cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτριος Α΄ Στάρσυ
Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Μπόρτε
Η Μπόρτε (Μπόρτε Ουτζίν, κυριλλικά: Бөртэ үжин; περίπου 1161–1230) ήταν η πρώτη σύζυγος του Τεμουζίν, που αργότερα έγινε ο Τζένγκις Χαν και ίδρυσε την Μογγολική Αυτοκρατορία και έγινε η αυτοκράτειρα των Μογγόλων. Λίγα ξέρουμε για την παιδική της ηλικία, αλλά παντρεύτηκε τον Τεμουζίν σε ηλικία 17 ετών και αργότερα μια αντίπαλη φυλή απήγαγε την Μπόρτε. Ο σύζυγός της την έσωσε και μπορεί αυτή η απόφαση να τον έκανε να αρχίσει να κατακτήσει τον κόσμο. Έδωσε στον Τεμουζίν 5 κόρες και 4 γιους, οι οποίοι με τους απογόνους τους έκαναν περαιτέρω επεκτάσεις στην Μογγολική Αυτοκρατορία.
Πρώτα χρόνια
Λίγα γεγονότα είναι γνωστά για την ζωή της, αλλά οι Μογγόλοι έχουν πολλούς θρύλους για την ζωή της. Τα λίγα που γνωρίζουμε γι' αυτήν είναι κυρίως από την Μυστική Ιστορία των Μογγόλων.
Η Μπόρτε γεννήθηκε το 1161 και ανήκε στην φυλή Ολχονούτ ή στη φυλή Ονγκιράτ. Η οικογένειά της ήταν ευγενικής καταγωγής και είχε μακρά παράδοση σε γυναίκες που παντρεύονταν σημαντικούς άντρες και κατακτούσαν πολιτικές θέσεις, μία στρατηγική που είχε αποδειχθεί εξαιρετικά επωφελής για την φυλή της. Όπως είχε περηφανευτεί κάποτε ο πατέρας της, ο Ντεϊσεχέν: ''«Εμείς δεν στηριζόμαστε στην δύναμη των γιων μας, αλλά στην εξυπνάδα και την ομορφιά των κορών μας. Οι κόρες μας μετακινούνται πάνω σε άμαξες που τις σέρνουν μαύρες καμήλες και γίνονται βασίλισσες. Από παλιά εμείς έχουμε βασίλισσες για ασπίδα μας.»'' Γι΄αυτόν τον λόγο η Μπόρτε που από νωρίς προοριζόταν να παντρευτεί κάποιον σημαντικό άντρα, είχε εκπαιδευθεί στην πολιτική και την στρατηγική και είχε αναπτύξει ηγετικές ικανότητες. Η φυλή της ήταν φιλική με την φυλή Κιγιάντ που ανήκε ο Τεμουζίν, και οι γονείς της ήταν ο Ντεισεχέν και η Τσοτάν. Περιγραφόταν λέγοντας ότι είχε «ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα» και «φωτιά στα μάτια της», εννοώντας ότι ήταν ευφυής.
Ο γάμος με τον Τεμουζίν
Η σχέση τους άρχισε όταν Γιεσουχέι, ο πατέρας του Τεμουζίν, την ζήτησε για σύζυγο του γιου του. Αν και η Μπόρτε προοριζόταν να παντρευτεί κάποιον μεγάλο άρχοντα κάποια στιγμή στην ζωή της, ο πατέρας της δέχτηκε να επιτρέψει τον γάμο με τον Τεμουζίν γιατί είδε ότι οι δύο νέοι είχαν αγαπηθεί πολύ. Για τους Μογγόλους ο έρωτας ήταν το πιο ιερό πράγμα από όλα και έδειχναν μεγάλη κατανόηση στους γάμους που προέκυπταν από αυτόν. Έτσι, ενώ η Μπόρτε μπορούσε να διαλέξει όποιον ήθελε για σύντροφό της, επέλεξε τον Τεμουζίν που βέβαια αργότερα αποδείχθηκε ο ισχυρότερος σύζυγος που θα μπορούσε να έχει διαλέξει καθώς εξελίχθηκε στον θρυλικό στρατηλάτη Τζένκις Χαν.
Ο Τεμουζίν, όπως ήταν το έθιμο των Μογγόλων, έζησε με την οικογένεια της Μπόρτε κατά την διάρκεια του αρραβώνα τους, αλλά αναγκάστηκε να επιστρέψει στην οικογένεια του λόγω της δηλητηρίασης του Γιεσουχέι από έναν εχθρό. Το 1178, ο Τεμουζίν ταξίδεψε για να βρει την Μπόρτε. Με την άδεια του Ντεϊσεχέν, πήρε την Μπόρτε και την μητέρα της για να ζήσουν στο Γιουρτ της οικογένειας του, που κατασκήνωσε δίπλα στον ποταμό Σενγκούρ. Η προίκα της ήταν ένα πολύτιμο παλτό από μαύρη γούνα.
Όμως οι δύο νέοι δεν πρόλαβαν να χαρούν τον έρωτά τους γιατί πολύ σύντομα μετά τον γάμο τους η Μπόρτε απήχθη από την γειτονική φυλή των Μερκιδών. Ο Τεμουζίν φρόντισε να την βρει και να την πάρει πίσω και για να το καταφέρει αυτό δεν δίστασε να ξεκινήσει ολόκληρο πόλεμο. Κάποια στιγμή αποκαλύφθηκε ότι η Μπόρτε ήταν έγκυος και υπήρχαν υπόνοιες ότι το παιδί δεν ήταν του Τεμουζίν αλλά κάποιου μερκίδα στρατηγού που είχε πάρει την Μπόρτε σαν παλλακίδα του κατά την διάρκεια της αιχμαλωσίας της. Ο Τεμουζίν, όμως, έβαλε τέλος στα κουτσομπολιά δηλώνοντας ότι πέρα από την μητέρα δεν είναι δουλειά κανενός να γνωρίζει πως έγινε η σύλληψη του παιδιού και ότι σημασία δεν έχει η πατρότητα αλλά το ποια είναι η μητέρα του παιδιού. Αμέσως μετά φρόντισε να αναγνωρισθεί το παιδί ως δικό του.
Ως μεγάλη αυτοκράτειρα
Η Μπόρτε ήταν σύζυγος του Τεμουζίν. Ενώ ο Τζένγκις Χαν, επέκτεινε την επιρροή και την αυτοκρατορία του, η Μπόρτε έμεινε πίσω και έδωσε στον αδερφό του Τεμούγκε να κυβερνάει την Μογγολία. Οι άλλες του σύζυγοι ήταν παρούσες στις εκστρατείες του Τζένγκις Χαν, ενώ η Μπόρτε έμεινε πίσω και κυβέρνησε την δική της περιοχή. Το μεγαλύτερο μέρος του ποταμού Χερλέν ανήκε σε αυτήν, ενώ παλιότερα ανήκε στους Τατάρους. Μόνο τα παιδιά της ήταν υποψήφια στην διαδοχή του Τζένγκις Χαν ως Χαν των Μογγόλων.
Παιδιά
Οι γιοι της:
Πηγές
''Για άλλες σχετικές πηγές δείτε Τζένγκις Χαν.
''
Κατηγορία:Αυτοκράτειρες Κατηγορία:Μογγόλοι
Λυχναφτιά Τήνου
Τα Λυχνάφτια είναι μικρός παράλιος οικισμός στην νοτιοανατολική Τήνο με 6 κατοίκους (απογραφή 2011). Βρίσκεται λίγο βορειότερα του Φερού Χωριού. Αποτελεί μαζί με τα χωριά Αρνάδος (49 κ.), Δύο Χωριά (40 κ.), τη Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Κεχροβουνίου (23 κ.), τον Όρμο του Αγίου Ιωάννου (50 κ.) και το Φερό Χωριό (6 κ.) την Τοπική Κοινότητα των Δύο Χωριών, που από το 1997, αρχικά με το Σχέδιο Καποδίστριας και αργότερα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τήνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Τήνου
Επαρχία Γκαρντάια
Η Γκαρντάια (ولاية غرداية) είναι επαρχία (βιλάγια) στη νότια Αλγερία. Πρωτεύουσα της είναι η ομώνυμη πόλη. Η κοιλάδα Μ'Ζαμπ, που βρίσκεται στην επαρχία, είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 363.598 κατοίκους.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία αποτελείται από 9 διαμερίσματα, τα οποία χωρίζονται σε 13 κοινότητες ή δήμους.
