cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστακσίουατλ
Γεωλογικά, το Ιστακσίουατλ είναι ανεργο ηφαίστειο. Οι κώνοι του είναι ευθυγραμμισμένοι βόρεια-βορειοδυτικά προς νότια-νοτιοανατολικά. Ο όγκος του ηφαιστείου ανέρχεται σε 450 κυβικά χιλιόμετρα στο νότο. Το ηφαίστειο ήταν ενεργό κατά το Πλειστόκαινο, ενώ η δραστηριότητά του συνεχίστηκε μέχρι το Ολόκαινο. Οι εκρήξεις γίνονταν στην κορυφή του και η λάβα είχε δακιτική-ανδεσιτική σύσταση.
Ο μύθος του Ποποκατέπετλ και της Ιζτακσίουατλ
Η Ιζτακσίουατλ ήταν μια πριγκήπισσα που ερωτεύτηκε έναν πολεμιστή του πατέρα της, τον Ποποκατέπετλ. Ο βασιλιάς έστειλε τον Ποποκατέπετλ σε ένα πόλεμο στην Οαχάκα και του υποσχέθηκε πως αν γυρνούσε θα πατρευόταν την Ιζτακσίουατλ. Όταν ακούστηκαν φήμες ότι ο Ποποκατέπετλ είχε πεθάνει στο πόλεμο, η Ιζτακσίουατλ τις θεώρησε αληθινές και πέθανε από τη λύπη της. Όταν ο Ποποκατέπετλ γύρισε από το πόλεμο βρήκε την αγαπημένη του νεκρή, την μετέφερε σε μια τοποθεσία και την έθαψε και παρέμεινε δίπλα στο τάφο της. Οι θεοί τους κάλυψαν με χιόνι και τους μετέτρεψαν σε βουνά. Ο Ποποκατέπετλ έγινε ενεργό ηφαίστειο, πετώντας φωτιά εξαιτίας της οργής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά του Μεξικού Κατηγορία:Ηφαίστεια του Μεξικού Κατηγορία:Μυθολογία Αζτέκων
Τετραγωνικό χιλιόμετρο
Το τετραγωνικό χιλιόμετρο (km2) είναι μονάδα μέτρησης εμβαδού. Ορίζεται ως το εμβαδό ενός τετραγώνου, η κάθε πλευρά του οποίου έχει μήκος χίλια μέτρα. Χρησιμοποιείται συνήθως για μέτρηση μεγάλων επιφανειών, κυρίως γεωγραφικών (π.χ. χώρες, νησιά, δασικές ή σπανιότερα θαλάσσιες εκτάσεις, λίμνες, παγόβουνα, λεκάνες απορροής ποταμών, έρημοι, μεγάλοι ανοιχτοί χώροι). Το διεθνές σύμβολό του είναι km2, ενώ σε ελληνικά κείμενα, ιδίως παλαιότερα, απαντά το τ.χλμ..
Ισοδυναμίες
Ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο km² ισοδυναμεί με:
Κατηγορία:Μονάδες επιφάνειας Κατηγορία:Παραγόμενες μονάδες του SI
Αρτάβανος της Περσίας
Ο Αρτάβανος ο Υρκανός ή Αρτάβανος της Περσίας ο οποίος διετέλεσε γενικός σατράπης της Περσίας την εποχή του Ξέρξη Α’ και στην συνέχεια βασιλιάς της Περσίας για λίγους μήνες μεταξύ του 465 π.Χ. και του 464 π.Χ. αν και δεν ανήκε στην δυναστεία των Αχαιμενιδών. Την εποχή του Ξέρξη Α’ ήταν γενικός πρωθυπουργός και σωματοφύλακας του βασιλιά. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη ήταν υπεύθυνος για τον θάνατο του διαδόχου Δαρείου μεγαλύτερου γιου του βασιλιά, φοβήθηκε την οργή του Ξέρξη Α’ γι’αυτό στην συνέχεια δολοφόνησε τον ίδιο τον βασιλιά. Ο Ιουστίνος Ιουνιανός μας λέει ότι είχε προσωπικές φιλοδοξίες να γίνει βασιλιάς της Περσίας, γι’αυτό δολοφόνησε τον Ξέρξη Α’ και κατηγόρησε στον Αρταξέρξη τον μεγαλύτερο αδελφό του Δαρείο με αποτέλεσμα να εκτελεστεί. Ο Αρτάβανος παρέμεινε βασιλιάς μερικούς μήνες και στην συνέχεια δολοφονήθηκε από τον Αρταξέρξη ο οποίος κατάλαβε την απάτη, η δυναστεία των Αχαιμενιδών συνέχισε κανονικά με τον Αρταξέρξη Α’.
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς
Φανούρης Γουνδουλάκης
Ο Φανούρης Γουνδουλάκης (Λουτράκι, 13 Ιουλίου 1983) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός, ενίοτε και στο δεξιό άκρο της επίθεσης.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ξεκίνησε το επαγγελματικό ποδόσφαιρο την περίοδο 2000-01 στην Καλαμάτα, που τότε αγωνιζόταν στην Α΄ Εθνική. Κέρδισε θέση βασικού τα επόμενα χρόνια όταν η ομάδα είχε υποβιβαστεί στη Β΄ Εθνική.
Τον Ιανουάριο του 2004, πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο και σχεδόν αμέσως πήρε θέση βασικού. Υπήρξε αναντικατάστατο μέλος της ομάδας που κατέλαβε την πέμπτη θέση στο πρωτάθλημα δύο συνεχόμενες χρονιές (2006-07 και 2007-08), με προπονητή τον Έβαλντ Λίνεν και μετείχε στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ και στο Ιντερτότο. Μια από τις σημαντικότερες στιγμές του στον νεοσμυρνιώτικο σύλλογο υπήρξε την περίοδο 2007-08, όταν στον εκτός έδρας αγώνα των ομίλων του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, επί της Χέλσινγκμποργκς (1-1), σημείωσε ένα καταπληκτικό σε εκτέλεση τέρμα.
Στατιστικά
Μέχρι 30 Απριλίου 2017
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Σ. Καλαμάτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πλατανιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Φραντς Κάφκα
Ο Φραντς Κάφκα (Franz Kafka, 3 Ιουλίου 1883 – 3 Ιουνίου 1924) ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς λογοτέχνες του 20ού αιώνα. Γερμανόφωνος και εβραϊκής καταγωγής, έζησε στη σημερινή Τσεχία και έγραψε όλα τα βιβλία του στη γερμανική γλώσσα. Τα χρόνια που ακολούθησαν το θάνατό του, εδραιώθηκε η θέση του στην παγκόσμια λογοτεχνία, χαρακτηρίστηκε ως ο σπουδαιότερος μοντερνιστής γερμανόφωνος πεζογράφος και το έργο του έχει αναλυθεί εκτενώς. Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνονται η νουβέλα Η μεταμόρφωση (1915) και τα μυθιστορήματα Η δίκη (1925), Ο πύργος (1926) και Αμερική (1927).
Οικογένεια
Ο Κάφκα γεννήθηκε το 1883 στην Πράγα, που τότε αποτελούσε μία από τις σημαντικότερες πόλεις της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και πρωτεύουσα της Βοημίας. Οι πρόγονοί του υπήρξαν Εβραίοι της υπαίθρου (Dorfjuden), από την αγροτική ενδοχώρα της Βοημίας. Ο παππούς του, Γιάκομπ Κάφκα (1814-1889), ήταν κρεοπώλης και ο πατέρας του, Χέρμαν Κάφκα (1852-1931), τέταρτο παιδί του Γιάκομπ, εξελίχθηκε σε έναν αυτοδημιούργητο, εύπορο έμπορο υφασμάτων. Το οικογενειακό όνομα Κάφκα θα πρέπει να επιλέχθηκε από τους μακρινούς προγόνους τους, κατά τα τέλη του 18ου αιώνα, όταν αναγκάστηκαν από τη νομοθεσία να εγκαταλείψουν τα εβραϊκά πατρώνυμά τους. Στα τσέχικα, το όνομα Κάφκα (kavka) σημαίνει την κάργια, που αποτέλεσε και το έμβλημα που χρησιμοποιούσε ο Χέρμαν Κάφκα στις επαγγελματικές του επιστολές. Ο ίδιος ο Φραντς Κάφκα, συνέταξε σε ηλικία τριάντα έξι ετών, μία επιστολή προς τον πατέρα του, όπου τον περιγράφει ως «ένα πραγματικό Κάφκα σε δυναμικότητα, υγεία, όρεξη, ένταση της φωνής, ομιλητικότητα, αυτοϊκανοποίηση, υπεροχή έναντι του κόσμου, επιμονή, ευστροφία, ανθρωπογνωσία, σε μια κάποια συγκεκριμένη γενναιοδωρία, με όλα επίσης φυσικά τα συνοδευτικά τούτων των προτερημάτων σφάλματα και αδυναμίες». Στην ίδια επιστολή, αναφέρεται επίσης στην αδιαφορία του πατέρα του και την ευθύνη του για την διαμόρφωση του χαρακτήρα του.
left|thumb|200px|Ο Φραντς Κάφκα σε ηλικία περίπου πέντε ετών Η μητέρα του, Γιούλιε Λαίβυ (Julie Löwy), προερχόταν από αστική οικογένεια, η οποία σύμφωνα με τον στενό φίλο και πρώτο βιογράφο του Κάφκα, Μαξ Μπροντ, χαρακτηριζόταν από «ονειροπόλα διάθεση και ροπή στην εκκεντρικότητα», στοιχεία που έρχονταν σε αντίθεση με την τραχύτητα και την αυστηρότητα του πατέρα του. Είχε επίσης τρεις αδελφές, τις Γκαμπριέλε, Βαλερί και Όττλα, οι οποίες δολοφονήθηκαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως, καθώς και δύο νεότερους αδελφούς, Γκέοργκ και Χάινριχ, οι οποίοι όμως πέθαναν σε ηλικία δεκαπέντε και έξι μηνών αντίστοιχα. Οι σχέσεις του Κάφκα με το οικογενειακό του περιβάλλον δεν υπήρξαν απόλυτα αρμονικές, εν μέρει λόγω και της ιδιαίτερης ιδιοσυγκρασίας του ίδιου: ''«Εγώ δεν μπορώ να ζω με ανθρώπους. Μισώ απεριόριστα όλους τους συγγενείς μου, όχι επειδή είναι συγγενείς μου, [..] αλλά απλώς επειδή είναι οι άνθρωποι που ζουν πλάι μου»''.
Νεανικά χρόνια και σπουδές
Μητρική γλώσσα του Κάφκα ήταν τα Γερμανικά, επίσημη γλώσσα της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, τα οποία μιλούσαν και οι δύο γονείς του. Διέθετε παράλληλα ευχέρεια και στην τσεχική γλώσσα, αλλά προτιμούσε να γράφει στα Γερμανικά λόγω του ενδιαφέροντος που έδειχνε στη γερμανική κουλτούρα. Από το 1889 έως το 1893, φοίτησε στο γερμανικό δημοτικό σχολείο αρρένων (Deutsche Knabenschule), όπου υπήρξε επιμελής και υποδειγματικός μαθητής. Αργότερα, συνέχισε τις γυμνασιακές του σπουδές, στο Γερμανικό Γυμνάσιο (Altstädter Deutsches Gymnasium), το οποίο είχε παράδοση στην εκπαίδευση μελλοντικών κρατικών λειτουργών ή δικηγόρων και όπου ο Κάφκα διακρίθηκε και πάλι για την επιμέλειά του, πραγματοποιώντας παράλληλα λιγοστές φιλίες, όπως με τον φιλόσοφο Ούγκο Μπέργκμαν και τον ιστορικό της τέχνης Όσκαρ Πόλακ. Τα προσωπικά ενδιαφέροντά του, ήταν κυρίως λογοτεχνικά, ενώ αντιμετώπιζε σημαντικές δυσκολίες στα μαθηματικά. Μετά το τρίτο έτος του γυμνασίου, το πρόγραμμα σπουδών του, ήταν αφιερωμένο στα αρχαία ελληνικά και στα λατινικά, αλλά παράλληλα, ήρθε σε επαφή και με το έργο Γερμανών κλασικών της λογοτεχνίας, όπως του Γκαίτε.
Το Νοέμβριο του 1901, ξεκίνησε τις σπουδές του στο γερμανικό Πανεπιστήμιο του Καρόλου της Πράγας, ένα από τα αρχαιότερα πανεπιστήμια της Ευρώπης. Αρχικά παρακολούθησε τις διαλέξεις στο Ινστιτούτο Χημείας, μαζί με τον Ούγκο Μπέργκμαν, ωστόσο μέσα σε διάστημα δύο εβδομάδων, συνειδητοποίησε πως δεν είχε τις ικανότητες για να ακολουθήσει τον κλάδο της χημείας και μετεγγράφηκε στη Νομική. Παράλληλα, παρακολουθούσε τις παραδόσεις γερμανικής λογοτεχνίας ενώ προσχώρησε και στην Αίθουσα Αναγνώσεων και Ομιλιών Γερμανών Φοιτητών (Lese und Redehalle der Deutschen Studenten), μία λέσχη φοιτητών που διοργάνωνε λογοτεχνικές εκδηλώσεις, αναγνώσεις και άλλες δραστηριότητες. Στο τέλος του πρώτου έτους σπουδών του, γνώρισε τον Μαξ Μπροντ, φοιτητή στο πανεπιστήμιο, ο οποίος έμελλε να γίνει ένας από τους στενότερους φίλους του Κάφκα μέχρι το τέλος της ζωής του. Την ίδια περίπου περίοδο, άρχισε να καλλιεργεί την ιδέα να ολοκληρώσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, εγκαταλείποντας την Πράγα, σκέψη που ωστόσο δεν υλοποίησε. Στο χρονικό διάστημα 1902-1904, τοποθετείται και το πρώτο πεζογράφημα του Κάφκα, το οποίο έχει διασωθεί, η Περιγραφή ενός αγώνα. Τον Ιούλιο του 1904 διέμεινε στο σανατόριο που διηύθυνε ο δρ Σβάινμπουργκ, στην πόλη Τσουκμάντελ (Zuckmantel). Η υγεία του Κάφκα υπήρξε από τα παιδικά του χρόνια εύθραυστη και σε ολόκληρη τη διάρκεια της ζωής του πραγματοποιούσε κατά διαστήματα θεραπείες σε σανατόρια.
Αμέσως μετά την επιστροφή του στην Πράγα, διαγωνίστηκε σε τρεις τελικές προφορικές εξετάσεις, στη Νομική, με αντικείμενα το αυστριακό αστικό και ποινικό δίκαιο, το συνταγματικό, το ρωμαϊκό, το γερμανικό, το κανονικό καθώς και το διεθνές Δίκαιο. Κατάφερε να επιτύχει στις εξετάσεις, με την επίδοσή του να κρίνεται επαρκής από τους τρεις εκ των πέντε εξεταστών του, γεγονός που του επέτρεψε να αναγορευτεί διδάκτωρ της Νομικής. Τον Αύγουστο του 1906, επισκέφτηκε για δεύτερη φορά το σανατόριο και στη συνέχεια εργάστηκε ως ασκούμενος δικηγόρος στην Πράγα, για έναν χρόνο.
Υπάλληλος
Την 1η Οκτωβρίου του 1907, ο Κάφκα ξεκίνησε να εργάζεται στην ιταλική ασφαλιστική εταιρεία Assicurazioni Generali. Η αλληλογραφία του, την επoχή εκείνη, μαρτυρά πως δεν ήταν ικανοποιημένος από το εργασιακό του περιβάλλον, καθώς το ωράριό του - από τις 8 π.μ έως τις 6 μ.μ - έκανε δύσκολη την αφοσίωσή του στο συγγραφικό έργο, περιορίζοντας παράλληλα την προσωπική του ζωή. Σύντομα ξεκίνησε προσπάθειες εύρεσης άλλης εργασίας και στις 15 Ιουλίου του 1908 εγκατέλειψε την εταιρεία, ενώ δύο εβδομάδες αργότερα προσελήφθη στην ημικρατική ασφαλιστική Arbeiter Unfall Versicherungs Anstalt (Ασφαλιστική Εταιρεία Εργατικών Ατυχημάτων), όπου θα παρέμενε μέχρι το 1922. Η εργασία του αφορούσε την πρόληψη βιομηχανικών ατυχημάτων και μεταξύ άλλων συνέτασσε έγγραφα σχετικά με την πολιτική της εταιρείας ή τη δημόσια εκπροσώπησή της, επιθεωρούσε εργοστάσια και αντιπροσώπευε την εταιρεία σε δικαστήρια. Αν και ο ίδιος ο Κάφκα ισχυριζόταν συχνά πως δεν ήταν καλός στη δουλειά του, οι αρκετές προαγωγές του αποδεικνύουν πως υπήρξε μάλλον ευσυνείδητος και εργατικός υπάλληλος στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Οι λιγότερες ώρες εργασίας - από τις 8 π.μ έως τις 2 μ.μ - του επέτρεπαν να ασχολείται περισσότερο με το λογοτεχνικό του έργο, ενώ στα τέλη του 1909 άρχισε να διατηρεί και προσωπικό ημερολόγιο, όπου κατέγραφε αποσπάσματα έργων του, αφορισμούς, σκέψεις του ή γεγονότα της ζωής του.
Το 1911, ο γαμπρός του, Καρλ Χέρμαν, σύζυγος της αδελφής του Έλλι, πρότεινε στον Κάφκα να γίνει συνέταιρός του, στη λειτουργία ενός εργοστασίου αμιάντου, γνωστό με την επωνυμία Prager Asbestwerke Hermann & Co. Ο Κάφκα έδειξε αρχικά θετική στάση, έχοντας πιθανόν την επιθυμία να αποδείξει στον πατέρα του πως θα μπορούσε να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις ενός τόσο σημαντικού εγχειρήματος και αφιερώνοντας πολύτιμο χρόνο σε αυτό, παράλληλα με την εργασία του στην ασφαλιστική εταιρεία. Την περίοδο αυτή, σημαντική αναψυχή στη ζωή του υπήρξε η ενασχόλησή του με το θέατρο. Η παρακολούθηση παραστάσεων ενός θιάσου από το Λέμπεργκ της Γαλικίας στα Γίντις (Jargontheater) στάθηκε η αφορμή για την ευαισθητοποίηση του Κάφκα γύρω από την εβραϊκή του καταγωγή και τον Ιουδαϊσμό.
Φελίτσε Μπάουερ
right|thumb|180px|Μνημείο για τον Κάφκα (Πράγα) Στις 14 Αυγούστου του 1912, καλεσμένος στο σπίτι του Μαξ Μπροντ, ο Κάφκα γνώρισε τη Φελίτσε Μπάουερ (Felice Bauer), η οποία εκείνη την εποχή εργαζόταν ως ιδιωτική υπάλληλος στο Βερολίνο. Σύμφωνα με τον Μπροντ, η Μπάουερ αποτελούσε μία ιδανική μορφή [Idealgestalt] για εκείνον, γεγονός που αναδεικνύεται και μέσα από την ογκώδη αλληλογραφία του μαζί της. Μετά από επτά μήνες επικοινωνίας μέσω επιστολών, ο Κάφκα συνάντησε για δεύτερη φορά την Μπάουερ στο Βερολίνο, ενώ στις 16 Ιουνίου του 1913, με ένα μακροσκελές γράμμα, της έκανε πρόταση γάμου, αν και η μέχρι τότε αλληλογραφία τους φανερώνει την μεγάλη διστακτικότητά του για ένα μελλοντικό γάμο. Ο Κάφκα ανακοίνωσε τον ανεπίσημο αρραβώνα του με τη Φελίτσε στη μητέρα του, στις 3 Ιουλίου, την ημέρα των τριακοστών γενεθλίων του. Το επόμενο διάστημα, η σχέση τους χαρακτηρίστηκε από διακυμάνσεις και αμοιβαία δυσπιστία απέναντι στο ενδεχόμενο του γάμου τους. Στις αρχές του 1914, η δυσπιστία αυτή υπήρξε εντονότερη από την πλευρά της Μπάουερ. Τελικά, τον Απρίλιο του 1914 έγινε η επίσημη αναγγελία των αρραβώνων τους, που ορίστηκαν για την 1η Ιουνίου, στο Βερολίνο. Νωρίτερα, ο Κάφκα είχε αρχίσει να αλληλογραφεί με τη φίλη της Φελίτσε, Γκρέτε Μπλοκ, στην οποία εκμυστηρευόταν αρκετές από τις σκέψεις του γύρω από τη σχέση του με τη Φελίτσε και τον επικείμενο γάμο. Η αλληλογραφία αυτή αποτέλεσε λίγο αργότερα την αιτία μίας σύγκρουσής του με τη Φελίτσε και της προσωρινής διάλυσης του αρραβώνα τους. Η περίοδος που ακολούθησε, υπήρξε αρκετά παραγωγική για τον Κάφκα. Το καλοκαίρι του 1914, σημείωσε σημαντική πρόοδο στη συγγραφή της Δίκης ενώ μέσα στους επόμενους μήνες ολοκλήρωσε και τα διηγήματα Σωφρονιστική αποικία (In der Strafkolonie) και Προ του νόμου (Vor dem Gesetz). Εκτιμάται πως οι τελευταίοι πέντε μήνες του έτους υπήρξαν η δεύτερη σημαντικότερη συγγραφική του περίοδος. Ο επόμενος χρόνος και οι αρχές του 1916, συνοδεύτηκαν από αρκετά προβλήματα στην υγεία του, με ισχυρούς πονοκεφάλους και αϋπνίες, που τον οδήγησαν και στην αίτηση παρατεταμένης άδειας από την ασφαλιστική εταιρεία για λόγους υγείας. Ειδικός νευρολόγος που επισκέφτηκε, έκανε διάγνωση για καρδιακή νεύρωση και του πρότεινε να ακολουθήσει ηλεκτροθεραπεία. Ο ίδιος ο Κάφκα μάλλον αγνόησε την ιατρική γνωμάτευση, έχοντας μία γενική αποστροφή στη συμβατική ιατρική και προτίμηση σε ολιστικές θεραπείες.
Περίπου από τις αρχές του 1916, η σχέση του με τη Φελίτσε Μπάουερ είχε αρχίσει να αναθερμαίνεται, ενώ το χειμώνα ξεκίνησε να επεξεργάζεται μία σειρά από σημειωματάρια, τα οποία σήμερα είναι γνωστά ως Τα μπλε τετράδια. Μέρος των έργων που ολοκλήρωσε δημοσιεύτηκαν από τον Κουρτ Βολφ, ο οποίος εγκωμίασε το καινούριο λογοτεχνικό του έργο, στο σύνολό του. Τον Ιούλιο του 1917 επισημοποιήθηκε για δεύτερη φορά ο αρραβώνας του με τη Φελίτσε, ωστόσο τη νύχτα της 9ης Αυγούστου, ο Κάφκα παρουσίασε νέες επιπλοκές στην υγεία του, που οδήγησαν τελικά στην οριστική διάλυση της σχέσης τους. Τόσο ο γιατρός δρ Μιλστάιν, όσο και ο καθηγητής του Λαρυγγολογικού Ινστιτούτου του Πανεπιστημίου της Πράγας, Φρίντελ Πικ, διέγνωσαν κατάρρουν στις κορυφές των πνευμόνων του και συνέστησαν την παραμονή του στην εξοχή. Ο ίδιος ο Κάφκα ήταν – ορθώς – πεπεισμένος πως έπασχε από φυματίωση. Η απογοήτευση του Κάφκα για την κατάσταση της υγείας του – έκδηλη ήδη από τα νεανικά του χρόνια – αποτυπώνεται στα ημερολόγιά του και την αλληλογραφία του με τη Φελίτσε. Έκανε προσπάθειες να συνταξιοδοτηθεί πρόωρα αλλά η ασφαλιστική εταιρεία δεν το δέχτηκε.
Τελευταία χρόνια
Την 1η Ιανουαρίου του 1920, ο Κάφκα προήχθη σε γραμματέα της ασφαλιστικής εταιρείας (επισήμως Anstaltsekretär), ωστόσο η κακή πορεία της υγείας του, τον οδήγησε στην απόφαση να πάρει μία αναρρωτική άδεια στα τέλη του επόμενου μήνα. Η άδειά του διήρκεσε περίπου δύο μήνες, διάστημα κατά το οποίο επισκέφτηκε το Μεράνο της Ιταλίας, όπου γνώρισε την Μίλενα Γέσενκα. Η αλληλογραφία του μαζί της, προσφέρεται για συγκρίσεις με εκείνη που είχε αναπτύξει με τη Φελίτσε, αν και είναι σημαντικά συντομότερη. Το γεγονός πως η Μίλενα ήταν παντρεμένη και δίσταζε να εγκαταλείψει το σύζυγό της για ένα νέο γάμο με τον Κάφκα, συντέλεσαν στη διάλυση της σχέσης τους, η οποία συντηρούνταν κυρίως μέ την αλληλογραφία.
Το Δεκέμβριο του 1920, εξασφάλισε εκ νέου τρίμηνη άδεια για λόγους υγείας, την οποία αξιοποίησε επισκεπτόμενος ένα σανατόριο στη Σλοβακία. Εκεί γνωρίστηκε και με τον Γκούσταβ Γιάνους, γιο ενός συναδέλφου του στην ασφαλιστική εταιρεία, ο οποίος είχε ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία και κατέγραψε τις συζητήσεις του με τον Κάφκα, εκδίδοντας πολύ αργότερα ένα βιβλίο με αυτές τις σημειώσεις. Κατόπιν παροτρύνσεων των γιατρών του, ο Κάφκα ζήτησε παράταση της άδειάς του, την οποία και εξασφάλισε παραμένοντας στο σανατόριο, συνολικά για οκτώ μήνες. Επέστρεψε στην Πράγα στα τέλη Αυγούστου του 1921, φιλοδοξώντας να συνεχίσει το συγγραφικό του έργο, το οποίο είχε εγκαταλείψει το προηγούμενο διάστημα. Τον Οκτώβριο, εγκρίθηκε μία νέα άδεια, τρίμηνης διάρκειας, ενώ την ίδια περίοδο είναι πιθανό πως ολοκλήρωσε το διήγημα Πρώτος πόνος, που θα δημοσιευόταν στην τελευταία του συλλογή Ένας καλλιτέχνης της πείνας (Ein Hungerkünstler). Μέρος της άδειάς του, το πέρασε στο Σπίντελμύλε, στις αρχές του 1922, διάστημα στο οποίο τοποθετείται χρονικά και η έναρξη της συγγραφής του τελευταίου μυθιστορήματός του Ο πύργος, έργο που τελικά εγκατέλειψε στα τέλη Αυγούστου του ίδιου έτους.
Ο Κάφκα παρέτεινε εκ νέου την άδεια του, ωστόσο εξαιτίας της σταθερά κακής κατάστασης της υγείας του, αποφάσισε να υποβάλει τελικά αίτηση συνταξιοδότησης και να εγκατασταθεί στο σπίτι της αδελφής του Όττλα, στο χωριό Πλανά, 11 χιλιόμετρα νότια της Πράγας. Εκεί, έγραψε τους επόμενους τέσσερις μήνες, τα τελευταία κεφάλαια του ανολοκλήρωτου Πύργου. Στο μεγαλύτερο διάστημα του χειμώνα του 1922 και μέχρι την Άνοιξη του επόμενου έτους, ήταν άρρωστος και κλινήρης, χωρίς να είναι σε θέση να γράψει. Το καλοκαίρι του 1923, επισκέφτηκε το παραθαλάσσιο θέρετρο της Βαλτικής, Μύριτς (Mϋritz), όπου γνώρισε την Ντόρα Ντιάμαντ, σύντροφό του μέχρι το τέλος της ζωής του. Από το φθινόπωρο του 1923, έζησαν μαζί στο Βερολίνο, και τότε ολοκλήρωσε το διήγημα Το κτίσμα.
200px|thumb|Ο τάφος του Κάφκα στο Νέο Εβραϊκό Κοιμητήριο της Πράγας. Η επιδείνωση της υγείας του, κατά την άνοιξη του 1924, καθώς και οικονομικές δυσχέρειες, κατέστησαν αναγκαία την επιστροφή του στην Πράγα. Κατά τη διάρκεια του Πάσχα, ολοκλήρωσε το διήγημα Ζοζεφίνα η τραγουδίστρια ή Ο λαός των ποντικιών, που δημοσιεύτηκε στην Prager Presse, και εξασφάλισε έτσι ένα χρηματικό ποσό για την νοσηλεία του σε σανατόριο. Στις 10 Απριλίου, μεταφέρθηκε στην Πανεπιστημιακή Κλινική της Βιέννης και μία εβδομάδα αργότερα, σε σανατόριο του Κίρλινγκ (πόλη κοντά στη Βιέννη), όπου πέθανε στις 3 Ιουνίου. Η σορός του μεταφέρθηκε στην Πράγα, όπου ενταφιάστηκε στις 11 Ιουνίου, στο Νέο Εβραϊκό Νεκροταφείο, με παρουσία περίπου εκατό ατόμων.
Συγγραφικό έργο
Το πρώτο πεζογράφημα του Κάφκα, το οποίο διασώζεται, είναι η Περιγραφή ενός αγώνα (Beschreibung eines Kampfes) που ξεκίνησε να γράφει μετά το 1902 – και ίσως συνέχισε μέχρι το 1904 – ένα πρώιμο έργο που δεν δημοσιεύτηκε όσο ζούσε, διακρίνεται όμως για την ακρίβεια της γραφής του. Το καλοκαίρι του 1912, κατά τη διάρκεια διακοπών μαζί με τον Μαξ Μπροντ στη Γερμανία, ο Κάφκα ήρθε σε επαφή με τον εκδότη Καρλ Βολφ (Karl Wolff), ο οποίος εκδήλωσε το ενδιαφέρον του να αναλάβει την έκδοση ενός βιβλίου του. Ο Βολφ υπήρξε εκείνος που τελικά εξέδωσε για πρώτη φορά βιβλίο του Κάφκα το 1913. Επρόκειτο για τη συλλογή Παρατήρηση (Betrachtung). Ακολούθησε η έκδοση του Θερμαστή (Der Heizer) σε μία σειρά νέων συγγραφέων με τον τίτλο Der jüngste Tag (Η Ημέρα της Κρίσεως), της Μεταμόρφωσης (1915), της Κρίσης (Das Urteil), της Σωφρονιστικής αποικίας (1919) και τέλος της συλλογής Ένας αγροτικός γιατρός (1920). Η συλλογή διηγημάτων Ένας καλλιτέχνης της πείνας (Ein Hungerkünstler), είχε προετοιμαστεί από τον Κάφκα για δημοσίευση, αλλά τελικά εκδόθηκε λίγο μετά το θάνατό του.
Το φθινόπωρο του 1921, μετά την επιστροφή του στην Πράγα από το σανατόριο της Σλοβακίας, ο Κάφκα έγραψε την πρώτη του διαθήκη, ένα σημείωμα με αποδέκτη τον Μαξ Μπροντ, καταγράφοντας την επιθυμία του να καταστρέψει ό,τι υπήρχε «σε ημερολόγια, χειρόγραφα, επιστολές άλλων και δικές μου, σχεδιάσματα και τα λοιπά, να καούν ανελλιπώς και χωρίς να διαβαστούν, καθώς επίσης και όλα όσα έχω γράψει ή σχεδιάσει [...]». Ο Μπροντ αγνόησε το αίτημα του, χρησιμοποιώντας ως βασικό επιχείρημα το ότι όταν ο Κάφκα ζητούσε κάτι τέτοιο, γνώριζε κατά βάθος ότι δεν θα μπορούσε να ικανοποιηθεί μία τέτοια απαίτηση. Μετά το θάνατο του Κάφκα, ετοίμασε την έκδοση των μυθιστορημάτων Ο πύργος (1925), Η δίκη (1925) και Αμερική (1927), έργα που θεωρούνται ουσιαστικά ημιτελή. Ο Μπροντ προέβη σε ορισμένες τροποποιήσεις των χειρογράφων του Κάφκα (μεταφορά κεφαλαίων, προσθήκη σημείων στίξης κ.λπ.), χωρίς να λείψουν κριτικές με στόχο τις εκδοτικές του πρακτικές. Αν και ο Κάφκα έχαιρε κάποιας φήμης ως συγγραφέας στην εποχή του, θεωρείται πως ήταν οι πρώτες μετά θάνατον εκδόσεις των μυθιστορημάτων του που είχαν σημαντική συνεισφορά στην εδραίωση της θέσης του στην παγκόσμια λογοτεχνία.
Από το 1982, κυκλοφορούν επανεκδόσεις των έργων του Κάφκα, οι αποκαλούμενες και κριτικές εκδόσεις, βασισμένες στα χειρόγραφά του, όπως αυτά συγκεντρώθηκαν από τον Μάλκολμ Πάσλεϊ και μεταφέρθηκαν στην Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν της Οξφόρδης. Ο Πάσλεϊ, μαζί με μία ομάδα φιλολόγων, επανεξέτασαν τα χειρόγραφα, αναιρώντας την προγενέστερη επιμέλεια του Μαξ Μπροντ και δίνοντας έμφαση στην πρωτότυπη μορφή των κειμένων.
Τα έργα του Κάφκα αποτέλεσαν ένα είδος συμβόλου της αγωνίας του σύγχρονου ανθρώπου, μέσω της επαναλαμβανόμενης περιγραφής ενός ασφυκτικού, γραφειοκρατικού και συχνά παράλογου περιβάλλοντος, μέσα στο οποίο δρουν οι ήρωες του. Ο όρος καφκικό, που έχει καθιερωθεί ως ορολογία, συμπυκνώνει την ατμόσφαιρα που αποπνέει το σύνολο του έργου του και χρησιμοποιείται σήμερα για τον χαρακτηρισμό κάθε έργου τέχνης που εμφανίζει κοινά χαρακτηριστικά. Η δίκη και Ο πύργος εξιστορούν την εφιαλτική εμπλοκή του ήρωα στα γρανάζια μιας απρόσωπης, αδυσώπητης δύναμης που τον τιμωρεί για κάτι μη συγκεκριμένο, για ένα έγκλημά του που ο ίδιος αγνοεί ή που υπάρχει ενδεχομένως στο υποσυνείδητό του.Τα χρόνια που ακολούθησαν τον θάνατό του, αρκετοί διακεκριμένοι λογοτέχνες προέβαλαν θετικά το έργο του, μεταξύ αυτών ο Άλντους Χάξλεϋ και ο Αλμπέρ Καμύ, ενώ ενδιαφέρον για τον Κάφκα έδειξαν και οι Γάλλοι υπαρξιστές. Μέχρι σήμερα το έργο του έχει γίνει αντικείμενο εκτενούς ανάλυσης και κριτικής.
