cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boom bap
Το Boom bap είναι μία τεχνοτροπία του Hip hop. Ξεκίνησε στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ την δεκαετία του '90. Ο όρος Boom bap πρόκειται για ονοματοποιία η οποία παραπέμπει στον δυναμισμό και στα δυνατά μπάσα τα οποία χαρακτηρίζουν αυτήν την τεχνοτροπία. Εντός του κινήματος του Ελληνικού Hip hop το boom bap είναι από τις πιο διαδεδομένες τεχνοτροπίες.
Πηγές
https://web.archive.org/web/20180504221816/http://www.boombapbeatguide.com/beginner-info/the-4-elements-of-a-boom-bap-beat/
Δες επίσης
Κατηγορία:Hip hop Κατηγορία:Ελληνικό hip hop
Έικο Ισιόκα
Η Έικο Ισιόκα (ιαπωνικά: 石岡 瑛子, Τόκιο, 12 Ιουλίου 1938 – Τόκιο, 21 Ιανουαρίου 2012) ήταν Γιαπωνέζα καλλιτεχνική διευθυντής, σχεδιαστής κοστουμιών και γραφίστας, γνωστή για τη δουλειά της στη θεατρική σκηνή, την οθόνη, τη διαφήμιση και τα έντυπα μέσα ενημέρωσης.
Είναι γνωστή για τις διαφημιστικές εκστρατείες της για την ιαπωνική αλυσίδα boutique Parco, την συνεργασία της με την εταιρία αθλητικών ειδών Descente στο σχεδιασμό στολών και ενδυμάτων για τα μέλη των ομάδων της Ελβετίας, του Καναδά, της Ιαπωνίας και της Ισπανίας για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2002 στο Σολτ Λέικ Σίτι. Ήταν η διευθυντής του σχεδιασμού κοστουμιών για την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων του 2008 στο Πεκίνο. Κέρδισε το Όσκαρ για το Καλύτερο Σχέδιο Κοστουμιών για το έργο της στην ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα το 1992, Bram stoker's Dracula και ήταν μετά θάνατον υποψήφια για όσκαρ στην ίδια κατηγορία για το έργο της στην ταινία του Tarsem Singh το 2012, Mirror Mirror.
Ζωή και καριέρα
Η Ισιόκα γεννήθηκε στο Τόκιο το 1938 από πατέρα γραφίστα για διαφημίσεις και μητέρα νοικοκυρά. Παρόλο που ο πατέρας της την ενθάρρυνε στο ενδιαφέρον της για την τέχνη όταν ήταν παιδί, την αποθάρρυνε στην φιλοδοξία της να τον ακολουθήσει στο χώρο δουλειάς του, τις διαφημίσεις. Αποφοίτησε από το Εθνικό Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών και Μουσικής του Τόκιο.
Καριέρα στις διαφημίσεις
Η Έικο ξεκίνησε την καριέρα της στο διαφημιστικό τμήμα της εταιρείας καλλυντικών Shiseido το 1961 και κέρδισε το πιο διάσημο βραβείο στο χώρο των διαφημίσεων τέσσερα χρόνια αργότερα. Ανακαλύφθηκε από τον Tsuji Masuda που δημιούργησε την Parco Ikebukuro από την προβληματική αλυσίδα πολυκαταστημάτων Marubutsu. Όταν η Parco διέπρεψε και επεκτάθηκε στην περιοχή Σιμπούγια του Τόκιο το 1973, η Έικο σχεδίασε την πρώτη διαφήμιση 15 δευτερολέπτων για τα εγκαίνια του πολυκαταστήματος στην περιοχή Σιμπούγια με «μια ψηλή, λεπτή μαύρη γυναίκα, ντυμένη με ένα μαύρο μπικίνι, να χορεύει με έναν πολύ μικρό άντρα ντυμένο με στολή Άγιου Βασίλη». Ενεπλάκη σε βάθος στην εικόνα της Parco. Στην τελευταία εκστρατεία της για την Parco συμμετείχε η Φέι Ντάναγουεϊ ως «το πρόσωπο της Parco» φορώντας μαύρα ρούχα, σε μαύρη καρέκλα, με φόντο έναν μαύρο τοίχο» και ξεφλουδίζοντας και τρώγοντας ένα αυγό σε ένα λεπτό σε «μια ταινία για την Parco». Έγινε η πρώτη καλλιτεχνική διευθυντής της Parco το 1971 και το έργο της εκεί είναι γνωστό για πολλές καμπάνιες που πρωταγωνιστεί η Φέι Ντάναγουεϊ και για τον ανοιχτό και σουρεαλιστικό ερωτισμό τους. Το 1983 έληξε την σχέση της με την Parco και άνοιξε τη δική της εταιρία σχεδιασμού.
Το 2003, σχεδίασε το λογότυπο για τους Χιούστον Ρόκετς.
Κινηματογραφική καριέρα
Το 1985 ο σκηνοθέτης Πολ Σρέιντερ την επέλεξε ως σχεδιαστή παραγωγή για την ταινία Mishima: A Life in Four Chapters. Με το έργο της κατάφερε να κερδίσει το ειδικό βραβείο για καλλιτεχνική συμβολή στο Φεστιβάλ των Καννών το ίδιο έτος. Η δουλειά της Έικο με τον Φράνσις Φορντ Κόπολα στην αφίσα για την ιαπωνική κυκλοφορία του Αποκάλυψη, Τώρα!, οδήγησε στην μετέπειτα συνεργασία τους στο Δράκουλα του Κόπολα, για το οποίο η Έικο κέρδισε Όσκαρ. Είχε εργαστεί και σε τέσσερις ταινίες του Tarsem Singh τις The Cell το 2000, The Fall, Immortals και Mirror Mirror.
Επίσης είχε κάνει σχεδιασμό κοστουμιών για το θέατρο και το τσίρκο. Το 1999 σχεδίασε τα κοστούμια για το Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν του Ρίχαρντ Βάγκνερ στην Όπερα της Ολλανδίας. Σχεδίασε τα κοστούμια για το Cirque du Soleil: Varekai, που έκανε πρεμιέρα το 2002, καθώς και για το μιούζικαλ Spider-Man: Turn Off the Dark της Τζούλι Τέιμορ, το οποίο έκανε πρεμιέρα το 2011. Επίσης σκηνοθέτησε το μουσικό βίντεο για το «Cocoon» της Björk το 2002 και σχεδίασε τα κοστούμια για την περιοδεία «Hurricane» της Grace Jones το 2009.
Το έργο της Ισιόκα περιλαμβάνεται στις μόνιμες συλλογές μουσείων σε όλο τον κόσμο, όπως το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη.
Βραβεία
Η Έικο κέρδισε ένα Βραβείο Grammy για το καλλιτεχνικό της έργο στο άλμπουμ Tutu του Μάιλς Ντέιβις το 1987 και ένα Όσκαρ για το Καλύτερο Σχέδιο Κοστουμιών για το Bram stoker's Dracula το 1992. Έλαβε επίσης δύο υποψηφιότητες για Βραβεία Tony το 1988, για τα σκηνικά και τα κοστούμια για το θεατρικό έργο του Μπρόντγουεϊ, '' M. Butterfly''. Το 2012, ήταν υποψήφια για Όσκαρ για το Καλύτερο Σχέδιο Κοστουμιών για το Mirror Mirror και κέρδισε το Costume Designers Guild Award for Excellence In Fantasy Film. Το 1992 επιλέχθηκε να είναι μέλος του New York Art Directors Club Hall of Fame.
Βιβλία
Το 1990 το βιβλίο Eiko by Eiko περιγράφει το έργο της στην καλλιτεχνική διεύθυνση και το graphic design. Ένα δεύτερο βιβλίο, το Eiko on Stage, ακολούθησε το 2000.