Παραπομπές
Γκαρνταια
Σαντιγιέ Σουλτάνα
Η Σαντιγιέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:شادية سلطان) (Τούρκικα: Şadiye Sultan, 1887 - 20 Νοεμβρίου 1977) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Η Σαντιγιέ γεννήθηκε το 1887 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της έβδομης συζύγου του Εμσαλί Νουρ Καντινεφέντι. Η Σαντιγιέ έλαβε ειδική εκπαίδευση στο παλάτι. Ο Λομπάρντι Μπέη και Τζεμίλ Μπέη την έμαθαν κλασική τουρκική μουσική. Έπαιζε πιάνο, τύμπανο και λαούτο. Το 1909, ο γιος του Κιουτσούκ Σαΐντ Πασά, Αλί Ναμίκ Μπέη συμμετείχε στην εκθρόνιση του πατέρα της, η Σαντιγιέ διέλυσε τον αρραβώνα τους, λόγω της δυσμένιας του Κιουτσούκ Σαΐντ Πασά, προς τον πρώην σουλτάνο. Ο Σουλτάνος Μωάμεθ Ε΄ ήθελε τον Ενβέρ Πασά για μέλλοντα σύζυγο της Σαντιγιέ, αλλά λόγω της συμμετοχή του στην εκθρόνιση του πατέρα της, η Σαντιγιέ αρνήθηκε τον Ενβέρ Πασά για σύζυγο.
Στις 2 Δεκεμβρίου 1910 η Σαντιγιέ παντρεύτηκε τον Φαχίρ Μπέη μαζί απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί μια κόρη την Σαμιγιέ Χανίμσουλταν. Το 1924 εξορίστηκε η Οθωμανική δυναστεία και η Σαντιγιέ πήγε στη Γαλλία μαζί με την κόρη της. Το 1953 η Σαντιγιέ και η κόρη της επέστρεψαν στην πατρίδα τους. Στις 20 Νοεμβρίου 1977 η Σαντιγιέ πέθανε στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 90 ετών. Είναι θαμμένη στο τουρμπέ του Μαχμούτ Β΄ στο Φατίχ στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Σπύρος Σπαντίδας
Ο Σπύρος Σπαντίδας (γεν. 24 Ιουνίου 1968) είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου του 1968. Στις αρχές του 1990 ξεκίνησε τις σπουδές του ως ηθοποιός στη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη απ' όπου αποφοίτησε το 1993. Παράλληλα με τις σπουδές του ξεκίνησε την πορεία του στο θέατρο λαμβάνοντας μέρος στην παράσταση Βάκχες στην Επίδαυρο ενώ έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο με ένα μικρό ρόλο στη σειρά Φάκελλος Αμαζών.
Την περίοδο 1994-1995 υποδύθηκε τον Δημήτρη στην κοινωνική σειρά της ΕΡΤ Η Λυγερή. Την ίδια σεζόν έπαιξε στο θέατρο στην παράσταση Διπλό παιχνίδι. Το 1997 έκανε μία έκτακτη εμφάνιση δύο επεισοδίων στην κωμική σειρά Ντόλτσε Βίτα ενώ ακολούθησε ένας ρόλος στη σειρά Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή. Τη σεζόν 1999-2000 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά Οι αναιδέστατοι στην ΕΤ1 ενώ συμμετείχε και στην πρώτη σεζόν της παράστασης Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω. Το 2002 εντάχθηκε στο πρωταγωνιστικό καστ της καθημερινής σειράς του Mega Channel Απαγορευμένη Αγάπη έχοντας το ρόλο του Αλέκου Τερζόγλου. Παρέμεινε στη σειρά για συνολικά τέσσερα χρόνια μέχρι και την ολοκλήρωσή της το καλοκαίρι του 2006. Ακολούθησε ο ρόλος του Κρητικού Κυριάκου Ξυδάκη στη δραματική σειρά του Στράτου Μαρκίδη Της Αγάπης Μαχαιριά στον ANT1. Ακολούθησαν διάφορες εμφανίσεις στις σειρές Εντιμότατοι κερατάδες, Safe Sex TV Stories,  Η εξαφάνιση και Εργαζόμενη Γυναίκα. Το 2009 πρωταγωνίστησε μαζί με τη Νίνα Λοτσάρη στο θρίλερ Μοιραία σχέση κάνοντας έτσι το κινηματογραφικό του ντεμπούτο.
Από το 2011 μέχρι και το 2016 συμμετείχε και πάλι στο ανέβασμα της θεατρικής παράστασης Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω στο θέατρο Αθήνα αλλά και σε περιοδείες. Το 2014 επέστρεψε τηλεοπτικά με μία σύντομη εμφάνιση στη σειρά Με τα παντελόνια κάτω. Τη σεζόν 2014-2015 υποδύθηκε το δικηγόρο Θωμά Νικολάου στη δραματική σειρά Δικαίωση ενώ την επόμενη σεζόν εμφανίστηκε στην κωμική σειρά Τρελή Οικογένεια. Την περίοδο 2016-2018 σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στην παράσταση Τα 39 σκαλοπάτια. Την σεζόν 2019-2020 σκηνοθετεί την παράσταση Το Λαχείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Άσκυρα Ξάνθης
Τα Άσκυρα είναι ακατοίκητος ορεινός οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Άσκυρα βρίσκονται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης σε υψόμετρο 678 μέτρα, σε απόσταση 24 χλμ. ΒΑ. από την Ξάνθη. Το χωριό πολιτισμικά ανήκει στα Πομακοχώρια, τα σπίτια του έχουν τα γνωρίσματα της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής τους και είναι γνωστά για την μουσική τους παράδοση. Θεωρείται από τους πρόσφατα εγκαταλειμμένους ορεινούς οικισμούς της Ξάνθης  που οι Πομάκοι κάτοικοί του σταδιακά μετακινήθηκαν και οι οποίοι επανέρχονται τους θερινούς μήνες. Το 1973 καταγράφηκε ότι υπήρχαν περίπου 25 σπίτια και 25 οικογένειες χωρικών, το 1951 απογράφηκαν 555 κάτοικοι (συμπεριλαμβάνοντας και τους γύρω μικρότερους οικισμούς) ενώ το 1971 ήταν 164 κάτοικοι και το 1991 μόνο 22. Την περίοδο της τουρκοκρατίας αναφέρεται ως Kαρα- Oυλάν και ανήκε από το 1878 έως το 1912 στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Με την ονομασία Άσκηρα αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Θράκης το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κιμμερίων. Το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Άσκυρα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Κιμμερίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ξάνθης του Δήμου Ξάνθης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Πομακοχώρια Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης
Εθνική Βιβλιοθήκη Πέδρο Χενρίκες Ουρένια
Ιστορία
Προσπάθειες για την ίδρυση Εθνικής Βιβλιοθήκης έγιναν και πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1927, ο νόμος 666 προέβλεπε ποσό 5.000 πέσος για την κατασκευή της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Στις 18 Φεβρουαρίου 1935, ο Πρόεδρος Ραφαέλ Λεωνίδας Τρουχίγι διέταξε με τον νόμο αριθ. 1011 την κυκλοφορία μίας ειδικής έκδοσης γραμματοσήμων, ώστε τα έσοδα διατεθούν για τα Εθνικά Αρχεία και τη Βιβλιοθήκη (Pro Archivo y Biblioteca Nacionales). Ωστόσο, αυτές οι προσπάθειες δεν καρποφόρησαν. Χρόνια μετά, στις 29 Αυγούστου 1969 ο Πρόεδρος Χοακίν Μπαλαγκέρ εξέδωσε το διάταγμα αριθ.4058, το οποίο αποτέλεσε βάση για τη δημιουργία της. Διόρισε τις επιτροπές που θα ήταν υπεύθυνες για τη ίδρυση της βιβλιοθήκης. Το σχέδιο του κτιρίου εκπονήθηκε από τον Χοσέ Αντόνιο Κάρο Άλβαρεθ και το κόστος κατασκευής ανήλθε στο ποσό των 1.200.000 Πέσος. Τα Εγκαίνια του κτιρίου που βρίσκεται στην Οδό Σέζαρ Νικολάς Πενσόν αριθ. 91 έγιναν στις 28 Φεβρουαρίου 1971 με την παρουσία μεταξύ άλλων, του προέδρου και των κυβερνητικών εκπροσώπων. Μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 25 Νοεμβρίου 1975, ο πρόεδρος εξέδωσε τον νόμο αριθ. 263, ο οποίος έγινε η νομική βάση για τη λειτουργία της βιβλιοθήκης. Με το διάταγμα αριθ. 382-01 της 20ης Μαρτίου 2001, η Βιβλιοθήκη πήρε το όνομά της από τον Πέδρο Χενρίκες Ουρένια. Τα έτη 2007–2012 το κτίριο της βιβλιοθήκης ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε σημαντικά. Κατά τη διάρκεια των εργασιών η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε προσωρινά σε ένα κτίριο στην Λεωφόρο Luperón αριθ. 5 . Στις 6 Αυγούστου 2012, ο Πρόεδρος Λεονέλ Φερνάντες με τη σύζυγό του, την εκλεγμένη Αντιπρόεδρο Μαργαρίτα Σεντένιο, τον Υπουργό Πολιτισμού Χοσέ Ραφαέλ Λατίγκουα και τον διευθυντή της Βιβλιοθήκης Διομήδη Νούνες Πολάνκο εγκαινίασαν επίσημα το κτίριο μετά την ανακατασκευή.
Κτίριο
Το τετραώροφο κτίριο, των 5.000 τ.μ, επεκτάθηκε μετά από σημαντικές παρεμβάσεις. το 2012 η ανακατασκευή ολοκληρώθηκε, η βιβλιοθήκη δημιούργησε, μεταξύ άλλων: νέα ερευνητικά εργαστήρια, αναγνωστήρια, αίθουσα με πρόσβαση στο Διαδίκτυο, αίθουσα ταυτόχρονης μετάφρασης, βιβλιοπωλείο, καφετερία και σύγχρονο αμφιθέατρο για τη διοργάνωση συνεδρίων. εργαστήρια, συναυλίες και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Το κτίριο στεγάζει επίσης μια δημόσια βιβλιοθήκη.
Κατά Νόμο Κατάθεση
Σύμφωνα με τον Νόμο 112 της 23ης Απριλίου 1971, η Βιβλιοθήκη δικαιούται 2 αντίτυπα περιοδικών (εφημερίδες, εβδομαδιαίες, μηνιαίες και άλλες περιοδικές εκδόσεις) και 3 αντίτυπα ακουστικών, ηλεκτρονικών και οπτικοακουστικών εκδόσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Δομινικανή Δημοκρατία Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Ώρα Δυτικής Ευρώπης
Η Ώρα Δυτικής Ευρώπης (ΏΔΕ, UTC±00:00) είναι μια ζώνη ώρας που χρησιμοποιείται σε μέρη της δυτικής και βορειοδυτικής Ευρώπης. Οι ακόλουθες χώρες και περιοχές χρησιμοποιούν την ΩΔΕ τους χειμερινούς μήνες:
Όλες οι παραπάνω χώρες εκτός από την Ισλανδία εφαρμόζουν τη λεγόμενη θερινή ώρα για ένα χρονικό διάστημα του έτους (από την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου έως την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου), μεταβαίνοντας στη Θερινή Ώρα Δυτικής Ευρώπης (ΘΩΔΕ, UTC+1), η οποία είναι μία ώρα μπροστά από την ΩΔΕ. Η ΘΩΔΕ αποκαλείται στο Ηνωμένο Βασίλειο ως Βρετανική Θερινή Ώρα, ενώ στην Ιρλανδία ως Ιρλανδική Σταθερή Ώρα.
Το ονομαστικό εύρος της ζώνης ώρας είναι από το γεωγραφικό μήκος 7,5°Α ως 7,5°Δ (0° ± 7,5°), όμως η ΩΔΕ δεν περιλαμβάνει την Ολλανδία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, τη Γαλλία, το Γιβραλτάρ ή την Ισπανία που χρησιμοποιούν την Ώρα Κεντρικής Ευρώπης (ΩΚΕ), παρότι αυτές βρίσκονται είτε κατά μεγάλο ποσοστό είτε εξ ολοκλήρου δυτικά του 7,5°Α. Από την άλλη, συμπεριλαμβάνονται η Ισλανδία και η ανατολική Γροιλανδία, αν και οι δυο βρίσκονται δυτικά του 7,5°Δ. Τον Σεπτέμβριο του 2013, μια κοινοβουλευτική επιτροπή της Ισπανίας πρότεινε την μετάβαση της χώρας στην ΩΔΕ.
Παραπομπές
Ευρωπη
Επαρχία Ρελιζάν
Το Ρελιζάν (ولاية غليزان) είναι επαρχία (βιλάγια) της Αλγερίας. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η ομώνυμη πόλη, ενώ σε άλλες πόλεις περιλαμβάνονται οι Μπενταούντ, Μπουζεγκζά, Χαμρί, Καλάα, Μαζουνά και Ζεμουρά. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 726.180 κατοίκους.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία χωρίζεται σε 13 διαμερίσματα (νταΐρες), τα οποία χωρίζονται περαιτέρω σε 38 κοινότητες ή δήμους.
Πολιτειακές εκλογές της Νέας Νότιας Ουαλίας (2019)
Γενικές εκλογές για την ανάδειξη των μελών της 57ης Νομοθετικής Συνέλευσης διεξήχθησαν στην Νέα Νότια Ουαλία στις 23 Μαρτίου 2019. Όλες οι 93 έδρες αποφασίστηκαν με τη μέθοδο της προαιρετικής ψηφοφορίας κατά προτίμηση. Εξελέγησαν επίσης 21 μέλη του 42μελούς Νομοθετικού Συμβουλίου με την αναλογική κατ' επιλογήν. Ο κυβερνών συνασπισμός των Φιλελευθέρων/Εθνικών με πρωθυπουργό την Γκλέντις Μπερετζικλιάν και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης τον Τζον Μπαριλάρο επανεκλέχθηκε για μία τρίτη τετραετή θητεία. Ωστόσο, η επανεκλογή έγινε με μειωμένη πλειοψηφία σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές.
Αποτελέσματα Νομοθετικής Συνέλευσης
Σε σύγκριση με τα αποτελέσματα των εκλογών του 2015.
Αποτελέσματα Άνω Βουλής
Στις εκλογές για το Νομοθετικό Συμβούλιο, το ποσοστό προσέλευσης των ψηφοφόρων έφτασε το 90,16%.
Σημειώσεις και παραπομπές
Νεα Νοτια Ουαλια Κατηγορία:Εκλογές στην Νέα Νότια Ουαλία
Ιωάννης του Ηνωμένου Βασιλείου
Ο Ιωάννης του Ηνωμένου Βασιλείου (12 Ιουλίου 1905 – 18 Ιανουαρίου 1919) ήταν ο πέμπτος γιος και το νεότερο παιδί του Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Μαρίας του Τεκ. Έπασχε από επιληψία και, σύμφωνα με πολλούς, από αυτισμό και νοητική υστέρηση. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Οικία Σάντριγχαμ, όπου και απεβίωσε σε ηλικία 13 ετών.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης Κάρολος Φραγκίσκος γεννήθηκε στην Οικία Γιόρκ του Σάντριγχαμ στις 12 Ιουλίου 1905. Κατά τη γέννησή του ήταν έκτος στη γραμμή διαδοχής για το βρετανικό θρόνο, πίσω από τον πατέρα του και τους τέσσερις μεγαλύτερους αδελφούς του. Η βάπτισή του έγινε στις 3 Αυγούστου του ίδιου έτους στην Εκκλησία της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής της Οικίας Σάντριγχαμ και τελέστηκε από τον κληρικό Τζον Νηλ Ντάλτον. Ανάδοχοί του ήταν ο Κάρολος Α΄ της Πορτογαλίας, ο Κωνσταντίνος Α΄ της Ελλάδας, ο Χάακον Ζ´ της Νορβηγίας, ο Ιωάννης του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ, o Αλεξάντερ Νταφ, Δούκας του Φάιφ, η Σοφία της Ελλάδας και η Αλίκη του Αθλόουν. Για τους παραπάνω ορίστηκαν ως πληρεξούσιοι στη βάπτιση ο πατέρας του Ιωάννη, Γεώργιος, και η Βικτωρία του Ηνωμένου Βασιλείου.
Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ο Ιωάννης το πέρασε στο Σάντριγχαμ μαζί με τα αδέλφια του Εδουάρδο, Αλβέρτο, Ερρίκο, Γεώργιο και Μαρία, υπό την επίβλεψη της γκουβερνάντας Σάρλοτ Μπιλ.
Στην ηλικία των τεσσάρων ετών ο Ιωάννης υπέστη την πρώτη επιληπτική κρίση και παρουσίασε σημάδια νοητικής υστέρησης και πιθανώς αυτισμού. Όταν ο πατέρας του ανήλθε στο θρόνο, μετά το θάνατο του παππού του, το 1910, ο Ιωάννης απέκτησε τον τίτλο «Αυτού Βασιλική Υψηλότητα ο Πρίγκιπας Ιωάννης». Ωστόσο, δεν ήταν δυνατόν να παραβρεθεί στην τελετή ενθρόνισης των γονέων του, που έγινε στις 22 Ιουνίου 1911, καθώς αυτό θεωρήθηκε επικίνδυνο για την υγεία του.
