cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάνις Τσάκστε
Νεανικά χρόνια
Ο Τσάκστε γεννήθηκε στην ενορία Λιελσεσάβα (τώρα Βιεστούρι) της περιοχής Γιέλγκαβα. Ήταν γιος αγρότη. Έλαβε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο Δημοτικό Σχολείο της Αγίας Άννας και εισήλθε στην Ακαδημία Πετρίνα στη Γιέλγκαβα, όπου συμμετείχε σε μαθητικές «βραδιές» υπερασπίζοντας τα νεολετονικά ιδεώδη. Μετά την αποφοίτησή του το 1882, εισήλθε στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου της Μόσχας. Ενώ σπούδαζε στη Μόσχα, ο Τσάκστε ίδρυσε μια τοπική Λετονική Φοιτητική Εταιρεία το 1883, η οποία αργότερα έγινε η ακαδημαϊκή αδελφότητα "Austrums" και συμμετείχε ενεργά στις δραστηριότητες της τοπικής λετονικής κοινότητας μαζί με τους Κρισγιάνις Βάλντεμαρς και Φρίτσις Μπριβζεμνιέκς. Ο Τσάκστε αποφοίτησε το 1886 και επέστρεψε στη Γιέλγκαβα.
Καριέρα και είσοδος στην πολιτική
Μετά την αποφοίτησή του από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης, εργάστηκε στο νομικό τμήμα του Κυβερνείου Κούρλαντ και, από το 1888, ως γιατρός στη Γιέλγκαβα. Το 1889 έγινε εκδότης της εφημερίδας «Tēvija», η οποία έγινε μια από τις πιο πολυδιαβασμένες λετονόφωνες εφημερίδες στο Κούρλαντ. Το 1895 έγινε ένας από τους κύριους διοργανωτές του 4ου Παν- Λεττονικού Φεστιβάλ Τραγουδιού στη Γιέλγκαβα, και εν μέρει χρηματοδότησε την εκδήλωση από την τσέπη του. Κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του 1905 συνεργάστηκε σε ένα έργο για τη δημιουργία λετονικής εθνικής αυτονομίας εντός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. αριστερά|μικρογραφία|219x219εσ| Ο Γιάνις Τσάκστε το 1906 Το 1906 εξελέγη στην Πρώτη Κρατική Δούμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας όπου εντάχθηκε στο φιλελεύθερο Συνταγματικό Δημοκρατικό Κόμμα. Όταν ο τελευταίος διαλύθηκε από τον τσάρο, ο Τσάκστε ήταν ένα από τα 166 μέλη του, που υπέγραψαν το λεγόμενο Μανιφέστο του Βίμποργκ, καλώντας για μη βίαιη αντίσταση στο τσαρικό καθεστώς. Ως αποτέλεσμα, συνελήφθη μαζί με άλλα πρώην μέλη της Δούμας και, μετά τη δίκη, εξέτισε τρεις μήνες φυλάκιση.
Το 1915 ο Τσάκστε μετακόμισε στο Τάρτου, όπου συνίδρυσε την Κεντρική Επιτροπή για τις Λετονικές Υποθέσεις Προσφύγων και το 1917 έγινε ο πρόεδρος της. Το 1915 ο Τσάκστε οργάνωσε μια διαδήλωση, για να τιμήσει τον υποστράτηγο Αλεξέι Ποτάποφ, τον διοικητή της άμυνας της Γιέλγκαβα, ο οποίος αργότερα έγινε ένας από τους υποστηρικτές του σχηματισμού των Λετονικών Τυφεκιοφόρων. Το 1917 ο Τσάκστε αναχώρησε για τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια περιοδεία, για να διαδώσει την ιδέα της ανεξαρτησίας της Λετονίας, αλλά το ταξίδι διεκόπη στη Στοκχόλμη με τα νέα της Ρωσικής Επανάστασης. Στη Στοκχόλμη δημοσίευσε ένα φυλλάδιο Οι Λετονοί και η Λετονία τους: Μια Λετονική Φωνή (Die Letten und ihre Latvia: Eine lettische Stimme), όπου δήλωνε ότι «το λετονικό έθνος θέλει…να επιτύχει…την ελευθερία του με βεβαιότητα να ηγείται στη Λετονία τη δική του εθνική, πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη».
Το 1919 ο Τσάκστε ταξίδεψε στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού, συνάπτοντας σχέσεις με ξένους διπλωμάτες και μάλιστα προσπαθώντας να συντάξει ένα αίτημα για αποζημιώσεις από τη Γερμανία – το οποία δεν έλαβε υποστήριξη από τα κράτη της Αντάντ. Στις 13 Ιουλίου 1919 επέστρεψε στη Λετονία και ανέλαβε τα καθήκοντά του ως Πρόεδρος του Λαϊκού Συμβουλίου (Tautas Padome). Ενώ ανέλαβε τις ευθύνες του ως πολιτικός, ο Τσάκστε συνέχισε να διδάσκει στη νομική σχολή του νεοϊδρυθέντος Πανεπιστημίου της Λετονίας. Τον Νοέμβριο του 1919 του δόθηκε η βαθμίδα του τακτικού καθηγητή, αλλά το 1924 – το πτυχίο διδάκτορα νομικής.
Πρώτος αρχηγός κράτους μιας ανεξάρτητης Λετονίας
Για τις προεδρικές εκλογές του 1925, το όνομα του Τσάκστε προτάθηκε από το κόμμα του Δημοκρατικού Κέντρου, ενώ ο Ράινις προτάθηκε από τους Σοσιαλδημοκράτες και ο Κάρλις Ούλμανις – από την Ένωση Λετονών Αγροτών. Στον πρώτο γύρο, ο νυν πρόεδρος τερμάτισε τρίτος, με 29 ψήφους, έναντι 33 του Ράινις και 32 του Ούλμανις. Όταν οι Σοσιαλδημοκράτες αποφάσισαν να αποσύρουν την υποψηφιότητα του Ράινις, πολύ ενάντια στη θέληση του τελευταίου, ο Τσάκστε κέρδισε τις εκλογές με 60 ψήφους.
Οικογένεια
Ήταν παντρεμένος με την Γιουστίνε Τσάκστε, το γένος Βεσέρε, και είχαν εννέα παιδιά. Ο γιος του, ο υπολοχαγός Βισβάλντις Τσάκστε, πέθανε από τραύματα, που έλαβε στην άμυνα της Γιέλγκαβα το 1915. Ένας άλλος γιος, ο Κονσταντίνς Τσάκστε (1901–1945), δικηγόρος όπως ο πατέρας του, έγινε ένας από τους ηγέτες της λετονικής εθνικής αντίστασης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και Πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου της Λετονίας, που συστάθηκε τον Φεβρουάριο του 1943 ως παράνομη Λετονή εθνική κυβέρνηση. Ο Κονσταντίνς Τσάκστε συνελήφθη από την Γκεστάπο και πέθανε σε μια αναγκαστική πορεία από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Στούτχοφ τον Φεβρουάριο του 1945.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Λετονίας Κατηγορία:Λετονοί δικηγόροι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Εθνική Αιγύπτου (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Αιγύπτου αντιπροσωπεύει την Αίγυπτο στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Αιγυπτιακής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Egyptian Basketball Federation).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στη Σενεγάλη το 1977.
Τατιάνα Φεοντόροβνα Προντστίστεβα
Η Τατιάνα Φεοντόροβα Κοντίρεβα Προντστίστεβα (Татьяна Фёдоровна Кондырева Про́нчищева), επίσης γνωστή ως Μαρία Προντσίστεβα ( Мария Прончищева) ως το 1982, (1710 - 23 Σεπτεμβρίου 1736) ήταν Ρωσίδα πολική εξερευνήτρια.
Γεννήθηκε στο Μπερέζοβο (Березово) το 1710 ή το 1713. Παντρεύτηκε τον υποπλοίαρχο Βασίλι Πρόντσιστσεφ στις 10 Μαΐου 1733. Μέχρι το 1982, θεωρείτο ότι ονομαζόταν Μαρία, αλλά μελέτη των αρχείων έδειξε ότι το όνομα της ήταν Τατιάνα.
Η Προντστίστεβα  ακολούθησε οικιοθελώς το σύζυγό της και θεωρείται η πρώτη γυναίκα που εξερεύνησε την Αρκτική. Ο κόλπος Maria Pronchishcheva στη θάλασσα Laptev πήρε το όνομά της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι εξερευνητές Κατηγορία:Σιβηρία Κατηγορία:Ιστορία της Αρκτικής
NGC 3613
Ο NGC 3613 είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 8 Απριλίου 1793. Είναι ο κεντρικός γαλαξίας σμήνους γαλαξιών με εκτιμώμενο πληθυσμό σφαιρωτών αστρικών σμηνών που υπερβαίνει τα 2000.
Επίσης το 2011 εντοπίστηκε στον γαλαξία αυτόν ο υπερκαινοφανής Τύπου Ia με την ονομασία SN 2011eh.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος 3613 34583 06323
Μπέλανε Μόσκαρι
Η Μπέλανε Μόσκαρι (1845–1917), ήταν μια Ουγγαρέζα γεωγράφος και ένας από τους πρώτους ανθρώπους από τη χώρα της που έγραψε εκτενώς για τα ταξίδια του. Είχε ταξιδέψει στην Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική και τη Βόρεια και Νότια Αμερική. Μερικές φορές αποκαλούσε τον εαυτό της Μπέλαν Μόσκαρι, Μαρία Φάι.
Βιογραφία
Η Μπέλανε Μόσκαρι γεννήθηκε στο Πόμαζ, στην περιφέρεια της Πέστης, στην Ουγγαρία, στις 21 Οκτωβρίου 1845 με το όνομα Μαρία Φάι. Ήταν κόρη των γαιοκτημόνων Ιγκνάς Φάι και Φρανσίσκα Κενέσεϊ. Η μητέρα της πέθανε όταν η Μαρία ήταν μόλις ενός έτους, κι έτσι ο πατέρας της και ο πρώην κηδεμόνας του πατέρα της, ο συγγραφέας Αντράς Φάι, ανέλαβαν από κοινού την ανατροφή της. Οι οικονομικοί πόροι για τη μόρφωσή της προέρχονταν από έσοδα από τις γεωργικές εκτάσεις της οικογένειας. Μεταξύ οκτώ και δώδεκα ετών, η Μαρία έζησε στην Πέστη και μετά επέστρεψε στο σπίτι του πατέρα της στο Πόμαζ και έμαθε πολλές ξένες γλώσσες, χειροτεχνία και πιάνο. Όταν ήταν 14 ετών, ο πατέρας της Μόσκαρι την πήγε να επισκεφτεί τη Βενετία της Ιταλίας, κάτι το οποίο φούντωσε το πάθος της για ταξίδια, που θα την κρατούσαν σε κίνηση για το υπόλοιπο της ζωής της.
Η Μαρία παντρεύτηκε τον Μπέλα Μόσκαρι το 1862 και υιοθέτησε το σύνθετο όνομά της: Μπέλανε Μόσκαρι Μαρία Φάι. Μαζί με τον σύζυγό της, ζούσε σε ένα μικρό χωριό στην περιφέρεια Νόγκραντ, στο οποίο καταπιανόταν με την κηπουρική. Στον ελεύθερο χρόνο τους, το ζευγάρι ταξίδευε εκτενώς, κυρίως επισκεπτόμενοι την Ελβετία, την Ιταλία, τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Αγγλία και τη Γερμανία. Ωστόσο, ο σύζυγος της Μόσκαρι πέθανε το 1890 και εκείνη, που δεν είχε παιδιά, δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ. Αντίθετα, νοίκιασε τα κτήματά της και άρχισε να ταξιδεύει γράφοντας. Όπως αναφέρει η ίδια: "Εγώ, που δεν ήξερα πώς ήταν η γλυκιά αγκαλιά της μάνας, της οποίας η έγγαμη ζωή δεν ευλογήθηκε από τη μοίρα με ένα παιδί που θα μπορούσα να το κυριεύσω με την αγάπη μου, στη μοναξιά μου αναζήτησα παρηγοριά και βρήκα γαλήνη στις ομορφιές της φύσης και τους κινδύνους του ταξιδιού."Τον Ιανουάριο του 1893, μαζί με την αδερφή της, η Μόσκαρι ταξίδεψε σε χώρες των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής. Επισκέφθηκαν την Ελλάδα, την Τουρκία, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο, φτάνοντας ακόμη και στη Νουβία, στον ποταμό Νείλο. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, η Μόσκαρι έμαθε αγγλικά, τα οποία θα της ήταν χρήσιμα σε μελλοντικές αποστολές της.
Λίγους μήνες μετά την επιστροφή της, η Μόσκαρι ξεκίνησε το πρώτο της σόλο ταξίδι για να εκπληρώσει την παιδική της επιθυμία να δει την Ινδία, τα Ιμαλάια και το νησί της Κεϋλάνης (που σήμερα ονομάζεται Σρι Λάνκα). Όλο το ταξίδι της πήρε τρεις μήνες. Το πρώτο της βιβλίο με τον τίτλο Σημειώσεις από την Ινδία και την Κεϋλάνη περιείχε 80 φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από τη συγγραφέα και εκδόθηκε το 1899 από την εκδοτική εταιρεία Athenaeum R. Company στη Βουδαπέστη. Το βιβλίο κυκλοφόρησε ξανά το 1901 και το 1902 σε διευρυμένη μορφή. Όλα τα οικονομικά έσοδα από τα βιβλία της Μόσκαρι πήγαν σε φιλανθρωπικές οργανώσεις προς όφελος οικογενειών και ορφανών της Ουγγαρίας.
Αφού πέρασε λίγο χρόνο στην πατρίδα της, η Μόσκαρι ξεκίνησε να κάνει υπερατλαντικά ταξίδια και δύο φορές ταξίδεψε στη Βόρεια Αμερική: μία φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1896, συμπεριλαμβανομένης της Αλάσκας, και στη συνέχεια στο Μεξικό το 1904. Από το Μεξικό, είχε σχεδιάσει να συνεχίσει το ταξίδι της σε όλο τον κόσμο, αλλά αυτή η διαδρομή έκλεισε λόγω του συνεχιζόμενου Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου (1904–1905). Αντίθετα, πήγε στη Νότια Αμερική επισκεπτόμενη την Κόρδοβα, την Οριζάμπα, την Πόλη του Μεξικού, την Κουερναβάκα, το Ακαπαντζίνγκο, το Γκουαναχουάτο και το Σαντιάγο ντε Κερέταρο.
Ουγγρική Γεωγραφική Εταιρεία
Σε όλα τα ταξίδια της, τη Μόσκαρι ενθάρρυνε η Ουγγρική Γεωγραφική Εταιρεία της οποίας ήταν μέλος. Όταν ιδρύθηκε η εταιρεία το 1872, δέχτηκε γυναίκες ως μέλη και ισχυρίζεται ότι ήταν η πρώτη επιστημονική εταιρεία που το έκανε αυτό. Η Μόσκαρι είναι γνωστό ότι έδινε διαλέξεις για τα ταξίδια της σε μέλη της εταιρείας μετά από συγκεκριμένο αίτημα του προέδρου της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι συγγραφείς
Τιμασίθεος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Τιμασίθεος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω άτομα:
Θόνγκλουν Σισουλίθ
Ο Θόνγκλουν Σισουλίθ (Thongloun Sisoulith, (στα λαοτιανά: ທອງລຸນ ສີສຸລິດ}}, 10 Νοεμβρίου 1945-) είναι Λαοτιανός πολιτικός, Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Επαναστατικού Κόμματος από τον Ιανουάριο του 2021 και πρωθυπουργός από το 2016 ως το 2021. Νωρίτερα υπηρέτησε ως αναπληρωτής πρωθυπουργός από το 2001 ως το 2016 και ως υπουργός Εξωτερικών από το 2006 ως το 2016.
Επιλέχθηκε στο αξίωμα του πρωθυπουργού στο 10ο συνέδριο του κόμματος, στις 23 Ιανουαρίου 2016.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Ο Σισουλίθ γεννήθηκε στην επαρχία Χουαφάν του Λάος στις 10 Νοεμβρίου 1945 και φοίτησε στο Παιδαγωγικό Κολέγιο του Νέο Λάο Χακ Σατ στην Χουαφάν από το 1962 ως το 1969. Ακολούθησε επιπλέον σπουδές στη Σοβιετική Ένωση και στο Βιετνάμ.
Πολιτική σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην κυβέρνηση υπηρέτησε σε αρκετές θέσεις. Ήταν αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών από το 1987 ως το 1992, υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ευημερίας από το 1993 ως το 1997 και μέλος της Εθνοσυνέλευσης από το 1998 ως το 2000. Έγινε αναπληρωτής πρωθυπουργός και πρόεδρος της Επιτροπής Προγραμματισμού του Κράτους στις 27 Μαρτίου 2001, και διορίστηκε επιπρόσθετα ως υπουργός Εξωτερικών στις 8 Ιουνίου 2006, στη θέση του Σομσαβάτ Λενγκσαβάντ.
Στο 10ο συνέδριο του κυβερνώντος κόμματος, επιλέχθηκε ως πρωθυπουργός στις 23 Ιανουαρίου 2016.
Στο 11ο συνέδριο το 2021, εξελέγη Γενικός Γραμματέας του κόμματος (στις 15 Ιανουαρίου) και ντε φάκτο ανώτατος ηγέτης του Λάος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Λάος Κατηγορία:Πρόεδροι του Λάος
Γουλιέλμος Β΄ του Αινώ
Ο Γουλιέλμος Β΄ του Αινώ ή Γουλιέλμος Δ΄ του Αβέν, ή Γουλιέλμος Δ΄ της Ολλανδίας ή Γουλιέλμος Γ΄ της Ζηλανδίας (1307 - 26 Σεπτεμβρίου 1345) ήταν κόμης του Αινώ (1337 - 1345).
Βιογραφία
Ήταν γιος και διάδοχος του Γουλιέλμου Α΄ του Αινώ και της Ιωάννας του Βαλουά. Παντρεύτηκε την Ιωάννα, δούκισσα της Βραβάντης χωρίς να αποκτήσει απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αβέν Κατηγορία:Κόμητες του Αινώ
Λιθοποίηση
Κατηγορία:Πετρολογία Κατηγορία:Ιζηματογενή πετρώματα Κατηγορία:Γεωλογικές διεργασίες
Μπο ΜακΚάλεμπ
Ο Λέτσερ «Μπο» ΜακΚάλεμπ (αγγλικά: Lester "Bo" McCalebb, Лестер „Бо“ МекКејлеб, γενν. στις 4 Μαΐου 1985) είναι Αμερικανός-Βορειομακεδόνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ. Η τελευταία του ομάδα ήταν η Σαραγόσα. Αναδείχθηκε κορυφαίος σκόρερ της Ευρωλίγκα τη σεζόν 2011-12 και μέλος της Κορυφαίας Ομάδας του Ευρωμπάσκετ 2011.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο ΜακΚάλεμπ έπαιξε κολεγιακή καλαθοσφαίριση στο Πανεπιστήμιο της Νέας Ορλεάνης. Ονομάστηκε Παίκτης της Χρονιάς της Περιφέρειας Σαν Μπελτ το 2007. Στην πενταετή σταδιοδρομία του με τους Νιου Ορλίνς Πραϊβατίρς, έπαιξε σε 128 αγώνες, με μέσο όρο 20,9 πόντους, 4,7 ριμπάουντ και 3 ασίστ ανά αγώνα.
Μοντεπάσκι Σιένα
Τον Ιούλιο του 2010, ο ΜακΚάλεμπ υπέγραψε συμβόλαιο τριών ετών με την ιταλική Μοντεπάσκι Σιένα. Στην πρώτη του σεζόν στην Ιταλία, είχε ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία, βοηθώντας την ομάδα να φτάσει στο Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκα και στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος Ιταλίας, του Κυπέλλου Ιταλίας και του Σούπερ Καπ Ιταλίας. Το 2012, ονομάστηκε ο Πολυτιμότερος Παίκτης του Πρωταθλήματος Ιταλίας. Τον Απρίλιο του 2012, κέρδισε το Βραβείο Κορυφαίου Σκόρερ της Ευρωλίγκα «Αλφόνσο Φορντ», το ετήσιο βραβείο που δίνεται στον κορυφαίο σκόρερ κάθε σεζόν στην Ευρωλίγκα. Κατά τη διάρκεια της σεζόν είχε μέσο όρο 16,9 πόντους, 2,6 ασίστ και 2,2 ριμπάουντ ανά αγώνα, ενώ σούταρε με 61,3 % από εντός πεδιάς και με 52,6 & στα τρίποντα. Κέρδισε επίσης μία θέση στη Δεύτερη Ομάδας της Ευρωλίγκα, για δεύτερη φορά στη σταδιοδρομία του.
Φενέρμπαχτσε Ούλκερ
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2012, οι Σαν Αντόνιο Σπερς ενδιαφέρθηκαν για την απόκτηση του ΜακΚάλεμπ, αλλά δεν κατέληξαν σε συμφωνία εξαγοράς με την Σιένα. Τον Αύγουστο του 2012, ο ΜακΚάλεμπ υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Φενέρμπαχτσε Ούλκερ. Τον Ιούνιο του 2014, αποχώρησε από την ομάδα.
Μπάγερν Μονάχου
Στις 19 Νοεμβρίου 2014, ο ΜακΚάλεμπ υπέγραψε συμβόλαιο ενός μηνός με τη γερμανική Μπάγερν Μονάχου. Σε πάνω από 5 αγώνες κανονικής περιόδου της Ευρωλίγκα 2014-15 που έπαιξε για την ομάδα, είχε κατά μέσο όρο 9,8 πόντους και 3,6 ασίστ ανά αγώνα. Στις 26 Δεκεμβρίου 2014, επέκτεινε το συμβόλαιο του με το σύλλογο μέχρι το τέλος Ιανουαρίου 2015. Στις 10 Ιανουαρίου 2015, έσκισε τους συνδέσμους σε έναν από τους αντίχειρές του και έμεινε εκτός γηπέδων για αρκετές εβδομάδες. Μετά τον τραυματισμό, δεν έπαιξε ποτέ ξανά για τη Μπάγερν.
Πέλικανς/Λιμόζ
Στις 15 Οκτωβρίου 2015, ο ΜακΚάλεμπ υπέγραψε με τους Νιου Ορλίνς Πέλικανς του NBA. Ωστόσο, αργότερα αποδεσμεύτηκε από τους Πέλικανς στις 24 Οκτωβρίου, αφού εμφανίστηκε σε τέσσερις αγώνες προετοιμασίας. Στις 3 Ιανουαρίου 2016, ο ΜακΚάλεμπ υπέγραψε με τη γαλλική Λιμόζ, για το υπόλοιπο της σεζόν.
Γκραν Κανάρια
Στις 24 Αυγούστου 2016, ο ΜακΚάλεμπ υπέγραψε με την Γκραν Κανάρια της Liga ACB και του EuroCup.
Τεκνικόντα Σαραγόσα
Στις 13 Δεκεμβρίου 2017, ο ΜακΚάλεμπ υπέγραψε με την ισπανική Σαραγόσα για το υπόλοιπο της σεζόν 2017-18.
Εθνική ομάδα
Το 2010, ο ΜακΚάλεμπ δέχτηκε προσφορά για να παίξει για την Εθνική της πΓΔΜ και ακολούθως έλαβε το διαβατήριο της χώρας. Ο ΜακΚάλεμπ ήταν ο δεύτερος κορυφαίος σκόρερ στα προκριματικά για το Ευρωμπάσκετ 2011, με μία δυνατή εμφάνιση εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας και του αστεριού του ΝΒΑ, Λούολ Ντενγκ.
Ευρωμπάσκετ 2011
Στις 31 Αυγούστου, στον πρώτο αγώνα της διοργάνωσης για τη χώρα, ο ΜακΚάλεμπ σημείωσε 17 πόντους στην ήττα στην παράταση εναντίον του Μαυροβουνίου. Την 1η Σεπτεμβρίου, σημείωσε 19 πόντους εναντίον της Κροατίας. Είχε άλλη μία δυνατή εμφάνιση εναντίον της Ελλάδας στις 3 Σεπτεμβρίου, σημειώνοντας 27 πόντους και οδήγησε την ομάδα στη νίκη με 72-58. Στις 4 Σεπτεμβρίου, σημείωσε 18 πόντους εναντίον της Φινλανδίας στη νίκη με 72-70. Στις 5 Σεπτεμβρίου, σημείωσε 22 πόντους στη νίκη με 75-63 εναντίον της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, που τους πρόκρινε στη δεύτερη φάση ως πρώτη στον Γ' Όμιλο. Στη συνέχεια, στις 8 Σεπτεμβρίου, ηγήθηκε της ομάδας με 27 πόντους στη νίκη με 65-63 επί της Γεωργίας και έτσι έβαλε την ομάδα στους προημιτελικούς. Στα δύο τελευταία παιχνίδια της δεύτερης φάσης, ο ΜακΚάλεμπ σημείωσε 19 πόντους στη νίκη εναντίον της Σλοβενίας και 16 πόντους στη δραματική ήττα εναντίον της Ρωσίας. Στις 14 Σεπτεμβρίου, η ομάδα νίκησε τη χώρα φιλοξενίας του Ευρωμπάσκετ, Λιθουανία, για να προκριθεί στους ημιτελικούς, όπου ο ΜακΚάλεμπ σημείωσε 23 πόντους. Στους ημιτελικούς, ηττήθηκε από την Ισπανία με 92-80, με τον ΜακΚάλεμπ να σημειώνει 25 πόντους. Στη μάχη του χάλκινου μεταλλίου, ο ΜακΚάλεμπ σημείωσε 22 πόντους, αλλά η ομάδα ηττήθηκε από τη Ρωσία, σε έναν ακόμη δραματικό αγώνα, με 72–68.
Ο ΜακΚάλεμπ κέρδισε μία θέση στην Κορυφαίας Ομάδας του Ευρωμπάσκετ 2011. Κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, είχε κατά μέσο όρο 21,4 πόντους, 3,1 ριμπάουντ και 3,7 ασίστ ανά αγώνα, σε 34,2 λεπτά που έπαιζε ανά αγώνα. Με 235 συνολικούς πόντους, ο ΜακΚάλεμπ ήταν ο κορυφαίος σκόρερ της διοργάνωσης σε συνολικούς πόντους, αλλά σε πόντους ανά μέσο όρο αγώνα ήταν ο δεύτερος, πίσω από τον Τόνι Πάρκερ, ο οποίος έπαιξε ένα αγώνα λιγότερο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές από τη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2011 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέρσιν Μπουγιουκσεχίρ Μπελεντιγέσι Σ.Κ. Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σερβικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μενς Σάνα Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γερμανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιμόζ ΣΣΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκραν Κανάρια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάσκετ Σαραγόσα
Άγιος Γεώργιος Ζάκρου Λασιθίου
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της Κοινότητος Ζάκρου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιτάνου, του Δήμου Σητείας, στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου, της Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ημιορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Λασιθίου, στις νοτιοανατολικές απολήξεις της κορυφής «Βίγλα Ζάρκου» (711 μ.), νότια του Ζάκρου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 210. Απέχει 110 χλμ. περίπου ΝΑ. του Αγίου Νικολάου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Ζάκρου του δήμου Ιτάνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιτάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Istanbul Sapphire
Το Istanbul Sapphire είναι ουρανοξύστης ο οποίος βρίσκεται στην επιχειρηματική ζώνη του Λεβέντ, στο Μπεσικτάς της Κωνσταντινούπολης. Με ύψος 238 μέτρων ήταν το ψηλότερο κτήριο στη Τουρκία μέχρι το 2017 και το 4ο ψηλότερο κτήριο της Ευρώπης, όταν εγκαινιάστηκε το 2010. Είναι ο πρώτος οικολογικός ουρανοξύστης της Τουρκίας. Στο κτήριο στεγάζονται διαμερίσματα και μαγαζιά πολυτελείας και το διαχειρίζεται η τουρκική εταιρία Kiler GYO. Σχεδιάστηκε από την αρχιτεκτονική εταιρία Tabanlıoğlu Architects.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη
Σχέσεις Καζακστάν-Σερβίας
Οι σχέσεις Καζακστάν-Σερβίας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών. Η Σερβία έχει πρεσβεία στην Αστάνα, ενώ το Καζακστάν άνοιξε πρεσβεία στο Βελιγράδι τον Ιούνιο του 2015. Οι διπλωματικές σχέσεις εγκαθιδρύθηκαν τον Δεκέμβριο του 1996.
Ιστορία
Οι σχέσεις ξεκίνησαν όταν το Καζακστάν ήταν Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία εντός της Σοβιετικής Ένωσης και η Σερβία ήταν μέρος της Γιουγκοσλαβίας. Αν και οι σχέσεις των δύο κομμουνιστικών χωρών ήταν τεταμένες λόγω του σχίσματος Τίτο-Στάλιν το 1948, ωστόσο γρήγορα συμφιλιώθηκαν.
Το Καζακστάν είναι κατηγορηματικά αντίθετο στην ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου και έχει πάρει το μέρος της Σερβίας σε αυτό το θέμα από το 2008. Τον Δεκέμβριο του 2008, ο πρωθυπουργός του Καζακστάν Καρίμ Μασίμοφ δήλωσε: «Εχουμε μια επίσημη θέση. Το Καζακστάν δεν αναγνωρίζει το Κοσσυφοπέδιο και δεν αναγνωρίζει την Αμπχαζία και τη Νότια Οσσετία. Θεωρούμε ότι τα σύνορα ορίζονται και το Καζακστάν δεν θα αναγνωρίσει κανένα νέο κράτος».
Κρατικές επισκέψεις
thumb|right|200px|Προτομή του [[Τζαμμπίλ Τζαμπάγιεφ στο Νέο Βελιγράδι, που ανεγέρθηκε στις 24 Αυγούστου 2016]] Τον Αύγουστο του 2015, ο σέρβος πρόεδρος Τόμισλαβ Νίκολιτς επισκέφθηκε το Καζακστάν. Αναφερόμενος στην επίσκεψη δήλωσε: «Ξεκινήσαμε μια επίσημη επίσκεψη στο Καζακστάν σήμερα με μια καθαρή ευχή να δούμε τη φιλία μας, η οποία υπάρχει μεταξύ των εθνών μας για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και είναι σταθερή, η οποία ενισχύεται από καλές οικονομικές σχέσεις, όχι μόνο για την εύρεση επενδυτών για τη Σερβία, αλλά επίσης μια αγορά για τους σέρβους παραγωγούς στο Καζακστάν». Τον Φεβρουάριο του 2016 ο Νίκολιτς εξέφρασε την επιθυμία του για την ενίσχυση των σχέσεων και τις οικονομικής συνεργασίας μεταξύ των δυο χωρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καζακστάν
Τουρκμένμπασι
Το Τουρκμένμπασι, παλαιότερα γνωστό ως Κράσνοβοντσκ (Красноводск) και Κιζίλ-Σου, είναι πόλη στην Επαρχία Μπαλκάν του Τουρκμενιστάν, εντός του Κόλπου του Κράσνοβοντσκ στην Κασπία Θάλασσα. Ευρίσκεται σε υψόμετρο 27 μέτρων. Ο πληθυσμός (εκτίμηση 2004) είναι της τάξεως των 86.800 κατοίκων, ο οποίος αποτελείται κυρίως από Ρώσους, Αρμένιους και Αζέρους. Ως τερματικός σταθμός του Υπερκασπιανού Σιδηρόδρομου, αποτελούσε σημαντικό μεταφορικό κέντρο.
Κράσνοβοντσκ
Η σιδηροδρομική γραμμή είχε, αρχικά, ως αφετηρία το Ουζούν-Αντά επί της Κασπίας Θάλασσας, ωστόσο ο τερματικός σταθμός μεταφέρθηκε προς τα βόρεια και, πιο συγκεκριμένα, προς το λιμάνι του Κράσνοβοντσκ.
Έπεσε στα χέρια του Κόκκινου Στρατού τον Φεβρουάριο του 1920.
Ιζηματογενής λεκάνη
Οι ιζηματογενείς λεκάνες είναι περιοχές της Γης που έχουν υποστεί μακροχρόνια καθίζηση, δημιουργώντας χώρο ώστε να πληρωθούν με ιζήματα. Η καθίζηση μπορεί να οφείλεται σε ποικίλες αιτίες που περιλαμβάνουν: την λέπτυνση του υποκείμενου φλοιού, ιζηματογενείς, ηφαιστειακές και τεκτονικές διεργασίες και αλλαγές στο πάχος ή την πυκνότητα της προσκείμενης λιθόσφαιρας. Οι ιζηματογενείς λεκάνες εμφανίζονται σε διάφορες γεωλογικές δομές που συνήθως σχετίζονται με την τεκτονική των πλακών. Η βασική ταξινόμηση μεταξύ των λεκανών είναι σε ποιο καθεστώς στα περιθώρια των τεκτονικών πλακών δημιουργήθηκαν (αποκλίνοντα, συγκλίνοντα, μετασχηματισμού), η εγγύτητα των λεκανών στα ενεργά περιθώρια των πλακών, και ποιος τύπος φλοιού (ωκεάνιος, ηπειρωτικός) βρίσκεται κάτω από αυτές. Οι λεκάνες που σχηματίζονται σε διάφορα τεκτονικά καθεστώτα διαφέρουν ως προς την ικανότητα διατήρησής τους. Στον ωκεάνιο φλοιό, οι λεκάνες πιθανόν να υποβυθιστούν, ενώ οι ηπειρωτικές λεκάνες μπορεί εν μέρει να διατηρηθούν και οι ενδοκρατονικές ηπειρωτικές λεκάνες έχουν μεγάλη πιθανότητα να διατηρηθούν. Καθώς τα ιζήματα θάβονται, υποβάλλονται σε αυξανόμενη πίεση όπου και αρχίζει η διαδικασία της λιθοποίησης.
Τουρκμένμπασι
Τουρκμένμπασι
Το 1993, το Κράσνοβοντσκ μετονομάστηκε από τον Ισόβιο Πρόεδρο Σαπαρμουράτ Νιγιάζοφ, με βάση τον αυτοδημιουργηθέντα τίτλο του Τουρκμένμπασι ("Ηγέτης Πάντων των Τουρκμένων"). Ο διάδοχος του Νιγιάζοφ, Γκουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ δεσμεύτηκε, τον Ιούλιο του 2007, για επένδυση ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων σε ένα σχέδιο το οποίο θα είχε ως στόχο την μετατροπή του Τουρκμένμπασι σε σημαντικό τουριστικό θέρετρο – το κέντρο της Τουριστικής Περιοχής της Αβάζα με την κατασκευή 60 σύγχρονων ξενοδοχείων, κατά μήκος μίας έκτασης 16 χιλιομέτρων επί της ακτογραμμής της Κασπίας Θάλασσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Τουρκμενιστάν
Ιζηματογενής λεκάνη
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιζηματολογία
Θάξτεντ
Το Θάξτεντ (αγγλικά: Thaxted) είναι πόλη και πολιτική ενορία στην επαρχία Άτλεσφορντ στο βορειοδυτικό Έσσεξ της Αγγλίας.
Ιστορία
Το Θάξτεντ εμφανίζεται στο Domesday Book του 1086 ως "Tachesteda", που στα Αρχαία Αγγλικά σημαίνει «περιοχή όπου τοποθετήθηκε αχυροσκεπή». Κάποτε ήταν κέντρο μεταποίησης μαχαιρικών ειδών, αλλά παρήκμασε κατά την άνοδο του Σέφιλντ ως κύριο βιομηχανικό κέντρο. Σιδηροδρομική γραμμή με την ονομασία Elsenham & Thaxted Light Railway (Ελαφρός Σιδηρόδρομος Άιζενχαμ και Θάξτεντ), άνοιξε το 1913 αν και ο σιδηρόδρομος δεν έφτασε σε απόσταση μικρότερη από 1,2 χιλιόμετρα από την πόλη, μιας και τα χωματουργικά έργα στον ποταμό Τσέλμερ αποδείχθηκαν κοστοβόρα. Με την ανάπτυξη των οδικών συγκοινωνιών, η γραμμή έκλεισε για το επιβατικό κοινό το 1952 και συνολικά το 1953.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός του Θάξτεντ είναι περίπου 2.000 κάτοικοι και έμεινε σχεδόν αμετάβλητος κατά τους αιώνες. Το Θάξτεντ έχει συνολικά 2.845 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Το 1829 υπήρχαν 2.293 κάτοικοι και το 1848 υπήρχαν 2.527 κάτοικοι. Κατά την απογραφή του 1881 ο πληθυσμός είχε πέσει στους 1.914, και έπεσε στος 1.596 το 1921. Το 2001, ο πληθυσμός ήταν 2.526 κάτοικοι.
Κοινότητα
Στους συλλόγους και τις κοινότητες του Θάξτεντ περιλαμβάνεται ο σύλλογος Thaxted Morris που ιδρύθηκε το 1911 και είναι ο παλαιότερος σύλλογος χορού Μόρις στην Αγγλία. Το Thaxted Morris Men φιλοξενούσε την συνάντηση στην οποία το 1934 έγινε εθνικός οργανισμός ως "Morris Ring", και έκτοτε συνεχίζει να φιλοξενεί τις συναντήσεις κάθε χρόνο.
Το ετήσιο Φεστιβάλ του Θάξτεντ λαμβάνει χώρα για τέσσερα σαββατοκύριακα τον Ιούνιο και τον Ιούλιο κάθε χρόνου, περιλαμβάνοντας πρόγραμμα μουσικών συναυλιών.
Αξιοθέατα
Στα πιο αξιοσημείωτα κτίρα του Θάξτεντ περιλαμβάνονται τα Χόρχαμ Χολ που χρονολογείται από το 1450 και ο Ανεμόμυλος του Τζον Γουεμπ που χτίστηκε το 1804.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Τιμασίθεος ο Κροτωνιάτης
Ο Τιμασίθεος ο Κροτωνιάτης (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τον Κρότωνα της Μεγάλης Ελλάδας, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα της πάλης κατά τους 67ους (512 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Κατά την διάρκεια των αγώνων διακρίθηκε νικώντας τον συμπολίτη του και πολυολυμπιονίκη Μίλωνα τον Κροτωνιάτη, τερματίζοντας έτσι την διαδοχική σειρά νικών που είχε στην πάλη κατά τις προηγούμενες 5 ολυμπιακές διοργανώσεις καθώς και 1 ως ολυμπιονίκης παίδων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Κροτωνιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Άγιος Γεώργιος Ιεράπετρας Λασιθίου
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της Κοινότητας Ιεράπετρας και του Δήμου Ιεράπετρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ιεράπετρας του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι πεδινός οικισμός στο ΔΚ. τμήμα του νομού Λασιθίου, κοντά στη βόρεια όχθη του φράγματος και λίμνης Μπραμνιανών, ΒΔ. της Ιεράπετρας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 80. Απέχει 44 χλμ. περίπου Ν. του Αγίου Νικολάου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιεράπετρας.
Ακίμ Ταμίροφ
Ο Ακίμ Μιχαήλοβιτς Ταμίροφ (αγγλικά: Akim Mikhailovich Tamiroff, πραγματικό όνομα Hovakim Tamiryants,   29 Οκτωβρίου 1899 – 17 Σεπτεμβρίου 1972) ήταν Αρμενοαμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, της σκηνής και της τηλεόρασης. Ένας από τους κορυφαίους καρετερίστες της Χρυσής Εποχής του Χόλιγουντ, ο Ταμίροφ εμφανίστηκε σε τουλάχιστον 80 κινηματογραφικές ταινίες σε μια καριέρα 37 χρόνων, παρά την έντονα ξενική προφορά του.
Λουίτζι Μορέτι (αρχιτέκτονας)
Ο Λουίτζι Μορέτι (Luigi Walter Moretti) (2 Ιανουαρίου 1907– 14 Ιουλίου 1973) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας. Ξεκίνησε να εργάζεται την δεκαετία του 30, κυρίως στην Ιταλία. Μερικά από τα έργα του είναι το συγκρότημα Watergate στην Ουάσιγκτον DC και στη Ρώμη η Ακαδημία Ξιφασκίας και το σπίτι Il Girasole ("The Sunflower"). Ίδρυσε το Ινστιτούτου Επιχειρησιακής Έρευνας και Εφαρμοσμένων Μαθηματικών Πολεοδομίας, όπου ανέπτυξε την έρευνά του στην ιστορία της αρχιτεκτονικής και στην εφαρμογή αλγοριθμικών μεθόδων στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό. Είναι αναγνωρισμένος ως ο εφευρέτης της παραμετρικής αρχιτεκτονικής.
Ακίμ Ταμίροφ
Προτάθηκε δύο φορές για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για τις ερμηνείες του στις ταινίες Ο στρατηγός πέθανε την αυγή (The General Died at Dawn, 1936) και Για ποιον χτυπά η καμπάνα (For Whom the Bell Tolls, 1943), και η τελευταία του κέρδισε την πρώτη Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου. Ο Όρσον Γουέλς, προσωπικός φίλος και συχνός συνεργάτης του, τον είχε επαινέσει ως «τον μεγαλύτερο από όλους τους ηθοποιούς της οθόνης».
Λουίτζι Μορέτι (αρχιτέκτονας)
Εκπαίδευση και ακαδημαϊκή καριέρα
Γεννήθηκε στην οδό Napoleone III, στον λόφο Esquiline, στο διαμέρισμα όπου έζησε σχεδόν όλη του τη ζωή. Ήταν γιος του Luigi Rolland (1852–1921), μηχανικού και αρχιτέκτονα, με σημαντικότερο έργο του το Teatro Adriano, και της Maria Giuseppina Moretti Αποφοίτησε από το Collegio San Giuseppe - Istituto De Merode και το 1925 ξεκίνησε τις σπουδές του στη Βασιλική Σχολή Αρχιτεκτονικής της Ρώμης. Το 1929, αποφοίτησε με άριστα, με ένα έργο για ένα κολέγιο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης Rocca di Papa, με το οποίο κέρδισε το βραβείο Giuseppe Valadier.
Ακίμ Ταμίροφ
Οικογένεια και εκπαίδευση
Ο Ταμίροφ γεννήθηκε ως Χοβακίμ Ταμίριαντς (Հովակիմ Թամիրյանց) από Αρμένιους γονείς που ζούσαν στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Διαφορετικές πηγές αναφέρουν είτε την Τιφλίδα (στη σημερινή Γεωργία) είτε το Μπακού (στο σημερινό Αζερμπαϊτζάν) ως τόπους γέννησής του. Ο πατέρας του ήταν εργάτης σε πετρειλαιοπηγές και η μητέρα του μοδίστρα. Φοίτησε στη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας για εννέα χρόνια από την ηλικία των 19 ετών, όπου ήταν μαθητής του Κονσταντίν Στανισλάφσκι. Εκείνη την εποχή, άλλαξε το όνομά του εκρωσίζοντάς το σε Ακίμ Μιχάιλοβιτς Ταμίροφ (Аким Михайлович Тамиров).
Θέατρο
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Θέατρο Τέχνης, γνώρισε τον συμπατριώτη του Αρμένιο Νικίτα Μπάλιεφ. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση, ο Ταμίροφ και αρκετοί άλλοι μετανάστες συνέπραξαν με τον Μπάλιεφ στο Παρίσι σχηματίζοντας τον περιοδεύονταα θίασο επιθεωρήσεων La Chauve-Souris.
Λουίτζι Μορέτι (αρχιτέκτονας)
Εκπαίδευση και ακαδημαϊκή καριέρα
Μετά τις σπουδές του, το 1931 κέρδισε μια τριετή υποτροφία για Ρωμαϊκές Σπουδές, που ιδρύθηκε από το Κυβερνείο της Ρώμης και τη Βασιλική Σχολή Αρχιτεκτονικής. Με αυτή την υποτροφία συνεργάστηκε με τον αρχαιολόγο, ιστορικό τέχνης Corrado Ricci, στην οργάνωση των περιοχών ανατολικά και βόρεια της Trajan's Market. Εκείνα τα χρόνια, εργάστηκε και ως βοηθός καθηγητή του Vincenzo Fasolo (αρχιτέκτονας του Λυκείου Mamiani και της γέφυρας Duca d'Aosta, αμφότερες στη Ρώμη) και του Gustavo Giovannoni, στην έδρα των αναστηλώσεων.
Ακίμ Ταμίροφ
Θέατρο
Έφτασε στις ΗΠΑ για πρώτη φορά, τον Ιανουάριο του 1923 σε μια τρίμηνη περιοδεία και πρωταγωνίστησε σε ένα ρεπερτόριο ρωσικών έργων σε σκηνοθεσία Στανισλάφσκι. Επέστρεψε τον Νοέμβριο και έμεινε μέχρι το 1924. Το τελευταίο του ταξίδι με τον θίασο ήταν τον Οκτώβριο του 1927, όταν αποφάσισε να μείνει μόνιμα στις ΗΠΑ. Εντάχθηκε στο Theatre Guild στη Νέα Υόρκη, όπου γνώρισε τη σύζυγό του Ταμάρα Σέιν. Αργότερα και οι δύο έγιναν πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών.
Κινηματογραφική και τηλεοπτική καριέρα
Το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Ταμίροφ έγινε το 1932 σε έναν απροσδιόριστο ρόλο στο Okay, America!. Έπαιξε σε αρκετούς ακόμη ρόλους χωρίς αναγραφή του ονόματός του στους τίτλους μέχρι το 1935, οπότε συμπρωταγωνίστησε στο Οι λογχοφόροι της Βεγγάλης (The Lives of a Bengal Lancer). Εμφανίστηκε επίσης στο πλούσιο έπος Οι θάλασσες της Κίνας (China Seas) το 1935 με τους Κλαρκ Γκέιμπλ, Γουάλας Μπίρι, Τζιν Χάρλοου, Ρόζαλιντ Ράσελ και Ρόμπερτ Μπέντσλεϊ. Την επόμενη χρονιά, έπαιξε τον ομώνυμο ρόλο στο Ο στρατηγός πέθανε την αυγή (The General Died at Dawn). Εμφανίστηκε στο μιούζικαλ Η δίψα του μαύρου χρυσού (High, Wide, and Handsome) του 1937 με την Αϊρίν Νταν και τον Ράντολφ Σκοτ και στο πρώιμο νουάρ Dangerous to Know του 1938 δίπλα στην Άννα Μέι Γουόνγκ, σε έναν ρόλο που συχνά αναφερόταν ως ο καλύτερός του.
Λουίτζι Μορέτι (αρχιτέκτονας)
Δραστηριότητα στην οικοδομική και αστική ανάπτυξη
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7b/Moretti_Rom.jpg/220px-Moretti_Rom.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Κτήριο Gioventù Italiana del Littorio (GIL, φασιστική οργάνωση νεολαίας) στο Trastevere της Ρώμης, ένα από τα αξιοσημείωτα πρώιμα έργα του Moretti. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/03/Vasari-Moretti-AccScherma01-62.jpg/220px-Vasari-Moretti-AccScherma01-62.jpg|δεξιά|μικρογραφία| L'Accademia di scherma (Ακαδημία Ξιφασκίας) στο Foro Mussolini, Ρώμη (1936). Το 1932, ο Moretti συμμετείχε σε διαγωνισμούς για την πολεοδομία της Βερόνας, της Περούτζια και της Φαέντσα, στους οποίους κέρδισε τη δεύτερη θέση. Επίσης, συμμετείχε σε διαγωνισμό για ένα συγκρότημα δημοτικών σπιτιών στη Νάπολη.
Την επόμενη χρονιά, μετά το τέλος της πανεπιστημιακής σταδιοδρομίας, μαζί με τους Giulio Pediconi, Mario Paniconi και Mario Tufaroli, πήραν μέρος στην πέμπτη Triennale di Milano με ένα έργο για μια εξοχική κατοικία. Εκείνη την χρονιά γνώρισε επίσης τον Renato Ricci, τότε πρόεδρο της Opera Nazionale Balilla (ONB), ο οποίος, την επόμενη χρονιά, διόρισε τον Moretti ONB τεχνικό διευθυντή, διαδεχόμενος τον Enrico Del Debbio. Με αυτή την ιδιότητα ο Moretti σχεδίασε μερικά από τα κέντρα νεότητας του ONB και του Gioventù Italiana del Littorio: το 1933 στην Piacenza και στη Ρώμη, το 1934 στο Trecate, το 1935 ένα κέντρο γυναικών στην Piacenza και το 1937 άλλο ένα κέντρο νεότητας στο Ουρμπίνο. Επίσης, έργο του ήταν μέρος της αρχιτεκτονικής εκδήλωσης στον διαγωνισμό τέχνης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936.
Ακίμ Ταμίροφ
Κινηματογραφική και τηλεοπτική καριέρα
Τα επόμενα χρόνια, ο Ταμίροφ εμφανίστηκε στο Η συμμορία των 11 (Ocean's 11, 1960) με τον Φρανκ Σινάτρα και τον Ντιν Μάρτιν, στο Τοπ καπί (Topkapi, 1964) με τους Πίτερ Ουστίνοφ και Μελίνα Μερκούρη, στο Αλφαβίλ (Alphaville, 1965) και είχε μακρά συνεργασία με τον Όρσον Γουέλς, σε ταινίες όπως Ο άρχων του τρόμου (Touch of Evil, 1958) με τον Τσάρλτον Ίστον, Ο κύριος Αρκάντιν (Mr Arkadin, 1955), Η δίκη (The Trial, 1962) και την ημιτελή εκδοχή του Δον Κιχότη του Γουέλ, στην οποία έπαιζε τον Σάντσο Πάντσα.
Λουίτζι Μορέτι (αρχιτέκτονας)
Δραστηριότητα στην οικοδομική και αστική ανάπτυξη
Το 1937 ανέλαβε τον σχεδιασμό του ρυθμιστικού σχεδίου του Foro Mussolini (μετονομάστηκε σε Foro Italico μετά τον πόλεμο), όπου δημιούργησε κάποια από τα κορυφαία έργα του, όπως την Ακαδημία ξιφασκίας, το γυμναστήριο Duce (και τα δύο το 1936) και το κελί μνήμης (το 1940).
Ακίμ Ταμίροφ
Βραβεία
αριστερά|μικρογραφία|Ο Ταμίροφ στην ταινία Ο άρχων του τρόμου (1958) Το 1944, ο Ταμίροφ ήταν ο πρώτος νικητής Χρυσής Σφαίρας Β' Ανδρικού Ρόλου σε ταινία για την ερμηνεία του στο Για ποιον χτυπά η καμπάνα.
Λουίτζι Μορέτι (αρχιτέκτονας)
Δραστηριότητα στην οικοδομική και αστική ανάπτυξη
Τα έργα του Moretti δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Architecture.
Ακίμ Ταμίροφ
Βραβεία
Ήταν δύο φορές υποψήφιος για Όσκαρ, και τις δύο φορές για τον καλύτερο Β' ανδρικό ρόλο. Το πρώτο για το Ο στρατηγός πέθανε την αυγή και το δεύτερο για το Για ποιον χτυπά η καμπάνα.
Λουίτζι Μορέτι (αρχιτέκτονας)
Δραστηριότητα στην οικοδομική και αστική ανάπτυξη
Εκείνη την εποχή συμμετείχε στον διαγωνισμό για την ανέγερση του Palazzo Littorio (Casa del Fascio), έργο που επικρίθηκε σκληρά από το περιοδικό Casabella και γενικότερα από την προοδευτική ιταλική αρχιτεκτονική κουλτούρα.
Το 1938 συμμετείχε στη σχεδίαση του E42 (Esposizione 1942), το οποίο έπειτα άλλαξε σε EUR (Esposizione Universale Romana) που προορίζεται για την παγκόσμια έκθεση της Ρώμης. Ο Moretti (μαζί με τους Fariello, Muratori και Quaroni) κέρδισε τον διαγωνισμό για το σχεδιασμό της Αυτοκρατορικής Πλατείας (σήμερα Piazza Guglielmo Marconi). Το μεγάλο κτίριο μπροστά στην πλατεία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, όμως μετά τον πόλεμο τα κτίρια που είχαν ολοκληρωθεί χρησιμοποιήθηκαν για τον "Ουρανοξύστη της Ιταλίας (Grattacielo Italia)" του Luigi Mattioni.
Ακίμ Ταμίροφ
Προσωπική ζωή
Το γνωστό έτος γέννησης του Ταμίροφ ήταν το 1899, αν και σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις αμφισβητήθηκε. Στο δεύτερο ταξίδι του στην Αμερική τον Νοέμβριο του 1923 η ηλικία του φαίνεται 27 και στην απογραφή του 1930-32. Παντρεύτηκε την επίσης ηθοποιό Ταμάρα Σέιν, με την οποία έπαιζε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, τον Φεβρουάριο του 1933 στο Λος Άντζελες. Ωστόσο, σύμφωνα με την προαναφερθείσα απογραφή του 1930, το ζευγάρι ζούσε στο Σικάγο του Ιλινόι με το (ανορθόγραφα γραμμένο) όνομα Ταμερίροφ. Φαίνεται επίσης ότι αυτός ήταν ο δεύτερος γάμος του.
Λουίτζι Μορέτι (αρχιτέκτονας)
Δραστηριότητα στην οικοδομική και αστική ανάπτυξη
Την περίοδο μεταξύ 1942- 1945 ο Moretti απουσίαζε από τα δρώμενα. Εμφανίστηκε πάλι το 1945, συνελήφθη για συνεργασία με το φασιστικό καθεστώς και φυλακίστηκε για μικρό διάστημα στη φυλακή του San Victor, όπου συνάντησε τον κόμη Adolfo Fossataro. Μετά την απελευθέρωση του, τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, ίδρυσε την εταιρεία Cofimprese.
Ακίμ Ταμίροφ
Προσωπική ζωή
Ο Ταμίροφ μιλούσε άπταιστα πέντε γλώσσες - αρμενικά, ρωσικά, αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά.
Θάνατος
Ο Ταμίροφ πέθανε στις 17 Σεπτεμβρίου 1972 από καρκίνο στο Παλμ Σπρινγκς της Καλιφόρνιας.
Λουίτζι Μορέτι (αρχιτέκτονας)
Η μεταπολεμική περίοδος
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/60/Paolo_Monti_-_Servizio_fotografico_-_BEIC_6356070.jpg/220px-Paolo_Monti_-_Servizio_fotografico_-_BEIC_6356070.jpg|μικρογραφία| House "Il Girasole", Ρώμη, 1948. Φωτογραφία Paolo Monti, 1951 (Αρχείο Paolo Monti, BEIC). σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9d/Moretti_Milano.jpg/220px-Moretti_Milano.jpg|μικρογραφία| Συγκρότημα μεταξύ Corso Italia και Via Rugabella, [[Μιλάνο, 1996.]] Στην Cofimprese, εργάστηκε για την ανάπτυξη κτιρίων σπιτιών-ξενοδοχείων. Το αρχικό σχέδιο περιλάμβανε 20 ξενοδοχεία, από τα οποία μόνο τα τρία χτίστηκαν πριν τη διάλυση της εταιρείας, το 1949. Επίσης, στο Μιλάνο με την Cofimprese, σχεδίασε ένα συγκρότημα μεταξύ Corso Italia και Via Rugabella.
Ακίμ Ταμίροφ
Κληρονομιά
Αν και ο Ταμίροφ μπορεί να μην είναι σήμερα γνωστός, η ερμηνεία του στον ρόλο του αφεντικού στα Εκλογικά σκάνδαλα πιστεύεται ότι ήταν η έμπνευση για τον χαρακτήρα κινουμένων σχεδίων Μπόρις Μπαντένοφ. Επίσης, αναφέρθηκε στο διήγημα Uncle Wiggily in Connecticut του Τζερόμ Ντέιβιντ Σάλιντζερ και στο μυθιστόρημα The Moviegoer του Γουόκερ Πέρσι.
Λουίτζι Μορέτι (αρχιτέκτονας)
Η μεταπολεμική περίοδος
Το σπίτι Il Girasole ("The Sunflower") που σχεδιάστηκε το 1949 και χτίστηκε το 1950 στο viale Bruno Buozzi (κοντά στη via Parioli) στη Ρώμη, είναι ένα από τα πιο γνωστά έργα εκείνης της εποχής και θεωρείται πρώιμο παράδειγμα μεταμοντέρνας αρχιτεκτονικής. Το κτίριο αναφέρεται επίσης στο δοκίμιο του Robert Venturi, Complexity and Contradiction in Architecture ως παράδειγμα διφορούμενης αρχιτεκτονικής, το οποίο βρίσκεται μεταξύ παράδοσης και καινοτομίας. Σύμφωνα με τον Ελβετό θεωρητικό της αρχιτεκτονικής Stanislaus von Moos, το σπίτι Vanna Venturi, ένα από τα κορυφαία έργα του Venturi, στα σπασμένα του αετώματα "ανακαλεί τη «δυαδικότητα» της πρόσοψης της πολυκατοικίας του Luigi Moretti στη Via Parioli στη Ρώμη".
Ακίμ Ταμίροφ
Φιλμογραφία
δεξιά|μικρογραφία| Ο Ταμίροφ στο τρέιλερ του [[Για Ποιον Χτυπά η Καμπάνα (ταινία)|Για ποιον χτυπά η καμπάνα (1943)]] δεξιά|μικρογραφία| Ο Ταμίροφ στο τρέιλερ του Φιέστα (1947)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου
Λουίτζι Μορέτι (αρχιτέκτονας)
Η μεταπολεμική περίοδος
Στη συνέχεια ο Moretti σχεδίασε βίλες για επιφανείς ηγεμόνες, συμπεριλαμβανομένης της La Villa Saracena (1954), για τον πρώην διευθυντή της εφημερίδας Il Messaggero της Ρώμης, Francesco Malgeri. στη Santa Marinella.
Όχι μόνο αρχιτεκτονική
Το 1950, εξέδωσε το περιοδικό Space, Review of Arts and Architecture (εκδόθηκε μέχρι το 1953) αναζητώντας μια σύνδεση μεταξύ των διαφορετικών μορφών τέχνης (από την αρχιτεκτονική στη γλυπτική, από τη ζωγραφική μέχρι τον κινηματογράφο και το θέατρο), ξεκινώντας, όχι τυχαία, το πρώτο τεύχος με τίτλο «Εκλεκτικισμός και γλωσσικές μονάδες». Το περιοδικό διοικήθηκε και γράφτηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από τον ίδιο, που το συνέδεσε με τα αποτελέσματα της έρευνας του, σχετικά με αφηρημένες μορφές στη γλυπτική μπαρόκ, την ασυνέχεια του χώρου σε έργα του Καραβάτζιο και δομές και ακολουθίες χώρων. Ο Moretti ήταν διευθυντής σύνταξης και αρχισυντάκτης. Το περιοδικό, που τυπώθηκε στο Μιλάνο, πρώτα από τους τυπογράφους E. Barigazzi και έπειτα από τον Lucini, ήταν μικρής διάρκειας, με περιορισμένη παραγωγή μόνο επτά αριθμών. Το 1959 κυκλοφόρησε ένα τεύχος αφιερωμένο στον γλύπτη Pietro De Laurentiis. Τον Απρίλιο του 1963 δημοσιεύτηκε στη Διαστημική Δομή των συλλογών δοκιμίων και το 1964 τη σύγχρονη έννοια λέξεων που συνδέονται με τον όρο «αρχιτεκτονική». Τον Ιούλιο του 1968, δημοσιεύτηκε ένα άρθρο στο δοκίμιο "Capogrossi" αφιερωμένο στον διάσημο Ρωμαίο ζωγράφο.
Το 1954, ο Moretti ίδρυσε μια γκαλερί τέχνης, γνωστή και ως space, στη Ρώμη. Επιπλέον, ήταν στενός συνεργάτης του Γάλλου κριτικού τέχνης και θεωρητικού Michel Tapié, με τον οποίο ίδρυσε το 1960 το Διεθνές Κέντρο Αισθητικής Έρευνας στο Τορίνο της Ιταλίας, ένα κέντρο που λειτούργησε μέχρι το 1987, μετά τον θάνατο του Tapié.
Το SGI και το IRMOU
Το 1957 έγινε σύμβουλος της Società Generale Immobiliare (SGI) για την οποία σχεδίασε, εκτός των άλλων, τα κτίρια στην κορυφή του EUR. Εκείνη την χρονιά, σε συνεργασία με τον Δήμο της Ρώμης και το Υπουργείο Δημοσίων Έργων, δούλεψε σε έργα για το αναπτυξιακό σχέδιο της Ρώμης (δεν εγκρίθηκε ποτέ) και το Αρχαιολογικό Πάρκο, από τα οποία προέκυψε η αντιπαράθεση με τους Bruno Zevi και L' Espresso για τον αφανισμό της Αππίας.
Επιπλέον, το 1957, ίδρυσε το Ινστιτούτο Επιχειρησιακής Έρευνας και Εφαρμοσμένων Μαθηματικών Πολεοδομίας (IRMOU) με κύριο στόχο τη συνέχιση των μελετών της παραμετρική αρχιτεκτονική, μια καινούργια προσέγγιση βασισμένη στην εφαρμογή μαθηματικών θεωριών στον σχεδιασμό και προέβλεψε τη χρήση υπολογιστικών μεθόδων που σημάδεψαν τη διαδικασία αρχιτεκτονικού σχεδιασμού της δεκαετίας του 2010.
Μελέτησε νέες σχέσεις διαστάσεων στον αρχιτεκτονικό χώρο και την αστική περιοχή, που σχετίζονται με το σχεδιασμό του Δομημένου Περιβάλλοντος, με μαθηματική ανάλυση, όπως ο Le Corbusier είχε μελετήσει το Modulor και τη χρυσή τομή. Τις συγκεκριμένες μελέτες παρουσίασε σε μια μεγάλη επιστολή στον Τύπο, στην XIII Triennale di Milano, το 1960.
Το 1958, σχεδίασε μεγάλες γειτονιές, συμπεριλαμβανομένου του CEP στο Λιβόρνο. Το 1958 ο Moretti έλαβε μέρος μαζί με τους Adalberto Libera, Vittorio Cafiero, Amedeo Luccichenti και Vincenzo Monaco στο έργο του Ολυμπιακού Χωριού στη Ρώμη που σχεδιάστηκε για την XVII Ολυμπιάδα που ήταν προγραμματισμένη για το 1960. Ο σχεδιασμός του χωριού κέρδισε το 1961 το Prix IN/ARCH 1961 για το καλύτερο επίτευγμα στην περιοχή του Λάτσιο.
Εκείνη την περίοδο ο Moretti είχε μεγάλη επιρροή στις εργασίες του πολεοδομικού σχεδίου της Ρώμης, το οποίο το Δημοτικό Συμβούλιο ενέκρινε στις 18 Δεκεμβρίου 1962.
Η Παραμετρική Αρχιτεκτονική του Moretti
Δύο χρόνια πριν από το θάνατό του, ο Moretti περιέγραψε την έννοια της Παραμετρικής Αρχιτεκτονικής σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Moebius. Σε αυτό, αναφέρει μια νέα αρχιτεκτονική που θα όριζε αυστηρά την μορφή μέσω της μαθηματικής λογικής, των τεχνικών του υπολογιστή και των μεθόδων της επιχειρησιακής έρευνας, η οποία θα μπορούσε να ξεπεράσει την εμπειρική κατάσταση της τρέχουσας αρχιτεκτονικής.
Ο Moretti απαρίθμησε 8 σημεία που ορίζουν την παραμετρική αρχιτεκτονική:
Τα τελευταία έργα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/10/Montr%C3%A9al_-_Tour_de_La_Bourse_-_20050310.jpg/220px-Montr%C3%A9al_-_Tour_de_La_Bourse_-_20050310.jpg|μικρογραφία| Πύργος Χρηματιστηρίου, Tour de la Bourse, Μόντρεαλ. Το 1962, σχεδίασε για την General Real Estate, το συγκρότημα Watergate (έδωσε το όνομά του στο ομώνυμο πολιτικό σκάνδαλο του 1972, στις Ηνωμένες Πολιτείες) στην Ουάσιγκτον, καθώς και τον Πύργο του Χρηματιστηρίου (Tour de la Bourse) στο Μόντρεαλ του Κεμπέκ.
Το 1963, κατέκτησε πάλι το βραβείο IN/ARCH 1963 για το καλύτερο επίτευγμα στο Λάτσιο, με τη μελέτη του σχεδιασμού δύο δίδυμων κτιρίων για την Esso (Exxon) στο EUR στη Ρώμη. Το 1964, του απονεμήθηκε το Μετάλλιο για την προσφορά του στην εκπαίδευση, τον πολιτισμό και την τέχνη από τον Πρόεδρο Antonio Segni.
Το 1965, ανέπτυξε μια γόνιμη σχέση με τον Consulting Group Le Condotte (αργότερα συγχωνεύθηκε με την Italstat), αναλαμβάνοντας τον σχεδιασμό και την υλοποίηση της επανεγκατάστασης του Thermal Boniface VIII Fiuggi, της Metropolitana di Roma στον κορμό του σταθμού Termini στη Via Ottaviano στο Prati, που άνοιξε το 1980. Για το υπόγειο στη Ρώμη, σχεδίασε την τρέχουσα αυτοκινητοβιομηχανία και την υπόγεια γέφυρα που άνοιξε το 1972, με το όνομα Ponte Pietro Nenni. Άλλο ένα έργο του είναι ο υπόγειος χώρος στάθμευσης δύο χιλιάδων θέσεων στη Villa Borghese, που άνοιξε το 1973.
Η συμμετοχή στο International Conference on Michelangelo's Studies (1964) με το δοκίμιο "The ideal structures of Michelangelo's architecture and of Baroque" τον οδήγησε να δοκιμάσει μια άλλη δημιουργική εμπειρία. Το 1964, δημιούργησε μια ωριαία βιογραφική ταινία για τον Michelangelo Buonarroti, "Michelangelo: The Man With Four Fouls", σε σενάριο και σκηνοθεσία Charles Conrad, επιχορηγούμενο από την ιταλική κυβέρνηση. Η ταινία έλαβε το Lion of St. Mark's Art Film Prize στο Φεστιβάλ Βενετίας την ίδια χρονιά. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/77/WatergateFromAir.JPG/220px-WatergateFromAir.JPG|μικρογραφία| Συγκρότημα Watergate, [[Ουάσινγκτον|Ουάσιγκτον.]] Την περίοδο 1967–1968, κέρδισε το βραβείο Antonio Feltrinelli της Accademia Nazionale dei Lincei και ανέλαβε τον σχεδιασμό ενός ιερού Tabgha στη λίμνη Τιβεριάδα στους Αγίους Τόπους. Το έργο εγκρίθηκε από την Αγία Έδρα, αλλά οι εργασίες δεν ξεκίνησαν λόγω της τεταμένης κατάστασης μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων που σύντομα ξέσπασε σε πόλεμο.
Το 1968 παντρεύτηκε τη Μαρία Τερέζα Αλμπάνη.