Θάνατος
Η Ισιόκα πέθανε από καρκίνο του παγκρέατος στο Τόκιο της Ιαπωνίας στις 21 Ιανουαρίου 2012. Παντρεύτηκε τον σύντροφό της Nicholas Soultanakis σε νοσοκομείο λίγους μήνες πριν το θάνατό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Ιάπωνες σχεδιαστές
Ροντζόνε
Το Ροντζόνε (ιταλικά: Ronzone) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Ροβερέ ντελλα Λούνα
Το Ροβερέ ντελλα Λούνα (ιταλικά: Roveré della Luna) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Ρούντολφ φον Αλτ
Ο Ρούντολφ φον Αλτ (γερμανικά: Rudolf Ritter von Alt) (28 Αυγούστου 1812 - 12 Μαρτίου 1905) ήταν Αυστριακός ζωγράφος, και ένα από τα ιδρύτικα μέλη του καλλιτεχνικού κινήματος του ζετσεσιονισμού, που υπήρξε και ο πρώτος πρόεδρος του κινήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί ζωγράφοι
Ινδονησιακή μουσική
Η μουσική της Ινδονησίας παρουσιάζει μια ιδιαίτερη ποικιλομορφία, λόγω της ύπαρξης χιλιάδων νησιών, το καθένα από τα οποία έχει το δικό του ιδιαίτερο μουσικό ύφος. Νησιά όπως η Ιάβα, η Σουμάτρα, το Μπαλί κ.ά. γνώρισαν ιδιαίτερη μουσική άνθηση και σε πολλά από αυτά έχει γίνει συστηματική καταγραφή της μουσικής τους. Οι απαρχές της ινδονησιακής μουσικής χάνονται στους αιώνες, καθώς ήταν ενσωματωμένη στην προφορική παράδοση και αποτελούσε στοιχείο τελετουργιών και εθίμων. Γενικά χαρακτηριστικά της, πάντως, είναι η μελωδικότητα, οι έντονες εναλλαγές των φωνών και η πολυφωνία. Η ινδονησιακή μουσική έχει γίνει παγκοσμίως γνωστή κυρίως μέσα από τις ορχήστρες γκαμελάν, οι οποίες υπήρχαν από τους πρώιμους χρόνους.
Να σημειωθεί ότι παρ' όλο που χρησιμοποιείται μια υποτυπώδης μουσική σημειογραφία, η διατήρησή της γίνεται κυρίως μέσω της προφορικής παράδοσης, ενώ παράλληλα χρησιμοποιούνται και τεχνικές που παραπέμπουν στη δυτική μουσική. Μάλιστα, οι επιδράσεις από αυτή ήταν πολλές καθ' όλη τη μακρόχρονη πορεία της ινδονησιακής μουσικής. Για παράδειγμα, τραγούδια που γράφτηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα μοιάζουν με το γρηγοριανό μέλος, λόγω της παρουσίας εκεί καθολικών ιεραποστόλων. Επιπρόσθετα, των κρουντσόνγκ είναι ένα χαρακτηριστικό είδος τραγουδιού και αποτελεί μείγμα λαϊκών παραδόσεων και ευρωπαϊκής μουσικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική Κατηγορία:Μουσική ανά εθνικότητα
Ρουφφρέ-Μέντολα
Το Ρουφφρέ-Μέντολα (ιταλικά: Ruffré-Mendola) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Ρούμο
Το Ρούμο (ιταλικά: Rumo) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Εκτροχιασμός τρένου στο Γκάρμις - Παρτενκίρχεν
Στις 3 Ιουνίου 2022, ένα διώροφο τοπικό τρένο εκτροχιάστηκε βόρεια του Γκάρμις-Παρτενκίρχεν, κοντά στο Μούργκραϊν (Burgrain) στη σιδηροδρομική γραμμή Μόναχο - Γκάρμις-Παρτενκίρχεν στη νότια Γερμανία. Πέντε άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 44 επιβάτες τραυματίστηκαν.
Πέντε επιβατικά βαγόνια εκτροχιάστηκαν σε μια καμπύλη κοντά στο Λοϊζαχάουεν (Loisachauen) στην περιοχή Μπουργκράιν (Burgrain) του Γκάρμις - Παρτενκίρχεν με κατεύθυνση βόρεια μεταξύ του σταθμού Γκάρμις - Παρτενκίρχεν και του σταθμού Φάρσαντ (Farchant). Η ηλεκτρική μηχανή έλξης βρισκόταν στο πίσω μέρος της διαμόρφωσης του τρένου τύπου έλξης - ώθησης (push-pull). Τα τρία μεσαία βαγόνια γλίστρησαν σε ανάχωμα δίπλα στη διασταύρωση των αυτοκινητοδρόμων Bundesstraße 23 και Bundesstraße 2 στην προσέγγιση προς τη σήραγγα Φάρσαντ (Farchant Tunnel). Ο εκτροχιασμός σημειώθηκε στη θέση-ορόσημο 97.5 km, όπως μετράται από το Μόναχο.
Τέσσερις γυναίκες, ηλικίας 32, 39, 51 και 70 ετών και ένα αγόρι 14 ετών σκοτώθηκαν. Δύο από τις γυναίκες ήταν πρόσφυγες από την Ουκρανία.
Το δυστύχημα έγινε την τελευταία Παρασκευή πριν από την εορτή της Πεντηκοστής, που σημαίνει ότι στο τρένο βρίσκονταν πολλά παιδιά.
Βοήθεια
Οι στρατιώτες που ταξίδευαν με το τρένο κατάφεραν να παρέξουν τις πρώτες βοήθειες. Η θέση του εκτροχιασμού ακριβώς δίπλα σε κεντρικό δρόμο επέτρεψε τη γρήγορη συμμετοχή οχημάτων έκτακτης ανάγκης. Συμμετείχαν, επίσης, έξι ελικόπτερα διάσωσης. Οι ελαφρά τραυματισμένοι μεταφέρθηκαν σε κτίριο της περιοχής για φροντίδα. Τα δρομολόγια των τρένων διακόπηκαν μεταξύ του σταθμού Όμπεραου (Oberau) και του σταθμού του Γκάρμις - Παρτενκίρχεν.
Ρέζοβο (ποταμός)
Ο ποταμός Ρέζοβο (βουλγαρικά: Резовска река· τουρκικά: Mutludere) βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της Βουλγαρίας και στο βόρειο τμήμα της ευρωπαϊκής Τουρκίας. Τοποθετείται στον Φυσικό Δρυμό Στράντζα της Βουλγαρίας.
Σύμφωνα με μια υπόθεση, το όνομα του ποταμού συνδέεται με τον βασιλέα των Θρακών, Ρήσο.
Λεκάνη απορροής ποταμού
Ο Ρέζοβο έχει μήκος 112 χιλιόμετρα και οι πηγές του βρίσκονται στο τουρκικό τμήμα των βουνών Στράντζα, ανατολικά του Κόφτσαζ στην Τουρκία με την τουρκική ονομασία Πασπαλντερεσί. Γενικά ρέει ανατολικά από την Τουρκία προς την Βουλγαρία και, μετά το χωριό Πασπάλα της επαρχίας Σαράντα Εκκλησιών στην Τουρκία, καθίσταται συνοριακός ποταμός μεταξύ Τουρκίας και Βουλγαρίας μέχρι τις εκβολές του στη Μαύρη Θάλασσα στο Ρέζοβο. Αυτή η τοποθεσία αποτελεί το νοτιότερο σημείο της βουλγαρικής ακτής της Μαύρης Θάλασσας και το βορειότερο σημείο της τουρκικής ακτής της Μαύρης Θάλασσας, καθώς επίσης και το νοτιοανατολικότερο σημείο της Βουλγαρίας και το βορειοανατολικότερο σημείο της Τουρκικής Θράκης. Η λεκάνη απορροής του ποταμού εκτείνεται σε 739 τ.χλμ, εκ των οποίων τα 555 τ.χλμ βρίσκονται στην Τουρκία και τα 184 τ.χλμ στη Βουλγαρία. Ο μεγαλύτερος παραπόταμός του είναι ο Βέλικα.
