cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σουλτανάτο του Ρουμ
Πτώση
Προς το τέλος της βασιλείας του ο Καϊχοσρόης Γ΄ μπορούσε να ασκεί κυριαρχία μόνο σε περιοχές γύρω από το Ικόνιο. Μερικοί από τους Μπέηδες (περιλαμβανομένων των Οθωμανών στο ξεκίνημά τους) και τους Σελτζούκους κυβερνήτες της Μικράς Ασίας εξακολουθούσαν να αναγνωρίζουν, έστω και κατ' όνομα, την κυριαρχία του σουλτάνου στο Ικόνιο και οι σουλτάνοι συνέχιζαν να αυτοαποκαλούνται Φαρεντίν, "Περηφάνια του Ισλάμ". Όταν ο Καϊχοσρόης Γ΄ εκτελέσθηκε το 1284, η Σελτζουκική δυναστεία υπέστη άλλο ένα πλήγμα από εσωτερικές διαμάχες, που κράτησαν μέχρι το 1303, οπότε ο γιος του Καϋκάους Β΄ Μεσούντ Β΄ αυτοανακηρύχθηκε σουλτάνος στην Καισάρεια. Δολοφονήθηκε το 1307 όπως και λίγο αργότερα ο γιος του Μεσούντ Γ΄. Ένας μακρινός συγγενής της Σελτζουκικής δυναστείας εγκαταστάθηκε προς στιγμήν ως εμίρης του Ικονίου, αλλά νικήθηκε και τα εδάφη του καταλήφθηκαν από τους Καραμανίδες το 1328. Η νομισματική σφαίρα επιρροής του Σουλτανάτου επέζησε κάπως περισσότερο και Σελτζουκικά νομίσματα θεωρούμενα γενικά αξιόπιστα, συνέχισαν να χρησιμοποιούνται σε όλο τον 14ο αιώνα μεταξύ άλλων και από τους Οθωμανούς.
Πολιτισμός και κοινωνία
Η Σελτζουκική δυναστεία του Ρουμ, ως διάδοχος των Μεγάλων Σελτζούκων βάσιζε την πολιτική, θρησκευτική και πολιτιστική της κληρονομιά στην Περσοϊσλαμική παράδοση, μέχρι του σημείου να δίνουν στους γιους τους Περσικά ονόματα. Αν και Τουρκικής προέλευσης οι Σελτζούκοι του Ρουμ υποστήριζαν την Περσική τέχνη, αρχιτεκτονική και λογοτεχνία, ενώ χρησιμοποιούσαν την Περσική ως γλώσσα της διοίκησης. Εξάλλου σημαντική ήταν επίσης στο Σουλτανάτο η Βυζαντινή επιρροή, καθώς η Ελληνική αριστοκρατία παρέμεινε τμήμα της Σελτζουκικής τάξης των ευγενών και ο τοπικός Ελληνικός πληθυσμός ήταν πολυάριθμος στην περιοχή.
Στις κατασκευές τους των Μεντρεσέδων και τζαμιών, οι Σελτζούκοι του Ρουμ μετέτρεψαν την Ιρανική Σελτζουκική αρχιτεκτονική των τούβλων και του σοβά στη χρήση της πέτρας. Ανάμεσά τους ιδιαίτερα αξιόλογα είναι τα Μεντρεσές που χρησίμευαν ως στάσεις, εμπορικοί σταθμοί και προστασία των καραβανιών και από τα οποία περίπου εκατό κατασκευάσθηκαν κατά την περίοδο των Σελτζούκων της Μικράς Ασίας. Μαζί με τις Περσικές επιρροές, που είχαν αναμφισβήτητη επίδραση, η Σελτζουκική αρχιτεκτονική εμπνεόταν από Χριστιανούς και Μουσουλμάνους Αρμένιους. Ως τέτοια η Μικρασιατική αρχιτεκτονική παρουσιάζει μερικές από τις ξεχωριστές και εντυπωσιακές κατασκευές σε όλη την ιστορία της Ισλαμικής αρχιτεκτονικής. Αργότερα, αυτή η Μικρασιατική αρχιτεκτονική, θα μεταδιδόταν στο Σουλτανάτο της Ινδίας.
Τα Καραβανσεράι
Το μεγαλύτερο Καραβανσεράι ή Μεντρεσές είναι το χτισμένο από τον Σουλτάν Χαν στο δρόμο μεταξύ των πόλεων Ικονίου και Ακσαράι στην περιοχή του Σουλτάνχανι (1229), από αυτό πήρε το όνομά της και η πόλη έκτασης 4 στρεμμάτων. Υπάρχουν δύο καραβανσεράι που φέρουν το όνομα "Σουλτάν Χαν": το άλλο βρίσκεται μεταξύ Καισάρειας και Σεβάστειας. Εξάλλου εκτός από το Σουλτάνχανι, άλλες πέντε πόλεις στην Τουρκία οφείλουν τα ονόματά τους σε Καραβανσεράι που χτίστηκαν εκεί. Αυτές είναι το Αλατσαχάν στο Κάνγκαλ, το Ντουραχάν, το Χεκιμχάν και το Καντινχανί, καθώς και ο δήμος Ακχάν στη μητροπολιτική περιοχή του Ντενιζλί. Το καραβανσεράι του Χεκιμχάν είναι μοναδικό, διαθέτοντας -κάτω από τη συνήθη επιγραφή στα Αραβικά με πληροφορίες σχετικά με το οικοδόμημα- δύο ακόμη επιγραφές στα Αρμενικά και στα Συριακά, καθώς κατασκευάσθηκε από το γιατρό (χεκίμ) του σουλτάνου Καϋκοβάδη Α΄, που πιστεύεται ότι ήταν Χριστιανικής καταγωγής και είχε προσηλυτισθεί στο Ισλάμ. Υπάρχουν και άλλες ιδιαίτερες περιπτώσεις, όπως η εγκατάσταση στη θέση Καλεχισάρ (δίπλα σε αρχαία τοποθεσία των Χετταίων) κοντά στην Αλάτσα, ιδρυμένη από το Σελτζούκο διοικητή Χουσαμεντίν Τεμουρλού, που είχε καταφύγει στην περιοχή μετά την ήττα στη Μάχη του Κοσέ Νταγκ, ίδρυσε ένα συγκρότημα αποτελούμενο από κάστρο, Μεντρεσέ, οικιστική ζώνη και καραβανσεράι, αργότερα εγκαταλείφθηκαν γύρω στο 16ο αιώνα.
Όλα εκτός από το καραβανσεράι που παραμένει ανεξερεύνητο, εξερευνήθηκαν τη δεκαετία του 1960 από τον ιστορικό τέχνης Οκτάι Ασλαναπά και τα ευρήματα και αριθμός εγγράφων μαρτυρούν την ύπαρξη ενός ζωντανού οικισμού στη θέση αυτή, όπως ένα Οθωμανικό φιρμάνι του 1463 που δίνει εντολή στον διευθυντή του μεντρεσέ να διαμένει όχι στη σχολή αλλά στο καραβανσεράι. Τα ανάκτορα των Σελτζούκων, καθώς και τα στρατεύματά τους επανδρωνόταν με "γκουλάμ", νέους που έπαιρναν από μη Μουσουλμανικές κοινότητες, κυρίως Έλληνες από πρώην Βυζαντινά εδάφη, αν και μια τέτοια πρακτική παραβίαζε το Μουσουλμανικό νόμο. Η πρακτική των Γκουλάμ αποτέλεσε ίσως πρότυπο για το μεταγενέστερο Παιδομάζωμα την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Σουλτάνοι
Πολλές φορές, τα ονόματα που έχουν οι σουλτάνοι του Ρουμ εμφανίζονται με διάφορες παραλλαγές στη βιβλιογραφία. Αυτό οφείλεται στο γεγονός, ότι η επίσημη γλώσσα του σουλτανάτου ήταν η περσική, αλλά πολλές φορές χρησιμοποιείται και η αραβική (κυρίως για θρησκευτικούς λόγους). Επίσης πολλές βυζαντινές πηγές χρησιμοποιούν μια πιο εξελληνισμένη εκδοχή:
Πηγές
Κατηγορία:Σελτζούκοι Τούρκοι Κατηγορία:Σουλτανάτα Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες
Σχολή της Αβινιόν
thumb|200px|«Τρίπτυχο της Ανάστασης του Λαζάρου», [[Νικολά Φρομάν, κεντρικό τμήμα, 1461, Πινακοθήκη Ουφίτσι, Φλωρεντία, Ιταλία.]]Με τον όρο Σχολή της Αβινιόν (γαλλικά: École de peinture d'Avignon) είναι γνωστό ένα σύνολο έργων (corpus) υστερογοτθικής ζωγραφικής που φιλοτεχνήθηκαν στην και γύρω από την πόλη της Αβινιόν στη Νότια Γαλλία, από το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα μέχρι το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα. Η εποχή αυτή συνδέεται με την προσωρινή μεταφορά της Παπικής Έδρας από τη Ρώμη στην Αβινιόν, γεγονός που άσκησε έλξη σε πολλούς καλλιτέχνες της εποχής.
thumb|left|280px|Η Πιετά της της Βιλνέβ-λεζ-Αβινιόν, περ. 1455, έργο που αποδίδεται στον [[Ανγκεράν Καρτόν, Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι, Γαλλία.]]Υπό την καθοδήγηση του Σιμόνε Μαρτίνι (περ. 1284–1344), το παπικό ανάκτορο στην Αβινιόν και άλλα κοσμικά κτίρια της περιοχής διακοσμήθηκαν με τοιχογραφίες. Η πόλη υπήρξε ένα από τα κανάλια δια μέσου των οποίων η ιταλική τέχνη του 14ου αιώνα έγινε γνωστή στη Γαλλία. Μέχρι τις αρχές του 15ου αιώνα η φλαμανδική τέχνη είχε φτάσει στην πόλη, ενοποιώντας σε κοινό μείγμα την ιταλική με τη βορειοευρωπαϊκή τεχνοτροπία.
Στα έργα αυτά είναι εμφανείς επιρροές τόσο ιταλικές όσο και φλαμανδικές, αντίθετα με την παραγωγή της ίδιας εποχής στη βόρεια Γαλλία, η οποία ήταν αποκλειστικά φλαμανδικού χαρακτήρα.
Η τέχνη της Αβινιόν, όπως και της κοντινής Αιξ-αν-Προβάνς και άλλων κέντρων της ευρύτερης περιοχής της Προβηγκίας, επιδεικνύει ορισμένες από τις σημαντικότερες εξελίξεις στην γοτθική γαλλική ζωγραφική. Η καλλιτεχνική δραστηριότητα στην πόλη άσκησε επιρροή με τη σειρά της στη γαλλική ζωγραφική του ύστερου 15ου και του 16ου αιώνα.
Τετραωρία
Με τον όρο τετραωρία χαρακτηρίζεται κυρίως η υπηρεσία φυλακής στα πλοία, κοινώς "βάρδια", και στη ναυτική καθομιλουμένη "τόκα βάρδια". Σε όλους τους τύπους των πλοίων και ανεξαρτήτως κατηγορίας εμπορικό ή πολεμικό τέσσερις συνεχόμενες ώρες αποτελούν μια τετραωρία φυλακής - υπηρεσίας. Έτσι κάθε εικοσιτετράωρο χωρίζεται σε 6 τετραωρίες. Οι τετραωρίες αρχίζουν από το μεσονύκτιο και καταλήγουν σ΄ αυτό και είναι: 1η (00.00 - 04.00), 2η (04.00 - 08.00), 3η (08.00 - 12.00), 4η (12.00 - 16.00), 5η (16.00 - 20.00) και 6η (20.00 - 24.00). Η κάθε τετραωρία - βάρδια επαναλαμβάνει μετά από δύο συνεχόμενες τετραωρίες. Έτσι όσοι εκτελούν την 1η τετραωρία, εκτελούν και τη 4η, οι της 2ης και την 5η και όσοι την 3η και την 6η. Συνεπώς όλοι εκτελούν συνολική οκτάωρη βάρδια σε κάθε εικοσιτετράωρο.
Τέτοιες τετραωρίες - φυλακές εκτελούν το προσωπικό καταστρώματος και το προσωπικό μηχανής, και παλαιότερα το προσωπικό ασυρμάτου, μέχρι που η εξέλιξη των μέσων επικοινωνίας κατέστησε την υπηρεσία τους περιττή. Τα καθήκοντα του προσωπικού των πλοίων ανά τετραωρία, για μεν τα εμπορικά πλοία προσδιορίζουν οι "ναυτικές συλλογικές συμβάσεις" για δε στα πολεμικά πλοία οι "Διατάξεις του Πολεμικού Ναυτικού".
Κατηγορία:Πλοίο Κατηγορία:Ναυτική τέχνη
Αγκιτπρόπ
thumb|right|250px|Το [[Κρεμλίνο της Μόσχας|Κρεμλίνο σε αφίσα του 1921. Στα τείχη είναι γραμμένη η φράση "Ζήτω η Τρίτη Διεθνής"]] Αγκιτπρόπ ή αγκίτ-προπ (агитпроп) ονομάζεται η πολιτική στρατηγική που χρησιμοποιεί μια σειρά από τακτικές για τη διάδοση και προπαγάνδιση ιδεών και θέσεων, τεχνικές που αποσκοπούν στην επίδραση στην κοινή γνώμη και την κινητοποίησή της υπέρ κάποιων σκοπών ή στόχων. Αν και οι μέθοδοι αυτές είναι κοινές σε διάφορες περιστάσεις, ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως για αυτές που εφαρμόστηκαν στη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία και τη Σοβιετική Ένωση.
Ετυμολογία
Ο όρος προήλθε από τη σύντμηση των λέξεων агитация и пропаганда, δηλαδή αγκιτάτσια και προπαγάνδα. Ο Ρώσος μαρξιστής θεωρητικός Γκεόργκι Πλεχάνοφ (1857–1918) όρισε ως προπαγάνδα τη διάδοση πολλών ιδεών σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων και ως αγκιτάτσια τη διάδοση μιας ιδέας σε μια μεγάλη μάζα. Επομένως, γίνεται κατανοητό πως οι λέξεις αυτές δεν είχαν αρνητική χροιά στην επαναστατική και μετεπαναστατική Ρωσία.
Μέσα του αγκιτπρόπ
Οι αφίσες που δημιουργούσαν οι ομάδες καλλιτεχνών σε κάθε μεγάλη πόλη, ήταν γνωστές ως προθήκες Ρόστα και είχαν λαμπρά χρώματα. Οι ομιλίες και οι συγκεντρώσεις συνοδεύονταν από τις αφίσες αυτές.
Στην ύπαιθρο, ειδικά τρένα, ζωγραφισμένα με επαναστατικές εικόνες, μοίραζαν τη μπολσεβίκικη φιλολογία. Τα τρένα αυτά μετέφεραν κινητά τυπογραφεία, ικανά να τυπώσουν εφημερίδες σε 15.000 αντίτυπα, αλλά και βιβλιοπωλεία. Επιπλέον, μερικά περιείχαν και κινηματογράφους, με 150 περίπου καθίσματα.
Το 1920 υπήρχε κι ένα πλοίο αγκιτπρόπ, το οποίο έκανε περιηγήσεις στο Βόλγα και τον Κάμα.
Παράλληλα, αναπτύχθηκε ένα είδος θεάτρου, το οποίο ήταν γνωστό για τους χονδροειδείς εμπαιγμούς του και τους μονόπλευρους χαρακτήρες. Το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα αποτελεί η θεατρική κολεκτίβα Μπλε Μπλούζα (Синяя блуза, Sinyaya Bluza), που ιδρύθηκε το 1923 και μέχρι το 1927 περιλάμβανε 5.000 θιάσους με 100.000 μέλη, στη Σοβιετική Ένωση. thumb|right|Αφίσα αγκιτπρόπ, έργο του [[Βλαντίμιρ Μαγιακόβσκι: 1.Κάθε απουσία (εννοείται από την δουλειά) 2.Χαρά του εχθρού 3.Ενώ ο ήρωας της εργασίας 4.Για τη μπουρζουαζία χτύπημα.]] Τα συνθήματα του χρησιμοποιούνταν ήταν απλοϊκά, ώστε να διαδώσουν τις μπολσεβίκικες θεωρίες στις μάζες, που ως επί το πλείστον ήταν αναλφάβητες. Για παράδειγμα υπήρχαν αφίσες που καλούσαν το λαό να εργαστεί με το όπλο παρά πόδας ή που ζητούσαν από τις εργάτριες και τις αγρότισσες να συνταχθούν με τους άντρες υπό την κόκκινη σημαία και να τρομοκρατήσουν την μπουρζουαζία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Τέχνες στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Προπαγάνδα
Λάνθι Ηλείας
Η Τοπική Κοινότητα Λανθίου συνορεύει με τις Τοπικές Κοινότητες Αρβανίτη και Κολίρι, τον οικισμό Καρούτες και τον συνοικισμό Λαμπέτι της πόλης του Πύργου, ενώ στα ανατολικά, ως φυσικό όριο και κατά μήκος σύνορό της, διέρχεται ο μικρός ποταμός Αλήσιος, ο οποίος εκβάλει στον Ενιπέα -παραπόταμο του ποταμού Αλφειού.
Ονομασία
Σαφείς αναφορές ή εικασίες για την προέλευση ή την ερμηνεία της ονομασίας Λάνθι δεν υπάρχουν. Το μόνο που εμφανίζεται μέσα από κρατικά έγγραφα στις κατά περιόδους διοικητικές μεταβολές της κοινότητας είναι εναλλαγές του ορθογραφικού τρόπου γραφής και της προφοράς: Αρχικά από Λάνθη σε Λάνθη ή Λάνση (η διατύπωση "Λάνση" εμφανίζεται μόνο μία φορά σε έγγραφο απογραφής πληθυσμού και πρόκειται περί λάθους γραφής του ονόματος ) και τέλος σε Λάνθιον, έως και την σημερινή απόδοση στην δημοτική γλώσσα (το) Λάνθι.
Θρησκευτικά αξιοθέατα
Στην Τοπική Κοινότητα Λανθίου ανήκει χωροταξικά η γυναικεία Ιερά Μονή Παναγία Κρεμαστή, η οποία υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ηλείας και Ωλένης και αποτελεί προσκύνημα πλήθους πιστών ολόκληρη τη διάρκεια του χρόνου. Επιπλέον, το χωριό κοσμούν και τέσσερα ξωκλήσια (ο Άγιος Ιωάννης, ο Άγιος Γεώργιος, οι Άγιοι Θεόδωροι και ο Άγιος Δημήτριος) καθώς και η εκκλησία στο κέντρο της κοινότητας, που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο και εορτάζει στις 9 Μαΐου.
Επίσης, στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ των ορίων των Τοπικών Κοινοτήτων Λανθίου και Κολιρίου σώζονται τα ερείπια ναού Βυζαντινής περιόδου, που ανήκαν σε μετόχι αφιερωμένο στον Άγιο Θεόδωρο και βρίσκονται υπό την προστασία της εφορίας βυζαντινών αρχαιοτήτων Ηλείας.
Τοπική κοινωνία
Η Κυπριακή Δημοκρατία ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τους δύο αυτούς ήρωες πεσόντες κατά την Τουρκική Εισβολή τοποθέτησε προτομές τους στο μνημείο ηρώων που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού.
Η τοπική κοινότητα διαθέτει κοινοτικό γραφείο στο οποίο συστεγάζεται κοινοτικό ιατρείο, πνευματικό κέντρο στο διατηρητέο κτήριο του παλαιού δημοτικού σχολείου, κοινοτικό γυμναστήριο - γήπεδο με την ονομασία "Διονύσιος Κ. Φιλιππόπουλος", αποθήκες γεωργικού συνεταιρισμού, ένα παραδοσιακό καφενείο, δύο καφετέριες, ένα ψητοπωλείο, δύο παντοπωλεία, ένα κουρείο, ένα πρατήριο άρτου, ένα βενζινάδικο και δύο ελαιοτριβεία.
Αρμόδιος για τα πολιτιστικά δρώμενα του χωριού είναι ο Πολιτιστικός Σύλλογος Λανθίου "Παναγία Κρεμαστή", ενώ η νεολαία απαρτίζει την ομάδα ποδοσφαίρου "Α.Ο. Άρης Λανθίου" με έτος ίδρυσης το 1969.
Κύρια ασχολία των μονίμων κατοίκων είναι η γεωργία, η κτηνοτροφία και η μελισσοκομία.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη αντίστοιχα του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας και της Μονής τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου Κατηγορία:Δήμος Ωλένης
Μαρίνα Τσιντικίδου
Η Μαρίνα Τσιντικίδου (Θεσσαλονίκη, 1971) είναι Ελληνίδα μοντέλο, παρουσιάστρια και ηθοποιός.
Καριέρα
Στις 30 Μαρτίου 1992 και σε ηλικία 21 ετών εξελέγη Σταρ Ελλάς και τον επόμενο μήνα εκπροσώπησε την Ελλάδα στον διεθνή διαγωνισμό Μις Υφήλιος που έγινε στην Ταϊλάνδη. Στις 15 Ιουνίου του ίδιου έτους, κλήθηκε να εκπροσωπήσει για άλλη μία φορά τα ελληνικά χρώματα στο διεθνή διαγωνισμό της Μις Ευρώπη που διοργανώθηκε στο Ζάππειο, κερδίζοντας αυτή την φορά τον τίτλο της ωραιότερης γυναίκας της γηραιάς ηπείρου. Το στέμμα του τίτλου, της το παρέδωσε η πρώτη αναπληρωματική της περασμένης χρονιάς που κατόπιν ανακηρύχθηκε Μις Ευρώπη, Κατερίνα Μιχαλοπούλου, ενώ στην κριτική επιτροπή παρούσα ήταν η πρώην Μις Υφήλιος Κορίνα Τσοπέη. Στα εθνικά καλλιστεία απέσπασε βραβείο της Μις Μάντισον για τα ωραιότερα ελληνικά πόδια ανάμεσα στις 12 υποψήφιες.
Στο διάβα της καριέρας της ακολούθησαν εμφανίσεις σε διάφορες διαφημίσεις καθώς και σε σειρές στην ελληνική τηλεόραση, ενώ παράλληλα η ενεργή της δράση στις πίστες της πασαρέλας γινόταν ακατάπαυστα. Το 1998 παρουσίασε στο Mega Channel το νεανικό τηλεπαιχνίδι Έλα στο bizz ενώ για ένα χρονικό διάστημα ασχολήθηκε και με την υποκριτική. Ομιλεί την αγγλική, γαλλική και ιταλική γλώσσα.
Πολιτική
Στις βουλευτικές εκλογές του 2009 ήταν υποψήφια βουλευτής Πιερίας με το ψηφοδέλτιο του Κόμματος της Νέας Δημοκρατίας.
Τηλεόραση
Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Νικήτριες Σταρ Ελλάς
Χίσινγκεν
thumb|right|400px|Το Γκέτεμποργκ από τον λόφο Ράμπεργκετ του νησιού. Το Χίσινγκεν (Σουηδικά: Hisingen) είναι το τέταρτο μεγαλύτερο σε έκταση νησί της Σουηδίας, μετά το Γκότλαντ, το Έλαντ και το Όρουστ, με έκταση 199 τ.χλμ. Ενώ είναι το μεγαλύτερο, σε πληθυσμό, με περίπου 125.000 κατοίκους. Ένα μέρος του είναι κομμάτι της πόλης του Γκέτεμποργκ, εκ πρώτης όψης δεν μοιάζει με νησί επειδή το μεγαλύτερο μέρος του χωρίζεται κυκλικά από ένα στενό κανάλι από την ηπειρωτική χώρα.
Στο νησί βρίσκεται το δεύτερο διεθνές αεροδρόμιο σε επιβατική κίνηση της πόλης με την ονομασία Αεροδρόμιο της Πόλης του Γκέτεμποργκ.
Κατηγορία:Νησιά της Σουηδίας
Σύνοδος της Χαλκηδόνας
Η Δ΄ Οικουμενική σύνοδος συνεκλήθη στην Χαλκηδόνα το 451 από το αυτοκρατορικό ζεύγος Μαρκιανού και Πουλχερίας. Σε αυτήν συζητήθηκε και ήρθη μια διαφωνία, που κράτησε για μια εκατονταετία περίπου, σχετικά με την απόδοση του Χριστολογικού δόγματος: η Αλεξανδρινή, μέχρι τότε, μονοφυσιτική σχολή και από την άλλη η δεύτερη μεγάλη θεολογική σχολή, η Αντιοχειανή, με την δυοφυσιτική ορολογία. Ο αριθμός των μελών που υπέγραψε τις αποφάσεις της Συνόδου υπερέβη τους 600 επισκόπους, γεγονός που την καθιστά την πολυπληθέστερη από όλες τις προηγούμενες Οικουμενικές Συνόδους. Στις πρώτες συνεδρίες της λειτούργησε ως ανώτερο συνοδικό δικαστήριο με κύριους κατηγορουμένους τον επίσκοπο Αλεξανδρείας Διόσκορο και άλλους πρωταγωνιστές της Ληστρικής συνόδου της Εφέσου. Με την διευθέτηση του ζητήματος αυτού, οι επόμενες συνεδρίες είχαν ως θέμα τα ζητήματα πίστεως.
Η σύνοδος αποφάσισε ότι σωστότερη ορολογία του δόγματος είναι η δυοφυσιτική εις Χριστόν εν δύο φύσεσι μετά την ένωση χωρίς να αναιρεί την Εφεσιανή φόρμουλα μια φύση του Θεού Λόγου σεσαρκωμένη του 431, όπως διαμορφώθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Αλεξανδρείας Κύριλλο. Με την απόφαση της Χαλκηδόνας πολλές εκκλησίες αποσχίστηκαν λόγω του ότι θεώρησαν το δόγμα ως Νεστοριανικό. Αυτές είναι γνωστές ως Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οικουμενικές Σύνοδοι Κατηγορία:Χαλκηδόνα
288 Γλαύκη
Η Γλαύκη (Glauke) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών. Ανακαλύφθηκε το 1890 από τον Ρόμπερτ Λούτερ, που παρατηρούσε από το Ντίσελντορφ της Γερμανίας, και πήρε το όνομα της κόρης του Κρέοντα της Κορίνθου στην ελληνική μυθολογία. `Ηταν ο τελευταία από τις 24 ανακαλύψεις αστεροειδών του συγκεκριμένου αστρονόμου. Η Γλαύκη έχει απόλυτο μέγεθος (όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,84.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Γλαύκης υπολογίσθηκε σε 32,2 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 35 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι SK και το άλβεδό της 0,1973. Η Γλαύκη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της εξαιρετικά αργά για αστεροειδή, με περίοδο 50 ημέρες: Πρόκειται για τον βραδύτερα περιστρεφόμενο αστεροειδή στο Ηλιακό Σύστημα από όσους είναι γνωστή η περίοδος περιστροφής τους (ακόμα και από τους πλανήτες, μόνο ο Ερμής και η Αφροδίτη περιστρέφονται βραδύτερα), αλλά ο άξονας περιστροφής της πιστεύεται ότι μεταβάλλεται διαρκώς, όπως και στην περίπτωση του 4179 Τουτάτη. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια της Γλαύκης εκτιμάται σε 155 ως 160 βαθμούς C υπό το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γλαυκη
Αδόλφος Η΄ του Μπεργκ
Ο Αδόλφος Η΄, γερμ. Adolf VIII (π. 1240 - 28 Σεπτεμβρίου 1296) από τον Οίκο του Λίμπουργκ ήταν κόμης του Μπεργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αδόλφου Ζ΄ κόμη του Μπεργκ και της Μαργαρίτας του Χόχσταντεν.
Το 1259 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Ο Ροδόλφος Α΄ των Αψβούργων της Γερμανίας του επέτρεψε να μετακινήσει το νομισματοκοπείο του στο Βίπερφυρτ το 1275. Το 1276 ο Αδόλφος Η΄ έδωσε δικαιώματα πόλης στο Ράτινγκεν και το 1282 στο Βίπερφυρτ. Το 1274 απεβίωσε ο Ένγκελμπερτ Β΄ των Φάλκενσταϊν, αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας και ο Αδόλφος Η΄ προσπάθησε να εγκαταστήσει τον αδελφό του Κορράδο κοσμήτορα του Συλλόγου του καθεδρικού της Κολωνίας, αλλά τελικέ εκλέχθηκε ο Ζήγκφρητ Β΄ των Βέστερμπουρκ.
Το 1279 απεβίωσε ο θείος του Βάλεραν Δ΄ δούκας του Λίμπουργκ χωρίς άρρεν τέκνο και τον διαδέχθηκε η κόρη του Ερμενγκάρντε, σύζυγος του Ρέγκιναρ Α΄ κόμη του Γκέλντερς. Το 1280 απεβίωσε άτεκνη και ο Ρέγκιναλτ Α΄ διεκδίκησε το Λίμπουργκ. Επίσης και ο Αδόλφος Ζ΄, που προσπάθησε χωρίς επιτυχία να διεκδικήσει το Λίμπουργκ· τελικά πώλησε το δικαίωμά του στον Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης. Στη μάχη του Βόρινγκεν το 1288 ο Ιωάννης Α΄, υποστηριζόμενος από τον Αδόλφο Η΄, νίκησε τον Ρέγκιναλτ Α΄ και έγινε δούκας του Λίμπουργκ.
Έδωσε δικαιώματα πόλης στο Ντύσελντορφ. Ο Ζήγκφρητ Β΄ αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας, που είχε υποστηρίξει τον Ρέγκιναλτ Α΄, φυλακίστηκε από τον Αδόλφο Η΄ για 13 μήνες στον πύργο Μπουρκ. Με τέχνασμα ο Ζήγκφρητ Β΄ αιχμαλώτισε τον Αδόλφο Η΄ το 1292 και τον φυλάκισε, ώσπου αυτός απεβίωσε το 1296 και τάφηκε στο ναό του Ζόλινγκεν-Γκρέφρατ. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Γουλιέλμος Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Όθωνα Β΄ κόμη του Γκέλντερς (ετεροθαλή αδελφή του Ρέγκιναλτ Α΄)· δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Λίμπουργκ
Αστεροδία
Στην αρχαία ελληνική μυθολογία με το όνομα Αστεροδία ή Αστερόδεια είναι γνωστά τα παρακάτω τέσσερα διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Κατηγορία:Γυναίκες στην Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Κλινδιά Ηλείας
Η Κλινδιά είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας και βρίσκεται 40,58 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 484 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 304 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ωλένης Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Αετός ΙΙ (αντιτορπιλικό)
Αετός ΙΙ (Αντιτορπιλικό) / D-01 τύπου ‘BOSTWICK’
Πρώην USS Slater.
Το 1944 ναυπηγήθηκε στις Η.Π.Α. στα Ναυπηγεία Taipa ShipBuilding Co Inc. Παρελήφθη στις 15 Μαρτίου 1951. Ένα από τα 4 Α/T συνοδείας που παραχωρήθηκαν στα πλαίσια της Αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας, που αποτέλεσαν τα νεώτερα θηρία. Του ιδίου τύπου : ‘Αετός ΙΙ’, ‘Ιέραξ ΙΙΙ’, ‘Λέων ΙΙΙ και ‘ΠΑΝΘΗΡ ΙΙ’. Χρησιμοποιήθηκε για περιπολίες στο Ανατολικό Αιγαίο και Δωδεκάνησα και για την εκπαίδευση των Ναυτικών Δοκίμων, από τα πιο χρήσιμα και δραστήρια πλοία του Πολεμικού Ναυτικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αετος ΙΙ
Θάνατοι τον Ιούνιο του 2009
30 Ιουνίου
06
Πάπυρος Έντγουιν Σμιθ
Ο Πάπυρος Έντγουιν Σμιθ είναι αρχαίο αιγυπτιακό ιατρικό κείμενο-εγχειρίδιο, που φέρει το όνομα του αιγυπτιολόγου ιδιώτη που το αγόρασε το 1862, του Έντγουιν Σμιθ. Πρόκειται για την αρχαιότερη γνωστή χειρουργική πραγματεία για το τραύμα. Το χειρόγραφο ήταν πιθανώς, εγχειρίδιο στρατιωτικής ιατρικής και περιγράφει 48 περιπτώσεις τραυματισμών, καταγμάτων, πληγών, εξαρθρώσεων και όγκων. Χρονολογείται στην 16η-17η Δυναστεία της ενδιάμεσης περιόδου στην αρχαία Αίγυπτο, περί το 1500 ΠΚΕ Ο πάπυρος θεωρείται μοναδικός ανάμεσα στους τέσσερεις υπάρχοντες ιατρικούς παπύρους που επιβιώνουν έως σήμερα. Ενώ άλλοι πάπυροι όπως ο Πάπυρος Έμπερς και ο Ιατρικός πάπυρος του Λονδίνου, είναι ιατρικά κείμενα στηριγμένα στη μαγεία, ο εν λόγω πάπυρος παρουσιάζει μια ορθολογιστική και επιστημονική προσέγγιση στην ιατρική της αρχαίας Αιγύπτου στην οποία δεν συγκρούονται η ιατρική και η μαγεία. Η μαγεία φαίνεται πως εμπλέκεται σε περιπτώσεις ασθένειας εσωτερικών οργάνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παπυρολογία Κατηγορία:Ιστορία της ιατρικής
Τζούρα
Η Τζούρα, (αγγλικά: Jura) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το πέμπτο μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Εβρίδων και το όγδοο μεγαλύτερο νησί της Σκωτίας με έκταση 367 τ.χλμ. και 196 κατοίκους (2011). Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Κρεγκχάουζ (Craighouse) και ανήκει διοικητικά στην περιφέρεια του Άργκαϊλ και Μπιουτ.
Ενδείξεις εγκατάστασης ανθρώπων στο νησί υπάρχουν από τη μεσολιθική περίοδο. Ανακαλύφθηκαν από τον Άγγλο αρχαιολόγο Τζων Μέρσερ (John Mercer) κατά τη δεκαετία του 1960. Ενδείξεις για την ύπαρξη ανθρώπων κατά τη νεολιθική περίοδο ανευρέθησαν στην περιοχή Poll a' Cheo στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού. Το σύγχρονο όνομα του νησιού Jura ανάγεται στην σκανδιναβογαελική περίοδο, προερχόμενο από το παλαιό νορβηγικό όνομα «Dyrøy», που σημαίνει «νήσος των ελαφιών».
Το 1549 ο Ντόναλντ Μόνρο, αρχιεπίσκοπος των Νήσων, έγραφε ότι το νησί ήταν «ane ather fyne forrest for deire, inhabit and manurit at the coist syde with fresche water Loches, with meikell of profit» (ένα ακόμη θαυμάσιο δάσος με ελάφια, με λίμνες καθαρού νερού και μεγάλα περιθώρια εκμετάλλευσης) ενώ παράλληλα αφθονούσαν σε αυτό οι σολωμοί.
Στο νησί έζησε και ο συγγραφέας Τζωρτζ Όργουελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τζουρα
Γουλιέλμος Α΄ του Μπεργκ
Ο Γουλιέλμος Α΄, γερμ. Wilhelm I (π. 1242 - 16 Απριλίου 1308) από τον Οίκο του Λίμπουργκ ήταν κόμης του Μπεργκ (1296-1308).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αδόλφου Ζ΄ κόμη του Μπεργκ και της Μαργαρίτας του Χόχσταντεν.
289 Νενέττα
Η Νενέττα (Nenetta) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,51. Ανακαλύφθηκε το 1890 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.
Γουλιέλμος Α΄ του Μπεργκ
Βιογραφία
Το 1308 απεβίωσε σε ηλικία 66 ετών. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Αδόλφος Θ΄, γιος του επόμενου αδελφού του Ερρίκου κυρίου του Βίνντεκ.
289 Νενέττα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Νενέττας υπολογίσθηκε σε 33,7 χιλιόμετρα και η μάζα της σε 40,2 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι A, ενώ το άλβεδό της εκτιμήθηκε σε 0,244 από τον IRAS. Η Νενέττα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 54 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Γουλιέλμος Α΄ του Μπεργκ
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ίρμγκαρτ της Κλέβης, κόρη του του Ντήτριχ ΣΤ΄ κόμη της Κλέβης· δεν απέκτησαν τέκνα.
289 Νενέττα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νενεττα
Γουλιέλμος Α΄ του Μπεργκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Λίμπουργκ
Νιλ ντεΓκρας Τάισον
Ο Νιλ Ντε-Γκρας Τάισον (αγγλικά: Neil deGrasse Tyson, γέννηση: 5 Οκτωβρίου, 1958) είναι Αμερικανός αστροφυσικός, κοσμολόγος, συγγραφέας και επιστημονικός επικοινωνιολόγος. Είναι διευθυντής στο Πλανητάριο Χέιντεν που βρίσκεται στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στη Νέα Υόρκη. Από το 2006 είναι ο παρουσιαστής του επιστημονικού, εκπαιδευτικού προγράμματος NOVA scienceNOW στο μη-κερδοσκοπικό αμερικανικό κανάλι PBS και εμφανίζεται συχνά στην τηλεόραση. Στις 5 Αυγούστου 2011 ανακοινώθηκε ότι ο Τάισον θα παρουσιάσει την εκπομπή ντοκιμαντέρ σχετικά με το διάστημα, που αποτελεί συνέχεια της κλασικής εκπομπής Cosmos: A Personal Voyage του Καρλ Σέιγκαν, με το όνομα Cosmos: A Spacetime Odyssey.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Νέα Υόρκη. Ενδιαφέρθηκε για την αστρονομία στην ηλικία των εννέα χρόνων, όταν επισκέφθηκε το Πλανητάριο Χέιντεν. Αφού αποφοίτησε από το Λύκειο Επιστημών του Μπρονξ, όπου ήταν αρχισυντάκτης του Περιοδικού Φυσικών Επιστημών, πήρε το πτυχίο του στη Φυσική, στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ το 1980. Το 1989 πήρε πτυχίο μάστερ στην Αστρονομία, στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν, ενώ το 1991 πήρε το διδακτορικό του στην αστροφυσική, στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια.
Το 2016, εμφανίστηκε στη τηλεοπτική σειρά 100 πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν το λύκειο του Nickelodeon κάνοντας τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστροφυσικοί Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Αμερικανοί σκεπτικιστές
Πένζα
Η Πένζα (ρωσικά: Пе́нза, Πιένζα) είναι πόλη που βρίσκεται στη Ρωσία, διοικητικό κέντρο στην Περιφέρεια Πένζα της Ομοσπονδιακής Περιοχής του Βόλγα. Βρίσκεται στον ποταμό Σούρα, 625 χλμ. νοτιοανατολικά της Μόσχας. Έχει πληθυσμό 517.311 σύμφωνα με την απογραφή του 2010 και εξυπηρετείται από αεροδρόμιο.
Ιστορία
thumb|right|250px|Ιστορικός δρόμος στην Πένζα Η Πένζα ιδρύθηκε το 1663 ως συνοριακό στρατόπεδο στο νοτιοανατολικό άκρο της τότε Ρωσίας. Το όνομα της πόλης προέρχεται από το ποτάμι πάνω στη οποία αρχικά είχε κτιστεί. Καθώς εξ υπαρχής ήταν μια συνοριακή πόλη, τα περισσότερα σπίτια χτίστηκαν από ξύλο και η πόλη αναπτύχθηκε χωρίς σχέδιο. Στη διάρκεια του 18ου αιώνα η Πένζα έγινε σημαντικό εμπορικό κέντρο.
Το 1774, η Πένζα καταλήφθηκε από τον στρατό των στασιαστών με επικεφαλής τον Εμελιάν Πουγκατσιόφ, καθώς κάτοικοι της καλωσόρισαν τους επαναστατημένους Κοζάκους στην πόλη. Τα πρώτα πέτρινα σπίτια άρχισαν να εμφανίζονται μετά το 1801 και γύρω στο 1809 ο πληθυσμός της Πένζα ξεπέρασε τους 13.000 κατοίκους.
Στη διάρκεια του Ρωσικού Εμφύλιου Πολέμου (1917-1921), οι λεγεώνες των Τσεχοσλοβάκων προχώρησαν σε εξέγερση ενάντια στους Μπολσεβίκους στην Πένζα. Στη διάρκεια της Σοβιετικής περιόδου η πόλη αναπτύχθηκε ως ένα περιφερειακό βιομηχανικό κέντρο. Ο Υπολογιστής Ουράλ κατασκευάστηκε εδώ από το 1959 έως το 1964.
Ο ρώσος ποιητής Μιχαήλ Λέρμοντοφ μεγάλωσε κοντά στην Πένζα στην αγροικία Ταρχάνι (ρωσικά: Тарханы), που ανήκε στη γιαγιά του.
Η σύγχρονη πόλη
thumb|right|250px|Το Διοικητήριο της Περιφέρειας Πένζα Σήμερα, η πόλη της Πένζα θεωρείται ως ένα περιφερειακό κέντρο για υψηλή εκπαίδευση. Διαθέτει έξι πανεπιστήμια (Το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Πένζα, Παιδαγωγική Ακαδημία, Γεωπονική Ακαδημία, το Τεχνολογικό Ινστιτούτο, το Ινστιτούτο Αστικής Οικιστικής Ανάπτυξης και το Ινστιτούτο Μηχανικού και Πυροβολικού), 13 κολλέγια 77 δημόσια σχολεία. Εκτός αυτών, η Πένζα είναι έδρα για 3 θέατρα, τέσσερα μουσεία, και τρεις αίθουσες εικαστικής τέχνης.
Τιμές
Ένας αστεροειδής, ο 3189 Πένζα, που ανακαλύφθηκε από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ το 1978 πήρε το όνομα της πόλης.
Αθλητικά γεγονότα
Η Πένζα φιλοξένησε το δεύτερο ρωσικό γκραν πρι του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μοτοκρός Σάιντκαρ 2009, στις 16 Αυγούστου 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Κώστας Ρήγας
Ο Κώστας Ρήγας (γεννήθηκε Αθήνα, 29 Μαρτίου 1944) είναι Έλληνας πρώην διεθνής διαιτητής καλαθόσφαιρας και παίκτης.
Με ύψος 1,93 μ., αρκετά υψηλό για την εποχή του, ξεκίνησε τον αθλητισμό από το σύλλογο του Αμύντα, αλλά ένας τραυματισμός τον ανάγκασε να διακόψει την καριέρα του και να στραφεί, εν συνεχεία, στη διαιτησία, στην οποία διέπρεψε.
Έχει διαιτητεύσει πάρα πολλούς αγώνες διεθνών διοργανώσεων καλαθόσφαιρας από το 1977 όταν έλαβε το σχετικό σήμα της FIBA, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, μεταξύ των οποίων 23 τελικούς.
Διετέλεσε μέλος της τεχνικής επιτροπής της FIBA και υπεύθυνος διαιτησίας στην Ευρωλίγκα.
Το 2008 συμπεριλήφθηκε στους 50 σπουδαιότερους συνεισφέροντες της Ευρωλίγκα. Από το 2013 αποτελεί μέλος του Hall of Fame του αθλήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA
Μισσισσιππής
thumb|300px|Γεωφυσικός χάρτης του ποταμού Μισσισσιππή
Μεγάλες πόλεις βρίσκονται πλησίον του ποταμού όπως: η Νέα Ορλεάνη (Λουιζιάνα), η Μινεάπολη-Σαιντ Πωλ (Μινεσότα), το Σαιντ Λούις (Μιζούρι), το Μέμφις (Τενεσί), το Μπατόν Ρούζ (Λουιζιάνα), κ.α.
Ο ποταμός Μισσισσιππής κατά το παρελθόν θεωρούνταν ως το άτυπο σύνορο της «Άγριας Δύσης», η οποία παραδοσιακά οριοθετείται μεταξύ του ποταμού Μισισίπι και των Βραχωδών Ορέων. Το όνομά του στη γλώσσα των Ινδιάνων σημαίνει "ο πατέρας των νερών", αποτελείται στην πραγματικότητα από δυο ποτάμια, τον Μισσισσιππή και τον Μισσούρι, που είναι παραπόταμος του, αλλά πολύ μεγάλος. Μαζί τα δυο ποτάμια εκβάλλουν στη θάλασσα περίπου 19.000 κυβ.μ. γλυκό νερό κάθε δευτερόλεπτο, αποστραγγίζοντας τα 2/3 του εδάφους των ΗΠΑ. Ο ίδιος Μισσισσιππής πηγάζει από μια λίμνη της Πολιτείας Μινεσσότα, την Ιτάσκα, αλλά σύντομα ενώνεται με τον Μισσούρι που έρχεται από τα Βραχώδη όρη. Ενωμένοι δέχονται τα νερά μεγάλων παραποτάμων όπως ο Οχάιο, ο Κάνσας, ο Άρκανσω κ.α. και καταλήγουν στον κόλπο του Μεξικού, εκεί που βρίσκεται η πόλη Νέα Ορλεάνη.
Ο Μισσισσιππής είναι άγριος ποταμός, που ποτέ δεν κατάφεραν να δαμάσουν οι άνθρωποι. Οι πλημμύρες του σκεπάζουν πάντα μεγάλες εκτάσεις και τα διάφορα έργα, που έχουν σκοπό να τον τιθασεύσουν, αποτυγχάνουν πάντα μπροστά στη δύναμη του. Σε αντάλλαγμα, προσφέρει πολυάριθμες υπηρεσίες στους κατοίκους των ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί των ΗΠΑ
Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Τριπόλεως
Ιστορία
Το κτίριο στο οποίο στεγάζεται, δημιουργήθηκε από τους αδερφούς Μαντζούνη και πήρε το όνομα τους. Το κτίριο του Μαντζουνείου πριν χτιστεί ήταν Καθολική εκκλησία κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και το 1859 μεταφέρθηκε εκεί η σχολή των κορασίδων και αργότερα το Β΄ Δημοτικό Σχολείο των αρρένων. Όταν καταστράφηκε, ανήκε στο Δήμο και κατόπιν πλειοδοτικής δημοπρασίας το ερειπωμένο κτίριο περιήλθε το 1927 στον Ανδρέα Μαντζούνη αντί 445.500δρχ. Έπειτα δημιουργήθηκε η βιβλιοθήκης του “Πανός” με 4.000 περίπου τόμους διαφόρων θεμάτων, που αποτελούσαν το ξεκίνημα και τον πυρήνα της συλλογής της. Συνέχισε τη λειτουργία της μέχρι και της κηρύξεως του Ελληνοϊταλικού πολέμου 1940 - 1941, ενώ την περίοδο αυτή, πολλά από τα βιβλία καταστράφηκαν λόγω της καταλήψεως του κτιρίου από τους κατακτητές. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε ανασυγκρότηση από το κράτος όλων των Βιβλιοθηκών της χώρας και από το Σεπτέμβριο του 2009 έως σήμερα η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Τρίπολης λειτουργεί σε νέο κτίριο επί της οδού Δολιανών 1, στα Κλωνατζίδικα, σε 4όροφο κτίριο.
Υπηρεσίες της βιβλιοθήκης
Η βιβλιοθήκη καλείται να εξυπηρετήσει τις ερευνητικές ανάγκες των χρηστών της μέσα από τις εξής υπηρεσίες:
Ωράριο λειτουργίας
Η βιβλιοθήκη λειτουργεί από Δευτέρα έως Παρασκευή και μπορείτε να την επισκεφθείτε τις ώρες 08:00-14:00.
Πηγές
1. Επίσημη ιστοσελίδα της Βιβλιοθήκης.
2. Δημόσιες Βιβλιοθήκες - Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Τριπόλεως.
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ελλάδα Κατηγορία:Τρίπολη Αρκαδίας
Αντρέα Πατσιέντζα
Ο Αντρέα Πατσιέντζα (Andrea Pazienza, 23 Μαΐου 1956 - 16 Ιουνίου 1988) ήταν Ιταλός δημιουργός κόμικς, εικονογράφος και ζωγράφος. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πιο σημαντικούς ευρωπαίους δημιουργούς κόμικς.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Σαν Μπενεντέττο κι άρχισε να ζει μόνος του από μικρή ηλικία, όταν το 1968 μετακόμισε στην Πεσκάρα για τις γυμνασιακές σπουδές του. Γράφτηκε στο καλλιτεχνικό λύκειο της πόλης και γνωρίστηκε με έναν άλλο από τους μετέπειτα γνωστούς Ιταλούς κομίστες, τον Τανίνο Λιμπερατόρε. Τον καιρό που βρισκόταν στο Λύκειο άρχισε να δημιουργεί τα πρώτα του κόμικς, και μαζί μ' άλλους καλλιτέχνες συμμετείχε μέχρι το 1973 στο καλλιτεχνικό εργαστήρι Convergenze.
Τελειώνοντας το λύκειο το 1974, γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών (DAMS) του πανεπιστημίου της Μπολόνια και δημοσίεψε, τo 1977, το κόμικ Οι εκπληκτικές περιπετειες του Πεντοθάλ, που περιγράφει τη ζωή και τα αδιέξοδα της νεολαίας του '70, στο ένθετο Alter Alter του περιοδικού Linus. Τον ίδιο χρόνο, μαζί με τον Φίλιππο Σκότζαρι, τον Στέφανο Ταμπουρίνι, τον Μάσσιμο Ματτιόλι και τον Τανίνο Λιμπερατόρε δημιούργησε το περιοδικό κόμικς Cannibale. Απ' το 1979 ως το 1981 συμμετείχε στην έκδοση του περιδικού Il Male και το 1980, μαζί με την εκδοτική ομάδα του Cannibale και τον Βιντσέντζο Σπαράνια δημιούργησε το περιοδικό Frigidaire, που θα γινόταν σημείο αναφοράς για την ευρωπαϊκή σκηνή εναλλακτικών κόμικς. Στο Frigidaire έκανε την πρώτη του εμφάνιση και ο πιο γνωστός ήρωας του Πατσιέντζα, ο Τζανάρντι, αδίστακτος αρχηγός μιας τριάδας βίαιων νέων, σχόλιο καταρχήν πάνω στο χαρακτήρα που έπαιρνε η ιταλική κοινωνία.
Το 1984 μετακόμισε στο Μοντεπουλτσιάνο και τον επόμενο χρόνο γνώρισε τη Μαρίνα Κομαντίνι, που παντρεύτηκε το 1986. Συνέχισε να δημοσιεύει κόμικς σε πολλά ιταλικά περιοδικά, όπως το Avaj, ένθετο του Linus, το Tango, ένθετο της εφημερίδας L'Unità, το Zut, το Comic Art, το Corto Maltese. Τη νύχτα της 16ης Ιουνίου του 1988 πέθανε από υπερβολική δόση ηρωΐνης, στην οποία ήταν παλιότερα εξαρτημένος, σε ηλικία 32 ετών. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο του Σαν Σεβέρο, της πόλης όπου μεγάλωσε.
Η γλώσσα και η θεματολογία των κόμικς του, αλλά και ο τρόπος ζωής του, τον έκαναν εξαιρετικά δημοφιλή στους νέους - χαρακτηρίζεται "ροκ σταρ κομίστας". Μαζί με τη ζωντάνια και την άνεση στο σχέδιό του, που πολλές φορές παίζει ανάμεσα στο κόμικ και τη ζωγραφική, καθιερώθηκε σαν ένας από τους σημαντικότερους ευρωπαίους δημιουργούς που, μαζί με την υπόλοιπη ομάδα του Frigidaire, άλλαξαν την ιταλική αλλά και την ευρωπαϊκή σκηνή των κόμικς.
Στη μνήμη του έχει δημιουργηθεί στην Κρεμόνα το "Κέντρο Κόμικς Αντρέα Πατσιέντζα", που σκοπό του έχει να βοηθήσει νέους δημιουργούς. Το 2000 γυρίστηκε η ταινία Paz!, βασισμένη στη ζωή και το έργο του.
Έργα
Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του:
Στην Ελλάδα έχουν κυκλοφορήσει δυο συλλογές με κόμικς του Πατσιέντζα: On the Road και Κακές Παρέες, από τις εκδόσεις Βαβέλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί δημιουργοί κόμικς
Μάχη της Αδασά
Η μάχη έγινε στο χωριό Αδασά. Ο βασιλικός στρατός αντιστάθηκε σθεναρά όταν όμως ο Νικάνωρ  σκοτώθηκε  κατά την διάρκεια της μάχης, ο στρατός του τράπηκε σε άτακτη φυγή.
Οι Μακκαβαίοι καταδίωξαν τους φυγάδες έως τα Γάζηρα   ειδοποιώντας ταυτόχρονα με σάλπιγγες τους κατοίκους των γύρω χωριών να σπεύσουν να τους βοηθήσουν. Έτσι κατάφεραν να περικυκλώσουν και  να εξοντώσουν το σύνολο των αντίπαλων στρατιωτών. Ο Ιούδας απέκοψε  το κεφάλι και το δεξί χέρι του Νικάνορα και τα κρέμασε στην Ιερουσαλήμ (Μάρτιος   του 161 π.Χ. ).
Πηγές
Κατηγορία:Ιουδαϊκοί πόλεμοι
Νότιο Γιούιστ
Το Νότιο Γιούιστ ή Σάουθ Γιούιστ, (αγγλικά: South Uist) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το έκτο μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Εβρίδων. Έχει έκταση 320 τ.χλμ. και 1.754 κατοίκους (2011). Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Lochboisdale και διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια των Εξωτερικών Εβρίδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εβρίδες
Μαγούλα Ηλείας
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ωλένης Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Ερρίκος του Βίντεκ
Ο Ερρίκος, γερμ. Heinrich (πριν το 1247 - 8 Μαρτίου 1290/96) από τον Οίκο του Λίμπουργκ ήταν κύριος του Βίνντεκ (Windeck).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Αδόλφου Ζ΄ κόμη του Μπεργκ και της Μαργαρίτας του Χόχσταντεν.
Το 1259 διαδέχθηκε τον πατέρα τους ο μεγαλύτερος αδελφός του Αδόλφος Η΄ και ο Ερρίκος έλαβε την κυριότητα του Βίνντεκ. Έγινε κυβερνήτης της κομητείας στη θέση του αδελφού του από το 1259. Ο Αδόλφος Η΄ και ο Ερρίκος υποστήριξαν τον Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης κατά τον Πόλεμο για τη Διαδοχή του Λίμπουργκ, που κορυφώθηκε με τη μάχη του Βόρρινγκεν το 1288. Ο Ερρίκος είχε την έδρα του στο κάστρο Βίνντεκ, μάλλον ως αξιωματούχος του αδελφού του. Το Βίνντεκ ήταν ένα από τα τέσσερα κύρια κάστρα της κομητείας του Μπεργκ, που είχε αποκτηθεί από το 1247.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Λίμπουργκ
Αττίκ
Ο Αττίκ (πραγματικό όνομα: Κλέων Τριανταφύλλου, 19 Μαρτίου 1885 - 29 Αυγούστου 1944) ήταν Έλληνας συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής των τραγουδιών του. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκφραστές του ελληνικού ελαφρού τραγουδιού στις αρχές του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος της Εριθέλγης Ραπτάκη. Από την μητέρα του ήταν εγγονός του Δημητρίου Ραπτάκη, ιατρού και βουλευτή Κυθήρων στην Ιόνιο Βουλή, και της Κλεοπάτρας Κορωναίου, αδελφής του στρατιωτικού Πάνου Κορωναίου. Μεγάλωσε στην Αίγυπτο, όπου παρακολούθησε μαθήματα μουσικής. Το 1907 φτάνει στο Παρίσι, για να σπουδάσει πολιτικές και οικονομικές επιστήμες - ως συνέχεια των σπουδών του στη Νομική Σχολή Αθηνών - όμως αποφάσισε να τις εγκαταλείψει γρήγορα για να γραφτεί στο Ωδείο του Παρισιού, όπου θα έχει καθηγητές τον Γκαμπριέλ Φωρέ, τον Καμίγ Σαιν-Σανς και τον Εμίλ Πεσάρ. Στο Παρίσι είχε εκδώσει περίπου 300 συνθέσεις, τραγούδια, μουσική για πιάνο, για οπερέτα, για μπαλέτο κ.ά. και έγινε ιδιαίτερα γνωστός. Συνεργάστηκε ως ηθοποιός με διάφορους θιάσους και συμμετείχε σε περιοδείες σε διάφορες χώρες ως το 1930, οπότε εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και δημιούργησε την περίφημη Μάντρα του Αττίκ.
Λίγο πριν από τον θάνατό του πρωταγωνίστησε στην ταινία Χειροκροτήματα του Γιώργου Τζαβέλλα που είχε κάποια σχεδόν αυτοβιογραφικά στοιχεία. Στην ταινία αυτή ο Αττίκ, κουρασμένος από τις κακουχίες της Κατοχής και υπερβολικά μελοδραματικός, σε λίγα θύμιζε τη γεμάτη δυναμισμό και ευφυΐα προσωπικότητα του δημιουργού της «Μάντρας». Τραγούδια του συνθέτη στην ταινία απέδωσε η ηθοποιός Ζινέτ Λακάζ.
Λίγους μήνες μετά αυτοκτόνησε παίρνοντας υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών. Ένα επεισόδιο με έναν Γερμανό στρατιώτη που τον χτύπησε καθώς οδηγούσε το ποδήλατό του φαίνεται πως στάθηκε η αφορμή για μια προαναγγελθείσα αυτοκτονία, αποτέλεσμα κατάθλιψης στην οποία είχε περιπέσει.
Ορισμένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του είναι τα:
Αφιερώματα
Αναφορές στο έργο του Αττίκ υπήρξαν αρκετές στην δεκαετία του 1980 (1986: Αττίκ με τον Μίμη Χρυσομάλη) και του 1990. Συνοπτικό αφιέρωμα για τη ζωή του παρουσίασε η ΕΡΤ τον Ιανουάριο του 2002 στην εκπομπή του Δαυίδ Ναχμία Ιχνηλάτες που παρουσίασε άγνωστο υλικό του συνθέτη (ημερολόγια, το πιάνο του και σπάνιες φωτογραφίες από το προσωπικό αρχείο της ανιψιάς του, Πέλειας Τζαρτίλη Τριανταφύλλου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
ΦΚ Στεάουα Βουκουρεστίου
Η ΦΚ Στεάουα Βουκουρεστίου (ρουμανικά: FC Steaua Bucureşti) είναι κορυφαίος ποδοσφαιρικός σύλλογος της Ρουμανίας. Ιδρύθηκε το 1947 ως ομάδα του στρατού γι’ αυτό ένα από τα ψευδώνυμά της είναι Militarii. Η ομάδα αποκαλείται επίσης: Roş-Albaştrii, δηλαδή «κυανέρυθροι» από τα χρώματα της φανέλας, Viteziştii (γρήγορα αστέρια) και Magica Steaua (μαγικό άστρο). Ως έμβλημα έχει το αστέρι και γήπεδό της είναι το Stadionul Ghencea που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό Βουκουρέστι, χωρητικότητας 28.139 θεατών.
Έως το 1998, η ομάδα ανήκε στην αθλητική κοινωνία του στρατού την ΚΣΑ Στεάουα Βουκουρεστίου (CSA Steaua București). Από τότε έχει διαχωριστεί από την αθλητική κοινωνία, παίρνοντας την ονομασία «ΦΚ Στεάουα Βουκουρεστίου».
Η Στεάουα είναι η πιο επιτυχημένη ρουμανική ποδοσφαιρική ομάδα με 26 πρωταθλήματα, 22 κύπελλα, 6 σούπερ καπ και ένα Κύπελλο Πρωταθλητριών, το 1986. Υπήρξε η πρώτη ομάδα της ανατολικής Ευρώπης που κατέκτησε αυτό το τρόπαιο.
Ίδρυση
Η Στεάουα ιδρύθηκε στις 7 Ιουνίου 1947 με την ονομασία ΑΣΑ Βουκουρεστίου (ASA, Asociaţia Sportivă a Armatei Bucureşti, δηλαδή Στρατιωτικός Αθλητικός Οργανισμός Βουκουρεστίου). Ιδρύθηκε από αξιωματούχους του τότε βασιλικού οίκου της Ρουμανίας και την άδεια ίδρυσής της εξέδωσε ο ίδιος ο Αρχηγός του Βασιλικού Στρατού Μιχαήλ Λασκάρ. Εκτός από το ποδόσφαιρο ο σύλλογος είχε άλλα έξι αθλητικά τμήματα και πρώτος προπονητής ήταν ο Κόλομαν Μπράουν-Μπόγκνταν.
Τα αρχικά χρώματα του συλλόγου ήταν τα χρώματα της ρουμανικής σημαίας. Δηλαδή ριγέ κιτρινοκόκκινες φανέλες με μπλε παντελονάκια. Στις 30 Δεκεμβρίου 1947 με τη μετατροπή του Βασιλικού Στρατού σε Λαϊκό, έπειτα από την επικράτηση του κομμουνιστικού κόμματος, καθιερώθηκε ως σύμβολο της ομάδας το κόκκινο αστέρι σε κυανό φόντο και το κίτρινο χρώμα καταργήθηκε.
Στη συνέχεια ο σύλλογος άλλαξε διάφορα ονόματα, όπως ΚΣΤΑ (CSCA, Clubul Sportiv Central al Armate, δηλαδή «Κεντρικός Αθλητικός Σύλλογος του Στρατού») το 1948 και ΚΤΑ (CCA, Casa Centrală a Armatei, δηλαδή «Κεντρικός Οίκος του Στρατού») το 1950.
Το 1961 καθιέρωσε το όνομα Στεάουα (Steaua, δηλαδή «Αστέρι»). Όπως προκύπτει από την ονομασία, ήταν ο αθλητικός σύλλογος του ρουμανικού στρατού. Αυτή η σύνδεση διατηρήθηκε ως το 1998, οπότε το ποδοσφαιρικό τμήμα αποχωρίστηκε από τα υπόλοιπα τμήματα του συλλόγου. Σήμερα η μόνη σχέση που απομένει με το στρατό είναι ότι το στάδιο της ομάδας είναι ιδιοκτησία του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης της Ρουμανίας.
Δεκαετία του ’50
Το 1949 ως «ΚΣΤΑ» κατέκτησε το πρώτο της τρόπαιο, το Κύπελλο Ρουμανίας. Ως «ΚΤΑ» κατέκτησε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα (1951, 1952, 1953) και το νταμπλ το 1951. Εκείνη η ομάδα αποκλήθηκε «Χρυσή Ομάδα», διότι αποτελούσε τη βάση της Εθνικής Ρουμανίας. Μάλιστα, το 1956 η Ρουμανία αποτελούμενη από παίκτες αποκλειστικά της CCA νίκησε 1-0 τη Γιουγκοσλαβία στο Βελιγράδι!
Το ίδιο έτος η «ΚΤΑ» με προπονητή τον Ίλιε Σάβου έκανε περιοδεία στην Αγγλία αντιμετωπίζοντας με επιτυχία τις κορυφαίες ομάδες: Λούτον Τάουν, Άρσεναλ, Σέφιλντ Γουένσντεϊ και Γουλβς.
Δεκαετίες ’60 και ’70
Στα τέλη του 1961 η «ΚΤΑ» μετονομάστηκε σε «ΚΣΤΑ» (CSCA, Clubul Sportiv Central al Armate, δηλαδή «Κεντρικός Αθλητικός Σύλλογος του Στρατού»). Η λέξη Steaua σημαίνει «Αστέρι». Το κόκκινο αστέρι ήταν το σύμβολο όλων των στρατιωτικών συλλόγων της ανατολικής Ευρώπης. Έτσι καθιερώθηκε ως σύμβολο και του συλλόγου του ρουμανικού στρατού.
Ακολούθησε μια περίοδος με φτωχή συγκομιδή σε τίτλους. Σε δύο δεκαετίες ο σύλλογος κατέκτησε μόνο τρία πρωταθλήματα (1968, 1976, 1978). Όμως, κέρδισε εννιά φορές το κύπελλο.
Την περίοδο εκείνη αγωνιζόταν ακόμα σε διάφορα γήπεδα του Βουκουρεστίου, όπως το "Στάδιο 23ης Αυγούστου" και το "Ρεπουμπλίτσι" (Republicii). Στις 9 Απριλίου 1974 εγκαινιάστηκε το Στάδιο Γκέντσεα (Stadionul Ghencea) με φιλικό αγώνα εναντίον της γιουγκοσλαβικής Μπέογκραντ.
Ευρωπαϊκή καταξίωση
Υπό την καθοδήγηση των προπονητών Έμεριχ Γιένεϊ (Emerich Jenei) και Άγγελου Ιορντανέσκου (Anghel Iordănescu) η ομάδα κέρδισε τον τίτλο τη σεζόν 1984-85, έπειτα από έξι χρόνια αποτυχιών.
Την επόμενη περίοδο η Στεάουα έγινε η πρώτη ρουμανική ομάδα που κέρδισε το Κύπελλο Πρωταθλητριών νικώντας στον τελικό την Μπαρτσελόνα με 2-0 στα πέναλτι έπειτα από ένα άγονο 0-0. Ουσιαστικά τη νίκη στην ομάδα έδωσε ο τερματοφύλακας Χέλμουτ Ντουκαντάμ (Helmuth Duckadam), ο οποίος απέκρουσε και τα τέσσερα πέναλτι των αντιπάλων, γεγονός που αποτελεί ρεκόρ σε τόσο υψηλό αγωνιστικό επίπεδο.
Ήταν η πρώτη φορά που κέρδισε το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδα της ανατολικής Ευρώπης. Ακολούθησε η κατάκτηση του ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ σε αγώνα εναντίον της ΦΚ Ντιναμό Κιέβου.
Όλη τη δεκαετία του ’80 η Στεάουα παρέμεινε στην κορυφή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου φτάνοντας στον ημιτελικό (1988) και ξανά στον τελικό (1989) του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, τον οποίο έχασε από τη ΑΚ Μίλαν με 4-0. Παράλληλα, κατέκτησε τέσσερα συνεχόμενα πρωταθλήματα (1986 ως 1989) και τέσσερα κύπελλα (1985, 1987, 1988, 1989). Επιπλέον, έμεινε αήττητη σε 104 συνεχόμενα ματς πρωταθλήματος από τον Ιούνιο του 1986 ως το Σεπτέμβριο του 1989, που αποτελούσε παγκόσμιο ρεκόρ και είναι μέχρι σήμερα ευρωπαϊκό ρεκόρ.
Σύγχρονη εποχή
Η ρουμανική επανάσταση του 1989 οδήγησε τη χώρα στην ελεύθερη αγορά. Έτσι οι καλοί ποδοσφαιριστές της εποχής εκείνης μεταγράφηκαν σε πλούσιους ευρωπαϊκούς συλλόγους της Δύσης. Η ομάδα αποδυναμώθηκε, όμως σύντομα επανήλθε στο προσκήνιο κατακτώντας έξι συνεχόμενα πρωταθλήματα (1993 ως 1998), ισοφαρίζοντας το ρουμανικό ρεκόρ που κατείχε από τη δεκαετία του ’20 η Κινεζούλ Τιμισοάρα (Chinezul Timişoara). Επίσης, κέρδισε τρεις φορές το κύπελλο (1996, 1997, 1999).
Το 1998 ο ποδοσφαιρικός σύλλογος χωρίστηκε από τη ΤΣΑ Στεάουα, δημιουργώντας την ΦΚ Στεάουα Βουκουρεστίου. Έγινε επαγγελματικό σωματείο με ιδιοκτήτη το Ρουμάνο επιχειρηματία Βιορέλ Παουνέσκου. Έπειτα από διάφορες αποτυχημένες οικονομικές κινήσεις, το 2003 άλλαξε ιδιοκτήτη και ανέλαβε ο Γκεόργκε Μπεκάλι.
Το 2005-06 ο σύλλογος έφτασε ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ και την επόμενη σεζόν προκρίθηκε ξανά στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ.
Το 2006 με την κατάκτηση του ρουμανικού Σούπερ Καπ, η Στεάουα σημείωσε ένα σημαντικό ρεκόρ κατακτώντας το πεντηκοστό τρόπαιο στην ιστορία της.
Το έμβλημα
Η ΑΣΑ Βουκουρεστίου όταν ιδρύθηκε από το βασιλικό στρατό στις 7 Ιουνίου του 1947, δεν είχε κανένα επίσημο έμβλημα.