cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Προσοφθάλμιος φακός
Προσοφθάλμιο König
Το προσοφθάλμιο König έχει έναν κυρτό μηνίσκο διπλό φακό και έναν επιπεδόκυρτο (η αναφερόμενη επίπεδη επιφάνεια είναι λίγο κυρτή) μονό φακό. Οι έντονα κυρτές επιφάνειες του διπλού και του μονού φακού είναι σχεδόν σε επαφή. Ο διπλός φακός έχει την κοίλη επιφάνειά του στραμμένη προς την πηγή φωτός και ο μονός έχει τη σχεδόν επίπεδη (ελαφρώς κυρτή) επιφάνειά του στραμμένη προς το μάτι. Σχεδιάστηκε το 1915 από τον Γερμανό οπτικό Albert König (1871-1946) ως ένας απλοποιημένο προσοφθάλμιο Abbe. Ο σχεδιασμός επιτρέπει την υψηλή μεγέθυνση με εξαιρετικά μεγάλη απόσταση παρατήρησης (η μεγαλύτερη απόσταση παρατήρησης αναλογικά με την εστιακή απόσταση οποιουδήποτε σχεδίου προσοφθαλμίου πριν από το προσοφθάλμιο Nagler, το 1979). Το οπτικό πεδίο των περίπου 55° το καθιστά σε επιδόσεις παρόμοιο με το προσοφθάλμιο Plossl, με το πλεονέκτημα ότι απαιτεί έναν λιγότερο φακό. Σύγχρονες εκδόσεις του Königs χρησιμοποιούν βελτιωμένο γυαλί, ή προσθέτουν περισσότερους φακούς, ομαδοποιημένους σε διάφορους συνδυασμούς διπλών και μονών φακών. Η πιο συνήθης παραλλαγή είναι η πρόσθεση ενός συγκλίνοντα κυρτού μηνίσκου φακού πριν από τον διπλό, με την κοίλη επιφάνειά του προς την πηγή του φωτός και την κυρτή επιφάνεια στραμμένη προς το διπλό φακό. Τα σύγχρονα βελτιωμένα σχέδια προσοφθαλμίου Königs έχουν συνήθως οπτικό πεδίο 60° -70°.
Προσοφθάλμιο RKE
Το προσοφθάλμιο RKE έχει έναν αχρωματικό φακό-πεδίου και έναν αμφίκυρτο φακό-ματιού και αποτελεί μία ανεστραμμένη παραλλαγή του προσοφθαλμίου Kellner ή μία παραλλαγή του προσοφθαλμίου König με μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ των φακών. Σχεδιάστηκε από τον Dr. David Rank για την Edmund Scientific Corporation, που το εμπορεύτηκε ολόκληρη τη δεκαετία του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Αυτό το σχέδιο παρέχει ελαφρώς ευρύτερο οπτικό πεδίο από την κλασική σχεδίαση του προσοφθαλμίου Kellner.
Προσοφθάλμια Nagler
Το προσοφθάλμιο Nagler εφευρέθηκε από τον Albert Nagler και κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1979. Είναι ένα σχέδιο βελτιστοποιημένο για αστρονομικά τηλεσκόπια, ώστε να παρέχει ένα εξαιρετικά ευρύ οπτικό πεδίο (82°), και που έχει καλή διόρθωση του αστιγματισμού και άλλων σφαλμάτων. Το Ethos, ένα σχέδιο που παρουσιάστηκε το 2007, με ένα εξαιρετικά ευρύ οπτικό πεδίο, αναπτύχθηκε κυρίως από τον Paul Dellechiaie υπό την καθοδήγηση του Albert Nagler στο Tele Vue Optics και παράγει φαινόμενο οπτικό πεδίο 100° -110° AFOV. Αυτό επιτυγχάνεται με τη χρήση γυαλιού με υψηλό δείκτη διάθλασης και μέχρι και οκτώ οπτικά στοιχεία σε τέσσερις ή πέντε ομάδες. Υπάρχουν πέντε παρόμοια σχέδια που ονομάζονται Nagler: Nagler τύπου 2, Nagler τύπου 4, Nagler τύπου 5, και Nagler τύπου 6. Ένα νεότερο σχέδιο, το Delos, είναι ένα τροποποιημένο σχέδιο Ethos με οπτικό πεδίο “μόνο” 72°, αλλά με μεγάλη απόσταση παρατήρησης (20mm). Ο αριθμός των στοιχείων στα προσοφθάλμια Nagler, τα κάνει να φαίνονται πολύπλοκα, αλλά η ιδέα του σχεδιασμού είναι αρκετά απλή. Κάθε Nagler έχει έναν αποκλίνοντα διπλό φακό πεδίου, ο οποίος αυξάνει τη μεγέθυνση, και ακολουθείται από πολλές ομάδες από συγκλίνοντες φακούς. Οι συγκλίνουσες ομάδες, που θεωρούνται ξεχωριστές από την πρώτη αποκλίνουσα ομάδα, συνδυάζονται για να έχουν μεγάλη εστιακή απόσταση, και σχηματίζουν έναν συγκλίνοντα φακό. Αυτό επιτρέπει στο σχέδιο να επωφελείται από τις καλές ιδιότητες των φακών χαμηλής ισχύος. Στην πραγματικότητα, ένα προσοφθάλμιο Nagler είναι μια έκδοση ενός φακού Barlow σε συνδυασμό με ένα μεγάλης εστιακής απόστασης προσοφθάλμιο. Αυτό το σχέδιο έχει αντιγραφεί ευρέως σε άλλα προσοφθάλμια ευρέως πεδίου ή με μεγάλη απόσταση παρατήρησης. Το κύριο μειονέκτημα των προσοφθάλμιων Nagler είναι το βάρος τους. Οι εκδόσεις με μεγάλη εστιακή απόσταση υπερβαίνουν το 0,5 kg, το οποίο είναι αρκετό για να προκαλέσει ανισορροπία σε μικρά τηλεσκόπια. Ένα άλλο μειονέκτημα είναι το υψηλό κόστος αγοράς, με τις υψηλές τιμές των Nagler να είναι συγκρίσιμες με το κόστος ενός μικρού τηλεσκοπίου. Ως εκ τούτου, αυτά τα προσοφθάλμια θεωρούνται από πολλούς ερασιτέχνες αστρονόμους ως πολυτέλεια.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οπτικά εξαρτήματα Κατηγορία:Γεωμετρική οπτική Κατηγορία:Τηλεσκόπια
Αλντιμίρ
Επί Γεωργίου Α΄ και Σμίλτσενας
Ακριβώς όπως ο αδελφός του Γεώργιος Α΄, ο Aλντιμίρ ήταν κουμανικής καταγωγής. Ο Βούλγαρος ιστορικός Pλάμεν Πάβλοβ είναι της άποψης, ότι οι πρόγονοι τού Αλντιμίρ και τού Γεωργίου Α΄ είχαν αναζητήσει καταφύγιο στη Βουλγαρία μετά το 1241, όταν εγκατέλειψαν το βασίλειο της Ουγγαρίας εν μέσω αναταραχής. Τα δύο αδέλφια πρέπει να κατάγοντο από την Κουμανική βασιλική δυναστεία Tερτερόμπα και ο ηγεμόνας Kότεν ήταν πιθανότατα συγγενής ή και άμεσος πρόγονός τους. Ο Πάβλοβ ερμηνεύει επίσης το όνομα του Aλντιμίρ, ότι προέρχεται από την κουμανική έκφραση για το "θερμό σίδερο".
Ο Αλντιμίρ έγινε σημαίνων με την άνοδο τού μεγαλύτερου αδελφού του Γεωργίου Α΄ (βασ. 1280–1292) στον βουλγαρικό θρόνο το 1280. Πρέπει να τού είχε απονεμηθεί ο υψηλός, ευγενής τίτλος τού δεσπότη κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Γεωργίου Α΄, και ο Αμερικανός ιστορικός Τζον Φάιν πιστεύει, ότι στον Αλντιμίρ δόθηκε κτήση ως εισόδημα (appanage) εκείνη την εποχή. Ωστόσο ο Πάλοβ εικάζει, ότι η κυριαρχία του Aλντιμίρ χρονολογείται στο 1298, πολύ μετά τη βασιλεία του Γεωργίου Α΄.
Σε αντίθεση με το γειτονικό πριγκιπάτο Σμίλετς στο Kόπσις, ο Aλντιμίρ παρέμεινε πιστός στη βουλγαρική κυβέρνηση και εξασφάλισε ότι η επικράτειά του θα διατηρήσει τους δεσμούς του με την πρωτεύουσα Tάρνοβο. Ο Φάιν περιγράφει τα εδάφη του Aλντιμίρ, ότι εκτείνοντο στην περιοχή από το σύγχρονο Σλίβεν στα ανατολικά έως το Kαζανλάκ ή το Kάρλοβo στα δυτικά, ακριβώς νότια των Βαλκανικών βουνών. Πρωτεύουσά του ήταν το φρούριο Κραν στην Κοιλάδα των Ρόδων.
