cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σικελία
Οι Νορμανδοί κατέκτησαν τη Σικελία και δημιούργησαν το Βασίλειο της Σικελίας, μετά τους Νορμανδούς κληρονόμησαν το νησί ο Οίκος των Χοενστάουφεν, ο Οίκος των Καπετιδών-Ανζού, η Ισπανία και ο Οίκος των Αψβούργων. Η Σικελία κατακτήθηκε τελικά από τους Βουρβόνους μαζί με το βασίλειο της Νεαπόλεως και δημιουργήθηκε το Βασίλειο των Δύο Σικελιών. Μετά την εκστρατεία του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι (1860) η Σικελία συμμετείχε στην Ιταλική Ενοποίηση και μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα ήταν η φτωχότερη περιοχή στην Ιταλία. Αποδόθηκε καθεστώς αυτονομίας στη Σικελία 18 μέρες μετά την ψήφιση του Ιταλικού Συντάγματος (15 Μαΐου 1946), η αυτονομία δεν εφαρμόστηκε ωστόσο πλήρως επειδή το 50% της οικονομικής νομοθεσίας εξαρτάται από το Ιταλικό κράτος. Η Σικελία έδειξε μια μοναδική κουλτούρα πολιτισμού, τεχνών, αρχιτεκτονικής και λογοτεχνίας, έχει σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους όπως η Νεκρόπολις στην Παντάλικα, η Κοιλάδα των Ναών και ο Σελινούντας Σικελίας.
Γεωγραφία
Τα στενά της Μεσσήνης χωρίζουν τη Σικελία από την ιταλική χερσόνησο και ειδικότερα από την περιοχή της Καλαβρίας. Το ηφαίστειο της Αίτνας βρίσκεται κοντά στην Κατάνη. Η Αίτνα έχει υψόμετρο 3.320 μέτρα και είναι το υψηλότερο ηφαίστειο της Ευρώπης και ένα από τα πλέον ενεργά παγκοσμίως. Οι Αιολίδες Νήσοι στα βόρεια, ανήκουν διοικητικά στη Σικελία όπως και τα νησιά Αιγάδες, το νησί Παντελλερία στα δυτικά, το νησί Ούστικα (Ustica) στα βορειοδυτικά και τα Πελάγια νησιά στα νοτιοδυτικά.
Κλίμα
Η Σικελία έχει τυπικό μεσογειακό κλίμα με ήπιους βροχερούς χειμώνες και ζεστά ξηρά καλοκαίρια. Οι ορεινές περιοχές όπως το όρος Αίτνα έχουν αλπικό κλίμα με χιονόστρωση το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Το καλοκαίρι συχνά υπάρχουν περίοδοι ανυδρίας και κάποιες περιοχές του νησιού παρουσιάζουν ελλείψεις στο νερό.
Στη Σικελία επίσης είναι ιδιαίτερα έντονο το φαινόμενο του Σιρόκου, του ανέμου δηλαδή που δημιουργείται στην έρημο Σαχάρα και φτάνει στο νησί αφού διασχίσει τη μεσόγειο. Ο Σιρόκος φέρνει στη Σικελία έντονη ζέστη, σκόνη από τη Σαχάρα και υγρασία από τη θάλασσα. Ως αποτέλεσμα στο νησί συχνά παρατηρούνται λασποβροχές, ενώ η σκόνη προκαλεί σε ορισμένους προβλήματα υγείας.
Επαρχίες της Σικελίας
thumb|right|250px|Οι επαρχίες της Σικελίας
Η Περιφέρεια της Σικελίας χωρίζεται διοικητικά στις παρακάτω εννιά Επαρχίες:
Προϊστορικά φύλα
thumb|250px|right|Γεωγραφική κατανομή των γηγενών λαών της Σικελίας. Με κόκκινο οι [[Έλυμοι, με μπλε οι Σικανοί και με λαχανί οι Σικελοί]] Οι προϊστορικοί κάτοικοι της Σικελίας ήρθαν στο νησί σε τρία κύματα, οι παλιότεροι ήταν οι Σικανοί, όπως γράφει ο Θουκυδίδης ήρθαν από την Ιβηρική πιθανότατα την Καταλονία. Οι μελέτες των σπηλαίων της Σικελίας έχουν χρονολογήσει την ύπαρξη τους στο νησί από το Πλειστόκαινο γύρω στο 8.000 π.Χ., την ίδια εποχή είχε εξαφανιστεί ο Σικελικός ιπποπόταμος και το είδος του ελέφαντα που υπήρχε στο νησί. Το δεύτερο κύμα από το Αιγαίο Πέλαγος ήταν οι Έλυμοι, ενώθηκαν με το παλιότερο κύμα των Σικανών.
Οι ιστορικές έρευνες στα μεγαλιθικά κτίρια του νησιού που χρονολογούνται την περίοδο 3.000 - 2.500 π.Χ. δείχνουν με σαφήνεια την ύπαρξη δυο διαφορετικών πολιτισμών. Οι ερευνητές δεν αναγνώρισαν τον βαθμό που οι δύο πολιτισμοί αναμίχτηκαν μεταξύ τους, ο ένας είχε σαφή επίδραση από την Ευρώπη, ο άλλος από την Ανατολή. Δεν έχουν βρεθεί αποδείξεις ότι είχε ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ των δύο φυλών, το βέβαιο είναι ότι οι Σικανοί μετακινήθηκαν ανατολικά όταν οι Έλυμοι εγκαταστάθηκαν στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού. Το τρίτο κύμα ήταν οι Σικελοί με βέβαιοι προέλευση από τη Λιγυρία στην ηπειρωτική Ιταλία γύρω στο 1.200 π.Χ., οι Σικελοί ανάγκασαν τους Σικανούς να μετακινηθούν από τις ακτές στο κέντρο του νησιού. Άλλα δύο γνωστά φύλα της προϊστορικής Σικελίας ήταν οι Αύσονες -ένα Αιολικό φύλο που ήρθε από το Μιλάνο - και οι Μόργητες.
Οι Φοίνικες είχαν και αυτοί αρκετές αποικίες, όπως η Μοτύη, ο Σολούς, το Zis (Πάνορμος για τους Έλληνες, σημερινό Παλέρμο), το Λιλύβαιο κλπ. Ο ανταγωνισμός Ελλήνων και Φοινίκων για το έλεγχο της Μεσογείου τους έφερε αντιμέτωπους και η Σικελία ήταν το μέρος όπου οι δύο πολιτισμοί ήταν πιο κοντά. Η Καρχηδόνα ήταν πολύ κοντά στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού και το 480 π.Χ., πιθανότατα σε συνεννόηση με τους Πέρσες, επιχείρησαν την κατάληψη ολόκληρου του νησιού αλλά ηττήθηκαν στη Μάχη της Ιμέρας. Από τότε και μέχρι την κατάληψη του νησιού από τους Ρωμαίους (242 π.Χ.), Έλληνες και Καρχηδόνιοι αποκτούσαν, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, τον έλεγχο του νησιού, με τις Συρακούσες και το Λιλύβαιο να παραμένουν οι πυρήνες αντίστασης για τους Έλληνες και για τους Καρχηδονίους αντίστοιχα.
Ελληνικός και Φοινικικός εποικισμός
thumb|right|250px|Γεωγραφική κατανομή των γηγενών λαών της Σικελίας καθώς και των Ελλήνων και Φοινίκων εποίκων το [[431 π.Χ.]] Οι Φοίνικες εγκαταστάθηκαν στο δυτικό τμήμα του νησιού λίγο πριν από τους Έλληνες. Οι Φοίνικες ίδρυσαν πολλές αποικίες όπως η Μοτύη, ο Σολούς, το Πάνορμο μετέπειτα Παλέρμο και το Λιλύβαιο. Ο θρυλικός Ελληνικός εποικισμός ξεκίνησε το 750 π.Χ. με πρώτη σημαντική αποικία τις Συρακούσες που ίδρυσαν οι Κορίνθιοι, ακολούθησε η ίδρυση μιας μεγάλης σειράς πόλεων όπως ο Ακράγαντας, ο Σελινούντας Σικελίας, η Γέλα, η Ιμέρα και η Μεσσήνη. Οι γηγενείς κάτοικοι Έλυμοι, Σικανοί και Σικελοί επηρεάστηκαν βαθύτατα από τον ελληνικό πολιτισμό και ο σταδιακός εξελληνισμός τους συνεχίστηκε με σταθερό ρυθμό για να ολοκληρωθεί κατά τα ρωμαϊκά χρόνια. Η σικελική γη ήταν πολύ εύφορη και οι Έλληνες είχαν απέραντες καλλιέργειες με ελιές και αμπέλια που τους έφεραν τεράστια εμπορικά κέρδη. Οι μεγάλοι Έλληνες επιστήμονες της αρχαιότητας Αρχιμήδης και Εμπεδοκλής ήταν Σικελοί. Οι κάτοικοι ασπάστηκαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία την Ελληνική θρησκεία, οι Έλληνες οικοδόμησαν αμέτρητους ναούς σε ολόκληρο το νησί με σημαντικότερη τοποθεσία την «Κοιλάδα των Ναών» στον Ακράγαντα (Αγκριτζέντο).
