cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρυσηίς της Μακεδονίας
Βιογραφικά στοιχεία
Γενικά οι ενδείξεις μας καθιστούν φανερό πως ο Φίλιππος ήταν παντρεμένος με τη Φθία, πριγκίπισσα της Ηπείρου, την εποχή που γεννήθηκε ο Φίλιππος Ε' το 238 π.Χ. Καμία πηγή δεν αναφέρει διαφορετικό όνομα από αυτό της Χρυσηίδος για μητέρα του Φιλίππου, κάτι που μας επιτρέπει να υποθέσουμε πως αυτή υπήρξε πράγματι η μητέρα του. Κατ' επέκταση είτε πρόκειται για την ίδια γυναίκα που ήταν γνωστή με δύο ονόματα, είτε ο Δημήτριος υπήρξε πολύγαμος και ο Δώσων απλά παντρεύτηκε τη σύζυγό του που είχε φέρει στον κόσμο τον διάδοχό του.
Βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές (Έλληνες και Ρωμαίοι)
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Αντιγονιδών Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Λεύκη Κοζάνης
Η Λεύκη είναι ορεινό χωριό του νομού Κοζάνης χτισμένο στην ημιορεινή ζώνη των Καστανοχωρίων. Οι γύρο δασικές εκτάσεις είναι γεμάτες από βελανιδιές, καρυδιές και λεύκες από όπου προέρχεται και η ονομασία του χωριού. Στη περίοδο του 1905 οι περισσότεροι κάτοικοι (γύρο στους 150) ήταν μουσουλμάνοι, οι οποίοι παλιότερα ήταν χριστιανοί και τους ανάγκασαν να αλλαξοπιστήσουν με την βία. Το 1920 ο πληθυσμός έφθανε τους 250 ενώ σήμερα κατοικούν 15 άνθρωποι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Εξαφάνιση (βιολογία)
Στη βιολογία και την οικολογία, με τον όρο εξαφάνιση εννοείται το τέλος ενός οργανισμού, ακόμη και ενός είδους. Ως στιγμή της εξαφάνισης ορίζεται ο θάνατος και του τελευταίου ατόμου του είδους, αν και είναι ιδιαίτερα πιθανό να έχει χαθεί η ικανότητα αναπαραγωγής πολύ πριν τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Ο καθορισμός στην πραγματικότητα είναι δύσκολος εξαιτίας της βιοποικιλότητας και συνήθως η συγκεκριμένη χρόνος προσδιορίζεται ανάστροφα στο απολιθωματικό αρχείο. Δεν είναι λίγες οι φορές κατά τις οποίες είδος που θεωρείτο εξαφανισμένο, παρατηρήθηκε στο απολιθωματικό αρχείο μετά από περίοδο μακράς απουσίας.
Κατηγορία:Εξελικτική βιολογία Κατηγορία:Διατήρηση του περιβάλλοντος
Γίρι Κραλ
Καριέρα
Ο Γίρι Κραλ έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της τσεχικής Οντολένα Βόντα, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2004.
Το 2004 αποφάσισε σε ηλικία 23 ετών να αφήσει για πρώτη φορά στην καριέρα του την Τσεχία και μεταπήδησε στην Ιταλία για λογαριασμό της Λάντσα Βερόνα. Ένα χρόνο αργότερα μεταπήδησε στη Σίσλει Τρεβίζο στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια έχοντας καταφέρει να κερδίσει αρκετούς εγχώριους τίτλους.
Μετά το πέρασμά του από την Τρεβίζο μετεγγράφη στην επίσης ιταλική Αντονβενέτα Πάντοβα, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2009 ταξίδεψε στην Ελλάδα στην οποία παρέμεινε για περίπου ενάμιση χρόνο αγωνιζόμενος αρχικά με τα χρώματα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης κι έπειτα με αυτά του Ολυμπιακού Πειραιώς.
Άρης Σφακιανάκης
Ο Άρης Σφακιανάκης (1958-) είναι Έλληνας συγγραφέας.
Γίρι Κραλ
Καριέρα
Αρχές του 2011, ο Κραλ μετεγγράφη στην τουρκική Χάλκμπανκ Ανκάρα, στην οποία παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2010-11. Το καλοκαίρι του 2011 επέστρεψε στην Ιταλία για λογαριασμό της Κόπρα Πασιέντζα, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο.
Άρης Σφακιανάκης
==Ζωή == Ο Άρης Σφακιανάκης γεννήθηκε το 1958 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Το πρώτο του βιβλίο με διηγήματα, "Όταν βρέχει και φορά παπούτσια κόλετζ", κυκλοφόρησε το 1981 από τις εκδόσεις Κέδρος. Από τις ίδιες εκδόσεις κυκλοφόρησε το 1984 το δεύτερο βιβλίο του, "Οι παράξενες συνήθειες της οικογένειας Μόρφη", το 1990 το τρίτο βιβλίο του "Ο τρόμος του κενού", και το 1993 το τέταρτο βιβλίο του, "Η νόσος των κινέζικων εστιατορίων". To 1998 κυκλοφόρησε το πέμπτο βιβλίο του, με τον τίτλο "Δεν ήξερες... δεν ρώταγες!". Το μυθιστόρημα αυτό υπήρξε το πρώτο μιας τριλογίας που συνεχίστηκε με το "Μπέιμπι Σίτινγκ". Ακολούθησαν τα βιβλία "Το περσικό φιλί" (2004), "Μητροπόλεις, ιστορίες, παράδεισοι" (Ελληνικά Γράμματα, 2006) "Η μοναξιά δεν μου ταιριάζει" (2008) και "Ου μπλέξεις (2011)". Συνέχισε με το "Παντρεμένες" (2013), Έξοδος", (2016), και "Η σκιά του Κυβερνήτη" (2019). Έχει ασχοληθεί με τη μετάφραση και το σενάριο.
Γίρι Κραλ
Καριέρα
Το 2012 ταξίδεψε στη Γαλλία για λογαριασμό της Μπεβό Κλουμπ, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια.
Πηγές
Κατηγορία:Τσέχοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Γεώργιος Μήτσος
Ο Γεώργιος Μήτσος ή Γεώργιος Μήτζου Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από τον Πύργο Ηλείας και ήταν αδερφός του Πέτρου Μήτσου. Υπήρξε πρόκριτος του Πύργου και κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 διατηρούσε δικό του στρατιωτικό σώμα. Συμμετείχε στις μάχες του Λάλα, της Αγουλινίτσας, του Πύργου κ.α. Επίσης πολέμησε στην Μονή Σκαφιδιάς. Ήταν γνωστός ως Καπετάν-Γιώργης. Το 1836 τιμήθηκε με τον βαθμό του στρατηγού. Είχε διατελέσει δήμαρχος Πύργου και βουλευτής Ηλείας.
Απεβίωσε στον Πύργο το 1869. Η πολιτεία τον τίμησε δίνοντας το όνομα του σε μια οδό του Πύργου.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Πρόκριτοι Μητσος
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1966-67
Τελικός
Για την ανάδειξη του κυπελλούχου χρειάστηκε και τρίτος τελικός, αφού δεν μετρούσε το εκτός έδρας γκολ. Επειδή δεν υπήρχαν διαθέσιμες ημερομηνίες, ο τρίτος τελικός έγινε στις 30 Μαΐου 1968.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1966 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1967
Ντουάιτ Χάουαρντ
Ο Ντουάιτ Ντέιβιντ Χάουαρντ (αγγλικά: Dwight David Howard, γεννήθηκε 8 Δεκεμβρίου 1985) είναι Αμερικανός διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,11 μέτρα και βάρος 120 κιλά, αγωνίζεται στη θέση του σέντερ, για τους Ταογιουάν Λέοπαρντς. Το 2004 επιλέχτηκε στην πρώτη επιλογή του ντραφτ από τους Ορλάντο Μάτζικ και έκτοτε θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σέντερ του ΝΒΑ. Απέκτησε το παρατσούκλι "Superman" από τον Σακίλ Ό Νιλ ως το επόμενο μεγάλο ταλέντο στη θέση του σέντερ.
Σταδιοδρομία
Άρχισε την επαγγελματική του καριέρα το 2004, όταν και επιλέχθηκε στην πρώτη θέση του NBA Ντραφτ από τους Ορλάντο Μάτζικ, όπου και αγωνίστηκε έως το 2012.
Την επόμενη σεζόν την πέρασε στους Λος Άντζελες Λέικερς με τους All-Stars και Hall of Famers Κόμπι Μπράιαντ και Στιβ Νας. Τις 3 επόμενες σεζόν (2013-16) τις πέρασε στους Χιούστον Ρόκετς με τον All-Star Τζέιμς Χάρντεν. Όμως, ο Ντουάιτ έμεινε ελεύθερος το 2016, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ομάδα της γενέτειρας του, τους Ατλάντα Χοκς.
Το 2017 ανταλλάχθηκε από τους Χοκς και ξεκίνησε τη νέα σεζόν στην ομάδα με ιδιοκτήτη τον Μάικλ Τζόρνταν, τους Σάρλοτ Χόρνετς. Μάλιστα τον Μάρτιο του 2018 έφτασε τα 900 ριμπάουντ με τους Χόρνετς, κάνοντας ρεκόρ στην ιστορία του συλλόγου για μια σεζόν. Συνολικά τη σεζόν 2017/18, αγωνίστηκε σε 81 παιχνίδια της κανονικής διάρκειας, έχοντας κατά μέσο όρο 16,6 πόντους και 12,5 ριμπάουντ σε 30,4 λεπτά συμμετοχής.
Το καλοκαίρι του 2018, συμφώνησε με τους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς. Έχασε όλη την προετοιμασία της ομάδας λόγω τραυματισμού. Επέστρεψε τον Νοέμβριο και αγωνίστηκε σε εννέα παιχνίδια, ωστόσο λόγω νέου προβλήματος στους γλουτούς, έχασε το υπόλοιπο της χρονιάς.
Τον Αύγουστο του 2019, συμφώνησε με τους Λος Άντζελες Λέικερς. Στις 13 Ιανουαρίου 2020, ο Χάουαρντ σημείωσε 21 πόντους, που ήταν η καλύτερη επίδοση του μέσα στη σεζόν, με 9/11 σουτ εντός πεδιάς και πήρε 15 ριμπάουντ. Ο Χάουαρντ μέτρησε 7,5 πόντους, 7,3 ριμπάουντ και 1,1 κοψίματα ανά 18,9 λεπτά συμμετοχής σε 69 αγώνες της κανονικής περιόδου. Στις 11 Οκτωβρίου 2020, κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα της καριέρας του, αφού οι Λέικερς νίκησαν τους Μαϊάμι Χιτ με 4-2 στη σειρά των τελικών.
Τον Νοέμβριο του 2020, συμφώνησε με τους Φιλαδέλφεια 76ερς με το μίνιμουμ συμβόλαιο των βετεράνων, που στην περίπτωσή του φτάνει τα 2,6 εκατομμύρια δολάρια. Τη σεζόν 2020-21 μέτρησε 7 πόντους και 8.4 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Στις 3 Αυγούστου 2021, συμφώνησε με τους Λος Άντζελες Λέικερς, επιστρέφοντας για τρίτη φορά στην ομάδα. Στις 21 Ιανουαρίου 2022 κόντρα στους Μάτζικ, πήρε τέσσερα ριμπάουντ και ανέβηκε στην 10η θέση των κορυφαίων ριμπάουντερ όλων των εποχών στο ΝΒΑ, έχοντας 14.468. Στην τρίτη του θητεία με τον οργανισμό του Λος Άντζελες τη σεζόν 2021-22, είχε 6.2 πόντους και 5.9 ριμπάουντ κατά μέσο όρο.
Στις 8 Νοεμβρίου 2022, συμφώνησε με τους νεοσύστατους Ταογιουάν Λέοπαρντς του πρωταθλήματος της Ταϊβάν, που περιέχει 6 ομάδες.
Εθνική ομάδα
Ο Ντουάιτ Χάουαρντ επιλέχθηκε πρώτη φορά για την εθνική ομάδα των ΗΠΑ στις 5 Μαρτίου 2006. Από τότε έχει κατακτήσει τρία μετάλλια, το χάλκινο στο Μουντομπάσκετ του 2006, το χρυσό στους Παναμερικανικούς Αγώνες καθώς και το χρυσό στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2008. Το 2008 ήταν και η τελευταία του εμφάνιση με τα χρώματα της εθνικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ορλάντο Μάτζικ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χιούστον Ρόκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάρλοτ Χόρνετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ουάσινγκτον Ουίζαρντς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2006 Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης
Αραγκουάια
Ο Αραγκουάια (πορτογ. Rio Araguaia, προφ. Ρίου Αραγκουάια) είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς της Βραζιλίας, ο κυριότερος παραπόταμος του Τοκαντίνς, με τον οποίο ρέει σχεδόν παράλληλα και έχει σχεδόν ίσο όγκο νερών στη συμβολή τους. Εξαιτίας του τεράστιου αριθμού παραποτάμων τού Αραγκουάια, δεν είναι εύκολο να προσδιορισθεί η πηγή του και το μήκος του, το οποίο σύμφωνα με μία εκτίμηση είναι 2.627 χιλιόμετρα. Η λέξη «αραγκουάια» σημαίνει «ποτάμι των (κόκκινων) μακάου» στη γλώσσα τούπι των ιθαγενών του Αμαζονίου.
Γεωγραφία
Οι σημαντικοί παραπόταμοι του Αραγκουάια πηγάζουν στην οροσειρά Αράρας στην πολιτεία Μάτου Γκρόσου και στην οροσειρά Ντιβιζόες στην πολιτεία Γκόιας, ωστόσο μπορεί να υποστηριχθεί ότι ο Αραγκουάια πηγάζει από την οροσειρά Καϊαπό, στα σύνορα Γκόιας-Μάτου Γκρόσου. Από εκεί, ρέει προς τα βορειοανατολικά, μέχρι τη συμβολή του με τον Τοκαντίνς κοντά στη μικρή πόλη Σάου Ζουάου.
Η συνδυασμένη λεκάνη απορροής των Αραγκουάια και Τοκαντίν καλύπτει περί το 9,5% της εκτάσεως ολόκληρης της Βραζιλίας. Αυτή η έκταση είναι μέρος της ευρύτερης λεκάνης του Αμαζονίου, παρότι ο Αραγκουάια δεν αποτελεί παραπόταμό του, ενώ ο Τοκαντίνς χύνεται ουσιαστικά στις εκβολές του Αμαζονίου.
Παραπόταμοι
Ο σημαντικότερος παραπόταμος του Αραγκουάια είναι ο Ρίου ντας Μόρτες, που πηγάζει από την οροσειρά Σάου Τζερόνιμου, κοντά στην Κουιαμπά, και είναι πλωτός μέχρι την Παρά.
Μεταξύ των άλλων σημαντικών παραποτάμων συγκαταλέγονται οι Μπονίτου, Γκάρκας, Ταπιραπέ και ο Φορμόζου ή Κρισταλίνου στα δυτικά, και οι Πιτόμπας, Κλάρου, Βερμέλου, Τουκούπα και Σαβάντε στα ανατολικά.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Αραγκουάια εξερευνήθηκε μερικώς από τον καθηγητή Ανρί Κουντρώ το 1897. Από το 1972 ως το 1974 η περιοχή του απετέλεσε το σκηνικό ανταρτοπολέμου μεταξύ αριστερών ανταρτών και δυνάμεων της τότε στρατιωτικής δικτατορίας της Βραζιλίας.
Οικισμοί
Οι σημαντικότεροι οικισμοί στις όχθες του Αραγκουάια είναι οι εξής, με σειρά που ακολουθεί τον ρου του ποταμού:
Τουρισμός
Αρκετά τμήματα του ρου του ποταμού προστατεύονται από εθνικούς δρυμούς και καταφύγια άγριας ζωής, όπως ο Εθνικός Δρυμός Εμάς και ο Εθνικός Δρυμός Αραγκουάια πάνω στο νησί Μπανανάλ. Ο ποταμός διαθέτει και «πλαζ», ανοικτόχρωμες αμμώδεις όχθες που πλαισιώνουν τα νερά του από τον Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο.
Σούβα
thumb|250px|right|Άποψη της βιομηχανικής περιοχής της Σούβα. Η Σούβα (Αγγλικά: Suva) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη των Φίτζι. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές ακτές του νησιού Βίτι Λέβου, στην Κεντρικό Τμήμα, στην επαρχία Ρέουα (Rewa), της οποίας αποτελεί και διοικητικό κέντρο. Το 1877 έγινε πρωτεύουσα της χώρας, καθώς η Λεβούκα στο νησί Οβαλάου κρίθηκε πολύ περιοριστική. Έτσι, το 1882 η Σούβα έγινε και έδρα της αποικιακής διοίκησης. Ο πληθυσμός της πόλης με βάση την απογραφή του 2007 ήταν 85.691 κάτοικοι.
Αξιοθέατα
Η πόλη αποτελεί το κυριότερο λιμάνι των Φίτζι. Παρότι δεν βρίσκεται σε χερσόνησο και σχεδόν περιβάλλεται από θάλασσα η πλησιέστερη παραλία βρίσκεται σε απόσταση 40 χιλιομέτρων στο λιμάνι του Ειρηνικού (Pacific Harbour). Στο κέντρο της πόλης βρίσκονται τα κτήρια της παλαιάς Βουλής. Επίσης, γνωστή είναι και η Βιβλιοθήκη της πόλης (Suva City Library) ή Βιβλιοθήκη Κάρνετζι, η οποία κτίστηκε το 1909 και αποτελεί ένα μόνο από τα πολλά αποικιακά κτήρια.
Ο Οίκος της Κυβέρνησης κτίστηκε το 1882, καταστράφηκε από κεραυνό το 1921 και επανοικοδομήθηκε το 1928. Σήμερα αποτελεί την κατοικία του Προέδρου των Φίτζι.
Αξιοθέατο αποτελεί και π πανεπιστημιακός χώρος της Σούβα, του πανεπιστημίου του Νοτίου Ειρηνικού (USP), κτισμένος σε χώρο που ήταν παλιότερα βάση της Νέας Ζηλανδίας. Είναι η μεγαλύτερη πανεπιστημιούπολη στον νότιο Ειρηνικό και το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο νησιών του Ειρηνικού έξω από τη Χαβάη.
Το Μουσείο των Φίτζι, βρίσκεται στους Κήπους Θέρστον (Thurston Gardens) και ιδρύθηκε το 1904. Αρχικά στεγαζόταν στο παλιό δημαρχείο ενώ μεταφέρθηκε σε άλλο κτήριο το 1954. Στο μουσείο εκτίθεται η πιο μεγάλη συλλογή από έργα τέχνης των Φίτζι διεθνώς και επίσης αποτελεί εκπαιδευτικό και ερευνητικό θεσμό, που ειδικεύεται στην αρχαιολογία, την διατήρηση της προφορικής παράδοσης των Φίτζι και την δημοσίευση υλικού που αφορά την γλώσσα και τον πολιτισμό των Φίτζι.
Στη Σούβα υπάρχουν περί τα 80 πάρκα, ανάμεσα στα οποία και ο Κήπος Τακάσι Σουζούκι. Το 1913 εγκαινιάστηκαν οι Κήποι Θέρστον, στους οποίους υπάρχει χλωρίδα από όλο τον Νότιο Ειρηνικό.
Δημογραφία
Η πόλη έχει πολυπολιτισμικό και πολυφυλετικό χαρακτήρα. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είναι αυτόχθονες Φιτζιανοί και Φιτζιανοί ινδικής καταγωγής, ωστόσο στην πόλη κατοικούν και μειονότητες μεταξύ των οποίων Καυκάσιοι Ευρωπαίοι (Kaivalagi), Ευρωπαίοι με καταγωγή από τα Φίτζι και Κινέζοι. Η πλέον διαδεδομένη γλώσσα είναι τα φιτζιανά, η Χιντουστάνι, η Καντονέζικη γλώσσα και άλλες ινδικές γλώσσες που ομιλώνται στις αντίστοιχες κοινότητες.
Υποδομή
Η Σούβα στεγάζει διεθνείς και περιφερειακούς διακυβερνητικούς οργανισμούς αλλά και μη κυβερνητικούς οργανισμούς περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη πρωτεύουσα του Ειρηνικού. Μερικοί από αυτούς είναι το πρόγραμμα TRAFFIC Oceania, που χρηματοδοτείται από το βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών και βοηθά στην εφαρμογή της συνθήκης CITES, που προστατεύει τα απειλούμενα με εξαφάνιση είδη της πανίδας και χλωρίδας, και επίσης η Ιατρική Σχολή, το πανεπιστήμιο του Νοτίου Ειρηνικού, που λειτουργεί έναν πανεπιστημιακό χώρο στην πόλη, το Ινστιτούτο Τεχνολογίας (Πολυτεχνείο), γραφεία της Γραμματείας της Κοινότητας του Ειρηνικού (SPC) και του Φόρουμ των Νησιών του Ειρηνικού Ωκεανού και η Εφαρμοσμένη Γεωεπιστημονική Επιτροπή του Νοτίου Ειρηνικού.
Ιστορία
thumb|Η Κεντρική Επιχειρηματική Περιφέρεια της Σούβα την δεκαετία του 1950. Σε αντάλλαγμα για την υπόσχεση του φυλάρχου του νησιού Μπάου προς τις ΗΠΑ να αποπληρώσει τα χρέη του, η Πολυνησιακή Εταιρεία, με έδρα την Αυστραλία, παραχώρησε 5.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης εκ των οποίων τα 575 τ.χλμ. ήταν τότε το χωριό Σούβα, το 1868. Ο αρχικός σκοπός ήταν να αναπτυχθεί βιομηχανία βάμβακος, όμως η γη και το κλίμα αποδείχθηκαν ακατάλληλα.
Έπειτα από την προσάρτηση των νησιών Φίτζι στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1874, οι βρετανικές αποικιακές αρχές αποφάσισαν την μετακίνηση της πρωτεύουσας από τη Λεβούκα στη Σούβα, το 1877. Η αλλαγή επισημοποιήθηκε το 1882. Το 1909 σχεδιάστηκε νέο δημοτικό Σύνταγμα (Municipal Constitution Ordinance). Το 1910 η Σούβα απέκτησε καθεστώς δήμου. Τον Οκτώβριο του 1952 ανακηρύχθηκε ως η πρώτη πόλη στα Φίτζι (City). Ένα μεγάλο μέρος της πόλης αναπτύχθηκε τις επόμενες δεκαετίες και αποτελεί σήμερα την Μείζονα Σούβα (μητροπολιτική αστική περιοχή).
Το 2003 η πόλη φιλοξένησε τους Αγώνες του Νοτίου Ειρηνικού, για τρίτη φορά στα 40 χρόνια του θεσμού. Για την περίσταση κατασκευάστηκαν νέο γυμναστήριο και αθλητικό κέντρο, πισίνα και γήπεδο χόκεϊ, τα οποία χρηματοδοτήθηκαν από την κυβέρνηση των Φίτζι και επίσης από ένα πακέτο οικονομικής βοήθειας της Κίνας.
Μεταφορές
Οι εσωτερικές κυρίως αεροπορικές συγκοινωνίες εξυπηρετούνται από το Διεθνές Αεροδρόμιο Ναουσόρι (Nausori International Airport). Εξυπηρετούνται επίσης πτήσεις προς τα γειτονικά νησιωτικά κράτη Τουβαλού και Τόνγκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουβα Κατηγορία:Πόλεις των Φίτζι
Γιαν Πάουβελ Χίλλεμανς ο πρεσβύτερος
μικρογραφία|260x260εσ| Νεκρή φύση με φρούτα Ο Γιαν Πάουβελ Χίλλεμανς ο πρεσβύτερος (Jan Pauwel Gillemans the Elder, Αμβέρσα, 1618 - Αμβέρσα, 1675) ήταν Φλαμανδός χρυσοχόος και ζωγράφος, γνωστός για τα φρούτα του, τις νεκρές φύσεις, τα λουλούδια, τις απεικονίσεις νεκρών φύσεων που αποκαλούνται vanitas και τις pronkstillevens (επιδεικτικές νεκρές φύσεις).
Βίος
Ο Γιαν Πάουβελ Χίλλεμανς ο πρεσβύτερος γεννήθηκε στην Αμβέρσα ως γιος των Λαουρέις (Laureis) και της Κλάρα φαν Μπέσελ (Clara van Baesel). Ο πατέρας του ήταν χρυσοχόος και Δάσκαλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας. Ο Χίλλεμανς προοριζόταν επίσης να γίνει χρυσοχόος και στάλθηκε σε ένα μέλος της οικογένειας στη Λιέγη για να εκπαιδευτεί σε αυτόν τον τομέα. Ενώ αυτή η εκπαίδευση περιλάμβανε σχέδιο, ο νεαρός Χίλλεμανς ήθελε να γίνει ζωγράφος και επέστρεψε στην Αμβέρσα μετά από 7 έως 8 χρόνια διαμονής στη Λιέγη. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Νεκρή φύση με λαχανικά και φρούτα Δεν είναι γνωστό με ποιον εκπαιδεύτηκε να γίνει ζωγράφος. Έγινε Δάσκαλοςτης Συντεχνίας της Αμβέρσας του Αγίου Λουκά ως γιος μέλους της Συντεχνίας το 1647/1648.
Τον Αύγουστο του 1648, ο Χίλλεμανς νυμφεύτηκε την Πολίνα Όιτ ντεν Έεκχαουτ. Το ζευγάρι απέκτησε τέσσερις γιους και τέσσερις κόρες. Οι ανάγκες της μεγάλης οικογένειάς του ανάγκασαν τον καλλιτέχνη να ανοίξει χρυσοχοείο. Ο επικεφαλής των χρυσοχόων αρνήθηκε αρχικά να τον δεχθεί ως χρυσοχόο στη Συντεχνία, αλλά χάρη στην παρέμβαση του δικαστή της πόλης της Αμβέρσας και την καταβολή της συνδρομής του έγινε τελικά δεκτός το 1662. Ο Χίλλεμανς δεν εγκατέλειψε τη ζωγραφική αλλά συνέχισε να ζωγραφίζει ενώ διηύθυνε το χρυσοχοείο του. Από τα αρχεία του εμπόρου έργων τέχνης της Αμβέρσας Φόρσοντ (Forchondt )για τα έτη 1665 έως 1673, είναι γνωστό ότι ο Χίλλεμανς παρείχε τακτικά στον έμπορο τέχνης νεκρές φύσεις φρούτων και γιρλάντες με ρέγγες ή αστακούς για εξαγωγή.
Ο Χίλλεμανς πέθανε στην Αμβέρσα στις 12 Αυγούστου 1675.
Έργο
μικρογραφία|250x250εσ| Νεκρή φύση Pronk με φρούτα, αστακό και λαούτο Το γνωστό έργο του Χίλλεμανς είναι περιορισμένο. Ο Χίλλεμανς ήταν ειδικευμένος ζωγράφος νεκρών φύσεων, γνωστός για τις "βαριές" γιρλάντες του με φρούτα και λουλούδια σε ουδέτερο φόντο. Επίσης ζωγράφισε pronkstillevens (δηλ. φανταχτερές νεκρές φήυσεις πολυτελών αντικειμένων), νεκρές φύσεις vanitas και γιρλάντες.
Η δουλειά του δείχνει ότι ήταν σε επαφή με τον κύκλο του Γιαν Ντάβιντς ντε Χέιμ, Ολλανδού ζωγράφου νεκρών φύσεων που ήταν ενεργός στην Αμβέρσα από τα μέσα του 1630. Τυπικά χαρακτηριστικά του έργου του είναι οι μελετημένες συνθέσεις, τα όμορφα αρμονικά χρώματα, οι ακριβείς απεικονίσεις διαφόρων τύπων υφάσματος και οι λεπτομερείς απεικονίσεις λουλουδιών και λαχανικών σε όλη τους την ποικιλία.
Μερικά από τα έργα του είναι pronkstillevens, οι πολυτελείς νεκρές φύσεις που ήταν δημοφιλείς στη Φλάνδρα και την Ολλανδική Δημοκρατία από το 1640. Ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα σε αυτό το είδος είναι η νεκρή φύση Pronk με φρούτα και έναν αστακό, ένα λαούτο σε μια καρέκλα, ένα τοπίο που βλέπει μέσα από μια κιονοστοιχία πέρα από (Στο Christie's London στις 3-4 Ιουλίου 2012, παρτίδα 152), που αντιπροσωπεύει έναν πίνακα φορτωμένο με φρούτα, ζαμπόν, αστακό, ένα λαούτο σε μια καρέκλα, όλα τοποθετημένα μπροστά από ένα τοπίο ορατό πέρα από μια κιονοστοιχία. Οι νεκρές φύσεις Pronk συχνά ερμηνεύονται ότι έχουν το νόημα της vanitas. αριστερά|μικρογραφία| Γιρλάντα από λουλούδια που περιβάλλουν τυλιγμένο πάπυρο που περιέχει κεφάλι αγγέλου και το Άγιο Μυστήριο Οι νεκρές φύσεις του με φρούτα και άνθη είχαν συνήθως μεγάλο μέγεθος. Μερικές δημιουργήθηκαν σε μικρότερη κλίμακα και ήταν δημοφιλείς στους σύγχρονους συλλέκτες ως κομμάτια για cabinets (φοριαμούς). Ένα παράδειγμα είναι η <i id="mwUA">νεκρή φύση με λεμόνια, σταφύλια, μια φλογέρα και φιλέτο ψαριού</i> (Στο Dorotheum, Βιέννη, 9 Απριλίου 2014, παρτίδα 566). Αυτό το υπογεγραμμένο έργο δείχνει ότι σε μικρές μορφές ο Χίλλεμανς προτιμούσε στενές προβολές που εστιάζουν ιδιαίτερα στα αντικείμενα που απεικονίζονται.
Ορισμένες από τις νεκρές του εμπίπτουν στην κατηγορία «πίνακες με γιρλάντα». Οι πίνακες με γιρλάντα είναι τύπος νεκρής φύσης που επινοήθηκε στις αρχές του 17ου αιώνα στην Αμβέρσα από τον Γιαν Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο και στη συνέχεια υοθατήθηκε από κορυφαίους Φλαμανδούς ζωγράφους νεκρών φύσεων, και ιδίως τον Ντάνιελ Σέγκερς. Οι πίνακες σε αυτό το είδος εμφανίζουν συνήθως γιρλάντα λουλουδιών ή, λιγότερο συχνά, γιρλάντα φρούτων γύρω από μια λατρευτική εικόνα ή πορτρέτο. Οι πίνακες με γιρλάντα ήταν συνήθως συνεργασίες μεταξύ μιας νεκρής φύσης και ενός ζωγράφου μορφών. Ο ζωγράφος μορφών θα απεικόνιζε τις μορφές στον πίνακα, ενώ ο ζωγράφος νεκρών φύσεων ήταν υπεύθυνος για τη γιρλάντα λουλουδιών ή φρούτων. Τα ονόματα των συνεργατών του Χίλλεμανς στους πίνακες με γιρλάντα δεν είναι γενικά γνωστά, αλλά υποτίθεται ότι συνεργάζεται με τον Τόμας Βιλλεμπόιρτς Μπόσχερτ.  Ένα παράδειγμα της δουλειάς του Χίλλεμανς σε αυτό το είδος είναι η Γιρλάντα των Λουλουδιών που περιβάλλει τυλιγμένο πάπυρο που περιέχει ένα Κεφάλι Άγγελου και το Ιερό Μυστήριο ( Μουσείο Βικτώριας και Αλβέρτου ). Η γιρλάντα περιλαμβάνει γαϊδουράγκαθο, σιτάρι, σταφύλια και άλλα λουλούδια και φρούτα που παραπέμπουν στο Πάθος του Χριστού και στο ψωμί και κρασί του Μυστηρίου της Θείας Κοινωνίας που απεικονίζεται στο κέντρο της σύνθεσης. μικρογραφία|270x270εσ|Νεκρή φύση vanitas Ο Χίλλεμανς ζωγράφισε επίσης νεκρές φύσεις vanitas, ένα είδος νεκρών φύσεων που ανακλά την αδυναμία της γήινης ζωής και την παροδική φύση όλων των επίγειων αγαθών και επιδιώξεων. Ένα παράδειγμα είναι η σύνθεση της νεκράς ζωής Vanitas ( Μουσείο Ερμιτάζ ). Αυτή η σύνθεση περιέχει τον τυπικό συμβολισμό των ίνάκων vanitas: ένα στεφάνι, ένα μαραμένο λουλούδι, μια κλεψύδρα, ένα άδειο ποτήρι και ένα φλιτζάνι, καθώς και ένα βιβλίο και τσάντες χρημάτων (συμβολίζοντας τη ματαιότητα των υψηλότερων και κοσμικών φιλοδοξιών της ανθρωπότητας). Σε έναν κύλινδρο χαρτιού γράφονται οι λέξεις «Omnia Vanitas», που αναφέρονται στη διάσημη γραμμή του Εκκλησιαστή, η οποία στη λατινική εκδοχή της Βίβλου ονομάζεται Βουλγάτα 1:2; 12:8 αποδίδεται ως Vanitas vanitatum omnia vanitas. Στην έκδοση του βασιλέα Ιακώβου μεταφράζεται "Vanity of vanities, all is vanity". Αυτό είναι ένα από τα κύρια θέματα της ζωγραφικής vanitas.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
397 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα
Το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα (ή Ευρωπαίοι Πράσινοι) (αγγλ. European Green Party) είναι ένα ευρωπαϊκό πράσινο πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2004 και αποτελεί διάδοχο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Πράσινων Κομμάτων. Απαρτίζεται από 40 εθνικά κόμματα-μέλη. Συμπρόεδροι του κόμματος είναι η Έβελιν Χάιτερμπρουκ από το Βέλγιο και ο Τόμας Βάιτζ από την Αυστρία.
Το κόμμα εκπροσωπείται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από 54 ευρωβουλευτές, στην ομάδα Οι Πράσινοι-Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία. Είναι επίσης μέλος των Παγκόσμιων Πράσινων, ενώ συνδέεται με την Ομοσπονδία Νέων Ευρωπαίων Πρασίνων.
1979-1993
Το 1979 ιδρύθηκε το Συντονιστικό Ευρωπαϊκών Πράσινων και Ριζοσπαστικών Κομμάτων (Coordination of European Green and Radical Parties, CEGRP) για το συντονισμό της συμμετοχής των πράσινων και ριζοσπαστικών κομμάτων στις ευρωεκλογές του 1979. Ωστόσο, υπήρξαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων των Πρασίνων και των Ριζοσπαστών και τα κόμματα δεν μπόρεσαν να συγκροτήσουν μια κοινή πανευρωπαϊκή εκλογική πλατφόρμα. Αν και ορισμένα κόμματα είχαν καλές εκλογικές επιδόσεις, κανένας Πράσινος δεν εισήλθε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Ενόψει των ευρωεκλογών του 1984 οι Πράσινοι πραγματοποίησαν συνέδριο την άνοιξη του ίδιου έτους στη Λιέγη και ίδρυσαν το Ευρωπαϊκό Πράσινο Συντονιστικό (European Green Coordination, EGC), με μια γραμματεία που συγκροτήθηκε από το ολλανδικό Πολιτικό Κόμμα Ριζοσπαστών, εκδίδοντας Κοινή Δήλωση των Ευρωπαϊκών Πράσινων Κομμάτων. Στις εκλογές, έντεκα υποψήφιοι από τα κόμματα-μέλη εκλέχθηκαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και δημιούργησαν τον Πράσινο Εναλλακτικό Ευρωπαϊκό Σύνδεσμο (Green Alternative European Link, GRAEL) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ωστόσο, η ομάδα ήταν πολύ μικρή για να αναγνωριστεί από το Κοινοβούλιο και ως εκ τούτου προσχώρησε στην ομάδα Ουράνιο Τόξο, η οποία περιλάμβανε επίσης τοπικιστές, ευρωσκεπτικιστές, σοσιαλιστές και ριζοσπάστες.
Οι Ευρωπαίοι Πράσινοι δημιούργησαν μια χαλαρή συνομοσπονδιακή δομή με το αυτόνομο Πράσινο Εναλλακτικό Ευρωπαϊκό Σύνδεσμο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Ευρωπαϊκό Πράσινο Συντονιστικό, ως υπερεθνικό συντονιστικό όργανο, και τα κόμματα-μέλη. Παρόλα αυτά, η αρχή της εναλλαγής των ευρωβουλευτών που χρησιμοποίησαν ορισμένα κόμματα-μέλη, καθώς και η μεγάλη ποικιλία στις απόψεις των Πρασίνων, ιδίως μεταξύ των φιλοευρωπαϊκών και ευρωσκεπτικιστικών τάσεων, εξασθένισαν τη θέση των Πρασίνων στο Κοινοβούλιο.
Στις ευρωεκλογές του 1989, τα πράσινα κόμματα κέρδισαν 26 έδρες. Εξαιτίας, όμως, των πολιτικών συγκρούσεων με την ομάδα Ουράνιο Τόξο, οι Ευρωπαίοι Πράσινοι δημιούργησαν μια ξεχωριστή κοινοβουλευτική ομάδα, την Πράσινη Ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εδραιώνοντας περισσότερο τη θέση τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
1993-2004
Τον Ιούνιο του 1993 ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Πράσινων Κομμάτων (European Federation of Green Parties, EFGP) από τα μέλη του Ευρωπαϊκού Πράσινου Συντονιστικoού. Η οργάνωση έγινε πιο δομημένη, έχοντας πλέον ένα τριετές Συνέδριο, ένα Συμβούλιο και μια εκτελεστική Ομοσπονδιακή Επιτροπή, ενώ ενισχύθηκαν οι δεσμοί της με την Πράσινη Ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Στις ευρωπαϊκές εκλογές του 1994, τα πράσινα κόμματα κέρδισαν συνολικά 20 έδρες. Στην Πράσινη Ομάδα εντάχθηκε ένα μέλος από το δανικού Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα και ένα μέλος από το ιταλικό κόμμα Δίκτυο.
Στις ευρωεκλογές του 1999, οι Ευρωπαίοι Πράσινοι σημείωσαν μεγάλη επιτυχία, κερδίζοντας 38 έδρες. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τα πράσινα κόμματα δημιούργησαν μια κοινή ομάδα με την Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία, η οποία εκπροσωπούσε τα τοπικιστικά και αποσχιστικά κόμματα ανεξαρτησίας, τα οποία στο παρελθόν συμμετείχαν στην Ευρωπαϊκή Ριζοσπαστική Συμμαχία. Η σχέση μεταξύ των Πρασίνων και αυτών των κομμάτων ήταν πλέον διαφορετική, καθώς οι Πράσινοι ήταν ισχυρότεροι τόσο αριθμητικά όσο και πολιτικά.
2004-σήμερα
Το Φεβρουάριο του 2004 πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη το 4ο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Πράσινων Κομμάτων, κατά το οποίο ιδρύθηκε το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα (European Green Party, EGP), στο οποίο προσχώρησαν 32 κόμματα από όλη την Ευρώπη.
Στις ευρωεκλογές του 2014, οι πράσινοι υποψήφιοι για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ήταν ο Ζοζέ Μποβέ και η Σκα Κέλερ.
Στις ευρωεκλογές του 2019, οι υποψήφιοι για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ήταν η Σκα Κέλερ και ο Μπας Έικουτ.
Ιδεολογία και θέσεις
Οι Ευρωπαίοι Πράσινοι υπήρξαν πάντα δεσμευμένοι από τις βασικές αρχές της πολιτικής οικολογίας, όπως η περιβαλλοντική ευθύνη, οι ατομικές ελευθερίες, η συμμετοχική δημοκρατία, η ποικιλομορφία, η κοινωνική δικαιοσύνη, η ισότητα, η σφαιρικά βιώσιμη ανάπτυξη και η μη-βία.
Εντούτοις, η σχέση τους με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα όργανα της έχουν αλλάξει εντυπωσιακά και αποτελεί ακόμα αντικείμενο συζήτησης. Στη δεκαετία του '70 και του '80 οι Ευρωπαίοι Πράσινοι ήταν γενικά σκεπτικιστές για την ευρωπαϊκή πολιτική και οικονομική ολοκλήρωση, την οποία εκλάμβαναν ως αντίθετη με τα περιβαλλοντική και κοινωνική πολιτική. Στο πρόγραμμα του 1984, οι Ευρωπαίοι Πράσινοι υποστήριξαν το όραμα για τον σχηματισμό μιας εναλλακτικής Ευρώπης, πολιτικά ουδέτερης και αποκεντρωμένης. Το 1989, μερικά πράσινα κόμματα σε όλη την Ευρώπη υιοθέτησαν μια πιο κοινοβουλευτική δράση, και ενθάρρυναν περισσότερο την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Το πρόγραμμα των Πρασίνων υποστηρίζει τον πλήρη εκδημοκρατισμό των οργάνων της Ευρώπης. Στο πρόγραμμα του 1994 εγκατέλειψαν πλήρως την αντίθεση τους προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και άρχισαν να προτείνουν εναλλακτικές λύσεις για τις πολιτικές και τα όργανά της. Τα προγράμματα του 1999 και του 2004 απεικονίζουν επίσης τη θέση τους αυτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα
Ζάρα (τραγουδίστρια)
Η Ζαριφά Πασάεβνα Μγκογιάν (Ρωσικά: Зарифа Пашаевна Мгоян), είναι Ρωσίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός.
Βιογραφία
Η Ζάρα, γεννήθηκε 26 Ιουλίου του 1983 σε οικογένεια Γιαζίντι (Αρμενία). Σπούδασε στο γυμνάσιο № 2. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο με αριθμό 56 στην Αγία Πετρούπολη.
Η Ζάρα έχει επίσης έναν μικρότερο αδελφό, τον Ρομάν και μια μεγαλύτερη αδερφή, τη Λιάνα.
Ράδιοσινγκλς
«—» песня отсутствовала в чарте
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί
Λικνάδες Κοζάνης
Ιστορικά στοιχεία
Μερικά μόνο μέτρα δυτικά από το σημερινό χωριό, στην κορυφή ενός τραπεζοειδούς λόφου που υψώνεται μέσα στο υδάτινο τόξο που σχηματίζει εκεί ο ποταμός Βέλος, έχει εντοπιστεί από διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα (στις θέσεις «Κοπάτσια» και «Σοποτούρα») ένας από τους σπουδαιότερους αρχαίους (τειχισμένους) οικισμούς της Ελιμιώτιδας. Επίσης, αρχαιότητες που έχουν αποκαλυφτεί κατά καιρούς σε πολλές τοποθεσίες της γύρω αγροτικής περιοχής («Καραγάτσια», «Καλόγερος» ή «Πηγάδια», «Μπαχτσέδια» κ.ά.) μαρτυρούν την ύπαρξη ιερών, ελληνιστικών και ρωμαϊκών αγροικιών κ.ά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βοΐου Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης
Πωτώνη
Η Πωτώνη ή Ποτώνη (γεννηθείσα προ του 427 π.Χ.), ήταν κόρη του Αρίστωνα και της Περικτιόνης, μεγαλύτερη αδερφή του Πλάτωνα. Μητέρα της ήταν η Περικτιόνη, η οποία είχε γεννηθεί στον Κολλυτό, οικισμό στα περίχωρα των Αθηνών. Νυμφεύθηκε τον Ευρυμέδοντα Μυρρινούσιο, με τον οποίο και απέκτησε έναν γιο, τον Σπεύσιππο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Πλάτων
Ανορθόκλαστο
Το ανορθόκλαστο (αγγλ. anorthoclase) είναι πυριτικό ορυκτό του νατρίου και του καλίου. Ανήκει στην κατηγορία των τηκτοπυριτικών ορυκτών και στην ομάδα των αλκαλιούχων αστρίων. Το όνομά του προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις "αν+ορθός" και "κλάσις", λόγω του πλάγιου σχισμού του.
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Απαντά σε πλούσια σε νάτριο πλουτώνια και φλεβικά μέσου βάθους πετρώματα και είναι πολύ διαδεδομένος. Μεγάλοι κρύσταλλοί του ανευρίσκονται σε πετρώματα του όρους Έρεβος στην Ανταρκτική, στο Λάρβικ της Νορβηγίας και στην Παντελλερία της Ιταλίας, στην Αυστραλία (όρη Άνακι και Φράνκλιν, Βικτόρια). Επίσης στο όρος Κιλιμάντζαρο και στην Κένυα (Αφρική).
Ως ορυκτό, όπως όλοι οι άστριοι, δεν εμφανίζει οικονομική σημασία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ορυκτά του καλίου Κατηγορία:Ορυκτά του νατρίου Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Σάμπο
Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Σάμπο (αγγλικά: European Sambo Federation, ESF) είναι ο ανώτερος οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του σάμπο στην Ευρώπη. Ιδρύθηκε το 1991 και είναι η μόνη αρχή που αναγνωρίζεται για το σκοπό αυτό από την Διεθνή Ομοσπονδία Σάμπο (FIAS). Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Σάμπο ασχολείται με όλα τα θέματα που σχετίζονται με το σάμπο σε ευρωπαϊκό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης και της προώθησης του αθλήματος στα εδάφη που ελέγχονται από 37 ομοσπονδίες μέλη της, καθώς και την οργάνωση των ηπειρωτικών διοργανώσεων, όπως το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Η έδρα της βρίσκεται στη Μόσχα και ο πρόεδρός της από το 2004 είναι ο Σεργκέι Ελισίβ.
Ιστορία
Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Σάμπο ιδρύθηκε το 1991 και επίσημα αναγνωρίστηκε το 2005. Το πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σάμπο πραγματοποιήθηκε το 1972 στη Ρίγα (πρώην Σοβιετική Ένωση) υπό την αιγίδα της Διεθνής Ομοσπονδίας Σάμπο (FIAS). Το 2004, στο Σιαουλιάι (Λιθουανία), διοργανώθηκε για πρώτη φορά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κόμπατ Σάμπο το οποίο από το 2007 διεξάγεται μαζί με το Σπορτ Σάμπο.
Επί του παρόντος, η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Σάμπο συγκεντρώνει 37 εθνικές ομοσπονδίες.
Πρόεδροι
Οι διατελέσαντες Πρόεδροι είναι:
Ομοσπονδίες μέλη
Οι 37 ομοσπονδίες μέλη της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Σάμπο.
Υποψήφιες ομοσπονδίες για ένταξη
Οι 4 υποψήφιες ομοσπονδίες για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Σάμπο.
Διοργανώσεις
Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Σάμπο εγκρίνει τις ακόλουθες διοργανώσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά μέλη της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Σάμπο Κατηγορία:Σάμπο στην Ευρώπη Σάμπο Κατηγορία:Σάμπο
Χ. Τζ. Γουέλς
Ο Χέρμπερτ Τζορτζ Γουέλς (Herbert George Wells, 21 Σεπτεμβρίου 1866 – 13 Αυγούστου 1946), συνήθως γνωστός ως '''Χ. Τζ. Γουέλς' (H. G. Wells'') ήταν Άγγλος συγγραφέας, γνωστός κυρίως για τα έργα του στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας. Ο Γουέλς, μαζί με τον Ιούλιο Βερν, αναφέρεται μερικές φορές ως ο "Πατέρας της Επιστημονικής Φαντασίας".
Ο Γουέλς ήταν ενεργός σοσιαλιστής και πασιφιστής, με τα ύστερα έργα του να παρουσιάζονται όλο και περισσότερο πολιτικά και διδακτικά. Τα μυθιστορήματα της μέσης περιόδου του (1900-1920) ήταν πιο ρεαλιστικά και κάλυπταν τη ζωή της χαμηλότερης μέσης τάξης (Η Ιστορία του Κ. Πόλι), καθώς και τη 'Νέα Γυναίκα' και τις Σουφραζέτες (Αν Βερόνικα). Ήταν πολυγραφότατος συγγραφέας σε διάφορα είδη, συμπεριλαμβανομένων των σύγχρονων μυθιστορημάτων, καθώς και του ιστορικού και κοινωνικού σχολιασμού.
Πρώτα χρόνια
Ο Χέρμπερτ Τζορτζ Γουέλς γεννήθηκε στην οικία Άτλας, οδός Χάι 47 στο Μπρόμλι της επαρχίας του Κεντ, στις 21 Σεπτεμβρίου 1866. Ήταν το τέταρτο και τελευταίο παιδί του Τζόζεφ Γουέλς (πρώην κηπουρού και την περίοδο εκείνη μαγαζάτορα, αλλά αργότερα έγινε επαγγελματίας παίκτης του κρίκετ) και της γυναίκας του Σάρας Νιλ (πρώην οικιακής βοηθού), ενώ το χαϊδευτικό του ήταν «Μπέρτι». Η οικογένεια ανήκε στην κατώτερη μέση τάξη. Μια κληρονομιά τους επέτρεψε να αγοράσουν ένα κατάστημα στο οποίο πουλούσαν πορσελάνες και αθλητικά είδη, αν και δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα επικερδές: το εμπόρευμα ήταν πεπαλαιωμένο και η τοποθεσία ακατάλληλη. Κατάφεραν να κερδίζουν ένα ισχνό εισόδημα, μέρος μόνο του οποίου προερχόταν από το κατάστημα. Ο Τζόζεφ λάμβανε ένα ασταθές χρηματικό ποσό ως επαγγελματίας παίκτης κρίκετ για την ομάδα του Κεντ. Οι πληρωμές για έμπειρους παίκτες προέρχονταν από εθελοντικές δωρεές εκ των υστέρων ή από μικρές αμοιβές από τις λέσχες, για τις οποίες διεξάγονταν οι αγώνες.
Οι γονείς του Γουέλς δεν είχαν ποτέ ιδιαίτερα καλή σχέση μεταξύ τους (εκείνη ήταν Προτεστάντισσα, ενώ εκείνος οπαδός της ελεύθερης σκέψης) και, όταν εκείνη επέστρεψε στη δουλειά της ως οικιακή βοηθός (στο Άπαρκ, μια αγροικία στο Σάσσεξ), μια από τις προϋποθέσεις εργασίας ήταν ότι δεν θα της επιτρεπόταν χώρος για τον σύζυγο ή τα παιδιά της. Από κει και μετά αυτή και ο Τζόζεφ ζούσαν ξεχωριστές ζωές, αν και δεν πήραν ποτέ διαζύγιο, ούτε ανέπτυξαν σχέσεις με άλλους συντρόφους. Όσο για τον Γουέλς, όχι απλώς απέτυχε στη μαθητεία του στα υφάσματα, αλλά και ως βοηθός φαρμακοποιού και μετά από κάθε αποτυχία επέστρεφε σπίτι λέγοντας «ο άσωτος υιός επέστρεψε και πάλι!» και έμενε εκεί μέχρι να κανονιστεί ένα νέο ξεκίνημα γι' αυτόν. Ευτυχώς για τον Γουέλς, το Άπαρκ είχε μια εξαιρετική βιβλιοθήκη στην οποία βυθιζόταν, διαβάζοντας πολλά κλασικά έργα, ανάμεσά τους την Πολιτεία του Πλάτωνα και την Ουτοπία του Τόμας Μορ.
Δάσκαλος
Σύντομα μπήκε στο Σωματείο Διαλέξεων της σχολής. Αυτά τα χρόνια σηματοδοτούν την έναρξη του ενδιαφέροντός του σε μια πιθανή αναμόρφωση της κοινωνίας. Προσεγγίζοντας αρχικά το θέμα μέσω της Πολιτείας του Πλάτωνα, σύντομα στράφηκε στις σύγχρονες ιδέες του σοσιαλισμού, όπως εκφράστηκαν από την μόλις σχηματισμένη Fabian Society και τις ελεύθερες διαλέξεις στην Οικία Κέλμσκοτ, το σπίτι του Γουίλιαμ Μόρις. Ήταν, επίσης, ανάμεσα στους ιδρυτές του σχολικού περιοδικού The Science School Journal, το οποίο του επέτρεπε να εκφράζει τις απόψεις του πάνω στη λογοτεχνία και την κοινωνία, όπως και να δοκιμάζει τις λογοτεχνικές του δυνάμεις: η πρώτη εκδοχή του μυθιστορήματός του Η Μηχανή του Χρόνου, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό με τον τίτλο "Οι Χρόνιοι Αργοναύτες" (The Chronic Argonauts). Το ακαδημαϊκό έτος 1886-1887 ήταν το τελευταίο των σπουδών του. Παρότι είχε προηγουμένως περάσει επιτυχώς τις εξετάσεις του σε Βιολογία και Φυσική, η έλλειψη ενδιαφέροντος για τη Γεωλογία τον οδήγησε σε αποτυχία στις εξετάσεις του μαθήματος και απώλεια της υποτροφίας. Μόλις το 1890 απέκτησε ο Γουέλς πτυχίο Bachelor of Science στην Ζωολογία από το εξωτερικό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.
Με την αποχώρησή του από το Normal School of Science, ο Γουέλς απέμεινε χωρίς πηγή εισοδήματος. Η θεία του Μαίρη, εξαδέλφη του πατέρα του, τον προσκάλεσε να μείνει μαζί της για λίγο, ώστε να μην αντιμετωπίζει τουλάχιστον πρόβλημα στέγασης. Κατά τη διαμονή του εκεί, ανέπτυξε ενδιαφέρον για την κόρη της, Ίζαμπελ. Το 1889-90 κατάφερε να εξασφαλίσει μια θέση ως δάσκαλος στο σχολείο Χένλι Χάους (Henley House School), όπου δίδαξε και θαύμασε τον Α. Α. Μιλν.
Συγγραφέας
Καθώς, όντας ακόμη νέος, προσβλήθηκε από φυματίωση, ο Γουέλς εγκατέλειψε την αρχική του επιθυμία να διεκδικήσει ακαδημαϊκή καριέρα ως διδάσκων βιολογίας και στράφηκε, πλέον, στη συγγραφή. Σε αυτήν, ωστόσο, θεώρησε σκόπιμο να μην παραλείψει την ενσωμάτωση των πολλών επιστημονικών του γνώσεων, προσδίδοντας, με αυτό τον τρόπο, αλληθοφάνεια στα γραπτά του. Το πρώτο επιτυχημένο έργο μη-μυθοπλασίας του Γουέλς ήταν το Anticipations (1901). Όταν δημοσιεύτηκε σε επεισόδια σε ένα περιοδικό, είχε τον υπότιτλο «Ένα Πείραμα στην Προφητεία» και θεωρείται το σαφέστερα μελλοντολογικό έργο του. Εκτιμώντας πώς θα είναι ο κόσμος το έτος 2000, το βιβλίο παρουσιάζει ενδιαφέρον τόσο για τις επιτυχίες του (τραίνα και αυτοκίνητα προκύπτουν από την μετακίνηση του πληθυσμού από το κέντρο των πόλεων στα προάστια, οι ηθικοί φραγμοί μειώνονται καθώς άνδρες και γυναίκες αποζητούν μεγαλύτερη σεξουαλική ελευθερία, η πτώση του γερμανικού μιλιταρισμού και η ύπαρξη μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης), όσο και για τις αποτυχίες του (δεν περίμενε να υπάρχουν επιτυχή αεροσκάφη πριν το 1950, ενώ ισχυριζόταν ότι «η φαντασία μου αρνείται να δει οποιοδήποτε είδος υποβρυχίου να κάνει κάτι περισσότερο από το να ασφυκτιά το πλήρωμά του και να χάνεται στη θάλασσα»). right|thumb|150px|Άγαλμα τρίποδου εξωγήινου σκάφους από τον [[Ο Πόλεμος των Κόσμων|Πόλεμο των Κόσμων, που ανεγέρθηκε προς τιμήν του Γουέλς στο κέντρο του Γουόκινγκ στη Βρετανία.]] Τα πρώτα του μυθιστορήματα, τα οποία αποκαλούνταν «επιστημονικά ρομάντσα», εισήγαγαν έναν αριθμό θεμάτων τα οποία είναι πλέον κλασσικά στην επιστημονική φαντασία, έργα όπως Η Μηχανή του Χρόνου, Το Νησί του Δρ. Μορό, Ο Αόρατος Άνθρωπος, Ο Πόλεμος των Κόσμων, Ο Κοιμώμενος Αφυπνίζεται και το Οι Πρώτοι Άνθρωποι στο Φεγγάρι (όλα εκτός από το Ο Κοιμώμενος έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο). Έγραψε επίσης και άλλα μυθιστορήματα, όχι φαντασίας, τα οποία έγιναν δεκτά με επαίνους από την κριτική, όπως τα σχεδόν αυτοβιογραφικά "Κιπς" και "Η ιστορία του κυρίου Πόλλυ" καθώς και το Τόνο-Μπάνγκεϊ, μια σάτιρα για τη διαφήμιση στην Εδουαρδιανή περίοδο. Συνολικά, συνέργαψε περισσότερα από 100 βιβλία, τόσο φανταστικής, όσο και κοινωνικής θεματολογίας. Μάλιστα στα έργα του δεν απέφευγε να παραθέτει τις προσωπικές του πολιτικές πεποιθήσεις, ενώ δεν του άρεσε καθόλου αυτά να αντιμετωπίζονται μόνο ως συναρπαστικά διηγήματα.
Ο Γουέλς έγραψε δεκάδες μικρές ιστορίες και νουβέλες, η πιο γνωστή από τις οποίες είναι «Η Χώρα των Τυφλών» (1904). Η μικρή ιστορία του «Ο Νέος Επιταχυντής» ήταν η έμπνευση για το επεισόδιο «Το Κλείσιμο του Ματιού» (Wink of an Eye) του αρχικού Σταρ Τρεκ.
Αν και το Τόνο-Μπάνγκεϊ δεν ήταν μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, η ραδιενέργεια παίζει ένα μικρό αλλά σημαντικό ρόλο σε αυτό. Η ραδιενέργεια παίζει μεγαλύτερο ρόλο στο Ο Κόσμος Ελευθερώθηκε (1914). Αυτό το βιβλίο περιέχει την πιο επιτυχή πρόβλεψή του. Οι επιστήμονες της εποχής ήξεραν καλά ότι η φυσική ραδιενέργεια του ραδίου απελευθερώνει ενέργεια με αργό ρυθμό σε διάστημα χιλιάδων χρόνων. Ο ρυθμός εκπομπής είναι πολύ αργός για να έχει πρακτική χρησιμότητα, όμως το συνολικό ποσό ενέργειας που απελευθερώνεται είναι τεράστιο. Το μυθιστόρημα του Γουέλς περιγράφει μια απροσδιόριστη εφεύρεση η οποία επιταχύνει τη ραδιενεργή διαδικασία, παράγοντας βόμβες οι οποίες εκρήγνυνται με την ισχύ ενός συμβατικού εκρηκτικού, διατηρώντας όμως την έκρηξη για διάστημα πολλών ημερών. «Τίποτα δεν μπορούσε να είναι πιο προφανές στους ανθρώπους των αρχών του εικοστού αιώνα», έγραψε, «από την ταχύτητα με την οποία ο πόλεμος γινόταν αδύνατος... [όμως] δεν το αντιλήφθηκαν μέχρι που η ατομική βόμβα εξερράγη στα αδέξια χέρια τους». Ο φυσικός Λέο Σίλαρντ αναγνώρισε ότι το βιβλίο τον ενέπνευσε να διατυπώσει τη θεωρία της πυρηνικής αλυσιδωτής αντίδρασης.
Ο Γουέλς είχε και σημαντικό μη μυθοπλαστικό έργο. Το επιτυχημένο δίτομο «Περίγραμμα της Ιστορίας» (1920), ξεκίνησε μια νέα εποχή στην εκλαϊκευμένη παγκόσμια ιστορία, αν και δέχθηκε ανάμικτες κριτικές από επαγγελματίες ιστορικούς. Πολλοί άλλοι συγγραφείς ακολούθησαν με δικά τους «Περιγράμματα» πάνω σε άλλα θέματα. Ο Γουέλς επαναπροσέγγισε το Περίγραμμά του το 1922, με ένα σημαντικά μικρότερο, αλλά δημοφιλές έργο, το «Μια Σύντομη Ιστορία του Κόσμου», και δύο εκτενέστερες προσπάθειες, τα «Η Επιστήμη της Ζωής» (1930) και «Το Έργο, ο Πλούτος και η Ευτυχία της Ανθρωπότητας» (1931). Τα Περιγράμματα έγιναν τόσο κοινά, ώστε οδήγησαν τον Τζέιμς Θέρμπερ να παρωδήσει την μόδα αυτή στο χιουμοριστικό δοκίμιο «Ένα Περίγραμμα των Επιστημόνων».
Ο Γουέλς έγραψε επίσης τον πρόλογο για την πρώτη έκδοση των ημερολογίων του Β.Ν.Π. Μπαρμπέλιον, «Το Ημερολόγιο ενός Απογοητευμένου Ανθρώπου», τα οποία εκδόθηκαν το 1919. Καθώς το Μπαρμπέλιον ήταν το ψευδώνυμο του πραγματικού συγγραφέα, πολλοί κριτικοί πίστευαν ότι ο Γουέλς ήταν ο πραγματικός συγγραφέας του Ημερολογίου. Ο ίδιος το αρνιόταν πάντα αυτό, παρότι ήταν σταθερά επαινετικός για το έργο, όμως οι φήμες επέμειναν μέχρι και τον θάνατο του Μπαρμπέλιον αργότερα τον ίδιο χρόνο.
Το 1927 η Φλόρενς Ντικς μήνυσε τον Γουέλς για λογοκλοπή, ισχυριζόμενη ότι είχε κλέψει το μεγαλύτερο μέρος του «Το Περίγραμμα της Ιστορίας» από το έργο «Ο Ιστός», το οποίο είχε υποβάλει εκείνη στην Καναδέζικη Εταιρεία Μακμίλαν, που το απέρριψε μετά από οκτώ μήνες ολιγωρίας. Παρά τις αρκετές ομοιότητες στη διατύπωση και τα εσφαλμένα γεγονότα, το δικαστήριο βρήκε τον Γουέλς αθώο.
To 1934 ο Γουέλς δήλωσε πως ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος, που είχε ήδη περιγράψει στο τελευταίο του βιβλίο, θα ξεσπούσε το 1940, μια πρόβλεψη η οποία έγινε πραγματικότητα ένα μόλις χρόνο νωρίτερα, το 1939.
Το 1936, ενώπιον του Βασιλικού Ιδρύματος, ο Γουέλς ζήτησε την σύνταξη μιας συνεχώς επεκτεινόμενης και μεταβαλλόμενης Παγκόσμιας Εγκυκλοπαίδειας, η οποία θα ελεγχόταν από αυθεντίες του χώρου τους και θα ήταν διαθέσιμη σε κάθε άνθρωπο. Το 1938 δημοσίευσε μια συλλογή δοκιμίων πάνω στην μελλοντική οργάνωση της γνώσης και της εκπαίδευσης, το «Παγκόσμιος Εγκέφαλος», όπου περιλαμβανόταν το δοκίμιο «Η Ιδέα μιας Μόνιμης Παγκόσμιας Εγκυκλοπαίδειας».
Σε όλα του τα συγγράμματα ο Γουέλς έβαζε πάντα ένα μέρος των πολιτικών και κοινωνικών του πεποιθήσεων και θύμωνε όταν το κοινό έκρινε τα βιβλία του απλώς συναρπαστικά ή διασκεδαστικά αναγνώσματα χωρίς να ξεχωρίζει το βαθύτερο νόημα που είχαν. Οι κοινωνικές του πεποιθήσεις αφορούσαν πολλά και διάφορα θέματα όπως τον γάμο, τον έρωτα και τη μόρφωση των πολιτών. Από άποψη θρησκευτικών πεποιθήσεων ήταν πανθεϊστής. Κι οι πολιτικές του πεποιθήσεις ήταν το ίδιο πολυπληθείς και ποικίλες κατά καιρούς. Αλλά όσο και ν' άλλαζαν συχνά, η βάση τους ήταν μία: πίστευε στον άνθρωπο και πίστευε στο "απεριόριστο δικαίωμα να σκέπτεται, να κρίνει, και να εκφράζει ο καθένας ελεύθερα τη γνώμη του".
Κοντά στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι συμμαχικές δυνάμεις ανακάλυψαν ότι τα SS είχαν συντάξει λίστες διανοούμενων και πολιτικών που προορίζονταν για άμεση εκτέλεση μόλις γινόταν εισβολή στην Αγγλία, στα πλαίσια της εγκαταλειφθείσας επιχείρησης "Θαλάσσιος Λέων" (Seelowe). Το όνομα Χ. Τζ. Γουέλς εμφανιζόταν ψηλά στη λίστα για το «έγκλημα» του ότι ήταν σοσιαλιστής. Ο Γουέλς, ως πρόεδρος της διεθνούς PEN (οργάνωση ποιητών, δοκιμιογράφων και μυθιστοριογράφων), είχε ήδη εξοργίσει τους ναζί με την επίβλεψη της αποβολής της γερμανικής λέσχης PEN από το διεθνές σώμα το 1934, μετά την άρνηση της γερμανικής PEN να δεχθεί μη Άρειους συγγραφείς στους κόλπους της. .
Προσωπική ζωή
Κατά τη διάρκεια του γάμου του με την Ρόμπινς είχε εξωσυζυγικές σχέσεις με αριθμό γυναικών, ανάμεσα στις οποίες και οι Μάργκαρετ Σάνγκερ (αμερικανίδα ακτιβίστρια υπέρ της αντισύλληψης) και Ελίζαμπεθ φον Άρνιμ (μυθιστοριογράφος). Το 1909 απέκτησε μια κόρη, την Αν-Τζέιν, με την συγγραφέα Άμπερ Ριβς, της οποίας τους γονείς, Γουίλιαμ και Μοντ, τους είχε γνωρίζει μέσω του Συλλόγου Φάμπιαν (Fabian Society). Τέλος, το 1914, απέκτησε άλλον ένα γιο, τον Άντονι Γουέστ, με την μυθιστοριογράφο και φεμινίστρια Ρεβέκκα Γουέστ, η οποία ήταν 26 χρόνια νεώτερή του. . Παρά το ότι η Ρόμπινς γνώριζε κάποιες από αυτές τις σχέσεις, παρέμεινε παντρεμένη με τον Γουέλς μέχρι το θάνατό της το 1927.
Ο Χέρμπερτ Τζορτζ Γουέλς πέθανε στις 13 Αυγούστου 1946 σε ηλικία 80 χρονών. Η Μεγάλη Βρετανία τον κατατάσσει ανάμεσα στους καλύτερους συγγραφείς της. Όμως πέρα από τη λογοτεχνική του αξία, ο Γουέλς υπήρξε ένας άνθρωπος με έντονη δική του προσωπικότητα που αγωνίστηκε για τη βελτίωση της κοινωνίας του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντικαπιταλιστές
Καταλανική Δημοκρατία (2017)
Λίγα λεπτά αφότου το καταλανικό κοινοβούλιο ανακήρυξε την ανεξαρτησία της περιοχής από την Ισπανία, η Ισπανική Γερουσία ενεργοποίησε το Άρθρο 155 του Ισπανικού Συντάγματος του 1978, το οποίο επιτρέπει στην ισπανική κυβέρνηση να επιβάλει άμεση κυριαρχία στην Καταλονία. Λίγο αργότερα ο τότε Ισπανός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι διέλυσε το Κοινοβούλιο της Καταλονίας, απέλυσε το Εκτελεστικό Συμβούλιο και ανακοίνωσε έκτακτες περιφερειακές εκλογές για τις 21 Δεκεμβρίου 2017 Από τις 30 Οκτωβρίου η κεντρική κυβέρνηση στη Μαδρίτη πήρε υπό τον έλεγχό της τη διοίκηση της επαρχίας.
Μέχρι την αναίρεση της διακήρυξης της ανεξαρτησίας της η Καταλανική Δημοκρατία δεν είχε αναγνωριστεί από κανένα κυρίαρχο κράτος και η διεθνής κοινότητα συνέχισε να τη θεωρεί τμήμα του Βασιλείου της Ισπανίας.
Παρασκήνιο
Ένα δημοψήφισμα ανεξαρτησίας, το οποίο ανεστάλη από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ισπανίας, αφού σύμφωνα με την Ισπανική κυβέρνηση ήταν παράνομο, διεξήχθη στην Καταλονία την 1η Οκτωβρίου 2017. Το ερώτημα του δημοψηφίσματος, στο οποίο οι ψηφοφόροι απαντούσαν με "Ναι" ή "Όχι", ήταν το "Θέλετε η Καταλονία να γίνει ένα ανεξάρτητο κράτος υπό τη μορφή μιας δημοκρατίας;". Το Ναι κέρδισε με συντριπτική πλειοψηφία, με 2.044.308 ψηφοφόρους (92.01%) να ψηφίζουν υπέρ της ανεξαρτησίας, ενώ 177.547 ψηφοφόροι ψήφισαν κατά της ανεξαρτησίας, και η συνολική συμμετοχή ανήλθε στο 43.03% και εν μέσω ερωτημάτων σχετικά με τη συμμόρφωση με τους βασικούς κανονισμούς ψηφοφορίας.