cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χίος
Τουρκοκρατία
Την οθωμανική περίοδο η κυβέρνηση και η συλλογή των φόρων παρέμεινε στα χέρια των Ελλήνων, η φρουρά των Τούρκων ήταν μικρή. Λατινικά και οθωμανικά έγγραφα καταγράφουν μικρό αριθμό Ιουδαίων γύρω στο 1049. Οι πρώτοι Ελληνο-Ιουδαίοι μεταφέρθηκαν στο νησί από τους Ρωμαίους, ενώ στα τέλη του 15ου αιώνα εγκαταστάθηκαν Σεφαρδίτες εξόριστοι από την Ιβηρική Χερσόνησο. Ο τεράστιος πλούτος και ευημερία του νησιού είχε σαν βάση το εμπόριο της μαστίχας, ο σουλτάνος με ελάχιστη μόνο φορολογία μπόρεσε να έχει μεγάλα κέρδη στα θησαυροφυλάκια του, η Χίος αποτελούσε για τους Οθωμανούς μια από τις πιο σημαντικές επαρχίες στην αυτοκρατορία τους.
Λίγα χρόνια μετά την οθωμανική κατάκτηση, έκαναν την εμφάνισή τους στο νησί οι Ιησουίτες μοναχοί, οι οποίοι παρουσίασαν εκπαιδευτική, αλλά και προσηλυτιστική δραστηριότητα. Από τα μέσα του 18ου αιώνα στη Χίο επικρατούσε μια κατάσταση οικονομικής ευμάρειας. Σε αυτό συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό η ανάπτυξη της βιοτεχνίας, το εμπόριο μεταξωτών υφασμάτων και η καλλιέργεια της μαστίχας. Παράλληλα, ήταν ένα από τα σημαντικότερα πνευματικά κέντρα του Ελληνισμού.
Μετά από τη σφαγή του 1822 έγινε δημογραφική καθίζηση του πληθυσμού του νησιού και κάμψη κάθε δραστηριότητας. Οι νεκροί υπολογίζονται σε 23.000, οι αιχμάλωτοι και δούλοι σε 47.000 γυναικόπαιδα (σύμφωνα με στοιχεία του τουρκικού τελωνείου). Από τους εναπομείναντες 50.000 το 1/5 υπέκυψε στην πείνα και τις αρρώστιες. Ο Βαχίτ πασάς, στα απομνημονεύματά του περίπου συμφωνεί στον αριθμό των νεκρών αλλά υπολογίζει τους αιχμαλώτους σε λιγότερους από 5.000 «νεανίσκους και παρθένους». Περισσότερο αξιόπιστα θεωρούνται τα στοιχεία του τουρκικού τελωνείου για τους αιχμαλώτους. Από τους επιζήσαντες πολλοί έφυγαν στην ηπειρωτική Ελλάδα και αλλού ως πρόσφυγες.
Οι λίγοι Χιώτες που επέζησαν της λεηλασίας και έκαναν προσπάθεια να ξαναχτίσουν το νησί το 1832. Το 1835 δεν είχε επανέλθει στους παλιότερους ρυθμούς ζωής και μόλις από την πέμπτη δεκαετία του 19ου αιώνα σημειώνεται μια πρώτη προσπάθεια ανάκαμψης, οικονομικής και πνευματικής. Το πλαίσιο της πολιτικής ζωής του νησιού από εκείνη την περίοδο έγινε ο θεσμός της δημογεροντίας: οι δημογέροντες από το 1847 εκλέγονταν για τη ρύθμιση των εσωτερικών προβλημάτων του νησιού από τους γέροντες των χωριών, ήταν μόνο ορθόδοξοι, ενώ παλιότερα εκπροσωπούνταν και οι καθολικοί του νησιού. Από το 1861 σύμφωνα με τις διατάξεις του Διοργανισμού της κοινότητος Χίου, στις εκλογές για την ανάδειξη δημογερόντων συμμετείχαν αντιπρόσωποι από όλο το νησί εκτός από τα Μαστιχοχώρια. Από τα 66 χωριά του νησιού στη δικαιοδοσία της δημογεροντίας, που έδρευε στην πρωτεύουσα του νησιού, υπάγονταν τα 44 (36 στο βόρειο τμήμα του νησιού και 6 γύρω από τον Κάμπο), καθώς και οι Οινούσσες και τα Ψαρά. Τα Μαστιχοχώρια, υποχρεωμένα να καλλιεργούν τη μαστίχα για τα σουλτανικά ανάκτορα, βρίσκονταν υπό την προστασία της βαλιδέ σουλτάνας (μητέρας του σουλτάνου) και ανήκαν σε επίσημους Τούρκους. Κάθε χωριό είχε τους επιτρόπους του, τη διοίκηση όμως ασκούσε Τούρκος αγάς, ενώ ένας έφορος των Μαστιχοχωρίων βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη για τη ρύθμιση ζητημάτων που κατά καιρούς ανέκυπταν. Με το νόμο περί Βιλαετίων (1864), οι εξουσίες της δημογεροντίας περιορίσθηκαν και αντικαταστάθηκαν από ένα απλό διοικητικό συμβούλιο, εκτελεστικό όργανο της Τουρκικής εξουσίας. Η ονομαστή σχολή της Χίου συνέχισε τη λειτουργία της μέσα από άλλη μορφή. Το 1839 αριθμούσε τριακόσιους μαθητές. Στα μέσα του 19ου αιώνα λειτουργούσαν αλληλοδιδακτικά σχολεία στα περισσότερα χωριά. Στις 3 Απριλίου 1881 το νησί επλήγη από σεισμό, σκοτώνοντας χιλιάδες κατοίκους του νησιού.
Χαρακτηριστική είναι η επίδοση των κατοίκων του νησιού στο εμπόριο και στη ναυτιλία, εκτός από την αγροτική παραγωγή (σηροτροφία, εσπεριδοειδή): το 1845 ιδρύθηκε στο νησί η «Κινδυνασφαλιστική Εταιρεία» προκειμένου να καλύπτει οικονομικά τις θαλάσσιες ζημίες. Σημαντικά ναυτιλιακά κέντρα του νησιού θα αναδειχθούν τα Καρδάμυλα, ο Βροντάδος και η Λαγκάδα.
Απελευθέρωση 1912 και εγκατάσταση Μικρασιατών 1922
Η Χίος Κατάληψη Χίου (1912) το 1912 κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων: συγκεκριμένα, στις 11 Νοεμβρίου προσέγγισε το νησί ο ελληνικός στόλος, ενώ την άρνηση της τουρκικής φρουράς να παραδοθεί ακολούθησε απόβαση ελληνικών δυνάμεων. Οι Τούρκοι αποσύρθηκαν αρχικά στις Καρυές και έπειτα στα ορεινά του Χίου όπου αντιστάθηκαν μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου, όταν και παραδόθηκαν. Στις πολεμικές επιχειρήσεις συμμετείχαν ενεργά και αποσπάσματα ντόπιων Ελλήνων ενόπλων που είχαν οργανωθεί μυστικά από τις αρχές του ίδιου έτους.
Η συνθήκη ειρήνης υπογράφηκε ανάμεσα στο Τούρκο Ζιχνή Μπέη και το λοχαγό του πεζικού Ε. Βερνάδο, που εκπροσωπούσε τις ελληνικές δυνάμεις. Με αυτό το τρόπο έγινε η παράδοση της Χίου στους Έλληνες. Το νησί είχε παραμείνει κάτω από τουρκική κατοχή για 356 χρόνια. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, πολλοί Μικρασιάτες κατέφυγαν στο νησί και δημιούργησαν νέους οικισμούς όπως το Βαρβάσι.
Επαρχία Δέλβινου
thumb|200px|Τα βουνά του Δέλβινου και ο λόφος της αρχαίας Φοινίκης, στο κέντρο της εικόνας πίσω από τις πεδιάδες. Ο Νομός Δέλβινου (αλβανικά: Rrethi i Delvinës) είναι ένας από τους τρεις νομούς της περιφέρειας Αυλώνα. Βρίσκεται ανάμεσα στον νομό Αγίων Σαράντα και τον νομό Αργυροκάστρου. Ο νομός καταλαμβάνει έκταση 348 τ.χλμ. (ο μικρότερος από τους τρεις νομούς του Αυλώνα) και ο πληθυσμός του είναι 12.128 κάτοικοι. Πρωτεύουσα του νομού είναι το Δέλβινο. Μεγάλο κομματι του πληθυσμού ανήκει στην ελληνική μειονότητα
Χίος
Γεωγραφία
thumb|left|Η θέση της Χίου στον ελληνικό χάρτη Η Χίος είναι το πέμπτο σε έκταση νησί της Ελλάδας και η επιφάνειά του φθάνει τα 904 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό Αιγαίο, ακριβώς απέναντι από τη χερσόνησο της Ερυθραίας στη Δυτική Μικρά Ασία και ανήκει στο σύμπλεγμα των νησιών που σχηματίζονται στο Ανατολικό Αιγαίο και στο οποίο συμπεριλαμβάνονται εκτός της Χίου, η Λέσβος, η Λήμνος, η Σάμος, η Ικαρία και ο Άγιος Ευστράτιος. Πρωτεύουσα είναι η πόλη της Χίου, γνωστή και σαν Χώρα. Εκεί βρίσκεται και το κύριο λιμάνι του νησιού. μικρογραφία|Η κορυφή του Πελιναίου όρους Η Περιφερειακή Ενότητα Χίου αποτελείται από τα νησιά Χίος, Ψαρά, Αντίψαρα και Οινούσσες. Διαιρείται διοικητικά σε τρεις δήμους, αυτούς των Οινουσσών, της Χίου και των Ψαρών. Ο μεγαλύτερος από αυτούς είναι ο δήμος Χίου, ο οποίος περιλαμβάνει όλο το νησί της Χίου και πληθυσμιακά είναι ο μεγαλύτερος δήμος του νησιού. Η Χίος έχει συνολικά 64 χωριά.
