cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ταλιμπάν
Εθνοτικό και κοινωνικό υπόβαθρο
Το εθνοτικό υπόβαθρο της διαμόρφωσης των ομάδων των Ταλιμπάν είναι σε γενικές γραμμές η εθνότητα των Παστούν, ενώ το γνωστικό τους υπόβαθρο αντλείται από τα ιεροδιδασκαλεία, ή μεντρεσέ όπως αποκαλούνται, του Πακιστάν με θρησκευτικό ηγέτη τον μουλά Μοχάμεντ Ομάρ. Σε ό,τι αφορά στην κοινωνική τους θεμελίωση, χρειάζεται να αναφερθεί ότι τόσο οι αρχικές ομάδες, όσον και οι μεταγενέστερες στρατολογήσεις, έγιναν πιθανότατα στους προσφυγικούς καταυλισμούς που δημιούργησε τόσο η εμφύλια σύρραξη, όσο και η αμερικανική κατοχή.
Ο ισλαμικός νόμος
thumb|200px|Μέλος της θρησκευτικής αστυνομίας των Ταλιμπάν κτυπά γυναίκα στην Καμπούλ στις 13 Σεπτεμβρίου 2001. Ο ραβδισμός κινηματογραφήθηκε από την [[Επαναστατική Οργάνωση των Γυναικών του Αφγανιστάν.]] Οι Ταλιμπάν εφαρμόζουν με τον πιο αυστηρό τρόπο τη σαρία, προσπαθώντας να δημιουργήσουν το γνήσιο ισλαμικό κράτος, επιβάλλοντας σε άνδρες και πολύ αυστηρότερα σε γυναίκες ,περιορισμούς στην καθημερινότητα και την ατομική εξέλιξη. Απαγορεύτηκε στις γυναίκες να σπουδάζουν και να εργάζονται σε οποιονδήποτε παραγωγικό τομέα, εκτός των υπηρεσιών υγείας, μόνο και μόνο για να εξετάζουν γυναίκες ασθενείς. Οι άνδρες υποχρεώθηκαν να συμμορφωθούν ενδυματολογικά σύμφωνα με τις ισλαμικές παραδόσεις. Σε πολιτισμικό επίπεδο απαγορεύτηκε η μουσική, η τηλεόραση και το βίντεο, όπως και ό,τι μη εγκεκριμένο από τους θρησκευτικούς ηγέτες. Ταυτόχρονα απαξιώθηκε δραστικά η μη ισλαμική κληρονομιά του Αφγανιστάν. Οι Ταλιμπάν προκάλεσαν σοκ στην παγκόσμια κοινή γνώμη τον Μάρτιο του 2001 με την απόφασή τους να καταστρέψουν μνημεία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς με την αιτιολογία ότι είναι είδωλα και συνεπώς αντίθετα προς τον νόμο του Ισλάμ.
Στρατιωτικό υπόβαθρο
Το στρατιωτικό σώμα των Ταλιμπάν σχηματίστηκε το 1994 στις νότιες περιοχές της χώρας με αιτιολογικό την ένωση του Αφγανιστάν. Οι αντίπαλες ομάδες Μουτζαχεντίν μάχονταν ήδη από το 1989, οπότε απέσυραν οι Σοβιετικοί τις δυνάμεις κατοχής τους. Λίγο μετά τις αρχικές αψιμαχίες, οι Ταλιμπάν κατέλαβαν την πόλη Χεράτ το 1995 και έφθασαν ως την Καμπούλ τον Αύγουστο του 1996. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 οι Ταλιμπάν κατείχαν το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας με μοναδικούς αντιπάλους συμμαχίες δυνάμεων, συγκεντρωμένες βορειοανατολικά του Αφγανιστάν. Το καθεστώς απομονώθηκε διεθνώς με την κατηγορία ότι ευνοούσε τη διεθνή τρομοκρατία. Μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, το στρατιωτικό υπόβαθρο των Ταλιμπάν δοκιμάστηκε από τις εναέριες επιθέσεις των ΗΠΑ στα διοικητικά τους κέντρα στην Καμπούλ και σε άλλες πόλεις. Το καθεστώς κατέρρευσε μέσα σε εβδομάδες, αλλά δεν καταστράφηκε ολοσχερώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεοκρατίες Κατηγορία:Ισλαμισμός Κατηγορία:Τρομοκρατικές οργανώσεις Κατηγορία:Πόλεμος στο Αφγανιστάν 2001 - 2021 Κατηγορία:Ισλαμική τρομοκρατία
Αιμίλιος Ριάδης
Ο Αιμίλιος Ριάδης (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο που υιοθέτησε ο Αιμίλιος Κούης ή Κου, 13 Μαΐου 1880 - 17 Ιουλίου 1935) είναι από τους σημαντικότερους συνθέτες της Ελληνικής Εθνικής Σχολής και αξιόλογος ποιητής. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του αυστριακής καταγωγής χημικού Χάινριχ Κου και χρησιμοποίησε αρχικά το ψευδώνυμο Αιμίλιος Χ. Ελευθεριάδης, το οποίο μετέπειτα άλλαξε σε Αιμίλιος Ριάδης. Γεννήθηκε το 1880 στη Θεσσαλονίκη (περιοχή Αγίας Τριάδας) σε οικία επί της οδού που φέρει σήμερα το ονοματεπώνυμό του, η οποία δεν σώζεται. Πέθανε το 1935 στη Θεσσαλονίκη.
Σπουδές
Ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη τις σπουδές του στο πιάνο και στα θεωρητικά ως μαθητής του Δημητρίου Λάλλα (μαθητή του Βάγκνερ), τις οποίες και ολοκλήρωσε στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών Μονάχου το 1910. Για τα επόμενα πέντε χρόνια, έζησε στο Παρίσι όπου μελέτησε με τον Γκυστάβ Σαρπαντιέ και τον Μωρίς Ραβέλ. Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη διορίστηκε αρχικά ως καθηγητής πιάνου και μετά το 1918 ως υποδιευθυντής του ΚΩΘ, όπου και παρέμεινε έως τον θάνατό του. Το 1923 του απονεμήθηκε το Εθνικό Βραβείο Τέχνης και Επιστήμης.
Ο Ριάδης και το τραγούδι (ληντ)
Τα τραγούδια του Ριάδη αποτελούν συμπυκνωμένα αριστουργήματα και αυτός είναι ο λόγος που συχνά παρομοιάστηκε με τον Ούγκο Βολφ και τον Μοντέστ Μουσόργκσκι. Έγραψε περίπου 200 σειρές τραγουδιών, στα οποία ο ίδιος έχει γράψει και τους στίχους, ανέκδοτα και τυπωμένα. Από τα ανέκδοτα, εκτός από τον "Βιβλικό Χορό" και τα "Ελληνικά Τραγούδια" που έχουν τίτλο, υπάρχουν 12 σε δική του ποίηση, 6 σε ποίηση Γρυπάρη, 7 σε ποίηση Βαλκλέρ, 3 σε ποίηση Ερεντιά, 3 σε ποίηση Π. Ρονσάρ και 2 σε ποίηση Πωλ Φορ.
Ο Ριάδης υπήρξε επίσης υπεύθυνος για την ενορχήστρωση του επίσημου ύμνου του Άρη Θεσσαλονίκης, του οποίου ήταν υποστηρικτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Μακεδόνες
Μιχαήλ Σταθόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1938 και είναι γιος του Παναγιώτη Σταθόπουλου. Αδερφός του είναι ο Ιωάννης Σταθόπουλος, απόστρατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και βουλευτής Λακωνίας. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια έλαβε διδακτορικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Επιστρέφοντας στην Αθήνα (1965) άρχισε να δικηγορεί. Το 1972 εξελέγη υφηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών, το 1976 έκτακτος καθηγητής αστικού δικαίου και στη συνέχεια τακτικός καθηγητής για να αποχωρήσει τελικώς με τον τίτλο του Ομότιμου καθηγητή.
Το 1978 μεταξύ άλλων υπήρξε μέλος της επιτροπής για την μεταρρύθμιση του υφιστάμενου Οικογενειακού Δικαίου. Την περίοδο της μεταπολίτευσης διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας ενώ το Μάιο του 1985 διορίστηκε υφυπουργός προεδρίας της κυβέρνησης. Το 1983 εξελέγη πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1991. Το 2000 ανέλαβε τη θέση του υπουργού δικαιοσύνης ως εξωκοινοβουλευτικός υπουργός στην κυβέρνηση Κώστα Σημίτη, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2001. Κατά τη διάρκεια της θητείας του δέχθηκε αρκετές επικρίσεις από την ορθόδοξη εκκλησία της Ελλάδος για την απόφαση της μη αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Επίσης έχει διατελέσει εκπρόσωπος της Ελλάδας στην επιτροπή Εμπειρογνωμόνων για την επιμέλεια ανηλίκων, εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης στο Στρασβούργο, μέλος του ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου, νομικός σύμβουλος της ΕΡΤ και της Τράπεζα της Ελλάδος, πρόεδρος της Οργάνωσης Πνευματικών Δικαιωμάτων, εκπρόσωπος της Ελλάδας στη Διάσκεψη των υπουργών Δικαιοσύνης (Βρυξέλλες 1976), μέλος της επιτροπής (σοφών) του ΕΣΥΠ κ.ά. Το 2011 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα του αστικού δικαίου και το 2023 ανέλαβε πρόεδρός της.
Τον Σεπτέμβριο του 2009 το Εφετείο Αθηνών επιδίκασε στον Σταθόπουλο αποζημίωση ύψους 300.000 ευρώ κρίνοντας ως «ψευδείς, υβριστικούς και συκοφαντικούς» τους ισχυρισμούς του δημοσιογράφου Μάκη Τριανταφυλλόπουλου σχετικά με τη συμμετοχή του πρώτου στο παραδικαστικό κύκλωμα. Την αποζημίωση υποχρεούνται να καταβάλουν ο Τριανταφυλλόπουλος και ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha ενώ τα χρήματα, σύμφωνα με τον Σταθόπουλο, θα διατεθούν στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών για έρευνα με αντικείμενο τη δημοσιογραφική δεοντολογία.
Έχει συγγράψει αρκετά βιβλία μεταξύ των οποίων και εκτός αντικειμένου του, όπως «Για τη μεταφυσική της μουσικής» (2008), «Η ιστορία του κτιρίου της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών επί των οδών Πατησίων και Τοσίτσα», καθώς και «Γενικό Ενοχικό δίκαιο», «Αστικός κώδιξ» κ.ά.
Ραμόν Ντίας
Ο Ραμόν Άνχελ Ντίας (Ramón Ángel Díaz, γεννήθηκε 29 Αυγούστου 1959) είναι Αργεντίνος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός γνωρίζοντας επιτυχία σε πολλές χώρες στις οποίες αγωνίστηκε.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του στη Ρίβερ Πλέιτ και στη συνέχεια αγωνίστηκε για μια επταετία στα ιταλικά γήπεδα με τις φανέλες των Νάπολι, Φιορεντίνα, Αβελίνο και Ίντερ. Έπειτα είχε ένα πέρασμα απο τη Γαλλία και τη Μονακό, επέστρεψε στη Ρίβερ και έκλεισε την καριέρα του στην Ιαπωνία με τη Γιοκαχάμα Μαρίνος. Με την Εθνική Αργεντινής είχε 24 συμμετοχές και 10 γκολ.
Ως προπονητής έχει εργαστεί στις Ρίβερ Πλέιτ, Όξφορντ Γιουνάιτεντ, Σαν Λορένσο, Κλουμπ Αμέρικα και πολλούς άλλους συλλόγους, κυρίως της Αργεντινής.
Τίτλοι και διακρίσεις
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Όξφορντ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Αβελλίνο 1912 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σαν Λορένσο Αλμάγρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιοκοχάμα Φ. Μαρίνος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ιντεπεντιέντε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλουμπ Αμέρικα
Ματ των ανοήτων
Το ματ των ανοήτων (διεθνώς: Fool's Mate), είναι επίσης γνωστό ως ματ δύο κινήσεων και είναι το συντομότερο δυνατό ματ στο σκάκι. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ματ που γίνεται με τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία):
Το ματ αυτό μπορεί να γίνει και με κάποιες μικρές παραλλαγές σε αυτές τις κινήσεις. Τα λευκά μπορούν να παίξουν την κίνηση 1.ζ4 αντί της 1.ζ3 ή να μετακινήσουν πρώτα το πιόνι της η-στήλης, και τα μαύρα θα μπορούσαν αρχικά να απαντήσουν με την κίνηση 1...ε6 αντί της 1...ε5.
Θεωρία
Γενικότερα, ο όρος "ματ των ανοήτων" εφαρμόζεται σε όλα τα παρόμοια ματ που γίνονται νωρίς στο παιχνίδι. Για παράδειγμα, με ματ από τα λευκά σε τρεις κινήσεις 1.ε4 η5 2.δ4 ζ6?? 3.Βθ5# το βασικό μοτίβο του "ματ των ανοήτων" είναι το ίδιο, καθώς όταν ένας παίκτης στις 2 πρώτες κινήσεις προχωρήσει τα πιόνια της ζ και η-στήλης του, τότε επιτρέπει στην εχθρική βασίλισσα να κάνει ματ κατά μήκος της ελεύθερης διαγωνίου. Ένα τέτοιου είδους ματ αναφέρεται ευρέως ότι έχει συμβεί σε μια πιθανώς απόκρυφη παρτίδα του 1959 μεταξύ των Μάσφηλντ και Τρίνκα, η οποία διήρκεσε μόλις τρεις κινήσεις:
Ένα παρόμοιο ματ μπορεί να συμβεί στο Άνοιγμα Μπερντ με τη βαριάντα "Γκαμπί του Φρομ":
Σκακιστικές παραλλαγές
Γενικότερα ακόμη, ο όρος "ματ των ανοήτων" χρησιμοποιείται στις σκακιστικές παραλλαγές για να επισημάνει το συντομότερο δυνατό ματ, ιδιαίτερα εκείνα που φέρουν ομοιότητες με το "ματ των ανοήτων" στο ορθόδοξο σκάκι. Για παράδειγμα, το αντίστοιχο ματ στο Ωμέγα σκάκι γίνεται με τις εξής κινήσεις:
Επίσης, το "ματ των ανοήτων" στην παραλλαγή Προοδευτικό σκάκι (Progressive chess) γίνεται ως εξής (στη σημειγραφία της παραλλαγής οι κινήσεις με πλήθος περιττό αριθμό γίνονται από τα λευκά και με άρτιο από τα μαύρα):
Ιστορικές παρτίδες
Το "ματ των ανοήτων" πήρε το όνομα αυτό, λόγω του ότι μπορεί να συμβεί μόνο εάν τα λευκά παίζουν εξαιρετικά αδύναμα (π.χ. ανόητα). Το ματ αυτό σχεδόν ποτέ δεν συμβαίνει στην πράξη, ακόμη και μεταξύ εντελώς αρχαρίων σκακιστών. Παρ' όλα αυτά έχουν αναφερθεί στην ιστορία κάποιες ελάχιστες παρτίδες που κατέληξαν σε παρόμοια ματ, καθώς το ίδιο βασικό μοτίβο του ματ μπορεί να εμφανιστεί και αργότερα σε μια παρτίδα.
Για παράδειγμα, μια πολύ γνωστή παγίδα της Ολλανδικής άμυνας εμφανίστηκε στο παιχνίδι του Φρανκ Μέλβιλ Τηντ εναντίον του Ευγκένι Ντέλμαρ, στη Νέα Υόρκη το 1896:
Μια παρόμοια παγίδα συνέβη κάποτε σε μια παρτίδα μεταξύ του Τζοακίνο Γκρέκο και ενός αγνώστου αντιπάλου:
Αλωπεκή
Η Αλωπεκή ή Αλωπέκη ή οι Αλωπεκές (Ἀλωπεκῆ ή Ἀλωπέκη ή Ἀλωπεκαί), (ο δήμος: Αλωπεκής ή Αλωπεκών) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αντιοχίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ονομασία
Ο δήμος πήρε πιθανώς το όνομά του από την λέξη «αλώπηξ» ή «αλωπεκή», Ἀλώπηξ), η οποία λέξη σήμαινε την αλεπού, ή/και την προβιά της, πιθανώς λόγω της κατεργασίας της σε βιοτεχνίες, οι οποίες ίσως βρίσκονταν στον δήμο αυτό.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Αλωπεκής, ήταν δήμος του Άστεως. Βρισκόταν περίπου 11 ή 12 στάδια, από τον κύριο οικισμό της αρχαίας Αθήνας, στα ανατολικά του κέντρου της πόλης, όχι μακριά από το Κυνόσαργες, γεγονός που οδήγησε τους παλαιότερους ερευνητές να σκέφτονται ότι ήταν κοντά στη σύγχρονη συνοικία των Αμπελοκήπων, συμπεριλαμβανομένων του λόφου του Λυκαβηττού και του ποταμού Ιλισού. Οι σύγχρονοι ερευνητές τοποθετούν σήμερα τον αρχαίο δήμο, πιο νότια από το ιστορικό κέντρο της Αθήνας στην περιοχή, η οποία παλαιότερα λεγόταν Κατσιπόδι και σήμερα τοποθετούν το κέντρο του αρχαίου δήμου της Αλωπεκής, στην συνοριακή περιοχή μεταξύ της Δάφνης, η οποία υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Δάφνης-Υμηττού και του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Αγίου Δημητρίου, αλλά η ακριβής τοποθεσία του δήμου της Αλωπεκής παραμένει αβέβαιη, δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς. Σύμφωνα με αυτήν την εκτίμηση ο δήμος της Αλωπεκής συνόρευε στα βορειοδυτικά με τον δήμο της Διομείας και στα νοτιοδυτικά με τον δήμο του αρχαίου Φαλήρου.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αντιοχίδας φυλής, συμμετείχε με 10 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 12 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι της Αλωπεκής
Ο δημότης της αρχαίας Αλωπεκής ονομαζόταν Αλωπεκεύς ή με τη χρήση της λέξης «Αλωπεκήθεν», δηλαδή προέρχεται από την Αλωπεκή. Οι κάτοικοι του δήμου ίσως εργάζονταν σε βιοτεχνίες σχετικές με την επεξεργασία γούνας ή προβιάς από αλεπούδες (λόγω της ονομασίας του δήμου), ενώ πολλοί ήσαν πιθανώς λιθοξόοι και ανδριαντοποιοί. Ο δήμος Αλωπεκής ήταν επίσης από τις πιο σημαντικές έδρες της αριστοκρατικής οικογένειας των Αλκμεωνιδών.
Στην περιοχή της Αλωπεκής υπήρχαν ναοί της Αφροδίτης και του γιού της Ερμαφρόδιτου. Οι ερευνητές του 19ου αιώνα Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ και Διονύσιος Σουρμελής, θεωρούσαν, ότι τα ερείπια του ναού της Αφροδίτης βρίσκονταν στον χώρο της εκκλησίας «Παναγία Γουδί», στο τότε χωριό και σήμερα στην συνοικία των Αμπελοκήπων, αλλά η τοποθεσία αυτή αμφισβητείται ότι ανήκε στον δήμο της Αλωπεκής, από τους σύγχρονους ερευνητές.
Προσωπικότητες από την Αλωπεκή
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο της Αλωπεκής, όπως ο βουλευτής Βαλέριος (Αγρίππας) ο Αλωπεκήθεν, ο Βασιλείδης ο Αλωπεκήθεν, ο Γλαύκιππος ο Αλωπεκήθεν γιος του Γλαύκωνος, ο Καραφουλίδης ο Αλωπεκήθεν, ο κληρούχος και βουλευτής Γλαύκιππος ο Αλωπεκεύς, ο Γνάθιος ο Αλωπεκήθεν, ο Δεινίας ο Αλωπεκεύς, ο Δεινομένης ο Αλωπεκεύς, ο Δεινόστρατος ο Αλωπεκεύς, ο βουλευτής Δείφιλος ο Αλωπεκήθεν γιος του Δειφίλου, ο βουλευτής Δείφιλος ο Αλωπεκήθεν γιος του Χαρεισίου, ο Δημάρετος ο Αλωπεκεύς γιος του Δημονόθου, ο βουλευτής Δημήτριος ο Αλωπεκήθεν, ο φύλαρχος Δημήτριος ο Αλωπεκήθεν γιος του Αντιφανούς, ο Δημοκλής ο Αλωπεκήθεν γιος του Γναθίου, ο Δημοκράτης ο Αλωπεκήθεν γιος του Δημητρίου, ο Δημόκριτος ο Αλωπεκεύς, ο Δημοφών ο Αλωπεκεύς, ο Δημόνικος ο Αλωπεκήθεν, ο Δημόνοθος ο Αλωπεκήθεν, ο Δημοσθένης ο Αλωπεκήθεν γιος του Ηροσκαμάνδρου, ο τριήραρχος Δημοφάνης ο Αλωπεκήθεν, ο βουλευτής Δημόφιλος ο Αλωπεκήθεν γιος του Λεωστράτου, ο ιερέας του Σαράπιδος στην Δήλο Δημόφιλος ο Αλωπεκήθεν γιος του Πολυκλέους, ο Διογείτων ο Αλωπεκεύς, ο βουλευτής Διογένης ο Αλωπεκεύς, ο βουλευτής Διογένης ο Αλωπεκεύς γιος του Διογείτωνος, ο Διοφάνης ο Αλωπεκεύς γιος του Κλεαινέτου, ο στρατηγός Διοκλής ο Αλωπεκήθεν, ο βουλευτής Διονύσιος ο Αλωπεκήθεν, ο βουλευτής Διοφάνης ο Αλωπεκήθεν γιος του Ευτελούς κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Αγαμέμνονας
Ο Αγαμέμνονας (Αγαμέμνων) είναι ένας από τους επιφανέστερους ήρωες της ελληνικής μυθολογίας. Βασιλιάς των Μυκηνών και του Άργους, ίσως και επικυρίαρχος των ηγεμόνων της μυκηναϊκής επικράτειας. Πάντως, θεωρείται ο πιο σημαντικός μεταξύ τους και αρχιστράτηγος σε πανελλήνια κλίμακα της εκστρατείας κατά της Τροίας. Ήταν γιος του βασιλιά Ατρέα των Μυκηνών και της Αερόπης, αδελφός του Μενελάου και της Αναξίβιας, σύζυγος της Κλυταιμνήστρας, από την οποία απέκτησε τρεις κόρες (Ιφιγένεια, Ηλέκτρα και Χρυσόθεμις) και έναν γιο, τον Ορέστη. Με αφορμή την απαγωγή από τον Πάρη της συζύγου του αδελφού του Μενελάου, Ελένης, ο Αγαμέμνων κατόρθωσε να συγκροτήσει μια μεγάλη στρατιά και στόλο από όλες τις ελληνικές πόλεις και να εκστρατεύσει κατά της Τροίας.
Το όνομα Αγαμέμνων προέρχεται από τις λέξεις «άγαν» και «μέμνων» που σημαίνει πολύ επίμονος, σταθερός, καρτερικός. Μετά την άλωση και την επιστροφή του από την Τροία δολοφονήθηκε από τη γυναίκα του και τον Αίγισθο, εραστή της Κλυταιμνήστρας, που εν τω μεταξύ είχε πάρει την εξουσία των Μυκηνών.
Το βασίλειο των Μυκηνών
Το οικογενειακό ιστορικό του Αγαμέμνονα είχε αμαυρωθεί από βιασμούς, φόνους, αιμομιξίες, και προδοσία, συνέπειες του αποτρόπαιου εγκλήματος που διαπράχθηκε από τον πρόγονό του, Τάνταλο, και έπειτα εξ αιτίας μιας κατάρας που επιβλήθηκε στον Πέλοπα, γιο του Ταντάλου, από τον Μύρτιλο, τον οποίο είχε δολοφονηθεί. Έτσι ατυχία κυνηγούσε διαδοχικές γενιές του Οίκου των Ατρειδών, μέχρι να εξιλεωθούν από τον Ορέστη σε ένα δικαστήριο που πραγματοποιήθηκε από κοινού από ανθρώπους και θεούς.
Ο θυμός του Αχιλλέα
thumb|right|250px|Η δολοφονία του Αγαμέμνoνα Κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου, ο Αγαμέμνονας προσέβαλε τον Αχιλλέα, το μεγαλύτερο ήρωα των Αχαιών, καθώς διεκδίκησε τη Βρισηίδα, σκλάβα του Αχιλλέα, για να αντικαταστήσει τη δική του σκλάβα, Χρυσηίδα, την οποία αναγκάστηκε να επιστρέψει στον πατέρα της τον Χρύση, τον ιερέα του Απόλλωνα για να εξευμενίσει τον θεό. Ο θυμός του Αχιλλέα για τον Αγαμέμνονα αποτέλεσε το θέμα για το έπος της Ιλιάδας του Ομήρου. Με την άλωση της Τροίας, ο Αγαμέμνονας πήρε μαζί του σαν σκλάβα την Κασσάνδρα, κόρη του βασιλιά Πρίαμου. Μαζί επέστρεψαν στις Μυκήνες, αλλά δολοφονήθηκαν από την Κλυταιμνήστρα και τον εραστή της, Αίγισθο, οι οποίοι ανέβηκαν έπειτα στο θρόνο. Ο γιος του Αγαμέμνονα, Ορέστης, αργότερα εκδικήθηκε τη δολοφονία του πατέρα του, σκοτώνοντας τη μητέρα του και τον Αίγισθο.
Πηγές
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Βασιλείς των Μυκηνών Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Σπάρτης
Μάρκος Ιούνιος Βρούτος (τριβούνος το 83 π.Χ.)
Ο Μάρκος Ιούνιος Βρούτος, λατιν.: Marcus Junius Brutus, (απεβ. το 77 π.Χ.) ήταν τριβούνος των πληβείων της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 83 π.Χ. και ο ιδρυτής της αποικίας στην Καπύη (Capua). Ήταν συνεργάτης τού Μάρκου Αιμίλιου Λέπιδου, ο οποίος ηγήθηκε εξέγερσης κατά της Συγκλήτου μετά το τέλος τού Σύλλα. Αιχμαλωτίστηκε από τον Πομπήιο και εκτελέστηκε δόλια. Ήταν πατέρας τού Μάρκου Ιούνιου Βρούτου, ο οποίος δολοφόνησε τον Ιούλιο Καίσαρα το 44.
Βιογραφία
Υπηρέτησε ως τριβούνος των πληβείων το 83 π.Χ. Κατά τη διάρκεια τού έτους του, ψήφισε ένα νομοσχέδιο για την ίδρυση αποικίας στην Κάπουα.
Το 77 π.Χ., ο Βρούτος ήταν τοποθετημένος, πιθανώς ως κληρονόμος, υπό τον Λέπιδο στην Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία. Ήταν σύμμαχος με τον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο, ο οποίος ως ύπατος κινητοποιήθηκε κατά της συνταγματικής διευθέτησης τού Σύλλα και εναντιώθηκε σε μία κρατική κηδεία τού δικτάτορα μετά το τέλος εκείνου. Επίσης «ανέλαβε την υπόθεση, όσων είχαν χάσει τα ατομικά ή πολιτικά τους δικαιώματα με τις μεταρρυθμίσεις τού Σύλλα». Ο Μ. Αι. Λέπιδος στράφηκε στη βία και σήκωσε στρατό εναντίον τού υπατικού συναδέλφου του Κόιντου Λουτάτιου Κάτουλου, όταν ο Κάτουλος μπλόκαρε επιτυχώς τη συνταγματική μεταρρύθμιση.
Ο στρατός τού Λέπιδου ηττήθηκε έξω από τη Ρώμη από τις δυνάμεις του Κάτουλου. Ορισμένες πηγές υποστηρίζουν ότι ο Πομπήιος, ή και ο Κάτουλος και ο Πομπήιος, ήταν υπεύθυνοι, αλλά οι πιο αξιόπιστες αφηγήσεις αναφέρουν μόνο τον Κάτουλο. Ο Βρούτος ήταν τοποθετημένος στη Μουτίνα, όπου υπερασπίστηκε το οχυρό ενάντια στον Πομπήιο, ο οποίος είχε σταλεί από τη Σύγκλητο να τον απομακρύνει. Αντιστάθηκε στις επιθέσεις τού Πομπήιου για κάποιο χρονικό διάστημα, αλλά τελικά παραδόθηκε –τα στρατεύματά του είτε στράφηκαν εναντίον του, είτε παραδόθηκε από μόνος του– και μετά τού επέτρεψαν να φύγει ελεύθερος. Κατόπιν αυτού, πήγε στην πόλη Regium Lepidi, όπου όμως δολοφονήθηκε από τον στενό σύμμαχο τού Πομπήιου, Γεμίνιο. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο,"Διότι ο Βρούτος, είτε επειδή ο ίδιος πρόδωσε τον στρατό του, είτε επειδή ο στρατός του άλλαξε πλευρά και τον πρόδωσε, τέθηκε στα χέρια τού Πομπήιου και λαμβάνοντας μία συνοδεία ιππέων, αποσύρθηκε σε μία μικρή πόλη στον Πάδο. Εδώ, αφού πέρασε μία μέρα, σκοτώθηκε από τον Γεμίνιο, τον οποίο έστειλε ο Πομπήιος να κάνει την πράξη."Ο Πομπήιος διαβίβασε στη Ρώμη την είδηση της παράδοσης και της εκτέλεσής του. Η Σύγκλητος κατηγόρησε τον Πομπήιο για την δόλια πράξη. Ο John Leach, στη βιογραφία του για τον Πομπήιο, υπερασπίζεται τον πρωταγωνιστή του, υποστηρίζοντας ότι ο Βρούτος «προφανώς άρχισε να υποστηρίζει περαιτέρω τον Λέπιδο (το όνομα της πόλης υποδηλώνει ότι υπήρχαν κληρονομικοί πελάτες του εκεί)» και έτσι ο Πομπήιος «αναγκάστηκε» να στείλει τον Γεμίνιο στο Regium Lepidi, για να τον επανασυλλάβει και να τον εκτελέσει.
Ο Βρούτος αναφέρεται από τον Κικέρωνα, ο οποίος λέει ότι ήταν ικανός στο δημόσιο και ιδιωτικό δίκαιο.
Οικογένεια
Ήταν ο πρώτος σύζυγος της Σερβιλίας της ΠρΡεσβύτερης, της μεγαλύτερης ετεροθαλούς αδελφής τού Κάτωνα τού Νεότερου. Ο ομώνυμος γιος του από τη Σερβιλία είναι ο Mάρκος Ιούνιος Βρούτος, που ήταν ένας από τους κύριους δολοφόνους τού Ιουλίου Καίσαρα.
Άννα της Αυστρίας (αποσαφήνιση)
Η Άννα της Αυστρίας μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:
Άγιος Κένελμ
Ο θρύλος του Γουίντσκομπ
thumb|250px|right|Η εκκλησία του Αγίου Κένελμ στον τόπο που θανατώθηκε στο Γουορστερσάιρ Η παλαιότερη πηγή που σχετίζεται με τον Άγιο Κένελμ προέρχεται από ένα έγγραφο του 12ου αιώνα που βρέθηκε στο "αβαείο του Γουίντσκομπ" και έγραψε ένας μοναχός από το Ουόρσεστερ, το έγγραφο συγκεκριμένα γράφει :
Ο βασιλιάς Κοένγουλφ της Μερκίας πέθανε (819) και άφησε δύο μεγάλες κόρες και έναν γιο μόλις επτά ετών τον Κένελμ. Η αδελφή του Κουεντρίντα βρήκε την μεγάλη ευκαιρία να ξεφορτωθεί το μικρό αγόρι για να γίνει η ίδια βασίλισσα, έπεισε τον ερωμένο της Άσκομπερτ να το σκοτώσει με υπόσχεση να τον κάνει βασιλιά. Ο Άσκομπερτ βρήκε την μεγάλη ευκαιρία να το κάνει σε ένα κυνήγι στα Δάση του Γουορστερσάιρ. Την νύχτα πριν από το κυνήγι ο μικρός Κένελμ είδε όνειρο ότι βρισκόταν στην κορυφή ενός ψηλού δέντρου διακοσμημένο με λουλούδια και λυχνάρια, από κάτω έβλεπε όλα τα τέταρτα του βασιλείου του. Τα τρία τέταρτα τον προσκύνησαν, το τέταρτο άρχισε να πριονίζει το δέντρο μέχρι να πέσει, ο Κένελμ τότε μεταμορφώθηκε σε λευκό πουλί και πέταξε μακριά. Ο μικρός Κένελμ εξήγησε το όνειρο στην σοφή και ηλικιωμένη παραμάνα του, αυτή έκλαψε επειδή κατάλαβε ότι το παιδί θα πεθάνει.
