cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πολωνικός κομμουνιστικός στρατός - ο Πολωνικός Λαϊκός Στρατός - πολέμησε εκτενώς κατά του ΟΕΣ. Ο ΟΕΣ παρέμεινε ενεργός και πολέμησε κατά της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας μέχρι το 1947 και κατά της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι το 1949. Ήταν ιδιαίτερα ισχυρός στα Καρπάθια Όρη, σε ολόκληρη τη Γαλικία και στη Βολυνία —στη σύγχρονη Δυτική Ουκρανία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, το ποσοστό θνησιμότητας για τα σοβιετικά στρατεύματα που πολεμούσαν Ουκρανούς αντάρτες στη Δυτική Ουκρανία ήταν υψηλότερο από το ποσοστό θνησιμότητας για τα σοβιετικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια της σοβιετικής κατοχής στο Αφγανιστάν. Μεταξύ Φεβρουαρίου 1943 και Μαΐου 1945, σε αντίθεση με τα περισσότερα κινήματα αντίστασης, δεν είχε σημαντική ξένη υποστήριξη. Η ανάπτυξή του και η δύναμή του ήταν αντανάκλαση της δημοτικότητας που απολάμβανε μεταξύ του λαού της Δυτικής Ουκρανίας. Εκτός της Δυτικής Ουκρανίας, η υποστήριξη δεν ήταν σημαντική και η πλειονότητα του σοβιετικού πληθυσμού της Ανατολικής Ουκρανίας θεώρησε, και κατά καιρούς εξακολουθούσε να θεωρεί, τις ΟΟΕ/ΟΕΣ ότι ήταν κατά κύριο λόγο συνεργάτες με τους Γερμανούς.
Οργάνωση
Η δομή διοίκησης του ΟΕΣ επικαλύπτεται με εκείνη του παράνομου εθνικιστικού πολιτικού κόμματος, της ΟΟΕ, σε ένα περίπλοκο συγκεντρωτικό δίκτυο. Ο ΟΕΣ ήταν υπεύθυνος για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις ενώ η ΟΟΕ ήταν υπεύθυνη για τα διοικητικά καθήκοντα. Το καθένα είχε τη δική του αλυσίδα διοίκησης. Τα έξι κύρια τμήματα ήταν το στρατιωτικό, το πολιτικό, η υπηρεσία ασφαλείας, η κινητοποίηση, ο εφοδιασμός και ο Ουκρανικός Ερυθρός Σταυρός. Παρά τη διαίρεση μεταξύ του ΟΕΣ και της ΟΟΕ, υπήρχε επικάλυψη μεταξύ των θέσεων τους και οι τοπικοί ηγέτες της ΟΟΕ και του ΟΕΣ ήταν συχνά το ίδιο πρόσωπο. Οι οργανωτικές μέθοδοι δανείστηκαν και προσαρμόστηκαν από τον γερμανικό, τον πολωνικό και τον σοβιετικό στρατό, ενώ οι μονάδες του ΟΕΣ βάσισαν την εκπαίδευσή τους σε ένα τροποποιημένο εγχειρίδιο μονάδας πεδίου του Κόκκινου Στρατού.
Το Γενικό Επιτελείο, που συγκροτήθηκε στα τέλη του 1943 αποτελούνταν από τμήματα επιχειρήσεων, πληροφοριών, εκπαίδευσης, επιμελητείας, προσωπικού και πολιτικής αγωγής. Οι μεγαλύτερες μονάδες του ΟΕΣ, οι Κουρίν (Kurin), αποτελούμενες από 500-700 στρατιώτες, ισοδυναμούσαν με τάγματα ενός τακτικού στρατού, και οι μικρότερες μονάδες της, οι Ριίς (Riys, κυριολεκτικά σμήνος μελισσών), με οκτώ έως δέκα στρατιώτες, ισοδυναμούσαν με διμοιρίες. Περιστασιακά, και ιδιαίτερα στη Βολυνία, κατά τη διάρκεια ορισμένων επιχειρήσεων, τρεις ή περισσότερες Κουρίν ενώνονταν και σχημάτιζαν μία Ζαχίν, ή Ταξιαρχία.
Οι ηγέτες του ΟΕΣ ήταν οι: Βασίλ Ιβαχίβ (Άνοιξη – 13 Μαΐου 1943), Ντμιτρό Κλιατσκίφσκι, Ρομάν Σουχέβιτς (Ιανουάριος 1944 έως 1950) και Βασίλ Κουκ.
Τον Νοέμβριο του 1943, ο ΟΕΣ υιοθέτησε μια νέα δομή, δημιουργώντας ένα Κύριο Στρατιωτικό Αρχηγείο και τρεις περιοχικές (ομαδικές) εντολές: ΟΕΣ-Δύση, ΟΕΣ-Βορράς και ΟΕΣ-Νότος. Ιδρύθηκαν επίσης τρεις στρατιωτικές σχολές για χαμηλόβαθμο διοικητικό προσωπικό.
Οι πρώην αστυνομικοί αποτελούσαν ένα μεγάλο ποσοστό της ηγεσίας του ΟΕΣ και αποτελούσαν περίπου το ήμισυ των μελών του ΟΕΣ το 1943. Όσον αφορά το κοινωνικό υπόβαθρο των στρατιωτών του ΟΕΣ, το 60% ήταν αγρότες με χαμηλά έως μέτρια μέσα, το 20 με 25% ήταν από την εργατική τάξη (κυρίως από τις αγροτικές βιομηχανίες ξυλείας και τροφίμων) και το 15% μέλη της ιντελιγκέντσια (φοιτητές, αστικοί επαγγελματίες). Η τελευταία ομάδα παρείχε ένα μεγάλο μέρος των στρατιωτικών εκπαιδευτών και του σώματος αξιωματικών του ΟΕΣ. Όσον αφορά την καταγωγή των μελών του ΟΕΣ, το 60% ήταν από τη Γαλικία και το 30% από τη Βολυνία και την Πολεσία.
Ο αριθμός των μαχητών του ΟΕΣ διέφερε. Μια γερμανική έκθεση της Άμπβερ από το Νοέμβριο του 1943 υπολόγιζε ότι ο ΟΕΣ είχε 20.000 στρατιώτες. Άλλες εκτιμήσεις εκείνη την εποχή ανέφεραν τον αριθμό σε 40.000. Μέχρι το καλοκαίρι του 1944, οι εκτιμήσεις για τα μέλη του ΟΕΣ κυμαίνονταν από 25.000 έως 30.000 μαχητές μέχρι 100.000 ή ακόμη και 200.000 στρατιώτες.
Χαιρετισμός
μικρογραφία| Μνημείο της εποχής του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη μνήμη των μαχητών του ΟΕΣ με την επιγραφή «Δόξα στην Ουκρανία! Δόξα στους ήρωες!», στον τόπο της [[Σφαγή της Γιανόβα Ντολίνα|σφαγής της Γιανόβα Ντολίνα, στο σημερινό Μπαζαλτόβε της Ουκρανίας]] Ο χαιρετισμός «Δόξα στην Ουκρανία! Δόξα στους ήρωες!» (Slava Ukrayini! Heroyam slava!) εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1930 μεταξύ των μελών της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών (ΟΟΕ) και του Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού (ΟΕΣ), οι οποίες άρχισαν να χρησιμοποιούν αυτό το σύνθημα.
Ύμνος
Ο ύμνος του Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού ονομαζόταν Πορεία των Ουκρανών Εθνικιστών, γνωστός και ως Γεννηθήκαμε σε μια μεγάλη στιγμή (Зродились ми великої години). Το τραγούδι, γραμμένο από τον Όλες Μπαμπίι, υιοθετήθηκε επίσημα από την ηγεσία της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών το 1932.
Σημαία
Η σημαία μάχης του ΟΕΣ ήταν ένα κοκκινό-μαυρο πανό. Η σημαία συνεχίζει να είναι σύμβολο του ουκρανικού εθνικιστικού κινήματος. Τα χρώματα της σημαίας συμβολίζουν το «κόκκινο ουκρανικό αίμα που χύθηκε στη μαύρη ουκρανική γη». Η χρήση της σημαίας είναι επίσης «σημάδι της πεισματικής αντοχής της ουκρανικής εθνικής ιδέας ακόμη και κάτω από τις πιο ζοφερές συνθήκες».
Στρατιωτικοί βαθμοί
Ο ΟΕΣ έκανε χρήση ενός συστήματος διπλής βαθμίδας που περιλάμβανε λειτουργικούς χαρακτηρισμούς θέσεων διοίκησης και παραδοσιακούς στρατιωτικούς βαθμούς. Το λειτουργικό σύστημα αναπτύχθηκε λόγω της έντονης έλλειψης καταρτισμένων και πολιτικά αξιόπιστων αξιωματικών κατά τα πρώτα στάδια της οργάνωσης.
