cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sonic Forces
Πλοκή
Ο γιατρός Eggman επιτίθεται σε μια πόλη και ο Sonic θέλει να τον σταματήσει. Ωστόσο, κατά την άφιξή του, επιτίθεται από τον Infinite, έναν μισθοφόρο μετασχηματισμένο από τη δύναμη του Phantom Ruby, που έχει κάνει το ντεμπούτο του στο Sonic Mania. Οι Ατελείωτες ήττες του Sonic,είναι αιχμάλωτος στο Death Egg. Χωρίς τον Sonic, η γη δεν έχει κάποιον για να την προστατεύσει, και ο Eggman, με τη βοήθεια των ρομπότ του, Infinite, Shadow the Hedgehog, Chaos, Zavok και Metal Sonic, καταφέρνει να κατακτήσει τον κόσμο μέσα σε έξι μήνες. Knuckles η Echidna σχηματίζει μια δύναμη αντίστασης με Tails, την ομάδα Chaotix (Vector ο κροκόδειλος, Charmy η μέλισσα, Espio ο χαμαιλέοντας),την Amy Rose, τον Silver τον σκαντζόχοιρο, την Rouge την νυχτερίδα και έναν επιζώντα από την επίθεση του Eggman που ονομάζουν το Rookie. Ο Knuckles ανακαλύπτει τον τόπο του Sonic και ο Rookie κλέβει ένα διαστημικό λεωφορείο, σπάει στο Death Egg και διασώσει το Sonic. Πίσω στην πόλη, ο Tails επιτίθεται από τον Chaos, αλλά σώζεται από το Classic Sonic (που κατέληξε στον κόσμο του Σύγχρονου Sonic μετά τα γεγονότα της Sonic Mania). Οι δύο ξεκίνησαν να κατασκοπεύουν τον Eggman, μαθαίνοντας το Phantom Ruby και ότι ο Eggman έχει ένα σχέδιο να καταστρέψει εντελώς την Αντίσταση που θα τεθεί σε ισχύ μέσα σε τρεις ημέρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Sonic Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2017 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Havok Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo Switch Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Sega
Γύρος της Ουρουγουάης
Ο Γύρος της Ουρουγουάης ήταν ο 8ος γύρος πολυμερών εμπορικών διαπραγματεύσεων (ΠΕΔ) που διεξήχθησαν στο πλαίσιο της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου (αγγλικά: General Agreement on Tariffs and Trade, GATT) από το 1986 έως το 1994 και περιελάμβαναν 123 χώρες ως «τα συμβαλλόμενα μέρη». Ο Κύκλος οδήγησε στη δημιουργία του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), με την GATT να παραμένει ως αναπόσπαστο μέρος των συμφωνιών του ΠΟΕ. Η γενικότερη κατεύθυνση του Γύρου ήταν να επεκτείνει τους κανόνες εμπορίου της GATT σε τομείς που προηγουμένως είχαν εξαιρεθεί ως δύσκολοι να απελευθερωθούν (γεωργία, κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα) και σε αυξανόμενης σημασίας νέους τομείς  που προηγουμένως δεν είχαν περιληφθεί (εμπόριο υπηρεσιών, διανοητική ιδιοκτησία, εμπορικές στρεβλώσεις προερχόμενες από την επενδυτική πολιτική). Ο Γύρος τέθηκε σε ισχύ το 1995 με προθεσμίες πουέληγαν σε 2000 (2004 στην περίπτωση των αναπτυσσόμενων χωρών) υπό την αιγίδα του νεοσυσταθέντα ΠΟΕ.
Ο Γύρος της Ντόχα ήταν ο επόμενος γύρος εμπορικών διαπραγματεύσεων. Ξεκίνησε στις αρχές του 2001 και παραμένει ανολοκλήρωτος, αφού έχασε την αρχική προθεσμία του 2005.
Στόχοι
Οι κύριοι στόχοι του Γύρου της Ουρουγουάης ήταν: Υπήρχε επίσης η πρόθεση να συνταχθεί ένας κώδικας για να αντιμετωπισθεί η κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων και άλλων μορφών δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας.
Ιστορία
Ο γύρος ξεκίνησε στην Πούντα δελ Έστε της Ουρουγουάης τον Σεπτέμβριο του 1986 και ακολούθησαν διαπραγματεύσεις στη Γενεύη, τις Βρυξέλλες, την Ουάσιγκτον, και το Τόκιο, με τις 20 συμφωνίες να υπογράφονται τελικά στο Μαρακές—η Συμφωνία του Μαρακές —τον Απρίλιο του 1994.
Ιστορικό
Η Υπουργική Δήλωση του 1982 εντοπίσε προβλήματα όπως διαρθρωτικές δυσλειτουργίες, παράπλευρες επιπτώσεις στο παγκόσμιο εμπόριο των πολιτικών ορισμένων χωρών κ.α. που η GATT δεν μπορούσε να διαχειριστεί. Για να αντιμετωπιστούν αυτά τα ζητήματα, ο όγδοος γύρος της GATT (γνωστός ως Γύρος της Ουρουγουάης) ξεκίνησε το Σεπτέμβριο του 1986 στην Πούντα δελ Έστε της Ουρουγουάης. Hταν η ευρύτερη εξουσιοδότηση για εμπορικές διαπραγματεύσεις που είχε δοθεί ποτέ: οι συνομιλίες επρόκειτο να επεκτείνουν το εμπορικό σύστημα σε αρκετές νεες περιοχές, με χαρακτηριστικές το εμπόριο υπηρεσιών και τη διανοητική ιδιοκτησία, και να μεταρρυθμίσουν το εμπόριο στους ευαίσθητους τομείς της γεωργίας και της κλωστοϋφαντουργίας. 'Ολα τα άρθα της GATT ήταν ανοιχτά για αναθεώρηση.
Ο Γύρος έπρεπε να τελειώσει τον Δεκέμβριο του 1990, αλλά οι ΗΠΑ και η ΕΕ διαφώνησαν για το πως θα μεταρρυθμιζόταν το εμπόριο γεωργικών προϊόντων και αποφασίστηκε η παράταση των συνομιλιών. Τέλος, τον Νοέμβριο του 1992, οι ΗΠΑ και η ΕΕ συμβίβασαν τις περισσότερες από τις διαφορές τους με μια συμφωνία, γνωστή ανεπίσημα ως η συμφωνία του Μπλερ Χάουζ, και στις 15 απριλίου 1994 η συμφωνία υπεγράφη από υπουργούς των περισσότερων από τις 123 κυβερνήσεις που συμμετείχαν, σε μια συνάντηση στο Μαρακές του Μαρόκο. Η συμφωνία ίδρυσε τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίο, ο οποία τέθηκε σε ισχύ κατά την έναρξη λειτουργίας του την 1η ιανουαρίου του 1995, για να αντικαταστήσει το σύστημα της GATT. Θεωρείται ευρέως ως η πιο βαθιά θεσμική μεταρρύθμιση του παγκόσμιου εμπορικού συστήματος μετά τη θέσπιση της GATT.
