cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος
Η διαδικασία
Στις 7 Νοεμβρίου 680, αρχικά 37 επίσκοποι και ένας αριθμός πρεσβυτέρων συγκλήθηκαν στο Μέγα Παλάτιον στην αίθουσα τη λεγόμενη Τρούλος. Οι Πατριάρχες της Κωνσταντινουπόλεως και της Αντιόχειας συμμετείχαν προσωπικά, ενώ οι Πατριάρχες Αλεξανδρείας και Ιεροσολύμων εκπροσωπήθηκαν από διορισμένους (καθώς οι περιοχές των δύο αυτών εδρών είχαν καταληφθεί από Μουσουλμάνους). Ο πάπας Ρώμης και το συνέδριο που είχε συγκληθεί στη Ρώμη εκπροσωπούντο από μερικούς επισκόπους και ιερείς, σύμφωνα με την Παράδοση της Εκκλησίας. Ο Αυτοκράτορας συμμετείχε και προήδρευσε στις πρώτες 11 συνεδρίες, έλαβε μέρος στις συζητήσεις και επέστρεψε στην τελική συνεδρία στις 16 Σεπτεμβρίου 681, στην οποία παρευρέθησαν 151 επίσκοποι.
Κατά τη Σύνοδο αναγνώστηκε η επιστολή του πάπα Αγάθωνα, που αναφερόταν στην παραδοσιακή πίστη της Εκκλησίας, ότι ο Χριστός είχε δύο θελήσεις, θεία και ανθρώπινη και οι πιο πολύ παρεστώτες επίσκοποι αποδέχθηκαν την επιστολή. Ο Πατριάρχης Μακάριος υπερασπίστηκε τον μονοθελητισμό, αλλά καταδικάστηκε και καθαιρέθηκε, μαζί με δύο ομοϊδεάτες του. Η Σύνοδος αποφάνθηκε ότι ο Ιησούς Χριστός κατείχε δύο ενέργειες και δύο θελήσεις και πως η ανθρώπινη βούληση "ήταν υποταγμένη στη θεϊκή και παντοδύναμη βούλησή του". Η Σύνοδος απέφυγε προσεκτικά να αναφερθεί στον Μάξιμο τον Ομολογητή, που τον θεωρούσαν με υποψία. Η Σύνοδος καταδίκασε τον μονοενεργητισμό και τον μονοθελητισμό ως αιρέσεις και περιέλαβε σε αυτό όσους είχαν υποστηρίξει τη δοξασία αυτή: τον πάπα Ονώριο Α΄ και τέσσερις πρώην Πατριάρχες της Κωνσταντινούπολης. Όταν η Σύνοδος είχε ολοκληρωθεί, τα θεσπίσματα στάλθηκαν στη Ρώμη, όπου έγιναν δεκτά από τον πάπα Λέοντα Β΄. Στην επιστολή επιβεβαίωσης της Συνόδου, ο Λέων Β΄ κατηγορεί τον Ονώριο Α΄ για "βέβηλη προδοσία ..., που δεν προσπάθησε να αγιάσει την Εκκλησία με διδασκαλία της Αποστολικής Παράδοσης".
Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της Συνόδου, κάποιος ιερέας του Μονοθελητισμού ισχυρίστηκε ότι μπορούσε να αναστήσει νεκρό, για να αποδείξει την υπεροχή της άποψής του. Έφερε ένα πτώμα και ψιθύρισε προσευχές στα αυτιά του, αλλά δεν μπόρεσε να το αναζωογονήσει.
Πηγές
Κατηγορία:Οικουμενικές Σύνοδοι
Ανουκέτ
Στην Αιγυπτιακή μυθολογία, η Ανουκέτ (επίσης Ανκέτ, και στα ελληνικά Άνουκις ή Άνουκκις ή Ανούκις ή Ανούκκις) αρχικά ήταν προσωποποίηση και θεότητα του Νείλου, σε περιοχές όπως η Ελεφαντίνη, εκεί όπου αρχίζει η διαδρομή του προς την Αίγυπτου, και τις κοντινές περιοχές της Νουβίας.
Η Ανουκέτ ήταν μέρος τριάδας μαζί με τον θεό Κνουμ και τη θεά Σατέτ, της οποίας είναι κόρη ή αδελφή, ενώ μπορεί να ήταν νεαρή σύζυγος του Κνουμ. Η Ανουκέτ απεικονίζεται ως γυναίκα με στέμμα από φτερά (κάτι που θεωρείται από τους περισσότερους αιγυπτιολόγους ως στοιχείο προερχόμενο από τη Νουβία). Το ιερό της ζώο είναι η γαζέλα.
Ένας ναός αφιερωμένος στην Ανουκέτ χρίστηκε στο νησί Σεχέιλ. Επιγραφές υποδηλώνουν ότι σε εκείνο το μέρος είχε αφιερωθεί ιερό ή βωμός σε αυτήν, από τον Φαραώ της 13ης Δυναστείας Σομπεκχοτέπ Γ΄. Πολύ αργότερα, κατά την περίοδο της 18ης Δυναστείας, ο Αμενχοτέπ Β΄ αφιέρωσε ιερό στη θεά.
Κατά τη διάρκεια του Νέου Βασιλείου η λατρεία της Ανουκέτ στην Ελεφαντίνη περιελάμβανε την πομπή της θεάς στον ποταμό τον πρώτο μήνα του Σέμου. Επιγραφές αναφέρουν τη γιορτή της πομπής του Κνουμ και τις Ανουκέτ αυτήν την περίοδο.
Όταν άρχιζε η ετήσια πλημμύρα του Νείλου, άρχιζε η Γιορτή της Ανουκέτ. Η άνθρωποι πετούσαν στο ποτάμι νομίσματα, χρυσάφι, κοσμήματα και πολύτιμα δώρα, σε ανταπόδοση για τα το ζωογόνο νερό και των αγαθών που παρείχε η γονιμότητα της θεάς. Το ταμπού που ίσχυε σε πολλά μέρη της Αιγύπτου για την κατανάλωση συγκεκριμένων ειδών ψαριών τα οποία θεωρούνταν ιερά, έπαυε να ισχύει κατά τη διάρκεια της περιόδου της γιορτής, υποδηλώνοντας ότι αυτά τα είδη ψαριών του Νείλου ήταν τοτέμ της θεάς, και καταναλώνονταν ως μέρος των λατρευτικών τελετουργιών κατά τη διάρκεια των γιορτών της θεάς.
Βιβλιογράφια
Κατηγορία:Τριάδα της Ελεφαντίνης
Στάδιο Σπαρτάκ (Βλαντικαφκάς)
Το Δημοκρατικό στάδιο Σπαρτάκ (ρωσικά: Республиканский стадион Спартак) είναι γήπεδο ποδοσφαίρου στη Ρωσία. Βρίσκεται στο Βλαντικαφκάς την πρωτεύουσα της Βόρειας Οσετίας - Αλανίας. Το στάδιο έχει χωρητικότητα 32.464 θεατών και αποτελεί έδρα της Αλάνια Βλαντικαφκάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πληροφορίες για το Σταδίου Σπαρτάκ στην ιστοσελίδα της Αλάνια Βλαντικαφκάς(ρωσικά)
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Ρωσία Κατηγορία:Αλάνια Βλαντικαφκάς
Κώστας Βιδάλης
Βιογραφία
Ο Κώστας Βιδάλης γεννήθηκε το 1904 στην Αθήνα. Αφού πήρε το απολυτήριο του Γυμνασίου γράφτηκε στη Νομική Σχολή Αθηνών. Ωστόσο παράτησε τις σπουδές για να ασχοληθεί με την δημοσιογραφία, και ιδιαίτερα τα οικονομικά θέματα. Το 1924 σε ηλικία 20 ετών άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στον Ριζοσπάστη. Το 1936 πήγε ως απεσταλμένος του Ριζοσπάστη στην Ισπανία για να παρακολουθήσει τη Σπαρτακιάδα της Βαρκελώνης. Εκεί συνέχισε για κάποιο διάστημα ως ανταποκριτής του εμφυλίου πολέμου. Μετά την επιστροφή του από την Ισπανία, εξορίστηκε στα Κύθηρα από το καθεστώς του Μεταξά. Το 1941 έγινε μέλος του ΚΚΕ, ενώ συμμετείχε και στο ΕΑΜ από το πόστο της κεντρικής διαφώτισης. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Συντακτών.