Εξοπλισμός
Αρχικά, ο ΟΕΣ χρησιμοποίησε τα όπλα που συλλέχθηκαν από τα πεδία μάχης του 1939 και του 1941. Αργότερα αγόρασαν όπλα από χωρικούς και μεμονωμένους στρατιώτες ή τα πήραν ύστερα από μάχη. Μερικά ελαφρά όπλα μεταφέρθηκαν επίσης από εγκαταλειμμένους Ουκρανούς της βοηθητικής αστυνομίας. Ως επί το πλείστον, ο ΟΕΣ χρησιμοποιούσε ελαφρά όπλα πεζικού σοβιετικής και, σε μικρότερο βαθμό, γερμανικής προέλευσης (για τα οποία τα πυρομαχικά ήταν λιγότερο εύκολα διαθέσιμα). Το 1944, οι γερμανικές μονάδες όπλισαν τον ΟΕΣ απευθείας με αιχμαλωτισμένα σοβιετικά όπλα. Πολλές Κουρίν ήταν εξοπλισμένες με ελαφριά ολμοβόλα51 mm και 82 mm. Κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας το 1943-1944, οι δυνάμεις των ανταρτών χρησιμοποίησαν επίσης πυροβόλα όπλα (45 mm και 76,2 mm). Το 1943, ένα ελαφρύ ουγγρικό τανκ χρησιμοποιήθηκε στη Βολυνία.
Το 1944, οι Σοβιετικοί κατέλαβαν ένα αεροσκάφος Polikarpov Po-2, ένα τεθωρακισμένο αυτοκίνητο και ένα όχημα μεταφοράς προσωπικού από τον ΟΕΣ. Ωστόσο, δεν αναφέρθηκε ότι ήταν σε λειτουργική κατάσταση, ενώ κανένα έγγραφο των ΟΟΕ/ΟΕΣ δεν ανέφερε τη χρήση τέτοιου εξοπλισμού. Μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη, το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων είχε συλλάβει 45 πυροβόλα όπλα (45 και 76,2 mm) και 423 ολμοβόλα από τον ΟΕΣ. Στις επιθέσεις κατά Πολωνών αμάχων χρησιμοποιήθηκαν τσεκούρια και δόρια. Ωστόσο, το ελαφρύ όπλο πεζικού ήταν το βασικό όπλο που χρησιμοποιούσε ο ΟΕΣ.
Γιαν Ντουούγκος
Ο Γιαν Ντουούγκος (πολωνικά: Jan Długosz) (1 Δεκεμβρίου 1415 - 19 Μαΐου 1480), επίσης γνωστός στα λατινικά ως Γιοάνες Λοντζίνους (Johannes Longinus), ήταν Πολωνός ιερέας, χρονογράφος, διπλωμάτης, στρατιώτης και γραμματέας του Επίσκοπου Ζμπίγκνιεφ Ολεσνίτσκι της Κρακοβίας. Θεωρείται ο πρώτος ιστορικός της Πολωνίας.
Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός
Σφαγές των Πολωνών στη Βολυνία και την Ανατολική Γαλικία
δεξιά|μικρογραφία| Πολωνοί θύματα μιας σφαγής που διέπραξε ο ΟΕΣ στο χωριό Λιπνίκι, 1943 Το 1943, ο ΟΕΣ υιοθέτησε μια πολιτική σφαγής και εκδίωξης του πολωνικού πληθυσμού. Η επιχείρηση εθνοκάθαρσης εναντίον των Πολωνών ξεκίνησε σε ευρεία κλίμακα στη Βολυνία στα τέλη Φεβρουαρίου (ή στις αρχές της άνοιξης ) εκείνου του έτους και διήρκεσε μέχρι τα τέλη του 1944. Η 11η Ιουλίου 1943 ήταν μια από τις πιο θανατηφόρες ημέρες των σφαγών, με μονάδες του ΟΕΣ να βαδίζουν από χωριό σε χωριό, σκοτώνοντας Πολωνούς πολίτες. Εκείνη την ημέρα, μονάδες του ΟΕΣ περικύκλωσαν και επιτέθηκαν σε 99 πολωνικά χωριά και οικισμούς σε τρεις κομητείες – Κόβελ, Χορόχουφ και Βουοντζίμιες Βοουίνσκι. Την επόμενη μέρα επιτέθηκαν σε 50 επιπλέον χωριά. Τον Ιανουάριο του 1944, η εκστρατεία εθνοκάθαρσης του ΟΕΣ εξαπλώθηκε στη γειτονική επαρχία της Γαλικίας. Σε αντίθεση με τη Βολυνία, όπου τα πολωνικά χωριά καταστράφηκαν και οι κάτοικοί τους δολοφονήθηκαν χωρίς προειδοποίηση, οι Πολωνοί στην ανατολική Γαλικία είχαν σε ορισμένες περιπτώσεις την επιλογή να φύγουν ή να σκοτωθούν. Οι Ουκρανοί αγρότες εντάχθηκαν μερικές φορές στον ΟΕΣ με τη βία, και μεγάλες ομάδες ένοπλων επιδρομέων, που δεν είχαν σχέση με τον ΟΕΣ, κακοποίησαν τους αμάχους. Σε άλλες περιπτώσεις, ωστόσο, οι Ουκρανοί άμαχοι έκαναν σημαντικά μέτρα για να προστατεύσουν τους Πολωνούς γείτονές τους, είτε κρύβοντάς τους κατά τη διάρκεια των επιδρομών του ΟΕΣ είτε βεβαιώνοντας ότι οι Πολωνοί ήταν στην πραγματικότητα Ουκρανοί. αριστερά|μικρογραφία| Μνημείο για τους Πολωνούς που σκοτώθηκαν από τον ΟΕΣ στη [[Λίσνα (Πόβιατ Σάνοκ)|Λίσνα, Πολωνία]] Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ο ΟΕΣ για να πραγματοποιήσει τις σφαγές ήταν ιδιαίτερα βάναυσες και διαπράχθηκαν αδιακρίτως χωρίς κανέναν περιορισμό. Ο ιστορικός Νόρμαν Ντέιβις περιγράφει τις δολοφονίες: «Τα χωριά πυρπολήθηκαν. Οι Ρωμαιοκαθολικοί ιερείς τσεκουρώνονταν ή σταυρώνονταν. Εκκλησίες κάηκαν με όλους τους ενορίτες τους. Απομονωμένα αγροκτήματα δέχθηκαν επίθεση από συμμορίες που έφεραν δίκρανα και κουζινομάχαιρα. Έκοβαν τους λαιμούς των Πολωνών, ενώ τις έγκυες γυναίκες της τρυπούσαν με ξιφολόγχες. Τα παιδιά κόβονταν στα δύο. Οι άνδρες έπεφταν σε ενέδρα στο χωράφι και οδηγούνταν μακριά». Συνολικά, ο εκτιμώμενος αριθμός των Πολωνών αμάχων που σκοτώθηκαν από τον ΟΕΣ στη Βολυνία και τη Γαλικία είναι περίπου 100.000. Στις 22 Ιουλίου 2016, το Σέιμ της Δημοκρατίας της Πολωνίας ενέκρινε ψήφισμα που κηρύσσει τις σφαγές που διέπραξε του ΟΕΣ ως γενοκτονία.
Γιαν Ντουούγκος
Ζωή
αριστερά|μικρογραφία| Γιαν Ντουούγκος Ο Γιαν Ντουούγκος είναι πιο γνωστός για το Annales seu cronici incliti regni Poloniae (Χρονικά του διάσημου Βασιλείου της Πολωνίας) σε 12 τόμους και στη λατινική γλώσσα, καλύπτοντας εκδηλώσεις στη νοτιοανατολική Ευρώπη, αλλά και στη Δυτική Ευρώπη, από το 965 έως το 1480, το έτος που πέθανε. Ο Ντουούγκος συνδύασε χαρακτηριστικά των Μεσαιωνικών χρονικών με στοιχεία ανθρωπιστικής ιστοριογραφίας. Για τη συγγραφή της ιστορίας του Βασιλείου της Πολωνίας, ο Ντουούγκος χρησιμοποίησε επίσης ρουθηνικά (ρωσικά) χρονικά, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δεν επέζησαν στην εποχή μας (μεταξύ των οποίων θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί η συλλογή των χρονικών του 11ου αιώνα από το Κίεβο στην έκδοση του Πσέμισλ γύρω στο 1100 και οι επισκοπικές συλλογές του Πσέμισλ του 1225-40).
Το έργο του τυπώθηκε για πρώτη φορά το 1701-1703. Αρχικά τυπώθηκε στο τυπογραφείο Γιαν Σελίγκα στο Ντομπρόμιλ, χρηματοδοτούμενο από τον Γιαν Στσένσνι Χέρμπουρτ. Κάθε φορά που ο Ντουούγκος αναφέρει τον εαυτό του στο βιβλίο, γράφει για τον εαυτό του στο τρίτο πρόσωπο. Ανήκε στο οικόσημο Βιενάβα.
Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός
Μεταπολεμικά
Η συνεργασία μεταξύ του ΟΕΣ και του πολωνικού υπόγειου κινήματος προέκυψε εν μέρει ως απάντηση στον αυξανόμενο κομμουνιστικό τρόμο και τις απελάσεις Ουκρανών στη Σοβιετική Ένωση και Πολωνών στη νέα σοσιαλιστική Πολωνία. Σύμφωνα με επίσημες στατιστικές, μεταξύ 1944 και 1956, μεταφέρθηκαν περίπου 488.000 Ουκρανοί και 789.000 Πολωνοί. Στα εδάφη της σημερινής Πολωνίας, 8-12 χιλιάδες Ουκρανοί σκοτώθηκαν και 6-8 χιλιάδες Πολωνοί, μεταξύ 1943 και 1947. Ωστόσο, σε αντίθεση με τη Βολυνία, οι περισσότερες απώλειες σημειώθηκαν μετά το 1944 και αφορούσαν στρατιώτες του ΟΕΣ και Ουκρανούς πολίτες από τη μία πλευρά, καθώς και μέλη των πολωνικών κομμουνιστικών υπηρεσιών ασφαλείας και των συνοριακών δυνάμεων. Από τους 2.200 Πολωνούς που έχασαν τη ζωή τους στις μάχες μεταξύ 1945 και 1948, μόνο μερικές εκατοντάδες ήταν πολίτες, με τους υπόλοιπους να είναι λειτουργοί ή στρατιώτες του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Πολωνία.
Γιαν Ντουούγκος
Ζωή
Ο Ντουούγκος ήταν κανόνας στην Κρακοβία και εκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας. Εστάλη από τον Βασιλιά Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας σε διπλωματικές αποστολές στα Παπικά και Αυτοκρατορικά δικαστήρια, και συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις του Βασιλιά με τους Τεύτονες Ιππότες κατά τη διάρκεια του Δεκατριετούς Πολέμου (1454-1466) και στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.
Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός
Συμφιλίωση
Τα επόμενα χρόνια, ο ΟΕΣ ήταν επίσημα ταμπού στη Σοβιετική Ένωση, αναφερόμενος μόνο ως τρομοκρατική οργάνωση. Από την ανεξαρτησία της Ουκρανίας το 1991, υπήρξαν έντονες συζητήσεις σχετικά με την πιθανή απονομή επίσημης αναγνώρισης σε πρώην μέλη του ΟΕΣ ως νόμιμων μαχητών, με τις συνοδευτικές συντάξεις και παροχές που οφείλονται σε βετεράνους πολέμου. Οι βετεράνοι του ΟΕΣ προσπάθησαν επίσης να διοργανώσουν παρελάσεις και δικές τους εκδηλώσεις μνήμης, ειδικά στη Δυτική Ουκρανία. Αυτό, με τη σειρά του, οδήγησε στην αντίθεση βετεράνων του Σοβιετικού Στρατού και ορισμένων Ουκρανών πολιτικών, ιδιαίτερα από το νότιο και ανατολικό τμήμα της χώρας.
Γιαν Ντουούγκος
Ζωή
Το 1434, ο θείος του Ντουούγκος, ο πρώτος πάστορας στο Κουόμπουτσκ, τον διόρισε να αναλάβει τη θέση του ως κανόνα της εκκλησίας του Αγίου Μαρτίνου εκεί. Η πόλη βρισκόταν στο έδαφος του Οπόλε της Σιλεσίας, αλλά είχε πρόσφατα κατακτηθεί από τον Λαδίσλαο Β΄ Γιαγκελόν. Ο Ντουούγκος έμεινε εκεί μέχρι το 1452 και ίδρυσε το κανονικό μοναστήρι.
Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός
Συμφιλίωση
Πρόσφατα, έγιναν προσπάθειες συμφιλίωσης πρώην στρατιωτών του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού και του ΟΕΣ τόσο από την ουκρανική όσο και από την πολωνική πλευρά. Μεμονωμένα πρώην μέλη του ΟΕΣ έχουν εκφράσει την ετοιμότητά τους για αμοιβαία συγγνώμη. Μερικοί από τους προηγούμενους στρατιώτες και των δύο οργανώσεων έχουν συναντηθεί και ζήτησαν συγχώρεση για τις προηγούμενες ατασθαλίες. Οι αναστηλώσεις τάφων και νεκροταφείων στην Πολωνία όπου θάφτηκαν πεσόντες στρατιώτες του ΟΕΣ έχουν συμφωνηθεί από την πολωνική πλευρά.
Γιαν Ντουούγκος
Ζωή
Το 1450, ο Ντουούγκος στάλθηκε από τη Βασίλισσα Σοφία του Χαλσχάνυ και τον βασιλιά Καζίμιρ να διεξαγάγει ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ του Ιωάννη Ουνυάδη και του ευγενή από τη Βοημία Ιωάννη Γίσκρα του Μπράντι, και μετά από έξι ημέρες συνομιλιών τους έπεισαν να υπογράψουν εκεχειρία.
Το 1455, στην Κρακοβία, εξαπλώθηκε μια πυρκαγιά που κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης και του κάστρου, αλλά το σπίτι του Ντουούγκος γλύτωσε.
Το 1461, μια πολωνική αντιπροσωπεία, η οποία περιελάμβανε τον Ντουούγκος, συναντήθηκε με εκπροσώπους του Γεώργιου του Ποντιέμπραντυ στο Μπίτομ της Σιλεσίας. Μετά από έξι ημέρες συνομιλιών, κατέληξαν σε συμμαχία μεταξύ των δύο φατριών. Το 1466, ο Ντουούγκος στάλθηκε στο λεγάτο του Βρότσουαφ, προκειμένου να προσπαθήσει να αποκτήσει διαβεβαίωση ότι ο κληρονόμος δεν ήταν μεροληπτικός υπέρ των Τευτόνων Ιπποτών. Ήταν επιτυχής και το 1467 ανέθεσε να διδάξει τον γιο του βασιλιά.
Το έργο του Banderia Prutenorum του 1448 είναι η περιγραφή του για τη Μάχη του Γκρούνβαλντ του 1410, η οποία πραγματοποιήθηκε μεταξύ των χωριών Γκρούνβαλντ και Στέμπαρκ.
Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός
Επίσημο καθεστώς βετεράνων το 2019
Στα τέλη Μαρτίου 2019, σε πρώην μέλη του Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού (και σε άλλα εν ζωή πρώην μέλη ουκρανικών παράτυπων εθνικιστικών ένοπλων ομάδων που δραστηριοποιήθηκαν κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την πρώτη δεκαετία μετά τον πόλεμο) δόθηκε επίσημα το καθεστώς των βετεράνων. Αυτό σήμαινε ότι για πρώτη φορά μπορούσαν να λάβουν επιδόματα βετεράνων, συμπεριλαμβανομένων δωρεάν μέσων μαζικής μεταφοράς, επιδοτούμενες ιατρικές υπηρεσίες, ετήσια χρηματική βοήθεια και εκπτώσεις σε υπηρεσίες κοινής ωφελείας (και θα απολαμβάνουν τα ίδια κοινωνικά οφέλη με τους πρώην Ουκρανούς στρατιώτες που υπηρέτησαν στον Κόκκινο Στρατό της Σοβιετικής Ένωσης).
Προηγουμένως, είχαν γίνει αρκετές προσπάθειες να δοθεί σε πρώην Ουκρανούς εθνικιστές μαχητές επίσημο καθεστώς βετεράνων, ειδικά κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Προέδρου Βίκτορ Γιούστσενκο το 2005-2009, αλλά όλες απέτυχαν.
Πριν από τον Δεκέμβριο του 2018, μόνο πρώην μέλη του ΟΕΣ που «συμμετείχαν σε εχθροπραξίες κατά των Ναζί εισβολέων στην κατεχόμενη Ουκρανία το 1941-1944, που δεν διέπραξαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και αποκαταστάθηκαν» αναγνωρίζονταν ως βετεράνοι πολέμου.
Μνημεία των Πολωνών θυμάτων
Πολωνοί επιζήσαντες από τη Βολυνία και τη Γαλικία που επέζησαν από τις σφαγές, κατασκεύασαν μνημεία στα μέρη όπου εγκαταστάθηκαν μετά τον πόλεμο, όπως η Βαρσοβία, το Βρότσουαφ, το Σάνοκ και το Κουότσκο.
Βιλαργκοντράν
Το Βιλαργκοντράν (γαλλικά: Villargondran) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκοντρανιέν (γαλλικά: Gondranniens).
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1972-1973
Το Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1972−1973 ήταν το πέμπτο πρωτάθλημα της Εθνικής κατηγορίας από την ίδρυση της. Συμμετείχαν 12 ομάδες. Το πρωτάθλημα κατέκτησε για 4η συνεχή σαιζόν ο Παναθηναϊκός με απολογισμό 21 νίκες και 1 ήττα και 65−12 σετ.
Βιλαργκοντράν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1972-1973
Πηγές
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1972 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1973
Βιλαροντέν-Μπουρζέ
Το Βιλαροντέν-Μπουρζέ (γαλλικά: Villarodin-Bourget) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Μαργί
Το Μαργί είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Νίκαια (κόρη Αντίπατρου)
Η Νίκαια (π. 335 π.Χ. - π. 302 π.Χ.) ήταν ευγενής από τη Δυναστεία των Αντιπατριδών. Ήταν κόρη του Αντιπάτρου, αντιβασιλιά της Μακεδονίας.
Βιογραφία
Η Νίκαια γεννήθηκε και ανατράφηκε στη Μακεδονία, όταν ο πατέρας της Αντίπατρος ήταν κυβερνήτης την εποχή του Αλεξάνδρου Γ΄ του Μέγα. Όταν ο Αλέξανδρος Γ΄ απεβίωσε και οι διάδοχοι έριζαν για την εξουσία, ο πατέρας της, προκειμένου να αποκτήσει καλές σχέσεις με τον διεκδικητή Περδίκκα, συμφώνησε τον γάμο της. Έτσι το 323 π.Χ. την έστειλε με τη συνοδεία του αδελφού της Ιόλλα. Ο Περδίκκας, αν και δεν είχε φιλικές σχέσεις με τον Αντίπατρο, παντρεύτηκε τη Νίκαια. Όμως ο φίλος του Περδίκκα Ευμένης τον συμβούλευσε πως για το σκοπό που θέλει, δηλ. τη διαδοχή του βασιλείου, καλύτερα θα ήταν να νυμφευτεί την αμφιθαλή αδελφή του Αλεξάνδρου Γ΄. Πράγματι ο Περδίκκας χώρισε τη Νίκαια και νυμφεύτηκε την Κλεοπάτρα. Αυτό όμως οδήγησε σε ρήξη των σχέσεών του με τον Αντίπατρο, που συνασπίστηκε με τον Κρατερό, τον Αντίγονο Α΄ και τον Πτολεμαίο Α΄ εναντίον του Περδίκκα. Είναι ο Πρώτος Πόλεμος των Διαδόχων και ο Περδίκκας θανατώνεται στη σκηνή από τους στρατηγούς του.
Περίπου το 321 π.Χ., ο Αντίπατρος πάντρεψε τη Νίκαια με το νέο του σύμμαχο Λυσίμαχο, κυβερνήτη της Θράκης. Ο σύζυγός το 306 π.Χ. έγινε βασιλιάς της Θράκης, της Μικράς Ασίας και της Μακεδονίας, έτσι η Νίκαια έγινε βασίλισσα. Απεβίωσε μεταξύ των ετών 302 π.Χ. και 300 π.Χ.. Το 300 π.Χ. ο Λυσίμαχος μετονόμασε μία πόλη της Βιθυνίας σε Νίκαια (νυν Ιζνίκ), προς τιμήν της.
Οικογένεια
Το 321 π.Χ. παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τον Λυσίμαχο βασιλιά της Θράκης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Μακεδονικό Βασίλειο Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας
Βιλαροζέ
Το Βιλαροζέ (γαλλικά: Villaroger) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλαροζιέν (γαλλικά: Villarogiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Μένικο
Το Μένικο είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Αρένα Βολγκογκράτ
Η Αρένα Βολγκογκράτ («Волгоград Арена») είναι γήπεδο ποδοσφαίρου στο Βολγκογκράτ της Ρωσίας. Ήταν ένα από τα γήπεδα διεξαγωγής του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018. Είναι η έδρα της ΦΚ Ρότορ Βόλγκογκραντ και έχει χωρητικότητα 45.568 θεατών.
Περιοχή Lloque
Η Περιφέρεια Γιόκε (Distrito de Lloque) είναι μία από τις έντεκα περιφέρειες της Επαρχίας Στρατηγού Σάντσες Σέρο στο Περού.
Αρένα Βολγκογκράτ
Ιστορία
Το στάδιο χτίστηκε στη θέση του κατεδαφισμένου Κεντρικού Σταδίου, στους πρόποδες του Λόφου Μαμάγιεφ, κοντά στον ποταμό Βόλγα. Το προηγούμενο στάδιο χτίστηκε το 1958, στη θέση μιας πρώην εγκατάστασης αποθήκευσης πετρελαίου. Αυτή η περιοχή ήταν υπανάπτυκτη, καταλαμβανόμενη από τυχαία κατανεμημένα κτίρια χαμηλής αξίας, αποθήκες, στρατώνες και χαράδρες. Κατά την κατασκευή του γηπέδου, ανακαλύφθηκαν 300 βόμβες που δεν είχαν εκραγεί και απομακρύνθηκαν από το χώρο.
Περιοχή Lloque
Οι κάτοικοι της περιοχής είναι κυρίως αυτόχθονες πολίτες με καταγωγή Κέτσουα. Η Κέτσουα είναι η γλώσσα την οποία η πλειοψηφία του πληθυσμού (53,67%) έμαθε να μιλάει στην παιδική ηλικία, ενώ το 45,72% των κατοίκων άρχισε να μιλάει χρησιμοποιώντας την ισπανική γλώσσα (απογραφή Περού 2007).
Αρένα Βολγκογκράτ
Ιστορία
Για εξοικονόμηση χρημάτων, προτάθηκε να γίνει το στάδιο ένα συμπαγές, ενιαίο συγκρότημα, το οποίο αποτελούταν από την εξέδρα για 40 χιλιάδες θεατές, ένα αθλητικό γήπεδο ολυμπιακών διαστάσεων και δύο μεγάλα αθλητικά συγκροτήματα με 10 διαφορετικά γυμναστήρια. Ο σχεδιασμός περιελάμβανε πισίνα και σχολή ιππασίας, που δεν κατασκευάστηκαν λόγω έλλειψης πόρων.
Περιοχή Lloque
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρειες του Περού
Αρένα Βολγκογκράτ
Παγκόσμιο Κύπελλο 2018
μικρογραφία|250x250εσ| Μοντέλο κλίμακα του σταδίου Η αρένα σχεδιάστηκε από την PI Arena και την GMP Architekten, τη νικήτρια ανοιχτού διαγωνισμού. Η Stroytransgaz ήταν ο γενικός εργολάβος κατασκευής του έργου. Αρχικά, οι τοπικές αρχές υπολόγισαν το συνολικό κόστος του έργου, συμπεριλαμβανομένων των κατασκευαστικών εργασιών, σε 10 δισεκατομμύρια ρούβλια. Τον Οκτώβριο του 2014, το προκαταρκτικό κόστος κατασκευής του σταδίου για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 προσαρμόστηκε σε 17 δισεκατομμύρια ρούβλια. Οι αρχιτεκτονικές και πολεοδομικές λύσεις που εφαρμόστηκαν στο γήπεδο επικεντρώθηκαν κυρίως στην αποτελεσματική πολυλειτουργική χρήση του. Ο αθλητικός πυρήνας του είναι πλήρως συμβατός με τη FIFA. Η χωρητικότητα του σταδίου είναι 45.000 θέσεις, συμπεριλαμβανομένων 2.280 θέσεων στην αίθουσα Τύπου, 640 θέσεων στην αίθουσα VIP και 460 θέσεων για άτομα με περιορισμένη κινητικότητα. Ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό του σταδίου είναι η μεγάλη οροφή του που στηρίζεται σε ένα πλαίσιο καλωδίου, διατεταγμένη σε ένα σχέδιο «τροχού ποδηλάτου» που δημιουργείται από καλώδια από ατσάλινο σύρμα. Το στάδιο έχει σχήμα αναποδογυρισμένου συντετμημένου κώνου ύψους 49,5 μέτρων και διαμέτρου περίπου 303 μέτρων. Το σχήμα της πρόσοψης υπαγορεύτηκε από την ανάγκη συμπαγούς προσαρμογής του κτιρίου στο διαθέσιμο κομμάτι γης. Το γήπεδο διαθέτει 42 ανελκυστήρες, εκ των οποίων οι 24 είναι προσαρμοσμένοι για άτομα με αναπηρία. Το διακοσμητικό σχέδιο των αυτοφερόμενων δομών της πρόσοψης υποδηλώνει την παραδοσιακή τοπική οινοποιία και τα πυροτεχνήματα της Ημέρας της Νίκης. Το στάδιο είναι εξοπλισμένο με σύστημα ήχου με ηχεία της Funktion-One και επεξεργασία και ενίσχυση από την MC2 Audio. μικρογραφία|250x250εσ| Η Αρένα Βολγκογκράτ τη νύχτα Το στάδιο εγκαινιάστηκε στις 3 Απριλίου 2018, λίγο πριν τον πρώτο αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου στις 21 Απριλίου 2018. Βετεράνοι ποδοσφαιριστές, ανάμεσά τους ο Αλεξάντερ Νικίτιν και ο Βαλέρι Γέσιποφ, τιμήθηκαν σε μια τελετή τιμής πριν από τον πρώτο αγώνα.
Ασφάλεια
Με την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018, το στάδιο ήταν εξοπλισμένο με συστήματα συναγερμού και δημόσιας ειδοποίησης, ανιχνευτές μετάλλων, δείκτες επικίνδυνων υγρών και εκρηκτικών, και η εγκατάσταση εξυπηρετούνταν από 30 σημεία 24ωρης ασφάλειας.
Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018
Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, το στάδιο μείωσε τη χωρητικότητα σε 35.000 θέσεις και παραδόθηκε στην τοπική ΦΚ Ρότορ Βόλγκογκραντ. Το στάδιο αναμένεται να χρησιμεύσει ως χώρος για πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις, φεστιβάλ, εκθέσεις και συναυλίες της πόλης. Στο μέλλον, το γήπεδο θα φιλοξενεί γυμναστήριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Ρωσία Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018
Ιερά Μητρόπολις Σισανίου και Σιατίστης
Η Ιερά Μητρόπολις Σισανίου και Σιατίστης είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η Σιάτιστα.
Είναι μία από τις μικρότερες Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος και γεωγραφικά περιλαμβάνει την ιστορική Επαρχία Βοΐου του Νομού Κοζάνης και τους οικισμούς Νοστίμου, Ανθηρού, Σπήλιος, Κερασσώνα, Άγιος Ηλίας, Διαλεκτού και Βέλους του Δήμου Ορεστίδος που υπάγονται διοικητικά στο Νομό Καστοριάς.
Επισκοπικός κατάλογος
thumb|Ιερόθεος Ανθουλίδης
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Σισανιου
Βασίλισσα μυρμηγκιών
Βασίλισσα, σε μια αποικία μυρμηγκιών, είναι ένα ενήλικο θηλυκό μυρμήγκι, ικανό να αναπαραχθεί. Αυτή πρόκειται να είναι η μητέρα όλων των άλλων μυρμηγκιών της αποικίας. Κάποια θηλυκά μυρμήγκια δε χρειάζεται να ζευγαρώσουν για να παραγάγουν απογόνους, καθώς αναπαράγονται μέσω ασεξουαλικής παρθενογένεσης ή κλωνοποίησης και τα μυρμήγκια που γεννιούνται είναι όλα θηλυκα. Στα περισσότερα είδη τα νεαρά μυρμήγκια εξελίσσονται από προνύμφες με συγκεκριμένη διατροφή ώστε να γίνουν σεξουαλικά ώριμα.
Ανατομία
Ανατομικά η βασίλισσα μοιάζει πολύ με τα άλλα μυρμήγκια του είδους της, είναι ωστόσο αρκετά μεγαλύτερη από τα υπόλοιπα μυρμήγκια της αποικίας. Οι βασίλισσες, όπως και τα άλλα μυρμήγκια έχουν ένα σκληρό εξωτερικό περίβλημα που λέγεται εξωσκελετός και τα σώματά τους αποτελούνται από τρία κύρια μέρη: το κεφάλι, το θώρακα και και την κοιλιά. Έχουν ένα ζευγάρι αρθρωτών κεραιών που μπορούν να τις επιμηκύνουν όταν επεξεργάζονται ένα αντικείμεννο. Αντίθετα όμως με τα άλλα μυρμήγκια οι νεαρές βασίλισσες έχουν τέσσερα φτερά. Αυτά χρησιμοποιούνται μόνο για την πτήση του ζευγαρώματος, και αργότερα αποκολλούνται είτε από την ίδια τη βασίλισσα είτε από του εργάτες της που τα αφαιρούν ροκανίζοντάς τα. Επίσης οι βασίλισσες και τα αρσενικά μυρμήγκια των περισσότερων ειδών έχουν τρία μάτια που θυμίζουν χάντρες στο κέντρο του πίσω μέρους του κεφαλιού τους επιπρόσθετα των σύνθετων ματιών τους.
Κατηγορία:Μυρμήγκια Κατηγορία:Κοινωνιοβιολογία
Βιλαρού
Το Βιλαρού (γαλλικά: Villaroux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλαροτέν (γαλλικά: Villarotins).
Μιτσερό
Το Μιτσερό είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Βιμίν
Το Βιμίν (γαλλικά: Vimines) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Ματέο Μαξίμοφ
Ο Ματέο Μαξίμοφ (17 Ιανουαρίου 1917 - 24 Νοεμβρίου 1999) ήταν Γάλλος συγγραφέας και Ευαγγελικός πάστορας Ρομά. Τα έντεκα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε δεκατέσσερις γλώσσες. Γεννημένος στην Ισπανία, είχε γονείς που είχαν μεταναστεύσει από τη Ρωσία και τη Γαλλία. Η οικογένειά του αναζήτησε καταφύγιο στη Γαλλία με συγγενείς κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Μετά το ξέσπασμα του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, συνελήφθησαν ως ξένοι υπήκοοι και φυλακίστηκαν για χρόνια, μαζί με πολλούς άλλους ξένους πρόσφυγες. Εγκαταστάθηκε στη Γαλλία μετά τον πόλεμο και έκανε τη λογοτεχνική του καριέρα εκεί.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Ο Μαξίμοφ γεννήθηκε στη Βαρκελώνη της Ισπανίας. Ο πατέρας του ήταν Καλντεράς Ρομ από τη Ρωσία. Η μητέρα του ήταν Μανουτσέ από τη Γαλλία. Ήταν ξαδέρφη του τραγουδιστή Τζάνγκο Ράινχαρντ. Είχε αρκετούς νεότερους αδελφούς και αδελφές.
Καταφύγιο στη Γαλλία
Το 1936, λόγω του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ο Μαξίμοφ με τη μητέρα και τα αδέλφια του έφυγαν από την Ισπανία, για να αναζητήσουν καταφύγιο μεταξύ συγγενών στη Γαλλία. Το 1940, μετά την ήττα της Γαλλίας στον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο και τη γερμανική κατοχή, οι Μαξίμοφ συνελήφθησαν υπό την υποψία ότι έδιναν μυστικές πληροφορίες με τον εχθρό, όπως και πολλοί άλλοι ξένοι πρόσφυγες. Η οικογένεια του Μαξίμοφ κρατήθηκε σε στρατόπεδο για «κατασκόπους» για 42 ημέρες πριν μεταφερθεί σε «στρατόπεδο τσιγγάνων» στο Τάρμπ. Τον Μάιο του 1941, απασχολούνταν σε στρατόπεδο για «νομάδες» κοντά στο Lannemezan. Εκείνη την εποχή, δεν επιτρεπόταν στους Τσιγγάνους να ταξιδεύουν και οι τοπικές υπηρεσίες επιβολής του νόμου είχαν παρακρατήσει την ταυτότητά τους (άδεια ταξιδιού). ..
Λογοτεχνική καριέρα
Μετά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μαξίμοφ εγκαταστάθηκε στη Γαλλία. Έγραψε έντεκα μυθιστορήματα, τα οποία έχουν μεταφραστεί σε δεκατέσσερις γλώσσες. Δημιούργησε επίσης ένα βιβλίο, που περιείχε εθνογραφικές φωτογραφίες των Ρομά (γνωστό ως «Τσιγγάνοι») στη Γαλλία.
Το 1961, ο Μαξίμοφ έγινε Ευαγγελικός πάστορας. Μετέφρασε τη Βίβλο στα Καλντεράς Ρομανί από τα Γαλλικά, αν και δημοσιεύθηκαν μόνο η Καινή Διαθήκη, η Ρουθ και οι Ψαλμοί. Πολλά από τα άλλα βιβλία του δημοσιεύθηκαν στα Αγγλικά στα τέλη του εικοστού αιώνα, πριν από το θάνατό του το 1999 στη Γαλλία.
Το 1985 του απονεμείθηκε ο τίτλος του ιππότη του τάγματος των Τεχνών και της Λογοτεχνίας από τον πρόεδρο της Γαλλίας Ζακ Σιράκ για το συνολικό του έργο. Στις 24 Νοεμβρίου 1999 ο Μαξίμοφ πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 82 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Ντην Ρασκ
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Ρασκ υπηρέτησε ως επιτελικός αξιωματικός στην Ασία. Υπήρξε υπάλληλος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ από το 1945 και διορίσθηκε βοηθός υπουργός Εξωτερικών για θέματα Άπω Ανατολής το 1950. Το 1952 ο Ρασκ έγινε πρόεδρος του Ιδρύματος Ροκφέλερ.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Ντην Ρασκ γεννήθηκε σε αγροτική περιοχή στην Κομητεία Τσερόκι της Τζόρτζια. Γονείς του ήταν οι Ρόμπερτ Χιου Ρασκ και Φράνσις Ελίζαμπεθ Ρασκ (το γένος Κλότφέλτερ). Πήγε σε δημόσια σχολεία και πέρασε δύο χρόνια εργαζόμενος ως βοηθός ενός δικηγόρου της Ατλάντα προτού κερδίσει αρκετά χρήματα ώστε να μπορέσει να σπουδάσει στο Κολέγιο Ντέιβιντσον, αποφοιτώντας το 1931. Εξασφάλισε τότε μία Υποτροφία Ρόουντς και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (Κολέγιο Σαιν Τζωνς), στην Αγγλία. Εκεί το 1933 τιμήθηκε με το «Βραβείο Ειρήνης Σέσιλ».
Ο Ρασκ δίδαξε στο Κολέγιο Μιλς του Όουκλαντ (Καλιφόρνια) από το 1934 έως το 1949 (εκτός από τα χρόνια της στρατιωτικής του θητείας), ενώ πήρε και ένα πτυχίο Νομικής από το Μπέρκλεϋ το 1940.
Σταδιοδρομία
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Ρασκ κατατάχθηκε στο πεζικό ως έφεδρος λοχαγός που ήταν, υπηρέτησε ως επιτελικός αξιωματικός στο «θέατρο επιχειρήσεων Κίνας-Βιρμανίας-Ινδίας». Το τέλος του πολέμου τον βρήκε συνταγματάρχη και παρασημοφορημένο με το μετάλλιο της «Λεγεώνας της Αξίας», ενώ από τον Φεβρουάριο του 1945 ήταν ήδη υπάλληλος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, εργαζόμενος στο Γραφείο Υποθέσεων ΟΗΕ. Το ίδιο έτος πρότεινε τον επίσημο χωρισμό της Κορέας σε σφαίρες αμερικανικής και σοβιετικής επιρροής στον 38ο παράλληλο. Μετά την αποχώρηση του Άλτζερ Χις τον Ιανουάριο του 1947 ο Ρασκ τον διαδέχθηκε ως διευθυντής του Γραφείου Ειδικών Πολιτικών Υποθέσεων και διορίσθηκε βοηθός υπουργός Εξωτερικών για θέματα Άπω Ανατολής το 1950. Από αυτή τη θέση διεδραμάτισε ρόλο στην απόφαση των ΗΠΑ να αναμιχθούν στον Πόλεμο της Κορέας. Αναδείχθηκε ωστόσο σε προσεκτικό διπλωμάτη, που πάντοτε αναζητούσε τη διεθνή υποστήριξη για τις ενέργειες των ΗΠΑ στο εξωτερικό. Στη συνέχεια, έφυγε από την πρωτεύουσα με την οικογένειά του και εγκαταστάθηκε επί δεκαετία στο Σκάρσντεϊλ της Νέας Υόρκης, όπου ανέλαβε διοικητικά καθήκοντα στο Ίδρυμα Ροκφέλερ, του οποίου έγινε και πρόεδρος, διαδεχόμενος τον Τσέστερ Λ. Μπάρναρντ.
Στις 12 Δεκεμβρίου 1960 ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος Τζων Φιτζέραλντ Κέννεντυ πρότεινε τον Ρασκ για τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών. Δεν ήταν η πρώτη επολογή του, αλλά ένας «ελάχιστος κοινός παρονομαστής», καθώς η πρώτη επιλογή του Κέννεντυ για τη θέση, ο Φούλμπραϊτ, αποδείχθηκε υπερβολικά αμφιλεγόμενη. Ο Ρασκ ορκίστηκε ως υπουργός στις 21 Ιανουαρίου 1961.
Ως υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, ο Ρασκ πίστευε στη χρήση στρατιωτικής δράσεως για την αντιμετώπιση του κομμουνισμού. Παρά τις κατ' ιδίαν επιφυλάξεις του για την εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων, δεν αντιτάχθηκε σε αυτή κατά τις συναντήσεις του εκτελεστικού συμβουλίου. Από την άλλη, στην Κρίση των πυραύλων της Κούβας υποστήριξε τις διπλωματικές προσπάθειες. Μία προσεκτική επισκόπηση από τον Σέλντον Στερν, επικεφαλής της Βιβλιοθήκης JFK, των ηχογραφήσεων του Κέννεντυ από τις συνεδρίες της EXCOMM υποδεικνύει ότι οι θέσεις που διετύπωνε στις συζητήσεις ο Ρασκ πιθανώς απέτρεψαν έναν πυρηνικό πόλεμο. Στις αρχές της θητείας του είχε ισχυρές επιφυλάξεις για την κλιμάκωση του ρόλου των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, αλλά αργότερα η ζωηρή δημόσια υπεράσπιση εκ μέρους του των ενεργειών των ΗΠΑ στον Πόλεμο του Βιετνάμ τον κατέστησε συχνό στόχο των αντιπολεμικών διαδηλωτών. Πέραν του «αντικομμουνιστικού αγώνος», συνέχισε να επιδιώκει τις ιδέες του ως προέδρου του Ιδρύματος Ροκφέλερ για βοήθεια στις αναπτυσσόμενες χώρες και στήριξη στους χαμηλούς δασμούς για την ενίσχυση του παγκόσμιου εμπορίου. Από την άλλη, επέσυρε την οργή του εβραϊκού λόμπι όταν γνωστοποίησε ότι πίστευε πως το περιστατικό με το αμερικανικό πολεμικό σκάφος «Liberty» στον Πόλεμο των Έξι Ημερών ήταν προσχεδιασμένη επίθεση των Ισραηλινών και όχι ατύχημα.
thumb|left|Από αριστερά προς τα δεξιά: Ο πρέσβυς Λ. Τόμσον, ο [[Αντρέι Γκρομύκο και ο Ντην Ρασκ στη Σύνοδο Κορυφής του Γκλάσμπορω το 1967]] Καθώς γράφει στην αυτοβιογραφία του (As I Saw It), ο Ρασκ δεν είχε καλή σχέση με τον Πρόεδρο Κέννεντυ. Ο Κέννεντυ εκνευριζόταν συχνά από την επιφυλακτικότητα του Ρασκ στις συμβουλευτικές συναντήσεις και χαρακτήριζε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ «κούπα με ζελέ» που «δεν έχει ποτέ κάποια νέα ιδέα». Ο ειδικός σύμβουλος του Προέδρου Τεντ Σόρενσεν γράφει ότι ο Κέννεντυ εξέφραζε συχνά ανυπομονησία με τον Ρασκ και τον θεωρούσε ανεπαρκώς προετοιμασμένο σε συναντήσεις έκτακτης ανάγκης και σε περιόδους κρίσεων. Οι φήμες για αντικατάσταση ή παραίτηση του Ρασκ έβριθαν την περίοδο πριν το μοιραίο ταξίδι του Κέννεντυ στο Ντάλας το 1963. Λίγο μετά τη δολοφονία του, ο Ρασκ έθεσε την παραίτησή του στη διάθεση του νέου Προέδρου Λύντον Τζόνσον. Ωστόσο, ο Τζόνσον αρνήθηκε να τη δεχθεί και διατήρησε τον Ρασκ ως υπουργό Εξωτερικών σε όλη τη διάρκεια της δικής του θητείας.
Ο Τζόναθαν Κόουλμαν γράφει σχετικά με τις σχέσεις του Ρασκ με τους δύο Προέδρους:
''«Είχε μια απόμακρη και μόνο σχέση με τον Πρόεδρο Κέννεντυ, ενώ συνεργάσθηκε στενότερα με τον Πρόεδρο Τζόνσον. Αμφότεροι οι πρόεδροι εκτιμούσαν την αφοσίωσή του και το χαμηλών τόνων ύφος του. Παρά το ότι δεν κουραζόταν από την εργασία του, ο Ρασκ δεν επέδειξε ταλέντο στη διοίκηση του υπουργείου του».''
Μετά το Επεισόδιο στον Κόλπο του Τονκίνο, ο Ρασκ στις 21 Σεπτεμβρίου 1964, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ δεν θα διώχνονταν από τον Κόλπο του Τονκίνο και θα εξασφάλιζαν ότι δεν θα μετατρεπόταν σε «κομμουνιστική λίμνη» διά της συνεχούς παρουσίας αμερικανικών δυνάμεων εκεί. Μετά από αυτό, οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν σε ανοικτό πλέον πόλεμο στο Βιετνάμ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών των ΗΠΑ
Καταρίνα Τάικον
Η Καταρίνα Τάικον-Λάνγκχαμερ (29 Ιουλίου 1932 – Δεκέμβριος 1995) ήταν μια σουηδή Ρομά ακτιβίστρια, ηγέτης στο κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων, συγγραφέας και ηθοποιός, από την Καλντεράς κάστα. Ήταν η αδερφή της Ρόζας Τάικον.
Βιογραφία
Η Καταρίνα Τάικον γεννήθηκε το 1932 στη Σουηδία σε μία κοινωνία γεμάτη διακρίσεις και καχυποψία εναντίον των τσιγγάνων. Η μητέρα της Καταρίνα Τάικον πέθανε λίγο μετά τη γέννηση της Καταρίνα. Κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας της Τάικον, οι Ρομανί ζούσαν ακόμα σε στρατόπεδα στη Σουηδία και έπρεπε να κινούνται συχνά, γεγονός που δυσκόλευε τα παιδιά να αποκτήσουν σχολική εκπαίδευση. Η Τάικον δεν έμαθε πώς να διαβάζει και να γράφει μέχρι που ήταν στη εφηβική ηλικία.
Η Τάικον αφιέρωσε τη ζωή της στη βελτίωση των συνθηκών για τους Ρομά ανθρώπους στη Σουηδία και σε όλο τον κόσμο. Μέσα από την ακούραστη δουλειά της, συζητώντας, γράφοντας και μιλώντας με τις σουηδικές αρχές, οι Ρομά είχαν το ίδιο δικαίωμα στη στέγαση και την εκπαίδευση με όλους τους άλλους Σουηδούς. Το 1953, η απαγόρευση της μετανάστευσης των Ρομά το 1914 έληξε. Αυτό οδήγησε σε άλλους Ρομά να αναζητήσουν καταφύγιο στη Σουηδία και ο πληθυσμός, αρχικά λιγότερο από χίλια άτομα, αυξήθηκε.
Η Τάικον προσπάθησε να πείσει τις σουηδικές αρχές ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν στην πραγματικότητα πολιτικοί πρόσφυγες, καθώς είχαν καταπιεστεί στις χώρες τους. Μετά από άκαρπες προσπάθειες να βοηθήσει μια ομάδα 47 Γάλλων Ρομά να αποκτήσουν άσυλο στη Σουηδία, αποφάσισε να αλλάξει τη στρατηγική της. Κατάλαβε ότι ο μόνος τρόπος για να τερματίσει τις προκαταλήψεις εναντίον του λαού της ήταν να απευθυνθεί στους νέους. Οπότε άρχισε να γράφει τη δημοφιλή σειρά παιδικών βιβλίων της για την παιδική της ηλικία, την Κατίτζη (το 1979 δημιουργήθηκε μια τηλεοπτική σειρά βασισμένη στα βιβλία). Μια ολόκληρη γενιά παιδιών στη Σουηδία μεγάλωσε διαβάζοντας τα βιβλία για την Κατίτζη.
Η Καταρίνα Τάικον πέθανε στις 30 Δεκεμβρίου 1995 από εγκεφαλική βλάβη μετά από κώμα 13 ετών, μετά από καρδιακή ανακοπή. Την είχαν αποκαλέσει ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ της Σουηδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδές συγγραφείς
Bομβιστικές επιθέσεις στη Ρωσία (1999)
Τον Σεπτέμβριο του 1999, μια σειρά από βομβιστικές επιθέσεις έπληξαν τέσσερις πολυκατοικίες στις ρωσικές πόλεις Μπουινάκσκ, Μόσχα και Βολγκοντόνσκ, σκοτώνοντας περισσότερους από 300 ανθρώπους και τραυματίζοντας περισσότερους από 1.000, σκορπίζοντας ένα κύμα φόβου σε ολόκληρη τη Ρωσία. Αυτές οι βομβιστικές επιθέσεις, μαζί με την εισβολή στο Νταγκεστάν, πυροδότησαν τον δεύτερο πόλεμο της Τσετσενίας. Ο χειρισμός της κρίσης από τον Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος ήταν πρωθυπουργός εκείνη την εποχή, ενίσχυσε πολύ τη δημοτικότητά του και τον βοήθησε να ανέλθει στην προεδρία μέσα σε λίγους μήνες.
Οι εκρήξεις έπληξαν το Μπουινάκσκ στις 4 Σεπτεμβρίου και στη Μόσχα στις 9 και 13 Σεπτεμβρίου. Στις 13 Σεπτεμβρίου, ο πρόεδρος της Ρωσικής Δούμας Γενάντι Σελέζνιοφ έκανε μια ανακοίνωση στη Δούμα ότι έλαβε μια αναφορά ότι μία άλλη βομβιστική επίθεση είχε μόλις συμβεί στην πόλη Βολγκοντόνσκ. Πράγματι μια βομβιστική επίθεση συνέβη στο Βολγκοντόνσκ, αλλά μόνο τρεις ημέρες αργότερα, στις 16 Σεπτεμβρίου. Τσετσένοι μαχητές κατηγορήθηκαν για τις βομβιστικές επιθέσεις, ωστόσο αρνήθηκαν την ευθύνη, μαζί με τον πρόεδρο της Τσετσενίας Άσλαν Μασχάντοφ.
Ένας ύποπτος μηχανισμός που έμοιαζε με αυτούς που χρησιμοποιήθηκαν στις βομβιστικές επίθεσεις βρέθηκε και εξουδετερώθηκε σε πολυκατοικία στη πόλη Ριαζάν στις 22 Σεπτεμβρίου. Στις 23 Σεπτεμβρίου, ο Βλαντιμίρ Πούτιν εξήρε την επαγρύπνηση των κατοίκων του Ριαζάν και διέταξε τον αεροπορικό βομβαρδισμό του Γκρόζνυ, ο οποίος σηματοδότησε την έναρξη του δεύτερου πολέμου της Τσετσενίας. Τρεις πράκτορες της FSB που είχαν τοποθετήσει τους μηχανισμούς στο Ριαζάν συνελήφθησαν από την τοπική αστυνομία. Την επόμενη μέρα, ο διευθυντής της FSB Νικολάι Πατρούσεφ ανακοίνωσε ότι το περιστατικό στο Ριαζάν ήταν στο πλαίσιο μιας μια αντιτρομοκρατικής άσκησης και ο μηχανισμός που βρέθηκε εκεί περιείχε μόνο ζάχαρη.
Η επίσημη έρευνα των Ρωσικών αρχών για τη βομβιστική επίθεση στο Μπουινάκσκ ολοκληρώθηκε το 2001, ενώ η έρευνα για τις βομβιστικές επιθέσεις στη Μόσχα και στο Βολγκοντόνσκ ολοκληρώθηκε το 2002. Το 2000, επτά άτομα καταδικάστηκαν για τη βομβιστική επίθεση στο Μπουινάκσκ. Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση για τις βομβιστικές επιθέσεις της Μόσχας και του Βολγκοντόνσκ, η οποία ανακοινώθηκε το 2004, οι επιθέσεις οργανώθηκαν και ηγήθηκαν από τον Αχμέζ Γκοτσιγιάεφ, ο οποίος παραμένει ελεύθερος. Όλες οι βομβιστικές επιθέσεις, έκρινε το δικαστήριο, διατάχθηκαν από τους ισλαμιστές πολέμαρχους Ιμντ-αλ Χατάμπ και Αμπού Ομάρ αλ-Σαίφ, οι οποίοι έχουν σκοτωθεί. Άλλοι πέντε ύποπτοι έχουν σκοτωθεί και έξι έχουν καταδικαστεί από ρωσικά δικαστήρια για κατηγορίες που σχετίζονται με την τρομοκρατία. Οι προσπάθειες ωστόσο για ανεξάρτητη έρευνα παρεμποδίστηκαν. Ο βουλευτής της Κρατικής Δούμας Γιούρι Τσεκοτσίχιν υπέβαλε δύο προτάσεις για κοινοβουλευτική έρευνα για τα γεγονότα, αλλά οι προτάσεις απορρίφθηκαν από την Κρατική Δούμα τον Μάρτιο του 2000. Μια ανεξάρτητη δημόσια επιτροπή για τη διερεύνηση των βομβιστικών επιθέσεων προήδρευσε ο βουλευτής της Δούμας Σεργκέι Κοβάλεφ. Η επιτροπή κατέστη αναποτελεσματική λόγω της άρνησης της κυβέρνησης να απαντήσει στις έρευνές της. Δύο βασικά μέλη της Επιτροπής Κοβάλεφ, ο Σεργκέι Γιουσένκοφ και ο Γιούρι Τσεκοτσίχιν, δολοφονήθηκαν. Ο δικηγόρος και ανακριτής της Επιτροπής Μιχαήλ Τρεπάσκιν συνελήφθη και εξέτισε φυλάκιση τεσσάρων ετών για αποκάλυψη κρατικών μυστικών. Ο πρώην πράκτορας της FSB Αλεξάντερ Λιτβινένκο, ο οποίος αυτομόλησε και κατηγόρησε την FSB για τις βομβιστικές επιθέσεις, δηλητηριάστηκε και πέθανε στο Λονδίνο το 2006. Μια βρετανική έρευνα αργότερα διαπίστωσε ότι η δολοφονία του Λιτβινένκο «πιθανότατα» έγινε με την έγκριση του Πούτιν και του Πατρούσεφ.
Οι επιθέσεις αποδίδονταν ευρέως σε Τσετσένους τρομοκράτες, αν και η ενοχή τους δεν αποδείχθηκε ποτέ οριστικά. Ορισμένοι ιστορικοί και δημοσιογράφοι ισχυρίζονται ότι οι βομβιστικές επιθέσεις συντονίστηκαν από τις ρωσικές κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας για να βοηθήσουν τον Πούτιν να ανέλθει στην προεδρία της χώρας. Άλλοι διαφωνούν με τέτοιες θεωρίες ή υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για να αποδοθεί η ευθύνη για τις επιθέσεις.
Επισκόπηση
Πέντε βομβιστικές επιθέσεις σε πολυκατοικίες σημειώθηκαν και τουλάχιστον τρεις απόπειρες βομβιστικών επιθέσεων αποτράπηκαν. Όλες οι επιθέσεις είχαν την ίδια «υπογραφή», με βάση τη φύση και τον όγκο της καταστροφής. Σε κάθε περίπτωση χρησιμοποιήθηκε ένα ισχυρό εκρηκτικό και οι ωρολογιακοί μηχανισμοί ρυθμίστηκαν έτσι ώστε να πυροδοτηθούν τη νύχτα και να προκαλέσουν τον μέγιστο αριθμό ανθρωπίνων απωλειών. Τα εκρηκτικά τοποθετήθηκαν για να καταστρέψουν τα πιο αδύναμα, πιο κρίσιμα στοιχεία των κτιρίων και να τα αναγκάσουν να καταρρεύσουν σαν ένα σπίτι από τραπουλόχαρτα. Τα άτομα πίσω από τις βομβιστικές επιθέσεις μπόρεσαν να αποκτήσουν ή να κατασκευάσουν αρκετούς τόνους ισχυρών εκρηκτικών και να τα παραδώσουν σε πολλούς προορισμούς σε ολόκληρη τη Ρωσία.
Πλατεία Μανέζναγια, Μόσχα
Στις 20:00 τοπική ώρα, στις 31 Αυγούστου 1999, μια βόμβα εξερράγη στη στοά ψυχαγωγίας του εμπορικού συγκροτήματος στην Πλατεία Μανέζναγια της Μόσχας. Τουλάχιστον 29 άτομα τραυματίστηκαν. Σύμφωνα με την FSB, η έκρηξη προκλήθηκε από μια βόμβα περίπου 300 γραμμαρίων εκρηκτικής ύλης.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1999, ένας άγνωστος τηλεφώνησε και ισχυρίστηκε ότι η βομβιστική επίθεση διαπράχθηκε από την ένοπλη οργάνωση «Απελευθερωτικός Στρατός του Νταγκεστάν».
Μπούινανσκ, Νταγκεστάν
Στις 22:00 τοπική ώρα, στις 4 Σεπτεμβρίου 1999, ένα παγιδευμένο αυτοκίνητο εξερράγη έξω από μια πενταώροφη πολυκατοικία στην πόλη Μπούινανσκ του Νταγκεστάν, κοντά στα σύνορα με την Τσετσενία. Στο κτίριο στεγάζονταν Ρώσοι στρατιώτες συνοριοφύλακες μαζί με τις οικογένειές τους. Εξήντα τέσσερα άτομα σκοτώθηκαν και 133 τραυματίστηκαν από την έκρηξη.
Την ίδια μέρα, μια άλλη βόμβα ανακαλύφθηκε λίγο μετά την έκρηξη στο Μπούινανσκ. Η βόμβα που εξουδετερώθηκε βρισκόταν σε ένα αυτοκίνητο που περιείχε 2.706 κιλά εκρηκτικής ύλης. Ανακαλύφθηκε από κατοίκους της περιοχής σε ένα πάρκινγκ που περιβάλλεται από στρατιωτικό νοσοκομείο και συγκρότημα κατοικιών.
Πετσατνίκι, Μόσχα
Στις 9 Σεπτεμβρίου 1999, λίγο μετά τα μεσάνυχτα στις 20:00 τοπική ώρα, μια βόμβα εξερράγη στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας επί της οδού Γκουριάνοβα 19 στη νοτιοανατολική Μόσχα. Η εκρηκτική ισχύς ήταν ισοδύναμη με 300–400 κιλά TNT. Το εννιαώροφο κτίριο που καταστράφηκε, σκότωσε 106 άτομα μέσα (με τις πρώτες αναφορές να κάνουν λόγο για 93 νεκρούς ) και τραυμάτισε άλλα 249, προκαλώντας ζημιές σε 19 κοντινά κτίρια. ​​Συνολικά 108 διαμερίσματα καταστράφηκαν από την έκρηξη. Ένας εκπρόσωπος της FSB ανακοίνωσε ότι βρέθηκαν ίχνη από RDX και TNT σε αντικείμενα που αφαιρέθηκαν από το σημείο της έκρηξης. Κάτοικοι δήλωσαν λίγα λεπτά πριν από την έκρηξη τέσσερις άνδρες εθεάθησαν να απομακρύνονται με ταχύτητα από το κτίριο με ένα αυτοκίνητο.
Ο Ρώσος Πρόεδρος Μπόρις Γιέλτσιν διέταξε άμεσα έρευνα σε 30.000 κτίρια κατοικιών στη Μόσχα για τοποθέτηση εκρηκτικών. Ανέλαβε προσωπικά τον έλεγχο της έρευνας της έκρηξης. Ο Πρωθυπουργός Βλαντίμιρ Πούτιν κήρυξε την 13η Σεπτεμβρίου ημέρα πένθους για τα θύματα των επιθέσεων.
Αυτοκινητόδρομος Κασιρσκόγιε, Μόσχα
thumb|Διασώστες σκάβουν για να βρουν επιζώντες μετά τη βομβιστική επίθεση στο Κασιρσκόγιε. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1999, στις 05:00, μια μεγάλη βόμβα εξερράγη σε υπόγειο πολυκατοικίας στην εθνική οδό Κασιρσκόγιε στη νότια Μόσχα, περίπου 6 χιλιόμετρα από τον τόπο της τελευταίας επίθεσης. Αυτή ήταν η πιο πολύνεκρη έκρηξη στην αλυσίδα των βομβιστικών επιθέσεων (καθώς το κτίριο ήταν χτισμένο με τούβλα), με 119 νεκρούς και 200 ​​τραυματίες. Το οκταώροφο κτίριο ισοπεδώθηκε, γεμίζοντας το δρόμο συντρίμμια και πετώντας μερικά κομμάτια σκυροδέματος εκατοντάδες μέτρα μακριά.
Αποτροπή βομβιστικών επιθέσεων
thumb|Πολυκατοικίες στην οδό Μπορισοβσκάγιε Προύντυ στη Μόσχα, όπου μια από τις βόμβες βρέθηκε και εξουδετερώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1999. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1999, η αστυνομία βρήκε και εξουδετέρωσε βόμβες σε πολυκατοικία στην οδό Μπορισοβσκάγιε Προύντυ και την Καπότνυα στη Μόσχα.
Σύμφωνα με τους Λιτβινένκο, Φελσχίνσκι και Γκόλντφαρμπ, στις 13 Σεπτεμβρίου 1999, ο Αχμέντ Γκοτσάγιεφ τηλεφώνησε και ανέφερε για βόμβες που είχαν τοποθετηθεί σε διάφορες τοποθεσίες. Ο Γκοτσάγιεφ ισχυρίστηκε ότι τον στρατολόγησε ένας παλιός του γνώριμος και αξιωματικός της FSB που του ζήτησε να νοικιάσει υπόγεια "ως αποθηκευτικούς χώρους" σε τέσσερις τοποθεσίες όπου αργότερα βρέθηκαν οι βόμβες. Μετά τη δεύτερη έκρηξη στον αυτοκινητόδρομο Καρσισκόγιε, ο Γκοτσάγιεφ αναγνώρισε ότι ήταν στημένο, κάλεσε την αστυνομία και τους είπε για τα υπόγεια δύο άλλων κτιρίων στο Μπορισοβσκάγιε Προύντυ και στο Καπότνυα, όπου στην πραγματικότητα βρέθηκαν τα εκρηκτικά και αποφεύχθηκε η έκρηξη. Το 2002 ο Φελσχίνσκι και ο Λιτβινένκο έλαβαν έγγραφη μαρτυρία από τον Γκοτσάγιεφ καθώς και μια εγγραφή βίντεο και αρκετές φωτογραφίες σχετικά με αυτό. Την ίδια δήλωση έλαβε το πρακτορείο ειδήσεων Prima.
Βολγκοντόνσκ, Περιφέρεια του Ρόστοφ
thumb|Η βόμβα του Βολγκοντόνσκ κατέστρεψε μερικώς μια πολυκατοικία. Ένα φορτηγό παγιδευμένο με εκρηκτικά εξερράγη στις 16 Σεπτεμβρίου 1999, έξω από ένα συγκρότημα διαμερισμάτων εννέα ορόφων στη νότια ρωσική πόλη Βολγκοντόνσκ, σκοτώνοντας 17 άτομα και τραυματίζοντας 69. Η βομβιστική επίθεση έλαβε χώρα στις 5:57 π.μ. Τα γύρω κτίρια υπέστησαν επίσης ζημιές. Η έκρηξη σημειώθηκε επίσης 14 χιλιόμετρα από ένα πυρηνικό εργοστάσιο. Ο Πρωθυπουργός Πούτιν υπέγραψε ένα διάταγμα καλώντας τις αρχές επιβολής του νόμου και άλλες υπηρεσίες να αναπτύξουν σχέδια εντός τριών ημερών για την προστασία της βιομηχανίας, των μεταφορών, των επικοινωνιών, των κέντρων επεξεργασίας τροφίμων και των πυρηνικών συγκροτημάτων.