cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εζέν Βιολέ-λε-Ντυκ
Επιδράσεις στην ιστορία των αποκαταστάσεων
Οι βασικές θεωρίες που ανέπτυξε όσον αφορά την παρέμβαση και συντήρηση των ιστορικών κτιρίων και κτιριακών συνόλων αφορούν μια "αποκατάσταση" η οποία δημιουργεί κάτι που στην πραγματικότητα ποτέ δεν υπήρχε στο παρελθόν. Ο ίδιος έγραψε ότι η αποκατάσταση είναι ένα «μέσο για την απόδοση [του κτιρίου] σε τελική μορφή, η οποία μπορεί στην πραγματικότητα ποτέ να μην υπήρξε σε μια δεδομένη στιγμή». Ο τρόπος αυτός της αποκατάστασης που εφάρμοζε ο Viollet-le-Duc επικρίθηκε από αρκετούς αρχιτέκτονες όπως για παράδειγμα από τον John Ruskin ο οποίος την χαρακτήρισε ως «μια καταστροφή από την οποία δεν μπορούν να επανακτηθούν τα υπολείμματα, μια καταστροφή που συνοδεύεται με ψευδή περιγραφή της στοιχείων που καταστράφηκαν». Μερικές από τις αποκαταστάσεις του, όπως αυτή του Château de Pierrefonds, είναι πολύ αμφιλεγόμενες, επειδή δεν είχαν ως στόχο τόσο να απεικονίσουν μια ιστορική κατάσταση με ακρίβεια αλλά και να αποτελέσουν ένα «τέλειο κτίριο» του μεσαίωνα : «να αποκατασταθεί ένα οικοδόμημα», παρατήρησε ο Βιολέ-λε-Ντυκ στο Dictionnaire raisonné, «δεν σημαίνει να διατηρηθεί, επισκευασθεί ή να ανακατασκευασθεί, αλλά να αποδοθεί σε μια πλήρη κατάσταση που δεν είχε υπάρξει σε μια δεδομένη στιγμή του παρελθόντος». Η ιδέα της αποκατάστασης που εφαρμόσθηκε στην αρχιτεκτονική από τον Viollet-le-Duc θεωρείται μέρος μιας σύγχρονης καινοτομίας. Όμως, οι σύγχρονες αντιλήψεις για την διατήρηση και αποκατάσταση κτιρίων, αντιτίθενται στις αρχές των αποκαταστάσεων του καθώς αυτές ήταν πολύ ελεύθερες, ερμηνευτικές με απόδοση προσωπικού ύφους.
Εργογραφία
Σε όλη τη σταδιοδρομία του ο Βιολέ-λε-Ντυκ κρατούσε σημειώσεις και έκανε σχέδια, όχι μόνο για κτίρια για τα οποία εργαζόταν, αλλά επίσης σε κτίρια Ρωμανικά, Γοτθικά και Αναγεννησιακά που επρόκειτο να κατεδαφιστούν. Η μελέτη του για την μεσαιωνική και αναγεννησιακή περίοδο δεν περιορίστηκε στην αρχιτεκτονική, αλλά επεκτάθηκε σε έπιπλα, ρούχα, μουσικά όργανα, εξοπλισμό κ.α. Με τα παραπάνω στοιχεία εξέδωσε τα παρακάτω συγγράμματα:
Αρχιτεκτονική θεωρία και νέα οικοδομικά έργα
Ο Βιολέ-λε-Ντυκ θεωρείται από πολλούς ως ο πρώτος θεωρητικός της σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Η Αρχιτεκτονική του θεωρία βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην αναζήτηση της βέλτιστης μορφής συγκεκριμένων υλικών, και στη χρήση αυτών των προτύπων για τη δημιουργία κτιρίων. Τα κείμενά του επικεντρώνονται στην ιδέα ότι τα υλικά θα πρέπει να χρησιμοποιούνται με «ειλικρίνεια». Πίστευε ότι η εξωτερικές όψεις του κτιρίου θα πρέπει να αντανακλούν την ορθολογική κατασκευή του. Στο «Entretiens sur l'architecture», ο Viollet-le-Duc εγκωμίασε τον ελληνικό ναό για την ορθολογική κατασκευή του. Για τον ίδιο, «η Ελληνική αρχιτεκτονική λειτούργησε ως πρότυπο για την αλληλοσυσχέτιση της δομής και της εμφάνισης». «Με δύο τρόπους η αρχιτεκτονική μπορεί να είναι αληθινή. Πρέπει να είναι αληθινή ως προς το πρόγραμμα και αληθινή ως προς τις μεθόδους κατασκευής. Για να είναι αληθινή ως προς το πρόγραμμα, πρέπει να ικανοποιεί με ακρίβεια και απλότητα τους όρους που επιβάλλουν οι ανάγκες. Για να είναι αληθινή ως προς τις μεθόδους κατασκευής, πρέπει να μεταχειρίζεται τα υλικά σύμφωνα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες τους... καθαρά καλλιτεχνικά ζητήματα, όπως η συμμετρία και η μορφή, μπροστά στις βασικές μας αρχές έχουν δευτερεύουσα σημασία». Σε αρκετά μη υλοποιημένα έργα του για νέα κτίρια, ο Βιολέ-λε-Ντυκ εφάρμοσε τις διδαχές που είχε αποκομίσει από την γοτθική αρχιτεκτονική, με την ορθολογική εφαρμογή δομικών συστημάτων και με νέα για την εποχή υλικά, όπως ο χυτοσίδηρος. Επίσης, ερεύνησε οργανικές δομές, όπως φύλλα και σκελετούς ζώων. Τα σχέδια του για μεταλλικά δικτυώματα ( μία «νευρώδης» αρχιτεκτονική που χρησιμοποιεί το σίδερο ώστε να επιτευχθεί ελαφρύτερη κατασκευή) ήταν καινοτόμα για την εποχή. Σημαντική επιρροή άσκησε στο κίνημα της Αρ Νουβώ με τις αρχές του υπέρ της κατασκευαστικής εντιμότητας καθώς και σε σημαντικούς αρχιτέκτονες της εποχής όπως ο Αντόνι Γκαουντί, ο Βικτόρ Ορτά, ο Ωγκύστ Περρέ και ο Χέντρικ Πέτρους Μπερλάχε (Hendrik Petrus Berlage) με τους δύο τόμους του έργου του Entretiens sur l'architecture. Τα κείμενά του ενέπνευσαν και Αμερικάνους αρχιτέκτονες, όπως ο Frank Furness, ο John Wellborn Root, ο Louis Sullivan, και ο Φρανκ Λόιντ Ράιτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Μεγάλο Ιερό της Ίσε
Ουσιαστικά, πρόκειται περί συμπλέγματος εκατόν είκοσι τριών (123)σιντοϊστικών ιερών, που ομαδοποιούνται γύρω από δυο κεντρικά ιερά : το (εσωτερικό) Ναϊκού (Naikū) και το (εξωτερικό) Γκεκού (Gekū).
Το εσωτερικό ιερό, το Ναϊκού, που επίσημα ονομάζεται «Κόταϊ Τζινγκού» βρίσκεται στην πόλη Ουτζί-τάτσι και είναι αφιερωμένο στη λατρεία της Αματεράσου, η οποία πιστεύεται ότι κατοικεί εκεί και η οποία σύμφωνα με την παράδοση αποτελεί την πρόγονο της αυτοκρατορικής οικογένειας της Ιαπωνίας. Τα κτήρια του ιερού είναι κατασκευασμένα από κυπαρίσσι και τα ξύλα συνδέονται μεταξύ τους χωρίς τη χρήση καρφιών.
Το εξωτερικό ιερό, το Γκεκού, που ονομάζεται επίσημα «Τογιοούκε Νταϊτζινγκού» βρίσκεται 6 χιλιόμετρα  μακριά από το Ναϊκού και είναι αφιερωμένο στην Toyouke-Ōmikami, τη θεά της γεωργίας και της βιομηχανίας. Το Μεγάλο ιερό της Ίσε προσελκύει πάνω από 6 εκατομμύρια πιστούς και τουρίστες το χρόνο.
Κάθε είκοσι χρόνια το παλιό ιερό κατεδαφίζεται και δημιουργείται ένα καινούργιο, που είναι πανομοιότυπο με το προηγούμενο. Σύμφωνα με την αντίληψη του Σιντοϊσμού τα Ιερά συμβολίζουν τη φύση, που αναγεννάται διαρκώς και ανανεώνεται. Με αυτό τον τρόπο διατηρούνται πάντα καινούργια και μεταδίδεται η παραδοσιακή τεχνική κατασκευής τους από γενιά σε γενιά. Η πιο πρόσφατη ανακατασκευή του Ιερού έγινε το 2013.
