cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιδηρόδρομος Πύργου - Κατακόλου (ΣΠΚ)
Το ιστορικό της εταιρείας του Σιδηροδρόμου Πύργου - Κατακόλου (ΣΠΚ)
Κατά το έτος 1881 το Δημόσιο επέτρεψε στον Δήμο Λετρίνων να προκηρύξει διαγωνισμό με στόχο την ανάδειξη του αναδόχου, στον οποίο θα εκχωρούνταν το δικαίωμα να κατασκευάσει και εν συνεχεία να εκμεταλλευτεί για 60 χρόνια σιδηροδρομική γραμμή ανάμεσα στον Πύργο και το λιμάνι του Κατακόλου (Ν. ΠΙΘ΄/1881).
Ανάδοχος αναδείχθηκε η Γενική Πιστωτική Τράπεζα (ΓΠΤ). Οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 1882. Η δαπάνη του έργου έφτασε το 1,45 εκατ. δραχμές και το σύνολό της επιβάρυνε τον ιδιώτη επενδυτή. Τον Ιούνιο της επόμενης χρονιάς η ΓΠΤ παραχώρησε τα δικαιώματα εκμετάλλευσης της γραμμής σε εταιρεία υπό την ονομασία "Σιδηρόδρομος Πύργου - Κατακόλου (ΣΠΚ)". Μέτοχοί της ήταν η ΓΠΤ, οι κεφαλαιούχοι Κ. Καραπάνος, Ι. Νεγρεπόντης, Ι. Σερπιέρης, Σ. Οικονόμου, Χρ. Ζωγράφος, Μ. Νεγρεπόντης, οι βουλευτές Α. Αυγερινός και Β. Βουδούρης, οι κτηματίες Ε. Βαλτατζής, Α. Παπούδοφ και Μ. Αξελός, οι τραπεζίτες Μ. Νεγρεπόντης, Κ. Βούρος και Α. Μουτσόπουλος, ο Δήμαρχος Λετρίνων Π. Αυγερινός και οι Γ. Μαντζαβίνος, Ξ. Κυριαζής, Δ. Σγούτας, Μ. Μελάς και Γ. Παρίσης. Το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο του ΣΠΚ αποτελούσαν οι Α. Αυγερινός, Α. Παπούδοφ, Μ. Αξελός, Β. Βουδούρης και Ν. Βλάγκαλης. Τα τακτικά δρομολόγια ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο του 1883.
Σύμφωνα με τον νόμο [http://www.et.gr/idocs-nph/pdfimageSummaryviewer.html?args=sppFfdN7IQP5_cc--m0e1_r594OrEr-51SNH1qlbzoy8rzSZFxgk-RSdx4B9ilY5kAYi3ORfmaq1IMII8gha2HkxcPQvNBMtY9T3IvMHxXpABIQE1JCW9FiNMrQQT-Ek_FKlm_8xYozC7sEvV5ULbGnbREnqsaQqq2_IDbp7Q-tKsSBoGhwjew.. ΠΙΘ΄/1881] ο ΣΠΚ θα λειτουργούσε υπό την εποπτεία επιτρόπου εκλεγμένου από το Δημοτικό Συμβούλιο. Επιπλέον ο Δήμος έδινε στην εταιρεία εγγύηση ελαχίστου κέρδους ύψους 6%. Εάν η κερδοφορία ήταν μικρότερη, ο Δήμος θα κατέβαλλε το υπόλοιπο ποσό. Στην περίπτωση που η κερδοφορία ήταν μεγαλύτερη του 6%, ο Δήμος θα λάμβανε μέρος των κερδών. Κατά τα πρώτα έτη λειτουργίας ο Δήμος κατηγορούσε την διοίκηση της επιχείρησης για παραποίηση των ισολογισμών και αρνείτο να ανταποκριθεί στις οικονομικές του υποχρεώσεις προς τον ΣΠΚ παρά την εγγύηση που είχε δοθεί. Η υπόθεση οδηγήθηκε στα δικαστήρια, τα οποία δικαίωσαν την πλευρά του Δήμου. Το επόμενο διάστημα, ωστόσο, ο τελευταίος παραιτήθηκε των δικαιωμάτων του επί της επιχείρησης με αντάλλαγμα τη διαγραφή των οφειλών του προς αυτή. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι μετά από τη συγκεκριμένη εξέλιξη οι ισολογισμοί εμφάνιζαν τόσο μεγάλη κερδοφορία, ώστε αποδόθηκε στους μετόχους μέρισμα ύψους μεγαλύτερου του 7%.
Κατά το έτος 1890 ο ΣΠΚ εξαγοράστηκε από την Εταιρεία Μεσημβρινών Σιδηροδρόμων Ελλάδος (ΕΜΣΕ) -συμφερόντων Ανδρέα Συγγρού- η οποία είχε μόλις αναλάβει την κατασκευή και εκμετάλλευση σιδηροδρομικού δικτύου στην περιοχή της κεντρικής και νότιας Πελοποννήσου. Λίγο αργότερα, ωστόσο, η ΕΜΣΕ κηρύχθηκε έκπτωτη από τις γραμμές που είχε αναλάβει και η γραμμή Πύργου - Κατακόλου επανήλθε στο παλιό ιδιοκτησιακό καθεστώς.
Η σταφιδική κρίση της δεκαετίας του 1890 επέφερε ένα σημαντικό πλήγμα στην οικονομία της Δυτικής Πελοποννήσου και είχε αρνητικό αντίκτυπο στα οικονομικά αποτελέσματα της επιχείρησης. Επιπλέον η κατασκευή της γραμμής Πειραιώς - Αθηνών - Πάτρας - Πύργου από την εταιρεία των Σιδηροδρόμων Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ) επρόκειτο να αλλάξει τον συγκοινωνιακό χάρτη της περιοχής. Ο Πύργος απέκτησε αξιόπιστη χερσαία συγκοινωνία με την Πάτρα και τον Πειραιά, γεγονός που υποβάθμισε τον ρόλο του λιμένα του Κατακόλου και μοιραία οδήγησε στην περαιτέρω μείωση του μεταφορικού έργου του ΣΠΚ. Ενδεικτικό των δυσχερειών που αντιμετώπισε η επιχείρηση είναι το γεγονός ότι η κατ' έτος μεταφερόμενη ποσότητα σταφίδας μειώθηkε μεταξύ των ετών 1896 και 1900 από τους 21,7 σε 4,8 χιλιάδες τόνους. Μη μπορώντας να επιβιώσει ως ανεξάρτητη εταιρεία ο ΣΠΚ ενσωματώθηκε στους ΣΠΑΠ κατά το έτος 1951.
Τροχαίο υλικό (ατμάμαξες)
Το τροχαίο υλικό του ΣΠΚ περιελάμβανε πέντε ατμάμαξες, όλες κατασκευασμένες στη Γερμανία από την εταιρεία Krauss. Οι τρεις πρώτες ("ΠΥΡΓΟΣ", "ΗΛΕΙΑ", "ΕΡΜΗΣ") παραδόθηκαν το 1882, η επόμενη ("ΑΛΦΕΙΟΣ") το 1922 και η τελευταία ("ΟΛΥΜΠΙΑ") το 1931.
Καλλιθέα Άρτας
Η Καλλιθέα είναι ένας μικρός οικισμός του Δήμου Αρταίων με 37 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στα ορεινά της Άρτας, σε υψόμετρο 662 μέτρων και απέχει από την πόλη περίπου 22 χιλιόμετρα.
Διοικητικές μεταβολές
Το αρχικό όνομα του οικισμού ήταν Μαχαλάς. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και εντάχθηκε στην κοινότητα Πιστιανών Νέας Ελλάδος (Ροδαυγή). Το 1984 μετονομάστηκε σε Καλλιθέα. Το 1997 εντάχθηκε στο δήμο Ξηροβουνίου και το 2010 στο Δήμο Αρταίων.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Η Καλλιθέα γειτνιάζει με τους οικισμούς της τοπικής κοινότητας Πιστιανών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλλιθεα Αρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Ντανιέλ Αντέτζο
Ο Ντανιέλ Αντέτζο (γεννημένος στις 7 Αυγούστου 1989) είναι Νιγηριανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός στήν Σούπερ Λίγκα για την Λαμία.
Καριέρα
Άρχισε την καριέρα του στην Ιταλική Εστέ το 2005, στην τότε ομάδα της τέταρτης Κατηγορίας Ιταλίας. Ο Αντέτζο έκανε το ντεμπούτο του στην Σέριε Α τον Μαρτίο του 2009, με την φανέλα της Ρετζίνα, στον αγώνα εναντίον της Φιορεντίνα. Στις 17 Ιουνιου 2014, ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, για να υπογράψει συμβόλαιο 2 χρόνων με την τότε ομάδα της Καλλονής. Παρέμεινε μέχρι το 2016, όπου έμεινε ελεύθερος και επέστρεψε στην Ιταλία για λογαριασμό της Βιτσέντσα, και μετέπειτα για λίγο χρονικό διάστημα στην Σαλερνιτάνα. Το 2018 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό της Κέρκυρας, που αγωνιζόταν τότε στην Σούπερ Λίγκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νιγηριανοί ποδοσφαιριστές
Αικατερίνη Τσύμπο
Η Αικατερίνη Τσύμπο, ιταλ.: Caterina Cybo (13 Σεπτεμβρίου 1501 – 17 Φεβρουαρίου 1557) ήταν με τον γάμο της Ιταλίδα ηγεμόνας, δούκισσα του Καμερίνο.
Βιογραφία
Από τον γάμο της με τον Τζιοβάννι-Μαρία δούκα του Καμερίνο απέκτησε το 1523 τη Τζούλια. Το 1527 απεβίωσε ο σύζυγός της και τον διαδέχθηκε η κόρη τους, που ήταν μόλις 4 ετών. Τότε η Αικατερίνη έγινε επίτροπος του δουκάτου του Καμερίνο μεταξύ 1527 και 1535 κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας της κόρης της Τζούλια.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς
Πεύκη Τρικάλων
Η Πεύκη (κατά την Τουρκοκρατία Στρούζα) είναι ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων του Δήμου Μετεώρων ενώ παλαιότερα υπαγόταν στον Δήμο Μαλακασίου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 850μ. περιτριγυρισμένη από τα πευκοδάση (εξ'ού και το όνομα της) της Λάζινας, των Καναλιών και της Μπράβας. Απέχει 35 χλμ. από την Καλαμπάκα και μόλις 2.500 μ. από την Εθνική οδό Τρικάλων-Ιωαννίνων. Στην κάτω πλευρά του χωριού βρίσκεται το ποτάμι που έρχεται από τον Κορυδαλλό όπου η τοξωτή γέφυρα που υπάρχει εκεί εξυπηρετούσε την συγκοινωνία Θεσσαλίας-Ηπείρου από τις αρχές του 19ου αιώνα. Οι κάτοικοι, που ανέρχονται περίπου στους 300, είναι βλάχικης καταγωγής και ασχολούνται περισσότερο με την κτηνοτροφία και την γεωργία και λιγότερο με την υλοτομία.
Το χωριό
μικρογραφία|Λαογραφικό Μουσείο Πεύκης Στο κέντρο του χωριού υπάρχει η πλατεία με τον τεράστιο πλάτανο που εδώ και πολλά χρόνια χαρίζει σκιά στους κατοίκους και στους επισκέπτες του χωριού. Γύρω από την πλατεία βρίσκονται τα καφενεία του χωριού, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, το παλιό σχολείο και η βρύση με το τρεχούμενο νερό από το πηγάδι. Το 2017 εγκαινιάστηκε το Λαογραφικό Μουσείο Πεύκης που μέσα από τα εκθέματα του αναπαρίσταται ο τρόπος ζωής, οι παραδόσεις και οι δουλειές των κατοίκων της. Αξιοσημείωτη είναι και η καθημερινή λειτουργία του ανακαινισμένου νερόμυλου (Μοάρα) και του υδροτριβείου (Δριστέλα). Η Πεύκη έχει επίσης και πολιτιστικό σύλλογο, ο οποίος από το 2014 και εξής διοργανώνει και συμμετέχει σε διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις με κυριότερη το ετήσιο πανηγύρι του χωριού στις 14 Αυγούστου. Στο χωριό τοποθετούνται και παιδικές κατασκηνώσεις οι οποίες όμως δεν λειτουργούν πια. μικρογραφία|Πολιτιστικός Σύλλογος Πεύκης
Ιστορία
Η Πεύκη διαθέτει πλούσια ιστορία άνα τις δεκαετίες ωστόσο, το ιστορικό γεγονός που την έχει σημαδέψει είναι οι δύο πυρπολήσεις της από τους Γερμανούς, το 1943 και στις 17 Ιουλίου του 1944. Την δεύτερη φορά επιπλέον, πήραν όμηρους όλους τους άνδρες άνω των 15 ετών και τους οδήγησαν στην Γερμανία, ενώ συγκέντρωσαν τα γυναικόπαιδα στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου για να τα κάψουν. Ως εκ θαύματος ανήμερα της Αγίας Μαρίνας ανεστάλη το κάψιμο και έτσι σώθηκαν. Για το λόγο αυτό οι κάτοικοι έκτισαν το 1989 την εκκλησία της Αγίας Μαρίνας και κάθε χρόνο ανήμερα της γιορτής της (17 Ιουλίου) πανηγυρίζουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Χάννα Βέρες
Η Χάννα Ιβάνοβνα Βέρες (Га́нна Іва́нівна Ве́рес; 21 Δεκεμβρίου 1928 – 11 Ιουνίου 2003) ήταν Ουκρανή λαϊκή καλλιτέχνης, τεχνήτρια κεντητών υφασμάτων και υφαντών. Ήταν κόρη της καλλιτέχνιδας και υφαντικής, Μαρίας Ποσόμπτσουκ, και μητέρα των καλλιτεχνών Βαλεντίνας και Έλενας Βέρες. Της απονεμήθηκε το Εθνικό Βραβείο Σεφτσένκο με την Άννα Βασιλαστσούκ το 1968.
Βιογραφία
Η Χάννα Βέρες γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1928 στο χωριό Ομπουχοβίτσι στην περιοχή Βισχορόντ της περιοχής του Κιέβου. Η μητέρα της ήταν η καλλιτέχνις Μαρία Ποσόμπτσουκ. Η Βέρες είχε δύο κόρες, την Βαλεντίνα Βέρες και την Έλενα Βέρες, και οι δύο έγιναν επίσης καλλιτέχνες. Σύμφωνα με τον ιστορικό, NM Νεβέγκα, η Ποσόμπτσουκ δίδαξε στην κόρη της πολλές από τις δεξιότητές της, τις οποίες μετέδωσε και στις κόρες της.
Η Βέρες ζούσε στο Κίεβο, σε ένα σπίτι στη λεωφόρο Μπαστιόνι. Πέθανε στο Ομπουχοβίτσι στις 11 Ιουνίου 2003.
Καλλιτεχνική καριέρα
Ειδική στον τομέα των διακοσμητικών υφαντικών τεχνών, ιδιαίτερα του καλλιτεχνικού κεντήματος, η Βέρες δημιούργησε παραδοσιακές πολωνικές υφαντές πετσέτες, καθώς και διακοσμητικά υφάσματα και πάνελ. Οι πετσέτες είναι ένα παραδοσιακό ουκρανικό ύφασμα: χρησιμοποιούνται ως ειδική επιφάνεια για το φαγητό, που σερβίρεται και πολλές δίνονται ως δώρα σε σημαντικές στιγμές της ζωής. Ίδρυσε το Μουσείο Λαϊκής Υφαντικής στο Ιβάνκιβ, το οποίο άνοιξε το 1988 και έκλεισε το 1992. Τα έργα της περιόδευσαν στη Βόρεια Αμερική, όπου παρουσιάστηκαν στο Τορόντο και το Μόντρεαλ.
Από το 1966 έως το 1968 κατασκεύασε μια σειρά από διακοσμητικά υφάσματα, αφιερωμένα στον Ταράς Σεφτσένκο. Η έκδοση του 1971 του Κομπζάρ του Σεφτσένκο απεικονίζεται με αναπαραγωγές των πετσετών της σε συμπαραγωγή με τη Χάννα Βασιλαστσούκ. Οι ταινίες Lyada (1974, " Κίιβναουχφιλμ "), Το λινάρι ανθίζει (1980, "Ουκρτελεφίλμ") είναι αφιερωμένες στο έργο της Βέρες.
Τα έργα της Βέρες περιλαμβάνουν:
Κληρονομιά
Τα έργα της Βέρες φυλάσσονται στο Εθνικό Μουσείο Ταράς Σεφτσένκο, το Εθνικό Καταφύγιο Σεφτσένκο στο Κάνιβ και το Εθνικό Μουσείο Λαϊκής Διακοσμητικής Τέχνης, καθώς και σε άλλες τοποθεσίες.
Σύμφωνα με πρώτες αναφορές, στις 27 Φεβρουαρίου 2022, έργα της Βέρες ήταν μεταξύ εκείνων, που καταστράφηκαν όταν το Ιστορικό και Τοπικό Ιστορικό Μουσείο του Ιβάνκιβ κάηκε κατά τη Μάχη του Ιβάνκιβ, μια στρατιωτική εμπλοκή κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022. Άλλα έργα που καταστράφηκαν μαζί περιελάμβαναν πίνακες της Μαρίας Πριματσένκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί καλλιτέχνες
Some Kind of Monster (τραγούδι)
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2003 Κατηγορία:Singles του 2004 Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica Κατηγορία:Singles της Elektra Records
Αδελαΐδα Α΄, Ηγουμένη του Κέντλινμπεργκ
Η Αδελαΐδα Α΄ (Adelheid I., 977 - 14 Ιανουαρίου 1044) από τον Οίκο των Οθωνιδών, ήταν ηγουμένη του Κέντλινμπεργκ, κόρη του Όθωνα Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της βυζαντινής πριγκίπισσας Θεοφανούς.
Παιδικά χρόνια
Πήρε το όνομα της εκ πατρός γιαγιάς της, Αδελαΐδας της Ιταλίας. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του αυτοκράτορα Όθωνα Β΄ και της Θεοφανούς. Εκπαιδεύτηκε στο αββαείο του Κέντλινμπεργκ από την πατρική της θεία, ηγουμένη Ματθίλδη. Το 984, η νεαρή κοπέλα απήχθη από τις δυνάμεις του θείου της, Δούκα Ερρίκου Β΄, το 984 και κρατήθηκε υπό κράτηση από τον αρχιερέα του, τον Billung τον Μονόφθαλμο. Σύντομα μετά, όμως, απελευθερώθηκε από πιστά σαξονικά στρατεύματα. Τον Οκτώβριο του 995, η Αδελαΐδα χειροτονήθηκε ως καλόγρια. Όταν η ηγουμένη Ματθίλδη πέθανε στις 7 Φεβρουαρίου 999, η Αδελαΐδα έγινε ηγουμένη.
Επιρροή στο βασίλειο
Μετά το θάνατο του αδελφού της αυτοκράτορα Όθωνα Γ΄, η Αδελαΐδα και η μεγαλύτερη αδερφή της, ηγουμένη Σοφία του Γκάντερσχαϊμ, ενήργησαν ως αληθινές βασίλισσες, αφού απέρριψαν τον Έκαρντ του Meissen (ο οποίος θα μείωνε την επιρροή τους) ως υποψήφιο για τη βασιλεία. Μαζί με τη Σοφία, η Αδελαΐδα επηρέασε σημαντικά την εκλογή του εξαδέλφου της, Ερρίκου Β΄, ως βασιλιά της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο οποίος αργότερα έδωσε πολλά προνόμια στις δύο αδερφές. Η Αδελαΐδα και η αδελφή της θα έπαιζαν τον ίδιο ρόλο στην εκλογή του βασιλιά Κορράδου Β΄. Παρ' όλα αυτά, όταν η Σοφία πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1039, ο Κορράδος δεν επέτρεψε στην Αδελαΐδα να την διαδεχθεί ως ηγουμένη του Γκάντερχαϊσμ. Μετά το θάνατό του αργότερα εκείνο το έτος, ο βασιλιάς Ερρίκος Γ΄ της επέτρεψε τελικά να κυβερνήσει και το Γκάντερχαϊσμ.
Θάνατος
Η Αδελαΐδα πέθανε στις 14 Ιανουαρίου του 1044 ή του 1045 και τη διαδέχτηκε η συγγενής της Βεατρίκη της Φραγκονίας. Είναι θαμμένη στο αββαείο του Κέντλινμπεργκ. Μια ζωντανή επιτύμβια στύλη διατηρεί την παραδοσιακή εικόνα της Αδελαΐδας. Απεικονίζεται ως μια ευσεβής γυναίκα με μοναστικές συνήθειες που κρατάει το Ευαγγέλιο. Στην πραγματικότητα, η εικόνα απεικονίζει τι αντιπροσώπευε η Αδελαΐδα και όχι την εικόνα της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγουμένες του Κέντλινμπεργκ
Εθνική Αργεντινής (χόκεϊ επί χόρτου γυναικών)
Η εθνική ομάδα χόκεϊ επί χόρτου γυναικών της Αργεντινής αποτελεί το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Αργεντινής στο διεθνές χόκεϊ επί χόρτου. Τελεί υπό τον έλεγχο της Συνομοσπονδίας Χόκεϊ Αργεντινής. Αποτελεί μία από τις πλέον επιτυχημένες εθνικές ομάδες σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ιστορία
Το χόκεϊ έφτασε στην Αργεντινή από αγγλούς μετανάστες στις αρχές του 20ου αιώνα και οι πρώτες ομάδες γυναικών σχηματίστηκαν επισήμως το 1909. Το 1997 ο ​​Σέρχιο Βιγίλ, πρώην παίκτης της εθνικής ομάδας των ανδρών, διορίστηκε προπονητής. Υπό την ηγεσία του, οι Las Leonas κατέκτησαν τον πρώτο τίτλο Παγκοσμίου Κυπέλλου Χόκεϋ, τα πρώτα Ολυμπιακά μετάλλια, τα πρώτα μετάλλια του Τσάμπιονς Τρόφι και πολλά άλλα επιτεύγματα. Η ομάδα εξελίχθηκε σε δημοφιλία σε εθνικό επίπεδο, με ορισμένες από τις παίκτριες να εμφανίζονται ακόμη και ως μοντέλα σε διαφημιστικές εκστρατείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αργεντινή
Σχέσεις Ελλάδας-Πακιστάν
Οι σχέσεις Ελλάδας-Πακιστάν αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ του Πακιστάν και της Ελλάδας. Η πρώτη πρεσβεία του Πακιστάν στην Αθήνα άνοιξε το 1975. Η Ελλάδα ίδρυσε πρεσβεία στο Ισλαμαμπάντ το 1987.
Ιστορία
μικρογραφία|300x300εσ|Παιδιά Πακιστανών μεταναστών σε μια τελετή στην [[Αθήνα της Ελλάδας.]] μικρογραφία|300x300εσ|Τζαβιέντ Ασλάμ Αράιν, Πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας στην Ελλάδα σε μια διαμαρτυρία με Πακιστανούς [[Μετανάστευση|μετανάστες.]] Ο Κτησίας στο έργο του Ινδικά κατέγραψε τις πεποιθήσεις και την άποψη των Περσών για την Ινδία.
Γύρω στο 515 π.Χ., ο Πέρσης βασιλιάς Δαρείος Α΄ της Περσίας έστειλε τον Έλληνα εξερευνητή Σκύλακα να ακολουθήσει την πορεία του Ινδού Ποταμού και να ανακαλύψει πού οδηγούσε.
Αργότερα, ο Μέγας Αλέξανδρος της Μακεδονίας κυβέρνησε περιοχές της αρχαίας Κοιλάδας του Ινδού στο Πακιστάν. Οι Έλληνες τους ανέφεραν τότε ως Ινδοί (άνθρωποι της Κοιλάδας του Ινδού). Αυτό αποδεικνύεται σε επιγραφές των Αχαιμενιδών στην Περσέπολη και ελληνικά κείμενα όπως αυτά του Ηροδότου. Μέρος του σημερινού Πακιστάν αποτέλεσε μέρος Ινδοελληνικών βασιλείων που ίδρυσαν οι διάδοχοι του μεγάλου Αλεξάνδρου.
Επιπλέον, υπάρχουν περίπου 32,500 Πακιστανοί που είναι εγκατεστημένοι στην Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πακισταν Ελλαδα
Γκόραν Ιβανίσεβιτς
O Γκόραν Ιβανίσεβιτς (γεννημένος στις 13 Σεπτεμβρίου 1971) είναι Κροάτης πρώην επαγγελματίας τενίστας και νυν προπονητής. Είναι γνωστός για την κατάκτηση του Γουίμπλετον το 2001, του μοναδικού του Γκραν Σλαμ, κάτι το οποίο πέτυχε με κάρτα ελεύθερης εισόδου (wildcard) ενώ ήταν στο νούμερο 125 της παγκόσμιας κατάταξης.
Ο Ιβανίσεβιτς είχε βρεθει μέχρι και το νούμερο 2 της παγκόσμιας κατάταξης το 1994. Στο Γουίμπλετον πριν στεφθεί πρωταθλητής είχε υπάρξει 3 φορές φιναλίστ, το 1992, το 1994 και το 1998 (την πρώτη φορά ηττήθηκε από τον Αντρέ Άγκασι και τις δύο επόμενες απο τον Πiτ Σάμπρας).
Είχε μια επιτυχημένη καριέρα και κατάφερε να κατακτήσει συνολικά 22 τίτλους ATP στο μονό. Μάλιστα ήταν ανταγωνιστικός και στο διπλό όπου βρέθηκε δύο φορές στον τελικό του Ρολάν Γκαρός (1990 και 1999).
Ο άθλος στο Γουίμπλετον
Το 2001 μετά από προβλήματα τραυματισμών έπεσε πολύ στην παγκόσμια κατάταξη και βρέθηκε εκτός του top 100. Πριν το Γουίμπλετον ήταν στο νούμερο 125. Η κατάταξή του δεν του εξασφάλιζε μια θέση στο κυρίως ταμπλό αλλά οι διοργανωτές του έδωσαν κάρτα ελεύθερης εισόδου (wildcard) μιας και ήταν 3 φορές φιναλίστ στο συγκεκριμένο τουρνουά. Η κατάκτηση του Γουίμπλετον από τον ίδιο με τον τρόπο που επιτεύχθηκε θεωρήθηκε ένα ορόσημο στα χρονικά του αθλήματος.
Προπονητική καριέρα
Μετά την απόσυρση του από την ενεργό δράση το 2004 επέλεξε την καριέρα του προπονητή. Από τις 30 Ιουνίου του 2019 προπονεί τον Νόβακ Τζόκοβιτς ενώ στο παρελθόν έχει προπονήσει και άλλους καταξιωμένους τενίστες: τον Μάριν Τσίλιτς (ο οποίος υπό την καθοδήγησή του κέρδισε το US Open το 2014), τον Μίλος Ράονιτς και τον Τόμας Μπέρντιχ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές του Γουίμπλεντον Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Κροάτες αθλητές της αντισφαίρισης
Μαρία του Γκουιμαράες
Η Μαρία του Γκουιμαράες (Maria de Guimarães, 12 Αυγούστου 1538 - 7 Σεπτεμβρίου 1577) από τον Οίκο των Αβίς ήταν κόρη του δούκα του Γκοιμαράες και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Πάρμας και της Πλακεντίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου 1538 στο Παλάτι Ριμπέϊρα στη Λισαβόνα και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Ντουάρτε 4ου δούκα τού Γκουιμαράες και της Ισαβέλλας των Μπραγκάνσα, κόρης του Ιακώβου δούκα της Μπραγκάνσα.
Η Μαρία πέθανε στις 7 Σεπτεμβρίου 1577 στην Πάρμα σε ηλικία 39 ετών.
Οικογένεια
Στις 11 Νοεμβρίου 1565 παντρεύτηκε στις Βρυξέλλες τον Αλέξανδρο Φαρνέζε, Δούκα της Πάρμας και της Πλακεντίας. Μαζί απέκτησαν τα εξής παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αβίς Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πορτογαλίας
Εθνική Ουγγαρίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ουγγαρίας (ουγγρικά: Magyar női kosárlabda-válogatott) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Ουγγαρίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ουγγρικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Magyar Kosarlabdázók Országos Szövetsége (MKOSZ)).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Η ιστορία της καλαθοσφαίρισης ξεκινά στην Ουγγαρία ουσιαστικά το 1912 οπότε και εισήχθη το νέτμπολ. Με γοργούς ρυθμούς το άθλημα κέρδισε σε δημοφιλία και τέθηκε υπό την επίβλεψη της Ομοσπονδίας Αθλητισμού της χώρας το 1925. Το 1933 το νέτμπολ αντικαταστάθηκε από την καλαθοσφαίριση και ξεκίνησαν τα πρώτα διασυλλογικά πρωταθλήματα.
Η σημερινή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ιδρύθηκε μεταπολεμικά και συγκεκριμένα στις 15 Νοεμβρίου του 1942.
Το ουγγρικό μπάσκετ γνώρισε τις ενδοξότερες στιγμές του τη δεκαετία του 1950, τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Το 1950 η Ουγγαρία φιλοξένησε το δεύτερο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών, στο οποίο το αντιπροσωπευτικό της συγκρότημα κέρδισε το πρώτο της (ασημένιο) μετάλλιο. Την ίδια δεκαετία κέρδισε επιπλέον ένα ασημένιο (1956) κι ένα χάλκινο μετάλλιο (1952).
Η ομάδα συμμετείχε αδιάλλειπτα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα από το 1950 μέχρι το 1997 κερδίζοντας συνολικά με μία δεύτερη κορύφωση της απόδοσής της κατά τη δεκαετία του 1980. Την εποχή εκείνη συμμετείχε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας (1980) χάνοντας για μία θέση την τιμή ανόδου στο βάθρο. Μετρά, επίσης, πέντε παρουσίες σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα με υψηλότερη επίδοση την 5η θέση (1957 στη Βραζιλία).
Με την αλλαγή της χιλιετίας η ομάδα των ενηλίκων γυναικών περνά περίοδο παρακμής συμμετέχοντας περιστασιακά στην τελική φάση Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων. Αντίθετα οι νεανικές ομάδες σημείωσαν αξιοσημείωτα αποτελέσματα τα τελευταία χρόνια σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Πρόσφατα, η Ουγγαρία συνδιοργάνωσε με τη Ρουμανία το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών του 2015 χωρίς, όμως, να διακριθεί αγωνιστικά.
Κατατάξεις σε διεθνείς διοργανώσεις
μικρογραφία|δεξιά|220px|Στιγμιότυπο από αγώνα μεταξύ των εθνικών ομάδων της Ουγγαρίας (κόκκινο) και της [[Εθνική Φινλανδίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)|Φινλανδίας το 2010.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων Ουγγαρια
Φαμπρίτσιο Κορόνα
Ο Φαμπρίτσιο Μαρία Κορόνα (ιταλικά:Fabrizio Maria Corona, γενν. 29 Μαρτίου 1974), είναι Ιταλός ηθοποιός, τηλεοπτική προσωπικότητα και πρώην φωτογράφος.
Βιογραφία
Γεννημένος στη Κατάνια της Σικελίας, είναι γιος των δημοσιογράφων Βιττόριο και Γκαμπριέλα Κορόνα, και έχει και δύο αδερφούς, τον Φεντερίκο και τον Φρανσίσκο.
Καριέρα
Είναι πρώην συνέταιρος και διαχειριστής του φωτογραφικού πρακτορείου Κορόνα στο Μιλάνο. Ήταν το κεντρικό πρόσωπο σε μια σειρά ερευνών της ιταλικής δικαιοσύνης το 2007 σε ένα σκάνδαλο εκβιασμών, γνωστό και ως Βαλλετόπολι. με την εμπλοκή πολλών επωνύμων από το χώρο της ψυχαγωγίας και του αθλητισμού. Συνελήφθη με την κατηγορία του φυσικού αυτουργού σε εκβιασμό και πέρασε 77 ημέρες στην φυλακή. Αφέθηκε ελεύθερος τον Μάιο του 2007. Κατά την διάρκεια της φυλάκισης του, ο Κορόνα θα γράψει το βιβλίο "La mia Prigione" (Η φυλακή μου), με τις εμπειρίες του, ως αποτέλεσμα του σκανδάλου Βαλλετόπολι. και το οποίο είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα στα Ιταλικά μέσα ενημέρωσης.
Τον Μάρτιο του 2009, έλαβε μέρος στο ριαλιτι σόου "La fattoria". Το ντεμπούτο του ως ηθοποιός έγινε το 2010 στην δραματική τηλεοπτική σειρά "Squadra antimafia - Palermo oggi 2" που προβλήθηκε στο Canale 5, του Ομίλου Mediaset (ιδιοκτησίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι). Θα παίξει τον ρόλο του αφεντικού της μαφίας, του Ιβο Πρίνσιπε με το ψευδώνυμο "Ο Κατανέζος". Το 2009 θα του απαγγελθεί κατηγορία για εκβιασμό με φωτογραφικό υλικό. Το 2013 καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκισης, αλλά θα φυγοδίκησε. Παραδόθηκε στις αρχές μετά από 4 ημέρες.
Προσωπική ζωή
Από το 2001 μέχρι το 2007 ήταν παντρεμένος με την Κροάτισσα μοντέλο Νίνα Μόριτς, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Κάρλος Μαρία Κορόνα (γενν. 2002).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιταλοί φωτογράφοι
Αθανάσιος Νανόπουλος
Ο Αθανάσιος Νανόπουλος (ημερομηνία γέννησης και θανάτου άγνωστη) ήταν Έλληνας ξιφομάχος. Αγωνίστηκε σε πέντε αγώνες στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ξιφασκίας Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948
Ροδόλφος Γ΄ της Βουργουνδίας
Ο Ροδόλφος Γ΄ ο οκνηρός ή αδρανής ή ευσεβής, γερμ. Rudolf III der faule (π. 970 - 6 Σεπτεμβρίου 1032) από τον Οίκο των Παλαιών Γουέλφων ήταν βασιλιάς της Άνω & Κάτω Βουργουνδίας (Αρλ) το διάστημα 993-1032. Ήταν το τελευταίο άρρεν μέλος του Οίκου του και ο τελευταίος βασιλιάς του β΄ βασιλείου της Βουργουνδίας (της Αρλ).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Κορράδου Α΄ της Άνω & Κάτω Βουργουνδίας και της Ματθίλδης των Καρολιδών, κόρης του Λουδοβίκου Δ΄ της Δυτικής Φραγκίας. Από τς αδελφές του η Γκίζελα παντρεύτηκε τον δούκα της Βαυαρίας, η Μπέρτα τον βασιλιά της Γαλλίας και η Γκέρμπεργκα τον δούκα της Σουαβίας.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 993 και στέφθηκε στη Λωζάννη. Όταν προσπάθησε να καταλάβει μερικές Βουργουνδικές περιοχές, προκλήθηκε αναστάτωση. Δεν μπορούσε να ρυθμίσει τους ολοένα ισχυρότερους ευγενείς και επιπλέον ο Όθων-Γουλιέλμος των Ιβρέα κόμης της Βουργουνδίας ήθελε να αυξήσει την επικράτειά του.
Όπως και ο πατέρας του, προσέγγισε τους Οθωνίδες βασιλείς της Γερμανίας για να σταθεροποιήσει την εξουσία του. Η αδελφή τού πατέρα του Αδελαΐδα, χήρα του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας και ο εγγονός της Όθων Γ΄ της Γερμανίας παρενέβησαν ενεργά στα ζητήματα του βασιλείου της Βουργουνδίας για να τον εξασφαλίσουν. Σε ανταμοιβή ο Ροδόλφος Γ΄ παραχώρησε το 1006 την πόλη της Βασιλείας στον γιο της αδελφής του Γκίζελας, τον Ερρίκο Β΄ των Οθωνιδών της Γερμανίας.
Ο Ροδόλφος Γ΄ απεβίωσε το 1032 σε ηλικία 61 ετών, άτεκνος και τάφηκε στον καθεδρικό της Λωζάννης. Ήταν ο τελευταίος άρρην του Οίκου του· ο Κορράδος Β΄ διεκδίκησε το βασίλειο της Βουργουνδίας και τον ενσωμάτωσε στη Γερμανία.
Η διαδοχή στη Βουργουνδία
Από τους συγχρόνους του εθεωρείτο αδύναμος κυβερνήτης. Ο χρονικογράφος Βίπο της Βουργουνδίας τον αποκαλεί απαθή. Ο Χέρμανν του Ράιχεναου αναφέρει ότι η βασιλεία του χαρακτηρίστηκε από νωθρότητα και χάος. Ο Τήτμαρ αρχιεπίσκοπος του Μέρσεμπουργκ ονομάζει τους ευγενείς ως ουσιαστικούς κυβερνήτες και τον Ροδόλφο Γ΄ μόνο ονομαστικό.
Τουλάχιστον από το 1018 ο Ροδόλφος Γ΄ ήταν τυπικά βασιλιάς, στη σκιά του βασιλιά της Γερμανίας, που ως υποψήφιος διάδοχος παρενέβαινε στις εσωτερικές διενέξεις της χώρας. Το 1032 οι Βουργουνδοί ευγενείς εναντιώθηκαν στον Κορράδο Β΄ ως επόμενο βασιλιά τους και αυτός, για να εξασφαλίσει τη χώρα, έστεψε τον γιο του Ερρίκο Γ΄ το 1038 στο Ζόλοτουρν βασιλιά της Βουργουνδίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Άγκιλτρουτ, χωρίς να αποκτήσει απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Παλαιών Γουέλφων
Σπερματικά σωληνάρια
μικρογραφία|244x244px|Εσωτερική δομή του όρχεως: 1.Διαφραγμάτια 2.Σπερματικά σωληνάρια (πλεγμένα) 3.Λοβοί όρχεως 4.Σπερματικά σωληνάρια (ευθέα) 5.Εκφορητικά σωληνάρια 6.Μεσοαύλιο όρχεως
Τα σπερματικά σωληνάρια είναι μεγάλου μήκους σωληνίσκοι που διατάσσονται σφιχτά μέσα στους λοβούς των όρχεων. Η βασική τους λειτουργία είναι η παραγωγή του ώριμου αρσενικού γαμέτη που ονομάζεται σπερματοζωάριο.
Τα πλεγμένα σωληνάρια μέσα από τους λοβούς απολήγουν σε μια περιοχή στο κέντρο του όρχεως που ονομάζεται μεσοαύλιο. Από εκεί τα σπερματοζωάρια περνούν μέσα από τα εκφορητικά σωληνάρια και εισχωρούν στην κεφαλή της επιδιδυμίδας. Στο σώμα της επιδιδυμίδας τα σπερματοζωάρια αποθηκεύονται προσωρινά μέχρι οι συσπάσεις του σπερματικού πόρου να τα ωθήσουν στον αδένα του προστάτη και μετέπειτα στην ουρήθρα.
Τα σπερματικά σωληνάρια αποτελούνται από τα κύτταρα της σπερματογένεσης. Τα κύρια στάδια της ωρίμανσης των κυττάρων είναι τα σπερματογόνια, τα σπερματοκύτταρα πρώτης και δεύτερης τάξης, οι σπερματίδες και τελικά σπερματοζωάρια. Η διαδικασία της ωρίμανσης του σπερματογονίου σε σπερματοζωάριο ονομάζεται σπερματογένεση και έχει μέσο χρόνο διάρκειας 70 ημερών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα Κατηγορία:Όρχεις Κατηγορία:Όσχεο
Γκράους
Το Γκράους (ισπανικά και καταλανικά: Graus, ή ) είναι δήμος και πόλη της Ισπανίας, που βρίσκεται στην επαρχία της Ουέσκας, στην αυτόνομη κοινότητα της Αραγωνίας. Η πόλη του Γκράους είναι η διοικητική πρωτεύουσα της περιοχής, μία από τις περιοχές της Αραγωνίας στην οποία σώζεται η Αραγωνική γλώσσα.
Γεωγραφία
Το Γκράους βρίσκεται στα Πυρηναία όρη, στη συμβολή των ποταμών Έσερα και Ισάβενα. Ο δήμος Γκράους σήμερα περιλαμβάνει επιπλέον τις πόλεις: Αμπενόθας, Αγκιλάρ, Αγκιναλίου, Μπεγιεστάρ, Μπεναβέντε Αραγόν, Κασταρλένας, Θεντενέρα, Εϊσέπ, Γκουέλ, Τσουσέου, Πανίγιο, Λα Πουέμπλα ντε Φαντόβα, Λα Πουέμπλα ντελ Μον, Πουέγιο ντε Μαργκιγιέν, Ελ Σολέρ, Τόρρες ντε Έσερα, Τόρρε ντε Ομπάτο, Τορρελαβάδ, Τόρρες ντελ Ομπίσπο και το Λας Βέντας ντε Σάντα Λουθία.
Υπάρχουν επίσης ακατοίκητα χωριά όπως τα: Μπαφαλούι, Κάνθερ, Ερδάο, Φαντόβα, Γκρουστάν, Πάνο και το Τορρουέγια ντε Αραγόν.
Ιστορία
Όντας ένα από τα βορειότερα σημεία του Ισλάμ στην Ισπανία, το Γκράους κατά την Ρεκονκίστα ανακαταλήφθηκε από τους Χριστιανούς το 1083, από τον βασιλιά Σάντσο Ραμίρεθ κατά την πολιορκία του Γκράους, μετά το θάνατο του βασιλιά Ραμίρο Α´ το 1064 στην Μάχη του Γκράους. Μετά από αυτή τη μάχη, το Γκράους παραχωρήθηκε στο «Μοναστήρι του Αγίου Βικτωριανού του Ασάν», το οποίο ήταν υπεύθυνο για την ανοικοδόμηση και την επανεποίκηση της πόλης, δίνοντας σημαντικά προνόμια σε όσους εγκαθίσταντο στο Γκράους.
Το 1223, ο Πέτρος Β´της Αραγωνίας χορήγησε στην πόλη τον τίτλο «Πολύ Ευγενές και Πολύ Παλιό Χωριό του Γκράους», τον οποίο διατηρεί μέχρι και σήμερα.
Το 1415 ο Δομινικανός μοναχός (πρόσφατα αγιοποιήθηκε) άγιος Μπινσέν Φερρέ επισκέφθηκε το χωριό ύστερα από πρόσκληση του Μπερενγκέρ ντε Μπαρντάσι (Berenguer de Bardaxi). Και οι δύο ήταν επίτροποι τρία χρόνια νωρίτερα στο Κάσπε, και συμμετείχαν στην επίλυση του προβλήματος της διαδοχής του Στέμματος της Αραγωνίας. Ο Βαλενθιανός άγιος που κήρυττε στο Γκράους με μεγάλη επιτυχία, έδωσε στην πόλη, προς εκτίμηση όλων όσων επιτέλεσε αυτή, ένα σταυρό που σώζεται έως σήμερα και λατρεύεται στην τοπική εκκλησία. Οι κύριες εκδηλώσεις της πόλης είναι αφιερωμένες στον Μπινσέν Φερρέ και τον Άγιο Χριστό, γιορτάζοντας αυτή την επίσκεψη και την δωρεά του.
Αιώνες αργότερα, το 1588, ο Φίλιππος Β´ της Ισπανίας όρισε μια εβδομαδιαία αγορά κάθε Δευτέρα που διαρκεί μέχρι σήμερα. Αργότερα, το 1681, ο Κάρολος Β´ της Ισπανίας, πρόσθεσε τις γιορτές της Σάντα Λουθία (Santa Lucia) που λαμβάνουν χώρα κάθε Μάιο. thumb|αριστερά|Τοιχογραφία στην πρόσοψη ενός σπιτιού στην Μεγάλη πλατεία, ισπ. Plaza Mayor Κατά τον 16ο και 17ο αιώνα, η πόλη γνώρισε μια οικονομική ανάπτυξη που βοήθησε το χωριό και συντέλεσε στην κατασκευή μεγάλων αρχοντικών, τα περισσότερα από τα οποία εξακολουθούν να συνθέτουν την εντυπωσιακή Κεντρική Πλατεία της πόλης, όπως υπάρχουν επίσης και σε άλλα μέρη του χωριού. Κατά τους αιώνες αυτούς χτίστηκε επίσης το πιο σημαντικό μνημείο της πόλης, η «Βασιλική της Παναγίας του Βράχου».
Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, έλαβαν μέρος πόλεμοι εναντίον της Γαλλίας, στους οποίους το Γκράους έγινε σημείο διέλευσης και παροχής τροφής στα στρατεύματα. Στα χρόνια 1651 και 1652 η περιοχή υπέστη μια επιδημία πανώλης που αποδεκάτισε τον πληθυσμό. Κατά τον ίδιο αιώνα χτίστηκε έξω από την πόλη το κολέγιο των ιησουιτών της Εταιρείας του Ιησού και το μοναστήρι του Σάντο Ντομίνγκο, από τα οποία διατηρείται σήμερα μόνο η εκκλησία του πρώτου.
Το 1658 εξορίστηκε στο Γκράους ο Ισπανός φιλόσοφος Μπαλτάσαρ Γκραθιάν ι Μοράλες (Baltasar Gracián y Morales) ως αποτέλεσμα της έκδοσης του τρίτου μέρους της νουβέλας του «El Criticón».
Στον Πόλεμο της ισπανικής Διαδοχής στις αρχές του 18ου αιώνα ο πληθυσμός του χωριού πήρε το μέρος του αυστριακού υποψήφιου, όπως και το μεγαλύτερο μέρος του Στέμματος της Αραγωνίας. Τα βουρβονικά στρατεύματα κατέλαβαν την πόλη, κατέστρεψαν μία από τις γέφυρες της και τη μετέτρεψαν σε βάση για στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Τον 19ο αιώνα, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας τα γαλλικά στρατεύματα εισέβαλαν στο Γκράους και στους μετέπειτα Καρλικούς πολέμους, σημειώθηκαν συγκρούσεις μεταξύ των φιλελεύθερων και των απολυταρχικών. Το 1871 συνελήφθη στην πόλη και φυλακίστηκε ο Πωλ Λαφάργκ, γαμπρός του Καρλ Μαρξ και προπαγανδιστής των ιδεών του, που είχε διαφύγει της γαλλικής αστυνομίας διασχίζοντας τα Πυρηναία. Στα τέλη του αιώνα αυτού, σημειώθηκε μια σημαντική μετανάστευση προς τη Γαλλία. Την ίδια εποχή πραγματοποιήθηκε και η δεύτερη μεγάλη αστική επέκταση, με την κατασκευή της οδού Μπαρράνκο.
Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα είχαν ήδη ενσωματωθεί στον δήμο του Γκράους οι οικισμοί Γκρουστάν, Πορτασπάνα και Τόρε ντε Ομπάτο, ενώ στη δεκαετία του 1920 το Γκράους ενσωμάτωσε αυτούς της Μπαρασόνα και Μπεναβέντε ντε Αραγόν.
Με το ξέσπασμα του ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, η πόλη του Γκράους βρισκόταν στην ζώνη των δημοκρατικών με κυρίαρχο το αναρχικό κίνημα. Η πόλη γύρω στο 1936 έχοντας περί τους 2.600 κατοίκους, έπαιξε ρόλο ως ένα αρκετά σημαντικό τοπικό εμπορικό κέντρο, όντας ένα αναρχικό προπύργιο και κέντρο κολλεκτιβοποίησης της εποχής. Την ίδια εποχή πολλοί άνθρωποι οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα και σημειώθηκαν καταστροφές σε σημαντικά κομμάτια πολιτιστικής κληρονομιάς.
Στη δεκαετία του 1960, υπέστη όπως και στην υπόλοιπη χώρα την φυγή του αγροτικού πληθυσμού προς τις μεγάλες πόλεις. Την δεκαετία αυτή ενσωματώνει ακόμα τους οικισμούς Αγκιναλίου, Πανίγιο, Πουέμπλα ντε Φαντόβα και Τορουέγια ντε Αραγόν. Τέλος, στη δεκαετία του 1970, το χωριό απορροφά τους οικισμούς Τσουσέου, Γκιουέλ και Τόρρες ντε Τσουσέου.
Γαστρονομία
Το πιο γνωστό πιάτο στο Γκράους είναι η «Λονγκανίθα» (longaniza), ένα από τα εδέσματα της περιοχής που τιμήθηκε με το εμπορικό σήμα "Q" για την "Ποιότητα" στην Αραγωνία. Κάθε χρόνο δίνεται έμφαση στην σημασία της με τον εορτασμό της «Μέρας της Λονγκανίθα», το τελευταίο σαββατοκύριακο του Ιουλίου.
Η «Τσιρέτα» (chireta) είναι ένα τυπικό πιάτο της περιοχής της Αραγωνίας, το οποίο αποτελείται από εντόσθια από αρνάκι γεμιστά με ρύζι και κρέας. Στο τέλος τα εντόσθια ράβονται και στη συνέχεια βράζονται.
Το Γκράους είναι επίσης γνωστό ως μία από τις μεγαλύτερες αγορές μαύρης τρούφας σε όλη την Ισπανία.
Γεντζέγιουφ
Το Γεντζέγιουφ (πολωνικά: Jędrzejów, λατινικά: Andreiow) είναι πόλη και η πρωτεύουσα του Πόβιατ Γεντζέγιουφ στο Βοεβοδάτο Τιμίου Σταυρού στην Πολωνία. Βρίσκεται περίπου 35 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Κιέλτσε. Ο πληθυσμός του είναι 16.139 κάτοικοι (2011). Η προέλευση του ονόματος της πόλης είναι άγνωστη. Πιθανώς πήρε το όνομά του από έναν άνδρα που ονομαζόταν Γέντζεϊ (Jędrzej), μέλος της ευγενής οικογένειας Λις, ο οποίος κατοικούσε σε αυτήν την περιοχή.
Ιστορία
Στα πρώτα χρόνια του Βασιλείου της Πολωνίας, υπήρχε ένας οικισμός της Μπζεζνίτσα στην τοποθεσία Γεντζέγιουφ. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το έτος 1153, σε έγγραφο που εκδόθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο του Γκνιέζνο, Γιάνικ. Στο έγγραφο, αναφέρεται η ίδρυση ενός Κιστερκιανού μοναστηριού που είναι γνωστό σήμερα ως η Εκκλησία του Βιντσέτι Καντουούμπεκ. Το μοναστήρι ιδρύθηκε από Γάλλους Κιστερκιανούς, οι οποίοι ήρθαν στο Γεντζέγιουφ από το Αβαείο του Μοριμόντ μεταξύ 1143 και 1153. Η τοποθεσία του μοναστηριού, που ήταν το χωριό Μπζεζνίτσα, γράφτηκε με το όνομα Brysinch. Τον 12ο αιώνα, το όνομα του χωριού άλλαξε σε Γεντζέγιουφ, αλλά ένα από τα ποτάμια της περιοχής φέρει το όνομα Μπζεζνίτσα.
Χρυσή Εποχή
αριστερά|μικρογραφία| Κιστερκιανό Αβαείο στο Γεντζέγιουφ Το χωριό έλαβε τα δικαιώματα του Μαγδεμβούργου στις 16 Φεβρουαρίου 1271, από τον Πρίγκιπα Μπολέσλαφ Ε΄ τον Αγνό. Το καθεστώς πόλης επιβεβαιώθηκε από πολλούς Πολωνούς βασιλιάδες, συμπεριλαμβανομένου του Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας, οι οποίοι το 1510 επέτρεπαν εβδομαδιαίες εορτές και τρεις αγορές το χρόνο. Ο Γεντζέγιουφ ευημερούσε, με ένα δημαρχείο και άλλα δημόσια κτίρια που κατασκευάστηκαν εδώ τον 15ο και 16ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της Πολωνικής Χρυσής Εποχής. Το 1581, η πόλη είχε 77 τεχνίτες, συμπεριλαμβανομένων 20 τσαγκάρηδων, 10 αρτοποιών και 5 κρεοπωλείων. Το Γεντζέγιουφ έκανε εμπόριο με την πόλη της Κρακοβίας, όπου πούλησε ντόπια προϊόντα, όπως κερί μέλισσας, μέλι και πίσσα. Τον Ιανουάριο του 1576, οι υποστηρικτές του Στέφανου Μπάτορυ κάλεσαν ένα συμβούλιο στο Γεντζέγιουφ, καθώς η πόλη αποτελούσε σημαντικό διοικητικό κέντρο, όπου πραγματοποιήθηκαν τα σέιμικ. Το Γεντζέγιουφ καταλήφθηκε, λεηλατήθηκε και καταστράφηκε από τον σουηδικό στρατό του Βασιλιά Κάρολου ΙΒ΄, κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου. Επιπλέον, στα μέσα του 18ου αιώνα, μεγάλα τμήματα του μοναστηριού κάηκαν, για να ξαναχτιστούν σε μπαρόκ στιλ. Στη δεκαετία του 1790, κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο, ο Ταντέους Κοστσιούσκο σταμάτησε εδώ πριν από τη Μάχη του Στσεκοτσίνι, συναντώντας τον Γιούζεφ Πινιατόφσκι (27 Ιουνίου 1794). Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας (1795), ο Γεντζέγιουφ ανήκε για λίγο στην Αυστριακή Δυτική Γαλικία, και από το 1815-1915, ήταν μέρος του υπό ρωσικού ελέγχου Βασιλείου της Πολωνίας.
Το 1819, το αβαείο έκλεισε, αλλά οι μοναχοί κατοικούσαν στο συγκρότημα μέχρι το 1855, όταν πέθανε ο τελευταίος κιστερκιανός μοναχός, ο Βίλχελμ Ουλάφσκι. Το 1858, οι Φραγκισκανοί μετακόμισαν στο αβείο, αλλά οι Ρώσοι τους έδιωξαν το 1870, ανοίγοντας ένα κολέγιο δασκάλων στο μοναστήρι. Οι Κιστερκιανοί δεν επέστρεψαν μέχρι το 1945. Οι κάτοικοι του Γεντζέγιουφ υποστήριξαν ενεργά τη Νοεμβριανή Εξέγερση και στα κελάρια του μοναστηριού άνοιξε ένα πολωνικό στρατιωτικό νοσοκομείο, με 400 κρεβάτια. Η περιοχή της πόλης ήταν ένα από τα κέντρα της Ιανουαριανής Εξέγερσης, με περισσότερες από 30 μάχες και συμπλοκές με τους Ρώσους να γίνονται εδώ. Το 1867 ο Γεντζέγιουφ έγινε έδρα ενός πόβιατ, αλλά το 1870 η ρωσική κυβέρνηση την αφαίρεσε από τον χάρτη της πόλης, μετατρέποντας τον Γεντζέγιουφ σε ένα χωριό (το οποίο παρέμεινε μέχρι το 1916).
Στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, η πόλη ανήκε στο Βοεβοδάτο Κιέλτσε. Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία, το Γεντζέγιουφ δεν καταστράφηκε, αλλά στο Ολοκαύτωμα, η Εβραϊκή μειονότητα δολοφονήθηκε από τους Γερμανούς. Το Γεντζέγιουφ ήταν ένα σημαντικό κέντρο του Εσωτερικού Στρατού (δείτε επίσης Δημοκρατία του Πίντσουφ). Οι μονάδες του Κόκκινου Στρατού μπήκαν στην πόλη στις 14 Ιανουαρίου 1945.
Οικονομία και τουρισμός
Το Γεντζέγιουφ είναι ένα κέντρο υπηρεσιών και βιομηχανίας τσιμέντου. Η πόλη διαθέτει επίσης ζυθοποιείο, του οποίου οι παραδόσεις χρονολογούνται από τα τέλη του 18ου αιώνα. Το Γεντζέγιουφ είναι γνωστό για το Μουσείο Ρολογιών Πσιπκόφστσι, που άνοιξε το 1962. Διαθέτει ένα ξενοδοχείο το οποίο χρησιμοποιείται επίσης ως φοιτητική εστία. Η πόλη έχει δύο ιστορικές εκκλησίες, με την ενοριακή εκκλησία του Βιντσέτι Καντουούμπεκ που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα. Το μοναστήρι ιδρύθηκε από την οικογένεια Γκριφίτα στα μέσα του 12ου αιώνα. Ανακατασκευάστηκε αρκετές φορές - το 1166, στα μέσα του 15ου αιώνα και στα τέλη του 18ου αιώνα. Νότια του Γεντζέγιουφ, υπάρχει ένας πύργος δικτυωτού πλέγματος ύψους 100 μέτρων που χρησιμοποιείται για συνδέσεις ραδιοφώνου. Υπάρχει επίσης ένας στενός σιδηρόδρομος που κάνει δρομολόγια προς το Πίντσουφ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσική Αυτοκρατορία
thumb|right|300px|Ο πίνακας του [[Ιβάν Αϊβαζόφσκι Η άφιξη της Αικατερίνης Β' στη Θεοδοσία]] Η περιοχή της Κριμαίας, η οποία ελεγχόταν προηγουμένως από το Χανάτο της Κριμαίας, προσαρτήθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία στις 19 Απριλίου (Π.Η. 8 Απριλίου) 1783. Η περίοδος πριν την προσάρτηση χαρακτηριζόταν από διαρκείς παρεμβάσεις της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στις υποθέσεις της Κριμαίας, μια σειρά από εξεγέρσεις των Τάταρων της Κριμαίας και τις αμφιταλαντεύσεις των Οθωμανών. Η προσάρτηση ήταν η αρχή 134 χρόνων κυριαρχίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας μέχρι τη Ρωσική Επανάσταση του 1917.
Αφού άλλαξε χέρια πολλές φορές κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, η Κριμαία αποτελούσε τμήμα της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας από το 1921, ενώ παραχωρήθηκε στην Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία το 1954, η οποία μετέπειτα έγινε το ανεξάρτητο κράτος της Ουκρανίας το 1991-1992. Η Ρωσική Ομοσπονδία προσάρτησε εκ νέου την Κριμαία το 2014, επανακατοχυρώνοντας τη ρωσική παρουσία στη χερσόνησο, χωρίς, ωστόσο, να είναι διεθνώς αναγνωρισμένη η προσάρτηση αυτή.
Ανεξάρτητη Κριμαία (1774-76)
Πριν τη νίκη της Ρωσίας επί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1768-1774, το Χανάτο της Κριμαίας, το οποίο κατοικούνταν κατά βάση από Τάταρους της Κριμαίας, αποτελούσε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στη Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή, η οποία ήταν αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος, η Οθωμανική Αυτοκρατορία υποχρεώθηκε να παραχωρήσει την εξουσία της επί του Χανάτου και να γίνει ανεξάρτητο κράτος υπό την επιρροή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι Τάταροι της Κριμαίας δεν επιθυμούσαν την ανεξαρτησία τους και ένοιωθαν ισχυρούς δεσμούς με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μέσα σε δύο μήνες από την υπογραφή της Συνθήκης, η κυβέρνηση του Χανάτου απέστειλε αντιπροσώπους στους Οθωμανούς, οι οποίοι τους ζήτησαν να «καταστρέψουν τις συνθήκες της ανεξαρτησίας». Οι αντιπρόσωποι είπαν ότι, όσο τα ρωσικά στρατεύματα παρέμεναν στο Γενί Καλέ και στο Κερτς, το Χανάτο δεν θα μπορούσε να θεωρείται ανεξάρτητο. Παρ'όλα αυτά, οι Οθωμανοί αγνόησαν αυτό το αίτημα προκειμένου να μην παραβιαστεί η συμφωνία με τη Ρωσία. Στην αναταραχή ύστερα από την ήττα των Τούρκων, ο Τάταρος ηγέτης Ντεβλέτ Γκιράι αρνήθηκε να αποδεχτεί τη συμφωνία την ώρα της υπογραφής της. Έχοντας πολεμήσει ενάντια στη Ρωσία στο Κουμπάν κατά τη διάρκεια του πολέμου, διέσχισε τα Στενά του Κερτς προς την Κριμαία και κατέλαβε την πόλη της Κάφα (σημερινή Θεοδοσία). Ο Ντεβλέτ αμέσως κατέλαβε τον θρόνο της Κριμαίας, εκτοπίζοντας τον Σαχίμπ Γκιράι. Παρά τις ενέργειές του ενάντια της Ρωσίας, η αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας αναγνώρισε το Ντεβλέτ ως Χαν.
Την ίδια ώρα, όμως, η ίδια προωθούσε τον ευνοούμενό της Σαχίν Γκιράι, ο οποίος κατοικούσε στην αυλή της, για τη θέση αυτή. Όσο περνούσε ο χρόνος, η κυριαρχία του Ντεβλέτ γινόταν ολοένα και πιο ασταθής. Τον Ιούλιο του 1775 έστειλε αντιπροσωπεία στην Κωνσταντινούπολη προκειμένου να διαπραγματευτεί την προσάρτηση του Χανάτου της Κριμαίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αυτή η ενέργεια συνιστούσε απείθεια προς τη Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή, την οποία ζήτησε από τους Οθωμανούς να την αγνοήσουν. Ο διάσημος διπλωμάτης Αχμέντ Ρεσμί Εφέντι, ο οποίος συνέβαλλε στη διατύπωση της συνθήκης, αρνήθηκε να παρέχει οποιαδήποτε βοήθεια στο Χανάτο προκειμένου να μην ξεκινήσει ένας ακόμα καταστροφικός πόλεμος με τη Ρωσία. Η Αικατερίνη έδωσε εντολή για εισβολή στην Κριμαία το Νοέμβριο του 1776. Οι δυνάμεις της απέκτησαν γρήγορα τον έλεγχο του Περεκόπ στο βορειότερο τμήμα της χερσονήσου. Τον Ιανουάριο του 1777, ο ευνοούμενος της Ρωσίας Σαχίν Γκιράι εισήλθε στην Κριμαία μέσω των Στενών του Κερτς, όπως ακριβώς έκανε και ο Ντεβλέτ. Ο Ντεβλέτ, συνειδητοποιώντας την επικείμενη ήττα, παραιτήθηκε και κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι, ο Σαχίν ορίστηκε ως Χαν ελεγχόμενος από τη Ρωσία, εξοργίζοντας τον μουσουλμανικό πληθυσμό της χερσονήσου. Όταν άκουσε τα νέα, ο Οθωμανός Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ δήλωσε ότι «ο Σαχίν Γκιράι είναι εργαλείο. Ο στόχος των Ρώσων είναι να καταλάβουν την Κριμαία». Ο Σαχίν, όντας μέλος του Οίκου των Γκιράι, επιχείρησε μια σειρά από μεταρρυθμίσεις για τον «εκσυγχρονισμό» του Χανάτου. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνεται η συγκεντροποίηση των εξουσιών στον Χαν, θεσμοθετώντας μια «αυτοκρατική» διακυβέρνηση, στα πρότυπα της Ρωσίας. Προηγουμένως, η εξουσία μοιραζόταν ανάμεσα στους ηγέτες των διάφορων φυλών, τους λεγόμενους μπέηδες. Επιχείρησε να εισάγει ένα κρατικό σύστημα φορολογίας, έναν κεντρικοποιημένο στρατό υποχρεωτικής θητείας και την αντικατάσταση του νομικού συστήματος του Μιλλέτ με τον πολιτικό νόμο. Αυτές οι ενέργειες, οι οποίες είχαν στόχο της διατάραξης του παλαιότερου οθωμανικού καθεστώτος, ήταν ιδιαίτερα αντιδημοφιλείς στον πληθυσμό της Κριμαίας.
Εξεγέρσεις της Κριμαίας (1777-82)
Μέσα στα επόμενα χρόνια, ο Σαχίν επιχείρησε να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις του. Η στήριξη σε αυτές παρέμενε σε χαμηλά επίπεδα και υπονομεύτηκαν σημαντικά από την απόφαση της Αικατερίνης να μετεγκαταστήσει τους Πόντιους Έλληνες στις βόρειες ακτές της Θάλασσας του Αζόφ, εκτός του Χανάτου. Η κοινότητα αυτή, όντας χριστιανική, αποτελούσε σημαντικό τμήμα της εμπορικής τάξης της Κριμαίας και ήδη υποστήριζαν τις μεταρρυθμίσεις του Σαχίν. Αυτή η μετεγκατάσταση προκάλεσε σημαντικό πλήγμα στην οικονομία της Κριμαίας και αποδυνάμωσε περαιτέρω τη θέση του Χαν. Αναγνωρίζοντας την ήττα της στην Κριμαία, η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπέγραψε τη Συνθήκη του Αϊναλικαβάκ στις αρχές του 1779. Με τη συμφωνία αυτή, οι Οθωμανοί αναγνώρισαν τον Σαχίν ως Χαν της Κριμαίας, δεσμεύτηκαν να μην παρέμβουν περαιτέρω στην Κριμαία και παραδέχτηκαν ότι η Κριμαία βρισκόταν, πλέον, υπό ρωσικό έλεγχο. Οι Κριμαίοι δεν θα περίμεναν, πλέον, την οθωμανική βοήθεια. Οι μεταρρυθμίσεις του Σαχίν προχώρησαν, αφαιρώντας σταδιακά τους Τάταρους από την οποιαδήποτε θέση πολιτικής επιρροής. Για ένα σύντομο διάστημα, η κατάσταση στην Κριμαία είχε εξομαλυνθεί.
Μία νέα εξέγερση ξέσπασε στην Κριμαία το 1781 λόγω της διαρκούς περιθωριοποίησης των Τάταρων στη διακυβέρνηση του Χανάτου. Διάφοροι φύλαρχοι μαζί με τις δυνάμεις τους συναντήθηκαν στο Ταμάν, στην άλλη πλευρά των Στενών του Κερτς. Τον Απρίλιο του 1782, ένα σημαντικό τμήμα του στρατού του Σαχίν αυτομόλησε με τους αντάρτες και τους συνάντησε στο Ταμάν. Η επικοινωνία ανάμεσα στους αρχηγούς των ανταρτών, μεταξύ αυτών και δύο αδερφοί του Σαχίν, και τα υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης βρισκόταν σε εξέλιξη. Οι θρησκευτικοί (ουλεμάδες) και νομικοί (καντί) αξιωματούχοι, σημαντικοί παράγοντες στο παλιό οθωμανικό καθεστώς, διακήρυτταν ανοιχτά την εναντίωσή τους στον Σαχίν. Οι δυνάμεις των ανταρτών επιτέθηκαν στην Κάφα στις 14 Μαΐου (Π.Η. 3 Μαΐου) 1782. Οι δυνάμεις του Σαχίν ηττήθηκαν άμεσα και ο ίδιος κατέφυγε στο Κερτς, το οποίο βρισκόταν υπό ρωσικό έλεγχο. Οι ηγέτες των ανταρτών εξέλεξαν ως Χαν τον αδερφό του Σαχίν Μπαχαντίρ Γκιράι και ζήτησαν αναγνώριση από τους Οθωμανούς. Ωστόσο, η Αυτοκράτειρα Αικατερίνη δεν άργησε να αποστείλλει των Πρίγκηπα Γκριγκόρι Ποτέμκιν για να αποκατασταθεί εκ νέου ο Σαχίν στην εξουσία. Δεν υπήρξε ιδιαίτερη αντίδραση απέναντι στους Ρώσους που εισέβαλλαν, ενώ πολλοί αντάρτες υποχώρησαν διασχίζοντας τα Στενά του Κερτς. Ως εκ τούτου, ο Χαν αποκαταστάθηκε τον Οκτώβριο του 1782. Μέχρι τότε, όμως, είχε ήδη χάσει την εμπιστοσύνη των Κριμαίων και της Αικατερίνης. Σε επιστολή της προς έναν Ρώσο σύμβουλο του Σαχίν, η Αικατερίνη έγραψε γι'αυτόν ότι «Πρέπει να σταματήσει τη σοκαριστική και σκληρή συμπεριφορά και να μην τους δώσει [στους Κριμαίους] αφορμή για νέα εξέγερση». Όσο τα ρωσικά στρατεύματα εισέρχονταν στη χερσόνησο, ξεκίνησαν τα έργα για τη δημιουργία ενός λιμανιού προς τη Μαύρη Θάλασσα. Ως τόπο εγκατάστασης του λιμανιού επιλέχθηκε το Ακιτάρ, το οποίο θα αποτελούσε τη βάση του νεοσύστατου Στόλου της Μαύρης Θάλασσας. Ωστόσο, η αβεβαιότητα για τη βιωσιμότητα της αποκατάστασης του Σαχίν Γκιράι οδήγησε σε αυξημένη στήριξη στα σχέδια προσάρτησης της Κριμαίας με κύριο υποστηρικτή τον Πρίγκηπα Ποτέμκιν.