cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουί Ζουρντάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι αντιστασιακοί Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος
Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος (949 – 1022) ήταν Βυζαντινός Χριστιανός μοναχός και ποιητής από τη Γαλατία της Μικράς Ασίας. Ήταν ο τελευταίος από τους τρεις αγίους της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που τους δόθηκε ο τίτλος του «Θεολόγου» (μαζί με τον Ιωάννη τον Απόστολο και τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό). Το « Θεολόγος» δεν εφαρμόστηκε στον Συμεών με τη σύγχρονη ακαδημαϊκή έννοια της θεολογικής μελέτης. Ο τίτλος σχεδιάστηκε μόνο για να αναγνωρίσει κάποιον, που μίλησε από προσωπική εμπειρία για το όραμα του Θεού. Μία από τις κύριες διδασκαλίες του ήταν, ότι οι άνθρωποι μπορούσαν και έπρεπε να βιώσουν τη θεωρία (κυριολεκτικά «να έχουν όραση του Θεού»).
Ο Συμεών γεννήθηκε από ευγενείς της Ρωμανίας και έλαβε παραδοσιακή μόρφωση. Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών γνώρισε τον γέροντα Συμεών τον Στουδίτη, έναν περίφημο μοναχό της Μονής Στουδίου στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος τον έπεισε να δώσει τη ζωή του στην προσευχή και στον ασκητισμό υπό την καθοδήγηση του γέροντα Συμεών. Στα τριάντα του χρόνια, ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος έγινε ηγούμενος της Μονής του Αγίου Μάμα, θέση που κράτησε για είκοσι πέντε χρόνια. Προσέλκυσε πολλούς μοναχούς και κληρικούς με τη φήμη του για την αγιότητά του, αν και οι διδασκαλίες του τον έφεραν σε σύγκρουση με τις εκκλησιαστικές αρχές, οι οποίες θα τον έστελναν τελικά στην εξορία. Ο πιο γνωστός μαθητής του ήταν ο Νικήτας Στηθάτος, που έγραψε τον Βίο του Συμεών.
Πρώιμη ζωή
Οι λεπτομέρειες της ζωής του Συμεών προέρχονται από τα δικά του γραπτά και από τον Βίο του Συμεών, που έγραψε ο μαθητής του Νικήτας. Γεννήθηκε στην Ιουλιόπολη της Γαλατίας από τον Βασίλειο και τη Θεοφανώ, μέλη βυζαντινών ευγενών που υποστήριζαν τη Μακεδονική δυναστεία. Το όνομά του κατά τη γέννησή του είναι ασαφές -ήταν παραδοσιακό εκείνη την εποχή, όταν γινόταν μοναχός, να παίρνει ένα νέο όνομα ίδιο με το αρχικό όνομα γέννησής του. Ο Συμεών μπορεί να αγνόησε αυτή την παράδοση, για να πάρει το ίδιο όνομα με τον πνευματικό του πατέρα, Συμεών τον Στουδίτη. Στα γραπτά του μερικές φορές περιέγραφε τις εμπειρίες ενός «Γεωργίου», που μπορεί να ήταν το βαπτιστικό του όνομα. Ο Συμεών έλαβε βασική ελληνική σχολική εκπαίδευση μέχρι την ηλικία των ένδεκα ετών, όταν ένας θείος του αναγνώρισε, ότι είχε δυνατότητες για ανώτερη εκπαίδευση. Ο θείος αυτός βοήθησε τον Συμεών να ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Αυλή του Αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ και του αδελφού του Κωνσταντίνου Η΄.
Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών γνώρισε τον Συμεών τον Στουδίτη (ονομαζόμενο και Συμεών ο Ευσεβής), ιερομόναχο της Μονής Στουδίου στην Κωνσταντινούπολη. Αυτή η συνάντηση έπεισε τον νεότερο Συμεών να εγκαταλείψει την τριτοβάθμια εκπαίδευση και να κάνει τον Συμεών τον Στουδίτη πνευματικό του πατέρα. Τότε άρχισε να μελετά τη ζωή της προσευχής και τού ασκητισμού υπό την καθοδήγησή εκείνου, με την επιθυμία να μπει αμέσως στο μοναστήρι. Ο Συμεών ο Στουδίτης ζήτησε από τον νεαρό Συμεών να περιμένει πριν γίνει μοναχός, έτσι πέρασε τα χρόνια μέχρι τα είκοσι επτά του υπηρετώντας στο σπίτι ενός πατρικίου, αν και σύμφωνα με ορισμένες πηγές υπηρέτησε τον Αυτοκράτορα.
Ζώντας μία εγκόσμια ζωή την ημέρα, περνούσε σύμφωνα με πληροφορίες τα βράδια του σε αγρυπνίες και προσευχή, κάνοντας πράξη τα γραπτά δύο συγγραφέων —του Μάρκου Ερημίτη και του Διαδόχου Φωτικής— που του είχε δώσει ο πνευματικός του πατέρας. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, που ο Συμεών είχε την πρώτη του εμπειρία του Θεού ως θεϊκού φωτός, όπως περιέγραψε αργότερα σε μία από τις Ομιλίες του (Δίσκος 22.2–4). Απέδωσε την εμπειρία στις προσευχές του Συμεών του Στουδίτη. Παρά την εμπειρία, ο νεαρός Συμεών ομολόγησε, ότι εξακολουθούσε να πέφτει σε κοσμικούς τρόπους ζωής. Η άμεση προσωπική εμπειρία του Θεού έμελλε να γίνει μία από τις κεντρικές διδασκαλίες του Συμεών στα γραπτά του και στους μοναχούς που τον ακολούθησαν.
Ηγούμενος της μονής Αγίου Μάμα
Δεν έλκονταν όλοι οι μοναχοί από τη ζηλωτική προσέγγιση του Συμεών. Ο Συμεών επιχείρησε να μεταρρυθμίσει τα βυζαντινά μοναστήρια, όπου οι μοναχοί είχαν γίνει υποτελείς του Αυτοκράτορα και είχαν αποκτήσει μεγάλες περιουσίες, βιβλιοθήκες και έργα τέχνης. Τα γραπτά και οι διδασκαλίες του είχαν ως στόχο να επαναφέρουν τα μοναστήρια στον παραδοσιακό τους ρόλο όπως στους πρώτους χρόνους τού χριστιανισμού, προτρέποντας τους μοναχούς να κάνουν μία ζωή με απλότητα, ασκητισμό, καθαρότητα καρδιάς και συνεχή προσευχή. Η αυστηρή μοναστική πειθαρχία, στην οποία στόχευε ο Συμεών, αναστάτωσε αρκετούς μοναχούς στο μοναστήρι. Ο Συμεών υιοθέτησε επίσης μια πιο συναισθηματική προσέγγιση στη λατρεία, προτείνοντας ότι ένας μοναχός δεν πρέπει να παίρνει το μυστήριο χωρίς δάκρυα. Η εισαγωγή χορτοφαγικών γευμάτων, μαζί με άλλες μοναδικές πρακτικές για την ενστάλαξη πειθαρχίας και ταπεινότητας, προκάλεσε επίσης κάποια δυσαρέσκεια στους μοναχούς.
Αντιπολίτευση από την εκκλησία
Ο Συμεών υπέστη σοβαρή αντίθεση από τις εκκλησιαστικές αρχές, ιδιαίτερα από τον αρχιθεολόγο της Αυλής του Αυτοκράτορα, αρχιεπίσκοπο Στέφανο, ο οποίος κάποτε ήταν Μητροπολίτης Νικομήδειας. Ο Στέφανος ήταν πρώην πολιτικός και διπλωμάτης με φήμη για μία ενδελεχή θεωρητική κατανόηση της θεολογίας, η οποία όμως είχε απομακρυνθεί από την πραγματική εμπειρία της πνευματικής ζωής. Ο Συμεών αντίθετα είχε την άποψη, ότι κάποιος πρέπει να έχει πραγματική εμπειρία του Αγίου Πνεύματος για να μιλήσει για τον Θεό, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα την αυθεντία της γραφής και των προγενέστερων πατέρων της εκκλησίας. Οι διαφορετικές απόψεις τους σχετικά με την πηγή της αυθεντίας να μιλήσουν για πνευματικά θέματα ήταν η αιτία πολλών ετών έντονων συγκρούσεων, που έληξαν με την τελική εξορία του Συμεών.
Ο Στέφανος βρήκε λάθος στον Συμεών ειδικά για τη χαρισματική του προσέγγιση και την υποστήριξή του στην ατομική, άμεση εμπειρία της χάρης του Θεού. Ο Συμεών πίστευε, ότι η άμεση εμπειρία έδινε στους μοναχούς την εξουσία να κηρύττουν και να δίνουν άφεση αμαρτιών, χωρίς την ανάγκη επίσημης χειροτονίας, όπως το έκανε ο ίδιος ο διδάσκαλός του, ο Συμεών ο Στουδίτης. Επίσης οι εκκλησιαστικές αρχές δίδασκαν από μία κερδοσκοπική και φιλοσοφική οπτική, ενώ ο Συμεών δίδασκε από τη δική του άμεση μυστικιστική εμπειρία. Οι διδασκαλίες του Συμεών, ιδιαίτερα εκείνες που αφορούν την άμεση εμπειρία της χάριτος του Θεού, έφεραν κατηγορίες για αίρεση από τον Στέφανο. Ο Συμεών απάντησε στις κατηγορίες του Στεφάνου, δηλώνοντας ότι πραγματική αίρεση θα ήταν αν δίδασκε, ότι είναι αδύνατο να έχουμε άμεση εμπειρία του Θεού (Δίσκος 29.4).
Ο Στέφανος βρήκε επίσης λάθος στον Συμεών για τον σεβασμό του στον πνευματικό του πατέρα, Συμεών τον Στουδίτη. Εκείνη την εποχή, η επίσημη αναγνώριση των αγίων ήταν σπάνια και όχι εύκολη, έτσι οι σεβαστοί μοναχοί αναγνωρίζοντο και τιμώντο ανεπίσημα από τα μοναστήρια και τους μαθητές τους. Κάθε χρόνο ο νεότερος Συμεών διοργάνωνε μία εορτή προς τιμήν του δασκάλου του, η οποία περιλάμβανε μία εικόνα του Συμεών του Στουδίτη και μία λειτουργία προς αυτόν. Ο Στέφανος επέπληξε τον Συμεών, που τιμούσε τον δάσκαλό του ως άγιο, διότι κατά τη γνώμη του ο Στουδίτης δεν άξιζε κάποιας τιμής. Η σύγκρουση μεταξύ των δύο κράτησε έξι χρόνια.
Ο Στέφανος κατάφερε τελικά να φέρει τον Συμεών ενώπιον της Συνόδου, με την κατηγορία ότι εκείνος τιμούσε ως άγιο κάποιον, που ο Στέφανος πίστευε, ότι δεν ήταν πολύ άγιος. Στην αρχή ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σέργιος Β' υποστήριξε τον Συμεών, φτάνοντας στο σημείο να στείλει κεριά και λιβάνι, για να υποστηρίξει τη λατρεία του Συμεών του Στουδίτη στον Άγιο Μάμμα. Ο Στέφανος επιτέθηκε στον Στουδίτη ως ανίερο και αμαρτωλό και τελικά μπόρεσε να πείσει τους άλλους, ότι η τιμή του Συμεών ήταν ακατάλληλη, πείθοντάς τους ότι ο Στουδίτης είχε κάποιες ανορθόδοξες πεποιθήσεις. Ως συμβιβασμός, ο Στέφανος πρότεινε να γίνει η ετήσια εορτή προς τιμήν του γέροντα Συμεών ως ιδιωτική εορτή εντός της μονής. Ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος αρνήθηκε να συμβιβαστεί, δηλώνοντας ότι ήταν καθήκον του να τιμά τους πατέρες της Εκκλησίας και τους αγίους, έτσι τον Ιανουάριο του 1009 καταδικάστηκε σε εξορία. Ο Στέφανος έπεισε επίσης τον Πατριάρχη να διατάξει να αφαιρεθούν όλες οι εικόνες του Συμεών του Στουδίτη από τον Άγιο Μάμμα, με πολλές από αυτές να καταστραφούν ή να καλυφθούν με αιθάλη.
Ο Συμεών από την πλευρά του δεν έκανε ποτέ πίσω ένεκα των εκκλησιαστικών αρχών. Σε έναν από τους ύμνους του, έβαλε τον Χριστό να λέει την εξής επίπληξη στους επισκόπους: Αυτοί (οι επίσκοποι) χειρίζονται ανάξια το Σώμα Μου και επιδιώκουν μανιωδώς να κυριαρχήσουν στις μάζες. . . Φαίνονται να αμφανίαζονται λαμπροί και αγνοί, αλλά οι ψυχές τους είναι χειρότερες από λάσπη και χώμα, χειρότερο ακόμα και από κάθε είδους θανατηφόρο δηλητήριο, αυτοί οι κακοί και διεστραμμένοι άνθρωποι! ( Ύμνος 58 )
Εξορία και θάνατος
Το 1009 ο Συμεών στάλθηκε εξόριστος κοντά στο Παλουκήτον, ένα μικρό χωριό κοντά στη Χρυσόπολη στην ασιατική ακτή του Βοσπόρου. Σύμφωνα με μια αφήγηση, έμεινε από τις εκκλησιαστικές αρχές μόνος και χωρίς φαγητό, στη μέση του χειμώνα. Εκεί βρήκε ένα ερειπωμένο και ερειπωμένο παρεκκλήσι που ήταν αφιερωμένο στην Αγία Μακρίνα. Έτυχε να βρίσκεται σε οικόπεδο ιδιοκτησίας ενός πνευματικού τέκνου του Συμεών, του Χριστόφορου Φαγούρα, ο οποίος δώρισε τη γη και προχωρά στην ίδρυση μοναστηριού.
Εκείνη την εποχή, ο Συμεών είχε πολλούς μαθητές - μερικοί από αυτούς, συμπεριλαμβανομένου του πατρικίου Γενεσέως, έκαναν έκκληση στον Σέργιο Β', τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, να άρει τη διαταγή της εξορίας. Από φόβο ότι η διαμάχη θα έφτανε στον αυτοκράτορα, ο Σέργιος Β' άρει εντελώς την εξορία και στη συνέχεια προσφέρθηκε να επανιδρύσει τον Συμεών στο μοναστήρι του Αγίου Μάμμα και να τον χειροτονήσει αρχιεπίσκοπο μιας σημαντικής έδρας στην Κωνσταντινούπολη. Το μόνο προσόν ήταν ότι ο Συμεών έπρεπε να επιδείξει κάποια αυτοσυγκράτηση στον εορτασμό της ημέρας της γιορτής του Συμεών του Στουδίτη. Ο Συμεών αρνήθηκε να συμβιβαστεί — ο Πατριάρχης, από σεβασμό προς τον Συμεών, του έδωσε την ευλογία του «να ζήσει μαζί με τους μαθητές σου και να ενεργεί σύμφωνα με την ευχαρίστησή σου».
Ο Συμεών παρέμεινε στο μοναστήρι της Αγίας Μακρίνας, όπου συγκεντρώθηκαν γύρω του πολλοί στενοί μαθητές, μοναχοί και κοσμικοί. Στην Αγία Μακρίνα ήταν απαλλαγμένος από μοναχούς που αποστρέφονταν την πειθαρχία και τον ζήλο του και απαλλαγμένος από άμεση σύγκρουση με τις εκκλησιαστικές αρχές. Συνέχισε να τιμά τον Συμεών τον Στουδίτη—οι περισσότεροι κληρικοί από την Κωνσταντινούπολη, μαζί με πολλούς μοναχούς και λαϊκούς, ενώθηκαν μαζί του κατά τη διάρκεια αυτών των εορτασμών. Έγραφε επίσης εκείνη την περίοδο και έγινε προσβάσιμος σε όλους όσους ήθελαν να τον δουν. Ο Συμεών πέρασε τα τελευταία δεκατρία χρόνια της ζωής του στην εξορία, πεθαίνοντας από δυσεντερία στις 12 Μαρτίου 1022. Σύμφωνα με τον βιογράφο και μαθητή του, Νικήτα, ο Συμεών προείπε τον θάνατο του πολλά χρόνια πριν, και την τελευταία του ημέρα κάλεσε όλους τους μοναχούς να ψάλουν τους νεκρικούς ύμνους.
Ο Συμεών αναγνωρίζεται πλέον ως άγιος από τον Καθολικό  και Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες. Ο τίτλος του «Θεολόγου» δεν του δόθηκε με τη σύγχρονη ακαδημαϊκή έννοια κάποιου που διδάσκεται στη θεολογία, αλλά για να αναγνωρίσει κάποιον που μιλά από προσωπική εμπειρία για το όραμα του Θεού. Μέχρι την εποχή του Συμεών, αυτός ο τίτλος κρατούνταν κυρίως για τον Απόστολο Ιωάννη, συγγραφέα ενός από τα τέσσερα ευαγγέλια, και τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό, συγγραφέα στοχαστικής ποίησης. Οι αντίπαλοί του τον αποκαλούσαν χλευαστικά τον «νέο» θεολόγο λόγω της δημιουργικής του προσέγγισης—οι υποστηρικτές του, και αργότερα η Εκκλησία γενικότερα, αγκάλιασαν το όνομα με την πιο θετική έννοια.
μικρογραφία|200εσ|Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, όπου εμφανίστηκε το Ακτιστον Φως, δηλ. ο Θεός.
Γραπτά
Ο Συμεών έγραψε με παρόμοιο ύφος και δίδαξε τις παραδοσιακές απόψεις αρκετών χριστιανών των πρώτων χρόνων πατέρων και ησυχαστών, συμπεριλαμβανομένων του Αγίου Αυγουστίνου, του αγίου Γρηγορίου Νύσσης, του αγίου Γρηγορίου του Ναζιανζού και του Μάρκου του Ερημίτη. Εκεί που ο Συμεών διέφερε από τους προκατόχους του ήταν στο διάφανο και ανοιχτό μοίρασμα των πιο εσωτερικών του εμπειριών. Ο Συμεών ήταν ο πρώτος βυζαντινός μύστης, που μοιράστηκε ελεύθερα αυτές τις εμπειρίες, οι οποίες δόθηκαν στο πλαίσιο της διδασκαλίας του, ότι η άμεση εμπειρία του Θεού ήταν κάτι, που όλοι οι Χριστιανοί μπορούσαν να επιδιώξουν.
Ομιλίες
Οι Ομιλίες είναι το κεντρικό έργο της ζωής του Συμεών και γράφτηκαν την εποχή, που ήταν ηγούμενος στον Άγιο Μάμμα (980–998). Αποτελούνται από τριάντα τέσσερις ομιλίες, μαζί με δύο κομμάτια για την ευχαριστία, που δόθηκαν ως ομιλίες στους μοναχούς του και σε άλλους που ενδιαφέρονται για την πνευματική ζωή -συχνά στον Άγιο Μάμμα κατά τη διάρκεια των ακολουθιών του Όρθρου- και στη συνέχεια συγκεντρώθηκαν και πιθανότατα επιμελήθηκαν από τον ίδιο τον Συμεών. Διαβάζοντο πολύ στην Κωνσταντινούπολη και πριν την εξορία του Συμεών. Το ύφος τους διατηρεί την προσωπικότητα του Συμεών, όπως εκφράζεται στις ζωντανές συνομιλίες του: απλότητα, ειλικρίνεια, ταπεινότητα, ομιλία από καρδιάς και «γεμάτη φωτιά και πειθώ». Δεν υπάρχει προφανής σειρά ή διάταξη στις Ομιλίες: τα θέματα είναι προφανώς μία συλλογή ομιλιών, που δίδονται κατά τη διάρκεια διαφορετικών λειτουργικών εποχών ή σε ημέρες εορτής των αγίων.
Υπάρχουν δύο κύρια θέματα που διατρέχουν τις διαφορετικές συζητήσεις. Το ένα είναι το παραδοσιακό θέμα των πρώτων ησυχαστών και μυστικιστών θεολόγων της Χριστιανικής Ανατολής, ειδικά οι πρακτικές της πίστης (πράξις) και του ασκητισμού (άσκησις), που συχνά δίδασκαν ως τον τρόπο για να φθάσουμε στην άμεση εμπειρία του Θεού (θεωρία). Συγκεκριμένες πρακτικές που συζητήθηκαν από τον Συμεών περιλαμβάνουν: μετάνοια, απόσπαση, απάρνηση, έλεος, λύπη για αμαρτίες, πίστη και περισυλλογή.
Η άλλη κύρια έμφαση του Συμεών είναι η δύναμη του Αγίου Πνεύματος να μεταμορφώνεται και η βαθιά μυστικιστική ένωση με τον Θεό, που είναι το τελικό αποτέλεσμα μίας αγίας ζωής. Ο Συμεών αναφέρθηκε σε αυτό ως το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος, σε σύγκριση με το πιο τελετουργικό βάπτισμα του νερού. Ο Συμεών πίστευε, ότι ο Χριστιανισμός είχε καταλήξει σε τύπους και εκκλησιαστικά τελετουργικά, τα οποία για πολλούς ανθρώπους αντικατέστησαν την προηγούμενη έμφαση στην πραγματική και άμεση εμπειρία του Θεού. Οι Ομιλίες εκφράζουν την ισχυρή πεποίθηση του Συμεών, ότι η ζωή ενός χριστιανού πρέπει να είναι πολύ περισσότερο από απλή τήρηση κανόνων και πρέπει να περιλαμβάνει προσωπική εμπειρία της παρουσίας τού ζωντανού Χριστού. Ο Συμεών περιγράφει τη δική του μεταστροφή και τη μυστική εμπειρία τού θείου φωτός.
Ύμνοι Θείας Αγάπης
Στους Ύμνους της Θείας Αγάπης (ονομάζονται επίσης Ύμνοι του Θείου Έρωτος) οι περισσότεροι από τους οποίους ολοκληρώθηκαν κατά τη διάρκεια της εξορίας του, ο Συμεών περιγράφει το όραμά του για τον Θεό ως άκτιστο θεϊκό φως. Αυτή η εμπειρία της θείας φωτεινότητας συνδέεται από τον Συμεών με την Αγία Τριάδα, με τον Θεό και μερικές φορές με τον Χριστό. Οι Ύμνοι μοιάζουν ως προς το θέμα με τους Λόγους, αλλά είναι γραμμένοι με ποιητικό μέτρο και ομοιοκαταληξία. Άρχισε να τους γράφει ταυτόχρονα με τους Λόγους, αλλά ολοκλήρωσε την επιμέλειά τους μόνο τα τελευταία δεκατρία χρόνια της ζωής του στο μοναστήρι της Αγίας Μακρίνας. Υπάρχουν 58 ύμνοι, που έχουν συνολικά περίπου 11.000 στίχους.
Οι Ύμνοι καλύπτουν διάφορα θέματα, παρόμοια με τις Ομιλίες: μετάνοια, μνήμη θανάτου, άσκηση της αρετής, φιλανθρωπία, απόσπαση, και άλλα. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτοι είναι οι Ύμνοι, που αφηγούνται τις μυστικιστικές εμπειρίες τού Συμεών και την αγάπη του για τον Χριστό, οι οποίοι έχουν χαρακτηριστεί ως «εκστατική γραφή και ...μυστικό περιεχόμενο, που γίνεται πολύ προσωπικό, τόσο στον Συμεών, όσο και στον αναγνώστη».
Ένα απόσπασμα από τον Ύμνο 25 περιλαμβάνει την ακόλουθη περιγραφή της μυστικιστικής ένωσης του Συμεών με τον Θεό ως φως:"—Μα, ω, τι μέθη φωτός, ω, τι κινήσεις φωτιάς! Ω, τι στροβιλίζεται η φλόγα μέσα μου, άθλιος που είμαι, προερχόμενος από Σένα και τη δόξα Σου! Τη δόξα την ξέρω και λέω ότι είναι το Άγιο Πνεύμα σου, που έχει την ίδια φύση με Σένα και την ίδια τιμή, ω λέξη. Είναι της ίδιας καταγωγής, της ίδιας δόξας, της ίδιας ουσίας, Εσύ μόνος με τον Πατέρα σου, και μαζί σου, Χριστέ, Θεέ του σύμπαντος! Πέφτω με λατρεία μπροστά σου. Σε ευχαριστώ που με έκανες άξιο να μάθω, όσο λίγο κι αν είναι, τη δύναμη της θεότητάς Σου."
Θεολογικές και ηθικές πραγματείες
Οι πραγματείες καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, συμπεριλαμβανομένης της υπεράσπισης του Συμεών κατά του Στέφανου σχετικά με τις δικές του απόψεις για την ενότητα της Αγίας Τριάδας. Παρουσιάζει επίσης το δόγμα του για τον μυστικισμό, την αναγκαιότητα της πίστης, τη δυνατότητα άμεσης εμπειρίας του Θεού, το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος και άλλα. Οι τέσσερις τελευταίες πραγματείες γράφτηκαν κατά την εξορία του και συζητούν τη ζωή μίας αγίας ζωής ενώ είμαστε στη γη, τη σωτηρία μέσω της πίστης και των καλών έργων και την ανάγκη για απομόνωση, αν κάποιος θέλει να γίνει κανάλι της θείας χάριτος στους άλλους.
Διδασκαλίες
Οι εκκλησιαστικές αρχές αμφισβητούσαν τακτικά τον Συμεών, παρόλο που οι διδασκαλίες του είχαν τις ρίζες τους στα Ευαγγέλια. Ήταν επίσης πιστός στους πρώτους Έλληνες Πατέρες και στις δύο κύριες παραδόσεις της βυζαντινής πνευματικότητας: την Αλεξανδρινή Σχολή, η οποία υιοθέτησε μία πιο διανοητική προσέγγιση, και τη «σχολή της καρδιάς», που εκπροσωπήθηκε από τον Μάρκο τον Ερημίτη, τον Ψευδο-Μακάριο, τον Ιωάννη της Κλίμακας. και άλλους πρώτους ασκητές μοναχούς. Συνδύασε αυτές τις διαφορετικές παραδόσεις με τη δική του εσωτερική εμπειρία, σε μία σύνθεση που ήταν νέα στον βυζαντινό μυστικισμό.
Άμεση εμπειρία
Ένα κεντρικό θέμα σε όλες τις διδασκαλίες και τα γραπτά του Συμεών είναι, ότι όλοι οι Χριστιανοί πρέπει να φιλοδοξούν να έχουν πραγματική άμεση εμπειρία του Θεού σε βαθιά ενατένιση ή θεωρία. Όσον αφορά τις δικές του μυστικιστικές εμπειρίες, τις παρουσίασε όχι ως μοναδικές για τον εαυτό του, αλλά ως κανόνα για όλους τους χριστιανούς. Δίδαξε, ότι η εμπειρία ήρθε μετά τον εξαγνισμό μέσω της προσευχής, της μετάνοιας και του ασκητισμού. Κάλεσε ιδιαίτερα τους μοναχούς του να αναλάβουν τον παραδοσιακό χαρισματικό και προφητικό ρόλο στην Εκκλησία.
Σε μία από τις ομιλίες του υπερασπίστηκε τη συχνή ανταλλαγή απόψεων των εσωτερικών του εμπειριών, γράφοντας ότι δεν ήταν αλαζονικό, αλλά έγινε, για να ενθαρρύνει τους άλλους στην εσωτερική τους ζωή:"Τα έχουμε γράψει, διότι προσέχουμε τα χαρίσματα του Θεού, τα οποία έχει χαρίσει στον ανάξιο εαυτό μας από την αρχή της ζωής μέχρι την παρούσα στιγμή ... και σε ένδειξη ευγνωμοσύνης δείχνουμε σε όλους σας το ταλέντο, που μας εμπιστεύτηκε. Πώς μπορούμε να σιωπούμε μπροστά σε τόση αφθονία ευλογιών, ή από αχαριστία να θάβουμε το τάλαντο, που μας έχει δοθεί (Ματθ. 25:18), σαν αχάριστοι και κακοί υπηρέτες; . . . Με την προφορική μας διδασκαλία σας ενθαρρύνουμε επίσης να αγωνιστείτε, για να έχετε μέρος στα χαρίσματά Του και να τα απολαμβάνετε, στα χαρίσματα των οποίων εμείς, αν και ανάξιοι, έχουμε συμμετάσχει μέσω της ανείπωτης καλοσύνης Του. ( Ομιλία XXXIV )"
Θεϊκό φως
Ο Συμεών περιγράφει επανειλημμένα την εμπειρία του θείου φωτός στα γραπτά του, τόσο ως εσωτερική, όσο και ως εξωτερική μυστικιστική εμπειρία. Αυτές οι εμπειρίες ξεκίνησαν στη νεότητά του και συνεχίστηκαν σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Έρχονταν σε αυτόν κατά τη διάρκεια της εσωτερικής προσευχής και της ενατένισης και συνδέοντο με ένα αίσθημα απερίγραπτης χαράς, καθώς και με τη διανοητική κατανόηση, ότι το φως ήταν ένα όραμα τού Θεού. Στα γραπτά του δείχνει να μιλά απευθείας στον Θεό για την εμπειρία του ποικιλοτρόπως: ως «το αγνό φως του προσώπου Σου» και «επέτρεψες να μου αποκαλύψεις το πρόσωπό Σου σαν άμορφο ήλιο». Περιέγραφε επίσης το φως ως τη χάρη του Θεού και δίδασκε, ότι στην εμπειρία του συνδέθηκε με έναν νου, που ήταν εντελώς ακίνητος και είχε ξεπεράσει τον εαυτό του. Μερικές φορές περιέγραφε το φως να του μιλούσε με καλοσύνη και να του εξηγούσε ποιος ήταν.
Στην Ομιλία XXVIII ο Συμεών έγραψε για το φως και τη δύναμή του να μεταμορφώνει:"Μας λάμπει χωρίς δύση, χωρίς αλλαγή, χωρίς αλλοίωση, χωρίς μορφή. Μιλάει, εργάζεται, ζει, δίνει ζωή και αλλάζει σε φως, αυτούς που φωτίζει. Δίνουμε μαρτυρία, ότι «ο Θεός είναι φως» και εκείνοι στους οποίους έχει δοθεί η δυνατότητα να Τον δουν, όλοι, Τον έχουν δει ως φως. Όσοι Τον έχουν δει, τον έχουν λάβει ως φως, διότι το φως της δόξας Του πηγαίνει μπροστά Του και είναι αδύνατο να εμφανιστεί χωρίς φως. Όσοι δεν έχουν δει το φως Του, δεν τον έχουν δει, διότι είναι το φως και όσοι δεν έχουν λάβει το φως, δεν έχουν λάβει ακόμη τη χάρη. Όσοι έλαβαν τη χάρη, έλαβαν το φως του Θεού και έλαβαν τον Θεό, όπως είπε ο ίδιος ο Χριστός, που είναι το Φως, «θα ζήσω μέσα τους και θα κινούμαι ανάμεσά τους». (2 Κορ. 6:16)"
Καθοδήγηση πνευματικού πατέρα
Ο Συμεών δίδαξε, ότι το να τεθεί κανείς υπό την καθοδήγηση ενός πνευματικού πατέρα ήταν απαραίτητο για εκείνους, που ήταν σοβαροί να ζήσουν την πνευματική ζωή. Αυτή η σχέση ήταν μία ιστορική παράδοση ιδιαίτερα εμφανής μεταξύ των πατέρων της ερήμου, οι οποίοι καθόρισαν τα προσόντα, για να ενεργήσει κάποιος ως πνευματικός πατέρας: προσωπική εμπειρία, μία εσωτερική ζωή, αγνότητα της καρδιάς, το όραμα τού Θεού, διορατικότητα, έμπνευση, διάκριση. Η επίσημη χειροτονία ως ιερέας δεν ήταν απαίτηση: ο πνευματικός πατέρας τού ίδιου τού Συμεών ήταν ένας απλός μοναχός, όχι χειροτονημένος ιερέας, που είχε πολλά πνευματικά παιδιά. Ο Συμεών δίδαξε επίσης, ότι τέτοιοι δάσκαλοι είχαν την εξουσία από την αγιότητά τους να κηρύττουν και να απαλλάσσουν τους άλλους από τις αμαρτίες τους, μία άποψη που τον έφερε σε διαφωνία με τους εκκλησιαστικούς ηγέτες της εποχής του. "Ακούστε μόνο τις συμβουλές του πνευματικού σας πατέρα, απαντήστε του με ταπείνωση και, ως προς τον Θεό, πες του τις σκέψεις σου, ακόμα και σε έναν απλό διαλογισμό, χωρίς να κρύβεις τίποτα, να μην κάνεις τίποτα χωρίς τη συμβουλή του."
Απαλλαγή αμαρτιών
Οι διδασκαλίες του Συμεών για το άκουσμα της εξομολόγησης και της άφεσης αμαρτιών τον έφεραν σε τακτική σύγκρουση με τις εκκλησιαστικές αρχές, ιδιαίτερα με τον αρχιεπίσκοπο Στέφανο. Σύμφωνα με τον Συμεών, μόνο αυτός που είχε τη χάρη και την άμεση εμπειρία τού Θεού, είχε την εξουσία από τον Θεό να κηρύξει και να απαλλάξει τις αμαρτίες των άλλων. Ο Στέφανος είχε την άποψη, ότι μόνο οι χειροτονημένοι ιερείς είχαν αυτήν την εξουσία. Τις απόψεις τού Συμεών αποδείκνυε ο ίδιος ο πνευματικός του πατέρας, ο Συμεών ο Στουδίτης, ο οποίος ήταν ένας απλός μοναχός, αχειροτόνητος ιερέας, και όμως κήρυττε και έδινε άφεση. Σε έναν από τους Ηθικούς Λόγους του ο Συμεών προχώρησε παραπέρα και έγραψε, ότι δεν πρέπει να δίνεις άφεση, χωρίς να έχεις λάβει πρώτα την εμπειρία της χάρης του Θεού:"Πρόσεχε, σε ικετεύω, να μην αναλαμβάνεις ποτέ τα χρέη των άλλων, όταν είσαι ο ίδιος οφειλέτης. Μην τολμήσεις να δώσεις άφεση, χωρίς να έχεις λάβει στην καρδιά σου Αυτόν, που αφαιρεί την αμαρτία του κόσμου». ( Αιθ. 6' )."
Έργα
Αγγλικές μεταφράσεις
1125 Κίνα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Κίνας είναι άγνωστα. Η Κίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 22 λεπτά.
Τραγάνα Μεσσηνίας
Η Τραγάνα είναι χωριό κοντά στους Γαργαλιάνους και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται, σε υψόμετρο 89 μέτρα και απέχει περίπου 1,5 χιλιόμετρο από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Απέχει περίπου 1,5 χιλιόμετρο από τον Ρωμανό και περίπου 3 χιλιόμετρα από το Πετροχώρι. Η Τραγάνα έχει οδική πρόσβαση, από τους Γαργαλιάνους, από τους οποίους απέχει περίπου 9,5 χιλιόμετρα στην κατεύθυνση προς την Πύλο, από την οποία απέχει περίπου 14 χιλιόμετρα.
Ιστορία
Το παλαιότερο όνομα του χωριού ήταν Τραγάνες, αλλά μετονομάστηκε σε Τραγάνα το 1912. Ο οικισμός Τραγάνες αναφέρεται ως χωριό του δήμου Πλαταμώδους από το 1879, αν και προσαρτήθηκε επισήμως σε αυτόν το 1889, ενώ το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας. Το 1912 το χωριό μετονομάζεται σε Τραγάνα, αποσπάται από τον Δήμο Πλαταμώδους και προσαρτάται στην κοινότητα Μουζούστης (έδρα της κοινότητας ορίστηκε η Μουζούστα). Η Τραγάνα συνέχισε να παραμένει στην Κοινότητα Μουζούστης, από το 1912 ως το 1930, που μετονομάστηκαν το χωριό της Μουζούστας σε Λεύκη και η κοινότητα Μουζούστης σε κοινότητα Λεύκης και μετά από το 1930 ως και το 1997 με την νέα ονομασία της κοινότητας, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Γαργαλιάνων, ενώ από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Στην Τοπική Κοινότητα Λεύκης, ανήκει επίσης ως σήμερα εκτός από τον οικισμό της Τραγάνας και ο οικισμός της Λεύκης.
Αρχαιολογικές ανασκαφές στην Τραγάνα
Οι πρώτες διερευνητικές αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή της Τραγάνας, αλλά και την ευρύτερη περιοχή της Πυλίας, (η οποία θεωρείται συνολικά ως η περιοχή στην οποία εκτεινόταν το βασίλειο της αρχαίας Πύλου, την εποχή του Νέστορα), ξεκίνησαν την περίοδο 1909-1912 από τους αρχαιολόγους Ανδρέα Σκιά και Κωνσταντίνο Κουρουνιώτη. Το 1939 άρχισαν τις τακτικές ανασκαφές ο Κ. Κουρουνιώτης σε συνεργασία με την αμερικανική αποστολή, υπό τον καθηγητή Carl W. Blegen, οι οποίες διακόπηκαν λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι ανασκαφές ξανάρχισαν το 1952, με εκπρόσωπο της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας τον Σπυρίδωνα Μαρινάτο, του οποίου η ανασκαφική περίοδός του στην Μεσσηνία, επί μια περίπου 15ετία (μεταξύ 1952 και 1966) θεωρείται από τους σύγχρονους ερευνητές και ως η κυριότερη και διαρκέστερη προσφορά του στη μυκηναϊκή αρχαιολογία. Οι αρχαιολόγοι διαμοιράστηκαν το αρχαιολογικό έργο και καθώς ο καθηγητής Carl William Blegen και η ομάδα του ανέλαβε τις ανασκαφές στο Ανάκτορο του Νέστορα, στην θέση Εγκλιανός, ο Σπυρίδωνας Μαρινάτος ανέλαβε τους τάφους και τους οικισμούς στην ευρύτερη περιοχή του ανακτόρου, αλλά και οπουδήποτε αλλού υπήρχαν λείψανα του μυκηναϊκού πολιτισμού, όπως οι θολωτοί τάφοι στον Κακόβατο και στην Τραγάνα. Τις δεκαετίες 1970 και 1980 ακολούθησαν νεότερες έρευνες από τον Γεώργιο Κορρέ.
Στην περιοχή της Τραγάνας οι αρχαιολογικές ανασκαφές ανέδειξαν διάφορα οικιστικά κατάλοιπα-λείψανα προϊστορικού οικισμού της Μυκηναϊκής εποχής, δύο θολωτούς τάφους (Τάφος Α, Τάφος Β') και πληθώρα διαφόρων άλλων αρχαιολογικών ευρημάτων.
Σε απόσταση περίπου 1,5 χιλιομέτρου από τις προϊστορικές εγκαταστάσεις της Τραγάνας, στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ανασκάφηκε και ο γνωστός Τύμβος των αθλητών, της ελληνιστικής περιόδου.
Σε απόσταση περίπου 2,5 χιλιομέτρων από την Τραγάνα, στην διπλανή περιοχή με το χωριό της Τραγάνας και βορειοδυτικά του χωριού του Ρωμανού, κατά τη διάρκεια εργασιών, οι οποίες γίνονταν τότε για την ανέγερση της ξενοδοχειακής μονάδας του Costa Navarino – Navarino Dunes και του γηπέδου γκολφ του ξενοδοχείου, ανασκάφηκαν, μεταξύ των ετών 2007-2010, εκτεταμένος Πρωτοελλαδικός οικισμός, εργαστήριο χαλκού, μυκηναϊκός θολωτός τάφος, διάφοροι άλλοι τάφοι και οικίες των αρχαϊκών και κλασικών χρόνων, πρώιμος Αρχαϊκός Ναός, καθώς και διάφορες οικιστικές εγκαταστάσεις των ελληνιστικών χρόνων.
Προϊστορικός οικισμός Τραγάνας
Ο προϊστορικός οικισμός της Τραγάνας, βρίσκεται σε απόσταση περίπου 800 μέτρα βορειοανατολικά του χωριού, στην θέση Βορούλια και υπάρχουν ίχνη κατοίκησης, τα οποία χρονολογούνται από τη Μεσοελλαδική ως και τη Μυκηναϊκή περίοδο. Ανασκάφηκε εκεί οικοδόμημα το οποίο χρονολογείται μεταξύ του 1.600 π.Χ. - 1.500 π.Χ., σύγχρονο των θολωτών τάφων, το οποίο είχε προφανή αποθηκευτική χρήση και στο οποίο βρέθηκαν πολλά αγγεία αποθήκευσης τροφίμων, τα οποία χρονολογούνται στην ΥΕ Ι περίοδο.
Οι θολωτοί τάφοι της Τραγάνας
Περίπου 700 μέτρα νοτιοανατολικά του χωριού στην θέση Βιγλίτσα, πάνω σε λόφο, βρίσκονται οι δυο θολωτοί τάφοι (Τάφος Α, Τάφος Β') της Τραγάνας, οι οποίοι εντοπίστηκαν και έγιναν διάφορες ανασκαφικές έρευνες, από τους αρχαιολόγους Σκιά, Κουρουνιώτη και Μαρινάτο, ενώ λεπτομερής επανεξέταση και ανασκαφή τους έγινε από τον καθηγητή Κορρέ και την Αφροδίτη Χασιακού, μεταξύ 1976-1983. . Επάνω στο λόφο εκτός των δυο θολωτών τάφων βρέθηκαν επίσης κατάλοιπα οχύρωσης και πρώιμων οικιστικών εγκαταστάσεων.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 98 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται περισσότερο σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς και με τον τουρισμό.
Κτίρια και αξιοθέατα
Στο χωριό λειτουργούσε παλαιότερα μονοθέσιο δημοτικό σχολείο. Στην πλατεία, η οποία έχει πανοραμική μακρινή θέα προς την περιοχή της Πύλου, της Γιάλοβας, τη λιμνοθάλασσα του Ντιβαριού και το Παλαιόκαστρο Ναυαρίνου και κοντινή θέα προς το Πετροχώρι, τον Ρωμανό και τις παραλίες τους, βρίσκεται το καφενείο-ταβέρνα του χωριού. Σε κοντινή απόσταση από το χωριό στο δρόμο προς την Χώρα, βρίσκεται επίσης το Ανάκτορο του Νέστορα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Συνοριακή διάβαση Κακαβιάς
Η Κακαβιά ή συνοριακή διάβαση Κακαβιάς είναι σημαντική οδική συνοριακή διάβαση μεταξύ της Αλβανίας και της βορειοδυτικής Ελλάδας. Στην αλβανική πλευρά, βρίσκεται το χωριό Κακαβιά, που ανήκει στον Νομό Αργυροκάστρου. Η ελληνική πλευρά βρίσκεται στο χωριό Κτίσματα, της περιφερειακής ενότητας Ιωαννίνων. Ο κεντρικός δρόμος Αγίων Σαράντα και Αργυροκάστρου προς τα Ιωάννινα περνά μέσω αυτής της συνοριακής διάβασης. Η Ελληνική Εθνική οδός 22 (ΕΟ 22, Ευρωπαϊκή διαδρομή E853) συνδέει τη Κακαβιά με την ΕΟ 20 στο Καλπάκι.
Στις 27 Αυγούστου 1923, ο Ιταλός Ενρίκο Τελίνι, τρεις από τους βοηθούς του και ο διερμηνέας του έπεσαν σε ενέδρα και δολοφονήθηκαν από αγνώστους δράστες στα ελληνοαλβανικά σύνορα, κοντά στην Κακαβιά, οδηγώντας εν τέλει στην ιταλική εισβολή στη Κέρκυρα. Τον Δεκέμβριο του 1956, μεθοριακό επεισόδιο ανάμεσα στις φρουρές των συνόρων είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο ενός Αλβανού στρατιώτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ήπειρος
Ο Θυρωρός
Η ταινία Ο Θυρωρός ή αλλιώς Κοιμήσου Ήσυχα (ισπανικά: Mientras duermes) είναι ισπανικό ψυχολογικό θρίλερ παραγωγής του 2011 σε σκηνοθεσία του Χάουμε Βαλαχερό. Πρωταγωνιστούν οι Λουίς Τοσάρ, Μάρτα Ετούρα και Αλβέρτο Σαν Χουάν. Το 2018 κυκλοφόρησε ριμέικ από τη Νότια Κορέα.
Υπόθεση
Ο Θέσαρ διακατέχεται από έλλειψη του αισθήματος της ευτυχίας και δε βρίσκει το νόημα της ζωής. Το μόνο πράγμα που του προκαλεί ένα είδος χαράς, είναι να βλέπει τους άλλους ανθρώπους να υποφέρουν. Εργάζεται ως θυρωρός σε μια πολυκατοικία και έχει πρόσβαση στα διαμερίσματα όλων των ενοικιαστών, και τους παρακολουθεί κρυφά προσπαθώντας να δημιουργήσει προβλήματα στη ζωή τους. Μιλάει για τα κατορθώματά του στην άρρωστη μητέρα του, η οποία είναι παράλυτη και νοσηλεύεται.
Η πιο δύσκολη περίπτωση για τον Θέσαρ είναι μια νεαρή κοπέλα, ονόματι Κλάρα. Ο Θέσαρ της γράφει ανώνυμες επιστολές, της στέλνει μηνύματα στο κινητό της, καθώς και στο προσωπικό της μέιλ, αλλά η ίδια δε φαίνεται να δίνει ιδιαίτερη σημασία. Τότε, μπαίνει κρυφά τη νύχτα μέσα στο διαμέρισμά της, τη ναρκώνει με χλωροφόρμιο και προσθέτει υδροξείδιο του νατρίου στα καλλυντικά της, με αποτέλεσμα όταν εκείνη τα χρησιμοποιεί, αρχίζει να εμφανίζει εξανθήματα στο πρόσωπό της. Ωστόσο, δε χάνει το χαμόγελο από τα χείλη της, μιας και είναι πολύ αισιόδοξη. Μια άλλη νύχτα, ο Θέσαρ βάζει κρυφά κατσαρίδες στο σπίτι της, τις οποίες η Κλάρα φοβάται, συνεπώς αποφασίζει να φύγει για μερικές μέρες από το διαμέρισμα και ζητά από τον Θέσαρ να της το απολυμάνει. Στο υπόγειο της πολυκατοικίας, η αστυνομία βρίσκει τον υπολογιστή από τον οποίον στάθηκαν τα μέιλ στο κινητό της Κλάρας, αλλά ο Θέσαρ έχει βεβαιωθεί ότι όλα τα στοιχεία στρέφονται εναντίον του γιου της καθαρίστριας, τον οποίον και συλλαμβάνουν.
Η κατάσταση περιπλέκεται, και ο ιδιοκτήτης της πολυκατοικίας δεν μένει ικανοποιημένος από την απόδοση του Θέσαρ, μιας και καθυστερεί να φανεί στο πόστο του, οπότε αποφασίζει να τον απολύσει. Ο φίλος της Κλάρας, ο Μάρκος, την επισκέπτεται. Εκείνη τη νύχτα, ως συνήθως, ο Θέσαρ τρυπώνει στο διαμέρισμα της Κλάρας και κρύβεται κάτω από το κρεβάτι της, με σκοπό κάποια στιγμή τη νύχτα να τη ναρκώσει, αλλά ακούσια ναρκώνει τον ίδιο του τον εαυτό, με αποτέλεσμα να ξυπνήσει το πρωί εκεί και παρά την προσπάθειά του να βγει από το διαμέρισμα, γίνεται αντιληπτός από τον Μάρκος, του οποίου δημιουργούνται υποψίες για τις προθέσεις του Θέσαρ.
Η Κλάρα συγκλονίζεται από το χαμό του φίλου της και ο Θέσαρ αισθάνεται πως πέτυχε το σκοπό του, ενώ παράλληλα προσπαθεί να κρύψει το χαμόγελο από τα χείλη του. Η αστυνομία υποπτεύεται πως ο Θέσαρ ευθύνεται, αλλά δεν έχει αποδείξεις περί αυτού.
Μετά από ένα χρόνο, υλοποιείται το τελευταίο στάδιο του σχεδίου του Θέσαρ. Γράφει στην Κλάρα μια επιστολή, αποκαλύπτοντάς της τις νύχτες που πέρασε μαζί της ενώ εκείνη βρισκόταν σε λήθαργο, και ότι το παιδί που γέννησε είναι στην ουσία δικό του. Παρόλα αυτά, όλες αυτές του οι ενέργειες του πρόσφεραν το αίσθημα της ευτυχίας και της χαράς, γνωρίζοντας πλέον πως να το ξαναπετύχει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές θρίλερ ταινίες
Εικονικός διακομιστής Linux
Ο εικονικός διακομιστής Linux (Linux Virtual Server', LVS) είναι λογισμικό εξισορροπητή φορτίου, βασισμένο σε λειτουργικά συστήματα Linux.
Το LVS είναι ένα δωρεάν και ανοιχτού κώδικα έργο που ξεκίνησε από τον Wensong Zhang τον Μάιο του 1998, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της GNU General Public License (GPL), έκδοση 2. Ο σκοπός του έργου αυτού είναι να δημιουργήσει έναν υψηλής απόδοσης και διαθεσιμότητας (High availability) server για Linux χρησιμοποιώντας τεχνολογία συμπλέγματος (clustering), ο οποίος παρέχει καλή επεκτασιμότητα, αξιοπιστία και λειτουργικότητα.
Επισκόπηση
μικρογραφία| LVS όπως χρησιμοποιείται από το [[Ίδρυμα Wikimedia το 2020.]] Το κύριο έργο μιας LVS εργασίας είναι η ανάπτυξη ενός προηγμένου λογισμικού εξισορρόπησης φορτίων IP (IPVS), σε επίπεδο εφαρμογής (KTCPVS) και στοιχείων διαχείρισης συμπλέγματος.
Το LVS μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία επεκτάσιμων και γρήγορων (highly available) υπηρεσιών δικτύου, όπως υπηρεσίες ιστού, email, πολυμέσων και VoIP υπηρεσίες και για την ενσωμάτωση κλιμακούμενων υπηρεσιών δικτύου σε αξιόπιστες εφαρμογές ηλεκτρονικού εμπορίου ή ηλεκτρονικής διακυβέρνησης μεγάλης κλίμακας. Οι λύσεις που βασίζονται σε LVS έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί σε πολλές εφαρμογές σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης και της Wikipedia.
Τα στοιχεία LVS εξαρτώνται από το πλαίσιο Linux Netfilter και ο πηγαίος κώδικας του είναι διαθέσιμος στον υποκατάλογο αρχείων  εντός του πυρήνα Linux. Το LVS είναι ικανό να χειριστεί πρωτόκολλα UDP, TCP layer-4 καθώς και την παθητική σύνδεση (passive connection) FTP ελέγχοντας πακέτα layer-7. Επίσης παρέχει μια ιεραρχία από μετρητές στον κατάλογο
Το πρόγραμμα βοηθητικών προγραμμάτων userland που χρησιμοποιείται για τη διαμόρφωση του LVS ονομάζεται ipvsadm, το οποίο απαιτεί τα δικαιώματα ενός superuser για να εκτελεστεί.
Προγραμματιστές
Το LVS εφαρμόζει διάφορους προγραμματιστές εξισορρόπησης, που αναφέρονται παρακάτω με τα σχετικά αρχεία προέλευσης:
Γλωσσάριο
Οι όροι που χρησιμοποιούνται συνήθως περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:
Παραδείγματα
Στήσιμο ενός εικονικού διακομιστή HTTP με δύο πραγματικούς(real) server: Η πρώτη εντολή εκχωρεί τη θύρα TCP 80 στη διεύθυνση IP 192.168.0.1 στον εικονικό server. Ο αλγόριθμος προγραμματισμού που επιλέχθηκε για την εξισορρόπηση φορτίου είναι ο round-robin. Η δεύτερη και η τρίτη εντολή προσθέτουν διευθύνσεις IP πραγματικών server στη ρύθμιση ενός LVS. Τα προωθημένα πακέτα δικτύου καλύπτονται(masked).
Η κατάστασης της παραπάνω ρύθμισης του LVS:
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό Linux
Ιάκωβος ντ'Αβέν
Ο Ιάκωβος Α΄ (Jacques Ier d'Avesnes, 1152 - 7 Σεπτεμβρίου 1191) από τον Οίκο του Αβέν ήταν κύριος του Κονντέ, του Αβέν και του Λεζ (1171 - 1191).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Νικολά ντ' Ουαζί και της Ματθίλδης ντε Λα Ρος. Τον Νοέμβριο του 1187 συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία σαν αρχηγός στρατευμάτων από τη Γαλλία, τη Φλαμανδία και τη Φρισία. Ο στόλος έφτασε με πλοία στην ακτή της Άκρας στις 10 Σεπτεμβρίου 1189 για στρατιωτικές ενισχύσεις στην πολιορκία της πόλης. Στη μάχη του Αρσούφ που ακολούθησε, ο Ιάκωβος Α΄ έπεσε από τη σέλα του· στη συνέχεια, αφού πετσόκοψε 15 εχθρούς του, δολοφονήθηκε και ο ίδιος. Την επόμενη ημέρα μία ομάδα από Ιωαννίτες Ιππότες και Ναΐτες Ιππότες βρήκαν τη σορό του στο πεδίο της μάχης· η ταφή του έγινε σε μεγαλοπρεπή τελετή παρουσία του Ριχάρδου Α΄ της Αγγλίας του Λεοντόκαρδου και του Γκυ των Λουζινιάν, συζύγου της βασίλισσας της Ιερουσαλήμ.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Αδέλα (απεβ. 1185), κόρη του Μπουσάρ του Γκιζ, απέκτησε:
Πηγές
Ιάκωβος Α΄
Αρχιά (Κως)
Η Αρχιά (Ἀρχιά) ήταν αρχαίος δήμος στο νησί της Κω, στα Δωδεκάνησα. Η πρωτεύουσα του δήμου ήταν η Αντιμάχεια, η οποία ήταν επίσης η έδρα του δήμου Αιγήλου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Κω Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων
Το Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων (ΠΕΔιΣ) έχει έδρα την Κόρινθο, και ανήκει στη Σχολή Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Ιδρύθηκε με το προεδρικό διάταγμα 118/2003 (ΦΕΚ Α' 102). Οι πρώτοι φοιτητές εισήχθηκαν στο ακαδημαϊκό έτος 2007-2008 οπότε και ξεκίνησε η λειτουργία του τμήματος.
Προπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών - Πτυχίο Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων
Οι προπτυχιακές σπουδές είναι διάρκειας 4 ετών και κατανέμονται σε οκτώ (8) εξάμηνα. Το προπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών ανανεώθηκε το ακαδημαϊκό έτος 2021-2021 με έξι μαθήματα σε κάθε εξάμηνο. Ο συνολικός αριθμός μαθημάτων για την απόκτηση πτυχίου διαμορφώνεται σε σαράντα οκτώ (48) και περιλαμβάνει και δύο μαθήματα αγγλικής γλώσσας-ορολογίας στα Α' και Β' εξάμηνα.
Κορμός και Κατευθύνσεις
Το πρόγραμμα σπουδών είναι ενιαίο στα δύο πρώτα έτη σπουδών (εξάμηνα Α' έως και Δ'). Στα δύο τελευταία έτη σπουδών οι φοιτητές επιλέγουν κατεύθυνση σπουδών. Οι προσφερόμενες κατευθύνσεις είναι:
Πτυχιακή Εργασία
Οι φοιτητές που βρίσκονται στο Ζ' εξάμηνο σπουδών έχουν δικαίωμα να εκπονήσουν πτυχιακή εργασία εφόσον έχουν ολοκληρώσει επιτυχώς τουλάχιστον τριάντα (30) μαθήματα του προγράμματος σπουδών. Η πτυχιακή εργασία αντικαθιστά και αντιστοιχεί με δύο μαθήματα του 4ου έτους.
Προγράμματα Μεταπτυχιακών Σπουδών (ΠΜΣ)
Από το 2015-2016 το τμήμα ΠΕΔιΣ προσφέρει τέσσερα μεταπτυχιακά προγραμματα σπουδών, διάρκειας ενός έτους (12 μήνες).
Διδακτορικό Δίπλωμα
Οι κάτοχοι αναγνωρισμένων μεταπτυχιακών μπορούν να γίνουν δεκτοί για την εκπόνηση διδακτορικής διατριβής υπό την επίβλεψη τριμελούς επιστημονικής επιτροπής.
Κτήρια και Υποδομές
Το τμήμα ΠΕΔιΣ σήμερα στεγάζεται σε δύο όμορα κτήρια στην Κόρινθο. Το κεντρικό κτήριο βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Αριστοτέλους 1 και Λεωφόρου Αθηνών, στον 1ο όροφο, και φιλοξενεί άιθουσες διδασκαλίας, γραφεία καθηγητών τις διοικητικές υπηρεσίες, βιβλιοθήκη με αναγνωστήριο, και αίθουσα Η/Υ. Στο δεύτερο κτήριο στον 1ο όροφο βρίσκονται γραφεία καθηγητών και αίθουσα πολλαπλών χρήσεων.
Βιβλιοθήκη
Στο τμήμα λειτουργεί παράρτημα της ιδρυματικής βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου με αναγνωστήριο και συλλογή που ειδικεύεται κυρίως στα πεδία της Πολιτικής Επιστήμης, των Διεθνών Σχέσεων. Η συλλογή της βιβλιοθήκης αριθμεί περισσότερους από 5400 τόμους. Στη βιβλιοθήκη λειτουργεί αναγνωστήριο και υπάρχουν Η/Υ γαι τους χρήστες καθώς και δύο σαρωτές βιβλίων μεγέθους Α3+ και Α2.
Αίθουσα Η/Υ και λοιπές υποδομές
Το τμήμα φιλοξενεί μία αίθουσα με περισσότερους από σαράντα σύγχρονους Η/Υ, και υπάρχει δυνατότητα εκτυπώσεων για εγγεγραμμένους χρήστες του Πανεπιστημίου. Επίσης διατίθεται σαρωτής εγγράφων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Πολιτική επιστήμη Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις
Ανάληψη Αιτωλοακαρνανίας
Η Ανάληψη (επίσημη ονομασία: «Ανάληψις») είναι μεγάλος ορεινός οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Θέρμου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος του «καποδιστριακού» Δήμου Θέρμου.
Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τη λίμνη Τριχωνίδα, σε περιοχή νοτιοανατολικά της όντας χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 565 έως 615 μέτρων με πανοραμική θέα προς τη λίμνη, και εγγύς του βρίσκονται, πέρα από το Θέρμο που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, τα χωριά Γέφυρα Μπανιά, Φλεσουριάς, Δουναίικα, Καλούδι, Μαραθούλα, Πετροχώρι, Καημένα Αμπέλια, Αβαρίκος, Κόφτρα, Μετόχι, Παλιουριά, Πίνη και Πόρος ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα Σιταράλωνα, το Πάμφιο, ο Μαραθιάς και η Κάτω Μακρινού. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται επίσης οι οικιστικές θέσεις Δεσπότης και Κουρμέκι καθώς και ο εγκαταλελειμμένος οικισμός του Μωρόσκλαβου. Απέχει από το Αγρίνιο 44,5 χλμ. μέσω της διαδρομής βόρεια της λίμνης Τριχωνίδα ή 49 χλμ. μέσω της διαδρομής νότια της λίμνης Τριχωνίδα, από τη Ναύπακτο 27,5 χλμ. ενώ η Ιερά Μονή Προυσού απέχει οδικώς 55 χλμ.
Ιστορικά στοιχεία
Αποτελεί ένα από τα χωριά της ιστορικής περιοχής του Απόκουρου. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν «Δερβέκιστα», όταν με το ΦΕΚ 81Α της 14/05/1928 πήρε τη σημερινή του ονομασία, ομοίως και η τότε Κοινότητα.
Τοπική κοινότητα και δημογραφική εξέλιξη
Η τοπική κοινότητα Αναλήψεως είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 35,531 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Καημένα Αμπέλια, Κόφτρα, Λιαρέικα, Λιβάδι, Μαραθούλα, Μετόχι, Παλιουριά και Φλεσουριάς.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Πετί Παλαί
Το Πετί Παλαί (γαλλικά: Petit Palais, ελληνικά: Μικρό Παλάτι), αναφέρεται και ως Πτι Παλαί, είναι μουσείο τέχνης στο 8ο διαμέρισμα του Παρισιού της Γαλλίας.
Το Πετί Παλαί είναι ένα από τα 14 μουσεία της Πόλης του Παρισιού, τα οποία έχουν συσταθεί την 1η Ιανουαρίου 2013 και τα διαχειρίζεται το δημόσιο διοικητικό ίδρυμα Παρίσι Μουσεία.
Το Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας έχει καταχωρίσει το Πετί Παλαί ως ιστορικό μνημείο από το 1975.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η κυρία είσοδος του Πετί Παλαί Το 1894 προκηρύχθηκε διαγωνισμός για την κατασκευή του κτηρίου στην περιοχή της Παγκόσμιας έκθεσης του 1900. Στην περιοχή προϋπήρχε εκθεσιακός χώρος (το Παλαί ντε λ' Ιντυστρί) από την Παγκόσμια Έκθεση του 1855 αλλά θεωρήθηκε ακατάλληλος και επρόκειτο να αντικατασταθεί από κάτι νέο για την Έκθεση του 1900.
Επελέγη ο αρχιτέκτονας Σαρλ Ζιρώ, ο οποίος συμμετείχε επίσης και στην κατασκευή του Γκραν Παλαί, και δημιούργησε το Πετί Παλαί ως ένα από τα κτήρια που αντικατέστησαν το Παλαί ντε λ' Ιντυστρί.
Η κατασκευή του Πετί Παλαί ξεκίνησε τον Οκτώβριο 1897 και ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 1900. Το συνολικό κόστος της κατασκευής ανήλθε στις 400.000 λίβρες.
Από το 2001 έως το 2005 πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες εργασίες αποκατάστασης του κτηρίου.
Περιγραφή
Το Πετί Παλαί είναι διατεταγμένο γύρω από μια ημικυκλική εσωτερική αυλή με κήπο. Η πρόσοψη πλαισιώνεται από περιστύλιο με κολόνες ιονικού ρυθμού και έχει μεγάλη σκεπαστή είσοδο και έναν εντυπωσιακό θόλο. Η διακόσμηση της πρόσοψης συμπληρώνεται από πολυάριθμα ανάγλυφα και αγάλματα. Οι εκθεσιακοί χώροι βρίσκονται στον πρώτο όροφο, ενώ στο ισόγειο βρίσκονται τα γραφεία.
Τα έργα τέχνης στο Μουσείο Καλών Τεχνών του Παρισιού, που στεγάζεται στο Πετί Παλαί, κυμαίνονται από την αρχαιότητα μέχρι τον 20ό αιώνα. Το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής είναι κληρονομιά του Ωγκύστ Ντυτυί, ο οποίος το 1902 κληροδότησε επίσης στο μουσείο επιπλέον χρήματα για να αγοράσει ακόμη περισσότερα έργα τέχνης. Το μουσείο διαθέτει επίσης γκραβούρες, εκατοντάδες ταπετσαρίες, γλυπτά, μεσαιωνικά αντικείμενα, σπάνια χειρόγραφα και εικόνες.
Οι συλλογές
μικρογραφία|250x250εσ|Εσωτερικό του Πετί Παλαί Τα εκθέματα χωρίζονται σε 3 ενότητες:
Εκτίθενται επίσης ιστορικά έργα διάσημων ζωγράφων όπως οι Ρέμπραντ, Ρούμπενς, Φραγκονάρ, Νικολά Πουσέν, Κλωντ Λορραίν, κ.ά. και επίσης μια αξιόλογη συλλογή πινάκων και έργων γλυπτικής του 19ου αιώνα από καλλιτέχνες όπως οι Ντελακρουά, Πισαρό, Ροντέν, Μονέ, Ενγκρ κ.α. Επιπλέον εκτίθεται μια μικρή συλλογή έργων αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής τέχνης.
Η είσοδος για τις μόνιμες συλλογές είναι δωρεάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στη Γαλλία Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι
Περικλής Καλλέργης
Ο Περικλής Καλλέργης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1929, σε αναπληρωματική εκλογή, εξελέγη γερουσιαστής με τριετή θητεία εκπροσωπώντας τον Εκλογικό Σύλλογο Αγροτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Μπε Ντούνα
H Μπε Ντούνα  ή Ντου-να Μπε (κορεατικά: 배두나 11 Οκτωβρίου 1979) είναι ηθοποιός και φωτογράφος από τη Νότια Κορέα. Έγινε για πρώτη φορά γνωστή εκτός της Κορέας για τους ρόλους της ως πολιτική ακτιβίστρια στην Τελευταία Εκδίκηση (2002), στην ταινία Υποδοχή (2006), και ως πρωταγωνίστρια στην ταινία Φουσκωτή Κούκλα (2009). Eίχε αγγλόφωνο ρόλο στην ταινία "Cloud Atlas" (2012), στο Jupiter Ascending (2015), αλλά και την τηλεοπτική σειρά Sense8 (2015-σήμερα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί τηλεόρασης
Τσικουδιά
Η Τσικουδιά είναι η γεωγραφική ένδειξη της ρακής στεμφύλων σταφυλής για την Κρήτη και για τα νησιά του Αιγαίου.
Ονομασία
Ο όρος Τσικουδιά προκύπτει από την ονομασία των νησιωτικών διαλέκτων (κυρίως της κρητικής) για τα στέμφυλα, όπου στις περιοχές περιγράφονται ως τσίκουδα.
Νομοθεσία
Από το απόσπασμα του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 110/2008 για τα αλκοολούχα ποτά ορίζεται το απόσταγμα στεμφύλων σταφυλής:
Απόσταγμα στεμφύλων σταφυλής
α) Απόσταγμα στεμφύλων σταφυλής είναι το αλκοολούχο ποτό που πληροί τους ακόλουθους όρους:
β) Ο ελάχιστος κατ’ όγκο αλκοολικός τίτλος του αποστάγματος στεμφύλων σταφυλής είναι 37,5 %.
γ) Δεν μπορεί να προστίθεται αλκοόλη, όπως ορίζεται στο παράρτημα Ι σημείο 5, αραιωμένη ή μη.