cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Κομνηνός (Δομέστικος των Σχολών)
Οικογένεια
Ο Ιωάννης Κομνηνός παντρεύτηκε την Άννα Δαλασσηνή (1044) πατέρας της ήταν ο Βυζαντινός αξιωματούχος Αλέξιος Χάρων, έζησε πολλά χρόνια μετά των σύζυγο της και κυβέρνησε την οικογένεια της μητριαρχικά. Η Άννα ενεπλάκη σε πολλές συνωμοσίες απέναντι στην Δυναστεία των Δουκών, δεν τους συγχώρεσε ποτέ για την απώλεια του θρόνου (1059). Αργότερα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανατροπή του Νικηφόρου Γ΄ Βοτανειάτη και στην άνοδο του γιου της Αλεξίου Α΄ Τα επόμενα 15 χρόνια συγκυβέρνησε με τον γιο της και είχε την πραγματική εξουσία στην αυτοκρατορία, τα τελευταία χρόνια αποσύρθηκε σε μοναστήρι όπου και πέθανε την διετία 1100-1102. Ο Ιωάννης Κομνηνός και η Άννα Δαλασσηνή απέκτησαν οχτώ τέκνα:
Πηγές
Ιωαννης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Κουροπαλάτες Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών
Ναυπηγική βιομηχανία
Η Ναυπηγική Βιομηχανία (Shipbuilding Industy) σαν Βιομηχανικός Κλάδος είναι εκείνος που αντικείμενό του είναι η ναυπήγηση (κατασκευή πλοίων), επισκευή, μετασκευή και συντήρηση πλοίων, όμως σαν οικονομική δραστηριότητα συμπίπτει με την έννοια του ναυπηγείου. Ο κλάδος της ναυπηγικής βιομηχανίας αποτελεί τον κύριο παράγοντα της "ναυτιλιακής υποδομής" μιας χώρας γιατί εφενός εξυπηρετεί τη Ναυτιλία, αφ΄ ετέρου συμβάλλει στη ναυτιλιακή ανάπτυξη της ίδιας της χώρας.
Στον ευρύ βιομηχανικό αυτό κλάδο υπάγονται: 1) Μονάδες ναυπήγησης, επισκευής και μετασκευής πλοίων. 2) Μονάδες ναυπήγησης μόνο και 3) Μονάδες επισκευής, που διακρίνονται όλες σε κρατικές ή δημόσιες (όταν ανήκουν στο κράτος ή σε κρατικούς οργανισμούς) και σε ιδιωτικές όταν ανήκουν σε ιδιωτικές επιχειρήσεις. Επίσης διακρίνονται σε ναυπηγοεπισκευαστικές βιομηχανίες και σε επισκευαστικές βάσεις και μονάδες δεξαμενισμού. Ανάλογα με την ικανότητα ανάληψης εργασιών ή επισκευών επί διαφόρων μεγεθών πλοίων (και αυτό εξαρτάται από τη δυναμικότητα των Δεξαμενών που διαθέτουν) διακρίνονται σε Μεγάλες, Μεσαίες (ή Μέσες) και Μικρές μονάδες.
Χαρακτηριστικό είναι ότι για τις μεγάλες μονάδες απαιτούνται πολλά κεφάλαια ενώ και ο αριθμός των εργαζομένων είναι πολύ μεγάλος. Η ανάπτυξη του κλάδου αυτού συμβάλλει στην εισροή συναλλάγματος και ταυτόχρονα στην αποφυγή διαρροής του από τέτοιες δραστηριότητες των πλοιοκτητών σε ναυπηγεία άλλων χωρών.
Στην Ελλάδα λειτουργούν τρεις μεγάλες τέτοιες μονάδες, τα Ελληνικά Ναυπηγεία Σκαραμαγκά που απασχολούν περί τους 5000 εργαζόμενους, ιδρύθηκαν το 1957, τα Ναυπηγεία Ελευσίνος που ιδρύθηκαν το 1969, τα ναυπηγεία Νεώριο Σύρου που ιδρύθηκαν υπό νέα μορφή το 1970, των οποίων και ακολουθούν ωε μεσαίες μονάδες τα ναυπηγεία Χαλκίδας, Πύλου, Καλαμάτας καθώς επίσης και πλήθος άλλων μεσαίων και μικρών μονάδων κυρίως στο Πέραμα (Πειραιά) από τις οποίες ξεχωρίζουν: τα "Ενωμένα ναυπηγεία Περάματος - Ιτέας", το Ναυπηγείο "Αργώ", τα "Ναυπηγεία Σαλαμίνος Α.Ε.", η "Επισκευαστική Βάσις Κυνοσούρας Α.Ν.Β.Ε.", Τα "Ναυπηγεία ΝΑΥΣ" των Αφων Φιλίππου, το Ναυπηγείο Γενικών Επιχειρήσεων Περάματος (συγκρότημα της Εμπορικής Τράπεζας), τα "Ναυπηγεία Αναστασιάδη - Τσορτανίδη", τα "Ναυπηγεία Γκούμα" Σαλαμίνας και τα "Ναυπηγεία Κορωναίου".
Ράλι Μαύρο Ρόδο
Το Ράλι Μαύρο Ρόδο είναι αγώνας του πανελλήνιου πρωταθλήματος ράλι και διοργανώνεται από την Αγωνιστική Λέσχη Αυτοκινήτου.
Διεξήχθη για πρώτη φορά το 1969 και οφείλει το όνομα του στο έμβλημα της Αγωνιστικής Λέσχης Αυτοκινήτου, που είναι ένα μαύρο ρόδο. Είναι από τους παλαιότερους αγώνες του Πανελληνίου πρωταθλήματος.
Νικητές οδηγοί
Κατηγορία:Πανελλήνια πρωταθλήματα αυτοκινήτου
Ιφιάνειρα
Στην ελληνική μυθολογία η Ιφιάνειρα ήταν πριγκηποπούλα του Άργους, θυγατέρα του βασιλιά της πόλεως Μεγαπένθη. Σύμφωνα με μία εκδοχή, την παντρεύτηκε ο περίφημος για τις ικανότητές του μάντης Μελάμποδας, αλλά συνήθως αναφέρεται ότι ο Μελάμποδας πήρε για σύζυγό του τη μία από τις κόρες του Προίτου, την Ιφιάνασσα, αφού τις θεράπευσε από τη μανία τους. Σε αυτή την περίπτωση, δεδομένου ότι ο Μεγαπένθης του Άργους ήταν γιος του Προίτου, ο Μελάμποδας έγινε θείος εξ αγχιστείας της Ιφιάνειρας.
Γιος της Ιφιάνειρας και του Μελάμποδα ήταν ο Αντιφάτης και εγγόνια τους ο Οικλής και ο Αμφάλκης. Ως τέκνο του Οικλή αναφέρεται επίσης μία Ιφιάνειρα.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι
Νερόμυλος Μεσσηνίας
Ο Νερόμυλος είναι χωριό του νομού Μεσσηνίας που απέχει 25 χλμ. από την Καλαμάτα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στο δήμο Μεσσήνης στο Δημοτικό διαμέρισμα Νερομύλου, ενώ με το σχέδιο Καποδίστριας ανήκε στο δήμο Πεταλιδίου.
Έχει 324 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του έτους 2011. Ο σύλλογος του χωριού διοργανώνει γιορτή πίτας κάθε χρόνο.
Ο Νερόμυλος αποτελεί τοπική κοινότητα της Δ.Ε. Πεταλιδίου. Ημιορεινό χωριό ονομαζόταν Μίσκα μέχρι το 1927. Ο Παυσανίας αναφέρει την περιοχή ως "Βίαντος" (από τον Βία γιο Αμυθάοντος εκ των πρώτων οικιστών της Πύλου και εκ των ιδρυτών των ολυμπιακών αγώνων). Στις Ενετικές απογραφές του 1689 συναντάμε το χωριό να αναφέρεται ως Miska και φέρεται να έχει 24 οικογένειες και 104 κατοίκους. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Γεώργιος. Το σημερινό όνομα του χωριού οφείλεται στους δύο νερόμυλους που βρίσκονται στη θέση ποτιστικά. Σήμερα στο χωριό λειτουργεί λαογραφικό μουσείο με ευθύνη του συλλόγου γυναικών του χωριού στο παλιό σχολειό. Η οικονομία του χωριού βασίζεται κυρίως στην γεωργία με κυριότερες την καλλιέργεια της ελιάς των σύκων και των αμπελιών.
Διοικητικές μεταβολές
Μίσκα (Μεσσηνίας)
Νερόμυλος (Μεσσηνίας)
Άλλες πληροφορίες
Η πληθυσμιακή εξέλιξη της τοπικής κοινότητας Νερόμυλου κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή είναι η εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Γκεμπεκλί Τεπέ
Το Γκιομπεκλί Τεπέ είναι ένα τεχνητό ύψωμα 15m και διαμέτρου περίπου 300m. Βρίσκεται σε υψόμετρο 760m, στη Νοτιοανατολική Τουρκία, κοντά στα σύνορα με τη Συρία και απέχει 12 χιλιόμετρα από την πόλη Ούρφα. Σε αυτή την περιοχή έχουν βρεθεί προϊστορικοί ναοί της νεολιθικής εποχής που έχουν χρονολογηθεί γύρω στο 11.500 π.Χ. και είναι οι αρχαιότεροι στον κόσμο. Πιστεύεται ότι κατασκευάστηκαν από κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες.
Ο αρχαιολογικός χώρος
thumb|Στήλη με ανάγλυφες αναπαραστάσεις ζώων από τον Περίβολο Β (Στρώμα ΙΙΙ). Πρόκειται μάλλον για ταύρο, αλεπού και γερανό. Ανακαλύφθηκαν στρώματα που δείχνουν ανθρώπινη δραστηριότητα πολλών χιλιετιών. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι ο χώρος χρησιμοποιούνταν για τελετές γονιμότητας και πιστεύουν ότι οι μεγάλιθοι στο κέντρο των κύκλων συμβολίζουν τη γυναίκα. Το αρχαιότερο στρώμα πιστεύεται ότι ίσως φτάνει και στη Μεσολιθική εποχή. Στο επόμενο στρώμα (Στρώμα Ι) εμφανίζονται κυκλικοί περίβολοι («τεμένη») διαμέτρου από 10 έως 30 μέτρων. Το χαρακτηριστικότερο εύρημα είναι μεγάλιθοι σχήματος Τ, τοποθετημένοι σε τάξη ανάμεσα σε παχείς τοίχους ακατέργαστης λιθοποιίας. Τέσσερις τέτοιοι περίβολοι έχουν ανασκαφεί μέχρι σήμερα, ωστόσο γεωφυσικές έρευνες δείχνουν ότι υπάρχουν και άλλοι 16, που περιλαμβάνουν συνολικά περίπου 200 μεγαλίθους. Το σύμπλεγμα χρονολογικά τοποθετείται στην Προκεραμική Νεολιθική Α. Στην επόμενη φάση, Προκεραμική Νεολιθική Β, ανήκει το επόμενο στρώμα (Στρώμα ΙΙ), στο οποίο αποκαλύφθηκαν πολλά παρακείμενα ορθογώνια δωμάτια. Το πιο πρόσφατο στρώμα (Στρώμα Ι) αποτελείται από ιζήματα, ως το αποτέλεσμα της διάβρωσης και της γεωργικής δραστηριότητας.
Οι ναοί έχουν μεγάλες διαστάσεις, ενώ ο μεγάλος αριθμός μεγαλίθων, τοποθετημένων ανά ζεύγη, υποδεικνύει την ύπαρξη πολλών ιερών. Σύμφωνα με εικασίες του αρχαιολόγου Κλάους Σμιθ, οι μεγάλιθοι με το σχήμα Τ ίσως να συμβόλιζαν ανθρώπινα πλάσματα, πιθανόν προγόνους, αλλά όχι θεότητες καθως η πίστη σε αυτές αναπτύχθηκε αργότερα στην Μεσοποταμία. Αυτή η εικασία ανταποκρίνεται στη μυθολογία των αρχαίων Σουμερίων, οι οποίοι πίστευαν ότι στο ιερό βουνό Ekur κατοικούσαν οι Annuna, πολύ αρχαίες ιερές οντότητες χωρίς επιμέρους ονόματα, οι οποίοι εισήγαγαν στους ανθρώπους την καλλιέργεια, την κτηνοτροφία και την υφαντική. Είναι επίσης εμφανές ότι οι εικόνες των ζώων είναι ειρηνικού χαρακτήρα και δεν παρέχουν ενδείξεις οργανωμένης βίας ( π.χ. κυνήγι ή πληγωμένα ζώα από κυνηγούς).
Αρχιτεκτονική
Οι ναοί περιλαμβάνουν μεγάλιθους σε κυκλικό σχήμα, οι οποίοι δεν ξεπερνούν τα 30 μέτρα, οι πέτρινοι στύλοι έχουν σχήμα Τ και επάνω τους έχουν χαραχθεί ανάγλυφες μορφές ζώων όπως αλεπούδες σκορπιοί φίδια κ.ά. Στο κέντρο κάθε κύκλου υπάρχουν δύο μεγάλιθοι. Οι τοίχοι είναι κατασκευασμένοι από ακατέργαστη ξηρή πέτρα, ενώ το δάπεδο από ασβεστολιθικές πέτρες. Πολύ κοντά στο χώρο (100 μέτρα περίπου) βρέθηκε και το λατομείο εξόρυξης των μεγαλίθων, όπου βρέθηκαν και μισοτελειωμένοι μεγάλιθοι.
Στο χώρο βρέθηκαν εργαλεία από γυαλί και οστά ζώων. Παρ' όλα αυτά απόδειξη κατοικιών και οικισμού δεν υπάρχει, καθώς δεν έχουν βρεθεί καθόλου ίχνη οικόσιτων φυτών και ζώων, και η ερμηνεία που έχει δοθεί στα κτήρια είναι ότι ήταν ναοί.
Χρονολογικό πλαίσιο
Όλες οι δηλώσεις σχετικά με τον αρχαιολογικό χώρο πρέπει να θεωρηθούν προκαταρκτικές, αφού μόνο το 1,5% του χώρου της συνολικής έκτασης έχει ανασκαφεί μέχρι σήμερα (2008). Οι ανασκαφές έφεραν στο φως μέχρι σήμερα πολύ λίγα στοιχεία για οικιστική χρήση. Μέσω της μεθόδου χρονολόγησης με άνθρακα 14, το τέλος του Στρώματος ΙΙΙ θα μπορούσε να προσδιορίζεται περίπου στο 9000 π.Χ. Το Στρώμα Ι εκτιμάται στο 11.000 π.Χ. ή και νωρίτερα. Το Στρώμα II χρονολογείται περίπου στο 8.000 π.Χ. Επομένως το σύμπλεγμα δημιουργήθηκε πριν από τη λεγόμενη Νεολιθική Επανάσταση, δηλαδή πριν από την αρχή της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, η οποία θεωρείται ότι άρχισε μετά το 9000 π.Χ.
Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι χρησιμοποιήθηκαν μέχρι και 500 άτομα για εξάγουν τους μεγάλιθους (κάποιοι από αυτούς ζυγίζουν και 50 τόνους) από τα γύρω λατομεία και να τους μεταφέρουν σε απόσταση 100 έως 500 μέτρα. Στις αρχές της 8ης χιλιετίας η περιοχή έχασε τη σημασία της και με την πάροδο του χρόνου ξεχάστηκε. Άγνωστος παραμένει ο λόγος που έγινε η σκόπιμη κάλυψη όλου του χώρου με 300 έως 500 κυβικά μέτρα χώμα.
Jabberwocky
Jabberwocky [Τζαμπεργουόκι ] είναι ο τίτλος ποιήματος του άγγλου συγγραφέα Λιούις Κάρολ. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα δείγματα της παράδοξης λογοτεχνίας. Δημοσιεύτηκε αρχικά ως τμήμα του παιδικού βιβλίου Through the Looking-Glass, and What Alice Found There (1871). Περιλαμβάνει πληθώρα λέξεων που επινόησε ο Κάρολ και portmanteaux, ορισμένες από τις οποίες πέρασαν τελικά στην Αγγλική γλώσσα και συμπεριλαμβάνονται σε σύγχρονα λεξικά. Σύμφωνα με την ετυμολογία του Κάρολ, ο τίτλος του ποιήματος, που συχνά χρησιμοποιείται στα αγγλικά ως συνώνυμο του παράδοξου, προέρχεται από τις λέξεις jabber και wocer (ή wocor) και υποδηλώνει το «αποτέλεσμα μιας θερμής συζήτησης».
Το ποίημα, όπως εμφανίστηκε αρχικά στο πρώτο κεφάλαιο του Through the Looking-Glass, and What Alice Found There, ολοκληρώθηκε σε δύο διακριτές χρονικές περιόδους. Η πρώτη τετράστιχη στροφή (stanza) παρουσιάστηκε το 1855 ως δείγμα αγγλοσαξωνικής ποίησης, στο περιοδικό Misch-Masch που αποτελούσε ένα είδος οικογενειακού ημερολογίου, γραμμένο και εικονογραφημένο από τον Κάρολ. Οι στίχοι συνοδεύονταν από σύντομο λεξικό για τους όρους που είχε επινοήσει. Σύμφωνα με τον βιογράφο και ανιψιό του Κάρολ, Στιούαρτ Ντότζον Κόλινγουντ (Stuart Dodgon Collingwood), το ποίημα συντέθηκε κατά την περίοδο που διέμενε με τις εξαδέλφες του στο Γουίτμπερν, κοντά στην πόλη του Σάντερλαντ. Ειδικότερα, ο Collingwood υποστηρίζει πως υπήρξε το αποτέλεσμα ενός παιγνίου δημιουργίας α-νόητων στίχων, στη διάρκεια ενός απογεύματος. Η εκδοχή αυτή θεωρείται, ωστόσο, εσφαλμένη.
Σύμφωνα με το βιβλιογραφικό κατάλογο του Γουόρεν Γουίβερ (Warren Weaver), μέχρι το 1964 καταγράφονταν μεταφράσεις του Jabberwocky σε δεκαέξι γλώσσες, παρά τις μεγάλες δυσκολίες που παρουσιάζει η μεταφορά του ποιήματος σε άλλη γλώσσα. Μία από τις παλαιότερες μεταφράσεις του έργου ολοκληρώθηκε από τον Ρόμπερτ Σκοτ στα γερμανικά, και δημοσιεύτηκε το 1872 υπό τον τίτλο Der Jammerwoch στο περιοδικό Macmillan's Magazine. Η πρώτη μετάφραση του Jabberwocky στα λατινικά, υπό τον τίτλο Mors Iabrochii (1872), ήταν έργο του Augustus Arthur Vansittart, ενώ ο φιλόλογος Ronald Arbuthnot Knox μετέφρασε το ποίημα στα αρχαία ελληνικά με τίτλο «Ίαμβρωξ Ιαμβικώς», έκδοση που δημοσιεύτηκε το 1918 στην περιοδική έκδοση Salopian της σχολής του Σριούσμπερι (Shrewsbury). Εκτιμάται ότι σήμερα υπάρχουν μεταφράσεις του έργου σε περισσότερες από πενήντα γλώσσες, καθώς και πολυάριθμες παρωδίες του.
Όπως επισημαίνει ο Ρότζερ Γκρην (Roger Lancelyn Green) (Times Litterary Supplement, 1η Μαρτίου 1957), θεωρείται πιθανό πως ο Κάρολ εμπνεύστηκε την κεντρική ιδέα του ποιήματος από μία γερμανική μπαλάντα του Friedrich Heinrich Karl de Motte, που μεταφράστηκε στα αγγλικά το 1846 από τη Menella Bute Smedley. Η μπαλάντα, με τον αγγλικό τίτλο The Shepherd of the Giant Mountains [Ο Ποιμένας των Γιγάντιων Βουνών], περιγράφει τον άθλο ενός νεαρού ποιμένα που φονεύει έναν τερατόμορφο κέρβερο. Η θεματική ομοιότητα των δύο έργων ενισχύει την υπόθεση αυτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποιήματα
Θυμόλη
Θυμόλη είναι μια οργανική ένωση, συστατικό των αιθέριων ελαίων πολλών φυτών (κυρίως ειδών θυμαριού και ρίγανης). Η θυμόλη δίνει στα φυτά στα οποία συναντάται το χαρακτηριστικό άρωμα θυμαριού.
Χημικές ιδιότητες
Η θυμόλη (2-ισοπροπυλ-5-μεθυλοφαινόλη) είναι ένα οξυγονωμένο μονοτερπένιο, φαινολικό παράγωγο του κυμένιου. με-πλαίσιο|δεξιά|Χημική δομή θυμόλης Ο χημικός της τύπος είναι C10H14O. Η χημική της δομή φαίνεται στην εικόνα.
Βιολογικές ιδιότητες
Έχει αποδειχθεί ότι η θυμόλη έχει ισχυρή αντιμυκητιασική δράση. Παραδείγματα μυκήτων τους οποίους μπορεί να αναστείλει αποτελεσματικά είναι είδη των γενών Aspergillus, Penicillium, Trichoderma, Cladosporium και Epidermophyton. Επιπρόσθετα, η θυμόλη έχει αποδεδειγμένη αντιβακτηριδιακή δράση. Κάποια από τα βακτήρια τα οποία αναστέλλονται από τη δράση της θυμόλης είναι οι Staphylococcus aureus, Escherichia coli και Pseudomonas aeruginosa Η θυμόλη σχετίζεται, επίσης, με αντιοξειδωτική δράση. Πειράματα στο εργαστήριο (σε ποντίκια) έδειξαν αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες καθώς και επουλωτική δράση της θυμόλης επί των τραυμάτων. Η θυμόλη έχει επιπλέον ιδιότητες εκκριματολυτικές, αποχρεμπτικές και αντιβηχικές.
Χρήσεις
Η θυμόλη, λόγω των αντιμυκητιασικών και αντιβακτηριδιακών ιδιοτήτων της, είναι συστατικό πολλών εμπορικών σκευασμάτων όπως στοματικά διαλύματα, σαπούνια, οδοντόπαστες, σαμπουάν, αποσμητικά και φάρμακα για το βήχα και το κρυολόγημα. Επίσης, φυτά που περιέχουν θυμόλη χρησιμοποιούνται κι ως αρωματικά και χρησιμοποιούνται στη μαγειρική για το χαρακτηριστικό άρωμα θυμαριού.
Τοξικολογία
Έρευνες έχουν δείξει ότι η θυμόλη, εκτός από τις ευεργετικές της ιδιότητες, μπορεί να προκαλέσει και σημαντικά προβλήματα στην υγεία του ανθρώπου. Μεγάλη προσοχή πρέπει να δίνεται στην προσθήκη θυμόλης ως βελτιωτικό γεύσης σε οδοντιατρικά σκευάσματα, καθώς έχει προκαλέσει ερεθισμό των στοματικών ιστών σε ενδοδόντιες επεμβάσεις.
Θυμόλη και χλωρίδα
Η θυμόλη περιέχεται σε μεγάλο αριθμό φυτών της ελληνικής και παγκόσμιας χλωρίδας. Το αιθέριο έλαιο της ελληνικής ρίγανης (Origanum vulgare subsp. hirtum (Link) Ietsw.) αποτελείται από διάφορες επιμέρους ενώσεις. Δυο από αυτές τις ενώσεις είναι η θυμόλη και η καρβακρόλη. Η καρβακρόλη είναι αυτή που δίνει το χαρακτηριστικό άρωμα ρίγανης, ενώ η θυμόλη είναι υπεύθυνη για το άρωμα θυμαριού. Στις νοτιότερες περιοχές της Ελλάδας, η συγκέντρωση καρβακρόλης (για το συγκεκριμένο υποείδος της ρίγανης) είναι περίπου στο 90%, ενώ στις περιοχές από την Κεντρική Ελλάδα και βορειότερα, το ποσοστό συγκέντρωσης της θυμόλης φτάνει το 90%. Το ποσοστό συγκέντρωσης της θυμόλης και των υπολοίπων συστατικών που συνιστούν το αιθέριο έλαιο κάποιων φυτών μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως διαγνωστικό στοιχείο για την ταξινόμηση των ειδών αυτών. Η μοναδική σύσταση του αιθέριου ελαίου ενός υποείδους ελληνικής ρίγανης (Origanum vulgare subsp. hirtum (Link) Ietsw.) είναι αξιόπιστο διαγνωστικό στοιχείο για τη διαφοροποίησή του από δυο άλλα υποείδη ελληνικής ρίγανης (Origanum vulgare L. subsp. vulgare και Origanum vulgare subsp. viridulum (Martrin-Donos) Nyman).
Ακολουθεί κατάλογος με ορισμένα φυτά τα οποία περιέχουν θυμόλη.
Η σειρήνα της Μαρτινίκα
Η Σειρήνα της Μαρτινίκα (αγγλ. To Have and Have Not) είναι ρομαντική πολεμική περιπέτεια παραγωγής 1944, σκηνοθετημένη από τον Χάουαρντ Χοκς, βασισμένη στη νουβέλα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, με τίτλο "To Have And Have Not". Πρωταγωνιστούν ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, η Λορίν Μπακόλ και ο Γουόλτερ Μπρέναν.
Πλοκή
Στο Φορ-ντε-Φρανς της Μαρτινίκας, το καλοκαίρι του 1940, λίγο μετά την πτώση της Γαλλίας στους Γερμανούς, ένας Αμερικανός τουρίστας ονόματι Τζόνσον προσλαμβάνει τον επαγγελματία ψαρά Χάρι Μόργκαν για να τον πάει να ψαρέψει με το σκάφος του Μόργκαν. Ο Τζόνσον παραπονιέται για το κόστος της αποστολής και την παρουσία του μεθυσμένου βοηθού του Μόργκαν, του Έντι, ενός ντόπιου. Αρνούμενος να ακούσει τις οδηγίες του Χάρι, ο Τζόνσον χάνει ένα καλάμι και μια πετονιά που ανήκουν στον Χάρι. Εκνευρισμένος με τον Τζόνσον, ο Χάρι ακυρώνει το υπόλοιπο ταξίδι και επιμένει να του πληρώσει ο Τζόνσον για τον χαμένο εξοπλισμό καθώς και τις αμοιβές του των προηγούμενων ημερών. Ο Τζόνσον τελικά υπόσχεται να πληρώσει όσα χρωστάει μετά το άνοιγμα των τραπεζών το επόμενο πρωί.
Πίσω στο Φορτ ντε Φρανς, ο μπάρμαν Φρέντσι, ζητά από τον Χάρι να του νοικιάσει τη βάρκα του για μια νύχτα για να μεταφέρει κρυφά μερικά μέλη της αντίστασης, ωστόσο ο Χάρι αρνείται να εμπλακεί στις πολιτικές δραστηριότητες του Φρέντσι. Αργότερα, στο μπαρ του ξενοδοχείου, ο Χάρι βλέπει την ελκυστική νεαρή Μαρί Μπράουνινγκ να κλέβει το πορτοφόλι από την τσέπη του Τζόνσον και όταν φεύγει από το μπαρ, εκείνος την ακολουθεί και της απαιτεί να της επιστρέψει το πορτοφόλι. Ο Χάρι ελέγχει το πορτοφόλι του Τζόνσον και διαπιστώνει έκπληκτος ότι περιέχει αρκετά χρήματα σε ταξιδιωτικές επιταγές για να πληρώσει αυτά που του χρωστά, και ότι το αεροπλάνο του Τζόνσον φεύγει νωρίς το επόμενο πρωί προτού ανοίξουν οι τράπεζες.
Καθώς η Μαρί, την οποία ο Χάρι αποκαλεί Σλιμ, επιστρέφει το πορτοφόλι στον αγανακτισμένο Τζόνσον, με τον Χάρι να επιμένει να υπογράψει μερικές από τις επιταγές, αλλά πριν ο Τζόνσον προλάβει να τις υπογράψει, σκοτώνεται από πυροβολισμούς προερχόμενους από το δρόμο που προορίζονται για τους συμμάχους του Φράντσι. Η αστυνομία κρατά για ανάκριση μερικούς από τους πελάτες, συμπεριλαμβανομένων των Φράντσι, Μαρί και Χάρι. Αργότερα το ίδιο βράδυ, η Μαρί λέει στον Χάρι ότι έχει κουραστεί από τη έντονη ζωή της και θα ήθελε να ηρεμήσει. Προκειμένου να κερδίσει αρκετά χρήματα για να επιστρέψει στην επιχείρηση και να βοηθήσει τη Μαρί, ο Χάρι συμφωνεί να μεταφέρει τους φίλους του Φράντσι. Προτού φύγει, αγοράζει στη Μαρί ένα αεροπορικό εισιτήριο για να αναχωρήσει εκείνο το απόγευμα για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Καθώς ο Χάρι μεταφέρει την Ελέν και τον Πωλ Ντε Μπουρσάκ, εντοπίζεται από ένα περιπολικό σκάφος και ο Πωλ τραυματίζεται προτού προλάβουν να δραπετεύσουν. Ο Χάρι ανακαλύπτει έκπληκτος ότι η Μαρί έμεινε στη Μαρτινίκα για να είναι μαζί του. Κατόπιν αιτήματος του Φρέντσι, ο Χάρι αναλαμβάνει να αφαιρέσει τη σφαίρα από τον ώμο του Ντε Μπουρσάκ και μαθαίνει ότι στους Ντε Μπουρσάκς έχει ανατεθεί να βοηθήσουν έναν άνδρα να δραπετεύσει από το Νησί του Διαβόλου. Ο Ντε Μπουρσάκ ζητά τη βοήθεια του Χάρι, αλλά αυτός αρνείται. Αργότερα, η αστυνομία, που αναγνώρισε το σκάφος του Χάρι το προηγούμενο βράδυ, αποκαλύπτει στον Χάρι ότι έχει τον βοηθό του, Έντι υπό κράτηση και θα τον αναγκάσει να πει την αλήθεια για το φορτίο του σκάφους. Υπό την απειλή όπλου, ο Χάρι αναγκάζει την αστυνομία να κανονίσει την απελευθέρωση του Έντι και να υπογράψει δελτία μεταφοράς για το λιμάνι, ώστε να μπορέσει να πάει τους Ντε Μπουρσάκς στο Νησί του Διαβόλου. Μετά την επιστροφή του Έντι, ο Χάρι και η Μαρί εγκαταλείπουν τη Μαρτινίκα για μια πιο αφοσιωμένη κοινή ζωή.
Διανομή ρόλων
400px|thumb|Αριστερά προς δεξιά: Νταν Σέιμουρ, Άλντο Νάντι, Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Σέλντον Λέοναρντ, Μαρσέλ Νταλιό και η Λορίν Μπακόλ σε σκηνή από την ταινία
Ανάπτυξη
Το μυθιστόρημα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ βασίστηκε, εν μέρει, σε δύο διηγήματα που είχαν δημοσιευτεί στο παρελθόν, το "One Trip Across", που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 1934 στο Cosmopolitan, και το "The Tradesman's Return", που δημοσιεύτηκε το 1937. Η ιστορία του διαδραματιζόταν στην Κούβα, η οποία αρχικά επρόκειτο να είναι και το σκηνικό της ταινίας. Ωστόσο το Γραφείο του Συντονιστή Διαμερικανικών Υποθέσεων των ΗΠΑ αντιτάχθηκε, σε αυτήν την τοποθεσία, πιστεύοντας ότι θα μπορούσε να ασκήσει πίεση στις κουβανοαμερικανικές σχέσεις.
Σενάριο
Σύμφωνα με μια βιογραφία του Γουίλιαμ Φώκνερ, αυτός ήταν ο μοναδικός συγγραφέας του «δεύτερου αναθεωρημένου και τελικού σεναρίου», αλλά ο Χοκς άλλαξε τόσο μεγάλο μέρος της ιστορίας για να ταιριάζει με το δικό του στυλ που έμεινε ελάχιστο από το έργο του Φώκνερ.
Επιλογή ηθοποιών
Ο Γουόλτερ Μπρέναν ήταν δανεικός από την MGM, για να πάρει μέρος στην παραγωγή. Αυτή η ταινία σηματοδότησε το ντεμπούτο της Λορίν Μπακόλ στον κινηματογράφο. Ο Χοκς αισθάνθηκε ότι η Μπακόλ είχε τη δυνατότητα να γίνει ηθοποιός όπως η Μάρλεν Ντίτριχ και πρότεινε στον συγγραφέα Τζιλ Φούρτμαν, ο οποίος είχε γράψει ρόλους στο παρελθόν για την Ντίτριχ σε ταινίες όπως το Μαρόκκο, το Shanghai Express και το Blonde Venus, να διαμορφώσει τον ρόλο της "Μαρί" στην Ντίτριχ.
Επιρροή και διασκευές
Μια έκδοση της ταινίας έγινε στο Lux Radio Theatre, με πρωταγωνιστές τους Μπόγκαρτ και Μπακόλ που μεταδόθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1946. Το 1957, μια ομώνυμη τηλεοπτική έκδοση μεταδόθηκε στο NBC ως μέρος του Lux Video Theatre. Πρωταγωνιστούσαν ο Έντμοντ Ο'Mπράιεν και η Μπέβερλι Γκάρλαντ σε σκηνοθεσία του Τζέιμς Γιάρμπρο. Σύμφωνα με ένα άρθρο του Holywood Reporter στις 8 Αυγούστου 1957, ο συγγραφέας Μπεν Χεκτ σχεδίαζε να κάνει ένα ριμέικ της Σειρήνας της Μαρτινίκα για την Associated Artists Productions, η οποία αγόρασε τα δικαιώματα της ιδιοκτησίας από τη Warner Bros., αλλά αυτό δεν παρήχθη ποτέ. Επίσης το ίδιο μυθιστόρημα του Χέμινγουεϊ χρησιμοποιήθηκε ως πηγή για την ταινία Breaking Point της Warner Bros. του 1950 με πρωταγωνιστή τον Τζον Γκάρφιλντ και στην ταινία The Gun Runners της United Artists του 1958, με πρωταγωνιστή τον Όντι Μέρφι και σκηνοθέτη τον Ντον Σίγκελ.
Ηχογραφημένη έκδοση
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1944 Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που γυρίστηκαν κατά τη διάρκεια πολέμου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Χάουαρντ Χοκς Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Ιδιοκτησία τρίτης πλευράς στο ποδόσφαιρο
Η ιδιοκτησία τρίτης πλευράς στο ποδόσφαιρο (TPO) είναι η ιδιοκτησία των οικονομικών δικαιωμάτων ενός αθλητή από τρίτη πλευρά. Η τρίτη πλευρά, - η οποία μπορεί να είναι ένας εκπρόσωπος ποδοσφαιριστών, ένα πρακτορείο αθλητικής διαχείρισης, μια εταιρεία, επενδυτές όπως ένα hedge-fund ή ένας μόνο επενδυτής -, "κατέχει την ιδιοκτησία του συνόλου ή μέρους των οικονομικών δικαιωμάτων ενός ποδοσφαιριστή". Σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν ένας ποδοσφαιριστής πωλείται, η TPO και όχι ο ποδοσφαιρικός σύλλογος, επωφελείται από τα τέλη της μεταγραφής και τα τέλη διαπραγμάτευσης συμβολαίου. Σημειώστε ότι αυτό διαφέρει από τη συνιδιοκτησία στο ποδόσφαιρο, όπου τα δικαιώματα μεταγραφής ενός αθλητή μοιράζονται μεταξύ δύο συλλόγων.
Η πρακτική έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως στο ποδόσφαιρο της Νότιας Αμερικής, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Βραζιλία και η Αργεντινή, με ένα σύστημα παικτών, συλλόγων, πρακτόρων, ομάδων και επενδυτών. Συνδέεται με ποδοσφαιρικούς συλλόγους με μικρές οικονομικές επιλογές, που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες και μερικές φορές είναι αφερέγγυες. Μέχρι το 2007, η ιδιοκτησία τρίτης πλευράς είχε γίνει κοινή πρακτική στο ποδόσφαιρο στην Πορτογαλία, την Ισπανία και τη Ρωσία.
Σύμφωνα με ένα άρθρο της The Guardian το 2007, επιχειρηματίες ή άλλοι επενδυτές αγοράζουν μερίδια των οικονομικών δικαιωμάτων των νεαρών παικτών και συχνά καλύπτουν το κόστος της προπόνησης και της διαμονής τους. Σε αντάλλαγμα δικαιούνται ένα ποσοστό των τελών μελλοντικής μεταγραφής του παίκτη. Ένα άρθρο της Daily Mirror το 2016, εξήγησε πώς οι ιδιοκτήτες τρίτης πλευράς μπορούν είτε να αγοράσουν ένα ποσοστό των "οικονομικών δικαιωμάτων" ενός παίκτη από το σύλλογο, είτε να αγοράσουν ακόμη και το συμβόλαιο ενός παίκτη. Η κατοχή του συμβολαίου επιτρέπει στον ιδιοκτήτη τρίτης πλευράς να αυξάνει τα κέρδη του κάνοντας προσωρινή "στάθμευση ενός παίκτη" σε έναν σύλλογο, έως ότου εκτιμηθεί η αξία του παίκτη, οπότε πωλείται σε άλλο σύλλογο και ο εκπρόσωπος κερδίζει ένα ποσοστό των τελών μεταγραφής.
Σύμφωνα με ένα άρθρο του Bloomberg News το 2015, τα Football Leaks αποκάλυψαν μυστική "πρακτική χρηματοδότησης για τον παγκόσμιο αθλητισμό" με "μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες που επενδύουν εκατομμύρια σε συμβόλαια ποδοσφαιριστών".
Κανονισμοί
Κατά την ετήσια γενική συνέλευσή της τον Ιούνιο του 2008, η Αγγλική Πρέμιερ Λιγκ εξέδωσε νέους κανονισμούς, L34 και L35, για να απαγορεύσει κάθε είδους ιδιοκτησία τρίτων πλευρών των αθλητών από την αρχή της σεζόν 2008-2009. Το 2007 όπως αναφέρθηκε στη The Guardian, ο κανονισμός του πρωταθλήματος U18 είχε προηγουμένως δηλώσει ότι δεν επιτρέπεται στις τρίτες πλευρές να «επηρεάσουν ουσιαστικά» τις «πολιτικές ή τις επιδόσεις των συλλόγων».
Τον Οκτώβριο του 2007, αναφέρθηκε ότι το διεθνές κυβερνητικό όργανο του ποδοσφαίρου, η FIFA, ενεργούσε για την απαγόρευση της ιδιοκτησίας από τρίτες πλευρές. Το άρθρο 18 των Κανονισμών της FIFA για τη Θέση και τη Μεταγραφή Παικτών περιορίζει την πρακτική, τουλάχιστον όσον αφορά την επιρροή τρίτων, δηλώνοντας ότι: "Κανένας σύλλογος δεν θα συνάψει συμβόλαιο που θα επιτρέπει σε οποιοδήποτε άλλο συμβαλλόμενο μέρος της σύμβασης ή σε οποιονδήποτε άλλη τρίτη πλευρά να αποκτήσει το δικαίωμα επιρροής σε ζητήματα απασχόλησης και μεταγραφών της, στην ανεξαρτησία της, στις πολιτικές τις ή στην απόδοση του συλλόγου».
Τον Σεπτέμβριο του 2014, η UEFA ανακοίνωσε ότι επρόκειτο να αντιμετωπίσει το θέμα. Αργότερα εκείνο το μήνα, η FIFA ανακοίνωσε ότι θα απαγορεύσει την πρακτική. Τον Ιούλιο του 2015, ένα βελγικό δικαστήριο απέρριψε μια προσφυγή κατά της απαγόρευσης της ιδιοκτησίας από τρίτες πλευρές.
Μέχρι το 2016, η TPO απαγορεύτηκε αυστηρώς στην Αγγλία.
Κριτική
Η ιδιοκτησία από τρίτες πλευρές έγινε αμφιλεγόμενη στο αγγλικό ποδόσφαιρο, μετά την άφιξη του Κάρλος Τέβεζ και του Χαβιέρ Μαστσεράνο από τη Βραζιλιάνικη Κορίνθιανς στη Γουέστ Χαμ τον Αύγουστο του 2006. Ένας Άγγλος υψηλόβαθμος αξιωματούχος την αποκάλεσε "ένα μη εποικοδομητικό εμπόριο των νέων ανθρώπων που κόβει την καρδιά των συλλόγων που προσπαθούν να αναπτύξουν παίκτες".
Τον Απρίλιο του 2015, η UEFA και η Fifpro παρενέβησαν κατά της πρακτικής, αναφέροντας ότι θα έπρεπε να απαγορευτεί.
Μέχρι το 2016, η FIFA επιχειρούσε να ενισχύσει τους κανόνες σχετικά με την TPO, η οποία "έχει περιγραφεί σε ορισμένες περιοχές ως σύγχρονη δουλεία".
Υπεράσπιση
Ο επιχειρηματίας Kia Joorabchian, που ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ιδιοκτησία τρίτης πλευράς παικτών, υπερασπίστηκε τη συμφωνία, αποκαλώντας το "μοντέλο της Νότιας Αμερικής και ένα μοντέλο που εμφανίζεται σε όλη την Ευρώπη". Κατά την άποψή του, οι μεταγραφές από τρίτες πλευρές είναι "ένας τρόπος να φέρουμε εξαιρετικούς παίκτες σε συλλόγους που δεν θα μπορούσαν κανονικά να τους αντέξουν οικονομικά. Έτσι αυξάνεται ο ανταγωνισμός", εξηγώντας περαιτέρω: "Αυτό που συμβαίνει, ειδικά στη Βραζιλία, είναι πως οι σύλλογοι δεν έχουν την πολυτέλεια να αγοράσουν έναν παίκτη. Έτσι πηγαίνουν σε μια επιχείρηση, μια τράπεζα, ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ, ένα άτομο, ένα πλούσιο άτομο και λένε: "Θέλουμε τον κ. Χ. Βάζετε το 70, 80, 100 τοις εκατό των χρημάτων, ας παίξει εδώ. Είναι κάτι σαν μια συμφωνία δανεισμού μεταξύ δύο συλλόγων, εκτός ότι είναι μια συμφωνία δανεισμού μεταξύ ενός συλλόγου και μίας τρίτης πλευράς".
Αφού η Πρέμιερ Λιγκ θέσπισε κανόνες εναντίον ιδιοκτησίας από τρίτες πλευρές, ο δικηγόρος Jean-Louis Dupont ισχυρίστηκε ότι ήταν παράνομοι.
Κορίνθιανς
Το 2004, ιδρύθηκε η εταιρεία Media Sport Investment, η οποία με επικεφαλής τον Kia Joorabchian, αγόρασε το 51% των μετοχών της Κορίνθιανς σε μία 10ετή συμφωνία. Μετά την εμπλοκή της MSI έφτασε στο σύλλογο μία φουρνιά νέων ποδοσφαιριστών, οι οποίοι δεσμεύτηκαν να παίξουν για την Κορίνθιανς, αλλά τα οικονομικά τους δικαιώματα ανήκαν εν μέρει ή εξ ολοκλήρου στο επενδυτική εταιρεία. Μέχρι το 2006, η MSI εισήγαγε στη επενδυτική της λίστα, όχι μόνο την ίδια την Κορίνθιανς, αλλά επίσης και τους παίκτες Κάρλος Τέβεζ, Μαρσέλο Μάτος, Γκουστάβο Νέρι, Ρότζερ, Χαβιέρ Μαστσεράνο, Κάρλος Αλμπέρτο, Σεμπαστιάν Ντομίνγκεζ, Μαρίνιο, Ράφαελ Μοόυρα και Νιλμάρ.
Κάρλος Τέβεζ και Χαβιέρ Μαστσεράνο
Στις 31 Αυγούστου 2006, ο Κάρλος Τέβεζ και ο Χαβιέρ Μαστσεράνο μετακόμισαν στη Γουέστ Χαμ και στην Πρέμιερ Λιγκ, από την Βραζιλιάνικη Κορίνθιανς, για μη ανακοινωθείσα αμοιβή. Στη συνέχεια προέκυψε ότι τα οικονομικά δικαιώματα του Τέβεζ ανήκαν στη Media Sports Investments και μια δεύτερη εταιρεία, τη Just Sports Inc.,, ενώ ο Μαστσεράνο ανήκε από κοινού, στις Global Soccer Agencies και Mystere Services Ltd.. Και οι τέσσερις εταιρείες εκπροσωπούνταν από τον Kia Joorabchian και για τη συμφωνία διαμεσολάβησε η MSI, της οποίας ήταν πρόεδρος ο Joorabchian μέχρι τον Ιούνιο του 2006.
Λόγω παρατυπιών στα συμβόλαια των παικτών, η Γουέστ Χαμ τελικά τιμωρήθηκε με πρόστιμο ύψους 5.5  εκατομμυρίων £ από την Πρέμιερ Λιγκ. Παρά το πρόστιμο, επιτράπηκε στον Τέβεζ να συνεχίσει να παίζει για τη Γουέστ Χαμ. Και οι δύο παίκτες παρέμειναν στην Αγγλία μετά τη αμφισβητήσιμη συμφωνία. Ο Τέβεζ μετακόμισε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ενώ ο Μαστσεράνο μετακινήθηκε στη Λίβερπουλ. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν κατάφερε να συμφωνήσει στην τιμή του με τον ιδιοκτήτη του Τέβεζ και έτσι μετακινήθηκε στην τοπική αντίπαλο της, Μάντσεστερ Σίτι, το καλοκαίρι του 2009. Στη συνέχεια, ο Joorabchian υποστήριξε ότι πολλοί παίκτες και ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ, αποκρύπτουν την ιδιοκτησία των παικτών από τρίτες πλευρές.
Η Πρέμιερ Λιγκ έλαβε μέτρα για την εξαφάνιση της ιδιοκτησίας τρίτης πλευράς το 2008.
Άντερσον
Το 2007, ο Βραζιλιάνος Άντερσον μετακινήθηκε από την Πόρτο στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας, η Πόρτο κατέβαλε στον πράκτορα Jorge Mendes ένα ποσό 4 εκατομμυρίων £, για το μερίδιο του των δικαιωμάτων του Άντερσον. Ο Mendes λέγεται ότι είχε συνεισφέρει το 20% των 3,75 εκατομμυρίων £ που κατέβαλε η Πόρτο στην προηγούμενη ομάδα του Άντερσον, Γκρέμιο, για να τον υπογράψει το 2006.
Τον Ιούνιο του 2008, η μεταγραφή του Βραζιλιάνου παίκτη Jô από τη ρωσική ΤΣΣΚΑ Μόσχας στην αγγλική Μάντσεστερ Σίτι, αρχικά μπλοκαρίστηκε από την Πρέμιερ Λιγκ όσο διερευνούσαν την ιδιοκτησία του παίκτη από τρίτη πλευρά. Ο Jô, ο οποίος είχε αγωνιστεί στην Κορίνθιανς πριν μετακινηθεί στη ΤΣΣΚΑ Μόσχας το 2006, συνδέθηκε με την Media Sports Investments και τον Kia Joorabchian.
Το 2009 αναφέρθηκε ότι οι ανώνυμοι επενδυτές που εκπροσωπούνταν από τον Joorabchian, θεωρούνταν ότι κατέχουν τα οικονομικά δικαιώματα 60 ή 70 ποδοσφαιριστών σε Ευρώπη και Νότια Αμερική. Είχε συνδεθεί με την αποτυχημένη προσφορά της Μάντσεστερ Σίτι για τον, τότε ποδοσφαιριστή της Μίλαν, Κακά.
Ραμίρες
Τον Ιούνιο του 2010, αναφέρθηκε ότι ο Kia Joorabchian είχε εξασφαλίσει το 50% των δικαιωμάτων του Βραζιλιάνου μέσου Ραμίρες, τότε παίκτη της Μπενφίκα, για τον οποίο υπήρχε μεταγραφικό ενδιαφέρον από όλη την Ευρώπη, με κύρια ενδιαφερόμενη την Τσέλσι. Η συμφωνία ήταν μέρος ενός συμφωνητικού που επετεύχθη με τον πρόεδρο της Μπενφίκα, Luís Filipe Vieira, το προηγούμενο έτος κατά τη μεταγραφή του Ραμίρες στη Μπενφίκα από την Κρουζέιρο. Ένα ακόμα 30% των δικαιωμάτων του παίκτη, ήταν ιδιοκτησία του συνεργάτη του Joorabchian, Πίνι Ζάχαβι.
Ο Ραμίρες ολοκλήρωσε τη μετακίνησή του στη Τσέλσι στις 13 Αυγούστου 2010, υπογράφοντας τετραετές συμβόλαιο με αναφερόμενη αμοιβή ύψους 17 εκατομμυρίων £. Θεωρείτο ότι ο Joorabchian έλαβε 6 εκατομμύρια £ από αυτή τη μεταγραφή.
Πορτογαλία
Όταν επιτράπηκε η ιδιοκτησία τρίτης πλευράς στην Πορτογαλία, η εταιρεία πρακτόρων GestiFute και οι επενδυτές κεφαλαίων, αγόρασαν ένα μέρος των οικονομικών δικαιωμάτων των παικτών, όπως οι Μπεμπέ, Ντέκο, κ.α.. Η Πόρτο, η Σπόρτινγκ και η Μποαβίστα συνεργάστηκαν με την First Portuguese για τη σύσταση ενός επενδυτικού κεφαλαίου, ενώ η Μπενφίκα ίδρυσε τη δική της εταιρεία, τη Benfica Stars Fund.
Νότια Αμερική και στον υπόλοιπο κόσμο
Η Traffic Group είχε τα δικαιώματα του Βραζιλιάνου Γκουστάβο και το 50% του Μοζαμβικανού Mexer. Επίσης, απέκτησε τα δικαιώματα του Ντιέγκο Σόουζα και του Lenny από τη Φλουμινένσε τον Ιανουάριο του 2008. Το 2009, απέκτησε όλα τα δικαιώματα του Alan Douglas, το 50% των Maicon, Dalton και Raphael Augusto, το 30% των Sandro και Bob, το 25% των João Paulo, Brayan και Matheus Carvalho και το 20% του Tarta. Είχε το 25% των δικαιωμάτων του Hernanes, μέχρι τη μεταγραφή του στη Λάτσιο. Η Μπαρτσελόνα αγόρασε τους Keirrison και Henrique από την Παλμέιρας, αλλά στην ετήσια οικονομική έκθεσή της, έδειξε ότι η πληρωμή μεταφέρθηκε στην Desportivo Brasil Participaçoes Ltda.
Η Turbo Sports έχει το 80% των δικαιωμάτων του Κολομβιανού Πάμπλο Αρμέρο.
Από τον Δεκέμβριο του 2010 έως τον Ιανουάριο του 2011, η TEISA αγόρασε το 5% και το 20% των δικαιωμάτων των Νεϊμάρ και Ελάνο, αντίστοιχα.
Άυν Ραντ
Η 'Αλις Ο Κόνορ γεννημένη ως Αλίσα Ζινόβιεβνα Ρόζενμπάουμ (2 Φεβρουαρίου/ 20 Ιανουαρίου, 1905 – 6 Μαρτίου 1982), περισσότερο γνωστή με το ψευδώνυμό της Άυν Ραντ (/aɪn/), ήταν Ρωσικής καταγωγής Αμερικανίδα συγγραφέας και φιλόσοφος. Το 1957 εκδόθηκε το πιο γνωστό της έργο, το μυθιστόρημα Ο Άτλας Επαναστάτησε. Στη συνέχεια, σταμάτησε να γράφει λογοτεχνικά βιβλία για να προωθήσει τη φιλοσοφία της, εκδίδοντας, μέχρι τον θάνατό της το 1982, δικά της περιοδικά και αρκετές συλλογές δοκιμίων. Υπερασπιζόταν τη λογική ως μέσο απόκτησης γνώσης και απέρριπτε την πίστη και τη θρησκεία. Υποστήριζε τον λογικό και ηθικό εγωισμό και απέρριπτε τον ηθικό αλτρουισμό. Στην πολιτική, καταδίκαζε την έναρξη βίας ως ανήθικη και ήταν αντίθετη στον κολεκτιβισμό, τον κρατισμό και τον αναρχισμό, υποστηρίζοντας τη μιναρχία (ελάχιστο κράτος) και τον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς, που πίστευε ότι ήταν το μοναδικό κοινωνικό σύστημα που προστατεύει τα ατομικά δικαιώματα. Στην τέχνη, η Ραντ προωθούσε τον ρομαντικό ρεαλισμό. Ήταν ιδιαίτερα κριτική απέναντι στους περισσότερους φιλοσόφους και τις φιλοσοφικές παραδόσεις, με εξαίρεση τους Αριστοτελιστές και τους κλασικούς φιλελεύθερους. Τα μυθιστορήματα της Ραντ έλαβαν ανάμικτες κριτικές και η ακαδημαϊκή κοινότητα γενικά αγνόησε ή απέρριψε τη φιλοσοφία της. Το κίνημα του Αντικειμενισμού προσπαθεί να προωθήσει τις ιδέες της στον ακαδημαϊκό και δημόσιο χώρο. Έχει σημαντική επιρροή στους ελευθεριακούς (libertarians) και τους Αμερικάνους συντηρητικούς.
Γκανέσα
thumb|200 px|right|Ο Θεός Γκανέσα Ο Γκανέσα (σανσκριτικά: 'गणेश), γνωστός και ως Γκανές ή Βιναγιάκα, ο θεός με το κεφάλι ελέφαντα, είναι μια από τις γνωστότερες αναπαραστάσεις θεότητας στον Ινδουισμό. Είναι ο θεός της σοφίας, των τεχνών, των γραμμάτων, κύριος του ξεκινήματος και της υπερπήδησης των εμποδίων.
Άυν Ραντ
Παιδικά χρόνια
Η Ραντ γεννήθηκε με το όνομα Αλίσα Ζηνόβιεβνα Ρόζενμπαουμ στις 2 Φεβρουαρίου 1905, σε μια αστική Εβραϊκή ρωσική οικογένεια που ζούσε στην Αγία Πετρούπολη. Ήταν η μεγαλύτερη από τις τρεις κόρες του Ζηνόβι Ζαχάροβιτς Ρόσενμπαουμ και της συζύγου του, Άννα Μπορίσοβνα (το γένος Κάπλαν), ουσιαστικά μη θρήσκων Εβραίων. Ο Ζηνόβι Ζαχάροβιτς ήταν ένας επιτυχημένος φαρμακοποιός και επιχειρηματίας, που τελικά απέκτησε το δικό του φαρμακείο και το κτίριο στο οποίο στεγαζόταν. Έχοντας πάθος για τις τέχνες, η Ραντ έβρισκε το σχολείο βαρετό και άρχισε να γράφει θεατρικά έργα σε ηλικία οχτώ και νουβέλες σε ηλικία δέκα ετών. Ήταν δώδεκα ετών την εποχή της Επανάστασης του Φεβρουαρίου του 1917, κατά τη διάρκεια της οποίας υποστήριζε τον Αλέξανδρο Κερένσκι απέναντι στον Τσάρο Νικόλαο Β΄.
Γκανέσα
Η λατρεία του άρχισε από τον 4ο-5ο αιώνα και στη συνέχεια επεκτάθηκε. Σήμερα είναι η δημοφιλέστερη θεότητα στην Ινδία και η λατρεία του έχει επεκταθεί και σε άλλα κράτη. Στην Ινδία, η λατρεία του Γκανέσα θεωρείται συμπληρωματική προς τη λατρεία άλλων θεοτήτων και έχει διαδοθεί και στις άλλες θρησκευτικές ομάδες εκτός των Ινδουιστών.
Άυν Ραντ
Παιδικά χρόνια
Η επακόλουθη Οκτωβριανή Επανάσταση και η εξουσία των Μπολσεβίκων υπό τον Λένιν διατάραξε την άνετη ζωή της οικογένειας. Η επιχείρηση του πατέρα της κατασχέθηκε και η οικογένεια εκτοπίστηκε. Κατέφυγαν στην περιοχή της Κριμαίας στην Ουκρανία, η οποία κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Λευκού Στρατού. Όπως έλεγε αργότερα, όταν ήταν στο γυμνάσιο κατάλαβε ότι ήταν άθεη και ότι εκτιμούσε τη λογική περισσότερο από κάθε άλλη αρετή. Αφού αποφοίτησε από το γυμνάσιο της Κριμαίας σε ηλικία 16 ετών, η Ραντ επέστρεψε με την οικογένειά της στο Πέτρογκραντ (όπως είχε μετονομαστεί η Αγία Πετρούπολη), όπου αντιμετώπισαν συνθήκες εξαθλίωσης, φτάνοντας σε ορισμένες περιπτώσεις τα όρια της λιμοκτονίας.
Γκανέσα
Θεωρείται γιος του Σίβα και της Παρβάτι (αν και υπάρχουν και άλλες εξηγήσεις) και παρουσιάζεται με τον ένα χαυλιόδοντα σπασμένο.
Άυν Ραντ
Παιδικά χρόνια
thumb|left|250px|alt=The Twelve Collegia of what was then Petrograd State University|Η Ραντ ολοκλήρωσε τριετή φοίτηση στο Πανεπιστήμιο του Πέτρογκραντ. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση, τα πανεπιστήμια άνοιξαν για τις γυναίκες, επιτρέποντας στη Ραντ να είναι μια από τις πρώτες γυναίκες που γράφτηκαν στο Πανεπιστήμιο του Πέτρογκραντ, όπου φοίτησε στο τμήμα κοινωνικής παιδαγωγικής με ειδίκευση στην ιστορία. Στο πανεπιστήμιο ήρθε σε επαφή με τα κείμενα του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα, που αποτέλεσαν τη βασική επιρροή και αντί-επιρροή, αντίστοιχα. Μελέτησε επίσης εκτενώς τα φιλοσοφικά κείμενα του Φρίντριχ Νίτσε. Γνωρίζοντας να διαβάζει γαλλικά, γερμανικά και ρωσικά, η Ραντ ανακάλυψε συγγραφείς όπως ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Βίκτωρ Ουγκό, Εντμόν Ροστάν και Φρίντριχ Σίλερ, που έγιναν οι αιώνιοι αγαπημένοι της.
Γκανέσα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδουϊστική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες της γνώσης Κατηγορία:Θεότητες της τύχης Κατηγορία:Θεότητες του εμπορίου Κατηγορία:Θεότητες της σοφίας
Άυν Ραντ
Παιδικά χρόνια
Μαζί με πολλούς άλλους «αστούς» φοιτητές, η Ραντ διώχθηκε από το πανεπιστήμιο λίγο πριν αποφοιτήσει. Παρόλα αυτά, μετά από τις διαμαρτυρίες μιας ομάδας ξένων φοιτητών, επιτράπηκε σε πολλούς από τους διωχθέντες φοιτητές να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους και να αποφοιτήσουν, πράγμα που έκανε τον Οκτώβριο του 1924. Στη συνέχεια σπούδασε για ένα έτος στο State Technicum for Screen Arts στο Λένινγκραντ. Στο πλαίσιο μιας από τις εργασίες της, έγραψε μια έκθεση για την Πολωνή ηθοποιό Pola Negri, που έγινε η πρώτη της δημοσίευση.
Ήδη από εκείνη την εποχή είχε αποφασίσει ότι το επαγγελματικό της ψευδώνυμο ως συγγραφέας, θα ήταν Ραντ, πιθανώς ως μια κυριλλική συντομογραφία του μικρού της ονόματος , και υιοθέτησε το μικρό όνομα ‘Αυν, είτε από ένα φινλανδικό όνομα είτε από την εβραϊκή λέξη עין (ayin, που σημαίνει «μάτι»).
Άφιξη στην Αμερική
thumb|Εξώφυλλο του πρώτου δημοσιευμένου έργου της Άυν Ραντ, μια μονογραφία 2.500 λέξεων για την femme fatale Pola Negri, που εκδόθηκε το [[1925. ]] Το φθινόπωρο του 1925, η Ραντ πήρε βίζα να επισκεφτεί Αμερικανούς συγγενείς της. Αναχώρησε στις 17 Ιανουαρίου 1926. Όταν έφτασε στη Νέα Υόρκη στις 19 Φεβρουαρίου 1926, εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από τη γραμμή του ορίζοντα του Μανχάταν που, όπως είπε αργότερα, έκλαψε με «μεγαλειώδη δάκρυα». Σκοπεύοντας να παραμείνει στις Ηνωμένες Πολιτείες και να γίνει σεναριογράφος, έζησε για λίγους μήνες με συγγενείς της στο Σικάγο, ένας εκ των οποίων ήταν ιδιοκτήτης κινηματογράφου και της επέτρεψε να δει δωρεάν δεκάδες ταινίες. Από εκεί, ξεκίνησε για το Χόλυγουντ.
Αρχικά η Ραντ αντιμετώπισε δυσκολίες στο Χόλυγουντ και έκανε διάφορες δουλειές για να πληρώσει τα βασικά έξοδα διαβίωσης. Μια τυχαία συνάντηση με τον διάσημο σκηνοθέτη Σέσιλ Ντε Μιλ οδήγησε σε μια δουλειά κομπάρσου στο έργο The King of Kings και αργότερα βοηθού σεναριογράφου. Όταν εργαζόταν στο The King of Kings συνάντησε έναν ανερχόμενο νέο ηθοποιό, τον Φρανκ ο' Κόνορ και οι δυο τους παντρεύτηκαν στις 15 Απριλίου 1929. Η Ραντ έγινε Αμερικανίδα πολίτης το 1931. Τη δεκαετία του 1930 έκανε διάφορες δουλειές ώστε να καταφέρει να συνεχίσει να γράφει και για ένα διάστημα εργάστηκε στο τμήμα ενδυμάτων των RKO Studios. Προσπάθησε επανειλημμένα να φέρει τους γονείς και τις αδελφές της στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά δεν κατάφεραν να πάρουν άδεια μετανάστευσης.
Πρώιμα μυθιστορήματα
Η πρώτη συγγραφική επιτυχία της Ραντ ήρθε με την πώληση του σεναρίου Red Pawn στα Universal Studios το 1932, αν και δεν έγινε παραγωγή. Ακολούθησε το θεατρικό δράμα «Η Νύχτα της 16ης Ιανουαρίου» (Night of January 16th), που ανέβασε ο παραγωγός E.E. Clive στο Χόλυγουντ το 1934 και στο Broadway το 1935. Κάθε βράδυ επιλέγονταν κάποιοι από τους θεατές ως «ένορκοι» και με βάση την απόφαση των ενόρκων το έργο ολοκληρωνόταν με έναν από τους δύο εναλλακτικούς τρόπους. Το 1941 η Paramount Pictures γύρισε μια ταινία που βασίστηκε σε μικρό βαθμό στο θεατρικό έργο. Η Ραντ δεν συμμετείχε στην παραγωγή και ήταν ιδιαίτερα επικριτική για το αποτέλεσμα.
Το πρώτο μυθιστόρημα της Ραντ, το εν μέρει αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα «Εμείς οι ζωντανοί» (We the Living), εκδόθηκε το 1936. Είχε ως θέμα την πάλη μεταξύ του ατόμου και του κράτους στη Σοβιετική Ρωσία. Σε έναν πρόλογο το 1959, η Ραντ έγραψε ότι το «Εμείς οι ζωντανοί» «είναι ό,τι κοντινότερο σε αυτοβιογραφία θα γράψω ποτέ. Δεν είναι μια αυτοβιογραφία με την κυριολεκτική έννοια, αλλά μόνο με τη φιλοσοφική έννοια του όρου. Η πλοκή είναι φανταστική, το περιβάλλον όχι...». Αρχικά οι πωλήσεις ήταν χαμηλές και ο Αμερικάνος εκδότης δεν το ανατύπωσε, αν και οι Ευρωπαϊκές εκδόσεις εξακολούθησαν να πουλούν. Μετά την επιτυχία των επόμενων μυθιστορημάτων της, η Ραντ κατάφερε να εκδώσει μια αναθεωρημένη έκδοση το 1959, η οποία έχει πουλήσει πάνω από τρία εκατομμύρια αντίτυπα. Χωρίς να το γνωρίζει ή να το εγκρίνει η Ραντ, το μυθιστόρημα γυρίστηκε σε δύο ιταλικές ταινίες το Noi vivi και Addio, Kira το 1942. Όταν ανακαλύφθηκαν ξανά τη δεκαετία του 1960, αυτές οι ταινίες επανακυκλοφόρησαν με την έγκριση της Ραντ σε μια νέα έκδοση με τίτλο We the Living το 1986.
Η νουβέλα της «Ύμνος» (Anthem ) γράφτηκε κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος της συγγραφής ενός εκ των σημαντικότερων μυθιστορημάτων της, του «Κοντά στον ουρανό» (The Fountainhead). Απεικονίζει το όραμα ενός δυστοπικού μέλλοντος στο οποίο ο απολυταρχικός κολεκτιβισμός έχει θριαμβεύσει σε τέτοιο βαθμό που η λέξη «εγώ» έχει αρχικά απαγορευτεί και στην συνέχεια ξεχαστεί και έχει αντικατασταθεί από το «εμείς». Εκδόθηκε στην Αγγλία το 1938, αλλά η Ραντ αρχικά δεν μπορούσε να βρει Αμερικανό εκδότη. Όπως και με το We the Living, η επιτυχία της Ραντ της επέτρεψε αργότερα να εκδώσει μια αναθεωρημένη έκδοση το 1946, η οποία έχει πουλήσει πάνω από 3,5 εκατομμύρια αντίτυπα.
Το «Κοντά στον Ουρανό» και πολιτικός ακτιβισμός
Κατά τη δεκαετία του 1940, η Ραντ αναμίχθηκε στην πολιτική. Τόσο αυτή όσο και ο άνδρας της εργάστηκαν εθελοντικά με πλήρη απασχόληση στην προεδρική προεκλογική εκστρατεία του Ρεπουμπλικάνου Wendell Willkie. Τότε η Ραντ έδωσε για πρώτη φορά δημόσιες ομιλίες, απαντώντας στις συχνά εχθρικές ερωτήσεις του ακροατηρίου στη Νέα Υόρκη που είχε μόλις δει την ενημερωτική ταινία της προεκλογικής εκστρατείας του Willkie, μια εμπειρία που απολάμβανε ιδιαίτερα. Αυτή η δραστηριότητα την έφερε σε επαφή με άλλους διανοούμενους που υποστήριζαν τον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς. Έγινε φίλη με τον δημοσιογράφο Χένρυ Χάζλιτ και τη γυναίκα του, και ο Χάζλιτ τη γνώρισε στον οικονομολόγο της Αυστριακής Σχολής Λούντβιχ φον Μίζες. Παρά τις φιλοσοφικές τους διαφορές, η Ραντ υποστήριζε όσα έγραφαν και οι δύο τους σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της και οι δύο τους εξέφραζαν τον θαυμασμό τους γι’ αυτή. Κάποτε ο Μίζες αναφέρθηκε στη Ραντ ως τον «πιο θαρραλέο άνδρα στην Αμερική», μια φιλοφρόνηση που την ευχαρίστησε ιδιαίτερα διότι την αποκάλεσε «άνδρα» και όχι «γυναίκα». Η Ραντ ανέπτυξε επίσης φιλία με την ελευθεριακή συγγραφέα Isabel Paterson. Η Ραντ έκανε ερωτήσεις στην καλά πληροφορημένη για την Αμερικανική ιστορία και πολιτική Paterson μέχρι αργά το βράδυ στις πολλές συναντήσεις τους και έδωσε ιδέες στην Paterson για το μοναδικό μη λογοτεχνικό βιβλίο της, το The God of the Machine.
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία της Ραντ ήρθε με το «Κοντά στον Ουρανό» το 1943, ένα ρομαντικό και φιλοσοφικό μυθιστόρημα που έγραψε σε διάρκεια εφτά ετών. Ο πρωταγωνιστής του είναι ο Howard Roark, ένας ασυμβίβαστος νέος αρχιτέκτονας που αγωνίζεται ενάντια σε αυτούς που η Ραντ περιγράφει ως «παράσιτα» - αυτούς που προσπαθούν να ζήσουν μέσω των άλλων, βάζοντας τους άλλους πάνω από τον εαυτό τους. Απορρίφθηκε από δώδεκα εκδότες μέχρι τελικά να επιλεγεί από τη Bobbs-Merrill Company μετά από την επιμονή του εκδότη Archibald Ogden που απείλησε να παραιτηθεί αν δεν εκδιδόταν. Την περίοδο που η Ραντ ολοκλήρωνε το μυθιστόρημα είχε κουραστεί τόσο πολύ που ο γιατρός τής συνταγογράφησε αμφεταμίνες Benzedrine. Το φάρμακο τη βοήθησε να εργαστεί ατέλειωτες ώρες για να προλάβει την προθεσμία ολοκλήρωσης του μυθιστορήματος, αλλά όταν το βιβλίο ολοκληρώθηκε είχε εξαντληθεί τόσο πολύ που ο γιατρός τής επέβαλε δύο εβδομάδες ξεκούραση. Η συνεχής χρήση του φαρμάκου για σχεδόν τρεις δεκαετίες ίσως συνέβαλε σε αυτό που κάποιοι από τους τελευταίους συνεργάτες της περιέγραφαν ως απρόβλεπτες εναλλαγές διάθεσης.
Το «Κοντά στον Ουρανό» έγινε τελικά παγκόσμια επιτυχία, προσφέροντας στη Ραντ φήμη και οικονομική ασφάλεια. Το 1943 πούλησε τα δικαιώματα για την κινηματογραφική έκδοση στη Warner Bros και επέστρεψε στο Χόλυγουντ για να γράψει το σενάριο. Όταν ολοκλήρωσε το σενάριο, προσελήφθηκε από τον παραγωγό Hal Wallis ως σεναριογράφος και επιμελητής. Στα έργα της για τον Wallis περιλαμβάνονται και τα υποψήφια για Όσκαρ Love Letters και You Came Along. Αυτός ο ρόλος έδωσε στη Ραντ το χρόνο για άλλα project, μεταξύ των οποίων και η μη λογοτεχνική παρουσίαση της φιλοσοφίας της με τίτλο «Η ηθική βάση του Ατομικισμού» (The Moral Basis of Individualism). Παρόλο που το βιβλίο δεν ολοκληρώθηκε, μια σύντομη έκδοση δημοσιεύτηκε ως πραγματεία με τίτλο «Το μόνο μονοπάτι για το αύριο» (The Only Path to Tomorrow), στην έκδοση του Ιανουαρίου του 1944 του περιοδικού Reader's Digest.