cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαυροβούνιο
Από τα τέλη του 18ου αιώνα μέχρι τη συνθήκη του Βερολίνου
Από τα τέλη του 18ου αιώνα αρχίζει να είναι τύποις μόνο μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το Μαυροβούνιο. Αρχίζει να εξελίσσεται σε ένα δεύτερο κέντρο των Σέρβων, όμως κατά τη Σερβική επανάσταση οι Μαυροβούνιοι δεν μπόρεσαν να βοηθήσουν τους ομοεθνείς τους και έτσι να αναλάβουν έναν ηγετικό ρόλο στον απελευθερωτικό αγώνα των Σλάβων της Βαλκανικής. Ο Πέτρος Β΄ Πέτροβιτς-Νιέγκος θα επισκεφθεί τη Ρωσία το 1833 και θα λάβει ενισχυμένη οικονομική βοήθεια όχι όμως και την επιδοκιμασία για μια νέα ένοπλη σύγκρουση με τους Τούρκους. Όμως ο Πέτρος Β΄ Πέτροβιτς-Νιέγκος θα βοηθήσει τις ένοπλες εξεγέρσεις των γειτόνων του: το 1848 στη νότιο Αλβανία και στην Ερζεγοβίνη. Με την Αυστρία το 1842 θα γίνει μια πρώτη οριοθέτηση των συνόρων. Ως προς την εσωτερική του πολιτική θα ενισχύσει το συγκεντρωτικό κράτος πατάσσοντας κάθε φυγόκεντρη από τους τοπάρχες κίνηση και αναθέτοντας την εκτελεστική εξουσία σε μια Γερουσία από δώδεκα εκπροσώπους της ντόπιας φυλετικής αριστοκρατίας, θα οργανώσει την τακτική φορολόγηση του πληθυσμού της χώρας, και θα προσπαθήσει να καταπολεμήσει τον αναλφαβητισμό. Ο πρώτος αποκλειστικά κοσμικός ηγέτης κι όχι κληρικός ήταν ο Ντανίλο Α΄ ο οποίος ανήλθε το 1852 στην εξουσία. Συνεχίζοντας τις εκσυγχρονιστικές πρωτοβουλίες του προκατόχου του, εξέδωσε Γενικό ποινικό και Αστικό Κώδικα, καθιέρωσε την υποχρεωτική στράτευση των ανδρών από την ηλικία των 16 μέχρι των 60 ετών κι αυτό απέδωσε στον πόλεμο με τους Τούρκους το 1858 όταν οι Μαυροβούνιοι κέρδισαν στο Γκράχοβο. Η νίκη αυτή χαιρετίστηκε από τους Σέρβους σαν εκδίκηση για την ήττα στο Κοσσυφοπέδιο το 1389. Η νίκη αυτή απέδωσε στο Μαυροβούνιο διακανονισμό των συνόρων και νέα προσάρτηση εδαφών. Οι Μεγάλες Δυνάμεις καθόρισαν τα σύνορα του κράτους αναγνωρίζοντας έμμεσα τη χώρα ως ξεχωριστή πολιτική υπόσταση.
Ο Δανιήλ καταπολέμησε τις κεντρόφυγες τάσεις των ντόπιων φυλάρχων η συντηρητική τοπική φυλετική αριστοκρατία όμως αντέδρασε στις μεταρρυθμίσεις που προωθούσε. Τελικά θα δολοφονηθεί από ένα εξόριστο συμπατριώτη του το 1860. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Νικόλαος (ή Νικήτας). Υπήρξε ο τελευταίος ηγέτης του κράτους, μέχρι το 1919. Την περίοδο διακυβέρνησής του καλύπτει η συμμετοχή του σε αντιτουρκικές συμμαχίες με τους Σέρβους, το 1876 και το 1877 και στη βοήθεια που παρείχε στην εξέγερση στην Ερζεγοβίνη και τη Βοσνία. Τα Μαυροβουνιακά στρατεύματα απελευθερώνουν μια σειρά από πόλεις: Δουλτσίνο, Αντίβαρη.
Προς τη συνθήκη του Βερολίνου
Με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου -στην πραγματικότητα επρόκειτο περί ενός ρωσοτουρκικού προσυμφώνου- η ηγεμονία του Μαυροβουνίου αποκτούσε την ανεξαρτησία της, τριπλασιάζοντας την έκτασή του και αποκτώντας διέξοδο στην Αδριατική θάλασσα, με τρεις παράλιες πόλεις. Όμως δεν ικανοποίησε τις επιθυμίες του για Μεγάλο Μαυροβούνιο η Συνθήκη του Βερολίνου (1878). Τελικά η έκταση του κράτους ήταν 9.443 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός 286.000 κάτοικοι. Επίσης οι Αυστριακοί είχαν τον έλεγχο των λιμανιών της Αδριατικής, με την απαγόρευση στους Μαυροβούνιους να διατηρούν στα λιμάνια αυτά πολεμικό στόλο - και του Νόβι-Παζάρ, ώστε να αποτραπεί μελλοντική ένωση Σερβίας-Μαυροβουνίου.
Από τη συνθήκη του Βερολίνου μέχρι τον Α παγκόσμιο πόλεμο
thumb|250px|right Στα εσωτερικά του κράτος, ο βασιλιάς Νικόλαος ενίσχυσε τη μοναρχική εξουσία του, με διπλωματικές επαφές με ευρωπαϊκά κράτη και με βήματα εκσυγχρονισμού του κράτους. Ο προοδευτικός εξαστισμός της χώρας, η ανάπτυξη του εμπορίου και του οδικού δικτύου ανέπτυξε οικονομικά τη χώρα. Νέες κοινωνικές ομάδες αναδύονται και παύει η κοινωνία να είναι αποκλειστικά αγροτική. Η ανάπτυξη της διοικητικής γραφειοκρατίας και του στρατού απαίτησε νέα μορφωμένα στελέχη και οδήγησε στη διάδοση και οργάνωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Κυρίως οι πιο εύποροι νεόι σπούδαζαν στο Βελιγράδι γινόμενοι στη συνέχεια φορείς αντιλήψεων περί ενοποίησης των Σέρβων υπό τη δυναστεία των Καραγιώργεβιτς. Αιτήματα εκδημοκρατισμού της πολιτικής ζωής της χώρας ακούγονταν από μια μειοψηφία διανοουμένων και ντόπιων προκρίτων.
Το Μαυροβούνιο από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο
Από το 1918 και μετά, θα ενταχθεί στη Σερβία και ο βασιλιάς Νικόλαος μαζί με τη δυναστεία Πέτροβιτς κηρύχθηκαν έκπτωτοι στις 12 Νοεμβρίου 1918. Αμέσως μετά εμφανίσθηκαν δύο κινήσεις μέσα στους κόλπους των Μαυροβουνίων: εκείνοι που υποστήριζαν την ένωση με τη Σερβία, οι bjelaši και οι υποστηρικτές του ανεξάρτητου Μαυροβουνίου, οι zelenaši. Η μεταξύ τους σύγκρουση ήταν σφοδρή με πολλές ανθρώπινες και υλικές απώλειες. Η ένωση δεν έλυσε προβλήματα των Μαυροβουνίων, όπως της σίτισης και του ανεφοδιασμού τους. Έτσι συχνοί ήταν οι λιμοί τη δεκαετία του 1930 οι οποίοι μάστιζαν τον πληθυσμό.
Το Μαυροβούνιο μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας
Στις 4 Φεβρουαρίου του 2003 αποτέλεσε τμήμα ενός Ομοσπονδιακού Κράτους, με την ονομασία Σερβία και Μαυροβούνιο. Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξελέγη ο Φίλιπ Βουγιάνοβιτς και πρωθυπουργός ανέλαβε ο Μίλο Τζουκάνοβιτς. Δόθηκε η δυνατότητα στους κατοίκους του να διεκδικήσουν με δημοψήφισμα την ανεξαρτησία τους. Οι Μαυροβούνιοι θεμελιώνουν το αίτημά τους για διακριτή εθνική υπόσταση επικαλούμενοι την ιστορική συνέχεια του Μαυροβουνίου κατά την Οθωμανική περίοδο έως το 1918, αλλά και τη διαδεδομένη προφορά της σερβικής γλώσσας στο Μαυροβούνιο, η οποία είναι η ije-καβική, ενώ στη Σερβία η e-καβική. Με δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 21 Μαΐου του 2006 αποφασίστηκε κατά πλειοψηφία (55,4% υπέρ) ανεξαρτησία από την Ομοσπονδία. Συνεπεία του δημοψηφίσματος, το Μαυροβούνιο έγινε ανεξάρτητο κράτος στις 3 Ιουνίου του 2006. Τον Σεπτέμβριο του ιδίου χρόνου, ο κεντροαριστερός συνασπισμός του Τζουκάνοβιτς αναδείχθηκε νικητής των βουλευτικών εκλογών.
