cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλυκή Θάσου
Γεωγραφία
Η Αλυκή είναι παράλιος οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα της Θάσου. Βρίσκεται στον λαιμό φερώνυμης μικρής χερσονήσου και πάνω στην παραλιακή οδό που συνδέει τη Θάσο με τα Λιμενάρια, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 31 χλμ. περίπου Ν. της πρωτεύουσας του νησιού Θάσου.
Ιστορικά στοιχεία
Η παρουσία λατομείων οδήγησε στην άνθηση του εμπορίου μαρμάρου στην περιοχή. Σε όλη τη διάρκεια της Ελληνικής, Ρωμαϊκής και Βυζαντινής αυτοκρατορίας η περιοχή λειτουργούσε ανελλιπώς ως μεταβιβαστικό και εμπορικό κέντρο, σημείο αναφοράς για το μάρμαρο και τα προϊόντα του, μέχρι τον 7ο αιώνα π.Χ. που άρχισαν οι επιδρομές από το βορρά. Η συνεχής λατόμευση είχε ως αποτέλεσμα να απολαξευτεί ένα μεγάλο μέρος της χερσονήσου σχεδόν ως την επιφάνεια της θαλάσσης. Όταν η στάθμη κατεβαίνει απομένει το αλάτι στα βαθουλώματα που δημιουργήθηκαν από τη λάξευση των μαρμάρινων όγκων. Οι φυσικές αυτές αλυκές έδωσαν και το όνομα Αλυκή, τοπωνύμιο βεβαιωμένο από την υστεροβυζαντινή εποχή.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας Κατηγορία:Δήμος Θάσου
Λίμνη Μόρνου
μικρογραφία|Η λίμνη του Μόρνου από το λόφο "Τραμπάλα" στα αριστερά του χωριού Λεύκα Φωκίδος Η Λίμνη του Μόρνου είναι τεχνητή λίμνη που κατασκευάστηκε με σκοπό να καλυφθούν οι συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες ύδρευσης της Αθήνας. Δημιουργήθηκε το 1979 έπειτα από την ολοκλήρωση του φράγματος στον ποταμό Μόρνο. Η συνολική επιφάνεια της λίμνης, που αντιστοιχεί στη μέση στάθμη της, είναι περίπου 15,5 τ.χλμ. με αποτέλεσμα να είναι η ένατη μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Ελλάδας.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η λίμνη βρίσκεται περίπου στο κέντρο του νομού Φωκίδας, καλύπτοντας με τα ύδατά της ένα λεκανοπέδιο δυτικά του Λιδωρικίου, που σχηματιζόταν ανάμεσα στα όρη Γκιώνα και Βαρδούσια. Συγκεντρώνει νερό όχι μόνο από τον Μόρνο αλλά και από παραποτάμους του, που εκβάλλουν πλέον κατευθείαν στη λίμνη. Ο σημαντικότερος από αυτούς είναι ο Κοκκινοπόταμος, που πηγάζει από τα Βαρδούσια. Η λίμνη του Μόρνου δέχεται νερό και από τη λίμνη του Εύηνου, μέσω μίας σήραγγας που κατασκευάστηκε για τον σκοπό αυτό.
Σχηματισμός
Τα έργα για τη δημιουργία της λίμνης πραγματοποιήθηκαν στο διάστημα 1972 με 1979 και η λίμνη άρχισε να χρησιμοποιείται από το 1981.
Για τη δημιουργία της κατασκευάστηκε φράγμα ύψους 125 μέτρων το οποίο είναι το 7ο ψηλότερο φράγμα της Ελλάδας. Ο τύπος του φράγματος είναι χωμάτινο με αργιλικό πυρήνα και είναι συνολικού όγκου 17.000.000 m3. Το μέγιστο πλάτος στη βάση του είναι 595 μ. ενώ το πλάτος στέψης είναι 10 μ. Το μήκος βάσης του είναι 250 μ. και το μήκος στέψης 815 μ. Με την ολοκλήρωσή της η λίμνη κάλυπτε έκταση μεγαλύτερη από 15 τ.χλμ. Η επιφάνεια της στη στάθμη υπερχείλισης υπολογίζεται στα 19 τ.χλμ. Η στάθμη της λίμνης βρίσκεται σε υψόμετρο 446 μέτρων.
Για τη δημιουργία της λίμνης χρειάστηκε να εκκενωθεί το χωριό Κάλλιο το οποίο μεταφέρθηκε σε άλλη θέση πάνω από τις όχθες της λίμνης. Όταν η στάθμη της λίμνης κατεβαίνει, σε περιόδους ξηρασίας, αποκαλύπτονται τα σπίτια του παλιού οικισμού.
Η λίμνη του Μόρνου είναι ενταγμένη στο πρόγραμμα Natura 2000 με τον κωδικό GR2450003.
Υδραγωγείο
Τον Μάρτιο του 2011, τμήμα του αγωγού καταστράφηκε πάνω από τον οικισμό Σαράντι Βοιωτίας (Παραλία Βοιωτίας) με αποτέλεσμα να πλημυρίσει ο οικισμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μόρνου Μόρνου Κατηγορία:Νομός Φωκίδας
Καλάνια Φωκίδας
Τα Καλάνια είναι οικισμός της Παρνασσίδας στο νομό Φωκίδας και βρίσκονται βόρεια των Δελφών. Απέχουν 23 χλμ. Ν. από τον Επτάλοφο και 35 χλμ. από τους Δελφούς, μέσω της διαδρομής Αράχωβας - Καλύβια Αράχωβας. Η ονομασία τους προέρχεται από το ομώνυμο οροπέδιο στο οποίο είναι κτισμένα τα σπίτια του οικισμού. Στην περιοχή υπήρχαν, από τις αρχές του 19ου αι., τα καλύβια κατοίκων των Δελφών που καλλιεργούσαν σιτάρι, λαθούρι και εξέτρεφαν άλογα. Στα δυτικά υπάρχει το εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία. Από το χωριό περνάει το διεθνές ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4: Δελφοί – Καλάνια - Αγόριανη (Επτάλοφος). Ως οικισμός τα Καλάνια αναγνωρίστηκαν για πρώτη φορά το 2001 και προσαρτήθηκε στο τότε τοπικό διαμέρισμα Δελφών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, από το 2011, μαζί με τους Δελφούς και τα Κρόκι συναποτελούν τη δημοτική κοινότητα Δελφών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δελφών του Δήμου Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 59 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δελφών
Αρχαία ελληνική τέχνη
Η αρχαία ελληνική τέχνη καλύπτει ακόμη την αρχιτεκτονική και τη γλυπτική, τη ζωγραφική αγγείων και την αγγειοπλαστική. Έργα ζωγραφικής από αρχαίους Έλληνες βρίσκουμε κυρίως από το 100 π.Χ. και την ύστερη Αρχαιότητα.
Στις τέχνες του θεάματος, η αρχαία Ελλάδα διακρίνεται κυρίως για τα είδη της τραγωδίας και της κωμωδίας.
Στην ελληνιστική περίοδο, η ελληνική τέχνη επηρεάζει μεγάλο μέρος του γνωστού κόσμου, από την Νουβία μέχρι την Κριμαία και από το Παντζάμπ μέχρι τη Σικελία. Στο τέλος της αρχαιότητας, η ελληνική τέχνη συγχωνεύτηκε με τη χριστιανική τέχνη και τις ανατολικές επιρροές για τη δημιουργία της βυζαντινής τέχνης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικός πολιτισμός Κατηγορία:Κλασική τέχνη
Δεινοτοπία
Εκτός από την σειρά παιδικών βιβλίων, έχει κυκλοφορήσει μία μίνι-σειρά (2002), μία κανονική τηλεοπτική σειρά για μία σεζόν, διάφορα παιχνίδια καθώς και 20 άλλα βιβλία για την Δεινοτοπία από άλλους συγγραφείς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα φαντασίας Κατηγορία:Μυθιστορήματα για παιδιά Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Παιδικά βιβλία
Ξυλοφάγου
Η Ξυλοφάγου είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Κύπρου. Είναι μία κοινότητα που ανήκει στα λεγόμενα, Κοκκινοχώρια. Απέχει περίπου πέντε χιλιόμετρα από το ακρωτήριο Πύλας.
Το Αυτό
Το Αυτό (αγγλικά: IT) είναι αμερικανικό μυθιστόρημα τρόμου του Στίβεν Κινγκ, που κυκλοφόρησε το 1986. Είναι το 22ο βιβλίο του και το 18ο μυθιστόρημα του. Εξιστορεί τις εμπειρίες επτά παιδιών που ζουν στη φανταστική πόλη Ντέρι, καθώς τρομοκρατούνται από μια οντότητα που εκμεταλλεύεται τους φόβους των θυμάτων της για να συγκαλύψει τον εαυτό της ενώ κυνηγάει τη λεία της. Το Αυτό εμφανίζεται κυρίως με τη μορφή ενός κλόουν για να προσελκύσει το προτιμώμενο θήραμα, το οποίο είναι συνήθως μικρά παιδιά.
Το μυθιστόρημα εξελίσσεται μέσα από αφηγήσεις που εναλλάσσονται μεταξύ δύο περιόδων και χρησιμοποιεί σε μεγάλο βαθμό τρίτο πρόσωπο. Ασχολείται με θέματα σημαντικά για τον συγγραφέα, όπως τη δύναμη της μνήμης, τη δύναμη της ενωμένης ομάδας, την επίδραση των τραυμάτων της παιδικής ηλικίας στην ενηλικίωση και η υπερνίκηση του κακού μέσω αμοιβαίας εμπιστοσύνης και θυσίας.
Ο Κινγκ δήλωσε ότι την πρώτη φορά που συνέλαβε την ιστορία ήταν το 1978 και άρχισε να δουλεύει πάνω σε αυτήν για τέσσερα χρόνια, από τον Σεπτέμβριο του 1981 έως τον Δεκέμβριο του 1985. Επίσης, δήλωσε ότι αρχικά ήθελε ο βασικός χαρακτήρας του βιβλίου να είναι ένα τρολ, όπως αυτό στην παιδική ιστορία Three Billy Goats Gruff. Ήθελε επίσης η πλοκή να συνυφάνει τις ιστορίες των παιδιών και των ενηλίκων που έγιναν.
Το μυθιστόρημα κέρδισε το Βρετανικό Βραβείο Φαντασίας το 1987 και έλαβε υποψηφιότητες για τα βραβεία Locus και World Fantasy το ίδιο έτος. Συμπεριελήφθη σε αρκετές λίστες των καλύτερων μυθιστορημάτων του αιώνα και της χιλιετίας, θεωρείται το πιο επιτυχημένο βιβλίο στις Ηνωμένες Πολιτείες για το 1986, ενώ πούλησε περισσότερα από δυόμισι εκατομμύρια αντίτυπα μέσα σε ένα χρόνο μετά τη δημοσίευση του.
Το 1990 κυκλοφόρησε μία μίνι-σειρά χωρισμένη σε δύο τμήματα σε σκηνοθεσία Τόμι Λι Γουάλας, ενώ το 2017 κυκλοφόρησε η ταινία IT: Chapter One, σκηνοθετημένη από τον Άντι Μουσκέτι. Τον Αύγουστο του 2018 αναμένεται να ξεκινήσουν τα γυρίσματα του δεύτερου μέρους της ταινίας, η οποία θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του 2019.
1957 - 1958
Κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας στο Ντέρι, ο έξαχρονος Τζόρτζι Ντένμπροου κυνηγάει ένα χάρτινο καράβακι που αρμενίζει σε ένα πλημμυρισμένο από τη βροχή ρείθρο. Το καραβάκι παρασέρνεται από τα νερά της καταιγίδας και καταλήγει μέσα σε έναν υπόνομο. Κοιτάζοντας μέσα στον υπόνομο, ο Τζόρτζι βλέπει δύο λαμπερά κίτρινα μάτια. Κατάπληκτος ο Τζόρτζι βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν άνδρα που είναι ντυμένος με μία ασημένια στολή κλόουν και αυτοαποκαλείται Μπομπ Γκρέι, γνωστός και ως Πένιγουαιζ. Ο Πένιγουαιζ προσφέρει στον Τζόρτζι ένα μπαλόνι το οποίο αρνείται. Ωστόσο ο κλόουν προσελκύει τον Τζόρτζι να έρθει πιο κοντά στον υπόνομο για να πάρει το καραβάκι του και στη συνέχεια του ακρωτηριάζει με μία δαγκωνιά το χέρι του, αφήνοντας το αγόρι να αιμορραγεί μέχρι θανάτου. 205px|μικρογραφία|αριστερά|Η εκδοχή του Πένιγουαιζ στον κινηματογράφο το 2017 Τον επόμενο Ιούνιο, ο Μπέντζαμιν "Μπεν" Χάνσκομ, ένα υπέρβαρο αγόρι έντεκα ετών, παρενοχλείται από μια συμμορία νταήδων του σχολείου του, με αρχηγό τον Χένρι Μπάουερς. Την τελευταία μέρα του σχολείου, ο Μπεν κρύβεται στον χερσότοπο, προσπαθώντας να τους αποφύγει. Εκεί συναντά τον Έντουαρτ "Έντι" Κάσπμπρακ και τον Γουίλιαμ "Μπιλ" Ντένμπροου, ο μεγαλύτερος αδελφός του Τζόρτζι, που υποφέρει από τραύλισμα. Την παρέα συμπληρώνουν αργότερα οι Ρίτσαρντ "Ρίτσι" Τόζιερ, Στάνλεϊ "Σταν" Γιούρις και Μπέβερλι "Μπεβ" Μαρς, και ονομάζουν την παρέα τους, Λούζερς Κλαμπ.
Καθώς το καλοκαίρι πλησιάζει, οι Λούζερς συνειδητοποιούν ότι κάθε ένας από αυτούς είχε μια συνάντηση με μια εξωγήινη, απόκοσμη οντότητα που παίρνει τη μορφή του μεγαλύτερου φόβου τους: ο Μπεν μία μούμια, ο Έντι έναν λεπρό, ο Μπιλ το φάντασμα του Τζόρτζι, ο Ρίτσι έναν λυκάνθρωπο, ο Σταν δυο πνιγμένα αγόρια ενώ στη Μπέβερλι δεν είχε κάποια υπόσταση, ένας πίδακας αίματος πετάχτηκε από το σιφώνι του νιπτήρα της. Λόγω της άγνωστης προέλευσης του τέρατος, οι Λούζερς αναφέρονται στο πλάσμα ως το Αυτό και το συνδέουν με μια σειρά πρόσφατων δολοφονιών παιδιών.
Μετά από κι άλλες συναντήσεις με την Πένιγουαιζ, οι Λούζερς κατασκευάζουν μια αυτοσχέδια «τρύπα καπνού» (χρησιμοποιούνταν από Ιθαγενείς Αμερικανούς για τελετουργική χρήση με σκοπό να δουν οράματα), την οποία χρησιμοποιούν για να οραματιστούν την προέλευση Του. Με αυτόν τον τρόπο ανακαλύπτουν ότι ήρθε στο Ντέρι πριν από εκατομμύρια χρόνια από έναν αστεροειδή, και ότι πέφτει σε λήθαργο για 27 χρόνια, κάτω από τους υπονόμους της πόλης. Ξυπνάει συνήθως μετά από κάποιο είδος τρομερού γεγονότος ή τραγωδίας, για 12 - 16 μήνες και για να τραφεί από παιδιά. Στα τέλη του Ιουλίου, ο Έντι νοσηλεύεται μετά από μια επίθεση από τον Χένρι και τους φίλους του. Κατασκοπεύοντας τους, η Μπέβερλι βλέπει έναν από τους φίλους του Χένρι, τον Πάτρικ Χόκστετερ, να σκοτώνεται από το Αυτό με τη μορφή ιπτάμενων αιμοβόρων βδελλών.
Σε αυτό το σημείο υπάρχει αφηγηματική αλλαγή και το Αυτό ενημερώνει τον αναγνώστη ότι αρχικά ζούσε σε ένα κενό μεταξύ του σύμπαντος μας και άλλων συμπάντων. Καυχιέται στον αναγνώστη ότι είναι ανώτερο ον από οποιοδήποτε άλλο στη Γη, και επιβεβαιώνει ότι επιλέγει να κυνηγάει παιδιά επειδή πιστεύει ότι οι φόβοι τους είναι πιο εύκολο να ερμηνευτούν και να αποκτήσουν υλική υπόσταση. Επιτίθεται στους τρεις νταήδες με τη μορφή του Φρανκενστάιν. Ο Χένρι, χάνοντας όλο και πιο πολύ τα λογικά του, καταδιώκει τους Λούζερς και χάνεται. Τελικά βγαίνει από τους υπονόμους σε ένα κοντινό ποτάμι και κατηγορείται για όλες τις δολοφονίες των παιδιών. Εν τω μεταξύ, οι Λούζερς βρίσκουν το Αυτό στη φωλιά του. Ο Μπιλ ανακαλύπτει την «Τελετουργία του Τσαντ», ένα αρχαίο τελετουργικό που του επιτρέπει να εισέλθει στο Macroverse για να Το αντιμετωπίσει. Κατά τη διάρκεια της τελετουργίας, ο Μπιλ συναντά τη «Χελώνα», τον δημιουργό του σύμπαντος, ο οποίος δημιούργησε το Αυτό και του εξηγεί ότι μπορεί να Το νικήσει μόνο κατά τη διάρκεια μιας «μάχης της βούλησης».
Ο Μπιλ εισέρχεται στο μυαλό του τέρατος μέσα από το τελετουργικό του Τσαντ και ανακαλύπτει ότι η αληθινή του μορφή είναι μια μάζα καταστρεπτικών πορτοκαλί φώτων που αναφέρόνται ως «Νεκρόφωτα». Με τη βοήθεια της Χελώνας, ο Μπιλ καταφέρναι να Το νικήσει και να το στείλει πίσω στον λήθαργο του. Μετά τη μάχη, οι Λούζερς χάνονται στα αποχετευτικά συστήματα της πόλης, έως ότου η Μπέβελι έρχεται σε σεξουαλική επαφή με όλα τα αγόρια, προκειμένου να συνδέσουν την παιδική ηλικία με την ενηλικιότητα και να φέρουν την ενότητα πίσω στην ομάδα. Στη συνέχεια δίνουν όρκο αίματος κόβοντας τις παλάμες τους, να επιστρέψουν στο Ντέρι αν το Αυτό επανέλθει στο μέλλον.
1984 - 1985
Τον Ιούλιο του 1984 στο Ντέρι, τρεις νεαροί επιτέθηκαν σε έναν νεαρό ομοφυλόφιλο άνδρα ονόματι Άντριαν Μελόν και τον έριξαν κάτω από γέφυρα. Συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν για δολοφονία όταν βρέθηκε το ακρωτηριασμένο πτώμα του Μελόν. Ένας από τους δολοφόνους ισχυρίζεται ότι είδε έναν κλόουν ντυμένο με ασημένιο κοστούμι, να σκοτώνει τον Μελόν κάτω από τη γέφυρα.
Όταν μια νέα σειρά παιδικών δολοφονιών συμβαίνει στο Ντέρι για άλλη μια φορά, ο ενήλικος Μάικ Χάνλον, ο μόνος από τους Λούζερς που παρέμεινε στο Ντέρι, καλεί τους έξι φίλους του, οι οποίοι τώρα βρίσκονται στην ηλικία των τριάντα ετών, και τους υπενθυμίζει την υπόσχεσή που είχαν δώσει. Ο Μπιλ Ντένμπροου είναι ένας επιτυχημένος συγγραφέας τρόμου που ζει στην Αγγλία με τη σύζυγό του, την Όντρα. Η Μπέβερλι Μαρς είναι σχεδιάστρια μόδας στο Σικάγο και παντρεμένη με έναν βίαιο άνδρα που ονομάζεται Τομ Ρόγκαν. Ο Έντι Κάσπμπρακ μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου διαχειρίζεται μια εταιρεία ενοικίασης λιμουζινών και παντρεύτηκε μια υστερική γυναίκα, παρόμοια με τη καταπιεστική μητέρα του. Ο Ρίτσι Τόζιερ ζει στο Λος Άντζελες και εργάζεται ως ντι τζέι. Ο Μπεν Χάνσκομ έχει αδυνατίσει και είναι ένας επιτυχημένος αρχιτέκτονας, που ζει στη Νεμπράσκα. Ο Σταν Γιούρις είναι πλέον, ένας πλούσιος λογιστής που κατοικεί στην Ατλάντα της Τζόρτζιας.
Όλοι εκτός από τον Σταν, συμφωνούν απρόθυμα να επιστρέψουν στο Ντέρι. Μετά το τηλεφώνημα του Μάικ, ο Σταν είναι τόσο τρομοκρατημένος να αντιμετωπίσει για άλλη μία φορά το Αυτό και αυτοκτονεί τρυπώντας τους καρπούς του στην μπανιέρα του σπιτιού του, ενώ γράφει στον τοίχο με το δικό του αίμα, ΙT. Ο Τομ αρνείται να αφήσει την Μπέβερλι να πάει και προσπαθεί να τη χτυπήσει, αλλά του επιτίθεται πρώτα αυτή, προκαλώντας του σοβαρούς τραυματισμούς. Οι πέντε επιστρέφουν στο Ντέρι, μη γνωρίζοντας γιατί το κάνουν, θυμούμενοι μόνο τον απόλυτο τρόμο και την υπόσχεσή τους να επιστρέψουν.
Οι Λούζερς συναντιούνται και ο Μάικ τους θυμίζει ότι το Αυτό ξυπνάει περίπου κάθε 27 χρόνια για 12 - 16 μήνες, τρώγοντας παιδιά πριν ξανακοιμηθεί. Η ομάδα αποφασίζει να Το σκοτώσει μία για πάντα. Κατόπιν πρότασης του Μάικ, καθένας τους διερευνά διάφορα μέρη του Ντέρι προκειμένου να επαναφέρουν αναμνήσεις από τα παιδικά τους χρόνια. Κατά τη διάρκεια της εξερεύνησης, οι Έντι, Ρίτσι, Μπέβερλι και Μπεν έρχονται αντιμέτωποι με κάποιες μορφές Του (στον Έντι ως ένας λεπρός Βελκ Χάγκινς, στον Ρίτσι ως ένα ζωντανό άγαλμα, στην Μπέβερλι ως μάγισσα από το Χάνσελ και Γκρέτελ και στον Μπεν ως Δράκουλας. Ο Μπιλ βρίσκει το ποδήλατο που είχε όταν ήταν μικρός, τον Σίλβερ, και το φέρνει στο σπίτι του Μάικ.
Κατά τη διάρκεια της μάχης, η χειρότερη καταιγίδα στην ιστορία του Μέιν σαρώνει το Ντέρι, καταστρέφοντας τα περισσότερα κτίρια καθώς καταρρέει η περιοχή στο κέντρο της πόλης. Ο Μάικ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Ντέρι «πεθαίνει» τελικά. Ο Ρίτσι επιστρέφει στο Λος Άντζελες, ο Μπεν και η Μπέβερλι εγκαταλείπουν την πόλη μαζί και ενώ ο Μάικ βρίσκεται ακόμα στο νοσοκομείο, ο Μπιλ μένει στο σπίτι του για να φροντίσει την Όντρα με την ελπίδα ότι θα βγει από την κατατονική της κατάσταση. Οι Λούζερς αρχίζουν σταδιακά να ξεχνούν το Αυτό, το Ντέρι και ο ένας τον άλλον. Η μνήμη του Μάικ για τους φίλους του και ότι συνέβη αρχίζει επίσης να ξεθωριάζει, καθώς ξεθωριάζει και το ημερολόγιο του.
Λούζερς Κλαμπ
Λούζερς Κλαμπ είναι μια ομάδα επτά παιδιών ηλικίας 11 ετών, που έχουν ενωθεί από τη δυστυχισμένη ζωή τους. Μοιράζονται την ίδια δυστυχία και το μαρτύριο του να είναι θύματα μιας συμμορίας τοπικών νταήδων, που έχουν αρχηγό τον ολοένα και πιο κοινωνικοπαθητικό Χένρι Μπάουερς, καθώς επίσης ομαδοποιούνται για να εξοντώσουν τον Πένιγουαιζ. Τα επτά παιδιά βρίσκονται αντιμέτωπα με μια κακή κατάσταση, την οποία δεν μπορούν να κατανοήσουν, αλλά πρέπει να πολεμήσουν.
Πένιγουαιζ
Περιγράφεται ως μια μυστηριώδης, αρχαία και δαιμονική οντότητα του κακού, είναι ένα τέρας άγνωστης προέλευσης που κυνηγάει παιδιά και ανθρώπους του Ντέρι κάθε είκοσι επτά χρόνια, δηλώνοντας ότι βρίσκει το φόβο στα παιδιά παρόμοιο με το «αλάτι» στο κρέας. Μία από τις δυνάμεις του Αυτό είναι ότι μπορεί να μεταμορφωθεί σε μία μορφή που προκαλεί φόβο και τρόμο στο θύμα του ενώ το σκοτώνει. Συνήθως παίρνει τη μορφή ενός άνδρα ντυμένου με κοστούμι κλόουν. Αυτοαποκαλείται Πένιγουαιζ και περιστασιακά Μπομπ ή Ρόμπερτ Γκρέι. Η αμφίεση του διαμορφώθηκε με βάση τον Μπόζο και τον Ρόναλντ Μακντόναλντ.
Μπορεί επίσης να χειραγωγήσει ανθρώπους και να τους χρησιμοποιήσει ως πιόνια για το δικό του όφελος, είτε παίρνοντας μία μορφή που τους είναι οικεία και υπόσχοντάς τους ότι επιθυμούν ή μέσω υποσυνείδητης επιρροής. Λόγω αυτού, ότι συμβαίνει στο Ντέρι και όλες οι δολοφονίες που διαπράττει δεν λύνονται ποτέ, οι ενήλικες του Ντέρι αντιδρούν σαν να μην συμβαίνει τίποτα ή τα ξεχνάνε γρήγορα. Η αληθινή και μοναδική μορφή που μπορεί να αντιληφθεί το ανθρώπινο μάτι, είναι αυτή μίας γιγαντιαίας αράχνης στην οποία υπάρχει η ουσία του Αυτό: δηλαδή τα πορτοκαλί φώτα (που ονομάζονται «Νεκρόφωτα»). Κοιτάζοντας κατευθείαν τα Νεκρόφωτα μπορεί είτε να σκοτώσει ένα άτομο είτε να το οδηγήσει στην παράνοια.
Η αφύπνιση του Αυτό και η επιστροφή του σε χειμερία νάρκη, σηματοδοτούν μεγάλα περιστατικά βίας, όπως η εξαφάνιση τριακοσίων αποίκων από το Ντέρι το 1740 - 43. Το 1957, ξύπνησε κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης καταιγίδας που πλημμύρισε ένα μεγάλο μέρος της πόλης, οπότε το Αυτό ξεκίνησε νέο γύρο δολοφονιών, αρχίζοντας από τη δολοφονία του Τζόρτζ Ντένμπροου. Ωστόσο, οι Λούζερς Το ανάγκασαν να επιστρέψει σε χειμερία νάρκη πιο γρήγορα εκείνη τη φορά, όταν το τραυμάτισε βαριά ο νέος Μπιλ Ντένμπροου στο πρώτο τελετουργικό του Τσαντ. Καθώς η ιστορία συνεχίζεται, το Αυτό ξαναξυπνάει περίπου 27 χρόνια αργότερα και κάνει την πρώτη εγκληματική του εμφάνιση, όταν τρεις νταήδες επιτέθηκαν και χτύπησαν ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι, τον Άντριαν Μελόν και τον Ντον Χάγκαρτι.
Σκοτώνει τον Άντριαν όταν οι νταήδες τον πέταξαν από μια γέφυρα. Όταν τα ενήλικα πια μέλη του Λούζερς Κλαμπ συγκεντρωθούν, το Αυτό τους θεωρεί ως απειλή και αποφασίζει να τους αποπροσανατολίσει μέσα από ψευδαισθήσεις και ελέγχοντας το μυαλό του Χένρι Μπάουερς, τον μακρόχρονιο εχθρό της ομάδας. Οι Μπιλ, Ρίτσι, Μπέβερλι, Έντι και Μπεν καταφέρνουν να εξοντώσουν τη μορφή της αράχνης Του, πριν σκοτώσει την Όντρα. Το νικάνε ολοκληρωτικά στο δεύτερο τελετουργικό του Τσαντ και ταυτόχρονα μία τεράστια καταιγίδα καταστρέφει το κεντρικό τμήμα του Ντέρι για να σημάνει το θάνατο του.
Στο μυθιστόρημα Ονειροπαγίδα, όταν ο κ. Γκρέι προσπαθεί να μολύνει το νερό του Ντέρι από το υδραγωγείο, συνειδητοποιεί ότι δεν είναι πια εκεί λόγω της πλημμύρας του 1985. Στη θέση του είναι ένα μνημείο με ένα χάλκινο άγαλμα δύο παιδιών, και μια πλάκα κάτω από αυτήν αφιερωμένη στα θύματα της πλημμύρας του 1985 και το Αυτό. Η πλάκα έχει βανδαλιστεί με γκράφιτι, γράφοντας, «Ο ΠΕΝΙΓΟΥΑΙΖ ΖΕΙ». Ο χαρακτήρας έχει ονομαστεί από διάφορες λίστες ως ένας από τους πιο τρομακτικούς κλόουν του κινηματογράφου και της ποπ κουλτούρας.
Δημιουργία
Το 1978, ο Κινγκ και η οικογένειά του ζούσαν στο Μπόλντερ του Κολοράντο. Ένα βράδυ, ο ίδιος πήγε περπαντώντας να πάρει το αυτοκίνητό του από το συνεργείο αυτοκινήτων. Στο δρόμο συνάντησε τυχαία μια παλιά ξύλινη γέφυρα και θυμήθηκε ένα παιδικό παραμύθι, το Three Billy Goats Gruff, και σκέφτηκε τι θα έκανε αν ένα τρολ πεταγόταν ξαφνικά κάτω από τη γέφυρα. Η ιδέα της μεταφοράς ενός παραμυθιού στις συνθήκες της σύγχρονης ζωής του φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον. Ξαφνικά ήθελε να γράψει ένα μυθιστόρημα για ένα πραγματικό τρολ που κρύβεται κάτω από μια πραγματική γέφυρα. Θυμήθηκε έναν στίχο της Μαριάν Μουρ, φανταστικοί κήποι με πραγματικούς φρύνους, μόνο που αυτός το άλλαξε σε, πραγματικά τρολς σε φανταστικούς κήπους. Ωστόσο, ο Κινγκ επέστρεψε ξανά σε αυτή την ιδέα μετά από δύο χρόνια, συσσωρεύοντας σταδιακά ιδέες και σκέψεις, ιδίως για το πως θα αφηγηθεί την αλληλεπίδραση και τη σύνδεση των παιδικών και ενήλικων αναμνήσεων για κάθε χαρακτήρα. Άρχισε να γράφει το μυθιστόρημα το 1981. Ξεκίνησε τη συγγραφή του βιβλίου ακούγωντας ροκ εντ ρολ. Από τότε συνειδητοποίησε ότι το βιβλίο θα είναι μεγάλο, χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια για την ολοκληρωσή του. Εκείνη την εποχή είχε αρκετή ισχύ και δημοτικότητα για να αποτρέψει τη συρρίκνωση του μυθιστορήματος που του ζητούσαν οι εκδότες τους. Στον πρόλογο της ιστορίας, «Secret Window, Secret Garden», χρησιμοποίησε ένα αρκετά μεγάλο αριθμό σελίδων για να τερματίσει την ιστορία των παιδιών και την αντίληψη της ζωής τους.
Όταν πρόκειται για διαφορετικούς πολιτισμούς, η πολυμάθεια μπορεί να βοηθήσει τον συγγραφέα. Το τελετουργικό του «Τσαντ», που διεξάγεται από το κλαμπ των Λούζερς και αντιπροσωπεύει την καταπολέμηση ενός δαίμονα, στην πραγματικότητα ονομάζεται «Ro-Lang». Το «Τσαντ» τροφοδοτεί τα πνεύματα του ίδιου του σώματος με στόχο να το καθαρίσει από τις σαρκικές επιθυμίες. Το Ντέρι, στο οποίο πραγματοποιούνται τα γεγονότα του βιβλίου, κατέχει μια σημαντική θέση στο λογοτεχνικό έργο του συγγραφέα. Αυτή η πόλη έχει υπάρξει βασικό μέρος σε άλλα βιβλία του συγγραφέα, όπως τα Αϋπνία, Ονειροπαγίδα, 11.22.63 και Σάκος με Κόκαλα. Έχει δηλώσει ότι είναι σχεδόν μία απομίμηση του Μπάνγκορ της Ουαλίας. Στο συγκεκριμένο βιβλίο, σε αυτήν τη πόλη υπάρχει ένα τεράστιο άγαλμα του Paul Banyan και το εστιατόριο Jade of the East, το οποίο αναφέρεται στο αληθινό, δημοφιλές κινέζικο εστιατόριο του Μπάνγκορ, το Oriental Jade. Μερικά από τα γεγονότα που περιγράφονται στο έργο έγιναν στην πραγματικότητα, όπως η δολοφονία ενός νεαρού ομοφυλόφιλου που έπεσε από τη γέφυρα, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Τσάρλι Χάουαρντ. Συγκεκριμένα για αυτό, ο Κινγκ σχολίασε: Αν το συγκεκριμένο κεφάλαιο του βιβλίου σας φαίνεται ομοφοβικό, θυμηθείτε ότι αυτό αποτελεί ένα πραγματικό γεγονός. Ενημερώθηκε από παλιούς κάτοικους, την ιστορία της κατασκευής του αποχετευτικού συστήματος της πόλης, και τοποθεσίες όπως το υδραγωγείο, το κτίριο της Βιβλιοθήκης κτλ. Η αντίληψη της πόλης ως οργανισμού είναι κάτι που έμαθε από τους ποιητές Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς και Κάρολος Ντίκενς.
Κριτική
Το βιβλίο προτάθηκε για το βραβείο Locus στην κατηγορία καλύτερο μυθιστόρημα φαντασίας αλλά και στα βραβεία World Fantasy. Το 1987, κέρδισε επίσης το Βρετανικό βραβείο Fantasy. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας που διοργάνωσε το περιοδικό Rolling Stone για τα δέκα καλύτερα μυθιστορήματα του συγγραφέα, το Αυτό πήρε τη δεύτερη θέση. Βρετανικές μελέτες αναγνωστών που πραγματοποιήθηκαν το 1996 το ανάδειξαν το 71ο καλύτερο βιβλίο του αιώνα, ενώ κατέλαβε την 34η θέση στη λίστα των καλύτερων βιβλίων της δεύτερης χιλιετίας σύμφωνα με την Amazon. Μεταξύ των 200 καλύτερων βιβλίων του BBC, το βιβλίο βρίσκεται στη 144η θέση. Ο Stephen Spignessie θεώρησε το μυθιστόρημα «την πεμπτουσία του Στίβεν Κινγκ» και το κατέταξε στην πρώτη θέση στον κατάλογο των καλύτερων έργων του συγγραφέα.
Οι περισσότεροι κριτικοί συμφώνησαν ότι το μυθιστόρημα είναι τεράστιο. Ιδιαίτερη αγανάκτηση εξέφρασε το περιοδικό Publishers Weekly: «Είναι ένα μεγάλο, με πολλούς χαρακτήρες βιβλίο, φουσκωμένο από τεμπέλικες σκέψεις, φιλοσοφίες και θεολογίες. Έχει πολύ αργή πλοκή από το ασταμάτητο στυλό του Κινγκ... είναι απλά πάρα πολύ.»
Θεματικά, το έργο μιλάει για την απώλεια της παιδικής αθωότητας, αγγίζει ζητήματα καθηκόντων και ελεύθερης βούλησης, ομοφοβίας και μισαλλοδοξίας, της φύσης του καλού και του κακού, τη δύναμη της πίστης, της εμπιστοσύνης και της αγάπης. Το βιβλίο λαμβάνει χώρα στην Αμερική κατά τη διάρκεια της ακμής της εγκληματικότητας, της φυλετικής και θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, των οικονομικών δυσχερειών και της βιομηχανικής ρύπανσης. Το Αυτό είναι ένα είδος μουσείου της λαϊκής κουλτούρας της δεκαετίας του 1950, το κείμενο είναι γεμάτο με αναφορές σε εμπορικά σήματα, τραγούδια και αστέρια της εποχής. Ο Κινγκ περιγράφει επιδέξια τους εφιάλτες και τα τερατώδη πλάσματα.
Δεν υπήρξε συναίνεση για την ποιότητα του μυθιστορήματος. Μερικοί κριτικοί αποδίδουν το βιβλίο τον βαθμό του άψογου, άλλοι θεώρησαν ότι το λογοτεχνικό επίπεδο μειώθηκε σε σύγκριση με τα προηγούμενα έργα του συγγραφέα. Μερικοί αντιλήφθηκαν αρνητικά τον τρόπο νίκης και εξόντωσης του Αυτό. Η γρήγορη αμνησία των Λούζερς τοποθετήθηκε από τον Erlichmann ως το πιο ρεαλιστικό μέρος του βιβλίου. Άλλοι συγγραφείς επαίνεσαν το διπλό σύστημα αφήγησης, τα ιστορικά παρεμβάσματα και τον εκπληκτικό αριθμό χαρακτήρων. Στα ελαττώματα του μυθιστορήματος αποδόθηκε η πολύ βιαστική καταστροφή της πόλης του Κινγκ, που έπρεπε να αποκατασταθεί σε άλλα του έργα. Ο θάνατος του Στάνλεϊ Γιούρις και η επανένωση της ομάδας θεωρούνται δεδόμενα. Οι συγκλονιστικές σκηνές αλλάζουν σε βαρετές, αινιγματικές και κάποιες φορές ενοχλητικές για τον αναγνώστη, ενώ η συμπεριφορά των παιδιών είναι μερικές φορές αφύσικη. Το μυθιστόρημα είναι αξιοθαύμαστο για τον αναγνώστη για το γεγονός ότι ο συγγραφέας δημιουργεί τη δική του μυθολογία, η οποία παρεμπιπτόντως, είναι αποσπασματική.
Εξαιρετικά αμφιλεγόμενες βρήκαν πολλοί κριτικοι τις σκηνές σεξουαλικής φύσεως και προκάλεσε μεγάλες συζητήσεις και διαφωνίες. Το βιβλίο διαμονοποιεί την ομοφυλοφιλία και επιβάλλει την ετεροφυλοφιλία ως κανόνα. Ο Κινγκ δίνει στους χαρακτήρες του μια ομοφοβική διάθεση και μια απότομη αρνητική αντίδραση σε προτάσεις τέτοιου είδους. Το έργο περιγράφει λεπτομερώς σε μία σκηνή τον αυνανισμό από ίδιο φύλο - του Πάτρικ και του Χένρι. Η Μπέβερλι παρατηρώντας σκέφτεται ότι εάν ανακαλυφθεί, μπορεί να βιαστεί και να σκοτωθεί. Υπάρχει σαφώς ο φόβος της διαφορετικότητας. Ο Τζέιμς Σμιθ θεωρούσε εξαιρετικά αμφίβολη την περιγραφή της σεξουαλικότητας των παιδιών - η σκηνή του οργίου της ομάδας τον συγκλόνισε όταν ήταν παιδί και παραδέχτηκε ότι η σκηνή τον σοκάρει μέχρι σήμερα. Άλλοι σημείωσαν ότι η σεξουαλική πράξη ανάμεσα σε παιδιά, όπως και πολλά άλλα πράγματα στο βιβλίο, είναι τρομερά και αδιανόητα. Ο συγγραφέας ονομάστηκε παιδεραστής από αρκετούς κριτικούς και ανταπάντησε λέγοντας: ''Είμαι έκπληκτος για το πόσες παρατηρήσεις έχω δεχτεί για αυτή τη σεξουαλική σκηνή και πόσο λίγο για τις πολυάριθμες δολοφονίες παιδιών. Αυτό προφανώς σημαίνει κάτι, αλλά δεν ξέρω ακόμα τι ακριβώς''.
Κυκλοφορία
Το βιβλίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1986 από την εκδοτική εταιρεία Viking με τον αρχικό αριθμό αντίτυπων να φτάνουν τα 860.000. Στη Γερμανία, κυκλοφόρησαν περίπου 250 αντίτυπα πέντε μήνες πριν από την αμερικανική έκδοση. Τον Αύγουστο του 1987, το βιβλίο βγήκε και σε χαρτόδετη έκδοση και πούλησε 2.650.000 αντίγραφα. Μέχρι τον Ιανουάριο του 1998, είχαν εκτυπωθεί μόλις 3 εκατομμύρια αντίτυπα. Σύμφωνα με το μέγεθος του κειμένου, το μυθιστόρημα θεωρείται το δεύτερο πιο ογκώδες έργο του συγγραφέα, μετά την ολοκληρωμένη έκδοση του Το Κοράκι. Το Audiobook κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2010. Κυκλοφόρησε και σε CD από την εταιρεία, Penguin Audiobooks και το κείμενο διαβάστηκε από τον Στίβεν Γουέμπερ. Τα δικαιώματα κυκλοφορίας του μυθιστορήματος από το 2016 ανήκουν στον εκδοτικό οίκο Scribner, με τον οποίο ο Κινγκ άρχισε να συνεργάζεται μετά την κυκλοφορία του Σάκος με Κόκαλα. Στις 13 Δεκεμβρίου 2011 κυκλοφόρησε μία ειδική περιορισμένη έκδοση αφιερωμένη στην 25η επέτειο από τη δημιουργία του μυθιστορήματος (It: The 25th Anniversary Special Limited Edition).
Τηλεόραση
Το μυθιστόρημα σκηνοθετήθηκε από τον Τόμι Λι Γουάλας το 1990 με τη μορφή μίας μίνι σειράς χωρισμένη σε δύο τμήματα, που μεταδόθηκαν από το ABC 18 στις 20 Νοεμβρίου. Ο ρόλος του Πένιγουαιζ ενσαρκώθηκε από τον Τιμ Κέρι, παρόλο που ο Alice Cooper ήταν υποψήφιος επίσης. «Φοβάμαι να σκεφτώ τα όσα έχουν περάσει οι παραγωγοί» δήλωσε ο συγγραφέας, «επειδή ένας από τους πιο αυστηρούς κανόνες της τηλεόρασης είναι ότι η πλοκή ενός προγράμματος δεν μπορεί να βασίζεται σε παιδιά που δέχονται επίθεση, πόσο μάλλον θάνατο». Αστιεύτηκε επίσης, ότι εάν ο ίδιος είχε γράψει το σενάριο για τη σειρά, θα διαρκούσε τριαντά δύο ώρες. Όλες οι σεξουαλικές σκηνές έπρεπε να αφαιρεθούν.
Το πρώτο μέρος είχε την υψηλότερη βαθμολογία των προγραμμάτων της Κυριακής, με 18,5 τηλεθέαση, που αντιστοιχεί σε 17,5 εκατομμύρια τηλεθεατές. Το δεύτερο μέρος έφτασε 20,6 μονάδες και συγκέντρωσε ακροατήριο 19,2 εκατομμυρίων τηλεθεατών. Οι κριτικοί σημείωσαν ότι η σειρά, όπως και το μυθιστόρημα, είναι πολύ μεγάλη. Ένα από τις πιο αξιομνημόνευτες σκηνές της σειράς θεωρήθηκε αυτή στο ντους, που ένας από τους ήρωες περικυκλώνεται με σωλήνες νερού.
Κινηματογράφος
Η εταιρεία Warner Bros. σχεδίαζε για πέντε χρόνια να κάνει ένα ριμέικ που θα αποτελείται από δύο μέρη, ένα το οποίο θα είναι αφιερωμένο στην παιδική ηλικία των χαρακτήρων και το δεύτερο στα ενήλικα έτη τους. Αργότερα το έργο μεταφέρθηκε στο New Line Cinema και ο Κάρι Φουκουνάγκα διορίστηκε σκηνοθέτης της ταινίας και δήλωσε ότι θα παραμείνει πιστός στο πνεύμα του βιβλίου, αλλά θα φέρει μια νέα ματιά στην ταινία.
Τον Μάιο του 2015, ο Φουκουνάγκα εγκατέλειψε το έργο λόγω οικονομικών διαφωνιών -έκρινε ότι 30 εκατομμύρια δολάρια δεν είναι αρκετά για τη σκηνοθεσία της ταινία. Αργότερα προσελήφθη ο Άντι Μουσκέτι, σκηνοθέτης της ταινίας Mama. Ο ρόλος του Πένιγουαιζ δόθηκε στον Μπιλ Σκάρσγκαρντ. Ο Κέρι αρνήθηκε να συμμετάσχει στο ριμέικ λόγω προβλημάτων υγείας. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 8 Σεπτεμβρίου του 2017. Ο Στίβεν Κινγκ δήλωσε ότι του άρεσε και ξεπέρασε τις προσδοκίες του. Έλαβε θετικές κριτικές και επισημάνθηκε η εντυπωσιακή δράση και η προσεκτική στάση απέναντι στο μυθιστόρημα. Ήταν τεράστια επιτυχία για το είδος της και απέφερε εισπράξεις που φτάνουν τα 700 εκατομμύρια δολάρια, πράγμα που την κάνει την πιο εμπορική ταινία τρόμου όλων των εποχών, τίτλος που ανήκε στον Εξορκιστή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Στίβεν Κινγκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Μυθιστορήματα τρόμου Κατηγορία:Ομοφοβία στη μυθοπλασία Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1986
Γκρόσσο (Ιταλία)
Το Γκρόσσο (ιταλικά: Grosso) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Αστρίς Θάσου
Η Αστρίς (Αστρίδα για τους ντόπιους) είναι οικισμός της Θάσου. Υπάγεται διοικητικά στη δημοτική κοινότητα Θεολόγου, του δήμου Θάσου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Θάσου του νομού Καβάλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Η Αστρίδα είναι πεδινός οικισμός της Θάσου. Βρίσκεται ακριβώς στο νότιο τμήμα του νησιού και λίγο προς το εσωτερικό του, πάνω από το ακρωτήρι του Σαλονικιού και πάνω στην περιφερειακή οδό που συνδέει τη Θάσο με τα Λιμενάρια, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 75. Απέχει 43 χλμ. περίπου Ν. ΝΔ. της πρωτεύουσας του νησιού Θάσου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Θεολόγου της Θάσου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Θεολόγου και προσαρτήθηκε στον δήμο Θάσου.
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με τα τοπωνύμια της περιοχής, η Αστρίδα κατά την αρχαιότητα ήταν ο αμπελώνας της Θάσου, ενώ πλήθος αρχαίων ερειπίων, κυρίως λινοί για το πάτημα του σταφυλιού και την αποθήκευση του κρασιού, ενισχύουν την πεποίθηση αυτή. Άλλωστε, ο οικισμός φημίζεται για τα κρασιά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας Κατηγορία:Δήμος Θάσου
Αίμα και Μαύρη Δαντέλα
Το Αίμα και μαύρη δαντέλα ή Αίμα στη μαύρη δαντέλα ή 6 γυναίκες για τον δολοφόνο (ιταλικά: Sei donne per l'assassino) είναι μια ιταλική τζάλο ταινία του 1964 σε σκηνοθεσία του Μάριο Μπάβα.
Η ταινία θεωρείται ως μια από τις παλαιότερες και με μεγάλη επιρροή τζάλι ταινίες και χρησίμευσε ως στιλιστικό πρότυπο για τον αριθμό πτωμάτων στις μετέπειτα σλάσερ ταινίες της δεκαετίας του 1980. Ο Τιμ Λούκας είπε ότι η συγκεκριμένη ταινία ενέπνευσε "πλήθος σύγχρονων κινηματογραφιστών, από τον Ντάριο Αρτζέντο μέχρι τον Μάρτιν Σκορσέζε και τον Κουέντιν Ταραντίνο". Το 2004, κατατάχθηκε στο νούμερο 85, στη λίστα "The 100 Scariest Movie Moments" του αμερικανικού καναλιού Bravo TV.
Υπόθεση
Η Ιζαμπέλα, ένα από τα πολλά όμορφα μοντέλα που εργάζονται σε έναν οίκο μόδας, ενώ περπατά κατά τη διάρκεια της νύχτας, δέχεται επίθεση και δολοφονείται άγρια από κάποιον άγνωστο με μια λευκή ανέκφραστη μάσκα. Η υπόθεση έχει ανατεθεί στον αστυνομικό επιθεωρητή Σιλβέστερ και ανακρίνει τον Μαξ Μορλάν, ο διευθυντής, ο οποίος διαχειρίζεται το κομμωτήριο μαζί με την ερωμένη του, την προσφάτως χήρα δούκισσα Κριστίνα Κόμο. Ο Μαξ επιβεβαιώνει ότι δεν διαθέτει καμία πληροφορία, συνεπώς δεν μπορεί να βοηθήσει τον επιθεωρητή, αλλά καθώς η έρευνα συνεχίζεται, διάφορα μυστικά του οίκου μόδας έρχονται στην επιφάνεια, συμπεριλαμβανομένου της διαφθοράς, των αμβλώσεων, των εκβιασμών και των ναρκωτικών. Αποκαλύπτεται ότι η Ιζαμπέλα κρατούσε ημερολόγιο, το οποίο περιείχε λεπτομέρειες για όλες αυτές τις αμαρτίες, και ξαφνικά σχεδόν όλοι οι εργαζόμενοι εκεί αγχώνονται.
Η Νικόλ βρίσκει το ημερολόγιό της, και υπόσχεται να το παραδώσει στην αστυνομία, αλλά η Πέγκι καταφέρνει να της το κλέψει από την τσάντα της κατά τη διάρκεια της δουλειάς. Εκείνη τη νύχτα, η Νικόλ πηγαίνει σε μια αντικερί, της οποίας ιδιοκτήτης είναι ο εραστής της, ο Φρανκ. Ωστόσο εκείνος δεν βρίσκεται εκεί και, ενώ μπαίνει μέσα, ξαφνικά αντιλαμβάνεται ότι μια μαυροφορεμένη φιγούρα την παρακολουθεί, και φαινομενικά την περίμενε να πάει εκεί. Πηγαίνει στην μπροστινή πόρτα, αλλά ο μασκοφόρος την αρπάζει από πίσω και της καρφώνει το πρόσωπο με ένα αιχμηρό γάντι, σκοτώνοντάς την αμέσως. Ο δολοφόνος ψάχνει το πτώμα και την τσάντα, προσπαθώντας να βρει το ημερολόγιο. Διαπιστώνοντας ότι δεν το έχει στην κατοχή της, ο δολοφόνος φεύγει τρέχοντας από το κατάστημα.
Έπειτα, ο δολοφόνος πηγαίνει στο διαμέρισμα της Πέγκι. Ο φονιάς της χτυπάει την πόρτα, και όταν η Πέγκι του ανοίγει, ο μασκοφόρος μπαίνει απότομα μέσα. Ο επιτιθέμενος την χαστουκίζει και τη χτυπά ανελλιπώς και εκείνη του εξηγεί ότι δεν εξακολουθεί να έχει το ημερολόγιο και ότι στην ουσία το έκαψε στο τζάκι. Όταν ο επιτιθέμενος πηγαίνει να ελέγξει το τζάκι για να δει αν η λέει την αλήθεια, η Πέγκι προσπαθεί να πάρει τηλέφωνο την αστυνομία. Οργισμένος, ο φονιάς την χτυπά ασταμάτητα στο πρόσωπο μέχρις ότου λιποθυμήσει. Έπειτα, ο επιτιθέμενος την παίρνει μαζί του, ενώ παράλληλα καταφθάνει η αστυνομία.
Η Πέγκι έχει μεταφερθεί σε άλλη τοποθεσία και είναι δεμένη σε μία καρέκλα. Ο δολοφόνος τη βασανίζει, απαιτώντας να μάθει που είναι το ημερολόγιο. Η γυναίκα του βγάζει τη μάσκα. Τρομοκρατείται, καθώς αναγνωρίζει το πρόσωπο, και εκείνος με τη σειρά του τη σκοτώνει αργά και βασανιστικά, πιέζοντας το πρόσωπό της στην καυτή, κόκκινη επιφάνεια του φούρνου.
Ο επιθεωρητής Σιλβέστερ πείθεται ότι ο δολοφόνος είναι ένας από τους άνδρες που εργάζονται στον οίκο μόδας, οπότε συλλαμβάνει όλους όσους πιστεύει ότι έχουν σχέση με τους φόνους. Ωστόσο, ενώ οι ύποπτοι είναι υπό κράτηση, η Γκρέτα ανακαλύπτει το πτώμα της Πέγκι κρυμμένο στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου της, και έπειτα δέχεται επίθεση και πνίγεται μέχρι θανάτου από τον δολοφόνο. Αφότου ανακαλύπτει τα πτώματα των τελευταίων θυμάτων, ο Συλβέστερ ελευθερώνει όλους τους άνδρες.
Ο Μαξ επισκέπτεται την Κριστίνα και της θυμίζει πως εκείνος συνέβαλε στη δολοφονία του άνδρα της. Η Ιζαμπέλα είχε ανακαλύψει ότι ο Μαξ είχε εμπλακεί στο έγκλημα, και άρχισε να τον εκβιάζει. Όταν ξεκίνησε να του ζητάει όλο και περισσότερα χρήματα, ο Μαξ τη δολοφονεί. Λίγο αργότερα ο Μαξ και η Κριστίνα συνειδητοποιούν ότι η Ιζαμπέλα κρατούσε ημερολόγιο, όπου αποκαλύπτει τα πάντα. Ενώ επιχειρεί να πάρει το ημερολόγιο, ο Μαξ δολοφονεί την Νικόλ και την Πέγκι. Όταν ο Μαξ και οι υπόλοιποι άντρες είναι υπό κράτηση, η Κριστίνα σκοτώνει την Γκρέτα, για να δώσει άλλοθι στον Μαξ για τις προηγούμενες δολοφονίες. Τώρα, ο Μαξ λέει στην Κριστίνα ότι χρειάζεται πάλι τη βοήθειά της και την πείθει ότι μόνο μετά από έναν φόνο θα είναι ασφαλείς. Εκείνη τη νύχτα, η πληθωρική Τίλντε πνίγεται στην μπανιέρα της από τον μασκοφόρο δολοφόνο, ο οποίος αμέσως μετά το φόνο, αφαιρεί τη μάσκα του και αποκαλύπτεται ότι είναι η Κριστίνα. Χρησιμοποιεί ένα ξυράφι για να κόψει τις φλέβες του πτώματος, ούτως ώστε να φανεί σαν αυτοκτονία. Η Κριστίνα ετοιμάζεται να φύγει από το διαμέρισμα του θύματος, όταν διακόπτεται από το χτύπημα της μπροστινής πόρτας και από τη δυνατή φωνή ενός άνδρα, που ισχυρίζεται ότι είναι αστυνομικός. Αποφασίζει, λοιπόν, να δραπετεύσει από το παράθυρο του δευτέρου ορόφου και έπειτα προσπαθεί να σκαρφαλώσει σε έναν σωλήνα, ο οποίος πέφτει πάνω της, χτυπώντας την στο έδαφος.
Αργότερα, εκείνη τη νύχτα, ο Μαξ ψάχνει το γραφείο της Κριστίνα για να βρει χρήματα και έγγραφα. Ξαφνικά, μια αιματοβαμμένη και πληγωμένη Κριστίνα μπαίνει στο δωμάτιο, κρατώντας τρεμάμενη ένα πιστόλι στραμμένο προς τον Μαξ. Ο Μαξ είναι ο υποτιθέμενος αστυνομικός που χτύπησε την πόρτα της Τίλντε και, ξέροντας ότι η Κριστίνα θα προσπαθούσε να ξεφύγει, έχει σπάσει σκόπιμα τον σωλήνα με τέτοιον τρόπο, ώστε να καταρρεύσει. Προσπαθεί να αλλάξει γνώμη στην ερωμένη του και σχεδόν καταφέρνει να της πάρει το όπλο, αλλά ξαφνικά εκείνη τον πυροβολεί και τον σκοτώνει. Η θανάσιμα τραυματισμένη Κριστίνα καταρρέει δίπλα στο πτώμα του Μαξ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1964 Κατηγορία:Ιταλικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Giallo ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες από Δυτική Γερμανία Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάριο Μπάβα
Ουνιβερσαλισμός
Ο ουνιβερσαλισμός (αγγλ.: Universalism) είναι χριστιανική κίνηση που υποστηρίζει ότι η Αγία Γραφή δεν διδάσκει την αιώνια οδύνη στην κόλαση. Ακολουθώντας τον Ωριγένη, τον Αλεξανδρινό λόγιο και θεολόγο του 3ου αιώνα, βεβαιώνει την καθολική αποκατάσταση των πάντων ενώπιον του Θεού, τη σωτηρία της ψυχής όλων των ανθρώπων.
Ιστορική εξέλιξη του ουνιβερσαλισμού
Ο ουνιβερσαλισμός εμφανίστηκε ως οργανωμένο κίνημα στα μέσα του 18ου αιώνα, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Διαφωτισμός συνέβαλε στην άμβλυνση των πιο ακραίων πλευρών της καλβινιστικής θεολογίας και προετοίμασε το έδαφος για την επανεμφάνιση του δόγματος της καθολικής σωτηρίας. Οι ουνιβερσαλιστές δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι ο φιλεύσπλαχνος Θεός επιθυμούσε τη σωτηρία ενός μόνο τμήματος της ανθρωπότητας καταδικάζοντας την υπόλοιπη στην αιώνια τιμωρία. Υποστήριζαν ότι η τιμωρία στη μεταθανάτια ζωή διαρκούσε για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα, κατά το οποίο η ψυχή εξαγνιζόταν και προετοιμαζόταν για την αιωνιότητα ενώπιον του Θεού.
Ο ουνιβερσαλισμός του Τζων Μάρυ αποτελούσε παραλλαγή του καλβινισμού. Προς τα τέλη του 18ου αιώνα οι ουνιβερσαλιστές υιοθέτησαν τη διδασκαλία του Χοζία Μπαλού (1771-1852), που απέρριπτε τις αρχές του καλβινισμού.Ο μπαλού εισήγαγε μία μοναρχιανική αντίληψη για τον Θεό και πρότεινε μία νέα ερμηνεία του θανάτου του Ιησού, θεωρώντας τον, όχι ως θυσία για να εξιλεωθούν οι αμαρτίες της ανθρωπότητας, αλλά ως εκδήλωση της απέραντης και αναλλοίωτης αγάπης του Θεού για τα τέκνα του. Ο Μπαλού έδωσε επίσης ιδιαίτερη έμφαση στη λογική, ως μέσου ερμηνείας της θρησκείας.
Από τις αρχές του 19ου αιώνα οι ουνιβερσαλιστές ανέπτυξαν στενές σχέσεις με τους ουνιταριανούς, με τους οποίους είχαν πολλές κοινές απόψεις και πρακτικές. Οι διάφορες προσπάθειες να ενωθούν η Ουνιβερσαλιστική Εκκλησία της Αμερικής και η Αμερικάνικη Ουνιταριανή Ένωση οδήγησαν στην επίσημη συγχωνευσή τους το 1961.
Πηγές
Κατηγορία:Αντιτριαδισμός Κατηγορία:Ουνιταριανοί
Γκρουλιάσκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Μανασσής (επίσκοπος του Σουασόν)
Ο Μανασσής, αγγλ.: Manasses of Soissons (απεβ. 1η Μαρτίου 1108) από τον Οίκο της Νορμανδίας-Σουασόν, ήταν επίσκοπος του Καμπραί και επίσκοπος του Σουασόν.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γουλιέλμου Μπουζάκ κόμη του Ε και της συζύγου του Aδελαΐδας κόμισσας του Σουασόν, κόρης του Ρενώ Α΄ κόμη του Σουασόν.
Μετά το τέλος του Ζεράρ Β΄ επισκόπου του Καμπραί, τα μέλη του Συλλόγου της εκκλησίας διόρισαν προσωρινά τον πρύτανη του Συλλόγου Mασελέν (Mascelin) στη θέση, και στη συνέχεια τον αρχιδιάκονο Βαλσερό (Walchero), ενάντια στις επιθυμίες των κατοίκων της πόλης. Το 1095 ο πάπας Ουρβανός Β' διευθέτησε το ζήτημα και διόρισε επίσκοπο τον Μανασσή και έδιωξε τον Βαλσεερό. Το 1103 ο Μανασσής διορίστηκε επίσκοπος του Σουασόν από τον πάπα.
Τον Μανασσή διαδέχθηκε ως επίσκοπο του Καμπραί ο Όντο του Τουρναί το 1103 και ως επίσκοπο του Σουασόν ο Λιζιάρ ντε Κρεπύ μετά το τέλος του το 1108.
Γλυφάδα Θάσου
Η Γλυφάδα είναι οικισμός στη Θάσο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Θάσου της Περιφερειακής Ενότητας Θάσου. Αποτελεί έναν από τους οικισμούς της δημοτικής κοινότητας Θάσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 0 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Θάσου
Ίνγκρια (Ιταλία)
H Ίνγκρια (ιταλικά: Ingria) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Κούλατα
Η πρώτης τάξεως Ευρωπαϊκή Οδός 79 και ο σιδηρόδρομος από τη Σόφια προς τη Θεσσαλονίκη περνούν δίπλα από το χωριό.
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Μπλαγκόεβγκραντ Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Ελλάδας-Βουλγαρίας
Πολυτιμότερος παίκτης
Στον αθλητισμό, ένα βραβείο MVP (Most Valuable Player = πολυτιμότερος παίκτης) αποτελεί τιμή για τις καλύτερες επιδόσεις ενός παίκτη σε μια συγκεκριμένη ομάδα, σε έναν αγώνα, σε ένα ολόκληρο πρωτάθλημα ή για ένα συγκεκριμένο διαγωνισμό ή σειρά από διαγωνισμούς. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε στον επαγγελματικό αθλητισμό, ο όρος όμως τώρα χρησιμοποιείται συνήθως και στον ερασιτεχνικό αθλητισμό, καθώς και σε άλλα τελείως άσχετους τομείς, όπως στη δουλειά ή σε μουσικά βραβεία.
Ο όρος «Most Valuable Player» συνήθως χρησιμοποιείται μόνο στον Καναδά, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Νότια Κορέα. Σε πολλά αθλήματα, μερικά από τα βραβεία MVP παρουσιάζονται μόνο για ένα συγκεκριμένο παιχνίδι ή αγώνα (με άλλα λόγια, άνθρωπος του αγώνα), ενώ άλλες χορηγούνται με βάση μία ολόκληρη σεζόν ή χρόνο. Ο ουδέτερος όρος «Player of the Match» είναι συνήθως «Man of the Match», σε αγώνα της ομάδας των γυναικών.
Κατηγορία:Αθλητικά βραβεία
Langley Aerodrome
Το Langley Aerodrome ήταν πρωτοποριακή, αλλά μη επιτυχημένη, επανδρωμένη, κινούμενη από κινητήρα ιπτάμενη μηχανή η οποία σχεδιάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα από τον γραμματέα του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν Σάμιουελ Λάνγκλεϊ. Ο Στρατός Ξηράς των ΗΠΑ χρηματοδότησε το έργο με το ποσό των 50.000$ το 1898 μετά τις επιτυχημένες δοκιμές του Λάνγκλεϊ με μικρής κλίμακας μη επανδρωμένα μοντέλα δύο χρόνια νωρίτερα. 200px|thumb|Το επανδρωμένο Aerodrome όπως εκτίθεται στο [[Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος των ΗΠΑ.]]
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Ο Λάνγκλεϊ επινόησε τη λέξη "Aerodrome" και την εφάρμοσε σε σειρά μηχανοκίνητων μη επανδρωμένων και επανδρωμένων αεροσκαφών παράλληλων πτερύγων τα οποία κατασκευάστηκαν υπό την επίβλεψη του από προσωπικό του Σμιθσόνιαν τις δεκαετίες του 1890 και του 1900. Η όρος προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «αέρας» και «δρομέας».
Μετά από μια σειρά μη επιτυχημένων δοκιμών που ξεκίνησαν το 1894, το μη επανδρωμένο ατμοκίνητο μοντέλο του Λάνγκλεϊ με όνομα "Number 5" πραγματοποίησε επιτυχημένη πτήση διάρκειας 90 δευτερολέπτων καλύπτοντας απόσταση 8 χιλιομέτρων με ταχύτητα 40 χλμ/ώρα σε ύψος μεταξύ 24 και 30 μέτρων στις 6 Μαΐου 1896. Τον Νοέμβριο, το μοντέλο "Number 6" πέταξε για περίπου 1,6 χιλιόμετρα. Και τα δύο αεροσκάφη απογειώθηκαν από καταπέλτη πλωτού σπιτιού στον ποταμό Ποτόμακ κοντά στην πόλη Κουάντικο της Βιρτζίνια, νότια της Ουάσινγκτον. Οι πτήσεις εντυπωσίασαν τον Αναπληρωτή Υπουργό Ναυτικών Θεόδωρο Ρούζβελτ, ώστε αυτός να βεβαιώσει πως «η μηχανή λειτουργεί» και να ζητήσει από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ να συστήσει επιτροπή από τέσσερις αξιωματικούς για να μελετήσει τη χρησιμότητα της «ιπτάμενης μηχανής» του Λάνγκλεϊ τον Μάρτιο του 1898, κάτι που αποτέλεσε την πρώτη καταγεγραμμένη εκδήλωση ενδιαφέροντος του Ναυτικού των ΗΠΑ για την αεροπορία.
Ο πρώτος βοηθός του Λάνγκλεϊ Τσαρλς Μ. Μάνλι προσπάθησε να κυβερνήσει το πλήρους κλίμακας Aerodrome, με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών, στις 7 Οκτωβρίου και 8 Δεκεμβρίου του 1903. Και στις δύο απόπειρες, οι πλωτοί καταπέλτες εκτόξευσαν το αεροσκάφος όπως πριν, αλλά το Aerodrome δεν κατάφερε να πετάξει και προσέκρουσε στον ποταμό Ποτόμακ δευτερόλεπτα μετά την απογείωση. Οι διασώστες έσυραν τον Μάνλι από το νερό σώο και στις δύο περιπτώσεις.
Εννέα μέρες μετά την αποτυχία της 8ης Δεκεμβρίου 1903, οι αδελφοί Ράιτ πραγματοποίησαν τέσσερις επιτυχημένες πτήσεις κοντά στο Κίτι Χόουκ της Βόρειας Καρολίνας. Ο κινητήρας εσωτερικής καύσης του Aerodrome απέδιδε ισχύ 53 ίππων, σχεδόν τέσσερις φορές περισσότερο από τον πετρελαιοκινητήρα των Ράιτ του 1903. Ωστόσο, ο Λάνγκλεϊ δεν υπολόγισε τα προβλήματα της έντασης στην άτρακτο ή τον ορθό έλεγχο του αεροσκάφους, και έτσι το Aerodrome έσπασε κατά την απογείωση. Ο Λάνγκλεϊ δεν πραγματοποίησε περαιτέρω δοκιμές και τα πειράματά του έγιναν αντικείμενο κριτικής και σχολιασμού από εφημερίδες και το Κογκρέσο των ΗΠΑ.
Τροποποίηση του 1914 και δοκιμαστικές πτήσεις
thumb|250px|right|Απόπειρα απογείωσης του Aerodrome στο 1914. Με την έγκριση του Σμιθσόνιαν, ο Γκλεν Κέρτις πραγματοποίησε εκτεταμένες τροποποιήσεις στο Aerodrome και πραγματοποίησε σύντομες δοκιμές το 1914, σε μία αποτυχημένη προσπάθεια να προσπεραστεί η ευρεσιτεχνία των αδελφών Ράιτ στα αεροσκάφη και να δικαιωθεί ο Λάνγκλεϊ. Με βάση αυτές τις πτήσεις, το Σμιθσόνιαν εξέθεσε το Aerodrome στο μουσείο του ως το πρώτο βαρύτερο από τον αέρα επανδρωμένο, μηχανοκίνητο αεροσκάφος με «δυνατότητα να πετάξει». Η πράξη αυτή προκάλεσε έριδες με τον Όρβιλ Ράιτ, ο οποίος κατηγόρησε το Σμιθσόνιαν για εσφαλμένη παρουσίαση της ιστορία των ιπτάμενων μηχανών. Ο Όρβιλ ενίσχυσε την αντίδρασή του αρνούμενος να δωρίσει το αυθεντικό Kitty Hawk Flyer του 1903 στο Σμιθσόνιαν, δωρίζοντάς το αντ' αυτού στο Μουσείο Επιστήμης του Λονδίνου το 1928. Η διαμάχη έληξε τελικά το 1942 όταν το Σμιθσόνιαν δημοσίευσε λεπτομέρειες των τροποποιήσεων του Κέρτις στο Aerodrome και αναίρεσε τους ισχυρισμούς του για το αεροσκάφος.
Ο Κέρτις ονόμασε τις προετοιμασίες «επιδιορθώσεις» ισχυριζόμενος πως η μόνη προσθήκη στον σχεδιασμό ήταν οι πλωτήρες για την υποστήριξη των δοκιμών σε υδάτινη επιφάνεια αλλά οι επικριτές τις ονόμασαν τροποποιήσεις του αρχικού σχεδιασμού. Στις 22 Ιουνίου 1914, με επιστολή του στην εφημερίδα New York Times, ο εισαγγελέας πατεντών Γκρίφιθ Μπρούερ ρωτούσε «Γιατί, αν η ιπτάμενη μηχανή του Λάνγκλεϊ ήταν μια λειτουργική ιπτάμενη μηχανή, δεν μπόρεσε να πετάξει χωρίς τροποποιήσεις;» Ο Μπρούερ διερωτήθηκε επίσης για την απόφαση να επιτραπεί σε κάποιον που έχει κατηγορηθεί για παραβίαση ευρεσιτεχνιών να προετοιμάσει ένα ιστορικό αεροσκάφος για δοκιμές.
Ο Κέρτις πέταξε με το τροποποιημένο Aerodrome από τη λίμνη Κιούκα της Νέας Υόρκης, πραγματοποιώντας άλμα ελάχιστων μέτρων από την επιφάνεια του νερού αρκετές φορές, όχι όμως για πάνω από 5 δευτερόλεπτα κάθε φορά. Φωτογραφίες στις οποίες φαίνεται το κενό ανάμεσα στους πλωτήρες και το νερό που λήφθηκαν από επιπλέον δοκιμές λίγες μέρες αργότερα, δημοσιεύθηκαν στα μέσα.