cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λιταί
Το ερμηνευτικό πλαίσιο
Τα βασικά χαρακτηριστικά των Λιτών, το ότι κουτσαίνουν, είναι αργές, γεμάτες ρυτίδες και κοιτούν πλαγίως, θεωρείται πως αποτυπώνουν -στην ομηρική περιγραφή- την ψυχική κατάσταση του Αχιλλέα: την απροθυμία του να δεχτεί την πρεσβεία και τα δώρα συμφιλίωσης του Αγαμέμνονα αφενός, και την πνευματική, ψυχική ταραχή του αφετέρου. Σύμφωνα με μια σύγχρονη ερμηνεία, η συγκεκριμένη παρουσίαση των Λιτών από τον Όμηρο, όπως και η ανάλογη της Άτης, δεν ανταπροκρινόταν σε μια προϋπάρχουσα αντίληψη για αυτές ως θεοτήτων, αλλά ήταν επινόηση, αλληγορία του ποιητή για να εξυπηρετήσει τη διήγησή του.
Ιωδοξυλομεθάνιο
Αντιδράσεις προσθήκης
1. Προσθήκη σε διπλούς δεσμούς C-C. Π.χ. με αιθένιο δίνει 1-μεθοξυ-2-ιωδαιθάνιο:
Λιταί
Βιβλιογραφία
Λιται Κατηγορία:Παιδιά του Δία
Ιωδοξυλομεθάνιο
Αντιδράσεις προσθήκης
2. Προσθήκη σε τριπλούς δεσμούς C-C. Π.χ. με αιθίνιο δίνει 1-μεθοξυ-2-ιωδαιθένιο:
Πιπεριά Καγιέν
Η πιπεριά καγιέν (cayenne pepper) είναι μιά ποικιλία φυτού του είδους Καψικόν το ετήσιον (Capsicum annuum). Είναι είναι μέλος της οικογένειας των Σολανίδων (Solanaceae). Άλλες ποικιλίες του ιδίου φυτού είναι οι γλυκές πιπεριές, οι καυτερές πιπεριές χαλαπένιο (jalapeños), πιπεριές φούσκες (bell peppers).
Είναι επίσης γνωστή ως πιπεριά αγελαδοκέρατο (cow-horn pepper), κόκκινο καυτό πιπέρι τσίλι (red hot chili pepper), αλέβα (aleva), πιπέρι πουλιού (bird pepper) ή ειδικά σε μορφή σκόνης, κόκκινο πιπέρι (red pepper). Πρώτη φορά περιγράφηκε ώς μπαχαρικό Γουινέας (Guinea spice) το 1653,. Ονομάστηκε προς τιμήν της πόλης Καγιέν (Cayenne), στη Γαλλική Γουιάνα (French Guiana).
Ιωδοξυλομεθάνιο
Αντιδράσεις προσθήκης
4. Προσθήκη σε ενώσεις με τριμελείς ή τετραμελείς ισοκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο δίνει 1-μεθοξυ-3-ιωδοπροπάνιο: 40px|κυκλοπροπάνιο
Πιπεριά Καγιέν
Παράγει τις καυτές πιπεριές καγιέν. Αυτές, μετα απο αποξήρανση αλέθονται ή πολτοποιούνται, ψήνονται, κοσκινίζονται, για να γίνουν εν τέλει η σκόνη μπαχαρικού με την ονομασία πιπέρι καγιέν ή όπως είναι γνωστό στους Αγγλοσάξονες  μπαχαρικό Γουινέας (Guinea spice), Το πόσο καυτερές είναι, καθορίζεται κατά μεγάλο βαθμό από την περιεκτικότητα της χημικής ουσίας που ονομάζεται καψαϊκίνη. Αυτη μετράται με την κλίμακα Scoville. Οι πιπερίες Καγιέν εκτιμώνται στις 30.000 έως 50.000 μονάδες Scoville (Scoville heat units (SHU)).
Ιωδοξυλομεθάνιο
Αντιδράσεις προσθήκης
5. Προσθήκη σε ενώσεις με καρβονύλιο. Π.χ. με μεθανάλη δίνει μεθοξυιωδοξυμεθάνιο:
Πιπεριά Καγιέν
Καλλιέργεια
250px|left|thumb|Μια μεγάλη κόκκινη καγιέν. Οι περισσότερες καλλιεργούμενες ποικιλίες του καγιέν, Καψικόν το ετήσιον (Capsicum annuum), μπορεί να καλλιεργηθούν σε μια ποικιλία από τοποθεσίες και χρειάζονται περίπου 100 ημέρες για να ωριμάσουν. Οι πιπεριές προτιμούν τα θερμά, υγρά, πλούσια σε θρεπτικά συστατικά εδάφη σε ένα ζεστό κλίμα. Τα φυτά αναπτύσσονται σε ύψος περίπου 0.5–1 μ. και θα πρέπει να απέχουν μεταξύ τους 1 μ.
Ιωδοξυλομεθάνιο
Αντιδράσεις προσθήκης
6. Προσθήκη σε ιμίνες. Π.χ. με μεθανιμίνη δίνει N-ιωδο-1-μεθοξυμεθαναμίνη:
Πιπεριά Καγιέν
Καλλιέργεια
Στους κήπους, τα φυτά μπορούν να φυτευτούν πιο κοντά, σε απόσταση έως 30 cm, σε υπερυψωμένα παρτέρια. Αυτό μπορεί να μειώσει την απόδοση του μεμονωμένου φυτού, αλλά θα αυξήσει την απόδοση ανά μονάδα επιφάνειας.
Είναι ως επί το πλείστον πολυετείς, στις υποτροπικές και τροπικές περιοχές, ωστόσο, συνήθως καλλιεργούνται στα εύκρατα κλίματα ως ετήσια. Μπορούν να αντέξουν το χειμώνα, αν προστατευτούν από τον παγετό και απαιτούν λίγο κλάδεμα.
Ιωδοξυλομεθάνιο
Αντιδράσεις προσθήκης
8. Προσθήκη σε ενώσεις με αζωτούχους τριμελείς ή τετραμελείς ετεροκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με το επαζαιθάνιο δίνει 2-μεθοξυ-Ν-ιωδοαιθαναμίνη : 40 px
Πιπεριά Καγιέν
Διατροφική αξία
250px|left|thumb| Πιπεριές Ταϊλάνδης, ένα πιπέρι τύπου-καγιέν. Οι αποξηραμένοι καρποι του φυτου χρησιμοποιούνται για την παραγωγή του μπαχαρικού πιπέρι καγιέν. Αυτό κατά βάρος, έχει υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη Α. Περιέχει επίσης, βιταμίνη Β6, βιταμίνη Ε, βιταμίνη C, ριβοφλαβίνη, κάλιο και μαγγάνιο. Ωστόσο, δεδομένης της πολύ μικρής ποσότητας που συνήθως καταναλώνεται σε μια μερίδα πιπέρι καγιέν, κάνει αμελητέα τη συμβολή του στη συνολική διαιτητική πρόσληψη αυτών των θρεπτικών ουσιών.
Ιωδοξυλομεθάνιο
Παρεμβολή μεθυλενίου
Με επίδραση μεθυλενίου ([:CH2]) σε ιωδοξυμεθάνιο παράγεται ιωδοξυαιθάνιο :
Πιπεριά Καγιέν
Διατροφική αξία
Η κατανάλωση του πιπεριού καγιέν διαστέλλει τα αγγεία του αίματος και επιταχύνει το μεταβολισμό, λόγω των υψηλών ποσοτήτων καψαϊκίνης. Η κατανάλωση πιπεριών καγιέν επιδρά στην ποσότητα της θερμότητας που εκλύεται από το ανθρώπινο σώμα. Σε μελέτες στα ζώα, η καψαϊκίνη έχει την ικανότητα να ενισχύσει το μεταβολισμό, ο οποίος με τη σειρά του προκαλεί απώλεια βάρους. Αυτό αυξάνει την κυκλοφορία και τη ροή του αίματος σε όλα τα σημαντικά όργανα, διευκολύνοντας την οξυγόνωση και την παράδοση των θρεπτικών συστατικών. Η καψαϊκίνη μπορεί να υποστηρίξει ένα υγιές ενεργειακό ισοζύγιο, ενώ, καταστέλλει την όρεξη. Η καψαϊκίνη έχει αποδειχθεί ότι αυξάνει την ενεργειακή δαπάνη, καθότι λειτουργεί ως ενισχυτής του μεταβολισμού και είναι ευεργετική στη μακροπρόθεσμη απώλεια βάρους. Έχει αποδειχθεί ένας συσχετισμός μεταξύ υποστρώματος οξείδωσης και καψαϊκίνης. Η θεραπεία με καψαϊκίνη υποστήριξε την  οξείδωση των λιπών κατά τη διάρκεια διατήρησης του βάρους, αλλά δεν επηρέασε την επανάκτηση βάρους μετά από μέτρια απώλεια βάρους.
