cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έλανος (γένος)
Ο Έλανος είναι γένος αρπακτικών πτηνών, που συγγενεύουν στενά με τους ικτίνους. Έχουν λευκό και γκρι φτέρωμα, με μαύρα σημάδια φτερών και μια μικρή τετράγωνη ουρά. Κυνηγούν με αργές σταθμεύσεις για τρωκτικά και άλλα μικρά θηλαστικά, πουλιά και έντομα, ενίοτε αιωρείται σαν κιρκινέζι.
Ιουλία Βασιλική
Η Ιουλία Βασιλική κτίστηκε σε τοποθεσία της προηγούμενης, πολύ μικρότερης Σεμπρονίας Βασιλικής του 170 π.Χ. κατά μήκος της νότιας πλευράς της Αγοράς (Forum), έναντι της Αιμιλίας Βασιλικής. Αρχικά αφιερώθηκε (ιδρύθηκε) το 46 π.Χ. από τον Ιούλιο Καίσαρα και το κόστος της καλύφθηκε με λάφυρα από τον Γαλατικό Πόλεμο. Ολοκληρώθηκε από τον Αύγουστο, που έδωσε στο κτήριο το όνομα του Ιουλίου Καίσαρα, ο οποίος είχε υιοθετήσει τον Αύγουστο.
Έλανος (γένος)
Είδη
Το γένος περιλαμβάνει 4 είδη:
Ιουλία Βασιλική
Ιστορία και χρήση
Το κτήριο κάηκε λίγο μετά τη ολοκλήρωσή του, αλλά επισκευάστηκε και αποκαταστάθηκε το 12 μ.Χ. Έπειτα από την πυρκαγιά του 283 μ.Χ., η βασιλική κατασκευάστηκε εκ νέου από τον Διοκλητιανό.
Το κτήριο στέγαζε αστικά δικαστήρια και καταστήματα (tabernae) και παρείχε χώρο για κρατικές λειτουργίες και τραπεζικές συναλλαγές. Τον 1ο αι. χρησιμοποιήθηκε επίσης για τις συνεδρίες της Βουλής των Εκατό Ανδρών (Centumviri), που προήδρευε για θέματα κληρονομίας. Ο Πλίνιος ο Νεότερος στις Επιστολές του, περιγράφει μία υπόθεση που είχε αναλάβει εδώ, όπου ένας ογδοηκονταετής συγκλητικός είχε αποκληρώσει την κόρη του, δέκα ημέρες μετά από τον νέο του γάμο.
Έλανος (γένος)
Είδη
Τα 3 πρώτα είδη είχαν ταξινομηθεί αρχικά ως υποείδος του είδους Elanus caeruleus (έλανος).
Ιουλία Βασιλική
Ιστορία και χρήση
Ήταν ο προτιμώμενος τόπος συνάντησης των Ρωμαίων. Η βασιλική είχε δημόσιους χώρους συγκέντρωσης και καταστήματα στη βόρεια πλευρά της, προς την Αγορά, αν και κυρίως χρησιμοποιόταν ως δικαστήριο. Στο δάπεδο της στοάς υπάρχουν παίγνια χαραγμένα στο μάρμαρο. Ένας λίθος, στον επάνω όροφο, στην πλευρά προς την Κούρια, έχει χαραγμένα τετράγωνα 8 Χ 8 στα οποία θα μπορούσε να παιζόταν ντάμα ή σκάκι.
Έλανος (γένος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αετίδες
Ιουλία Βασιλική
Θέση και δομή του κτηρίου
Βρίσκεται στο νότιο μέρος της Αγοράς. Δυτικά περνάει η Οδός των Ζυγοπωλών (Vicus Iugarius) και πιο δυτικά είναι ο Ναός του Σατούρνου. Στη βορειοδυτική γωνία της ήταν η Αψίδα του Τιβέριου. Η βόρεια πλευρά της ήταν επί της Ιεράς Οδού, πιο βόρεια ήταν τα Ρόστρα και ο Κίων του Φωκά· ακόμη βορειότερα από αυτά η Αψίδα του Σεπτίμιου Σεβήρου και πιο πέρα η Ιουλία Κούρια. Μπροστά της ήταν οκτώ βάσεις τιμητικών στηλών και το κέντρο της Αγοράς· απέναντι, βορειοανατολικά ήταν η Αιμιλία Βασιλική με τα νέα καταστήματα. Το ανατολικό τμήμα της Ιουλίας Βασιλικής κτίστηκε επί της Σεμπρονίας Βασιλικής και της Κύριας Αποχέτευσης και πιο ανατολικά ήταν η Ετρουσκική Οδός (Vicus Tuscnus) και ο Ναός του Κάστορα και του Πολυδέυκη. Νότια ήταν η Νέα Οδός (Via Nova) και ο Παλατίνος λόφος.
Η βασιλική είχε πέντε κλίτη. Ήταν ένα σύνολο από 8 Χ 18 κίονες. Το μεσαίο κλίτος ήταν τριπλάσιο των πλαϊνών. Όλο το βόρειο μέρος είχε τα παλαιά καταστήματα (tabernae veteres) και κατέληγε σε κλίμακα.
Αρχαιολογικές ανασκαφές
Η τοποθεσία ανασκάφτηκε από τον Πιέτρο Ρόζα το 1850, που ανακατασκεύασε από τα υπολείμματα έναν μόνο μαρμάρινο ημικίονα με τον υποστηρικτικό πεσσό από τραβερτίνη. Σε ανασκαφή του 1852 βρέθηκαν τμήματα από μία συμπαγή, θολωτή οροφή με γύψινα διακοσμημένα φατνώματα, αλλά τα ευρήματα καταστράφηκαν το 1872.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τοπογραφία της Ρώμης
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Λέσβου 2016–17
Για την περίοδο 2016–17, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λέσβου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Λέσβου.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Λέσβου προβιβάζεται στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Λέσβου, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2016–17, η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Λέσβου είναι η εξής:
Play Off
Στα Play Off επικράτησε ο Διαγόρας Αγίας Παρασκευής. Πηγή: ΕΠΣ Λέσβου
Β΄ Κατηγορία
Πηγή: ΕΠΣ Λέσβου
Α1 Κατηγορία Λήμνου
Οι 8 σύλλογοι που συμμετείχαν αγωνίστηκαν σε 3 γύρους, 21 συνολικά αγωνιστικές.
Πηγή: ΕΠΣ Λέσβου
Play Off
Οι ομάδες που τερμάτισαν από την 2η εως 5η θέση αγωνίζονται σε διπλούς αγώνες με κανόνες κυπέλλου, με στόχο τη θέση στον τελικό των Play Off με αντίπαλο την 1η της κανονικής διάρκειας. Η ομάδα με την καλύτερη θέση στην κανονική περίοδο παίζει το πρώτο παιχνίδι εκτός έδρας.
Πηγές: «Τελικοί» «Προημιτελικοί»
Α2 Κατηγορία Λήμνου
Στους αγώνες διαβάθμισης η Ηφαιστία Κοντοπουλίου επικράτησε του ΑΟ Θάνου 4-0 και 3-0 εκτός έδρας
Πηγή: ΕΠΣ ΛέσβουΠηγή: ΕΠΣ Λέσβου
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Λέσβου. Όπως και στο πρωτάθλημα, διεξάγονται οι διοργανώσεις του Κυπέλλου Λέσβου και Λήμνου, οι νικητές των οποίων αναμετρώνται στο τελικό του Κυπέλλου ΕΠΣ Λέσβου.
Κύπελλο Λέσβου
Οι 27 συμμετέχουσες ομάδες χωρίστηκαν σε 7 ομίλους των 4ων εκτός του 7ου ομίλου που είχε 3 ομάδες. Οι πρώτοι κάθε ομίλου και η καλυτερη σε βαθμολογία 2η μεταξυ των ομίλων με 4 συμμετοχές συνέχισαν στη Β΄ Φάση (προημιτελικοί ως τελικός).
Πηγές:ΕΠΣΛ:Κύπελλο Λέσβου SportLesvos:Κύπελλο Λέσβου
Κύπελλο Λήμνου
Οι 15 σύλλογοι του νησιου που συμμετείχαν στο θεσμό του Κυπέλλου χωρίστηκαν σε 4 ομίλους. Οι δυο πρώτες κάθε ομίλου έπειτα απο μονούς αγώνες συνεχίζουν στη Β΄ Φάση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Λέσβου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2016-2017
Αττικό ημερολόγιο
μικρογραφία|εναλλ.=Ηλιοτρόπιο του Μέτωνος|Ηλιοτρόπιο του Μέτωνος
Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν δώδεκα μήνες, όπως έχουμε και εμείς σήμερα, ενώ η χρονολόγηση των ετών γινόταν με βάση τις Ολυμπιάδες.
Έτη
Η αρχή του έτους ήταν μεταξύ της αλλαγής των εποχών χειμώνα-άνοιξης, εκτός από το Αττικό Ημερολόγιο, στο οποίο το έτος άρχιζε μετά το Θερινό Ηλιοστάσιο.
Ο πρώτος μήνας του πολιτικού έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο ο Ιανουάριος, είναι ο πέμπτος μήνας του χριστιανικού έτους, του καλούμενου ενιαυτού και ο ενδέκατος του ρωμαϊκού ημερολογίου. Ο Ιανουάριος αντιστοιχεί κατά το πρώτο ήμισυ με τον Ποσειδεώνα και κατά το έτερο με τον Γαμηλιώνα του αρχαίου ελληνικού αττικού ημερολογίου.
Μήνες του αττικού ημερολογίου
Ο μήνας των αρχαίων Ελλήνων αρχίζει κατά την εκάστοτε εμφάνιση της σελήνης στον ουρανό, που αποκαλείται Νέα Σελήνη. Π.Χ ο μήνας Γαμηλιών το 2015, αρχίζει την 21η Ιανουαρίου και λήγει την 19η Φεβρουαρίου. Ο Ανθεστηριών αρχίζει την 20η Φεβρουαρίου και τελειώνει την 19η Μαρτίου, κοκ.
Το νέον έτος για τους αρχαίους Αθηναίους αρχίζει την 1η Εκατομβαιώνος που πάντοτε πρέπει να πέσει μετά το θερινό ηλιοστάσιο. Γι' αυτό κάθε δύο ή τρία χρόνια προστίθετο ο μήνας Β' Ποσειδεών.
Η ημέρα για τους αρχαίους Έλληνες αρχίζει κατά την δύση του ηλίου κι όχι όπως σήμερα τα μεσάνυχτα.
Ο πλέον τιμημένος θεός ήταν ο Απόλλωνας (πέντε από τους δώδεκα μήνες αφιερωμένοι σε αυτόν) και ακολουθούσε η αδελφή του Άρτεμις (με τρεις μήνες - επτά και οι δύο μαζί).
Ο Δίας είχε δύο μήνες, τον ένα μαζί με την Ήρα, ενώ από έναν είχαν οι Ποσειδών, Διόνυσος και Αθηνά.
Ο Β' Ποσειδεών ή εμβόλιμος, δεν εμφανιζόταν κάθε χρόνο, αλλά κάθε δυο ή τρία χρόνια, ώστε ο μηνάς Εκατομβαιών να αρχίζει πάντα μετά το Θερινό Ηλιοστάσιο.
Οι δώδεκα μήνες και οι αντιστοιχίες τους με τους σημερινούς με παράδειγμα το έτος 2015/2016, καθώς και ο θεός στον οποίο είναι αφιερωμένοι αναφέρονται παρακάτω:
Υπενθυμίζεται ότι οι ημερομηνίες αυτές είναι μόνο για το έτος 2015/2016 αφού η νέα χρονιά ξεκινά με το μήνα των Εκατομβών. Οι ημερομηνίες αλλάζουν με τη Νέα Σελήνη.
Κάθε μήνας είχε είτε 30 ημέρες (πλήρης μήνας) είτε 29 ημέρες (κοίλος μήνας) και χωριζόταν σε τρία δεκαήμερα.
Δεκάδες
Αντί για εβδομάδες, οι μήνες διαιρούνταν σε τρεις δεκάδες, τις οποίες ονόμαζαν:
Ημέρες
Η πρώτη ημέρα κάθε μήνα ονομαζόταν «νουμηνία» και ήταν αφιερωμένη στον Απόλλωνα. Συμπίπτει με την πρώτη όψη της Νέας Σελήνης, την πρώτη εμφανισή της δηλαδή στον ουρανό, όπως ρητά αναφέρει ο Ησίοδος. Κάθε 2-3 χρόνια προστίθετο ένας εμβόλιμος μήνας, ο Ποσειδεών, ώστε η πρώτη ημέρα κάθε μήνα να συμπίπτει πάντοτε με την εμφάνιση της Σελήνης στον ουρανό. Αυτή καλούνταν Νέα Σελήνη. Στην Αθήνα η πρώτη μέρα του μήνα ονομαζόταν άνοδος, ίσως γιατί η λιτανεία των γυναικών ανέβαινε στο ιερό που βρισκόταν ψηλότερα, κοντά στη Πνύκα, όπου γινόταν η σύναξη της Εκκλησίας του Δήμου. Εκτός απο άλλα διάφορα ιερά αντικείμενα για τη λατρεία, έφερναν μαζί τους και μικρά γουρουνόπουλα.
Τις υπόλοιπες ημέρες τις ονόμαζαν ως εξής:
Ιστορικά στοιχεία
Το αττικό ημερολόγιο αρχίζει το  -776 π.Χ. με τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αρχαιότητας πήρε την τελική του μορφή το 430 π.Χ. από τον Μέτωνα, γεωμέτρη, αρχιτέκτονα και αστρονόμο, ο οποίος όρισε τους πλήρεις και κοίλους μήνες, καθώς και τα έτη στα οποία θα προστίθετο ο μήνας Ποσειδεών.
Αργότερα, το ημερολόγιο του Μέτωνα διορθώθηκε από τον Κάλλιππο και τον Ίππαρχο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Θύελλα Ι (αντιτορπιλικό)
Το Θύελλα Ι / D-31, 24, 85 ήταν αντιτορπιλικό. Ένα από τα τέσσερα ομοίου τύπου αντιτορπιλικά που κατασκευάστηκαν μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης στα Ναυπηγεία ‘YARROW’ Αγγλίας, κατά την χρονική περίοδο 1905-1907.
Ιδίου τύπου αντιτορπιλικά είναι τα : ‘Σφενδόνη ΙΙ’, ‘Λόγχη Ι’, ‘Ναυκρατούσα Ι’ και ‘Θύελλα Ι’.
Έλαβε μέρος σε όλους τους πολέμους του 1912 μέχρι και το 1922. Έλαβε μέρος επίσης και στις επιχειρήσεις του 1940-1941. Στις 27 Ιανουαρίου 1941 κατά τη διάρκεια θαλασσοταραχής ο Σημαιοφόρος Γεώργιος Αθανασίου παρασύρθηκε από τα κύματα και χάθηκε. Στις 21 Απριλίου 1941 στον όρμο Βουλιαγμένης Σαρωνικού βυθίστηκε από Γερμανική αεροπορική επιδρομή.
Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά
Όσο φτωχοί τόσο πλούσιοι
Όσο φτωχοί τόσο πλούσιοι (Ισπανικά: Qué pobres tan ricos) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2013. Είναι ριμέικ της Κολομβιανής τηλενουβέλας του 2012, Pobres Rico.
Πρωταγωνιστούν Σούρια Βέγα, Χάιμε Καμίλ, Μαρκ Τάτσερ και Ίνγκριντ Μαρτς.
Υπόθεση
Η Λουπίτα Μεντσάκα Μαρτίνες είναι ανύπαντρη μητέρα, ζει μαζί με τον γιο της, και την υπόλοιπη οικογένειά της - τον πατέρα της, και τα αδέλφια της, σε μια τυπική γειτονιά μεσαίας τάξης στην Πόλη του Μεξικού. Ο Μιγκέλ Άνχελ Ρουισπαλάσιος Ραμανιόλι είναι ένας τέλειος προωθητής της ανώτερης τάξης. Είναι εκατομμυριούχος και δεν έχει κανένα πρόβλημα. Ζει με ρούμπα, τυχερά παιχνίδια και γυναίκες και δεν ενδιαφέρεται τι συμβαίνει στην εταιρεία της οποίας είναι πρόεδρος από την κληρονομιά των γονιών.
Η Λουπίτα και ο Μιγκέλ Άνχελ δεν γνωρίζουν ο ένας τον άλλον και φαινομενικά δεν έχουν τίποτα κοινό. Οι κόσμοι τους είναι διαφορετικοί, οι κοινωνικές τάξεις τους δεν συναντώνται και οι προσωπικότητές τους δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Ωστόσο, το πεπρωμένο είναι υπεύθυνο για τη διασταύρωση τους τόσο απροσδόκητα.
Κάστ
Γκεστ εμφανίσεις
Σφενδόνη ΙΙ (αντιτορπιλικό)
Το Σφενδόνη ΙΙ / 20, 58 ήταν αντιτορπιλικό.
Όσο φτωχοί τόσο πλούσιοι
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Σφενδόνη ΙΙ (αντιτορπιλικό)
Εκτόπισμα : 380 ΤΝ. – Διαστάσεις : 67Χ6,6Χ1,8 μέτρα. – Ταχύτητα : 30 κόμβων. Το 1940 η μέγιστη ταχύτητα ήταν 25 κόμβοι. Αρχικά είχε 2 πυροβόλα 76 χιλιοστών. 4 πυροβόλα 57 χιλιοστών και 2 Τ/Σ 45 εκατοστών. Το 1926 στον Ναύσταθμο υλοποίησε ριζική ανακαίνιση, του αφαιρέθηκαν τα αρχικά πυροβόλα ‘Χοτσκις’ και τοποθετήθηκαν δύο (2) πυροβόλα Krupp 88 χιλιοστών / 30 που ανήκαν προηγουμένως στα πλοία Κεραυνός Ι και Νέα Γενέα και ένα Α/Α των 50 χιλιοστών.
Σημείωση ότι είναι το μόνο Α/Τ από τα 4 που συμμετείχε στις επιχειρήσεις του πολέμου 1940-1945. Παροπλίστηκε το 1945.
Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά
Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάνα (κόρη του Μωάμεθ Δ΄)
Η Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:أم كلثوم سلطان) (Τούρκικα: Ümmü Gülsüm Sultan, 1670 - 13 Δεκεμβρίου 1722) ήταν κόρη του Σουλτάνου Μωάμεθ Δ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας,
Βιογραφία
Η Ουμιουγκιουλσούμ γεννήθηκε το 1670 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν κόρη του Σουλτάνου Μωάμεθ Δ΄ και της ελληνίδας αγαπημένης συζύγου του Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Σουλτάν.Τ
ο 1675 σε ηλικία 5 ετών παντρεύτηκε τον Μερζίφονλου Καρά Μουσταφά Πασά.Την ίδια χρόνια παντρεύτηκε και η αδελφή της,Χατιτζέ Σουλτάν,τον Μουσαχίπ Μουσταφά Πασά. Το 1683 ο Μουσταφά πεθαίνει η Ουμιουγκιουλσούμ λίγο καιρό αργότερα παντρεύεται τον Κιουτσούκ Οσμάν Πασά.
Η Ουμιουγκιουλσούμ πέθανε στις 13 Δεκεμβρίου 1722 στην Κωνσταντινούπολη.
Χαράλαμπος Γαργανουράκης
Ο Χαράλαμπος Γαργανουράκης γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου του 1946 στον Άγιο Θωμά Ηράκλειου της Κρήτης. Μεγάλωσε σε ένα ορεινό χωριό. Μαγεμένος από τους ήχους της λύρας και του λαούτου πρωτόπιασε τη λύρα στα χέρια του σε ηλικία δέκα ετών. Δεν άργησε να ξεχωρίσει το ταλέντο του και μέχρι τα 17 του χρόνια είχε παίξει στα περισσότερα χωριά της Κρήτης σε διάφορες εκδηλώσεις.
Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάνα (κόρη του Μωάμεθ Δ΄)
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Χαράλαμπος Γαργανουράκης
Στα 18 έγραψε το πρώτο του δίσκο 45 στροφών και μετά το στρατό, το 1970 έπαιξε στο πρώτο Κρητικό κέντρο του Ηρακλείου, τον "Ερωτόκριτο". Έχει γράψει δεκάδες δίσκους και είναι μελετητής της κρητικής μουσικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Βασίλειο της Βουλγαρίας
Το Βασίλειο της Βουλγαρίας (Βουλγαρικά Царство България, Τσάρστβο Μπαλγκάριγια) ήταν συνταγματική μοναρχία που ιδρύθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1908 (Π.Η. 22 Σεπτεμβρίου), όταν το βουλγαρικό κράτος αναβαθμίστηκε από πριγκιπάτο σε βασίλειο. Ο Φερδινάνδος Α΄ στέφθηκε Τσάρος κατά τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, κυρίως λόγω των στρατιωτικών σχεδίων του και της επιδίωξης ευκαιριών για την ενοποίηση όλων των εδαφών των Βαλκανίων με εθνοτικά Βουλγαρική πλειοψηφία (εδάφη που είχαν αφαιρεθεί από τη Βουλγαρία και επιστραφεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία με τη Συνθήκη του Βερολίνου (1878)).
Το κράτος ήταν σχεδόν συνεχώς σε εμπόλεμη κατάσταση καθ 'όλη την ύπαρξή του, παίρνοντας το προσωνύμιο "Βαλκανική Πρωσία". Για αρκετά χρόνια η Βουλγαρία κινητοποίησε έναν στρατό άνω του ενός εκατομμυρίου ανδρών από τον 5 εκατομμυρίων πληθυσμό της και την επόμενη δεκαετία (1910-1920) ενεπλάκη σε τρεις πολέμουςπάνω από 1 εκατομμύριο άνθρωποι από τον πληθυσμό της περίπου 5 εκατομμύρια ευρώ και κατά την επόμενη δεκαετία (1910-1920) ενεπλάκη σε τρεις πολέμους - τον Α΄ και το Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο και τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Βουλγαρικός στρατός διαλύθηκε και απαγορεύτηκε η επανασύστασή του από τις Συμμαχικές δυνάμεις και όλα τα σχέδια για εθνική ενοποίηση των βουλγαρικών εδαφών απέτυχαν. Λιγότερο από δύο δεκαετίες αργότερα, η Βουλγαρία και πάλι πήγε στον πόλεμο για εθνική ενοποίηση στο πλαίσιο του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου και για άλλη μια φορά βρέθηκε στην πλευρά των ηττημένων, μέχρι να ταχθεί στο πλευρό των Συμμάχων το 1944. Το 1946, η μοναρχία καταργήθηκε, ο τελευταίος Τσάρος της εξορίστηκε και το Βασίλειο αντικαταστάθηκε από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας.
Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι
Παρά τη δημιουργία ενός Βουλγαρικού κράτους το 1878 και τον εν συνεχεία βουλγαρικό έλεγχο της Ανατολικής Ρωμυλίας το 1885 υπήρχε ακόμη σημαντικός βουλγαρικός πληθυσμός στα Βαλκάνια που ζούσε υπό Οθωμανική κυριαρχία, ιδιαίτερα στη Μακεδονία. Τα πράγματα περιπλέκονταν, καθώς η Σερβία και η Ελλάδα διεκδικούσαν επίσης τμήματα της Μακεδονίας, ενώ η Σερβία, ως σλαβικό έθνος, θεωρούσε επίσης τους Σλαβομακεδόνες ανήκοντες στο Σερβικό έθνος. Έτσι ξεκίνησε ένας πολυμερής αγώνας για τον έλεγχο αυτών των περιοχών, που διήρκεσε μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1903 υπήρξε μια Βουλγαρική εξέγερση στην Οθωμανική Μακεδονία και ο πόλεμος φαινόταν πιθανός. Το 1908 ο Φερδινάνδος εκμεταλλεύτηκε τον ανταγωνισμό μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων για να ανακηρύξει τη Βουλγαρία πλήρως ανεξάρτητο βασίλειο, με τον εαυτό του ως Τσάρο, πράγμα που έκανε στις 5 Οκτωβρίου (αν και εορτάζεται στις 22 Σεπτεμβρίου, καθως η Βουλγαρία είχε επίσημα το Ιουλιανό ημερολόγιο μέχρι το 1916) στην Εκκλησία των Αγίων Σαράντα Μαρτύρων, στο Βελίκο Τίρνοβο.
Το 1911 ο Εθνικιστής Πρωθυπουργός Ιβάν Γκέσωφ επιχείρησε το σχηματισμό μιας συμμαχίας με την Ελλάδα και τη Σερβία και οι τρεις σύμμαχοι συμφώνησαν να παραμερίσουν τους ανταγωνισμούς τους για να σχεδιάσουν μια κοινή επίθεση εναντίον των Οθωμανών.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στον απόηχο των Βαλκανικών Πολέμων η Βουλγαρική κοινή γνώμη στράφηκε κατά της Ρωσίας και των δυτικών δυνάμεων, που οι Βούλγαροι ένιωθαν ότι δεν είχαν κάνει τίποτα για να τους βοηθήσουν. Η κυβέρνηση του Βασίλ Ραντοσλάβοφ ευθυγράμμισε τη Βουλγαρία με τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε, επίσης ότι γινόταν σύμμαχος των Οθωμανών, παραδοσιακών εχθρών της Βουλγαρίας. Αλλά η Βουλγαρία δεν είχε πλέον καμία αξίωση κατά των Οθωμανών, ενώ η Σερβία, η Ελλάδα και η Ρουμανία (σύμμαχοι του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας) κατείχαν και οι τρεις εδάφη θεωρούμενα στη Βουλγαρία ως βουλγαρικά. Η Βουλγαρία, ανακάμπτοντας από τους Βαλκανικούς Πολέμους, απείχε το πρώτο έτος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά όταν η Γερμανία υποσχέθηκε να αποκαταστήσει τα σύνορα της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, η Βουλγαρία, που είχε το μεγαλύτερο στρατό στα Βαλκάνια, κήρυξε τον πόλεμο στη Σερβία τον Οκτώβριο του 1915. Το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ρωσία στη συνέχεια κήρυξαν τον πόλεμο στη Βουλγαρία.
Η Βουλγαρία επίσης κατέλαβε τη Δοβρουτσά από τους Ρουμάνους τον Σεπτέμβριο του 1916. Ωστόσο ο πόλεμος σύντομα έγινε αντιδημοφιλής στην πλειοψηφία του βουλγαρικού λαού, που υφίστατο μεγάλες οικονομικές στερήσεις, αλλά και δυσφορούσε να πολεμάει αδελφούς του Ορθόδοξους Χριστιανούς σε συμμαχία με Μουσουλμάνους Οθωμανούς. Ο ηγέτης του Αγροτικού Κόμματος, Aλέξανδρος Σταμπολίσκι, φυλακίστηκε για την αντίθεσή του στον πόλεμο. Η Ρωσική Επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917 είχε μεγάλη επίδραση στη Βουλγαρία, διαδίδοντας το αντιπολεμικό και αντιμοναρχικό συναίσθημα μεταξύ των στρατιωτών και στις πόλεις. Τον Ιούνιο παραιτήθηκε η κυβέρνηση του Ραντοσλάβοφ. Ανταρσίες ξέσπασαν στο στρατό, ο Σταμπολίσκι αφέθηκε ελεύθερος και ανακηρύχθηκε δημοκρατία.
Τα χρόνια του μεσοπολέμου
Το Σεπτέμβριο του 1918, οι Γάλλοι, Σέρβοι, Βρετανοί, Ιταλοί και Έλληνες διέσπασαν το Μακεδονικό Μέτωπο και ο Τσάρος Φερδινάνδος αναγκάστηκε να ζητήσει ειρήνη. Ο Σταμπολίσκι ευνοούσε τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, όχι μια επανάσταση. Προκειμένου να αποτρέψει τους επαναστάτες, έπεισε το Φερδινάνδο να παραιτηθεί υπέρ του γιου του Μπορίς Γ΄. Οι επαναστάτες είχαν κατασταλεί και ο στρατός διαλύθηκε. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Νεϊγύ (Νοέμβριος 1919) η Βουλγαρία έχασε τη Δυτική Θράκη από την Ελλάδα και σχεδόν το σύνολο των Μακεδονικής της περιοχής από το νέο κράτος του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας και αναγκάστηκε να επιστρέψει τη Δοβρουτσά στο Βασίλειο της Ρουμανίας. Οι εκλογές του Μαρτίου του 1920 έδωσε στους Aγροτικούς μεγάλη πλειοψηφία και ο Σταμπολίσκι σχημάτισε την πρώτη πραγματικά δημοκρατική κυβέρνηση της Βουλγαρίας.
Παρά το γεγονός ότι δεν είχε χάσει πάρα πολλά εδάφη, το έθνος είχε και πάλι αγωνιστεί σκληρά για το τίποτα. Τα χαμένα εδάφη, ειδικά της Δοβρουτσάς και της Μακεδονίας, θεωρήθηκαν αναπόσπαστο μέρος της Βουλγαρίας και η πίεση για την ανάκτησή τους έγινε τελικά μοιραία εμμονή που οδήγησε τη χώρα στα χέρια της ναζιστικής Γερμανίας. Ωστόσο, σε αντίθεση με το άλλο ηττημένο Ανατολικοευρωπαϊκό κράτος, την Ουγγαρία, η Βουλγαρία συνέχισε με την ίδια ουσιαστικά κυβέρνηση όπως και πριν.
Ο Σταμπολίσκι αντιμετώπιζε τεράστια κοινωνικά προβλήματα σε μια φτωχή ακόμη χώρα, που κατοικείτο κυρίως από μικροκαλλιεργητές αγρότες. Η Βουλγαρία επιβαρύνθηκε με τεράστιες πολεμικές αποζημιώσεις προς τη Γιουγκοσλαβία και τη Ρουμανία και έπρεπε να ασχοληθεί με το πρόβλημα των προσφύγων, καθώς οι βουλγαρόφιλοι Μακεδόνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Γιουγκοσλαβική Μακεδονία. Παρ' όλα αυτά ο Σταμπολίσκι μπόρεσε να φέρει σε πέρας πολλές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, αν και η αντιπολίτευση, από τον Τσάρο, τους γαιοκτήμονες και τους αξιωματικούς του πολύ μειωμένου αλλά ακόμα με επιρροή στρατού, ήταν ισχυρή. Αλλος ένας σκληρός εχθρός ήταν η Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση (ΒMRO), που ευνοούσε έναν πόλεμο για να επανακτήσει η Βουλγαρία τη Μακεδονία. Αντιμέτωπος με όλους αυτούς τους εχθρούς ο Σταμπολίσκι συμμάχησε με το Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα και συνήψε σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση.
Η Βουλγαρία του μεσοπολέμου υστερούσε πολύ από οικονομική άποψη. Η βαριά βιομηχανία ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, λόγω έλλειψης σημαντικών φυσικών πόρων, και όποια μεταποίηση υπήρχε αποτελείτο σχεδόν αποκλειστικά από κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα και χειροτεχνήματα. Ακόμη και αυτή όμως απαιτούσε εκτεταμένη δασμολογική προστασία για να επιβιώσει. Υπήρχαν πράγματι κάποιοι φυσικοί πόροι αλλά οι ανεπαρκείς εσωτερικές συγκοινωνίες καθιστούσαν αδύνατη την εκμετάλλευσή τους και σχεδόν όλα τα σημαντικά βιομηχανικά αντικείμενα εισάγονταν. Γεωργικά μηχανήματα και χημικά λιπάσματα ήταν σχεδόν ανήκουστα. Τα γεωργικά προϊόντα ήταν σχεδόν το μόνο που η Βουλγαρία μπορούσε να εξάγει και μετά το 1929 έγινε πολύ δύσκολο ακόμη και αυτό.
Η Βουλγαρία ήταν τυχερή στο ότι δεν είχε εγγενή τάξη γαιοκτημόνων, δεδομένου ότι ιστορικά οι γαιοκτήμονες ήταν όλοι Τούρκοι, που εκτοπίσθηκαν μετά την ανεξαρτησία το 1878. Ως εκ τούτου η Βουλγαρική γεωργία ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου μικροϊδιοκτητών αγροτών. Τα αγροτεμάχια ήταν μικρά και σχεδόν αποκλειστικά κάτω των 50 στρεμμάτων, αλλά καλλιεργούντο εντατικά και ακόμη και οι πιο μικρές εκμεταλλεύσεις των 5 στρεμμάτων συχνά παρήγαν προϊόντα για πώληση. Οι Βούλγαροι αγρότες είχαν επίσης καλύτερη εργασιακή ηθική από τους ομολόγους τους στη Ρουμανία ή την Ουγγαρία, για ιστορικούς λόγους. Οι Τούρκοι γαιοκτήμονες τα παλαιότερα χρόνια ήταν συχνά σκληροί και διεφθαρμένοι, αλλά και σπάνια έκαναν τον κόπο να επισκεφθούν τα κτήματά τους. Και δεδομένου ότι συνήθως απαιτούσαν την πληρωμή από τους αγρότες με τη μορφή χρημάτων ή προϊόντων αντί με εργασία, αυτό δημιούργησε ένα πρόσθετο κίνητρο για να δουλέουν σκληρά, που έλειπε από αλλού στην Ανατολική Ευρώπη.
Όπως και αλλού στην Ανατολική Ευρώπη οι Βούλγαροι αγρότες καλλιεργούσαν παραδοσιακά δημητριακά για τους γαιοκτήμονές τους, που μετά τον πόλεμο δεν μπορούσαν να διατεθούν στην αγορά αποτελεσματικά λόγω του ανταγωνισμού από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Δυτική Ευρώπη. Ωστόσο ήταν εύκολο να στραφούν χωρίς μεγάλη δυσκολία σε κηπευτικά και καπνά σε αντίθεση με άλλες χώρες όπου η αγροτιά υπέφερε χειρότερα εξαιτίας της συνεχιζόμενης εξάρτησης από το καλαμπόκι και το σιτάρι.
Αν και επιτυχέστερη από ό, τι στην υπόλοιπη Ανατολική Ευρώπη, η Βουλγαρική γεωργία εξακολουθούσε να υποφέρει από τα μειονεκτήματα της πεπαλαιωμένης τεχνολογίας και κυρίως του αγροτικού υπερπληθυσμού και της μεγάλης διασποράς του κλήρου (λόγω της παραδοσιακής πρακτικής των αγροτών να ισομοιράζουν τη γη τους σε όλους τους επιζώντες γιους τους). Και όλες οι γεωργικές εξαγωγές είχαν θιγεί από την έναρξη της Μεγάλης Ύφεσης. Από την άλλη πλευρά, ως υπανάπτυκτη οικονομία η Βουλγαρία είχε μικρό πρόβλημα με το χρέος και τον πληθωρισμό. Ξένες εταιρείες κατείχαν κατά τι λιγότερο από το μισό της βιομηχανίας, σε αντίθεση με το σχεδόν 80% της ρουμανικής βιομηχανίας.
Δεδομένου ότι ο πληθυσμός ήταν 85% Βούλγαροι, υπήρχε σχετικά μικρή κοινωνική διαμάχη πέρα ​​από τη σύγκρουση μεταξύ των εχόντων και των μη εχόντων. Οι περισσότεροι κάτοικοι της Σόφιας διατηρεί στενούς δεσμούς με την ύπαιθρο, αλλά αυτό δεν εμπόδισε ένα ρήγμα μεταξύ των αγροτών και της αστικής τάξης (δηλαδή της Σόφιας έναντι όλων των άλλων), αν και εν μέρει αυτό ήταν το αποτέλεσμα της σκόπιμης χειραγώγησης από τους πολιτικούς που επιδίωκαν να επωφεληθούν από την παραδοσιακή δυσπιστία των αγροτών για τους "θηλυπρεπείς απατεώνες της πόλης". Κυρίως όμως αυτό οφειλόταν σε μια διαμάχη μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων. Περίπου 14% του πληθυσμού ήταν Μουσουλμάνοι, κυρίως Τούρκοι (δηλαδή το υπόλοιπο της τάξης των γαιοκτημόνων), αλλά και μια χούφτα των λεγόμενων Πομάκων (Βούλγαρων που είχαν ασπασθεί το Ισλάμ). Οι Μουσουλμανικός πληθυσμός είχε αποξενωθεί από τους κυρίαρχους Ορθόδοξους Χριστιανούς τόσο για θρησκευτικούς όσο και ιστορικούς λόγους. Ούτε πίεζαν για μειονοτικά δικαιώματα, ούτε προσπάθησαν να δημιουργήσουν τα δικά τους σχολεία, αντίθετα δεν ζητούσαν τίποτα περισσότερο από το να τους αφήσουν να κάνουν τη δουλειά τους.
Σε σύγκριση με την οικονομία, το εκπαιδευτικό σύστημα της Βουλγαρίας ήταν άκρως επιτυχημένο και οι αναλφάβητοι ήταν λιγότεροι από το ήμισυ του πληθυσμού. Οκτώ χρόνια σχολικής εκπαίδευσης ήταν υποχρεωτικά και πάνω από το 80% των παιδιών τα παρακολουθούσαν. Για τους λίγους μαθητές που ξεχώριζαν και συνέχιζαν μετά το δημοτικό σχολείο, τα γυμνάσια βασίστηκαν στο Γερμανικό γυμνάσιο. Γίνονταν διαγωνιστικές εξετάσεις για να κριθούν οι υποψήφιοι για ανώτερες σχολές και η Βουλγαρία είχε μια σειρά από τεχνικές και εξειδικευμένες σχολές εκτός από το Πανεπιστήμιο της Σόφιας. Πολλοί Βούλγαροι πήγαιναν επίσης φοιτητές στο εξωτερικό, κυρίως στη Γερμανία και την Αυστρία (οι εκπαιδευτικοί δεσμοί με τη Ρωσία τερματίστηκαν το 1917). Γενικά η εκπαίδευση έφτανε στις κατώτερες τάξεις περισσότερο από οπουδήποτε αλλού στην Ανατολική Ευρώπη, αλλά από την άλλη πλευρά πάρα πολλοί φοιτητές έπαιρναν πτυχία σε καλές τέχνες και άλλα αφηρημένα αντικείμενα και μπορούσαν να βρουν δουλειά μόνο στην κρατική γραφειοκρατία. Πολλοί από αυτούς προσελκύονταν από το Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα.
Η Βουλγαρική κυβέρνηση είχε το ίδιο μειονέκτημα με τις περισσότερες συνταγματικές μοναρχίες, που ήταν η ασαφής διαχωριστική γραμμή μεταξύ των εξουσιών του βασιλιά και εκείνων του Κοινοβουλίου. Το σύνταγμα του 1879 είχε ως στόχο να μεταφέρει την εξουσία στα χέρια του δεύτερου, αλλά επέτρεπε ακόμη σε ένα αρκετά έξυπνο μονάρχη να αποκτήσει τον έλεγχο της κυβέρνησης. Τέτοια ήταν η περίπτωση του πανούργου Τσάρου Φερδινάνδου, που όμως είχε αναγκαστεί να παραιτηθεί μετά τις διαδοχικές απώλειες των Βαλκανικών και του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τότε ο γιος του Μπόρις τον διαδέχθηκε στο θρόνο, αλλά ο νεαρός βασιλιάς δεν μπορούσε να αντικαταστήσει την πατρική εξουσία που είχε διαμορφωθεί μέσα από δεκαετίες ίντριγκας. Ως εκ τούτου το Κοινοβούλιο επικράτησε όταν ο Μπόρις διόρισε πρωθυπουργό τον Αλέξανδρο Σταμπολίσκι. Το Αγροτικό Κόμμα του Σταμπολίσκι κυριάρχησε σύντομα στο Κοινοβούλιο με πάνω από τις μισές έδρες. Τις υπόλοιπες έδρες πήρε το Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα, που ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα της χώρας και το μόνο άλλο σημασίας (υπήρχαν μια ντουζίνα ή έτσι μικρών κομμάτων, αλλά δεν είχαν καμία εκπροσώπηση στο Κοινοβούλιο ή οποιαδήποτε πραγματική σημαντικό). Το Αγροτικό Κόμμα εκπροσωπούσε κυρίως τους αγρότες, και ιδιαίτερα εκείνους που ήταν δυσαρεστημένοι από την κυβέρνηση στη Σόφια, καθώς επί της βασιλείας του Φερδινάνδου υπήρξε εκτεταμένη διαφθορά και την κλοπή χρημάτων από τους αγρότες. Επίσης, ενώ οι περισσότερες από τις κατώτερες τάξεις στη Βουλγαρία υποστήριζαν την προσάρτηση της Μακεδονίας, ήταν δυσαρεστημένοι από το βαρύ φόρο αίματος που κατέβαλαν σε δύο ανεπιτυχείς πολέμους για να την ξαναπάρουν. Πράγματι, ο Σταμπολίσκι πέρασε τα χρόνια του πολέμου στη φυλακή λόγω της σφοδρής κριτικής του για αυτό. Όσο για την BΚΚ, είχε στελεχωθεί κυρίως από διανοούμενους και αστούς επαγγελματίες, αλλά κυρίως ψηφοφόροι του ήταν οι φτωχότεροι αγρότες και άλλες μειονότητες, ενώ το AΚ εκπροσωπούσε τους πλουσιότερους αγρότες. Υπό αυτό το κλίμα ο Σταμπολίσκι θέσπισε βιαστικά μια αγροτική μεταρρύθμιση το 1920, που σχεδιάστηκε για να διανείμει μερικά κρατικά κτήματα, γαίες της εκκλησίας καθώς και των πλουσιότερων αγροτών. Όπως ήταν αναμενόμενο αυτό του έδωσε ευρεία υποστήριξη και ανάγκασε το ΒΚΚ σε μια συμμαχία μαζί του, κυρίως για να αποκτήσει φωνή στο Κοινοβούλιο.
Ωστόσο ο Σταμπολίσκι ήταν πεπεισμένος αντικομμουνιστής και προσπάθησε να δημιουργήσει ένα διεθνές κίνημα για την καταπολέμηση του Μαρξισμού. Αυτή ήταν η λεγόμενη "Πράσινη Διεθνής" του, σε αντίθεση με την "Κόκκινη Διεθνη". Ταξίδεψε σε πρωτεύουσες της Ανατολικής Ευρώπης προωθώντας την άποψή του για μια συμμαχία των αγροτών. Αλλά το πρόβλημα άρχισε όταν προσπάθησε να τη διαδόσει στη Γιουγκοσλαβία, μια χώρα που είχε πολύ παρόμοιες συνθήκες με τη Βουλγαρία (δηλαδή πολύ μικρή βιομηχανία και μεγάλη κομμουνιστική παρουσία). Ο Σταμπολίσκι έγινε ευμενώς δεκτός στο Βελιγράδι λόγω της υποστήριξης μιας ειρηνικής λύσης του προβλήματος της Μακεδονίας. Επίσης υποστήριξε τη συνένωση όλων των σλαβόφωνων εθνών της Ανατολικής Ευρώπης σε μια μεγάλη Γιουγκοσλαβική συνομοσπονδία. Αλλά μπήκε σε μπελάδες εξαιτίας της στρατιωτικής πτέρυγας της ΕΜΕΟ στην πατρίδα του. Πολλοί Σλαβομακεδόνες ηγέτες ζούσαν στη Σόφια μετά την αποτυχημένη εξέγερση του 1903 εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τώρα ενώθηκαν με άλλους που εγκατέλειψαν τη Γιουγκοσλαβία (που η κυβέρνησή της διατηρούσε ως επίσημη θέση της ότι οι Σλαβομακεδόνες ήταν Σέρβοι). Δεδομένου ότι η Βουλγαρία είχε αναγκαστεί να περιορίσει το μέγεθος των ενόπλων δυνάμεών της μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οπλαρχηγοί της ΕΜΕΟ απέκτησαν τον έλεγχο μεγάλου μέρους της περιοχής στα σύνορα με τη Γιουγκοσλαβία.
Τον Μάρτιο του 1923 ο Σταμπολίσκι υπέγραψε συμφωνία με τη Γιουγκοσλαβία αναγνωρίζοντας τα νέα σύνορα και συμφωνώντας να καταστείλει την ΕΜΕΟ. Αυτό προκάλεσε μια εθνικιστική αντίδραση,και στις 9 Ιουνίου έγινε ένα πραξικόπημα που οργανώθηκε από την ΕΜΕΟ μετά τον έλεγχο από το ΑΚ του 87% του Κοινοβουλίου στις εκλογές του ίδιου έτους. Η βουλγαρική κυβέρνηση μπορούσε να συγκεντρώσει μόνο μια χούφτα στρατευμάτων για να αντισταθεί και ακόμη χειρότερος ήταν ένας όχλος αγροτών χωρίς όπλα που κινητοποίησε ο Σταμπολίσκι. Στους δρόμους της Σόφιας επικράτησε χάος και ο δύσμοιρος πρωθυπουργός λυντσαρίστηκε εν μέσω επιθέσεων σε άοπλους χωρικούς. Η όλη υπόθεση αμαύρωσε σοβαρά τη διεθνή εικόνα της Βουλγαρίας. Μια δεξιά κυβέρνηση υπό τον Αλέξανδρο Τσάνκοφ ανέλαβε την εξουσία, υποστηριζόμενη από τον Τσάρο, το στρατό και την ΕΜΕΟ και εξαπέλυσε Λευκή τρομοκρατία εναντίον των Aγροτικών και των Κομμουνιστών. Ο Κομμουνιστής ηγέτης Γκεόργκι Δημητρόφ κατέφυγε στη Σοβιετική Ένωση. Υπήρχε άγρια ​​καταστολή το 1925 μετά τη δεύτερη αποτυχημένη απόπειρα κατά της ζωής του Τσάρου σε βομβιστική επίθεση στον καθεδρικό ναό της Σόφιας (η πρώτη έγινε στο ορεινό πέρασμα του Aραμπάκονακ). Αλλά το 1926 ο Τσάρος έπεισε τον Τσάνκοφ να παραιτηθεί και ανέλαβε τα καθήκοντά της μια πιο μετριοπαθής κυβέρνηση υπό τον Αντρέι Λιάπτσεφ. Κηρύχθηκε αμνηστία, παρόλο που οι Κομμουνιστές παρέμειναν εκτός νόμου. Οι Aγροτικοί αναδιοργανώθηκαν και κέρδισαν τις εκλογές του 1931 υπό την ηγεσία του Νικόλα Μουσάνωφ.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Αντιμέτωπη με μια εισβολή, η Βουλγαρία σύρθηκε στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπό την κυβέρνηση του Φίλοφ. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1940 η Βουλγαρία είχε δωροδοκηθεί με την επιστροφή της νότιας Δοβρουτσάς από το Βασίλειο της Ρουμανίας, υπό την εντολή του Γερμανού δικτάτορα Αδόλφου Χίτλερ με τη Συνθήκη της Κραϊόβα.
Την 1η Μαρτίου 1941, η Βουλγαρία υπέγραψε επίσημα το Τριμερές Σύμφωνο και έγινε σύμμαχος της Ναζιστικής Γερμανίας, της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας, και του Βασιλείου της Ιταλίας. Γερμανικά στρατεύματα εισήλθαν στη χώρα στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα και στη Γιουγκοσλαβία. Όταν η Ελλάδα και η Γιουγκοσλαβία νικήθηκαν επετράπη στη Βουλγαρία να καταλάβει όλη την Ελληνική Θράκη και το μεγαλύτερο μέρος της Βαρνταρσκας. Η Βουλγαρία κήρυξε τον πόλεμο στη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά αντιστάθηκε στη γερμανική πίεση να κηρύξει τον πόλεμο στη Σοβιετική Ένωση, φοβούμενη φιλορωσικά αισθήματα του λαού.
Τον Αύγουστο του 1943 ο Τσάρος Μπορίς πέθανε ξαφνικά μετά την επιστροφή του από τη Γερμανία (πιθανώς δολοφονήθηκε, αν και αυτό δεν έχει αποδειχθεί ποτέ) και τον διαδέχθηκε ο εξαετής γιος του Συμεών Β΄. Την εξουσία κατείχε ένα συμβούλιο αντιβασιλέων με επικεφαλής το θείο του νεαρού Τσάρου, Πρίγκιπα Κύριλλο. Ο νέος Πρωθυπουργός, Ντόμπρι Μποζίλοφ, ήταν κατά το πλείστον ενεργούμενο των Γερμανών.
Από το 1943 ήταν ευρεία η αντίσταση στους Γερμανούς και στο Βουλγαρικό καθεστώς, συντονιζόμενη κυρίως από τους Κομμουνιστές. Μαζί με τους Αγροτικούς, τώρα με επικεφαλής τον Νίκολα Πέτκοφ, τους Σοσιαλδημοκράτες και ακόμη και πολλούς αξιωματικούς του στρατού ίδρυσαν το Πατριωτικό Μέτωπο. Οι παρτιζάνοι δρούσαν στα ορεινά δυτικά και νότια. Από το 1944 ήταν προφανές ότι η Γερμανία έχανε τον πόλεμο και το καθεστώς άρχισε να αναζητά μια διέξοδο. Ο Μποζίλοφ παραιτήθηκε το Μάιο και ο διάδοχός του Ιβάν Ιβάνοφ Μπαγκριάνοφ προσπάθησε να οργανώσει διαπραγματεύσεις με τους Δυτικούς Συμμάχους.
Εν τω μεταξύ, η πρωτεύουσα Σόφια βομβαρδίστηκε από τα Συμμσχικά αεροσκάφη στα τέλη του 1943 και στις αρχές του 1944, ενώ επιδρομές σε άλλες μεγάλες πόλεις ακολούθησαν αργότερα. Αλλά προς τη Βουλγαρία προέλαυνε ταχύτατα ο σοβιετικός στρατός. Τον Αύγουστο η Βουλγαρία ανακοίνωσε μονομερώς την αποχώρησή της από τον πόλεμο και ζήτησε από τα γερμανικά στρατεύματα να φύγουν:, ενώ τα βουλγαρικά στρατεύματα αποσύρθηκαν βιαστικά από την Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία. Το Σεπτέμβριο οι Σοβιετικοί πέρασαν τα βόρεια σύνορα. Η κυβέρνηση, αγωνιώντας να αποφύγει μια σοβιετική κατοχή, κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία, αλλά οι Σοβιετικοί δεν μπορούσαν να ανασχεθούν και στις 8 Σεπτεμβρίου κήρυξαν τον πόλεμο στη Βουλγαρία - που βρέθηκε έτσι για λίγες μέρες σε πόλεμο και με τη Γερμανία και με τη Σοβιετική Ενωση. Στις 16 Σεπτεμβρίου ο σοβιετικός στρατός εισήλθε Σόφια.
Κομμουνιστκό πραξικόπημα
Την 1η Φεβρουαρίου 1945 η νέα πραγματικότητα της εξουσίας στη Βουλγαρία φάνηκε όταν ο Αντιβασιλέας Πρίγκιπας Κύριλλος, ο πρώην πρωθυπουργός Μπόγκνταν Φίλοφ και εκατοντάδες άλλοι αξιωματούχοι του παλαιού καθεστώτος συνελήφθησαν με κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου. Μέχρι τον Ιούνιο εκτελέστηκαν ο Κύριλλος και οι άλλοι Αντιβασιλείς, είκοσι δύο πρώην υπουργοί και πολλοί άλλοι. Το Σεπτέμβριο του 1946 η μοναρχία καταργήθηκε με δημοψήφισμα και ο νέος Τσάρος Συμεών εξορίστηκε. Οι Κομμουνιστές κατέλαβαν τώρα ανοιχτά την εξουσία, με Πρόεδρο το Βασίλ Κολάρωφ και Πρωθυπουργό το Δημητρόφ. Οι υπεσχημένες ελεύθερες εκλογές του 1946 ήταν κατάφωρα στημένες και η αντιπολίτευση απείχε. Οι Aγροτικοί αρνήθηκαν να συνεργαστούν με το νέο καθεστώς και τον Ιούνιο του 1947 ο αρχηγός τους Nίκολα Πέτκοφ συνελήφθη. Παρά τις έντονες διεθνείς διαμαρτυρίες εκτελέστηκε το Σεπτέμβριο. Αυτό σηματοδότησε την οριστική εγκαθίδρυση Κομμουνιστικού καθεστώτος στη Βουλγαρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Βουλγαρια Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ευρώπης Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα
Βασίλης Τερκεσίδης
Ο Βασίλης Τερκεσίδης (γενν. Παλαιά Κοκκινιά, 1924 - 2013) ήταν ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός και μέσος τις δεκαετίες του '40 και τέλη του '50 και μετέπειτα προπονητής.
Βιογραφία
Μεγάλωσε στις φτωχογειτονιές της Παλαιάς Κοκκινιάς και πρωτοέπαιξε ποδόσφαιρο από νεαρή ηλικία, στις χωμάτινες αλάνες της Αγίας Σωτήρας. Την ποδοσφαιρική του καριέρα ξεκίνησε από τον Άρη Πειραιώς και κατόπιν, το 1951 πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό, με τον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το 1955. Το 1955 μεταπήδησε στην αγαπημένη του Προοδευτική, με την οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1958, όπου και σταμάτησε την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Έπειτα το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, εργάστηκε ως προπονητής σε διάφορους συλλόγους, μεταξύ αυτών η Προοδευτική, η Ζάκυνθος, ο Ατρόμητος Πειραιώς, ο Ήφαιστος Νίκαιας κ.α. και στη συνέχεια αφιερώθηκε για χρόνια στο σύλλογο της Προοδευτικής, αποτελώντας  προπονητής στα τμήματα υποδομών της, όπου από τα χέρια του πέρασαν πολλοί σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, με καριέρα στην Προοδευτική ή και σε άλλους συλλόγους.
Αξιοσημείωτο είναι πως ήταν ένας από τους ανθρώπους που αποφάσισαν να αρχίσει ο θέσμος Βραδυποριακός - Ταλαιπωριακός, ανάμεσα στους παλαίμαχους του Ολυμπιακού και της Προοδευτικής αντίστοιχα, όπου συμμετείχε συνεχώς.
Σάλφορντ
Το Σάλφορντ (αγγλικά: Salford, ) είναι μια μεγάλη πόλη ακριβώς δυτικά του κέντρου της πόλης του Μάντσεστερ, σε ένα μαίανδρο του ποταμού Έργουελ, ο οποίος αποτελεί μέρος του ορίου του με το Μάντσεστερ. Το όνομα και το κέντρο της αποτελούν μέρος της ευρύτερης περιοχής τοπικής αυτοδιοίκησης της Πόλης του Σάλφορντ που διοικείται από το Σουίντον. Η πρώην κομητεία του δήμου Σάλφορντ, η οποία περιλάμβανε επίσης τα Μπράουτον, Πέντλτον και Κέρσαλ, έλαβε το καθεστώς της πόλης το 1926. Το 2011, το Σάλφορντ είχε πληθυσμό 103.886 κατοίκους και η πόλη του Σάλφορντ 233.933.
Ιστορικά τμήμα του Λάνκασαϊρ, το Σάλφορντ ήταν η δικαστική έδρα των αρχαίων εκατό του Σαλφορντσάιρ. Παραχωρήθηκε συμβούλιο από τον Ρανούλφο ντε Μπλοντβίλ, 6ο κόμη του Τσέστερ, περί το 1230, καθιστώντας το Σάλφορντ έναν ελεύθερο δήμο μεγαλύτερης πολιτιστικής και εμπορικής σημασίας από το γειτονικό του Μάντσεστερ, αν και μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνες ότι οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί.
Βασίλης Τερκεσίδης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Π.Σ. Ζακύνθου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Προοδευτικής
Σάλφορντ
Το Σάλφορντ έγινε μια μεγάλη εργοστασιακή κλωστοϋφαντουργική πόλη τον 18ο και 19ο αιώνα και σημαντικό λιμάνι εσωτερικής ναυσιπλοΐας στο κανάλι ναυτηλίας του Μάντσεστερ από το 1894. Οι βιομηχανίες παρήκμασαν τον 20ο αιώνα, προκαλώντας οικονομική ύφεση και το Σάλφορντ έγινε τόπος αντιθέσεων, με αναγεννημένες περιοχές εντός της πόλης, όπως η Σάλφορντ Κουάις, δίπλα σε μερικές από τις πιο κοινωνικά υποβαθμισμένες και βίαιες περιοχές στην Αγγλία.
Το Σάλφορντ είναι το έδρα του Πανεπιστημίου του Σάλφορντ και έχει πολλές πρωτιές, συμπεριλαμβανομένης της πρώτης δωρεάν δημόσιας βιβλιοθήκης στον κόσμο, και τον πρώτο δρόμο που φωτίστηκε με αέριο. Το MediaCityUK του Σάλφορντ έγινε η έδρα των CBBC και BBC Sport το 2011, στα οποία προστέθηκε το ITV Granada το 2013.
R-407C
μικρογραφία|Ψυκτικό δοχείο R-407C Το R-407C είναι ένα μείγμα υδροφθορανθράκων που χρησιμοποιείται ως ψυκτικό μέσο. Πρόκειται για ζεοτροπικό μίγμα διφθορομεθανίου (R-32), πενταφθοροαιθανίου (R-125) και 1,1,1,2-τετραφθοροαιθανίου (R-134a). Το διφθορομεθάνιο χρησιμεύει για την παροχή θερμικής ικανότητας, το πενταφθοροαιθάνιο μειώνει την ευφλεκτότητα, το τετραφθοροαιθάνιο μειώνει την πίεση. Οι κύλινδροι R-407C έχουν χρώμα πορτοκαλί.
Αυτό το ψυκτικό μέσο προορίζεται για την αντικατάσταση του R-22. Η παραγωγή R-22 προβλέπεται να καταργηθεί σταδιακά μέχρι το 2020 σύμφωνα με το πρωτόκολλο του Μόντρεαλ.
Δεν συνιστάται η προσθήκη του R-407C σε συστήματα R-22 πάνω από το υπάρχον φορτίο σε περιπτώσεις χαμηλών επιπέδων ψυκτικού μέσου. Στην περίπτωση αλλαγής του συμπιεστή,  έχουν ήδη κατασκευαστεί συμπιεστές αντικατάστασης με λάδι POE ( polyolester ) και ως εκ τούτου είναι πιο συμβατοί με το R-407C. Έτσι είναι προτιμότερο να χρησιμοποιηθεί το R-407C και να μην επαναχρησιμοποιηθεί το ανακτηθέν R-22, το οποίο μπορεί να αποσταλεί σε μια εγκατάσταση ανακύκλωσης.
Είναι πιο συμφέρον οικονομικά να αντικατασταθεί το R-22 με το R-407C, προτού υπάρξει έκτακτη ανάγκη. Τα προληπτικά προγράμματα συντήρησης πρέπει να κάνουν έντονες συστάσεις για την αντικατάσταση των ψυκτικών μέσων που καταστρέφουν το όζον, όπως είναι το R-22, με φιλικά προς το περιβάλλον ψυκτικά. Φαίνεται ότι ο R-407C έχει γίνει πρωταθλητής σε αυτό το θέμα. Υπάρχουν πολλά εκατομμύρια τόνοι R-22 στον εξοπλισμό κλιματισμού και ψύξης που χρησιμοποιείται σήμερα και το μεγαλύτερο μέρος τους είναι προορισμένο να καταλήξει στην ατμόσφαιρα, παρά τις προσπάθειες να περιοριστεί αυτή η πιθανότητα. Αυτές οι προσπάθειες έχουν τεθεί σε εφαρμογή από τα τέλη της δεκαετίας του '80.
Μερικές από τις ιδιότητές του έχουν ως εξής:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ψυκτικά Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Σταμάτης Μπασιάς
Ο Σταμάτης Μπασιάς ήταν Έλληνας επαναστάτης του 18ου αιώνα, ο οποίος γεννήθηκε στο χωριό Επανοχώρι της επαρχίας Σελίνου κοντά στα Χανιά το έτος 1728.
Οπως αναφέρουν οι προφορικές παραδόσεις οι οποίες μεταδόθηκαν από γενιά σε γενιά αλλά και όπως προκύπτει από αρκετά γραπτά στοιχεία που υπάρχουν, όταν ο Δασκαλογιάννης το 1770 κάλεσε τους Κρητικούς να έλθουν να τον βοηθήσουν στην επανάσταση που κήρυξε εναντίον των Τούρκων, ο Σελινιώτης Σταμάτης Μπασιάς αμέσως ανταποκρίθηκε θετικά. Ετσι αφού τέθηκε επικεφαλής των συνεπαρχιωτών του καθώς και μερικών ανδρών από άλλες επαρχίες έτρεξε για να τον βοηθήσει με δύναμη γύρω στους 150 γενναίους πολεμιστές. Πολεμώντας με τους άνδρες του δίπλα στους Σφακιανούς επαναστάτες, πήρε μέρος σ’ όλες τις μάχες που διεξήχθησαν εκείνη την περίοδο, όπως π.χ.στην Κράπη, στον Καλλικράτη, στα Ασκύφου, στην Ανώπολη, στο Λουτρό και αλλού.
Ο Σταμάτης Μπασιάς πολεμώντας στη μάχη της Ανώπολης Σφακίων κυκλώθηκε με πολλούς άνδρες του από τους Τούρκους. Τότε επιτέθηκε με το ξίφος του κατά των εχθρών και κατόρθωσε να διασπάσει την ζώνη που είχαν δημιουργήσει γύρω του. Ομως πληγώθηκε βαριά. Οι άνδρες του τον μετέφεραν σε ένα γειτονικό σπήλαιο και φρόντισαν τα τραύματα του, αλλά σύντομα ξεψύχησε. Οι άνθρωποι της περιοχής προκειμένου να τον τιμήσουν, ονόμασαν το σπήλαιο στο οποίο ξεψύχησε «του Μπασιά το σπηλιάρι». Η ονομασία αυτή διατηρήθηκε από τότε μέχρι και σήμερα. Το σπήλαιο βρίσκεται κοντά στην Ανώπολη Σφακίων και είναι μέσα στο φαράγγι που τελειώνει στην παραλία Ιλιγγας της επαρχίας Σφακίων.
Αυτό που κάνει τον Σταμάτη Μπασιά να ξεχωρίζει είναι ότι όταν ο Δασκαλογιάννης κάλεσε όλους τους άλλους Κρητικούς να τον βοηθήσουν αυτός δεν σκέφθηκε όπως όλοι τους, πλην των Σφακιανών, και δεν συμμετείχαν στην επανάσταση. Ηταν δηλαδή ο μοναδικός μη Σφακιανός αρχηγός, που συμμετείχε στην επανάσταση του Δασκαλογιάννη και αυτοθυσιάστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες επαναστάτες
Ρούμπεν Πάτερσον
Ο Ρούμπεν Ναθάνιελ Πάτερσον (γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1975) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του έπαιξε ως σμολ φόργουορντ και σούτινγκ γκαρντ. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του στο κολέγιο στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι, ο Πάτερσον κέρδισε διακρίσεις για την τρίτη ομάδα της Αμερικής και βοήθησε να οδηγήσει τους Μπίαρκατς στους τίτλους Διάσκεψης ΗΠΑ και στις δύο χρονιές του εκεί. Επιλεγμένος από τους Λος Άντζελες Λέικερς στο Ντραφτ του ΝΒΑ το 1998, ο Πάτερσον ξεκίνησε την σταδιοδρομία του με την AEK πριν ενταχθεί στους Λέικερς στην πρώτη χρονιά του. Αργότερα, έπαιξε για τις ομάδες του ΝΒΑ Σιάτλ Σουπερσόνικς, Πόρτλαντ Μπλέιζερς, Ντένβερ Νάγκετς, Μιλγουόκι Μπακς και Λος Άντζελες Κλίπερς πριν τελειώσει την πορεία του με τη λιβανέζικη ομάδα Σαμπβίλ ΣΚ.
Πρώιμη ζωή
Ο Πάτερσον είχε μία ταραγμένη οικογενειακή ζωή, και οι δύο γονείς και η μία από τις αδερφές του πάλεψαν με τον εθισμό στα ναρκωτικά και ο πατέρας του πέρασε χρόνο στη φυλακή. Ως νέος, έζησε κυρίως με τη μητέρα του, Σαρλίν Πάτερσον, η οποία πέθανε από καρδιακή προσβολή όταν ήταν στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι.
Αφού άκουσε τον θάνατό της ενώ βρισκόταν σε οδικό ταξίδι στο UAB, απέρριψε την πρόταση να πετάξει στο σπίτι και να περάσει χρόνο με την οικογένειά του, αντί να μείνει με την ομάδα του για το παιχνίδι και να πετύχει 32 πόντους. «Η μητέρα μου θα ήθελε να παίξω», εξήγησε αργότερα ο Πάτερσον.
Ο Πάτερσον ξεκίνησε την πορεία του στο κολεγιακό μπάσκετ στη μικρή πόλη Ιντιπέντενς, στο Κάνσας στο Κοινοτικό Κολέγιο Ιντιπέντενς. Αργότερα μεταγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι.
Επαγγελματική πορεία
Ο Πάτερσον ήταν μία επιλογή του δεύτερου γύρου του ντραφτ του NBA του 1998 (31η επιλογή συνολικά), που επιλέχθηκε από τους Λος Άντζελες Λέικερς. Λόγω της περιόδου ανταπεργίας του 1998, ξεκίνησε τη χρονιά στο Ελληνικό Πρωτάθλημα παίζοντας με την AEK όπου είχε 12,6 πόντους και 3,6 ριμπάουντ μέσο όρο σε 19 αγώνες. Αργότερα έπαιξε για τους Λέικερς, τους Σιάτλ Σουπερσόνικς, τους Πόρτάντ Μπλέιζερς, τους Ντένβερ Νάγκετς, τους Μιλγουόκι Μπακς και τους Λος Άντζελες Κλίπερς, με μέσο όρο σταδιοδρομίας 10,7 πόντους και 4,2 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Ονόμασε τον εαυτό του «Κόμπι Στόπερ» αφού ισχυρίστηκε ότι μπορούσε να παίξει ισχυρή άμυνα απέναντι στον υπεραστέρα του ΝΒΑ Κόμπι Μπράιαντ.
Ο Πάτερσον έφυγε από τους Λέικερς για το Σιάτλ στις 10 Αυγούστου 1999 ως ελεύθερος. Έγινε γρήγορα γνωστός ως συμπαγής αμυντικός παίκτης και καλός σουτέρ, τερματίζοντας τέταρτος στο πρωτάθλημα σε ποσοστό ευστοχίας στα σουτ εντός πεδιάς. Ολοκλήρωσε τη δεύτερη χρονιά του στο Σιάτλ αφού ξεκίνησε σε 74 από τα 81 παιχνίδια, και τρίτος στην ομάδα σε σκοράρισμα με 13,6 πόντους ανά παιχνίδι. Μετά από εκείνη τη χρονιά, υπέγραψε με τους Πόρτλαντ Μπλέιζερς.
Τον Φεβρουάριο του 2006, ο Πάτερσον ανταλλάχθηκε στους Ντένβερ Νάγκετς. Την επόμενη περίοδο προετοιμασίας, ανταλλάχθηκε στους Μιλγουόκι Μπακς για τον Τζο Σμιθ. Στο Μιλγουόκι, ο Πάτερσον σημείωσε τους καλύτερους αριθμούς της ενεργού δράσης του με 14,7 πόντους, 2,9 ασίστ και 31,0 λεπτά ανά αγώνα. Επίσης, ισοφάρισε το υψηλό της σταδιοδρομίας στα ριμπάουντ ανά αγώνα με 5,4 και σημείωσε τον καλύτερο μέσο όρο ευστοχίας με 55% στα σουτ εντός πεδιάς στην αγωνιστική δράση του.
Στις 29 Αυγούστου 2007, ο Πάτερσον υπέγραψε συμβόλαιο με τους Λος Άντζελες Κλίπερς. Ο Πάτερσον παραιτήθηκε από τους Κλίπερς στις 13 Δεκεμβρίου 2007. Αργότερα εντάχθηκε στον λιβανέζικο σύλλογο Σαμπβίλ.
Προσωπική ζωή
Κατηγορήθηκε ότι απέτυχε να εγγραφεί ως συνουσιακός δράστης στις 15 Μαΐου 2007 αφού μετακόμισε σε ένα νέο σπίτι στο Σινσινάτι και εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης. Ο ατζέντης του, ο πρώην παίκτης του NFL Τιμ ΜακΓκί, είπε ότι η αποτυχία του Πάτερσον να εγγραφεί ήταν «παράβλεψη» αφού ο Πάτερσον διατάχθηκε να πληρώσει πρόστιμο 1.000 δολαρίων στις 8 Ιουνίου.