cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπεατρίς (Μπαλζάκ)
Υπόθεση
Ι. Γκεράντ, 1836. Αρχικά παρουσιάζεται μια εικόνα της επαρχιακής ζωής στην πόλη Γκεράντ της Βρετάνης, όπου ζει η φτωχή αλλά παλιά αριστοκρατική οικογένεια ντε Γκενίκ, που αποτελείται από τον ηλικιωμένο βαρόνο, τη σύζυγο και τον γιο τους, τον 20χρονο Καλίστ ντε Γκενίκ. Η επαρχιακή ειρήνη διαταράσσεται όταν στο γειτονικό κτήμα εγκαθίσταται η ιδιοκτήτρια, η 40χρονη Φελισιτέ ντε Τους, μια διάσημη συγγραφέας και διανοούμενη, που εκδίδει με το αντρικό ψευδώνυμο Καμίγ Μωπέν. Η αποχώρησή της από τον μεγάλο κόσμο, στον οποίο ανήκε λόγω καταγωγής και πλούτου, ήταν μια συνειδητή απόφαση, που σχετιζόταν με την αποστροφή της για τον παραδοσιακό ρόλο της γυναίκας και την αντίληψή της για την υψηλή κοινωνία του Παρισιού. Μαζί της είναι ο εραστής της δημοσιογράφος Κλωντ Βιγιόν. Ο νεαρός Καλίστ την επισκέπτεται καθημερινά στο σπίτι της, μαγεύεται από την προσωπικότητά της και την ερωτεύεται. Η γυναίκα γοητεύεται από τον νεαρό αλλά αρχικά δεν ανταποδίδει τα αισθήματά του. μικρογραφία|Η [[Γεωργία Σάνδη|Ζωρζ Σαντ, πορτρέτο του Ντελακρουά (1838)]] II. Γκεράντ, 1837. Μια νεότερη γυναίκα, φίλη της Φελισιτέ, η ξανθιά μαρκησία Μπεατρίς ντε Ροσφίντ φθάνει στο κτήμα ντε Τους συνοδευόμενη από τον Ιταλό εραστή της, τον συνθέτη Τζενάρο Κόντι, για τον οποίο η μαρκησία εγκατέλειψε τον σύζυγό της, τον γιο της και την παριζιάνικη κοινωνία πριν δύο χρόνια. Ο ερχομός της Μπεατρίς αλλάζει τελείως τον Καλίστ, ο οποίος την ερωτεύεται αμέσως, απορρίπτει τη σχεδιασμένη από την οικογένειά του πιθανότητα ενός οικονομικά κερδοφόρου γάμου και χαλαρώνει τις επαφές του με τη Φελισιτέ. Η Φελισιτέ ντε Τους, θυσιάζοντας τον εαυτό της, από αγάπη για τον νεαρό, προσπαθεί να τον βοηθήσει με συμβουλές να κερδίσει την καρδιά της αντιπάλου της - αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η Μπεατρίς απορρίπτει τον έρωτά του και φεύγει με τον Κόντι. Η θλίψη του Καλίστ είναι τέτοια που μεσολαβούν μερικές εβδομάδες μεταξύ ζωής και θανάτου. Ο πατέρας του, συντετριμμένος από την ασθένεια του γιου του, πεθαίνει από θλίψη, παρακαλώντας τον γιο του να υπακούσει στη θέλησή του και να παντρευτεί. Τελικά, ο Καλλίστ παντρεύεται τη νεαρή Σαμπίν, κόρη του δούκα ντε Γκρανλιέ και αποκτά μια περιουσία. Η Φελισιτέ ντε Τους αποσύρεται σε μοναστήρι.
III. Παρίσι, 1839-1840. Δύο χρόνια αργότερα, ο Καλίστ ζει στο Παρίσι με τη γυναίκα του και τον νεογέννητο γιο του και κινείται στους κύκλους της υψηλότερης αριστοκρατίας. Ωστόσο, δεν μπορεί να ξεχάσει τη Μπεατρίς. Η συμπεριφορά της σε όλους τους τομείς παραμένει γι' αυτόν ένα ιδανικό που η γυναίκα του προσπαθεί μάταια να μιμηθεί. Ξαφνικά, συναντά τη Μπεατρίς, εγκαταλελειμμένη από τον άντρα για τον οποίο κάποτε θυσίασε τη θέση της στην κοινωνία, περιφρονημένη από τον κόσμο, το παλιό πάθος του αναβιώνει και ουσιαστικά εγκαταλείπει τη γυναίκα του. Η νεαρή Σαμπίν στρέφεται για βοήθεια στη μητέρα της, τη δούκισσα ντε Γκρανλιέ, η οποία, με τη σειρά της, καλεί τον κόμη Μαξίμ ντε Τράιγ, έναν πανούργο δανδή, και άλλους που παρεμβαίνουν, θεραπεύουν τον Καλίστ από τις ψευδαισθήσεις του και τον επαναφέρουν στους κόλπους του γάμου.
Τα πρόσωπα
Το μυθιστόρημα είναι ιδιαίτερα διάσημο για το γεγονός ότι ο Μπαλζάκ χρησιμοποίησε ως έμπνευση ερωτικές ιστορίες της πραγματικής ζωής.
μικρογραφία|Η Μαρί ντ'Αγκού (1843) Ωστόσο, οι χαρακτήρες του βιβλίου και οι σχέσεις τους αλλάζουν σημαντικά σε σύγκριση με τα πραγματικά γεγονότα. Συγκεκριμένα, η Φελισιτέ ντε Τους, είναι ένα «ήπιο» πορτρέτο της Ζωρζ Σαντ και της ζωής της. Επίσης, η σχέση μεταξύ Μπεατρίς και Κόντι είναι πολύ απλοποιημένη σε σύγκριση με τον πολυετή δεσμό του Λιστ και της ντ'Αγκού. Η Μπεατρίς, σε αντίθεση με το πρωτότυπο, δεν είναι συγγραφέας, στο τέλος του βιβλίου η εικόνα της γίνεται καρικατούρα και η ιστορία της τελικής σχέσης της με τον νόμιμο σύζυγό της αλλάζει επίσης.
Τον Φεβρουάριο του 1838 ο Μπαλζάκ πέρασε μια εβδομάδα με τη Ζωρζ Σαντ στο εξοχικό της κτήμα στη Νοάν, όπου η Σαντ του διηγήθηκε το τέλος μιας ιστορίας αγάπης, την αρχή της οποίας γνώριζε όλο το Παρίσι: τη δραματική φυγή στις 11 Μαΐου 1835, της 28χρονης κόμισσας ντ' Αγκού, με τον 22χρονο εραστή της πιανίστα Φραντς Λιστ. Μετά από δύο χρόνια περιπλάνησης στις ιταλικές λίμνες και την Ελβετία, η Ζωρζ Σαντ τους δέχθηκε στο σπίτι της στη Νοάν και είδε το παρασκήνιο της σχέσης τους. Είχαν αρχίσει να κουράζονται από τον έρωτά τους. Η Σαντ περιέγραψε στον Μπαλζάκ τη σχέση στην οποία ήταν και οι δύο καταδικασμένοι, η Λιστ από τη ματαιοδοξία ενός σαγηνευτή, η Ντ' Αγκού βλέποντας ότι ο μόνος τρόπος να μειώσει την ενοχή της ήταν να την κάνει αιώνια. «Δεν αγαπούσαν πια ο ένας τον άλλον, το ήξεραν, αλλά δεν μιλούσαν γι' αυτό ...». Αυτό αποδεικνύεται και από την πρώτη εκδοχή του τίτλου του μυθιστορήματος, που αργότερα απορρίφθηκε από τον Μπαλζάκ: «Σκλάβοι της γαλέρας, ή Έρωτας υπό εξαναγκασμό». Η ίδια η Σαντ δεν ήθελε να γράψει μυθιστόρημα για αυτό το θέμα, γράφει ο Αντρέ Μωρουά στη βιογραφία του Μπαλζάκ, για να μην έρθει σε σύγκρουση με τον Λιστ.
Σχολιασμός
Η Μπεατρίς είναι μια από τις πολλές μελέτες του Μπαλζάκ για τη γυναικεία ψυχολογία και, ταυτόχρονα, ένας προβληματισμός για το ρόλο της γυναίκας στη σύγχρονη του συγγραφέα κοινωνία. Οι δύο κύριες ηρωίδες βασίστηκαν σε πραγματικά πρόσωπα - η Φελισιτέ ντε Τους είναι ένα λογοτεχνικό πορτρέτο της Ζωρζ Σαντ και η Μπεατρίς ντε Ροσφίντ είναι η Μαρί ντ'Αγκού, ερωμένη του συνθέτη Φραντς Λιστ.
Υπάρχει μια σαφής ρομαντική επιρροή στο μυθιστόρημα, που εκφράζεται με μια εξαιρετικά περίπλοκη ερωτική ιστορία γεμάτη απροσδόκητες ανατροπές και ταυτόχρονα εξαιρετικά οξυδερκείς περιγραφές των συναισθημάτων των χαρακτήρων. Ωστόσο, ο Μπαλζάκ δεν έχει αυταπάτες ως προς τη θέση του έρωτα σε έναν κόσμο που κυβερνάται από διασυνδέσεις και χρήματα - όταν η δράση μετακινείται από τη γαλλική επαρχία στο Παρίσι, όπου κυριαρχούν αυτές οι αξίες και όπου ακόμη και τα πιο συναισθηματικά άτομα αναγκάζονταν να προσαρμοστούν στις επικρατούσες συνθήκες αν δεν ήθελαν να χάσουν την κοινωνική τους θέση, ο Καλίστ περιορίζεται σε ένα ερωτικό τρίγωνο τυπικό εκείνης της εποχής και τελικά επανέρχεται στο γάμο του.
Το μυθιστόρημα είναι μια ακόμη κριτική στα ήθη και τις αξίες του μεγάλου παριζιάνικου κόσμου: Κάθε άτομο (κυρίως μια γυναίκα) που θέλει να ζήσει διαφορετικά - λόγω ταλέντου και προσωπικότητας - αναγκάζεται, όπως η Φελισιτέ ντε Τους, να εγκαταλείψει τη ζωή του μεγάλου κόσμου και ακόμη και να κρύψει κάποιες από τις δραστηριότητές της. Αντιπαραθέτοντας δύο δυνατές προσωπικότητες - τη Φελισιτέ και τη Μπεατρίς - ο Μπαλζάκ έδειξε τις επιλογές που ενδεχομένως αντιμετώπιζαν οι έξυπνες γυναίκες της υψηλής κοινωνίας - να κυνηγήσουν τα όνειρά τους παραιτούμενες από το κοινωνικό κύρος ή να συνεχίσουν μια ζωή περιορισμένη σε επόμενους δεσμούς, κοινωνικές σχέσεις και χορούς. Ωστόσο, όπως δείχνουν τα παραδείγματα των ηρωίδων, καμία από αυτές τις δυνατότητες - σε σύγκριση με μια σειρά από άλλους κοινωνικούς παράγοντες - δεν εγγυάται την ευτυχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Βυζαντινό ημερολόγιο
thumb|Βυζαντινό ψηφιδωτό της [[Κοσμογονία της Γένεσης|Δημιουργίας του Αδάμ, (Καθεδρικός Ναός Μονρεάλε).]] Το Βυζαντινό ημερολόγιο, επίσης γνωστό ως «Εποχή Δημιουργίας της Κωνσταντινούπολης» ή «Εποχή του Κόσμου» βασιζόταν στη χρονολόγηση από κτίσεως κόσμου (αρχαία ελληνικά: Έτη Γενέσεως Κόσμου κατά Ρωμαίους και Έτος Κτίσεως Κόσμου ή Έτος Κόσμου). Αυτή η χρονολόγηση χρησιμοποιούσε και το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως από το 691 έως το 1728. Ήταν επίσης η επίσημη χρονολόγηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από το 988 έως το 1453, και στη Ρωσία από το 988 έως το 1700.
Το Βυζαντινό ημερολόγιο βασίζεται στο Ιουλιανό, εκτός του ότι το έτος ξεκινούσε την 1η Σεπτεμβρίου και τα έτη μετρούνταν από κτίσεως κόσμου (Λατινιστί: εποχή Anno Mundi). Η χρονολογία της κτίσεως κόσμου υπολογιζόταν σύμφωνα με τα αναφερόμενα στη μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης που έκαναν οι Εβδομήκοντα. Βασιζόταν στους παλαιότερους υπολογισμούς του Πανοδώρου του Αλεξανδρινού και τοποθετούσε την ημερομηνία της δημιουργίας στο 5509 π.Χ., πριν την Ενανθρώπηση. Η παράδοση να χρονολογούν τα έτη από κτίσεως κόσμου (λατινικά: «Annus Mundi» η Ab Origine Mundi — AM) είχε ήδη δημιουργηθεί ανάμεσα στους Εβραίους και τους πρώτους Χριστιανούς. Το έτος 1 της Δημιουργίας εθεωρείτο ότι διήρκεσε από την 1 Σεπτεμβρίου 5509 π.Χ. έως την 31 Αυγούστου 5508 π.Χ.
Έτσι, το τρέχον έτος 2023 μ.Χ. είναι το έτος σύμφωνα με τη Βυζαντινή χρονολόγηση (πιο συγκεκριμένα, το  ως και την 31η Αυγούστου 2023 και  από την 1η Σεπτεμβρίου).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ημερολόγια Κατηγορία:Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Βίσεγκραντ
Ο όρος Βίσεγκραντ μπορεί να αναφέρεται σε:
Γρηγόριος Βαϊνάς
Ο Γρηγόριος Βαϊνάς (επίσης αναφέρεται ως Βαενάς ή Βαγενάς γνωστός και ως καπετάν Αγραφιώτης, Ασπρόγεια Φλώρινας, 1878 - 19 Δεκεμβρίου 1970) ήταν οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα. Αποκαλούνταν Γκάρτσος από τους βουλγαρόφιλους, Αετός από τους συναγωνιστές του και Μαύρος Διάβολος από τους Οθωμανούς.
Προσωπική ζωή
left|thumb|250px|Πάνω από αριστερά: Εμμανουήλ Δημήτριος, Αργύριος Κόλκας, [[Ευθύμιος Καούδης. Δεύτερη σειρά από αριστερά: Δήμος Ευαγγέλου, Βασίλειος Νικολαΐδης, Πασχάλης Μηλιόπουλος, Τούρκος. Κάτω αριστερά: Γιάννης Γρομπανόπουλος, Μιχάλης Τύπου, Γρηγόρης Βαϊνάς, και ο Χρήστος Παναγιωτίδης.]] Γεννήθηκε το 1878 στα Στρέμπενο (σήμερα Ασπρόγεια) της Φλώρινας. Ο παππούς του, Ιωάννης Βαϊνάς, ήταν αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 με το σώμα του Ιωάννη Μακρυγιάννη, και ήταν κατασκευαστής βαρελιών, απ' όπου πήρε και το επώνυμό του. Κατάγονταν από τις Κερασιές Κέδρων Αγράφων. Η μικρή αδερφή του παππού του και δεύτερή του θεία, Ευγενία Βαϊνά, είχε σκοτωθεί στο χορό του Ζαλόγγου. .
Ο παππούς του εγκαταστάθηκε στα Ασπρόγεια, ένα μικρό χωριό στην Δυτική Μακεδονία, όταν δολοφόνησε έναν Οθωμανού Μπέη για την τιμή της άλλης του αδελφής, για να αποφύγει την σύλληψή του. Επειδή ήταν καταζητούμενος και είχε πολλές συμπλοκές με τους Οθωμανούς της περιοχής, συνελήφθη αρκετές φορές. Σε μία από αυτές, κατάφεραν να τον τυφλώσουν.
Ο παππούς του Ιωάννης Βαϊνάς, είχε τρία αγόρια, τον Γεώργιο, τον Κωνσταντίνο και τον Νικόλαο. Ο Γεώργιος, που ήταν ο πατέρας του Γρηγόριου Βαϊνά, είχε παντρευτεί την Γερακινή Κύρκου, κόρη του Δημήτριου Κύρκου που ήταν συνεργάτης του Ρήγα Φεραίου. Ο Γρηγόριος είχε ένα μεγαλύτερο αδελφό, τον Ιωάννη, που είχε το ψευδώνυμο Γραικός και μια αδελφή, την Μαρία, η οποία ήταν παντρεμένη σε κοντινό χωριό της περιοχής, το Λέχοβο. Στα Ασπρόγεια, ο Γρηγόριος Βαϊνάς έμαθε τα στοιχειώδη γράμματα στο κρυφό σχολειό που λειτουργούσε τότε στην οικία του, ο Κωνσταντίνος Εμμανουήλ (1839 - 1904). Όταν μεγάλωσε, νυμφεύτηκε την 19χρονη Γεωργία Γρομπανοπούλου (ή Κρομπάνα), κόρη του Δημήτριου Γκότση Γρομπανόπουλου και της Αικατερίνης, το γένος Βολιώτου,, με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά, το Μιχαήλ, τον Τρύφωνα, τον Ευάγγελο, τον Παντελή και την Ευγενία. . Γιος του ήταν το στέλεχος και ανώτατος αξιωματικός του ΔΣΕ (διετέλεσε διοικητής της ΙΑ΄ Μεραρχίας του ΔΣΕ), Παντελής Βαϊνάς.
Ένοπλη Δράση και η Μακεδονική Επανάσταση του 1896
Από την ηλικία των 15 χρονών, συμμετείχε στις πρώτες συμπλοκές με τους Οθωμανούς, ενώ κατά τη Μακεδονική επανάσταση του 1896, έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις κατά των Οθωμανών και των Βουλγάρων, με το σώμα του καπετάν Κώττα Χρήστου. Το 1899, εντάχθηκε στο σώμα του συγχωριανού του Ευάγγελου Νάτση και το 1901 ανέλαβε ταμίας του σώματος. Την άνοιξη του 1903, συνελήφθη από τους Οθωμανούς και φυλακίστηκε. Απέδρασε λίγο αργότερα και προσέφυγε μαζί με τον συγχωριανό του Χρήστο Παναγιωτίδη, στην Αθήνα, για να επιστρέψει στις αρχές Μαΐου, του ίδιου χρόνου, με το Λεχοβίτη Κοσμά Μπέλλιο. Το Μάιο του 1903, διακρίθηκε στη μάχη του σώματος του Ευάγγελου Νάτση Γεωργίου με τον κομιτατζή Πάντο Σίσκο, στο γεφύρι της Καΐτσενης, κοντά στη Νεγόβανη (σήμερα Φλάμπουρο). Σύντομα αναδείχθηκε σε υπαρχηγό και απέκτησε την συμπάθεια πολλών στο σώμα του. Το καλοκαίρι το 1903, για να αποφύγει έριδες με την ανάδειξή του στον αγώνα, αποφάσισε να το εγκαταλείψει και να ενταχθεί στο σώμα του καπετάν Κώττα. .
Μακεδονικός Αγώνας
Μετά τη δολοφονία του Ευάγγελου Νάτση Γεωργίου, ανέλαβε την αρχηγία του σώματός του. Το 1904, συνεργάστηκε με τον Παύλο Μελά. Το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, συνεργάστηκε επίσης με τους Νικόλαο Πύρζα, Αλέξανδρο Καραλίβανο, Σωτήριο Βισβίκη και Ι. Πούλακα σε μάχες στα Καστανοχώρια εναντίον του σώματος του κομιτατζή Κωνστάντωφ. Αργότερα, μετέβη εκ νέου στην Αθήνα μαζί με τον Νικόλαο Πύρζα, απ' όπου επέστρεψε το Μάρτιο του 1905. Συμμετείχε στην Επιχείρηση της Ζαγορίτσανης, συνεργαζόμενος με τον Κωνσταντίνο Γούτα. Ως αρχηγός σώματος, έδρασε στην περιοχή του νομού Φλώρινας, συνεργαζόμενος με τον Στέφανο Δούκα (Μάλλιο), τον Κωνσταντίνο Γούτα από το Μεσολούρι Γρεβενών, και τον Γεώργιο Τσόντο. Στις 17 Απριλίου του 1905, το σώμα των Στρεμπενιωτών του Γρηγόρη Βαϊνά, μαζί με τους αγωνιστές Καλομενόπουλο, Ρέμπελο (Χρ. Τσολακόπουλο) και Πόγγα, συγκρούστηκαν στην Μπελκαμένη (σήμερα Δροσοπηγή) με σώμα Οθωμανών. Στη μάχη κατάφερε να σώσει τον Ρέμπελο. Στα τέλη Απριλίου, ο Γρηγόριος Βαϊνάς με τον Ρέμπελο και τους Σαρακατσαναίους κτηνοτρόφους Φαρμακαίους, έδωσαν μάχη στα Καλύβια Παπαδιάς του νομού Πέλλας εναντίον του σώματος του Τάνε Κλιάντσεφ, όπου σκοτώθηκαν 18 κομιτατζήδες. Το Μάιο του ιδίου χρόνου, μαζί με τον Ανδρέα Παναγιωτόπουλο, τον Γ. Δικώνυμο Μακρή και τον Δήμο Ευαγγέλου έδωσαν τρίωρη μάχη με κομιτατζήδες στο Ζελενίτσι (σήμερα Σκλήθρο), μάχη που σταμάτησε πρόωρα λόγω της έλευσης οθωμανικού λόχου. Στις 31 Ιανουαρίου του 1906, ο Γρηγόριος Βαϊνάς μαζί με τον Λ. Τσιώρη, τον Κουτσιούκη και τον Τραϊανό Μπραγιάννη, έδωσαν πολύωρη και πολύνεκρη μάχη με τον οθωμανικό στρατό στο Λέχοβο, όπου και συνελήφθησαν. Μεταφέρθηκαν στις φυλακές Μοναστηρίου, όπου ο Γρηγόριος Βαϊνάς καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει λίγο αργότερα. Στις 29 Μαΐου του 1906, συμμετείχε μαζί με τους Παύλο Γύπαρη, Γ. Βολάνη, Γ. Κανελλόπουλο, Αν. Δικώνυμο και Ε. Κοροπούλη, στη σημαντική Μάχη του Στρεμπένου, κατά των οθωμανικών τμημάτων. Στη μάχη είχαν παραταχθεί 3.000 Οθωμανοί στρατιώτες και 300 Έλληνες αντάρτες. Κατά τη διάρκεια της μάχης, ήρθε για ενίσχυση και ο Ανδρέας Παναγιωτόπουλος με αγωνιστές από την Κλεισούρα. Μετά τη μάχη, συνελήφθη αργότερα σε συμπλοκή στο Λέχοβο, φυλακίστηκε στις φυλακές Μοναστηρίου, μαζί με τον Στέφανο Νάτση, τον Χρήστο Παναγιωτίδη και τον Δήμο Ευαγγέλου, αλλά αποφυλακίστηκε λόγω της χορήγησης γενικής αμνηστίας που ακολούθησε την επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908. .
Συνολικά φυλακίστηκε τρεις φορές και δραπέτευσε τις δύο. Την πρώτη φορά διέφυγε από ένα τζάκι ενώ τη δεύτερη διέφυγε κατά την προσαγωγή του. Στην τελευταία φυλάκισή του προσπάθησαν να τον δηλητηριάσουν Βούλγαροι, αλλά επειδή ο Γρηγόρης Βαϊνάς ήξερε βουλγάρικα, έμαθε το σχέδιό τους και γλύτωσε.
Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους
Μετά την ένωση της Μακεδονίας με την Ελλάδα, εργάστηκε ως χτίστης και διατέλεσε Νομάρχης Φλώρινας για σύντομο διάστημα, μετά από παρότρυνση της Ναταλίας Μελά. Του δόθηκε αγροτεμάχιο από το Ελληνικό Κράτος και στρατιωτική σύνταξη με τον βαθμό του λοχαγού, όπως δίνονταν τότε στους Μακεδονομάχους. Του είχαν προτείνει να πάρει αναπηρική σύνταξη αλλά αρνήθηκε. .
Ο αδελφός τον Ιωάννης, ο αποκαλούμενος Γραίκος, κατά την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1915, κατά την προετοιμασία του μαζί με άλλους συγχωριανούς του για την επιστράτευση που είχε κηρυχθεί ενόψει του πολέμου, δηλητηριάστηκε από την κατανάλωση χαλασμένης μυζήθρας που ήταν ωριμασμένη σε μη γανωμένο σκεύος, πράξη σχεδιασμένη από εναπομείναντες Βούλγαρους κομιτατζήδες. Το 1930, χάρη στην επιμονή του, στήθηκε από το Γ΄ Σώμα Στρατού μνημείο με προτομή του Ευάγγελου Νάτση Γεωργίου και επιτύμβια στήλη όπου αναφέρονται 13 από τους 25 σκοτωμένους Κρητικούς της Μάχης του Στρέμπενου. Την δεκαετία του 1930 μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, για να επιστρέψει μετά από 6 χρόνια. Το 1943, οι Γερμανοί έκαψαν τα σπίτια του χωριού του μαζί με το δικό του. Την επισκεύασε, αλλά μετά λίγο καιρό, την ξανάκαψαν οι Βούλγαροι κατακτητές. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελληνική Πολιτεία, ως αναγνώριση της προσφοράς του, του πρότεινε να δεχθεί ως αποζημίωση οικόπεδο στην Αθήνα αλλά αρνήθηκε. >
Ο θάνατός του
Πέθανε στις 19 Δεκεμβρίου 1970. Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη, όπου αποδόθηκαν στρατιωτικές τιμές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Νομάρχες Φλώρινας Κατηγορία:Ιστορία της Φλώρινας Κατηγορία:Σαρακατσάνοι Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση 1896
Χιερόνυμους Φράνκεν Ι
Ο Χιερόνυμους Φράνκεν Ι (φλαμανδικά: Hieronymus Francken I ή Hieronymus Francken de Oude, περ. 1540, Χέρενταλς–1610, Παρίσι) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και σημαντικό μέλος της οικογένειας καλλιτεχνών Φράνκεν. Αφού εκπαιδεύτηκε στην Αμβέρσα, δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη Γαλλία, όπου έγινε ζωγράφος στη γαλλική Αυλή. Οι συνθέσεις του με κομψές ομάδες μορφών που χορεύουν, μουσικούς και αυλικούς προαναγγέλλουν την ανάπτυξη αυτού του είδους ζωγραφικής κατά τον 17ο αιώνα.
Βιογραφία
Ο Χιερόνυμους Φράνκεν Ι γεννήθηκε στο Χέρενταλς, γιος του Νικολάες Φράνκεν, ενός ζωγράφου από το Χέρενταλς. Αργότερα, ο πατέρας του εγκαταστάθηκε στην Αμβέρσα και ήταν, πιθανόν, ο πρώτος του δάσκαλος. Οι αδελφοί του, Φρανς Φράνκεν ο πρεσβύτερος και Αμπρόσιους Φράνκεν Ι ήταν και οι δύο επιτυχημένοι ζωγράφοι. Σύμφωνα με τον πρώιμο βιογράφο του 17ου αιώνα Κάρελ φαν Μάντερ, ο οποίος αναφέρεται σε αυτόν χρησιμοποιώντας τρία διαφορετικά ονόματα, Ieroon Francken van Herenthals, Ieroon Vrancks και Ieroon Franck, ο Φράνκεν ήταν μαθητής του Φρανς Φλόρις. Πιθανόν πήγε να εργαστεί με τον Φλόρις κατά τα πρώτα έτη της δεκαετίας του 1560. Δεν είναι σαφές αν ταξίδεψε στην Ιταλία μετά την εκπαίδευσή του στην Αμβέρσα. Το ταξίδι αυτό υπαγορεύεται από ένα έργο του του 1565 που απεικονίζει σκηνή από το Καρναβάλι της Βενετίας (σήμερα στο Μουσείο Σούερμοντ - Λούντβιχ του Άαχεν).
Από το 1578 ως τον θάνατό του, ο Χιερόνυμους έζησε στο Παρίσι και στο Φονταινεμπλώ. Το 1578 νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά. Δεύτερη σύζυγός του ήταν η Φρανσουάζ Μιράιγ (Françoise Miraille), θυγατέρα Ιταλού κεντητή, ο οποίος ήταν, επίσης, οικονόμος της Μαντάμ ντε λα Ρος-συρ-Υόν στην οδό Τουρνόν. Το ζευγάρι απέκτησε επτά παιδιά. Το 1619 τέσσερα από τα παιδιά του καταγράφονται εν ζωή. Η θυγατέρα του Ιζαμπέλλα Φράνκεν έγινε ζωγράφος ιστορικών θεμάτων και ρωπογραφιών. Ο Χιερόνυμους ήταν επιτυχημένος καλλιτέχνης και σύχναζε σε κύκλους της ανώτερης μεσαίας τάξης. Είναι, επίσης, πιθανόν να ασχολήθηκε και με το εμπόριο έργων τέχνης.
Ο Χιερόνυμους ονομάστηκε Αυλικός ζωγράφος το 1594. Η θητεία του στη Γαλλική Αυλή είχε ήδη αρχίσει πριν εκείνη την ημερομηνία. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του υπηρέτησε μεγάλο αριθμό βασιλέων και βασιλισσών, όπως η Λουίζα της Λωρραίνης (το 1578, 1587 και 1588), ο Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας (το 1583), η βασιλομήτωρ Αικατερίνη των Μεδίκων (1586, 1600 και 1603) και ο Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας (1603 και 1610), καθώς και τη Μαρία των Μεδίκων το 1603. Προς το τέλος της ζωής του, το 1607, ο Χιερόνυμους έγινε ευγενής και ήταν σε θέση να αναφέρεται στον εαυτό του ως noble homme, peintre du roy (ευγενής, ζωγράφος του βασιλέα). Ο Χιερόνυμους Φράνκεν ήταν ο Δάσκαλος του Άμπραχαμ Μπλούμερτ κατά τη βραχεία παραμονή του Μπλούμερτ στο Παρίσι και στο Φονταινεμπλώ από το 1581 ως το 1583.
Έργο
Ζωγράφισε, επίσης, πορτρέτα. Μια αυτοπροσωπογραφία του έχει διασωθεί ενώ συμπεριέλαβε αυτοπροσωπογραφίες σε πολλούς ιστορικούς πίνακές του. Το 1602 δημιούργησε ένα ομαδικό πορτρέτο μεγαλεμπόρων, αξιωματούχων της πόλης και δημοτικών συμβούλων του Παρισιού (άγνωστο πού βρίσκεται σήμερα αυτός ο πίνακας, πιθανόν καταστράφηκε το 1871.
Οι πίνακές του έχουν δημιουργηθεί σε κομψό μανιεριστικό ύφος και συνδυάζουν στοιχεία από την Αμβέρσα, την Ιταλία (ειδικότερα από τη Βενετία) και τη Γαλλία, αν και η επίδραση του Φονταινεμπλώ είναι περισσότερο εμφανής.
Ο Χιερόνυμους έτυχε μεγάλης αναγνώρισης για τα ανατομικά του σχέδια, όπως επιβεβαιώνεται από τη σειρά χαρακτικών του Φίλιπ Χάλλε, που εκδόθηκε υπό τον τίτλο Instruction et fondements de bien pourtraire. Έκανε, επίσης, σχέδια για χαρακτικά. Ένα υπογεγραμμένο σχέδιο με θέμα Άφετε τα παιδία ελθείν προς με έγινε χαρακτικό από τον Πέιτερ Μπάλντενς, αλλά δεν είναι γνωστά άλλα δικά του χαρακτικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Ομάδα Βίσεγκραντ
Η ομάδα προήλθε σε μια σύνοδο κορυφής των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων της Τσεχοσλοβακίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας που πραγματοποιήθηκε στην ουγγρική καστροπολιτεία του Βίσεγκραντ, στις 15 Φεβρουαρίου του 1991 (δεν πρέπει να συγχέεται με το Βίσεχραντ, ένα κάστρο δίπλα στον ποταμό Μολδάβα στην Πράγα, την πρωτεύουσα της Τσεχίας, ή με την πόλη Βίσεγκραντ στη νοτιοανατολική Βοσνία και Ερζεγοβίνη).
Η Τσεχία και η Σλοβακία έγιναν μέλη της συμμαχίας μετά τη διάλυση της ενωμένης Τσεχοσλοβακίας το 1993. Τα τέσσερα μέλη της Ομάδας Βίσεγκραντ εντάχθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση την όλα την 1η Μαΐου του 2004.
Ονομασία
Η ονομασία της ομάδας, όπως και ο τόπος της συνάντησης που επιλέχθηκε, προέρχεται από τη συνεδρίαση των ηγετών της Βοημίας (Τσεχία), της Πολωνίας και της Ουγγαρίας στο Βίσεγκραντ το 1335. Ο Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας, ο Κάζιμιρ Γ΄ της Πολωνίας και ο Ιωάννης της Βοημίας συμφώνησαν να δημιουργήσουν νέες οδούς για το εμπόριο (ως τελωνειακή ένωση) για να παρακάμψουν τους εμπορικούς δρόμους και τα προνόμια της Βιέννης και να αποκτήσουν ευκολότερη πρόσβαση σε άλλες ευρωπαϊκές αγορές. Επικυρώθηκε επίσης η αναγνώριση της κυριαρχίας της Τσεχίας επί του Δουκάτου της Σιλεσίας. Μια δεύτερη συνάντηση έλαβε χώρα στο 1339, όπου αποφασίστηκε ο διάδοχος του βασιλικού θρόνου της Πολωνίας σε περίπτωση που ο Κάζιμιρ Γ΄ θα πέθαινε χωρίς να έχει αρσενικό διάδοχο.
Το 1991 η συμμαχία αυτή αναβίωσε από την συμφωνία σε σύνοδο κορυφής των τότε αρχηγών της Ουγγαρίας, της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακίας, στην γραφική ουγγρική πόλη Βίσεγκραντ, προχωρώντας σε περιφερειακή και πολιτική συνεργασία.
Οι σύγχρονες ονομασίες που χρησιμοποιούνται για την Ομάδα Βίσεγκραντ από τα κράτη μέλη της είναι στα τσεχικά Visegrádská čtyřka ή Visegrádská skupina, στα ουγγρικά Visegradi Együttműködés ή Visegradi négyek, στα πολωνικά Grupa Wyszehradzka και στα σλοβακικά Vyšehradská skupina ή Vyšehradská štvorka. Σε ορισμένες περιπτώσεις αναφέρεται ως Τρίγωνο Βίσεγκραντ και αφορά την περίοδο κατά την οποία οι χώρες της συμμαχίας ήταν τρεις, όμως έχει χρησιμοποιηθεί και μετά τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας το 1993.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διακυβερνητικοί οργανισμοί Κατηγορία:Κεντρική Ευρώπη Κατηγορία:Διεθνείς πολιτικοί οργανισμοί
Άρτους Βόλφφορτ
Ο Άρτους Βόλφφορτ (φλαμανδικά: Artus Wolffort, Artus Wolffaert ή Artus Wolffaerts (1581–1641) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, γνωστός κυρίως για τους ιστορικούς του πίνακες, που απεικονίζουν θρησκευτικές και μυθολογικές σκηνές.
Βιογραφία
Ο Άρτους Βόλφφορτ γεννήθηκε στην Αμβέρσα και μετοίκησε με τους γονείς του στο Ντόρντρεχτ την ίδια χρονιά που γεννήθηκε. Εκπαιδεύτηκε στη ζωγραφική στο Ντόρντρεχτ και έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης το 1603. Επέστρεψε στην Αμβέρσα το 1615, όπου εργάστηκε ως βοηθός στο εργαστήριο του Όττο φαν Φέιν, ενός από τους Δασκάλους του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς]. Κατά την περίοδο αυτή διέμενε στην οικία του φαν Φέιν. Έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1617. Ο Βόλφφορτ νυμφεύτηκε τη Μαρία Βάντελερ στις 8 Σεπτεμβρίου 1619. Ο γιος τους Γιοχάννες Άρτους (περισσότερο γνωστός ως Γιαν Μπάπτιστ Βόλφερτς) γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1625 και αργότερα έγινε ζωγράφος. Ο Βόλφφορτς δημιούργησε εργαστήριο στην Αμβέρσα, το οποίο παρήγαγε αντίγραφα των έργων του. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται οι Λούκας Σμάουτ ο πρεσβύτερος, ο γιος του καλλιτέχνη Γιαν Μπάπτιστ, οι Πίτερ φαν Λιντ και Πίτερ φαν Μολ, που εργάστηκαν για μικρό διάστημα στο εργαστήριό του ως αντιγραφείς.
Ο Βόλφφορτ ήταν ένας από τους καλλιτέχνες που εργάστηκαν για τη διακόσμηση της θριαμβευτικής εισόδου στην Αμβέρσα του Καρδιναλίου - Ινφάντη Φερδινάνδου των Αψβούργων κατά το 1635. Επικεφαλής του όλου έργου ήταν ο Ρούμπενς, ενώ ο Βόλφφορτ φιλοτέχνησε διακοσμητικούς πίνακες σε σχέδια του Ρούμπενς.
Ο Βόλφφορτς απεβίωσε στην Αμβέρσα.
Έργο
Ο Βόλφφορτ και το έργο του δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστοί μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και ορισμένοι πίνακές του είχαν χαρακτηριστεί ως πρώιμα έργα του Ρούμπενς. Το έργο του αναδομήθηκε χάρη στο πλήρως υπογεγραμμένο έργο του Η τουαλέτα της Εσθήρ στο χαρέμι του Ξέρξη, με το πρωτότυπο να μην έχει εντοπιστεί, αλλά υφίστανται 10 αντίγραφά του, ένα από τα οποία φέρει την πλήρη υπογραφή του, βρίσκεται στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου στο Λονδίνο και άλλοι πίνακες φέρουν το μονόγραμμά του. Στο ξεκίνημα της σταδιοδρομίας του, ο Βόλφφορτ ολοκλήρωσε μερικές εικόνες για Αγία Τράπεζα που του είχαν παραγγελθεί από εκκλησίες της Αμβέρσας, όπως Η Ανάληψη της Παρθένου και Η Κοίμηση της Θεοτόκου (εκκλησία του Αγίου Παύλου, Αμβέρσα, 1617). Εργάστηκε, εν τούτοις, κυρίως για ιδιώτες πάτρονες, για λογαριασμό των οποίων ζωγράφισε κυρίως θρησκευτικά και, σε μικρότερη έκταση, μυθολογικά θέματα. Πολλά από τα έργα του περιλαμβάνουν ολόσωμες μορφές και απεικονίζουν σκηνές από τη ζωή του Ιησού. Φιλοτέχνησε μια σειρά στην οποία αναπαριστλωνται οι Δώδεκα Απόστολοι, οι Τέσσερις Ευαγγελιστές και οι Πατέρες της Εκκλησίας, ως ημίσωμες μορφές. Αν η απόδοση έργων στον Βόλφφορτ έχει γίνει σωστά, μια ρωπογραφία, που αποκαλείται Η υπηρέτρια των μαγειρικών σκευών (πιθανόν του 1633, σήμερα στο Μουσείο Μ του Λέουβεν) μαρτυρά ότι ο Βόλφφορτ ζωγράφιζε, επίσης, και σκηνές της καθημερινότητας για την ελεύθερη αγορά.ref>The scullery maid at Barok in Vlaanderen
Τα πρώιμα έργα του έχουν το κλασικιστικό ύφος του Όττο φαν Φέιν. Ο Βόλφφορτ συχνά χρησιμοποιούσε θέματα και μοτίβα του φαν Φέιν στα πρώιμα έργα του, που έγιναν σε ύφος πρωτο-μπαρόκ. Αυτό είναι εμφανές στο έργο τουΟ Ιησούς στην οικία του Σίμωνος του Φαρισαίου (μια εκδοχή του δημοπρατήθηκε από τον οίκο Σόθμπυς στο Λονδίνο στις 4 Νοεμβρίου 2004, lot 56), μια άλλη βρίσκεται στην εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου στη Μπεργκ (Bergues) και μια άλλη στη Νέα Πινακοθήκη του Κάσσελ (σήμερα θεωρείται αντίγραφο), έργο που αρχικά είχε θεωρηθεί ως δημιουργία του φαν Φέιν. Η σύνθεση αυτή καθαυτή είναι χαλαρά βασισμένη στη σύνθεση του Ρούμπενς με το ίδιο θέμα, που σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Ερμιτάζ, αλλά ανεστραμμένη. Το πιο δυναμικό μπαρόκ ύφος του, επηρεασμένο από τον Ρούμπενς, αναπτύχθηκε μετά το 1630.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Κούνδουρος
Με το όνομα Κούνδουρος φέρονται τ΄ ακόλουθα πρόσωπα καθώς και ελληνικά χωριά και όρμοι:
Επίσης με το όνομα Κούνδουρος φέρονται δύο χωριά και ένας όρμος:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
763
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 763 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κοινότητα Ασκών
Η Κοινότητα Ασκών είναι κοινότητα του Δήμου Μινώα Πεδιάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1926 με το ΦΕΚ 186Α - 07/06/1926 με την απόσπαση του οικισμού Ασκοί από την κοινότητα Ξυδά και τον ορισμό του ως έδρα της. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 6,226 χμ² (2011)
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, έχει 242 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Σταυρουλάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Ιάπωνες
Οι Ιάπωνες (ιαπωνικά: 日本人, Χέπμπερν: nihonjin) είναι μια εθνότητα που ζει στο ιαπωνικό αρχιπέλαγος και το σύγχρονο κράτος της Ιαπωνίας, όπου αποτελούν το 98.5% του πληθυσμού της Ιαπωνίας. Υπάρχουν περίπου 129 εκατομμύρια άτομα Ιαπωνικής καταγωγής σε όλο το κόσμο, εκ των οποίων περίπου 125 από αυτούς ζουν στην Ιαπωνία. Οι άνθρωποι ιαπωνικής καταγωγής που ζουν εκτός Ιαπωνίας είναι γνωστοί ως νικεϊτζίν (日系人), η ιαπωνική διασπορά. Ο όρος εθνοτικοί Ιάπωνες αναφέρεται στους κατοίκους της Ηπειρωτικής Ιαπωνίας, τους Γιαμάτο. Οι Ιάπωνες είναι μια από τις μεγαλύτερες εθνικές ομάδες στον κόσμο.
Θρησκεία
αριστερά|μικρογραφία|Μια γιορτή σιντοϊστών στο [[Μίκι (Ιαπωνία)|Μίκι του Χιόγκο]] Η ιαπωνική θρησκεία είναι παραδοσιακά συγκριτική στη φύση της. Παρουσιάζει στοιχεία Βουδισμού και Σιντοϊσμού (Σίνμπουτσου-σουγκόου). Ο Σιντοϊσμός, η εθνική θρησκεία της Ιαπωνίας, είναι μια πολυθεϊστική θρησκεία χωρίς κάποιο ιερό βιβλίο. Ο Σιντοϊσμός ήταν ένα από τα παραδοσιακά κριτήρια για το δικαίωμα διαδοχής στον θρόνο της Ιαπωνικής αυτοκρατορικής οικογένειας. Το 1868 κωδικοποιήθηκε ως η επίσημη θρησκεία του κράτους (Κρατικός Σιντοϊσμός) αλλά καταργήθηκε από την Αμερικανική κατοχή το 1945. Ο βουδισμός Μαχαγιάνα εισήχθη στην Ιαπωνία τον έκτο αιώνα και εξελίχθηκε σε πολλές διαφορετικές αιρέσεις. Σήμερα, η μεγαλύτερη μορφή του Βουδισμού μεταξύ του ιαπωνικού λαού είναι η αίρεση Τζόουντο Σινσού που ίδρυσε ο Σινράν.
Μια μεγάλη πλειοψηφία των Ιαπώνων ομολογούν φανερά ότι είναι πιστοί του Σιντοϊσμού και του Βουδισμού. Η ιαπωνική λαϊκή θρησκεία λειτουργεί ως επί το πλείστον ως θεμέλιο για τη μυθολογία, τις παραδόσεις και τις δραστηριότητες της γειτονιάς παρά ως η μοναδική πηγή της ηθικών κατευθυντήριων γραμμών για τη ζωή ενός ανθρώπου.
Σύμφωνα με την ετήσια στατιστική έρευνα για τη θρησκεία το 2018 από τον Οργανισμό Πολιτιστικών Υποθέσεων της Κυβέρνησης της Ιαπωνίας, περίπου δύο εκατομμύρια (ή λίγο παραπάνω από το 1.5%) του πληθυσμού της Ιαπωνίας είναι Χριστιανοί. Ένα μεγαλύτερο ποσοστό των μελών της Ιαπωνικής διασποράς είναι Χριστιανοί (το 60% των Ιαπωνοβραζιλιάνων και το 90% των Ιαπωνομεξικανών είναι ρωμαιοκαθολικοί),, ενώ περίπου το 37% των Ιαπωνοαμερικανών είναι Χριστιανοί (33% Προτεστάντες και 4% Καθολικοί).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιαπωνικά (ja) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Κατάλογος μοναρχών της Βρετανίας
Η Βρετανική μοναρχία είναι ο άμεσος διάδοχος αυτών της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας.
thumb|250px|Το [[Βασιλικό Έμβλημα του Ηνωμένου Βασιλείου ( όπως εκτίθεται εκτός της Σκωτίας) από την άνοδο της Βασίλισσας Βικτωρίας το 1837, παρουσιάζοντας το έμβλημα της Αγγλίας στο πρώτο και τέταρτο τεταρτημόριο, της Σκωτίας στο δεύτερο, και της Ιρλανδίας στο τρίτο.]] Έχουν υπάρξει 13 μονάρχες του Μεγάλης Βρετανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου. Το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας δημιουργήθηκε στις 1 Μαΐου 1707 με τη συγχώνευση του Βασιλείου της Αγγλίας και του Βασιλείου της Σκωτίας, που είχε υπάρξει σε προσωπική ένωση υπό τον Οίκο των Στιούαρτ από τις 24 Μαρτίου 1603. Στις 1 Ιανουαρίου 1801 η Μεγάλη Βρετανία συγχωνεύθηκε με το βασίλειο της Ιρλανδίας για να δημιουργήσουν το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας. Αφού το μεγαλύτερο τμήμα της Ιρλανδίας εγκατέλειψε την ένωση στις 6 Δεκεμβρίου 1922, στις 12 Απριλίου 1927 το όνομα του τροποποιήθηκε σε Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας.
Οίκος των Στιούαρτ
Η Αγγλία και η Σκωτία εισήλθαν σε νομοθετική και κυβερνητική ένωση στις 1 Μαΐου 1707 υπό τους Νόμους της Ένωσης 1707.
Οίκος του Αννόβερου
Η Ανοβεριανή διαδοχή προέκυψε ως αποτέλεσμα της Πράξης της Διευθέτησης 1701, που πέρασε από το Αγγλικό Κοινοβούλιο. Σε ανταπόδοση για την πρόσβαση στις Αγγλικές φυτείες στη Νότια Αμερική, η Ανοβεριανή διαδοχή και η Ένωση επικυρώθηκαν από το Σκωτικό Κοινοβούλιο το 1707.''
Οίκος του Ουίνδσορ
''Το όνομα του οίκου Ουίνδσορ υιοθετήθηκε το 1917, κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Άλλαξε από Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα εξαιτίας του αντιγερμανικού αισθήματος κατά την διάρκεια του πολέμου.''
Βασιλική αρίθμηση
Ακολουθώντας τους Νόμους της Ένωσης, η βασιλική αρίθμηση των επόμενων μοναρχών συνεχίσθηκε από αυτήν της Αγγλίας. Οι Γουλιέλμος Δ', Εδουάρδος Ζ', Εδουάρδος Η' και η Ελισάβετ Β', όλοι παίρνουν τον επόμενο αριθμό στην Αγγλική σειρά. Ως ένα αποτέλεσμα της Σκωτικής αντίθεσης της χρήσης του τίτλου Ελισάβετ Β', προτάθηκε από τον Ουίνστον Τσώρτσιλ όλοι οι μελλοντικοί μονάρχες να παίρνουν τον επόμενο αριθμό είτε από την Αγγλική είτε τη Σκωτική σειρά, από όποιον ήταν μεγαλύτερος. Αυτός ο νέος κανόνας ήταν σταθερός, με την έννοια ότι αν είχε εφαρμοσθεί από την εποχή της Ένωσης, δεν θα θα είχαν αλλάξει οι βασιλικοί αριθμοί κανενός προηγούμενου μετά την ένωση μονάρχη.
Δείτε επίσης
Βρετανίας
Ζαν-Λαμπέρ Ταλιέν
Ο Ζαν-Λαμπέρ Ταλιέν (Γαλλικά: Jean-Lambert Tallien), γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1767 στο Παρίσι, όπου και πέθανε στις 16 Νοεμβρίου 1820, ήταν Γάλλος επαναστάτης και δημοσιογράφος, από τα κύρια πρόσωπα της Γαλλικής επανάστασης. Υπήρξε ηγετική μορφή των μετριοπαθών κατά τη Θερμιδοριανή αντίδραση μετά την ανατροπή του Ροβεσπιέρου, στην οποία είχε πρωταγωνιστήσει.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Ζαν-Λαμπέρ Ταλιέν γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1767 στο Παρίσι και ήταν γιος του οικονόμου του μαρκήσιου ντε Μπερσί, χάρη στην προστασία του οποίου απέκτησε μια πλήρη εκπαίδευση.
Μετά τις σπουδές του, με τη συμπαράσταση του Μπερσί κατέλαβε μια θέση γραμματέα συμβολαιογράφου, στη συνέχεια έγινε υπάλληλος εισαγγελέα και τελικά βρήκε μια θέση στη διοίκηση οικονομικών και εμπορίου.
Πρώτα επαναστατικά χρόνια
Όταν ξέσπασε η Γαλλική επανάσταση το 1789, συμμετείχε στις αναταραχές στους δρόμους του Παρισιού και έγινε μέλος της λέσχης των Ιακωβίνων, κοντά σε δημοφιλείς ηγέτες, ιδιαίτερα στον Δαντών. Στις αρχές του 1792, κυκλοφόρησε την εφημερίδα Ο Φίλος των Πολιτών, ένα χλωμό αντίγραφο της εφημερίδας του Μαρά, που εκδίδονταν με έξοδα των Ιακωβίνων.
Μετά την αποτυχία της προσπάθειας του βασιλιά τον Ιούνιο του 1791 να δραπετεύσει στη φυγή στη Βαρέν, ο Ταλιέν ήταν ανάμεσα σ'αυτούς που ζητούσαν την καθαίρεσή του.
Πολιτική σταδιοδρομία
Η πολιτική σταδιοδρομία του Ταλιέν άρχισε το 1792. Μετά την εξέγερση της 10ης Αυγούστου, στην οποία έλαβε μέρος, έγινε γραμματέας της Κομμούνας του Παρισιού θέση από την οποία έδειξε πυρετώδη δραστηριότητα και εμφανίζονταν συχνά στη Νομοθετική Συνέλευση για λογαριασμό της Κομμούνας. Υπερασπίστηκε τις σφαγές του Σεπτεμβρίου και στις εκλογές εξελέγη μέλος της Συμβατικής στην πλευρά των ριζοσπαστών Ορεινών και εναντίον των μετριοπαθέστερων Γιρονδίνων. Σε διαρκή αντιπαλότητα με τον Μαρά και τον Ροβεσπιέρο, ανήκε στον κύκλο του Δαντών. Κατά τη δίκη του Λουδοβίκου ΙΣΤ', ψήφισε υπέρ της εκτέλεσής του χωρίς έφεση και χωρίς ανάκληση.
Το 1793, έλαβε μέρος στην απομάκρυνση των Γιρονδίνων βουλευτών κατά τις ημέρες της 31 Μαΐου και 2 Ιουνίου 1793.
Αποστολή στο Μπορντώ
μικρογραφία|[[Τερέζα Ταλιέν]] Στις 23 Σεπτεμβρίου 1793, ως μέλος της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας, του ανατέθηκε η οργάνωση της στρατολογίας της νοτιοδυτικής Γαλλίας και η καταστολή της εξέγερσης των Ομοσπονδιακών στο Μπορντώ. Εκεί, δημιούργησε μια στρατιωτική επιτροπή που διέταξε τη σύλληψη περίπου πέντε χιλιάδων ανθρώπων και εξέδωσε περίπου τριακόσιες θανατικές ποινές.
Μεταξύ των θυμάτων ήταν ο πρώην δήμαρχος της πόλης και εξέχοντες Γιρονδίνοι. Ο Ταλιέν φορολόγησε επίσης την περιουσία των πλουσίων και διένειμε γη στους Αβράκωτους. Τελικά μετονόμασε το νομό της Ζιρόντ σε Μπεκ ντ'Αμπέ για να αποφευχθεί η σχέση με το κόμμα των Γιρονδίνων. Προώθησε την αποχριστιανοποίηση και διοργάνωσε μια γιορτή της Λογικής.
Στο Μπορντώ, ο Ταλιέν συνάντησε την Τερέζα Καμπαρύς, που ήταν φυλακισμένη ως ύποπτη καθώς ήταν πρώην σύζυγος αυτοεξόριστου ευγενούς, και την ερωτεύθηκε. Την απελευθέρωσε και την εγκατέστησε στο σπίτι του, και υπό την επίδρασή της η συμπεριφορά του άλλαξε και άρχισε να «προστατεύει» υπόπτους. Με την πάροδο του χρόνου, η κατάσταση επιδεινώθηκε και οι τοπικές επαναστατικές αρχές τον κατέδωσαν στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας για μετριοπάθεια.
Ο Ταλιέν επιδείνωσε την υπόθεσή του, μη εφαρμόζοντας νόμους και συνεχίζοντας τη μετριοπαθή στάση του. Έτσι, η Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας τον ανακάλεσε στο Παρίσι για να λογοδοτήσει.
Αγώνας εναντίον του Ροβεσπιέρου
μικρογραφία|Ο Ταλιέν σε αγόρευσή του στη [[Συμβατική Εθνοσυνέλευση|Συμβατική κατά την 9η Θερμιδόρ|εναλλ.=|αριστερά]] Μετά την ανάκλησή του στο Παρίσι τον Μάρτιο του 1794 και την πτώση του Δαντών και Καμίγ Ντεμουλέν, ο Ταλιέν έμεινε χωρίς πολιτική στήριξη και σε επικίνδυνη θέση. Η σύντροφός του Τερέζα Καμπαρύς συνελήφθη και πάλι.
Στις 12 Ιουνίου 1794, ο Ροβεσπιέρος τον αποκήρυξε και στη συνέχεια ο Ταλιέν, μαζί με άλλους λαϊκούς επιτρόπους που είχαν επίσης για διαφορετικούς λόγους ανακληθεί από την υπηρεσία τους και κινδύνευε η ζωή τους, όπως οι Μπαράς, Ζοζέφ Φουσέ, Φρερόν και άλλοι, σχεδίασαν την πτώση του Ροβεσπιέρου που πραγματοποιήθηκε στις 27 Ιουλίου.
Θερμιδοριανή αντίδραση και Διευθυντήριο
Μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου, ο Ταλιέν έγινε ηγετική μορφή της Θερμιδοριανής αντίδρασης, μετείχε στη συντριβή των μελών του Επαναστατικού δικαστηρίου, των Ιακωβίνων, ακόμη και πρώην συντρόφων του που κατηγόρησε ως φιλοβασιλικούς. Ως μέλος της ανασυγκροτημένης Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας, ενήργησε ώστε να ελευθερωθεί η Τερέζα Καμπαρύς, την οποία και παντρεύτηκε τον Δεκέμβριο 1794.
Κατά το καθεστώς του Διευθυντηρίου, ο Ταλιέν εξελέγη μέλος του Συμβουλίου των Πεντακοσίων αλλά είχε χάσει πλέον το κύρος του επειδή κανείς δεν τον εμπιστεύονταν: οι μεν ριζοσπάστες τον θεωρούσαν μετριοπαθή, οι δε μετριοπαθείς τρομοκράτη. Διατήρησε τη θέση του έως το 1798, οπότε και συνόδευσε τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη στην εκστρατεία του στην Αίγυπτο.
Τέλος της ζωής του
Όταν επέστρεψε στο Παρίσι τον Απρίλιο 1802, πήρε διαζύγιο από τη σύζυγό του η οποία τον είχε εγκαταλείψει. Άνεργος, τελικά κατάφερε, χάρη στις παρεμβάσεις των Φουσέ και Ταλλεϋράνδου, να διοριστεί πρόξενος στο Αλικάντε στις 2 Νοεμβρίου 1804, αλλά παρέμεινε εκεί μόνο τέσσερις μήνες. Προσεβλήθη από κίτρινο πυρετό και έχασε την όραση στο ένα μάτι του.
Υποστήριξε την παλινόρθωση των Βουρβόνων αλλά ανέπτυξε δράση κατά τη διάρκεια των Εκατό ημερών του Ναπολέοντα. Έτσι, η δεύτερη παλινόρθωση το 1815 απέρριψε το αίτημά του για συνταξιοδότηση και έζησε μέσα στη φτώχεια, πουλούσε τα βιβλία του για να τραφεί. Πέθανε σε ηλικία 53 ετών, περιφρονημένος από όλους, από λέπρα από την οποία είχε προσβληθεί στο Αλικάντε. Είναι θαμμένος στο κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Γάλλοι επαναστάτες
770
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 770 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γουάιτχορς
right|thumb|250px|Το κέντρο του Γουάιτχορς έτσι όπως φαίνεται από την ανατολική όχθη του ποταμού Γιούκον Το Γουάιτχορς (αγγλικά: Whitehorse, «Άσπρο Άλογο») είναι πόλη του Καναδά και πρωτεύουσα του ομοσπονδιακού εδάφους του Γιούκον. Στο Γουάιτχορς, του οποίου ο πληθυσμός ανέρχεται σε 25.085 κατοίκους (απογραφή 2016), κατοικούν τα δύο τρίτα όλων των κατοίκων του Γιούκον.
Πάπας Ιωάννης ΚΑ΄
Ήταν επίσης φυσικός, ο μόνος πάπας με αυτήν την ιδιότητα.
Γουάιτχορς
Η πόλη πήρε το όνομά της από κάποιους κοντινούς καταρράκτες που έμοιαζαν σαν την χαίτη άσπρου αλόγου. Σήμερα, οι καταρράκτες αυτοί δεν υπάρχουν, γιατί καλύφθηκαν από τα νερά ενός υδροηλεκτρικού φράγματος που χτίστηκε το 1958.
Πάπας Ιωάννης ΚΑ΄
Ο προηγούμενος Πάπας ονόματι Ιωάννης ήταν ο Πάπας Ιωάννης ΙΘ΄ (1024–32) δεν υπήρξε Πάπας Ιωάννης Κ΄.
Γουάιτχορς
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε το 1898, την εποχή του Πυρετού του Χρυσού, όταν στο Γιούκον πήγαιναν χιλιάδες χρυσοθήρες για να κάνουν την τύχη τους. Τον καιρό εκείνο, ο μόνος τρόπος να φτάσει κανείς στο Γουάιτχορς από τα νότια, ήταν με μουλάρια και με πλωτά μέσα, που ανέβαιναν τον ποταμό Γιούκον. Για τους χρυσοθήρες, το Γουάιτχορς ήταν σημαντικό κέντρο ανεφοδιασμού. Το 1900, η πόλη συνδέθηκε στο σιδηροδρομικό δίκτυο του δυτικού Καναδά, αλλά η σιδηροδρομική σύνδεση διακόπηκε το 1982.
Πάπας Ιωάννης ΚΑ΄
Προπαπική ζωή
Ο Pedro Julião, γεννημένος μεταξύ 1205 και 1220, γεννήθηκε πιθανότατα στη Λισαβόνα. Άρχισε τις σπουδές του στην επισκοπική σχολή του Καθεδρικού της Λισαβόνας, και αργότερα μπήκε στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, αν και μερικοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι εκπαιδεύθηκε στοΜονπελιέ. Όποτε και να σπούδασε, αφοσιώθηκε στην ιατρική, τη θεολογία, και τη διαλεκτική του Αριστοτέλη, τη λογική, τη φυσική και τη μεταφυσική.
Γουάιτχορς
Ιστορία
Από το Γουάιτχορς διέρχεται ο Αυτοκινητόδρομος της Αλάσκας (αγγλ., Alaska Highway), που ξεκινάει από το Ντόσον Κρικ (αγγλ., Dawson Creek) της Βρετανικής Κολομβίας και καταλήγει στο Φαίρμπανκς της Αλάσκας. Ο αυτοκινητόδρομος αυτός διανοίχθηκε με έξοδα των Ηνωμένων Πολιτειών στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για τον φόβο μιας ιαπωνικής επίθεσης στην Αλάσκα. Το 1946, οι Αμερικανοί πούλησαν το καναδικό τμήμα του αυτοκινητόδρομου στην κυβέρνηση του Καναδά.
Πάπας Ιωάννης ΚΑ΄
Αναφορές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Πορτογάλοι Πάπες Κατηγορία:Πάπες 13ου αιώνα
Γουάιτχορς
Ιστορία
Το Γουάιτχορς έγινε πρωτεύουσα του Γιούκον το 1953. Μέχρι τότε, πρωτεύουσα του Γιούκον ήταν το Ντόσον Σίτι.
Από το 1972, το Γουάιχορς έχει φιλοξενήσει επανειλημμένα αγώνες χειμερινών αθλημάτων. Το 2007, στο Γουάιτχορς έγιναν οι Χειμερινοί Καναδικοί Αγώνες (αγγλ., Canada Winter Games).
Γεωγραφία και κλίμα
Το Γουάιτχορς είναι χτισμένο σε υψόμετρο 600 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας, στις όχθες του ποταμού Γιούκον, 2000 χλμ. ΒΔ από το Έντμοντον και 600 χλμ. ΝΑ από το Φαίρμπανκς της Αλάσκας.
Το κλίμα της περιοχής είναι ξηρό υποαρκτικό. Το καλοκαίρι η μέση θερμοκρασία ξεπερνάει λίγο τους 20 °C, ενώ τον χειμώνα πέφτει πιο χαμηλά από −20 °C. Παρότι βρίσκεται πολύ βόρεια, το Γουάιτχορς είναι η πόλη με το πιο ξηρό κλίμα στον Καναδά, με συνολική ετήσια χιονόπτωση μόνον 145 εκ. και συνολική ετήσια βροχόπτωση 163 χιλ.
Συγκοινωνία και αξιοθέατα
thumb|250px|Το Γουάιτχορς το 1910. Το κύρια μέσα συγκοινωνίας της εποχής ήταν τα ατμόπλοια, που διακρίνοται στο κάτω δεξιό μέρος της φωτογραφίας. Το Γουάιτχορς συνδέεται με τον υπόλοιπο Καναδά, το Φαίρμπανκς της Αλάσκας, αλλά και με την Φραγκφούρτη της Γερμανίας μέσω του Διεθνούς Αεροδρομίου του Γουάιτχορς. Το αεροδρόμιο αυτό χτίστηκε το 1941–42, για στρατιωτικούς σκοπούς, αλλά από την δεκαετία του 1960 χρησιμοποιείται κυρίως ως πολιτικό αεροδρόμιο.
Το Γουάιτχορς συνδέεται επίσης με τον υπόλοιπο Καναδά και την Αλάσκα μέσω του Αυτοκινητόδρομου της Αλάσκας (Αυτοκινητόδρομος 43). Ο ποταμός Γιούκον, παρότι πλωτός, δεν χρησιμοποιείται πλέον για την μεταφορά ατόμων και εμπορευμάτων.
Μέσα στην πόλη του Γουάιτχορς, ο επισκέπτης μπορεί να μετακινηθεί με τα δημοτικά λεωφορεία ή με ταξί.
Στο Γουάιτχορς έχει την έδρα του το Κολέγιο του Γιούκον (αγγλ., Yukon College), το οποίο συνδέεται με το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Βρετανικής Κολομβίας. Άλλα αξιοθέατα για τον επισκέπτη είναι το φαράγγι Μάιλς (Miles Canyon), το Μουσείο Μάκμπριτζ (MacBride Museum), το Κέντρο Φυσικής Ιστορίας Μπερίνγκια (Beringia Centre), κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καναδά Κατηγορία:Γιούκον
Άροτοι ιεροί
Με την ονομασία Άροτοι ιεροί φέρονταν στην αρχαιότητα τρεις θρησκευτικές τελετές που γίνονταν στην αρχαία Αθήνα.
Η πρώτη γινόταν στην τοποθεσία "Σκίρο" κοντά στην Αθήνα σε ανάμνηση της πρώτης σποράς που έγινε στην Αττική. Η δεύτερη γινόταν στο "Ράριο πεδίο", κοντά στην Ελευσίνα όπου κατά τοπική παράδοση πρωτοκαλλιεργήθηκε εκεί κριθάρι όπου και η άλως του Τριπτόλεμου. Τέλος η τρίτη γινόταν μέσα στην πόλη της Αθήνας σ΄ έναν αγρό τον λεγόμενο Βουζύγιον, στους βορειοανατολικούς πρόποδες της Ακρόπολης όπου φυτευόταν ο προορισμένος για τη λατρεία της Αθηνάς σίτος, πιθανώς και για τον Πολιέα Δία. Η τρίτη παραπάνω εορτή λεγόταν επίσης και «βουζύγιος άροτος» ή «Βουζύγιαι αραί» που γινόταν σε ανάμνηση της πρώτης σποράς σίτου στην Αθήνα από τον ήρωα Βουζύγη, ως ο πρώτος που έζευξε για σπορά βόδια (αρότρους βόες). Πριν όμως ο ήρωας αυτός διδάξει τη σπορά και καταστεί εθνικός ήρωας της Αθήνας ήταν γενάρχης ιερατικού γένους των Βουζύγων που αργότερα αυτοί επέβλεπαν τις εορτές αυτές και διατηρούσαν μεγάλο αριθμό βοών στην Αθήνα και την Ελευσίνα. Σημειώνεται ότι υπήρχε και προσδιοριστικό επίθετο και επίκληση "Βουζυγία" για τη θεά Αθηνά και στις τρεις αυτές τελετές ως εφευρέτης του αρότρου, εξ ου και η ονομασία αυτών των τελετών.
Οι τρεις αγροί που οι Βουζύγοι τελούσαν τους ιερούς αρότους (καλλιέργεια, οργώματα) θα πρέπει να θεωρηθεί ότι δεν βρίσκονταν σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους αφού προλάβαιναν την ίδια μέρα την τέλεσή τους. Πολύ πιθανόν όμως και οι τρεις τελετές να ήταν διαδοχικές πράξεις της ίδιας τελετής, σε τρεις διαδοχικούς τόπους. Πιθανότερον όμως όλων είναι αυτές οι τελετές ν΄ αποτελούσαν κάτω από θρησκευτική κάλυψη γεωργική προβολή και πρώιμη αγροτική εκπαίδευση του τριπλού οργώματος, που λέγεται ακόμα και σήμερα «τρία αλέτρια» (του αγρού) που γίνονται τον ίδιο χρόνο, σε διαφορετικές εποχές: άνοιξη, θέρος και φθινόπωρο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Αλεξέι Λεόνοφ
Ο Αλεξέι Αρχίποβιτς Λεόνοφ (Алексей Архипович Леонов, 30 Μαΐου 1934 -11 Οκτωβρίου 2019) ήταν Ρώσος πρώην κοσμοναύτης και πιλότος της πολεμικής αεροπορίας της Σοβιετικής Ένωσης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 30 Μαΐου 1934 στο Listvyanka της επαρχίας Tisulsky, στην περιφέρεια Κεμέροβο. Ο Λεόνοφ έμεινε στην ιστορία όταν, στις 18 Μαρτίου του 1965, έγινε ο πρώτος άνθρωπος που έκανε διαστημικό περίπατο εκτός οχήματος. Εκτός από αυτήν την πρωτιά, υπήρξε γενικότερα σημαντική μορφή του Σοβιετικού διαστημικού προγράμματος.
Ο Αλεξέι Λεόνοφ ήταν ένας από τους 20 πιλότους της Σοβιετικής Πολεμικής Αεροπορίας που επελέγησαν να αποτελέσουν την πρώτη ομάδα κοσμοναυτών, το 1960. Όπως όλοι οι Σοβιετικοί κοσμοναύτες, ο Λεόνοφ ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.
Ο πρώτος διαστημικός περίπατος στην ιστορία
Ο διαστημικός περίπατος εκτός οχήματος είχε προγραμματισθεί να γίνει με την αποστολή του προγράμματος Βοστόκ 11, αλλά αυτή ακυρώθηκε και έτσι το ιστορικό γεγονός συνέβη κατά την πτήση του Βοσχόντ 2. Ο Λεόνοφ έμεινε έξω από το διαστημικό σκάφος για 12 λεπτά και εννέα δευτερόλεπτα στις 18 Μαρτίου του 1965, συνδεδεμένος με το σκάφος με ένα καλώδιο παροχών μήκους 5,35 μ. Στο τέλος του διαστημικού περιπάτου, η διαστημική στολή του Λεόνοφ είχε διογκωθεί στο κενό του διαστήματος, σε σημείο όπου δεν μπορούσε να εισέλθει εκ νέου στον αεροφράκτη προκειμένου να επιστρέψει στο σκάφος. Έτσι, άνοιξε μια βαλβίδα για να μπορέσει κάποια από την πίεση εντός της στολής να εκτονωθεί και να μικρύνει ο όγκος της στολής. Με αυτόν τον τρόπο, μόλις και μετά βίας μπόρεσε να εισέλθει πάλι μέσα στην κάψουλα.
Ο Λεόνοφ είχε περάσει δεκαοκτώ μηνών εντατική εξάσκηση σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας και ειδική εκπαίδευση για την αποστολή. Είναι ο τελευταίος επιζών από τους 5 κοσμοναύτες του προγράμματος Βοσχόντ. Σημειώνεται ότι οι Αμερικανοί κατάφεραν να πραγματοποιήσουν τον πρώτο διαστημικό περίπατο εκτός σκάφους με τον αστροναύτη Έντουαρντ Γουάιτ τρεις μήνες αργότερα, τον Ιούνιο του 1965.
Μετέπειτα δραστηριότητες
Το έτος 1968, ο Λεόνοφ επιλέχθηκε ως κυβερνήτης του διαστημόπλοιου Σογιούζ που θα πραγματοποιούσε επανδρωμένη περιφορά της Σελήνης, στα πλαίσια της Κούρσας του Διαστήματος και της προετοιμασίας της Σοβιετικής Ένωσης για μια επανδρωμένη προσελήνωση. Δεδομένου όμως ότι όλες οι μη επανδρωμένες δοκιμαστικές πτήσεις του έργου, κυρίως οι δοκιμές του πυραύλου Ν1, απέτυχαν, και δεδομένου ότι με το Απόλλων 8 οι ΗΠΑ έκαναν την πρώτη επανδρωμένη περιφορά γύρω από τη Σελήνη, η Σοβιετική πτήση ακυρώθηκε. Ο Λεόνοφ είχε, επίσης, επιλεγεί να είναι ο πρώτος Σοβιετικός κοσμοναύτης που θα πατούσε στη Σελήνη. Το σχέδιο αυτό ακυρώθηκε επίσης.
Ημιπερίμετρος
thumb|right|Σε ένα τρίγωνο με πλευρές, η ημιπερίμετρος είναι ίση με.