Επαρχία Δέλβινου
Παραπομπές
Δέλβινου Κατηγορία:Νομός Αυλώνα
Χίος
Γεωγραφία
Το κεντρικό και βόρειο τμήμα της Χίου είναι ορεινό, σε αντίθεση με το νότιο που είναι κυρίως πεδινό, και όπου καλλιεργούνται τα μαστιχόδεντρα. Στα βόρεια της Χίου βρίσκεται η οροσειρά Πελιναίο με ψηλότερη κορυφή την Αγία Τριάδα (1.297 μ.). Το μήκος των ακτών της φτάνει τα 213 χιλιόμετρα. Το νησί είναι γνωστό για τα γραφικά του τοπία, αλλά και για το εύκρατο μεσογειακό κλίμα με ήπιους χειμώνες και με σπάνιες βροχές το καλοκαίρι.
Πρωτοχρονιά
Η Χίος είναι το νησί των ναυτικών. Η ιδιαίτερη αυτή σχέση της με τη ναυτιλία επηρέασε και επηρεάζει τα ήθη και έθιμα του τόπου. Κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων τα παιδιά κατασκεύαζαν ένα καράβι και έβγαιναν στη γειτονιά τραγουδώντας τα κάλαντα. Επίσης είναι γνωστό ότι οι Χιώτες αντί για δέντρο τα Χριστούγεννα στόλιζαν καράβι. Μετά από χρόνια πολλά παιδιά από διάφορα χωριά, κυρίως όμως από το Βροντάδο άρχισαν να κατασκευάζουν όλοι μαζί μοντέλα πλοίων, αναβιώνοντας το Πρωτοχρονιάτικο έθιμο. Αυτό δημιούργησε σταδιακά έναν ανταγωνισμό και έτσι κάθε παραμονή της Πρωτοχρονιάς μαζεύονταν στην πλατεία της Χίου και παρουσίαζαν τα δημιουργήματά τους στον κόσμο. Τα τελευταία χρόνια το έθιμο αυτό έχει πάρει μορφή διαγωνισμού με κανονισμούς και όρους συμμετοχής που επέβαλλε η Περιηγητική Λέσχη Χίου μαζί με το Δήμο Χίου. Τα παινέματα και ο σκοπός που τραγουδιόνταν από τα παιδιά είναι επηρεασμένα από τα μικρασιατικά κάλαντα.
Πάσχα
εναλλ.=Οι ρουκετατζήδες|μικρογραφία|Οι «ρουκετατζήδες» Ο ρουκετοπόλεμος του Βροντάδου: ο Βροντάδος βρίσκεται βόρεια της πόλης της Χίου και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νομού. Το έθιμο του ρουκετοπόλεμου προέρχεται από την τουρκική κατοχή. Πρόκειται για μια ανταλλαγή πυρών ανάμεσα στις δυο μεγαλύτερες ενορίες της πόλης, του Αγίου Μάρκου και της Παναγίας της Ερυθιανής. Στα Μεστά, το Μεγάλο Σάββατο, οι πιστοί, κυρίως οι νέοι, παίρνουν φως από τον ιερέα με το «δεύτε λάβετε φως» και ανάβουν τον μεγάλο φανό στην πλατεία του χωριού (που έχουν ήδη ετοιμάσει) και καίνε το ομοίωμα του Ιούδα.
Φρανσίς Αγκμπό
Ο Φρανσίς Αγκμπό (γεννημένος στις 15 Ιανουαρίου 1958 στο Αντζοούν του Μπενίν) είναι πρώην Γάλλος αθλητής του στίβου, ο οποίος ειδικευόταν στο άλμα εις ύψος.
Βιογραφία
Κατέκτησε δύο τίτλους πρωταθλητή Γαλλίας στο άλμα εις ύψος, το 1979, σε ανοιχτό και κλειστό στίβο.
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (συντομογραφία: ) είναι χώρος διεξαγωγής συναυλιών, πολιτιστικών εκδηλώσεων και επιστημονικών συνεδρίων. Η ίδρυσή του βασίστηκε σε μία ιδέα της τραγουδίστριας Αλεξάνδρας Τριάντη. Το κτίριο του βρίσκεται στην Αθήνα, στη συμβολή της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας και της οδού Πέτρου Κόκκαλη.
Φρανσίς Αγκμπό
Βιογραφία
Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980, οι οποίοι έλαβαν χώρα στη Μόσχα, ωστόσο δεν ξεπέρασε την προκριματική φάση.
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
Σχεδιάστηκε από τον Εμμανουήλ Βουρέκα και τον Ηλία Σκρουμπέλο και άρχισε να κατασκευάζεται το 1976 έπειτα από συγχρηματοδότηση του συλλόγου «Οι Φίλοι της Μουσικής» και του ελληνικού δημοσίου. Θεωρείται ένας από τους διασημότερους χώρους τέτοιου είδους παγκοσμίως τόσο για την κλασική όσο και για την ελληνική παραδοσιακή μουσική. Κάθε χρόνο, ο οργανισμός του Μεγάρου διοργανώνει συνολικά περίπου 500 εκδηλώσεις, όπως παραστάσεις κλασικής μουσικής, όπερας, θεάτρου, χορού κ.α..
Το Μέγαρο συγκαταλέγεται στην λίστα του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Κέντρων Συμφωνικής Μουσικής.
Φρανσίς Αγκμπό
Εξωτερικός σύνδεσμος
Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές του στίβου
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο Αθηνών
Το κέντρο αποτελεί χώρο συνεδρίων και εκδηλώσεων υψηλής αισθητικής και στεγάζεται στον χώρο του Μεγάρου. Διαθέτει δεκαοκτώ αίθουσες συνεδριάσεων και εκθεσιακούς χώρους με φουαγιέ. Επίσης, τα αμφιθέατρα του κτιρίου χρησιμεύουν ως οι κύριοι συνεδριακές αίθουσες σε συνδυασμό με αίθουσες παράλληλων συνεδριάσεων χωρητικότητας από 25 έως 180 άτομα. Η συνολική του έκταση εκτείνεται σε 12.000 τ.μ., ενώ μπορεί να φιλοξενήσει συνέδρια με τη συμμετοχή έως και 8.000 συνέδρων.
Το κέντρο είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Συνεδρίων (ICCA) και της Διεθνούς Ένωσης Συνεδριακών Κέντρων (AIPC).
Κρατικοποίηση
Από τις αρχές του 2016, το Μέγαρο κρατικοποιήθηκε με τροπολογία που κατατέθηκε στην Βουλή. Η ελληνική κυβέρνηση ελέγχει την πλειοψηφία του διοικητικού συμβουλίου του και παράλληλα με την μεταβίβαση της ακίνητης περιουσίας του, μεταβιβάζονται στο ελληνικό δημόσιο και οι υπέρογκες δανειακές υποχρεώσεις του Μεγάρου. Σκοπός των μεταρρυθμίσεων αυτών είναι η οικονομική βιωσιμότητα του οργανισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιτεχνικοί πολυχώροι στην Αθήνα Κατηγορία:Αίθουσες συναυλιών στην Ελλάδα
Επαρχία Αυλώνα
thumb|200px|Περιοχή της [[Χειμάρρας]] Η Επαρχία Αυλώνα (αλβανικά: Rrethi i Vlorës) είναι μία από τις τρεις επαρχίες του ομώνυμου νομού. Είναι η βορειότερη από τις τρεις. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 1.609 τ.χλμ. (η μεγαλύτερη από τις τρεις επαρχίες του Αυλώνα) και ο πληθυσμός της είναι 147.000 κάτοικοι. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι ο Αυλώνας. Ένα μέρος του πληθυσμού ανήκει στην ελληνική μειονότητα
Παραπομπές
Αυλώνα Κατηγορία:Νομός Αυλώνα
Δήμος Νυαμαγκάμπε
Ο Δήμος Νυαμαγκάμπε είναι ένας δήμος της Ρουάντα. Ανήκει στην Νότια Επαρχία. Η πρωτεύουσά του είναι η Γκικονγκόρο.
Κοινότητες
Ο Δήμος Νυαμαγκάμπε διαιρείται σε 17 κοινότητες:
Δείτε επίσης
ν Κατηγορία:Νότια Ρουάντα
Πυγμαλίων (θεατρικό έργο)
Πυγμαλίων (αγγλικός τίτλος: Pygmalion) είναι θεατρικό έργο του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω βασισμένο στον μύθο του Πυγμαλίωνα όπως τον αποτύπωσε ο Οβίδιος. Το έργο έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στις 16 Οκτωβρίου 1913 στο Εθνικό Θέατρο της Βιέννης και τον επόμενο χρόνο στο Λονδίνο.
Το 1938 κυκλοφόρησε η ομώνυμη ταινία, που κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου, που σήμαινε την απονομή Όσκαρ για πρώτη φορά στην ιστορία σε κάποιον ήδη βραβευμένο και με Νόμπελ λογοτεχνίας (το 1925). Το 1956, το έργο διασκευάσθηκε σε μιούζικαλ και το 1964 έγινε η μουσική ταινία Ωραία μου Κυρία, εμπνευσμένη επίσης από αυτό το έργο, που βραβεύτηκε με όσκαρ καλύτερης ταινίας και συνολικά κέρδισε 8 Όσκαρ. Και στις δύο διασκευές, το τέλος παρουσιάζει έναν ρομαντικό έρωτα που παραπέμπει στον αρχαίο μύθο. Στο θεατρικό έργο, ωστόσο, ο Σω δεν έδωσε τέτοια τρυφερή κατάληξη μεταξύ καθηγητή και μαθήτριας.
Περιεχόμενο
Το έργο αφηγείται την ιστορία του καθηγητή Χένρι Χίγκινς, ενός διανοούμενου γλωσσολόγου που στοιχηματίζει ότι μπορεί να κάνει μια φτωχή πλανόδια πωλήτρια λουλουδιών να συμπεριφέρεται σαν κυρία του καλού κόσμου, μαθαίνοντάς της να μιλά με την προφορά της υψηλής κοινωνίας του Λονδίνου. Τα καταφέρνει και κερδίζει το στοίχημα. Ωστόσο, καθώς ο Χίγκινς της φέρεται σαν υπηρέτρια, εκείνη τον εγκαταλείπει. Το έργο τελειώνει εδώ.
Όπως ο Πυγμαλίων του Οβίδιου ερωτεύεται το άψυχο έργο τέχνης του, έτσι και ο Χίγκινς λατρεύει τη δημιουργία του, αλλά όχι το ίδιο το πρόσωπο, μόνο το γλωσσικό έργο τέχνης που έχει δημιουργήσει. Ο Χίγκινς δεν αγαπά την Ελίζα, αγνοεί τις ανθρώπινες ανάγκες της και δεν τη βλέπει ως ίση. (Πίκερινγκ: Σου περνάει από το μυαλό, Χίγκινς, ότι το κορίτσι έχει κάποια συναισθήματα; Χίγκινς: Ω, όχι, δεν νομίζω. Δεν υπάρχουν συναισθήματα για να ανησυχείς.)
Πρώτη πράξη
μικρογραφία|281x281εσ|Η Ελίζα Ντούλιτλ σε πίνακα του 1908 Λονδίνο, 1912. Για να προστατευθούν από μια έντονη καλοκαιρινή μπόρα, πολλοί άνθρωποι έχουν συγκεντρωθεί κάτω από τις κολώνες της εκκλησίας του Αγίου Παύλου στο Κόβεντ Γκάρντεν. Ανάμεσά τους, μια εκλεπτυσμένη κυρία με την κόρη και τον γιο της Φρέντι, όλοι με βραδινή ενδυμασία, βγαίνουν από την Όπερα. Όπως πολλοί άλλοι, περιμένουν ταξί για να τους πάει σπίτι. Ο Φρέντι πέφτει κατά λάθος σε μια νεαρή κοπέλα που πουλάει λουλούδια, την Ελίζα Ντούλιτλ και τα λουλούδια πέφτουν στο έδαφος. Από ευπρέπεια η μητέρα αποζημιώνει το κορίτσι. Εμφανίζεται ο συνταγματάρχης Πίκερινγκ. Ενώ η Ελίζα προσπαθεί να του πουλήσει λουλούδια, ένας περαστικός την ενημερώνει ότι κάποιος καταγράφει όλα όσα λέει. Ο άντρας είναι ο Χένρι Χίγκινς, διάσημος καθηγητής φωνητικής. Η Ελίζα ανησυχεί μήπως είναι αστυνομικός και δεν ηρεμεί μέχρι να συστηθεί ο Χίγκινς. Γρήγορα γίνεται φανερό ότι αυτός και ο συνταγματάρχης Πίκερρινγκ έχουν κοινό ενδιαφέρον για τη φωνητική και την γλωσσολογία και έναν έντονο αμοιβαίο θαυμασμό. Ο Πίκερινγκ έχει έρθει από την Ινδία για να συναντήσει τον Χίγκινς και ο Χίγκινς σχεδίαζε να πάει στην Ινδία για να συναντήσει τον Πίκερινγκ. Ο Χίγκινς λέει στον Πίκερινγκ ότι θα μπορούσε να μετατρέψει τη φτωχή κοπέλα, που είναι εμφανώς αμόρφωτη και μιλάει με λαϊκή προφορά χρησιμοποιώντας χυδαίες εκφράσεις, απλώς μαθαίνοντάς της να μιλάει σωστά. Συμφωνούν να συναντηθούν στο σπίτι του Χίγκινς το επόμενο πρωί.
Δεύτερη πράξη
Η συζήτηση που άκουσε πυροδοτεί το ενδιαφέρον της Ελίζας, η οποία εμφανίζεται απροειδοποίητα το επόμενο πρωί στον καθηγητή Χίγκινς, που βρίσκεται με τον Πίκερινγκ στο γραφείο του. Του ζητά να της παραδώσει μαθήματα: θα ήθελε να γίνει πιο ευγενική για να μπορεί να εργαστεί σε ένα ανθοπωλείο και επομένως να μάθει σωστά αγγλικά. Ο Χίγκινς είναι διστακτικός στην αρχή, αλλά μετά βλέπει την ευκαιρία να επιδείξει τις ικανότητές του. Ο Πίκερινγκ προτείνει ένα στοίχημα στον φίλο του: να κάνει την Ελίζα γυναίκα του κόσμου και να τη συστήσει στο χορό της πρεσβείας που θα γίνει λίγους μήνες αργότερα. Παρά την απροθυμία της οικονόμου του κυρίας Πιρς και της Ελίζας, ο Χίγκινς δέχεται αμέσως. Η Ελίζα πρέπει τώρα να αλλάξει ρούχα και να πλυθεί καλά και βιώνει για πρώτη φορά τι σημαίνει πλούσια και πολυτελής ζωή. Εν τω μεταξύ, ο πατέρας της Ελίζας εμφανίζεται και απαιτεί πληρωμή για να αφήσει την κόρη του στον Χίγκινς. Αφού του δίνουν πέντε λίρες φεύγει από το σπίτι. Η Ελίζα υποβάλλεται σε εξαντλητική εκπαίδευση.
Τρίτη πράξη
μικρογραφία|250x250εσ|Φωτογραφία από παράσταση σου 1914, Η Ελίζα μπαίνει στην καλή κοινωνία. Είναι ημέρα επίσκεψης στο πολυτελές διαμέρισμα της μητέρας του Χίγκινς. Ο γιος της λέει ότι πριν από περίπου ένα μήνα πήρε «μια φτωχή ανθοπώλισσα» και έβαλε στοίχημα με τον φίλο του τον συνταγματάρχη Πίκερινγκ να κάνει τον λόγο και τη συμπεριφορά της κοινωνικά αποδεκτή. Για δοκιμή, κάλεσε λοιπόν την Ελίζα στο σπίτι της μητέρας του. Φτάνουν οι καλεσμένοι, μεταξύ των οποίων η κυρία Έινσφορντ Χιλ, η κόρη και ο γιος της Φρέντι.
Όταν εμφανίζεται η Ελίζα, αρχικά μιλάει αρκετά επιδέξια για τον καιρό, αλλά μετά - η Ελίζα μπορεί να μιλήσει με εκλεπτυσμένη προφορά αλλά δεν μπορεί να συμμετέχει σε συζητήσεις της υψηλής κοινωνίας - λέει απρεπείς εκφράσεις, για την υποψία της ότι η θεία της «δολοφονήθηκε» και για τον αλκοολικό πατέρα της, οι καλεσμένοι σκανδαλίζονται. Ο Χίγκινς την καλύπτει περνώντας τις παρατηρήσεις της ως «νέου είδους αστεϊσμό», ο Φρέντι την ερωτεύεται. Καθώς η Ελίζα φεύγει, τη ρωτά αν πρόκειται να διασχίσει το πάρκο με τα πόδια και εκείνη απαντά: «Να περπατήσω; Πολύ απίθανο! Θα πάρω ταξί.»
Τέταρτη πράξη
μικρογραφία|Η Ελίζα Ντούλιτλ, Γουίλιαμ Μπρους Έλις Ράνκεν (1914) Ο Χίγκινς, ο Πίκερινγκ και η Ελίζα επέστρεψαν από έναν επίσημο χορό (οι τρεις τους μένουν στο σπίτι του Χίγκινς). Η κουρασμένη Ελίζα κάθεται μόνη, σκεπτική και σιωπηλή, ενώ ο Πίκερινγκ συγχαίρει τον Χίγκινς που κέρδισε το στοίχημα. Ο Χίγκινς σαρκαστικά χαρακτηρίζει τη βραδιά «ανόητη κοροϊδία», ευχαριστώντας τον Θεό που τελείωσε και λέγοντας ότι είχε βαρεθεί το όλο θέμα τους τελευταίους δύο μήνες. Η Ελίζα συμπεριφέρθηκε σαν κυρία της υψηλής κοινωνίας και εντυπωσίασε τους πάντες. Ο Χίγκινς και ο Πίκερινγκ πάνε για ύπνο χωρίς καν να τη συγχαρούν. Όταν ο Χίγκινς επιστρέφει στο καθιστικό, η Ελίζα τον κατηγορεί: τη χρησιμοποίησε μόνο για το πείραμά του, αλλά τώρα του είναι άχρηστη. Ο Χίγκινς προσπαθεί να την ηρεμήσει. Της λέει ότι θα μπορούσε να παντρευτεί ή να ανοίξει ανθοπωλείο. Φεύγει από τη σκηνή θυμωμένος και ξαναπάει στο κρεβάτι χτυπώντας την πόρτα.
Πέμπτη πράξη
μικρογραφία|250x250εσ|Φωτογραφία από παράσταση σου 1953 Το επόμενο πρωί, βρίσκοντας το κρεβάτι της Ελίζας ανέγγιχτο, ο Χίγκινς και ο Πίκερινγκ σπεύδουν στη μητέρα του καθηγητή. Ο Χίγκινς θα ήθελε να κρατήσει την Ελίζα μαζί του, όχι από στοργή ή από έρωτα, αλλά επειδή έχει γίνει απαραίτητη στην καθημερινή του ρουτίνα και την τάξη. Η κυρία Χίγκινς κατηγορεί τον γιο της ότι αναζητά την Ελίζα σαν «χαμένη ομπρέλα».
Στο μεταξύ, ανακοινώνεται η επίσκεψη του πατέρα της Ελίζας, Άλφρεντ Ντούλιτλ. Παραδόξως εμφανίζεται με υπέροχο ντύσιμο και ευχαριστεί τον Χίγκινς. Όταν συναντήθηκαν, εντυπωσιασμένος από την ανορθόδοξη ηθική του, ο Χίγκινς τον σύστησε για αστείο σε έναν πλούσιο Αμερικανό φιλάνθρωπο ως τον «πιο πρωτότυπο κήρυκα ηθικής». Ο Αμερικανός πέθανε και άφησε στον Ντούλιτλ εισόδημα 3.000 λιρών τον χρόνο. Μιας και ανήκε πια στη μεσαία τάξη, αποφάσισε να παντρευτεί τη σύντροφό του (θετή μητέρα της Ελίζας).
Η κυρία Χίγκινς ενημερώνει τελικά τον γιο της ότι η Ελίζα είναι μαζί της, όταν εμφανίζεται, καταπλήσσει τον Πίκερινγκ και εκνευρίζει τον Χίγκινς με την κομψότητα των τρόπων της. Τη ρωτάει αν θα επιστρέψει και του απαντά όχι, αφού ποτέ δεν της έδειξε ούτε θα της δείξει έστω και λίγη στοργή και καλοσύνη. Ο καθηγητής αρνείται να αλλάξει συμπεριφορά απέναντί ​​της, έτσι η Ελίζα ανακοινώνει την απόφασή της να παντρευτεί τον Φρέντι. Όλοι μετά πηγαίνουν στον γάμο του Ντούλιτλ, εκτός από τον Χίγκινς. Το έργο τελειώνει με τον καθηγητή να γελάει όταν σκέφτεται τον γάμο της Ελίζας και του Φρέντι.
Σχολιασμός
Το τέλος του Πυγμαλίωνα προκάλεσε πολλές επικρίσεις: το κοινό, που αναζητούσε ευχάριστη ψυχαγωγία θεωρούσε ότι ένα έργο θα μπορούσε να τελειώνει μόνο με γάμο μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών. Για να αντιδράσει σ' αυτή τη διαμάχη, ο συγγραφέας έγραψε ένα δοκίμιο εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους το θεωρούσε αδύνατο. Το 1938 έστειλε στον παραγωγό της ταινίας μια τελική διασκευή όπου θεωρούσε ότι προσέφερε έναν δίκαιο συμβιβασμό: μια τρυφερή σκηνή αποχαιρετισμού μεταξύ Χίγκινς και Ελίζας, που παρουσίαζε τον Φρέντι και την Ελίζα χαρούμενους στο ανθοπωλείο τους. Τελικά όμως διαπίστωσε ότι ο παραγωγός είχε τακτοποιήσει το ζήτημα του μέλλοντος της Ελίζας με μια ελαφρώς διφορούμενη τελική σκηνή στην οποία η Ελίζα επιστρέφει στο σπίτι του λυπημένου και συλλογισμένου Χίγκινς, που επέτρεπε σκέψεις και εικασίες για αίσιο τέλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα
Κωνσταντίνα Κλαψινού
Η Κωνσταντίνα Κλαψινού (γενν. 28 Ιουλίου 1983, Ρέθυμνο) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1983 στο Ρέθυμνο όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε αρχικά Κοινωνική Εργασία στο ΤΕΙ Πατρών κι έπειτα υποκριτική στη Δραματική Σχολή «Ιάκωβος Καμπανέλλης».
Κατά τη διάρκεια των σπουδών της στη δραματική σχολή, πέρασε από casting για τη σειρά του Μανούσου Μανουσάκη, «Για την Άννα». Τελικά πήρε το ρόλο κι έτσι τη σεζόν 2006-07 εντάχθηκε στο καστ της σειράς. Τα επόμενα χρόνια ασχολήθηκε αποκλειστικά με το θέατρο ενώ επέστρεψε τηλεοπτικά το 2012 μέσω της σειράς του MEGA, «Οι Βασιλιάδες». Τη σεζόν 2013-14 πρωταγωνίστησε στον τρίτο κύκλο της σειράς του MEGA, «Κλεμμένα Όνειρα» ενώ τη σεζόν 2014-15 πρωταγωνίστησε στη σειρά «Δικαίωση» στο ίδιο κανάλι.
Το 2016 έπαιξε στη παράσταση «Τσέχωφ για 2» στο Θέατρο Γκλόρια ενώ την επόμενη χρονιά, η ίδια παράσταση ανέβηκε στη Κύπρο, στο Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα Μερκούρη της Λευκωσίας. Τη σεζόν 2017-18 πρωταγωνίστησε στη σειρά του ΑΝΤ1, «Κάτι Χωρισμένα Παλικάρια» αλλά και στη παράσταση «Πολυτεχνίτης Kι Ερημοσπίτης» στο Θέατρο Αθηνά.
Τη σεζόν 2018-19 πρωταγωνίστησε στη σειρά του ΣΚΑΪ, «Όσο Έχω Εσένα» ενώ το 2019 έπαιξε σε οχτώ επεισόδια της σειράς του OPEN, «Για πάντα παιδιά». Τη σεζόν 2019-20 είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στον τρίτο κύκλο της κυπριακής σειράς «La Pasta Pomilώri» που προβλήθηκε από τον ΑΝΤ1 Κύπρου. Το 2020 έπαιξε στη παράσταση «Ο Δρόμος Περνά Από Μέσα» στο Θέατρο Μικρό Χορν. ΄Το 2021 πρωταγωνίστησε στη σειρά της ΕΡΤ, «Χαιρέτα μου τον Πλάτανο» ενώ το 2022 έπαιξε στη παράσταση «Destiny» (σκην. Νίκης Σκιαδαρέση) στο Θέατρο 104.
Τη σεζόν 2022-23 πρωταγωνιστεί στη παράσταση «DA» (σκην. Πέτρου Ζούλια) στο Θέατρο Ιλίσια.
Προσωπική ζωή
Από το 2019 είναι σε σχέση με τον ηθοποιό Κωνσταντίνο Ασπιώτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Χαλίσκο
Το Χαλίσκο (ισπανικά: Jalisco, επίσημα Estado Libre y Soberano de Jalisco) είναι μια από τις 31 πολιτείες του Μεξικού. Χωρίζεται σε 125 δήμους και έχει πρωτεύουσα τη Γουαδαλαχάρα. Είναι μια από τις πιο σημαντικές πολιτείες του Μεξικού εξαιτίας των φυσικών πόρων και της ιστορίας της.
Η πολιτεία βρίσκεται στο κεντρικό δυτικό Μεξικό. Συνορρεύει με τις πολιτείες Ναγιαρίτ, Σακατέκας, Αγουασκαλιέντες, Σαν Λουίς Ποτοσί, Γκουαναχουάτο, Κολίμα και Μιτσοακάν. Οι δυτικές ακτές τις πολιτείας βρέχονται από τον Ειρηνικό. Παρουσιάζει όλα τα βασικά οικοσυστήματα του Μεξικού, από ερήμους μέχρι τροπικά δάση. Βρίσκεται στη βόρεια άκρης της Σιέρρα Μάδρε ντελ Σουρ και της Κορδιλιέρας Νεοβολκάνικα. Η ψηλότερη κορυφή είναι το ηφαίστειο Νεβάδο ντε Κολίμα. Στο Χαλίσκο βρίσκεται η μεγαλύτερη λίμνη γλυκού νερού στο Μεξικό, η λίμνη Τσαπάλα. Έχει έκταση 78.599 χλμ² (6η μεγαλύτερη).
Η πολιτεία είναι πηγή πολλών πολιτιστικών χαρακτηριστικών του Μεξικού, όπως η μουσική Μαριάτσι και Ραντσέρα, η τεκίλα και το Χαριπέο. Οικονομικά, η πολιτεία κατατάσσεται τρίτη στη χώρα, με τις βιομηχανίες να επικεντρώνονται στη μητροπολιτική περιοχή της Γουαδαλαχάρας, τη δεύτερη μεγαλύτερη στο Μεξικό. Στην πολιτεία υπάρχουν κοινότητες Νάουα και Ουιτσόλ, μαζί με ένα μεγάλο αριθμό ξένων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες του Μεξικού
Σούνι-Ζανατζιά
Το Σούνι-Ζανατζιά είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο. Ουσιαστικά, πρόκειται για 2 χωριά, το Σούνι και τη Ζανατζιά. τα οποία είναι σχεδόν ενωμένα το ένα με το άλλο. Διοικητικά αποτελούν μια κοινότητα.
Τοποθεσία
Η κοινότητα Σούνι-Ζανατζιά απέχει 23 περίπου χιλιόμετρα από την πόλη της Λεμεσού. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 420 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Νοτιοανατολικά συνορεύει με το Καντού, νοτιοδυτικά με τη Σωτήρα, δυτικά με τις Πάνω Κυβίδες, βόρεια με τις Κάτω Κυβίδες και με τον Άγιο Θεράπων και βορειανατολικά με την Άλασσα.
Σούνι
Το Σούνι δεν αναφέρεται σε μεσαιωνικές πηγές. Φαίνεται ότι ο αρχικός οικισμός καταστράφηκε, άγνωστο πότε, και μετέπειτα επανιδρύθηκε ο σημερινός οικισμός.
Το γεγονός όμως ότι το Σούνι βρίσκεται κοντά στο αρχαίο βασίλειο του Κουρίου, στο οποίο πιθανός να υπαγόταν, οδηγεί στην υπόθεση ότι το Σούνι διασώζει στην ονομασία του αρχαίο τοπωνύμιο. Η περιοχή του χωριού, ήταν σημαντική για την πόλη του Κουρίου, γιατί από την περιοχή αυτή η αρχαία πόλη προμηθευόταν το πόσιμο νερό, τουλάχιστον κατά τα ρωμαϊκά χρόνια και πολύ πιθανών και νωρίτερα.
Στην περιοχή καλλιεργούνται κυρίως χαρουπιές, σιτηρά, νομευτικά φυτά, λίγα αμπέλια οινοποιήσιμων ποικιλιών, αμυγδαλιές, ελιές και φρουτόδεντρα.
Ζανατζιά
Η Ζανατζιά είναι γνωστή με την ίδια ονομασία από την εποχή της Φραγκοκρατίας, οπότε πιθανότατα να αποτέλεσε κτήμα κάποιου άρχοντα με το όνομα Ζάνε, από το οποίο πήρε και την ονομασία Ζανατζιά. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι οφείλει το όνομα του στο πουλί Ζάνος που φωλιάζει στην περιοχή. Μια τρίτη εκδοχή, η οποία είναι και η πιθανότερη, είναι ότι το χωριό οφείλει το όνομα του στο φυτό Ζαλάτζιν.
Το 1600, την περίοδο της Τουρκοκρατίας, το χωριό καταστράφηκε από τους Τούρκους για άγνωστη αιτία. Στη συνέχεια αποτέλεσε τσιφλίκι της οικογένειας Χατζηπαύλου από τη Λεμεσού, οι οποίοι δημιούργησαν φυτείες αμπελιών με αποτέλεσμα την επανεγκαταστάση μικρού αριθμού κατοίκων. Στη Ζανατζιά δημιουργήθηκε και το πρώτο μικρό εργοστάσιο οινοποιίας του οίκου Χατζηπαύλου-ΕΤΚΟ, το οποίο σήμερα λειτουργεί σαν αποθήκη κρασιού.
Η Ζανατζιά είναι κτισμένη σε λοφώδη περιοχή. Η περιοχή είναι διαμελισμένη από το ποτάμιο σύστημα του ποταμού Κούρη. Στην περιοχή καλλιεργούνται αμπέλια οινοποιήσιμων ποικιλιών, σιτηρά, κτηνοτροφικά φυτά και χαρουπιές.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της κοινότητας γνώρισε αρκετές αυξομειώσεις. Στην απογραφή του 1946 τα δύο χωριά παρουσιάζονται ως εγκαταλελειμμένα. Στις τελευταίες απογραφέςο πληθυσμός του χωριού παρουσιάζει μεγάλη αύξηση.
Από την απογραφή του 1881 έως και την απογραφή του 1931 τα δύο χωριά καταμετρούνται ξεχωριστά. Στις απογραφές του 1960 και του 1973 απογράφονται μαζί. Στις απογραφές του 1976, του 1982 και του 1992 καταμετρούνται ξεχωριστά. Στις μετέπειτα απογραφές καταμετρούνται ως μια κοινότητα.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Σουνίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο και στις οποίες απογράφηκε ως ξεχωριστή κοινότητα.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Ζανατζιάς όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο και στις οποίες απογράφηκε ως ξεχωριστή κοινότητα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Ένωση Καθολικών Βιβλιοθηκών
Η Ένωση Καθολικών Βιβλιοθηκών (αγγλ.Catholic Library Association - CLA) ιδρύθηκε το 1921 με έδρα το Σικάγο και αποτελεί ένα διεθνή οργανισμό εκπροσώπησης των Καθολικών Βιβλιοθηκών. Αρχικά ιδρύθηκε ως τμήμα της Καθολικής Εκπαιδευτικής Ένωσης (Catholic Educational Association), η οποία είναι πλέον γνωστής ως Εθνική Καθολική Εκπαιδευτική Ένωση (National Catholic Educational Association.), ώσπου το 1931 αποτέλεσε ανεξάρτητο οργανισμό.
Διοίκηση
Η CLA διευθύνεται από την Εκτελεστική Επιτροπή (Executive Board), την οποία απαρτίζουν ο Πρόεδρος (President), ο Αντιπρόεδρος (Vice President), ο Προηγούμενος Πρόεδρος (Immediate Past President), ο Εκτελεστικός Διευθυντής (Executive Director) και 5 μέλη (Μembers-at-large) και είναι υπεύθυνη για τη διαχείριση των υποθέσεων της ένωσης. Σε τοπικό επίπεδο η CLA εκπροσωπείται από τα Περιφερειακά Παραρτήματα (Regional CLA Chapters), τα οποία προωθούν τους σκοπούς της και ενισχύουν το έργο της. Επιπλέον, για την εκτέλεση συγκεκριμένων καθηκόντων, η CLA συστήνει επιμέρους Επιτροπές (Committees) και Τμήματα (Sections), τα οποία λειτουργούν επικουρικά προς το έργο της Εκτελεστικής Ειτροπής.
Σκοπός
Βασικό σκοπό της CLA αποτελεί η υποστήριξη και προώθηση της αποστολής της Καθολικής Εκκλησίας, καθώς και η εκπροσώπηση των Καθολικών βιβλιοθηκών, η υπεράσπιση των συμφερόντων τους και η ενίσχυση του έργου τους. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της, η CLA επιδιώκει να επιτύχει το σκοπό της, ενθαρρύνοντας την πρόοδο των υπηρεσιών των βιβλιοθηκών και τη βελτίωση των πηγών τους μέσω της Καθολικής, οικουμενικής και δια - θρησκευτικής συνεργασίας, των εκδόσεων, της εκπαίδευσης, καθώς και της πληροφόρησης. Για το σκοπό αυτό η ένωση θα ενθαρρύνει την ανάπτυξη των βιβλιοθηκών που σχετίζονται με τη θρησκεία ως κέντρα της χριστιανικής σκέψης, προκειμένου να χρησιμεύσουν ως τα θεμέλια και η συντονιστική δύναμη για τις εκπαιδευτικές προσπάθειες της Εκκλησίας.
Μέλη
Στο σύνολο των μελών της CLA περιλαμβάνονται άτομα, ιδρύματα και οργανισμοί, τα οποία σχετίζονται με το χώρο των Καθολικών βιβλιοθηκών και επιθυμούν να συμμετάσχουν στο έργο της. Τα μέλη της CLA διακρίνονται στις εξής κατηγορίες:
Επιπλέον, η CLA παρέχει στα μέλη της ευκαιρίες δικτύωσης και επαγγελματικής εξέλιξης μέσα από προϊόντα, υπηρεσίες και εκδηλώσεις που διευρύνουν το γνωστικό τους πεδίο και επαγγελματικούς τους ορίζοντες,.
Δράση
Η CLA είναι ένας διεθνής οργανισμός που εργάζεται για την προώθηση των Καθολικών βιβλιοθηκών και την υπεράσπιση των συμφερόντων τους. Παράλληλα, συμβάλλει στην επαγγελματική εξέλιξη των μελών της, παρέχοντας καθοδήγηση σχετική με ζητήματα που άπτονται της Βιβλιοθηκονομίας και διεξάγει ένα ετήσιο εθνικό συνέδριο (Annual National Convention), μέσω του οποίου τα μέλη της έρχονται σε επαφή, ανταλλάσσουν ιδέες και απόψεις και ενημερώνονται για αναδυόμενα ζητήματα του χώρου. Επιπρόσθετα, η ένωση αναγνωρίζει τη σημαντική συνεισφορά των μελών της στο έργο της με την απονομή τιμητικών διακρίσεων και την προσφορά υποτροφιών και χρηματοδοτήσεων. Επιπλέον, δημοσιεύει το περιοδικό «Catholic Library World», εκδίδει το ευρετήριο Καθολικής λογοτεχνίας με τίτλο «Catholic Periodical and Literature Index» και ενθαρρύνει τη δημιουργία Βιβλιοθηκών με θρησκευτικό προσανατολισμό. Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της CLA έγκειται και η ανάπτυξη συνεργατικών σχέσεων με συναφείς ενώσεις και οργανισμούς που υπηρετούν κοινά συμφέροντα, αποσκοπώντας στην προώθηση της Καθολικής λογοτεχνίας σε ευρύτερα γεωγραφικά πλαίσια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
Ράινχολντ Γκλιερ
Ο Ράινχολντ Μόριτσεβιτς Γκλιέρ (Reinhold Moritzevich Glière, ουκρανικά: Ре́йнгольд Мо́ріцевич Гліер, Κίεβο 11 Ιανουαρίου 1875 – Μόσχα 23 Ιουνίου 1956) ήταν Ουκρανός / Σοβιετικός συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και μουσικοπαιδαγωγός της ύστερης ρωσικής ρομαντικής περιόδου. Τα έργα του εμπεριέχουν στοιχεία της λαϊκής μουσικής της Ρωσίας, της Ουκρανίας και των γειτονικών χωρών.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γκλιέρ εισήλθε στη σχολή μουσικής του Κιέβου το 1891, όπου διδάχτηκε βιολί από τον Ότακαρ Σέβτσικ, μεταξύ άλλων. Το 1894, εισήλθε στο Ωδείο της Μόσχας, όπου σπούδασε με τον Σεργκέι Τανέγιεφ (αντίστιξη), τον Ιππολίτοφ-Ιβάνοφ (σύνθεση), τον Γιαν Χρίμαλι (βιολί) και τους Αντόν Αρένσκι και Γκεόργκι Κονιούς (αρμονία). Αποφοίτησε το 1900, έχοντας συνθέσει την μονόπρακτη όπερα Γη και Ουρανός, για την οποία τού απονεμήθηκε χρυσό μετάλλιο. Την επόμενη χρονιά, ο Γκλιέρ αποδέχτηκε θέση διδασκαλίας στη Σχολή Μουσικής Γκνεσίν της Μόσχας. Ο Τανέγιεφ τού βρήκε δύο μαθητές για ιδιαίτερα μαθήματα, το 1902: τον Νικολάι Μιασκόφσκι και τον 11χρονο Σεργκέι Προκόφιεφ, στον οποίο ο Γκλιέρ παρέδιδε μαθήματα στο κτήμα των γονιών του. Κατόπιν, σπούδασε διεύθυνση ορχήστρας με τον Όσκαρ Φριντ στο Βερολίνο, από το 1905 έως το 1908. Ένας από τους συμμαθητές του ήταν ο Σερζ Κουσεβίτσκι, ο οποίος πραγματοποίησε την πρεμιέρα της Συμφωνίας No. 2 του Γκλιέρ, στις 23 Ιανουαρίου 1908 στο Βερολίνο. Πίσω στη Μόσχα, ο Γκλιέρ επέστρεψε στη Σχολή Γκνεσίν. Στα επόμενα χρόνια, συνέθεσε το συμφωνικό ποίημα Σειρήνες (1908) –το οποίο έγινε δεκτό με ενθουσιασμό, την προγραμματική συμφωνία Ίλια Μούρομετς (1911) και το μπαλέτο-παντομίμα Κhrizis (1912). Το 1913, διετέλεσε καθηγητής της τάξης σύνθεσης, και 1914-1919 - σκηνοθέτης και καθηγητής του Ωδείου Κιέβου.
Το 1920, ο Γκλιέρ πήγε στο Ωδείο της Μόσχας, όπου δίδαξε (διαλειμματικά) μέχρι το 1941, και κάνοντας πολλά ταξίδια στη Ρωσία και στις γειτονικές χώρες, για τη συλλογή παραδοσιακού μουσικού υλικού. Μεταξύ των μαθητών του από την εποχή της Μόσχας ήσαν οι Μπορίς Αλεξαντρόφ, Αράμ Χατσατουριάν, Αλεξάντρ Νταβιντένκο, Λεβ Κνίπερ και Αλεξάντρ Μοσόλοφ. Υπό το Σοβιετικό καθεστώς, για μερικά χρόνια κατείχε θέσεις στην Οργάνωση Proletkul't και συνεργάστηκε με το Λαϊκό Κομισαριάτο για την Εκπαίδευση. Η θεατρική μουσική ήταν στο επίκεντρο του έργου του, τώρα. Το 1923, προσκλήθηκε από το Λαϊκό Κομισαριάτο του Αζερμπαϊτζάν, για να πάει στο Μπακού και να συνθέσει μια πρωτότυπη εθνική όπερα της χώρας. Το αποτέλεσμα της εθνογραφικής του έρευνας ήταν η όπερα Σαχ Σένεμ που, σήμερα, θεωρείται ο ακρογωνιαίος λίθος της εθνικής παράδοσης όπερας του (Σοβιετικού) Αζερμπαϊτζάν. Εδώ, η μουσική κληρονομιά των ρώσων κλασικών από τον Γκλίνκα έως τον Σκριάμπιν, συνδυάζεται με υλικό λαϊκού τραγουδιού και μερικούς συμφωνικούς «οριενταλισμούς».
Η Κόκκινη Παπαρούνα
Το 1927, εμπνευσμένος από την διάσημη πρίμα μπαλαρίνα Κατερίνα Γκέλτσερ (1876-1962), έγραψε τη μουσική για το μπαλέτο Η Κόκκινη Παπαρούνα, που μετονομάστηκε αργότερα, για να αποφευχθεί η σύγχυση με το όπιο, σε Κόκκινο Λουλούδι (1955). Η Κόκκινη Παπαρούνα εγκωμιάστηκε ως «το πρώτο σοβιετικό μπαλέτο πάνω σε ένα επαναστατικό θέμα» ή από τα πρώτα έργα «σοσιαλιστικού ρεαλισμού» του σοβιετικού καθεστώτος. Ένα κομμάτι του έργου, διασκευή ενός ρωσικού παραδοσιακού τραγουδιού (του Yablochko «μικρό μήλο»), περιλαμβάνει μια εισαγωγή, το θέμα στα μπάσα και μια σειρά από φρενήρεις παραλλαγές που τελειώνουν σε μια ισχυρή ορχηστρική κορύφωση. Είναι περισσότερο γνωστό ως Χορός των Ρώσων Ναυτικών, ίσως το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι του Γκλιέρ και ακούγεται ακόμα από ορχήστρες σε όλο τον κόσμο, συχνά ως encore. Η παντομίμα μπαλέτου Κhrizis αναθεωρήθηκε λίγο μετά την Κόκκινη Παπαρούνα, στα τέλη της δεκαετίας του 1920, ακολουθούμενη από το δημοφιλές μπαλέτο Οι Κωμικοί (1931), που στη συνέχεια ξαναγράφηκε και μετονομάστηκε σε Η Κόρη από την Καστίλλη.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Παρά την πολιτική του δέσμευση μετά την Οκτωβριανή επανάσταση, ο Γκλιέρ απείχε από τον ιδεολογικό πόλεμο μεταξύ της Ένωσης Σύγχρονης Μουσικής (ASM) και της Ρωσικής Ένωσης Προλεταρίων Μουσικών (RAPM), στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Επικεντρώθηκε, κυρίως, στη σύνθεση μνημειακών οπερών, μπαλέτων και καντατών. Το συμφωνικό του ιδίωμα, στο οποίο συνδυάζει το επικό σλαβικό ιδίωμα με τον καλαίσθητο λυρισμό, διέπεται από πλούσια, πολύχρωμη αρμονία, λαμπερή και καλά ισορροπημένη ενορχήστρωση και τέλειες παραδοσιακές φόρμες. Προφανώς, αυτά τα χαρακτηριστικά της μουσικής του, τού «εξασφάλισαν» την αποδοχή του τόσο από τις τσαρικές όσο και τις σοβιετικές αρχές δημιουργώντας, ωστόσο, δυσαρέσκεια σε πολλούς συνθέτες που υπέφεραν έντονα κάτω από το σοβιετικό καθεστώς. Ως γνήσιος εκπρόσωπος της προ-επαναστατικής εθνικής ρωσικής σχολής, ο Γκλιέρ παρέμεινε απρόσβλητος από τη συνηθισμένη ταμπέλα του «φορμαλιστή». Έτσι τα διαβόητα γεγονότα του 1936 και του 1948, τον άφησαν ανεπηρέαστο. Αν και πολλές από τις συνθέσεις του βασίζονται στην εθνική μουσική διαφόρων δημοκρατιών της Σοβιετικής Ένωσης, όλες φέρουν τη σφραγίδα του δικού του ιδιαίτερου στυλ γραφής και η δημοτικότητά τους στη Ρωσία οφείλεται, πιθανότατα, στην μεγάλη κατανόηση του γούστου του λαού στη μουσική του. Το έργο του φαίνεται να στερείται πρωτοτυπίας σε σύγκριση με μερικούς από τους πιο προοδευτικούς Σοβιετικούς συνθέτες, αλλά για χρόνια δείχνει να έχει την αγάπη του ρωσικού λαού.
Πιάνο
Επίσης, έγραψε πολλά τραγούδια (περίπου 125), κοράλ, καντάτες κ.α.
Σημειώσεις
i.  Ή 30 Δεκεμβρίου 1874, σύμφωνα με το Παλαιό Ημερολόγιο
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ουκρανοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες κλασικής μουσικής
Ελί Ντιορέ
Ο Ελί Ντιορέ ήταν Γάλλος αξιωματούχος, ο οποίος διετέλεσε Κυβερνήτης του Μπουρμπόν κατά την διάρκεια του πρώτου μισού του 18ου αιώνα: διετέλεσε κυβερνήτης του νησιού των νοτιοδυτικών του Ινδικού Ωκεανού, το οποίο είναι πλέον γνωστό ως Ρεϋνιόν, από τις 2 Δεκεμβρίου 1725 έως τις 28 Μαΐου 1727.
Σχετικά Λήμματα
Κατηγορία:Κυβερνήτες της Ρεϋνιόν
Γουνοποιία της Καστοριάς
thumb|right|250px Η γουνοποιία είναι η σημαντικότερη οικονομική δραστηριότητα για την Καστοριά. Από την Βυζαντινή περίοδο η τέχνη και το εμπόριο της γούνας και των παραγόμενων ειδών της αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε, κάνοντας σήμερα την Καστοριά κέντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος του εμπορίου γούνας και το μοναδικό κέντρο επεξεργασίας της στην Ευρώπη. Παράλληλα με την ανάπτυξη της γουνοποιίας, το εμπόριο γούνας και των ειδών παραγωγής της άνθησε με αποτέλεσμα ήδη από τον 19ο αιώνα τη μετανάστευση και τη δημιουργία πολλών οικονομικά αναπτυγμένων παροικιών από Καστοριανούς στη Ν.Υόρκη, το Παρίσι, το Μόναχο, τη Λειψία, τη Γερμανία, την Ισπανία, την Ιταλία και αλλού. Η Καστοριά σήμερα είναι ένα από τα σημαντικότερα κέντρα παραγωγής επεξεργασίας και διάθεσης γούνας παγκοσμίως και ένας από τους σπουδαιότερους τομείς του Ελληνικού εξωτερικού εμπορίου και της εθνικής οικονομίας.
Ιστορία της γούνας
Πρίν τον 14ο αιώνα η επεξεργασία της γούνας ήταν γνωστή στην Καστοριά, ενώ τον 16ο άρχισαν οι εισαγωγές πρώτων υλών για να καλύψουν την αυξημένη ζήτηση. Τον 18ο αιώνα η γούνα καθιερώνεται παγκοσμίως ως δείγμα κομψότητας και από το 1894 αρχίζει η πρώτη εκβιομηχάνιση στην κατεργασία της γούνας στην Καστοριά καθώς μέχρι τότε ήταν χειροποίητη. Με το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου η Καστοριά έχει καθιερωθεί ως σημαντικό διεθνές κέντρο επεξεργασίας γούνας. Σήμερα η παράδοση συνεχίζεται με τη χρήση πρώτων υλών που προέρχονται από ελεγχόμενα εκτροφεία με σωστές προδιαγραφές και οικολογική συνείδηση.
Φάσεις παραγωγής από γουνοδέρματα
1. Παραλαβή των δεψασμένων δερμάτων γουνοφόρων ζώων.
2. Σολτάρισμα δερμάτων (ταξινόμηση ανά 25 τεμάχια, με βάση κοινά χαρακτηριστικά: γένος-μέγεθος-χρωματισμός).
3. Άνοιγμα και τέντωμα-στέγνωμα των δερμάτων. 4. Κοπή των δερμάτων σε λεπτές λωρίδες (ξέσυρμα). 5. Μιτσάρισμα (διαδικασία καθαρισμού των δερμάτων από κεφάλι, πόδια, ουρά και συνδυασμού των δερμάτων στη βάση κυρίως του χρωματισμού ,του μήκους κλπ).
6. Ράψιμο των λωρίδων και σχηματισμός του γουναρικού. 7. Σταμάτωμα (τέντωμα) στις προδιαγραφές του μοντέλου. 8. Πικίρισμα (τοποθέτηση εσωτερικής φόδρας). 9. Μοντάρισμα του μοντέλου. 10. Κλείσιμο και έλεγχος του παλτού. 11. Τελικό φοδράρισμα του παλτού. 12. Τελικό κοντρόλ και σιδέρωμα με ατμό. 13. Προσωρινή αποθήκευση μέχρι τη στιγμή της εξαγωγής.
Γούνα και Οικολογία
Με την εμφάνιση του οικολογικού κινήματος στην Ευρώπη τη δεκαετία 1970 -80 δημιουργήθηκαν προβλήματα στον κλάδο της γουνοποιίας. Ως οικολογική γούνα εννοείτο παλαιότερα η συνθετική γούνα. Οι έντονες διαμαρτυρίες όμως των φορέων της γούνας, οδήγησαν στην έκδοση αγορανομικής διάταξης που απαγόρευε να χαρακτηρίζονται οι συνθετικές γούνες ως οικολογικές μιας και είναι υποπροϊόντα πετρελαίου. Οικολογική γούνα, χαρακτηρίζεται η φυσική γούνα γιατί προέρχεται από τη φύση και αφομοιώνεται χωρίς να μολύνει το περιβάλλον. Αντιδράσεις υπήρξαν και από τους φιλόζωους. Οι Καστοριανοί γουνοποιοί χαρακτηρίζουν το κίνημά τους ως anti-fur και όχι οικολογικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γουνεμπόριο Κατηγορία:Καστοριά Κατηγορία:Βιομηχανία στην Ελλάδα
Εκλάμψεις ακτίνων γ
thumb|250px|Ο κύκλος ζωής ενός μεγάλου άστρου Οι εκρήξεις ή εκλάμψεις ακτίνων γ, με διεθνή αναφορά και συμβολισμό GRB (Gamma-Ray Burst), είναι συγκεντρώσεις συμπυκνωμένης ακτινοβολίας γ που δημιουργούνται κατά τη γέννηση μαύρων οπών, από τη σύγκρουση αστέρων νετρονίων, από εκρήξεις σουπερνόβα, από άστρα νετρονίων που τρώγονται από μαύρες τρύπες και από άστρα που καταρρέουν.
Περαιτέρω μελέτες
Τριάντα χρόνια αργότερα, μία από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις του επιστημονικού δορυφόρου-αστεροσκοπείου ακτίνων γ "Compton GRO" αφορούσε τη φύση των εκρήξεων ακτίνων γ. Μέχρι τότε, οι περισσότεροι αστρονόμοι πίστευαν ότι προέρχονταν από αστέρες νετρονίων στην άλω του δικού μας Γαλαξία, σε αποστάσεις κάτω των 200.000 ετών φωτός. Λίγοι μόνο αστρονόμοι, όπως ο Bohdan Paczynski του Πανεπιστημίου Πρίνστον, υποστήριζαν ότι οι ξαφνικοί αυτοί συρμοί ακτίνων γ έφθαναν σε μας από δεκάδες χιλιάδες φορές μεγαλύτερες αποστάσεις, ίσως και από τα όρια του ορατού Σύμπαντος, και επομένως πρόδιδαν την ύπαρξη φαινομένων ισχυρότερων κατά εκατοντάδες εκατομμύρια φορές, βίαιων γεγονότων στα οποία ενέργεια ίση με τη συνολική παραγωγή του Ήλιου τα τελευταία δισεκατομμύρια χρόνια απελευθερώνεται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Το GRO ανακάλυψε ότι η κατανομή τους στην ουράνια σφαίρα ήταν ισοτροπική, δηλαδή προέρχονταν εξίσου από όλες τις διευθύνσεις και δεν έδειχναν συγκέντρωση προς το ημισφαίριο που περιλάμβανε το κέντρο του Γαλαξία μας ή προς τον Μεγάλο Γαλαξία της Ανδρομέδας (M31). Με τον τρόπο αυτό δόθηκε ισχυρότατη υποστήριξη στην άποψη του Paczynski. Μία πιθανή εξήγηση της δημιουργίας των συρμών αυτών είναι ότι συνιστούν τα ίχνη του θανάτου διπλών συστημάτων αστέρων νετρονίων σε μακρινούς γαλαξίες, με τη σύγκρουση των δύο αστέρων μεταξύ τους και τη δημιουργία μιας μαύρης τρύπας.
Η συνεργασία του GRO με τον ευρωπαϊκό τεχνητό δορυφόρο BeppoSAX, που ανιχνεύει ακτίνες Χ, έδειξε ότι εκρήξεις ακτίνων γ (στις 28 Φεβρουαρίου 1997 και το Μάιο 1997 στους αστερισμούς Ωρίωνα και Καμηλοπάρδαλη αντίστοιχα) συνοδεύονταν από εκπομπή ακτίνων Χ. Επειδή οι ανιχνευτές του BeppoSAX μπορούν να εντοπίσουν με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια τη θέση της πηγής στον ουρανό, πραγματικός συναγερμός σήμανε σε αμφότερες τις περιπτώσεις στη διεθνή αστρονομική κοινότητα και, όσο γινόταν γρηγορότερα, τα ισχυρότερα τηλεσκόπια του κόσμου στράφηκαν προς τις διευθύνσεις που υπέδειξαν οι δορυφόροι. Στην πρώτη περίπτωση εντοπίσθηκε ένα αμυδρό φωτεινό σημείο, ένα εκατομμύριο φορές αμυδρότερο απ' ό,τι μπορεί να διακρίνει το γυμνό μάτι, που εξαφανίσθηκε πριν μελετηθεί καλά. Στη δεύτερη περίπτωση όμως εντοπίσθηκε ένα λίγο φωτεινότερο σημείο λίγες ώρες μετά τον συρμό ακτίνων γ, και οι αστρονόμοι πρόλαβαν να καταγράψουν το φάσμα του με το τηλεσκόπιο Keck II στη Χαβάη τρεις ημέρες αργότερα (11 Μαΐου 1997). Γραμμές σιδήρου και μαγνησίου στο φάσμα αυτό εμφανίζουν μετατόπιση προς το ερυθρό ίση με 0,8, που αντιστοιχεί σε απόσταση 4 δισεκατομμυρίων ετών φωτός.
Τις 25 Δεκεμβρίου 2010 παρατηρήθηκε μια έκλαμψη ακτίνων γ η οποία διήρκησε περίπου 2 ώρες, πολύ περισσότερο από τις συνήθεις εκλάμψεις που διαρκούν λίγα δευτερόλεπτα. Άλλη μια τέτοια έκρηξη παρατηρήθηκε τον Δεκέμβριο του 2011 και διήρκησε 7 ώρες, η διαρκέστερη που έχει παρατηρηθεί. Θεωρείται ότι η πηγή αυτών των τεράστιων εκλάμψεων είναι η καταστροφή αστέρων που έχουν μάζα μέχρι και 1000 φορές μεγαλύτερη από του Ήλιου.
Ισοκατανομή
Ο χάρτης των εκρήξεων ακτίνων γ που εντόπισε το GRO κατά τα πρώτα έτη της λειτουργίας του δείχνει καθαρά την ισότροπη κατανομή τους σε όλη την ουράνια σφαίρα. Δεν υπάρχει συγκέντρωση προς το γαλαξιακό επίπεδο ή προς την περιοχή του κέντρου. Ούτε μία δεν έχει επαναληφθεί στο ίδιο σημείο.
Σενάριο καταστροφής
Αν μία έκλαμψη ακτίνων γ συμβεί από απόσταση 6.500 ετών φωτός και διαρκέσει μόλις 10 δευτερόλεπτα, τα αποτελέσματα θα είναι καταστροφικά και θα διαρκέσουν μέχρι και για 15 χρόνια. Στην διάρκεια της έκλαμψης οι ακτίνες γ σπάνε τους δεσμούς του οξυγόνου και του αζώτου, και τα μετατρέπουν σε μονοξείδιο του αζώτου, που καταστρέφει το όζον, και σε διοξείδιο του αζώτου, ένα καφέ τοξικό αέριο.
Μετά από μερικές εβδομάδες το μονοξείδιο και το διοξείδιο του αζώτου αργά αργά καταστρέφουν το στρώμα του όζοντος. Καθώς το όζον καταστρέφεται η ποσότητα των υπεριωδών ακτίνων που προσκρούουν στην επιφάνεια της Γης αυξάνεται κατά 50%, αρκετό για να καταστρέψει το DNA των ζωντανών οργανισμών. Οι άνεμοι μεταφέρουν τα αέρια σε όλο τον πλανήτη, καλύπτοντας τον με καφέ διοξείδιο του αζώτου. Μετά από μερικούς μήνες όλος ο πλανήτης θα καλυφτεί με διοξείδιο του αζώτου. Αν και το όζον αποκαθίσταται (20% κάτω από το κανονικό) η υπεριώδης ακτινοβολία εξακολουθεί να προκαλεί ζημιά στη ζωή πάνω στη Γη.
Δέκα χρόνια μετά το μονοξείδιο και το διοξείδιο του αζώτου μεταφέρονται σε χαμηλότερα υψόμετρα και αντιδρούν με το νερό δημιουργώντας νιτρικό οξύ, ενώ ξεσπούν παντού όξινες βροχές.
Μετά από 15 χρόνια η ατμόσφαιρα επιστρέφει στο κανονικό, αλλά η ζημιά έχει γίνει ήδη. Το μεγαλύτερο τμήμα της ζωής έχει αφανιστεί ενώ το καφέ νέφος έχει καλύψει τον Ήλιο και έχει μπλοκάρει το φως και την θερμότητα, προκαλώντας μια νέα Εποχή Παγετώνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουράνια φαινόμενα
1783 Αλμπίτσκι
Ο Αλμπίτσκι (Albitskij) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,8. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου αστρονόμου Βλαντιμίρ Αλεξάντροβιτς Αλμπίτσκι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Αλμπίτσκι εκτιμάται σε 21,36 ± 2,4 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Ch, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,074 ± 0,019. Ο Αλμπίτσκι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ως 15 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλμπιτσκι
Κώστας Νεγρεπόντης
{{Πληροφορίες ποδοσφαιριστή }}
Ο Κώστας Νεγρεπόντης (Κωνσταντινούπολη, 1897 – Αθήνα, 19 Φεβρουαρίου 1973) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως επιθετικός και μετέπειτα προπονητής.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την Προποντίδα Ταταούλων και αργότερα πήγε στη Φενερμπαχτσέ με την οποία κατέκτησε τρία ερασιτεχνικά πρωταθλήματα Τουρκίας. Το 1918 μαζί με άλλους Έλληνες ίδρυσε την Πέρα Κλουμπ και ταυτόχρονα έγινε και παίκτης της ομάδας, με την οποία κατέκτησε ένα ακόμα πρωτάθλημα Τουρκίας.
Το 1922, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η Πέρα Κλουμπ έκανε μια περιοδεία στην Ευρώπη, περνώντας από την Ελλάδα, πριν πάει στην Ιταλία και έπειτα για αρκετά παιχνίδια στη Γαλλία. Στη συνέχεια η ομάδα εκείνη διαλύθηκε, όμως ο Νεγρεπόντης αποφάσισε να μείνει στη Γαλλία και το 1923 μεταγράφηκε στην Παρί της οποίας έγινε και αρχηγός το 1925. Το 1925 μεταπήδησε και την πόλη Ντουαί, όπου αγωνίστηκε στη ΣΚ Ντουαί (Sporting Club de Douai). Το 1926 ήρθε στην Ελλάδα και έβγαλε δελτίο στην ΑΕΚ, με την οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1933. Μάλιστα ενώ είχε εγκαταλείψει την ενεργό δράση, επανήλθε ειδικά για τον τελικό κυπέλλου 1931-32 (διεξήχθη στις 8 Νοεμβρίου 1931), συμβάλλοντας καίρια στην κατάκτησή του από την ΑΕΚ, προτού αφιερωθεί στην προπονητική.
Στις εθνικές ομάδες
Αγωνίστηκε μόλις δύο φορές με την Ελλάδα, αφού όταν ιδρύθηκε η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και ξεκίνησαν οι αγώνες της εθνικής ομάδας, αυτός ήταν ήδη στη δύση της καριέρας του.