cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Φρουρά των Ηνωμένων Πολιτειών
οι ταραχές της δεκαετίας του 1960.
Για μία εβδομάδα, 110 μεγάλες αμερικανικές πόλεις έγιναν θέατρα ενός αιματηρού, ακήρυκτου εμφυλίου, με δεκάδες νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες. Διαδηλώσεις, οδοφράγματα, ένοπλες συγκρούσεις, ελεύθεροι σκοπευτές, εμπρησμοί, λεηλασίες, λιντσαρίσματα ήταν καθημερινά στην ημερήσια διάταξη. Στην Ουάσινγκτον, που κατοικείτο κατά 57% από έγχρωμους, οι οδομαχίες έφτασαν σε απόσταση μόλις δύο χιλιομέτρων από τον Λευκό Οίκο. Ο Τζόνσον αναγκάστηκε να επιστρατεύσει 45.000 εθνοφρουρούς και 25.000 στρατιώτες για να καταστείλει τις ταραχές και να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ο στρατός κατέλαβε επίκαιρα σημεία, δημόσια κτίρια και ραδιοφωνικούς σταθμούς, ενώ απαγορεύτηκε η κυκλοφορία όλων των οχημάτων πλην των στρατιωτικών, των πυροσβεστικών και των νοσοκομειακών, όπως απαγορεύτηκε και η κατοχή όπλων, εκρηκτικών, βενζίνης και οινοπνευματωδών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ
Γεώργιος Χατζής
Ο Γεώργιος Χατζής (1881–1930), γνωστός και με το ψευδώνυμο Πελλερέν, ήταν Έλληνας συγγραφέας, ποιητής και δημοσιογράφος.
Βιογραφία
Ο Χατζής γεννήθηκε στα Ιωάννινα, όταν η πόλη ήταν ακόμη μέρος του Βιλαέτι των Ιωαννίνων της Οθωμανικήςς Αυτοκρατορίας. Αποφοίτησε από τη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων και στη συνέχεια πήγε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου σπούδασε ιατρική. Ωστόσο, λόγω οικονομικών δυσκολιών δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Ακολούθως, επέστρεψε στα Ιωάννινα και έγινε δάσκαλος στη Βούρμπιανη της Κονιτσάς. Το 1909, διορίστηκε εκδότης της εφημερίδας Ήπειρος από τον Ελληνικό Πολιτικό Σύλλογο Ιωαννίνων. Στις στήλες της Ηπείρου υποστήριξε τα δικαιώματα του ελληνικού πληθυσμού της περιοχής απέναντι στην κακοδιαχείριση και την πλημμελή διοίκηση των τότε οθωμανικών αρχών. Εξαιτίας αυτής της δραστηριότητας καταδικάστηκε σε θάνατο από τους Οθωμανούς, αλλά στο μεταξύ, οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και η υποχώρηση των οθωμανικών στρατευμάτων, του έσωσαν τη ζωή. Την περίοδο 1914-1915, συμμετείχε στα γεγονότα που συνέβησαν στη Βόρεια Ήπειρο από τους ντόπιους Έλληνες κατά της προσάρτησης στη νεοσύστατη Αλβανία και υποστήριξε τις δραστηριότητες της προσωρινής κυβέρνησης.
Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τη μετέπειτα ενσωμάτωση της πατρίδας του στην Ελλάδα, ο Χατζής υποστήριξε την πρωτοβουλία για μια οργανωμένη λογοτεχνική λέσχη στα Ιωάννινα με δική της βιβλιοθήκη, για την προώθηση της λογοτεχνίας και των τεχνών στην πόλη. Τελικά, το 1924 ιδρύθηκε ο Εκπαιδευτικός Όμιλος Ιωαννίνων και ο Χατζής μαζί με άλλες εξέχουσες προσωπικότητες της Ηπείρου, όπως ο Χρήστος Χρηστοβασίλης, έγιναν μέλη της διοικητικής επιτροπής. Συνέχισε να εργάζεται στην εφημερίδα Ήπειρος μέχρι τον θάνατό του, το 1930.
Ένα άγαλμά του στήθηκε στο Άλσος των Ποιητών στα Ιωάννινα. Ο Χατζής απέκτησε δύο γιους, ο ένας από αυτούς, ο Δημήτρης Χατζής, έγινε επίσης συγγραφέας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ζωσιμαίας Σχολής Κατηγορία:Δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μυθιστοριογράφοι του 20ού αιώνα
Γκιγκ Η΄ του Βιενουά
μικρογραφία|200px|Ο δακτύλιος του Γκιγκ Η΄. Επιγρ.: COMES GUIGO DALPHINUS VIENNENSIS ET ALBONIS.
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη Β΄ κόμη (δελφίνου) του Βιενουά και της Βεατρίκης των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Καρόλου-Μαρτέλου της Ουγγαρίας.
Ήταν μόλις εννέα ετών όταν απεβίωσε ο πατέρας του, που τον διαδέχθηκε υπό την επιτροπεία του θείου του Ερρίκου δελφίνου, εκλεγμένου επισκόπου του Μετς, η οποία ασκήθηκε μέχρι το 1323.
Ιππότης και μαχητής κατ' εξοχήν (par excellence), το 1325 σε ηλικία 16 ετών, κέρδισε τη μάχη του Βαρέ (Varey), κοντά στο Ποντ ντ'Άιν (Pont d'Ain), σε μία λαμπρή μάχη κατά της Σαβοΐας. Χρονικά της εποχής λένε, ότι "ο οικοδεσπότης της Σαβοΐας ήταν όμορφα απογοητευμένος" ('l'ost de Savoye fut bellement desconfit). Από εκείνη την ημερομηνία μέχρι το τέλος του, ο Γκιγκ Η΄ βρισκόταν σε συνεχή σύγκρουση με τους γείτονές του στη Σαβοΐα.
Η Γαλλική επιρροή ενισχύθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ιδιαίτερα από τον γάμο του με την Ισαβέλλα των Καπετιδών, κόρη του Φιλίππου Ε' της Γαλλίας. Το 1328 στη μάχη του Κασέλ, ο Φίλιππος ΣΤ΄ ανέθεσε στον Γκιγκ Η΄ τη διοίκηση του Εβδόμου Σώματος, με τα δώδεκα λάβαρά του. Στη μάχη αυτή οι Φλαμανδoί συντρίφθηκαν από το Γαλλικό ιππικό. Για το θάρρος του, ο Γκιγκ Η΄ ανταμείφθηκε με την Οικία των Κιόνων (Maison aux Piliers) στο Γκρεβ (Grève) του Παρισιού.
Ο Γκιγκ Η΄ σκοτώθηκε, ενώ πολιορκούσε το κάστρο της Σαβοΐας Λα Περιέρ (La Perrière) το 1333. Άφησε την κομητεία (δελφινάτο, Dauphiné) στον αδελφό του Ουμβέρτο Β΄. Τάφηκε στο Σαιντ-Αντρέ της Γκρενόμπλ.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Βιενουά
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1979
Οι 21οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 14-18 Σεπτεμβρίου 1979 στην Αθήνα, Ελλάδας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η γηπεδούχος Ελλάδα για πρώτη φορά στην ιστορία της. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ατάνας Γκολομέεβ με 106 πόντους.
Τα αποτελέσματα
14/09 Ελλάδα-Τουρκία 92-71(40-44) 14/09 Βουλγαρία-Ρουμανία 84-91(37-52) 15/09 Ελλάδα-Ρουμανία 71-64(44-24) 15/09 Τουρκία-Γιουγκοσλαβία 62-88(36-41) 16/09 Τουρκία-Ρουμανία 75-72(34-32) 16/09 Βουλγαρία-Γιουγκοσλαβία 64-87(36-47) 17/09 Ελλάδα-Βουλγαρία 64-62(34-31) 17/09 Ρουμανία-Γιουγκοσλαβία 60-82(26-37) 18/09 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 66-62(26-35) 18/09 Τουρκία-Βουλγαρία 79-66(48-30)
Η βαθμολογία
Κατηγορία:Αθλητισμός στα Βαλκάνια Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις της Ευρώπης
Σαιν-Πωλ-αν-Σαμπλαί
Το Σαιν-Πωλ-αν-Σαμπλαί (γαλλικά: Saint-Paul-en-Chablais) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαν Πουλάν ή Σαιν-Πωλαίν (γαλλικά: San Poulans ή Saint-Paulains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Κλημεντία της Αυστρίας
Η Κλημεντία, γερμ. Clemence 1262 - Φεβρουάριος 1293 ή 1295) από τον Οίκο των Αψβούργων γεννήθηκε ως κόρη του δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε τιτουλάρια βασίλισσα της Ουγγαρίας.
Βιογραφία
Ήταν η πέμπτη κόρη του Ροδόλφου Α΄ δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας και της Γερτρούδης, κόρης του Μπούρκχαρτ Ε κόμη του Χόενμπεργκ.
Ο Πάπας Νικόλαος Δ΄ και η εκκλησιαστική μερίδα έθεσαν τον Κάρολο-Μαρτέλο βασιλιά της Ουγγαρίας (1290-1295), ως διάδοχο του άτεκνου θείου εκείνου Λαδισλάου Δ΄ της Ουγγαρίας, εναντίον του οποίου ο πάπας είχε ήδη πριν ανακοινώσει Σταυροφορία. Ωστόσο οι ευγενείς της χώρας δεν τον δέχθηκαν και ο Κάρολος-Μαρτέλος δεν κατάφερε να κυβερνήσει την Ουγγαρία· εκεί βασίλευσε ο Ανδρέας Γ΄ των Άρπαντ (εξάδελφος τού πατέρα τού Λαδισλάου Δ΄). Επέτυχε όμως να βεβαιώσει τη διεκδίκησή του σε μέρος της Κροατίας, που ήταν σε προσωπική ένωση με την Ουγγαρία. Ο Κάρολος-Μαρτέλος απεβίωσε 24 ετών στη Νάπολη. Ο γιος τους Κάρολος Α΄ θα βασιλεύσει τελικά στην Ουγγαρία.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1281 τον Κάρολο-Μαρτέλο των Καπετιδών-Ανζού διεκδικητή βασιλιά της Ουγγαρίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Σαιν-Πιερ-αν-Φωσινί
Το Σαιν-Πιερ-αν-Φωσινί (γαλλικά: Saint-Pierre-en-Faucigny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Πιερουά (γαλλικά: Saint-Pierrois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μαργαρίτα της Βουργουνδίας-Τονέρ
Η Μαργαρίτα, γαλλ. Marguerite (1250 - 4 Σεπτεμβρίου 1308) από τον Οίκο των Καπετιδών-Βουργουνδίας ήταν κόμισσα του Τοννέρ (1262-1308)· με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Σικελίας(-Νάπολης) και κόμισσα του Ανζού.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Εύδη διαδόχου στο δουκάτο της Βουργουνδίας και της Ματθίλδης Β΄ των Νταμπιέρ κόμισσας του Νεβέρ, Ωσέρ & Τοννέρ, κόρης του Αρσαμμπώ Θ΄ κυρίου του Μπουρμπόν.
Ο σύζυγός της ήταν κόμης του Ανζού, από τον πρώτο του γάμο είχε γίνει κόμης της Προβηγκίας, μετά έγινε βασιλιάς της Σικελίας (που περιελάμβανε και τη Νάπολη) και έπειτα αγόρασε τον τίτλο του βασιλιά της Ιερουσαλήμ από τη Μαρία των Πουατιέ-Αντιόχειας, διεκδικήτρια του τίτλου. H Μαρία ήταν κόρη του Βοημούνδου Δ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας.
Όταν το 1285 απεβίωσε ο σύζυγός της Κάρολος Α΄, η Μαργαρίτα αποσύρθηκε στις γαίες της στο Τοννέρ. Στο κάστρο εκεί έμεινε με τη Μαργαρίτα των Μπριέν, σύζυγο του Βοημούνδου ΣΤ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας (μικρανεψιού της Μαρίας) και με την Αικατερίνη Α΄ του Κουρτεναί τιτουλάρια Λατίνα αυτοκράτειρα της Κωνσταντινούπολης (εγγονή του Καρόλου Α΄ από την πρώτη του σύζυγο). Οι τρεις γυναίκες έζησαν με φιλανθρωπίες και προσευχές· η Μαργαρίτα ίδρυσε τον Ξενώνα του Φοντενίλ και τον εξασφάλισε με επαρκή έσοδα για τη συντήρησή του.
Απεβίωσε 58 ετών άτεκνη και τάφηκε στον Ξενώνα· άφησε τις ιδιοκτησίες της στον μικρανιψιό της Ιωάννη Β΄ του Σαλόν-Ωσέρ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1268 τον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Σικελίας(-Νάπολης) και κόμη του Ανζού. Δεν απέκτησαν τέκνα και ο Κάρολος Α΄ έκανε μετά τρίτο γάμο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Κόμισσες του Ανζού Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Τάραντα Κατηγορία:Βασίλισσες της Σικελίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης Κατηγορία:Κόμησσες του Μαιν
Σαιν-Σιζισμόν (Άνω Σαβοΐα)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ματοντύ (γαλλικά: Matondus).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1980
Οι 22οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 10-14 Σεπτεμβρίου 1980 στην Κλούζ-Ναπόκα, Ρουμανίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για δέκατη όγδοη φορά στην ιστορία της. Το χάλκινο μετάλλιο κρίθηκε στην διαφορά πόντων καθώς υπήρξε τριπλή ισοβαθμία μεταξύ Ελλάδας, Βουλγαρίας και Τουρκίας. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Κόστελ Τσέρνατ με 96 πόντους.
Η βαθμολογία
Κατηγορία:Αθλητισμός στα Βαλκάνια Β
Σαιν-Σιλβέστρ (Άνω Σαβοΐα)
Το Σαιν-Σιλβέστρ (γαλλικά: Saint-Sylvestre) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Σιλβεστρέν (γαλλικά: Saint-Sylvestrins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Σαιν-Σι
Το Σαιν-Σι (γαλλικά: Saint-Sixt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Σιξταίν (γαλλικά: Saint-Sixtains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Σαλ (Άνω Σαβοΐα)
Το Σαλ (γαλλικά: Sales) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαλεζιέν (γαλλικά: Salésiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Χέιλι Στάινφελντ
Η Χέιλι Στάινφελντ (Hailee Steinfeld) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και τραγουδοποιός γεννημένη στις 11 Δεκεμβρίου 1996. Έγινε ευρέως γνωστή από τον πρώτο της μεγάλο ρόλο στην ταινία Αληθινό θράσος (2010), για τον οποίο προτάθηκε για βραβείο Όσκαρ Β´ Γυναικείου Ρόλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανοί εβραϊκής καταγωγής
Εμίλια Άγιλα Μόγια
H Μαρία Φρανσίσκα ντε Πάουλα Εμιλιάνα "Εμίλια" Νίνφα Άγιλα Μόγια (María Francisca De Paula Emiliana "Emilia" Ninfa Águila Moya, 7 Ιανουαρίου 1860 - 15 Αυγούστου 1940) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Βικτοριάνο Ουέρτα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1860 στη Χαλάπα της Βερακρούς, και ήταν κόρη του Μάρκος Άγιλα Αλμπαράν και της Μαρία Κονσεπσιόν Μόγια Σαλασάρ. Καλή, μορφωμένη, ευγενική, κομψή, θρησκευόμενη, με στήριγμα τις αρετές της, υπήρχε πάντα το ερώτημα τι τη γοήτευσε σε έναν άνδρα ως αιμοδηψή, μοχθηρό, αλκοολικό και αγενή, όπως ήταν ο στρατηγός Βικτοριάνο Ουέρτα, τον οποίο γνώρισε ενώ βρισκόταν στο Βερακρούς ενώ έκανε τοπογραφικές εργασίες.
Στις 21 Νοεμβρίου 1880 παντρεύτηκαν στη Εκκλησία της Σάντα Βερακρούς στη Πόλη του Μεξικού και μαζί απέκτησαν δεκατρία παιδιά αλλά μόνο τα οκτώ έζησαν μέχρι την ενηλικίωσή τους. Όταν ο στρατηγός Χοακίν Μας Φλόρες και η αδερφή της Εμίλια, Μερσέντες παντρεύτηκαν το 1879, ο Βικτοριάνο άρχισε να πίνει επειδή ήταν ερωτευμένος μαζί της. Η Εμίλια και ο Βικτοριάνο δεν είχαν ευτυχισμένο γάμο, καθώς ο στρατηγός είχε συχνά ξεφαντώματα και οι ερωτικές περιπέτειες με πολλές γυναίκες.
Πέθανε στις 15 Αυγούστου 1940 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 80 ετών.
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Σαλάνς
Το Σαλάνς (γαλλικά: Sallanches) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαλανσάρ (γαλλικά: Sallanchards).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Χέλγκι Σίγκουρντσον
Ο Χέλγκι Σίγκουρντσον (ισλανδικά: Helgi Sigurðsson) γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1974 και είναι Ισλανδός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και προπονητής της Βεστμανάεϊγα. Ως ποδοσφαιριστής, έπαιξε για συλλόγους από την Ισλανδία, τη Γερμανία, τη Νορβηγία, την Ελλάδα και τη Δανία και εκπροσώπησε την Ισλανδία σε διεθνές επίπεδο.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Χέλγκι γεννήθηκε στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας. Ξεκίνησε την καριέρα του στη Βίκινγκουρ Ρέικιαβικ και κατέκτησε μαζί τους το ισλανδικό πρωτάθλημα το 1991. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Φραμ πριν υπογράψει για τη Στουτγάρδη στη Γερμανία.
Έγινε μέλος της Στάμπεκ το 1997 και κέρδισε μαζί τους το Κυπέλλου Νορβηγίας το 1998, σημειώνοντας δύο από τα τρία γκολ στον τελικό.
Το 1999 μετακόμισε στον Παναθηναϊκό. Στην Ελλάδα, απέκτησε το παρατσούκλι "Καρχαρίας". Έπαιξε ένα παιχνίδι στο Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2000-2001 για τους πράσινους, μπαίνοντας ως αλλαγή του Νίκου Λυμπερόπουλου, στο παιχνίδι εναντίον της Βαλένθια.
Υπέγραψε στη δανική Ώρχους τον Φεβρουάριο του 2004. Το 2006 επέστρεψε στην Ισλανδία και υπέγραψε στην Φραμ για δεύτερη φορά στην καριέρα του. Ένα χρόνο αργότερα άφησε την Φραμ και υπέγραψε για τους αντίπαλη δύναμη του Ρέικιαβικ, την Βαλούρ.
Ήταν βασικός παίκτης της Βαλούρ το 2007, όταν και κέρδισαν τον 20ο τίτλο πρωταθλήματος και τον πρώτο τους μετά από 20 χρόνια. Έκανε μια εξαιρετική σεζόν, έπαιξε και στα 18 παιχνίδια του πρωταθλήματος και σημείωσε 12 γκολ. Επιλέχθηκε παίκτης της σεζόν στο πρωτάθλημα Ισλανδίας για τη σεζόν 2006-2007.
Επέστρεψε στη Βίκινγκουρ Ρέικιαβικ, λίγο πριν την έναρξη της σεζόν 2009-2010. Πριν από τη σεζόν του 2013 άφησε τη Βίκινγκουρ και έγινε βοηθός προπονητή στην Φραμ ενώ έπαιξε επίσης 2 παιχνίδια για τον σύλλογο.
Διεθνής καριέρα
Έκανε το ντεμπούτο του με την Ισλανδία σε έναν φιλικό αγώνα, τον Αύγουστο του 1993 απέναντι στις ΗΠΑ, ως αλλαγή του Άρνορ Γκούγιονσεν και έκτοτε έχει συμμετάσχει σε 62 παιχνίδια, σκοράροντας 10 γκολ. Σκόραρε επίσης το πρώτο του διεθνές γκολ εναντίον των ΗΠΑ, τον Απρίλιο του 1994, στην 4η συμμετοχή του. Ο τελευταίος του αγώνας ήταν σε μια φιλική νίκη με 3–0 εναντίον των Νήσων Φερόε το 2008.
Καριέρα ως προπονητής
Στα μέσα της σεζόν του 2015, ο Χέλγκι, συνεργάστηκε με την Βίκινγκουρ, παίρνοντας το ρόλο του βοηθού προπονητή πίσω από τον Miloš Milojević. Στη συνέχεια, ο Χέλγκι έγινε πρωταθλητής Ισλανδίας με την ομάδα Βίκινγκουρ Κ18 τον Σεπτέμβριο του 2016.
Στο τέλος της σεζόν 2015-2016, ο Χέλγκι αφέθηκε ελεύθερος και υπέγραψε στην Φάιλκιρ. μικρογραφία|158x158εσ|Ο Σίγκουρντσον με την ομάδα της Ισλανδίας το 2011
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Νορβηγία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ισλανδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τίπελιγκαεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βάλουρ Ρέικιαβικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ώρχους ΓΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιν Φούτμπαλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κνατσπιρνουφέλαγκιντ Φραμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισλανδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισλανδίας Κατηγορία:Ισλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Δανία
Γκραν Εργκ Οριεντάλ
μικρογραφία|Το Γκραν Εργκ Οριεντάλ κοντά στο Κσαρ Γκιλάν Το Γραν Εργκ Οριεντάλ (μεγάλη ανατολική αμμοθάλασσα) είναι μεγάλο εργκ ή «λεκάνη αμμόλοφων» στην έρημο της Σαχάρας. Βρίσκεται ως επί το πλείστον στα πεδινά της Σαχάρας της βορειοανατολικής Αλγερίας, και καλύπτει πλάτους περίπου 600 χλμ. και μήκους 200 χλμ. από βορρά προς νότο. Η βορειοανατολική άκρη του έργκ βρίσκεται στη γειτονική Τυνησία.
Φυσικά φαινόμενα
Το Γκραν Εργκ Οριεντάλ είναι έρημος, μια φυσική περιοχή με ελάχιστες βροχοπτώσεις. Είναι το μεγαλύτερο εργκ στην Αλγερία με το επόμενο σε μέγεθος να είναι το πολύ μικρότερο Γκραν Εργκ Οξιντεντάλ («Δυτική Αμμοθάλασσα»).
Το Γκραν Εργκ Οριεντάλ συνήθως συνδέεται με το Ουαντί Ιγκαργκάρ, ένα κυρίως ξηρό και θαμμένο ποτάμι με ένα αρκετά μεγάλο δίκτυο παραποτάμων που, όταν έχει νερό, ρέει βόρεια στο εργκ από την οροσειρά Αχαγκάρ της κεντρικής Σαχάρας. Ωστόσο, αυτές οι ξηρές, αρχαίας κατασκευής κοίτες του ποταμού, που βρίσκονται φαινομενικά άχρηστες κάτω από την άμμο της ερήμου, μπορούν να διατηρήσουν το νερό των σπάνιων βροχοπτώσεων, μεταφέροντάς το κάτω από το έδαφος και έτσι να διασώσουν την υγρασία από μια κατά τα άλλα «έντονη και σχεδόν στιγμιαία» εξάτμιση.
Για αυτούς και παρόμοιους λόγους σχετικά με την οικολογία του νερού της ερήμου, ο γεωγράφος και ιστορικός της Σαχάρας Ε.-Φ. Γκωτιέ κάποτε αναφέρθηκε στο Γκραν Εργκ Οριεντάλ ως «το μεγάλο Ιγκαρχάρ Εργκ». Κατά συνέπεια, η επιφανειακή υγρασία, τα εποχιακά λιβάδια και τα πηγάδια μπορούν να αντανακλούν αόρατες συνθήκες κάτω από την άμμο. Το κατά τα άλλα εντελώς αφιλόξενο εργκ μπορεί αλλού, σε πλήρη αντίθεση, να προσφέρει τους καρπούς «κάποιου θαμμένου ουαντί».
Στα βόρεια του εργκ, τα Όρη Ωρές παρέχουν άφθονη απορροή. Αυτά τα νερά τροφοδοτούν τον αρτεσιανό υδροφορέα του Τζερίντ, παρόλο που η επιφάνεια του καλύπτεται από αλμυρές λίμνες. Αυτές οι γεωγραφικές συνθήκες βρίσκονται δίπλα στο Γκραν Εργκ Οριεντάλ. Στην περιοχή καλλιεργούνται χουρμαδιές. Τον χειμώνα, άνεμοι φυσούν από βορειοδυτικά και βόρεια. Το Γκραν Εργκ Οριεντάλ «φαίνεται ότι έχει μετακινηθεί προς τις ανατολικές και νοτιοανατολικές πλαγιές» προς το Γκανταμές στα σύνορα της Λιβύης.
Διαδρομές, πόλεις, βιομηχανία πετρελαίου
Εντός του εργκ βρίσκονται οι πόλεις Ουάργκλα, Τουγκούρτ και Χάσι Μεσαούντ στην Αλγερία. Πετρέλαιο εξορύσσεται σε περιοχές κοντά ή εντός του εργκ. Στην ευρύτερη περιοχή του εργκ βρισκόταν οι διασαχαριακές εμπορικές διαδρομές των καραβανιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαχάρα Κατηγορία:Γεωγραφία της Αλγερίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Τυνησίας
Ουμβέρτος Α΄ του Βιενουά
Ο Ουμβέρτος Α΄, γαλλ.: Humbert I de Viennois, de La Tour-du-Pin (π. 1240 – 12 Απριλίου 1307) από τον Οίκο του Λα Τουρ-ντυ-Πεν ήταν βαρόνος του Λα Τουρ-ντυ-Πεν και στη συνέχεια έγινε επίσης, με τον γάμο του, κόμης του Βιενουά. Ήταν γιος του Αλβέρτου Γ΄ βαρόνου του Λα Τουρ-ντυ-Πεν, και της Bεατρίκης του Κολινύ, κόρης του Ούγου Α΄ κυρίου του Κολινύ.
Βιογραφία
Το 1294 ο Ουμβέρτος Α΄ έγινε υποτελής του Φίλιππου Δ΄ της Γαλλίας με αντάλλαγμα 500 £ ετήσια σύνταξη, η οποία θα έδινε ώθηση στην απόκτηση του Ντωφινέ από τον Φίλιππο ΣΤ΄ της Γαλλίας, 50 χρόνια αργότερα.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Βιενουά
Τόμας (Δυτική Βιρτζίνια)
Η πόλη οφείλει την ονομασία της στον Τόμας Μπιλ Ντέιβις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Δυτικής Βιρτζίνια
Σαλνόβ
Το Σαλνόβ (γαλλικά: Sallenôves) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαλνοβιέν (γαλλικά: Sallenôviens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ηλίας Κανελλόπουλος
Ο Ηλίας Κανελλόπουλος (1844 – 27 Μαρτίου 1894) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, πιο γνωστός ως διοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων το 1884–1890, την οποία καθιέρωσε σε μόνιμη βάση και εκσυγχρόνισε το πρόγραμμα σπουδών της.
Βιογραφία
Ο Ηλίας Κανελλόπουλος γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1844. Εντάχθηκε στο Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό το 1863 ως δόκιμος και αποφοίτησε τέσσερα χρόνια αργότερα ως σημαιοφόρος.
Ήδη ως σημαιοφόρος, έδειξε τις πνευματικές του ικανότητες και ενδιαφέροντα, μεταφράζοντας μόνος του στα ελληνικά τα γαλλικά εγχειρίδια για το χειρισμό αρματωμένων και ατμοκίνητων σκαφών. Για αυτό έλαβε τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος και του ανατέθηκε η μετάφραση των γαλλικών και βρετανικών ναυτικών λεξικών στα ελληνικά. Το 1875, προήχθη σε ανθυποπλοίαρχο. Την ίδια χρονιά, έγραψε ένα εγχειρίδιο για την ιστιοπλοΐα και το χειρισμό εξάρτισης. Στις αρχές του 1876 στάλθηκε στη Γαλλία για περαιτέρω σπουδές. Συμμετείχε σε έναν 13μηνο περίπλου του πλανήτη σε γαλλικό πλοίο της γραμμής Navarin. Κρατούσε ημερολόγιο και έκανε αναλυτικές επιστημονικές σημειώσεις για το ταξίδι του, οι οποίες υποβλήθηκαν στο Υπουργείο Ναυτικών σε έκθεση, αλλά δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ. Κατά την επιστροφή του στη Γαλλία, τοποθετήθηκε στην Ελληνική Πρεσβεία στο Παρίσι.
Το 1880, έλαβε το αξίωμα του Αξιωματικού του Τάγματος του Στέμματος της Ιταλίας, λόγω του ρόλου του στη διάσωση του ιταλικού ατμόπλοιου Nuova Girona. Την ίδια χρονιά έφυγε για σπουδές στη Βρετανία. Προήχθη σε υπολοχαγό το 1882, στάλθηκε στη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Δανία και τη Γερμανία ως μέλος μιας ναυτικής επιτροπής για να εξετάσει τον καλύτερο τύπο θωρηκτού προς αγορά από την Ελλάδα.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, ασχολήθηκε με την προετοιμασία του νομικού και θεσμικού πλαισίου για την επίσημη ίδρυση της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων (προηγουμένως υπήρχε ανεπίσημα και κατά διαστήματα), διοριζόμενος πρώτος διοικητής της στις 22 Ιουνίου 1884. Αυτό ήταν ένα σημαντικό εγχείρημα, καθώς ο Κανελλόπουλος δεν ήταν μόνο διευθυντής της σχολής, αλλά και καθηγητής όλων των ναυτικών θεμάτων, για τα οποία έγραψε τα σχετικά εγχειρίδια, από όλα τα θέματα, που αφορούσαν τη διαχείριση των ιστιοφόρων μέχρι την αστρονομία και την κοσμογραφία, τον ναυτικό λογισμό και ναυτικό πυροβολικό. Ταυτόχρονα, συνέγραψε την πλειονότητα της ναυτικής νομοθεσίας της περιόδου και έγραψε μια σειρά από μελέτες για τις ναυτικές οχυρώσεις, τη δημιουργία μόνιμου οπλοστασίου και ναυτικής βάσης, τις επιχειρήσεις αποβίβασης, κ.λπ. Μαζί με τον δικό του μέντορα, Λεωνίδα Παλάσκα, ο Κανελλόπουλος θεωρείται σημαντικός μεταρρυθμιστής και παιδαγωγός του Ελληνικού Ναυτικού του 19ου αιώνα.
Παρέμεινε διευθυντής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων, με τον βαθμό του διοικητή, μέχρι το 1890. Το 1892, εξελέγη μέλος της Βουλής των Ελλήνων για το Άργος, αλλά πέθανε στις 27 Μαρτίου 1894. Οι ανιψιοί του, Φίλιππος και Κωνσταντίνος, κατατάχθηκαν επίσης στο Πολεμικό Ναυτικό και έγιναν ναύαρχοι.
Τιμές
Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό τίμησε τη μνήμη του δίνοντας το όνομά του σε ένα από τα εκπαιδευτικά κέντρα του, που ιδρύθηκε το 1948 στον Σκαραμαγκά. Το 1999, μετά από συγχώνευση με το κοντινό Εκπαιδευτικό Κέντρο Παλάσκα, το όνομα διατηρήθηκε για την περιοχή της βάσης και το 2008, ιδρύθηκε η Ναυτική Βάση «Κανελλόπουλος» στον Σκαραμαγκά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Μεταφραστές του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Τάγμα του Λεοπόλδου Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος του Στέμματος της Ιταλίας
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1981
Οι 23οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 2-6 Δεκεμβρίου 1981 στη Σόφια, Βουλγαρίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Τουρκία για πρώτη φορά στην ιστορία της. Το αργυρό και χάλκινο μετάλλιο κρίθηκαν στην διαφορά πόντων καθώς υπήρξε τριπλή ισοβαθμία μεταξύ Ελλάδας, Ρουμανίας και Γιουγκοσλαβίας. Εκτός συναγωνισμού οι διοργανωτές Βούλγαροι συμμετείχαν και με δεύτερη ομάδα, με τα αποτελέσματα της να μην υπολογίζονται στην επίσημη κατάταξη. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ερμάν Κουντέρ με 117 πόντους.
Τα αποτελέσματα
02/12 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 90-77(41-45) 02/12 Τουρκία-Βουλγαρία 83-69(50-33) 02/12 Ρουμανία-Β΄Βουλγαρία 91-83(50-48) 03/12 Ελλάδα-Βουλγαρία 63-60(34-29) 03/12 Τουρκία-Ρουμανία 87-82(46-38) 03/12 Β΄Βουλγαρία-Γιουγκοσλαβία 82-131(30-66) 04/12 Ελλάδα-Β΄Βουλγαρία 88-75(49-29) 04/12 Τουρκία-Γιουγκοσλαβία 93-81(51-41) 04/12 Βουλγαρία-Ρουμανία 106-95(56-42) 05/12 Ελλάδα-Τουρκία 80-93(31-42) 05/12 Βουλγαρία-Β΄Βουλγαρία 101-81(54-31) 05/12 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 89-98(41-55) 06/12 Ελλάδα-Ρουμανία 83-88(42-46) 06/12 Τουρκία-Β΄Βουλγαρία 74-85(41-43) 06/12 Βουλγαρία-Γιουγκοσλαβία 90-87(46-43)
Η βαθμολογία
Κατηγορία:Αθλητισμός στα Βαλκάνια Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις της Ευρώπης
Κωνσταντίνος Περιφανάκης
Ο Κ. Περιφανάκης διετέλεσε νομικός σύμβουλος του Κράτους και καθηγητής της φιλοσοφίας του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Ελιζαμπετβίλ το 1961. Μεταξύ των έργων του συγκαταλέγονται και τα παρακάτω:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι
Βούδας του Ναού της Πηγής
Ο Βούδας του Ναού της Πηγής (κινεζικά: 中原大佛, απλοποιημένοι χαρακτήρες 鲁山大佛) είναι γιγάντιο άγαλμα που αναπαριστά τον Βαϊροκάνα Βούδα (ένας ουράνιος Βούδας που συχνά θεωρείται το ουράνιο ή «πραγματικό» σώμα του ιστορικού Βούδα) και βρίσκεται στον Δήμο Zhaocun, στην πόλη Πινγκντινγκσάν της επαρχίας Χενάν της Κίνας. Ανεγέρθηκε από το 1997 έως το 2008 στην περιοχή «ιδιαίτερου φυσικού κάλλους» Φοντουσάν, κοντά στην Εθνική Οδό no. 311. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του αγάλματος είναι πλάτος 33°46΄30΄΄ Β και μήκος 112°27΄03΄΄ Δ.
Με ύψος 128 μέτρα και επιπλέον βάθρο ύψους 25 μέτρων, ήταν το υψηλότερο άγαλμα στον κόσμο από την ολοκλήρωσή του κυρίως σκελετού του το 2002 μέχρι τον Οκτώβριο του 2018, οπότε το ξεπέρασε το Άγαλμα της Ενότητας στην Ινδία με ύψος 182 μέτρα. Πριν την ολοκλήρωση του Βούδα του Ναού της Πηγής, τα πρωτεία κατείχε το Ουσίκου Νταϊμπούτσου, ένα άγαλμα του Αμιτάμπα Βούδα στην πόλη Ουσίκου της Ιαπωνίας, με 110 μέτρα συν 10 μέτρα βάθρου. Υπήρχε ένας άτυπος συναγωνισμός για το ποιος τόπος θα έχει το υψηλότερο άγαλμα Βούδα στον κόσμο.
Περιγραφή
Το άγαλμα συμπεριλαμβάνει έναν «θρόνο του λωτού» ύψους 19,3 μέτρων πάνω από το βάθρο των 25 μέτρων. (Για σύγκριση, το βάθρο του Αγάλματος της Ελευθερίας, που δεν είναι οργανικό μέρος του γλυπτού, έχει ύψος 46,5 μέτρα και το ίδιο το άγαλμα άλλα τόσα.) Επιπλέον, ο λόφος πάνω στον οποίο υψώνεται ο Βούδας του Ναού της Πηγής αναδιαμορφώνεται για να σχηματισθούν δύο επιπλέον βάθρα, το ανώτερο με ύψος 15 μέτρα. Σύμφωνα με μία άποψη, το συνολικό ύψος του μνημείου ανέρχεται σήμερα σε 208 μέτρα.
Ολόκληρο το έργο εκτιμάται ότι κόστισε περίπου 48 εκατομμύρια ευρώ, από τα οποία μόλις τα 16 εκατομμύρια ξοδεύθηκαν στο καθαυτό άγαλμα. Σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο, θα αποτελείτο από 1.100 τεμάχια χαλκού με συνολικό βάρος χιλίων τόνων. Κάτω από το άγαλμα βρίσκεται ένα βουδιστικό μοναστήρι.
Το όνομα του αγάλματος οφείλεται στην κοντινή θερμοπηγή Τιαν-ρούι, της οποίας τα νερά, με θερμοκρασία 60 °C, είναι ονομαστά στην επαρχία για τις ιαματικές τους ιδιότητες. Ο παρακείμενος «Ναός της Πηγής» (Foquan), έργο της περιόδου της Δυναστείας Τανγκ, φιλοξενεί την Καμπάνα της Καλής Τύχης, που είναι εγκατεστημένη στην κορυφή Κεφάλι του Δράκου. Αυτή η μπρούτζινη καμπάνα ζυγίζει 116 τόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγάλματα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κίνα Κατηγορία:Χενάν
Καλαβριανή διάλεκτος Γκρίκο
Η καλαβριανή διάλεκτος Γκρίκο είναι διάλεκτος των Ελληνοφώνων της Κάτω Ιταλίας, στην περιοχή της Καλαβρίας, στη νότια Ιταλία. Αποτελεί τη μία από τις δύο κύριες διαλέκτους των Γκρίκο, με την άλλη να είναι η διάλεκτος Γκρίκο ανατολικότερα στην περιοχή της Απουλίας.
Επισκόπηση
Υπάρχουν 2 περιοδικά σε κυκλοφορία στην περιοχή, το I Riza (Η Ρίζα) το οποίο είναι τρίγλωσσο σε γκρίκο, ιταλικά, και νέα ελληνικά και εκδίδεται κάθε 4 μήνες, και το CUMELCA το οποίο εκδίδεται κάθε 3.
Δείγμα κειμένου
<div style="float:left; width:25%; padding:1px; background: #f5f8ff; border: 1px solid blue; margin-left:15px; margin-right:15px;margin-bottom:15px; text-align:center; font-size: small"> Καλαβριανή Γκρίκο
To gadaro ce lo lico
Mia mera, asce purrì, ena gadàro evoscevvje charapimèno, chorto chlorò sce ena mmali mesa sta vunà. Ecì condà iche era rrìaci pu trèchonda èsteddhe mia mùsica glicìa me to lìgo nerò frisco ce catharò.
<div style="float:left; width:25%; padding:1px; background: #f5f8ff; border: 1px solid blue; margin-left:15px; margin-right:15px;margin-bottom:15px; text-align:center; font-size: small"> Νέα ελληνική γλώσσα
Ο γάιδαρος και ο λύκος
Μια μέρα, το πρωί, ένα γαϊδουράκι βοσκούσε χαρούμενο, χόρτο χλωρό σ'ένα λιβάδι μέσα στα βουνά. Εκεί κοντά είχε ένα ρυάκι που τρέχοντας έκανε μια μουσική γλυκιά με το λίγο νερό φρέσκο και καθαρό.
<div style="float:left; width:25%; padding:1px; background: #f5f8ff; border: 1px solid blue; margin-left:15px; margin-right:15px;margin-bottom:15px; text-align:center; font-size: small"> Ιταλική γλώσσα
L'asino e il lupo
Un mattino un asino pascolava beato in un prato d'erba tenera su un piano tra due montagne. Nelle vicinanze scorreva un ruscello, producendo un allegro mormorio con la sua acqua fresca e limpida
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Ιταλίας Κατηγορία:Γλώσσες απειλούμενες με εξαφάνιση
Ρωμαϊκή Ιταλία
Η Ιταλία (και στη λατινική και στην ιταλική γλώσσα· αναφέρεται επίσης ως Ρωμαϊκή Ιταλία) ήταν η πατρίδα των αρχαίων Ρωμαίων. Σύμφωνα με τη ρωμαϊκή μυθολογία, η Ιταλία ήταν η προγονική κατοικία, που υποσχέθηκε ο Δίας στον Αινεία της Τροίας και στους απογόνους του, Ρωμύλο και Ρώμο, που ήταν οι ιδρυτές της Ρώμης. Πέρα από τις θρυλικές μαρτυρίες, η Ρώμη ήταν μία ιταλική πόλη-κράτος, που άλλαξε τη μορφή διακυβέρνησής της από βασίλειο σε Δημοκρατία και στη συνέχεια αναπτύχθηκε στο πλαίσιο μίας χερσονήσου, στην οποία κυριαρχούσαν οι Γαλάτες, οι Λίγουρες, οι Βενέτι, οι Καμούνοι και οι Ίστριοι στο Βορρά, οι Ετρούσκοι, φυλές Λατίνων, Φαλίσσι, Πιτσέντες και Ούμβροι (όπως οι Σαβίνες) στο Κέντρο, και οι φυλές των Ιαπυγίων (όπως οι Μεσσάπιοι), οι φυλές των Οσκών (όπως οι Σαμνίτες ) και ελληνικές αποικίες στο Νότο.
Η ενοποίηση της Ιταλίας σε μία ενιαία οντότητα, συνέβη κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής επέκτασης στη χερσόνησο, όταν η Ρώμη σχημάτισε μία μόνιμη ένωση με τις περισσότερες από τις τοπικές φυλές και πόλεις. Η δύναμη της ιταλικής συνομοσπονδίας ήταν ένας κρίσιμος παράγοντας για την άνοδο της Ρώμης, ξεκινώντας από τους Καρχηδονιακούς και Μακεδονικούς πολέμους μεταξύ του 3ου και του 2ου αι. π.Χ. Καθώς οι ρωμαϊκές επαρχίες ιδρύονταν σε όλη τη Μεσόγειο, η Ιταλία διατήρησε ένα ειδικό καθεστώς, που την έκανε domina provinciarum («κυβερνήτη των επαρχιών»), και –ειδικά σε σχέση με τους πρώτους αιώνες της αυτοκρατορικής σταθερότητας– rectrix mundi ("κυβερνήτη του κόσμου") και omnium terrarum parens («γονέας όλων των γαιών»). Ένα τέτοιο καθεστώς σήμαινε ότι, εντός της Ιταλίας σε περιόδους ειρήνης, οι Ρωμαίοι αξιωματούχοι ασκούσαν επίσης το imperium domi (αστυνομική εξουσία) ως εναλλακτική λύση στις imperium militiae (στρατιωτική εξουσία). Οι κάτοικοι της Ιταλίας είχαν λατινικά δικαιώματα, καθώς και θρησκευτικά και οικονομικά προνόμια.
Η περίοδος μεταξύ του τέλους του 2ου αι. π.Χ. και του 1ου αι. π.Χ. ήταν ταραχώδης, ξεκινώντας με τους Σερβιλίους Πολέμους, συνεχίζοντας με την αντίθεση της αριστοκρατικής ελίτ στους λαϊκιστές μεταρρυθμιστές και οδηγώντας σε έναν Κοινωνικό Πόλεμο στη μέση της Ιταλίας. Ωστόσο η ρωμαϊκή υπηκοότητα αναγνωρίστηκε στους υπόλοιπους Ιταλούς μέχρι το τέλος της σύγκρουσης, και στη συνέχεια επεκτάθηκε στην Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία, όταν ο Ιούλιος Καίσαρας έγινε Ρωμαίος δικτάτορας. Στο πλαίσιο της μετάβασης από τη Δημοκρατία στο Πριγκιπάτο, η Ιταλία ορκίστηκε πίστη στον Οκταβιανό Αύγουστο και στη συνέχεια οργανώθηκε σε 11 περιοχές από τις Άλπεις έως το Ιόνιο Πέλαγος.
Ακολούθησαν περισσότεροι από δύο αιώνες σταθερότητας. Αρκετοί Αυτοκράτορες έκαναν αξιοσημείωτα επιτεύγματα σε αυτήν την περίοδο: ο Κλαύδιος ενσωμάτωσε τη Βρετανία στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο Βεσπασιανός υπέταξε τη Μεγάλη Εξέγερση της Ιουδαίας και αναμόρφωσε το χρηματοπιστωτικό σύστημα, ο Τραϊανός κατέκτησε τη Δακία και νίκησε την Παρθία και ο Μάρκος Αυρήλιος έγινε ο ιδανικός βασιλιάς φιλόσοφος.
Η κρίση του 3ου αι. έπληξε την Ιταλία ιδιαίτερα σκληρά και άφησε το ανατολικό μισό της Αυτοκρατορίας πιο ακμάζον. Το 286 ο Αυτοκράτορας Διοκλητιανός την αυτοκρατορική κατοικία, που συνδέεται με τις δυτικές επαρχίες (τη μετέπειτα Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία), τη μετέφερε από τη Ρώμη στο Μεδιόλανον. Εν τω μεταξύ, τα νησιά Κορσική, Σαρδηνία, Σικελία και Μάλτα προστέθηκαν στην Ιταλία από τον Διοκλητιανό το 292, και ιταλικές πόλεις όπως το Mεδιόλανον και η Ραβέννα συνέχισαν να λειτουργούν ως de facto πρωτεύουσες για τη Δύση.
Ο επίσκοπος της Ρώμης είχε αποκτήσει σημασία σταδιακά από τη βασιλεία του Κωνσταντίνου Α΄ και του δόθηκε θρησκευτική πρωτοκαθεδρία με το έδικτο της Θεσσαλονίκης υπό τον Θεοδόσιο Α'. Η Ιταλία έπαθε εισβολές πολλές φορές από τους περιπλανώμενους γερμανικούς λαούς και περιέπεσε υπό τον έλεγχο του Οδόακρου, όταν ο Ρωμύλος Αύγουστος καθαιρέθηκε το 476. Εκτός από περίπου μία εικοσαετία μεταξύ του τέλους του Γοτθικού Πολέμου στα μέσα της δεκαετίας του 550 και της εισβολής των Λομβαρδών στην Ιταλία το 568, όταν η (Ανατολική) Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επανένωσε την Ιταλία, καμία ενιαία αρχή δεν ιδρύθηκε στην Ιταλία στο σύνολό της, έως ότου επανενώθηκε τον 19ο αι. από τον Οίκο της Σαβοΐας στο βασίλειο της Ιταλίας, που έγινε η σημερινή Ιταλική Δημοκρατία το 1946.
Χαρακτηριστικά
μικρογραφία| Ιστορικός χάρτης της Ιταλίας την εποχή του Αυγούστου. Μετά το τέλος του Κοινωνικού Πολέμου το 87 π.Χ., η Ρώμη είχε επιτρέψει στους Ιταλούς συμμάχους της πλήρη δικαιώματα στη ρωμαϊκή κοινωνία και είχε παραχωρήσει τη ρωμαϊκή ιθαγένεια σε όλους τους ομοεθνείς της ακόλουθους λαούς.
Aφού υπήρξε για αιώνες η καρδιά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, από τον 3ο αι. η κυβέρνηση και το πολιτιστικό κέντρο άρχισαν να κινούνται προς τα ανατολικά: πρώτα το Έδικτο του Καρακάλλα το 212, επέκτεινε τη ρωμαϊκή υπηκοότητα σε όλους τους ελεύθερους ανθρώπους εντός των αυτοκρατορικών συνόρων. Στη συνέχεια ο Χριστιανισμός άρχισε να καθιερώνεται ως η κυρίαρχη θρησκεία από τη βασιλεία του Κωνσταντίνου Α΄ (306–337), αυξάνονατας τη δύναμη των ανατολικών μητροπόλεων, που αργότερα ομαδοποιήθηκαν στην Πενταρχία. Aν και δεν ιδρύθηκε ως πρωτεύουσα το 330, η Νέα Ρώμη (Κωνσταντινούπολη) απέκτησε μεγάλη σημασία. Τελικά απέκτησε τον βαθμό της ανατολικής πρωτεύουσας, όταν της δόθηκε έπαρχος της πόλης (praefectus urbi) τo 359 και οι συγκλητικοίτης που ήταν clari έγιναν συγκλητικοί clarissimi.
Ως αποτέλεσμα η Ιταλία άρχισε να παρακμάζει προς όφελος των επαρχιών, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα τη διαίρεση της Αυτοκρατορίας σε δύο διοικητικές ενότητες το 395: τη Δυτική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με την πρωτεύουσά της στο Mεδιόλανον (νυν Mιλάνο), και την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με την πρωτεύουσά της την Κωνσταντινούπολη. Το 402 η αυτοκρατορική κατοικία άπό το Μιλάνο μεταφέρθηκε στη Ραβέννα, επιβεβαιώνοντας την παρακμή της πόλης της Ρώμης (που λεηλατήθηκε το 410 για πρώτη φορά μετά από σχεδόν 8 αιώνες).
Ιστορία
Το όνομα Italia κάλυπτε μία περιοχή, της οποίας τα σύνορα εξελίχθηκαν με την πάροδο του χρόνου. Σύμφωνα με τα Γεωγραφικά του Στράβωνα, πριν από την επέκταση της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, το όνομα χρησιμοποιήθηκε από τους Έλληνες για να δηλώσει τη γη μεταξύ του στενού της Μεσσήνης και της γραμμής που συνδέει τον κόλπο του Σαλέρνο και τον κόλπο του Τάραντα (αντιστοιχεί περίπου στη σημερινή περιοχή της Καλαβρίας). Αργότερα ο όρος επεκτάθηκε από τους Ρωμαίους για να συμπεριλάβει την Ιταλική Χερσόνησο μέχρι τον Ρουβίκωνα, έναν ποταμό που βρίσκεται μεταξύ της Βόρειας και της Κεντρικής Ιταλίας.
Το 49 π.Χ. με τη Lex Roscia, Ιούλιος Καίσαρας έδωσε το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη στους ανθρώπους της Εντός των Άλπεων Γαλατίας; ενώ το 42 π.Χ. καταργήθηκε η ως τότε υπάρχουσα επαρχία, επεκτείνοντας έτσι την ΙΤαλία προς τα βόρεια, μέχρι τους πρόποδες των Άλπεων.
Υπό τον Αύγουστο, οι λαοί της σημερινής κοιλάδας της Αόστα και των δυτικών και βορείων Άλπεων υποτάχθηκαν (έτσι τα δυτικά σύνορα της ρωμαϊκής Ιταλίας μεταφέρθηκαν στον ποταμό Βάρο), και τα ιταλικά ανατολικά σύνορα μεταφέρθηκαν στην Άρσια στην Ίστρια. Τέλος, στα τέλη του 3ου αι., η Ιταλία περιέλαβε επίσης τα νησιά Σικελία, Κορσική και Σαρδηνία, καθώς και τη Ραιτία και μέρος της Παννονίας. Η πόλη Ήμονα (σημερινή Λιουμπλιάνα, Σλοβενία) ήταν η πιο ανατολική πόλη της Ιταλίας.
Οργάνωση επί Αυγούστου
Στην αρχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορικής εποχής, η Ιταλία ήταν μία συλλογή εδαφών με διαφορετικά πολιτικά καθεστώτα. Μερικές πόλεις, που ονομάζονταν δήμοι (municipia), είχαν κάποια ανεξαρτησία από τη Ρώμη, ενώ άλλες, οι αποικίες (coloniae), ιδρύθηκαν από τους ίδιους τους Ρωμαίους. Γύρω στο 7 π.Χ. ο Αύγουστος χώρισε την Ιταλία σε 11 περιοχές (regiones), όπως αναφέρει ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος στο Φυσική Ιστορία: μικρογραφία| Η Ρωμαϊκή Italia (με πράσινο), όπως διοργανώθηκε από τον Aύγουστο. δεξιά|μικρογραφία| The [[Τρόπαιο των Άλπεων|Tropaeum Alpium (Το Μνημείο της Νίκης των Άλπεων), στο La Turbie της Γαλλίας, σηματοδότησε τα σύνορα του Αυγούστου μεταξύ Ιταλίας και Γαλατίας.]]
Η Ιταλία έγινε προνομιακή από τον Αύγουστο και τους κληρονόμους του, με την κατασκευή, μεταξύ άλλων δημόσιων κατασκευών, ενός πυκνού δικτύου ρωμαϊκών δρόμων. Η ιταλική οικονομία άνθισε: η γεωργία, η βιοτεχνία και η βιομηχανία είχαν μία λογική ανάπτυξη, επιτρέποντας την εξαγωγή αγαθών στις επαρχίες. Ο ιταλικός πληθυσμός μπορεί να αυξήθηκε επίσης: τρεις απογραφές διέταξε ο Αύγουστος, ο οποίος ανέλαβε επίσης το ρόλο του Ρωμαίου τιμητή (censor), προκειμένου να καταγραφεί ο αριθμός των Ρωμαίων πολιτών σε όλη την Aυτοκρατορία. Oι ζώντες όλοι ήταν 4.063.000 το 28 π.Χ., 4.233.000 το 8 π.Χ. και 4.937.000 το 14 μ.Χ., αλλά εξακολουθεί να συζητείται, αν αυτοί μετρούσαν όλους τους πολίτες, όλους τους ενήλικους άνδρες πολίτες, ή τους πολίτες sui iuris. Οι εκτιμήσεις για τον πληθυσμό της ηπειρωτικής Ιταλίας, συμπεριλαμβανομένης της Εντός των Άλπεων Γαλατίας, στις αρχές του 1ου αι. κυμαίνονται από 6.000.000 σύμφωνα με τον Kαρλ-Γιούλιους Μπέλοχ το 1886, έως 14.000.000 σύμφωνα με τον Eλιο Λο Κάσσo το 2009.
Διοκλητιανικές και Κωνσταντινικές αναδιοργανώσεις
Επί Διοκλητιανού η Ιταλία έγινε η Διοίκησις Ιταλίας. Περιλάμβανε τη Ραιτία. Υποδιαιρέθηκε στις ακόλουθες επαρχίες:
Diocesis Italia annonaria (Διοίκησις Ιταλίας των προμηθειών (annona): οι κάτοικοί της είχαν την υποχρέωση να παρέχουν στην αυλή, τη διοίκηση και τα στρατεύματα, που διέμεναν αρχικά στο Μιλάνο και στη συνέχεια στη Ραβέννα, προμήθειες, κρασί και ξυλεία).
Diocesis Italia suburbicaria (Ιταλία «υπό τη διακυβέρνηση της πόλης», δηλ. της Ρώμης)
Ύστερη Αρχαιότητα
Το 330 ο Κωνσταντίνος Α΄ ολοκλήρωσε την ανοικοδόμηση του Βυζαντίου ως Νέας Ρώμης. Ίδρυσε την αυτοκρατορική αυλή, μία Σύγκλητο, τις οικονομικές και δικαστικές διοικήσεις, καθώς και τις στρατιωτικές δομές. Η νέα πόλη, ωστόσο, δεν είχε έπαρχο της πόλης μέχρι το 359, που την ανέδειξε στο καθεστώς της ανατολικής πρωτεύουσας. Μετά το τέλος του Θεοδοσίου Α΄ το 395 και την επακόλουθη διαίρεση της Αυτοκρατορίας, η Ιταλία ήταν η έδρα της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ως αποτέλεσμα της εισβολής του Aλάριχ το 402, η δυτική έδρα μεταφέρθηκε από το Mεδιόλανον στη Ραβέννα. Ο Αλάριχ, βασιλιάς των Βησιγότθων, λεηλάτησε τη Ρώμη το 410, κάτι που δεν είχε συμβεί για οκτώ αιώνες. Η Βόρεια Ιταλία δέχθηκε επίθεση από τους Ούννους του Αττίλα το 452. Η Ρώμη λεηλατήθηκε ξανά το 455 από τους Βάνδαλους υπό τη διοίκηση του Γιζέριχ. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Η [[πραιτωριανή επαρχία της Ιταλίας (με κίτρινο χρώμα) εκτεινόταν από τον ποταμό Δούναβη μέχρι τη Βόρεια Αφρική.]] Σύμφωνα με το Notitia Dignitatum, ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα έγγραφα της ρωμαϊκής κυβέρνησης, που ενημερώθηκαν στη δεκαετία του 420, η Ρωμαϊκή Ιταλία διοικούνταν από έναν πραιτωριανό έπαρχο, τον prefectus praetorio Italiae (ο οποίος κυβερνούσε επίσης τη διοίκηση Αφρικής και τη διοίκηση της Παννονίας), έναν βικάριο, και έναν comes rei militaris. Οι περιοχές της Ιταλίας διοικούνταν, στα τέλη του 4ου αι., από οκτώ υπάτους (consulares) (Venetiae et Histriae, Aemiliae, Liguriae, Flaminiae et Piceni annonarii, Tusciae et Umbriae, Piceni suburbicarii, Campaniae, και Siciliae) δύο επιμελητές (correctore (Apulia et Calabriae και Lucaniae et Bruttiorum) και επτά προέδρους (praeside) (Alpium Cottiarum, Rhaetia Prima and Secunda, Samnii, Valeriae, Sardiniae και Corsicae). Τον 5ο αι., με τους Αυτοκράτορες να ελέγχονται από τους βάρβαρους στρατηγούς τους, η δυτική αυτοκρατορική κυβέρνηση διατηρούσε αδύναμο έλεγχο στην ίδια την Ιταλία, της οποίας οι ακτές δέχονταν περιοδικά επιθέσεις.
Το 476 με την παραίτηση του Ρωμύλου Αυγουστύλου, η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε επίσημα πέσει, εκτός και αν θεωρήσει κάποιος τον Ιούλιο Νέποτα, τον νόμιμο Αυτοκράτορα, που είχε αναγνωριστεί από την Κωνσταντινούπολη. Αυτός δολοφονήθηκε το 480 και ίσως είχε αναγνωριστεί από τον Οδόακρο. Η Ιταλία παρέμεινε υπό τον Oδόακρο και το βασίλειό του της Ιταλίας, και μετά υπό το βασίλειο των Οστρογότθων. Τα γερμανικά διάδοχα κράτη υπό τον Oδόακρο και τον Θεοδώριχο τον Μεγάλο συνέχισαν να χρησιμοποιούν τον ρωμαϊκό διοικητικό μηχανισμό, καθώς και να είναι ονομαστικά υπήκοοι του Ανατολικού Αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη. Το 535 ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ εισέβαλε στην ΙΤαλία, που υπέστη 20 έτη καταστροφικού πολέμου. Τον Αύγουστο του 554 ο Ιουστινιανός Α΄ εξέδωσε μία Πραγματική Κύρωση, που διατήρησε τον μεγαλύτερο μέρος της οργάνωσης του Διοκλητιανού. Η "πραιτωριανή επαρχία της Ιταλίας" επέζησε έτσι και επανιδρύθηκε υπό τον έλεγχο των Ρωμαίων κατά τη διάρκεια του Γοτθικού Πολέμου του Ιουστινιανού Α΄. Το 568, ως αποτέλεσμα της εισβολής των Λομβαρδών, οι Bυζαντινοί έχασαν το μεγαλύτερο μέρος της Ιταλίας, εκτός από το Eξαρχάτο της Ραβέννας –έναν διάδορομο από τη Βενετία, μέσω της Περούτζια, στο Λάτσιο– και τα ερείσματα στη νότια Νάπολη, την Καλαβρία (το πόδι) και την Απουλία (τη φτέρνα της χερσονήσου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
16ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Το 16ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού (Γαλλικά: Le 16e arrondissement de Paris) είναι ένα από τα 20 διαμερίσματα της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Η περιοχή συνήθως αναφέρεται ως Σεζιέμ, δηλαδή Δέκατο-έκτο.
Το διαμέρισμα, που ονομάζεται και διαμέρισμα του Πασί, περιλαμβάνει μέρος της Αψίδας του Θριάμβου και συγκεντρώνει πολλά μουσεία μεταξύ της πλατείας του Τροκαντερό και της πλατείας της Ιένας, ανάμεσα στα οποία από το 2014 και το μουσείο τέχνης και πολιτιστικό κέντρο Ίδρυμα Λουί Βουιτόν.
Με τα περίτεχνα κτήρια του 19ου αιώνα, τις μεγάλες λεωφόρους, τα διάσημα σχολεία, τα μουσεία και τα πάρκα, το διαμέρισμα είναι από καιρό γνωστό ως ένας από τους αγαπημένους τόπους διαμονής της γαλλικής υψηλής κοινωνίας σε τέτοιο βαθμό που η λέξη Σεζιέμ (16ο) έχει συσχετιστεί με μεγάλο πλούτο στη γαλλική λαϊκή κουλτούρα. Πράγματι, το 16ο διαμέρισμα του Παρισιού είναι η τρίτη πλουσιότερη συνοικία της Γαλλίας για το μέσο εισόδημα των νοικοκυριών, μετά το 7ο, και την κοινότητα Νεϊγί-συρ-Σεν, και τα δύο γειτονικά.
Το 16ο διαμέρισμα περιλαμβάνει αρκετούς μεγάλους αθλητικούς χώρους, όπως: το Παρκ ντε Πρενς, το γήπεδο όπου ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Παρί Σεν Ζερμέν παίζει τους εντός έδρας αγώνες του, το στάδιο Ρολάν Γκαρός, όπου διοργανώνονται τα πρωταθλήματα τένις Τουρνουά του Ρολάν Γκαρός και το στάδιο Ζαν-Μπουέν, έδρα του κλαμπ ράγκμπι Σταντ Φρανσαί Παρί. Το δάσος της Βουλώνης, το δεύτερο μεγαλύτερο δημόσιο πάρκο στο Παρίσι, βρίσκεται επίσης σε αυτό το διαμέρισμα.
Τοποθεσία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Προσόψεις κτηρίων του 16ου διαμερίσματος Το 16ο διαμέρισμα συνορεύει προς τα δυτικά με τις κοινότητες Νεϊγί-συρ-Σεν και Μπουλόνι-Μπιγιανκούρ και με τον Σηκουάνα μέσω του δάσους της Βουλώνης, το οποίο αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του διαμερίσματος. Στα βόρεια, συνορεύει με το 17ο και 8ο διαμέρισμα και στα ανατολικά με τον Σηκουάνα, ο οποίος το χωρίζει από το 7ο και το 15ο διαμέρισμα. Στα νοτιοανατολικά βρίσκεται η κοινότητα Ισί-λε-Μουλινώ.
Όπως και άλλες παριζιάνικες συνοικίες, η περιοχή είναι πυκνοκατοικημένη, παρά την παρουσία πολλών κήπων. Το δάσος της Βουλώνης καλύπτεται σχεδόν εξ ολοκλήρου από δένδρα και περιλαμβάνει αρκετά κτήρια ή αθλητικές εγκαταστάσεις, όπως το στάδιο Ρολάν Γκαρός.
Η έκταση του διαμερίσματος είναι 16.305 τετραγωνικά χιλιόμετρα, περισσότερα από τα μισά των οποίων καλύπτονται από το δάσος της Βουλώνης. Χωρίς το δάσος, η έκταση του είναι 7.846 χμ2. Είναι το μεγαλύτερο διαμέρισμα στο Παρίσι όσον αφορά την έκταση.
Η περιοχή εξυπηρετείται από τις γραμμές 1, 2, 6, 9 και 10 του μετρό, από το περιφερειακό σιδηρόδρομο RER C και από μεγάλο αριθμό γραμμών λεωφορείων.
Ιστορικά στοιχεία
Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, η περιοχή του σημερινού 16ου διαμερίσματος αποτελούνταν από πολλά χωριά έξω από την πρωτεύουσα.
Το 16ο διαμέρισμα δημιουργήθηκε το 1860, κατά τη διακυβέρνηση του Ναπολέοντα Γ΄, με την επέκταση και τον μετασχηματισμό του Παρισιού, σύμφωνα με το νόμο της 16ης Ιουνίου 1859, που διεύρυνε το Παρίσι και αύξησε τα δημοτικά διαμερίσματα από 12 σε 20. Δημιουργήθηκε από τα χωριά Ωτέιγ, Πασί και Σαγιό που ενσωματώθηκαν οριστικά στο νέο διαμέρισμα και στην πόλη του Παρισιού.
Δημογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|250x250εσ|Είσοδος της [[Φρουρούμενη κοινότητα|φρουρούμενης περιοχής Μονμορανσί]] μικρογραφία|250x250εσ|[[Παλαί ντε Τοκιό]] Το 16ο διαμέρισμα έφθασε στον κορυφαίο πληθυσμό του το 1962, όταν είχε 227.418 κατοίκους. Στην απογραφή του 2009 ο πληθυσμός ανέρχονταν σε 169.372. Περιλαμβάνει πολλές επιχειρηματικές δραστηριότητες, το 1999 πρόσφερε 106.971 θέσεις εργασίας.