Ονομασία
Το όνομα Crna Gora αναφέρεται για πρώτη φορά το 1296 από τον Βασιλιά Στέφανο Ούρος Α΄ στα διατάγματά του για τη σερβική Ορθόδοξη Επισκοπή της Ζέτα, στο νησί Vranjina της λίμνης Σκούταρι. Ο όρος ανάγεται στην αναφορά στα σλαβικά για τις πολύ ορεινές περιοχές του τόπου. Τον 13ο και τον 14ο αιώνα ο όρος συναντάται σε ενετικές πηγές. Υπάρχει η εκδοχή πως η ονομασία αυτή προέρχεται από το όνομα της οικογένειας των τοπικών ηγεμόνων του 15ου αιώνα Crnojevici ή από μετάφραση της ιταλικής ονομασίας Montenegro. Η ίδια η περιοχή είναι γνωστή ως παλαιό Μαυροβούνιο (Стара Црна Гора/Stara Crna Gora) ήδη πριν από τον 19ο αιώνα και έπειτα. Στη συνέχεια προστέθηκαν στο κράτος τα Υψίπεδα (Brda) και ως τον 20ό αιώνα η έκταση του Μαυροβουνίου αυξήθηκε. Στη διάρκεια των πολέμων με τους Οθωμανούς, το Μαυροβούνιο επαύξησε το όνομά του και προσάρτησε την Παλαιά Ερζεγοβίνη και τμήματα της Παλαιάς Σερβίας (κυρίως τα Μετόχια του δυτικού Κοσσυφοπεδίου και το νότιο Σαντζάκ (Rashka). Οι μεταβολές που έγιναν στο κράτος μέχρι τις μέρες μας ήταν μικρές, καθώς έχασε τα Μετόχια (δυτικό Κόσοβο) και κέρδισε τον Όρμο του Κοτόρ. Ο ίδιος όρος έδωσε το όνομά του στον λαό, τους Μαυροβούνιους (Црногорци/Crnogorci).
Ο κωδικός ISO Alpha-2 για το Μαυροβούνιο είναι ME και ο κωδικός Alpha-3 είναι MNE.
Γεωγραφία
thumb|Χάρτης του Μαυροβουνίου thumb|Ο όρμος του Κότορ thumb|Το Φαράγγι στον Ποταμό Μόρατσα Σε σύγκριση με άλλα ευρωπαϊκά κράτη, το Μαυροβούνιο είναι μία αραιοκατοικημένη χώρα ευρισκόμενη στις νοτιοανατολικές Διναρίδες. Μοιράζεται σύνορα με την Κροατία, τη Σερβία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και την Αλβανία, ενώ βρέχεται από τα νερά της Αδριατικής. Η θέση του είναι στις νότιες απολήξεις των Δειναρικών Άλπεων. Συνεπεία αυτού, το κλίμα στη χώρα είναι κυρίως ορεινό, όπως και το έδαφος. Κύριοι ποταμοί είναι ο Μόρατσα και ο παραπόταμός του, Ζέτα, ο Πίβα, ο Ρίβα, ο Τάρα, ο Λιμ και ο Τσεοτίνα, όπως επίσης και ο Βογιάνας. Μέσω του Δρίνου και άλλων παραποτάμων, τα νερά του Μαυροβουνίου εκβάλουν στον Δούναβη. Στα νότια και στα κεντρικά του Μαυροβουνίου βρίσκεται η χαμηλή κοιλάδα του Μόρατσα, που αποτελεί πηγή τροφοδοσίας και για τη λίμνη Σκόδρα (Σκούταρι). Η εν λόγω λίμνη αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες λίμνες των Βαλκανίων, με έκταση 370 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Ιστορικά, το έδαφός του απαρτιζόταν από το Παλαιό Μαυροβούνιο, τα Υψίπεδα, την Παλαιά Ερζεγοβίνη, το Μαυροβουνιακό Littoral ή ειδικότερα τον Όρμο του Κοτόρ και ως κάποια έκταση την Παλαιά Σερβία.
Οι ψηλότερες κορυφές βρίσκονται στο Ντούρμιτορ και η κορυφή του όρους Λόβτσεν (1.749 μέτρα) ονομάζεται από τους ντόπιους Μαύρο Βουνό, εξαιτίας των πετρωμάτων του από βασάλτη, από όπου έλαβε το όνομά της και ολόκληρη η χώρα.
Πόλεις
Από τις μεγαλύτερες πόλεις στη χώρα είναι:
Κλίμα
Το Μαυροβούνιο έχει κλίμα γενικά ορεινό. Στα ψηλά ανάγλυφα μπορεί να χαρακτηριστεί ηπειρωτικό ή και αλπικό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία κυμαίνεται από -1,4 βαθμούς Κελσίου τον Ιανουάριο ως 27 βαθμούς Κελσίου τον Ιούλιο, στα νοτιοδυτικά της χώρας. Στα ορεινά είναι άφθονες οι βροχές αλλά τους καλοκαιρινούς μήνες υπάρχει ξηρασία, εξαιτίας της διηθητικότητας των καρστικών εδαφών. Οι βροχοπτώσεις στην περιφέρεια των στομίων του Κότορ φθάνουν και τα 2.400 χιλιοστά ετησίως με μέγιστο τα 4.600 χιλιοστά. Στις παραθαλάσσιες περιοχές οι βροχές είναι περισσότερες το φθινόπωρο και τον χειμώνα.
Δημογραφία
Το 43% των κατοίκων είναι Μαυροβούνιοι και το 32% Σέρβοι. Επίσης, υπάρχουν Βόσνιοι (8%), Αλβανοί (5%), Ρομ, Κροάτες και άλλες μικρότερες εθνολογικές ομάδες. Ομιλούν τη σερβοκροατική γλώσσα, η οποία είναι επίσημη. Λίγοι μιλούν και την αλβανική γλώσσα, σε ποσοστό 5%, η οποία είναι κατοχυρωμένη συνταγματικά. Χρησιμοποιείται το κυριλλικό αλλά και το λατινικό αλφάβητο. Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι και οι υπόλοιποι ανήκουν στο Ρωμαιοκαθολικό δόγμα και επίσης άλλοι είναι πιστοί στο Ισλάμ. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι οι κάτοικοι του Μαυροβουνίου συνιστούν σλαβική ομάδα στα Βαλκάνια, που διατήρησε τα εθνικά της χαρακτηριστικά, λόγω της εγκατάστασής της ανάμεσα στα τραχιά όρη, τα οποία ήταν απομονωμένα από τη γύρω περιοχή. Το ζήτημα αν οι Μαυροβούνιοι είναι σερβικός λαός ή αν αποτελούν ξεχωριστό σλαβικό λαό, είναι αμφιλεγόμενο. Γεγονός όμως είναι ότι οι κάτοικοι του Μαυροβουνίου έχουν συγγένεια με τους Σέρβους ως λαοί.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 75,9 χρόνια (73,2 χρόνια οι άνδρες και 78,7 οι γυναίκες).
Οικονομία
Γενικά, η οικονομία της χώρας βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο, καθώς με την ανεξαρτησία της σήμανε και ο τερματισμός του ελέγχου από την ομοσπονδία. Παλιά η κύρια ασχολία ήταν η κτηνοτροφία (αιγοπρόβατα) και η γεωργία (κριθάρι, καπνός, σίκαλη). Τις τελευταίες δεκαετίες αναπτύχθηκε και η βιομηχανία.
Η οικονομία του Μαυροβουνίου βασίζεται ως επί το πλείστον στις υπηρεσίες και βρίσκεται σε καθυστερημένη μετάβαση σε μια οικονομία της αγοράς. Σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το ονομαστικό ΑΕΠ του Μαυροβουνίου ήταν 5.424 δισεκατομμύρια δολάρια το 2019. Το ΑΕΠ σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης για το 2019 ήταν 12.516 δισεκατομμύρια δολάρια ή 20.083 δολάρια κατά κεφαλήν. Σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ του Μαυροβουνίου διαμορφώθηκε στο 48% του μέσου όρου της ΕΕ το 2018. Η Κεντρική Τράπεζα του Μαυροβουνίου δεν είναι μέρος του συστήματος του ευρώ, αλλά η χώρα χρησιμοποιεί το ευρώ μονομερώς ως νόμισμά της.
Το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 10,7% το 2007 και 7,5% το 2008. Η χώρα εισήλθε σε ύφεση το 2008 ως μέρος της παγκόσμιας ύφεσης, με το ΑΕΠ να συρρικνώνεται κατά 4%. Ωστόσο, το Μαυροβούνιο παρέμεινε στόχος ξένων επενδύσεων και ήταν η μόνη χώρα στα Βαλκάνια που αύξησε το ποσό των άμεσων ξένων επενδύσεών της. Η χώρα βγήκε από την ύφεση στα μέσα του 2010, με αύξηση του ΑΕΠ γύρω στο 0,5%. Ωστόσο, η σημαντική εξάρτηση της οικονομίας του Μαυροβουνίου από τις άμεσες ξένες επενδύσεις την αφήνει επιρρεπή σε εξωτερικούς κραδασμούς και σε υψηλό εμπορικό έλλειμμα εξαγωγών/εισαγωγών.