Η δολοφονία του
Τον Αύγουστο του 1946 ο Βιδάλης πήγε στη Θεσσαλία για να καλύψει τα εγκλήματα των παρακρατικών κατά των αριστερών της περιοχής. Λόγω της επικινδυνότητας της αποστολής ο διευθυντής της εφημερίδας Καραγιώργης προσπάθησε να τον αποτρέψει. Ωστόσο ο Βιδάλης επέμεινε για λόγους αρχής και καθήκοντος. Αναχώρησε από την Αθήνα στις 11 του μηνός. Στις 13 ταξίδευε από Λάρισα για Βόλο. Ήταν η μέρα στην οποία ο Ριζοσπάστης έλαβε το τελευταίο του μήνυμα: «Λογαριάζω να 'μαι αυτού Παρασκευή βράδυ, 16 του μηνός. Μάζεψα φοβερό υλικό. Θα τα πούμε».
Στον Πλατύκαμπο οι παρακρατικοί του τοπικού αρχιληστή Σούρλα σταμάτησαν το τρένο και απήγαγαν τον Βιδάλη, μπροστά σε αξιωματικούς του κυβερνητικού στρατού, που παρέμειναν απαθείς. Στη συνέχεια τον οδήγησαν πρώτα στο καφενείο του χωριού Μελία και αργότερα το βράδυ τον μετέφεραν στο νεκροταφείο. Εκεί τον βασάνισαν και κατόπιν τον δολοφόνησαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Δολοφονημένοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949 Κατηγορία:Πολιτικές δολοφονίες Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
İstikbal
Η Istikbal Mobilya, περισσότερο γνωστή ως Istikbal, είναι τουρκική εταιρεία εμπορίας επίπλων που ιδρύθηκε το 1957. Είναι μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες του είδους της, με δραστηριότητα σε 140 χώρες παγκοσμίως. Στην Ελλάδα διαθέτει 3 αποκλειστικούς αντιπροσώπους, τον Όμιλο Πορτοκαλίδη με έδρα την Λάρισα, την εταιρεία Kouros Istikbal με έδρα την Καβαλά και την εταρεία Istikbal Kimerland με έδρα την Ξάνθη.
Η εταιρεία ιδρύθηκε από τον Χατζί Μποϋντάκ στη Καισάρεια. Έγινε γνωστή με το σύνθημα "Κάθε σπίτι ένα όμορφο μέλλον". Είναι ανώνυμη εταιρεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Τουρκίας
Άνω Παλαιοκαρυά Τρικάλων
Η Άνω Παλαιοκαρυά είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Παλαιοκαρυάς, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η Άνω Παλαιοκαρυά Τρικάλων  είναι κτισμένη σε υψόμετρο 732 μέτρων και έχει 29 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.429829" longitude="21.549683" zoom="13" width="1000" height="300" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Ιωάννης Πολίτης (υπουργός)
Ο Ιωάννης Πολίτης, (1890-3 Ιουνίου 1959 ), ήταν Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1890 και σπούδασε νομικά. Εισήλθε στο διπλωματικό σώμα ως διπλωματικός ακόλουθος το 1911. Υπηρέτησε στις ελληνικές πρεσβείες Βερολίνου, Κωνσταντινούπολης, και Παρισιού. Συμμετείχε στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1919), καθώς και στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης Λωζάνης (1923). Ο Ιωάννης Πολίτης από τη θέση του διευθυντή των Πολιτικών Υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών ήταν εκείνος που εισηγήθηκε την άρση των συμφωνιών περί της γιουγκοσλαβικής ελεύθερης ζώνης στη Θεσσαλονίκη με την αιτιολογία ότι τελικά η ύπαρξή της προσβάλει την ελληνική κυριαρχία, δημιουργώντας έντονες πολιτικές συζητήσεις.
Το 1928 ανέλαβε πληρεξούσιος υπουργός β΄ και δύο χρόνια μετά διορίστηκε πρέσβης στο Βερολίνο μέχρι το 1933 που μετατέθηκε στη Βαρσοβία. Το 1936 επί κυβερνήσεως Ιωάννη Μεταξά ανέλαβε πληρεξούσιος υπουργός α΄ και τον ίδιο χρόνο τοποθετήθηκε πρέσβης στη Βιέννη και στη συνέχεια στη Στοκχόλμη (1938). Στις 21 Φεβρουαρίου του 1940 τοποθετείται πρέσβης στη Ρώμη όπου και παρέμεινε μέχρι την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου του 1940. Στη διάρκεια της παραμονής του στη Ρώμη ο Ιωάννης Πολίτης είχε αναπτύξει ένα ευρύτατο δίκτυο συλλογής πληροφοριών. Ο Ι. Πολίτης ήταν επίσης εκείνος που συνέταξε τη λεγόμενη "Λευκή Βίβλο" για τον πόλεμο του 1940.
Μετά τη κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς ο Ι. Πολίτης διέφυγε στη Μέση Ανατολή. Στη συνέχεια μετά την απελευθέρωση υπήρξε μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του Αγ. Φραγκίσκου, και διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών στην Κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη Αυγούστου 1945, (και για 2 μήνες) στη κυβέρνηση του Δαμασκηνού (1945). Στις επόμενες εκλογές εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών με το κόμμα των Φιλελευθέρων όπου και ανέλαβε για ένα μήνα υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου, στην κυβέρνηση του Δ. Μαξίμου Εθνικής Οικονομίας και στην κυβέρνηση του Θ. Σοφούλη υφυπουργός και αργότερα υπουργός των Εξωτερικών.
Ο Ιωάννης Πολίτης πέθανε στην Αθήνα το 1959.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Ελληνοϊταλικός πόλεμος 1940 Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Σαφί της Περσίας
Ο Σαμ Μιρζά (1611 – 12 Μαΐου 1642), περισσότερο γνωστός με το δυναστικό του όνομα Σαχ Σαφί, ήταν ο 6ος Σαφαβίδης σάχης (βασιλιάς) του Ιράν, που κυβέρνησε από το 1629 έως το 1642.
Πρώιμη ζωή
Έλαβε το όνομα Σαμ Μιρζά όταν γεννήθηκε. Ήταν γιος του Μοχάμαντ Μπακέρ Μιρζά, τού μεγαλύτερου γιου τού σάχη Αμπάς Α΄, και της Ντιλαράμ Χανούμ, μίας Γεωργιανής συζύγου. Το 1615 ο Αμπάς Α΄σκότωσε τον Μοχάμεντ Μπακέρ, φοβούμενος ότι συνωμοτούσε εναντίον της ζωής του. Τα επόμενα χρόνια, ο καχύποπτος Aμπάς Α΄ σκότωσε ή τύφλωσε τους άλλους γιους του, αφήνοντας τον εγγονό του Σαφί ως διάδοχο στον θρόνο.
Η βασιλεία του
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c9/%E1%83%A0%E1%83%9D%E1%83%A1%E1%83%A2%E1%83%9D%E1%83%9B_%E1%83%AE%E1%83%90%E1%83%9C%E1%83%98.gif/170px-%E1%83%A0%E1%83%9D%E1%83%A1%E1%83%A2%E1%83%9D%E1%83%9B_%E1%83%AE%E1%83%90%E1%83%9C%E1%83%98.gif|δεξιά|μικρογραφία|374x374εσ| Ο [[Ρόστομος Καρτλή|Ροστόμ (γνωστός και ως Ρουστάμ Χαν), αντιβασιλιάς τού Κάρτλι, στην ανατολική Γεωργία, από το 1633 έως το 1658.]] Ο Σάφι στέφθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1629 σε ηλικία δεκαοκτώ ετών. Εξάλειψε ανελέητα όποιον θεωρούσε απειλή για την εξουσία του, εκτελώντας σχεδόν όλους τους βασιλικούς πρίγκιπες των Σαφαβιδών, καθώς και κορυφαίους αυλικούς και στρατηγούς. Έδινε ελάχιστη προσοχή στις δουλειές της κυβέρνησης και δεν είχε πολιτιστικά ή πνευματικά ενδιαφέροντα (δεν είχε μάθει ποτέ να διαβάζει ή να γράφει σωστά), προτιμώντας να περνάει τον χρόνο του πίνοντας κρασί ή επιδιδόμενος στον εθισμό του στο όπιο. Υποτίθεται, ωστόσο, ότι αποστρεφόταν τον καπνό τού τσιγάρου όσο και ο παππούς του, φτάνοντας στο σημείο να σκοτώνονται όσοι συλλαμβάνονταν να καπνίζουν δημόσια, ρίχνοντας λιωμένο μόλυβδο στο στόμα τους.
Η κυρίαρχη πολιτική μορφή της βασιλείας τού Σάφι ήταν ο Σαρού Τακί, που διορίστηκε μεγάλος βεζίρης το 1634. Ο Σαρού Τακί ήταν αδιάφθορος και εξαιρετικά αποτελεσματικός στην αύξηση των εσόδων για το κράτος, αλλά μπορούσε επίσης να είναι αυταρχικός και αλαζονικός.
Οι ξένοι εχθροί του Ιράν βρήκαν την ευκαιρία για να εκμεταλλευτούν την αντιληπτή αδυναμία τού Σαφί. Παρά τις σταθερές αρχικές επιτυχίες των Σαφαβιδών και τις ταπεινωτικές ήττες στον Οθωμανο-Σαφαβιδικό Πόλεμο (1623–1639) από τον παππού τού Σαφί και τον προκάτοχό του σάχη Αμπάς Α΄ τον Μέγα, οι Οθωμανοί, αφού είχαν σταθεροποιήσει και αναδιοργανώσει την οικονομία και τον στρατό τους υπό τον σουλτάνο Μουράτ Δ΄, πραγματοποίησαν επιδρομές στη Δύση, σε ένα χρόνο μετά την άνοδο τού Σαφί στο θρόνο. Το 1634 κατέλαβαν για λίγο το Ερεβάν και την Ταμπρίζ και το 1638 κατάφεραν τελικά να ανακαταλάβουν τη Βαγδάτη (Ανακατάκτηση της Βαγδάτης του 1638) και άλλα μέρη της Μεσοποταμίας (Ιράκ), τα οποία, παρόλο που καταλήφθηκαν ξανά αρκετές φορές αργότερα στην ιστορία από τους Πέρσες και κυρίως από τον Nαντέρ σαχ, τελικα θα παρέμεναν στα χέρια τους μέχρι τον απόηχο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο η συνθήκη τού Ζουχάμπ που ακολούθησε το 1639, έβαλε τέλος σε όλους τους περαιτέρω πολέμους μεταξύ των Σαφαβιδών και των Οθωμανών. Εκτός από τους Οθωμανικούς πολέμους, το Ιράν ταλαιπωρήθηκε από τους Ουζμπέκους και τους Τουρκμένους στα ανατολικά και έχασε για λίγο την Κανταχάρ στα ανατολικότερα εδάφη του από τους Μογγάλους το 1638. Για το τελευταίο αιτία ήταν κάτι, που φαίνεται ως πράξη εκδίκησης από τον δικό τους κυβερνήτη της περιοχής, Αλί Μαρντάν Χαν, όταν απολύθηκε από το αξίωμά του.
Το 1636 δέχθηκε μία εμπορική αντιπροσωπεία από τον Φρειδερίκο Γ΄ δούκα του Χόλσταϊν-Γκότορπ, στην οποία περιλαμβανόταν ο Αδάμ Ολεάριος. Ο Oλεάριος έγραψε ένα βιβλίο γι' αυτήν την επίσκεψη το 1647, το οποίο δημοσιεύτηκε ευρέως στην Ευρώπη. Το 1639, ο Σαφί έστειλε μία αντιπροσωπεία επιστροφής στο Χόλσταϊν-Γκόττορπ, χαρίζοντας δώρα στον δούκα. Ωστόσο, ο δούκας δεν επέτυχε τον τελικό του στόχο: να ξεκινήσει μία τακτική εμπορική σχέση με το Ιράν (και τη Ρωσία) και να κάνει τη νεοϊδρυθείσα πόλη του δούκα Φρήντριχστατ ευρωπαϊκό εμπορικό κέντρο.
Ο Σαφί απεβίωσε στις 12 Μαΐου 1642 και θάφτηκε στο Κομ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αμπάς Β΄. Ο τέλος του σχετιζόταν με βαριά μέθη. Σύμφωνα με μία αναφορά, που βρίσκεται στο βιβλίο Η σχέση της Κολχίδας ή Μενγκρελίας (1654) τού Αρκάντζελο Λαμπέρτι, ο Σαφί απεβίωσε σε έναν διαγωνισμό αλκοόλ με κάποιον Σεντάν Κιλάζντε (ή Τσιλάντζε), έναν διάσημο Γεωργιανό πρωταθλητή στο ποτό, καλεσμένο στο Ισφαχάν από τη Mινγκρελία.
Οικογένεια
Ο Σαφί είχε τρεις συζύγους:
Ο Σαφί είχε πέντε γιους:
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σαφαβίδες
Α.Ο. Νηρέας Χαλανδρίου
Προπονητές
Ενημέρωση: 22 Ιουνίου 2022
Σεζόν 2008-2009
Η ομάδα ανδρών του Ομίλου αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Α'2 Εθνικής Κατηγορίας, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό μετά το πέρας των αγωνιστικών της υποχρεώσεων. Στο παρελθόν είχε πραγματοποιήσει αξιόλογη πορεία στην Α1 Κατηγορία, από την οποία υποβιβάστηκε δύο χρόνια πριν.
Σεζόν 2016-2017
Τη σεζόν 2016-2017 η ομάδα αγωνίστηκε στα play out της Α'2 Εθνικής Κατηγορίας μαζί με άλλες 7 ομάδες. Η ομάδα του Ζυμβραγάκη Παναγιώτη, ο οποίος διαδέχθηκε τον Τρούλο Παναγιώτη μετά την παραίτησή του, κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία τερματίζοντας στη 2η θέση της βαθμολογίας. Εγκυκλοπαιδικά, στη Β' Κατηγορία Ανδρών έπεσαν οι ΟΥΚ Βόλου, ΝΟ Ρεθύμνου, ΝΕ Πατρών και ΑΟΝΣ Μίλων.
Σεζόν 2017-2018
Κατά τη σεζόν 2017-2018, η ομάδα συμμετείχε για άλλη μία φορά στα play out αλλά δεν κατάφερε να παραμείνει στη δεύτερη κατά σειρά εθνική κατηγορία και έπεσε στην Β΄ Κατηγορία Ανδρών τερματίζοντας στην τελευταία θέση, έχοντας μία νίκη. Στη Β' Κατηγορία Ανδρών έπεσαν επίσης οι Νηρέας Πατρών, ΝΟ Καλαμακίου και ο ΑΟ Ιωνικός που αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα.
Σεζόν 2019-2020
Η ομάδα βρίσκεται για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στα play off και διεκδικεί την άνοδο στην Α'2. Αυτή τη φορά οι ομάδες είναι 5 και τα εισητήρια ανόδου μόλις 2. Μετά από τρεις διαδοχικές ημέρες παιχνιδιών η ομάδα παίρνει την 2η προνομιούχο θέση και ανεβαίνει στην Α'2 Εθνική Κατηγορία μαζί με την πρωταθλήτρια ομάδα του ΑΟ Ιωνικού.
Σύνθεση 2019 - 2020
'''
• Προπονητής: Ζυμβραγάκης Παναγιώτης
• Βοηθός Προπονητή: Γρηγοριάδης Άγγελος
Σεζόν 2020-2021
Την περίοδο 2020-21, προπονητής του ανδρικού τμήματος ήταν ο Νίκος Καραμάνης.
Σεζόν 2021-2022
Την περίοδο 2021-2022, η ανδρική ομάδα πόλο του Νηρέα Χαλανδρίου με προπονητή τον Νίκο Καραμάνη έγραψε ιστορία κερδίζοντας επάξια την άνοδο στην Α1 Κατηγορία Ανδρών!
Σεζόν 2022-2023
Την περίοδο 2022-2023, ο Νηρέας Χαλανδρίου αγωνίζεται στην Α1 κατηγορία ανδρών κ προπονητής της ομάδας είναι ο Γιώργος Ιντζές.
Υδατοσφαίριση Γυναικών
Η ομάδα υδατοσφαίρισης γυναικών του Ομίλου αγωνίστηκε κατά την περίοδο 2008-09 στο πανελλήνιο πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας. Ήταν η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά του συλλόγου στην κατηγορία, μετά την άνοδό του από την Α2 Κατηγορία. Οι προπονήσεις της ομάδας πραγματοποιούνταν στο Ο.Α.Κ.Α.
Σεζόν 2021-22
Τη σεζόν 2021-22, η γυναικεία ομάδα πόλο του Νηρέα Χαλανδρίου υποβιβάστηκε στην Α2 Κατηγορία Γυναικών.
Σεζόν 2022-23
Τη σεζόν 2022-23, προπονητής της γυναικείας ομάδας πόλο αναλαμβάνει ο Λευτέρης Βούρος, αντικαθιστώντας τον Χάρη Γιακουμάτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
<BR>
Εξάδα του Σίφερτ
Η Εξάδα του Σέιφερτ είναι ομάδα γαλαξιών η οποία απέχει περίπου 190 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό του Όφεως. Φαινομενικά αποτελείται από έξι γαλαξίες, όμως ο ένας εξ αυτών είναι αντικείμενο υποβάθρου και άλλος είναι στην πραγματικότητα αποκομμένο τμήμα ήδη καταγεγραμμένου γαλαξία. Υπάρχει ισχυρή βαρυτική αλληλεπίδραση ανάμεσα στα σώματα της ομάδας, η οποία θα συνεχιστεί για εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια και θα οδηγήσει τελικά στην δημιουργία τεράστιου ελλειπτικού γαλαξία.
Ανακάλυψη
Ο αστρονόμος Καρλ Κήναν Σίφερτ (Carl Keenan Seyfert) ανακάλυψε τον σχηματισμό με χρήση φωτογραφικών πλακών κατασκευασμένων στο Παρατηρητήριο Barnard του Πανεπιστημίου Vanderbilt. Όταν δημοσίευσε τα αποτελέσματα της έρευνάς του το 1951, επρόκειτο για την πιο συνεκτική ομάδα γαλαξιών που είχε παρατηρηθεί μέχρι τότε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες γαλαξιών Κατηγορία:Όφις (αστερισμός)
Λα Τουρ-ντυ-Με
Το Λα Τουρ-ντυ-Με (γαλλικά: La Tour-du-Meix) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τυριμεξιέν (γαλλικά: Turimexiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ερμοκράτης
Ο Ερμοκράτης (- 407 π.Χ) ήταν Συρακούσιος αριστοκράτης και στρατηγός που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αντίσταση των Συρακουσίων κατά τη διάρκεια της σικελικής εκστρατείας των Αθηναίων.
Βιογραφία
Η ημερομηνία γέννησης του Ερμοκράτη είναι άγνωστη, αλλά είναι γνωστό ότι ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας και αρχηγός της αριστοκρατικής παράταξης των Συρακουσών. Ο Ερμοκράτης συμμετείχε στις συγκρούσεις των Συρακουσίων και των Καρχηδόνιων, αλλά διακρίθηκε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των Αθηναίων στη Σικελία. Το καλοκαίρι του 424 π.Χ, στη Γέλα, οι εκπρόσωποι των πόλεων της Σικελίας συγκεντρώθηκαν για να λύσουν τις διαφορές τους - παράλληλα, οι Αθηναίοι βρίσκονταν για δύο χρόνια στη Σικελία και εκμεταλλεύονταν τις εμφύλιες συγκρούσεις των Σικελών. Ο Ερμοκράτης έπεισε τους εκπρόσωπους να συνάψουν ειρήνη. Το 415 π.Χ, όταν κυκλοφόρησαν οι πρώτες φήμες για τις προετοιμασίες των Αθηναίων για τη σικελική εκστρατεία, ο Ερμοκράτης προσπάθησε να πείσει τους Συρακούσιους να ετοιμαστούν για άμυνα, αλλά στην αρχή δεν πέτυχε. Όταν οι Αθηναίοι έφθασαν στη Σικελία, ο Ερμοκράτης ανέλαβε το αξίωμα του στρατηγού, αλλά ανακλήθηκε μετά από τις πρώτες αποτυχίες στις συγκρούσεις προ πυλών των Συρακουσών. Ωστόσο, ο Ερμοκράτης βοηθούσε ενεργά τον Γύλιππο στην αντιμετώπιση των αθηναϊκών στρατευμάτων και είχε μεγάλο μερίδιο στην τελική νίκη των Συρακουσών. Μετά την εκστρατεία στη Σικελία, ο Ερμοκράτης συμμετείχε στη ναυμαχία της Κυζίκου, αλλά μετά την ήττα των Σπαρτιατών, ο Ερμοκράτης εκδιώχτηκε. Ενώ έλειπε, οι δημοκρατικοί έλαβαν την εξουσία στις Συρακούσες και τον εξόρισαν. Ωστόσο, μετά την επίθεση των Καρχηδονίων το 409 π.Χ, ο Ερμοκράτης θέλησε να βοηθήσει την πόλη του με δύναμη 5 πλοίων, αλλά οι Συρακούσιοι αρνήθηκαν να του επιτρέψουν την είσοδο. Μια νύχτα, ο Ερμοκράτης μαζί με οπαδούς του προσπάθησε να εισέλθει στην πόλη, αλλά συνάντησε μια ομάδα δημοκρατικών και σημειώθηκε σύγκρουση, στην οποία έχασε τη ζωή του.
Πηγές
κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Πελοποννησιακού Πολέμου
Καμφορά
Η καμφορά είναι στερεά χημική ουσία, έντονα πτητική και εύφλεκτη, η οποία έχει πολύ έντονο άρωμα. Χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες για αρωματικούς, θεραπευτικούς ή/και προστατευτικούς λόγους σε όλο τον κόσμο, κυρίως όμως στην Ασία.
Ιστορία
Ιστορικά, το 1870 στις ΗΠΑ, ο εφευρέτης Τζον Ουέσλι Χάιατ και ο αδελφός του Isaiah ανέπτυξαν για πρώτη φορά το πλαστικό υλικό Celluloid, αντιδρώντας νιτροκυτταρίνη μαζί με καμφορά και αλκοόλη υπό υψηλή πίεση.
Φυσική προέλευση
Προέρχεται ως εκχύλισμα (αιθέριο έλαιο) από τα φύλλα και το ξύλωμα του Ασιατικού είδους που λέγεται καμφορά ή καμφορόδενδρο, με τη βοτανική ονομασία Cinnamomum camphora. Στην Ασία, θεωρείται μία μοναδικά εξαιρετική ουσία, που χρησιμοποιείται και για θρησκευτικούς λόγους σε τελετές και μυστήρια. Το δένδρο καμφορά απαντάται κυρίως στην Κίνα, την Ιαπωνία και την Ταϊβάν, καθώς και σε άλλες χώρες της ανατολικής Ασίας.
Από χημικής άποψης, η καμφορά ανήκει στα τερπενοειδή και έχει μοριακό τύπο C10H16O. Απαντάται και σε άλλα είδη και έχει τον ίδιο χημικό τύπο. Σήμερα, η καμφορά είναι δυνατόν να παραχθεί τεχνητά μέσω της συνθετικής χημείας, με βασική πρώτη ύλη το τερεβινθέλαιο (turpentine).
Χρήσεις
Η καμφορά, ως αιθέριο έλαιο, αξιοποιείται τόσο ως άρωμα, όσο και ως φάρμακο σε πολλές περιπτώσεις, λ.χ. ως αναλγητικό, αντιβηχικό, αντιφλεγμονώδες ή ως μυοχαλαρωτικό. Είναι σημαντική ουσία για την τέχνη της αρωματοθεραπείας και η χρήση της πρέπει να γίνεται από επαγγελματίες. Πρόσθετα, αποτελεί μια πολύτιμη (φυσική) ύλη επίσης για τη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική. Έχει εντυπωσιακά υψηλή εντομοαπωθητική δράση.
Σήμερα, τα προϊόντα Vicks και VapoRub, για το κρύωμα, περιέχουν σημαντική ποσότητα καμφοράς. Η καμφορά μπορεί να προκαλέσει δηλητηρίαση στον ανθρώπινο οργανισμό. Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στη χρήση της, αφού δύναται να επηρεάσει το κεντρικό νευρικό σύστημα του οργανισμού με αρνητικές συνέπειες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρωματικές ύλες Κατηγορία:Κετόνες Κατηγορία:Τερπένια και τερπενοειδή Κατηγορία:Αιθέρια έλαια Κατηγορία:Δευτερογενείς μεταβολίτες Κατηγορία:Μονοτερπένια Κατηγορία:Εκχυλίσματα ξύλου
Ποντιακοί χοροί
Περιγραφή
thumb|250x250px|Ποντιακός χορός στο Φεστιβάλ Βαλκανικών Χορών, Πράγα, 2010 Στους ποντιακούς χορούς, οι άνδρες και οι γυναίκες σχηματίζουν συνήθως κύκλο και πιάνονται από τους καρπούς. Χορεύουν με στητό το σώμα, τα πόδια ελαφρά ανοιχτά και τα χέρια άλλοτε υψωμένα και άλλοτε με λυγισμένους τους αγκώνες. Το σώμα ακολουθεί, με πιστά ρυθμικές και συγχρονισμένες κινήσεις (ιδίως των γλουτών), τα μικρά βήματα των ποδιών. Οι ποντιακοί χοροί εκτελούνται με συνοδεία μουσικής από κεμεντζέ που παίζει ο κεμεντζετζής (λυράρης), ο οποίος συχνά στέκεται στο κέντρο του κύκλου. Κατά τις υπαίθριες γιορτές, η μουσική προέρχεται από τουλούμ (ασκί, γκάιντα) και ταούλ (νταούλι, ζουρνά) ή κεμεντζέ και ντέφι.
Ιστορική αναδρομή
Έτσι, στους χορούς του Πόντου υπάρχουν δύο βασικές γεωγραφικές διακρίσεις. Η μία διαχωρίζει το δυτικό Πόντο (π.χ. Σινώπη, Νεοκαισάρεια, Σαμψούντα) από τον ανατολικό (π.χ. Τραπεζούντα, Αργυρούπολη, Κερασούντα, Ορντού, Ματσούκα, Χερίαινα, Καρς κα). Η άλλη διάκριση είναι μεταξύ ορεινού Πόντου (π.χ. ορεινές περιοχές Αργυρούπολης και Ματσούκας) από τον πεδινό (π.χ. πεδινές περιοχές Τραπεζούντας και Σουρμένων). Τέλος, καθοριστικό ρόλο στη συγκρότηση της ποντιακής μουσικοχορευτικής ταυτότητας, έπαιξε η επίδραση αρχαιοελληνικών, βυζαντινών, λαζικών, νοτιορωσικών και τουρκικών στοιχείων.
Μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, η αίσθηση της προσφυγικής αλληλεγγύης μεταξύ των Ποντίων της Ελλάδας οδήγησε στη συγκρότηση μιας συλλογικής και κοινής πολιτισμικής ταυτότητας, με κοινά χαρακτηριστικά, και ενός κοινού χορευτικού ρεπερτορίου.
Χαρακτηριστικοί ποντιακοί χοροί
Πιο γνωστοί ποντιακοί χοροί είναι ο πολεμικός χορός σέρα, τον οποίο πολλοί ταυτίζουν με τον αρχαίο πυρρίχιο και ο χορός πιτσάκ ή χορός των μαχαιριών. Ακολουθεί κατάλογος των χαρακτηριστικότερων ποντιακών χορών:
Ομότιμος καθηγητής
Ο τίτλος του ομότιμου καθηγητή είναι τιμητικός τίτλος που απονέμεται σε καθηγητές πανεπιστημίου, οι οποίοι αποχωρούν από την ενεργό υπηρεσία. Τον τίτλο απονέμει η σύγκλητος του πανεπιστημίου στο οποίο δίδασκε ο αποχωρών, συνήθως όταν συντρέχουν ορισμένες προϋποθέσεις. Κύρια προϋπόθεση είναι να έχει διακριθεί ο αποχωρών καθηγητής στην επιστήμη του έχοντας να επιδείξει σημαντικό έργο. Σκοπός του τίτλου, πέραν της αναγνώρισης, είναι και να δοθεί η δυνατότητα στον αποχωρούντα να συνεχίσει την ερευνητική ή διδακτική του δραστηριότητα στο πανεπιστήμιο και να προσφέρει τόσο στην κοινότητα της γνώσης, αλλά και στη στενή πανεπιστημιακή του κοινότητα με ανεύρεση επιδοτήσεων και χρηματοδοτήσεις της εργασίας του. Σε πολλές χώρες χρησιμοποιείται ο λατινικός όρος Emeritus.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστημιακοί τίτλοι - βαθμοί Κατηγορία:Κοινωνικοί τίτλοι
Γεωργία Τριανταφύλλου
Η Γεωργία Τριανταφύλλου, γεννημένη στις 23 Νοεμβρίου 2002 στην Αθήνα, είναι Ελληνίδα διεθνής καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτοντας ύψος 185 εκατοστά, αγωνίζεται ως σέντερ. Προέρχεται από τις ακαδημίες του Παναθηναϊκού, στη γυναικεία ομάδα του οποίου αγωνίστηκε τις σεζόν 2017-18 και 2018-19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΠΑΟ Κατηγορία:Σέντερ
Κάστρο του Ραμπουγιέ
Το κάστρο του Ραμπουγιέ (γαλλικά: Château de Rambouillet), παλαιά βασιλική, αυτοκρατορική και προεδρική κατοικία, βρίσκεται στο Ραμπουγιέ, υπονομαρχία στη νότια περιοχή του νομού Ιβλίν, στην περιοχή Ιλ-ντε-Φρανς στη βόρεια Γαλλία, 45 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Παρισιού, σε ένα πάρκο 9.800 στρεμμάτων μέσα στο δάσος Ραμπουγιέ.
Υπήρξε η καλοκαιρινή κατοικία των Προέδρων της Γαλλικής Δημοκρατίας από το 1896 έως το 2009 και τώρα τη διαχειρίζεται το Κέντρο ιστορικών μνημείων.
Ιστορία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Αεροφωτογραφία του κάστρου του Ραμπουγιέ μικρογραφία|Το άγαλμα της [[Αμάλθεια (μυθολογία)|Αμάλθεια ς στο Γαλακτοκομείο της βασίλισσας, έργο του Πιέρ Ζυλιάν, πλέον βρίσκεται στο Λούβρο.]] Το κάστρο ήταν αρχικά ένα οχυρωμένο φεουδαρχικό φρούριο που χρονολογείται από το 1368 και, αν και τροποποιήθηκε η ανατολική πτέρυγα κατά την εποχή του Ναπολέοντα, εξακολουθεί να διατηρεί το πεντάγωνο αρχικό του σχέδιο.
Ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α' πέθανε εκεί, στις 31 Μαρτίου 1547, μάλλον στον επιβλητικό μεσαιωνικό πύργο που φέρει το όνομά του.
Δρόμοι οδηγούσαν απευθείας από το πάρκο του πύργου στο παρακείμενο δάσος του Ραμπουγιέ, γνωστό και ως δάσος Ιβλίν, που ήταν πλούσιο σε κυνήγι. Το κάστρο παρέμεινε στην ιδιοκτησία του οίκου των Ανζέν έως το 1699. μικρογραφία|300x300εσ|Άποψη του κάστρου του Ραμπουγιέ|εναλλ.=|αριστερά Το 1783, το κάστρο έγινε ιδιωτική περιουσία του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ', ο οποίος το αγόρασε από τον εξάδελφό του, τον δούκα του Παντιέβρ, ως επέκταση των εδαφών για το κυνήγι του. Για να ωθήσει τη σύζυγό του Μαρία Αντουανέτα να της αρέσει η αγορά του, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' ανέθεσε με απόλυτη μυστικότητα την κατασκευή του Γαλακτοκομείου της βασίλισσας. Οι κάδοι ήταν από πορσελάνη Σεβρών βαμμένοι σε απομίμηση ξύλου, και υπήρχαν πολλά αγάλματα, όπως το άγαλμα της νύμφης Αμάλθειας, με την κατσίκα που έθρεψε τον Δία, γλυπτό του Πιέρ Ζυλιάν καθώς και ένα μικρό σαλόνι συνδεδεμένο με το ίδιο το γαλακτοκομείο. Έγινε επίσης επανασχεδιασμός των κήπων από τον Υμπέρ Ρομπέρ στο γραφικό αγγλικό στιλ που άρεσε στη βασίλισσα.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, το κάστρο του Ραμπουγιέ έγινε εθνική περιουσία, το κάστρο εκκενώθηκε από τα έπιπλά του και οι κήποι και το γύρω πάρκο παραμελήθηκαν. εναλλ.=|μικρογραφία|300x300εσ|Οι κήποι του κάστρου Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ναπολέοντα Α', το Ραμπουγιέ συμπεριλαμβάνονταν στον πολιτικό του κατάλογο (κατάλογος κρατικών περιουσιακών στοιχείων στη διάθεση του αρχηγού του κράτους). Ο αυτοκράτορας ήρθε αρκετές φορές στο κάστρο, η τελευταία ήταν στη νύχτα της 29-30 Ιουνίου 1815, στο δρόμο του προς την εξορία προς την Αγία Ελένη. Μεταξύ των προσθηκών του Ναπολέοντα είναι το λουτρό στυλ Πομπηίας με τη μικρή του μπανιέρα και το μπαλκόνι που δημιουργήθηκε για να συνδέσει το διαμέρισμα του αυτοκράτορα με αυτό της δεύτερης συζύγου του, της αυτοκράτειρας Μαρίας-Λουίζας. Μια άλλη προσθήκη του Ναπολέοντα ήταν η αλέα με τα κυπαρίσσια.
Την εποχή της παλινόρθωσης των Βουρβόνων (1815-1830) το κάστρο περιλαμβάνονταν ξανά στη βασιλική περιουσία. Δεκαπέντε χρόνια μετά τον Ναπολέοντα Α', ο δρόμος του Καρόλου Ι' προς την εξορία άρχισε επίσης στο Ραμπουγιέ. Στις 2 Αυγούστου 1830, υπέγραψε την παραίτησή του εδώ υπέρ του εννεάχρονου εγγονού του, του δούκα του Μπορντώ, μετά και από την ταυτόχρονη παραίτηση του μεγαλύτερου γιου του και κατέφυγε στην Αγγλία. μικρογραφία|300x300εσ|Είσοδος στο Γαλακτοκομείο της βασίλισσας|εναλλ.=|αριστερά Από το 1830 έως το 1848, το κτήμα Ραμπουγιέ δεν περιλαμβάνονταν στην περιουσιακή λίστα του Λουδοβίκου-Φιλίππου. Ωστόσο, ο αυτοκράτορας Ναπολέων Γ', ο οποίος βασίλεψε από το 1852 έως το 1870, ζήτησε την ένταξή του πάλι.
Μετά την πτώση του Ναπολέοντα Γ' το 1870 και την αρχή της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας, το κτήμα Ραμπουγιέ μισθώθηκε από το 1870 έως το 1883 στον δούκα της Τρεμουάιγ.
Τον Φεβρουάριο του 1896, ο πρόεδρος Φελίξ Φωρ επισκέφθηκε το κτήμα και αποφάσισε να περνά τα καλοκαίρια του εκεί με την οικογένειά του. Έτσι, το κάστρο του Ραμπουγιέ έγινε η θερινή κατοικία των Προέδρων της Δημοκρατίας της Γαλλίας και πολλοί ξένοι αξιωματούχοι, πρίγκιπες και αρχηγοί κρατών φιλοξενήθηκαν στον χώρο. Ήταν θερινή κατοικία έως το 2009, όταν ο τότε πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί μεταβίβασε τη διαχείριση του κτιρίου στο Κέντρο εθνικών μνημείων.
Στις 23 Αυγούστου 1944, δύο ημέρες πριν από την απελευθέρωση του Παρισιού, ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ έφτασε στο Ραμπουγιέ και έκανε αρχηγείο του το κάστρο όπου, το βράδυ, συναντήθηκε με τον στρατηγό Φιλίπ Λεκλέρ, που επικεφαλής της γαλλικής 2ης Μεραρχίας Τεθωρακισμένων, είχε αποστολή να απελευθερώσει το Παρίσι. Τμήμα αυτής της μεραρχίας ξεκίνησε από το Ραμπουγιέ την αυγή την επόμενη μέρα για να απελευθερώσει το Παρίσι. Στις 25 Αυγούστου, γύρω στις 2 μ.μ., ο στρατηγός ντε Γκωλ έφυγε από το Ραμπουγιέ με αυτοκίνητο για να εισέλθει στο απελευθερωμένο Παρίσι.
Τον Νοέμβριο του 1975, η πρώτη διάσκεψη κορυφής G6 οργανώθηκε στο κάστρο από τον Γάλλο πρόεδρο Βαλερί Ζισκάρ ντ'Εσταίν για τους επικεφαλής των κορυφαίων βιομηχανικών χωρών του κόσμου. Συμμετείχαν: ο Τζέραλντ Φορντ (Ηνωμένες Πολιτείες), ο Χάρολντ Ουίλσον (Ηνωμένο Βασίλειο), ο Άλντο Μόρο (Ιταλία), ο Τακέο Μίκι (Ιαπωνία) και ο Χέλμουτ Σμιτ (Δυτική Γερμανία).
Το κάστρο του Ραμπουγιέ εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως χώρος διεξαγωγής διμερών συνόδων κορυφής και, τον Φεβρουάριο του 1999, φιλοξένησε τις διαπραγματεύσεις για το Κοσσυφοπέδιο. (Δείτε τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα ιστορικά μνημεία (Γαλλία) Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιλ-ντε-Φρανς
Τουλούζ-λε-Σατώ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τουλουζιέν (γαλλικά: Toulousiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Διαμελισμός της χέρσου
Στη Γεωγραφία και ειδικότερα στη Γεωμορφολογία με τον όρο χέρσος διαμελισμός, ή διαμελισμός της χέρσου, χαρακτηρίζεται η παρατηρούμενη διείσδυση της λιθόσφαιρας στις δύο άλλες γήινες ζώνες, δηλαδή στην υδρόσφαιρα και στην ατμόσφαιρα, ή απλούστερα η διείσδυση της ξηράς στη θάλασσα και τον αέρα. Εξ αυτού διακρίνονται δύο τέτοιες διεισδύσεις που ονομάζονται αντίστοιχα "οριζόντιος διαμελισμός" και "κατακόρυφος διαμελισμός" αντίστοιχα.
Οριζόντιος διαμελισμός
Τα στοιχεία του οριζόντιου διαμελισμού είναι τα εξής: οι χερσόνησοι, οι κόλποι, τα νησιά, τα ακρωτήρια, οι πορθμοί,οι ήπειροι,οι ισθμοί κ.λπ. Όσο πλουσιότερος ή εντονότερος παρατηρείται ο οριζόντιος διαμελισμός μιας χώρας τόσο περισσότερο είναι ανεπτυγμένος ο πολιτισμός της. Οι λαοί παράκτιων περιοχών με την ανάπτυξη ναυτιλίας και εξ αυτής εμπορίου και συναλλαγών εκπολιτίστηκαν πολύ νωρίτερα από λαούς ενδοχωρίων περιοχών.
κατακόρυφος διαμελισμός
Κατά τον γεωμορφολογικό κάθετο διαμελισμό της ξηράς αυτή διακρίνεται κατά πρώτον σε υψίπεδα και βαθύπεδα. Στα μεν υψίπεδα περιλαμβάνονται τα όρη και οι οροσειρές, τα οροπέδια και οι λόφοι. Στα δε βαθύπεδα που διακρίνονται επιμέρους σε παράκτια και ενδοχωρικά περιλαμβάνονται οι λιμνοθάλασσες, οι πεδιάδες, οι εσωτερικές θάλασσες και λίμνες (π.χ. Νεκρά θ. Κασπία θ. κ.λπ.) Στην έννοια των βαθυπέδων περιλαμβάνονται και οι μεγάλες ωκεάνιες και θαλάσσιες λεκάνες, που ο βυθός τους θεωρείται ξηρά που καταβυθίστηκε ή κατακλύστηκε από νερό από διάφορες γεωλογικές αιτίες.
Έχει υπολογιστεί πως το μέσον ύψος της χερσαίας επιφάνειας της Γης, δηλαδή αν ισοπεδωνόταν κάθε προεξοχή της λιθόσφαιρας θα έφθανε τα 825 μέτρα. Αντίστοιχα το μέσο βάθος των ωκεανών και όλων των θαλασσών, δηλαδή της υδρόσφαιρας, υπολογίζεται περίπου στα 3.700 μέτρα.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωμορφολογία
Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μαρτί
Το Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μαρτί (Ισπανικά: Frente Farabundo Martí para la Liberación Nacional, FMLN) ήταν Μαρξιστική συμμαχία επαναστατικών κινημάτων που εγκαθιδρύθηκε στο Ελ Σαλβαδόρ το 1980. Για δώδεκα χρόνια το FMLN ηγήθηκε εκστρατείας αντάρτικου πολέμου εναντίον του καθεστώτος. Σήμερα, η πρώην αυτή αντάρτικη οργάνωση έχει γίνει μεγάλο πολιτικό κόμμα της χώρας.
Εμφύλιος Πόλεμος
Στις 17 Δεκεμβρίου 1979, σε περίοδο εθνικής κρίσης, οι τρεις κυρίαρχες οργανώσεις (FPL, RN και PCS) στο Ελ Σαλβαδόρ σχημάτισαν την Coordinadora Político-Militar (CPM). Το πρώτο μανιφέστο της CPM εκδόθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1980, και την επόμενη μέρα δημιουργήθηκε η Coordinadora Revolucionaria de Masas (CRM) ως ένωση επαναστατικών μαζικών οργανώσεων. Το CMR αργότερα συγχωνεύθηκε με το Frente Democrático Salvadoreño για να σχηματίσουν το Frente Democrático Revolucionario.
Στις 22 Μαΐου 1980 δημιουργήθηκε η Ενωμένη Επαναστατική Διοίκηση (Dirección Revolucionaria Unificada) από τα FPL, RN, ERP και PCS. Η DRU αποτελείτο από τρία μέλη Πολιτικης Επιτροπής από κάθε μία από τις τέσσερεις αυτές οργανώσεις. Το μανιφέστο της DRU διεκήρυσσε: "Θα υπάρχει μόνο μία ηγεσία, μόνο ένα στρατιωτικό σχέδιο και μόνο μία εντολή, μόνο μία πολιτική γραμμή."