Η Καρχηδόνα κατέλαβε το δυτικό τμήμα του νησιού ενώ οι Έλληνες παρέμειναν στο ανατολικό, οι Καρχηδόνιοι πιθανότατα συνεννοήθηκαν με τους Πέρσες που επιχείρησαν την κατάληψη ολόκληρου του νησιού αλλά ηττήθηκαν στη Μάχη της Ιμέρας. Από τότε και μέχρι την κατάληψη του νησιού από τους Ρωμαίους (242 π.Χ.), Έλληνες και Καρχηδόνιοι αποκτούσαν, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, τον έλεγχο του νησιού, με τις Συρακούσες και το Λιλύβαιο να παραμένουν οι πυρήνες αντίστασης για τους Έλληνες και για τους Καρχηδονίους αντίστοιχα. Την εποχή που είχε ξεσπάσει ο Πελοποννησιακός Πόλεμος η Αθήνα είχε έντονο ενδιαφέρον να κατακτήσει το νησί και ξεκίνησε την Εκστρατεία στη Σικελία. Οι Συρακούσες συμμάχησαν με τους Σπαρτιάτες και τους Κορίνθιους και οι Αθηναίοι γνώρισαν φοβερή συντριβή και όσοι επέζησαν πουλήθηκαν ως δούλοι. Αργότερα, οι Έλληνες συμμάχησαν με τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία (262 π.Χ.) που είχε στόχο να κατακτήσει το νησί. Η Ρώμη όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος επιτέθηκε στους Καρχηδόνιους της Σικελίας και τους νίκησε, η Καρχηδόνα έγινε η πρώτη Ρωμαϊκή επαρχία πέρα από την Ιταλική χερσόνησο (242 π.Χ.). Όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος οι Καρχηδόνιοι προσπάθησαν να ανακτήσουν τη Σικελία από τους Ρωμαίους, πολλοί Έλληνες συμμάχησαν μαζί τους. Οι Ρωμαίοι επιτέθηκαν στις Συρακούσες το 213 π.Χ. και από τότε έγιναν οριστικά κυρίαρχοι στο νησί, ο Ύπατος Βαλεριανός έστειλε αναφορά στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο ότι «δεν υπάρχει ούτε ένας Καρχηδόνιος στη Σικελία» (210 π.Χ.).
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
thumb|right|250px|Ναός της [[Ήρα (μυθολογία)|Ήρας στον Σελινούντα]] Η Σικελία χωρίστηκε σε δύο επαρχίες τις Συρακούσες στα ανατολικά και τη Μαρσάλα στα δυτικά. Ο Οκταβιανός Αύγουστος προσπάθησε να καθιερώσει τα Λατινικά αλλά απέτυχε, η Σικελία παρέμεινε στη γλώσσα και στα έθιμα Ελληνική. Η ευημερία που γνώρισε η Σικελία σημείωσε πτώση όταν την κυβέρνησε ο Βέρρες, ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων καταδίκασε τον Βέρρες στο έργο του «Ιν Βέρρεμ». Στη Σικελία σημειώθηκαν πολλές εξεγέρσεις ειδικά από σκλάβους όπως η πρώτη και η δεύτερη δουλική εξέγερση και η εξέγερση του Σέξτου Πομπήιου. Ο Χριστιανισμός εμφανίστηκε για πρώτη φορά γύρω στο 200 αλλά ο Κωνσταντίνος Α΄ τον καθιέρωσε σαν επίσημη θρησκεία μετά από πολλούς μάρτυρες όπως η Αγία Αγάθη, η Αγία Λουκία και ο Εύπλος. Τους επόμενους δύο αιώνες ο χριστιανισμός διαδόθηκε ταχύτατα. Συνολικά η Ρωμαϊκή κυριαρχία διατηρήθηκε στο νησί περίπου 700 χρόνια.
Όταν κατέρρευσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οι Βάνδαλοι και ο αρχηγός τους Γιζέριχος, Γερμανική φυλή κατέλαβαν τη Σικελία (440) αλλά σύντομα ο Οδόακρος ανακατέλαβε το νησί και κυβέρνησε την περίοδο 476 - 493 ολόκληρη την Ιταλική χερσόνησο για λογαριασμό του Βυζαντινού αυτοκράτορα. Οι Βάνδαλοι είχαν κατακτήσει πολλές περιοχές στη Γαλλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία και έγιναν ισχυρή δύναμη σε ολόκληρη τη δυτική Ευρώπη. Οι Οστρογότθοι ωστόσο μία νέα γερμανική δύναμη και ο αρχηγός τους Θεοδώριχος ο Μέγας κατέκτησαν τη Σικελία μαζί με την υπόλοιπη Ιταλία (488). Ο Θεοδώριχος αν και ήταν Γερμανός διατήρησε τη Ρωμαϊκή θρησκεία και παράδοση και κήρυξε την ανεξιθρησκεία.
Βυζαντινή αυτοκρατορία
thumb|right|250px|Ελληνορωμαϊκό θέατρο στην [[Ταορμίνα]] Την περίοδο 535 - 554 ξέσπασαν οι Γοτθικοί πόλεμοι ανάμεσα στους Οστρογότθους και τη Βυζαντινή αυτοκρατορία που κυβερνούσε το ανατολικό τμήμα της παλαιάς Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ο Βελισάριος σαν απεσταλμένος του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού του Μέγα κατέλαβε τη Σικελία και τη χρησιμοποίησε σαν βάση για να κατακτήσει ολόκληρη την Ιταλική χερσόνησο. Τα επόμενα πέντε χρόνια έπεσαν στους Βυζαντινούς η Νάπολη, η Ρώμη, το Μιλάνο και η πρωτεύουσα των Οστρογότθων Ραβέννα. Ο δυναμικός Οστρογότθος βασιλιάς Τωτίλας ανακατέλαβε σύντομα την Ιταλία, με αποκορύφωμα την κατάκτηση και τη λεηλασία της Σικελίας (550). Ο Τωτίλας ηττήθηκε ωστόσο και σκοτώθηκε από τον νέο απεσταλμένο του Ιουστινιανού τον Αρμένιο στρατηγό Ναρσή (552). Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ μεταβίβασε τη Σικελία στην Ιταλική επαρχία, η Ελληνική γλώσσα ήταν η κύρια γλώσσα εκείνη την εποχή σε όλους τους κατοίκους. Με την εξάπλωση του Ισλάμ η Σικελία δέχθηκε επίθεση από τον Άραβα χαλίφη Οθμάν ιμπν Αφφάν (652) αλλά απέτυχαν να κατακτήσουν το νησί, επέστρεψαν στη Συρία με πολλά λάφυρα. Οι επιδρομές των Αράβων με στόχο τις λεηλασίες συνεχίστηκαν μέχρι τα μέσα του 8ου αιώνα.
Ο αυτοκράτορας Κώνστας Β΄ αποφάσισε να μετακινήσει την πρωτεύουσα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας από την Κωνσταντινούπολη στις Συρακούσες (660). Την επόμενη χρονιά με βάση τη Σικελία ξεκίνησε επιθέσεις στο Λομβαρδικό βασίλειο του Μπενεβέντο που κατείχε το μεγαλύτερο τμήμα στη νότια Ιταλία. Οι φήμες ότι ήθελε να μετακινήσει ο νεαρός αυτοκράτορας την πρωτεύουσα του στις Συρακούσες του κόστισαν τη ζωή, δολοφονήθηκε στο λουτρό του (668). Ο γιος του Κωνσταντίνος Δ΄ αντιμετώπισε αμέσως μία εξέγερση στη Σικελία, μετέβη αμέσως στο νησί, συνέτριψε τους επαναστάτες και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Η Ελληνική γλώσσα ήταν η βασική γλώσσα σε όλους τους κατοίκους του νησιού. Ο αυτοκράτορας Λέων Γ´ από τη Δυναστεία των Ισαύρων μετέφερε την εκκλησία της Σικελίας από τη δικαιοδοσία της εκκλησίας της Ρώμης στη δικαιοδοσία του πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης (740). Ο Βυζαντινός αρχηγός της Σικελίας Ευφήμιος δολοφόνησε τη σύζυγο του και ζήτησε από μία μοναχή να τον παντρευτεί (826). Ο Μιχαήλ Β´ έστειλε τον στρατηγό του Κωνσταντίνο με εντολή να απαγορεύσει τον γάμο και να αποκεφαλίσει τον Ευφήμιο. Ο Ευφήμιος ωστόσο νίκησε, θανάτωσε τον Κωνσταντίνο και κατέλαβε τις Συρακούσες αλλά στη συνέχεια ηττήθηκε και ο ίδιος και δραπέτευσε στη βόρεια Αφρική. Ο Ευφήμιος πρόσφερε τη Σικελία στον εμίρη των Αγλαβιδών με αντάλλαγμα να τον κάνει στρατηγό ή να του δώσει κάποιο ψηλό αξίωμα, ένας Ισλαμικός στρατός στον οποίο συμμετείχαν Άραβες, Βέρβεροι, Κρήτες και Πέρσες επιτέθηκε στη Σικελία.
