cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί
Διάσπαση Ταρακί–Αμίν
Τους πρώτους μήνες μετά την επανάσταση του 1978, ο Χαφιζουλάχ Αμίν και ο Ταρακί είχαν πολύ στενή σχέση. Ο Ταρακί ανέφερε ότι «ο Αμίν και εγώ είμαστε σαν νύχι και σάρκα, όχι χωριστά». Ο Αμίν έστησε τη λατρεία προσωπικότητας με επίκεντρο τον Ταρακί. Στις κομματικές και τις κυβερνητικές συναντήσεις ο Αμίν αναφερόταν πάντοτε στον Ταρακί ως τον «Μεγάλο Ηγέτη», «Το Αστέρι της Ανατολής» ή τον «Μεγάλο Στοχαστή», μεταξύ άλλων τίτλων, ενώ στον Αμίν αποδόθηκαν τίτλοι όπως «Ο Αληθινός Οπαδός και Μαθητής». Ο Αμίν αργότερα θα συνειδητοποιούσε ότι είχε δημιουργήσει ένα τέρας όταν η λατρεία προσωπικότητας που έμοιαζε με αυτή του Κιμ Ιλ-σονγκ και είχε κάνει τον Ταρακί να έχει υπερβολική αυτοπεποίθηση και να πιστεύει στη δική του λαμπρότητα. Ο Ταρακί άρχισε να αγνοεί τις προτάσεις του Αμίν, προκαλώντας του μια βαθιά αίσθηση δυσαρέσκειας. Καθώς η σχέση τους μετατράπηκε σε όλο και πιο απόμακρη, αναπτύχθηκε ένας αγώνας εξουσίας μεταξύ τους για τον έλεγχο του Αφγανικού Εθνικού Στρατού. Οι σχέσεις τους έφτασαν στα άκρα αργότερα εκείνο το έτος, όταν ο Ταρακί κατηγόρησε τον Αμίν για νεποτισμό, μιας και ο Αμίν είχε διορίσει πολλά μέλη της οικογένειας του σε υψηλόβαθμες θέσεις.
Ο Ταρακί μπορούσε να βασιστεί στην υποστήριξη τεσσάρων εξεχόντων αξιωματικών του στρατού στον αγώνα του εναντίον του Αμίν: τους Ασλάμ Βαταντζάρ, Σαγιέντ Μοχαμάντ Γκουλαμπζόι, Σερτζάν Μαζντοργιάρ και Ασαντουλάχ Σαρβαρί. Αυτοί οι άνδρες είχαν προσχωρήσει στο Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν όχι για ιδεολογικούς λόγους, αλλά λόγω των υψηλών πολιτικών φιλοδοξιών τους. Είχαν αναπτύξει επίσης στενή σχέση με τον Αλεξάντερ Πουζανόφ, τον σοβιετικό πρεσβευτή στο Αφγανιστάν, ο οποίος ήταν πρόθυμος να τους χρησιμοποιήσει κατά του Αμίν. Μετά την εξέγερση της πόλης Χεράτ στις 17 Μαρτίου 1979, το Πολιτικό Γραφείο του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν και το Επαναστατικό Συμβούλιο ίδρυσαν το Ανώτερο Συμβούλιο Άμυνας της Πατρίδας, στο οποίο εξελέγη πρόεδρος ο Ταρακί ενώ ο Αμίν έγινε αντιπρόεδρος του. Την ίδια εποχή, ο Ταρακί άφησε τη θέση του προέδρου του Υπουργικού Συμβουλίου και ο Αμίν εξελέγη διάδοχός του. Ωστόσο, η νέα θέση του Αμίν του προσέφερε ελάχιστη πραγματική επιρροή. Ως πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου, ο Αμίν είχε την εξουσία να εκλέγει κάθε μέλος του υπουργικού συμβουλίου, αλλά όλες οι επιλογές έπρεπε να εγκριθούν από τον αρχηγό του κράτους, τον Ταρακί. Στην πραγματικότητα, μέσω αυτού του ελιγμού, ο Ταρακί μείωσε αποτελεσματικά την εξουσία του Αμίν, αναγκάζοντάς τον να παραιτηθεί από τον στρατό του Αφγανιστάν, προκειμένου να αναλάβει τις υποτιθέμενες βαρύτατες ευθύνες της νέας αλλά τελικά ανίσχυρης θέσης του.
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Ταρακί στο συνέδριο του Κινήματος των Αδέσμευτων στην Κούβα, η Συμμορία των Τεσσάρων είχε λάβει μια αναφορά ότι ο Αμίν σχεδιάζει να τους συλλάβει ή να τους σκοτώσει. Αυτή η αναφορά, όπως αποδείχθηκε, ήταν λανθασμένη. Παρ' όλα αυτά, η Συμμορία των Τεσσάρων διατάχθηκε να δολοφονήσει τον Αμίν, και ο αρχηγός της Σαρβαρί επέλεξε τον ανιψιό του Αζίζ Ακμπαρί για την πραγματοποίηση της δολοφονίας. Ωστόσο, ο Ακμπαρί δεν ενημερώθηκε ότι ήταν ο επιλεγμένος δολοφόνος ή ότι ήταν μυστική αποστολή και εμπιστεύτηκε τις πληροφορίες σε επαφές του στη σοβιετική πρεσβεία. Η πρεσβεία απάντησε προειδοποιώντας τον Αμίν για την απόπειρα δολοφονίας, με αποτέλεσμα να τον σώσει από σίγουρο θάνατο.
Δολοφονία
Στις 11 Σεπτεμβρίου 1979, ο Αμίν υποδέχθηκε τον Ταρακί στο αεροδρόμιο κατά την επιστροφή του Καμπούλ από τη Μόσχα. Η πτήση είχε προγραμματιστεί να προσγειωθεί στις 2:30, αλλά ο Αμίν υποχρέωσε την καθυστέρηση της προσγείωσης κατά μία ώρα ως επίδειξη κυβερνητικής ισχύος προς τον Ταρακί. Λίγο αργότερα, ο Ταρακί, αντί να ενημερώσει το υπουργικό συμβούλιο για τη Σύνοδο Κορυφής στην Αβάνα, προσπάθησε έμμεσα να απολύσει τον Αμίν από τη θέση του σύμφωνα με το σχέδιο των Σοβιετικών. Επιδίωξε να εξουδετερώσει την εξουσία και την επιρροή του Αμίν, ζητώντας του να υπηρετήσει στο εξωτερικό ως πρεσβευτής, αλλά ο Αμίν απέρριψε την πρόταση, λέγοντας: «Εσύ είσαι αυτός που πρέπει να φύγει! Λόγω του ποτού και της ηλικίας σου, έχεις χάσει τα λογικά σου». Την επόμενη μέρα ο Ταρακί κάλεσε τον Αμίν στο προεδρικό μέγαρο για γεύμα μαζί με αυτόν και τη Συμμορία των Τεσσάρων. Ο Αμίν απέρριψε την πρόταση, δηλώνοντας ότι θα προτιμούσε να παραιτηθεί αντί να γευματίσει μαζί τους. Ο Σοβιετικός πρεσβευτής Πουζανώφ κατάφερε να πείσει τον Αμίν να επισκεφθεί το ανάκτορο μαζί με τον Σαγιέντ Νταούντ Ταρούν, αρχηγό της αστυνομίας και τον Ναβάμπ Αλί (αξιωματικό της υπηρεσίας πληροφοριών). Μέσα στο ανάκτορο στις 14 Σεπτεμβρίου, οι σωματοφύλακες άνοιξαν πυρ κατά των καλεσμένων. Ο Ταρούν σκοτώθηκε, αλλά ο Αμίν υπέστη μόνο τραυματισμούς και δραπέτευσε στο αυτοκίνητό του, οδηγώντας στο Υπουργείο Άμυνας. Λίγο αργότερα, ο Αμίν έθεσε τον στρατό σε υψηλό συναγερμό, διέταξε την κράτηση του Ταρακί και τηλεφώνησε στον Πουζανώφ για να του αναφέρει το περιστατικό. Εκείνο το βράδυ στις 6:30 μ.μ., τανκς του 4ου Θωρακισμένου Σώματος εισήλθαν στην πόλη και κατέλαβαν τις κυβερνητικές θέσεις. Ο Αμίν επέστρεψε στο παλάτι με ένα σώμα αξιωματικών του Στρατού και συνέλαβε τον Ταράκι. Η Συμμορία των Τεσσάρων, όμως, είχε «εξαφανιστεί», καταφεύγοντας στη σοβιετική πρεσβεία.
Οι Σοβιετικοί προσπάθησαν να αποτρέψουν την Αμίν από το να απομακρύνει τον Ταρακί και τους συνεργάτες του από τις θέσεις τους, αλλά ο Αμίν αρνήθηκε. Στις 15 Σεπτεμβρίου ένα σοβιετικό Τάγμα στην Αεροπορική Βάση Μπαγκράμ και την πρεσβεία προσπάθησε να διασώσει τον Ταρακί, αλλά ποτέ δεν του δόθηκε εντολή να κάνει οποιαδήποτε κίνηση καθώς θεωρήθηκε ότι οι δυνάμεις του Αμίν είχαν το πλεονέκτημα. Στις 8 μ.μ. στις 16 Σεπτεμβρίου, το ραδιόφωνο της Καμπούλ ανακοίνωσε ότι ο Ταρακί ενημέρωσε το Πολιτικό Γραφείο του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος ότι δεν είναι πλέον σε θέση να συνεχίσει τα καθήκοντά του και ότι το Πολιτικό Γραφείο εξέλεξε τον Αμίν ως νέο Γενικό Γραμματέα. Μετά από τη σύλληψη του Ταρακί, ο Αμίν συζήτησε το περιστατικό με τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ, στον οποίο ανέφερε: «Ο Ταρακί είναι ακόμα εδώ. Τι πρέπει να κάνω με την περίπτωσή του;» Ο Μπρέζνιεφ απάντησε ότι ήταν δική του επιλογή. Ο Αμίν, ο οποίος τώρα πίστευε ότι είχε την πλήρη υποστήριξη των Σοβιετικών, διέταξε τον θάνατο του Ταρακί. Ο θάνατος του Ταρακί συνέβη στις 8 Οκτωβρίου 1979, όταν (σύμφωνα με τις περισσότερες αναφορές) πνίγηκε με μαξιλάρια από τρεις άνδρες υπό τις εντολές του Αμίν. Ο Ταρακί δεν αντιστάθηκε ούτε ανέφερε κάτι σύμφωνα με τις οδηγίες των ανδρών που τον ξάπλωσαν στο κρεβάτι για να τον πνίξουν. Το σώμα του τάφηκε κρυφά από τους άντρες τη νύχτα. Τα νέα συγκλόνισαν τον Μπρέζνιεφ που είχε ορκιστεί να προστατεύσει τον Ταρακί. Ήταν επίσης ένας από τους λόγους της σοβιετικής παρέμβασης δύο μήνες αργότερα. Τα αφγανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν δύο μέρες αργότερα ότι ο τραυματίας Ταρακί είχε πεθάνει από μια «σοβαρή ασθένεια», παραλείποντας την αναφορά σε οποιαδήποτε στοιχεία για τη δολοφονία του.
Μετά τον θάνατο
Την ημέρα που δολοφονήθηκε ο Ταρακί, 28 άνδρες και γυναίκες από την οικογένεια του Ταρακί, συμπεριλαμβανομένης της συζύγου και του αδελφού του, φυλακίστηκαν στη φυλακή Πουλ-ε-Τσαρκί. Αφού ο Καρμάλ ανέλαβε την εξουσία, τα μέλη της οικογένειας, συμπεριλαμβανομένης της χήρας του Ταρακί, απελευθερώθηκαν.
Στο φύλλο της Kabul New Times της 2ας Ιανουαρίου 1980 (η ημέρα της 15ης επετείου ίδρυσης του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν), η Υπουργός Παιδείας Αναχίτα Ρατεμπζάντ ονόμασε τον Ταρακί ως «τον μάρτυρα γιο της χώρας» και καταδίκασε τον Χαφιζουλάχ Αμίν ως «τον άγριο δεσποτικό, θηριώδη, ανισόρροπο και αναγνωρισμένο κατάσκοπο του ιμπεριαλισμού της Αμερικής».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Αφγανιστάν Κατηγορία:Πρόεδροι του Αφγανιστάν
Χέρμαν Στρούβε
Ο Καρλ Χέρμαν φον Στρούβε (Karl Hermann von Struve, 1854 – 12 Αυγούστου 1920) ήταν Γερμανός αστρονόμος. Στη ρωσική γλώσσα το όνομά του αναφέρεται μερικές φορές ως Γκέρμαν Όττοβιτς Στρούβε (Герман Оттович Струве) ή ως Γκέρμαν Όττονοβιτς Στρούβε (Герман Оттонович Струве).
Ο Χέρμαν Στρούβε ήταν μέλος της περίφημης οικογένειας αστρονόμων Στρούβε: ο πατέρας του Ότο Βίλχελμ Στρούβε, ο παππούς του Φρίντριχ Γκέοργκ Βίλχελμ φον Στρούβε, ο αδελφός του Λούντβιχ Στρούβε και ο ανεψιός του Όττο Στρούβε, ήταν όλοι αστρονόμοι. Αντίθετα με τους άλλους αστρονόμους της οικογενείας ωστόσο, ο Χέρμαν πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στη Γερμανία. Συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση, οι έρευνές του εστιάσθηκαν στον προσδιορισμό των θέσεων αστέρων και άλλων ουράνιων σωμάτων. Ιδιαιτέρως γνωστός έγινε για τη δουλειά τους στους δορυφόρους πλανητών του Ηλιακού Συστήματος και την ανάπτυξη της δια-δορυφορικής μεθόδου διορθώσεως των τροχιακών τους θέσεων. Η συνάρτηση Στρούβε στα μαθηματικά πήρε το όνομά της από αυτόν τον συγκεκριμένο Στρούβε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Τάρτου
Ευλογιά της φώκιας
H ευλογιά της φώκιας είναι μια δερματική ασθένεια που προκαλείται από ένα ιό του γένους ψευδοευλογιάς (parapoxvirus) και συνήθως μεταδίδεται με δάγκωμα από κοινές ή γκρίζες φώκιες. Αναγνωρίστηκε ως ασθένεια για πρώτη φορά το 1969 και δεν είχε αποδειχτεί κατηγορηματικά ότι είναι μεταδοτική στους ανθρώπους μέχρι το 2005, αν και υπήρχε αναφορά για τη μετάδοση τουλάχιστον από το 1987. Προκαλεί βλάβες που μοιάζουν πολύ με αυτές που προκαλούνται από τη νόσο του Ορφ. Το 2% από τις φώκιες σε μονάδες επανένταξης θαλάσσιων θηλαστικών στη Βόρεια Αμερική ενδέχεται να έχει προσβληθεί από τον ιό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνιες μολυσματικές ασθένειες Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Ιογενείς ασθένειες
Γιώργος Παπαμιχαήλ
Ο Γιώργος Παπαμιχαήλ ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1969 μέχρι το 1973, κατακτώντας με τους "κίτρινους" το κύπελλο Ελλάδος του 1970. Συνέχισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στις δύο ανώτερες κατηγορίες του ελληνικού πρωταθλήματος για την Δόξα Δράμας και τον Πανιώνιο.
Καριέρα
Ο Παπαμιχαήλ ξεκίνησε στην ομάδα του Π.Α.Ο. Κουφαλίων και μεταγράφηκε στον Άρη το καλοκαίρι του 1969. Ο προπονητής Μίλοβαν Τσίριτς τον χρησιμοποίησε ως αλλαγή στον αγώνα εναντίον της ΑΕΚ, αλλά στη συνέχεια της χρονιάς έπαιξε σε μόλις δύο ακόμη αγώνες πρωταθλήματος και έναν κυπέλλου.
Την επόμενη σεζόν έπαιξε σε μόλις δύο παιχνίδια πρωταθλήματος, αλλά το 1971-72 μπήκε σε επτά αγώνες της ομάδας του, μεταξύ αυτών στο 0-5 εναντίον της Βέροιας στην τελευταία αγωνιστική της χρονιάς, όπου πέτυχε δύο γκολ.
Το 1972-73, ο Παπαμιχαήλ ξεκίνησε ως βασικός, μετά την τιμωρία των Αλέκου Αλέξιάδη και Βαγγέλη Συρόπουλου. Έπαιξε στην πρεμιέρα στην εκτός έδρας νίκη των "κίτρινων" επί του Αιγάλεω με 0-2, δίνοντας τις ασίστ και στα δύο γκολ του Μάκη Κόκκορη. Την δεύτερη όμως αγωνιστική στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό τραυματίστηκε στο αστράγαλο. Συνολικά αγωνίστηκε σε δεκατρείς αγώνες πρωταθλήματος, πριν μεταγραφεί στην Δόξα Δράμας το καλοκαίρι του 1973.
Το 1979-80, οι "μαυραετοί" κατέλαβαν την δωδέκατη θέση και ο Παπαμιχαήλ έπαιξε σε 33 αγώνες σκοράροντας μία φορά. Ακολούθησε η ένατη θέση το 1980-81, όπου σκόραρε πέντε γκολ σε 32 συμμετοχές, πριν μεταγραφεί στον Πανιώνιο.
Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης παρέμεινε για δύο χρόνια και έπαιξε σε 39 παιχνίδια, σκοράροντας έξι φορές. Κατέλαβε την 7η θέση το 1980-81 και την 14η το 1982-83, με σημαντικότερο γκολ αυτό στην εκτός έδρας νίκη κατά του Παναθηναϊκού στις 9 Ιανουαρίου 1983, όταν άνοιξε το σκορ στο 1-3 μέσα στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Σονάτα για πιάνο No. 8 (Μπετόβεν)
Εξέχοντες μουσικολόγοι συζητούν το ενδεχόμενο η εν λόγω σονάτα να έχει εμπνευστεί από την Σονάτα για Πιάνο No. 14, του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, καθώς αμφότερες έχουν οπλισμό τη Ντο ελάσσονα, ενώ έχουν παρεμφερή μέρη. Το δεύτερο μέρος της σονάτας του Μπετόβεν ενισχύει την παρούσα άποψη, στο οποίο ο συνθέτης χρησιμοποιεί στοιχεία της No. 14 του Μότσαρτ. Όπως και να έχει η σονάτα του Μπετόβεν ακολουθεί ένα μοναδικό μοτίβο, το οποίο δε μοιάζει ως μία μεγάλη διαφορά μεταξύ των έργων του Μότσαρτ ή του Χάυντν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σονάτα 08 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο ελάσσονα Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε φίλους ή συγγενείς
Βίκτορ Κορτσνόι
Ο Βίκτορ Λβόβιτς Κορτσνόι (ρωσική γλώσσα: Ви́ктор Льво́вич Корчно́й, 23 Μαρτίου 1931 - 6 Ιουνίου 2016) ήταν Ρώσος σκακιστής, γκρανμαίτρ και συγγραφέας. Θεωρείται ως ένας από τους ισχυρότερους παίκτες σκακιού που δεν έγιναν ποτέ παγκόσμιοι πρωταθλητές.
Γεννημένος στη Σοβιετική Ρωσία, ο Κορτσνόι ζήτησε πολιτικό άσυλο στη Δύση το 1976 και αργότερα κατοίκησε στην Ελβετία για πολλά χρόνια, γενόμενος Ελβετός πολίτης. Ο Κορτσνόι έπαιξε τρεις αγώνες εναντίον του Σοβιετικού γκρανμαίτρ Ανατόλι Κάρποφ, τους δύο σε ιστορικές «μονομαχίες» του Ψυχρού πολέμου για την ανάδειξη του παγκόσμιου πρωταθλητή, το 1978 και το 1981, χάνοντας και τις δύο χρονιές.
Ο Κορτσνόι ήταν υποψήφιος για τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή δέκα συνολικά χρονιές (1962, 1968, 1971, 1974, 1977, 1980, 1983, 1985, 1988 και 1991). Υπήρξε 4 φορές πρωταθλητής Σοβιετικής Ενώσεως, 5 φορές μέλος σοβιετικής εθνικής ομάδας που κέρδισε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και 6 φορές μέλος σοβιετικής εθνικής ομάδας που πήρε χρυσά μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες Σκακιού. Διατηρώντας αρκετή σκακιστική οξύνοια κατά την όγδοη δεκαετία της ζωής του, κατέκτησε το Παγκόσμιο σκακιστικό πρωτάθλημα Βετεράνων τον Σεπτέμβριο του 2006.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Κορτσνόι γεννήθηκε στο Λένινγκραντ από Εβραία μητέρα και πολωνικής καταγωγής Ρωμαιοκαθολικό πατέρα. Η μητέρα του, η Ζέλντα Αζμπέλ (γενν. 1910), ήταν κόρη του συγγραφέα Χερς Αζμπέλ και πτυχιούχος πιανίστρια η ίδια. Ο πατέρας του, ο Λεβ Μερκούριεβιτς Κορτσνόι (1910-1941), ήταν μηχανικός που εργαζόταν σε βιοτεχνία ζαχαροπλαστικής. Αμφότεροι είχαν μεταναστεύσει με τις οικογένειές τους στο Λένινγκραντ από την Ουκρανία το 1928. Σύντομα πήραν διαζύγιο και ο Βίκτορ έμεινε με τη μητέρα του μέχρι το 1935, μετά με τον πατέρα του και τη γιαγιά του, και τέλος με τη γυναίκα που τον υιοθέτησε όταν ο πατέρας του σκοτώθηκε κατά την Πολιορκία του Λένινγκραντ, τη Ρόζα Φρίντμαν. Ο Βίκτορ απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ με πτυχίο ιστορίας.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Για πρώτη φορά προκρίθηκε στην τελική φάση Πρωταθλήματος (ανδρών) ΕΣΣΔ το 1952. Στον ημιτελικό στο Μινσκ έφερε αποτέλεσμα 10½ στα 17 και ισοβάθμησε στην 2η–4η θέση.
Η πρώτη ευκαιρία για διεθνή παρουσία τού δόθηκε στο Βουκουρέστι το 1954, όπου κατέκτησε την πρώτη θέση με 13/17, οπότε το ίδιο έτος η FIDE του έδωσε τον τίτλο του Διεθνούς Μάστερ. Κέρδισε το πρωτάθλημα του Λένινγκραντ το 1955 με το συντριπτικό σκορ 17/19 και ισοβάθμησε στην 1η θέση στο διεθνές τουρνουά του Χάστινγκς (Αγγλία) του 1955–56 με 7/9. Κατόπιν αυτών, το συνέδριο της FIDE του 1956 του έδωσε τον τίτλο του διεθνούς γκρανμαίτρ (GM).
Με τη σοβιετική εθνική ομάδα
Ο Κορτσνόι επιλέχθηκε για πρώτη φορά ως μέλος σοβιετικής εθνικής ομάδας το 1954, οπότε συμμετείχε στη φοιτητική ομάδα της ΕΣΣΔ. Τρία μόλις χρόνια αργότερα, εντάχθηκε στην εθνική ανδρών για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εθνικών Ομάδων, και από τότε θα αντιπροσώπευε την ΕΣΣΔ μέχρι το 1974. Συνολικά κέρδισε 21 μετάλλια με σοβιετικές εθνικές ομάδες. Οι συμμετοχές του ήταν οι εξής:
Τα ώριμα χρόνια
Ο Κορτσνόι ανδρώθηκε και αναδείχθηκε μέχρι την κορυφή μέσα στο σοβιετικό σκακιστικό σύστημα, όπου έπαιξε με ανθρώπους όπως οι Μιχαήλ Ταλ, Τιγκράν Πετροσιάν και Μπορίς Σπάσκι, ακολουθώντας τα μονοπάτια που χάραξε ο Μιχαήλ Μποτβίνικ. Ο αρχικός τρόπος παιχνιδιού του Κορτσνόι ήταν μία ορμητική αντεπίθεση, ενώ απέδιδε άριστα σε δύσκολες αμυντικές θέσεις. Τις κάπως ασταθείς επιδόσεις του της δεκαετίας του 1950 διαδέχθηκε η σταθεροποίηση σε υψηλό επίπεδο την επόμενη δεκαετία, καθώς το παιχνίδι του έγινε περισσότερο ευέλικτο. Μοιράσθηκε την 1η θέση με τον Σάμουελ Ρεσέφσκι στο Μπουένος Άιρες το 1960 με 13/19. Μετά τη νίκη του στη Βουδαπέστη το 1961 (τουρνουά στη μνήμη του Γκέζα Μαρότσι) με 11½/15 μπροστά από τους Νταβίντ Μπρονστάιν και Μίροσλαβ Φίλιπ, ο Κορτσνόι αναγνωρίσθηκε ως ένας από τους καλύτερους σκακιστές του κόσμου.
Υπήρξε τετράκις πρωταθλητής Σοβιετικής Ενώσεως: Στο Λένινγκραντ το 1960 στο 27ο Πρωτάθλημα ΕΣΣΔ, στο Γερεβάν το 1962, στο Κίεβο το 1964–65 και τέλος στη Ρίγα το 1970.
Υποψήφιος για τον παγκόσμιο τίτλο
Ο Κορτσνόι προκρίθηκε ως υποψήφιος για τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή από τους Διαζωνικούς αγώνες της Στοκχόλμης το 1962. Μετά από μία κάμψη, ξαναβρήκε τη φόρμα του το 1965, όταν θριάμβευσε στο Gyula της Ουγγαρίας με σκορ 14½/15. Ακολουθησαν νίκες στο Βουκουρέστι και στο Σότσι το 1966.
Με μία ισχυρή επίδοση στους Διαζωνικούς αγώνες της Τυνησίας το 1967 προκρίθηκε και πάλι στους αγώνες υποψηφίων για τον κορυφαίο τίτλο στον κόσμο. Στον πρώτο αγώνα κέρδισε τον Ρεσέφσκι στο Άμστερνταμ. Επόμενος αντίπαλός του ήταν ο Ταλ, του οποίου ο Κορτσνόι «είχε πάρει τον αέρα» σε προηγούμενες συναντήσεις. Στον αγώνα αυτόν, που έγινε στη Μόσχα το 1968, μετά από αμφίρροπες παρτίδες, ο Κορτσνόι νίκησε με δύο νίκες, μία ήττα και 7 ισοπαλίες (+2−1=7), οπότε συνέχισε για να αντιμετωπίσει τον Μπορίς Σπάσκι, από τον οποίο έχασε στο Κίεβο το 1968 (+4−1=5).
Ως συμμετασχών στον ημιτελικό, ο Κορτσνόι δεν χρειάσθηκε να αγωνισθεί για την πρόκριση στον επόμενο κύκλο του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος και συμμετείχε και πάλι στους αγώνες υποψηφίων. Για να προετοιμασθεί, έπαιξε έναν μυστικό αγώνα προπονήσεως με τον φίλο του Νταβίντ Μπρονστάιν στο Λένινγκραντ το 1970, στον οποίο έχασε με 3½–2½ (οι παρτίδες αυτού του αγώνα δημοσιεύθηκαν μόλις το 2007, σε βιβλίο του Μπρονστάιν ), και έναν άλλο το 1971 με τον Ανατόλι Κάρποφ, που τότε ήταν επίσης καλός φίλος του. Στους αγώνες των υποψηφίων του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος, ο Κορτσνόι κέρδισε τον Εφίμ Γκέλερ στη Μόσχα (+4−1=3), αλλά μετά έχασε από τον Τιγκράν Πετροσιάν με μία μόνο ήττα (στην ένατη παρτίδα) και 9 ισοπαλίες.
thumb|205px|right|Ο Κορτσνόι σε παρτίδα στο Άμστερνταμ το 1972
Το 1972 ο Κορτσνόι εμφανίσθηκε στη σχετική με το σκάκι Σοβιετική κινηματογραφική ταινία Grossmeister, μαζί με άλλους γκρανμαίτρ (υποδύθηκε τον ρόλο του εκπαιδευτή του πρωταγωνιστή).
Μετά από αυτή τη νίκη, ο Κορτσνόι προχώρησε στον ημιτελικό («τελικός υποψηφίων»), όπου αντιμετώπισε τον Κάρποφ. Ο νικητής θα έπαιζε για τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή με τον κάτοχο του τίτλου, Μπόμπι Φίσερ, το 1975. Φαίνεται όμως ότι ο Πετροσιάν είχε ξεκινήσει έναν πόλεμο στα παρασκήνια εναντίον του Κορτσνόι: Ο τελευταίος δέχθηκε πριν τον αγώνα απειλές και κακομεταχείριση, ενώ κανένας γκρανμαίτρ δεν ήταν πρόθυμος να τον βοηθήσει, με εξαίρεση ίσως τον Μπρονστάιν, που μετά τιμωρήθηκε για αυτό Ο Κορτσνόι έχασε τελικώς αυτό τον αγώνα (Μόσχα, τέλη του 1974), αν και με μικρή διαφορά στο σκορ: 12½–11½. Ο Κάρποφ αποδείχθηκε τυχερός, αφού ανακηρύχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής το 1975 χωρίς αγώνα, όταν ο Φίσερ αρνήθηκε να υπερασπισθεί τον τίτλο του εξαιτίας διαφωνιών του με τις συνθήκες τελέσεως του αγώνα.
Η διαφυγή στη Δύση και τα μετέπειτα
Αμέσως πριν τον «τελικό των υποψηφίων», ως μέρος της εκστρατείας του υπέρ του Κάρποφ και κατά του Κορτσνόι, ο Τιγκράν Πετροσιάν έκανε μία δημόσια δήλωση στον τύπο εναντίον του Κορτσνόι. Στην τελετή λήξεως του αγώνα, ο Κορτσνόι αποφάσισε ότι έπρεπε να διαφύγει από τη Σοβιετική Ένωση. Οι αρχές απέτρεπαν τη συμμετοχή του σε διεθνή τουρνουά και, ακόμα και όταν προσκλήθηκε από τους Πάουλ Κέρες και Ίιβο Νέι να συμμετάσχει σε διεθνές τουρνουά στην Εσθονία, δεν του επιτράπηκε να παίξει, ενώ αμφότεροι οι Κέρες και Νόι δεχθηκαν επίπληξη
Ο Κορτσνόι, σε διάλεξή του το 2006 στο Λονδίνο ισχυρίσθηκε ότι η ευκαιρία να συμμετάσχει σε τουρνουά στο εξωτερικό και να διαφύγει έτσι στη Δύση τού δόθηκε επειδή ο Κάρποφ είχε στεφθεί παγκόσμιος πρωταθλητής χωρίς αγώνα. Καθώς και ο Κορτσνόι ήταν «αόρατος» διεθνώς, αρκετοί άρχισαν να πιστεύουν ότι αυτός και ο Κάρποφ δεν θα μπορούσε να είναι τόσο ισχυροί, τουλάχιστον όσο ο Φίσερ. Οι σοβιετικές αρχές λοιπόν επέτρεψαν στον Κορτσνόι να παίξει στο τουρνουά του 1976 στο Άμστερνταμ προκειμένου να αποδείξουν ότι η διεθνής υπεροχή της Σοβιετικής Ενώσεως στο σκάκι συνέχιζε να αποτελεί γεγονός.
Ο Κορτσνόι νίκησε σε αυτό το τουρνουά από κοινού με τον νεαρό Τόνυ Μαιλς. Στο τέλος του, ο Κορτσνόι ζήτησε από τον Μάιλς να πει τη φράση «πολιτικό άσυλο» για λογαριασμό του. Ως αποτέλεσμα, ο Κορτσνόι έγινε ο πρώτος ισχυρός Σοβιετικός σκακιστής στην ιστορία που εγκατέλειπε τη χώρα του για τη Δύση (οι Εφίμ Μπογκολιούμποφ και Αλεξάντρ Αλιέχιν είχαν αφήσει την ΕΣΣΔ την δεκαετία του 1920, αλλά αυτές θεωρούνται περισσότερο ως μεταναστεύσεις, παρά ως διαφυγές). Ωστόσο, αναγκάσθηκε να αφήσει τη σύζυγο και τον γιο του στη Σοβιετική Ένωση. Η μετέπειτα σταδιοδρομία του θα σκιαζόταν από το αποπνικτικό πολιτικό κλίμα του Ψυχρού πολέμου.
Ο Κορτσνόι διέμεινε στην Ολλανδία για λίγο καιρό, δίνοντας σιμουλτανέ αγώνες επιδείξεως, ενώ έπαιξε και έναν σύντομο αγώνα με τον Γιαν Τίμαν, νικώντας τον εύκολα. Στη συνέχεια μετακόμισε στη Δυτική Γερμανία και τελικώς εγκαταστάθηκε στην Ελβετία το 1978.
Οι τελικοί εναντίον του Κάρποφ
Στον επόμενο κύκλο του παγκόσμιου πρωταθλήματος (1976–78), ο Κορτσνόι έπρεπε αρχικώς να ξεπεράσει τις διαμαρτυρίες των Σοβιετικών αρχών ότι δεν έπρεπε να λάβει μέρος εξαιτίας της αποσκιρτήσεώς του στη Δύση. Αλλά ο τότε πρόεδρος της FIDE Μαξ Όυβε υπερασπίσθηκε το δικαίωμά του στη συμμετοχή. Ο Κορτσνόι άρχισε νικώντας για μία ακόμα φορά τον Πετροσιάν (+2−1=9) και μετά τον Λεβ Πολουγκάεφσκι (+5−1=7). Στον ημιτελικό νίκησε τον Σπάσκι στο Βελιγράδι με +7−4=7.
Ο τελικός του πρωταθλήματος έλαβε χώρα μεταξύ 18 Ιουλίου και 18 Οκτωβρίου 1978 στο Μπαγκούιο των Φιλιππίνων. Υπήρξαν αντιδικίες για διάφορα θέματα, από την εξέταση των καθισμάτων των παικτών με ακτίνες Χ ως τα σημαιάκια στο τραπέζι, και από διαμαρτυρίες για υπνωτισμό μέχρι τις ανακλάσεις από τα γυαλιά του Κορτσνόι. Ακόμα και η προσφορά ενός γιαουρτιού κατά τη διάρκεια μιας παρτίδας από την ομάδα του Κάρποφ προς τον αντίπαλο θεωρήθηκε ύποπτη, ως πιθανό μυστικό σήμα.
Η ποιότητα του αγώνα κατόπιν αυτών δεν στάθηκε στο ύψος των δυνατοτήτων των δύο αντιπάλων. Παγκόσμιος πρωταθλητής θα γινόταν όποιος κέρδιζε πρώτος 6 παρτίδες, με τις ισοπαλίες να μην παίζουν ρόλο. Ο Κάρποφ προηγήθηκε με 5–2, αλλά ο Κορτσνόι αντεπιτέθηκε με τρεις νίκες και μία ισοπαλία στα επόμενα 4 παιχνίδια, εξισορροπώντας τον αγώνα σε 5–5 μετά από 31 παρτίδες. Ωστόσο ο Κάρποφ κέρδισε την αμέσως επόμενη 32η παρτίδα και μαζί τον τίτλο του πρωταθλητή.
Ο Κορτσνόι επανήλθε με πρόκριση στον τελικό του παγκόσμιου πρωταθλήματος του 1981, κερδίζοντας πάλι τους Πετροσιάν και Πολουγκάεφσκι, ενώ στον ημιτελικό κέρδισε τον Δυτικογερμανό γκρανμαίτρ Ρόμπερτ Χύμπνερ με παραίτηση του αντιπάλου όταν ο Κορτσνόι κέρδιζε με 4,5-3,5. Ο νέος τελικός αγώνας με τον Κάρποφ έγινε στο Μεράνο της Ιταλίας. Αυτή τη φορά οι σοβιετικές αρχές εκμεταλλεύθηκαν το ότι είχαν στα χέρια τους τη σύζυγο και τον γιο του Κορτσνόι. Υποσχέθηκαν στον γιο ότι θα μπορούσε να φύγει από τη χώρα, αλλά αμέσως κλήθηκε να υπηρετήσει στον στρατό και λίγες ώρες αργότερα τον συνέλαβαν (στο αεροδρόμιο;) για λιποταξία. Παρά τις διεθνείς διαμαρτυρίες, καταδικάσθηκε σε δυόμισυ χρόνια καταναγκαστικών έργων. (Πάντως αφέθηκε να φύγει από τη Σοβιετική Ένωση το 1982, μετά δηλαδή τον τελικό.) Κατόπιν αυτών, ο Κάρποφ κέρδισε τον Κορτσνόι με νίκες 6-2 και 10 ισοπαλίες, σε αυτό που αποκλήθηκε από κάποιους «η σφαγή στο Μεράνο».
Μεταγενέστερες εμφανίσεις
right|thumb|Ο Βίκτορ Κορτσνόι το 2009 Ο Κορτσνόι συμμετέσχε με αξιώσεις σε έναν ακόμα κύκλο παγκόσμιου πρωταθλήματος, τον επόμενο, παρότι ποτέ πια δεν έφθασε στο μέγιστο της αποδόσεώς του. Κληρώθηκε να αντιμετωπίσει τον νεαρό τότε Σοβιετικό Γκάρι Κασπάροφ. Η Σοβιετική Σκακιστική Ομοσπονδία διαμαρτυρήθηκε για τον τόπο που είχε ορισθεί ο αγώνας, την Καλιφόρνια (πιθανώς επειδή λίγο μετά η ΕΣΣΔ θα ανακοίνωνε την απόφασή της να απέχει από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες), και δεν επέτρεψε στον Κασπάροφ να μεταβεί εκεί για τον αγώνα. Αυτό κατακύρωνε τον αγώνα υπέρ του Κορτσνόι. Ωστόσο, ο Κορτσνόι συμφώνησε να τον δώσει στο Λονδίνο, σε μία ευγενική χειρονομία αφού θα προκρινόταν χωρίς αγώνα. Αλλά μετά από μία καλή αρχή ηττήθηκε από το επιθετικό στιλ παιχνιδιού τού κατά 32 χρόνια νεότερου αντιπάλου του ,
Μετά τον αγώνα αυτόν του 1983, ο Κορτσνόι δεν απείλησε πλέον τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή, αν και συνέχισε να παίζει σε υψηλό επίπεδο, συμμετέχοντας και στην ολυμπιακή ομάδα της Ελβετίας. Τον Σεπτέμβριο του 2006 κέρδισε το 16ο Παγκόσμιο σκακιστικό πρωτάθλημα Βετεράνων, που διεξάχθηκε στην κοντινή Κοιλάδα της Αόστα, στην Ιταλία, με σκορ τελικού 9–2.
Τον Ιανουάριο του 2007 στη διεθνή κατάταξη της FIDE ο Κορτσνόι πήρε την 85η θέση στον κόσμο σε ηλικία 75 ετών, καθιστάμενος με διαφορά ο πλέον ηλικιωμένος σκακιστής στην ιστορία που βρισκόταν σε μία από τις πρώτες 100 θέσεις.
Το 2009 ο Κορτσνόι έγινε ο γηραιότερος σκακιστής που κέρδισε ποτέ εθνικό πρωτάθλημα οποιασδήποτε χώρας, όταν κατέκτησε τον τίτλο στο Ελβετικό Πρωτάθλημα σε ηλικία 78 ετών.
Ο τελευταίος αξιομνημόνευτος αγώνας του έγινε το 2011 στο Γιβραλτάρ, όταν κέρδισε παίζοντας με τα μαύρα τον 18χρονο Φαμπιάνο Καρουάνα μετέπειτα νο. 2 στον κόσμο και 61 χρόνια νεότερό του.
Ασθένεια και θάνατος
Στα τέλη Δεκεμβρίου 2012 ανακοινώθηκε ότι ο Κορτσνόι νοσηλευόταν σε κλινική αναρρώνοντας από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο και ότι ήταν απίθανο να ξαναπαίξει αγωνιστικό σκάκι. Είχε προγραμματισθεί να παίξει στο 37ο Τουρνουά Χριστουγέννων της Ζυρίχης τον Δεκέμβριο του 2013, αλλά αποσύρθηκε για λόγους υγείας.
Ο Κορτσνόι απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών στο Wohlen του Άαργκαου. Ο πρόεδρος της FIDE Κιρσάν Ιλιουμζίνοφ σχολίασε ότι «μαζί με τον Κορτσνόι πέθανε μία ολόκληρη εποχή στο σκάκι». Σε μία νεκρολογία γραμμένη από τον Βρετανό σκακιστή Λέοναρντ Μπάρντεν αποκλήθηκε «ο μεγαλύτερος σκακιστής που δεν έγινε ποτέ παγκόσμιος πρωταθλητής» (η διάκριση αυτή συχνά «απονέμεται» και στον Πάουλ Κέρες  ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι σκακιστές Κατηγορία:Σοβιετικοί σκακιστές Κατηγορία:Ελβετοί σκακιστές Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι
Ίταμος (βουνό)
Ο Ίταμος είναι βουνό της Πίνδου που βρίσκεται στα νότια της οροσειράς με υψόμετρο 1.504 μέτρα, νοτιοανατολικά της Λίμνης Πλαστήρα και στα σύνορα Θεσσαλίας (Καρδίτσα) με Στερεά Ελλάδα (Ευρυτανία). Είναι γνωστός για τις δύο δίδυμες, σχεδόν ισοϋψείς κορυφές του (Τσιούκα) που φαίνονται από όλον τον Θεσσαλικό Κάμπο, με τη μία να έχει υψόμετρο 1.504 μ. και την άλλη 1.490 μ. Άλλες κορυφές του είναι το Κούτσουρο 1.283 μέτρα και το Πυργούλι 1.247 μέτρα. .
Σημείωση
Στη χερσόνησο της Σιθωνίας στη Χαλκιδική υπάρχει το συνώνυμο βουνό Ίταμος.
Κατηγορία:Βουνά της Στερεάς Ελλάδας Κατηγορία:Βουνά της Θεσσαλίας
Διάδοχος Φωτικής
Ο Άγιος Διάδοχος, επίσκοπος Φωτικής (5ος αιώνας) ήταν ασκητής, συγγραφέας, ιεράρχης και ομολογητής του Χριστιανισμού, του οποίου τα έργα συμπεριλαμβάνονται στη Φιλοκαλία.
Σήμερα αναγνωρίζεται η μεγάλη επίδραση του Διαδόχου σε μεταγενέστερους Βυζαντινούς θεολογικούς συγγραφείς, όπως ο Μάξιμος ο Ομολογητής, ο Ιωάννης της Κλίμακος, ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος, αλλά και στο κίνημα του Ησυχασμού εννέα αιώνες αργότερα. Ο Διάδοχος άσκησε σημαντική επίδραση ακόμα και στη Δύση, μέσα από το έργο του Ιουλιανού Πομερίου (†498) De vita contemplativa.
Η μνήμη του ως αγίου τιμάται στις 29 Μαρτίου.
Βίος
Το πιθανότερο είναι ότι περιλαμβανόταν σε μία ομάδα διακεκριμένων Ηπειρωτών που αιχμαλωτίσθηκαν κατά τη διάρκεια μιας επιδρομής των Βανδάλων μεταξύ των ετών 467 και 474. Αργότερα η ομάδα απελευθερώθηκε στη Βόρεια Αφρική, κάπου στην περιοχή της αρχαίας Καρχηδόνας, αλλά από εκεί και πέρα τα ίχνη όλων τους χάθηκαν για πάντα. Για τον λόγο αυτόν, η χρονολογία και ο ακριβής τόπος θανάτου του αγίου είναι άγνωστα, αν και γίνεται αποδεκτό ότι απεβίωσε πριν το 486.
Τα έργα του
Τόσο το γραπτό έργο, όσο και η ασκητική πρακτική του Διαδόχου επηρεάσθηκαν πολύ από τον Ευάγριο τον Ποντικό και τον Άγιο Μακάριο της Αιγύπτου τον Μέγα, ενσωματώνοντας τις ιδέες τους περί ἡσυχίας ως πνευματικής εμπειρίας και την ένταση του αγώνα τους κατά των δαιμόνων.
Τα Κεφάλαια γνωστικά εκατόν
Σε όλα τα έργα του ο Διάδοχος εμφανίζεται ως σθεναρός υποστηρικτής του δόγματος της Χαλκηδόνος. Το γνωστότερο έργο του, το Περί πνευματικής γνώσεως και διακρίσεως, που αναφέρεται συνήθως με τον τίτλο Κεφάλαια γνωστικά εκατόν, γράφτηκε για τους μοναχούς του ως αντίδραση στα παράδοξα δόγματα των Ευχιτών ή Μεσσαλιανών, αιρετικών της Μεσοποταμίας.
Στα Κεφάλαια εκατόν ο Διάδοχος αναδεικνύεται ως ένας επίσκοπος που ανησυχεί για την ορθόδοξη πίστη του ποιμνίου του και ως ενεργότατος στους πνευματικούς αγώνες της εποχής του. Στα κεφάλαια 13 και 91 του έργου αποκαλύπεται στον αναγνώστη ως ένας αληθινός Χριστιανός της προσευχής, ενωμένος με τον Θεό, που ανακαλύπτει την «εν Χριστώ ζωή» και επιθυμεί να μοιρασθεί τα καλά της με τους αναγνώστες του.
Απόσπασμα από το Κεφάλαιο 12:
"Οποιοσδήποτε αγαπά τον εαυτό του δεν μπορεί να αγαπήσει τον Θεό. Αλλά εάν, εξαιτίας του «ὑπερβάλλοντος πλοῦτου τῆς χάριτος αὐτοῦ» (Εφεσ. β΄ 7), κάποιος δεν αγαπά τον εαυτό του, τότε πραγματικά αγαπά τον Θεό. Τέτοιοι άνθρωποι δεν αποζητούν ποτέ τη δική τους δόξα, αλλά τη δόξα του Θεού. Ο άνθρωπος που αγαπά τον εαυτό του ζητεί τη δική του δόξα, ενώ εκείνος που αγαπά τον Θεό αγαπά τη δόξα του Δημιουργού του. Είναι ίδιον της ψυχής που συνειδητώς αισθάνεται την αγάπη του Θεού, να επιθυμεί τη δόξα του Θεού σε κάθε Εντολή που υπακούει και να ευφραίνεται στην ταπεινοφροσύνη της. Επειδή η δόξα αρμόζει στον Θεό εξαιτίας της μεγαλωσύνης του, ενώ η ταπεινοφροσύνη αρμόζει στον άνθρωπο, επειδή μάς ενώνει με τον Θεό. Αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό αγαλλόμενοι στη δόξα του Θεού, τότε και εμείς, όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, θα αρχίσουμε να λέμε ακατάπαυστα: «Εκείνος πρέπει να υψωθεί, ενώ εμείς να μικρύνουμε»."
Τα Κεφάλαια εκδόθηκαν στη Φλωρεντία το 1578 και στη Λειψία το 1912.
Τα άλλα έργα του
Από τα άλλα έργα του Διαδόχου Φωτικής σώζονται μόνο τα εξής δύο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 5ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί θεολόγοι Κατηγορία:Βυζαντινοί αιχμάλωτοι πολέμου Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι Φωτικής Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι του 5ου αιώνα Κατηγορία:Αρχαίοι Ηπειρώτες
3097 Τάκιτος
Ο Τάκιτος (Tacitus) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,1. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του προς τιμή ενός από τους σημαντικότερους Ρωμαίους ιστορικούς, του Τακίτου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Τακίτου είναι άγνωστα. Ο Τάκιτος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 έως 9 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τακιτος
Σονάτα για πιάνο No. 9 (Μπετόβεν)
Η Σονάτα για Πιάνο No. 9 σε Μι μείζονα, Op. 14, No. 1 (αγγλικά: Piano Sonata No. 9, γερμανικά: Sonate Nr. 9 E-Dur op. 14 Nr. 1) είναι μία σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, γραμμένη μεταξύ των ετών 1798 και 1799, και αφιερωμένη στη Γιοζέφα φον Μπράουν. Το έργο αποτελείται από τρία μέρη: Ι. Allegro σε Μι μείζονα, ΙΙ. Allegretto σε Μι ελάσσονα - Trio σε Ντο Μείζονα (και επιστροφή στην Coda) και ΙΙΙ. Rondo – Allegro σε Μι μείζονα. Ο μουσικολόγος και πιανίστας Τσαρλς Ρόζεν είπε: «ότι και οι δύο Opus 14 είναι αρκετά πιο μετριοπαθής από τους προκατόχους τους και προορίζεται για οικιακή χρήση, με λίγες τεχνικές δυσκολίες».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σονάτα 09 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι μείζονα Κατηγορία:Μουσική με αφιέρωση
Μορίς Ουέιτζ
Ο Μορίς Ουέιτζ (αγγλικά: Morris Weitz, 24 Ιουλίου 1916 – 1 Νοεμβρίου 1981) ήταν Αμερικανός θεωρητικός της αισθητικής. Έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του δίδαξε στο Κολλέγιο Vassar, στο Πανεπιστήμιο του Οχάϊο και το Πανεπιστήμιο Brandeis. Παντρεύτηκε την Μάργκαρετ Ουέιτζ, σημαντική ακαδημαϊκό σε γαλλικά θέματα. Ο γιος τους, ο Ρίτσαρντ Ουέιτζ, είναι επίσης ακαδημαϊκός με υψηλή θέση στο Ινστιτούτο του Χιούστον.
Περιγραφή
Ο Ουέιτζ είναι γνωστός για την πρωτοποριακή δημοσίευσή του με τίτλο "Ο Ρόλος της Θεωρίας στην Αισθητική." Αυτή η δημοσίευση έχει δημιουργήσει μεγάλη συζήτηση σχετικά με το αν η φιλοσοφίας της τέχνης είναι μέρος ενός μεγαλύτερου κινήματος που είναι γνωστό ως αντι-ουσιοκρατία (anti-essentialism).
Αυτό το κίνημα ήταν δημοφιλές τη δεκαετία του 1950 και παρουσιάστηκε επίσης από τον W. B. Gallie, W. E. Kennick, και τον Paul Ziff. Το κομμάτι του Ουέιτζ είναι αναμφισβήτητα το πιο δημοφιλές από τις θεωρίες του κινήματος της αντι-ουσιοκρατίας, καθώς αποτελεί και ένα από τα πιο πολυσυζητημένα κομμάτια του εικοστού αιώνα πάνω στην θεωρία της αισθητικής. Ο Ουέιτζ επιχειρηματολόγησε κατά της παραδοσιακής ουσιοκρατικής μεθοδολογίας και πρότεινε τη χρήση της θεωρίας του Βίτγκενσταϊν για την  οικογενειακή ομοιότητα (family resemblance) ως επιχείρημα και ως μια εναλλακτική μέθοδο για τον προσδιορισμό των αντικειμένων τέχνης. Ο Ουέιτζ διατύπωσε ότι  στο ερώτημα "τι είναι τέχνη;" οι θεωρητικοί της αισθητικής διατύπωναν μια λάθος ερώτηση. Το ερώτημα που πίστευε ότι έπρεπε να γίνεται αντί αυτού ήταν "αυτό το είδος της ιδέας/κόνσεπτ είναι η "τέχνη";". Ο Ουέιτζ χρησιμοποίησε αυτό το ερώτημα ως επιχείρημα για την θεωρία του Wittgensteinian περί "οικογενειακής ομοιότητας/family resemblance", αλλά και και ως επιχείρημα για την θεωρία του περί τέχνης ότι είναι μια "ανοικτή έννοια". Ο Ουέιτζ θεωρείται ότι ανανέωσε το ενδιαφέρον της αναλυτικής φιλοσοφίας για την θεωρία αισθητικής, και οι ισχυρισμοί του έχουν αμφισβητηθεί για περισσότερα από πενήντα χρόνια, με πιο γνωστή την θεωρία του Maurice Mandelbaum το 1965 στο άρθρο "Οικογενειακές Ομοιότητες και Γενικεύσεις Σχετικά με τις Τέχνες" (Family Resemblances and Generalizations Concerning the Arts). Ο Weitz αργότερα ανέπτυξε μια φιλοσοφία σχετικά με τη θεωρία κριτικής, σύμφωνα με την οποία ο κριτικός θα πρέπει να περιγράψει, να ερμηνεύσει, να αξιολογήσει και τελικά να θεωρητικολογήσει το έργο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της τέχνης
Στήβεν Γουάινμπεργκ
Ο Στήβεν Γουάινμπεργκ ή Στίβεν Γουάινμπεργκ    (αγγλικά: Steven Weinberg, 3 Μαΐου 1933 – 23 Ιουλίου 2021) ήταν Αμερικανός θεωρητικός φυσικός, που το 1979 κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής από κοινού με τους Αμπντούς Σαλάμ και Σέλντον Λη Γκλάσοου για τις συνεισφορές τους στην ενοποίηση της ασθενούς πυρηνικής και της ηλεκτρομαγνητικής δυνάμεως (αλληλεπιδράσεως) μεταξύ στοιχειωδών σωματιδίων.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Γουάινμπεργκ γεννήθηκε στην πόλη της Νέας Υόρκης από μετανάστες γονείς εβραϊκής καταγωγής. Ο πατέρας του ο Φρέντερικ εργαζόταν ως στενογράφος σε δικαστήρια, ενώ η μητέρα του Εύα, το γένος Ίσραελ, ασχολείτο με τα οικιακά. Ο Στήβεν άρχισε να ενδιαφέρεται για τις θετικές επιστήμες από την ηλικία των 16 ετών, όταν ένας εξάδελφός του του χάρισε ένα σετ χημικών πειραμάτων. Πήγε έτσι στο πρότυπο «Λύκειο Επιστημών του Μπρονξ», όπου ήταν συνομήλικος συμμαθητής του Σέλντον Λη Γκλάσοου, με τον οποίο θα μοιράζονταν αργότερα το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής.
Ο Γουάινμπεργκ πήρε πτυχίο φυσικής από το Πανεπιστήμιο Κορνέλ το 1954 και κατόπιν άρχισε μεταπτυχιακές σπουδές και έρευνα στο Ινστιτούτο Νιλς Μπορ στην Κοπεγχάγη. Μετά από ένα έτος ωστόσο εγγράφηκε και πήγε στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, από όπου και πήρε το διδακτορικό του στη φυσική το 1957. Ο τίτλος της διδακτορικής διατριβής του ήταν Ο ρόλος των ισχυρών αλληλεπιδράσεων στις διαδικασίες διασπάσεων και επιβλέπων καθηγητής ήταν ο Σαμ Τρίμαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Πρίνστον
Πόντε Βέκιο
Το Ponte Vecchio ("Παλαιό Γεφύρι") είναι ένα μεσαιωνικό πέτρινο κλειστό τρίτοξο γεφύρι πάνω από τον Ποταμό Άρνο, στη Φλωρεντία, Ιταλία, γνωστό για την ύπαρξη μαγαζιών χτισμένων κατά μήκος του, όπως συνηθιζόταν τότε. Αρχικά, τα μαγαζιά αυτά ήταν κρεοπωλεία, στις μέρες μας όμως οι κάτοχοι τους είναι κοσμηματοπώληδες, έμποροι έργων τέχνης και πωλητές αναμνηστικών. Οι δυο γειτονικές γέφυρες του Ponte Vecchio είναι η Ponte Santa Trinita και το Ponte alle Grazie.
Ιστορία και Κατασκευή
Το γεφύρι συνδέει τις δύο περιοχές στο πιο στενό σημείο του ποταμού Άρνο, όπου όπως πιστεύεται, χτίσθηκε γέφυρα για πρώτη φορά κατά τη ρωμαϊκή περίοδο,  όταν η via Cassia διέσχισε τον ποταμό σε αυτό ακριβώς το σημείο. Η ρωμαϊκή βάση της γέφυρας ήταν πέτρινη, ενώ το εποικοδόμημα ξύλινο. Η γέφυρα πρωτοεμφανίζεται σε ένα έγγραφο του 996. Μετά την καταστροφή της από μια πλημμύρα του 1117, ανακατασκευάστηκε με πέτρινο εποικοδόμημα, αλλά και πάλι διαλύθηκε από πλημμύρα το 1333, εκτός από δυο κεντρικών βάσεων της, όπως κατέγραψε ο Giovanni Villani στο ιστορικό βιβλίο του Nuova Cronica. Το γεφύρι ανακατασκευάστηκε το 1345  Ο ιστορικός Giorgio Gaddi κατέγραψε την παραδοσιακή άποψη της εποχής του, η οποία απέδιδε το σχέδιο της κατασκευής στον Ταντέο Γκάντι — επιπλέον ο Τζόττο, ένας από τους λίγους καλλιτέχνες του trecento το υπενθύμισε διακόσια χρόνια αργότερα. Σύγχρονοι ιστορικοί παρουσιάζουν τον Neri di Fioravanti ως πιθανό υποψήφιο. Στεγασμένο σε ένα μικρό χαγιάτι στο κεντρικό άνοιγμα της γέφυρας βρίσκεται μια διαβρωμένη τιμητική πέτρα, η οποία κάποτε είχε χαραγμένο πάνω της Nel trentatrè dopo il mille-trecento, il ponte cadde, per diluvio dell' acque: poi dieci anni, come al Comun piacque, rifatto fu con questo adornamento. Ο πύργος Torre dei Mannelli κατασκευάστηκε στη νοτιοανατολική γωνία της γέφυρας, για να την προστατεύει.
Το γεφύρι αποτελείται από τρία τμηματικά τόξα: το κυρίως τόξο έχει μήκος 30 μέτρων (98 πόδια) ενώ τα δυο πλαϊνά έχουν μήκος 27 μέτρων (89 πόδια) το καθένα. Η άνοδος των τόξων είναι περίπου 3,5 με 4,4 μέτρα (11½ με 14½ πόδια), και η αναλογία μήκος-προς-άνοδο είναι 5:1.
Πάντα φιλοξενούσε μαγαζιά και εμπόρους, οι οποίοι εκθεταν τα προϊόντα τους σε τραπέζια μπροστά από τις εγκαταστάσεις τους, ύστερα από έγκριση από το Bargello (Ένα είδος δημάρχου άρχοντα, δικαστή και αστυνομικής αρχής). Τα πίσω μαγαζάκια (retrobotteghe), το οποία φαίνονται από τη μεριά του ποταμού, προστέθηκαν τον δέκατο έβδομο αιώνα.
Λέγεται ότι η οικονομική έννοια της χρεοκοπίας γεννήθηκε εδώ: όταν ένας αργυραμοιβός δεν μπόρεσε να καλύψει τα χρέη του, οι στρατιώτες διέλυσαν τον πάγκο πάνω στο οποίο πουλούσε τα εμπορεύματα του. Η τακτική αυτή πήρε την ονομασία της από το σπασμένο ("rotto") πάγκο ("banco"), "bancorotto". Άλλη πιθανή καταγωγή της λέξης bankruptcy (πτώχευση) είναι το "banca rotta" που σημαίνει "σπασμένη τράπεζα". Χωρίς πάγκο, ο έμπορος δεν μπορούσε πλέον να πουλήσει τίποτα.
Οι Γερμανοί στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατά την προκαταβολική τους υποχώρηση εναντίον της απελευθερωτικής βρετανικής 8ης στρατιάς κατέστρεψαν όλες τις γέφυρες της Φλωρεντίας, εκτός από την Πόντε Βέκιο. Η καταστροφή της γέφυρας, όπως ισχυρίζονται πολλοί ντόπιοι και τουριστικοί ξεναγοί, αποτράπηκε με ρητή εντολή του Χίτλερ. Παρόλα αυτά η πρόσβαση στο γεφύρι ήταν κλειστή εξαιτίας της καταστροφής των κτιρίων και στις δυο άκρες, τα οποία από τότε έχουν ανοικοδομηθεί με πρωτότυπο και μοντέρνο σχέδιο. μικρογραφία|Ο διάδρομος του [[Τζόρτζο Βαζάρι από το Παλάτσο Βέκιο προς το Ουφίτσι]]
Ο διάδρομος του Βαζάρι
Με στόχο να συνδέσει το Παλαιό Παλάτι (ιτ. Palazzo Vecchio, το δημαρχείο της Φλωρεντίας) με το Παλάτσο Πίττι, το 1565 ο Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων ανέθεσε στον Τζόρτζο Βαζάρι να χτίσει τον διάδρομο του Βαζάρι πάνω από το γεφύρι. Για να ενισχύσει το κύρος του γεφυριού, το 1593 ο Μέγας Δούκας των Μεδίκων απαγόρευσε στους κρεοπώληδες να πουλούν εκεί, τη θέση των οποίων κατέλαβαν αμέσως αρκετοί έμποροι χρυσού. Το μονοπώλιο της σωματειακής ένωσης κρεοπώληδων επικρατούσε στα μαγαζιά της γέφυρας από το 1442. Μια πέτρα με επιγραφή του Δάντη (Paradiso xvi. 140-7) καταγράφει το σημείο στην είσοδο της γέφυρας όπου ο Buondelmonte de' Buondelmonti δολοφονήθηκε εκ μέρους του Amidei, το 1215, ξεκινώντας έτσι τις αστικές μάχες μεταξύ των Γουέλφων και των Γιβελλίνων.
Προτομή του Μπενβενούτο Τσελίνι
Το 1900, για να τιμήσουν και να σηματοδοτήσουν τον τέταρτο αιώνα από τη γέννηση του μέγα φλωρεντινού γλύπτη και ταλαντούχου χρυσοχόου Μπενβενούτο Τσελίνι, οι κορυφαίοι χρυσοχόοι του γεφυριού ανέθεσαν στον πιο φημισμένο φλωρεντινό γλύπτη της εποχής Raffaello Romanelli, να δημιουργήσει μια μπρούτζινη προτομή του Τσελίνι, για να τοποθετηθεί πάνω από το σιντριβάνι στη μέση της ανατολικής πλευράς της γέφυρας, όπου εξακολουθεί να υπάρχει έως σήμερα.
Πρόσφατη Ιστορία
Κατά μήκος του Ponte Vecchio υπάρχουν πάρα πολλά "λουκέτα αγάπης" σε διάφορα μέρη, ειδικά στο κιγκλίδωμα γύρω από το άγαλμα του Μπενβενούτο Τσελίνι. Αυτή είναι μια πρόσφατη παράδοση για το Ponte Vecchio, μολονότι έχει προηγουμένως παρατηρηθεί στη Ρωσία και στην Ασία. Πιθανόν να εισήγαγε την παράδοση ο πωλητής κλειδαριών στο τέλος της γέφυρας. Είναι ευρέως συνδεδεμένη με την αγάπη και τους εραστές: οι οποίοι αφού κλειδώσουν τα λουκέτα, πετούν το κλειδί στον ποταμό, "κλειδώνοντας" με αυτόν τον τρόπο την αγάπη τους για πάντα. Ένα παράδειγμα των αρνητικών επιπτώσεων του μαζικού τουρισμού: χιλιάδες κλειδαριές έπρεπε να αφαιρούνται τακτικά, καθώς αλλοίωναν ή κατέστρεφαν τη δομή της γέφυρας, που στέκει εκεί για αιώνες ολόκληρους. Ωστόσο, η παράδοση αυτή, φαίνεται να έχει αποφευχθεί σε μεγάλο βαθμό με την τοποθέτηση πινακίδας η οποία προβλέπει πρόστιμο 160€ στους παραβάτες.
Παρόμοιο φαινόμενο με λουκέτα παρατηρείται και στο Ponte Milvio, εξαιτίας ενός βιβλίου του Federico Moccia.
Η γέφυρα απέκτησε σοβαρές ζημιές κατά την πλημμύρα του Άρνου το 1966.
Η γέφυρα αναφέρεται στην άρια "O mio babbino caro" του Giacomo Puccini.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γέφυρες στην Ιταλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Φλωρεντία
Γενικές εκλογές της Μποτσουάνας (2009)
Γενικές (προεδρικές και βουλευτικές) εκλογές διεξήχθησαν στην Μποτσουάνα στις 16 Οκτωβρίου 2009 (πρόωρη ψηφοφορία έγινε σε εκλογικά κέντρα του εξωτερικού στις 3 Οκτωβρίου). Όπως αναμενόταν, το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα της Μποτσουάνας κέρδισε τις εκλογές και ο υποψήφιός του, Ίαν Χάμα, εξελέγη πρόεδρος.
Συνολικά 177 υποψήφιοι έλαβαν μέρος: οι 57 από το BDP, 48 από το BNF, 46 της συμμαχίας BCP-BAM (42 από το BCP και οι 4 από το BAM), 6 από το BPP, 4 από το MELS και ένας από τον Οργανισμό Τιχόκο Τίρο και 15 ανεξάρτητοι.
Η συμμετοχή στις εκλογές σύμφωνα με αναφορές ήταν υψηλή. Οι εκλογικοί παρατηρητές δήλωσαν ότι η συνολική διαδικασία κύλησε ομαλά, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις ο κόσμος δεν μπορούσε να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα. Η Κοινότητα Ανάπτυξης Νότιας Αφρικής σημείωσε ότι οι εκλογές ήταν "αξιόπιστες, ειρηνικές, ελεύθερες και δίκαιες", ενώ εξέφρασε τις ανησυχίες της για την "αργή εκλογική διαδικασία".
Αποτελέσματα
Εθνοσυνέλευση της Μποτσουάνας, 16 Οκτωβρίου 2009 ! colspan="2" align="center" |Κόμματα ! align="center" | Ψήφοι ! align="center" | % ! align="center" | Έδρες ! align="center" | +/–
Παραπομπές
2009
Πίτου Γκούλι
Ο Πίτου Γκούλι (κυριλλικά: Питу Гули, 1865 – 1903) ήταν βουλγαρόφιλος Αρμάνος επαναστάτης στην Οθωμανική Μακεδονία, τοπικός ηγέτης της κοινώς ονομαζόμενης Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (ΕΜΕΟ).
Ζωή
Γεννημένος σε μια φτωχή οικογένεια στο Κρούσοβο, ο Πίτου Γκούλι επέδειξε μια ανεξάρτητη και επαναστατική φύση νωρίς στη ζωή. Έφυγε από το σπίτι του στη Μακεδονία σε ηλικία 17 ετών, αναζητώντας πλούτο στη Βουλγαρική πρωτεύουσα, τη Σόφια. Το 1885 επέστρεψε στην Μακεδονία, ως τμήμα μιας ομάδας ανταρτών του επαναστατικού κινήματος κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με επικεφαλής τον Αδάμ Καλμικοφ. Συνελήφθη και εξορίστηκε στην Ανατολική Μικρά Ασία για περίοδο οκτώ ετών, από τα οποία επτά χρόνια τα πέρασε στη φυλακή στην Τραπεζούντα. Το 1895 επέστρεψε ξανά στο Κρούσοβο και έγινε μέλος της ΕΜΑΕΟ. Από τότε και στο εξής, ήταν απόλυτα αφοσιωμένος στην ανεξαρτησία της Μακεδονίας από την τουρκική κυριαρχία. Μεταξύ 1897 και 1902 ήταν και πάλι στη Σόφια, όπου είχε επίσης ένα εστιατόριο. αριστερά|μικρογραφία| Ο Πίτου Γκούλι και η ομάδα του το 1903. Πηγή: Βουλγαρικά Κρατικά Υπηρεσιακά Αρχεία Τον Μάρτιο του 1903, άρχισε να διοικεί μια επαναστατική ομάδα, διασχίζοντας τα βουλγαροοθωμανικά σύνορα κατευθυνόμενος προς το Κρούσεβο. Από τον Απρίλιο έως τον Αύγουστο του 1903, εκπαιδεύτηκε και προετοίμασε τους αντάρτες του για την επερχόμενη εξέγερση του Ιλίντεν. Πέθανε στο Κρούσεβο, υπερασπιζόμενος τη Δημοκρατία Κρουσόβου.
Κληρονομιά
Μετά την εξέγερση, η Ρουμανία, με την υποστήριξη της Αυστροουγγαρίας, κατόρθωσε την αποδοχή των Βλάχων ως χωριστό μιλλέτ με το διάταγμα του χατ-ι χουμαγιούν της 22 Μαΐου 1905 του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, οπότε το μιλλέτ «Ουλλα» (το μιλλέτ των Βλάχων) θα μπορούσαν να έχει τις δικές του εκκλησίες και σχολεία. Παρ 'όλα αυτά, ο Πίτου Γκούλι και η οικογένειά του ήταν Βουλγαρόφιλοι. Εκτός από τους εξαρχικούς Βλάχους, τα περισσότερα μέλη άλλων εθνοτήτων απέρριψαν την ΕΜΕΟ ως φιλοβουλγαρική. Είναι πατέρας ο του Τασκο Γκουλεφ (Σουλα Γκούλι), ο οποίος πέθανε το 1913 ως στρατιώτης του Βουλγαρικού Στρατού στη μάχη της Μπρεγκαλνιτσα εναντίον των Σέρβων, κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Είναι επίσης πατέρας του επαναστάτη της ΕΜΕΟ, Νικολα Γκουλεφ (Λακια Γκούλι), ενός από τους πιο κοντινούς ανθρώπους του Τόντωρ Αλεξάντροφ. Συνελήφθη και σκοτώθηκε από τη σερβική αστυνομία το 1924. Ο Πίτου Γκούλι είναι πατέρας του Στεριο Γκουλεφ (Στερια Γκουλι), ο οποίος συμμετείχε στις στρατιωτικές μονάδες που συγκροτήθηκαν από τις βουλγαρικές αρχές στη Μακεδονίας του Βαρδάρη κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για να πολεμήσουν τους κομμουνιστές Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους. Σύμφωνα με πληροφορίες, πυροβολήθηκε μετά την υποχώρηση της Βουλγαρίας από την περιοχή το 1944, με την άφιξη των Παρτιζάνων του Τίτο στο Κρούσοβο, απελπισμένος από αυτό που είδε ως μια δεύτερη περίοδο σερβικής κυριαρχίας στη Μακεδονία του Βαρδάρη.
Ο Πίτου Γκούλι είναι εθνικός ήρωας της Βόρειας Μακεδονίας και της Βουλγαρίας, και είναι γνωστός ως ηρωικός πολεμιστής του Μελτσκιν Καμεν (Βράχος της Αρκούδας) κοντά στο Κρούσοβο, όπου και σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Ίλιντεν στην υπεράσπιση της Δημοκρατίας του Κρουσόβου. Μια Μακεδονική Παρτιζάνικη Ταξιαρχία πήρε το όνομά του. Γιορτάζεται επίσης σε λαϊκά τραγούδια και ποίηση, και αναφέρεται στον εθνικό ύμνο της Βόρειας Μακεδονίας (Ντένες ναντ Μακεντόνιγια).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι επαναστάτες Κατηγορία:Pages with unreviewed translations