Ποτάμια σύνορα Βουλγαρίας-Τουρκίας
Τα σύνορα στις εκβολές του ποταμού Ρέζοβο αποτέλεσαν αντικείμενο μικρής εδαφικής διαμάχης μεταξύ Βουλγαρίας και Τουρκίας, η οποία διευθετήθηκε τη δεκαετία του 1990. Ως αποτέλεσμα μιας συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών της 6ης Μαΐου 1992 (που επικυρώθηκε από τη Βουλγαρία το 1998), η Βουλγαρία έλαβε μια μικρή έκταση αρκετών τετραγωνικών χιλιομέτρων στον κόλπο Ρέζοβο σε αντάλλαγμα για υδάτινη περιοχή στην υφαλοκρηπίδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Βουλγαρίας Κατηγορία:Ποταμοί της Τουρκίας Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ευρώπης Κατηγορία:Ποτάμια σύνορα Κατηγορία:Εδαφικές διαμάχες της Τουρκίας
Σαγκρόν Μις
Το Σαγκρόν Μις (ιταλικά: Sagron Mis) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Νικόλαος Λογοθέτης
Ο Νικόλαος Λογοθέτης (γενν. στην Καβάλα) είναι Έλληνας επιχειρηματίας και Μέλος του Συνεργαζόμενου Εκπαιδευτικού Προσωπικού (Σ.Ε.Π.) του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Έχει διατελέσει αντιπρόεδρος της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στην Καβάλα. Είναι παντρεμένος και έχει μαζί με την σύζυγό του, δύο παιδιά. Σπούδασε στο Τμήμα Φυσικής και Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Πατρών.
Είναι πτυχιούχος του Πανεπιστημίου Πατρών (Τμήμα Φυσικο-Μαθηματικό), κάτοχος των μεταπτυχιακών τίτλων Μάστερ (M.Sc.) στο Πανεπιστήμιο του Sheffield (Τμήμα Στατιστικής και Πιθανοτήτων - 'Sheffield / Manchester School of Statistics') και Διδακτορικού (Ph.D.) από το Πανεπιστήμιο του Nottingham στην Αγγλία.
Έχει διατελέσει Σύμβουλος Έρευνας και Λέκτορας στο τμήμα Στατιστικών και Μαθηματικών Επιστημών στο London School of Economics από το 1980 έως το 1985. Μεταξύ 1985-1989 διατέλεσε Διευθυντής της Συμβουλευτικής και Ερευνητικής Μονάδας Στατιστικών Επιστημών και μέλος της Τεχνικής Διοίκησης της General Electric Company για θέματα Ποιότητας, καθώς και μέλος της συμβουλευτικής θυγατρικής της εταιρίας GEConsult ως management consultant σε θέματα Ποιότητας και Παραγωγικότητας, ISO-9000 και Μάνατζμεντ Ολικής Ποιότητας. Το 1989 έγινε Ανώτερος Σύμβουλος στη Συμβουλευτική Μονάδα Διοικητικών Επιστημών των Βρετανικών Τηλεπικοινωνιών (British Telecom).
Διευθύνων σύμβουλος και ιδρυτής της T.Q.M. HELLAS AE από το 1991 (Εταιρία συμβούλων επιχειρήσεων παρέχοντας συμβουλευτικές και εκπαιδευτικές υπηρεσίες σε θέματα Στατιστικών Μελετών, ISO-9001, ISO-17025, ISO-14001, Re-engineering, OHSAS 18001, HACCP, CE και Μάνατζμεντ Ολικής Ποιότητας - TQM) που δραστηριοποιείται σε Ελλάδα, Κύπρο και Βόρεια Αφρική.
Δραστηριότητες και δημοσιεύσεις
Το 2010 εκλέχτηκε ως αντιπρόεδρος της Ελληνικής Στατιστικής υπηρεσίας. Βραβεύτηκε από το περιοδικό ECO-Q ως σύμβουλος ποιότητας με την μεγαλύτερη δράση κατά το έτος 1998. Το 1991 συντόνισε και συμβούλεψε ένα ερευνητικό έργο σε θέματα ολικής ποιότητας το εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο το όποιο κέρδισε το πρώτο βραβείο ‘Λέοντος Μελά' από τον ΣΕΒ.
Είναι πιστοποιημένος σύμβουλος του ιδρύματος τεχνολογίας Κύπρου. Από το 1992 είναι εκπρόσωπος του συνδέσμου Ελλήνων βιομηχάνων (ΣΕΒ) στο European Foundation for Quality Management (EFQM). 1995-2000¨Επιτηρητης και σύμβουλος έρευνας για θέματα ποιότητας στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα ΜΒΑ του πανεπιστημίου Surrey. Ιδρυτικό μέλος του "Taguchi-Club" στην Αγγλία. Μέλος της επιτροπής έρευνας του ‘British Deming Association’ της Αγγλίας. 1987-90: Μέλος της επιτροπής έκδοσης του περιοδικού Royal Statistical Society (RSS) Applied Statistics και του International Journal of Total Quality Management. 1987-90: "Ανώτερος Επισκέπτης Ερευνητής" ("Senior Visiting Research Fellow") του πανεπιστήμιου CITY και μέλος του "City University Quality Unit", Λονδίνο, Αγγλία.
Έχει προετοιμάσει και συντελέσει στην επίτευξη της πιστοποίησης Συστημάτων Διαχείρισης για πολλές σημαντικές Ελληνικές Επιχειρήσεις στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Από το 2001 είναι μέλος του Συνεργαζόμενου Εκπαιδευτικού Προσωπικού του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου έχοντας συγγράψει ένα από τα διδασκόμενα βιβλία στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα «Διαχείριση και Τεχνολογία Ποιότητας». Έχει δημοσιεύσει 5 βιβλία και πάνω από 20 επιστημονικές μελέτες σε διεθνή περιοδικά, καθώς και πολλά άρθρα σε ελληνικές εφημερίδες και περιοδικά. Τα πιο σημαντικά από αυτά είναι:
Επιστημονικές Δημοσιεύσεις
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Επιμέλεια Βικιπαίδειας
Κατάλογος ποταμών της Αλγερίας
Ακολουθεί κατάλογος ποταμών στην Αλγερία. Ο κατάλογος είναι διατεταγμένος δυτικά προς ανατολικά ανά λεκάνη απορροής, με τους αντίστοιχους παραποτάμους με εσοχή κάτω από το όνομα κάθε κύριου ποταμού.
Παραπομπές
ποταμοι *
Μπελούγκα
Περιγραφή
Η μπελούγκα είναι προσαρμοσμένη στη ζωή στην Αρκτική, οπότε έχει ανατομικά και φυσιολογικά χαρακτηριστικά που το διαφοροποιούν από άλλα κητοειδή. Μεταξύ αυτών είναι το ολόασπρο χρώμα του και η απουσία ραχιαίου πτερυγίου, το οποίο της επιτρέπει να κολυμπάει κάτω από πάγο με ευκολία. Διαθέτει μια χαρακτηριστική προεξοχή στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού της, η οποία στεγάζει ένα όργανο ηχοεντοπισμού που ονομάζεται πεπόνι, το οποίο σε αυτό το είδος είναι μεγάλο και παραμορφώσιμο.
Το μέγεθος του σώματος της μπελούγκα κυμαίνεται μεταξύ ενός δελφινιού και μιας αληθινής φάλαινας, με τα αρσενικά να φτάνουν έως τα 5,5 m (18 ft) μήκος και να ζυγίζουν έως 1.600 kg, ενώ τα θηλυκά είναι 25% μικρότερα. Η μπελούγκα έχει στιβαρό σώμα. Όπως και πολλά κητοειδή, ένα μεγάλο ποσοστό του βάρους του είναι υποδόριο λίπος. Η αίσθηση της ακοής είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη και ο ηχοεντοπισμός της επιτρέπει να κινείται και να βρίσκει αναπνευστικές τρύπες κάτω από τον πάγο.
Συμπεριφορά
Οι μπελούγκες είναι αγελαίες και σχηματίζουν ομάδες 10 ζώων κατά μέσο όρο, αν και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, μπορούν να συγκεντρωθούν εκατοντάδες ή ακόμα και σε χιλιάδες σε εκβολές ποταμών και ρηχές παράκτιες περιοχές. Είναι αργοί κολυμβητές, αλλά μπορούν να βουτήξουν μέχρι και 900 μέτρα κάτω από την επιφάνεια. Είναι ευκαιριακοί κυνηγοί και η διατροφή τους ποικίλλει ανάλογα με την τοποθεσία και την εποχή. Η πλειονότητα των μπελούγκων ζει στον Αρκτικό Ωκεανό και στις θάλασσες και τις ακτές γύρω από τη Βόρεια Αμερική, τη Ρωσία και τη Γροιλανδία. Ο παγκόσμιος πληθυσμός τους εκτιμάται σε περίπου 150.000.