Παρά το γεγονός ότι πολλοί θεώρησαν ότι ο Ιωάννης κρυβόταν από τους πολίτες, εκείνος είχε συχνές δημόσιες εμφανίσεις, τουλάχιστον μέχρι τα ενδέκατα γενέθλιά του. Μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Ιωάννης έβλεπε σπάνια τους γονείς του, οι οποίοι απασχολούνταν με τα δημόσια καθήκοντά τους, ενώ απομακρύνθηκε και από τα αδέλφια του, τα οποία είτε είχαν εισαχθεί σε κάποιο οικοτροφείο, είτε υπηρετούσαν στο στράτευμα. Έτσι, απομακρύνθηκε από τη δημοσιότητα, ενώ κανένα επίσημο πορτρέτο του δεν δημοσιεύθηκε μετά το 1913.
Το 1916, καθώς οι κρίσεις του γίνονταν όλο και πιο συχνές και σοβαρές, εστάλη στο Γουντ Φαρμ του Σάντριγχαμ, με την Μπιλ να συνεχίζει να έχει την επίβλεψή του. Η γιαγιά του Αλεξάνδρα είχε φτιάξει έναν κήπο στην Οικία Σάντριγχαμ ειδικά για τον εγγονό της, προκειμένου να βρίσκει εκεί ενδιαφέρον. Η Αλεξάνδρα είχε γράψει ότι ο Ιωάννης «ήταν περήφανος για το σπίτι του, ωστόσο λαχταρούσε να έχει συντροφιά».
Ο Ιωάννης πέρασε την ημέρα των Χριστουγέννων του 1918 μαζί με την οικογένειά του στην Οικία Σάντριγχαμ, αλλά οδηγήθηκε πίσω στο Γουντ Φαρμ τη νύχτα της ίδιας ημέρας. Στις 18 Ιανουαρίου 1919, μετά από μια σοβαρή επιληπτική κρίση, πέθανε στον ύπνο του. Η μητέρα του, Μαρία, έγραψε στο ημερολόγιό της ότι η είδηση ήταν «ένας μεγάλος κλονισμός, όμως για την ανήσυχη ψυχή του φτωχού μικρού παιδιού, ο θάνατος έφθασε ως μεγάλη ανακούφιση». Η κηδεία του έγινε στις 21 Ιανουαρίου στην Εκκλησία της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής του Σάντριγχαμ και τελέστηκε από τον ιερέα που τον είχε βαπτίσει, τον Τζον Νιλ Ντάλτον.
Φρούριο Βαρδαρίου
Το Φρούριο Βαρδαρίου, γνωστό επίσης ως Τοπ-Χανέ (πύργος Πυροβολοστασίου) ή Ταμπάκ-Χανέ (πύργος Βυρσοδεψείων), εξαιτίας των βυρσοδεψείων που ήταν εγκαταστημένα στην περιοχή του, βρίσκεται στο δυτικό τμήμα των τειχών της Θεσσαλονίκης στα σημερινά Δικαστήρια. Σύμφωνα με πληροφορίες του περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή, το Φρούριο Βαρδαρίου κατασκευάσθηκε τον χειμώνα του 1546, από τον σουλτάνο Σουλεϊμάν Α΄ τον Μεγαλοπρεπή κατά τη διάρκεια μιας σύντομης παραμονής του στη Θεσσαλονίκη, και ίσως είναι έργο του αρχιτέκτονα Μιμάρ Σινάν.
Περιγραφή
μικρογραφία|Άποψη της βόρειας κεντρικής πύλης και του βόρειου τοίχου του Φρουρίου Βαρδαρίου Η κεντρική πύλη του Φρουρίου βρίσκεται στη βόρεια πλευρά, ενώ στο νότιο περίβολο βρίσκονται τρεις πυριτιδαποθήκες, πού φέρουν επιγραφές με χρονολογία 1741 και ένας οκταγωνικός πύργος στη νοτιοδυτική πλευρά του φρουρίου. Στο νοτιοανατολικό άκρο του φρουρίου υπάρχει ο Πύργος του Αναγλύφου που έχει πάρει το όνομα του από το ελληνιστικό ανάγλυφο που υπάρχει εντοιχισμένο σ’ αυτόν και ο οποίος αποτελεί επίσης μέρος της παλαιότερης παλαιοχριστιανικής και βυζαντινής οχύρωσης.
Σήμερα, εντός του Φρουρίου βρίσκεται το κτήριο του ΙΚΑ της Πύλης Αξιού και πάνω στο δυτικό τείχος υπάρχει το Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Φρούρια
3392 Σετούτσι
Ο Σετούτσι (Setouchi) είναι μικρός αστεροειδής, που περιφέρεται κυρίως στην εσωτερική περιοχή (την προς τον `Ηλιο) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 14,2. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τους Ιάπωνες αστρονόμους Χιρόκι Κοσάι και Γκόρο Σασάκι, που παρατηρούσαν από τον Αστρονομικό Σταθμό Κίζο του Αστεροσκοπείου του Τόκιο, στο όρος Οντάκε του Νομού Ναγκάνο, και πήρε το όνομα του από την περιοχή γύρω από την Εσωτερική θάλασσα (Σέτο) της Ιαπωνίας.
Τροχιά
Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Σετούτσι κοντά στο περιήλιο της τροχιάς του υπερβαίνει τα εσώτατα όρια (τα προς την πλευρά του Ήλιου) της Κύριας Ζώνης και φθάνει σε μικρότερη απόσταση από τον Ήλιο από όσο ο πλανήτης Άρης στο δικό του αφήλιο. Αν και χαρακτηρίζεται εξ αυτού ως «Mars-crosser», κάτι που εννοεί ότι τέμνει την τροχιά του Άρη, η επίσης πολύ μεγάλη κλίση της τροχιάς του Σετούτσι προς την εκλειπτική (26,3 μοίρες) εξασφαλίζει ότι σπανίως τα δύο σώματα (Άρης και Σετούτσι) πλησιάζουν σχετικώς κοντά το ένα στο άλλο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Σετούτσι είναι άγνωστα.
Κωνσταντίνος Α΄ της Σκωτίας
Ιστορικές πηγές
Ελάχιστες πηγές έχουν διασωθεί από τον 9ο αιώνα που έχουν σχέση με τη βόρεια Αγγλία, η βασική πηγή είναι τα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα που καλύπτει την περίοδο από τον Κένεθ Α΄ της Σκωτίας μέχρι τον Κένεθ Β΄ της Σκωτίας. Ο κατάλογος βασίζεται στο έγγραφο του Πόπλετον μια συλλογή του 13ου αιώνα, στην αρχική του μορφή ήταν μόνο τα ονόματα των βασιλέων και η διάρκεια της βασιλείας τους, οι υπόλοιπες πληροφορίες με βάση το έγγραφο του Πόπλετον προστέθηκαν μετά τον 10ο αιώνα. Στη συνέχεια προστέθηκε και νέος κατάλογος μετέπειτα βασιλέων.
3393 Στουρ
Ο Στουρ (Stur) είναι μικρός αστεροειδής, που περιφέρεται στην κεντρική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Σλοβάκο αστρονόμο Μίλαν Αντάλ, που παρατηρούσε από τον Αστρονομικό Σταθμό Πισκεστέτε στη βόρεια Ουγγαρία. Ο Αντάλ έδωσε στον αστεροειδή το όνομα του πολιτικού και διανοούμενου Λούντοβιτ Στουρ, σημαντικής εθνικής μορφής για τους Σλοβάκους.
Κωνσταντίνος Α΄ της Σκωτίας
Ιστορικές πηγές
Οι πρώτες καταγραφές για τους απογόνους του Κένεθ Α΄ εμφανίζονται στα τέλη του 10ου αιώνα, οι πληροφορίες είχαν στόχο το προσωπικό συμφέρον των συγγραφέων τους με αποτέλεσμα να μην εμφανίζουν αξιόπιστα την ιστορική πραγματικότητα. Ο κατάλογος των βασιλέων των Πίκτων ολοκληρώνεται με τον Κωνσταντίνο Α΄ που εμφανίζεται ως ο έβδομος και τελευταίος βασιλιάς. Για τη συμβατική ιστορία οι κύριες πηγές ήταν το Αγγλοσαξωνικό χρονικό, τα Ιρλανδικά Χρονικά, τα Σκανδιναβικά Σάγκας περιγράφουν τα γεγονότα στη Βρετανία τον 9ο αιώνα αλλά η αξία τους σαν ιστορικές πηγές είναι αμφισβητήσιμες. Οι πηγές για τη βόρεια Αγγλία και για περιοχές όπως οι Πίκτοι και η Νορθουμβρία είναι πολύ περιορισμένες αλλά οι πηγές γύρω από την Ιρλανδική θάλασσα είναι ανύπαρκτες με αποτέλεσμα να χρειάζεται η βοήθεια της αρχαιολογίας με τα τοπωνύμια. Ο Βέδας καταγράφει πέντε γλώσσες στη Βρετανία περίπου έναν αιώνα πριν τη γέννηση του Κωνσταντίνου. Τα Λατινικά ήταν η γλώσσα της εκκλησίας, τα αρχαία Αγγλικά η γλώσσα των Άγγλο-Σαξόνων, τα Ιρλανδικά στις δυτικές ακτές, τα Βρυθωνικά η αρχαία Ουαλική γλώσσα στη νοτιοδυτική Αγγλία και η γλώσσα των Πίκτων στη βόρεια Βρετανία. Μετά τον ένατο αιώνα που έφτασαν οι Βίκινγκ προστέθηκε η έκτη γλώσσα τα αρχαία Σκανδιναβικά.
3393 Στουρ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Στουρ εκτιμάται σε 9,6 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,145 ± 0,024. Ο Στουρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες 4 λεπτά και 14 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Στουρ
Κωνσταντίνος Α΄ της Σκωτίας
Βίκινγκ
Ο Μεγάλος στρατός δέχτηκε κοινή επίθεση από τους Όσμπερτ της Νορθουμβρίας και Αέλα της Νορθουμβρίας που ήταν αντίπαλοι αλλά συμμάχησαν προσωρινά για να αντιμετωπίσουν τους εισβολείς, ηττήθηκαν και σκοτώθηκαν και οι δυο, οι Βίκινγκ τοποθέτησαν υποτελή βασιλιά στη Νορθουμβρία τον Εγβέρτο Α΄. Ο επόμενος στόχος τους ήταν η Μερκία που ήταν βασιλιάς ο Μπούργκρεντ της Μερκίας και είχε την υποστήριξη του γαμπρού του Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ, οι Βίκινγκ τον νίκησαν και τον ανέτρεψαν. Μετά την επίθεση στην Ανατολική Αγγλία, τη Μερκία και τη Νορθουμβρία οι Βίκινγκ έφτασαν στον βορά, ο Αμλάιμπ και ο Αουίσλ που ακούγεται ότι ήταν αδέλφια έφτασαν στο Φορτριού και πήραν πολλά λάφυρα και ομήρους (866). Οι ιστορικοί διαφωνούν για την ημερομηνία που έφτασε ο στόλος στην Ιρλανδία, οι πιθανότερες ημερομηνίες είναι το 866, το 867 και το 869. Οι μετέπειτα πηγές βεβαιώνουν τη δολοφονία του Αουίσλ από τον Αμλάιμπ (867) λόγω μιας διαφωνίας που είχε με τη σύζυγο του Αμλάιμπ και κόρη του Κένεθ, είναι ασαφές όμως άν ο Κένεθ ήταν ο Κένεθ Α΄ συνεπώς ήταν αδελφή του Κωνσταντίνου Α΄ ή ο Κένεθ μακ Κοναίνγκ, βασιλιάς της Μπρέγκα. Όταν ο Αμλαίμπ και ο Αουίσλ έφτασαν στη βόρεια Βρετανία τα Χρονικά του Ούλστερ αναφέρουν ότι ο Εντ Φιντλιάθ, Υψηλός βασιλιάς της Ιρλανδίας βρήκε ευκαιρία να καταστρέψει τα οχυρά των Βίκινγκ στις ακτές του. Ο Εντ Φιντλιάθ παντρεύτηκε τη Μειλ Μουίρ αδελφή του Κωνσταντίνου Α΄ η οποία παντρεύτηκε στη συνέχεια σε δεύτερο γάμο της και τον επόμενο βασιλιά Φλανν Σίνα, ο θάνατος της καταγράφεται το 913.
Δημιουργία του Στραθκλάιντ
thumb|right|250px|Κωνσταντίνος Α΄ της Σκωτίας - έργο ανώνυμου Σκωτσέζου καλλιτέχνη (17ος αιώνας) Ο Αμλάιμπ και ο Αιμάρ επιτέθηκαν στην Νταμπάρτον Ροκ (870) στο σημείο που ο ποταμός Λεβέν συναντά τον ποταμό Κλάιντ στο οχυρό του βασιλείου του Αλ Κλάντ στα νοτιοδυτικά των Πίκτων. Η πολιορκία κράτησε τέσσερις μήνες, το κάστρο έπεσε στους επιδρομείς οι οποίοι κατόπιν επέστρεψαν στην Ιρλανδία μαζί με πολλούς αιχμαλώτους Άγγλους, Κέλτες και Πίκτες (871). Οι αρχαιολογικές έρευνες απέδειξαν ότι εγκαταλείφτηκε το Νταμπάρτον Ροκ και το αντικατέστησε το Γκοβάν η πρωτεύουσα του βασιλείου του Στραθκλάιντ. Ο βασιλιάς Άρτγκαλ του Αλ Κλάντ δεν επέζησε για πολύ ύστερα από τα γεγονότα, σύμφωνα με το Χρονικό των βασιλέων της Άλμπα σκοτώθηκε από τον Κωνσταντίνο Α΄ τη διετία 871 - 872, τον διαδέχθηκε ο γιος του Ρουν που παντρεύτηκε την αδελφή του Κωνσταντίνου. Ο Αμλάιμπ εξαφανίζεται από τα Ιρλανδικά Χρονικά το 871, σύμφωνα με τα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα δολοφονήθηκε από τον Κωνσταντίνο τη διετία 871 - 872 όταν πήγε στη χώρα των Πίκτων να μαζέψει φόρους. Ο σύμμαχος του Αιμάρ πέθανε το 873.
Θάνατος
Τα Χρονικά του Ούλστερ αναφέρουν επίθεση των Βίκινγκ στη χώρα των Πίκτων (875), ακολούθησε μάχη κοντά στο Ντόλλαρ η οποία έφερε σύμφωνα με τα Χρονικά "μεγάλη σφαγή των Πίκτων". Το 877 αμέσως μετά την ίδρυση μιας νέας εκκλησίας στον Άγιο Ανδρέα ο Κωνσταντίνος Α΄ συνελήφθη και εκτελέστηκε από τους επιδρομείς. Υπάρχει σύμφωνη γνώμη σχετικά με τον χρόνο και τον τρόπο θανάτου του, διαφωνίες ξέσπασαν για τον τόπο, μερικοί πιστεύουν ότι αποκεφαλίστηκε στην παραλία του Φάιφ κοντά στο Κράιλ. Ο Ουίλιαμ Φορμπς Σκίνε τοποθετεί τον θάνατο του σε μια θέση με το όνομα "Ινβερντόβατ" όπως φαίνεται στην Προφητεία του Μπερχάν, τα Χρονικά του Μελρόουζ τοποθετούν τον θάνατο του στον "μαύρο κάβο". Ο Κωνσταντίνος Α΄ τάφηκε στην Ιωνά.
Όρμος Αγίου Ιωάννου Τήνου
Τα Όρμος Αγίου Ιωάννου είναι μικρό παράλιο χωριό και όρμος στην νοτιοανατολική Τήνο με 50 κατοίκους (απογραφή 2011). Βρίσκεται λίγο νοτιότερα του Φερού Χωριού και απέχει περίπου 6 χλμ από τη Χώρα της Τήνου. Αποτελεί μαζί με τα χωριά Αρνάδος (49 κ.), Δύο Χωριά (40 κ.), τη Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Κεχροβουνίου (23 κ.), τα Λυχνάφτια (6 κ.) και το Φερό Χωριό (6 κ.) την Τοπική Κοινότητα των Δύο Χωριών, που από το 1997, αρχικά με το Σχέδιο Καποδίστριας και αργότερα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τήνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Τήνου
Αινησίδημος (Ευμενίδης)
Ο Αινησίδημος (αρχές 5ου αιώνα π.Χ.) ήταν γιος του Παταίκου από το γένος των Ευμενιδών. Αυτός ο Αινησίδημος έζησε στη Γέλα (σημερινή Τζέλα) της Σικελίας και υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους υποστηρικτές του τυράννου της πόλεως Ιπποκράτη.
Εμρέ Μπελόζογλου
Ο Εμρέ Μπελόζογλου (τουρκικά: Emre Belözoğlu) (γενν. 7 Σεπτεμβρίου 1980) είναι Τούρκος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος και νυν προπονητής. Είναι ο τωρινός προπονητής της Ιστάνμπουλ Μπασακσεχίρ.
Είναι μέλος στο FIFA 100, έναν κατάλογο με τους 125 καλύτερους εν ζωή ποδοσφαιριστές ως μέρος των εορτασμών της εκατονταετηρίδας της FIFA, που ανακοίνωσε ο Πελέ. Αν και ήταν ο αρχηγός της ποδοσφαιρικής ομάδας της Φενέρμπαχτσε, γνωστός ως οπαδός της ομάδας, οι προηγούμενες ομάδες του εκτός της Φενέρμπαχτσε περιλαμβάνουν τις Γαλατασαράι, Ιντερνατσιονάλε, Νιούκασλ Γιουνάιτεντ, Ατλέτικο Μαδρίτης και Ιστάνμπουλ Μπασακσεχίρ. Ο Μπελόζογλου ήταν μέλος της Εθνικής Τουρκίας ανδρών από το 2000 έως το 2019, κερδίζοντας πάνω από 100 συμμετοχές και βοηθώντας την ομάδα να φτάσει στα ημιτελικά στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008.
Πρώιμα χρόνια (1990–1996)
Η έμπνευση του Μπελόζογλου προήλθε από τον πατέρα του, Μεχμέτ, ο οποίος του μύησε στο ποδόσφαιρο στο προπονητικό γήπεδο της Ζεϊτινμπουρνουσπόρ. Η μητέρα του Μπελόζογλου, Φατμά, είχε δει τα προβλήματα που είχε αντιμετωπίσει ο σύζυγός της κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας και έτσι δεν ήθελε ο γιος τους να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Ο πατέρας του, ωστόσο, προέτρεψε και ενέπνευσε τον Μπελόζογλου να ξεκινήσει μια καριέρα. Οι οπαδοί της Ζεϊτινμπουρνουσπόρ ενδιαφέρθηκαν γρήγορα για αυτόν, αναφέροντας τον υπέροχο έλεγχο του αριστερού ποδιού του. Ο προπονητής Σαλίχ Μπουλγκουρλού παρατήρησε το ταλέντο του και άρχισε να του δίνει ειδική εκπαίδευση. Ο Μπουλγκουρλού φρόντιζε τον Μπελόζογλου για τέσσερα χρόνια, διδάσκοντάς του όλες τις βασικές τεχνικές, βελτιώνοντας και αξιοποιώντας τη φυσική του κατάσταση και την αντοχή του δραματικά. Ο Μπελόζογλου ανακαλύφθηκε γρήγορα από τον πρώην θρύλο της Γαλατασαράι, Μπουλέντ Ούντερ, στενό φίλο του προπονητή της Γαλατασαράι, Φατίχ Τερίμ. Ο Μπουλέντ Ούντερ παρακάλεσε τον Μπουλγκουρλού να πάει ο Εμρέ στη Γαλατασαράι: «Περίμενε να δεις. Σε δύο χρόνια, αυτός ο έφηβος θα παίζει περήφανα στα πεδία μάχης της Ευρώπης».
Γαλατασαράι (1996–2001)
Ο Μπελόζογλου έγινε επίσημα παίκτης της Γαλατασαράι. Η πρώτη του εμφάνιση για την ομάδα ήταν ως δεκαεξάχρονος τη σεζόν 1996–97. Την επόμενη χρονιά, έγινε βασικός παίκτης στην ομάδα. Μόλις έγινε βασικός, κέρδισε τέσσερις τίτλους Σούπερ Λιγκ Τουρκίας, δύο Κύπελλα Τουρκίας, ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και ένα ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ, όλα μέχρι την ηλικία των 21 ετών. Ο Μπελόζογλου έπαιξε επίσης στους προημιτελικούς του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης τον Απρίλιο του 2001.
Ίντερ Μιλάνου (2001–2005)
Το 2001 μετακόμισε στην Ίντερ, έναντι 5 εκατομμυρίων λιρών. Τη σεζόν 2002–03, ο Μπελόζογλου έγινε ο 17ος νικητής του Pirata d'Oro (Χρυσός Πειρατής), ένα ετήσιο βραβείο που απονέμεται για τον καλύτερο παίκτη της χρονιάς στην Ίντερ. Η Ίντερ πέρασε στους ημιτελικούς του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ εκείνη τη χρονιά, όπου μέχρι εκεί θα έφτανε ο Μπελόζογλου με τον σύλλογο. Σταδιακά βρέθηκε σε δυσμένια στην Ίντερ λόγω επίμονων τραυματισμών, και αφού έκανε μόλις 19 εμφανίσεις κατά τη διάρκεια της σεζόν 2004–05, έγινε διαθέσιμος για μεταγραφή.
Νιούκασλ Γιουνάιτεντ (2005–2008)
Στις 19 Ιουλίου 2005, ο Μπελόζογλου μετακόμισε στη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ, με πενταετές συμβόλαιο ύστερα από μεταγραφή 3,8 εκατομμυρίων λιρών. Έκανε το ντεμπούτο του στις 3 Αυγούστου, σε μια εντός έδρας ήττα με 2–1 από τη Ντεπορτίβο δε Λα Κορούνια για το Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ και 11 μέρες αργότερα ξεκίνησε στον πρώτο αγώνα της Νιούκασλ στη σεζόν της Πρέμιερ Λιγκ, μια ήττα από την Άρσεναλ. Στο τέταρτο παιχνίδι του, στις 23 Οκτωβρίου, έδωσε ασίστ για το εναρκτήριο γκολ έπειτα από κόρνερ στον Σόλα Αμεόμπι και αργότερα σκόραρε το νικητήριο γκολ με ένα φάουλ, σε μια νίκη με 3-2 επί της Σάντερλαντ ΑΦΚ. Από 25 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις την πρώτη του σεζόν, 20 στο πρωτάθλημα, σημείωσε ακόμη ένα γκολ, με ένα μακρινό σουτ στις 5 Νοεμβρίου, στη νίκη με 1-0 επί της Μπέρμιγχαμ Σίτι.
Οι τραυματισμοί περιόρισαν τον Μπελόζογλου σε μόλις 35 εμφανίσεις στην Πρέμιερ Λιγκ στις δύο επόμενες σεζόν του στη Νιούκασλ, στις οποίες σκόραρε 3 γκολ. Στις 17 Ιανουαρίου 2008, σε έναν επαναληπτικό αγώνα του Κυπέλλου Αγγλίας εναντίον της Στόουκ Σίτι, αποβλήθηκε μετά από 29 λεπτά για αντίποινα μετά από φάουλ από τον Τζον Γιούστας.
Φενέρμπαχτσε (2008–2012)
Τον Ιούλιο του 2008, ο Μπελόζογλου αποκαλύφθηκε στο Στάδιο Σούκρου Σαρατσόγλου, την παραδοσιακή έδρα της Φενέρμπαχτσε, σε μια τελετή υπογραφής. Οι φανατικοί οπαδοί της Γαλατασαράι εξοργίστηκαν και ξεκίνησαν πολλές εκστρατείες «αντι-Μπελόζογλου» για μεταγραφή στην αντίπαλό τους. Ωστόσο, ο Μπελόζογλου δήλωσε ότι ήταν πάντα οπαδός της Φενέρμπαχτσε, κάτι που επιβεβαιώθηκε από μερικούς από τους προηγούμενους συμπαίκτες του, συμπεριλαμβανομένων των θρύλων της Γαλατασαράι, Χακάν Σουκούρ και Χασάν Σας. Μετά από μια απογοητευτική πρώτη σεζόν, με σταθερές εμφανίσεις στην επόμενη, ο Μπελόζογλου βραβεύτηκε με το Βραβείο του Παίκτη της Χρονιάς της Σούπερ Λιγκ Τουρκίας για τη σεζόν 2009–10. Ήταν αποτελεσματικός και στα δύο άκρα του γηπέδου, η εμπειρία του και το μαχητικό του στυλ αποδείχθηκαν πολύτιμο πλεονέκτημα στο να φέρει την ομάδα του τόσο κοντά σε πρωτάθλημα και κύπελλο. Στις 3 Νοεμβρίου 2010, ο Μπελόζογλου δήλωσε ότι κρέμασε αφίσες με τους πρώην παίκτες της Φενέρμπαχτσε, Αϊκούτ Κοτζαμάν, Ριντβάν Ντιλμέν και Τζόνι Νόβακ, στους τοίχους του σπιτιού του.