Στις 10 Οκτωβρίου 1980 οι τέσσερεις οργανώσεις σχημάτισαν το Frente Farabundo Martí de Liberación Nacional (FMLN)(Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μαρτί). Τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, το Σαλβαδοριανό παρακλάδι του Επαναστατικού Κόμματος των Κεντροαμερικάνων Εργατών (Partido Revolucionario de los Trabajadores Centroamericanos) αποκόπηκε από την κεντρική του οργάνωση και συνδέθηκε με το FMLN. Έτσι οι ακόλουθες οργανώσεις συνέθεσαν το FMLN (αναφερόμενες με σειρά μεγέθους την εποχή των ειρηνευτικών συμφωνιών το 1992):
Μετά το σχηματισμό του μετώπου, το FMLN εξαπέλυσε μια μεγάλη στρατιωτική επίθεση στις 10 Ιανουαρίου 1981.
Η οργάνωση είχε ονομαστεί από τον επαναστάτη ηγέτη Φαραμπούντο Μαρτί, που ηγήθηκε μιας επανάστασης εργατών και αγροτών για να μετασχηματίσουν την Σαλβαδοριανή κοινωνία μετά την καταστροφή που είχε προκληθεί από την έκρηξη του ηφαιστείου Ισάλκο το 1932. Σε απάντηση, το στρατιωτικό καθεστώς του Στρατηγού Μαξιμιλιάνο Ερνάντες Μαρτίνες, που είχε καταλάβει την εξουσία με πραξικόπημα το 1931, εξαπέλυσε μια κτηνώδη αντεπιθετική εκστρατεία που επέφερε τη δολοφονία περίπου 40.000 ανταρτών και υποστηρικτών του Μαρτί, ή ανθρώπων που το καθεστώς είχε απλά την υποψία πως υποστήριζαν τις ιδέες του.
Νόμιμη Αντιπολίτευση
Μετά την παύση πυρός του 1992 με τις Ειρηνευτικές Συμφωνίες του Τσαπουλτεπέκ, το FMLN έγινε νόμιμο εκλογικό κόμμα. Στις τελευταίες νομοθετικές εκλογές, στις 16 Μαρτίου 2003, το κόμμα κέρδισε 34,0% της λαϊκής ψήφου και 31 εκ των 84 εδρών στην Νομοθετική Συνέλευση του Ελ Σαλβαδόρ, και έτσι κατέστη η πολιτική δύναμη με τα περισσότερα μέλη κογκρέσου. Ο υποψήφιός του στις προεδρικές εκλογές στις 21 Μαρτίου 2004, Σαφίκ Χόρχε Χαντάλ, έλαβε το 35,6% και ηττήθηκε από τον Αντόνιο Ελίας "Τόνι" Σάκα της Εθνικιστικής Ρεπουμπλικανικής Συμμαχίας. Η ήττα αυτή στις προεδρικές εκλογές του 2004 συνέβη παρά τις κατηγορίες από την αριστερά πως έλαβαν χώρα κάτω από καθεστώς εκστρατείας "βρώμικου φόβου" που εξαπέλυσε η δεξιά σαλβαδοριανή κυβέρνηση για να σταματήσει τους πολίτες από το να ψηφίσουν το FMLN. Η αριστερά ανέφερε πως μία από τις πιο χρησιμοποιημένες ιστορίες της δεξιάς κυβέρνησης ήταν πως αν το FMLN κέρδιζε τις εκλογές οι Σαλβαδοριανοί που ζούνε στις ΗΠΑ θα εκδιώχνονταν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα του Ελ Σαλβαδόρ Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα Κατηγορία:Εμφύλιος Πόλεμος του Ελ Σαλβαδόρ
Κρητικό ελαιόλαδο
thumb|right|250px|Γιγαντιαία [[πίθος|πιθάρια στη Κνωσό]] Η παρουσία της ελιάς στην Κρήτη επιβεβαιώνεται με μαρτυρίες από ανασκαφές κατά την 3η π.Χ. χιλιετία και παρέχουν σημαντικές πληροφορίες για την καλλιέργεια της βρώσιμης ελιάς από την προμινωική περίοδο (2800-2100 π.Χ.).
Ιστορικά στοιχεία
Καρποί ελιάς βρέθηκαν στο Ανάκτορο της Κνωσού και στις Αρχάνες, ενώ το πιο εντυπωσιακό εύρημα, θεωρείται το κύπελλο με βρώσιμες ελιές που βρέθηκε στο Ανάκτορο της Ζάκρου, και διατηρούσαν ακόμα την σάρκα τους για πάνω από 3.500 χρόνια. Κατά την Μεσομινωική περίοδο το ναυτικό των Κρητών διοχέτευε το λάδι σε μεγάλα εμπορικά κέντρα. Στη Μινωική Κρήτη είναι σημαντική η συμβολή της ελιάς στην οικονομία της Κνωσού και από κει μεταφέρεται εν συνεχεία στην οικονομία και τη ζωή της Μυκηναϊκής Ελλάδας. Η ελιά και ο ρόλος της στην οικονομία και τη διατροφή, αποτυπώνεται πολύ συχνά στη μινωική τέχνη. Πληροφορίες για την ελιά και το λάδι έχομε από τοιχογραφίες, ζωγραφισμένα αγγεία, κοσμήματα σε χρυσό και κείμενα σε γραμμική Β. Από πάρα πολλά ευρήματα είναι προφανές ότι η ελιά και το λάδι, χρησιμοποιούνταν εξαιρετικά  από τους Μινωίτες, για τη λατρεία της Μεγάλης Μινωικής Θεάς, για τις ανάγκες των ανθρώπων και για εξαγωγές.
Η καλλιέργειά της ξεκίνησε από την νεολιθική εποχή (7000- 3500 π.Χ ) κυρίως στη νότια Κρήτη και από τότε ο ελαιόκαρπος περιλαμβανόταν στα βασικά είδη διατροφής των Κρητών. Στοιχεία για μελέτη - όπως πυρήνες ελιάς - έχουμε από το 3000- 2000 π.Χ. Από την Παλαιοανακτορική περίοδο (2000- 1700 π.Χ) υπάρχουν ευρήματα που αποδεικνύουν ότι η συγκομιδή φυλασσόταν με τη φροντίδα της κεντρικής εξουσίας.
Ο Κρητικός ελαιώνας μέσα στους αιώνες
Πέρα από την οικονομία, το συναντάμε σε πολλές τελετές που συνδέονται με την θρησκεία, με έθιμα και με λαϊκές απαρχές.
''Που τρώει λάδι και ψωμί ή λαδωτό πιτάρι
δεν τον επιάνουν οι σαϊτιές του χαρομακελάρη.
Όπως και τότε, πριν χιλιάδες χρόνια, έτσι και η σήμερα η ελιά εξακολουθεί να δεσπόζει στο νησί και να προσφέρει τα πολύτιμα οφέλη της όχι μόνο στους κατοίκους της αλλά και σε όλο τον κόσμο με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, όπως: Ως καρπός που αποτελεί διατροφικό προϊόν (ωμό, μαγειρευμένο, επεξεργασμένο ή μη), ως χυμός (ελαιόλαδο) που χρησιμοποιείται ως διατροφικό προϊόν, για φαρμακευτική, καλλυντική και καθαριστική  χρήση(σαπούνι) και, τέλος, ως δέντρο αποτελώντας πρώτη ύλη εργαλείων και κατασκευών, θέρμανσης, ύλη τέχνης και έκφρασης.
Στην Κρήτη της κλασικής και ελληνιστικής εποχής υπήρχε πολύ μεγάλη ελαιοπαραγωγή. Στα ρωμαϊ¬κά χρόνια το νησί φαίνεται να παράγει μεγάλες ποσότητες ελαιολάδου. Στα βυζαντινά χρόνια, έχουμε μείωση της παραγωγής, αλλά με την ανάπτυξη της σαπωνοποιίας στην Ευρώπη μετά το 15° αιώνα, ενίσχυσε εκ νέου το εμπόριο του ελαιολάδου.
Σήμερα το 65% (2.350.000 στρ.) της γεωργικής έκτασης του νησιού είναι ελαιώνες, που περιλαμβάνουν τουλάχιστο 35 εκατομμύρια δένδρα. Στην Κρήτη παράγονται ετησίως 80.000 - 120.000 τόνοι ελαιολάδου, το 1/3 περίπου της εγχώριας παραγωγής, από το οποίο το 90% ανήκει στην κατηγορία του εξαιρετικά παρθένου.
