cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μικρό θεώρημα του Φερμά
Ιστορία
Το μικρό θεώρημα του Φερμά είναι η βάση για τη "δοκιμή του Φερμά για το αν ένας αριθμός είναι πρώτος" και ένα από τα θεμελιώδη αποτελέσματα της στοιχειώδους Θεωρίας Αριθμών. Το θεώρημα ονομάστηκε από τον Πιέρ ντε Φερμά, που το διατύπωσε το 1640 και έλαβε το όνομα "μικρό θεώρημα" για να το ξεχωρίσουμε από το "τελευταίο θεώρημα" του Φερμά. Το απέδειξε ο Λέοναρντ Όιλερ το 1736, ο οποίος και το γενίκευσε με το Θεώρημα του Όιλερ. Το όνομα "μικρό θεώρημα του Φερμά" το έδωσε το 1913 ο Κουρτ Χένσελ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικά θεωρήματα Κατηγορία:Θεωρία αριθμών
Ρωμαϊκός ναός
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/de/France-002364_-_Square_House_%2815867600545%29.jpg/220px-France-002364_-_Square_House_%2815867600545%29.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Το [[Μαιζόν καρέ στη Νιμ, ένας από τους καλύτερα διατηρημένους ρωμαϊκούς ναούς. Είναι ένας μεσαίου μεγέθους αυγουστιανός επαρχιακός ναός της Αυτοκρατορικής λατρείας .]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5f/Temple_of_Hercules_Victor_Rome_April_2019.jpg/220px-Temple_of_Hercules_Victor_Rome_April_2019.jpg|μικρογραφία| Ο [[Ναός του Νικητήριου Ηρακλή (Ρώμη)|ναός του Ηρακλή Βίκτωρα, στο Φόρουμ Μποάριουμ στη Ρώμη, 2ος αιώνας π.Χ. χάνεται το επιστύλιο και η στέγη αργότερα.]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9e/Templo_Romano_dedicado_a_Trajano_%28Alc%C3%A1ntara%2C_C%C3%A1ceres%2C_Espa%C3%B1a%29_%2C_vista_frontal..JPG/220px-Templo_Romano_dedicado_a_Trajano_%28Alc%C3%A1ntara%2C_C%C3%A1ceres%2C_Espa%C3%B1a%29_%2C_vista_frontal..JPG|μικρογραφία| Ρωμαϊκός ναός Αλκάντρα, στην Ισπανία, ένας μικροσκοπικός αναθηματικός ναός που χτίστηκε με μια [[Γέφυρα της Αλκάνταρα|σημαντική γέφυρα κάτω από τον Τραϊανό]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/61/Croatia_Pula_Temple_of_Roma_and_Augustus_2014-10-11_11-30-05.jpg/220px-Croatia_Pula_Temple_of_Roma_and_Augustus_2014-10-11_11-30-05.jpg|μικρογραφία| Ναός του Αυγούστου στην [[Πούλα (Κροατία)|Πούλα, Κροατία, ένας πρώιμος ναός της Αυτοκρατορικής λατρείας]] Οι αρχαίοι ρωμαϊκοί ναοί ήταν από τα πιο σημαντικά κτίρια του ρωμαϊκού πολιτισμού και μερικά από τα πλουσιότερα κτίρια στη ρωμαϊκή αρχιτεκτονική, αν και μόνο λίγοι σώζονται σε οποιαδήποτε πλήρη κατάσταση. Σήμερα παραμένουν «το πιο εμφανές σύμβολο της ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής». Η κατασκευή και η συντήρησή τους ήταν ένα σημαντικό μέρος της αρχαίας ρωμαϊκής θρησκείας, και όλες οι πόλεις οποιασδήποτε σημασίας είχαν τουλάχιστον έναν κύριο ναό, καθώς και μικρότερα ιερά. Στο κυρίως δωμάτιο ( σηκός ) στεγαζόταν η λατρευτική εικόνα της θεότητας στην οποία ήταν αφιερωμένος ο ναός, και συχνά ένα τραπέζι για συμπληρωματικές προσφορές ή σπονδές και ένα μικρό βωμό για θυμίαμα. Πίσω από το σηκό υπήρχε ένα δωμάτιο ή δωμάτια που χρησιμοποιούσαν οι υπάλληλοι του ναού για την αποθήκευση εξοπλισμού και προσφορών. Ο απλός πιστός σπάνια έμπαινε στο σηκό και οι περισσότερες δημόσιες τελετές γίνονταν έξω από το σημείο όπου βρισκόταν το θυσιαστήριο, στη στοά, με πλήθος συγκεντρωμένο στον περίβολο του ναού.
Το πιο συνηθισμένο αρχιτεκτονικό σχέδιο είχε έναν ορθογώνιο ναό υπερυψωμένο σε ψηλό βάθρο, με σαφή πρόσοψη με στοά στην κορυφή των σκαλοπατιών και τριγωνικό αέτωμα πάνω από κίονες. Οι πλευρές και το πίσω μέρος του κτιρίου είχαν πολύ λιγότερη αρχιτεκτονική έμφαση και συνήθως δεν είχαν εισόδους. Υπήρχαν επίσης κυκλικά σχέδια, γενικά με κίονες γύρω-γύρω, και εκτός Ιταλίας υπήρξαν πολλοί συμβιβασμοί με παραδοσιακά τοπικά στυλ. Η ρωμαϊκή μορφή ναού αναπτύχθηκε αρχικά από τους ναούς των Ετρούσκων, οι οποίοι επηρεάστηκαν από τους Έλληνες, με επακόλουθη έντονη άμεση επιρροή από την Ελλάδα.
Οι δημόσιες θρησκευτικές τελετές της επίσημης ρωμαϊκής θρησκείας γίνονταν σε εξωτερικούς χώρους και όχι μέσα στο κτίριο του ναού. Ορισμένες τελετές ήταν πομπές που ξεκινούσαν, επισκέπτονταν ή κατέληγαν σε ναό ή ιερό, όπου μπορεί να αποθηκευόταν και να έβγαινε προς χρήση ένα τελετουργικό αντικείμενο, ή όπου κατατίθετο μια προσφορά. Οι θυσίες, κυρίως ζώων, γίνονταν σε υπαίθριο βωμό εντός του ναού- συχνά σε μια από τις στενές προεκτάσεις του βάθρου στο πλάι των σκαλοπατιών. Ιδιαίτερα υπό την αυτοκρατορία, εξωτικές ξένες λατρείες απέκτησαν οπαδούς στη Ρώμη και αποτέλεσαν τις τοπικές θρησκείες σε μεγάλα τμήματα της διευρυμένης αυτοκρατορίας. Αυτοί συχνά είχαν πολύ διαφορετικές πρακτικές, κάποιοι προτιμούσαν υπόγειους χώρους λατρείας, ενώ άλλοι, όπως οι πρώτοι χριστιανοί, λάτρευαν σε σπίτια.
Μερικά λείψανα πολλών ρωμαϊκών ναών σώζονται ακόμη, κυρίως στην ίδια τη Ρώμη, αλλά τα σχετικά λίγα σχεδόν ολοκληρωμένα παραδείγματα μετατράπηκαν σχεδόν όλα σε χριστιανικές εκκλησίες (και μερικές φορές στη συνέχεια σε τζαμιά), συνήθως αρκετό καιρό μετά τον αρχικό θρίαμβο του χριστιανισμού υπό τον Κωνσταντίνο. Η παρακμή της ρωμαϊκής θρησκείας ήταν σχετικά αργή και οι ίδιοι οι ναοί δεν ιδιοποιήθηκαν από την κυβέρνηση μέχρι το 415, με διάταγμα του αυτοκράτορα Ονώριου. Η εκκλησία Κοσμάς και Δαμιανός, στη Ρωμαϊκή Αγορά, που αρχικά ήταν ο ναός του Ρωμύλου, αφιερώθηκε ως εκκλησία μόλις το 527. Το πιο γνωστό είναι το Πάνθεον της Ρώμης, το οποίο, ωστόσο, είναι εξαιρετικά άτυπο, καθώς πρόκειται για έναν πολύ μεγάλο κυκλικό ναό με υπέροχη τσιμεντένια στέγη, πίσω από μια συμβατική πρόσοψη με στοά.
Αρχιτεκτονική
Μετά την έκλειψη των ετρουσκικών προτύπων, οι ελληνικές κλασικές παραγγελίες σε όλες τις λεπτομέρειές τους ακολουθήθηκαν στενά στις προσόψεις των ρωμαϊκών ναών, όπως και σε άλλα κτίρια κύρους, με την άμεση υιοθέτηση των ελληνικών προτύπων να αρχίζει προφανώς γύρω στο 200 π. Χ., επί της ύστερης Δημοκρατίας. Διατηρήθηκαν όμως οι χαρακτηριστικές διαφορές στη γενική διάταξη των ναών μεταξύ του ετρουσκικού-ρωμαϊκού και του ελληνικού ρυθμού, όπως περιγράφηκε παραπάνω. Ωστόσο, οι εξιδανικευμένες αναλογίες μεταξύ των διαφόρων στοιχείων στις τάξεις που καθορίστηκαν από τον μοναδικό σημαντικό Ρωμαίο συγγραφέα αρχιτεκτονικής που έχει διασωθεί, τον Βιτρούβιο, και τους μεταγενέστερους Ιταλούς συγγραφείς της Αναγέννησης, δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματική ρωμαϊκή πρακτική, η οποία μπορούσε να είναι πολύ διαφορετική, αν και πάντα στόχευε στην ισορροπία και την αρμονία. Ακολουθώντας μια ελληνιστική τάση, η κορινθιακή τάξη και η παραλλαγή της, η σύνθετη τάξη, ήταν οι πιο συνηθισμένες στους σωζόμενους ρωμαϊκούς ναούς, αλλά για μικρούς ναούς όπως αυτός της Alcántara, μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μια απλή τοσκάνικη τάξη. Ο Βιτρούβιος δεν αναγνωρίζει τη σύνθετη σειρά στα γραπτά του και καλύπτει την τοσκανική σειρά μόνο ως ετρουσκική- οι συγγραφείς της Αναγέννησης τις τυποποίησαν παρατηρώντας τα σωζόμενα κτίρια. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/96/Flickr_-_Gaspa_-_Dendara%2C_mammisi_romano_%287%29.jpg/220px-Flickr_-_Gaspa_-_Dendara%2C_mammisi_romano_%287%29.jpg|εναλλ.=Small stone building surrounded by half-walls and columns with elaborate capitals.|αριστερά|μικρογραφία| Ένα ρωμαϊκό μαμίσι ή παρεκκλήσι προστέθηκε στον [[Δένδερα|ναό Δένδερα, χρησιμοποιώντας το παραδοσιακό αιγυπτιακό στυλ ναού .]] Η πρόσοψη του ναού έφερε συνήθως μια επιγραφή που έλεγε ποιος τον έχτισε, χαραγμένη στην πέτρα σε σχήμα "V". Αυτό ήταν γεμάτο με έντονα χρωματιστά χρώματα, συνήθως κόκκινο ή βερμιλλί. Στα μεγάλα αυτοκρατορικά μνημεία τα γράμματα χυτεύονταν σε μόλυβδο και συγκρατούνταν με μανταλάκια, ενώ στη συνέχεια ήταν επίσης ζωγραφισμένα ή επιχρυσωμένα. Αυτά έχουν συνήθως εξαφανιστεί εδώ και καιρό, αλλά οι αρχαιολόγοι μπορούν γενικά να τα ανακατασκευάσουν από τις οπές των μανταλωτών, ενώ ορισμένα έχουν αναδημιουργηθεί και τοποθετηθεί στη θέση τους.
Υπήρχαν σημαντικές τοπικές διαφοροποιήσεις στο ύφος, καθώς οι Ρωμαίοι αρχιτέκτονες συχνά προσπαθούσαν να ενσωματώσουν στοιχεία που ο πληθυσμός ανέμενε στην ιερή αρχιτεκτονική του. Αυτό συνέβαινε ιδιαίτερα στην Αίγυπτο και την Εγγύς Ανατολή, όπου οι διάφορες παραδόσεις των μεγάλων πέτρινων ναών ήταν ήδη χιλιετιών. Ο ρωμαιο-κελτικός ναός ήταν ένα απλό στυλ, συνήθως με μικρή χρήση πέτρας, για μικρούς ναούς που βρέθηκαν στη Δυτική Αυτοκρατορία, και μακράν ο πιο συνηθισμένος τύπος στη ρωμαϊκή Βρετανία, όπου ήταν συνήθως τετράγωνοι, με περιβόλι. Συχνά δεν είχαν κανένα από τα διακριτικά κλασικά χαρακτηριστικά και μπορεί να είχαν σημαντική συνέχεια με τους προ-ρωμαϊκούς ναούς της κελτικής θρησκείας.
Κυκλικά σχέδια
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f7/The_round_temple_%28Temple_of_Venus%29%2C_Baalbek%2C_Holy_Land%2C_%28i.e.%2C_Ba%27labakk%2C_Lebanon%29-LCCN2002724962.tif/lossy-page1-220px-The_round_temple_%28Temple_of_Venus%29%2C_Baalbek%2C_Holy_Land%2C_%28i.e.%2C_Ba%27labakk%2C_Lebanon%29-LCCN2002724962.tif.jpg|μικρογραφία| "Ναός της Αφροδίτης", [[Μπάαλμπεκ, από το πίσω μέρος]] Οι ρωμαιοκελτικοί ναοί ήταν συχνά κυκλικοί, και οι Ρωμαίοι έχτισαν κυκλικούς ναούς διαφόρων ειδών. Τα ελληνικά μοντέλα υπήρχαν σε θολωτά ιερά και σε ορισμένα άλλα κτίρια, ως αίθουσες συνελεύσεων και σε διάφορες άλλες λειτουργίες. Οι ναοί της θεάς Vesta, που ήταν συνήθως μικροί, είχαν συνήθως αυτό το σχήμα, όπως εκείνοι της Ρώμης και του Tivoli (βλ. κατάλογο), οι οποίοι σώζονται εν μέρει. Όπως και ο ναός του Ηρακλή Βίκτωρα στη Ρώμη, ο οποίος ίσως ήταν έργο Έλληνα αρχιτέκτονα, οι επιζώντες αυτοί είχαν μια αδιάσπαστη κιονοστοιχία που περιέβαλλε το κτίριο και ένα χαμηλό βάθρο ελληνικού τύπου.
Διαφορετικές φόρμουλες ακολουθήθηκαν στο Πάνθεον, στη Ρώμη και σε έναν μικρό ναό στο Μπάαλμπεκ (που συνήθως ονομάζεται "Ναός της Αφροδίτης"), όπου η πόρτα βρίσκεται πίσω από μια πλήρη στοά, αν και χρησιμοποιούνται πολύ διαφορετικοί τρόποι για να γίνει αυτό. Στο Πάνθεον μόνο η στοά έχει κίονες και η «εντελώς άβολη» εξωτερική συνάντηση της στοάς και του κυκλικού σηκού συχνά επικρίνονται. Στο Baalbek, μια φαρδιά στοά με ένα σπασμένο αέτωμα συνδυάζεται με τέσσερις άλλες κολώνες γύρω από το κτίριο, με το επιστύλιο σε καμπύλες τομές, καθεμία από τις οποίες καταλήγει σε μια προβολή που υποστηρίζεται από μια στήλη.
Στην Παλεστρίνα κοντά στη Ρώμη, ένα τεράστιο προσκυνηματικό συγκρότημα του 1ου αιώνα π.Χ. οδήγησε τους επισκέπτες σε πολλά επίπεδα με μεγάλα κτίρια σε μια απότομη πλαγιά, πριν φτάσουν τελικά στο ίδιο το ιερό, ένα πολύ μικρότερο κυκλικό κτίριο.
Καισαρείο
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0e/Vienne_%28avril_2009%29_036.jpg/220px-Vienne_%28avril_2009%29_036.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Ναός της Αυτοκρατορικής λατρείας στη [[Βιέν (Ιζέρ)|Βιέννη]] Το καισαρείο ήταν ένας ναός αφιερωμένος στην αυτοκρατορική λατρεία. Οι ναοί της Καισαρείας βρίσκονταν σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και συχνά χρηματοδοτούνταν από την αυτοκρατορική κυβέρνηση, τείνοντας να αντικαταστήσουν τις κρατικές δαπάνες για νέους ναούς άλλων θεών και να γίνουν ο κύριος ή ο μόνος μεγάλος ναός στις νέες ρωμαϊκές πόλεις των επαρχιών. Αυτό συνέβη στην Έβορα, τη Βιέν και τη Νιμ, οι οποίες επεκτάθηκαν από τους Ρωμαίους ως αποικίες από την κελτική οοπίδα αμέσως μετά την κατάκτησή τους. Οι αυτοκρατορικοί ναοί που πληρώνονταν από την κυβέρνηση χρησιμοποιούσαν συνήθως συμβατικό ρωμαϊκό στυλ σε όλη την αυτοκρατορία, ανεξάρτητα από τα τοπικά στυλ που παρατηρούνταν σε μικρότερους ναούς. Στις νεοσύστατες ρωμαϊκές πόλεις ο ναός ήταν συνήθως κεντρικά τοποθετημένος στο ένα άκρο του φόρουμ, συχνά απέναντι από τη βασιλική στο άλλο άκρο.
Στην πόλη της Ρώμης, ένα καισαρείο βρισκόταν στον θρησκευτικό περίβολο των Αδελφών Αρβάλ. Το 1570, τεκμηριώθηκε ότι εξακολουθεί να περιέχει εννέα αγάλματα Ρωμαίων αυτοκρατόρων σε αρχιτεκτονικές κόγχες. Οι περισσότεροι από τους προηγούμενους αυτοκράτορες είχαν τους δικούς τους πολύ μεγάλους ναούς στη Ρώμη, αλλά η παραπαίουσα οικονομία σήμαινε ότι η οικοδόμηση νέων αυτοκρατορικών ναών ως επί το πλείστον σταμάτησε μετά τη βασιλεία του Μάρκου Αυρήλιου (π. 180), αν και ο ναός του Ρωμύλου στο Η Ρωμαϊκή Αγορά χτίστηκε και αφιερώθηκε από τον αυτοκράτορα Μαξέντιο στον γιο του Βαλέριο Ρωμύλο, ο οποίος πέθανε σε παιδική ηλικία το 309 και θεοποιήθηκε.
Ένα από τα παλαιότερα και πιο σημαντικά της Καισάρειας ήταν το Καισάρειο της Αλεξάνδρειας, που βρισκόταν στο λιμάνι. Ξεκίνησε από την Κλεοπάτρα Ζ΄ της δυναστείας των Πτολεμαίων, τον τελευταίο φαραώ της Αρχαίας Αιγύπτου, για να τιμήσει τον νεκρό εραστή της Ιούλιο Καίσαρα, ο οποίος στη συνέχεια προσηλυτίστηκε από τον Αύγουστο στη δική του λατρεία. Κατά τον 4ο αιώνα, αφού η Αυτοκρατορία πέρασε στη χριστιανική κυριαρχία, μετατράπηκε σε εκκλησία. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/ff/St_Martin-in-the-Fields%2C_July_2011.jpg/220px-St_Martin-in-the-Fields%2C_July_2011.jpg|μικρογραφία| St Martin-in-the-Fields, Λονδίνο (1720), Τζέιμς Γκιμπς Η ετρουσκορωμαϊκή προσαρμογή του ελληνικού μοντέλου ναού για να δώσει την κύρια έμφαση στην μπροστινή πρόσοψη και να αφήσει τις άλλες πλευρές του κτιρίου να εναρμονιστούν με αυτήν μόνο όσο το επιτρέπουν οι συνθήκες και ο προϋπολογισμός έχει γενικά υιοθετηθεί στη νεοκλασική αρχιτεκτονική και άλλα κλασικά προέρχονται στυλ. Σε αυτούς τους ναούς τα μέτωπα με κίονες και αέτωμα είναι πολύ συνηθισμένα για την κύρια είσοδο μεγάλων κτιρίων, αλλά συχνά πλαισιώνονται από μεγάλες πτέρυγες ή τοποθετούνται σε αυλές. Αυτή η ευελιξία επέτρεψε στο μέτωπο του ρωμαϊκού ναού να χρησιμοποιηθεί σε κτίρια που κατασκευάζονται για μια μεγάλη ποικιλία σκοπών. Η κιονοστοιχία μπορεί να μην σπρώχνεται πλέον προς τα εμπρός με μια πρόναη βεράντα και μπορεί να μην υψώνεται πάνω από το έδαφος, αλλά το ουσιαστικό σχήμα παραμένει το ίδιο. Ανάμεσα σε χιλιάδες παραδείγματα είναι ο Λευκός Οίκος, τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ και ο Άγιος Πέτρος της Ρώμης. τα τελευταία χρόνια το μέτωπο του ναού έχει γίνει μόδα στην Κίνα.
Οι αρχιτέκτονες της Αναγέννησης και των μεταγενέστερων επεξεργάστηκαν τρόπους για να προσθέσουν αρμονικά ψηλούς θόλους, πύργους και κώνους πάνω από μια στοά με κιονοστοιχία πρόσοψη του ναού, κάτι που οι Ρωμαίοι θα έβρισκαν περίεργο. Το μέτωπο του ρωμαϊκού ναού παραμένει ένα οικείο χαρακτηριστικό της μεταγενέστερης πρώιμης μοντέρνας αρχιτεκτονικής στη δυτική παράδοση, αλλά αν και χρησιμοποιείται πολύ συχνά για εκκλησίες, έχει χάσει τη συγκεκριμένη σχέση με τη θρησκεία που είχε για τους Ρωμαίους. Γενικά, οι μεταγενέστερες προσαρμογές δεν έχουν το χρώμα του αρχικού, και παρόλο που μπορεί να υπάρχει γλυπτό που γεμίζει το αέτωμα σε μεγάλα παραδείγματα, το πλήρες ρωμαϊκό συμπλήρωμα γλυπτικής πάνω από τη γραμμή της οροφής σπάνια μιμείται.
Παραλλαγές του θέματος, κυρίως ιταλικής προέλευσης, περιλαμβάνουν: Ναός Αγίου Ανδρέα, Μάντοβα, 1462 από τον Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι, που πήρε μια τετράστυλη ρωμαϊκή αψίδα θριάμβου και πρόσθεσε ένα αέτωμα πάνω. Σαν Τζόρτζιο Ματζιόρε, Βενετία, που ξεκίνησε το 1566, από τον Αντρέα Παλλάντιο, που έχει δύο επάλληλα μέτωπα ναών, το ένα χαμηλό και φαρδύ, το άλλο ψηλό και στενό. η Βίλα Κάπρα «Λα Ροτόντα», 1567, επίσης από τον Palladio, με τέσσερις απομονωμένες μέτωπες ναών σε κάθε πλευρά ενός ορθογωνίου, με μεγάλο κεντρικό θόλο. Στην μπαρόκ αρχιτεκτονική δύο μέτωπα ναών, συχνά διαφορετικής τάξης, τοποθετημένα το ένα πάνω από το άλλο, έγιναν εξαιρετικά κοινά για τις καθολικές εκκλησίες, συχνά με το ανώτερο να υποστηρίζεται από τεράστιους βολβούς σε κάθε πλευρά. Αυτό φαίνεται να αναπτύσσεται στην Εκκλησία του Ιησού (1584), Santa Susanna, Ρώμη (1597), Santi Vincenzo e Anastasio a Trevi (1646) και Val-de-Grâce, Παρίσι (1645 και μετά). Οι Παλλαδιανές βίλες της Βενετίας περιλαμβάνουν πολυάριθμες έξυπνες και σημαντικές παραλλαγές στο θέμα του μετώπου του ρωμαϊκού ναού.
Κόλουρο τετράεδρο
Στη Στερεομετρία, το κόλουρο τετράεδρο είναι ένα κυρτό ημικανονικό πολύεδρο, που ανήκει στα στερεά του Αρχιμήδη. Διαθέτει 8 έδρες: 4 κανονικά εξάγωνα και 4 ισόπλευρα τρίγωνα. Έχει 12 κορυφές και 18 ακμές.
Ρωμαϊκός ναός
Καισαρείο
Ένα αρχετυπικό μοτίβο για εκκλησίες στη γεωργιανή αρχιτεκτονική τέθηκε από τον St Martin-in-the-Fields στο Λονδίνο (1720), από τον Τζέιμς Γκιμπς, ο οποίος πρόσθεσε με τόλμη στην κλασική πρόσοψη του ναού στο δυτικό άκρο ένα μεγάλο καμπαναριό στην κορυφή ενός πύργου. ελαφρώς πίσω από την κύρια πρόσοψη. Αυτή η φόρμουλα συγκλόνισε τους καθαρολόγους και τους ξένους, αλλά έγινε αποδεκτή και αντιγράφηκε πολύ ευρέως, στο σπίτι και στις αποικίες, για παράδειγμα στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα, στο Τσενάι στην Ινδία και στο Παρεκκλήσι του Αγίου Παύλου στη Νέα Υόρκη (1766). σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3a/Madeleine_Paris.jpg/220px-Madeleine_Paris.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Εκκλησία της Μαντλέν Παραδείγματα σύγχρονων κτιρίων που κολλούν πιο πιστά στην αρχαία ορθογώνια μορφή ναού υπάρχουν μόνο από τον 18ο αιώνα και μετά. Οι εκδόσεις του ρωμαϊκού ναού ως διακριτού μπλοκ περιλαμβάνουν την Εκκλησία της Μαντλέν, Παρίσι (1807), τώρα εκκλησία αλλά χτισμένη από τον Ναπολέοντα ως Temple de la Gloire de la Grande Armée ("Ναός στη δόξα του Μεγάλου Στρατού"), τη Βιρτζίνια Πολιτειακό Καπιτώλιο όπως αρχικά χτίστηκε το 1785–88 και το Δημαρχείο του Μπέρμιγχαμ (1832–34).
Κόλουρο τετράεδρο
Γεωμετρικά χαρακτηριστικά κόλουρου τετραέδρου
Αν θεωρήσουμε \alpha \,\! το μήκος της ακμής του στερεού, τότε ισχύουν τα εξής:
Ρωμαϊκός ναός
Καισαρείο
Μικροί ρωμαϊκοί κυκλικοί ναοί με κιονοστοιχίες έχουν χρησιμοποιηθεί συχνά ως πρότυπα, είτε για μεμονωμένα κτίρια, μεγάλα ή μικρά, είτε στοιχεία όπως θόλοι υψωμένοι σε τύμπανα, σε κτίρια σε άλλο σχέδιο όπως ο Άγιος Πέτρος, η Ρώμη, ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο και το Καπιτώλιο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο μεγάλος γενάρχης αυτών είναι το Σαν Πιέτρο ιν Μοντόριο του Ντονάτο Μπραμάντε στην αυλή του Σαν Πιέτρο ιν Μοντόριο στη Ρώμη, γ. 1502, το οποίο έκτοτε έτυχε μεγάλου θαυμασμού.
Κόλουρο τετράεδρο
Γεωμετρικά χαρακτηριστικά κόλουρου τετραέδρου
Κατασκευαστικά, προέρχεται από το τετράεδρο, εάν αποκοπούν όλες οι κορυφές του, έτσι ώστε οι 4 τριγωνικές έδρες του αρχικού τετραέδρου να μετατρέπονται σε κανονικά εξάγωνα, ενώ στη θέση των 4 κορυφών του τετραέδρου να σχηματίζονται οι αντίστοιχες τριγωνικές έδρες του κόλουρου τετραέδρου.
Ρωμαϊκός ναός
Καισαρείο
Αν και το μεγάλο κυκλικό σηκό με τρούλο του Πάνθεον, με συμβατική πρόσοψη στοάς, είναι «μοναδικό» στη ρωμαϊκή αρχιτεκτονική, έχει αντιγραφεί πολλές φορές από σύγχρονους αρχιτέκτονες. Οι εκδόσεις περιλαμβάνουν την εκκλησία της Santa Maria Assunta in Ariccia από τον Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι (1664), η οποία ακολούθησε το έργο του για την αποκατάσταση του ρωμαϊκού πρωτοτύπου, Belle Isle House (1774) στην Αγγλία και τη βιβλιοθήκη του Τόμας Τζέφερσον στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, Η Ροτόντα (1817–26). Το Πάνθεον ήταν πολύ το μεγαλύτερο και πιο προσιτό πλήρες μέτωπο κλασικού ναού που ήταν γνωστό στην Ιταλική Αναγέννηση και ήταν το τυπικό παράδειγμα όταν αναβίωσαν.
Κόλουρο τετράεδρο
Πηγές - παραπομπές
Κατηγορία:Στερεά του Αρχιμήδη
Ρωμαϊκός ναός
Ναός του Μέγιστου Δία
Για τον πρώτο ναό προσήχθησαν Ετρούσκοι ειδικοί για διάφορες πτυχές του κτιρίου, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής και της ζωγραφικής των εκτεταμένων στοιχείων από τερακότα του θριγκού ή των ανώτερων τμημάτων, όπως τα προσθήματα. Αλλά για το δεύτερο κτίριο κλήθηκαν από την Ελλάδα. Οι ανακατασκευές μετά την καταστροφή από πυρκαγιά ολοκληρώθηκαν το 69 π.Χ., το 75 μ.Χ., και τη δεκαετία του 80 μ.Χ., επί Δομιτιανού - το τρίτο κτίριο διήρκεσε μόνο πέντε χρόνια πριν καεί ξανά. Μετά από μια μεγάλη λεηλασία από τους Βάνδαλους το 455, και την πλήρη αφαίρεση πέτρας στην Αναγέννηση, μόνο θεμέλια μπορούν να φανούν τώρα, στο υπόγειο των Μουσείων του Καπιτωλίου. Ο γλύπτης Φλαμίνιο Βάκα (d 1605) ισχυρίστηκε ότι το λιοντάρι των Μεδίκων που σκάλισε σε φυσικό μέγεθος για να ταιριάζει με μια ρωμαϊκή επιβίωση, τώρα στη Φλωρεντία, κατασκευάστηκε από ένα μόνο κιονόκρανο από το ναό.
Ναοί που σώζονται
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fa/Temple_of_Neptune_in_Monrepos_1.jpg/220px-Temple_of_Neptune_in_Monrepos_1.jpg|μικρογραφία| Ο ναός του Ποσειδώνα στο πάρκο Μονρεπό στο [[Βίμποργκ (Ρωσία)|Βίμποργκ, Ρωσία]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Ρωμαϊκή θρησκεία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ο Κοντορεβιθούλης
Το παραμύθι του Κοντορεβιθούλη (Hop-o'-My-Thumb) αποτελεί παραδοσιακό παραμύθι της κεντρικής Ευρώπης (Γαλλία) και έχει καταγραφεί για πρώτη φορά στη συλλογή παραμυθιών «Les contes de ma mere l’ oye», (Ιστορίες της μαμάς μου της χήνας) του Σαρλ Περώ (1697). Σε αντίθεση με άλλα παραμύθια αυτής της συλλογής, όπως η Κοκκινοσκουφίτσα ή ο Παπουτσωμένος γάτος, ο Κοντορεβιθούλης δεν είχε συμπεριληφθεί στις συλλογές των αδερφών Γκριμ.
Η ονομασία Κοντορεβιθούλης αποτελεί ελληνική παραλλαγή του τίτλου, καθώς οι ξένοι τίτλοι “Le Petit Poucet” (γαλλικά) και “Der kleine Däumling” (γερμανικά) σημαίνουν σε πιστή μετάφραση «ο μικρός αντιχειράκος». Αντίστοιχα ο ήρωας του παραμυθιού στη γαλλική και γερμανική εκδοχή του παραμυθιού όταν γεννήθηκε δεν ήταν μεγαλύτερος από έναν αντίχειρα.
Το πρώτο μέρος του παραμυθιού μοιάζει αρκετά με το "Χανσελ και Γκρέτελ", μια και εκεί οι φτωχοί γονείς αφήνουν τα παιδιά τους στο δάσος και αυτά καταφέρνουν να επιστρέψουν στο σπίτι την πρώτη φορά.
Περιγραφή
Στο παραμύθι ο Κοντορεβιθούλης είναι το μικρότερο, αλλά και εξυπνότερο, παιδί μιας φτωχής οικογένειας καλαθοποιών. Όταν οι γονείς του δεν έχουν πλέον χρήματα να μεγαλώσουν αυτόν και τα έξι αδέρφια του, αποφασίζουν να τα εγκαταλείψουν στο δάσος αφήνοντας τα στην τύχη τους. Τότε είναι που αρχίζει μια σειρά περιπετειών για τους μικρούς μας φίλους, με τον Κοντορεβιθούλη να αποδεικνύεται ήρωας και αφέντης της μοίρας του.
Σύντομη ανάλυση
Το κοφτερό μυαλό και η ψυχραιμία του Κοντορεβιθούλη απέναντι στις κακουχίες, που σε όλους μπορεί να φέρει η τύχη, μας διδάσκουν τρία βασικά μαθήματα. Πρώτον, να χρησιμοποιούμε τη λογική μας στα προβλήματα της ζωής και να μην αφήνουμε το φόβο ή άλλα συναισθήματα να μας παραλύουν. Επίσης, να διεκδικούμε τη ζωή που επιθυμούμε και να μην παρασερνόμαστε σαν το φτερό στον άνεμο ανάλογα με τις περιστάσεις. Τέλος, να είμαστε αλληλέγγυοι και ρεαλιστές, αναγνωρίζοντας και το καλό και το κακό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραμύθια του Σαρλ Περώ
Ελληνικές ευρωεκλογές 1989
Οι Ελληνικές ευρωεκλογές 1989 διεξήχθησαν την Κυριακή 18 Ιουνίου 1989, ταυτόχρονα με τις βουλευτικές εκλογές. Διενεργήθηκαν με βάση τους νόμους 1180/81, 1427/84 και το υπ' αριθμόν 259/89 Προεδρικό Διάταγμα, ενώ το εκλογικό σύστημα ήταν η απλή αναλογική με τη διαδικασία της λίστας.
Αποτελέσματα
1 Στον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου μετείχε και το ΚΚΕ.
Οι εκλεγμένοι ευρωβουλευτές
1 Η Μαριέττα Γιαννάκου αντικαταστάθηκε από τον Μενέλαο Χατζηγεωργίου τον Απρίλιο του 1990. 2 Ο Τίμος Χριστοδούλου αντικαταστάθηκε από τον Γιώργο Ζαββό τον Απρίλιο του 1990. 3 Ο Γιώργος Ρωμαίος αντικαταστάθηκε από τον Μανώλη Καρέλη τον Οκτώβριο του 1993. 4 Ο Διονύσης Λιβανός αντικαταστάθηκε από τον Γιώργο Ραυτόπουλο το Νοέμβριο του 1993.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ευρωεκλογές
Χρισσό Φωκίδας
Το Χρισσό είναι χωριό του νομού Φωκίδας. Βρίσκεται πολύ κοντά και δυτικά των Δελφών, στους πρόποδες του Παρνασσού σε υψόμετρο 200 μέτρα, πάνω από τον Ελαιώνα της Άμφισσας και σε μικρή απόσταση από την Άμφισσα και την Ιτέα, περίπου στο μέσω της διαδρομής μεταξύ των δύο πόλεων. Έχει πληθυσμό 735 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1984 γραφόταν Χρυσό οπότε και καθιερώθηκε η σημερινή του γραφή εφόσον επικρατεί η άποψη πως η ονομασία του σχετίζεται με την αρχαία πόλη Κρίσσα που ήταν χτισμένη σ' αυτή την περιοχή και όχι με το πολύτιμο μέταλλο.
Τοπική Κοινότητα Χρισσού
Το Χρισσό υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Δήμο Δελφών του νομού Φωκίδας. Μαζί με τη Μονή Προφήτη Ηλία (8 κάτοικοι) που βρίσκεται 7χλμ βορειοδυτικά του χωριού, αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Χρισσού, με 743 κατοίκους συνολικά.
Ιστορία
μικρογραφία|Αναπαράσταση ελαιοτριβείου στο χωριό, 1887 Το όνομα Χρισσό προέρχεται από παραφθορά του ονόματος Κρίσα, της αρχαίας φωκικής πόλης που βρισκόταν στη θέση του σημερινού χωριού. Λανθασμένα αναφέρεται σε ορισμένους χάρτες ως Χρυσό, αγνοώντας την παραφθορά της αρχαίας ονομασίας. Μάλιστα, το διπλό σίγμα είναι επίσης λάθος και προέρχεται από την μεταφορά της ονομασίας στα ελληνικά από χάρτες ξένων περιηγητών όπου για λόγους προφοράς γράφεται Chrisso.
Το Χρισσό έχει μεγάλη ιστορία καθώς η αρχαία Κρίσα χτίστηκε σύμφωνα με τον Όμηρο τον 15ο ή 14ο π.Χ. αιώνα. Ίχνη ερειπίων των τειχών της αρχαίας Κρίσας σώζονται πάνω στο λόφο Στεφάνι, νοτιότερα από τη σημερινή θέση του χωριού. Το όνομα της Κρίσας προέρχεται σύμφωνα με την μυθολογία από το όνομα Κρίσος, υιού του Φώκου, του Αιγινήτου, ο οποίος εγκαταστάθηκε στη Φωκίδα.
Κάτω από την Κρίσα, στο κατάφυτο με ελαιόδεντρα Κρισαίο Πεδίο βρισκόταν στην αρχαιότητα ο πυθικός Ιππόδρομος των Δελφών όπου διεξάγονταν τα Πύθια, αγώνες με πανελλήνια εμβέλεια και ισότιμοι με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μάλιστα ο Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ ισχυρίστηκε ότι ανακάλυψε λείψανα του ιπποδρόμου. Η διεξαγωγή των Πυθίων ενισχύει ακόμα περισσότερο την άποψη ότι η Κρίσα ήταν ένα ισχυρό πολιτικό, θρησκευτικό και οικονομικό κέντρο και μια πανίσχυρη πόλη. Σε αυτό συντείνει και η πληροφορία του Στράβωνα ότι το Μεταπόντιο στην κάτω Ιταλία και συγκεκριμένα στον κόλπο του Τάραντα, μια πόλη που άκμασε το 700 π.Χ. και ήταν έδρα των Πυθαγορείων, ήταν αποικία της Κρίσας.
Κατά μία άλλη άποψη στο τέλος των Μυκηναϊκών χρόνων, η Κρίσα ήταν μια από τις οχτώ μυκηναϊκές πόλεις που έχει εξακριβωθεί ότι καταστράφηκαν από πυρκαγιές. Κατά μία άποψη οι πυρκαγιές αυτές οφείλονται σε επιδρομές βόρειων λαών, είτε ελληνικών φυλών δηλαδή των Δωριέων κατά την λεγόμενη «Κάθοδο των Δωριέων», είτε από ξένους λαούς όπως οι Ιλλυριοί, χωρίς όμως να αφήσουν ίχνη γιατί έφυγαν προς άγνωστη κατεύθυνση. Μια άλλη εκδοχή, υποστηρίζει σαν αιτία παρακμής της πόλης τις εσωτερικές συγκρούσεις και αναστατώσεις που οφείλονται στην παράλυση της κεντρικής εξουσίας εξαιτίας της μακροχρόνιας απουσίας των ηγεμόνων σε πολεμικές επιχειρήσεις που συνετέλεσε στην γενικότερη παρακμή του Μυκηναϊκού πολιτισμού. Μάλιστα υπάρχει η βεβαιότητα ότι η Κρίσα ήταν μεταξύ των πόλεων που εγκαταλείφθηκαν οριστικά μετά την καταστροφή τους.
Το πότε και πως ο οικισμός μεταφέρθηκε στην σημερινή τοποθεσία είναι άγνωστο. Ίσως η σημερινή τοποθεσία του χωριού είχε κατοικηθεί από εκείνη την εποχή αφού εκεί βρέθηκε μυκηναϊκό νεκροταφείο. Η περιοχή του Αγίου Γεωργίου μπορεί να αποτελούσε την ακρόπολη της πόλης. Οι πληροφορίες που υπάρχουν για το σημερινό Χρισσό αρχίζουν από τον 12ο αιώνα και είναι ελάχιστες για μεγάλες περιόδους των Βυζαντινών χρόνων, του Μεσαίωνα και της Τουρκοκρατίας.
Η παλαιότερη πληροφορία για το Χρισσό έρχεται από την Βυζαντινή περίοδο, από έναν Εβραίο περιηγητή, τον Βενιαμίν Σολέδας από την Ισπανία, ο οποίος μετά το 1159 π.Χ. πραγματοποίησε παριοδεία στην Ευρώπη. Έτσι κατά την επίσκεψή του στο Χρισσό, κατέγραψε 200 Εβραίους που καλλιεργούσαν τα κτήματά τους στον Παρνασσό. Προς το τέλος του 12ου αιώνα λειτούργησε στο Χρισσό σχολείο όπου έμαθε τα πρώτα γράμματα ο λόγιος Λέων Μακρός, ο μετέπειτα επίσκοπος Βελλάς της Ηπείρου, ο οποίος εγκατέλειψε το Χρισσό επειδή τον κακομεταχειριζόταν ο δάσκαλός του. Τον ίδιο αιώνα η Βυζαντινή Αυτοκρατορία υφίσταται τις συνέπειες από τις Σταυροφορίες, σε μία από τις οποίες συμμετείχαν και οι Νορμανδοί υπό τον Ρόγηρο Β΄, βασιλιά της Σικελίας. Το 1147 οι τελευταίοι, λεηλάτησαν την Πελοπόννησο, την Εύβοια και την Στερεά Ελλάδα, αρπάζοντας όπως λέγεται από την Φωκίδα τους θησαυρούς των Δελφών και γυναίκες της περιοχής. Εκείνη την εποχή το Χρισσό, σύμφωνα με τον Βενιαμίν Σολέδας, ήταν πλούσια χώρα.
Το 1319 η περιοχή περιήλθε στα χέρια των Καταλανών ενώ το 1394 ο σουλτάνος Βαγιαζήτ Α΄ εισέβαλλε στην κεντρική Ελλάδα και έτσι ολόκληρη η Φωκίδα και η Στερεά Ελλάδα βρέθηκε υπό τουρκική κατοχή, 60 χρόνια πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Κατά την Τουρκοκρατία στην περιοχή έγιναν πολλές εξεγέρσεις με σκοπό την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και το Χρισσό έχει να επιδείξει αρκετούς αρματολούς και κλέφτες που έδρασαν στα βουνά και στα γύρω χωριά.
Η περιοχή της Φωκίδας δέχθηκε πολλές καταστροφές και λεηλασίες από τους Τουρκαλβανούς. Το 1784 ο Σουηδός περιηγητής Άντολ Φρέντερικ Στουρτρενμπέκερ και το 1805 ο Άγγλος αρχαιολόγος Έντουαρντ Ντόντγουελ, βρήκαν μεγάλο αριθμό γκρεμισμένων εκκλησιών στο Χρισσό. Ο Γάλλος πρόξενος Μποζούρ Φελίξ ο οποίος συγκέντρωνε στοιχεία για την οικονομική εξέλιξη του ελληνικού χώρου κατά τη δεκαετία 1787 - 1797, αναφέρει για το Χρισσό ότι ευδοκιμούσε μια ουσία για βαφές, το πρινοκόκκι. Το Χρισσό εκείνη την εποχή, ευρισκόμενο υπό την διοίκηση Τούρκου Αγά και αποτελούμενο από 180 σπίτια, φαίνεται ότι ήταν κεφαλοχώρι αφού εκεί είχε την έδρα του ο Επίσκοπος Σαλώνων Ησαΐας για περισσότερη ασφάλεια και ησυχία.
Σύγχρονο χωριό
right|thumb|Κεντρικό σημείο του χωριού right|thumb|Γενική άποψη του χωριού Το Χρισσό σήμερα είναι ένα παραδοσιακό και αυστηρά διατηρητέο χωριό, με αναπαλαιωμένα σπίτια που περιβάλλονται από κήπους και αρκετά κτίρια νεοκλασικής τεχνοτροπίας, πράγμα που υποδηλώνει την παλαιότερη ευημερία των κατοίκων από τα προϊόντα της ελιάς. Τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει ταχύτατη ανοικοδόμηση. Επίσης διαθέτει παραδοσιακές ταβέρνες και δύο πλατείες. Η κεντρική πλατεία στην καρδιά του χωριού χαρακτηρίζεται από τον υπεραιωνόβιο πλάτανο και τα τρεχούμενα νερά. Έχει πολλές παραδοσιακές, πέτρινες εκκλησίες με προεξέχον το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, περιτριγυριμένο από τα αρχαία τείχη της Κρίσας.
Η πλειονότητα των κατοίκων του χωριού είναι αγρότες και συγκεκριμένα ασχολούνται με την καλλιέργεια της ελιάς και τα προϊόντα της. Τα τελευταία χρόνια αρκετοί επώνυμοι το επέλεξαν για να χτίσουν πολυτελή εξοχικά. Στην περιοχή υπάρχουν δύο κάμπινγκ.
Αθλητισμός
Ο Κρισσαίος Χρισσού που ιδρύθηκε το 1930 και εκτός από αθλητικός σύλλογος ήταν και μουσικός εκφράζει έως σήμερα τον αθλητισμό στο χωριό.
Πολιτισμός
Το Χρισσό μοιράζεται κοινά ήθη και έθιμα με τους γειτονικούς Δελφούς. Τα Χριστούγεννα η Φιλαρμονική του Δήμου Δελφών ψάλει τα κάλαντα στο Χρισσό όπως και στους Δελφούς ανώ οι άνδρες παλιότερα στρίβανε δεκάρες, στοιχηματίζοντας πολλά χρήματα, τις οποίες τοποθετούσαν από την προηγούμενη χρονιά στο εικονοστάσι του σπιτιού για να τους φέρει «κεφάλι», δηλαδή κέρδος.
Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς οι γυναίκες έβγαζαν το βράδυ έξω από το σπίτι ένα πιάτο με ρόδι, σιτάρι, γλυκά και κέρματα για να δουν τα αστέρια της νύχτας και το πρωί τα μάζευαν και τα σκόρπιζαν σε όλες τις γωνιές του σπιτιού για να είναι γεμάτο από αγαθά όλο το χρόνο. Επίσης το πρωί πήγαιναν στις βρύσες και άφηναν γλυκά για να "γλυκάνουν" τα νερά και έπαιρναν με τις στάμνες στο σπίτι τους το "αμίλητο νερό". Μόλις έφταναν έσπαζαν στο σκαλοπάτι του σπιτιού ένα ρόδι για να έχει το σπίτι τόσα καλά όσα τα σπόρια του ροδιού.
Την 1η Μαρτίου οι κοπέλες φορούν στο χέρι τους ένα βραχιόλι πλεγμένο από λευκή και κόκκινη κλωστή, τον λεγόμενο «Μάρτη», ένα πανάρχαιο έθιμο το οποίο τηρούσαν και οι κοπέλες της αρχαίας Αθήνας, οι οποίες μάλιστα το έβαζαν και στο άγαλμα της θεάς Αθηνάς, της αρχαίας Σπάρτης και της Μακεδονίας. Ο «Μάρτης» θεωρείται ότι προστάτευε τις κοπέλες από το κάψιμο του ήλιου. Τον έβγαζαν την ημέρα της Λαμπρής και το έβαζαν στο αρνί για να μην καεί κατά το ψήσιμο.
Στις Απόκριες παλιότερα οι κάτοικοι μεταμφιέζονταν και συνηθιζόταν οι άνδρες να ντύνονται γυναίκες και μάλιστα γύφτισσες για να λένε τη μοίρα και το αντίστροφο. Από το άνοιγμα του Τριωδίου μέχρι την Καθαρά Δευτέρα, άναβαν φωτιές κατά γειτονιές και διαγωνίζονταν για το ποια φωτιά θα φτάσει πιο ψηλά. Τα αγόρια πηδούσαν πάνω από τις φωτιές και στήνανε χορούς γύρω από αυτές, με αποκριάτικα τραγούδια που είχαν σκωπτικό περιεχόμενο με τολμηρές λέξεις.
Τη Μεγάλη Εβδομάδα οι νοικοκυρές ασπρίζουν τις αυλές τους και περιποιούνται τα σπίτια και τα λουλούδια τους ενώ την ημέρα του Λαζάρου τα κορίτσια λένε τα κάλαντα κρατώντας καλάθια στολισμένα με παπαρούνες. Τη Μεγάλη Παρασκευή τα κορίτσια ντύνονται με μαύρες φορεσιές για συνοδεύσουν τον Επιτάφιο στην περιφορά η οποία καλύπτει ολόκληρο σχεδόν το χωριό. Την Κυριακή του Πάσχα το ψήσιμο του αρνιού γίνεται συνήθως ομαδικά στις αυλές των σπιτιών, στις πλατείες και στους δρόμους ενώ την τιμητική τους έχουν τα παραδοσιακά τραγούδια και ιδιαίτερα το γνωστό δημοτικό τραγούδι που αναφέρεται στο Χρισσό.
Ένα έθιμο το οποίο έχει εκλείψει είναι τα «Ριζικάρια». Στις 24 Ιουνίου, την παραμονή του Άη-Γιαννιού του Κλειδωνά, οι ανύπαντρες γέμιζαν τις στάμνες με το αμίλητο νερό, έριχναν μέσα προσωπικά τους αντικείμενα και τις τοποθετούσαν στα κεραμίδια του σπιτιού. Την άλλη μέρα οι παντρεμένες τις κατέβαζαν, φώναζαν αγόρια και κορίτσια και έδιναν τα αντικείμενα στις κοπέλες μαζί με χαρτάκια από ημερολόγια που είχαν στιχάκια και προσπαθούσαν να τις ζευγαρώσουν με τα αγόρια.
Τις 12 πρώτες ημέρες του Αυγούστου οι ηλικιωμένοι προβλέπουν τα «ημερομήνια» δηλαδή τον καιρό που θα κάνει την επόμενη χρονιά αφού κάθε μέρα αντιστοιχούσε σε έναν μήνα του νέου έτους. Αυτές τις μέρες αποφεύγονται οι βαριές δουλειές. Στις 6 Αυγούστου, στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος η νοικοκυρές κόβουν μισογινωμένα σταφύλια, τα πηγαίνουν στην εκκλησία και αφού τα ψάλλει ο παπάς τα μοιράζουν στον κόσμο για να έχουν καλή σοδειά. Στις 29 Αυγούστου, την παραμονή του Αγίου Ιωάνη του Αποκεφαλιστή, οι Δελφιώτες και οι Χρισσαΐτες πήγαιναν με ζώα στην εκκλησία του Αη-Γιάννη στην Κίρρα και έπιναν νερό από την πηγή της περιοχής, το «τσερλόνερο», το οποίο όπως έλεγαν καθάριζε τα έντερα.
Την 1η Σεπτεμβρίου ήταν η αρχή της ελληνικής Ινδικτίωνος. Η Ινδικτίων ήταν μη αστρονομικός κύκλος ο οποίος ταυτιζόταν με το οικονομικό έτος και αυτή η ημερομηνία ήταν καθοριστική για την οικονομική ευημερία του σπιτιού γι' αυτό δεν δέχονταν επισκέψεις. Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλο τον κόσμο η 1η Σεπτεμβρίου θεωρείται το ξεκίνημα του νέου οικονομικού - επιχειρηματικού έτους.
όταν πέθαινε κάποιο νεαρό άτομο, κρεμούσαν έξω από το σπίτι ένα μαύρο ύφασμα με τα αρχικά του με χρυσά χάρτινα γράμματα και μαύρες κορδέλες για να δείξουν ότι το σπίτι πενθεί και δεν δέχεται επισκέψεις. Οι χήρες σε αρραβώνες και γάμους δεν βγάζουν τα μαύρα αλλά ρίχνουν στην πλάτη τους ένα άσπρο μαντήλι.
Προσωπικότητες
Από το Χρισσό κατάγονται οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Πύθια Χρισσο
Γαλλικό Πρωτάθλημα Στίβου 1888
Το Γαλλικό Πρωτάθλημα Στίβου 1888 (γαλλ: Championnats de France d'athlétisme 1888) ήταν η 1η διοργάνωση του Γαλλικού Πρωταθλήματος Στίβου, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Ένωσης Γαλλικών Αθλητικών Σωματείων (Union des sociétés françaises de sports athlétiques) που ιδρύθηκε στις 20 Νοεμβρίου του 1887 από τους παριζιάνικους συλλόγους Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς και Σταντ Φρανσαί. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο στάδιο Κρουά-Κατελάν στο Παρίσι στις 29 Απριλίου του 1888. Το αγώνισμα του στιπλ (4000 μέτρα) έλαβε χώρα στις 12 Φεβρουαρίου στη Λε Βεζινέ (Le Vésinet).
Στο πρώτο Γαλλικό Πρωτάθλημα Στίβου διεξήχθησαν 5 αγωνίσματα ανδρών και οι επιδόσεις που σημειώθηκαν στα αγωνίσματα αυτά έχουν καταγραφεί ως τα πρώτα ρεκόρ πρωταθλήματος. Ο Ρενιέ Καβαλί και ο Μορίς Ντεζό κέρδισαν δύο τίτλους. Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέκτησε η Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς με 5 χρυσά μετάλλια και 1 χάλκινο.
Αποτελέσματα
1888 | 1889 | 1890 thumb|Ο πρωταθλητής στα 120 μέτρα με εμπόδια, Αντόλφ ντε Παλισό.
Πίνακας μεταλλίων
center|350px|thumb|Ο πρωταθλητής στα 100 μέτρα, Ρενέ Καβαλί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικά Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1888 Κατηγορία:Αθλητισμός στο Παρίσι Κατηγορία:Λε Βεζινέ
Ουές Άνσελντ
Ο Ουέσλεϊ Σίσελ Άνσελντ (αγγλικά: Westley Sissel Unseld Sr., 14 Μαρτίου 1946 – 2 Ιουνίου 2020) ήταν Αμερικανός καλαθοσφαιριστής και προπονητής καλαθοσφαίρισης. Δυναμικός σέντερ, αγωνίστηκε σε όλη την καριέρα του στην Εθνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (NBA) με τους Μπούλετς. Ήταν η δεύτερη επιλογή στο ντραφτ του NBA του 1968 και ονομάστηκε ως ο πολυτιμότερος παίκτης του NBA και ρούκι της χρονιάς κατά τη διάρκεια της πρώτης σεζόν του, ο μόνος μαζί με τον Ουίλτ Τσάμπερλεϊν που έχουν καταφέρει κάτι τέτοιο. Κέρδισε ένα πρωτάθλημα με τους Μπούλετς το 1978 και ήταν πολυτιμότερος παίκτης των πλέι οφ. Αφού αποχώρησε από την ενεργό δράση το 1981, εργάστηκε στην ομάδα ως αντιπρόεδρος, επικεφαλής προπονητής και γενικός διευθυντής. Είναι μέλος των επετειακών ομάδων των 50 και 75 χρόνων του ΝΒΑ.
Τσικομεκόατλ
Στη μυθολογία των Αζτέκων, η Τσικομεκόατλ (ισπ. Chicomecóatl) ή Σιλόνεν (ισπ. Xilonen), της οποίας το όνομα σημαίνει "εφτά φίδια", ήταν θεά της τροφής και του αραβόσιτου και, κατ' επέκτασιν, θεά της γονιμότητας.
Η Τσικομεκόατλ συχνά υιοθετεί ιδιότητες της θεάς Τσαλτσιουτλίκουε και εμφανίζεται με τρεις διαφορετικές μορφές:
Τελετές
Κάθε Σεπτέμβριο, οι Αζτέκοι θυσίαζαν προς τιμήν της θεάς Τσικομεκόατλ ένα νεαρό κορίτσι. Το αποκεφάλιζαν και το αίμα το έχυναν στο άγαλμα της θεάς, ενώ το δέρμα το αφαιρούσαν προσεχτικά και ο ιερέας το φορούσε σαν μανδύα.
Πηγές
Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Μυθολογία Αζτέκων
Οκρούγκ Κοσσυφοπεδίου
μικρογραφία|Η Οκρούγκ στον χάρτη της Σερβίας Η Οκρούγκ Κοσσυφοπεδίου ή Κοσόβου (σερβικά: Косовски округ) είναι σημερινή διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας που δεν αναγνωρίζεται από την αυτόνομη Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου. Έχει πληθυσμό 672.292 κατοίκους και έκταση 3.095 τετραγωνικά χλμ., έδρα της είναι η Πρίστινα. Η διοικητική περιοχή περιλαμβάνει 10 δήμους και 393 οικισμούς.
Δήμοι
Η σημερινή διοικητική περιοχή περιλαμβάνει τους δήμους:
Ιστορία
μικρογραφία|Η Οκρούγκ Κοσσυφοπεδίου στον χάρτη της Γιουγκοσλαβίας Αρχικά δημιουργήθηκε το 1912 ως Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας, έπειτα η διαίρεση παρέμεινε στα πλαίσια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και του Βασίλειου της Γιουγκοσλαβίας έως το 1929, οπότε έγινε τμήμα της Μπανόβινας του Βαρδάρη. Το 1920 οι κάτοικοι της περιοχής δήλωναν στην πλειοψηφία τους Αλβανοί. Στα πλαίσια της σύγχρονης Σερβίας δημιουργήθηκε εκ νέου η διοικητική διαίρεση το 1990 και το 1999 τα Ηνωμένα έθνη προχώρησαν σε νέα διοικητική διαίρεση, την οποία δεν αναγνωρίζει η Σερβία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας Οκρουγκ Κοσσυφοπεδιου Κατηγορία:Κοσσυφοπέδιο
Κουνιγούνδη της Αυστρίας
Η Κουνιγούνδη της Αυστρίας (γερμανικά: Kunigunde von Österreich, 16 Μαρτίου 1465 - 6 Αυγούστου 1520), μέλος του Οίκου των Αψβούργων, ήταν δούκισσα της Βαυαρίας από το 1487 έως το 1508 μέσω του γάμου της με τον δούκα Αλβέρτο Δ' της Βαυαρίας του Οίκου του Βίττελσμπαχ.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου 1465 στο Βίνερ Νόιστατ και ήταν κόρη του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ΄ και της αυτοκράτειρας Ελεονώρας των Αβίς, κόρης του Εδουάρδου της Πορτογαλίας. Ήταν η τέταρτη από τα πέντε παιδιά που απέκτησε το αυτοκρατορικό ζευγάρι, αν και μόνο εκείνη μαζί με τον αδελφό της Μαξιμιλιανό επιβίωσαν ως την ενηλικίωσή τους.
Η Κουνιγούνδη, σε αντίθεση με προηγούμενες αρχιδούκισσες, εκπαιδεύτηκε στους τομείς της ανάγνωσης, της γραφής, της κεντητικής, της ιππασίας, του κυνηγιού, της αστρονομίας και των μαθηματικών.
Το 1470 ο βασιλιάς της Ουγγαρίας Ματθαίος Κορβίνος ζήτησε το χέρι της, όμως ο Φρειδερίκος Γ΄ του το αρνήθηκε. Όταν η Κουνιγούνδη ήταν σε ηλικία δεκαπέντε ετών το 1480, έγινε η επίσημη παρουσίασή της στη Βιέννη κατά την επίσκεψη του Γεωργίου δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ στην αυλή του Φρειδερίκου. Έπειτα στάλθηκε για λόγους ασφαλείας στο Γκρατς και στο Ίνσμπρουκ.
Το 1487 παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Δ΄, δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου, ενάντια στη θέληση του πατέρα της. Η ίδια άσκησε καθήκοντα αντιβασιλείας για τον γιο της Γουλιέλμο Δ΄. Παρά την αδιαφορία της για τα θέματα της Αυλής, προσπάθησε να επηρεάσει την πολιτική του κράτους υπέρ των γιων της. Βρισκόταν σε στενή επαφή με τον αδελφό της, αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α΄, καθώς και με άλλους ηγέτες και συγγενείς της στην Ευρώπη.
Οικογένεια
Μετά το θάνατο του Αλβέρτου το 1508, η Κουνιγούνδη εισήλθε στη μονή του Πύτριχ, την οποία ευνόησε και απεβίωσε εκεί στις 6 Αυγούστου 1520.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Δούκισσες της Βαυαρίας
Εξ αποστάσεως εκπαίδευση
Εξ αποστάσεως εκπαίδευση είναι η υποβοηθούμενη από τα μέσα επικοινωνίας εκπαίδευση (ταχυδρομείο, ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, ραδιόφωνο, τηλεόραση, κασέτες βίντεο, υπολογιστές, τηλεδιάσκεψη και άλλα) με μικρή ή καθόλου διαπροσωπική ή σε τάξη επαφή μεταξύ εκπαιδευτή και εκπαιδευόμενου. Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται και από την UNESCO, ενώ από το 1999 προστίθεται με την ίδια ακριβώς ερμηνεία στο λεξικό όρων του ΜeSH (Medical Subject Headings) της Εθνικής Ιατρικής Βιβλιοθήκης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Πρόκειται για ένα τομέα της εκπαίδευσης που αφορά την παιδαγωγική, την τεχνολογία και τον σχεδιασμό της εκπαιδευτικής δομής, που επιδιώκει την παροχή εκπαίδευσης, χωρίς την ανάγκη φυσικής παρουσίας στο χώρο που αυτή λαμβάνει χώρα. Ο ορισμός αυτός αναφέρει την εξ αποστάσεως εκπαίδευση ως ξεχωριστό κλάδο της εκπαίδευσης, κάτι που όμως δεν είναι μεθοδολογικά αποδεκτό.
Οι κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη των εκπαιδευτικών συστημάτων και της παιδαγωγικής. Μια θεμελιώδης αλλαγή στον τρόπο οργάνωσης της εκπαίδευσης συντελείται στη μεταβιομηχανική εποχή, καθώς η κλασσική- ακαδημαϊκή παραδοσιακή εκπαίδευση αλλάζει προσανατολισμό για να προσφέρει εξειδικευμένες γνώσεις. Την ίδια όμως στιγμή διατηρείται ο ισχυρός ταξικός χαρακτήρας στα εκπαιδευτικά συστήματα των ανεπτυγμένων κοινωνιών.
Το πιο χαρακτηριστικό σημείο ταξικού διαχωρισμού ήταν η πρόσβαση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, η οποία παρέμεινε για αιώνες «κλειστή» και η ακαδημαϊκή μόρφωση αποτελούσε εφαλτήριο για συμμετοχή στην κρατική εξουσία, τη διοίκηση και την οικονομία. Μετά το 1950 επικρατούν ευνοϊκότερες συνθήκες για την εισαγωγή και υιοθέτηση ευέλικτων μορφών εκπαίδευσης, προσαρμοσμένων στα σύγχρονα κοινωνικά και οικονομικά δεδομένα. Έννοιες, όπως τεχνική εκπαίδευση, εξειδίκευση, εξ αποστάσεως εκπαίδευση, επαγγελματική κατάρτιση, συνεχιζόμενη εκπαίδευση, επιμόρφωση, δια βίου μάθηση έχουν υπεισέλθει πλέον δυναμικά στο λεξιλόγιο της σύγχρονης εκπαίδευσης. Ωστόσο αυτές οι μορφές εκπαίδευσης αποτελούν πόλο προβληματισμού και σημείο τριβής μεταξύ των θεωρητικών για το ρόλο που διαδραματίζουν στο εκπαιδευτικό σύστημα και για την αποτελεσματικότητά τους.
Ανοικτή εκπαίδευση
Όπως είδαμε η ανάγκη εισαγωγής, ανάπτυξης και καταξίωσης εναλλακτικών και ευέλικτων συστημάτων εκπαίδευσης προέκυψε από μια σειρά εμφανών περιορισμών, που έθεταν τα συμβατικά συστήματα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Αυτό σε μεγάλο βαθμό ίσχυε και για το ελληνικό συμβατικό σύστημα, αν και στις μέρες μας παρατηρούνται σχηματικές προσπάθειες για την παροχή ευέλικτων και ανοιχτών μορφών εκπαίδευσης. Μια σημαντική μορφή ανοιχτής εκπαίδευσης και στην Ελλάδα είναι τα προγράμματα εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση αποτελεί γενικότερα τη θεμελιώδη μέθοδο των ανοικτών συστημάτων εκπαίδευσης και ταυτόχρονα το σημείο απόκλισης και διαφοροποίησης από τα συμβατικά. (Ρες, 2004) Η ανοικτή παιδεία και κυρίως με τη μέθοδο της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης μπορεί να περιορίσει τις δυσκολίες του παραδοσιακού συστήματος, χωρίς βέβαια να διακρίνεται από ανταγωνιστική δράση προς σε αυτό. Τα ανοικτά συστήματα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, δίνουν σε όλους ανεξαιρέτως και δια βίου το δικαίωμα για μόρφωση. Αυξάνουν έτσι τις εκπαιδευτικές ευκαιρίες όσων είχαν εξαιρεθεί, για οποιουσδήποτε λόγους, από το παραδοσιακό σύστημα και δρουν βοηθητικά και παράλληλα με τα συμβατικά συστήματα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Στο μέλλον, η έρευνα θα πρέπει, ίσως, να επικεντρωθεί στο ενδεχόμενο δημιουργίας ενός μοντέλου εκπαίδευσης που θα εκμεταλλεύεται τα πλεονεκτήματα, τόσο της παραδοσιακής όσο και της εξ’ αποστάσεως εκπαίδευσης, ενώ ταυτόχρονα θα ελαχιστοποιεί τα αρνητικά και των δυο.
Εξ αποστάσεως εκπαίδευση
Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση, είναι αποτέλεσμα της ανάπτυξης και της εξέλιξης της τεχνολογίας και της επικοινωνίας, ενώ δίνει πολλές ευκαιρίες για νέες εφαρμογές. Η μορφή αυτής της Εκπαίδευσης ξεκίνησε πριν από 150 περίπου χρόνια. Οφείλεται στην ανάπτυξη της τεχνολογίας των μεταφορών και των τηλεπικοινωνιών, οι οποίες έρχονται στο προσκήνιο με τη βιομηχανική επανάσταση.
Ειδικότερα, η εξ αποστάσεως εκπαίδευση, άρρηκτα συνδεδεμένη τόσο με την «εκπαίδευση» και την «κατάρτιση», όσο με τα παιδαγωγικά, ξεκίνησε αρχικά ως οργάνωση σπουδών μερικής φοίτησης, συνέχισε με την αλληλογραφία μέσω ταχυδρομείου με ήδη δοκιμασμένα συμβατικά βιβλία, χρησιμοποίησε το ραδιόφωνο την τηλεόραση, το τηλέφωνο και τα τελευταία χρόνια υιοθέτησε όλες σχεδόν τις μορφές της σύγχρονης τεχνολογίας : από κινητά τηλέφωνα και ηλεκτρονικούς υπολογιστές, μέχρι δορυφόρους (Keegan,2001).
Πιο συγκεκριμένα, η πρώτη σύγχρονη μορφή εξ αποστάσεως εκπαίδευσης προήλθε από τον Ιssak Ditman, που δίδαξε τη στενογραφία στη Μεγάλη Βρετανία μέσω της αλληλογραφίας το 1840. Η ανάπτυξη της ταχυδρομικής υπηρεσίας το 19ο αιώνα οδήγησε στην αύξηση των εμπορικών κολλεγίων αλληλογραφίας. Το 1858 το πανεπιστήμιο του Λονδίνου αποτελεί το πρώτο πανεπιστήμιο που προσφέρει τους βαθμούς τηλεμάθησης. Το 1973 στη Βοστώνη ενθαρρύνεται η μελέτη στο σπίτι. Το 1911 στην Αυστραλία το πανεπιστήμιο του Queensland καθιέρωσε το τμήμα μελετών δι’ αλληλογραφίας. Στη Νέα Ζηλανδία η εξ’ αποστάσεως εκπαίδευση άρχισε το 1960 στο πανεπιστήμιο Massey. Το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο εκπαίδευσης από απόσταση στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι το ανοικτό πανεπιστήμιο που ιδρύεται το 1969.
Σύγχρονη
Στη σύγχρονη εξ αποστάσεως εκπαίδευση, η διαδικασία της διδασκαλίας και της μάθησης γίνονται ταυτόχρονα. Ο εκπαιδευτής παραδίδει το μάθημα σε ζωντανή σύνδεση, όχι απαραίτητα αμφίδρομη, και ο εκπαιδευόμενος, αν και βρίσκεται σε διαφορετικό τόπο, παρακολουθεί το μάθημα στον ίδιο χρόνο. Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση με την υποστήριξη της τηλεδιάσκεψης είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το ίδιο και η χρήση δωματίου ζωντανής συζήτησης (live chatroom).
Ασύγχρονη
Σήμερα, υπάρχουν μέθοδοι εξ αποστάσεως εκπαίδευσης που χρησιμοποιούν και τα δύο είδη, ώστε να παρέχουν πιο ολοκληρωμένη εκπαιδευτική εμπειρία. Με τη βοήθεια της ασύγχρονης εκπαίδευσης υπάρχει το πλεονέκτημα της μάθησης στον χρόνο και με το ρυθμό που επιθυμεί ο εκπαιδευόμενος, ενώ με τη χρήση σύγχρονων συζητήσεων σε τακτά χρονικά διαστήματα, ο εκπαιδευτής γνωρίζει τους μαθητές του, οι εκπαιδευόμενοι επικοινωνούν μεταξύ τους και με τον εκπαιδευτή και δεν αισθάνονται αποξενωμένοι από την εκπαιδευτική κοινότητα και διαδικασία.
Εκπαίδευση Εξ Αποστάσεως Ως Εργαλείο
Από τα παραπάνω φαίνεται ότι η εξ αποστάσεως εκπαίδευση χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται ως εργαλείο για μορφές ευέλικτης μάθησης, εκπαίδευσης, κατάρτισης και επιμόρφωσης ενηλίκων από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα. (Βεργίδης & Ματραλής, 1999) Δεν μπορεί, όμως, σε καμιά περίπτωση η εξ’ αποστάσεως εκπαίδευση να θεωρηθεί πανάκεια, παρά το γεγονός πως έρχεται να καλύψει κενά, που έχουν καταγραφεί από τις συμβατικές εκπαιδευτικές πρακτικές (Καρούλης, 2000 που αναφέρεται στο Ρες, 2004).
Επίσης, η εκπαίδευση από απόσταση μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά στη βασική εκπαίδευση προεκτείνοντας το μάθημα πέρα από τα συμβατικά όρια του ωρολογίου προγράμματος. Έτσι λοιπόν, μιλάμε, για μικτές μορφές μάθησης (blended learning) που δίνουν τη δυνατότητα στους μαθητές να μελετήσουν με τον δικό τους ρυθμό από το σπίτι τους και να αλληλεπιδράσουν με τον διδάσκοντα και τους συμμαθητές τους με ανοικτά εργαλεία (web2.0) και σε εικονικές κοινότητες.