Σχέση με τους ανθρώπους
Οι γηγενείς λαοί της Βόρειας Αμερικής και της Ρωσίας κυνηγούσαν μπελούγκες για πολλούς αιώνες. Κυνηγήθηκαν επίσης από μη ιθαγενείς κατά τον 19ο αιώνα και μέρος του 20ου αιώνα. Το κυνήγι τους δεν ελέγχεται από τη Διεθνή Επιτροπή Φαλαινοθηρίας και κάθε χώρα έχει αναπτύξει τους δικούς της κανονισμούς. Επί του παρόντος, ορισμένοι Ινούιτ στον Καναδά και τη Γροιλανδία, την Αλάσκα, γηγενείς ομάδες και Ρώσοι επιτρέπεται να κυνηγούν belugas για κατανάλωση και πώληση. Η αυτόνομη φαλαινοθηρία αποκλείεται από το μορατόριουμ της Διεθνούς Επιτροπής Φαλαινοθηρίας 1986 για το κυνήγι. Οι αριθμοί έχουν μειωθεί σημαντικά στη Ρωσία και τη Γροιλανδία, αλλά όχι στην Αλάσκα και τον Καναδά.
Άλλες απειλές περιλαμβάνουν φυσικούς θηρευτές (πολικές αρκούδες και όρκες), θαλάσσια ρύπανση (όπως με τα πολυχλωριωμένα διφαινύλια (PCB) που βιοσυσσωρεύονται στην τροφική αλυσίδα) και μολυσματικές ασθένειες. Οι μπελούγκες αναφέρονται στη Κόκκινη Λίστα της Διεθνούς Ένωσης για τη Διατήρηση της Φύσης το 2008 ως «σχεδόν απειλούμενο», ενώ στην έκδοση του 2017 χαρακτηρίστηκε ως Ελαχίστης Ανησυχίας. Ο υποπληθυσμός γύρω από τον όρμο Κουκ στην Αλάσκα, ωστόσο, θεωρείται ότι κινδυνεύει σοβαρά και βρίσκεται υπό την προστασία του Νόμου για τα απειλούμενα είδη των Ηνωμένων Πολιτειών. Από τους επτά πληθυσμούς του Καναδά, αυτοί που κατοικούν στον ανατολικό κόλπο Χάντσον, στον κόλπο Ουνγκάβα και στον ποταμό Άγιο Λαυρέντιο αναφέρονται ως απειλούμενοι.
Οι μπελούγκες είναι ένα από τα πιο συχνά κητοειδή σε αιχμαλωσία και στεγάζεται σε ενυδρεία, δελφινάρια και πάρκα άγριας ζωής στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Ασία. Είναι δημοφιλείς στο κοινό λόγω του χρώματος και της έκφρασής τους.
Παραπομπές
κατηγορία:Κητώδη
Σαμόνε (Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε)
Το Σαμόνε (ιταλικά: Samone) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Σαν Τζοβάννι ντι Φάσσα
Το Σαν Τζοβάννι ντι Φάσσα (ιταλικά: San Giovanni di Fassa) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1991-1992
Αγώνες μπαράζ για Α1
ΟΦ Θαλάσσης και Παναθηναϊκός εξασφάλισαν την παραμονή τους στην Α1 σε αγώνες με ΝΟ Χαλκίδας και ΠΑΟΚ οι οποίοι είχαν καταλάβει την τρίτη και τέταρτη θέση αντίστοιχα στην Α2.
Πηγές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών
Ψυχοπαιδαγωγική
Η Ψυχοπαιδαγωγική είναι συνδυασμός των δύο κύριων κλάδων σπουδών, της παιδαγωγικής και της ψυχολογίας.
Μερικοί από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς σε αυτό το πεδίο είναι οι Ζαν Πιαζέ, Ντέιβιντ Όσουμπελ, Τζερόμ Μπρούνερ και Λεβ Βιγκότσκι. Σημαντικές παρεμβάσεις έγιναν επίσης από την Μέρι Ουόρνοκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαιδευτική ψυχολογία Κατηγορία:Παιδαγωγική
Αβοκέτα (γένος)
Αβοκέτα είναι η γενική ονομασία χαραδριόμορφων καλοβατικών πτηνών της οικογενείας των Ανωραμφιδών. Η επιστημονική ονομασία του γένους είναι Recurvirostra και περιλαμβάνει 4 είδη.
Ονοματολογία
Ο λατινικός όρος Recurvirostra, προέρχεται από τα συνθετικά recurvare «λυγίζω, κάμπτω» + rostrum «ράμφος» και παραπέμπει στο χαρακτηριστικό κυρτωμένο ράμφος του πτηνού. Η επιστημονική ονομασία αβοκέτα, έχει βενετσιάνικη ρίζα και, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο έργο του Αλντροβάντι Ορνιθολογία (1603). Πιθανολογείται ότι η ονομασία σχετίζεται με την ιταλική λέξη avvocato  (=δικηγόρος), για να υπενθυμίζει τη μαυρόασπρη «στολή» του πτηνού, όπως ήσαν ντυμένοι οι δικηγόροι της εποχής, αυτό όμως δεν έχει τεκμηριωθεί ικανοποιητικά.
Συστηματική ταξινομική
Το γένος Avoceta συνδέεται φυλογενετικά με τα γένη Cladorhynchus και Himantopus  που, μαζί, απαρτίζουν την οικογένεια των Ανωραμφιδών.
Γεωγραφική κατανομή
ΠΜ = Πλήρως μεταναστευτικό, ΜΜ = Μερικώς μεταναστευτικό, ΕΠ = Επιδημητικό (καθιστικό/μόνιμο)
(σημ: με έντονα γράμματα η μορφή μετακίνησης της πλειονότητας των πληθυσμών, με έντονα πλάγια γράμματα το είδος που απαντά στον ελλαδικό χώρο)
Βιότοπος
Οι αβοκέτες είναι καλοβατικά πτηνά ρηχών υγροτόπων που απαντούν, ανάλογα με το είδος, σε επίπεδους ανοικτούς χώρους, αμμονησίδες, λασπότοπους και αργιλώδη εδάφη, έλη, μεγάλες ή μικρές ηπειρωτικές λίμνες (αλακαλικές ή μη), λίμνες οξειδωμένων λυμάτων, λιμνοθάλασσες, εκβολές ποταμών, αλυκές, αλλά και στις μεγάλες χορτολιβαδικές εκτάσεις της puna, που εκτείνονται στα οροπέδια μεγάλου υψομέτρου των Άνδεων
(λεπτομέρειες στα λήμματα των επί μέρους ειδών).
Μορφολογία
Όλες οι αβοκέτες, χαρακτηρίζονται από το -εν πολλοίς μοναδικό στον κόσμο των πτηνών- ράμφος τους, το οποίο είναι λεπτό και με έντονη κύρτωση προς τα πάνω, στοιχείο που έδωσε την ονομασία στο γένος. Επίσης, άλλο σημαντικό διαγνωστικό στοιχείο των αβοκετών είναι το πτέρωμά τους που, είτε είναι ασπρόμαυρο (pied), είτε κοκκινωπό/κανελλί πάλι κάνοντας αντίθεση με το λευκό και τις μαύρες πτέρυγες. Αυτά τα δύο διαγνωστικά στοιχεία αρκούν για την εύκολη αναγνώριση του πτηνού στην παρατήρηση πεδίου, που δεν συγχέεται με κάποιο άλλο (indistinguishable). thumb|right|300px|Ενήλικη [[αβοκέτα (Recurvirostra avosetta) σε ζωολογικό κήπο ]] Οι ταρσοί είναι μακρείς και πολύ λεπτοί, συνήθως γκριζοκυανοί, και βοηθούν στην περιπλάνηση του πτηνού στα ρηχά νερά. Τα φύλα είναι παρόμοια, αλλά στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το ράμφος του θηλυκού είναι πιο κυρτωμένο στην άκρη από εκείνο του αρσενικού.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:
Τροφή
Παρόλο που σε ένα (1) είδος, οι διατροφικές συνήθειες δεν έχουν μελετηθεί λεπτομερώς, οι αβοκέτες τρέφονται με μικρά ασπόνδυλα (invertivore), όπως δακτυλιοσκώληκες, μαλάκια, καρκινοειδή και διάφορα υδρόβια έντομα με τις προνύμφες τους. Επίσης, αναζητούν και φυτικό υλικό όπως σπέρματα και βλαστούς υδροβίων φυτών.