Στο κυνήγι το παιδί κουράστηκε και έπεσε να κοιμηθεί στην σκιά ενός δέντρου, ο Άσκομπερτ άρχισε να σκάβει έναν λάκκο για τον τάφο του, το παιδί ξύπνησε απότομα και του είπε "δεν θα με σκοτώσεις εδώ, δες το ραβδί που θα πέσει κάτω και θα ανθήσει". Ο Κένελμ έριξε κάτω το ραβδί και άρχισε πραγματικά να ανθίζει, σταδιακά έγινε ένα μεγάλο δέντρο που έμεινε γνωστό σαν "η Φλαμπουριά του Κένελμ". Ατάραχος ο Άσκομπερτ πήρε το παιδί και το μετέφερε στους γειτονικούς λόφους, ο μικρός Κένελμ άρχισε να τραγουδά Τραγούδια της εκκλησίας, ο δολοφόνος τότε έκοψε το κεφάλι του και τον έθαψε επί τόπου. Η ψυχή του μικρού Κένελμ έγινε ένα λευκό περιστέρι που πέταξε για την Ρώμη, μετέφερε ένα μήνυμα στον πάπα που έγραφε "χαμηλά, κάτω από έναν κέδρο βρίσκεται ακέφαλος ο βασιλιάς Κένελμ". Ο πάπας έστειλε επιστολή στον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι που οργάνωσε μία αποστολή από την πρωτεύουσα της Μερκίας Γουίντσκομπ για να αναζητήσουν το σώμα του παιδιού, καθώς περπατούσαν είδαν έναν πυλώνα να λάμπει, από κάτω βρισκόταν η σορός του μικρού Κένελμ. Όταν σήκωσαν το σώμα ξεπήδησε στην θέση του ένα συντριβάνι μέσα από το έδαφος που ξαπλώθηκε σαν ρυάκι και θεράπευε όποιον έπινε το νερό. Καθώς περνούσαν τον ποταμό Έιβον συνάντησαν άλλη μία αποστολή από το "αβαείο του Ουόρσεστερ" που διεκδικούσαν και εκείνοι την σορό. Η διαφωνία λύθηκε ως εξής: όποια ομάδα θα ξυπνούσε νωρίτερα το επόμενο πρωί θα έκανε δικό της το σώμα, νικητές ήταν οι μοναχοί του Γουίντσκομπ. Οι μοναχοί του Ουόρσεστερ συνέχισαν ωστόσο να τους καταδιώκουν, εξαντλημένοι από το τρέξιμο οι μοναχοί σταμάτησαν όταν αντίκρισαν από μακριά το "αβαείο του Γουίντσκομπ". Μόλις άφησαν τα πράγματα στο έδαφος, μια πηγή με νερό ξεπήδησε και τους έδωσε δύναμη να φτάσουν μέχρι το βασιλικό αβαείο του Γουίντσκομπ όπου οι καμπάνες άρχισαν να χτυπάνε χωρίς ανθρώπινη επέμβαση. Η Κουεντρίντα ρώτησε περίεργα τι είναι αυτή κωδονοκρουσία και της απάντησαν ότι έφεραν την σορό του αδελφού της, η ίδια είπε "αν αληθεύει να πέσουν τα μάτια μου πάνω στο ψαλτήρι που διαβάζω". Τα μάτια της Κουεντρίντας ξεκόλλησαν και έπεσαν πάνω στο ψαλτήρι, η ίδια και ο ερωμένος της βρήκαν άθλιο θάνατο, πέταξαν τα σώματα τους στο χαντάκι. Το σώμα του μικρού Κένελμ τάφηκε με μεγάλες τιμές, ανακηρύχτηκε Άγιος από την Καθολική εκκλησία, η μνήμη του εορτάζεται στις 17 Ιουλίου, την ημέρα που μετέφεραν την σορό του στο Γουίντσκομπ.
Ο θρύλος της Νότιας Αγγλίας
thumb|250px|right|Η πηγή του Αγίου Κένελμ δίπλα από την εκκλησία Ο θρύλος του Αγίου Κένελμ περιλαμβάνεται σε μία Μεσαιωνική συλλογή από βίους Αγίων που συντάχθηκε τον 13ο και τον 14ο αιώνα στην νότια Αγγλία. Η ιστορία έχει πολλές ομοιότητες με την προηγούμενη :
Μιά αγελάδα ήρθε με θαυμασμό πάνω από τον τάφο του Κένελμ, δεν έτρωγε τίποτα όλη μέρα και επέστρεφε με τους μαστούς γεμάτους. Η Κουεντρίντα και ο δολοφόνος ερωμένος της λησμονήθηκαν, κανένας δεν ξεναείπε ποτέ τα ονόματα τους, ο θεός προκάλεσε την αγελάδα να κάτσει πάνω από τον τάφο του Κένελμ μέχρι να λησμονηθούν ολοκληρωτικά. Όλοι οι κάτοικοι της περιοχής θαύμαζαν την συμπεριφορά της αγελάδας, καθόταν κάτω από έναν κάκτο, δεν έτρωγε τίποτα όλη μέρα και επέστρεφε με τους μαστούς γεμάτους, αυτό συνεχίστηκε για πολλά χρόνια και η κοιλάδα έμεινε γνωστή ως Κάουμπαχ. Μια μέρα ξαφνικά ένα λευκό περιστέρι πέταξε για την Ρώμη και έστειλε μήνυμα στον πάπα ότι η σορός του μικρού Κένελμ βρίσκεται σε μία περιοχή με το όνομα Κάουμπαχ πάνω στους λόφους. Ο πάπας διέταξε τον αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι Ουίλφρεντ να αναζητήσει το σώμα του Κένελμ, ο Ουίλφρεντ έστειλε αποστολή στο Γουορστερσάιρ αλλά οι κάτοικοι γνώριζαν τον τάφο του επειδή έβλεπαν την αγελάδα. Όταν έγινε η εκταφή του αναπήδησε στην ίδια θέση μια πηγή με θαυματουργό νερό.
Ιστορική πραγματικότητα
Οι θρύλοι του Αγίου Κένελμ φαίνεται να έχουν ωστόσο ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα. Στα ιστορικά γεγονότα τον Όφα της Μερκίας διαδέχθηκε ο γιος του Έγκφριθ της Μερκίας που βασίλευσε μόνο 20 βδομάδες και πέθανε, πιθανότατα έπεσε σε μάχη, τον διαδέχθηκε ο μακρινός του ξάδελφος Κοένγουλφ της Μερκίας, ο πατέρας του Κένελμ που αγιοποιήθηκε. Ο πατέρας του τον έστεψε συμβασιλέα σε ηλικία 12 ετών (798), ο Πάπας Λέων Γ΄ τον προσφωνεί την ίδια χρονιά "Βασιλεύς Κένελμ". Ο Κένελμ εμφανίζεται για πρώτη φορά σε μια δωρεά στον Καθεδρικό Ναό του Καντέρμπερι (799), το όνομα του εμφανίζεται σε πλήθος από διατάγματα μετά το 803. Το 811 ήταν η τελευταία φορά που καταγράφεται το όνομα του Κένελμ σε διάταγμα, πιθανότατα εκείνη την χρονιά πέθανε σε ηλικία 25 ετών και όχι 7 ετών όπως εμφανίζεται στους θρύλους. Η αδελφή του Κουεντρίτα που εμφανίζεται στους θρύλους σαν δολοφόνος του την εποχή του θανάτου του πατέρα της (821) βρισκόταν ηγουμένη στο Μίνστερ-ιν-Θάνετ.
Λογοτεχνία
Στο πεδίο της λογοτεχνίας ο Κένελμ αναφέρεται σε έναν από τους Μύθους του Καντέρμπερι του Τζόφρι Σώσερ, στον ίδιο θρύλο αναφέρεται ένα από τα ποιήματα του Ουίλιαμ Σένστουν (1714 - 1763). Ο Φράνσις Μπρεττ Γιούνγκ (1884 - 1954) έγραψε ένα μεγάλο ποίημα με τίτλο "Η Μπαλλάντα του Αγίου Κένελμ" με μουσική του Άντριου Ντάουνς (γεν. το 1950) σε μία αποστολή από το "Ίδρυμα του Φράνσις Μπρεττ Γιούνγκ". Ο Τζόφφρυ Χιλλ (1932 - 2016) τέλος κάνει μία ευθύτατη αναφορά στον Άγιο Κένελμ στο ποίημα του "Ο Θρίαμβος της Αγάπης". Ένας μεγάλος δρόμος "Το μονοπάτι του Αγίου Κένελμ" συνδέει τους λόφους του Κλεντ και το Γουίντσκομπ, διασχίζει το Γκλόστερσαιρ και Γουορστερσάιρ. Ο Τζον Χένρι Νιούμαν (1801 - 1890) έκανε συχνά προσκυνήματα στον τόπο που μαρτύρησε ο Άγιος Κένελμ.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Μερκίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 9ου αιώνα
Ισαβέλλα (αποσαφήνιση)
Το όνομα Ισαβέλλα μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Ορόμια (περιφέρεια)
Έως το 2000 η Αντίς Αμπέμπα (ορόμο Finfin) ήταν η πρωτεύουσα της Ορόμιας.
Θρησκευτική σύσταση
Κατηγορία:Περιφέρειες της Αιθιοπίας
Διάνυσμα
Με τον όρο διάνυσμα εννοείται οποιοδήποτε στοιχείο ενός διανυσματικού χώρου, όπως μια διατεταγμένη ν-άδα αριθμών. Αρχικά, ο όρος αναφερόταν στο ευκλείδιο διάνυσμα, το οποίο είναι προσανατολισμένο ευκλείδιο τμήμα. Το ευκλείδιο διάνυσμα μπορεί να θεωρηθεί στοιχείο του, αλλά ταυτόχρονα έχει και άλλες ιδιότητες γεωμετρικής φύσεως. Επίσης μπορούμε να το βρούμε αυτό στην φυσική καθώς και στον τομέα των μαθηματικών.
Κατηγορία:Γραμμική άλγεβρα Κατηγορία:Διανύσματα
Ευρυκλής ο Λακεδαιμόνιος
Ο Ευρυκλής ο Λακεδαιμόνιος (7ος/6oς αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Σπάρτη, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 47ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (592 π.Χ.).
Whole Lotta Rosie
Το Whole Lotta Rosie είναι ένα τραγούδι του Αυστραλιανού hard rock συγκροτήματος AC/DC. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Let There Be Rock, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1977. Το κομμάτι το έγραψαν οι Μάλκολμ Γιανγκ, Άνγκους Γιανγκ και Μπον Σκοτ. Το 1978, κυκλοφόρησε και ως single. Το single σημείωσε επιτυχία στα ολλανδικά chart φτάνοντας στην 5η θέση.
Ευρυκλής ο Λακεδαιμόνιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Whole Lotta Rosie
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1977 Κατηγορία:Τραγούδια των AC/DC Κατηγορία:Singles του 1978 Κατηγορία:Singles της Atco Records
Περιφέρεια των λαών του νότου
Η Περιφέρεια των λαών του νότου (αμχ. ደቡብ ብሔሮች ብሔረሰቦችና ሕዝቦች ክልል) είναι περιφέρεια της Αιθιοπίας που βρίσκεται στα νότια της χώρας. Συνορεύει με τις περιφέρειες Ορόμια και Γκαμπέλα. Έχει πληθυσμό περίπου 14,9 εκατ. κατοίκων και έκταση 112.343 τετ.χλμ. Η περιφέρεια μοιράζεται σε 9 ζώνες. Πρωτεύουσα είναι η Αουάσα. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι Άρμπα Μινχ, Μπόνγκα, Μιζάν Ταιφέρι και Σόδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρειες της Αιθιοπίας
Οίκος του Λίχτενσταϊν
O Οίκος του Λίχτενσταϊν (ορθότερα Λήχτενσταϊν), γερμ. Haus von Liechtenstein, είναι ένας ευγενής Οίκος, από τον οποίο προέρχεται ο πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν. Οι προϋποθέσεις της διαδοχής του και άλλα θέματα του Οίκου καθορίζονται από τους Θεσμούς του Οίκου, οι οποίοι μπορούν να τροποποιηθούν από τα μέλη του, όχι όμως από την κυβέρνηση ή το κοινοβούλιο του κρατιδίου.
Ιστορία
Ο Οίκος προέρχεται από το κάστρο Λίχτενσταϊν στο Μαρία Έντσερσντορφ της Κάτω (δηλ. Βορειοανατολικής) Αυστρίας, το οποίο ο Οίκος κατείχε τουλάχιστον από το 1140 ως τον 13ο αιώνα και από το 1807 ως τώρα. Ο Ερρίκος Α΄ (απεβ. 1265) ήταν κύριος του Νίκολσμπουρκ, Λίχτενσταϊν και Πέτρονελλ. Με το πέρασμα των αιώνων ο Οίκος απέκτησε τεράστιες εκτάσεις γης στην Κάτω Αυστρία, τη Στυρία (Νοτιοανατολική Αυστρία) και πιο βόρεια στη Μοραβία και τη Σιλεσία. Όλες οι εκτάσεις ήταν φέουδα υποτελή σε άλλους, κυρίως μέλη του Οίκου των Αψβούργων, στους οποίους μερικοί πρίγκιπες του Λίχτενσταϊν υπηρέτησαν ως σύμβουλοι. Επειδή έτσι δεν υπαγόταν απευθείας στον βασιλιά της Γερμανίας, οι πρίγκιπες δεν μπορούσαν να συμμετέχουν στη Συνέλευση (λατιν. Diet, γερμ. Reichstag).
H άμεση εκπροσώπηση θα πρόσθετε κύρος και οι γαίες θα εξαρτιόταν απευθείας (immediate) από τον βασιλιά. Για τον σκοπό αυτό ο επικεφαλής του Οίκου αγόρασε το 1699 τη μικρότατη κυριότητα του Σέλλενμπερκ από τους Χόχενεμς και το 1712 την κομητεία του Βάντουτς, φέουδα που δεν ήταν υποτελή σε κάποιον, αλλά εξαρτιόταν απευθείας από τον βασιλιά. Έτσι όταν το 1719 ολοκληρώθηκε η αγορά, ο Κάρολος ΣΤ΄ των Αψβούργων αρχιδούκας της Αυστρίας ένωσε τα δύο φέουδα σε μία ιδιοκτησία, που αναβαθμίστηκε σε πριγκιπάτο -με πρίγκιπα τον Αντώνιο-Φλωριανό- υποτελές της Αυστρίας. Η περιοχή πήρε το όνομα τού Οίκου, Λίχτενσταϊν, και από τότε έγινε μέλος του βασιλείου. Οι πρίγκιπές του ζούσαν στη Βιέννη και δεν πάτησαν για δεκαετίες το πόδι τους στο Λίχτενσταϊν, απόδειξη της σκοπιμότητας της αγοράς.
Το 1806 ο Ναπολέων Α΄ κατάργησε το βασίλειο (την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους) και κήρυξε το κρατίδιο αυτόνομο. Έτσι μετά το Συνέδριο της Βιέννης ο πρίγκιπας κυβερνούσε ένα κυρίαρχο (Ανεξάρτητο) κρατίδιο. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1993, τα μέλη του Οίκου (και εκτός του πρίγκιπα που έχει την εξουσία) φέρουν τον τίτλο του πρίγκιπα (της πριγκίπισσας) τού Λίχτενσταϊν και του κόμη (της κόμισσας) του Ρήτμπερκ.
Βαθύλακας
Ο Βαθύλακας είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Δήμος Δερβενοχωρίων
Ο Δήμος Δερβενοχωρίων ήταν δήμος του νομού Βοιωτίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τανάγρας. Καταλάμβανε μεγάλο μέρος του δυτικού τμήματος της Πάρνηθας. Ο δήμος είχε πληθυσμό 2.191 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και έκταση 222,938 τ.χλμ. Πρωτεύουσα του δήμου ήταν η Πύλη.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Δερβενο
The Hu
Οι The Hu (εμφανιζόμενοι ως The HU) είναι Μογγολικό folk metal συγκρότημα, που δημιουργήθηκε το 2016. Χαρακτηριστικό του συγκροτήματος είναι η χρησιμοποίηση παραδοσιακών μογγολικών μουσικών στοιχείων στη μουσική του, όπως το μουσικό όργανο μόριν κουρ και το τοβσούρ, καθώς και τον χαρακτηριστικό μογγολικό λαρυγγισμό. Το συγκρότημα αποκαλεί το ύφος του ως hunnu rock, εμπνευσμένο από τη Μογγολική Αυτοκρατορία Χούνου ή, όπως είναι γνωστό στη Δύση, Σιονγκ-νου. Μερικοί από τους στίχους του σχήματος προέρχονται από παλιά μογγολικά ποιήματα και πολεμικά μοιρολόγια. Το συγκρότημα αποτελείται από τέσσερις μουσικούς, τον Gala, τον Jaya, τον Enkush και τον Temka.
Η δημοτικότητα του συγκροτήματος αυξήθηκε στο κατακόρυφο από το 2018, όταν το τραγούδι του "Wolf Totem" και το "Yuve Yuve Yu", συγκέντρωσαν μέσα σε δύο χρόνια πάνω από 100 εκατομμύρια θεάσεις στο YouTube. Μάλιστα, το πρώτο εξ αυτών, έφτασε στο νούμερο 1 των αμερικανικών Billboard Hard Rock Digital Song Sales (και 22ο στα Hot Rock Songs), κι έγιναν το πρώτο μογγολικό μουσικό συγκρότημα που καταφέρνει να μπει σε αυτά τα charts. Το δεύτερο τραγούδι που αναφέρθηκε κι αυτό έφτασε στο νούμερο 7. Στις 17 Μαΐου του 2019, οι The Hu, καλέστηκαν από τον πρόεδρο της Μογγολίας, Χατμάα Μπατούλγκα, για να τους συγχαρεί, που προωθούν τον πολιτισμό της χώρας σε όλο τον κόσμο.
Το 2019, έκαναν και την πρώτη του ευρωπαϊκή περιοδεία, δίνοντας δώδεκα ζωντανές εμφανίσεις. Το συγκρότημα έως και το 2019, είχε κυκλοφορήσει μόνο singles, πέντε τον αριθμό. Ενώ στις 13 Σεπτεμβρίου 2019, κυκλοφόρησαν και τον πρώτο του δίσκο, ονόματι The Gereg, ο οποίος κατάφερε να φτάσει στην 11η θέση στα αυστραλιανά charts, στην 14 θέση στα ελβετικά και στην 21η στου Ηνωμένου Βασιλείου μεταξύ άλλων. Στις 27 Νοεμβρίου του 2019, έλαβαν τη μεγαλύτερη πολιτιστική κρατική τιμή, παίρνοντας το Μετάλλιο του Τζένγκις Χαν, από την μογγολική κυβέρνηση, για την προώθηση της μογγολικής κουλτούρας. Στις 28 Ιουνίου του 2020, έκανα διαδικτυακή συναυλία για την ελάφρυνση του κόσμου, με τα έσοδα να δοθούν σε ανάλογο σκοπό, λόγω της πανδημίας του COVID-19. Σε συνέντευξη πριν τη συναυλία το συγκρότημα αποκάλυψε ότι θα κυκλοφορήσει δεύτερο δίσκο μέσα στο 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Folk metal συγκροτήματα
Λιβανέζικες Δυνάμεις - Εκτελεστική Διοίκηση
Οι Λιβανέζικες Δυνάμεις - Εκτελεστική Διοίκηση, συντομ. LFEC (Αγγλικά: Lebanese Forces – Executive Command, Αραβικά: القوات اللبنانية - القيادة التنفيذية, Al-Quwwat al-Lubnaniyya – Al-Qiyada Al-Tanfeethiyya) ήταν μια οργάνωση που προήλθε από τη διάσπαση της οργάνωσης Λιβανέζικες Δυνάμεις, με έδρα την πόλη Ζάχλε στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου, στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1985 με αρχική ονομασία Λιβανέζικες Δυνάμεις - Εξέγερση, συντομ. LFU (Αραβικά: القوات اللبنانية - انتفاضة, Al-Quwwat al-Lubnaniyya – Intifada), την οποία άλλαξε το 1986, και πήρε μέρος στον Εμφύλιο Πόλεμο του Λιβάνου. Ηγέτης της υπήρξε ο Ηλί Χομπέικα, που διατέλεσε και υπουργός του Λιβάνου αργότερα, και δολοφονήθηκε το 2002 στη Βηρυττό.
Καταβολές
Οι Λιβανέζικες Δυνάμεις - Εξέγερση σχηματίστηκαν από τον Ηλί Χομπέικα στην πόλη Ζάχλε από τους υποστηρικτές του στις Λιβανέζικες Δυνάμεις (που ο ίδιος είχε ιδρύσει με τον Σαμίρ Τζάτζα), που αναζήτησαν καταφύγιο στην υπό συριακό έλεγχο κοιλάδα Μπεκάα μετά τη διαφωνία με τον Σαμίρ Τζάτζα και την εκδίωξή τους από την Ανατολική Βηρυττό από τις Λιβανέζικες Δυνάμεις τον Ιανουάριο του 1985. Αφού μετονομάσθηκαν σε Λιβανέζικες Δυνάμεις - Εκτελεστική Διοίκηση το 1986, όντες χρηματοδοτούμενοι από τη Συρία, ο Χομπέικα και οι άντρες του γνώρισαν λίγη ή καθόλου υποστήριξη από τους Ουνίτες κατοίκους της Ζάχλε, οι οποίοι προτιμούσαν να παρέχουν την υποστήριξή τους στις Λιβανέζικες Δυνάμεις, και αργότερα στην προσωρινή στρατιωτική κυβέρνηση του στρατηγού Μισέλ Αούν.
Δομή της οργάνωσης
Η οργάνωση αριθμούσε αρχικώς 600-700 μαχητές, στα τέλη όμως της δεκατίας του ΄80 είχε περίπου 1.000 πολιτοφύλακες στις τάξεις της, κυρίως Μαρωνίτες, εκ των οποίων 300 επιχειρούσαν στη Δυτική Βηρυττό, ενώ οι υπόλοιποι αποτελούσαν την εφεδρεία στην πόλη Ζάχλε. Εκτός από κάποιους άντρες της ειδικών αποστολών που ήταν εξοπλισμένοι με βαρέα πολυβόλα, πυροβόλα άνευ οπισθοδρομήσεως (ΠΑΟ) και αντιαεροπορικά (A/A) πυροβόλα, η πολιτοφυλακή δεν διέθετε τεθωρακισμένα οχήματα ή πυροβολικό δικό της, αλλά βασιζόταν συνήθως για υποστήριξη πυρών πυροβολικού και τεθωρακισμένων στην 82η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία του Συριακού Στρατού που έδρευε στην Κοιλάδα Μπεκάα.
Διάλυση της οργάνωσης
Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου τον Οκτώβριο του 1990, οι μονάδες της πολιτοφυλακής στη Βηρυττό και την πόλη Ζάχλε διατάχθηκαν το Μάρτιο του 1991 να διαλυθούν και να παραδώσουν το βαρύ οπλισμό τους. Παρόλο που η οργάνωση διαλύθηκε, πολλά πρώην μέλη της αποτέλεσαν τον πυρήνα της ιδιωτικής σωματοφυλακής του Χομπέικα, μέχρι το θάνατό του σε έκρηξη βόμβας στο αυτοκίνητό του κοντά στην οικία του στο προάστιο Χαζμίγια της Βηρυττού στις 24 Ιανουαρίου 2002, οπότε και ο πυρήνας αυτός διαλύθηκε.
Κατηγορία:Εμφύλιος Πόλεμος του Λιβάνου
28 Αυγούστου
27 Αυγούστου | 28 Αυγούστου | 29 Αυγούστου
Η 28η Αυγούστου είναι η 240η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (241η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 125 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Μ. Καραγάτσης
Ο '''Μ. Καραγάτσης''' (23 Ιουνίου 1908 − 14 Σεπτεμβρίου 1960) ήταν Έλληνας πεζογράφος, ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της «Γενιάς του '30». Το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτριος Ροδόπουλος.
Βίος
Γεννήθηκε στην Αθήνα, σε ένα γωνιακό σπίτι των οδών Ακαδημίας και Θεμιστοκλέους στις 23 Ιουνίου του 1908. Ο πατέρας του, Γεώργιος Ροδόπουλος, ήταν δικηγόρος και πολιτικός, με καταγωγή από την Πάτρα, αλλά εγκατεστημένος στη Λάρισα. Η μητέρα του, Ανθή Μουλούλη καταγόταν από τον Τύρναβο. Ο συγγραφέας ήταν το πέμπτο και τελευταίο παιδί της οικογένειας, με μεγάλη διαφορά ηλικίας από τα αδέλφια του Ροδόπη, Νίκο, Τάκη και Φωφώ. Το ψευδώνυμο Καραγάτσης προήλθε από το δέντρο φτελιά ή καραγάτσι στο εξοχικό της οικογένειάς του στη Ραψάνη της Θεσσαλίας, όπου περνούσε τα περισσότερα εφηβικά καλοκαίρια του. Εκεί συνήθιζε να διαβάζει καθισμένος κάτω από ένα καραγάτσι που βρισκόταν στον περίβολο της εκκλησίας του χωριού. Το «Μ.» του ψευδωνύμου του προήλθε πιθανότατα από το ρώσικο όνομα «Μίτια» (ρωσική εκδοχή του Δημήτρης), με το οποίο τον αποκαλούσαν φίλοι και συμφοιτητές του, λόγω της μεγάλης του αγάπης για τον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι και ιδιαίτερα για το έργο Αδερφοί Καραμάζοφ. Το γεγονός ότι υπέγραφε τα έργα του ως «Μ. Καραγάτσης» προκάλεσε σύγχυση σε αρκετούς φιλολόγους, που συχνά ερμήνευαν το «Μ» ως Μιχάλης, λόγω των ηρώων του, Μιχάλη Καραμάνου (στον Γιούγκερμαν) και Μίχαλο Ρούση (στον Κοτζάμπαση του Καστρόπυργου, Αίμα χαμένο και κερδισμένο, Τα στερνά του Μίχαλου), που θεωρούνται περσόνες του συγγραφέα. Παρ' όλα αυτά, σύμφωνα με προφορική μαρτυρία της κόρης του, Μαρίνας Καραγάτση (πληροφορία που, ωστόσο, δεν αναφέρει πουθενά στο βιβλίο που έγραψε για την οικογένειά της), το αρχικό γράμμα «Μ.» μπροστά από το ψευδώνυμο Καραγάτσης παραπέμπει στο όνομα Μιχάλης. Όμως το μυστήριο του γράμματος «Μ» δεν θα μπορέσει ποτέ να εξαλειφθεί, διότι ο Καραγάτσης δεν δήλωσε ρητά δημόσια ποια η σημασία του.
Πέρασε την παιδική του ηλικία σε διάφορες πόλεις εξαιτίας των μετακινήσεων της οικογένειάς του. Ο πατέρας του ως διευθυντής τράπεζας δούλεψε στα Τρίκαλα, Πύργο, Αίγιο, Λάρισα, Θεσσαλονίκη, Κρήτη. Το Δημοτικό το παρακολούθησε στο Αρσάκειο της Λάρισας, ενώ τα γυμνασιακά του χρόνια — από το 1922 έως το 1924 — τα περνά στη Θεσσαλονίκη, όπου τον έστειλε ο πατέρας του ως τιμωρία, επειδή είχε πλαστογραφήσει την υπογραφή του σε σχολικό έλεγχο. Τα καλοκαίρια της παιδικής του ηλικίας τα περνάει στη Θεσσαλία, ειδικότερα στο χωριό Ραψάνη. Μετά την ολοκλήρωση της βασικής εκπαίδευσης γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Γκρενόμπλ, στη Γαλλία με σκοπό να σπουδάσει εμπορικά. Για οικονομικούς λόγους επέστρεψε στην Αθήνα, το 1925 και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ' όπου αποφοίτησε το 1930 χωρίς όμως να δικηγορήσει ποτέ. Στο Πανεπιστήμιο είχε συμφοιτητές και άλλους λογοτέχνες, όπως τους Οδυσσέα Ελύτη, Άγγελο Τερζάκη, Γεώργιο Θεοτοκά.
Στην εφηβική του ηλικία έγραφε ποιήματα, σύντομα όμως εγκατέλειψε την ενασχόληση με την ποίηση και στράφηκε στην πεζογραφία. Ως πεζογράφος πρωτοεμφανίστηκε το 1927 με το διήγημα Η κυρία Νίτσα, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό της Νέας Εστίας και πήρε τον 3ο έπαινο. Ήταν αυτοβιογραφικό διήγημα εμπνευσμένο από τον παιδικό του έρωτα για μια εικοσάχρονη δασκάλα του στο δημοτικό σχολείο στη Λάρισα. Το πρώτο του μυθιστόρημα ήταν Ο συνταγματάρχης Λιάπκιν, το 1933. Μετά το πτυχίο Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών που παίρνει από το Πανεπιστήμιο, πιάνει δουλειά σαν υπάλληλος στην ασφαλιστική εταιρεία του αδερφού του Νίκου, στον Πειραιά. Το 1935 θα παντρευτεί τη ζωγράφο Νίκη Καρυστινάκη (μετέπειτα γνωστή ως Νίκη Καραγάτση, 1914–1986). Το 1936 δημοσιεύεται το μυθιστόρημα του Η χίμαιρα και στη κόρη που γεννιέται τον Οκτώβριο του 1936 δίνει το όνομα της ηρωίδας του βιβλίου, Μαρίνα.
Το 1952 άρχισε να εργάζεται στη διαφημιστική εταιρεία ΑΔΕΛ, ενώ παράλληλα γράφει εκλαϊκευμένα την Ιστορία των Ελλήνων και το 1953 ταξιδεύει στην Ανατολική Αφρική. Το 1956 και το 1958 ήταν υποψήφιος βουλευτής με το δεξιό Κόμμα Προοδευτικών του Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη. Δεν είχε κάνει καμία προεκλογική προετοιμασία και όπως ήταν φυσικό, απέτυχε και τις δύο φορές. Όταν κάποιος τον ρώτησε γιατί είχε θέσει υποψηφιότητα, απάντησε ότι το έκανε για να πάρει ψήφους από τον αδερφό του Κωνσταντίνο Ροδόπουλο, υποψήφιο με την ΕΡΕ. Το 1958 το μοιραίο έτος της ζωής του συνυπογράφει Το μυθιστόρημα των τεσσάρων μαζί με τους Άγγελο Τερζάκη, Ηλία Βενέζη και Στράτη Μυριβήλη, το οποίο πρωτοδημοσιεύεται στην εφημερίδα Ακρόπολις. Στις 8 Νοεμβρίου του ίδιου έτους παθαίνει καρδιακή προσβολή. Η ασθένεια τον οδήγησε στη σταδιακή αποξένωσή του από τους φιλικούς κύκλους, αλλά όχι και στη διακοπή της δουλειάς του. Στις 13 Δεκέμβρη του 1960 ξεκινάει να γράφει το Το 10, το οποίο δούλευε όλο το έτος μέχρι τα χαράματα της 14ης Σεπτεμβρίου που πεθαίνει ύστερα από πολύωρη κρίση ταχυκαρδίας.
Κηδεύεται στις 15 Σεπτεμβρίου, στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Στον τάφο του χαράζεται το επίγραμμα από το έργο του Το μεγάλο συναξάρι: «Οι μοναδικές ομορφιές είναι προνόμιο του θανάτου».
Έργο
Δημιουργός «μεγάλης πνοής» ο Μ. Καραγάτσης από την αρχή της συγγραφικής του δραστηριότητας εμφανίστηκε με αρετές τεχνίτη. Διακρίνεται η ικανότητά του να δημιουργεί πρωτότυπους αφηγηματικούς χαρακτήρες και πλοκές που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
Τα πρώτα έργα του Καραγάτση, από το 1925 ως το 1933, ήταν διηγήματα. Από αυτά, όσα γράφτηκαν πριν από το 1927, δεν τα εξέδωσε ο ίδιος. Το 1933, με το μυθιστόρημα Συνταγματάρχης Λιάπκιν, εγκαινιάστηκε η ώριμη περίοδος της πεζογραφίας του. Τα τρία πρώτα μυθιστορήματά του, Συνταγματάρχης Λιάπκιν, Χίμαιρα, Γιούγκερμαν, αποτελούν μια τριλογία με τίτλο Εγκλιματισμός κάτω από τον Φοίβο. Κοινό τους θέμα είναι η αποτυχημένη προσπάθεια τριών ξένων που βρέθηκαν στην Ελλάδα να προσαρμοστούν: ο συνταγματάρχης Λιάπκιν ήταν υπαρκτό πρόσωπο, ο Ρώσος στρατιωτικός Βασίλι Βασίλιεβιτς Νταβίντωφ, ο οποίος μετά τη Ρωσική Επανάσταση βρέθηκε στη Λάρισα, όπου εργαζόταν στη Γεωργική Σχολή. Ο κεντρικός ήρωας του Γιούγκερμαν ήταν επίσης Ρώσος στρατιωτικός, ο οποίος εξελίχθηκε σε μεγάλο οικονομικό παράγοντα της Αθήνας. Η ηρωίδα της Χίμαιρας, Μαρίνα, ήταν Γαλλίδα, παντρεμένη με Έλληνα ναυτικό, που ζούσε στη Σύρο. Και οι τρεις ήρωες απέτυχαν να «εγκλιματιστούν» και τελικά οδηγήθηκαν στην καταστροφή.
Επόμενος σημαντικός σταθμός στην πεζογραφία του ήταν το Χαμένο νησί, έργο που ξεχωρίζει από την υπόλοιπη πεζογραφία του εξαιτίας της απόστασής του από τον ρεαλισμό και τη σύγχρονη πραγματικότητα. (Ο ίδιος το χαρακτήρισε «φανταστική νουβέλα»). Κεντρικός ήρωας του έργου είναι ο Γερόλυμος Αβαράτος, δεύτερος πλοίαρχος και μοναδικός επιζών από το πλήρωμα ενός πλοίου που ναυάγησε στην Τήλο. Ο ήρωας αναγκάστηκε να μείνει στο νησί για καιρό εξαιτίας άσχημων καιρικών συνθηκών. Σταδιακά οι κάτοικοι του νησιού παρατήρησαν περίεργα κλιματικά φαινόμενα, διαπίστωσαν ότι οι πυξίδες έδιναν λανθασμένες συντεταγμένες και τέλος αποκαλύφθηκε ότι το νησί είχε αποκοπεί από την υφαλοκρηπίδα και έπειτα από ταξίδι στη θάλασσα σταθεροποιήθηκε στον Ειρηνικό Ωκεανό με το όνομα Ταϊλί.
Στη συνέχεια ο συγγραφέας επιχείρησε να γράψει μια ευρεία, ιστορικού περιεχομένου σύνθεση, με γενικό τίτλο Ο κόσμος που πεθαίνει. Η σειρά θα περιελάμβανε 10 βιβλία που θα αναφέρονταν στην ιστορία μιας οικογένειας από το 1821 ως τη σύγχρονη εποχή. Από αυτά έγραψε τελικά μόνο τρία: Ο κοτζάμπασης του Καστρόπυργου, Αίμα χαμένο και κερδισμένο, Τα στερνά του Μίχαλου. Ο ήρωας του Κοτζάμπαση του Καστρόπυργου, Μίχαλος Ρούσης, ήταν Έλληνας προεστός που αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους και αλλαξοπίστησε, για να σώσει τη ζωή του. Η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα από τη ζωή ενός προγόνου του, του Μήτρου Ροδηθάνα ή Ροδόπουλου.