cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουγγρικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Το Ουγγρικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης είναι το εθνικό ατομικό πρωτάθλημα στην επιτραπέζια αντισφαίριση της Ουγγαρίας, που διοργανώνεται από την Ουγγρική Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (Magyar Asztalitenisz Szövetség).
Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και αναδεικνύει τους πρωταθλητές Ουγγαρίας σε πέντε αγωνίσματα, τα οποία περιλαμβάνουν το απλό ανδρών, το απλό γυναικών, το διπλό ανδρών, το διπλό γυναικών και το διπλό μικτό. Η διοργάνωση διεξήχθη για πρώτη φορά το 1905 στη Βουδαπέστη.
Κάτοχοι μεταλλίων
thumb|right|Η 6 φορές πρωταθλήτρια στο απλό γυναικών, Κριστίνα Τοτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση στην Ουγγαρία Κατηγορία:Εθνικές διοργανώσεις επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Ρεμίγιος της Ρουέν
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Καρόλου Μαρτέλου και μάλλον της Ρούοντχαϊντ. Από τη σχέση αυτή προήλθαν άλλα δύο τέκνα, ο Βερνάρδος και ο Ιερώνυμος.
Είναι γνωστός και ως άγιος Ρεμίγιος και η μνήμη του εορτάζεται στις 19 Ιανουαρίου. Ήταν επιτήδειος στην εφαρμογή του Ρωμαϊκού τυπικού στις ιεροτελεστίες και του Ρωμαϊκού μέλους στη Γαλατική εκκλησία.
Ο Ρεμίγιος συνόδευσε μαζί με τους δύο αδελφούς του, τον Βερνάρδο, ηγούμενο του Σαιν-Κεντέν και τον Ιερώνυμο, βοηθό ηγούμενο του Σαιν-Κεντέν, τον Πεπίνο το 760 στην Ιταλία για να μεσολαβήσει μεταξύ του Πάπα Παύλου Α΄ και του Δεζιδέριου των Λομβαρδών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα
Ερεικίνιο
Το Ερεικίνιο (Ἐρεικίνιον) ήταν πόλη κράτος της Περραιβίας στην αρχαία Θεσσαλία. Γεωγραφικά, το Ερεικίνιο βρισκόταν κοντά στα σύνορα της αρχαίας Ιστιαιώτιδας.
Η ύπαρξη της πόλης τεκμηριώνεται από επιγραφές, οι οποίες χρονολογούνται τουλάχιστον από τον 4ο αιώνα π.Χ.. Στον πόλεμο Ρωμαίων-Σελευκιδών (191 π.Χ.), το Ερεικίνιο κατελήφθη από τους Αθαμάνιους, οι οποίοι συμμετείχαν στον κοινό στρατό που ηγούνταν ο Ρωμαίος Μάρκος Βαίβιος Τάμφιλος και ο Φίλιπππος Ε΄ της Μακεδονίας.
Η τοποθεσία της αρχαίας πόλης βρίσκεται στο ίδιο σημείο με αυτή του Μεγάλου Ελευθεροχωρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θεσσαλίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Βασίλειο του Σιουνίκ
Το Βασίλειο του Σιουνίκ (Αρμενικά: Սյունիքի թագավորություն), επίσης γνωστό ως Βασίλειο του Μπαγκ (Μπαγ'κ) και μερικές φορές ως Βασίλειο του Καπάν, ήταν ένα μεσαιωνικό εξαρτώμενο Αρμενικό βασίλειο στην περιοχή του Σιουνίκ, του Αρτσάχ (σημερινό Ναγκόρνο-Καραμπάχ) και του Γκεγαρκουνίκ. Κυριαρχούμενο από τη δυναστεία των Σισακιδών, η πόλη Καπάν ήταν η πρωτεύουσα του βασιλείου.
Οι ιστορίες του αείμνηστου Ιβάν Πέτροβιτς Μπέλκιν
Οι ιστορίες του αείμνηστου Ιβάν Πέτροβιτς Μπέλκιν (ρωσικός τίτλος: Повести покойного Ивана Петровича Белкина) είναι συλλογή πέντε διηγημάτων του Ρώσου συγγραφέα Αλεξάντρ Πούσκιν που γράφτηκαν το φθινόπωρο του 1830 και δημοσιεύτηκαν το φθινόπωρο του 1831, χωρίς να αναφέρεται το όνομα του συγγραφέα. Η οριστική έκδοση με ορισμένες τροποποιήσεις δημοσιεύθηκε το 1834 με το όνομα του Πούσκιν. Είναι το πρώτο ολοκληρωμένο πεζογραφικό έργο του συγγραφέα - δημιουργού της νεότερης ρωσικής λογοτεχνίας.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το σπίτι του Πούσκιν στο κτήμα Μπολντίνο Τον Μάιο του 1830, ο Αλεξάντρ Πούσκιν αρραβωνιάστηκε τη Ναταλία Γκοντσάροβα. Με αφορμή τον επερχόμενο γάμο, ο πατέρας του του μεταβίβασε μέρος της περιουσίας του, το κτήμα Μπολντίνο στο Κυβερνείο του Νίζνι Νόβγκοροντ, στη δυτική Ρωσία. Εκεί έφθασε στα τέλη Αυγούστου για να διευθετήσει την περιουσία του. Την προγραμματισμένη επιστροφή του στη Μόσχα εμπόδισε το ξέσπασμα της πανώλης και τα απαραίτητα μέτρα καραντίνας που ακολούθησαν. Έτσι, αναγκάστηκε να μείνει στο Μπολντίνο και αυτή η παραμονή στην αγροτική απομόνωση έγινε η πιο δημιουργική του περίοδος.
Στους σχεδόν τρεις μήνες από την άφιξή του στις 22 Αυγούστου έως την αναχώρησή του στα τέλη Νοεμβρίου έγραψε τις Ιστορίες του αείμνηστου Ιβάν Πέτροβιτς Μπέλκιν, τα θεατρικά έργα Ο φιλάργυρος ιππότης, Μότσαρτ και Σαλιέρι, Γιορτή στα χρόνια της πανούκλας και Ο πέτρινος επισκέπτης. Έγραψε επίσης περίπου τριάντα ποιήματα και το αφηγηματικό ποίημα Το μικρό σπίτι στην Κολομνά. Ξεκίνησε την Ιστορία του χωριού Γκορουχίνο και ολοκλήρωσε το πρώτο προσχέδιο του μυθιστορήματος Ευγένιος Ονέγκιν.
Ο Ιβάν Πέτροβιτς Μπέλκιν
Στην εισαγωγή του έργου, ο Πούσκιν προσποιείται ότι είναι ο συντάκτης των ιστοριών που ο αείμνηστος γαιοκτήμονας Ιβάν Πέτροβιτς Μπέλκιν άκουσε από διάφορους και στη συνέχεια τις κατέγραψε. Ο Πούσκιν επισυνάπτει επίσης μια επιστολή γραμμένη από έναν υποτιθέμενο φίλο του Μπέλκιν στην οποία αναφέρονται μερικά ανέκδοτα για τη ζωή του Ιβάν Πέτροβιτς που σκιαγραφείται σαν μια μυστηριώδης και συναρπαστική προσωπικότητα, σε σημείο που η γυναίκα στην οποία κληροδότησε το κτήμα του δεν τον είχε γνωρίσει ποτέ. Ο Μπέλκιν υποτίθεται ότι πέθανε το 1828, σε ηλικία 30 ετών από κρυολόγημα. Αναφέρεται επίσης ότι η αγαπημένη ασχολία του ήταν να ακούει και να καταγράφει ιστορίες, μερικές από τις οποίες παρουσιάζονται στον αναγνώστη.
Αυτή η αρκετά συνηθισμένη εκείνη την εποχή λογοτεχνική τεχνική χρησιμοποιήθηκε για να αποφευχθεί η κριτική και η λογοκρισία.
Τα διηγήματα
μικρογραφία|Εικονογράφηση για τη συλλογή, 1947 Τα πέντε διηγήματα δεν έχουν τίποτε κοινό να τα συνδέει. Όλα έχουν διαφορετικές πλοκές και πρωταγωνιστές. Ο Πούσκιν πιθανότατα, στην αρχή, τα συνέθεσε ανεξάρτητα το ένα από το άλλο και μόνο αργότερα εισήγαγε ένα αφηγηματικό πλαίσιο, τον πλασματικό χαρακτήρα Μπέλκιν, που τα συνέδεσε και εξασφάλισε την αφηγηματική ενότητα.
Μια άλλη αφηγηματική τεχνική που χρησιμοποιείται είναι η παρωδία. Κάθε ιστορία παρουσιάζεται ως παρωδία ή μίμηση ενός από τα δημοφιλή λογοτεχνικά είδη εκείνης της εποχής (συναισθηματική ιστορία, ρομαντική, ιστορία βοντβίλ, γκροτέσκο, γοτθική μυθοπλασία). Πολύ ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι οι ήρωες δρουν μεν σύμφωνα με κάποιο δεδομένο λογοτεχνικό είδος, αλλά στη συνέχεια προκύπτει μια ανατροπή που καταλήγει σε ένα τέλος που δεν προβλέπεται από το λογοτεχνικό είδος αναφοράς, για παράδειγμα στο διήγημα Ο σταθμάρχης, μια ξεκάθαρη παρωδία των συναισθηματικών ιστοριών, το σαγηνευμένο κορίτσι δεν εγκαταλείπεται, ούτε πεθαίνει, ως αναμενόμενο, αλλά δημιουργεί οικογένεια με τον αγαπημένο της.
Τα πέντε διηγήματα:
Μεταφράσεις στα ελληνικά
Τα πέντε διηγήματα περιλαμβάνονται σε συλλογές διηγημάτων του Πούσκιν σε μετάφραση:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Αλεξάντρ Πούσκιν
Γρηγόριος Βεγλερής
Ο Γρηγόριος Βεγλερής (1862–1948) ήταν ο τελευταίος Πρίγκιπας της Σάμου για λίγο το 1912, όταν διαδέχτηκε τον δολοφονημένο Ανδρέα Κοπάση.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1862 στην Κωνσταντινούπολη, και σπούδασε στην εκεί πολιτική σχολή. Διετέλεσε ανώτερος αξιωματούχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όντας βοηθός νομάρχη του Ντιγιαρμπακίρ (1895–1901) και της Τραπεζούντας (1901–10). Στη συνέχεια, μεταξύ 1910 και 1912 διετέλεσε διοικητής των επαρχιών της Πρέβεζας και της Μερσίνης της Κιλικίας.
Τον Μάρτιο του 1912 αντικατέστησε στον δολοφονημένο ηγεμόνα της Σάμου Ανδρέα Κοπάση. Με την έναρξη της άσκησης των καθηκόντων του, ήρθε αντιμέτωπος με εξέγερση του σαμιακού λαού, διότι δεν έδωσε αμνηστία στους εχθρούς του προκατόχου του, παρά την απόφαση της Σαμιακής Βουλής, αλλά περίμενε την απόφαση της Υψηλής Πύλης. Οι επαναστάστες, με επικεφαλής τον Θεμιστοκλή Σοφούλη, ήρθαν σε σύγκρουση με την φρουρά του νησιού, η οποία υποστήριζε τον Βεγλερή. Μετά από επέμβαση των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, η Σάμος ενώθηκε με την Ελλάδα και ο τουρκικός στρατός αποχώρησε από το νησί.
Μετά την αποβίβαση των ελληνικών στρατευμάτων στη Σάμο τον Μάρτιο του 1913, ο Γρηγόριος Βεγλερής αποχώρησε και μετέβη στην Κωνσταντινούπολη. Ωστόσο, οι Τούρκοι συνέχισαν να τον θεωρούν επίσημο ηγεμόνα της Σάμου μέχρι την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών, όταν επισημοποιήθηκε η ένωση της Σάμου με την Ελλάδα. Ο Βεγλερής διετέλεσε στη συνέχεια γερουσιαστής του Οθωμανικού Κοινοβουλίου, αλλά και διευθυντής του Ελληνικού Σχολείου και του Ιωακιμείου Παρθεναγωγείου της Κωνσταντινούπολης. Πέθανε το 1948 στην Πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγεμόνες Σάμου
Σεν-Μαρ (μυθιστόρημα)
Σεν-Μαρ ή Μια συνωμοσία την εποχή του Λουδοβίκου ΙΓ΄ (γαλλικός τίτλος: Cinq-Mars ou Une conjuration sous Louis XIII) είναι ιστορικό μυθιστόρημα του Αλφρέ ντε Βινύ που δημοσιεύτηκε το 1826. Είναι εμπνευσμένο από τη συνομωσία με την οποία το 1642 ο νεαρός μαρκήσιος Σεν-Μαρ προσπάθησε να καθαιρέσει τον παντοδύναμο καρδινάλιο Ρισελιέ και έχασε τη ζωή του.
Το έργο
Θεωρείται το πρώτο ιστορικό γαλλικό μυθιστόρημα και βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, αλλά περιλαμβάνει αρκετές αυθαίρετες επεμβάσεις του συγγραφέα, για τις οποίες υπέστη σκληρή κριτική. Στον πρόλογο της δεύτερης έκδοσης, ο Αλφρέ ντε Βινύ διεκδίκησε το δικαίωμα του συγγραφέα στη μυθοπλασία.
Στο μυθιστόρημα ο Βινύ μεταφέρει τους προβληματισμούς του σχετικά με την παρακμή της γαλλικής μοναρχίας. Μεγαλωμένος ο ίδιος σε μια υπερμοναρχική αριστοκρατική οικογένεια, κατατάχθηκε στο στρατό σε ηλικία 17 ετών και έγινε αξιωματικός της Βασιλικής Φρουράς. Ωστόσο, η στρατιωτική του σταδιοδρομία δεν ήταν επιτυχημένη και οι Βουρβόνοι μετά την παλινόρθωση δεν αποδείχθηκαν πρόθυμοι να στηρίξουν τις οικογένειες που, μαζί τους, υπέμειναν τις κακουχίες της μετανάστευσης, συμμετείχαν σε αγώνες και υπέφεραν για την επαναφορά της βασιλείας. Η νέα μοναρχία αποδείχθηκε πιο αστική και δημοκρατική. Αναζητώντας απαντήσεις σχετικά με τον κοινωνικό ρόλο των ευγενών και τους λόγους της πτώσης τους, ο συγγραφέας στράφηκε στα Απομνημονεύματα του καρδινάλιου του Ρετς, ο οποίος πίστευε ότι μια ισχυρή αριστοκρατία δεν συνιστούσε απειλή για την μοναρχία, αλλά ήταν το πιο διαρκές στήριγμά της στον αγώνα κατά των εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών και ο καρδινάλιος Ρισελιέ αποδυνάμωσε τον θρόνο καταστρέφοντας την πολιτική ισχύ των ευγενών για να ενισχύσει την απόλυτη μοναρχία. Συμφωνώντας ο Βινύ, απεικονίζει τον Ρισελιέ με μελανά χρώματα, αδικώντας ωστόσο την πολιτική ιδιοφυΐα του.
Το μυθιστόρημα
Το μυθιστόρημα του Αλφρέ ντε Βινύ σέβεται τα κύρια ιστορικά περιγράμματα, ακολουθεί την άνοδο του ήρωα στην εξουσία με την υποστήριξη του ίδιου του Ρισελιέ, αλλά προσθέτει στοιχεία που βρίσκονται στην αλληλογραφία των διάφορων πρωταγωνιστών, ιδιαίτερα για τις σχέσεις του Σεν-Μαρ με τον καρδινάλιο, την ανακάλυψη της συνωμοσίας και την εκτέλεση των δύο συνωμοτών. Περιγράφει επίσης την παιδική ηλικία του Σεν-Μαρ και τις ερωτικές του σχέσεις με τη Μαρία Λουίζα Γκοντζάγκα.
Προς υπεράσπιση της αριστοκρατίας, ο Βινύ εξιδανικεύει τον νεαρό μαρκήσιο του Σεν-Μαρ και τον μετατρέπει σε ρομαντικό και τραγικό ήρωα, μετατρέποντας τη συνωμοσία του σε μια πορεία για την απελευθέρωση της Γαλλίας από τα χέρια του «τυράννου» Ρισελιέ.
Τα ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|250x250εσ|Το πατρογονικό κάστρο των Σεν-Μαρ στο [[Πουί-ντε-Ντομ]] Ο μαρκήσιος ντε Σεν-Μαρ γεννήθηκε το 1620 και εκτελέστηκε σε ηλικία 22 ετών στις 12 Σεπτεμβρίου 1642.
Τον Ιούνιο του 1639, ενώ η Γαλλία διεξήγαγε πόλεμο κατά της Ισπανίας, ο νεαρός Ανρί ντ' Εφιά μαρκήσιος του Σεν-Μαρ, άφησε το οικογενειακό κάστρο του για να πάει στην πολιορκία του Περπινιάν όπου ο καρδινάλιος Ρισελιέ, φίλος του πατέρα του που είχε πεθάνει πρόσφατα, τον παρουσίασε στον Λουδοβίκο ΙΓ'. Ο καρδινάλιος, του οποίου οι σχέσεις με τον βασιλιά είχαν επιδεινωθεί, έλπιζε να κάνει υποχείριό του τον νεαρό βαρόνο, αλλά γρήγορα απογοητεύτηκε επειδή ο Λουδοβίκος ΙΓ' οδήγησε τον νεαρό πίσω μαζί του στο Παρίσι, όπου έγινε ο «αγαπημένος» του και έλαβε αξιώματα.
Όμως ο βασιλιάς σύντομα κούρασε τον Σεν-Μαρ με την αδυναμία του να πάρει αποφάσεις μπροστά στον Ρισελιέ. Επί πλέον, ο τελευταίος δεν τον διευκόλυνε στο σχέδιό του να παντρευτεί τη μελλοντική βασίλισσα της Πολωνίας Μαρία Λουίζα Γκοντζάγκα, κάτι που ο Σεν-Μαρ έφερε βαρέως. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η άκατος του Ρισελιέ στον Ροδανό, πίνακας του [[Ιπολίτ-Πωλ Ντελαρός, 1829]] Το 1642, ο Μεγάλος Σταυλάρχης Σεν-Μαρ και οι φίλοι του, μεταξύ των οποίων και ο Φρανσουά-Ογκίστ ντε Του, έπεισαν τον Γκαστόν της Ορλεάνης, αδελφό του βασιλιά, ότι η χώρα έπρεπε να απαλλαγεί από τον Ρισελιέ. Για την πραγματοποίηση του στόχου τους συνήψαν συμμαχία με τους Ισπανούς. Το σχέδιό τους προέβλεπε την απόλυση ή τη δολοφονία του Ρισελιέ και την υπογραφή ειρήνης με την Ισπανία με αμοιβαία επιστροφή εδαφών. Οι Ισπανοί συγκέντρωσαν στρατό 18.000 ανδρών στην περιοχή του Σεντάν έτοιμοι να επέμβουν στο πλευρό των συνωμοτών.
Όμως η μυστική αλληλογραφία του μαρκήσιου ανακαλύφθηκε από την αστυνομία του Ρισελιέ. Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε αποκεφαλισμό, με τον Φρανσουά-Ογκίστ ντε Του, η ποινή εκτελέστηκε στη Λυών στις 12 Σεπτεμβρίου 1642. Ο θάνατός τους σήμαινε το τέλος της παλιάς αριστοκρατίας που συντρίφθηκε από την εξουσία και τη λογική του κράτους. Η οικογένειά του εξορίστηκε και το κάστρο τους ισοπεδώθηκε. Από την πλευρά του, ο Γκαστόν της Ορλεάνης στερήθηκε των δικαιωμάτων του στην αντιβασιλεία.
Στην τέχνη
μικρογραφία|Το φιλί της αναχώρησης, Κλωντιούς Ζακάν, 1836 Το μυθιστόρημα είχε μεγάλη επιτυχία και σύντομα ζωγράφοι εμπνεύστηκαν από την υπόθεση. Ήδη από το 1829, ο Πωλ Ντελαρός φιλοτέχνησε τον πίνακα Η άκατος του Ρισελιέ στον Ροδανό. Παρουσιάζει τον Ρισελιέ να ανεβαίνει τον Ροδανό με μια βάρκα ντυμένη με κατακόκκινο βελούδο που σέρνει πίσω της τη βάρκα όπου ο Σεν-Μαρ και ο Ντε Του αλυσοδεμένοι οδηγούνται στην εκτέλεσή τους.
Ο Κλωντιούς Ζακάν αφιέρωσε μια σειρά στην ιστορία: Ο Σεν-Μαρ και ο Ντε Του, που εξέθεσε στο Σαλόν του 1835 και απεικονίζει τους δύο συνωμότες να οδηγούνται στην εκτέλεση, ακολουθήθηκε τον επόμενο χρόνο από τον πίνακα Το φιλί της αναχώρησης και το 1837 από δύο άλλους πίνακες: Ο Σεν-Μαρ παραδίδει το ξίφος του στον Λουδοβίκο ΙΓ΄ και Ο Σεν-Μαρ μεταφέρεται στα βασανιστήρια.
Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε επίσης από τον Σαρλ Γκουνό για την ομώνυμη όπερά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ιστορικά μυθιστορήματα
Εθνική Ιταλίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ιταλίας (ουκρανικά: Жіноча збірна України з баскетболу) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Ιταλίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ιταλικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Federazione Italiana Pallacanestro (FIP)).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Η Ιταλική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ιδρύθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1929. Παλαιότερα, η Εθνική Γυμναστική Ομοσπονδία ήταν η υπεύθυνη αρχή για όλα τα αθλήματα στη χώρα, συμπεριλαμβανομένης και της καλαθοσφαίρισης.
Στις 18 Ιουνίου 1932 οχτώ χώρες, ανάμεσα στις οποίες και η Ιταλία, συνυπέγραψαν την ιδρυτική πράξη της FIBA.
Το πρώτο χρυσό μετάλλιο που κατέκτησε ποτέ η Ιταλία προήλθε μέσω της γυναικείας εθνικής ομάδας. Στο πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, που φιλοξενήθηκε στη Ρώμη το 1938, η διοργανώτρια Ιταλία αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια, το πρώτο και τελευταίο της μέχρι σήμερα χρυσό μετάλλιο. Στον ίδιο θεσμό έχει επίσης ένα ασημένιο κι ένα χάλκινο μετάλλιο, το 1995 και το 1974 αντίστοιχα. Η Ιταλία είναι, επίσης, η χώρα που έχει διοργανώσει περισσότερες φορές το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, συνολικά επτά στον αριθμό, με τελευταία φορά το 2007.
Η Ιταλία επίσης έχει συμμετάσχει 3 φορές σε Ολυμπιακούς Αγώνες και 5 φορές σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα χωρίς, ωστόσο, να καταφέρει να ανέλθει στο βάθρο.
Κατατάξεις σε διεθνείς διοργανώσεις
μικρογραφία|300px|δεξιά|Στιγμιότυπο από αγώνα μεταξύ των εθνικών ομάδων της Ιταλίας (μπλε) και της [[Εθνική Ρωσίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)|Ρωσίας (κόκκινο) στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 2007.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων Ιταλια
Κέρμπι Μπάκετς
Το Κέρμπι Μπάκετς είναι μια νεανική σειρά που έκανε πρεμιέρα στις 20 Οκτωβρίου του 2014, στο Disney XD.
Ελληνική μεταγλώττιση
Σε αυτήν τη λίστα αναγράφονται οι ηθοποιοί που παίζουν τους ρόλους της σειράς. Αναγράφονται επίσης και οι Έλληνες μεταγλωττιστές. Οι ελληνικές μεταγλωττίσεις των επεισοδίων της σειράς έγιναν στα στούντιο Sierra Post.
Εξοπλισμός και παραγωγή
Το Disney XD ανάπτυξε για πρώτη φορά και πιλοτικά το Κέρμπι Μπάκετς το 2012 με τους παραγωγούς Gabe Snyder και ο Mike Alber, David Bowers και Κρίστοφορ Μπράουν. Το  Κέρμπι Μπάκετς  πάρθηκε ως μια σειρά το Φεβρουάριο του 2014. Η παραγωγή ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2014 και το φθινόπωρο του 2014 έκανε πρεμιέρα.
Νουρ της Ιορδανίας
Η Νουρ της Ιορδανίας (Noor of Jordan, γεννημένη ως Λίζα Νατζίμπ Χαλαμπάϊ Lisa Najeeb Halaby, 23 Αυγούστου 1951 -) είναι η τέταρτη σύζυγος και χήρα του βασιλιά Χουσεΐν της Ιορδανίας.
Κέρμπι Μπάκετς
Εξοπλισμός και παραγωγή
Στις 13 Ιανουαρίου 2015, η σειρά ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν με την επανέναρξη της παραγωγής, το Μάρτιο. Η δεύτερη σεζόν έκανε πρεμιέρα στις 7 Οκτωβρίου 2015.
Νουρ της Ιορδανίας
Βιογραφία
Η Νουρ γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1951 στην Ουάσινγκτον, κόρη του Νατζίμπ Χαλαμπάϊ και της Ντόρις Κάρλκουιστ. Ο πατέρας της ήταν ναυτικός πειραματικός δοκιμαστής πιλότος, εκτελεστικός αερομεταφορέας και κυβερνητικός αξιωματούχος.
Στα μέσα της δεκαετίας του '70 γνώρισε τον βασιλιά Χουσεΐν της Ιορδανίας. Η Νουρ και ο βασιλιάς έγιναν φίλοι ενώ εξακολουθούσε να πενθεί το θάνατο της συζύγου του. Η φιλία τους εξελίχθηκε και το ζευγάρι αρραβωνιάστηκε το 1978.
Κέρμπι Μπάκετς
Εξοπλισμός και παραγωγή
Στις 4 Μαρτίου 2016, το Disney XD ανανέωσε τη σειρά για τρίτη σεζόν.
Νουρ της Ιορδανίας
Βιογραφία
Παντρεύτηκαν στις 15 Ιουνίου 1978 στο Αμμάν. Μαζί απέκτησαν 4 παιδιά:
Η Νουρ ανέλαβε τη διοίκηση του βασιλικού νοικοκυριού και των τριών παιδιών της βασίλισσας Αλία. Είναι το πιο μακροβιότερο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου των Επιτρόπων της Διεθνούς Επιτροπής για τους Αγνοούμενους. Από το 2011, είναι πρόεδρος του κινήματος United World Colleges και υποστηρίζει την εκστρατεία διάδοσης των πυρηνικών όπλων Global Zero. Το 2015, η βασίλισσα Νουρ έλαβε το Βραβείο Woodrow Wilson του Πανεπιστημίου Princeton για τη δημόσια υπηρεσία της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιορδανοί ευγενείς
Κέρμπι Μπάκετς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία: Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Disney XD
Αγγελική Γερολύμου
Η Αγγελική Γερολύμου (Πάτρα, 22 Ιανουαρίου 1982 -) είναι μια από της κορυφαίες Ελληνίδες αθλήτριες της υδατοσφαίρισης. Αγωνίζεται στη θέση της περιφερειακού.
Βιογραφία
Η Αγγελική Γερόλυμου κατάγεται από την Πάτρα. Γεννήθηκε το 1982 στην Πάτρα. Ασχολήθηκε με την αγωνιστική κολύμβηση ως 16 χρονών και έγινε αθλήτρια υδατοσφαίρισης από το 1997 με το πρώτο της σωματείο Ποσειδών Πατρών. Αγωνίζεται με τον Ν.Ο.Β. (Ναυτικός Όμιλος Βουλιαγμένης) από το 2007 και είναι μέλος της Εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης από το 2006. Είναι τελειόφοιτη στο Τμήμα Μηχανικών Η/Υ & Πληροφορικής. Παράλληλα έχει αναλάβει από το 2013 την προετοιμασία φυσικής κατάστασης αθλητών και αθλητριών της Ελληνικής Εθνικής Ομάδας Υδατοσφαίρισης.
Το ψευδώνυμο της Αγγελικής στον χώρο της υδατοσφαίρισης είναι "πιστολέρο" ή "μπομπέρ". Ανάμεσα στους συμπαίκτες της η προσφώνησή της είναι "Γερό". Μια σύντμηση του επιθέτου της. Το " Γερό" το χρησιμοποιεί πολλές φορές και υπογράφει με αυτό.
Η συμμετοχή της σε καινοτόμες ιδέες γύρω από την άθληση και το Ολυμπιακό ιδεώδες την οδήγησε στην δημιουργία του πρώτου εξωτερικού γυμναστηρίου στην Ελλάδα που βρίσκεται στο Εθνικό Γυμναστήριο Αθηνών "Ιωάννης Φωκιανός".
Συλλογικές διακρίσεις
Με τον σύλλογό της έχει κατακτήσει τέσσερα πρωταθλήματα Ελλάδος, τα έτη 2006, 2007, 2010 και το 2012. Επίσης, ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε τα δύο ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (Champions Cup) τα έτη 2009 και 2010.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες υδατοσφαιρίστριες Κατηγορία:Υδατοσφαιρίστριες ΝΟΒ
Εκλογές στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας
Εκλογές διεξάγονται στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας (Republika Srpska) για πρόεδρο και για κοινοβούλιο. Η Εθνοσυνέλευση της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (Narodna skupština Republike Srpske) αποτελείται από 83 μέλη που εκλέγονται για τετραετή θητεία. Στην Republika Srpska λειτουργεί ένα πολυκομματικό σύστημα, με πολλά πολιτικά κόμματα και συχνά κανένα κόμμα δεν έχει την ευκαιρία να κυβερνήσει αυτόνομα. Τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει να συνεργάζονται για να σχηματίσουν κυβερνήσεις συνασπισμού. Για να μπει στη βουλή ένα κόμμα θα πρέπει να συγκεντρώσει ποσοστό τουλάχιστον 3%.
2014
Στις γενικές εκλογές που έγιναν το 2014, ο Μίλοραντ Ντόντικ επανεξελέγη.
2016
Το δημοψήφισμα για αλλαγή της Dan Republike Srpske (ή Dan RS) έγινε εξαιτίας του ότι η 9η Ιανουαρίου κρίθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2015 αντισυνταγματική ημερομηνία από το Συνταγματικό Δικαστήριο. Το δικαστήριο αιτιολόγησε την απόφασή του, επικαλούμενο τον διαχωρισμό ανάμεσα στους μη Σέρβους της οντότητας. Η ημέρα της RS "πέφτει" στις 9 Ιανουαρίου, που αποτελεί αργία για τους Ορθόδοξους και είναι η ημερομηνία που ανακηρύχθηκε η Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας το 1992.
1991
Το δημοψήφισμα για την παραμονή στη Γιουγκοσλαβία των σερβικών τμημάτων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης διεξήχθη στις 10 Νοεμβρίου 1991. Οργανώθηκε από τη Σερβοβοσνιακή Συνέλευση. }} Το δημοψήφισμα εγκρίθηκε από το 98% των ψήφων και η Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας συστάθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1992.
1993
Σε δημοψήφισμα που διενεργήθηκε στις 15-16 Μαΐου 1993 τέθηκε προς έγκριση το ειρηνευτικό σχέδιο των Βανς και Όουεν. Παρότι ο πρόεδρος Ράντοβαν Κάρατζιτς υπέγραψε το σχέδιο στις 30 Απριλίου, απορρίφθηκε από την εθνοσυνέλευση στις 6 Μαΐου, και εν συνεχεία αναφέρθηκε σε ένα δημοψήφισμα. Οι ψηφοφόροι καταψήφισαν το σχέδιο σε ποσοστό 96%. Ωστόσο, οι μεσολαβητές αναφέρθηκαν στο δημοψήφισμα με τη λέξη "όνειδος".
1994
Στις 28 Αυγούστου 1994 έγινε ένα ακόμα δημοψήφισμα, στο οποίο το 96,6% των ψηφοφόρων απέρριψαν το σχέδιο της Ομάδας Επαφής για τη Βοσνία, που είχε απορριφθεί από τη συνέλευση της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας στις 8 Αυγούστου. Με βάση το σχέδιο το 49% της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης θα παραχωρούνταν στους Σέρβους, γύρω στο ένα τρίτο λιγότερο από όσο ήλεγχαν την περίοδο εκείνη. Η Ομάδα Επαφής (ΗΠΑ, Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία και Γερμανία), χαρακτήρισε το δημοψήφισμα "ντροπιαστικό".
Παραπομπές
Εκλογες *  *
Πάουλους Μπορ
Ο Πάουλους Μπορ (ολλανδικά: Paulus Bor, ΄Άμερσφοορτ, π. 1601 - Άμερσφοορτ, 10 Αυγούστου 1669) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική.
Βιογραφία
Ο Μπορ γεννήθηκε στο Άμερσφοορτ γύρω στο 1601 και προερχόταν από εύπορη καθολική οικογένεια. Ο παππούς του, Γιανς Μπορ, ήταν ένας από τους επιφανέστερους πολίτες του Άμερσφοορτ και ο πατέρας του, που επίσης λεγόταν Πάουλους Μπορ, ήταν εύπορος έμπορος ενδυμάτων στην πόλη. Ωστόσο, δεν είναι γνωστά στοιχεία σχετικά με τη νεανική ζωή και την εκπαίδευσή του, αν και είναι σαφές ότι ήταν εξοικειωμένος με έργα μεγάλων ζωγράφων από την Ουτρέχτη, όπως των Άμπραχαμ Μπλούμερτ και Γιαν φαν Μπάιλερτ.
Το 1620 πραγματοποίησε ταξίδι στη Ρώμη, όπου παρέμεινε ως το 1626, αν και σε άλλες πηγές αναγράφεται ότι παρέμεινε ως το 1623, που μάλλον δεν αληθεύει, καθώς ο Liedke αναγράφει ότι το 1624 διέμενε στην Πιάτσα ντι Σπάνια μαζί με δύο συμπατριώτες του και τον Ιταλό ζωγράφο Μικελάντζελό Τσερκουότσι (Michelangelo Cerquozzi), ενώ άλλη πηγή αναφέρει ότι στην πόλη πήγε το 1623. Στη Ρώμη έγινε ένας από τους ιδρυτές των Bentvueghels, συνδέσμου που συστάθηκε από τους Ολλανδούς και Φλαμανδούς ζωγράφους που δραστηριοποιούνταν καλλιτεχνικά στην πόλη, όπως οι Ντιρκ φαν Μπαμπούρεν, Κορνέλις φαν Πούλενμπουρχ και, πιθανότατα ο Γιαν φαν Μπάιλερτ. Εκεί του απονεμήθηκε, κατά τη συνήθεια του συνδέσμου, το προσωνύμιο "Orlando", πιθανόν από το έργο του Αριόστο Orlando Furioso.
Το 1626 επέστρεψε στο Άμερσφοορτ και έγινε μέλος στην εκεί Συντεχνία του Αγίου Λουκά. Το ίδιο έτος συμμετέχει στη δημιουργία διακοσμήσεων στο κυνηγετικό περίπτερο Huis Honselaarsdijk, που ανήκε στον Φρέντερικ - Χένρι της Οράγγης, υπό την καθοδήγηση του Γιάκομπ φαν Κάμπεν (το περίπτερο σήμερα έχει καταστραφεί). Συμμετείχε, επίσης, στη διακόσμηση του Huis ten-Bosch.
Το 1632 ο Πάουλους νυμφεύτηκε την Αλέιντα φαν Κραχτβάιχ (Aleijda van Crachtwijck), προερχόμενη από οικογένεια πατρικίων της γενέτειράς του. Η περιουσία και των δύο ανερχόταν σε 10.000 γκίλντερς, ποσόν που αντιστοιχούσε στις δαπάνες ενός ευκατάστατου ζεύγους της μεσαίας τάξης για δέκα ή δώδεκα χρόνια. Έχοντας προσόδους από επενδύσεις και ενοίκια, ο Μπορ ασφαλώς δεν ζωγράφιζε για λόγους βιοπορισμού, γι' αυτό και η παραγωγή πινάκων από πλευράς του είναι σχετικά μικρή: Γνωστοί είναι περίπου 25 πίνακές του.
Τα έργα που δημιούργησε αμέσως μετά την επιστροφή του στην Ολλανδία είναι σαφώς επηρεασμένα από τον Οράτσιο Τζεντιλέσκι και ασφαλώς τον κατατάσσουν ανάμεσα στους Καραβατζιστές της Ουτρέχτης. Αργότερα το ύφος του άλλαξε, προσομοιάζοντας με αυτό του Κάμπεν. Τα έργα του διέθεταν ποιητική γοητεία και αφηγηματική απλότητα, όπου κυριαρχεί το γκρίζο και το λευκό και, μολονότι λίγο απλοϊκά ως προς την τεχνική τους, αποπνέουν κάποιο μυστήριο. Η πλειονότητα των έργων του απεικονίζει μια και μοναδική μορφή και λίγα στοιχεία νεκρής φύσης, πολύ όμορφα δοσμένα, ώστε να τονίζουν το κυρίως θέμα. Είναι, επίσης, εκλεπτυσμένα και στοχαστικά, θα έλεγε κανείς προορισμένα για τη μορφωμένη ολλανδική αριστοκρατία. Παρά το ότι ήταν καθολικός, ο Μπορ ζωγράφισε λίγα θρησκευτικά θέματα, ανάμεσα στα οποία Ο Ιησούς ανάμεσα στους ιατρούς (σήμερα στο Κεντρικό Μουσείο της Ουτρέχτης, χρονολογημένο από τον ιστορικό τέχνης Λέοναρντ Σλάτκες (Leonard J. Slatkes) περί το 1635)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ευγένιος Α΄
Ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ευγένιος Α΄ (κατά κόσμον Ευάγγελος Ψαλιδάκης, Βουλισμένη Μεραμβέλου Λασιθίου Κρήτης, 11 Σεπτεμβρίου 1912-7 Φεβρουαρίου 1978) ήταν Έλληνας Επίσκοπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, Μητροπολίτης Κρήτης και πρώτος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης μετά την ανύψωσή της σε Αρχιεπισκοπή, και επικεφαλής της ημιαυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης από τον Μάιο του 1950 ως τον θάνατό του, στις 7 Φεβρουαρίου 1978.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Ευάγγελος Ψαλιδάκης γεννήθηκε στο χωριό Βουλισμένη της Επαρχίας Μεραμβέλου του Νομού Λασιθίου Κρήτης στις 11 Σεπτεμβρίου 1912. Γονείς του ήταν ο Εμμανουήλ Ψαλιδάκης και η Μαρία Ανδρουλάκη. Ο Μητροπολίτης Κρήτης Τίτος Β΄ τον έστειλε το 1930 στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε το 1935. Στις 24 Μαρτίου του ίδιου έτους εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Χάλκης και ενεγράφη στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη. Στις 25 Μαρτίου 1935 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Σχολάρχη της Θεολογικής Σχολής Χάλκης Επίσκοπο Μιλήτου Αιμιλιανό και στις 11 Νοεμβρίου 1936 πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Κρήτης Τιμόθεο Β΄, λαμβάνοντας ταυτόχρονα το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Διετέλεσε Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος και Πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Κρήτης.
Στις 20 Ιανουαρίου 1946 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Αρκαδίας στον Ιερό Ναό Αγίου Μηνά Ηρακλείου. Στις 23 Μαΐου 1950 εξελέγη Μητροπολίτης Κρήτης σε ηλικία 38 ετών και στις 28 Φεβρουαρίου 1967, με την ανύψωση της Μητρόπολης σε Αρχιεπισκοπή, προήχθη σε Αρχιεπίσκοπο.
Στις 5 Νοεμβρίου 1957 έψαλε την εξόδιο ακολουθία για τον Νίκο Καζαντζάκη, συνοδευόμενος από τον τότε πρωτοσύγκελλο αρχιμανδρίτη Φιλόθεο Βουζουνεράκη.
Απεβίωσε στο Λονδίνο στις 7 Φεβρουαρίου 1978 σε ηλικία 66 ετών και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Αγίου Κωνσταντίνου στο Ηράκλειο.
Πηγές
Ευγενιος Α Ευγενιος
1259 Ογκυάλλα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ογκυάλλα εκτιμάται σε 33,13 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0641. Η Ογκυάλλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της πιθανώς μία φορά κάθε 12 ώρες (Lagerkvist 1978).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ογκυαλλα
Ιανουάριος και Πελαγία
Ο Άγιοι Ιανουάριος και η Πελαγία (? - περ. 320 μ.Χ.) ήταν από κοινού χριστιανοί μάρτυρες και άγιοι που καταγράφονται στο μαρτυρολόγιο της Ιερουσαλήμ. Αποκεφαλίστηκαν ή σχίστηκαν με σιδερένια νύχια στη Νικόπολη της Αρμενίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Λικίνιου. Η γιορτή τους εορτάζεται στις 11 Ιουλίου.
Πιθανόν να θεωρηθούν πανομοιότυποι με τους Αγίους Ιανουάριο και Μαρίνο που μαρτύρησαν στο ίδιο μέρος την ίδια χρονιά κάτω από ίδιες συνθήκες με τους μάρτυρες Ναμπόρ και Φήλιξ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 4ου αιώνα Κατηγορία:Ρωμαίοι
Χιλάρι Μινκ
Ο Χιλάρι Μινκ (πολωνικά: Hilary Minc) (24 Αυγούστου 1905, Καζίμιες Ντόλνι – 26 Νοεμβρίου 1974, Βαρσοβία) ήταν Πολωνός οικονομολόγος και κομμουνιστής πολιτικός, με εξέχουσα θέση στη σταλινική Πολωνία.
Βιογραφία
Ο Μινκ γεννήθηκε σε μια εβραϊκή οικογένεια της μεσαίας τάξης. Οι γονείς του ήταν ο Όσκαρ Μινκ και η Στεφάνια, το γένος Φάγερσταϊν. Το 1921, ο Μινκ εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Πολωνίας, το οποίο αργότερα εξαλείφθηκε από την Κομμουνιστική Διεθνής πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σπούδασε νομική και οικονομικά στην Πολωνία και τη Γαλλία, όπου απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα πριν αποβληθεί από τις αρχές το 1928. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εξορίστηκε στη Σοβιετική Ένωση, όπου συμμετείχε στην ίδρυση και τις δραστηριότητες της Ένωσης Πολωνών Πατριωτών. Ως αξιωματικός του Πολωνικού Λαϊκού Στρατού, πολέμησε στο Ανατολικό Μέτωπο και έλαβε στρατιωτικά παράσημα, συμπεριλαμβανομένου του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας. Μεταξύ 1944 και 1956, ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος (ΠΕΚ) και στη συνέχεια του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας (ΕΕΚΠ).
Ο Μινκ ήταν κορυφαίο μέλος του πολιτικού μηχανισμού του Μπολέσουαφ Μπιέρουτ από το 1948, μαζί με τον Γιάκουμπ Μπέρμαν. Υπηρέτησε ως υπουργός βιομηχανίας και εμπορίου και αναπληρωτής πρωθυπουργός για οικονομικές υποθέσεις κατά τη σταλινική περίοδο στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας (μέχρι το 1956). Αν και κύρια ευθύνη του ήταν η οικονομία, συμμετείχε πρόθυμα στις πολιτικές καταστολές αυτής της περιόδου. Ο Μινκ συμμετείχε στις συναντήσεις του Βουαντίσουαφ Γκομούουκα με τον Ιωσήφ Στάλιν στο Κρεμλίνο. Ο Στάλιν ανέθεσε προσωπικά τον Μινκ πρώτα στο Υπουργείο Βιομηχανίας και στη συνέχεια στο Υπουργείο Μεταφορών της Πολωνίας το 1949. Ο Μινκ ήταν ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες του Εξαετούς Σχεδίου της Πολωνίας, που εφαρμόστηκε το 1950. Η σύζυγός του, Γιούλια, ήταν αρχισυντάκτρια του Πολωνικού Πρακτορείου Τύπου μέχρι το 1954.
Σε μια εορτή στο Βρότσλαβ για τις λεγόμενες Ανακτημένες Περιοχές, ο Μινκ επικρότησε την κατάκτηση της πλήρως εξοπλισμένης προηγουμένως γερμανικής γης με τα υπολείμματα του γερμανικού πληθυσμού και διακήρυξε το δικαίωμα της κυβέρνησής του να εκκαθαρίσει τους υπόλοιπους Γερμανούς με κατάλληλες μεθόδους.
Το 1956, κατά τη διάρκεια του Πολωνικού Οκτώβρη, ο Μινκ απομακρύνθηκε από το Πολιτικό Γραφείο καθώς και από τη θέση του ως αναπληρωτής πρωθυπουργός. Το 1959 εκδιώχθηκε εντελώς από το ΕΕΚΠ. Πέθανε το 1974 και κηδεύτηκε με πλήρεις στρατιωτικές και κομματικές τιμές στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι.
Μισέλ (ποδοσφαιριστής, γεννημένος 9 Ιουνίου 1981)
Ο Μισέλ Γκαμπρίνι Περέιρα (πορτογαλικά: Michel Garbini Pereira, γνωστότερος ως «Μισέλ») γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου 1981 στη Βιτόρια της Βραζιλίας και είναι Βραζιλιάνος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε κατά σειρά σε Ατλέτικο Μινέιρο, Σταντάρ Λιέγης, Ατλέτικο Παραναένσε, Νάουτικο, Βίλα Νόβα Γκοϊάνια, Άρη Θεσσαλονίκης, ΦΚ Ντάλλας, Ράγιο ΟΚΣ, Μαϊάμι ΦΚ, Ντάλλας Ελίτ ΦΚ, Ντάλλας Σάιντκικς και Νορθ Τέξας.
Ομάδες
Ο Μισέλ ξεκίνησε την καριέρα του στην Ατλέτικο Μινέιρο, πριν μετακομίσει στην ομάδα της Βελγική Σταντάρ Λιέγης το 2004. Μετά από δύο σεζόν, ο Μισέλ επέστρεψε στη Βραζιλία και υπέγραψε συμβόλαιο με την Ατλέτικο Παραναένσε. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε για τη Νάουτικο, και για μικρό διάστημα στη Βίλα Νόβα του Γκοϊάνια.
Το 2010, ο Μισέλ μετακόμισε Θεσσαλονίκη για λογαριασμό του Άρη Θεσσαλονίκης στη Superleague Greece, όπου καθιερώθηκε αμέσως ως βασικός και αναντικατάστατος αριστερός πλάγιος αμυντικός. Τη σεζόν 2010–11 έπαιξε σχεδόν σε όλους τους αγώνες για τον Άρη, συμπεριλαμβανομένων και των δώδεκα αγώνων του Γιουρόπα Λιγκ. Συνολικά αγωνίστηκε σε 67 αγώνες με την κίτρινη φανέλα, σε 52 αγώνες για το Πρωτάθλημα, 3 για το Κύπελλο και 12 για το Γιουρόπα Λιγκ και σημείωσε ένα μόνο τέρμα, στις 22 Δεκεμβρίου 2011 στη νίκη του Άρη με 1-2 επί του Πανθρακικού, για το θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος. Με τη λήξη του συμβολαίου του, ο Μισέλ υπέγραψε στην ομάδα Αμερικανική ΦΚ Ντάλλας της Major League Soccer, στις 19 Φεβρουαρίου 2013. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στον σύλλογο, έγινε γνωστός για την έφεσή του στις στημένες φάσεις με το αριστερό του πόδι. Σκόραρε το πρώτο του γκολ στο MLS απευθείας από ένα κόρνερ κατά τη διάρκεια της ήττας με 4–2 από το Seattle Sounders FC, στις 18 Μαΐου 2013. Αν και αρχικά ήρθε στον σύλλογο ως αριστερό μπακ, κέρδισε τελικά τον περισσότερο χρόνο παιχνιδιού του ως αμυντικός χαφ.
Το Γενάρη του 2016, μετακόμισε στην ομάδα επίσης Αμερικανική Ράγιο ΟΚΣ και αργότερα, το 2017, στη Μαϊάμι ΦΚ. Με την αγωνιστική παρουσία του σε εμφανή πτώση, ολοκλήρωσε την καριέρα του αγωνιζόμενος αρχικά στην Ντάλλας Ελίτ ΦΚ, μετέπειτα στην ομάδα ποδοσφαίρου σάλας, Ντάλλας Σάιντκικς και τέλος στη Νορθ Τέξας.
Εθνική Ομάδα
Ο Μισέλ αγωνίστηκε για τη Βραζιλία U23, το 2003 πραγματοποιώντας τέσσερις εμφανίσεις.
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντάλας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Παραναένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντάρ Λιέγης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε Νάουτικο Καπιμπαρίμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μινέιρο Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Φίμος και Ρουστίκος
Οι Άγιοι Φίμος και Ρουστίκος (ιταλικά: San Fermo e San Rustico) (πέθαναν περίπου το 290 μ.Χ.) τιμούνται ως  μάρτυρες της πόλης της  Βερόνας. Η αγιογραφία τους αναφέρει ότι ο Φίρμος και ο Ρούστικος, συγγενείς, ήταν εξέχοντες πολίτες του Μπέργκαμο. Μαρτύρησαν στη Βερόνα υπό τον αυτοκράτορα Μαξιμιανό αφού αρνήθηκαν να θυσιάσουν σε ειδωλολατρικά είδωλα. Υπό τον δικαστή Ανολίνο, βασανίστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν με ρόπαλα και αποκεφαλίστηκαν.
Η μνήμη τους γιορτάζεται από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στις 9 Αυγούστου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 3ου αιώνα
Δασκύλιο
Το Δασκύλιο ήταν πόλη στην Μικρά Ασία ευρισκόμενη δίπλα στην ομώνυμη λίμνη και σε απόσταση περίπου 30 χιλιομέτρων νότια από την Πάνορμο της Κυζίκου και τις ακτές της Προποντίδας, στην θέση του σημερινού Εργκιλί της Τουρκίας. Η τοποθεσία της ανακαλύφθηκε εκ νέου το 1952 και, έκτοτε, αποτελεί αντικείμενο αρχαιολογικών ανασκαφών.
Ιστορία
Αρχαιολογικά ευρήματα έχουν καταδείξει το γεγονός πως η συγκεκριμένη τοποθεσία άρχισε να κατοικείται κατά την διάρκεια της Εποχής του Χαλκού. Φρύγες εγκαταστάθηκαν στην συγκεκριμένη περιοχή προ του 750 π.Χ. Στην συνέχεια, περιήλθε υπό τον έλεγχο της Λυδίας. Εκείνη την περίοδο, πιστεύεται, πως η πόλη έλαβε την ονομασία της από τον Δάσκυλο, πατέρα του Γύγη.
Έπειτα από τις κατακτήσεις του Κύρου Β΄ της Περσίας το 547 π.Χ., το Δασκύλιο επελέγη ως έδρα του Πέρση σατράπη της Ελλησποντιακής Φρυγίας, η οποία περιελάμβανε εδάφη της Τρωάδας, της Μυσίας και της Βιθυνίας.
Ο Φαρνάβαζος διατέλεσε σατράπης του Δαρείου Γ΄ στην περιοχή, έως ότου ο Μέγας Αλέξανδρος όρισε τον Κάλα από την Ελίμεια της Μακεδονίας, ο οποίος και αντικαταστάθηκε από τον Αρριδαίο, έπειτα από την Συμφωνία του Τριπαραδείσου. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, η Ελλησποντιακή Φρυγία και η Επίκτητος Φρυγία αποτελούσαν την Μικρά Φρυγία (Μυσία). Άλλοι γεωγράφοι, ωστόσο, διέφεραν ως προς τον συγκεκριμένο γεωγραφικό προσδιορισμό.
Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος εισέβαλε στην Ασία το 334 π.Χ., η πρώτη από τις σημαντικές μάχες μέσω των οποίων πέτυχε την διάλυση της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας έλαβε χώρα στον Γρανικό ποταμό, ενώ ο ίδιος ευρισκόταν καθ'οδόν κατευθυνόμενος από το Δασκύλιο προς την Άβυδο κατά μήκος της ακτογραμμής.
Επισκοπή
Το Δασκύλιο εμφανίζεται ως χριστιανική επισκοπή εντός της, χρονολογούμενης από τα μέσα του 7ου αιώνα, Notitia Episcopatuum του Ψευδο-Επιφάνιου. Αποτελούσε υπαγόμενη επισκοπή της Μητροπόλεως της Νικομήδειας, πρωτεύουσας της επαρχίας της Βιθυνίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιθυνία Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Αχαιμενιδικές πόλεις Κατηγορία:Αχαιμενιδική Φρυγία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μικράς Ασίας
Πετρελαϊκή κρίση του 1979
Το 1980, μετά την έναρξη του πολέμου Ιράν-Ιράκ, η παραγωγή πετρελαίου στο Ιράν μειώθηκε δραστικά. Η παραγωγή πετρελαίου του Ιράκ μειώθηκε επίσης σημαντικά, προκαλώντας οικονομική ύφεση παγκοσμίως. Οι τιμές του πετρελαίου δεν επέστρεψαν στα προ κρίσης επίπεδα μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980.
Οι τιμές του πετρελαίου μετά το 1980 άρχισαν μια σταθερή πτώση τα επόμενα 20 χρόνια, εκτός από μια σύντομη άνοδο κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Κόλπου, η οποία στη συνέχεια έφτασε σε πτώση 60% τη δεκαετία του 1990. Το Μεξικό, η Νιγηρία και οι σημαντικότεροι εξαγωγείς πετρελαίου της Βενεζουέλας επέκτεισαν την παραγωγή τους κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η Σοβιετική Ένωση έγινε ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου στον κόσμο και το πετρέλαιο από τη Βόρεια Θάλασσα και την Αλάσκα πλημμύρισε την αγορά.
Ιράν
Τον Νοέμβριο του 1978, μια απεργία αποτελούμενη από 37.000 εργάτες στα εθνικοποιημένα διυλιστήρια πετρελαίου του Ιράν μείωσε την παραγωγή από 6 Moilbbl την ημέρα σε περίπου 1.5 Moilbbl. Οι ξένοι εργάτες εγκατέλειψαν τη χώρα. Ωστόσο, φέρνοντας το ναυτικό προσωπικό στις επιχειρήσεις παραγωγής αργού πετρελαίου, η κυβέρνηση διόρθωσε τις βραχυπρόθεσμες διακοπές και μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου η παραγωγή επανήλθε σχεδόν σε κανονικά επίπεδα.
Στις 16 Ιανουαρίου 1979, ο Σάχης του Ιράν, Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί, και η σύζυγός του, Φαράχ Παχλαβί, έφυγαν από το Ιράν κατόπιν εντολής του πρωθυπουργού Shapour Bakhtiar, ο οποίος προσπάθησε να ηρεμήσει την κατάσταση. Μετά την αποχώρηση του Σάχη, ο Αγιατολάχ Χομεϊνί έγινε ο νέος ηγέτης του Ιράν.
Άλλα μέλη του ΟΠΕΚ
Ο πόλεμος μεταξύ του Ιράν και του Ιράκ το 1980 προκάλεσε περαιτέρω πτώση 7% στην παγκόσμια παραγωγή και η παραγωγή του ΟΠΕΚ ξεπεράστηκε από άλλους εξαγωγείς όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες καθώς τα κράτη μέλη του χωρίστηκαν μεταξύ τους. Η Σαουδική Αραβία, ένας « swing παραγωγός », προσπάθησε να ανακτήσει το μερίδιο αγοράς μετά το 1985, αυξάνοντας την παραγωγή και προκαλώντας καθοδική πίεση στις τιμές, καθιστώντας τις εγκαταστάσεις παραγωγής πετρελαίου υψηλού κόστους λιγότερο κερδοφόρες.
Ηνωμένες Πολιτείες
thumb|350px|Ουρά σε βενζινάδικο στο [[Μέριλαντ, Ηνωμένες Πολιτείες, 15 Ιουνίου 1979.]] Η πετρελαϊκή κρίση είχε μικτό αντίκτυπο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ορισμένες περιοχές της χώρας είναι πετρελαιοπαραγωγικές περιοχές και άλλες περιοχές καταναλώνουν πετρέλαιο. Ο Ρίτσαρντ Νίξον επέβαλε ελέγχους τιμών στο εγχώριο πετρέλαιο. Οι έλεγχοι της βενζίνης καταργήθηκαν, αλλά οι έλεγχοι στο εγχώριο αμερικανικό πετρέλαιο παρέμειναν.
Η κυβέρνηση του Τζίμι Κάρτερ ξεκίνησε μια σταδιακή απορρύθμιση των τιμών του πετρελαίου στις 5 Απριλίου 1979, όταν η μέση τιμή του αργού πετρελαίου ήταν 15.85 $/oilbbl. Ξεκινώντας με την ιρανική επανάσταση, η τιμή του αργού πετρελαίου αυξήθηκε στα 39.50 $/oilbbl τους επόμενους 12 μήνες (η υψηλότερη πραγματική τιμή όλων των εποχών μέχρι τις 3 Μαρτίου 2008). Η απορρύθμιση των εγχώριων ελέγχων των τιμών του πετρελαίου επέτρεψε στην παραγωγή πετρελαίου των ΗΠΑ να αυξηθεί απότομα από τα μεγάλα κοιτάσματα Prudhoe Bay, ενώ οι εισαγωγές πετρελαίου μειώθηκαν απότομα.
Στις 15 Ιουλίου 1979, ο Πρόεδρος Κάρτερ περιέγραψε τα σχέδιά του να μειώσει τις εισαγωγές πετρελαίου και να βελτιώσει την ενεργειακή απόδοση στην ομιλία του «Κρίση Εμπιστοσύνης» (μερικές φορές γνωστή ως ομιλία « αδιαθεσίας »). Στην ομιλία, ο Κάρτερ ενθάρρυνε τους πολίτες να κάνουν ό,τι μπορούν για να μειώσουν τη χρήση ενέργειας. Είχε ήδη εγκαταστήσει ηλιακούς συλλέκτες θέρμανσης δεξαμενής νερού στην οροφή του Λευκού Οίκου και μια ξυλόσομπα στους χώρους διαβίωσης. Ωστόσο, τα πάνελ αφαιρέθηκαν το 1986, σύμφωνα με πληροφορίες για συντήρηση στέγης, κατά τη διάρκεια της διοίκησης του διαδόχου του, Ρόναλντ Ρήγκαν.