Πολιτικές απόψεις
Πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Κάφκα παρέστη σε αρκετές συνεδριάσεις του Κλουμπ Μλαντύτς, μιας τσεχικής αναρχικής, αντιμιλιταριστικής και αντικληρικής οργάνωσης. Ο Χούγκο Μπέργκμαν, ο οποίος πήγε στα ίδια δημοτικά και τα γυμνάσια με τον Κάφκα, αποβλήθηκε με τον Κάφκα κατά το τελευταίο ακαδημαϊκό έτος (1900-1901), διότι «ο σοσιαλισμός [του Κάφκα] και ο σιωνισμός μου ήταν πάρα πολύ έντονοι». «Ο Φραντς έγινε σοσιαλιστής, εγώ έγινα σιωνιστής το 1898. Η σύνθεση σιωνισμού και σοσιαλισμού δεν υπήρχε ακόμη». Ο Μπέργκαμ ισχυρίζεται ότι ο Κάφκα φορούσε ένα κόκκινο γαρίφαλο στο σχολείο για να δείξει την υποστήριξή του στον σοσιαλισμό. Σε μια καταχώριση ημερολογίου, ο Κάφκα ανέφερε τον επιδραστικό αναρχικό φιλόσοφο πρίγκιπα Πιοτρ Κροπότκιν: «μην ξεχνάτε τον Κροπότκιν!»
Κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής εποχής, η κληρονομιά του έργου του Κάφκα για τον σοσιαλισμό του Ανατολικού Μπλοκ ήταν πολυσυζητημένη. Οι γνώμες κυμαινόταν από την αντίληψη ότι σατίρισε τη γραφειοκρατική κακοτεχνία μιας καταρρέουσας Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, με την πεποίθηση ότι ενσάρκωνε την άνοδο του σοσιαλισμού. Ένα άλλο βασικό σημείο ήταν η θεωρία του Μαρξ για την αλλοτρίωση. Ενώ η ορθόδοξη θέση ήταν ότι η απεικόνιση της αποξένωσης από τον Κάφκα δεν ήταν πλέον σχετικές για μια κοινωνία όπου δήθεν είχε εξαλειφθεί η αποξένωση, ένα συνέδριο το 1963 που πραγματοποιήθηκε στο Λίμπλιτς, στην Τσεχοσλοβακική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, την ογδοηκοστή επέτειο από τη γέννησή του, επανεκτίμησε τη σημασία της απεικόνισης της γραφειοκρατίας από τον Κάφκα. Το αν ο Κάφκα ήταν ένας πολιτικός συγγραφέας ή όχι, εξακολουθεί να είναι ένα θέμα συζήτησης.
Εργογραφία (& ελληνικές εκδόσεις)
Η πρώτη χρονολογία είναι του έτους συγγραφής των έργων, η δεύτερη του έτους έκδοσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κείμενα
Κατηγορία:Τσέχοι συγγραφείς Κατηγορία:Εβραίοι λογοτέχνες
Κωνσταντίνος Ι. Παπαρρηγόπουλος (1920-2010)
Ο '''Κωνσταντίνος Ι. Παπαρρηγόπουλος''' (1920-2010) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως υφυπουργός Οικονομικών από το 1977 ως το 1981.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Δάφνη Αχαΐας, γιος του Ιωάννη Παπαρρηγόπουλου, και ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. . Εργάστηκε ως δικηγόρος. Εξελέγη βουλευτής στη Β΄ Αθηνών αρχικά με την ΕΡΕ το 1963 και στη συνέχεια με τη Νέα Δημοκρατία το 1974, το 1977, το 1981 και το 1985.
Υπήρξε ένας από τους κύριους εισηγητές για την Αναθεώρηση του Συντάγματος του 1975 και του Κανονισμού της Βουλής. Στις κυβερνήσεις του Καραμανλή και του Ράλλη ανέλαβε υφυπουργός Οικονομικών από τις 10 Μαΐου 1978 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1981. Λίγο πριν το θάνατό του (ως το 1998) ήταν πρόεδρος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Τύπου Α.Ε. και από το 1991 ισόβιο μέλος και πρόεδρος του Ιδρύματος "Λίλιαν Βουδούρη".
Απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών, το 2010. Κηδεύτηκε στις 22 Ιανουαρίου 2010 από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Κατέλιπε παιδιά και εγγόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς
Η Διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς (αγγλικά: Bretton Woods Conference), επίσημα γνωστή ως Νομισματική και Οικονομική Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών (United Nations Monetary and Financial Conference), ήταν μια διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο «Mount Washington» πλησίον τoυ Μπρέτον Γουντς της πολιτείας του Νιου Χαμσάιρ των ΗΠΑ από την 1 έως τις 22 Ιουλίου 1944 και σε αυτήν πήραν μέρος 730 αντιπροσώποι από 44 συμμαχικές χώρες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης και της Σοβιετικής Ένωσης. Την Ελληνική πλευρά εκπροσώπησε ο Κυριάκος Βαρβαρέσος, ο τότε Διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος.
Η διάσκεψη έγινε με πρωτοβουλία του Αμερικανού προέδρου Φραγκλίνου Ρούζβελτ και είχε σαν στόχο την ρύθμιση της διεθνούς νομισματικής και οικονομικής τάξης μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μετά τη διαφαινόμενη ήττα της Γερμανίας και της Ιαπωνίας. Στη διάσκεψη υπογράφηκαν συμφωνίες που, μετά τη νομοθετική επικύρωση από τις κυβερνήσεις-μέλη, ίδρυσαν τη Διεθνή Τράπεζα για την Ανασυγκρότηση και την Ανάπτυξη (IBRD, αργότερα μέρος του ομίλου της Παγκόσμιας Τράπεζας) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Αυτό οδήγησε στη δημιουργία του συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών του Μπρέτον Γουντς γνωστό ως Σύστημα του Μπρέτον Γουντς που αφορούσε τις διεθνείς εμπορικές και χρηματοοικονομικές σχέσεις.
Ιστορικό
Στις αρχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο οικονομολόγος Τζον Μέιναρντ Κέινς, που εκπροσωπούσε το βρετανικό Υπουργείο Οικονομικών και ο Χάρι Ντέξτερ Γουάιτ που εκπροσωπούσε το Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών άρχισαν ανεξάρτητα να αναπτύσσουν ιδέες για την οικονομική τάξη του μεταπολεμικού κόσμου. Μετά από διαπραγματεύσεις μεταξύ αξιωματούχων των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου και διαβούλευση με ορισμένους άλλους Συμμάχους, δημοσιεύθηκε μια «Κοινή Δήλωση Εμπειρογνωμόνων για την Ίδρυση Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου» ταυτόχρονα σε πολλές συμμαχικές χώρες στις 21 Απριλίου 1944.
Οι συμφωνίες της διάσκεψης
Η Διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς είχε τρία κύρια αποτελέσματα:
Η Τελική Πράξη της διάσκεψης ενσωμάτωσε αυτές τις συμφωνίες και συστάσεις.
Στο πλαίσιο της Τελικής Πράξης, το πιο σημαντικό μέρος κατά την απόψη των συμμετεχόντων στη διάσκεψη και για τη μετέπειτα λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας ήταν η συμφωνία του ΔΝΤ. Τα κύρια χαρακτηριστικά της ήταν:
Ενθάρρυνση ανοιχτών αγορών
Η βασική ιδέα πίσω από τη διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς ήταν η έννοια των ανοιχτών αγορών. Στις τελικές του παρατηρήσεις στη διάσκεψη, ο πρόεδρος της, υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Χένρι Μοργκενχάου, δήλωσε ότι η ίδρυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Διεθνούς Τράπεζας για την Ανασυγκρότηση και την Ανάπτυξη σηματοδότουσε το τέλος του οικονομικού εθνικισμού. Αυτό σήμαινε ότι οι χώρες θα διατηρούσαν την εθνική τους οικονομική κυριαρχία, αλλά τα επιχειρηματικά συγκροτήματα και οι οικονομικές σφαίρες επιρροής δεν θα ήταν πλέον στη διάθεση τους. Η δεύτερη ιδέα πίσω από τη διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς ήταν η από κοινού διαχείριση της δυτικής πολιτικής-οικονομικής τάξης, που σήμαινε ότι τα σημαντικότερα βιομηχανικά δημοκρατικά έθνη έπρεπε να μειώσουν τα εμπόδια στο εμπόριο και την κυκλοφορία των κεφαλαίων, εκτός από την ευθύνη τους να κυβερνούν το σύστημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διασκέψεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:1944
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ακράτας
Ο παλαιός Σιδηροδρομικός Σταθμός Ακράτας ήταν σιδηροδρομικός σταθμός που εξυπηρετούσε την Ακράτα ενώ βρισκόταν στο Κράθι Αχαΐας (Παραλία Ακράτας), επί της κατηργημένης σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά–Πάτρας. Ο σταθμός εγκαινιάστηκε το 1887 ενώ στις 9 Ιουλίου 2007 έπαυσε να λειτουργεί, καθώς αναμενόταν να αντικατασταθεί από νέο. Ο παλαιός συνέχισε να χρησιμοποιείται μόνο για εκδρομική λειτουργία μέχρι το 2009, οπότε και έκλεισε οριστικά.
Ο νέος σταθμός επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αεροδρομίου–Πάτρας παραδόθηκε προς επιβατική χρήση στις 22 Ιουνίου 2020, ενώ εκκρεμεί η ολοκλήρωση των έργων ηλεκτροκίνησης του τμήματος Αιγίου–Κιάτου.
Παραπομπές
Ακράτα Ακράτα Ακράτα
Φρανσουά Ζερέ
Ο Φρανσουά Ζερέ (γαλ. François Géré) είναι Γάλλος ιστορικός που ειδικεύεται στη γεωστρατηγική. Είναι ο ιδρυτής και πρόεδρος του Γαλλικού Ινστιτούτου Στρατηγικής Ανάλυσης (Institut français d’analyse stratégique - IFAS). Είναι επίσης επίσημος αντιπρόσωπος του γαλλικού Ινστιτούτου Ανώτερων Σπουδών Εθνικής Άμυνας (Institut des Hautes études de défense nationale - IHEDN) και διευθυντής ερευνών του Πανεπιστημίου Παρίσι III - Νέα Σορβόννη (Université de Paris 3). Το 2005 τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής.
Εκπαίδευση που εστιάζει στην ανάλυση πολέμων και τον ελέγχο των πυρηνικών όπλων
Ο Φρανσουά Ζερέ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 28 Αυγούστου του 1950. Το 1975, γίνεται υφηγητής (agrégé) στην Ιστορία, διδάκτορας το 1991, το 2000 γίνεται δεκτός για μεταδιδακτορική έρευνα στη Σύγχρονη Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Παρίσι III - Νέα Σορβόννη, όπου και διορίζεται διευθυντής ερευνών το 2003. Παράλληλα, από το 1977 έως το 1982 συνεισέφερε στο περιοδικό Cahiers du Cinéma, στο τμήμα του "Κινηματογράφος, Ιστορία και Πόλεμος".
Από το 1985, αρχίζει να ειδικεύεται στην ανάλυση ανορθόδοξων πολέμων (irregular wars) (Ινδοκίνα, Αλγερία κλπ.) και στα πρώτα βήματα ανάπτυξης των πυρηνικών όπλων υπό την Τέταρτη Γαλλική Δημοκρατία (1946-1958), καθώς επίσης και στη μελέτη των διαφορετικών ρευμάτων της γαλλικής και αμερικανικής στρατηγικής σκέψης από το 1945. Το 1988 εισάγεται στο Ίδρυμα μελετών εθνικής άμυνας, όπου μέχρι το 1992 ήταν μαθητής και βοηθός του Στρατηγού Lucien Poirier, θεωρητικού της πυρηνικής αποτροπής. Κατά τη διάρκεια αρκετών περιόδων παραμονής του στις ΗΠΑ, εκπαιδεύθηκε στη φυσική των πυρηνικών όπλων και των βαλλιστικών συστημάτων από τη σκοπιά των διαδικασιών εποπτείας των συνθηκών ελέγχου των εξοπλισμών.
2505 Χεμπέι
Ο Χεμπέι (Hebei) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,533. Ανακαλύφθηκε το 1975 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από την κινεζική επαρχία Χεπέι. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον αστεροειδή 2547 Χουμπέι.
Φρανσουά Ζερέ
Έρευνα και συμβουλευτικές δραστηριότητες
Το 1993, ο Φρανσουά Ζερέ ήταν τεχνικός σύμβουλος σε θέματα πυρηνικών και επίσημος αντιπρόσωπος για τον έλεγχο των εξοπλισμών στη γαλλική γενική γραμματεία για την άμυνα και την εθνική ασφάλεια (Secrétariat général de la défense et de la sécurité nationale). Το 1994-1995, ήταν επισκέπτης καθηγητής στη Σχολή Προηγμένων Διεθνών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς στην Ουάσινγκτον (Περιφέρεια της Κολούμπια), όπου δίδαξε γαλλική εξωτερική και αμυντική πολιτική. Το 1994 ήταν ανώτερος ερευνητής στο Κέντρο Έρευνας στρατηγικών και τεχνολογιών (Centre de recherche sur les stratégies et les technologies (CREST)) στην Πολυτεχνική Σχολή (l'École polytechnique) του Παλεσό (Γαλλία), το 1997 γίνεται επιστημονικός διευθυντής του Ιδρύματος στρατηγικής έρευνας (Fondation pour la recherche stratégique) και το 2001 ίδρυσε το Ίδρυμα Διπλωματία και Άμυνα, που το 2003 μετεξελίχθηκε στο Γαλλικό Ινστιτούτο Στρατηγικής Ανάλυσης (Institut français d'analyse stratéguiqe - IFAS), του οποίου είναι διευθυντής. Από το 1998, ο Φρανσουά Ζερέ ανέπτυξε ένα ανεξάρτητο ερευνητικό πρόγραμμα για τις σχέσεις ανάμεσα στην Κίνα, τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
2505 Χεμπέι
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Χεμπέι είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Χεμπει
Φρανσουά Ζερέ
Γαλλικό Ινστιτούτο Στρατηγικής Ανάλυσης - IFAS
Το Γαλλικό Ινστιτούτο Στρατηγικής Ανάλυσης (Institut français d'analyse stratéguiqe - IFAS) μελετά όλες τις συγκρούσεις στον κόσμο. Οι αναλύσεις του εστιάζουν στα υλικά και πνευματικά κίνητρα που δημιουργούν αυτές τις συγκρούσεις, στις στρατιωτικές μορφές που προσλαμβάνουν, ιδιαίτερα την τρομοκρατία και τον ανταρτοπόλεμο και σε όλα τα τεχνολογικά όργανα που χρησιμοποιούν. Εξαιτίας της εξαιρετικής σημασίας αυτής της τελευταίας συνιστώσας, το IFAS αναλύει τη διάδοση των πυρηνικών όπλων, τους χημικούς και βιολογικούς-βακτηριολογικούς κινδύνους και τις στρατηγικές που συνδέονται με πυραύλους και αντιπυραυλικά, καθώς και την ανάπτυξη της στρατιωτικής δραστηριότητας στο διάστημα. Οι δραστηριότητες του IFAS συμπεριλαμβάνουν όλα τα πεδία που συνδέονται με τον πυρηνικό πόλεμο, συν τις έρευνες αναφορικά με τις συγκρούσεις και την τρομοκρατία στη Μέση Ανατολή.
Το Ινστιτούτο μελετά διαδικασίες για τον έλεγχο της οργανωμένης βίας και την επιστροφή σε μια κατάσταση ειρήνης, καθώς και το ρόλο των διεθνών οργανισμών στη διαχείριση και την επίλυση κρίσεων. Από αυτή την άποψη, δίνει ιδιαίτερη σημασία σε επιχειρήσεις πληροφόρησης, στη ψυχολογική δράση και τη διαμεσολάβηση.
Η προσέγγιση του IFAS αποτελείται από ένα συνδιασμό μελέτης συγκεκριμένων πεδίων (Πακιστάν, Ιράν, Ισραήλ, Παλαιστίνη κλπ.)με θεωρητικές εκτιμήσεις για τις μοντέρνες μορφές πολέμου που συνδέονται με τις ιστορικές και ανθρωπολογικές σταθερές που εξουσιάζουν τις ανθρώπινες αντιπαραθέσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί
1429 Πέμπα
Η Πέμπα (Pemba) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,082. Ανακαλύφθηκε το 1937 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από τη νήσο Πέμπα, το ένα από τα δύο μεγάλα νησιά της Ζανζιβάρης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Πέμπα είναι άγνωστα. Η Πέμπα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της πιθανώς μία φορά κάθε 20 περίπου ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πεμπα
Sigur Rós
Οι Σίγουρ Ρόους (Sigur Rós, ΔΦΑ: ['siɰør roʊs]) είναι Ισλανδικό post-rock μουσικό συγκρότημα με μινιμαλιστικά, ambient και σουγκέιζινγκ (shoegazing) στοιχεία. Το όνομα σημαίνει στα Ισλανδικά τριαντάφυλλο νίκης.
Ιστορία
Οι Γιον Θορ Μπίργκισσον (Jón Þór (Jónsi) Birgisson), Γκέοργκ Χολμ (Georg Holm) και Αγκούστ Εβάρ Γκουναρσσόν (Ágúst Ævar Gunnarsson) δημιούργησαν το γκρουπ στο Ρέυκιαβικ τον Αύγουστο του 1994. Το όνομά τους προέρχεται από την αδερφή του Γιόνσι, Σιγκουρρός (Sigurrós), που γεννήθηκε την ίδια μέρα. Σύντομα κέρδισαν μια δισκογραφική συμφωνία με μια τοπική δισκογραφική εταιρεία, την Μπαντ Τέιστ (Bad Taste). Το 1997 κυκλοφόρησαν το Von (Ελπίδα) και το 1998 μια συλλογή με ρεμίξ με το όνομα Von brigði που αποτελεί Ισλανδικό λογοπαίγνιο: Vonbrigði σημαίνει απογοήτευση, αλλά Von brigði σημαίνει αλλαγή ελπίδας.
Μετά την κυκλοφορία του Ágætis Byrjun, το συγκρότημα έγινε ακόμα πιο γνωστό για το στυλ παιξίματος της κιθάρας από τον Μπίργκισσον με το δοξάρι τσέλου, οξυμένο με ηλεκτρονική αντήχηση, που δημιουργούσε ένα σαρωτικό, ρευστό ήχο μοναδικό για ηλεκτρική κιθάρα.
μικρογραφία|300px|αριστερά|Οι Sigur Rós σε συναυλία στο [[Άμστερνταμ, το 2013.]] Ο ντράμερ Αγκούστ εγκατέλειψε το συγκρότημα μετά την ηχογράφηση του Ágætis Byrjun και αντικαταστάθηκε από τον Όρρι Παλλ Ντύρασον (Orri Páll Dýrason). Το 2002 το πολυαναμενόμενο επόμενο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε χωρίς τίτλο και είναι γνωστό απλά ως , από τα δυο σχήματα που μοιάζουν με παρενθέσεις και βρίσκονται στο εξώφυλλο του δίσκου σε όλες τις εκδόσεις του. Δεν υπάρχουν καθορισμένοι τίτλοι για τις οκτώ συνθέσεις του δίσκου. Οι στίχοι είναι στα Χοουπλάντικ (Hopelandic), μια τεχνητή γλώσσα, δημιουργημένη από τον Μπίργκισσον για να μοιάζει στον ήχο της Ισλανδικής γλώσσας.
Τον Οκτώβριο του 2003 οι Sigur Rós βρέθηκαν με τους Radiohead για να συνθέσουν τη μουσική για τη παράσταση Split Sides του Merce Cunningham. Τα τρία κομμάτια των Sigur Rós ονομάστηκαν Ba Ba, Ti Ki, Di Do και κυκλοφόρησαν τον Μάρτιο του 2004. Επίσης το πρώτο άλμπουμ τους Von κυκλοφόρησε τελικά στις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία τον Οκτώβριο του 2004. Το ύφος του νέου τους άλμπουμ, Takk…(Ευχαριστώ...) βρίσκεται κάπου ενδιάμεσα στα αντίστοιχα των δύο μεγάλων τους κυκλοφοριών. Κυκλοφόρησε στις 12 Σεπτεμβρίου 2005, ενώ το πρώτο σινγκλ του δίσκου, Glósóli, ήταν διαθέσιμο μέσω του διαδικτύου από τις 15 Αυγούστου. Το Sæglópur έγινε διαθέσιμο στις 16 Αυγούστου και για τους Βορειοαμερικανικούς φίλους του συγκροτήματος. Το δεύτερο single του δίσκου, το Hoppípolla, κυκλοφόρησε στις 28 Νοεμβρίου μαζί με μια επανεκτέλεση του Hafsól, τραγουδιού από τον πρώτο δίσκο τους, Von.
Το Hoppípolla και αρκετά ακόμα από τα τραγούδια του δίσκου χρησιμοποιήθηκαν σε διαφημίσεις και άλλες τηλεοπτικές εκπομπές και μεταδόσεις αυξάνοντας έτσι το ενδιαφέρον του κοινού για το συγκρότημα και αυξάνοντας την κυκλοφορία του ίδιου του Hoppípolla, αναγκάζοντας την EMI να καθυστερήσει την κυκλοφορία του Sæglópur EP. Το Sæglópur τελικά, στις περισσότερες χώρες του κόσμου κυκλοφόρησε στις 10 Ιουλίου και περιλάμβανε τρία καινούργια τραγούδια (Refur, Ó Fridur, και Kafari).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Post-rock συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά τρίο Κατηγορία:Ισλανδικά rock συγκροτήματα
Οικογένεια Θεοτόκη
Η Οικογένεια Θεοτόκη είναι κερκυραϊκή αρχοντική οικογένεια, κωνσταντινουπολίτικης καταγωγής, τα μέλη της οποίας διακρίθηκαν στα γράμματα και στην πολιτική.
Καταγωγή της οικογένειας
Για την απώτερη καταγωγή της οικογένειας υπάρχουν δύο ανεπιβεβαίωτες εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη, η οικογένεια κατάγεται απευθείας από το Βυζάντιο, ενώ κατά τη δεύτερη πιθανός τόπος προέλευσης της οικογένειας είναι η Αθήνα.
Η πρώτη και πιο διαδεδομένη εκδοχή για τη βυζαντινή καταγωγή της οικογένειας αναφέρει ότι οι Θεοτόκη εγκατέλειψαν την Κωνσταντινούπολη κατά την Άλωση, το 1453. Τότε, ένας κλάδος εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1686, όταν ακολούθησε τον Φραγκίσκο Μοροζίνι στο Ναύπλιο. Όταν καταλήφθηκε και το Ναύπλιο από τους Οθωμανούς κάποια μέλη της οικογένειας συνελήφθησαν και στάλθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, ενώ όσα κατάφεραν και διέφυγαν εγκαταστάθηκαν στην Κέρκυρα.
Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης η οικογένεια μαζί με άλλες επιφανείς βυζαντινές οικογένειες κατέφυγε στην Πελοπόννησο, στο Δεσποτάτο του Μορέως, κοντά στον Δεσπότη Θωμά Παλαιολόγο. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1460, οι Τούρκοι κατέλαβαν την Πελοπόννησο και κατέλυσαν το Δεσποτάτο αναγκάζοντας τον Θωμά Παλαιολόγο να ζητήσει καταφύγιο στη Δύση μαζί με πολλούς άλλους ευγενείς. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και οι αδελφοί Θεοτόκη, οι οποίοι ακολούθησαν τον Παλαιολόγο μέχρι την Κέρκυρα, όπου και εγκαταστάθηκαν τελικά το 1462. Έγγραφο από το οικογενειακό αρχείο των Θεοτόκη σημειώνει ότι η αρχική εγκατάσταση της οικογένειας στο νησί ήταν στη συνοικία του Αγίου Ιακώβου, στη Νταλιάνα, περιοχή κοντά στη σημερινή λίμνη Χαλικιόπουλου, τον γνωστό Υλαϊκό λιμένα της κλασικής εποχής. Το έγγραφο αυτό αναφέρει: «Κόπια ευγαλμένη από μια όμοια των προγενεστέρων μας Θεοτόκηδων για να ξέρουμε από ποιους καταγόμεθα και πως επρωτοκαταντήσανε εις τους Κορυφούς αιχμαλωτισμένοι από τον Μωχαμέτη τον υιόν του Αμηρά. Και οι πρώτοι που ήλθαν είναι οι κάτωθεν σημειωμένοι και εκατοίκησαν εις την συνοικίαν του Αγίου Ιακώβου εις την Νταλιάνα...».
Άλλα μέλη της οικογένειας είχαν ήδη εγκατασταθεί στην Κέρκυρα αμέσως μετά την Άλωση το 1453 και φαίνονται εγγεγραμμένα στη Χρυσή Βίβλο των ευπατρίδων (Libro d'Oro) το 1525 και κατά άλλες πηγές το 1544.
Η εκδοχή για την καταγωγή της οικογένειας από την Αθήνα στηρίζεται κυρίως σε σχετική αναφορά σε λατινικό επίγραμμα από οικογενειακό δέντρο των Θεοτόκη, μεταγενέστερης όμως περιόδου. Το επίγραμμα αναφέρει:
«Corcyram veniens, patriis decessit Athenis
Anno, qui est infra duxit et inde decus
Gens Theotochi. Heu prisca nobilitate decora
Quem cernis, primo stipite refloruit
Servavitque decus, landique adjunxit honores
Quae quantum valeant dicere stemma potest.
Anno MCCCCLIII».
Η αναφορά αυτή βέβαια μπορεί να αιτιολογηθεί, αν υιοθετηθεί η άποψη ότι μέλη της οικογένειας Θεοτόκη μετά την Κωνσταντινούπολη, μετέβησαν στην Αθήνα πριν εγκατασταθούν οριστικά στην Κέρκυρα. Ωστόσο, ακόμα και εάν η οικογένεια θεωρηθεί ότι έχει τις ρίζες της στην Αθήνα, ήδη το 1400 κάποια μέλη της έχουν εγκατασταθεί στην Κωνσταντινούπολη σύμφωνα με γραπτά κατάλοιπα.
Οι τίτλοι που κατά την πάροδο των ετών αποδόθηκαν στην οικογένεια Θεοτόκη αναγνωρίσθηκαν επανειλημμένα από την Ενετική Δημοκρατία και τελευταία από την Κυβέρνηση των Ιονίων Νήσων στις 29 Ιουλίου του 1840, αλλά όχι από την Ελληνική Κυβέρνηση μετά την Ένωση των Ιονίων Νήσων (1864).
Οι κλάδοι της οικογένειας
Τα πρώτα μέλη της οικογένειας Θεοτόκη που εγκαταστάθηκαν στην Κέρκυρα ήταν τα πέντε αδέλφια Γεώργιος, Ιωάννης, Νικόλαος, Βόλα και Ευστάθιος. Από αυτούς μόνο ο Γεώργιος απέκτησε έξι τέκνα. Από τους γιους του Γεωργίου μόνο ένας απέκτησε απογόνους, ο Νικόλαος. Ο Νικόλαος σύναψε γάμο με την Αλεξάνδρα, θυγατέρα του Δημητρίου Μαύρου, γόνου αρχοντικής οικογένειας της Κέρκυρας και απέκτησε έξι γιους. Ο πρώτος απ’ αυτούς, ο Γεώργιος νυμφεύθηκε την Ελεωνόρα, κόρη του κόμη Λεονάρδου Φόρτιου, γάμος που συντέλεσε στην οικονομική και κοινωνική ανέλιξη της οικογένειας Θεοτόκη.
Σταδιακά η οικογένεια Θεοτόκη χωρίστηκε σε κλάδους. Σύμφωνα με τη Χρυσή Βίβλο του Ευγένιου Ρίζου Ραγκαβή, ο ιστορικός Παναγιώτης Χιώτης διακρίνει 5 κλάδους της οικογένειας Θεοτόκη, ενώ - πάντα σύμφωνα με τον Ρίζο Ραγκαβή - στη Χρυσή Βίβλο αναφέρονται 7 κλάδοι. Ο ίδιος ο Ρίζος Ραγκαβής στο έργο του αναφέρει τους ακόλουθους 6 κλάδους: τον πρωτογέννητο κλάδο των κομήτων Θεοτόκη με τα προσωνύμια της "Σπηλιάς" ή "Καλοκαρδαρέοι" ή "Καλοκαρδιάρη" ("de Spilia ou Calocardiaréi"), τον βαρωνικό κλάδο με τα προσωνύμια "Σταθάκια" ή "του Αγίου" ("Stathachi ou del Santo"), τον κλάδο με το προσωνύμιο "Σκλεμπούνη" (Sclebuni), τον κλάδο με το προσωνύμιο "Ζαμμάρκο" (εκ του Σαν Μάρκο) (Zammarco), τον κλάδο με το προσωνύμιο "Νταβιάτζο" (Daviazzo) (Οικογένεια Θεοτόκη-Daviazzo) και αργότερα με το προσωνύμιο "Πολιτικοί" και επίσης τον κλάδο των κομήτων Θεοτόκη με το προσωνύμιο "Ανδρουτσέλλη" (Ανδρουτσέλλη-Θεοτόκη).
Τα πλέον διακεκριμένα μέλη της οικογένειας Θεοτόκη - σύμφωνα με το έργο του Ευγένιου Ρίζου Ραγκαβή - ήταν ο Νικηφόρος Θεοτόκης, αρχιεπίσκοπος Χερσώνος και Αστραχάν, ο κόμης Σπυρίδων Γεώργιος Θεοτόκης, Πρόεδρος των Ιονίων Νήσων, ο βαρώνος Εμμανουήλ Θεοτόκης, πρόεδρος της Γερουσίας των Ιονίων Νήσων, ο Κόμης Ιωάννης Αντώνιος, ο Ιωάννης Βαπτιστής Θεοτόκης, γνωστός Φιλικός, αγωνιστής της Επανάστασης και πολιτικός και ο εγγονός του, Γεώργιος Θεοτόκης, πρωθυπουργός της Ελλάδας.
Αξίωμα της ζεύξης
Στην αξιωματική θεωρία συνόλων και στους κλάδους της λογικής, των μαθηματικών και της επιστήμης των υπολογιστών που τη χρησιμοποιούν, το αξίωμα της ζεύξης είναι ένα από τα αξιώματα της θεωρίας συνόλων Ζερμέλο-Φράνκελ. Εισήχθη από τον Ζερμέλο (1908) ως ειδική περίπτωση του αξιώματός του για τα στοιχειώδη σύνολα.
Οικογένεια Θεοτόκη
Οι κλάδοι της οικογένειας
Τέλος ένας άλλος κλάδος της ίδιας οικογένειας μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης διέφυγε στην Κρήτη. Απ' αυτόν τον κλάδο κατάγονταν ο μεγάλος ζωγράφος Δομήνικος Θεοτοκόπουλος. Ενώ άλλος κλάδος κατέφυγε στη Χίο, όπου υπάρχουν απόγονοι του μέχρι σήμερα.
Αξίωμα της ζεύξης
Επίσημη διατύπωση
Στην τυπική γλώσσα των αξιωμάτων Ζερμέλο-Φράνκελ, το αξίωμα έχει ως εξής:
Οικογένεια Θεοτόκη
Πηγές
* Κατηγορία:Ιστορία της Κέρκυρας
Αξίωμα της ζεύξης
Επίσημη διατύπωση
Εν συντομία:
Για κάθε αντικείμενο A και κάθε αντικείμενο Β, υπάρχει ένα σύνολο C τέτοιο ώστε, για κάθε αντικείμενο D, το D είναι μέλος του C εάν και μόνο εάν το D είναι ίσο με το Α ή το D είναι ίσο με το Β.
Ή με πιο απλά λόγια:
Όταν υπάρχουν δύο αντικείμενα, υπάρχει ένα σύνολο του οποίου τα μέλη είναι ακριβώς τα δύο συγκεκριμένα αντικείμενα.
Συμπέρασμα
Όπως αναφέρθηκε, αυτό που δηλώνει το αξίωμα είναι ότι, με δύο αντικείμενα A και B, μπορούμε να βρούμε ένα σύνολο C του οποίου τα μέλη είναι ακριβώς τα Α και Β.
Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το αξίωμα της επεκτασιμότητας για να δείξουμε ότι αυτό το σύνολο C είναι μοναδικό. Ονομάζουμε το σύνολο C το ζεύγος των A και B, και το συμβολίζουμε {A',B}. Έτσι, η ουσία του αξιώματος είναι:
Το σύνολο {A',A} συντομογραφείται {A} και ονομάζεται singleton που περιέχει το A. Σημειώστε ότι ένα singleton είναι μια ειδική περίπτωση ενός ζεύγους. Η δυνατότητα κατασκευής ενός singleton είναι απαραίτητη, για παράδειγμα, για να δείξουμε τη μη ύπαρξη των άπειρα φθίνοντων αλυσίδων x=\{x\} από το Αξίωμα της κανονικότητας.
Το αξίωμα της ζεύξης επιτρέπει επίσης τον ορισμό διατεταγμένα ζεύγη. Για οποιαδήποτε αντικείμενα a και b, το διατεταγμένο ζεύγος ορίζεται από τα ακόλουθα:
Να σημειωθεί ότι ο ορισμός αυτός ικανοποιεί την προϋπόθεση