cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπερνάρ Τσουμί
Ο Μπερνάρ Τσουμί (Bernard Tschumi) είναι ένας γαλλοελβετός αρχιτέκτονας του μεταμοντερνισμού και του μοντερνισμού. Επίσης είναι κοσμήτορας της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κολούμπια στη Νέα Υόρκη.
Βιογραφία
Είναι γιος του ιδρυτή του πολυτεχνείου της Λωζάνης. Σπούδασε αρχιτεκτονική στη Ζυρίχη στo ETH Ζυρίχης και έγινε αρχικά γνωστός ως θεωρητικός της αρχιτεκτονικής. Το πρώτο του κτίριο ήταν το Πάρκο 500 στρεμμάτων της Βιλέτ στο Παρίσι, που σήμερα θεωρείται δείγμα του μεταμοντερνιστικού κινήματος. Έκτοτε ανέλαβε πολλά σημαντικά έργα, όπως την επέκταση του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, τη Γυάλινη Βιντεοθήκη του μουσείου του Γκρόνινγκεν, και εγκαταστάσεις της εταιρείας Vacheron-Constantin στη Γενεύη. Στην Ελλάδα έγινε γνωστός ως αρχιτέκτονας του νέου κτιρίου του μουσείου της Ακρόπολης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ελβετοί συγγραφείς
Μάρτιν Σκορσέζε
Ο Μάρτιν Μαρκαντόνιο Λουτσιάνο Σκορσέζε (Martin Scorsese), (17 Νοεμβρίου 1942) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Είναι επίσης ο ιδρυτής του World Cinema Foundation και αποδέκτης του AFI Life Achievement Award για τη συμβολή του στον κινηματογράφο. Έχει βραβευτεί με Χρυσή Σφαίρα, Όσκαρ, BAFTA και βραβείο της Ένωσης Αμερικανών Σκηνοθετών. Είναι πρόεδρος του Film Foundation, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού, αφιερωμένου στην αναπαλαίωση ταινιών και στην αποτροπή της καταστροφής των πρωτότυπων φιλμ. Ο Σκορσέζε έχει δουλέψει και στην τηλεόραση, έχοντας εμπλακεί στις παραγωγές των Boardwalk Empire και Vinyl.
Το έργο του Σκορσέζε αφορά θέματα όπως η ιταλο-αμερικανική ταυτότητα, καθολικά πρότυπα όπως ενοχή και σωτηρία, η παλικαριά, αλλά και η (ενδημική στην αμερικανική κοινωνία) βία. Ο Σκορσέζε θεωρείται ευρέως ένας από τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες της γενιάς του, με μεγάλη επιρροή στην πορεία του αμερικανικού κινηματογράφου. Είναι κάτοχος μάστερ στην σκηνοθεσία κινηματογράφου από τη σχολή τεχνών Tisch του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κάτω Λεύκαρα
Τα Κάτω Λεύκαρα είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Τα Κάτω Λεύκαρα είναι χτισμένα σε υψόμετρο 470 μέτρων, 34 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Λάρνακας. Στα νότια, δυτικά και βόρεια συνορεύει με τα Πάνω Λεύκαρα, στα ανατολικά με τον Κόρνο και στα νοτιοανατολικά με την Κοφίνου.
Φυσικό περιβάλλον
Οι καλλιεργίσημες εκτάσεις της περιοχής περιλαμβάνουν αμπέλια, ελιές, αμυγδαλιές, χαρουπιές, φρουτόδεντρα και εσπεριδοειδή. Το μεγαλύτερο μέρος της διοικητικής του έκτασης είναι ακαλλιέργητο και αποτελείτε από πεύκα, μαζιές, ξισταρκές, θυμαριές, σπαλαθκιές, αγριοτερατσιές και αγριοελιές.
Ονομασία
Σχετικά με την προέλευση της ονομασίας Λεύκαρα υπάρχουν τρεις εκδοχές:
Ο διαχωρισμός σε Κάτω Λεύκαρα και Πάνω Λεύκαρα εμφανίζεται την εποχή της τουρκοκρατίας, όταν, το πιθανότερο, δημιουργήθηκαν τα Κάτω Λεύκαρα, ως ανεξάρτητος οικισμός, δίπλα από τα Πάνω Λεύκαρα, τα οποίο μέχρι τότε αναφέρονταν σε πηγές ως Λεύκαρα.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού γνώρισε αρκετές αυξομειώσεις. Στην τελευταία απογραφή του 2011 καταγράφηκε μια μικρή αύξηση του πληθυσμού. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό των Κάτω Λευκάρων όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ιεροί ναοί
Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι η εκκλησίας της Παναγίας της Ελεούσας. Επιπλέον, υπάρχουν τέσσερα εξωκλήσια: του Αγίου Τιμόθεου, του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, της Αγίας Μαρίνας και του Αγίου Γεωργίου.
Αργυροχοΐα
Στις αρχές του 18ου αιώνα ξεκίνησε η αργυροχοΐα στα Λεύκαρα. Οι κάτοικοι του χωριού κατασκεύαζαν σκαλέτες για τον λαιμό, αλυσίδες, σκουλαρίκια, βραχιόλια, ασημένια κουταλάκια, βέρες, σταυρούς, καδενών αλλά και εκκλησιαστικών ειδών όπως καντήλες, εικόνες, εξαπτέρυγα, σταυρούς, ευαγγέλια και καπνιστομέρρεχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Παλαμίδα
Η παλαμίδα (επιστημονική ονομασία: Sarda sarda) είναι πελαγικό είδος ψαριού το οποίο ανήκει στην οικογένεια των Σκομβρίδων. Απαντάται στον Ατλαντικό και τη Μεσόγειο και είναι περιζήτητο βρώσιμο ψάρι.
Χαρακτηριστικά
Η παλαμίδα έχει υδροδυναμικό και ατρακτοειδές σώμα. Το πτερύγιο στην ράχη της είναι συνήθως σκουρόχρωμο, ενώ τα υπόλοιπα πτερύγια ασημί. Η κοιλιά της είναι ασημί, η ράχη και οι πίσω πλευρές έχουν μεταλλικό μπλε χρώμα. Στη ράχη της φέρει πλάγιες γραμμές, οι οποίες έχουν μεγαλύτερη γωνία απ' ότι τα άλλα είδη του γένους. Το μήκος της φτάνει περίπου τα 90 εκατοστά και το μέγιστο βάρος της είναι 11 κιλά. Συνήθως έχει μήκος 50 εκατοστά.
Βιολογία
Οι ενήλικες παλαμίδες είναι πελαγικά ψάρια που σχηματίζουν κοπάδια. Τρέφονται με σαρδέλες, αντζούγιες, με άλλα πελαγικά ψάρια, ακόμη και του ίδιου είδους, αλλά και με καλαμάρια και γαρίδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκομβρίδες Κατηγορία:Αλιεύματα Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Εθνόσημο της Ζιμπάμπουε
thumb|Το εθνόσημο της Ζιμπάμπουε. Το εθνόσημο της Ζιμπάμπουε καθιερώθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 1981 και απεικονίζει δύο κούντου (είδος αντιλόπης, συμβολίζουν την ενότητα ανάμεσα στις πολλές εθνότητες) στα αριστερά και δεξιά, η καθεμιά από τις οποίες είναι όρθια στο πάνω μέρος ενός γήινου λόφου (σύμβολο της ανάγκης για αυτάρκεια) που αποτελείται από στάχυα, βαμβάκι και ένα καλαμπόκι. Στα πόδια από τα ζώα βρίσκεται επίσης ένα πανό με το εθνικό ρητό της χώρας (Unity, Freedom, Work). Το ρητό συμβολίζει την ανάγκη για εθνική ομοψυχία και διατήρηση της ελευθερίας. Ο ίδιος ο θυρεός, που συμβολίζει τη γονιμότητα της γης και των υδάτων, είναι πράσινος και έχει 14 κύματα από γραμμές χρώματος άσπρο και μπλε εκ περιτροπής και στο κέντρο ένα σύμβολο του αρχαίου βασιλείου της Μεγάλης Ζιμπάμπουε, σύμβολο της ιστορικής κληρονομιάς. Πίσω από το θυρεό βρίσκεται μια αξίνα (στα αριστερά) και ένα αυτόματο όπλο «Καλάζνικοφ» AK-47 (στα δεξιά), δεμένα με στριμμένες λωρίδες από πράσινο και χρυσό μετάξι. Οι λωρίδες εκπροσωπούν τις επιχειρήσεις και την προστασία της οικονομίας, ενώ το τσαπί και το Καλάζνικοφ είναι σύμβολα του αγώνα για ειρήνη και δημοκρατία, όπως και του ακμαίου ηθικού του λαού της χώρας. Υπάρχουν επίσης ένα κόκκινο αστέρι, για την ελπίδα για το μέλλον της χώρας, και το Μεγάλο Πουλί της Ζιμπάμπουε, σύμβολο εθνικής ταυτότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζιμπαμπουε Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ζιμπάμπουε
Λυδός (αγγειογράφος)
Ο Λυδός είναι ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους, και πιθανότατα αγγειοπλάστης, της ώριμης μελανόμορφης αγγειογραφίας στην Αττική. Το ζωγραφικό του έργο χρονολογείται μεταξύ 560 και 535 π.Χ. και αποτελείται από περίπου 130 αγγεία διαφόρων σχημάτων, μεγάλων και μικρών. Σε δύο από αυτά σώζεται η υπόγραφή του. Τα υπόλοιπα του αποδίδονται με τεχνοτροπικά κριτήρια. Το όνομά του φανερώνει ότι πιθανότατα δεν ήταν ελληνικής καταγωγής, το έργο του όμως εντάσσεται απόλυτα στην αττική μελανόμορφη αγγειογραφία και δεν δείχνει περισσότερες ξένες επιδράσεις απ' ό,τι η ελληνική αγγειογραφία γενικά.
Ο Λυδός ζωγράφισε μυθολογικές σκηνές με θεούς και ήρωες, αλλά και σκηνές από την καθημερινή ζωή. Είναι ένας από τους τελευταίους αγγειογράφους που απέδωσε ζώα πάνω σε αγγεία μεγάλου μεγέθους σύμφωνα με την αθηναϊκή παράδοση των προηγούμενων χρόνων και ένας από τους πρώτους που τοποθέτησαν πολυπρόσωπες σκηνές στη μετόπη του αμφορέα τύπου Β. Αγαπημένα θέματά του ήταν ο Ηρακλής, ο Πάρης, ο Θησέας και διάφοροι θεοί. Διονυσιακές, πολεμικές, αθλητικές και νεκρικές σκηνές καθώς και συμπόσια και ερωτικές συνομιλίες είναι επίσης συχνά θέματα των έργων του. Στα περιορισμένα πλαίσια της μελανόμορφης τεχνικής μπορεί να χαρακτηριστεί πολυχρωμία η συχνή χρήση άλλων χρωμάτων (κυρίως λευκό και μενεξεδί, μια φορά κίτρινο) από το Λυδό.
Στη σύνθεση των σκηνών του ο Λυδός χρησιμοποιεί συχνά το σχήμα της συμμετρικής παράταξης μορφών γύρω από ένα κεντρικό πρόσωπο. Η απόδοση της κίνησης τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Άλλα χαρακτηριστικά του έργου του είναι οι λεγόμενες «γυναίκες - πιγκουίνοι» της πρώιμης περιόδου του, δηλ. γυναίκες με ολόσωμα, προτεταμένα ενδύματα που δεν αφήνουν να φανούν τα χέρια, και οι σάτυροι σε «αξιοπρεπείς» ρόλους. Τα διακοσμητικά μοτίβα των ενδυμάτων των μορφών του είναι στα πρωιμότερα έργα του περιορισμένα στις παρυφές, σταδιακά όμως απλώνονται σε ολόκληρο το ένδυμα και γίνονται πιο περίπλοκα. Με τις αναδιπλώσεις των απολήξεων των ιματίων προσπαθεί να τονίσει το βάθος. Άλλα χαρακτηριστικά του χρήσιμα για την απόδοση ανυπόγραφων έργων του είναι το δευτερεύον μοτίβο του πλοχμού με ανθέμια και άνθη λοτού και οι κλείδες στο στήθος των ανθρώπινων μορφών, που ο Λυδός τις ζωγραφίζει να καταλήγουν εσωτερικά σε άγκιστρα.
Ο αρχαιολόγος Μ. Τιβέριος διέκρινε τρεις φάσεις στο έργο του Λυδού. Στην πρώιμη φάση (περ. 560-555 π.Χ.) η χρήση της εγχάραξης είναι περιορισμένη και τα μαλλιά, τα γένια, οι χαίτες και οι ουρές αποδίδονται χωρίς αυτήν. Μόνο στα υστερότερα έργα της πρώιμης φάσης πυκνώνει η χρήση της και γενικεύεται στο τέλος της. Στα ενδύματα μόνο οι παρυφές φέρουν εγχάρακτα κοσμήματα. Χαρακτηριστικά της πρώιμης φάσης του Λυδού είναι επίσης η διαφοροποίηση των μορφών κυρίως με επίθετα χρώματα και οι λεγόμενες «γυναίκες - πιγκουίνοι», οι οποίες εγκαταλείπονται σταδιακά από το τέλος της πρώιμης φάσης. Αγαπητό σχήμα των πρώιμων έργων του Λυδού είναι η υδρία.
Στα έργα της μέσης φάσης (550- πριν το 540 π.Χ.) η λεπτότεχνη εγχάραξη δεν αφήνει πια κανένα σημείο των μορφών ακάλυπτο. Στα ενδύματα τα εγχάρακτα μοτίβα καλύπτουν ολόκληρη την επιφάνεια και στις παρυφές τους το επίθετο λευκό χρώμα χρησιμοποιείται μαζί με την εγχάραξη. Οι μορφές της μέσης φάσης του Λυδού είναι πιο μνημειακές, πιο επιβλητικές. Στη μνημειακότητα συμβάλλει η άνετη τοποθέτηση και προβολή των σημαντικών μορφών στο κέντρο και η απώθηση των δευτερευόντων μορφών στα άκρα της σύνθεσης. Οι ζώνες με ζώα χρησιμοποιούνται με φειδώ και είναι εντελώς ανεξαρτητοποιημένες από την κορινθιακή παράδοση. Οι πτυχώσεις των ενδυμάτων αποδίδονται με περισσότερη ελευθερία.
Στην ύστερη φάση του έργου του (πριν το 540-535 π.Χ.) το ενδιαφέρον του Λυδού για την εγχάραξη ατονεί. Στις παρυφές των ενδυμάτων κυριαρχούν οι τεθλασμένες γραμμές (ζιγκ-ζαγκ) και οι κυματιστές απολήξεις των πτυχών. Τώρα ο Λυδός ζωγραφίζει το γυναικείο σώμα με την τεχνική του περιγράμματος, όπως και ο Ζωγράφος του Άμαση, χωρίς επίθετο λευκό χρώμα. Στα μετάλλια κυλίκων καταργείται η γραμμή εδάφους.
Ο Λυδός επέδρασε σε πολλούς άλλους καλλιτέχνες. Ο Ζωγράφος του Βατικανού 309 και ο Ζωγράφος του Λούβρου F6 είναι δύο από τους αγγειογράφους που θεωρούνται μαθητές του ή μέλη του εργαστηρίου του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι με εικόνες
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αγγειογράφοι Κατηγορία:Μελανόμορφος ρυθμός
Venom (ταινία)
Το Venom είναι μια Αμερικανική ταινία υπερήρωων του 2018 με τον ομώνυμο χαρακτήρα της Marvel Comics, σε παραγωγή της Columbia Pictures σε συνεργασία με την Marvel και την Tencent Pictures και διανομή από τη Sony Pictures. Είναι η πρώτη ταινία στο Σύμπαν Spider-Man της Sony (SSU) σε σκηνοθεσία από τον Ρούμπεν Φλέτσερ και σε σενάριο των Τζεφ Πίνκνερ, Σκοτ Ρόζενμπεργκ και Κέλι Μάρσελ. Πρωταγωνιστεί ο Τομ Χάρντι ως Έντι Μπροκ και Venom μαζί με τους Μισέλ Ουίλιαμς, Ριζ Άχμεντ, Σκοτ Χέιζ και Ριντ Σκοτ. Στην ταινία, ο μαχόμενος δημοσιογράφος Μπροκ αποκτά υπερδυνάμεις αφού γίνεται ο οικοδεσπότης ενός εξωγήινου συμβιωτή, του Venom, του οποίου το είδος σχεδιάζει να εισβάλει στη Γη.
Μετά την εμφάνιση του Venom στο Spider-Man 3 (2007), η Sony προσπάθησε να αναπτύξει μια spin-off ταινία βασισμένη στον χαρακτήρα, αλλά δεν προχώρησε λόγω προβλημάτων με το συνεχιζόμενο franchise της Sony στον Spider-Man. Τον Μάρτιο του 2016, άρχισαν οι εργασίες για μια νέα έκδοση που θα ξεκινούσε ένα νέο κοινό σύμπαν με τους χαρακτήρες της Marvel που δεν ανήκουν στον Spider-Man για τους οποίους το στούντιο είχε δικαιώματα ταινιών. Η Sony σκόπευε επίσης να μοιραστεί τον Venom με τον κόσμο του Spider-Man: Η Επιστροφή Στον Τόπο Του (2017) του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel, αλλά τελικά απομάκρυνε την ταινία από τον Spider-Man. Τον Μάρτιο του 2017, ο Ρόσενμπεργκ και ο Πίνκνερ προσλήφθηκαν για να γράψουν το σενάριο, με τους Φλέτσερ και Χάρντι να προστίθενται τον Μάιο. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν από τον Οκτώβριο του 2017 έως τον Ιανουάριο του 2018 στην Ατλάντα, τη Νέα Υόρκη και το Σαν Φρανσίσκο. Η ταινία εμπνεύστηκε κυρίως από τη μίνι σειρά κόμικς Venom: Lethal Protector (1993) και την ιστορία "Planet of the Symbiotes" (1995).
Πλοκή
Ενώ εξερευνά το διάστημα για νέους κατοικήσιμους κόσμους, ένας ανιχνευτής που ανήκει στην εταιρεία βιομηχανικής Life Foundation ανακαλύπτει έναν κομήτη που καλύπτεται από συμβιωτικές μορφές ζωής. Ο ανιχνευτής επιστρέφει στη Γη με τέσσερα δείγματα, αλλά το ένα ξεφεύγει και προκαλεί τη συντριβή του πλοίου στη Μαλαισία. ΗLife Foundation ανακτά τους άλλους τρεις και τους μεταφέρει στην ερευνητική τους εγκατάσταση στο Σαν Φρανσίσκο, όπου ανακαλύπτουν ότι τα συμβιωτικά δεν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς ξενιστές που αναπνέουν οξυγόνο, οι οποίοι συχνά απορρίπτουν θανάσιμα τη συμβίωση. Ο ερευνητής δημοσιογράφος Έντι Μπροκ διαβάζει για αυτές τις ανθρώπινες δοκιμές σε ένα απόρρητο έγγραφο που έχει στην κατοχή της η αρραβωνιαστικιά του Αν Γέινγκ, δικηγόρος που προετοιμάζει την υπεράσπιση αγωγής για το Life Foundation. Ο Μπροκ έρχεται αντιμέτωπος με τον CEO της Life Foundation Κάλτρον Ντρέικ σχετικά με τις δοκιμές, με αποτέλεσμα ο Μπροκ και η Γέινγκ να χάσουν τη δουλειά τους. Κατά συνέπεια, ο Weying τερματίζει τη σχέση τους.
Έξι μήνες αργότερα, οι δοκιμές συμβίωσης του Ντρέικ είναι πιο κοντά στην επιτυχία, αν και ένας από τους συμβιωτές του πεθαίνει από απροσεξία. Τον Μπροκ πλησιάζει η Ντόρα Σκιρθ, μια από τις επιστήμονες του Ντρέικ, η οποία διαφωνεί με τις μεθόδους του και θέλει να τον εκθέσει. Βοηθά τον Μπροκ να εισβάλει στην ερευνητική εγκατάσταση για να ψάξει για αποδεικτικά στοιχεία, και εκείνος μαθαίνει ότι μια γνωστή του, μια άστεγη γυναίκα που ονομάζεται Μαρία, είναι ένα από τα υποκείμενα της δοκιμής. Ο Μπροκ προσπαθεί να σώσει τη Μαρία, αλλά η συμβίωση που την κατέχει μεταφέρεται στο σώμα του χωρίς να το καταλάβει, αφήνοντάς την νεκρή. Ο Μπροκ δραπετεύει και σύντομα αρχίζει να εμφανίζει περίεργα συμπτώματα. Απευθύνεται στην Weying για βοήθεια, και ο νέος της φίλος, ο Δρ. Νταν Λιούις, ανακαλύπτει τον συμβιωτή εξετάζοντας τον Μπροξ. Ο Ντρέικ εκθέτει τον Σκιρθ στον εναπομείναν αιχμάλωτο συμβιωτή, σκοτώνοντας και τους δύο. Αυτό αφήνει το συμβιωτή μέσα στον Μπροκ ως το μόνο γνωστό σωζόμενο δείγμα.
Ο Ντρέικ στέλνει μισθοφόρους για να ανασύρουν τον συμβιωτή από τον Μπροκ, αλλά εμφανίζεται γύρω από το σώμα του ως ένα τερατώδες πλάσμα που πολεμά τους επιτιθέμενους. Αργότερα συστήνεται στον Μπροκ ως Venom και εξηγεί ότι ο κομήτης ψάχνει για πλανήτες όπου οι συμβιωτές μπορούν να κατέχουν και να κατασπαράξουν τους κατοίκους. Ο Venom προσφέρεται να γλιτώσει τον Μπροκ αν βοηθήσει τους συμβιωτές να πετύχουν τον στόχο τους και ο Μπροκ έρχεται να απολαύσει τις υπεράνθρωπες ιδιότητες με τις οποίες τον διαποτίζει ο συμβιωτικός. Ο Μπροκ εισβάλλει στον παλιό του χώρο εργασίας για να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία για τα εγκλήματα του Ντρέικ, αλλά περιβάλλεται από αξιωματικούς του SWAT. Η Γέινγκ τον βλέπει να μεταμορφώνεται για να δραπετεύσει και πηγαίνει τον Brock στο γραφείο του Lewis όπου του εξηγούν ότι ο συμβιωτής σαπίζει τα εσωτερικά όργανα του Μπροκ. Ο Μπροκ σημειώνει ότι η συμβίωση έχει δύο αδυναμίες: τους υψηλούς θορύβους και τη φωτιά. Αν και ο Venom ισχυρίζεται ότι η βλάβη των οργάνων μπορεί να αντιστραφεί, η Γέινγκ χρησιμοποιεί ένα μηχάνημα μαγνητικής τομογραφίας για να τον χωρίσει από τον Μπροκ, τον οποίο στη συνέχεια συλλαμβάνουν οι άνδρες του Ντρέικ.
Εν τω μεταξύ, ο τέταρτος συμβιωτής, Riot, κάνει το δρόμο της από τη Μαλαισία στο Σαν Φρανσίσκο πηδώντας από σώμα σε σώμα. Συνδέεται με τον Ντρέικ, ο οποίος συμφωνεί να πάρει ο Riot σε μια διαστημική έρευνα της Life Foundation για να συλλέξει τα υπόλοιπα συμβιωτικά και να τα φέρει στη Γη. Η Γέινγκ συνδέεται απρόθυμα με τον Venom για να μπορέσουν να ελευθερώσουν τον Μπροκ. Όταν ο Μπροκ και ο Venom συνδέονται ξανά, ο τελευταίος υπόσχεται ότι έχει πειστεί ότι θα βοηθήσει στην προστασία της Γης από το είδος του μέσω των αλληλεπιδράσεών του με τον Μπροκ και το ζευγάρι προσπαθεί να σταματήσει τον Riot και τον Ντρέικ με τη βοήθεια της Γέινγκ. Το δηλητήριο καταστρέφει τον καθετήρα καθώς απογειώνεται, αναγκάζοντάς τον να εκραγεί και να σκοτώσει τόσο τον Riot όσο και τον Ντρέικ. Μετά το περιστατικό, ο Μπροκ επιστρέφει στη δημοσιογραφία, ενώ η Γέινγκ πιστεύει ότι ο Μπροκ δεν είναι πλέον συνδεδεμένος με το Venom μετά από αυτό και ότι ο Venom πέθανε επίσης στην έκρηξη. Ωστόσο, το ζευγάρι παραμένει κρυφά δεμένο και έχει σκοπό να προστατεύσει το Σαν Φρανσίσκο σκοτώνοντας εγκληματίες.
Σε μια σκηνή μεσαίων τίτλων, ο Μπροκ καλείται να πάρει συνέντευξη από τον φυλακισμένο κατά συρροή δολοφόνο Κλίτους Κασάντι, ο οποίος υπόσχεται "σφαγή" όταν δραπετεύει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2018 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Σύμπαν Spider-Man της Sony Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Λούντβιχ Γιόρανσον Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Έιμι Πασκάλ Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Άβι Άραντ Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ματ Τόλμαχ Κατηγορία:Ταινίες 4DX Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα του Τοντ Μακφάρλαν Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Κέλι Μάρσελ Κατηγορία:Venom (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Ενδεκάεδρο
Δύο κατηγορίες, τα δις συμμετρικά και τα σφηνοειδή ενδεκάεδρα, είναι πολύεδρα space-filling.
Κυρτά ενδεκάεδρα
Υπάρχουν 440.564 τοπολογικώς διακριτά κυρτά ενδεκάεδρα που έχουν τουλάχιστον 8 κορυφές, εξαιρουμένων των καθρεφτισμών τους. Δύο πολύεδρα είναι «τοπολογικώς διακριτά» όταν έχουν εγγενώς διαφορετικές ρυθμίσεις εδρών και κορυφών, έτσι ώστε να είναι αδύνατο να στρεβλωθεί το ένα μέσα στο άλλο απλώς με την αλλαγή του μηκους των ακμών ή των γωνιών μεταξύ των ακμών ή των εδρών τους.
Ενδεκάεδρα στερεά του Τζόνσον
Τρεις από τις μορφές του ενδεκάεδρου είναι στερεά του Τζόνσον:
Οσόεδρο
120px|μικρογραφία|δεξιά|Οσόεδρο {2,11} Υπάρχει ένα ακόμα τοπολογικά πολυεδρικό σχήμα με 11 έδρες, που εκφυλίζεται ως πολύεδρο, ενώ υφίσταται ως σφαιρική πλακόστρωση δίγωνων εδρών, το οποίο ονομάζεται ενδεκαγωνικό οσόεδρο και έχει συμβολισμό Schläfli {2,11}. Το ενδεκαγωνικό οσόεδρο διαθέτει 2 κορυφές (αντίποδα σημεία), 11 ακμές και 11 έδρες (δίγωνα).
Πηγές
Κατηγορία:Πολύεδρα
Μίλιον
Το Μίλιον ή Μίλλιον (τουρκικά: milyon taşı) ήταν μνημείο της Κωνσταντινούπολης, που ανεγέρθηκε τον 4ο μ.Χ. αιώνα και λειτουργούσε ως το σημείο 0 για τη μέτρηση των χιλιομετρικών αποστάσεων από την πρωτεύουσα προς τις πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Τοποθεσία
Το Μίλιον χτίστηκε εντός της Συνοικίας Ι της πόλης, στο σημείο που διέρχονταν τα τείχη της πόλης του αρχαίου Βυζαντίου και μάλιστα πιθανώς στη θέση μιας παλιότερης πύλης τους. Βρισκόταν στην αρχή της κύριας οδικής αρτηρίας που διέσχιζε τη βυζαντινή Κωνσταντινούπολη, γνωστής ως Μέσης Οδού. Ανατολικά του Μιλίου απλωνόταν το Αυγουσταίον, η μεγάλη πλατεία μεταξύ του Ιερού Παλατίου και της Αγίας Σοφίας. Με βάση τη σημερινή τοπογραφία της περιοχής, το Μίλιον βρισκόταν στο σημείο που αρχίζει καμπυλωτά η λεωφόρος Divan Yolu, ακριβώς απέναντι από τη βορειοδυτική γωνία της Πλατείας Σουλταναχμέτ και νοτιοανατολικά της Βασιλικής Κινστέρνας.
Περιγραφή
thumb|Το κέντρο της βυζαντινής Κωνσταντινούπολης, όπου βρισκόταν το Μίλιον.|345x345px Το Μίλιον είχε μορφή τετραπύλου επιστεγασμένου με θόλο. Μπορεί να περιγραφεί διαφορετικά ως δύο ρωμαϊκές θριαμβικές αψίδες, οι οποίες σχημάτιζαν ένα τετράγωνο κτήριο, το οποίο στην κορυφή του διέθετε τόξα πάνω στα οποία στηριζόταν θόλος. Ο θόλος διακοσμούνταν από τα αγάλματα του Κωνσταντίνου Α΄ και της μητέρας του Ελένης, τα οποία κοίταζαν προς τα ανατολικά και μεταξύ των οποίων υπήρχε ένας σταυρός συνδεδεμένος με ένα άγαλμα της Τύχης της πόλης. Στη βάση του κτηρίου αναγράφονταν οι αποστάσεις προς όλες τις μεγάλες πόλεις της Αυτοκρατορίας από την Κωνσταντινούπολη.
Ο Ιουστινιανός Α΄ πρόσθεσε στο Μίλιον ένα ηλιακό ρολόι, ενώ ο Ιουστίνος Β΄ διακόσμησε το κάτω μέρος με τα αγάλματα της συζύγου του Σοφίας, της κόρης του Αραβίας και της ανιψιάς του Ελένης. Το μνημείο ακόμη κοσμούνταν με έφιππα γλυπτά του Τραϊανού, του Αδριανού, του Θεοδοσίου Β΄ και με ένα χάλκινο άρμα του Ήλιου. Κατά το α΄ μισό του 8ου αιώνα οι θόλοι του κτηρίου φέρεται να ήταν ήδη διακοσμημένοι με ζωγραφικές παραστάσεις που απεικόνιζαν τις έξι μέχρι τότε Οικουμενικές Συνόδους. Ο αυτοκράτορας Φιλιππικός (711-713) διέταξε να καταστραφεί η παράσταση της Στ΄ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία καταδίκασε τον Μονοθελητισμό, μιας και ο ίδιος ήταν οπαδός του. Στη θέση της απεικονίστηκε ο Πατριάρχης Σέργιος, στη συνέχεια όμως ο διάδοχός του, Αναστάσιος Β΄ (713-715), αποκατέστησε την απεικόνιση της Στ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Τελικά όλες οι απεικονίσεις των Οικουμενικών Συνόδων καταστράφηκαν στη διάρκεια της Εικονομαχίας από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε΄ και αντικαταστάθηκαν με σκηνές από τον Ιππόδρομο.
Ιστορία του μνημείου
thumb|Ό,τι έχει απομείνει σήμερα από το Μίλιον|418x418px Όταν ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α' αναμόρφωσε την πόλη του αρχαίου Βυζαντίου, ώστε να μεταφέρει σε αυτό τη νέα πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, χρησιμοποίησε ως πρότυπό του την ιταλική Ρώμη. Ανάμεσα στις υποδομές με τις οποίες προίκισε τη νέα πρωτεύουσα κατά το πρότυπο της παλιάς ήταν και το Μίλιον, το οποίο εκπλήρωνε την ίδια λειτουργία με τον χρυσό Μιλιοδείκτη (Milliarium Aureum), που βρισκόταν στο Φόρουμ της Ρώμης: ορίστηκε δηλαδή ως η αφετηρία όλων των δρόμων που οδηγούσαν στις ευρωπαϊκές πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Βέβαια το κωνσταντινουπολίτικο Μίλιον ήταν κτήριο πολύ μεγαλύτερο και εντυπωσιακότερο από το αντίστοιχο ρωμαϊκό.
Το Μίλιον, καθώς ουσιαστικά ήταν το κέντρο της Αυτοκρατορίας και της πρωτεύουσας, έγινε μάρτυρας σημαντικών και ασήμαντων ιστορικών γεγονότων. Από την αρχή του 6ου αιώνα το κτήριο έγινε ένας όλο και πιο σημαντικός σταθμός στις αυτοκρατορικές πομπές, καθώς επρόκειτο για το σημείο, όπου οι δήμοι των Βενέτων και των Λευκών απέτιαν τιμές στον αυτοκράτορα.
Η κεντρική του θέση, απέναντι από το Αυγουσταίο, το καθιστούσε ιδανικό ορμητήριο κατά τη διάρκεια εξεγέρσεων, όπως συνέβη κατά τη στάση του Νίκα. Στα τέλη του 11ου αιώνα γύρω από το μνημείο έλαβαν χώρα συγκρούσεις, όπως αυτές μεταξύ του Νικηφόρου Γ΄ και του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού και εκείνες μεταξύ των αυτοκρατορικών δυνάμεων του Ανδρόνικου Α' Κομνηνού και της Μαρίας της Αντιοχείας. Κατά την περίοδο 1268 - 1271, μετά την κατάλυση της Λατινικής Αυτοκρατορίας, το Μίλιον (μαζί με το Αυγουσταίον) περιήλθαν στην κυριότητα του ναού της Αγίας Σοφίας.
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς (1453), το κτήριο έμενε στη θέση του έως το τέλος του αιώνα. Δεν γνωρίζουμε όμως την κατάστασή του, καθώς ο Κριστόφορο Μπουοντελμόντι στις αρχές του 15ου αιώνα κάνει μια απλή αναφορά σε αυτό, ενώ στις αρχές του 16ου αιώνα ο Γάλλος Πιέρ Ζυλ (Pierre Gylles) μιλά γι' αυτό με τρόπο που δίνει την εντύπωση ότι το μνημείο δεν υπήρχε πλέον. Το πιθανότερο είναι ότι κατεδαφίστηκε στις αρχές του 16ου αιώνα στο πλαίσιο έργων για τη διεύρυνση του συστήματος ύδρευσης και εξαιτίας της επακόλουθης ανέγερσης του γειτονικού υδραγωγείου.
Κατά τα έτη 1967 και 1968, μετά από μελέτες σχετικά με τη θέση του μνημείου και μετά την κατεδάφιση των σπιτιών που βρισκόταν επάνω από αυτό, οι ανασκαφές αποκάλυψαν κάποια από τα θεμέλια και ένα θραύσμα, που ανήκει στο κτήριο και το οποίο έχει αναστηλωθεί και βρίσκεται στην αρχή της οδού Divan Yolu.
Παραδόσεις
Σύμφωνα με την παράδοση που αναφέρουν τα Πάτρια, ο σταυρός που υπήρχε μεταξύ των αγαλμάτων του Κωνσταντίνου Α΄ και της Αγίας Ελένης είχε πάνω του δεμένο με αλυσίδα το άγαλμα της Τύχης της πόλης. Αυτό κατά τη λαϊκή αντίληψη είχε σκοπό να εξασφαλίζει στο κράτος ισχύ και νίκες επί κάθε εξωτερικού εχθρού. Μάλιστα για περισσότερη ασφάλεια το κλειδί της κλειδαριάς της αλυσίδας είχε θαφτεί κάτω από τις βάσεις των κιόνων.
Επίσης το Μίλιον θεωρούνταν το σημείο, όπου ο Κωνσταντίνος Α΄ νίκησε τον Αζώτιο και εκεί όπου παλιότερα πιστευόταν ότι είχε επευφημηθεί ο Βύζαντας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
http://www.byzantium1200.com/milion.html
Ξηρά θερμοβαθμίδα
Ξηρά θερμοβαθμίδα ή ξηρά αδιαβατική θερμοβαθμίδα ονομάζεται η αναλογία του μεγέθους της διαστολής που δημιουργείται, όταν η πυκνότητα της ατμόσφαιρας ελαττώνεται καθ΄ ύψος και οι δημιουργούμενες πομφόλυγες του ανερχόμενου θερμού αέρα (που συμβαίνει πάνω από τη γήινη επιφάνεια που θερμαίνεται από τον Ήλιο), υπόκεινται σε προοδευτική ελάττωση της επ΄ αυτών ασκούμενης ατμοσφαιρικής πίεσης με αποτέλεσμα αυτές να διαστέλλονται συνεχώς σύμφωνα με τον νόμο του Μπόιλ – Μαριότ. Η διαστολή που δημιουργείται επιφέρει ταυτόχρονα και ελάττωση της θερμοκρασίας κατ΄ αναλογία 1° C / 100 m. Η αναλογία αυτή ονομάζεται ξηρά θερμοβαθμίδα.
Διαδικασία
Σημειώνεται ότι οι ανερχόμενες αυτές αέρινες πομφόλυγες του ξηρού θερμού αέρα δεν ανυψώνονται απεριόριστα, αφού ψύχονται λόγω της παραπάνω διαστολής (αδιαβατικά όπως λέγεται στη θερμοδυναμική) ένεκα της ελάττωσης της επ΄ αυτών πίεσης. Έτσι αυτές φθάνουν μέχρι το ύψος εκείνο που θα έχουν ίση θερμοκρασία με τη περιβάλλουσα αυτές ατμόσφαιρα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μετεωρολογία
Ακρωτήριο Άγιος Φωκάς (Σύρου)
Το Ακρωτήριο Άγιος Φωκάς Σύρου είναι το βορειότερο ακρωτήριο της Σύρου και ένα από τα σημαντικότερα των Κυκλάδων. Στη παράλλαξή τους τα πλοία που κατευθύνονται από Πειραιά προς Σύρο ή αντίστροφα αλλάζουν πορεία σχεδόν 90° (μοίρες).
Στη πάροδο του χρόνου έχει αλλάξει πολλές ονομασίες με διαδοχική σειρά: "Πετρίτης", "Τρίμεσο", "Γράμματα", και τελευταία "Στριμεσός". Στο Ακρωτήριο αυτό συνέβησαν πολλά ναυάγια σημαντικότερο των οποίων ήταν η βύθιση του ελληνικού ατμόπλοιου, επιβατηγού πλοίου "ΒYZANTION" που εκτελούσε την ακτοπλοϊκή συγκοινωνία Πειραιά - Κυκλάδες, μόλις λίγες μέρες μετά τη μετακομοιδή και αποβίβαση της σωρού του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄ στον Πειραιά που μετέφερε από την Οδησσό.
Εθνική Ρουμανίας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U20 της Ρουμανίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Ρουμανίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 20 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Ρουμανίας Νέων Γυναικών. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ρουμανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Federatia Română de Baschet).
Γεώργιος Τσαντίρης
Ο Γεώργιος Τσαντίρης (1896-1966) ήταν Έλληνας πολιτικός, εκλεγμένος βουλευτής Σάμου Ικαρίας από το 1950 μέχρι το 1958.
Ακρωτήριο Άγιος Φωκάς (Σύρου)
Μετά από εκείνο το ναυάγιο στο ακρωτήριο αυτό εγκαταστάθηκε αυτόματος ισχυρός φάρος τύπου Άγκα.
Εθνική Ρουμανίας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U20
Γεώργιος Τσαντίρης
Πρώτα χρόνια
Ο Γεώργιος Ιωάννου Τσαντίρης γεννήθηκε στις Ράχες το έτος 1896.
Από νεαρή ηλικία αναμείχθηκε στους απελευθερωτικούς αγώνες της Ικαρίας.
Ακρωτήριο Άγιος Φωκάς (Σύρου)
Αγιος Φωκας
Γεώργιος Τσαντίρης
Πρώτα χρόνια
Αν και παιδί ακόμα έλαβε ενεργό μέρος στην Ικαριακή επανάσταση του 1912.
Υπήρξε ένας καλός συνεργάτης του αρχηγού του Ικαριακού στρατού οπλαρχηγού Κουκουδέα, του Ιωάννη Μαλαχία αρχηγού της Ικαριακής επανάστασης, και της Σαμιακής επανάστασης Θεμιστοκλή Σοφούλη.
Ιατρική
Αποφοίτησε στο Πυθαγόρειο Γυμνάσιο Σάμου, σπούδασε Ιατρική στο πανεπιστήμιο των Αθηνών και στην συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε στο πανεπιστήμιο του Παρισιού (Université de Paris).
Υπηρέτησε ως έφεδρος ιατρός στην Μικρά Ασία κατά τον πόλεμο του 1922.
Κατά την Γερμανική κατοχή υπηρέτησε ως αρχίατρος σε νοσοκομείο της Μέσης Ανατολής, φέροντας τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη.
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας επανήλθε στις Ράχες όπου άρχισε να εργάζεται σαν ιατρός.
Πολιτική
[[Αρχείο:FotiosTsantiris.jpg|thumb|152x152px|Φώτης Τσαντίρης. Φωτογραφία από την άδεια ναυτικού πράκτορος ακτοπλοΐας. 1941]] Το έτος 1950 κατήλθε στην πολιτική εκλεγείς βουλευτής Σάμου Ικαρίας υπό τη σημαία του κόμματος των φιλελευθέρων.
Το 1952 επανεξελέγη βουλευτής του ίδιου κόμματος.
Το 1956 συμμετείχε στον συνδυασμό των συνεργαζόμενων τότε δημοκρατικών κομμάτων (Κόμμα Δημοκρατικής Ενώσεως) και εξελέγη και πάλι βουλευτής για τρίτη φορά. Διατέλεσε βουλευτής σύνολο εφτά χρόνια και οκτώ μήνες.
Το 1963 εξελέγη μέλος της διοικητικής επιτροπής του κόμματος των φιλελευθέρων. Από τη σύσταση της Ενώσεως Κέντρου εντάχθηκε σε αυτή και συμμετείχε στον αγώνα του Γεωργίου Παπανδρέου.
Το 1964 κατεχόμενος από τον πόθο να συμπληρώσει μερικά ακόμη έργα στο χωριό του για την ανάπτυξη της περιοχής, έλαβε μέρος στις δημοτικές εκλογές της κοινότητας Ραχών όπου και εξελέγη Πρόεδρος της κοινότητας, μαζί με τον αδερφό του Φώτη Τσαντίρη γραμματέα και επί σειράς ετών πρόεδρος της κοινότητας Ραχών, αντιπρόσωπος της τραπέζης Αθηνών και προϊστάμενος του ταχυδρομείου και τηλεφωνείου Ραχών όπως και δάσκαλος των σχολείων Μανδριά, Άγιος Πολύκαρπος και Ραχών.
Οι δύο τους παρέμειναν στη θέση μέχρι και το τέλος της ζωής τους τον Ιανουάριο του 1966.
Θάνατος
Ο Γεώργιος Τσαντίρης έπασχε από χολολιθίαση περίπου τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής του. Την παραμονή των εορτών του 1965 εισήχθη στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός προς παρακολούθηση.
Παρόλο που δεν διέτρεχε άμεσο κίνδυνο ακολούθησε εγχείρηση της χολής για την αφαίρεση των λίθων.
Κατά την νοσηλεία του ενώ όλα έδειχναν ότι πάνε καλά υπέστη γαστρορραγία συνέπεια παλαιού μικρού έλκους το οποίο δεν είχε επουλωθεί επαρκώς.
Του γίνεται συνεχής μετάγγιση αίματος, η πληγή όμως δεν έκλεινε με αποτέλεσμα να υποστεί διάτρηση στομάχου.
Οι ιατροί σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια να τον σώσουν τον υπέβαλαν σε νέα χειρουργική επέμβαση στομάχου η οποία δεν ολοκληρώθηκε με επιτυχία και ο ασθενής απεβίωσε στις 13 Ιανουαρίου του 1966.
Έργο
Το όνομα των αδερφών Τσαντίρη είναι συνδεδεμένο με τα πιο βασικά έργα προόδου της Ικαρίας και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής του νησιού.
Με τις δικές τους ενέργειες πραγματοποιήθηκε η ύδρευση Ραχών, προσέγγισαν στον Αρμενιστή τα πρώτα ακτοπλοϊκά σκάφη της γραμμής Πειραιάς –Σάμος.
Κατασκευάστηκε η πρώτη αμαξιτή οδός της Ικαρίας (Αρμενιστής – Ράχες, Ράχες – Πέζι, Ράχες – Βρακάδες, Ράχες - Εύδηλος).
Ξεκίνησε η κατασκευή της κεντρικής αρτηρίας του νησιού (Άγιος Κήρυκος - Ράχες) η οποία όπως και είχε αναφερθεί από τον κ. Καστανιά στον επικήδειο του Γεώργιου Τσαντίρη να ονομασθεί σε «Λεωφόρος Γ. Τσαντίρη».
Βιβλιογραφία
Τσαντιρης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Ουδείς αληθινός Σκώτος
Η φράση «Ουδείς αληθινός Σκώτος» αναφέρεται σε ένα λογικό σφάλμα, μία «επί τούτω» προσπάθεια να διατηρηθεί ένας παράλογος ισχυρισμός. Ενώπιον αντεπιχειρημάτων σε ένα γενικώς αποδεκτό ισχυρισμό, αντί να καταρριφθεί το αντεπιχείρημα ή να απορριφθεί ο αρχικός γενικώς αποδεκτός ισχυρισμός, αυτό το σφάλμα τροποποιεί το θέμα του ισχυρισμού ώστε να απορρίπτει τις περιπτώσεις, ή όμοιές τους, με χρήση ρητορικής χωρίς αναφορά σε συγκεκριμένο, αντικειμενικό κανόνα.
Προέλευση
Ο όρος έγινε γνωστός από τον φιλόσοφο Άντονυ Φλου στο βιβλίο του του 1975 "Σκεπτόμενος Περί Σκέψης: Θέλω αλήθεια να είμαι ορθός?"
Ένα απλούστερο παράδειγμα θα ήταν το εξής:
Όταν έχουμε την δήλωση "όλα τα Α είναι Β" είναι διατυπωμένη με τρόπο που αποκλείονται τα Α που δεν είναι Β, αυτή είναι μια μορφή "παγίδευσης" της ερώτησης. Το αποτέλεσμα προκαθορίζεται από τον ορισμό του "πραγματικού Α".
Ένα παράδειγμα πολιτικής εφαρμογής αυτού του σφάλματος θα μπορούσε να είναι η δήλωση "καμία δημοκρατία δεν ξεκινά ένα πόλεμο", μετά κάνοντας διάκριση ανάμεσα σε ώριμες ή "πραγματικές" δημοκρατίες, που ποτέ δεν ξεκινούν πολέμους, και "αναδυόμενες" δημοκρατίες, που μπορεί να τους ξεκινήσουν. Το θέμα γίνεται εάν κάτι που ορίζεται ως "αναδυόμενη δημοκρατία" είναι όντως δημοκρατία ή κάτι που ανήκει σε διαφορετική κατηγορία ιδεών.
Κατηγορία:Λογική πλάνη
Ξύνθια (καταιγίδα)
Η Ξύνθια ή Σύνθια (Xynthia) ήταν μια εξαιρετικά βίαιη Ευρωπαϊκή καταιγίδα με πολύ σφοδρούς ανέμους, που σάρωσε το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης στις 26 Φεβρουαρίου με 1 Μαρτίου 2010. Στη Γαλλία, όπου περιγράφηκε από την Πολιτική Προστασία ως η σοβαρότερη καταιγίδα μετά την Λόθαρ (Lothar) στα τέλη Δεκεμβρίου του 1999, 47 άτομα σκοτώθηκαν. Άλλοι 7 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη Γερμανία, τρεις στην Ισπανία, ένα άτομο στην Πορτογαλία, και άλλο ένα στο Βέλγιο, με τον συνολικό απολογισμό να φτάνει τους 63 νεκρούς.
Οι περισσότεροι θάνατοι στη Γαλλία συνέβησαν όταν η καταιγίδα έσπασε το θαλάσσιο φράγμα, με κύματα ύψους 7,5 μέτρων, και η θάλασσα εισήλθε στην πόλη Λ'Αγκιγιόν-συρ-Μερ. Μια κατασκήνωση με τροχόσπιτα που ήταν κοντά στο τείχος κτυπήθηκε σφοδρά. Το θαλάσσιο τείχος είχε κατασκευαστεί πριν 200 χρόνια από τον Ναπολέoντα και το γεγονός πως η κατασκήνωση τοποθετήθηκε εκεί, αναφέρθηκε ως παράδειγμα κακής οργάνωσης. Η καταιγίδα άφησε χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα πάνω από ένα εκατομμύριο σπίτια στη Γαλλία, ενώ άλλο ένα εκατομμύριο καταναλωτές στην Πορτογαλία επίσης έμειναν χωρίς ρεύμα.
Επίπεδο συναγερμού
Η Météo-France δημοσίευσε τη δεύτερη υψηλότερη κατάσταση συναγερμού (πορτοκαλί χρώμα) για τις 27 Φεβρουαρίου και τις πρωινές ώρες της 28ης Φεβρουαρίου για την Ανδόρα και τις περιοχές Αιν, Αριέζ, Καντάλ, Φινιστέρ, Ωτ-Γκαρόν, Ζιρόντ, Ιζέρ, Λουάρ, Ωτ-Λουάρ και Ωτ-Πιρενέ. Επίσης, δημοσίευσε την υψηλότερη κατάσταση συναγερμού (κόκκινο χρώμα) για τις περιοχές Σαράντ-Μαριτίμ, Βεντέ, Ντε-Σεβρ και Βιεν.
Απολογισμός
thumb|right|Επίπεδο μετεωρολογικού συναγερμού σε [[Ισπανία και Πορτογαλία στις 27 Φεβρουαρίου 2010 από την Ευρωπαϊκή Διαδικτυακή Υπηρεσία Meteoalarm.]] thumb|right|[[Ισοβαρής γραμμή|Ισοβαρείς καμπύλες και ταχύτητες ανέμων στις 27 Φεβρουαρίου 2010 και ώρα 12:00 UTC από το Global Forecast System.]]
Ένα εκατομμύριο σπίτια έμειναν δίχως ηλεκτρικό ρεύμα στη δυτική Γαλλία. Στην περιοχή Ωτ-Πιρενέ, δέντρα που έπεσαν προκάλεσαν ζημιές σε αυτοκίνητα, οροφές σπιτιών, σιταποθήκες, ενώ πολλοί βράχοι έπεσαν σε δρόμους. Στην περιοχή της Βεντέ, πόλεις όπως η Λα Φωτ-συρ-Μερ, η Λ'Αγκιγιόν-συρ-Μερ και η Λα Τρανς-συρ-Μερ πλημμύρισαν με νερά ύψους 1,5 μέτρου. Οι πλημμύρες επηρέασαν και περιοχές του νομού Σαρέντ-Μαριτίμ, όπως προάστια της Λα Ροσέλ, τις πόλεις Φουράς, Μαρέν και Σατελαϊγιόν, καθώς και το νησί Ιλ ντε Ρε, αλλά και το νησί Ολερόν, όπου φύσηξαν άνεμοι με ταχύτητα 160 χιλιομέτρων την ώρα (100 μιλίων την ώρα).
Οι πλημμυρισμένες ράγες των τραίνων προκάλεσαν καθυστερήσεις στα δρομολόγια στη Γαλλία και στη βόρεια Ισπανία. 70 πτήσεις από το Διεθνές Αεροδρόμιο Παρισιού Σαρλ ντε Γκωλ ακυρώθηκαν από την Air France.
Η καταιγίδα επίσης προκάλεσε καταστροφές στην Πορτογαλία και την Ισπανία. Ο ισχυρότερος άνεμος στην Πορτογαλία έφτασε τα 166 χιλιόμετρα την ώρα (103 μίλια την ώρα), ενώ στην Ισπανία ο ισχυρότερος άνεμος έφτασε τα 228 χιλιόμετρα την ώρα (142 μίλια την ώρα). Στη Γαλλία, οι άνεμοι στο βουνό Πικ ντι Μιντί ντε Μπιγκόρ έφτασαν τα 238 χιλιόμετρα την ώρα (148 μίλια την ώρα) σε υψόμετρο 2.877 μέτρα.
Στις 11 Μαρτίου 2010, η εταιρεία μοντελοποίησης ρίσκου καταστροφών EQECAT υπολόγισε πως οι ζημιές από τους ανέμους στις χώρες όπου έπληξε η καταιγίδα (εκτός της Πορτογαλίας και της Ισπανίας) έφτασαν κατά μέσο όρο τα 1,3 δισεκατομμύρια ευρώ (1,8 δις δολάρια ΗΠΑ), ενώ οι ζημιές για τις ασφάλειες έφτασαν τα 994 εκατομμύρια ευρώ (1,4 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ).
Ανταπόκριση
Εστάλθηκαν ελικόπτερα να διασώσουν ανθρώπους που ήταν στις σκεπές τους, μετά τις πλημμύρες στην περιοχή Σαράντ-Μαριτίμ και στη Βεντέ της Γαλλίας. Μία συνάντηση εκτάκτου ανάγκης έγινε στις 28 Φεβρουαρίου από τον Γάλλο πρωθυπουργό Φρανσουά Φιγιόν μετά τις καταστροφές στη Γαλλία.
Πηγές
Κατηγορία:Μετεωρολογικά φαινόμενα Κατηγορία:Φυσικές καταστροφές Κατηγορία:Καταστροφές στη Γαλλία Κατηγορία:Καταστροφές στη Γερμανία
Υγρά θερμοβαθμίδα
(λέγεται επίσης: κεκορεσμένη θερμοβαθμίδα, ή υγρά αδιαβατική θερμοβαθμίδα), Υ.Θ.
Στην πραγματικότητα οι πομφόλυγες του ανερχόμενου θερμού αέρα που συμβαίνει πάνω από τη γήινη επιφάνεια που θερμαίνεται από τον Ήλιο χάνουν θερμοκρασία 1° C / 100 m (ξηρά θερμοβαθμίδα) μόνο, έως ότου η θερμοκρασία τους κατέλθει μέχρι της θερμοκρασίας του σημείου δρόσου των, δηλαδή μέχρι να γίνουν κεκορεσμένες ή όπως επίσης λέγονται «υγρές».
Κάθε περαιτέρω ανύψωση και ψύξη αυτών άγει στη συμπύκνωση των υδρατμών τους σε μορφή νέφους. Η εκ της αιτίας αυτής απελευθερωμένη «λανθάνουσα θερμότητα» θερμαίνει την ανερχόμενη αέρινη μάζα τους με αποτέλεσμα να ψύχονται αυτές όχι κατά  1° C / 100 m αλλά κατά 0,5° C / 100 m περίπου.
Η ελάττωση αυτή της θερμοκρασίας ανά 100 μέτρα ύψος λέγεται υγρά θερμοβαθμίδα ή κεκορεσμένη θερμοβαθμίδα ή υγρά αδιαβατική θερμοβαθμίδα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μετεωρολογία
Προγκρές Μ-53
Το Προγκρές Μ-53 (η NASA το ονόμασε Progress 18 ή 18P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που εκτοξεύτηκε το 2005 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μετέφερε τρόφιμα, νερό, οξυγόνο καθώς και εξοπλισμό για την διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας. Το συγκεκριμένο διαστημόπλοιο ήταν τύπου Προγκρές-Μ και είχε αριθμό σειράς 353.
Αποστολή
Το Προγκρές Μ-53 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 16 Ιουνίου 2005 (23:09:34 GMT). Συνδέθηκε με την οπίσθια θύρα του τμήματος Ζβεζντά του σταθμού στις 19 Ιουνίου (00:41:31 GMT). Η σύνδεση έγινε με το εφεδρικό σύστημα TORU, υπό τον έλεγχο του κοσμοναύτη Σεργκέι Κρικαλιόφ, εξ αιτίας απώλειας ισχύος σε έναν από τους σταθμούς εδάφους που έλεγχαν το διαστημόπλοιο. Το Μ-53 αποσυνδέθηκε από τον σταθμό στις 7 Σεπτεμβρίου 2005 (10:25:57 GMT), προκειμένου να απελευθερωθεί η θύρα που χρησιμοποιούσε για το επόμενο διαστημόπλοιο, το Πρόγκρες Μ-54. Το Μ-53 καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα μερικές ώρες αργότερα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2005
Τριδεκάεδρο
200px|μικρογραφία|δεξιά|Ένα παράδειγμα τριδεκαέδρου είναι το [[ενδεκαγωνικό πρίσμα.]] Στη στερεομετρία, τριδεκάεδρο λέγεται ένα πολύεδρο που έχει δεκατρείς έδρες. Υπάρχουν πολυάρυθμα τοπολογικώς σαφή τριδεκάεδρα, όπως η δωδεκαγωνική πυραμίδα και το ενδεκαγωνικό πρίσμα.
Κυρτά τριδεκάεδρα
Υπάρχουν 96.262.938 τοπολογικώς διακριτά κυρτά τριδεκάεδρα που έχουν τουλάχιστον 9 κορυφές, εξαιρουμένων των καθρεφτισμών τους. Δύο πολύεδρα είναι «τοπολογικώς διακριτά» όταν έχουν εγγενώς διαφορετικές ρυθμίσεις εδρών και κορυφών, έτσι ώστε να είναι αδύνατο να στρεβλωθεί το ένα μέσα στο άλλο απλώς με την αλλαγή του μηκους των ακμών ή των γωνιών μεταξύ των ακμών ή των εδρών τους.
Οσόεδρο
Υπάρχει ένα ακόμα τοπολογικά πολυεδρικό σχήμα με δεκατρείς έδρες, που εκφυλίζεται ως πολύεδρο, ενώ υφίσταται ως σφαιρική πλακόστρωση δίγωνων εδρών, το οποίο ονομάζεται τριδεκαγωνικό οσόεδρο και έχει συμβολισμό Schläfli {2,13}. Το τριδεκαγωνικό οσόεδρο διαθέτει 2 κορυφές (αντίποδα σημεία), 13 ακμές και 13 έδρες (δίγωνα).
Πηγές
Κατηγορία:Πολύεδρα
Κιβισίλι
Το Κιβισίλι είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Βράχμι
Με την ονομασία βράχμι, σανσκριτικά μπράχμι, φέρεται το πρόγονο σύστημα γραφής όλων των ινδικών γραφών εκτός της γραφής χαρόστι.
Η Βράχμι γραφή θεωρείται να προέρχεται από την αραμαϊκή γραφή που άρχισε να εμφανίζεται περί τον 8ο - 7ο αιώνα π.Χ. κυρίως στην Ινδία από έμπορους που μετακινούνταν στη περιοχή. Η γραφή αυτή δεν είναι καθαρά αλφαβητική. Κάθε σύμφωνο συνεκφέρεται με α, εκτός στην αρχή της λέξης όπου τα φωνήεντα έχουν ιδιαίτερο χαρακτηριστικό.
Η Βράχμι γραφή στα περισσότερα κείμενα φέρεται από αριστερά προς τα δεξιά, αν και έχει βρεθεί αρχαίο νόμισμα με τέτοια γραφή από δεξιά προς τ΄ αριστερά. Κατά τους ειδικούς ερευνητές και μελετητές αρχαίων γραφών από τη βράχμι γραφή προέρχονται οι γραφές ντεβαναγκάρι που αναπτύχθηκε κυρίως στη Βεγγάλη και γκουτζαράτι καλούμενη η τελευταία και δραβιδιανή ή δραβιδική γραφή.
Πηγές
Κατηγορία:Συστήματα γραφής Κατηγορία:Πολιτισμός της Ινδίας
Μαγιορδόμος
Ο μαγιορδόμος είναι μεσαιωνικός τίτλος και σημαίνει κύριος του παλατιού. Η λέξη εκπορεύεται από τον λατινικό όρο maior domus ή και majordomo, που κυριολεκτικά σημαίνει «ανώτερος (/ κύριος) του οίκου» (γερμ. Hausmeier, Majordomus - αγγλ. Mayor of the Palace). Κατά τη δυναστεία των Μεροβιγγείων ο μαγιορδόμος ήταν ο διαχειριστής του παλατιού του βασιλιά των Φράγκων. Το αξίωμα υπήρχε από τον 6ο αιώνα και κατά τη διάρκεια του 7ου αιώνα εξελίχθηκε σε «εξουσία πίσω από το θρόνο» στο βορειοανατολικό βασίλειο της Αυστρασίας. Το 751 ο μαγιορδόμος Πιπίνος ο Βραχύς οργάνωσε την εκθρόνιση του Χιλδέριχου Γ΄ και στέφθηκε βασιλιάς στη θέση του.
Οι μαγιορδόμοι κατείχαν την πραγματική εξουσία λαμβάνοντας αποφάσεις που επηρέαζαν το βασίλειο, ενώ οι βασιλιάδες είχαν περιοριστεί κυρίως σε εθιμοτυπικό ρόλο, κάτι που τους καθιστούσε σχεδόν διακοσμητικά στοιχεία (rois fainéants, «βασιλιάδες τεμπέληδες»). Το αξίωμα του μαγιορδόμου μπορεί να θεωρηθεί ισοδύναμο με αυτό του Πεσβά, του Σόγκουν ή του Πρωθυπουργού, αξιώματα τα οποία έχουν το χαρακτηριστικό ότι ασκούν την πραγματική εξουσία πίσω από έναν εθιμοτυπικό μονάρχη.
Πηγές
Κατηγορία:Τίτλοι Κατηγορία:Θέσεις εξουσίας Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Πρώιμος Μεσαίωνας Κατηγορία:Φράγκοι Κατηγορία:Πεπινίδες Κατηγορία:Μαγιορδόμοι των ανακτόρων
Σημαία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων
thumb|200px|right|Αναλογίες: 1:2 Η Σημαία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων περιέχει τα παναραβικά χρώματα (κόκκινο, πράσινο, λευκό και μαύρο), τα οποία συμβολίζουν την αραβική ενότητα. Τα εν λόγω χρώματα έχουν επιπρόσθετα τις ακόλουθες σημασίες: Υιοθετήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1971 με το μεταβατικό (ως το 1996) Σύνταγμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ηνωμένα Αραβικά Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων
Τουρκοαρμενικός Πόλεμος
Ο Τουρκοαρμενικός πόλεμος, γνωστός στην τουρκική βιβλιογραφία ως Ανατολικό Μέτωπο (Τουρκικά: Doğu Cephesi), αναφέρεται στην ένοπλη σύγκρουση μεταξύ της Πρώτης Δημοκρατίας της Αρμενίας (28 Μαΐου 1918 - 2 Δεκεμβρίου 1920) και του Τουρκικού Εθνικού Κινήματος υπό την ηγεσία του Τούρκου στρατηγού Καζίμ Καραμπεκίρ. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών, τουρκικές εθνικιστικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Αρμενία υπό την ηγεσία του Καζίμ Καραμπεκίρ, προσαρτώντας τελικά περιοχές που είχαν παραχωρηθεί από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην Ρωσική Αυτοκρατορία μετά τους Ρωσοτουρκικούς πολέμους του 1855 και του 1878.
Αποτέλεσμα της τουρκικής στρατιωτικής νίκης ήταν η εισβολή της Σοβιετικής Ρωσίας στην Αρμενία και εν τέλει η εδραίωση του μπολσεβικισμού στη χώρα.
Ενεργή φάση
Σύμφωνα με τουρκικές και σοβιετικές ιστορικές πηγές, τουρκικά σχέδια για προσάρτηση περιοχών που ήταν παλαιότερα υπό τον έλεγχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας άρχισαν να διαμορφώνονται από τον Ιούνιο του 1920. Ο ιστορικός Μπιλαλ Σιμσιρ (Bilâl Şimşir), έχοντας ανατρέξει σε τουρκικές ιστορικές πηγές, έχει ορίσει τα μέσα Ιουνίου ως την ακριβή ημερομηνία έναρξης σχεδίων για μια εκστρατεία στην ανατολή. Ο Καζίμ Καραμπεκίρ είχε διοριστεί διοικητής στο ανατολικό μέτωπο στις 9 Ιουνίου 1920. Οι αψιμαχίες ήταν συχνές το καλοκαίρι του 1920 στα σύνορα Τουρκίας-Αρμενίας, ωστόσο δεν έλαβαν μορφή ολοκληρωτικού πολέμου παρά μόνο τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Πεπεισμένος ότι οι Σύμμαχοι δεν θα αναλάμβαναν την προστασία της Αρμενίας και ότι οι ηγέτες της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας - η οποία κυβερνούσε την χώρα - δεν είχαν καταφέρει να εξασφαλίσουν την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της χώρας από την Σοβιετική Ρωσία, ο Κεμάλ Ατατούρκ διέταξε τον Καζίμ Καραμπεκίρ να επέμβει στρατιωτικά στην Αρμενία. Στις 2:30 τα ξημερώματα της 13ης Σεπτεμβρίου, πέντε τάγματα του 15ου Σώματος του Τουρκικού Στρατού διέσχισαν τα σύνορα Τουρκίας-Αρμενίας και αιφνιδίασαν τα διασκορπισμένα αρμενικά στρατεύματα στα χωριά Όλτι και Πένιακ. Τα ξημερώματα, οι στρατιωτικές δυνάμεις του Καζίμ Καραμπεκίρ είχαν καταλάβει το Πένιακ, με την αρμενική πλευρά να έχει τουλάχιστον 200 απώλειες. Ο Αρμενικός στρατός υποχώρησε στο Σαρίκαμις. Καθώς δεν υπήρξε καμία αντίδραση από τους Συμμάχους, αλλά ούτε και από την Σοβιετική Ρωσία, ο Κεμάλ Ατατούρκ διέταξε στις 20 Σεπτεμβρίου τον Καζίμ Καραμπεκίρ να προωθήσει τις δυνάμεις του και να καταλάβει τις πόλεις Καρς και Καγκιζμάν.
Στις 3:00 τα χαράματα της 28ης Σεπτεμβρίου, οι Τουρκικές δυνάμεις προέλασαν ως το Σαρίκαμις. Στην πόλη επικράτησε τέτοιος πανικός, ώστε ο πληθυσμός την εγκατέλειψε άμεσα. Η πόλη πέρασε υπό τον έλεγχο των Τούρκων το ίδιο πρωί. Τα στρατεύματα του Καζίμ Καραμπεκίρ ξεκίνησαν την προέλαση προς το Καρς αλλά αντιμετώπισαν την σθεναρή αντίσταση των Αρμενίων. Στις αρχές Οκτωβρίου, η αρμενική κυβέρνηση κατέφυγε στους Συμμάχους, ούτως ώστε να ανακοπεί η περαιτέρω προέλαση των Τούρκων Εθνικιστών επί αρμενικού εδάφους. Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία των Βρετανικών στρατευμάτων που βρίσκονταν στην ανατολή αντιμετώπιζε φυλετική εξέγερση στο Ιράκ, ενώ τα Γαλλικά και Ιταλικά στρατεύματα πολεμούσαν τους Τούρκους επαναστάτες κοντά στη Συρία και στην υπό ιταλικό έλεγχο Αττάλεια. Η γειτονική Γεωργία διακήρυξε την ουδετερότητα της.
Μάχη του Καρς
Στις 24 Οκτωβρίου, οι δυνάμεις του Καραμπεκίρ άρχισαν μια νέα μεγαλειώδη επιχείρηση για την κατάληψη του Καρς. Οι Αρμένιοι εγκατέλειψαν την πόλη, η οποία πέρασε υπό τον πλήρη έλεγχο των Τούρκων στις 30 Οκτωβρίου. Μία εβδομάδα αργότερα, οι Τούρκοι κατέλαβαν το Αλεξαντροπόλ (σημερινό Γκιουμρί) και στις 12 Νοεμβρίου κατέλαβαν το στρατηγικής σημασίας χωρίο Αγκίν, κοντά στα ερείπια της παλαιάς αρμενικής πρωτεύουσα Ανί. Έχοντας εξασφαλίσει τον πλήρη έλεγχο των περιοχών που είχαν καταλάβει, οι Τούρκοι εθνικιστές άρχισαν την προέλαση προς την αρμενική πρωτεύουσα Γερεβάν.