Μετά την παραίτηση του Γεωργίου Α΄ το 1292, ο Aλντιμίρ έπρεπε να καταφύγει στην εξορία. Μπορεί να ακολούθησε τον αδελφό του ως πρόσφυγας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αν και σίγουρα εγκαταστάθηκε στη Χρυσή Ορδή λίγο αργότερα. Ίσως με την έγκριση των Τατάρων, ο Aλντιμίρ επέστρεψε στη Βουλγαρία το 1298, αφού η βασιλεία τού Σμίλετς (βασ. 1292–1298) τελείωσε και η αυτοκρατορία βρισκόταν στα χέρια του παιδιού Iβάν Β΄ και της μητέρας του, της χήρας τού Σμίλετς, γνωστής ως Σμίλτσενας. Ο Aλντιμίρ υποσχέθηκε την πίστη του στη Σμίλτσενα, η οποία είτε τού παραχώρησε την επικράτεια νότια των Βαλκανικών Βουνών, είτε τον αποκατέστησε στην παλαιά του κτήση εισοδήματος. Για να εδραιώσει αυτή την ένωση, ο Aλντιμίρ νυμφεύτηκε την κόρη της Σμίλτσενας, την πριγκίπισσα Μαρίνα, πιθανώς στα τέλη του 1298
Με τον διορισμό του Aλντιμίρ ως δεσπότη του Kραν, η Σμίλτσενα εξασφάλισε ότι τα εδάφη του προστατεύοντο καλύτερα από τους αδελφούς τού Σμίλετς, Ράντοσλαβ και Βοϋσίλ, οι οποίοι, ως διαφυγόντες στο Βυζάντιο, είχαν φιλοδοξίες για τον βουλγαρικό θρόνο ή τουλάχιστον την πρώην επικράτειά τους. Κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας της Σμίλτσενας, ο Aλντιμίρ ήταν ένας από τους ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στη Βουλγαρία. Πράγματι, ο βυζαντινός πολιτικός Θεόδωρος Μετοχίτης αναφέρεται στον «Σκύθιο [δηλ. Κουμάνο] τολμητία», όπως αποκαλεί τον Aλντιμίρ, ως δεξί χέρι της βασίλισσας. Η ηγετική θέση του Aλντιμίρ δεν αφήνει καμία αμφιβολία, ότι συμμετείχε στις άκαρπες αντιβυζαντινές διαπραγματεύσεις μεταξύ Βουλγαρίας και Σερβίας το 1299. Ο Πάβλο φτάνει στο σημείο να προτείνει, ότι η προτεινόμενη αντιβυζαντινή ένωση ήταν το πνευματικό τέκνο του Aλντιμίρ.
Υπό τον Θεόδωρο Σβετοσλάβ
Το 1299 ο γιος του Γεωργίου Α΄ (και ο ανιψιός του Αλντιμίρ) Θεόδωρος Σβετοσλάβ (βασ. 1300–1322), νόμιμος διάδοχος του βουλγαρικού θρόνου, εισέβαλε στη Βουλγαρία μαζί με ταταρικά στρατεύματα. Η είδηση εκείνης της εισβολής ήταν αρκετή, για να αναγκάσει τη Σμίλτσενα και τον Ιβάν να καταφύγουν στο δεσποτάτο του Κραν, ακόμη και πριν τα στρατεύματα τού Θεοδώρου Σβετοσλάβ φτάσουν στην πρωτεύουσα. Ο Aλντιμίρ έδωσε καταφύγιο στη Σμίλτσενα και τον Iβάν Β΄, αν και σαφώς δεν ήταν αντίθετος με τον πρόσφατα εστεμμένο ανιψιό του. Το 1300 ο αδελφός του Σμίλετς σεβαστοκράτορας Ραντοσλάβ ηγήθηκε μίας εκστρατείας, υποστηριζόμενης από το Βυζάντιο εναντίον του Αλντιμίρ, και προήλαυνε προς την πρωτεύουσα. Ωστόσο, η επίθεση είχε καταστροφικές συνέπειες για τον Ραντοσλάβ. Συνελήφθη από τον Aλντιμίρ, τυφλώθηκε και αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη, ενώ οι Βυζαντινοί στρατηγοί του στάλθηκαν αιχμάλωτοι στον Θεόδωρο Σβετοσλάβ. Με αυτή την πράξη, ο Aλντιμίρ έδειξε την πίστη του στον Θεόδωρο Σβετοσλάβ, ο οποίος τον αντάμειψε με μία επέκταση στην κτήση εισοδήματός του. Το δεσποτάτο του Κραν διευρύνθηκε προς τα ανατολικά, για να συμπεριλάβει τα φρούρια Γιαμπόλ και Λαρντέα κοντά στο σημερινό Καρνομπάτ.
Ενώ ο Aλνιτιμίρ ήταν ονομαστικά πιστός στον Θεόδωρο Σβετοσλάβ, η παρουσία της Σμίλτσενας και του Iβάν Β΄ στην Αυλή του θα είχε θεωρηθεί από τον Βούλγαρο αυτοκράτορα ως απειλή. Επιπλέον, ο Aλντιμίρ έτρεφε ίσως την επιθυμία να ανέβει ο ίδιος στο θρόνο. Μετά τη νίκη του Θεόδωρου Σβετοσλάβ επί του Βυζαντίου στη Σκαφίδα το 1304, οι Βυζαντινοί πλησίασαν τον Αλντιμίρ με πρόταση για αντιβουλγαρική συμμαχία. Ο Aλντιμίρ αρχικά παρέμεινε ανένδοτος και ήταν εχθρικός προς τις Βυζαντινές δυνάμεις, που εισήλθαν στην επικράτειά του το 1305. Ωστόσο, μέχρι το τέλος εκείνου τού έτους ο Αλντιμίρ είχε αλλάξει πλευρό και πήγε με τους Βυζαντινούς, όταν ο Θεόδωρος Σβετοσλάβ πήρε πίσω τα φρούρια που είχε παραχωρήσει στον Αλντιμίρ. Λίγο αργότερα ο Θεόδωρος Σβετοσλάβ αποκατέστησε την άμεση εξουσία του επί του Κραν κατακτώντας εκ νέου και προσαρτώντας την κτήση εισοδήματος.
Ο Aλντιμίρ μπορεί να δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας, καθώς καμία δραστηριότητα του δεν αναφέρεται σε μεταγενέστερες πηγές. Η χήρα του Μαρίνα και ο γιος του Ιβάν Ντραγκουσίν κατάφεραν να διαφύγουν στη Σερβία, όπου η αδελφή της Μαρίνας, Τεοντίρα Σμίλετς, παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Στέφαν-Ούρο Γ΄ Ντετσάνσκι. Έχοντας γίνει Σέρβος υπήκοος, ο Iβάν Ντραγκουσίν τοποθετήθηκε από τον πρώτο του εξάδελφο βασιλιά Στέφαν-Ούρο Δ΄ Ντουσάν ως τοπικός άρχοντας στην περιοχή της Μακεδονίας. Τα πορτρέτα του δωρητή της Μαρίνας και του Ιβάν Ντραγκουσίν υπάρχουν στο μοναστήρι Poλόσκo κοντά στο Kαβαντάρτσι, όπου ο Iβάν Ντραγκουσίν τάφηκε πριν από το 1340.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1298 τη Μαρίνα, κόρη του Σμίλετς τσάρου της Βουλγαρίας και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Τέρτερ Κατηγορία:Βούλγαροι του 13ου αιώνα
Στρατής Καρίπης
Ο Στρατής Καρίπης (1912 - 1981) ήταν έλληνας λογοτέχνης από τη Λέσβο. Γεννήθηκε στον Άργεννο, όπου είχε γεννηθεί και ο Γιώργος Βαλέτας. Το 1955 απολύθηκε από τη δουλειά του εξαιτίας των φρονημάτων του. Δημοσίευσε τη συλλογή «Σκληρά Χρόνια» (1973) και νωρίτερα, το 1938 εξέδωσε την ποιητική συλλογή "Άργενος". Επίσης, γνωστό έργο του είναι και η "Πολιορκημένη Γη". Απεβίωσε στο Λεπέτυμνο, κοντά στο βουνό με το ίδιο όνομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Λογική διάζευξη
Στη μαθηματική λογική, διάζευξη είναι ο λογικός τελεστής που δίνει αποτέλεσμα αληθές όταν ένας ή περισσότεροι από τους όρους στους οποίους ενεργεί είναι αληθής. Στη γλώσσα αντιστοιχεί στη φράση "ή", αν και συχνά η φράση "ή" έχει την έννοια της αποκλειστικής διάζευξης. Στον γραπτό λόγο συχνά χρησιμοποιείται και η γραφή "ή/και" για να τονιστεί ότι πρόκειται για απλή και όχι αποκλειστική διάζευξη.
Πίνακας αλήθειας
Για τη λογική διάζευξη χρησιμοποιούνται τα σύμβολα OR και \lor \, (προέρχεται το λατινικό vel). Παρακάτω δίνεται ο πίνακας αλήθειας για την πρόταση.
