cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολυήρεις
Κατασκευή
Τουλάχιστον από την Αθηναϊκή Σικελική Εκστρατεία (415 - 413 π.Χ.), έγινε φανερό ότι οι θρανίτες (οι κωπηλάτες της ανώτερης σειράς κουπιών) της προεξοχής των αθηναϊκών τριηρών ήταν ευάλωτοι σε επιθέσεις με βέλη και άλλα βλήματα. Έχοντας υπόψη και τις επιθέσεις με ρεσάλτο (ιδιαίτερα) στα επόμενα χρόνια, (κάποια) σκάφη κατασκευάζονταν ως «κατάφρακτα», δηλαδή με κλειστούς χώρους για την προστασία των κωπηλατών και με ένα κλειστό άνω κατάστρωμα, ικανό να μεταφέρει (περισσότερους) επιβάτες και (αργότερα και) καταπέλτες.
Τετρήρεις
Οι τετρήρεις (λατινικά: quadriremis) ήταν αρχαίες γαλέρες που εμφανίστηκαν στην ελληνιστική εποχή και σταδιακά εξαφανίστηκαν στην ρωμαϊκή αυτοκρατορική εποχή, με τέσσερις σειρές κωπηλάτες. Κάποιοι από τους βυζαντινούς δρόμωνες ανήκαν επίσης μάλλον στις τετρήρεις, με την αρχαία ορολογία, αλλά πλέον η ορολογία αυτή δεν ήταν σε χρήση. Επιπλέον, οι βυζαντινοί δρόμωνες, όπως όλα τα μεσαιωνικά πολεμικά πλοία, δεν έφεραν έμβολα, ενώ οι αρχαίες τετρήρεις έφεραν. Υπήρξαν τρεις τύποι τετρηρών:
Ο Πλίνιος ανέφερε ότι ο Αριστοτέλης είχε πιστώσει την εφεύρεση των τετρηρών στους Καρχηδόνιους. Παρόλο που η ακριβής ημερομηνία της εφεύρεσης αυτής είναι άγνωστη, είναι πιθανότερο αυτά τα αρχαία πλοία είναι ενός τύπου που αναπτύχθηκε κατά το δεύτερο μισό του 4ου αιώνα π.Χ. Η πρώτη γνωστή αναφορά χρήσης τους ήταν κατά την πολιορκία της Τύρου από το Μέγα Αλέξανδρο, το 332 π.Χ.. Λίγα χρόνια μετά, τέτοια σκάφη αναφέρονται σε ναυτικές λίστες της Αθήνας (που διασώθηκαν). Στην περίοδο που ακολούθησε το θάνατο του μεγάλου στρατηλάτη (323 π.Χ.), οι τετρήρεις αποδείχθηκαν πολύ δημοφιλείς: Οι Αθηναίοι έκαναν σχέδια για ναυπήγηση 200 τετρηρών, ενώ ο στόλος του Αντίγονου Α΄ του Μονόφθαλμου (306-301 π.Χ.) περιείχε 240 πλοία από τα οποία τα 90 ήταν τετρήρεις. Ακολούθως, η τετρήρης έγινε ο κύριος τύπος πολεμικού πλοίου στο στόλο της Ρόδου, που είχε το μοναδικό πλήρως επαγγελματικό ναυτικό στην Ανατολική Μεσόγειο Θάλασσα. Στη Ναυμαχία της Ναυλόχου (36 π.Χ.) οι τετρήρεις ήταν ο πιο συνηθισμένος τύπος πολεμικών πλοίων στο στόλο του Σέξτου Πομπήιου, ενώ αρκετά πλοία αυτού του τύπου αναφέρονται στους δυο πραιτοριανούς στόλους του αυτοκρατορικού ρωμαϊκού ναυτικού.
Είναι γνωστό από αναφορές, από τον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο και τη Ναυμαχία στις Μύλες, ότι οι τετρήρεις ήταν δίκροτες (οι μη ελληνικές) και γι' αυτό ήταν (συνήθως) χαμηλότερες από τις πεντήρεις, που ήταν (συνήθως) τρίκροτες. Είχαν, όμως, περίπου το ίδιο πλάτος, δηλαδή περίπου 5,6 μέτρα. Το εκτόπισμα του σκάφους πρέπει να ήταν περί τους 60 τόνους, ενώ η χωρητικότητά τους ήταν γύρω στους 75 επιβάτες. Είχαν εξαιρετικά μεγάλη ταχύτητα και ευελιξία, ενώ ήταν σχετικά ρηχές και ιδανικές για παράκτιες (και αμφίβιες) επιχειρήσεις. Οι τετρήρεις ταξινομούνταν στα κυρίως πολεμικά (maioris formae) από τους Ρωμαίους, αλλά ως ελαφρά πολεμικά, μαζί με τις τριήρεις, στα ναυτικά των μεγάλων ελληνιστικών βασιλείων, όπως της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου.
Πεντήρεις
Οι πεντήρεις (λατινικά: quinqueremis) ήταν αρχαίες γαλέρες που εμφανίστηκαν στην ελληνιστική εποχή και σταδιακά εξαφανίστηκαν στην ρωμαϊκή αυτοκρατορική εποχή, με πέντε σειρές κωπηλάτες. Υπήρξαν τρεις τύποι πεντηρών:
Οι πεντήρεις ήταν τα πιο διάσημα αλλά και τα πιο επιτυχημένα πολεμικά πλοία της ελληνιστικής εποχής, συνδυάζοντας την αυξημένη ισχύ πολυήρους, χωρίς να χάνουν μεγάλο μέρος από την ταχύτητα και την ευελιξία της τριήρους, όπως συνέβαινε με τις βαρύτερες πολυήρεις. Είχαν, επίσης, εκτεταμένη χρήση από τους Καρχηδόνιους και από τους Ρωμαίους. Εφευρέθηκαν το 399 π.Χ. από τον τύραννο Διονύσιο Α΄ των Συρακουσών (405 - 367 π.Χ.), ως τμήμα του μεγάλου ναυπηγικού προγράμματός του κατά των Καρχηδονίων. Κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους του 4ου αιώνα π.Χ., οι πεντήρεις ήταν ο βαρύτερος τύπος πολεμικού πλοίου, και συχνά χρησιμοποιήθηκαν ως ναυαρχίδες στόλων που αποτελούνταν (κυρίως) από τριήρεις και τετρήρεις. Η Σιδώνα απέκτησε τις πρώτες πεντήρεις της το 351 π.Χ., ενώ η Αθήνα ναυπήγησε κάποιες το 324 π.Χ..
Στην Ανατολική Μεσόγειο, από τις τελευταίες δεκαετίες του 4ου αιώνα άρχισαν να κατασκευάζονται, επίσης, βαρύτερες πολυήρεις, αλλά στη Δυτική Μεσόγειο παρέμειναν ο κορμός του Καρχηδονιακού Ναυτικού. Όταν η Ρωμαϊκή Δημοκρατία, που αρχικά δεν είχε σημαντικό ναυτικό, εμπλέχθηκε στον Α΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο κατά της Καρχηδόνας, η Ρωμαϊκή Σύγκλητος αποφάσισε την κατασκευή στόλου 100 πεντηρών και 20 τριηρών. Σύμφωνα με τον Πολύβιο, οι Ρωμαίοι ανέλκυσαν ένα ναυάγιο καρχηδονιακής πεντήρους και το χρησιμοποίησαν ως πρότυπο για τα δικά τους πλοία, αλλά δήλωσε (ο Πολύβιος) ότι τα ρωμαϊκά αντίγραφα ήταν βαρύτερα από τα καρχηδονιακά, που ήταν καλύτερα κατασκευασμένα. Οι πεντήρεις παρείχαν στους Ρωμαίους τον κύριο όγκο του στόλου τους, παρόλο που αναφέρεται η ύπαρξη σε αυτόν (το ρωμαϊκό στόλο) επίσης τετρηρών και τριηρών. Πράγματι, ο τύπος της πεντήρους φαίνεται ότι έγινε τόσο προφανής, ώστε συχνά ο Πολύβιος αναφέρεται συχνά σε αυτές ονομάζοντάς τες γενικά «πολεμικά πλοία».
Σύμφωνα με τον Πολύβιο, στη Ναυμαχία του Έκνομου οι ρωμαϊκές πεντήρεις μετέφεραν συνολικό πλήρωμα από 420 άνδρες, από τους οποίους οι 300 ήταν κωπηλάτες, οι 100 επιβάτες και οι 20 ναύτες. Στις τρίκροτες πεντήρεις (τουλάχιστον), το σκάφος είχε 90 κουπιά ανά πλευρά. Οι πεντήρεις είχαν μήκος 45 μέτρα, πλάτος πάνω από το νερό γύρω στα 5 μέτρα, το κατάστρωμα βρίσκονταν γύρω στα 3 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και εκτόπισμα γύρω στους 100 τόνους. Ο Πολύβιος είχε σαφώς δίκιο αναφέροντας ότι η πεντήρης υπερείχε έναντι της παλαιότερης τριήρους, αλλά η τελευταία παρέμεινε σε χρήση σε σημαντικούς αριθμούς, ιδιαίτερα στους στόλους των μικρότερων ναυτικών κρατών της εποχής. Σύμφωνα με το Τίτο Λίβιο και το Διόδωρο Σικελώτη οι πεντήρεις αντιμετώπιζαν, επίσης, καλύτερα τη θαλασσοταραχή από τις τριήρεις.
