cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παραψυχολογία
Η συνεισφορά του Ράιν
Υπό τη διεύθυνση της ανθρωπολόγου Μάργκαρετ Μιντ, η Ένωση συνεισέφερε σημαντικά στην ενίσχυση της θέσης τής παραψυχολογίας, όταν το 1969 έγινε μέλος της Αμερικανικής Ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης (American Association for the Advancement of Science, AAAS), η οποία ανήκει στις μεγαλύτερες επιστημονικές κοινότητες του κόσμου. Το 1979, ο διακεκριμένος θεωρητικός φυσικός Τζον Άρτσιμπαλντ Γουίλερ (John A. Wheeler) χαρακτήρισε την παραψυχολογία ψευδοεπιστημονική, ζητώντας την αναθεώρηση της απόφασης προσχώρησης της Ένωσης Παραψυχολογίας στην AAAS, χωρίς επιτυχία. Η Ένωση παραμένει μέλος της AAAS, αριθμώντας το 2007 περίπου τριακόσια μέλη, ενώ αποτελέσματα παραψυχολογικών ερευνών παρουσιάζονται στο ετήσιο συνέδριο της AAAS.
Δεκαετία του 1970
Η συγγένεια της Ένωσης Παραψυχολογίας με την Αμερικανική Ένωση για την Πρόοδο της Επιστήμης, σε συνδυασμό με ένα ευρύτερο ενδιαφέρον για το χώρο των ψυχικών φαινομένων, οδήγησαν στην εντατικοποίηση της παραψυχολογικής έρευνας κατά τη δεκαετία του 1970. Σε αυτή την περίοδο ιδρύθηκαν αξιοσημείωτοι οργανισμοί, όπως η Ακαδημία Παραψυχολογίας και Ιατρικής (1970), το Ινστιτούτο Νοητικών Επιστημών (Institute of Noetic Sciences, 1973), η Διεθνής Ερευνητική Ένωση Κίρλιαν (International Kirlian Research Association, 1975) και το εργαστήριο Princeton Engineering Anomalies Research (1979). Μελέτες στον τομέα της παραψυχολογίας πραγματοποιήθηκαν επίσης στο ερευνητικό Ινστιτούτο του Στάνφορντ (Stanford Research Institute, SRI), κατά την ίδια περίοδο.
Στη διάρκεια της δεκαετίας το πεδίο της παραψυχολογίας διευρύνθηκε. Ο ψυχίατρος Ίαν Στίβενσον πραγματοποίησε την αμφιλεγόμενη έρευνά του πάνω στη μετενσάρκωση, η ψυχολόγος Θέλμα Μος μελέτησε τη φωτογραφία Κίρλιαν στο εργαστήριο παραψυχολογίας του UCLA, ενώ αυξήθηκε επίσης το ενδιαφέρον για τις μεταβαλλόμενες καταστάσεις συνείδησης. Ο φυσικός Ράσελ Ταργκ εισήγαγε τον όρο remote viewing (δηλ. παρατήρηση εξ αποστάσεως) που χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την περιγραφή ορισμένων πρώιμων ερευνών που πραγματοποίησε στο Στάνφορντ το 1974.
Την ίδια περίοδο, ακαδημαϊκοί που βρίσκονταν έξω από το χώρο της παραψυχολογίας εξέφραζαν αισιοδοξία ως προς την έρευνα των παραψυχολογικών φαινομένων. Το 1979, στα πλαίσια δημοσκόπησης που πραγματοποιήθηκε σε δείγμα περίπου 1.100 καθηγητών κολεγίων των ΗΠΑ, διαπιστώθηκε ότι μόνο το 2% των ψυχολόγων εξέφραζαν την πεποίθηση πως η εξωαισθητήρια αντίληψη ήταν αδύνατη. Το 34% δήλωνε πως ήταν δεδομένη ή ένα πιθανό ενδεχόμενο. Το ποσοστό ήταν υψηλότερο σε άλλους τομείς έρευνας: 55% των φυσικών επιστημόνων, 66% των κοινωνικών επιστημόνων (εξαιρώντας τους ψυχολόγους) και 77% των ακαδημαϊκών από το χώρο των τεχνών, των ανθρωπιστικών επιστημών και της εκπαίδευσης, πίστευαν πως η έρευνα για την εξωαισθητήρια αντίληψη ήταν χρήσιμη.
Σύγχρονο καθεστώς
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, η έρευνα στο χώρο της παραψυχολογίας μειώθηκε αισθητά. Οι πρώιμες μελέτες θεωρήθηκαν αναποτελεσματικές, ενώ οι παρψυχολόγοι αντιμετώπισαν σκληρή κριτική από συναδέλφους ακαδημαϊκούς. Ορισμένα από τα φαινόμενα που θεωρήθηκαν παραψυχολογικά, όπως στην περίπτωση της φωτογραφίας Κίρλιαν, δεν παρατηρήθηκαν υπό καθεστώς πιο αυστηρών ελέγχων παρατήρησής τους, οδηγώντας αυτές τις κατευθύνσεις της έρευνας σε αδιέξοδο. Αρκετά πανεπιστημιακά εργαστήρια στις ΗΠΑ ανέστειλαν τη λειτουργία τους, με αποτέλεσμα η κύρια έρευνα στο χώρο της παραψυχολογίας να διεξάγεται σε ιδιωτικά ιδρύματα και με ιδιωτικά κονδύλια. Μετά από 28 χρόνια δραστηριότητας, το εργαστήριο του Πρίνστον (PEAR) διέκοψε τη λειτουργία του το 2007. Σήμερα λειτουργούν εργαστήρια παραψυχολογίας σε δύο πανεπιστήμια στις ΗΠΑ, στο τμήμα ψυχιατρικής του πανεπιστημίου της Βιρτζίνια και στο πανεπιστήμιο της Αριζόνας όπου λειτουργεί το εργαστήριο Veritas. Παράλληλα, ιδιωτικά ινστιτούτα πραγματοποιούν ανάλογες μελέτες. Στην Ευρώπη, ο κύριος όγκος της έρευνας στην παραψυχολογία πραγματοποιείται στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ εργαστήρια χρηματοδοτούνται ιδιωτικά στα πανεπιστήμια του Εδιμβούργου, του Νορθάμπτον, του Λίβερπουλ και αλλού.
Οργανισμοί και ερευνητικά προγράμματα
Αρκετά πανεπιστημιακά εργαστήρια πραγματοποιούν έρευνα στο χώρο της παραψυχολογίας. Μεταξύ αυτών βρίσκεται η Μονάδα Παραψυχολογίας Κέστλερ του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, η Ομάδα Παραψυχολογικής Έρευνας του Πανεπιστημίου Χόουπ του Λίβερπουλ , το ερευνητικό πρόγραμμα VERITAS στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνας , η ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου Τζον Μουρς του Λίβερπουλ , το Κέντρο για τη Μελέτη Ανώμαλων Ψυχολογικών Διαδικασών στο Πανεπιστήμιο του Νορθάμπτον , καθώς και η ερευνητική ομάδα στο Goldsmiths του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Το πρόγραμμα του πανεπιστημίου Πρίνστον (Princeton Engineering Anomalies Research), ένα από τα πιο γνωστά για τη μελέτη της ψυχοκίνησης, τερματίστηκε το Φεβρουάριο του 2007.
Στους ερευνητικούς οργανισμούς περιλαμβάνονται ακόμα η Ένωση Παραψυχολογίας (Parapsychological Association), η Ένωση για την Ψυχική Έρευνα (Society for Psychical Research), που εκδίδει το περιοδικό Journal of Society for Psychical Research , η Αμερικανική Ένωση για την Ψυχική Έρευνα (American Society for Psychical Research), που εκδίδει το Journal of the American Society for Psychical Research , το Ερευνητικό Κέντρο Ράιν και το ομώνυμο Ινστιτούτο Παραψυχολογίας, που εκδίδει το Journal of Parapsychology , το Ίδρυμα Παραψυχολογίας (Parapsychology Foundation), που εκδίδει το International Journal of Parapsychology και το Ινστιτούτο Παραψυχολογικής Έρευνας της Αυστραλίας (Australian Institute of Parapsychological Research), που εκδίδει το Australian Journal of Parapsychology. Το European Journal of Parapsychology εκδίδεται ανεξάρτητα. .