Άραβες
thumb|right|250px|Χάρτης της Σικελίας από τον [[Πίρι Ρέις]] Η Ισλαμική κατάκτηση της Σικελίας από τους Άραβες ήταν πολύ δύσκολη υπόθεση με σημαντική αντίσταση, χρειάστηκε τουλάχιστον ένας αιώνας για να ολοκληρωθεί. Αρχικά κατακτήθηκαν οι Συρακούσες (878), στη συνέχεια η Ελληνική πόλη Ταορμίνα (962) μέχρι να ολοκληρωθεί η κατάκτηση ολόκληρης της Σικελίας (965). Ο Γεώργιος Μανιάκης σαν αρχηγός του Βυζαντινού στρατού προσπάθησε τον 11ο αιώνα με Νορμανδούς μισθοφόρους να ανακαταλάβει το νησί αλλά συνάντησε μεγάλες δυσκολίες, οι Βυζαντινοί ολοκλήρωσαν την ανακατάληψη στα τέλη του 11ου αιώνα. Οι Άραβες άλλαξαν το καθεστώς γής ευνοοώντας σημαντικά τους μικρούς ιδιοκτήτες και βελτίωσαν τα αρδευτικά συστήματα. Η γλώσσα που δημιουργήθηκε στο νησί επί Αραβικής κυριαρχίας ήταν τα Σικελοαραβικά, είναι εμφανή σε πολλές λέξεις σε τοπικές διαλέκτους, τα Σικελοαραβικά εξαφανίστηκαν σήμερα αλλά εξελίχτηκαν στη Μαλτεζική γλώσσα που ομιλείται στη Μάλτα και τα γύρω νησιά. Μια περιγραφή για το Παλέρμο εκείνης της εποχής μας δίνει στα γραπτά του ένας Άραβας έμπορος που εισκέφτηκε τη Σικελία (950), ένα κλειστό οχυρωμένο προάστιο οικοδομήθηκε στο κέντρο του Παλέρμο με το «Τζαμί της Παρασκευής» που έγινε αργότερα ο Καθεδρικός ναός της πόλης. Στο προάστιο «Άλ-Καλίσα» σημερινή Κάλσα ήταν τα ανάκτορα του Σουλτάνου, ένα τζαμί, κυβερνητικά γραφεία και μια ιδιωτική φυλακή, 7.000 κάτοικοι ήταν έμποροι κρεάτων με 150 καταστήματα. Το Παλέρμο ανήκε στην αρχή στους Αγλαβίδες, στη συνέχεια πέρασε στο Εμιράτο της Σικελίας που ασκούσε κυριαρχία το Χαλιφάτο των Φατιμιδών.
Την εποχή που κυβερνούσαν οι Άραβες ακολούθησαν στο νησί ασταμάτητες Βυζαντινές εξεγέρσεις και πολλά ανατολικά τμήματα ανεξαρτητοποιήθηκαν, οι Άραβες μετέφεραν στη Σικελία πορτοκαλιές, λεμονιές, φιστικιές και ζαχαροκάλαμα. Οι Άραβες χώρισαν το νησί σε τρία τμήματα, επέτρεψαν πλήρη θρησκευτική ελευθερία στους Ορθόδοξους κατοίκους, ήταν υποχρεωμένοι μόνο να πληρώσουν ένα μικρό χαράτσι που μειώθηκε σε όσους κατείχαν κυβερνητικά αξιώματα. Το Εμιράτο της Σικελίας άρχισε να διασπάται από εσωτερικές συγκρούσεις, την ίδια εποχή υπήρχε μικρός Εβραϊκός πληθυσμός στο νησί. Εβδομήντα χρόνια μετά την οριστική απώλεια της Σικελίας οι Βυζαντινοί επιχείρησαν να ανακαταλάβουν τη Σικελία με τον στρατηγό Μανιάκη (1038), ο ίδιος όμως δολοφονήθηκε σε μια Βυζαντινή εμφύλια σύγκρουση και δεν μπόρεσε να συνεχίσει το έργο του. Οι Νορμανδοί ωστόσο μπόρεσαν στα τέλη του αιώνα να ολοκληρώσουν την κατάκτηση, αρχηγός τους ήταν ο Ρογήρος Α΄ της Σικελίας από τον Οίκο των Ωτβίλ. Οι Νορμανδοί κυρίευσαν την Απουλία, την Καλαβρία και τη Μεσσήνη με 700 ιππότες. Ο Ρογήρος συνέχισε τις νίκες του με αποκορύφωμα την κατάκτηση του Παλέρμο, το μεγαλύτερο τμήμα της Σικελίας έπεσε στα χέρια τους (1072). Οι Νορμανδοί ολοκλήρωσαν την κατάκτηση με το νοτιότερο τμήμα του νησιού (1091), το Παλέρμο εξακολουθούσε να είναι πρωτεύουσα της Σικελίας και με τους Νορμανδούς όπως με τους Άραβες.
Νορμανδοί
thumb|right|250px|Ο [[Ρογήρος Α΄ της Σικελίας σε μετάλλιο]] Η Νορμανδική οικογένεια του Ωτβίλ ήταν απόγονοι των Βίκιγκ, σεβάστηκαν τους πολιτισμούς που βρήκαν στο νησί αλλά προσπάθησαν να μεταδώσουν και τον δικό τους, ασπάστηκαν τις συνήθειες, τα έθιμα και την πολιτική των προκατόχων τους. Πολλοί Νορμανδοί είχαν την ενδυμασία, την ομιλία και την κόμμωση των Βυζαντινών και των Αράβων ενώ οι βασιλιάδες είχαν στα ανάκτορα τους ευνούχους και χαρέμια. Ο Ρογήρος πέθανε (1101) και τον διαδέχθηκε ο δεύτερος γιος από την τελευταία του σύζυγο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας, η μητέρα του Αδελαΐδα ντελ Βάστο ήταν κηδεμόνας του μικρού βασιλιά μέχρι την ενηλικίωση του (1112). Ο Ρογήρος Β΄ είχε διαδεχτεί τον μεγαλύτερο αδελφό του Σίμων της Σικελίας που πέθανε σε νηπιακή ηλικία σαν «κόμης της Σικελίας», μετέτρεψε τη Σικελία σε βασίλειο μαζί με την Απουλία, την Καλαβρία και τα νησιά της Μάλτας. Ο Έλληνας Γεώργιος Αντιοχέας διορίστηκε από τον Ρογήρο Β΄ στη θέση του "Εμίρη των εμίρηδων", συνέχισε την πολιτική του πατέρα τoυ μετατρέποντας το Βασίλειο της Σικελίας στο πλουσιότερο βασίλειο της Ευρώπης μετά από αυτό της Αγγλίας.
Η αυλή του Ρογήρου Β΄ ήταν το πιο φωτεινό πολιτιστικό κέντρο σε ολόκληρη τη Μεσόγειο τον Μεσαίωνα, μπορούσε να συγκριθεί μόνο με το πολυεθνικό Χαλιφάτο της Κόρδοβας. Αμέτρητοι επιστήμονες, τεχνίτες, γλύπτες και καλλιτέχνες ζούσαν τότε στη Σικελία, τα διατάγματα εκδόθηκαν στη Νορμανδική γλώσσα αλλά με πολλές Αραβικές και Ελληνικές επιδράσεις. Η διακυβέρνηση ήταν δίκαιη απέναντι σε όλες τις εθνότητες που ζούσαν όπως Βυζαντινοί, Λομβαρδοί, Νορμανδοί, Άραβες και Ιουδαίοι, οι ιστορικοί έχουν μείνει έκπληκτοι από τα εκπληκτικά κτίσματα που έγιναν εκείνη την εποχή στο νησί. Πολλοί μετανάστες ήρθαν την ίδια εποχή από τη νότια Ιταλία και την Καμπανία. Οι κάτοικοι ήταν γλωσσικά πριν τη Νορμανδική κατάκτηση κατά το ένα τρίτο Ελληνόφωνοι και κατά τα δύο τρίτα Αραβόφωνοι, μετά τη Νορμανδική κατάκτηση έγιναν εξ'ολοκλήρου Λατινόφωνοι. Η εκκλησία της Σικελίας η οποία μέχρι τη Νορμανδική κατάκτηση ανήκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία μετέβη στην Καθολική Εκκλησία.
Αραγωνέζοι και Σικελικός Εσπερινός
thumb|right|250px|Σικελικός ναός ρυθμού [[Μπαρόκ στην Κατάνια]] Η δυναστεία των Ωτβίλ κυβέρνησε τη Σικελία περίπου έναν αιώνα, η τελευταία διάδοχος του Ρογήρου Κωνσταντία του Ωτβίλ παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ΄. Με τον γάμο ο Οίκος των Χοενστάουφεν που ήταν Γερμανοί από τη Σουηβία κληρονόμησαν το βασίλειο της Σικελίας, ο γιος τους Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν ήταν ένας από τους κορυφαίους και τους πιό καλλιεργημένους μονάρχες του Μεσαίωνα. Η Κωνσταντία Ωτβίλ ανέθεσε την κηδεμονία του γιου της στον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ που βρήκε την ευκαιρία να αποσπάσει τη Σικελία από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο Φρειδερίκος Β΄ στέφτηκε στο Παλέρμο βασιλιάς της Σικελίας σε ηλικία τεσσάρων ετών (1198), δέχτηκε ευρύτατη εκπαίδευση και μπορούσε να κυκλοφορήσει ελεύθερα στους δρόμους του Παλέρμο, έμαθε πολλές ξένες γλώσσες όπως Αραβικά και Ελληνικά και πολλά μυστικά των Ιουδαίων. Σε ηλικία 12 ετών καθαίρεσε τον εκπρόσωπο του πάπα και ανέλαβε ο ίδιος την εξουσία, σε ηλικία 15 ετών παντρεύτηκε την Κωνσταντία της Αραγωνίας και ξεκίνησε τις προσπάθειες του να αποκαταστήσει την αυτοκρατορική εξουσία. Την περίοδο 1221 - 1226 μετακίνησε όλους τους Μουσουλμάνους της Σικελίας στην Απουλία. Οι συγκρούσεις ανάμεσα στον πάπα και τον αυτοκράτορα ανάγκασαν τον πάπα Ιννοκέντιο Δ΄ να στέψει τον πρίγκηπα Κάρολο, κόμη του Ανζού και της Προβηγκίας βασιλιά της Σικελίας και της Νεαπόλεως.
Η αυταρχική διακυβέρνηση των Ανδεγαυών και η ψηλή φορολογία οδήγησαν τους κατοίκους σε επανάσταση, οι περισσότεροι Γάλλοι στο νησί θανατώθηκαν όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός (1282). Ο Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας που είχε παντρευτεί την εγγονή του Φρειδερίκου Β΄ Κωνσταντία Χοενστάουφεν της Σικελίας έγινε βασιλιάς της Σικελίας με την υποστήριξη του πάπα. Ο Πάπας Μαρτίνος Δ΄ με καταγωγή από το Ιλ-ντε-Φρανς ανακήρυξε Σταυροφορία εναντίον του Οίκου της Βαρκελώνης αλλά απέτυχε. Ο πόλεμος έληξε με τη "Συνθήκη της Κλαταμπελλόττας" (1302) σύμφωνα με την οποία ο γιός του Πέτρου Γ΄ Φρειδερίκος Β΄ της Σικελίας αναγνωρίστηκε βασιλιάς της Σικελίας ενώ ο γιος του Καρόλου του Ανδεγαυού Κάρολος Β΄ της Νεαπόλεως αναγνωρίστηκε από τον πάπα Βονιφάτιο Η΄ Βασιλιάς της Νεαπόλεως. Η Σικελία κυβερνήθηκε από συγγενείς των Βασιλέων της Αραγωνίας μέχρι το 1409, στη συνέχεια πέρασε στο Στέμμα της Αραγωνίας. Η Μεσσήνη ήταν η πρώτη πόλη στη Σικελία στην οποία έφτασε τον Οκτώβριο του 1347 η Μαύρη πανώλη από την Ευρώπη.
Βουρβόνοι
thumb|right|250px|Απεικόνιση της «Εκστρατείας των Χιλίων» από τον [[Τζουζέπε Γκαριμπάλντι (1860)]] Ο Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας ανακήρυξε στην Ισπανία την Ιερά Εξέταση και διέταξε να εκδιωχθούν όλοι οι Εβραίοι από τη Σικελία (1492). Το ανατολικό νησί συγκλονίστηκε από δύο ισχυρούς σεισμούς (1542, 1693), λίγο πρίν η Σικελία είχε πληγεί από επιδημία πανώλης. Ο ισχυρότατος σεισμός του 1693 κόστισε στη Σικελία 60.000 νεκρούς. Τον 17ο αιώνα σημειώθηκαν πολλές εξεγέρσεις αλλά συνετρίβησαν με μεγάλη βιαιότητα ιδιαίτερα στο Παλέρμο και τη Μεσσήνη. Οι επιδρομές των σκλάβων από τη βόρεια Αφρική ερήμωσαν τις ακτές μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Με τη Συνθήκη της Ουτρέχτης (1713) ο Οίκος της Σαβοΐας ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Σαρδηνίας αλλά μόνο 7 χρόνια, στη συνέχεια έγινε η ανταλλαγή της με το Βασίλειο της Σαρδηνίας με τον αυτοκράτορα Κάρολο ΣΤ΄ του Οίκου των Αψβούργων.
Την εποχή που οι Αυστριακοί ήταν απασχολημένοι με τον Πόλεμο της Πολωνικής Διαδοχής ο Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας κατέκτησε τα βασίλεια της Σικελίας και της Νεαπόλεως. Η Σικελία και η Νεάπολη παρέμειναν ένα ανεξάρτητο βασίλειο που κυβερνήθηκε από τους Βουρβόνους της Ισπανίας αλλά όταν ο Ναπολέων Α΄ δημιούργησε την Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία κατέλαβε τη Νάπολη και παρέδωσε τον θρόνο της πόλης στον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωσήφ Βοναπάρτη. Ο Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών οπισθοχώρησε μονάχα στη Σικελία που την κράτησε με την προστασία του ισχυρού Βρετανικού ναυτικού. Η Σικελία συμμετείχε στους Ναπολεόντιους Πολέμους με την παρουσία του Άγγλου λόρδου Ουίλιαμ Μπέντινκ που τοποθέτησε ισχυρό στρατό στο νησί για να το προστατέψει από τους Γάλλους. Η Σικελία και η Νάπολη ενώθηκαν στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών με τον Οίκο των Βουρβόνων. Ακολούθησαν ισχυρά επαναστατικά κινήματα εναντίον των Βουρβόνων (1820, 1848) ιδιαίτερα στη Σικελία που απαιτούσε την εκδίωξη τους και την ανεξαρτησία του νησιού, στη δεύτερη (1848) πέτυχαν μία σύντομη περίοδο ανεξαρτησίας. Οι Βουρβόνοι ανέλαβαν ξανά τον έλεγχο στη Σικελία και κυβέρνησαν μέχρι το 1860.
Ιταλική ενοποίηση
thumb|right|250px|Άποψη του [[Παλέρμο (2005)]] Στην «Εκστρατεία των Χιλίων» που ακολούθησε ο επαναστάτης Τζουζέπε Γκαριμπάλντι κατέλαβε τη Σικελία (1860) που συμμετείχε στην Ιταλική ενοποίηση μαζί με τις υπόλοιπες περιοχές της Ιταλικής χερσονήσου. Η κατάκτηση ξεκίνησε από τα Μαρσάλα, πολλοί γηγενείς Σικελοί τον βοήθησαν να κατακτήσει ολόκληρη τη νότια Ιταλία. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του Γκαριμπάλντι ολοκληρώθηκαν με την πολιορκία της Γκαέτα, οι τελευταίοι Βουρβόνοι εκδιώχθηκαν και ολόκληρη η νότια Ιταλία πέρασε στον Βασιλιά της Σαρδηνίας Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄. Η Σικελία πέρασε στο Βασίλειο της Ιταλίας ύστερα από δημοψήφισμα, ο πληθυσμός του νησιού ψήφισε σε ποσοστό 75% υπέρ της Ένωσης (17 Μαρτίου 1861). Το βασίλειο της Ιταλίας προσπάθησε να κάνει επενδύσεις στη Σικελία αλλά η ανάπτυξη στο νησί ήταν μηδενική, αυτό προκάλεσε ένα μεγάλο τμήμα μετανάστευσης των κατοίκων.
Πολλοί εργάτες και χωρικοί διοργανώθηκαν στις Ιταλικές Φάσι Μάχης και οργάνωσαν πολλές εξεγέρσεις που έγινε εύκολα η καταστολή τους. Ο μεγάλος σεισμός της Μεσσήνης σκότωσε περισσότερους από 80.000 ανθρώπους (28 Δεκεμβρίου 1908). Την ίδια εποχή παρατηρήθηκαν οι πρώτες συγκρούσεις ανάμεσα στην Ιταλική κυβέρνηση και τη Σικελική μαφία. Η καταγωγή της Σικελικής μαφίας είναι άγνωστη, πολλοί την παραπέμπουν στους ιδιωτικούς φύλακες που προσέλαβαν τον 18ο αιώνα οι μεγάλοι έμποροι και οι γαιοκτήμονες για να προστατεύσουν την περιουσία τους από τους ληστές. Οι μάχες ανάμεσα στη Σικελική μαφία και τον στρατό της Ιταλικής κυβέρνησης είχαν πολλές διακυμάνσεις. Οι Καραμπινιέροι ο κυβερνητικός αστυνομικός στρατός δεν μπόρεσε να τους υποτάξει επειδή η Μαφία είχε στενές σχέσεις με τον πληθυσμό και την τοπική αυτοδιοίκηση του νησιού αλλά και χάρη στο αδύναμο Ιταλικό δικαστικό σύστημα.
20oς αιώνας
Τη δεκαετία του 1920 ο Φασισμός αποφάσισε να αντιμετωπίσει δυναμικά τη Μαφία με τον νομάρχη Σεζάρ Μόρι που έμεινε γνωστός σαν «Σιδηρούς νομάρχης», είχε για πρώτη φορά σημαντικές επιτυχίες απέναντι στη δράση της. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος η Μαφία βοήθησε τους Συμμάχους με αποτέλεσμα να επιτεθούν στις 25 Ιουλίου και να καταλάβουν εύκολα το νησί. Η Σικελία συμμετείχε στην Ιταλική Δημοκρατία σαν μία από της 20 Ιταλικές Περιφέρειες, ήταν μία από τις 5 Περιφέρειες που είχαν αυτονομία. Οι μεταρρυθμίσεις της Ιταλικής κυβέρνησης και τα προγράμματα για τον νότο την περίοδο 1950 - 1984 διέκοψαν την παρακμή και έφεραν ανάπτυξη με πολλές βιομηχανίες, αεροδρόμια και οδικούς άξονες. Τη δεκαετία του 1980 η Μαφία δέχτηκε σκληρό πλήγμα με τη δράση δύο διακεκριμένων δικαστών του Τζοβάνι Φαλκόνε και του Πάολο Μπορσελίνο. Την περίοδο 1990 - 2005 η ανεργία έπεσε από το 23% στο 11%.
Χειρονομίες
Μερικοί διατυπώνουν την υπόθεση πως η προέλευση αυτής της παράλληλης γλώσσας οφείλεται στην ανάγκη των νέων για επικοινωνία: παλαιότερα, οι περιορισμοί που επέβαλε η απόσταση ανάμεσα σε αγόρια και κορίτσια απαιτούσε τη δημιουργία ενός συνόλου σημείων με αρκετή ακρίβεια που θα τους βοηθούσε να προγραμματίζουν συναντήσεις ή απλά να ανταλλάζουν ιδέες. Ο κατεξοχήν τόπος αυτών των βουβών συζητήσεων ήταν η εκκλησία.
Ο Τζουζέπε Πιτρέ, μεταξύ άλλων, ασχολήθηκε και με τις χειρονομίες στη Σικελία, μαζεύοντας όλες τις δυνατές πληροφορίες από το βιβλίο Usi e costumi, credenze e pregiudizi del popolo siciliano (1889). Ανάμεσα στις πολλές αναφορές, γίνεται λόγος για έναν μύθο κατά τον οποίο ένας βασιλιάς, όταν έφτασε στη Σικελία, θέλησε να βάλει σε δοκιμασία δυο υπεξούσιους του, να κάνουν ένα διάλογο χωρίς να χρησιμοποιήσουν λέξεις. Οι δυο υπεξούσιοι, που πιάστηκαν απροετοίμαστοι, πέρασαν τη δοκιμασία και προκάλεσαν μεγάλο θαυμασμό στον ηγεμόνα. Οι χειρονομίες λέγεται ότι είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της θεατρικότητας των κατοίκων της Σικελίας και ένας από τους πολλούς τρόπους για να δείξουν την αναγκαιότητα για ερμηνεία και απελευθέρωση της μεγάλης δημιουργικότητας.
Οι χειρονομίες δεν πρέπει να συγχέονται με τη νοηματική γλώσσα, αν και πολλές από αυτές μοιάζουν με εκείνες της γραμματικής της ιταλικής νοηματικής γλώσσας. Σε ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του Σικελού σκηνοθέτη Λούκα Βούλλο, το La voce del corpo (=Η φωνή του σώματος), τα παραπάνω ήταν το θέμα σε ένα ντοκιμαντέρ που γνώρισε διεθνή επιτυχία.
Μόδα
Οι Ιταλίδες προτιμούν τα ρούχα καλής ποιότητας συνδυάζοντας τα με κοσμήματα. Φορούν ψηλά τακούνια, και προτιμούν τα μαλλιά τους να είναι στην πένα. «Παντρεύουν» τάσεις δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό στιλιστικό αποτέλεσμα.
Οι pencil φούστες για τις Ιταλίδες είναι βασικό κομμάτι και δεν λείπει ποτέ από τη γκαρνταρόμπα τους. Επιλέγοντας pencil φούστες με φλοράλ print που είναι must, βελούδινες, σε έντονα χρώματα αλλά και σε άλλα υφάσματα συνδυασμένες με ένα κομψό τοπ. Είναι το λεγόμενο (Σικελιάνικο Look.)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Ιταλίας
Αντίγονος ο Μακεδόνας
Ο Αντίγονος ο Μακεδών (4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τη Μακεδονία, ο οποίος αναδείχτηκε ολυμπιονίκης 2 φορές στο άθλημα του σταδίου κατά τους 122ους (292 π.Χ.) και 123ους (288 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Χαρτογραφία
thumb|right|280px|[[Theatrum Orbis Terrarum|Παγκόσμιος χάρτης του Ortelius, 1570]] thumb|right|270px|Ποικιλομορφία χαρτογραφικών συμβόλων Η Μάχη στο ποταμό [[Β' Ρωμαιο-Καρχηδονιακός Πόλεμος|Τρεβία (218 π.Χ.) 1.Κοιλάδα 2.Πεδιάδα 3.Λόφοι 4.Ποτάμια 5.Στρατεύματα 6.Πορεία 7. Ετικέτες 8.Κουκίδα στο χάρτη 9.Υπόμνημα]]
Χαρτογραφία ονομάζεται ο επιστημονικός κλάδος της γεωγραφίας που περιλαμβάνει ένα σύνολο προσδιορισμένων μελετών, τεχνικών, ακόμη και εργασιών που αφορούν απεικονίσεις επάνω σε επίπεδη ή σφαιρική επιφάνεια, σε σμίκρυνση, ενός τμήματος ή όλης της γήινης επιφάνειας για τη σύνταξη και έκδοση χαρτών. Η εφαρμογή όλων αυτών των διεργασιών αποτελούν την έννοια της χαρτογράφησης, που γίνεται με διάφορες μεθόδους οι οποίες και ονομάζονται χαρτογραφικές προβολές.
Η Χαρτογραφία σχετίζεται στενά με την επιστήμη της Γεωγραφίας, αφού οι χάρτες είναι ένα από τα κυριότερα μέσα παρουσίασης και μελέτης των γεωγραφικών δεδομένων.
Ιστορία
Ένα σημαντικότατο εύρημα της προϊστορικής περιόδου είναι ο χάρτης που βρέθηκε στον οικισμό του Τσατάλ Χογιούκ της Τουρκίας και χρονολογείται γύρω στο 7500 π.Χ.. Ο χάρτης έχει τη μορφή τοιχογραφίας, έχει μήκος περίπου 3 μέτρα και απεικονίζει τον οικισμό σε κάτοψη καθώς και ένα γειτονικό ηφαίστειο. Κάτι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο σχετικά με τον χάρτη αυτόν είναι η συμφωνία των όσων απεικονίζονται στον χάρτη με τα ευρήματα των αρχαιολογικών ανασκαφών.
Μια σημαντική εξέλιξη στην χαρτογραφία υπήρξε η εμφάνιση της γεωμετρίας. Άλλωστε η λέξη «γεωμετρία» είχε αρχικά την έννοια της «μέτρησης της γης». thumb|250px|right|Εικονογραφημένος χάρτης του νησιού Λίβινγκστον στην [[Ανταρκτική]] Τα πρώτα δείγματα χαρτών που φαίνεται να κατασκευάστηκαν με τη χρήση κάποιων αρχών γεωμετρίας προέρχονται από την Βαβυλώνα. Τα σημαντικότερα ευρήματα εκείνης της περιόδου είναι ένα διάγραμμα που παρουσιάζει τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα (2300 π.Χ.) και ένας χαραγμένος χάρτης της ιερής πόλης Νιππούρ (14ος -12ος αιώνας π.Χ.).
Αξιόλογα ευρήματα προέρχονται ακόμα από την περιοχή της Αιγύπτου. Οι «τοπογράφοι» της εποχής έπρεπε κάθε φορά μετά τις πλημμύρες του Νείλου να επαναπροσδιορίζουν τα όρια των ιδιοκτησιών στο έδαφος. Η ανάγκη για ακρίβεια ώθησε τους αρχαίους Αιγυπτίους στην επινόηση τεχνικών που έδιναν αρκετά αξιόλογη ακρίβεια. Ωστόσο δεν έχουν βρεθεί δείγματα χαρτών, παρά μόνο σχέδια μεμονωμένων αγροτεμαχίων, με μία σημαντικότατη εξαίρεση: τον Πάπυρο του Τορίνο. Στον πάπυρο αυτό, που χρονολογείται στο 1300 π.Χ., απεικονίζονται οι θέσεις εξόρυξης χρυσού και Αργύρου στις περιοχές μεταξύ του Νείλου και της Ερυθράς Θάλασσας. Σημειώνονται ακόμα οι θέσεις διαμονής των εργατών, δρόμοι κ.ά. Ο χάρτης αυτός μπορεί κατά πολλούς να θεωρηθεί ο πρώτος γεωλογικός χάρτης της ιστορίας.
Μιχάλης Μπέλλης
Σε συλλογικό επίπεδο
Αγωνίστηκε με τους Ολυμπιακό Πολυκάστρου, Ηρακλή Θεσσαλονίκης, Παναθηναϊκό, Παναχαϊκή και ΠΑΟΚ, ενώ μεταξύ 1968 και 1969 είχε ενταχθεί για κάποιους μήνες σε σωματείο Ελλήνων ομογενών της Αυστραλίας. Υπήρξε παίκτης της μεσαίας γραμμής, ακραίος αμυντικός και με τον ΠΑΟΚ επίσης κεντρικός. Το 1967 αποτέλεσε τον 10ο ποδοσφαιριστή που συμπλήρωσε 200 αγώνες στην ιστορία της Α΄ Εθνικής κατηγορίας (από την καθιέρωσή της το 1959) και εξαετία αργότερα τον 7ο με 300. Την ίδια χρονιά αποχώρησε από την ενεργό δράση στα 33 του εξαιτίας σοβαρού τραυματισμού (κάταγμα ποδιού) και έχοντας πραγματοποιήσει 310 συνολικά εμφανίσεις, τις μισές σχεδόν (148) για λογαριασμό του Ηρακλή. Μετείχε σε τέσσερις τελικούς του κυπέλλου Ελλάδας, δύο με τον Παναθηναϊκό (1967, 1968), ισάριθμες με τον ΠΑΟΚ (1971, 1972) και κατακτώντας το τρόπαιο από μία φορά –τις άλλες ο Ολυμπιακός Πειραιώς–, τη δεύτερη εναντίον του προηγούμενου συλλόγου του.
Στην εθνική ομάδα
Χρίστηκε 5 φορές διεθνής για την Ανδρών Ελλάδας το διάστημα 1965-1967, όλες αγωνιζόμενος στην άμυνα. Συμπτωματικά, την πρώτη, δεύτερη και τελευταία αντιμετώπισε την εθνική Σοβιετικής Ένωσης σε προκριματικά Παγκοσμίου κυπέλλου και Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, γνωρίζοντας την ήττα.
Προπονητική σταδιοδρομία
Με την ολοκλήρωση της αγωνιστικής του πορείας, ακολούθησε αυτή του τεχνικού που χαρακτηρίζεται σημαντική. Αρχικά εντάχθηκε στο επιτελείο του ΠΑΟΚ, ως βοηθός του Λες Σάνον και έπειτα του Γκιούλα Λοράντ. Την δεκαετία 1986-1996, ανέλαβε σε τρεις περιπτώσεις το σύλλογο της Θεσσαλονίκης μεσούσης της αγωνιστικής περιόδου και τις δύο πρώτες έως το τέλος της, αντικαθιστώντας ξένους προπονητές (Σκότσικ, Λίμπρεχτς, Κοκότοβιτς). Μεγαλύτερη σε διάρκεια και πλέον επιτυχημένη, υπήρξε η ενδιάμεση Δεκέμβριος 1987-Μάιος 1988, όπου μέσω της τρίτης θέσης στο πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ εξασφάλισε τη συμμετοχή του στο επόμενο κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Από τις θητείες του με άλλα σωματεία, ξεχωρίζει η ανάδειξη του ΑΣ Ρόδος ως πρωταθλητή νοτίου ομίλου Β΄ Εθνικής την περίοδο 1980-81 κατόπιν μπαράζ με τον ΑΟ Αιγάλεω και η (επ)άνοδος της ομάδας στην κορυφαία κατηγορία.
Ως ποδοσφαιριστής
Με τον Παναθηναϊκό
Με τον ΠΑΟΚ
Ως προπονητής
Με τον ΑΣ Ρόδος
Άλλα στοιχεία
Εργάστηκε στη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ).
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Πηγές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Μάχη του Κοτζά Καγιά
Η Μάχη του Κοτζά Καγιά αναφέρεται στην προπαρασκευασμένη επιχείρηση διείσδυσης - επίθεσης των Ελληνοκυπρίων Καταδρομών στο στρατόπεδο των Τούρκων Αλεξιπτωτιστών στο βουνό Κοτζά Καγιά στα μετόπισθεν του εχθρού την νύκτα 20/21 Ιουλίου 1974.
Επιχείρηση
Στην επιχείρηση πήρε μέρος η 31η Μοίρα Καταδρομών με τους λόχους 11, 12, 13. Ενώ οι Μοίρες, η 32η θα ενεργούσε για να καταλάβει την δυτική κορυφή του υψώματος Άσπρη Μούττη, η 33η θα ενεργούσε στα Πετρομούθια, ενώ η 34η θα ενεργούσε στους πρόποδες του Πενταδακτύλου, για την κατάληψη του υψώματος 296, νοτιοανατολικά του χωριού Αγύρτα. Ο αντικειμενικός σκοπός της επιχείρησης ήταν το ύψωμα Κοτζά Καγιά, άνωθεν του χωριού Αγύρτα και νότια του κάστρου του Αγίου Ιλαρίωνα διακόπτοντας την κύρια οδική αρτηρία Λευκωσίας - Κυρηνείας, προκειμένου να τεθεί υπό έλεγχο και να εξαλειφθεί το στρατηγικής σημασίας έρεισμα που είχαν δημιουργήσει οι Τουρκοκύπριοι στην συγκεκριμένη διάβαση (διάβαση Αγύρτας).
Οι καταδρομείς διασχίζουν τη χαράδρα του Αγίου Ιλαρίωνα μέσω του δάσους της Αγύρτας και μετά από 4ώρη πορεία σε δύσβατη περιοχή, αποφεύγοντας τις εχθρικές περιπόλους και τα πυροβολεία, φτάνουν στο εχθρικό στρατόπεδο και παίρνουν θέσεις μάχης γύρω από αυτό. Πριν από την κρούση των καταδρομέων, ο λόχος Διοικητικής Μέριμνας της 31ης Μοίρας έβαλε πυρά πυροβολικού στις εχθρικές θέσεις δημιουργώντας έτσι αντιπερισπασμό στις υπό διείσδυσιν δυνάμεις των καταδρομέων. Η ώρα κρούσης ( Κ ) είχε οριστεί στις 23:00 μμ. όπου οι λόχοι της 31ης Μοίρας εφορμούν αιφνιδιαστικώς καταλαμβάνοντας το τουρκικό στρατόπεδο χωρίς καμία απώλεια. Η λήξις της επιχειρήσεως καταλήψεως του στρατοπέδου γίνεται με πυροδότηση κόκκινης φωτοβολίδας. Η τελική διαταγή αναφέρει ότι οι καταδρομείς πρέπει κρατήσουν το ύψωμα έως ότου παραληφθεί από μονάδα πεζικού.
Αξίζει να αναφερθεί ότι μέχρι της 05:00 πμ. η μοίρα δέχονταν συνεχείς αντεπιθέσεις από τους Τούρκους. Οπότε διατάσσεται ν'απαγκιστρωθεί, παγιδεύοντας το στρατόπεδο με εκρηκτικά, και αφού η μονάδα πεζικού που θα παραλάμβανε το ύψωμα αδυνατεί να εκτελέσει την αποστολή της.
Σύμφωνα με μαρτυρία του Μάκη Οικονομίδη βετεράνο και πρόεδρο του Παγκύπριου Συνδέσμου Έφεδρων Καταδρομέων, η Μάχη του Κοτζά Καγιά διδάσκεται στην Στρατιωτική Σχολή του Ισραήλ ως μία από τις καλύτερες επιχειρήσεις στο κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Κύπρου Κατηγορία:Τουρκική εισβολή στην Κύπρο Κ
1569 Εβίτα
Η Εβίτα (Evita) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,044. Ανακαλύφθηκε το 1948 από τον Αργεντινό αστρονόμο Μιγκέλ Ίτζιγκσον, που παρατηρούσε από τη Λα Πλάτα της Αργεντινής, και πήρε το όνομά της από το υποκοριστικό της Εύας Περόν. Η Εβίτα υπήρξε ο πρώτος αστεροειδής από τους 15 που ανεκάλυψε συνολικά ο συγκεκριμένος αστρονόμος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Εβίτας εκτιμάται σε 33,92 ± 2,0 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0558. Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Εβίτα γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εβιτα
Νίκος Μπαχαρίδης
Ο Νίκος Μπαχαρίδης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και πλέον προπονητής ποδοσφαίρου. Γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1976 στο Νέο Σιδηροχώρι του Νομού Ροδόπης. Είναι ο μοναδικός Έλληνας αθλητής που ανέβηκε συνολικά 5 κατηγορίες ποδοσφαίρου ξεκινώντας από το β τοπικό πρωτάθλημα μέχρι την Σούπερ Λίγκα, φορώντας τη φανέλα της ίδιας ομάδας του Πανθρακικού. Αγωνίζόταν κυρίως ως κεντρικός αμυντικός. Αυτή την στιγμής είναι προπονητής του Πανθρακικού.
Ποδοσφαιρική Καριέρα
Ξεκίνησε την καρίερα του ως κεντρικός αμυντικός στην Δόξα Νέου Σιδηροχωρίου για τρία χρόνια κατόπιν μεταγράφηκε στην ομάδα του Πανθρακικού. Αγωνίστηκε για τρία χρόνια, τα δύο πρώτα στην ομάδα του Πανθρακικού και τον τρίτο στον Πανθρακικό – Ξυλαγανή οπώς είχε μετονομάστεί η ομάδα. Το 1998 μεταγράφηκε στην ΠΑΕ ΘΡΑΚΗ ομάδα στην Αλεξανδρούπολη, αγωνίστηκε ένα χρόνο και μεταγράφηκε στον Αγροτικό Αστέρα στην Θεσσαλονίκη επίσης για ένα χρόνο.Την σεζόν 2000-01 επέστρεψε και αγωνίστηκε στην ομάδα του Πανθρακικού η οποία από την σεζόν 2000-01 ανέβαινε κατηγορίες: ένα χρόνο Α΄Ερασιτεχνική, 2 χρόνια Δ΄Εθνική, 1 χρόνο Γ΄Εθνική, 2 χρόνια Β΄Εθνική και 2 χρόνια Super League. Έχει αγωνιστεί σε έξι συνολικά κατηγορίες και πανηγύρισε την άνοδο 5 κατηγοριών με την ομάδα της Θράκης από την β' κατηγορία ΕΠΣ Θράκης ως και την Σούπερ Λίγκα.Τον Απρίλιο του 2010 ανακοίνωσε το τέλος της ποδοσφαιρικής του καρίερας.Η ομάδα της Θράκης ανάθεσε στον Νίκο Μπαχαρίδη την θέση του τεχνικού διευθυντή της ομάδας.
Προπονητική Καριέρα
Ο Νίκος Μπαχαρίδης διατέλεσε την αγωνιστική περίοδο 2010-2011 Γενικός Αρχηγός του Πανθρακικού παρακολουθώντας παράλληλα και μαθήματα προπονητού της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας αποκτώντας μάλιστα και το πτυχίο UEFA B.Το καλοκαίρι του 2011 ανέλαβε προπονητής στην ομάδα Δ' Εθνικής της ΑΕ Νέας Χιλής.Αποχώρησε στο τέλος του 2011 και λίγο αρότερα ανέλαβε τον Έβρο Σουφλίου επίσης τότε ομάδα του Α' ομίλου της Δ'Εθνικής .Την επόμενη σεζόν είχε μια άκρως επιτυχημένη θητεία στην ομάδα του Σουφλίου, καθώς την οδήγησε εκ του ασφαλούς στη Γ’ Εθνική, παραλίγο μάλιστα και ως πρωταθλήτρια. Ωστόσο οι δύο πλευρές δεν συμφώνησαν για το σχεδιασμό της επόμενης αγωνιστικής περιόδου και αποφάσισαν να χωρίσουν φιλικά. Λίγο αργότερα επέστρεψε στον Πανθρακικό και ανέλαβε την ομάδα Κάτω των 20 ετών
Πηγές-Συνδέσεις
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αγροτικού Αστέρα Ευόσμου Π.Μ.Α.Σ. Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανθρακικού Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Κυπριακά νομίσματα ευρώ
thumb|300px|right|Κυπριακή Δημοκρατία
Το ευρώ (EUR ή €) είναι το κοινό νόμισμα 17 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία αποτελούν την Ευρωζώνη. Τα κέρματα έχουν μια κοινή όψη και για τις 17 χώρες και μια ιδιαίτερη κρατική όψη που περιλαμβάνει ένα σχέδιο επιλεγμένο από το κράτος μέλος για λογαριασμό του οποίου γίνεται η κοπή.
Η Κύπρος προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 και στις 13 Φεβρουαρίου 2007 υπέβαλε αίτημα προσχώρησης στην Ευρωζώνη. Η χώρα έγινε δεκτή στην Ευρωζώνη και αντικατέστησε την κυπριακή λίρα με το ευρώ την 1η Ιανουαρίου 2008.
Διαγωνισμός σχεδίασης
Η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου προκήρυξε διαγωνισμό για το σχεδιασμό των κυπριακών κερμάτων ευρώ, η προθεσμία του οποίου εξέπνευσε την 14η Οκτωβρίου 2005. Στο διαγωνισμό αυτό ζητούνταν να υποβληθούν έργα με βάση προεπιλεγμένο σχέδιο για όλα τα νομίσματα. Συγκεκριμένα: το «αγρινό», το «καράβι της Κερύνειας» και το «Ειδώλιο από τον Πωμό». Τα σχέδια, όπως διαμορφώθηκαν μετά το διαγωνισμό, παρουσιάστηκαν σε εκδήλωση της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου σχετικά με το νόμισμα. Η υποδιαίρεση που χρησιμοποιείται για το ευρώ στην Κύπρο είναι τα σεντ.
Η κρατική όψη των κυπριακών κερμάτων ευρώ
Για τις κοινές όψεις δείτε Κέρματα ευρώ
Ποσότητα κερμάτων σε κυκλοφορία
Ο ακόλουθος πίνακας παρουσιάζει την ποσότητα των κερμάτων που έχουν κυκλοφορήσει για όλα τα κυπριακά κέρματα ευρώ, ανά ονομαστική αξία, ανά έτος.
Αναμνηστικά κέρματα 2 ευρώ
Η Κύπρος έχει εκδώσει 1 αναμνηστικό κέρμα των 2 ευρώ το οποίο αποτελεί κέρμα της κοινής έκδοσης αναμνηστικού νομίσματος το 2009 με θέμα την 10η επέτειο της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Δεν έχει ακόμη εκδόσει αναμνηστικό κέρμα 2 ευρώ ανεξάρτητα.
Χρυσά και ασημένια συλλεκτικά νομίσματα Ευρώ
Η Κύπρος έχει εκδόσει 1 χρυσό (2010) και 2 ασημένια (2008, 2010) συλλεκτικά νομίσματα Ευρώ αξίας €20 και €5 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κέρματα ευρώ ανά χώρα έκδοσης Κατηγορία:Οικονομία της Κύπρου
Τσάρος
Η λέξη τσάρος (βουλγάρικα: цар, ρώσικα: царь, ουκρανικά цар, σερβικά: цар, με επιστημονική μεταγραφή car' και car αντίστοιχα, θηλ. τσαρίνα) είναι ο τίτλος του βασιλέως ή αυτοκράτορος στους Σλάβους. Προέρχεται από την απόδοση της λατινικής λέξης "Καίσαρ" (Caesar) στα σλαβικά. Αν και δεν έφεραν όλοι αυτόν τον τίτλο, τον χρησιμοποιούμε στις δυτικές γλώσσες όταν θέλουμε να αναφερθούμε γενικά στους:
Βούλγαροι τσάροι
(Οι Βυζαντινοί καταλύουν το βουλγαρικό κράτος από το 1018 έως το 1185. Σημειώνονται επαναστάσεις, οι αρχηγοί των οποίων αυτοανακηρύσσονται τσάροι) (Το 1185 οι Βούλγαροι κερδίζουν την ανεξαρτησία τους και ξεκινά η περίοδος της Β' Αυτοκρατορίας) (ακολουθεί η περίοδος των συμβασιλειών, που διαρκεί μέχρι και την κατάληψη της χώρας από τους Τούρκους)
Σέρβοι τσάροι
Με την επέκταση του σερβικού κράτους στη Βαλκανική υπό την ηγεσία του, και την ίδρυση σερβικής αυτοκρατορίας ανταγωνιστικής προς το Βυζάντιο, ο Σέρβος Κράλης (Σερβικά: краљ, (βασιλιάς) Στέφανος Δουσάν (Σερβικά: Стефан Душан) στέφτηκε το 1345 "Αυτοκράτωρ Σέρβων και Ρωμαίων". Τον τίτλο αυτό τον χρησιμοποίησε και ο γιος και διάδοχός του, Στέφανος Ε', και μετά τον θάνατο του τελευταίου οι Σέρβοι ηγεμόνες της Ηπείρου. Με την έκλειψη της δυναστείας των Νεμάντζιτς, το 1373, ο τίτλος έπαψε να χρησιμοποιείται.
Ρώσοι τσάροι
Μέχρι την εμφάνιση του Ιβάν Γ' του Μεγάλου της Μοσχοβίας, η κρατική οργάνωση της Ρωσίας ήταν εξαιρετικά ασταθής. Οι διάφοροι ηγεμόνες έφεραν τον τίτλο του "Μεγάλου Δούκα". Πρώτος ο Ιβάν Γ' ο Μέγας ένωσε τα διάφορα κρατίδια, έθεσε τα θεμέλια του ρωσικού κράτους και, έπειτα από τον γάμο του με τη Ζωή Σοφία Παλαιολογίνα, υιοθέτησε συμβολικά τον τίτλο του "τσάρου". Ο πρώτος ηγεμόνας που χρησιμοποίησε επίσημα τον τίτλο ήταν ο Ιβάν Δ', που στέφθηκε Τσάρος του Βασιλείου της Ρωσίας το 1547.
Τον Νικόλαο Β΄ διαδέχθηκε μετά την παραίτησή του ο αδελφός του, Μιχαήλ Β΄, μόνο για μία ημέρα (15/3/1917) και μετά η μοναρχία ανατράπηκε από την Επανάσταση.
Χεζμπ-ε Ισλαμί Γκουλμπουντίν
μικρογραφία|Το λογότυπο του κόμματος Το Χεζμπ-ε-Ισλαμί Γκουλμπουντίν είναι αφγανικό πολιτικό κόμμα και παραστρατιωτική ομάδα.
Το πρώτο Χεζμπ-ε-Ισλαμί ιδρύθηκε το 1977 από τον Γκουλμπουντίν Χεκματυάρ, ο οποίος αργότερα έγινε επικεφαλής του. Η άλλη συνιστώσα του Χεζμπ-ε Ισλαμί καθοδηγούνταν από τον Μουλαβή Γιουνάς Χαλίς, ο οποίος διαχωρίστηκε από το κόμμα του Χεκματυάρ και ίδρυσε το δικό του Χεζμπ-ε Ισλαμί το 1979. Έγινε γνωστή ως συνιστώσας Χαλίς και η βάση της βρισκόταν στο Νανγκαράρ. Το Χεζμπ-ε Ισλαμί Γκουλμπουντίν αποτέλεσε μέρος των Επτά της Πεσαβάρ, μιας συμμαχίας ομάδων σουνιτών μουτζαχεντίν κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εισβολής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στο Αφγανιστάν
Μουσείο Βασιλικών Τάφων Αιγών
Το Μουσείο Βασιλικών Τάφων Αιγών βρίσκεται στη Βεργίνα της Ημαθίας.
Οι βασιλικοί τάφοι των Αιγών και οι τοιχογραφίες με την αρπαγής της Περσεφόνης, είναι τα πρωτότυπα έργα μεγάλων ζωγράφων της αρχαιότητας που διατηρούνται σήμερα, μοιάζοντας με αρχαίο ταφικό τύμβο, με την επικάλυψη χώματος.
Με την αποκάλυψη των βασιλικών τάφων των Αιγών, το 1977, ξεκίνησε και η συντήρησή τους. Επίσης δημιουργήθηκε ένα εργαστήριο για να διασωθούν, να αποκατασταθούν και να συντηρηθούν τα εξαιρετικά κινητά ευρήματα. Για την προστασία των βασιλικών τάφων κατασκευάστηκε επίσης το 1993, ένα υπόγειο κτίριο που σκοπός του είναι η προστασία των αρχαίων μνημείων, καθώς διατηρεί σε σταθερό επίπεδο τις συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας του περιβάλλοντος χώρου.
Το κτίσμα έχει στον εξωτερικό του χώρο τη μορφή ενός τύμβου από χώμα, ενώ στο εσωτερικό του παρουσιάζεται η έκθεση των θησαυρών που βρέθηκαν μέσα στους βασιλικούς τάφους, από το Νοέμβριο του 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αιγες
Ταχινόσουπα
Η ταχινόσουπα είναι ελληνική κατ' εξοχήν νηστίσιμη σούπα με βάση τον σησαμοπολτό (ταχίνι).
Παρασκευάζεται με ρύζι, κοφτό μακαρονάκι, κριθαράκι ή λαχανικά περί το τέλος της βράσης των οποίων προστίθεται ταχίνι ή ταχίνι διαλελυμένο προηγουμένως σε κρύο νερό.
Ως νηστίσιμο πιάτο παρασκευάζεται και καταναλώνεται από τους Χριστιανούς κατά βάση την Μεγάλη Παρασκευή.
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Ζεστές σούπες Κατηγορία:Ελληνικές σούπες
Ρον Σίμονς
Ο Ρόναλντ "Ρον" Σίμονς (Ronald "Ron" Simmons, 15 Μαΐου 1958) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας παλαιστής και πρώην παίκτης του ράγκμπι. Εκτός από το πραγματικό του όνομα στα ρινγκ χρησιμοποιούσε και το όνομα "Φάρουχ Ασάντ" ή τα δύο ξεχωριστά (Φάρουχ ή Ασάντ).
World Championship Wrestling
Στο WCW έγινε μια φορά Παγκόσμιος Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών και είναι ο πρώτος Αφροαμερικανός που κατέκτησε Παγκόσμιο τίτλο, σύμφωνα με το WWE. Έγινε επίσης και μια φορά πρωταθλητής του Παγκόσμιο Ομάδων, καθώς και Ομαδικός Πρωταθλητής Ηνωμένων Πολιτειών.
World Wrestling Entertainment
Στο WWF έγινε τρεις φορές Ομαδικός Πρωταθλητής με τον Μπράντσο, με τον οποίο σχημάτισαν την ομάδα Acolytes Protection Agency (A.P.A.), που είχε και διαφορετικές ονομασίες μετέπειτα. Το 2012, εισήχθη στο τιμητικό WWE Hall of Fame.
Ράγκμπι
Εκτός από την επαγγελματική πάλη, ο Σίμονς ασχολήθηκε και με το ράγκμπι, στο κολέγιο, παίζοντας στην άμυνα στο μεγαλύτερο πρωτάθλημα του αθλήματος, National Football League (NFL), αλλά και στα Canadian Football League (CFL) και United States Football League (USFL) για τέσσερις σεζόν την δεκαετία του 1980.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Α.Ο. Μαρκοπούλου
Ο Αθλητικός Όμιλος Μαρκοπούλου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή του Μαρκόπουλου, στην Αττική, όπου και βρίσκεται η έδρα του. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1988 και αγωνίζεται με χρώματα το σκούρο μπλε, το κόκκινο και το λευκό. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα Πετοσφαίρισης, Ju Jitsu, Γυμναστικής (Ενόργανης και Ακροβατικής) και Σκάκι. Μέχρι το 2015, στον Α.Ο.Μ. λειτουργούσε τμήμα Καλαθοσφαίρισης στον σύλλογο, πριν παραχωρηθεί στον Ο.ΚΑ.Μ. (Όμιλος Καλαθοσφαίρισης Μεσογείων).
Έδρα του Α.Ο. Μαρκοπούλου είναι το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Μαρκοπούλου, χωρητικότητας 1.100 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Πάρις Ευαγγελίου.
Ο Α.Ο. Μαρκοπούλου αποτελεί συνέχεια των αντίστοιχων τμημάτων ενός έτερου συλλόγου της περιοχής, του Γ.Σ. Μαρκό. Ο τελευταίος ιδρύθηκε το 1927 και σήμερα απασχολείται αποκλειστικά με το Ποδόσφαιρο.
Τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών
Το τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών του Α.Ο. Μαρκοπούλου αγωνίζεται στην Α1 Εθνική Κατηγορία.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2012-13, ο Α.Ο. Μαρκοπούλου έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 7η θέση του βαθμολογικού πίνακα.
Έδρα του τμήματος είναι το Δημοτικό Στάδιο Μαρκοπούλου, χωρητικότητας 1.100 θεατών. Πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Πάρης Ευαγγελίου. Καθήκοντα προπονητή διατηρεί από τον Απρίλιο του 2013 ο Γιάννης Ορφανός.
Τμήμα Ju Jitsu
Το τμήμα Ju Jitsu γυναικών του Α.Ο. Μαρκοπούλου λειτούργησε πρώτη φορά το 2006.
Τμήμα Γυμναστικής
Το τμήμα Γυμναστικής του Α.Ο. Μαρκοπούλου λειτούργησε πρώτη φορά το 2019.
Τμήμα Σκακιού
Το τμήμα Σκακιού του Α.Ο. Μαρκοπούλου λειτούργησε πρώτη φορά το 2020.
Ιστορική αναδρομή
Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του Μαρκόπουλου την αγωνιστική περίοδο 2005-06 εξασφάλισε την άνοδό του από τη Β' Κατηγορία Ανδρών της Ε.Σ.Κ. Αττικής στην Α' Κατηγορία έχοντας στον πάγκο το μετέπειτα ομοσπονδιακό προπονητή Ηλία Παπαθεοδώρου. Στην τελική βαθμολογική κατάταξη του 1ου Ομίλου βρέθηκε στη 2η θέση πίσω από την Α.Ε.Φ. Περιστερίου. Την επόμενη χρονιά, 2006-07, πάντα υπό τον ίδιο προπονητή, το Μαρκόπουλο ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 3η θέση της τελικής βαθμολογίας της Α' Κατηγορίας. Εφόσον δεν διεξήχθησαν Play-Offs αυτή ήταν και η οριστική του θέση.
Την περίοδο 2007-08, οπότε και την Α' Κατηγορία συνέθεταν 16 ομάδες, το Μαρκόπουλο τερμάτισε στην 8η θέση της τελικής κατάταξης, αποφεύγοντας τον υποβιβασμό. Δεν στάθηκε το ίδιο τυχερό την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2008-09, όταν υπό τις ίδιες αγωνιστικές συνθήκες συγκέντρωσε 7 νίκες και 23 ήττες. Κατά συνέπεια βρέθηκε στη 13η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα, με αποτέλεσμα να πέσει στην αμέσως χαμηλότερη Κατηγορία.