Η ομιλία του Κάρτερ υποστήριξε ότι η πετρελαϊκή κρίση ήταν «το ηθικό ισοδύναμο του πολέμου». Τον Νοέμβριο του 1979, Ιρανοί επαναστάτες κατέλαβαν την Αμερικανική Πρεσβεία και ο Κάρτερ επέβαλε εμπάργκο στο ιρανικό πετρέλαιο. Τον Ιανουάριο του 1980, εξέδωσε το Δόγμα Κάρτερ, δηλώνοντας: «Μια προσπάθεια από οποιαδήποτε εξωτερική δύναμη να αποκτήσει τον έλεγχο της περιοχής του Περσικού Κόλπου θα θεωρηθεί ως επίθεση στα ζωτικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών». Επιπλέον, ως μέρος των προσπαθειών της κυβέρνησής του για απορρύθμιση, ο Κάρτερ πρότεινε την άρση των ελέγχων τιμών που είχαν επιβληθεί από την κυβέρνηση Ρίτσαρντ Νίξον πριν από την κρίση του 1973. Ο Κάρτερ συμφώνησε να καταργήσει τους ελέγχους των τιμών σταδιακά. Τελικά διαλύθηκαν το 1981 επί Ρίγκαν. Ο Κάρτερ δήλωσε επίσης ότι θα επιβάλει έναν απροσδόκητο φόρο κερδών στις εταιρείες πετρελαίου. Ενώ η ρυθμιζόμενη τιμή του εγχώριου πετρελαίου διατηρήθηκε στα 6 δολάρια το βαρέλι, η τιμή της παγκόσμιας αγοράς ήταν 30 δολάρια.
Όταν η τιμή του αργού πετρελαίου West Texas Intermediate αυξήθηκε κατά 250% μεταξύ 1978 και 1980, οι πετρελαιοπαραγωγικές περιοχές του Τέξας, της Οκλαχόμα, της Λουιζιάνα, του Κολοράντο, του Ουαϊόμινγκ και της Αλάσκας άρχισαν να βιώνουν οικονομική άνθηση και εισροές πληθυσμού.
Σύμφωνα με μια μελέτη, τα άτομα που ήταν μεταξύ 15 και 18 ετών κατά τη διάρκεια της πετρελαϊκής κρίσης του 1979 είχαν σημαντικά λιγότερες πιθανότητες να χρησιμοποιήσουν αυτοκίνητα όταν ήταν στα 30 τους.
Άλλα κράτη που καταναλώνουν πετρέλαιο
Σε απάντηση στις υψηλές τιμές του πετρελαίου της δεκαετίας του 1970, οι βιομηχανικές χώρες έλαβαν μέτρα για να μειώσουν την εξάρτησή τους από το πετρέλαιο του Οργανισμού Πετρελαιοεξαγωγικών Χωρών (ΟΠΕΚ). Οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας παγκοσμίως άλλαξαν από το πετρέλαιο στον άνθρακα, το φυσικό αέριο ή την πυρηνική ενέργεια. Οι εθνικές κυβερνήσεις ξεκίνησαν ερευνητικά προγράμματα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων για την ανάπτυξη εναλλακτικών λύσεων για το πετρέλαιο και η εμπορική εξερεύνηση ανέπτυξε μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου εκτός ΟΠΕΚ στη Σιβηρία, την Αλάσκα, τη Βόρεια Θάλασσα και τον Κόλπο του Μεξικού. Μέχρι το 1986, η ημερήσια παγκόσμια ζήτηση για πετρέλαιο μειώθηκε κατά 5 εκατομμύρια βαρέλια, αλλά η παραγωγή εκτός ΟΠΕΚ αυξήθηκε ακόμη περισσότερο. Κατά συνέπεια, το μερίδιο αγοράς του ΟΠΕΚ μειώθηκε από 50% το 1979 σε 29% το 1985.
Οικονομία καυσίμου αυτοκινήτου
Εκείνη την εποχή, οι «Big Three» αυτοκινητοβιομηχανίες του Ντιτρόιτ (Ford, Chrysler, GM) μάρκεταν αυτοκίνητα πλήρους μεγέθους, όπως το Chevrolet Caprice, το Ford LTD Crown Victoria και το Dodge St. Η απάντηση του Ντιτρόιτ στην αυξανόμενη δημοτικότητα των εισαγόμενων αυτοκινήτων όπως το Toyota Corolla και το Volkswagen Rabbit ήταν το Chevrolet Citation και το Ford Fairmont. Η Ford αντικατέστησε το Ford Pinto με το Ford Escort και η Chrysler, στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, παρουσίασε το Dodge Aries K. Η GM είχε δυσμενείς αντιδράσεις στην αγορά στο Citation και παρουσίασε το Chevrolet Corsica και το Chevrolet Beretta το 1987 που πουλούσαν καλύτερα. Η GM αντικατέστησε επίσης το Chevrolet Monza, παρουσιάζοντας το Chevrolet Cavalier του 1982 που έτυχε καλύτερης αποδοχής. Η Ford γνώρισε παρόμοια απόρριψη της αγοράς του Fairmont και παρουσίασε το εμπροσθιοκίνητο Ford Tempo το 1984.
Το Ντιτρόιτ δεν ήταν καλά προετοιμασμένο για την ξαφνική άνοδο των τιμών των καυσίμων και εισήγαγε μάρκες (κυρίως τα ασιατικά μοντέλα, τα οποία διατέθηκαν μαζικά και είχαν χαμηλότερο κόστος κατασκευής σε αντίθεση με τις βρετανικές και δυτικογερμανικές μάρκες). Επιπλέον, η άνοδος της αξίας του γερμανικού μάρκου και της βρετανικής λίρας οδήγησε στη μετάβαση στην άνοδο των Ιάπωνων κατασκευαστών, καθώς ήταν σε θέση να εξάγουν το προϊόν τους από την Ιαπωνία με χαμηλότερο κόστος, με αποτέλεσμα κερδοφόρα κέρδη (παρά τις κατηγορίες για ντάμπινγκ τιμών ) και ήταν πλέον ευρύτερα διαθέσιμα στη Βόρεια Αμερική και αναπτύσσοντας μια πιστή βάση πελατών.
Ένα χρόνο μετά την Ιρανική Επανάσταση του 1979, οι Ιάπωνες κατασκευαστές ξεπέρασαν τα σύνολα παραγωγής του Ντιτρόιτ και έγιναν πρώτοι στον κόσμο. Πράγματι, το μερίδιο των ιαπωνικών αυτοκινήτων στις αγορές αυτοκινήτων στις ΗΠΑ αυξήθηκε από 9 τοις εκατό το 1976 σε 21 τοις εκατό το 1980. Οι ιαπωνικές εξαγωγές αργότερα θα εκτοπίσουν την αγορά αυτοκινήτων που κάποτε κυριαρχούσαν οι ευρωπαίοι κατασκευαστές χαμηλότερης βαθμίδας ( Renault, Fiat, Opel, Peugeot, MG, Triumph, Citroen ). Κάποιοι θα κήρυξαν πτώχευση (π Triumph, Simca ) ή να αποσυρθεί από την αγορά των ΗΠΑ, ειδικά λόγω της γκρίζας αγοράς αυτοκινήτων ή της αδυναμίας του οχήματος να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις DOT (από τις απαιτήσεις εκπομπών έως τον φωτισμό αυτοκινήτου). Πολλές εισαγόμενες μάρκες χρησιμοποίησαν τεχνολογίες εξοικονόμησης καυσίμου, όπως ψεκασμό καυσίμου και κινητήρες πολλαπλών βαλβίδων για την κοινή χρήση καρμπυρατέρ. Η συνολική οικονομία καυσίμου των αυτοκινήτων στις Ηνωμένες Πολιτείες αυξήθηκε από περίπου 15 μίλια ανά γαλόνι (mpg) το 1979 σε 18 mpg έως το 1985 και 20 mpg έως το 1990. Αυτός ήταν ένας παράγοντας που οδήγησε στην επακόλουθη υπερκατανάλωση πετρελαίου της δεκαετίας του 1980.
Βαραββάς (ταινία)
Ο Βαραββάς (αγγλικά: Barabbas) είναι μια επική θρησκευτική ταινία Ιταλικής παραγωγής του 1961 σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Φλέτσερ και σενάριο των Κρίστοφερ Φράι, Ίβο Περίλι, Σαλβατόρε Κουαζίμοντο, Νάιτζελ Μπάλσχιν, Ντιέγκο Φάμπρι, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Περ Λάγκερκβιστ, που αφηγείται την ζωή του ληστή Βαραββά, όπως αναφέρεται στο Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον καθώς και σε άλλα Ευαγγέλια της Εκκλησίας. Πρωταγωνιστεί ο Άντονι Κουίν στο ρόλο του Βαρραβά μαζί με τους Άρθουρ Κένεντι, Χάρρυ Άντριους, Τζακ Πάλανς, Σιλβάνα Μανγκάνο, Έρνεστ Μποργκνάιν και Βιτόριο Γκάσμαν.