cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αουρέλιο της Αραγωνίας
Ο Αουρέλιο
Οι υπάρχουσες πηγές από την εποχή εκείνη και σχετικά με τον Αουρέλιο είναι πολύ περιορισμένες και αποτρέπουν το να καθοριστεί με βεβαιότητα το ποιος ήταν. Τα αρχεία του Σαν Χουάν ντε λα Πένια επλήγησαν από διάφορες φωτιές, και οι αραβικές πηγές δίνουν λίγη προσοχή στα ανώτερα εδάφη του βορρά. Η θέση της περιοχής στην οποία έδρασε ο κόμης δεν είναι σαφής. Οι Γενεαλογίες της Ρόδας, που συγκεντρώθηκαν στη Νάχερα το 970 είναι μια πηγή μεταγενέστερη με λιγοστά στοιχεία. Αυτό κάνει τους ιστορικούς να κάνουν εικασίες με βάση γραπτές και αρχαιολογικές πηγές. Με βάση τα Φραγκικά βασιλικά χρονικά, ο Carlos Laliena θεωρεί ότι Αουρέλιο ήταν της οικογένειας των κομητών της Perigueux, ενώ ο ιστορικός Antonio Ubieto Arteta είναι ακόμα πιο ακριβής αναφέροντας ότι ήταν γιος του κόμη Oriol της Périgueux. Σύμφωνα με τον Christian Settipani, και βασισμένος εν μέρει στην ονοματολογία, ο Αουρέλιο (Aureolus ή Aurelius), ήταν μακρινός ανιψιός του Santo Eparquio, καθώς και ανιψιός της συζύγου του Φρουελά της Κανταβρίας, κόρη ενδεχομένως κάποιου Αουρέλιο, αν και τα Aurelius και Aureolus είναι διαφορετικά ρωμαϊκά ονόματα.
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Αν και δεν είναι γνωστή με ακρίβεια η τοποθεσία της κομητείας που διοικήθηκε από τον Αουρέλιο, η [[κοιλάδα του Έτσο είναι η επιλογή με τη μεγαλύτερη υποστήριξη μεταξύ των ιστορικών.]]
Στη μνημειώδη Ιστορία της Ισπανίας, σε επιμέλεια Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ, οι ιστορικοί Ricardo del Arco y Garay και Fernando Valls Taberner, αναφέρουν ότι ο Γάλλος ιστορικός του 17ου αιώνα Pedro de Marca υποστήριζε ότι Αουρέλιο εγκαθίδρυσε μια φραγκική φρουρά στο κάστρο της Λοάρρε, μετά την αποστολή του Λουδοβίκου της Ακουιτανίας το 799. Ωστόσο, και οι δύο συγγραφείς αμφισβητούν αυτόν τον ισχυρισμό, δεδομένου ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις για κανένα φρούριο, το οποίο πολύ αργότερα να κατέληξε να σχηματίσει το Βασίλειο της Αραγωνίας, με εξαίρεση την κομητεία της Ριβαγόρθα — που ανήκε στους Φράγκους. Γι 'αυτόν τον λόγο πιστεύουν ότι τα εδάφη που ελέγχονταν από τον Αουρέλιο θα μπορούσαν να βρίσκονται στις κομητείες του Ουρζέλ ή του Παλιάρς. Προσθέτουν ότι σε αυτό που ήταν τότε η Κομητεία της Αραγωνίας με τη στενή έννοια, δεν υπάρχουν καταγεγραμμένα ίχνη, κάποιου συσχετισμού με τη φραγκική παρουσία, με εξαίρεση ορισμένα διπλώματα αμφιβόλου γνησιότητας της Μονής του Αγίου Πέτρου της Σιρέσα. Ωστόσο, επιβεβαιώνουν ότι ναι είναι συνηθισμένες οι αναφορές στις φραγκικές κυριαρχίες πάνω στις κομητείες της Ριβαγόρθα και του Σοβράρβε. Με βάση αυτό εκφράζουν ήδη τις αμφιβολίες τους όσον αφορά την τοποθεσία της κομητείας που διοικούνταν από τον Αουρέλιο, της οποίας τα φράγκικα χρονικά περιορίζονται στο να επιβεβαιώσουν ότι βρισκόταν στα νότια των Πυρηναίων, μπροστά από τη Σαραγόσα και την Ουέσκα.
Αντίθετα, ο José María Lacarra, παρόλο που δέχεται ότι η έλλειψη πηγών μας εμποδίζει να γνωρίζουμε την ιστορία των ηγετών των Πυρηναίων της εποχής εκείνης, τοποθετεί το φέουδο του Αουρέλιο σε αυτό που σύντομα θα αποτελούσε στη συνέχεια την Κομητεία της Αραγωνίας. Θεωρεί επίσης ότι η κατοχή του θα έπρεπε να ήταν συνέπεια της εκστρατείας κατά της Ουέσκας. Ο ίδιος εικάζει ότι ο πρώτος Φράγκικος στρατιωτικός πυρήνας θα έπρεπε να βρίσκεται στις κοιλάδες του Έτσο και του Κανφράνκ λόγω της καλής επικοινωνίας τους με το Βασίλειο των Φράγκων. Αυτές οι πρώτες φρουρές πρέπει να είχαν ενισχύσει το ήδη υπάρχον συναίσθημα της ανυποταξίας των κατοίκων των βουνών. Στη συνέχεια, η επικράτεια θα επεκταθεί για να φτάσει τα 600 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Εκτός της κομητείας θα πρέπει να βρίσκεται το κανάλι της Berdún, ένα έρημο έδαφος το οποίο διέσχισαν τα στρατεύματα του Εμιράτου, και οι κοιλάδες των Ανσό, Tena και Acumuer.
Στο ίδιο μήκος κύματος με τον Lacarra είναι και ο ιστορικός Antonio Ubieto, ο οποίος πιστεύει ότι ο κόμης Αουρέλιο ίσως κυβέρνησε στην κοιλάδα του Έτσο από το 797. Είναι της γνώμης ότι από τις απαρχές του 9ου αιώνα υπήρχε ήδη οργανωμένη η Κομητεία της Αραγωνίας υπό την προστασία του αυτοκράτορα. Παρόμοια είναι η άποψη και του Philippe Sénac, ο οποίος παραδέχεται ότι η θέση του είναι ανακριβής, αλλά υποθέτει ότι θα πρέπει να βρίσκεται στις κοιλάδες του Έτσο και του Αραγών.. Επίσης, ο José Ángel Sesma Muñoz κλίνει προς το να τοποθετήσει την κομητεία στην περιοχή της Χαθετάνια λόγω του γεγονότος ότι έχει δώσει το όνομα του Αουρέλιο στο βουνό Peña Oroel, αλλά θεωρεί επίσης πιθανό ότι η κομητεία μπορεί να ήταν εγκατεστημένη στο Σοβράρβε.
Διαφωνεί με τις απόψεις των Lacarra, Ubieto και Sénac, ο ιστορικός Antonio Durán Gudiol, που θεωρεί πιο πιθανό η κομητεία του Αουρέλιο να βρισκόταν στο Σοβράρβε. Βασίζεται στο γεγονός ότι το τραχύ ανάγλυφο της περιοχής θα διευκόλυνε την άμυνά της, με την κατασκευή από τους μουσουλμάνους του φρουρίου του Αλκέθαρ, που δείχνει αμυντική προδιάθεση μπροστά σε μια απειλή, και μπροστά στην παρουσία μιας χριστιανικής οικογένειας που θα έλεγχε την επικράτεια, με επικεφαλής διαδοχικά τους Μπλάσκο, Γκαλίντο και Γκαρθία. Ο Durán είναι επίσης της άποψης ότι η κομητεία θα έπρεπε να ήταν συνέπεια της εκστρατείας του Λουδοβίκου εναντίον της Ουέσκας το 800 και ότι οι Φράγκοι θα μπορούσαν να συμμαχήσουν με τον Γκαλίντο ή με τον γιο του Γκαρθία και με τον Bahlul ibn Marzuq, μουσουλμάνο ηγέτη επαναστάτη που ήταν εγκατεστημένος στη Σαραγόσα και την Ουέσκα. Όταν ο τελευταίος δολοφονήθηκε από τον Jalaf ibn Rashid, το φέουδο έγινε μια ζώνη που περιβάλλονταν από εδάφη ελεγχόμενα από μουσουλμάνους.
Παρόλο που οι φραγκικές πηγές του αποδίδουν τον χαρακτήρα του Κόμη, φαίνεται πως αυτός ήταν περισσότερο ένας φύλακας ή στρατιωτικός επικεφαλής, υπεύθυνος για τη διασφάλιση της επικοινωνίας μεταξύ των δύο εδαφών, παρά μια αυθεντική εδαφική αρχή.
Η επιρροή του Αουρέλιο
250εσ|δεξιά|μικρογραφία|Κατά προσέγγιση η κατάσταση της ιβηρικής χερσονήσου γύρω στο 790. Η [[Αυτοκρατορία των Καρολιδών|φραγκική παρουσία στην περιοχή των Πυρηναίων ήταν αξιοσημείωτη.]] Στις αρχές του 9ου αιώνα, η φραγκική πίεση στην Άνω Μαρκία ήταν σημαντική. Το 806, ο βασιλιάς Ίνιγο Αρίστα της Παμπλόνα, πρόσφερε την υποταγή του στον αυτοκράτορα. Το ίδιο έτος το, Παλιάρς και η Ριβαγόρθα ενσωματώθηκαν στην Κομητεία της Τουλούζης. Η παρουσία του κόμη Αουρέλιο είναι ένα ακόμα παράδειγμα αυτής της σημαντικής φραγκικής παρουσίας στα νότια των Πυρηναίων.
Η καρολίγγεια πολιτική ήταν να ιδρυθούν μοναστήρια στις κατεχόμενες περιοχές από το βασίλειο, αργότερα αυτοκρατορία. Για το λόγο αυτό, ο Durán θεωρεί ότι το μοναστήρι του Σαν Χουαν του Ματιδέρο (San Juan de Matidero) θα μπορούσε να είχε ιδρυθεί από τον Αουρέλιο. Από την πλευρά του, ο Ubieto σημειώνει ότι εκείνη την εποχή ο ηγούμενος ο Ζαχαρίας ήταν ήδη στην κοιλάδα του Έτσο προκειμένου να αποκτήσει γη στην οποία να χτίσει το μελλοντικό μοναστήρι του Αγίου Πέτρου της Σιρέσα, το οποίο ανεγέρθηκε με σκοπό να ξεχαστεί η ήττα του στρατού των Καρολίδων το 778.
Υπάρχει ομοφωνία μεταξύ των ιστορικών ότι ο Αουρέλιο πέθανε το 809, γεγονός που εκμεταλλεύτηκε ο μουσουλμάνος ηγέτης Amrus ben Yusuf — που έλεγχε την Ουέσκα και τη Σαραγόσα— για να καταλάβει όλα τα φρούρια τους και να εγκαταστήσει φρουρές σε αυτά. Ωστόσο, η κατοχή αυτή ήταν προσωρινή, καθώς μια νέα φραγκική εκστρατεία υπό την ηγεσία του κόμη Heriberto ανέκτησε τα εδάφη το 811 ή το 812. Λίγο αργότερα, η καρολίγγεια Αυτοκρατορία, διόρισε έναν νέο κόμη στα νότια των Πυρηναίων: τον Αθνάρ Α´ Γκαλίντεθ, ο οποίος ήταν ο ιδρυτής μιας δυναστείας Ισπανών κομητών στην οποία οι Γενεαλογίες της Ρόδας αναφέρονται ως την ιδρύτρια δυναστεία της Κομητείας της Αραγωνίας. Στην πραγματικότητα, η ονομασία "Aragón" (Αραγωνία) για να ορίσει μια πολιτική κοινότητα, δεν εμφανίζεται μέχρι το 828, όταν και αναφέρεται στις κοιλάδες του Έτσο και του Κανφράνκ.
Σύμφωνα με την παράδοση, το όρος Peña Oroel πήρε το όνομά του από αυτή την προσωπικότητα του Αουρέλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάρχες της Αραγωνίας Κατηγορία:Ιστορία των Φράγκων Κατηγορία:Ιστορία της Αραγωνίας
Ε/Γ - Ο/Γ Θεόφιλος
Το Θεόφιλος, ήταν επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο, που αποτελούσε τμήμα του στόλου της Ναυτιλιακής Εταιρείας Λέσβου (ΝΕΛ) - NEL Lines. Ναυπηγήθηκε το 1975 στα ναυπηγεία Werft Nobiskrug στη Δυτική Γερμανία και τέθηκε σε λειτουργία στη ΝΕΛ το 1995 (Λειτούργησε και παλαιότερα, υπό διαφορετικές ονομασίες και πλοιοκτήτες). Πήρε το όνομά του από τον Θεόφιλο Χατζημιχαήλ, ζωγράφο και αγιογράφο με καταγωγή από τη Λέσβο, όπου έδρευε η ΝΕΛ.
Το πλοίο ήταν από το 2013 παροπλισμένο, αρχικά στον Πειραιά και αργότερα στον Νέο Μώλο Δραπετσώνας και, τελικά, σε ντάνα στην Ελευσίνα. Το 2019, το πλοίο αγοράστηκε από την ΑΝΕΝ σε πλειστηριασμό.
Στις 13 Μαΐου 2022, αφού πουλήθηκε για παλιοσίδερα, έβαλε πλώρη για το τελευταίο του ταξίδι στο διαλυτήριο πλοίων του Αλιαγά στην Τουρκία.
Χαρακτηριστικά
Το Θεόφιλος είχε χωρητικότητα 13.572 GT (3.472 DWT) και χωρούσε συνολικά μέχρι 1.300 επιβάτες και 433 οχήματα Ι.Χ. Προωθούταν από δύο κύριους πετρελαιοκινητήρες Pielstick 16PC2-5V, συνολικής ισχύος 15.300kW, οι οποίοι του έδιναν υπηρεσιακή ταχύτητα 18 κόμβων και μέγιστη 19,5. Είχε 860 κρεβάτια για τις νυχτερινές πλεύσεις, ενώ διέθετε-μεταξύ άλλων-δυο bow thruster (πλαϊνά προπελάκια πλώρης) ισχύος 2.200 KW, δύο τιμόνια και προπέλες μεταβλητού βήματος
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Το Θεόφιλος ως "Nils Holgersson" στο Κίελο
1985: Στενό του Μπας
Το 1985, όταν η Australian National Line, ναυτιλιακή εταιρεία της Αυστραλίας ανακοίνωσε ότι θα αποσυρθεί από το στενό του Μπας, η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση της Αυστραλίας αποφάσισε να δώσει επιχορήγηση για την αγορά πλοίου για τη γραμμή Μελβούρνη - Ντέβονπορτ. Έτσι, η TT-Line αποφάσισε να μεταβιβάσει το Nils Holgersson στην τοπική εταιρεία Transport Tasmania (Που επίσης λέγεται TT Line, αλλά υπενθυμίζουμε ότι οι δύο εταιρείες δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους.) Πριν ξεκινήσει δρομολόγια, υπέστη μικρής κλίμακας μετασκευή, που αφορούσε την προσθήκη μιας υπερκατασκευής στην πρύμνη, που προοριζόταν να φιλοξενήσει το πλήρωμα του πλοίου καθώς στην Αυστραλία απαγορευόταν για το πλήρωμα να έχει καμπίνες κάτω από το κυρίως γκαράζ. Το "αυθαίρετο", όπως ονομάστηκε από τους Έλληνες καραβολάτρες, παρέμεινε και μετά την έλευσή του πλοίου στην Ελλάδα και αφαιρέθηκε πολύ καιρό αργότερα. Έτσι στις 22 Απριλίου 1985 σάλπαρε από το ναυπηγείο Nobiskrug Werft που ανέλαβε την προσθήκη του "αυθαίρετου", (το οποίο, κατά σύμπτωση, ήταν και το ναυπηγείο που ανέλαβε την κατασκευή του 10 χρόνια νωρίτερα.), για το Ντέβονπορτ, με ελαφριά καθυστέρηση (Τελικά άφησε οριστικά τη Γερμανία 18 Μαΐου.) με νέο όνομα "Abel Tasman", προς τιμήν του ομώνυμου θαλασσοπόρου.
1994: Έλευση στην Ελλάδα
Το πλοίο παρέμεινε στη γραμμή μέχρι το 1993, όταν παροπλίστηκε, αφού τα αντικατέστησε ένα άλλο πλοίο ονόματι Spirit of Tasmania. Τον Απρίλιο του 1994, ήρθε στην Ελλάδα για τη Ventouris Ferries και μετονομάστηκε σε "Pollux" ("Πολυδεύκης"), από το ομώνυμο αστέρι. Το πλοίο λειτούργησε για έναν χρόνο, πριν πουληθεί στη ΝΕΛ και πάρει την τελική του ονομασία. Δρομολογήθηκε στη γραμμή Πειραιάς-Χίος-Μυτιλήνη, (Με προέκταση τα καλοκαίρια προς Λήμνο και Θεσσαλονίκη) προκειμένου να διπλώσει το "Μυτιλήνη" που επίσης λειτουργούσε στη γραμμή. Ξεκίνησε δρομολόγια στις 5 Ιουνίου 1995.
2008-2022: Η παρακμή και το τέλος
Στις 28 Ιουνίου 2008, το πλοίο προσάραξε σε ξέρα κοντά στο νησί των Οινουσσών (10 ν.μ. από τη Χίο). Αν και κατάφερε να επισκευαστεί και να επιστρέψει στα δρομολόγιά του μέχρι και τις 16 Μαΐου του 2009, η πρόσκρουση του προκάλεσε μια κλίση 2,5 μοιρών. Αυτό ήταν η αρχή του τέλους του και η αφορμή της δρομολόγησης του "Λισσός" της ΑΝΕΚ στη γραμμή Πειραιάς - Χίος - Μυτιλήνη. Αφού σταμάτησε τα δρομολόγιά του στο Βόρειο Αιγαίο, μεταφέρθηκε στη γραμμή Θεσ/νικη – Λήμνος – Μυτιλήνη – Χίος – Βαθύ (Σάμου) και αντίστροφα με τερματικό σταθμό το λιμάνι της Καβάλας, ενώ τον Ιούνιο του 2012 στη γραμμή Πειραιάς – Εύδηλος- Σάμος – Χίος – Μυτιλήνη – Θεσ/νικη.
Τον Οκτώβριο του 2012 υπέστη υπέστη σοβαρή μηχανική βλάβη, αλλά η ΝΕΛ αυτήν τη φορά δεν μπόρεσε να το επισκευάσει, καθώς τα οικονομικά της είχαν χειροτερεύσει. Το 2013 κατατέθηκε αίτημα πτώχευσης, το οποίο έγινε δεκτό και το πλοίο παροπλίστηκε στον Πειραιά. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Νέο Μώλο Δραπετσώνας (2014), και τον Απρίλιο του 2018 στη θαλάσσια περιοχή Καραβοστάσι Β΄ του κόλπου της Ελευσίνας. Το 2014 μεταφέρθηκε στο Νέο Μώλο Δραπετσώνας και τον Απρίλιο του 2018 σε ντάνα στην Ελευσίνα. Έκτοτε, υπήρξαν πολλές άκαρπες προσπάθειες απομάκρυνσής του από τη λιμενική αρχή της Ελευσίνας, μέχρι το 2019 που η Ανώνυμη Ναυτιλιακή Εταιρεία Νότου κατάφερε να το αποκτήσει, έναντι 380 χιλ. ευρώ. Και πάλι, όμως, δεν κατάφερε να αξιοποιηθεί και στις 13 Μαΐου του 2022, κι ενώ είχε κλείσει περίπου 9 χρόνια παροπλισμού, πωλήθηκε για παλιοσίδερα στο Τούρκικο διαλυτήριο του Αλιαγά, υπό την ονομασία "Ilos" και σημαία Τόγνκο.
Παραπομπές
Θεόφιλος
Ουίλιαμ Δαρβίνος Φοξ
Ο αιδεσιμώτατος Ουίλιαμ Δαρβίνος Φοξ (23 Μαΐου 1805 - 8 Απριλίου 1880) ήταν Άγγλος κληρικός, φυσιοδίφης, παλαιοντολόγος και δεύτερος εξάδελφος του Κάρολου Δαρβίνου.
Ο Φοξ γεννήθηκε το 1805 και υπήρξε φυσιοδίφης και εντομολόγος, ενδιαφερόταν ιδιαίτερα στη συλλογή σκαθαριών. Στο Κέιμπριτζ, ο Δαρβίνος και ο Φοξ και έγιναν φίλοι, και ο Φοξ δίδαξε στο νεότερό του εξάδελφο φυσική ιστορία. Ο Δαρβίνος, μάλιστα, αναφέρεται σε αυτόν στην αυτοβιογραφία του:
Ο εξάδελφός μου Φοξ με εισήγαγε στην εντομολογία, ένας έξυπνος και πολύ ευχάριστος άνθρωπος,  μέλος στο Corpus Christi, με τον οποίο ήρθα πολύ κοντά.
Σε όλη τη ζωή του, ο Φοξ κράτησε τακτική επαφή με τον Δαρβίνο, και πολλές από τις επιστολές που αντάλλαζαν περιείχαν παρατηρήσεις σχετικά με το έργο του Δαρβίνου, καθώς και οικογενειακά θέματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κληρικοί Κατηγορία:Άγγλοι βιολόγοι Κατηγορία:Φυσιοδίφες Κατηγορία:Παλαιοντολόγοι
Γιώργος Ανανιάδης
Ο Γιώργος Ανανιάδης (γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1950) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός ή πλάγιος μέσος και διακρίθηκε με την ομάδα του Άρη.
Βιογραφία
Ο Γιώργος Ανανιάδης είναι ομογενής ποδοσφαιριστής από την Ουγγαρία, ο οποίος γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1950 στη Βουδαπέστη. Το 1969, ξεκίνησε να αγωνίζεται στην Ganz-MÁVAG [σ.σ. την ομάδα της ομώνυμης βαριάς βιομηχανικής μονάδας της Βουδαπέστης, η οποία λειτούργησε μεταξύ 1959 και 1987] και παρέμεινε στην ομάδα έως το 1973, όταν και μεταπήδησε στην Εγκιτέρτες όπου παρέμεινε έως το 1974, πραγματοποιώντας 7 εμφανίσεις χωρίς να πετύχει κάποιο τέρμα. Ακολούθως επαναπατρίστηκε στην Ελλάδα και αμέσως εντάχθηκε στο Άρη Θεσσαλονίκης, στον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το 1980.
Στους "κίτρινους" μεταγράφηκε το καλοκαίρι του 1974. Ο προπονητής Μπράνκο Στάνκοβιτς του εμπιστεύθηκε θέση βασικού και στις 24 Νοεμβρίου 1974 πέτυχε το πρώτο του γκολ με τον Άρη, στον αγώνα εναντίον του Πανσερραϊκού. Ολοκλήρωσε τη χρονιά με 28 συμμετοχές και δέκα γκολ.
Την επόμενη χρονιά πέτυχε μόνο δύο γκολ στο πρωτάθλημα, με αποτέλεσμα ο Αλκέτας Παναγούλιας να τον αφήσει στον πάγκο στις αρχές του 1976-77. Στην επιστροφή του στους αγωνιστικούς χώρους, πέτυχε χατ-τρικ στη νίκη με 5-1 εναντίον του Πιερικού στις 23 Ιανουαρίου 1977. Ολοκλήρωσε τη χρονιά με δεκατρία γκολ σε 28 συμμετοχές πρωταθλήματος.
Την επόμενη σεζόν, παρέμεινε αλλαγή, παίζοντας σε μόλις οκτώ παιχνίδια, αλλά το 1978-79 βοήθησε την ομάδα του να καταταγεί τρίτη, σκοράροντας δεκατρείς φορές. Στις 10 Δεκεμβρίου 1978 σκόραρε δύο φορές στο 0-4 απέναντι στον Ηρακλή, και στις 21 Ιανουαρίου 1979 άνοιξε το σκορ στη νίκη του Άρη επί του Παναθηναϊκού με 2-0.
Το καλοκαίρι του 1979, ο Ανανιάδης αντιμετώπισε θέματα με την καρδιά του και αναγκάστηκε να κάνει εκτενέστερες εξετάσεις στο Λονδίνο, οι οποίες όμως διαβεβαίωσαν ότι μπορεί να συνεχίσει την καριέρα του. Έτσι, στην τελευταία του χρονιά με τους "κίτρινους" αγωνίστηκε σε τέσσερα ευρωπαϊκά ματς και σε είκοσι αγώνες πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας δύο γκολ.
Στη συνέχεια, πήρε μεταγραφή στον ΠΑΣ Γιάννενα, στον οποίο ολοκλήρωσε τη σταδιοδρομία του, αφού αγωνίστηκε σε 59 αγώνες και σκόραρε 15 φορές, βοηθώντας τον σύλλογο της Ηπείρου να παραμείνει στην Α' εθνική κατηγορία.
Συνολικά, αγωνίστηκε σε 219 αγώνες και πέτυχε 60 γκολ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα
Ουίλλιαμ Χόγκαρθ
Ο Ουίλλιαμ Χόγκαρθ (William Hogarth, Λονδίνο, 10 Νοεμβρίου 1697 - Λονδίνο, 26 Οκτωβρίου 1764) ήταν Άγγλος ζωγράφος, σχεδιαστής χαρακτικών, συντάκτης εικονογραφημένης σάτιρας, κοινωνικός κριτικός και δημιουργός γελοιογραφιών. Το έργο του εκτείνεται από την δημιουργία ρεαλιστικών πορτρέτων ως μια σειρά γελοιογραφικών εικόνων, που αποκλήθηκαν "σύγχρονα ηθικά θέματα". Το έργο του είχε γίνει ευρέως γνωστό, ώστε οι σατιρικές πολιτικές εικονογραφήσεις συχνά αναφέρονται ως "Hogarthian" (του Χόγκαρθ).
Επιλογή έργων
Marriage à-la-mode («Γάμος της μόδας» - σειρά 6 πινάκων κοινωνικής κριτικής), 1735, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου:
Λορίν Μπακόλ
Η Λωρίν Μπακόλ (αγγλ. Lauren Bacall, Αγγλική προφορά:, 16 Σεπτεμβρίου 1924 – 12 Αυγούστου 2014), γεννημένη Μπέττυ Τζόαν Πέρσκε (αγγλικά:Betty Joan Perske), ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Γνωστή για τη βραχνή φωνή της και την θελκτική της εμφάνιση, αποτέλεσε ίνδαλμα της μόδας κατά τη δεκαετία του 1940.
Είναι πιθανώς περισσότερο γνωστή ως πρωταγωνίστρια σε φιλμ νουάρ, όπως οι ταινίες Πάθος και αίμα (1946) και Σκοτεινή διάβασις (1947), αλλά και ως κωμικός, όπως για παράδειγμα στην ταινία του 1953 Πώς να παντρευτείτε έναν εκατομμυριούχο. Η Μπακόλ επίσης απόλαυσε επιτυχία πρωταγωνιστώντας στο Μπρόντγουεϊ, στα μιούζικαλ «Applause» (1970) και «Woman of the Year» (1981). Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την έχει κατατάξει εικοστή στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες σταρ όλων των εποχών.
Πρώτα βήματα
Η Μπακόλ γεννήθηκε με το όνομα Μπέτυ Τζόαν Πέρσκε στη Νέα Υόρκη, ως μοναχοκόρη της Νάταλι (πατρικό όνομα Μπακόλ ή Βένσταϊν), μιας γραμματέως, και του Ουίλιαμ Πέρσκε, που ήταν πωλητής. Οι γονείς της ήταν Εβραίοι μετανάστες, με τις δικές τους οικογένειες να προέρχονται από τη Γαλλία, την Πολωνία, τη Ρουμανία και τη Γερμανία. Πρώτος της εξάδελφος ήταν ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος του Ισραήλ Σιμόν Πέρες (1923-2016). Οι γονείς της πήραν διαζύγιο όταν ήταν έξι ετών. Τότε ήταν που υιοθέτησε το επώνυμο της μητέρας της. Η Μπακόλ δεν ξαναείδε τον πατέρα της και δέθηκε με τη μητέρα της, την οποία και πήρε μαζί της στην Καλιφόρνια όταν έγινε σταρ του σινεμά.
Η Μπακόλ σπούδασε την υποκριτική τέχνη για δεκατρία έτη, παρακολουθώντας μαθήματα στην Αμερικανική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης. Στο μεταξύ εργάστηκε ως ταξιθέτρια και μοντέλο. Ως Μπέτυ Μπακόλ, έκανε το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ το 1942, στην παράσταση «Johnny 2 X 4». Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία της, η Μπακόλ γνώρισε το είδωλό της, Μπέτι Ντέιβις στο ξενοδοχείο της τελευταίας. Χρόνια μετά, η Ντέιβις επισκέφτηκε την Μπακόλ στα παρασκήνια για να τη συγχαρεί για την ερμηνεία της στο «Applause», ένα μιούζικαλ βασισμένο στην ταινία που γύρισε η ίδια, το Όλα για την Εύα.
Η Μπακόλ εργαζόταν part-time ως μοντέλο. Η σύζυγος του σκηνοθέτη και παραγωγού Χάουαρντ Χωκς την πρόσεξε τον Μάρτιο του 1943 στο εξώφυλλο του Harper's Bazaar και παρότρυνε τον Χωκς να της κάνει δοκιμαστικό. Εκείνος προσκάλεσε τη Μπακόλ στο Χόλιγουντ για οντισιόν. Της προσέφερε επταετές προσωπικό συμβόλαιο, τη μετέφερε στο Χόλιγουντ, της παρείχε $100 την εβδομάδα, και ξεκίνησε να προωθεί την καριέρα της. Άλλαξε και το όνομά της σε Λωρίν Μπακόλ. Η Νάνσυ Χωκς την πήρε υπό την προστασία της. Την έντυνε με στιλ και την καθοδηγούσε σε θέματα κομψότητας, τρόπων και γούστου. Η φωνή της Μπακόλ εκπαιδεύτηκε να γίνει χαμηλότερη, πιο αρρενωπή και σέξυ, κάτι που κατάληξε σε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές στο Χόλιγουντ.
Ντεμπούτο
Κατά τη διάρκεια των δοκιμαστικών για την ταινία Να έχεις και να μην έχεις (1944) ήταν νευρική, έτσι για να ελαχιστοποιήσει το τραύλισμά της, πίεζε το σαγόνι στο στήθος και για να κοιτά την κάμερα έστρεφε τα μάτια προς τα πάνω. Το εφέ έμεινε γνωστό ως «Το Βλέμμα», το σήμα κατατεθέν της ηθοποιού. Η ερμηνεία της στην εν λόγω ταινία θεωρείται ένα από τα δυναμικότερα ντεμπούτα στην ιστορία του κινηματογράφου.
Λίγες εβδομάδες μετά την έναρξη των γυρισμάτων, ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, σύζυγος τότε της ηθοποιού Μάγιο Μέτχοτ, ξεκίνησε δεσμό με τη Μπακόλ.
Σε μια επίσκεψη στο National Press Club στην Ουάσιγκτον στις 10 Φεβρουαρίου 1945, ο υπεύθυνος τύπου της ηθοποιού, υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων της Warner Bros., Τσάρλι Ένφιλντ, ζήτησε από την εικοσάχρονη Μπακόλ να καθίσει στο πιάνο όπου έπαιζε ο Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Χάρρυ Τρούμαν. Οι φωτογραφίες προκάλεσαν συζητήσεις και απασχόλησαν τον Τύπο σε όλο τον κόσμο.
Σταδιοδρομία
Η Μπακόλ απέρριπτε σενάρια που δεν έβρισκε ενδιαφέροντα και έτσι κέρδισε τη φήμη πως ήταν δύσκολη. Ωστόσο, για τους ρόλους που υποδύθηκε σε μια σειρά ταινιών δέχτηκε θετικές κριτικές. Στην ταινία Η Γυναίκα των χιμαιρών (1950), όπου συμπρωταγωνίστησε με την Ντόρις Ντέι και τον Κερκ Ντάγκλας, η Μπακόλ υποδύθηκε μια διπρόσωπη femme fatale με μια υποψία λεσβιασμού στον χαρακτήρα της. Η ταινία αυτή συχνά θεωρείται το πρώτο μεγάλου προϋπολογισμού φιλμ τζαζ.
Η Μπακόλ πρωταγωνίστησε στην κωμωδία της «CinemaScope» με τίτλο Πώς να παντρευτείτε έναν εκατομμυριούχο (1953), μια μεγάλη επιτυχία όπου συναντήθηκε στην οθόνη με τη Μέριλιν Μονρόε και την Μπέτι Γκρέιμπλ. Η Μπακόλ έλαβε καλές κριτικές για τη μεταστροφή της στην έξυπνη τυχοδιώκτρια Πέιτζ. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία της, η Μπακόλ αρνήθηκε να αποτυπώσει το χέρι ή τα πέλματά της στο τσιμέντο έξω από το Grauman's Chinese Theatre στην πρεμιέρα της ταινίας στο Λος Άντζελες.
Η ταινία Γραμμένο στον άνεμο, που σκηνοθέτησε ο Ντάγκλας Σιρκ το 1956, αποτελεί πλέον ένα από τα κλασικότερα μελοδράματα της περιόδου. Στο πλευρό των Ροκ Χάντσον, Ντόροθι Μαλόουν και Ρόμπερτ Στακ, η Μπακόλ υποδύθηκε μια αποφασισμένη και δυναμική γυναίκα. Η Μπακόλ στην αυτοβιογραφία της αναφέρει πως δεν είχε σε μεγάλη υπόληψη το ρόλο. Όταν στο σπίτι πάλευαν με την ασθένεια του Μπόγκαρτ (καρκίνο του οισοφάγου), η Μπακόλ πρωταγωνίστησε στο πλευρό του Γκρέγκορι Πεκ στη σλάπστικ κωμωδία Η γυναίκα μου, εγώ κι ο πειρασμός. Σκηνοθέτης ήταν ο Βιντσέντε Μινέλλι και κυκλοφόρησε το 1957. Ο Μπόγκαρτ υπέκυψε τον ίδιο χρόνο.
Επόμενες δεκαετίες
Η καριέρα της Μπακόλ παρουσίασε κάμψη τη δεκαετία του 1960 με λίγες ταινίες στο ενεργητικό της. Στο Μπρόντγουεϊ όμως πρωταγωνίστησε στα Goodbye, Charlie (1959), Cactus Flower (1965), Applause (1970) και Woman of the Year (1981). Για την ερμηνεία της στα δύο τελευταία έλαβε Βραβείο Τόνυ. Οι λίγες ταινίες που η Μπακόλ γύρισε αυτή την περίοδο είχαν πολυπληθές καστ γνωστών ηθοποιών όπως το Σεξ και το μοναχικό κορίτσι (1964) με τους Χένρι Φόντα, Τόνι Κέρτις και Νάταλι Γουντ, FBI Φάκελος 17, Άκρως Εμπιστευτικόν (1966) με τους Πωλ Νιούμαν και Τζάνετ Λη, και Φόνος στο Οριάντ Εξπρές (1974), με τους Ίνγκριντ Μπέργκμαν, Άλμπερτ Φίννεϋ και Σων Κόννερυ.
Για τη δουλειά της στο θέατρο του Σικάγο, κέρδισε το βραβείο Sarah Siddons το 1972 και ξανά το 1984. Το 1976, η Μπακόλ συμπρωταγωνίστησε με τον Τζον Γουέιν στην τελευταία του ταινία, Με το δάχτυλο στη σκανδάλη. Οι δυο τους έγιναν φίλοι, παρόλο που ο Γουέιν ήταν συντηρητικός στην πολιτική, ενώ η Μπακόλ φιλελεύθερη. Παλαιότερα είχαν παίξει και πάλι μαζί στην ταινία του 1955, Blood Alley.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 η Μπακόλ εμφανίστηκε στη μέτριας αποδοχής ταινία The Fan (1981), καθώς επίσης στην ταινία HealtH (1980) και Ραντεβού με τον Θάνατο (ταινία). Το 1997, η Μπακόλ έλαβε υποψηφιότητα για το βραβείο Όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Ο καθρέπτης έχει δύο πρόσωπα (1996), για την οποία είχε ήδη κερδίσει μια Χρυσή Σφαίρα. Πολλοί ανέμεναν να κερδίσει το βραβείο, ωστόσο τελικά αυτό απονεμήθηκε στη Ζυλιέτ Μπινός, για την ταινία Ο Άγγλος ασθενής.
Η Μπακόλ έλαβε το Βραβείο Kennedy Center το 1997. Το 1999 ψηφίστηκε ως μια από τις σημαντικότερες γυναίκες σταρ στην ιστορία από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Από τότε η καριέρα της γνώρισε νέα άνθιση και προσέλκυσε την αναγνώριση των κριτικών με τη συμμετοχή της σε πρότζεκτ υψηλού προφίλ όπως οι ταινίες Dogville (2003) με τη Νικόλ Κίντμαν, The Limit (2003) με την Κλαιρ Φορλάνι, και Γέννηση (2004), και πάλι με την Κίντμαν. Επίσης πρωταγωνίστησε στην ταινία του Πωλ Σρέντερ για το 2007, «The Walker».
Τον Μάρτιο του 2006, εμφανίστηκε στην 78η απονομή των Όσκαρ παρουσιάζοντας ένα φιλμάκι αφιερωμένο στα φιλμ νουάρ. Επίσης έκανε μια εμφάνιση στην τηλεοπτική σειρά The Sopranos τον Απρίλιο του 2006, όπου και έπεσε θύμα ληστείας από το μασκοφόρο Κρίστοφερ Μολτισάντι.
Το Σεπτέμβρη του 2006, η Μπακόλ έλαβε το «πρώτο Μετάλλιο Κάθριν Χέπμπορν», το οποίο αναγνωρίζει «γυναίκες των οποίων η ζωή, το έργο και οι συνεισφορές ενσαρκώνουν την εξυπνάδα, το κίνητρο και την ανεξαρτησία της τέσσερις φορές βραβευμένης με Όσκαρ ηθοποιού».
Τον Σεπτέμβριο του 2008 η Μπακόλ, μαζί με τη Σούζαν Σαράντον, τιμήθηκε και με το «Τιμητικό μετάλλιο Μπέτι Ντέιβις». Η τελετή έλαβε μέρος στο ίδρυμα αφιερωμένο στη μνήμη του ειδώλου της, της Μπέτι Ντέιβις.
Στις 14 Νοεμβρίου 2009, η Μπακόλ έλαβε τιμητικό Όσκαρ για την πολύχρονη καριέρα της και την προσφορά της στην έβδομη τέχνη.
Προσωπική ζωή
thumb|left|Λωρήν Μπακόλ (1989) Στις 21 Μαΐου 1945 η Μπακόλ παντρεύτηκε τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Ο γάμος και το ταξίδι του μέλιτος έλαβαν χώρα στη Φάρμα Μάλαμπαρ, στο Οχάιο. Ήταν η εξοχική κατοικία του βραβευμένου με Πούλιτζερ συγγραφέα Λούις Μπρόμφιλντ, στενού φίλου του Μπόγκαρτ. Η Μπακόλ ήταν 20 και ο Μπόγκαρτ 45. Έμειναν μαζί μέχρι τον θάνατο του Μπόγκαρτ από καρκίνο το 1957. Ο Μπόγκαρτ συνήθιζε να την αποκαλεί «Μωρό», ακόμη κι όταν αναφερόταν σε αυτή μπροστά σε άλλους. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Η Βασίλισσα της Αφρικής, το ζεύγος έπιασε φιλία με την Κάθριν Χέπμπορν και τον σύντροφό της Σπένσερ Τρέισι. Η Μπακόλ επίσης άρχισε να έρχεται σε επαφή και με κύκλους εκτός υποκριτικής, αποκτώντας φιλία με τον ιστορικό Άρθουρ Σκλέσινγκερ Τζούνιορ και τον δημοσιογράφο Άλιστερ Κουκ. Το 1952 έδωσε μια σειρά από ομιλίες για τον υποψήφιο των Δημοκρατικών Άντλαϊ Στίβενσον.
Λίγο καιρό μετά τον θάνατο του Μπόγκαρτ το 1957, η Μπακόλ ξεκίνησε δεσμό με τον τραγουδιστή και ηθοποιό Φρανκ Σινάτρα. Είπε στον Ρόμπερτ Όσμπορν, της Turner Classic Movies (TCM) σε μία συνέντευξη πως έδωσε τέλος στο ρομάντζο. Ωστόσο, στην αυτοβιογραφία της έγραψε πως ο Σινάτρα διέκοψε ξαφνικά τη σχέση, θυμωμένος που η πρόταση γάμου προς την Μπακόλ έφτασε στα αυτιά του Τύπου. Κατόπιν εκείνος μετέβη στο Λας Βέγκας.
Η Μπακόλ ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Τζέισον Ρόμπαρτς κατά την περίοδο 1961 έως 1969. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία της Μπακόλ, πήραν διαζύγιο εξαιτίας του εθισμού του στο αλκοόλ. Η Μπακόλ απέκτησε δύο παιδιά από τον γάμο της με τον Μπόγκαρτ και ένα με τον Ρόμπερτς. Πρόκειται για το Στήβεν Μπόγκαρτ, παραγωγό ειδήσεων, δημιουργό ντοκιμαντέρ και συγγραφέα, τη Λέσλι Μπόγκαρτ, καθηγήτρια της γιόγκα και το Σαμ Ρόμπαρτς, ηθοποιό.
Η Μπακόλ δεν παντρεύτηκε άλλη φορά. Στην αυτοβιογραφία της, μνημονεύει ένα δεσμό της με τον Λεν Κάριου, συμπρωταγωνιστή της στο «Applause».
Πολιτική
thumb|left|Η Μπακόλ κάθεται στην κορυφή του πιάνο ενώ ο Αντιπρόεδρος [[Χάρι Τρούμαν παίζει πιάνο στο National Press Club Canteen. (10 Φεβρουαρίου 1945)]] Η Μπακόλ εμφανίστηκε στο πλευρό του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ σε μια φωτογραφία που τυπώθηκε στο τέλος ενός άρθρου που έγραψε ο ίδιος με τίτλο «Δεν είμαι κομμουνιστής» στην έκδοση του Μαΐου 1948 του περιοδικού Photoplay. Το άρθρο γράφτηκε για να αντιμετωπίσει την αρνητική δημοσιότητα που ακολούθησε την εμφάνισή του ενώπιον της «House Unamerican Activities Committee». Το Οκτώβριο του 1947, το ζεύγος ταξίδεψε στην Ουάσιγκτον μαζί με άλλους σταρ του Χόλιγουντ, μια ομάδα που αυτοαποκαλούνταν Committee for the First Amendment. Στο άρθρο ο Μπόγκαρτ θέτει τις αποστάσεις του από τους Δέκα του Χόλιγουντ.
Λαϊκή κουλτούρα
Το 1980, η Κάθρην Χάρολντ υποδύθηκε τη Μπακόλ στην τηλεοπτική ταινία Μπόγκι που σκηνοθέτησε ο Βίνσεντ Σέρμαν, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τζο Χίμανς. Τον Μπόγκαρτ υποδύθηκε ο Κέβιν Ο’ Κόννορ, ενώ η ταινία επικεντρωνόταν στη διάλυση του τρίτου γάμου του ηθοποιού με τη Μάγιο Μέτχοτ, την οποία υποδύθηκε η Ανν Γουέτζγορθ, όταν ο Μπόγκαρτ γνώρισε την Μπακόλ και ξεκίνησε μαζί της σχέση.
Βραβεύσεις
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Υποψηφιότητα:
Βράβευση:
Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Υποψηφιότητα: Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου Βράβευση: Βραβεία Critic's Choice Βράβευση: Βραβεία Σεζάρ Βράβευση: Βραβεία Έμμυ Υποψηφιότητα: Χρυσές Σφαίρες Βράβευση: Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν Βράβευση: Βραβεία Satellite Υποψηφιότητα:
Βραβεία Αμερικανικού Σωματείο Ηθοποιών Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Ολιβέ (Λουαρέ)
Το Ολιβέ (γαλλ. Olivet) είναι πόλη της Γαλλίας, η οποία βρίσκεται στον νομό του Λουαρέ και την περιοχή του Κέντρου (Région Centre).
Η πόλη βρίσκεται στην περιοχή της Κοιλάδας του Λίγηρα που είναι εγγεγραμμένη στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Γεωγραφία
Η πόλη εκτείνεται σε 2339 εκτάρια εντός της αστικής περιοχής και της αστικής ένωσης της Ορλεάν. Έχει μέγεθος 6,5 χιλιόμετρα από τα ανατολικά προς τα δυτικά και 5,5 από τον βορρά προς τον νότο. Η γεωγραφική θέση του Ολιβέ οφείλει την ιδιαιτερότητά της στον ποταμό του Λουαρέ, μήκους 13 χιλιομέτρων, που είναι στην ουσία ένας παραπόταμος του Λίγηρα. Ο ποταμός παίρνει διαδοχικά την μορφή ενός υδρόβιου δάσους, μιας λίμνης, και στη συνέχεια άγριου χειμάρρου προτού "ανταμώσει" με τον Λίγηρα (Loire) στην Πουάντ ντε Κουρπέν στο χωριό Σαιν-Πριβέ-Σαιν-Μεμέν.
Οι όχθες του ποταμού φροντίζονται από ένα συνδικάτο κατοίκων της περιοχής, το ASRL, από το 1858.
Ορισμένες διαδρομές περιπάτων στις όχθες του Λουαρέ δίνουν την ευκαιρία στον επισκέπτη να δει ένα σπάνιο είδος κωνοφόρου δένδρου, το ταξόδιο το δίστιχο (Taxodium distichum).
Ένα μεγάλο μήμα της έκτασης του Ολιβέ έχει κατηγοριοποιηθεί ως ευαίσθητο στις πλημύρες, κι αυτό παρά το γεγονός πως η τελευταία πλημμύρα που έπληξε την πόλη ανάγεται στον 19ο αιώνα.
Γεωλογία
Το Ολιβέ βρίσκεται στο νότιο τμήμα της παρισινής λεκάνης (Bassin parisien).
Κλίμα
Το Ολιβέ διαθέτει εύκρατο κλίμα εξασθενημένου ωκεάνιου τύπου, το οποίο χαρακτηρίζεται από ήπιους χειμώνες (3 με 4 °C) και πολλές βροχές, και δροσερά καλοκαίρια (16 με 18 °C) και σχετικά υγρά. Η μέση θερμοκρασία είναι 10 με 11 °C ετησίως.
Ιστορία
Η πρώτη ονομασία του χωριού, τον 11ο αιώνα, ήταν Σαιν-Μαρτέν-ντυ-Λουαρέ. Το Ολιβέ προέρχεται πιθανώς ως όνομα από το mont des oliviers (όρος των ελαιών). Το θέρετρο θα υποστεί μεγάλες καταστροφές κατά την πολιορκία της Ορλεάν στη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου.
Στις αρχές του 17ου αιώνα, χτίζεται το κάστρο του Poutyl στο οποίο θα διαμένει ο ταξίαρχος-στρατοπεδάρχης του Ερρίκου Δ', με τον τελευταίο να επισκέπτεται αρκετές φορές το συγκεκριμένο κάστρο. Ήταν έτσι, κρυφός τόπος συναντήσεων μεταξύ του βασιλιά και μιας ευνοούμενής του, της Ανριέτας του Αντραίγκ. Αργότερα, ο Λουδοβίκος ΙΓ΄, συνοδεύοντας την Μαρία των Μεδίκων, θα επισκεφτεί το κάστρο το 1614. μικρογραφία|Προτού εξυπηρετηθεί από την [[Γραμμή Α' του τραμ της Ορλεάν, η πόλη χρησιμοποιούσε, μεταξύ 1899 και 1938, την γραμμή 1 του παλιού τραμ της Ορλεάν]] Κατά τη διάρκεια του 18ου και 19ου αιώνα, οι όχθες του Λουαρέ μεταμορφώνονται, καθώς γίνονται πλέον μια περιοχή ιδιωτικών επαύλεων. Οι νερόμυλοι σταδιακά αντικαθίστανται από κατοικίες.
Μετά το πέρας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Αμερικανοί θα εγκαταστήσουν στην περιοχή μια στρατιωτική βάση, η οποία όμως θα εγκαταλειφθεί από αυτούς όταν η Γαλλία θα αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ. Φιλοξενεί σήμερα το 6ο-12ο Σύνταγμα θωρακοφόρων με ετοιμοπόλεμους άνδρες.
Εκπαίδευση
Το Ολιβέ βρίσκεται στην Ακαδημία της Ορλεάν-Τουρ και στην περιφέρεια Orléans Sud-Ouest. Η πόλη διαθέτει έξι νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία, τρία γυμνάσια και ένα επαγγελματικό λύκειο.
Αδελφοποιήσεις
Η πόλη του Ολιβέ έχει αδελφοποιηθεί με τις :
Βιοτικό Επίπεδο
Ανθισμένη πόλη : τέσσερα λουλούδια της δόθηκαν από το Εθνικό Συμβούλιο των Ανθισμένων Πόλεων και Χωριών της Γαλλίας στον Διαγωνισμό Ανθισμένων Πόλεων και Χωριών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Κέντρου
Χίμαιρα
Με την ονομασία Χίμαιρα φέρονται:
Ανχέλικα Μαρία
H Ανχέλικα Μαρία (Angélica María Hartman Ortiz, 27 Σεπτεμβρίου 1944 -) είναι Αμερικανο-Μεξικανή ηθοποιός, τραγουδίστρια και συνθέτρια.
Γεννήθηκε το 1944 στη Νέα Ορλεάνη της πολιτείας της Λουιζιάνα. Είναι κόρη του Αμερικανού επιχειρηματία Άρνολντ Χάρτμαν και της θεατρικής παραγωγού Ανχέλικα ντε Χεσούς Ορτίζ Σαντοβάλ. Σε ηλικία πέντε ετών οι γονείς χώρισαν και μαζί με την μητέρα της εγκαταστάθηκαν στην Πόλη του Μεξικού. Η αδελφή της μητέρας της, Γιολάντα Ορτίζ, έβαλε την Ανχέλικα στον Μεξικανικό Κινηματογράφο. Το 1962 η Ανχέλικα κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ με τον τίτλο Angélica María.
Το 1974 παντρεύτηκε τον Βενεζουελάνο τραγουδιστή Ραούλ Βάλε, μαζί του απέκτησε το μοναδικό της παιδί, την επίσης ηθοποιό Ανχέλικα Βάλε. Το 1989 η Ανχέλικα και ο Βάλε πήραν διαζύγιο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί μουσικοί Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανοί στιχουργοί Κατηγορία:Ποπ μουσικοί Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Μεξικανοί παρουσιαστές
Κωνσταντής Νικόδημος
Βιογραφικά στοιχεία
Το πραγματικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος Αργύρης, αλλά έγινε γνωστός με το όνομα της οικογένειας της μητέρας του, Νικόδημος. Γεννήθηκε στα Ψαρά γύρω στο 1794. Διορίστηκε το 1821 από την Βουλή των Ψαρών γραμματέας στο πλοίο του Νικολάου Αργύρη. Πήγε και αυτός στη Χίο για να πολεμήσει τους Οθωμανούς Τούρκους που είχαν αγκυροβολήσει εκεί. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1824 ανατινάζει στον αέρα μια κορβέτα και εν συνεχεία επιτελεί επανειλημμένες άλλες εφόδους με το πυρπολικό του. Ως κυβερνήτης πυρπολικού έλαβε μέρος στη ναυτική επιχείρηση στο Τρίκερι (1823), στη Σάμο (1824) και στο Μεσολόγγι (1826).
Πήρε προαγωγή σε βαθμό Πλοίαρχου του Πυροβολικού και συνέχισε να μάχεται μέχρι το 1827. Έλαβε μέρος σε όλες τις ναυμαχίες των Ψαριανών, πριν και μετά την καταστροφή του νησιού, τελειοποιώντας την κατασκευή των πυρπολικών ώστε να γίνουν περισσότερο εύστοχα και αποτελεσματικά.
Μέτα την απελευθέρωση διετέλεσε πρόεδρος της "Επιτροπής Εθνικού Στόλου". Με τη συστηματική του προσπάθεια κινητοποίησε αρκετούς εύπορους ομογενείς του εξωτερικού να διαθέσουν κληροδοσίες και δωρεές με σκοπό τον σχηματισμό Εθνικού Στόλου. Ο ίδιος δώρισε όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του στο Ταμείο του Εθνικού Στόλου.
Το 1861 η κυβέρνηση Μιαούλη του απένειμε τον τίτλο του υποναυάρχου. Στο μουσείο της ιστορικής και εθνολογικής εταιρείας υπάρχει το πιστόλι, που του είχε δωρίσει Τούρκος πασάς, όταν τον περιέθαλψε και τον μετέφερε με άλλους αιχμαλώτους από την Ναύπακτο στο Μεσολόγγι.
μικρογραφία|200εσ|Μνημείο του Κωνσταντή Νικοδήμου στα Ψαρά.
Ο Νικόδημος άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο, το οποίο χρησιμοποιούν και συμβουλεύονται όλοι οι στρατιωτικοί συγγραφείς του αγώνα. Το 1826 δημοσίευσε το «Υπόμνημα περί της Νήσου Ψαρών» που είναι πολύτιμο για τα έγγραφα που περιέχει και γιατί αποτελεί προσωπική μαρτυρία ενός πυρπολητή.
Τιμώντας την προσφορά του, το έθνος έδωσε το όνομα του σε κεντρικό δρόμο των Αθηνών (Ναυάρχου Νικόδημου), όπου υπήρξε και η κατοικία του. Προτομές του βρίσκονται στο Α΄ Νεκροταφείο και στον ιερό ναό Αγίου Νικολάου Ψαρών.
Προς τιμήν του το Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών ονομάσθηκε Νικοδήμειο.
Πέθανε στην Αθήνα στις 3 Απριλίου του 1879 και ετάφη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Συγγράμματα
Ως υποναύαρχος έγραψε δύο τόμους για τα Ψαρά με τίτλο "Υπόμνημα της Νήσου Ψαρών", Αθήνα, 1862. Πρότεινε δε και χρηματοδότησε διαγωνισμό χιλίων πεντακοσίων δραχμών για την συγγραφή και εκτύπωση βιβλίου χριστιανικών καθηκόντων του πολίτη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Αγωνιστής ελληνικής επανάστασης-επέκταση Κατηγορία:Κατηγορία Commons με τοπικό σύνδεσμο ίδιο με των Wikidata
NaN
Στην επιστήμη των υπολογιστών, το NaN, είναι συντομογραφία του not a number, και είναι μια τιμή που μπορεί να πάρει κάποια μεταβλητή που λαμβάνει είτε μια αδιευκρίνιστη τιμή, είτε μια τιμή που δεν μπορεί να αναπαρασταθεί.
Γάλα
thumb|200px|right|Ένα ποτήρι με γάλα Το γάλα είναι θρεπτικό, λευκό ή ελαφρώς κιτρινωπό υγρό, που αποτελεί βιολογικό έκκριμα των μαστών των θηλαστικών, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπινου είδους, που προορίζεται για τη διατροφή των νεογνών τους. Η δια του θηλασμού απ΄ ευθείας μεταφορά του γάλακτος από τους μαστούς στο πεπτικό σύστημα των νεογνών αποτελεί το μικρότερο κύκλωμα παραγωγής - κατανάλωσης που σημειώνεται στη Φύση.
Ορισμός
Γάλα, σύμφωνα με τον ελληνικό Κώδικα Τροφίμων και Ποτών, είναι το απαλλαγμένο πρωτογάλακτος προϊόν, που προέρχεται από την ολοσχερή και χωρίς διακοπή άμελξη γαλακτοφόρου ζώου, που είναι υγιές, διαβιώνει και διατρέφεται κάτω από υγιεινούς όρους και δεν ευρίσκεται σε κατάσταση υπερκόπωσης.
Είδη γάλακτος
Το γάλα χωρίζεται σε διάφορους τύπους, ανάλογα με τα παρακάτω κριτήρια:
Τροφή για τον άνθρωπο
Τόσο το γάλα, όσο και τα προϊόντα του είναι πρώτης τάξης τροφές για τον άνθρωπο. Εξασφαλίζουν τις απαραίτητες θρεπτικές ουσίες (λίπος, υδατάνθρακες (λακτόζη) και πρωτεΐνες), αλλά περιέχουν και μεγάλη ποσότητα από ασβέστιο και φώσφορο, που είναι πολύ απαραίτητα για τη δημιουργία του σκελετού και μυών.
Αν και πολλοί άνθρωποι πιστεύουν λανθασμένα ότι η βιταμίνη D είναι φυσικό συστατικό του γάλακτος σε αφθονία, στην πραγματικότητα στο νωπό γάλα υπάρχει σε μικρή ποσότητα. Επιπλέον, με την καταστροφή ενζύμων όπως η λιπάση κατά τη διαδικασία της παστερίωσης, παρόλο που η βιταμίνη D δεν καταστρέφεται, δε γίνεται σωστά ο μεταβολισμός των λιπαρών του γάλακτος και ως συνέπεια δε μπορεί να γίνει καλή απορρόφηση των λιποδιαλυτών βιταμινών. Η λύση του προβλήματος στη βιομηχανία γάλακτος είναι η ενίσχυση του παστεριωμένου γάλακτος με συνθετική μορφή της βιταμίνης.
Κατανάλωση
To 2008 Βρετανοί ερευνητές ανακάλυψαν ότι το γάλα και τα υπόλοιπα γαλακτοκομικά προϊόντα ήταν γνωστά στις προϊστορικές κοινωνίες της 7ης χιλιετίας π.Χ. Αυτό αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι άρχισαν να καταναλώνουν γάλα πριν από 9.000 χρόνια, δηλαδή 2.000 χρόνια νωρίτερα από ό,τι νομίζαμε.
Νωπό γάλα
Το νωπό γάλα αν και ιδιαίτερα θρεπτικό, είναι επικίνδυνο για τη μετάδοση μολυσματικών ασθενειών, όταν δεν τηρούνται αυστηροί κανόνες και δεν ελέγχεται συνεχώς από το άρμεγμα των ζώων ως την κατανάλωσή του:
Η κατανάλωση άβραστου γάλακτος συνδέεται κυρίως με τον κίνδυνο μετάδοσης μελιταίου πυρετού των ζώων στον άνθρωπο. Ιδιαίτερα επικίνδυνο για την προσβολή από μελιταίο πυρετό, που οφείλεται στη βρουκέλλα "Brucella melitensis", είναι το άβραστο γάλα της κατσίκας.
Επεξεργασία γάλακτος
Το γάλα που διατίθεται για κατανάλωση παστεριώνεται από τις βιομηχανίες ώστε να είναι ασφαλές για κατανάλωση. Στα εργοστάσια, αφού αφαιρεθεί μέρος από το λίπος, αρχίζει η διαδικασία της παστερίωσης, η οποία αποβλέπει στο να καταστρέψει τους μικροοργανισμούς που περιέχει το γάλα. Η παστερίωση γίνεται μέσα σε ειδικές εγκαταστάσεις. Η θερμοκρασία και η διάρκεια της παστερίωσης γίνεται ανάλογα με το βαθμό μόλυνσης που μπορεί να έχει το γάλα, την πίεση που δημιουργείται μέσα στις εγκαταστάσεις κλπ.
Στην περίπτωση που το γάλα είναι μολυσμένο σε μεγάλο βαθμό, με την παστερίωση δεν καταστρέφονται όλα τα μικρόβια. Πάντα μερικά παραμένουν, είτε γιατί η παστερίωση δεν έγινε καλά είτε γιατί τα μικρόβια αυτά δεν καταστρέφονται με τη θερμοκρασία που αναπτύσσεται κατά την παστερίωση.
Το επεξεργασμένο γάλα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε υγρή κατάσταση ή σε άλλες μορφές:
Γαλακτοκομικά προϊόντα
Ακόμη, το γάλα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για την παρασκευή διάφορων γαλακτοκομικών προϊόντων, όπως το γιαούρτι και τα τυριά. Η παρασκευή του γιαουρτιού και των τυριών γίνεται με τη βοήθεια ειδικών ενζύμων, που προκαλούν την πήξη των πρωτεϊνών που περιέχει το γάλα.
Το γάλα στην αγροτική παραγωγή και οικονομία
Μια αγελάδα μπορεί να παράγει το χρόνο γύρω στα 3.500 κιλά γάλα κατά μέσο όρο, αν και υπάρχουν αγελάδες που παράγουν πάνω από 10.000 κιλά το χρόνο. Το γάλα των αγελάδων αρμέγεται με αρμεκτικές μηχανές, και στέλνεται στα εργοστάσια για περαιτέρω κατεργασία.
Το γάλα στη βιομηχανία
Το γάλα, εκτός από την παρασκευή των διάφορων γαλακτοκομικών προϊόντων, έχει μεγάλη σημασία για τη βιομηχανία, γιατί χρησιμεύει σαν πρώτη ύλη παραγωγής διάφορων βιομηχανικών προϊόντων. Ιδιαίτερα πριν από λίγα χρόνια, όταν ακόμη ήταν αδύνατη η παρασκευή της καζεΐνης με χημικό τρόπο, χρησιμοποιούνταν για την παραγωγή κόλλας και συνθετικών υφασμάτων. Σήμερα η χρήση του γάλακτος για τον σκοπό αυτό έχει σημαντικά περιοριστεί. Εξακολουθεί όμως να χρησιμοποιείται ευρύτατα στη βιομηχανία καλλυντικών καθώς και στην παραγωγή χρωμάτων ζωγραφικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροφήματα Κατηγορία:Υγρά
Πάπας Στέφανος Η΄
150px|right Ο Πάπας Στέφανος Η΄ (Papa Stefano VIII, ... - τέλη Οκτωβρίου 942) ήταν Πάπας από τις 14 Ιουλίου του 939 έως το θάνατό του το 942. Διαδέχθηκε τον πάπα Λέον Ζ΄. Ήταν γερμανικής καταγωγής.
Σημείωση
Σε μερικές πηγές, ο πάπας αυτός ονομάζεται Στέφανος Θ΄ και ο πάπας Στέφανος Ζ΄ ονομάζεται πάπας Στέφανος Η΄. Από το 752 ως το 942, επτά πάπες έφεραν το όνομα Στέφανος. Αρχικά, δεν ξεχώριζαν διαφορετικά, καθώς η σειρά (αριθμός) μετά το όνομα του Πάπα καθιερώθηκε το 10ο αιώνα. Οι πάπες από το Στέφανο Β΄ ως το Στέφανο Η΄ ονομάστηκαν μετά το θάνατό τους όπως τους γνωρίζουμε σήμερα. Ωστόσο, ο επόμενος πάπας που πήρε το όνομα Στέφανος ήταν το 1057, οπότε η αρίθμηση είχε γίνει πια έθιμο. Ο Στέφανος του 1057 ονομαζόταν σε όλη του τη ζωή Στέφανος Θ΄ και υπέγραφε τα έγγραφά του με το όνομα "Stephanus Nonus Papa". Ένας πάπας με το όνομα Στέφανος εξελέγη αλλά δεν κυβέρνησε. Απεβίωσε χωρίς να λάβει σημαντικές αποφάσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Γερμανοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 10ου αιώνα
Ναμάντι Σάμπο
Ο Ναμάντι Σάμπο (Mohammed Namadi Sambo, γενν. στις 2 Αυγούστου 1954) είναι πολιτικός από τη Νιγηρία και ο 4ος αντιπρόεδρος της χώρας από τις 19 Μαΐου 2010 ως τις 29 Μαΐου 2015. Σπούδασε αρχιτέκτονας και είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αχμάντου Μπέλο, στη Ζαρία.
Πρώτα χρόνια, εκπαίδευση και πρώιμη καριέρα
Γεννημένος στη Ζαρία, παρακολούθησε το Δημοτικό Σχολείο στο Κακούρι της Καντούνα και μετά στο Μπάουτσι και το Τάουνς Σκουλ No. 1 στη Ζαρία. Από το 1967 ως το 1971 φοίτησε στο Δημόσιο Γυμνάσιο, σημερινό Κολέγιο Αλχούντα-Χούντα, στη Ζαρία. Εν συνεχεία φοίτηε στη σχολή βασικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο Αχμάντου Μπέλο και μετά έγινε δεκτός στο Τμήμα Αρχιτεκτονικής του ίδιου πανεπιστημίου. Το 1976 αποφοίτησε με μπάτσελορ επιστημών BSc (Hons). Απέκτησε επίσης Μάστερ (MSc) στην Αρχιτεκτονική. Υπηρέτησε στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων και Οικισμού για το Σώμα στην Υπηρεσία της Εθνικής Νεολαίας ως τον Αύγουστο του 1979. Το 1988 διορίστηκε επίτροπος για τα Δημόσια Έργα, τη Μεταφορά και την Οικιστική Ανάπτυξη, στην Καντούνα. Το 1990 επέστρεψε στην ιδιωτική εργασία.
Κυβερνήτης της πολιτείας Καντούνα
Το Μάιο του 2007 ο Σάμπο ανέλαβε καθήκοντα κυβερνήτη στην πολιτεία Καντούνα. Παρέμεινε στο αξίωμα αυτό ως τις 18 Μαΐου 2010. Ως κυβερνήτης στηρίχθηκε σε ένα πρόγραμμα 11 σημείων, εστιάζοντας στην ενδυνάμωση της νεολαίας και των γυναικών εντός της κοινότητας, διασφαλίζοντας παράλληλα την ειρήνη για την πολιτεία. Ενώ ήταν κυβερνήτης, επιλέχθηκε από τον πρόεδρο για το αξίωμα του αντιπροέδρου.
Αντιπρόεδρος
Μετά το θάνατο του προέδρου Ουμάρου Γιαρ Αντούα, έγινε πρόεδρος ο Γκούντλακ Τζόναθαν και όρισε ως αντιπρόεδρο τον Σάμπο. Η Εθνοσυνέλευση ενέκρινε επίσημα το διορισμό στις 18 Μαΐου 2010.
Η τελετή ορκωμοσίας του Σάμπο έλαβε χώρα στις 19 Μαΐου 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Νιγηρίας
Γιόχαν Λις
μικρογραφία| Φυγή στην Αίγυπτο, το παλάτι των επισκόπων της [[Κρακοβία|Κρακοβίας στο Kielce]] μικρογραφία| Παιχνίδι [[Μόρρα|μόρρας, γ. 1622.]] Ο Γιόχαν Λις (Johann Liss επίσης γνωστός ως Jan Lys, περ. 1590 ή 1597 - 1629 ή 1630) ήταν κορυφαίος Γερμανός μπαρόκ ζωγράφος του 17ου αιώνα, που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη Βενετία.
Βιογραφία
Αν και στις πρώιμες εργασίες του ασχολήθηκε με τις αντιθέσεις φωτός και σκιάς, η τελική του μετοίκηση στη Βενετία στις αρχές της δεκαετίας του 1620 τροποποίησε το ύφος του και έδωσε ώθηση σε λαμπρά χρώματα και έντονη επεξεργασία της ζωγραφισμένης επιφάνειας. Το 1627, δημιουργήθηκε ένα θαυμάσιο μεγάλο ρετάμπλ, η έμπνευση του Αγίου Ιερώνυμου στο San Nicolò da Tolentino. Οι χαλαρές πινελιές του μοιάζουν πρόδρομες του ροκοκό των αδελφών Γκουάρντι. Αυτό το τελικό ύφος, μαζί με αυτό των άλλων «ξένων» ζωγράφων που κατοικούσαν στη Βενετία, όπως οι Ντομένικο Φέττι (Domenico Fetti) και Μπερνάρντο Στρότσι (Bernardo Strozzi), αντιπροσωπεύουν τις πρώτες εισδύσεις του μπαρόκ ύφους στη Δημοκρατία.
Η Λις έφυγε στη Βερόνα για να ξεφύγει από την πανώλη που εξαπλώθηκε στη Βενετία, αλλά υπέκυψε εκεί πρόωρα το 1629. Σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν, εργαζόταν μέρα και νύχτα στους πίνακές του, έτσι ώστε ο Γιοάχιμ φον Σάντραρτ να αισθάνεται ότι η υγεία του κινδυνεύει και τον παρότρυνε να τον συναντήσει στη Ρώμη.
Η κληρονομιά του ως ζωγράφου έγκειται στην απόδοση τόσο αισθησιακών μυθολογικών όσο και ευσεβών βιβλικών θεμάτων, που κυριαρχούσα στη χρωματική παλέτα και στη μπαρόκ ζωγραφική. Άσκησε ισχυρότατη επιρροή στους Ενετούς ζωγράφους του 18ου αιώνα, όπως οι Σεμπαστιάνο Ρίτσι (Sebastiano Ricci), Τζανμπαττίστα Τιέπολο και Τζοβάννι Πιατσέττα (Giovanni Piazzetta).
Ο Γιοάχιμ φαν Σάντραρτ έγραψε το 1675 ότι "επειδή τα πήγε καλά στη Βενετία, σύντομα επέστρεψε εκεί ... πέθανε μαζί με πολλούς άλλους κατά τη διάρκεια της πανούκλας που ξεκίνησε το 1629".
Ναζιστική λεηλασία και αποκατάσταση
μικρογραφία| Αλληγορία της χριστιανικής πίστης Το 1939, το σχέδιο του Λις με τίτλο "Αλληγορία της χριστιανικής πίστης" ήταν ένα από τα 750 παλιά σχέδια Δασκάλων που κατασχέθηκαν από το σπίτι του Άρτουρ Φέλντμαν (Arthur Feldmann) και της συζύγου του από τους Ναζί. Το Μουσείο Τέχνης του Κλίβελαντ, το οποίο απέκτησε το σχέδιο από τον έμπορο τέχνης Χέρμπερτ Μπιρ (Herbert Bier) το 1953, κατέληξε σε διευθέτηση με τους κληρονόμους των Φέλντμαν το 2013. Οι Φέλντμαν, ένα εβραϊκό ζευγάρι, χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι
Παγοκάλυμμα
Το παγοκάλυμμα (ή κάλυμμα πάγου) είναι μια μάζα πάγου που καλύπτει λιγότερο από 50.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα έκτασης γης (που καλύπτει συνήθως μια ορεινή περιοχή). Οι μάζες του πάγου που καλύπτουν πάνω από 50.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα ονομάζονται στρώμα πάγου (ice sheet).