Ιωδοξυλομεθάνιο
Πηγές
Κατηγορία:Αλοξυλαλκάνια Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις ιωδίου
Πιπεριά Καγιέν
Στην κουζίνα
250px|right|thumb|Καψικόν το θαμνώδες (Capsicum frutescens) Το πιπέρι καγιέν είναι ένα δημοφιλές μπαχαρικό σε μια ποικιλία από κουζίνες. Χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως τόσο φρέσκο, όσο και αποξηραμένο, σε σκόνη και ως αποξηραμένες νιφάδες. Είναι επίσης ένα βασικό συστατικό σε μια ποικιλία από ζεστές σάλτσες, ιδιαιτέρως εκείνων οι οποίες χρησιμοποιούν το ξύδι ως συντηρητικό. Το πιπέρι καγιέν συχνά απλώνεται σε σάντουιτς ή παρόμοια τρόφιμα για να προστεθεί σε αυτά μια πικάντικη γεύση. Το καγιέν χρησιμοποιείται στη μαγειρική σαν σκόνη ή ολόκληρο (όπως στις κουζίνες Κορέας, Σιτσουάν και άλλες Ασιατικές κουζίνες) ή σε μια λεπτή σάλτσα με βάση το ξίδι.
Στα ποτά
Σε ανάδευση με εκχύλισμα καγιέν προστίθεται σε διαφορα ποτά τροφίμων. Ένα παράδειγμα είναι το ενεργειακό ποτό με πιπέρι καγιέν Bonavitas.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Θάνατοι τον Δεκέμβριο του 2022
Θάνατοι το 2022 : Ιανουάριος - Φεβρουάριος - Μάρτιος - Απρίλιος - Μάιος - Ιούνιος - Ιούλιος - Αύγουστος - Σεπτέμβριος - Οκτώβριος - Νοέμβριος - Δεκέμβριος
Παραπομπές
12
Ευγένιος Γκολντστάιν
Ο Ευγένιος Γκολντστάιν (Ε. Goldstein, 5 Σεπτεμβρίου 1850 – 25 Δεκεμβρίου 1930, ήταν Γερμανός φυσικός του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε στη σημερινή Πολωνία και σπούδασε στο Μπρεσλάου. Το 1881 αναγορεύτηκε διδάκτορας της φιλοσοφίας και το 1888 εκλέχθηκε καθηγητής της φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στο Αστεροσκοπείο του Πότσδαμ ως επικεφαλής της εκεί αστροφυσικής ομάδας. Ο Ευγένιος Γκολντστάιν ήταν εκείνος που κατεύθυνε, υπό την εποπτεία της Γερμανικής Ακαδημίας των Επιστημών, σχετικές έρευνες επί του ηλεκτρισμού οι οποίες και οδήγησαν αργότερα τον Βίλχελμ Ρέντγκεν στην ανακάλυψη των ακτίνων Χ το 1895. Τις ακτίνες αυτές ο πρώτος που τις παρατήρησε ήταν ο Γκολντστάιν, ως καθοδικές ακτίνες με αντίθετη κατεύθυνση (ανοδικές), τις οποίες και είχε ονομάσει «ακτίνες καναλιών». Επίσης είχε αναπτύξει ατομική θεωρία, περίπου ίδια με τη σύγχρονη, που φέρει το όνομά του, παραμένει όμως ευρύτερα άγνωστη.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι
Πελλέας και Μελισσάνθη (Ντεμπυσσύ)
Πελλέας και Μελισσάνθη ή Πελλέας και Μελισάνδη αποτελεί τίτλο κλασσικής όπερας του Κλωντ Ντεμπυσσύ, σε πέντε πράξεις, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Όπερα Κομίκ (Opéra-Comique) του Παρισιού το 1902. Το λιμπρέτο είναι βασισμένο και ακολουθεί σχεδόν πιστά το ομώνυμο θεατρικό έργο του Μωρίς Μαίτερλινκ. Πρόκειται περί συμβολικού μύθου με εκλεπτυσμένη απλότητα ο οποίος και αποδίδεται σε 15 εικόνες.
Υπόθεση έργου
Ο Άρχοντας Γκολώ, αρκετά προχωρημένης ηλικίας, συναντά σ΄ ένα κυνήγι του την πανέμορφη Μελισάνδη να κλαίει κοντά σε μια πηγή. Την μεταφέρει στο πύργο του και τελικά την νυμφεύεται. Στο μεταξύ ο Γκολώ ξαναβρίσκει τον ετεροθαλή αδελφό του Πελλέα. Η Μελισάνδη και ο Πελλέας κυριεύονται από ακατανίκητο αμοιβαίο και σφοδρό έρωτα. Ο Γκολώ βασανιζόμενος από ζηλοτυπία οδηγεί τον αδελφό του κοντά σε βάραθρο εκ του οποίου οι αναθυμιάσεις είναι θανατηφόρες. Εκεί τον συμβουλεύει να απομακρυνθεί από την Μελισάνδη. Διαρκώς όμως ανήσυχος, μάταια προσπαθεί να αποσπάσει ομολογία και από τον μικρό του γιο τον Υνιόλ (από τον πρώτο του γάμο) που είναι και ο μοναδικός μάρτυς των κρυφών συναντήσεων των ερωτευμένων. Ο Πελλέας που έχει αποφασίσει να φύγει συναντά για τελευταία φορά την Μελισάνδη, και ενώ οι νέοι συνομιλούν εμφανίζεται ο Γκολώ και με το ξίφος του φονεύει τον Πελλέα και τραυματίζει την Μελισάνδη που υποκύπτει στο τραύμα της αφού προηγουμένως φέρνει στη ζωή ένα κοριτσάκι, χωρίς ποτέ όμως να δώσει απάντηση σε καμία από τις βάναυσες ερωτήσεις του Γκολώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Κλωντ Ντεμπυσσύ Κατηγορία:Όπερες στη γαλλική γλώσσα
Κυβερνείο Ζάρκα
Το Κυβερνείο Ζάρκα (αραβικά: محافظة الزرقاء, Muħāfazat az-Zarqāʔ, γνωστή ως εζ-Ζεργκά ή εζ-Ζέρ'α σε τοπικές διαλέκτους) είναι το τρίτο πολυπληθέστερο κυβερνείο στην Ιορδανία. Η πρωτεύουσα του κυβερνείου είναι η Ζάρκα, η οποία είναι η μεγαλύτερη πόλη στο κυβερνείο. Βρίσκεται 25 χιλιόμετρα ανατολικά της πρωτεύουσας της Ιορδανίας Αμμάν. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο κυβερνείο είναι η Ρουσέιφα.
Το Κυβερνείο Ζάρκα φιλοξενεί τις μεγαλύτερες στρατιωτικές και αεροπορικές βάσεις των ένοπλων δυνάμεων της Ιορδανίας.
Ιστορία
μικρογραφία|Η πόλη της Ρουσέιφα Οι περιοχές του Κυβερνείου Ζάρκα έχουν κατοικηθεί από την Εποχή του Χαλκού, με πιο σημαντικά το βασίλειο των Αμμωνιτών και τους Ναβαταίους, που κατασκεύασαν το φρούριο Κασρ αλ Χαλαμπάτ, το οποίο στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ως φρούριο από τους Ρωμαίους και, στη συνέχεια, ως ένα ερημικά παλάτι των Ομαϋαδών. αριστερά|μικρογραφία|Οι υγρότοποι στο [[Άζρακ]] Τα πιο σημαντικά ιστορικά μνημεία είναι τα ερημικά παλάτια των Ομαϋαδών όπως το Κασρ Άμρα, το οποίο είναι μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, το Κασρ αλ Χαλαμπάτ, το Κασρ Σαμπίμπ στο κέντρο της πόλης της Ζάρκα, καθώς και το Κάστρο του Αζράκ. μικρογραφία|Το κάστρο του [[Άζρακ]] Μετά την κατασκευή του σιδηροδρόμου Χετζάζ από τους Οθωμανούς στις αρχές του 1900, η Ζάρκα έγινε ένας στρατηγικά σημαντικός κόμβος που συνέδεε τη Δαμασκό με τη Μεδίνα, τις πόλεις που κατά μήκος αυτών αναπτύχθηκαν σιδηρόδρομοι. Αργότερα, η Ιορδανία Αραβική Λεγεώνα με αρχηγό τον Γκλουμπ Πασά είχε τις κύριες βάσεις στη Ζάρκα.
Γεωγραφία
μικρογραφία|Το [[Ναβαταίοι|Ναβαταϊκό Παλάτι Κασρ αλ Χαλαμπάτ]] Το κυβερνείο Ζάρκα συνορεύει με το κυβερνείο Μαφράκ στα βόρεια και βορειοανατολικά, με το κυβερνείο Αμμάν στα νότια και νοτιοδυτικά και με τα κυβερνεία Γέρασα και Μπάλκα στα δυτικά. Συνορεύει επίσης με τη Σαουδική Αραβία στα νοτιοανατολικά. αριστερά|μικρογραφία|Το [[Κασρ Άμρα, Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς]] Το μεγαλύτερο μέρος του κυβερνείου καλύπτεται από το Συριακό ερημικό οροπέδιο. Οι πυκνοκατοικημένες δυτικές περιοχές του κυβερνείου αποτελούν μέρος της λεκάνης του Ποταμού Ζάρκα. Οι δύο πόλεις Ζάρκα και Ρουσέιφα είναι η δεύτερη και η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στην Ιορδανία αντίστοιχα.
Δημογραφικά στοιχεία
Η απογραφή του 2004 δείχνει ότι ο πληθυσμός του Κυβερνείου Ζάρκα για το έτος αυτό ήταν 764,650 κάτοικοι, από τους οποίους το 94.5% ζούσε σε αστικές περιοχές και το 5.5% σε αγροτικές. Οι Ιορδανοί πολίτες αποτελούσαν το 97% του πληθυσμού. Το 54% των κατοίκων ήταν άνδρες και το 46% γυναίκες. Η εκτίμηση πληθυσμού του Ιορδανικού Γραφείου Στατιστικής για το 2010 ήταν 910.800 άτομα, από τους οποίους το 48.25% ήταν γυναίκες και το 51.75% ήταν άνδρες. Η πυκνότητα πληθυσμού είναι 191.3 άτομα ανά τ.χλμ. Ο πληθυσμός των επαρχιών σύμφωνα με τα αποτελέσματα των τελευταίων απογραφών:
Διοικητικές διαιρέσεις
Το κυβερνείο Ζάρκα διαιρείται σε τρία διαμερίσματος:
Οικονομία
Η αεροπορική βάση Μουαφάκ Σάλτι, η μεγαλύτερη της χώρας, βρίσκεται στο Άζρακ. Το κυβερνείο Ζάρκα φιλοξενεί τρία πανεπιστήμια, το Χασεμιτικό Πανεπιστήμιο, το Εφαρμοσμένο Πανεπιστήμιο της Αλ-Μπάλκα-Κολλέγιο Ζάρκα, και το Ιδιωτικό Πανεπιστήμιο της Ζάρκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνεία της Ιορδανίας
Γραμμομόριο
Ορισμός
Το μολ είναι η ποσότητα ύλης ενός σώματος που περιέχει τόσες στοιχειώδεις οντότητες όσα είναι τα άτομα σε 0,012 χιλιόγραμμα καθαρού ισοτόπου άνθρακα-12 (12C). Στην ποσότητα αυτή του άνθρακα-12 (12C) περιέχονται 6,02214199×1023 άτομα άνθρακα. Ο αριθμός αυτός ονομάζεται αριθμός Αβογκάντρο, αποτελεί φυσική σταθερά και συμβολίζεται με ΝΑ. Το μολ είναι η ποσότητα ΝΑ διακεκριμένων, ομοίων μεταξύ τους, στοιχειωδών οντοτήτων (ατόμων, μορίων, ιόντων, ηλεκτρονίων, στοιχειωδών φορτίων, φωτονίων κ.τ.λ).
Εκφράσεις που συνδέονται με το μολ
Στην ελληνική και ξένη βιβλιογραφία εμφανίστηκαν πολλές εκφράσεις που είχαν σαν βάση το μολ. Οι παρακάτω εκφράσεις τείνουν σήμερα να εξαλειφθούν και να αντικατασταθούν από ισοδύναμες εκφράσεις που περιέχουν τον όρο μολ.
1 μολ ατόμων είναι η ποσότητα ενός στοιχείου που περιέχει 6,02214199×1023 άτομα του στοιχείου. Το μολ ατόμων έχει μάζα σε γραμμάρια όσο η σχετική ατομική μάζα Αr (ατομικό βάρος) του στοιχείου.
1 μολ μορίων είναι η ποσότητα ενός στοιχείου ή μίας μοριακής χημικής ένωσης που περιέχει 6,02214199×1023 μόρια του στοιχείου ή της χημικής ένωσης. Στην περίπτωση των ιοντικών χημικών ενώσεων το μολ της χημικής ένωσης περιέχει ν×6,02214199×1023 θετικά ή αρνητικά ιόντα, όπου (ν) ο συντελεστής αναλογίας του ιόντος στη γραφή του μοριακού τύπου της ένωσης. Το mole μορίων έχει μάζα σε γραμμάρια όσο η σχετική μοριακή μάζα Μr (μοριακό βάρος) του στοιχείου ή της χημικής ένωσης.
1 μολ ιόντων είναι η ποσότητα απλών ή σύνθετων ιόντων που περιέχει 6,02214199×1023 ιόντα. Το μολ ιόντων έχει μάζα σε γραμμάρια όσο η σχετική ατομική μάζα Αr του στοιχείου (για τα απλά ιόντα) ή η σχετική μοριακή μάζα Μr του σύνθετου ιόντος.
1 μολ στοιχειωδών φορτίων είναι ποσότητα στοιχείου, χημική ένωσης ή ιόντος ικανό να παρέχει 6,02214199×1023 στοιχειώδη θετικά η αρνητικά φορτία κατά τη διάρκεια μίας χημικής μεταβολής. Το mole στοιχειωδών φορτίων ενός στοιχείου ή μίας χημικής ένωσης έχει μάζα σε γραμμάρια όσο η σχετική ατομική ή μοριακή μάζα αντίστοιχα διαιρεμένη με τον αριθμό φορτίων που το άτομο ή το μόριο παρέχει στη συγκεκριμένη χημική μεταβολή.
Εκφράσεις σχετικές με το μολ
Μ=Μr/1000
C=n/V(L)
Ιστορία του όρου
Στις αρχές του 20ου αιώνα αρχίζει να γίνεται με σαφήνεια ο διαχωρισμός μεταξύ της έννοιας του μορίου και της έννοιας του ατόμου. Έτσι προκύπτει η αναγκαιότητα για τον ποσοτικό προσδιορισμό ενός μακροσκοπικού μεγέθους που θα δείχνει πόσα στοιχειώδη σωματίδια περιέχονται σε μία «ποσότητα ουσίας». Ο Τζορτζ Γκόριν αναφέρει ότι ο πρώτος που εισάγει την έννοια του μολ ως μονάδα μέτρησης της «ποσότητας μίας ουσίας» είναι ο Βίλχελμ Όστβαλντ που το 1900 αναφέρει: [. . . das in Grammen augedruckte [. . .] Molekulargewicht eines Stoffes soll fortan ein Mol heissen] (Το αναγόμενο σε γραμμάρια μοριακό βάρος θα ονομάζεται μολ από εδώ και πέρα). Ο ίδιος αργότερα συνδέει το μολ και με τον γραμμομοριακό όγκο του ιδανικού αερίου σε συνθήκες STP: [eine solche Menge irgendeines Gases, welche das Volum von 22412 cm³ im Normalzustand einnimt nennt man ein Mol]" (μία τέτοια ποσότητα ιδανικού αερίου που καταλαμβάνει όγκο 22.412 dm3 σε κανονικές συνθήκες θα ονομάζεται 1 μολ). Ο Όστβαλντ προτιμάει τον όρο μολ (moles: μεγάλη μάζα) για να εκφράσει την έννοια «gram-molecule» που χρησιμοποιείται στην εποχή του καθώς η λέξη «molecule» προϊδεάζει ότι πρόκειται για μικρή μάζα. Ο ορισμός του μολ μέχρι τα μέσα του εικοστού αιώνα διχάζει τους φυσικούς και τους χημικούς. Η διεθνής ένωση φυσικών IUPAC το ορίζει σαν την ποσότητα ατόμων που περιέχονται σε 16 γραμμάρια του ισοτόπου του οξυγόνου-16 (16Ο) ενώ η διεθνής ένωση χημικών IUPAC το ορίζει σαν την ποσότητα ατόμων που περιέχονται σε 16 γραμμάρια οξυγόνου (σύνηθες μείγμα ισοτόπων). Η διαφορά μεταξύ των δύο αυτών ορισμών είναι βέβαια πολύ μικρή αλλά ικανή να επιφέρει σύγχυση στις αναφορές των πειραματικών μετρήσεων. Το 1960 οι δύο ενώσεις συμφωνούν στο σημερινό ορισμό του μολ και το 1971 γίνεται δεκτός από το 14ο συνέδριο μέτρων και σταθμών (CGPM). Το 1980 το CIPM διευκρινίζει ότι στον ορισμό του mole τα άτομα του άνθρακα-12 (12C) θα πρέπει να είναι ελεύθερα από χημικούς δεσμούς και στη θεμελιώδη ενεργειακή τους κατάσταση.
Η αναγκαιότητα
Πολλές από τις ιδιότητες των υλικών σωμάτων δεν στηρίζονται στη μάζα ή στον όγκο που καταλαμβάνουν αυτά αλλά στην ποσότητα των διακεκριμένων σωματίων που περιέχουν, ανεξάρτητα από το είδος τους, τη μάζα τους ή τον όγκο που καταλαμβάνουν. Έτσι ο ορισμός μίας συγκεκριμένης ποσότητας σωματίων ήταν αναγκαίος για την εκτίμηση των τιμών των ιδιοτήτων αυτών και για την εξεύρεση των ποσοτικών σχέσεων που τις περιγράφουν. Ο προσδιορισμός της ποσότητας της ύλης με τον αριθμό των μολ (διεθνές σύμβολο n) εμφανίζεται ως αναγκαιότητα σε περιπτώσεις όπως:
Στις χημικές αντιδράσεις
Οι συντελεστές της χημικής εξίσωσης κάθε αντίδρασης δείχνουν τον αριθμό των μορίων (ή διακεκριμένων σωματίων) που συμμετέχουν σε αυτή και κατ’ επέκταση την αναλογία των μολ με την οποία οι ουσίες συμμετέχουν στην αντίδραση. Έτσι στην παρακάτω αντίδραση καύσης:
Στις προσθετικές ιδιότητες των μη ιοντικών διαλυμάτων
Οι ιδιότητες αυτές εξαρτώνται μόνο από τον αριθμό των μορίων του σώματος που είναι διαλυμένο ανά μονάδα όγκου του διαλύματος. Έτσι οι τιμές των προσθετικών ιδιοτήτων είναι ουσιαστικά συνάρτηση της συγκέντρωση του διαλύματος. Οι προσθετικές αυτές ιδιότητες είναι:
Στη σχέση μεταξύ πίεσης – όγκου – θερμοκρασίας των αερίων που συμπεριφέρονται ως ιδανικά
Η σχέση αυτή που ονομάζεται και καταστατική εξίσωση των ιδανικών αερίων είναι η παρακάτω: PV=nRT όπου P: η πίεση του αερίου, V ο όγκος του, n ο αριθμός των μολ, Τ η απόλυτη θερμοκρασία και R η παγκόσμια σταθερά των αερίων.
Στον προσδιορισμό της τιμής της εσωτερικής ενέργειας των αερίων
Η εσωτερική ενέργεια ενός αερίου είναι ανάλογη του αριθμού των μολ που περιέχει.
Στον προσδιορισμό της θερμότητας που ανταλλάσσουν τα σώματα
Η θερμότητα που λαμβάνει ή αποδίδει ένα σώμα δίνεται από τη σχέση: Q=nCΔT όπου Q η θερμότητα, n ο αριθμός των μολ, ΔT η μεταβολή της θερμοκρασίας και C η γραμμομοριακή ειδική θερμότητα του σώματος.
Πολυπόταμο Φλώρινας
thumb|250px|Η εθνική οδός Καστοριάς - Φλώρινας μέσω Βιτσίου στο ύψος του Πολυπόταμου. Το Πολυπόταμο (ή ο Πολυπόταμος) είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Φλώρινας στη Μακεδονία. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Περάσματος του Δήμου Φλώρινας στη Δυτική Μακεδονία.
Ιστορία
Ο Πολυπόταμος αναφέρεται ήδη από το 15ο αιώνα, ως τιμάριο του Θανάση Βαλαβάνη. Το χωριό ιδρύθηκε από Έλληνες που κατέφυγαν εκεί λόγω των διώξεων των Τουρκαλβανών. Οι διάλεκτοι των νοτιοσλαβικών γλωσσών εισάχθηκαν μετά τα μέσα του 19ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα υπήρξαν σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων (εξαρχικών) κατοίκων. Αποτέλεσμα των επιθέσεων και των αντεκδικήσεων μεταξύ των δύο πλευρών ήταν οι περισσότεροι κάτοικοι να μεταναστεύσουν. Στους αγώνες των Ελλήνων εκείνη την περίοδο, πρωτοστάτησαν οι Δημήτριος Αλαμπάκης, Μιχαήλ Αλαμπάκης, Κωνσταντίνος Βέγγου, Χρήστος Δίνες, Γεώργιος Καραφύλης, Βασίλειος Κίζος, Λάζαρος Κίζου, Φίλιππος Μιχαλίτσης, Σταύρος Νίκου, Μιχαήλ Πακάς, Ιωάννης Παπαϊωάννου, Δημήτριος Σαμπαήλης, Χρήστος Σαμπαήλης, Σταύρος Σάρρου και Νικόλαος Στέφου. Σημαντικοί Μακεδονομάχοι του Πολυποτάμου ήταν επίσης, ο Χρήστος Αποστόλου (σκοτώθηκε από Βούλγαρους), ο Ιωάννης Ζήσης (1850 - 1955), πρωτεργάτης της Επιτροπής Άμυνας, και ο παπα-Κωνσταντίνος, ο οποίος φιλοξενούσε μεταξύ άλλων και τον Παύλο Μελά (σκοτώθηκε από Βούλγαρους το Σεπτέμβριο του 1905). Μετά την απελευθέρωση του Πολυποτάμου (το 1912), και το τέλος του Ά Παγκοσμίου Πολέμου, κάποιες οικογένειες προσέφυγαν στη Βουλγαρία. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο, αρκετοί κάτοικοι κατέφυγαν στη Γιουγκοσλαβία. Η παλαιά του ονομασία ήταν Νερέτη.
Σημερινός οικισμός
Σήμερα οι περισσότεροι κατοίκοι είναι ντόπιοι Μακεδόνες και έχουν διατηρήσει την ιδιαίτερη παραδοσιακή αρχιτεκτονική του χωριού, καθώς και την πολιτισμική του παράδοση. Από τον Πολυπόταμο είναι το παραδοσιακό μουσικό σχήμα των Αδελφών Αθανασίου. Πολύ γνωστές είναι οι φράουλες Πολυποτάμου, καθώς η φραουλοκαλλιέργεια αποτελoύσε την κύρια παραγωγή του χωριού.
Το χωριό γίνεται γνωστό λόγω της όμορφης, κεντρικής πλατείας με τον καταρράκτη, το αμφιθέατρο και την εκκλησία (Ι.Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου), ενώ λειτουργεί και επισκέψιμο Λαογραφικό Μουσείο με συλλογή τοπικών εκθεμάτων και στεγάζεται στον δεύτερο όροφο του κτιρίου του Δημοτικού Σχολείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Περάσματος Κατηγορία:Δήμος Φλώρινας
Έπαφος
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Έπαφος ή Άπις ήταν βασιλιάς της Αιγύπτου και γιος του Διός. Ο Έπαφος ήταν γιος του Διός και της Αργείας Ιούς, συνεπώς αδελφός της Κερόεσσας. Με τη σύζυγο του Μέμφιδα ή Κασσιόπεια έγινε πατέρας της Λιβύης και σύμφωνα με μερικές πηγές της Λυσιάνασσα. Μέσω των θυγατέρων του οι εγγονοί του με τον θεό Ποσειδώνα ήταν ο Βήλος, ο Αγήνορας ο Φοίνικας και πιθανόατατα ο Λέξεξ, ο μυθολογικός Βούσιρις ταυτίζεται με τον Βήλο. Σε άλλες εκδόσεις του μύθου καταγράφεται σαν πατέρας της Θήβης που απέκτησε με τον θεό Δία τον Αίγυπτο και τον Ηρακλή. Με τις θυγατέρες του ο Έπαφος έγινε γενάρχης των "σκοτεινών Λιβύων", των "ψυχομένων Αιθιόπων" και των "υπόγειων και αδύναμων Πυγμαίων". Το όνομα "'Επαφος" μεταφράζεται ως "επαφή" πιθανότατα πήρε το όνομα αυτό χάρη στο άγγιγμα του Διός. Ο Έπαφος γεννήθηκε σύμφωνα με την παράδοση στο σπήλαιο Βοός στην Εύβοια ή σύμφωνα με άλλες πηγές στην Αίγυπτο, στις όχθες του ποταμού Νείλου αλλά μετά από πολλές περιπέτειες της μητέρας του.
Οι Κορύβαντες με εντολή της θεάς Ήρας που μισούσε την Ιώ επειδή τη βίασε ο Δίας φυγάδευσαν τον Έπαφο στη Συρία για να μην τον βρεί η μητέρα του. Η Ιώ ωστόσο κατέφυγε στη Συρία και τον βρήκε ενώ τον θήλαζε η σύζυγος του βασιλιά της Βύβλου. Ο Στράβων επίσης γράφει ότι ο Έπαφος γεννήθηκε σε ένα σπήλαιο στην Εύβοια. Ο Έπαφος ήταν σύγχρονος του θρυλικού του αντιπάλου Φαέθων, του γιου του θεού Ήλιου και της Κλυμένης. Ο Έπαφος πρόσβαλε άσχημα τον Φαέθωντα με τη φράση "Ψέματα σου λέει η μάνα σου. Δεν είσαι γιος του Ήλιου. Και το χειρότερο είναι πως ποτέ δε θα μπορέσεις να μάθεις ποιανού θνητού πατέρα είσαι γιος." Για τον νεαρό γιο της Κλυμένης η προσβολή ήταν αβάσταχτη, τον οδήγησε να πάρει το άρμα του πατέρα του και να πετάξει στον ουρανό να βρει τον πατέρα του με τα γνωστά θανατηφόρα αποτελέσματα. Η Ήρα εξακολουθούσε να είναι εξοργισμένη επειδή ο νόθος του συζύγου της κυβερνούσε ένα τόσο μεγάλο βασίλειο, τον οδήγησε στον θάνατο σε ένα κηνύγι. Ο Ντέιβιντ Ρολ ταυτίζει τον Έπαφο με τον Φαραώ Άποφις.
Πηγές
Κατηγορία:Παιδιά του Δία Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αιγύπτου Κατηγορία:Φαραώ της 15ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Ειδικοί φρουροί
right|thumb|Ειδικός φρουρός έξω από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα. Οι Ειδικοί φρουροί είναι κατηγορία προσωπικού της Ελληνικής Αστυνομίας που συστάθηκε το 1999 αρχικά με σκοπό τη φύλαξη και προστασία σημαντικών εγκαταστάσεων, υψηλών προσώπων και ευπαθών στόχων, ενώ αργότερα χρησιμοποιήθηκε και σε καθαρά αστυνομικά καθήκοντα καταστολής του εγκλήματος.
