cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πόπλιος Κουινκτίλιος Βάρος
Ιστορικό και πρώιμη καριέρα
Αν και ήταν πατρίκιος από τη γέννησή του, η οικογένειά του, οι Quinctilii Vari, ήταν από καιρό φτωχή και ασήμαντη. Ο Ρόναλντ Σάυμ σημειώνει, ότι «ο μοναδικός και τελευταίος ύπατος αυτής της οικογένειας», ο Σέξτος Κουινκτίλιος, «ήταν δύο χρόνια προγενέστερος των Δέκα Ανδρών» (δηλαδή το 453 π.Χ.). Ο πατέρας του Σέξτος Κουινκτίλιος Βάρος ήταν συγκλητικός, που είχε υπηρετήσει ως quaestor το 49 π.Χ. Αυτός ο Σέξτος ευθυγραμμίστηκε με τη Συγκλητική Μερίδα στον εμφύλιο πόλεμο ενάντια στον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα. Αν και ο Σέξτος επέζησε της ήττας, είναι άγνωστο εάν συμμετείχε στη δολοφονία του Γ. Ιούλιου Καίσαρα. Ο Σέξτος αυτοκτόνησε μετά τη μάχη των Φιλίππων το 42 π.Χ. Η μητέρα του Βάρου είναι άγνωστη. Ο Σάυμ σημειώνει, ότι «κανένας συγγενής σε καμία πλευρά της οικογένειας δεν μπορεί να ανακαλυφθεί ή να υποτεθεί».
Ο Βάρος είχε τρεις αδελφές, όλες τις ονομαζόμενες Κουινκτίλια. Πιθανότατα ήταν όλες μικρότερες, με βάση το πότε άρχισαν να κάνουν παιδιά, οπότε φαίνεται πιθανό να γεννήθηκε τουλάχιστον τέσσερα χρόνια πριν από την αυτοκτονία τού πατέρα του. Το γεγονός ότι έκαναν ευνοϊκούς γάμους δείχνει, ότι κάποιος συμμετείχε στην ανατροφή τους. Μία αδελφή παντρεύτηκε τον Πόπλιο Κορνήλιο Δολεβέλλα, ύπατο του 35 π.Χ. Μία άλλη παντρεύτηκε τον Σέξτο Απούλειο, ύπατο του 29 π.Χ. και η τρίτη παντρεύτηκε τον Λεύκιο Νόνιο Ασπρένα, γιο του υπάτου του 36 π.Χ.
Παρά τις πολιτικές δεσμεύσεις του πατέρα του Βάρου, έγινε υποστηρικτής του κληρονόμου του Ιουλίου Καίσαρα, Οκταβιανού. Όταν ο Μάρκος Βιψάνιος Αγρίππας απεβίωσε στις αρχές του 12 π.Χ., ο Βάρος εκφώνησε το επικήδειο εγκώμιό εκείνου μαζί με τον μελλοντικό αυτοκράτορα Τιβέριο. Η πολιτική του καριέρα ενισχύθηκε και κατέκτησε την υπατεία το 13 π.Χ., όταν εξελέγη συνάδελφος του Τιβέριου, θετού γιου και τελικά διαδόχου του Αυγούστου.
Οικογένεια
Η Βιψανία εξαφανίζεται από την ιστορία· άγνωστο αν απεβίωσε ή χώρισε. Στη συνέχεια ο Βάρος νυμφεύτηκε την Κλαυδία Πούλχρα. Ήταν κόρη της Κλαυδίας Μαρκέλλας της Νεότερης και του Ρωμαίου υπάτου του 12 π.Χ. Mάρκου Βαλέριου Μεσσάλα Αππιανού. Η εκ μητρός γιαγιά της ήταν η Οκταβία η Νεότερη, αδελφή του Αυγούστου. Ως εκ τούτου η Βιψανία ήταν μικραανιψιά του Αυγούστου. Ο γάμος του με την Πούλχρα δείχνει, ότι ο Βάρος εξακολουθούσε να απολαμβάνει την πολιτική εύνοια. Η Πούλχρα γέννησε στον Βάρο έναν γιο, που ονομάζεται επίσης Πόπλιος Κουνκτίλιος Βάρος. Μέσω του γιου τους, μπορεί να είχαν και άλλους απογόνους.
Πολιτική σταδιοδρομία
μικρογραφία| Ως Lugdunum I (RIC 230), με [[wiktionary:countermark#English|επισήμανση "VAR[US]".]] Το 8–7 π.Χ., ο Βάρος κυβερνούσε την επαρχία της Αφρικής. Αργότερα πήγε να κυβερνήσει τη Συρία από το 7/6 π.Χ. έως το 4 π.Χ. με τέσσερις λεγεώνες υπό τις διαταγές του, όπου έγινε γνωστός για τη σκληρή του κυριαρχία και τους υψηλούς φόρους. Ο Εβραίος ιστορικός Ιώσηπος αναφέρει την ταχεία δράση του Βάρου εναντίον μιας μεσσιανικής εξέγερσης στην Ιουδαία, μετά το τέλος του Ρωμαίου βασιλιά-πελάτη Ηρώδη του Μεγάλου το 4 π.Χ. Αφού κατέλαβε την Ιερουσαλήμ, σταύρωσε 2.000 Εβραίους επαναστάτες και έτσι ίσως ήταν ένα από τα κύρια αντικείμενα του λαϊκού αντιρωμαϊκού συναισθήματος στην Ιουδαία (ο Ιώσηππος, ο οποίος κατέβαλε κάθε προσπάθεια να συμφιλιώσει τον εβραϊκό λαό με τη ρωμαϊκή κυριαρχία, θεώρησε απαραίτητο να επισημάνει, πώς αυτή η σφαγή ήταν επιεικής). Πράγματι, ακριβώς αυτή τη στιγμή οι Εβραίοι, σχεδόν μαζικά, άρχισαν ένα πλήρες μποϊκοτάζ της ρωμαϊκής κεραμικής (Red Slip Ware). Έτσι, το αρχαιολογικό αρχείο φαίνεται να επαληθεύει τη μαζική λαϊκή διαμαρτυρία κατά της Ρώμης λόγω της σκληρότητας του Βάρου.
Μετά τη σφαγή στην Ιουδαία, ο Βάρος επέστρεψε στην Αντιόχεια. Μεταξύ 10 π.Χ. και 6 μ.Χ. ο Τιβέριος, ο αδελφός του Ν. Κ. Δρούσος, ο Λεύκιος Δομίτιος Αηνόβαρβος και ο Ι. Κ. Γερμανικός διεξήγαγαν μεγάλες εκστρατείες στη Γερμανία, την περιοχή βόρεια του Άνω Δούναβη και ανατολικά του Ρήνου, σε μια προσπάθεια να επιτύχουν μια περαιτέρω μεγάλη επέκταση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. μαζί με συντόμευση της γραμμής των συνόρων της. Υπέταξαν αρκετές γερμανικές φυλές, όπως τους Χερούσκους. Το 6 μ.Χ. ο Τιβέριος κήρυξε τη Γερμανία ειρηνευμένη και ο Βάρος διορίστηκε να κυβερνήσει τη Γερμανία. Ο Τιβέριος, ο οποίος αργότερα θα κυβερνούσε ως Αυτοκράτορας, εγκατέλειψε την περιοχή για να καταστείλει τη Μεγάλη Ιλλυρική Επανάσταση.
Ο Αύγουστος έκανε τον Π. Κ. Βάρο τον πρώτο «επίσημα διορισμένο» κυβερνήτη της νεοσύστατης ρωμαϊκής επαρχίας της Γερμανίας το 7 μ.Χ.
Μάχη του Τευτοβούργιου δρυμού και το τέλος
Το βαρύ δασωμένο, βαλτώδες έδαφος έκανε τους ελιγμούς του πεζικού των λεγεώνων αδύνατο να εκτελεστούν και επέτρεψε στους Γερμανούς να νικήσουν τις λεγεώνες τελείως. Την τρίτη ημέρα των μαχών, οι Γερμανοί κατέκλυσαν τους Ρωμαίους στο λόφο Kalkriese, βόρεια του Osnabrück. Οι μαρτυρίες για την ήττα είναι σπάνιες, λόγω του συνόλου της ήττας, αλλά ο Βέλλειος Πατέρκουλος μαρτυρεί, ότι κάποιοι Ρωμαίοι ιππείς εγκατέλειψαν το πεζικό και κατέφυγαν προς τον Ρήνο, αλλά αναχαιτίστηκαν από τους Γερμανούς της φυλής και σκοτώθηκαν. Ο ίδιος ο Βάρος, όταν είδε ότι κάθε ελπίδα να έχει χαθεί, αυτοκτόνησε πέφτοντας στο σπαθί του. Ο Αρμίνιος έκοψε το κεφάλι του και το έστειλε στη Βοημία ως δώρο στον βασιλιά Mάρμποντ των Mαρκομάννων, τον άλλο σημαντικότερο Γερμανό ηγέτη, τον οποίο ο Aρμίνιος ήθελε να πείσει σε συμμαχία, αλλά ο Mάρμποντ αρνήθηκε την προσφορά και έστειλε το κεφάλι στη Ρώμη για ταφή.
Μερικοί αιχμάλωτοι Ρωμαίοι εγκλωβίστηκαν και κάηκαν ζωντανοί. Άλλοι υποδουλώθηκαν ή εξαγοράστηκαν. Ο Τάκιτος και ο Φλόρος αναφέρουν, ότι οι νικηφόρες γερμανικές φυλές βασάνισαν και θυσίασαν αιχμάλωτους αξιωματικούς στους θεούς τους σε βωμούς, που μπορούσαν να δουν ακόμη χρόνια αργότερα. Οι Ρωμαίοι ανέκτησαν αργότερα τους αετούς των χαμένων λεγεώνων, έναν το 15 μ.Χ., έναν το 16 μ.Χ. και έναν το 42 μ.Χ.
Συνέπεια
Ο Γκίμπον περιγράφει την αντίδραση του Aυγούστου στην ήττα, ως μία από τις λίγες φορές που ο συνήθως στωικός ηγεμόνας έχασε την ψυχραιμία του. Η πολιτική κληρονομιά του Βάρου στη Ρώμη καταστράφηκε και η κυβέρνηση τον κατηγόρησε για την ήττα. Οι πιθανότητες του γιου του (του Π. Κ. Βάρου του Νεότερου) για πολιτική σταδιοδρομία καταστράφηκαν. Ο ίδιος ο Τιβέριος δέχθηκε αυστηρή κριτική, επειδή συνέστησε τον Βάρο ως κυβερνήτη της Γερμανίας. Ο Τιβέριος, σύμφωνα με τον Γάιο Στερν, αναγκάστηκε να θυσιάσει τον φίλο του και πρώην κουνιάδο του, για να σώσει τη σταδιοδρομία του. Επιπλέον, ο ίδιος ο Βέρος ήταν μια από τις φιγούρες στον Βωμό της Ειρήνης (Ara Pacis), αλλά η φιγούρα έχει χαθεί σήμερα.
Ο Στερν πρότεινε, ότι οι απλοί πολίτες βανδάλισαν τον Βωμό της Ειρήνης, κατασρέφοντας την ανάγλυφη μορφή του Βάρου με θυμό για τα χαμένα αγαπημένα τους πρόσωπα, αφήνοντας το καθεστώς, το οποίο είχε κατηγορήσει τον Βάρο, αβέβαιοι ως προς το αν θα διορθώσει ή όχι τη ζημιά. Περίπου 40 χρόνια μετά το τέλος του Βάρου, ένας στρατηγός υπό τον Κλαύδιο, ο Πομπόνιος Σεκούνδος, επιτέθηκε στη Γερμανία και κατά τύχη έσωσε μερικούς αιχμαλώτους από τον στρατό του Βάρου. Ο Κλαύδιος τους καλωσόρισε στο σπίτι μετά από τόσα χρόνια, και οι θλιβερές ιστορίες τους προκάλεσαν πολύ οίκτο.
Πολιτιστικές απεικονίσεις
μικρογραφία| Der gescheiterte Varus (ο αποβληθείς Varus), [[Χάλτερν|Haltern am See, Γερμανία.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία
Ποντεστούρα
Το Ποντεστούρα (ιταλικά: Pontestura) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Ποντσάνο Μονφερράτο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Πόντι (Ιταλία)
Το Πόντι (ιταλικά: Ponti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Ποντσόνε
Το Ποντσόνε (ιταλικά: Ponzone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Σιβύλλη της Βουργουνδίας
H Σιβύλλη της Βουργουνδίας (1126 - Σαλέρνο, 16 Σεπτεμβρίου 1150) ήταν βασίλισσα της Σικελίας σαν δεύτερη σύζυγος του Ρογήρου Β΄ της Σικελίας. Η Σιβύλλη της Βουργουνδίας ήταν μια από της μικρότερες κόρες του Ούγου Β΄ της Βουργουνδίας και της συζύγου του Φελίτσια-Ματθίλδη του Μαγιέν. Παντρεύτηκε τον Βασιλιά της Σικελίας Ρογήρο Β΄ (1150) περίπου 15 χρόνια μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του Ελβίρας της Καστίλης γεγονός που τον είχε ρίξει σε μεγάλη κατάθλιψη για πολλά χρόνια. Η Σιβύλλη πέθανε την ίδια χρονιά από επιπλοκές στην γέννα των διδύμων παιδιών τους που πέθαναν και εκείνα σε βρεφική ηλικία.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σικελίας Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας
Ποτσόλ Γκρόππο
Το Ποτσόλ Γκρόππο (ιταλικά: Pozzol Groppo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Αλκοολισμός στη Ρωσία
μικρογραφία|200x200εσ| Πολλές γιορτές στη Ρωσία δεν θεωρούνται ολοκληρωμένες χωρίς αλκοολικές σπονδές μικρογραφία|253x253px| [[Αφίσα μιας Κοινωνίας υπέρ της νηφαλιότητας στη Ρωσική Αυτοκρατορία. 1902]] Ο αλκοολισμός στη Ρωσία είναι κοινωνικό πρόβλημα το οποίο σχετίζεται με την κλίμακα της κατανάλωσης αλκοόλ ανάμεσα στους Ρώσους.
Σύμφωνα με διάφορους ειδικούς, το πρόβλημα υπονομεύει σοβαρά την κοινωνικοοικονομική ζωή της ρωσικής κοινωνίας και απειλεί με μεγάλης κλίμακας δημογραφικές συνέπειες για τη χώρα, όπως υψηλά επίπεδα νοσηρότητας, θνησιμότητας, εγκληματικότητας που σχετίζεται με τη χρήση αλκοολούχων ποτών, επηρεάζοντας ταυτοχρόνως αρνητικά την ψυχική υγεία και κανονική ζωή του πληθυσμού που δεν πίνει.
Η αλκοολοποίηση του πληθυσμού στη Ρωσία, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, έχει αποκτήσει χαρακτήρα εθνικής και ανθρωπιστικής καταστροφής, και καθώς αυξάνεται με τα χρόνια, δημιουργεί πραγματική απειλή για την κοινωνική ασφάλιση των πολιτών.
Σύμφωνα με στοιχεία του Ροσποτρεμπναντζόρ για το 2016, το επίπεδο κατανάλωσης αλκοόλ (καθαρής αιθανόλης) στη Ρωσία είναι πάνω από 10 λίτρα ανά άτομο. Οι κοινωνιολόγοι αποδίδουν την αύξηση της κατανάλωσης οινοπνευματωδών ποτών στη Ρωσία από τη δεκαετία του 1990 στην απότομη επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων κατά τη διάρκεια των μετασοβιετικών μεταρρυθμίσεων, στην κοινωνική τους διαταραχή και σε ένα επίμονο αίσθημα ανασφάλειας και ανασφάλειας που εμφανίστηκε μαζικά. Η χρήση του αλκοόλ για πολλούς αποτελεί ένα είδος διαφυγής από την πραγματικότητα, «ξεπερνώντας» τη δυσφορία και το στρες, «ξεχνώντας» τις δυσκολίες και τις ανησυχίες.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, η κατανάλωση αλκοόλ στη Ρωσία βρίσκεται σε ύφεση. Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, η μέση κατανάλωση αλκοόλ για την περίοδο 2016-2018 στη Ρωσία ήταν 11,2 λίτρα καθαρής αιθανόλης ανά άτομο, επίπεδο χαμηλότερο από αυτό ευρωπαϊκών χωρών όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Ισπανία.
Ιστορία
Στη μεσαιωνική Ρωσία, κατανάλωναν κυρίως μπύρα, υδρόμελι, κβας και κρασί, ποτά με χαμηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ. Το κρασί, σύμφωνα με την παράδοση που έφερε από το Βυζάντιο, πίνονταν αραιωμένο μέχρι το 1:20. Το αλκοόλ σταφυλιού ("άκβα βίτα") εισήχθη στο ρωσικό κράτος το 1386, ενώ τον 15ο αιώνα εμφανίστηκε η τεχνολογία για την απόσταξη βότκας ψωμιού, αλλά αυτά τα ποτά παρέμειναν σχετικά ακριβό για τους απλούς ανθρώπους. Έτσι, για παράδειγμα, στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, ένας κουβάς (12 λίτρα ) "καυτού κρασιού" (βότκα) με ισχύ 20-24% κοστίζει από 50 καπίκια έως 1 ρούβλι (4-8 καπίκια ανά λίτρο), και κατά τις αποτυχίες των καλλιεργειών, οι τιμές μπορούσαν να φτάσουν έως και τα 4 ρούβλια ανά κουβά, ενώ ο μισθός ενός τεχνίτη ήταν 40 καπίκια το μήνα. Ωστόσο, η κατάχρηση αλκοόλ έχει γίνει τόσο αξιοσημείωτο φαινόμενο στη δημόσια ζωή που η σύνοδος του Στόγκλαβ αναφέρει ήδη την έλλειψη νηφαλιότητας μεταξύ κληρικών και μοναχών.
Ο Αυστριακός διπλωμάτης των αρχών του 16ου αιώνα Σ. φον Χέρμπερσταϊν στο βιβλίο του «Σημειώσεις για τη Μοσχοβία» έγραψε πως, στη Μόσχα, οι απλοί άνθρωποι και ο όχλος επιτρεπόταν να πίνουν αλκοολούχα ποτά μόνο τις αργίες. Ως εκ τούτου, οι ξένοι εγκαθιστούνταν σε ξεχωριστούς οικισμούς, όπου καταναλώνονταν καθημερινά αλκοολούχα ποτά. Σύμφωνα με τις παραδόσεις της φιλοξενίας εκείνης της εποχής, ο καλεσμένος έπρεπε να μεθύσει, ειδικά ξένοι πρεσβευτές.
Στους ξένους που επισκέφθηκαν τη Ρωσία αργότερα, στα τέλη του 16ου και 17ου αιώνα, δημιουργούνταν η εντύπωση ότι αυτό ήταν το έθιμο της καθημερινής ρωσικής ζωής.
Το πρώτο κρατικό μονοπώλιο στην παραγωγή και πώληση αλκοόλ στη Ρωσία ιδρύθηκε από τον Ιβάν Γ΄ τον 15ο αιώνα, ενώ οι απλοί άνθρωποι απαγορευόταν να παρασκευάζουν και να πίνουν ακόμη και μπύρα και υδρόμελι στο σπίτι (με την απειλή να τους κόψουν τα χέρια τους). ώστε να μην στερούνται εισοδήματα από τις κρατικές εγκαταστάσεις ποτού. Στα υπόλοιπα κτήματα επιτρεπόταν να πίνουν στο σπίτι, στους βογιάρους και στον κλήρο επετράπη να έχουν ταβέρνες και να ιδρύουν αποστακτήρια, σε ένα σύστημα γεωργίας στον έλεγχο του κράτους. Στη συνέχεια, αυτό το μονοπώλιο επεκτάθηκε επανειλημμένα, με τη μια ή την άλλη μορφή, μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, αποτελώντας στα μέσα του 19ου αιώνα έως και το 50% του εισοδήματος του κρατικού ταμείου και καταστρέφοντας τους αγρότες και τους φτωχούς της πόλης.
Η κατάσταση όσον αφορά την κατανάλωση αλκοόλ στη Ρωσία άρχισε να αλλάζει σημαντικά στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, όταν η τεχνολογική επανάσταση κατέστησε δυνατή τη μαζική παραγωγή σχετικά φθηνής βότκας. Το 1913, ένα λίτρο βότκας κόστιζε 60 καπίκια, ενώ οι μισθοί των ειδικευμένων εργατών κυμαίνονταν από 30 έως 50 ρούβλια κάθε μήνα. Μέχρι το 1911, η βότκα αντιπροσώπευε το 89,3% της συνολικής κατανάλωσης οινοπνευματώδων ποτών στη χώρα.
Κύριες απειλές
Η κατάχρηση αλκοόλ είναι ένας παράγοντας της δημογραφικής και κοινωνικής κρίσης στη Ρωσία, μια εθνική απειλή σε επίπεδο ατόμου, οικογένειας, κοινωνίας, κράτους. Η ανάπτυξη του αλκοολισμού υπονομεύει τα θεμέλια της οικογένειας και οδηγεί στη γέννηση παιδιών με διάφορες, γενετικές και μη, ανωμαλίες. Η μέθη οδηγεί σε διάλυση οικογενειών. Ο αλκοολισμός είναι ο κύριος παράγοντας στην καταστροφική μείωση του πληθυσμού της Ρωσίας.
Η μέθη και ο αλκοολισμός είναι από τα πιο κοινά αρνητικά κοινωνικά φαινόμενα στη ρωσική κοινωνία. Η κατάχρηση αλκοόλ είναι ένας από τους σημαντικότερους λόγους για το υψηλό ποσοστό εγκληματικότητας στη Ρωσία. Ελλείψει μιας ισορροπημένης αντιαλκοολικής πολιτικής του κράτους, η εγκληματική επίδραση της μέθης στην κοινωνική σφαίρα αυξάνεται. Οι ρωσικές αρχές θεωρούν τη δηλητηρίαση από αλκοόλ στη χώρα «εθνική τραγωδία».
Ο κίνδυνος του αλκοολισμού είναι η μείωση του επιπέδου κουλτούρας της κοινωνίας και των μεμονωμένων πολιτών, μέχρι την κοινωνική και ψυχολογική τους υποβάθμιση, τον αρνητικό αντίκτυπο στην ηθική ατμόσφαιρα, την εργασιακή πειθαρχία, τις επαγγελματικές ιδιότητες των εργαζομένων, την υγεία και την απόδοσή τους. Επιπλέον, η αλκοολοποίηση της Ρωσίας συνοδεύεται συνήθως από τον εθισμό στα ναρκωτικά και την πορνεία, μεταξύ άλλων.
Η μαζική διανομή της μέθης και του αλκοολισμού λειτουργεί ολοένα και περισσότερο ως παράγοντας που περιορίζει σοβαρά τη δυνατότητα πραγματοποίησης των δικαιωμάτων των ανθρώπων για ζωή και ασφάλεια, την απόκτηση κατάλληλης εκπαίδευσης και επαγγέλματος που είναι απαραίτητα για μια ευημερούσα ζωή και την προστασία τους από τη βία και την καταπάτηση ανθρώπων που καταχράζονται αλκοόλ.
Σύμφωνα με τον Ρώσο πρωθυπουργό Ντμίτρι Μεντβέντεφ, "ο αλκοολισμός προκαλεί επίσης τεράστια οικονομική ζημιά: απώλεια από τη μείωση της παραγωγικότητας της εργασίας, ζημιές από πυρκαγιές που προκαλούνται από μέθη και άλλα οικονομικά κόστη, δεν έχει νόημα να τα απαριθμήσουμε.”
Τσαρικοί χρόνοι
Υπάρχει η άποψη ότι η πρωτοκαθεδρία στον αλκοολισμό του λαού ανήκει στον Ιβάν Δ' τον Τρομερό. Επιστρέφοντας από το Καζάν, διέταξε την κατασκευή ενός ειδικού σπιτιού για τα ποτά των φρουρών, το οποίο ονόμασε με την ταταρική λέξη «καμπάκ». Αλλά το Ταταρικό καμπάκ είναι ένα πανδοχείο όπου σερβίρονταν φαγητό και ποτά, και σε αυτό διαφέρει ελάχιστα από την αρχαία σλαβική κορτσμά. Από την άλλη, το καμπάκ που δημιούργησε ο Ιβάν Δ', ήταν ένα μέρος που σέρβιρε μόνο ποτά. Για πρώτη φορά, ένα τέτοιο όνομα βρίσκεται σε ένα έγγραφο του 1563 και μέχρι το τέλος του αιώνα γίνεται το παραδοσιακό όνομα των κρατικών ταβερνών που εμφανίστηκαν σε όλες τις πόλεις. Είναι αυτό το γεγονός που μπορεί πιθανώς να ληφθεί ως αφετηρία στην ιστορία της ρωσικής μέθης.
Ξεκινώντας με τον Ιβάν τον Τρομερό, το τσαρικό ταμείο ενθάρρυνε κρυφά τη μέθη, καθώς λάμβανε από αυτήν σημαντικά έσοδα στον προϋπολογισμό. Η παραγωγή και πώληση οινοπνεύματος στην τσαρική Ρωσία ήταν σχεδόν ολοκληρωτικά μονοπωλημένη από το κράτος. Πολλοί ξένοι ταξιδιώτες που έχουν επισκεφθεί τη Ρωσία το έχουν αναφέρει αυτό. Για παράδειγμα, ο Άγγλος απεσταλμένος στη Μόσχα Τζάιλς Φλέτσερ, έγραψε στη δεκαετία του 1580 ότι «κανείς δεν είχε το δικαίωμα να αποσπά την προσοχή του λαού από το να πιει στις ταβέρνες, καθότι έτσι αποτρέπεται η αύξηση του βασιλικού εισοδήματος». Ως αποτέλεσμα, η κατανάλωση αλκοόλ, ειδικά στις γιορτές, έγινε μέρος της ρωσικής λαϊκής κουλτούρας.
Αλλά αυτή η τάση διακόπηκε για λίγο κατά τη διάρκεια των αυθόρμητων λαϊκών κινημάτων των Κοινωνιών υπέρ της νηφαλιότητας, που εμφανίστηκαν τον Αύγουστο του 1858 στις επαρχίες Βίλνας και Κόβνο και μέχρι το καλοκαίρι του 1859 εξαπλώθηκαν σε 32 επαρχίες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι κύριοι συμμετέχοντες στο κίνημα ήταν αγρότες και φτωχοί και ο λόγος συμμετοχής τους ήταν η αχαλίνωτη άνοδος της τιμής της βότκας. Ως αποτέλεσμα των δραστηριοτήτων τους, περίπου τρεις χιλιάδες ταβερνιάρηδες καταστράφηκαν, οι "νηφάλιοι" αρνήθηκαν να πιουν ακόμη και δωρεάν βότκα. Απαιτούσαν το κλείσιμο των καμπάκ και μερικές φορές έκαναν πογκρόμ σε καταστήματα ποτών. Ο Υπουργός Οικονομικών, που αισθάνθηκε την απώλεια στο ταμείο, με ειδικό διάταγμα απαγόρευσε τις συναθροίσεις και διέταξε «να καταργηθούν και να αποτραπούν εφεξής οι υφιστάμενες ποινές αποχής από το κρασί».
Ωστόσο, τον Μάιο του 1859, οι ακτιβιστές προχώρησαν στην καταστροφή των εγκαταστάσεων κατανάλωσης ποτών - αυτές οι αναταραχές σάρωσαν 15 επαρχίες της Μέσης και Κάτω Βόλγας, τα Ουράλια και το Κέντρο της Ρωσίας.
Το κράτος πάλεψε με τα πιο αυστηρά μέτρα ενάντια στο κίνημα νηφαλιότητας, που προκάλεσε τεράστιες απώλειες στον προϋπολογισμό της χώρας. Η εξέγερση κατευνάστηκε από στρατεύματα που έλαβαν διαταγές να πυροβολήσουν τους επαναστάτες. 11 χιλιάδες άνθρωποι στάλθηκαν σε φυλακές και καταναγκαστικά έργα.
Το 1914, μετά το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η πώληση αλκοολούχων ποτών απαγορεύτηκε στη Ρωσία. Αρχικά, εισήχθη απαγόρευση ως κοινό μέτρο που συνοδεύει την κινητοποίηση. Στη συνέχεια, στις 22 Αυγούστου 1914, ανακοινώθηκε ότι η απαγόρευση θα συνεχιζόταν καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου. Σταδιακά επεκτάθηκε όχι μόνο στη βότκα, αλλά και στο κρασί και την μπύρα. Στη συνέχεια, στις αρχές Σεπτεμβρίου, δεχόμενος τον Μέγα Δούκα Κωνσταντίνο Κωνσταντίνοβιτς ως πρόεδρο των Κοινωνιών Νηφαλιότητας, ο τσάρος Νικολάι είπε: «Έχω ήδη αποφασίσει να απαγορεύσω για πάντα την επίσημη πώληση βότκας στη Ρωσία». Επιτρεπόταν το ποτό μόνο σε εστιατόρια της 1ης κατηγορίας και σε μπουφέδες σε λέσχες ευγενών και εμπορικές συναντήσεις, όπου δεν επιτρέπονταν τα κατώτερα στρώματα. Οι Μπολσεβίκοι ζήτησαν την κατάργηση της ταξικής διαίρεσης, επιτρέποντας σε όλους να πίνουν «ως ευγενείς». Τα μεθυσμένα πογκρόμ στην Πετρούπολη, όταν στρατιώτες και ναύτες λήστεψαν μαζικά αποθήκες κρασιού και βότκας το 1917-1918 ξεπέρασαν την έφοδο στο Χειμερινό Παλάτι ως προς τον αριθμό των θυμάτων, συνέβησαν επίσης σε άλλες πόλεις, μέχρι το 1917.
ΕΣΣΔ / ΡΣΟΣΔ
δεξιά|μικρογραφία| [[Γραμματόσημο της ΕΣΣΔ το 1985 "Η νηφαλιότητα είναι ο κανόνας της ζωής"]] Η πιο γνωστή εκστρατεία κατά του αλκοόλ είναι αυτή της περιόδου 1985-1987, η οποία έλαβε χώρα στην αρχή της Περεστρόικα, όταν, παρά τις προηγούμενες εκστρατείες, η κατανάλωση αλκοόλ στην ΕΣΣΔ αυξανόταν σταθερά. Ξεκίνησε δύο μήνες μετά την έλευση του Γκορμπατσώφ και ως εκ τούτου έλαβε το όνομα του.
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, η κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών στην ΕΣΣΔ έφτασε σε επίπεδο ρεκόρ στην ιστορία της χώρας. Η κατανάλωση αλκοόλ, η οποία δεν ξεπερνούσε τα 5 λίτρα ανά άτομο ετησίως ούτε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, ούτε κατά την εποχή του Στάλιν, έφτασε το όριο των 10,5 λίτρων καταχωρισμένου αλκοόλ έως το 1984. Υπολογίζεται ότι αυτό το επίπεδο κατανάλωσης ισοδυναμούσε με περίπου 90-110 μπουκάλια βότκας ετησίως για κάθε ενήλικο άνδρα (η ίδια η βότκα ήταν περίπου το ένα τρίτο αυτού του όγκου, το υπόλοιπο καταναλώθηκε με τη μορφή λαθραίων ποτών, κρασιών και μπύρας).
Οι εμπνευστές της εκστρατείας ήταν μέλη του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ Μ. Σ. Σολομέντσεφ και Ε. Κ. Λιγκατσώφ, οι οποίοι, ακολουθώντας τον Γ. Β. Αντρόποφ πίστευαν ότι ένας από τους λόγους της στασιμότητας της σοβιετικής οικονομίας ήταν η γενική πτώση των ηθικών αξιών των «οικοδόμων του κομμουνισμού» και η αμελής στάση απέναντι στην εργασία, για την οποία ο μαζικός αλκοολισμός ήταν ένοχος.
Ρωσική Ομοσπονδία
Σύμφωνα με ορισμένους ειδικούς, η Ρωσία έχει ένα πολύ ισχυρό αλκοολικό λόμπι που εμποδίζει τους νόμους κατά του αλκοόλ. Ως αποτέλεσμα του γεγονότος ότι επιβλήθηκαν ειδικοί φόροι κατανάλωσης στις περιφέρειες, οι τοπικές αρχές έχουν συμφιλιωθεί με τους παραγωγούς βότκας. Σύμφωνα με την οικονομολόγο Τατιάνα Μιχάιλοβα, ένα ευσυνείδητο κράτος δεν πρέπει να θέτει ως καθήκον να γεμίζει τον προϋπολογισμό με τέλη από καπνό και ισχυρό αλκοόλ. Η κατανάλωση επιβλαβών ουσιών πρέπει να είναι χαμηλή, πράγμα που σημαίνει ότι τα τέλη θα πρέπει επίσης να είναι χαμηλά.
Ως αποτέλεσμα, δεν υπάρχει καν διάθεση για καταπολέμηση της μέθης και δεν τίθεται θέμα λήψης σοβαρών μέτρων. Μπλοκάρεται με κάθε δυνατό τρόπο η διεξαγωγή του Κρατικού Συμβουλίου για τα προβλήματα του αλκοολισμού στη Ρωσία, καθώς και ακροάσεις κατά του αλκοόλ στην Κάτω Βουλή. Σύμφωνα με τους ειδικούς, όλες οι ενέργειες που γίνονται επί του παρόντος σε αυτόν τον τομέα «απλώς διαιρούν την αγορά».
Μετά την αρχή της πανδημίας του COVID-19, η κατανάλωση αλκοόλ έχει εκτοξευθεί στα ύψη, σε σημείο που έχουν τεθεί περιορισμοί σε ορισμένες περιοχές. Αυτές οι ενέργειες είναι συνεπείς με τις συστάσεις του ΠΟΥ και τις συμβουλές του εξειδικευμένου ερευνητικού ινστιτούτου του Ροσποτρεμπναντζόρ, αλλά δεν έχουν εφαρμοστεί συνολικά στη Ρωσική Ομοσπονδία.
Σημερινή κατάσταση
μικρογραφία| Κατανάλωση αλκοόλ κατά κεφαλήν, 2009 μικρογραφία| Κατανάλωση αλκοόλ ανά κάτοικο ανά έτος ανά χώρα, 2011 : w > 19 l, h 10 l, d < 0,2 l, gray - χωρίς δεδομένα Σύμφωνα με την «Ανάλυση της αγοράς για βότκα και οινοπνευματώδη ποτά» που εκπονήθηκε από την BusinesStat, οι λιανικές πωλήσεις βότκας και οινοπνευματωδών ποτών στη Ρωσία το 2010 ανήλθαν σε 1,67 δισεκατομμύρια λίτρα. Αυτό δεν έλαβε υπόψη την κατανάλωση υποκατάστατων αλκοολούχων ποτών, από δηλητηρίαση με τα οποία σημειώνονται ετησίως 40-50 χιλιάδες θάνατοι στη Ρωσία.
Σύμφωνα με τον επικεφαλής του τμήματος πληροφορικής και έρευνας συστημάτων του Ερευνητικού Ινστιτούτου Ψυχιατρικής της Μόσχας του Υπουργείου Υγείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, διδάκτορα Ιατρικών Επιστημών Α. Β. Νεμτσόφ, στη Ρωσία έως και το 40% του ανδρικού πληθυσμού σε ηλικία εργασίας κάνει τακτική κατάχρηση αλκοόλ, 2 εκατομμύρια άνθρωποι πάσχουν από αλκοολισμό και περίπου 500 χιλιάδες πεθαίνουν κάθε χρόνο.