Η παραγωγή ανά Νομό (σε τόνους) έχει ως εξής:
Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του Κρητικού ελαιολάδου οφείλονται στο ήπιο κλίμα που επικρατεί στο νησί, ιδιαίτερα κατά την περίοδο του φθινοπώρου και του χειμώνα, περίοδο κατά την οποία δημιουργείται το λάδι, στον καρπό, στις ιδιαίτερες εδαφολογικές συνθήκες που ευνοούν την καλλιέργεια καθώς και στις ποικιλίες που ευδοκιμούν στο νησί. Επίσης, η συγκομιδή και η μεταφορά του ελαιοκάρπου γίνεται σε σύντομο χρονικό διάστημα και με την βοήθεια των σύγχρονων μηχανημάτων εξαγωγής που χρησιμοποιούνται από τα ελαιουργεία σήμερα στην Κρήτη, παράγεται ελαιόλαδο υψηλής ποιότητας.
Ο ρόλος του Ελαιόλαδου στην Κρητική Διατροφή
Διεθνείς μελέτες που ξεκίνησαν από τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 όπως αυτή του Ιδρύματος Ροκφέλερ, η μελέτη «Lyon Diet Heart Study» αλλά κυρίως η «Μελέτη των Επτά Χωρών» - έδειξαν ότι ο πληθυσμός της Κρήτης παρουσίαζε την καλύτερη κατάσταση υγείας και τα μικρότερα ποσοστά θνησιμότητας από στεφανιαία νόσο και καρκίνο, σε σχέση με  όλους τους άλλους πληθυσμούς που μελετήθηκαν. Στην «Μελέτη των Επτά Χωρών», η κατανάλωση ελαιολάδου στην Κρήτη εμφανίζεται πολύ πιο αυξημένη, σε σχέση με αυτή άλλων περιοχών της Μεσογείου και χωρών, εντός και εκτός του Ευρωπαϊκού χώρου. Είναι το μοναδικό λάδι που εξάγεται με μηχανικές διεργασίες σε αντίθεση με τα σπορέλαια που παράγονται με χημική διαδικασία. Έτσι το ελαιόλαδο, διατηρεί τις αντιοξειδωτικές του ουσίες, για τις οποίες σήμερα πιστεύεται ότι αποτρέπουν τις οξειδωτικές βλάβες που οδηγούν στην αθηροσκλήρωση, στις διάφορες μορφές καρκίνου, σε πλήθος εκφυλιστικών ασθενειών και στην άνοια. Η βιολογική αξία του ελαιολάδου Το ελαιόλαδο είναι ένα φυτικό έλαιο με υψηλή θρεπτική (αποδίδει 9,3 Kcal/gr) και βιολογική αξία. Χαρακτηρίζεται από:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Κρήτης Κατηγορία:Φυτικά έλαια
Σατέτ
Ένας από τους τίτλους της ήταν Αυτή που τρέχει σαν βέλος, που θεωρείται ότι αναφέρεται στο ρεύμα του ποταμού, και τα σύμβολά της ήταν το βέλος και το τρεχούμενο ποτάμι. Η Σασέτ απεικονίζεται σαν γυναίκα που φοράει κωνικό στέμμα της Άνω Αιγύπτου Χεντ-ζέτ, με κέρατα γαζέλας ή αντιλόπης, ή σαν αντιλόπη, γρήγορο ζώο που ζει στις όχθες του ποταμού στο νότιο μέρος τα Αρχαίας Αιγύπτου. Επίσης απεικονίζεται με τόξο και βέλη.
Άλλες ερμηνείες υποστηρίζουν ότι ο πρωταρχικός της ρόλος είναι θεά του πολέμου, φύλακας των νότιων (με τη Νουβία) συνόρων της Αιγύπτου, και να σκοτώνει τους εχθρούς του Φαραώ με τα βέλη της.
Συχνά απεικονίζεται επίσης να κρατά το ανκχ, λόγω του σχέσης της με τα νερά του Νείλου που είναι ζωογόνα. Συνεπώς, η Σασέτ είχε και τον ρόλο θεάς της γονιμότητας, εκπληρώνοντας έτσι τις επιθυμίες αυτών που αναζητούσαν την αγάπη. Η Σασέτ επίσης περιγράφεται να προσφέρει βάζα νερό για εξαγνισμό.
Αργότερα θεωρείται σαν μία από τις συζύγους του Κνουμ, τον θεό που ταυτίζεται με τον φύλακα των πηγών του Νείλου, με τον οποίο λατρευόταν στην Ελεφαντίνη, τον πρώτο νομό της Αιγύπτου, και όντως το κέντρο της λατρείας της ήταν κοντά εκεί, στο Σαχάλ, ένα άλλο νησί του Νείλου.
Παιδί της Σασέτ ήταν η Ανουκέτ, και η ίδια θεότητα του Νείλου, που ήταν το τρίτο μέλος της Τριάδα της Ελεφαντίνης.
Η Σατέτ επίσης συνδέεται με το Μάτι του Ρα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νείλος Κατηγορία:Τριάδα της Ελεφαντίνης
Μέση Παλαιοκαρυά Τρικάλων
Η Μέση Παλαιοκαρυά είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Παλαιοκαρυάς, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η Μέση Παλαιοκαρυά Τρικάλων  είναι κτισμένη σε υψόμετρο 613 μέτρων και έχει 19 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.424658" longitude="21.519814" zoom="14" width="1000" height="300" align="center" /> Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Νταϊάνα Ριγκ
Η Λαίδη Ηνιντ Νταϊάνα Ελίζαμπεθ Ριγκ, DBE (αγγλικά: Dame Enid Diana Elizabeth Rigg, 20 Ιουλίου 1938 - 10 Σεπτεμβρίου 2020) ήταν Αγγλίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου. Δημοτικότητα άρχισε να λαμβάνει, όταν τη δεκαετία του 1960, υποδύθηκε την Emma Peel, στη σειρά Οι Εκδικητές. Ενώ, από τη δεκαετία του 2010, ξεκίνησε να συμμετάσχει στη δημοφιλής σειρά Game of Thrones, ως Olenna Tyrell. Επίσης, η καριέρα της στο θέατρο ήταν εκτενής, ενώ μεταξύ άλλων είχε υποδυθεί τη Μήδεια, σε θέατρα του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης, ρόλος που της χάρισε, το 1994, το βραβείο Tony. To 1988, μπήκε στο Order of the British Empire, και το 1994, έγινε Dame.
Το επαγγελματικός της ντεμπούτο στο θέατρο το έκανε το 1957, στο Ο κύκλος με την κιμωλία, και εντάχθηκε στη Royal Shakespeare Company, το 1959. Το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ, το έκανε το 1971, με το έργο Αβελάρδος και Ελοΐζα. Μερικοί από τους πιο γνωστούς της ρόλους στον κινηματογράφο, θεωρούνται το Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Στην Υπηρεσία της Αυτού Μεγαλειότητας (1969), το Το Θέατρο του Αίματος (1973), το The Great Muppet Caper (1981) και το Δύο εγκλήματα κάτω από τον ήλιο (1982). Έχει βραβευθεί, επίσης, με ένα BAFTA, για τον ρόλο της στη μίνι-σειρά του BBC, Mother Love, και με ένα Emmy, για τον ρόλο της, ως Mrs. Danvers, στη μίνι-σειρά Rebecca, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα. Το 2013 συμμετείχε στην τηλεοπτική σειρά Game of Thrones στον ρόλο της Ολένα Ταϊρέλ για την οποία προτάθηκε τρεις φορές για βραβείο Emmy.
Θάνατος
Η Ριγκ πέθανε στο σπίτι της στο Λονδίνο, στις 10 Σεπτεμβρίου 2020, σε ηλικία 82 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA
Τουασιά
Το Τουασιά (γαλλικά: Thoissia) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
SSL
Γενικά
Η μετάδοση πληροφοριών μέσω του διαδικτύου γίνεται ως επί το πλείστον χρησιμοποιώντας τα πρωτόκολλα TCP/IP (Transfer Control Protocol / Internet Protocol). Το SSL λειτουργεί μετά το TCP/IP και πριν τις εφαρμογές υψηλού επιπέδου, όπως είναι για παράδειγμα το HTTP (προβολή ιστοσελίδων), το FTP (μεταφορά αρχείων) και το IMAP (email). Άρα λοιπόν αυτό που ουσιαστικά κάνει το SSL είναι να παίρνει τις πληροφορίες από τις εφαρμογές υψηλότερων επιπέδων, να τις κρυπτογραφεί και στην συνέχεια να τις μεταδίδει στο Internet προς τον Η/Υ που βρίσκεται στην απέναντι πλευρά και τις ζήτησε. center|thumb|500px|Το SSL λειτουργεί μετά το TCP/IP και πριν τις εφαρμογές υψηλού επιπέδου.
Το SSL προσφέρει συνοπτικά τις ακόλουθες υπηρεσίες: