cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έντουαρντ Ράιτ
Πέρα από έναν αριθμό βιβλίων και φυλλαδίων, ο Ράιτ μετέφρασε το πρωτοποριακό έργο του Τζον Νέπιερ το 1614 με το οποίο εισήγαγε την ιδέα του λογαρίθμου από τα Λατινικά στα Αγγλικά. Αυτό δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατο του Ράιτ ως A Description of the Admirable Table of Logarithmes (1616). Το έργο του Ράιτ επηρέασε, μεταξύ των άλλων, και τον Ολλανδό αστρονόμο και μαθηματικό Willebrord Snellius, τον Adriaan Metius, γεωμέτρη και αστρονόμο από την Ολλανδία, και τον Άγγλο μαθηματικό Richard Norwood, ο οποίος υπολόγισε το μήκος μιας μοίρας σε ένα μεγάλο κύκλο της Γης χρησιμοποιώντας μια μέθοδο που πρότεινε ο Ράιτ.
Οικογένεια και εκπαίδευση
Ο νεότερος γιος του Χένρι και της Μάργκαρετ Ράιτ, Έντουαρτ Ράιτ γεννήθηκε στο χωριό Γκάρβστοουν στο Νορφολκ, Νότια Αγγλία, και βαπτίστηκε εκεί στις 8 Οκτωβρίου του 1561. Είναι πιθανό να ακολούθησε τα βήματα του μεγαλύτερου αδερφού του Τόμας (πέθανε το 1579) και πήγε στο σχολείο του Χάρντινχαμ. Προερχόταν από μια ταπεινή οικογένεια και εγγράφηκε στο Gonville και Caius College, πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, στις 8 Δεκέμβρη 1576 ως σαιζαρ. Σάιζαρ ήταν μαθητές των περιορισμένων μέσων που χρεώθηκαν χαμηλότερες αμοιβές και τους διατίθονταν δωρεάν τρόφιμα ή / και κατάθεση και άλλης βοήθειας κατά τη διάρκεια των σπουδών τους, συχνά με αντάλλαγμα την εκτέλεση εργασιών στα κολέγια τους.
Στον Ράιτ απονεμήθηκε ένα Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Arts (B.A.) το 1580–1581. Παρέμεινε ένας υπότροφος στο Caius, που λαμβάνει το Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Arts (M.A.) εκεί το 1584, και κρατώντας μια υποτροφία μεταξύ 1587 και 1596. Στο Cambridge, ήταν στενός φίλος του Robert Devereux, αργότερα, ο δεύτερος κόμης του Essex, και τον συνάντησε για να συζητήσουν τις σπουδές του, ακόμη και κατά τις εβδομάδες πριν από την εξέγερση Devereux κατά της Ελισάβετ Α' το 1600–1601. Επιπλέον, τύχαινε να ξέρει τον μαθηματικό Henry Briggs και τον στρατιώτη και αστρολόγο Christopher Heydon, ο οποίος ήταν επίσης φίλος του Devereux. Ο Heydon αργότερα έκανε αστρονομικές παρατηρήσεις με όργανα που ο Ράιτ έκανε γι' αυτόν.
Εξωτερικές εκστρατείες
Στον απολογισμό του Ράιτ της εκστρατείας των Αζορών, αναφέρεται ένα από τα μέλη της αποστολής να είναι ο "Captaine Edwarde Carelesse, γνωστός και ως Wright, ο οποίος στο Φράνσις Ντρέικ West-Indian ταξίδι ήταν καπετάνιος της Ελπίδας". Σε ένα άλλο έργο The Haven-finding Art (1599) (βλ. παρακάτω), ο Ράιτ δήλωσε ότι "η πρώτη φορά εργασίας μου στη θάλασσα" ήταν "τώρα περισσότερο από δέκα χρόνια πριν". Το λεξικό της Οξφόρδης της εθνικής βιογραφίαςυποστηρίζει ότι κατά τη διάρκεια της εκστρατείας ο Ράιτ αποκαλούσε τον εαυτό του "Καπετάν Edward Carelesse", ότι ήταν, επίσης, καπετάνιος της Ελπίδας στο ταξίδι στο Φράνσις Ντρέικ το 1585–1586 στις Δυτικές Ινδίες, στο οποίο εκκενώθηκε το Sir Walter Raleigh αποικία της Virginia. Ένας από τους αποίκους ήταν και ο μαθηματικός Thomas Harriot, και αν το λεξικό είναι σωστό, είναι πιθανό ότι στο ταξίδι της επιστροφής στην Αγγλία ο Ράιτκαι ο Harriot να γνωρίστηκαν και να συζήτησαν πλοήγησης μαθηματικά. Ωστόσο, σε ένα άρθρο του 1939, ο E.J.S. Parsons και ο W.F. Morris σημειώσαν ότι στου Capt. Walter Bigges and Lt. Crofts το βιβλίο A Summarie and True Discourse of Sir Frances Drakes West Indian Voyage (1589), ο Edward Careless αναφερόταν ως ο διοικητής της Ελπίδας, αλλά ο Ράιτ δεν αναφερόταν. Περαιτέρω, ενώ ο Ράιτ μίλησε πολλές φορές για τη συμμετοχή του στην εκστρατεία των Αζορών, ποτέ δεν αναφέρθηκε σε οποιοδήποτε άλλο ταξίδι. Παρά το γεγονός ότι η αναφορά στην "πρώτη απασχόληση του στην The Haven-finding Art'' υποδηλώνει μια προηγούμενη επιχείρηση, δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι πήγε στις Δυτικές Ινδίες.To Gonville και Caius College δεν κατέχει αρχεία που να δείχνουν ότι ο Ράιτ χορηγήθηκε άδεια πριν από 1589. Δεν υπάρχει τίποτα που να υποδηλώνει ότι ο Ράιτ πήγε ποτε στη θάλασσα και πάλι μετά την εκστρατεία του με τον κόμη του Cumberland.
Ο Ράιτ συνέχισε στο Cambridge την υποτροφία του μετά την επιστροφή από τις Αζόρες το 1589, αλλά φαίνεται ότι σύντομα μετακόμισε στο Λονδίνο, γιατί ήταν εκεί με τον Christopher Heydon κάνοντας παρατηρήσεις για τον ήλιο μεταξύ του 1594 και 1597, και στις 8 Αυγ. 1595 ο Ράιτπαντρεύτηκε την Ursula Warren (πέθανε το 1625) στην ενοριακή εκκλησία του of Αγίου Μιχαήλ, Cornhill, στην πόλη του Λονδίνου. Είχαν έναν γιο, τον Samuel (1596-1616), ο οποίος ο ίδιος θεώρησε τον εαυτό του ως σάιζαρ στο Caius στις 7 July 1612. Το μητρώο του St. Michael parish περιέχει επίσης αναφορές σε άλλα παιδιά του Wright, όπου όλοι εκ των οποίων πέθαναν πριν από το 1617. Ο Ράιτπαραιτήθηκε από την υποτροφία το 1596.
Certaine Errors in Navigation
Ο Wrigth βοήθησε τη μαθηματικό και δημιουργό της σφαίρας Emery Molyneuxνα δημιουργήσει τις ακτογραμμές γήινη σφαίρα, και να μεταφράσει μερικούς από τους ερμηνευτικούς θρύλους στα Λατινικά. Molyneux's χερσαίων και ουράνιες σφαίρες, οι πρώτες που κατασκευάστηκαν στην Αγγλία, οι οποίες δημοσιεύτηκαν περίπου το 1592 με 1593, και Ράιτκαι εξήγησε τη χρησιμότητα τους το 1599 στο βιβλίο του Certaine Errors in Navigation. Αφιέρωσε το βιβλίο στον Cumberland, στον οποίο είχε παρουσιάσει σε χειρόγραφη μορφή τη δουλειά του το 1592, δηλώνοντας στον πρόλογο ότι σύμφωνα με τον Cumberland ότι "ο πρώτος που μετακινήθηκε, και πήρε την άδεια να αλλάξει τις μαθηματικές του μελέτες, από μία θεωρητική σκέψη στο Universitie, σε πρακτική χρήση της Ναυσιπλοϊας Navigation".
Το πιο σημαντικό σημείο του βιβλίου ήταν η μέθοδος του Wrigth να χωρίσει τον κύκλο; Μια εξήγηση του πως είχε φτιάξει μία βάση για τον καταμερισμό; και τις χρήσεις αυτής της πληροφορίας για τη ναυσιπλοΐα. Ουσιαστικά, το πρόβλημα που έθεσε ο Wrigtht ήταν πως να απεικονίσει με ακρίβεια έναν πλανήτη σε ένα χάρτη δύο διαστάσεων σύμφωνα με το σχέδιο που χρησιμοποιήθηκε από τον Gerardus Mercator στον χάρτη του το 1569. Το σχεδιάγραμμα του Mercatorήταν χρήσιμο για ναυτικούς σκοπούς καθώς απεικονίζει γραμμές από σταθερές κατευθύνσεις ή διαδρομές, γνωστές ως λοξοδρομίες ή ή ευθείες γραμμές. Ωστόσο, η μέθοδος του Mercator δεν εξηγήθηκε.
