cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπλε δράκος της θάλασσας
«Δέρμα»
Είναι ασημί γκρι από την πίσω πλευρά και σκούρο και απαλό μπλε στην κοιλιακή χώρα. Έχει σκούρες μπλε λωρίδες στο κεφάλι του. Έχει ένα επίπεδο, κωνικό σώμα και έξι εξαρτήματα που διακλαδίζονται σε ακτινωτά δαχτυλίδια.
Δηλητηριώδη μέρη
Τα αγκάθια του Glaucus atlanticus είναι δηλητηριώδη. Το δηλητήριο το προσλαμβάνει από άλλα δηλητηριώδη ζώα, όπως μέδουσες. Το δηλητήριο μπορεί να προκαλέσει και θάνατο. Οι άνθρωποι που αγγίζουν τον μπλε θαλάσσιο δράκο, μπορούν να δεχτούν ένα οδυνηρό και μερικές φορές επικίνδυνο τσίμπημα.
Κλιματική προσαρμογή
Ζει κυρίως σε τροπικά μέρη.
Κίνηση
Ο Glaucus atlanticus συχνάζει στην επιφάνεια της θάλασσας και μετακινείται με την βοήθεια ενός ειδικού σάκου που μέσα στον οποίο περιέχεται αέριο. Ο σάκος λειτουργεί προωθητικά στην κίνηση του μπλε δράκου στον ωκεανό.
Φυσικό περιβάλλον
ο Glaucus atlanticus δεν μπορεί παρά να εμπνεύσει τους ανθρώπους για το φυσικό του περιβάλλον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαστερόποδα
Σκωρίαση
thumb|right|210px|Φύλλα [[Κρεμμύδι|κρεμμυδιού που έχουν προσβληθεί από μύκητες (Puccinia allii)]] Η σκωρίαση στα λατινικά (Uredinalis, «uredio» σημαίνει σφαδάζω εξ ου και η φράση «σφάκελος νόσος»), είναι ομάδα ασθενειών των σπερματοφύτων οι οποίες οφείλονται σε παρασιτικούς βασιοδιομύκητες, τους σκωριομύκητες, και προκαλούν συχνά ζημιές στις καλλιέργειες. Πήρε το όνομά της από το χρώμα της σκουριάς (σκωρία) που έχουν τα μέρη που έχουν προσβληθεί.
Μετάδοση ασθένειας και αντιμετώπιση
Η ασθένεια μεταδίδεται με σπόρια τα οποία μεταφέρονται από φυτό σε φυτό με τον αέρα ή δονήσεις. Η υγρασία και το νερό ευνοούν την ασθένεια.
Για να προστατευτεί η καλλιέργεια πρέπει να τοποθετείται παράλληλα με τους ανέμους. Επίσης πρέπει τα ήδη προσβεβλημένα φυτά να απομακρύνονται και να καίγονται. Μετά την συγκομιδή μπορούν να γίνουν προληπτικοί ψεκασμοί κάθε 10 – 15 μέρες με μυκητοκτόνα. Αν παρ’ όλα αυτά υπάρξει προσβολή χρησιμοποιούνται διασυστηματικά μυκητοκτόνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυτοπαθολογία
Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν
Το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν (αγγλικά: University of Michigan, λατινικά: Universitas Michigania, UM), που συχνά αναφέρεται απλά ως Μίσιγκαν, είναι ένα δημόσιο πανεπιστήμιο έρευνας που βρίσκεται στο Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν των Ηνωμένων Πολιτειών. Ιδρύθηκε το 1817 στο Ντιτρόιτ ως Catholepistemiad, ή Πανεπιστήμιο του Μιτσιγκάνια (University of Michigania), 20 χρόνια πριν η επικράτεια του Μίσιγκαν γίνει επίσημα ενιαία πολιτεία και ως εκ τούτου, το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν αποτελεί το παλαιότερο πανεπιστήμιο της πολιτείας. Το πανεπιστήμιο μεταφέρθηκε στο Ανν Άρμπορ το 1837 με πάνω από 40 στρέμματα (16 εκτάρια) γης, τοποθεσία η οποία είναι γνωστή ως κεντρική πανεπιστημιούπολη (Campus). Από την ίδρυσή του στο Ανν Άρμπορ, η πανεπιστημιούπολη έχει επεκταθεί και περιλάβει περισσότερα από 584 μεγάλα κτίρια, με συνολική έκταση πάνω από 781 στρέμματα, ενώ έχει και δύο πανεπιστημιουπόλεις δορυφόρους που βρίσκονται στο Φλιντ και στο Ντίαρμορν. Το πανεπιστήμιο ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Συνδέσμου των Αμερικανικών Πανεπιστημίων.
Θεωρείται ένα από τα κύρια ερευνητικά πανεπιστήμια στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχοντας πολύ μεγάλη ερευνητική δραστηριότητα και ολοκληρωμένο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του προσφέρει διδακτορικά διπλώματα στις ανθρωπιστικές, κοινωνικές επιστήμες και τους τομείς STEM (Science, Technology, Engineering, Mathematics) καθώς και επαγγελματικά πτυχία ιατρικής, δικαίου, φαρμακευτικής, νοσηλευτικής, κοινωνικής εργασίας και την οδοντιατρικής. Το σώμα αποφοίτων εν ζωή (από το 2012) του Μίσιγκαν περιλαμβάνει περισσότερα από 500.000 άτομα. Εκτός από την ακαδημαϊκή ζωή, οι αθλητικές ομάδες του Μίσιγκαν ανταγωνίζονται στο τμήμα Ι του NCAA και είναι γνωστές ως the Wolverines (οι Αδηφάγοι). Είναι μέλη του Big Ten Conference.
Ιστορία
Το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν ιδρύθηκε στο Ντιτρόιτ στις 26 Αυγούστου του 1817, ως Catholepistemiad, ή το Πανεπιστήμιο της Michigania, από τον κυβερνήτη και τους δικαστές της επικράτειας του Michigan. Ο δικαστής Augustus B. Woodward κάλεσε συγκεκριμένα τον Rev. John Monteith και τον πάτερ Gabriel Richard, καθολικό ιερέα, να ιδρύσουν το ίδρυμα. Ο Monteith έγινε ο πρώτος πρόεδρος και κατείχε επτά θέσεις ως καθηγητής και ο Richard ήταν αντιπρόεδρος και κατείχε τις άλλες έξι θέσεις. Ταυτόχρονα, η Ann Arbor διέθεσε 40 στρέμματα (16 εκτάρια) με την ελπίδα να επιλεγεί ως πρωτεύουσα του κράτους. Αλλά όταν το Λάνσινγκ επιλέχθηκε ως πρωτεύουσα του κράτους, η πόλη προσέφερε τη γη για να χτιστεί κάποιο πανεπιστήμιο. Αυτό που θα γινόταν το πανεπιστήμιο μετακόμισε στο Ann Arbor το 1837 χάρη στον κυβερνήτη Stevens T. Mason. Τα αρχικά 40 στρέμματα (16 εκτάρια) ήταν η βάση της σημερινής κεντρικής πανεπιστημιούπολης. Αυτή η γη κατοικήθηκε κάποτε από τις ιθαγενείς φυλές Ojibwe (Chippewa), Odawa (Ottawa) και Bodewadimi (Potawatomi) και αποκτήθηκε μέσω της Συνθήκης του Fort Meigs. Το 1821, το πανεπιστήμιο μετονομάστηκε επίσημα στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Οι πρώτες τάξεις στο Ann Arbor πραγματοποιήθηκαν το 1841, με έξι πρωτοετείς και έναν δευτεροετή φοιτητή, που διδάσκονταν από δύο καθηγητές. Έντεκα φοιτητές αποφοίτησαν το 1845.
Μέχρι το 1866, οι μαθητές είχαν αυξηθεί κατά πολύ, φτάνοντας τους 1.205, και πολλοί από αυτούς ήταν βετεράνοι του εμφυλίου πολέμου. Οι γυναίκες έγιναν δεκτές για πρώτη φορά το 1870, αν και η Alice Robinson Boise Wood είχε γίνει η πρώτη γυναίκα που παρακολούθησε μαθήματα (χωρίς να έχει εισαχθεί επίσημα) το 1866–7. Ο James Burrill Angell, ο οποίος υπηρέτησε ως πρόεδρος του πανεπιστημίου από το 1871 έως το 1909, επέκτεινε επιθετικά το πρόγραμμα σπουδών του πανεπιστημίου για να συμπεριλάβει επαγγελματικές σπουδές στην οδοντιατρική, την αρχιτεκτονική, τη μηχανική, και την ιατρική. Το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν έγινε επίσης το πρώτο αμερικανικό πανεπιστήμιο που χρησιμοποίησε τα σεμινάρια ως μέθοδο μελέτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μίσιγκαν Μίσιγκαν
Ζηλωτής
Οι Ζηλωτές ήταν Βυζαντινό κίνημα που υπερασπιζόταν τα συμφέροντα των χαμηλών τάξεων (μικροκαλλιεργητών, μικροϊδιοκτητών, εργατών και ναυτικών) απέναντι στους πλούσιους, τους υπερέχοντες και τους δυνατούς.
Τα πολιτικο-θρησκευτικά κινήματα στην Παλαιστίνη στα χρόνια του Ιησού
Στα χρόνια του Ιησού, μαζί με τους Ζηλωτές, άλλες θρησκευτικές ομάδες ήταν οι Φαρισαίοι οι Σαδδουκαίοι και οι Εσσαίοι. Ο Ιώσηπος θεωρεί ότι οι Ζηλωτές αποτελούσαν το τέταρτο κίνημα του ιουδαϊσμού.
Ιδεολογία
Οι Ζηλωτές έμοιαζαν με τους Φαρισαίους στην ευσέβεια. Οι σχέσεις τους με τους Ρωμαίους ήταν εχθρικές καθώς δημιουργούσαν επαναστατικές ενέργειες εναντίον τους. Δεν παραδέχονταν καμία ανθρώπινη εξουσία παρά μόνο αυτή του Θεού και προτιμούσαν να υποστούν τα πιο φρικτά βασανιστήρια παρά να αναγνωρίσουν κάποια ανθρώπινη εξουσία.
Πίστευαν ότι δεν έπρεπε να αφήσουν με υπομονετική αφοσίωση στον Θεό την πραγματοποίηση της μεσσιανικής λύτρωσής τους (η λύτρωση θα έρχονταν με την έλευση της Βασιλείας του Θεού) από τον ξένο ζυγό (στην προκειμένη περίπτωση αυτόν που είχαν επιβάλει οι Ρωμαίοι), αλλά ότι έπρεπε να εξαναγκάσουν τον Θεό να εκπληρώσει την υπόσχεσή του με επαναστάσεις και ένοπλους αγώνες.
Πηγές
Κατηγορία:Ιουδαϊκά κινήματα Κατηγορία:Βίβλος Κατηγορία:Εκφράσεις
Ο λάκκος με τα φίδια
Η ταινία Ο λάκκος με τα φίδια (πρωτότυπος τίτλος The Snake Pit) είναι ψυχολογικό δράμα παραγωγής 1948, σε σκηνοθεσία Ανατόλ Λίτβακ. Η ταινία αποτελεί διασκευή του ομώνυμου διηγήματος της Μαίρη Τζέιν Γουόρντ που κυκλοφόρησε το 1946, η οποία έγινε από τους Φρανκ Πάρτο, Μίλεν Μπραντ και Άρθουρ Λόρεντς. Πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι η Ολίβια Ντε Χάβιλαντ, που πλαισιώνεται από τους Μαρκ Στίβενς, Λίο Γκεν, Σελέστ Χολμ, Μπιούλα Μπόντι και Λι Πάτρικ.
Η ταινία προτάθηκε για 6 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Πληροφορίες παραγωγής
Το μυθιστόρημα της Μαίρη Τζέιν Γουόρντ πάνω στο οποίο βασίζεται αυτή η ταινία, αποτελεί αυτοβιογραφική μαρτυρία της συγγραφέως πάνω στην εμπειρία της στις ψυχιατρικές κλινικές. Η κυκλοφορία του βιβλίου προκάλεσε διχογνωμία το 1946, εφόσον παρουσίαζε με ρεαλιστικό τρόπο τη ζωή των τροφίμων σε ψυχιατρικές κλινικές, θέμα που θεωρούταν ταμπού για τη δεκαετία του '40.
Διανομή Ρόλων
Πρώτη επιλογή για το ρόλο της Βιρτζίνια Κάνινγχαμ ήταν η Τζιν Τίρνεϊ (η οποία μερικά χρόνια αργότερα μπήκε σε ψυχιατρική κλινική), αλλά αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το ρόλο εφόσον έμεινε έγκυος. Έπειτα ο ρόλος προσφέρθηκε στην Ίνγκριντ Μπέργκμαν που τον απέρριψε. Ο ρόλος δόθηκε επίσης στην Τζίντζερ Ρότζερς, η οποία τον απέρριψε, όπως είχε κάνει και το 1946, όταν απέρριψε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Δωσ' μου πίσω το παιδί μου (To Each His Own, 1946) για το οποίο η Ολίβια Ντε Χάβιλαντ κέρδισε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Η Ρότζερς δήλωσε αστειευόμενη ότι η Ντε Χάβιλαντ θα έπρεπε να την ευχαριστεί για την κακή της κρίση.
Γυρίσματα
Ο σκηνοθέτης Ανατόλ Λίτβακ, επέμεινε όλο το συνεργείο και οι ηθοποιοί να επισκεφτούν ψυχιατρεία για να ενημερωθούν πάνω στις ψυχολογικές παθήσεις πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Η Ντε Χάβιλαντ ξεκίνησε τις έρευνες για την προετοιμασία της για το ρόλο με μεγάλη αποφασιστικότητα. Παρακολουθούσε καθημερινά τις τεχνικές της υπνοθεραπείας, του ηλεκτροσόκ και λοιπά. Επίσης αρκετές φορές της επετράπη να παραστεί σε δείπνα και χορούς που ετοιμάζονταν για τους έγκλειστους.
Υποδοχή και βραβεία
Οι κριτικοί της εποχής έγραψαν διθυράμβους για την ερμηνεία της Ντε Χάβιλαντ. Και το 1948 ήταν η πρώτη χρονιά στην ιστορία των Βραβείων των Κριτικών της Νέας Υόρκης στην οποία η νικήτρια ανακηρύχθηκε ομόφωνα και ήταν η Ολίβια Ντε Χάβιλαντ. Παρά τα βραβεία που έλαβε η ηθοποιός για την ερμηνεία της, την βραδιά των Όσκαρ έχασε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου από την Τζέιν Γουάιμαν, που κέρδισε το βραβείο για την ερμηνεία της στην ταινία Σιωπηλή τραγωδία (Johnny Belinda).
Η ταινία βραβεύτηκε επίσης στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1949, επαινούμενη για την τολμηρή προσέγγιση μιας κλινικής περίπτωσης η οποία απεικονίστηκε με δραματικό κι εύστοχο τρόπο.
Βράβευση:
Υποψηφιότητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1948 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την ψυχιατρική Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ανατόλ Λίτβακ
Δημήτρης Πλέσσας
Ο Μίμης Πλέσσας με τον Ολυμπιακό πήρε δύο πρωταθλήματα 1966-1967 και τέσσερα κύπελλα Ελλάδος 1961-1963-1965-1968. Επίσης το 1963 πήρε και το Βαλκανικό Κύπελλο όταν ο Ολυμπιακός νίκησε την Λέφσκι Σόφιας από τη Βουλγαρία στην Κωνσταντινούπολη με 1-0, το γκολ ο Μίμης Στεφανάκος στο 87'. Τα παιχνίδια με Σαράγιεβο Ζαγκλεμπιε και Λέφσκι έμειναν στην ιστορία για τον Ολυμπιακό.
Καριέρα
Από τους Μπέμπηδες, λιγοστοί προωθούνται στην ανδρική ομάδα (οι κυριότεροι ήταν οι Μίμης Πλέσσας, Νίκος Σιδερης, Βαγγέλης Μιλήσης, Πότης Μπαρμπαλιάς) και μετά τις κατακτήσεις τριών κυπέλλων Ελλάδας, αναλαμβάνει το 1965 προπονητής ο Ούγγρος Μάρτον Μπούκοβι ο ποίος αναμόρφωσε τον Ολυμπιακό και κατέκτησε δυο συνεχόμενα πρωταθλήματα (1966 και 1967).
Το 1968 ο Μίμης Πλέσσας φεύγει για πρώτη φορά στην Αμερική, αναζητώντας ένα καλό συμβόλαιο σε επαγγελματικό πρωτάθλημα. Πρώτη του ομάδα εκεί ήταν η Σικάγο Σπερς (θυγατρική της Τότεναμ). Το δεύτερο χρόνο, η ομάδα παρουσίασε οικονομικά προβλήματα και μείωσε τα συμβόλαια των παικτών. Ο Πλέσσας δεν το δέχθηκε και αναζήτησε τον επόμενο σταθμό του. Βρέθηκε για δοκιμαστικά στη Γερμανία και τη Σάλκε, αλλά εκεί έγινε αντιληπτός από τον Ολυμπιακό. Πείστηκε και ξαναγύρισε στον Πειραιά το 1969, προλαβαίνοντας μάλιστα να παίξει και στα τέσσερα τελευταία ματς του πρωταθλήματος.
Την σεζόν 1970-71 αγωνίζεται ως βασικός και φτάνει τις 20 συμμετοχές. Στη συνέχεια και σε ηλικία 26 ετών σταματάει από τον Ολυμπιακό στον οποίο είχε αναλάβει προπονητής ο Νταν Γεωργιάδης και γυρνάει στο Ξυλόκαστρο. Ζητάει από τη χούντα να φύγει στο εξωτερικό για να βρει ομάδα, όμως του απαγορεύεται η έκδοση διαβατηρίου αν δεν πάρει μεταγραφή στην ΑΕΚ. Αρνείται και γυρνάει πάλι στη γενέτειρα του.
Το 1971 τον βρίσκει ο ο πρόεδρος του Παναιγιάλειου Βασίλης Αρβανίτης και του ζητάει να αγωνιστεί ένα χρόνο στην ομάδα με αντάλλαγμα μετά να τον βοηθήσουν να φύγει στο εξωτερικό. Στον Παναιγιάλειο κάνει ένα χρόνο συμβόλαιο και σε έξι μήνες πωλείται στην Παναχαϊκή στην Α' Εθνική κατηγορία και παίζει 20 παιχνίδια, μαζί με την θρυλική πεντάδα της Παναχαϊκής Ρήγα, Μιχαλόπουλο, Στραβοποδη, Δαβουρλή, Σιδηροκαστρίτη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Γιώργος Μπαρλάς
Ο Γιώργος Μπαρλάς είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαριστής και προπονητής.
Αγωνίστηκε στο Σπόρτιγκ και υπήρξε ένας από τους κορυφαίους αθλητές της ομάδας. Ως καλαθοσφαιριστής του Ολυμπιακού κατέκτησε 1 πρωτάθλημα Ελλάδας (1976) και 2 κύπελλα Ελλάδας (1976, 1977). Ως προπονητής του Ολυμπιακού κατέκτησε το κύπελλο το 1980 και ήταν φιναλίστ κυπέλλου Ελλάδος το 1983.
Με την εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε σε 91 αγώνες και σημείωσε 699 πόντους (7,7 μ.ο.). Αγωνίστηκε στα Ευρωμπάσκετ 1965, Ευρωμπάσκετ 1967 και Ευρωμπάσκετ 1969.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπόρτιγκ
Τσέλιος Πίτσαρης
Ο Τσέλιος Πίτσαρης, ή Τσελεπίτσαρης ήταν ένας από τους σημαντικότερους οπλαρχηγούς του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, αλβανικής καταγωγής και από τους πλέον θηριώδεις, ο οποίος μέχρι την αποκήρυξη του εφέντη του από τον Σουλτάνο παρέμενε απόλυτα πιστός.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανοί αλβανικής καταγωγής Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Ιστορία των Ιωαννίνων Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Ρούσος Κούνδουρος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ρούσος Κούνδουρος είναι γνωστοί οι:
579
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 579 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Παν και Ηχώ (Σιμπέλιους)
Η ορχηστρική σύνθεση Παν και Ηχώ (αριθμ. έργου 53a) (Pan och Echo, op. 53a), είναι ένα χορευτικό ιντερμέτζο του Γιάν Σιμπέλιους.
Ιστορικά στοιχεία
Το έργο γράφτηκε το 1906, ως μουσική συνοδεία ενός θεατρικού ταμπλώ, που επρόκειτο να παρουσιαστεί σε λοταρία, με στόχο τη συλλογή χρημάτων για την κατασκευή του συναυλιακού μεγάρου του Ελσίνκι. Eκεί πρωτοπαρουσιάστηκε στις 24 Μαρτίου 1906, με την Ορχήστρα της Φιλαρμονικής Εταιρίας της πόλης (η σημερινή Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ελσίνκι), υπό τη διεύθυνση του ίδιου του συνθέτη. Το 1907 ο Σιμπέλιους το μετέγραψε για πιάνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμφωνικά ποιήματα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 1986
Το 1ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 1986 διεξήχθη στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας από 7 ως 9 Φεβρουαρίου μαζί με τα αντίστοιχα: γυναικών, εφήβων και νεανίδων παρουσία 3.000 και πλέον θεατών (υπήρχε ελεύθερη είσοδος). Συνολικά δήλωσαν συμμετοχή 130 σωματεία (και μετείχαν 121) από όλη την Ελλάδα με 1.200 (μετείχαν 930) αθλητές και αθλήτριες όλων των ηλικιακών κατηγοριών. Περιλάμβανε 13 αγωνίσματα και σημειώθηκαν δύο πανελλήνια ρεκόρ. Πρωταθλητής σύλλογος στη βαθμολογία αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός.
Πηγές
Κλειστου στιβου ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1986 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Η βιβλιοθήκη της Βαβέλ
Το σύγγραμμα με τίτλο Η βιβλιοθήκη της Βαβέλ (ισπανικά: La biblioteca de Babel) είναι αλληγορικό διήγημα φαντασίας του Αργεντινού συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες και αποτελεί ένα από τα διασημότερα γραπτά του. Σε αυτό περιγράφεται μια αχανής βιβλιοθήκη εντός της οποίας βρίσκονται όλα τα βιβλία που έχουν ποτέ γραφτεί ή είναι δυνατό να γραφούν ποτέ κάνοντας χρήση όλων των πιθανών συνδυασμών γραμμάτων και συμβόλων. Ο συνολικός αριθμός τόμων που προκύπτει είναι ασύλληπτα μεγάλος, ενώ το ίδιο το κτήριο της βιβλιοθήκης δαιδαλώδες και φαινομενικά άπειρο. Δημοσιεύτηκε στην αρχική του μορφή το 1939 στα ισπανικά, και έκτοτε μεταφράστηκε σε δεκάδες άλλες γλώσσες και επανεκδόθηκε πολλές φορές. Εκτός από την λογοτεχνική του αξία, το έργο είναι ιδιαίτερα γνωστό για τις φιλοσοφικές και μαθηματικές πολυεπίπεδες προεκτάσεις του, καθώς και για την επιρροή που άσκησε σε μεταγενέστερους συγγραφείς, φιλοσόφους, και καλλιτέχνες.
Σύνοψη
μικρογραφία|300x300εσ|Αναπαράσταση της πιθανής αρχιτεκτονικής των δωματίων και των ορόφων βάσει των περιγραφών του κειμένου Ο αφηγητής ξεκινά άμεσα την περιγραφή της Βιβλιοθήκης, και την παραλληλίζει με το Σύμπαν. Διαθέτει φαινομενικά άπειρες αίθουσες εξάγωνου σχήματος τα οποία στο κέντρο τους διαθέτουν μεγάλου μεγέθους κυκλικά ανοίγματα τα οποία χρησιμεύουν ως αεραγωγοί, και αν κοιτάξει κάποιος εκεί μπορεί να διακρίνει τις πάνω και κάτω αντίστοιχες αίθουσες στους άλλους ορόφους. Η κάθε αίθουσα διαθέτει συνολικά 20 ράφια βιβλίων κατανεμημένα σε 4 έπιπλα βιβλιοθηκών σε κάθε πλευρά του εξαγωνικού δωματίου εκτός από δύο. Σε μια από τις πλευρές που δεν καλύπτονται από βιβλιοθήκες υπάρχει ένας μικρός διάδρομος ο οποίος οδηγεί σε άλλη αίθουσα. Εντός του διαδρόμου αυτού υπάρχουν δύο μικρά δωμάτια, ένα όπου οι βιβλιοθηκάριοι χρησιμοποιούν για να κοιμούνται (όρθιοι) και ένα ως αποχωρητήριο. Στο κέντρο του διαδρόμου υπάρχει επίσης μια κλιμακωτή σκάλα που οδηγεί στους άλλους ορόφους της Βιβλιοθήκης, ενώ υπάρχει και ένας λαμπτήρας χαμηλής φωτεινότητας. Ο αφηγητής περιγράφει πως έχει ταξιδέψει εντός του κτηρίου της Βιβλιοθήκης για πολλά χρόνια, και διαπίστωσε πως είναι άπειρη και δεν υπάρχει κάποιο σημείο το οποίο μπορεί να λογιστεί ως το κέντρο της.
Το κατά πόσο όλα αυτά τα περιεχόμενα σημαίνουν κάτι ή είναι απλώς τυχαία, αποτελεί θέμα συζήτησης μεταξύ των ερευνητών της Βιβλιοθήκης. Άγνωστο επίσης είναι εάν τα γραπτά αντιστοιχούν σε άλλες αρχαίες ή μακρινές γλώσσες ή όχι, όπως και το εάν υπάρχει κάποια σύνδεση μεταξύ τους ή το αν είναι σε κρυπτογραφημένη μορφή. Υπάρχουν κάποιες ελάχιστες περιπτώσεις γραφής που έχουν ανακαλυφθεί κάποια κείμενα σε μορφή που μοιάζουν με γλώσσα, όπως για παράδειγμα την περίπτωση κειμένου όπου διαπιστώθηκε πως ήταν στην σαμογιεντική λιθουανική διάλεκτο της γλώσσας Γκουαρανί με επιρροές από την κλασική αραβική γλώσσα. Επιπλέον αναφέρεται η κοινή διαπίστωση μεταξύ όλων των βιβλιοθηκάριων πως όλα τα βιβλία στην Βιβλιοθήκη είναι μοναδικά και δεν υπάρχουν δύο ή περισσότερα όμοια βιβλία. Οτιδήποτε είναι δυνατό να γραφεί στο εύρος των 410 σελίδων με χρήση των 25 συμβόλων έχει γραφεί, στην κάθε γλώσσα, πραγματική, φανταστική, ή ανύπαρκτη αλλά δυνατό να υπάρξει, από τα μελλοντικά γεγονότα και καταλόγους της βιβλιοθήκης έως τα χαμένα έργα παλαιών συγγραφέων τα οποία δεν ανακαλύφθηκαν ποτέ. Καθώς η Βιβλιοθήκη περιέχει τα πάντα και το σύνολο της γνώσης, υπήρξαν πολλοί ερευνητές οι οποίοι θεώρησαν πως σε ένα από αυτά τα βιβλία περιέχεται και η δική τους ιστορία, παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος, και επιδόθηκαν σε αναζήτηση αυτών. Όμως όλες αυτές οι εντατικές έρευνες δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα, καθώς ήταν εξαιρετικά σπάνιο το να βρεθούν γραπτά με νόημα. Υπήρξαν διάφορες σέκτες, και μια από αυτές ξεκίνησε την καταστροφή των βιβλίων τα οποία δεν είχαν νόημα, αναζητώντας το Ερυθρό Εξάγωνο, την αίθουσα η οποία περιείχε την πραγματική απάντηση στο μυστήριο της ύπαρξης της Βιβλιοθήκης. Άλλος σχετικός μύθος είναι ο Άνθρωπος του Βιβλίου, κάποιος βιβλιοθηκάριος ο οποίος έχει ανακαλύψει το πραγματικό βιβλίο το οποίο περιγράφει την ίδια την Βιβλιοθήκη και τα μυστικά της και ο οποίος με βάση την γνώση αυτής λειτουργεί πρακτικά ως Θεός και διαθέτει όλες τις απαντήσεις.
Η φαινομενική ματαιότητα της αναζήτησης και αβεβαιότητα του νοήματος, καθώς και το ότι είναι δυνατό να γραφεί έχει γραφεί, έχει οδηγήσει σε διαφόρων ειδών συγκρούσεις μεταξύ των βιβλιοθηκάριων, από διάφορες εκδηλώσεις λατρείας παρότι τα περιεχόμενα είναι άγνωστα, έως τον απόλυτο μηδενισμό. Ο αφηγητής ολοκληρώνει την εξιστόρηση του λέγοντας πως καθώς η Βιβλιοθήκη είναι άπειρη ενώ ο αριθμός των βιβλίων σε αυτήν έχει όριο, ο ίδιος κάνει την υπόθεση πως η Βιβλιοθήκη είναι άπειρη και κυκλική, και πως εάν κάποιος υποθετικός ταξιδιώτης καταφέρει να φτάσει στο ένα άκρο της, τότε θα βρεθεί στο άλλο άκρο της ξεκινώντας και πάλι από την αρχή και θα συναντήσει και πάλι την ίδια αταξία στα περιεχόμενα των βιβλίων. Καθώς όμως επαναλαμβάνεται η ίδια αταξία, τότε προκύπτει πως υπάρχει Τάξη σε αυτήν, και αυτό αποτελεί την ελπίδα και παρηγοριά του αφηγητή.
Ιστορικό
Το διήγημα κυκλοφόρησε ως δοκίμιο στην αρχική του μορφή με τον τίτλο Η απόλυτη βιβλιοθήκη (La Biblioteca Total) το 1939. Η γενική υπόθεση της ιστορίας, βασίστηκε σε παλαιότερο γραπτό του Γερμανού συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Κουρντ Λάσβιτς το οποίο είχε τον τίτλο Η παγκόσμια βιβλιοθήκη (Die Universalbibliothek) και εκδόθηκε το 1904. Μετά την αρχική της μορφή, η ιστορία ξαναγράφτηκε με την μορφή διηγήματος ως Η βιβλιοθήκη της Βαβέλ (La biblioteca de Babel) το 1941 και δημοσιεύτηκε μετέπειτα ως τμήμα της συλλογής Ο Κήπος με τα Μονοπάτια που Διακλαδώνονται (El jardín de senderos que se bifurcan). Μετέπειτα ενσωματώθηκε στην συλλογή Μυθοπλασίες (Ficciones) το 1944.
Το αρχικό χειρόγραφο του διηγήματος γράφτηκε στις σελίδες ενός λογιστικού τετραδίου. Με το πέρασμα του χρόνου το χειρόγραφο κατέληξε ως έκθεμα σε βιβλιοπωλείο του Χάρβαρντ της Μασαχουσέτης στις ΗΠΑ, κατόπιν κλάπηκε το 2006, και ανακαλύφτηκε μερικά χρόνια αργότερα ανάμεσα στα γραπτά ιδιωτικού συλλέκτη στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας. Πλέον βρίσκεται ως έκθεμα στο Εθνική βιβλιοθήκη της Αργεντινής η οποία το έχει αποκτήσει το χειρόγραφο υπό μορφή δανείου, και στην οποία ο Μπόρχες είχε διατελέσει διευθυντής για πολλά χρόνια. Το διήγημα κυκλοφόρησε επίσης σε ομώνυμη συλλογή με τον ίδιο τίτλο ως Η βιβλιοθήκη της Βαβέλ. Σε ότι αφορά τις λεπτομέρειες της βιβλιοθήκης, στις αυτοβιογραφικές σημειώσεις που συμπεριέλαβε ο Μπόρχες στην συλλογή διηγημάτων Το Άλεφ, σχολίασε πως στήριξε κάποιες από τις λεπτομέρειες της βιβλιοθήκης της Βαβέλ στην δημοτική βιβλιοθήκη του Μπουένος Άιρες όπου σύχναζε, ενώ κάποιες επιπρόσθετες λεπτομέρειες στο κείμενο δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία.
Εκδόθηκε για πρώτη φορά στην αγγλική γλώσσα στην συλλογή με τον τίτλο Λαβύρινθοι (Labyrinths) το 1964, και υπό την ίδια συλλογή με τον ίδιο τίτλο με τον οποίο κυκλοφόρησε στην ελληνική γλώσσα το 1974.
Στις υποσημειώσεις του αρχικού διηγήματος, ο Μπόρχες είχε σημειώσει πως πιθανώς η βιβλιοθήκη είναι υπερβολική, και ο ίδιος όγκος πληροφορίας μπορεί να επιτευχθεί εντός ενός βιβλίου άπειρων σελίδων. Αρκετά χρόνια αργότερα την ιδέα αυτή στο διήγημα του 1975 με τίτλο Το βιβλίο της άμμου εντός της ομώνυμης συλλογής, όπου πραγματεύεται ένα βιβλίο με άπειρες σελίδες.
Χαρακτηριστικά
μικρογραφία|Ο Μπόρχες στην [[Εθνική βιβλιοθήκη της Αργεντινής της οποίας υπήρξε διευθυντής από το 1955 έως το 1973]]Στην ιστορία επαναλαμβάνονται πολλά από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των διηγημάτων του Μπόρχες, όπου πέρα από την μικρή έκταση της ιστορίας και την επικέντρωση σε συγκεκριμένες λεπτομέρειες, ως θεματολογία εξετάζονται το άπειρο, η πραγματικότητα, και οι λαβύρινθοι. Η ιδέα της βιβλιοθήκης και της ύπαρξης σε αυτήν όλων των δυνατών συνδυασμών γραμμάτων στα βιβλία, συχνά παρομοιάζεται με το θεώρημα των άπειρων πιθήκων, αναλογία που ο Μπόρχες χρησιμοποίησε στην Απόλυτη βιβλιοθήκη το 1939, η οποία υπήρξε η βάση της Βιβλιοθήκης της Βαβέλ. Ως απαρχές της κεντρικής ιδέας ορίζει τα σχόλια του Αριστοτέλη για τον Λεύκιππο και τους άπειρους κόσμους που δημιουργούνται από άπειρα άτομα, και κατόπιν ως πιο χρονικά κοντινούς εκφραστές τους Κούρντ Λάσβιτς (βάσει του Die Universalbibliothek) και τον Λιούς Κάρολ (βάσει του μυθιστορήματος Σίλβι και Μπρούνο στοιχεία του οποίου χρησιμοποίησε και στο Περί της ακριβείας εν τη επιστήμη).
Στην Βιβλιοθήκη της Βαβέλ ο Μπόρχες χρησιμοποίησε τις προτάσεις του Μποναβεντούρα Καβαλιέρι, Ιταλού μαθηματικού του 17ου αιώνα, πως το κάθε στέρεο σώμα μπορεί να εκτιμηθεί ως η επικάλυψη απείρου αριθμού επιπέδων, ενώ η έννοια της Βιβλιοθήκης είναι αντίστοιχη με αυτή του Σύμπαντος, όπου το κάθε σημείο σε αυτό αποτελεί το κέντρο του και η περιφέρεια του δεν βρίσκεται πουθενά. Η απαρχή της εκτίμησης αυτής βρίσκεται στον Μπλαιζ Πασκάλ. Παρόμοια ιδέα σχετικά με το άπειρο του περιεχομένου εξερεύνησε και στο διήγημα με τίτλο Το βιβλίο της άμμου όπου στην περίπτωση αυτή υπάρχει ένα βιβλίο με άπειρες σελίδες.
Το παράθεμα στην αγγλική γλώσσα στο ξεκίνημα της ιστορίας From this art you can contemplate the variation of the twenty-three letters είναι από το βιβλίο Η ανατομία της μελαγχολίας του 1621 από τον Ρόμπερτ Μπάρτον.
Γενικά
μικρογραφία|Ο [[Χόρχε Λουίς Μπόρχες σε φωτογραφία του 1969]]Υπάρχουν πάρα πολλές φιλοσοφικές επιπτώσεις που προκύπτουν από την περιγραφή μιας πεπερασμένης βιβλιοθήκης η οποία εξαντλεί όλες τις πιθανότητες όπου μπορεί να γραφεί κάτι. Συγκεκριμένα, ακόμα και στα βιβλία τα οποία αποτελούνται εξ ολοκλήρου από φαινομενικά εντελώς τυχαίους χαρακτήρες, υπάρχει νόημα αρκεί κάποιος να τα αποκωδικοποιήσει με τον σωστό τρόπο, καθώς μπορεί να αποκωδικοποιηθεί από το όποιο άλλο 2ο βιβλίο το οποίο θα χρησιμοποιεί ένα 3ο βιβλίο ως κλειδί με την κρυπτογραφική τεχνική του σημειωματάριου μιας χρήσης (one time pad, OTP) για τον σκοπό αυτό. Αυτό οδηγεί στην πρόταση του Ιμμάνουελ Καντ πως ο ίδιος ο νους του ανθρώπου οδηγεί στην διαμόρφωση της εμπειρίας της πραγματικότητας για τον καθένα, και έτσι οι κανόνες που διέπουν την πραγματικότητα, εξαρτώνται από τον νου. Έτσι όποιος κατανοήσει τους κανόνες αυτούς, μπορεί να αποκωδικοποιήσει καλύτερα την πραγματικότητα, κάτι που στο διήγημα εικάζεται πως βρίσκεται στα βιβλία του Ερυθρού Εξαγώνου.
Η όλη ιδέα πως η βιβλιοθήκη περιέχει όλη την γνώση που είναι ποτέ δυνατό να υπάρξει και να αποτυπωθεί γραπτώς, αποτελεί πειρασμό, και καταλήγει να γίνεται εμμονή, καθώς η εύρεση της γνώσης αυτής είναι απίστευτα δύσκολη έως αδύνατη. Στο ψυχολογικό επίπεδο, αποτελεί εμπόδιο και αποσπά κάποιον από το να γράψει το δικό του βιβλίο/ζήσει την ζωή του, καθώς ότι και αν γράψει κάποιος υπάρχει κάπου ήδη γραμμένο, σε όλες τις πιθανές εκδοχές του. Η πραγματική αναζήτηση στο πλαίσιο αυτό, δεν γίνεται με τον φυσικό τρόπο της εξερεύνησης των τόμων και της ανάγνωσης των περιεχομένων, αλλά μέσω της φαντασίας όπου κάποιος αρκεί να φανταστεί κάτι γνωρίζοντας ότι υπάρχει κάπου γραμμένο. Μια άλλη επίπτωση έχει να κάνει σχετικά με τα επιχειρήματα κατά της ύπαρξης του Θεού, βάσει των επιχειρημάτων του Ντέιβιντ Χιούμ ο οποίος χρησιμοποίησε μια παρόμοια βιβλιοθήκη ως παράδειγμα η οποία δεν παράγεται από την ανθρώπινη σκέψη, αλλά από την φύση.
Γλωσσική πραγματικότητα
Στις θεωρίες των φυσικών γλωσσών, η κάθε εκφορά λόγου μπορεί να προστεθεί σε μια άλλη έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια νέα, βάσει της αναδρομής. Εάν η διαδικασία αυτή είναι συνεχής χωρίς τέλος, έτσι ώστε να υπάρχουν απείρως μεγάλες ακολουθίες, ο αριθμός των εκφορών στην όποια γλώσσα και αν γίνεται είναι μετρήσιμως άπειρος.
Αναγωγή του Κουίν
Κατά τον φιλόσοφο και λογικολόγο Ουίλαρντ βαν Όρμαν Κουίν καθώς η βιβλιοθήκη είναι πεπερασμένη (ότι μπορεί να γραφεί έχει γραφεί) τότε τα περιεχόμενα της μπορούν να δημιουργηθούν εξ ολοκλήρου απλώς με το να τοποθετηθεί μια τελεία σε ένα φύλο χαρτί και μια παύλα σε ένα άλλο. Τα δύο αυτά φύλα μπορούν να εναλλάσσονται αδιάλειπτα και εντελώς τυχαία έτσι ώστε να παραγάγουν το όποιο δυνατό κείμενο σε κώδικα Μορς ή σε δυαδικό σύστημα, και έτσι ότι υπάρχει και μπορεί να γραφεί, μπορεί να γραφεί μονάχα με χρήση 2 χαρακτήρων.
Συνολικά βιβλία και ταξινομήσεις
Ο αριθμός των βιβλίων που περιέχει η βιβλιοθήκη είναι δυνατό να διαπιστωθεί μέσω των περιγραφών που δίνει ο Μπόρχες, εφόσον:
τότε κατά την συνδυαστική το σύνολο των πιθανών χαρακτήρων σε ένα βιβλίο είναι 410 * 40 * 80 = 1.312.000, και καθώς υπάρχουν 25 δυνατοί χαρακτήρες τότε ο συνολικός αριθμός των βιβλίων είναι 251.312.000, ο αριθμός των τρόπων δηλαδή που το σύνολο των δυνατών χαρακτήρων μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε όλα τα ξεχωριστά βιβλία. Όμως ο αριθμός αυτός είναι συντηρητικός, καθώς το σύνολο των δυνατών χαρακτήρων υπολογίζεται μόνο βάσει των περιεχομένων του βιβλίου και δεν λαμβάνει υπόψη τους χαρακτήρες στην ράχη των βιβλίων. Στην αρχική ισπανική έκδοση περιγράφεται ο τίτλος ενός βιβλίου ο οποίος αναγράφεται στην ράχη του ως El calambre de yeso (Η γύψινη κράμπα) όπου το σύνολο των χαρακτήρων είναι 19. Έτσι εάν, επίσης συντηρητικά, η κάθε ράχη βιβλίου περιέχει έως και 19 χαρακτήρες, τότε ο αριθμός χαρακτήρων των βιβλίων γίνεται (410 * 40 * 80) + 19 = 1.312.019 και ο αριθμός των βιβλίων 251.312.019.
Καθώς κατά την πρώτη περίπτωση υπάρχουν 251.312.000 διαφορετικά βιβλία στην Βιβλιοθήκη, ο αριθμός των δυνατών τρόπων διευθέτησης τους με την οποιαδήποτε ταξινόμηση ορίζεται από το παραγοντικό του συνόλου των βιβλίων ως (251.312.000)!, ένας γιγαντιαίος αριθμός που αποτελείται από περίπου 33 εκατομμύρια ψηφία. Εάν κατά την πεποίθηση του αφηγητή η βιβλιοθήκη είναι πράγματι άπειρη προς όλες τις κατευθύνσεις, τότε θεωρητικά θα μπορούσε να περιέχει και όλες τις πιθανές ταξινομήσεις των βιβλίων, για παράδειγμα ο κάθε όροφος της θα μπορούσε να περιέχει μια ταξινόμηση 251.312.000 των βιβλίων, και το σύνολο των (251.312.000)! διαφορετικών ταξινομήσεων θα μπορούσε να φιλοξενηθεί σε (251.312.000)! ορόφους τους οποίους θα διέθετε συνολικά η Βιβλιοθήκη, έτσι το σύνολο όλων των βιβλίων σε όλους τους ορόφους θα ήταν 251.312.000 * (251.312.000)!. Όμως καθώς οι ταξινομήσεις με την σειρά τους τοποθετούνται με κάποια σειρά ανά όροφο, τότε προκύπτει πως θα χρειάζονταν να ταξινομηθούν και οι ίδιες, επομένως θα χρειάζονταν (251.312.000)!! όροφοι ώστε να καλύπτεται και η ταξινόμηση των ταξινομήσεων με 251.312.000 * (251.312.000)!! συνολικά βιβλία, (251.312.000)!!! για την ταξινόμηση των ταξινομήσεων των ταξινομήσεων και ούτε καθεξής έως το άπειρο σε μια άπειρη Βιβλιοθήκη.
Κατάλογος όλων των βιβλίων
Καθώς η βιβλιοθήκη περιέχει έναν τεράστιο αριθμό βιβλίων, δημιουργείται το πρόβλημα του πως αυτός ο τεράστιος αριθμός βιβλίων είναι δυνατό να καταλογραφηθεί, ακόμα και σε πολλαπλούς τόμους, ενώ υπάρχει και το παράδοξο όπου εφόσον είναι δυνατόν να υπάρξει κάποιος κατάλογος, αυτός αποτελεί επίσης τμήμα της βιβλιοθήκης και έτσι θα πρέπει να υπάρξει κάποια αυτοαναφορά στον ίδιο τον κατάλογο και κατόπιν αυτοαναφορά στην αυτοαναφορά της αυτοαναφοράς, ως άπειρη αναδρομή δίχως τέλος.
Το πρόβλημα της επαναλαμβανόμενης αυτοαναφορικότητας θα μπορούσε να λυθεί απλώς με τη αναγραφή στην ράχη του κάθε βιβλίου καταλόγου των στοιχείων του (π.χ. Κατάλογος όλων των βιβλίων, τόμος 10, εξάγωνο 249, τοίχος 4, ράφι 5) έτσι ώστε το ίδιο το βιβλίο να προσδιορίζει τον εαυτό του. Ωστόσο πρακτικά αυτό θα σήμαινε πως εάν κάποιος ήθελε να συμβουλευτεί τον κατάλογο για να βρει κάποιο βιβλίο, θα έπρεπε να ανατρέχει αιωνίως από τόμο σε τόμο, ράφι σε ράφι, εξάγωνο σε εξάγωνο, ανάμεσα στον τεράστιο αριθμό τόμων του καταλόγου, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψιν ότι υπάρχουν και εκδοχές του καταλόγου οι οποίες είναι εσφαλμένες ή ημιτελής καθώς ισχύουν οι ίδιες συνθήκες με όλα τα άλλα βιβλία. Ακόμα και αν κάποιος ενδιαφερόταν μόνο για κάποιον κατάλογο μόνο των πρώτων σελίδων των βιβλίων, αυτές θα ήταν 40 * 80 = 2.320 χαρακτήρες ανά σελίδα και επομένως 252.320 πιθανές πρώτες σελίδες αριθμός ο οποίος θα εξακολουθούσε να είναι γιγαντιαίος. Επίσης, αν κατά τις μεθόδους της θεωρίας πληροφοριών γινόταν προσπάθεια να συμπιεστούν τα δεδομένα του καταλόγου με κάποιο τρόπο και να κωδικοποιηθούν έτσι ώστε να διατηρείται η πληροφορία στον ελάχιστο δυνατό χώρο κειμένου, και παράλληλα γίνει η υπόθεση ότι όλα τα βιβλία είναι τοποθετημένα κατά αλφαβητική σειρά, και πάλι θα υπήρχε πρόβλημα καθώς ο όποιος δυνατός συνδυασμός των 25 χαρακτήρων έχει ήδη χρησιμοποιηθεί ως περιεχόμενο των βιβλίων.
Έτσι επαληθεύεται η υπόθεση που κάνει ο αφηγητής της ιστορίας, πως η ίδια η Βιβλιοθήκη αποτελεί τον κατάλογο του εαυτού της, και κανείς άλλος κατάλογος δεν είναι δυνατός.
Σχήμα της βιβλιοθήκης
μικρογραφία|Προβολή τετραδιάστατης [[3-σφαίρα|3-σφαίρας]] Από την τοπολογική σκοπιά, στο διήγημα γίνονται διαθέσιμες οι παρακάτω πληροφορίες ως αξιώματα: Επίσης κατά τις εκτιμήσεις του αφηγητή: Οι παραπάνω ιδιότητες δεν είναι δυνατό να εκφραστούν στο σύνολο τους στην τρισδιάστατη ευκλείδια γεωμετρία καθώς δημιουργείται το ζήτημα πάνω σε τι στηρίζεται το κάθε εξάγωνο εάν προχωρά συνεχώς προς τα κάτω (εφόσον το εσωτερικό της σφαίρας δεν λογίζεται ως διαθέσιμος χώρος της σφαίρας αλλά μόνο η επιφάνεια της). Οι παραπάνω ιδιότητες είναι δυνατό να εκφραστούν μέσω της πολλαπλότητας, όπου κάθε σημείο σε μικρή κλίμακα μοιάζει να βρίσκεται σε ευκλείδειο χώρο, ωστόσο στο σύνολο του ο χώρος είναι μη ευκλείδειος. Έτσι στην περίπτωση μιας 3-σφαίρας σε τέσσερεις διαστάσεις, το κέντρο της βρίσκεται παντού και πουθενά, ενώ τα εξάγωνα στηρίζονται επί άλλων εξαγώνων τα οποία βρίσκονται στους πολλαπλούς κύκλους που σχηματίζουν ως ισημερινοί την 3-σφαίρα.
Εκδόσεις
thumb|Η πρώτη έκδοση διηγημάτων του [[Χόρχε Λουίς Μπόρχες στην ελληνική γλώσσα, στην οποία περιλαμβανόταν και το διήγημα Η βιβλιοθήκη της Βαβέλ. Λαβύρινθοι, μετάφραση Βαγγέλης Κατσάνης, εκδόσεις Πλειάς, 1974.]]
Οπτικοακουστικό υλικό
Κατηγορία:Διηγήματα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες
Τερψιθέα Πειραιά
Η Τερψιθέα, γνωστή και ως Τρούμπα είναι μια απο τις κεντρικότερες συνοικίες του Πειραιά και πήρε το όνομα της από την ομώνυμη μεγάλη πλατεία που βρίσκεται στην διασταύρωση των δυο κεντρικότερων δρόμων του Πειραιά, της Ηρώων Πολυτεχνείου που οδηγεί στο Χατζηκυριάκειο και της 2ας Μεραρχίας που οδηγεί απ'ευθείας από το κεντρικό λιμάνι στο λιμάνι της Ζέας.
Θέση
Συνορεύει στα νότια με τα Υδραίικα και την συνοικία Βρυώνη με όριο τις οδούς Σαχτούρη και Κανθάρου, στα δυτικά με το Λιμάνι Πειραιά στην Ακτή Μιαούλη, στα ανατολικά με την συνοικία της Ζέας ή Πασαλιμάνι με όριο την οδό Αλκιβιάδου, και στα βόρεια με την Γούβα του Βάβουλα με όριο την Οδό Ελευθερίου Βενιζέλου.
Η πλατεία Τερψιθέας
Η πλατεία καταλαμβάνει έκταση περίπου 20 στρέμματα και 4 μεγάλα οικοδομικά τετράγωνα στην διασταύρωση των δυο λεωφόρων οι οποίες χωρίζουν την πλατεία σε 4 μικρότερες με διαφορετικά χαρακτηριστικά η κάθε μία.
