cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φράγκιο
Ισότοπα
Το λιγότερο σταθερό ισότοπο βασικής κατάστασης είναι το 215Fr, με ημιζωή 120 ns. Δίνει α-διάσπαση σε 211At, με ενέργεια διάσπασης 9,54 MeV. Το μετασταθές ισομερές 215mFr είναι ακόμη λιγότερο σταθερό, με ημιζωή μόλις 3,5 ns.
Από χρυσό και οξυγόνο
Το φράγκιο μπορεί να συντεθεί με αντίδραση πυρηνικής σύντηξης, όταν 197Au βομβαρδιστεί με ακτίνα 18Ο, που επιταχύνθηκε σε γραμμικό επιταχυντή, μια διεργασία που αρχικά αναπτύχθηκε από το τμήμα Φυσικής του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης στο Στόνυ Μπρουκ (State University of New York at Stony Brook), το 1995.
Εξαρτώμενο από την ενέργεια της ακτίνας οξυγόνου, η αντίδραση αποδίδει ισότοπα φραγκίου με ατομικές μάζες 209, 210 και 211:
Τα παραγόμενα άτομα του φραγκίου αφήνουν το χρυσό στόχο ως ιόντα, τα οποία ουδετεροποιούνται μετά από σύγκρουση με ύττριο και μετά απομονώνονται με μαγνητοοπτική παγίδα (Magneto-Optical Trap, MOT) σε κατάτασταση αέριας διασποράς.
Παρόλο που τα άτομα φραγκίου μένουν στην παγίδα για περίπου 30 δευτερόλεπτα πριν δραπετεύσουν ή υποστούν ραδιενεργή διάσπαση, η διεργασία παρέχει ένα συνεχές ρεύμα φρέσκων ατόμων. Το αποτέλεσμα είναι μια σταθερή κατάσταση που περιέχει μέτρια σταθερό αριθμό ατόμων φραγκίου για πολύ μακρύτερο χρονικό διάστημα.
Η αρχική συσκευή παγίδευε μέχρι μερικές χιλιάδες άτομα, αλλά μεταγενέστερη βελτιωμένου σχεδιασμού συσκευή μπορούσε να παγιδεύσει ως περίπου 300.000 άτομα φραγκίου.
Ευαίσθητες μετρήσεις του φωτός που εκπέμπτηκε και απορροφήθηκε από τα παγιδευμένα άτομα παρείχε τα πρώτα πειραματικά αποτελέσματα για διάφορες μεταπτώσεις ανάμεσα στα ατομικά ενεργειακά επίπεδα στο φράγκιο. Οι αρχικές μετρήσεις δείχνουν πολύ καλά συμφωνία ανάμεσα στις πειραματικές τιμές και στους υπολογισμούς που βασίστηκαν στην κβαντική θεωρία. Ερευνητικό πρόγραμμα, χρησιμοποιώντας αυτήν την παραγωγική μέθοδο, επανατοποθετήθηκε στο TRIUMF το 2012, όπου πάνω από 106 άτομα φραγκίου κρατήθηκαν για ένα χρονικό διάστημα, συμπεριλαμβάνοντας (σχετικά) τεράστιες ποσότητες 209Fr, και επιπρόσθετα 207Fr και 221Fr.
Άλλες μέθοδοι
Άλλες συνθετικές μέθοδοι συμπεριλαμβάνουν βομβαρδισμό ράδιου με νετρόνια και βομβαρδισμό θορίου με δευτερόνια (D+), ή με ιόντα ηλίου.
Επίσης, το 223Fr μπορεί να απομονωθεί από το μητρικό 227Ac. Το φράγκιο γίνεται γαλάκτωμα με έκλουση με (μείγμα) χλωριούχου αμμωνίου (NH4Cl) και τριοξειδίου του χρωμίου (CrO3) από εναλλάκτη κατιόντων που περιέχει ακτίνιο. Το γαλάκτωμα αυτό καθαρίζεται περνώντας μέσω διοξειδίου του πυριτίου (SiO2), που είναι «φoρτωμένο» με θειικό βάριο (BaSO4).
To 1996, η ομάδα Στόνυ Μπρουκ παγίδευσε 3.000 άτομα φραγκίου στη MOT τους, που όμως ήταν αρκετά ώστε μια βιντεοκάμερα να μπορεί να συλλάβει το φως που έκπεμπαν τα άτομα αυτά, μέσω του φαινομένου του φθορισμού. Το φράγκιο δεν έχει ποτέ (ως τώρα) συντεθεί σε ποσότητες αρκετά μεγάλες ώστε να αρκούν για να ζυγιστούν.
Χαρακτηριστικά
Όπως προαναφέρθηκε, το φράγκιο είναι ένα από τα πιο ασταθή φυσικά υπάρχοντα χημικά στοιχεία. Το πιο μακρόβιο ισότοπό του, το 223Fr, έχει ημιζωή μόλις 22 λεπτών. Το μόνο συγκρίσιμο χημικό στοιχείο είναι το αστάτιο, του οποίου το μακροβιότερο φυσικό ισότοπο είναι το 219At, που είναι θυγατρικό του 223Fr, μετά από α-διάσπαση, έχει ημιζωή μόλις 56 δευτερολέπτων. Ωστόσο, υπάρχει το συνθετικό ισότοπο 210At, που έχει μακρύτερη ημιζωή, πιο συγκεκριμένα 8,1 ώρες. Όλα τα ισότοπα του φραγκίου διασπούνται σε αστάτιο, ράδιο και ραδόνιο. Το 223Fr έχει βραχύτερη ημιζωή, σε σύγκριση με το μακροβιότερο ισότοπο κάθε συνθετικού στοιχείου ως και το ντούμπνιο, με ατομικό αριθμό 105.
Το φράγκιο είναι ένα αλκαλιμέταλλο που οι χημικές ιδιότητές του περισσότερο μοιάζουν με εκείνες του καισίου. Είναι βαρύ χημικό στοιχείο με ένα μόνο ηλεκτρόνιο σθένους (στην 7η ηλεκτρονιακή στιβάδα). Έχει την υψηλότερη ισοδύναμη μάζα από κάθε άλλο χημικό στοιχείο. Το υγροποιημένο φράγκιο (αν ποτέ παραχθεί) θα πρέπει να έχει επιφανειακή τάση 0,05092 N/m στην (κανονική) θερμοκρασία τήξης του. Η θερμοκρασία τήξης του υπολογίστηκε ότι θα είναι γύρω στους 27 °C. Η θερμοκρασία τήξης του είναι αβέβαιη εξαιτίας της εξαιρετικής σπανιότητας και ραδιερνεργότητας αυτού του χημικού στοιχείου. Η (κανονική) θερμοκρασία βρασμού του εκτιμήθηκε σε 677°C, αλλά είναι επίσης αβέβαιη.
Ο Λάινους Πόλινγκ εκτίμησε την ηλεκτραρνητικότητα του φραγκίου σε 0,7, στην ομώνυμη κλίμακα, δηλαδή την ίδια με το καίσιο. Ωστόσο, η τιμή αυτή για το καίσιο διορθώθηκε σε 0,79, αλλά δεν υπάρχουν πειραματικά δεδομένα για να επιτρέψουν την αντίστοιχη διόρθωση της τιμής για το φράγκιο. Όμως, το φράγκιο έχει ελαφρά υψηλότερη ενέργεια ιονισμού από το καίσιο. Πιο συγκεκριμένα, η ενέργεια πρώτου ιονισμού για το φράγκιο είναι 392,811(4) kJ/mol, έναντι 375,7041(2) kJ/mol, που είναι η πρώτη ενέργεια πρώτου ιονισμού για το καίσιο. Αυτό ήταν αναμενόμενο, εξαιτίας σχετιστικών φαινομένων. Πάντως το στοιχείο αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το καίσιο είναι το λιγότερο ηλεκτραρνητικό, σε σύγκριση των δυο χημικών στοιχείων. Το φράγκιο, επίσης, θα πρέπει να έχει υψηλότερη ηλεκτρονιακή συγγένεια σε σύγκριση με το καίσιο, και το ανιόν Fr- πρέπει να είναι πιο πολώσιμο από το ανιόν Cs-. Στο μόριο CsFr προβλέφθηκε ότι το φράγκιο θα είναι το αρνητικό τέλος του διπόλου, αντίθετα από όλα γνωστά ετεροδιατομικά μόρια των αλκαλιμετάλλων (στα οποία κάθε επόμενο αλκαλιμέταλλο αποτελεί το θετικό τέλος του διπόλου). Το σουπεροξείδιο του φραγκίου (FrO2) αναμένεται να έχει περισσότερο ομοιοπολικό χαρακτήρα από τα ελαφρύτερα ανάλογά του. Αυτό οφείλεται στο ότι τα 6p ηλεκτρόνια του ατόμου του φραγκίου συμμετέχουν περισσότερο στη δεσμολογία φραγκίου - οξυγόνου.