Επιτεύγματα
Η GATT εξακολουθεί να υφίσταται ως η συνθήκη-ομπρέλα του ΠΟΕ για το εμπόριο αγαθών, αφού πρώτα ανανεώθηκε ως αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων του Γύρου της Ουρουγουάης (γίνεται διάκριση ανάμεσα σε GATT 1994, τα ανανεωμένα τμήματα της GATT και σε GATT 1947, την αρχική συμφωνία η οποία εξακολουθεί να αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της GATT 1994). Η GATΤ 1994 δεν είναι ωστόσο η μόνη νομικά δεσμευτική συμφωνία που περιλαμβάνονται στην Τελική Πράξη. Υιοθετήθηκαν επίσης μια μεγάλη λίστα από 60 συμφωνίες, παραρτήματα, αποφάσεις και μνημόνια. Στην πραγματικότητα, οι συμφωνίες εμπίπτουν σε μια απλή δομή με έξι κύρια μέρη: Οι συμφωνίες για τα δύο μεγαλύτερα τμήματα υπό την εποπτεία του ΠΟΕ, τα αγαθά και τις υπηρεσίες, έχουν μια κοινή δομή, αποτελούμενη από τρία μέρβ: Ένα από τα επιτεύγματα του γύρου της Ουρουγουάης μπορεί να θεωρηθεί η Συμφωνία του Γύρου της Ουρουγουάης για τη Γεωργία, υπό την εποπτεία του ΠΟΕ, η οποία φέρνει το εμπόριο γεωργικών προϊόντων περισσότερο εντός του πλαισίου της GATT. Πριν από το Γύρο της Ουρουγουάης, οι συνθήκες για εμπόριο γεωργικών προϊόντων επιδεινώνονταν λόγω αυξανόμενων επιδοτήσεων, δημιουργίας αποθεμάτων, μειούμενων διεθνών τιμών και αύξανόμενου κόστους στήριξης. Η συμφωνία προβλέπει τη μετατροπή των ποσοτικών περιορισμών σε δασμού και τη σταδιακή μείωση των δασμών. Επίσης, η συμφωνία επιβάλλει κανόνες και αρχές στις γεωργικές εξαγωγικές επιδοτήσεις, τις εγχώριες επιδοτήσεις, και στα μέτρα υγειονομικής και φυτοϋγειονομικής προστασίας (SPS), μέσω της Συμφωνίας για την Εφαρμογή Υγειονομικών και Φυτοϋγειονομικών Μέτρων
Κριτική
Ομάδες όπως η Oxfam έχουν επικρίνει τον Γύρο της Ουρουγουάης πως έδωσε ανεπαρκή σημασία στις ειδικές ανάγκες των αναπτυσσόμενων χωρών, πυροδοτώντας τη σύσταση εναλλακτικών διεθνών οργανισμών, για παράδειγμα της Via Campesina, οι οποίες θα εστίαζαν περισσότερο στα συμφέροντα των μικροπαραγωγών και όχι των πολυεθνικών επιχειρήσεων.. Μια πτυχή αυτής της κριτικής είναι πως παράγοντες πολύ κοντά στις βιομηχανίες των πλούσιων χωρών—όπως ο Νταν Άμστουτς, πρώην Διευθύνων Σύμβουλος της Cargill—είχαν σημαντικό ρόλο στη σύνταξη του Γύρου της Ουρουγουάης σε τομείς όπως αυτός της γεωργίας. Όπως και με τον ΠΟΕ γενικότερα, μη-κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ), όπως οι Health Gap και Global Trade Watchεπίσης, επικρίνουν τις διαπραγματεύσεις του Γύρου στα θέματα της διανοητικής ιδιοκτησίας και των βιομηχανικών δασμών θεωρώντας πως δημιουργούν υπερβολικά πολλούς περιορισμούς στη χάραξη πολιτικής και τις ανθρώπινες ανάγκες. Ένα άρθρο υποστηρίζει πως οι αιτίες αυτής της ανισορροπίας σε βάρος των αναπτυσσόμενων χωρών ήταν η έλλειψη εμπειρίας τους σε διαπραγματεύσεις εντός του ΠΟΕ, η ελλιπής γνώση για το πώς θα τις επηρεάσουν οι διεκδικήσεις των βιομηχανικών χωρών στους νέους τομείς του ΠΟΕ, η ολοένα και πιο μερκαντιλιστική διάθεση της μεγάλης δύναμης των GATT/ΠΟΕ, των ΗΠΑ και η δομή του ΠΟΕ που έκανε την παράδοση της GATT για συναινετικές αποφάσεις αναποτελεσματική, έτσι ώστε μια χώρα να μη μπορεί να διατηρήσει το status quo.
Αναφορές
<div class="reflist columns references-column-count references-column-count-2" style="column-count: 2; list-style-type: decimal;">
Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες
Φυλακή (Ήπειρος)
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαμένες αρχαίες πόλεις Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Γκουόβνο
Το Γκουόβνο (πολωνικά: Głowno) είναι πόλη και κοινότητα του Πόβιατ Ζγκιες στο Βοεβοδάτο Λοτζ στην Πολωνία. Βρίσκεται περίπου 25 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Λοτζ. Η πόλη ανήκε διοικητικά στο Βοεβοδάτο Λοτζ από το 1975 έως το 1998. Σύμφωνα με στοιχεία του 2016, η πόλη είχε 14.534 κατοίκους.
Ιστορία
Αν και ο πρώτος οικισμός στο σημερινό Γκουόβνο πιστεύεται ότι εμφανίστηκε τον 11ο αιώνα, η πρώτη πόλη οργανώθηκε στις αρχές του 15ου αιώνα κοντά σε εμπορική οδό από το Δουκάτο της Μασοβίας, ένα πολωνικό φέουδο, στο Βασίλειο της Πολωνίας. Ο φεουδάρχης της Ράβα Μαζοβιέτσκα και αναπληρωτής διοικητής του Σοχάτσεφ, Γιάκουμπ Γκουοβόνσκι (Jakub Głowiński), ίδρυσε την πρώτη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία του Γκουόβνο, η οποία αφιερώθηκε στις 11 Μαρτίου 1420 ως Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου. Κατόπιν αιτήματος του Γιάκουμπ, ο Δούκας Σιεμόβιτ Ε΄ της Μαζοβίας παραχώρησε προνόμια πόλης βάσει του νόμου του Κουλμ. Τα προνόμια πόλης διατηρήθηκαν μέχρι τη σύγχρονη εποχή, με διακοπή μεταξύ των ετών 1870-1925.
Με την ενσωμάτωση του Δουκάτου της Ράβα στο Βασίλειο της Πολωνίας ως αντεστραμμένο φέουδο το 1462 ιδρύθηκε το Βοεβοδάτο Ράβα, το οποίο ήταν επίσης μέρος της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το Γκουόβνο ανήκε σε αυτό το βοεβοδάτο έως το 1793 ή τον δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας. Το 1504, μια πυρκαγιά κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης, οπότε ο Βασιλιάς Αλέξανδρος της Πολωνίας ανέστειλε τη φορολογία για τους κατοίκους της για δέκα χρόνια. Το 1522, μια δεύτερη πυρκαγιά έπληξε την πόλη και ο Βασιλιάς Σιγισμούνδος Α΄ της Πολωνίας παραχώρησε άλλη μια 10ετή φορολογική απαλλαγή. Λόγω του Κατακλυσμού και της εξέγερσης υπό τον Γέζι Σεμπάστιαν Λουμπομίρσκι, ο πληθυσμός μειώθηκε σοβαρά, και το 1676, μόνο 74 άτομα ζούσαν στο Γκουόβνο, αλλά υπό την κυριαρχία του Βασιλιά Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι ο πληθυσμός της πόλης ανέκαμψε κάπως. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου, η πόλη και η εκκλησία λεηλατήθηκαν από σαξονικά και σουηδικά στρατεύματα, συμπεριλαμβανομένης μιας σύντομης αλλά καταστροφικής παραμονής από τον Βασιλιά Κάρολο ΙΑ΄ της Σουηδίας και τα στρατεύματα του το 1704, που καταγράφηκε από τον ενοριακό ιερέα της εκκλησίας του Αγίου Ιακώβου. Ακολούθως, το 1710, μια επιδημία χτύπησε, σκοτώνοντας κατοίκους από τοπικούς ευγενείς έως τον απλό λαό της πόλης, και η πόλη σχεδόν αφανίστηκε. Τέλος, η πόλη πουλήθηκε στον Μπαλτάζαρ Τσιετσιέρσκι, δικαστή του Ντροχίτσιν. Μετά τη δεκαετία του 1730 και ίσως πιο κοντά στο 1750, ο νέος ιδιοκτήτης άρχισε να εγκαθιστά Εβραίους εκεί, προκειμένου να δημιουργήσει εισόδημα από την κλωστοϋφαντουργία. Το 1741, ο Βασιλιάς Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας παραχώρησε προνόμια αγοράς στην πόλη του Τσιετσιέρσκι, επιτρέποντας στην πόλη να πραγματοποιήσει τέσσερις ετήσιες εκθέσεις κατά τη διάρκεια ενός ημερολογιακού έτους. Το 1775, υπήρχαν 60 νοικοκυριά που πλήρωναν φόρους στην πόλη.
1793-1939
αριστερά|μικρογραφία| Χτισμένο το 1840, το αρχοντικό Ζαμπζέζνια ανήκε για τελευταία φορά στην Κόμισσα Αλεξάντρα Κομορόφσκα. Το 1793, πραγματοποιήθηκε ο δεύτερος διαμελισμός της Πολωνίας, όπου η πόλη καταλήφθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Με την αναβίωση της πολωνικής πολιτείας και την ίδρυση του Δουκάτου της Βαρσοβίας το 1806, η περιοχή ενσωματώθηκε σε αυτήν. Το 1815, μετά την ήττα της Ναπολέοντα Α΄ η πόλη έπεσε στους Ρώσους και έγινε μέρος του νεοσύστατης Πολωνίας του Συνεδρίου.
Το 1869, οι ρωσικές κατοχικές αρχές αφαίρεσαν τα προνόμια πόλης του Γκουόβνο, ένα ισχυρό ποινικό μέτρο που προοριζόταν ως ταπείνωση για τη συμμετοχή των πολιτών του στην Ιανουαριανή Εξέγερση. Το 1870, ο Τσάρος Αλέξανδρος Β΄ της Ρωσίας υποβάθμισε έναν μεγάλο αριθμό πόλεων της Πολωνίας σε χωριά σε όλες τις πολωνικές περιοχές υπό ρωσική διοίκηση και το Γκουόβνο υπέστη την ίδια μοίρα.