Στις οργανώσεις που ενθαρύνουν την κριτική μελέτη της παραψυχολογίας και της έρευνας που πραγματοποιείται σε αυτό τον τομέα, περιλαμβάνονται η Committee for Skeptical Inquiry, που εκδίδει το περιοδικό Skeptical Inquirer και το Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Τζέιμς Ράντι (James Randi Educational Foundation), του Τζέιμς Ράντι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ψευδοεπιστήμες
Γιάννης Ποττάκης
Ο Ιωάννης Ποττάκης του Ανδρέα (1939 - 25 Αυγούστου 2015) ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής Κορινθίας του ΠΑΣΟΚ και υπουργός σε κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ από το 2012 έως το θάνατό του ήταν πρόεδρος της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1939 στον Ασπρόκαμπο Κορινθίας. Οπαδός του Ανδρέα Παπανδρέου από πολύ νεαρή ηλικία, δραστηριοποιήθηκε πολιτικά μέσα από τις γραμμές της Ένωσης Κέντρου και της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (ΕΔΗΝ) και υπήρξε μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Κορινθίας της Ένωσης Κέντρου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του αρχικά στη Μεγάλη Βρετανία και έπειτα στην τότε Δυτική Γερμανία, όπου αναγορεύθηκε διδάκτορας πολιτικών επιστημών και φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου. Την περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα και ως δικηγόρος υπερασπίσθηκε αντιστασιακούς στο Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών.
Μεταπολιτευτικά, πήρε μέρος στην ιδρυτική συνεδρίαση του ΠΑΣOΚ της 3ης Σεπτέμβρη 1974, και για πολλά χρόνια ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος. Το 1977 εκλέχθηκε βουλευτής Κορινθίας με το ΠΑΣΟΚ και εκλεγόταν συνεχώς μέχρι το 1996. Ήταν άνθρωπος εμπιστοσύνης του στενού περιβάλλοντος του Ανδρέα Παπανδρέου και κυρίως του Αντώνη Λιβάνη. Στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου διετέλεσε:
Επίσης συμμετείχε στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα ως υφυπουργός Εξωτερικών (Νοέμβριος 1989 - Φεβρουάριος 1990).
Ως υπουργός Δικαιοσύνης, είχε να αντιμετωπίσει την εξέγερση των κρατουμένων στις φυλακές Κορυδαλλού (Νοέμβριος 1995).
Ασχολήθηκε με τη συγγραφή έργων φιλοσοφίας και πολιτικής θεωρίας, και δημοσίευσε πολλά άρθρα και μελέτες, καθώς και το βιβλίο «Από τον Αριστοτέλη στον Μαρξ και από τον Μαρξ στον Φρόυντ» (1989).
Τον Σεπτέμβριο του 2012 ανέλαβε καθήκοντα προέδρου της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας.
Αμπντάλα Ενσούρ
Ο Δρ. Αμπντάλα Ενσούρ (Abdalla Ensour, 1939-) είναι πολιτικός από την Ιορδανία, που χρημάτισε πρωθυπουργός της χώρας από τον Οκτώβριο του 2012 έως τον Μάιο του 2016.
Γιάννης Ποττάκης
Βιογραφικό
Πέθανε από καρδιακό επεισόδιο στις 25 Αυγούστου 2015, σε ηλικία 76 ετών, ενώ παραθέριζε στην Κορινθία.
Αμπντάλα Ενσούρ
Εκπαίδευση και πολιτική σταδιοδρομία
Ο Ενσούρ φοίτησε στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού και στις ΗΠΑ, ενώ απέκτησε και διδακτορικό στο Παρίσι. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1989 και στη συνέχεια το 1992. Έκτοτε εκλέγεται συνεχώς μέλος του Κοινοβουλίου. Το 1984 ανέλαβε για πρώτη φορά σε υπουργικό πόστο και ειδικότερα ως υπουργός Σχεδιασμού. Στο ίδιο αξίωμα υπηρέτησε και το 1985. Αργότερα, χρημάτισε ξανά υπουργός Παιδείας (1989), Εξωτερικών (1991), Βιομηχανίας και Εμπορίου (1993), Ανωτέρας Εκπαίδευσης (1996) και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Διοικητικής Ανάπτυξης (1997). Το 1998 ήταν ξανά Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Τύπου και ήταν μέλος της Κάτω Βουλής την περίοδο 1998-2001. Κατά την περίοδο που έγινε Πρωθυπουργός ήταν μέλος της Γερουσίας και επικεφαλής της Διοικούσας Επιτροπής του Πανεπιστημίου Αλ Ζαϊτούνα της Ιορδανίας. Ανέλαβε επίσης σε αρκετές διοικητικές και οικονομικές θέσεις στην Παγκόσμια Τράπεζα και σε άλλους οργανισμούς.
Γιάννης Ποττάκης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συντονισμού Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Προεδρίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Βουλευτές Κορινθίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Αμπντάλα Ενσούρ
Πρωθυπουργός
Στις 11 Οκτωβρίου 2012 διορίστηκε πρωθυπουργός της Ιορδανίας από τον βασιλιά. Ο νέος πρωθυπουργός ζήτησε από τους ισλαμιστές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας να συμμετέχουν στις εκλογές.
Έπειτα από τις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιανουάριο του 2013, ο βασιλιάς επαναδιόρισε τον Ενσούρ στην πρωθυπουργία στις 9 Μαρτίου 2013. Η δεύτερη κυβέρνησή του ορκίστηκε στις 30 Μαρτίου 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιορδανίας
Αλμπέρτο Ακουιλάνι
Ο Αλμπέρτο Ακουιλάνι (Alberto Aquilani, 7 Ιουλίου 1984) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται με την ισπανική ομάδα Λας Πάλμας. Αποτελεί επίσης μέλος της Εθνικής Ιταλίας. Ο Ακουιλάνι αγωνίζεται στην θέση του κεντρικού μέσου. Είναι γνωστός για τις γρήγορες εύστοχες πάσες του και τα σουτ του από μακρινή απόσταση.
Ο Ακουιλάνι ξεκίνησε την καριέρα του στην ΑΣ Ρόμα και, μετά από έναν σύντομο δανεισμό στην Τριεστίνα, επέστρεψε στην ομάδα της Σέριε Α όπου έγινε βασικός στην ομάδα της Ρώμης στη διάρκεια της σεζόν 2005-06. Στη διάρκεια της επόμενης σεζόν, υπέφερε από έναν τραυματισμό στον μηρό που τον έβγαλε εκτός μάχης για αρκετούς μήνες. Μετακινήθηκε στην Λίβερπουλ στην αρχή της σεζόν 2009–10, σε μια μετεγγραφή που μαζί με τα μπόνους, μπορούσε να φτάσει συνολικά τα είκοσι εκατομμύρια λίρες. Τον Αύγουστο του 2010, έχοντας περιορισμένο χρόνο συμμετοχής στο Άνφιλντ, μετακόμισε στην Γιουβέντους με την μορφή δανεισμού ως το τέλος της σεζόν. Ο Ακουιλάνι επέστρεψε στην Λίβερπουλ στο τέλος της σεζόν καθώς η Γιουβέντους δεν ενεργοποίησε την οψιόν αγοράς του. Έχοντας αγωνιστεί στους αγώνες της Λίβερπουλ στα πλαίσια των καλοκαιρινών της περιοδιών, στη συνέχεια ανακοινώθηκε πως ο Ακουιλάνι θα επέστρεφε στην Σέριε Α με την μορφή δανεισμού πάλι, αλλά αυτή τη φορά με την Μίλαν.
Σε διεθνές επίπεδο, ο Ακουιλάνι έχει εκπροσωπήσει την Ιταλία σε νεανικό επίπεδο και στο Euro 2008. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ομάδα των Ανδρών της χώρας του τον Νοέμβριο του 2006 σε μία ισοπαλία με 1–1 απέναντι στην Τουρκία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουνιόνε Τριεστίνα 2012 ΣΣΝ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντελφίνο Πεσκάρα 1936 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Σασσουόλο Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΝ Λας Πάλμας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
986 Αμελία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμελια
Μαίρη Βιδάλη
Βιογραφία
Έχει καταγωγή από Τήνο, την Κωνσταντινούπολη και τη Μικρά Ασία. Αποφοίτησε από το Pierce College, σπούδασε στην δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη και στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι μητέρα τριών παιδιών.
Το 1976 αναδείχθηκε Μις Ελλάς και 3η Μις Κόσμος Μάγια στο Πουέρτο Ρίκο. Το 1977 ξεκινά την καριέρα της πρωταγωνιστώντας στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Έχει σκηνοθετήσει Λόρκα, Ίψεν, Σκριμπ, Μπομαρσέ και Ευριπίδη. Έχουν εκδοθεί μεταφράσεις της σε θεατρικά έργα και 4 ποιητικές συλλογές. Έχει βραβευτεί για την πορεία της στο θέατρο από δήμους, συλλόγους και από το φεστιβάλ Πάτρας. Το 2002 ίδρυσε την ΑΜΚΕ Διάχρονο και το 2010 απέκτησε την δική της θεατρική στέγη. Σταθμοί στην πορεία του Διάχρονου η Φαίδρα του Ρακίνα σε δική της μετάφραση, σκηνοθεσία Κώστα Αρζόγλου και μουσική Μίκη Θεοδωράκη (Ηρώδειο 2003, αρχαίο θέατρο Εφέσου 2004, διεθνές φεστιβάλ Τίργκου Μούρες Ρουμανία 2005, εθνικό θέατρο Άμπου Ντάμπι Εμιράτα 2005), το πρόγραμμα Κάστρια του ΥΠΠΟ, σε δική της εισήγηση με την Θεοφανώ του Άγγελου Τερζάκη, η πρώτη δίγλωσση παράσταση αρχαίου δράματος (ελληνικά - αλβανικά) με τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη, διάκριση στο διεθνές φεστιβάλ Βουθρωτού 2005, η σύζευξη θεάτρου και όπερας στην διασκευή της Η κυρία με τας καμελίας VS Τραβιάτα, η πρόταση και παρουσίαση σε παγκόσμια πρώτη του προγράμματος "Κωφοί και ακούοντες στο αρχαίο δράμα" με τις Τρωάδες του Ευριπίδη 2015 υπό την αιγίδα της περιφέρειας Κρήτης (έγινε αφορμή μελέτης από Άγγλους θεατρολόγους, η θεατρική βιογραφία της ηρωίδας Λέλας Καραγιάννη, στο ομώνυμο έργο του Γιώργου Α. Χριστοδούλου, 1ο βραβείο ερμηνείας μονολόγου Κορφιάτικα 2017. Καθώς και το βραβείο "Άννα Συνοδινού" για την προσφορά της στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Υπήρξε δημοτική σύμβουλος Κηφισιάς. Στις περιφερειακές εκλογές του 2010 εξελέγη περιφερειακή σύμβουλος Αττικής με την παράταξη του Γιάννη Σγουρού και ήταν μέλος της Επιτροπής Πολιτισμού και Αθλητισμού. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2012 ήταν υποψήφια στη Β' Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ. Στις περιφερειακές εκλογές του 2019 εξελέγη ξανά περιφερειακή σύμβουλος Αττικής, αυτή τη φορά με την παράταξη του Γιώργου Πατούλη, και διετέλεσε αντιπεριφερειάρχης Πολιτισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες αντιπεριφερειάρχες
Avro Anson
Το Avro Anson ήταν βρετανικό δικινητήριο αεροσκάφος πολλαπλών ρόλων το οποίο υπηρέτησε τόσο με την Βασιλική Πολεμική Αεροπορία, όσο και με την αεροπορία του Βρετανικού Ναυτικού και πολυάριθμες πολεμικές αεροπορίες κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου και μετά το τέλος του. Ονομάστηκε προς τιμήν του Βρετανού ναυάρχου Τζορτζ Άνσον (αγγλικά: George Anson) και η αρχική σχεδίαση του ήταν για να αναλάβει ρόλους ναυτικής αναγνώρισης, σύντομα όμως κρίθηκε ξεπερασμένο για αυτό το είδος αποστολών. Παρ' όλα αυτά, το σχέδιο διατηρήθηκε καθώς κρίθηκε κατάλληλο για την εκπαίδευση των πιλότων και των πληρωμάτων στα πολυκινητήρια αεροσκάφη και έγινε το στήριγμα του Βρετανικού Κοινοπολιτειακού Σχεδίου Εναέριας Εκπαίδευσης (British Commonwealth Air Training Plan). Μέχρι τον τερματισμό της παραγωγής του Anson, το 1952, κατασκευάστηκαν 8.138 αεροσκάφη στη Βρετανία από την Avro, εννέα διαφορετικών εκδόσεων, ενώ από το 1941 κατασκευάστηκαν επιπλέον 2.882 από την καναδική Federal Aircraft Ltd.
Σχεδίαση και εξέλιξη
Το Anson ήταν παράγωγο το εξαθέσιου πολιτικού Avro 652 και η στρατιωτική έκδοση, η οποία πέταξε πρώτη φορά στις 24 Μαρτίου 1935, κατασκευάστηκε σύμφωνα με τις προδιαγραφές του υπουργείου αεροπορίας 18/35 (Air Ministry Specification 18/35). Ήταν το πρώτο μονοπλάνο της RAF με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Η πρώτη παρτίδα παραγωγής περιλάμβανε 174 αεροσκάφη Anson Mk I τα οποία εντάχθηκαν στην Βρετανική Παράκτια Διοίκηση (Coastal Command). Η 48η μοίρα της RAF ήταν η πρώτη που εξοπλίστηκε με το Anson τον Μάρτιο του 1936.
Ένα διακριτικό χαρακτηριστικό του Anson ήταν ότι ο μηχανισμός ανάσυρσης του συστήματος προσγείωσής του απαιτούσε περισσότερες από 140 περιστροφές του χειροκίνητου στρόφαλου από τον πιλότο. Για το λόγο αυτό, τα Anson συχνά πετούσαν με το σύστημα προσγείωσης εκτεταμένο, με κόστος όμως 30 μιλίων την ώρα (50km/h) από την ταχύτητα πλεύσης τους.
Συνολικά κατασκευάστηκαν 11.020 Anson μέχρι το τέλος της παραγωγής το 1952, καθιστώντας το το δεύτερο πλέον παραχθέν (μετά το Vickers Wellington) πολυκινητήριο βρετανικό πολεμικό αεροσκάφος.
Επιχειρησιακή ιστορία
Με την έναρξη του πολέμου υπήρχαν 26 μοίρες της RAF που χρησιμοποιούσαν το Anson I, δέκα της παράκτιας διοίκησης και 16 της διοίκησης βομβαρδισμού. Όμως ήδη το Anson θεωρούνταν ξεπερασμένο για αποστολές βομβαρδισμού και παράκτιας περιπολίας και σταδιακά αντικαθιστούνταν από τα Armstrong Whitworth Whitley και Lockheed Hudson. Περιορισμένος αριθμός Anson συνέχισε να εκτελεί σε επιχειρησιακές αποστολές όπως παράκτιες περιπολίες και διασώσεις αέρος – θαλάσσης. Στις αρχές του πολέμου ένα Anson κατάφερε ένα πιθανό χτύπημα σε ένα γερμανικό υποβρύχιο. Τον Ιούνιο του 1940, ένα σμήνος τριών Anson δέχθηκε επίθεση από εννέα Messerschmitt Bf 109 της Luftwaffe. Τα Anson κατέρριψαν δύο γερμανικά αεροσκάφη και «…προξένησαν ζημιές σε ένα τρίτο πριν τελειώσει η αερομαχία», χωρίς να υποστούν καμία απώλεια. Ο πραγματικός ρόλος του αεροσκάφους όμως ήταν η εκπαίδευση των πιλότων για πτήσεις με τα πολυκινητήρια βομβαρδιστικά όπως το Avro Lancaster. Το Anson επίσης χρησιμοποιούνταν για την εκπαίδευση των πληρωμάτων των βομβαρδιστικών, των πλοηγών, των ασυρματιστών, των βομβαρδιστών και των χειριστών των πυροβόλων. Μεταπολεμικά, το Anson συνέχισε να υπηρετεί τόσο ως εκπαιδευτικό όσο και ως ελαφρύ μεταγωγικό. Τα τελευταία Anson, τα οποία υπηρετούσαν σε μονάδες επικοινωνιών, αποσύρθηκαν από τη RAF στις 28 Ιουνίου 1968.
Η πολεμική αεροπορία της Αυστραλίας χρησιμοποίησε 1.028 Anson, κυρίως της έκδοσης Mk I, μέχρι το 1955. Η Καναδική Πολεμική Αεροπορία και το Καναδικό Ναυτικό χρησιμοποίησαν τα Anson μέχρι το 1952. Η Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία χρησιμοποίησε 50 καναδικής κατασκευής Anson, τα οποία έφεραν την ονομασία AT-20.
Η πολεμική αεροπορία της Νέας Ζηλανδίας χρησιμοποίησε 23 Anson σε ρόλους εκπαίδευσης ναυσιπλοΐας κατά τη διάρκεια του πολέμου, μαζί με τα πιο πολυάριθμα Airspeed Oxford, και απέκτησε επιπλέον αεροσκάφη μετά το τέλος του για ρόλους επικοινωνιών. Ένα αεροσκάφος εκπαίδευσης ναυσιπλοΐας βρίσκεται σήμερα στο μουσείο της πολεμικής αεροπορίας της Νέας Ζηλανδίας, στο Γουίγκραμ.
Το Avro Anson σε ελληνική υπηρεσία
Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία παρέλαβε 12 Avro Anson Mk I το 1939, για προκεχωρημένη εκπαίδευση. Κατά τo διάστημα 1940-1941 χρησιμοποιήθηκε από την 13η Μοίρα Ναυτικής Συνεργασίας σε αποστολές περιπολιών και συνοδείας νηοπομπών. 5 Anson διέφυγαν στην Αίγυπτο μετά τη γερμανική εισβολή όπου συνέχισαν να υπηρετούν υπό βρετανική διοίκηση, διατηρώντας όμως την ταυτότητα της 13ης Μοίρας, μέχρι την αντικατάστασή τους από τα Blenheim Mk IV.
Μεταπολεμικά, η Ελληνική Αεροπορία παρέλαβε 24 μεταφορικά Anson, το 1947. Δύο από αυτά, τύπου Avro Anson Mk IΙ, ήταν μετεσκευασμένα σε νοσοκομειακά. Χρησιμοποιήθηκαν εντατικά κατά την διάρκεια του Εμφυλίου για μεταφορές VIP, προσωπικού και υλικών, ενώ χρησιμοποιήθηκαν και για νυχτερινούς βομβαρδισμούς παρενόχλησης. Αποσύρθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1950.
Εκδόσεις
thumb|300px|right|Αεροσκάφος Avro Anson WD413 της [[Air Atlantique Classic Flight]] thumb|300px|right|Αεροσκάφος Avro Anson WD413 της [[Air Atlantique Classic Flight]] Η κύρια έκδοση του Anson ήταν η Mk I, από την οποία κατασκευάστηκαν 6.704 στη Βρετανία. Οι άλλες εκδόσεις κυρίως ξεχώριζαν από τους διαφορετικούς κινητήρες που χρησιμοποιούσαν, με τα καναδικά Anson να χρησιμοποιούν κινητήρες από εγχώριους κατασκευαστές. Λόγω των ελλείψεων που παρουσιάστηκαν στην προμήθεια χάλυβα, τα 1.051 καναδικής κατασκευής Mk V Anson έφεραν άτρακτο κατασκευασμένη από κοντραπλακέ.
Mk I
Κατασκευάστηκαν 6,688 Mk I. Έφεραν δύο κινητήρες Armstrong Siddeley Cheetah IX (ισχύος 350 ίππων) ή δύο XIX (395 ίππων).
Mk III
Βρετανικής κατασκευής. Έφεραν δύο κινητήρες Jacobs L-6MB (ισχύος 330 ίππων).
Mk IV
Βρετανικής κατασκευής. Έφεραν δύο κινητήρες Wright Whirlwind.
Mk V
Κατασκευάστηκαν 1,069 Mk V στον Καναδά. Έφεραν δύο κινητήρες Pratt & Whitney Wasp Junior (ισχύος 450 ίππων).
Mk VI
Ένα αεροσκάφος καναδικής κατασκευής. Έφερε κινητήρες Pratt & Whitney Wasp Junior (ισχύος 450 ίππων).
Mk X
104 Anson Mk I τροποποιήθηκαν στο επίπεδο Mk X.
Mk 11
90 Anson Mk I τροποποιήθηκαν στο επίπεδο Mk 11.
Mk 12
20 Anson Mk I τροποποιήθηκαν στο επίπεδο Mk 12, συν 221 νέα Mk 12.
Mk XIII
Έκδοση εκπαίδευσης πυροβολητών με κινητήρες Cheetah XI ή XIX. Δεν κατασκευάστηκε ποτέ.
Mk XIV
Έκδοση εκπαίδευσης πυροβολητών με κινητήρες Cheetah XV. Δεν κατασκευάστηκε ποτέ.
Mk XV
Έκδοση εκπαίδευσης βομβαρδισμού. Δεν κατασκευάστηκε ποτέ.
C 19
Κατασκευάστηκαν 264 για τη RAF. Χρησιμοποιήθηκαν ως αεροσκάφη επικοινωνιών και μεταφορών.
Anson 18
Εξελίχθηκε από το Avro Nineteen. 12 αεροσκάφη πουλήθηκαν στη Βασιλική Αεροπορία του Αφγανιστάν για χρήση ως αεροσκάφη επικοινωνιών, αστυνομικής περιπολίας και εναέριας έρευνας.
Avro Nineteen
Επίσης γνωστό ως Anson XIX: Πολιτική έκδοση μεταφορών. Κατασκευάστηκαν 56 αεροσκάφη σε δύο παρτίδες.
Χρήστες
400px|thumb|right|Χάρτης χρηστών του Avro Anson
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
A A A A A A A A Κατηγορία:Αεροσκάφη Avro
Φαρενάιτ 451 (ταινία)
Το Φαρενάιτ 451 (Fahrenheit 451) είναι ταινία του 1966 σε σκηνοθεσία του Φρανσουά Τρυφώ. Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ρέι Μπράντμπερι.
Ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας.
Πλοκή
Βρισκόμαστε σε μια δυστοπία, όπου τα βιβλία είναι απαγορευμένα. Ο Γκάι Μόνταγκ είναι πυρονόμος και αποστολή του είναι να καίει βιβλία. Ζει μαζί με τη σύζυγό του Λίντα, η οποία είναι όλη τη μέρα μπροστά από την τηλεόραση.
Η γνωριμία του με τη γειτόνισσα Κλαρίς θα τον κάνει να αλλάξει γνώμη για τα βιβλία και να εκτιμήσει την αξία τους. Σιγά σιγά καταλαβαίνει πως είναι λάθος η καύση των βιβλίων και αρχίζει να αποστασιοποιείται από τους συναδέλφους του.
Όταν μαθευτούν οι αντιλήψεις του, εκτοπίζεται από την πόλη και πηγαίνει σε μια απόμερη περιοχή, όπου ζουν αναγνώστες βιβλίων. Ο καθένας από αυτούς έχει απομνημονεύσει ένα αγαπημένο του βιβλίο, προκειμένου να μην ξεχαστεί. Ο Γκάι επιλέγει να απομνημονεύσει το Ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας του Έντγκαρ Άλλαν Πόε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Δυστοπικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρανσουά Τρυφώ Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μπέρναρντ Χέρμαν Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Φρανσουά Τρυφώ
PF
Η συντομογραφία PF ή pF ή .pf (προφέρεται πι-εφ) μπορεί να αναφέρεται:
Εξελικτικά δίκτυα
Εισαγωγή στα Εξελικτικά δίκτυα
Στην προέλευση των ειδών κατά τον Δαρβίνο,  η απεικόνιση της εξελικτικής ιστορίας των ειδών είχε τη μορφή ενός δέντρου. Έκτοτε, τα φυλογενετικά δέντρα αποτελούν την κυρίαρχη τάση στην επιστήμη της φυλογενετικής. Ένα τέτοιου είδους δέντρο, παρουσιάζει την εξελικτική σχέση ενός προγόνου-απογόνου για ένα σύνολο ειδών λαμβάνοντας υπόψιν τον πιο κοντινό κοινό τους πρόγονο.
Παρόλο που τα φυλογενετικά δέντρα είναι κατάλληλα για αρκετά σύνολα από τάξα (groups of taxa) για άλλα μπορεί να είναι ελλιπή. Για παράδειγμα, έχει φανεί ότι τα βακτήρια κατά την οριζόντια μεταφορά γονιδίων (horizontal gene transfer) πιθανώς αποκτούν ένα σημαντικό τμήμα της γενετικής τους ποικιλομορφίας μέσω της απόκτησης ακολουθιών από μακρινά συγγενικούς οργανισμούς. Επιπλέον, έχουν βρεθεί στοιχεία ευρείας οριζόντιας μεταφοράς γονιδίων στα φυτά. Επίσης, στην ιολογία ο ανασυνδυασμός μεταξύ διαφορετικών ειδών ιών θεωρείται ως αρκετά διαδεδομένος, ενώ παράλληλα η υβριδική ειδογένεση (hybrid speciation) αποτελεί κύριο εξελικτικό μηχανισμό στα φυτά, στα ψάρια και στα βατράχια.
