cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της Σπάρτης
Σπαρτιατική Ηγεμονία
Το 382 π.Χ. ο Φοιβίδας, επικεφαλής μιας σπαρτιατικής δύναμης που προέλαυνε βόρεια εναντίον της Ολύνθου, πραγματοποίησε μια παράκαμψη καταλαμβάνοντας την Καδμεία, την ακρόπολη των Θηβών. Ο αρχηγός της αντισπαρτιατικής παράταξης της πόλης εκτελέστηκε μετά από στημένη δίκη και μια μικρή κλίκα φιλοσπαρτιατών ανέλαβε την ηγεμονία των Θηβών και άλλων πόλεων της περιοχής. Το περιστατικό αυτό ήταν κατάφωρη παραβίαση της Ανταλκίδειου Ειρήνης. Ακολούθησε επανάσταση των Θηβαίων και ξέσπασμα νέου πολέμου. Η πρωτοβουλία ανήκει στη Σπάρτη, ωστόσο απέτυχε τελικά να πετύχει τους σκοπούς της. Μια ανοργάνωτη επίθεση στο λιμάνι του Πειραιά από τον Σπαρτιάτη διοικητή Σφοδρία υπονόμευσε τη σπαρτιατική υπεροχή, καθώς εξανάγκασε την Αθήνα να στραφεί στη Θήβα. Ακολούθησαν ήττες των Λακεδαιμονίων στη θάλασσα κατά τη Ναυμαχία της Νάξου και στην ξηρά στη Μάχη της Τεγύρας. Κατ’ επέκταση δεν κατάφεραν να εμποδίσουν την επανίδρυση ούτε του Κοινού των Βοιωτών ούτε της Αθηναϊκής Ηγεμονίας.
Θηβαϊκή Ηγεμονία
Το 371 π.Χ., οι Σπαρτιάτες συγκάλεσαν στην πόλη τους νέα συνάντηση για διαπραγματεύσεις. Η Θήβα υπερασπίστηκε την ισχυρή της θέση στη Βοιωτία, κάτι που οδήγησε σε νέα επίθεση των Λακεδαιμονίων υπό τον Κλεόμβροτο A΄. Η απόφαση των Θηβαίων να δώσουν τη Μάχη στα Λεύκτρα δεν συνοδευόταν από αυτοπεποίθηση, αλλά επρόκειτο για λύση ανάγκης. Ωστόσο κέρδισαν μια λαμπρή νίκη, συντρίβοντας την υπεροψία των σπαρτιατικών όπλων και καταφέροντας μεγάλο πλήγμα στο έμψυχο δυναμικό της πόλης. Με τον τρόπο αυτό η κυριαρχία της Ελλάδος πέρασε στα χέρια των Θηβαίων.
Τον χειμώνα του 370 π.Χ. ο βασιλιάς των Σπαρτιατών Αγησίλαος Β' ξεκίνησε εκστρατεία όχι κατά των Θηβαίων, αλλά σε μια προσπάθεια να διατηρήσει κάτι από την επιρροή της Σπάρτης στην Αρκαδία. Η πρωτοβουλία αυτή τελικά στράφηκε εναντίον του, εφόσον οι Αρκάδες στράφηκαν για βοήθεια στη Βοιωτία. Η τελευταία αντέδρασε στέλνοντας έναν ισχυρό στρατό υπό τις διαταγές του Επαμεινώνδα, ο οποίος αρχικά προέλασε κατά της Σπάρτης και κατόπιν μετέβη στη Μεσσηνία όπου οι είλωτες είχαν ήδη αποστατήσει. Ο Επαμεινώνδας διασφάλισε την ανεξαρτησία των Μεσσηνίων - οι οποίοι βρίσκονταν επί τέσσερις αιώνες υπό Σπαρτιατική κατοχή - επανιδρύοντας την πρωτεύουσά τους, Μεσσήνη.
Η τελευταία καθοριστική μάχη δόθηκε το 362 π.Χ. Την περίοδο αυτή διάφορες από τις συμμαχικές προς τη Θήβα πόλεις είχαν συμμαχήσει με τη Σπάρτη, όπως παραδόξως και η Αθήνα. Η Μάχη της Μαντίνειας ανέδειξε νικητές τους Θηβαίους με ένα όμως βαρύ τίμημα: τη στιγμή της δόξας του βρήκε τον θάνατο ο Επαμεινώνδας. Όταν κόπασε η μάχη τόσο οι σύμμαχοι όσο και οι εχθροί της Σπάρτης σύναψαν ειρήνη. Μόνο οι Λακεδαιμόνιοι αρνήθηκαν πεισματικά, καθώς δεν μπορούσαν να χωνέψουν την ανεξαρτησία της Μεσσηνίας.
Ωστόσο η Σπάρτη δεν διέθετε πλέον ούτε τον στρατό ούτε τα οικονομικά μέσα για να ανακτήσει το χαμένο της έδαφος και η παρουσία των ανεξάρτητων Αρκάδων και Μεσσηνίων στα σύνορά της, έθετε την ασφάλειά της σε μεγάλο κίνδυνο. Εντούτοις, ένωσε τις δυνάμεις της με την Αθήνα και την Αχαΐα το 353 π.Χ. ώστε να εμποδίσει τον βασιλιά της Μακεδονίας, Φίλιππο Β', να περάσει τις Θερμοπύλες και να εισβάλλει στη Φωκίδα. Πέραν τούτου δεν ξαναπήρε μέρος στην προσπάθεια των έτερων πόλεων της ηπειρωτικής Ελλάδας ενάντια στον νέο πανίσχυρο εχθρό από τον βορρά. Όταν ο Φίλιππος νικούσε ολοκληρωτικά τους Αθηναίους και τους Θηβαίους στη Μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ., η Σπάρτη παρέμεινε αδρανής εξαιτίας των φιλομακεδονικών αισθημάτων της γειτονικής Μεσσηνίας και τους Άργους.
Εντούτοις, μετά τη μάχη η Σπάρτη αρνήθηκε πεισματικά να υποταχθεί με τη θέλησή της στον Φίλιππο. Αναγκάστηκε να το κάνει μετά τη λεηλασία της Λακωνίας και τη μεταφορά ορισμένων περιοχών στα σύνορά της στα χέρια των γειτονικών της κρατών. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του Αλεξάνδρου του Μέγα στην Ανατολή, ο βασιλιάς Άγις Γ΄ επιτέθηκε κατά της Μακεδονίας με τη βοήθεια κάποιων πόλεων που αποφάσισαν να εξεγερθούν. Ωστόσο η επανάσταση καταπνίγηκε από τον αντιβασιλιά της Μακεδονίας, Αντίπατρο, με τη Μάχη της Μεγαλόπολης, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Άγις σκοτώθηκε. Η ανάμνηση της ήττας αυτής ήταν φρέσκια στα μυαλά των Λακεδαιμονίων όταν ξέσπασε μια γενική επανάσταση των ελληνικών πόλεων ενάντια στην κυριαρχία των Μακεδόνων, που έμεινε γνωστή ως Λαμιακός Πόλεμος. Κατά τη διάρκειά του η Σπάρτη τήρησε ουδετερότητα.
3ος αιώνας π.Χ.
thumb|350px|''Σπαρτιάτης οπλίτης, σύγχρονη αναπαράσταση. Συλλογή στρατιωτικών ενδυμασιών Vinkhuijzen. Κατά τη διάρκεια εκστρατείας που πραγματοποίησε ο Δημήτριος ο Πολιορκητής το 294 π.Χ. με στόχο την κατάκτηση της Πελοποννήσου, οι Λακεδαιμόνιοι υπό την ηγεμονία του Αρχίδαμου Δ΄ προσπάθησαν να αντισταθούν, αλλά γνώρισαν την ήττα σε δύο μάχες. Αν η προσοχή του Δημητρίου δεν στρεφόταν απότομα προς τη Μακεδονία η πόλη ίσως έπεφτε. Το 293 π.Χ. μια σπαρτιατική δύναμη υπό τον Κλεώνυμο, ενέπνευσε θάρρος στους Βοιωτούς ώστε να αψηφήσουν τον Δημήτριο. Η υποχώρηση ωστόσο των Σπαρτιατών άφησε τη Θήβα εκτεθειμένη. Το 280 π.Χ. ο βασιλιάς Αρεύς Α' και οι άνδρες του εξεστράτευσαν βόρεια με την πρόφαση της υπεράσπισης κάποιας ιερής περιοχής γύρω από τους Δελφούς από την Αιτωλική Συμπολιτεία. Τελικά σκόρπισαν κάνοντας λεηλασίες, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την ήττα τους από τους Αιτωλούς που τους αιφνιδίασαν.
Το 272 π.Χ., με την παρότρυνση του Κλεώνυμου, ο βασιλιάς της Ηπείρου, Πύρρος, αφού είχε επιστρέψει από την περίφημη εκστρατεία του στην ιταλική χερσόνησο, εισέβαλε στην Πελοπόννησο. Ο Αιακίδης βασιλιάς είχε την πεποίθηση πως η Σπάρτη θα έπεφτε εύκολα εφόσον ο βασιλιάς Αρεύς Α' και οι άνδρες του απουσίαζαν στην Κρήτη. Ωστόσο η επίθεση του αποδείχτηκε άκαρπη, καθώς ο νεαρός γιος του Αρέως, ο Ακρότατος, με τους λιγοστούς υπερασπιστές της πόλης – κυρίως γυναίκες και μεγαλύτερους σε ηλικία άνδρες – έδωσαν λυσσαλέα μάχη μέχρι να επιστρέψει ο βασιλιάς. Τελικά ο Πύρρος έστρεψε την προσοχή του στο Άργος και στον μεγάλο του αντίπαλο, Αντίγονο Β' τον Γονατά, και αναχώρησε.
Το 264 π.Χ. οι Λακεδαιμόνιοι συμμάχησαν με την Αθήνα και την Πτολεμαϊκή Αίγυπτο (καθώς και μερικές μικρότερες ελληνικές πόλεις) σε μια προσπάθεια να ανεξαρτητοποιηθούν από τους Μακεδόνες. Κατά τη διάρκεια του Χρεμωνίδειου Πολέμου, ο Αρεύς τέθηκε επικεφαλής δύο εκστρατειών στον Ισθμό, βρίσκοντας τον θάνατο στη δεύτερη. Όταν η Αχαϊκή Συμπολιτεία περίμενε επίθεση από τους Αιτωλούς, η Σπάρτη έστειλε στρατό με τον Άγι Δ΄ για να βοηθήσει στην άμυνα του Ισθμού. Οι Λακεδαιμόνιοι, όμως, επέστρεψαν στο σπίτι όταν φάνηκε πως η επίθεση δεν θα λάμβανε ποτέ χώρα. Λίγο καιρό μετά, κάπου το 244 π.Χ., ένας στρατός Αιτωλών λεηλάτησε τη Λακωνία, παίρνοντας μαζί όπως λέχθηκε κάπου 50.000 αιχμαλώτους, αν και ίσως πρόκειται για υπερβολή. Ο Γκρέιντζερ θεωρεί πως η επίθεση αυτή ήταν τμήμα κάποιας εκστρατείας των Αιτωλών με στόχο την ενοποίηση των πελοποννησιακών πόλεων. Αν και η Αιτωλία κατά κύριο λόγο επιζητούσε τον περιορισμό της Αχαΐας, επειδή οι πόλεις που ενδιαφέρονταν είχαν αντισπαρτιατικά αισθήματα, ένιωσε επιτακτική ανάγκη να δώσει την εντύπωση αντισπαρτιατικής δύναμης.
Στα μέσα του αιώνα εκδηλώθηκε μια κοινωνική κρίση, η οποία είχε ήδη δείξει τα σημάδια της από καιρό. Ο πλούτος είχε συγκεντρωθεί στα χέρια εκατό περίπου οικογενειών. Αντιθέτως, ο αριθμός των Ομοίων, που πάντοτε αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά του σπαρτιατικού στρατού είχε πέσει στους 700, κάτι λιγότερους από το ένα πέμπτο των 9.000 ανδρών του απόγειου της δύναμής της τον 7ο αιώνα π.Χ. Ο Άγις Δ' ήταν ο πρώτος που αποπειράθηκε να προβεί σε μεταρρυθμίσεις. Το πρόγραμμά του περιελάμβανε διαγραφή των χρεών και αναδασμό της γης. Η αντίσταση που προέβαλε ο έτερος βασιλιάς, Λεωνίδας Β΄, δεν είχε αποτέλεσμα καθώς ο τελευταίος έχασε την εξουσία του υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Ωστόσο οι πολιτικοί αντίπαλοι του Άγι εκμεταλλεύτηκαν κάποια περίοδο που εκείνος απουσίαζε για να τον υπονομεύσουν, με αποτέλεσμα να περάσει από δίκη-παρωδία μόλις επέστρεψε και να εκτελεστεί.
Η επόμενη προσπάθεια για μεταρρυθμίσεις προήλθε από τον γιο του Λεωνίδα εχθρού του Άγι, τον Κλεομένη Γ΄. Το 229 π.Χ. ο Κλεομένης ηγήθηκε μιας επίθεσης στη Μεγαλόπολη, ξεκινώντας πόλεμο με την Αχαΐα. Ο στρατηγός της, Άρατος, αν και διέθετε πολλαπλάσιους στρατιώτες τον αντιμετώπισε με επιφύλαξη. Μολαταύτα ο Κλεομένης κατόρθωσε να αναδειχτεί νικητής. Έχοντας μια τέτοια νίκη στο ενεργητικό του άφησε στο πεδίο της μάχης τους ομοίους – στρατιώτες του και οδήγησε το μισθοφορικό τμήμα του στρατού του κατά της Σπάρτης. Κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος τέσσερις από τους πέντε εφόρους έχασαν τη ζωή τους και ο θεσμός καταλύθηκε. Η γη ξαναμοιράστηκε επιτρέποντας σε περισσότερους ανθρώπους να αποκτήσουν πολιτικά δικαιώματα. Τα χρέη χαρίστηκαν. Ο Κλεομένης ανέθεσε δε στον Σφαίρο, τον στωικό του σύμβουλο, να αναβιώσει τα παλαιά έθιμα της αυστηρής εκπαίδευσης και του λιτού τρόπου ζωής. Για τον Γκριν, το γεγονός ότι το καθήκον ανατέθηκε σε έναν μη-Σπαρτιάτη, είναι ενδεικτικό του πόσο είχε απομακρυνθεί η Σπάρτη από το Λυκούργειο παρελθόν της. Αυτοί οι διακανονισμοί επέφεραν την εχθρότητα των εύπορων Πελοποννησίων οι οποίοι φοβούνταν το ενδεχόμενο μιας κοινωνικής επανάστασης. Σε άλλους, και κυρίως στους φτωχούς, ο Κλεομένης χάρισε ελπίδα, η οποία όμως έσβησε γρήγορα όταν ο Κλεομένης ξεκίνησε να καταλαμβάνει γειτονικές πόλεις, καθιστώντας καταφανές πως οι προθέσεις του για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις εκτός Σπάρτης ήταν το τελευταίο πράγμα που είχε στο μυαλό του.
Προχωρώντας σε μεταρρυθμίσεις ο Κλεομένης είχε στο μυαλό του την αναβίωση της σπαρτιατικής δύναμης. Αρχικά σημείωσε επιτυχίες, καταλαμβάνοντας πόλεις που μέχρι τότε άνηκαν στην Αχαϊκή Συμπολιτεία και κερδίζοντας τη χρηματοδότηση της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου. Ο Άρατος, όμως, αποφάσισε να συμμαχήσει με την ως τότε εχθρό των Αχαιών, τη Μακεδονία. Με την Αίγυπτο να αποσύρει τη στήριξή της, ο Κλεομένης αποφάσισε να διακινδυνεύσει τα πάντα σε μία μάχη. Στη Μάχη της Σελλασίας που έλαβε χώρα το 222 π.Χ., ο συνασπισμός Αχαϊκής Συμπολιτείας και Μακεδονίας νίκησε τον Κλεομένη. Ο Μακεδόνας βασιλιάς, Αντίγονος Γ΄ Δώσων εισήλθε πανηγυρικά στην πόλη της Σπάρτης, κάτι που οι πολίτες της δεν είχαν υποφέρει ποτέ στο παρελθόν. Οι έφοροι επέστρεψαν στην εξουσία ενώ η βασιλεία καταργήθηκε. Τελικά η Σπάρτη έπεσε στα χέρια σκληρών και άπληστων τυράννων όπως ο Λυκούργος και ο Μαχανίδας, με τον τελευταίο να θανατώνεται από τον Φιλοποίμενα.
2ος αιώνας π.Χ.
Οι πηγές που αναφέρονται στον Νάβι, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία το 207 π.Χ., συμφωνούν σε αξιοσημείωτο βαθμό ως προς την εχθρική διάθεση απέναντί του, και είναι αδύνατον να μαντέψει κανείς την αλήθεια πίσω από τις κατηγορίες που του επιρρίπτουν. Οι μεταρρυθμίσεις του σίγουρα προχώρησαν πολύ βαθύτερα από εκείνες του Κλεομένη ο οποίος είχε απελευθερώσει 6.000 είλωτες ως λύση απελπισίας. Αν εμπιστευτούμε τις μαρτυρίες του Πολύβιου και του Λίβιου, θα τον απορρίπταμε σαν λίγο καλύτερο από έναν λωποδύτη φύλαρχο, κρατώντας τη Σπάρτη με μέτρα μεγάλης σκληρότητας και καταναγκασμού και χρησιμοποιώντας μισθοφόρους σε μεγάλο βαθμό στους πολέμους του. Ο Φόρεστ παίρνει στα σοβαρά τις κατηγορίες αυτές, ακόμη και πως στην εποχή του το κράτος υποστήριξε την πειρατεία και τη ληστεία, αλλά δε δέχεται πως ήταν τόσο ατομιστής όσο τον θέλουν οι αρχαίες πηγές. Τον βλέπει ως μια σκοτεινότερη εκδοχή του Κλεομένη, ο οποίος ειλικρινά προσπάθησε να αναβιώσει το μεγαλείο της Σπάρτης και να λύσει την κοινωνική της κρίση. Επιπλέον ξεκίνησε την κατασκευή των πρώτων τειχών της πόλης, με έκταση κάπου 9,66 χλμ.
Την περίοδο αυτή η Αχαΐα έπαψε να πρόσκειται στη Μακεδονία, συμμαχώντας με μια νέα ανερχόμενη δύναμη: τη Ρώμη. Καθώς η Συμπολιτεία αυτή αποτελούσε το μεγαλύτερο αντίπαλο της Σπάρτης, ο Νάβις προσέγγισε τους Μακεδόνες. Είχε γίνει πλέον εξαιρετικά δύσκολο για τη Μακεδονία να ελέγχει το Άργος κι έτσι ο Φίλιππος Ε' αποφάσισε να το παραχωρήσει στη Σπάρτη για να δημιουργηθούν περαιτέρω τριβές με την Αχαΐα. Ωστόσο ήταν αρκετά προσεκτικός ώστε να μην καταστρέψει τις διπλωματικές του σχέσεις με τη Ρώμη. Παρά το γεγονός αυτό, μετά από την ολοκλήρωση τριών πολέμων κατά της Μακεδονίας, η Ρώμη ξεκίνησε πόλεμο κατά του Νάβι στέλνοντας στρατό στη Λακωνία υπό τον Φλαμινίνο. Ο Νάβις αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει εγκαταλείποντας όλες του τις κτίσεις εκτός Λακωνίας, παραδίδοντας τα λιμάνια και τον στόλο του, και πληρώνοντας αποζημίωση 500 ταλάντων. Μετά την αποχώρηση των Ρωμαίων κατάφερε να ανακτήσει το Γύθειο, παρά την προσπάθεια που έκανε να το καταλάβει πρώτος ο Φιλοποίμην, επικεφαλής της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Τελικά οι δύο στρατοί ήρθαν αντιμέτωποι με τους Λακεδαιμονίους να γνωρίζουν συντριπτική ήττα, ενώ ο Φιλοποίμην λεηλάτησε για τριάντα ημέρες τη Λακωνία χωρίς αντίσταση.
Ο Νάβις δολοφονήθηκε το 192 π.Χ. και ο Φιλοποίμην ανάγκασε τη Σπάρτη να γίνει μέλος της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Αυτό προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις. Ωστόσο η ένοπλη παρέμβαση των Αχαιών υποχρέωσε τους Λακεδαιμονίους να καταστρέψουν τα τείχη τους, να διαλύσουν τον μισθοφορικό στρατό τους, να ανακαλέσουν όλους τους εξόριστους, να εγκαταλείψουν τους θεσμούς που εγκαθίδρυσε ο Λυκούργος και τέλος να αποδεχτούν τον αχαϊκό νόμο και τους θεσμούς που εκείνος όριζε (188 π.Χ.) Ξανά και ξανά οι διπλωματικές σχέσεις Σπαρτιατών και Αχαιών αποτέλεσαν το θέμα συζητήσεων στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο ή το αίτιο αποστολής διπλωματών στην Ελλάδα, μα καμία καθοριστική παρέμβαση των Ρωμαίων δεν έλαβε χώρα μέχρι τη στιγμή που πάρθηκε η απόφαση να αποκοπούν από τη Συμπολιτεία η Σπάρτη, η Κόρινθος, το Άργος, ο Ορχομενός στην Αρκαδία και η Ηράκλεια στο όρος Οίτη. Με τον τρόπο αυτό οι Αχαιοί ήρθαν σε πλήρη ρήξη με τη Ρώμη και τελικά, το 146 π.Χ., μετά την άγρια λεηλασία της Κορίνθου, η Συμπολιτεία διαλύθηκε και η ηπειρωτική Ελλάδα ενσωματώθηκε στη ρωμαϊκή επαρχία της Μακεδονίας.
Ρωμαϊκή περίοδος
thumb|300px|Ο ποταμός Ευρώτας στην κοιλάδα του οποίου ιδρύθηκε η Σπάρτη. Για τη Σπάρτη μια μακρά εποχή πολέμου και εσωτερικών διενέξεων έλαβε τέλος δίνοντας τη θέση της σε μία νέα ειρήνης και ευμάρειας. Πολλές επιγραφές έχουν σωθεί από την περίοδο αυτή. Ως συμμαχική πόλη απαλλάχθηκε από την άμεση φορολογία, αν και κατά καιρούς υποχρεώθηκε να καταβάλλει «με τη θέλησή της» δώρα στους Ρωμαίους στρατηγούς. Η πολιτική φιλοδοξία των πολιτών της Σπάρτης περιορίστηκε στην ανάληψη κάποιου τοπικού αξιώματος, τα σημαντικότερα από τα οποία ήταν ο νομοφύλαξ, ο έφορος και ο πατρονόμος. Ο Αύγουστος έδειξε αξιοσημείωτη εύνοια στην πόλη, ενώ ο Αδριανός την επισκέφτηκε δύο φορές στα μακρά του ταξίδια και δέχτηκε τον τίτλο του επώνυμου πατρονόμου.
Το πατροπαράδοτο πολεμικό ήθος έβρισκε διέξοδο σε ειρηνικούς διαγωνισμούς που λάμβαναν χώρα στο γυμνάσιο και στο στάδιο μπροστά στον ναό της Ορθίας Αρτέμιδος. Καμία φορά και σε πραγματική μάχη: οι Σπαρτιάτες για παράδειγμα στρατολογήθηκαν σε εκστρατείες εναντίον των Πάρθων από τους Αυτοκράτορες Λεύκιο Βέρο, Σεπτίμιο Σεβήρο και Καρακάλλα.
Μεσαιωνική περίοδος
Το 396 ο Γότθος Αλάριχος Α΄ κατέστρεψε την πόλη, και σε μεταγενέστερη εποχή (7ος αι. μ.Χ.) εισέβαλαν και εγκαταστάθηκαν στη Λακωνία σλαβικά φύλα, που με τη σειρά τους έδωσαν τη θέση τους στους Βυζαντινούς διατηρώντας ωστόσο σχετική αυτονομία σε ορεινές περιοχές. Υπάρχει μια θεωρία βάσει της οποίας η τσακωνική διάλεκτος προέρχεται από τη δωρική, εφόσον οι ομιλητές της είναι απόγονοι των Σπαρτιατών που έζησαν απομονωμένοι στα βουνά εξαιτίας των βαρβαρικών εισβολών.
Κατά την άφιξή τους στον Μορέα, οι Φράγκοι βρήκαν μια οχυρωμένη πόλη με το όνομα Λακεδαιμονία, η οποία καταλάμβανε τμήμα της αρχαίας πόλης, η οποία συνέχισε να υφίσταται, αν και με ελάχιστο πληθυσμό, ακόμη και μετά την κατασκευή των κάστρων του Μυστρά από τον Γουιλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο στον Ταΰγετο βορειοδυτικά της Σπάρτης.
Για σύντομο χρονικό διάστημα τα μέρη αυτά πέρασαν στα χέρια των Βυζαντινών, οι οποίοι και τα διατήρησαν μέχρι που οι Οθωμανοί υπό την ηγεμονία του Μωάμεθ Β΄ τα κατέλαβαν το 1460. Το 1687 έφτασαν στην περιοχή οι Βενετοί, για να ξαναπεράσουν σε τουρκικά χέρια το 1715. Έτσι για έξι περίπου αιώνες ήταν ο Μυστράς και όχι η Σπάρτη το μεγάλο οικιστικό κέντρο της Λακωνίας. Η περιοχή της Μάνης διατήρησε σχετική αυτονομία κατά την Τουρκοκρατία και έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Σύγχρονη εποχή
Το 1834, κατά τη βασιλεία του Όθωνα, η Σπάρτη ξαναχτίστηκε ως σύγχρονη πόλη εκεί όπου κάποτε έστεκε η αρχαία, ενώ ο Μυστράς παρήκμασε και ερημώθηκε. Σήμερα η Σπάρτη αποτελεί την πρωτεύουσα του νομού Λακωνίας με 14.800 περίπου κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Irkut MC-21
Το Irkut MC-21 ( Иркут МС-21   ) Είναι ρώσικο αεροσκάφος που αναπτύχθηκε από το Yakovlev Design Bureau που παράγονται από τη μητρική της Irkut την United Aircraft Corporation (UAC). Ο αρχικός σχεδιασμός ξεκίνησε το 2006 και ο λεπτομερής σχεδιασμός συνεχίστηκε το 2011. Μετά την καθυστέρηση της προγραμματισμένης εισαγωγής από το 2012 έως το 2020, ο Irkut εξέδωσε το πρώτο MC-21-300 στις 8 Ιουνίου 2016 και η πρώτη πτήση έγινε στις 28 Μαΐου 2017. Η χωρητικότητα είναι 132 με 163 επιβάτες ή σε 165 έως 211. Μέχρι τον Ιούλιο του 2018, είχε λάβει 175 παραγγελίες.
Ονομασία
Στη МС‑21 "Магистральный Самолёт 21 века" – "Magistralny Samolyot 21 veka"   μεταφράζεται ως "βασικά αεροσκάφη του 21ου αιώνα". Ονομάστηκε MS-21 στα αγγλικά πριν από τον Ιούνιο του 2013, αλλά το επίσημο όνομα είναι το MC-21.
Ανάπτυξη
μικρογραφία| Συναρμολόγηση πρωτοτύπου τον Ιανουάριο του 2016 Το 2006, ο πρώτος σχεδιασμος της UAC ήταν για 130-170 θέσεις για να αντικαταστήσει το παλιό Tu-154. Το MC-21 είναι 20-25% πιο αποτελεσματικά από τα αεροσκάφοι Airbus A320 και B737NG με 15% μικρότερο βάρος, 20% χαμηλότερο λειτουργικό κόστος και 15% χαμηλότερη κατανάλωση καυσίμων. αρχική τιμή ήταν 35 εκατομμυρία δολαρίων. Το πρόγραμμα ξεκίνησε το 2007, σχεδιάζοντας μια εισαγωγή του 2016.
Εισαγωγή
Η Aeroflot θα μισθώσει από την εταιρεία Aviakapital 50 MC-21-300 για 12 έως 18 χρόνια και θα ξεκινήσει η παράδοση από το πρώτο τρίμηνο του 2020 έως το τρίτο τρίμηνο του 2026 με πιστοποίηση EASA στις αρχές του 2021.
Κινητήρες
Οι κινητήρες Pratt & amp; Whitney PW1000G επιλέχθηκαν τον Δεκέμβριο του 2009. Ο ρωσικός κινητήρας θα είναι ο Aviadvigatel PD-14. Η United Engine Corporation (UEC) σχεδίαζε να παραδώσει πέντε PD-14 για το MC-21 μέχρι το τέλος του 2018, μετά την πιστοποίηση της Rosaviatsia.
Παραγγελίες
Μέχρι το τέλος του 2013 στο MAKS Air Show έγιναν 175 παραγγελίες, συμπεριλαμβανομένων και 50 για την Rostec θυγατρική της Aviakapital, 50 για την Ilyushin Finance (10 μισθωμένα για την Red Wings Airlines), 30 για τη VEB Leasing (10 εκμισθωμένες για την UTair Aviation) και 10 για την IrAero.
Τον Ιούνιο του 2016, η Azerbaijan Airlines υπέγραψε για την εκμίσθωση 10 MC21-300 από την Ilyushin Finance. Μέχρι τον Ιούλιο του 2018, είχε λάβει 175 παραγγελίες.
Δείτε επίσης
Related lists
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροσκάφη
Επαρχία Καλτασίνσκι
Η Επαρχία Καλτασίνσκι (ρωσικά: Калтаси́нский райо́н, Μπασκιρικά: Ҡалтасы районы) είναι μια διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις πενήντα τέσσερις στην Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία. Βρίσκεται στα βορειοδυτικά της δημοκρατίας και συνορεύει με την επαρχία Γιαναούλσκι στα βόρεια, με την επαρχία Μπουραγιέφσκι στα ανατολικά και νοτιοανατολικά, με την επαρχία Ντιουρτγιουλίνσκι στο νότο, και με την επαρχία Κρασνοκάμσκι στα δυτικά. Η έκταση της επαρχίας είναι 1.548,35 τ.χλμ. Το διοικητικό κέντρο είναι η αγροτική περιοχή (σέλο) Καλτάσι. Στην απογραφή του 2010, ο συνολικός πληθυσμός της περιοχής ήταν 26,268 κάτοικοι, με τον πληθυσμό του Καλτάσι να αντιπροσωπεύει το 16,8% του συνολικού πληθυσμού.
Ιστορία
Η επαρχία ιδρύθηκε στις 20 Αυγούστου 1930.
Διοικητική και δημοτική κατάσταση
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, η επαρχία Καλτασίνσκι είναι μια από τις πενήντα τέσσερις στη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν. Η περιοχή χωρίζεται σε έντεκα σελσοβέτ, περιλαμβάνει εβδομήντα εννέα αγροτικές περιοχές. Ως δημοτική διαίρεση, η περιοχή έχει ενσωματωθεί στο Δημοτικό Διαμέρισμα Καλτασίνσκι. Τα έντεκα σελσοβέτ ενσωματώνονται ως έντεκα αγροτικοί οικισμοί εντός του δημοτικού διαμερίσματος. Το σέλο του Καλτάσι εξυπηρετεί ως το διοικητικό κέντρο της διοικητικής και δημοτικής επαρχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
ΦΚ Τσεαχλάου Πιάτρα Νέαμτς
Τίτλοι
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας:
Liga III:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρουμανίας
Βασίλειο της Ιβηρίας
Στην ελληνορωμαϊκή γεωγραφία, η Ιβηρία (αρχαία ελληνικά: Ἰβηρία), (γεωργιανά: იბერია), (ibɛriɑ) ήταν το όνομα για το βασίλειο του Νοτίου Καυκάσου, με επίκεντρο τη σημερινή ανατολική Γεωργία.
Μεταξύ του πρώτου αιώνα π.Χ. και του πρώτου αιώνα μ.Χ. η γη νότια του Μείζονος Καυκάσου και βόρεια του Ελάσσονος Καυκάσου διαιρέθηκε μεταξύ της Κολχίδας στα δυτικά, της Ιβηρίας του Καυκάσου στο κέντρο και της Αλβανίας του Καυκάσου στα ανατολικά. Προς τον νότο ήταν η Αρμενία. Η Ιβηρία είναι, επίσης γνωστή στα γεωργιανά ως Κάρτλι (αγγλικά: Kartli, γεωργιανά: ქართლი), από την κεντρική επαρχία του Κάρτλι, και ήταν κατά τη διάρκεια της κλασικής αρχαιότητας και του πρώιμου μεσαίωνα σημαντικό κράτος στην Καυκασία, είτε ως ανεξάρτητο κράτος, είτε ως εξαρτώμενο μεγαλύτερων αυτοκρατοριών, και ιδίως της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ο πληθυσμός του, που είναι γνωστός ως οι Ίβηρες του Καυκάσου, αποτέλεσαν τον πυρήνα των Γεωργιανών (Κάρτβελοι) και το κράτος μαζί με την Κολχίδα, στα δυτικά του, θα αποτελέσουν, μεταξύ των ετών 1008–1490, τον πυρήνα του μεσαιωνικού Βασιλείου της Γεωργίας.
Από τις αρχές του 6ου αιώνα, η θέση του βασιλείου, από υποτελές κράτος της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, άλλαξε, ευρισκόμενο σε άμεση περσική κυριαρχία. Το 580, ο βασιλιάς Ορμίσδας Δ΄ της Περσίας (578-590) κατάργησε τη μοναρχία μετά τον θάνατο του βασιλιά Βακουρίου Γ΄ της Ιβηρίας (Bacurius III of Iberia) και η Ιβηρία έγινε πλέον περσική επαρχία η οποία κυβερνιόταν από Πέρση κυβερνήτη «μαρζπάν» (marzpan ή marzban).
Ο όρος Καυκασιανή Ιβηρία ή Ιβηρία του Καυκάσου, χρησιμοποιείται κυρίως, για να αποφεύγεται η σύγχυση με την Ιβηρική χερσόνησο, το νοτιοδυτικό άκρο της Ευρώπης.
Όνομα
Η προέλευση του ονόματος «Ιβηρία» είναι ασαφής. Μια θεωρία σχετικά με την ετυμολογία του ονόματός της, σύμφωνα με τον Γεωργιανό ιστορικό Γιόργκι Μελικισβίλι (Giorgi Melikishvili), προήλθε από τη σύγχρονη της εποχής εκείνης αρμενική ονομασία για τη Γεωργία, Βιρκ (Virk, αρμενικά: Վիրք ή Վիրք, Ivirkʿ [Իվիրք] και Iverkʿ [Իվերք]), η οποία συνδέθηκε με τη λέξη Σβερ ή Σβιρ (Sver ή Svir), την καρτβελιανή ονομασία για τους Γεωργιανούς. Το γράμμα «s» σε αυτή την περίπτωση υπηρετεί ως πρόθεμα για τη ρίζα της λέξης Βερ ή Βιρ (Ver ή Vir). Κατά συνέπεια, με βάση τη θεωρία του Ιβάν Γιαβακισβίλι (Ivane Javakhishvili), από την εθνοτική ονομασία Σβερ (Sber, παραλλαγή του Sver), προήλθε η λέξη Χβερ (Hber ή Hver) και συνεπώς Ιβηρία, όπως και οι αρμενικές παραλλαγές, Βέρια και Βιρία (Veria και Viria).
Πρώιμη ιστορία
Στους προϊστορικούς χρόνους, η περιοχή της καυκασιανής Ιβηρίας κατοικήθηκε από διάφορες συναφείς φυλές, οι οποίες απέρρεαν από τον πολιτισμό Κύρου–Αράξη (αγγλικά: Kura–Araxes culture, πολιτισμός στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Κύρου και Αράξη), συλλογικά ονομάζονται Ίβηρες (Ανατολικοί Ίβηρες ή Ίβηρες της Ανατολής) στην ελληνορωμαϊκή εθνογραφία. Οι Μόσχοι (Mushki ή Moschi), που αναφέρονται από διάφορους κλασικούς ιστορικούς και οι πιθανοί απόγονοί τους οι Σάσπηρες (Saspers), οι οποίοι αναφέρθηκαν από τον Ηρόδοτο, μπορεί να είχαν καθοριστικό ρόλο στην ενοποίηση των φυλών που κατοικούν στην περιοχή. Οι Μόσχοι είχαν μετακινηθεί αργά προς τους βορειοανατολικά δημιουργούμενους οικισμούς, καθώς ταξίδευαν. Ένας από αυτούς, τους οικισμούς, ήταν η πόλη Μτσχέτα, η μελλοντική πρωτεύουσα του Βασιλείου της Ιβηρίας. Η περιοχή της Μτσχέτα αργότερα κυβερνιόταν από πρίγκιπα γνωστό τοπικά, ως mamasakhli (στα γεωργιανά ο «πατέρας του νοικοκυριού»).
Οι γραπτές πηγές για τις πρώιμες περιόδους της ιστορίας της Ιβηρίας είναι ως επί το πλείστον τα μεσαιωνικά «Γεωργιανά Χρονικά», τα οποία οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν ως ημι-θρυλική αφήγηση.
Ένα τέτοιο χρονικό, το Moktsevai Kartlisai ( «Conversion of Kartli») αναφέρει ότι ο κυβερνήτης Άζο (Azo) και οι άνθρωποί του, ήρθαν από την περιοχή Αριάν-Κάρτλι (Arian-Kartli) – τη θεωρούμενη ως αρχική πατρίδα των πρωτο-Ιβήρων, που ήταν υπό την Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών μέχρι την πτώση της Περσικής Αυτοκρατορίας – και εγκαταστάθηκαν στον χώρο όπου και ίδρυσαν τη Μτσχέτα. Ένα άλλο γεωργιανό χρονικό, το Kartlis Tskhovreba («History of Kartli») ισχυρίζεται ότι ο Άζο ήταν αξιωματικός του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος μαζί με τους στρατιώτες του σφάγιασε μια τοπική άρχουσα οικογένεια και κατέλαβαν την περιοχή, μέχρι να ηττηθεί, στα τέλη του 4ου π.Χ. αιώνα, από τον πρίγκιπα Φαρναβάζη (Pharnavaz I of Iberia), ως εκείνη τη στιγμή απλού τοπικού αρχηγού.
Ο Φαρνάβαζος Α΄ και οι απόγονοί του
Ο Φαρνάβαζος Α΄ της Ιβηρίας, υπήρξε ο νικητής στην πάλη για την εξουσία, αλλά και ο πρώτος βασιλιάς της Ιβηρίας (βασίλεψε μεταξύ 302 π.Χ. ως 237 π.Χ.). Σύμφωνα με τα μεταγενέστερα «Γεωργιανά Χρονικά», μετά την αποτροπή της εισβολής, υπέταξε τις γειτονικές περιοχές, συμπεριλαμβανομένου σημαντικού μέρους της προς τα δυτικά περιοχής της Κολχίδας (τοπικά γνωστής ως Λαζικής) και φαίνεται να είχε εξασφαλίσει την αναγνώριση του νεοσύστατου κράτους από τους Σελευκίδες της Συρίας. Ο Φαρνάβαζος λέγεται επίσης ότι έχτισε μια μεγάλη ακρόπολη, στην αρχαιολογική θέση της αρχαίας πόλης Αρμάζι (Armazi) και ένα ναό αφιερωμένο στον ομώνυμο θεό (Armazi), ενώ παράλληλα φαίνεται ότι δημιούργησε και ένα νέο σύστημα διοίκησης, που έκανε υποδιαίρεση της χώρας σε διάφορους νομούς, που ονομάζονταν «saeristavos» (από το «Eristavi»), φεουδαλικού χαρακτήρα.
Οι διάδοχοί του κατάφεραν να αποκτήσουν τον έλεγχο στα ορεινά περάσματα του Καυκάσου με την περιοχή του φαραγγιού του Νταριάλ (επίσης γνωστό και ως οι «Ιβηρικές Πύλες») να είναι η πιο σημαντική τους κτήση.
Η χρονική περίοδος, που ακολούθησε αυτήν της αρχικής ευημερίας, ήταν μια εποχή από αδιάκοπους πολέμους, καθώς η Ιβηρία αναγκάστηκε να υπερασπιστεί εαυτόν, ενάντια σε πολυάριθμους εισβολές στα εδάφη της. Μερικές νότιες περιοχές της Ιβηρίας, που κατακτήθηκαν από το Βασίλειο της Αρμενίας, τον 2ο αιώνα π.Χ. επανενώθηκαν με την Αρμενία και περιοχές της Κολχίδας αποσχίστηκαν για να σχηματίσουν ξεχωριστά πριγκιπάτα (sceptuchoi, Σκεπτικοί). Στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ., ο Φαρναβαζίδης βασιλιάς Φαρνάκης της Ιβηρίας (Farnadjom of Iberia) εκθρονίστηκε από τα δικά του «θέματα» και το στέμμα δόθηκε στoν Αρμένιο πρίγκιπα Αρσάκη Α΄ της Ιβηρίας (Arshak) ο οποίος ανέβηκε στον θρόνο της Ιβηρίας το 93 π.Χ., καθιερώνοντας τη δυναστεία των Αρσακιδών της Ιβηρίας (Artaxiad dynasty of Iberia).
Ρωμαϊκή περίοδος και Ρωμαιοπαρθιανή αντιπαλότητα
Αυτή η στενή σχέση με την Αρμενία και τον Πόντο έφερε τη χώρα αντιμέτωπη με τη εισβολή του 65 π.Χ., υπό τον Ρωμαίο στρατηγό Πομπηίο, ο οποίος ήταν τότε σε πόλεμο με τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου και την Αρμενία, αλλά τότε η Ρώμη δεν εδραίωσε την εξουσιαστική της δύναμή της μόνιμα πάνω στην Ιβηρία. Δεκαεννέα χρόνια αργότερα, οι Ρωμαίοι εκστράτευσαν εκ νέου, το 36 π.Χ., προς την Ιβηρία αναγκάζοντας τον βασιλιά Φαρνάβαζο Β΄ της Ιβηρίας να συμμετάσχει στην εκστρατεία τους κατά της Αλβανίας του Καυκάσου.
Από τους πρώτους αιώνες, η λατρεία του Μίθρα και ο Ζωροαστρισμός ήταν οι θρησκείες που συνήθως ασκούνταν στην Ιβηρία. Ανασκαφές σε πλούσιες ταφές στο Μπόρι (Bori), το Αρμάζι (Armazi) και το Ζγούδερι (Zguderi) έδωσαν ως κτερίσματα ασημένια κύπελλα με εντύπωση αλόγου, μπροστά σε βωμούς. Η λατρεία του Μίθρα, διακρίνεται με συγκριτικό χαρακτήρα και συμπληρωματικά προς τις τοπικές λατρείες, ειδικά τη λατρεία του Ήλιου, που σιγά-σιγά συγχωνεύθηκε με τις αρχαίες γεωργιανές πεποιθήσεις. Ερευνητές πιστεύουν ότι ο Μίθρας μπορεί να ήταν ο αντίστοιχος πρόδρομος του Αγίου Γεωργίου για την παγανιστική Γεωργία. Βήμα προς βήμα, οι περσικές πεποιθήσεις και οι τρόποι ζωής άρχισαν να διεισδύουν βαθιά στις πρακτικές της ιβηρικής διοίκησης και της αριστοκρατίας: Η αρμαζανική γραφή και γλώσσα, η οποία βασιζόταν στην αραμαϊκή (βλ. Τσερετέλι, Tsereteli), εγκρίθηκε επίσημα (σειρά από επιγραφές στα Αραμαϊκά των κλασικών - ελληνιστικών χρόνων είναι γνωστές επίσης και από την Κολχίδα), καθώς η εξουσιαστική δομή οργανώθηκε με βάση την αντίστοιχη περσική, οι ενδυμασίες επηρεάστηκαν από τις αντίστοιχες ιρανικές, η Ιβηρική ελίτ υιοθέτησε ιρανικά ονόματα και η επίσημη λατρεία του Αρμαζί εισήχθη από τον βασιλιά κατά τη διάρκεια του 3ου αιώνα π.Χ. (που συνδέονται σύμφωνα με τα μεσαιωνικά «Γεωργιανά Χρονικά» και με τον Ζωροαστρισμό).
Μεταξύ Ρώμης, Βυζαντίου και Περσίας
Από το 224 σημαντικό ρόλο στην ιστορία της Ιβηρίας διαδραματίζει η Αυτοκρατορία των Σασσανιδών, υπό τον Αρδασίρ Α΄ της Περσίας. Με την αντικατάσταση των αδυνάτων πλέον Πάρθων ο πολιτικός προσανατολισμός της Ιβηρίας μετατοπίσθηκε μακριά από τη Ρώμη. Η Ιβηρία έγινε κράτος υποτελές των Σασσανιδών κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σαπώρη Α΄ της Περσίας (Shapur Ι, βασίλεψε από το 241-272). Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών φαίνεται να ήταν φιλικές στην αρχή, η Ιβηρία συνεργάστηκε στις περσικές εκστρατείες ενάντια στη Ρώμη, και ο βασιλιάς Αμάζασπης Γ΄ της Ιβηρίας (Amazasp III of Iberia, βασίλεψε το 260-265) καταλογραφείται ως υψηλός αξιωματούχος των Σασσανιδών, και όχι ως υποτελής που είχε ενταχθεί με τη δύναμη των όπλων. Αλλά οι επιθετικές τάσεις των Σασσανιδών ήταν εμφανείς στη διάδοση του Ζωροαστρισμού, ο οποίος πιθανότατα αναπτύσσεται στην Ιβηρία μεταξύ των δεκαετιών του 260 ως και του 290.
Ωστόσο, με τη συμφωνία Ειρήνη της Νισίβιδος (στη Νισίβιδα) το 298), ενώ η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία απέκτησε τον έλεγχο της Ιβηρίας του Καυκάσου και πάλι, ως κράτος υποτελές, αναγνώρισε την κυριαρχία στην περιοχή Καυκάσου περιοχή, αναγνώριζε, τον Μιριανό Γ΄ της Ιβηρίας, τον πρώτο της δυναστείας των Χοσροϊδών (Chosroid) ως βασιλιά της Ιβηρίας.
Υιοθέτηση του χριστιανισμού και περσική περίοδος των Σασσανιδών
Η ρωμαϊκή κυριαρχία αποδείχθηκε ζωτικής σημασίας για τα θρησκευτικά ζητήματα, δεδομένου ότι ο βασιλιάς Μιριανός Γ΄ της Ιβηρίας και άλλοι ευγενείς του βασιλείου, ασπάσθηκαν τον Χριστιανισμό, περίπου το 317 και τον διακήρυξε ως επίσημη θρησκεία του κράτους. Το συμβάν αυτό σχετίζεται με την αποστολή της Καππαδίκισσας Αγίας Νίνας η οποία από το 303 κήρυττε τον Χριστιανισμό στο γεωργιανό βασίλειο της Ιβηρίας (τη σημερινή ανατολική Γεωργία).
Ωστόσο, μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα Ιουλιανού, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης του εκστρατείας στην Περσία το 363, η Ρώμη εκχώρησε τον έλεγχο της Ιβηρίας στην Περσία, και ο βασιλιάς Ασπακούρης Β΄ της Ιβηρίας (Varaz-Bakur I ή Aspacures II of Iberia ή Asphagur, βασίλεψε από το 363-365), έγινε υποτελής των Περσών, αποτέλεσμα που επιβεβαιώθηκε, το 387, με την Ειρήνη της Ακιλισίνης (Peace of Acilisene), στην Ακιλισίνη (σήμερα το Χακντίνκ, Hachdeanq).
Παρόλα αυτά, όμως, ο μεταγενέστερος ηγεμόνας του Κάρτλι, ο Φαρασμάνης Δ΄ της Ιβηρίας (Pharsman IV, βασίλεψε από το 406-409), διατηρώντας τη διάθεση αυτονομίας της χώρας σταμάτησε να αποτίει φόρο τιμής στην Περσία. Σύντομα, η Περσία επικράτησε και οι Σασσανίδες βασιλείς απαιτούν να διοριστεί αντιβασιλιάς (pitiaxae/bidaxae), προκειμένου να ελέγχουν το υποτελές κράτος. Τελικά δημιούργησαν κυβερνείο για το Κάτω Κάρτλι (Lower Kartli ή Kvemo Kartli) εγκαινιάζοντας την Kartli pitiaxate, η οποία έφερε εκτεταμένα εδάφη υπό τον έλεγχό τους. Παρά το γεγονός ότι παρέμεινε μέρος του βασιλείου του Κάρτλι, οι αντιβασιλείς αυτοί, μετέτρεψαν σταδιακά τις περιοχές ευθύνης τους σε κέντρα περσικής επιρροής.
Οι Σασσανίδες ηγεμόνες έθεσαν τη ροπή των Γεωργιανών προς το Χριστιανισμό σε δοκιμασία. Προωθούσαν τις διδασκαλίες του Ζωροάστρη και από τα μέσα του 5ου αιώνα ο Ζωροαστρισμός είχε γίνει η δεύτερη επίσημη θρησκεία στην ανατολική Γεωργία παράλληλα με τον Χριστιανισμό.
Η πρώτη περίοδος της βασιλείας του βασιλιά Βαχτάνγκ Α΄ της Ιβηρίας (Vakhtang I of Iberia, είχε βαπτιστεί ως Gorgasali, βασίλεψε από το 447-502) σημαδεύτηκε από την αναβίωση του βασιλείου. Επισήμως, ως κράτος υποτελές των Περσών, εξασφάλισε τα βόρεια σύνορα με την υποταγή των βουνίσιων κατοίκων του Καυκάσου και έφερε τα γειτονικά δυτικά και νότια γεωργιανά εδάφη υπό τον έλεγχό του. Ίδρυσε αυτοκέφαλο Πατριαρχείο στο Μτσχέτα και έκανε την Τιφλίδα πρωτεύουσά του. Το 482 οδήγησε τη γενική εξέγερση εναντίον της Περσίας και ξεκίνησε έναν απελπισμένο πόλεμο για την ανεξαρτησία, ο οποίος κράτησε για είκοσι χρόνια. Χωρίς να λάβει τη βυζαντινή υποστήριξη τελικά ηττήθηκε και πέθανε στη μάχη το 502.
Πτώση του βασιλείου
Στις αρχές του 7ου αιώνα, η εκεχειρία ανάμεσα στο Βυζάντιο και την Περσία κατέρρευσε. Ο Ίβηρας πρίγκιπας Στέφανος Α΄ της Ιβηρίας (Stephanoz Ι, περ. 590 - 627), αποφάσισε το 607 να ενώσει τις δυνάμεις του με την Περσία, προκειμένου να επανενώσει όλες τις περιοχές της Ιβηρίας, στόχου που φαίνεται να έχει καταφέρει. Αλλά ο αυτοκράτορας Ηράκλειος με επιθέσεις το 627 και το 628 έφερε νίκη κατά των Γεωργιανών και των Περσών και εξασφάλισε τη βυζαντινή κυριαρχία στη δυτική και ανατολική Γεωργία, μέχρι την εισβολή στον Καύκασο των Αράβων.
Ανατολικοί και δυτικοί Ίβηρες
Η ομοιότητα του ονόματος με τα παλαιούς κατοίκους της Ιβηρικής χερσονήσου, τους «δυτικούς Ίβηρες», έχει οδηγήσει στην ιδέα της εθνογενετικής συγγένειας μεταξύ αυτών και των ανθρώπων της Ιβηρίας του Καυκάσου, που ονομάζονται και «ανατολικοί Ίβηρες».
Γαλατασαράι (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η Γαλατασαράι (τουρκικά: Galatasaray), γνωστή ως Galatasaray Doğa Sigorta λόγω της υφιστάμενης χορηγίας της από την Doğa Sigorta, είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης που εδρεύει στο προάστιο Ζεϊτίνμπουρνου της Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία. Αποτελεί τμήμα του αθλητικού σωματείου Γαλατασαράι. Από το 2017 διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Σινάν Ερντέμ το οποίο έχει χωρητικότητα για 16.457 θεατές. Η ομάδα αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Τουρκίας (Turkish Basketball Super League) και στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ. Έχει κατακτήσει το Γιούροκαπ (Eurocup Basketball) το 2016.
Ονομασίες χορηγού
Η Γαλατασαράι εμπεριέχει στον τίτλο της την επωνυμία του εκάστοτε κύριου χορηγού της ομάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Γαλατασαράι Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1911
Πρεμ Ραβάτ
Ο Πρεμ Ράβατ ή Μαχαράτζι είναι πνευματικός ρήτορας.
Βιογραφία
Ξεκίνησε το έργο του στην Ινδία. Εκεί του αποδόθηκε ο τιμητικός τίτλος του Μαχαράτζι. Προσκλήθηκε για πρώτη φορά να μιλήσει στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1971. Στη συνέχεια, αποδέχθηκε σειρά προσκλήσεων για να μιλήσει σε ανθρώπους από κάθε ήπειρο. Το έργο του υποστηρίζεται οικονομικά εξ ολοκλήρου από εθελοντικές συνεισφορές, καθώς και από τα έσοδα των πωλήσεων του σχετικού  υλικού. Ο ίδιος δεν λαμβάνει καμία αμοιβή για τις ομιλίες του ή από τις πωλήσεις του υλικού. Συντηρεί ο ίδιος τον εαυτό του και την οικογένειά του με ανεξάρτητους πόρους.
Η διδασκαλία του
Σύμφωνα με την άποψη των οπαδών του προσφέρει ένα μήνυμα που εμπνέει και παρουσιάζει μια ανανεωμένη, μοναδική αντίληψη για τη ζωή. Το μήνυμά του είναι βαθύτατα απλό και αφορά τον κάθε άνθρωπο: «Η ειρήνη που αναζητάτε βρίσκεται μέσα σας, και μπορώ να σάς βοηθήσω να την ανακαλύψετε». Η πρακτική μέθοδοw αυτογνωσίας του ονομάζεται Γνώση του Εαυτού.
Το παρακάτω απόσπασμα από πρόσφατη ομιλία, παρέχει μια σύντομη παρουσίαση του Prem Rawat και του μηνύματός του: «Ταξιδεύω στον κόσμο και μιλώ στους ανθρώπους για τη δυνατότητα  να ανακαλύψουν την ικανοποίηση μέσα τους, καθιστώ αυτή τη  δυνατότητα εφικτή, αν το θελήσουν, και μπορώ να τούς βοηθήσω  να απολαμβάνουν τη ζωή τους, αν το επιθυμούν».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδοί Κατηγορία:Ειρήνη
Σπάατς
Το Σπάατς (αγγλικά: Spaatz) είναι νησί της Ανταρκτικής και ειδικότερα το όγδοο μεγαλύτερο σε έκταση μετά τη Γη Αλεξάνδρου Α΄, το Μπέρκνερ, το Θέρστον, το Κάρνεϊ, το Ρούσβελτ, τη Νήσο Σάιπλ και την Αδελαΐδα. Έχει έκταση 4.100 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητο.
Σπαατς
C5H12
Ο μοριακός τύπος C5H12, με μοριακή μάζα 72,15 amu (ακριβέστερη μοριακή μάζα 72,1488 ± 0,0048), αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 0, και είναι κοινός για τα ακόλουθα τρία (3) ισομερή αλκάνια:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:Αλκάνια Κατηγορία:C5
Μουτουλλάς
Ο Μουτουλλάς είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Γενικοί Όροι Συναλλαγών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστικό Δίκαιο
Μουτουλλάς
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Χωριά της Μαραθάσας
Γενικές εκλογές στη Σιγκαπούρη 2015
Οι γενικές εκλογές στη Σιγκαπούρη το 2015 διεξήχθησαν στις 11 Σεπτεμβρίου για να αναδειχθεί το νέο Κοινοβούλιο. To προηγούμενο κοινοβούλιο διαλύθηκε στις 25 Αυγούστου 2015 από τον πρόεδρο Τόνι Ταν έπειτα από πρόταση του πρωθυπουργό Λι Σιεν Λουνγκ και η ανακήρυξη των υποψηφίων έγινε την 1η Σεπτεμβρίου.
Οι εκλογές ήταν οι πρώτες από την εποχή της ανεξαρτησίας στις οποίες διεκδικήθηκαν όλες οι έδρες. Οι περισσότερες μονομαχίες έγιναν ανάμεσα σε 2 κόμματα. Αποτέλεσμα των εκλογών ήταν η νίκη του κυβερνώντος κόμματος. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 93,56%, με εξαίρεση τις ψήφους του εξωτερικού.
Αποτελέσματα
Το κυβερνών Κόμμα της Λαϊκής Δράσης (PAP) κέρδισε νέα εκλογική νίκη, την 9η από το 1959. Το αντιπολιτευόμενο Κόμμα Εργατών (WP) για πρώτη φορά στην κοινοβουλευτική ιστορία κατέβασε υποψήφιους σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες της χώρας.
!rowspan=3 style="background-color:#E9E9E9;text-align:left;vertical-align:top;" |Κόμματα και συνασπισμοί !rowspan=3 style="background-color:#E9E9E9;vertical-align:top;text-align:right;" |Αρχηγός !colspan=6 style="background-color:#E9E9E9;vertical-align:top;text-align:center;" |Έδρες που αποφασίστηκαν !rowspan=3 style="background-color:#E9E9E9;vertical-align:top;text-align:right;" |Κερδισμένες εκλογικές περιφέρειες !rowspan=3 style="background-color:#E9E9E9;vertical-align:top;text-align:right;" |Κερδισμένες έδρες !rowspan=3 style="background-color:#E9E9E9;vertical-align:top;text-align:right;" |Λαϊκή ψήφος !rowspan=3 style="background-color:#E9E9E9;vertical-align:top;text-align:right;" colspan=2 |% των εγκύρων ψηφοδελτίων !rowspan=3 style="background-color:#E9E9E9;vertical-align:top;text-align:right;" |+/- !rowspan=3 style="background-color:#E9E9E9;vertical-align:top;text-align:right;" colspan=2 |% των εγκύρων ψηφοδελτίων σε κέντρα του κόμματος !rowspan=3 style="background-color:#E9E9E9;vertical-align:top;text-align:right;" |+/-
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2015
Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα
Το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (γαλλ. Parti communiste français ή PCF) είναι πολιτικό Κόμμα της Γαλλίας.
Παρόλο που τα εκλογικά του αποτελέσματα έχουν μειωθεί τα τελευταία χρόνια, το κόμμα διατηρεί αυξημένο αριθμό μελών, καθώς μόνο η Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα το ξεπερνά σε αριθμό μελών. Επίσης, διατηρεί σημαντική επιρροή στην πολιτική ζωή της Γαλλίας, πίσω από το Σοσιαλιστικό Κόμμα Γαλλίας και την Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα, καθώς έχει εκλεγμένους δύο γενικούς συμβούλους, 186 έδρες σε τοπικά κοινοβούλια και περίπου 800 δημάρχους.
Το κόμμα είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς και της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς-Βόρειας Πράσινης Αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Από το 2013 το κόμμα δεν έχει πια το σφυροδρέπανο ως επίσημο σύμβολό του, αλλά ένα πεντάκτινο αστέρι, που αντιπροσωπεύει την Ευρωπαϊκή Αριστερά. Ο Γενικός Γραμματέας του κόμματος δικαιολόγησε την ενέργεια, στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού του ίδιου του κόμματος.
Στο κόμμα έχουν ενταχθεί στο παρελθόν πολλοί σπουδαίοι άνθρωποι της διανόησης,όπως ο Πάμπλο Πικάσο, ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ο Λουί Αραγκόν, ο Ροζέ Γκαρωντύ, ο Τριστάν Τζαρά, η Σιμόν ντε Μποβουάρ, ο Λουί Αλτουσέρ, ο Αλμπέρ Καμί, ο Μισέλ Φουκώ, o Ετιέν Μπαλιμπάρ, ο Πωλ Ελυάρ, ο Ζαν-Κλωντ Ιζζό, ο Ζαν-Πιερ Βερνάν, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν παρέμειναν για πάντα, κυρίως λόγω των Σοβιετικών επεμβάσεων σε χώρες του Ανατολικού μπλοκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στη Γαλλία
Νέος Πύργος Ορεστιάδας
Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Νέος Πύργος Ευβοίας
Ο Νέος Πύργος είναι πεδινός οικισμός της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 30 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση 2,5 χλμ. νοτιοδυτικά από το κέντρο της Ορεστιάδας και ουσιαστικά αποτελεί συνοικισμό της. Αναφέρεται επίσημα με το όνομα Πύργος το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 μετά τη μετονομασία του από Μπουργκάζ, να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ορεστιάδος και το 1940 να διορθώνεται σε Νέος Πύργος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ορεστιάδας του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 943 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Ορεστιάδας
ΓΚ Νάρβα Τρανς
Η ΓΚ Νάρβα Τρανς είναι μια εσθονική ποδοσφαιρική ομάδα από την Νάρβα. Ιδρύθηκε το 1979. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Εσθονίας. Έδρα της ομάδας είναι το Νάρβα Κρεενχόλμι Στάτιουμ, χωρητικότητας 2200 θεατών. Έχει κατακτήσει ένα 1 κύπελλο Εσθονίας (2001) και δύο Σούπερ Καπ Εσθονίας (2007, 2008). Δεν έχει διαβαθμιστεί ποτέ από το 1992 που δημιουργήθηκε το πρωτάθλημα.
Κελιμάνε
Η Κελιμάνε (πορτογαλικά: Quelimane) είναι μια πόλη της Επαρχίας Ζαμβεζία, Μοζαμβίκη. Έχει πληθυσμό 192.876 κατοίκων (απογραφή 2007). Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Ζαμβεζία.
Γεωγραφία
Η Κελιμάνε βρίσκεται κεντρικά της Μοζαμβίκης και νοτιοανατολικά της Επαρχίας Τέτε.
Δημογραφία
Η Κελιμάνε το 2007 είχε 192.876 κατοίκους. Το 1970 είχε 153.187 και το 1986 71.786. Το 2008 παρατηρήθηκε μια μικρή αύξηση του πληθυσμού σε 155.870.
Μεταφορές
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Κελιμάνε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μοζαμβίκης
Βυζακιά
Η Βυζακιά είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Δηιάνειρα
Η Δηιάνειρα είναι μυθικό πρόσωπο, θυγατέρα του Οινέα και της Αλθαίας, αδελφή του Μελέαγρου και σύζυγος του Ηρακλή. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Ηρακλής είχε υποσχεθεί στον αδελφό της Μελέαγρο, που τον είχε συναντήσει στον Κάτω Κόσμο, ότι θα την πάρει ως σύζυγό του. Για την πραγματοποίηση της υπόσχεσης αυτής, ο Ηρακλής χρειάστηκε να παλέψει με τον αθάνατο Αχελώο, ο οποίος μεταμορφωνόταν σε φίδι, ταύρο ή άνθρωπο με κεφάλι ταύρου. Μετά τον γάμο της με τον Ηρακλή, η Δηιάνειρα ακολούθησε το σύζυγό της στους αγώνες του εναντίον των Δρυόπων, των Λαπίθων και του Κύκνου.
Η Δηιάνειρα και ο θάνατος του Ηρακλή
Μια φορά, ο Ηρακλής και η Δηιάνειρα ήθελαν να περάσουν ένα ποτάμι. Ο Κένταυρος Νέσσος έκανε τον περαματάρη, αλλά μπορούσε να μεταφέρει στη ράχη του έναν άνθρωπο κάθε φορά. Πέρασε λοιπόν πρώτα τον Ηρακλή, και μετά επέστρεψε στην άλλη όχθη και πήρε στη ράχη του και τη Δηιάνειρα. Τότε όμως προσπάθησε είτε να την απαγάγει, είτε (σύμφωνα με άλλη εκδοχή) να τη βιάσει. Ο Ηρακλής, βλέποντάς τους από την άλλη όχθη του ποταμού, σημάδεψε καλά και τραυμάτισε καίρια τον Νέσσο με ένα βέλος του (κατά μια εκδοχή τον σκότωσε χτυπώντας τον με το ρόπαλό του). Ο Νέσσος, πεθαίνοντας, έδωσε μια ποσότητα από το αίμα του (κατ' άλλους ανάμικτο και με το σπέρμα του) στη Δηιάνειρα λέγοντάς της πως, όταν την απατήσει κάποτε ο Ηρακλής, θα τον ξανάφερνε κοντά της αλείφοντας τον χιτώνα του με αυτό.
Μετά από χρόνια λοιπόν, όταν η Δηιάνειρα υποπτεύθηκε ότι ο Ηρακλής ερωτεύθηκε την Ιόλη, άλειψε με το αίμα του Κενταύρου τον χιτώνα του. Ο Ηρακλής, φορώντας τον, καταλήφθηκε μετά από λίγο από τρομερούς πόνους και στην απόγνωσή του συγκέντρωσε ξύλα στην κορυφή του όρους Οίτη και παρακάλεσε αρχικά το γιο του Ύλλο να ανάψει πυρά, αλλά αυτός αρνήθηκε και έπειτα παρακάλεσε τον Φιλοκτήτη να ανάψει πυρά, πάνω στην οποία ανέβηκε και κάηκε. (Μέχρι σήμερα, η υψηλότερη κορυφή της Οίτης ονομάζεται «Πυρά».) Η Δηιάνειρα, μαθαίνοντας το γεγονός αυτό, αυτοκτόνησε. Ο τάφος της βρισκόταν στους πρόποδες της Οίτης, κοντά στην Ηράκλεια ή, σύμφωνα με άλλη παράδοση, στο Άργος. Η ιστορία της Δηιάνειρας και ο θάνατος του Ηρακλή αναπτύσσονται στην τραγωδία του Σοφοκλή «Τραχίνιαι». Στοιχεία για τη Δηιάνειρα και το θάνατο του Ηρακλή αντλούμε επίσης από τον Βακχυλίδη, τον Αρχίλοχο, τον Ησίοδο στις «Ηοίες», κ.α. Σύμφωνα με τον Martin Nilsson το φρικτό τέλος του Ηρακλή στην Οίτη προέρχεται από έθιμο, που υπήρχε στο βουνό Οίτη, στο οποίο λατρευόταν ο Ηρακλής. Οι πιστοί άναβαν φωτιές και πετούσαν μέσα ανθρώπινα ομοιώματα και δικαιολογούσαν αυτό το έθιμο λέγοντας ότι γινόταν εις ανάμνηση της αυτοπυρπολήσεως του Ηρακλή.
Καναπές
300px|thumb|right|Καναπές. 300px|thumb|right|Καναπές με μαξιλάρια. Ένας καναπές ή ντιβάνι είναι ένα έπιπλο για το καθιστικό με τη μορφή ενός πάγκου, με ή χωρίς μπράτσα, που είναι εν μέρει ή εξ ολοκλήρου από ταπετσαρία ή δέρμα, και συχνά είναι εξοπλισμένος με ελατήρια και προσαρμοσμένα μαξιλάρια.
Δηιάνειρα
Η Δηιάνειρα και ο θάνατος του Ηρακλή
Άλλη μυθολογική παράδοση αναφέρει ότι η Δηιάνειρα ήταν κόρη του βασιλιά της Ωλένου Δεξαμενού, στην αυλή του οποίου φιλοξενήθηκε ο Ηρακλής ύστερα από τον άθλο της κόπρου του Αυγεία. Εκεί την ερωτεύθηκε και την παντρεύτηκε, αφού σκότωσε τον Κένταυρο και τους αδελφούς του.
Πηγές
Δηιαν Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Γυναίκες του Ηρακλή
Καναπές
Αν και ο καναπές χρησιμοποιείται κυρίως για να κάτσει κάποιος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον ύπνο, το φαγητό, σεξουαλικές πράξεις, και άλλες αυτοσχέδιες δραστηριότητες.
Στο σπίτι, οι καναπέδες βρίσκονται κανονικά στο σαλόνι, αλλά μπορεί να υπάρξουν και σε επιπρόσθετα δωμάτια. Επίσης κάποιος μπορεί να συναντήσει τον καναπέ σε δημόσιους χώρους, αίθουσες αναμονής, ξενοδοχεία και μπαρ.
Συχνά οι καναπέδες διαθέτουν επιπλέον λειτουργίες όπως τη δυνατότητα να γίνονται κρεβάτι με συρόμενο μηχανισμό στο κάτω μέρος τους ή άλλοι διαθέτουν ανακλίσεις στα μπράτσα τους και την πλάτη δημιουργώντας διαφορετικά σχήματα ανάλογα την προτίμηση του καθενός.
Ένα συγχρονο διαδεδομένο σχήμα καναπέ είναι ο γωνιακός καναπές που αναλογοα το σχεδιασμό μπορεί να είναι σταθερά δεξιά ή αριστερή γωνία ή και αμφίδρομος όπου διαθέτει μεταφερόμενο τμήμα γωνίας για εύκολη και γρήγορη εναλλαγή από τον χρήστη χωρίς να απαιτείται τεχνική κατάρτιση.
Κατηγορία:Έπιπλα
Ρούμπι: Ένα Κράκεν στην Εφηβεία
Το Ρούμπι: Ένα Κράκεν στην Εφηβεία (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Ruby Gillman, Teenage Kraken) είναι Αμερικανική κωμική ταινία κινουμένων σχεδίων υπολογιστή σε παραγωγή DreamWorks Animation και διανομή Universal Pictures. Σκηνοθετήθηκε από τους Κερκ ΝτεΜίκο και Φάριν Περλ, και σενάριο από την Παμ Μπράντι και την σεναριακή ομάδα των Μπράιαν Σ. Μπράουν και Έλιοτ Ντιγκουσέπι. Πρωταγωνιστούν οι φωνές των Λάνα Κόντορ, Τόνι Κολέτ, Άνι Μέρφι, Κόλμαν Ντομίνγκο, και Τζέιν Φόντα.