cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγρίδι Ηλείας
Το Αγρίδι είναι πεδινός οικισμός του Νομού Ηλείας σε υψόμετρο 80 μέτρων. Διοικητικά, με το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Βώλακος του Δήμου Πύργου και έχει 53 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Το χωριό βρίσκεται πολύ κοντά στην εθνική οδό Ε09 Πύργου - Κυπαρισσίας, ανάμεσα στα χωριά Επιτάλιο (Αγουλινίτσα), Αλφειούσα, Ανεμοχώρι και απέχει 10,5 χλμ νοτιοανατολικά της πόλης του Πύργου. Η παλιά ονομασία του ήταν Αλποχώρι, αποτελούσε έδρα κοινότητας και ανήκε στο νομό Μεσσηνίας. Το 1939 η κοινότητα αποσπάται στο νομό Ηλείας και το 1940 το μετονομάζεται σε Αγρίδιον. Μέχρι το 2010, σύμφωνα με το σχέδιο “Καποδίστριας”, ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Αγριδίου, του πρώην Δήμου Βώλακος του Νομού Ηλείας. Η τοπική κοινότητα Αγριδίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 4,312 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Βώλακος Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου
Το ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (επίσημα: Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών Ε.Π.Σ.) είναι ποδοσφαιρική διοργάνωση που εφαρμόζεται σε αρκετές περιπτώσεις, με τη συμμετοχή των πρωταθλητών των τοπικών ποδοσφαιρικών ενώσεων της Ελλάδας. Δεν αποτελεί Εθνική Κατηγορία, καθώς δεν έχει σταθερή σύνθεση και για τη διεξαγωγή του απαραίτητη προϋπόθεση είναι να έχουν ολοκληρωθεί τα τοπικά πρωταθλήματα. Πρώτη φορά εφαρμόσθηκε κατά την τριετία 1960-1962, ως μια μορφή τύπου Β΄ Εθνικής. Η διοργάνωση επανήλθε κατά το διάστημα 1968-1977 ως "Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα", τη φορά αυτή για να προκρίνει ομάδες για τη Β΄ Εθνική.
Από το 1987 και εντεύθεν ο ρόλος της περιορίσθηκε στο να επιτρέπει την πρόκριση για τη Δ΄ Εθνική. Υπήρξε επίσης και μια περίπτωση, την ποδοσφαιρική περίοδο 2002-03, όταν λόγω αναδιάρθρωσης, χρησιμοποιήθηκε ο θεσμός αυτός για να περιορίσει στο ήμισυ τον αριθμό των πρωταθλητών Δ΄ Εθνικής που θα ανέβαιναν στη Γ΄ Εθνική (από τους δέκα πρωταθλητές ομίλων προκρίθηκαν τελικά οι πέντε, ύστερα από μονούς αγώνες μπαράζ σε ουδέτερες έδρες). Για δέκατη ένατη φορά στα χρονικά έλαβε χώρα μετά την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου 2011-12.
Ωστόσο, στις 25 Ιουλίου 2012, η Ε.Π.Ο. πήρε απόφαση να ακυρώσει επί της ουσίας το Ειδικό Πρωτάθλημα 2012, αφού προέκρινε για άνοδο στη Δ΄ Εθνική όλους τους τοπικούς πρωταθλητές που μετείχαν σε αυτό. Αυτή όμως η απόφαση σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί και κατάργηση της διοργάνωσης, καθόσον από την περίοδο 2012-13, όταν και λήφθηκαν οι οριστικές αποφάσεις για τη συνένωση Γ΄ Εθνικής και Δ΄ Εθνικής σε μια ερασιτεχνική κατηγορία των 6 (και εν συνεχεία των 4) ομίλων, ο ρόλος του Ειδικού Πρωταθλήματος απέκτησε βαρύνουσα σημασία. Το 2015 διεξήχθη για 22η φορά και την άνοδο στη Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία για την περίοδο 2015-16 κατέκτησαν οι πρωταθλητές εκάστου ομίλου, συνολικά 14 σύλλογοι, ενώ το 2016 οι δυο πρώτοι κάθε ομίλου, 28 δηλαδή ομάδες, προβιβάστηκαν στη Γ΄ Εθνική. Από το 2017 έως το 2021 δε διεξάχθηκε ειδικό πρωτάθλημα οριστικά, και όλες οι πρωταθλήτριες των τοπικών ενώσεων προβιβάστηκαν. Το 2022, μετά από 5 χρόνια, η διοργάνωση επανασυστάθηκε σε 8 ομίλους των 56 πρωταθλητριών ομάδων των Ε.Π.Σ.
Η πρώτη τριετία
Μετά το πέρας των τοπικών διοργανώσεων συστάθηκαν όμιλοι (από τρεις έως και δέκα, ανά περίπτωση) όπου συμμετείχαν οι πρωταθλητές των ποδοσφαιρικών ενώσεων της χώρας, διεκδικώντας την άνοδο στην Α΄ Εθνική Κατηγορία.
Το διάστημα 1968–1977
Στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται οι νικήτριες ομάδες των αγώνων μπαράζ (ή play off όπως θα μπορούσαν να αναφερθούν με την σημερινή ορολογία) που προέκυψαν από τους κατά τόπους ομίλους, μετά την λήξη των τοπικών πρωταθλημάτων τις περιόδους 1967–68 έως 1976–77, όταν και δεν υπήρχε τρίτη κατηγορία, με σκοπό τον προβιβασμό στην Β' Εθνική.
Το διάστημα 1987–2022
Στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται οι νικήτριες ομάδες των αγώνων μπαράζ που προέκυψαν από τους κατά τόπους ομίλους μετά την λήξη των τοπικών πρωταθλημάτων τις περιόδους 1986–87 έως 2000–01, όποτε αυτοί διεξήχθησαν, με σκοπό τον προβιβασμό στην Δ' Εθνική. Είναι αξιοσημείωτο ότι τις χρονιές που διεξήχθησαν μπαράζ ανόδου, η Δ' Εθνική διοργανώθηκε σε μόλις τέσσερις ομίλους, συνεπώς ήταν αδύνατον να προκριθούν όλες οι πρωταθλήτριες ομάδες των τοπικών ενώσεων. Επίσης, αναφέρονται οι πρωταθλητές ομίλων της πενταετίας 2012-2016, όταν βάσει σχεδίου της Ε.Π.Ο. επανήλθε ο θεσμός του Ειδικού πρωταθλήματος, προκειμένου να περιορισθεί ο αριθμός των ομίλων και των ομάδων του Περιφερειακού Πρωταθλήματος και στη συνέχεια για την άνοδο στη Γ΄ Εθνική
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ελλάδας
Πίτσμπουργκ Άιρονμεν
Οι Πίτσμπουργκ Άιρονμεν (αγγλικά: Pittsburgh Ironmen) ήταν ομάδα καλαθοσφαίρισης του Basketball Association of America (πρόδρομος του σημερινού NBA). Η ομάδα είχε έδρα το Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνια και χρησιμοποίησε ως γήπεδο το Duquesne Gardens.
Τελείωσε τη μοναδική της σεζόν στο BAA, το 1946-1947, με 15 νίκες και 45 ήττες, τερματίζοντας στην πέμπτη και τελευταία θέση στη Δυτική Περιφέρεια και με το χειρότερο ρεκόρ στο πρωτάθλημα. Λόγω αυτού, της δόθηκε η πρώτη επιλογή για το ντραφτ του 1947 -το πρώτο στην ιστορία-, όπου και επέλεξε τον Κλίφτον ΜακΝίλι. Ωστόσο, η ομάδα αποσύρθηκε πριν την έναρξη της σεζόν 1947-1948 και δεν συμμετείχε ποτέ ξανά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανενεργές ομάδες του NBA Κατηγορία:Ομάδες του BAA Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1946 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1946
Νοσηλευτικό Κέντρο Λίλιαν Γκ. Κάρτερ
Το '''Νοσηλευτικό Κέντρο Λίλιαν Γκ. Κάρτερ προηγουμένως γνωστό ως Wise Sanitarium''' στο Πλέινς της Τζόρτζια είναι ένα νοσοκομείο. Είναι πιθανώς περισσότερο γνωστό ως το μέρος της γέννησης του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ Τζίμμυ Κάρτερ, ο οποίος γεννήθηκε εκεί στις 1 Οκτωβρίου 1924.
Αρχικά κτισμένο το 1921 από τους δόκτορες Σάμιουελ, Θαντέους κα Μπάουμαν Γουάιζ, παιδιά των παλαιών μεταναστών στο Πλέινς Δρ. Μπερ Τ. Γουάιζ και Λώρα Άντι Γουάιζ, το σανατόριο των εξήντα κλινών ήταν ένα από τα πρώτα μικρά νοσοκομεία στην Τζόρτζια που αναγνωρίσθηκε από το Αμερικανικό Κολλέγιο Χειρουργών και την Αμερικανική Ιατρική και Νοσοκομειακή Ένωση. Επίσης υπηρέτησε ως εκπαιδευτικό κέντρο για νοσοκόμες. Ένα ξεχωριστό κτίριο ήταν προσαρτημένο στο σανατόριο για την θεραπεία Αφροαμερικανών.
Πηγές
Λιλιαν Καρτερ Γκ Κατηγορία:Τζόρτζια
Τάλως (εφευρέτης)
Ο Τάλως ή Κάλως στην ελληνική μυθολογία ήταν ανιψιός του Δαίδαλου, γιος της αδερφής του, Πέρδικας (ή Πολυκάστης). Ο Τάλως από μικρό παιδί είχε επιδείξει εξαιρετικές ικανότητες εφευρέτη. Λεγόταν μάλιστα ότι επινόησε το πριόνι βλέποντας το σαγόνι ενός φιδιού ή τη ραχοκοκαλιά ενός ψαριού. Του αποδίδονται επίσης ο κεραμικός τροχός και ο διαβήτης. Ο Τάλως μαθήτευε κοντά στο Δαίδαλο του και πολλοί ισχυρίζονταν ότι ο ευφυής νεαρός θα ξεπερνούσε πολύ σύντομα το θείο του. Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ο Δαίδαλος, ζηλεύοντας υπερβολικά τον Τάλω, να τον γκρεμίσει από τα τείχη της Ακρόπολης. Η Πέρδικα μόλις έμαθε το φόνο του γιου της από τον ίδιο της τον αδερφό απαγχονίστηκε ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή μεταμορφώθηκε από τη θεά Αθηνά στο πτηνό πέρδικα. Ο Δαίδαλος καταδικάστηκε από τον Άρειο Πάγο σε εξορία και κατέφυγε στο βασίλειο του Μίνωα στην Κρήτη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αρκτικός Ωκεανός
Το βαθύτερό του σημείο απέχει 4.665 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας.
Μεγάλο μέρος της επιφάνειας του Αρκτικού ωκεανού είναι παγωμένο. Κατά την περίοδο του χειμώνα οι πάγοι τον καλύπτουν απ' άκρη σ' άκρη, ενώ κατά την περίοδο του καλοκαιριού οι πάγοι υποχωρούν.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Ωκεανοί
Εύβοια
Η Εύβοια είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας και το έκτο μεγαλύτερο της Μεσογείου. Η έκταση του νησιού είναι 3.654 τ. χλμ. και εκτείνεται κατά μήκος της βορειοανατολικής ηπειρωτικής Στερεάς Ελλάδας, από τον Μαλιακό κόλπο μέχρι απέναντι από την ακτή της Ραφήνας, χωρισμένη από αυτήν κατά σειρά από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά, με τον Βόρειο Ευβοϊκό κόλπο, τον πορθμό του Ευρίπου στο ύψος της Χαλκίδας και τέλος τον Νότιο Ευβοϊκο κόλπο.
BAA Ιντιανάπολις
Η BAA Ιντιανάπολις ήταν ομάδα καλαθοσφαίρισης του Basketball Association of America (πρόδρομος του σημερινού NBA), με έδρα την Ιντιανάπολις της Ιντιάνα. Ήταν προγραμματισμένο να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα του BAA, το 1946-1947, αλλά διέκοψε τη λειτουργία της λίγο πριν από την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου.
Εύβοια
Το σχήμα της είναι στενόμακρο με πεπλατυσμένες τις δύο άκρες της και περί το μέσον αυτής. Εκτείνεται με κατεύθυνση από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά, έχοντας συνολικό μήκος 180 χλμ. και κυμαινόμενο πλάτος από 8 μέχρι 50 χλμ. Στα ΒΔ. χωρίζεται από τη Φθιώτιδα και Μαγνησία μέσω του διαύλου Ωρεού, ενώ νότια διά του Ευβοϊκού Κόλπου χωρίζεται από τη Βοιωτία και την Αττική. Διά του πορθμού του Καφηρέα χωρίζεται νοτιοανατολικά από την Άνδρο. Τα βόρεια και βορειοανατολικά παράλιά της βρέχονται από το Αιγαίο Πέλαγος.
Μαζί με τη Λευκάδα, είναι τα δύο νησιά της Ελλάδας στα οποία η πρόσβαση γίνεται οδικώς.
Στο κοντινότερο σημείο με τη Στερεά Ελλάδα είναι κτισμένη η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του νησιού, η Χαλκίδα, όπου υπάρχει η μία εκ των δύο ζεύξεων του νησιού με την ηπειρωτική Ελλάδα, η παλαιά γέφυρα της Χαλκίδας. Πρόσφατα χτίστηκε και η υψηλή γέφυρα της Χαλκίδας, συνολικού μήκους περίπου 700 μέτρων. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας ως προς την έκταση και τον πληθυσμό.
Η ονομασία του νησιού
Το όνομα Εύβοια δίνεται ουσιαστικά από τον Όμηρο και φανερώνει το γόνιμο καλλιεργήσιμο έδαφος και την ανεπτυγμένη βοοτροφία για την οποία το νησί ήταν ονομαστή. «Εύ» και «βους» σημαίνει καλό βόδι. Στα ιστορικά τεκμήρια όμως τη συναντάμε και με άλλα ονόματα, όπως: 1) Μάκρα ή Μάκρις, από το σχήμα της. Αυτό είναι πιθανότερα και το αρχαιότερο όνομά της. Μάκρις βέβαια ονομαζόταν και η τροφός της Ήρας, που μεγάλωσε στην Εύβοια. 2) Αβαντίς ή Αβαντιάς, από τον λαό των Αβάντων που εγκαταστάθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του νησιού πριν από τους Ίωνες και τους Ελλοπείς. 3) Ελλοπία, από τον θεσσαλικό λαό των Ελλόπων που αποίκισε το νησί. 4) Διακρία, από τα Διάκρια όρη που δεσπόζουν στην Κεντρική και Ανατολική Εύβοια. 5) Χαλκωδοντίς, από τον μυθικό βασιλιά Χαλκώδοντα, γιο του Άβαντα. 6) Όχη, από το ομώνυμο όρος του νότου. 7) Ασωπίς, από τον βοιωτικό ποταμό Ασωπό, γιο της νύμφης Εύβοιας. 8) Δολίχη, από το μακρόστενο σχήμα. 9) Μελανηίς, από το παχύ και εύφορο χώμα της. 10) Αονία, από μια προελληνική φυλή, τους Άονες, κατοίκους της Εύβοιας κατά την εποχή του Χαλκού. 11) Εύριπος ή Έγριπος, από το όνομα του στενού του πορθμού ή την ορμητική φορά του παλιρροϊκού ρεύματος στο στενό (ευ-ριπή). 12) Νεγρεπόντε κατά την Ενετοκρατία, από το μαύρο γεφύρι που ήταν χτισμένο με μαύρες σκληρές πέτρες και συνέδεε τα δύο κάστρα εκατέρωθεν του Ευρίπου. Τέλος, 13) Εγριπόζ και Γριπονήσι κατά την Τουρκοκρατία.
Γεωγραφία
thumb|Η Δίρφυς, το ψηλότερο βουνό της Εύβοιας Η Εύβοια βρίσκεται στην κεντρική Ελλάδα και χωρίζεται από την υπόλοιπη χώρα από ένα στενό πορθμό, του οποίου το ελάχιστο πλάτος είναι 40 μέτρα. Εκατέρωθεν του πορθμού σχηματίζονται δύο κόλποι, γνωστοί ως ο Βόρειος και ο Νότιος Ευβοϊκός κόλπος, οι οποίοι καταλήγουν και οι δύο στο Αιγαίο Πέλαγος, το οποίο βρέχει τις ανατολικές ακτές του νησιού. Στον βορρά η Εύβοια χωρίζεται από τη Φθιώτιδα με τον πορθμό των Ωρεών.
Το νησί είναι επίμηκες, με μήκος 175 χιλιόμετρα και μέγιστο πλάτος 57, και διατρέχει παράλληλα με τις ανατολικές ακτές της Στερεάς Ελλάδας σε νοτιοανατολικό-βορειοδυτικό άξονα. Οι κύριες πεδινές εκτάσεις βρίσκονται στο βόρειο τμήμα, γύρω από την Ιστιαία, στο κεντρικό τμήμα κοντά στη Χαλκίδα και στο ανατολικό τμήμα, στη λεκάνη Κύμης-Αλιβερίου. Το νότιο τμήμα είναι λοφώδες, αν και έχει και πεδινά τμήματα, και διαθέτει πολλούς όρμους. Το μακρύτερο ποτάμι του νησιού είναι ο Λήλας, ο οποίος πηγάζει από τη Δίρφυ και διασχίζει την πεδιάδα της Χαλκίδας και το Ληλάντιο πεδίο, εκβάλλοντας στον Νότιο Ευβοϊκό.
Η ψηλότερη κορυφή της Εύβοιας είναι η Δίρφυς, στο κεντρικό τμήμα του νησιού, με ύψος 1.743 μέτρα. Άλλα βουνά της Εύβοιας περιλαμβάνουν το Καντήλιο όρος (1.246 μέτρα), τον Όλυμπο (1.172 μέτρα) και την Όχη (1.398 μέτρα) στο νότιο τμήμα. Το βόρειο τμήμα της Εύβοιας έχει πιο ομαλό ανάγλυφο, με κορυφές κάτω από 1.000 μέτρα.
Ακτογραφία
Σημαντικότεροι επιμέρους κόλποι της Εύβοιας είναι από τον Πορθμό του Ευρίπου και βόρεια: του Βατώντα, της Λίμνης και της Αιδηψού, και νότια του Αλιβερίου, της Καρύστου και προς το Αιγαίο της Κύμης. Επίσης κατά μήκος των ακτών της Εύβοιας απαντώνται πλήθος νησίδων μεταξύ των οποίων είναι οι Λιχάδες, οι Πεταλιοί, η Μυρτώ, η Πρασούδα και το Ποντικονήσι.
Γεωλογία
thumb|Θερμές πηγές Αιδηψού Το έδαφός της αποτελείται κυρίως από σχιστόλιθους, ενώ παρουσιάζει πολλές γεωλογικές διαπλάσεις. Επίσης μεγάλα τμήματα του νησιού είναι καλυμμένα με ιζήματα του Νεογενούς, τα οποία καλύπτουν παλαιότερα ιζήματα του Μεσοζωικού αιώνα και πετρώματα της πελαγόνιας ζώνης. Τα νεογενή ιζήματα αποτελούνται από λάσπη και γύψο, εναποθέσεις λιγνίτη και ποτάμιες αποθέσεις. Ανάμεσα στα ιζήματα σε διάφορες θέσεις, οι περισσότερες στο βόρειο τμήμα του νησιού, έχουν βρεθεί απολιθωματοφόρες θέσεις, με πανίδα του Μειοκαίνου.
Έντονη πάντως φαίνεται να υπήρξε και ηφαιστειακή δράση κατά τη διάρκεια της τεταρτογενούς περιόδου του καινοζωϊκού αιώνα, όπου και αποσχίστηκε από την ηπειρωτική χώρα. Στη βόρεια Εύβοια υπάρχουν θερμές πηγές με θερμοκρασία μέχρι 84°C, με γνωστές τις πηγές σε Αιδηψό, Γιάλτρα και Ήλια και σχετίζονται με το ηφαιστειακό κέντρο των Λιχάδων, το οποίο ήταν ενεργό κατά το Πλειόκαινο και το Πλειστόκαινο. Το ζεστό νερό ανεβαίνει στην επιφάνεια μέσω ρηγμάτων. Ηφαιστειακά πετρώματα του Μειόκαινου υπάρχουν στην περιοχή του Οξύλιθου, ηλικίας περίπου 13 εκατομμυρίων ετών. Τα πετρώματα είναι κυρίως δακίτες και υπάρχουν επίσης ανδεσίτες και σοσονίτες.
Κλίμα
Γενικά το κλίμα της είναι εύκρατο και υγιεινό που συντελεί στην άφθονη βλάστηση και στη φυσική της ομορφιά.
Προϊστορία
Τα παλαιότερα ίχνη κατοίκησης αποτελούν λίθινα εργαλεία της μέσης παλαιολιθικής περιόδου (100.000 με 40.000 χρόνια πριν) που έχουν βρεθεί σε θέσεις της βόρειας και κεντρικής Εύβοιας. Οι σημαντικότερες θέσεις όσον αφορά τον αριθμό των ευρημάτων βρίσκονται κοντά στη Νέα Αρτάκη. Τότε η ακτογραμμή ήταν πολύ διαφορετική, καθώς η Εύβοια ήταν συνδεδεμένη με την υπόλοιπη Ελλάδα. Διαχωρίστηκε από την υπόλοιπη ξηρά κατά τη μεσολιθική περίοδο, όταν ανέβηκε η στάθμη της θάλασσας. Οι πρώτοι οικισμοί στην Εύβοια δημιουργούνται κατά τη νεολιθική περίοδο, κυρίως κατά μήκος των ακτών στη Λίμνη, στις Ροβιές, στην Ερέτρια, στην Αμάρυνθο, στην Παξιμάδα και την Πλακαρή Καρύστου, στην Αρτάκη, στα Ψαχνά και στα Πολιτικά. Επίσης την ίδια περίοδο κατοικούνται και τα σπήλαια Κοίλωσι Μαρμαρίου, Αγία Τριάδα Καρυστίας και Σκοτεινή στα Θαρρούνια.
Το τέλος της 4ης χιλιετίας π.Χ. αρχίζει η εποχή του Χαλκού με την πρωτοελλαδική περίοδο, με αύξηση του πληθυσμού και δημιουργία μεγαλύτερων οικισμών. Ο σημαντικότερος οικισμός αυτής της εποχής που έχει ανασκαφεί είναι η Μάνικα, σε μία μικρή χερσόνησο βόρεια της Χαλκίδας. Ο οικισμός ήταν μερικώς τειχισμένος και είχε ρυμοτομία με ορθογώνια οικοδομικά τετράγωνα. Κοντά βρισκόταν και το νεκροταφείο του οικισμού. Στον οικισμό ζούσαν Ελλαδίτες, Ευβοιείς και Κυκλαδίτες και οι κάτοικοί του ασχολούνταν πέρα από τη γεωργία και την κτηνοτροφία με τη ναυτιλία. Άλλοι οικισμοί της περιόδου έχουν εντοπιστεί στο Λευκαντί, στην Ερέτρια, την Αμάρυνθο, στο Καστρί Λιχάδων και σε θέσεις της Καρυστίας.
Στα μέσα της 2ης χιλιετίας π.Χ. στην Εύβοια διαδίδεται ο μυκηναϊκός πολιτισμός. Οικισμοί αυτής της περιόδου έχουν εντοπιστεί στα Πολιτικά, στα Ψαχνά, στη Μάνικα, στη Χαλκίδα, στο Λευκαντί, στην Ερέτρια, στην Αμάρυνθο, στη Μαγούλα Αλιβερίου, στον Οξύλιθο, στους Ανδρωνιάνους, στη Γιάλτρα, στη Λίμνη, στην Αιδηψό, στις Λιχάδες και στην Κήρινθο. Αν και δεν έχουν βρεθεί μυκηναϊκά ανακτορικά συγκροτήματα στην Εύβοια, έχουν βρεθεί σημαντικά νεκροταφεία και ταφικά μνημεία. Το καλύτερα διατηρημένο είναι ο θολωτός τάφος του Κατακαλού. Με την καταστροφή των μυκηναϊκών κέντρων τον 12ο αιώνα π.Χ. αρχίζει να αναπτύσσεται ο οικισμός στην Ξηρόπολη στο Λευκαντί, ο οποίος γνώρισε περίοδο ακμής τον 11ο αιώνα π.Χ., έχοντας εμπορικές συναλλαγές με την Κύπρο και την Τύρο στην ανατολή.
Αρχαιότητα
Την εποχή του χαλκού η Εύβοια κατοικούταν από το αρχαιοελληνικό φύλο των Αβάντων. Ο Όμηρος αναφέρει πως οι Άβαντες συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο στο πλευρό των Αχαιών. Αναφέρει μάλιστα πως είχαν ιδρύσει ήδη τις πόλεις Χαλκίδα, Ερέτρια, Ιστιαία, Κήρινθος, Δίον, Κάρυστο, και Στύρα. Την περίοδο των μεγάλων μετακινήσεων στον ελλαδικό χώρο οι Άβαντες εκτοπίστηκαν από τους Ίωνες. Οι Ίωνες της Εύβοιας χωρίστηκαν σταδιακά σε δύο ισχυρά κράτη, της Χαλκίδας στον βορρά και της Ερέτρειας στο κεντρικό τμήμα του νησιού. Νοτιότερα, στην περιοχή του όρους Όχη είχαν εγκατασταθεί Δρύοπες προερχόμενοι από την περιοχή που αποτέλεσε τα μετέπειτα χρόνια τη Δωρίδα. Κυριότερη πόλη των Δρυόπων ήταν η Κάρυστος. Οι πόλεις της Εύβοιας κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. είχαν εξελιχθεί σε μεγάλες εμπορικές δυνάμεις της περιοχής. Φημίζονταν επίσης για τα κεραμικά τους. Κατά τον αιώνα αυτόν οι Ευβοείς άρχισαν να δημιουργούν αποικίες, αρχικά στη Χαλκιδική και στη συνέχεια στην Κάτω Ιταλία, στην οποία ίδρυσαν τις πρώτες ελληνικές αποικίες. Πρώτη αποικία των Ευβοέων στην Ιταλία ήταν οι Πιθηκούσσες στο νησί Ίσκια, ανοικτά στα βόρεια του κόλπου της Νάπολης, ενώ λίγα χρόνια μετά ίδρυσαν στην απέναντι ακτή την Κύμη. Η Κύμη έγινε βάση για την ίδρυση νέων αποικιών, όπως ήταν η Ζάγκλη, το Ρήγιο και η Νάξος. Σύμφωνα με μία διαδεδομένη άποψη, οι Ευβοϊκές πόλεις της Κάτω Ιταλίας διέδωσαν το δικό τους αλφάβητο στην περιοχή, το οποίο εξελίχθηκε στη συνέχεια στο λατινικό αλφάβητο. Σύμφωνα με την ίδια άποψη, οι Ευβοϊκές πόλεις χρησιμοποιούσαν μία παραλλαγή του ελληνικού αλφαβήτου, που αποκαλείται Ευβοϊκό ή Χαλκιδαϊκό αλφάβητο, το οποίο είχε παρόμοια μορφή με το σημερινό Λατινικό.
Γενετική μελέτη που συνέκρινε δείγμα ατόμων από διάφορες περιοχές της σύγχρονης Ελλάδας με άτομα από τη Σικελία, διαπίστωσε καθαρά την ύπαρξη ελληνικής γενετικής υπογραφής στην Ανατολική Σικελία, συμβατή με την αρχαία προέλευση από την Εύβοια.
Στους αιώνες που ακολούθησαν οι Ευβοϊκές πόλεις είχαν εξασθενήσει σε μεγάλο βαθμό, γεγονός που ήταν αποτέλεσμα του Ληλάντιου πολέμου, αλλά και της ανάδειξης νέων εμπορικών δυνάμεων στον ελλαδικό χώρο. Το 490 π.Χ. μάλιστα ο Περσικός στόλος κατέστρεψε την Ερέτρια, η οποία κατά τη διάρκεια της Ιωνικής επανάστασης είχε βοηθήσει τις Ιωνικές πόλεις και την παλιά της σύμμαχο Μίλητο. Την εποχή του Περικλή οι Αθηναίοι απέσπασαν από τη Χαλκίδα την Ιστιαία και εγκατέστησαν στην πόλη Αθηναϊκή φρουρά. Την περίοδο αυτή η Εύβοια ήταν κάτω από τον έλεγχο των Αθηναίων, με τους οποίους συμμάχησε κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Στα μέσα του 4ου αιώνα, μετά τη μάχη της Χαιρώνειας, οι Ευβοείς πέρασαν στον έλεγχο των Μακεδόνων.
Οι Ρωμαίοι εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Εύβοια την εποχή του Φιλίππου Ε΄, όταν οι ευβοϊκές πόλεις συμμάχησαν μαζί τους κατά τη διάρκεια του Αιτωλικού Πολέμου. Το 192 π.Χ. ο Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας κατάφερα να υπερισχύσει των Ρωμαίων στην Εύβοια και τη Βοιωτία, αλλά την επόμενη χρονιά ηττήθηκε από τους Ρωμαίους. Το 146 π.Χ., όταν οι Ρωμαίοι κατέκτησαν την Αχαϊκή Συμπολιτεία, η Χαλκίδα και η Θήβα καταστράφηκαν επειδή είχαν συμμαχήσει εναντίον τους. Το 89 π.Χ. ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ Ευπάτωρ κατέλαβε μεγάλο τμήμα της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένης της Εύβοιας, και έδωσε τη Χαλκίδα στον στρατηγό του Αρχέλαο και κατέστη ορμητήριό του, όμως ηττήθηκε από τους Ρωμαίους και υποχώρησε πάλι στη Μικρά Ασία. Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο στην περιοχή της Καρύστου λειτουργούν μεγάλα λατομεία μαρμάρου, τα οποία ανήκαν στον αυτοκράτορα. Το εμπόριο κορυφώθηκε κατά την περίοδο του Αυγούστου, του Αδριανού και του Αντωνίνου και χρησιμοποιήθηκε σε κτίρια σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Η Αιδηψός γνώρισε περίοδο ακμής κατά τη ρωμαϊκή εποχή λόγω των ιαματικών πηγών της.
Μεσαιωνική περίοδος
thumb|left|Ο ναός του Αγίου Δημητρίου στο [[Αυλωνάρι (10ος αιώνας)]] Σε αντίθεση με μεγάλο μέρος της βυζαντινής Ελλάδας, η Εύβοια γλίτωσε τον κύριο όγκο των επιδρομών των βαρβάρων κατά την ύστερη αρχαιότητα και την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, λόγω της σχετικά απομονωμένης θέσης της. Οι Βάνδαλοι επιτέθηκαν στις ακτές της το 466 και το 475, αλλά φαίνεται ότι οι Άβαροι και οι Σλάβοι δεν επιτέθηκαν στο νησί, και μόνο μετά από μια αποτυχημένη αραβική επίθεση στη Χαλκίδα τη δεκαετία του 870 απειλήθηκε ξανά. Έτσι, το νησί διατήρησε μια σχετική ακμή σε όλη την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όπως μαρτυρούν ευρήματα ψηφιδωτών, εκκλησιών και γλυπτών χρονολογούμενα από τον 7ο αιώνα. Τον 6ο αιώνα, ο Συνέκδημος απαριθμούσε τέσσερις πόλεις του νησιού, την Αιδηψό, τη Χαλκίδα, τον Πορθμό (σημερινό Αλιβέρι) και την Κάρυστο, και μια σειρά από άλλες τοποθεσίες είναι γνωστές ως επισκοπές στους επόμενους αιώνες (Ωρεοί και Αυλών), αν και ο αστικός χαρακτήρας τους είναι ασαφής. Τον 8ο αιώνα, η Εύβοια αποτελούσε ξεχωριστή δημοσιονομική περιφέρεια (διοίκηση), και στη συνέχεια αποτέλεσε μέρος του θέματος της Ελλάδος. Το 1157 όλες οι παραθαλάσσιες πόλεις της Εύβοιας καταστράφηκαν από Σικελικές δυνάμεις, ενώ η Χαλκίδα κάηκε από τους Ενετούς το 1171.
Η Εύβοια άκμασε ξανά μετά την Τέταρτη Σταυροφορία. Στη διχοτόμηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους σταυροφόρους μετά το 1204, το νησί δόθηκε ως τιμάριο στον Φλαμανδό ιππότη Ζακ ντ'Αβέν, στη συνέχεια διαιρέθηκε σε τρεις βαρωνίες (υπό τους Τριτημόριους της Εύβοιας), με έδρα τους Ωρεούς, τη Χαλκίδα και την Κάρυστο, με τη Χαλκίδα να είναι η πρωτεύουσα του νησιού. Οι ηγεμόνες του νησιού περιήλθαν νωρίς κάτω από την επιρροή της Ενετικής Δημοκρατίας, η οποία εξασφάλισε τον έλεγχο του εμπορίου του νησιού στον Πόλεμο της Ευβοϊκής Διαδοχής (1256–1258) και σταδιακά επέκτεινε τον έλεγχό του, έως ότου απέκτησαν πλήρη κυριαρχία μέχρι το 1390. Κατά τη διάρκεια της Λατινοκρατίας στο νησί εγκαθιδρύθηκε ένα φεουδαρχικό σύστημα, με τους τοπικούς άρχοντες να κτίζουν στις εύφορες περιοχές του νησιού πύργους, που δρούσαν ως διοικητικά κέντρα και κατοικίες των αρχόντων.
Στις 12 Ιουλίου 1470, κατά τη διάρκεια του Βενετοτουρκικού πολέμου του 1463-1479 και μετά από μια παρατεταμένη και αιματηρή πολιορκία, η καλά οχυρωμένη πόλη Νεγροπόντε (Χαλκίδα) καταλήφθηκε από τον Μωάμεθ Β΄ και ολόκληρο το νησί έπεσε στην κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο δόγης Φραντσέσκο Μοροζίνι πολιόρκησε την πόλη το 1688, αλλά αναγκάστηκε να αποσυρθεί μετά από τρεις μήνες. Υπό Οθωμανική κυριαρχία, η Χαλκίδα (Εύριπος) ήταν η έδρα ενός σαντζακιού που περιελάμβανε επίσης μεγάλο μέρος της ηπειρωτικής Ελλάδας. Οι Οθωμανοί διατήρησαν κάτω από τον έλεγχό τους μέχρι τη δημιουργία του πρώτου ανεξάρτητου ελληνικού κράτους (1830) ελέγχοντας ταυτόχρονα την πλειοψηφία των πιο εύφορων πεδινών εκτάσεων, αν και μειοψηφία του πληθυσμού συγκριτικά με τους χριστιανούς.
Νεότερη εποχή
Η Εύβοια συμμετείχε στην Επανάσταση του 1821, με επικεφαλής τους Αγγελή Γοβιό, τον Νικόλαο Κριεζώτη και τον Φαβιέρο. Η επανάσταση ξεκίνησε στην Ιστιαία στις 8 Μαΐου 1821 και ακολούθησαν η Κύμη, η Λίμνη και τα Στύρα. Έγινε ανεπιτυχής προσπάθεια να καταληφθεί η Χαλκίδα και η Κάρυστος το 1822 και ξανά το 1823 και οι Οθωμανοί κατάφεραν να καταστείλουν την επανάσταση στο νησί το 1824. Με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου η Εύβοια εντάχθηκε στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος αλλά οι Τούρκοι παρέμειναν στο νησί μέχρι το 1833 λέγοντας ότι δεν τους έχουν καταβληθεί οικονομικές αποζημιώσεις.
Την εποχή του Όθωνα σχεδιάστηκαν νέες πόλεις, όπως τα Νέα Ψαρά (Ερέτρια) και η Κάρυστος και συντάχθηκε το πολεοδομικό σχέδιο της Χαλκίδας. Αρχίζει η αστικοποίηση του νησιού και στα τέλη του 19ου αιώνα δημιουργούνται στη Χαλκίδα βιομηχανίες. Στα πλαίσια της ανάπτυξης της πόλης κατεδαφίστηκαν οι οχυρώσεις της. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών στο νησί εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες, δημιουργώντας τους οικισμούς Νέα Αρτάκη και Νέα Λάμψακος.
Διοίκηση
Το νησί της Εύβοιας μαζί με τη Σκύρο, ένα τμήμα της βοιωτικής ακτής και τις γύρω νησίδες αποτελούν διοικητικά την περιφερειακή ενότητα Ευβοίας, που ανήκει στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Η περιφερειακή ενότητα Ευβοίας έχει έκταση 4.167 τ.χλμ. και πληθυσμό 210.815 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της Εύβοιας έφτανε τα 198.130 άτομα, κάνοντας την το δεύτερο πολυπληθέστερο νησί της Ελλάδας. Οι κάτοικοι της Εύβοιας μοιράζονται μια πολιτιστική ταυτότητα παρόμοια με αυτή της Στερεάς Ελλάδας και μιλούν μια νότια διάλεκτο της ελληνικής γλώσσας. Στο νότιο μέρος του νησιού υπάρχουν κοινότητες Αρβανιτών, με την περιοχή νότια του Αλιβερίου να είναι το βόρειο όριο της παρουσίας τους στην Εύβοια. Σαρακατσάνοι και Βλάχοι ζουν κατά κύριο λόγο στις ορεινές περιοχές της κεντρικής και βόρειας Εύβοιας αντίστοιχα, αλλά πλέον έχουν εγκαταλείψει το νομαδικό τρόπο ζωής και έχουν εγκατασταθεί μόνιμα σε πόλεις και χωριά σε όλο το νησί.
Οικονομία
Η αγροτική παραγωγή της Εύβοιας περιλαμβάνει το ελαιόλαδο και τις ελιές, με τις κονσερβολιές Ροβιών να έχουν αναγνωριστεί ως προϊόν ΠΟΠ, το μέλι από πεύκο, έλατο και αρωματικά φυτά, αμπέλια από τα οποία παράγεται κρασί και τσίπουρο, αποξηραμένα σύκα (τα αποξηραμένα σύκα Κύμης έχουν αναγνωριστεί ως προϊόν ΠΟΠ). Επιπλέον καλλιεργούνται οπωροκηπευτικά, δημητριακά, όσπρια, ξηροί καρποί όπως αμύγδαλα, καρύδια και κάστανα και φρούτα όπως τα κεράσια. Η κτηνοτροφική παραγωγή περιλαμβάνει την εκτροφή αιγοπροβάτων, γουρουνιών και πουλερικών. Παράγονται επίσης γαλακτοκομικά προϊόντα, όπως τυρί (τουλουμοτύρι, φέτα, μυζήθρα) και γιαούρτι. Στις ακτές της Εύβοιας λειτουργούν ιχθυοκαλλιέργειες (31 πλωτές μονάδες ), όπου εκτρέφονται ψάρια όπως η τσιπούρα, το λαβράκι και η πέστροφα, και επίσης στις παραθαλάσσιες περιοχές είναι διαδεδομένη και η αλιεία. Ο αλιευτικός στόλος της Εύβοιας όσον αφορά το 2014 αποτελούσε το 6% του συνολικού αλιευτικού στόλου της Ελλάδας.
Η Εύβοια αποτελεί επίσης σημαντικό τουριστικό προορισμό και λόγω του μεγέθους του έχει μεγάλο αριθμό παραλιών και ποικιλία τοπίων. Βρίσκεται κοντά στην Αθήνα και είναι προσβάσιμη τόσο με δια θαλάσσης όσο και οδικώς. Διαθέτει αρχαιολογικούς χώρους, όπως η Χαλκίδα και η Ερέτρια και τα δρακόσπιτα του όρους Όχη, μουσεία, φυσιολατρικούς προορισμούς όπως φαράγγια, βουνά και υγροβιότοπους, θρησκευτικά αξιοθέατα όπως τον προσκηνυματικό ναό του αγίου Ιωάννη του Ρώσου και τις ιαματικές πηγές στα Λουτρά Αιδηψού.
Στη νότια Εύβοια υπάρχουν λατομεία στα οποία παράγεται μάρμαρο και σχιστόπλακες. Το μάρμαρο Καρύστου είναι γνωστό και ως σιπολίνο, με πρασινογκρί χρώμα, και χρησιμοποιήθηκε ιδιαίτερα κατά τη ρωμαϊκή εποχή σε πολλά μνημεία. Στην Εύβοια βρίσκονται επίσης σημαντικά κοιτάσματα μαγνησίτη (λευκόλιθος), με λατομείο να λειτουργεί στο Μαντούδι. Εργοστάσιο τσιμέντου λειτουργεί στο Μηλάκι από το 1982. Στο παρελθόν λειτουργούσε εργοστάσιο παραγωγής τσιμέντου και στη Χαλκίδα. Η ΛΑΡΚΟ διαθέτει πέντε ανοικτά ορυχεία στην Εύβοια για εκμετάλλευση των κοιτασμάτων νικελίου. Στο Αλιβέρι λειτουργούσε λιγνιτωρυχείο το οποίο τροφοδοτούσε εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρισμού, όμως πλέον λειτουργεί νέα μονάδα που χρησιμοποιεί φυσικό αέριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Εύβοιας
Λέσβος ΙΙ (αντιτορπιλικό)
Το Λέσβος ΙΙ ήταν αντιτορπιλικό τύπου 'Μ'.
Το Λέσβος ΙΙ ήταν ένα από τα 4 παραγγελθέντα πλοία της Ελληνικής Κυβέρνησης (1914) στην Αγγλία που δεν παραδόθηκαν ποτέ λόγω της έναρξης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, κρατήθηκαν από τους Βρετανούς μαζί με τις προκαταβολές που είχε αποδώσει το Ελληνικό Κράτος. 445.435 δραχμές για το ‘Σάμος ΙΙΙ’, 445.337 δραχμές για το ‘ΛΕΣΒΟΣ’, 519.561 δραχμές για το ‘ΧΙΟΣ’, και 408.191 δραχμές για το ‘Σάμος ΙΙΙ’. Ιδίου τύπου πλοία ‘Χίος ΙΙΙ’, ‘Κρήτη ΙΙΙ’, ‘Λέσβος ΙΙ’, και ‘Σάμος ΙΙΙ’.
Τα αναφερόμενα πλοία έδρασαν στον Α’ Παγκοσμίου πολέμου και ένα από αυτά βυθίστηκε στην διάρκεια πολεμικών επιχειρήσεων. Το ‘Κρήτη ΙΙΙ’ μετονομάστηκε σε ‘ΜΕΙΔΙΑ’, το ‘Λέσβος ΙΙ’, σε ‘ΜΕΔΟΥΣΑ’, το ‘ΧΙΟΣ’ σε ‘MELAMBUS’, και το ‘ΣΑΜΟΣ’ σε ‘MELPOMENE’.
Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά
Ιωάννης Τερζής
Ο Ιωάννης Τερζής ήταν Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από το Κωστενέτσι (σήμ. Ιεροπηγή) Καστοριάς.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης Τερζής γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Κωστενέτσι (σήμ. Ιεροπηγή) Καστοριάς. Συμμετείχε αρχικά στην παράταξη των εξαρχικών αλλά σύντομα διαχώρησε τη θέση του και αποφάσισε να υπερασπιστεί τα Ελληνικά συμφέροντα. Εντάχθηκε αρχικά στο σώμα του Γεώργιου Τσόντου (Βάρδα) και συμμετείχε στη συμπλοκή του σώματος με Οθωμανικό απόσπασμα στα Κορέστια. Η συμπλοκή έληξε με βαριά ήττα των Ελλήνων, γεγονός που αποθάρρυνε πολλούς χριστιανούς κατοίκους, που άρχισαν να διάκεινται φιλικά προς το σώμα του κομιτατζή Καρσάκωφ. Ο Ιωάννης Τερζής συνέχισε τη δράση του στο σώμα του Γεώργιου Τσόντου. Αργότερα συνεργάστηκε με τον Γεώργιο Κολίτση, με τον οποίο προσπάθησαν να οργανώσουν την Ελληνική κοινότητα Κόρτσιστας (σήμ. Πολυάνεμο Καστοριάς). Μετά το 1906 συγκρότησε δική του ομάδα με την οποία συμμετείχε σε αρκετές επιθέσεις κατά εξαρχικών και κομιτατζήδων. Πήρε μέρος με το σώμα του, στην επιχείρηση στο Στένσκο (σήμ. Στενά) μαζί με τους Νικόλαο Πλατανιά (Λαχτάρα) και Γεώργιο Τόμπρα, στις 3 Ιουλίου 1907, κατά την οποία σκοτώθηκε ο κομιτατζής Αθανάς Καρσάκωφ. Συνεργάστηκε στη συνέχεια με τους οπλαρχηγούς Παύλο Ρακοβίτη και Γεώργιο Δικώνυμο Μακρή έως το 1908 και την επανάσταση των Νεοτούρκων.
Αναφορές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Απολλωνίδης
Απολλωνίδης είναι αρχαίο Ελληνικό όνομα, με το οποίο ήταν γνωστοί οι:
Νταν Όζμαν
Ο Νταν Όζμαν (Dan Osman) (11 Φεβρουαρίου, 1963 – 23 Νοεμβρίου, 1998) ήταν Αμερικανός αναρριχητής, γνωστός για την ενασχόλησή του με την ελεύθερη μοναχική αναρρίχηση και άλλα ακραία αθλήματα, όπως το «άλμα με σκοινί», δηλαδή πτώση εκατοντάδων μέτρων από βραχοπλαγιά και το σταμάτημα της πτώσης με σκοινί ασφαλείας. Το προσωπικό του ρεκόρ στο συγκεκριμένο άλμα ήταν 305 m. Ήταν επίσης γνωστός για τον ανέμελο τρόπο ζωής του, καθώς εργαζόταν σπάνια και ζούσε σε δενδρόσπιτο επί σειρά μηνών. Έκανε την ελεύθερη μοναχική αναρρίχηση γνωστή στο ευρύ κοινό με τα διάφορα βίντεο που παρήγαγε. Είχε μία κόρη.
Ταινίες αναρρίχησης
Ο Νταν Όζμαν εμφανίστηκε στη σειρά «Masters of Stone» του Έρικ Πέρλμαν, στην οποία αναρριχάται μοναχικά τη διαδρομή «Atlantis» (5.11+), τη διαδρομή «The Sorcerer» στο Νιντλς και την «Airy Interlude» (5.10b, τότε 5.9), τμήμα της «The Witch», επίσης στη Νιντλς (στην Καλιφόρνια). Εμφανίζεται, επίσης, στην επιτόπου (on sight) ελεύθερη μοναχική αναρρίχηση της «Bolder Display of Power» (5.11).
Θάνατος
Ο Νταν Όζμαν πέθανε στην ηλικία των 35 ετών από αστοχία υλικού εκτελώντας άλμα με σκοινί στη βραχοσειρά Leaning Tower, στο εθνικό Πάρκο Γιοσέμιτι. Ο Όζμαν βρισκόταν εκεί για να αποσυναρμολογήσει τον πύργο αλμάτων και στο μεταξύ έκανε και αρκετά άλματα. Η αστοχία υλικού διερευνήθηκε από την Υπηρεσία Εθνικού Πάρκου, με τη βοήθεια του Κρις Χάρμστον, Διευθυντή Βεβαίωσης Ποιότητας της Black Diamond Equipment. Ο Χάρμστον συμπέρανε ότι η αλλαγή στη γωνία άλματος προκάλεσε την περιπλοκή των σκοινιών και το λιώσιμό τους εξαιτίας της έντονης τριβής. Ο Μάιλς Ντέσερ, που παρευρισκόταν στο άλμα, ανέφερε ότι τα σκοινιά που χρησιμοποιήθηκαν στο μοιραίο άλμα, είχαν εκτεθεί σε ακραίες καιρικές συνθήκες -βροχή και χιόνι- για περισσότερο από ένα μήνα πριν τη διεξαγωγή του άλματος, αν και είχαν χρησιμοποιηθεί για αρκετά μικρότερα άλματα τις προηγούμενες ημέρες.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Αμερικανοί αναρριχητές
Τέμενος Γιουνούς Μπέη
Το Τέμενος Γιουνούς Μπέη (τουρκικά: Yunus Bey Camii) είναι ερειπωμένο κτίριο εντός πεζοδρόμου της συνοικίας της Νέας Μοσυνούπολης στην Κομοτηνή.
Εκτός Ορίων
Το Εκτός Ορίων (πρωτ. Crank) είναι μια ταινία δράσης γυρισμένη το 2006, σε σενάριο και σκηνοθεσία Μαρκ Νέβελντιν και Μπράιαν Τέιλορ. Είναι μια παραγωγή της Lions Gate Entertainment με πρωταγωνιστές τους Τζέισον Στέιθαμ και Έιμι Σμαρτ. Ξεκίνησε να προβάλεται στις Η.Π.Α την 1 Σεπτεμβρίου σε 2.515 άιθουσες ενώ στην Ελλάδα η πρώτη προβολή έγινε στις 14 Σεπτεμβρίου. Η ταινία χαρακτηρίστηκε "ακατάλληλη" λόγω σκηνών βίας, γυμνού και χρήσης ναρκωτικών ουσιών.
Στα ταμεία
Την πρώτη μέρα προβολής η ταινία απέφερε 3,3 εκατομμύρια δολάρια.Το πρώτο Σαββατοκύριακο έκανε 13 εκατομμύρια δολάρια και τερμάτισε δεύτερη επί του συνόλου των ταινιών που παίζονταν. Μέχρι και τις 25 Σεπτεμβρίου 2006, το Crank είχε αποφέρει 26.756.144 δολάρια στις Η.Π.Α και άλλα 3.301.348 δολάρια διεθνώς (σύνολο: 30.057.492) υπερκαλύπτοντας έτσι εύκολα τα 12 εκατομμύρια δολάρια του προυπολογισμού της ταινίας.
Μουσική
Η μουσική της ταινίας κυκλοφόρησε σε cd στις 22 Αυγούστου, 2006. Περιέχει τα παρακάτω κομμάτια:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Τέμενος Γιουνούς Μπέη
Περιγραφή
Το μνημείο βρίσκεται 50 μέτρα ανατολικότερα από τον Τεκέ του Ποσ-πος. Δεν είναι γνωστό το έτος ανοικοδόμησης. Σήμερα σώζονται μόνο τα τέσσερα τείχη και η πόρτα. Το εσωτερικό χρησιμοποιείται ως παιδική χαρά. .
Παραπομπές
Γιουνους Μπεη Κατηγορία:Κομοτηνή
Εδουάρδος Β΄ του Μπαρ
Ο Εδουάρδος Β΄, γαλλ.: Édouard II de Bar (π.1340 - Mάιος 1352) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ ήταν κόμης του Μπαρ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Δ΄ κόμη του Μπαρ και της Γιολάντας των Νταμπιέρ (απεβ. 1395), κόρης του Ροβέρτου κόμη του Μαρλ (γιου του Ροβέρτου Γ΄ κόμη της Φλάνδρας).
Το 1344 απεβίωσε ο πατέρας του, και τον διαδέχθηκε ο 9ετής Εδουάρδος Β΄ ως κόμης του Μπαρ. Επειδή ήταν ανήλικος, άσκησε την επιτροπεία η μητέρα του ως τις 10 Οκτωβρίου 1349.
Καθώς ο Εδουάρδος Β΄ δεν είχε άρρενες απογόνους, τον διαδέχτηκε το 1352 ο δευτερότοκος αδελφός του Ροβέρτος Α΄ ως κόμης του Μπαρ.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος του Μονμπελιάρ
Δημοκρατική Εκπαίδευση
Δημοκρατική Εκπαίδευση ή Δημοκρατική Παιδεία (Σύμφωνα με το EUDEC Greece) είναι διεθνές κίνημα, που σκοπό του έχει τη μεγιστοποίηση της δυνατότητας των μαθητών να αποφασίζουν για τη λειτουργία των σχολείων τους.
Αν και υφίσταται γενικά αποδεκτός ορισμός γι' αυτήν, ωστόσο στο «Διεθνές Συνέδριο για τη Δημοκρατική Εκπαίδευση (Παιδεία) » (IDEC - International Democratic Education Conference) το 2005 κατέληξαν οι συμμετέχοντες στη ακόλουθη θέση:
Πιστεύουμε ότι, σε κάθε εκπαιδευτικό θεσμό, οι νέοι έχουν το δικαίωμα
να αποφασίζουν ατομικά πώς, πότε, τι, πού και με ποιον θα μαθαίνουν
Η «Ευρωπαϊκή Κοινότητα για τη Δημοκρατική Παιδεία » προτείνει μια συντομότερη πρόταση για το τι είναι δημοκρατική εκπαίδευση: ''Υπάρχουν δύο πυλώνες στη δημοκρατική εκπαίδευση:
Τζον Λοκ
Ο Τζων Λοκ (John Locke), Άγγλος φιλόσοφος, δημοσίευσε το έργο Κάποιες Σκέψεις για την Εκπαίδευση (Some Thoughts Concerning Education)το 1693.
Περιγράφοντας τη διδασκαλία των παιδιών κάνει την ακόλουθη δήλωση: ''Τίποτα απ' όσα πρόκειται να μάθουν δεν πρέπει να τους γίνεται βάρος ή να τους επιβάλλεται σαν αντικείμενο μελέτης. Οτιδήποτε προτείνεται με αυτό τον τρόπο, μετατρέπεται αμέσως σε ενόχληση' το μυαλό το απεχθάνεται παρόλο που μόλις πριν επρόκειτο για κάτι ευχάριστο ή το πολύ- πολύ αδιάφορο.''
Ο Λοκ βρίσκει ένα μόνο λόγο για να τιμωρεί κανείς ένα παιδί: ''Ωστόσο υπάρχει ένα και μόνο ένα σφάλμα, για το οποίο, πιστεύω, πρέπει κανείς να χτυπά τα παιδιά και το σφάλμα αυτό είναι η ξεροκεφαλιά και η ανυπακοή. Όμως ακόμα και αυτό θα το έκανα έτσι ώστε, αν είναι δυνατό να αποτελεί η ντροπή από το χτύπημα και όχι ο πόνος το μεγαλύτερο μέρος της τιμωρίας.''
Σε κάθε άλλη περίπτωση θεωρεί ότι πρέπει η σωματική τιμωρία να αποφεύγεται όσο το δυνατό περισσότερο. Το να χτυπά κανείς τα παιδιά καθώς και κάθε άλλη μορφή σωματικής τιμωρίας, συνεχίζει, ''δε συνιστούν την κατάλληλη πειθαρχία που πρέπει να χρησιμοποιούμε στην εκπαίδευση αυτών που επιθυμούμε να γίνουν συνετοί, καλοί και δημιουργικοί άνθρωποι' γι'αυτό να χρησιμοποιείται πολύ σπάνια και αποκλειστικά σε εξαιρετικές περιπτώσεις.
Ζαν Ζακ Ρουσσώ
Το βιβλίο του Ζαν Ζακ Ρουσσώ (Jean-Jacques Rousseau) για την εκπαίδευση, ο Αιμίλιος (Émile),εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1762.
Ο Αιμίλιος, ο φανταστικός μαθητής του βιβλίου, μάθαινε μόνο ό,τι θεωρούσε χρήσιμο. Απολάμβανε τα μαθήματα και μάθαινε να βασίζεται στην κρίση και την εμπειρία του.
Ο δάσκαλος δεν πρέπει να θέτει προκατασκευασμένους κανόνες, πρέπει να επιτρέπει να ανακαλύπτονται, έγραφε ο Ρουσσώ, και τον παρότρυνε να μην αναγκάζει τον Αιμίλιο να μάθει φυσική αλλά να του επιτρέπει να την ανακαλύψει. Έλεγε ακόμα ότι δε θα'πρεπε να υποκαθιστούμε την προσωπική εμπειρία με τα βιβλία γιατί δε μαθαίνουμε έτσι να χρησιμοποιούμε τη λογική' έτσι μαθαίνουμε να χρησιμοποιούμε τη λογική των άλλων' έτσι μαθαίνουμε να πιστεύουμε πολλά αλλά να μη γνωρίζουμε ουσιαστικά τίποτα.
Ωστόσο ο Ρουσσώ συμβουλεύει το δάσκαλο: ''Άσκησε τη βία στα παιδιά και τη λογική στους ενήλικες, και επιμένει ότι παρόλο που ο Αιμίλιος πρέπει να κάνει ό,τι θέλει, ο δάσκαλος πρέπει να διασφαλίζει ότι ο Αιμίλιος επιθυμεί αυτό που ο δάσκαλος ζητά απ' αυτόν να κάνει.
Λέων Τολστόι και Γιάσναγια Πολιάνα
Τους Λοκ και Ρουσσώ απασχολούσε αποκλειστικά η εκπαίδευση των παιδιών των πλουσίων, όμως ο Λέων Τολστόι (Leo Tolstoy) δημιούργησε ένα σχολείο για τα παιδιά των χωρικών, σε δική του έκταση, στην Yasnaya Polyana της Ρωσσίας, στα τέλη του 19ου αιώνα. Μας πληροφορεί ότι το σχολείο αναπτύχθηκε χωρίς κανόνες τεθειμένους εκ των προτέρων από δασκάλους και μαθητές' ότι, παρά την εκ των πραγμάτων υπερισχύουσα επίδραση του δασκάλου, ο μαθητής είχε πάντοτε το δικαίωμα να μην έλθει στο σχολείο ή, σε περίπτωση που ήταν εκεί, να μην παρακολουθεί το δάσκαλο καθώς και ότι ο δάσκαλος είχε επίσης το δικαίωμα να μη δεχτεί κάποιο μαθητή, μπορούσε δε να ασκήσει όση επιρροή διέθετε για να "κερδίσει" την κοινότητα, στην οποία τα παιδιά ήταν μονίμως η πλειοψηφία.
Ο Τολστόι επέμενε ότι μόνο σε συνθήκες, που απουσιάζουν η βία και ο καταναγκασμός, μπορούν να αναπτύσσονται φυσιολογικές σχέσεις μεταξύ δασκάλου και μαθητών. Ο δάσκαλος θέτει τα όρια της ελευθερίας μέσα στην τάξη με τη γνώση και την ικανότητά του στo χειρισμό των μαθητών. Και οι μαθητές, έγραφε ο Τολστόι, πρέπει να αντιμετωπίζονται ως όντα ικανά να χρησιμοποιούν τη λογική' μόνο τότε θα μάθουν ότι η τάξη είναι ουσιώδης και η αυτοκυριαρχία απαραίτητη για τη διατήρησή της. Αν οι μαθητές ενδιαφέρονταν στ'αλήθεια για όσα μαθαίνουν, υποστήριζε, σπάνια θα γινόταν αταξία και όταν θα συνέβαινε, οι μαθητές που θα ενδιαφέρονταν, θα ανάγκαζαν τους απείθαρχους να προσέξουν στο μάθημα. ''Όταν κάποτε ο Τολστόι άφησε εσκεμμένα την αίθουσα στο μέσο του μαθήματος, ώστε να παρατηρήσει τη συμπεριφορά των μαθητών, αυτοί δεν ξέσπασαν σε φωνές, όπως είχε δει να συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις σε σχολεία που είχε επισκεφτεί στο εξωτερικό. Όταν έφυγε, οι μαθητές απολάμβαναν πλήρη ελευθερία και γι' αυτό συμπεριφέρονταν σαν αυτός να ήταν ακόμα στην αίθουσα. Διόρθωναν ή επαινούσαν ο ένας τη δουλειά του άλλου και ακόμα κάποιες στιγμές επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Τέτοια αποτελέσματα, εξηγούσε, ήταν φυσικά σ' ένα σχολείο όπου οι μαθητές δεν ήταν αναγκασμένοι να έρχονται στα μαθήματα, να παραμένουν σε αυτά ή να τα παρακολουθούν με προσοχή.''
Γιάνους Κόρτσακ
Στα 1912 ο Γιάνους Κόρτσακ (Janusz Korczak) ίδρυσε το εβραϊκό ορφανοτροφείο Dom Sierot, στη Βαρσοβία, το οποίο λειτούργησε με δημοκρατικό τρόπο ως το 1940, όταν ο ιδρυτής του θανατώθηκε στους θαλάμους αερίων στο στρατόπεδο εξόντωσης της Treblinka. Στο ορφανοτροφείο οργάνωσε μια μορφή δημοκρατίας για παιδιά με τη δική της βουλή και το δικό της δικαστήριο. Η σχολική βουλή θέσπισε μια σειρά τιμωριών, ξεκινώντας από το 100 (η ελαφρύτερη) και καταλήγοντας στο 1000 (εκδίωξη από το ορφανοτροφείο). Στα δυο πρώτα χρόνια υπήρξε μόνο μια περίπτωση παιδιού με ποινή 1000, κατά τα λοιπά υπήρξαν δυο περιπτώσεις με ποινή ως τα 600, η οποία συνεπαγόταν δημόσια καταγραφή της στον πίνακα ανακοινώσεων. Έγραφε ο Κόρτσακ: ''Οι δικαστές είναι τα ίδια τα παιδιά και ξέρουν πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι να μην κάνεις ποτέ λάθος. Ξέρουν επίσης ότι καθένας μπορεί να γίνει καλύτερος, αρκεί να το θέλει και να το προσπαθεί στ'αλήθεια.'' Η επιρροή του Κόρτσακ εξαπλώθηκε σε πολλές χώρες, όπως στην Πολωνία, τον Καναδά και την Ολλανδία.
Σάμερχιλ
To παλαιότερο δημοκρατικό σχολείο, που λειτουργεί μέχρι και σήμερα, είναι το Σάμερχιλ (Summerhill), με έδρα στο Σάφολκ (Suffolk) της Αγγλίας, το οποίο ωστόσο ιδρύθηκε στη Γερμανία το 1921.
Ο Α.Σ. Νηλ (A. S. Neill), ο σκωτσέζος ιδρυτής του, έγραψε πολλά βιβλία με μεγάλη επίδραση, όπως "Το Πρόβλημα Παιδί" (The Problem Child) στα 1926,
"Το Πρόβλημα Γονιός" (The Problem Parent) στα 1932,
"Αυτό το Τρομερό Σχολείο" (That Dreadful School) στα 1937
Υπήρξε επίσης η έμπνευση για πολλά σύγχρονα δημοκρατικά σχολεία, όπως για παράδειγμα το Σχολείο Ταμαρίκι (Tamariki School), στη Νέα Ζηλανδία, με έτος ίδρυσης το 1967, και το Κινοκούνι (Kinokuni), ένα παιδικό χωριό στην Ιαπωνία, με έτος ίδρυσης το 1992.
Ντάρτινγκτον Χωλ
Το σχολείο του Ντάρτινγτον Χωλ (Dartington Hall School), ακόμα ένα πρωτοποριακό οικοτροφείο που λειτούργησε στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 1926 ως το 1987, ιδρύθηκε βασισμένο σε αρνητικές αρχές.
Δεν επιτρεπόταν η σωματική τιμωρία, στην πραγματικότητα καμιά τιμωρία' καθόλου υπεύθυνοι τάξεων' ούτε στολές' ούτε Σώματα Εκπαίδευσης Διοικούντων (no Officers’ Training Corps)' ούτε διαχωρισμός ανάλογα με το φύλο' ούτε υποχρεωτικά παιχνίδια ή υποχρεωτικό θρήσκευμα, τίποτα υποχρεωτικό, όχι πια λατινικά ή αρχαία, όχι πια ανταγωνισμός, όχι πια σωβινισμός.
Ο W. B. Curry υπήρξε διευθυντής του σχολείου από το 1931-1957 και έγραψε δυο βιβλία σχετικά, "Το Σχολείο" (The School), που δημοσιεύτηκε από τον εκδοτικό οίκο The Bodley Head το 1934 και το "Εκπαίδευση και Λογική" (Education for Sanity), που δημοσιεύθηκε από τον εκδοτικό οίκο Heinemann το 1947.
Τα βασικά του χαρακτηριστικά ήταν καταρχάς ένα αδρό, επίσημο μεν αλλά προαιρετικό πρόγραμμα μαθημάτων, που οι μαθητές μπορούσαν να ακολουθούν στο μέτρο που επιθυμούσαν, έπειτα σχολικά συμβούλια τα οποία ασκούσαν εξουσία που ποικίλε από καιρό σε καιρό καθ' όλη τη διάρκεια της λειτουργίας του σχολείου και τέλος ένα είδος σχέσης ανάμεσα σε προσωπικό και μαθητές που λειτούργησε ως έμπνευση για το σχολείο Σαντσς (Sands School), που ιδρύθηκε το 1987, αμέσως μετά την παύση λειτουργίας του Νταρτινγτον Χωλ. ''Στο Ντάρτινγτον οι ενήλικες δεν χρειαζόταν να διατηρούν κάποιο ύφος ανωτερότητας απέναντι στους μαθητές ή μεταξύ τους. Ούτε επιδείκνυαν αυτό το είδος "φιλικής" και προσποιητής συμπεριφοράς, που δίνει την αίσθηση της αφ' υψηλού συγκαταβατικότητας προς τα παιδιά. Οι ενήλικες αντιμετώπιζαν τα παιδιά με αυθεντική ευγένεια. Τα αντιμετώπιζαν όπως θα αντιμετώπιζαν κάθε άλλο άνθρωπο.''
Το σχολείο της Κοιλάδας του Σάντμπερυ
Το Σχολείο της Κοιλάδας του Σάντμπερυ (Sudbury Valley School), ένα δημοκρατικό σχολείο που ιδρύθηκε στο Φράμινγκχαμ της Μασσαχουσέτης το 1968 (Framingham, Massachusetts), υπήρξε το πρότυπο για δεκάδες σχολεία αυτού του τύπου σε όλο τον κόσμο.
''Το σχολείο διοικείται σύμφωνα με το πρότυπο ενός παραδοσιακού δημοτικού συμβουλίου της Νέας Αγγλίας. Τις υποθέσεις του σχολείου διαχειρίζεται ένα εβδομαδιαίο σχολικό συμβούλιο, στο οποίο κάθε μαθητής και κάθε μέλος του προσωπικού διαθέτει από μία ψήφο. Οι κανόνες συμπεριφοράς, η χρήση των εγκαταστάσεων, τα έξοδα, η πρόσληψη του προσωπικού και κάθε δουλειά που αφορά στην καθημερινότητα ενός οργανισμού καθορίζονται μέσα από διάλογο, αντιπαράθεση και ψηφοφορία στο σχολικό συμβούλιο.''
Ο Daniel Greenberg (παιδαγωγός), ένας από τους ιδρυτές του σχολείου,έχει γράψει πολλά βιβλία σχετικά με αυτό.
De Pesta
Το σχολείο de Pesta ιδρύθηκε στο Εκουαδόρ από τους Ρεβέκκα και Μαουρίτσιο Ουάιλντ (Rebeca & Mauricio Wild) το 1977, και ξεκίνησε ως βρεφονηπιακός σταθμός, βασισμένος κυρίως σε μοντεσσοριανές αρχές. Εξελίχθηκε σε δημοτικό σχολείο το 1979 και απέκτησε δευτεροβάθμιο τομέα δέκα χρόνια αργότερα. Υπήρξαν οικογένειες που μετανάστευσαν απ' την Ευρώπη στο Εκουαδόρ ώστε να μπορούν τα παιδιά τους να φοιτήσουν στο σχολείο, το οποίο σταδιακά έφτασε στους 200 μαθητές. Είχε ημερήσιο πρόγραμμα χωρίς προκαθορισμένα μαθήματα και βασιζόταν σε ένα προετοιμασμένο περιβάλλον με τρόπο που να ερεθίζει τη διάθεση των παιδιών για μάθηση.
Τα βιβλία της Ρεβέκκα Ουάιλντ απέκτησαν μεγάλη απήχηση.
Εν τω μεταξύ ιδρύθηκαν πολλά "άγρια σχολεία" (Wild schools), όπως είναι γνωστά, στην Ευρώπη και κυρίως στην Αυστρία.
Το δημοκρατικό σχολείο της Χαδέρα (the Democratic School of Hadera)
Το Δημοκρατικό Σχολείο της Χαδέρα (The Democratic School of Hadera), ιδρύθηκε από τον Γιάκωβ Εχτ(Yaacov Hecht)και μία ομάδα από γονείς και εκπαιδευτικούς στο Ισραήλ το 1987, έχει αρκετά κοινά στοιχεία με το Σχολείο Σάντμπερυ, διαφέρει ωστόσο σε δυο πολύ σημαντικούς τομείς: χρηματοδοτείται από δημόσια κεφάλαια, σε αντίθεση με το Σάντμπερυ που έχει δίδακτρα, και παρέχει ένα ποικίλο πρόγραμμα μαθημάτων και δραστηριοτήτων,[32] ενώ το Σάντμπερυ δεν έχει τέτοιου είδους πρόγραμμα. Ο πρωταρχικός σκοπός τους ήταν η ίδρυση ενός σχολείου που θα επέτρεπε στους μαθητές ηλικίας 4-18 ετών να φοιτήσουν σε ένα κλίμα ελεύθερης επιλογής εντάσσοντας τους εαυτούς τους μέσα σε μία δημοκρατική κοινότητα. Λίγο μετά το άνοιγμα του,το σχολείο μετακόμισε από το κέντρο σε μια περιοχή ενός λόφου νότια της πόλης που αποτελούταν από χωράφια και οπωροφόρα δέντρα.Το 1992 αναγνωρίστηκε ως πειραματικό σχολείο.Το 1993 πραγματοποιήθηκε στην Hadera το πρώτο διεθνές συνέδριο για τη δημοκρατική εκπαίδευση(IDEC-International Democratic Education Conference). Το 1994 παρέλαβε το βραβείο εκπαίδευσης από το υπουργείο παιδείας του Ισραήλ και δύο χρόνια αργότερα το 1996 έλαβε τον τίτλο «Προστάτης της Κυβέρνησης».Αποτέλεσε έτσι το έναυσμα για την προαγωγή ενός εναλλακτικού τρόπου εκπαίδευσης βασισμένο στις αξίες των κοινών όχι μόνο στο Ισραήλ αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο.Η ίδρυση του σχολείου της Hadera για παράδειγμα οδήγησε στη σταδιακή δημιουργία 25 περίπου δημοκρατικών σχολείων στη χώρα.
Το σχολείο περιλαμβάνει μαθητές από όλα τα κοινωνικά στρώματα,μαθητές που αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες αλλά και παιδιά με ειδικές ανάγκες(Down syndrome)που πιθανόν έχουν αποκλειστεί από τη δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση,συμβάλλοντας στην ενσωμάτωση τους.Τα παιδιά μαθαίνουν να μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον που προάγει δημοκρατικές αξίες και σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.Συγκεκριμένα μέσω της μαθησιακής διαδικασίας το σχολείο δίνει έμφαση στην ανάπτυξη των κοινωνικών δεξιοτήτων των παιδιών σεβόμενο παράλληλα τη διαφορετικότητα τους(σε θέματα κουλτούρας,θρησκείας,μορφωτικού και κοινωνικό-οικονομικού επιπέδου).Τα παιδιά μαθαίνουν από μικρή ηλικία να σκέφτονται και να πράττουν ελεύθερα με αποτέλεσμα να καθορίζουν τα ίδια τους στόχους τους και να αναζητούν εργαλεία για την εκπλήρωσής τους.Για παράδειγμα η παρακολούθηση των μαθημάτων είναι προαιρετική και παρέχεται το δικαίωμα στους μαθητές να επιλέξουν αυτοί ποία δραστηριότητα θα παρακολουθήσουν. Εκτός από τα κύρια μαθήματα του σχολείου υπάρχει η δυνατότητα παρακολούθησης μαθημάτων γενικού τύπου όπως:αθλητικές δραστηριότητες,μαγείρεμα,πολιτική κ.α