(όπου Ψ=Ψευδής, Α=Αληθής)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μαθηματική λογική Κατηγορία:Άλγεβρα Μπουλ
Ωρεοί
Οι Ωρεοί είναι χωριό της Βόρειας Εύβοιας. Έχει υψόμετρο 10 μέτρα και βρίσκεται 5 χιλιόμετρα δυτικά της Ιστιαίας, στις ακτές του ομώνυμου όρμου στον Δίαυλο Ωρεών. Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους και την πρώτη διοικητική διαίρεση οι Ωρεοί ανήκαν στον δήμο Ιστιαίων όπου παρέμειναν μέχρι το 1912 οπότε αναγνωρίστηκαν ως κοινότητα Ωρεών. Το 1997 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας έγιναν έδρα του ομώνυμου δήμου που περιλάμβανε τους Ωρεούς, τον Ταξιάρχη, τον Νέο Πύργο και την Καστανιώτισσα. Από το 2011, με το πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελούν δημοτική ενότητα του δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού της περιφερειακής ενότητας Εύβοιας στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας
Ονομασία
Υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις εκδοχές για την προέλευση του ονόματος «Ωρεοί». Πιθανά να προέρχεται από τη λέξη ώρα-ώρη που σημαίνει φροντίδα, μέριμνα και το ρήμα ωρεύω που σημαίνει φροντίζω κάποιον, που κατά παρετυμολογία έγινε ωρεώ-ωρεός που σημαίνει επιβλέπω. Ίσως το όνομα να δόθηκε από την δυναστεία των Ωρεών ή από τον πρώτο βασιλιά τον Ωρεό, αδελφό της Ιστιαίας. Ίσως να προήλθε από παρετυμολογία της λέξης Ωρέους που κάποιοι έγραφαν Ωραίους γιατί θεωρούσαν και έλεγαν : «Οι τόποι μας είναι ωραίοι».
Ιστορία
Οι Ωρεοί μαζί με την Ιστιαία αποτελούν τις σημαντικότερες ιστορικές πόλεις της Βόρειας Εύβοιας. Είχαν στενές σχέσεις μεταξύ τους και η περίπου ίδια ιστορία τους χάνεται στους αιώνες. Πολλά είναι τα γεγονότα που αναφέρονται από ιστορικούς για την πόλη των Ωρεών. Η μεγαλύτερη ακμή του αρχαίου Ωρεού αρχίζει το 446 όταν οι Αθηναίοι κατέστρεψαν την Ιστιαία επειδή είχε αποστατήσει από την Αθηναϊκή Συμμαχία και ανάγκασαν τους κατοίκους της σε εκπατρισμό. Στη συνέχεια προχώρησαν στην εγκατάσταση σε αυτή 2.000 κληρούχων από την Αττική και άλλες περιοχές της Εύβοιας και την μετονόμασαν σε Ωρεούς ή Ωρεός. Μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο επέστρεψαν οι πρώτοι κάτοικοι. Επίσης το 446 αναφέρεται ως έτος ίδρυσης των Ωρεών μετά την καταστροφή της Ιστιαίας. Το 397 π.Χ. ανατράπηκε, με τη βοήθεια Αθηναίων και Θηβαίων, το ολιγαρχικό καθεστώς που είχαν επιβάλει οι Σπαρτιάτες. Η Ωρεός έγινε πεδίο συγκρούσεων την περίοδο των επιγόνων του Μ. Αλεξάνδρου. Το 313 ο Κάσσανδρος πολιόρκησε την Ωρεό επιδιώκοντας με την άλωση της να αποτρέψει την είσοδο του αντιπάλου του Αντίγονου στον Ευβοϊκό κόλπο.
Πολλά είναι τα γεγονότα που είχαν σχέση με την Ωρεό κατά την περίοδο των πολέμων Ρωμαίων και Φιλίππου Ε΄της Μακεδονίας. Οι Ρωμαίοι με τον ανθύπατο Σουλπίκιο και τον βασιλιά της Περγάμου Άτταλο έπλευσαν από τη Σκόπελο προς την Ωρεό με ισχυρό στόλο. Η επιτυχία των Ρωμαίων ήταν εύκολη, αφού πολλοί από τους κατοίκους ήταν φιλικοί με τους Ρωμαίους. Αργότερα έγινε ξανά επίθεση από τους Ρωμαίους και τον Άτταλο. Αυτή την φορά έκαναν επίθεση από αντίθετες πλευρές εναντίον της Ωρεό και την κυρίευσαν χρησιμοποιώντας καταπέλτες και κριούς. Ο επικεφαλής των Ρωμαίων, σε αυτή την επίθεση ήταν ο Οτίλιος Τάπππουλος, που αντάμειψε το σύμμαχό του παραχωρώντας του την πόλη. Ο Άτταλος πήρε τότε ως λάφυρα αγάλματα που κοσμούσαν την Ωρεό και τα μετέφερε στην Πέργαμο, όπου και τα έστησε σε ανάμνηση της νίκης του στην Εύβοια. Το 208 ανακαταλήφθηκε από τον βασιλιά της Μακεδονίας αλλά μετά τη μάχη στη θέση «Κυνός Κεφαλές» το 197 παραδόθηκε, όπως και ολόκληρη η Εύβοια, στους Ρωμαίους.
Μετά την άλωση της Χαλκίδας από τον Μωάμεθ η Ωρεός θα περάσει στους Τούρκους μέχρι την απελευθέρωση το 1833. Τελευταίος Τούρκος ιδιοκτήτης φέρεται ο Χασάν μπέης, ο οποίος δεν πούλησε το χωριό στους κατοίκους του, όπως οι άλλοι ομοεθνείς του. Το πιο πιθανό είναι να πουλήθηκε μετά το 1850 και μάλιστα τμηματικώς. Το λιμάνι των Ωρεών στον πόλεμο του 1897 και στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 ήταν η κύρια βάση του ελληνικού πολεμικού ναυτικού.
Αξιοθέατα
Ο Ταύρος των Ωρεών βρέθηκε τον Αύγουστο του 1965 στη θάλασσα κατά τη διάρκεια εργασιών επέκτασης του λιμανιού. Ο ταύρος βρέθηκε μεταξύ του λιμανιού και του εργοταξίου Κουκούλη, στο μέσον περίπου της απόστασης, μέρος δε αυτού εξείχε από την άμμο και επάνω στο μέρος αυτό χτυπούσαν τα χταπόδια επί δεκαετίες, αγνοώντας περί τίνος επρόκειτο. Η τοποθέτηση του στο βάθρο ολοκληρώθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1966.
Πρόκειται για ένα ολόγλυφο ανάθημα φυσικού μεγέθους που παριστάνει ταύρο σε στάση επίθεσης. Είναι κατασκευασμένος από λευκό πεντελικό μάρμαρο και ζυγίζει περίπου 4,8 τόνους. Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα σε όγκο και βάρος γλυπτά που έχουν βρεθεί στον ελλαδικό χώρο. Ο αρχαίος γλύπτης επεξεργάστηκε έναν αρχικό όγκο μαρμάρου περίπου 8 τόνων. Οι διαστάσεις του γλυπτού είναι 3,20 μ μήκος, σωζόμενο ύψος 1,30 μ και πλάτος 0,75 μ. Οι διαστάσεις του βάθρου είναι 3,20μ μήκος, 1,30 μ ύψος και 1,15 μ πλάτος. Η πίσω αθέατη πλευρά του ταύρου είναι ημίεργη.
Το γλυπτό σώζεται σχεδόν ακέραιο, με εξαίρεση τα ένθετα κέρατα (που ήταν κατασκευασμένα από άλλο υλικό, πιθανότατα από μάρμαρο άλλου χρώματος), τμήμα της ουράς και τα πόδια, τα οποία έχουν σπάσει από τον μηρό και κάτω, προφανώς γιατί δεν είχαν την ίδια αντοχή με το συμπαγές υπόλοιπο σώμα, κατά την πτώση του στη θάλασσα. Τα μέλη αυτά δεν έχουν βρεθεί. Ο Ταύρος είχε αποδοθεί με εξαιρετική φυσικότητα και ζωντάνια. Πρόκειται για δημιούργημα σπουδαίου καλλιτέχνη. Η κατασκευή του χρονολογείται στον 4ο π.Χ. αιώνα και κατά πάσα πιθανότητα κατασκευάστηκε σε κάποιο αττικό εργαστήριο και έπειτα μεταφέρθηκε στους Ωρεούς. Ενδεχομένως, ήταν ανάθημα σε ιερό ή ίσως κοσμούσε κάποιο ταφικό μνημείο ενός επιφανούς πολίτη των Ωρεών. Μια τρίτη εκδοχή είναι ότι υπήρξε το σύμβολο της αρχαίας πόλης ή αποτελούσε αφιέρωμα στην ίδρυση της Ευβοϊκής συμπολιτείας, σύμβολο ολόκληρης της Εύβοιας, εκπρόσωπο της τέχνης και της δύναμης του νησιού. Το πιθανότερο όμως είναι, ότι υπήρξε ένα εκ των δύο αγαλμάτων που κατά την αρχαία ελληνική παράδοση φύλαγαν την είσοδο των λιμένων.
Στην περιοχή που βρέθηκε ο βυθός έχει διαφορετική μορφολογια, πετρώδη, (στα σκαλακια) σε αντίθεση με την αμμώδη του υπολοίπου βυθού και στο βυθό αυτό ο οποίος είναι και υπερυψωμένο υπάρχουν πέτρες ίσως από παλαιά δόμηση. Επίσης κατά την κατασκευή του ικριώματος, αναφέρονταν από τους παλαιότερους ύπαρξη ερειπίων νεκροταφείου.
Το λιμάνι των Ωρεών είναι το δεύτερο πιο οργανωμένο λιμάνι της Εύβοιας, μετά από αυτό της Χαλκίδας, και αποτελεί ασφαλή σταθμό για εκατοντάδες αλιευτικά, ιστιοπλοϊκά και ιδιωτικά γιοτ. Το τουριστικό αγκυροβόλιο παρέχει με χρέωση ελλιμενισμό, νερό και ρεύμα στα σκάφη.
Σημείο αναφοράς στο λιμάνι των Ωρεών είναι ο πεζόδρομος όπου κάτοικοι της περιοχής και επισκέπτες, εκτός από τη βόλτα τους, έχουν τη δυνατότητα για φαγητό, καφέ, γλυκό ή ποτό.
Στον λόφο των Ωρεών, βρίσκονται τα ερείπια του κάστρου. Ο μύθος λέει πως ο λόφος είναι τεχνητός, κατασκευασμένος από χιλιάδες ανθρώπους που για πολλά χρόνια κουβαλούσαν χώμα στην περιοχή. Επίσης, γίνεται λόγος για μυστικές εισόδους και υπόγειες σήραγγες που οδηγούν σε εξόδους που βρίσκονται πολλά χιλιόμετρα μακριά. Το κάστρο χτίστηκε πάνω στα τείχη της κλασικής ακρόπολης. Επισκευάστηκε κατά την βυζαντινή περίοδο, πιθανόν την εποχή των Κομνηνών (12ος αιώνας) κατά την οποία παρατηρείται μεγάλη προσπάθεια για ενίσχυση των οχυρώσεων σε κομβικά θαλάσσια σημεία της ανατολικής Μεσογείου. Τα περισσότερα εμφανή σημερινά κατάλοιπα ανήκουν στην περίοδο της Φραγκοκρατίας, ενώ χρησιμοποιήθηκε και από τους Οθωμανούς. Η είσοδος του κάστρου βρισκόταν στην ΝΔ γωνία. Στη νότια πλευρά σώζονται υπέργεια μεσαιωνικά ερείπια με εμφανή τα κατάλοιπα δυο τετράπλευρων πύργων. Το 1275 ο ιππότης Λικάριος το χρησιμοποίησε σαν προπύργιο των επαναστατικών του κινήσεων κατά των Φράγκων. Σήμερα ελάχιστα τμήματα έχουν παραμείνει αφού τα τείχη αποτέλεσαν πηγή οικοδομικού υλικού για εκατοντάδες χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Ράινς Πρίμπους
Ο Ρέινχολντ Ρίτσαρντ Πρίμπους (αγγλικά: Reinhold Richard "Reince" Priebus, 18 Μαρτίου 1972), είναι Αμερικανός ομογενής πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρέτησε ως 27ος Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου από τις 20 Ιανουαρίου 2017 έως τις 31 Ιουλίου 2017, υπό τον 45ο Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Επίσης, υπήρξε Πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (RNC) από το 2011 έως το 2017.
Βιογραφία
Ο Πρίμπους, γεννήθηκε το 1972 στο Ντόβερ του Νιου Τζέρσεϊ. Ο πατέρας του, Ρίτσαρντ Πρίμπους, είναι Αμερικανός ηλεκτρολόγος (γερμανικής καταγωγής), και η μητέρα του, Δήμητρα Πιτσιλαδή, είναι Ελληνίδα μεσίτρια (γεννημένη στο Σουδάν).
Μεγάλωσε στο Νέτκονγκ του Νιου Τζέρσεϊ και στο Γκριν Μπέι του Ουισκόνσιν. Το 1990, αποφοίτησε το λύκειο "Tremper High School" στην Κενόσα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Αγγλικά στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1994 με διάκριση.
Στη συνέχεια, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 1998. Κατόπιν, συνέχεια εργάστηκε σε δικηγορικό γραφείο στο Μιλγουόκι.
Προσωπική ζωή
Ο Πρίμπους, είναι παντρεμένος από το 1999, με την Σάλι Σέροου, με την οποία έχουν αποκτήσει δύο παιδιά. Επιπλέον, είναι άρχων οφφικιάλιος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και είναι Χριστιανός Ορθόδοξος.
Πρώιμη πολιτική καριέρα
Ως μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, το 2004, ο Πρίμπους, ήταν υποψήφιος για να γίνει πολιτειακός Γερουσιαστής στην Γερουσία του Ουισκόνσιν, όμως απέτυχε να εκλεγεί (48% έναντι 52% του τότε Δημοκρατικού αντιπάλου του).
Το 2007, ύστερα από μία επιτυχημένη εκστρατεία, εξελέγη Πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στην πολιτεία του Ουισκόνσιν.
Πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (2011-2017)
αριστερά|μικρογραφία|195x195εσ|Ο Πρίμπους, ως Πρόεδρος του RNC (2015). Τον Ιανουάριο του 2011, εξελέγη Πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (της Εθνικής Επιτροπής των Ρεπουμπλικανών - RNC), ως αντικαταστάτης του Μάικλ Στιλ.
Επανεξελέγη ομόφωνα στην θέση το 2013 και το 2015. Παρέμεινε ως Πρόεδρος του Κόμματος, έως τις 19 Ιανουαρίου 2017.
Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου (2017)
Στις 13 Νοεμβρίου 2016, ο τότε εκλεγμένος Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ανακοίνωσε ότι ο Ράινς Πρίμπους, θα αναλάμβανε το αξίωμα του Προσωπάρχη του Λευκού Οίκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προσωπάρχες του Λευκού Οίκου Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου Κατηγορία:Πρόεδροι του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κένι Ρότζερς
Ο Κένι Ρότζερς (Kenneth Ray Rogers, 21 Αυγούστου 1938-20 Μαρτίου 2020 Χιούστον, Τέξας, – Σάντι Σπρίνγκς, Τζόρτζια, ήταν Αμερικανός πολυβραβευμένος τραγουδιστής, συνθέτης, ηθοποιός, παραγωγός και καλλιτέχνης σκηνής. Ασχολήθηκε ειδικά με τη μουσική κάντρι, της οποίας εισήλθε στο Hall of Fame, το 2013 . Ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής για περισσότερα από 120 κομμάτια του (hit singles) διαφόρων ειδών μουσικής (περισσότερα κάντρι και ποπ), τα οποία παρέμειναν στην κορυφή της επικαιρότητας στις Ηνωμένες Πολιτείες, για διάστημα μεγαλύτερο των 200 εβδομάδων. Πούλησε πάνω από 100 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, γεγονός που τον κατέστησε έναν από τους πλέον εμπορικούς μουσικούς καλλιτέχνες όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Γένθιος
Ο Γένθιος΄ήταν Ιλλυριός βασιλιάς (πριν το 181 π.Χ. - 168 π.Χ.) άπό την Οικογένεια Λαβεάται. Ο Γένθιος ήταν γιος και διάδοχος του Πλευράτου Γ΄ που είχε καλές σχέσεις με τη Ρώμη, ήταν ο τελευταίος μεγάλος γνωστός Ιλλυριός βασιλιάς. Η πρωτεύουσα του βασιλείου του βρισκόταν στη Σκόδρα στη σημερινή βόρεια Αλβανία, επεκτεινόταν στα νότια μέχρι τη σημερινή Λέζα που ιδρύθηκε όταν ξέσπασε ο Α΄ Ιλλυρικός πόλεμος. Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του (180 π.Χ.) οι Δαλματοί και οι Δαρσώνοι ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους, η πόλη Ρίζων τον εγκατέλειψε πριν την ήττα του από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Παντρεύτηκε την Ετούτα την κόρη του βασιλιά των Δαρδάνων Μονούνιου Β΄. Συμμάχησε με τους Ρωμαίους ενάντια στους Μακεδόνες (171 π.Χ.), δύο χρόνια αργότερα (169 π.Χ.) άλλαξε υποστήριξη και συμμάχησε με τον Μακεδόνα βασιλιά Περσέα. Συνέλαβε δύο Ρωμαίους απεσταλμένους σαν κατασκόπους, κατόπιν κατέστρεψε τις πόλεις Απολλωνία και Επίδαμνο σημερινό Δυρράχιο επειδή συμμάχησαν με τη Ρώμη. Την επόμενη χρονιά (168 π.Χ.) ηττήθηκε από τους Ρωμαίους στη Σκόδρα, ο νικητής Ρωμαίος στρατηγός Λεύκιος Ανίκιος Γάλλος τον μετέφερε στη Ρώμη (167 π.Χ.) για να τον παρουσιάσει στον γύρο του θριάμβου που ακολούθησε. Ο Γένθιος κατόπιν φυλακίστηκε, η ημερομηνία του θανάτου του είναι άγνωστη, οι Ρωμαίοι μοίρασαν το βασίλειο του σε τρία μερίδια. Το όνομα του πιθανότατα προέρχεται από το Λατινικό "Γενθίς" που μεταφράζεται ως "γένος" ή "φυλή".
Σχέσεις με τη Ρώμη
Διαδέχτηκε τον πατέρα του (181 π.Χ.), στην εποχή του οι σχέσεις του με τους Αρδιαίους και τους Ρωμαίους χειροτέρεψαν. Η περιοχή νότια του ποταμού Δρίνου είχε γίνει Ρωμαϊκή από την εποχή που ξέσπασε ο Α΄ Ιλλυρικός Πόλεμος και ηττήθηκε η Τεύτα, ο Γένθιος προσπάθησε να κατακτήσει τους λαούς που ζούσαν στα νότια και δυτικά. Το Ελληνικό νησί Βις στη σημερινή Κροατία διατήρησε την ανεξαρτησία του με Ρωμαϊκή προστασία αλλά η νήσος Χβαρ παρέμεινε Ιλλυρική. Στο εσωτερικό οι Δαλματοί και οι Δαορσών παρέμειναν υποτελείς των Ιλλυριών αλλά όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Γένθιος επαναστάτησαν και αποστασιοποιήθηκαν. Οι Ιλλυρικές δυνάμεις υπερτερούσαν σημαντικά σε ναυτικό και ο Γένθιος είχε βλέψεις στα νησιά στην Αδριατική θάλασσα, αυτό προκάλεσε τους Ρωμαίους να επέμβουν στην περιοχή. Ένας Ρωμαίος Πραίτορας υπεύθυνος για την θαλάσσια προστασία έφτασε στο Μπρίντιζι, εκεί ανακάλυψε ότι πλοία του Γένθιου έκαναν πειρατεία. Η αντιπροσωπεία που έφτασε στην Ιλλυρία δεν εντόπισε τον βασιλιάς αλλά ο Πραίτορας ανακάλυψε ότι υπήρχαν Ρωμαίοι κρατούμενοι στην Κόρτσουλα για λύτρα. Η καταγγελία δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα ωστόσο, η Ρωμαϊκή Γερουσία δέχτηκε την απολογία των απεσταλμένων του Γένθιου ότι οι κατηγορίες ήταν ψευδείς. Σε 10 χρόνια ωστόσο που ξέσπασε νέος πόλεμος μεταξύ των Ρωμαίων και του Μακεδόνα βασιλιά Περσέα ο Γένθιος κατηγορήθηκε ξανά για συνεργασία με τον Περσέα, η Ρωμαϊκή Σύγκλητος αρνήθηκε αυτή τη φορά να ακούσει τους Ιλλυριούς απεσταλμένους. Οι Ρωμαίοι κατέλαβαν 54 Ιλλυρικές λέμβους στο λιμάνι της Επιδάμνου και έστειλε αντιπροσωπεία στον Γένθιο να του υπενθυμίσει τη συμμαχία του με τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία από την εποχή του πατέρα του.
Συμμαχία με τους Μακεδόνες
Ο Γένθιος οργάνωσε τη δολοφονία του αδελφού του Πλάτωρ που σχεδίαζε να παντρευτεί την Ετούλα κόρη του πανίσχυρου Δαρδάνου βασιλιά Μουνίνιου Β΄, στη συνέχεια την παντρεύτηκε ο ίδιος εξασφαλίζοντας τη συμμαχία του. Ο βασιλιάς της Μακεδονίας Περσεύς ανακατέλαβε πολλές Ρωμαϊκές περιοχές στην Ιλλυρία δυτικά από τους Αρδιαίους, τότε ο Περσεύς έστειλε την πρώτη του αποστολή στον Γένδιο. Η αποστολή τον βρήκε και τον πληροφόρησε για τις νίκες του Περσέα απέναντι στους Ρωμαίους και τους Δαρδανούς όπως και για την πρόσφατη νίκη του στους Πενεσταίους. Οι Ιλλυριοί απάντησαν ότι είναι πρόθυμοι να πολεμήσουν αρκεί να δεχτούν χρήματα, δεν πήραν υποσχέσεις, ακολούθησε και άλλη αποστολή χωρίς αποτέλεσμα. Ο Περσεύς συνέχισε τις προσπάθειες του να εμπλέξει στον πόλεμο τον Γένθιο, προσπαθούσε να τον πείσει ότι η στρατιωτική αποστολή δεν θα του στοιχήσει οικονομικά. Η Ρωμαϊκή εισβολή στη Μακεδονία (168 π.Χ.) ανάγκασε τον Περσέα να δωροδοκήσει τον Γένθιο με 300 τάλαντα, η συνθήκη κλείστηκε στο σημερινό Μαυροβούνιο. Ο Γένθιος έστειλε αποστολή να συγκεντρώσει τα χρήματα, συναντήθηκαν με τους Μακεδόνες στο Δίον Πιερίας, εκεί είδαν επιβλητική παρέλαση του Μακεδονικού ιππικού που έκαναν επίδειξη δύναμης. Τα 300 τάλαντα συγκεντρώθηκαν στο βασιλικό θησαυροφυλάκιο στην Πέλλα και οι Ιλλυριοί έβαλαν τη δική τους σφραγίδα. Ο Γένθιος πήρε προκαταβολή 10 τάλαντα και πείστηκε να ξεκινήσει εχθροπραξίες εναντίον των Ρωμαίων, φυλάκισε δύο Ρωμαίους που έστειλε ο Άππιος Κλαύδιος στην Οχρίδα, ο Περσεύς του υπενθύμισε το υπόλοιπο ποσό βέβαιος ότι ο Γένθιος έγινε σύμμαχος.
Ο Γένθιος προχώρησε σε μια μεγάλη σειρά από μέτρα ώστε να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει τους Ρωμαίους. Οργάνωσε τα οικονομικά του βασιλείου του καθιερώνοντας εννιαίο φόρο σε όλους τους υπηκόους και επέβλεψε προσωπικά τα δύο νομισματοκοπεία που είχε στις δύο μεγαλύτερες χώρες του βασιλείου Λίσσο και Σκόδρα. Την ίδια εποχή ο Γένθιος έκοψε μπρούτζινα νομίσματα που απεικόνιζαν τον ίδιο με Μακεδονικά εμβλήματα. Τα υπόλοιπα νομίσματα του Γένθιου παριστάνουν τον ίδιο να φοράει ένα καπέλο, ο αρχαίος Πέτασος, στην άλλη πλευρά απεικονιζόταν ένας κεραυνός ή μια λέμβος. Οι Ρωμαίοι μετά το τέλος του πολέμου κατέγραψαν την περιουσία του Γένθιου 27 λίρες χρυσού, 19 ασημένιες, 120.000 Ιλλυρικές δραχμές και 13.000 Ρωμαίικά δηνάρια. Ο Γένθιος και ο Περσεύς αποφάσισαν να στείλουν επιστολή στη Ρόδο για να τους βοηθήσουν στον πόλεμο με τους Ρωμαίους με το ναυτικό τους, ο Γένθιος ναυπήγησε 270 λέμβους, συγκέντρωσε 15.000 άντρες πανέτοιμος για τον πόλεμο.
Γ΄ Ιλλυρικός Πόλεμος και πτώση
Τον Ιανουάριο του 168 π.Χ. ο Γένθιος συγκέντρωσε έναν στρατό με 15.000 άντρες στη νοτιότερη πόλη του βασιλείου του Λίσσο και ετοιμάστηκε να επιτεθεί στους Ιλλυριούς συμμάχους των Ρωμαίων. Η πρώτη Ιλλυρική πόλη που πολιόρκησε ήταν η Βασσανία που απείχε 5 μίλια από τη Λισσό, ο ετεροθαλής αδελφός του Καραβάντιος επιτέθηκε στην Επικάρια με 1000 πεζούς και 50 ιππείς, απέτυχε να καταλάβει την πόλη αλλά λεηλάτησε την περιοχή. Λίγο αργότερα ένας στόλος από 8 λέμβους επιτέθηκε στις μεγάλες παραλιακές πόλεις Επίδαμνο και Απολλωνία που ήταν υπό Ρωμαϊκό έλεγχο. Ο Άππιος Κλαύδιος έμαθε για λογαριασμό της Ρώμης ότι ο Γένθιος συμμάχησε με τον Περσέα και την σύλληψη των δύο απεσταλμένων του. Μετακινήθηκε με τον στρατό του στο Νυμφαίον, εκεί πρόσθεσε νέα στρατεύματα από τη Βύλλις, την Επίδαμνο και την Απολλωνία, κατόπιν μετακινήθηκε βόρεια μέχρι τον ποταμό Σκούμπιν. Ο Ρωμαίος Πραίτορας Λούκιος Ανίκιους Γάλλους έφτασε ταυτόχρονο από την Ιταλία στην Απολλωνία με δύο λεγεώνες που περιείχαν 600 ιππείς και 10.000 πεζούς, πρόσθεσε 800 ιππείς και 10.000 πεζούς από τους συμμάχους των Ρωμαίων στην Ιλλυρία. Δεν είναι γνωστό το ακριβές μέγεθος του στόλου του, το βέβαιο είναι ότι περιείχε πάνω από 5.000 κωπηλάτες, πρόσθεσε 200 ιππείς και 2.000 πεζούς από τους Παρθίνους, Ιλλυριούς συμμάχους των Ρωμαίων, ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει τον Γένθιο. Τα κείμενα του Λίβιου είναι ελλιπή και δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για την εκστρατεία που ακολούθησε. Ο στόλος του Ανίκιου νίκησε αρχικά τους Ιλλυριούς στη θάλασσα και κυρίευσε πολλά από τα πλοία τους, αργότερα κατέφυγαν οι Ιλλυριοί στη στερεά και αποφάσισαν να του παραδώσουν τις Ιλλυρικές πόλεις που είχαν καταλάβει περισσότερο με διαπραγματεύσεις παρά με ανοιχτή μάχη. Ο Γένθιος οχυρώθηκε στην άριστα οχυρωμένη πρωτεύουσα του Σκόδρα, πολλοί Ιλλυριοί βρέθηκαν σε πανικό και κλείστηκαν μαζί του εκεί. Ο Γένθιος ζήτησε τριήμερη ανακωχή με την ελπίδα να φτάσει ο Καραβάντιος με τον βοηθητικό στρατό που του είχε υποσχεθεί, δεν έγινε ποτέ. Μόλις αναγνώρισε ο Γένθιος ότι η ήττα είναι δεδομένη έστειλε τους αρχηγούς των φυλών του να διαπραγματευτούν με τον Ρωμαίο στρατηγό. Μόλις έληξαν οι τρεις μέρες της ανακωχής ο Γένθιος παραδόθηκε στον Ανίκιο, ο Ρωμαίος στρατηγός αφού του παρέθεσε ένα πλούσιο γεύμα τον συνέλαβε. Οι Ρωμαίοι κατόπιν βάδισαν στη Μεδεώνα όπου συνέλαβαν τη σύζυγο του Ετούτα, τον αδελφό του Καραβάντιο και τους δυο γιους του Σκερντιλάιντ και Πλευράτο με όλους τους υπόλοιπους Ιλλυριούς φυλάρχους. Ο Τίτος Λίβιος γράφει επιγραμματικά :
"Σε λίγες μέρες νίκησαν τόσο κατά ξηρά όσο και κατά θάλασσα μια γενναία Ιλλυρική φυλή, είχε μάθει να αντιστέκεται σκληρά χάρη στην πολεμική της εμπειρία και τις οχυρώσεις της".
Ο Ανίκιος βάδισε στη συνέχεια βόρεια και κατέλαβε όλες τις υπόλοιπες πόλεις των Αρδιαίων που είχαν απομείνει, μερικοί μεταφέρθηκαν στη Ρώμη με τη θέληση τους, σε άλλους που αντιστάθηκαν όπως στον Φάρο υποτάχθηκαν με τη βία και οι περιουσία τους λεηλατήθηκε.
Πτώση, διαδοχή και θρύλοι
Το Ρωμαϊκό γένος "Γενθιάνα" πήρε το όνομα του προς τιμή του Γένθιου καθώς και του φυτού Κίτρινη Γεντιανή όταν ανακάλυψαν τις τονωτικές του ιδιότητες. Ο γύρος του Θριάμβου στη Ρώμη περιείχε πολλές σημαίες, λάφυρα και ολόκληρο τον βασιλικό θησαυρό, με απόφαση της Συγκλήτου ο Γένθιος φυλακίστηκε στο Σπολέτο και οι υπόλοιποι αιχμάλωτοι στη Ρώμη. Οι κάτοικοι του Σπολέτο αντέδρασαν για την παρουσία του Γένθιου στην πόλη τους και μεταφέρθηκε στο Γκούμπιο. Τα Ιλλυρικά λάφυρα περιείχαν 220 αγγεία, ο Γάιος Κάσσιος Λογγίνος τα παρέδωσε με απόφαση της Συγκλήτου στους κατοίκους της Κέρκυρας, της Απολλωνίας και της Επιδάμνου. Δεν είναι γνωστό το έτος θανάτου του Γένθιου αλλά ο τάφος του είναι ορατός μέχρι σήμερα. Οι Ρωμαίοι έκαναν μεγάλες παραχωρήσεις στους Ιλλυριούς που είχαν παραδοθεί αλλά τιμώρησαν σκληρά όσους αντιστάθηκαν καταστρέφοντας ολοσχερώς τις πόλεις τους. Οι Ιλλυριοί απέκτησαν ανεξάρτητες κυβερνήσεις υπό την ανώτατη κυριαρχία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και τους χαρίστηκαν από την Σύγκλητο οι μισοί φόροι. Τα Ιλλυρικά Κοινά της Ρώμης είχαν δική τους σχετική αυτονομία και μπορούσαν να κόψουν τα δικά τους νομίσματα. Οι νότιες περιοχές της Ιλλυρίας είχαν υποταχθεί αμέσως αλλά οι βόρειες αντιστεκόντουσαν ακόμα, οι Ρωμαίοι αγωνίστηκαν ακόμα και μετά τον Γένθιο για έναν ακόμα αιώνα μέχρι την ολοκληρωτική κατάληψη της περιοχής.
Ο Αλβανός αρχαιολόγος Χασάν Τσέκα (1900-1998) γράφει ότι ένας από τους ομήρους ο Μπέλλους ήταν ο διάδοχος του Γένθιου με το όνομα Μπαλλαίος. Η ταυτοποίηση είναι προβληματική αλλά οι περισσότεροι ιστορικοί αναγνωρίζουν ενδείξεις ότι ήταν ο διάδοχος του με φιλικές σχέσεις με τη Ρώμη. Ο Μπαλλαίος ήταν Ιλλυριός βασιλιάς των Αρδιαίων που κυβέρνησε την περίοδο 167-135 π.Χ. και έκοψε νομίσματα με τη μορφή του. η πρωτεύουσα του βασιλείου του ήταν το παλιό οχυρό της βασίλισσας Τεύτας Ρίζων και βρισκόταν σε αντιπαλότητα με τον Φάρο. Το βασίλειο των Αρδιαίων είχε ωστόσο διαλυθεί μετά την πτώση του Γένθιου και έγινε τμήμα της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Παρά την παρουσία των νομισμάτων που δείχνουν ότι αποτελούσε σημαντική παρουσία στην περιοχή οι ιστορικοί ισχυρίζονται έλλειψη πηγών. Το θαυματουργό φυτό Κίτρινη Γεντιανή πήρε το όνομα του Γένθιου προς τιμή του επειδή πολλοί πιστεύουν ότι είχε ανακαλύψει τις φαρμακευτικές ιδιότητες των βοτάνων. Ο Γένθιος απεικονίζεται στην αντίθετη όψη ενός Αλβανικού νομίσματος 50 Λεκ (1996, 2000) και σε ένα Αλβανικό χαρτονόμισμα αξίας 2.000 Λεκ (2008).
Πηγές
Κατηγορία:Ιλλυρική Αλβανία Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες της Ιλλυρίας
Θύαμις
Ο Θύαμις ή Θύαμης ή Καλαμάς είναι ο μεγαλύτερος (σε μήκος) ποταμός της Ηπείρου και ο έβδομος μεγαλύτερος της Ελλάδας. Θύαμις είναι το αρχαίο όνομά του, ενώ Καλαμάς αποκαλούνταν στο παρελθόν ο μεγαλύτερος παραπόταμός του, αλλά με το πέρασμα του χρόνου οι δύο ονομασίες ταυτίστηκαν.
Υδρολογικά στοιχεία
Το συνολικό μήκος του Θυάμιδος είναι 115 χιλιόμετρα.Οι πηγές του βρίσκονται στο όρος Δούσκο, κοντά στα σύνορα του νομού Ιωαννίνων με την Αλβανία. Η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 1.800 χμ², περιλαμβάνει πλήθος παραποτάμων και πηγών και σχεδόν ολόκληρη (99%) ανήκει σε ελληνικό έδαφος.
Με κατεύθυνση από βορρά προς νότο, διασχίζει το επίμηκες λοφώδες οροπέδιο που σχηματίζεται ανάμεσα στα όρη Κασιδιάρης (Δ) και Μιτσικέλι (Α). Η περιοχή αυτή καλείται Κοιλάδα του Άνω Καλαμά (ή απλά κάμπος από τους ντόπιους) και είναι γνωστή ως το σημείο απόκρουσης της ιταλικής εισβολής το 1940 από τις ελληνικές δυνάμεις υπό τον Χ. Κατσιμήτρο, διοικητή της 8ης Μεραρχίας. Στα νότια του Κασιδιάρη, ο ποταμός στρέφεται προς τη Θεσπρωτία, την οποία διαρρέει με κατεύθυνση ανατολικά προς δυτικά. Εκβάλλει στο Ιόνιο Πέλαγος βορείως της Ηγουμενίτσας σχηματίζοντας δέλτα.
Συνολικά ο Θύαμις διαρρέει τα εδάφη δέκα δήμων από τις πηγές έως τις εκβολές του: Άνω Πωγωνίου, Άνω Καλαμά, Καλπακίου, Ευρυμενών, Ζίτσας, Μολοσσών, Παραμυθιάς, Παραποτάμου, Φιλιατών και Σαγιάδας.
Περιβαλλοντικά προβλήματα
Ο Θύαμις αποτελεί τις τελευταίες δεκαετίες παράδειγμα υποβάθμισης του φυσικού περιβάλλοντος εξ αιτίας της αλόγιστης ανθρώπινης δραστηριότητας (γεωργοκτηνοτροφική δραστηριότητα, αστικά και βιομηχανικά λύματα, έλλειψη διαχειριστικού σχεδίου και συντονισμού των αρμόδιων φορέων ). Η μεγαλύτερη εστία ρύπανσης είναι η «τάφρος Λαψίστας» που οδηγεί τα λύματα της πόλης και της βιομηχανικής ζώνης των Ιωαννίνων στον ποταμό - σε μέτρηση που έγινε το Σεπτέμβριο του 2008 από μη κυβερνητική οργάνωση, η ρύπανση στα ύδατα που μετέφερε η τάφρος ήταν τόσο υψηλή, που τα ειδικά μηχανήματα αδυνατούσαν να την μετρήσουν.
Αν και η οικολογική υποβάθμιση του Θυάμιδος αποτελεί σημαντικό ζήτημα για την ελληνική πολιτεία, η γενική εκτίμηση των κατοίκων των παρακαλάμιων περιοχών είναι ότι η επίλυση του προβλήματος εδώ και δεκαετίες περιορίζεται σε ημίμετρα ή υποσχέσεις.
Άλλες πληροφορίες
μικρογραφία|upright=0.75|Το Θεογέφυρο το 2016 Στα αναγεννησιακά χρόνια, λόγω της τάσης αναβίωσης του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, κάποιοι λόγιοι καλλιέργησαν την αντίληψη πως ο αγγλικός ποταμός Τάμεσης είχε ονομασθεί έτσι από Κέλτες εις ανάμνησιν του πανάρχαιου περάσματός τους από τη Θεσπρωτία και το Θύαμι. Μάλιστα «διόρθωσαν» το βρυθονικό όνομα του ποταμού, προσθέτοντας το γράμμα h (Temese>Themese>Thamesis) Τελικά η σύνδεση αποδείχθηκε λανθασμένη, όμως η διόρθωση παρέμεινε μέχρι σήμερα (Thames) αν και δεν προφέρεται.
Τμήμα των περιοχών που διασχίζει ο Θύαμις στο νομό Θεσπρωτίας κατοικείτο έως το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και από αλβανόφωνους. Παλαιότερα οι κάτοικοι της περιοχής ονομάζονταν και Τσάμηδες και η περιοχή Τσαμουριά. Πιθανολογείται ότι το όνομα Τσάμης προέρχεται από παραφθορά του ονόματος του ποταμού (Θύαμις>Τσιάμης). Μέσω αυτών, ο ποταμός έδωσε το όνομά του σε έναν από τους διασημότερους ελληνικούς χορούς, τον τσάμικο.
Κατά τη διαδρομή του ο ποταμός σχηματίζει σε πολλά σημεία μικρούς καταρράκτες. Ο εντυπωσιακότερος από αυτούς έδωσε το όνομά του στο χωριό Καταρράκτης. Επίσης κοντά στο χωριό Λίθινο, ο Θύαμις περνούσε μέσα από έναν τεράστιο διαβρωμένο βράχο, ο οποίος είχει λάβει το σχήμα τοξωτής γέφυρας. Το φυσικό αυτό φαινόμενο ονομαζόνταν «Θεογέφυρο». Κατέρρευσε μετά από έντονες βροχοπτώσεις στις 8 Φεβρουαρίου 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Ηπείρου Κατηγορία:Ποταμοί της Θεσπρωτίας
Πλουραλιστική δημοκρατία
Η Πλουραλιστική δημοκρατία είναι η δημοκρατία η οποία έχει παραπάνω από ένα κέντρα εξουσίας. Οι δημοκρατίες είναι κατά φύση πλουραλιστικές, γιατί υπάρχει η Ελευθερία του Συνεταιρίζεσθαι. Παρόλα αυτά, μπορεί να υπάρχει και πλουραλισμός χωρίς δημοκρατία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημοκρατία
Σαμογιτία
thumb|250x250px|Ιστορικές περιοχές της Λιθουανίας, η Σαμογιτία με ανοιχτό πράσινο thumb|150x150px|Το έμβλημα της Σαμογιτίας thumb|150x150px|Η σημαία της Σαμογιτίας thumb|350x350px|Η περιοχή της Σαμογιτίας στην Ευρώπη Η Σαμογιτία (σαμογιτικά: Žemaitėjė, λιθουανικά: Žemaitija) είναι μία από τις πέντε εθνογραφικές περιοχές της Λιθουανίας. Η Σαμογιτία βρίσκεται στη βορειοδυτική Λιθουανία και η μεγαλύτερη πόλη της είναι το Σιαουλιάι. Η Σαμογιτία έχει μακρά και ξεχωριστή πολιτιστική ιστορία, που αντικατοπτρίζεται στην ύπαρξη της Σαμογίτικης γλώσσας.
Ιστορία
Επειδή κατά τον 13ο έως τον 16ο αιώνα το Τευτονικό Τάγμα και το Τάγμα των Αδελφών του Ξίφους συνόρευε με τη Σαμογιτία, η Σαμογιτία απειλούνταν συχνά από τους επεκτατικούς σκοπούς τους. Ως εκ τούτου, το έδαφος της Σαμογιτίας προσφέρθηκε σε αυτά τα τάγματα ή ανταλλάχθηκε με συνθήκες ειρήνης αρκετές φορές. Στη συνέχεια, η Λιθουανία θα ανακτήσει τη Σαμογιτία με επακόλουθες συγκρούσεις.
Για περισσότερα από διακόσια χρόνια, η Σαμογιτία έπαιξε κεντρικό ρόλο στους πολέμους της Λιθουανίας με τις σταυροφορίες των Τευτόνων ιπποτών (Τευτονικό Τάγμα και Τάγμα των Αδελφών του Ξίφους). Το 1229 ξεκίνησαν οι εισβολές στη Λιθουανία. Οι συνδυασμένες στρατιωτικές δυνάμεις πραγματοποίησαν πολυάριθμες εκστρατείες κατά των Σαμογιτών και των Λιθουανών. Οι Σάουλε (1236), Σκουόντας (1239), Ντούρμπε (1260), Λιεβάρντε (1261) είναι μερικές από τις μάχες που έλαβαν χώρα. Δεδομένου ότι η Σαμογιτία ήταν η τελευταία παγανιστική περιοχή στην Ευρώπη που είχε μείνει έπρεπε να κυριευθεί και να εκχριστιανιστεί, οπότε το Τευτονικό Τάγμα το θεώρησε την τελευταία του αποστολή. Μεταξύ του 1345 και του 1382, οι Τεύτονες Ιππότες επιτέθηκαν 70 φορές στη Σαμογιτία από την Πρωσία, ενώ το Λιβονικό Τάγμα του Ξίφους πραγματοποίησε 30 στρατιωτικές διώξεις. Χρόνο με το χρόνο, φρούρια καταστράφηκαν, αγροκτήματα και καλλιέργειες κάηκαν, γυναίκες και παιδιά έγιναν σκλάβοι και οι άνδρες σκοτώθηκαν. Παρά τις προσπάθειές τους, οι Σαμογέτες κατάφεραν να υπερασπιστούν τα εδάφη τους μέχρι την αποφασιστική Μάχη του Γκρούνβαλντ ή μάχη του Ζαλγκίρις, όπου οι ενωμένες Πολωνο-Λιθουανικές δυνάμεις νίκησαν το Τεύτονικό Τάγμα και έληξαν την εποχή των σταυροφοριών.
Τον 15ο αιώνα, η Σαμογιτία ήταν η τελευταία περιοχή στην Ευρώπη που εκχριστιανίστηκε. Κατά τη διάρκεια του 15-18ου αιώνα, ήταν γνωστή ως Δουκάτο της Σαμογιτίας, το οποίο περιλάμβανε ορισμένα εδάφη από τις σημερινές περιοχές Αουκσταΐτιγια και Σουβάλκια. Το δουκάτο της Σαμογιτίας ήταν μια αυτόνομη διοικητική περιοχή του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, περίπου κάτι σαν βοϊβοδάτο.
Μετά τον διαμελισμό της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, η Σαμογιτία ενσωματώθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία μαζί με την υπόλοιπη Λιθουανία. Η Σαμογιτία ήταν η κύρια πηγή της πολιτιστικής αναβίωσης της Λιθουανίας κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για το λαθρεμπόριο βιβλίων που εκτυπώθηκαν στη λιθουανική γλώσσα και είχαν απαγορευτεί από τους Ρώσους.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Σαμογιτία έγινε μέρος του νεοσυσταθέντος Λιθουανικού κράτους. Οι Σαμογέτες αντιστάθηκαν στους Μπολσεβίκους. Καθώς η ιδέα της πρώην πολωνικής-λιθουανικής Κοινοπολιτείας κατέρρευσε, οι Πολωνοί κατέλαβαν το 1919-1920 και μέχρι το 1939 το νότιο τμήμα της σημερινής Λιθουανίας, συμπεριλαμβανομένης της σημερινής λιθουανικής πρωτεύουσας Βίλνιους. Ωστόσο, η Σαμογιτία, μαζί με την υπόλοιπη Λιθουανία, καταλήφθηκε από τη Σοβιετική Ένωση το 1940 ως αποτέλεσμα του μυστικού Γερμανοσοβιετικού Συμφώνου μη Επίθεσης, το οποίο έσπασαν σύντομα οι Ναζί. Το μεγαλύτερο μέρος του κατεχόμενου, από τους πολωνούς, εδάφους, συμπεριλαμβανομένου της Βίλνιους, επιστράφηκε στους Λιθουανούς όταν οι Ρώσοι επέστρεψαν, αλλά η ίδια η Λιθουανία είχε προσαρτηθεί από τη Σοβιετική Ένωση. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Λιθουανία καταλαμβάνεται με τη σειρά της τόσο από τη ναζιστική Γερμανία όσο και από τους σοβιετικούς Ρώσους, καθώς το Ανατολικό Μέτωπο μετατοπίστηκε. Στο τέλος του πολέμου, ολόκληρη η Λιθουανία παραδόθηκε στη Σοβιετική Ένωση, μαζί με τις άλλες βαλτικές χώρες, τη Λετονία και την Εσθονία, ως συνέπεια της Διάσκεψης της Γιάλτας. Αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες έλεγαν μετά τη Γιάλτα ότι τα κράτη της Βαλτικής είχαν προσαρτηθεί παράνομα στη Σοβιετική Ένωση, αυτό είχε λίγη σημασία έως ότου η κυβέρνηση του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ παραδέχτηκε ότι η ανεξαρτοποίηση των βαλτικών κρατών ήταν αναπόφευκτη και η Σοβιετική Ένωση αναγνώρισε επιτέλους την ανεξαρτησία τους στις 6 Σεπτεμβρίου του 1991. Τα τελευταία σοβιετικά στρατεύματα αποσύρθηκαν τον Αύγουστο του 1994.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Λιθουανίας
Άγιος Αθανάσιος Φωκίδας
Ο Άγιος Αθανάσιος είναι νησάκι το οποίο βρίσκεται στον κόλπο της Ιτέας του Κορινθιακού στο Νομό Φωκίδας. Το νησάκι έχει υψόμετρο 0 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και γεωγραφικό πλάτος 38,4169619637 και γεωγραφικό μήκος 22,4206768104.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Κρισσαίου κόλπου Κατηγορία:Νησιά της Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δελφών
Ηλιοσεληνιακοί κύκλοι
Οι ηλιοσεληνιακοί κύκλοι είναι αστρονομικές περίοδοι, που έχουν κατά καιρούς προταθεί ως προσπάθειες συσχέτισης και εναρμόνισης των πολύπλοκων σχέσεων διάρκειας της περιστροφής της Γης γύρω από τον άξονά της με εκείνες των περιφορών της Γης και της Σελήνης γύρω από τον Ήλιο και τη Γη, αντίστοιχα. Η εναρμόνιση αυτών των περιόδων είναι πολύ χρήσιμη στην κατάστρωση των ημεροδρομίων, των σεληνοδρομίων, των ηλιακών, σεληνιακών και ηλιοσεληνιακών ημερολογίων, καθώς ακόμη και του Πασχαλίου κύκλου.
Έτσι, ο άνθρωπος, παρατηρώντας αντίστοιχης διάρκειας αστρονομικά φαινόμενα, αποφάσισε να ορίσει μερικές μονάδες χρόνου, ώστε να απαριθμεί και να καταγράφει συστηματικά τον ρου του χρόνου, καταρτίζοντας έτσι τα ημερολόγια, για να αποτυπώνει τα ιστορικά και τα μελλοντικά γεγονότα και να διευκολύνει κυρίως τις αγροτοεμπορικές, τις θρησκευτικές και τις κοινωνικοοικονομικές ανάγκες του (λ.χ. σπορά, θερισμός κ.ά., εορτές και αργίες, προσυνεννοημένες συναντήσεις, πληρωμές, εξοφλήσεις, φορολόγηση). Και επειδή ο άνθρωπος εξοικειώθηκε με την ημερήσια εναλλαγή ημέρας-νύκτας, γρήγορα θεώρησε τη διάρκεια μιας ημέρας ως μια από τις βασικότερες μονάδες μέτρησης χρόνου.
Ηλιακοί κύκλοι
Επίσης, η περιοδική επανάληψη των εποχών (που καθορίζει άμεσα τις γεωργικές ασχολίες) δημιούργησε την ανάγκη καθιέρωσης μεγαλύτερων (ετήσιων) ημερολογιακών κύκλων, τα έτη, τα οποία σχετίζονται αστρονομικά με το χρονικό διάστημα μεταξύ τριών ισημεριών (π.χ. εαρινή-χειμερινή-εαρινή), αλλά πρακτικά, στα περισσότερα αν όχι σε όλα τα ημερολόγια, ένα έτος περιλαμβάνει έναν ακέραια πολλαπλάσιο αριθμό ημερονυκτίων ανάλογης συνολικής διάρκειας. Ωστόσο, η διάρκεια της ηλιακής ημέρας, που συνδέεται με το χρόνο περιστροφής της Γης γύρω από τον άξονά της, και η διάρκεια του τροπικού έτους, που συνδέεται με το χρόνο περιφοράς της Γης γύρω από τον Ήλιο, δεν έχουν καμία υποχρέωση να συνδέονται με κάποια σταθερή ή "βολική" αναλογία, που να συσχετίζει ακέραιους αριθμούς. Μάλιστα, η σχέση αυτή στο χρόνο δεν είναι καν απόλυτα προβλέψιμη.
Οπότε, εάν μια κοινωνία υιοθετούσε ένα ημερολόγιο με σταθερή, ετήσια διάρκεια ακέραιων ημερών ανά έτος κοντά στη διάρκεια του τροπικού έτους, η οποία όπως σήμερα γνωρίζουμε έχει διάρκεια 365,24217 ημερών, τότε μετά από λίγα η πολλά έτη θα παρατηρούσε ημερολογιακή μετάπτωση των ισημεριών, δηλαδή μετατόπιση των ετήσιων εποχών προς τα μπρος ή προς τα πίσω, λόγω της συν τω χρόνω συσσώρευσης του αναπόφευκτου σφάλματος στρογγυλοποίησης των ημερών ενός έτους, που προκύπτει από την ασυμφωνία μεταξύ ημερολογιακού και τροπικού έτους. Με την πάροδο των αιώνων και τη χρήση μεθόδων χρονομέτρησης μεγαλύτερης ακριβείας, προσδιορίστηκαν οι αποκλίσεις των διαφόρων ημερολογίων και κατά καιρούς καταβλήθηκαν προσπάθειες αποσφαλμάτωσης και κατά το δυνατόν εναρμόνισης αυτών με την ακριβή διάρκεια του τροπικού έτους. Επειδή, όμως, δεν είναι εύχρηστη η καθιέρωση κλασματικών ημερών (λ.χ. 1/5 ημέρας) ως ετήσια διόρθωση, τελικά επικράτησε ως πρακτική διόρθωσης ο επιμερισμός της απόκλισης με την προσθήκη (ή αφαίρεση) ενός ορισμένου αριθμού ακέραιων ημερών ανά τακτά χρονικά διαστήματα εντός μιας μεγαλύτερης περιόδου πολλαπλάσιων ετών. Έτσι, καθιερώθηκαν οι εμβόλιμες ημέρες και τα έτη άνισης διάρκειας, ενώ διαφοροποιήθηκαν οι έννοιες του πολιτικού και του μέσου ημερολογιακού έτους, με το πρώτο να περιέχει πάντα ακέραιο (μη σταθερό) πλήθος ημερών και το δεύτερο να περιλαμβάνει (σταθερό) κλασματικό μέρος.
Περιοριζόμενοι στα πιο διαδεδομένα και εν χρήση ηλιακά ημερολόγια, το 46 π.Χ. καθιερώθηκε το Ιουλιανό ημερολόγιο προς τιμήν του Ιουλίου Καίσαρα, για το οποίο ο Αλεξανδρινός Σωσιγένης πρότεινε, ως σύμβαση, την καθιέρωση ενός τετραετούς κύκλου ηλιακής εναρμόνισης 1461 ημερών, ώστε το Ιουλιανό έτος να έχει μέση διάρκεια 365,25 ημερών, μια ακρίβεια η οποία αν και αδρή θεωρήθηκε αποδεκτή εκείνη την εποχή. Έτσι, εντός του τετραετούς κύκλου καθιερώθηκαν με συγκεκριμένο κανόνα τρία κοινά έτη διάρκειας 365 ημερών (μικρότερης διάρκειας από τη μέση) και ενός δίσεκτου έτους διάρκειας 366 ημερών (μεγαλύτερης διάρκειας από τη μέση, ώστε να εξουδετερώσει το συσσωρευμένο σφάλμα των τριών προηγούμενων κοινών). Η διόρθωση αυτή γινόταν με την προσθήκη μιας εμβόλιμης ημέρας, η οποία επικράτησε να εισάγεται πριν από την έκτη ημέρα των Καλενδών του Φεβρουαρίου, δηλαδή πριν την έκτη ημέρα προ της λήξης του τελευταίου μήνα του Ρωμαϊκού μηνολογίου και γι' αυτό ονομαζόταν δις-έκτη ημέρα. Ο κανόνας, που θεσπίστηκε, καθορίζει ως δίσεκτο, κάθε έτος που διαιρείται ακριβώς με τον αριθμό 4. Το Ιουλιανό έτος (καίτοι έχει διορθωθεί και αναθεωρηθεί έκτοτε) ισχύει αυτούσιο μέχρι και σήμερα στην Αστρονομία.