Η συγκαθίζηση του φραγκίου με πολλά άλατα του καισίου, όπως το υπερχλωρικό καίσιο (CsClO4), καταλήγει σε μικρές ποσότητες των αντιστοίχων αλάτων του φραγκίου, όπως το υπερχλωρικό φράγκιο (FrClO4). Η συγκαθίζηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την απομόνωση του φραγκίου, υιοθετώντας τη μέθοδο των Λώρενς Ε. Γκλέντενιν (Lawrence E. Glendenin) και Νέλσον (Nelson) για τη ραδιοκαισική συγκαθίζηση. Επιπρόσθετα, το φράγκιο συγκαθιζάνει και με πολλά άλλα άλατα του καισίου, που συμπεριλαμβάνουν τα ιωδικά (CsIO3), τα πικρικά, τα τρυγικά (επίσης και με το τρυγικό ρουβίδιο), τα χλωρολευκοχρυσικά (Cs2PtCl6) και τα πυριτιοβολφραμικά (Cs4W12SiO40). Επίσης, το φράγκιο συγκαθιζάνει με το πυριτιοβολφραμικό οξύ (H4W12SiO40) και με το υπερχλωρικό οξύ (HClO4), χωρίς την παρουσία άλλου αλκαλιμετάλλου ως μεταφορέα, γεγονός που επιτρέπει άλλες μεθόδους διαχωρισμού. Σχεδόν όλα τα άλατα του φραγκίου είναι υδατοδιαλυτά.
Εφαρμογές
Εξαιτίας της αστάθειας και της σπανιότητάς του, δεν υπάρχουν (καθόλου) εμπορικές εφαρμογές για το φράγκιο. Χρησιμοποιήθηκε, όμως, για ερευνητικούς σκοπούς στη χημεία και στην έρευνα της ατομικής δομής. Η χρήση του ως εν δυνάμει διαγνωστική βοήθεια για διάφορες μορφές καρκίνου επίσης έχει εξερευνηθεί, αλλά αυτή η εφαρμογή κρίθηκε μη πρακτική.
Η ικανότητα του φραγκίου να συντεθεί, να παγιδευτεί και να ψυχθεί, μαζί με τη σχετικά απλή ατομική δομή του, το έχουν καταστήσει αντικείμενο εξειδικευμένων πειραμάτων φασματοσκοπίας. Αυτά τα πειράματα έχουν οδηγήσεις σε πιο εξειδικευμένη πληροφόρηση όσων αφορούν τα ενεργειακά επίπεδα και τις σταθερές ζευγαρώματος μεταξύ υποατομικών σωματιδίων. Μελέτες πάνω στο φως που εκπέμπεται από ιόντα 210Fr που παγιδεύονται με λέιζερ απέδωσαν ακριβή δεδομένα για τις μεταπτώσεις ανάμεσα στα ατομικά ενεργειακά επίπεδα, που είναι μέτρια παρόμοια με αυτά που πρόβλεψε η κβαντική θεωρία.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αλκάλια Κατηγορία:Μέταλλα
Κάτω Πιτσά Κορινθίας
Το χωριό Κάτω Πιτσά είναι κτισμένο κατά μήκος της παραλίας του Κορινθιακού Κόλπου. Βρίσκεται 12 χιλιόμετρα Ανατολικά του Δερβενίου και 43 χιλιόμετρα Δυτικά της Κορίνθου.
Το Κάτω Πιτσά μάζί με τον οικισμό Άνω Πιτσά αποτελούν το Δημοτικό Διαμέρισμα Πιτσών που σήμερα ανήκει στο Δήμο Ξυλοκάστρου.
Η Κοινότητα Πιτσά προήλθε το 1912 από τον τ. Δήμο Ευρωστίνης. Την αποτελούσαν το ορεινό χωριό Πιτσά (Απάνω Πιτσά), κτισμένο στη Δυτική πλευρά του Πιτσαδέικου Αη Λιά ύψ. 1114 μ. ,και τον παραθαλάσσιο οικισμό (13 χιλιόμετρα ΒΑ) Πιτσαδέικα ή Κάτω Πιτσά.Το 1851 με την απογραφή που έγινε στο Άνω Πιτσά ευρέθησαν 102 κατοικίες και 417 κάτοικοι. Το 1886 οι κάτοικοι ήταν 216. Το 1915 η έδρα της Κοινότητας μεταφέρθηκε από το Άνω Πίτσα στο Κάτω Πιτσά. Το 1920 οι κάτοικοι ήταν 837 ψυχές. Το 1971 στο Κάτω Πιτσά έμεναν 783 άτομα και στο Άνω 4. Το 1981, οι πληθυσμοί ήταν 780 και 5 αντιστοίχως. Το 1991 συνολικά οι κάτοικοι ήσαν 880 και το 2001 μειώθηκαν στα 729 άτομα.
Κατηγορία:Δήμος Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας
1445
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1445 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σουλεϊμάν Πασάς
Είχε σημαντικό ρόλο στις δυνάμεις του πατέρα του, στις εκστρατείες κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το 1354, υποστηρίζοντας τον αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνό, σύμμαχο του πατέρα του, διέσχισε το στενό των Δαρδανελλίων με εβδομήντα χιλιάδες άνδρες και καταλάμβανε την Καλλίπολη, στην ευρωπαϊκή ακτή του στενού αυτού.
Αυτό το γεγονός ήταν βαρυσήμαντο, ήταν η πρώτη φορά που οι Τούρκοι εγκαταστάθηκαν στην Ευρώπη. Με τον μεταγενέστερο τουρκικό αποικισμό, η Καλλίπολη ήταν η αιχμή του δόρατος της οθωμανικής προόδου στην Ευρώπη.
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Φακόχοιρος ο Κοινός
Ο Φακόχοιρος ο Κοινός ή Φακόχοιρος ο Αφρικανικός (Phacochoerus africanus) είναι ένα αρτιοδάκτυλο θηλαστικό που ανήκει στο γένος των Φακόχοιρων της οικογένειας των Συΐδων και ζει στα λιβάδια,στις σαβάνες και στα δάση της υποσαχάριας Αφρικής.Ο πληθυσμός του στη Νότια Αφρική υπολογίζεται γύρω στα 250.000 άτομα.Στο ίδιο γένος ανήκει και ο Φακόχοιρος της Ερήμου ή Φακόχοιρος ο Αιθιοπικός.
Περιγραφή
Ο Φακόχοιρος είναι μεσαίου μεγέθους ζώο με μήκος από 90 εκ. έως 1,50 μέτρα και ύψος ως 85 εκ.Το βάρος του φθάνει τα 150 κιλά.Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι τα 2 ζευγάρια χαυλιόδοντες που προεξέχουν από το στόμα και γέρνουν προς τα πάνω.Οι χαυλιόδοντές του χρησιμοποιούνται για το σκάψιμο,τη μάχη με άλλους Φακόχοιρους και στην άμυνα του από τα αρπακτικά.Το κάτω ζευγάρι χαυλιόδοντων μπορεί να προκαλέσει σοβαρότατα τραύματα.Οι χαυλιόδοντές του είναι εξίσου περιζήτητοι με το ελεφαντόδοντο και πωλούνται σκαλιστοί σε τουριστικές περιοχές της ανατολικής και νότιας Αφρικής.Ο Φακόχοιρος έχει μεγάλο κεφάλι με πλούσια χαίτη που φτάνει ως τη μέση της πλάτης του και το χρώμα του είναι συνήθως μαύρο ή καφέ.Η ουρά του είναι μεγάλη και καταλήγει σε μια τούφα από τρίχες.Είναι ιδιαίτερα ευπαθής σε ακραίες θερμοκρασίες γιατί δεν έχει υποδόριο λίπος και το τρίχωμά του είναι αραιό.
Οικολογία
Ο Φακόχοιρος είναι παμφάγο ζώο αλλά η διατροφή του προσαρμόζεται στη διαθεσιμότητα των τροφίμων σε σχέση με τις καιρικές συνθήκες.Τρώει χόρτα,ρίζες,φρούτα,μύκητες,έντομα,αυγά και ψοφίμια.Σε περιόδους υψηλής θερμοκρασίας βύθίζονται στη λάσπη,ενώ σε χαμηλές θερμοκρασίες,συνωθούνται μεταξύ τους.Εχθροί του Φακόχοιρου είναι οι άνθρωποι,τα λιοντάρια,οι λεοπαρδάλεις,οι κροκόδειλοι και οι ύαινες.Τα μικρά τους κινδυνεύουν από αρπακτικά.
Συμπεριφορά και Αναπαραγωγή
Ο Φακόχοιρος ζει σε ομάδες.Τα θηλυκά ζουν με τα μικρά τους,ενώ τα αρσενικά περιφέρονται.Η περίοδος κύησης διαρκεί 5 έως 6 μήνες.Το θηλυκό όταν είναι έτοιμο να γεννήσει εγκαταλείπει την ομάδα του και μένει στο δικό του λαγούμι όπου θα γεννήσει 2 ως 8 χοιρίδια που θα παραμείνουν εκεί για αρκετές εβδομάδες μέχρι να αναπτυχθούν.Το θηλυκό μπορεί να θηλάσει και ξένα χοιρίδια.
Υποείδη
Κατηγορία:Αρτιοδάκτυλα
Παλαιολόγεια Δυναστεία
Η Παλαιολόγεια Δυναστεία είναι η τριλογία για την παλαιολόγεια εποχή και την ομώνυμη δυναστεία που συνέγραψε ο Γιώργος Λεονάρδος, για την οποία βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος. και κυρίως για το τρίτο ιστορικό μυθιστόρημα της τριλογίας αυτής Ο τελευταίος Παλαιολόγος, που αναφέρεται στον Κωνσταντίνο ΙΑ΄ Παλαιολόγο. Το έργο της τριλογίας αυτής ολοκληρώνεται με το προσάρτημα του ιστορικού μυθιστορήματος του συγγραφέα «Ζωή Σοφία Παλαιολογίνα – Από το Βυζάντιο στη Ρωσία», η ηρωίδα του οποίου, κόρη του δεσπότη Θωμά Παλαιολόγου, αδελφού του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου, παντρεύτηκε τον Ρώσο ηγεμόνα Ιβάν Γ' της Ρωσίας.
Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος – Ο Ελευθερωτής
thumb|200px|Ο [[δικέφαλος αετός, έμβλημα της Δυναστείας των Παλαιολόγων και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, με το μονόγραμμα των Παλαιολόγων στο κέντρο. Τοιχογραφία του 14ου αιώνα σε ναό.]]
Είναι το ιστορικό μυθιστόρημα που ζωντανεύει μια από τις ισχυρότερες βυζαντινές προσωπικότητες και συγχρόνως μια από τις σημαντικότερες εποχές του ελληνισμού, όπως άρχισε να αναγεννιέται στην αρχή της παλαιολόγειας εποχής του Βυζαντίου. Είναι μια μυθιστορηματική βιογραφία του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, του γενάρχη της ομώνυμης δυναστείας, του ανθρώπου που πέτυχε αδιανόητα επιτεύγματα για την εποχή του, χάρη στο πολυμήχανο έως διαβολεμένο μυαλό του, προκειμένου να αποκαταστήσει την πληγωμένη αυτοκρατορία. Ξεκινά από τη συμφορά της Δ΄ Σταυροφορίας – θέμα που απασχολεί μέχρι και σήμερα τους ιστορικούς ερευνητές – και φτάνει μέχρι και το Σικελικό Εσπερινό, τον οποίο υπέθαλψε και βοήθησε έμμεσα αλλά ενεργά ο Μιχαήλ. Μεταξύ των δύο αυτών κοσμοϊστορικών γεγονότων μεσολαβούν η μεγάλη συνωμοσία και οι δολοφονίες με σκοπό την άνοδο στο αυτοκρατορικό αξίωμα, η νίκη εναντίον του αντίπαλου συνασπισμού στη μάχη της Πελαγονίας και βέβαια η ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης, την οποία είχαν καταλάβει οι Φράγκοι, που επιτεύχθηκαν με χίλια δυο τεχνάσματα και ίντριγκες από τον Παλαιολόγο.
Ο Μιχαήλ Παλαιολόγος ως ηγέτης από πολλούς κατακρίθηκε και από άλλους τόσους υμνήθηκε. Ο συγγραφέας αναφέρει: αλίμονο στους ηγέτες που περνούν απαρατήρητοι από αυτήν. Ο Μιχαήλ έμπαινε και έβγαινε από τους τυφώνες της πολιτικής και θρησκευτικής μισαλλοδοξίας ως άριστος μαέστρος της διπλωματικής μηχανορραφίας, προικισμένος καιροσκόπος, μέγας συνωμότης, καθηγητής της υπονομευτικής τακτικής και της ανατρεπτικής συνωμοσίας, αλλά συγχρόνως και ως άνδρας πολυμήχανος, δυνατός, γενναίος και αγωνιστής. Είχε το διάολο μέσα του. Αλλά πώς θα επιζούσαν οι Ρωμιοί ως κράτος αν δεν είχαν έναν τέτοιο ηγέτη; Καλό είναι να κρίνουμε μετά το θάνατο ενός κυβερνήτη αν αυτός έκανε αγαθές ή ανίερες πράξεις. Όμως πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ήταν αναγκασμένος να δράσει. Το βιβλίο είναι ένα ιστορικό ανάγνωσμα για το 13ο αιώνα, γεμάτο πάθη και έρωτες, αλλά και με πολιτικό, διπλωματικό και εκκλησιαστικό παρασκήνιο, με μάχες για την εξουσία που άφησαν ανεξίτηλο το πέρασμά τους από την Ιστορία.
Οι Παλαιολόγοι
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|238x238εσ|Ο [[δικέφαλος αετός, με το μονόγραμμα των Παλαιολόγων στο κέντρο]] Πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα, το οποίο καλύπτει τους «μέσους» Παλαιολόγους, από τον Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο μέχρι τον Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγο, τον πατέρα του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου.
Στο ιστορικό αυτό μυθιστόρημα, ο Γιώργος Λεονάρδος αναφέρεται στα συγκλονιστικά και αποτρόπαια γεγονότα των εμφυλίων πολέμων μεταξύ των Παλαιολόγων, τα οποία σημάδεψαν τη χωρίς επιστροφή πορεία προς την αυτοκαταστροφή και τη διάλυση της  Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ή Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπως αργότερα καθιέρωσε την ονομασία της ο Ιερώνυμος Βολφ.
Το βιβλίο αυτό, καρπός ενδελεχούς μελέτης των ιστορικών λεπτομερειών  και των ανθρώπινων αδυναμιών που  χαρακτήριζαν την αριστοκρατία της Πόλης, έναν αιώνα πριν την άλωσή της, αν και αυτοτελές, αποτελεί ουσιαστικά  τη συνέχεια του προηγούμενου μυθιστορήματός του Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγος – Ο Ελευθερωτής.
Στο ιστορικό αυτό μυθιστόρημά του, ο συγγραφέας αναδεικνύει με γλαφυρό τρόπο τα ηρωικά αλλά και τα σκοτεινά γεγονότα που επηρέασαν δραματικά τη ζωή και το μέλλον των κατοίκων του Βυζαντίου, γεγονότα που είτε εκούσια είτε ακούσια παραποιήθηκαν,  ώστε να συμβάλουν στη νάρκωση του λαού για γενιές ολόκληρες. Εξιστορεί, στην ανθρώπινη διάστασή της εποχής αυτής, το δράμα της αυτοκρατορίας και των υπηκόων της, τη σταδιακή κατάκτηση των εδαφών της από τους Οθωμανούς και τη συρρίκνωσή της, αλλά και τους δύο πολυετείς δυναστικούς πολέμους, που κατέστησαν την κατ’ όνομα πια αυτοκρατορία, μια πόλη παντελώς αδύναμη. Στο βιβλίο αυτό, το οποίο αναφέρεται σε μια εποχή για την οποία δεν έχουν γραφτεί πολλά βιβλία ελλήνων συγγραφέων ή ιστορικών (ίσως αυτό να οφείλεται στα δυσμενή γεγονότα που σημειώθηκαν την ιστορική εκείνη περίοδο). Κατά τον Γ. Λεονάρδο, στο ιστορικό αυτό μυθιστόρημα, η αλήθεια εμφανώς υπερτερεί της  φαντασίας, όπου η δεύτερη χρησιμοποιήθηκε από το συγγραφέα προκειμένου να καταστήσει ευχερέστερη και  γλαφυρότερη την αφήγησή του. ''«Λίγη ώρα αργότερα, μέσα στις φωνές και τις κραυγές των επιβατών και των παιδιών τους, το πλοίο έλυνε τους κάβους του από την εμπορική προβλήτα του Κεράτιου Κόλπου. Με ελάχιστα ευέλικτα ορτσαρίσματα, λόγω του ανάπρωρου ανέμου, ο έμπειρος καπετάνιος μας τιμόνιασε το πλοίο του προς την εκβολή του κόλπου, αφήνοντας πίσω του το Χρυσούν Κέρας, τον γνωστό και ως Κεράτιο κόλπο και πλέοντας πια στην Προποντίδα, όπου ένα ούριο αεράκι, από τη μεριά του Βοσπόρου στη θάλασσα του Μαρμαρά, μας πήρε υπό την προστασία του, σπρώχνοντάς μας προς την Καλλίπολη στη διεύθυνση του πάνω στομίου του Στενού του Ελλησπόντου. »Τα παιδιά, μέσα στην τρελή χαρά που ταξίδευαν με πλοίο, έτρεξαν στην πλώρη να ατενίζουν το θαλάσσιο ορίζοντα. Τη ζωή που ανοιγόταν μπροστά τους… »Μόνος εγώ, εγκαταλειμμένος από τους άλλους, κατευθύνθηκα αργά προς την πρύμη του πλοίου, να προσκυνήσω με το νου μου το ναό της Αγίας του Θεού Σοφίας και να αγναντέψω με τη φαντασία μου τη ζωή που ολοκλήρωνα πίσω μου…»'' (απόσπασμα από το τέλος του βιβλίου ‘‘Οι Παλαιολόγοι’’)
Ο τελευταίος Παλαιολόγος
Στο τελευταίο βιβλίο της τριλογίας του για τους Παλαιολόγους, ο συγγραφέας ασχολείται με τον τελευταίο αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, και την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Με τη γλαφυρή γραφή του μυθιστορήματος και με στήριγμά του πηγές βενετσιάνικες, τούρκικες και βέβαια ελληνικές, η εξιστόρηση του Γιώργου Λεονάρδου φιλοδοεξεί να ξεπεράσει τα γνωστά αφηγήματα για το ίδιο θέμα.
thumb|250px|left|Πανοραμική απεικόνιση της Κωνσταντινούπολης, ως πρωτεύουσας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Πόσο πολέμησαν οι Ρωμιοί τους Τούρκους για να σωθεί η Κωνσταντινούπολη και πόσο οι Λατίνοι Καθολικοί; Ποιοι πρόδωσαν τον Παλαιολόγο και σήκωσαν την οθωμανική σημαία στον πύργο των Βλαχερνών, ενώ εκείνος συνέχιζε να πολεμά στο κέντρο των χερσαίων τειχών της Πόλης; Αντιστάθηκε ο Κλήρος στην Άλωση ή απέβλεπε σε βόλεψη και προνόμια από το Οθωμανικό καθεστώς; Και τι έγινε μετά την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας; Ποιοι έμειναν στην Πόλη και τι δρόμους τράβηξαν οι πρωταγωνιστές των γεγονότων; Σήκωσαν την σημαία της αντίστασης ή φίλησαν το οθωμανικό φέσι;
Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα ξεδιπλώνονται μέσα από το ζωντάνεμα των χαρακτήρων, των καταστάσεων και των γεγονότων, που σημάδεψαν αυτό το κοσμοϊστορικό γεγονός του 15ου αιώνα και βυθίζουν τον αναγνώστη στη κοινωνική δίνη και στο χάος του Δυτικοευρωπαϊκού και Βυζαντινού ύστερου Μεσαίωνα.
Τώρα που οι αψιμαχίες για την ανάγνωση της Ιστορίας έχουν αναζωπυρωθεί, ο Γιώργος Λεονάρδος φιλοδοξεί να κατακρημνίσει, με ελκυστικό μυθιστορηματικό τρόπο, συμβατικές αλήθειες και παραδοσιακές αντιλήψεις για το παρελθόν μας αλλά και για συμπεριφορές πνευματικών ηγητόρων και υποτιθέμενων ηρώων.
Βλάνταν Ίβιτς
Ο Βλαντιμίρ "Βλάνταν" Ίβιτς (σέρβικα: Владимир Ивић, 7 Μαΐου 1977) είναι Σέρβος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής.
Παλαιολόγεια Δυναστεία
Σοφία Παλαιολογίνα. Από το Βυζάντιο στη Ρωσία
Το «Σοφία Παλαιολογίνα» αναφέρεται διεξοδικά και λεπτομερέστατα στην ιστορία της ανάπτυξης των σχέσεων μεταξύ των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου και των τότε ηγεμόνων της χώρας των Ρως, που επισφραγίσθηκαν με το γάμο της Ζωής-Σοφίας Παλαιο-ογίνας, ανιψιάς του τελευταίου Βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, που έπεσε στα τείχη της Πόλης υπερασπίζοντάς την από τους Οθωμανούς επιδρομείς, με τον Ιβάν Γ' της Ρωσίας, τον αποκληθέντα και Μέγα, που ήταν απόγονος και αυτός της θρυλικής οικογένειας των Ρούρικ. Ο Ιβάν, με τη συμπαράσταση και την παρότρυνση της Ελληνίδας συζύγου του, κατόρθωσε να αποτινάξει τον ταταρικό ζυγό και να συνενώσει τα διάσπαρτα πριγκιπάτα και ηγεμονίες της χώρας του σε ένα μεγάλο και ισχυρό κράτος – πρόγονο της σημερινής Ρωσίας. Συγχρόνως να επιτύχει το κράτος του να καταστεί διάδοχος της κατακτημένης και διαλυμένης πια άλλοτε Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Και όλα αυτά λόγω του γάμου του με τη Σοφία Παλαιολογίνα, μοναδικής κληρονόμου της Βυζαντινής αυτοκρατορίας υιοθετώντας έτσι και τα σύμβολά της, όπως τον δικέφαλο αετό και την ισχύ της στον τότε Ορθόδοξο θρησκευτικό κόσμο, ανακηρύσσοντάς την σε «Τρίτη Ρώμη», μετά την αρχική Ρώμη και την Κωνσταντίνου Πόλη. Με αναφορές στο βυζαντινό Μυστρά, το ιστορικό αυτό μυθιστόρημα ξεκινά από τη Ρώμη όπου μεγάλωσε η Ζωή Παλαιολογίνα και με κάθε λεπτομέρεια αναφέρεται στα του συνοικεσίου που διέπλεξαν ο Έλληνας άλλοτε Ορθόδοξος, και στη συνέχεια Καθολικός, καρδινάλιος Βησσαρίων και μια σειρά ποντίφικων, τελευταίος εκ των οποίων ήταν ο πάπας Σίξτος Δ΄, προκειμένου η Ζωή να παντρευτεί τον πρίγκιπα Ιβάν Γ΄, τότε ηγεμόνα της Μοσχοβίας και να μεταστρέψει τους Ρώσους στο Καθολικό δόγμα. Όμως η Ζωή, με το που πάτησε το πόδι της στη «γη των Ρως», ξύπνησε μέσα της η πατροπαράδοτη Ορθοδοξία του Βυζαντίου, και συμπεριφέρθηκε ως Ορθόδοξη, ενώ συγχρόνως με το γάμο της, άλλαξε και το όνομά της σε Σοφία, κατά τα βυζαντινά πρότυπα, αφού οι Ρώσοι θεωρούσαν το όνομα Ζωή ως Καθολικό.
Βλάνταν Ίβιτς
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής, το 1994, στην τοπική Προλετέρ Ζρένιανιν. Στη συνέχεια αγωνίστηκε για έξι χρόνια στην Παρτιζάν Βελιγραδίου με την οποία κατέκτησε 2 πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας (1999 και 2002), ένα κύπελλο Γιουγκοσλαβίας (2001) και ένα κύπελλο Σερβίας (2003) προτού μεταγραφεί στην γερμανική Γκλάντμπαχ και εν συνεχεία έρθει στην Ελλάδα για λογαριασμό της ΑΕΚ τον Ιανουάριο του 2005. Τον Αύγουστο του 2007 μετακινήθηκε στον Άρη υπογράφοντας μονοετές συμβόλαιο. Μετά το τέλος του συμβολαίου του μετακινήθηκε στον ΠΑΟΚ (2008-2012), κλείνοντας έτσι την καριέρα του.
Παλαιολόγεια Δυναστεία
Σοφία Παλαιολογίνα. Από το Βυζάντιο στη Ρωσία
Από εκεί και πέρα ο Ιβάν με τη συμπαράσταση και την έντονη παρακίνηση της Σοφίας – «δεν σε παντρεύτηκα για να είμαι υπόδουλη των άπιστων Τατάρων», του γκρίνιαζε συνεχώς – κατόρθωσε να απωθήσει και να εξουδετερώσει την ταταρική κυριαρχία πάνω στο ρωσικό λαό, ιδιαίτερα μετά την αναίμακτη αναμέτρηση στο ποταμό Ούγκρα, και να καταστήσει το κράτος του κυρίαρχο και ισχυρό, όπως άρμοζε στο ρωσικό λαό. Για το λόγο αυτό, αλλά και για την εν γένει πολιτική του και τον πατριωτισμό του ο Ιβάν 3ος επονομάστηκε και Μέγας και ήταν ο πρώτος που πήρε την αναγ-νώριση αυτή πριν τον Μεγάλο Πέτρο και τη Μεγάλη Αικατερίνη. Εγγονός του Ιβάν και της Σοφίας ήταν ο Ιβάν ο Τρομερός.
Βλάνταν Ίβιτς
Εθνική ομάδα
Ήταν διεθνής με την Εθνική ομάδα της Σερβίας, έχοντας πραγματοποιήσει το ντεμπούτο του στο εθνικό συγκρότημα της χώρας του το 2001 σε αγώνα εναντίον της Βοσνίας.
Παλαιολόγεια Δυναστεία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά μυθιστορήματα
Βλάνταν Ίβιτς
Προπονητική καριέρα
Έναν χρόνο μετά την παραίτησή του από την ενεργό δράση, επέστρεψε στον ΠΑΟΚ ως προπονητής της ομάδας νέων Κ20, ενώ στις 9 Μαρτίου 2016 ανέλαβε ως προπονητής και την πρώτη ομάδα του ΠΑΟΚ. Ο Βλάνταν Ίβιτς τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 2017 κατέρριψε το ρεκόρ, με την ομάδα του ΠΑΟΚ, που ήδη κατείχε ως προπονητής ο Χουμπ Στέφενς, πέντε (5) συνεχόμενες εκτός έδρας νίκες. Επίσης ηγήθηκε ένα εντυπωσιακό σερί 14 νίκες σε 17 ματς. Κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος το 2017 επί της ΑΕΚ με 2-1, ενώ ένα χρόνο αργότερα με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ κατέκτησε για δυο συνεχόμενες φορές το πρωτάθλημα με ένα εκπληκτικό αήττητο σερί, γίνοντας πολύ αγαπητός στο Ισραήλ αφού ψηφίσθηκε ως ο καλύτερος προπονητής της χώρας. Το καλοκαίρι του 2020 ανέλαβε ως προπονητής την αγγλική Γουότφορντ, από την οποία αποχώρησε 5 μήνες μετά.
Παλαιολόγεια Δυναστεία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά μυθιστορήματα
Βλάνταν Ίβιτς
Προσωπική ζωή
Είναι αδερφός του επίσης παλαίμαχου ποδοσφαιριστή Ίλια Ίβιτς.
Στις 11 Ιουνίου 2009 παντρεύτηκε την Ελληνίδα ηθοποιό Άρτεμις Ευθυμιάδου στο Βελιγράδι και απέκτησαν δύο κόρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας και Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Προλέτερ Ζρένιανιν Κατηγορία:Σέρβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Δώδεκα Αποικίες Του Κόμπολ
Οι Δώδεκα Αποικίες του Ανθρώπου ή οι Δώδεκα Αποικίες Του Κόμπολ είναι οι φανταστικές τοποθεσίες από τις οποίες κατάγεται η ανθρωπότητα, σύμφωνα με τις Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Battlestar Galactica (1980 και 2003) και Caprica (2010).
Οι Δώδεκα Αποικίες ιδρύθηκαν από τις δώδεκα φυλές ανθρώπων που εγκατέλειψαν τον πλανήτη Κόμπολ, που σύμφωνα με την σειρά είναι ο μυθικός πλανήτης από τον οποίο προέρχεται η ανθρωπότητα. Υπήρχαν δεκατρείς φυλές, αλλά μία αποίκησε έναν πλανήτη με το όνομα «Γη» (Αγγλικά: Earth)· πρόκειται όμως για έναν άλλο πλανήτη και όχι την δική μας Γη, την οποία ανακαλύπτουν οι δώδεκα αποικίες στο τέλος της σειράς.
Οι άνθρωποι των Δώδεκα Αποικιών (28.6 δισεκατομμύρια στην καινούρια σειρά) σχεδόν αφανίστηκαν από τους Cylon (στα ελληνικά γνωστοί και ως «Συλώνες») στην αρχή της σειράς Battlestar Galactica, σε ένα περιστατικό που έγινε γνωστό σαν Δεύτερος Πόλεμος των Συλώνων. Λιγότεροι από 50.000 επιζώντες κατάφεραν να ξεφύγουν μαζί με έναν στόλο από επιβατικά διαστημόπλοια, με μόνο ένα στρατιωτικό διαστημόπλοιο (γνωστά στην σειρά ως «Battlestar») να τους προστατεύει, το Battlestar Galactica.
Οι Αποικίες παίρνουν τα ονόματά τους από τον ζωδιακό κύκλο και βρίσκονται στο ίδιο ηλιακό σύστημα.
Τα Άρθρα της Αποικιοποίησης
Πριν από τον Πρώτο Πόλεμο των Συλώνων, οι Δώδεκα Αποικίες ήταν ανεξάρτητα κράτη χωρίς κανενός είδους κυβερνητικούς δεσμούς, και μάλιστα κατά καιρούς υπήρχαν πόλεμοι μεταξύ των αποικιών. Η ενοποίηση ήταν ένα αναγκαίο μέτρο το οποίο αναγκάστηκαν να πάρουν οι Αποικίες, 52 χρόνια πριν από την Πτώση των Δώδεκα Αποικιών, έτσι ώστε να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν καλύτερα στην κοινή απειλή και να είναι καλύτερα προετοιμασμένοι στο μέλλον. Τα Άρθρα της Αποικιοποίησης εδραιώνουν επίσης τα δικαιώματα των πολιτών, ανεξαρτήτως αποικίας καταγωγής, μεταξύ άλλων το δικαίωμα στη δίκη.
Η Προεδρία
Ο τίτλος του Προέδρου των Δώδεκα Αποικιών είναι το υψηλότερο αξίωμα στις Δώδεκα Αποικίες. Αμέσως μετά είναι ο Αντιπρόεδρος, καθώς και οι διάφοροι υπουργοί. Φαίνεται πως το Κυβερνητικό Συμβούλιο των Δώδεκα Αποικιών είναι μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας, καθώς στη γραμμή διαδοχής του Προέδρου η Λόρα Ρόζλιν είναι 43η, ενώ ο τελευταίος στη γραμμή διαδοχής της Πρωθυπουργίας στην Ελλάδα βρίσκεται στη θέση 38. Μετά την Πτώση των Δώδεκα Αποικιών, το αξίωμα του Προέδρου κατείχε η Λόρα Ρόζλιν. Κατά την Κατοχή της Νιου Κάπρικα Σίτυ, στον πλανήτη Νιου Κάπρικα, ο τότε πρόεδρος Γκάιους Μπόλταρ συνεργάστηκε με τους Συλώνες και έτσι ουσιαστικά νομιμοποίησε τις Κατοχικές Αρχές των Συλώνων, καθώς η κυβέρνησή του δεν είχε καμία εξουσία. Αργότερα, μετά την σύντομη προεδρία του Τομ Ζέρεκ, την προεδρία πήρε ξανά η Λόρα Ρόζλιν. Στα πρώτα επεισόδια, ο Πρόεδρος Έινταρ αναφέρει πως "το καλό του να είσαι Πρόεδρος είναι πως δεν απαντάς σε κανέναν", γεγονός που μας προτρέπει στο συμπέρασμα πως ο Πρόεδρος έχει απολυταρχική εξουσία, αν και εκλεγόμενος. Μπορεί επίσης να αφαιρεθεί από την Προεδρία μέσω πρότασης μομφής από την Απαρτία των Δώδεκα.
Λίστα γνωστών Προέδρων
Οι γνωστοί πρόεδροι, με τη σειρά που εμφανίζονται στη σειρά, είναι:
Λίστα γνωστών Αντιπροσώπων
Οι γνωστοί αντιπρόσωποι, ανάλογα με την Αποικία που εκπροσωπούν, είναι:
Αντιπρόσωποι με κόκκινα γράμματα που φέρουν το σύμβολο ✝ εκτελέστηκαν κατά το πραξικόπημα του Τόμ Ζέρεκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φανταστικές τοποθεσίες
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1978-79
Το Κύπελλο Κύπρου 1978-79 ήταν η 37η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ για ενδέκατη φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 1978-79 συμμετείχαν οι 16 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1978-79, οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1978-79 και οι 10 ομάδες του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 1978-79.
Διεξήχθη σε 6 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας.
Η κυπελλούχος ομάδα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1979-80.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο ΑΠΟΕΛ και η ΑΕΛ. Ο τελικός διεξήχθη στις 24 Ιουνίου 1979 στο Μακάρειο Στάδιο (το οποίο ήταν και έδρα του ΑΠΟΕΛ) στη Λευκωσία. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ με σκορ 1-0 (στην παράταση).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1978-1979
Κουφικό Κοράνιο της Σαμαρκάνδης
Το κουφικό κοράνι της Σαμαρκάνδης (γνωστό και ως κοράνι του Ουθμάν, κώδικας της Σαμαρκάνδης και κοράνι της Τασκένδης) είναι χειρόγραφο κοράνι του 8ου αιώνα γραμμένο στην περιοχή του σύγχρονου Ιράκ στην κουφική γραφή. Οι ντόπιοι ουζμπέκοι μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι ανήκε στον τρίτο χαλίφη, Ουθμάν ιμπν Αφφάν, και αποτελεί το παλαιότερο σωζώμενο κοράνι του κόσμου. Σήμερα φυλάσεται στην βιβλιοθήκη Χαστ Ιμάμ στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν.
Χρονολόγηση
Με βάση ορθογραφικές και παλαιογραφικές σπουδές, το χειρόγραφο πιθανώς χρονολογείται στον 8ο αιώνα ΚΕ (2ος αιώνας εγίρας) εώς και τις αρχές του 9ου αιώνα ΚΕ. Η ραδιοχρονολόγηση του χειρόγραφου δίνει χρονολόγηση με 95,4% πιθανότητα ανάμεσα στο 595 ΚΕ και στο 855 ΚΕ.
Ιστορία
Το συγκεκριμένο αντίγραφο του Κορανίου θεωρείται παραδοσιακά ότι είναι ένα από αυτά που παράγγειλε ο τρίτος χαλίφης, Ουθμάν. Ωστόσο αυτό αμφισβητείται καθώς δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο που να στηρίζει την υπόθεση. Το 651 ΚΕ, 19 χρόνια μετά τον θάνατο του προφήτη Μωάμεθ, ο Ουθμάν παράγγειλε σε μια ομάδα την παραγωγή αντιγράφων του κειμένου του κορανιού. Πέντε από αυτά τα Κοράνια στάλθηκαν στις κύριες μουσουλμανικές πόλεις της εποχής και ο Ουθμάν κράτησε ένα για δική του χρήση στη Μεδίνα, ωστόσο το κοράνι της Σαμαρκάνδης κατά πάσα πιθανότητα δεν ήταν ένα από αυτά τα αντίγραφα. Το μοναδικό άλλο σωζόμενο αντίγραφο πιστεύονταν ότι ήταν ένα το οποίο φυλάσσονταν στο Τοπ Καπί της Τουρκίας, για το οποίο όμως μελέτες έδειξαν ότι δεν πρόκειται για έργο του 7ου αιώνα, αλλά για πολύ μεταγενέστερο.
Ο διάδοχος του Ουθμάν, Αλί, πήγε το ουθμανικό κοράνι στην Κούφα στο σημερινό Ιράκ. Η ιστορία από κει και πέρα του χειρόγραφου είναι γνωστή μόνο από θρύλους. Σύμφωνα με ένα από αυτούς, ο Ταμερλάνος κατέστρεψε την περιοχή και μετέφερε το κοράνι στην πρωτεύουσά του, τη Σαμαρκάνδη, ως θησαυρό. Σύμφωνα με άλλο θρύλο, το κοράνι δόθηκε ως δώρο από τον Χαλίφη του Ρουμ, στον τουρκεστανό σούφι Χότζα Αχράρ, ο οποίος τον είχε γιατρέψει, και ο οποίος το μετέφερε στη Σαμαρκάνδη. Η επιστημονική έρευνα ωστόσο αμφισβητεί το ότι το χειρόγραφο ανήκε όντως στον Ουθμάν.
Το κοράνι παρέμεινε στο Τζαμί Χότζα Αχράρ της Σαμαρκάνδης για τέσσερεις αιώνες ως το 1869, οπότε ο ρώσος στρατηγός Αμπράμοφ το αγόρασε από τους μουλλάδες του τζαμιού και το έδωσε στον Κονσταντίν φον Κάουφμαν, γενικό διοικητή του Τουκεστάν, και ο οποίος με τη σειρά του το έστειλε στην Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη στην Αγία Πετρούπολη (σήμερα Ρωσική Εθνική Βιβλιοθήκη). Εκεί τράβηξε την προσοχή των οριενταλιστών και τελικά εκδόθηκε σε ομοιότυπη έκδοση στην Αγία Πετρούπολη το 1905. Τα πενήντα αντίτυπα της έκδοσης σύντομα αποτέλεσαν σπανιότητες. Η πρώτη ενδελεχής περιγραφή και χρονολόγηση του χειρογράφου έγινε από τον ρώσο οριενταλιστή Σεμπούνιν το 1891.
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο Βλάντιμιρ Λένιν, ως ένδειξη καλής θέλησης προς του μουσουλμάνους της Ρωσίας, έδωσε το κοράνι στο λαό της Ούφα του Μπασκορτοστάν. Μετά από επανειλλημένες εκλήσεις από τον λαό της ΑΣΣΔ του Τουρκεστάν, το κοράνι επιστράφηκε στην Κεντρική Ασία, στην Τασκένδη, το 1924, όπου και παραμένει έκτοτε.
Τρέχουσα κατάσταση
Το χειρόγραφο βρίσκεται σήμερα στη βιβλιοθήκη του τζαμιού Τελγιασαγιάχ, στην παλιά περιοχή «Χαστ-Ιμάμ» (Χαζρατί Ιμόμ) της Τασκένδης του Ουζμπεκιστάν, κοντά στον τάφο του Καφάλ Σασί, λόγιου του ισλάμ του 10ου αιώνα.
Το χειρόγραφο δεν είναι ολόκληρο: ξεκινά από το μέσο του 7 στίχου της δεύτερης σούρας και τελειώνει στη σούρα 43:10. Έχει οκτώ με δέκα γραμμές ανά σελίδα, και το κείμενο, δείχντοντας και έτσι την παλαιότητά του, δεν έχει καθόλου διακριτικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοράνιο
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2007-08
Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2007-08 ήταν η 53η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΑΕΠ Πάφου για 2η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2007-08 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2008-09. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2008-09.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2006-07
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 2007-08
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 2007-08:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 2006-07
Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 2006-07:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2007-2008
Κωνσταντίνος Γεροκωστόπουλος
Ο Κωνσταντίνος Γεροκωστόπουλος, (Ήπειρος 1865 - Αθήνα 26 Νοεμβρίου 1921), ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός.
Βιογραφία
Ασχολούνταν με το εμπόριο κι έμενε στην Πάτρα όπου είχε έρθει η οικογενειά του από την Ήπειρο. Ήταν ανηψιός του πολιτικού Αχιλλέα Γεροκωστόπουλου όπου είχε δώσει το όνομα του στον γιο του Αχιλλέα επίσης πολιτικό. Εκλέχτηκε βουλευτής Πατρών με το κόμμα του Δ. Ράλλη στις εκλογές του 1902, ήταν παντρεμένος με την Μαρία Ρούφου. Ήταν υπουργός επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως στην Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1909. Επίσης ήταν πληρεξούσιος στην εθνοσυνέλευση του 1920.
Πέθανε την Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 1921 στην κλινική Μ. Γερουλάνου της Αθήνας όπου νοσηλευόταν επί πενταήμερου. Έπασχε από καρκίνο του ήπατος και σύμφωνα με την διάγνωση των ιατρών της κλινικής έπρεπε να κάνει άμεσα εγχείρηση πάνω στην οποία πέθανε. Η νεκρώσιμος ακολουθία και ταφή του έγινε στην Πάτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως
Υδροξυφωσφίνη
Η υδροξυφωσφίνη (αγγλικά: hydroxyphosphine) είναι ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει φωσφόρο, υδρογόνο και οξυγόνο, με χημικό τύπο PH3O, αν και συνήθως χρησιμοποιείται ο λίγο αναλυτικότερος τύπος PH2OH. Aποτελεί μία από τις αρκετές ανόργανες φωσφίνες, το απλούστερο οξοξύ του φωσφόρου, το φωσφορούχο ανάλογο της υδροξυλαμίνης, καθώς και το πρώτο στάδιο της οξείδωσης της φωσφίνης προς φωσφορικό οξύ.
Ο όρος υδροξυφωσφίνη εκτός από την αναφορά του στην ίδια «μητρική ένωση» (υδροξυφωσφίνη), επεκτείνεται, επίσης, και σε μια σειρά «θυγατρικών» παραγώγων, τόσο ανόργανων όσο και οργανικών.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Φωσφίνες Κατηγορία:Οξοξέα
Π.Ο. Κύπρος Κορυδαλλού
Ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Κύπρος Κορυδαλλού είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τον Κορυδαλλό Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1958 και έμβλημα του η νήσος Κύπρος. Αποτελεί σωματείο της Ε.Π.Σ. Πειραιά, αγωνιζόμενο στις διοργανώσεις της και έδρα του αποτελεί το στάδιο Δ.Α.Κ. Κορυδαλλού, όπου διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες του.
Ιστορία
Ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Κύπρος Κορυδαλλού ιδρύθηκε το 1958 από μια παρέα φίλων που εγκαταστάθηκαν στον Κορυδαλλό του Πειραιά λόγω της κατάστασης που επικρατούσε στην Κύπρο, δίνοντας στον σύλλογο το έμβλημα και το όνομα της Κύπρου προς τιμήν των εκτελεσμένων αγωνιστών από τις βρετανικές δυνάμεις στον Κυπριακό απελευθερωτικό αγώνα.
Αμέσως με την ίδρυση του συλλόγου, η Κύπρος Κορυδαλλού εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Πειραιά και από την περίοδο 1958-59 αγωνίζεται επίσημα στα Πειραϊκά πρωταθλήματα και έχει αγωνιστεί σε όλες τις κατηγορίες. Την τριετία 1971-72, 1972-73 και 1973-74 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην κορυφαία κατηγορία του πρωταθλήματος Πειραιά. Τις χρονιές 2013-14 και 2014-15 αναδείχθηκε διαδοχικά πρωταθλήτρια στην Γ' και Β' Κατηγορία αντίστοιχα και από την περίοδο 2015-16 μέχρι και την τρέχουσα 2018-19, αγωνίζεται στην κορυφαία κατηγορία του Πειραϊκού πρωταθλήματος. Τη σεζόν 2016-17 τερμάτισε στην 3η θέση της Α' Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Πειραιά και τη σεζόν 2017-18 στη 2η θέση, που αποτελεί και υψηλότερη θέση που κατέλαβε ποτέ.
Ο σύλλογος έχει αναδείξει σημαντικούς ποδοσφαιριστές που έκαναν καριέρα στις Εθνικές κατηγορίες μεταξύ των οποίων οι Γιάννης Φουράκης (με καριέρα σε Προοδευτική, Αίαντα Σαλαμίνας, Φωστήρα, Χαλκίδα) και Βασίλης Ιωαννίδης (με καριέρα σε Προοδευτική, Α.Ο. Χαϊδαρίου) κ.α.
Γαλλική Αλγερία
thumb|Το έμβλημα της Γαλλικής Αλγερίας την περίοδο 1830-1962. Η γαλλική Αλγερία είναι το όνομα που χρησιμοποιείται πιο συχνά – με την επίσημη ονομασία να είναι, απλώς, « Αλγερία » – για τον ορισμό των γαλλικών αποικιών στις ακτές της Βορείου Αφρικής (1830-1848) και των παλιών γαλλικών νομών της Αλγερίας (1848-1962) και των γαλλικών νομών της Σαχάρας (1957-1962) – αν και οι τελευταίοι είχαν διαφορετικό λόγο ύπαρξης. Οι Αλγερινοί χρησιμοποιούν τον όρο Istiʿmar (κατοχή) για να καθορίσουν αυτή την περίοδο της ιστορίας τους.
Η προσάρτηση των παραπάνω εδαφών στη Γαλλία είναι παλαιότερη μητροπολιτικών εδαφών (της ηπειρωτικής Γαλλίας δηλαδή) όπως η Κομητεία της Νις (που έγινε ο νομός των Αλπ-Μαριτίμ) και η Σαβοΐα (που χωρίστηκε σε δύο νομούς, την Σαβοΐα και την Άνω Σαβοΐα) - που παραχωρήθηκαν το 1860 από το Βασίλειο της Σαρδηνίας και την Ιταλία το 1947 - και είναι αποτέλεσμα των γαλλικών κατακτήσεων που πραγματοποιήθηκαν επί της Αντιβασιλείας του Αλγερίου (1830), του Κράτους του Αλγερίου (1847), της Καμπιλί (1871), της Συνομοσπονδίας Κελ Αχαγκάρ της Σαχάρας (1902), όπως και του διαμοιρασμού της Αφρικής από την Διάσκεψη του Βερολίνου (1884). Η γαλλική Αλγερία (1830-1962) με αυτό τον τρόπο αποτελεί την προηγούμενη οντότητα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλγερίας που ανακηρύχτηκε ως ανεξάρτητο κράτος το 1962.
Με την επαναφορά στο προσκήνιο εξαιτίας της αντίστασης και του αλγερινού εθνικισμού, και στη συνέχεια με τον κλονισμό από τον Πόλεμο της Αλγερίας, η γαλλική παρουσία στην Αλγερία λαμβάνει τέλος με αμοιβαίες συμφωνίες (πιο συγκεκριμένα μια «διακήρυξη της ανεξαρτησίας») τον 20ό αιώνα. Η Αλγερία ονομαζόμενη ως γαλλική παραμένει τον 21ο αιώνα μια άλυτη υπόθεση, το σημείο εκκίνησης μιας ισοδύναμης διαπραγμάτευσης ανάμεσα στη Γαλλία και την Αλγερία και ένα σημερινό βουλευτικό πρόβλημα, όπως επιβεβαιώνει η πρόταση αλγερινού νόμου που κατατέθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2010, αλλιώς 32 χρόνια μετά την αποχώρηση των τελευταίων Γάλλων στρατιωτών επί αλγερινού εδάφους και 48 χρόνια μετά την ανεξαρτησία της Αλγερίας. Η περίοδος της « Γαλλικής Αλγερίας » αφορά την ιστορία τόσο της Αλγερίας όσο και της Γαλλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι- πηγές
Κατηγορία:Πρώην γαλλικές αποικίες  Κατηγορία:Ιστορία της Αλγερίας Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
1446
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1446 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
AN
Η συντομογραφία λατινικών και ελληνικών χαρακτήρων AN ή An ή aN ή an και ΑΝ ή Αν ή αν (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται έι-εν) μπορεί να αναφέρεται:
Δείτε επίσης
Ann
Αραβική πλάκα
Είναι μία από τις τρεις ηπειρωτικές πλάκες (μαζί με τις Αφρικανικές και Ινδικές πλάκες) που έχουν κινηθεί προς τα βόρεια στην πρόσφατη γεωλογική ιστορία και συγκρούονται με την Ευρασιατική πλάκα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη συγχώνευση τεμαχίων πλάκας και οροσειρών που εκτείνονται στα δυτικά από τα Πυρηναία, διασχίζοντας τη Νότια Ευρώπη προς το Ιράν, σχηματίζοντας τα Όρη Αλμπόρζ και Ζάγκρος στα Ιμαλάια και τις περιοχές της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Σύνορα
μικρογραφία| Ευρασιατικές, ανατολικές και αραβικές (μοβ χρωματικές) πλάκες. Η Αραβική πλάκα αποτελείται κυρίως από την Αραβική Χερσόνησο. Εκτείνεται δυτικά στη Χερσόνησο του Σινά και την Ερυθρά Θάλασσα και βόρεια προς τους Λεβάντες. Τα όρια της πλάκας είναι:
Χώρες
Οι χώρες εντός της πλάκας περιλαμβάνουν τμήματα του Ιράκ, των Λεβάντων (Συρία και Ιορδανία), ολόκληρη την Αραβική Χερσόνησο (Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ομάν, Κατάρ, Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Υεμένη) και το Τζιμπουτί στο Κέρας της Αφρικής. Επίσης, περιοχές που περιλαμβάνουν τμήματα της Νότιας Υποπεριοχής Ντενκάλια, της Νοτιοανατολικής Ανατολίας, του Αουντάλ και της Επαρχίας Χουζιστάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβία Κατηγορία:Τεκτονικές πλάκες Κατηγορία:Γεωλογία της Αφρικής Κατηγορία:Γεωλογία της Ασίας Κατηγορία:Γεωλογία του Ινδικού Ωκεανού Κατηγορία:Καινοζωική γεωλογία της Αφρικής Κατηγορία:Καινοζωική γεωλογία της Ασίας Κατηγορία:Φυσική ιστορία της Δυτικής Ασίας
Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ο νεότερος
μικρογραφία|290x290εσ| Το νέο τραγούδι Ο Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ο νεότερος (Jan Josef Horemans the Younger, βαπτίσθηκε 15 Ιανουαρίου 1714 - 9 Φεβρουαρίου 1792) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος του 18ου αιώνα. Είναι κυρίως γνωστός για τις ρωπογραφίες, αλλά και ζωγράφισε και απόψεις λιμανιών, πίνακες με εφίππους, πορτρέτα και νεκρές φύσεις.
Βιογραφία
Ο Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ο νεότερος γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς του πρεσβύτερου και της Μαρία-Φραντσίσκα φαν ντερ Φόορτ. Ήταν πιθανότατα μαθητής του πατέρα του και παραγωγικός ζωγράφος. αριστερά|μικρογραφία|290x290εσ| Ένα χαρούμενο πάρτι Ο Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ο νεότερος έγινε δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά στην Αμβέρσα στις 10 Φεβρουαρίου 1767 και ήταν πρύτανης της Συντεχνίας σε δύο χρονικές περιόδους (1768–9 και 1775–6). Ήταν, επίσης, μέλος της Ακαδημίας της Αμβέρσας.
Το 1788 ήταν συνιδρυτής μιας εταιρείας καλλιτεχνών γνωστής ως Genootschap ter aanmoediging der Schoone Kunsten ("Εταιρεία για την ενθάρρυνση των καλών τεχνών"), γνωστής και με τη σύντομη μορφή της ως Konstmaatschappij (η "Εταιρεία Τέχνης"). Άλλοι ιδρυτές ήταν οι Χέντρικ Φρανς ντε Κορτ, Πίτερ Φες, Μις Χέρρι, Μπαλτάσαρ Πάουλ Όμμερχανκ, (Balthasar Paul Ommeganck), Φέρντιναντ Φερχούφεν (Ferdinand Verhoeven), Χέντρικ Άαρνουτ Μάιν (Hendrik Aarnout Myin), Φρανς Μπαλτάσαρ Σόλβαϊνς (Frans Balthasar Solvyns), Ματτέτους Ιχνάτιους φαν Μπρέε (Mattheus Ignatius van Bree), Μαρία Γιακόμπα Όμμερχανκ, Μάρτεν Βεφελερτς (Marten Waefelaerts) και πολλοί άλλοι. Ο στόχος της εταιρείας ήταν να παρέξει ευκαιρίες για την προώθηση και την εκτίμηση των έργων τέχνης των διαφόρων μελών της σε άτυπο περιβάλλον. Η πρώτη έκθεση της εταιρείας πραγματοποιήθηκε στην Αμβέρσα το 1789. Οι Χόρεμανς παραιτήθηκαν από μέλη στις 10 Οκτωβρίου 1791.
Έργο
δεξιά|μικρογραφία|290x290εσ| Η απαγόρευση του καπνίσματος Ο Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ήταν ευέλικτος καλλιτέχνης, ο οποίος ζωγράφισε ρωπογραφίες, απόψεις λιμένων, πίνακες με εφίππους, πορτρέτα και νεκρές φύσεις.
Οι πιο χαρακτηριστικές είναι οι εσωτερικές σκηνές του, αλλά ζωγράφισε επίσης πολλές σκηνές πωλητών ενώ πωλούσαν τα προϊόντα τους. Χαρακτηριστικό των έργων του είναι οι έντονα οριοθετημένες μορφές.
Οι ρωπογραφίες του θεωρούνται ότι προωθούν τις αστικές αρετές. Συνεχίζοντας στα βήματα του πατέρα του, αναδημιούργησε την ατμόσφαιρα της εποχής του σε μια πληθώρα μικρών ζωγραφικών έργων που διακρίνονται για την ευχάριστη κίνησή τους και έχουν μια "παλαιομοδίτικη" γοητεία. Επίσης υπέγραφε με τον ίδιο τρόπο όπως ο πατέρας του, αλλά το ύφος του ήταν πιο διακεκριμένο και ευαίσθητο. Η ελαφρύτερη παλέτα του του έδωσε το ψευδώνυμο «le clair» (ο φωτεινός).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
GAZ-M20 Pobeda
Το GAZ-M20 Pobeda ήταν μεσαίο αυτοκίνητο που παράχθηκε από τη σοβιετική αυτοκινητοβιομηχανία GAZ από το 1946 μέχρι το 1958. Το αυτοκίνητο αντικατέστησε το GAZ-M1 και, σε αντίθεση με το M1, δεν χρησιμοποίησε κανένα εξάρτημα φτιαγμένο από τη Ford. Το αυτοκίνητο κυκλοφόρησε στην Πολωνία με την επωνυμία FSO Warszawa και παράχθηκε εκεί μέχρι το 1973. Το μοντέλο ήταν αρκετά δημοφιλές.
Το 1940 ο Βλαντιμίρ Αριάμοφ παρουσίασε τα σχέδιά του για το νέο όχημα της εταιρείας GAZ, το GAZ-11-80, το οποίο θύμιζε σε πάρα πολλά σημεία το Pobeda. Αρχικά προβλεπόταν να ονομαστεί Ρόντινα (Πατρίδα), αλλά αφού το 1943 άρχισε η απώθηση των γερμανικών στρατευμάτων από το σοβιετικό έδαφος και φαινόταν πιθανή η τελική σοβιετική νίκη, το υπό σχεδιασμό όχημα μετονομάστηκε σε Παμπέντα (Νίκη). Το όχημα σχεδίασε ο Βενιαμίν Σαμόιλοφ. Το Pobeda ήταν βασισμένο στο Γερμανικό Opel Kapitän, από το οποίο η GAZ είχε αποκτήσει μέρος του σχεδιασμού ως αποζημίωση πολέμου. Στις 6 Νοεμβρίου 1944, ετοιμάστηκε το πρώτο πρωτότυπο εγκαίρως για την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης. Το πρώτο αντίτυπο κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 21 Ιουνίου 1946.
Διαθέτοντας για πρώτη φορά σε σοβιετικό αυτοκίνητο μπροστινά φλας, δύο ηλεκτρικούς υαλοκαθαριστήρες, τετράτροχα υδραυλικά φρένα, ηλεκτρικό θερμαντήρα και προεγκατεστημένο ραδιόφωνο μεσαίων κυμάτων, έγινε σύμβολο της μεταπολεμικής σοβιετικής ζωής και σήμερα είναι δημοφιλές στους συλλέκτες.