cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άντζελο Αμορεβόλι
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1739 ο Αμορεβόλι ταξίδεψε στη Βιέννη, όπου προσέλκυσε πολλή προσοχή, ιδίως με την ερμηνεία του στην όπερα Φέρασπις του Βιβάλντι. Στις 26 Δεκεμβρίου 1740 έλαβε μέρος στα εγκαίνια του νέου Βασιλικού Θεάτρου του Τορίνου, τραγουδώντας στην όπερα του Φραντσέσκο Φέο Αρσάκης. Το 1741 πρωτοτραγούδησε στη Φλωρεντία και στο Λονδίνο, παραμένοντας στη δεύτερη πόλη μέχρι τον Μάιο του 1743. Ο τενόρος επέστρεψε στην Ιταλία για τη σεζόν 1744-1745, κατά την οποία τραγουδούσε στο Μιλάνο. Απεφάσισε τότε να εγκατασταθεί στη Δρέσδη προκειμένου να έχει την ευκαιρία να ερμηνεύει τακτικά όπερες του Γιόχαν Άντολφ Χάσε. Εκεί ο Γερμανός συνθέτης τού έδωσε την ικανοποίηση να ερμηνεύσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς στην ομώνυμη όπερά του (Solimano) σε παγκόσμια πρεμιέρα το 1753.
Το 1748 ο Αμορεβόλι επισκέφθηκε και πάλι τη Βιέννη, όπου συνάντησε τον περίφημο λιμπρετίστα και καταξιωμένο ποιητή Πιέτρο Μεταστάζιο, που επαίνεσε την ικανότητά του στο τραγούδι. Εκεί ο τενόρος έλαβε μέρος σε τρίτα εγκαίνια θεάτρου, του Μπούργκτεατερ, τραγουδώντας στην όπερα του Γκλουκ Σεμίραμις αποκαλυφθείσα (Semiramide Riconosciuta). Τα επόμενα χρόνια έζησε στο Μιλάνο (το 1748-1749 και από το 1759 έως το 1764). Το 1764 απεφάσισε να αποσυρθεί από τη σκηνή. Επέστρεψε οριστικά στη Δρέσδη, όπου προσλήφθηκε από την Αυλή της Σαξονίας, αλλά μόνον ως τραγουδιστής μουσικής δωματίου και εκκλησιαστικών ύμνων, ερμηνεύοντας μέχρι περίπου το 1771. Ο Αμορεβόλι πέθανε στη Δρέσδη σε ηλικία 82.
Πρώτη ερμηνεία ρόλων
Ο Αμορεβόλι ερμήνευσε για πρώτη φορά στην ιστορία τους αρκετούς ρόλους έργων όπερας. Ο ακόλουθος κατάλογος τέτοιων ρόλων δεν είναι πλήρης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Τενόροι
Γεώργιος Μιστριώτης
Ο Γεώργιος Μιστριώτης (1840 – 10 Ιουνίου 1916) υπήρξε κλασσικός φιλόλογος και υπέρμαχος της καθαρεύουσας. Το έργο του για τους αρχαίους συγγραφείς και ποιητές είναι πλούσιο ως προς τα κείμενα και σε ερμηνευτικά σχόλια, βασίστηκε κυρίως σε Γερμανούς φιλολόγους και θεωρείται "κλασσικό".
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Τρίπολη της Αρκαδίας. Σπούδασε Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια με υποτροφία του Ελληνικού Κράτους συνέχισε στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Το 1868 ανακηρύχθηκε υφηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, και κατόπιν έγινε τακτικός καθηγητής και παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το θάνατο του.
Η αντίθεσή του προς τη δημοτική γλώσσα είχε ως συνέπεια να χαρακτηρισθεί αντιδραστικός και να υποτιμηθεί το πλούσιο επιστημονικό του έργο. Στην ιστορία έμεινε η ανάμειξή του στα Ορεστειακά. Παρόλα αυτά δεν δίστασε να βραβεύσει ως εισηγητής σε ποιητικούς διαγωνισμούς έργα γραμμένα στη δημοτική, όπως έγινε το 1873 με την ποιητική συλλογή Η φωνή της καρδιάς μου του Δημητρίου Καμπούρογλου. Η ιστορία των ομηρικών επών του Μιστριώτη και τα έργα του για τον Πλάτωνα και τις τραγωδίες των τριών τραγικών παραμένουν ακόμη έως σήμερα υποδειγματικά και μοναδικά. Εξαίρετο, ακόμη, έργο του θεωρείται Ἡ Ἑλληνικὴ Γραμματολογία μέχρι τῆς ὑπὸ τῶν Τούρκων ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως, που αποτελείται από δύο τόμους που εξέδωσε το 1897. Πρόκειται για μία ιστορία της αρχαίας και μεσαιωνικής λογοτεχνίας που, μολονότι βασίζεται επί το πλείστον σε γερμανικά έργα, είναι μέχρι σήμερα από τις ελάχιστες που γράφηκαν από Έλληνα φιλόλογο.
Η συμβολή του στο Ελληνικό Θέατρο
Με την ιδιότητα του ως καθηγητής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρόεδρος πολλών συλλόγων, μεταξύ των οποίων και η ιδρυθείσα το 1895 «Ἑταιρεία πρὸς διδασκαλίαν τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν Δραμάτων», προσπάθησε και επηρέασε την εποχή του ως προς το ζήτημα της γλώσσας (βλ. Γλωσσικό ζήτημα).
Μέσω της εταιρείας αυτής και της σχολιασμένης έκδοσης των αρχαίων τραγικών επηρέασε τις κατευθύνσεις, ως προς το δραματολόγιο, των Ελληνικών θιάσων. Ήταν ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους του κινήματος του διαφωτισμού, που πρέσβευε, μεταξύ των άλλων, ότι η Αρχαία Ελλάδα θα ανασταινόταν στα παλιά της εδάφη όταν θα εμφανίζονταν οι νέοι Σοφοκλήδες και Ευριπίδηδες και έβλεπε αυτήν την ανάσταση να πραγματώνεται και με την πρόοδο του Ελληνικού Θεάτρου. Ώθηση σ’ αυτό το όνειρο έδωσε η αποκάλυψη κατά τη δεκαετία 1850-1860 των δύο αρχαίων θεάτρων της Ακρόπολης (Ωδείο Ηρώδου του Αττικού και Θέατρο του Διονύσου).
Τότε, ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, ο οποίος ήταν καθηγητής της Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και δραματουργός της χώρας, κατέγινε στην προσπάθεια της επαναλειτουργίας των αρχαίων αυτών θεάτρων και της ένταξής τους στην καλλιτεχνική ζωή της πρωτεύουσας. «Ο άνθρωπος, όμως, που θα οδηγήσει την όλη προσπάθεια στη λογική της κατάληξη, με την αξιοποίηση στις παραστάσεις τού ατόφιου αρχαίου κειμένου των τραγικών ποιητών, είναι ένας άλλος νεαρός καθηγητής του Πανεπιστημίου, ο Γεώργιος Μιστριώτης, ο οποίος θα εγκαινιάσει το 1896, στο πλευρό των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων, μια σειρά αρχαιόγλωσσων φοιτητικών παραστάσεων, που θα καλύψουν ολόκληρη την επόμενη δεκαετία και θα βάλουν, από μια άποψη, τις ιδεολογικές βάσεις της αναβίωσης του αρχαίου θεάτρου στον 20ό αιώνα. Ο Μιστριώτης είναι ο άνθρωπος που εισηγήθηκε τη συστηματική αξιοποίηση των αρχαίων θεάτρων για την ανάπτυξη τακτικών ετήσιων περιόδων ερμηνείας αρχαίων δραμάτων, με στόχους όχι μόνο καλλιτεχνικούς και πνευματικούς, αλλά και για την ανάπτυξη του τουρισμού της χώρας. Είναι επίσης εκείνος που πρώτος συνέλαβε την αξιοποίηση της μουσικής παράδοσης του τόπου, της δημοτικής και της εκκλησιαστικής μουσικής, για την επένδυση των παραστάσεων αυτών. Η ανάμειξή του, όμως, στα Ορεστειακά, το 1903, και η ανάδειξή του σε μορφή-σύμβολο της μεγάλης διένεξης καθαρευουσιάνων και δημοτικιστών θα γίνει αιτία να υποτιμηθεί η ιστορική του σημασία από τις επόμενες γενιές και να μη μελετηθεί σοβαρά το έργο του». Οι ιδέες του Μιστριώτη, σχετικά με τον καθοριστικό ρόλο του θεάτρου στην προσπάθεια ανόρθωσης του νέου Ελληνισμού, εμπεριέχονται κυρίως στις προσφωνήσεις του πριν από τις παραστάσεις των αρχαίων δραμάτων και στην προκήρυξη που απηύθυνε προς τον Ελληνικό λαό ως εκπρόσωπος της «Ἑταιρείας πρὸς διδασκαλίαν τῶν Ἀρχαίων Δραμάτων». Από αυτά τα κείμενα απομονώνονται και οι παρακάτω φράσεις:
Εκείνες οι παραστάσεις πέτυχαν το επιδιωκόμενο: «Κατὰ τὴν διδασκαλίαν τῆς Ἀντιγόνης πλεῖστοι ἐπιφανεῖς ἄνδρες ἐκ τῶν ἀλλοεθνῶν καὶ τῶν ἡμετέρων ἐδάκρυσαν, ἐξ ὧν εἷς ἀνεφώνησε «πῶς ἤμεθα καὶ πῶς κατηντήσαμεν».
Ακόμη μια θετική του συμβολή στο Ελληνικό Θέατρο είναι το γεγονός ότι παρακινήθηκαν νεαρές κοπέλες –από το Πανεπιστήμιο και το Αρσάκειο- να υποδυθούν τους γυναικείους ρόλους των δραμάτων, και έτσι άρχισε να απενοχοποιείται ο τίτλος της επαγγελματίας ηθοποιού. Μια από τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι θίασοι τότε, ήταν να βρουν γυναίκες για τους γυναικείους ρόλους, τους οποίους υποδύονταν, αναγκαστικά, άνδρες. Παράλληλα, αυτή η εισαγωγή μορφωμένων κυριών στο επάγγελμα, θα πρέπει να βοήθησε και στην άρση μιας άλλης δυσκολίας, στο να βρεθούν, δηλαδή, ηθοποιοί που να μπορούν να διαβάσουν το ρόλο τους δεδομένου ότι ο αναλφαβητισμός βρισκόταν τότε σε δυσθεώρητα ύψη.
Επιπλέον, ο Μιστριώτης δεν αρνήθηκε τη συμμετοχή του στις προσπάθειες που είχαν ως στόχο τη σύνδεση των μετοικησάντων στην πρωτεύουσα Τριπολιτών με τη γενέθλια πόλη. Έτσι, το 1899 είναι ο εκλεγμένος –παμψηφεί- αντιπρόσωπος των «Φιλοπροόδων» στη Γ.Σ. του Συνδέσμου Γυμναστικών και Αθλητικών Ελληνικών Συλλόγων, ενώ είναι και ένα από τα ιδρυτικά μέλη του «Μαντινικοῦ Συλλόγου», στον οποίο συμμετείχαν μερικές από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες που κατάγονταν από τη Μαντινεία και ήταν εγκατεστημένοι στην Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Λεοπάρδαλη της Ινδοκίνας
Η λεοπάρδαλη της Ινδοκίνας (Panthera pardus delacouri) είναι υποείδος λεοπάρδαλης ιθαγενές στην ηπειρωτική Νοτιοανατολική Ασία και την νότια Κίνα. Στην Ινδοκίνα, οι λεοπαρδάλες είναι σπάνιες εκτός προστατευόμενων περιοχών και απειλούνται από απώλειες ενδιαιτημάτων λόγω αποψίλωσης καθώς και λαθροθηρίας για το παράνομο εμπόριο άγριων ζώων. Η τάση του πληθυσμού υποψιάζεται ότι μειώνεται. Από το 2016, ο πληθυσμός θεωρείται ότι περιλαμβάνει 973-2503 ώριμα άτομα, με μόνο 409-1.051 ενήλικες αναπαραγωγής. Το ιστορικό εύρος μειώθηκε κατά περισσότερο από 90%.
Ταξινόμηση
Το Panthera pardus delacouri περιγράφηκε από τον 1930 από τον Ρέτζιναλντ Πόκοκ με βάση μελέτες σε ένα δέρμα λεοπάρδαλης από το Αννάμ.
Κατηγορία:Λεοπαρδάλεις Κατηγορία:Ινδοκίνα
Επαρχία Αλγερίου
Το Αλγέρι (ولاية الجزائر, Wilaya d'Alger) είναι επαρχία (βιλάγια) στην Αλγερία. Έλαβε το όνομά της από την πρωτεύουσα της, το Αλγέρι, το οποίο είναι επίσης η πρωτεύουσα της χώρας. Προήλθε από τον παλιό γαλλικό νομό του Αλγερίου και, σύμφωνα με την απογραφή του 2008, έχει 2.988.145 κατοίκους. Είναι η πιο πυκνοκατοικημένη επαρχία της Αλγερίας, αλλά και η μικρότερη σε έκταση.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία του Αλγερίου καλύπτει την πόλη του Αλγερίου και χωρίζεται σε 13 διαμερίσματα, τα οποία με τη σειρά τους χωρίζονται σε 57 κοινότητες ή δήμους.
Διαμερίσματα
μικρογραφία|Τα διαμερίσματα της Επαρχίας Αλγερίου
Γεώργιος Μαρκόπουλος
Ο '''Γεώργιος Ι. Μαρκόπουλος''' (Ιεράπετρα, 8 Αυγούστου 1904 – 29 Ιουνίου 1992) ήταν Έλληνας δικηγόρος, ο οποίος υπηρέτησε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ως νομάρχης επί 13 συνεχόμενα χρόνια. Εκτός από την κοινωνική του δράση, άφησε σημαντικό συγγραφικό έργο, με άξονα την ιστορία της Ιεράπετρας.
Σπουδές και πρώτα χρόνια
Απέκτησε πτυχίο από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών του οποίου ήταν και διδάκτωρ. Η δικηγορία του ξεκίνησε από την ηλικία των 24 ετών. Στην ιδιαίτερη πατρίδα του μερίμνησε για την ίδρυση συλλόγων και μέλημά του ήταν η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ήταν πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Ιεράπετρας (Προστασίας τοπικών δικαίων), που είχε συσταθεί το 1924 και πρώτος πρόεδρος του Συλλόγου Πρασίνου, που ιδρύθηκε το 1925 από νεολαίους της πόλης. Εκλεγόταν συνεχώς πρόεδρος του συλλόγου ως το 1936. Ανάμεσα στις δραστηριότητες του συλλόγου ήταν η δενδροφύτευση με αρμυρίκια από τη Ρόδο, η δημιουργία πάρκου στην πλατεία και το παρτέρι, στο χώρο όπου χτίστηκε το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Τέλος, ο Γεώργιος Μαρκόπουλος χρημάτισε και μέλος του συμβουλίου του Ωδείου Ιεράπετρας (ο μουσικός σύλλογος ιδρύθηκε το 1929).
Διώξεις και κοινωνική δραστηριότητα
Το Νοέμβριο του 1934 με ομιλία του συμπαραστάθηκε στο συλλαλητήριο των αγροτών του Λασιθίου, διαμαρτυρόμενος για την εγκατάλειψή του από τις αρχές, τονίζοντας ότι και εκείνος ο νομός είχε τη θέση του στην ελληνική επικράτεια. Εξέδωσε την εφημερίδα "Νέος Αγών", για την οποία ο Μαρκόπουλος διώχθηκε από το τότε καθεστώς. Τελικά το τυπογραφείο κατασχέθηκε και το 1941 ο Μαρκόπουλος φυλακίστηκε. Δύο χρόνια αργότερα διέφυγε στη Μέση Ανατολή μαζί με συναγωνιστές του και ονομάστηκε υποπλοίαρχος δικαστικός έναν χρόνο πριν τελειώσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.
Πολιτική δραστηριότητα
Κατά την περίοδο υπουργίας του Σοφοκλή Βενιζέλου στο υπουργείο Ναυτικών, ο Μαρκόπουλος έγινε σύμβουλός του. Το 1946 δικηγορεί στην Ιεράπετρα και την επόμενη χρονιά διορίστηκε Νομάρχης Λασιθίου. Ωστόσο απολύθηκε λίγο μετά επειδή δεν είχε συμμορφωθεί "με τις υποδείξεις εξωκυβερνητικών και παρακρατικών οργανώσεων". Μερικά χρόνια αργότερα, το 1956, έγινε, με το θεσμό των υπηρεσιακών Νομαρχών,  Νομάρχης Ευρυτανίας και εν συνεχεία Νομάρχης Πρεβέζης (26.2.1960-23.12.1963) και Νομάρχης Χανίων (ως το 1967). Η θητεία του στις νομαρχίες χαρακτηρίστηκε ως άριστη από το υπουργείο Εσωτερικών. Το 1967 αποχώρησε λόγω ηλικίας.
Το 1951 ταξίδεψε στις ΗΠΑ, ως απεσταλμένος από το υπουργείο Τύπου. Κατά την περίοδο της χούντας ο Γεώργιος Μαρκόπουλος έκανε αποχή από κάθε κυβερνητική δραστηριότητα, καθώς αντιτάχθηκε στο καθεστώς.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1974 ήταν υποψήφιος βουλευτής Λασιθίου με την Ένωση Κέντρου- Νέες Δυνάμεις, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί, συγκεντρώνοντας 2.967 σταυρούς προτίμησης.
Οικογένεια
Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Μαρκόπουλος και μητέρα του η Καλλιόπη, εγγονή του καπετάν Φραγκιού Τσαντηράκη. Ο αδερφός του, Δημήτριος Μαρκόπουλος υπηρέτησε με επιτυχία ως Δήμαρχος Ιεράπετρας, από το 1951 ως το 1961. Ο Γεώργιος Μαρκόπουλος παντρεύτηκε (1938) την Ειρήνη Αεράκη από τη Σητεία και απέκτησαν 4 παιδιά, ανάμεσα στα οποία και ο μουσικοσυνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος. Τα άλλα τρία παιδιά είναι η Δήμητρα, ο Μάνος (Διοικητής του Νοσοκομείου της Ιεράπετρας την περίοδο 2011-13) και ο Μάριος.
Θάνατος και κηδεία
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν συνταξιούχος δικηγόρος και συνέχιζε να γράφει. Πέθανε στις 29 Ιουνίου 1992 και κηδεύτηκε την Τρίτη 30 Ιουνίου 1992 στην Ιεράπετρα.
Συγγραφικό έργο
Ο Μαρκόπουλος έγραψε λαογραφικά και λογοτεχνικά έργα. Αρκετά από αυτά δεν εκδόθηκαν, ενώ σε αρκετές τοπικές εφημερίδες δημοσιεύτηκαν δικά του χρονογραφήματα. Κύκνειο άσμα του μπορεί να θεωρηθεί το έργο "Γεράπετρος και Γεραπετρίτες" (1981). Εκδόθηκαν επίσης τα έργα του:
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Ευρυτανίας Κατηγορία:Νομάρχες Λασιθίου Κατηγορία:Νομάρχες Πρέβεζας Κατηγορία:Νομάρχες Χανίων Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες
Εσερίχια κόλι
Το Εσερίχια κόλι (Escherichia coli, συντομογραφία E. coli) είναι ένα αρνητικό κατά Γκραμ, ραβδοειδούς σχήματος κολοβακτήριο (Enterobacteriaceae). Συνήθως βρίσκεται στο έντερο ενδόθερμων ζώων. Συχνά τα στελέχη αποτελούν μέρος της φυσικής χλωρίδας του εντέρου όντας αβλαβή και μπορούν να ωφελήσουν τους ξενιστές τους παράγοντας βιταμίνη Κ2, και εμποδίζοντας την εγκατάσταση άλλων παθογόνων βακτηρίων μέσα στο έντερο. Απαντώνται συχνά στα κόπρανα των ζώων και των ανθρώπων. thumb|left|Χαμηλής θερμοκρασίας ηλεκτρονική μικρογραφία ενός συμπλέγματος Escherichia coli.
Τα περισσότερα στελέχη είναι αβλαβή, αλλά το O157:H7 παράγει πολύ την ισχυρή τοξίνη verotoxin (VT) που μοιάζει με τη Shiga και καταστρέφει το έντερο. Αυτή η τοξίνη είναι εφάμιλλη των παραγώγων του Shigella dysenteriae και προκαλεί αιμορραγική κολίτιδα στο ξενιστή. Επίσης, όταν βρεθεί σε διπλανά όργανα όπως την ουροδόχο κύστη, μπορεί να προκαλέσει ουρολοίμωξη. Το βακτήριο δεν αντέχει σε υψηλές θερμοκρασίες και πεθαίνει όταν ζεσταίνεται στους 70 °C για αρκετό χρονικό διάστημα, ενώ μπορεί να επιβιώσει στο ψυγείο για αρκετές μέρες υπό κάποιες συνθήκες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εντεροβακτηριοειδή Κατηγορία:Τροπικές ασθένειες
Εθνικές Οδοί Αεροδρομίων
Οι Εθνικές Οδοί αεροδρομίων είναι δρόμοι οι οποίοι σύνδεουν διάφορα αεροδρόμια της χώρας μας με αστικά κέντρα, αυτοκινητοδρόμους ή άλλες εθνικές οδούς. Συνήθως έχουν ονομασίες όπως π.χ. Οδός Αεροδρομίου Λάρισας. Στην Ελλάδα οι εθνικές οδοί αεροδρομίων είναι:
Κατηγορία:Εθνικές Οδοί της Ελλάδας
Βασίλειος Αργυρόπουλος
Ο Βασίλης Αργυρόπουλος (Πάρος 1894 - 28 Απριλίου 1953) ήταν Έλληνας ηθοποιός, πρωταγωνιστής και θιασάρχης του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου, μεταφραστής, σκηνοθέτης και θεατρικός επιχειρηματίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Σπυρίδωνα Αργυρόπουλου. Μετά τις γυμνασιακές σπουδές στη Βαρβάκειο Σχολή Αθηνών ακολούθησε θεατρική καριέρα με πρώτη εμφάνιση το 1910 στο θέατρο Νέα Σκηνή με τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, ενώ το 1912 συνέπραξε με τον θίασο της Κυβέλης. Το 1914 στρατεύτηκε, ενώ την ίδια εποχή ξεσπούσε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, που τον οδήγησε ως μέλος του Δ' Σώματος Στρατού το 1916 ως αιχμάλωτο πολέμου στο Γκέρλιτς της Γερμανίας, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1919. Επανελθών προσελήφθη από τον θίασο της Κοτοπούλη όπου και ανέλαβε κύριους κωμικούς αλλά και δραματικούς ρόλους μέχρι το 1924. Την ίδια περίοδο ασχολήθηκε επιπλέον με τη μετάφραση ξένων θεατρικών έργων.
Το 1924 μαζί με την ηθοποιό Γιώτα Λάσκαρη, την οποία είχε νυμφευτεί από το 1921, δημιούργησε τον θίασο με την επωνυμία ''Ελληνική Κωμωδία Β. Αργυρόπουλου, ανεβάζοντας παραστάσεις στα θέατρα Κεντρικόν και Αλάμπρα στην Αθήνα και στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς'', αλλά και στα θέατρα των μεγαλύτερων πόλεων της Ελλάδας, συνεχίζοντας μετέπειτα στο εξωτερικό. Το 1935 δημιούργησε το δικό του θέατρο στην οδό Ιπποκράτους στην Αθήνα, με το όνομα ''Θέατρο Β. Αργυρόπουλου''.
Διακρίθηκε κυρίως στους πρωταγωνιστικούς στα έργα Φάουστ, Ταρτούφος και Ο Μισάνθρωπος του Μολιέρου καθώς και σε πολλούς άλλους κωμικούς και τραγικούς ρόλους ως πρωταγωνιστής και με μεγάλη επιτυχία σε έργα του Βέντεκιντ, του Σαίνχερ, Γκαίιτς, Σνίτσλερ, Μόλναρ, Λόταρ, Άρνολντ και Μπαχ, Ραϊμάν και άλλων.
Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του με μεγάλη σειρά παραστάσεων, ήταν Ο Άρχοντας του κόσμου, Νέα ζωή, Το πνεύμα του αιώνα του Τίμου Μωραϊτίνη, Το στραβόξυλο, Ευθεία και τεθλασμένη του Δημήτρη Ψαθά, Έρως εις το τετράγωνον, Η πόρτα και το παράθυρο του Ιωαννόπουλου, Ο έρως θέλει ξύλο, Το ακίνητο που κουνήθηκε και Παράνομος κυκλοφορία του Αλέκου Σακελλάριου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου.
Στην εκατονταετηρίδα από την γέννηση του, τα Ελληνικά Ταχυδρομεία τον τίμησαν με έκδοση σχετικού αναμνηστικού γραμματοσήμου.
Θεατρικές παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Μέγας Λογοθέτης
Ο Μέγας Λογοθέτης ήταν ένας αξιωματούχος, που υπηρετούσε ως αποτελεσματικός υπουργός Εξωτερικών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, την περίοδο από το c. 1250 έως c. 1350, μετά την οποία ο τίτλος διατηρήθηκε ως τιμητική διάκριση. Το αξίωμα εξελίχθηκε από τους λογοθέτες των Σεκρέτων των γραμματέων της εποχής των Κομνηνών και ιδρύθηκε κατά την Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Οι κάτοχοί του ήταν συχνά διακεκριμένοι λόγιοι, οι οποίοι έπαιζαν εξέχοντα ρόλο στις πολιτικές και στρατιωτικές υποθέσεις της εποχής τους. Τρεις από τους κατόχους του υπηρέτησαν επίσης ταυτόχρονα ως επικεφαλής της πολιτικής διοίκησης και αποτελεσματικοί πρωθυπουργοί (μεσάζοντες) της Αυτοκρατορίας. Ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε και στην Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης υιοθετήθηκε στα Παραδουνάβια Πριγκιπάτα ως τιμητικός τίτλος για λαϊκούς στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
Ιστορία και λειτουργίες
Η θέση προήλθε ως ο λογοθέτης των Σεκρέτων, που καθιέρωσε ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός (βασ. 1081–1118 ) σε μία προσπάθεια βελτίωσης τού συντονισμού των διαφόρων δημοσιονομικών τμημάτων (σεκρέτων)  Στα τέλη τού 12ου αι., ο λογοθέτης των σεκρέτων είχε κατακτήσει εξέχουσα θέση μεταξύ των πολιτικών διοικητών και ονομαζόταν όλο και περισσότερο μέγας λογοθέτης, για να το υποδείξει αυτό. Ο παντοδύναμος λογοθέτης των σεκρέτων Θεόδωρος Κασταμονίτης, εκ μητρός θείος και de facto αντιβασιλιάς της Αυτοκρατορίας κατά την πρώιμη βασιλεία τού Ισαάκιου Β΄ Αγγέλου (βασ. 1185–1195, 1203–1204), ήταν ο πρώτος, που ονομάστηκε επίσημα μέγας λογοθέτης σε ένα χρυσόβουλο τού 1192, αν και ως τιμητικός -παρά ως πραγματικός- νέος τίτλος.
Ο λογοθέτης των σεκρέτων δεν αντικαταστάθηκε επίσημα από τον προσδιορισμό μέγας λογοθέτης παρά μετά το 1204, στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας (1204–1261) και υπό την αναζωογονημένη Βυζαντινή Αυτοκρατορία επί της δυναστείας των Παλαιολόγων (1261–1453). Όπως φαίνεται στην περίπτωση τού πρώτου γνωστού μεγάλου λογοθέτη, Στρατηγόπουλου, περί το 1217, η θέση προφανώς διατήρησε τον προηγούμενο ρόλο της: ο Στρατηγόπουλος αναφέρεται ως πρόεδρος τού αυτοκρατορικού δικαστηρίου, προφανώς το ίδιο όργανο που μαρτυρείται το 1196 υπό την προεδρία τού λογοθέτη των σεκρέτων.
Μέχρι τα μέσα τού 13ου αι., ωστόσο, οι λειτουργίες του είχαν εξελιχθεί, για να γίνουν εντελώς διαφορετικές από τις προηγούμενες: ο μέγας λογοθέτης ανέλαβε τη διεύθυνση των εξωτερικών υποθέσεων και ηγήθηκε της κυβέρνησης, που ασχολούνταν με τη διπλωματική αλληλογραφία, που προηγουμένως ήταν αρμοδιότητα τού λογοθέτη του Δρόμου. Ο μέγας Λογοθέτης ήταν επομένως μοναδικός μεταξύ των λογοθετών, διατηρώντας τόσο την εξέχουσα θέση του, όσο και μία ενεργό λειτουργία κατά την πρώιμη Παλαιολόγεια περίοδο: το Βιβλίο των Αξιωμάτων του ψευδο-Κωδινού, μία από τις κύριες πηγές για την υστεροβυζαντινή Αυλή και διοίκηση, καταγράφει τους λογοθέτες τού Γενικού, λογοθέτες τού Δρόμου, λογοθέτες τού Στρατιωτικού και λογοθέτες των Αγελών ως αμιγώς τιμητικούς τίτλους, χωρίς λειτούργημα. Ο ψευδο-Κωδινός έγραψε λίγο μετά τα μέσα του 14ου αι., αλλά η κατάσταση που καταγράφει είναι πιθανότατα ακόμη πιο παλαιά.
μικρογραφία|250x250εσ| Ο μέγας Λογοθέτης [[Θεόδωρος Μετοχίτης (υπηρέτησε το διάστημα 1321–1328) παρουσιάζει το πρότυπο της ανακαινισμένης εκκλησίας της Χώρας στον Χριστό Παντοκράτορα.]]
Από τη δημοσίευση της μελέτης του Καρόλου Ντηλ για τον λογοθέτη των Σεκρέτων το 1933, μία γενιά μελετητών θεώρησε τους μεγάλους Λογοθέτες ως τον de facto κύριο υπουργό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας της εποχής των Παλαιολόγων. Αυτή η άποψη, ωστόσο, έχει αποδειχτεί ως εσφαλμένη από μεταγενέστερες μελέτες: πολλές πηγές δείχνουν ότι η θέση του πρωθυπουργού εκείνη την περίοδο προσδιοριζόταν από τον τίτλο τού μεσάζοντος, ενός αξιώματος που επέβλεπε την αυτοκρατορική κυβέρνηση και ήταν επικεφαλής της κρατικής διοίκησης και δικαιοσύνης. Πράγματι, ο ψευδο-Κωδινός επισημαίνει ρητά ότι η «κατάλληλη λειτουργία» τού μεγάλου Λογοθέτη ήταν να επιβλέπει «τα προστάγματα και τα χρυσόβουλα, που έστελνε ο Αυτοκράτορας σε όλους τους βασιλείς, τους σουλτάνους και τους τοπάρχες », ενώ το μεσατίκιον (η λειτουργία τού μεσάζοντος) «εκτελείται από όποιον διατάζει ο Αυτοκράτορας». Μόνο τρεις μεγάλοι λογοθέτες είναι γνωστό ότι κατείχαν το μεσατίκιον —οι Θεόδωρος Μουζάλων, Θεόδωρος Μετοχίτης και Ιωάννης Γαβαλάς— και όντως φαίνεται ότι διορίστηκαν ως μεσάζοντες προτού προαχθούν σε μεγάλους Λογοθέτες, καταδεικνύοντας έτσι την ξεχωριστή φύση των δύο τίτλων. Ήδη από την εποχή τού ψευδο-Κωδινού, ωστόσο, η αρμοδιότητα των εξωτερικών υποθέσεων είχε μεταφερθεί στον μεσάζοντα και ο μέγας Λογοθέτης περιορίστηκε στη συνέχεια σε μία κατά κύριο λόγο τιμητική θέση. Ο συγγραφέας των αρχών τού 15ου αι. Μάζαρης την περιγράφει ως γέρας (βραβείο) χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Στο Μελέτες για την υστεροβυζαντινή συνταγματική και οικονομική ιστορία, ο Γερμανός λόγιος Ερνστ Στάιν πρότεινε ότι στις αρχές τού 14ου αι., οι μεγάλοι Λογοθέτες ασκούσαν επίσης τα καθήκοντα τού πρώην επάρχου Κωνσταντινουπόλεως στην επίβλεψη της πρωτεύουσας, μέχρι τον Ανδρόνικο Γ΄ (βασ. 1328–1341), που επιδιώκοντας να εξασφαλίσει τον θρόνο του μετά τη νίκη στον εμφύλιο πόλεμο των ετών 1321–1328, ανέθεσε τα καθήκοντα αυτά στον πρωτοστράτορα. Η υπόθεση του Στάιν στηρίζεται στην ανάγνωση του mesastikion στο απόσπασμα του Ψευδο-Κοδινού ως σύνθετο που δηλώνει τη λεωφόρο Mese (την οποία ο Στάιν θεωρούσε το κέντρο της διοίκησης της πρωτεύουσας) και την υπόλοιπη πόλη, αντί να το συσχετίσει με το γραφείο του mesazon. Η ερμηνεία του Stein έχει διαψευσθεί από μελετητές όπως ο Hans-Georg Beck και ο Léon-Pierre Raybaud.
Αρχικά, ο τίτλος κατείχε τη 12η θέση στη γενική ιεραρχία τού ανακτόρου, μεταξύ τού μεγάλου κοντοσταύλου και τού πρωτοσεβαστού, αλλά τον Μάρτιο/Απρίλιο τού 1321 ο Αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος (βασ. 1282–1328 ), θέλοντας να εξάρει τον αγαπημένο του Θεόδωρο Μετοχίτη, τον προήγαγε από λογοθέτη τού Γενικού και ανέβασε τον βαθμό περαιτέρω στην 9η θέση, επάνω από τον μεγάλο στρατοπεδάρχη και κάτω από τον πρωτοστράτορα. Φαίνεται ότι ο βαθμός διατήρησε αυτή την υψηλή θέση για το υπόλοιπο της ύπαρξης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Σύμφωνα με τον ψευδο-Κωδινό, τα διακριτικά τού αξιώματος ήταν ένα πλούσιο μεταξωτό καββάδιον (χιτώνας σαν καφτάνι), ένας χρυσοκόκκινος πίλος με γείσο (σκιάδιον) διακοσμημένο με κεντήματα σε στυλ κλαπωτού, χωρίς πέπλο, ή ένα καπέλο σκαρακίνικον ημισφαιρικό, πάλι. σε κόκκινο και χρυσό και διακοσμημένο με χρυσό σύρμα, με ένα πορτρέτο τού Αυτοκράτορα να βρίσκεται μπροστά, και ένα άλλο να βρίσκεται στο πίσω μέρος. Σε αντίθεση με τους περισσότερους αξιωματούχους της Αυλής, δεν είχε ράβδο (δικανίκιον).
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε στα παραδουνάβια πριγκιπάτα της Μολδαβίας και της Βλαχίας. Στην πρώτη, ο μεγάλος Λογοθέτης (mare logofăt) ήταν ο επικεφαλής υπουργός τού πρίγκιπα και επικεφαλής της κυβέρνησης, ενώ στη Βλαχία, ήταν το δεύτερο υψηλότερο μέλος τού πριγκηπικού συμβουλίου, μετά την απαγόρευση. Μέχρι σήμερα, ο ηγετικός βαθμός μεταξύ των λαϊκών αρχόντων τού Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως φέρει τον τίτλο τού «Μεγάλου Λογοθέτη».
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητικοί τίτλοι
Αντιόχεια (Καλιφόρνια)
Η Αντιόχεια (αγγλικά: Antioch, Άντιοκ) της Καλιφόρνιας είναι πόλη που βρίσκεται κοντά στην παραλιακή ζώνη της δυτικής Καλιφόρνιας παρά το ποταμό Σαν Χοακίμ στη συμβολή του με το ποταμό Σακραμέντο, ανατολικότερα του Σαν Φρανσίσκο και της Κονκόρντ. Ιδρύθηκε το 1849 και πήρε το όνομα της από την ιστορική Αντιόχεια τη Μεγάλη. Η Πόλη ενσωματώθηκε στις ΗΠΑ μαζί με τη γύρω περιοχή το 1872.
Σήμερα είναι μια γρήγορη αναπτυσσόμενη βιομηχανική πόλη με κύρια βιομηχανικά προϊόντα χάρτου, χάλυβα και χημικών.
Ο πληθυσμός της πόλης παρουσιάζει ένα ρυθμό αύξησης του 50% ανά δεκαετία από το 1950 και μετά, το 2000 ήταν περίπου 90.500 κάτοικοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καλιφόρνια Κατηγορία:Αντιόχεια
Δείκτης Κέιπ
thumb|Διάγραμμα Skew-T. Στη μετεωρολογία, ο δείκτης Κέιπ (CAPE, Convective Available Potential Energy) χρησιμοποιείται ως δείκτης ευστάθειας ή αστάθειας. Η CAPE είναι ανάλογη με το θετικό εμβαδόν σε ένα τεφίγραμμα και εκφράζεται σε J/Kg. Είναι πρακτικά το ποσό της μέγιστης δυνατής κινητικής ενέργειας που θα είχε ένα σώμα αέρα αν ανέβαινε κατακόρυφα από το LFC(Level Free Convection/Στάθμη Ελεύθερης Ανόδου) έως το EL(Equivalent Level/Στάθμη Ισορροπίας) στην ατμόσφαιρα. Χρησιμοποιείται για να δείξει την δυνατότητα ανωμεταφοράς και μαζί με άλλες παραμέτρους ευστάθειας ή αστάθειας μας δείχνει την πιθανότητα αναπτύξεων κατακόρυφων νεφών όπως π.χ. TCU(Tower Cumulus/Πυργοειδών Σωρειτών) ή και την πιθανότητα εκδήλωσης καταιγίδας από CB(Cumulonimbus/Σωρειτομελανίας). Ο δείκτης αυτός εκφράζεται απ' τον τύπο: EL  CAPE=∫ [Tv(parcel)-Tv(env)] Rd dlnp LFC, όπου
Tv(parcel) η εικονική θερμοκρασία δείγματος αέρα, Tv(env) η εικονική θερμοκρασία περιβάλλοντος, Rd η ειδική σταθερά ξηρού αέρα και p η πίεση.
Παραπομπές
Κειπ δεικτης
Ευρωμπάσκετ 2003
right Το 33ο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών, γνωστό ως Ευρωμπάσκετ 2003, διεξήχθη από τις 5 ως τις 14 Σεπτεμβρίου στη Σουηδία. Η εθνική ομάδα της Λιθουανίας κέρδισε τον τρίτο ευρωπαϊκό της τίτλο - τον πρώτο μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Φάση Νοκ-άουτ
Οι πρώτοι του κάθε ομίλου προκρίθηκαν απ' ευθείας στην προημιτελική φάση. Οι δεύτεροι των ομίλων διασταυρώθηκαν με τους τρίτους σε αγώνες πρόκρισης (αγώνες νοκ-άουτ) και οι νικητές προκρίνονταν στα προημιτελικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2003 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 2003 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 2003
Διονυσία - Θεοδώρα Αυγερινοπούλου
Η Διονυσία - Θεοδώρα Αυγερινοπούλου (10 Σεπτεμβρίου 1975) είναι Ελληνίδα πολιτικός.
Γεννήθηκε στην Πάτρα, μεγάλωσε στη Ζαχάρω, Ν. Ηλείας, και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Georgetown Law Center και διδακτορικές σπουδές στη Columbia University School of Law. Στις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Διετέλεσε Αναπληρώτρια Γραμματέας Εθελοντισμού της Νέας Δημοκρατίας και Αναπληρώτρια Τομεάρχης Περιβαλλοντικής Πολιτικής. Εξελέγη Βουλευτής Ν. Ηλείας τόσο στις Εκλογές Μάη 2012 και στις Εκλογές Ιουνίου 2012. Διετέλεσε Πρόεδρος της Μόνιμης Ειδικής Επιτροπής Περιβάλλοντος και της Υποεπιτροπής Υδατικών Πόρων της Βουλής, Πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής και Πρόεδρος της Επιτροπής για τα Ηνωμένα Έθνη της Διακοινοβουλευτικής Ένωσης (IPU.) To 2015 ήταν υποψήφια για τη θέση του Εκτελεστικού Διευθυντή του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών.
Είναι δικηγόρος και Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Δικαίου, Επιστήμης και Τεχνολογίας (EILST), καθώς επίσης και Πρόεδρος του Κύκλου Βουλευτών της Μεσογείου για την Αειφόρο Ανάπτυξη (COMPSUD), καθώς και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Παγκοσμίου Οργανισμού Συνεργασίας για το Νερό (GPWO.)
Το 2011 συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στους «Νέους Παγκόσμιους Ηγέτες» του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (World Economic Forum). Την ίδια χρονιά αναγνωρίστηκε ανάμεσα στους 40 νέους ηγέτες της Ευρώπης κάτω από την ηλικία των 40 (40Under40), ενώ έλαβε και το Βραβείο "Green Star" του ΟΗΕ για τη συμβολή της στην αντιμετώπιση φυσικών και ανθρωπογενών καταστροφών. To 2010 έλαβε το Βραβείο του Παγκόσμιου Πολίτη για τις Διεθνείς Πρωτοβουλίες σε Ανθρωπιστικά Ζητήματα, ενώ το ίδιο έτος έλαβε «Ειδική Αναγνώριση από το [Αμερικανικό] Κογκρέσο» για την εκπροσώπηση των Ελλήνων Φοιτητών στην Αμερική και για την προστασία του περιβάλλοντος. Το 2009 τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο «Άρτεμις» από το Ευρω-Αμερικανικό Συμβούλιο Γυναικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας
High and Mighty
High and Mighty είναι ο τίτλος του ένατου στούντιο δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1976 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Bronze" στην Ευρώπη και της "Warner Bros." στην Αμερική.
Η εμπορική επιτυχία του δίσκου ήταν πολύ χαμηλή σε σύγκριση με τον προκάτοχο του, "Return to Fantasy", αφού δεν κατάφερε να μπει στα πρώτα πενήντα άλμπουμ της Μεγάλης Βρετανίας και τα πρώτα εκατό του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ανάλογες ήταν οι πωλήσεις του "High and Mighty" και στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το ότι ήταν ο πρώτος δίσκος των Uriah Heep ο οποίος δεν ανέβηκε στο Top-10 της Φινλανδίας.
Αυτό ήταν το τελευταίο άλμπουμ του συγκροτήματος στον οποίο συμμετείχε ο τραγουδιστής Ντέηβιντ Μπάιρον και ο μπασίστας Τζον Γουέτον, αφού αντικαταστάθηκαν από τους Τζον Λότον και Τρέβορ Μπόλντερ, αντίστοιχα.
Τραγούδια
1. One Way or Another (Hensley) - 4:37
2. Weep in Silence (Hensley, Wetton) - 5:09
3. Misty Eyes (Hensley) - 4:15
4. Midnight (Hensley) - 5:40
5. Can't Keep a Good Band Down (Hensley) - 3:40
6. Woman of the World (Hensley) - 3:10
7. Footprints in the Snow (Hensley, Wetton) - 3:56
8. Can't Stop Singing (Hensley) - 3:15
10. Confession (Hensley) - 2:14
Θέσεις τσαρτ
High and Mighty (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Ιούνιος 1976
Μέλη των Uriah Heep
Το "High and Mighty" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Ντέηβιντ Μπάιρον - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Κεν Χένσλεϊ - πλήκτρα
Τζον Γουέτον - μπάσο
Λι Κέρσλεηκ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Uriah Heep Κατηγορία:Άλμπουμ του 1976
Άγιος Σπυρίδωνας Βοιωτίας
Ο Άγιος Σπυρίδωνας είναι πεδινό χωριό του νομού Βοιωτίας του δήμου Ορχομενού. Βρίσκεται στα βόρεια της πεδιάδας της Κωπαΐδας. Έχει πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 262 κατοίκους. Το χωριό ονομαζόταν Βρανέζι μέχρι το 1927, οπότε μετονομάστηκε σε Άγιος Σπυρίδωνας.
Με το χωριό Άγιος Ανδρέας συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Αγίου Σπυρίδωνα, με συνολικό πληθυσμό 328 κατοίκους.
Ιστορικό διοικητικών μεταβολών Αγίου Σπυρίδωνα
Ο Άγιος Σπυρίδωνας είχε, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές, κατά τον 19ο, 20ό και 21ο αιώνα, που σε γενικές - συνοπτικές γραμμές έχουν ως εξής:
Δ. Ορχομενού Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Μεταφέρεται η έδρα του δήμου από τον οικισμό Σκριπού στον οικισμό Πετρομαγούλα
Δ. Ορχομενού Ν. Βοιωτίας
Ο δήμος αποσπάσθηκε στον νομό Βοιωτίας από τον νομό Αττικής και Βοιωτίας
Δ. Ορχομενού Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Ο δήμος αποσπάσθηκε στον νομό Αττικής και Βοιωτίας από τον νομό Βοιωτίας
Κ. Βρανεζίου Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Σύσταση της κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Βρανέζι από τον δήμο Ορχομενού και ορισμός του ως έδρα της κοινότητας
Κ. Αγίου Σπυρίδωνος Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Ο οικισμός Βρανέζι της κοινότητας μετονομάζεται σε Άγιος Σπυρίδων. Η κοινότητα μετονομάζεται σε κοινότητα Αγίου Σπυρίδωνος
Κ. Αγίου Σπυρίδωνος Ν. Βοιωτίας
Η κοινότητα αποσπάσθηκε στον νομό Βοιωτίας από τον νομό Αττικής και Βοιωτίας
Ο οικισμός Άγιος Ανδρέας αποσπάται από την κοινότητα Ρωμαίικου και προσαρτάται στην κοινότητα
Δ. Ορχομενού Ν.Βοιωτίας
Ο οικισμός Άγιος Σπυρίδων αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στον δήμο Ορχομενού. Η κοινότητα καταργείται
Ιστορικά στοιχεία
Ο Άγιος Σπυρίδωνας αποτέλεσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας που συστάθηκε το 1912 και καταργήθηκε το 1998 με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας, οπότε και εντάχθηκε στον διευρυμένο δήμο Ορχομενού. Το 1959 εντάχθηκε σε αυτή και ο οικισμός Άγιος Ανδρέας που μέχρι τότε ανήκε στην κοινότητα Ρωμαίικου.
Ο πληθυσμός του Αγίου Σπυρίδωνα παρουσίαζε αύξηση μέχρι τη δεκαετία το 1940 ενώ στη συνέχεια άρχισε να μειώνεται:
Πορεία του πληθυσμού
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού
Αντίγονος
Το Αντίγονος είναι ένα ελληνικό ανδρικό όνομα που χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα. Ετυμολογικά προέρχεται από το αντί και το γόνος, και σημαίνει «αυτός που μοιάζει στον πατέρα / πρόγονό του».
Το λήμμα Αντίγονος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Άλλα ιστορικά πρόσωπα
Επίσης με το ίδιο όνομα φέρονται οι:
Μουσική
Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Διόνυσος Βοιωτίας
Ο Διόνυσος είναι πεδινό χωριό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του δήμου Ορχομενού στο νομό Βοιωτίας. Βρίσκεται στα βόρεια της πεδιάδας της Κωπαΐδας και της πόλης του Ορχομενού. Έχει πληθυσμό 572 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Κλοδοάλδος
Ο Άγιος Κλοδοάλδος ή Σεντ Κλουντ, (Λατινική γλώσσα : Clodoaldus, 522 - 7 Σεπτεμβρίου 560) μέλος του Οίκου των Μεροβιγγείων είναι Άγιος της Καθολικής Εκκλησίας, η μνήμη του τιμάται στις 7 Σεπτεμβρίου. Ήταν μικρότερος γιος του Βασιλιά της Ορλεάνης Χλωδόμηρου και της Γκουντέρικ, ίσως εγγονής του βασιλιά της Βουργουνδίας Γοδεγίσελου. Προτίμησε να απαρνηθεί τα κληρονομικά του δικαιώματα στο βασίλειο των Φράγκων και να γίνει ερημίτης, τελικά αγιοποιήθηκε. Με τον θάνατο του Κλόβις Α΄ το Φραγκικό βασίλειο μοιράστηκε ανάμεσα στους γιους του : Χλωδόμηρος, Χιλδεβέρτος Α΄, Χλωτάριος Α΄ και ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός τους Θευδέριχος Α΄. Η μητέρα τους Κλοτίλδη πρότεινε στους γιους της να προχωρήσουν σε εκστρατεία εναντίον του βασιλιά της Βουργουνδίας Σιγισμούνδου, μετά την σύλληψη του Σιγισμούνδου και της οικογένειας του ο Χλωδόμηρος επέστρεψε στην Ορλεάνη. Ο αδελφός του Σιγισμούνδου Γκοντομάρ με την βοήθεια του μεγάλου του συμμάχου Θεοδώριχου του Μέγα έσφαξε την φρουρά τον Φράγκων στην Βουργουνδία. Ο Χλωδόμηρος σε μία πράξη εκδίκησης θανάτωσε τον Σιγισμούνδο και τους δύο γιους του Γκιζάλντ και Γκοντεμπώντ, κατόπιν προχώρησε σε δεύτερη εκστρατεία στην Βουργουνδία (1 Μαΐου 524) αλλά ηττήθηκε και έπεσε στην "μάχη του Βεζερόνς" (25 Ιουνίου 524).
Διόνυσος Βοιωτίας
Ονομασία
Το Τσαμάλι ή Τζαμάλιον μετονομάστηκε το 1955 σε Διόνυσο επειδή οι κάτοικοι του, θεώρησαν ότι τα απομεινάρια των βάθρων των αγαλμάτων που βρέθηκαν νότια του οικισμού, σκαλισμένα στους πρόποδες του βράχου, ανήκαν σε ναό του Διονύσου. Σήμερα βέβαια έχει αποδειχθεί ότι ο ναός ήταν αφιερωμένος στον Ηρακλή.
Κλοδοάλδος
Η δολοφονία των αδελφών του
Μετά τον θάνατο του πατέρα του ανατράφηκε μαζί με τους δύο μεγαλύτερους αδελφούς του στο Παρίσι από την γιαγιά τους Κλοτίλδη που τους είχε μεγάλη αδυναμία. Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του Θεοδοβάλδος και Γκούνταρ θανατώθηκα ωστόσο από τον θείο τους Χλωτάριο Α΄ αν και ήταν μονάχα 10 και 7 ετών αντίστοιχα, ο Κλοδοάλδος πρόλαβε και δραπέτευσε στην Προβηγκία. Ο Σαλικός νόμος επέβαλε στον Κλοδοάλδο και τους αδελφούς του να κληρονομήσουν το βασίλειο του πατέρα τους αλλά οι θείοι τους Χιλδεβέρτος Α΄ των Παρισίων και Χλωτάριος Α΄ του Σουασόν το σφετερίστηκαν.
Σύμφωνα με κάποιον λογαριασμό ο Χιλδεβέρτος Α΄ και ο Χλωτάριος Α΄ ζήτησαν πίσω τα παιδιά από την μητέρα τους με στόχο να τα στέψουν βασιλείς, η Κλοτίλδη αγνοώντας τις προθέσεις των γιων της τα έντυσε με τα καλύτερα ρούχα και τα έστειλε (524). Τα δύο αδέλφια θανάτωσαν τα ανίψια τους, κάποιοι λογαριασμοί γράφουν ότι τα σκότωσαν με τα χέρια τους φέρνοντας έντονη θλίψη και οργή στην γιαγιά τους. Τα δύο μεγαλύτερα παιδιά ήταν μόλις 10 και 7 ετών, ο Κλοδοάλδος δραπέτευσε με την επέμβαση κάποιων ευγενών που ήταν πιστοί στον Χλωδόμηρο, κατέφυγε στο ιερό του Αγίου Ρεμίγιου, επισκόπου του Ρεμς, ασφαλής από τους θείους του που τον αναζητούσαν. Μία άλλη πηγή γράφει ότι οι δύο θείοι έστειλαν τα δύο παιδιά στην μητέρα τους με στόχο να τα κουρέψει ώστε να μην έχουν δικαιώματα στον θρόνο, τα μακριά μαλλιά ήταν εκείνη την εποχή σύμβολο της βασιλικής εξουσίας. Η Κλοτίλδη περήφανα απάντησε ότι "προτιμώ να δώ τους εγγονούς μου νεκρούς παρά κουρεμένους", οι θείοι τους τότε αποφάσισαν να τα σκοτώσουν. Ο Γκούνταρ θανατώθηκε πρώτος, στην συνέχεια ο Θεοδοβάλδος έπεσε στα πόδια του θείου του Χιλδεβέρτου και του ζήτησε να του χαρίσει την ζωή. Ο Χιλδεβέρτος Α΄ υπέκυψε αλλά ο μικρότερος θείος του Χλωτάριος ήταν ανένδοτος και τον σκότωσε, μονάχα ο μικρότερος Κλοδοάλδος πρόλαβε να δραπετεύσει.
Διόνυσος Βοιωτίας
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού
Κλοδοάλδος
Ενηλικίωση
thumb|250px|right|Ο Κλοδοάλδος συναντά τον Άγιο Σεβερίνο. Ο Κλοδοάλδος απαρνήθηκε όλα τα δικαιώματα του στον θρόνο και πήγε στα περίχωρα του Παρισιού να ζήσει σαν ερημίτης στο πλευρό του Αγίου Σεβερίνου, προτιμώντας μια ήσυχη και φτωχή ζωή παρά την πολυτελή και επικίνδυνη ζωή των ανακτόρων. Έμεινε μερικά χρόνια στην συνοδεία του Αγίου Σεβερίνου από τον οποίο διδάχθηκε τα μυστικά της μοναστικής ζωής, σε ηλικία 20 ετών επέστρεψε στο Παρίσι και εμφανίστηκε μπροστά στους επισκόπους και την βασιλική οικογένεια. Ο επίσκοπος έκοψε τα μαλλιά του Κλοδοάλδου, οι θείοι του που τον έβλεπαν μέχρι τότε σαν απειλή όταν είδαν την κίνηση αυτή ηρέμησαν και σταμάτησαν να επιδιώκουν τον θάνατο του, τον χρηματοδότησαν με μερικά δώρα για να ζήσει άνετα την υπόλοιπη ζωή του. Όταν πέθανε ο Άγιος Σεβερίνος ο Σαιντ Κλουντ εγκατέλειψε το Παρίσι, πήγε στην Ορλεάνη και έμεινε διάσημος στους κατοίκους για τις θαυματουργικές του ικανότητες. Επέστρεψε στο πρώτο του ερημητήριο στο Παρίσι όπου οι κάτοικοι τον δέχτηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό.
Με αίτημα του λαού ο Κλοδοάλδος ζήτησε από τον επίσκοπο Ευσέβιο του Παρισιού να υπηρετήσει μερικά χρόνια στην εκκλησία. Τα χαρίσματα και η ευσέβεια του προκάλεσαν τεράστιο ενθουσιασμό, ο ίδιος που δεν μπορούσε να δεχτεί άλλες τιμές αποσύρθηκε σε έναν λόφο νότια του Σηκουάνα σε μια περιοχή που σήμερα ονομάζεται "Σεντ Κλουντ". Έζησε μιά ήσυχη ερημική ζωή ανάμεσα σε αλιείς και αγρότες, οικοδόμησε και μία εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Μαρτίνο του Τουρ. Σύντομα έγινε γνωστή η περιοχή που αποσύρθηκε και ήρθαν πολλοί ιερείς να ζήσουν μαζί του, οικοδόμησε ένα μοναστήρι με πολλά κελιά για την στέγαση τους. Τα δώρα που πήρε από τους θείους του τον βοήθησαν επαρκώς να ζήσει τα επόμενα οκτώ χρόνια στο αβαείο με τους μοναχούς αδελφούς σαν υπόδειγμα ευσέβειας και ηθικής, πέθανε σε ηλικία 38 ετών (7 Σεπτεμβρίου 560).
Αγιοποίηση
Ο θρύλος αναφέρει ότι ο Κλοδοάλδος είχε προβλέψει τον θάνατο του και ακολούθησαν πολλά θαύματα στον τάφο του. Ο Κλοδοάλδος αγιοποιήθηκε και το Αβαείο που έζησε τα τελευταία χρόνια έγινε τόπος προσκυνήματος, πήρε το όνομα "Κολεγιακή εκκλησία του Αγίου Κλοδοάλδου", εκεί φυλάσσονται τα οστά του. Ο Γρηγόριος Τουρώνης γράφει στο έργο του "Ιστορία των Φράγκων" μερικές γραμμές για τον Κλοδοάλδο. Μετά την αναφορά σχετικά με την δολοφονία των δύο αδελφών του έγραψε "δεν μπορούσαν να θανατώσουν το τρίτο που διασώθηκε από γενναίους πολεμιστές, έκοψε τα μαλλιά του και αφιερώθηκε στον θεό, έκανε άριστες πράξεις και πέθανε σαν απλός κληρικός".
Άγρια ζωή
thumbnail|right|300px|Διάφορα είδη [[Ελάφι|ελαφιών υπάρχουν σε όλη την Αμερική και την Ευρασία.]]
Ο όρος Άγρια Ζωή αναφέρεται στους ζωντανούς οργανισμούς που δεν είναι με κανένα τρόπο τεχνητοί ή εξημερωμένοι και ζουν στα φυσικά τους ενδιαιτήματα. Η Άγρια ζωή μπορεί να αναφέρεται στην χλωρίδα (φυτά) αλλά κυρίως αναφέρεται στην πανίδα (ζώα). Πρέπει να αναφερθεί, ότι η Άγρια ζωή είναι ένας πολύ γενικός όρος για τη ζωή σε διάφορα οικοσυστήματα. Η έρημος, τα δάση της βροχής, οι πεδιάδες, και άλλες περιοχές - συμπεριλαμβανόμενων και των αστικών κατοικημένων περιοχών - διαθέτουν ξεχωριστές μορφές της Άγριας Ζωής.
Το ανθρώπινο γένος ιστορικά τείνει να διαχωρίζει τον πολιτισμό από την Άγρια Ζωή με πολλούς τρόπους. Εκτός από την προφανή διαφορά στο λεξιλόγιο, υπάρχουν διαφορετικές προσδοκίες υπό τη νομική, την κοινωνική και την ηθική έννοια. Αυτό υπήρξε αιτία διαμάχης καθ' όλη τη διάρκεια της καταγεγραμμένης ιστορίας. Οι Θρησκείες συχνά ανακήρυτταν κάποια ζώα ιερά, και στη σύγχρονη εποχή η ανησυχία για το περιβάλλον εξώθησε τους ακτιβιστές στη διαμαρτυρία για την εκμετάλλευση της άγριας ζωής, για ανθρώπινο όφελος ή διασκέδαση.
Στη λογοτεχνία έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ο παραδοσιακός διαχωρισμός του ανθρώπου από την άγρια ζωή.
Η διατήρηση της Άγριας ζωής
Σε μερικές χώρες, οι προστατευόμενες περιοχές, οι περιοχές διαφύλαξης άγριας ζωής ή τα Εθνικά Πάρκα (στην Ελλάδα έχει επικρατήσει ο όρος Εθνικοί δρυμοί) συστάθηκαν για να προστατέψουν την Άγρια ζωή και τα φυσικά τους ενδιαιτήματα. Τα σημαντικότερα από αυτά ονομάστηκαν Περιοχές Παγκόσμιας Κληρονομιάς ή Βιοσφαιρικά αποθέματα από την UNESCO. Η ίδρυση των πάρκων χαρακτηρίζεται από ένα σύνολο περιβαλλοντικών, τουριστικών, και άλλων παραγόντων. Μερικά από αυτά τα πάρκα εμποδίζουν απλώς την ανάπτυξη στην περιοχή, και επιτρέπουν το ψάρεμα και το κυνήγι σε περιορισμένη κλίμακα ως ένα μέτρο ελέγχου του πληθυσμού της πανίδας. Άλλα πάρκα απαγορεύουν το κυνήγι και το ψάρεμα και κάποια άλλα καθορίζουν την μέγιστη επιτρεπτή τουριστική επισκεψιμότητα ή τη μορφή της επισκεψιμότητας. Σε κάποιους δρόμους έχουν τοποθετηθεί περάσματα για την άγρια ζωή, προκειμένου να αντιστραφεί ο τεμαχισμός του φυσικού περιβάλλοντος.
Η Άγρια ζωή στην Τηλεόραση
Η Άγρια ζωή αποτελεί κοινό αντικείμενο εκπαιδευτικών τηλεοπτικών σειρών. Ειδικές εκπομπές του National Geographic προβλήθηκαν αρχικά στο CBS το 1965, αργότερα στο ABC και μετά στο PBS. Το 1963, ξεκίνησε στο NBC το Άγριο Βασίλειο, ένα δημοφιλές πρόγραμμα με παρουσιαστή το ζωολόγο Marlin Perkins. Από το 1984, το Discovery Channel και ο συνεχιστής του, το Animal Planet στις Η.Π.Α και η μονάδα φυσικής ιστορίας του BBC στο Ηνωμένο Βασίλειο κυριάρχησαν στην αγορά των τηλεοπτικών εκπομπών σχετικά με την άγρια ζωή, και κυρίως οι εκπομπές εκείνες με παραγωγό και παρουσιαστή τον Ντέιβιντ Ατένμπορω..
Δείτε επίσης
Αγρια ζωη Αγρια ζωη
Extensible Messaging and Presence Protocol
Το Extensible Messaging and Presence Protocol (XMPP) (παλαιότερη ονομασία Jabber ) είναι ένα σύνολο ανοιχτών πρωτοκόλλων άμεσης επικοινωνίας (instant messaging), βασισμένα στην XML. Λογισμικό Jabber είναι εγκατεστημένο σε χιλιάδες διακομιστές (server) ανά το Διαδίκτυο (Internet) και χρησιμοποιείται από τουλάχιστον 10 εκατομμύρια χρήστες παγκοσμίως, σύμφωνα με τα στοιχεία της Jabber Software Foundation.
Σε αντίθεση με τα περισσότερα πρωτόκολλα άμεσης επικοινωνίας, το Jabber είναι ένα ανοιχτό πρότυπο. Επίσης, όπως και με την ηλεκτρονική αλληλογραφία, μπορείτε να επικοινωνήσετε με οποιονδήποτε χρήστη, όποιοι και αν είναι οι εμπλεκόμενοι διακομιστές (ο δικός σας και ο δικός του).
Ιστορία
Ο Jeremie Miller άρχισε το πρόγραμμα το 1998˙ η πρώτη βασική δημόσια έκδοση ήρθε δυο χρόνια αργότερα, τον Μάϊο του 2000, και περιείχε κυρίως το jabberd, ένα διακομιστή Jabber.
Οι βάσεις του Jabber, που τώρα διαχειρίζεται η Jabber Software Foundation, αναγνωρίστηκαν ως πρότυπο (υπό την ονομασία XMPP) από την IETF τον Οκτώβριο του 2004 (δείτε RFC 3920).
Το 2005, αρκετές εκδοχές διακομιστών Jabber κυκλοφορούν, γραμμένοι σε διάφορες γλώσσες προγραμματισμού.
Τον Αύγουστο του 2005, η Google παρουσίασε μια νέα της υπηρεσία, το Google Talk, ένα συνδυασμό άμεσης επικοινωνίας, βασιζόμενη στο Jabber/XMPP) και το VoIP.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Το δίκτυο Jabber ακολουθεί τη λογική πελάτη-διακομιστή (client-server) (δυο προγράμματα πελάτες δεν επικοινωνούν απευθείας το ένα με το άλλο), αλλά παραμένοντας αποκεντρωμένο. Δεν υπάρχει λοιπόν κάποιος κεντρικός διακομιστής όπως σε άλλες υπηρεσίες σαν το AOL Instant Messenger ή το MSN Messenger.
Ένας χρήστης προσδιορίζεται με ένα όνομα χρήστη και ένα όνομα διακομιστή. Τα δυο πεδία αυτά συνδέονται με ένα @ και αποτελούν το λεγόμενο Jabber ID, ή JID.
Ας υποθέσουμε πως ο giannis@papagiannis.gr θέλει να μιλήσει στην mixaela@papamhxail.gr. Ο Γιάννης και η Μιχαέλα έχουν από ένα λογαριασμό στους διακομιστές papagiannis.gr και papamhxail.gr αντιστοίχως. Ορίστε τι γίνεται όταν η Μιχαέλα θέλει να στείλει ένα μήνυμα στον Γιάννη:
Jabber ID
Το Jabber ID ή JID, είναι το όνομα χρήστη ή όνομα λογαριασμού που χρησιμοποιείται για της πρόσβαση σε έναν λογαριασμό Jabber και, στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι του τύπου χρήστης@δικτυακός_τόπος/πόρος. Το πεδίο πόρος (resource) δίνει την δυνατότητα σε έναν χρήστη να επικοινωνήσει με ένα ιδιαίτερο σημείο πρόσβασης συνδεδεμένο σ' ένα λογαριασμό. Μπορείτε π.χ. να συνδεθείτε από το σπίτι σας με πόρο home και, συγχρόνως, από το γραφείο με πόρο office, δίνοντας έτσι την δυνατότητα στους άλλους χρήστες να σας στείλουν μήνυμα στο σπίτι, χωρίς να το λάβετε στο γραφείο, παρ' όλο που και στις δύο περιπτώσεις, ο λογαριασμός είναι ο ίδιος. Παρ' όλα αυτά, το πεδίο αυτό δεν είναι απαραίτητο για να επικοινωνήσετε με κάποιον χρήστη (συχνά είναι μάλιστα το όνομα του προγράμματος πελάτη του χρήστη).
Οι μεταφορές ή πύλες (transports), οι πράκτορες (agents), και άλλα αυτοματοποιημένα μέρη του δικτύου Jabber μπορούν να μην έχουν ένα πεδίο χρήστη στο JID τους. Ένα κοινό παράδειγμα είναι η μεταφορά AIM (AOL Instant Messenger) που έχει ένα JID του τύπου aim.domain.com, και οι AIM επαφές εμφανίζονται ως screenname@aim.domain.com.