Φωνή
Η «βασική» φωνή των αβοκετών είναι ένα χαρακτηριστικό σφύριγμα που, σε μερικές περιπτώσεις θυμίζει έντονα τον ήχο παιδικής καραμούζας (sic)
Αναπαραγωγή
Στα αναπαραγωγικά τους ενδιαιτήματα, συνηθίζουν να φωλιάζουν στην διάσπαρτη βλάστηση της ξερής λάσπης, κοντά στο νερό. Η φωλιά δεν είναι παρά μια ρηχή κοιλότητα, εντελώς άδεια από υλικό επίστρωσης ή, κάποιες φορές, υπάρχει λιγοστό, νεκρό φυτικό υλικό. Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε περίοδο φωλιάσματος. Η γέννα αποτελείται από (3-) 4 (-5) υποελλειπτικά προς οβάλ αβγά, η επώαση πραγματοποιείται και από τα δύο φύλα και, διαρκεί (22-) 23 έως 24 (-25) ημέρες. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφυγοι, αφήνουν σχεδόν αμέσως την φωλιά, επιτηρούνται στενά από τους γονείς και, πολύ σύντομα τρέφονται μόνοι τους.
Απειλές
(βλ. επί μέρους είδη)
Κατάσταση πληθυσμού
Παρά την λαθροθηρία σε κάποιες περιοχές του Β. Ημισφαιρίου, το γένος δεν κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο και η IUCN κατατάσσει όλα τα είδη στα Ελαχίστης Ανησυχίας (LC).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ανωρραµφίδες
Σαν Λορέντσο Ντορσίνο
Το Σαν Λορέντσο Ντορσίνο (ιταλικά: San Lorenzo Dorsino) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Σαν Μικέλε αλλ'Άντιτζε
Το Σαν Μικέλε αλλ'Άντιτζε (ιταλικά: San Michele all'Adige) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Περίανδρος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα «Περίανδρος» είναι γνωστοί:
Ζβελγκάιτις
Ο Ζβελγκάιτις (λιθουανικά: Žvelgaitis, μτφ. «αυτός ο οποίος κοιτάει τριγύρω του», αποβιώσας το 1205) ήταν Δούκας της Λιθουανίας, ο πρώτος χρονολογικά ο οποίος αναφέρεται ως τέτοιος από αξιόπιστες πηγές. Η διήγηση της εκστρατείας του και του θανάτου του έχει διασωθεί έως σήμερα χάρη στο Χρονικό του Ερρίκου της Λιβονίας, έργο το οποίο συνεγράφη από Γερμανό χρονικογράφο κατά τις απαρχές του 13ου αιώνα και το περιεχόμενο του οποίου σχετίζεται με την Ιστορία της Λετονίας. Τα γεγονότα τα οποία περιγράφονται εντός αυτού εκτείνονται χρονικά εντός περιόδου μεταξύ 1186 και 1227.
Η διήγηση του Ερρίκου της Λιβονίας
Το 1205, ο Ζβελγκάιτις ηγήθηκε στρατιωτικής δύναμης τουλάχιστον 2.000 ιππέων την οποία και οδήγησε προς τα βόρεια, από τη Λιθουανία προς τη Ρίγα, με απώτερο σκοπό να επιτεθεί και λεηλατήσει την Εσθονία. Κατά την επιστροφή από την Εσθονία, εν μέσω χειμώνα, φορτωμένα με λάφυρα και Εσθονούς αιχμαλώτους, τα στρατεύματά του δέχθηκαν αιφνιδιαστική επίθεση και αποδεκατίστηκαν, ενώ διέσχιζαν χιονισμένη περιοχή, όπου το ύψος του χιονιού έφθανε ως τη μέση των στρατιωτών. Υπεύθυνοι για τη συγκεκριμένη επίθεση ήσαν οι Λίβονες και οι Γερμανοί της Ρίγας, υπό την ηγεσία του Βιέσταρντς, ηγεμόνα των Σεμιγαλλίων, οι οποίοι, προκειμένου να αντεπεξέλθουν στις αντίξοες καιρικές συνθήκες, αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν έλκηθρα. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης μάχης, ο Ζβελγκάιτις σκοτώθηκε από ακόντιο το οποίο έριξε ο Γερμανός Τέοντορ Σίλλινγκ. Συνολικά, 1.200 Λιθουανοί ιππείς σκοτώθηκαν, ενώ, επίσης, οι Εσθονοί σκλάβοι σφαγιάστηκαν, ως αντίποινα για «εγκλήματα που είχαν πράξει στο παρελθόν» σε βάρος των Λιβόνων. Στη Λιθουανία, η μη επιστροφή του Ζβελγκάιτις και των στρατιωτών του είχε σημαντικό αντίκτυπο, καθώς, σύμφωνα με μαρτυρίες, περίπου πενήντα σύζυγοι Λιθουανών αυτοκτόνησαν από τη θλίψη τους, ελπίζοντας να ανταμωθούν εκ νέου με τους συζύγους τους, οι οποίοι είχαν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια της μάχης.
Ιστοριογραφικοί αναθεωρητισμοί
Σύμφωνα με τον Λιθουανό λόγιο Κεϊστούτις Π. Ντεβένις, οι Νταουγιότας και Βιλιγκάιλα, δύο εκ των, συνολικά, πέντε παλαιών δουκών οι οποίοι αναφέρονται εντός συνθήκης η οποία υπεγράφη το 1219 με την Γαλικία-Βολυνία, πιθανώς να ήσαν απόγονοι του Ζβελγκάιτις.
Το μυστήριο σχετικά με τον τάφο του Ζβελγκάιτις
Ορισμένες αρχαιολογικές εκτιμήσεις τοποθετούν ως επίκεντρο των εδαφών υπό τον έλεγχο του Ζβελγκάιτις την περιοχή πλησίον του Ζαγκάρε, δίχως, ωστόσο, αυτό να αποτελεί κοινώς αποδεκτή εκτίμηση. Σε κοντινή απόσταση της πόλης, βρίσκεται τύμβος ο οποίος φέρει την ονομασία του δούκα Ζβελγκάιτις. Παράλληλα, πιστεύεται πως η κατοικία του ήταν χτισμένη επάνω από τον τάφο του, ωστόσο, σήμερα, κανένα κατάλοιπο αυτής δεν σώζεται. Σύμφωνα με τους τοπικούς θρύλους, υπάρχει υπόγειο μυστικό πέρασμα το οποίο συνδέει τον τύμβο του Ζβελγκάιτις με άλλο τύμβο, ο οποίος βρίσκεται στο Ράκτουβε της Λετονίας. Ο τάφος βρίσκεται επί της αριστερής όχθης του ποταμού Σβέτε και νοτιοανατολικά του δρόμου ο οποίος οδηγεί στο Άκμενε. Το μήκος του είναι, περίπου, της τάξεως των 830 μέτρων, ενώ, σε ορισμένα σημεία του, το ύψος του είναι της τάξεως των 20 μέτρων. Εργασίες ανασκαφών οι οποίες έλαβαν χώρα στη συγκεκριμένη τοποθεσία οδήγησαν στην ανεύρεση αριθμού αντικειμένων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιθουανοί ευγενείς
Γιακελίν Αντέρε
Η Γιακελίν Αντέρε (María Esperanza Jacqueline Andere-Aguilar, 20 Αυγούστου 1938 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.
Έχει συμμετάσχει σε πάνω από 45 ταινίες και 50 τηλενουβέλες. Εμφανίστηκε στην τηλεόραση για πρώτη φορά το 1959. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα ηθοποιών του Μεξικού, αλλά και της χρυσής εποχής του μεξικάνικου σινεμά.
Το 1967 παντρεύτηκε με τον Χοσέ Μαρία Φερνάντες Ουνσέιν και μαζί απέκτησαν μια κόρη, την ηθοποιό Τσαντάλ Αντέρε.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί φωνής
Σαντ'Όρσολα Τέρμε
Η Σαντ'Όρσολα Τέρμε (ιταλικά: Sant'Orsola Terme) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Παχέλα Μπαϊσάχ
μικρογραφία|Οι εορτασμοί του Ποχέλα Μποϊσάχ στην Ντάκα Το Παχέλα Μπαϊσάχ (βεγγαλικά: পহেলা বৈশাখ) ή Βεγγαλική πρωτοχρονιά (βεγγαλικά: বাংলা নববর্ষ, Bangla Nôbobôrsho), επίσης γνωστό ως Ποχέλα Μποϊσάχ, είναι η πρώτη ημέρα του Βεγγαλικού Ημερολογίου. Γιορτάζεται στις 14 Απριλίου ως εθνική αργία στο Μπανγκλαντές και στις 14 ή 15 Απριλίου στις ινδικές πολιτείες της Δυτικής Βεγγάλης και της Τριπούρα και αλλού από τους ανθρώπους με Βεγγαλική κληρονομιά, ανεξαρτήτως θρησκευτικής πίστης.
Το φεστιβάλ γιορτάζεται με πομπές, εκθέσεις και οικογενειακό χρόνο. Ο παραδοσιακός χαιρετισμός για το Βεγγαλικό νέο έτος είναι ο Σούμπο Ναμπομπάρσο (শুভ নববর্ষ, κυριολεκτικά σημαίνει "Ευτυχισμένο το Νέο Έτος"). Το εορταστικό Μανγκάλ Σομπατζάτρα διοργανώνεται στο Μπαγκλαντές. Το 2016, η UNESCO κήρυξε αυτή την γιορτή που διοργάνωσε το Πανεπιστήμιο της Ντάκα ως πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός του Μπανγκλαντές
Μεγάλη Βρύση Καρδίτσας
Η Μεγάλη Βρύση είναι συνοικισμός της Οξυάς στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, ο οποίος  βρίσκεται στις πλαγιές των Βόρειων Αγράφων σε υψόμετρο 930 μέτρα. Απέχει περίπου 5 χλμ. Ν. από την Οξυά, 53 χλμ. Δ. από την Καρδίτσα και 28 χλμ. ΝΔ. από το Μουζάκι (έδρα του δήμου). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Οξυάς. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην κοινότητα Οξυάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μουζακίου του Δήμου Μουζακίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 21 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας
Το κορίτσι με τα μαύρα
Πλοκή
Η Μαρίνα (Έλλη Λαμπέτη) ζει στην Ύδρα με την μητέρα της Φρόσω (Ελένη Ζαφειρίου) και τον αδερφό της Μήτσο (Ανέστης Βλάχος). Η μητέρα της, ούσα χήρα, διατηρεί σχέση με τον νεότερό της Πανάγο (Στέφανος Στρατηγός) και γι' αυτό έχει δώσει δικαιώματα στο νησί, κάτι που εξοργίζει το Μήτσο, ο οποίος θεωρεί ότι, σύμφωνα με τα ήθη της εποχής, οφείλει να υπερασπιστεί την τιμή της οικογένειας, πράγμα που επιλέγει κάνει ξυλοκοπώντας τη μητέρα του δημόσια. Στο σπίτι της οικογένειας επικρατεί μια τραγική κατάσταση, την οποία η Μαρίνα δεν μπορεί να διαχειριστεί.
Στο νησί έρχονται για διακοπές δύο φίλοι, ο Παύλος (Δημήτρης Χορν) και ο Αντώνης (Νότης Περγιάλης) και νοικιάζουν δωμάτια στο σπίτι της Μαρίνας. Ο Παύλος αρχίζει να δείχνει ενδιαφέρον προς τη Μαρίνα και οι δύο νέοι ερωτεύονται. Όμως ο Χρήστος (Γιώργος Φούντας), ένας ψαράς του νησιού, ερωτευμένος με τη Μαρίνα, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να την κατακτήσει. Η Μαρίνα τον μισεί, επειδή αυτός ήταν η αιτία για το σκοτωμό της μοναδικής και αγαπημένης μεγαλύτερής της αδερφής. Ο Χρήστος, καταστρώνοντας ένα σχέδιο με τους φίλους του, τρυπάει την βάρκα που θα έπαιρνε ο Παύλος. Το αποτέλεσμα είναι η βάρκα να βυθιστεί και να πνιγούν τρία παιδάκια, από τα πολλά που πήρε για βόλτα ο Παύλος. Ύστερα από το ατύχημα, η Μαρίνα μαθαίνει ποιος ήταν ο υπαίτιος, απευθύνεται στον Χρήστο και τον αναγκάζει να παραδοθεί. Η ομολογία του θα απαλύνει τις τύψεις του Παύλου. Η Μαρίνα που τον αγαπάει, θα ζητήσει από τον Παύλο να φύγει από το νησί για να κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Ο Παύλος θα συμφωνήσει, αλλά την επομένη θα αλλάξει για άλλη μια φορά γνώμη και θα ζήσει μαζί με τη Μαρίνα.
Παραγωγή
Η ταινία έχει γυριστεί στην Ύδρα. Ο Μανώλης Κρανάκης γράφει γι' αυτό:"Η Ύδρα του Μιχάλη Κακογιάννη είναι ασπρόμαυρη, μελαγχολική, φτιαγμένη από ανομολόγητα μυστικά και μικρές ανθρώπινες ιστορίες, ένα «κορίτσι με τα μαύρα» από μόνη της, πανέμορφο, αγέρωχο, βαθιά πληγωμένο, παγιδευμένο μέσα σε ένα χωροχρόνο που ορίζεται από το ελληνικό φως για να «φωτίσει» τις σκιές μέσα από τις οποίες αναδύεται κάθε φορά πιο τραυματισμένη η επιθυμία για φυγή. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μιχάλης Κακογιάννης φυλάει τις μοναδικές στιγμές ευτυχίας για την ηρωίδα του, όταν αυτή είναι εγκλωβισμένη μέσα στο περασμένης αίγλης αρχοντικό ξενοδοχείο, με τα παράθυρα κλειστά αλλά τα αυτιά ανοιχτά στη δυνατή βοή που έρχεται απ' έξω."Επίσης, κάποια εξωτερικά πλάνα είναι γυρισμένα στον Πειραιά και στον Πόρο.
Κόβοντας 87.552 εισιτήρια, η ταινία κατατάχθηκε στην 4η θέση ανάμεσα στις 24 ελληνικές ταινίες της ίδιας σεζόν.
Βραβεύσεις - Διακρίσεις
Η ταινία έχει κερδίσει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1956 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Μιχάλη Κακογιάννη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Αργύρη Κουνάδη Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ύδρα
Ιστορία της αρχαίας Μακεδονίας
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/Map_Macedonia_336_BC-en.svg/400px-Map_Macedonia_336_BC-en.svg.png|μικρογραφία|400x400εσ| Το [[Μακεδονία (αρχαίο βασίλειο)|Βασίλειο της Μακεδονίας (σε σκούρο πορτοκαλί) το 336 π.Χ., στο τέλος της βασιλείας του Φιλίππου Β', άλλα εδάφη περιλαμβάνουν τα εξαρτημένα κράτη της Μακεδονίας (ανοιχτό πορτοκαλί), τους Μολοσσούς της Ηπείρου (ανοιχτό κόκκινο), τη Θεσσαλία (χρώμα της άμμου), τη συμμαχική Ένωση της Κορίνθου (κίτρινο), τα ουδέτερα κράτη της Σπάρτης και της Κρήτης και τα δυτικά εδάφη των Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας στη Μικρά Ασία (βιολετί μωβ).]]
Το βασίλειο της Μακεδονίας ήταν ένα αρχαίο κράτος στη σημερινή Μακεδονική επικράτεια της βόρειας Ελλάδας, που ιδρύθηκε στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ. κατά την περίοδο της Αρχαϊκής Ελλάδας και διήρκεσε μέχρι τα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ. Με επικεφαλής τη δυναστεία των Αργεάδων ως βασιλείς, η Μακεδονία έγινε υποτελές κράτος της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας της αρχαίας Περσίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αμύντα Α΄ (π. 547 – 498 π.Χ.) και του γιου του, τον Αλέξανδρο Α΄ (π. 498 – 454 π.Χ.). Η περίοδος της περσικής κατοχής της Μακεδονίας έληξε περίπου το 479 π.Χ. με την νικηφόρα Μάχη των Πλαταιών κατά της δεύτερης περσικής εισβολής στην Ελλάδα υπό τον Ξέρξη Α' και την αποχώρηση των περσικών δυνάμεων από την ευρωπαϊκή ηπειρο.
Κατά την περίοδο της Κλασικής Ελλάδας, ο Περδίκκας Β' (π. 454 – 413 π.Χ.) ενεπλάκη άμεσα στον Πελοποννησιακό Πόλεμο (431–404 π.Χ.) μεταξύ της Αθήνας και της Σπάρτης, μετατοπίζοντας τη συμμαχία του από τη μια πόλη-κράτος στην άλλη, ενώ προσπαθούσε να διατηρήσει τον έλεγχο της Μακεδονίας στη χερσόνησο της Χαλκιδικής. Η βασιλεία του σημαδεύτηκε επίσης από συγκρούσεις και προσωρινές συμμαχίες με τον Θράκα ηγεμόνα Σιτάλκη του Βασιλείου των Οδρυσών. Τελικά έκανε ειρήνη με την Αθήνα, σχηματίζοντας έτσι μια συμμαχία μεταξύ των δύο που ίσχυε μέχρι τη βασιλεία του Αρχέλαου Α΄ (π. 413 – 399 π.Χ.). Η βασιλεία του έφερε ειρήνη, σταθερότητα και οικονομική ασφάλεια στο μακεδονικό βασίλειο, ωστόσο η ελάχιστα κατανοητή δολοφονία του άφησε το βασίλειο σε κινδύνους και συγκρούσεις. Στη ταραχώδη βασιλεία του Αμύντα Γ΄ (π. 393 – 370 π.Χ.) έλαβαν καταστροφικές επιδρομές, τόσο από τον Ιλλύριο ηγεμόνα Βαρδύλη των Δαρδανών όσο και της πόλης-κράτους της Ολύνθου, οι οποίες ηττήθηκαν και οι δύο με τη βοήθεια ξένων δυνάμεων, των πόλεων-κρατών της Θεσσαλίας και της Σπάρτης, αντίστοιχα. Ο Αλέξανδρος Β' (π. 370 – 368 π.Χ.) εισέβαλε στη Θεσσαλία αλλά απέτυχε να κρατήσει τη Λάρισα, την οποία κατέλαβε ο Πελοπίδας της Θήβας, ο οποίος υπέγραψε ειρήνη με τη Μακεδονία υπό τον όρο ότι θα παραδώσουν τους ευγενείς ομήρους τους, συμπεριλαμβανομένου του μελλοντικού βασιλιά Φίλιππου Β' (π. 359 – 336 π.Χ.).
Ο Φίλιππος Β΄ ανέλαβε την εξουσία όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του ,ο Περδίκκας Γ΄ της Μακεδονίας (π. 368 – 359 π.Χ.), ηττήθηκε και σκοτώθηκε στη μάχη από τις δυνάμεις του Βαρδύλη. Με τη χρήση επιδέξιας διπλωματίας, ο Φίλιππος Β' μπόρεσε να συνάψει ειρήνη με τους Ιλλυριούς, τους Θράκες, τους Παίονες και τους Αθηναίους που απειλούσαν τα σύνορά του. Αυτό του έδωσε χρόνο να μεταρρυθμίσει δραματικά τον μακεδονικό στρατό, ιδρύοντας τη Μακεδονική φάλαγγα που θα αποδεικνυόταν κρίσιμη για την επιτυχία του βασιλείου του να υποτάξει τη Κεντρική Ελλάδα, με εξαίρεση τη Σπάρτη. Σταδιακά ενίσχυσε την πολιτική του δύναμη σχηματίζοντας συμμαχίες γάμου με ξένες δυνάμεις, καταστρέφοντας τη Συμμαχία της Χαλκιδικής στον Ολυνθιακό Πόλεμο (349–348 π.Χ.) και έγινε εκλεγμένο μέλος της Θεσσαλικής και Αμφικτυονικής Συμμαχίας για τον ρόλο του στην ήττα της Φωκίδας στο Τρίτο Ιερό Πόλεμο (356–346 π.Χ.). Μετά τη νίκη των Μακεδόνων επί ενός συνασπισμού υπό την ηγεσία της Αθήνας και της Θήβας στη Μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ., ο Φίλιππος ίδρυσε την Συμμαχία της Κορίνθου και εξελέγη ως ηγεμόνας της εν αναμονή της εντολής μιας ενωμένης ελληνικής εισβολής στην Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία υπό τη μακεδονική ηγεμονία. Ωστόσο, όταν ο Φίλιππος Β' δολοφονήθηκε από έναν από τους σωματοφύλακές του, τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλέξανδρος Γ', περισσότερο γνωστός ως Μέγας Αλέξανδρος (336 – 323 π.Χ. ), ο οποίος εισέβαλε στην Αίγυπτο και την Δυτική Ασία και ανέτρεψε την κυριαρχία του Δαρείου Γ' της Περσίας, ο οποίος αναγκάστηκε να καταφύγει στη Βακτρία (στο σημερινό Αφγανιστάν), όπου σκοτώθηκε από έναν από τους συγγενείς του, τον Βέσσο. Αυτός ο διεκδικητής του θρόνου εκτελέστηκε τελικά από τον Μέγα Αλέξανδρο, ωστόσο ο τελευταίος τελικά υπέκυψε σε μια άγνωστη ασθένεια σε ηλικία 32 ετών, ο θάνατος της οποίας οδήγησε στη διχοτόμηση της Βαβυλώνας από τους πρώην στρατηγούς του, τους διαδόχους, με κύριο ανάμεσά τους τον Αντίπατρο, αντιβασιλέα του Αλεξάνδρου Δ' της Μακεδονίας (323 – 309 π.Χ.). Αυτό το γεγονός εγκαινίασε την ελληνιστική περίοδο στη Δυτική Ασία και στον μεσογειακό κόσμο, οδηγώντας στο σχηματισμό των βασιλείων των Πτολεμαίων, των Σελευκιδών και των Ατταλιδών διαδόχων στα πρώην εδάφη της αυτοκρατορίας του Μέγα Αλεξάνδρου.
Η Μακεδονία συνέχισε τον ρόλο της ως το κυρίαρχο κράτος της αρχαίας Ελλάδας, ωστόσο η εξουσία της μειώθηκε λόγω των εμφυλίων πολέμων μεταξύ της δυναστείας των Αντιπατριδών και της εκκολαπτόμενης δυναστείας των Αντιγονιδών. Μετά από επιζήσαντες ακρωτηριαστικές επιδρομές από τον Πύρρο της Ηπείρου, τον Λυσίμαχο, τον Σέλευκο Α' Νικάτωρ και τους Κέλτες Γαλάτες, η Μακεδονία υπό την ηγεσία του Αντιγόνου Β' της Μακεδονίας (277 – 274 π.Χ. / 272–239 π.Χ.) μπόρεσε να υποτάξει την Αθήνα και να αμυνθεί ενάντια στη ναυτική επίθεση της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου στον Χρεμωνίδειο πόλεμο (267–261 π.Χ.). Ωστόσο, η εξέγερση του Άρατου της Σικυώνας το 351 π.Χ. οδήγησε στη σύσταση της Αχαϊκής Συμπολιτείας, η οποία αποδείχτηκε διαχρονικό πρόβλημα για τις φιλοδοξίες των Μακεδόνων βασιλέων στη Κεντρική Ελλάδα. Η μακεδονική εξουσία γνώρισε μια αναζωπύρωση υπό τον Αντίγονο Γ' Δώσον (229 – 221 π.Χ. ), ο οποίος νίκησε τους Σπαρτιάτες υπό τον Κλεομένη Γ' στον Κλεομένειο πόλεμο (229–222 π.Χ.). Αν και και Φίλιππος Ε΄ της Μακεδονίας (221 – 179 π.Χ.) κατάφερε να νικήσει την Αιτωλική Συμπολιτεία στον Δεύτερο Συμμαχικό Πόλεμο (220–217 π.Χ.), οι προσπάθειές του να δημιουργήσει μια μακεδονική δύναμη στην Αδριατική Θάλασσα με τη σύναψη της Μακεδονικής - Καρχηδονικής Συνθήκης με τον Αννίβα τρόμαξαν τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία, η οποία έπεισε έναν συνασπισμό από ελληνικές πόλεις-κράτη να επιτεθούν στη Μακεδονία, ενώ η Ρώμη επικεντρώθηκε στο να νικήσει τον Αννίβα στην Ιταλία. Η Ρώμη κέρδισε τελικά τον Πρώτο (214–205 π.Χ.) και τον Δεύτερο Μακεδονικό Πόλεμο (200–197 π.Χ.) εναντίον του Φίλιππου Ε΄, ο οποίος ηττήθηκε επίσης στον Κρητικό πόλεμο (205–200 π.Χ.) από έναν συνασπισμό με επικεφαλή τη Ρόδο. Η Μακεδονία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις κτήσεις της στην Ελλάδα εκτός της ίδιας της Μακεδονίας, ενώ ο Τρίτος Μακεδονικός Πόλεμος (171–168 π.Χ.) πέτυχε την πλήρη ανατροπή της μοναρχίας, μετά την οποία η Ρώμη τοποθέτησε τον Περσέα της Μακεδονίας (179 – 168 π.Χ.) σε κατ' οίκον περιορισμό και ίδρυσε τέσσερα εξαρτημένα κράτη στη Μακεδονία. Σε μια προσπάθεια να αποτρέψει την εξέγερση στη Μακεδονία, η Ρώμη επέβαλε αυστηρά συντάγματα σε αυτά τα κράτη που περιόρισαν την οικονομική τους ανάπτυξη και τη δραστηριότητα τους. Ωστόσο, ο Ανδρίσκος, ένας διεκδικητής του θρόνου που ισχυριζόταν ότι κατάγεται από τους Αντιγονίδες, αναβίωσε για λίγο τη μακεδονική μοναρχία κατά τη διάρκεια του Τέταρτου Μακεδονικού Πολέμου (150–148 π.Χ.). Οι δυνάμεις του συντρίφθηκαν στη δεύτερη Μάχη της Πύδνας από τον Ρωμαίο στρατηγό Quintus Caecilius Metellus Macedonicus, οδηγώντας στην ίδρυση της ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας και στην αρχική περίοδο της ρωμαϊκής Ελλάδας.
Πρώιμη ιστορία και θρύλος
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4b/Vergina2.jpg/260px-Vergina2.jpg|μικρογραφία| Η είσοδος σε έναν από τους βασιλικούς τάφους στη [[Βεργίνα, ένα μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO]] Οι Έλληνες ιστορικοί Ηρόδοτος και Θουκυδίδης ανέφεραν το θρύλο ότι οι Μακεδόνες βασιλείς της δυναστείας των Αργεάδων ήταν απόγονοι του Τήμενου από το Άργος της Πελοποννήσου, ο οποίος πιστεύεται ότι ένας από τους προγόνους του ήταν ο μυθικός Ηρακλής. Ο μύθος αναφέρει ότι τρία αδέρφια και απόγονοι του Τήμενου περιπλανήθηκαν από την Ιλλυρία στην Άνω Μακεδονία, όπου ένας ντόπιος βασιλιάς παραλίγο να τους σκοτώσει και να τους εξαναγκάσει σε εξορία λόγω ενός οιωνού ότι ο νεότερος, ο Περδίκκας, θα γινόταν βασιλιάς. Ο τελευταίος απέκτησε τελικά τον τίτλο αφού εγκαταστάθηκε κοντά στους υποτιθέμενους κήπους του Μίδα δίπλα στο όρος Βέρμιο στην Κάτω Μακεδονία. Άλλοι θρύλοι, που αναφέρθηκαν από τους Ρωμαίους ιστορικούς Λίβιο, Βέλλειο και Ιουστίνο και από τον Έλληνα βιογράφο Πλούταρχο και τον Έλληνα γεωγράφο Παυσανία ανέφεραν ότι ο Κάρανος της Μακεδονίας ήταν ο πρώτος Μακεδόνας βασιλιάς και ότι τον διαδέχθηκε ο Περδίκκας Α'. Οι Έλληνες της Κλασικής περιόδου γενικά αποδέχονταν την ιστορία προέλευσης που παρείχε ο Ηρόδοτος, ή άλλη καταγωγή από τον Δία, τον κύριο θεό του ελληνικού πανθέου, δίνοντας πίστη στην ιδέα ότι ο Μακεδονικός άρχων οίκος κατείχε το θεϊκό δικαίωμα των βασιλιάδων. Ο Ηρόδοτος έγραψε ότι ο Αλέξανδρος Α΄ της Μακεδονίας (498 – 454 π.Χ.) έπεισε τις αρχές των Ελλανοδικαίων των Αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων ότι η γενεαλογία του Αργείου μπορούσε να ανάγεται στον Τήμενο, και έτσι η αντιληπτή ελληνική του ταυτότητα του επέτρεψε να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς αγώνες.
Πολύ λίγα είναι γνωστά για τους πέντε πρώτους βασιλείς της Μακεδονίας (ή τους πρώτους οκτώ βασιλιάδες ανάλογα με το ποια βασιλική χρονολογία είναι αποδεκτή). Υπάρχουν πολύ περισσότερα στοιχεία για τη βασιλεία του Αμύντα Α΄ της Μακεδονίας (547 – 498 π.Χ.) και του διαδόχου του Αλέξανδρου Α', ιδιαίτερα λόγω της βοήθειας που έδωσε ο τελευταίος στον Πέρση διοικητή Μαρδόνιο στη μάχη της Πλαταιών το 479 π.Χ., κατά τους Ελληνοπερσικούς Πολέμους. Αν και δηλώνοντας ότι οι πρώτοι αρκετοί βασιλιάδες που καταγράφηκαν από τον Ηρόδοτο ήταν πιθανότατα θρυλικές φιγούρες, ο ιστορικός Ρόμπερτ Μάλκολμ Έρρινγκτον χρησιμοποιεί την πρόχειρη εκτίμηση των είκοσι πέντε ετών για τη βασιλεία καθενός από αυτούς τους βασιλείς για να υποθέσει ότι η πρωτεύουσα Αιγές (σύγχρονη Βεργίνα) θα μπορούσε να ήταν υπό την κυριαρχία τους από τα μέσα περίπου του 7ου αιώνα π.Χ., κατά την αρχαϊκή εποχή. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bf/Oktadrachm_of_Alexander_I_498_%E2%80%93_454_BCE.jpg/250px-Oktadrachm_of_Alexander_I_498_%E2%80%93_454_BCE.jpg|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Ένα ασημένιο [[Δράμι|οκτάδραχμο του Αλέξανδρου Α' της Μακεδονίας (498 – 454 π.Χ.), κυκλοφόρησε από το 465 ως το 460 π.Χ., που δείχνει μια ιππική φιγούρα που φοράει χλαμύδα (κοντό μανδύα) και πέτασο (καπέλο στο κεφάλι) ενώ κρατά δύο δόρατα και οδηγεί ένα άλογο]] Το βασίλειο βρισκόταν στην εύφορη πεδιάδα, που βρέχεται από τους ποταμούς Αλιάκμονα και Αξιό, που ονομάζεται Κάτω Μακεδονία, βόρεια του Ολύμπου. Γύρω στην εποχή του Αλέξανδρου Α', οι Μακεδόνες άρχισαν να επεκτείνονται στην Άνω Μακεδονία, εδάφη που κατοικούνταν από ανεξάρτητες ελληνικές φυλές όπως οι Λυγκηστίδα, Ορεστίδα και οι Ελίμεια, και δυτικά, πέρα από τον Αξιό ποταμό, στην Ημαθία, Εορδαία, Βοττιαία, Μυγδονία, Κρηστωνία και Αλμωπία, περιοχές που κατοικήθηκαν, μεταξύ άλλων, από πολλά θρακικά φύλα. Στα βόρεια της Μακεδονίας (σημερινή Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας) βρίσκονταν διάφοροι μη ελληνικοί πληθυσμοί, όπως οι Παίονες βόρεια, οι Θράκες στα βορειοανατολικά και οι Ιλλύριοι, με τους οποίους οι Μακεδόνες συγκρούονταν συχνά, στα βορειοδυτικά. Νότια βρισκόταν η Θεσσαλία, με τους κατοίκους της οποίας οι Μακεδόνες είχαν πολλά κοινά, πολιτιστικά και πολιτικά, ενώ δυτικά βρισκόταν η Ήπειρος, με την οποία οι Μακεδόνες είχαν ειρηνικές σχέσεις, όπου τον 4ο αιώνα π.Χ. συνήψαν συμμαχία κατά των Ιλλυρικών επιδρομών. Πριν από τον 4ο αιώνα π.Χ., το βασίλειο κάλυπτε μια περιοχή που αντιστοιχεί περίπου στο δυτικό και κεντρικό τμήμα της Μακεδονίας στη σύγχρονη Ελλάδα.