Τελετές
Στα ιερά της Ίσε υπηρετούν πάνω από 100 ιερείς. Υπάρχουν τελετές, που διεξάγονται σε καθημερινή βάση, ενώ κάποιες άλλες σε ετήσια βάση. Υπάρχουν γιορτές, που συνδέονται με το ετήσιο κύκλο των καλλιεργειών. H γιορτή Saitan-sai γιορτάζεται στις 01 Ιανουαρίου κάθε έτος. H γιορτή Tsukinami-sai γιορτάζεται κάθε Ιούνιο και Δεκέμβριο. Κάθε Οκτώβριο διεξάγεται η πιο σημαντική ετήσια γιορτή στο ιερό της Ίσε, που ονομάζεται Κανναμεσάϊ Φέστιβαλ ( Kannamesai Festival, 神嘗祭). Κατά τη διάρκεια αυτής της γιορτής γίνονται προσφορές τροφίμων πρώτης σοδειάς στην Αματεράσου. Τον Οκτώβριο απεσταλμένος του αυτοκράτορα προσφέρει ρύζι νέας εσοδείας, μεταξωτά ρούχα, που έχουν πέντε χρώματα, και άλλα ιερά υλικά στη θεά Αματεράσου. Άλλες τελετές με προσφορές καρπών γίνονται στη διάρκεια του έτους. Επίσης, γίνονται διάφορες τελετές για αύξηση της αγροτικής παραγωγής. Ειδικές τελετές γίνονται στη διάρκεια του έτους τόσο στο Ναϊκού όσο και στο Γκεκού, για να γιορτάσουν π.χ. το νέο έτος, την ίδρυση της Ιαπωνίας, τους παλιούς αυτοκράτορες, τα γενέθλια του Αυτοκράτορα, κ.α. Επίσης, γίνονται ειδικές τελετές κάθε είκοσι έτη λόγω του Σικίνεν Σενγκού (Shikinen Sengu, 式年遷宮). Κατά τη διάρκεια οκτώ ετών διεξάγονται όλες οι τελετές, που σχετίζονται με το Σικίνεν Σενγκού. Διεξάγονται στο Γκεκού και σε άλλα ιερά στο Τζίνγκου.
Ιερό προσκύνημα
Αρχικά ο λαός απαγορευόταν να πάει στο ιερό της Ίσε, το οποίο το χρησιμοποιούσε μόνο ο αυτοκράτορας. Όταν τα οικονομικά του αυτοκράτορα χειροτέρευσαν κατά το μεσαίωνα οι ιερείς έστελναν απεσταλμένους στη χώρα, για να μαζέψουν χρήματα και να αυξήσουν το κύμα προσκυνητών στην Ίσε. Το 15ο αιώνα οι ιερείς Σίντο ταξίδευαν στη χώρα μαζεύοντας δωρεές και προσέλκυαν τους πιστούς να έρθουν στην Ίσε να προσκυνήσουν στα ιερά. Έτσι, σταδιακά έγινε πολύ δημοφιλές ανάμεσα στους πιστούς να έρχονται τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους για προσκύνημα στο ιερό της Ίσε. Το ιερό προσκύνημα στο ιερό της Ίσε είναι γνωστό ως Σανγκού (Sangū) και αποτελεί τον υπ' αριθμόν ένα προσκυνηματικό προορισμό στην Ιαπωνία. Στην πρώτη ημέρα του έτους ένα εκατομμύριο πιστοί επισκέπτονται την Ίσε. Κάθε χρόνο 8.500.000 Ιάπωνες προσκυνητές επισκέπτονται την Ίσε. Στην Ίσε μαζί με τους προσκυνητές συγκεντρώνονται πολλοί καλλιτέχνες του δρόμου, όπως μουσικοί, τζογκλέρ. Η ατμόσφαιρα, που δημιουργείται είναι ευχάριστη και εύθυμη, αφού στην Ίσε υπάρχουν πολλά εστιατόρια και ταβέρνες. Από τον 19ο αιώνα και εξής η Ίσε είναι επίσης δημοφιλής προορισμός για ξένους τουρίστες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισε
Πάπας Ιννοκέντιος Δ΄
Ο Ιννοκέντιος Δ΄ (Papa Innocenzo IV, 1195 - 7 Δεκεμβρίου 1254) ήταν Πάπας της Ρώμης (1243-1254, κατά κόσμον Sinobald de Fieschi), διαδέχτηκε τον πάπα Κελεστίνο τον Δ'. Ανήκε σε ευγενή οικογένεια της Λιγουρίας, τους Φιέσκι (Fieschi), κόμητες της Λαβάνια.
Στέφθηκε πάπας με την υποστήριξη του Γερμανού αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β' που είχε μεγάλη επιρροή στους εκλέκτορες. Σύντομα όμως ήρθε σε σύγκρουση μαζί του αφού ο Φρειδερίκος Β΄, λόγω εξέγερσης του επισκόπου Ρανιέρι, αρνήθηκε να κρατήσει τον λόγο του για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων επισκόπων από την εποχή του Γρηγορίου του Θ΄.
thumb|200px|left|Ο Πάπας Ιννοκέντιος ανάμεσα σε επισκόπους στη Σύνοδο της Λυών, χειρόγραφο εποχής. Κατέφυγε στη γαλλική Λυών όπου μετά από συμβούλιο ενός μηνός καταράστηκε τον Φρειδερίκο Β΄, τον κήρυξε «αντίχριστο εχθρό της εκκλησίας», «Σαρακηνό φίλο του σουλτάνου» και όρισε νέο αυτοκράτορα τον ευγενή Ερρίκο Ράσπε, με την εντολή να δολοφονήσει τον Φρειδερίκο Β΄. Είχε και σκληρές διαμάχες με τον βασιλιά της Νίκαιας Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη, σύμμαχο του Φρειδερίκου Β΄.
Παράλληλα όμως, αυτήν την περίοδο άρχισε να κάνει ανοίγματα προς τον Ορθόδοξο κόσμο. Το 1251 τοποθέτησε λεγάτο του για την Ανατολή τον καρδινάλιο Εύδη του Σατωρού επίσκοπο Τούσκουλου, απαλλάσσοντας έτσι τους Ορθοδόξους από την πίεση της τοπικής λατινικής ιεραρχίας και επιτρέποντάς τους, για πρώτη φορά μετά την 4η Σταυροφορία, την εγκατάσταση των Πατριαρχών Αντιοχείας και Ιεροσολύμων στις έδρες τους. Επίσης με αιχμή του δόρατος του Φραγκισκανούς ξανάρχισε τις διαπραγματεύσεις με τον Αυτοκράτορα Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη, για την Ένωση των Εκκλησιών και με αντάλλαγμα την αποκατάσταση του Βυζαντίου και διευθετήσεις στο θέμα του Filioque. Ο ταυτόχρονος θάνατος Αυτοκράτορα και Πάπα το 1254 έθεσε τέρμα σε αυτές τις διαπραγματεύσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 13ου αιώνα
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2002
Οι νικητές του Κυπέλλου Ιντερτότο 2002  ήταν οι Μάλαγα ΚΦ, Φούλαμ ΦΚ και ΦφΜ Στουτγκάρδη. Και οι 3 ομάδες προκρίθηκαν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2002-03.
Δεύτερος αγώνας
Η Φούλαμ ΦΚ κέρδισε με συνολικό σκορ 5-3.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2002
Έφοροι
Οι έφοροι (αρχαία ελληνικά: ἔφοροι), ετυμολογούμενο από τις λέξεις ἐπί και ὁρῶ, ήταν από τους πιο ισχυρούς άνδρες στην Αρχαία Σπάρτη. Η εμφάνιση τους συμπίπτει με την περίοδο του Λυκούργου, ενώ άκμασαν κατά τον 7ο και τον 6ο αιώνα π.Χ. Το σώμα των εφόρων φαίνεται να σταμάτησε να λειτουργεί μετά την κατάληψη της Σπάρτης από τους Ρωμαίους.
Εξουσία
Κατά τον Ξενοφώντα, οι βασιλιάδες ορκίζονταν να τηρούν τους νόμους της πόλης, ενώ οι έφοροι ορκίζονταν να διατηρούν τη βασιλεία. Οι έφοροι ανέρχονταν στους πέντε και προφανώς προέκυπταν από τις πέντε σπαρτιατικές κώμες. Εκλέγονταν από τους Όμοιους, με θητεία ενός έτους. Ήταν υπεύθυνοι για τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής (ξενηλασίας), τα οποία δεν αναλάμβανε η Απέλλα, καθώς και για τα θέματα της εσωτερικής πολιτικής (αστυνόμευση πόλης, αγωγή των παιδιών, δικαστήρια). Οι έφοροι επέβλεπαν τη δραστηριότητα του ναύαρχου και άλλων σημαντικών αξιωματούχων. Επίσης, είχαν την εξουσία όσον αφορά στους περίοικους και στους είλωτες, στους οποίους μπορούσαν να επιβάλλουν τη θανατική ποινή. Όπως αναφέρει ο Αριστοτέλης, οι έφοροι εκλέγονταν από τους πολίτες (Απέλλα) - ο Αριστοτέλης τους χαρακτηρίζει «ισοτύραννους», οι οποίοι απώλεσαν την πόλη.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Σπάρτη Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Τζωρτζ Άιζαρντ
Ο Τζωρτζ Άιζαρντ (αγγλικά: George Izard, 21 Οκτωβρίου 1776 – 22 Νοεμβρίου 1828) ήταν στρατηγός του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής κατά τη διάρκεια του Αμερικανο-Βρετανικού πολέμου του 1812 και ο δεύτερος κατά σειρά Κυβερνήτης της επικράτειας του Άρκανσο.