Επίσης, διατίθενται για τη στελέχωση ειδικών αστυνομικών υπηρεσιών, τη συγκρότηση ειδικών μάχιμων μονάδων και αποσπασμάτων για την αντιμετώπιση ιδιαίτερων μορφών εγκληματικότητας, και, τέλος, την αναζήτηση διωκομένων ή εξαφανισθέντων προσώπων.
Η ιδέα για τη δημιουργία τους ανήκει στον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και τον τότε αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. αντιστράτηγο Ιωάννη Γεωργακόπουλο. Ειδικότερα, στις 5 Αυγούστου του 1999 (N.2734/1999) συστάθηκαν οι χίλιες (1.000) πρώτες οργανικές θέσεις επί θητεία Ειδικών Φρουρών οι οποίες και συμπληρώθηκαν στις 4 Αυγούστου του 2000 (N.2838/2000) με 1.300 νέες θέσεις και στις 22-02-2007 με 2.000 θέσεις (Π.Δ 39/2007).
Τρόπος πρόσληψης
Οι υποψήφιοι ειδικοί φρουροί προσλαμβάνονται με το σύστημα των αντικειμενικών κριτηρίων (μόρια). Πρέπει να είναι Έλληνες πολίτες (άνδρες και γυναίκες), απόφοιτοι Λυκείου που δεν έχουν υπερβεί το 28ο έτος της ηλικίας τους και έχουν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις. Κριτήρια πρόσληψης αποτελούν ο γενικός βαθμός απολυτηρίου Λυκείου, η γνώση ξένης γλώσσας και η εκπλήρωση, για τους άνδρες, των στρατιωτικών υποχρεώσεων κατά προτίμηση ως έφεδρων αξιωματικών ή σε ειδικές δυνάμεις των Ενόπλων Δυνάμεων (αλεξιπτωτιστές, καταδρομείς κτλ) ή ως εθελοντών Οπλιτών πενταετούς υποχρέωσης.
Εξέλιξη
Οι Ειδικοί Φρουροί πριν να λήξει η θητεία τους μπορούν μετά από αίτησή τους να παραμείνουν ως μόνιμο προσωπικό στην Ελληνική Αστυνομία. Στη συνέχεια τρία χρόνια μετά από τη μονιμοποίησή τους εντάσσονται στο Αστυνομικό Προσωπικό Γενικών Καθηκόντων με τον βαθμό του αστυφύλακα και εκτελούν καθήκοντα του βαθμού τους πλην των Ανακριτικών Καθηκόντων.
Στη συνέχεια εξελίσσονται βαθμολογικά όπως το υπόλοιπο αστυνομικό προσωπικό.
Σωματείο
thumb|right Το Σ.Ε.Φ.Ε.Α.Α. ιδρύθηκε το 2001, με αποστολή του να προασπίζεται τα συμφέροντα των μελών του - Ε.Φ. Με παρεμβάσεις του στους αρμόδιους φορείς και υπηρεσίες αγωνίζεται να βελτιώσει τις συνθήκες εργασίας τους, ενώ συντονίζει και βοηθά τα Σωματεία άλλων πόλεων. Παρέχει επίσης, στα μέλη του νομική κάλυψη και διαρκή ενημέρωση για τα θέματα ευθύνης του, ενώ προβάλλει προς τα έξω το έργο των Ε.Φ.
Οι προσπάθειές του αυτές, αναγνωρίζονται από το σύνολο των συναδέλφων, καθώς και από την ηγεσία του Υπουργείου. Αποτέλεσμα της αναγνώρισης αυτής και της δικαίωσης των συνδικαλιστικών αγώνων είναι – με νόμο που προωθείται από το Υπουργείο Εσωτερικών στη Βουλή προς ψήφιση- η πλήρης ένταξη των Ειδικών Φρουρών στην Ελληνική Αστυνομία ως Αστυφυλάκων μετά την συμπλήρωση οχτώ ετών προϋπηρεσίας.
STS-114
STS-114 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια αποστολή του Διαστημικού Λεωφορείου Ντισκάβερι της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS). Εκτοξεύθηκε στις 26 Ιουλίου 2005 και ήταν η πρώτη πτήση 907 ημέρες μετά την απώλεια του Κολούμπια. Με την πτήση αυτή, καθώς και με την πτήση STS-121 επανήλθε το πρόγραμμα των διαστημικών λεωφορείων στον κανονικό του ρυθμό.
Η εκτόξευση της πτήσης εγκρίθηκε παρόλο που οι μετρητές καυσίμων στην εξωτερική δεξαμενή είχαν δείξει κάποια ελαττώματα. Η αρχική ημερομηνία εκτόξευσης όμως αναβλήθηκε από τις 13 Ιουλίου. Η αποστολή ολοκληρώθηκε στις 9 Αυγούστου 2005. Λόγω των καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν στο Ακρωτήριο Κέννεντυ το Ντισκάβερι προσγειώθηκε στην Πολεμική βάση Αεροπορίας Edwards στην Καλιφόρνια.
Κατά τη διάρκεια της εκτόξευσης του Ντισκάβερι παρατηρήθηκε όλως αιφνιδίως ότι θρύμματα υλικού ξέφυγαν από την εξωτερική δεξαμενή παρουσιάστηκε, πράγμα που στο παρελθόν είχε δημιουργήσει το πρόβλημα που οδήγησε στην τραγική καταστροφή και απώλεια του Κολούμπια. Κατά συνέπεια, η NASA με απόφασή της στις 27 Ιουλίου ανέβαλε τις επόμενες προγραμματισμένες πτήσεις και υπέβαλε πρόσθετες τροποποιήσεις στα σκάφη. Τελικά, στις 4 Ιουλίου 2006, η NASA με την επιτυχή πτήση STS-121 το διαστημικό πρόγραμμα συνεχίστηκε.
Πλήρωμα
Το πλήρωμα που επανδρώνει την πτήση:
Με την πτήση αυτή μεταφέρθηκαν επίσης οι αστροναύτες της 7ης Αποστολής από την γη στον διαστημικό σταθμό καθώς και οι αστροναύτες της 6ης Αποστολής από τον διαστημικό σταθμό στην γη.
Κυρίως σημεία της αποστολής
thumb|280px|left|[[26 Ιουλίου: Η εκτόξευση του Ντισκάβερι.]] thumb|280px|left|Το κοινό παρατηρεί την εκτόξευση του [[Διαστημικό Λεωφορείο Ντισκάβερι|Ντισκάβερι στό Ακρωτήριο Κέννεντυ.]] Με την πτήση STS-114 το διαστημικό πρόγραμμα ξαναμπήκε σε λειτουργία μετά την τραγική απώλεια του διαστημικό λεωφορείο Κολούμπια. Ήταν η δεύτερη πτήση διαστημικού λεωφορείου με γυναίκα κυβερνήτρια (Eileen Collins). Η αποστολή STS-114 επρόκειτο αρχικά να πραγματοποιηθεί με το διαστημικό λεωφορείο Ατλαντίς, αλλά η NASA το αντικατέστησε με το Ντισκάβερι λόγω λάθους εγκατάστασης στο σύστημα φρένων του Ατλαντίς. Δεκαεπτά χρόνια πριν, το Ντισκάβερι επίσης είχε πραγματοποιήσει την πτήση STS-26, την πρώτη αποστολή επιστροφής στο πρόγραμμα της NASA μετά την τραγική απώλεια του Τσάλλεντζερ.
Η αποστολή STS-114 μετέφερε και παρέδωσε προμήθειες στον διεθνή διαστημικό σταθμό. Εντούτοις, σημαντικότερος στόχος της αποστολής ήταν η δοκιμή και αξιολόγηση των νέων μέτρων διαστημικής ασφάλειας πτήσης, τα οποία περιέλαβαν τις νέες τεχνικές επιθεώρησης και επισκευής.
Τα μέλη του πληρώματος χρησιμοποίησαν το νέο σύστημα αισθητήρων τροχιακών βραχιόνων (αγγλ, Orbiter Boom Sensor System, OBSS) - ένα σύνολο οργάνων με επέκταση 15 μέτρων που συνδέεται με το σύστημα τηλεχειρισμού Remote Manipulator System.
thumb|Ο Robinson κάνει τον τρίτο διαστημικό περίπατο της αποστολής.
Το πλήρωμα έκανε τρις διαστημικούς περίπατους στο σταθμό. Ο πρώτος έγινε για δοκιμαστικά για τις τεχνικές επισκευής στο θερμικό σύστημα προστασίας του σκάφους. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου, οι αστροναύτες αντικατέστησαν ένα χαλασμένο γυροσκόπιο. Στον τρίτο, εγκατέστησαν την εξωτερική πλατφόρμα εναποθήκευσης και επισκεύασαν το σκάφος, κάτι που έγινε για πρώτη φορά στο διάστημα.
Έκτακτο πρόγραμμα διάσωσης
Μετά την πτήση STS-107 που οδήγησε στην απώλεια του Κολούμπια, είχε προταθεί στις μελλοντικές αποστολές να υπάρχει μια προγραμματισμένη μέριμνα διάσωσης που περιλαμβάνει ένα εφεδρικό σκάφος σε αναμονή έτοιμο για εκκίνηση σε περίπτωση ανάγκης. Ακόμη και πριν από το πρόβλημα με τους αισθητήρες που ήταν η αιτία να καθυστερήσει η εκτόξευση του Ντισκάβερι, η NASA είχε επιλέξει το πρόγραμμα πτήσης STS-300, σύμφωνα με το οποίο τα μέλη της STS-114 θα διέφευγαν στον διαστημικό σταθμό περιμένοντας την σωστική πτήση, ενώ το Ντισκάβερι θα διενεργούσε μια τηλεχειριζόμενη μη επανδρωμένη πτήση στην γη.
Μια επιπλέον επιλογή διάσωσης θα ήταν το ρωσικό διαστημικό σκάφος Soyuz. Ο Nikolay Sevastyanov, διευθυντής της ρωσικής διαστημικής εταιρίας Energia, αναφέρθηκε στην Πράβδα λέγοντας: "Σε περίπτωση που χρειαστεί, είμαστε σε θέση να διασώσουμε εννέα ναυαγισθέντες αστροναύτες με τρία διαστημικά σκάφη Soyuz τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του επόμενου έτους".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποστολές Διαστημικών Λεωφορείων Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2005
Φράνκφορτ (Κεντάκι)
Το Φράνκφορτ (αγγλικά: Frankfort) είναι πρωτεύουσα της αμερικανικής πολιτείας του Κεντάκι και έδρα της κομητείας Φράνκλιν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Φράνκφορτ έχει 25.527 κατοίκους και είναι η πέμπτη μικρότερη πολιτειακή πρωτεύουσα των ΗΠΑ όσον αφορά τον πληθυσμό. Είναι η κύρια πόλη μιας μικρής μητροπολιτικής περιοχής η οποία το 2000 είχε 66.798 κατοίκους. Είναι μέρος μιας ευρύτερης μητροπολιτικής περιοχής που περιλαμβάνει επίσης το Λέξινγκτον, το Λαφαγιέτ και το Ρίτσμοντ. Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Κεντάκι.
Οικονομία
Η οικονομία της πόλης βασίζεται κυρίως στην πολιτειακή κυβέρνηση, η οποία είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης, και ακολουθούν ο τομέας της υγείας, των κατασκευαστικών και καταστημάτων λιανικής. Για την βελτίωση της οικονομίας της πόλης το 1947 ιδρύθηκε το Frankfort Area Chamber of Commerce.
Λούκας Μπούα
Ο Λούκας Μπούα είναι Ισπανός αθλητής του στίβου.
2014
Στο Μεσογειακό Πρωτάθλημα Στίβου κάτω των 23 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.
2018
Στους Μεσογειακούς Αγώνες της Ταρραγόνας τερμάτισε 2ος, πίσω από τον Ιταλό Νταβίντε Ρε.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 ήταν 3ος στα 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές του στίβου Μπούα Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Λοκρός
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λοκρός είναι γνωστά τα εξής 4 διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Κατηγορία:Παιδιά του Δία Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Φωκίδας Κατηγορία:Δευκαλιωνίδες
Λίχας
μικρογραφία|δεξιά|«Ο Ηρακλής εκτοξεύει θυμωμένος μακρυά τον Λίχα», έργο του [[Αντόνιο Κανόβα (1795-1802).]] Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λίχας είναι γνωστός κυρίως ο κήρυκας υπηρέτης του Ηρακλή στον μύθο της Δηιανείρας και της Ιόλης. Ο Λίχας είναι περισσότερο γνωστός από την τραγωδία του Σοφοκλή «Τραχίνιαι». Μετά την άλωση της Οιχαλίας ο Λίχας οδήγησε κατά διαταγή του Ηρακλή την Ιόλη στην Τραχίνα και έφερε εκεί τον χιτώνα του Νέσσου, τον οποίο παρέδωσε στον Ηρακλή κατά διαταγή της Δηιανείρας. Η διήγηση αυτή πάντως είχε καταγραφεί παλαιότερα από τον Αισχύλο.
Με το όνομα Λίχας αναφέρεται και ένας Σπαρτιάτης που ανεκάλυψε τα οστά του Ορέστη, τα οποία σύμφωνα με δελφικό χρησμό ήταν απαραίτητο να βρεθούν ώστε οι Σπαρτιάτες να νικήσουν τους Τεγεάτες (Ηρόδοτος, Α 68).
Πηγή
Λιχας
Μαθήματα Αποπλάνησης
Το Μαθήματα Αποπλάνησης (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: No Hard Feelings) είναι κωμική ταινία του 2023 σε σκηνοθεσία από τον Τζιν Στουπνίτσκι, ο οποίος έγραψε το σενάριο από τον Τζον Φίλιπς. Πρωταγωνιστούν οι Τζένιφερ Λόρενς, Άντριου Μπαρθ Φέλντμαν, Λόρα Μπενάντι, Νάταλι Μοράλες, και Μάθιου Μπρόντερικ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2023 Κατηγορία:Αμερικανικές εφηβικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάικλ Ντάνα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Δυναστεία Μινγκ
Η δυναστεία των Μινγκ (Μινγκ Τσάο) ήταν η δυναστεία που κυβέρνησε την Κίνα από το 1368 έως το 1644. Ήταν η τελευταία δυναστεία εθνικότητας Χαν και υποσκέλισε τη μογγολικής εθνικότητας δυναστεία των Γιουάν προτού παραδώσει τα σκήπτρα στη μαντσουριανής εθνικότητας δυναστεία των Τσινγκ. Η επικράτεια της δυναστείας των Μινγκ, η Κίνα της εποχής, ονομαζόταν Αυτοκρατορία του μεγάλου Μινγκ. Αν και η πρωτεύουσα των Μινγκ, το Πεκίνο, έπεσε το 1644, υπολείματα της εξουσίας των Μινγκ άντεξαν έως το 1662.
Οι Μινγκ συγκρότησαν τεράστιο στρατό και ναυτικό. Το ναυτικό τους περιελάμβανε τετρακάταρτα πλοία εκτοπίσματος 1.500 τόνων. Ο δε στρατός τους είχε σε ετοιμότητα 1.000.000 άνδρες. Πάνω από 100.000 τόνοι σιδήρου εξορύσσονταν κάθε χρόνο στη βόρεια Κίνα και τυπώθηκαν πολλά βιβλία με σύστημα μεταβλητών στοιχείων. Από την εποχή της διαδοχής των Μινγκ από τους Τσινγκ και μέχρι τη μοντέρνα εποχή, είχε εκφραστεί έντονα από μερίδα του πληθυσμού η αντίθεση στην εξουσία των μη - Χαν και η πρόθεση για αποκατάσταση των Μινγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μινγκ Μινγκ Μινγκ Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας
Σούκρε
Η Σούκρε είναι η συνταγματική πρωτεύουσα της Βολιβίας. Έχει πληθυσμό 247.300 κατοίκους σύμφωνα με απογραφή του 2006. Βρίσκεται στο νοτιο-κεντρικό σημείο της πόλης σε υψόμετρο 2750μ. Το 1991 η Σούκρε ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την Ουνέσκο.
Η πόλη των τεσσάρων ονομάτων
Κάθε ένα από τα ονόματα αντιπροσωπεύουν μια συγκεκριμένη εποχή της ιστορίας της πόλης.
Λοξώ
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λοξώ είναι γνωστή η μία από τις τρεις θυγατέρες του Βορέου. Η Λοξώ, μαζί με τις αδελφές της Ούπη και Εκαέργη, έφθασε στη Δήλο, στο ιερό του Απόλλωνα, από τη χώρα των Αριμασπών. Το όνομά της Λοξούς συνδέεται χωρίς αμφιβολία με το επίθετο-επίκληση του «Λοξίου Απόλλωνος».
Πηγές
Λοξω
Ντέιβιντ Κόνολι
Ο Ντέιβιντ Κόνολι (David Connolly, γενν. 1954 στo Σέφηλντ της Αγγλίας) ειναι Άγγλος λογοτέχνης και μεταφραστής ελληνικών κειμένων.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε αρχαία ελληνική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Lancaster (1974-77), μεσαιωνική και νεοελληνική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (1977-79) και έλαβε τον τίτλο του Διδάκτορα της Φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο του East Anglia (1997)
Βραβεύσεις
Οι μεταφράσεις του Κόνολι έχουν βραβευτεί με το Yeats Club Sixth Open Poetry Competition for Translations Prize (1989), το Elizabeth Constantinides Memorial Translation Prize (1996), το Βραβείο της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας για την καλύτερη μετάφραση από τα ελληνικά (1996) και την Τιμητική Διάκριση του Υπουργείου Πολιτισμού (1999).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας
Θάσος
Η Θάσος είναι νησί της Μακεδονίας, βρίσκεται στο βόρειο Αιγαίο πέλαγος και απέχει λίγα χιλιόμετρα από την Καβάλα αποτελώντας το βορειότερο ελληνικό νησί. Είναι γνωστή επίσης ως και το σμαράγδι του Αιγαίου. Το μήκος των ακτών της φτάνει τα 115 χλμ. και η επιφάνεια του εδάφους της απλώνεται σε 378,84 τετρ. χλμ. Μια απόσταση 18 ναυτικών μιλίων τη χωρίζει από την Καβάλα και μόλις 6 μίλια από την Κεραμωτή και το Αεροδρόμιο της Καβάλας. Διοικητικά η Θάσος υπάγεται στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, και, μαζί με τις νησίδες που την περιβάλλουν, αποτελεί τον ομώνυμο δήμο και την ομώνυμη περιφερειακή ενότητα. Έδρα του νησιού είναι ο Λιμένας, ο οποίος συχνά συγχέεται με τα Λιμενάρια, τη δεύτερη κωμόπολη του νησιού. Το νησί είναι κατάφυτο και η ξυλεία αποτελεί ένα από τα κύρια εισοδήματα των Θασίων, όπως και η εξόρυξη μαρμάρου, ο τουρισμός, το λάδι, οι ελιές, το μέλι κ.ά. Ελιές, πεύκα, πλατάνια, έλατα, φλαμουριές, κέδρα, κρανιές και άλλα ήμερα και άγρια δένδρα καλύπτουν τους μικρούς κάμπους μέχρι τις κορφές των βουνών. Έχει περίπου 12.000 κατοίκους.
Ονομασία
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, η νήσος οφείλει την ονομασία της στον Θάσο, επικεφαλής Φοινίκων αποίκων.
Μυθολογία
Σύμφωνα με τη μυθολογία η Θάσος ανακαλύφθηκε με αφορμή μία από τις πολλές ερωτικές περιπέτειες του Δία. Όταν ο Δίας, μεταμορφωμένος σε ταύρο, έκλεψε την κόρη του βασιλέως της Φοινίκης Αγήνορα, την Ευρώπη, αυτός ζήτησε από τους γιους του Φοίνικα, Κίλικα, Κάδμο και τον εγγονό του Θάσο να την αναζητήσουν. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησής του, ο Θάσος βρέθηκε κάποια στιγμή στο νησί. Γοητεύτηκε από την απαράμιλλη ομορφιά και κάλλη του νησιού και μην μπορώντας να επιστρέψει πίσω χωρίς την Ευρώπη, αποφάσισε να εγκατασταθεί μονίμως στο νησί.
Γεωγραφία
thumb|258px|Τοπογραφικός χάρτης της Θάσου
Η Θάσος είναι νησί του Βόρειου Αιγαίου. Είναι ορεινός τόπος και η ψηλότερη κορυφή της είναι το Ψαριό ή Υψάριον (1.203 μ.). Η πρόσβαση, όμως, είναι εύκολη χάρη στους δασικούς δρόμους. Χαρακτηρίζεται από πλούσιους κάμπους με ελαιόδενδρα. Από την αρχαιότητα ήταν γνωστή για το πλούσιο υπέδαφός της σε σίδηρο, χρυσό και στο κατάλευκο μάρμαρό της.
Το νησί σε όλη του την έκταση έχει ακτές, όπως τη Χρυσή Αμμουδιά στη Σκάλα Παναγιάς, τη Χρυσή Ακτή στη Σκάλα Ποταμιάς, τα Κοίνυρα, ο Παράδεισος, τη Θημωνιά, την Αλυκή, την Ψιλή Άμμο, το Αστρίς, την Ακτή του Ποτού, το Πευκάρι, την Ακτή Λιμεναριών μέχρι την Τρυπητή, τον Ατσαπά στη Σκάλα Μαριών, την Ακτή Καλλιράχης, την Ακτή Σωτήρας, την Ακτή Αλσυλλίου (Δασύλιο) στη Σκάλα Πρίνου, τη Σκάλα Ραχωνίου, τον Παχύ, το Παπαλιμάνι, τη Γλυφάδα και στην πόλη του Λιμένα την Ακτή Αγίου Βασιλείου, την παραλία (συνοικισμού) στην ανατολική πλευρά της πόλης, το Νυστέρι και το Γλυκάδι (2-3 χλμ. από Λιμένα). Αξιοσημείωτες είναι επίσης οι πηγές που υπάρχουν στην Παναγία της Θάσου.
Κλίμα
Το κλίμα της Θάσου είναι εύκρατο, δροσερό το καλοκαίρι και ήπιο το χειμώνα. Ο Ιπποκράτης μάς έχει αφήσει πολύτιμες καταγραφές για το θασιακό κλίμα, όταν για 3 χρόνια διέμενε στο νησί τον 5ο αιώνα π.Χ. Στο βιβλίο Επιδημίες Α δηλώνει ότι στη Θάσο «γενικά ο χειμώνας έμοιαζε με άνοιξη». Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 17,2 βαθμοί Κελσίου, η δε μέση καλοκαιρινή θερμοκρασία (Ιούλιος) είναι 23,4oC.
Δραστηριότητες
Οι δραστηριότητες που ευνοούνται στη Θάσο περιλαμβάνουν το θαλάσσιο σκι και το ψάρεμα, την πεζοπορία και την ορειβασία, το κυνήγι, καθώς και την παρατήρηση πουλιών. Επίσης, έχει ξεκινήσει για πρώτη φορά να εφαρμόζεται το πρόγραμμα της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρίας και της διεθνούς οργάνωσης Bird Life για τη συνεχή παρακολούθηση από εθελοντές της σημαντικής περιοχής για τα άγρια πουλιά στη Θάσο (ΙΒΑ GR016). Ένα τμήμα του νησιού έχει χαρακτηριστεί ως ιδιαίτερης αξίας για τα άγρια πουλιά (έχουν ανάλογα χαρακτηριστεί άλλες 96 περιοχές σε όλη την Ελλάδα) και είναι από τις πρώτες πανελλαδικά περιοχές που έχουν μπει σε καθεστώς παρακολούθησης από εθελοντές των παραπάνω οργανώσεων. Τα στοιχεία που συλλέγονται, ταξινομούνται και δημιουργούν, μαζί με τα στοιχεία από όλες τις σημαντικές περιοχές για τα πουλιά της Ευρώπης, μια μεγάλη πανευρωπαϊκή βάση δεδομένων. Αυτό επιτρέπει σε ειδικούς επιστήμονες, αλλά και κάθε ενδιαφερόμενο, να παρακολουθεί τις αυξομειώσεις των πληθυσμών κάθε σημαντικού είδους της ορνιθοπανίδας στην Ευρώπη, τις αλλοιώσεις του φυσικού περιβάλλοντος από ανθρώπινες δραστηριότητες στους βιότοπους και μέσω των εθελοντών να ελέγχεται κάθε παράνομη δραστηριότητα στις περιοχές αυτές. Στη Θάσο επίσης υπάρχει έντονο το στοιχείο του ποδοσφαίρου, καθώς σχεδόν κάθε χωριό του νησιού εκπροσωπείται από τη ποδοσφαιρική του ομάδα στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Καβάλας. Οι ομάδες είναι: Αναγέννηση Λιμεναρίων, Κεραυνός Καλλιράχης, Φάρος Μαριών, Δόξα Θεολόγου-Ποτού, Θεαγένης Λιμένα Θάσου, Αίας Παναγίας, Α.Ο. Ποταμιάς, Άρης Πρίνου.Επίσης στο Λιμένα,δραστηριοποιείται η ομάδα βόλεϊ Ανδροσθένης Θάσου.
Ορυκτός Πλούτος
Το νησί της Θάσου διαθέτει σημαντικό ορυκτό πλούτο, ο οποίος είχε τύχει εκμετάλλευσης ήδη από τα αρχαία χρόνια: εξόρυξη βασικών και πολύτιμων μετάλλων, ώχρας, μαρμάρων κ.α. Ανασκαφές στη νότια Θάσο έφεραν στο φως προϊστορικά ορυχεία ώχρας που αποτελούν σταθμό στην εξορυκτική δραστηριότητα της Ευρώπης, αντιπροσωπεύοντας τα πρώτα υπόγεια ορυχεία στον Ευρωπαϊκό χώρο, και ίσως στον κόσμο, με οριζόντια υπόγεια εξόρυξη. Παρά το γεγονός ότι ο Ηρόδοτος αναφέρει μόνο την εκμετάλλευση χρυσού στη Θάσο (μεταξύ Κοινύρων και Αινύρων, σημερινή Ποταμιά και κάτω από την ακρόπολη της Θάσου), εντούτοις έχουν εντοπιστεί μια σειρά από αρχαία μεταλλεία εξόρυξης μολύβδου-αργύρου σε μία ζώνη που αρχίζει από το Ακρωτήρι Σαλονικιός στο νότιο τμήμα και καταλήγει στο Ακρωτήρι Παχύς στο βόρειο τμήμα του νησιού: Βούβες, Κουμαριά, Μαρλού-Κουρλού και Σωτήρος καθώς και πολλοί χώροι εκκαμίνευσης: Αερμόλα, Σκωρίδια, Παδιά και Σκρές. Επίσης στην ευρύτερη περιοχή όπου σήμερα σώζεται το Μεταλλευτικό Συγκρότημα Λιμεναρίων Θάσου, αναπτύχθηκε μεταλλευτική δραστηριότητα εξόρυξης και επεξεργασίας κοιτασμάτων σιδήρου-μολύβδου-ψευδαργύρου (ορυχεία «καλαμίνας»), από τις αρχές του 20ου αιώνα έως και την οριστική διακοπή των εργασιών το 1962. Το ιστορικό λατομείο μαρμάρου των Αλυκών Θάσου που είναι σήμερα σε μεγάλο βαθμό βυθισμένο, λειτούργησε από τον 6ο αιώνα π.Χ. έως τον 6ο αιώνα μ.Χ. δημιουργώντας πλούτο στην περιοχή. Ο χώρος λειτούργησε ως εμπορικό κέντρο και σημείο αναφοράς για το μάρμαρο και τα προϊόντα του, σε όλη τη διάρκεια της Ελληνικής, Ρωμαϊκής και ένα μεγάλο μέρος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.Πιθανότατα τα μάρμαρα που κοσμούν άλλες αρχαιολογικές περιοχές, όπως π.χ. την Αμφίπολη, να προέρχονται από το αρχαίο λατομείο της Αλυκής. Τέλος, στη σύγχρονη εποχή, τα σημαντικά κοιτάσματα μαρμάρου της Θάσου (Λευκό Θάσου, Λευκό Λιμένα Θάσου «ΠΡΙΝΟΣ», Κρυσταλλίνα Θάσου κλπ) συνεχίζουν να αποτελούν αντικείμενο εκμετάλλευσης και να προσφέρουν στην εθνική οικονομία εδώ και πολλές δεκαετίες.
Νεότερη παλαιολιθική εποχή
thumb|258px|Υφαλοκρηπίδα του βόρειου Αιγαίου, περ. [[16η χιλιετία π.Χ.|16η-14η χιλιετία π.Χ.]] Στη νεότερη παλαιολιθική εποχή (20ή χιλιετία π.Χ.) η στάθμη της θάλασσας ήταν χαμηλότερη από τη σημερινή εξαιτίας των παγετώνων. Η σημερινή Θάσος ήταν ενωμένη με την ξηρά σχηματίζοντας χερσόνησο. Η δυτική ακτή της χερσονήσου ξεκινούσε από ένα φυσικό λιμανάκι, περίπου δέκα χιλιόμετρα νότια της σημερινής Καβάλας, συνέχιζε νότια και ενωνόταν με το σημερινό νησί στο σημείο Σκάλα Μαριών. Η ανατολική ακτή ξεκινούσε από το νότιο ακρωτήρι, τη σημερινή Ποταμιά και συνέχιζε με κατεύθυνση βόρια βορειοανατολικά. Αρχαιότατα δείγματα ανθρώπινης και ζωικής παρουσίας βρίσκουμε σε μια πεδιάδα στα νοτιοανατολικά της Θάσου, σε μια απόσταση περ. 15 χιλ. από τη Σκάλα Μαριών. Όπως ανακαλύφτηκε το 1956, την προϊστορική εποχή υπήρχε νταμάρι στη σημερινή περιοχή της Μαυρόλακκας, ενώ απολιθωμένα οστά που βρέθηκαν χρονολογούνται την εποχή του δεύτερου ημίσεος της παλαιολιθικής εποχής, τη λεγόμενη Νεώτερη Παλαιολιθική Εποχή.
Η παρουσία παλαιολιθικών ανθρώπων στις εύφορες ακτές της αρχαίας Θράκης είχαν γίνει γνωστές και από άλλα αρχαιολογικά ευρήματα, π.χ. στην Κομοτηνή. Οι παλαιολιθικοί αυτοί άνθρωποι ασχολούνταν με το κυνήγι, την αλιεία και τη συγκομιδή καρπών. Στην περιοχή Τζίνες πιθανόν να χρησιμοποιούσαν για κατοικία τους χώρους των φυσικών σπηλαίων. Σήμερα, στην ίδια περιοχή γίνεται βιομηχανική εξόρυξη και γι΄ αυτό πολλά από τα ευρήματα ίσως να έχουν χαθεί.
Σημαντικά είναι τα ευρήματα εργαλείων από κέρατο βοδιού, δείγμα της παρουσίας του προϊστορικού βοδιού Bos taurus primigenius, που αποδεικνύει ότι το νησί ήταν ενωμένο με την ξηρά. Επίσης βρέθηκαν επεξεργασμένα κέρατα της αντιλόπης σάιγκα που χρονολογούνται πριν από την 10η χιλιετία π.Χ., αφού το είδος αυτό της αντιλόπης έφυγε πριν από 13000 χρόνια και εγκαταστάθηκε στις Ευρασιατικές στέπες, όταν έλιωσαν οι παγετώνες. thumb|258px|Προϊστορικές εγκαταστάσεις στο νησί.Κώδικας χρωμάτων: Παλαιολιθική εποχή (ερυθρό), Νεολιθική εποχή (κυανό), Εποχή του χαλκού (πορτοκαλί), Εποχή του μπρούτζου (πράσινο), Πρώιμη εποχή του σιδήρου (κίτρινο)
Νεολιθική εποχή
Τη νεολιθική εποχή παρατηρούμε την ίδρυση οικισμών, αφού οι άνθρωποι λόγω της καλλιέργειας των αγρών και της κτηνοτροφίας εγκαταστάθηκαν. Οι οικισμοί αυτοί αποτελούνται από πέτρινα ή ξύλινα σπίτια, στα οποία χρησιμοποιήθηκε πηλός και ψημένα τούβλα. Παρουσιάζονται επίσης πήλινα αγγεία καθημερινής χρήσης και για την αποθήκευση τροφίμων.
Ο αρχαιότερος οικισμός της Θάσου ανακαλύφτηκε το 1986 και ανασκάφτηκε το 1993-94. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος του νησιού, δυτικά του χωριού Λιμενάρια. Ο προϊστορικός οικισμός βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τέλος της λοφοσειράς κοντά στην ακρογιαλιά. Χρονολογείται από την 6η χιλιετία π.Χ. και παρουσιάζει νεολιθικά χαρακτηριστικά. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως θεμέλια πασσάλων, υπολείμματα τοίχων, λιθοστρωμάτων, οικιακές εστίες, καθώς και λακκούβες με κιούπια για την αποθήκευση τροφίμων. Τα ευρήματα συνοδεύονται με πολλά και διάφορα εργαλεία, ενώ υπάρχει και ένα προϊστορικό νεκροταφείο. Πιο ψηλά, στο ίδιο σχεδόν μέρος επάνω στον λόφο, βρίσκεται οικισμός της εποχής του χαλκού που ανασκάφτηκε το 1995-96.
Οι κάτοικοι των προϊστορικών αυτών οικισμών έκαναν εξόρυξη πηλού από τη νεοπαλαιολιθική ως τη νεολιθική εποχή και συγκεκριμένα στο σημείο Τ1 (κοντά στις Τζίνες) με τη βοήθεια εργαλείων από κέρατο. Σε ένα σημείο πιο ψηλά βρίσκεται άλλο, υπόγειο νταμάρι, στο οποίο χρησιμοποιήθηκαν εργαλεία από πυρόλιθο και είναι νεότερο του προηγούμενου. Άλλα υπόγεια νταμάρια βρίσκονται στα σημεία Τ3 και Τ6. Το νεώτερο των νταμαριών αυτών χρονολογείται την αρχαιονεολιθική εποχή, περ. 6400 π.Χ., ως τη μεσονεολιθική εποχή, περ. 5η χιλιετία π.Χ.
Το αρχαίο νόμισμα της Θάσου
Στα τέλη του 6ου αι. π.Χ., την εποχή της ακμής της μεταλλωρυχείας στη Θάσο, η ετήσια παραγωγή πολύτιμου μετάλλου ανερχόταν στα 200 τάλαντα, που σήμερα ισοδυναμεί με 7,2 τόνους ασήμι. Νομισματοκοπεία υπήρχαν πιθανώς στην αρχαία πόλη της Θάσου, στη Νεάπολη (Καβάλα) και στην Περαία της (διάφορες μικρές πόλεις-αποικίες της Θάσου, όπως ο Δάτος, η Οισύμη κ.α.), τα οποία προφανώς κατατάσσονται στα αρχαιότερα νομισματοκοπεία του ελλαδικού χώρου. Τα τελευταία 100 χρόνια οι αρχαιολογικές ανασκαφές της Γαλλικής Σχολής Αθηνών άνω των 10.000 νομισμάτων που κόπηκαν στη Θάσο.
Στατήρας της Θάσου, 6ος - 50ς αι. π.Χ.
Την μπροστινή όψη των αρχαιότερων νομισμάτων της Θάσου στολίζουν θέματα σχετικά με τη λατρεία του Διόνυσου. Παρουσιάζουν έναν Σειληνό που κρατάει μια αντιστεκόμενη Μαινάδα. Η πίσω όψη δείχνει έναν τετράπτερο μύλο ή μια Γοργόνα. thumb|upright=.6|Ημίδραχμο της Θάσου. 4ος αι. π.Χ. thumb|upright=.6|[[Τετράδραχμο της Θάσου. 2ος αι. π.Χ.]]