cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teleradio-Moldova
Ραδιοφωνία
Μεταξύ του 1992 και 2013, ο φορέας λειτουργούσε και το δικό του διεθνούς εμβέλειας ραδιοφωνικό σταθμό Radio Moldova Internaţional με πρόγραμμα στα αγγλικά, στα ρώσικα, στα γαλλικά, στα ισπανικά και στα ρουμανικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί
Ζοσλέν Γ΄ της Έδεσσας
O Ζοσλέν Γ΄ της Έδεσσας, (Γαλλική γλώσσα : Zoscelin III, 1139 - μετά το 1190) από τον Οίκο του Κουρτεναί ήταν τιτουλάριος κόμης της Έδεσσας (1159 - μετά το 1190).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ζοσλέν Β΄ της Έδεσσας και της Βεατρίκης, χήρας του Γουλιέλμου του Σαόν. Το 1144 η Έδεσσα κατελήφθη και ο πατέρας του το 1150 συνελήφθη και φυλακίστηκε από τον Νουρεντίν αταμπέγκ του Χαλεπίου. Η μητέρα του πώλησε το υπόλοιπο της κομητείας, το Τυρμπεσέλ, στον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων· το 1159 απεβίωσε ο πατέρας του εγκάθειρκτος και τον διαδέχθηκε στον τίτλο του κόμη της Έδεσσας. Ζούσε στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ, κατάφερε να μαζέψει αρκετή γη γύρω από την Άκρα και έφτιαξε την κυριότητα του Ζοσλέν. Η αδελφή του Αγνή του Κουρτεναί ήταν η πρώτη σύζυγος του Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ πριν αυτός γίνει βασιλιάς της Ιερουσαλήμ και είχαν τέκνα τον Βαλδουίνο Δ΄ και τη Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ. Το 1164 ο Ζοσλέν Γ΄ στη μάχη του Χαρίμ αιχμαλωτίστηκε από τον Νουρεντίν Ζενγκί και ελευθερώθηκε το 1176, όταν η μητέρα του πλήρωσε 50.000 Δηνάρια, μάλλον με τη συμβολή του βασιλικού θησαυροφυλακίου. Τότε ο γιος της Βαλδουίνος Δ΄ τον διόρισε σενεσάλη της Ιερουσαλήμ, αντιμετώπισε μία αντίδραση των συγγενών του Αμωρί Α΄, που την κατηύθυνε ο εξάδελφος αυτού Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης. Το 1180 ο Ζοσλέν Β΄ μετέβη ως πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη. Το ίδιο έτος η Ισαβέλλα Α΄ των Ανζού, ετεροθαλής αδελφή του Βαλδουίνου Δ΄, μνηστεύθηκε τον Χάμφρεϋ Δ΄ του Τορόν κύριο του Τορόν και η κυριότητα πέρασε στο στέμμα αντί οικονομικής προσόδου. Μέρος αυτής της περιοχής ο Βαλδουίνος Δ΄ έδωσε στον Ζοσλέν Γ΄ και την επικαρπία του Τορόν στη μητέρα του Αγνή. Το 1184 απεβίωσε η Αγνή και το επόμενο έτος ο Βαλδουίνος Δ΄.
Το 1185 ο Ζοσλέν Γ΄ έγινε κηδεμόνας του ανήλικου μικρανιψιού του Βαλδουίνου Ε΄ (γιου της Σίβυλλας) και ο Ραϋμόνδος Γ΄ αντιβασιλιάς του κράτους. Η διευθέτηση αυτή έγινε έτσι, διότι ο Ραϋμόνδος Γ΄, που είχε κάποιο δικαίωμα διαδοχής, φοβήθηκε ότι, αν αναλάμβανε εκείνος κηδεμόνας και ο Βαλδουίνος Ε΄ απεβίωνε, θα τον κατηγορούσαν. Από την άλλη ο Ζοσλέν Γ΄ δεν είχε δικαίωμα διαδοχής και ήταν προς συμφέρον τού Οίκου του να μείνει ο Βαλδουίνος Ε΄ ζωντανός. Τότε έφθασε για υποστήριξη και ο Γουλιέλμος Ε΄ του Μομφερράτου, πάππος του Βαλδουίνου Ε΄ (πεθερός της Σίβυλλας από τον 1ο της σύζυγο) από την Ιταλία. Ωστόσο ο νεαρός βασιλιάς ασθένησε και απεβίωσε το 1186 στην Άκρα. Ο Ζοσλέν Γ΄ και ο Ραϋμόνδος Γ΄ μετέφεραν τη σορό του στην Ιερουσαλήμ. Έπειτα ο Ραϋμόνδος Γ΄ προσπάθησε πραξικοπηματικά, με τη βοήθεια του Μπαλιάν του Ιμπελέν να καταστήσουν την Ισαβέλλα Α΄ βασίλισσα, αλλά απέτυχαν: στέφθηκε ως μεγαλύτερη η Σίβυλλα με τον 2ο σύζυγό της Γκυ των Λουζινιάν. Το 1186 η Σίβυλλα και ο Γκυ παραχώρησαν το Καστέλ Νεφ, το Τορόν και άλλη γη στον Ζοσλέν Γ΄, ο οποίος τα παραχώρησε στην πρώτη κόρη του Βεατρίκη, μνηστή του Γουλιέλμου του Βαλένς, μικρότερου αδελφού του Γκυ. Η δεύτερη κόρη του Αγνή μνηστεύθηκε έναν ανιψιό του Γκυ υπό την προυπόθεση αν η Βεατρίκη πέθαινε ανήλικη ο Γουλιέλμος θα παντρευόταν την Αγνή. Στη μάχη του Χαττίν το 1187 ο Ζοσλέν Γ΄ διοικούσε, μαζί με τον Μπαλιάν του Ιμπελέν, την οπισθοφυλακή και μετά την καταστροφική ήττα μπόρεσαν οι δύο τους να διαφύγουν στην Τύρο. Όλες οι ιδιοκτησίες του κατελήφθησαν από τον Σαλαντίν. Ακολούθησε την Γ΄ Σταυροφορία στην πολιορκία της Ακρας (1189-91). Όταν απεβίωσε η Σίβυλλα, εμφανίζεται μάρτυρας σε ένα καταστατικό του 1190. Μάλλον απεβίωσε κατά την πολιορκία. Τώρα η Ισαβέλλα Α΄ διεκδικούσε το βασίλειο, αποδέχθηκε την ακύρωση του γάμου της με τον Χάμφρεϋ Δ΄ και επικύρωσε το δικαίωμά του στο Καστέλ Νεφ και το Τορόν (αν αυτά καταλαμβανόταν). Αν ο Ζοσλέν Γ΄ ζούσε, θα αντιδρούσε, αλλά δεν έχει καταγραφεί κάτι τέτοιο. Οι γάμοι των κορών του δεν έγιναν. Το 1200 είχε σίγουρα αποβιώσει και την κυριότητα του Ζοσλέν Γ΄ απέκτησαν οι Τεύτονες ιππότες το 1220.
Οικογένεια
Όταν ελευθερώθηκε το 1176 νυμφεύτηκε την Αγνή του Μιλλύ, κόρη του Ερρίκου "του μπούφαλο", κυρίου της Πέτρας, με τον οποίο είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Κουρτεναί Κατηγορία:Κόμητες της Έδεσσας
Άγιος Μηνάς Δρυοπίδας
μικρογραφία|307x307εσ|Εμπρόσθια όψη του Άγιου Μηνά στη Δρυοπίδα
Θέση και περιγραφή
Ο Άγιος Μηνάς βρίσκεται στη Δρυοπίδα. Είναι μονόχωρη εκκλησία, κεραμοσκεπής με δικλινή στέγη. Διαθέτει ξυλόγλυπτο τέμπλο, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου είναι περίτεχνο και παλιάς κατασκευής συμπληρωμένο με νεότερες προσθήκες στα άκρα του. Υπολογίζεται πως μεταφέρθηκε εδώ από άλλο μικρότερο ναό και διατηρείται σε καλή κατάσταση. Το εσωτερικό του Αγίου Μηνά περιέχει ακόμα περίτεχνο επιτάφιο και δεσποτικό θρόνο.
Έχει χαρακτηριστεί από το 1987 μνημείο της βυζαντινής/μεταβυζαντινής περιόδου. Η εκκλησία γιορτάζει στις 11 Νοεμβρίου. Ο εορτασμός συνοδεύεται από πανηγύρι.
Πηγές
Μηνάς
Μιχαήλ ιμπν Σελτζούκ
Ο Μιχαήλ ιμπν Σελτζούκ ήταν Τούρκος οπλαρχηγός που έζησε στις αρχές του 11ου αιώνα, ήταν ένας από τους γιους του Σελτζούκ που έμεινε γνωστός σαν ο γενάρχης της Δυναστείας των Σελτζούκων. Οι εγγονοί του έγιναν Σουλτάνοι της Μεγάλης Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων, ο ίδιος ο Σελτζούκ αντίθετα ήταν ένας απλός οπλαρχηγός και αρχηγός της φυλής Κενέκ που ήταν παρακλάδι της μεγάλης Συνομοσπονδίας των Ογούζων Τούρκων.
Ο Μιχαήλ όπως ο πατέρας του και τα αδέλφια του αρχικά ήταν παγανιστές, ασπάστηκαν το Ισλάμ μετά την εμπλοκή τους σε μάχες με λαούς μη Ισλαμικούς. Ο Μιχαήλ ιμπν Σελτζούκ σκοτώθηκε σε μία από αυτές τις μάχες, το έτος θανάτου του είναι άγνωστο, τοποθετείται στις αρχές του 11ου αιώνα, γύρω στο 1009. Οι δύο γιοι του Σαγκρί-Μπεγκ (989–1060) και Τογκρούλ-Μπεγκ (990–1063) ήταν οι ιδρυτές της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελτζουκική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Ογούζοι Τούρκοι
LNB-LNBF
μικρογραφία|220x220εσ| LNB της ζώνης K u με ακάλυπτες και τις δύο πλευρές του. Το μπλοκ μετατροπέα χαμηλού θορύβου (LNB) είναι η συσκευή λήψης που είναι τοποθετημένη στα δορυφορικά πιάτα τα οποία χρησιμοποιούνται για λήψη δορυφορικής τηλεόρασης απ' ευθείας εκπομπής. Η συσκευή αυτή συλλέγει τα ραδιοκύματα που προέρχονται από το δορυφόρο και προσπίπτουν πάνω στο πιάτο και τα μετατρέπει στη συνέχεια σε ηλεκτρικό σήμα. Το ηλεκτρικό αυτό σήμα αποστέλλεται μέσω καλωδίου στον δορυφορικό δέκτη, που βρίσκεται μέσα στο κτίριο. Ονομάζεται επίσης μπλοκ χαμηλού θορύβου, μετατροπέας χαμηλού θορύβου (LNC-Low Noise Converter) ή ακόμη και κάτω μετατροπέας χαμηλού θορύβου (LND-Low Noise Downconverter). Η συσκευή μερικές φορές ονομάζεται λανθασμένα και ενισχυτής χαμηλού θορύβου (LNA).
Το LNB είναι ένας συνδυασμός ενός ενισχυτή χαμηλού θορύβου, ενός μετατροπέα συχνότητας (μίκτη), ενός τοπικού ταλαντωτή και ενός ενισχυτή ενδιάμεσης συχνότητας (IF). Χρησιμεύει ως το μπροστινό μέρος του RF τμήματος του δορυφορικού δέκτη. Λαμβάνει τα μικροκυματικά σήματα του δορυφόρου, που συλλέγονται από το πιάτο, τα ενισχύει και τα μετατρέπει σε χαμηλότερες συχνότητες, την ενδιάμεση συχνοτήτα (IF). Αυτή η προς τα κάτω μετατροπή της συχνότητας, δίνει τη δυνατότητα να μεταφερθεί το σήμα στον εσωτερικό δέκτη δορυφορικής τηλεόρασης, χρησιμοποιώντας ένα σχετικά φθηνό ομοαξονικό καλώδιο. Εάν το σήμα παρέμενε στην αρχική του μικροκυματική συχνότητα, θα απαιτούσε για τη μεταφορά του μια ακριβή και μη πρακτική γραμμή κυματοδηγού.
Το LNB είναι συνήθως ένα μικρό κουτί στερεωμένο στην εστία του πιάτου (αν και ορισμένοι τύποι πιάτων έχουν το LNB στερεωμένο πάνω ή πίσω από τον ανακλαστήρα). Συγκρατείται στη θέση του με έναν ή περισσότερους βραχίονες, που λέγονται και βραχίονες τροφοδοσίας, που βρίσκονται μπροστά από τον ανακλαστήρα του πιάτου. Ο τρόπος αυτός στερέωσης δημιουργεί κάποια προβλήματα, που αντιμετωπίζονται από τα πιάτα τύπου offset. Το μικροκυματικό σήμα που ανακλάται από το πιάτο συγκεντρώνεται στην εστία του, όπου το λαμβάνει μία χοανοκεραία (feedhorn)  που είναι τοποθετημένη πάνω στο LNB και τροφοδοτεί έναν κυματοδηγό. Μία η περισσότερες μεταλλικές ακίδες είναι στερεωμένες μέσα σε αυτόν και προεξέχουν από την εσωτερική επιφάνεια του, όπως φαίνεται στην παρακάτω εικόνα. Αυτές είναι τοποθετημένες σε ορθή γωνία μεταξύ τους και ενεργούν ως κεραίες, τροφοδοτώντας το σήμα σε μια πλακέτα τυπωμένου κυκλώματος που βρίσκεται μέσα στο θωρακισμένο κουτί του LNB για περεταίρω επεξεργασία. Το σήμα εξόδου ενδιάμεσης συχνότητας (IF) του LNB, που είναι χαμηλότερης χαμηλότερης συχνότητας, εμφανίζεται σε μία ή περισσότερες έξοδους που βρίσκονται πάνω στο κουτί του LNB. Στις εξόδους αυτές συνδέεται το ή τα ομοαξονικά καλώδια που οδηγούν το σήμα στο δέκτη, όπως θα δούμε παρακάτω. δεξιά|μικρογραφία| Αποσυναρμολογημένο LNBF. Τα ραδιοκύματα που συλλέχθηκαν από το πιάτο, καταλήγουν στην κεραία χοάνης και από τον κυματοδηγό που συνδέεται στην έξοδό τηςοδηγούνται  στην οπή που φαίνεται στο κέντρο. Οι ακίδες που είναι ορατές στην πάνω και την αριστερή πλευρά της οπής προεξέχουν από την εσωτερική επιφάνεια κυματοδηγού και λειτουργούν ως κεραίες για τη λήψη του σήματος, μετατρέποντάς το σε [[Εναλλασσόμενο ρεύμα|εναλλασσόμενα ρεύματα ραδιοσυχνοτήτων που στη συνέχεια επεξεργάζονται από τα κυκλώματα της πλακέτας. Το σήμα εξόδου που είναι χαμηλότερης συχνότητας, μετά την κάτω μετατροπή του,  το παίρνουμε από τους κοννέκτορες ομοαξονικών καλωδίων που φαίνονται στο κάτω μέρος ]] μικρογραφία| Εγκάρσια τομή ενός μετατροπέα χαμηλού θορύβου. μικρογραφία| Εικόνα της ακίδας της κεραίας και της χοανοκεραίας ενός μετατροπέα χαμηλού θορύβου. Το LNB παίρνει την ισχύ που χρειάζεται για τη λειτουργία του, από το δορυφορικό δέκτη ή το αποκωδικοποιητή, χρησιμοποιώντας το ίδιο ομοαξονικό καλώδιο που μεταφέρει τα σήματα από το LNB στον δορυφορικό δέκτη (που στο εξής θα τον αποκαλούμε και απλώς δέκτη).
Ένα αντίστοιχο εξάρτημα, που ονομάζεται block upconverter (BUC), χρησιμοποιείται στους επίγειους δορυφορικούς σταθμούς άνω ζεύξης (uplink) για τη μετατροπή της ζώνης των τηλεοπτικών καναλιών στη συχνότητα άνω ζεύξης μικροκυμάτων, που στέλνεται από τη γη προς το δορυφόρο.
Γιατί χρειάζεται το LNB
Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα του δορυφόρου δεν μπορούν να διαπεράσουν τα τοιχώματα ενός κτηρίου. Άρα, θα πρέπει να τοποθετηθεί η κατάλληλη κεραία σε κάποιο ανοιχτό χώρο και το σήμα να μεταφερθεί στο εσωτερικό του κτηρίου μέσω καλωδίου. Όμως, οι συχνότητες της δορυφορικής λήψης είναι υψηλές και απαιτούν ειδικό καλώδιο χαμηλών απωλειών. Η μετάδοση μέσω τέτοιου καλωδίου θα ήταν δαπανηρή και προβληματική. Η χρήση κυματοδηγού αντί καλωδίου είναι επίσης δαπανηρή και προβληματική και, επιπλέον, δεν είναι εφικτή για οικιακή εγκατάσταση. Το LNB παρακάμπτει τα παραπάνω προβλήματα υποβιβάζοντας την λαμβανόμενη συχνότητα από τον δορυφόρο σε συχνότητα που είναι δυνατόν να μεταφερθεί από το κλασσικό ομοαξονικό τηλεοπτικό καλώδιο των 75 Ωμ (Ohm) στον δορυφορικό δέκτη.
Λειτουργία
Για να πετύχει τον υποβιβασμό της συχνότητας που λαμβάνει από την κεραία, το LNB χρησιμοποιεί την αρχή λειτουργίας του υπερετερόδυνου δέκτη. Τα βασικά στάδια (υποκυκλώματα) ενός τέτοιου δέκτη είναι ο τοπικός ταλαντωτής, ο μείκτης και κάποια στάδια ενίσχυσης με χαμηλό ηλεκτρονικό θόρυβο.
Το σήμα στην έξοδο του LNB είναι υποβιβασμένο στη μπάντα L (0,950 GHz - 2,150 GHz).
Οι ζώνες συχνοτήτων (bands) δορυφορικής λήψης, τις οποίες δέχεται στην είσοδό του ένα LNB, είναι οι παρακάτω:
Στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινιστεί ότι αν δεν αναφέρεται η μπάντα λειτουργίας του LNB τότε εννοείται πως είναι μπάντας Ku.
Προκειμένου να γίνει κατανοητή η λειτουργία του LNB, καθώς και των διαφόρων τύπων LNB, θα πρέπει να εξεταστούν οι δορυφορικές εκπομπές και τα χαρακτηριστικά τους στο πέρασμα του χρόνου.
Καταρχήν, οι δορυφόροι εκπέμπουν δύο κανάλια σε κάθε συχνότητα ταυτόχρονα, χρησιμοποιώντας διαφορετική πόλωση για το καθένα. Έτσι επιτυγχάνουν καλύτερη εκμετάλλευση του διαθέσιμου ηλεκτρομαγνητικού φάσματος συχνοτήτων. Συνήθως εκπέμπουν με γραμμικές πολώσεις, οριζόντια και κατακόρυφη. Ο διαχωρισμός της μιας εκπομπής από την άλλη οφείλεται στο γεγονός ότι οι πολώσεις των δύο αυτών εκπομπών (καναλιών) έχουν διαφορά 90 μοιρών.
Σε παλαιότερες εποχές οι δορυφορικές εκπομπές, οι οποίες προορίζονταν για λήψη από το κοινό, ήταν περιορισμένες σε ένα μέρος της μπάντας Ku. Συγκεκριμένα, ήταν στη ζώνη 10,95 GHz - 11,75 GHz, η οποία ήταν γνωστή με την ονομασία BSS (Broadcast Satellite Service). Το υπόλοιπο της μπάντας Ku, το οποίο ονομαζόταν FSS (Fixed Satellite Service), προορίζονταν για σήματα μεταξύ τηλεοπτικών σταθμών και σήματα εξωτερικών μεταδόσεων (τα οποία δεν προσφέρονταν για λήψη από το κοινό). Αργότερα, αυτό έπαψε να ισχύει. Πλέον, όλη η μπάντα Ku (από 10,7 GHz μέχρι 12,75 GHz) προσφέρεται για οποιοδήποτε είδους εκπομπή.
Ενίσχυση και θόρυβος
Το σήμα που λαμβάνεται από το LNB είναι εξαιρετικά ασθενές και πρέπει να ενισχυθεί πριν από τη μετατροπή συχνότητας. Αυτό το ασθενές σήμα ενισχύεται από τον ενισχυτή χαμηλού θορύβου του LNB που ταυτόχρονα γίνεται προσπάθεια να προσθέσει την ελάχιστη δυνατή ποσότητα θορύβου στο σήμα (εξ' ου και το όνομά του).
Η ποιότητα του ενισχυτή χαμηλού θορύβου του LNB εκφράζεται ως η εικόνα θορύβου (ή μερικές φορές ως η θερμοκρασία θορύβου ). Αυτή είναι ο λόγος σήματος προς θόρυβο (signal to noise) στην είσοδο του ενισχυτή, διαιρούμενος με το λόγο σήματος προς θόρυβο στην έξοδο του. Συνήθως εκφράζεται σε μονάδες ντεσιμπέλ (dB). Το ιδανικό LNB, ουσιαστικά ένας τέλειος ενισχυτής, θα έχει τιμή θορύβου 0 dB και δεν θα προσθέσει επιπλέον θόρυβο στο σήμα. Όμως στην πράξη κάθε LNB εισάγει θόρυβο στη σήμα, αλλά έξυπνοι σχεδιασμοί, και ακριβά υψηλής απόδοσης εξαρτήματα χαμηλού θορύβου, όπως τα HEMTs ή ακόμη και ξεχωριστές ρυθμίσεις κάθε LNB, μετά την κατασκευή του, μπορούν να μειώσουν κάποιο μέρος από το θόρυβο που εισάγει  LNB. Επειδή ο θόρυβος που παράγουν τα ηλεκτρονικά εξαρτήματα κατά τη λειτουργία τους, αυξάνεται με τη θερμοκρασία, η ψύξη τους σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του θορύβου που εισάγουν στο σήμα. Αυτό χρησιμοποιούνταν στο παρελθόν σε τηλεπικοινωνιακούς δορυφορικούς σταθμούς λήψης, όπως ο σταθμός των Θερμοπύλων, και χρησιμοποιείται επίσης συχνά σε εφαρμογές επιστημονικής έρευνας.
Κάθε LNB μιας γραμμής παραγωγής, έχει διαφορετικό θόρυβο λόγω των ανοχών κατά την διαδικασία της κατασκευής. Η τιμή θορύβου που αναφέρεται στις προδιαγραφές του, και που είναι σημαντική για τον προσδιορισμό της καταλληλότητας του LNB σε μία εφαρμογή, δεν είναι συνήθως αντιπροσωπευτική ούτε του συγκεκριμένου LNB, ούτε της απόδοσης του σε ολόκληρο το εύρος συχνοτήτων. Αυτό συμβαίνει επειδή η τιμή θορύβου που αναφέρεται πιο συχνά στις προδιαγραφές είναι η τυπική τιμή κατά μέσο όρο για την συγκεκριμένη παρτίδα παραγωγής και όχι του συγκεκριμένου LNB. δεξιά|μικρογραφία|175x175εσ| LNBF της γραμμικά πολωμένης ζώνης K u
Κάτω Μετατροπή συχνότητας του μπλοκ συχνοτήτων
Οι δορυφόροι χρησιμοποιούν συγκριτικά υψηλές ραδιοσυχνότητες (μικροκύματα) για τη μετάδοση των τηλεοπτικών σημάτων τους. Επειδή τα μικροκυματικά δορυφορικά σήματα δεν περνούν εύκολα από τοίχους, στέγες ή ακόμη και γυάλινα παράθυρα, είναι προτιμότερο οι δορυφορικές κεραίες να τοποθετούνται σε εξωτερικούς χώρους. Ωστόσο, τα πλαστικά τζάμια είναι διαπερατά από τα μικροκύματα και έτσι οικιακά δορυφορικά πιάτα μπορούν να κρυφτούν με επιτυχία σε εσωτερικούς χώρους, κοιτάζοντας προς το δορυφόρο μέσα από ακρυλικά ή πολυκαρβονικά παράθυρα, ώστε να  προστατευτεί η εξωτερική αισθητική του σπιτιού.
Ο σκοπός του LNB είναι να χρησιμοποιήσει την αρχή της υπερετεροδύνωσης για να λάβει μία ζώνη  σχετικά υψηλών συχνοτήτων και να την μετατρέψει, διατηρώντας την πληροφορία που μεταφέρει, σε μία πολύ χαμηλότερη περιοχή συχνότητων (που ονομάζεται ενδιάμεση συχνότητα ή IF). Αυτές οι χαμηλότερες συχνότητες μπορούν να μεταφερθούν μέσω των ομοαξονικών καλωδίων με πολύ λιγότερη εξασθένιση, οπότε το σήμα που φτάνει στην είσοδο του δορυφορικού δέκτη, που βρίσκεται στο εσωτερικό των σπιτιών, είναι πολύ ισχυρότερο. Διαφορετικά το σήμα που θα έφτανε, με χρήση της φθηνής λύσης των καλωδίων στον δορυφορικό δέκτη, θα ήταν τόσο εξασθενημένο, που δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Είναι επίσης πολύ πιο εύκολο και φθηνότερο να σχεδιάζουμε ηλεκτρονικά κυκλώματα που να λειτουργούν σε αυτές τις χαμηλότερες συχνότητες, παρά στις πολύ υψηλές συχνότητες της δορυφορικής μετάδοσης.
Η μετατροπή συχνότητας πραγματοποιείται αναμιγνύοντας μια σταθερή συχνότητα, που παράγεται από έναν τοπικό ταλαντωτή μέσα στο LNB, με το εισερχόμενο σήμα, οπότε δημιουργούνται δύο σήματα που το ένα είναι ίσο με το άθροισμα των συχνοτήτων τους και το άλλο με τη διαφορά τους.
Το σήμα αθροίσματος συχνότητων φιλτράρεται και απορρίπτεται, ενώ το σήμα διαφοράς συχνότητων (το IF) που έχει πολύ μικρότερη συχνότητα, ενισχύεται και αποστέλλεται με ένα ομοαξονικό καλώδιο στον δέκτη:
όπου είναι μια συχνότητα.
Η τοπική συχνότητα του ταλαντωτή καθορίζει ποια περιοχή των εισερχόμενων συχνοτήτων μετατρέπεται προς τις συχνότητες που αναμένονται από τον δέκτη. Για παράδειγμα, για να κάνετε μετατροπή προς τα κάτω στο εισερχόμενο σήμα από το δορυφόρο Astra 1KR, το οποίο μεταδίδει σε μία περιοχή συχνοτήτων από 10,70–11,70 GHz, εντός ενός τυπικού εύρους συντονισμού IF του ευρωπαϊκού δέκτη 950-2.150 MHz, χρησιμοποιείται τοπική συχνότητα ταλαντωτή 9,75  GHz, παράγοντας μία ζώνη συχνοτήτων από 950-1.950 MHz.
Για την υψηλότερη περιοχή συχνοτήτων μετάδοσης που χρησιμοποιείται από τους Astra 2A και 2B (11,70–12,75 GHz), χρησιμοποιείται μια διαφορετική συχνότητα τοπικού ταλαντωτή για την μετατροπή της ζώνης εισερχόμενων συχνοτήτων. Συνήθως, χρησιμοποιείται μια συχνότητα τοπικού ταλαντωτή 10,60 GHz για τη  προς τα κάτω μετατροπή της ζώνης συχνοτήτων στην περιοχή 1.100–2.150 MHz, η οποία εξακολουθεί  να βρίσκεται στην περιοχή συντονισμού IF από 950-2.150MHz του δέκτη.
Σε μια εγκατάσταση κεραίας της ζώνης, οι συχνότητες μετάδοσης είναι συνήθως 3,7–4,2 GHz. Χρησιμοποιώντας μια συχνότητα τοπικού ταλαντωτή 5,50 GHz,  η IF θα είναι από 950-1.450MHz που είναι πάλι, μέσα στο εύρος συντονισμού IF του δέκτη.
Για τη λήψη φορέων (δηλ. των φερόντων συχνοτήτων) δορυφορικών τηλεοπτικών σημάτων ευρείας ζώνης, συνήθως εύρους 27 MHz, η ακρίβεια της συχνότητας του τοπικού ταλαντωτή του LNB, χρειάζεται  να είναι μόνο της τάξης των ± 500kHz. Έτσι μπορούν να χρησιμοποιηθούν διηλεκτρικοί ταλαντωτές χαμηλού κόστους (DRO). Για τη λήψη όμως φορέων σημάτων στενού εύρους ζώνης ή εκείνων που χρησιμοποιούν προηγμένες τεχνικές διαμόρφωσης, όπως 16-QAM, απαιτούνται τοπικοί ταλαντωτές LNB υψηλής σταθερότητας και χαμηλού θορύβου φάσης. Αυτοί χρησιμοποιούν σαν συχνότητα αναφοράς είτε το σήμα από έναν εσωτερικό κρυσταλλικό ταλαντωτή ή ένα εξωτερικό σήμα αναφοράς 10MHz, που προέρχεται από την εσωτερική μονάδα και έναν ταλαντωτή βρόχου κλειδώματος φάσης (PLL).
Χοανοκεραίες των μπλοκ χμηλού θορύβου (LNBF)
Με την εκτόξευση στην Ευρώπη του πρώτου δορυφόρου DTH εκπομπής (Direct To Home - Απευθείας Στο Σπίτι)  Astra 1A  από τον SES το 1988, λόγω της αναμενόμενης μαζικής αγοράς ο σχεδιασμός της κεραίας απλοποιήθηκε. Συγκεκριμένα, η χοανοκεραία (feedhorn) -που συλλέγει το σήμα του δορυφόρου που ανακλάται από το πιάτο και το κατευθύνει μέσω του κυματοδηγού στο LNB και ο πολωτής - που επιλέγει ανάμεσα στα διαφορετικά πολωμένα σήματα, συνδυάστηκαν με το ίδιο το LNB σε μία μόνο μονάδα, που ονομάζεται στην Ευρώπη LNB ή LNB-feedhorn (LNBF) ή ακόμα και "LNB τύπου" Astra. Η επικράτηση αυτών των συνδυασμένων μονάδων είχε σαν συνέπεια σήμερα ο όρος LNB να χρησιμοποιείται σε όλες τις μονάδες κεραίας που παρέχουν τη λειτουργία μετατροπής, με ή χωρίς τη χοανοκεραία. δεξιά|μικρογραφία|120x120εσ| LNBF για Sky Digital και Freesat στο Ηνωμένο Βασίλειο Ο τύπος Astra LNBF που περιλαμβάνει τη χοανοκεραία και τον πολωτή, είναι ο πιο κοινός. Στερεώνεται στο πιάτο χρησιμοποιώντας ένα βραχίονα που κρατάει ένα κολάρο περασμένο γύρω από το λαιμό του κυματοδηγού του LNB ανάμεσα στη χοανοκεραία και της ηλεκτρονικής πλακέτας. Η εξωτερική διάμετρος του λαιμού του LNB (που είναι ο κυματοδηγός) και επομένως η εσωτερική  διάμετρος  του κολλάρου στερέωσης του LNB είναι συνήθως 40 mm, αν και παράγονται και άλλα σε μεγέθη. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το "minidish" που πωλείται για χρήση με το Sky Digital και το Freesat χρησιμοποιεί LNBF με ενσωματωμένη τη βάση στήριξης.
Τα LNB χωρίς ενσωματωμένη χοανοκεραία είναι συνήθως εφοδιασμένα με μια φλάντζα (C120) γύρω από το στόμιο εισόδου του κυματοδηγού, που βιδώνεται σε μια αντίστοιχη φλάντζα στην έξοδο της χοανοκεραίας ή της μονάδας του πολωτή.
Πόλωση
Οι περισσότερες μεταδόσεις δορυφορικής τηλεόρασης σε όλο τον κόσμο, χρησιμοποιούν κάθετη και οριζόντια γραμμική πόλωση. Όμως στη Βόρεια Αμερική, οι μεταδόσεις DBS χρησιμοποιούν αριστερή και δεξιά κυκλική πόλωση. Εντός του κυματοδηγού ενός βορειοαμερικανικού DBS LNB υπάρχει μια πλάκα διηλεκτρικού υλικού για τη μετατροπή των αριστερά και δεξιά κυκλικά πολωμένων σήματων, σε κατακόρυφα και οριζόντια γραμμικά πολωμένα σήματα, έτσι ώστε, τα προκύπτοντα σήματα να μπορούν να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. δεξιά|μικρογραφία|120x120εσ| Ένα LNB  της ζώνης K u  της δεκαετίας του 1980 (με εικόνα θορύβου 2,18 dB ) χωρίς ενσωματωμένο επιλογέα πόλωσης αλλά  με προσαρμογέα WR75 για σύνδεση ξεχωριστού πολωτή και χοανοκεραίας Η κεραία λήψης του βρίσκεται μέσα στον κυματοδηγό LNB συλλέγει σήματα που είναι πολωμένα στο ίδιο επίπεδο με τον ανιχνευτή. Για να μεγιστοποιηθεί η ισχύς των επιθυμητών σημάτων (και για να ελαχιστοποιηθεί η λήψη ανεπιθύμητων σημάτων αντίθετης πόλωσης), ο ανιχνευτής ευθυγραμμίζεται με την πόλωση των εισερχόμενων σημάτων. Αυτό επιτυγχάνεται απλώς με την προσαρμογή της κλίσης του LNB δηλ. την περιστροφή του περιστροφή του περί τον άξονα του κυματοδηγού. Η απομακρυσμένη επιλογή μεταξύ των δύο πολώσεων και η αντιστάθμιση των ανακριβειών της γωνίας κλίσης, ήταν συνηθισμένη προσαρμογή ενός  πολωτή μπροστά από το στόμα του κυματοδηγού του LNB. Αυτός είτε περιστρέφει το εισερχόμενο σήμα με έναν ηλεκτρομαγνήτη τοποθετημένο γύρω από τον κυματοδηγό (ένας μαγνητικός πολωτής) είτε περιστρέφει μία ενδιάμεση κεραία μέσα στον κυματοδηγό χρησιμοποιώντας έναν σερβοκινητήρα (ένας μηχανικός πολωτής), αλλά σήμερα τέτοιοι ρυθμιζόμενοι πολωτές χρησιμοποιούνται σπάνια.
Η απλοποίηση του σχεδιασμού της κεραίας ου LNBF που συνόδευε τους πρώτους δορυφόρους εκπομπής Astra DTH στην Ευρώπη κατέληξε σε μια απλούστερη προσέγγιση στην επιλογή μεταξύ κατακόρυφων και οριζόντια πολωμένων σημάτων. Τα LNBF τύπου Astra έχουν δύο κεραίες μέσα στον κυματοδηγό, τοποθετημένες  σε ορθή γωνία μεταξύ τους, έτσι ώστε, όταν το LNB στερεωθεί στη βάση του με την σωστή κλίση ανάλογα, με την τοπική γωνία πόλωσης, η μία κεραία να συλλέγει τα οριζόντια σήματα και η άλλη τα κατακόρυφα και ένας ηλεκτρονικός διακόπτης (που ελέγχεται από την τάση της τροφοδοσίας του  LNB από το δέκτη: 13   V για κατακόρυφο και 18   V για οριζόντια) καθορίζει ποια πόλωση  οδηγείται  για ενίσχυση και μετατροπή block-down.
Τέτοια LNB μπορούν να λαμβάνουν όλες τις μεταδόσεις από έναν δορυφόρο χωρίς κινούμενα μέρη και με ένα μόνο καλώδιο συνδεδεμένο στον δέκτη. Έκτοτε έχουν γίνει ο πιο συνηθισμένος τύπος LNB που παράγεται.
Παλαιότεροι τύποι οικιακών LNB
Single LNB
Twin LNB
Dual LNB
Universal LNB
Η επιλογή συχνότητας του τοπικού ταλαντωτή γίνεται με τη χρήση ενός τόνου 22 kHz. Αν υπάρχει ο τόνος, τότε επιλέγεται η συχνότητα 10,6 GHz (και τα κανάλια της άνω ζώνης). Αν δεν υπάρχει ο τόνος τότε επιλέγεται η συχνότητα 9,75 GHz (και τα κανάλια της κάτω ζώνης).
Single Universal LNB
Το Single Universal LNB δίνει σήμα σε ένα μόνο δέκτη.
Twin Universal LNB
Octo Universal LNB
Quattro Universal LNB
Όπως περιεγράφηκε παραπάνω το Single Universal LNB επιλέγει μπάντα (άνω ή κάτω) και πόλωση (οριζόντια ή κατακόρυφη). Ως εκ τούτου έχουμε 4 διαφορετικούς συνδυασμούς μπάντας-πόλωσης. Το Quattro Universal LNB εξωτερικά μοιάζει με το Quad Universal LNB μια και έχει επίσης 4 εξόδους. Όμως κάθε έξοδος είναι διαφορετική. Κάθε έξοδος δίνει διαφορετικό συνδυασμό μπάντας-πόλωσης. Οι έξοδοι του έχουν ως εξής.
LNB μπάντας C
C band Single LNB
C band Twin LNB
Μεταγενέστεροι τύποι LNB
Monoblock LNB (ή αλλιώς Dual horn LNB)
LNB της ζώνης C
Δίνεται εδώ ένα παράδειγμα LNB της ζώνης C που χρησιμοποιείται στη Βόρεια Αμερική:
Τυπικό LNB της ζώνης Ku της Βόρειας Αμερικής
Ακολουθεί ένα παράδειγμα τυπικού γραμμικού LNB:
Universal LNB ("Astra" LNB)
αριστερά|μικρογραφία|120x120εσ| LNBF τύπου Astra Στην Ευρώπη, καθώς ο SES εκτόξευσε τη δεκαετία του 1990 περισσότερους δορυφόρους Astra στην τροχιακή θέση των 19,2 ° E, το εύρος των συχνοτήτων κατερχόμενης ζεύξης που χρησιμοποιούταν στη ζώνη FSS (10,70–11,70GHz) αυξήθηκε πέρα από αυτό που καλύπτονται από τα τυπικά LNB και τους δέκτες της εποχής. Η λήψη σημάτων από το Astra 1D απαιτούσε επέκταση του εύρους συντονισμού IF των δεκτών από 950-1.950 MHz σε 950-2.150 MHz και αλλαγή της τοπικής συχνότητας ταλαντωτή LNB από το συνηθισμένο 10 GHz σε 9,75 GHz (τα λεγόμενα "Ενισχυμένα" LNB).
Η εκτόξευση του Astra 1E και των επόμενων δορυφόρων έκανε αναγκαία την εισαγωγή ενός LNB που θα λαμβάνει ολόκληρο το εύρος συχνοτήτων 10,70–12,75  GHz, το "Universal" LNB.
Παράδειγμα ενός Universal LNB που χρησιμοποιείται στην Ευρώπη:
LNB DBS Βόρειας Αμερικής
Ακολουθεί ένα παράδειγμα ενός LNB που χρησιμοποιείται για το DBS :
LNB ζώνης Ka
LNB ζώνης Κα 13V δεξιόστροφη 20,2-21,2 GHz 18V αριστερόστροφη 20,-21,2 GHz τοπικός ταλαντωτής 19,25  GHz IF out 950–1.950   MHz
13V δεξιόστροφη 21,2–22,2  GHz 18V αριστερόστροφη 21,2–22,2  GHz τοπικός ταλαντωτής 20,25 ΕΑΝ 950–1.950  MHz
Norsat Ka συγκρότημα 13V δεξιόστροφη 18.2–19.2  GHz 18V αριστερόστροφη 18.2–19.2  GHz τοπικός ταλαντωτής 17,25 ΕΑΝ 950–1.950  MHz
LNB πολλαπλών εξόδων
δεξιά|μικρογραφία|120x120εσ| Ένα LNBF οκτώ εξόδων, ή ένα octo LNBF,
Διπλά (Dual), Δίδυμα (Twin), Tετραπλά (quad) και Oκταπλά (octo) LNB
μικρογραφία|120x120εσ| Ένα διπλό Universal LNB με φλάντζα C120, για τη σύνδεση ξεχωριστής χοανοκεραίας Τα LNB αυτά είναι LNB με μία μόνο χοανοκεραία, αλλά πολλές εξόδους για σύνδεση σε πολλούς δορυφορικούς δέκτες  (είτε σε ξεχωριστούς δορυφορικούς δέκτες ή εντός του ίδιου δέκτη όπως στην περίπτωση ενός δέκτη PVR με δύο δέκτες-tuners). Συνήθως, έχουν δύο, τέσσερις ή οκτώ εξόδους. Κάθε μία έξοδος του LNB ανταποκρίνεται στα σήματα επιλογής πόλωσης και ζώνης συχνοτήτων, του δορυφορικού δέκτη πάνω στον οποίο συνδέεται, ανεξάρτητα από τις άλλες εξόδους και "εμφανίζεται" στο δέκτη ως ξεχωριστό LNB. Ένα τέτοιο LNB συνήθως μπορεί να παίρνει την ισχύ τροφοδοσίας του, που είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του, από έναν δέκτη συνδεδεμένο σε οποιαδήποτε από τις εξόδους του. Οι τυχόν αχρησιμοποίητες έξοδοι του LNB μπορεί να παραμείνουν ασύνδετες (αλλά πρέπει να στεγανοποιηθούν για την προστασία ολόκληρου του LNB από την υγρασία).
Σημείωση: Στις ΗΠΑ, ένα LNB με δύο εξόδους ονομάζεται "διπλό LNB-Dual LNB", αλλά στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο όρος "διπλό -Dual LNB" ιστορικά περιέγραφε ένα LNB με δύο εξόδους, η κάθε μία από τις οποίες παράγει μία μόνο πόλωση, για σύνδεση σε ένα πολυδιακόπτη-multiswitch (ο όρος και τα LNB έμειναν εκτός χρήσης με την εισαγωγή του Universal LNB και του ισοδύναμου multiswitch, του quattro LNB - δείτε παρακάτω). Σήμερα το "dual LNB" (και "dual feed") περιγράφει κεραίες για λήψη από δύο δορυφορικές θέσεις, χρησιμοποιώντας είτε δύο ξεχωριστά LNB, είτε ένα μόνο LNB Monoblock με δύο χοανοκεραίες. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο όρος «δίδυμη έξοδος LNB», ή απλά «δίδυμο LNB», χρησιμοποιείται συνήθως για ένα LNB με μία μόνο χαονοκεραία, αλλά δύο ανεξάρτητες εξόδους.
Τετραπλό (Quattro) LNB
Είναι ένας ειδικός τύπος LNB (δεν πρέπει να συγχέεται με το Quad LNB) που προορίζεται για χρήση σε μια κοινόχρηστη εγκατάσταση πιάτων για την παροχή σημάτων σε οποιονδήποτε αριθμό δεκτών. Ένα quattro LNB έχει μία μοναδική χοανοκεραία και τέσσερις εξόδους, η κάθε μία από τις οποίες παρέχει μόνο μία από τις υποζώνες Ku (χαμηλή ζώνη-οριζόντια πόλωση, χαμηλή ζώνη-κατακόρυφη πόλωση, υψηλή ζώνη -οριζόντια πόλωση, υψηλή ζώνη-κατακόρυφη πόλωση) σε έναν πολυδιακόπτη ή μια συστοιχία από πολυδιακόπτες, οι οποίοι στη συνέχεια παρέχουν σε κάθε συνδεδεμένο δέκτη, όποια από τις τέσσερεις υποζώνες ζητάει.
Παρόλο που ένα quattro LNB συνήθως μοιάζει οπτικά με ένα τετραπλό LNB, δεν μπορεί (λογικά) να συνδεθεί απευθείας με δέκτες. Σημειώστε ξανά τη διαφορά μεταξύ ενός τετραπλού και ενός Quattro LNB: Ένα τετραπλό LNB μπορεί να οδηγήσει τέσσερις δέκτες απευθείας, με κάθε έξοδο του να παρέχει σήματα από ολόκληρη τη ζώνη Ku. Ένα quattro LNB προορίζεται για σύνδεση σε έναν πολυδιακόπτη, σε ένα κοινό σύστημα διανομής πιάτων και κάθε έξοδος παρέχει μόνο το ένα τέταρτο των σημάτων ζώνης Ku. μικρογραφία|134x134εσ| Ένα SCR LNB με τρεις κοννέκτορες SCR για αλυσιδωτή σύνδεση πολλών δεκτών
Δρομολογητής δορυφορικού καναλιού (SCR) ή LNB ενός μόνο καλωδίου (unicable LNBs)
Πολλοί δέκτες μπορούν επίσης να τροφοδοτηθούν από δορυφορικό δρομολογητή καναλιού (SCR) ή unicable LNB σε ένα σύστημα διανομής ενός μόνο καλωδίου. Ένα Unicable LNB έχει μία μόνο έξοδο, αλλά λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο σε σχέση με τα τυπικά LNB: Τροφοδοτεί πολλούς δέκτες αλυσιδωτά με ένα μόνο ομοαξονικό καλώδιο.
Αντί για κάτω μετατροπή της συχνότητας ολόκληρου το λαμβανόμενου φάσματος, ένα SCR LNB μετατρέπει ένα μικρό τμήμα του λαμβανόμενου σήματος (ισοδύναμο με το εύρος ζώνης ενός μεμονωμένου αναμεταδότη στον δορυφόρο) που έχει επιλεγεί από το δέκτη σύμφωνα με μια εντολή συμβατή με DiSEqC, για έξοδο σε μία σταθερή συχνότητα στο IF. Μπορούν να εκχωρηθούν έως και 32 δέκτες διαφορετικής συχνότητας στο εύρος IF και για καθένα, το SCR LNB μετατρέπει προς τα κάτω τον αντίστοιχο μεμονωμένο αναμεταδότη.
Τα περισσότερα SCR LNBs περιλαμβάνουν επίσης είτε έναν τρόπο λειτουργίας παλαιού τύπου είτε μια ξεχωριστή έξοδο παλαιού τύπου που παρέχει το λαμβανόμενο φάσμα με τον συμβατικό τρόπο αφού το έχει κάνει κάτω μετατροπή. δεξιά|μικρογραφία|120x120εσ| Ένα LNB οπτικών ινών (με συνδετήρα οπτικών ινών και συμβατικό F-συνδετήρα για την παροχή ισχύος)
LNB Ευρείας Ζώνης (Wideband LNB)
Στην αγορά εμφανίζονται Universal Wideband LNBs ASTRA με συχνότητα τοπικού ταλαντωτή 10,40 ή 10,41GHz. Η ενδιάμεση ζώνη συχνοτήτων είναι πολύ ευρύτερη απ' ότι σε ένα συμβατικό LNB, καθώς δεν χωρίζονται η υψηλή και χαμηλή ζώνη.
Τα σήματα Wideband LNB μπορούν να γίνουν αποδεκτά από νέους δέκτες ευρείας ζώνης και από νέα συστήματα SCR (π.χ. Inverto / Fuba, Unitron, Optel, GT-Sat / Astro), με ή χωρίς οπτική μετάδοση. Τα σήματα ευρείας ζώνης μπορούν να μετατραπούν σε συμβατικά σήματα quattro και αντιστρόφως.
Τον Φεβρουάριο του 2016, η BSkyB παρουσίασε ένα νέο LNB συμβατό μόνο με τον ευρείας ζώνης νέο δέκτη τους. Αυτό το LNB διαθέτει μία θύρα για όλα τα κάθετα πολωμένα κανάλια τόσο της χαμηλής όσο και της υψηλής ζώνης, και μια άλλη θύρα για όλα τα οριζόντια πολωμένα κανάλια της χαμηλής και της υψηλής ζώνης. Το βασικό μοντέλο έχει μόνο 2 συνδέσεις και πιθανώς έχει τοπικό ταλαντωτή 10,41GHz με ενδιάμεση συχνότητα 290-2340MHz από είσοδο 10.7–12.75  GHz. Αυτό το LNB φαίνεται να είναι το ίδιο με το ASTRA Universal Wideband LNB της Unitron. Απαιτούνται δύο καλώδια για πρόσβαση σε όλα τα κανάλια. Στο πλαίσιο Sky Q, πολλαπλοί δέκτες μπορούν να επιλέξουν πολλά κανάλια, περισσότερα από τα συνηθισμένα δύο για συστήματα διπλού ομοαξονικού. Αυτός ο τύπος LNB δεν είναι συμβατός με το πιο κοινό Astra Universal LNB που χρησιμοποιείται στο Ηνωμένο Βασίλειο ,που σημαίνει ότι το LNB αλλάζει κατά τη διάρκεια της αναβάθμισης. Υπάρχει ένα μοντέλο του LNB με 6 συνδέσεις, 2 για το Sky Q και 4 Astra Universal LNB για χρήστες με πολλά συστήματα παλαιού τύπου, όπως το Freesat εκτός από το Sky Q. Σε περιπτώσεις που είναι δυνατό ένα μόνο καλώδιο, όπως πολυκατοικίες, μπορούν να χρησιμοποιηθούν πολυδιακόπτες συμβατοί με Sky Q, οι οποίοι αντ ' αυτού χρησιμοποιούν BSkyB SCR.
LNB οπτικών ινών
Τα LNB στα δορυφορικά συστήματα όπου η διανομή γίνεται με οπτικές ίνες λειτουργούν με παρόμοιο τρόπο με τα συμβατικά ηλεκτρικά LNB, εκτός του ότι και οι τέσσερις υποζώνες ολόκληρης της ζώνης Ku  από 10,70-12,75GHz και των δύο πολώσεων υφίστανται ταυτόχρονη μετατροπή συχνότητας προς τα κάτω. Και οι τέσερεις υποζώνες δημιουργούν μία περιοχή συχνοτήτων ενδιάμεσης συχνότητας από 0,95 έως 5,45GHz με εύρος 4,5GHz. Το σήμα αυτό με τη βοήθεια ενός οπτικού Λέιζερ ημιαγών δημιουργεί ένα οπτικό σήμα το οποίο και στέλνεται σε ένα καλώδιο οπτικών ινών.
Στον δέκτη, το οπτικό σήμα μετατρέπεται σε ηλεκτρικό σήμα για "εμφάνιση" στον δέκτη, όπως συμβαίνει στα συμβατικά LNB.
Monoblock LNB
δεξιά|μικρογραφία|120x120εσ| Ένα μονομπλόκ διπλής εξόδου LNBF για Astra 19,2 ° E και Hot Bird με προσαρμογέα μεγέθους γιακά Ένα μονομπλόκ LNB είναι μία συσκευή που περιλαμβάνει δύο, τρία ή τέσσερα LNB και έναν διακόπτη DiSEqC. Είναι έτσι σχεδιασμένο ώστε να λαμβάνει σήματα από δύο, τρεις ή τέσσερις δορυφόρους που βρίσκονται σε γειτονικές μεταξύ τους θέσεις και να τροφοδοτούν τον δέκτη με το επιλεγμένο σήμα. Οι χοανοκεραίες των LNB βρίσκονται σε σταθερή απόσταση μεταξύ τους για τη λήψη δορυφόρων μιας συγκεκριμένης τροχιακής απόστασης (συχνά 6 °, αλλά και 4 °). Αν και η ίδια λειτουργικότητα μπορεί να επιτευχθεί με ξεχωριστά LNB και διακόπτες, ένα μονομπλόκ LNB, κατασκευασμένο σε μία μονάδα, είναι πιο βολικό για εγκατάσταση και επιτρέπει στις χοανοκεραίες να είναι πιο κοντά μεταξύ τους απ' ότι αν χρησιμοποιούνται μεμονωμένα LNBs (συνήθως διαμέτρου 60 mm). Η απόσταση μεταξύ των χοανοκεραιών εξαρτάται από τον τροχιακό διαχωρισμό των δορυφόρων που θα ληφθούν, τη διάμετρο και την εστιακή απόσταση του χρησιμοποιούμενου πιάτου και τη θέση του χώρου λήψης σε σχέση με τους δορυφόρους. Έτσι, τα μονομπλόκ LNB είναι συνήθως μια συμβιβαστική λύση σχεδιασμένη να λειτουργεί με τυπικά πιάτα σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Για παράδειγμα, σε περιοχές της Ευρώπης, τα μονομπλόκ που έχουν σχεδιαστεί για τη λήψη των δορυφόρων Hot Bird και Astra 19,2 ° E είναι δημοφιλή επειδή επιτρέπουν τη λήψη και των δύο δορυφόρων σε ένα μόνο πιάτο χωρίς να απαιτείται ένα ακριβό, αργό και θορυβώδες μηχανοκίνητο πιάτο. Ένα παρόμοιο πλεονέκτημα παρέχεται από το duo LNB για ταυτόχρονη λήψη σημάτων και από τις θέσεις Astra 23,5 ° E και Astra 19,2 ° E.
Υπάρχουν επίσης διαθέσιμες μονάδες τριπλού μονομπλόκ LNB, οι οποίες επιτρέπουν στους χρήστες να λαμβάνουν τρεις δορυφόρους, για παράδειγμα Hotbird 13 ° E, Eutelsat 16 ° E και Astra 19.2 ° E.
Και υπάρχουν επίσης διαθέσιμες τέσσερις μονάδες LNB monoblock τεσσάρων χοανοκεραιών, οι οποίες επιτρέπουν στους χρήστες να λαμβάνουν σήματα από τέσσερις δορυφόρους, για παράδειγμα τους Eurobird 9 ° E, Hotbird 13 ° E, Astra 19,2 ° E και Astra 23,5 ° E.
Χαμηλές θερμοκρασίες
Σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, είναι πιθανό να παγώσει σε ένα LNB η υγρασία, προκαλώντας τη συσσώρευση πάγου. Αυτό είναι πιθανό να συμβεί, μόνο όταν το LNB δεν λαμβάνει ισχύ από το δορυφορικό δέκτη (δηλαδή, δεν παρακολουθούνται προγράμματα). Όταν λειτουργεί το LNB η θερμότητα που παράγεται κατά τη λειτουργία των κυκλωμάτων του εμποδίζει την δημιουργία πάγου.
Για να αντιμετωπιστεί αυτό, πολλοί δορυφορικοί δέκτες παρέχουν την επιλογή να διατηρείται το LNB σε λειτουργία, ενώ ο δέκτης είναι σε κατάσταση αναμονής. Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα LNB διατηρούνται σε λειτουργία, επειδή αυτό βοηθά και στη σταθεροποίηση της θερμοκρασίας τους και, ως εκ τούτου, της τοπικής συχνότητας του ταλαντωτή από τη θερμότητα που παράγεται από το κύκλωμα του LNB. Στην περίπτωση δεκτών BSkyB του Ηνωμένου Βασιλείου, το LNB παραμένει σε λειτουργία ενώ βρίσκεται σε κατάσταση αναμονής, έτσι ώστε ο δέκτης να μπορεί να λαμβάνει ενημερώσεις υλικολογισμικού και ενημερώσεις του Ηλεκτρονικού οδηγού προγράμματος. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το LNB που είναι συνδεδεμένο σε δέκτη δικτύου Dish παραμένει σε λειτουργία, ώστε το σύστημα να μπορεί να λαμβάνει ενημερώσεις λογισμικού και υλικολογισμικού και πληροφορίες μέσω του αέρα τη νύχτα. Στην Τουρκία, ένα άλλο LNB τύπου  Digiturk MDU παραμένει συνδεμένο στην τροφοδοσία για τη λήψη περιεχομένου VOD, υλικολογισμικού STB, δεδομένων EPG και κλειδιών συνδρομητικής τηλεόρασης για την παρακολούθηση
Πηγές
Κατηγορία:Κεραίες Κατηγορία:Τηλεοπτική τεχνολογία Κατηγορία:Τηλεπικοινωνιακός εξοπλισμός
Κρίστμεμελ
Το Κρίστμεμελ (Λατινικά: Christi Memela, Kyrsmemel, Kirsmomela) ήταν συνοριακό φρούριο (Ordensburg) των Τευτόνων Ιπποτών ευρισκόμενο επί των όχθων του Ποταμού Νεμάν. Ανεγέρθηκε με την χρήση ως δομικών υλικών ξύλου και χώματος μεταξύ της 8ης και της 22ης Απριλίου του 1313, από τον Μέγα Μάγιστρο Καρλ φον Τριρ. Το Κρίστμεμελ, με φρουρά περίπου 400 ανδρών, είχε ως στόχο να αποτελέσει βάση για περαιτέρω επιθέσεις στην διάρκεια της Λιθουανικής Σταυροφορίας εναντίον της παγανιστικής Σαμογιτίας και του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας.
Κατά την διάρκεια της ανέγερσης, οι Ιππότες χρησιμοποίησαν πλοία για την κατασκευή γέφυρας επί του Ποταμού Νεμάν. Μετά το πέρας της ανέγερσης, οι Ιππότες επιτέθηκαν εναντίον κοντινού Λιθουανικού φρουρίου στο Μπίζενε, ωστόσο απέτυχαν να το καταλάβουν. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1315, ο Μέγας Δούκας της Λιθουανίας, Βυτένις, πραγματοποίησε πολιορκία του Κρίστμεμελ. Χρησιμοποίησε πολιορκητικές μηχανές, ενώ διέθετε, επίσης, Σλάβους τοξότες. Ωστόσο, η διάρκειας δεκαεπτά ημερών πολιορκία απέβη ανεπιτυχής και λύθηκε μία, μόλις, ημέρα, προτού καταφθάσουν Τευτονικές ενισχύσεις. Οι Ιππότες επιτέθηκαν, στην συνέχεια, εναντίον Λιθουανικού φρουρίου στη Γιουνιγκέντα, ενώ χρησιμοποίησαν αιχμαλώτους για την ανακατασκευή του Κρίστμεμελ. Η συγκεκριμένη πολιορκία αποτέλεσε την ύστατη πολεμική δράση του Βυτένις, ο οποίος πιθανώς απεβίωσε το 1316. Το 1316, περίπου 80 άνδρες προερχόμενοι από την φρουρά του Κρίστμεμελ επιτέθηκαν εναντίον 80 Λιθουανών ανδρών οι οποίοι επέστρεφαν από τον Μπίζενε. Οι Λιθουανοί, με εξαίρεση πέντε εξ'αυτών, σκοτώθηκαν στο σύνολό τους.
Τον Ιούλιο του 1324, περίπου 400 Λιθουανοί επιχείρησαν να επιτεθούν εναντίον του φρουρίου κατόπιν αιφνιδιασμού. Ωστόσο, ντόπιος κάτοικος ενημέρωσε σχετικά την φρουρά, οι Λιθουανοί παγιδεύτηκαν και ηττήθηκαν, ενώ ο ηγέτης τους σκοτώθηκε, με τους υπόλοιπους βιαστικά να υποχωρούν. Ο Γερμανός χρονικογράφος Πέτερ φον Ντούσμπουργκ κατέγραψε μια πράξη παγανιστικής πίστεως: όταν οι Λιθουανοί επέστρεψαν στο κάστρο προκειμένου να διεκδικήσουν το σώμα του ηγέτη τους, ως απάντηση έλαβαν βροχή από βέλη εκ μέρους των Τευτόνων. Παρά το γεγονός πως είχαν υποστεί βαριές απώλειες, οι παγανιστές πέτυχαν να φυγαδεύσουν το σώμα. Το 1328, το Κρίστμεμελ εγκαταλείφθηκε, ενώ η φρουρά του μεταφέρθηκε στο Κάστρο του Κλάιπεντα. Ο Πέτερ φον Ντούσμπουργκ ισχυρίζεται πως το φρούριο επλήγη από "κινούμενη γη", το οποίο πιθανώς να σημαίνει διάβρωση ή κατολίσθηση λάσπης.
Η ακριβής τοποθεσία του Κρίστμεμελ είναι άγνωστη. Η πλειοψηφία των ιστορικών έχει ταυτοποιήσει το φρούριο με πρώην οχυρωμένο λόφο πλησίον του Σκιρσνεμούνε. Ως αποτέλεσμα, η τοποθεσία του φρουρίου θα ήταν επί της δεξιάς όχθης του Ποταμού Νεμάν - τη Λιθουανική πλευρά της φυσικής πρώτης γραμμής των πολεμικών επιχειρήσεων. Κατάλοιπα του συγκεκριμένου οχυρωμένου λόφου παρασύρθηκαν το 1946 κατά την διάρκεια ανοιξιάτικων πλημμυρών. Αργότερα, το χωριό του Σκιρσνεμούνε δημιουργήθηκε πλησίον της συγκεκριμένης τοποθεσίας, επιτρέποντάς του να διεκδικήσει την Τευτονική κληρονομιά του. Άλλοι ιστορικοί έχουν προτείνει εναλλακτικές τοποθεσίες όπως, μεταξύ άλλων, το Μασταϊτσιάι (Δημοτικό Διαμέρισμα Σάκιαϊ) και το Κάστρο του Πανεμούνε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα του Τευτονικού Τάγματος Κατηγορία:Πρώην κάστρα στη Λιθουανία Κατηγορία:14ος αιώνας στη Λιθουανία Κατηγορία:14ος αιώνας στο Κράτος του Τευτονικού Τάγματος
Αεροφωτογράφιση από περιστέρια
μικρογραφία|Ένα περιστέρι με μια γερμανική φωτογραφική μηχανή μινιατούρα, πιθανότατα η λήψη της ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Η αεροφωτογράφιση από περιστέρια αποτελεί μέρος της γενικότερης τεχνικής της αεροφωτογράφισης, που επινοήθηκε κατά το 1907 από τον Γερμανό φαρμακοποιό Γιούλιους Νόιμπρονερ (Julius Neubronner), ο οποίος χρησιμοποιούσε ταχυδρομικά περιστέρια για να παραδίδει φάρμακα σε ασθενείς. Σε ένα οικόσιτο περιστέρι φοριόταν σύστημα με λουριά κι αλουμινένιο θώρακα, στο οποίο είχε προστεθεί μια ελαφριά φωτογραφική μηχανή-μινιατούρα που λειτουργούσε με χρονοδιακόπτη. Η αίτηση ευρεσιτεχνίας (πατέντα) που υπέβαλε ο Νόιμπρονερ απορρίφθηκε αρχικά, όμως εν τέλει του παραχωρήθηκε τον Δεκέμβριο του 1908, όταν προσκόμισε αρκετά πειστήρια ότι οι φωτογραφίες είχαν πράγματι τραβηχτεί με το τρόπο αυτό από τα περιστέρια του. Τη μέθοδό του και την τεχνική της την κοινοποίησε στη Διεθνή Φωτογραφική Έκθεση της Δρέσδης του 1909, και κατάφερε να πουλήσει μερικές από τις φωτογραφίες του ως καρτ-ποστάλ στη Διεθνή Έκθεση Αεροπλοΐας της Φρανκφούρτης και στη Διεθνή Έκθεση Paris Air Show του 1910 και 1911.
Αρχικά, η δυνατότητα της αεροφωτογράφισης με περιστέρια έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον στρατό για λόγους αναγνώρισης από αέρος. Δοκιμές σε πεδία μάχης κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο παρείχαν ενθαρρυντικά αποτελέσματα και η χρήση επιπρόσθετης βοηθητικής τεχνολογίας με κινητούς περιστερώνες για τα ταχυδρομικά περιστέρια αύξησε το αντίκτυπο. Χάρη στην ταχύτατη τελειοποίηση του τομέα της αεροναυτιλίας κατά τον πόλεμο, το ενδιαφέρον του στρατού για την αεροφωτογράφιση από περιστέρια εξασθένισε και ο Νόιμπρονερ εγκατέλειψε τα πειράματά του. Η ιδέα του αναβίωσε για λίγο κατά την δεκαετία του 1930 από έναν Ελβετό ωρολογοποιό, καθώς και από τον Γερμανικό και το Γαλλικό στρατό σύμφωνα με πληροφορίες. Αν και εκμεταλλεύθηκαν τα πολεμικά περιστέρια κατά κόρον κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, είναι αβέβαιο ως ποιον βαθμό χρησιμοποιήθηκαν άλλα πτηνά κατά την αναγνώριση από αέρος, ή αν υπήρξαν καν. Η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) των Ηνωμένων Πολιτειών δημιούργησε αργότερα μια κάμερα που την τροφοδοτούσε με ενέργεια μια μπαταρία, ειδικά σχεδιασμένη για κατασκοπευτική φωτογράφιση του εχθρού από τα περιστέρια, όμως οι ακριβείς λεπτομέρειες της χρήσης της παραμένουν εμπιστευτικές.
Η κατασκευή μιας επαρκούς, μικρής και ελαφριάς φωτογραφικής μηχανής, καθώς και η εκπαίδευση και χειραγώγηση των πτηνών να μεταφέρουν τα απαιτούμενα βάρη, παρουσίασε μεγάλες προκλήσεις, όπως και ο περιορισμένος έλεγχος της θέσης των περιστεριών, του προσανατολισμού τους και της ταχύτητάς τους κατά τη λήψη των φωτογραφιών. Στα 2004, το τηλεοπτικό δίκτυο BBC (British Broadcasting Corporation) τοποθέτησε τηλεοπτικές κάμερες μινιατούρες σε γεράκια και διπλοσάινα για να αποκτήσει ζωντανά στιγμιότυπα. Σήμερα κάποιοι ενθουσιώδεις ερευνητές και καλλιτέχνες κάνουν χρήση των crittercams (οργάνων μέτρησης θέσης, επιτάχυνσης, θερμοκρασίας κλπ. που εμπεριέχουν και μικρή κάμερα) που τοποθετούνται σε διάφορα είδη ζώων.
Καταβολές
μικρογραφία|169x169εσ|Οικόσιτο περιστέρι 4 ετών που ολοκλήρωσε 15 ανυψώσεις σε αερόστατο Οι πρώτες αεροφωτογραφίες τραβήχτηκαν το 1858 από τον Ναντάρ (Nadar), έναν αεροναύτη, ενώ στον Τζέιμς Γουάλας Μπλακ (James Wallace Black) αποδίδονται οι παλαιότερες αεροφωτογραφίες που έχουν διασωθεί, το 1860, επίσης τραβηγμένες από αερόστατο. Η πρόοδος στο τομέα των φωτογραφικών εξελίξεων συνεχιζόταν, ώσπου στα τέλη του 19ου αιώνα μερικοί πρωτοπόροι τοποθέτησαν κάμερες σε μη επανδρωμένα ιπτάμενα αντικείμενα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1880, ο Άρθουρ Μπατούτ (Arthur Batut) πειραματίστηκε με την αεροφωτογραφία με τη χρήση χαρταετού. Πολλοί τον ακολούθησαν, και οι φωτογραφίες υψηλής ευκρίνειας της Βοστώνης που τράβηξε ο Γουίλιαμ Άμπνερ Έντυ (William Abner Eddy) στα 1896 τον έκαναν διάσημο. Ο Αμεντέ Ντενίζ (Amédée Denisse, Γάλλος φωτογράφος, εικονογράφος, πυροτεχνουργός και ευρεσιτέχνης) εξόπλισε έναν πύραυλο με κάμερα και αλεξίπτωτο το 1888, κι ο Άλφρεντ Νόμπελ (Alfred Nobel) επίσης χρησιμοποίησε τη αεροφωτογράφηση με τη χρήση πυραύλου στα 1897.
Τα οικόσιτα περιστέρια χρησιμοποιούνταν κατά κόρον κατά τη περίοδο του 19ου και 20ου αιώνα μ.Χ., τόσο για χρήση στο πολιτικό ταχυδρομείο περιστεριών όσο και στο πολεμικό ταχυδρομείο περιστεριών. Κατά τη διάρκεια του Φραγκο-Πρωσικού Πολέμου του 1870, το τότε περιβόητο ταχυδρομείο περιστεριών του Παρισίου μετέφερε έως και 50 000 τηλεγραφήματα σε μορφή μικροφίλμ ανά πτήση από την Τουρς έως και την πολιορκημένη πρωτεύουσα. Στο σύνολο, 150000 ατομικά προσωπικά τηλεγραφήματα και κρατικά δέματα στάλθηκαν. Σε ένα πείραμα του 1889 που διεξήχθη στoν Τεχνικό Σύλλογο της Αυτοκρατορικής Ρωσίας στην Αγία Πετρούπολη, ο επικεφαλής του σώματος των Ρώσων αεροναυπηγών τράβηξε αεροφωτογραφίες από ένα μπαλόνι κι έστειλε το εμφανισμένο αρνητικό φιλμ κολλωδίου πίσω στο έδαφος χρησιμοποιώντας ένα ταχυδρομικό περιστέρι.
Γιούλιους Νόιμπρονερ
right|thumb|Γιούλιους Νόιμπρονερ (1914) Στα 1903 ο Γιούλιους Νόιμπρονερ, Γερμανός φαρμακοποιός στη πόλη Κρόνμπεργκ κοντά στη Φρανκφούρτη, αποφάσισε να συνεχίσει μια πρακτική που ξεκίνησε ο πατέρας του μισό αιώνα νωρίτερα και έλαβε συνταγογράφηση από ένα σανατόριο στην κοντινή πόλη Φάλκενσταϊν με ταχυδρομικά περιστέρια, (το ταχυδρομείο περιστεριών έκλεισε τρία χρόνια αφού έκλεισε και το σανατόριο). Παρέδιδε φάρμακα που ήταν επείγοντα, βάρους έως και 75 γραμμαρίων (2,6 ουγγιών) χρησιμοποιώντας την ίδια μέθοδο, τοποθετώντας κάποια από τα περιστέρια του στον χονδρέμπορό του στη Φρανκφούρτη ώστε να βγάλει κέρδος ο ίδιος από τις άμεσες παραδόσεις. Όταν ένα από τα περιστέρια του έχασε τον προσανατολισμό του μέσα στην ομίχλη και μυστηριωδώς κατέληξε, καλοταϊσμένο, τέσσερις βδομάδες αργότερα, στον τελικό προορισμό του, ο Νόιμπρονερ εμπνεύστηκε από την ιδέα να τα εξοπλίσει με αυτόματες μηχανές που θα κατέγραφαν τη διαδρομή τους. Αυτή η σκέψη τον οδήγησε να ενσωματώσει τα δύο του χόμπι σε ένα νέο «διπλό σπορ» που θα συνδύαζε την αγάπη του για τα ταχυδρομικά περιστέρια και την ερασιτεχνική φωτογράφηση. Αργότερα ο Νόιμπρονερ έμαθε ότι το περιστέρι του το είχε υπό την προστασία του ένας σεφ εστιατορίου στη πόλη Βισμπάντεν.