Το 2007, ο τομέας των υπηρεσιών αποτελούσε το 72,4% του ΑΕΠ, με τη βιομηχανία και τη γεωργία να αποτελούν το υπόλοιπο με 17,6% και 10% αντίστοιχα. Υπάρχουν 50.000 αγροτικά νοικοκυριά στο Μαυροβούνιο που βασίζονται στη γεωργία για να καλύψουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό τους.
Νομισματική πολιτική
Η χώρα χρησιμοποιεί ως νόμισμα μονομερώς, από το 2000, το Ευρώ. Αυτό συμβαίνει διότι ήδη από το 1999, αν και αποτελούσε μέλος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και αργότερα της ομοσπονδίας Σερβίας και Μαυροβουνίου, είχε υιοθετήσει μονομερώς ως νόμισμα το Γερμανικό Μάρκο. Παλαιότερα, όντας μέλος της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας είχε ως νόμισμα το Δηνάριο Γιουγκοσλαβίας. Έχει επίσης Κεντρική Τράπεζα, η οποία είναι αρμόδια για τα νομισματικά θέματα.
Το 2020 ο πληθωρισμός ήταν της τάξης του 0,7% και η ανεργία το 2017 ήταν πάνω από 16%. Το 2019 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ ήταν 8.700 δολάρια ΗΠΑ τον χρόνο. Περισσότερο από το 8% (με βάση στοιχεία του 2013) ζει υπό το όριο της φτώχειας.
Υποδομές
Η οδική υποδομή του Μαυροβουνίου δεν είναι ακόμη στα δυτικοευρωπαϊκά πρότυπα. Παρά το εκτεταμένο οδικό δίκτυο, κανένας δρόμος δεν έχει επίπεδο αυτοκινητόδρομου. Η κατασκευή νέων αυτοκινητοδρόμων θεωρείται εθνική προτεραιότητα, καθώς είναι σημαντικοί για την ομοιόμορφη περιφερειακή οικονομική ανάπτυξη και την ανάπτυξη του Μαυροβουνίου ως ελκυστικού τουριστικού προορισμού. Στη χώρα περνούν οι ευρωπαϊκές οδοί 65 και 80.
Η ραχοκοκαλιά του σιδηροδρομικού δικτύου του Μαυροβουνίου είναι ο σιδηρόδρομος Βελιγραδίου-Μπαρ, ο οποίος παρέχει διεθνή σύνδεση με τη Σερβία. Υπάρχει μια εγχώρια γραμμή διακλάδωσης, ο σιδηρόδρομος Νίκσιτς-Ποντγκόριτσα, ο οποίος λειτουργούσε μόνο ως εμπορευματική γραμμή για δεκαετίες και τώρα είναι επίσης ανοιχτός για επιβατική κίνηση μετά τις εργασίες ανακατασκευής και ηλεκτροδότησης το 2012. Η άλλη γραμμή διακλάδωσης από την Ποντγκόριτσα προς τα αλβανικά σύνορα, ο σιδηρόδρομος Ποντγκόριτσα-Σκόδρων, δεν χρησιμοποιείται.
Το Μαυροβούνιο διαθέτει δύο διεθνή αεροδρόμια, το αεροδρόμιο της Ποντγκόριτσα και του Τίβατ. Το 2008 τα μαυροβουνιακά αεροδρόμια εξυπηρέτησαν 1,1 εκατομμύρια επιβάτες.
Το λιμάνι του Μπαρ είναι το κύριο λιμάνι του Μαυροβουνίου. Αρχικά χτίστηκε το 1906 και καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με την ανοικοδόμηση που ξεκίνησε το 1950. Σήμερα, είναι εξοπλισμένο για να διακινεί πάνω από 5 εκατομμύρια τόνους φορτίου ετησίως, αν και η διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας και το μέγεθος του βιομηχανικού τομέα του Μαυροβουνίου είχε ως αποτέλεσμα το λιμάνι να λειτουργεί με απώλειες και με φόρτο εργασίας πολύ κάτω από τη χωρητικότητά του για αρκετά χρόνια. Η ανακατασκευή του σιδηροδρόμου Βελιγραδίου-Μπαρ και του προτεινόμενου αυτοκινητόδρομου Βελιγραδίου-Μπαρ αναμένεται να επαναφέρει τη λειτουργία του λιμανιού σε μέγιστη χωρητικότητα.
Τουρισμός
Με σύνολο 1.6 εκατομμύρια επισκέπτες, το Μαυροβούνιο ήταν, από το 2017, η 36η χώρα με τις περισσότερες επισκέψεις (από τις 47) στην Ευρώπη. Η πλειοψηφία των ξένων επισκεπτών στο Μαυροβούνιο προέρχονται από τις γειτονικές χώρες της Σερβίας, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και του Κοσσυφοπεδίου, καθώς και από τη Ρωσία. Η ακτή της Αδριατικής του Μαυροβουνίου έχει μάκρος 295 χιλιομέτρων, με 72 χιλιόμετρα από παραλίες και πολλές καλοδιατηρημένες αρχαίες παλιές πόλεις. Μερικές από τις πιο δημοφιλείς παραλίες στην ακτή του Μαυροβουνίου περιλαμβάνουν την παραλία Γιαζ, την παραλία Μογκρεν, καθώς και τις παραλίες Μπέτσιτσι, Σβέτι Στέφαν και Βέλικα Πλάζα. Εν τω μεταξύ, μερικές από τις πιο δημοφιλείς αρχαίες πόλεις του Μαυροβουνίου περιλαμβάνουν το Χέρτσεγκ Νόβι, το Πέραστ, το Κότορ, την Μπούντβα και το Ούλτσιν.
Το National Geographic Traveler (που επεξεργάζεται μία φορά τη δεκαετία) κατατάσσει το Μαυροβούνιο μεταξύ των "50 θέσεων που κάποιος πρέπει να πάει στη ζωή του" και μια φωτογραφία του Σβέτι Στέφαν χρησιμοποιήθηκε ως εξώφυλλο για το περιοδικό. Η παράκτια περιοχή του Μαυροβουνίου θεωρείται μια από τις μεγάλες νέες «ανακαλύψεις» μεταξύ των παγκόσμιων τουριστών. Τον Ιανουάριο του 2010, οι New York Times κατέταξαν την περιοχή της ακτής του Ούλτσιν του Μαυροβουνίου, συμπεριλαμβανομένων των Βέλικα Πλάζα, Νήσος Μποϊάνα και του Hotel Mediteran του Ούλτσιν, μεταξύ των "31 Κορυφαίων μερών για επίσκεψη το 2010" ως μέρος μιας παγκόσμιας κατάταξης τουριστικών προορισμών.
Το Μαυροβούνιο συμπεριλήφθηκε επίσης από το Yahoo Travel μεταξύ των "10 κορυφαίων καυτών σημείων του 2009" προς επίσκεψη, περιγράφοντάς το ως "τη δεύτερη ταχύτερα αναπτυσσόμενη τουριστική αγορά στον κόσμο (ακριβώς πίσω από την Κίνα)". Κατατάσσεται κάθε χρόνο από αναγνωρισμένους τουριστικούς οδηγούς όπως το Lonely Planet ως κορυφαίος τουριστικός προορισμός μαζί με την Ελλάδα, την Ισπανία και άλλες δημοφιλείς τοποθεσίες.
Θρησκεία
Σε ό,τι αφορά την ορθόδοξη παρουσία, η οποία είναι και πλειοψηφία, το Μαυροβούνιο υπάγεται εκκλησιαστικά στην Ιερά Μητρόπολη Μαυροβουνίου του Πατριαρχείου Σερβίας. Μητροπολίτης της είναι, ο Μαυροβουνίου Αμφιλόχιος. Η Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου (σερβικά): Црногорска православна црква, ЦПЦ/Crnogorska pravoslavna crkva, CPC) είναι μία σχισματική Εκκλησία που δεν υπάγεται σε Εκκλησιαστικό Κανόνα και δρα στο Μαυροβούνιο και στους μαυροβουνιακούς μεταναστευτικούς κύκλους, κυρίως στη βόρεια σερβική επαρχία της Βοϊβοντίνα.
Θεωρεί ότι είναι η μόνη νόμιμη Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία στο Μαυροβούνιο και ισχυρίζεται ότι όλη η Ορθόδοξη χριστιανική περιουσία του Μαυροβουνίου, η οποία ανήκει στη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, ανήκει σε αυτήν. Ωστόσο, δεν είναι αναγνωρισμένη διεθνώς από τους ορθοδόξους θεολογικούς κύκλους. Στο ίδιο το Μαυροβούνιο επικρατεί η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο ηγέτης της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Μαυροβουνίου είναι αφορισμένος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Επικεφαλής της Εκκλησίας από το 1997 είναι ο Μητροπολίτης Κετίγνης και Μαυροβουνίου, Μιχαήλο.
Ξεκίνησε το 2000 ως μη κυβερνητική οργάνωση και το 2001 εγγράφηκε ως θρησκευτικός θεσμός, με βάση τη νομοθεσία της χώρας. . Η Σερβία αρνήθηκε να αναγνωρίσει την Εκκλησία, όπως και όλες οι υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες. Ένα μικρό πολιτικό κόμμα (κροατικό) στο Μαυροβούνιο αναγνωρίζει μόνο την εν λόγω Εκκλησία.
Επίσης, υπάρχουν 261 Μάρτυρες του Ιεχωβά.
Διακυβέρνηση
Το πολίτευμα είναι Κοινοβουλευτική Δημοκρατία και Αρχηγός του Κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Εθνικό Συμβούλιο, το οποίο εκλέγεται άμεσα από τον λαό και απαρτίζεται από 77 μέλη. Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Διεθνείς οργανισμοί
Στις 15 Απριλίου του 2008 η χώρα υπέγραψε συμφωνία με τον ΠΟΕ για ένταξη στον διεθνή αυτό οργανισμό. Την ίδια χρονιά, στις 15 Δεκεμβρίου, κατέθεσε στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επίσημα αίτηση για ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ευελπιστώντας να καταστεί υποψήφιο μέλος το 2009. Τον Ιούνιο του 2017 έγινε μέλος του ΝΑΤΟ.
Διοικητική διαίρεση
Η χώρα υποδιαιρείται σε 21 διοικητικές περιφέρειες (opština) και 2 αστικούς δήμους, υποδιαιρέσεις του δήμου της Ποντγκόριτσα. Πρωτεύουσες των διοικητικών περιφερειών είναι οι ομώνυμες πόλεις. Οι δήμοι αυτοί είναι:
Εκπαίδευση
Η εκπαίδευση στο Μαυροβούνιο ρυθμίζεται από το Υπουργείο Παιδείας και Επιστημών της εκάστοτε Κυβέρνησης του Μαυροβουνίου.
Η εκπαίδευση ξεκινά στα ιδρύματα προσχολικής ηλικίας ή στα σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης. Τα παιδιά εγγράφονται στα σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης (στα σερβικά: Osnovna škola) στην ηλικία των 6/7 ετών και η φοίτησή τους διαρκεί για οκτώ χρόνια (9 χρόνια σε πειραματικό πρόγραμμα).
Συγκοινωνίες
Το δίκτυο σιδηροδρόμων καλύπτει 250 χλμ. με βάση στοιχεία του 2005 και το οδικό δίκτυο εκτείνεται σε 7.353 χλμ. Στο Μαυροβούνιο λειτουργούν 2 διεθνή αεροδρόμια, αυτά της Ποντγκόριτσα και του Τιβάτ. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Τηλεπικοινωνιακό δίκτυο
Το 2005 υπήρχαν 177.663 τηλεφωνικές συνδέσεις σε λειτουργία. Κύριες εταιρείες που παρέχουν τηλεφωνική σύνδεση είναι οι T-Com Montenegro, που αποτελεί ιδιοκτησία της Crnogorski Telekom και η MTEL, ιδιοκτησία της Telekom Srbija και της Ogalar B.V. Τον Φεβρουάριο του 2008 υπήρχαν 1.089.140 κινητά τηλέφωνα. Στη βαλκανική χώρα μάλιστα βρίσκονται τα περισσότερα τηλέφωνα με δίκτυο GSM στην Ευρώπη, σε ποσοστό 175,63%. Πάροχοι υπηρεσιών είναι οι ProMonte (ιδιοκτησία της Telenor), T-Mobile Montenegro, ιδιοκτησία της Crnogorski Telekom και MTEL (ιδιοκτησία της Telekom Srbija και της Ogalar). Το καλοκαίρι του 2007 ξεκίνησε και η εφαρμογή τηλεφωνικών υπηρεσιών τεχνολογίας 3G.
Αναφορικά με το Διαδίκτυο, το 2004 οι χρήστες του Ίντερνετ ήταν 50.000. Κύριος πάροχος είναι η T-Com Montenegro. Εκτός από σύνδεση dial-up, το 2005 ξεκίνησε και η παροχή υπηρεσιών ADSL, με κύριο πάροχο την Crnogorski Telekom.
Πολιτισμός και αξιοθέατα
Ο πολιτισμός του Μαυροβουνίου αποτελεί κράμα που προήλθε από την επίδραση ποικίλων πολιτισμών, τόσο από την Ανατολή όσο και από τη Δύση. Στα αξιοθέατα στη χώρα συμπεριλαμβάνονται πολλά μοναστήρια που χρονολογούνται κυρίως από την εποχή του Μεσαίωνα, χριστιανικοί ναοί και παλαιές πόλεις.
Μονές
Από αρχιτεκτονική άποψη σημαντικά είναι τα μοναστήρια που χρονολογούνται από την πρωτοχριστιανική εποχή και βρίσκονται σε μέρη κοντά στη λίμνη Σκόδρα. Η Μονή του Μόρατσα έχει τοιχογραφίες, όπως αυτές που αναφέρονται στον βίο του Προφήτη Ηλία. Η μονή αυτή, όπως και η Μονή της Αγίας Τριάδας στην Πλιέβλια, η Μονή του Όστρογκ και άλλες, χρονολογούνται από τον 13ο αιώνα.
Ναοί
Στο Κότορ βρίσκεται ο καθεδρικός Ναός του Αγίου Τρύφωνα, του 12ου αιώνα, ο Πύργος του Ρολογιού (από τον 17ο αιώνα), ο Ναός του Αγίου Λουκά (τέλη 12ου αιώνα), καθώς επίσης και διάφορα μέγαρα του 16ου και 17ου αιώνα. Το 1979 το Κότορ ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Στον κόλπο του βρίσκεται και η εκκλησία Κυρία των Βράχων, σε ρυθμό μπαρόκ. Ο αρχικός ναός οικοδομήθηκε το 1452, ενώ αυτός που κατασκευάστηκε σήμερα στην ίδια θέση χρονολογείται από το 1632 και επεκτάθηκε τον 18ο αιώνα. Η νησίδα σύμφωνα με τον θρύλο, που δικαιολογεί και την ονομασία της εκκλησίας, δημιουργήθηκε από τους ντόπιους ναυτικούς, που έριχναν και έναν βράχο στην είσοδο του Κόλπου του Κότορ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκά κράτη Κατηγορία:Γιουγκοσλαβικές Δημοκρατίες Κατηγορία:Μεσογειακά κράτη
Βεσσαραβία
Βεσσαραβία (ρουμάνικα: Basarabia, ουκρανικά: Бесарабія, ρωσικά: Бессарабия, βουλγαρικά: Бесарабия, τουρκικά: Besarabya) είναι ιστορική περιοχή της Ανατολικής Ευρώπης που οριοθετείται από τους ποταμούς Δνείστερο ανατολικά και Προύθο δυτικά. Το μεγαλύτερο μέρος της Βεσσαραβίας είναι σήμερα τμήμα της Μολδαβίας, ενώ οι βορειότερες περιοχές της, καθώς και οι νοτιότερες, που συνορεύουν με τη Μαύρη Θάλασσα (Μπουντζάκ), είναι τμήμα της Ουκρανίας.
Στον απόηχο του Ρωσοτουρκικού Πολέμου, 1806–1812 και της Συνθήκης του Βουκουρεστίου που ακολούθησε, τα ανατολικά τμήματα του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας, φόρου υποτελούς στους Οθωμανούς, μαζί με κάποιες περιοχές που προηγουμένως ήταν υπό την άμεση Οθωμανική κυριαρχία, παραχωρήθηκαν στην Αυτοκρατορική Ρωσία. Το απόκτημα αυτό ήταν από τις τελευταίες επεκτάσεις της Αυτοκρατορίας που έλαβαν χώρα στην Ευρώπη (το τελευταίο ήταν το Βασίλειο της Πολωνίας, που ενσωματώθηκε στην Αυτοκρατορία μεταξύ 1815 και 1817). Τα νεοαποκτηθέντα εδάφη οργανώθηκαν ως Διοίκηση της Βεσσαραβίας, υιοθετώντας ένα όνομα που προγενέστερα χρησιμοποιείτο για τις νότιες πεδιάδες, μεταξύ των ποταμών Δνείστερου και Δούναβη. Μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο, το 1856, οι νότιες περιοχές της Βεσσαραβίας επιστράφηκαν στην κυριαρχία της Μολδαβίας. Η Ρωσική εξουσία αποκαταστάθηκε σε όλη την περιοχή το 1878, οπότε η Ρουμανία, προϊόν της ένωσης της Μολδαβίας με τη Βλαχία, πιέστηκε να ανταλλάξει αυτά τα εδάφη με τη Δοβρουτσά.
Το 1917, στον απόηχο της Ρωσικής Επανάστασης, η περιοχή συγκροτήθηκε ως Λαϊκή Δημοκρατία της Μολδαβίας, αυτόνομη δημοκρατία, τμήμα ενός δημιουργούμενου ομόσπονδου Ρωσικού κράτους. Η Μπολσεβικική αναταραχή στα τέλη του 1917 και τις αρχές του 1918 προκάλεσαν την επέμβαση του Ρουμανικού Στρατού, με το πρόσχημα να ειρηνεύσει την περιοχή. Λίγο αργότερα η κοινοβουλευτική συνέλευση διακήρυξε την ανεξαρτησία και στη συνέχεια την ένωση με το Βασίλειο της Ρουμανίας. Η νομιμότητα όμως των ενεργειών αυτών αμφισβητήθηκε, εμφανέστατα από τη Σοβιετική Ένωση, που θεώρησε την περιοχή ως κατεχόμενη από τη Ρουμανία.
Το 1940, αφού εξασφάλισε τη συναίνεση της Ναζιστικής Γερμανίας μέσω του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, η Σοβιετική Ένωση πίεσε τη Ρουμανία να αποχωρήσει από τη Βεσσαραβία, επιτρέποντας στον Κόκκινο Στρατό να καταλάβει την περιοχή, που ενσωματώθηκε επίσημα στη Σοβιετική Ένωση : ο πυρήνας ενώθηκε με τμήματα της ΑΣΣΔ της Μολδαβίας για να αποτελέσουν τη ΣΣΔ της Μολδαβίας, ενώ τα εδάφη που κατοικούντο από Σλαβικές πλειοψηφίες στα βόρεια και στα νότια της Βεσσαραβίας μεταβιβάστηκαν στη ΣΣΔ της Ουκρανίας. Η σύμμαχος του Άξονα Ρουμανία ανακατέλαβε για λίγο την περιοχή το 1941, κατά τη Ναζιστική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, αλλά την έχασε το 1944, καθώς άλλαξε η έκβαση του πολέμου. Το 1947 με τη Συνθήκη των Παρισίων, που τερμάτισε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αναγνωρίστηκαν διεθνώς τα σοβιετορουμανικά σύνορα κατά μήκος του Προύθου.
Κατά τη διαδικασία διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης οι ΣΣΔ Μολδαβίας και Ουκρανίας ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους το 1991 και έγιναν τα σύγχρονα κράτη Μολδαβίας και Ουκρανίας, διατηρώντας τον υπάρχοντα διαμελισμό της Βεσσαραβίας. Μετά από ένα σύντομο πόλεμο στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η Υπερδνειστερία αυτοανακηρύχθηκε Υπερδνειστεριακή Μολδαβική Δημοκρατία, αποχωριζόμενη την κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Μολδαβίας, επεκτείνοντας την εξουσία της επίσης στον δήμο του Μπέντερ της Βεσσαραβίας. Τμήμα των περιοχών που κατοικούνται από τους Γκαγκαούζους στη νότια Βεσσαραβία οργανώθηκε το 1994 ως αυτόνομη περιοχή εντός της Μολδαβίας.
Ετυμολογία
Σύμφωνα με την παραδοσιακή ερμηνεία το όνομα Βεσσαραβία (Basarabia στα Ρουμανικά) προέρχεται από τη δυναστεία Βασάραβα της Βλαχίας που φέρεται να κυβέρνησε το νότιο τμήμα της περιοχής τον 14ο αιώνα. Πρόσφατες όμως έρευνες έχουν αμφισβητήσει αυτή την άποψη, καθώς το όνομα αυτό αποδόθηκε για πρώτη φορά στην περιοχή από Δυτικούς χαρτογράφους, εμφανιζόμενο σε τοπικές πηγές μόνο το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα. Εξάλλου η χρήση του όρου για αναφορά στις Μολδαβικές περιοχές κοντά στη Μαύρη Θάλασσα απορρίφθηκε ρητά ως χαρτογραφική σύγχυση από τον Μολδαβό χρονικογράφο Μίρον Κοστίν. Η σύγχυση ίσως να οφείλεται σε Πολωνικές αναφορές στη Βλαχία ως Bessarbia, εσφαλμένα ερμηνευμένη από μεσαιωνικούς Δυτικούς χαρτογράφους ως ξεχωριστή χώρα μεταξύ αυτής και της Μολδαβίας. Σύμφωνα με τον Δημήτριο Καντεμίρ το όνομα αρχικά αφορούσε μόνο το τμήμα της περιοχής νότια του Άνω Τείχους του Τραϊανού, λίγο μεγαλύτερο από το σημερινό Μπουντζάκ.
Γεωγραφία
Η περιοχή ορίζεται από τον Δνείστερο βόρεια και ανατολικά, τον Προύθο στα δυτικά και τον κάτω Ποταμό Δούναβη και τη Μαύρη Θάλασσα στα νότια. Είναι περίπου 46.000 τ.χλμ. Η περιοχή αποτελείται κυρίως από λοφώδεις πεδιάδες και επίπεδες στέπες. Είναι γόνιμη και έχει αποθέματα λιγνίτη και λατομεία. Οι κάτοικοι που ζουν στην περιοχή καλλιεργούν ζαχαρότευτλα, ηλίανθους, σιτάρι, καλαμπόκι, καπνό, σταφύλια για κρασί και φρούτα. Εκτρέφουν επίσης πρόβατα και βοοειδή. Κύρια βιομηχανία στην περιοχή είναι η μεταποίηση γεωργικών προϊόντων.
Οι κύριες πόλεις της περιοχής είναι το Κισινάου, πρωτεύουσα της Μολδαβίας, το Ιζμαήλ και το Μπίλχοροντ-Ντνιστρόφσκι (ιστορικό όνομα Τσετάτεα Αλμπα/Ακερμαν).
Ιστορία
Στα τέλη του 14ου αιώνα το νεοϊδρυθέν Πριγκιπάτο της Μολδαβίας περιέλαβε τη μετέπειτα γνωστή ως Βεσσαραβία. Στη συνέχεια η περιοχή αυτή, άμεσα ή έμμεσα, εν όλω ή εν μέρει, ελέγχθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (ως επικυρίαρχο της Μολδαβίας, με άμεσο έλεγχο μόνο του Μπουντζάκ και του Κοτίν), τη Ρωσική Αυτοκρατορία, τη Ρουμανία και την ΕΣΣΔ. Από το 1991 το μεγαλύτερο μέρος της αποτελεί τον πυρήνα της Μολδαβίας, με μικρότερα τμήματα στην Ουκρανία.
Προϊστορία
Η περιοχή της Βεσσαραβίας έχει κατοικηθεί από ανθρώπους επί πολλές χιλιάδες χρόνια. Ο Πολιτισμός Κουκουτένι-Τριπολί άνθησε μεταξύ 6ης και 3ης χιλιετίας π.Χ. Ο Ινδοευρωπαϊκός πολιτισμός διαδόθηκε στην περιοχή περί το 2.000 π.Χ.
Αρχαία εποχή
Στην Αρχαιότητα η περιοχή κατοικήθηκε από Θράκες, καθώς και για διάφορες μικρότερες περιόδους από Κιμμέριους, Σκύθες, Σαρμάτες και Κέλτες, συγκεκριμένα από φυλές όπως οι Κοστοβώκοι, Κάρποι, Βριτογάλοι, Τυραγγέτες και Βαστάρνες. Τον 6ο αιώνα Ελληνες άποικοι ίδρυσαν την αποικία Τύρας στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας και εμπορεύονταν με τους ντόπιους. Επίσης Κέλτες εγκαταστάθηκαν στα νοτιότερα τμήματα της Βεσσαραβίας με κυριότερη πόλη τους το Αλιομπρίξ.
Το πρώτο κράτος που φαίνεται να είχε συμπεριλάβει το σύνολο της Βεσσαραβίας ήταν το Δακικό του Βυρεβίστα τον 1ο αιώνα π.Χ. Μετά τον θάνατό του διαιρέθηκε σε μικρότερα κομμάτια και τα κεντρικά από αυτά συνενώθηκαν στο Δακικό βασίλειο του Δεκέβαλου τον 1ο αιώνα μ.Χ. Το βασίλειο αυτό ηττήθηκε από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 106. Η Νότια Βεσσαραβία είχε περιληφθεί στην αυτοκρατορία ακόμη νωρίτερα, το 57 μ.Χ., ως τμήμα της Ρωμαικής επαρχίας Κάτω Μοισίας, αλλά εξασφαλίστηκε μόνο όταν το Δακικό βασίλειο ηττήθηκε οριστικά το 106. Οι Ρωμαίοι ανήγειραν αμυντικά χωμάτινα τείχη στη Νότια Βεσσαραβία (το Κάτω Τραϊάνειο Τείχος) για να προστατεύσει την επαρχία της Μικράς Σκυθίας από τις εισβολές. Εκτός από τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας στον νότο η Βεσσαραβία παρέμεινε εκτός του άμεσου Ρωμαϊκού ελέγχου. Οι μυριάδες εκεί φυλές ονομάζονται από τους σύγχρονους ιστορικούς Ελεύθεροι Δάκες. Από τον 2ο έως τον 5ο αιώνα αναπτύχθηκε επίσης ο πολιτισμός Τσερνιακόφ, αποτέλεσμα ενός πολυεθνικού πολιτιστικού συμφύρματος Γοτθικών, Γετο-Δακικών, Σαρματικών και Σλαβικών πληθυσμών της περιοχής.
Το 270 οι Ρωμαϊκές αρχές άρχισαν να αποσύρουν τις δυνάμεις τους νότια του Δούναβη, ιδιαίτερα από τη Ρωμαϊκή Δακία, λόγω των εισβολέων Γότθων και Κάρπων. Οι Γότθοι, Γερμανική φυλή, ξεχύθηκαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από τον κάτω Δνείπερο Ποταμό μέσω του νότιου τμήματος της Βεσσαραβίας (στέπα του Μπουντζάκ) που, λόγω της γεωγραφικής της θέσης και των χαρακτηριστικών της (κυρίως στέπα), σαρώθηκε από διάφορες νομαδικές φυλές επί πολλούς αιώνες. Το 378 η περιοχή κατακλύστηκε από τους Ούννους.
Πρώιμος Μεσαίωνας
Το 561 οι Αβαροι κατέλαβαν τη Βεσσαραβία και εξεδίωξαν τον τοπικό ηγεμόνα Μεσαμέρ. Μετά τους Αβάρους άρχισαν να φθάνουν στην περιοχή και να ιδρύουν οικισμούς οι Σλάβοι. Τότε, το 582, οι Ονογούροι Πρωτοβούλγαροι εγκαταστάθηκαν στη νοτιοανατολικά της Βεσσαραβίας και τη βόρεια Δοβρουτσά, από όπου μετακινήθηκαν στην Κάτω Μοισία (κατά τα φαινόμενα υπό την πίεση των Χαζάρων) και σχημάτισαν την εκκολαπτόμενη Βουλγαρία. Με την άνοδο του κράτους των Χαζάρων στα ανατολικά οι εισβολές άρχισαν να περιορίζονται και κατέστη εφικτό να δημιουργηθούν μεγαλύτερα κράτη. Σύμφωνα με ορισμένες απόψεις το νότιο τμήμα της Βεσσαραβίας παρέμεινε υπό την επιρροή της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας μέχρι το τέλος του 9ου αιώνα.
Οι τελευταίες μεγάλης κλίμακας εισβολές ήταν εκείνες των Μογγόλων το 1241, το 1290 και το 1343. Από την περίοδο αυτή χρονολογείται το Σεχρ-αλ-Τζεντίντ, σημαντικός οικισμός της Χρυσής Ορδής. Αποτέλεσμα ήταν η απόσυρση μεγάλου μέρους του πληθυσμού στις ορεινές περιοχές των Ανατολικών Καρπαθίων και στην Τρανσυλβανία. Ιδιαίτερα μειώθηκε ο πληθυσμός ανατολικά του Προύθου την εποχή των Ταταρικών εισβολών.
Τον Ύστερο Μεσαίωνα χρονικά μνημονεύουν μια "δημοκρατία" του Τιγκέτσι, που προηγήθηκε του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας, βρισκόταν κοντά στη σημερινή πόλη Καχούλ στα νοτιοδυτικά της Βεσσαραβίας και διατήρησε την αυτονομία της ακόμη και την εποχή του Πριγκιπάτου, μέχρι τον 18ο αιώνα. Γενοβέζοι έμποροι ξανάχτισαν ή ίδρυσαν αρκετά φρούρια κατά μήκος του Δνείστερου (Μονκάστρο, Τιγκίνα, Παλιό Ορχέι, Σορόκα (Ολτσιόνια)) και του Δούναβη (μεταξύ αυτών Κιλίγια-Λυκόστομο).
Πριγκιπάτο της Μολδαβίας
Μετά τη δεκαετία του 1360 η περιοχή περιελήφθη σταδιακά στο Πριγκιπάτο της Μολδαβίας, που το 1392 απέκτησε τον έλεγχο των φρουρίων Μονκάστρο και Κιλίγια, καθιστώντας ανατολικό του σύνορο τον Ποταμό Δνείστερο. Το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα το νότιο τμήμα της περιοχής ήταν επί δεκαετίες τμήμα της Βλαχίας. Η κύρια δυναστεία της Βλαχίας ονομαζόταν Βασάραβα, από όπου προήλθε και το σημερινό όνομα της περιοχής. Τον 15ο αιώνα όλη η περιοχή ήταν τμήμα του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας. Ο Στέφανος ο Μέγας κυβέρνησε μεταξύ 1457 και 1504, μια περίοδο σχεδόν 50 ετών, κατα την οποία κέρδισε 32 μάχες, υπερασπιζόμενος τη χώρα του έναντι όλων σχεδόν των γειτόνων του (κυρίως των Οθωμανών και των Τατάρων, αλλά επίσης των Ούγγρων και των Πολωνών), ενώ έχασε μόνο δύο. Την περίοδο αυτή μετά από κάθε νίκη ανήγειρε ένα μοναστήρι η μια εκκλησία κοντά στο πεδίο της μάχης τιμώντας τον Χριστιανισμό. Πολλά από αυτά τα πεδία μάχης και τις εκκλησίες, καθώς και παλιά φρούρια, βρίσκονται στη Βεσσαραβία (κυρίως κατά μήκος του Δνείστερου).
Το 1484 εισέβαλαν οι Τούρκοι, κατέλαβαν την Κιλίγια και την Τσετατέα Αλμπα (Ακερμαν στα Τουρκικά) και προσάρτησαν το παράκτιο νότιο τμήμα της Βεσσαραβίας, που διαιρέθηκε τότε σε δύο σαντζάκια (επαρχίες) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1538 οι Οθωμανοί προσάρτησαν περισσότερα εδάφη της Βεσσαραβίας στον νότο μέχρι την Τιγκίνα, ενώ η κεντρική και η βόρεια Βεσσαραβία παρέμειναν τμήμα του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας (που έγινε φόρου υποτελές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία). Μεταξύ 1711 και 1812 η Ρωσική Αυτοκρατορία κατέλαβε την περιοχή πέντε φορές κατά τους πολέμους της με την Οθωμανική και την Αυστριακή Αυτοκρατορία.
Κατάληψη από τη Ρωσική Αυτοκρατορία
Το 1814 έφθασαν οι πρώτοι Γερμανοί έποικοι και εγκαταστάθηκαν κυρίως στα νοτιότερα τμήματα ενώ άρχισαν επίσης να εγκαθίστανται στην περιοχή Βούλγαροι της Βεσσαραβίας, ιδρύοντας πόλεις, όπως το Μπολχράντ. Μεταξύ 1812 και 1846 ο Βουλγαρικός και Γκαγκαουζικός πληθυσμός μετανάστευσε στη Ρωσική Αυτοκρατορία μέσω του Ποταμού Δούναβη, αφού είχαν ζήσει επί πολλά χρόνια υπό την καταπιεστική Οθωμανική εξουσία και εγκαταστάθηκαν στη νότια Βεσσαραβία. Τουρκόφωνες φυλές της Ορδής Νοργκάι κατοικούσαν επίσης στην Περιοχή Μπουντζάκ της νότιας Βεσσαραβίας από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα, αλλά είχαν πλήρως εκδιωχθεί από εκεί πριν το 1812.
Διοικητικά η Βεσσαραβία έγινε όμπλαστ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας το 1818 και γκουβέρνιγια το 1873.
Με τη Συνθήκη της Αδριανούπολης, που τερμάτισε τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1828-1829, ολόκληρο το Δέλτα του Δούναβη προστέθηκε στο όμπλαστ της Βεσσαραβίας. Το 1834 η Ρουμανική γλώσσα απαγορεύθηκε στα σχολεία και τις δημόσιες υπηρεσίες, παρότι τη μιλούσε το 80% του πληθυσμού. Αυτό κατέληξε τελικά στην απαγόρευση της Ρουμανικής στις εκκλησίες, τα μέσα ενημέρωσης και τα βιβλία. Οσοι διαμαρτύρονταν για την απαγόρευση της Ρουμανικής πολλές φορές στέλνονταν στη Σιβηρία.
Μετά το τέλος του Κριμαϊκού Πόλεμου, το 1856, με τη Συνθήκη των Παρισίων (Καχούλ, Μπολγκράντ και Ισμαήλ) επεστράφηκαν στη Μολδαβία, με αποτέλεσμα η Ρωσική Αυτοκρατορία να χάσει την πρόσβαση στον Δούναβη.
Το 1859 η Μολδαβία και η Βλαχία ενώθηκαν σχηματίζοντας τα Ρουμανικά Ενωμένα Πριγκιπάτα (Ρουμανία), που περιελάμβαναν το νότιο τμήμα της Βεσσαραβίας.
Ο σιδηρόδρομος Κισινάου-Ιάσιο διανοίχθηκε την 1 Ιουνίου 1875, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο (1877-1878) και η Γέφυρα Αιφελ (στον Προύθο) την 21(9) Απριλίου 1877, ρεις μόλις ημέρες πριν την έκρηξη του πολέμου. Ο Ρουμανικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας διεξήχθη το 1877-1878, με σύμμαχο τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Η Βόρεια Δοβρουτσά παραχωρήθηκε στη Ρουμανία για τον ρόλο της στον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877-1878 και ως αντιστάθμισμα για την απόσπαση της Νότιας Βεσσαραβίας.
Στην πρωτεύουσα της Βεσσαραβίας έλαβε χώρα το πογκρόμ του Κισίνιεφ στις 6 Απριλίου 1903, μετά τη δημοσίευση στις τοπικές εφημερίδες άρθρων, που υποκινούσαν το κοινό να ενεργήσει κατά των Εβραίων. 47 ή 49 από αυτούς σκοτώθηκαν, 92 τραυματίστηκαν σοβαρά και 700 σπίτια καταστράφηκαν. Η αντισημιτική εφημερίδα Бессарабец (Μπεσαράμπετς, δηλ. "Βεσσαραβιανή"), που εξέδιδε ο Πάβελ Κρούσεβαν, υπαινίχθηκε ότι ένα αγόρι-Ρώσος σκοτώθηκε από ντόπιους Εβραίους. Άλλη εφημερίδα η Свет (Σβετ, δηλ. "Κόσμος"), χρησιμοποίησε τη μακραίωνη συκοφαντία του αίματος (κατηγορία ότι οι Εβραίοι απήγαγαν και δολοφονούσαν τα παιδιά των Χριστιανών, για να χρησιμοποιούν το αίμα τους στις θρησκευτικές τους τελετές).
Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1905 άρχισε να αναπτύσσεται στη Βεσσαραβία ένα Ρουμανικό εθνικιστικό κίνημα. Μέσα στο χάος που επέφερε η Ρωσική Επανάσταση του Οκτωβρίου του 1917, συστάθηκε στη Βεσσαραβία ένα Εθνικό Συμβούλιο (Sfatul Țării), με 120 μέλη εκλεγμένα από πολιτικές και επαγγελματικές οργανώσεις της Βεσσαραβίας και 10 εκλεγμένα από την Υπερδνειστερία (την αριστερή όχθη του Δνείστερου, όπου Μολδαβοί και Ρουμάνοι αποτελούσαν λιγότερο από ένα τρίτο και η πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν Ουκρανική.
Στις 14 Ιανουαρίου του 1918, κατά την άτακτη υποχώρηση δύο Ρωσικών μεραρχιών από το Ρουμανικό μέτωπο, το Κισινάου λεηλατήθηκε. Η Επιτροπή Ρουμτσερόντ (Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή των Σοβιέτ του Ρουμανικού μετώπου, του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας και της Στρατιωτικής Περιφέρειας της Οδησσού) αυτοανακηρύχθηκε ανώτατη εξουσία της Βεσσαραβίας. Ο Ρώσος διοικητής της περιοχής, Στρατηγός Ντμίτρι Σερμπάτσεφ, ανίκανος να ελέγξει τη Βεσσαραβία λόγω της επανάστασης των Μπολσεβίκων, φέρεται να ζήτησε τη βοήθεια του Ρουμανικού Στρατού, αλλά Ρωσική ιστορικοί αμφισβητούν ότι υποβλήθηκε τέτοιο αίτημα. Στις 16 Ιανουαρίου μια Ρουμανική μεραρχία μπήκε στο Κισινάου και τη επόμενη μέρα στην Τιγκίνα, στις όχθες του ποταμού Δνείστερου, θέτοντας τέρμα στην τριήμερη Σοβιετική εξουσία στη Βεσσαραβία.
Δέκα μέρες αργότερα, στις 24 Ιανουαρίου του 1918, το Sfatul Țării ανακύρυξε την ανεξαρτησία της Βεσσαραβίας ως Λαϊκή Δημοκρατία της Μολδαβίας.
Ενοποίηση με τη Ρουμανία
Τα επαρχιακά συμβούλια του Μπάλτσι, της Σορόκα και του Ορχέι ήταν τα πρώτα που ζήτησαν την ενοποίηση με το Βασίλειο της Ρουμανίας και στις 9 Απριλίου (27 Μαρτίου) 1918, παρουσία του Ρουμανικού Στρατού υπερψήφισε την ένωση, με τους ακόλουθους όρους :
86 βουλευτές ψήφισαν υπέρ, 3 κατά και 36 απείχαν.
Ο πρώτος όρος, η αγροτική μεταρρύθμιση, συζητήθηκε και εγκρίθηκε τον Νοέμβριο του 1918. Το Sfatul Țării αποφάσισε επίσης να αφαιρέσει τους άλλους όρους και η ενοποίηση με τη Ρουμανία να γίνει άνευ όρων. Η σχετική ψηφοφορία όμως έχει κριθεί παράνομη, καθώς δεν υπήρχε απαρτία : συμμετείχαν μόνο 44 από τα 125 μέλη (όλα ψήφισαν "υπέρ"). Στα μέσα του 1919 ο πληθυσμός της Βεσσαραβίας υπολογιζόταν σε περίπου 2 εκατομμύρια.
Το φθινόπωρο του 1919 έγιναν στη Βεσσαραβία εκλογές για τη Ρουμανική Συντακτική Συνέλευση και εξελέγησαν 90 βουλευτές και 35 γερουσιαστές. Αυτοί, στις 20 Δεκεμβρίου 1919, ψήφισαν, μαζί με τους αντιπροσώπους των άλλων περιοχών της Ρουμανίας, την επικύρωση των ενοποιητικών πράξεων, που είχαν εγκριθεί από το Sfatul Țării και τα Εθνικά Συνέδρια Τρανσυλβανίας και Βουκοβίνας.
Η ένωση αναγνωρίστηκε από τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιταλία και την Ιαπωνία με τη Συνθήκη των Παρισίων (1920), που ποτέ όμως δεν τέθηκε σε ισχύ, γιατί δεν την επικύρωσε η Ιαπωνία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αρνήθηκαν να υπογράψουν τη συνθήκη με την αιτιολογία ότι η Ρωσία δεν εκπροσωπείτο στη Συνδιάσκεψη. Η Σοβιετική Ρωσία (και αργότερα η ΕΣΣΔ) δεν αναγνώρισε την ένωση και, το 1924, όταν οι απαιτήσεις της για τοπικό δημοψήφισμα δεν έγιναν για δεύτερη φορά δεκτές από τη Ρουμανία, ανακήρυξε τη Βεσσαραβία Σοβιετικό έδαφος υπό ξένη κατοχή.
Οι ΗΠΑ θεωρούσαν επίσης τη Βεσσαραβία έδαφος μάλλον υπό Ρουμανική κατοχή, παρά Ρουμανικό, παρά τις υπάρχουσες πολιτικές και οικονομικές σχέσις τους με τη Ρουμανία.
Τμήμα της Ρουμανίας
Στις 5 Μαίου 1919 σχηματίσθηκε από τους Μπολσεβίκους στην Οδησσό μια εξόριστη Προσωρινή Κυβέρνηση Εργατών και Αγροτών της Βεσσαραβίας.
Στις 11 Μαίου 1919 ανακηρύχθηκε η Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Βεσσαραβίας, ως αυτόνομο τμήμα της Ρωσικής ΣΟΣΔ, αλλά καταργήθηκε από τις στρατιωτικές δυνάμεις Πολωνίας και Γαλλίας τον Σεπτέμβριο του 1919. Μετά τη νίκη της Μπολσεβικικής Ρωσίας στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο δημιουργήθηκε η ΣΣΔ της Ουκρανίας το 1922 και το 1924 ιδρύθηκε η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μολδαβίας σε μια λωρίδα Ουκρανικού εδάφους στην αριστερή όχθη του Δνείστερου, όπου Μολδαβοί και Ρουμάνοι αποτελούσαν λιγότερο από το ένα τρίτο και η σχετική πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν Ουκρανική.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η Σοβιετική Ένωση δεν αναγνώρισε την ενσωμάτωση της Βεσσαραβίας στη Ρουμανία και σε όλη την περίοδο του μεσοπολέμου ενεπλάκη στην υπονόμευση της Ρουμανίας και σε διπλωματικές διενέξεις με την κυβέρνηση του Βουκουραστίου για την περιοχή. Στις 23 Αυγούστου 1939 υπεγράφη το Σύμφωνο Μολότωφ - Ρίμπεντροπ και με το Άρθρο 4 του μυστικού Παραρτήματός του η Βεσσαραβία περιερχόταν στη Σοβιετική ζώνη επιρροής.
Την άνοιξη του 1940 η Δυτική Ευρώπη δεχόταν την επίθεση της Ναζιστικής Γερμανίας. Με την παγκόσμια προσοχή εστιασμένη στα γεγονότα αυτά, η ΕΣΣΔ εξέδωσε τελεσίγραφο προς τη Ρουμανία, απαιτώντας την άμεση εκχώρηση της Βεσσαραβίας και της Βόρειας Βουκοβίνας. Στη Ρουμανία δόθηκαν τέσσερις ημέρες για να αποσύρει τα στρατεύματα και τους αξιωματούχους της. Οι δύο επαρχίες είχαν έκταση 51.000 τ.χ. και κατοικούντο από περίπου 3,5 εκατομμύρια ανθρώπους, οι μισοί από αυτούς Ρουμάνοι σύμφωνα με επίσημες Ρουμανικές πηγές. Μετά από δύο ημέρες η Ρουμανία υποχώρησε και άρχισε την εκκένωση, κατά την οποία, από τις 28 Ιουνίου ως τις 3 Ιουλίου, ομάδες ντόπιων Κομμουνιστών και Σοβιετικών συμπαθούντων επιτέθηκαν στις αποχωρούσες δυνάμεις και στους πολίτες που επέλεξαν να φύγουν. Στις επιθέσεις αυτές συμμετείχαν πολλά μέλη των μειονοτήτων (Εβραίοι, Ουκρανοί και άλλοι). Ο Ρουμανικός Στρατός δέχθηκε επίσης επίθεση από τον Σοβιετικό Στρατό, που μπήκε στη Βεσσαραβία πριν η Ρουμανική κυβέρνηση ολοκληρώσει την εκκένωση. Οι απώλειες που ανέφερε ο Ρουμανικός Στρατός κατά τις επτά αυτές ημέρες ανέρχονται σε 356 αξιωματικούς και 42.876 στρατιώτες νεκρούς ή αγνοούμενους.
Στις 2 Αυγούστου ιδρύθηκε η ΣΣΔ της Μολδαβίας στο μεγαλύτερο μέρος της Βεσσαραβίας, που συγχωνεύθηκε με τα δυτικά τμήματα της πρώην ΑΣΣΔ της Μολδαβίας. Η Βεσσαραβία διαμοιράστηκε στη ΣΣΔ της Μολδαβίας (70% του εδάφους και 80% του πληθυσμού) και στη ΣΣΔ της Ουκρανίας. Οι βόρειες και νότιες επαρχίες της Βεσσαραβίας (σημερινό Μπουντζάκ και τμήματα του Τσερνόβτσι όμπλαστ) παραχωρήθηκαν στην Ουκρανία, ενώ μερικά εδάφη (4.000 τ.χλμ.) στην αριστερή (ανατολική) όχθη του Δνείστερου (σημερινή Υπερδνειστερία, προηγουμένως τμήμα της Ουκρανίας, παραχωρήθηκαν στη Μολδαβία. Με τη Σοβιετική κατοχή πολλοί Βεσσαραβιανοί, που κατηγορήθηκαν για υποστήριξη της έκπτωτης Ρουμανικής διοίκησης, εκτελέστηκαν ή εκτοπίστηκαν στη Σιβηρία και στο Καζακστάν.
Μεταξύ Σεπτεμβρίου και Νοεμβρίου του 1940 δόθηκε στους Γερμανούς της Βεσσαραβίας η δυνατότητα μετεγκατάστασης στη Γερμανία, μετά από Γερμανοσοβιετική συμφωνία. Φοβούμενοι τη Σοβιετική καταπίεση, σχεδόν όλοι οι Γερμανοί (93.000) συμφώνησαν. Οι περισσότεροι μετεγκαταστάθηκαν στα νεοπροσαρτηθέντα Πολωνικά εδάφη.
Στις 22 Ιουνίου 1941 η εισβολή του Άξονα στη Σοβιετική Ενωση άρχισε με την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Μεταξύ 22 Ιουνίου και 26 Ιουλίου 1941, τα Ρουμανικά στρατεύματα με τη βοήθεια της Βέρμαχτ ανακατέλαβαν τη Βεσσαραβία και τη βόρεια Βουκοβίνα. Οι Σοβιετικοί ακολούθησαν τακτικές καμένης γης κατά την υποχρεωτική αποχώρησή τους από τη Βεσσαραβία καταστρέφοντας τις υποδομές και μεταφέροντας στη Ρωσία σιδηροδρομικώς ότι μπορούσε να μετακινηθεί. Στα τέλη Ιουλίου, μετά από ένα χρόνο Σοβιετικής κυριαρχίας, η περιοχή ήταν για μια ακόμη φορά υπό Ρουμανικό έλεγχο.
Ενώ οι στρατιωτικές επιχειρήσεις ήταν ακόμη σε εξέλιξη υπήρξαν περιπτώσεις που Ρουμανικά στρατεύματα "εκδικήθηκαν" Εβραίους στη Βεσσαραβία, με τη μορφή πογκρόμ σε αμάχους και τη δολοφονία αιχμαλώτων πολέμου, με αποτέλεσμα αρκετές χιλιάδες νεκρούς. Η υποτιθέμενη αιτία για τη δολοφονία Εβραίων ήταν ότι το 1940 μερικοί Εβραίοι καλωσόρισαν τη Σοβιετική κατάληψη ως απελευθέρωση. Την ίδια στιγμή το διαβόητο Einsatzgruppe D των SS, που επιχειρούσε στην περιοχή της 11ης Γερμανικής Στρατιάς, διέπραξε συνοπτικές εκτελέσεις Εβραίων υπό το πρόσχημα ότι ήταν κατάσκοποι, σαμποτέρ, Κομμουνιστές ή χωρίς καμία απολύτως δικαιολογία.
Πολιτική επίλυση του ΄"Εβραϊκού Ζητήματος" θεωρήθηκε κατά τα φαινόμενα από τον Ρουμάνο δικτάτορα Στρατηγό Ιον Αντονέσκου περισσότερο η επέλαση παρά η εξόντωση. Το τμήμα εκείνο του πληθυσμού της Βεσσαραβίας και της Βουκοβίνας, που δεν διέφυγε πριν την αποχώρηση των Σοβιετικών στρατευμάτων (147.000) συγκεντρώθηκε αεχικά σε γκέτο ή σε Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και στη συνέχεια εκτοπίστηκαν το 1941-1942 σε πορείες θανάτου στην κατεχόμενη από τη Ρουμανία Υπερδνειστερία, όπου εφαρμόστηκε η "Τελική Λύση".
Μετά τρία χρόνια σχετικής ειρήνης, το Γερμανοσοβιετικό μέτωπο επανήλθε το 1944 στα σύνορα στον Δνείστερο. Στις 20 Αυγούστου 1944 ο Κόκκινος Στρατός με ισχύ περίπου 3.400.000 ανδρών άρχισε μια μεγάλη καλοκαιρινή επίθεση με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Ιάσιο-Κισίνιεφ. Οι Σοβιετικές στρατιές κατέλαβαν τη Βεσσαραβία με μια διπλή επίθεση μέσα σε πέντε ημέρες. Σε μάχες θυλάκων στο Κισινάου και στο Σαράτα η 6η Γερμανική Στρατιά, 650.000 περίπου ανδρών, νεοσχηματισθείσα μετά τη Μάχη του Στάλινγκραντ καταστράφηκε ολοσχερώς. Ταυτόχρονα με την επιτυχία της Ρωσικής επίθεσης, η Ρουμανία διέρρηξε τη στρατιωτική συμμαχία με τον Αξονα και άλλαξε στρατόπεδο. Στις 23 Αυγούστου 1944 ο Στρατηγός Ιον Αντονέσκου συνελήφθη από τον Βασιλιά Μιχαήλ και αργότερα παραδόθηκε στους Σοβιετικούς.
Τμήμα της Σοβιετικής Ενωσης
Η Σοβιετική Ένωση ανέκτησε την περιοχή το 1944 και ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε τη Ρουμανία. Το 1947 οι Σοβιετικοί επέβαλαν μια κομμουνιστική κυβέρνηση στο Βουκουρέστι, που ήταν φιλική και υπάκουη προς τη Μόσχα. Η Σοβιετική κατοχή της Ρουμανίας διήρκεσε μέχρι το 1958. Το Ρουμανικό κομμουνιστικό καθεστώς δεν έθεσε ανοιχτά το ζήτημα της Βεσσαραβίας ή της Βόρειας Βουκοβίνας στις διπλωματικές του σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση.
Μεταξύ 1969 και 1971 ιδρύθηκε στο Κισινάου από αρκετούς νέους διανοούμενους ένα παράνομο Εθνικό Πατριωτικό Μέτωπο, που αριθμούσε πάνω από 100 μέλη, δεσμευόμενο να αγωνιστεί για την ίδρυση μιας Λαϊκής Δημοκρατίας της Μολδαβίας, την απόσχισή της από τη Σοβιετική Ένωση και την ένωση με τη Ρουμανία.
Τον Δεκέμβριο του 1971, μετά από ενημερωτικό σημείωμα του Ιον Στανέσκου, Προέδρου του Συμβουλίου Κρατικής Ασφάλειας της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ρουμανίας, στον Γιούρι Αντρόπωφ, αρχηγό της KGB, τρεις από τους ηγέτες του Εθνικού Πατριωτικού Μετώπου, οι Αλεξάντρου Ουσατιούκ-Μπουλγκάρ, Γκεόργκε Γκίμπου και Βαλέριου Γκραούρ, καθώς και ένα τέταρτο άτομο, ο Αλεξάντρου Σολτοϊάνου, ο ηγέτης ενός παρόμοιου παράνομου κινήματος στη Βόρεια Βουκοβίνα, συνελήφθησαν και αργότερα καταδικάστηκαν σε πολυετείς ποινές φυλάκισης.