Οι παραπάνω διαδικασίες αναφέρονται στο σύνολο τους ως δίκτυα εξελικτικών γεγονότων (reticulate events) και προκύπτουν σε διαφορετικές εξελικτικές κλίμακες όπως το άτομο, ο πληθυσμός και τα είδη. Συγκεκριμένα μπορούν να διακριθούν ως, 1. Δίκτυο μεταξύ ζευγών χρωμοσωμάτων (μειωτικός ανασυνδυασμός), 2. Δίκτυο μεταξύ γενεαλογίας (ανασυνδυασμός μέσω της σεξουαλικής αναπαραγωγής) και 3. Δίκτυο μεταξύ γενεαλογιών (οριζόντια μεταφορά γονιδίων και υβριδική ειδογένεση).
Κοιτάζοντας μέσα από τον μακρο-εξελικτικό φακό (εξέλιξη μεταξύ των γενεαλογιών), μόνο τα εξελικτικά γεγονότα δικτύου στο επίπεδο των ειδών αποτυγχάνουν να μοντελοποιηθούν από τα δέντρα. Ωστόσο, κοιτάζοντας μέσα από τον μικρο-εξελικτικό φακό (εξέλιξη εντός της γενεαλογίας), τόσο ο σεξουαλικός ανασυνδυασμός όσο και ο μειωτικός ανασυνδυασμός αποτυγχάνουν να μοντελοποιηθούν από το διακλαδιζόμενο δέντρο.
Ουσιαστικά, όταν υπάρχει δικτύωση, δύο ή περισσότερες ανεξάρτητες εξελικτικές γενεαλογίες συνδυάζονται σε κάποιο επίπεδο βιολογικής οργάνωσης, οδηγώντας έτσι σε σύνθετες εξελικτικές σχέσεις που δεν μπορούν να μοντελοποιηθούν κατάλληλα από τα φυλογενετικά δέντρα. Αντιθέτως, τα εξελικτικά δίκτυα αναδείχθηκαν ως ένα χρήσιμο εργαλείο αναπαράστασης τέτοιου είδους σχέσεων. Πιο συγκεκριμένα, τα εξελικτικά δίκτυα είναι μία ειδική κατηγορία γράφων η οποία επιτρέπει την ύπαρξη πολλαπλών μονοπατιών μεταξύ των ζευγών τάξων (taxa) στη φυλογένεση, παρέχοντας έτσι την απαραίτητη επέκταση των δέντρων, στα οποία ένα μοναδικό μονοπάτι υπάρχει μεταξύ κάθε δύο τάξα.
Γράφοι και Δέντρα
Το αποτέλεσμα μίας φυλογενετικής ανάλυσης είναι τυπικά ένα φυλογενετικό δέντρο, δηλαδή ένας γράφος ο οποίος περιγράφει την καταγωγή ενός συνόλου από τάξα (taxa). Επί παραδείγματι, ένα διαδραστικό φυλογενετικό δέντρο που αναπαριστά εκατοντάδες διαφορετικά είδη μπορεί να βρεθεί στο https://itol.embl.de/itol.cgi.
Ένα δέντρο αποτελεί έναν συνδεδεμένο (συνεκτικό) γράφο χωρίς κύκλους. Οι κορυφές ή κόμβοι (vertices or nodes) ενός δέντρου με βαθμό 1 αντιστοιχούν στα φύλλα (leaves) του, ενώ οι κορυφές με βαθμό μεγαλύτερο του 1 ονομάζονται εσωτερικές κορυφές. Τα φύλλα αντιστοιχούν στα υπάρχοντα είδη για τα οποία έχουμε δεδομένα από τη φυλογενετική ανάλυση και έτσι οι κορυφές ή κόμβους επισημαίνονται με ένα σετ ετικετών. Στις θεωρητικές εφαρμογές, το σετ ετικετών ενός δέντρου n-φύλλων είναι συχνά το σετ [n]:={1,…,n}, και καλούμε αυτό το δέντρο ως φυλογενετικό δέντρο n-φύλλων. Αξίζει να σημειωθεί ότι, θεωρούμε δύο φυλογενετικά δέντρα n-φύλλων ως διαφορετικά ακόμα και εάν διαφέρουν μόνο στην επισήμανση των φύλλων. Με τεχνικούς όρους, δύο δέντρα n-φύλλων είναι ίδια εάν και μόνο εάν υπάρχει ισομορφισμός μεταξύ των δύο γράφων (ισόμορφοι γράφοι) που διατηρούν επίσης την επισήμανση των φύλλων.
Αν ορίσουμε μία κορυφή του δέντρου ως ρίζα, τότε έχουμε ένα δέντρο με ρίζα (rooted tree). Σε ένα δέντρο με ρίζα θεωρούμε ότι όλες οι ακμές (edges) έχουν κατεύθυνση από τη ρίζα προς τα φύλλα και τότε το δέντρο μπορεί να θεωρηθεί ως ένας κατευθυνόμενος γράφος. Η ρίζα αντιστοιχεί στον κοινό πρόγονο όλων των ειδών του δέντρου, επομένως, οι κατευθυνόμενες ακμές μπορούν να θεωρηθούν ότι δείχνουν τη χρονική σειρά των εξελικτικών γεγονότων [18]. Ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται συχνά ως μοντέλο εξέλιξης είναι τα δυαδικά δέντρα με ρίζα (binary tree). Ένα δέντρο με καθορισμένη ρίζα θεωρείτε δυαδικό όταν όλοι οι κόμβοι του έχουν βαθμό ≤ 2 (αριθμός των παιδιών).
Εξελικτικά  δίκτυα
Όπως προαναφέρθηκε, τα δέντρα δεν είναι ικανά να παρουσιάζουν γεγονότα οριζόντιας μεταφοράς γονιδίων, ανασυνδυασμού και υβριδισμού. Έτσι, σε αυτές τις περιπτώσεις, κάποια κλαδιά του δέντρου ενώνονται σε έναν κόμβο δικτύωσης και έτσι το δέντρο μετατρέπεται σε ένα δίκτυο. Ένα εξελικτικό δίκτυο μπορεί να είναι αναλυτικό (explicit) και να περιγράφει βιολογικά γεγονότα ή να είναι αφηρημένο (abstract) εάν οι ακμές του δεν ερμηνεύονται βιολογικά.
Τα δέντρα και τα δίκτυα είναι συνδεδεμένοι (συνεκτικοί) γράφοι. Τα παραπάνω έχουν επισημασμένα τα φύλλα και τους κόμβους τους (labbeled), αναπαριστώντας έτσι σύγχρονους εξελικτικά οργανισμούς ενώ οι εσωτερικοί τους κόμβοι δεν είναι συνήθως επισημασμένοι. Επιπλέον οι ακμές τους συνδέουν όλους τους κόμβους. Λόγω της πολυπλοκότητας της εξελικτικής ιστορίας δύο τύποι γράφων έχουν αναπτυχθεί:
2.      Τα εξελικτικά δέντρα και δίκτυα χωρίς ρίζα (μη κατευθυνόμενοι γράφοι), στα οποία οι εσωτερικοί κόμβοι δεν αντιπροσωπεύουν τους προγόνους και οι μη κατευθυνόμενες ακμές αντιπροσωπεύουν τις συγγενικές ομοιότητες μεταξύ των κόμβων του φύλλου.
Ο πρώτος τύπος εξελικτικού δικτύου αναπαριστά αναλυτικά τη γενεαλογική ιστορία των οργανισμών και έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως.
Ορισμός: Ένα εξελικτικό δίκτυο N σε ένα σύνολο φύλλων [n] είναι ένας άκυκλος κατευθυνόμενος γράφος χωρίς παράλληλες ακμές (π.χ. χωρίς πολλαπλές ακμές) και ικανοποιεί τις ακόλουθες συνθήκες:
(i)             H ρίζα έχει εξωτερικό βαθμό δύο (out-degree).
(ii)            Οι μόνοι κόμβοι με εξωτερικό βαθμό μηδέν είναι τα φύλλα [n] και ο καθένας από αυτούς έχει εσωτερικό βαθμό ένα (in-degree).
(iii)           Όλοι οι άλλοι κόμβοι είτε έχουν εσωτερικό βαθμό ένα και εξωτερικό δύο, ή εσωτερικό δύο και εξωτερικό ένα [18].
Επιπλέον, ο ιστότοπος " Who is who in phylogenetic network " είναι μία εξαιρετική πηγή για την ανακάλυψη άρθρων και συγγραφέων στο πεδίο των εξελικτικών δικτύων.
Ανακατασκευή εξελικτικών δικτύων
Οι φυλογενέσεις παίζουν σημαντικό ρόλο στην αναπαράσταση των σχέσεων ανάμεσα σε βιολογικές οντότητες. Η διεισδυτικότητά τους έχει οδηγήσει βιολόγους, μαθηματικούς και επιστήμονες πληροφορικής, στο σεδιασμό ποικιλίας μεθόδων για την ανακατασκευή τους. Οι περισσότερες από αυτές τις μεθόδους, έχουν χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή δέντρων. Ωστόσο, οι βιολόγοι, αναγνωρίζουν ότι τα δέντρα απλά υπεραπλοποιούν την οπτική μας στην εξέλιξη σε μερικές περιπτώσεις και δεν μπορούν να μοντελοποιήσουν γεγονότα όπως η υβριδική ειδογένεση, η οριζόντια μεταφορά γονιδίων και ο ανασυνδυασμός. Αυτό το δίκτυο εξελικτικών γεγονότων (reticulation events), απαιτούν τη χρήση άλλων μεθόδων μοντελοποίησης, όπως είναι τα εξελικτικά δίκτυα.
Η ανακατσκευή και η ποιοτική αξιολόγηση των εξελικτικών δικτύων είναι πολύ σημαντική, δεδομένης της οφθαλμοφανούς καθολικότητας των δικτύων εξελικτικών γεγονότων και του σημαντικού ρόλου που παίζουν. Οι σχέσεις μεταξύ των εξελικτικών δικτύων από τη μια μεριά, και των δέντρων και των κλαδιών τους από την άλλη, έχουν μεγάλη σημασία. Από την οπτική της πληροφορικής, αυτές οι σχέσεις θέτουν τη βάση για ένα ευρύ φάσμα μεθόδων που έχουν αναπτυχθεί για την ανακατασκευή εξελικτικών δικτύων. Από την οπτική της βιολογίας, αυτές οι σχέσεις, έχουν κάνει εμφανές το πώς μοριακές ακολουθίες εξελίσσονται σε αυτά τα δίκτυα. Το δίκτυο εξελικτικών γεγονότων, χωρίζει τη γονιδιωματική ιστορία σε επιμέρους τμήματα, καθένα εκ των οποίων, έχει αυστηρό μοτίβο καταγωγής σε μορφή δέντρου. Η ταυτοποίηση των δέντρων αυτών και η εξικοίωση με τη δυσαρμονία τους, αποτελούν τη βάση για την κατασκευή μεθόδων ανακατασκευής.
Σύγκριση εξελικτικών δικτύων
Κατά την ανακατασκευή φυλογενέσεων, οι ερευνητές επιθυμούν να ποσοτικοποιήσουν τις ομοιότητες και τις διαφορές ανάμεσα σε δύο φυλογενέσεις που έχουν ανακατασξευαστεί είτε από δύο διαφορετικές πηγές δεδομένων, είτε από δύο διαφορετικές μεθόδους ανακατασκευής. Αυτή η ποσοτικοποίηση θα παρέχει μια ξεκάθαρη εικόνα αρχικά σε παραδοχές ή διαφωνίες ανάμεσα σε αναλύσεις, επίσης σε εκτιμητές εμπιστοσύνης για διάφορα σημεία της φυλογένεσης και τέλος σε μετρικές για τη σύγκριση της αποδοτικότητας της μεθόδου ανακατασκευής της φυλογένεσης. Στην περίπτωση των φυλογενετικών δέντρων, η ποσοτικοποίηση αυτή βασίζεται κατά κύριο λόγο σε δύο κριτήρια:
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλογενετική
Αιολικό Πάρκο Κύθνου
Το Αιολικό πάρκο Κύθνου είναι ένας χώρος κοντά στην πρωτεύουσα του νησιού όπου βρίσκονται εγκατεστημένες 5 ανεμογεννήτριες τύπου ΜΑΝ των 20kW η κάθε μία. Το Αιολικό πάρκο της Κύθνου κατασκευάστηκε το 1982 και αναφέρεται ως το πρώτο αιολικό πάρκο που δημιουργήθηκε στην Ευρώπη, και το πρώτο υβριδικό Wind-PV-Diesel στον κόσμο.
Τα εγκαίνια του πάρκου αυτού έγιναν το 1982 από τον τότε Υπουργό Βιομηχανίας Έρευνας και Τεχνολογίας Ευάγγελο Κουλουμπή. Αυτό απετέλεσε και την αφετηρία της δημιουργίας σειράς άλλων πάρκων σε νησιά και νησίδες που παρουσίαζαν προβληματική ηλεκτροδότηση.
Η εγκατάσταση ξεκίνησε από τη ΔΕΗ υπό τον τότε διευθυντή μηχανικό Γιάννη Χατζηβασιλειάδη που θεωρείται ο πρωτεργάτης αυτής της ιδέας που βεβαίως οι προτάσεις του για εκμετάλλευση των λεγομένων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) είχαν ξεκινήσει από το 1978.
Μετά την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών το πάρκο αυτό επεκτάθηκε και με την εγκατάσταση του πρώτου φωτοβολταϊκού πάρκου, που και αυτή θεωρείται η πρώτη στην Ελλάδα δυναμικότητας 100kW, επιτυγχάνοντας έτσι να δημιουργηθεί στη Κύθνο και ο πρώτος υβριδικός σταθμός ενέργειας (ντήζελ, αιολική και ηλιακή ενέργεια). Αρχικά ξεκίνησε με στόχο να καλύψει το 25% των αναγκών της νήσου και αργότερα ξεπέρασε το 75%.
Τώρα όμως, 30 χρόνια μετά την εγκατάστασή του, για το Αιολικό πάρκο Κύθνου έχει παρέλθει ο χρόνος λειτουργίας και καλής απόδοσης που μπορεί να προσφέρει και έτσι οι ανεμογεννήτριες είναι εκτός λειτουργίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κύθνο Κυθνος
Πουέμπλο Νουέβο (Εστελί)
Παραπομπές
Π Π
Αϊσέ Χιουμασάχ Σουλτάνα
Η Αϊσέ Χιουμασάχ Χανίμ Σουλτάν (Τούρκικα:Ayşe Hümaşah Hanım Sultan) (1541 - 1594) γεννήθηκε το 1541 στην Κωνσταντινούπολη.Ήταν κόρη της Μιχριμάχ Σουλτάν και του Ρουστέμ Πασά και εγγονή του Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή και της ΧουρέμΣουλτάν.
Γάμοι
Η Αϊσέ Χιουμασάχ Σουλτάν παντρεύτηκε τον Σεμίζ Αχμέτ Πασά.Από αυτόν τον γάμο γεννήθηκαν τέσσερα αγόρια: ο Αμπντουραχμάν Μπέη,ο Μεχμέτ Μπέη,ο Μουσταφά Πασά και ο Οσμάν Μπέη.Μετά τον θάνατο του Αχμέτ Πασά παντρεύτηκε τον Νισαντσί Φεριντούν Μπέη.Σύμφωνα με μία φήμη ή Αϊσέ Χιουμασάχ Σουλτάν ήταν παντρευμένη με τον Αζίζ Μαχμούτ Χιουνταγί Εφέντι.Πιστεύεται ότι ο γάμος έγινε το 1590.
Θάνατος
Πέθανε το 1594 στην Κωνσταντινούπολη.Πιστεύεται ότι τάφηκε στο Μιχριμάχ Σουλτάν Τζαμί.
Κατηγορία:Οθωμανοί
Mitsubishi Shogun Sport
Το Mitsubishi Pajero Sport είναι ένα SUV αυτοκίνητο που παράγεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Mitsubishi, από το 1996 μέχρι σήμερα. Είναι ένα πολύ διάσημο μοντέλο, μεγάλης απήχησης, αν και τα πιο πρόσφατα μοντέλα πωλούνται μόνο στις ΗΠΑ. Η μαζική παραγωγή του άρχισε το 1996, με τις εξαγωγές να αρχίζουν σταδιακά μέσα στο 1997. Στο Ηνωμένο Βασίλειο κυκλοφόρησε για ένα διάστημα ως BMC Sporter. Το αυτοκίνητο μπορεί να χωρέσει έως και 9 ανθρώπους.
Το μοντέλο φτιάχνεται στην ίδια πλατφόρμα με το αγροτικό Mitsubishi Triton. Το αυτοκίνητο ήταν λίγο μεγαλύτερο από το Mitsubishi Pajero και βαρύτερο. Η Mitsubishi δημιούργησε τα πρώτα σχετικά πρωτότυπα το 1991, με το όνομα Mitsubishi Sporting, και προσπάθησαν να το πουλήσουν σαν ένα «σπάνιας παραγωγής SUV», αλλά τότε μόνο 300 πωλήθηκαν.
Αναφορές
Shogun Sport Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV
Αξίερος
Η Αξίερος ήταν αρχαία Θρακική θεότητα, δαίμονας, της Ελληνικής μυθολογίας μία από τους Καβείρους.
Στη Θράκη και στη Σαμοθράκη λατρευόταν σαν θεά της γονιμότητας, που ταυτιζόταν στην υπόλοιπη Ελλάδα με τη θεά Δήμητρα, και μαζί με τους υπόλοιπους Κάβειρους θεωρούνταν προστάτης των ναυτικών και όσων γενικότερα ταξίδευαν με πλοία. Η Αξίερος ήταν το κεντρικό πρόσωπο στη λατρεία των Καβείρων, αποκαλούνταν και μεγάλη μητέρα, και τα χαρακτηριστικά έμοιαζαν με της Κυβέλης. Σύζυγος ήταν ο Καδμίλος θεός και αυτός της γονιμότητας που ταυτίζεται με τον θεό Ερμή.
Πηγές
Κατηγορία:Κάβειροι
Μπρίντιζι
To Μπρίντιζι ή Μπρίντεζι ή Μπρέντεζι, (ιταλ. Brindisi,, αρχαία Ελληνικά: Βρεντέσιον ή Βρενδέσιον ή Βρενδήσιον ή Βρινδήσιον, λατινικά: Brundisium ή Brundusium), είναι πόλη της νοτιοανατολικής Ιταλίας στην Απουλία, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και λιμάνι της Αδριατικής θάλασσας. Στα νεοελληνικά συναντάται και με τον παραφθαρμένο τύπο Πρίντεζι ή Μπρίντεζι.
Ιστορικά, η πόλη έπαιξε σημαντικό ρόλο στο εμπόριο και τον πολιτισμό, λόγω της στρατηγικής της θέσης στην Ιταλική Χερσόνησο και του φυσικού της λιμανιού στην Αδριατική Θάλασσα. Αποτελεί σημαντικό λιμάνι για το εμπόριο με την Ελλάδα και τη Μέση Ανατολή. Το Μπρίντιζι έχει ανθηρή βιομηχανία στην αγροτική, τη χημική και την ενεργειακή παραγωγή.
Η πόλη του Μπρίντιζι ήταν η προσωρινή κυβερνητική έδρα του Βασιλείου της Ιταλίας από τον Σεπτέμβριο του 1943 έως τον Φεβρουάριο του 1944.
Γεωγραφία
Το Μπρίντιζι βρίσκεται σε ένα φυσικό λιμάνι που εισδύει βαθιά στην Αδριατική ακτή της Απουλίας. Ολόκληρος ο δήμος είναι μέρος της πεδιάδας του Μπρίντιζι, που χαρακτηρίζεται από υψηλό ποσοστό γεωργικής χρήσης της γης. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα των πεδιάδων του Σαλέντο, περίπου 40 χλμ. από την Κοιλάδα της Ίτρια και στο χαμηλό τμήμα του οροπεδίου του Μούρτζε (Murge). Κοντά στην πόλη βρίσκεται το Φυσικό Θαλάσσιο Καταφύγιο του Παγκόσμιου Ταμείου για τη Φύση (WWF) του Τόρε Γκουατσέτο. Το Ιόνιο Πέλαγος απέχει περίπου 45 χιλιόμετρα.
Η περιοχή του Μπρίντιζι χαρακτηρίζεται από μια ευρεία επίπεδη έκταση με κοιτάσματα ασβεστολίθου και άμμου θαλάσσιας προέλευσης, τα οποία με τη σειρά τους έχουν ένα βαθύτερο επίπεδο με άργιλο της Πλειστόκαινου περιόδου, και ανθρακικό άλας μεταγενέστερο της Μεσοζωικής περιόδου που περιέχει ασβεστόλιθο και χώμα. Η ανάπτυξη της γεωργίας έχει προκαλέσει αύξηση της χρήσης των υδάτινων πόρων, με αποτέλεσμα την αύξηση της ανεξέλεγκτης χρήσης.
Αρχαία εποχή
Υπάρχουν πολλές παραδόσεις σχετικά με τους ιδρυτές της πόλης. Σε κάποιες, ιδρυτής φέρεται ο θρυλικός ήρωας Διομήδης, φίλος του Οδυσσέα, ενώ σε άλλες ότι αποικίστηκε από τους Κρήτες. Το 267 π.Χ. (ή 245 π.Χ. σύμφωνα με άλλες πηγές) κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους. Στο ακρωτήριο της Πούντα, που βρίσκεται στο εξωτερικό λιμάνι, έχει ταυτοποιηθεί ένα χωριό της εποχής του Ορείχαλκου (16ος αι. π.Χ.), όπου ένα σύνολο από καλύβες, προστατευμένες από επίχωμα από πέτρες απέφερε κομμάτια Μυκηναϊκής κεραμικής. Ο Ηρόδοτος έχει αναφερθεί στη Μυκηναϊκή προέλευση αυτών των πληθυσμών. Η νεκρόπολη του Τορ Πιζάνα (νότια της παλιάς πόλης του Μπρίντιζι) απέφερε Κορινθιακά πιθάρια του πρώτου μισού του 7ου αιώνα π.Χ.
Οι Μεσσάπιοι του Μπρίντιζι είναι βέβαιο ότι διατηρούσαν έντονες εμπορικές σχέσεις με την απέναντι πλευρά της Αδριατικής και τους Ελληνικούς πληθυσμούς του Αιγαίου Πελάγους. Μετά τους Καρχηδονιακούς Πολέμους (264-146 π.Χ.) έγινε σημαντικό κέντρο της ναυτικής δύναμης και του θαλάσσιου εμπορίου της Ρώμης. Στο Συμμαχικό Πόλεμο (90-88 π.Χ.) απέκτησε τα δικαιώματα των Ρωμαίων πολιτών και έγινε ελεύθερο λιμάνι από το Σύλλα. Δεινοπάθησε όμως από μια πολιορκία από τον Ιούλιο Καίσαρα και δέχθηκε νέες επιθέσεις το 42 και το 40 π.Χ.
Επί Ρωμαίων, το Μπρίντιζι –μια μεγάλη πόλη στην εποχή του με περίπου 100.000 κατοίκους– ήταν ένα ενεργό λιμάνι, το κύριο σημείο επιβίβασης για την Ελλάδα και την Ανατολή, μέσω του Δυρραχίου ή της Κέρκυρας. Συνδεόταν με τη Ρώμη μέσω της Αππία Οδού και της Τραϊανού Οδού. Η κατάληξη της Αππία οδού, στην άκρη της θάλασσας, πλαισιωνόταν στο παρελθόν από δύο κίονες. Μόνο ο ένας παραμένει, ο δεύτερος έχει αφαιρεθεί και μεταφέρθηκε στη γειτονική πόλη Λέτσε.
Ο ποιητής Πακούβιος γεννήθηκε εδώ περί το 220 π.Χ., και εδώ πέθανε ο διάσημος ποιητής Βιργίλιος το 19 π.Χ.
Μεσαίωνας και νεότερα χρόνια
Κατά τον Μεσαίωνα, το Μπρίντιζι κατακτήθηκε από τους Οστρογότθους και ανακαταλήφθηκε από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία τον 6ο αιώνα. Το 674 καταστράφηκε από τους Λομβαρδούς με επικεφαλή τον Ρομουάλδο Α΄, αλλά η πόλη ανοικοδομήθηκε πολύ σύντομα λόγω του εξαιρετικού φυσικού λιμανιού της. Τον 9ο αιώνα στα περίχωρα της πόλης υπήρχε οικισμός Σαρακηνών, ο οποίος το 836 καταλήφθηκε από πειρατές.
Το Μπρίντιζι ανέκτησε μέρος της λαμπρότητας του παρελθόντος κατά την περίοδο των Σταυροφοριών, όταν ανέκτησε την Επισκοπική έδρα. Κατασκευάσθηκε ο νέος Καθεδρικός ναός και ένα κάστρο με σημαντικό οπλοστάσιο και έγινε προνομιακό λιμάνι για τους Αγίους Τόπους.
Στον Καθεδρικό ναό του Μπρίντιζι τελέστηκε ο γάμος του Ρογήρου Γ΄ της Σικελίας, υιού του βασιλιά Ταγκρέδου της Σικελίας.
Το 1227 ο στρατός του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ Χοενστάουφεν απέπλευσε από το λιμάνι του Μπρίντιζι για την ΣΤ΄ Σταυροφορία. Ο Φρειδερίκος Β΄ έκτισε ένα κάστρο για να φρουρεί το εσωτερικό λιμάνι, το οποίο αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή για κατάδικους.
Όπως και άλλα λιμάνια της Απουλίας, το Μπρίντιζι κυβερνήθηκε για ένα μικρό διάστημα από τη Βενετία, αλλά σύντομα ανακαταλήφθηκε από την Ισπανία.
Το 1348 μια επιδημία πανώλης (πανούκλας) κατέστρεψε το Μπρίντιζι. Το 1352 και το 1382 λεηλατήθηκε. Το 1456 ένας σεισμός έπληξε την πόλη.
Κατακτήθηκε από την Αυστριακή Αυτοκρατορία το 1707 έως το 1734 και στη συνέχεια από τους Βουρβόνους.
Μεταξύ Σεπτεμβρίου 1943 και Φεβρουαρίου 1944 η πόλη λειτούργησε ως προσωρινή κυβερνητική έδρα της Ιταλίας.
Τον 21ο αιώνα, το Μπρίντιζι αποτελεί έδρα του «1ου συντάγματος του Αγίου Μάρκου», μία αμφίβια ταξιαρχία του Ιταλικού πολεμικού ναυτικού.
Σύγχρονη πόλη
Η πόλη έχει έκταση 328 τετραγωνικά χιλιόμετρα και μεσοσταθμικό υψόμετρο 15 μέτρα.
Το λιμάνι είναι από τα καλύτερα φυσικά λιμάνια στη Μεσόγειο και έχει μεγάλη κίνηση. Το χρησιμοποιούν κυρίως, μαζί με εκείνο του Μπάρι, τα επιβατηγά-οχηματαγωγά πλοία που εκτελούν δρομολόγια Ελλάδας - Ιταλίας.
Το αεροδρόμιο του Μπρίντιζι - Καζάλε βρίσκεται 6 μόλις χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλεως.
Πολιούχος θεωρείται ο Άγιος Λαυρέντιος, του οποίου η μνήμη τιμάται την πρώτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου, και δευτερευόντως ο Άγιος Θωμάς της Αμασείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας Κατηγορία:Λιμένες της Μεσογείου Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας
Ερεμπρού
Το Ερεμπρού (σουηδικά: Örebro - προφέρεται: œrəˈbruː, ερεμπρού) είναι πόλη στη Σουηδία, πρωτεύουσα του δήμου και της κομητείας του Ερεμπρού στη νότια-κεντρική Σουηδία. Το 2013, το Ερεμπρού είχε 140.599 κατοίκους και ήταν η έκτη μεγαλύτερη πόλη στη χώρα και ένας από τους σημαντικότερους κόμβους στην ενδοχώρα. Είναι κτισμένο κοντά στις εκβολές του μικρού ποταμού Σβαρτ στη λίμνη Γέλμαρεν. Απέχει περίπου 200 χιλιόμετρα από τη Στοκχόλμη και περίπου 300 από το Όσλο και το Γκέτεμποργκ.
Ιστορία
Το Έρεμπρο είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Σουηδίας. Στο δεύτερο μισό της πρώτης χιλιετίας μ.Χ., στην περιοχή της σημερινής πόλης υπήρχαν αρκετά χωριά, των οποίων τα ονόματα σώζονται μέχρι σήμερα ως ονόματα γειτονιών του Έρεμπρο. Από την περιοχή περνούσαν αρκετοί σημαντικοί δρόμοι, όπως ένας δρόμος προσκυνητών για το Τρόντχαϊμ και ο δρόμος του Έρικ, ο οποίος συνέδεε το Ούπλαντ, το Βέστμανλαντ και το Νέρκε και έφτανε μέχρι τη λίμνη Βέττερν. Επίσης, υπήρχε ακτοπλοϊκή σύνδεση με τη θάλασσα μέσω της Μέλαρεν. Το ίδιο το Έρεμπρο αναπτύχθηκε κατά μήκος ενός μονοπατιού το οποίο διέσχιζε με γέφυρα το ποταμό Σβαρτ και καθώς η γέφυρα στεκόταν στα χαλίκια στις όχθες του ποταμού (örarna - έραρνα), ονομάστηκε Έρεμπρουν (Örebron).
Από τον 13ο αιώνα, το Ερεμπρού ήταν σημαντικό εμπορικό κέντρο, ενώ στη σημασία του συνεισέφεραν και τα κοντινά μεταλλεία σιδήρου στο Νέρκε. Πιθανόν η πόλη σχεδιάστηκε από τεχνίτες από το Λύμπεκ της Γερμανίας, γι'αυτό και έχει γερμανικό σχέδιο πόλης. Εκείνη την εποχή κατασκευάστηκε από τους Σουηδούς μονάρχες ένα κάστρο στην περιοχή, πιθανόν από τον Μάγκνους Έρικσον το 1350, στο νησί όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα το κάστρο του Ερεμπρού. Το Ερεμπρού έλαβε το καθεστώς πόλης περί τη δεκαετία του 1260. Η πόλη συνέχισε να αναπτύσσεται ως εμπορικό κέντρο εξαιτίας των εμπορικών εγκαταστάσεών της, με αρκετές διαφορετικές αγορές από τις οποίες μεγαλύτερη ήταν η χειμερινή αγορά Χιντερσμέσσαν (Hindersmässan), και τη θέση της πόλης πάνω σε σημαντικούς εμπορικούς δρόμους. Η πόλη όμως έγινε θύμα συνεχών διαμαχών κατά τη διάρκεια του 14ου και 15ου αιώνα. Το κάστρο της αλώθηκε πολλές φορές και η ανθηρή αγορά μετατράπηκε σε μια φτωχή πόλη, τόσο φτωχή ώστε να της δοθεί το 1464 εξαετής φοροαπαλλαγή. Η πιο γνωστή από τις πολιορκίες του κάστρου ήταν αυτή του Ένγκελμπρεχτ Ενγκέλμπρεχτσον το 1434, ο οποίος το κατέλαβε μαζί με τους οπαδούς του ως τμήμα της σουηδικής αντίστασης στη δανεζική κατοχής της Σουηδίας από τον Ερρίκος της Πομερανίας απελευθερώνοντας το.
Λόγω της θέσης της και το καθεστώς ως επαρχιακή πρωτεύουσα, στο Ερεμπρού λάμβαναν χώρα πολλά συμβούλια και συναντήσεις, όπως θρησκευτικές σύνοδοι το 1529 οι οποίες οδήγησαν τελικά στην αποδοχή της Μεταρρύθμισης. Στο Ερεμπρού γεννήθηκαν οι Όλαους Πέτρι και Λαυρέντιος Αντρέε, θρησκευτικοί μεταρρυθμιστές του 16ου αιώνα. Μια άλλη σημαντική συνάντηση που έλαβε χώρα στο Ερεμπρού ήταν η δίαιτα του 1810, στην οποία ο Ζαν Μπατίστ Ζυλ Μπερναντότ, στρατάρχης του Ναπολέοντα, εξελέγη βασιλιάς Κάρολος ΙΔ΄ Ιωάννης της Σουηδίας. Το 1812 υπογράφηκε στην πόλη η Συνθήκη του Ερεμπρού ανάμεσα σε Μεγάλη Βρετανία και Ρωσία.