Κατά την αξιολόγηση της κατανάλωσης αλκοόλ σε διαφορετικές περιοχές του κόσμου, η περιοχή της Ρωσίας και της Ουκρανίας είχε ένα από τα υψηλότερα ποσοστά του εξαρτημένου από το αλκοόλ πληθυσμού (μεταξύ του πληθυσμού άνω των 15 ετών) - 4,8%, μια από τις υψηλότερες καταγεγραμμένες κατά κεφαλήν κατανάλωση καθαρού αλκοόλ- 9 λίτρα, την υψηλότερη συνολική κατανάλωση αλκοόλ - 15,1 λίτρα, ένα από τα υψηλότερα ποσοστά του ανδρικού πληθυσμού που καταναλώνει αλκοόλ - 87%, και ένα από τα υψηλότερα ποσοστά του γυναικείου πληθυσμού που καταναλώνει αλκοόλ - 73%.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2010, ξεκίνησε ενεργά μια εκστρατεία για τη μείωση της εξάρτησης του πληθυσμού από το αλκοόλ. Εισήχθη απαγόρευση της διαφήμισης αλκοολούχων ποτών στα μέσα ενημέρωσης και στο Διαδίκτυο, η πώληση ποτών τη νύχτα περιορίστηκε , οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης αυξήθηκαν.
Μια έκθεση που δημοσιεύτηκε στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό The Lancet το 2014 αναφέρει ότι ο μέσος Ρώσος πίνει 20 λίτρα βότκα το χρόνο. Οι ερευνητές έκαναν έρευνες από το 1999 έως το 2010 σε 151.000 ενήλικες άνδρες στο Μπαρναούλ, το Μπίισκ και το Τομσκ, παίρνοντας τους τακτικά συνεντεύξεις σχετικά με τον εθισμό στο αλκοόλ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, 8.000 συμμετέχοντες στην έρευνα πέθαναν. Αφού ανακάλυψαν τα αίτια του θανάτου τους, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι ο κίνδυνος θανάτου σε άνδρες που πίνουν τρία ή περισσότερα μπουκάλια μισού λίτρου βότκα την εβδομάδα πριν φτάσουν στην ηλικία των 55 ετών είναι 35%, και το ένα τέταρτο του συνολικού ανδρικού πληθυσμού της Ρωσίας πεθαίνει πριν φτάσει σε αυτήν την ηλικία.
Ο Αλεξέι Νεμεριούκ, επικεφαλής του Τμήματος Εμπορίου και Υπηρεσιών της Μόσχας, δήλωσε τον Δεκέμβριο του 2013 ότι «Η κατανάλωση ισχυρών ποτών, ιδιαίτερα της βότκας, έχει μειωθεί κατά περισσότερο από 20% την τελευταία δεκαετία... Ο μέσος Μοσχοβίτης καταναλώνει περίπου 10 λίτρα κρασιά σταφυλιού και φρούτων το χρόνο, περίπου 16,5 λίτρα βότκα, περίπου 2 λίτρα κονιάκ και 90 λίτρα μπύρα». Με άλλα λόγια, κάθε κάτοικος της πρωτεύουσας, συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων και των μωρών, πίνει ένα μέσο καθημερινό κοκτέιλ που αποτελείται από περίπου 5 ml κονιάκ, 30 ml κρασί, 50 ml βότκα και 300 ml μπύρα.
Το 2013, οι Ρώσοι έπιναν περίπου 13% λιγότερα αλκοολούχα ποτά από πέρυσι, σύμφωνα με τα αποτελέσματα του 2013 (στοιχεία από το Ρωσικό Υπουργείο Υγείας), το μέσο επίπεδο κατανάλωσης ήταν περίπου 13,5 λίτρα. Το μέσο επίπεδο ρωσικών πωλήσεων είναι 9,1 λίτρα, σύμφωνα με τη Ροσστάτ, που δίνεται στην έκθεση του Ροσποτρεμπναντζόρ για το 2013. Ο ηγέτης στη Ρωσία όσον αφορά τις πωλήσεις αλκοόλ (προϊόντα που περιέχουν αλκοόλ - βότκα, αλκοολούχα ποτά και κρασιά φρούτων και μούρων) είναι η Δημοκρατία των Κόμι, όπου ο όγκος των πωλήσεων αλκοολούχων προϊόντων φτάνει τα 14,6 λίτρα κατά κεφαλήν, ενώ στο Όμπλαστ του Λένινγκραντ τα 14,0 λίτρα ετησίως. Στο Κεντρικό Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα, ο όγκος αιχμής των πωλήσεων αλκοόλ καταγράφηκε στο Όμπλαστ της Μόσχας - 13 λίτρα, η μέση κατανάλωση στην Κεντρικό Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα - 10,6 λίτρα, στο Όμπλαστ της Μόσχας - 12,2 λίτρα ανά άτομο. Το λιγότερο αλκοόλ πωλείται στη νότια Ρωσία και στη Σιβηρία - λιγότερο από 8 λίτρα. Η Τσετσενία, η Ινγκουσετία και το Νταγκεστάν καταλαμβάνουν ηγετικές θέσεις στην «Εθνική κατάταξη νηφαλιότητας των διοικητικών υποδιαιρέσεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας», με βάση την έρευνα που διεξήχθη από το ομοσπονδιακό πρόγραμμα «Νηφάλια Ρωσία» και το Κέντρο Εξειδικευμένης Αναλυτικής στο Κοινωνικό Επιμελητήριο της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Σύμφωνα με την έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για το 2019, τα τελευταία 15 χρόνια, η κατανάλωση αλκοόλ στη Ρωσία έχει μειωθεί κατά 43%.
Τον Μάιο του 2020, ο επικεφαλής ψυχίατρος-ναρκολόγος του Τμήματος Υγείας της Μόσχας και του Υπουργείου Υγείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Γιεβγκένι Μπριουν, δήλωσε ότι ο αλκοολισμός έχει σημαντικό αντίκτυπο στην αύξηση της θνησιμότητας σε ηλικία εργασίας στη Ρωσία.
Τον Αύγουστο του 2020, ερευνητές δημοσίευσαν στοιχεία στο International Journal of Drug Policy, σύμφωνα με τα οποία, από το 2005 έως το 2016, ο όγκος κατανάλωσης αλκοόλ από τους Ρώσους μειώθηκε από 18,7 σε 11,7 λίτρα καθαρού αλκοόλ κατά κεφαλήν του ενήλικου πληθυσμού.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινωνία της Ρωσίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος
Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος (πρωτότυπος τίτλος: The Princess and the Frog) είναι Αμερικανική ρομαντική, κωμική ταινία μιούζικαλ κινουμένων σχεδίων που κυκλοφόρησε το 2009 σε παραγωγή των Walt Disney Animation Studios και κυκλοφορία της Walt Disney Pictures. Αποτελεί την 49η ταινία μεγάλου μήκους της σειράς της Disney «Τα Κλασικά της Disney» και είναι ελαφρώς βασισμένη στο μυθιστόρημα του Ε.Ντ. Μπέικερ, Η Πριγκίπισσα Βάτραχος, το οποίο είναι με τη σειρά του βασισμένο στο παραμύθι των Αδελφών Γκριμ, Ο Πρίγκιπας Βάτραχος. Γραμμένη και σκηνοθετημένη από τους Ρον Κλέμεντς και Τζον Μάσκερ, η ταινία εμπεριέχει μια ομάδα ηθοποιών που χάρισαν τη φωνή τους στους χαρακτήρες. Οι ηθοποιοί είναι οι Ανίκα Νόνι Ρόουζ, Μπρούνο Κάμπος, Κιθ Ντέιβιντ, Μάικλ-Λέον Γούλεϊ, Τζένιφερ Κόντι και Τζιμ Κάμινγκς, καθώς επίσης και τους Πίτερ Μπάρτλετ, Τζένιφερ Λιούις, Όπρα Γουίνφρεϊ, Τέρενς Χάουαρν και Τζον Γκούντμαν. Η ταινία διαδραματίζεται τη δεκαετία του '20 στη Νέα Ορλεάνη της Λουιζιάνα και περιγράφει την ιστορία μιας σκληρά εργαζόμενης σερβιτόρας με το όνομα Τιάνα, η οποία ονειρεύεται να ανοίξει το δικό της εστιατόριο. Αφού φιλάει έναν πρίγκιπα ο οποίος έχει μεταμορφωθεί σε βάτραχο από έναν διαβολικό γιατρό μάγο, η Τιάνα μεταμορφώνεται και αυτή σε βάτραχο, και οι δυο μαζί πρέπει να βρουν έναν τρόπο να αποκτήσουν και πάλι την ανθρώπινη μορφή τους πριν να είναι πολύ αργά.
Η παραγωγή της ταινίας Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος ξεκίνησε με τον τίτλο Η Πριγκίπισσα Βάτραχος. Σηματοδότησε την επιστροφή της Disney στην παραδοσιακή εικονογράφηση, καθώς ήταν η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων από την ταινία Μια Τρελή, Τρελή Φάρμα (2004) που έγινε με τον παραδοσιακό τρόπο. Οι σκηνοθέτες Ρον Κλέμεντς και Τζον Μάσκερ, σκηνοθέτες των επιτυχημένων ταινιών της Disney Η Μικρή Γοργόνα (1989) και Αλαντίν (1992), επέστρεψαν στη Disney για να σκηνοθετήσουν την Πριγκίπισσα και τον Βάτραχο. Τα στούντιο επέστρεψαν στη μορφή του Μπρόντγουεϊ μιούζικαλ, το οποίο χρησιμοποιήθηκε συχνά κατά την περίοδο της Αναγέννησης της Disney, με μουσική από τον συνθέτη Ράντι Νιούμαν, γνωστός από τη συμμετοχή του στις ταινίες της Pixar όπως τα Ζουζούνια (1998), Μπαμπούλας Α.Ε. (2001), Αυτοκίνητα  (2006) και την τριλογία του Toy Story (1995, 1999 και 2010). Η ταινία σηματοδοτεί επίσης την επιστροφή της Disney στα μιούζικαλ κινουμένων σχεδίων που βασίζονται σε γνωστές ιστορίες.
Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος άνοιξε στις αίθουσες με περιορισμένη κυκλοφορία στη Νέα Υόρκη και στο Λος Άντζελες στις 25 Νοεμβρίου 2009 και σε ευρεία κυκλοφορία στις 11 Δεκεμβρίου 2009. Η ταινία σημείωσε επιτυχία στο box-office, φτάνοντας στην πρώτη θέση κατά το πρώτο Σαββατοκυρίακο κυκλοφορίας στη Βόρεια Αμερική με έσοδα $267 εκατομμύρια παγκοσμίως. Η ταινία είχε τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ (2009) στις κατηγορίες Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων και Καλύτερο Τραγούδι (2 υποψηφιότητες). Έχασε από την ταινία Ψηλά στον Ουρανό και το τραγούδι The Weary Kind (ταινία Crazy Heart) αντίστοιχα.
Μερικοί κριτικοί και ειδήμονες θεώρησαν την Πριγκίπισσα και τον Βάτραχο ως το σημείο καμπής για τα Walt Disney Animation Studios και ότι έχει αναφλέξει την «Αναβίωση της Disney»,    παίζοντας σημαντικό ρόλο στις μεταγενέστερες επιτυχημένες ταινίες κινουμένων σχεδίων των στούντιο.
Πλοκή
Ο Πρίγκιπας Ναβίν της Μαλντονίας φτάνει στη Νέα Ορλεάνη για να καλυτερεύσει την οικονομική του κατάσταση. Έπειτα την οικονομική αποκοπή του από τους γονείς του, ο Ναβίν είναι αναγκασμένος να παντρευτεί μια πλούσια, όμορφη κοπέλα από τον Νότο και η Σαρλότ είναι η τέλεια υποψήφια. Ο Έλι «Μπιγκ Ντάντι» ΛαΜπουφ, ένας πλούσιος βαρώνος της ζάχαρης και πατέρας της Σαρλότ, διοργανώνει ένα χορό/πάρτυ μασκέ προς τιμήν του Ναβίν. Η Σαρλότ προσλαμβάνει την Τιάνα για να φτιάξει λουκουμάδες για τον χορό, δίνοντάς της αρκετά χρήματα. Τα χρήματα αυτά της δίνουν τη δυνατότητα να αγοράσει ένα παλιό εργοστάσιο ζάχαρης το οποίο σκοπεύει να μετατρέψει σε εστιατόριο.
Ο Ναβίν και ο υπηρέτης τους, ο Λόρενς, συναντιούνται με τον Δρ. Φασιλιέ, ένα μάγο γιατρό που χρησιμοποιεί βουντού. Τους προσκαλεί στο εμπορικό του κέντρο, όπου ο Φασιλιέ του πείθει ότι μπορεί να κάνει τα όνειρά τους πραγματικότητα, αλλά κανείς από τους δύο άντρες δε λαμβάνει αυτό που περίμενε. Ο Ναβίν μεταμορφώνεται σε βάτραχο, ενώ ο Λόρενς αποκτά ένα φυλακτό-βουντού το οποίο τον κάνει να μοιάζει στον Ναβίν. Ο Φασιλιέ σκοπεύει να παντρέψει τον Λόρενς με τη Σαρλότ και στη συνέχεια να σκοτώσει τον πατέρα της έτσι ώστε να διεκδικήσει την περιουσία του.
Στον χορό, η Τιάνα ανακαλύπτει ότι μπορεί να χάσει το εργοστάσιο από κάποιον που προσφέρει περισσότερα χρήματα. Αργότερα, συναντά τον Ναβίν ο οποίος, πιστεύοντας ότι είναι πριγκίπισσα εξαιτίας του τρόπου που είναι ντυμένη, της ζητάει να τον φιλήσει για να σπάσει την κατάρα του Φασιλιέ. Η Τιάνα συμφωνεί με αντάλλαγμα να της δώσει τα χρήματα που χρειάζεται για το εργοστάσιο. Όταν τον φιλάει, αντί ο Ναβίν να επιστρέψει στην ανθρώπινη μορφή του, μετατρέπεται η Τιάνα σε βάτραχο. Ένας σκύλος που τους βλέπει αρχίζει να τους κυνηγάει και έπειτα από την καταδίωξη και το χάος που δημιουργείται στον χορό, ο Ναβίν και η Τιάνα καταφέρνουν να ξεφύγουν φτάνοντας σε έναν βάλτο.
Στον βάλτο, η Τιάνα και ο Ναβίν συναντούν τον Λούις, ένα αλιγάτορα που παίζει τρομπέτα και θέλει εδώ και καιρό να γίνει άνθρωπος, αλλά και τον Ρέι, μια πυγολαμπίδα, ο οποίος είναι ερωτευμένος με ένα Αστέρι, νομίζοντας ότι είναι μια άλλη πυγολαμπίδα την οποία ονομάζει Εβαντζελίν. Ο Λούις και ο Ρέι προσφέρονται να οδηγήσουν την Τιάνα και τον Ναβίν στην Μαμά Όντι, μια ιέρεια βουντού, η οποία πιστεύουν ότι μπορεί να αντιστρέψει την κατάρα. Κατά τη διαδρομή, η Τιάνα και ο Ναβίν αναπτύσσουν συναισθήματα ο ένας για τον άλλο. Εν τω μεταξύ, ο Φασιλιέ κάνει μια συμφωνία με τα βουντού πνεύματα, προσφέροντάς τους τις ψυχές των ανθρώπων της Νέας Ορλεάνης ως αντάλλαγμα να του βρουν τον Ναβίν.
Όταν οι τέσσερίς τους βρίσκουν τη Μαμά Όντι, τους λέει ότι ο Ναβίν πρέπει να φιλήσει μιαν αληθινή πριγκίπισσα ώστε να λυθούν τα μάγια. Επιστρέφουν στη Νέα Ορλεάνη για να βρουν τη Σαρλότ, η οποία είναι η πριγκίπισσα του καρναβαλιού, αλλά το φιλί πρέπει να συμβεί πριν από τα μεσάνυχτα. Ο Ναβίν λέει στον Ρέι ότι αγαπάει την Τιάνα και είναι πρόθυμος να παρατήσει τα όνειρά του για χάρη της, αλλά πριν προλάβει να της πει πώς νιώθει, τα πνεύματα τον παγιδεύουν και τον πηγαίνουν στον Φασιλιέ.
Όταν ο Ρέι λέει στην Τιάνα ότι ο Ναβίν την αγαπάει, εκείνη πάει στην παρέλαση του καρναβαλιού για να τον βρει, αλλά βλέπει τον άνθρωπο «Ναβίν» να παντρεύεται τη Σαρλότ. Ο Ρέι σώζει τον Ναβίν και κλέβει το φυλακτό το οποίο μεταμορφώνει τον Λώρενς. Βρίσκει την Τιάνα, της δίνει το φυλακτό και επιχειρεί να κρατήσει μακριά τα πνεύματα ώστε εκείνη να ξεφύγει, αλλά ο Φασιλιέ τον τραυματίζει θανάσιμα όταν τον πατάει. Ο Φασιλιέ βρίσκει την Τιάνα και της λέει ότι θα πραγματοποιήσει το όνειρό της για το εστιατόριο αν του δώσει το φυλακτό. Συνειδητοποιώντας ότι προτιμά να είναι με τον Ναβίν και ότι η προσφορά είναι ένα κόλπο απλά για να πάρει ο Φασιλιέ αυτό που θέλει και να εκπληρώσει το σχέδιό του, η Τιάνα καταστρέφει το φυλακτό. Τα θυμωμένα πνεύματα διεκδικούν και παίρνουν τον Φασιλιέ ως ανταμοιβή για τα χρέη του, σέρνοντάς τον στον δικό τους κόσμο.
Η Τιάνα και ο Ναβίν αποκαλύπτουν τα αισθήματά τους ο ένας προς τον άλλο και εξηγούν την κατάσταση στη Σαρλότ, η οποία συμφωνεί να φιλήσει τον Ναβίν. Όμως, το ρολόι κτυπάει μεσάνυχτα πριν προλάβει να τον φιλήσει, και έτσι οι δυο τους αποφασίζουν ότι είναι αρκετό για αυτούς να ζήσουν μαζί ως βάτραχοι. Ο Ρέι πεθαίνει από τις πληγές του, αλλά κατά τη διάρκεια της κηδείας του ένα δεύτερο αστέρι εμφανίζεται στον ουρανό δίπλα από την Εβαντζελίν. Η Μαμά Όντι παντρεύει την Τιάνα και τον Ναβίν. Εξαιτίας του γάμου, η Τιάνα είναι επισήμως πριγκίπισσα, και έτσι όταν οι δυο τους φιλιούνται σπάει η κατάρα και επανέρχονται στην ανθρώπινη μορφή τους. Το ζευγάρι επιστρέφει στη Νέα Ορλεάνη για να γιορτάσει και η Τιάνα ανοίγει μαζί με τον Ναβίν το εστιατόριό της.
Ανάπτυξη
Η Disney ανακοίνωσε αρχικά ότι η ταινία Μια τρελή, τρελή φάρμα που κυκλοφόρησε το 2004, θα ήταν η τελευταία παραδοσιακή ταινία κινουμένων σχεδίων. Μετά την εξαγορά της Pixar στις αρχές του 2006, ο Έντγουιν Κάτμουλ και ο Τζον Λάσιτερ, ο νέος πρόεδρος και ο επικεφαλής της δημιουργικής ομάδας των Disney Animation Studios, ακύρωσαν αυτή την απόφαση και επανέφεραν τον σχεδιασμό κινουμένων σχεδίων με το χέρι. Αρκετοί εικονογραφιστές οι οποίοι είχαν απολυθεί ή είχαν φύγει όταν το τμήμα του παραδοσιακού σχεδιασμού είχε διαλυθεί το 2003, επανήλθαν και επαναπροσλήφθηκαν. Ο Λάσιτερ έφερε επίσης πίσω τους σκηνοθέτες Ρον Κλέμεντς και Τζον Μάσκερ, των οποίων η δουλειά συμπεριλαμβάνει τις ταινίες Ο μεγάλος Ποντικο-ντετέκτιβ (1986), Η Μικρή Γοργόνα (1989), Αλαντίν (1992), Ηρακλής (1997) και Ο Πλανήτης των Θησαυρών (2002). Οι δυο τους έφυγαν από την εταιρία το 2005 αλλά ο Λάσιτερ παρακάλεσε για την επιστροφή τους για να σκηνοθετήσουν και να γράψουν την ταινία, αφήνοντάς τους να διαλέξουν εκείνοι τον τρόπο που ήθελαν να δουλέψουν γι'αυτήν (παραδοσιακό ή CGI).
Οι Μάσκερ και Κλέμεντς σκέφτηκαν ότι αφού όλα τα παραμύθια διαδραματίζονταν στην Ευρώπη, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα που να διαδραματίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δήλωσαν ότι επέλεξαν τη Νέα Ορλεάνη ως φόρο τιμής στην ιστορία της πόλης, για τις «μαγικές» της ιδιότητες, κι επειδή ήταν η αγαπημένη πόλη του Λάσιτερ. Οι σκηνοθέτες πέρασαν δέκα μέρες στη Λουιζιάνα πριν ξεκινήσουν τη συγγραφή της ταινίας.
Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος ανακοινώθηκε αρχικά με τον τίτλο Η Πριγκίπισσα Βάτραχος τον Ιούλιο του 2006, και οι αρχικές ιδέες και τραγούδια παρουσιάστηκαν στο κοινό τον Μάρτιο του 2007 κατά τη διάρκεια της ετήσιας συνάντησης των μετόχων της Walt Disney Company. Αυτές οι ανακοινώσεις προσέλκυσαν κριτική από τα Αφρο-Αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, εξαιτίας των στοιχείων της ιστορίας της ταινίας, των χαρακτήρων και των σκηνικών, τα οποία θεωρήθηκαν ότι ήταν ασεβή. Οι Αφρο-Αμερικανοί κριτικοί δεν ενέκριναν το αρχικό όνομα της ηρωίδας, «Μάντι», εξαιτίας της ομοιότητάς του με τον υποτιμητικό όρο «Μάμι». Επίσης διαμαρτυρήθηκαν για την αρχική καριέρα της Μάντι ως καμαριέρα, την επιλογή του ερωτικού ενδιαφέροντος μιας έγχρωμης ηρωίδας να είναι ένας μη έγχρωμος πρίγκιπας, κάτι το οποίο αναστάτωσε τους αντιπάλους του διαφυλετικού ρομαντισμού στην οθόνη, και την επιλογή ενός έγχρωμου μάγου γιατρού που χρησιμοποιεί βουντού ως τον κακό της ταινίας. Ο τίτλος Η Πριγκίπισσα Βάτραχος επίσης θεωρήθηκε από τους κριτικούς ότι είναι μια μομφή προς τους Γάλλους. Επίσης υπό αμφισβήτηση τέθηκε και το σκηνικό της ταινίας στη Νέα Ορλεάνη, η οποία είχε υποστεί σοβαρές ζημιές από τον τυφώνα Κατρίνα το 2005, έχοντας ως αποτέλεσμα την απέλαση ενός μεγάλου αριθμού κατοίκων, κυρίως έγχρωμων. Οι κριτικοί ισχυρίστηκαν ότι η επιλογή της Νέας Ορλεάνης ως σκηνικό για μια ταινία της Disney με έγχρωμη ηρωίδα ήταν μια προσβολή προς την κατάσταση των θυμάτων του τυφώνα.
Ως απάντηση σε αυτές τις πρώτες κριτικές, ο τίτλος της ταινίας άλλαξε τον Μάιο του 2007 από Πριγκίπισσα Βάτραχος σε Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος. Το όνομα «Μάντι» άλλαξε σε «Τιάνα», και η δουλειά της ηρωίδας εναλλάχτηκε από καμαριέρα σε σερβιτόρα. Η παρουσιάστρια του τοκ σόου Όπρα Γουίνφρεϊ προσλήφθηκε ως τεχνικός σύμβουλος για την ταινία, κάτι που οδήγησε και στο να χαρίσει τη φωνή της στη μητέρα της Τιάνα, Ευδώρα.
Σενάριο και θέματα
Ο επικεφαλής της ιστορίας, Ντον Χολ, περιέγραψε την πλοκή ως ένα παραμύθι «αρκετά στρεβλωμένο που μοιάζει ολοκαίνουριο», με ένα βασίλειο σε μια μοντέρνα πόλη, έναν όμορφο πρίγκιπα ο οποίος είναι «καζανόβας» και μια εναλλαγή της νεραϊδονονάς με τη Μαμά Όντι. Ο συν-σεναριογράφος Ρομπ Έντουαρτς είπε επίσης ότι Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος ήταν «μια ταινία για πριγκίπισσες για τον κόσμο που δεν του αρέσουν οι ταινίες με πριγκίπισσες». Καθώς οι σεναριογράφοι σκέφτηκαν ότι το κίνητρο της Τιάνα απλά να ονειρεύεται να αποκτήσει το δικό της εστιατόριο ήταν αρκετά ελκυστικό, το διεύρυναν έτσι ώστε να είναι και του πατέρα της, με την έξτρα φιλοσοφία «το φαγητό φέρνει τους ανθρώπους κοντά σε όλα τα μονοπάτια της ζωής». Ο Μάσκερ και ο Κλέμεντς δήλωσαν ότι ενώ η Τιάνα ξεκινά ως συμπαθητικός χαρακτήρας, τα γεγονότα της πλοκής την κάνουν «να καταλάβει κάποια πράγματα σε βαθύτερο επίπεδο» και να αλλάξει τους ανθρώπους γύρω της. Και οι δύο πρωταγωνιστές μαθαίνουν ο ένας από τον άλλο — ο Ναβίν να αποκτήσει υπευθυνότητα και η Τιάνα να απολαμβάνει τη ζωή — καθώς και από το πάθος του Ρέι για την Εβαντζελίν ότι η τέλεια ισορροπία έρχεται από το να έχεις κάποιον να μοιράζεσαι την εμπειρία της αγάπης. Η Τιάνα έγινε η πρώτη Αφρο-Αμερικανή Πριγκίπισσα της Disney.
Ηθοποιοί φωνής
Την 1η Δεκεμβρίου 2006, δημοσιεύτηκε ένα λεπτομερές κάλεσμα για κάστινγκ για την ταινία στο φόρουμ Manhattan Theatre Source. Η δημοσίευση παρουσίασε την ταινία ως ένα Αμερικανικό μιούζικαλ παραμύθι το οποίο διαδραματίζεται στη Νέα Ορλεάνη κατά την περίοδο της Τζαζ (1920s) και παρείχε μια λεπτομερή λίστα με όλους τους βασικούς χαρακτήρες της ταινίας.
Τον Φεβρουάριο του 2007 γράφτηκε ότι οι ηθοποιοί από την ταινία Dreamgirls, Τζένιφερ Χάντσον και Ανίκα Νόνι Ρόουζ, ήταν οι κύριες υποψήφιες για τη φωνή της Τιάνα και ότι η Αλίσια Κιζ επικοινώνησε απευθείας με τον πρόεδρο των Walt Disney Studios, Ντικ Κουκ, για να πάρει τον ρόλο. Αργότερα γράφτηκε ότι και η Τάιρα Μπανκς υπήρχε στη σκέψη για τον ρόλο. Μέχρι τον Απρίλιο του 2007, επιβεβαιώθηκε ότι η Ρόουζ θα χάριζε τη φωνή της στην Τιάνα. Τρεις μήνες αργότερα, γράφτηκε ότι ο Κιθ Ντέιβιντ θα χάριζε τη φωνή του στον Δρ. Φασιλιέ, τον κακό της ταινίας.
Animation και σχεδιασμός
Η προηγούμενη τάση που επικρατούσε στις ταινίες της Disney όπου οι χαρακτήρες και η κινηματογραφία επηρεάζονταν από την CGI-εμφάνιση εγκαταλείφθηκε. Ο Αντρέας Ντέτζα, ένας βετεράνος εικονογραφιστής της Disney ο οποίος επιτηρούσε τον χαρακτήρα της Μαμά Όντι, λέει «Πάντα πίστευα ότι ίσως θα έπρεπε να διακρίνουμε τους εαυτούς μας να πάνε πίσω στο τι είναι καλό το 2D, δηλαδή στο να επικεντρώνεται στο τι μια γραμμή μπορεί να κάνει παρά ο όγκος, το οποίο είναι χαρακτηριστικό του CG. Έτσι κάνουμε λιγότερο υπερβολικές τύπου θεραπείες όπως στον Πλανήτη των Θησαυρών. Πρέπει να δημιουργήσεις έναν κόσμο αλλά [το κάνουμε πιο απλοϊκά]. Τι προσπαθούμε να κάνουμε με την Πριγκίπισσα και τον Βάτραχο είναι να η σύνδεση με πράγματα που οι μεγαλύτεροι έκαναν νωρίτερα. Δεν πρόκειται να είναι γραφική...». Ο Ντέτζα επίσης αναφέρει ότι ο Λάσιτερ στόχευε για τη γλυπτική και διαστατική εμφάνιση της Disney του 1950: «Όλα εκείνα τα πράγματα που δεν ήταν γραφικά, που σημαίνει να χρησιμοποιηθούν ευθείες γραμμές και ο όγκος ροής της μίας πάνω στην άλλη να είναι ένας – μια οργανική αίσθηση στο σχέδιο». Ο Λάσιτερ επίσης ένιωσε ότι η παραδοσιακή εικονογράφηση μπορούσε να δημιουργήσει πιο πιστευτούς χαρακτήρες. Για παράδειγμα, για τον Λουίς τον αλιγάτορα ο οποίος δημιουργήθηκε από τον Έρικ Γκόλντμπεργκ, ο Λάσιτερ είπε: «Είναι η πειστικότητα αυτού του μεγάλου χαρακτήρα να μπορεί να κινείται τριγύρω με αυτόν τον τρόπο». Η χορογράφος Μπέτσι Μπάιτος καλέστηκε από τους σκηνοθέτες να οδηγήσει μια ομάδα από εκκεντρικούς χορευτές οι οποίοι έδωσαν στον κάθε χαρακτήρα ένα διαφορετικό στυλ κίνησης. Οι σχεδιαστές των χαρακτήρων προσπάθησαν να δημιουργήσουν όμορφα σχέδια μέσω λεπτών σχημάτων, ειδικά αφού οι περισσότεροι χαρακτήρες ήταν άνθρωποι. Για τους βατράχους, ενώ οι εικονογραφιστές ξεκίνησαν με πιο ρεαλιστικά σχέδια, τελικά προχώρησαν σε πιο χαριτωμένα «αφαιρώντας όλα τα στοιχεία που κάνουν έναν βάτραχο μη ελκυστικό», όπως είχε γίνει και με τον Τζίμινι Κρίκετ στην ταινία Πινόκιο.
Το λογισμικό της εταιρίας Toon Boom Animation, Toon Boom Harmony, χρησιμοποιήθηκε ως το βασικό λογισμικό πακέτο για την παραγωγή της ταινίας, καθώς το σύστημα CAPS, το οποίο ανέπτυξε η Disney με την Pixar τη δεκαετία του '80 και το χρησιμοποιούσαν στις προηγούμενες ταινίες που γίνονταν με τον παραδοσιακό τρόπο εικονογράφησης, είχε ξεπεραστεί. Το λογισμικό Harmony ενισχύθηκε με έναν αριθμό plug-ins για να προσδώσει στο αποτέλεσμα διάφορα εφέ που να θυμίζουν το σύστημα CAPS, όπως η σκίαση στα μάγουλα και εφέ καπνού. Η πρώτη παραγωγή με την επαναφορά της παραδοσιακής μεθόδου, ένα καρτούν μικρού μήκους με ήρωα τον Γκούφυ που κυκλοφόρησε το 2007 με τον τίτλο How to Hook Up Your Home Theater, εικονογραφήθηκε εν μέρη χωρίς χαρτί χρησιμοποιώντας το Harmony και ευσαίσθητα τάμπλετ αφής της εταιρείας Wacom. Οι εικονογραφιστές συνάντησαν κάποιες δυσκολίες με αυτή την προσέγγιση και αποφάσισαν για την Πριγκίπισσα και τον Βάτραχο να ακολουθήσουν τον τελείως παραδοσιακό τρόπο των σχεδίων με μολύβι σε χαρτί, τα οποία στη συνέχεια σαρώνονται σε συστήματα μέσα σε υπολογιστή.
Η μόνη εξαίρεση, που έγινε τελικά με το νέο λογισμικό Toon Boom Harmony ήταν η σκηνή του ονείρου «Almost There», για την οποία χρησιμοποιήθηκε ένα γραφικό Αρ Ντεκό στυλ βασισμένο στην τέχνη του ζωγράφου Άρον Ντάγκλας της Αναγέννησης του Χάρλεμ. Με την επίβλεψη του Έρικ Γκόλντμπεργκ και σχεδιασμό της Σου Νίκολς, η εικονογράφηση των χαρακτήρων της σκηνής «Almost There» έγινε σε χαρτί χωρίς να περάσουν από το τμήμα καθαρισμού, και σαρώθηκαν απευθείας στη σκηνή με photoshop. Χρησιμοποιώντας το Adobe After Effects, όλη η σκηνή στη συνέχεια ενισχύθηκε για να τονιστεί η εμφάνιση των γραμμών από μολύβι και να γίνει η σύνδεση με το φόντο.
Τα οπτικά εφέ και τα φόντα της ταινίας δημιουργήθηκαν ψηφιακά χρησιμοποιώντας το τάμπλετ Cintiq. Ο Μάρλον Γουέστ, ένας από τους βετεράνους επιτηρητές εικονογράφισης οπτικών εφέ, λέει για την παραγωγή: «Αυτοί οι τύποι είχαν την λαμπρή ιδέα να επαναφέρουν τον παραδοσιακό τρόπο εικονογράφισης, αλλά όλα έπρεπε να ξεκινήσουν από την αρχή. Ένα από τα πρώτα πράγματα που κάναμε ήταν να επικεντρωθούμε στην παραγωγή μικρού μήκους ταινιών, έτσι ώστε να βοηθηθούμε στην επανασύστασή μας με το 2D. Δούλεψα ως επιτηρητής των οπτικών εφέ στη μικρού μήκους με τον Γκούφυ, How to Hook Up Your Home Theater. Ήταν ένα πραγματικό συν για την ομάδα των εφέ, κι έτσι προχωρήσαμε χωρίς χαρτί για την Πριγκίπισσα και τον Βάτραχο». Τα φόντα σχεδιάστηκαν ψηφιακά χρησιμοποιώντας το Adobe Photoshop, και αρκετά από τα αρχιτεκτονικά στοιχεία ήταν βασισμένα σε 3D μοντέλα που δημιουργήθηκαν με το λογισμικό Autodesk Maya. Ένα μεγάλο μέρος του καθαρισμού του εικονογραφημένου και ψηφιακού υλικού και της ένωσής τους δόθηκε σε τρίτες εξωτερικές εταιρείες στο Ορλάντο της Φλόριντα (Premise Entertainment), στο Τορόντο του Καναδά (Yowza Digital Animation) και στο Μπρούκλιν της Βραζιλίας (HGN Produções).