Παλαιότερα, μέχρι το 1968, επί της πλατείας Τερψιθέας υπήρχε το μνημείο του Αφανούς Ναύτη, ενώ η δυτική πλευρά προς το λιμάνι είχε το ίδιο σχέδιο με το υφιστάμενο σήμερα της πλατείας Συντάγματος της Αθήνας. Ο χώρος αυτός επί δημαρχίας του χουντικού Αριστείδη Σκυλίτση ανακαινίσθηκε, το μνημείο καταργήθηκε και η μεγάλη μαρμάρινη σκάλα δυτικά αφαιρέθηκε, προκειμένου να δημιουργηθεί η λεωφόρος που ενώνει σήμερα το λιμάνι Ζέας (Πασαλιμάνι) με το κυρίως λιμάνι του Πειραιά. Επί της ομώνυμης πλατείας βρίσκεται το εμπορικό κέντρο Τερψιθέας, η εκκλησία των Ευαγγελιστών του Πειραιά, η Σχολή Πλάτω, ενώ στην ίδια συνοικία νότια στεγάζεται το Αρχαιολογικό Μουσείο του Πειραιά, το Ωδείο Τερψιθέας και η δημοτική πινακοθήκη.
Κεντρική συνοικία του Πειραιά
Η συνοικία της Τερψιθέας μπορεί να χαρακτηριστεί ως το κέντρο του Πειραιά γιατί εκτός του ότι είναι ο μεγαλύτερος συγκοινωνιακός κόμβος βρίσκονται σε αυτήν η κεντρική πλατεία Κοραή όπου γίνονται οι μεγαλύτερες εκδηλώσεις με το δημαρχείο, στην πλατεία Κοραή βρίσκονται οι πιο διάσημες καφετέριες του Πειραιά. Επίσης βρίσκεται ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα πολιούχου της πόλης του Πειραιά, οι ΔΟΥ και το πρωτοδικείο Πειραιά.
Στα βόρεια της Τερψιθέας υπάρχει ο τρίτος μεγάλος συγκοινωνιακός κόμβος η οδός Βασιλέως Γεωργίου Α' που ενώνει το λιμάνι του Πειραιά με την Καστέλλα. Στην γωνία της βασιλέως Γεωργίου Α' με την Ηρώων Πολυτεχνείου υπάρχει το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και απέναντι απο τον ναό του Αγίου Σπυρίδωνα ο Καθεδρικός ναός της Αγίας Τριάδας. Η Τερψιθέα συγκεντρώνει το μεγαλύτερο μέρος της εμπορικής κίνησης του Πειραιά με μεγάλα πολυκαταστήματα ιδιαίτερα ρούχων κατά μήκος των κεντρικών δρόμων και πεζόδρομοι με πλήθος απο καφετέριες, εστιατόρια, μικρότερα καταστήματα και γραφεία. Στην διασταύρωση της Ακτής Μιαούλη με την Λεωφόρο Βασιλέως Γεωργίου Α' δίπλα απο την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα υπάρχει η μεγάλη πλατεία Θεμιστοκλέους με τον ανδριάντα του ομώνυμου αρχαίου ιδρυτή της πόλης του Πειραιά.
Πηγές
"Βούρλα - Τρούμπα": Μια περιήγηση στο χώρο του υποκόσμου και της πορνείας του Πειραιά, Βασίλης Πισιμίσης, Εκδόσεις Τσαμαντάκη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα Δήμου Πειραιά
Οι πλατείες της Τερψιθέας
Τερψιθεα
Τζάκοπο Αβάντσο
Ο Τζάκοπο Αβάντσο (ιταλικά: Jacopo Avanzo) ήταν Ιταλός ζωγράφος, ακμάσας στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα. Ήταν μαθητής και συνεργάτης του Αλτικιέρο, που ήταν ιδρυτής της Σχολής της Βερόνας. Με τον Αλτικιέρο φιλοτέχνησαν τις νωπογραφίες του παρεκκλησίου του Αγίου Ιακώβου (ή παρεκκλήσιο του Σαν Φελίτσε) (1379) στην Βασιλική του Αγίου Αντωνίου της Πάντοβας.
Σημειώσεις
i. Ο Τζάκοπο Αβάντσο συγχέεται πολλές φορές, με έναν άλλον Ιταλό ζωγράφο της ίδιας περιόδου, τον Τζάκοπο Αβάντσι (Jacopo d'Avanzi) από την Μπολόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Νάξου
Η Περιφερειακή Ενότητα Νάξου έχει πληθυσμό 20837 κατοίκους.
Δήμος Αμοργού
Έδρα του Δήμου είναι η Αμοργός. Ο Δήμος Αμοργού έχει μόνιμο πληθυσμό 1973 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Νάξου και Μικρών Κυκλάδων
Έδρα του Δήμου είναι η Νάξος. Ο Δήμος Νάξου και Μικρών Κυκλάδων έχει μόνιμο πληθυσμό 18864 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δείτε επίσης
Ναξου
Πιέτρο ντελα Βάλλε
Ο Πιέτρο ντελα Βάλλε (Pietro Della Valle, 2 Απριλίου 1586 – 21 Απριλίου 1652), γνωστός και ως Πιέτρο Πελλεγρίνο, ήταν Ιταλός περιηγητής, που αφιέρωσε ένα σημαντικό τμήμα των περιηγήσεών του στην Ασία και την Αίγυπτο.
Βίος
Γεννήθηκε στη Ρώμη στους κόλπους πλούσιας οικογένειας ευγενών. Ιδιαίτερα καλλιεργημένος για την εποχή του γνώριζε Λατινικά, αρχαία Ελληνικά, είχε μελετήσει την ελληνική μυθολογία και τη Βίβλο. Φαίνεται πως οι περιηγήσεις του ξεκίνησαν ως εναλλακτική λύση στην αυτοκτονία, εξαιτίας ερωτικής απογοήτευσης, καθ υπόδειξιν του καθ. της Ιατρικής στη Νάπολη, του Μάριο Σιπάνο. Ταξίδεψε αρχικά στη Τύνιδα και από εκεί διαδοχικά στην Κωνσταντινούπολη, τη Ρόδο και τους Αγίους τόπους (1614), όπου παρέμεινε αρκετά για να αποκτήσει καλή γνώση της Τουρκικής και κάποια γνώση της Αραβικής. Το 1615 μετέβη στην Αλεξάνδρεια και μετά από μια περιήγηση στο όρος Σινά εγκατέλειψε το Κάιρο με δύο πορτραίτα Φαγιούμ στις αποσκευές του για να λάβει μέρος στον εορτασμό του Πάσχα στην Ιερουσαλήμ
Κατόπιν ταξίδεψε προς τη Βαγδάτη για να συναντήσει μια Σύρια χριστιανή πριγκίπισσα ονόματι Μάανι, η οποία δυστυχώς πέθανε το 1621. Με τη συνοδεία της συζύγου του πέρασε στο Ισπαχάν το καλοκαίρι του 1618, όπου συνάντησε τον Σάχη Αμπάς, στη διάρκεια μιας εκστρατείας του στη βόρειο Περσία τον οποίο και ακολούθησε επισκεπτόμενος περιοχές της Κασπίας. To 1623 με το αγγλικό πλοίο Whale κατάφερε εν τω μέσω του περσοτουρκικού πολέμου να φθάσει στο Γαμπρούν και Σουράτ, από όπου συνέχισε την περιοδεία του στην Ινδία. Στο δρόμο της επιστροφής πέρασε από το Χαλέπι στον κόλπο της Αλεξανδρέττας και με γαλλικό πλοίο στην Κύπρο και από εκεί μετέβη στη Μάλτα, τη Σικελία απ΄ όπου μέσω Νάπολης επέστρεψε στη Ρώμη, όπου τον υποδέχθηκε με τιμές ο Πάπας Ουρβανός Η΄.
Ο Πιέτρο Πελλεγρίνο παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, τη γεωργιανή ευγενή Μαριούτσια ντε Ζιμπά (Mariuccia Tinatin de Ziba), υιοθετημένη κόρη της πρώτης του συζύγου. Πέθανε στη Ρώμη στις 21 Απριλίου 1652. Κατέγραψε εκτενείς σημειώσεις και εντυπώσεις από την μεγάλη του αυτή περιοδεία τις οποίες εξέδωσαν οι γιοι του λίγο αργότερα του θανάτου του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί περιηγητές
Καίτη Λαμπροπούλου
Βιογραφία
Μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη, όπου είχε μετακομίσει η οικογένειά της λόγω των εμπορικών δραστηριοτήτων του πατέρα της. Ήταν το δεύτερο παιδί από τα συνολικά τρία της οικογένειας.