Σε μία σφαίρα, circles of latitude (γνωστοί ως παράλληλοι) μικραίνουν όσο απομακρύνονται από τον Ισημερινό στον Βόρειο ή Νότιο Πόλο. Έτσι, στο σχέδιο του Mercator, όταν η υδρόγειος είναι "ξετιλυγμένη" σε ένα ορθογώνιο χάρτη, οι παράλληλοι πρέπει να είναι απλωμένοι σε όλη την απόσταση του Ισημερινού. Επιπλέον, οι παράλληλοι απομακρύνονται όσο πλησιάζουν τους πόλους. Ο Wrigth συνέταξε ένα πίνακα με τρεις στήλες. Οι πρώτες τρεις στήλες περιλαμβάνουν τις βαθμίδες και τα λεπτά του γεωγραφικού πλάτους των παραλλήλων που απέχουν 10 λεπτά ξεχωριστά στη σφαίρα, ενώ η τρίτη στήλη είχε τη σχεδιασμένη απόσταση των παραλλήλων από τον Ισημερινό. Κάθε χαρτογράφος ή ναυτικός θα μπορούσε στο εξής να σχεδιάσει δικτυωτό αριθμημένων σε χάρτη του Mercator για τον ίδιο έχοντας ως πρότυπο το σχέδιο του Mercantor ο. Wrigth εξήγησε:
Ενώ στην πρώτη έκδοση του Certaine Errors είναι μια επίτομη έκδοση έξι σελίδων, στη δεύτερη έκδοση η οποία δόθηκε σε κυκλοφορία το 1610 ο Wrigth έκδωσε ένα πλήρες διάγραμμα 23 σελίδων με μετρήσεις για τους παράλληλους ανα ένα λεπτό της ώρας. Η μελέτη του αυτή είναι αρκετά ακριβής. Αμερικανός γεωγράφος, ο καθηγητής Mark Monmonierέφτιαξε ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή με τους υπολογισμούς του Wrigth και υπολόγισε ότι για τον παγκόσμιο χάρτη του Mercator με πλάτος 3 πόδια 3 ft, η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στο σχέδιο του Wrigth και στο πρόγραμμα του καθηγητή ήταν μόνο 0.00039 in στον χάρτη. Στη δεύτερη έκδοση του Wrigth επίσης προστέθηκαν διάφορες βελτιώσεις, συμπεριλαμβανομένης της σπουδαιότητας της γης και υπολογίζοντας συνηθισμένα μέτρα αναλογικά με τη θερμοκρασία της επιφάνειας της γης «Το ότι ίσως εξαρτάται από τη μεταβαλλόμενη απόσταση του καρπού»; το σωστό στα λάθη είναι ότι εμφανίζονται από την εκκεντρικότητα του ματιού όταν παρατηρώντας χρησιμοποιεί μόνο την άκρη του ματιού cross-staff;τροποποιήσεις στους χάρτες απόκλισηςs και τα πλεονεκτήματα του ήλιου και των αστεριών, τα οποία βασίζονται στις παρατηρήσεις που είχε κάνει με τον Christopher Heydon χρησιμοποιώντας 6 ft τετρακύκλιο; και ένας τεράστιος χάρτης με διάφορα σημεία όπως παρατηρήθηκαν σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη, για να δείξει ότι δεν επηρεάζονται από κανένα μαγνητικό πόλο. Επίσης ενσωμάτωσε μια μετάφραση από το βιβλίο Rodrigo Zamorano's Compendio de la Arte de Navegar (Compendium of the Art of Navigation, Seville, 1581; 2nd ed., 1588).
Ο Ράιτήταν γρήγορος στη δημοσίευση του βιβλίου μετά από δύο περιστατικά με το βιβλίο του το οποίο είχε ετοιμάσει μερικά χρόνια πριν. Επέτρεψε να δημοσιευτεί το κείμενο του από τον Thomas Blundeville Exercises (1594) and in William Barlow's The Navigator's Supply (1597), although only Blundeville άγνωστο όνομα για τον Wrigth. Ωστόσο ένας έμπειρος θαλασσοπόρος, Abraham Kendall, δανείστηκε το προσχέδιο των χειρογράφων του Ράιτκαι χωρίς ο ίδιος να το ξέρει έκανε ένα αντίγραφο από την αποστολή που ανέλαβε στο ταξίδι του Francis Drake το 1595 στις Δυτικές Ινδίες. Το 1596 ο Kendall πέθανε στη θάλασσα. Το αντίγραφο της δουλειάς του Ράιτ στη θέση του, επέστρεψε στο Λονδίνο και λανθασμένα θεωρήθηκε έργο του Kendall, μέχρι το Earl of Cumberland περάσει στα χέρια του Ράιτκαι αναγνωριστεί ως έργο του. Την ίδια στιγμή, ο Δανός χαρτογράφος Jodocus Hondius δανείστηκε τα χειρόγραφα του Ράιτγια μικρό χρονικό διάστημα αφού του υποσχέθηκε ότι δε θα δημοσιεύσει το περιεχόμενο τους χωρίς την άδεια του. Ωστόσο ο Hondius χρησιμοποίησε τους υπολογισμούς του Ράιτ χωρίς να τον ενημερώσει για τους διάφορους τοπικούς χάρτες και τον δικό του παγκόσμιο χάρτη τον δημοσίευσε στο Άμστερνταμ το 1597. Αυτός ο χάρτης αποκαλούνταν συχνά " Ο χάρτης του Christian Knight" για την γκραβούρα ενός χριστιανού ιππότη να μάχεται με την αμαρτία, τη σάρκα και τον διάβολο. Παρ' όλο που ο Hondius έστειλε γράμμα στον Ράιτ με το οποίο απολογούνταν, ο Ράιτκαταδίκασε την απάτη και την απληστία του Hondius στον πρόλογο του βιβλίου του Certaine Errors. Ιδιαίτερα επησήμανε: "Αλλά τον τρόπο του [Mercator προβολή] πως έπρεπε να έχει γίνει, δεν έμαθα ούτε από τον Mercator, ούτε από κανένα άλλο. Κι σε αυτό το σημείο εύχομαι να ήμουν τόσο σοφός στο να είμαι πιο επιφυλακτικός για τον εαυτό μου. ".
Ο πρώτος χάρτης που ετοιμάστηκε σύμφωνα με τη θεωρία του Ράιτ εκδόθηκε στο βιβλίο του και απεικόνιζε τη διαδρομή του ταξιδιού του Cumberland στις Αζόρες. Μία λεπτομερής έκδοση του ταξιδιού του χάρτη παρουσιάστηκε στο Hatfield House; θεωρείται ότι σχεδιάστηκε περί το 1595. Έπειτα, ο Ράιτ δημιούργησε έναν παγκόσμιο χάρτη, τον πρώτο χάρτη της υδρογείου που δημιουργήθηκε στην Αγγλία και ο πρώτος που χρησιμοποίησε τη θεωρία του Mercator projection από την αντίθετη θεωρία του Gerardus Mercator το 1569. Βασισμένο στη χερσαία σφαίρα της Μolyneux διορθώθηκαν πολλά λάθη της αρχικής δουλειάς του Mercator. Ο χάρτης, συχνά αναφερόταν ως ο χάρτης του Wright–Molyneux, πρώτη φορά εμφανίστηκε στη δεύτερη έκδοση του Richard Hakluyt The Principal Navigations, Voiages, Traffiques and Discoueries of the English Nation (1599). Αντίθετα από πολλούς συνηθισμένους χάρτες και διαγράμματα στα οποία περιλαμβάνονται μοναδικές περιγραφές για χώρες που δεν έχουν ανακαλυφθεί, ο χάρτης του Ράιτ έχει τις λιγότερες λεπτομέρειες και μαύρες περιοχές οπουδήποτε οι πληροφορίες ήταν ελλειπείς. Ο χάρτης ήταν ένας από τους πρώτους που χρησιμοποίησε την ονομασία "Virginia". Shakespeare alluded to the map in Twelfth Night (1600–1601), when Maria says of Malvolio: "He does smile his face into more lynes, than is in the new Mappe, with the augmentation of the Indies." Ένας άλλος παγκόσμιος χάρτης με μεγαλύτερες και νέες λεπτομέρειες εμφανίστηκε στη δεύτερη έκδοση του Certaine Errors (1610).
Ο Wrigth μετάφρασε στα αγγλικά το De Havenvinding (1599) του μαθηματικού Flemish και του μηχανικού Simon Stevin, το οποίο δημοσιεύτηκε τον ίδιο χρόνο με το The Haven-Finding Art, or the Way to Find any Haven or Place at Sea, by the Latitude and Variation. Επίσης έγραψε τον πρόλογο του φυσικού και επιστήμονα William Gilbertστο βιβλίο του De Magnete, Magneticisque Corporibus, et de Magno Magnete Tellure (The Magnet, Magnetic Bodies, and the Great Magnet the Earth, 1600), στο οποίο ο Gilbert περιέγραφε τα πειράματα του από τα οποία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η γη ήταν μαγνητική, και εισήγαγε τον όρο electricusγια να περιγράψει το φαινόμενο του στατικού ηλεκτρισμού παραγόμενου από το να τρίβεις amber (called ēlectrum in Classical Latin, derived from ’ήλεκτρον (elektron) in Ancient Greek). Σύμφωνα με το μαθηματικό και φυσικό Mark Ridley, στο κεφάλαιο 12 του βιβλίου 4 De Magnete, το οποίο εξηγεί πόσες αστρονομικές παρατηρήσεις θα μπορούσαν να καθορίσουν τη μαγνητική ποικιλία, ήταν φυσικά η δουλειά του Wright.
Ο Gilbert ανακάλυψε μία διπλή πυξίδα και συνέταξε ένα πίνακα καταγραφής της πυξίδας της βελόνας κάτω του ορίζοντα. Ο Ράιτπίστευε ότι αυτή η συσκευή θα μπορούσε να αποδειχθεί αρκετά χρήσιμη για τον καθορισμό πλάτους και με τη βοήθεια του Blundeville και Briggs, έγραψε ένα μικρό φυλλάδιο που ονομάζεται The Making, Description and Use of the Two Instruments for Sea-men to find out the Latitude ... First Invented by Dr. Gilbert. Εκδόθηκε το 1602 στο βιβλίο του Blundeville The Theoriques of the Seuen Planets. Την ίδια χρονιά σύγγραψε το The Description and Use of the Sphære (δεν είχε δημοσιευθεί μέχρι το 1613), και το 1605 δημοσίευσε μία νέα έκδοση του ευρέως χρησιμοποιημένου έργου The Safegarde of Saylers.
Χωρομέτρηση
Ο Ράιτ επίσης είχε αναπτύξει τη φήμη του ως τοπογράφος. Προετοίμασε "ένα σχέδιο ενός τμήματος του δρόμου μέσω του οποίου το Νιου Ρίβερ θα μπορούσε να έρθει από το 'Αξμπριτζ στο Στ. Τζέιμς Γάιτχολ, Γεστμίστερ, Στραντ, Στ. Γκάιλς, Χόμπουρν και το Λονδίνο", Ωστόσο, σύμφωνα με μια εφημερίδα το 1615 στα Λατινικά την εποχή των Gonville και Caius College, είχε παρεμποδιστεί στο να πραγματοποιήσει αυτό το σχέδιο "από κόλπα άλλων". Παρ’ όλα αυτά, στις αρχές της πρώτης δεκαετίας του 17ου αιώνα, διορίστηκε από τον Χιου Μίντελτον σαν τοπογράφος στο σχέδιο για το Νιου Ρίβερ, το οποίο επιτυχώς κατόρθωσε μέσω ενός πρωτότυπου καναλιού να φέρει καθαρό νερό από το Τσάντγουελ Σπρίνγκ του Γουέιρ, Χέρτορντσάιρ, στο Ίσλιγκτον, Λονδίνο. Παρά το ότι η απόσταση σε ευθεία γραμμή από το Γουέιρ στο Λονδίνο είναι λίγο παραπάνω από 20 μίλια, το σχέδιο απαιτούσε υψηλές τοπογραφικές ικανότητες από μέρους του Ράιτ αφού ήταν απαραίτητο το ποτάμι να κάνει διαδρομή πάνω από 40 μίλια ακολουθώντας των 100 ποδιών (30 μέτρα) περίγραμμα απ΄ τη δυτική πλευρά του Λία Βάλλευ. Όσο για τη τεχνολογία της εποχής, δεν υπήρχαν αγωγοί κ σωλήνες, η ροή του νερού έπρεπε να βασίζεται στη βαρύτητα μέσω των καναλιών ή σε υδραγωγεία. Η δουλεία στο Νιου Ρίβερ ξεκίνησε 1608 – ημερομηνία μνημείου για το Τσάντγουελ Σπρίνγκ – αλλά σταμάτησε κοντά στο Γόρμλευ, Χερτφορντσάιρ, το 1610. Η διακοπή οφείλονταν σε παράγοντες όπως το ότι το Μίντελτον αντιμετώπιζε δυσκολίες στο να βρει πόρους, και τη αντίδραση των ιδιοκτητών της γης κατά μήκους του με το επιχείρημα ότι τα λιβάδια τους θα μετατραπούν σε "έλη και βάλτους". Παρόλο που οι γεωκτήμονες κατέθεσαν αίτηση στο κοινοβούλιο, δεν κατάφεραν με τη νομοθεσία να καταργήσουν το έργο πριν το κοινοβούλιο διαλυθεί το 1611, το έργο συνεχίστηκε αργότερα την ίδια χρονιά. Το Νιου Ρίβερ ξεκίνησε επισήμως τη λειτουργία του στις 29 Σεπτεμβρίου του 1613 από τον δήμαρχο του Λονδίνου, τον κύριο Τζον Σγουίνερτον, στο Ράουντ Ποντ, επικεφαλής του Νιου Ρίβερ, στο Ίσλινγκτον. Εφοδιάζει την πρωτεύουσα με νερό ακόμα και σήμερα.
Άλλο μαθηματικό έργο
Για αρκετό καιρό ο Ράιτ υποστήριζε ότι έπρεπε να δημιουργηθεί ένα σύστημα πλοήγησης για τον εμπορικό στόλο, και έπεισε τον Ναύαρχο Γουίλιαμ Μονσόν, ο οποίος ήταν σε αποστολή στο Κάμπερλαντ, Αζόρες το 1589, να ενθαρρύνει την πληρωμή για αυτό το έργο. Στην αρχή του 17ου αιώνα, ο Ράιτ κατάφερε να κάνει τον Τόμας Χουντ να διδάξει μαθηματικά με την αιγίδα των πλουσίων εμπόρων Τόμας Σμίθ και Τζον Γολστενχόλμ, οι διαλέξεις γίνονταν στο σπίτι του Σμιθ στο Φίλποτ Λέιν. Μέχρι το 1612 ή 1614 η εταιρία Ιστ Ίντια είχε αναλάβει τη χρηματοδότηση αυτών των διαλέξεων για έναν ετήσιο μισθό των 50 στερλίνων (περίπου £6,500 το 2007). Ο Ράιτ επίσης δίδαξε μαθηματικά στον γιο του Ιακώβου του Α’, τον κληρονόμο του Χένρυ Φρεντερίκ, Πρίγκιπα της Ουαλίας, από το 1608 ή 1609 μέχρι τον θάνατο του τελευταίου στην ηλικία των 18 στις 6 Νοεμβρίου του 1612. Ο Ράιτ περγράφεται ως "πολύ φτωχός άνθρωπος" στη διαθήκη του πρίγκιπα και κληρονόμησε το πόσο των £30 8s (περίπου £4,300 in 2007). Στον πρίγκιπα, που τον ενδιάφερε πολύ η επιστήμη της πλοήγησης, ο Ράιτ αφιέρωσε τη δεύτερη έκδοση του Certaine Errors (1610) και τον παγκόσμιο χάρτη που εκδόθηκε εκεί μέσα. Επίσης χαρτογράφησε πολλούς χάρτες προς τιμή του, συμπεριλαμβανομένου ενός "χάρτη θαλλάσης του Βορειοδυτικού περάσματος, έναν παράδοξο χάρτη θαλάσσης του κόσμου 30° βόρεια του Latitude και ένα σχέδιο των βυθισμένων εδαφών κοντά στο Έλι, Λίνκολσάιρ, Κέιμπριτζσάιρ.
Ο Ράιτ ήταν πολύ ικανός στη σχεδίαση μαθηματικών οργάνων. Σύμφωνα με τα χρονικά του Κάιους το 1615, "ήταν καταπληκτικός και στην επινόηση αλλά και στην εκτέλεση, και δεν ήταν κατώτερος των πιο καλών μηχανικών στη δημιουργία των οργάνων, είτε από ορείχαλκο είτε από οποιοδήποτε άλλο υλικό". Για τον πρίγκιπα Χένρι, έφτιαξε μοντέλα ενός αστρολάβου και ενός παντογράφου, και δημιούργησε ή κανόνισε να δημιουργηθεί από ξύλο ο Αστρολάβος Ίππαρχου που επαναλάμβανε τις κινήσεις της ουράνιας σφαίρας, τις κυκλικές κινήσεις του ήλιου και του φεγγαριού, και τις τοποθεσίες και πιθανότητες αυτών να εκλείψουν το ένα το άλλο. Η σφαίρα ήταν σχεδιασμένη για το χρονικό διάστημα των 17,100 χρόνων, αν η μηχανή κρατούσε τόσο. Το 1613 ο Ράιτ εξέδωσε το The Description and Use of the Sphære(Η περιγραφή και χρήση της σφαίρας), στο οποίο περιγράφεται η χρήση αυτής της συσκευής. Η σφαίρα χάθηκε κατά τη διάρκεια του Αγγλικού εμφυλίου πολέμου, αλλά βρέθηκε το 1646 στον Πύργο του Λονδίνου από τον μαθηματικό και τοπογράφο Τζόνας Μουρ, ο οποίος αργότερα διορίστηκε ως Γενικός Τοπογράφος του Γραφείου Προμηθειών και έγινε προστάτης και κύρια καθοδηγητική δύναμη πίσω από το επίτευγμα του Αστεροσκοπείου του Γκρήνουιτς. Ο Μουρ ζήτησε από τον Βασιλιά αν μπορεί να το έχει, ξαναέφτιαξε το όργανο με δικά του έξοδα και το κράτησε στο σπίτι του "στον Πύργο".
Το χρονικό του Κάιους επίσης αναφέρει πως ο Ράιτ "είχε σχεδιάσει πολλά άλλα χρήσιμα σχέδια, αλλά εμποδίστηκε από τον θάνατο στο να τα τελειοποιήσει". Το 1610 η έκδοση του Certaine Errors περιείχε περιγραφές του "θαλάσσιου δακτυλίου", που αποτελούνταν από ένα universal ring dial πάνω από μια μαγνητική Πυξίδα που επέτρεπε στους ναυτικούς να αποφασίσουν εύκολα τη μαγνητική μεταβολή της πυξίδας, το ύψος του ήλιου και την ώρα της μέρας αν το γεωγραφικό πλάτος ήταν γνωστό. Το "θαλάσσιο τεταρτοκύκλιο", για να μετράει τα υψόμετρα μέσω μιας μπροστίνής ή πισινής παρατήρησης, και μια συσκευή που να βρίσκει το γεωγραφικό πλάτος όταν κάποιος δεν βρίσκοταν στη μεσόγειο χρησιμοποιώντας το ύψος του Πολικού Αστέρα.
Το 1614 ο Ράιτ δημοσίευσε ένα μικρό βιβλίο που ονομαζόταν A Short Treatise of Dialling: Shewing, the Making of All Sorts of Sun-dials, αλλά ήταν απασχολημένος κυρίως με τοMirifici Logarithmorum Canonis Descriptio ]](περιγραφή των υπέροχων κανόνων των Λογαρίθμων)του Τζον Ναπιέρ, το οποίο παρουσίαζε την ιδέα των λογαρίθμων. Ο Ράιτ αμέσως είδε την αξία των λογαρίθμων σαν βοήθεια στην πλοήγηση, και δεν έχασε καθόλου χρόνο καθώς προετοίμασε μια μετάφραση την οποία κατέθεσε στον Ναπιέρ ο ίδιος. Το προσχέδιο του Ράιτ αποτελείται από μια μετάφραση του προσχέδιου του Descriptio, μαζί με μια προσθήκη από τον ίδιο τον Ναπιέρ, που είναι:
"Τώρα, όμως, μερικοί από τους κατοίκους μας σε αυτό το νησί επηρεασμένοι από αυτές τις μελέτες, και το κοινό καλό, προσέλαβαν έναν από τους πιο καλούς Μαθηματικούς να μεταφράσει το ίδιο στη χυδαία αγγλική γλώσσα μας, ο οποίος αφού είχε τελειώσει, έστειλε το αντίγραφο του σε μένα, να το δω και να το εξετάσω ο ίδιος. Θα ήμουν πρόθυμος και με χαρά να κάνω το ίδιο, βρίσκοντας το πιο ακριβές και ακριβώς προσαρμοζόμενο στο μυαλό μου και το πρωτότυπο. Ως εκ τούτου, μπορεί να σας ευχαριστήσει όσους ενδιαφέρεστε στις μελέτες αυτές, να λάβετε από μένα και τον Μεταφραστή, με τόση καλή θέληση όση και αυτή με την οποία σας το προτείνουμε. "
Ενώ εργαζόταν για τη μετάφραση, ο Ράιτ πέθανε στα τέλη του Νοέμβρη του 1615 και θάφτηκε στις 2 Δεκέμβρη 1615 στο Στ. Ντίονις Μπάκτσέρτς στην πόλη του Λονδίνου. Στα χρονικά του Κάιους έχει σημειωθεί ότι παρόλο που ο ίδιος «ήταν πλούσιος σε φήμη, και πολλά υποσχόμενος, πέθανε φτωχός, λόγω των σκανδάλων της αχάριστης ηλικίας ». Η μετάφραση του Ράιτ από τον Τζον Νάπιερ, ο οποίος ενσωμάτωσε πίνακες που ο Ράιτ είχε συμπληρώσει και περαιτέρω πληροφορίες από τον Χένρι Μπριγκς, ολοκληρώθηκε από τον γιο του Ράιτ, Σάμιουελ και κανόνισε να εκτυπωθούν από τον Μπριγκς. Εμφανίστηκε μετά θάνατον ως A Description of the Admirable Table of Logarithmes ( μια περιγραφή του Αξιοθαύμαστου Πίνακα των Λογαρίθμων) το 1616, και σε αυτό ο Ράιτ επαινέθηκε ως «διάσημος, πραγματικός διορθωτής λαθών, της Αγγλίας μεγάλος πιλότος και των Ναυτικών διευθυντής ". ".
Σύμφωνα με τους Πάρσονς και Μόρρις, η χρήση των εκδόσεων του Ράιτ από τους μαθηματικούς μετέπειτα είναι "η μεγαλύτερη τιμή για τη δουλεία του καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του". Η δουλειά του Ράιτ προβλήθηκε από τον Ολλανδό αστρονόμο και μαθηματικό Γουίλμπροντ Σνέλιους, γνωστός για τον νόμο της διάθλασης πλέον γνωστός ως νόμος του Σνελ, για την πραγματεία του στην πλοήγηση Tiphys Batavus (Batavian Tiphys, το 1624); και από τον Αντριάν Μέτιους, τον γεωμέτρη και αστρονόμο από την Ολλανδία, για το Primum Mobile (1631). Ακολουθώντας τις προτάσεις του Ράιτ, ο Ρίτσαρντ Νόργουντ μέτρησε ένα βαθμό του ισημερινού της γης στα 367,196 πόδια (111,921 m), δημοσιεύοντας τις πληροφορίες το 1637. Ο Ράιτ επαινέθη από τον Τσαρλς Σάλτονστολ στο The Navigator (1642) και από τον Τζον Κόλινς στο Navigation by the Mariners Plain Scale New Plain'd (1659), Ο Κόλινς δηλώνει πως το διάγραμμα Μέρκατορ θα έπρεπε "πιο σωστά να ονομάζεται διάγραμμα του Ράιτ". Τα χρονικά του Κάιους περιείχαν τον ακόλουθο επιτάφιο: "Για αυτόν στ’αλήθεια θα μπορούσαμε να πούμε ότι μελέτησε πιο πολύ για να υπηρετήσει το κοινό παρά τον εαυτό του".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι χαρτογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 16ου αιώνα
Μονερόν
Η νήσος Μονερόν, (ρωσικά: Монерон, ιαπωνικά: 海馬島 Καϊμπάτο ή Τοντομοσίρι), είναι μία ρωσική νήσος που βρίσκεται στη νότια είσοδο του πορθμού Τατάρων, δυτικά του νότιου άκρου της νήσου Σαχαλίνης και Δ.ΒΔ. του πορθμού Λα Περούζ, (μεταξύ Σαχαλίνης και της ιαπωνικής νήσου Χοκάιντο).
Έκταση
Η συνολική έκταση της Μονερόν είναι περίπου 30 τ.χλμ. με μέγιστο υψόμετρο περίπου 430 μ. Έχει σχήμα ωοειδές με μήκος κατά διεύθυνση Β.- Ν. 7,2 χλμ. και πλάτος 5,6 χλμ. Απέχει περίπου 40 ναυτικά μίλια δυτικά από το νότιο άκρο της Σαχαλίνης και ομοίως από τον πορθμό Λα Περούζ.
Όνομα
Το ιαπωνικό όνομα της νήσου Τοντομοσίρι (= νήσος θαλάσσιων ελεφάντων) δόθηκε ακριβώς για τα θαλάσσια αυτά ζώα που βρίσκουν καταφύγιο στη νήσο. Το όνομα Μονερόν έδωσε ο Γάλλος πλοηγός Λα Περούζ, όταν φθάνοντας στη περιοχή (1787), την οποία και χαρτογράφησε, προς τιμήν του βοηθού του μηχανικού αξιωματικού Πωλ Μονερόν.
Εθνικό πάρκο
Η Μονερόν κατά το μεγαλύτερο μέρος της έχει βραχώδεις απότομες ακτές με ελάχιστες αμμουδιές, δεν διατηρεί μόνιμο πληθυσμό, κατοικείται κυρίως τους θερινούς μήνες. Αποτελεί εξ ολοκλήρου ομώνυμο θαλάσσιο πάρκο για θαλάσσια ζώα και πουλιά και η τουριστική της κίνηση που άρχισε να οργανώνεται μόλις το 2006 είναι ειδικότερα φυσιολατρική. Έχει ήδη καταστεί ένα από τα πλέον δημοφιλή μέρη της γενικότερης γεωγραφικής περιοχής για καταδύσεις.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νησιά της Ασίας Κατηγορία:Σιβηρία Κατηγορία:Νησιά της Ρωσίας Κατηγορία:Θαλάσσια πάρκα
Σπηλιά Χανίων
Η Σπηλιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Η παράδοση αναφέρει ότι το χωριό πήρε το όνομά του από το Σπήλαιο του Αγίου Ιωάννου, που βρίσκεται στο ύψωμα της Μαραθοκεφάλας. Ο Ναός του Αγίου Ιωάννου Ερημίτη και ο Ναός των Αγίων Πάντων βρίσκονται μέσα στη σπηλιά. Τέσσερα χιλιόμετρα μακριά, στο χωριό Κάτω Επισκοπή, βρίσκεται ο ναός του Μιχαήλ Αρχαγγέλου Ροτόντα, που είναι ένα από τα σημαντικότερα παλαιοχριστιανικά μνημεία. Οι κάτοικοι στην πλειοψηφία τους ασχολούνται με την γεωργία και την καλλιέργεια ελαιόδεντρων.
Εκεί βρίσκεται και ο ιερός ναός της Παναγίας της Μυρτιδιώτισας, ο οποίος είναι στολισμένος με αξιόλογες αγιογραφίες. Σημαντική εορτή για την περιοχή είναι αυτή της Παναγίας της Μυρτιδιώτισας, που εορτάζεται στις 24 Σεπτεμβρίου.
Δείτε: Κοινότητα Σπηλιάς
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Μάκτρα
Η Μάκτρα είναι ένα κόκκινο ή πορφυρό μαντήλι που κρατά ο ιερέας κατα την Θεία Μετάληψη στη βάση του Αγίου Ποτηρίου. Οι πιστοί σκουπίζουν με αυτό το στόμα τους μετά το τέλος της Θείας Μετάληψης. Ο πιστός θα πρέπει να την κρατά σωστά ώστε να εμποδιστεί η πτώση Μαργαριτών.
Σωτήριος Μαγιάσης
Ο Σωτήριος Μαγιάσης (1894-1966) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας που έδρασε κυρίως την εποχή του Μεσοπολέμου (1922-1940).
Βιογραφία
Ο πατέρας του ήταν γνωστός επιπλοποιός της εποχής. Ο Σωτήριος Μαγιάσης σπούδασε αρχιτεκτονική στο Παρίσι στην Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού και παίρνει το πτυχίο του το 1922. Την ίδια χρονιά επιστρέφει στην Ελλάδα και εξασκεί το επάγγελμα του αρχιτέκτονα ενώ συγχρόνως εργάζεται στο εργοστάσιο διακόσμησης και επίπλων που κληρονομεί από τον πατέρα του Ι. Μαγιάση, όπου θα σχεδιάζει και ο ίδιος έπιπλα.
Έργα
Ως αρχιτέκτονας κατατάσσεται στους ακαδημαϊκούς, ενώ χαρακτηριζόταν και ως ένας προικισμένος σχεδιαστής και ταλαντούχος σχεδιογράφος όπου μελετούσε τη λεπτομέρεια σε βάθος. Παρά το γεγονός ότι ήταν σύγχρονος με τους μοντέρνους του Μεσοπολέμου δεν προσχώρησε ποτέ συνειδητά στο κίνημα της νεοελληνικής πρωτοπορίας των ρασιοναλιστών. Αντιθέτως ακολουθεί το πνεύμα της παρισινής Beaux Arts και της Αρ Ντεκό.
Τα πρώτα χρόνια (1923-1928) ασχολείται κυρίως με μονοκατοικίες στο Ψυχικό όπως η μελέτη για την Έπαυλη Μαρίνου, η Έπαυλη Σλούκα και η Έπαυλη Μαργαρίτη. Στα έργα του αυτά παρατηρούνται οι αρχές συμμετρικής διανομής των αξόνων, η ογκομετρική διάπλαση του πλαστικού αρχιτεκτονικού συνόλου και οι διακοσμητικές λεπτομέρειες που χαρακτηρίζουν το έργο του αρχιτέκτονα όλα τα χρόνια.
Το 1926 θα αναλάβει τα σχέδια για το Ακροπόλ Παλάς (γωνία Πατησίων και Αβέρωφ) που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα του. Τα προσχέδια ανήκουν στον σύγαμπρό του και καθηγητή στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Αλέξανδρο Νικολούδη. Στο έργο του αυτό μένει πιστός στις τεχνικές του, ενώ χαρακτηρίζεται και από τη χρήση πλούτου υλικών, όπως μάρμαρο, ξύλο και σφυρήλατο χυτοσίδηρο στις διακοσμήσεις. Από αυτό το ξενοδοχείο μάλιστα κινηματογραφήθηκε η είσοδος του τανκς στο Πολυτεχνείο, το 1973 από ένα ολλανδικό τηλεοπτικό συνεργείο. Η σημασία του έργου έχει αναγνωριστεί στο συνέδριο της Βιέννης το 1990 ως δείγμα της Αρ Νουβό, ενώ σήμερα υπάρχει πρόθεση από το Υπουργείο Πολιτισμού για στέγαση των υπηρεσιών του στο κτήριο.
Ένα άλλο σημαντικό του έργο είναι η Αγορά του Ψυχικού (1924-1925). Στο έργο αυτό, που δυστυχώς δε συντηρείται καλώς σήμερα, προβαίνει σε μια αντιμετώπιση χώρου όπως παρατηρείται και στα έργα του σύγχρονού του ζωγράφου Τζόρτζιο ντε Κίρικο.
Ο Μαγιάσης θα ασχοληθεί και με τη κλινική Λούρου. Η πρώτη μελέτη θα γίνει το 1925, ενώ η επόμενη το 1931 όπου θα προσθέσει καινούρια στοιχεία στο συνολικό έργο του καθώς κινείται σε ένα αρκετά ρασιοναλιστικό πνεύμα.
Κάποια άλλα έργα του είναι η οικία Αλεξανδρή (1929) και η ''οικία Α. Φιξ'' (1931) στο Φάληρο και η οικία Σωτ. Μαγιάση στη Λεωφόρου Συγγρού.
Διαγωνισμοί
Το 1929 συμμετείχε στο Διαγωνισμό για το κεντρικό κτήριο της Τράπεζας της Ελλάδος όπου απονεμήθηκαν κάποια ισότιμα βραβεία, μεταξύ των οποίων και στο Μαγιάση. Μια άλλη συμμετοχή του ήταν στον Πανελλήνιο Αρχιτεκτονικό Διαγωνισμό Διαμόρφωσης του χώρου γύρω από το Ζάππειο το 1944.
Συγγράμματα
Ο Μαγιάσης έγραψε ένα πεντάτομο έργο σε γαλλική γλώσσα για τον πολιτισμό των αρχαίων Αιγυπτίων στις εκδόσεις που ο ίδιος ιδρύει σαν Βιβλιοθήκη Ανατολικής Αρχαιολογίας Αθηνών.
Πηγές
ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ ΣΩΤΗΡΙΟΥ Ι.ΜΑΓΙΑΣΗ, ΝΙΚ.Θ.ΧΟΛΕΒΑΣ, εκδόσεις Ε.Μ.Π, ΤΟΜΕΑΣ 1, Γενική Γραμματεία Ερευνας και Τεχνολογιας,Αθηνα 1987
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.eie.gr/archaeologia/gr/arxeio_more.aspx?id=208
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Αλέξης Ζορμπάς
Ο Αλέξης Ζορμπάς (πραγματικό όνομα Γεώργιος Ζορμπάς, 1865 - 1941) ήταν Έλληνας και ως οικογενειάρχης χαρακτηρίζεται ως Πολύτεκνος. Στην πολυτάραχη ζωή του ήταν κατά καιρούς κτηνοτρόφος, υλοτόμος, σιδεράς, γανωματής, σταβλιτής, μεταλλωρύχος, επιχειρηματίας. Έγινε γνωστός ως ήρωας του μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά.
Βιογραφία
Ως τόπος γεννήσεως του, σε πρώιμα δημοσιεύματα, αναφέρεται ο Κολινδρός του Νομού Πιερίας. Νεότερα στοιχεία και έρευνα, όμως, φαίνεται να οδηγούν στο ότι ο πραγματικός τόπος γεννήσεώς του είναι το Καταφύγι Πιερίων της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης το 1865. Η εγγραφή της γεννήσεώς του, μάλιστα, εμφανίζεται στο διασωθέν από την πυρπόληση του χωριού από τους Γερμανούς τα Χριστούγεννα του 1943.
Ήταν γιος του Φώτη Ζορμπά και της Ευγενίας το γένος Σπανού ενός πλούσιου τσέλιγκα και κτηματία και είχε άλλα τρία αδέλφια (την Κατερίνα, τον Γιάννη και τον Ξενοφώντα). Ήταν πρώτος ξάδελφος του πολιτικού Αστέριου Ζουρμπά.
Όταν ενηλικιώθηκε έφυγε για τη Χαλκιδική, όπου στο Παλαιοχώρι έζησε τα πιο κρίσιμα χρόνια της ζωής του. Εκεί διέμεινε σε ένα φίλο του και εργάστηκε ως υλοτόμος, σιδεράς, γανωματής και σταβλιτής, μεταλλωρύχος σε μια Γαλλική εταιρεία εκμετάλλευσης μεταλλείων στο Ίσβορο στην περιοχή Μαδέμ Λάκκο (Στρατονίκη). Γνωρίστηκε με τον αρχιεργάτη του μεταλλείου, Γιάννη Καλκούνη, "έκλεψε" και παντρεύτηκε στο Παλαιοχώρι την κόρη του Ελένη, και έκανε μαζί της δώδεκα παιδιά (έζησαν τελικά τα επτά), από τα οποία αγαπούσε ιδιαίτερα τη δεύτερή του κόρη Ανδρονίκη, αλλά οι πόλεμοι και ο θάνατος της γυναίκας του Ελένης, φέρνουν δυστυχία στην οικογένειά του.
Μετά από όλα αυτά εγκαταλείπει το Παλαιοχώρι και την Χαλκιδική και έρχεται στο Ελευθεροχώρι της Πιερίας, όπου μένει ο αδελφός του Γιάννης Ζορμπάς, ο γιατρός.
Το 1915 φεύγει για το Άγιο Όρος με την απόφαση να γίνει καλόγερος. Εκεί θα γνωριστεί με τον Καζαντζάκη και μια δυνατή φιλία θα αρχίσει να δένει τους δυο άντρες. Κατόπιν πηγαίνουν στη Μάνη όπου εκμεταλλεύονται τα ορυχεία της Πράστοβας (κοντά στη Στούπα Μεσσηνίας, παραθαλάσσιο χωριό του Δήμου Λεύκτρου στη Μεσσηνιακή Μάνη).
Ακολουθεί τον Καζαντζάκη ως απεσταλμένου του Ελληνικού Κράτους στην περιοχή του Εύξεινου Πόντου το 1920, μετά την Ποντιακή γενοκτονία, όπου διέσωσε περίπου 100.000 Πόντιους, μεταφέροντάς τους στη Θεσσαλονίκη, σύμφωνα με τα αρχεία του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας.
Η ταραγμένη ζωή του θα σταματήσει στα Σκόπια, όπου εγκαταστάθηκε μαζί με την κόρη του Κατίνα (Κατερίνα). Εκεί ξαναπαντρεύτηκε, έκανε και άλλα παιδιά και νέα οικογένεια. Ασχολήθηκε με την εξορυκτική δραστηριότητα.
Πέθανε το 1941 από τη φυσική εξασθένηση της υγείας, τις κακουχίες και τη πείνα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο τάφος του βρίσκεται στο νεκροταφείο του Δήμου Μπούτελ στα Σκόπια. Δισέγγονός του ήταν ο Παύλος Σιδηρόπουλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νίκος Καζαντζάκης Κατηγορία:Έλληνες φανταστικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Μακεδόνες
Όουεν Μπάγκος
Το Όουεν Μπάγκος είναι μια εντελώς βυθισμένη δομή ατόλλης στο Τσάγκος Αρχιπέλαγος. Η αναφερόμενη θέση του βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες -6.8°N, 70.23333°W, που το κάνει το δυτικότερο χαρακτηριστικό του αρχιπελάγους Τσάγκος. Η Πλησιέστερη ξηρά είναι η Επικίνδυνη Νήσος στο Μεγάλο Τσάγκος Μπάγκος, και το Ιλ Σιπέιγ στην ατολλή των Νήσων Έγκμοντ, αφού και τα δύο βρίσκονται περίπου 120 χμ Ανατολικά - Βορειοανατολικά του Μπάγκος Όουεν.
Το Μπάγκος δεν αναφέρεται στον ισχύων Οδηγό Ινδικού Ωκεανού.
Κατηγορία:Τσάγκος Αρχιπέλαγος Οουεν Μπαγκος
Σαρτόρι
Το Σαρτόρι είναι υποθαλάσιο λασποηφαίστειο στο Ιόνιο πέλαγος. Ανακαλύφθηκε την δεκαετία του 1990 και συγκαταλέγεται στα ενεργότατα λασποηφαίστια της περιοχής. Έκτοτε μελετάται επιστημονικά μέσα στα πλαίσια της αναζήτησης υδρογονανθράκων στην Μεσόγειο.
Γεωμορφολογική περιγραφή
Βρίσκεται στην Ιταλική υφαποκρηπίδα στην κεντρική Μεσόγειο νότια του ακρωτηρίου της Καλαβρίας. Έχει ύψος 45 μ. και διάμετρο ενός χιλιομέτρου και περικλύει πλατιά ρηχή καλδέρα. Στις πλαγιές του ρέουν λασποπόταμοι που χύνονται στις γύρω λεκάνες. Στο εσωτερικό της καλδέρας δύο στρογγυλές καμινάδες διαμέτρου 180 μ. έκαστη αναβλύζουν υπέρθερμη λάσπη από τα υπόγεια στρώματα. Το έδαφος γύρω από το Σαρτόρι είναι πασύρευστο σπογκώδες, αποτελείται από κορεσμένη σε νερό και αέριες χημικές ουσίες πολύ λεπτή σταχτόχρωμη ιζηματογενή λάσπη με κύρια συστατικά το μεθάνιο και αιθάνιο τα οποία αντιδρούν χημικά με το περιβάλον τους μέχρι και σε βάθος 20 εκ. και οξειδώνονται αναεροβικά.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ιταλίας Κατηγορία:Γεωλογία της Ιταλίας Κατηγορία:Οικονομία της Ιταλίας
Βιβλιοθήκη της Σαγκάης
Η Βιβλιοθήκη της Σαγκάης (κινέζικα: 上海 图书馆), η οποία φιλοξενεί επίσης το «Ινστιτούτο Πληροφοριών Επιστήμης και Τεχνολογίας της Σαγκάης», είναι η δημοτική βιβλιοθήκη στη Σαγκάη της Κίνας. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη στην Κίνα μετά την Εθνική Βιβλιοθήκη του Πεκίνου. Με 24 ορόφους και ύψος 106 μ. είναι η δεύτερη ψηλότερη βιβλιοθήκη στον κόσμο, καθώς και μία από τις μεγαλύτερες. Το κτίριο έχει έναν πύργο που μοιάζει με έναν γιγάντιο φάρο. Η πρώτη βιβλιοθήκη ιδρύθηκε στη Σαγκάη το 1847.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|254x254px|Εγκαίνια Έκθεσης ΥΠΠΤΟ με θέμα «Αθήνα: Μια Ζωντανή Ιστορία» στη Βιβλιοθήκη της Σαγκάης. Το 1925, η δημιουργείται η πρώτη βιβλιοθήκη της Κίνας, στη Σαγκάη, η "Shanghai East Library". Το 1950, η Επιτροπή Διαχείρισης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Σαγκάης ξεκίνησε μία εκστρατεία συλλογής βιβλίων και μετά από περίπου ένα χρόνο η συλλογή έφτασε τους 200.000 τόμους. Πολλοί ακαδημαϊκοί και διάφορες διασημότητες διασημότητες συνεισέφεραν και μερικοί ανάμεσά τους έκαναν μεγάλες δωρεές. Η επιτροπή άρχισε επίσης να αγοράζει βιβλία στο εξωτερικό. Αφού τα σχολεία και τα επιστημονικά ιδρύματα ήταν πλέον στη δικαιοδοσία της κινεζικής κυβέρνησης, οι τελευταίοι ξένοι Ιησουίτες εγκατέλειψαν την πόλη το 1951.
Η βιβλιοθήκη της Σαγκάης με συλλογή πάνω από 56,000,000 τεκμήρια είναι μία  από τις μεγαλύτερες στον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Κίνα
Λατσίν
To Λατσίν (Laçın, κυριολεκτικά "γεράκι") ή Μπερτζόρ (Բերձոր ) είναι de jure μια πόλη και κέντρο της περιοχής Λατσίν του Αζερμπαϊτζάν. Από το 1992, η πόλη είναι κατηλειμμένη από την αυτοανακηρυχθείσα Δημοκρατία του Αρτσάχ. Κατά τη διάρκεια της κατοχής της, η πόλη μετονομάστηκε σε Μπερτζόρ και διοικείται ως κέντρο της περιοχής Κασατάγ.
Η πόλη και η γύρω περιοχή χρησιμεύουν ως ο στρατηγικός διάδρομος του Λατσίν, ο οποίος συνδέει το Ναγκόρνο-Καραμπάχ με την Αρμενία.
Ιστορία
Η πόλη ήταν παλαιότερα γνωστή ως Αμπνταλάρ, έως ότου της χορηγήθηκε καθεστώς πόλης το 1923 και στη συνέχεια μετονομάστηκε Λατσίν (τουρκικό όνομα που σημαίνει γεράκι το 1926.
Πόλεμος Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Η πόλη Λατσίν και το γύρω ραγιόν ήταν οι θέσεις σοβαρών συγκρούσεων κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ κατά το διάστημα 1990-1994 και η πόλη δεν έχει ανακάμψει πλήρως από την καταστροφή αυτού του πολέμου. Το Λατσίν έχει μεγάλη σημασία λόγω του διαδρόμου Λατσίν, που συνδέει την Αρμενία με το Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Περίπου 7.800 Αζέροι και Κούρδοι εκτοπίστηκαν ως αποτέλεσμα βίαιων απελάσεων κατά τη διάρκεια της κατοχής.
Οι συμπρόεδροι του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και της Ομάδας Μινσκ σημείωσαν ότι "το Λατσίν αντιμετωπίστηκε ως ξεχωριστή υπόθεση σε προηγούμενες διαπραγματεύσεις". Ο διάδρομος Λατσίν και η περιοχή Κελμπαγιάρ βρίσκονται στο επίκεντρο των αρμενικών απαιτήσεων κατά τη διάρκεια των ειρηνευτικών συνομιλιών του Ναγκόρνο-Καραμπάχ με το Αζερμπαϊτζάν.
Στις 16 Ιουνίου 2015 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εξέδωσε απόφαση για την υπόθεση Τσιράγκοφ και άλλων κατά της Αρμενίας, η οποία αφορούσε τις καταγγελίες έξι Αζέρων κουρδικής εθνικότητας προσφύγων ότι δεν μπόρεσαν να επιστρέψουν στα σπίτια και την περιουσία τους στην περιοχή Λατσίν του Αζερμπαϊτζάν, τα οποία αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το 1992 κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Το Δικαστήριο επιβεβαίωσε ότι η Αρμενία άσκησε αποτελεσματικό έλεγχο επί του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και των γύρω περιοχών και, ως εκ τούτου, είχε δικαιοδοσία στην περιοχή του Λατσίν. Το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η άρνηση της αρμενικής κυβέρνησης να έχει πρόσβαση στα σπίτια των αιτούντων συνιστά αδικαιολόγητη παρέμβαση στο δικαίωμά τους να σέβονται την ιδιωτική και οικογενειακή τους ζωή καθώς και τα σπίτια τους.
Εδαφος
Η πόλη είναι γραφικά χτισμένη στην πλευρά ενός βουνού στην αριστερή όχθη του ποταμού Χακάρι.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Λατσίν έχει αδελφοποιηθεί με το:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λατσίν Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα αρμενικά Κατηγορία:Πόλεις του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Μαριάνε Μπραντ
Η Μαριάνε Μπραντ (Marianne Brandt, 1 Οκτωβρίου 1893 - 18 Ιουνίου 1983) ήταν Γερμανίδα ζωγράφος, φωτογράφος, γλύπτρια και σχεδιάστρια που φοίτησε στη σχολή Μπάουχαους κι έγινε διευθύντρια του εργαστηρίου μεταλλουργίας του, το 1928.
Βιογραφία
Τον Ιανουάριο του 1924, επέστρεψε στη Βαϊμάρη και αφού ολοκλήρωσε τα προκαταρκτικά μαθήματα (Vorkurs), δούλεψε στο εργαστήριο μεταλλουργίας του Μπάουχαους, υπό τη διεύθυνση του Λάσλο Μόχολι- Νάγκι ( László Moholy-Nagy), ο οποίος και την επηρέασε βαθύτατα με τις καινοτόμες ιδέες του σχετικά με τη φωτογραφία, το βιομηχανικό σχεδιασμό, τη γλυπτική και τη ζωγραφική. Στη Βαϊμάρη και το Ντεσάου (Dessau), όπου μεταφέρθηκε η σχολή το 1925, σχεδίασε τις περίφημες λάμπες και τα επιτραπέζια σκεύη της, κατασκευασμένα με άδεια Μπάουχαους. Μετά την αποχώρηση του Μόχολι- Νάγκι από τη σχολή, το 1928, ανέλαβε τη διεύθυνση του εργαστηρίου μεταλλουργίας για ένα χρόνο. Το 1929, εγκατέλειψε τη σχολή και δούλεψε προσωρινά στο studio του Βάλτερ Γκρόπιους (Walter Gropius) στο Βερολίνο, ενώ από το 1929 μέχρι το 1932 εργάστηκε ως σχεδιάστρια σε εργοστάσιο μετάλλου στο Ρούπελβερκ (Ruppelwerk). Μέχρι το 1955, οπότε και αποσύρθηκε και επέστρεψε στη γεννέτειρά της για λόγους υγείας, εργάστηκε στο “College of fine Arts” στη Δρέσδη (Dresden) καθώς και στο “Institute for Applied Art” στο Βερολίνο. Πέθανε στις 18/06/1983 στο Κίρχμπεργκ (Kirchberg) της Σαξoνίας.
Έργο
Η Μπραντ σχεδίασε πολλά είδη φωτιστικών, με ιδιαίτερα καινοτόμα για την εποχή τους τα κυλινδρικά φωτιστικά με ματ γυαλί τα οποία συνδέονταν απ'ευθείας με την οροφή. Επίσης, ιδιαίτερα γνωστά είναι και τα επιτραπέζια σκεύη τα οποία σχεδίασε, όπως οι τσαγιέρες και τα σταχτοδοχεία, ενώ είναι από τα λίγα αντικείμενα τα οποία βγήκαν σε μαζική παραγωγή κατά την περίοδο του μεσοπολέμου. Από το 1926, άρχισε να ασχολείται με το φωτομοντάζ, χωρίς όμως να δημοσιοποιεί τα έργα της, ενώ αφότου αποσύρθηκε από το βιομηχανικό σχεδιασμό, το 1955, και γύρισε στη γεννέτειρά της, αφοσιώθηκε στη γλυπτική και τη ζωγραφική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί βιομηχανικοί σχεδιαστές Κατηγορία:Γερμανοί φωτογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί γλύπτες Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι
Βασίλης Γκιούσμας
Ο Βασίλης Γκιούσμας (γεν. 1937, Κακόλακκος Πωγωνίου, Ιωάννινα, ύψος 1,85 μ. ) είναι Έλληνας παλαίμαχος καλαθοσφαιριστής (που αγωνιζόταν τόσο ως περιφερειακός, όσο και σαν φοργουορντ), πρώην προπονητής μπάσκετ και διοικητικός παράγοντας του αθλήματος επί σειρά ετών.
Αγωνίσθηκε επί 16 συνεχόμενα χρόνια (1957-1973) στην ομάδα του Πανελληνίου. Σαν προπονητής, αναδείχθηκε δυο φορές πρωταθλητής Εφήβων, με τους συλλόγους του Πανελλήνιου (1973) και του Τρίτωνα (1979). Το 1982 επιλέχθηκε από την Ε.Σ.Κ.Α. ως εκλέκτορας της Μικτής Ομάδας της ένωσης, που αγωνίσθηκε σε διεθνές τουρνουά στη Λιβύη, κατακτώντας την πρώτη θέση. Είναι ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου Προπονητών Ελληνικής Καλαθοσφαίρισης (Σ.Π.Ε.Κ.) και μέλος του ΔΣ από το 1980 έως το 1984, ενώ από το 1997 μετέχει στο Διοικητικό Συμβούλιο του Πανελληνίου. Επισης, από το 2009 μετέχει στο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Παλαιμάχων Αθλητών Καλαθοσφαίρισης Ελλάδας (Σ.Π.Α.Κ.Ε.)
Προπονητική καριέρα
Ο Βασίλης Γκιούσμας εργάσθηκε κατά χρονολογική σειρά στους συλλόγους: Πανελλήνιος Γ.Σ., Έσπερος, Α.Ο. Τρίτων, Αιγάλεω Α.Ο., Α.Ο. Νήαρ Ηστ, Πειραϊκός Σύνδεσμος.
Είναι παντρεμένος με την Αγγελική Μισηχρόνη και έχουν δυο παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Υμέναιος
Ο Υμήν ή Υμέναιος ήταν αρχαία ελληνική θεότητα που προστάτευε τον θεσμό του γάμου.
Απεικονίζεται ως όμορφο νεαρό αγοράκι που επικαλείται στον γαμήλιο ύμνο των αρχαίων Ελλήνων. Το όνομά του προέρχεται από την λέξη ύμνος, ενώ η θεότητα προέκυψε από την προσωποποίηση του ύμνου. Παριστάνεται ως νεανίας. Είναι ψηλότερος και πιο σοβαρός από τον Έρωτα, ενώ στο χέρι του κρατάει ένα γαμήλιο δαυλό.
Ο μύθος
Για πρώτη φορά μνημονεύεται από τον Ευριπίδη και από την Σαπφώ.
Είναι γιος του Απόλλωνα και μιας από τις τρεις Μούσες, την Καλλιόπη, την Ουρανία ή την Τερψιχόρη, γι' αυτό και μνημονεύεται με τα άλλα τέκνα των Μουσών, τον Λίνο και τον Ιάλεμο και τον Ορφέα.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή είναι απλά φίλος του Απόλλωνα ή του Θάμυρι και γιος του Μάγνη και της Καλλιόπης, ή του Διόνυσου και της Αφροδίτης.
Άλλες εκδοχές
μικρογραφία|Τρεις νεαρές στολίζουν μια στήλη του Υμέναιου, [[Τζόσουα Ρέινολντς, 18ος αιώνας]] Σε αρχαιότερες παραδόσεις αναφέρεται σαν θνητός. Σε κάποιο αργίτικο μύθο, ο Υμέναιος ήταν ένας νεανίας από το Άργος. Κάποια μέρα που έπλεε με το καράβι του ανοιχτά της Αττικής, απελευθέρωσε μερικές κοπέλες από τα χέρια Πελασγών πειρατών. Οι κοπέλες αυτές τον εξύμνησαν στα γαμήλια τραγούδια τους.
Σύμφωνα με τους μύθους της Αττικής, ο Υμέναιος ήταν ένας νεανίας, τόσο όμορφος που έμοιαζε για κορίτσι. Ερωτεύτηκε μια κόρη που δεν ανταπόδωσε τα αισθήματά του. Ο Υμέναιος έβαλε γυναικεία ρούχα και την ακολούθησε κρυφά στην Ελευσίνα στη γιορτή της Δήμητρας. Εκεί έπεσε στα χέρια ληστών που τον έκλεψαν μαζί με τις άλλες γυναίκες και τις πήγαν σε μια ξένη χώρα μακρινή. Όταν οι ληστές έπεσαν να κοιμηθούν, ο Υμέναιος τους σκότωσε όλους και απελευθέρωσε τα κορίτσια επιστρέφοντας πίσω στην Αθήνα. Εκεί ζήτησε για αντάλλαγμα την κόρη που αγαπούσε. Οι πολίτες της Αθήνας του έδωσαν την συγκατάβαση τους. Ο γάμος που ακολούθησε ήταν τόσο οι γιορταστικός, και η ατμόσφαιρα τόσο ευτυχισμένη, που ο Υμέναιος εξυμνήθηκε στα τραγούδια τους.
Μια τρίτη εκδοχή λέει ότι ήταν ένας νέος που σκοτώθηκε μέσα στο σπίτι του όταν αυτό κατέρρευσε την ημέρα του γάμου του. Από τότε τον εξυμνούσαν στα τραγούδια του γάμου για να τον εξευμενίσουν. Σε έναν ορφικό μύθο αναφέρεται ότι τον επανέφερε στη ζωή ο Ασκληπιός.
Μια άλλη εκδοχή λέει ότι τραγούδησε στον γάμο του Διονύσου και της Αριάδνης όταν ξαφνικά έχασε την φωνή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεότητες γονιμότητας της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της αγάπης, του έρωτα και της λαγνείας
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1977 (ΑΝΤΙ)
Αντί-φεστιβάλ Έλαβε χώρα από τις 3-9 Οκτωβρίου 1977 στον κινηματογράφο Ράδιο Σίτι.
Όθωνας Ματαράγκας
Ξεκίνημα
Ο Όθωνας Ματαράγκας (Othon Mataragas) ξεκίνησε να παίζει πιάνο σε ηλικία τεσσάρων ετών και τα αμέσως επόμενα χρόνια έδωσε το πρώτο του ρεσιτάλ. Στα επτά του χρόνια φοίτησε στο Εθνικό Ωδείο και αποφοίτησε στα δεκαέξι του με διακρίσεις αφού κέρδισε διακεκριμένο Βραβείο Εξαιρετικής Εκτέλεσης και το Βραβείο Ξανθοπουλίδη. Όσο ήταν στην Ελλάδα έδωσε πολλά ρεσιτάλ συμπεριλαμβανομένου του κονσέρτου εις μνήμην της Τζίνα Μπαχάουερ, που οργάνωσε το Πολιτιστικό Κέντρο Χαλανδρίου. Εμφανίστηκε σε εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης (ΕΡΤ, Ant1, Blue Sky) και κέρδισε σε αρκετούς διαγωνισμούς όπως στον Εθνικό Διαγωνισμός της Χορωδίας και Ορχήστρας Νέων.
Καριέρα
Στο τέλος της δεκαετίας του ’90 μετακομίζει στον Λονδίνο όπου συνεχίζει τις σπουδές του στο πιάνο και την σύνθεση στο Royal College of Music με τον Βρετανό πιανίστα Πήτερ Κατίν (Peter Katin), στο Birkbeck College και στον Trinity College of Music με τους συνθέτες Άντριου Πόπυ (Andrew Poppy) και Στέφεν Μοντάγκ (Stephen Montague). Στο Trinity πήρε υποτροφία κερδίζοντας το Βραβείο Τζον Χάλφορντ (John Halford).
Σχήματα και Συνεργασίες
Ο Άλμοντ είναι ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες που εντόπισε το ταλέντο του Όθωνα Ματαράγκα. Ανάμεσα σε αυτούς είναι οΝτέιβιντ Τιμπέτ (David Tibet)και ο Πήτερ Κριστόφερσον (Peter Christopherson), με τους οποίους συνεργάστηκε σε αρκετά σχήματα. Το 2007 έπαιξε για έναν μεγάλο αριθμό εμφανίσεων με τους Current 93. Άλλες αξιοσημείωτες συνεργασίες ήταν με τον συνθέτη Στέφεν Μοντάγκ (Stephen Montague), με τον σχεδιαστή Νασίρ Μαζχάρ (Nazir Mazhar), τον φωτογράφο Χέκτορ ντε Γκρεγκόριο (Hector de Gregorio) και τον εικαστικό καλλιτέχνη Ρον Άθεϋ (Ron Athey) με τον οποίο εμφανίστηκε το 2009 στο Φεστιβάλ Θεάτρου Νάπολης, Ιταλία. Συνέθεσε μουσική για να ντύσει μουσικά τις ταινίες Otto; or Up With Dead People του Μπρους ΛαΜπρούς (Bruce La Bruce), την ταινία The Angelic Conversation του Ντέρεκ Γιαρμάν (Derek Jarman) για την οποία έπαιξε και ζωντανά στον GLBT Film Festibal του Τορίνο ) . Επίσης έντυσε μουσικά την ταινία Nekromantik του Γιορκ Μπουτγκερέιτ (Jörg Buttgereit) το οποίο παρουσίασε ζωντανά και στο Pre Final Fest στην Ρώμη.
Στο ντεμπούτο άλμπουμ του, που ονομάζεται Digital Angel και κυκλοφόρησε στα τέλη του 2008 από την Duartro Jnana, συμμετέχουν δανείζοντας την φωνή τους ο Άλμοντ, Τιμπέτ και Τομασίνι.
Το πιο χαρακτηριστικό του κομμάτι που ονομάζεται Boxer Coaster το εκτελεί φορώντας γάντια του μποξ. Είναι η πρώτη σύνθεση που έγινε ποτέ για έναν πιανίστα που φοράει γάντια μποξ. Η πρώτη εκτέλεση του κομματιού έγινε τον Οκτώβριο του 2009 στο Pre Final Fest της Ρώμης.
Αυτήν την περίοδο δουλεύει το δεύτερο προσωπικό του άλμπουμ που ονομάζεται Impermanence, στο οποίο υπάρχουν συνεργασίες με τον Ερνέστο Τομασίνι, Μαρκ Άλμοντ, Καμίλ Ο’Σάλιβαλ (Camille O’Sullivan) και τον κιθαρίστα Τζάστιν Τζόουνς (Justin Jones). Το Άλμπουμ θα κυκλοφορήσει το Νοέμβριο του 2011 από την Cherry Red Records.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Έξω Ποτάμοι Λασιθίου
Δείτε επίσης
Κοινότητα Έξω Ποτάμων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Αρχαία Μαρώνεια
Η Μαρώνεια ήταν αρχαία πόλη της Θράκης, χτισμένη στην περιοχή του σημερινού νομού Ροδόπης, κοντά στις ακτές του Αιγαίου. Βρισκόταν κοντά στην θέση της Ομηρικής θρακικής πόλης Ίσμαρος.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα π.Χ από Χίους αποικιστές. Η παράδοση μεταφέρει την ίδρυση της πόλης παλαιότερα, θεωρώντας ιδρυτή της τον ιερέα Μάρωνα ο οποίος αναφέρεται στην Οδύσσεια του Ομήρου. Η πόλη εξελίχθηκε σε ισχυρή τοπική δύναμη. Το τείχος της ξεπερνούσε σε περίμετρο τα 10 χιλιόμετρα γεγονός που φανερώνει πως ήταν πολυάνθρωπη. Τον 5ο αιώνα η πόλη εντάχθηκε στην Αθηναϊκή συμμαχία. Η Μαρώνεια άκμασε ιδιαίτερα κατά τον 4ο αιώνα κάτι που της έδωσε την δυνατότητα να κόψει χρυσό νόμισμα. Το 350 π.Χ. υποτάχθηκε στο Μακεδονικό Βασίλειο του Φιλίππου. Μετά το 190 π.Χ. Θράκες πρόσφυγες ίδρυσαν μιαν άλλη Μαρώνεια στην εύφορη Σελευκίδα.