Το 1903, η σιδηροδρομική σύνδεση μεταξύ Βαρσοβίας και Λοτζ κατασκευάστηκε μέσω του Γκουόβνο, αντιπροσωπεύοντας έτσι έναν θετικό παράγοντα για την οικονομία. Η πρώτη εθελοντική πυροσβεστική υπηρεσία ιδρύθηκε το 1908. Το 1924, η εταιρεία «Buch and Werner Norblin Brothers» άνοιξε ένα εργοστάσιο στο Γκουόβνο. Με την αναβίωση της Πολωνικής Δημοκρατίας το 1918, η νέα πολωνική κυβέρνηση επανέφερε το χαμένο καθεστώς και τα προνόμια πόλης το 1925.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία| Μαζικός τάφος 24 Πολωνών που δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς σε δύο μαζικές εκτελέσεις το 1943 και το 1944. Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου την 1η Σεπτεμβρίου 1939, η περιοχή ήταν μια σκηνή της Μάχης του Μπζούρα και μερικές μάχες σημειώθηκαν στην περιοχή του Γκουόβνο. Η πόλη καταλήφθηκε από την γερμανική Βέρμαχτ κατά τη δεύτερη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου. Η ναζιστική γερμανική διοίκηση ιδρύθηκε και το Γκουόβνο έγινε μέρος της γερμανικής διοικητικής μονάδας γνωστής ως Γενικό Κυβερνείο. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, στο Γκουόβνο σημειώθηκαν πολλές πράξεις πολωνικής αντίστασης από τον Εσωτερικό Στρατό, κ.α., συμπεριλαμβανομένης της παράνομης εκτέλεσης ενός Ρωμαιοκαθολικού ιερέα που εργάστηκε ως πληροφοριοδότης της ναζιστικής αστυνομίας. Τα ναζιστικά αντίποινα πήραν τη ζωή πολλών πολιτών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δολοφονήθηκαν σε μαζικές εκτελέσεις στο νεκροταφείο της πόλης και στο εσωτερικό της γερμανικής αστυνομικής έδρας της πόλης, καθώς και στη διαβόητη φυλακή Πάβιακ της Βαρσοβίας. Πολλοί πολίτες αναγκάστηκαν να σε καταναγκαστική εργασία για τους Γερμανούς και μερικοί μεταφέρθηκαν σε διάφορα εργοστάσια και αγροκτήματα σε όλη τη Γερμανία.
Οι γερμανικές αρχές δημιούργησαν ένα εβραϊκό γκέτο στο Γκουόβνο τον Μάιο του 1940, προκειμένου να περιορίσουν τον εβραϊκό πληθυσμό της με σκοπό το διωγμό και την εκμετάλλευση. Το γκέτο εκκαθαρίστηκε τον Μάρτιο του 1941, όταν και οι 5.600 κάτοικοί του μεταφέρθηκαν με φορτηγά βοοειδών στο Γουόβιτς και από εκεί στο Γκέτο της Βαρσοβίας, το μεγαλύτερο γκέτο σε όλη τη ναζιστική κατεχόμενη Ευρώπη, με πάνω από 400.000 Εβραίους να συνωστίζονται σε μια περιοχή 3,4 χλμ2, ή 7,2 άτομα ανά δωμάτιο. Μέχρι τη στιγμή της απελευθέρωσης της Πολωνίας, ούτε ένα εβραϊκό γκέτο δεν παρέμεινε στα πολωνικά εδάφη.
Τον Αύγουστο του 1943 και τον Μάρτιο του 1944, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν δύο σφαγές 14 και 10 Πολωνών, αντίστοιχα. Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας, τον Αύγουστο του 1944, οι Γερμανοί απέλασαν 3.000 Βαρσοβιανούς από το στρατόπεδο Ντούλαγκ 121 στο Προύσκουφ, όπου είχαν αρχικά φυλακιστεί, στο Γκουόβνο. Αυτοί οι Πολωνοί ήταν κυρίως ηλικιωμένοι και γυναίκες με παιδιά, πολλοί στάλθηκαν σε κοντινά χωριά, ενώ πάνω από 1.000 έμειναν στην πόλη και στη γκμίνα από τα μέσα Νοεμβρίου 1944.
Ο Σοβιετικός Κόκκινος Στρατός κατέλαβε το Γκουόβνο τον Ιανουάριο του 1945 και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Πολωνία, ωστόσο με ένα σοβιετικό κομμουνιστικό καθεστώς, το οποίο στη συνέχεια παρέμεινε στην εξουσία μέχρι την πτώση του κομμουνισμού στη δεκαετία του 1980.
Αθλητισμός
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η Σταλ Γκουόβνο. Αγωνίζεται στις κατώτερες κατηγορίες.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Γκουόβνο είναι αδελφοποιημένο με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Ζγκιες Κατηγορία:Βοεβοδάτο Ράβα Κατηγορία:Κυβερνείο Πιότρκουφ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Τόνι Μπένετ
Ο Άντονι Ντόμινικ Μπενεντέτο (3 Αυγούστου 1926-21 Ιουλίου 2023) γνωστός ως Τόνι Μπένετ ήταν Αμερικανός τραγουδιστής της παραδοσιακής ποπ, της μουσικής ταινιών και της τζαζ. Υπήρξε επίσης ζωγράφος, δημιουργώντας πολλά έργα υπογράφοντας με το βαφτιστικό του όνομα τα οποία βρίσκονται μόνιμα σε κοινή θέα σε διάφορα ιδρύματα. Είναι ο ιδρυτής της Σχολής Καλών Τεχνών Φρανκ Σινάτρα στην Αστόρια της Νέας Υόρκης.
Ο Μπένετ ξεκίνησε να τραγουδάει σε μικρή ηλικία. Πολέμησε στα τελευταία στάδια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο πεζικό των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Αργότερα ανέπτυξε την καλλιτεχνική του καριέρα, υπέγραψε συμβόλαιο με την Κολόμπια Ρέκορντς και κυκλοφόρησε το πρώτο του τραγούδι το οποίο έγινε και επιτυχία το 1951 με τον τίτλο "Because of You". Ακολούθησαν και άλλες επιτυχίες όπως το "Rags to Riches" στις αρχές του 1953. Έφτασε το καλλιτεχνικό του απόγειο στα τέλη της δεκαετίας του 1950 με πολλά γνωστά άλμπουμ όπως το "The Beat of My Heart" και "Basie Swings, Bennett Sings". Το 1962, ο Μπένετ ηχογράφησε το κομμάτι που τον έκανε ευρέως γνωστό με τίτλο "I Left My Heart in San Francisco". Η καριέρα αλλά και η προσωπική του ζωή ακολούθησαν μία εκτεταμένα καθοδική πορεία κατά τη διάρκεια της εποχής του ροκ. Παρόλα αυτά, ο Μπένετ έκανε την επιστροφή του στα τέλη της δεκαετίας του 1980 κυκλοφορόντας διάφορα άλμπουμ που έγιναν χρυσοί δίσκοι.
Ο Μπένετ συνέχισε να δημιουργεί δημοφιλή και αξιέπαινα έργα και κατά τον 21ο αιώνα. Πήρε αναγνώριση από τις συνεργασίες του με τη Lady Gaga οι οποίες ξεκίνησαν με το άλμπουμ "Dancing Cheek to Cheek" το 2014. Οι δύο ερμηνευτές έκαναν περιοδεία μαζί ώστε να προωθήσουν το άλμπουμ από το 2014 ως το 2015. Με την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ του ντουέτου με τον τίτλο "Love For Sale" το 2021, o Μπένετ έσπασε το ατομικό ρεκόρ για το μεγαλύτερο διάστημα των top-10 άλμπουμ στο Billboard 200 chart. Ο Μπένετ επίσης έσπασε το Ρεκόρ Γκίνες για τον γηραιότερο άνθρωπο που εξέδωσε άλμπουμ με καινούργιο υλικό, σε ηλικία 95 ετών και 60 ημερών.
Ο Μπένετ έχει συγκεντρώσει αμέτρητες διακρίσεις κατά τη διάρκεια της καριέρας του, συμπεριλαμβανομένων 19 Βραβείων Γκράμι (καθώς και ένα Βραβείο Γκράμι για Συνολική Προσφορά το 2001) και 2 Βραβείων Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης. O Μπένετ έχει πουλήσει πάνω από 50 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως.
Τον Φεβρουάριο του 2021, αποκαλύφθηκε ότι ο Μπένετ είχε διαγνωστεί με Αλτσχάιμερ το 2016. Χάρη στην αργή επιδείνωση της ασθένειάς του συνέχισε να ηχογραφεί, να περιοδεύει και να ερμηνεύει μέχρι την απόσυρση του τον Αύγουστο του 2021 για λόγους υγείας.
Απεβίωσε στις 21 Ιουλίου 2023 σε ηλικία 96 ετών
Ζωγραφική
Ο Μπένετ είχε επίσης επιτυχία και ως ζωγράφος, όπου υπογράφει με το αληθινό του όνομα Άντονι Μπενεντέτο ή απλά Μπενεντέτο. Ακολούθησε το παιδικό του ενδιαφέρον και πλέον ζωγραφίζει κάθε μέρα. Συνήθως σχεδιάζει τη θέα από τα παράθυρα των ξενοδοχείων στα οποία διαμένει κατά καιρούς.
Μουσικό στιλ
Σχετικά με τις επιλογές τους στη μουσική, o Μπένετ συνόψισε την καλλιτεχνική του στάση σε μια συνέντευξη του 2010:
"Δεν παραμένω μοντέρνος για χάρη των μεγάλων δισκογραφικών εταιριών, δεν ακολουθώ τη μόδα. Δεν τραγουδώ ποτέ ένα κακογραμμένο τραγούδι. Τις δεκαετίες 1920 και 1930 υπήρξε μία αναγέννηση στη μουσική που είναι κατ' εμέ ανάλογη της καλλιτεχνικής Αναγέννησης. Ο Κόουλ Πόρτερ, ο Τζόνι Μέρσερ και πολλοί άλλοι δημιούργησαν τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γραφεί. Αυτά είναι τα κλασικά και επιτέλους δεν αντιμετωπίζονται ως ελαφριά μουσική. Αυτή είναι η κλασική μουσική."
Βραβεία και αναγνώριση
μικρογραφία|388x388εσ|Το έργο του Τόνι Μπένετ για το [[Κίνημα δικαιωμάτων των πολιτών, συμπεριλαμβανομένης και της συμμετοχής του στις Πορείες από τη Σέλμα στο Μοντγκόμερι, του κέρδισαν αργότερα την προσθήκη του στον Διεθνές Περίπατο της Φήμης του κινήματος δικαιωμάτων.]] Ο Μπένετ έχει κερδίσει 19 Βραβεία Γκράμι συμπεριλαμβανομένου και ενός Βραβείου Γκράμι για Συνολική Προσφορά ως εξής:
Δισκογραφία
Κύριο λήμμα: Δισκογραφία του Τόνι Μπένετ
Ο Μπένετ έχει εκδώσει πάνω από 70 άλμπουμ κατά τη διάρκεια της καριέρας του, σχεδόν όλα για την Κολόμπια Ρέκορντς. Αυτά με τις περισσότερες πωλήσεις στις ΗΠΑ ήταν τα "I Left My Heart in San Francisco", "MTV Unplugged: Tony Bennett" και "Duets: An American Classic" όλα από τα οποία έγιναν πλατινένια. Οχτώ άλλα άλμπουμ του έχουν γίνει χρυσά στις ΗΠΑ.
Προσωπική ζωή
Στις 12 Φεβρουαρίου 1952, ο Μπένετ παντρεύτηκε τη φοιτήτρια καλών τεχνών του Οχάιο και θαυμαστή της τζαζ Πατρίσια Μπιτς, την οποία είχε γνωρίσει τον προηγούμενο χρόνο μετά από μια παράσταση σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης στο Κλίβελαντ. Δύο χιλιάδες γυναίκες θαυμάστριες ντυμένες στα μαύρα συγκεντρώθηκαν έξω από την τελετή στον καθεδρικό ναό του Αγίου Πατρικίου στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, σε εικονικό πένθος. Το ζευγάρι απέκτησε δύο γιους, τον D'Andrea (Danny, γεννημένος το 1954) και τον Daegal (Dae, γεννημένος το 1955). Ο Μπένετ και η σύζυγός του Πατρίσια χώρισαν το 1965, και ο γάμος τους ήταν θύμα του υπερβολικού χρόνου του Μπένετ στο δρόμο, μεταξύ άλλων παραγόντων. Το 1969, η Πατρίσια του ζήτησε διαζύγιο λόγω μοιχείας. Το 1971 έγινε επίσημο το διαζύγιό τους.
Ο Μπένετ είχε εμπλακεί με την επίδοξη ηθοποιό Σάντρα Γκραντ ενώ γύριζε το Όσκαρ το 1965. Το ζευγάρι έζησε μαζί για αρκετά χρόνια και στις 29 Δεκεμβρίου 1971 παντρεύτηκαν, χωρίς τυμπανοκρουσιες, στη Νέα Υόρκη. Απέκτησαν δύο κόρες, την Τζοάνα (γεννημένη το 1970) και την Αντονία (γεννημένη το 1974), και μετακόμισαν στο Λος Άντζελες. Οι δυο τους ήταν παντρεμένοι μέχρι το 1983.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο Μπένετ συνήψε μια μακροχρόνια ρομαντική σχέση με τη Σούζαν Κρόου, μια πρώην δασκάλα της Νέας Υόρκης. Η Σούζαν Μάριον Κρόου γεννημένη στις 9 Σεπτεμβρίου 1966, είναι 40 χρόνια μικρότερη από τον Τόνι και είχε μεγαλώσει σε μια οικογένεια θαυμαστών του Μπένετ, και όπως συνέβη η τραγουδίστρια είχε ποζάρει κάποτε με τη μητέρα του Crow, Marion, ενώ εκείνη ήταν έγκυος μαζί της. Ως έφηβη, η Κρόου ήταν ο επικεφαλής της λέσχης οπαδών της Bay Area για τον Μπένετ.
Ο Μπένετ και η Κρόου ίδρυσαν την Exploring the Arts, έναν φιλανθρωπικό οργανισμό αφιερωμένο στη δημιουργία, την προώθηση και την υποστήριξη της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης. Ταυτόχρονα ίδρυσαν (και ονόμασαν τον φίλο του Μπένετ) τη Σχολή Τεχνών Frank Sinatra στο Κουίνς, ένα δημόσιο γυμνάσιο αφιερωμένο στη διδασκαλία των τεχνών του θεάματος, το οποίο άνοιξε το 2001 και θα είχε πολύ υψηλό ποσοστό αποφοίτησης. Στις 21 Ιουνίου 2007, ο Μπένετ παντρεύτηκε την Κρόου σε μια ιδιωτική πολιτική τελετή στη Νέα Υόρκη, την οποία παρέστη ο πρώην Κυβερνήτης Μάριο Κουόμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Γκέτο του Βαρώνου Χιρς
Το γκέτο του Βαρώνου Χιρς ή στρατόπεδο μεταφοράς Βαρώνου Χιρς ήταν γκέτο και γερμανικό στρατόπεδο διέλευσης στη Θεσσαλονίκη. Χρησιμοποιήθηκε ως το κεντρικό στρατόπεδο μεταφοράς Εβραίων της Ελλάδας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς-Μπίρκεναου.
Τον Φεβρουάριο του 1943,περίπου δύο χρόνια μετά την εισβολή των Γερμανικών δυνάμεων στην πόλη της Θεσσαλονίκης, οι γερμανικές αρχές συγκέντρωσαν τους Εβραίους σε δύο γκέτο, ένα στα ανατολικά και ένα στα δυτικά της πόλης, στην περιοχή Βάρων ντε Χιρς. Τους ομαδοποίησαν σε εκείνη τη περιοχή των δυτικών συνοικιών, κοντά στο παλιό σιδηροδρομικό σταθμό, ώστε να είναι έτοιμοι για την επικείμενη απέλαση τους. Στις 4 Μαρτίου 1943 ολοκληρώθηκε η περίφραξη του διαμετακομιστικού στρατοπέδου στη μικρή συνοικία του Βαρώνου Χιρς. Μία επιζήσασα του Ολοκαυτώματος εξιστόρησε αργότερα:
Στις 15 Μαρτίου 1943, οι Γερμανοί άρχισαν να εκτοπίζουν Εβραίους από τη Θεσσαλονίκη. Οι μεταγωγές ξεκίνησαν με ένα κόλπο των Γερμανικών δυνάμεων: από τα τελευταία χρήματα που είχαν απομείνει στους εγκλείστους ,κάθε οικογενειάρχης εδικαιούτο μία «επιταγή» των 600 ζλότι προς εξαργύρωση στην «καινούργια πατρίδα». Κάθε τρεις ημέρες, τρένα γεμάτα με περίπου 2.000 Εβραίους κατευθυνόταν προς το στρατόπεδο Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Με την άφιξή της πρώτης μεταγωγής στο Άουσβιτς ,οι περίπου 2400 εκτοπισμένοι πέρασαν από «επιλογή» και μόνο ο πιο σκληροί καταγράφηκαν και εισήχθησαν στο στρατόπεδο ,καθώς οι υπόλοιποι οδηγήθηκαν για εξόντωση στους θαλάμους αερίων. Μέχρι το καλοκαίρι του 1943, οι γερμανικές αρχές είχαν απελάσει 46.091 Εβραίους. Περίπου 500 Εβραίοι απέφυγαν να απελαθούν δραπετεύοντας στα κοντινά βουνά, όπου ενώθηκαν με ομάδες ανταρτών που πολεμούσαν τους Γερμανούς. Κάποιοι άλλοι πιο «προνομιούχοι Εβραίοι» (αξιωματούχοι της κοινότητας ,καθώς και Εβραίοι ισπανικής υπηκοότητας) στάλθηκαν στο στρατόπεδο του Μπέργκεν Μπέλζεν στο οποίο δεν συνέβαινε τουλάχιστον συστηματική θανάτωση ,έτσι ώστε τελικά πολλοί επέζησαν και απελευθερώθηκαν αργότερα από τους Βρετανούς.
Η Θεσσαλονίκη έχασε το 94% του εβραϊκού πληθυσμού της στο Ολοκαύτωμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης
Μυκηναϊκό νεκροταφείο Βούντενης
To Μυκηναϊκό νεκροταφείο Βούντενης μαζί με τον Μυκηναϊκό οικισμό στη θέση Μπόρτζι αποτελούν το Μυκηναϊκό πάρκο Πατρών, που βρίσκεται πλησίον του οικισμού της Βούντενης Αχαΐας (γνωστής και ως Σκιόεσσα) του Δήμου Πατρέων. Ο αρχαιολογικός χώρος συνολικής έκτασης 180 στρεμμάτων βρίσκεται σε υψόμετρο 220 μέτρων, σε απόσταση 7 χιλιομέτρων βορειανατολικά της Πάτρας, και έχει διαμορφωθεί σε επισκέψιμο πάρκο. Περιλαμβάνει 78 λαξευτούς θαλαμωτούς τάφους και τα ερείπια ενός προϊστορικού οικισμού που πιθανώς ταυτίζεται με την αρχαία Μεσσάτιδα. Οι πρώτες αρχαιολογικές ανασκαφές ξεκίνησαν το 1923 από το Νικόλαο Κυπαρίσση. Πολλά από τα ευρήματα που έχουν έρθει στο φως, όπως αγγεία, πήλινα ειδώλια, χάλκινες αρύταινες, εργαλεία, όπλα και κοσμήματα, έχουν μεταφερθεί και εκτίθενται στο κοντινό αρχαιολογικό μουσείο Πατρών.
Οικισμός
Ο προϊστορικός οικισμός της Βούντενης, με διάρκεια κατοίκησης περίπου πεντακοσίων ετών (1500-1050 π.Χ.), αποτέλεσε μια απο τις σημαντικότερες περιφερειακές εγκαταστάσεις του ευρύτερου Μυκηναϊκού κόσμου. Ο οικισμός στη θέση Μπόρτζι, λόγω της φυσικής οχύρωσης και απόκρυψης που παρέχει η λοφοσειρά στους πρόποδες του Παναχαϊκού όρους, αποτέλεσε τον κεντρικό πυρήνα ενός ευρύτερου συνόλου, μικρότερων οικισμών που είχαν αναπτυχθεί στα πεδινά της γύρω περιοχής. Η γεωγραφική θέση έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ίδρυση και ανάπτυξη του οικισμού, καθώς έδινε τη δυνατότητα επόπτευσης της θαλάσσιας περιοχής καθώς και γρήγορης διαφυγής στα ορεινά σε περίπτωση κινδύνου. Στη θέση του σημερινού έλους της Αγυιάς υπήρχε εκείνη την εποχή φυσικό λιμάνι, που παρείχε τη δυνατότητα διεξόδου στη θάλασσα και ελέγχου ολόκληρου του Πατραϊκού κόλπου. Επίσης οι πλούσιες και εύφορες εκτάσεις μπορούσαν να προσφέρουν επάρκεια γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων για την αυτάρκη διαβίωση των κατοίκων. Η ύπαρξη μαλακού υπεδάφους συντέλεσε στη δημιουργία νεκροταφείου νοτιοανατολικά του οικισμού σε πλαγιά λόφου (θέση "Αμυγδαλιά"), στα δυτικά του σημερινού οικισμού της Βούντενης.
Νεκροταφείο
Στα δυτικά του σημερινού οικισμού της Βούντενης και νοτιοανατολικά του προϊστορικού οικισμού, στη θέση Αμυγδαλιά, ανακαλύφθηκε, αρχικά από τις ανασκαφές του Νικόλαου Κυπαρίσση και στη συνέχεια του Λάζαρου Κολώνα, το Μυκηναϊκής τεχνοτροπίας νεκροταφείο. Σε έκταση 18 στρεµµάτων ανακαλύφθηκαν 78 θαλαμωτοί τάφοι ποικίλων σχημάτων και διαστάσεων, ενώ νεότερες έρευνες υπέδειξαν πιθανές θέσεις για δεκάδες ακόμα. Οι περισσότεροι τάφοι που εξερευνήθηκαν ήταν κτερισμένοι με κυκλική, τετραγωνική, πεταλόσχημη ή τετράπλευρη μορφή με θόλο, με ποικίλες διαστάσεις και πολλαπλές ταφές. Οι μεγαλύτεροι τάφοι είναι οι υπ' αριθμόν 4 και 75 που λόγω του μεγέθους τους εικάζεται πως ανήκαν σε αξιωματούχους ή άρχοντες. Τα αντικείμενα καθημερινής χρήσης που ανακαλύφθηκαν, όπως αγγεία, κοσμήματα, εργαλεία, όπλα και σκεύη, αποδεικνύουν τον πλούτο, την ευμάρεια και τις εμπορικές σχέσεις των κατοίκων της περιοχής. Τα περισσότερα αντικείμενα μεταφέρθηκαν σε αποθήκες και τα σημαντικότερα ευρήματα εκτίθενται στο κοντινό Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Πατρών.
Εκπαιδευτικά προγράμματα
μικρογραφία|Μυκηναϊκό νεκροταφείο Βούντενης Πάτρα: μαθητές εξοικειώνονται με τα στάδια ανασκαφής Στον αρχαιολογικό χώρο  πραγματοποιούνται εκπαιδευτικές επισκέψεις σχολείων, όπου οι μαθητές έρχονται σε βιωματική εργαστηριακή επαφή με συμμετοχή σε όλα τα στάδια μιας ανασκαφής  με την καθοδήγηση αρχαιολόγων  στο πλαίσιο εκπ/κού προγράμματος.
Λασθένεια η Μαντινική
Η Λασθένεια η Μαντινική ήταν μία από τις φοιτήτριες της σχολής του Πλάτωνα.
Γεννήθηκε στην Μαντινεία, μια αρχαία πόλη της Αρκαδίας. Σπούδασε στην Ακαδημία του Πλάτωνα μεταμφιεσμένη σε άνδρα. Μετά τον θάνατο του Πλάτωνα συνέχισε τις σπουδές της στον Σπεύσιππο, ανιψιό του Πλάτωνα. Επίσης λέγεται ότι είχε σχέση με τον Σπεύσιππο.
Ένα θραύσμα παπύρου από τον Οξύρρυγχο αναφέρει μια γυναίκα αγνώστων στοιχείων που σπούδασε με καθηγητές τον Πλάτωνα, τον Σπεύσιππο και τον Μενέδημο της Ερέτριας. Ένα απόσπασμα στον πάπυρο αναγράφει ότι "στην εφηβεία της ήταν υπέροχη και γεμάτη αμελέτητης χάρης". Αυτή η γυναίκα είναι μάλλον η Λασθένεια ή η Αξιοθέα Φλιασεία.
Nike
Η Nike, Inc. ( στα αμερικανικά αγγλικά ) είναι αμερικανική πολυεθνική εταιρεία που ασχολείται με το σχεδιασμό, την ανάπτυξη, την κατασκευή και σε παγκόσμιο επίπεδο το μάρκετινγκ και τις πωλήσεις υποδημάτων, ενδυμάτων, εξοπλισμού, εξαρτημάτων και υπηρεσιών. Η εταιρεία έχει την έδρα της κοντά στο Μπίβερτον του Όρεγκον, στη μητροπολιτική περιοχή του Πόρτλαντ στις ΗΠΑ. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους προμηθευτές αθλητικών υποδημάτων και ενδυμάτων στον κόσμο, όπως και μεγάλος κατασκευαστής αθλητικού εξοπλισμού, με έσοδα άνω των 24,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων κατά το οικονομικό έτος 2012 (που έληξε στις 31 Μαΐου του 2012). Από το 2012, απασχολούσε περισσότερους από 44.000 ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Το 2014 η μάρκα και μόνο εκτιμήθηκε σε 19 δισεκατομμύρια δολάρια, καθιστώντας την το πιο πολύτιμο εμπορικό σήμα μεταξύ των αθλητικών επιχειρήσεων.
Η εταιρεία ιδρύθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 1964 ως Blue Ribbon Sports, από τους Μπιλ Μπάουερμαν και Φιλ Νάιτ, ενώ μετονομάστηκε σε Nike, Inc. στις 30 Μαΐου του 1971. Η εταιρεία πήρε την επωνυμία της από τη Νίκη, τη θεά της νίκης στην ελληνική μυθολογία. Η Nike εμπορεύεται τα προϊόντα της υπό το δικό της σήμα, καθώς και οι Nike Golf, Nike Pro, Nike +, Air Jordan, Nike Blazers, Air Force 1, Nike Dunk, Air Max, Foamposite, Nike Skateboarding, όπως και οι θυγατρικές συμπεριλαμβανομένων των Brand Jordan, Hurley International και Converse. Η Nike κατέχει επίσης την Bauer Hockey (αργότερα μετονομάστηκε σε Nike Bauer) μεταξύ του 1995 και του 2008, ενώ στο παρελθόν κατείχε και τις Cole Haan και Umbro. Εκτός από την κατασκευή αθλητικών ειδών και εξοπλισμού, η εταιρεία λειτουργεί καταστήματα λιανικής πώλησης υπό την επωνυμία Niketown. Η Nike είναι χορηγός πολλών αθλητών και αθλητικών ομάδων υψηλού επιπέδου όπως η Μπαρτσελόνα από το εξωτερικό η Α.Ε.Κ. και ο Άρης Θεσσαλονίκης (ποδόσφαιρο ανδρών) από την Ελλάδα, με αναγνωρισμένα εμπορικά σήματα το Just Do It και το λογότυπο Swoosh.