Στρατιωτική καριέρα
Ο Τζωρτζ Άιζαρντ επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Νοέμβριο του 1797 και ανέλαβε υπηρεσία ως Υπολοχαγός στο σώμα μηχανικών του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών. Είχε διοριστεί από το Γραμματέα Πολέμου Τζέιμς Μακχένρυ για να επιβλέπει την κατασκευή του Κάστρου Pinckney στην Νότια Καρολίνα.
Τον Ιανουάριο του 1800 έγινε βοηθός στο στρατόπεδο του Διοικητή του Στρατού Αλεξάντερ Χάμιλτον. Λίγους μήνες αργότερα, προσκλήθηκε στην Πορτογαλία από τον Πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών (William Loughton Smith), για να αναλάβει καθήκοντα ως γραμματέας του, θέση την οποία αποδέχθηκε. Έφυγε από την Πορτογαλία το επόμενο έτος και επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παραιτήθηκε επισήμως από τα καθήκοντά του στο στρατό τον Ιούνιο του 1803.
Τον Μάρτιο του 1812, ο Τζωρτζ Άιζαρντ διορίστηκε ως Συνταγματάρχης στο πρόσφατα οργανωμένο 2ο σύνταγμα αεράμυνας του πυροβολικού των Ηνωμένων Πολιτειών. Προήχθη σε Ταξίαρχο ένα χρόνο αργότερα, και υπηρέτησε ως δεύτερος στην ιεραρχία μετά τον Βάντε Χάμπτον Α΄ μέχρι την παραίτησή του, οπότε ο Άιζαρντ τον διαδέχθηκε. Προήχθη σε Στρατηγός τον Ιανουάριο του 1814, και έγινε υπεύθυνος του Στρατού των Βορείων για την προστασία της Λίμνης Champlain, μέχρι να κληθεί να ενισχύσει το στρατό του Νιαγάρα. Αποστρατεύθηκε τον Ιούνιο του 1815.
Πολιτική καριέρα
Ο Τζωρτζ Άιζαρντ διορίστηκε ως Κυβερνήτης της επικράτειας του Άρκανσο στις 4 Μαρτίου 1825, και υπηρέτησε το αξίωμα αυτό μέχρι τον θάνατό του στις 22 Νοεμβρίου 1828. Ο Ρόμπερτ Κρίττεντεν τον αναπλήρωσε στο αξίωμα όσο αυτό παρέμεινε κενό, δηλαδή από τις 22 Νοεμβρίου 1828 μέχρι τις 9 Μαρτίου 1829, διότι μέχρι την άφιξη της είδησης του θανάτου του Τζωρτζ Άιζαρντ στην Ουάσινγκτον, Π.Κ., ο Άντριου Τζάκσον είχε εκλεγεί πρόεδρος και η Γερουσία αρνήθηκε να εγκρίνει την επιλογή του Τζον Κουίνσι Άνταμς για κυβερνήτη, προτιμώντας να περιμένει την ανάληψη της εξουσίας από τον Τζάκσον.
Δημόσια μνήμη
Η Κομητεία Άιζαρντ του Άρκανσο πήρε το όνομά της από τον Τζωρτζ Άιζαρντ. Η αυθεντική μονάδα πυροβολικού του Στρατηγού Άιζαρντ εξακολουθεί να υφίσταται ως το 1ο Τάγμα του 3ου συντάγματος αεράμυνας του πυροβολικού των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί στρατηγοί Κατηγορία:Κυβερνήτες του Άρκανσο
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τζούντο 2010
right|220px| To Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τζούντο 2010 ήταν η 59η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Τζούντο, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τζούντο. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στo Ferry-Dusika-Hallenstadion, στη Βιέννη, της Αυστρίας μεταξύ 22 και 25 Απριλίου 2010. Σε αυτό το διαγωνισμό συμμετήχαν 297 αθλητές από 44 χώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τζούντο Κατηγορία:Βιέννη Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 2010 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αυστρία
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2019-2020
Το Κύπελλο Γυναικών της περιόδου 2019-20 ήταν μια διοργάνωση γυναικείας καλαθοσφαίρισης που διεξήχθη στην Ελλάδα, η 25η επανάληψη από τη δημιουργία του θεσμού το 1995. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Η αγωνιστική δράση ξεκίνησε στις 15 Σεπτεμβρίου 2019 και αναμενόταν να καλύψει όλο το αγωνιστικό έτος, ωστόσο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ εξαιτίας των συνθηκών που δημιούργησε η Πανδημία COVID-19 στην Ελλάδα. Η διοργάνωση ακυρώθηκε μετά την ολοκλήρωση της «Φάσης των 8», με τις εξής ομάδες να έχουν λάβει τα εισιτήρια για τους Ημιτελικούς: Ολυμπιακός Πειραιώς, Εσπερίδες Καλλιθέας, Ελευθερία Μοσχάτου και Παναθηναϊκός. Ο πρώτος ήταν αυτός που θα υπερασπιζόταν τον τίτλο του Τροπαιούχου μετά από τέσσερις συνεχείς κατακτήσεις.
Λεπτομέρειες διεξαγωγής
Δικαίωμα και υποχρέωση συμμετοχής στο θεσμό είχαν όλα τα σωματεία που θα συμμετείχαν την περίοδο 2019-20 στα Πρωταθλήματα Α1 Εθνικής (12 σύλλογοι) και Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών (24 σύλλογοι). Αποχή από τη διοργάνωση στο σύνολό της, από συγκεκριμένο αγώνα ή μη συμμετοχή με το βασικό ρόστερ θα επέφερε την ποινή της τιμωρίας δύο βαθμών από το οικείο Πρωτάθλημα της ομάδας. Οι αγώνες θα διεξάγονταν με σύστημα απλού αποκλεισμού (knock-out), δηλαδή οι ηττημένοι των αγώνων θα αποκλείονταν άμεσα από τις επόμενες αγωνιστικές. Η ανάδειξη του τροπαιούχου θα γινόταν με Τελικό Αγώνα μεταξύ των νικητών των Ημιτελικών, χωρίς να προβλεφθεί Μικρός Τελικός. Η κλήρωση των πρώτων Φάσεων έλαβε χώρα στην Αθήνα στις 19 Αυγούστου 2019.
Προκριματική Φάση
Στη Φάση αυτή συμμετείχαν τα 24 σωματεία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας, χωρισμένα σε δύο Ομίλους βάσει γεωγραφικών κριτηρίων.
Τελική Φάση
Στη Φάση αυτή συμμετείχαν τα 4 σωματεία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας που προκρίθηκαν από τις προηγούμενες αγωνιστικές, από κοινού με τα 12 σωματεία της Α1 Εθνικής.
Θεόδωρος Μπούας
Ο Θεόδωρος Μπούας ήταν γιος του Πέτρου Μπούα, αξιωματούχου στην αυλή των Δεσποτών της Άρτας του Αγγελοκάστρου και του Μυστρά. Καταγόταν από τη μεγάλη στρατιωτική οικογένεια των Μπουαίων,. Το έτος γεννήσεως του δεν είναι γνωστό. Για πρώτη φορά γίνεται μνεία στο όνομα του το 1480 όταν προσέτρεξε σε ενίσχυση του Κροκόδειλου Κλαδά επικεφαλής 60 στρατιωτών που ήταν αποκλεισμένος στην Μάνη.
Κατά την κάθοδό του, αφού συγκρούστηκε στο Άργος με τους Τούρκους αιχμαλώτισε 33 από αυτούς. Οι Τούρκοι, με δύναμη συνολικά 2.500 ανδρών και έχοντας επικεφαλής τον διοικητή της Πελοποννήσου Σουλεϊμάν Πασά, προσέγγισαν το Οίτυλο, από όπου θα επιχειρούσαν προώθηση στο εσωτερικό της Μάνης. Στην αρχή σημείωσαν κάποιες επιτυχίες(όπως την εκπόρθηση του πύργου του Τριγοφύλου όπου συνέλαβαν 19 Έλληνες, κυρίευσαν το Οίτυλο,το Μεγαλοχώρι και τον Παπαφίγγο.
Η μάχη έλαβε χώρα κόντα στο Οίτυλο στις 19 Ιανουαρίου του 1481 και σε αυτήν νικήθηκαν οι Τούρκοι και αποσύρθηκαν προσωρινά στην Σπάρτη, αφήνοντας στο πεδίο της μάχης 700 νεκρούς. Η οργή του Οθωμανού σουλτάνου ήταν μεγάλη και διέταξε να εκτελεστούν και οι 19 συληφθέντες Έλληνες από τον πύργο του Τριγγοφύλου. Οι παραπάνω πολεμικές επιχειρήσεις παρατάθηκαν και ο έμπειρος πολέμαρχος Θεόδωρος Μπούας, έχοντας μαζί του τον επίσης εμπειρότατο Κροκόδειλο Κλαδά, αμύνθηκαν με επιτυχία στην τουρκική εισβολή επί μήνες, τη στιγμή που οι περισσότεροι των Ελλήνων είχαν παραδώσει τα όπλα και δεν πρόβαλαν αξιοσημείωτη αντίσταση.
Με την άφιξη τουρκικών ενισχύσεων οι εισβολείς υπερέβαιναν τους 8.000 άνδρες. Έτσι στις 4 Απριλίου του 1481 οι Τούρκοι κατέλαβαν την δίοδο του Μαυροβουνίου. Ο Θεόδωρος Μπούας και ο Κροκόδειλος Κλαδάς αντιστάθηκαν στα ενδότερα επιλέγοντας ως τοποθεσία την οχυρή θέση της Καστανιάς. Σε μια περίπτωση περισσότεροι από 1.000 άνδρες από το τουρκικό ένοπλο εκστρατευτικό σώμα αιχμαλωτίστηκαν, όταν οι Μπούας και Κλαδάς επιτέθηκαν μετωπικά και τους εγκλώβισαν μέσα στη στενωπό. Η Μάνη όμως είχε κατακλυστεί από τους Τούρκους και ο Θεόδωρος Μπούας με τον γιο του Μερκούριο Μπούα και τον συμπολεμιστή του Κλαδά και τους λοιπούς συστρατιώτες του μεταφέρθηκαν με τρεις γαλέρες του βασιλιά της Νάπολης Φερδινάνδου στην ιταλική χερσόνησο. Από αυτό το σημείο αρχίζει η δράση του Μερκούριου Μπούα, γιου του Θεόδωρου. Ο Θεόδωρος πέθανε στην Βόρειο Ήπειρο το 1492 κατά την εισβολή του Σουλτάνου Βαγιαζήτ, όταν στάλθηκε εκεί από τον βασιλιά της Νάπολης Φερδινάνδο να οργανώσει την αντίσταση κατά των Τούρκων με τον Κροκόδειλο Κλαδά.
Βιβλιογραφία
Μπουα Θεοδωρος Κατηγορία:Αρβανίτες
Λόρενς Ρόμπερτς
Ο Λόρενς Ρόμπερτς (Lawrence Edward Roberts III, 20 Οκτωβρίου 1982) είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής.
Έχει ύψος 2.06 μ. και αγωνίζεται στη θέση του πάουερ φόργουορντ. Κύρια προσόντα του είναι το εκπληκτικό του άλμα και η μεγάλη του ταχύτητα.
Καριέρα
Το 2005 αποφοίτησε από το κολλέγιο του Μισσισίπι με μέσο όρο 16,9 πόντους και 11 ριμπάουντ. Στη συνέχεια, επιλέχθηκε στο νούμερο 55 του ντραφτ από τους Σιάτλ Σούπερσονικς, με τους οποίους, όμως, δεν αγωνίστηκε ποτέ.
Η ομάδα με την οποία αγωνίστηκε για δύο χρόνια στο NBA ήταν οι Μέμφις Γκρίζιλς. Την πρώτη χρονιά είχε 1,5 πόντους και 1,5 ριμπάουντ κατά μέσο όρο σε 33 αγώνες. Τη δεύτερη χρονιά είχε μέσο όρο 5,2 πόντους και 4,8 ριμπάουντ σε 54 παιχνίδια, καθώς προς το τέλος της σεζόν έχασε κάποια παιχνίδια, αντιμετωπίζοντας πρόβλημα με τα γόνατά του.
Στις 12 Ιουλίου 2007 ο Ρόμπερτς υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ομάδα του Ολυμπιακού, ως αντικαταστάτης του Άντρια Ζίζιτς, ο οποίος αφέθηκε ελεύθερος. Ύστερα από 3 μήνες, και χωρίς να έχει αγωνιστεί ούτε σε ένα επίσημο παιχνίδι με τη φανέλα του Ολυμπιακού, ο παίκτης αποδεσμεύτηκε και στη θέση του αποκτήθηκε ο Μαρκ Τζάκσον.
Διακρίσεις
Τη σεζόν 2003/04 ανακηρύχθηκε πολυτιμότερος παίκτης της νοτιοανατολικής περιφέρειας των ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέμφις Γκρίζλις Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιέτουβος Ρίτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νταρουσάφακα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκραβλίν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αρκάνσας ΡιμΡόκερς
Κιμ Τζονγκ-σουκ
Αργότερα ακολούθησε τη μητέρα της στη Μαντζουρία να προσέξει τον πατέρα της, μόνο για να ανακαλύψει ότι ήταν ήδη νεκρός. Μετά από λίγο έχασε και τη μητέρα της κι έμεινε ορφανή. Οι περισσότερες πηγές αναφέρουν ότι η Τζονγκ-σουκ εισήλθε στον αγώνα κατά της Ιαπωνίας, αρχικά ως βοηθός κουζίνας του Κιμ Ιλ-σουνγκ, μεταξύ το 1935 και το 1936. Ωστόσο, το KCNA, ανέφερε ότι εισήλθε στον αγώνα αφού οι Ιάπωνες δολοφόνησαν τη μητέρα της και τη κουνιάδα της. Το 1937, φυλακίστηκε από τους Ιάπωνες, στην προσπάθειά της να κλέψει προμήθειες, μετά επέστρεψε στον αγώνα στο να μαγειρεύει, να ράβει και να πλένει. Ο βιογράφος του Ιλ-σουνγκ, Μπάικ Μπονγκ, έγραψε ότι εκείνη την περίοδο η Τζονγκ-σουν έσωσε με αυτοθυσία τη ζωή του Ιλ-σουνγκ. Οι δυο τους παντρεύτηκαν πιθανόν το 1941 στη Σοβιετική Ένωση.
Κάπου εκείνη την περίοδο στη Σοβιετική Ένωση γέννησε και τον Κιμ Γιονγκ-ιλ, δίνοντάς του αρχικά ρωσόφωνο όνομα: Γούρι Ιρσένοβιτς Κιμ. Το 1944, πάλι σε σοβιετικό γέννησε και τον Κιμ Μαν-ιλ. Το τρίτο τους παιδί γεννήθηκε στην Κορέα. Ένα χρόνο μετά την έναρξη του νεοσύστατου κράτους της Βόρειας Κορέας, απεβίωσε. Πηγές αναφέρουν ότι η Τζονγκ-σουκ ήταν μία μικρόσωμη και ήσυχη γυναίκα, αμόρφωτη αλλά ιδιαίτερα φιλική. Γύρω από τον θάνατό της υπάρχουν διάφορες αναφορες: η επίσημη εκδοχή είναι ότι «δεν άντεξε την κακουχία που υπέστη στα χρόνια του αντι-Ιαπωνικού αγώνα». Ανεπίσημες πηγές αναφέρουν ότι πιθανόν να πέθανε την ώρα του τοκετού. Γενικά, από τη βιογραφία της, έχει παραληφθεί ο θάνατος της. Άλλες ανεπίσημες αναφορές λένε ότι μπορεί να πέθανε από φυματίωση ή, ακόμα, ότι πέθανε από πυροβολισμό. Σε κάθε περίπτωση, πλέον στη Βόρεια Κορέα θεωρείται εθνική ηρωίδα και είναι μέρος των Αθάνατων Επαναστατών.
Στιβ Ντίλον
Ο Στιβ Ντίλον (αγγλικά: Steve Dillon) (22 Μαρτίου 1962, Λονδίνο - ΗΠΑ, 22 Οκτωβρίου 2016, Νέα Υόρκη) ήταν διακεκριμένος Βρετανός καλλιτέχνης (αναδείχθηκε κορυφαίος το 1998 και το 2002), εκδότης, τηλεοπτικός παραγωγός, σεναριογράφος και δημιουργός κόμικς. Από τις πλέον γνωστές δημιουργίες του (για τις οποίες πάντοτε έδινε προτεραιότητα στο περιεχόμενο και το μήνυμα που εκπέμπουν) αποτελούν τα έργα Preacher (1995), Hellblazer (1992) και Punisher (βραβείο Eisner, 1999). Απεβίωσε πρόωρα, στην ηλικία των 54 ετών, από περιτονίτιδα.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ντίλον ήταν το τρίτο και μεγαλύτερο παιδί του σεναριογράφου Bernard και της νηπιαγωγού Muriel, και πέρασε τα πρώτα του χρόνια στο Λούτον του Μπέντφορσάιρ. Στην ηλικία των 14 ετών φιλοτέχνησε το πρώτο του κόμικ, μία διασκευή του έργου Escape from the Planet of the Apes. Δύο χρόνια αργότερα ο νεαρός Στιβ παρουσίασε στο κοινό την πρώτη του επαγγελματική δουλειά, όταν προσλήφθηκε στην εταιρεία Marvel UK, προκειμένου να σχεδιάσει τη σειρά Nick Fury για το εβδομαδιαίο περιοδικό Hulk. Μάλιστα ο υπεύθυνος του εντύπου Dez Skinn προσέφερε εγγύηση ενός έτους στον μικρό καλλιτέχνη, προκειμένου να εγκαταλείψει τις Κολεγιακές του σπουδές και να αφοσιωθεί απρόσκοπτος στην εικονογράφηση.
Εργογραφία
Ο Ντίλον επέκτεινε τη συνεργασία του με διάφορα γνωστά περιοδικά της εποχής (Doctor Who Weekly, 2000AD, Warrior κ.α.), δημιουργώντας δημοφιλείς σειρές ή συνεισφέροντας σε ήδη υπάρχουσες, όπως Abslom Daak, Judge Dredd, Mean Arena, Hap Hazzard, Rogue Trooper, Harlem Heroes, Laser Eraser, Pressbutton, Marvelman, Tyranny Rex, Emerald Isle, Animal Man, μέσα από τη συνεργασία του με άλλους καλλιτέχνες του χώρου, σαν τους Steve Moore, Alan Moore κ.α. Παράλληλα, υπήρξε ιδρυτής του περιοδικού Deadline.
Στην Αμερικανική σκηνή
Το 1989 ο Ντίλον εμφάνισε για πρώτη φορά τη δουλειά του και στο κοινό των ΗΠΑ, με το έργο του Skreemer, σε σενάριο του Πίτερ Μίλιγκαν και χρωματισμό του Ewins, μία παραγωγή της εταιρείας DC Comics.
Προσωπική ζωή
Ο Ντίλον ήταν διαζευγμένος και από το γάμο του είχε αποκτήσει τρεις γιους και δύο εγγόνια. Απεβίωσε ύστερα από κρίση σκωληκοειδίτιδος, η οποία αρχικά θεωρήθηκε λανθασμένα ως τροφική δηλητηρίαση, όπως δήλωσε ο στενός του φίλος και συνεργάτης, Γκαρθ Ένις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντιλον Στιβ
Κάθριν Χέπμπορν
Η Κάθριν Χάουτον Χέπμπορν (αγγλικά: Katharine Houghton Hepburn, 12 Μαΐου 1907 – 29 Ιουνίου 2003) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου.
Ένας θρύλος της οθόνης, η Χέπμπορν, μέσα από την πολυετή καριέρα της (73 χρόνια) διατηρεί το ρεκόρ για τα περισσότερα Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, τέσσερα τον αριθμό, από δώδεκα υποψηφιότητες (η Μέριλ Στριπ κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων υποψηφιοτήτων με είκοσι μία). Η Χέπμπορν κέρδισε βραβείο Έμμυ τo 1976 για τον ρόλο της στην τηλεταινία Love Among the Ruins (Αγάπη ανάμεσα στα ερείπια). Ήταν επίσης υποψήφια για τέσσερα ακόμα Emmy, δύο βραβεία Τόνι και εφτά Χρυσές Σφαίρες. Το 1999 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την αξιολόγησε πρώτη στη λίστα με τις καλύτερες γυναίκες ηθοποιούς όλων των εποχών.
Πρώιμα χρόνια
Ένα εξαίσιο έτος για τη Χέπμπορν, το 1928 σημαδεύητκε από το γάμο της με τον κοσμικό επιχειρηματία Λάντλοου ("Λούντυ") Όγκντεν Σμιθ, τον οποίο συνάντησε όταν φοιτούσε στο Bryn Mawr και παντρεύτηκαν μετά από ένα σύντομο αρραβώνα. Ο γάμος του Σμιθ και της Χέπμπορν ήταν ρευστός από την αρχή και ξόδευαν όλο και λιγότερο χρόνο μαζί καθώς η Χέπμπορν συνέχιζε τη θεατρική καριέρα της και ταξίδευε. Χώρισαν στο Μεξικό το 1934. Φοβούμενος πως το διαζύγιο από το Μεξικό δεν ήταν έγκυρο, ο Λάντλοου πήρε δεύτερο διαζύγιο στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1942 και λίγες μέρες αργότερα ξαναπαντρεύτηκε. Η Κάθριν Χέπμπορν εξέφραζε συχνά την ευγνωμοσύνη της απέναντι στο Λάντλοου για την οικονομική και ηθική υποστήριξή του στα πρώτα στάδια της καριέρας της. Ο "Λούντυ" συνέχισε να είναι φίλος μιας ζωής με την ίδια και την οικογένεια Χέπμπορν.
Στις 21 Σεπτεμβρίου 1938, η Χέπμπορν έμενε στο παραθαλάσσιο σπίτι της στην κωμόπολη του Ολντ Σέιμπρουκ (Old Saybrook) στο Κονέκτικατ όταν ένας πανίσχυρος τυφώνας χτύπησε και κατέστρεψε το σπίτι της. Η Χέπμπορν μόλις που διέφυγε το θάνατο πριν το σπίτι της παρασυρθεί πάνω στα βράχια.
Το 1991, δήλωσε στο βιβλίο της Εμένα πως έχασε το 95% από τα υπάρχοντά της στην καταιγίδα, συμπεριλαμβανομένου και του Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου που έλαβε το 1933, που βρέθηκε αργότερα ανέπαφο.
Θέατρο
Η Χέπμπορν ανέπτυξε τις υποκριτικές της ικανότητες σε έργα στο Bryn Mawr και αργότερα επιθεωρήσεις που τις ανέβαζαν θίασοι σταθερού ρεπερτορίου. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της στο Bryn Mawr, η Χέπμπορν συνάντησε τον παραγωγό Έντι Κνοπφ, ένα νεαρό παραγωγό με ένα θίασο στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ, ο οποίος της έδινε μικρούς ρόλους, συμπεριλαμβανομένης και μιας παραγωγής της Τσαρίνας (The Czarina) και οι Άρπαγες της Κούνιας (The Cradle Snatchers).
Ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος της Χέπμπορν ήταν στην παραγωγή Ο Μεγάλος Νερόλακκος (The Big Pond), που άνοιξε στο Great Neck της Νέας Υόρκης. Ο παραγωγός είχε απολύσει την κανονική πρωταγωνίστρια του έργου το τελευταίο λεπτό και ζήτησε από τη Χέπμπορν να αναλάβει το ρόλο. Πανικόβλητη εξαιτίας της απροσδόκητης αλλαγής, η Χέπμπορν έφτασε αργοπορημένη, τα έκανε μαντάρα με τα λόγια της, σκόνταψε επειδή μπέρδεψε τα πόδια της και μιλούσε τόσο γρήγορα που ήταν σχεδόν ακατανόητη. Απολύθηκε αλλά συνέχισε να δουλεύει σε ρόλους με μικρούς θιάσους και ως αντικαταστάτρια.
Αργότερα, η Χέπμπορν πήρε ένα ρόλο στο έργο του Μπρόντγουεϊ Ο Αρτ και η Κυρία Μποτλ (Art and Mrs. Bottle). Η Χέπμπορν απολύθηκε και από αυτό το ρόλο αν και τελικά επαναπροσλήφθηκε όταν ο σκηνοθέτης δεν μπορούσε να βρει κάποια να την αντικαταστήσει. Μετά από ένα ακόμα καλοκαίρι με θιάσους, το 1932, η Χέπμπορν κατάφερε να κερδίσει το ρόλο της Αντιόπης, της πριγκίπισσας των Αμαζόνων στο Σύζυγο της Πολεμίστριας (The Warrior's Husband, μια διασκευή της Λυσιστράτης) που απαιτούσε από εκείνη να φοράει ένα πολύ κοντό κοστούμι και άνοιξε με εξαιρετικές κριτικές. Η Χέπμπορν έγινε αντικείμενο συζητήσεων στη Νέα Υόρκη και το Χόλιγουντ άρχισε να την προσέχει.
Στο έργο, η Χέπμπορν έμπαινε στη σκηνή με μια σειρά από χοροπηδηχτά βήματα ενώ κουβαλούσε ένα τεράστιο ελάφι στους ώμους της-ένας ανιχνευτής της εταιρίας RKO (ο Λίλαντ Χέιγουορντ, με τον οποίο θα ανέπτυσσε αργότερα ένα ειδύλλιο) εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από αυτή την επίδειξη φυσικής κατάστασης που της ζήτησε να κάνει ένα δοκιμαστικό για την επόμενη ταινία της εταιρίας, Η Τραγωδία Ενός Πατέρα (A Bill of Divorcement), στο οποίο πρωταγωνιστούσαν οι Τζον Μπάριμουρ, Ντέηβιντ Μάννερς και Μπίλι Μπερκ.