Εξήρεις
Ο Πλίνιος ο Πρεσβυτερος και ο Αιλιανός αναφέρουν ότι οι εξήρεις εφευρέθηκαν στις Συρακούσες. Οι εξήρεις ήταν σίγουρα παρούσες στο στόλο του τυράννου Διονυσίου Β΄ των Συρακουσών (367 - 357 και 364 - 344 π.Χ.), αλλά μάλλον εφευρέθηκαν λίγο νωρίτερα, από το Διονύσιο Α΄. Οι εξήρεις ήταν σπανιότερες από τις ελαφρύτερες πολυήρεις και φαίνεται να χρησιμοποιούνταν κυρίως ως ναυαρχίδες (από στόλους που δεν διέθεταν μεγαλύτερα πλοία): Στη Ναυμαχία του Έκνομου οι δυο Ρωμαίοι ύπατοι είχαν από μία εξήρη, ο Πτολεμαίος ΙΒ΄ (80 - 58 και 55 - 51 π.Χ.) είχε μία ως προσωπική ναυαρχίδα, όπως και ο Σέξτος Πομπήιος. Στη Ναυμαχία του Ακτίου, οι εξήρεις βρίσκονταν και στους δυο στόλους, αλλά με μια αξιοσημείωτη διαφορά: στο στόλο του Οκταβιανού οι εξήρεις ήταν ο βαρύτερος διαθέσιμος τύπος πολεμικού πλοίου, ενώ στο στόλο του Μάρκου Αντωνίου ήταν ο δεύτερος ελαφρύτερος, μετά από τις πεντήρεις. Μια μοναδική εξήρης, με την ονομασία Ops, αναφέρεται ως το βαρύτερο σκάφος που υπηρετούσε στον πραιτωριανό στόλο του Μιζένουμ.
Η ακριβής διάταξη των κωπηλατών στην εξήρη είναι (όσον αφορά τις πηγές) ασαφής. Εφόσον εξελίχθηκε απευθείας από τις ελληνικές τριήρεις, πρέπει να ήταν τρίκροτη γαλέρα με δύο κωπηλάτες ανά κουπί. Η εναλλακτική κατασκευή, αν και λιγότερο πιθανή, ήταν η δίκροτη εξήρης, με τρεις κωπηλάτες ανά κουπί. Ωστόσο, αναφορές του 1ου αιώνα π.Χ., στους ρωμαϊκούς εμφυλίους πολέμους, κατέγραψαν ότι οι εξήρεις είχαν το ίδιο ύψος με τις πεντήρεις (που οι ρωμαϊκές ήταν δίκροτες), αλλά είχαν πύργους στο κατάστρωμα, εξυπηρετώντας ως ναυαρχίδες για το Μάρκο Τζούνιο Βρούτο.
Οκτήρεις
Πολύ λίγα είναι γνωστά για τις οκτήρεις. Τουλάχιστον δύο οκτήρεις υπήρχαν στο στόλο του Φιλίππου Ε΄ της Μακεδονίας (221 - 179 π.Χ.) στην Ναυμαχία της Χίου (201 π.Χ.), όπου εμβολίστηκαν στο πλάι. Η τελευταία εμφάνισή τους ήταν στη Ναυμαχία του Ακτίου, όπου ο Πλούταρχος ανέφερε ότι ο στόλος του Μάρκου Αντωνίου είχε πολλές οκτήρεις. Με βάση τα σχόλια του Ορόσιου, τα μεγαλύτερα πλοία στο στόλο του Μάρκου Αντωνίου ήταν το ίδιο ψηλά όσο και οι πεντήρεις (οι ρωμαϊκές ήταν δίκροτες), οπότε υποθέτεται ότι οι οκτήρεις του, όπως επίσης και οι εννήρεις και οι δεκήρεις του, ήταν δίκροτες.
Μια εξαιρετικά μεγάλη οκτήρης ήταν η «Λεοντοφόρος», που κατασκευάστηκε από το Λυσίμαχο (306 - 281 π.Χ.), όπως καταγράφηκε από το Μέμνονα από την Ηράκλεια. Ήταν πλούσια διακοσμημένη και χρειάζονταν 1.600 κωπηλάτες, ενώ μετέφερε 1.200 επιβάτες. Ήταν ένα εκπληκτικό για το μέγεθός του πλοίο, με πολύ καλή απόδοση.
Εννήρεις
Οι εννήρεις (λατινικά: noniremis ) ήταν αρχαίες γαλέρες που εμφανίστηκαν στην ελληνιστική εποχή και σταδιακά εξαφανίστηκαν στην ρωμαϊκή αυτοκρατορική εποχή, με εννέα σειρές κωπηλάτες. Διάταξη κωπηλατών 3:3:3 ή 5:4.
Η ύπαρξη εννήρων καταγράφηκε από το 315 π.Χ.: Υπήρχαν τρεις εννήρεις στο στόλο του Αντίγονου του Μονόφθαλμου. Επίσης, αναφέρεται η παρουσία εννηρών στο στόλο του Μάρκου Αντωνίου στη Ναυμαχία του Ακτίου, όπως καταγράφηκε από τους Φλόρους και Κάσσιους Ντίο, ενώ ο Πλούταρχος αναφέρει την ύπαρξη μόνο οκτηρών και δεκηρών.
Δεκήρεις
Οι δεκήρεις (λατινικά: deciremis ) ήταν αρχαίες γαλέρες που εμφανίστηκαν στην ελληνιστική εποχή και σταδιακά εξαφανίστηκαν στην ρωμαϊκή αυτοκρατορική εποχή, με δέκα (10) σειρές κωπηλάτες. Διάταξη κωπηλατών 4:3:3 ή 5:5.
Η εφεύρεση των δεκηρών, όπως και η εφεύρεση των επτηρών, αποδώθηκαν από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο στον ίδιο το Μέγα Αλέξανδρο, και ήταν παρούσες, μαζί με τις εννήρεις, στο στόλο του Αντίγονου του Μονόφθαλμου το 315 π.Χ.. Πράγματι, οι δεκήρεις πιθανότατα προέκυψαν από τις εννήρεις, με την απλή προσθήκη μιας σειράς κωπηλατών. Μια δεκήρης αναφέρεται ως η ναυαρχίδα του Φιλίππου Ε΄ της Μακεδονίας στη Ναυμαχία της Χίου το 201 π.Χ., ενώ στη Ναυμαχία του Ακτίου ήταν ο βαρύτερος τύπος πολεμικού πλοίου του στόλου του Μάρκου Αντωνίου.
Βαρύτερες πολυήρεις
Η τάση της κατασκευής ολοένα και μεγαλύτερων πολεμικών πλοίων εμφανίστηκε από τις τελευταίες δεκαετίες του 4ου αιώνα π.Χ. και δεν σταμάτησε στις δεκήρεις. Ο Δημήτριος ο Πολιορκητής ναυπήγησε ενδεκήρεις, δεκατριήρεις, δεκατετρήρεις, δεκαπεντήρεις και δεκαεξήρεις, ενώ στο Ναυτικό του Πτολεμαίου Β΄ εντάχθηκαν (συνολικά) 222-224 τετρήρεις, τριήρεις ή και μικρότερα πολεμικά, 17 πεντήρεις, 5 εξήρεις, 36-37 επτήρεις, 30 εννήρεις, 14 ενδεκήρεις, 2 δωδεκήρεις, 4 δεκατριήρεις, μία εικοσήρη και δύο τριακοντήρεις. Τελικά, ο Πτολεμαίος Δ΄ (221 - 204 π.Χ.) ναυπήγησε μία τεσσερακοντήρη, με μήκος 130 μέτρα, που χρειάζονταν 4.000 κωπηλάτες, 400 ναύτες και είχε 2.850 επιβάτες στα καταστρώματά της. Ήταν (μάλλον) το μεγαλύτερο σε συνολικό πλήρωμα (7.250) πολεμικό πλοίο όλων των εποχών. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι τελικά αυτά τα ναυτικά τέρατα πήραν μέρος σε κάποια ναυμαχία. Ο βαρύτερος τύπος πολυήρους για τον οποίο έχει βρεθεί σαφής αναφορά ότι χρησιμοποιήθηκαν σε ναυμαχία ήταν η δεκήρης, για παράδειγμα στη ναυμαχία του Ακτίου από το Μάρκο Αντώνιο.
Οι μεγαλύτερες πολυήρεις πιθανότατα (και μάλλον σίγουρα αυτές που ήταν βαρύτερες από εικοσιτετρήρη ) ήταν καταμαράν, με την έννοια των πλοίων με περισσότερες από μιας (συνήθως δύο) τρόπιδες, που (μάλλον) προέκυψαν από τη συνένωση δυο (συνήθως, αλλά θεωρητικά ίσως και περισσότερων) μικρότερων πολυηρών με μια ενδιάμεση ενωτική εξέδρα. Προτάθηκε ότι, με την εξαίρεση της τεσσερακοντήρους, οι καταμαράν πολυήρεις ήταν δίκροτες, ως προς το κωπηλατικό σύστημα (με το τρίτο εννιαίο κατάστρωμα να μη διαθέτει κουπιά, ως κατάστρωμα μάχης).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίο Ναυτικό Κατηγορία:Αρχαία τεχνολογία Κατηγορία:Κωπήλατα πλοία Κατηγορία:Ναυτική ιστορία Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Άγιος Σώστης Αιτωλοακαρνανίας
Ιστορία
Είναι γνωστό για τη συμβολή του στην Έξοδο του Μεσολογγίου όσο και στη συμμετοχή που είχε στα Ορλωφικά. Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στον Άγιο Σώστη χτίστηκε στα 1859 και από το 2001 έχει χαρακτηριστεί, μαζί με αυτόν στη νήσο Οξεία, ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο γιατί "... πρόκειται για αξιόλογα δείγματα φάρων, σημαντικά για την ιστορία της Ναυσιπλοΐας. Οι εν λόγω Φάροι, που έχουν αναπόσπαστα συνδεθεί με την ιστορία της ευρύτερης περιοχής και αποτελούν συγχρόνως σημείο αναφοράς της ιστορικής μνήμης των κατοίκων είναι πολύτιμα κτίσματα για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής". Στον Άγιο Σώστη μεταφέρθηκε το μνημείο που είχε στηθεί στη νησίδα Βασιλάδι για λόγους διατήρησής του εξαιτίας της διάβρωσης από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Πατραϊκού κόλπου Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Μερσινλίκ
Το Μερσινλίκ είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Φλαμούδι. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Άγιος Λουκάς Συμφερουπόλεως
Ο άγιος Λουκάς, αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, κατά κόσμον Βαλεντίν Φέλιξοβιτς Βόινο-Γιασενέτσκι (Валентин Феликсович Войно-Ясенецкий, 27 Απριλίου 1877, Κερτς - 11 Ιουνίου 1961, Συμφερόπολη), αναφερόμενος και ως Άγιος Λουκάς ο Ιατρός, ήταν Ρώσος αρχιερέας και καθηγητής - χειρουργός.
Η ζωή του
Ο Βαλεντίν Φέλιξοβιτς Βόινο-Γιασενέτσκι γεννήθηκε στις 27 Απριλίου 1877 στο Κερτς, στο ανατολικό ακραίο τμήμα της Κριμαίας. Ο πατέρας του, Φέλιξ Στανισλάβοβιτς Βόινο-Γιασενέτσκι (Feliks Wojno-Jasieniecki), ήταν Πολωνός και καθολικός, ενώ η μητέρα του, Μαρία Ντμίτριεβνα Κούντρινα (Мария Дмитриевна Кудрина), ήταν Ορθόδοξη.
Το επιστημονικό έργο του
Ένα κλασικό έργο του, το οποίο εκδόθηκε το 1934, είναι το βιβλίο «Δοκίμια για την χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων» έθεσε τα θεμέλια για μια ολόκληρη ιατρική ειδικότητα με το έργο του αυτό να συνεχίζει να χρησιμοποιείται στην ιατρική έως και σήμερα.
To 1946 τιμήθηκε με το Βραβείο Στάλιν, την κορυφαία διάκριση της προπολεμικής Ρωσίας, για όλες τις επιστημονικές δημοσιεύσεις του. Ο ίδιος απείχε από την απονομή (αντίδραση αδιανόητη για εκείνη την εποχή) χαρίζοντας, όμως, το χρηματικό ποσό από το βραβείο στους πτωχούς.
Ο γιατρός ως Χριστιανός
Ο άγιος Λουκάς ήταν πάντοτε πιστός Χριστιανός. Δεν έχανε λειτουργία και παρακολουθούσε όρθιος όλες τις παννυχίδες και τους όρθρους, τα Σάββατα, τις Κυριακές και τις ημέρες των ορθοδόξων γιορτών. Στο χειρουργείο είχε πάντα την εικόνα της Παναγίας, μπροστά στην οποία προσευχόταν για λίγα λεπτά πριν από κάθε επέμβαση. Έπειτα, μ' ένα βαμβάκι ποτισμένο στο ιώδιο, έκανε το σημείο του σταυρού στο σώμα του ασθενούς, εκεί που θα γινόταν η τομή. Μόνο μετά από αυτά έλεγε με επισημότητα «το νυστέρι». Οι άθεοι συνάδελφοί του γρήγορα τον συνήθιζαν και δεν έδιναν σημασία, ενώ οι θρησκευόμενοι τα έβρισκαν αυτά πολύ φυσικά.
Όμως στις αρχές του 1920, μία από τις επιτροπές ελέγχου του νοσοκομείου όπου εργαζόταν τότε, έδωσε εντολή να ξεκρεμάσουν την εικόνα της Παναγίας, με αποτέλεσμα ο άγιος Λουκάς να αρνείται να μπει στο χειρουργείο. Παράλληλα η σύζυγος ενός από τα στελέχη του κόμματος εισήχθη στο νοσοκομείο ως έκτακτο περιστατικό, και ζητούσε να χειρουργηθεί μόνο από τον Βόινο-Γιασενέτσκι, και έτσι ο σύζυγός της του υποσχέθηκε ότι αν η εγχείρηση γινόταν, την επόμενη ημέρα η εικόνα θα ήταν στη θέση της. Η εγχείρηση έγινε και ήταν επιτυχής, και ο σύζυγος της άρρωστης κράτησε την υπόσχεσή του.
Οι διώξεις εναντίον του
Το 1921 ο Βαλεντίν Βόινο-Γιασενέτσκι χειροτονήθηκε ιερέας και αργότερα (1923) επίσκοπος Τασκένδης. Από τότε συνδύαζε ποιμαντικά και ιερατικά καθήκοντα. Παρέμεινε αρχίατρος του Γενικού Νοσοκομείου Τασκένδης, χειρουργούσε καθημερινά και παρέδιδε μαθήματα στην Ιατρική Σχολή, πάντα με το ράσο και τον σταυρό του. Από το 1922, και μέχρι την τελευταία του πνοή, γνώρισε συλλήψεις, βασανιστήρια, εξορίες και κακουχίες. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε συνολικά έντεκα χρόνια. Σε όλο αυτό το διάστημα εξασκούσε την ιατρική, βοηθώντας όσους είχαν ανάγκη.
Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου διεύθυνε το στρατιωτικό νοσοκομείο του Κρασνογιάρσκ, ενώ υπήρξε και επίσκοπος της πόλης αυτής. Από το 1946 μέχρι το 1961 που πέθανε, υπήρξε μητροπολίτης της Συμφερόπολης. Παράλληλα, το 1947, του απαγορεύθηκε να μιλά στους φοιτητές, σταμάτησαν να τον καλούν στα ιατρικά συμβούλια και τον απέλυσαν από ιατρικό σύμβουλο, επειδή «γνώριζαν ότι δεν είχε καθαρό παρελθόν: φυλακές, εξορίες, κηρύγματα» αλλά και επειδή πεισματικά αρνιόταν να πηγαίνει χωρίς το ράσο και το σταυρό του στην εργασία του και σε αυτές τις εκδηλώσεις. Καθώς όμως εκείνος ενδιαφερόταν για τον ανθρώπινο πόνο, έβγαλε ανακοίνωση ότι «δέχεται καθημερινά εκτός Κυριακών και εορτών, κάθε άνθρωπο που θέλει τη βοήθειά του» με αποτέλεσμα να καταφθάνουν στο διαμέρισμά του καθημερινά αμέτρητοι άνθρωποι απ' όλη την Κριμαία.
Η κοίμηση και η αγιοποίησή του
Εκοιμήθη στις 11 Ιουνίου 1961. Η σορός του Αρχιεπισκόπου τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα. Οι αρχές αρχικά απαγόρευσαν την εκφορά του νεκρού από τους κεντρικούς δρόμους της πόλης μέχρι το κοιμητήριο του Ναού των Αγίων Πάντων, γεγονός που προκάλεσε λαϊκή αγανάκτηση. Τελικά, οι αρχές υποχώρησαν και η εκφορά έγινε στις 13 Ιουνίου. Στις 17 Μαρτίου 1996 έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του από τον αρχιεπίσκοπο Λάζαρο και μέλη της ερευνητικής επιτροπής που ασχολείτο με τη ζωή, τα έργα και τα θαύματα του, και στις 20 Μαρτίου μεταφέρθηκαν στον Ναό της Αγίας Τριάδας. Αναφέρεται ότι την ανακομιδή παρακολούθησαν 40.000 άτομα. Λέγεται επίσης ότι κατά την ανακομιδή σταμάτησε αμέσως και με θαυματουργό τρόπο ο δυνατός άνεμος που φυσούσε εκείνη την ώρα· αλλά μαρτυρούνται και θεραπείες πασχόντων κατά το τριήμερο μεταξύ 17 και 20 Μαρτίου. Στις 24-25 Μαΐου 1996 έγιναν μεγάλες εορταστικές εκδηλώσεις, προς τιμήν της ανακήρυξής του σε άγιο, από το Πατριαρχείο της Ρωσίας. Η μνήμη του τιμάται στις 11 Ιουνίου.
Στοιχεία αγιότητας
Υπάρχουν πολλές καταγεγραμμένες μαρτυρίες ανθρώπων, που είχαν ασθενήσει και φέρονται να δέχτηκαν τη λυτρωτική βοήθεια του Αγίου Λουκά μετά την κοίμησή του. Πολλοί και πολλές ασθενείς μαρτυρούν ότι προσευχήθηκαν σ’ αυτόν, ασπάσθηκαν την εικόνα του ή επισκέφθηκαν τον τάφο του, προκειμένου να ζητήσουν βοήθεια για διάφορα ζητήματα υγείας που τους ταλαιπωρούσαν, και βεβαιώνουν ότι οι εκκλήσεις τους εισακούστηκαν. Οι μαρτυρίες δεν προέρχονται μόνο από την Κριμαία, αλλά και από άλλα μέρη του κόσμου, μεταξύ των οποίων και από την Ελλάδα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Λουκάς
Νταΐρα
Μία νταΐρα ή νταεράχ (دائرة, μετάφραση: κύκλος, πληθυντικός dawaïr) είναι διοικητική διαίρεση της βιλάγια (= επαρχία) στην Αλγερία και στη Δυτική Σαχάρα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Νάκμπα
Τα θεμελιώδη γεγονότα της Νάκμπα έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια και λίγο μετά τον Παλαιστινιακό πόλεμο του 1948, συμπεριλαμβανομένου του 78% της Παλαιστίνης υπό Βρετανική Εντολή, που κηρύχθηκε Ισραήλ, της απέλασης και φυγής 700.000 Παλαιστινίων, της σχετικής ερήμωσης και καταστροφής περισσότερων από 500 παλαιστινιακών χωριών από σιωνιστικές πολιτοφυλακές και η επακόλουθη γεωγραφική διαγραφή, η άρνηση του παλαιστινιακού δικαιώματος επιστροφής, η δημιουργία μόνιμων Παλαιστινίων προσφύγων και η «συντριβή της παλαιστινιακής κοινωνίας». Η απέλαση των Παλαιστινίων έχει περιγραφεί έκτοτε από ορισμένους ιστορικούς ως εθνοκάθαρση.
Το 1998, ο Γιασέρ Αραφάτ πρότεινε ότι οι Παλαιστίνιοι θα έπρεπε να σηματοδοτήσουν την 50ή επέτειο από τη Νάκμπα, ανακηρύσσοντας την 15η Μαΐου, την επομένη της ανεξαρτησίας του Ισραήλ το 1948, ως Ημέρα Νάκμπα, επισημοποιώντας μια ημερομηνία που είχε χρησιμοποιηθεί ανεπίσημα ήδη από το 1949.
Η Νάκμπα επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τον παλαιστινιακό πολιτισμό και είναι ένα θεμελιώδες σύμβολο της παλαιστινιακής ταυτότητας, μαζί με τον "Χαντάλα", την καφίγια και το συμβολικό κλειδί. Αμέτρητα βιβλία, τραγούδια και ποιήματα έχουν γραφτεί για τη Νάκμπα. Ο Παλαιστίνιος ποιητής Μαχμούντ Νταρουίς περιέγραψε τη Νάκμπα ως «ένα εκτεταμένο παρόν που υπόσχεται να συνεχιστεί στο μέλλον».
Συστατικά
Η Νάκμπα περιλαμβάνει τον εκτοπισμό, την έξωση, την ανιθαγένεια και τη διάσπαση της παλαιστινιακής κοινωνίας.
Εκτοπισμός
Κατά τη διάρκεια του Παλαιστινιακού πολέμου 1947–49, εκτιμάται ότι 700.000 Παλαιστίνιοι διέφυγαν ή εκδιώχθηκαν, αποτελώντας περίπου το 80% των Παλαιστινίων Αράβων κατοίκων αυτού που έγινε Ισραήλ. Σχεδόν το ήμισυ αυτού του αριθμού (περίπου 250.000–300.000 Παλαιστίνιοι) είχε διαφύγει ή είχε εκδιωχθεί πριν από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Ισραήλ τον Μάιο του 1948, γεγονός που ονομάστηκε casus belli για την είσοδο του Αραβικού Συνδέσμου στον χώρα, που πυροδότησε τον αραβο-ισραηλινό πόλεμο του 1948.
Κατά την περίοδο μετά τον πόλεμο, ένας μεγάλος αριθμός Παλαιστινίων προσπάθησε να επιστρέψει στα σπίτια τους. Περίπου 2.700-5.000 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν από το Ισραήλ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου: η συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν άοπλοι και σκόπευαν να επιστρέψουν για οικονομικούς ή κοινωνικούς λόγους. Η απέλαση των Παλαιστινίων έχει χαρακτηριστεί από ορισμένους ιστορικούς ως εθνοκάθαρση.
Ταυτόχρονα, ένα σημαντικό ποσοστό των Παλαιστινίων που παρέμειναν στο Ισραήλ εκτοπίστηκαν εσωτερικά. Το 1950, η UNRWA υπολόγισε ότι 46.000 από τους 156.000 Παλαιστίνιους που παρέμειναν εντός των συνόρων που οριοθετήθηκαν ως Ισραήλ από τις Συμφωνίες Εκεχειρίας του 1949 ήταν εσωτερικά εκτοπισμένοι πρόσφυγες. Σήμερα, περίπου 274.000 Άραβες πολίτες του Ισραήλ –ή ένας στους τέσσερις στο Ισραήλ– εκτοπίζονται εσωτερικά από τα γεγονότα του 1948.
Έξωση και διαγραφή
Το Σχέδιο Διχοτόμησης του ΟΗΕ του 1947 εκχωρούσε το 56% της Παλαιστίνης στο μελλοντικό εβραϊκό κράτος, ενώ η παλαιστινιακή πλειοψηφία, το 66%, επρόκειτο να λάβει το 44% της επικράτειας. Το 80% της γης στο προγραμματισμένο εβραϊκό κράτος ανήκε ήδη σε Παλαιστίνιους, το 11% είχε εβραϊκό τίτλο. Πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο του 1947–49, εκατοντάδες παλαιστινιακές πόλεις και χωριά ερημώθηκαν και καταστράφηκαν. Τα γεωγραφικά ονόματα σε όλη τη χώρα διαγράφηκαν και αντικαταστάθηκαν με εβραϊκά ονόματα, άλλοτε παράγωγα της ιστορικής παλαιστινιακής ονοματολογίας και άλλοτε νέες εφευρέσεις. Πολυάριθμες μη εβραϊκές ιστορικές τοποθεσίες καταστράφηκαν, όχι μόνο κατά τη διάρκεια των πολέμων, αλλά σε μια επακόλουθη διαδικασία για αρκετές δεκαετίες. Για παράδειγμα, πάνω από το 80% των τεμενών των παλαιστινιακών χωριών έχουν καταστραφεί και τα τεχνουργήματα έχουν αφαιρεθεί από μουσεία και αρχεία.
Διάφοροι νόμοι εκδόθηκαν στο Ισραήλ για να νομιμοποιηθεί η απαλλοτρίωση της παλαιστινιακής γης.
Ανιθαγένεια και αποεθνικοποίηση
Η δημιουργία της παλαιστινιακής ανιθαγένειας αποτελεί κεντρικό συστατικό της Νάκμπα και συνεχίζει να είναι χαρακτηριστικό της παλαιστινιακής εθνικής ζωής μέχρι σήμερα. Όλοι οι Άραβες Παλαιστίνιοι έγιναν αμέσως απάτριδες ως αποτέλεσμα της Νάκμπα, αν και ορισμένοι πήραν άλλες εθνικότητες. Μετά το 1948, οι Παλαιστίνιοι έπαψαν να είναι απλώς Παλαιστίνιοι, αντ' αυτού έγιναν είτε Ισραηλινοί Παλαιστίνιοι, Παλαιστίνιοι της UNRWA, Παλαιστίνιοι της Δυτικής Όχθης και Παλαιστίνιοι από τη Γάζα, επιπλέον της ευρύτερης παλαιστινιακής διασποράς, που μπόρεσε να αποκτήσει διαμονή εκτός της ιστορικής Παλαιστίνης και των προσφυγικών καταυλισμών.
Ο πρώτος νόμος περί ισραηλινής ιθαγένειας, που ψηφίστηκε στις 14 Ιουλίου 1952, αποκρατικοποίησε τους Παλαιστίνιους, καθιστώντας την πρώην παλαιστινιακή υπηκοότητα "στερούμενη ουσίας", "μη ικανοποιητική και ακατάλληλη για την κατάσταση μετά την ίδρυση του Ισραήλ".
Διάσπαση της κοινωνίας
Η Νάκμπα ήταν η κύρια αιτία της παλαιστινιακής διασποράς. Την ίδια στιγμή που δημιουργήθηκε το Ισραήλ ως εβραϊκή πατρίδα, οι Παλαιστίνιοι μετατράπηκαν σε «προσφυγικό έθνος» με «περιπλανώμενη ταυτότητα». Σήμερα η πλειοψηφία των 13,7 εκατομμυρίων Παλαιστίνιων ζουν στη διασπορά, δηλαδή ζουν εκτός της ιστορικής περιοχής της Παλαιστίνης υπό Βρετανική Εντολή, κυρίως σε άλλες χώρες του αραβικού κόσμου. Από τα 6.2 εκατομμύρια που είναι εγγεγραμμένοι από την ειδική υπηρεσία του ΟΗΕ για τους Παλαιστινίους πρόσφυγες, UNRWA, περίπου το 40% ζει στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα και το 60% στη διασπορά. Ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς τους πρόσφυγες της διασποράς δεν είναι ενσωματωμένοι στις χώρες υποδοχής τους, όπως φαίνεται από τη συνεχιζόμενη ένταση των Παλαιστινίων στον Λίβανο ή την παλαιστινιακή έξοδο 1990-1991 από το Κουβέιτ.
Αυτοί οι παράγοντες οδήγησαν σε μια παλαιστινιακή ταυτότητα «δυστυχίας», ενώ η αποεδαφικοποίηση των Παλαιστινίων δημιούργησε έναν ενωτικό παράγοντα και εστιακό σημείο στην επιθυμία να επιστρέψουν στη χαμένη τους πατρίδα.
Ορολογία
Ο όρος Νάκμπα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στα γεγονότα του 1948 από τον Κονσταντίν Ζουρέικ, καθηγητή ιστορίας στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, στο βιβλίο του το 1948 "Νάκμπα: Το νόημα της καταστροφής". Έγραψε ότι «η τραγική πτυχή της Νάκμπα σχετίζεται με το γεγονός ότι δεν είναι μια τακτική ατυχία ή ένα προσωρινό κακό, αλλά μια καταστροφή στην ουσία της λέξης, μια από τις πιο δύσκολες που έχουν γνωρίσει ποτέ οι Άραβες στη μακρά ιστορία τους». Πριν από το 1948, το «Έτος της Καταστροφής» μεταξύ των Αράβων αναφερόταν στο 1920, όταν οι ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις χώρισαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε μια σειρά από ξεχωριστά κράτη σύμφωνα με τις γραμμές της επιλογής τους.
Η λέξη χρησιμοποιήθηκε ξανά ένα χρόνο αργότερα από τον Παλαιστίνιο ποιητή Μπουρχάν αλ-Ντιν αλ-Αμπούσι. Οι μαθητές του Ζουρέικ ίδρυσαν στη συνέχεια το Αραβικό Εθνικιστικό Κίνημα το 1952, ένα από τα πρώτα παλαιστινιακά πολιτικά κινήματα μετά τη Νάκμπα. Σε μια εξάτομη εγκυκλοπαίδεια με τίτλο "Νάκμπα: Η Καταστροφή της Ιερουσαλήμ και ο Χαμένος Παράδεισος", που δημοσιεύτηκε μεταξύ 1958–60, ο Αρέφ αλ Αρέφ έγραψε: «Πώς μπορώ να την αποκαλέσω, αν όχι Νάκμπα; Όταν εμείς ο αραβικός λαός γενικά και οι Παλαιστίνιοι ιδιαίτερα, αντιμετωπίσαμε μια τέτοια καταστροφή (Νάκμπα) που δεν την αντιμετωπίσαμε ποτέ ανά τους αιώνες, η πατρίδα μας σφραγίστηκε, [εκδιωχθήκαμε] από τη χώρα μας και χάσαμε πολλούς από τους αγαπημένους μας γιους».
Αρχικά, η χρήση του όρου Νάκμπα μεταξύ των Παλαιστινίων δεν ήταν καθολική. Για παράδειγμα, πολλά χρόνια μετά το 1948, οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στο Λίβανο απέφευγαν και μάλιστα αντιστάθηκαν ενεργά στη χρήση του όρου, επειδή προσέδιδε μονιμότητα σε μια κατάσταση που θεωρούσαν προσωρινή και συχνά επέμεναν να αποκαλούνται «παλιννοστούντες». Τις δεκαετίες του '50 και του '60, οι όροι που χρησιμοποιούσαν για να περιγράψουν τα γεγονότα του 1948 περιελάμβαναν al-'ightiṣāb ("ο βιασμός") ή ήταν πιο ευφημιστικοί, όπως al-'aḥdāth ("τα γεγονότα"), al-hijra ("η έξοδος»), και lammā sharnā wa-tla'nā («όταν μαυρίσαμε τα πρόσωπά μας και φύγαμε»). Οι αφηγήσεις της Νάκμπα αποφεύγονταν από την ηγεσία της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) στο Λίβανο τη δεκαετία του '70, υπέρ μιας αφήγησης επανάστασης και ανανέωσης. Το ενδιαφέρον για τη Νάκμπα από οργανώσεις, που εκπροσωπούν πρόσφυγες στον Λίβανο, αυξήθηκε τη δεκαετία του 1990 λόγω της αντίληψης ότι το δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων θα μπορούσε να είναι διαπραγματεύσιμο με αντάλλαγμα το παλαιστινιακό κράτος, και η επιθυμία ήταν να σταλεί ένα σαφές μήνυμα στη διεθνή κοινότητα ότι αυτό δικαίωμα ήταν αδιαπραγμάτευτο.
Από τα τέλη της δεκαετίας του '90, η φράση «συνεχής Νάκμπα» (النکبة المستمرة) προέκυψε για να περιγράψει τη «συνεχή εμπειρία βίας και εκκένωσης» που βιώνει ο παλαιστινιακός λαός. Αυτός ο όρος επιβάλλει την κατανόηση της Νάκμπα όχι ως ένα γεγονός το 1948, αλλά ως μια συνεχιζόμενη διαδικασία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Ισραηλινές προοπτικές
Ισραηλινοί αξιωματούχοι έχουν στιγματίσει επανειλημμένα τον όρο ότι ενσαρκώνει ένα «αραβικό ψέμα» ή «δικαιολόγηση της τρομοκρατίας». Το 2009, το Υπουργείο Παιδείας του Ισραήλ απαγόρευσε τη χρήση του όρου «νάκμπα» σε παλαιστινιακά σχολικά βιβλία για παιδιά. Το 2011, η Κνεσέτ απαγόρευσε στα ιδρύματα να τιμούν το γεγονός. Σύμφωνα με τον Νεβ Γκόρντον, μια σχολική τελετή ανάμνησης της νάκμπα, σύμφωνα με το νόμο του 2011, θα βρισκόταν αντιμέτωπη με κατηγορίες για υποκίνηση σε ρατσισμό, βία και τρομοκρατία και άρνηση του δημοκρατικού χαρακτήρα του Ισραήλ, με αυτόν τον τρόπο. Το 2023, αφού τα Ηνωμένα Έθνη καθιέρωσαν μια ημέρα μνήμης για τη Νάκμπα στις 15 Μαΐου, ο Ισραηλινός πρεσβευτής Γκιλάντ Ερντάν διαμαρτυρήθηκε ότι το ίδιο το γεγονός ήταν αντισημιτικό.
Ισραηλινή αφηγηματική γραμμή
Πολλοί Εβραίοι Ισραηλινοί αναφέρουν την περίοδο της Νάκμπα ως τη γέννηση του κράτους του Ισραήλ και τον «Πόλεμο της Ανεξαρτησίας» τους. Οι Εβραίοι Ισραηλινοί αντιλαμβάνονται συνήθως τον πόλεμο του 1948 και την έκβασή του ως ένα εξίσου διαμορφωτικό και θεμελιώδες γεγονός – ως πράξη δικαιοσύνης και λύτρωσης για τον εβραϊκό λαό μετά από αιώνες ιστορικών δεινών και το βασικό βήμα στην « άρνηση της διασποράς ». Ως αποτέλεσμα, η αφήγηση είναι εξαιρετικά ευαίσθητη στην ισραηλινή ταυτότητα. Όπως αναφέρει μια εφημερίδα σχετικά με το θέμα: «Η σιωπή για τη Νάκμπα είναι επίσης μέρος της καθημερινής ζωής στο Ισραήλ».
Κρατικές κυρώσεις χρηματοδότησης για τον εορτασμό της Νάκμπα
Τον Μάιο του 2009, ο Ισραήλ Μπεϊτινού εισήγαγε ένα νομοσχέδιο που θα έθετε εκτός νόμου όλες τις εκδηλώσεις μνήμης Νάκμπα με ποινή φυλάκισης τριών ετών για τέτοιες πράξεις μνήμης. Μετά από δημόσια κριτική, το προσχέδιο του νομοσχεδίου άλλαξε, η ποινή φυλάκισης μειώθηκε και αντ' αυτού ο Υπουργός Οικονομικών θα είχε την εξουσία να μειώσει την κρατική χρηματοδότηση για τα ισραηλινά ιδρύματα, που θα προέβαιναν «σε εορτασμό της Ημέρας της Ανεξαρτησίας ή της ημέρας ίδρυσης του κράτους ως ημέρα πένθους». Το νέο σχέδιο εγκρίθηκε από την Κνεσέτ τον Μάρτιο του 2011. Η εφαρμογή του νέου νόμου προώθησε ακούσια τη γνώση της Νάκμπα στην ισραηλινή κοινωνία.
Σε ταινίες και λογοτεχνία
Η ταινία "Farha" για τη Νάκμπα σε σκηνοθεσία του Ιορδανού Νταρίν Σαλάμ, επιλέχθηκε ως η επίσημη υποβολή της Ιορδανίας για την κατηγορία Διεθνών Ταινιών μεγάλου μήκους των Όσκαρ 2023. Σε απάντηση, ο Ισραηλινός Υπουργός Οικονομικών, διέταξε το Υπουργείο Οικονομικών να αποσύρει την κρατική χρηματοδότηση για το θέατρο Αλ Σαράγια της Τζάφα, όπου έχει προγραμματιστεί η προβολή της ταινίας.
Πλώσταινα
Η Πλώσταινα είναι νησίδα που υπήρχε παλαιότερα στη Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου βορειοδυτικά του Μεσολογγίου η οποία πλέον έχει μπαζωθεί. Είναι μία από τις οκτώ ιστορικές νησίδες που πήραν μέρος στον αγώνα της ανεξαρτησίας, ιδιαίτερα στην πολιορκία του Μεσολογγίου.
Νάκμπα
Μακροπρόθεσμες επιπτώσεις
Οι πιο σημαντικές μακροπρόθεσμες συνέπειες της Νάκμπα για τον παλαιστινιακό λαό ήταν η απώλεια της πατρίδας του, ο κατακερματισμός και η περιθωριοποίηση της εθνικής τους κοινότητας και η μετατροπή τους σε λαό χωρίς ιθαγένεια.
Πλώσταινα
Αποξήρανση
Η αποξήρανση της περιοχής έγινε τη δεκαετία του 1960 και η οικοπεδοποίησή της έφερε στην περιοχή νέους κατοίκους είτε από τα γύρω χωριά που έψαχναν για εργασία ή κατοίκους του Μεσολογγίου που έψαχναν για νέα κατοικία.
Νάκμπα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνοκάθαρση στην Ασία Κατηγορία:Απατρία Κατηγορία:Κοινωνία της Παλαιστίνης Κατηγορία:Ιστορία της Παλαιστίνης Κατηγορία:Αραβικές εκφράσεις Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πλώσταινα
Αποξήρανση
Η πρώην νησίδα λειτουργεί ως "προθερμάστρα της αλυκής, με σημαντική επίδραση στο μικροκλίμα της ομώνυμης περιοχής της πόλης του Μεσολογγίου", γεγονός που εποχιακά δημιουργεί συνθήκες δυσφορίας για τους κατοίκους της περιοχής καθώς και έντονη δυσοσμία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Πατραϊκού κόλπου Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Μπέιζμπολ στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το μπέιζμπολ αν και παλιό άθλημα εντάχθηκε στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων μόλις το 1992 μαζί με το αντίστοιχο γυναικείο άθλημα του σόφτμπολ. Όμως, αναφέρεται πως είχε συμπεριληφθεί ως άθλημα επίδειξης ήδη από την Ολυμπιάδα του 1904 στο Σεντ Λούις.
Έχει αποφασιστεί να απομακρυνθεί και πάλι από τους αγώνες το 2012, όπως και το σόφτμπολ.
Ιστορικές πληροφορίες
Η πρώτη ανεπίσημη παρουσία του μπέιζμπολ σε Ολυμπιάδα αναφέρεται το 1904 στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ, ως άθλημα επίδειξης μεταξύ αμερικανικών συλλόγων. Παρόμοιου χαρακτήρα ανεπίσημοι αγώνες για να γίνει γνωστό το άθλημα διεξήχθησαν και σε άλλες ολυμπιάδες, όπως το 1912 στη Στοκχόλμη, το 1936 στο Βερολίνο, το 1952 στο Ελσίνκι, το 1956 στη Μελβούρνη και το 1964 στο Τόκιο. Η επίδειξη περιλάμβανε συνήθως έναν αγώνα μιας μικτής ομάδας από τις ΗΠΑ με μια μικτή ομάδα της διοργανώτριας χώρας.
Ακολούθησε μια εικοσαετία αδιαφορίας ως το 1984. Στους αγώνες του Λος Άντζελες αποφασίστηκε να διεξαχθεί ένα ανεπίσημο τουρνουά με τη συμμετοχή οκτώ χωρών, το οποίο εντάχθηκε στο πρόγραμμα των αγώνων. Στον τελικό η Ιαπωνία κέρδισε τις ΗΠΑ. Έτσι το μπέιζμπολ απέκτησε το χαρακτήρα του υπό δοκιμή ολυμπιακού αθλήματος. Το ίδιο συνέβη και το 1988 στη Σεούλ. Αυτή τη φορά οι ΗΠΑ επικράτησαν της Ιαπωνίας.
Από τους αγώνες του 1992 στη Βαρκελόνη εντάχθηκε στο κανονικό πρόγραμμα των αγώνων. Συμμετέχουν οκτώ ομάδες, που προκρίνονται έπειτα από προολυμπιακό τουρνουά. Όμως, το 2012 αποφασίστηκε να μη συμπεριληφθεί στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου.
Αν και είναι άθλημα που προέρχεται από τις ΗΠΑ, εντούτοις στις ολυμπιάδες έχει κυριαρχήσει η Κούβα με τρία χρυσά μετάλλια.
Ελληνική παρουσία
Το ελληνικό μπέιζμπολ ήταν ανύπαρκτο ως τη δεκαετία του 1990. Μετά την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων 2004 από την Αθήνα δημιουργήθηκαν κάποιες ομάδες. Η προσπάθεια στηρίχτηκε κυρίως από ομογενείς από τις ΗΠΑ, παίκτες και προπονητές, που είχαν σχέση με το άθλημα.
Ιδρύθηκε ομοσπονδία και από το 2000 άρχισε η διοργάνωση Πανελληνίου Πρωταθλήματος και Κυπέλλου. Δημιουργήθηκε εθνική ομάδα που πήρε μέρος στην ολυμπιάδα του 2004 και κατέλαβε την έβδομη θέση.
Στερακτίνιο
Το στερακτίνιο (σύμβολο: sr) ή ακτίνιο τετραγώνου είναι η μονάδα στο διεθνές σύστημα της στερεάς γωνίας. Χρησιμοποιείται στη τριδιάστατη γεωμετρία και είναι ανάλογη με το ακτίνιο, η οποία ποσοτικοποιεί τις επίπεδες γωνίες. Λαμβάνοντας υπόψη ότι μια γωνία σε ακτίνια σε έναν κύκλο, δίνει μήκος στην περιφέρεια, μια στερεά γωνία στα στερακτίνια, που βρίσκεται επάνω σε μια σφαίρα, δίνει μια περιοχή στην επιφάνεια. Το όνομα προέρχεται από την ελληνική "στερεός" + ακτίνιο.
Το στερακτίνιο, όπως το ακτίνιο, είναι μια αδιάστατη μονάδα. Η περιοχή που σχηματίζεται και το τετράγωνο της απόστασης από το κέντρο έχουν μήκος διάστασης στο τετράγωνο (δηλαδή L2/L2 = 1, αδιάστατος). Ωστόσο είναι χρήσιμο να γίνει διάκριση μεταξύ των αδιάστατων ποσοτήτων διαφορετικής φύσεως και έτσι το σύμβολο "sr" χρησιμοποιείται για να δείξει μια στερεά γωνία. Για παράδειγμα, η έντασή της μετριέται σε βατ ανά στερακτίνιο (W⋅sr-1). Το στερακτίνιο ήταν στο παρελθόν μια συμπληρωματική μονάδα του διεθνούς συστήματος, αλλά η κατηγορία αυτή καταργήθηκε το 1995 και το στερακτίνιο θεωρείται μονάδα του διεθνούς συστήματος.
Ορισμός
Ένα στερακτίνιο μπορεί να οριστεί ως η στερεά γωνία που σχηματίζεται στο κέντρο της σφαίρας μονάδας από μια περιοχή μονάδας στην επιφάνειά του. Για μια γενική σφαίρα ακτίνας ρ, οποιοδήποτε τμήμα της επιφάνειας με εμβαδόν A = ρ2 σχηματίζει ένα στερακτίνιο στο κέντρο του.
Η στερεά γωνία που σχετίζεται με την περιοχή κόβεται από μια σφαίρα:
Επειδή η επιφάνεια A της σφαίρας είναι 4r2, ο ορισμός υπονοεί ότι μια σφαίρα σχηματίζει 4 στερακτίνια (≈ 12.56637 sr) στο κέντρο του. Με το ίδιο επιχείρημα, η μέγιστη στερεά γωνία που μπορεί να αντίκειται σε οποιοδήποτε σημείο είναι 4 sr.
Άλλες ιδιότητες
δεξιά|μικρογραφία|Το τμήμα του κώνου (1) και σφαιρικού καπακιού (2) που σχηματίζει μια στερεά γωνία ενός στερακτινίου μέσα σε μια σφαίρα Αν A = r2, που αντιστοιχεί στην περιοχή ενός σφαιρικού καπακίου (A = 2rh) (όπου χ αντιπροσωπεύει το "ύψος" του καπακίου) έχουμε τη σχέση h⁄r = 1⁄2.
Πολλαπλάσια στο διεθνές σύστημα
Στερεές γωνίες πάνω από 4 στερακτίνια—η στερεά γωνία της πλήρης Ευκλείδειας σφαίρας—σπάνια συναντάται.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1">
Κατηγορία:Παραγόμενες μονάδες του SI Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Milliyet
Η Milliyet ("Έθνος") είναι μεγάλη Τουρκική καθημερινή εφημερίδα που ιδρύθηκε το 1950.
Για καιρό άφησε το σημάδι του στην εφημερίδα ως διευθυντής έκδοσης ο κολοσσός των Τουρκικών μέσων μαζικής ενημέρωσης Αμπντί Ιπεκτσί (Abdi İpekçi). Ο Ιπεκτσί κατόρθωσε να ανεβάσει το επίπεδο στον Τουρκικό τύπο με την εισαγωγή δημοσιογραφικών κριτηρίων. Την 1 Φεβρουαρίου 1979 ο Ιπεκτσί δολοφονήθηκε από τον Μεχμέτ Αλί Αγκτσά, ο οποίος αργότερα θα προσπαθούσε να δολοφονήσει και τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄.
PZInż 403 Lux-Sport
δεξιά|μικρογραφία|Φωτογραφία του PZInż 403 Lux-Sport (LS). Το PZInż 403 Lux-Sport ήταν μοντέλο αυτοκινήτου που σχεδιάστηκε από την Państwowe Zakłady Inżynieryjne (PZInż) στη Πολωνία. Τα πρώτα δοκιμαστικά αντίτυπα του αυτοκινήτου άρχισαν να παράγονται το 1936.
Milliyet
Στις 6 Οκτωβρίου 1980, η οικογένεια Καρατζάν εκχώρησε την εφημερίδα στον Αϊντίν Ντογάν, τον βασικό μιντιακό μεγιστάνα στην Τουρκία.
Από το 1994, η Milliyet εγκατέλειψε τη δημοσιογραφική γραμμή που ακολουθούσε επί Αμπντί Ιπεκτσί και υιοθέτησε αρθρογραφία που προσεγγίζει περισσότερο αυτήν της Hürriyet. Για παράδειγμα η διαδικτυακή της έκδοση περιλαμβάνει συχνά αισθησιακό υλικό από την σκανδαλοθηρική ταμπλόιντ The Sun, φτάνοντας σε μεγάλο βαθμό υπερθέτησης στην καθημερινή κάλυψη, με πανομοιότυπα άρθρα και φωτογραφίες.
Η Milliyet εκδίδεται από την ίδια μιντιακή εταιρεία, την Doğan Medya, που εκδίδει τις Hürriyet και Radikal.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Εφημερίδες στην τουρκική γλώσσα Κατηγορία:Καθημερινές εφημερίδες
PZInż 403 Lux-Sport
Ιστορία
Αν και το πρωτότυπο δεν κατάφερε να επιβιώσει από τον πόλεμο, το σασί βρέθηκε μετά τον πόλεμο σε μια μάντρα. Σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Τεχνολογίας στη Βαρσοβία.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα αυτοκινήτων της Πολωνίας
Ουίλιαμ Άμποτ
Ο Ουίλιαμ Άμποτ (William Abbot ή Abbott, 12 Ιουνίου 1790 - 1 Ιουνίου 1843) ήταν Άγγλος ηθοποιός και θεατρικός παραγωγός, τόσο στην Αγγλία όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Βίος
Ο Άμποτ γεννήθηκε στο Τσέλσι του Λονδίνου και έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή στο Μπαθ το 1806 και την πρώτη του εμφάνιση στο Λονδίνο το 1808, στο Θέατρο Χέιμαρκετ, σε μια φιλανθρωπική παράσταση. Εκεί εμφανίστηκε ως Φρέντερικ σε μια παραγωγή του 1809 του έργου Lovers' Vows. Στο θέατρο του Κόβεντ Γκάρντεν το 1813, σε ελαφριά κωμωδία και μελόδραμα, σημείωσε την πρώτη του σαφή επιτυχία. Υποδύθηκε τον Πυλάδη στον Ορέστη του Ουίλιαμ Τσαρλς Μακρήντυ, ενώ συμμετείχε και στο έργο Distressed Mother του Άμπροουζ Φίλιπς, όταν ο Μακρήντυ έκανε την πρώτη του εμφάνιση εκεί, το 1816. Έπαιξε τους ρόλους του Άππιου Κλαύδιου στο έργο του Βιργίνιος του Σέρινταν Νόουλς (1820) και του Μόντους στο έργο του Hunchback (1832).
Το 1827 ο Άμποτ οργάνωσε τον θίασο, στον οποίο συμμετείχε και η Χάριετ Σμίθσον, που ανέβασε Σαίξπηρ στο Παρίσι. Η θέση του ήταν διευθυντής σκηνής. Έδωσε παραστάσεις στη Salle Favart, αλλά δεν απέσπασε επαίνους. Κατά την επιστροφή του στο Λονδίνο έπαιξε τον Ρωμαίο στην Ιουλιέτα της Φάνι Κεμπλ (1830). Δύο από τα μελοδράματα του Άμποτ, The Youthful Days of Frederick the Great (1817) και Swedish Patriotism (1819), ανέβηκαν στο Κόβεντ Γκάρντεν.
Ο Άμποτ εργάστηκε επίσης στην Αμερική, όπου εμφανίστηκε για πρώτη φορά ως "Mr. Beverly" σε μια παραγωγή του 1832 του The Gamester στο Park Theatre της Νέας Υόρκης. Αργότερα μετακόμισε στο Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας, όπου δημιούργησε το New Charleston Theatre και το διηύθυνε από το 1837 έως το 1841. Το θέατρο αυτό έφερε αστέρες όπως η Έλεν Τρι στον θίασο εκεί, αλλά δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία.
Ο Ουίλιαμ Άμποτ πέθανε στη Νέα Υόρκη ή στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ στις 7 Ιουνίου 1843. Είχε παντρευτεί μια ηθοποιό, την Ελίζαμπεθ Μπράντσοου, το γένος Μπουλόιντ, νωρίτερα το ίδιο έτος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980
Τα τουρνουά καλαθοσφαίρισης της 22ης Ολυμπιάδας διεξήχθησαν στη Μόσχα μεταξύ 20-30 Ιουλίου 1980, με τη συμμετοχή δώδεκα εθνικών ομάδων ανδρών (10ο τουρνουά) και έξι γυναικών (2ο). Κύρια έδρα της διοργάνωσης ήταν το αχανές κλειστό στάδιο των ολυμπιακών εγκαταστάσεων (Ολιμπίσκι), ενώ για κάποιους αγώνες χρησιμοποιήθηκε επίσης το γήπεδο της ΤΣΣΚΑ.
Οι Αγώνες της Μόσχας πραγματοποιήθηκαν μέσα σε τεταμένο ψυχροπολεμικό κλίμα. Ήδη από το Γενάρη του 1980, ο Αμερικανός πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ είχε απειλήσει με μποϊκοτάζ, εάν η Σοβιετική Ένωση δεν ανακαλούσε το στρατό της από το Αφγανιστάν. Τον Απρίλιο η απειλή έγινε πράξη, με αρκετές χώρες του δυτικού μπλοκ, του Αραβικού Συνδέσμου και την Κίνα να ανακοινώνουν ότι δε θα στείλουν αθλητές στη Σοβιετική Ένωση. Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι Αγώνες γνώριζαν οργανωμένο μποϊκοτάζ, ήταν όμως η πρώτη που αυτό είχε τόσο μεγάλη επίπτωση στα μπασκετικά τουρνουά - π.χ. στους άνδρες αποχώρησαν οι μισοί από τους αρχικούς συμμετέχοντες.
Στο καθαρά αγωνιστικό σκέλος, νικήτρια στους άνδρες αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία, για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία της. Στις γυναίκες επικράτησε η Σοβιετική Ένωση, επαναλαμβάνοντας την επιτυχία των Ολυμπιακών του Μόντρεαλ.
Κατάταξη
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Μάζι Βοιωτίας
Το Μάζι είναι χωριό του Δήμου Αλιάρτου του Νομού Βοιωτίας. Είναι χτισμένο πάνω από τον γειτονικό Αλίαρτο στις πλαγιές του Ελικώνα σε υψόμετρο 240 μέτρων. Έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, 445 κατοίκους και οι κάτοικοι του προέρχονται από το Πολύδωρο Ιωαννίνων (παλαιότερα Μάζι). Το Μάζι ήταν το μεγαλύτερο χωριό της περιοχής μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα αλλά στη συνέχεια μεγάλο μέρος του πληθυσμού του εγκαταστάθηκε στον Αλίαρτο ο οποίος μετά την αποξήρανση της Κωπαΐδας άρχισε να αναπτύσσεται.
Μουταμιντίγια
μικρογραφία|Έδρα του μουταμιντίγια, στο [[Μοναστίρ (Κυβερνείο)|κυβερνείο Μοναστίρ]] Η μουταμιντίγια είναι όρος διοικητικής διαίρεσης που χρησιμοποιούνται στην Τυνησία. Ανήκει στο δεύτερο επίπεδο της διοικητικής διαίρεσης της Δημοκρατίας της Τυνησίας, όπου τα μουταμιντίγια των κυβερνείων επίσης χωρίζονται σε δήμους (πόλεις) και, στη συνέχεια, σε ιμαντάτ και στη συνέχεια σε συμβούλια χωριών.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Μάζι Βοιωτίας
Το Μάζι υπήρξε έδρα κοινότητας την περίοδο 1912-1965 οπότε και εντάχθηκε στον νεοσύστατο τότε Δήμο Αλιάρτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Νικόλαος Διομήδης - Κυριακός
Ο Νικόλαος Διομήδης - Κυριακός (1842 - 16 Οκτωβρίου 1903 ) ήταν διαπρεπής Έλληνας νομικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Διομήδη Κυριακού της οικογένειας Διομήδη-Κυριακού, νομικού και πρωθυπουργού, και ακολούθησε τις νομικές σπουδές. Σπούδασε νομική στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα. Το 1874 έγινε υφηγητής της πολιτικής δικονομίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών τον επόμενο χρόνο και για δύο χρόνια έκτακτος καθηγητής αυτής.
Επίσης είχε διατελέσει μέλος της κεντρικής επιτροπής που είχε σαν σκοπό την στήριξη της Κρητικής Επανάστασης του 1866 καθώς και δικαστής για 25 χρόνια στα μεικτά δικαστήρια της Αιγύπτου.
Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Φιλαρέτου και παιδιά του ήταν οι Αλέξανδρος Διομήδης - Κυριακός, πρωθυπουργός και διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, και Θεοδώρα Διομήδη, σύζυγος του Νικόλαου Πετσάλη. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 16 Οκτωβρίου 1903 λόγω καρδιακού νοσήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Νικολαος Κατηγορία:Αρβανίτες
Βοκολίδα
Η Βοκολίδα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Μάζι
Η ονομασία Μάζι, που προέρχεται από αρβανίτικη λέξη η οποία σημαίνει το οργωμένο χωράφι που είναι έτοιμο για σπορά, σχετίζεται με τους παρακάτω οικισμούς της Ελλάδας:
Επίσης με το όνομα αυτό αναφέρονταν στο παρελθόν οι οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πολυχρόνης Πολυχρονιάδης
Ο Πολυχρόνης Πολυχρονιάδης (18.. - 1949) ήταν δήμαρχος Αιγιαλείας από το 1929 ως το 1932 και βουλευτής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Διομήδη Πολυχρονιάδη. Σπούδασε νομικά και ασχολήθηκε με την πολιτική. Εξελέγη βουλευτής Αιγιαλείας στις εκλογές του 1902, η εκλογή του όμως ακυρώθηκε. Επανεξελέγη βουλευτής Αχαΐας και Ήλιδος στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910, του 1912 και του Μαΐου 1915.
Το 1929 εξελέγη δήμαρχος Αιγίου, θέση από την οποία παραιτήθηκε για να θέσει υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές του 1932 χωρίς όμως επιτυχία. Το 1932 παραιτήθηκε για να εκθέσει βουλευτική υποψηφιότητα. Επί των ημερών του κατασκευάστηκε η δημοτική βιβλιοθήκη και ηλεκτροδοτήθηκε το Αίγιο.
Παραπομπές
Πολυχρονιαδης Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας-Ήλιδος Κατηγορία:Βουλευτές Αιγιαλείας
Ίρβινγκ Γκιλ
Ο Ίρβινγκ Τζον Γκιλ (Irving John Gill, 26 Απριλίου 1870 – 7 Οκτωβρίου 1936) ήταν Αμερικανός αρχιτέκτονας του αρχιτεκτονικού ρεύματος του μοντερνισμού.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Tully, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Η εκπαίδευσή του σταμάτησε στο λύκειο. Δεν πήγε σε κολέγιο, ούτε σπούδασε αρχιτεκτονική. Ωστόσο, μαθήτευσε κοντά στον Έλις Χωλ στην πόλη Σύρακιουζ της Νέας Υόρκης. Το 1890 ο Γκιλ ταξιδεύει για πρώτη φορά δυτικά και κατευθύνεται προς το Σικάγο. Εκεί εργάσθηκε πρώτα για μικρό διάστημα στον αρχιτέκτονα Τζόζεφ Λίμαν Σίλμπι (Joseph Lyman Silsbee) και την ίδια χρονιά μεταφέρεται στο γραφείο των Ντάνκμαρ Άντλερ και Λούις Σάλλιβαν (αξιοσημείωτο είναι ότι ο Φρανκ Λόιντ Ράιτ εργαζόταν ήδη στο γραφείο των Adler & Sullivan εκείνη την περίοδο). Το 1893 η κατάσταση της υγείας του υπαγόρευε να μεταφερθεί σε περιοχή με πιο ζεστό κλίμα. Έτσι ταξίδεψε στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια, όπου και θα διέμενε. Ξεκίνησε το δικό του γραφείο, όπου εργαζόταν μέχρι το 1898, οπότε και ξεκίνησε να συνεργάζεται με τον W.S. Hebbard, με τον οποίο έμεινε ως το 1906. Το 1907 και για λιγότερο από έναν χρόνο συνεργάστηκε με τον Φρανκ Μιντ (Frank Mead). Το 1911 το γραφείο του Γκιλ ήταν το μεγαλύτερο στην πόλη, με έξι σχεδιαστές και πάρα πολλές αναθέσεις. Εκείνη τη χρονιά ήρθε στο γραφείο του ο ανιψιός του, Λούις Γκιλ, ο οποίος είχε σπουδάσει αρχιτεκτονική παρά τις αντιδράσεις του θείου του, ωστόσο λίγο αργότερα θα γινόταν συνεταίρος. Λίγο μετά το 1913 ο Γκιλ μεταφέρει τα γραφεία του στο Λος Άντζελες, αφήνοντας ωστόσο τον ανιψιό του, τον Λούις, επικεφαλής στο Σαν Ντιέγκο. Μετά το 1916 ο Γκιλ σταμάτησε να εργάζεται στο San Diego. Το 1928 παντρεύεται για πρώτη φορά. Γυναίκα του ήταν η Mrs Marion Brashears από το Πάλος Βέρντες. Εκεί πήγαν και για να ζήσουν, όμως δέκα μήνες μετά τη μετακόμισή τους, ο Γκιλ γράφει στο ημερολόγιό του ότι ξανά-μετακομίζει στο Carlsbad. Λίγους μήνες μετά παθαίνει ένα καρδιακό επεισόδιο, και το 1933 ένα δεύτερο. Τα προβλήματα αυτά της υγείας του, τον αποδυνάμωναν σταδιακά, αλλά εκείνος δεν έχανε το κουράγιο του να εργάζεται. Πεθαίνει στις 7 Οκτωβρίου 1936, σχεδόν ξεχασμένος, αλλά έχοντας αφήσει το σημάδι του στη Δυτική ακτή.