cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παιονίδες
Οι κάτοικοι των Παιονιδών
Ο δημότης των αρχαίων Παιονιδών ονομαζόταν Παιονίδης. Η οικογένεια των Παιονιδών ήταν στενά συνδεδεμένη με εκείνη των Αλκμεωνιδών, επίσης απογόνων του Νηλέα, στον αγώνα ενάντια στην τυραννία του Πεισιστράτου, ο οποίος, σύμφωνα με τον Διονύσιο Σουρμελή, φέρεται επίσης να κατάγεται και από τους Παιονίδες Διονύσιος Σουρμελής, "Αττικά: ή περί δήμων Αττικής εν οις και περί τινων μερών του Άστεως". Υπό Διονύσιου Σουρμελή. Έκδοσις πρώτη. Τύποις Αλεξάνδρου Κ. Γκαρπολά, Εν Αθήναις 1854 και "Attika hē peri dēmōn Attikēs en hois kai peri tinōn merōn asteōs", Dionysios Surmelēs, Gkarpola, 1854, σελ. 90-91: [...] "Παιονία-Παιονίδαι• ο δήμος ούτος κείται άνωθεν τοι Μαινιδίου προς ανατολάς• και ωνομάσθη από του εξής περιστατικού. Εν Αθήναις ήσαν δύο ένδοξοι οικογένειαι η των Αλκμαιονιδών και η των Παιονιδών• κατήγοντο δε αμφότεραι οι μεν Παιονίδαι από του Παίονος, οι δε Αλκμαιονίδαι από του Αλκμαίονος, απογόνων αμφοτέρων του Νηλέως πατρός του περιφήμου Νέστορος, βασιλέων Πύλου, οίτινες Παίων και Αλκμαίων διωχθέντες οικογενειακώς υπό των Ηρακλειδών κατέφυγον εις Αθήνας, ένθα εγκατασταθέντες εγένοντο δύο μεγάλαι γενεαί• Αλκμαιωνίδαι, και Παιονίδαι, εξ ών κατήγετο ο Πεισίστρατος ο των Αθηναίων βασιλεύς, ο λεγόμενος Τύραννος. Αι δύο αύται γενεαί ήλθον εις σύγκρουσιν επί της βασιλείας Πεισιστράτου, και παραταξάμενοι εις πόλεμον έξω της πόλεως οι μέν Αλκμαιονίδαι κατέλαβον το Λειψύδριον το επί του Πάρνηθος, όπερ και ετείχισαν, και το τείχος σώζεται μέχρι σήμερον εν μέρει διεφθαρμένον• οι δε Πεισιστρατίδαι οι εκ των Παιονιδών κατέλαβον τον τόπον τον όνομασθέντα απ' αυτών Παιονία, δια να εμποδίσωσι την κάθοδον τών πολεμίων. Την μάχην τούτων ιστορεί ο Ηρόδοτος, ένθα μνημονεύει το Λειψύδριον εν οις λέγει «Πειρώμενοι (οι Αλκμαιωνίδαι) κατιέναι και ελευθερούν τας Αθήνας, Λειψύδριον το υπέρ Πάρνηθος τειχίσαντες ενταύθα οι Αλκμαιωνίδαι παν επί τοις Πεισιστρατίδησι μηχανώμενοι». (β. έ. κ.62). Καλούνται δε την σήμερον η μεν Παιονία Βαρυμπόμπη από του ποτέ ιδιοκτήμονος του χωρίου τούτου, Βαρυμπόμπη καλουμένου, του όποίου η απόγονος οικογένεια σώζεται εισέτι εν Αθήναις• νυν δε κατέχουσιν αυτό οι Μαινιδιώται• το δε Λειψύδριον Κατζιμήδι λέγεται.". [...] και στη συνέχεια κατά της τυραννίας των Πεισιστρατιδών. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, το 513 π.Χ.  οι πλούσιοι Αλκμεωνίδες θα οχυρώσουν, μετά το θάνατο του τυράννου Ιππάρχου, την τοποθεσία γνωστή ως «Λειψύδριον», σε σημείο πάνω από τον δήμο και με μεγάλο αριθμό μισθοφόρων, αλλά και πολιτών από το άστυ της αρχαίας Αθήνας προσπάθησαν ανεπιτυχώς να καταλύσουν την τυραννία. Εκεί δέχθηκαν επίθεση από τον τύραννο Ιππία και υπέστησαν μεγάλη ήττα, η οποία τιμήθηκε με δημοφιλές τραγούδι της εποχής εκείνης. Παρά  την ήττα τους πάντως ο  Ιππίας ένιωθε έκτοτε ανασφάλεια και  άρχισε να τειχίζει, από το 512 π.Χ., την Μουνιχία, τη σημερινή Καστέλλα του Πειραιά, με σκοπό να διαμένει στο εξής εκεί, επειδή  φοβόταν για την εξουσία και τη ζωή του.
Η ακριβής τοποθεσία του φρουρίου του Λειψυδρίου δεν είναι γνωστή, αλλά σύμφωνα με την παράδοση, κάποιοι ερευνητές το ταυτίζουν με το οχυρό στο «Κατζιμήδι» βόρεια της Βαρυμπόμπης και του Τατοίου (αρχαίος δήμος Δεκελείας) ή στην «Κορακοφωλέζα» ή «Κορακοφαλέζα» ή «Καρακοφωλέζα» της Πάρνηθας, καθώς σύμφωνα με την αρχαιολόγο Μαρία Πλάτωνος-Γιώτα: «Το Φρούριο Λειψύδριον εντοπίστηκε τελικά 80 μ. ψηλότερα από το Μετόχι της Μονής Πετράκη, στο ύψωμα Καρακοφωλέζα. Ο Milchhöfer επισκέφτηκε το φρούριο το 1887, με οδηγό τον Δημ. Παπανίκα από το Μενίδι, περνώντας μέσα από το φαράγγι του Μετοχιού, δηλ. το ρέμα του Αγ. Γεωργίου». Το ευρεθέν αυτό όμως οχυρό είναι σχετικά νεόκτιστο και χρονολογείται από τα τέλη του τέταρτου αιώνα π.Χ. ως τις αρχές του τρίτου αιώνα π.Χ.
Οι Παιονίδες αναφέρονται από τον Αριστοφάνη, στο έργο του «Λυσιστράτη». Ο σύζυγος της Μυρρίνης, ο ανόητος Κινησίας, παρουσιάζεται ως Παιονίδης: Ο Αριστοφάνης συχνά πείραζε έναν συνονόματο ποιητή Κινησία, αλλά δεν έχουμε κανένα στοιχείο το οποίο να δείχνει ότι θα μπορούσε να είναι από αυτόν τον δήμο. Η εφευρετικότητα επίσης του Αριστοφάνη για τον «Κινησία Παιονίδη», δημιουργεί έναν κλασικό εκχυδαϊσμό, ο οποίος έγκειται στην χρήση των λέξεων «κινείν» (κινεῖν), και  «παίειν» (παίειν), καθώς η λέξη αυτή θυμίζει το όνομα του δήμου, αλλά/και όχι μόνο.
Προσωπικότητες από τις Παιονίδες
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Παιονιδών, όπως ο Βλέπυρος ο Παιονίδης γιος του Πειθάνδρου, ο Βλέπυρος ο Παιονίδης γιος του Πολυμνησίου, ο θεσμοθέτης Δημήτριος ο Παιονίδης, ο Διόδης ο Παιονίδης, ο βουλευτής Διονύσιος ο Παιονίδης γιος του Διονυσίου, ο Δώρος (Στάτιος) ο Παιονίδης κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Τσαν Τινγκ-Ι
Η Τσαν Τινγκ-Ι (κινεζικά: 詹婷怡, Zhān Tíngyí) είναι Ταϊβανέζα πολιτικός. Είναι Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Επικοινωνιών από την 1η Αυγούστου 2016.
Πρώτα χρόνια
Η Τσαν έλαβε το πτυχίο νομικής της από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Ταϊβάν το 1990. Επίσης, το 1990 έλαβε και ένα πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1990. Έλαβε το μάστερ της στη διοίκηση επιχειρήσεων στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Τσενγκτσί το 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταϊβανέζοι πολιτικοί
Μπουχάγιερ Πάτρας
Η Μπουχάγιερ Πάτρας (Μπουχάγιερ Πάτραι) θεωρείται ο μακροβιότερος κατασκευαστής σωμάτων για οχήματα στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1890 και διαλύθηκε το 2004. Το όνομα Bouhagier ήταν μια εκδοχή του ονόματος της Μάλτας Μπουχαγιάρ (Bouhagiar), οικογένειας που είχε εγκατασταθεί στην Ελλάδα. Η εταιρεία ιδρύθηκε στην Πάτρα από τον Τζαμαρία Μπουχάγιερ (Ιωάννης Μάριος) ο οποίος γεννήθηκε στο νησί της Κεφαλονιάς και αναπτύχθηκε από τους γιους του, ήταν ένας από τους πιο σεβαστούς κατασκευαστές των αμαξών με άλογα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 άρχισε την κατασκευή κάρων και έπειτα οχημάτων (αυτοκίνητα, λεωφορεία και διάφορα φορτηγά), και τελικά εστίασε στα λεωφορεία. Η Μπουχάγιερ έχει δημιουργήσει μια εκτεταμένη σειρά μοντέλων λεωφορείων σε μια ποικιλία από σασί και μετασχηματισμών που κατά καιρούς δημιουργήθηκαν για να φιλοξενήσουν διαφορετικά μήκη αμαξώματος. Η εταιρεία, όπως και όλοι οι έλληνες κατασκευαστές λεωφορείων, υπέστησαν σημαντικό πλήγμα στη δεκαετία του 1980, όταν η ελληνική αγορά πλημμύρισε με χρησιμοποιημένες εισαγωγές. Από τη δεκαετία του 1990 οι δραστηριότητες της επιχείρησης είχαν κυρίως περιοριστεί στις επισκευές αμαξωμάτων, μέχρι που χρεοκόπησε λίγα χρόνια αργότερα.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας Κατηγορία:Μεταφορές στην Πάτρα Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Αλιγιέ Σουλτάνα
Η Αλιγιέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:علی سلطان) (Τούρκικα: Aliye Sultan, 24 Αυγούστου 1880 - 19 Σεπτεμβρίου 1903) ήταν κόρη του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και εγγονή του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της Σεβκεφζά Σουλτάν.
Βιογραφία
Η Αλιγιέ γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1880 στο Παλάτι Τσιραγάν και ήταν κόρη του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ και της Ρεσάν Χανιμεφέντι. Η μητέρα της ήταν κόρη του Ομέρ Μπέη και της συζύγου του, Φατμά Χανίμ.
Στην ηλικία των των 23 ετών, η Αλιγιέ Σουλτάν πέρασε ένα μικρό κρύωμα, αλλά όταν πέρασε το κρύωμα δεν ανέκτησε την υγεία της. Σιγά-σιγά άρχισε να εξασθενεί, παρόλο που κανένα ίχνος του κρυώματος δεν παρέμεινε, ο σουλτάνος Μουράτ Ε΄ ήταν τρομερά ανήσυχος γι' αυτήν, αφού αγαπούσε τα παιδιά του πάρα πολύ.
Οι γιατροί που την εξέτασαν δεν αποκάλυψαν την πρόγνωση τους, αλλά δύο ημέρες αργότερα ο Τζεβχέρ Αγά ήρθε και ανακοίνωσε στην πρώτη σύζυγο του Μουράτ Ε΄, την Ελερού Καντινεφέντι ότι: "Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι τα πνευμόνια της πριγκίπισσας είναι λίγο αδύναμα και η Αλιγιέ Σουλτάν χρειάζεται μια αλλαγή αέρα. Είναι πραγματικά μια ασήμαντη αδιαθεσία, αλλά παρ' όλα αυτά η Αυτού Μεγαλειότητα ανησυχεί και θεωρεί ότι πρέπει η Πριγκίπισσα να έρθει στο Γιλντίζ για αλλαγή αέρα. Έχει κανονίσει ξεχωριστές αίθουσες για εκείνη, όπου θα πρέπει να μετακομίσει είτε σήμερα είτε αύριο."
Η είδηση αναστάτωσε τον Μουράτ Ε΄ αρκετά καθώς δεν ήθελε να χωριστεί από την κόρη του. Ακόμη γνώριζε ότι έπρεπε να υποκύψει στη θέληση της μοίρας, λαμβάνοντας υπόψη τη σοβαρότητα της κατάστασης. Με πόνο στην καρδιά του, έστειλε την Αλιγιέ Σουλτάν μέχρι το Γιλντίζ. Η Αλιγιέ Σουλτάν πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου 1903 σε ηλικία 23 ετών.
Την ημέρα που η πριγκίπισσα έφυγε, το παλάτι ήταν μέσα στο πένθος. Για μέρες ολόκληρες κανείς δεν χαμογέλασε, ενώ για εβδομάδες κανείς δεν είδε τον Μουράτ Ε΄ καθώς δεν βγήκε έξω από τα δωμάτιά του. Τα νέα της κατάστασης της Αλιγιέ έρχονταν από το Γιλντίζ και όλοι άκουσαν ότι η θεραπεία της πριγκίπισσας έλαβε την ύψιστη σημασία.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο Κύπρου και Πατησίων
Το αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο Κύπρου και Πατησίων είναι υπαίθριο άλσος της Αθήνας. Βρίσκεται στο οικοδομικό τετράγωνο μεταξύ των οδών Πατησίων–Καλομοίρη–Ι. Δροσοπούλου–Κύπρου.
Απόπειρα μετατροπής σε χώρο στάθμευσης
Στις 26 Ιανουαρίου 2009 συνεργεία του δήμου Αθηναίων προχώρησαν στην αναμόρφωση του εν λόγω πάρκου. Η παιδική χαρά, τα καθίσματα, το σύστημα ύδρευσης αφαιρέθηκαν καθώς ο συγκεκριμένος χώρος προοριζόταν να δοθεί σε ιδιωτική εταιρεία πάρκινγκ. Η κινητοποίηση των κατοίκων ήταν άμεση και το ενδεχόμενο δημιουργίας χώρου στάθμευσης αποσοβήθηκε. Αλληλέγγυοι και κάτοικοι φύτεψαν, έκτοτε, 150 δέντρα και θάμνους. Μετά από επίμονες παρεμβάσεις και καταγγελίες των κατοίκων αποτράπηκε η μετατροπή του άλσους σε άντρο παραβατικότητας.
Δραστηριότητες που διεξάγονται στον υπαίθριο χώρο
Οι κάτοικοι φροντίζουν για τον καλλωπισμό του περιβάλλοντος χώρου, επισκευάζουν ιδίοις εξόδοις τον φωτισμό και τυχόν φθορές στην παιδική χαρά. Διεξάγονται ποικίλες δραστηριότητες που απευθύνονται σε ευρύ κοινό, με αντιπροσωπευτικότερα παραδείγματα το κουκλοθέατρο και τον Καραγκιόζη. Χαρακτηριστική είναι και η προώθηση της συλλογικής κουζίνας .
Δικαίωση των κατοίκων
Μετά από απόφαση του Διοικητικού Εφετείου, ακυρώθηκε η οικοδομική άδεια ανέγερσης σταθμού αυτοκινήτων. Με απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής κηρύχθηκε η δημοτική έκταση αναδασωτέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο Κατηγορία:Αστικά κοινά
The World of the Married
Το The World of the Married είναι μια τηλεοπτική σειρά της Νότιας Κορέας του 2020 με πρωταγωνιστές τους Kim Hee-ae, Park Hae-joon και Han So-hee. Αφηγείται μια ιστορία ενός παντρεμένου ζευγαριού του οποίου η προδοσία μεταξύ τους οδηγεί σε μια ανατροπή εκδίκησης, θλίψης και θεραπείας. Η σειρά βασίζεται στην επιτυχημένη δραματική σειρά του BBC One, Doctor Foster, με πρωταγωνιστή τη Suranne Jones στον ρόλο του τίτλου. Προβλήθηκε στο JTBC τις Παρασκευές και τα Σάββατα στις 10:50 (KST) χρονοδιάγραμμα από τις 27 Μαρτίου έως τις 16 Μαΐου 2020.
Πλοκή
Η Ji Sun-woo (Kim Hee-ae) είναι σεβαστός γιατρός οικογενειακής ιατρικής και αναπληρωτής διευθυντής στο Family Love Hospital. Είναι παντρεμένη με τον Lee Tae-oh (Park Hae-joon), με τον οποίο έχει έναν έφηβο γιο, τον Lee Joon-young (Jeon Jin-seo). Η Sun-woo φαίνεται να έχει τα πάντα, από μια επιτυχημένη καριέρα έως μια ευτυχισμένη οικογένεια, αλλά χωρίς να την γνωρίζει, προδίδεται από τον άντρα και τους φίλους της.
Εν τω μεταξύ, ο Tae-oh ονειρεύεται να γίνει διάσημος σκηνοθέτης ταινιών. Διαχειρίζεται μια μικρή εταιρεία ψυχαγωγίας και κινηματογράφου με την υποστήριξη της συζύγου του. Παρόλο που αγαπά και φροντίζει τη σύζυγό του, ο Tae-oh μπαίνει σε μια επικίνδυνη θέση με μια εξωσυζυγική υπόθεση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές τηλεοπτικές σειρές
Γιάννης Καρούσος
Ο Γιάννης Καρούσος (Αγία Νάπα, 21 Νοεμβρίου 1979) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Ήταν Υπουργός Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων της Κυβέρνησης Νίκου Αναστασιάδη 2018 ενώ για ένα μικρό χρονικό διάστημα χρημάτισε και Υπουργός στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων της Κύπρου. Διετέλεσε επίσης Δήμαρχος Αγίας Νάπας και Πρόεδρος του συμβουλίου οδικής ασφάλειας. Κατά τη διάρκεια της κρίσης του κορωνοϊού ανέλαβε την ευθύνη διεκπεραίωσης της επιχείρησης επαναπατρισμού μέσω ναυλωμένων πτήσεων.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε Διεθνή φιλοξενία και τουριστική διαχείριση στο Πανεπιστήμιο του Σάρρεϋ (1999-2002). Επιπλέον, απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο MBA από το γαλλικό ESSEC Business School και το Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο Κορνέλ (2003-2005). Επιπρόσθετα, απέκτησε τον επαγγελματικό τίτλο Chartered Marketer του Chartered Institute of Marketing του Ηνωμένου Βασιλείου.
Είναι εθελοντής δότης μυελού των οστών. Το 2016 κατά τη διάρκεια των μεγάλων πυρκαγιών στην περιοχή της Σολέας, ηγήθηκε ομάδας εθελοντών από την Αγία Νάπα οι οποίοι μετέβηκαν στην περιοχή για να συνεισφέρουν στην κατάσβεση των πυρκαγιών. Διετέλεσε επίσης μέλος του του Διοικητικού Συμβουλίου του κοινωφελούς Ιδρύματος «Δέσποινα», που στηρίζει παιδιά με παιδικό διαβήτη. Εχει αναλάβει επίσης σειρά πρωτοβουλιών για θέματα αυτισμού
Πολιτική διαδρομή
Στις δημοτικές εκλογές του 2006 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αγίας Νάπας. Επανεκλέχθηκε στις δημοτικές εκλογές του 2011. Τον Ιανουάριο του 2013 απεβίωσε ο τότε δήμαρχος Αγίας Νάπας Αντώνης Τσόκκος. Σε επαναληπτικές εκλογές για την πλήρωση της θέσης του δημάρχου Αγίας Νάπας, ο Καρούσος εκλέχτηκε δήμαρχος Αγίας Νάπας σε ηλικία 33 ετών. Επανεξελέγη στις δημοτικές εκλογές του 2016 με ποσοστό 64.89% των ψήφων.
Στις 3 Δεκεμβρίου 2019 διορίστηκε Υπουργός Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων (Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων (Κύπρος) στην κυβέρνηση Αναστασιάδη.
Στις 19 Μαΐου 2022 λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε η υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Ζέτα Αιμιλιανίδου, πέρασαν στο Καρούσο οι αρμοδιότητες του υπουργείου. Στις 7 Ιουνίου, μετά τον θάνατο της Αιμιλιανίδου διορίστηκε υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Στις 27 Ιουνίου παρέδωσε το υπουργείο στον Κυριάκο Κούσιο.
Δήμος Αγίας Νάπας
Το 2015 με απόφαση του Δημάρχου και του Δημοτικού συμβουλίου η διαχείριση των παραλιών της Αγίας Νάπας πέρασε από τους ιδιώτες στο Δήμο. Η απόφαση αυτή προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, αντιπαραθέσεων με τους ιδιώτες  όπως και δικαστικών διαδικασιών οι οποίες δικαίωσαν το Δήμο για την απόφαση του. Τα έσοδα του Δήμου από τις  στις παραλίες ξεπέρασαν τα 3.5 εκατομμύρια ευρώ ανά έτος.
Τον Μάιο του 2014 το Υπουργικό Συμβούλιο χαρακτήρισε την Αγία Νάπα  ως Αστικό Κέντρο για την Επαρχία Αμμοχώστου. Ένας χαρακτηρισμός μέσω του οποίου ο Δήμος της Αγίας Νάπας εξασφάλισε χρηματοδότηση για αρκετά έργα για την ανάπλαση του υποβαθμισμένου κέντρου του, όπως την ανάπλαση του μεσαιωνικού μοναστηριού της Αγίας Νάπας, το θεματικό περιβαλλοντικό πάρκο, και την ανάπλαση σημαντικών οδών όπως της Τεύκρου Ανθία, Γιαννάκη Παππουλή, Διονυσίου Σολωμού, Μπελογιάννη αλλά και άλλων οδών και πλατειών του κέντρου. , έργα τα οποία συμπεριλήφθηκαν στον προϋπολογισμό του 2019 - 2021
Αερομεταφορές
Ύστερα από πρόταση που κατέθεσε ο υπουργός τον Ιούνιο του 2022 τα συμβούλια Yπουργών Μεταφορών  και Περιβάλλοντος  της ΕΕ ψήφισαν μέτρα για τον μετριασμό των επιπτώσεων που θα είχαν στις αερομεταφορές τα μέτρα του (Fit for 55) Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία. Σύμφωνα με μελέτη που ετοίμασε η Κύπρος σε περίπτωση που δεν θα υπήρχαν μέτρα μετριασμού των επιπτώσεων στον κανονισμό θα υπήρχε απώλεια στον τουρισμό κατά 15-20% λόγω της απώλειας θέσεων εργασίας και της μείωσης των πτήσεων.
Επίσης ο Καρούσος ετοίμασε και κατάθεσε τον Ιούνιο του 2021, στο Συμβούλιο Υπουργών Μεταφορών της ΕΕ τη διακήρυξη για την αεροπορική συνδεσιμότητα (Declaration on Air Connectivity for the People, the Union, the Environment and the Future).
Οδική Ασφάλεια και Ηλεκτροκίνηση
Yπο την Ιδιότητα του ως Υπουργός Μεταφορών, Επικοινωνών και Έργων διετέλεσε και πολιτικός προϊστάμενος για την οδική ασφάλεια της Κύπρου, ως Πρόεδρος του Συμβουλίου Οδικής Ασφάλειας. Κατά τη θητεία του εγκαταστάθηκε το σύστημα φωτοεπισήμανσης το οποίο θεωρείται και ότι ήταν ο κύριος λόγος της σημαντικής μείωσης των θανατηφόρων. Κατά τη διάρκεια της θητείας του εγκρίθηκε η πρώτη στρατηγική για την ηλεκτροκίνηση στη Κύπρο
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Κύπρος) Κατηγορία:Δήμαρχοι Αγίας Νάπας Κατηγορία:Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2018
Αϊσέ Σουλτάνα (κόρη του Βαγιαζήτ Β΄)
Η Αϊσέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:عائشة سلطان) (Τούρκικα: Ayşe Sultan, 1465 - 1515) ήταν η κόρη του σουλτάνου Βαγιαζήτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Η Αϊσέ γεννήθηκε το 1465. Το 1480 στην Αμάσεια παντρεύτηκε σε ηλικία 15 ετών τον Νταμάτ Γκιουβεγί Σινάν Πασά, τον οποίο ακολούθησε κατά τη διάρκεια της καριέρας του στην Ανατολία και τη Ρούμελη. Ο γαμπρός έλαβε από τον Σουλτάνο, χωριά στο Nαχιγιέ. Τρεις κόρες γεννήθηκαν από αυτό το γάμο, η Αϊσέ Χανίμσουλτάν, η Γκεβχερσάχ Χανίμσουλτάν και η Καμερσάχ Χανίμσουλτάν.
Στις 12 Ιανουαρίου 1504 έμεινε χήρα και επέστρεψε στην πρωτεύουσα, και ο Σουλτάνος Σελίμ Α΄, ο αδελφός της, της χορήγησε επίδομα. Στη διάρκεια της ζωής της, έχτισε ένα τζαμί στην Αδριανούπολη, ένα μεστζίτ και ένα σχολείο στην Καλλίπολη, στο οποίο κληροδότησε την περιουσία της.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Φρον ντε Σεν
Το Φρον ντε Σεν (Γαλλικά: Front de Seine, ελληνικά: Πρόσοψη στον Σηκουάνα) είναι μια περιοχή στο Παρίσι της Γαλλίας, που βρίσκεται κατά μήκος του Σηκουάνα στο 15ο διαμέρισμα, νότια του Πύργου του Άιφελ. Περιλαμβάνει ένα από τα μεγαλύτερα σύνολα κτιριακών κατασκευών μεγάλου ύψους στην πόλη.
Διοικητικά, μοιράζεται μεταξύ των περιοχών Ζαβέλ και Γκρενέλ.
Ιστορικό
Από το 1860, στην περιοχή αυτή στις όχθες του Σηκουάνα είχαν εγκατασταθεί βιομηχανίες και η περιοχή ήταν κατά κύριο λόγο βιομηχανική. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1950, το κλείσιμο και η μεταφορά των εργοστασίων σε άλλες περιοχές απελευθέρωσαν τη γη, στα πλαίσια της επέκτασης της πόλης του Παρισιού.
Οι πρώτοι πύργοι ανεγέρθηκαν από το 1970 και ο τελευταίος, ο πύργος Κριστάλ, το 1990.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|260x260εσ|Η περιοχή Φρον ντε Σεν από τη [[γέφυρα Μιραμπώ]] μικρογραφία|260x260εσ|Η περιοχή Φρον ντε Σεν από τη [[γέφυρα Μπιρ-Χακίμ]] Η περιοχή Φρον ντε Σεν είναι, με το 13ο διαμέρισμα, μια από τις λίγες συνοικίες στην πόλη του Παρισιού που περιέχουν πολυώροφα κτίρια, καθώς τα περισσότερα έχουν κατασκευαστεί στην ευρύτερη περιοχή της πόλης, κυρίως στην περιοχή Λα Ντεφάνς.
Η περιοχή Φρον ντε Σεν είναι το αποτέλεσμα ενός σχεδίου πολεοδομικού σχεδιασμού από τη δεκαετία του 1970. Περιλαμβάνει 21 πύργους που φτάνουν σχεδόν τα 100 μέτρα ύψος και είναι κτισμένοι γύρω από μια υπερυψωμένη πλατεία. Αυτή η πλατεία είναι στρωμένη με νωπογραφίες που είναι ορατές από τους υπερυψωμένους ορόφους των πύργων. Σε αντίθεση με τους ουρανοξύστες του 13ου διαμερίσματος, ο σχεδιασμός των πύργων παρουσιάζει πολυμορφία. Το ξενοδοχείο Novotel Paris-Tour Eiffel, για παράδειγμα, έχει κόκκινη πρόσοψη, ενώ η πρόσοψη του πύργου Τοτέμ αποτελείται από πολλά τζάμια. Ένα πρόσφατα ανασχεδιασμένο εμπορικό κέντρο, το εμπορικό κέντρο Μπωγκρενέλ άνοιξε το 2013.
Επιπλέον, ενώ οι πύργοι του 13ου διαμερίσματος είναι κυρίως οικιστικοί και οι πύργοι της Λα Ντεφάνς κατά κύριο λόγο εμπορικοί, οι πύργοι του Φρον ντε Σεν είναι μικτής εμπορικής και οικιστικής χρήσης.
Στην περιοχή βρίσκεται η καμινάδα του Φρον ντε Σεν, μια καμινάδα ύψους 130 μέτρων που χρησιμεύει για την εξαγωγή του καπνού των υπόγειων εγκαταστάσεων κεντρικής θέρμανσης και ζεστού νερού οικιακής χρήσης που διανέμεται μέσω υπόγειων σωληνώσεων στα κτίρια της περιοχής και είναι η 4η ψηλότερη κατασκευή στο Παρίσι.
Καλπάκι Ιωαννίνων
Το Καλπάκι είναι οικισμός και έδρα του Δήμου Πωγωνίου στην Ήπειρο και την Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γενικά στοιχεία
Το Καλπάκι βρίσκεται στα δυτικά των βόρειων απολήξεων του όρους Μιτσικέλι, σε υψόμετρο 430 μέτρα ενώ απέχει περίπου 34 χλμ. ΒΔ. από τα Γιάννενα. Πριν τον πόλεμο του 1940 ήταν σχεδόν ακατοίκητο. Υπήρχαν λίγες καλύβες και ένα-δυο καφενεία για τους περαστικούς στρατιώτες που είχαν έξοδο από το στρατόπεδο που βρίσκεται λίγο πριν το Καλπάκι. Σε αυτό στέλνονταν οι στρατιώτες προς αναμόρφωση.
Το Καλπάκι είναι γνωστό για την ιστορία του κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (Μάχη του Καλπακίου) κατά την εισβολή των Ιταλών. Αποτελεί σπουδαίο συγκοινωνιακό κόμβο όπου και οφείλει την συνεχόμενη ανάπτυξή του. Ενδεικτικά αναφέρουμε το εργοστάσιο εμφιαλώσεως νερού και αναψυκτικών (στο τοπικό διαμέρισμα του χωριού Νεγράδες), τα σύγχρονα θερμοκήπια ευρωπαϊκών προδιαγραφών, τις μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος (φωτοβολταικά) κ.τ.λ., τα οποία προσδίδουν αναπτυξιακή δυναμική. Παρά τη δυσμενή τάση της υπαίθρου αποτελεί οικισμό που συνεχώς συγκεντρώνει κατοίκους από τα γύρω ορεινά χωριά και διάφορα επαγγέλματα. Διαθέτει όλα τα είδη καταστημάτων, εστιατόρια, ταβέρνες, ξενώνες και διάφορες υπηρεσίες. Το Καλπάκι αποκτά τελικά, σημαντικό ρόλο στην οργάνωση του χώρου της ευρύτερης περιοχής Πωγωνίου.
Ιστορικά αξιοθέατα
Στην πλαγιά του λόφου προφήτης Ηλίας, το καλοδιατηρημένο ΟΧΙ θυμίζει την εποχή και το έπος του '40. Στην είσοδο του Καλπακίου υπάρχει το Πολεμικό Μουσείο όπου το επισκέπτονται χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Οι στρατιώτες ξεναγοί λύνουν τις απορίες των επισκεπτών σχετικά με τα γεγονότα του πολέμου και υπαρχουν πλούσια εκθέματα, γραφική και ηχητική αναπαράσταση της μάχης του Καλπακίου.
Μετά την οχυρωματική τάφρο υπάρχει η σπηλιά όπου χρησιμοποιήθηκε ως Στρατηγείο του Διοικητή της 8ης Μεραρχίας κατά τη διάρκεια του πολέμου. Την είσοδο της σπηλιάς κοσμεί η προτομή του Χαράλαμπου Κατσιμήτρου, που με την πίστη του να υπερασπιστεί τη γραμμή άμυνας Ελαίας - Καλαμά καθήλωσε τις Ιταλικές δυνάμεις στο Καλπάκι. Πάνω από τον οικισμό και στον λόφο Σειλητούρια δεσπόζει το γιγάντιο μπρούτζινο άγαλμα του πολεμιστή στρατιώτη του '40, στον Τύμβο του Μαχητή, όπου φυλάγεται στρατιωτικό οστεοφυλάκιο πεσόντων. Κάθε χρόνο, στην επέτειο του ΟΧΙ, γίνονται δεήσεις, προσκλητήριο νεκρών και,στην απέναντι βουνοπλαγιά,  εντυπωσιακή αναπαράσταση της μάχης.
Μάχη του Καλπακίου
Παραμονές του 1940 η 8η Μεραρχία Ηπείρου με επικεφαλής τον υποστράτηγο Κατσιμήτρο Χαράλαμπο οργάνωσε την άμυνα στα γύρω υψώματα της Γκραμπάλας, της Ασόνισσας, της Βελλάς και των Γρεμισιών. Στο ύψωμα της Βελλάς διασώζονται μέχρι σήμερα τα ίχνη των χαρακωμάτων. Ο υποστράτηγος Κατσιμήτρος, παρά τις αντίθετες απόψεις του Γενικού Επιτελείου που προέβλεπε άμυνα στα Τζουμέρκα, επέλεξε να κρατήσει την γραμμή άμυνας στο Καλπάκι μέχρι εσχάτων. Πέτυχε να αναχαιτίσει την Ιταλική εισβολή και στις 10 Νοεμβρίου 1940 η 8η Μεραρχία πέρασε από την άμυνα στην επίθεση. Ιδιαίτερα στα υψώματα της Γκραμπάλας, ανατολικά του Καλπακίου, έγιναν οι πιο αιματηρές συγκρούσεις.
Στην είσοδο του Καλπακίου υπάρχει το Πολεμικό Μουσείο του '40, απέναντί του προτομές των Ελλήνων ηγετών της εποχής. Οι στρατιώτες ξεναγοί λύνουν τις απορίες των επισκεπτών σχετικά με τα γεγονότα του πολέμου και υπάρχουν πλούσια εκθέματα, γραφική και ηχητική αναπαράσταση της μάχης του Καλπακίου.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Το Καλπάκι αναφέρεται, ως ξεχωριστός οικισμός, το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Κάτω Πεδινών. Το 1981 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 έδρα του ομώνυμου δήμου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Λιούμπα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Καλπακίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καλπακίου του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 625 κατοίκους. Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Μάχη των Όλπων
Ως μάχη των Ολπών αναφέρεται η χερσαία στρατιωτική σύγκρουση που διεξήχθη το 426 π.Χ. στα πλαίσια του Πελοποννησιακού πολέμου μεταξύ δυνάμεων υπό την ηγεσία των Αθηναίων στην μία πλευρά και δυνάμεων υπό την ηγεσία των Σπαρτιατών από την άλλη. Η έκβαση της σύγκρουσης ήταν θετική για τους Αθηναίους. Η μάχη στις Όλπες και τα μετέπειτα γεγονότα στην Ιδομένη είναι αλληλένδετα επεισόδια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Επίκεντρο ήταν η προσπάθεια κατάληψης του Αμφιλοχικού Άργους από τους Πελοποννήσιους και τους Αμπρακιώτες, πόλη την οποία υπερασπίζονταν τα συμμαχικά στρατεύματα των Αθηναίων με τους Ακαρνάνες.
Προοίμιο - Κατάληψη των Όλπων
Τον χειμώνα του 426/425 π.Χ. οι Αμπρακιώτες με στρατό τριών χιλιάδων οπλιτών, εκστρατεύουν εναντίον του Αμφιλοχικού Άργους. Με την εισβολή τους στα εδάφη του Άργους, επιτίθενται και καταλαμβάνουν το οχυρωμένο φρούριο των Όλπων (σημερινό Αργιλοβούνι δίπλα στο χωριό Μπούκκα), το οποίο μάλιστα αποτελούσε και τόπο συνεδριάσεων του δικαστηρίου του Κοινού των Ακαρνάνων.
Προς ενίσχυσή τους, στην περιοχή της Ναυπακτίας και συγκεκριμένα στο Πρόσχιον, βρισκόταν ήδη ένα εκστρατευτικό σώμα περίπου τριών χιλιάδων Πελοποννησίων, υπό την αρχηγεία του Σπαρτιάτη Ευρύλοχου και με βοηθούς τους Σπαρτιάτες Μακάριο και Μενεδάιο. Το Πελοποννησιακό αυτό στράτευμα βρισκόταν εκεί από τις αρχές του φθινοπώρου, κατόπιν πρόσκλησης των Αμπρακιωτών, με σκοπό να τιμωρηθεί η Νάυπακτος η οποία είχε προκαλέσει εισβολή των Αθηναίων στα εδάφη των Αιτωλών και των Αμπρακιωτών, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν να την κυριεύσουν.
Αντιδράσεις των Ακαρνάνων
Οι Ακαρνάνες απαντούν αμέσως στην εισβολή, στέλνοντας δυνάμεις στην πόλη του Αμφιλοχικού Άργους. Ένα τμήμα του στρατού τους, στρατοπεδεύει στην πόλη Κρήνες (σημερινός λόφος Παλιαυλής με υψόμ. 94 μ., πέντε χλμ. περίπου βόρεια της Αμφιλοχίας), στρατηγικό οχυρωμένο σημείο σε ψηλό λόφο. Ο σκοπός τους ήταν, από εκεί να επιτηρούν την πεδιάδα, ώστε αν οι Πελοποννήσιοι κινηθούν προς ενίσχυση των Αμπρακιωτών, αυτοί να γίνουν αμέσως αντιληπτοί.
Ταυτόχρονα στέλνουν μήνυμα στον Αθηναίο στρατηγό, Δημοσθένη του Αλκισθένη από τον οποίον ζήτησαν να ηγηθεί όλων των επιχειρήσεων για την υπεράσπιση του Αμφιλοχικού Άργους. Επιπλέον στέλνουν μήνυμα βοηθείας σε είκοσι Αθηναϊκά καράβια που περιπολούσαν γύρω από την Πελοπόννησο, με αρχηγούς τον Αριστοτέλη του Τιμοκράτη και τον Ιεροφώντα του Αντιμνήστου. Πρέπει να αναφερθεί ότι ο Δημοσθένης, βρισκόταν ήδη εδώ και μήνες στην ευρύτερη περιοχή με μικρό συμμαχικό στράτευμα Αθηναίων και Μεσσηνίων, φοβούμενος να επιστρέψει στην Αθήνα, καθώς λίγο καιρό πριν, είχε υποστεί καταστροφή κατά την κατάληψη του Αιγιτίου.
Οι Αμπρακιώτες που είχαν καταλάβει τις Όλπες, αντιλαμβανόμενοι τις στρατιωτικές κινήσεις των αντιπάλων και φοβούμενοι ότι ο Ευρύλοχος δεν θα καταφέρει να περάσει από την Ακαρνανία ώστε να τους ενισχύσει, στέλνουν αγγελιοφόρο στην Αμπρακία (σημερινή Άρτα) ώστε να σταλούν ενισχύσεις.
Πορεία των Πελοποννησίων
Ο Ευρύλοχος μόλις έμαθε ότι οι Αμπρακιώτες κατέλαβαν τις Όλπες, ξεκίνησε με το στράτευμα από το Πρόσχιον της Ναυπακτίας, να ενωθεί μαζί τους. Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, οι Πελοποννήσιοι διάβηκαν τον Αχελώο αφήνοντας δεξιά τους την πόλη Στράτος (διατηρεί ακόμη την ίδια ονομασία) και καθώς οι Ακαρνάνες βρισκόταν μαζεμένοι προς υποστήριξη, γύρω από το Αμφιλοχικό Άργος, δεν αντιμετώπισαν καμία δυσκολία κατά τη διεύλεση μέσα από τα εδάφη της Ακαρνανίας. Συνέχισαν περνώντας από τα όρια των πόλεων Μεδεών (δίπλα στην σημερινή Κατούνα), Λιμναία (σημερινή Αμφιλοχία) και Φοιτίες (δίπλα στα σημερινά Μπαμπίνη και Φυτείες). Ακολούθως, νύχτα πια, ανέβηκαν το βουνό Θύαμος (σημερινός Πεταλάς), το οποίο ανήκε στους Αγραίους που ήταν φίλια προσκείμενοι προς τους Πελοποννήσιους. Από εκεί μπήκαν στη γη του Άργους και χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από το παρατηρητήριο των Κρηνών, έφτασαν και ενώθηκαν με τους Αμπρακιώτες στις Όλπες.
Έλευση των Αθηναίων
Μετά την άφιξη του Ευρύλοχου, κατέφθασαν στον Αμβρακικό κόλπο τα είκοσι Αθηναϊκά καράβια και αγκυροβόλησαν κάτω από τον λόφο των Ολπών, δημιουργώντας θαλάσσιο αποκλεισμό. Ταυτόχρονα φτάνει στο Αμφιλοχικό Άργος και ο Δημοσθένης του Αλκισθένη με διακόσους Μεσσήνιους οπλίτες και εξήντα Αθηναίους τοξότες. Αρχηγός όλων των συγκεντρωμένων συμμαχικών στρατευμάτων εκλέχτηκε ο Δημοσθένης, με βοηθούς τους δικούς του στρατηγούς.
Πριν τη μάχη
Ο Δημοσθένης έφερε το στράτευμά του και στρατοπέδευσε κοντά στις Όλπες, σε σημείο που τους χώριζε από τους αντιπάλους μια βαθιά χαράδρα. Για τις επόμενες πέντε ημέρες οι δύο στρατοί παρέμεναν στο σημείο άπραγοι ώσπου την έκτη ημέρα παρατάχτηκαν για μάχη. Καθώς οι Πελοποννήσιοι υπερτερούσαν σε αριθμό, το μέτωπό τους εκτεινόταν πολύ πέραν του Αθηναϊκού. Ο Δημοσθένης, βλέποντας το γεγονός, θεώρησε βέβαιο ότι το τμήμα του μετώπου των αντιπάλων που εκτεινόταν πέρα από το δικό τους, κατά τη σύγκρουση θα πραγματοποιούσε στροφή ενενήντα μοιρών και θα τους υπερφαλάγγιζε. Σκαρφίστηκε λοιπόν το εξής. Έστειλε τετρακόσιους οπλίτες και ψιλούς να κρυφτούν σε ένα πέρασμα το οποίο είχε πυκνή βλάστηση, δίπλα στο σημείο όπου επρόκειτο να δοθεί η μάχη. Σε αυτούς έδωσε σαφείς εντολές να παραμείνουν κρυμμένοι, μέχρις ότου το τμήμα του αντίπαλου μετώπου που περίσσευε του δικού τους, να υπερφαλαγγίσει τον συμμαχικό στρατό των Αθηναίων. Τότε και μόνον τότε, αυτοί θα εξέρχονταν της κρυψώνας τους και θα επιτίθονταν στα νώτα των αντιπάλων.
Η Μάχη στις Όλπες
Όταν πια οι φάλαγγες ήταν έτοιμες, οι στρατοί ξεκίνησαν και συγκρούστηκαν.
Το δεξιό μέρος του συμμαχικού πελοποννησιακού μετώπου, όπου βρισκόταν πολλοί Αμπρακιώτες (ο Θουκυδίδης μας αναφέρει ότι αυτοί ήταν οι καλύτεροι πολεμιστές σε αυτά τα μέρη) κατάφερε να τρέψει σε φυγή το αντίστοιχο αριστερό μέρος του Αθηναϊκού συμμαχικού στρατού και τους καταδιώξει προς το Αμφιλοχικό Άργος.
Στην άλλη πλευρά, ο Δημοσθένης με τους Μεσσήνιους, που βρισκόταν στο δεξιό κέρας της παράταξής του, αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα καθώς ο Ευρύλοχος με τους οπλίτες του - όπως είχε προβλέψει ο Δημοσθένης – τους υπερφαλάγγιζε. Τότε οι τετρακόσιοι Ακαρνάνες που παραμόνευαν κρυμμένοι στους θάμνους, ξεχύθηκαν από την κρυψώνα τους και όρμησαν στα νώτα των Πελοποννησίων. Οι δεύτεροι σάστισαν, δεν κατάφεραν να αντισταθούν και τράπηκαν σε άτακτη φυγή ενώ ο Ευρύλοχος και ο Μακάριος σκοτώθηκαν. Ο Θουκυδίδης κάνει ιδιαίτερη μνεία στην ηρωική αντίσταση των Μεσσηνίων οι οποίοι συνέβαλαν τα μέγιστα. Το υπόλοιπο πελοποννησιακό στράτευμα, βλέποντας το διαλεκτό αριστερό κέρας να καταρρέει, κυριεύτηκε από πανικό και υποχώρησε.
Τη στιγμή εκείνη επέστρεφαν οι Αμπρακιώτες που είχαν καταδιώξει τους αντιπάλους τους στο Άργος. Αντικρίζοντας το μεγαλύτερο τμήμα του στρατού τους νικημένο, ακολούθησαν και αυτοί καταφέρνοντας με δυσκολία να φτάσουν μέχρι τις Όλπες. Η υποχώρηση των συμμαχικών Πελοποννησιακών δυνάμεων γινόταν με αταξία και χωρίς καμία πειθαρχία, γεγονός το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν πολλοί, ενώ μόνο οι Μαντινείς υποχωρούσαν με τάξη προβάλλοντας αντίσταση. Εν τέλει όσοι σώθηκαν οχυρώθηκαν και πάλι στις Όλπες, αργά το απόγευμα.
Από την πλευρά των Αθηναίων και των Ακαρνάνων σκοτώθηκαν τριακόσιοι άνδρες ενώ άγνωστες είναι οι απώλειες των αντιπάλων τους. Οι νικητές την άλλη μέρα, μάζεψαν τους νεκρους τους, έστησαν τρόπαιο και αφαίρεσαν τα όπλα και τις πανοπλίες των πεσόντων αντιπάλων. μικρογραφία|Εξέλιξη μάχης των Όλπων
Μυστική συνεννόηση μεταξύ Πελοποννησίων και Αθηναίων.
Με τον Ευρύλοχο και τον Μακάριο νεκρούς, την αρχηγεία πλέον στους οχυρωμένους των Όλπων ασκούσε ο Σπαρτιάτης Μενεδάιος. Αποκλεισμένοι από στεριά και θάλασσα, ο Μενεδάιος αντιλαμβανόταν ότι δεν θα μπορούσε να αντέξει σε μια πολιορκία, ενώ μια ενδεχόμενη έξοδός τους από τις Όλπες και υποχώρηση προς φίλια εδάφη μάλλον θα κατέληγε σε ολοκληρωτικό χαμό. Την επόμενη μέρα ζήτησε από τον Δημοσθένη και τους Ακαρνάνες στρατηγούς, ανακωχή για να σηκώσουν τους νεκρούς τους και επιπλέον ζήτησε να τους επιτραπεί να αποχωρήσουν από τις Όλπες. Οι νικητές τους επέτρεψαν, ως ήταν φυσικό, να σηκώσουν τους νεκρούς πλην όμως δεν δέχτηκαν να αφήσουν να αποχωρήσει όλος ο συμμαχικός στρατός των Πελοποννησίων και Αμπρακιωτών.
Όταν ενημερώθηκαν μυστικά όσοι μπορούσαν να αποχωρήσουν, αυτοί άρχισαν σιγά σιγά και με διάφορες προφάσεις δήθεν αναζήτησης προμηθειών εκτός πόλης, να αποχωρούν από αυτήν. Προσποιούμενοι ότι μαζεύουν διάφορα βρώσιμα φυτά και καρπούς, άρχισαν να ξεμακραίνουν αργά από την πόλη και όσο μάκραιναν επιτάχυναν το βήμα τους. Οι Αμπρακιώτες κάποια στιγμή, βλέποντας τα παραπάνω, αντιλήφθηκαν περίπου το τι συμβαίνει και εξήλθαν των Όλπων τρέχοντας να φτάσουν τους Πελοποννήσιους. Οι Ακαρνάνες στρατιώτες τότε, θεώρησαν ότι δεν υπάρχει συμφωνία και πως όλοι θα διαφύγουν, γεγονός το οποίο προκάλεσε τεράστια σύγχυση και λίγο έλειψε να οδηγήσει σε φιάσκο της συμφωνίας. Ξεκίνησαν λοιπόν να καταδιώκουν το ίδιο τους Αμπρακιώτες και τους Πελοποννήσιους. Ματαίως οι στρατηγοί τους προσπαθούσαν να τους συγκρατήσουν, λέγοντάς τους πως υπάρχει συμφωνία. Ο ίδιος ο Θουκυδίδης μάλιστα αναφέρει περίπτωση Ακαρνάνα οπλίτη, ο οποίος θεωρώντας πως οι στρατηγοί τους διέπραξαν προδοσία, ακόντισε ορισμένους από αυτούς. Εν τέλει η τάξη επανήλθε στις γραμμές των Ακαρνάνων και πλέον επιτίθονταν μόνο στους διαφεύγοντες Αμπρακιώτες πλην όμως δημιουργήθηκαν πολλές φασαρίες σχετικά με την εξακρίβωση της ταυτότητας των καταδιωκόμενων. Μέχρι το τέλος της καταδίωξης, πέσαν νεκροί περίπου διακόσιοι Αμπρακιώτες, ενώ όσοι διέφυγαν – Πελοποννήσιοι και μη - εισήλθαν στη γη των Αγραίων, όπου τους υποδέχτηκε ο βασιλιάς Σαλύνθιος.
Επίθεση στην Ιδομενή.
Ενώσω συνέβαιναν τα ανωτέρω, ο Δημοσθένης και οι Ακαρνάνες στρατηγοί πληροφορήθηκαν πως ένα δεύτερο ενισχυτικό εκστρατευτικό σώμα είχε ξεκινήσει από την Αμπρακία (όπως προαναφέρθηκε αυτοί είχαν λάβει μήνυμα για ενίσχυση μόλις το πρώτο σώμα κατέλαβε τις Όλπες) προς ενίσχυση των συμπολιτών τους. Οι προστρέξαντες προς ενίσχυση Αμπρακιώτες, δεν γνώριζαν το αποτέλεσμα της μάχης, ούτε φυσικά την αιματηρή έξοδο. Ο Δημοσθένης έστειλε τμήμα του στρατού να στήσει ενέδρα στα περάσματα ενώ ετοίμασε το υπόλοιπο στράτευμα να βαδίσει εναντίον τους.
Εντωμεταξύ οι Αμπρακιώτες είχαν φτάσει στην Ιδομενή, περιοχή η οποία περιγράφεται από τον Θουκυδίδη ως δύο ψηλοί λόφοι (η ακριβής θέση της δεν έχει εξακριβωθεί αλλά θεωρείται ότι ταυτίζεται είτε με το χωριό Μενίδι, είτε με την Φλωριάδα, είτε με τον Εμπεσό). Όταν νύχτωσε, οι στρατιώτες που είχε στείλει πρωτύτερα ο Δημοσθένης, πρόλαβαν και στρατοπέδευσαν στον ψηλότερο λόφο χωρίς να τους αντιληφθούν οι Αμπρακιώτες, οι οποίοι κατέλαβαν τον χαμηλότερο λόφο.
Ο Δημοσθένης ξεκίνησε με τον υπόλοιπο στρατό, αφού δείπνησαν, χωρίζοντάς τον σε δύο τμήματα. Ένα τμήμα, στο οποίο ηγούνταν ο ίδιος, βάδισε ευθύς προς το πέρασμα της Ιδομενής ενώ το άλλο κινήθηκε μέσα από τα Αμφιλοχικά όρη. Κοντά στο ξημέρωμα ο Δημοσθένης έπεσε πάνω στους στρατοπεδευμένους Αμπρακιώτες, οι οποίοι ακόμη κοιμόταν και δεν αντιλήφθηκαν το αντίπαλο στράτευμα. Πέραν τούτου και προκειμένου να ξεγελάσει τους φρουρούς, ο Δημοσθένης είχε θέσει στο εμπρόσθιο μέρος του στρατού, τους Μεσσήνιους οπλίτες με ρητές εντολές αυτοί να ομιλούν μόνον την Δωρική διάλεκτο. Έτσι θεώρησε ότι οι φρουροί θα γελαστούν και θα τους περάσουν για φίλους (οι Σπαρτιάτες ήταν Δωριείς).
Μόλις ο στρατός του Δημοσθένη έπεσε στο στρατόπεδο των Αμπρακιωτών ακολούθησε σφαγή. Επιτέθηκαν στους σαστισμένους Αμπρακιώτες σκοτώνοντας επί τόπου τους περισσότερους, ενώ όσοι προλάβαιναν διέφευγαν στα γύρω βουνά. Και αυτοί όμως δεν είχαν καλύτεροι τύχη, αφού τα περάσματα πέριξ του στρατοπέδου τους είχαν καταληφθεί από Ακαρνάνες, οι οποίοι είχαν το πλεονέκτημα στην καταδίωξη, αφενός λόγω του ελαφριού οπλισμού τους και αφετέρου της άριστης γνώσης της περιοχής. Έτσι οι Αμπρακιώτες είτε έπεφταν κατευθείαν στις ενέδρες και σφαγιάζονταν είτε κατακρημνίζονταν σε χαράδρες. Πολλοί απ’ αυτούς διάλεξαν την διαφυγή κολυμπώντας προς τα καράβια των Αθηναίων που αρμένιζαν κοντά στην ακτή, θεωρώντας προτιμότερο να πέσουν στα χέρια των Αθηναίων ναυτών παρά στα χέρια των Αμφιλόχιων, με τους οποίους ήταν θανάσιμοι εχθροί. Έτσι λοιπόν, αφού αποδεκατίστηκε το ενισχυτικό αυτό στρατιωτικό σώμα, οι Ακαρνάνες μάζεψαν τα όπλα των αντιπάλων νεκρών, έστησαν τρόπαιο και αποχώρησαν.
Ο Αμπρακιώτης κήρυκας
Την επόμενη μέρα από τα γεγονότα στην Ιδομενή, όσοι Αμπρακιώτες είχαν διαφύγει κατά την έξοδο από τις Όλπες στην γη των Αγραίων, έστειλαν κήρυκα προκειμένου να ζητήσει ανακωχή για να σηκώσουν τους νεκρούς της εξόδου. Ο κήρυκας αυτός αλλά και οι εντολείς του, δεν είχαν ιδέα προφανώς για την σφαγή των συμπατριωτών τους στην Ιδομενή. Ο Θουκυδίδης μας περιγράφει γλαφυρά την στιγμή που αυτός συνειδητοποίησε το τι συνέβη. Καθώς ο κήρυκας αντίκρισε το πλήθος των κυριευμένων όπλων που είχαν μαζέψει οι Ακαρνάνες, στάθηκε κατάπληκτος, αντιλαμβανόμενος ότι δεν μπορούσαν τόσα πολλά όπλα να αντιστοιχούν στους νεκρούς της εξόδου των Όλπων. Κάποιος από τους παριστάμενους που νόμιζε ότι ο κήρυκας έρχεται από το κατεστραμμένο στρατόπεδο της ιδομενής, βλέποντας την έκπληξή του, του απεύθυνε τον λόγο και ακολούθησε ο εξής διάλογος:Ακαρνάνας:      Για ποιο λόγο απορείς, πόσοι πιστεύεις ότι σκοτώθηκαν;
Αμπρακιώτης: Τους υπολογίζω γύρω στους διακόσιους.
Ακαρνάνας:     Τα όπλα όμως αυτά δε φαίνεται να ανήκουν σε διακόσιους, αλλά σε πάνω από χίλιους.
Αμπρακιώτης:  Δεν είναι λοιπόν εκείνων που πολέμησαν μαζί μας……
Ακαρνάνας:      Είναι, αν σεις χτες πολεμήσατε στην Ιδομενή.
Αμπρακιώτης:  Εμείς όμως δεν πολεμήσαμε με κανέναν χτες, αλλά προχτές στην  υποχώρηση…..
Ακαρνάνας:     Όσο ξέρω εγώ, εμείς πολεμήσαμε χτες με αυτούς εδώ τους άντρες που έρχονταν από την πόλη Αμπρακία για να βοηθήσουν τους συμπολίτες τους.
Όταν ο κήρυκας αντιλήφθηκε ότι οι συμπολίτες του που ερχόταν να τους βοηθήσουν, είχαν εξολοθρευτεί, κατέρρευσε. Ήταν δε τόσος μεγάλος ο θρήνος του, που αμέσως αποχώρησε άπραγος χωρίς να ζητήσει τους νεκρούς. Ήταν δε τόσο μεγάλη η συμφορά των Αμπρακιωτών, που μέχρι αυτόν τον χρόνο του πολέμου, καμία άλλη πόλη δεν είχε χάσει τόσους άνδρες.
Επίλογος
Οι Αθηναίοι συμβούλεψαν τους Ακαρνάνες και Αμφιλόχιους να επιτεθούν στην αποδυναμωμένη πλέον Αμπρακία και ήταν σίγουρο ότι θα την κυρίευαν. Αυτοί όμως δεν συμφώνησαν, από φόβο πως αν είχαν γείτονες μία κυριευμένοι πόλη από τους Αθηναίους, αυτοί θα αποδεικνύονταν χειρότεροι γείτονες από τους Αμπρακιώτες.
Το ένα τρίτο από τα λάφυρα παραδόθηκαν στους Αθηναίους και τα υπόλοιπα μοιράστηκαν στις πόλεις που συμμετείχαν στα γεγονότα των προηγούμενων ημερών. Προσωπικά στον Δημοσθένη δωρήθηκαν τριακόσιες πανοπλίες τις οποίες ο ίδιος αφιέρωσε σε διάφορους ναούς της Αττικής.
Ο βασιλιάς Σαλύνθιος των Αγραίων είχε φυγαδεύσει τους διαφυγόντες των Όλπων στις Οινιάδες. Με την αποχώρηση των Αθηναίων, Ακαρνάνες και Αμφιλόχιοι έκλεισαν συμφωνία μαζί τους, επιτρέποντάς τους να επιστρέψουν ο καθείς στον τόπο του. Επιπλέον υπέγραψαν με τους Αμπρακιώτες συμφωνία εκατόχρονης ειρήνης με τον όρο αμοιβαίας βοήθειας μόνον όμως σε περίπτωση υπεράσπισης των εδαφών τους και όχι βοήθειας σε τυχόν επιθετικές εκστρατείες.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεμοι αρχαίας ελληνικής ιστορίας
Γενικές εκλογές του Μοντσερράτ (2019)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Μοντσερράτ στις 18 Νοεμβρίου 2019. Εξελέγησαν εννέα έδρες της Νομοθετικής Συνέλευσης. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη του αντιπολιτευόμενου Κινήματος για Αλλαγή και Ευημερία, το οποίο κέρδισε 5 έδρες επί συνόλου 9 στο Νομοθετικό Συμβούλιο.
Εκλογικό σύστημα
Το Νομοθετικό Συμβούλιο (Legislative Council) αποτελείται από 11 μέλη, από τα οποία εκλέγονται τα 9. Οι άλλες 2 έδρες καταλαμβάνονται από το γενικό εισαγγελέα και τον υπουργό Οικονομικών (Financial Secretary). Οι ψηφοφόροι ψηφίζουν για 9 υποψήφιους ο καθένας από τους οποίους έχει το δικό του ψηφοδέλτιο. Αυτό σημαίνει ότι το έδαφος είναι μία ενιαία περιφέρεια αποτελούμενη από 9 έδρες (διευρυμένο πλειοψηφικό σύστημα).
Πλαίσιο
Συνολικά 35 υποψήφιοι έλαβαν μέρος στις εκλογές. Το μοναδικό κόμμα που έλαβε μέρος με 9 υποψήφιους (όσες και όλες οι έδρες) ήταν το Κίνημα για Αλλαγή και Ευημερία, ενώ με το Δημοκρατικό Κίνημα του Λαού (PDM) να κατέρχεται με επτά. Στις εκλογές εμφανίστηκαν και δύο νέα κόμματα: το Ενωμένο Εργατικό Κόμμα του Μοντσερράτ (με 5 υποψήφιους) και το Εθνικό Κογκρέσο του Μοντσερράτ με τρεις. Επίσης, έλαβαν μέρος και 11 ανεξάρτητοι υποψήφιοι, ανάμεσα στους οποίους και ο πρωθυπουργός Ντόναλντσον Ρόμιο, ο οποίος λίγο μετά την προκήρυξη των εκλογών, εγκατέλειψε το κόμμα PDM.
Αποτελέσματα
Το Κίνημα για Αλλαγή και Ευημερία αύξησε τη δύναμή του κατά 3 έδρες και κέρδισε την πλειοψηφία στην Νομοθετική Συνέλευση. Το Δημοκρατικό Κίνημα του Λαού περιορίστηκε στις τρεις έδρες, χάνοντας 5 έδρες σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές του 2014. Ο Ρόμιο επανεξελέγη ως ο μοναδικός ανεξάρτητος βουλευτής. Νέος πρωθυπουργός ανέλαβε ο Ίστον Τέιλορ-Φάρελ.
Παραπομπές
2019 Μοντσερρατ
Ίστον Τέιλορ-Φάρελ
Ο Ίστον Τέιλορ-Φάρελ (Easton Taylor-Farrell) είναι πολιτικός από το Μοντσερράτ και πρωθυπουργός (Premier) από τις 19 Νοεμβρίου του 2019, πρόεδρος του Κινήματος για Αλλαγή και Ευημερία (MCAP), όταν διαδέχθηκε τον πρώην πρωθυπουργό, Ρούμπεν Μιντ.
Υπηρέτησε νωρίτερα ως αρχηγός της αντιπολίτευσης στη Νομοθετική Συνέλευση από το 2017 ως τον Νοέμβριο του 2019. Διετέλεσε επίσης υπουργός Γεωργίας, Γαιών, Οικισμού και Περιβάλλοντος.
Έπειτα από τις εκλογές του 2019, διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία τον Ντόναλντσον Ρόμιο.
Παραπομπές
Τειλορ Φαρελ Τειλορ Φαρελ
Χαράλαμπος Κουκιανάκης
O Χαράλαμπος Κουκιανάκης (γεννήθηκε το 1961 στο Νίπος Αποκορώνου) είναι Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφία
Σπούδασε στην πρώην Σχολή Υπαξιωματικών Χωροφυλακής και υπηρέτησε ως Διοικητής, Γραμματέας, ή Αξιωματικός Υπηρεσίας στο σύνολο σχεδόν των Αστυνομικών Υπηρεσιών του Νομού Χανίων.
Συγκεκριμένα, υπηρέτησε στον Α.Σ. Λάκκων Κυδωνίας ως Διοικητής (για δύο χρόνια), στον Α.Σ. Καμπανού Σελίνου ως Διοικητής (για τρία χρόνια), στο Α.Τ. Κισσάμου ως Υπασπιστής Γραμματέας (για δέκα χρόνια), στο Α.Τ. Νέας Κυδωνίας ως Υπασπιστής Γραμματέας (για δέκα χρόνια), στο Α.Τ. Χανίων ως Αξιωματικός Υπηρεσίας (για ένα χρόνο), στο Α.Τ. Βουκολιών ως Υπασπιστής Γραμματέας (για ένα χρόνο) και για μικρότερα διαστήματα στο Α.Σ. Κουρνά Αποκορώνου ως Διοικητής και στο Α.Τ. Χώρας Σφακίων ως Υπασπιστής.
Σε αναγνώριση της προσφοράς του, η Υπηρεσία τον τίμησε πολλές φορές με επαίνους και μετάλλια.
Η συνδικαλιστική του δράση ξεκίνησε το 1988, οπότε και έγινε ένας από τους πρωτεργάτες του συνδικαλιστικού κινήματος στο χώρο της Αστυνομίας. Εξελέγη αιρετό μέλος στο Πρώτο Πανελλαδικό Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Αστυνομικών με έδρα την Αθήνα. Στις εκλογές της 16ης & 17ης Μαρτίου 2005 για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου εξελέγη Πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Νομού Χανίων, η οποία απαριθμούσε 448 μέλη. Έκτοτε εξελέγη κατ' επανάληψη μέλος της ΠΟΑΣΥ.
Κατήλθε στις Νομαρχιακές Εκλογές του 2006 ως υποψήφιος Νομαρχιακός Σύμβουλος με τον επιτυχόντα συνδυασμό "Χανιά, Ανάπτυξη Τώρα" με επικεφαλής τον Γρηγόρη Αρχοντάκη. Διετέλεσε Αντινομάρχης Εμπορίου και Πρωτογενή Τομέα για δύο χρόνια και Υπεύθυνος Πολιτικής Προστασίας Νομού Χανίων για τέσσερα χρόνια, επιδεικνύοντας σημαντικό έργο και αποτελέσματα. Παράλληλα επέδειξε αξιόλογη κοινωνική δράση σε αρκετούς συλλόγους, όπως η Διεθνή Ένωση Αστυνομικών, η Ένωση Απόστρατων Νομού Χανίων, ο Σύλλογος Αιμοδοτών Αποκόρωνα, ο Σύλλογος Τριτέκνων Νομού Χανίων και άλλοι.
Κατήλθε στις Δημοτικές Εκλογές του 2010 ως υποψήφιος Δήμαρχος Αποκορώνου και επικεφαλής του συνδυασμού "Ενωτική Μαχητική Αποκορωνιώτικη Ανεξάρτητη Κίνηση" (ΕΜΑΑΚ). Στον α΄ γύρο έλαβε 48,32% των ψήφων και στον β΄ γύρο 49,66%.
Εξελέγη Δήμαρχος Αποκορώνου το 2014 με ποσοστό 51,86% και επανεξελέγη το 2019 με ποσοστό 51,84%, με αποτέλεσμα να παραμένει στη θέση αυτή έως σήμερα.
Είναι μέλος της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κρήτης, αντιπρόεδρος του Κοινωφελούς Ιδρύματος "Αγία Σοφία", μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού Ανάπτυξης Κρήτης (ΟΑΚ) και μέλος της τριμελούς Επιτροπής του Άρθρου 152.
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί
Γρηγόριος Ταρωνίτης, κυβερνήτης της Χαλδίας
Ο Γρηγόριος (αρχές 12ου αι.) από την Οικογένεια Ταρωνιτών ήταν κυβερνήτης του θέματος της Χαλδίας (Πόντου). Εξεγέρθηκε κατά του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού το 1103/04 και κυβέρνησε ως ανεξάρτητος ηγεμόνας την επαρχία του ως το 1106/07, ώσπου ηττήθηκε σε μάχη. Κρατήθηκε στη Φυλακή του Ανεμά, ώσπου έλαβε χάρη από τον Αυτοκράτορα. Μερικοί λόγιοι προτείνουν την ταύτισή του με τον Γρηγόριο Γαβρά, αλλά αυτό συζητείται.
Καταγωγή και νεανική ζωή
Η οικογένειά του είχε πριγκιπική καταγωγή από το Ταρόν της Αρμενίας. Δεν γνωρίζουμε τους γονείς του, αλλά ήταν ανιψιός του πανυπερσεβάστου Μιχαήλ Ταρωνίτου, συζύγου της Μαρίας Κομνηνής (αδελφής του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού). Ο Καρλ Χοπφ, ο Αλεξάντρ Βασίλιεφ, ο Κλωντ Καέν, κά λόγιοι υποστηρίζουν, ότι ο Γρηγόριος Ταρωνίτης ταυτίζεται με τον Γρηγόριο Γαβρά, που εμφανίζεται για τελευταία φορά π. το 1091. Αυτός ήταν γιος του Θεοδώρου Γαβρά κυβερνήτη του θέματος της Χαλδίας, που είχε πρακτικά ανεξαρτητοποιηθεί π. από το 1075, ώσπου απεβίωσε σε μάχη εναντίον των Τουρκομάνων το 1098. Πάντως η ταύτιση είναι προβληματική: ο Βασίλειος Σκουλάτος υποστηρίζει ότι η Άννα Κομνηνή, της οποίας η Αλεξιάδα είναι η κύρια πηγή για την περίοδο και για τους δύο άνδρες, δύσκολα θα τους συνέχεε, καθώς ήταν και δύο συγγενείς της.
Από μία σειρά επιστολών του Θεοφυλάκτου επισκόπου Οχρίδος, προκύπτει ότι ο Γρηγόριος Ταρωνίτης κατείχε κάποιο πολιτικό αξίωμα στα Βαλκάνια, πριν αναλάβει μία αποστολή στον Πόντο π. το 1101-03. Εκεί θριάμβευσε, αναφέρει ο Θεοφύλακτος, εναντίον των Σελτζούκων Τούρκων και των Φράγκων. Αυτή η μνεία φαίνεται, πως αναφέρεται στο εξής: το 1100 στη μάχη της Μελιτηνής οι Τούρκοι αιχμαλώτισαν τον Βοημούνδο Α΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας και τον φυλάκισαν στη Νεοκαισάρεια του Πόντου. Ο Γρηγόριος πλήρωσε τα λύτρα και τον ελευθέρωσε· όταν επέτυχε στην αποστολή του, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Αλέξιος Α΄ τον έκανε δούκα (στρατιωτικό διοικητή) του θέματος της Χαλδίας (Πόντου).
Η διακυβέρνηση και η εξέγερση στη Χαλδία
Με την άφιξή του στην Τραπεζούντα, έδρα του θέματος, ο Γρηγόριος αποφάσισε να εξεγερθεί εναντίον του Αλεξίου Α΄. Έτσι φυλάκισε τον προκάτοχό του Δαβατηνό και άλλους αξιωματούχους της πόλης. Στην αρχή ο Αυτοκράτορας προσπάθησε να τον πείσει ειρηνικά να υποταχθεί, αλλά ο Γρηγόριος απάντησε με ποιήματα προσβλητικά για τον Αλέξιο Α΄, την οικογένειά του, την ανώτερη στρατιωτική και μη ηγεσία. Ως αποτέλεσμα ο Αυτοκράτορας έστειλε στρατό υπό τον Ιωάννη Ταρωνίτη, γιο του Μιχαήλ και εξάδελφο του Γρηγορίου. Τότε ο Γρηγόριος βάδισε στην Κολώνεια, από όπου σκόπευε να ζητήσει βοήθεια από τους Δανισμενίδες της Σεβαστείας· αλλά ο Ιωάννης έστειλε τους Φράγκους μισθοφόρους του εμπρός και κατάφερε να συλλάβει τον Γρηγόριο, πριν η προσπάθεια εκείνου φέρει καρπούς.