Η Χέπμπορν ζήτησε το ποσό των $1500 την εβδομάδα (εξωπραγματικό για πρωτοεμφανιζόμενη) για να εργαστεί στον κινηματογράφο (την εποχή εκείνη έπαιρνε $80 με $100 την εβδομάδα). Αφού είδε το δοκιμαστικό της, η RKO συμφώνησε με τις απαιτήσεις της και της έδωσε ένα ρόλο. Με ύψος 1,71μ, η Χέπμπορν ήταν μία από τις ψηλότερες πρωταγωνίστριες της εποχής. Η κινηματογραφική της καριέρα εκτοξεύθηκε στο πλευρό του θρυλικού ηθοποιού Τζον Μπάριμορ και του σκηνοθέτη Τζορτζ Κιούκορ. Η Χέπμπορν επρόκειτο να γίνει ισόβια φίλη με τον Κιούκορ, ο οποίος τη σκηνοθέτησε σε 10 ταινίες. . Συμπρωταγωνίστησε με τον Τζορτζ Μπάριμορ χωρίς να δείξει ίχνος ανασφάλειας. Ο Μπάριμορ χούφτωσε την Κέιτ πίσω από το σκηνικό σε μία από τις πολλές του προσπάθειες να την αποπλανήσει. Αυτή είπε, "Αν το ξανακάνεις αυτό θα σταματήσω την ηθοποιία". Ο Μπάριμορ απάντησε, "Δε γνώριζα πως είχες αρχίσει, αγαπητή μου"
Κινηματογράφος
Μετά την αντίδραση του κοινού στο Η Τραγωδία Ενός Πατέρα, η RKO υπέγραψε συμβόλαιο με τη Χέπμπορν. Αλλά η αντικονφορμιστική και "αντι-χόλιγουντιανή" συμπεριφορά της εκτός οθόνης, έκανε τους εντεταλμένους της εταιρίας να ανησυχούν πως δε θα γινόταν ποτέ μια σούπερ σταρ. Την επόμενη χρονιά (1933), η Χέπμπορν κέρδισε το πρώτο της Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για Το Ξημέρωμα της Δόξας, όπου έπαιζε μια νεαρή ηθοποιό η οποία απορρίπτει τον έρωτα για χάρη της καριέρας της. Αποφάσισε να απέχει από την τελετή, αλλά ήταν ενθουσιασμένη με τη νίκη. Την ίδια χρονιά, η Χέπμπορν έπαιξε τη Τζο στην κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου Μικρές Κυρίες, με τίτλο Οι 4 κόρες του δρς Μορς, που έσπασε τα εισπρακτικά ρεκόρ.
Μεθυσμένη από την επιτυχία της, η Χέπμπορν ένιωσε πως ήταν η ώρα να γυρίσει στο θέατρο. Συμφώνησε να πρωταγωνιστήσει τη Λίμνη έναντι μικρής αμοιβής, αλλά δεν κατάφερε να λάβει άδεια από την RKO και αντί για το Μπρόντγουεϊ επέστρεψε στο Χόλιγουντ και γύρισε το αδιάφορο, Spitfire. Αφού είχε ικανοποιήσει την RKO, η Χέπμπορν γύρισε αμέσως πίσω στο Μανχάταν για να ξεκινήσει το έργο, στο οποίο έπαιζε μια νεαρή Αγγλίδα, δυστυχισμένη εξαιτίας της δεσποτικής μητέρας της και του άβουλου πατέρα της. Το έργο γενικά θεωρήθηκε παταγώδης αποτυχία έλαβε κακές κριτικές και η ερμηνεία της Χέπμπορν προκάλεσε την ποιήτρια Ντόροθι Πάρκερ να πετάξει το διάσημο "καρφί" της, πως η ηθοποιός "έτρεξε το φάσμα των συναισθημάτων από το Α μέχρι το Β ."
Το 1935, για τον ομώνυμο ρόλο στην ταινία Άλις Άνταμς (Alice Adams), η Χέπμπορν έλαβε τη δεύτερη υποψηφιότητά της για Όσκαρ αλλά έχασε από τη Μπέτι Ντέιβις που υπερίσχυσε για την ταινία Μια επικίνδυνη γυναίκα (Dangerous). Μέχρι το 1938, η Χέπμπορν ήταν μια αξιόπιστη σταρ και η είσοδος της στην κωμωδία με τις ταινίες Η Γυναίκα με τη Λεοπάρδαλη και το Κατώφλι της Ευτυχίας έλαβαν καλές κριτικές. Αλλά η αντίδραση του κοινού στις δύο ταινίες ήταν χλιαρή και οι καλές κριτικές δεν ήταν αρκετές να τη σώσουν από μια προηγούμενη σειρά αποτυχιών (Αιδεσιμότατος Γκέιβιν, Spifire, Break of Hearts, Σύλβια Σκάρλετ, A Woman Rebels, Μαρία Στιούαρτ, Quality Street). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η κινηματογραφική καριέρα της Χέπμπορν να αρχίσει να φθίνει.
Η Κάθριν Χέπμπορν πήγαινε συχνά σε συνεντεύξεις ντυμένη με αντρικά κοστούμια, λέγοντας πως ήταν άνετα. Χωρίς να το θέλει, δημιούργησε μια καινούρια επιταγή της μόδας και οι γυναίκες που τη θαύμαζαν άρχισαν να φοράνε παντελόνια, κάτι που δεν προώθούνταν εκείνη την εποχή.
"Δηλητήριο των Ταμείων"
Κάτι που έχει κάνει τη Χέπμπορν ιδιαίτερα αγαπητή σήμερα-το συμβίβαστο, ευθύ, "αντι-χόλιγουντ" ύφος της-άρχισε να "ξινίζει" το κοινό. Ελευθερόστομη και πνευματική με μια καυστική γλώσσα, αψήφησε τα στερεότυπα της "ξανθιάς σεξοβόμβας" της εποχής ,προτιμώντας να φορά ταγιέρ με παντελόνια και περιφρονώντας το μακιγιάζ. Ήταν, επίσης, γνωστό πως είχε μια ιδιότυπη σχέση με τον τύπο, απορρίπτοντας τις περισσότερες συνεντεύξεις που δε βοηθούσαν την προβολή της στο κοινό. Στην πρώτη της έξοδο με εκπροσώπους του τύπου από το Χόλυγουντ, μετά την επιτυχία της ταινίας Η Τραγωδία Ενός Πατέρα, η Χέπμπορν μίλησε με δημοσιογράφους που είχαν εισβάλλει στην καμπίνα τη δική της και του άντρα της πάνω στο πλοίο Η Πόλη του Παρισιού. Ένας δημοσιογράφος ρώτησε αν ήταν πραγματικά παντρεμένοι, η Χέπμπορν απάντησε, "Δε θυμάμαι". Αμέσως μετά, ένας άλλος δημοσιογράφος ρώτησε αν είχαν παιδιά. Η απάντηση της Χέπμπορν ήταν "Δύο λευκά και τρία παρδαλά. " Η αποστροφή της Χέπμπορν προς την προσοχή που της έδειχναν τα μίντια δε μαλάκωσε μέχρι το 1973, οπότε και εμφανίστηκε στο Dick Cavett Show για μια παρατεταμένη διήμερη συνέντευξη.
Οι επικρίσεις της για άλλες σταρ πρόσθεταν στην αντιπάθεια του κόσμου που η ίδια προκαλούσε. Οι ευθαρσείς δηλώσεις της εναντίον άλλων πρωταγωνιστριών της εποχής, όπως η Τζίντζερ Ρότζερς, προσέβαλαν πολλούς και συνέβαλαν στο να κηλιδωθεί η δημόσια εικόνα της.
Η Χέπμπορν ήταν κάποιες φορές ευέξαπτη ακόμα και με τους θαυμαστές της, αν και υποχωρούσε όσο μεγάλωνε, στην αρχή της καριέρας της, η Χέπμπορν αρνιόταν να ικανοποιήσει τα αιτήματα των θαυμαστών της να τους υπογράψει αυτόγραφα. Ωστόσο, πλατό, ήταν πρόθυμη να μάθει τις τεχνικές των θεατρικών ή κινηματογραφικών συνεργείων και έκανε παρέα με πολλούς από αυτούς. Ακόμα κι έτσι όμως, η άρνησή της να υπογράψει αυτόγραφα και να απαντήσει σε προσωπικές ερωτήσεις τής απέφερε το παρατσούκλι "Αικατερίνη της Αλαζονείας" (Katharine of Arrogance), σε σχέση με την Αικατερίνη της Αραγονίας (Catherine of Aragon). Σύντομα, το κοινό άρχισε να απομακρύνεται από τις ταινίες της.
Η Χέπμπορν παράπαιε ήδη από μια εξοντωτική σειρά παταγωδών αποτυχιών όταν, το 1938, αυτή - μαζί με τον Φρεντ Αστέρ, τη Μέη Ουέστ, τη Τζόαν Κρόφορντ, τη Ντολόρες ντελ Ρίο, τη Μάρλεν Ντίτριχ και άλλους - ψηφίστηκε "δηλητήριο των ταμείων" σε μια ψηφοφορία από κινηματογραφικούς διευθυντές και ιδιοκτήτες. Η Χέπμπορν ήταν μια από τις πολλές ηθοποιούς του Χόλιγουντ που ενδιαφέρθηκαν για το ρόλο της Σκάρλετ Ο'Χάρα στην ταινία Όσα Παίρνει ο Άνεμος. Αλλά ο Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ, ο παραγωγός της ταινίας που είχε στήσει διαγωνισμούς σε ολόκληρη τη χώρα για την ανεύρεση της κατάλληλης ηθοποιού που επρόκειτο να ενσαρκώσει τη θρυλική ηρωίδα, δεν ήθελε να της παραχωρήσει το ρόλο εφόσον θεωρούσε ότι η ηθοποιός δεν είχε σεξουαλικότητα. Είπε στην ηθοποιό: ''Δεν μπορώ να φανταστώ το Ρετ Μπάτλερ να σε κυνηγάει για 12 χρόνια.
Μετά την εμπορική αποτυχία των τελευταίων της ταινιών, η RKO της προσέφερε τον κεντρικό ρόλο σε μια ταινία β' διαλογής με τίτλο Mother Carey's Chickens, 1938, η Χέπμπορν αρνήθηκε κι αποφάσισε να πληρώσει 75.000 δολάρια για να αποδεσμευτεί από το συμβόλαιό της. Πολλοί ηθοποιοί της περιόδου δεν είχαν την πολυτέλεια του να εναντιωθούν στις εταιρίες παραγωγής που τους επέβαλλαν αδιάφορους ρόλους τους οποίους δε μπορούσαν να αρνηθούν καθώς ήταν δεσμευμένοι από το συμβόλαιο. Η Χέπμπορν αντιθέτως ήταν πλούσια και μπορούσε να εργάζεται ως ανεξάρτητη ηθοποιός. Συνεργάστηκε για μια ακόμη φορά με τον Τζορτζ Κιούκορ και συμπρωταγωνίστησε με τον Κάρι Γκραντ για τρίτη φορά στην ταινία Μαζί σου για Πάντα (Holiday), που έλαβε θετικές κριτικές αλλά απέτυχε για άλλη μια φορά στο Box-Office. Η αμοιβή της είχε φτάσει να είναι χαμηλότερη κατά 10.000 σε σχέση με όταν ξεκίνησε να εργάζεται στο Χόλιγουντ. Σχολιάζοντας το γύρισμα της τύχης, ο Άντριου Μπρίτον έγραψε: Κανένας άλλος αστέρας δεν έφτασε τόσο γρήγορα στο απόγειο της δόξας και με τόσο ευρεία αποδοχή και κανείς άλλος δεν έχασε τόσο γρήγορα τη δημοτικότητα του και για τόσο καιρό.
Επιζητώντας την επιστροφή της στο θέατρο, η Χέπμπορν γύρισε στις ρίζες της, στο Μπρόντγουεϊ, όπου εμφανίστηκε στα Κοινωνικά σκάνδαλα (The Philadelpheia Story), ένα έργο γραμμένο ειδικά γι' αυτή από το Φίλιπ Μπάρυ. Έπαιξε την κακομαθημένη "κοσμική" Τρέισι Λορντ λαμβάνοντας διθυραμβικές κριτικές. Με τη βοήθεια του πρώην εραστή της Χάουαρντ Χιουζ, αγόρασε τα δικαιώματα του έργου και τα πούλησε στη Metro-Goldwyn-Mayer που μετέτρεψε το έργο σε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του 1940. Ως μέρος της συμφωνίας της με τη MGM, η Χέπμπορν επέλεξε το σκηνοθέτη - Τζορτζ Κιούκορ - αλλά όχι τους συμπρωταγωνιστές της - Κάρι Γκραντ και Τζέιμς Στιούαρτ. Εκείνη ήθελε τον Κλαρκ Γκέιμπλ και τον Σπένσερ Τρέισι για τους ρόλους του Γκραντ και του Στιούαρτ, αντίστοιχα. Ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για τη δουλειά της στα Κοινωνικά Σκάνδαλα. Η καριέρα της αναζωογονήθηκε σχεδόν εν μία νυκτί.
Στο αποκορύφωμα του φόβου των Αμερικανών για τους κομμουνιστές, στα τελευταία στάδια πριν το Μακαρθισμό, οι έντονα προοδευτικές κοινωνικές απόψεις της Χέπμπορν έγιναν, επίσης, στόχος αντικομμουνιστικής υστερίας. Ο Μάιρον Φάγκαν, δεξιός συγγραφέας, παραγωγός και σκηνοθέτης στο κέντρο του αντικομμουνιστικού κυνηγιού μαγισσών στο Χόλιγουντ την κατήγγειλε, αφού η Χέπμπορν είχε διαμαρτυρηθεί για λογαριασμό συντρόφων της ηθοποιών, σκηνοθετών και σεναριογράφων ενάντια στις διαβόητες μαύρες λίστες της δεκαετίας του 1940. Παρά την έλλειψη πραγματικής συμμετοχής (ή άλλων επίσημων δεσμών) της Χέπμπορν με το Αμερικανικό Κομμουνιστικό Κόμμα, ο Φάγκαν, στη μαχητική του ομιλία εναντίον των "Κόκκινων" στο Χόλιγουντ κατονόμασε τη Χέπμπορν ως "ένα παράδειγμα", προωθώντας τον ισχυρισμό πως "η αγάπη της Κάθριν Χέπμπορν για τον Ιωσήφ Στάλιν δεν είναι μυστικό."
Χέπμπορν και Σπένσερ Τρέισι
Η Χέπμπορν έκανε την πρώτη της εμφάνιση μαζί με τον Σπένσερ Τρέισι στο Η Γυναίκα της Χρονιάς (Woman of the Year,1942), σε σκηνοθεσία Τζορτζ Στίβενς. Στα παρασκήνια το ζευγάρι ερωτεύτηκε, ξεκινώντας ένα ειδύλλιο που θα γινόταν ένα από τα πιο διάσημα του Χόλιγουντ, παρά το γάμο του Τρέισι με άλλη γυναίκα.
Η Χέπμπορν και ο Τρέισι έγιναν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ζευγάρια εντός και εκτός οθόνης. Η Χέπμπορν με το εύστροφο μυαλό της και τη χαρακτηριστική προφορά της, συμπλήρωνε το αεράτο "αντριλίκι" του Τρέσι, που έμοιαζε να προέρχεται από την εργατική τάξη. Όταν ο Τζόζεφ Μανκιεβιτς τους σύστησε, η Χέπμπορν, η οποία φορούσε ειδικά τακούνια που πρόσθεταν αρκετά εκατοστά στο ψηλό και λιπόσαρκο σώμα της, είπε, "Φοβάμαι πως είμαι πολύ ψηλή για εσάς, κύριε Τρέισι.". Ο Μάνκιεβιτς ανταπάντησε, "Μην ανησυχείς, σύντομα θα σου κόψει τον αέρα." Όπως παρατήρησε η εφημερίδα The Daily Telegraph στη νεκρολογία της Χέπμπορν, "Η Χέπμπορν και ο Σπένσερ Τρέισι ήταν θελκτικότατοι όταν λογομαχούσαν δριμύτατα: δεν μπορούσε να πει κανείς αν απολάμβαναν περισσότερο τη μάχη ή ο ένας τον άλλο."
Η Χέπμπορν και ο Τρέισι έκρυψαν προσεκτικά το δεσμό τους από το κοινό, χρησιμοποιώντας πίσω πόρτες στα στούντιο και τα ξενοδοχεία και αποφεύγοντας επιμελώς τον τύπο. Αναμφισβήτητα, ήταν ζευγάρι για δεκαετίες αλλά δε ζούσαν κανονικά μαζί μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του Τρέισι. Ακόμα και τότε, διατηρούσαν ξεχωριστά σπίτια για να κρατούν τα προσχήματα. Η σχέση τους ήταν περίπλοκη και υπήρχαν συχνές περίοδοι που το ζευγάρι βρισκόταν σε διάσταση. Ο Τρέισι ήταν παντρεμένος με τη Λουίζ Τρέντουελ από το 1923 και παρέμεινε παντρεμένος μαζί της μέχρι το θάνατό του.
Η Βασίλισσα της Αφρικής
Μία από τις καλύτερες ερμηνείες της Χέπμπορν ήταν ο ρόλος της στη Βασιλισσα της Αφρικής (The African Queen,1951), για την οποία έλαβε την πέμπτη υποψηφιότητά της για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, χάνοντας από τη Βίβιαν Λι από το Λεωφορείον ο Πόθος. Έπαιξε μια σεμνότυφη γεροντοκόρη ιεραπόστολο στην Αφρική (περίπου την εποχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου), η οποία πείθει το χαρακτήρα που υποδύεται ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, ένα μεθύστακα καπετάνιο σε ένα μικρό ποταμόπλοιο, να χρησιμοποιήσει το πλοίο του για να κατστρέψει ένα γερμανικό πλοίο.
Η Βασίλισσα της Αφρικής κινηματογραφήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της σε τοποθεσίες στην Αφρική, όπου σχεδόν όλοι οι ηθοποιοί υπέφεραν από ελονοσία και δυσεντερία- εκτός από το σκηνοθέτη Τζον Χιούστον και τον Μπόγκαρτ επειδή κανένας από τους δύο δεν έπινε ποτέ νερό. Η Χέπμπορν, πάντα η κόρη ουρολόγου, αποδοκίμαζε την κατανάλωση άλλων ποτών από τους δύο άντρες και έπινε ευλαβικά γαλόνια (1 γαλόνι=περίπου 4,5 λίτρα) κάθε μέρα για να τους πικάρει. Χτυπήθηκε τόσο άσχημα από δυσεντερία, που ακόμα και μήνες μετά την επιστροφή της στην πατρίδα της, η περίφημη για την ευρωστία ηθοποιός ήταν ακόμα άρρωστη. Το ταξίδι και η ταινία είχε τέτοιο αντίκτυπο στη Χέπμπορν που χρόνια αργότερα έγραψε ένα βιβλίο για τα γυρίσματα της ταινίας με τίτλο: "Τα Γυρίσματα της Βασίλισσας της Αφρικής΄: Ή Πώς Πήγα στην Αφρική Με τον Μπόγκαρτ, τη Μπακόλ και τον Χιούστον και Σχεδόν Έχασα το Μυαλό Μου", το οποίο την έκανε συγγραφέα ενός μπέστ σέλλερ σε ηλικία 77 ετών.
Σε μια συνέντευξη στο Πλέιμποϊ, ο Χιούστον μίλησε για το πώς τις μέρες που είχαν άδεια, εκείνος και ο Μπόγκαρτ πήγαιναν για κυνήγι μεγάλων θηραμάτων και για το πώς μια μέρα η Χέπμπορν ζήτησε να έρθει μαζί τους. Την περιέγραψε σα μια "Αρτέμιδα του Κυνηγιού"- εντελώς ατρόμητη- και ικανή να στοχεύει όπως οι καλύτεροι κυνηγοί.
Η Συνέχεια της Καριέρας της
Μετά τη Βασίλισσα της Αφρικής, η Χέπμπορν έπαιζε συχνά γεροντοκόρες, με πιο αξιοσημείωτες τις ερμηνείες που της έδωσαν και δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ στο Διακοπές στη Βενετία (Summertime, 1955) και στο Έτσι αρχίζει η ζωή (The Rainmaker, 1956). Οι κριτικοί σχολίασαν όμως το γεγονός ότι ήταν πλέον μεγάλη για αυτούς τους ρόλους. Έλαβε επίσης υποψηφιότητες για τις ερμηνείες της σε κινηματογραφικές μεταφορές θεατρικών δραμάτων, συγκεκριμένα ως κυρία Βενάμπλ στο Ξαφνικά, Πέρυσι το Καλοκαίρι (Suddenly, last summer, 1959) του Τένεσι Ουίλιαμς και ως Μαίρη Τάιρον στη μεταφορά του 1962 του έργου του Ευγένιου Ο' Νηλ, Μακρύ ταξίδι μέσα στη νύχτα (Long Day's Journey Into The Night, 1962).
Η Χέπμπορν έλαβε το δεύτερο Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Μάντεψε ποιος θα'ρθει το βράδυ (Guess Who's Coming to Dinner) αν και πίστευε πως στην πραγματικότητα ήθελαν να τιμήσουν τον Σπένσερ Τρέισι, ο οποίος πέθανε λίγο μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της ταινίας. Την επόμενη χρονιά, κέρδισε το Όσκαρ, κάνοντας ρεκόρ, για το ρόλο της στο Λιοντάρι του Χειμώνα (The Lion in Winter), ένα βραβείο που μοιράστηκε εκείνη τη χρονιά με τη Μπάρμπρα Στρέιζαντ από το Ένα Αστείο Κορίτσι. Ο Πήτερ Ο' Τουλ, συμπρωταγωνιστής της στο Λιοντάρι του Χειμώνα, έχει πει σε πολλές συνεντεύξεις του πως η Χέπμπορν ήταν η αγαπημένη του συμπρωταγωνίστρια. Αυτός και η Χέπμπορν παρέμειναν φίλοι μέχρι το θάνατό της.
Δύο χρόνια μετά, η Χέπμπορν έλαβε ένα βραβείο Έμμυ για την τηλεταινία Love among the Ruins, στην οποία πρωταγωνίστησε μαζί με τον Σερ Λόρενς Ολίβιε και τη σκηνοθέτησε ο Τζορτζ Κιούκορ. Η Χέπμπορν εμφανίστηκε, επίσης, σε έναν από τους καλύτερους ρόλους της ύστερης καριέρας της με τον Τζον Γουέιν στο Ο μονόφθαλμος (Rooster Cogburn, 1975), τη συνέχεια της ταινίας Αληθινό Θράσος που είχε χαρίσει στον Τζον Γουέιν το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Το Ο μονόφθαλμος ήταν ουσιαστικά Η Βασίλισσα της Αφρικής σε γουέστερν. Η Χέπμπορν κέρδισε το τέταρτο Όσκαρ της για την ταινία Στη Χρυσή Λίμνη (On Golden Pond, 1981) με τον Χένρι Φόντα. Το 1994, η Χέπμπορν έδωσε την τελευταία της ερμηνεία της στη νέα έκδοση του Ο πόνος της αγάπης (Love Affair) με το Γουόρεν Μπίτι, ταινία που στην Ελλάδα προβλήθηκε ως Ένας μεγάλος έρωτας, ενώ εμφανίστηκε και στις τηλεοπτικές παραγωγές One Christmas, βασισμένη σε ένα διήγημα του Τρούμαν Καπότε, και This Can't Be Love, που σκηνοθέτησε ένας από τους στενότερους φίλους της, ο Άντονι Χάρβεϊ (Το Λιοντάρι του Χειμώνα).
Θάνατος
Στις 19 Ιουνίου 2003 η Χέπμπορν πέθανε από φυσικά αίτια στην οικογενειακή κατοικία των Χέπμπορν στην πόλη Old Saybrook του Κονέκτικατ. Ήταν 96 χρονών και θάφτηκε στο νεκροταφείο Cedar Hill στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ. Προς τιμήν της εκτεταμένης θεατρικής προσφοράς της, τα φώτα του Μπρόντγουεϊ χαμήλωσαν για ώρα.
Το βιβλίο Kate Remembered, από το βραβευμένο Α. Σκοτ Μπεργκ, δημοσιεύτηκε μόλις 13 μέρες μετά το θάνατό της Χέπμπορν.
Η Κονστάνς Κολιέ ήταν μια καθηγήτρια υποκριτικής για πολλούς διάσημους ηθοποιούς, συμπεριλαμβανομένης και της Χέπμπορν (που τη γνώρισε όταν έπαιξε μαζί της στο Κατώφλι της Ευτυχίας) κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας περιοδείας της με παραστάσεις του Σαίξπηρ, τη δεκαετία του '50. Με το θάνατο της Κολιέ το 1955, η Χέπμπορν "κληρονόμησε" τη γραμματέα της Κολιέ, Φίλις Ουίλμπουρν, η οποία παρέμεινε γραμματέας της Χέπμπορν για 40 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Ευρωλίγκα ανδρών 2013-14
Η ήταν η 14η διοργάνωση της Ευρωλίγκα. Συμπεριλαμβανομένων των προηγούμενων διοργανώσεων υπό την αιγίδα της FIBA Europe (ως Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών), αυτή ήταν η 57η σεζόν της σπουδαιότερης Ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης στο χώρο της ανδρικής καλαθοσφαίρισης. Το Final Four πραγματοποιήθηκε το διάστημα 16-18 Μαΐου 2014 στο Μεντιολάνουμ Φόρουμ του Μιλάνο. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Μακάμπι για έκτη φορά στην ιστορία της.
Ομάδες προκριματικού γύρου
* WC = Ομάδες που κέρδισαν τη θέση μέσω Wild Card.
Αποτελέσματα
Οι αγώνες διεξήχθησαν τον Σεπτέμβριο στην Καντού της Ιταλίας.
Κλήρωση
Αυτή είναι η μέχρι στιγμής κατανομή των ομάδων στα γκρουπ.
Οι ομάδες χωρίστηκαν σε έξι γκρουπ δυναμικότητας των τεσσάρων ομάδων με βάση την κατάταξή τους στη βαθμολογία των συλλόγων, που βασίζεται στις επιδόσεις των ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις σε διάστημα τριών περιόδων. Δύο ομάδες από την ίδια χώρα δεν μπορούν να κληρωθούν στον ίδιο όμιλο της κανονικής περιόδου.
Κανονική περίοδος
Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 11 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2013.
Playoffs
Οι αγώνες θα διεξαχθούν στο διάστημα 15-25 Απριλίου 2014.
Final Four
Οι αγώνες διεξήχθησαν στο Μεντιολάνουμ Φόρουμ στο Μιλάνο της Ιταλίας. Νικήτρια αναδείχθηκε η Μακάμπι Τελ Αβίβ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2013 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2013 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2014
Πτσίνια (ποταμός)
μικρογραφία|Ο Πτσίνια Ο Πτσίνια (σερβικά : Пчиња) είναι αριστερός παραπόταμος του Βαρδάρη. Με μήκος 128 χλμ. ρέει μέσα από τη Σερβία και τη Βόρεια Μακεδονία.