Ατλέτικο Μαδρίτης (2012–2013)
Ο Μπελόζογλου μετακόμισε στην Ατλέτικο Μαδρίτης, τη νικήτρια του Γιουρόπα Λιγκ, στις 29 Μαΐου 2012. Υπέγραψε διετές συμβόλαιο και έγινε δεκτός θερμά από τον συμπατριώτη και συνεργάτη του στη μεσαία γραμμή, Αρντά Τουράν. Στις 7 Ιουλίου, ο Μπελόζογλου προπονήθηκε με τους νέους συμπαίκτες του, προτού αποκαλυφθεί από την Ατλέτικο σε μια τελετή υπογραφής που πραγματοποιήθηκε στο Στάδιο Βιθέντε Καλδερόν. Έκανε το ντεμπούτο του την 1η Σεπτεμβρίου 2012, στο ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2012 εναντίον της Τσέλσι, μπαίνοντας στα τελευταία τρία λεπτά στη θέση του Ραδαμέλ Φαλκάο, του οποίου το χατ-τρικ συνέβαλε στη νίκη της Ατλέτικο με 4–1.
Φενέρμπαχτσε (δεύτερη θητεία, 2013–2015)
Ο Μπελόζογλου επέστρεψε στη Φενέρμπαχτσε στις 31 Ιανουαρίου 2013, με συμβόλαιο δυόμισι ετών, αξίας 2 εκατομμυρίων ευρώ ανά σεζόν. Ο πρώτος του αγώνας ήταν εναντίον της Σίβασπορ.
Φενέρμπαχτσε (τρίτη θητεία, 2019–2020)
Στις 2 Ιουλίου 2019, η Φενέρμπαχτσε ανακοίνωσε την υπογραφή του Μπελόζογλου για ένα χρόνο. Ο Μπελόζογλου αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο μετά από αυτή τη σεζόν.
Εθνική ομάδα
Ο Μπελόζογλου αγωνίστηκε με τις «μικρές» εθνικές Τουρκίας Κ15, Κ16, Κ17, Κ18 και Κ21.
Αφού έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Τουρκίας εναντίον της Νορβηγίας το 2000, ο Μπελόζογλου έγινε βασικός παίκτης στην ομάδα. Ο τραυματισμός τον ανάγκασε να μην συμμετάσχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, αλλά ήταν μέρος της ομάδας που τερμάτισε στην τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002. Ο Μπελόζογλου έπαιξε τον εναρκτήριο αγώνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008, αλλά ένας τραυματισμός τον άφησε εκτός για το υπόλοιπο της διοργάνωσης, καθώς η Τουρκία έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς.
Στις 7 Σεπτεμβρίου 2019, ο Μπελόζογλου έπαιξε τον 100ο διεθνή αγώνα του εναντίον της Ανδόρας.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Μετά την αποχώρησή του, στις 28 Οκτωβρίου 2020, η Φενέρμπαχτσε ανακοίνωσε ότι ο Μπελόζογλου διορίστηκε διευθυντής ποδοσφαίρου στην πρώτη ομάδα. Ηγήθηκε της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου τη σεζόν 2020-21, από τον Αύγουστο έως τον Οκτώβριο.
Φενέρμπαχτσε (προσωρινός)
Στις 25 Μαρτίου 2021, ο προπονητής της Φενέρμπαχτσε, Ερόλ Μπουλούτ, αποχώρησε από την ομάδα με κοινή συναίνεση. Το διοικητικό συμβούλιο της Φενέρμπαχτσε και ο Μπελόζογλου συμφώνησαν σε μια προσωρινή θέση προπονητή για 10 αγωνιστικές, μέχρι το τέλος της σεζόν.
Ο πρώτος του αγώνας ως νέος προπονητής του συλλόγου έγινε έντεκα ημέρες αργότερα, όταν η Φενέρμπαχτσε κέρδισε τη Ντενίζλισπορ με 1–0 σε έναν αγώνα πρωταθλήματος, ο οποίος ήταν ο πρώτος του αγώνας στην προπονητική του καριέρα. Στο τέλος της σεζόν, η Φενέρμπαχτσε τερμάτισε στην 3η θέση, με 2 βαθμούς πίσω από τη Μπεσίκτας. Ο Μπελόζογλου τελείωσε με ρεκόρ 7 νίκες, 2 ισοπαλίες και 1 ήττα σε 10 αγώνες.
Την 1η Ιουνίου 2021, ο πρόεδρος της Φενέρμπαχτσε, Αλί Κοτς, ανακοίνωσε ότι ο Μπελόζογλου δεν θα ήταν πλέον προπονητής τη Φενέρμπαχτσε μετά το τέλος της σεζόν. Στις 2 Ιουνίου, η Φενέρμπαχτσε επιβεβαίωσε επίσημα την αποχώρησή του κάνοντας μια αποχαιρετιστήρια ανακοίνωση.
Ιστάνμπουλ Μπασακσεχίρ
Στις 4 Οκτωβρίου 2021, ο Μπελόζογλου υπέγραψε διετές συμβόλαιο ως προπονητής της Ιστάνμπουλ Μπασακσεχίρ, επιστρέφοντας στην ομάδα στην οποία υπήρξε αρχηγός για τέσσερα χρόνια.
Ο πρώτος του αγώνας ως προπονητής ήταν μια εντός έδρας νίκη με 3–2 επί της Μπεσίκτας στις 15 Οκτωβρίου.
Προσωπική ζωή
Γεννημένος στην Τουρκία, ο Μπελόζογλου είναι Λεζγκί-Κιρκάσιας καταγωγής. Είναι ευσεβής Μουσουλμάνος και έχει δηλώσει: «Όπως όλοι οι άλλοι (που είναι Μουσουλμάνοι), προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν πιο μετριοπαθής αυτόν τον ιερό μήνα. Αλλά η δουλειά που κάνω είναι σωματικά πολύ δύσκολη, οπότε την ημέρα του αγώνα και για μία ή δύο μέρες πριν δεν νηστεύω».
Μιλάει άπταιστα τουρκικά, αγγλικά, ιταλικά και ισπανικά.
Διαμάχες
Ύστερα από έναν καυγά μετά από αγώνα πλέι οφ για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006 με την Ελβετία, ο Μπελόζογλου αποκλείστηκε για τους επόμενους έξι αγώνες της Τουρκίας και του επιβλήθηκε πρόστιμο 5.000 ελβετικών φράγκων συν τα έξοδα 1.000 φράγκων για την υποτιθέμενη συμμετοχή του στον καυγά. Η Επιτροπή Εφέσεων της FIFA μείωσε αργότερα την ποινή σε τέσσερις αγώνες.
Η μεταγραφή του Μπελόζογλου από την Ίντερ στη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ τον Ιούλιο του 2005 είναι μία από αυτές για τις οποίες η έκθεση έρευνας του Στίβενς τον Ιούνιο του 2007 εξέφρασε ανησυχίες.
Ο Μπελόζογλου κατηγορήθηκε ότι χρησιμοποίησε ρατσιστικές προσβολές προς τους Τζόζεφ Γιόμπο, Τιμ Χάουαρντ και Τζολεόν Λέσκοτ της Έβερτον κατά τη διάρκεια ενός αγώνα στις 30 Δεκεμβρίου 2006. Αρνήθηκε αυτούς τους ισχυρισμούς, κατηγορήθηκε από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγγλίας τον Ιανουάριο του 2007 και κρίθηκε αθώος από μια ανεξάρτητη επιτροπή τον Μάρτιο.
Το Φεβρουάριο του 2007, η ΠΟΑ ανακοίνωσε νέα έρευνα για υποτιθέμενα ρατσιστικά σχόλια από τον Μπελόζογλου, αυτή τη φορά εναντίον του επιθετικού της Μπόλτον Γουόντερερς, Ελ Χατζί Ντιούφ, στη νίκη με 2–1 στο Σεντ Τζέιμς Παρκ στις 15 Οκτωβρίου 2006. Ο ατζέντης του Μπελόζογλου αρνήθηκε την κατηγορία. Ο Ντιούφ αποφάσισε στη συνέχεια να μην ασκήσει κατηγορίες.
Τον Μάρτιο του 2007, ο Μπελόζογλου αντιμετώπισε μια τρίτη κατηγορία ρατσισμού, από τον αμυντικό της Γουότφορντ ΦΚ, Αλ Μπανγκούρα. Απαλλάχθηκε από κάθε αδίκημα.
Στις 15 Απριλίου 2012, ο Μπελόζογλου κατηγορήθηκε ότι έκανε ένα ρατσιστικό σχόλιο στον αγωνιστικό χώρο προς τον Ντιντιέ Ζοκορά της Τράμπζονσπορ. Ο ίδιος έχει αρνηθεί αυτούς τους ισχυρισμούς.
Στις 17 Ιουνίου 2014, ο Μπελόζογλου καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης δυόμισι μηνών με αναστολή ως αποτέλεσμα της αξίωσης, με το έγκλημα να συνιστά έγκλημα εξύβρισης. Είναι ο πρώτος Τούρκος ποδοσφαιριστής που καταδικάστηκε για ρατσισμό.
Στις 3 Φεβρουαρίου 2020, ο Μπελόζογλου κατηγορήθηκε για ρατσισμό από τον Τζον Όμπι Μίκελ, ο οποίος δήλωσε «ο Εμρέ έβρισε εμένα και την οικογένειά μου, δε μπορώ να το δεχτώ».
Διακρίσεις
Γαλατασαράι
Ίντερ Μιλάνου
Νιούκασλ Γιουνάιτεντ
Φενέρμπαχτσε
Ατλέτικο Μαδρίτης
Τουρκία
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τούρκοι κιρκασιανής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιστανμπούλ Μπασάκσεχιρ Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Τούρκοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ιστάνμπουλ Μπασακσεχίρ Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας
Φερό Χωριό Τήνου
Τα Φερό Χωριό είναι μικρός οικισμός κοντά στις ακτές της νοτιοανατολικής Τήνου με 6 κατοίκους (απογραφή 2011). Βρίσκεται λίγο βορειότερα του Όρμου Αγίου Ιωάννου και λίγο νοτιότερα από τα Λυχναφτιά σε υψόμετρο 80 μέτρων περίπου. Αποτελεί μαζί με τα χωριά Αρνάδος (49 κ.), Δύο Χωριά (40 κ.), τη Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Κεχροβουνίου (23 κ.), τον Όρμο του Αγίου Ιωάννου (50 κ.) και τα Λυχναφτιά (6 κ.) την Τοπική Κοινότητα των Δύο Χωριών, που από το 1997, αρχικά με το Σχέδιο Καποδίστριας και αργότερα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τήνου.
Μισέλ Μπουκέ
Ο Μισέλ Μπουκέ (γαλλικά: Michel Bouguet) (6 Νοεμβρίου 1925 - 13 Απριλίου 2022) ήταν Γάλλος ηθοποιός του κινηματογράφου. Από το 1947 που ξεκίνησε την καριέρα του έχει παίξει σε περισσότερες από 100 ταινίες, μεταξύ αλλων στο Μπορσαλίνο (1970) σε σκηνοθεσία Ζακ Ντερέ και στο Δύο ξένοι στην ίδια πόλη (1973) σε σκηνοθεσία Ζοζέ Ζιοβανί.
Ο Μπουκέ έχει τιμηθεί αρκετές φορές στην διάρκεια της καριέρας του με Βραβεία Σεζάρ, Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και Βραβεία Μολιέρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Σεζάρ Α' Ανδρικού Ρόλου
Έντγκαρ Έιντριαν
Ο Έντγκαρ Ντάγκλας Έιντριαν (Edgar Douglas Adrian, 30 Νοεμβρίου 1889 – 4 Αυγούστου 1977) ήταν Άγγλος ηλεκτροφυσιολόγος, που βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής του 1932 από κοινού με τον σερ Τσαρλς Σκοτ Σέρινγκτον για τις έρευνές τους σχετικώς με τη λειτουργία των νευρώνων. Ο Έιντριαν απέδειξε πειραματικώς τον νόμο «είτε μηδενικής, είτε μέγιστης αποκρίσεως» των νεύρων.
Βιογραφικά δεδομένα
Ο Έιντριαν γεννήθηκε στο Χάμπστεντ του Λονδίνου και ήταν το στερνοπαίδι των Άλφρεντ Ντάγκλας Έιντριαν και Φλόρα Λαβίνια Μπάρτον.
Σπούδασε φυσικές επιστήμες στο Κολέγιο Τρίνιτυ του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, αποφοιτώντας το 1911. Μετά την ολοκλήρωση και ενός προγράμματος ιατρικών σπουδών (MB BCh) το 1915, άρχισε να εργάζεται στο Νοσοκομείο του Αγίου Βαρθολομαίου στο κεντρικό Λονδίνο κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου ειχε περιπτώσεις στρατιωτών με τραυματισμούς νεύρων όσο και νευρικές διαταραχές, όπως «σοκ βομβαρδισμού». Επέστρεψε στο Κέιμπριτζ και πήρε διδακτορικό (MD) το 1919. Το 1925 άρχισε έρευνες των ανθρώπινων αισθητηρίων οργάνων με χρήση ηλεκτρικών μεθόδων.
Συνεχίζοντας προγενέστερες μελέτες του Κηθ Λούκας (Keith Lucas, 1879-1916), ο Έιντριαν ενίσχυε με ένα τριχοειδές ηλεκτρόμετρο και σωλήνα καθοδικών ακτίνων τα σήματα που παρήγε το νευρικό σύστημα. Μπόρεσε έτσι να καταγράψει την εκπόλωση μεμονωμένων νευρικών ινών με υπό φυσικά ερεθίσματα. Μια τυχαία ανακάλυψή του το 1928 απέδειξε την παρουσία ηλεκτρισμού στο εσωτερικό των νευρικών κυττάρων. Με τα λόγια του ίδιου του Έιντριαν:
"«Είχα τοποθετήσει ηλεκτρόδια σε διάταξη πάνω στο οπτικό νεύρο ενός φρύνου σε σχέση με κάποια πειράματα στον αμφιβληστροειδή χιτώνα. Το δωμάτιο ήταν σχεδόν σκοτεινό και δεν καταλάβαινα γιατί άκουσα επαναλαμβανόμενα ηχητικά σήματα στο μεγάφωνο που ήταν συνδεδεμένο με τον ενισχυτή, σήματα που υπεδείκνυαν μεγάλη δραστηριότητα νευρικών παλμών. Μόνο όταν συσχέτισα τα σήματα με τις δικές μου κινήσεις μέσα στο δωμάτιο συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν στο οπτικό πεδίο του ματιού του φρύνου και ότι αυτό έδινε σήματα τού τι έκανα.»"
Σε ένα εύρημα-κλειδί που δημοσιεύθηκε το 1928, ο Έιντριαν κατέδειξε ότι η διέγερση του δέρματος από ένα σταθερό ερέθισμα είναι αρχικώς ισχυρή και ελαττώνεται βαθμιαία με την πάροδο του χρόνου, ενώ οι αισθητηριακοί παλμοί που μεταδίδουν τα νεύρα από το σημείο της επαφής είναι σταθεροί σε ένταση, αλλά η συχνότητά τους μειώνεται βαθμιαία, με αποτέλεσμα το αίσθημα στον εγκέφαλο να μειώνεται.
Επεκτείνοντας αυτά τα αποτελέσματα στη μελέτη του πόνου, έκανε ανακαλύψεις σχετικές με την υποδοχή των σημάτων πόνου στον εγκέφαλο και τη χωρική κατανομή των αισθητηριακών περιοχών του εγκεφαλικού φλοιού σε διαφορετικά ζώα. Τα συμπεράσματά του οδήγησαν στην ιδέα ενός αισθητηριακού χάρτη («homunculus») του εγκεφάλου στο σωματοαισθητικό σύστημα.
Αργότερα ο Έιντριαν εφάρμοσε το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα προκειμένου να μελετήσει την ηλεκτρική δραστηριότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου.
Ο Έντγκαρ Έιντριαν ήταν καθηγητής της Φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ από το 1937 έως το 1951 και αργότερα διετέλεσε πρύτανης του πανεπιστημίου (από το 1967 έως το 1975). Του απονεμήθηκε επίσης ο τίτλος του «βαρόνου Έιντριαν». Απεβίωσε στο Κέιμπριτζ σε ηλικία 87 ετών και είχε την τιμή να ταφεί στον χώρο του Κολεγίου Τρίνιτυ του Κέιμπριτζ.
Γάμος και απόγονοι
Στις 14 Ιουνίου 1923 ο Έντγκαρ Έιντριαν πήρε ως σύζυγό του τη Έστερ Άγκνες Πίνσεντ (Hester Agnes Pinsent, 1899-1966), κόρη της Έλεν Πίνσεντ (μέλους του δημοτικού συμβουλίου του Μπέρμιγχαμ) και αδελφή του Ντέιβιντ Πίνσεντ.
Απέκτησαν μαζί τρία τέκνα, πρώτα την Ανν Πίνσεντ-Έιντριαν και κατόπιν τα δίδυμα Ρίτσαρντ και Τζένετ (γενν. 1927).
Η Ανν παντρεύτηκε τον φυσιολόγο Ρίτσαρντ Κέυνς, δισέγγονο του Κάρολου Δαρβίνου, και απέκτησαν τέσσερα τέκνα, εκ των οποίων ο Σάιμον έγινε καθηγητής γλωσσών στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.
Τραχύ Σκύρου
Το Τραχύ είναι πεδινό χωριό της Σκύρου και της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας.