cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σίλβιο Μπερλουσκόνι
Καταδίκη - Έφεση
Τον Οκτώβριο του 2012 καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 4 ετών για φοροδιαφυγή. Αμέσως μετά την ανακοίνωση της καταδίκης ο Σ. Μπερλουσκόνι φέρεται να δήλωσε «Η Δημοκρατία τελείωσε, έτσι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε». «Ήμουν βέβαιος ότι η δίκη θα τελείωνε με την αθώωσή μου, πρόκειται για μία σαφέστατα πολιτική απόφαση». Μιλώντας αργότερα στο υπό ιδιοκτησία του τηλεοπτικό κανάλι Italia Uno υποστήριξε ότι «εξαιτίας ορισμένων δικαστών, η Ιταλία μετατρέπεται σε μια βάρβαρη χώρα». Συνέχεια των δηλώσεων αυτών ο γραμματέας του κεντροδεξιού κόμματος, Λαός της Ελευθερίας (PDL), Αντζελίνο Αλμπάνο πρόσθεσε «Πρόκειται για μία ακόμη συνέχεια του γνωστού έργου που προβλέπει τον δικαστικό κατατρεγμό του Μπερλουσκόνι».
Σημειώνεται ότι η ποινή αφορά υπόθεση αγοράς τηλεοπτικών δικαιωμάτων για την προβολή ταινιών από τις ΗΠΑ από τα τηλεοπτικά κανάλια του ομίλου Mediaset ιδιοκτησίας Μπερλουσκόνι. Σύμφωνα δε με την ιταλική ποινική δικονομία ο Σ. Μπερλουσκόνι έχει το δικαίωμα να ασκήσει έφεση κατά της απόφασης δύο φορές προτού υπάρξει οριστική καταδίκη. Κατά συνέπεια δεν υποχρεούται να εκτίσει την ποινή φυλάκισης, μέχρι να εκδικαστεί και η τελευταία του έφεση. Ήδη έχει ασκηθεί η πρώτη.
Έπειτα από την απόφαση οι μετοχές της Mediaset υποχώρησαν σχεδόν 3%
Επιστροφή στη πολιτική
Στις αρχές Δεκεμβρίου του 2012 το κόμμα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, "Ο Λαός της Ελευθερίας" απέσυρε την υποστήριξή του προς την κυβέρνηση του τεχνοκράτη Μάριο Μόντι με συνέπεια να ξεσπάσει πολιτική (κυβερνητική) αστάθεια στην Ιταλία. Σημειώνεται ότι η κυβέρνηση του Μάριο Μόντι είχε ως τώρα την υποστήριξη του Λαού της Ελευθερίας, του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος και της Ένωσης Κέντρου (Ιταλίας). Το γεγονός αυτό είχε ως άμεση συνέπεια τα λεγόμενα "σπρέντ" να πάρουν την ανιούσα, ενώ σύμφωνα με πολιτικούς διεθνείς αναλυτές η Ιταλία να οδεύει προς πρόωρες εκλογές με πρόβλεψη προκήρυξης αυτών στα τέλη Φεβρουαρίου ή τις αρχές Μαρτίου.
Ο γραμματέας του Λαού της Ελευθερίας, Αντζελίνο Αλφάνο, έχοντας προηγουμένως συνάντηση με τον Ιταλό πρόεδρο, Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, δήλωσε στη Βουλή της Ιταλίας: «Η εμπειρία της κυβέρνησης Μόντι ολοκληρώθηκε. Δεν τηρήθηκαν οι δεσμεύσεις για την μεταρρύθμιση σχετικά με την ποινική ευθύνη των δικαστικών και για ένα νέο νόμο που έπρεπε να ρυθμίζει τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις με δικαστική εντολή». Το ότι οι περισσότεροι βουλευτές του κόμματος Λαός της Ελευθερίας συνεχίζουν να απέχουν, αυτό δεν σημαίνει ότι θα ανατρέψουν αναγκαστικά την κυβέρνηση Μόντι, η οποία μπορεί να τύχει ψήφου εμπιστοσύνης, αν και παραμένει περισσότερο ευάλωτη από τη Δεξιά. Σημειώνεται πάντως πως μια τέτοια εξέλιξη για πρόωρες εκλογές διακόπτει τις συζητήσεις για ένα νέο εκλογικό νόμο που θα απαγόρευε υποψηφιότητες καταδικασθέντων για ποινικά αδικήματα.
Μπερλουσκονισμός
μικρογραφία|299x299εσ|Ο Μπερλουσκόνι με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ιταλία, 2008 Ο όρος Μπερλουσκονισμός χρησιμοποιείται από τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης και τους πολιτικούς αναλυτές για να περιγράψει τις πολιτικές θέσεις του Μπερλουσκόνι.
Προέλευση και χαρακτηριστικά
Ο όρος "Μπερλουσκονισμός" προέκυψε τη δεκαετία του 1980, με έντονα θετικό νόημα, ως συνώνυμο της επιχειρηματικής αισιοδοξίας, δηλαδή ως επιχειρηματικό πνεύμα που δεν κλονίζεται από τις δυσκολίες και πιστεύει ότι τα προβλήματα μπορούν να λυθούν, ωστόσο, τον 21ο αιώνα, το νόημα έχει αλλάξει.
Σύμφωνα με τον ιταλικό ορισμό που δίνεται από το διαδικτυακό λεξιλόγιο του Ινστιτούτου Εγκυκλοπαίδειας, το Berlusconismo έχει ένα ευρύ φάσμα εννοιών, οι οποίες έχουν όλες τις ρίζες τους στη μορφή του Μπερλουσκόνι και στο πολιτικό κίνημα που εμπνεύστηκε από αυτόν: το «κίνημα σκέψης», αλλά και σε "κοινωνικό φαινόμενο" και, ακόμη, στο φαινόμενο "της συνήθειας" που συνδέεται με την επιχειρηματική και πολιτική του μορφή. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης για να αναφερθεί σε ένα ορισμένο όραμα laissez-faire που υποστηρίζεται από τον ίδιο, όχι στην οικονομία και τις αγορές, αλλά και σε σχέση με την πολιτική.
Σύμφωνα με τους πολιτικούς και επιχειρηματικούς αντιπάλους του Μπερλουσκόνι, ο Μπερλουσκονισμός είναι μόνο μια μορφή δημαγωγικού λαϊκισμού, συγκρίσιμη με τον φασισμό, εν μέρει επειδή ο Μπερλουσκόνι έχει υπερασπιστεί πτυχές του καθεστώτος του Μπενίτο Μουσολίνι, παρόλο που έχει επικρίνει τους ρατσιστικούς φασιστικούς νόμους και τη συμμαχία με τη ναζιστική Γερμανία. Το 2013, επέστρεψε στο να αποκαλεί τον Μουσολίνι έναν καλό ηγέτη, του οποίου το μεγαλύτερο λάθος ήταν ότι υπέγραψε για την εξόντωση των Εβραίων. Αντίθετα, οι υποστηρικτές του συγκρίνουν τον μπερλουσκονισμό με τον γαλλικό γκωλισμό και τον αργεντίνικο περονισμό.
Πολιτικές θέσεις
μικρογραφία|247x247εσ|Βλαντιμίρ Πούτιν, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και Σίλβιο Μπερλουσκόνι το 2005 Ο Μπερλουσκόνι αυτοπροσδιοριζόταν ως μετριοπαθής, φιλελεύθερος και ελεύθερος έμπορος, αλλά συχνά περιγραφόταν επίσης ως λαϊκιστής ή συντηρητικός. Μετά την παραίτησή του το 2011, ο Μπερλουσκόνι έγινε όλο και πιο ευρωσκεπτικιστής και συχνά ασκούσε κριτική στη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ. μικρογραφία|249x249εσ|Ο Μπερλουσκόνι με τον πρώην πρόεδρο της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί το 2011 Μία από τις κύριες ηγετικές τακτικές του Μπερλουσκόνι ήταν να χρησιμοποιεί το κόμμα ως μηχανισμό για να φτάσει στην εξουσία (ορίζεται ως "κόμμα ελαφρύ", λόγω της έλλειψης σύνθετης δομής). Αυτό είναι αποφασιστικά συγκρίσιμο με την πολιτική τακτική που χρησιμοποίησε ο Σαρλ Ντε Γκωλ στη Γαλλία. Ένα άλλο χαρακτηριστικό μεγάλης σημασίας είναι η έμφαση σε μια "φιλελεύθερη επανάσταση", η οποία συνοψίζεται στο "Συμβόλαιο με τους Ιταλούς" του 2001. "Στους πυλώνες αυτούς προστίθεται ο ισχυρός μεταρρυθμισμός, κυρίως στη μορφή του ιταλικού κράτους και του συντάγματος", που περιλαμβάνει το πέρασμα από την κοινοβουλευτική δημοκρατία στην προεδρική, υψηλότερο όριο εκλογών, κατάργηση της Γερουσίας, μείωση του αριθμού των βουλευτών στο μισό, κατάργηση των επαρχιών και μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος, με διαχωρισμό της καριέρας μεταξύ δικαστών και της πολιτικής ευθύνης των δικαστών, από τον Μπερλουσκόνι που θεωρήθηκε αμερόληπτος. Ο Μπερλουσκόνι δήλωσε ότι διώκεται από τους δικαστές, έχοντας υποστεί 34 δίκες, κατηγορώντας τους ότι χειραγωγούνται από αριστερούς και συγκρίνοντας τον εαυτό του με τον Έντσο Τορτόρα, θύμα κακοδικίας. Πιο πρόσφατα, ο Μπερλουσκόνι δήλωσε ότι τάσσεται υπέρ των πολιτικών ενώσεων.
Σύγκριση με άλλους ηγέτες
μικρογραφία|251x251εσ|Σεμπαστιάν Πινιέρα και Σίλβιο Μπερλουσκόνι το 2011 Αρκετοί συγγραφείς και πολιτικοί σχολιαστές θεωρούν την πολιτική επιτυχία του Μπερλουσκόνι προηγούμενο για την εκλογή του μεγιστάνα των ακινήτων Ντόναλντ Τραμπ ως 45ου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών το 2016, με τους περισσότερους να σημειώνουν την παρωχημένη πρωθυπουργική θητεία του Μπερλουσκόνι και ως εκ τούτου να κάνουν τη σύγκριση με αποτροπιασμό. Ο Ρότζερ Κοέν των New York Times υποστήριξε: "Ευρέως γελοιοποιημένος, ατελείωτα γραμμένος, για πολύ καιρό αλώβητος από τον προφανή μισογυνισμό του και τις ποικίλες νομικές του περιπέτειες, ο Μπερλουσκόνι αποδείχθηκε ένας πολιτικός από τεφλόν ... Κανείς που γνωρίζει τον Μπερλουσκόνι και έχει παρακολουθήσει την άνοδο και την άνοδο του Ντόναλντ Τραμπ δεν μπορεί να μην εντυπωσιαστεί από τους παραλληλισμούς". Οι New York Times δημοσίευσαν επίσης ένα διαδραστικό κουίζ με τίτλο "Name That Narcissist", το οποίο συγκέντρωσε αποσπάσματα και από τους δύο πολιτικούς με τον αναγνώστη να πρέπει να μαντέψει αν το καθένα από αυτά ειπώθηκε από τον Μπερλουσκόνι ή τον Τραμπ. Στο The Daily Beast, η Barbie Latza Nadeau έγραψε: "Αν οι Αμερικανοί αναρωτιούνται πώς ακριβώς θα έμοιαζε μια προεδρία Τραμπ, δεν έχουν παρά να κοιτάξουν τα τραυματισμένα απομεινάρια της Ιταλίας μετά την επικράτηση του Μπερλουσκόνι". Κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών του 2016, το Politico περιέγραψε τον Μπερλουσκόνι ως τον πλησιέστερο παραλληλισμό με τον Τραμπ σε έναν ιστορικό παγκόσμιο ηγέτη και ότι η θητεία του ως πρωθυπουργός της Ιταλίας είναι ένα καλό καμπανάκι για το πώς θα ήταν μια προεδρία Τραμπ.
Ο Andrej Babiš, ο σημερινός πρωθυπουργός της Τσεχικής Δημοκρατίας, έχει επίσης συγκριθεί με τον Μπερλουσκόνι λόγω της ιδιοκτησίας των μέσων ενημέρωσης, των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του, της πολιτικής επιρροής και των νομικών προβλημάτων του με μια ποινή φυλάκισης να κρέμεται από πάνω του. Ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε από το αμερικανικό περιοδικό Foreign Policy έκανε παραλληλισμούς μεταξύ των δύο, χαρακτηρίζοντας τον Babiš με το παρατσούκλι "Babisconi".
Ο βρετανός ιστορικός Πέρι Άντερσον έγραψε ότι παρά τη φήμη του Μπερλουσκόνι ως enfant terrible της ευρωπαϊκής δεξιάς, το πραγματικό πολιτικό του ιστορικό τον τοποθετεί "στα αριστερά του Μπιλ Κλίντον, ο οποίος έχτισε μεγάλο μέρος της καριέρας του στην Αμερική πάνω σε πολιτικές - παραδίδοντας εκτελέσεις στο Αρκάνσας, ψαλιδίζοντας την κοινωνική πρόνοια στην Ουάσιγκτον - που θα ήταν αδιανόητες για οποιονδήποτε πρωθυπουργό στην Ιταλία".
Επίθεση σε συλλαλητήριο
Στις 13 Δεκεμβρίου 2009, ο Μπερλουσκόνι χτυπήθηκε στο πρόσωπο με ένα αλαβάστρινο αγαλματίδιο του Καθεδρικού Ναού του Μιλάνου μετά από μια συγκέντρωση στην Piazza del Duomo του Μιλάνου. Καθώς ο Μπερλουσκόνι έκανε χειραψία με το κοινό, ένας άνδρας στο πλήθος βγήκε μπροστά και εκτόξευσε το αγαλματίδιο εναντίον του. Ο δράστης συνελήφθη στη συνέχεια και ταυτοποιήθηκε ως ο Μάσιμο Ταρτάλια, ένας 42χρονος τοπογράφος με ιστορικό ψυχικής ασθένειας αλλά χωρίς ποινικό μητρώο, που ζει στα περίχωρα του Μιλάνου Σύμφωνα με επιστολή που δόθηκε στη δημοσιότητα στο ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων ANSA, ο Ταρτάλια ζήτησε συγγνώμη για την επίθεση, γράφοντας: "Δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου" και προσθέτοντας ότι "έδρασε μόνος του [χωρίς] καμία μορφή μαχητικότητας ή πολιτικής ένταξης". Ο Μπερλουσκόνι υπέστη τραύματα στο πρόσωπο, σπασμένη μύτη και δύο σπασμένα δόντια- στη συνέχεια νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο. Ο Ιταλός πρόεδρος Τζόρτζιο Ναπολιτάνο και πολιτικοί από όλα τα κόμματα της Ιταλίας καταδίκασαν την επίθεση.
Ο Μπερλουσκόνι πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο στις 17 Δεκεμβρίου 2009.
Καρδιακά προβλήματα
Στις 7 Ιουνίου 2016, μετά την προεκλογική εκστρατεία για τις τοπικές εκλογές, ο Μπερλουσκόνι εισήχθη στο νοσοκομείο Σαν Ραφαέλε του Μιλάνου λόγω καρδιακών προβλημάτων. Μετά από δύο ημέρες, στις 9 Ιουνίου, ο προσωπικός του γιατρός Αλμπέρτο Ζανγκρίλο ανακοίνωσε ότι το εγκεφαλικό επεισόδιο θα μπορούσε να τον είχε σκοτώσει και ότι πρέπει να υποβληθεί σε εγχείρηση καρδιάς για την αντικατάσταση μιας ελαττωματικής αορτικής βαλβίδας.
COVID-19
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2020, εν μέσω της παγκόσμιας πανδημίας COVID-19, ο Μπερλουσκόνι βρέθηκε θετικός στο COVID-19. Είχε έρθει σε επαφή με τον επιχειρηματία Flavio Briatore, ο οποίος είχε νοσηλευτεί στο νοσοκομείο μετά την προσβολή από τον ιό, καθώς και με την κόρη του Barbara και τον γιο του Luigi, οι οποίοι είχαν επίσης βρεθεί θετικοί. Την επόμενη ημέρα, ο Μπερλουσκόνι ανακοίνωσε ότι ήταν καλά και συνέχιζε να εργάζεται- την επόμενη ημέρα, στις 3 Σεπτεμβρίου, εισήχθη στο νοσοκομείο San Raffaele του Μιλάνου με αμφοτερόπλευρη πνευμονία. Ο Alberto Zangrillo, επικεφαλής της εντατικής θεραπείας στο νοσοκομείο San Raffaele, δήλωσε στις 11 Σεπτεμβρίου 2020 ότι ο Μπερλουσκόνι εισήχθη με πολύ υψηλό και επικίνδυνο ιικό φορτίο, αλλά ότι βελτιωνόταν και ότι η ανταπόκρισή του στην ασθένεια ήταν "βέλτιστη". Στις 14 Σεπτεμβρίου πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο. Ο Μπερλουσκόνι περιέγραψε το COVID-19 ως "την πιο επικίνδυνη και τρομακτική εμπειρία" της ζωής του. Τον Μάιο του 2021, νοσηλεύτηκε και πάλι στο νοσοκομείο λόγω των μακροχρόνιων συνεπειών του COVID-19.
Λευχαιμία
Τον Απρίλιο του 2023, ο Μπερλουσκόνι νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο San Raffaele του Μιλάνου και νοσηλευόταν στην εντατική αφού αντιμετώπιζε αναπνευστικά προβλήματα, λόγω σοβαρής πνευμονίας που προκλήθηκε από μια μορφή λευχαιμίας. Στις 6 Απριλίου, αναφέρθηκε ότι ο Μπερλουσκόνι είχε ξεκινήσει χημειοθεραπεία. Τον Μάιο του 2023, ένα βίντεο με τον Μπερλουσκόνι παίχτηκε στο κόμμα Forza Italia που καθησύχαζε τους υποστηρικτές του στο συνέδριο του κόμματος στο Μιλάνο. Στο βίντεο, ο Μπερλουσκόνι δήλωσε ότι ήταν έτοιμος να επιστρέψει στην εργασία του μετά από ένα μήνα νοσηλείας στο νοσοκομείο και ότι δεν σταμάτησε ποτέ να εργάζεται ακόμη και όταν βρισκόταν στο νοσοκομείο.
Θάνατος
Έχοντας νοσηλευτεί ξανά στις 9 Ιουνίου 2023, ο Μπερλουσκόνι Απεβίωσε από Λευχαιμία 12 Ιουνίου 2023 σε ηλικία 86 ετών νοσοκομείο Σαν Ραφαέλε του Μιλάνου.
Προσωπική περιουσία
Το 2012, το περιοδικό Forbes ανέφερε ότι ο Μπερλουσκόνι ήταν ο έκτος πλουσιότερος άνθρωπος της Ιταλίας, με καθαρή αξία 5,9 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Κατέχει σημαντικά περιουσιακά στοιχεία στην τηλεόραση, τις εφημερίδες, τις εκδόσεις, τον κινηματογράφο, τα χρηματοοικονομικά, τις τράπεζες, τις ασφάλειες και τον αθλητισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Ιταλοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων Κατηγορία:ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 21ου αιώνα
Citroën C1
Δημιουργία
Η απόφαση για την παραγωγή αυτών των μοντέλων ελήφθη στις 12 Ιουλίου 2001, όταν οι τότε πρόεδροι της Toyota και του τότε Ομίλου PSA, Fujio Cho και Jean-Martin Folz, αποφάσισαν να παράγουν ένα μικρό αυτοκίνητο μαζί, σε μία κοινοπραξία, για να μοιραστούν κόστος ανάπτυξης και να επιτύχουν βασική τιμή (με την τότε ισοτιμία) της τάξεως των 8.500 ευρώ. thumb|left|Η παρουσίαση του Citroën C1 πρώτης γενιάς στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2005.
Τα τρία αυτά οχήματα, που εξελίχθηκαν από κοινού και υπό τον κωδικό «πρότζεκτ B-Zero», παρουσιάστηκαν σε παγκόσμια πρεμιέρα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2005, αν και η σειρά είχε αρχίσει να παράγεται ήδη από τις 28 Φεβρουαρίου 2005. Και τα τρία μοντέλα κατασκευάζονταν στο εργοστάσιο της κοινοπραξίας Toyota Peugeot Citroën Automobile (TPCA), στο Κόλιν της Τσεχίας.
Εμπορική τοποθέτηση
Το Citroën C1 πρώτης γενιάς κυκλοφόρησε στην αγορά τον Ιούνιο του 2005 και από τότε έγινε και κατάφερε να παραμείνει για αρκετά χρόνια το νούμερο 1 σε πωλήσεις στην Ευρώπη αυτοκίνητο με εκπομπές ρύπων κάτω από 110 γραμμάρια CO2 το χιλιόμετρο, με εξαίρεση φυσικά τα υβριδικά και τα αμιγώς ηλεκτροκίνητα αυτοκίνητα.
Παρά την λανθασμένη εντύπωση που δημιουργήθηκε σε ένα σημαντικό μέρος του κοινού, το C1 δεν αντικατέστησε το Citroën Saxo, καθώς στην πραγματικότητα το Saxo ανήκε στην αμέσως μεγαλύτερη κατηγορία Β (supermini) και είχε ήδη αντικατασταθεί από δύο μοντέλα, το 3-πορτο Citroën C2 και το 5-πορτο Citroën C3, αμφότερα της κατηγορίας Β. Αντιθέτως, το Citroën C1 δεν είχε κανέναν επίσημο προκάτοχο, αλλά τοποθετήθηκε στην ακόμα μικρότερη κατηγορία Α και έβαλε στόχο όσους επιζητούσαν ένα μικρό και αυστηρά 4-θέσιο μοντέλο, με ευελιξία στις αστικές μετακινήσεις και εξαιρετικά χαμηλή κατανάλωση καυσίμου.
Αισθητική
thumb|left|Citroën C1 του 2005 - 2008. Φαίνεται το πρωτότυπο σχήμα των πίσω φώτων του 5-πορτου C1 και το ξεχωριστό στροφόμετρο, πάνω αριστερά του τιμονιού.
Η εξωτερική εμφάνιση του C1 πρώτης γενιάς διαμορφώθηκε από τον τότε σχεδιαστή της Citroën Ντονάτο Κόκο (Donato Coco). Το Peugeot 107 ήταν ουσιαστικά ίδιο με το C1, εξωτερικά και εσωτερικά, με εξαίρεση τον μπροστινό προφυλακτήρα και τα εμπρός φώτα, ενώ τα πίσω φώτα του ήταν πρακτικώς ίδιας σχεδίασης, αλλά με κόκκινο εξωτερικό χρωματισμό, σε αντίθεση με τα διάφανα πίσω φώτα του C1. Από την άλλη, το Toyota Aygo ήταν ελαφρώς πιο ανασχεδιασμένο εξωτερικά, αλλά ακόμα εμφανώς παρόμοιο. Και τα τρία μοντέλα, ωστόσο, είχαν πανομοιότυπο σαλόνι και ταμπλό, με μοναδική διαφορά, φυσικά, το σήμα της εταιρείας στο τιμόνι.
Ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό των 5-πορτων C1 πρώτης γενιάς και 107, αν και όχι του Aygo πρώτης γενιάς, ήταν το μεγάλο και πρωτότυπο σχήμα των πίσω φώτων, τα οποία εκτείνονται από το άκρο του πίσω 5-ης πόρτας μέχρι το πίσω παρμπρίζ, με αποτέλεσμα ο εξωτερικός παρατηρητής να μην διακρίνει καμία εξωτερική μεταλλική πίσω κολώνα, όπως φαίνεται στη διπλανή φωτογραφία. Για την ακρίβεια, η πίσω κολώνα είναι κρυμμένη μέσα από τα πίσω φώτα και το πίσω άκρο της πίσω πόρτας, και φαίνεται μόνο όταν ανοίγει η πίσω πόρτα.
Εξοπλισμός και ασφάλεια
Στα κράτη της Ευρώπης, το C1 πρώτης γενιάς προσφέρθηκε σε 3 πακέτα εξοπλισμού, με διαφορετικές ονομασίες αναλογα με την χώρα κυκλοφορίας. Γενικότερα όμως, από το λανσάρισμα η βασική έκδοση προσέφερε ως στάνταρ τα εξής: thumb|right|Το σχεδόν πανομοιότυπο πίσω μέρος των Citroën C1 πρώτης γενιάς (αριστερά) και Peugeot 107 (δεξιά). thumb|right|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Citroën C1 Rhythm του 2008, στο Ηνωμένο Βασίλειο, λίγο πριν την πρώτη ανανέωση.]] thumb|right|Το πίσω μέρους του προηγούμενου Citroën C1 Rhythm («Ρυθμός») του 2008. thumb|right|Το ράδιο-[[CD ενός δεξιοτίμονου Citroën C1 του 2006.]]
Η ενδιάμεση έκδοση προσέφερε επιπλέον ως στάνταρ και τα εξής:
Σε όλα επίσης, προαιρετικά επί όλα τα έτη παραγωγής του, προσφέρονταν: μπροστινοί προβολείς ομίχλης, σύστημα δορυφορικής πλοήγησης με σύστημα multimedia, δερμάτινο σαλόνι, δερμάτινος επιλογέας ταχυτήτων και τιμόνι, ζάντες αλουμινίου, μεταλλικό χρώμα και πίσω αεροτομή, ενώ η κορυφαία έκδοση μπορούσε εξ αρχής να παραγγελθεί με μπροστινούς και πίσω πλευρικούς αερόσακους κεφαλής. Τον Σεπτέμβριο του 2013, για την σεζόν (model year) του 2014, το ESP και οι 6 αερόσακοι έγιναν πλέον στάνταρ σε όλα τα C1.
Το αρχικό C1 επίσης απέσπασε 4 στα 5 αστέρια στις δοκιμές πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 2005, με συνολική βαθμολογία 26 στους 37 πόντους, καθώς και 2 στα 4 αστέρια για την προστασία των πεζών. Δεν έγινε ποτέ, ωστόσο, crash test με τους πλευρικούς αερόσακους κεφαλής, λόγω του ότι στην πράξη λίγα αντίτυπα πριν τη σεζόν του 2014, όταν και έγιναν τελικώς στάνταρ, κυκλοφόρησαν με αυτούς.
Μινιμαλιστικές λύσεις
thumb|right|Citroën C1 του 2005 - 2007. Φαίνεται το ξεχωριστό στροφόμετρο, πάνω αριστερά του τιμονιού. thumb|right|Το πίσω μέρος ενός Citroën C1 πρώτης γενιάς, σε φωτογραφία του 2008. Φαίνεται η εξωτερική απόληξη του κλιπ ανοίγματος προς τα έξω, στα πίσω παράθυρα. Από την άλλη, οι προσπάθειες για μείωση του κόστους οδήγησαν σε κάποιες μινιμαλιστικές σχεδιαστικές λύσεις, κοινές και στα τρία μοντέλα της πρώτης γενιάς. Συγκεκριμένα:
Κινητήρες
thumb|right|Το μπροστινό μέρος του προηγούμενου Citroën C1.
Το C1 πρώτης γενιάς κυκλοφόρησε με 2 κινητήρες:
Τεχνικά στοιχεία
thumb|right|Το προφίλ του 5-πορτου Citroën C1 πρώτης γενιάς. thumb|right|3-πορτο Citroën C1 του 2012 στη [[Γερμανία, σε σπορ πακέτο, με διχρωμία βαφής αμαξώματος και αγωνιστικές ζάντες.]]
Ανανέωση του 2009
Τον Δεκέμβριο του 2008 προς Ιανουάριο του 2009, έγινε μια μικρή αισθητική ανανέωση και στα τρία μοντέλα. Ειδικότερα το C1 δέχτηκε νέο μπροστινό προφυλακτήρα και μια πολύ μεγαλύτερη εισαγωγή αέρα στο μπροστινό μέρος, που ενσωμάτωσε επίσης το κεντρικό τμήμα του προφυλακτήρα. Η νέα εισαγωγή αέρα απέκτησε μια λωρίδα χρωμίου που την περιβάλλει πλήρως, ακολουθώντας τα πρότυπα της αισθητικής της αυτοκινήτων της Audi.
Στο σαλόνι τοποθετήθηκαν νέα υφάσματα στις επενδύσεις, καθώς και ένα πιο γυαλιστερό και σκούρο φινίρισμα στο ταχύμετρο, στο στροφόμετρο, στους αεραγωγούς και στις εσωτερικές χειρολαβές στις πόρτες. Επίσης, ο 4-κύλινδρος κινητήρας τουρμποντίζελ 1.4 λίτρων HDi διακόπηκε οριστικά, λόγω χαμηλής ζήτησης. Παράλληλα, έγιναν νέες ρυθμίσεις στον 3-κύλινδρο βενζινοκινητήρα 1.0 λίτρου, για περαιτέρω μείωση της κατανάλωσης και των εκπομπών καυσαερίων, αν και η ισχύς του παρέμεινε αμετάβλητη.
Ανανέωση του 2012
thumb|right|5-πορτο Citroën C1 μοντέλο 1.0i του 2013 στη [[Χιλή, λίγο μετά τη δεύτερη ανανέωση.]]
Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου των Βρυξελλών τον Ιανουάριο του 2012, έκανε ντεμπούτο μια ακόμα αισθητική ανανέωση του C1, εντονότερη αυτή την φορά, ταυτόχρονα με μια αντίστοιχη ανανέωση και στο Peugeot 107. Το C1 υπέστη έναν σημαντικό επανασχεδιασμό στο μπροστινό μέρος, το οποίο έγινε πιο επιθετικό και ενσωμάτωσε πλέον και προβολείς ημέρας με φώτα LED (Light Emitting Diodes / Δίοδοι Εκπομπής Φωτός) σε κατακόρυφη διάταξη - στο 107 τοποθετήθηκαν σε οριζόντια διάταξη. Στο σαλόνι, τοποθετήθηκαν τιμόνι και CD-player νέας σχεδίασης. Επίσης, το προαιρετικό 5-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων με δυνατότητα και χειροκίνητων αλλαγών, μπορούσε πλέον να παραγγελθεί και με μοχλούς paddles πίσω από το τιμόνι, για ευκολότερες αλλαγές ταχυτήτων όταν επιλεγόταν η χειροκίνητη λειτουργία. Η παραγωγή του C1 πρώτης γενιάς έληξε τον Απρίλιο του 2014, όπως προαναφέρθηκε.
Ειδικές εκδόσεις
thumb|left|Citroën C1 GT στο μουσείο της Citroën.
Ο σχεδιαστής Francο Sbarro δημιούργησε μια ακραία έκδοση του C1 και την ονόμασε C1 GT. Οι διαφοροποιήσεις του αμαξώματος περιλαμβάνουν: πολύ φαρδείς τροχούς και πόρτες που ανοίγουν προς τα πάνω σαν φτερά γλάρου (GullWing doors), παράλληλα με έναν ισχυρότερο βενζινοκινητήρα 1.6 λίτρων 16-βάλβιδο, κυβισμού 1.587 cm³ και ισχύος 125 hp, από το Citroën C2 VTR, φρένα από το Citroën C4 έκδοσης rally WRC και καθίσματα Recaro. Δήλωσε ότι με αυτή την έκδοση έχει φτάσει σε ταχύτητα πάνω από 210 χιλιόμετρα την ώρα (δηλαδή πάνω από 130 μίλια την ώρα) και ήταν ακόμα σε επιτάχυνση.
Στην Ελλάδα και στην Πορτογαλία προσφέρθηκε και μια ντίζελ επαγγελματική έκδοση panel van, που ονομαζόταν C1 Entreprise. Συνδυαζόταν μόνο με τον κινητήρα 1.4 λίτρων τουρμποντίζελ και ήταν διαθέσιμη μόνο σε 3-πορτο αμάξωμα, για αστική χρήση. Το δίδυμο Peugeot 107 προσέφερε επίσης την ίδια έκδοση.
Τον Αύγουστο του 2012, λίγο μετά την δεύτερη ανανέωση, κυκλοφόρησε στην Ελλάδα μια ακόμα επαγγελματική έκδοση panel van, υπό την ονομασία C1eco Entreprise. Συνδυαζόταν μόνο με τον κινητήρα 1.0 λίτρου βενζίνης και ήταν διαθέσιμη επίσης μόνο σε 3-πορτο αμάξωμα. thumb|right|Το πλήρως ηλεκτροκίνητο [[Citroën C1 ev'ie.]]
Στο Ηνωμένο Βασίλειο η εταιρεία Electric Car Corporation είχε κυκλοφορήσει τότε ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο με βάση το C1, υπό το όνομα Citroën C1 ev'ie, από τις 30 Απριλίου 2009. Η τιμή πώλησής του κατά την ημερομηνία αυτή ήταν £ 16.850 (19.000 € / 24.989 $ ΗΠΑ με την τότε ισοτιμία), δηλαδή το διπλάσιο κόστος από την έκδοση βενζίνης, και η ηλεκτροκίνητη αυτή έκδοση διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το 2011 και κατασκευάστηκε αποκλειστικά ως δεξιοτίμονη. Η αυτονομία του C1 ev'ie κυμαίνεται από 60 έως 75 μίλια (97 έως 121 χιλιόμετρα), η τελική του ταχύτητα είναι 60 μίλια την ώρα, δηλαδή 97 χιλιόμετρα την ώρα, και ο χρόνος πλήρους φόρτισης σε μια κοινή οικιακή πρίζα είναι 6 ώρες.
Επίσης, στην Ελλάδα από τον Οκτώβριο του 2007 έως τη λήξη της παραγωγής της πρώτης γενιάς, προστέθηκε μια ειδική έκδοση που απευθυνόταν στο θηλυκό αγοραστικό κοινό, το Citroën C1 Folli Follie, από το όνομα της ελληνικής εταιρείας μόδας Folli Follie. Συνδυαζόταν με τον κινητήρα βενζίνης και σε 3-πορτο ή 5-πορτο αμάξωμα, μαύρης ή ανθρακί εξωτερικής βαφής, με εξωτερικά διακοσμητικά αυτοκόλλητα (πεταλούδες και μαργαρίτες), και έφερε διακοσμητικές πινελιές του γνωστού ελληνικού οίκου κοσμημάτων, ρολογιών και αξεσουάρ. Για την ακρίβεια, είχε πορτοκαλί τα εξής: τους προφυλακτήρες εμπρός και πίσω, τα εξωτερικά χερούλια στις πόρτες, τα πλαϊνά προστατευτικά, τα καλύμματα στους καθρέφτες και τα διακοσμητικά στο ταχύμετρο, στο στροφόμετρο και στους αεραγωγούς, καθώς και τον δακτύλιο στον λεβιέ ταχυτήτων, που είχε και ρολόι στη φούσκα του λεβιέ (στο μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων). Επίσης, είχε μπρελόκ και πατάκια σε γκρι / πορτοκαλί χρώμα και δερμάτινο ανθρακί σαλόνι με πορτοκαλί λεπτομέρειες και λογότυπο Folli Follie. Μάλιστα ήταν η μοναδική έκδοση του C1 στην Ελλάδα με δερμάτινο σαλόνι, στην οποία και ήταν στάνταρ, και γενικότερα είχε πλήρη εξοπλισμό, με στάνταρ 4 αερόσακους, σύστημα πρόσδεσης παιδικών καθισμάτων Isofix, κλιματισμό, ηλεκτρικά παράθυρα, ηλεκτρομαγνητικές κλειδαριές και τηλεχειρισμό.
Δεύτερη γενιά
Η δεύτερη γενιά του C1 αναμενόταν αρχικά στα τέλη του 2010 προς αρχές του 2011, αλλά λόγω της μεγάλης εμπορικής απήχησης της πρώτης γενιάς, η οποία συνολικά ξεπέρασε τις 760.000 πωλήσεις, αναβλήθηκε επανειλημμένα. Μάλιστα ενώ στα τέλη του 2011 κυκλοφόρησαν νέες φήμες για παρουσίαση εντός του 2012, τελικώς ανακοινώθηκε επίσημα ότι μετακινήθηκε χρονικά για το Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2014, όπου και τελικώς παρουσιάστηκε, μαζί με τα συγγενικά Toyota Aygo δεύτερης γενιάς και Peugeot 108. thumb|left|Η παρουσίαση του Citroën C1 δεύτερης γενιάς, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης στις 4 Μαρτίου 2014.
Όπως και η πρώτη γενιά του C1, η δεύτερη γενιά του κατασκευάστηκε επίσης σε κοινές εγκαταστάσεις με τα Aygo δεύτερης γενιάς και 108, στο εργοστάσιο της Toyota Peugeot Citroën Automobile. Η πλατφόρμα της πρώτης γενιάς διατηρήθηκε, με εκτενείς όμως αναβαθμίσεις, καθώς η δομή είχε ενισχυθεί σημαντικά, με χάλυβα υψηλής αντοχής και επιπλέον ενισχύσεις σε καίρια σημεία, που αύξησαν την ακαμψία και βελτίωσαν παράλληλα την παθητική ασφάλεια. Το μήκος του C1 αυξήθηκε οριακά, φτάνοντας τα 3,46 μέτρα, και ο χώρος αποσκευών του από 139 σε 196 λίτρα, με συνεπακόλουθη αύξηση της μέγιστης δυνατής χωρητικότητας, όταν λαμβάνει χώρα αναδίπλωση των πίσω καθισμάτων, από τα 751 λίτρα της πρώτης γενιάς στα 780 λίτρα.
Η αισθητική του είναι εμφανώς πιο επιθετική, αν και συνολικό του προφίλ εξακολουθεί να θυμίζει λίγο και αυτό της πρώτης γενιάς του C1, με τα μπροστινά φώτα όμως να θυμίζουν το Nissan Juke και το Citroën C4 Picasso δεύτερης γενιάς. Επίσης, το ταμπλό του είναι εντελώς διαφορετικό και πιο φουτουριστικό, προσφέροντας και μια έξτρα κεντρική οθόνη αφής 7 ιντσών και κάμερα οπισθοπορείας, ενώ πλέον υπάρχει κανονικό ντουλαπάκι συνοδηγού, καθώς και διακόπτης για το παράθυρο του συνεπιβάτη και στην πόρτα του οδηγού. Ο χώρος αποσκευών είναι μεγαλύτερος και φτάνει τα 196 λίτρα, έχοντας βέβαια και πάλι τη δυνατότητα αναδίπλωσης των διαιρούμενων σε αναλογία 50/50 πίσω καθισμάτων, με συνεπακόλουθη αύξηση του χώρου αποσκευών στα 780 λίτρα, όπως προαναφέρθηκε.
Εκδοχές αμαξώματος
Μαζί με τις κλασικές εκδόσεις 3-πορτο και 5-πορτο hatchback, το C1 δεύτερης γενιάς διατέθηκε και στην ημι-κάμπριο εκδοχή Airscape, με ανοιγόμενη υφασμάτινη οροφή, διαστάσεων 80,0 × 76,0 εκατοστά, διατηρώντας αμετάβλητο το πλαϊνό προφίλ του αμαξώματος. Μάλιστα ο σχεδιασμός της οροφής, επιτρέπει στον οδηγό να την ανοίγει και να την κλείνει εν κινήσει, σε ταχύτητες έως και 120 χιλιόμετρα την ώρα.
Εξοπλισμός και ασφάλεια
thumb|left|Το σαλόνι ενός Citroën C1 δεύτερης γενιάς του 2017. Ο βασικός εξοπλισμός όλων των εκδόσεων του δεύτερου C1 περιλαμβάνει αερόσακους μπροστινούς, πλευρικούς στα μπροστινά καθίσματα και πλευρικούς κεφαλής εμπρός και πίσω, σύστημα ευστάθειας ESP, σύστημα Hill Assist για ευκολότερη εκκίνηση σε ανηφόρες και σύστημα ελέγχου της πίεσης των ελαστικών. Επίσης, προσφέρεται έξτρα σύστημα πολυμέσων / multimedia στην κεντρική κονσόλα, με οθόνη αφής 7 ιντσών και λειτουργία Mirror Screen, το οποίο επιτρέπει την απεικόνιση στην οθόνη όλων των κύριων λειτουργιών ενός Smartphone: τηλέφωνο, δορυφορική πλοήγηση, μουσική, βίντεο, φωτογραφίες και ημερολόγιο. Σημειωτέον ότι στην ίδια οθόνη προβάλλεται και η εικόνα από την κάμερα οπισθοπορείας, κατά τη στάθμευση. thumb|right|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Citroën C1 VTi 1.0 του 2017.]]
Το δεύτερο C1 επίσης απέσπασε 4 στα 5 αστέρια στις δοκιμές πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 2014, χάνοντας οριακά το πέμπτο, και αυτό μάλιστα επειδή δεν έφερε στάνταρ όλα τα συστήματα ενεργητικής ασφάλειας που απαιτούνται με τα νεότερα και αυστηρότερα κριτήρια του Euro NCAP για να δοθεί και το πέμπτο. Αναλυτικά, τα ποσοστά του ήταν τα εξής:
Κινητήρες
thumb|right|Citroën C1 δεύτερης γενιάς, έκδοσης Swiss & Me, στο Σαλόνι της Γενεύης στις 3 Μαρτίου 2015. Εκτός του ήδη γνωστού κινητήρα 1.0 λίτρου βενζίνης VVT-i των 68 hp και 93 N·m της Toyota, προστέθηκε στην παλέτα και ένας νέος, ισχυρότερος βενζινοκινητήρας 1.2 λίτρων VVT-i και επίσης 3-κύλινδρος 12-βάλβιδος, που εξελίχθηκε από τον τότε Όμιλο PSA και κατασκευαζόταν στη Γαλλία. Η ισχύς του είναι 82 hp και η ροπή 118 N·m, με επιτάχυνση 0-100 km/h σε 11 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 170 km/h, ενώ προσφέρθηκε αποκλειστικά με το 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο. Μάλιστα βραβεύτηκε ως «Ο Κινητήρας της Χρονιάς για το 2015» στην κατηγορία από 1.0 έως 1.4 λίτρα. Διατηρήθηκε στην παραγωγή για 4 έτη και τελικώς διακόπηκε οριστικά τον Απρίλιο του 2018. Αντίθετα με την πρώτη γενιά, στη δεύτερη γενιά του C1 δεν προσφέρθηκε ποτέ έκδοση ντίζελ.
Ο βενζινοκινητήρας 1.0 λίτρου με ισχύ 68 hp μεταφέρθηκε και στη δεύτερη γενιά του μοντέλου, πλην όμως με περαιτέρω μείωση της κατανάλωσης. Αυτό επετεύχθη με καλύτερη καύση, ως αποτέλεσμα της τοποθέτησης νέων μπουζί, μια νέα πολλαπλή εισαγωγή για καλύτερη ροή και ανάμειξη του αέρα με το καύσιμο, με ψεκασμό λαδιού στα πιστόνια για μείωση τριβών, καθώς και με νέους μηχανισμούς ανύψωσης των βαλβίδων. Οι βελτιώσεις αυτές, αναβάθμισαν σημαντικά την θερμική απόδοση του κινητήρα έως 37%. Το μηχανικό σύνολο του 1.0 λίτρου μπορεί και πάλι να παραγγελθεί, προαιρετικά, με το 5-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, το οποίο μάλιστα έχει βελτιωθεί σημαντικά, με νέο λογισμικό, και έχει μετονομαστεί σε Efficient Tronic.
Τεχνικά στοιχεία
Οι τιμές σε αγκύλες αναφέρονται στα μοντέλα με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων.
Οριστική διακοπή
Στις 27 Ιανουαρίου 2022, η Citroën ανακοίνωσε την οριστική λήξη της παραγωγής του C1, μετά από δύο γενιές, 17 χρόνια ζωής και 1,2 εκατομμύρια πωλήσεις, αφήνοντας έτσι τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία χωρίς εκπρόσωπο στην κατηγορία A. Σύμφωνα με την εταιρεία, η απόφαση για την κατάργηση του μοντέλου ελήφθη λόγω των νέων προκλήσεων κινητικότητας που αντιμετωπίζει η κατηγορία αυτή, παράλληλα με τη μεγάλη αλλαγή σχετικά με τις συνθήκες κυκλοφορίας στις πόλεις και την επιτάχυνση της ενεργειακής μετάβασης στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Γενικότερα, οι ολοένα και αυστηρότεροι κανονισμοί εκπομπών καυσαερίων και τα υψηλά πρότυπα ασφαλείας των σύγχρονων αυτοκινήτων έχουν δυσκολέψει τις αυτοκινητοβιομηχανίες να προσφέρουν ένα φθηνό μοντέλο με μηχανή εσωτερικής καύσης στις μικρότερες κατηγορίες.
Πωλήσεις
Οι χρονολογίες αναφέρονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years). Επίσης, όλες οι πωλήσεις έλαβαν χώρα μόνο στην Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Citroën Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Ανγκουστρίν-Βιλνέβ-ντεζ-Εσκάλντ
Το Ανγκουστρίν-Βιλνέβ-ντεζ-Εσκάλντ (γαλλικά: Angoustrine-Villeneuve-des-Escaldes, καταλανικά: Angostrina i Vilanova de les Escaldes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ανγκουστρινουά (γαλλικά: Angoustrinois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
1400 Τιρέλα
Η Τιρέλα (Tirela) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,176. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Γάλλο αστρονόμο Λουί Μπουαγιέ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο ενός φίλου του, του Σαρλ Τιρέλ (Charles Tirel).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Τιρέλας είναι άγνωστα. Η Τιρέλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 περίπου ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τιρελα
Ίμρε Κόμορα
Ο Ίμρε Κόμορα (γεννημένος στις 5 Ιουνίου 1940 στη Βουδαπέστη) είναι Ούγγρος διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Αγωνίστηκε καθ'όλη τη διάρκεια της καριέρας του στο ουγγρικό πρωτάθλημα, ενώ ακόμα και σαν προπονητής, εργάστηκε μόνο για μία σεζόν εκτός Ουγγαρίας, όταν και εργαζόταν στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στον Ολυμπιακό.
Καριέρα
Ο Ίμρε Κόμορα έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στη Σομπάτελι Χάλαντας, με την οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1959, σε ηλικία 19 ετών. Στη Σομπάτελι Χάλαντας παρέμεινε μόλις ένα χρόνο πραγματοποιώντας συνολικά 35 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 8 γκολ, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει με την ομάδα κάποιο εγχώριο τίτλο.
Επόμενος σταθμός του Κόμορα μετά τη Σομπάτελι Χάλαντας, ήταν η επίσης ουγγρική Χόνβεντ Βουδαπέστης, με την οποία υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας το 1961. Στη Χόνβεντ πραγματοποίησε κατά διαστήματα πολύ καλές εμφανίσεις οι οποίες τον οδήγησαν στο να αποτελέσει μέλος της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της χώρας του που συμμετείχε στο τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων του 1964. Μάλιστα, η Εθνική Ουγγαρίας διέπρεψε στο συγκεκριμένο τουρνουά καθώς κατέκτησε την πρώτη θέση.
Ο Κόμορα παρέμεινε στην ομάδα της Βουδαπέστης μέχρι το 1972, έχοντας καταφέρει ενδιάμεσα να κατακτήσει ένα Κύπελλο Ουγγαρίας (1964). Συνολικά, στην ομάδα της Χόνβεντ πραγματοποίησε 277 εμφανίσεις ενώ κατάφερε να πετύχει και 64 γκολ. Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1971-72, ο Ίμρε Κόμορα αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην καριέρα του σε ηλικία 32 ετών.
Προπονητική καριέρα
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ο Ίμρε Κόμορα αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα αλλά από ένα άλλο πόστο και συγκεκριμένα αυτό του προπονητή. Αρχικά, ανέλαβε το 1982 προπονητής της Χόνβεντ Βουδαπέστης, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1986, έχοντας κατακτήσει ενδιάμεσα τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα Ουγγαρίας (1984, 1985 και 1986) και ένα κύπελλο Ουγγαρίας (1985).
Οι επιτυχίες του στον πάγκο της Χόνβεντ οδήγησαν τον Ίμρε Κόμορα στον πάγκο της Εθνικής Ουγγαρίας. Ωστόσο, το πέρασμά του από την Εθνική Ουγγαρίας αποδείχθηκε ιδιαίτερα σύντομο καθώς ένα μόλις χρόνο μετά την πρόσληψή του, αποτέλεσε παρελθόν και επέστρεψε στον πάγκο της Χόνβεντ Βουδαπέστης.
Λίγα χρόνια μετά την επιστροφή του στην Ουγγαρία, ο Κόμορα εργάστηκε άλλες δύο φορές ως προπονητής στη Χόνβεντ Βουδαπέστης και συγκεκριμένα την περίοδο 1997-98 αλλά και το 1999.
Τίτλοι
Ως ποδοσφαιριστής
Ως προπονητής
Έντουαρντ Βίτεν
Ζωή και εκπαίδευση
Ο Έντουαρντ Βίτεν γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1951 στη Βαλτιμόρη της πολιτείας Μέριλαντ. Είναι γιος της Lorraine W. Witten και του Λούις Βίττεν, ενός φυσικού που εξειδικεύεται στη βαρύτητα και τη γενική σχετικότητα. Πήρε το πτυχίο του στην ιστορία από το πανεπιστήμιο του Brandeis. Ο Βίττεν σχεδίαζε να γίνει πολιτικός δημοσιογράφος και δημοσίευσε άρθρα στις εφημερίδες The New Republic και The Nation. Αφού δούλεψε για λίγο για την προεκλογική καμπάνια του George McGovern, παρακολούθησε μεταπτυχιακά μαθήματα οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν για ένα εξάμηνο. Αφού παράτησε το μεταπτυχιακό του, ασχολήθηκε με τα εφαρμοσμένα μαθηματικά στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον, όπου πήρε και το διδακτορικό του στη φυσική το 1976 υπό την επίβλεψη του Ντέιβιντ Γκρος, του νομπελίστα στη φυσική το 2004.
Ακαδημαϊκή καριέρα
Αφού ολοκλήρωσε το διδακτορικό του, δούλεψε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ ως Junior Fellow και στο Πρίνστον ως καθηγητής. Ήταν καθηγητής φυσικής στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον από το 1980 μέχρι το 1987. Ήταν επίσης και για λίγο στο Κάλτεκ για δυο χρόνια, από το 1999 μέχρι το 2001. Αυτή τη στιγμή είναι καθηγητής Μαθηματικής Φυσικής στο Institute for Advanced Study στο Πρίνστον.
Έρευνα και επιτεύγματα
Ο Βίτεν έχει να επιδείξει πολλές συνεισφορές στη θεωρητική φυσική, που συμπεριλαμβάνουν ένα μεγάλο αριθμό μαθηματικών αποτελεσμάτων. Είναι ενεργός κυρίως στο πεδίο της κβαντικής θεωρίας πεδίου και της θεωρίας χορδών, και σε σχετικά πεδία της τοπολογίας και της γεωμετρίας. Οι πολλές του συνεισφορές συμπεριλαμβάνουν μια απλοποιημένη απόδειξη του θεωρήματος θετικής ενέργειας που περιλαμβάνει σπίνορες στη γενική σχετικότητα, την εργασία του σχετικά με την υπερσυμμετρία και τη θεωρία Μορς, την εισαγωγή στην τοπολογική κβαντική θεωρία πεδίου και τη σχετική εργασία πάνω στην κατοπτρική συμμετρία και υπερσυμμετρικές θεωρίες βαθμίδας, και την εικασία της ύπαρξης της θεωρίας-Μ.
Ο Βίτεν πήρε το βραβείο Fields το 1990 και έγινε έτσι ο πρώτος φυσικός που κέρδισε το βραβείο Fields. Ο Sir Michael Atiyah είπε για τον Βίτεν, "Παρόλο που είναι σίγουρα ένας φυσικός, η ευχέρειά του πάνω στα μαθηματικά επιδεικνύεται από πολύ λίγους μαθηματικούς... Ξανά και ξανά έχει εκπλήξει τη μαθηματική κοινότητα με υπέροχες εφαρμογές της φυσικής διαίσθησης, οδηγώντας σε νέα και βαθιά μαθηματικά θεωρήματα... έχει μια βαθιά επιρροή στα σύγχρονα μαθηματικά. Στα χέρια του η φυσική παρέχει για άλλη μια φορά μια πλούσια πηγή έμπνευσης και διορατικότητας πάνω στα μαθηματικά."
Βραβεύσεις
Ο Bίτεν έχει τιμηθεί με αρκετά βραβεία, συμπεριλαμβανομένων του MacArthur Grant (1982), του μεταλλίου Fields (1990), και του National Medal of Science (2002). Ο πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ' τον έκανε μέλος της Pontifical Academy of Sciences (2006). Εμφανίστηκε επίσης στη λίστα του περιοδικού Time με τα 100 πρόσωπα με τη μεγαλύτερη επιρροή το 2004.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Θεωρητικοί των χορδών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Κράσι Ηρακλείου
Το Κράσι (επίσημο: Κράσιον) είναι ορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Παλιότερα ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος.
Γενικά - Γεωγραφικά στοιχεία
Βρίσκεται στις βορειοδυτικές υπώρειες του όρους Σελένα (υψηλότερη κορυφή 1.559 μ.) σε υψόμετρο 600 μέτρων ενώ απέχει 46,3 χλμ. από την πόλη του Ηρακλείου. Η κύρια απασχόληση των κατοίκων είναι η ελαιοκαλλιέργεια και η κτηνοτροφία.
Στα βορειοανατολικά του χωριού, στις βόρειες υπώρειες της Σελένας σώζονται δάση αζιλάκων, πουρναριών και σφενδάμης. Εξαίρεση αποτελεί το μικρό οροπέδιο στα πόδια του οικισμού και στην βόρειο ανατολική του πλευρά, που αν και μικρό σε έκταση, έχει πολύ εύφορο έδαφος και καλύπτει με τις καλλιέργειες του ένα μεγάλο μέρος των διατροφικών αναγκών των κατοίκων.
Αξιοθέατα
Στο ψηλότερο σημείο του χωριού είναι η «Μεγάλη Βρύση», πηγή με άφθονα νερά, τα οποία αρδεύουν μια μεγάλη περιοχή, με πολλά καρποφόρα δέντρα, κυρίως καρυδιές. Οι Βρύσες στο Κράσι αποτελούν ένα από τα ωραιότερα συγκροτήματα ύδρευσης στην Κρήτη. Σύμφωνα με την αναγραφόμενη πινακίδα, κατασκευάστηκαν το 1890 με δαπάνες της κοινότητας από Μοχιανούς μαστόρους που ήταν περιζήτητοι και καταξιωμένοι. Οι Βρύσες είναι δύο και όπως τις αναφέρουν οι κάτοικοι η πάνω Βρύση και η κάτω. Είναι θολωτές με μια γούρνα η καθεμία. Ακριβώς δίπλα στην κάτω Βρύση βρίσκονται οι πέτρινες γούρνες του χωριού στις οποίες τα παλιά χρόνια ήταν ο τόπος συνάντησης των γυναικών και των μικρών παιδιών αφού εκεί περνούσαν ατέλειωτες ώρες ασχολούμενες με το πλύσιμο των ρούχων.
Κοντά στην πηγή βρίσκεται πελώριος πλάτανος με περιφέρεια κορμού 24 μέτρων και σκιάζει εκτεταμένη πλατεία, όπου η διαμονή κατά τους θερινούς μήνες είναι ευχάριστη και διοργανώνονται οι κοινωνικές εκδηλώσεις του χωριού. Ο πλάτανος είναι γνωστός για το μέγεθός του και για την ηλικία του η οποία, όπως εκτιμάται από τους κατοίκους είναι πάνω από χιλίων ετών, μεταξύ 1.800 και 2.000 ετών.
Ιστορικά στοιχεία
Το Κράσι αναφέρεται σε συμβόλαια του 1280 ως Crassi και το 1583 είχε 169 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ94). Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας δεν κατοικούσαν Τούρκοι. Ο Καζαντζάκης παραθέριζε στο σημείο αυτό και τούτο διαφαίνεται στα έργα του, όπως στον «Καπετάν Μιχάλη», σκηνές των οποίων εκτυλίσσονται στη σκιά του γέρικου πλατάνου, στη Σελένα κλπ. Στη θέση Αρμί ανασκάφτηκε κυκλικός θολωτός τάφος με κυκλαδική επίδραση. Η ανασκαφή έγινε από τον Σπύρο Μαρινάτο.
Κοινότητα Κρασίου
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Κρασίου έχει 147 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Κοινοτάρχες Κρασίου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κρασίου.
Στέργιος Δούμπας
Ο Στέργιος Δούμπας γεννήθηκε στη Βλάστη (Μπλάτσι) της επαρχίας Εορδαίας της Μακεδονίας το 1794.
Βιογραφία
Η βλαχόφωνη οικογένεια Δούμπα κατάγονταν από το Λινοτόπι του Γράμμου της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς. Μετά την καταστροφή του οικισμού από τους Τουρκαλβανούς βαζιβουζούκους η οικογένεια Δούμπα κατέφυγε στο Μπλάτσι και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στις Σέρρες. Ο Στέργιος ήρθε για πρώτη φορά στη Βιέννη το 1815 σε ηλικία εικοσιενός ετών από τις Σέρρες ως έμπορος βαμβακιού. Αρχικά εργάστηκε στην εμπορική επιχείρηση του μετέπειτα πεθερού του Μιχαήλ Κούρτη. Το 1817 ίδρυσε στις Σέρρες μαζί με τα αδέρφια του Θεόδωρο και Νικόλαο τον εμπορικό οίκο "Αυτάδελφοι Μιχαήλ Δούμπα". Παντρεύτηκε τη Μαρία Μιχαήλ Κούρτη το γένος Τούφλη ή Παπαναούμ. Το μυστήριο του γάμου τελέστηκε στο Ναό του Αγίου Γεωργίου των Τουρκομεριτών Ελλήνων καθώς ο Στέργιος Δούμπας ήταν επικεφαλής της Δωδεκάδος δηλαδή του συμβουλίου που διοικούσε την ελληνική Αδελφότητα του Αγίου Γεωργίου. Από αυτόν το γάμο γεννήθηκαν δύο αγόρια ο Μιχαήλ το 1828 κι ο Νικόλαος το 1830.
Ο πεθερός του Στέργιου Δούμπα, Μιχαήλ Κούρτης αναφέρεται στα εμπορικά του έγγραφα ότι ήταν από τη Λάρισα κι από έμμεσες μαρτυρίες συμπεραίνουμε την απώτερη μοσχοπολίτικη καταγωγή του. Από τις θυγατέρες του η πρωτότοκη Μαρία παντρεύτηκε τον Στέργιο Δούμπα, η τριτότοκη Σοφία τον Μετσοβίτη βαρώνο Τοσίτσα στο Λιβόρνο, η τεταρτότοκη τον Μοσχοπολίτη Δημήτριο Θεοδώρου Τύρκα, η πεμπτότοκη τον Μπλατσιώτη τραπεζίτη Μενέλαο Γερμάνη στο Βουκουρέστι κι η υστερότοκη Αναστασία τον Λινοτοπίτη Ραφαήλ Δούμπα, πρωτοξάδερφο μάλλον του Στέργιου. Ο Μιχαήλ Κούρτης είχε μόνο ένα γιο, τον δευτερότοκο Δημήτριο. Από το γάμο τη τεταρτότοκης θυγατέρας του Μιχαήλ Κούρτη με τον Δημήτριο Θεοδώρου Τύρκα (το γένος Δέμελιτς) προήλθε η μετέπειτα σύζυγος του Σίνα του νεότερου.
Δώρισε μεγάλα ποσά για την ίδρυση και συντήρηση σχολείων στην γενέτειρά του και στις Σέρρες. Οι δωρεές του δεν έλειψαν κι από την Αθήνα πρωτεύουσα του Νεοελληνικού κράτους. Με δικά του έξοδα έγιναν μεταξύ άλλων τα έργα του Rahl στα Προπύλαια και την Στοά του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ιδρύματος του οποίου υπήρξε Μεγάλος Ευεργέτης. Πιστό τέκνο της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης ο Στέργιος Δούμπας δώρησε τους κρυστάλλινους πολυελαίους που λαμπρύνουν τον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι μέχρι σήμερα. Άνθρωπος εξαιρετικά λιτός και σεμνός ἐμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του Οθωμανός υπήκοος, δηλώνοντας στην ομήγυρή του ότι "κι αν μου αφαιρέσουν τα πλούτη και τις τιμές, την ελληνική μου ψυχή δε μπορούν να μου την αφαιρέσουν". Πέθανε το 1870 και ετάφη στο ελληνικό τμήμα του Κοιμητηρίου Σανκτ Μαρξ της Βιέννης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες χρηματιστές Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Προκύων (περιπολικό)
Περιπολικό τύπου ‘YMS’
Πρώην ‘BYMS 2076', πρώην 'USS YMS 76'.
Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Hubbards South Cost Co’. Ένα από τα 6 Ν/Α που μετατράπηκαν σε περιπολικά μεταξύ 1959-1960. Χρησιμοποιήθηκαν για την δίωξη του λαθρεμπορίου. Ομοίου τύπου πλοία : 'Θάλεια ΙΙ', Κλειώ ΙΙ, Ανδρομέδα Ι, Προκύων, Πήγασος Ι και Λαμπαδιάς.
Διεγράφη από τη δύναμη του στόλου το 1968.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά περιπολικά πλοία
Κώνστας Β΄
Ο Κώνστας Β' (7 Νοεμβρίου 630 - 15 Σεπτεμβρίου 668), αποκαλούμενος και ως Πωγωνάτος (δηλαδή γενειοφόρος λόγω της ασυνήθιστα τεράστιας για την εποχή του γενειάδας), ήταν αυτοκράτορας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από το 641 έως το 668. Γιος και διάδοχος του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Γ' και της Γρηγορίας, ανέβηκε στον θρόνο στην ηλικία των 11 ετών, μετά την ανατροπή του προκατόχου του Ηρακλεωνά, ετεροθαλούς αδελφού του πατέρα του, και της μητέρας του της Μαρτίνας οι οποίοι ακρωτηριάστηκαν (στον Ηρακλεωνά κόπηκε η μύτη ενώ στη μητέρα του η γλώσσα). Υπήρξε ο τελευταίος Βυζαντινός αυτοκράτορας που χρησιμοποίησε το αξίωμα του Ύπατου, το αξίωμα εξακολουθούσε να υπάρχει τυπικά μέχρι την εποχή που βασίλευσε ο Λέων ΣΤ΄ ο Σοφός (896 - 912).
Ανσινιάν
Το Ανσινιάν (γαλλικά: Ansignan, οξιτανικά: Ansinhan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Κώνστας Β΄
Άνοδος στον θρόνο
Ο Κώνστας Β΄ γεννήθηκε στη Βυζαντινή πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη (7 Νοεμβρίου 630), ο πατέρας του βασίλευσε μόνο τρεις μήνες και πέθανε πρόωρα (641). Όταν πέθανε ο παππούς του ο μέγιστος αυτοκράτορας Ηράκλειος τον διαδέχθηκαν σαν συμβασιλείς οι δύο του υιοί ο Κωνσταντίνος Γ΄ και ο ετεροθαλής του αδελφός Ηρακλεωνάς, γιος της δευτέρας συζύγου και ανεψιάς του Ηρακλείου Μαρτίνας αλλά ο Κωνσταντίνος Γ΄ έζησε μόνο τρεις μήνες. Η μητέρα του Κώνστα Β΄ ήταν η Γρηγορία, κόρη του πρώτου ξαδέλφου του Ηρακλείου Νικήτα. Με τον θάνατο του Κωνσταντίνου Γ΄ ανέλαβε Συναυτοκράτορας ο γιος του Κώνστας Β΄ αν και πολλές φήμες εκείνη την εποχή έλεγαν ότι ο πατέρας του δηλητηριάστηκε από τη Μαρτίνα και τον γιο της. Την ίδια χρονιά ο Ηρακλεωνάς ανατράπηκε από τον Βαλεντίνο έναν από τους πιο έμπιστους στρατηγούς του Ηρακλείου και ο Κώνστας Β΄ παρέμεινε μόνος αυτοκράτορας. Ο Κώνστας Β΄ οφείλει την άνοδο του στον αυτοκρατορικό θρόνο χάρη στην έντονη λαική δυσαρέσκεια εναντίον του Ηρακλεωνά και στην προστασία του στρατηγού Βαλεντίνου, κατόπιν ο Ηρακλεωνάς και η μητέρα του κατηγορήθηκαν για τον θάνατο του Κωνσταντίνου Γ΄. Τα πρώτα χρόνια της εξουσίας του σαν ανήλικος την αντιβασιλεία ανέλαβε ο Πατριάρχης Παύλος Β΄, ο Βαλεντίνος προσπάθησε να σφετεριστεί τον θρόνο για τον εαυτό του αλλά χωρίς αποτέλεσμα (664).
Ανσινιάν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ανσινιαναί (γαλλικά: Ansignanais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων