cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τουπαμάρος
Ίδρυση των Τουπαμάρος, δεκαετία '60
Τον Ιούνιο του 1968, ο Πρόεδρος της Ουρουγουάης, Χόρχε Πατσέκο, προσπαθώντας να καταστείλει την εργατική στάση, κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και ανέστειλε την ισχύ πλήθους άρθρων του Συντάγματος. Η κυβέρνηση συνακόλουθα φυλάκισε πολιτικούς αντιπάλους, χρησιμοποίησε τακτική βασανιστηρίων στις ανακρίσεις και βιαίως κατέστειλε τις κλιμακούμενες λαϊκές διαδηλώσεις.
Η τακτική αυτή της κυβέρνησης αποτέλεσε τη θρυαλλίδα στις σχέσεις της με τους Τουπαμάρος, οι οποίοι προέβησαν με τη σειρά τους σε απαγωγές πολιτικών προσώπων του κατεστημένου, στην ένοπλη και δια της βίας προπαγάνδιση των θέσεών τους και σε δολοφονίες. Ιδιαίτερο χτύπημα στο ηθικό των κυβερνώντων αποτέλεσε η απαγωγή του τραπεζίτη Περέιρα Ρεμπερβέλ, στενού φίλου του Προέδρου Πατσέκο, ο οποίος ήταν μισητός στο λαό για τη δολοφονία ενός αγοριού που μοίραζε εφημερίδες, μία εκ των οποίων είχε δηκτικό άρθρο για το πρόσωπό του. Τελικώς τέσσερις μέρες μετά αφέθηκε ελεύθερος. Σημαντικό αντίκτυπο είχε επίσης η απαγωγή του Βρετανού πρέσβη στη χώρα, Τζέφρι Τζάκσον, όπως και η δολοφονία του Νταν Μιτριόνε, πράκτορα του FBI στην Ουρουγουάη, για τον οποίο υπήρχαν έγγραφα ότι ήταν ο άνθρωπος που δίδαξε και εκπαίδευσε σε τεχνικές ανακρίσεων με χρήση βασανιστηρίων τις αστυνομικές δυνάμεις πολλών χωρών της Λατινικής Αμερικής. Όλες οι ανωτέρω επιχειρήσεις κατέδειξαν την εκπαίδευση και το ηθικό της οργάνωσης και έστειλαν πολυσήμαντα μηνύματα ισχύος, αποφασιστικότητας και τόλμης.
Δεκαετία '70
Η ακμή των Τουπαμάρος σημειώθηκε στα έτη 1970 και 1971. Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου, έκαναν χρήση της Φυλακής του Λαού (Cárcel del Pueblo-Κάρσελ ντελ Πουέμπλο), όπου κρατούσαν και ανέκριναν τους απαχθέντες του καθεστώτος, τα αποτελέσματα τών οποίων ανακρίσεων έδιδαν αργότερα στη δημοσιότητα.
Το 1971, περισσότεροι από 100 φυλακισμένοι αντάρτες Τουπαμάρος δραπέτευσαν από τις φυλακές του Κόλπου Καρρέτας (στα ισπανικά Punta Carretas-Πούντα Καρρέτας, όπου ζει μεγάλος αριθμός από τις ομώνυμες χελώνες). Τον ίδιο χρόνο, σε ένα μη απολύτως διασαφηνισμένο επεισόδιο, ο Πασκάσιο Μπάες, εργάτης σε αγροτικές δουλειές, ο οποίος τυχαίως είχε ανακαλύψει ένα από τα κρησφύγετα του Κινήματος, δολοφονήθηκε. Εκτός από αυτή τη δολοφονία που στιγμάτισε το Κίνημα, ακολούθησε σειρά τραγικών έως γελοίων στρατηγικών λαθών και η προδοσία του Έκτορ Αμόδιο Πέρες, σημαίνοντος στελέχους του Κινήματος, ευρισκόμενου πολύ ψηλά στην ιεραρχία. Τον τραγικό κύκλο ολοκλήρωσε η αντεπίθεση των κυβερνητικών δυνάμεων, συνεπικουρούμενων από τρομερά και αιμοσταγή ειδικά σώματα της Αστυνομίας, με την ονομασία Τάγματα Θανάτου (Escuadrón de la Muerte-Εσκουαδρόν ντε λα Μουέρτε), τα οποία προκάλεσαν εκατόμβες θυμάτων, επιδιδόμενα σε όργια σφαγών, πίπτοντα επί δικαίων και αδίκων.
Παράλληλα, αστυνομικές δυνάμεις, εκπαιδευμένες από το Γραφείο Δημόσιας Ασφάλειας των Η.Π.Α (OPS), εξαπέλυσαν με τη συνδρομή του ουρουγουανικού στρατού σειρά στοχευμένων επιθέσεων, κάνοντας μαζικές συλλήψεις αντιφρονούντων και επιλεκτικές εξαφανίσεις ανταρτών, σκορπίζοντας έτσι τη ραχοκοκκαλιά του κινήματος. Η τακτική των βασανιστηρίων έφερε εκπληκτικά αποτελέσματα και ένα χρόνο μετά, το 1972, το Κίνημα έπνεε τα λοίσθια. Οι ηγέτες του συνελήφθησαν και παρέμειναν στη φυλακή υπό φρικτές συνθήκες για τα επόμενα δώδεκα χρόνια. Το Κίνημα είχε σβήσει και η απειλή για το κατεστημένο έμοιαζε να έχει εξαφανιστεί, όμως τον Ιούλιο του 1973, έλαβε χώρα αναίμακτο πραξικόπημα του στρατού στον οποίο και παρέδωσε την εξουσία ο τότε Πρόεδρος της Ουρουγουάης Χουάν Μαρία Μπορδαμπέρρι.
Ακολούθησε σκληρότερη καταστολή ενάντια στον πληθυσμό και όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Η σκληρή καταστολή σύντομα ενεργοποίησε αντανακλαστικά αυτοσυντήρησης σε δυναμικές μειοψηφίες. Τον επόμενο κιόλας μήνα, Αύγουστο του '73, ανενεργοί πυρήνες Τουπαμάρος που είχαν επιζήσει των διωγμών της διετίας, σχημάτισαν την Επαναστατική Συνεργατική Χούντα (χούντα=συμβούλιο στα ισπανικά) μαζί με άλλες αριστερές οργανώσεις, ξεκινώντας αντάρτικο στην περιοχή Κόνο Σουρ. Τον επόμενο χρόνο, πολλά λατινοαμερικανικά καθεστώτα, φοβούμενα αποσταθεροποίηση στην Ουρουγουάη και πτώση της δικτατορίας που θα μπορούσε να σημάνει και το τέλος των δικών τους απολυταρχικών καθεστώτων, ανταποκρίθηκαν στη διεθνή αντιανταρτική εκστρατεία, καθοδηγούμενη από τις Η.Π.Α, που έλαβε την κωδική ονομασία Επιχείρηση Κόνδωρ. thumb|200px|Αστυνομική επιχείρηση σύλληψης ανταρτών Τουπαμάρος στο σύστημα αποχέτευσης της πρωτεύουσας Μοδεβιδέο
Πηγές
Κατηγορία:Ουρουγουάη
Επαρχίες της Ανγκόλας
250px|right
Η Ανγκόλα διαιρείται σε 18 επαρχίες (provincias):
Φίλαθλος (εφημερίδα Κύπρου)
Ο Φίλαθλος ήταν κυπριακή εβδομαδιαία εφημερίδα. Κυκλοφορούσε κάθε Δευτέρα. Η πρώτη έκδοσή της εφημερίδας ήταν στις 25 Σεπτεμβρίου 1965. Αρχικά, διευθυντής της εφημερίδας ήταν ο Θ. Θεμιστοκλέους και αρχισυντάκτης ο Κ. Σολωμονίδης. Στη συνέχεια ανέλαβε διευθυντής ο Παναγιώτης Αντωνίου και εκδιδόταν από συντακτική επιτροπή.
Η λειτουργία της αναστάλθηκε στις 15 Μαΐου 1989.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην αθλητικές εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κύπρο
Φριτς Βάλτερ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Καϊζερσλάουτερν και το 1928 προσχώρησε στην ακαδημία νέων της πόλης του Καϊζερσλάουτερν, στην οποία έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία 17 ετών και παρέμεινε πιστός σε όλη του την καριέρα. Οι μεγάλες ομάδες του εξωτερικού είχαν επανειλημμένα προσφέρει μεγάλα χρηματικά ποσά, αλλά παρά την παρότρυνση της Ιταλίδας συζύγου του, πάντα προτιμούσε να μείνει στην πατρίδα του, την εθνική ομάδα και τον Chef («αφεντικό») Σεπ Χέρμπεργκερ (Sepp Herberger).
Έκανε το ντεμπούτο με τη εθνική ομάδα το 1940 και σημείωσε ένα γκολ κατά της Ρουμανίας. Ο Βάλτερ εντάχθηκε στις ένοπλες δυνάμεις το 1942, ωστόσο στο τέλος του πολέμου βρέθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου, όπου έπαιζε με φύλακες της Ουγγαρίας και της Σλοβακίας. Όταν έφθασαν οι Σοβιετικοί πήραν όλους τους Γερμανούς κρατούμενους στα γκουλάγκ της Σοβιετικής Ένωσης. Ένας από τους φύλακες της ουγγρικής φυλακής είχε δει τον Βάλτερ να παίζει στη Γερμανία και τους είπε ότι ο Βάλτερ δεν ήταν Γερμανός, αλλά από την περιοχή του Σάαρ. Τον είχε παρακολουθήσει ως θεατής στον αγώνα των εθνικών ομάδων Γερμανίας - Ουγγαρίας του 1942. Έτσι, πρωτού φθάσει στον τελικό προορισμό, έπαψε αθόρυβα η κράτησή του και επέστρεψε στην πόλη του.
Με την επιστροφή του το 1945 ο Βάλτερ, ο οποίος νόσησε από ελονοσία, ανάρρωσε και επανήλθε στην ομάδα του, οδηγώντας την στα γερμανικά πρωταθλήματα τις αγωνιστικές περιόδους 1950–51 και το 1952–53. Η ομάδα εξελίχθηκε στην πιο επιτυχημένη της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου. Από το 1948 έως το 1954 ήταν έξι φορές πρωταθλητής της Όμπερλιγκα Σουντβέστ, ενώ δύο ακόμα φορές έφτασε στον τελικό του πρωταθλήματος (1948, 1955). Η ομάδα διέθετε ένα εξαιρετικό τρίο στην επίθεση με τον Φριτς Βάλτερ, τον αδερφό του Ότμαρ και τον Βέρνερ Μπάσλερ, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τα 151 τέρματα της ομάδας σε 22 αγώνες της Όμπερλιγκα (τότε ανώτερης κατηγορίας) του 1948 και τα 157 σε 30 αγώνες του 1950. Ο Χέρμπεργκερ τον επανέφερε στην εθνική ομάδα το 1951 και τον έχρισε αρχηγό κτίζοντας την εθνική γύρω από αυτόν.
Ήταν ο ηγέτης της ομάδας της Δυτικής Γερμανίας που κατέκτησε το πρώτο της Παγκόσμιο Κύπελλο το 1954, κερδίζοντας στον τελικό την Ουγγαρία. Η συνεργασία του με τον προπονητή του αποδείχθηκε ότι ήταν καταλυτική για το γερμανικό ποδόσφαιρο: ο Βάλτερ, ως επικεφαλής και πηγή έμπνευσης για τους υπόλοιπους παίκτες, εφάρμοσε τέλεια τις οδηγίες στον αγωνιστικό χώρο. Όταν ξεκίνησε η διοργάνωση η γερμανική ομάδα δεν συμπεριλαμβάνονταν στις πιθανές διεκδικήτριες του τίτλου καθώς ομάδες όπως η «Χρυσή Ομάδα» της Ουγγαρίας πρωτίστως, η παγκόσμια πρωταθλήτρια Ουρουγουάη και η Βραζιλία φαίνονταν σαφώς ανώτερες. Μετά από δύο νίκες στον προκριματικό γύρο και την «τακτική» ήττα (κατά μία άποψη) με ορισμένους από τους θεωρούμενους ως αναπληρωματικούς εναντίον της πανίσχυρης Ουγγαρίας (3–8), ένας εξαιρετικός Βάλτερ οδήγησε τους συμπαίκτες του με τη νίκη στα προημιτελικά επί της Γιουγκοσλαβίας (2–0) στους ημιτελικούς. Στον ημιτελικό η Δυτική Γερμανία έκανε την έκπληξη, καθώς διέλυσε με 6–1 την Αυστρία, η οποία πρόβαλε ως το φαβορί για να κοντράρει στον τελικό την Ουγγαρία. Σημείο κλειδί της αναμέτρησης υπήρξε η αντικατάσταση του βασικού τερματοφύλακα Κουρτ Σμιντ με τον Βάλτερ Τσέσμαν, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τα τέσσερα από τα έξι γκολ, προσφέροντας στους δυτικογερμανούς το εισιτήριο για τον τελικό. Ο Βάλτερ επιβεβαιώσε την εξαιρετική κατάστασή του με δύο γκολ από το σημείο του πέναλτι.
thumb|280px| Είσοδος στο Fritz-Walter-Haus στο Alsenborn, που χτίστηκε το 2006
Το 1956 μετά την καταστολή της Ουγγρικής Επανάστασης, η ουγγρική ποδοσφαιρική ομάδα απομακρύνθηκε από τη χώρα της και για δύο χρόνια ο Φριτς τους προσέφερε οικονομικό στήριγμα. Έκανε την τελευταία του διεθνή εμφάνιση κατά τη διάρκεια του ημιτελικού κατά της Σουηδίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958, συμπληρώνοντας 61 συμμετοχές και 33 τέρματα υπέστη όμως τραυματισμό και έληξε η διεθνής του σταδιοδρομία, ενώ αποχώρησε από την ενεργό δράση το 1959. Ονομάστηκε επίτιμος αρχηγός της γερμανικής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου το 1958, στην 65η επέτειο των γενεθλίων του. Ο Βάλτερ διέθετε και ηγετικές και εκτελεστικές ικανότητες. Εξακολουθεί να κατέχει τα ρεκόρ για τα περισσότερα γκολ σε έναν αγώνα, τόσο του πρωταθλήματος (με 13 από το 1942), όσο και του Κυπέλλου (με 11 από το 1940). Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του σημείωσε πάνω από 770 τέρματα σε επίσημους και φιλικούς αγώνες, από τα οποία τουλάχιστον 586 είναι σε 583 επίσημες συναντήσεις.
Το γήπεδο του συλλόγου του μετονομάστηκε σε Fritz-Walter-Stadion το 1985. Το 1999 συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα της Γερμανίας του 20ού αιώνα. Ήταν το όνειρό του να δει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006 στην πόλη του, καθώς αυτή δεν είχε επιλεγεί στη διοργάνωση του 1974, αλλά απεβίωσε το 2002. Τον Νοέμβριο του 2003, κατά τον εορτασμό της 50ής επετείου της UEFA, η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία τον επέλεξε ως το «Χρυσό Παίκτη» των τελευταίων 50 ετών (από το 1954 έως το 2003). Ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής που εισήχθη στην Αίθουσα Φήμης του γερμανικού ποδοσφαίρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Χρυσοί Παίκτες ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA
Θάνατοι το 1898
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1898
Περιφέρειες της Αιθιοπίας
Η Αιθιοπία διοικητικά χωρίζεται σε 11 περιφέρειες.
1. Νότια Έθνη, Εθνηκότητες και Λαϊκή Περιφέρεια
Γκνα
Η Γκνα (Gná) είναι θεά της σκανδιναβικής μυθολογίας η οποία κάνει θελήματα σε άλλους κόσμους για τη θεά Φρίγκα και ιππεύει το ιπτάμενο, ικανό να βαδίζει στη θάλασσα άλογο Χόφβαρπνιρ (Hófvarpnir, αρχαία σκανδιναβικά: «αυτός που πετάει τις οπλές του τριγύρω», «αυτός που πετάει τις οπλές του», ή «αυτός που κλωτσάει τις οπλές του». ). Η Γκνα και ο Χόφβαρπνιρ αναφέρονται στην Πεζή Έντα, η οποία γράφηκε τον 13ο αιώνα από τον Σνόρρι Στούρλουσον. Έχουν προταθεί ακαδημαϊκές θεωρίες για την Γκνα ως «θεά της πληρότητας» και ως πιθανή ανάλογο της Fama (Φήμη) της ρωμαϊκής μυθολογίας. Ο Χόφβαρπνιρ και το οκτάποδο άλογο Σλέιπνιρ έχουν αναφερθεί ως παραδείγματα υπερβατικών αλόγων στη σκανδιναβική μυθολογία.
Αναφορές
Στο κεφάλαιο 35 του βιβλίου Γκίλφαγκινινγκ της Πεζής Έντας, η ενθρονισμένη μορφή του Χαρ παρέχει σύντομες περιγραφές 16 θεαινών (άσινγιουρ). Ο Χαρ καταχωρεί την Γκνα δέκατη τρίτη, και λέει ότι η Φρίγκα την αποστέλλει σε διαφορετικούς κόσμους για να κάνει θελήματα. Ο Χαρ προσθέτει ότι η Γκνα καβαλάει το άλογο Χόφβαρπνιρ, και ότι αυτό το άλογο έχει την ικανότητα να καλπάζει στον αέρα και πάνω στη θάλασσα. Ο Χαρ συνεχίζει λέγοντας ότι «κάποτε κάποιοι Βανίρ είδαν την πορεία της καθώς ίππευε στον αέρα» και ότι ένας μη κατονομαζόμενος από αυτούς λέει έμμετρα:
Η Γκνα αποκρίνεται έμμετρα, αναφέροντας και τους γονείς του Χόφβαρπνιρ, τα άλογα Χάμσκερπιρ και Γκαρντρόφα: Η πηγή για αυτές τις στροφές δεν παρέχεται και δεν μαρτυρούνται αλλού. Ο Χαρ τελειώνει την περιγραφή της Γκνα λέγοντας ότι «από το όνομα της Γκνα προέρχεται το έθιμο να λέγεται ότι κάτι φαίνεται αμυδρά (gnaefir στα αρχαία σκανδιναβικά) όταν ανεβαίνει ψηλά.» Στο βιβλίο Σκάλντσκαπαρμάλ της Πεζής Έντας, η Γκνα περιλαμβάνεται σε ένα κατάλογο με 27 ονόματα θεαινών (ásynjur, άσινγιουρ).
Θεωρίες
Ο Ρούντολφ Σίμεκ αναφέρει ότι η ετυμολογία που παρουσιάζει ο Σνόρρι στο Γκύλφαγκινινγκ για το όνομα Γκνα μπορεί να μην είναι σωστό, δεν είναι ωστόσο ξεκάθαρο το τι άλλο μπορεί να σημαίνει το όνομα, αν και έχει υποτεθεί ότι το Γκνα ετυμολογικά συνδέεται με τη «θεά της πληρότητας». Ο Τζον Λίντοου ονομάζει τους στίχους που αντάλλαξαν οι Βανίρ και η Γκνα «παράξενους» και επισημαίνει ότι δεν είναι σαφές το γιατί θα έπρεπε συγκεκριμένα να είναι οι Βανίρ αυτοί που έπρεπε να δουν την Γκνα να πετάει σοτν αέρα.
Η Ούλλα Λούμαντ αναφέρει τον Χόφβαρπνιρ και το οκτάποδο άλογο Σλέιπνιρ ως «κύρια παραδείγματα» αλόγων στη σκανδιναβική μυθολογία τα οποία είναι ικανά να «μεταβαίνουν μεταξύ γης και ουρανού, μεταξύ της Άσγκαρντ, της Μίντγκαρντ και της Ούτγκαρντ και μεταξύ του κόσμου των θνητών και του κάτω κόσμου». Τον 19ο αιώνα, ο Γιάκομπ Γκριμ πρότεινε την συγγένεια με την προσωποποιημένη φήμη της ρωμαϊκής μυθολογίας, Fama. Ωστόσο, ο Γκριμ σημειώνει ότι σε αντίθεση με την Fama, η Γκνα δεν περιγράφεται ως φτερωτή αλλά μάλλον ο Χόφβαρπνιρ, όπως το φτερωτό άλογο Πήγασος, ήταν.
Τραγονήσι Εύβοιας
Το Τραγονήσι είναι πολύ μικρή νησίδα στον Νότιο Ευβοϊκό κόλπο και ανήκει στο σύμπλεγμα των Πεταλιών, ανάμεσα στη Μεγαλόνησο και στο Χερσονήσι. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μαρμαρίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Μαρμαρίου της δημοτικής ενότητας Μαρμαρίου που υπάγεται στον δήμο Καρύστου και δεν κατοικείται. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πωλείται σε τιμή ευκαιρίας τμήμα των νησίδων Πεταλιοί από την https://www.kathimerini.gr/
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Ιερά Μητρόπολις Φθιώτιδος
Η Ιερά Μητρόπολις Φθιώτιδος είναι μια από τις σαράντα έξι Μητροπόλεις της Παλαιάς Ελλάδας και ογδόντα δύο συνολικά της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Η Μητρόπολη καλύπτει έκταση 4.442 τ.χλμ και περιλαμβάνει τους δήμους Αμφίκλειας–Ελάτειας, Δομοκού, Καμένων Βούρλων, Λαμιέων, Λοκρών, Μακρακώμης και Στυλίδας. Έχει έδρα τη Λαμία, πρωτεύουσα του νομού Φθιώτιδας, όπου βρίσκεται ο Μητροπολιτικός Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.
Σημερινός Μητροπολίτης είναι ο Συμεών (Βολιώτης), από τις 11 Οκτωβρίου 2019, οπότε εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Ιερές Μονές
Ανδρώες:
Γυναικείες:
Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών
Θα φιλοξενεί αρχικά έως 160 παιδιά, 6-12 ετών, καθημερινά από τις 13:00 έως τις 20:00.
Στην ίδια πτέρυγα, εκτός από τις Σχολές Μουσικής της Μητροπόλεως, θα λειτουργεί βιβλιοθήκη με 60.000 περίπου βιβλία, αναγνωστήριο και εντευκτήριο για τους γονείς, οι οποίοι θα μπορούν, εφόσον το επιθυμούν, παράλληλα με τα παιδιά τους να αξιοποιούν δυνατότητες δια βίου μάθησης και για τους ίδιους. Στην κατεύθυνση αυτή θα λειτουργούν από τη νέα χρονιά επιμορφωτικά σεμινάρια για ενηλίκους πάνω σε σύγχρονα κοινωνικά και παιδαγωγικά θέματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητροπόλεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Φθιώτιδος
Χελιδόνι
Το χελιδόνι είναι αποδημητικό πτηνό και ανήκει στην τάξη των στρουθιόμορφων. Το μέγεθος του είναι 12-22 cm ανάλογα το είδος στο οποίο ανήκει καθώς και το χρώμα του. Τα χελιδόνια μεταναστεύουν κατά δεκάδες εκατοντάδες σε σμήνη, στα μεσογειακά κλίματα από τον Μάρτιο προκειμένου να αναπαραχθούν και στο τέλος του φθινοπώρου μεταναστεύουν προς τα ζεστά κλίματα της Αφρικής .
Τροφή
Τα χελιδόνια τρέφονται κυρίως με μικρά έντομα, αράχνες, νύμφες και κάμπιες. Τα έντομα και τις αράχνες τα πιάνουν συνήθως στον αέρα, πετώντας προς αυτά με το ράμφος τους ανοικτό.
Αναπαραγωγή
Το θηλυκό χελιδόνι γεννάει 4-6 αυγά, η επώαση των αυγών διαρκεί περίπου 12 ως 20 μέρες ανάλογα το είδος και μετά την εκκόλαψη οι γονείς τις πρώτες μέρες τα ταΐζουν με μικρά έντομα ενώ αργότερα τα μαθαίνουν να πετάνε και να αναζητούν την τροφή τους.
Γνωστότερα είδη
Η μαυροσταχτάρα, αν και εμφανισιακά μοιάζει με χελιδόνι, ανήκει σε διαφορετική οικογένεια πτηνών.
Στην τέχνη και τη λαϊκή κουλτούρα
Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, το χελιδόνι είναι στενά συνδεδεμένο με την έλευση της άνοιξης στην Ελλάδα και σε άλλες νότιες χώρες, καθώς αυτήν την εποχή μεταναστεύει σε περιοχές με μεσογειακό κλίμα. Χαρακτηριστική είναι η παροιμία που προειδοποιεί ότι ο άστατος καιρός δεν έχει τελειώσει με το που έρχεται το πρώτο χελιδόνι, όπως τείνουν να νομίζουν οι άνθρωπο: Ένα μονάχα χελιδόνι δέν κάνει τήν άνοιξη΄(Αρχαία ελληνικά: Μία χελιδών έαρ ού ποιεί).
Πολλές είναι οι ιστορίες και οι παραδόσεις που συνδέονται με τα χελιδόνια. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ελληνικά έθιμα είναι τα χελιδονίσματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χελιδονίδες
Ισαβέλλα του Μπωμόν
Η Ισαβέλλα, αγγλ.: Isabel de Beaumont, δούκισσα του Λάνκαστερ, από τον Οίκο του Μπριέν (π. 1320 - 1361) ήταν μία Αγγλίδα ευγενής, κόρη του κόμη του Μπωμόν. Με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Λάνκαστερ.
Bιογραφία
Ήταν η νεότερη κόρη του Ερρίκου του Μπωμόν, κόμη του Μποσάν και της Αλίκης Κομύν.
Η Ισαβέλλα γεννήθηκε περίπου το 1320. Είχε εννέα μεγαλύτερα αδέλφια, συμπεριλαμβανομένου του Ιωάννη 2ου κυρίου του Μπωμόν. Οι γονείς του πατέρα τής Iσαβέλλας ήταν ο Λουδοβίκος του Μπριέν, υποκόμης του Μπωμόν και η Αγνή. Οι γονείς τής μητέρας της ήταν ο Αλέξανδρος Κομύν, σερίφης του Αμπερντήν και η Ιωάννα λε Λατιμέρ. Ο Λουδοβίκος του Μπριέν ήταν ο μικρότερος γιος του Ιωάννη του Μπριέν από την τρίτη σύζυγό του Βερεγγάρια του Λεόν, ενώ ο Aλέξανδρος Κομύν ήταν ο μικρότερος αδελφός του Ιωάννη Κομύν, κόμη του Μπουσάν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ερρίκο του Γκρόσμοντ (από τον Οίκο των Ανζού-Πλανταγεντών), 1ο δούκα του Λάνκαστερ το 1337. Η Iσαβέλλα έφερε στον Ερρίκο δύο κόρες, που τελικά κληρονόμησαν τα κτήματα του πατέρα τους:
Ο Iσαβέλλα απεβίωσε από την πανώλη το 1361 στο κάστρο του Λέστερ. Τάφηκε στο αβαείο Nιούαρκ του Λέστερ. Ο σύζυγός της απεβίωσε επίσης από την πανώλη τον Μάρτιο του 1361.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μπριέν
Ιωάννης της Βουργουνδίας (1231-1268)
Ο Ιωάννης, γαλλ. Jean (1231 - 29 Σεπτεμβρίου 1268) από τον Οίκο των Καπετιδών-Βουργουνδίας ήταν κόμης του Σαρολαί και -λόγω τού γάμου του- κύριος τού Μπουρμπόν.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ούγου Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας και της Γιολάντας των Καπετιδών-Ντρε, κόρης τού Ροβέρτου Γ΄ κόμη τού Ντρε.
Η σύζυγός του ήταν κόρη και κληρονόμος τού κυρίου τού Μπουρμπόν, έτσι όταν το 1249 απεβίωσε ο πεθερός του Αρσαμμπώ Θ΄, ο Ιωάννης έγινε κύριος τού Μπουρμπόν jure auxoris. Τον διαδέχθηκε η κόρη του, που παντρεύτηκε τον Ροβέρτο των Καπετιδών, κόμη τού Κλερμόν. Έτσι η κυριότητα τού Μπουρμπόν από τον Οίκο των Νταμπιέρ πέρασε στον Οίκο της Βουργουνδίας και μετά σε αυτόν των Καπετιδών. Ο Ροβέρτος ως κύριος τού Μπουρμπόν έγινε ιδρυτής ιδιαίτερου κλάδου, αυτού των Βουρβόνων.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1248 την Αγνή των Νταμπιέρ, κόρη και κληρονόμο τού Αρσαμμπώ Θ΄ κυρίου τού Μπουρμπόν και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας
Θάνατοι το 1934
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1934
Ρίκα Βαγιάνη
Η Ρίκα Βαγιάνη (πραγματικό όνομα Μαρίκα Ζούλα) (Αθήνα, 4 Μαρτίου 1962 - Αθήνα, 7 Αυγούστου 2018) ήταν ηθοποιός, τηλεπαρουσιάστρια, δημοσιογράφος, συντάκτρια και διευθύντρια σύνταξης περιοδικών, ιδρυτικό στέλεχος του Protagon και συγγραφέας παιδικών βιβλίων.
Καριέρα
Αποφοίτησε από το λύκειο στην Ελληνογαλλική Σχολή Αγίου Ιωσήφ. Σπούδασε στην Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου από την οποία αποφοίτησε το 1982 και παράλληλα έκανε αγγλικά στο Βρετανικό Συμβούλιο και το Γαλλικό Ινστιτούτο.
Εργάστηκε ως ηθοποιός στο θέατρο από το 1979, παίζοντας στο Εθνικό θέατρο και στο Θεσσαλικό, καθώς επίσης και στην τηλεόραση, όπου είχε παίξει και στη σειρά Το Μινόρε της Αυγής.
Ασχολήθηκε περισσότερο με την δημοσιογραφία. Έγινε συντάκτης στο περιοδικό «Cosmopolitan» και στο «Colt» και στη συνέχεια διευθύντρια σύνταξης. Αρθρογραφούσε επίσης στα περιοδικά «Ένα» «Και», «Τέταρτο» καθώς και στις εφημερίδες Απογευματινή από το 1994 και το Έθνος από το 2005.
Μετά το 1986 εργάστηκε στην τηλεόραση με την ιδιότητα της παρουσιάστριας και της δημοσιογράφου, σε πολλά κανάλια, στο Mega Channel, το Star, το Seven X, το Κανάλι 5 και την ΕΡΤ μετά το 1997.
Στο Mega Channel, παρουσίασε την εκπομπή "Studio 5" με την Ειρήνη Νικολοπούλου. Στην ΕΡΤ, παρουσίασε αρκετές εκπομπές, όπως "Γλυκιά Ζωή", "Loft", "Έχουμε και Λέμε". Η τελευταία εκπομπή που παρουσίασε ήταν στην ΝΕΡΙΤ με τον ηθοποιό Θανάση Αλευρά, με τίτλο "Πάντα ν'ανταμώνουμε" το 2014.
Προσωπική ζωή
Πατέρας της ήταν ο δημοσιογράφος Οδυσσέας Ζούλας και μητέρα της η Βαρβάρα Δράκου. Το καλλιτεχνικό της όνομα «Ρίκα Βαγιάνη» προέκυψε από τα δύο πρώτα γράμματα του ονόματος της μητέρας της Βαρβάρας «Βα-» και το όνομα του πατριού της Γιάννη Διακογιάννη «-γιάνη». Σύζυγός της ήταν ο Νίκος Στεφανής, με τον οποίο είχε έναν γιο, τον Οδυσσέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας
Αγομελατίνη
Η αγομελατίνη, διαθέσιμη με την εμπορική ονομασία Valdoxan μεταξύ άλλων, είναι άτυπο αντικαταθλιπτικό που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής. Μια ανασκόπηση διαπίστωσε ότι είναι εξίσου αποτελεσματική με άλλα αντικαταθλιπτικά με παρόμοια ποσοστά διακοπής συνολικά αλλά λιγότερες διακοπές λόγω παρενεργειών. Μια άλλη ανασκόπηση διαπίστωσε επίσης ότι ήταν εξίσου αποτελεσματική με πολλά άλλα αντικαταθλιπτικά.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν αύξηση βάρους, κόπωση, ηπατικά προβλήματα, ναυτία, πονοκεφάλους και άγχος. Λόγω πιθανών ηπατικών προβλημάτων, συνιστώνται συνεχείς εξετάσεις αίματος. Η χρήση του δεν συνιστάται σε άτομα με άνοια ή άνω των 75 ετών. Υπάρχουν προσωρινές ενδείξεις ότι μπορεί να έχει λιγότερες παρενέργειες από κάποια άλλα αντικαταθλιπτικά. Λειτουργεί διεγείροντας τους υποδοχείς μελατονίνης και αποκλείοντας τους υποδοχείς σεροτονίνης.
Η αγομελατίνη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στην Ευρώπη το 2009 και στην Αυστραλία το 2010. Η χρήση της δεν έχει εγκριθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες και οι προσπάθειες έγκρισης ολοκληρώθηκαν το 2011. Αναπτύχθηκε από τη φαρμακευτική εταιρεία Servier.
Μείζονα καταθλιπτική διαταραχή
Η αγομελατίνη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία σοβαρών καταθλιπτικών επεισοδίων σε ενήλικες στην Ευρώπη. Έχουν διεξαχθεί δέκα ελεγχόμενες δοκιμές με εικονικό φάρμακο για τη διερεύνηση της βραχυπρόθεσμης αποτελεσματικότητας της αγομελατίνης σε μείζονα καταθλιπτική διαταραχή. Στο τέλος της θεραπείας, σημαντική αποτελεσματικότητα αποδείχθηκε σε έξι από τις δέκα βραχυπρόθεσμες διπλά-τυφλές ελεγχόμενες μελέτες με εικονικό φάρμακο. Δύο θεωρήθηκαν "αποτυχημένες" δοκιμές, καθώς οι συγκριτές της καθιερωμένης αποτελεσματικότητας απέτυχαν να διαφοροποιηθούν από το εικονικό φάρμακο. Η αποτελεσματικότητα παρατηρήθηκε επίσης σε ασθενείς με σοβαρότερη κατάθλιψη σε όλες τις θετικές ελεγχόμενες μελέτες με εικονικό φάρμακο. Η διατήρηση της αντικαταθλιπτικής αποτελεσματικότητας αποδείχθηκε σε μια μελέτη πρόληψης υποτροπών. Μια μετα-ανάλυση διαπίστωσε ότι η αγομελατίνη είναι εξίσου αποτελεσματική με τα τυπικά αντικαταθλιπτικά.
Μια μετα-ανάλυση διαπίστωσε ότι η αγομελατίνη είναι αποτελεσματική στη θεραπεία της σοβαρής κατάθλιψης. Το αντικαταθλιπτικό αποτέλεσμα είναι μεγαλύτερο για πιο σοβαρή κατάθλιψη. Σε άτομα με μεγαλύτερη βασική βαθμολογία (> 30 σε κλίμακα HAMD17), η διαφορά αγομελατίνης-εικονικού φαρμάκου ήταν 4,53 βαθμοί. Οι ελεγχόμενες μελέτες σε ανθρώπους έχουν δείξει ότι η αγομελατίνη είναι τουλάχιστον εξίσου αποτελεσματική με τα αντικαταθλιπτικά SSRI παροξετίνη, σερτραλίνη, εσκιταλοπράμη και φλουοξετίνη στη θεραπεία της μείζονος κατάθλιψης. Μια μετα-μελέτη του 2018 που συνέκρινε 21 αντικαταθλιπτικά, διαπίστωσε ότι η αγομελατίνη ήταν ένα από τα πιο ανεκτά, αλλά αποτελεσματικά αντικαταθλιπτικά.
Ωστόσο, το σώμα της έρευνας για την αγρομελατίνη έχει επηρεαστεί σημαντικά από την προκατάληψη δημοσίευσης, προκαλώντας αναλύσεις που λαμβάνουν υπόψη τόσο δημοσιευμένες όσο και μη δημοσιευμένες μελέτες. Αυτά έχουν επιβεβαιώσει ότι η αγομελατίνη είναι περίπου εξίσου αποτελεσματική με τα αντικαταθλιπτικά που χρησιμοποιούνται συνήθως (π.χ. SSRIs), αλλά ορισμένοι το χαρακτήρισαν ως "οριακά κλινικά σχετικό", είναι λίγο πιο πάνω από το εικονικό φάρμακο. Σύμφωνα με μια ανασκόπηση του 2013, η αγομελατίνη δεν φαίνεται να παρέχει πλεονέκτημα στην αποτελεσματικότητα έναντι άλλων αντικαταθλιπτικών για τη θεραπεία της οξείας φάσης της μείζονος κατάθλιψης.
Χρήση σε ειδικούς πληθυσμούς
Δεν συνιστάται για χρήση σε παιδιά και εφήβους κάτω των 18 ετών λόγω έλλειψης δεδομένων σχετικά με την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα. Ωστόσο, μια μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2020, έδειξε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα έναντι του εικονικού φαρμάκου για τη χορήγηση 25mg αγομελατίνης ανά ημέρα σε νέους ηλικίας 7-18 ετών. Μόνο περιορισμένα δεδομένα είναι διαθέσιμα για χρήση σε ηλικιωμένους ηλικίας ≥ 75 ετών με μείζονα καταθλιπτικά επεισόδια.
Δεν συνιστάται η χρήση της κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή του θηλασμού.
Παρενέργειες
Η αγομελατίνη δεν μεταβάλλει την ημερήσια επαγρύπνηση και τη μνήμη σε υγιείς εθελοντές. Σε καταθλιπτικούς ασθενείς, η θεραπεία με το φάρμακο αύξησε τον ύπνο αργών κυμάτων χωρίς τροποποίηση της ποσότητας ύπνου REM (Rapid Eye Movement) ή καθυστέρησης REM. Η αγομελατίνη προκάλεσε επίσης πρόοδο του χρόνου έναρξης του ύπνου και του ελάχιστου καρδιακού ρυθμού. Από την πρώτη εβδομάδα της θεραπείας, η έναρξη του ύπνου και η ποιότητα του ύπνου βελτιώθηκαν σημαντικά χωρίς αδεξιότητα κατά τη διάρκεια της ημέρας, όπως εκτιμήθηκε από τους ασθενείς.
Η αγομελατίνη φαίνεται να προκαλεί λιγότερες σεξουαλικές παρενέργειες και αποτελέσματα διακοπής από την παροξετίνη.
Εξάρτηση και απόσυρση
Δεν απαιτείται μείωση της δοσολογίας κατά τη διακοπή της θεραπείας. Η αγομελατίνη δεν έχει πιθανότητα κατάχρησης όπως μετράται σε υγιείς εθελοντικές μελέτες.
Υπερβολική δόση
Η αγομελατίνη αναμένεται να είναι σχετικά ασφαλής σε υπερβολική δόση.
Αλληλεπιδράσεις
Η αγομελατίνη είναι ένα υπόστρωμα των CYP1A2, CYP2C9 και CYP2C19. Οι αναστολείς αυτών των ενζύμων, π.χ. το SSRI αντικαταθλιπτικό φλουβοξαμίνη, μειώνουν την κάθαρσή της και μπορούν επομένως να οδηγήσουν σε αύξηση της έκθεσης στην αγομελατίνη. Υπάρχει επίσης η πιθανότητα να αλληλεπιδράσει η αγομελατίνη με το αλκοόλ για να αυξήσει τον κίνδυνο ηπατοτοξικότητας.
Φαρμακοδυναμική
Η αγομελατίνη επανασυγχρονίζει τους κιρκαδικούς ρυθμούς σε ζωικά μοντέλα συνδρόμου καθυστερημένης ύπνου. Ανταγωνίζοντας τον 5-HT2C, αποτρέπει / αυξάνει την απελευθέρωση νοραδρεναλίνης και ντοπαμίνης ειδικά στον μετωπιαίο φλοιό. Επομένως, μερικές φορές ταξινομείται ως αναστολέας νορεπινεφρίνης-ντοπαμίνης. Δεν επηρεάζει τα εξωκυτταρικά επίπεδα σεροτονίνης. Η αγομελατίνη έχει δείξει αντικαταθλιπτική δράση σε ζωϊκά μοντέλα κατάθλιψης (τεστ ανικανότητας, τεστ απελπισίας, χρόνιο ήπιο στρες) καθώς και σε μοντέλα με αποσυγχρονισμό του κιρκαδικού ρυθμού και σε μοντέλα που σχετίζονται με το άγχος και το άγχος. Στους ανθρώπους, η αγομελατίνη έχει θετικές μετατοπιστικές ιδιότητες. Προκαλεί πρόοδο φάσης ύπνου, πτώση θερμοκρασίας σώματος και έναρξη μελατονίνης.
Ο ανταγωνισμός του 5-HT2B είναι μια αντικαταθλιπτική ιδιότητα που μοιράζεται η αγομελατίνη με πολλά άτυπα αντιψυχωσικά, όπως η αριπιπραζόλη, τα οποία τα ίδια χρησιμοποιούνται ως άτυπα αντικαταθλιπτικά. Οι ανταγωνιστές 5-HT2B διερευνούνται επί του παρόντος για τη χρησιμότητά τους στη μείωση της καρδιοτοξικότητας των φαρμάκων καθώς και στην αποτελεσματικότητά τους στη μείωση του πονοκέφαλου. Ως εκ τούτου, αυτός ο ανταγωνισμός των συγκεκριμένων υποδοχέων από την αγομελατίνη είναι χρήσιμος για την αντικαταθλιπτική αποτελεσματικότητά του καθώς επίσης και για τη μείωση των αρνητικών επιδράσεων του φαρμάκου.
Χημεία
δεξιά|μικρογραφία|234x234εσ| [[Μελατονίνη (πάνω) και αγομελατίνη (κάτω)]] Η χημική δομή της αγομελατίνης είναι πολύ παρόμοια με αυτήν της μελατονίνης. Όπου η μελατονίνη έχει σύστημα δακτυλίου ινδόλης, η αγομελατίνη έχει βιοϊσοστέρα ναφθαλενίου.
Ιστορία
Η αγομελατίνη ανακαλύφθηκε και αναπτύχθηκε από την ευρωπαϊκή φαρμακευτική εταιρεία Servier Laboratories Ltd. Η Servier συνέχισε να αναπτύσσει το φάρμακο και να διεξάγει δοκιμές φάσης III στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Μάρτιο του 2005, η Servier υπέβαλε την αγομελατίνη στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (EMA) με τις εμπορικές ονομασίες Valdoxan και Thymanax. Στις 27 Ιουλίου 2006, η Επιτροπή Ιατρικών Προϊόντων για Ανθρώπινη Χρήση (CHMP) του EMA συνέστησε την απόρριψη της άδειας κυκλοφορίας. Το κύριο μέλημα ήταν ότι η αποτελεσματικότητα δεν είχε αποδειχθεί επαρκώς, ενώ δεν υπήρχαν ιδιαίτερες ανησυχίες σχετικά με τις παρενέργειες. Τον Σεπτέμβριο του 2007, η Servier υπέβαλε μια νέα αίτηση μάρκετινγκ στον EMA.
Τον Μάρτιο του 2006, η Servier ανακοίνωσε ότι πούλησε τα δικαιώματα στην αγορά αγομελατίνης στις Ηνωμένες Πολιτείες στη Novartis. Είχε υποβληθεί σε αρκετές κλινικές δοκιμές φάσης III στις ΗΠΑ και μέχρι τον Οκτώβριο του 2011 η Novartis ανέφερε το φάρμακο ως προγραμματισμένο για υποβολή στο FDA το νωρίτερο το 2012. Ωστόσο, η ανάπτυξη για την αγορά των ΗΠΑ διακόπηκε τον Οκτώβριο του 2011, όταν έγιναν διαθέσιμα τα αποτελέσματα από την τελευταία από αυτές τις δοκιμές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντικαταθλιπτικά Κατηγορία:Ακεταμίδες Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό CASNo Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες Κατηγορία:Ναφθαλίνια
Η Μαντόνα στον Κήπο με τα Τριαντάφυλλα (Λόχνερ)
Η Μαντόνα στον Κήπο με τα Τριαντάφυλλα (γερμανικά: Madonna im Rosenhag) είναι ένα έργο υστερογοτθικής ζωγραφικής που φιλοτέχνησε ο Γερμανός ζωγράφος Στέφαν Λόχνερ (περ. 1400-1451). Πρόκειται για το πιο τρυφερό, προσωπικό και χαρωπό από τα έργα του καλλιτέχνη.
Στον πίνακα αποτυπώνεται με όρους ζωγραφικής όσο καλύτερα γίνεται η εμπειρία του μύστη όταν «χάνει τον εαυτό του μέσα στο Θεό». Ενώ ο Πατέρας επιβλέπει από ψηλά και το Άγιο Πνεύμα ως περιστέρι κατεβαίνει, η όλο γλύκα και στοχαστικότητα Παρθένος κρατά στα χέρια της ένα αθώο Βρέφος. Ένα κουαρτέτο μικρών αγγέλων παίζει μουσική, ενώ άλλοι μαζεύουν τριαντάφυλλα και προσφέρουν τους καρπούς του Παραδείσου στη Βασίλισσα των Ουρανών και το Γιο της. Στις άνω γωνίες δύο άγγελοι συγκρατούν παραπετάσματα αποκαλύπτοντας το μυστήριο, που ξεδιπλώνεται σε ολόχρυσο φόντο.
Η Μαρία υμνολογείται για τις διάφορες εκφάνσεις της: ως μητέρα του Χριστού, ως Βασίλισσα των Αγγέλων, ως Αγία Παρθένος. Τα παραπάνω αφήνουν να εννοηθεί ο κλειστός παραδεισένιος κήπος (hortus conclusus), η καρφίτσα της που παρουσιάζει έναν μονόκερο στα πόδια ενός κοριτσιού, τα τριαντάφυλλα χωρίς αγκάθια (λευκά για την αγνότητά της και κόκκινα για το αναπόφευκτο Πάθος). Το μήλο που κρατά στα χεράκια του ο Χριστός συμβολίζει τη Σωτηρία. Τα αγγελούδια-μουσικοί παίζουν σημαντικό ρόλο στη δημιουργία ειδυλλιακής ατμόσφαιρας. Τα όργανά τους - λαούτα σε δύο διαφορετικά μεγέθη, μία άρπα κι ένα φορητό όργανο - είναι σχεδιασμένα με ρεαλιστικό τρόπο, ενώ τα μικρά τους χέρια φανερώνουν τη μουσική τους πείρα.
Η Παναγία και το Βρέφος διαθέτουν μια εξεζητημένη σχεδόν κουκλίστικη όψη, όπως και τα αγγελούδια που τους περιβάλλουν. Στην επιλογή αυτή είναι σαφής η ομοιότητα με τη γλώσσα που τον προηγούμενο αιώνα χρησιμοποίησε ο Δάσκαλος της Αγίας Βερονίκης, από τους πρωτοπόρους της Σχολής της Κολωνίας. Τα έντονα χρώματα και η κυριαρχία του χρυσού έλκουν το βλέμμα. Τίποτε, σε αυτή τη στοχαστική ατμόσφαιρα, δεν αποσπά την προσοχή του θεατή από το κεντρικό θέμα, παρόλο που οι λεπτομέρειες έχουν φιλοτεχνηθεί με ακρίβεια. Η ραφινάτη τεχνική του Λόχνερ προκαλεί ενατένιση διαρκείας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Στέφαν Λόχνερ
Βούλα (τυπογραφία)
Στην τυπογραφία, η βούλα (•) είναι το τυπογραφικό σύμβολο ή γλύφος που χρησιμοποιείται για την εισαγωγή στοιχείων σε μια λίστα. Για παράδειγμα:
Το σύμβολο της βούλας μπορεί να λάβει οποιαδήποτε από μια ποικιλία σχημάτων, όπως κύκλος, τετράγωνο, ρόμβος ή βέλος. Τυπικός επεξεργαστής κειμένου λογισμικού προσφέρει μια ευρεία επιλογή των σχημάτων και χρωμάτων. Αρκετά τακτικά σύμβολα, όπως ο αστερίσκος (*), το ενωτικό (-), η τελεία (.), και ακόμη πεζό Ο (ο), χρησιμοποιούνται συνήθως μόνο σε κείμενο ASCII ή άλλα περιβάλλοντα όπου χαρακτήρες βούλας δεν είναι διαθέσιμοι. Όταν γράφουμε με το χέρι, βούλες μπορούν να γίνουν σε οποιοδήποτε στυλ. Ιστορικά, το σύμβολο του δείκτη (που αντιπροσωπεύει ένα χέρι με ένα δείκτη που δείχνει) ήταν δημοφιλές για παρόμοιες χρήσεις.
Οι λίστες που γίνονται με τις βούλες ονομάζονται λίστες με κουκκίδες. Το όνομα του στοιχείου HTML για μια λίστα με κουκκίδες είναι "μη αριθμημένη λίστα", επειδή τα στοιχεία της λίστας δεν είναι διατεταγμένα σε αριθμητική σειρά (όπως θα ήταν μια αριθμημένη λίστα). Συνήθως οι κουκκίδες χρησιμοποιούνται στη λίστα πραγμάτων.
Κουκκίδες
Στοιχεία—γνωστά ως κουκκίδες—μπορεί να είναι σύντομες φράσεις, μόνο προτάσεις ή το μήκος παραγράφου. Στοιχεία με κουκκίδες συνήθως δεν τερματίζονται με τελεία εκτός άν είναι πλήρεις προτάσεις. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ωστόσο, ο οδηγός στυλ για ένα συγκεκριμένο δημοσίευμα μπορεί να ζητήσει κάθε στοιχείο εκτός από το τελευταίο σε κάθε λίστα με κουκκίδες να τερματιστεί με ένα ερωτηματικό και το τελευταίο στοιχείο με μια τελεία. Είναι σωστό να τερματίσει οποιοδήποτε σημείο βούλας με μια τελεία αν το κείμενο μέσα σε αυτό το στοιχείο αποτελείται από μια πλήρη ποινή ή και περισσότερο.
Χρήση του υπολογιστή
Υπήρξαν διάφοροι τρόποι για να κωδικοποιήσουν κουκκίδες σε συστήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών.
Στα ιστορικά συστήματα
Οι γλύφοι "•", "◦" και οι αντίστροφες παραλλαγές τους "◘", "◙" έγιναν διαθέσιμα σε μορφή κειμένου από τις αρχές υπολογιστών IBM με γραφικούς προσαρμογείς MDA–CGA–EGA, επειδή ενσωματώθηκαν σε γραμματοσειρές οθόνης που περιέχονται τέτοιες μορφές σε σημεία κώδικα 7–10. Αυτοί δεν ήταν αληθινοί χαρακτήρες, επειδή τα εν λόγω σημεία ανήκουν στους κωδικούς ελέγχου C0 που κυμαίνονται· ως εκ τούτου, αυτοί οι γλύφοι απαιτούν έναν ιδιαίτερο τρόπο να τοποθετηθούν στην οθόνη. Πριν από την ευρεία χρήση των επεξεργαστών κειμένου, βούλες συχνά συμβολίζονται είτε με πεζά ο που συμπληρώνονται με μελάνι ή με αστερίσκους (*)· πολλοί επεξεργαστές κειμένου μετατρέπουν αυτόματα αστερίσκους για τις βούλες εάν χρησιμοποιείται στην αρχή της γραμμής. Ο συμβολισμός αυτός έχει κληρονομήσει από κινητήρες Setext και wiki.
Σε Unicode
Υπάρχει μια ποικιλία από χαρακτήρες Unicode βούλας, που περιλαμβάνουν:
Στις σελίδες
Για να δημιουργηθούν στοιχεία λίστας με κουκκίδες για μια ιστοσελίδα η γλώσσα σήμανσης HTML παρέχει την ετικέτα. Κάθε ετικέτα λίστας μέσα σε μια μη αριθμημένη λίστα θα δημιουργήσει ένα στοιχείο της λίστας με κουκκίδες.
Wiki
Ένα στοιχείο λίστας σε μια σελίδα wiki υποδεικνύεται με τη χρήση ενός ή περισσότερων αστερίσκων στη σήμανση wiki, καθώς και σε πολλά άλλα wiki.
Άλλες μορφές χρήσης
Η βούλα συχνά χρησιμοποιείται για το διαχωρισμό των στοιχείων του μενού, συνήθως στο μενού υποσέλιδο. Είναι σύνηθες, για παράδειγμα, για να το δούμε στα σχέδια της τελευταίας ιστοσελίδας και σε πολλά θέματα WordPress. Χρησιμοποιείται επίσης από τους συντάκτες του κειμένου, όπως το Microsoft Word, για να δημιουργηθούν λίστες. Στην HTML, μια βούλα εμφανίζεται πριν από το κείμενο σε μια ετικέτα, όταν τοποθετείται σε μια ετικέτα  , ή όταν ρυθμιστεί με CSS. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένα μαθηματικό σύμβολο. Συγκεκριμένα, στη λογική, "x • y" σημαίνει λογικός συνδυασμός. Είναι το ίδιο όπως λέγοντας "x και y".
‡ Μπορούμε και με τριγωνικές βούλες: Οι βούλες που χρησιμοποιούνται πιο συχνά ‣ Τεχνικές γραφής. ‣ Έργα αναφοράς. ‣ Σημειώσεις. ‣ Παρουσιάσεις. ‣ Τόπος αγώνων. Κατηγορία:Σημεία στίξης
Αλληλόχρεος Λογαριασμός
Κατηγορία:Τραπεζική
Τέσλα
Το όνομα Τέσλα μπορεί να αναφέρεται σε:
ΦΚ Νανσί
Η Φουτμπόλ Κλαμπ ντε Νανσί ήταν γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα, με έτος ίδρυσης το 1901 (υπό την ονομασία «Σταντ Ουνιβερσιταίρ Λοράν») και η οποία συγχωνεύτηκε το 1968 με την ΚΟΣ Βιλέρ-λε-Νανσί, λαμβάνοντας την ονομασία της τελευταίας.
Ιστορία
Η «Σταντ Ουνιβερσιταίρ Λοράν», αθλητικός σύλλογος με έτος ίδρυσης το 1901, φάνταζε ως το μεγάλο αουτσάιντερ, αναφορικά με το ποδοσφαιρικό του τμήμα, απέναντι στις υπόλοιπες ομάδες της πόλης. Τα αποτελέσματα, άλλωστε, που αυτό παρουσίαζε, ήταν μετριότατα μέχρι και πριν από την έναρξη του Μεγάλου Πολέμου. Μετά το πέρας του πολέμου, η ΣΟΛ, της οποίας οι παίκτες προέρχονταν, κυρίως, από τον πανεπιστημιακό χώρο, άρχισε να αυξάνει τις φιλοδοξίες της. Καλύτερο παράδειγμα της νέας αυτής τάσης που έδειχνε ο σύλλογος, ήταν το γεγονός ότι ο πρόεδρος του σωματείου, Μαρσέλ Πικό, κατάφερε να λάβει τις απαραίτητες άδειες ώστε να εκκινήσουν εργασίες ανέγερσης ενός νέου γηπέδου, σε έκταση που ανήκε στο Πανεπιστήμιο, το οποίο θα αντιπροσώπευε με τον καλύτερο τρόπο τις φιλοδοξίες της ομάδας. Το « Σταντ ντυ Παρκ ντε Σπορ ντυ Πον ντ'Εσσέ » (απαντώμενο ορισμένες φορές και ως «Σταντ ντε λ'Ουνιβερσιτέ») εγκαινιάστηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1922. Κατά τη διάρκεια των εργασιών ανέγερσης του γηπέδου (σεζόν 1921-22), η ΣΟΛ αγωνιζόταν σε μία έκταση που ανήκε στην ΟΣ Φροντιέρ (Σταντ Ντρουό).
Την άνοιξη του 1935, η Σταντ Ουνιβερσιταίρ Λοράν αγωνιζόταν στην Προμοσιόν Ντ'Ωνέρ προς απογοήτευση των υποστηρικτών της. Ο Ωγκύστ «Ναπολεόν» Σαλμπάρ ξεκίνησε, τότε, εκστρατεία, για την δημιουργία επαγγελματικού ποδοσφαιρικού τμήματος εντός της ΣΟΛ. Παρά τις σημαντικές δυσκολίες που συνάντησε στην προσπάθειά του αυτή, ο φάκελός του, που είχε καταθέσει, έγινε αποδεκτός στις 20 Μαΐου 1935. Η Νανσί απέκτησε επαγγελματική ομάδα από την σεζόν 1935-1936. Η ονομασία που υιοθετήθηκε ήταν « Φουτμπόλ Κλαμπ ντε Νανσί ».
Η συντηρητική μεταρρύθμιση του συνταγματάρχη Πασκό υποχρέωσε την ΦΚ Νανσί να αποχωριστεί την επαγγελματική της ομάδα το 1943. Ο σύλλογος έφτασε, μάλιστα, στο σημείο να αλλάξει την ονομασία του σε « Σταντ Λοράν ». Μια ομοσπονδιακή ομάδα, γνωστή ως «Νανσί-Λωρραίνη» ιδρύθηκε, εκείνη την περίοδο στην πόλη της Λωρραίνης. Ωστόσο, η ομάδα αυτή βασιζόταν, κυρίως σε παίκτες που προέρχονταν από την ΦΚ Σοσό. Η ομάδα αυτή κατάφερε να φτάσει έως την κατάκτηση του Κυπέλλου Γαλλίας το 1944. Το τρόπαιο αυτό βρισκόταν στην τροπαιοθήκη που διέθετε ο Μαρσέλ Πικό, ο οποίος εξακολουθούσε να παραμένει πρόεδρος της Σταντ Λοράν / ΦΚ Νανσί. Η ΦΚΝ επέστρεψε στα φυσιολογικά επίπεδα απόδοσής της το 1944, αλλά δεν έλαβε εκ νέου το επαγγελματικό καταστατικό και την ονομασία ΦΚ Νανσί παρά μόνο το 1945, καθώς η διεξαγωγή αναμετρήσεων και διοργανώσεων ήταν αδύνατη εκείνη την περίοδο στη Λωρραίνη, ελέω των πολεμικών συγκρούσεων που λάμβαναν χώρα στην ευρύτερη περιοχή. Το Κύπελλο Γαλλίας της σεζόν 1944-1945 βρήκε, ωστόσο, την Νανσί να φτάνει ως την φάση των 16 της διοργάνωσης (ήττα με σκορ 10-0 απέναντι στην ΡΚ Λανς).
Ο Ροζέ Πιαντονί εντάχθηκε στη Νανσί τον Ιούλιο του 1950. Ήταν, τότε, ηλικίας 19 ετών. Σε επτά σεζόν παρουσίας στην ΦΚΝ, πέτυχε συνολικά 92 τέρματα για το πρωτάθλημα, κατακτώντας για πρώτη φορά τον τίτλου του πρώτου σκόρερ του πρωταθλήματος της D1 το 1951, με 28 τέρματα.
Έχοντας, ήδη, φτάσει στα ημιτελικά το 1948 και το 1951, η Νανσί έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας το 1953, χάρη, κυρίως, στις ευνοϊκές κληρώσεις των οποίων έτυχε, εκείνη την σεζόν. Η Λιλ φάνταζε ως το μεγάλο φαβορί, ωστόσο, αντιμετώπισε δυσκολίες απέναντι στην ομάδα της Λωρραίνης. Δέκα λεπτά πριν από το τελικό σφύριγμα της συνάντησης, δεν είχε προκύψει, ακόμη, νικητής, καθώς ο παίκτης της Νανσί, Μπελαί είχε ισοφαρίσει (41ο), αφού πρώτα είχε ανοίξει ο Βενσάν το σκορ για λογαριασμό της Λιλ (17ο). Ωστόσο, ο παίκτης των Dogues, Λεφέβρ, κατάφερε να εκμεταλλευτεί αμυντικό λάθος στο 81ο λεπτό, βάζοντας τέλος σε όποιες ελπίδες είχε η Νανσί για την κατάκτηση του τροπαίου. Η ΦΚΝ παρέμενε, ωστόσο, μια από τις καλύτερες ομάδες της Γαλλίας. Καλύτερο δείγμα της νέας αυτής δυναμικής που είχε αποκτήσει ο σύλλογος, ήταν μία νίκη που είχε πετύχει, με σκορ 4-2, στο Εστάδιο Τσαμαρτίν επί της Ρεάλ Μαδρίτης.
Παρά μια νέα καλή πορεία στον θεσμό του Κυπέλλου Γαλλίας, η οποία την οδήγησε έως τα ημιτελικά, οι οικονομικές της ανάγκες υποχρέωσαν την Νανσί να παραχωρήσει, το 1957, έναντι ποσού της τάξεως των 25 εκατομμυρίων, τον Πιαντονί στην Σταντ ντε Ρενς. Ο Λεόν Ντελαντεριέρ, διεθνής αμυντικός, παραχωρήθηκε, επίσης, την αμέσως επόμενη σεζόν. Διαλύοντας, με αυτόν τον τρόπο, την πολύ ποιοτική, αριστερή πτέρυγα που διέθετε, η Νανσί δεν άργησε να υποβιβαστεί στην D2 έπειτα από 11 συνεχόμενες σεζόν παρουσίας στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου. Μια περίοδος αστάθειας σημάδεψε, τότε, την ομάδα η οποία γνώρισε διαδοχικές ανόδους και υποβιβασμούς.
Οι Rouge et Blanc γνώρισαν μια καταστροφική σεζόν την περίοδο 1963-1964, η οποία έστειλε, εκ νέου, την ομάδα στην Ντιβιζιόν 2. Ο μέσος όρος προσέλευσης των θεατών μειώθηκε δραματικά φτάνοντας, περίπου, στους 5,000 θεατές, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο την οικονομική ευημερία του συλλόγου.
Η σεζόν 1964-1965 είδε τον αγωνιστικό κατήφορο της ΦΚ Νανσί να συνεχίζεται, με την ομάδα να βρίσκεται κολλημένη στις τελευταίες θέσεις του βαθμολογικού πίνακα της D2. Το Στάδιο Μαρσέλ Πικό σταδιακά εγκαταλείφθηκε από τους φίλους του συλλόγου. Συγκεκριμένα, μόλις 873 θεατές παρακολούθησαν την τελευταία εντός έδρας αναμέτρηση της ομάδας για την σεζόν. « Κάθε μήνα είχαμε αρνητικό πρόσημο στον προϋπολογισμό μας της τάξεως του ενός εκατομμυρίου » ανέφερε ο Σαρλ Μπουαλώ, ο οποίος προτίμησε να « βαρέσει διάλυση ». Τότε, ήταν που αποφασίστηκε και η εγκατάλειψη του επαγγελματικού καταστατικού που διατηρούσε ο σύλλογος. Για καιρό μετά, συνεχίζονταν οι λεκτικοί διαξιφισμοί με την δημοτική αρχή του Νανσί, η οποία κατηγορείτο ότι παρακολουθούσε, δίχως να αντιδρά, τον αργό θάνατο της ομάδας της πόλης.
Συνεχίζοντας να αγωνίζεται στο CFA, με ως πρώτη ομάδα την ερασιτεχνική της, η ΦΚ Νανσί υποβιβάστηκε στην Προμοσιόν Ντ'Ωνέρ με το πέρας της σεζόν 1965-1966. Μια νέα άσχημη σε αποτελέσματα σεζόν την οδήγησε στην Πρεμιέρ Ντιβιζιόν, όπου και παρέμεινε, έως την συγχώνευσή της με την ΚΟΣ Βιλέρ-λε-Νανσί τον Ιούλιο του 1968.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νανσί ΦΚ
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν
right|thumb|300px|Η κεντρική πύλη με τη γνωστή επιγραφή Το Στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν (γερμ. Konzentrationslager Sachsenhausen) ήταν ένα από τα Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης που δημιούργησε η Κυβέρνηση των Εθνικοσοσιαλιστών με αρχικό στόχο τον εγκλεισμό των αντιφρονούντων. Ήταν το "διάδοχο" στρατόπεδο του αντιστοίχου Οράνιενμπουργκ και κατασκευάστηκε κοντά του, γι' αυτό και μερικές φορές αναφέρεται ως "Στρατόπεδο Ζάξενχαουζεν - Οράνιενμπουργκ". Κατέληξαν σε αυτό και Εβραίοι και άτομα από άλλες χώρες (αντιστασιακοί, αντιφρονούντες, αιχμάλωτοι πολέμου): Συνολικά υπολογίζεται ότι από εκεί πέρασαν περίπου 200.000 κρατούμενοι μέχρι την κατάληψή του από τον Κόκκινο Στρατό το Μάιο του 1945. Ύστερα από τον Πόλεμο μετατράπηκε σε ειδικό στρατόπεδο της NKVD μέχρι το 1950.
Ίδρυση, λειτουργία
Το Στρατόπεδο του Οράνιενμπουργκ, δημιουργημένο το 1933 από την SA, δεν είχε κατασκευαστεί σε κατάλληλη θέση: Βρισκόταν σε ένα πολυσύχναστο δρόμο (προς το Βερολίνο), στο μέσον μιας πυκνοκατοικημένης αστικής περιοχής. Ύστερα από τη νύχτα των μεγάλων μαχαιριών και την αποδυνάμωση της SA, η SS κατέλαβε το Οράνιενμπουργκ και το έκλεισε μεταφέροντας αλλού τους κρατουμένους του. Το 1936 η SS επανήλθε, δημιουργώντας στην περιοχή του Οράνιενμπουργκ, κωμόπολης σε απόσταση 35 km βόρεια του Βερολίνου, νέο στρατόπεδο. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν κρατούμενοι από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Έμσλαντ (Emsland) και φαίνεται να δημιουργήθηκε με εντολή του νέου, τότε, αρχηγού της Αστυνομίας του Ράιχ Χάινριχ Χίμλερ: Ήταν το πρώτο στρατόπεδο που κατασκεύαζε ο Χίμλερ και σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες της SS έτσι ώστε να αποτελεί το "ιδανικό στρατόπεδο". Η επιλογή της θέσης έγινε με βάση την απόστασή του από τη Γενική επιθεώρηση στρατοπέδων, έδρα της οποίας αποτελούσε το Οράνιενμπουργκ. Το 1937, βλέποντας τα αρχικά σχέδια, ο Χίμλερ είπε για το στρατόπεδο ότι "είναι ένα σύγχρονο, ιδεώδες και εύκολα επεκτάσιμο στρατόπεδο συγκέντρωσης" και το αποκάλεσε "Musterlager" (στρατόπεδο-μοντέλο). Αρχικά μεταφέρθηκε εκεί μια ομάδα 50 κρατουμένων από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Εστερβέγκεν (12 Ιουλίου 1938) για την κατασκευή των τεσσάρων πρώτων παραπηγμάτων. Μια δεύτερη ομάδα 900 κρατουμένων μεταφέρθηκε τον Αύγουστο - Σεπτέμβριο του 1938 από το ίδιο στρατόπεδο για να βοηθήσει στην ολοκλήρωσή του. Λόγω της στέρησης τροφής αλλά και της βαρβαρότητας των SS, οι περισσότεροι από αυτούς βρήκαν το θάνατο. Καθώς γειτνίαζε με την πρωτεύουσα και με το διοικητικό κέντρο όλων των στρατοπέδων (απείχε μόνο 35 χλμ και υπήρχε μεγάλος δρόμος σύνδεσης), αρχικά χρησιμοποιήθηκε από την SS για την "εκπαίδευση" των ανδρών της. Εκεί "εκπαιδεύτηκε" ο μετέπειτα διοικητής του Άουσβιτς Ρούντολφ Ες.