cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρυάκι Κοζάνης
Τοποθεσία
Μπροστά από το χωριό ορθώνεται ο ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου και πίσω από αυτόν ξεκινούν οι δρόμοι που οδηγούν στις πλαγιές του Βερμίου και στον Ι.Ν. του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης.
Στις παρυφές του Βερμίου, στις περιοχές Ρυακίου και Αγ. Δημητρίου υπάρχουν στρώματα γρανίτη ενώ όνυχας βρέθηκε μεταξύ Ρυακίου και Τετραλόφου.
Ιστορικά στοιχεία
Κοντά στα τελευταία (προς Β) σπίτια του χωριού και συγκεκριμένα στην κορυφή ενός εξαιρετικά οχυρού υψώματος (στην τοποθεσία «Του Πίπλη») έχει εντοπιστεί ο ερειπιώνας αρχαίου οικισμού, απ' όπου προέρχονται διάφορα επιγραφικά και αρχαιολογικά ευρήματα. Στις 23 Μαρτίου 1944 δέχθηκε επίθεση ανταρτών του ΕΛΑΣ, οι οποίοι πυρπόλησαν οικίες. Στον κυρίως Εμφύλιο Πόλεμο οι αντάρτες του ΔΣΕ επιστράτευσαν νεολαίους, μερικοί εκ των οποίων διέφυγαν κι επέστρεψαν στο χωριό τους.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Σε διάφορες τοποθεσίες του χωριού έχουν βρεθεί αρχαιότητες, που σήμερα στεγάζονται στο μουσείο Κοζάνης. Βρέθηκαν ένα χάλκινο κράνος ιλλυρικού τύπου και νομίσματα αλεξανδρινής περιοχής. Βρέθηκε επίσης μία επιγραφή αφιερωμένη στον Κυναγίδα Ηρακλή από την Ηδονή του Αμύντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Θανατική ποινή
[[Αρχείο:Death Penalty World Map.svg|thumb|right|400px|Χρήση της θανατικής ποινής παγκοσμίως το 2005/06.
{{legend|#3f9bbb|Έχει καταργηθεί για όλα τα αδικήματα (88)}} {{legend|#d4df5a|Έχει καταργηθεί για όλα τα αδικήματα με εξαίρεση ειδικών συνθηκών (11)}} {{legend|#e8aa30|Διατηρείται αλλά δεν έχει χρησιμοποιηθεί στα τελευταία τουλάχιστον 10 χρόνια (30)}} {{legend|#cc7662|Η θανατική ποινή είναι σε ισχύ (68)*}}]]
Θανατική ποινή είναι η ποινή που επιβάλλεται σε έναν εγκληματία από τις αρχές ενός κράτους, και έχει να κάνει με την αφαίρεση της ζωής αυτού. Είναι η αυστηρότερη ποινή που μπορεί να επιβληθεί και συχνά ονομάζεται «η εσχάτη των ποινών».
Στην Ελλάδα, η θανατική ποινή καταργήθηκε τον Δεκέμβριο του 1993 από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου (υπουργός Δικαιοσύνης Γεώργιος Κουβελάκης, νόμος 2172/1993, άρθρο 33, παράγραφος 1, ΦΕΚ Α΄ 207), κάτι που επιβεβαιώθηκε και στη συνταγματική αναθεώρηση του 2001. Το 2002 καταργήθηκε και στην Κύπρο.
Όλα τα κράτη - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν πλέον καταργήσει την θανατική ποινή, αλλά συνεχίζει να εφαρμόζεται σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα, και πολλά κράτη του μουσουλμανικού κόσμου. Στις ΗΠΑ πάντως, η θανατική ποινή χρησιμοποιείται από τις ομοσπονδιακές και τις στρατιωτικές αρχές, καθώς και από 28 πολιτείες, αριθμός που ολοένα και λιγοστεύει.
Ιστορία
Η θανάτωση εγκληματιών ήταν πολύ συνηθισμένη στο παρελθόν, από την αρχαιότητα μέχρι τον 20ό αιώνα. Ένα πρώιμο γνωστό παράδειγμα θανατικής ποινής είναι η ύπαρξή της στον κώδικα του Χαμουραμπί, την 2η χιλιετία π.Χ. στη Μεσοποταμία. Στην Αθήνα, κατά την αρχαϊκή εποχή, προβλεπόταν από τους νόμους του Δράκοντα. Οι συνηθέστεροι τρόποι θανάτωσης στην αρχαιότητα ήταν η σφαγή, ο αποκεφαλισμός κλπ. Κατά την ρωμαϊκή εποχή διαδόθηκε σε όλη τη Μεσόγειο η μέθοδος της σταύρωσης και του κατασπαραγμού από θηρία. Στον Μεσαίωνα και στην πρώιμη νεώτερη Ευρώπη, μεταξύ άλλων, με θάνατο στην πυρά τιμωρούνταν όσοι θεωρούνταν αιρετικοί και οι κατηγορούμενοι για μαγεία.
Σε πολλούς πολιτισμούς συνυπήρχαν διαφορετικά είδη θανάτωσης, ανάλογα με το διαπραχθέν έγκλημα, διότι κάθε είδος είχε συνήθως διαφορετικό συμβολισμό. Για παράδειγμα, στην Ευρώπη, ο θάνατος δι' απαγχονισμού θεωρείτο εξευτελιστικός και προβλεπόταν για ληστές, σε αντίθεση με τον αποκεφαλισμό, που θεωρείτο ευγενής τρόπος θανάτου, κατάλληλος για αριστοκράτες. Οι αιρετικοί καίγονταν στην πυρά διότι, σύμφωνα με τις αντιλήψεις της εποχής, η φωτιά ήταν μέσο κάθαρσης.
Οι περισσότερες εκτελέσεις στην ιστορία, και ακόμη και σήμερα σε κάποιες χώρες, γίνονταν δημοσίως, ενώπιον πολλών θεατών, για παραδειγματισμό και για επίδειξη της δύναμης του κράτους.
Απόψεις γύρω από την θανατική ποινή
Η θανατική ποινή αποτελεί αντικείμενο ποικίλλων συζητήσεων και διαφωνιών, καθώς άπτεται πολλών ζητημάτων, όπως η ηθική, η αποτελεσματικότητά της, η ικανοποίηση του αισθήματος δικαιοσύνης κλπ. Οι πολέμιοί της την θεωρούν απάνθρωπη, με το επιχείρημα ότι κάθε ανθρώπινη ζωή πρέπει να είναι σεβαστή και αναφαίρετη, ακόμη και αυτή ενός εγκληματία. Από εδώ προκύπτει και το επιχείρημα ότι, αφού η αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής είναι πράξη άδικη και αξιόποινη, το ίδιο ισχύει και για την ίδια την θανατική ποινή, διότι είναι αφαίρεση της ζωής ενός ανθρώπου. Ένα επιπλέον επιχείρημα είναι πως εκεί που η θανατική ποινή εφαρμόζεται αποδεικνύεται η ανικανότητα του συστήματος για πρόληψη τέτοιων πράξεων καθώς και για επανένταξη εκείνων που τις πραγματοποιούν. Οι υπέρμαχοί της, αντιθέτως, πιστεύουν ότι είναι κατάλληλη για εγκλήματα όπως ο φόνος, ο βιασμός, ή η παιδεραστία, και ότι η θανάτωση του εγκληματία προσφέρει την μέγιστη δυνατή ανακούφιση στον κύκλο του θύματος, καθώς και αποτρεπτικό παράγοντα για τους επίδοξους εγκληματίες.
Η θανατική ποινή στον κόσμο
Σήμερα, η θανατική ποινή έχει καταργηθεί στις περισσότερες χώρες του κόσμου, υπάρχουν ωστόσο αρκετές που ακόμη την εφαρμόζουν, όπως οι ΗΠΑ και η Κίνα. Υπάρχουν διάφορα είδη θανατικής ποινής, ανάλογα με τους νόμους των χωρών οι οποίες την εφαρμόζουν. Παραδείγματα είναι:
Παλαιότερα είδη θανατικής ποινής είναι:
Ισλάμ
Η θανατική ποινή για διάφορα εγκλήματα προβλέπεται στη Σαρία, μια ιερή συλλογή νόμων και κανόνων του Ισλάμ. Ωστόσο, η εφαρμογή της ποικίλλει ανάλογα με το αν, και κατά πόσο, τα διάφορα μουσουλμανικά κράτη ακολουθούν τη Σαρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηθικά αμφισβητούμενες δικαστικές πρακτικές
Πετρωτό Αχαΐας
Το Πετρωτό είναι πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και τέως δημοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Μεσσάτιδος στην Αχαΐα, που από το 2011 και πλέον αποτελεί τοπική κοινότητα του «καλλικρατικού» Δήμου Πατρέων. Στο Πετρωτό ανήκουν επίσης οι οικισμοί της Μαυρομανδήλας και της Αγίας Παρασκευής (Τοπόλοβα). Συνορεύει με τις άλλοτε κοινότητες Κρήνης, Σαραβαλίου και Σουλίου, με την συνοικία Περιβόλα Πάτρας καθώς και με παραγλαύκιες περιοχές (Γλαύκος ποταμός). μικρογραφία|Το Πετρωτό.
Αρχαία ευρήματα
Σε ανασκαφές που έχουν γίνει στο λόφο Αμυγδαλιά έχει βρεθεί οικισμός των γεωμετρικών χρόνων στην πλαγιά του λόφου και στην κορυφή του ίχνη οχυρωμένης ακρόπολης. Επίσης έχουν βρεθεί σε διάφορες θέσεις και ανασκαφεί μυκηναϊκοί και των ελληνιστικών χρόνων, θολωτοί τάφοι και πίθοι οι περισσότεροι των οποίων ασύλητοι. Βρέθηκαν πολλά όστρακα, αγγεία, ειδώλια, εργαλεία, επίσης σε άλλο σημείο του λόφου βρέθηκαν ερείπια μεγάλου κτηρίου των ελληνιστικών χρόνων. Ο χώρος θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικός και οι ανασκαφές συνεχίζονται.
Επανάσταση του 1821
Κατά την Επανάσταση του 1821 έγιναν στον οικισμό Παλαιόπυργος δύο μάχες. Η μία, η Μάχη του Σαραβαλίου, όπως είναι γνωστή σήμερα, ανάμεσα στον Κολοκοτρώνη και τους Τούρκους που ήταν κλεισμένοι στο κάστρο της Πάτρας. Ήταν κατά την πρώτη πολιορκία της πόλης από τους Έλληνες και στο χωριό είχε στρατοπεδεύσει και είχε το στρατηγείο όλων των ελληνικών δυνάμεων ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Κατά την ίδια πολιορκία τον Ιούλιο του 1821 είχε στίσει εδώ τα κανόνια του ο Γιουσούφ και χτύπαγε στο Σαραβάλι τους Έλληνες τελικά η πολιορκία έληξε μετά από μάχη που έγινε και ο Γιουσούφ αναγκάστηκε να αποσύρει τα κανόνια του.
Εθνική Αντίσταση κατά την Κατοχή
Τον Αύγουστο του 1944 στην Αχάια Κλάους έγινε μάχη μεταξύ ανταρτών και ταγματασφαλιτών που είχαν οχυρωθεί μέσα στο εργοστάσιο. Οι αντάρτες, παρόλο που κατάφεραν να αναρριχηθούν στα τείχη του, δεν το κατέλαβαν και οπισθοχώρησαν προς τα βουνά.
Παλαιόπυργος
Ο Παλαιόπυργος είναι ο οικισμός που έγινε η γνωστή Μάχη του Σαραβαλίου. Επί τουρκοκρατίας ονομαζόταν Πύργος του Τσιτσίμπεη και η ονομασία προέρχεται από φράγκικο πύργο που είναι άγνωστο πότε ακριβώς κατασκευάστηκε, πάντως σε Ενετική απογραφή του 1700 αναφέρεται σαν χωριό με το όνομα Πύργος και 25 κάτοικους. Αρχικά ο Παλαιόπυργος αποτέλεσε οικισμό του δήμου Πατρέων από το 1912 ανήκε στο Σαραβάλι και από το 1919 στην κοινότητα Πετρωτού. Εδώ το 1845 κατασκευάστηκε το πρώτο κλωστήριο βαμβακοκλωστικής στην Ελλάδα, ιδιοκτησίας ''Π. Φωτεινού''.
Οικισμός Μαυρομανδήλας
Ο οικισμός της Μαυρομανδήλας είναι μεγαλύτερος σε πληθυσμό από το ίδιο το χωριό του Πετρωτού στην απογραφή του 2001 είχε 388 κατοίκους έναντι 34 του Πετρωτού. Για την ονομασία του υπάρχει μια λαϊκή παράδοση που λέει ότι οφείλεται όταν, άγνωστο πότε, απο κάποια άγνωστη αιτία πέθαναν όλοι οι άντρες του χωριού και από την μαύρη μαντήλα που φορούσαν οι γυναίκες σαν ένδειξη πένθους πήρε την ονομασία και το χωριό. Η παράδοση μάλιστα αναφέρει ότι οι γυναίκες εγκατέλειψαν το χωριό και εγκαταστάθηκαν στο σημερινό Πετρωτό. Ο Οικισμός ιδρύθηκε από βοσκούς που έρχονταν από τα ορεινά και ξεχυμώνιαζαν εκεί τα κοπάδια τους. Από το 1912 είναι τμήμα της κοινότητας Σαραβαλίου και από το 1919 της κοινότητας Πετρωτού. Το 1955 είναι η έδρα της κοινότητας.
Οικισμός Αγίας Παρασκευής (Τοπόλοβα)
Η Αγία Παρασκευή (Πρώην Τοπόλοβα) είναι ορεινός οικισμός και στην απογραφή του 2011 είχε 13 κατοίκους.
Κλάους
Σε αυτή την περιοχή βρίσκεται ο σημερινός οικισμός του Πετρωτού. Είναι ο οικισμός που περιβάλει την γνωστή ποτοποιία και δημιουργήθηκε από εργάτες της. Ακολούθησε και αυτή την μοίρα των υπόλοιπων οικισμών του Πετρωτού, αρχικά οικισμός του Σαραβαλίου και μετέπειτα του Πετρωτού. Μάλιστα το 1928 είχε 111 κατοίκους.
Λαογραφία
Στη Μαυρομανδήλα ζούσε ένα στοιχείο το οποίο συχνά πάλευε με το στοιχείο του Σαραβαλίου, αλλά σαν πιο δυνατό το νικούσε συνέχεια. Σε μια μονομαχία που αποφασίσανε τα δύο στοιχειά έβαλαν στοίχημα όποιο νικήσει να θανατώσει τους άντρες του χωριού αυτού που θα έχανε. Το στοιχείο του Σαραβάλι με δόλο και την βοήθεια ενός κυνηγού σκότωσε αυτό της Μαυρομανδήλας αλλά δεν θέλησε να πειράξει τους άντρες του χωριού και έτσι δεν τους σκότωσε. Η παράδοση λέει ότι έτσι πήρε το όνομα του ο οικισμός από το πένθος των γυναικών που φορούσαν μαύρη μανδήλα για να πενθήσουν το στοιχειό.
Αθλητισμός
Στο Πετρωτό υπάρχουν δύο ποδοσφαιρικά γήπεδα, το Γήπεδο Ανδρέας Κάνιστρας της Ε.Π.Σ. Αχαΐας με συνθετικό (πλαστικό) τάπητα και το ξερό (χωμάτινο) γήπεδο της ομάδας του χωριού, του Ίκαρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μεσσάτιδος Κατηγορία:Δήμος Πατρέων Κατηγορία:Αρχαία Αχαΐα
Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Περιοχή
μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης που δείχνει τις περιοχές που καλύπτει η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Περιοχή Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Περιοχή (ΕΡΠ) ορίζεται από τη Διεθνή Ένωση Τηλεπικοινωνιών (ITU) ως εξής:
Η ΕΡΠ περιλαμβάνει μερικά εδάφη που δεν ανήκουν στην Ευρώπη, ενώ ορισμένα εδάφη της Ρωσίας και του Καζακστάν που ανήκουν στην Ευρώπη δεν περιλαμβάνονται. Το 2007 τα όρια της ΕΡΠ επεκτάθηκαν, συμπεριλαμβάνοντας την Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν και τη Γεωργία. Μετά την επέκταση της ΕΡΠ το 2007 για την συμπερίληψη αυτών των χωρών, η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που δεν ανήκει στην ΕΡΠ είναι το Καζακστάν.
Κατάλογος χωρών και εδαφών εντός της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Περιοχής
Ευρώπη
Κράτη της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής
Κράτη Μέλη Παρατηρητές
Κράτη Μέλη σε αναστολή
Αεροδρόμιο Μάρκο Πόλο της Βενετίας
Το Αεροδρόμιο «Μάρκο Πόλο» της Βενετίας (IATA: VCE, ICAO: LIPZ) είναι ένα μεγάλο διεθνές αεροδρόμιο στην βόρεια Ιταλία, το οποίο πήρε το όνομά του από τον Βενετό έμπορο και εξερευνητή Μάρκο Πόλο. Βρίσκεται στην ηπειρωτική χώρα, 8 χιλιόμετρα βόρεια της Βενετίας, στην περιοχή Τεσέρα. Λόγω της σημασίας της Βενετίας ως προορισμού αναψυχής, συνδέεται όλο το χρόνο με πτήσεις με πολλές ευρωπαϊκές μητροπολιτικές περιοχές, καθώς και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού με σημαντικούς προορισμούς της Ευρώπης, της Αμερικής και της Ασίας. Το αεροδρόμιο εξυπηρέτησε 11.184.608 επιβάτες το 2018, καθιστώντας το το τέταρτο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στην Ιταλία. Το αεροδρόμιο αποτελεί βάση για τις αεροπορικές εταιρείες Volotea και easyJet.
Ένας σύγχρονος τερματικός σταθμός άνοιξε τις πύλες του το 2002. Τη διαχείριση του αεροδρομίου έχει αναλάβει η εταιρεία SAVE S.p.A., που ανήκει εν μέρει στις τοπικές αρχές και διαχειρίζεται ακόμη το μικρότερο αεροδρόμιο του Τρεβίζο. Το Αεροδρόμιο του Τρεβίζο, που βρίσκεται στην περιοχή της Βενετίας, εξυπηρετεί ως επί το πλείστον αεροπορικές εταιρείες χαμηλού κόστους, όπως η Ryanair και η Wizz Air.
Αεροπορικές εταιρείες και προορισμοί
Οι ακόλουθες αεροπορικές εταιρείες δραστηριοποιούνται με τακτικές πτήσεις και ναυλομένες πτήσεις από και προς τη Βενετία:
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Ιταλία Κατηγορία:Βενετία
Θρασύβουλος Τσακαλώτος
Ο '''Θρασύβουλος Ι. Τσακαλώτος''' (Πρέβεζα, 3 Απριλίου 1897 – Αθήνα, 15 Αυγούστου 1989) ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού με ξεχωριστή δράση στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στα Δεκεμβριανά και στον Εμφύλιο Πόλεμο 1946–1949.
Συμμετοχή στους παγκόσμιους πολέμους και τον εμφύλιο
Συμμετείχε στις μάχες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Κατά την ίδια περίοδο χαρακτηρίστηκε ως αντιβενιζελικός με αποτέλεσμα, το 1918, να συλληφθεί και να κρατηθεί για λίγο στα Ιωάννινα και τον Μάρτιο του 1919 να αποταχθεί προσωρινά από το στράτευμα. Σ' αυτό όμως επανήλθε μετά από τρεις μήνες. Το 1923, σύμφωνα με τον βενιζελικό δημοσιογράφο και συγγραφέα, Γρηγόριο Δαφνή, ο Τσακαλώτος είχε μυηθεί στο φιλοβασιλικό και αντιβενιζελικό κίνημα Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη, κατηγορία την οποία αργότερα ο ίδιος απέρριψε οργισμένα στα απομνημονεύματά του.
Ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος του 1940, τον βρήκε συνταγματάρχη Πεζικού, επικεφαλής του 3/40 Συντάγματος Ευζώνων, το οποίο διακρίθηκε ιδιαίτερα στην αναχαίτιση των Ιταλών στην Ήπειρο κατά τις πρώτες ημέρες του πολέμου. Στην Κυβέρνηση Γεωργίου Τσολάκογλου 1941, ανέλαβε γενικός διευθυντής στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης, ενώ ταυτόχρονα συμμετείχε στην αντιστασιακή οργάνωση «Θέρος», που διοικούσε ο συνταγματάρχης Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος. Το 1943, διέφυγε στην Αίγυπτο και ανέλαβε τη διοίκηση του Κέντρου Εκπαίδευσης Ελλήνων στρατιωτών στην Ισμαηλία. Ως έμπιστος της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης, τον Ιούλιο του 1944 ανέλαβε τη διοίκηση της Γ΄ Ορεινής Ταξιαρχίας, η οποία διακρίθηκε κατά την εισβολή των Συμμαχικών Δυνάμεων στην Ιταλία και κυρίως κατά την κατάληψη του Ρίμινι (9–21 Σεπτεμβρίου 1944).
Ως διοικητής της Γ΄ Ορεινής Ταξιαρχίας, επέστρεψε στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 1944 και συμμετείχε στα Δεκεμβριανά στις μάχες κατά του ΕΛΑΣ. Μετά τα Δεκεμβριανά, ανέλαβε τη διοίκηση της ΙΙ Μεραρχίας Αθηνών. Το 1946, με την έναρξη του Εμφυλίου, προήχθη σε υποστράτηγο και ανέλαβε τη διοίκηση της Ανωτέρας Σχολής Πολέμου (ΑΣΠ, σημερινή ΑΔΙΣΠΟ). Τον Απρίλιο του 1948, ανέλαβε διοικητής του Α΄ Σώματος Στρατού, για να προχωρήσει στις μεγάλες εκκαθαρίσεις στην Πελοπόννησο. Αργότερα την ίδια χρονιά, ανέλαβε τη διοίκηση του Β΄ Σώματος Στρατού και συμμετείχε στις τελικές μάχες που οδήγησαν στη νίκη του εθνικού Στρατού κατά του Δημοκρατικού Στρατού.
Ο Θρασύβουλος Τσακαλώτος ήταν ανάμεσα στους πέντε Έλληνες αξιωματικούς οι οποίοι τιμήθηκαν με παράσημα από τους Συμμάχους για τις υπηρεσίες τους στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι άλλοι τέσσερις ήταν ο Ιωάννης Καραβίας, ο Παυσανίας Κατσώτας, ο Χρήστος Τσιγάντες και ο Νικόλαος Παπαδόπουλος.
Μετά τον εμφύλιο
Με το τέλος του Εμφυλίου, ο Τσακαλώτος ανέλαβε Γενικός Επιθεωρητής Στρατού και στις 31 Μαΐου 1951 ανέλαβε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ). Λίγες ημέρες πριν, ο Αλέξανδρος Παπάγος ανακοίνωσε την πρόθεσή του να πολιτευθεί ερχόμενος σε σύγκρουση με τον βασιλιά Παύλο. Ο βασιλιάς διέταξε τον Τσακαλώτο να συλλάβει τον Παπάγο, αλλά αυτός αρνήθηκε να εκτελέσει τη διαταγή (Σ. Π. Ζερβός, εφημ. Το Βήμα, 11 Ιουνίου 2008). Ωστόσο, ο Τσακαλώτος ήταν αυτός που απεκάλυψε τη δράση της παραστρατιωτικής οργάνωσης ΙΔΕΑ στον τότε υπουργό Στρατιωτικών Σοφοκλή Βενιζέλο. Το αποτέλεσμα ήταν να έρθει σε ρήξη με τους αξιωματικούς του ΙΔΕΑ και τον Παπάγο. Αποστρατεύθηκε στις 20 Νοεμβρίου του 1952 με τον βαθμό του αντιστρατήγου, δύο ημέρες μετά την ορκωμοσία της κυβέρνησης Παπάγου.
Ως πρέσβης
Επί των πρώτων κυβερνήσεων Καραμανλή, διετέλεσε πρέσβης της Ελλάδας στο Βελιγράδι. Από τη θέση αυτή, ο Τσακαλώτος έθεσε στον πρόεδρο της Γιουγκοσλαβίας, Τίτο, τις ανησυχίες της Ελλάδας για τη μετονομασία της προπολεμικής επαρχίας των Σκοπίων σε Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Όμως, οι προσπάθειες του Τσακαλώτου ήταν ατελέσφορες, επειδή προσέκρουσαν στα ανοίγματα της κυβέρνησης Καραμανλή προς τη γιουγκοσλαβική ηγεσία.
Μετά το 1974
Αν και αντικομμουνιστής, ο Τσακαλώτος ουδέποτε υιοθέτησε ακροδεξιές ή φιλοδικτατορικές απόψεις. Μάλιστα, στα χρόνια της Μεταπολίτευσης έγινε υποστηρικτής του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου και έκανε γραπτή δήλωση στήριξης του ΠΑΣΟΚ στις κρίσιμες βουλευτικές εκλογές του 1985 λέγοντας ότι αισθάνεται τον Ανδρέα σαν αδελφό του. Είναι χαρακτηριστικό ότι δε θέλησε να γίνει μέλος του οικοδομικού συνεταιρισμού των αξιωματικών που απέκτησαν κατοικίες στον οικισμό Παπάγου. Μολονότι του παρεχωρήθησαν οικόπεδα στην περιοχή αυτή, ο Τσακαλώτος παραιτήθηκε του δικαιώματός του εκχωρώντας τα σε μέλη του συνεταιρισμού. Αρκέσθηκε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του σε ένα τριάρι διαμέρισμά του σε πολυκατοικία της οδού Σούτσου 17, κοντά στην πλατεία Μαβίλη στην Αθήνα.
Απομνημονεύματα
Τα απομνημονεύματά του εκδόθηκαν σε διάφορα βιβλία και αποτελούν σημαντική πηγή πληροφοριών για τη νεότερη Ελληνική Ιστορία. Η τελευταία του γενναία πράξη συνέβη στις 23 Μαΐου του 1984, όταν συναντήθηκε και έδωσε τα χέρια με τον άλλοτε αντίπαλό του Μάρκο Βαφειάδη εμπρός από τις κάμερες της Ιταλικής Τηλεόρασης (RAI), οπότε μεταξύ των δυο ανδρών διεμείφθησαν τα εξής. Τσακαλώτος: «Κάναμε λάθος τότε», Βαφειάδης: «Μάλλον στρατηγέ μου...», ενώ για τους χιλιάδες των νεκρών ανδρών τόσο του Εθνικού Στρατού, όσο και του ΔΣΕ συμφώνησαν ότι: «Ήσαν όλοι τους καλοί Έλληνες!»
Στοιχεία προσωπικότητας και σύγκρουση με Παπάγο
Ο Τσακαλώτος «ήταν ένας ιδιόρρυθμος αξιωματικός ο οποίος στο πεδίο της μάχης μπορούσε να εμφυσήσει τον ενθουσιασμό στους άντρες του, και να ηγηθεί πολύπλοκων επιχειρήσεων». Ο μεγάλος αντίπαλος του Τσακαλώτου μέσα στον Στρατό ήταν ο Αλέξανδρος Παπάγος.
Κατά τον γνωστό Βρετανό ιστορικό και στρατιωτικό Κρίστοφερ Γούντχαουζ (ο οποίος είχε γνωρίσει και συνεργαστεί και με τους δύο):
«''Η δυσαρμονία μεταξύ Παπάγου και Τσακαλώτου, έμοιαζε μ' εκείνη μεταξύ Αϊζενχάουερ και Μοντγκόμερυ... Ο Τσακαλώτος ήταν ένας εξαίρετος διοικητής για το πεδίο της μάχης, εγωιστής και παράφορος, που πίστευε πάντα πως η καρδιά κάθε στρατηγικού προβλήματος βρισκόταν στο σημείο που τύχαινε να διοικεί αυτός. Ο Παπάγος, πάλι, ήταν ένας έξοχος επιτελικός αξιωματικός, αξεπέραστος στον λογιστικό σχεδιασμό και στους ακριβείς υπολογισμούς, αυθεντία στην πολιτική και τη διπλωματία του πολέμου, με μικρή όμως πείρα ανώτατης διοίκησης στο πεδίο της μάχης.''»
Το τέλος
Πέθανε στις 15 Αυγούστου του 1989. Η σορός του ενταφιάσθηκε τη μεθεπομένη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών κοντά στο μνήμα της συζύγου του.
Άλλα μέλη της οικογένειας Τσακαλώτου
Αλλάδελφός του (από τον ίδιο πατέρα αλλά από διαφορετική μητέρα) ήταν ο έμπορος και Δήμαρχος Πρέβεζας Ορέστης Τσακαλώτος. Εγγονός του ξαδέλφου του και γυμνασιάρχη, Ευκλείδη Γ. Τσακαλώτου, είναι ο σημερινός βουλευτής και πρώην υπουργός Ευκλείδης Στ. Τσακαλώτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Έλληνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949 Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές με επισήμανση Κατηγορία:Χρυσό Αριστείο Ανδρείας Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα) Κατηγορία:Οικογένεια Τσακαλώτου
Εσάμ Ελ-Χανταρί
Ο Εσάμ Ελ-Χανταρί (αραβικά: عصام كمال توفيق الحضري, γεννήθηκε 15 Ιανουαρίου 1973) είναι Αιγύπτιος διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής, επί σειρά ετών βασικός τερματοφύλακας της Εθνική Αιγύπτου ως αρχηγός. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους Αφρικανούς τερματοφύλακες όλων των εποχών.
Καριέρα
Έχει το παρατσούκλι «Υψηλό Φράγμα» και έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του με την Αλ-Αχλί, με την οποία κέρδισε οκτώ τίτλους στην Αιγυπτιακή Πρέμιερ Λιγκ, τέσσερα Κύπελλα Αιγύπτου, τέσσερα Αιγυπτιακά Σούπερ Καπ, τέσσερα ΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ, τρία ΚΑΦ Σούπερ Καπ, ένα Αραβικό Κύπελλο Πρωταθλητών Συλλόγων, και δύο Αραβικά Σούπερ Καπ. Έχει αγωνιστεί επίσης στη Νταμιέτα, τη Σιόν (με την οποία κέρδισε το Ελβετικό Κύπελλο), την Ισμαΐλι, την Ζαμάλεκ, την Αλ Μερέιχ (με την οποία κέρδισε τη Πρέμιερ Λιγκ Σουδάν και το Κύπελλο Σουδάν), την Αλ-Ιτιχάντ Αλεξάνδρειας και την  Γουάντι Ντέγκλα.
Ήταν τέσσερις φορές νικητής του Κυπέλλου Εθνών με την Εθνική Αιγύπτου - τις περισσότερες από οποιοδήποτε άλλο παίκτη. Τρεις φορές συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης και σε τρεις τελικούς Κυπέλλου Εθνών, δεν δέχθηκε ούτε ένα γκολ. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018, σε ηλικία 45 ετών και 161 ημερών, είναι ο μεγαλύτερος σε ηλικία ποδοσφαιριστής που έχει αγωνιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Αυτή ήταν η 159η και τελευταία εμφάνισή του με το εθνόσημο. Τερμάτισε την καριέρα του σε ηλικία 47 ετών και έκτοτε έγινε προπονητής τερματοφυλάκων.
Τίτλοι
Αλ Αχλί
ΦΚ Σιόν
Αλ Μερέιχ Φ.Κ.
Εθνική Αιγύπτου
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγύπτιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Αχλί ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2010 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουάντι Ντέγκλα ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζαμάλεκ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ισμαΐλι ΣΚ
Τάνε
Το Τάνε (μαράτι: ठाणे) είναι μητροπολιτική πόλη στη Μαχαράστρα της Ινδίας. Αναφέρεται και ως η «Πόλη των λιμνών». Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της νήσου Σάλσετ. Το Τάνε βρίσκεται εξ ολοκλήρου μέσα στο ταλούκα Τάνε, ένα από τα επτά ταλούκα της Επαρχίας Τάνε. Επίσης, είναι η έδρα της ομώνυμης επαρχίας. Με πληθυσμό 1.841.488 κατοίκους κατανεμημένους σε μια χερσαία έκταση περίπου 147 χλμ2, το Τάνε είναι η 15η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στην Ινδία, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Η πόλη βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της πολιτείας Μαχαράστρα, γειτνιάζει άμεσα με τη Μουμπάι και με μέρος της Μητροπολιτικής Περιοχής της Βομβάης.
Ιστορία
Μια χάλκινη πλάκα που χρονολογείται στο 1078 μ.Χ. ανακαλύφθηκε κοντά στα θεμέλια του οχυρού του Τάνε το 1787. Μια επιχορήγηση γης από τον Αρικέσαρα Ντεβαράτζα, άρχοντα της Ταγκάρα, όπου απευθύνεται στους κατοίκους μιας πόλης που ονομάζεται «Σρι Στανάκα».
Οι Βρετανοί κατέλαβαν τη νήσο Σάλσετ, το οχυρό του Τάνε, το οχυρό του Μαντ και το νησιωτικό φρούριο Καράντζα το 1774.
Κλίμα
Στο Τάνε, η θερμοκρασία κυμαίνεται από 22 °C έως 36 °C. Οι θερμοκρασίες του χειμώνα μπορεί να πέσει στους 12 °C τη νύχτα, ενώ οι θερμοκρασίες το καλοκαίρι μπορεί να ανέβουν πάνω από 40 °C το μεσημέρι. Οι χαμηλότερες θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας παρατηρούνται κατά τη διάρκεια της αιχμής του καλοκαιρινού μουσώνα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, όταν οι θερμοκρασίες μπορεί να πέσουν περίπου στους 25 °C. Από τις συνολικές βροχοπτώσεις, το 80% των βροχοπτώσεων σημειώνεται από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 2000–2500 mm και η υγρασία είναι 61–86%, καθιστώντας την υγρή ζώνη.
Δημογραφικά στοιχεία
Ο πληθυσμός του Τάνε σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 1.886.941 κάτοικοι. Το μέσο ποσοστό αλφαβητισμού στην πόλη είναι 91,36 τοις εκατό, όπου ο αλφαβητισμός ανδρών και γυναικών ήταν 94,19 και 88,14 τοις εκατό αντίστοιχα. Η αναλογία φύλων στο Τάνε είναι 882 γυναίκες ανά 1000 άνδρες. Η αναλογία των φύλων των παιδιών είναι 900 κορίτσια ανά 1000 αγόρια. Τα συνολικά παιδιά (0–6) στο Τάνε είναι 186.259 σύμφωνα με την έκθεση της Απογραφής της Ινδίας το 2011. Υπήρχαν 98.017 αγόρια ενώ 88.242 είναι κορίτσια. Τα παιδιά αποτελούν το 10,24% του συνολικού πληθυσμού του Τάνε.
Η κυρίαρχη γλώσσα που ομιλείται στο Τάνε είναι τα μαράτι. Περίπου το 70% του πληθυσμού μιλάει μαράτι. Μερικές από τις οικογένειες της Ανατολικής Ινδίας στην περιοχή Κατρί του Τάνε μιλούν ακόμα πορτογαλικά. Περίπου 1.800 από τους περίπου 5.000 Εβραίους της Ινδίας ζουν στο Τάνε.
Τουρισμός
Το Τάνε είναι επίσης γνωστό ως «Πόλη των Λιμνών». Οι λίμνες του Τάνε περιλαμβάνουν τη λίμνη Μασούντα, τη λίμνη Μακμαλί, τη λίμνη Κατσράλι και τη λίμνη Ουπβάν. Η λίμνη Μασούντα είναι ένα δημοφιλές απογευματινό σημείο για τους κατοίκους της πόλης με τρεις αξιόλογες κατασκευές στις όχθες του. Η παλαιότερη είναι η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, που χτίστηκε από Πορτογάλους το 1582, η οποία είναι μια από τις πολιτιστικές δομές στο Τάνε. Αυτή η εκκλησία ανακαινίστηκε το 2015. Άλλο είναι ο Ναός Κοπινεσφάρ στις όχθες της λίμνης Μασούντα, που είναι ο παλαιότερος ναός σε ολόκληρη την Επαρχία Τάνε.
Επίσης, οι λόφοι Γεούρ, με το φυσικό του περιβάλλον, και το Εθνικό Πάρκο Σάντζαϊ Γκάντι είναι επίσης τουριστικά σημεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Μαχαράστρα
Τάιλερ Μέιν
Ο Τάιλερ Μέιν (αγγλικά: Tyler Mane, γεννηθείς 8 Δεκεμβρίου 1966) είναι ένας Καναδός ηθοποιός και πρώην επαγγελματίας παλαιστής. Είναι γνωστός για τους ρόλους του Sabretooth στο X-Men, του Αίαντα στην Τροία και του Μάικλ Μάγιερς στις μεταποιήσεις Halloween και Halloween II.
Παλαιστική καριέρα
Ο Μέιν άρχισε την παλαιστική του καριέρα με τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή Πάλης (ΠΠΠ) το 1989 ως "Νίτρον" ή μερικές φορές "Νίτρο". Μετά πήρε άλλα ονόματα τελειώνοντας την καριέρα του υπό το όνομα Μπιγκ Σκάι, μαζί με τον Βίνι Βέγκας. Αφού ο Βίνι άφησε το ΠΠΠ για να γίνει ο Ντίελ στο WWF ο Μέιν ήταν μόνος του και σύντομα συνταξιοδοτήθηκε από την πάλη.
Καριέρα στις ταινίες
Αφού συνταξιοδοτήθηκε από την πάλη, εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες, συμπεριλαμβανομένου, των ταινιών X-Men (στον ρόλο του Sabretooth, όπου ήταν και το ντεμπούτο του στις ταινίες), Πως Να Δημιουργήσετε ένα Τέρας (στον ρόλο του Hardcore), Τζο Ντερτ, The Scorpion King, Τροία (στον ρόλο του Αίαντα), Ηρακλής (στον ρόλο του Ανταίου), και Οι Απορρίψεις του Διαβόλου (στον χωρίς πίστωση ρόλο του Ρούφους). Ο ρόλος του Σέιμπερτουθ ήταν αρχικά επιδιωκόμενος για τον πρώην συνεργάτη του Μέιν στην πάλη τον Κέβιν Νας, αλλά δώθηκε στον Μέιν εξαιτίας προγραμματικών συγκρούσεων με τον Νας. Ο Νας ωστόσο θα έπαιρνε ένα μικρό ρόλο σε μια αργότερη ταινία της Marvel Comics, με τίτλο Ο Τιμωρός.
Το 2007, έπαιξε στη μεταποίηση του Ρομπ Ζόμπι με τίτλο Halloween, στην οποία έπαιξε τον εικονικό πρωταγωνιστικό ρόλο του Μάικλ Μάγιερς. Αφού κέρδισε τον ρόλο σημειώθηκε πως διαδοχικά είδε εφτά από τις οχτώ ταινίες Halloween (εξαιρώντας την τρίτη επειδή ο Μάικλ Μάγιερς δεν εμφανίστηκε) για να καταλάβει καλύτερα τον χαρακτήρα του. Είναι ο ψηλότερος ηθοποιός (6' 9") που θα μπορούσε να απεικονίσει τον χαρακτήρα Το 2009, απεικόνισε τον ρόλο του ξανά στο H2 του Ρομπ Ζόμπι, και έγινε μόνο ο δεύτερος ηθοποιός που έπαιξε τον Μάικλ Μάγιερς περισσότερο από μία φορά, και ο μόνος ηθοποιός που έπαιξε τον ρόλο σε δύο συνεχόμενες ταινίες.
Προσωπική Ζωή
Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Ρενέ Τζίρλινγκς και έχει δύο παιδιά από προηγούμενο γάμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Βρίνα Ηλείας
Η Βρίνα είναι χωριό στη δημοτική ενότητα Σκιλλούντος στο Νομό Ηλείας. Το 2011 ο πληθυσμός του ήταν 721 κάτοικοι. Η Βρίνα βρίσκεται σε χαμηλό λόφο, 3 χλμ νοτιοανατολικά των Κρεστένων, 3 χλμ νοτιοδυτικά του Γρύλλου και 5 χλμ ανατολικά του Κάτω Σαμικού. Το χωριό υπέστη ζημιές από τις καταστροφικές δασικές πυρκαγιές του 2007.
Στο χωριό υπάρχει ενεργός πολιτιστικός σύλλογος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων
Βαρφαρίνη
Η βαρφαρίνη είναι χημική ουσία με ισχυρότατη αντιπηκτική δράση, δηλαδή η εισαγωγή της στον οργανισμό παρεμποδίζει την πήξη του αίματος. Από το 1950 χορηγείται ως αντιπηκτικό φάρμακο, για την πρόληψη της δημιουργίας θρόμβων στην καρδιά, στις αρτηρίες και γενικά στα αιμοφόρα αγγεία. Διατίθεται με διάφορες εμπορικές ονομασίες σε όλον τον κόσμο και στην Ελλάδα ως Panwarfin από την Abbot. Σε τοξικές δόσεις μπορεί να προκαλέσει ακατάσχετες αιμορραγίες. Αρχικά, το 1948, χρησιμοποιήθηκε ως τρωκτικοκτόνο (ποντικοφάρμακο).
Από χημική άποψη είναι παράγωγο της 4-υδροξυ-κουμαρίνης με χημική ονομασία 4-υδροξυ-3-(3-οξο-1-φαινυλοβουτυλο)-2H-χρωμεν-2-όνη ή 3-(2-ακετυλο-1-φαινυλαιθυλο)-4-υδροξυκουμαρίνη.
Ενδείξεις
Η βαρφαρίνη ενδεικνύεται για την αντιμετώπιση της θρόμβωσης των εν τω βάθει φλεβών (αναστολή επέκτασης της θρόμβωσης και μείωση της πιθανότητας πνευμονικής εμβολής). Για προφύλαξη από θρομβοεμβολικά επεισόδια σε ασθενείς με στένωση μιτροειδούς και κολπική μαρμαρυγή, καθώς και σε ασθενείς με προσθετικές βαλβίδες. Και στην προσπάθεια μετατροπής της κολπικής μαρμαρυγής σε φλεβοκομβικό ρυθμό.
Έχει χρησιμοποιηθεί περιστασιακά μετά από καρδιακή προσβολή (έμφραγμα του μυοκαρδίου), αλλά υστερεί στην προφύλαξη από νέες θρομβώσεις στις στεφανιαίες αρτηρίες. Για την προφύλαξη των αρτηριών προτιμώνται τα αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα που δρουν με διαφορετικό μηχανισμό από την βαρφαρίνη (που συνήθως δεν επιδρά στη λειτουργία των αιμοπεταλίων).
Δοσολογία
Η Βαρφαρίνη αλληλεπιδρά με πολλά κοινά φάρμακα  και ορισμένα τρόφιμα. Αυτές οι αλληλεπιδράσεις μπορεί να ενισχύουν ή να μειώνουν την αντιπηκτική δράση της βαρφαρίνης.
Η αντιπηκτική δραστικότητα ελέγχεται με παρακολούθηση του χρόνου προθρομβίνης INR.
Δόση έναρξης
Για τον προσδιορισμό της δόσης έναρξης πρέπει να έχει προηγηθεί μέτρηση του χρόνου προθρομβίνης. Για τη μέτρηση δε χρειάζεται πλήρης εξέταση αίματος, αρκεί δειγματοληψία μίας σταγόνας αίματος από το δάχτυλο του ασθενούς.
Για βέλτιστο θεραπευτικό αποτέλεσμα με ελάχιστο κίνδυνο για παρενέργειες, η αντιπηκτική όπως αιμορραγία, απαιτείται στενή παρακολούθηση του δείκτη αντιπηκτικής αγωγής με εξέταση αίματος που μετρά το INR. Κατά το αρχικό στάδιο της θεραπείας το INR ελέγχεται καθημερινά, και τα διαστήματα μεταξύ των εξετάσεων μπορούν να παραταθούν όταν επιτευχθεί σταθερό θεραπευτικό επίπεδο INR για σταθερή δοσολογία βαρφαρίνης. Οι εξετάσεις INR έχουν διευκολυνθεί αρκετά, δε χρειάζεται πια πλήρης εξέταση αίματος, αρκεί δειγματοληψία μίας σταγόνας από το δάχτυλο του ασθενούς.
Όταν αρχίζει η θεραπεία με βαρφαρίνη, ο θεράπων ιατρός αποφασίζει πόσο ισχυρή πρέπει να είναι η αντιπηκτική θεραπεία. Το ιδανικό INR διαφέρει ανά περίπτωση ανάλογα με τις κλινικές ενδείξεις, αλλά τείνει να είναι 2-3 στις συνήθεις συνθήκες. Το ιδανικό INR μπορεί να είναι 2,5–3,5 (ή ακόμα 3,0–4,5) για ασθενείς με μία ή περισσότερες μηχανικές καρδιακές βαλβίδες.
Επιπλέον, για τις τρεις πρώτες ημέρες της αγωγής, τα επίπεδα της πρωτεΐνης C και πρωτεΐνης S (αντιπηκτικοί παράγοντες) πέφτουν πρό των προπηκτικών πρωτεϊνών, όπως οι παράγοντες II, VII, IX, και X. Ως εκ τούτου, η προσωρινή υπερπηκτική κατάσταση πρέπει να αντιμετωπίζεται.
Δόση συντήρησης
Η δόση συντήρησης εξαρτάται από το χρόνο προθρομβίνης INR:
μικρογραφία|Η αλληλεπίδραση βιταμίνης Κ1-βαρφαρίνης. Όταν η βαρφαρίνη είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα, οι άνθρωποι έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο αιμορραγίας. Αντίθετα, τα χαμηλότερα επίπεδα της βαρφαρίνης σημαίνουν αυξημένο κίνδυνο θρόμβωσης του αίματος. Το θεραπετυικό παράθυρο είναι το εύρος τιμών για τις οποίες τα οφέλη της βαρφαρίνης είναι μεγαλύτερα από τους κινδύνους,  Ορισμένα φάρμακα, φυτικά φάρμακα και τρόφιμα μπορεί να αλληλεπιδράσουν με τη βαρφαρίνη, αυξάνοντας ή μειώνοντας το προηγουμένως σταθερό επίπεδο βαρφαρίνης. Κατά τις πρώτες ημέρες της θεραπείας ο χρόνος προθρομβίνης πρέπει να μετράται καθημερινά και κατόπιν, ανάλογα με την ανταπόκριση στη θεραπεία, σε μακρότερα διαστήματα και τελικά κάθε 8-12 εβδομάδες.
Γενικές πληροφορίες
Η δραστικότητα της βαρφαρίνης εξαρτάται από την ποσότητα της βιταμίνης Κ1 (φυτοναδιόνη) που προσλαμβάνεται από τη διατροφή. Υπάρχει σε μεγάλες ποσότητες στα φυλλώδη πράσινα λαχανικά, στο μαϊντανό, το κολίανδρο και τον άνηθο. Στα σταυρανθή λαχανικά όπως το λάχανο και το μπρόκολο, και τα σκουρόχρωμα μαρούλια. Και σε ορισμένα φυτικά έλαια. Δεν υπάρχει σε μπιζέλια και τα πράσινα φασόλια ρίζες, βολβούς, κρεμμύδια, κόνδυλους, και τα περισσότερα φρούτα και χυμούς φρούτων. Υπάρχει σε μικρές ποσότητες μόνο σε σιτηρά, σπόρους και λοιπά αλεσμένα προϊόντα.
Αυτοέλεγχος του Χρόνου προθρομβίνης
Στους ασθενείς παρέχεται η δυνατότητα μέτρησης του INR από τους ίδιους, άνευ υποχρέωσης για επίσκεψη σε κλινική. Η μέτρηση γίνεται με φορητή συσκευή INR, που με δειγματοληψία μίας σταγόνας αίματος από το δάχτυλο του ασθενούς, υπολογίζει και παρουσιάζει το χρόνο προθρομβίνης. Τέτοιες συσκευές είναι οι: CoaguChek XS, microINR., και qLabs.
Εναλλακτική θεραπεία
Άλλες κουμαρίνες, όπως η ασενοκουμαρόλη και η φαινπροκουμόνη, που προσφέρονται ως εναλλακτική θεραπεία ονομάζονται γενικά αντιπηκτικά από του στόματος. Αυτά έχουν μικρότερο (ασενοκουμαρόλη) ή και μεγαλύτερο (φαινπροκουμόνη) χρόνο ημίσειας ζωής, και δεν είναι ακριβή βιοισοδύναμα της βαρφαρίνης. Διάφοροι τύποι αντιπηκτικών φαρμάκων αποδίδουν εξίσου με τη βαρφαρίνης άνευ ανάγκης για παρακολούθηση, όπως τα δαβιγατράνη, απιξαμπάνη, εδοξαμπάνη και ριβαροξαμπάνη, και έχουν εγκριθεί σε πολλές χώρες για εναλλακτικά της βαρφαρίνης. Υπάρχει αντίδοτο για τη δαβιγατράνη (ινταρουσιζουμάμπη) και το 2018 εγκρίθηκε αντίδοτο για τα απιξαμπάνη, εδοξαμπάνη και ριβαροξαμπάνη.
Αντενδείξεις
Όλα τα αντιπηκτικά γενικά αντενδείκνυνται σε ασθενείς με αιμορραγία ή αιμορραγική διάθεση, προεγχειρητικά και μετεγχειρητικά. Σε ενεργό δωδεκαδακτυλικό έλκος ή πάθηση του πεπτικού συστήματος που ίσως οδηγήσει σε αιμορραγία. Σε θρομβοκυττοπενία και ανεπάρκεια βιταμίνης K. Σε βαριά υπέρταση, και ηπατική ή νεφρική ανεπάρκεια. Επίσης, κατά τη γαλουχία και την κύηση επειδή το φάρμακο διέρχεται τον πλακούντα και μπορεί να είναι τερατογόνο.
Εγκυμοσύνη
Είναι τερατογόνο που προκαλεί εκ γενετής ανωμαλίες όπως το εμβρυϊκό σύνδρομο βαρφαρίνης. Η λήψη του φαρμάκου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης συσχετίζεται με αυτόματη αποβολή, θνησιγένεια, νεογνικό θάνατο και πρόωρο τοκετό. Η συχνότητα μεταλλάξεων σε βρέφη που εκτέθηκαν σε βαρφαρίνη στη μήτρα είναι περίπου 5%, αν και φτάνει έας και 30% όπως παρατηρήθηκε σε ορισμένες μελέτες.
Αιμορραγία
Υπάρχουν δείκτες επικινδυνότητας που χρησιμοποιούνται για πρόβλεψη αιμορραγιών σε άτομα που λαμβάνουν βαρφαρίνη και παρόμοια αντιπηκτικά. Ένας δείκτης είναι ο (HAS-BLED) που περιλαμβάνει γνωστούς προδιαθεσικούς παράγοντες για την εμφάνιση αιμορραγίας: μη ελεγχόμενη υψηλή αρτηριακή πίεση (H), μη φυσιολογική νεφρική λειτουργία (Α), προηγούμενο εγκεφαλικό επεισόδιο (Α), προηγούμενη αιμορραγική κατάσταση (Β), προηγούμενη αστάθεια INR, αντιπηκτική αγωγή (L), η ηλικία όπως ορίζεται για τους ηλικιωμένους άνω των 65 ετών (Ε), και φάρμακα που προκαλούν αιμορραγίες (π. χ. ασπιρίνη) ή η κατάχρηση αλκοόλ (Δ). Ενώ η χρήση τους συνιστάται στις κατευθυντήριες οδηγίες κλινικής πρακτικής, είναι μόνο μετρίως αποτελεσματικά στην πρόβλεψη του κινδύνου αιμορραγίας και δεν αποδίδουν καλά στην πρόβλεψη αιμορραγικού εγκεφαλικού επεισοδίου. Ο κίνδυνος αιμορραγίας μπορεί να είναι αυξημένος σε άτομα που κάνουν αιμοκάθαρση. Ένας άλλος δείκτης για την αξιολόγηση του κινδύνου αιμορραγίας κατά τη διάρκεια θεραπείας με αντιπηκτικά, όπως η βαρφαρίνη, είναι ο δείκτης ATRIA, που χρησιμοποιεί μία διαβαθμισμένη κλίμακα από κλινικά ευρήματα. Ο κίνδυνος της αιμορραγίας αυξάνεται περισσότερο όταν η βαρφαρίνη συγχορηγείται με αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα, όπως η κλοπιδογρέλη, η ασπιρίνη ή μη στεροειδή αντι-φλεγμονώδη φάρμακα.
Νέκρωση ιστού από βαρφαρίνη
Μια σπάνια, αλλά σοβαρή επιπλοκή που προκύπτει από τη θεραπεία με βαρφαρίνη είναι η νέκρωση ιστώ από βαρφαρίνη, που παρουσιάζεται πιο συχνά λίγο μετά την έναρξη της θεραπείας σε ασθενείς με ανεπάρκεια σε πρωτεΐνη C. Η πρωτεΐνη C είναι έμφυτος αντιπηκτικός παράγοντας, όπως οι προπηκτικοί παράγοντες που αναστέλλει η βαρφαρίνη, είναι εξαρτώμενος από την καρβοξυλίωση βιταμίνης Κ για τη δράση του.Επειδή η βαρφαρίνη πρώτα ελαττώνει τα επίπεδα της πρωτεΐνης C, και μάλιστα ταχύτερα από τους παράγοντες πήξης, στην αρχή της θεραπείας μπορεί να διαπιστωθεί αύξηση της πηκτικότητας (για αυτό στην έναρξη θεραπείας με βαρφαρίνη συγχορηγείται ηπαρίνη ), που ίσως επιφέρει μαζική θρόμβωση,  νέκρωση του δέρματος και γάγγραινα των άκρων. Φυσιολογικά, μοιάζει με την οξεία πορφύρα που παρουσιάζεται σε παιδιά ομόζυγα για ορισμένες μεταλλάξεις της πρωτεΐνης C.
Οστεοπόρωση
Μετά τις αρχικές αναφορές ότι η βαρφαρίνη μπορεί να ελαττώσει την οστική πυκνότητα, αρκετές μελέτες υποδεικνύουν συσχέτιση μεταξύ της βαρφαρίνης και κατάγματος από οστεοπόρωση. Σε μία μελέτη του 1999 σε 572 γυναίκες που λάμβαναν βαρφαρίνη για εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση, ο κίνδυνος σπονδυλικού κατάγματος και κατάγματος πλευρών ήταν αυξημένος, ενώ άλλοι τύποι καταγμάτων δεν εμφανίζονται συχνά. Μια μελέτη του 2002 σε τυχαία επιλεγμένο σύνολο 1523 ασθενών με οστεοπορωτικό κάταγμα δεν επιβεβαιώθηκε αύξηση του κινδύνου από τα αντιπηκτικά.
Σύνδρομο μωβ δακτύλου
Εμφανίζεται συνήθως μέσα σε 3 έως 8 εβδομάδες από την έναρξη της θεραπείας.Οφείλεται σε μικρές αποθέσεις χοληστερόλης που προκαλούν εμβολισμούς στα αιμοφόρα αγγεία του δέρματος των ποδιών, με αποτέλεσμα ένα μωβ χρωματισμό και πόνο.
Ασβεστοποίηση
Αρκετές μελέτες ενοχοποιούν τη βαρφαρίνη για  βαλβιδική και αγγειακή ασβεστοποίηση.
Υπερδοσολογία
Η κύρια παρενέργεια από την υπέρβαση της δοσολογίας είναι αιμορραγία.
Αντίδοτα είναι: βιταμίνη K, σύμπλοκο προθρομβίνης (PCC), και φρέσκο κατεψυγμένο πλάσμα (FFP).
Για την αντιμετώπιση της υπερδοσολογίας παρέχονται  κατευθυντήριες οδηγίες κλινικής πρακτικής από το American College of Chest Physicians. Για τα άτομα με INR)μεταξύ 4,5 και 10.0, μια μικρή δόση (περίπου 1000 mcg = ένα χιλιοστόγραμμο) από του στόματος βιταμίνης Κ αρκεί. Όταν το INR βρίσκεται εντός του θεραπευτικό εύρος, απλή διακοπή του φαρμάκου για πέντε μέρες είναι συνήθως αρκετές για να αναστρέψουν το αποτέλεσμα και να ρίξουν το INR σε κάτω από 1.5.
Αλληλεπιδράσεις
Η βαρφαρίνη αλληλεπιδρά με πολλά κοινά φάρμακα και ο μεταβολισμός της βαρφαρίνης ποικίλλει μεταξύ των ασθενών. Μερικά τρόφιμα έχουν επίσης αναφερθεί να αλληλεπιδρούν με τη βαρφαρίνη. Φάρμακα που εκτοπίζουν τη βαρφαρίνη από την αλβουμίνη του ορού αυξάνουν τον INR.
Η συγχορήγηση με μη στεροειδή αντι-φλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) αυξάνει τον κίνδυνο για γαστρεντερική αιμορραγία, λόφω της αντι-αιμοπεταλίων δρασης των ΜΣΑΦ.
Πολλά αντιβιοτικά όπως η μετρονιδαζόλη ή τα μακρολίδια, αυξάνουν τη δραστικότητα της βαρφαρίνης, επιβραδύνοντας το μεταβολισμό της βαρφαρίνης στο σώμα. Άλλα ευρέως φάσματος αντιβιοτικά δρούν έμμεσα επηρεάζοντας τη βακτηριακή χλωρίδα του εντέρου που συνθέτει βιταμίνη K1. Η Θυρεοειδική δραστηριότητα επηρεάζει τις δοσολογικές απαιτήσεις. Ο υποθυρεοειδισμό (μειωμένη λειτουργία του θυρεοειδούς) ελαττώνει τη δραστικότητα της βαρφαρίνης,, ενώ ο υπερθυρεοειδισμός (υπερδραστήριος θυρεοειδής) την ενισχύει.
Η κατάχρηση αλκοόλ επηρεάζει το μεταβολισμό της βαρφαρίνης και αυξάνει το INR, οπότε  το αλκοόλ θα πρέπει να αποφεύγεται.
Η βαρφαρίνη αλληλεπιδρά με πολλά βότανα και μπαχαρικά  που χρησιμοποιούνται στα τρόφιμα (όπως το τζίντζερ και το σκόρδο) και άλλα που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για ιατρικούς σκοπούς (όπως ginseng και Ginkgo biloba).
Χημεία
μικρογραφία|Άκυκλο ταυτομερές (αριστερά) και κυκλικό ημικεταλικό ταυτομερές (δεξιά) Κρυσταλλογραφικές μελέτες με ακτίνες Χ  δείχνουν ότι η βαρφαρίνη υπάρχει σε ταυτομερείς μορφές, όπως η κυκλική ημικετάλη, που σχηματίζεται από την 4-υδροξυκουμαρίνη.
Στερεοχημεία
Η βαρφαρίνη έχει ένα στερεοχημικό κέντρο και αποτελείται από δύο εναντιομερή. Αυτό είναι ένα ρακεμικό μίγμα, δηλαδή ένα μείγμα 1: 1 ( R ) – και ( S ) – μορφή:
Φαρμακοκινητική
Η βαρφαρίνη αποτελείται από ρακεμικό μείγμα δύο δραστικών εναντιομερών—R- και S- μορφές—καθένα από τα οποία προέρχεται από διαφορετικά μονοπάτια. Η S-βαρφαρίνη είναι 2-5 φορές πιο ισχυρή από το R-ισομερές στην αντιπηκτική δράση. Τα δύο εναντιομερή μεταβολίζονται με CYP-μεσολάβηση και σχηματίζουν 3',4',6,7,8 και 10-υδροξυ μεταβολίτες.
Η βαρφαρίνη έχει βραδύτερη έναρξη δράσης από την ηπαρίνη. Ωστόσο, η ηπαρίνη χορηγείται με ένεση, ενώ η βαρφαρίνη από το στόμα. Η βαρφαρίνη έχει μεγάλο χρόνο ημίσειας ζωής και πρέπει να χορηγείται μόνο μία φορά την ημέρα. Χρειάζονται αρκετές ημέρες για να επιτευχθεί το θεραπευτικό αποτέλεσμα. Επιπλέον, αν η έναρξη της θεραπεία γίνει χωρίς πρόσθετη αντιπηκτική κάλυψη, υπάρχει κίνδυνο θρόμβωσης.
Μηχανισμός δράσης
Η βαρφαρίνη αναστέλλει τη σύνθεση των εξαρτώμενων από βιταμίνη Κ βιομορίων, των εξαρτώμενων από ασβεστίο παραγόντων πήξης II, VII, IX και X, καθώς και τους ρυθμιστικούς παράγοντες πρωτείνη C, πρωτείνη S, πρωτείνη Z.
Φαρμακογονιδιωματική
Η δραστικότητα της βαρφαρίνης καθορίζεται εν μέρει από γενετικούς παράγοντες, όπως οι πολυμορφισμοί σε δύο γονίδια (VKORC1 και CYP2C9).
Ιστορία
Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, υπήρξε μια επιδημία ασθένειας βοοειδών στις βόρειες Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Πολλά ζώα πέθαναν από αιμορραγία.
Η αντιπηκτική ουσία του γλυκού τριφυλλιού δεν ταυτοποιήθηκε μέχρι το 1940. Από πειράματα διαπιστώθηκε ότι ήταν το αντιπηκτικό 3,3'-μεθυλενο-δις-(4-υδροξυκουμαρίνη), το οποίο αργότερα ονομάστηκε δικουμαρόλη.
Η δικουμαρόλη ήταν παράγωγο προϊόν του φυτικού μορίου κουμαρίνη. Είναι πλέον γνωστό ότι κουμαρίνη υπάρχει σε πολλά φυτά, και σε αυτήν οφείλεται γλυκιά μυρωδιά του φρεσκοκομμένου γρασιδιού ή του σανού. Το χαμομήλι έχει υψηλή περιεκτικότητα σε κουμαρίνη. Και σε χαμηλότερα επίπεδα υπάρχει στις γλυκόριζα και λεβάντα.
Τα επόμενα χρόνια αναγνωρίστηκαν πολλά μόρια με αντιπηκτικές ιδιότητες. Το πρώτο φάρμακο της κατηγορίας ήταν η δικουμαρόλη, κατοχυρωμένη με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1941, που χρησιμοποιήθηκε ως φάρμακο. Ο Karl Link αξιοποίησε τα αντιπηκτικά σε δηλητήρια για τρωκτικά, με αποτέλεσμα τη σύνθεση της βαρφαρίνης το 1948. Το όνομα "βαρφαρίνη" προέρχεται από το ακρωνύμιο WARF, Wisconsin Alumni Research Foundation + την κατάληξη -arin που υποδεικνύει τη σύνδεσή του με την κουμαρίνη. Η βαρφαρίνη ήταν η πρώτη κατοχύρωση για χρήση ως τρωκτικοκτόνο στις ΗΠΑ το 1948.
Έχει υποτεθεί ότι οι Λαβρέντι Μπέρια, Νικίτα Χρουστσόφ και άλλοι συνωμότησαν για να δηλητηριάσουν με βαρφαρίνη τον Σοβιετικό ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν. Η βαρφαρίνη είναι άγευστη και άχρωμη, και επάγει συμπτώματα όμοια με αυτά που παρουσίασε ο Στάλιν.
Τα τρωκτικά
Η χρήση της βαρφαρίνης ως ποντικοφαρμάκου είναι πλέον περιορισμένη, επειδή πολλοί πληθυσμοί αρουραίων έχουν αναπτύξει ανοσία σε αυτή, και υπάρχουν πιο δραστικά δηλητήρια.
Νυχτερίδες βαμπίρ
Η βαρφαρίνη χρησιμοποιείται ως δηλητήριο σε πληθυσμούς νυχτερίδων .
Επαγγελματική ασφάλεια
Οι άνθρωποι μπορούν να εκτεθούν σε βαρφαρίνη στο χώρο εργασίας με την αναπνοή, την κατάποση, την απορρόφηση από το δέρμα και τα μάτια. Η επιτροπή για την Επαγγελματική Ασφάλεια και Υγεία (OSHA) έχει οριίσει το νόμιμο όριο (επιτρεπτό όριο έκθεσης) για τη βαρφαρίνη στο χώρο εργασίας σε 0,1 mg/m3 για 8 ώρες δουλειά. Το Εθνικό Ινστιτούτο για την Επαγγελματική Ασφάλεια και Υγεία (NIOSH) έχει ορίσει ένα συνιστώμενο όριο έκθεσης (REL) 0,1 mg/m3 από 8 ώρες δουλειά. Σε επίπεδα 100 mg/m3, η βαρφαρίνη είναι άμεσα επικίνδυνη για τη ζωή και την υγεία.
Κατατάσσεται ως μια εξαιρετικά επικίνδυνη ουσία στις Ηνωμένες Πολιτείες, και υπόκειται σε αυστηρές απαιτήσεις υποβολής εκθέσεων από τις εγκαταστάσεις που την παράγουν, αποθηκεύουν, ή χρησιμοποιούν σε σημαντικές ποσότητες.
Ονομασίες
Η βαρφαρίνη είναι παράγωγο της δικουμαρόλης.
Το φάρμακο κυκλοφορεί υπό πολλές εμπορικές ονομασίες. Στην Ελλάδα είναι Panwarfin
Παραπομπές
Κατηγορία:Κετόνες Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Φάρμακα Κατηγορία:Αντιπηκτικά Κατηγορία:Λακτόνες __ΜΕΠΠ__
Έντι Ρέντμεϊν
Ο Έντι Ρέντμεϊν (Edward John David "Eddie" Redmayne, 6 Ιανουαρίου 1982) είναι Άγγλος ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Λονδίνο, σπούδασε Ιστορία της Τέχνης στο Κολλέγιο Τρίνιτι του Κέιμπριτζ και ύστερα ακολούθησε μια σύντομη καριέρα στο μόντελινγκ.
Ο Ρέντμεϊν ξεκίνησε την υποκριτική του καριέρα στην υποκριτική ως έφηβος στο θέατρο West End προτού κάνει το ντεμπούτο του το 1998 με γκεστ εμφανίσεις στην τηλεόραση. Οι πρώτοι ρόλοι στον κινηματογράφο ήρθαν το 2006 όταν συμμετείχε στις ταινίες Παράλληλα μυαλά και Ο καθοδηγητής, και συνέχισε με δευτερεύοντες ρόλους σε πολλές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των Savage Grace (2007), Elizabeth: Η χρυσή εποχή (2007) και Η άλλη ερωμένη του βασιλιά (2008).
Στο θέατρο, ο Ρέντμεϊν πρωταγωνίστησε στις παραστάσεις Red από το 2009 έως το 2010 και Richard II από το 2011 έως το 2012, που του χάρισε ένα Βραβείο Ολίβιε και το Βραβείο Tony Β' Ανδρικού Ρόλου σε Θεατρική Παράσταση. Η αναγνώριση ήρθε με τον ρόλο του Κόλιν Κλαρκ στο βιογραφικό δράμα Επτά Μέρες με τη Μέριλιν (2011) και τον ρόλο του Μάριου Πομερσί στο μιούζικαλ του Τομ Χούπερ Οι Άθλιοι (2012).
Βιογραφία
Ο Ρέντμεϊν γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1982 στο Λονδίνο. Η μητέρα του, Πατρίσια (γεννημένη Burke), είναι μεσίτρια, και ο πατέρας του, Ρίτσαρντ Ρέντμεϊν, είναι επιχειρηματίας. Ο προπάππους του ήταν ο σερ Ρίτσαρντ Ρέντμεϊν, πολιτικός μηχανικός. Έχει έναν μεγαλύτερο αδερφό, έναν μικρότερο αδερφό και δυο μεγαλύτερα ετεροθαλή αδέρφια. Σε ηλικία 10 ετών, ο Ρέντμεϊν φοίτησε στο Jackie Palmer Stage School, όπου ανακάλυψε την αγάπη του για την υποκριτική και το τραγούδι, μαζί με τον ηθοποιό James Corden.
Φοίτησε στο Eaton College, όπου ήταν στο ίδιο έτος με τον Πρίγκιπα Ουίλιαμ. Συνέχισε τις σπουδές του πάνω στην Ιστορία Τέχνης στο Κολλέγιο Τρίνιτι του Κέιμπριτζ, από όπου αποφοίτησε με τιμές το 2003.
Μόντελινγκ
Προτού γίνει ηθοποιός, ο Ρέντμεϊν υπήρξε μοντέλο για την Burberry το 2008 με τον Alex Pettyfer και το 2012 με την Cara Delevigne. Στο τεύχος Σεπτεμβρίου 2012 του Vanity Fair, συμμετείχε στην International Best Dressed List. Το 2015 βρέθηκε στην πρώτη θέση στη λίστα με τους 50 πιο Καλοντυμένους Βρετανούς Άνδρες του GQ.
Θέατρο
Το 2009, ο Ρέντμεϊν εμφανίστηκε στη θεατρική παράσταση του John Logan Red στο Donmar Warehouse, για την οποία κέρδισε το Βραβείο Ολίβιε Καλύτερου Ηθοποιού. Από τις 11 Μαρτίου έως τις 27 Ιουνίου 2010 ξανανέβηκε η παράσταση Red στο Μπρόντγουέϊ και κέρδισε το βραβείο Τόνι Καλύτερης Ερμηνείας. Ενσάρκωσε τον Βασιλιά Ριχάρδο ΙΙ στο Richard II σε σκηνοθεσία του Michael Grandage, στο Donmar Warehouse από τις 6 Δεκεμβρίου 2011 μέχρι τις 4 Φεβρουαρίου 2012.