Ξεκίνησε τα μαθήματα στο θέατρο από τα μαθητικά της χρόνια κρυφά από την οικογενειά της και συμμετείχε στην πρώτη παράσταση του Θεάτρου Τέχνης μαζί με τον Κάρολο Κουν το 1942-1943, στην "Αγριόπαπια" του Χένρικ Ίψεν. Με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» συνεργάστηκε στα έργα "Σουάνεβιτ", "Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε", "Κωνσταντίνου και Ελένης", "Ο βυσσινόκηπος", "Στέλλα Βιολάντη", "Το πρώτο έργο της Φάννυ", "Δεν μπορείς να ξέρεις", "Χαρούμενα νιάτα", "Βρυκόλακες" κ.ά..
Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Ροντήρη και πήρε μέρος στις παραστάσεις: "Φοιτηταί", "Ζητείται υπηρέτης", "Συρανό ντε Μπερζεράκ", "Το φιντανάκι", "Λοκαντιέρα", "Ο κατά φαντασίαν ασθενής", "Οι εύθυμες κυράδες του Ουίνδσορ" κ.ά.. Στη συνέχεια, ακολούθησε τον Ροντήρη στην Ελληνική Σκηνή, αλλά συνεργάστηκε και με άλλους θιάσους σε πολλές παραστάσεις.
Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1951 στην ταινία Το παιδί μου πρέπει να ζήσει. Εμφανίστηκε και σε τηλεοπτικές σειρές, καθώς και στο Θέατρο της Δευτέρας.
Προσωπική ζωή
Στις 20 Δεκεμβρίου 2004, απονεμήθηκε σε αυτήν και τη Σμαρούλα Γιούλη το έπαθλο "Κυβέλη" για τη συνολική τους θεατρική προσφορά.
Σύζυγός της ήταν ο δημοσιογράφος και σεναριογράφος Γεώργιος Ρούσσος. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε με την αδερφή της στον Διόνυσο.
Απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών στις 31 Ιανουαρίου του 2011.
Θεατρικές Παραστάσεις
Συμπληρωματικός κατάλογος θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες συμμετείχε η Λαμπροπούλου, ως ηθοποιός.
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ρίτσαρντ Μπλούμενταλ
Ο Ρίτσαρντ Μπλούμενταλ (αγγλικά: Richard Blumenthal, 13 Φεβρουαρίου 1946), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Κονέκτικατ από το 2011. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 23ος Γενικος Εισαγγελέας του Κονέκτικατ από το 1991 έως το 2011, καθώς και ως Μέλος της Γερουσίας του Κονέκτικατ για την 27η περιφέρεια (1987-1991).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης στις 13 Φεβρουαρίου 1946. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, το Κολέγιο Τρίνιτι του Κέιμπριτζ και στη Νομική Σχολή του Γέιλ. Στο Γέιλ ήταν συμφοιτητής με τον μετέπειτα Αμερικανό Πρόεδρο Μπιλ Κλίντον και την μετέπειτα Υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον. Από το 1970 έως το 1976 υπηρέτησε στο Σώμα Πεζοναυτών των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου απέκτησε το βαθμό του λοχία.
Μετά το κολέγιο, ο Μπλούμενταλ εργάστηκε σε διάφορες ιδιωτικές εταιρείες στην Ουάσινγκτον. Από το 1977 έως το 1981 ήταν Εισαγγελέας για το Περιφερειακό Δικαστήριο του Κονέκτικατ. Αργότερα, τα έτη 1984 ως 1987 υπήρξε Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων του Κονέκτικατ και έπειτα της εκεί Γερουσίας. Ήταν για είκοσι χρόνια ο Γενικός Εισαγγελέας του Κονέκτικατ (1991-2011), θέση με την οποία το 2002 βραβεύτηκε για τις υπηρεσίες του από το Πανεπιστήμιο Κουινίπιακ.
Ο Μπλούμενταλ ανακοίνωσε το 2010 την υποψηφιότητά του για τη Γερουσία των ΗΠΑ. Στις εκλογές που ακολούθησαν αντιμετώπισε τη Λίντα Μακμάν και την κέρδισε με προβάδισμα 12 ποσοστιαίων μονάδων, λαμβάνοντας το 55% των ψήφων. Linda McMahon στις γενικές εκλογές, κερδίζοντας από ένα περιθώριο 12 σημείων με 55 τοις εκατό των ψήφων. Η ορκωμοσία του έγινε στις 5 Ιανουαρίου 2011 και αργότερα ανέλαβε καθήκοντα μέλους στις Επιτροπές Ενόπλων Υπηρεσιών, Δικαιοσύνης, Τρίτης Ηλικίας, Υγείας, Παιδείας, Εργασίας και Συντάξεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Κονέκτικατ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Πολιτειακοί Γενικοί Εισαγγελείς (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί
High Stakes & Dangerous Men
Το High Stakes & Dangerous Men είναι το 13ο άλμπουμ του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, το οποίο κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1992 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Razor".
Το συγκρότημα επανήλθε το 1990, μετά από μία περίοδο προβλημάτων, με τους Μογκ και Γουέι να πλαισιώνονται από τον κιθαρίστα Λώρενς Άρτσερ, τον κιμπορντίστα Ντον Έρεϊ και το ντράμερ Κλάιβ Έντουαρντς. Την παραγωγή του άλμπουμ ανέλαβε ο Κιτ Γούλβεν και ο τίτλος του προέρχεται από ένα μυθιστόρημα το οποίο διάβαζε ο τραγουδιστής του συγκροτήματος εκείνη την περίοδο με τίτλο "High Stakes And Desperate Men".
Κατά την ιαπωνική περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, το συγκρότημα ηχογράφησε το άλμπουμ "Lights Out in Tokyo", συνεχίζοντας με δύο επιτυχημένες περιοδείες στη Μεγάλη Βρετανία. Οι ευρωπαϊκές τους εμφανίσεις τελείωσαν στη Ρωσία, όπου στην τελευταία συναυλία ο Μογκ έπεσε από τη σκηνή και έσπασε το πόδι του.
Μέλη των UFO
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "High Stakes & Dangerous Men" ήταν οι εξής:
Χρήστος Ευθυμίου
Βιογραφία
Αξιόλογη επίσης ήταν και η παρουσία του στον ελληνικό κινηματογράφο. Οι ρόλοι του στις ταινίες Ο γυναικάς και Ένας βλάκας και μισός είναι αυτοί για τους οποίους μνημονεύεται περισσότερο. Επίσης χαρακτηριστική υπήρξε η επί μακρόν συμμετοχή του σε καθημερινές απογευματινές ραδιοφωνικές πεντάλεπτες "παρλάτες" με την ατάκα "Αχ τι τραβάω!"
Μετά τον θάνατο του Βασίλη Λογοθετίδη, το 1960, τέθηκε επικεφαλής του θιάσου του εκλιπόντος κωμικού.
Διακρίσεις
Το 1952 τιμήθηκε από τον βασιλιά Παύλο με το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ και από τη γαλλική κυβέρνηση για την εξαίρετη ερμηνεία του των έργων του Μολιέρου με το Τάγμα των Ακαδημαϊκών Φοινίκων.
Πηγές
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 11/2013 Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Τάγμα του Γεωργίου Α΄
580
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 580 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
581
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 581 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εθνική Ιταλίας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U20
Γαρδικάκι Μεσοποτάμου
Ως αποτέλεσμα τη μεταρρύθμισης της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2015 πλέον υπάγεται στο δήμο Φοινίκης. Κατοικείται από μικτό πληθυσμό Ελλήνων και Ορθόδοξων Βλάχων.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με τις οθωμανικές στατιστικές, το χωριό είχε 164 κατοίκους το 1895. Το 1993, το χωριό έχοντας μικτό πληθυσμό Ελλήνων και Ορθόδοξων Βλάχων, αριθμούσε 215 κατοίκους. Το χωριό σήμερα έχει μειωμένο μόνιμο πληθυσμό περίπου 100 κατοίκων, κυρίως λόγω της μετανάστευσης στην Ελλάδα ή σε άλλες χώρες. Παρόλα αυτά, ο πληθυσμός διπλασιάζεται το Πάσχα, το καλοκαίρι και τα Χριστούγεννα, καθώς οι περισσότεροι κάτοικοι επιστρέφουν στο χωριό τους για να γιορτάσουν ή να κάνουν διακοπές με τις οικογένειές τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας Κατηγορία:Νομός Αυλώνα Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος