love Letters, 1945) με υποψηφιότητα για όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου, Τολμηρός εραστής (Cluny Brown, 1946), κωμική, Το Πορτραίτο της Τζένι (Portrait of Jennie, 1948), Μαντάμ Μποβαρύ (Madame Bovary, 1949), Συντρίμμια του Έρωτα (Carrie, 1952), Πιο δυνατός απ' τον Διάβολο (Beat the Devil, 1953), με κωμικά στοιχεία (η μοναδική ταινία όπου εμφανίστηκε με ανοιχτό χρώμα μαλλιών, καθώς είχε φορέσει μια ξανθιά περούκα), Ο τελευταίος σταθμός (Indiscretion of an American Wife, 1953), Έκσταση και πάθος (Love Is A Many-Splendored Thing, 1955)'', όπου υποδύθηκε την Ευρασιάτισσα γιατρό Χαν Σουγίν, με υποψηφιότητα για όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου, και άλλες. Συμπρωταγωνίστησε επίσης με μερικούς από τους πιο επιφανείς ηθοποιούς της περιόδου, όπως οι: Σαρλ Μπουαγιέ, Τζόζεφ Κότεν, Τσάρλτον Ίστον, Τζον Γκάρφιλντ, Λόρενς Ολίβιε, Μοντγκόμερι Κλιφτ, Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Γουίλιαμ Χόλντεν, Ροκ Χάτσον και Τζέισον Ρόμπαρντς. Επίσης, ήταν η πρώτη επιλογή για τον ηγετικό ρόλο στην ταινία Η χωριατοπούλα (The Country Girl) του 1954, αλλά αναγκάστηκε να αρνηθεί επειδή έμεινε τότε έγκυος στην κόρη της, και ο ρόλος κατέληξε στην Γκρέις Κέλι, η οποία μάλιστα κέρδισε το όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου και Χρυσή Σφαίρα για την ταινία αυτή. thumb|right|Η Τζένιφερ Τζόουνς και ο [[Γουίλιαμ Χόλντεν σε σκηνή από την ταινία Έκσταση και πάθος.]]