Λογότυπο
Το λογότυπο της μάρκας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Κατασκευαστές αθλητικών ενδυμάτων
Βανδαλικός Πόλεμος
Ο Βανδαλικός Πόλεμος ήταν μία σύγκρουση, που διεξήχθη στη Βόρεια Αφρική μεταξύ των δυνάμεων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Βανδαλικού βασιλείου της Καρχηδόνας το 533–534. Ήταν ο πρώτος από τους πολέμους του Ιουστινιανού Α ' για την ανάκτηση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Οι Βάνδαλοι κατέλαβαν τη Ρωμαϊκή Βόρεια Αφρική στις αρχές του 5ου αι. και ίδρυσαν ένα ανεξάρτητο βασίλειο εκεί. Υπό τον βασιλιά τους, Γειζέριχο, το ναυτικό των Βανδάλων πραγματοποίησε πειρατικές επιθέσεις σε όλη τη Μεσόγειο, λεηλάτησε τη Ρώμη και νίκησε μία ρωμαϊκή εισβολή το 468. Μετά το θάνατο του Γειζέριχου, οι σχέσεις με την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ομαλοποιήθηκαν, αν και οι εντάσεις φούντωσαν περιστασιακά λόγω της προσκόλλησης των Βανδάλων στον Αρειανισμό και της δίωξης του ντόπιου πληθυσμού, που ακολουθούσε το δόγμα της Συνόδου της Νίκαιας. Το 530, ένα ανακτορικό πραξικόπημα στην Καρχηδόνα ανέτρεψε τον φιλορωμαίο Χιλδέριχο και τον αντικατέστησε με τον εξάδελφό του Γελίμερ. Ο Ανατολικός Ρωμαίος αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ το έλαβε ως πρόσχημα για να παρέμβει στις υποθέσεις των Βανδάλων και, αφού εξασφάλισε τα ανατολικά σύνορα με την Περσία τ ων Σασανιδών, το 532 άρχισε να προετοιμάζει μια εκστρατεία υπό τον στρατηγό Βελισάριο, του οποίου ο γραμματέας Προκόπιος έγραψε την κύρια ιστορική αφήγηση του πολέμου. Ο Ιουστινιανός Α΄ εκμεταλλεύτηκε τις εξεγέρσεις στις απομακρυσμένες επαρχίες των Βανδάλων της Σαρδηνίας και της Τριπολιτανίας. Αυτά όχι μόνο απέσπασαν την προσοχή του Γελίμερ από τις προετοιμασίες του Αυτοκράτορα, αλλά επίσης αποδυνάμωσαν την άμυνα των Βανδάλων μέσω της αποστολής τού μεγαλύτερου μέρους τού ναυτικού και τού στρατού των Βανδάλων υπό τον αδελφό τού Γελίμερ Τζάζονα στη Σαρδηνία.
Το ρωμαϊκό εκστρατευτικό σώμα απέπλευσε από την Κωνσταντινούπολη στα τέλη Ιουνίου 533 και μετά από ένα θαλάσσιο ταξίδι κατά μήκος των ακτών της Ελλάδας και της νότιας Ιταλίας, αποβιβάστηκε στις αφρικανικές ακτές στην Καπουτβάδα στις αρχές Σεπτεμβρίου, προς πλήρη έκπληξη του Γελίμερ. Ο Βάνδαλος βασιλιάς συγκέντρωσε τις δυνάμεις του και συνάντησε τον ρωμαϊκό στρατό στη μάχη στο Δέκιμον, κοντά στην Καρχηδόνα, στις 13 Σεπτεμβρίου. Το περίτεχνο σχέδιο του Γελίμερ να περικυκλώσει και να καταστρέψει τον ρωμαϊκό στρατό έφτασε κοντά στην επιτυχία, αλλά ο Βελισάριος κατάφερε να οδηγήσει τον στρατό των Βανδάλων σε φυγή και να καταλάβει την Καρχηδόνα. Ο Γελίμερ αποσύρθηκε στη Bulla Regia, όπου συγκέντρωσε τις υπόλοιπες δυνάμεις του, συμπεριλαμβανομένου του στρατού της Τζάζονα, που επέστρεψε από τη Σαρδηνία. Τον Δεκέμβριο ο Γελίμερ προχώρησε προς την Καρχηδόνα και συνάντησε τους Ρωμαίους στη μάχη στο Tρικάμαρον. Η μάχη είχε ως αποτέλεσμα τη νίκη των Ρωμαίων και τον θάνατο του Τζάζονα. Ο Γελίμερ κατέφυγε σε ένα απομακρυσμένο ορεινό φρούριο, όπου ήταν αποκλεισμένος μέχρι να παραδοθεί την άνοιξη.
Ο Βελισάριος επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη με τον βασιλικό θησαυρό των Βανδάλων και τον αιχμάλωτο Γελίμερ για να απολαύσει έναν θρίαμβο, ενώ η Αφρική αποκαταστάθηκε επίσημα στην αυτοκρατορική κυριαρχία ως η πραιτωριανή επαρχία της Αφρικής. Ωστόσο, ο αυτοκρατορικός έλεγχος μετά βίας έφτασε πέρα από το παλαιό βασίλειο των Βανδάλων, και οι φυλές των Μαουριτανών του εσωτερικού, απρόθυμες να αποδεχτούν την αυτοκρατορική κυριαρχία, ξεσηκώθηκαν σύντομα σε εξέγερση. Η νέα επαρχία κλονίστηκε από τους πολέμους με τους Μαυριτανούς και τις στρατιωτικές εξεγέρσεις, και μόλις το 548 αποκαταστάθηκε η ειρήνη και η ρωμαϊκή κυβέρνηση εγκαθιδρύθηκε σταθερά.
Ίδρυση του Βανδαλικού Βασιλείου
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Ψηφιδωτό ενός Βανδάλου ιππέα, [[Καρχηδόνα, π. 500.]] Στην πορεία της σταδιακής παρακμής και διάλυσης της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στις αρχές του 5ου αι. η γερμανική φυλή των Βανδάλων, συμμαχική με τους Αλανούς, είχε εγκατασταθεί στην Ιβηρική χερσόνησο. Το 429 ο Ρωμαίος κυβερνήτης της διοίκησης της Αφρικής, Βονιφάκιος, ο οποίος είχε επαναστατήσει ενάντια στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα της Δύσης Βαλεντινιανό Γ' (βασ. 425–455) και αντιμετώπιζε εισβολή αυτοκρατορικών στρατευμάτων, κάλεσε τον Βανδαλικό βασιλιά Γειζέριχ για βοήθεια. Έτσι, τον Μάιο του 429, ο Γειζέριχ διέσχισε τα στενά του Γιβραλτάρ με ολόκληρο τον λαό του, σύμφωνα με πληροφορίες 80.000 άτομα συνολικά.
Οι Βάνδαλοι και οι Αλανοί του Γειζέριχ, ωστόσο, είχαν τα δικά τους σχέδια και στόχευαν να κατακτήσουν τις αφρικανικές επαρχίες. Η κατοχή τους της Mauretania Caesariensis, της Mauretania Sitifensis και του μεγαλύτερου μέρους της Νουμιδίας αναγνωρίστηκε το 435 από τη δυτική ρωμαϊκή αυλή, αλλά αυτό ήταν μόνο μία προσωρινή σκοπιμότητα. Ο πόλεμος άρχισε ξανά σύντομα, και τον Οκτώβριο του 439, η πρωτεύουσα της Αφρικής, η Καρχηδόνα, έπεσε στα χέρια των Βανδάλων. Το 442 μία άλλη συνθήκη αντάλλαξε τις επαρχίες, που κατείχαν μέχρι τώρα οι Βάνδαλοι με τον πυρήνα της αφρικανικής επισκοπής, τις πλούσιες επαρχίες Zευγιτανή και Bυζακηνή, τις οποίες οι Βάνδαλοι δεν έπαιρναν πλέον ως υπόσπονδοι (foederati) της Αυτοκρατορίας, αλλά ως δικές τους κτήσεις. Αυτά τα γεγονότα σημάδεψαν την ίδρυση του Βανδαλικού βασιλείου, καθώς οι Βάνδαλοι έκαναν την Καρχηδόνα πρωτεύουσά τους και εγκαταστάθηκαν γύρω από αυτήν.
Αν και οι Βάνδαλοι απέκτησαν τώρα τον έλεγχο του κερδοφόρου αφρικανικού εμπορίου σιτηρών με την Ιταλία, εξαπέλυσαν επίσης επιδρομές στις ακτές της Μεσογείου που έφτασαν μέχρι το Αιγαίο Πέλαγος και κατέληξαν στην λεηλασία της ίδιας της Ρώμης το 455, η οποία φέρεται να κράτησε δύο εβδομάδες. . Εκμεταλλευόμενος το χάος που ακολούθησε τον τέλος του Βαλεντινιανού Γ΄ το 455, ο Γειζέριχ ανέκτησε στη συνέχεια τον έλεγχο —αν και μάλλον αδύναμο— των επαρχιών της Μαυριτανίας και με τον στόλο του κατέλαβε τη Σαρδηνία, την Κορσική και τις Βαλεαρίδες Νήσους. Η Σικελία μόλις και μετά βίας γλίτωσε από την ίδια μοίρα μέσω της παρουσίας εκεί του Ρικίμερ.
Σε όλη αυτή την περίοδο, οι Βάνδαλοι επέζησαν από πολλές Ρωμαϊκές απόπειρες για αντεπίθεση: ο Ανατολικός Ρωμαίος στρατηγός Άσπαρ είχε ηγηθεί μίας αποτυχημένης αποστολής το 431, μία αποστολή που συγκέντρωσε ο δυτικός Αυτοκράτορας Mαϊοριανός (βασ. 457–461) στα ανοικτά των ακτών της Ισπανίας το 460 διασκορπίστηκε ή αιχμαλωτίστηκε από τους Βάνδαλους, πριν μπορέσει να σαλπάρει και τελικά, το 468, ο Γειζέριχ νίκησε μία τεράστια κοινή αποστολή τόσο από τη δυτική, όσο και από την ανατολική Αυτοκρατορίες υπό τον Βασιλίσκο. Στον απόηχο αυτής της καταστροφής, και μετά από περαιτέρω επιδρομές των Βανδάλων στις ακτές της Ελλάδας, ο ανατολικός Αυτοκράτορας Ζήνων (βασ. 474–491) σύναψε μία «αιώνια ειρήνη» με τον Γειζέριχ (474/476).
Ρωμαιο-βανδαλικές σχέσεις μέχρι το 533
Το κράτος των Βανδάλων ήταν μοναδικό από πολλές απόψεις μεταξύ των γερμανικών βασιλείων, που διαδέχτηκαν τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία: αντί να σεβαστούν και να συνεχίσουν την καθιερωμένη ρωμαϊκή κοινωνικο-πολιτική τάξη, την αντικατέστησαν πλήρως με τη δική τους. Ενώ οι βασιλείς της Δυτικής Ευρώπης συνέχισαν να αποδίδουν σεβασμό στους Αυτοκράτορες και έκοβαν νομίσματα με τη μορφή εκείνων, οι Βάνδαλοι βασιλείς παρουσίαζαν τους εαυτούς τους ως πλήρως ανεξάρτητους ηγεμόνες. Οι Βάνδαλοι διαφοροποιήθηκαν επίσης συνειδητά από τον γηγενή Ρωμαιο-αφρικανικό πληθυσμό μέσω της συνεχούς χρήσης της μητρικής τους γλώσσας και της ιδιόμορφης ενδυμασίας τους, τα οποία χρησίμευαν για να τονίσουν τη διακριτή κοινωνική τους θέση ως ελίτ του βασιλείου. Επιπλέον, οι Βάνδαλοι —όπως οι περισσότεροι Γερμανοί, οπαδοί του Αρειανισμού— καταδίωξαν τη Χαλκηδονική (Ορθόδοξη) πλειοψηφία του τοπικού πληθυσμού, ιδιαίτερα κατά τη βασιλεία του Ουνέρικ (477–484) και του Γουνθαμούνδ (βασ. 484–496). Οι Αυτοκράτορες στην Κωνσταντινούπολη διαμαρτυρήθηκαν γι' αυτό, αλλά η ειρήνη διατηρήθηκε για σχεδόν 60 χρόνια, και οι σχέσεις ήταν συχνά φιλικές, ιδιαίτερα μεταξύ του Αυτοκράτορα Αναστάσιου Α' (βασ. 491-518) και του Θρασαμούνδ (βασ. 496-523), ο οποίος σταμάτησε σε μεγάλο βαθμό τις διώξεις. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Χάρτης της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των Γερμανικών βασιλείων της δυτικής Μεσογείου το 526 Το 523 ο Χιλδέριχ (βασ. 523–530), γιος του Ουνέρικ, ανέβηκε στο θρόνο στην Καρχηδόνα. Ο ίδιος απόγονος του Βαλεντινιανού Γ', ο Χιλδέριχ ευθυγράμμισε εκ νέου το βασίλειό του και το έφερε πιο κοντά στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία: σύμφωνα με την αφήγηση του Προκοπίου (Βανδαλικός Πόλεμος, I.9) ήταν ένα αντιπολεμικό, φιλικό πρόσωπο, που σταμάτησε τον διωγμό των οπαδών του δόγματος της Συνόδου της Χαλκηδόνας, αντάλλαξαν δώρα και πρεσβείες με τον Ιουστινιανό Α' (βασ. 527–565) ακόμη και πριν από την άνοδο του τελευταίου στο θρόνο, και μάλιστα αντικατέστησε την εικόνα του στα νομίσματά του με αυτή του Αυτοκράτορα. Ο Ιουστινιανός Α΄ προφανώς ήλπιζε ότι αυτή η προσέγγιση θα οδηγούσε στην ειρηνική υποταγή του κράτους των Βανδάλων στην Αυτοκρατορία του. Ωστόσο, οι φιλορωμαϊκές πολιτικές του Χιλδέριχ, σε συνδυασμό με την ήττα που υπέστη κατά των Μαυριτανών στη Βυζακηνή, οδήγησαν σε αντιπολίτευση μεταξύ των Βανδάλων ευγενών, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή και τη φυλάκισή του το 530 από τον εξάδελφό του, Γελίμερ (βασ. 530–534). Ο Ιουστινιανός Α΄ άδραξε την ευκαιρία, απαιτώντας την αποκατάσταση του Χιλδέριχ, με τον Γελίμερ να αρνείται ως αναμενόμενο να το κάνει. Ο Ιουστινιανός Α΄ ζήτησε τότε την απελευθέρωση του Χιλδέριχ στην Κωνσταντινούπολη, απειλώντας διαφορετικά με πόλεμο. Ο Γελίμερ ήταν απρόθυμος να παραδώσει έναν αντίπαλο διεκδικητή στον Ιουστινιανό Α΄, ο οποίος θα μπορούσε να τον χρησιμοποιήσει για να προκαλέσει προβλήματα στο βασίλειό του, και πιθανώς περίμενε ότι ο πόλεμος θα ερχόταν σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με τον Τζ. Μπ. Μπιούρι. Ως εκ τούτου, αρνήθηκε την απαίτηση του Ιουστινιανού Α΄, με την αιτιολογία ότι αυτό ήταν ένα εσωτερικό ζήτημα μεταξύ των Βανδάλων.
Διπλωματικές προετοιμασίες και εξεγέρσεις στην Τριπολιτανία και τη Σαρδηνία
Αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας, η εσωτερική θέση του Γελίμερ άρχισε να επιδεινώνεται, καθώς καταδίωξε τους πολιτικούς του εχθρούς μεταξύ των Βανδάλων ευγενών, δήμευσε την περιουσία τους και εκτέλεσε πολλούς από αυτούς. Αυτές οι ενέργειες υπονόμευσαν την ήδη αμφίβολη νομιμότητά του στα μάτια πολλών, και συνέβαλαν στο ξεκίνημα δύο εξεγέρσεων σε απομακρυσμένες επαρχίες του βασιλείου των Βανδάλων: στη Σαρδηνία, όπου ο τοπικός κυβερνήτης, Γόδας, διακήρυξε τον εαυτό του ως ανεξάρτητο ηγεμόνα και λίγο αργότερα στην Τριπολιτανία, όπου ο γηγενής πληθυσμός, με επικεφαλής κάποιον Πουδέντιο, επαναστάτησε ενάντια στην κυριαρχία των Βανδάλων. Αν και η αφήγηση του Προκοπίου κάνει και τις δύο εξεγέρσεις να φαίνονται συμπτωματικές, ο Ίαν Χιούζ επισημαίνει το γεγονός ότι και οι δύο εξεγέρσεις ξεκίνησαν λίγο πριν από την έναρξη της ρωμαϊκής εκστρατείας κατά των Βανδάλων, και ότι τόσο ο Γόδας, όσο και ο Πουδέντιος ζήτησαν αμέσως βοήθεια από τον Ιουστινιανό Α΄, ως απόδειξη για την ενεργή διπλωματική εμπλοκή του Αυτοκράτορα στην προετοιμασία τους.
Σε απάντηση στους απεσταλμένους του Γόδα, ο Ιουστινιανός Α΄ έδωσε πληροφορίες στον Κύριλλο, έναν από τους αξιωματικούς των φοιδεράτων, με 400 άνδρες, να συνοδεύσει τον στόλο εισβολής και στη συνέχεια να πλεύσει στη Σαρδηνία. Ο Γελίμερ αντέδρασε στην εξέγερση του Γόδα, στέλνοντας το μεγαλύτερο μέρος τού στόλου του, 120 από τα καλύτερα πλοία του και 5.000 άνδρες υπό τον ίδιο τον αδελφό του Tζάζονα, για να την καταστείλει. Η απόφαση του βασιλιά των Βανδάλων έπαιξε κρίσιμο ρόλο στην έκβαση του πολέμου, καθώς αφαίρεσε από τη σκηνή το ναυτικό των Βανδάλων, το κύριο εμπόδιο για μία ρωμαϊκή απόβαση στην Αφρική, καθώς και ένα μεγάλο μέρος τού στρατού του. Ο Γελίμερ επέλεξε επίσης να αγνοήσει την εξέγερση στην Τριπολιτανία προς το παρόν, καθώς ήταν και μικρότερη απειλή και πιο απομακρυσμένη, ενώ η έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού τον ανάγκασε να περιμένει την επιστροφή του Tζάζονα από τη Σαρδηνία, πριν αναλάβει περαιτέρω εκστρατείες. Ταυτόχρονα, και οι δύο ηγεμόνες προσπάθησαν να κερδίσουν συμμάχους: ο Γελίμερ επικοινώνησε με τον βασιλιά των Βησιγότθων Θεύδη (βασ. 531–548) και πρότεινε μία συμμαχία, ενώ ο Ιουστινιανός Α΄ εξασφάλισε την καλοπροαίρετη ουδετερότητα και την υποστήριξη του Οστρογότθου βασιλείου της Ιταλίας, το οποίο είχε τεταμένες σχέσεις με τους Βάνδαλους, λόγω της κακομεταχείρισης της πριγκίπισσας των Οστρογότθων Αμαλαφρίδας, συζύγου του Θρασαμούνδ. Η αυλή των Οστρογότθων συμφώνησε πρόθυμα να επιτρέψει στον ρωμαϊκό στόλο εισβολής να χρησιμοποιήσει το λιμάνι των Συρακουσών στη Σικελία και να δημιουργήσει μία αγορά για την προμήθεια των ρωμαϊκών στρατευμάτων εκεί.
Αντίπαλες δυνάμεις
μικρογραφία| Μέλος της ακολουθίας του Αυτοκράτορα [[Ιουστινιανός Α´|Ιουστινιανού Α' στο ψηφιδωτό στην εκκλησία του Αγ. Βιταλίου της Ραβέννας, που συνήθως ταυτίζεται με τον Βελισάριο.]] Ο Ιουστινιανός Α΄ επέλεξε έναν από τους πιο έμπιστους και ταλαντούχους στρατηγούς του, τον Βελισάριο, ο οποίος είχε διακριθεί πρόσφατα ενάντια στους Πέρσες  και στην καταστολή των ταραχών του Νίκα, να ηγηθεί της αποστολής. Όπως επισημαίνει ο Ίαν Χιούζ, ο Βελισάριος ήταν επίσης εξαιρετικά κατάλληλος γι' αυτή τη σύρραξη για δύο άλλους λόγους: ήταν γηγενής λατινόφωνος και φρόντιζε για την ευημερία του τοπικού πληθυσμού, κρατώντας σφιχτό λουρί στα στρατεύματά του. Και οι δύο αυτές ιδιότητες θα ήταν κρίσιμες για την απόκτηση υποστήριξης από τον λατινόφωνο αφρικανικό πληθυσμό. Ο Βελισάριος συνοδευόταν από τη σύζυγό του, Αντωνίνα, και από τον Προκόπιο, γραμματέα του, ο οποίος έγραψε την ιστορία του πολέμου.
Σύμφωνα με τον Προκόπιο (Βανδαλικός Πόλεμος, I.11), ο στρατός αποτελούνταν από 10.000 πεζούς, εν μέρει προερχόμενους από τον στρατό πεδίου (comitatenses) και εν μέρει από τους φοιδεράτους, καθώς και 5.000 ιππείς. Υπήρχαν επίσης περίπου 1.500–2.000 από τους ιππείς, φρουρά του ίδιου του Βελισάριου (βουκελάριοι), ένα επίλεκτο σώμα (δεν είναι σαφές εάν ο αριθμός τους περιλαμβάνεται στους 5.000 ιππείς που αναφέρονται ως συνολικός αριθμός από τον Προκόπιο). Ακόμη υπήρχαν δύο επιπλέον σώματα συμμαχικών στρατευμάτων: έφιπποι τοξότες 600 Ούννοι και 400 Έρουλοι. Ο στρατός οδηγούνταν από μία σειρά από έμπειρους αξιωματικούς. Ο ευνούχος Σολομών επιλέχθηκε ως αρχηγός του επιτελείου του Βελισάριου (domesticus) και ο πρώην πραιτωριανός έπαρχος Αρχέλαος τοποθετήθηκε υπεύθυνος για την προμήθεια του στρατού, ενώ ο Ρουφίνος ο Θράκος και ο Αιγάν ο Ούνος ηγήθηκαν του ιππικού. Ολόκληρη η δύναμη μεταφέρθηκε με 500 σκάφη επανδρωμένα από 30.000 ναύτες υπό τον ναύαρχο Καλώνυμο Αλεξανδρείας, που φρουρούνταν από 92ο πολεμικά πλοία δρόμωνες. Η παραδοσιακή άποψη, όπως εκφράστηκε από τον Τζ. Μπ. Μπιούρυ, είναι ότι το εκστρατευτικό σώμα ήταν εξαιρετικά μικρό για το έργο, ειδικά δεδομένης της στρατιωτικής φήμης των Βανδάλων, και ότι ίσως αντανακλά το όριο της ικανότητας μεταφοράς του στόλου ή ίσως ήταν σκόπιμη κίνηση για να περιορίσει τον αντίκτυπο οποιασδήποτε ήττας. Ο Ίαν Χιούζ ωστόσο σχολιάζει ότι ακόμη και σε σύγκριση με τους στρατούς της πρώιμης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο στρατός του Βελισάριου ήταν μία «μεγάλη, καλά ισορροπημένη δύναμη ικανή να ξεπεράσει τους Βανδάλους και μπορεί να περιείχε υψηλότερη αναλογία υψηλής ποιότητας, αξιόπιστων στρατευμάτων από τους στρατούς σταθμευμένη στα ανατολικά».
Από την πλευρά των Βανδάλων, η εικόνα είναι λιγότερο σαφής. Ο στρατός των Βανδάλων δεν ήταν μία επαγγελματική, και ως επί το πλείστον εθελοντική δύναμη, όπως ο Ανατολικός Ρωμαϊκός στρατός, αλλά περιλάμβανε κάθε αρτιμελή άρρενα του λαού των Βανδάλων. Ως εκ τούτου, οι σύγχρονες εκτιμήσεις για τις διαθέσιμες δυνάμεις ποικίλλουν, μαζί με τις εκτιμήσεις για τον συνολικό πληθυσμό των Βανδάλων, από ένα υψηλό μεταξύ 30.000-40.000 ανδρών από έναν συνολικό πληθυσμό Βανδάλων το πολύ 200.000 ατόμων (Ντηλ και Μπιούρυ), έως και 25.000 άνδρες, ή ακόμη και 20.000, αν ληφθούν υπόψη οι απώλειές τους έναντι των Μαυριτανών, για πληθυσμιακή βάση 100.000 (Χιουζ). Παρά τη πολεμική τους φήμη, οι Βάνδαλοι είχαν γίνει λιγότερο πολεμικοί με την πάροδο του χρόνου, έχοντας φτάσει να ζουν ία πολυτελή ζωή ανάμεσα στα πλούτη της Αφρικής. Επιπλέον, ο τρόπος μάχης τους ήταν ακατάλληλος για να αντιμετωπίσουν τους βετεράνους του Βελισάριου: ο στρατός των Βανδάλων αποτελούνταν αποκλειστικά από ιππικό, ελαφρά θωρακισμένο και οπλισμένο μόνο για μάχη σώμα με σώμα, σε σημείο να παραμελεί εντελώς τη χρήση τόξων ή ακόντιων, σε πλήρη αντίθεση με τους βαριά θωρακισμένους κατάφρακτους και τους τοξότες ιππείς του Βελισάριου. (Η αφήγηση του Προκοπίου διαψεύδει πλήρως αυτήν την κακώς επιλεγμένη πηγή.)
Οι Βάνδαλοι αποδυναμώθηκαν επίσης από την εχθρότητα των Ρωμαίων υπηκόων τους, τη συνέχιση της ύπαρξης μεταξύ των Βανδάλων μίας φατρίας πιστής στον Χιλδέριχ και από την αμφίθυμη θέση των φυλών των Μαυριτανών, που παρακολουθούσαν την επερχόμενη σύγκρουση από το περιθώριο, έτοιμες να συμμετάσχουν με τον νικητή και να αρπάξουν τα λάφυρα.