cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ετρούσκοι
Η θρησκεία
Η προφανής ανατολική ελληνική επιρροή στην ετρουσκική θρησκεία και τέχνη από την εμφάνιση του πολιτισμού κατά τον 8ο αι. Π.Κ.Ε., μπορεί να ερμηνευθεί πιθανώς ως στοιχείο προέλευσης των Ετρούσκων από τη Λυδία, ή ως επιρροές Ελλήνων αποίκων που τράβηξαν νωρίς-νωρίς τους εμπορικούς δρόμους για την ευημερούσα περιοχή της Ετρουρίας. Όπως και αν την ερμηνεύσει κανείς, η ετρουσκική θρησκεία ήταν μοναδική στην περιοχή, γιατί όπως ο χριστιανισμός και ο ιουδαϊσμός ήταν αποκαλυπτική ως προς τη φύση της. Μια αφήγηση του κεντρικού πυρήνα της αποκάλυψης παρέχεται από τον Κικέρωνα. « Μια ημέρα», λέγει ο μύθος, σε ένα χωράφι κοντά στον ποταμό Μάρτα της Τερουρίας, συνέβη ένα παράδοξο γεγονός. Μια θεϊκή ύπαρξη ξεπήδησε από το οργωμένο χωράφι με τη μορφή παιδιού αλλά τη σοφία γέροντα. Η τρομαγμένη κραυγή του ζευγολάτη έκανε τους lucomones, τους ιερατικούς βασιλείς της Ετρουρίας να σπεύσουν στο σημείο. Το σοφό παιδί έψαλλε το ιερό δόγμα, το οποίο άκουσαν και κατέγραψαν ευλαβικά, ως την πολυτιμότερη κληρονομιά για τους απογόνους τους. Αμέσως μετά την αποκάλυψη το θαυματουργό πλάσμα έπεσε νεκρό και εξαφανίστηκε στο οργωμένο χωράφι. Το όνομά του ήταν Τάγκες, ο γιος του Γκένιους και εγγονός του υπέρτατου θεού, του Τίνια (ή Jupiter όπως ήταν γνωστός στους Ρωμαίους).
Όρκος της αγάπης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Ετρούσκοι
Disciplina Etrusca
Η disciplina etrusca, η ετρουσκική μαθητεία δηλαδή, καταγράφηκε σε τρεις κατηγορίες βιβλίων της μοίρας. Η πρώτη ήταν τα libri haruspicini, που σχετίζονταν με την παρατήρηση του ήπατος των θυσιαστικών σφάγιων. Η δεύτερη περιελάμβανε τα libri fulgurates, ή την ερμηνεία της βροντής και της αστραπής και η τρίτη τα libri rituales, που κάλυπταν μια ποικιλία θεμάτων. Περιείχαν σύμφωνα με τον Φέστο «τελετουργικούς τύπους για την ίδρυση των πόλεων, την καθιέρωση βωμών και ναών, το απαραβίαστο των επάλξεων, νόμους για τις πύλες των πόλεων, τη διαίρεση σε φυλές, τελετουργικά θεραπεία, κανονισμούς για τη σύνθεση του στρατού και όλα όσα αφορούσαν στον πόλεμο και την ειρήνη.
Στα libri rituales ξεχωρίζουν τρεις επιπλέον κατηγορίες: τα libri fatales, για τον χωρισμό του χρόνου και τη χρονική διάρκεια της ζωής των ανθρώπων. Τα libri acherontici, για τον κόσμο πέρα από τον τάφο και τα τυπικά της σωτηρίας και τελικά τα ostentaria, που παρείχαν τους κανόνες ερμηνείας των οιωνών και των σημείων, καθώς και τις εξαγνιστικές, εξευμενιστικές και καθαρτήριες τελετουργίες σε περιπτώσεις καταστροφών.
Αστικός σχεδιασμός και τελετουργικά τυπικά
Βάσει των παραπάνω οι Ετρούσκοι εξέλιξαν ένα σύστημα αστικού σχεδιασμού βασισμένο σε αυτές τις θρησκευτικές έννοιες, που απεικονίζονταν στο λεπτομερές τυπικό τους για την ίδρυση της νέας πόλης. Στην Ετρουρία, η πόλη που σχεδιαζόταν σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες θεωρείτο μικροκοσμική απεικόνιση του σύμπαντος, αρμονικά ενσωματωμένη στην τάξη των θεών. Στην πραγματικότητα η ίδια ιδέα απαντάται στη θεμελίωση της roma quadrata και τον μύθο της ίδρυσής της, αλλά και σε μεταγενέστερες ρωμαϊκές πόλεις, όπως η Κωνσταντινούπολη. Ο ιερέας, καθορίζοντας τους άξονες βορρά-νότου και ανατολής-δύσης με τη βοήθεια του ουρανού, στρεφόταν στον νότο και απήγγειλε τα εξής: «Τούτος ο τόπος μπροστά μου, τούτος ο τόπος πίσω μου, αυτός αριστερά μου και τούτος δεξιά μου». Κατόπιν, φορώντας το κωνικό καπέλο του και κρατώντας τη ράβδο του, χάραζε ιερόπρεπα το cardo και το decumanus.
Θρησκεία και ειμαρμένη
Οι Ετρούσκοι πίστευαν στην ειμαρμένη. Αν και μια αναβολή είναι ενίοτε εφικτή με τη βοήθεια της προσευχής και της θυσίας, το τέλος είναι σίγουρο. Σύμφωνα με τα libri fatales, όπως περιγράφτηκαν από τον Κενσορίνο, για τον άνθρωπο προβλέπονται κύκλοι επτά και δώδεκα ετών. Όποιος ζει πέρα από τα όρια των χρονικών κύκλων, χάνει την ικανότητα να κατανοεί τα σημεία των θεών.
Οι Ετρούσκοι πίστευαν επίσης ότι η ζωή των ανθρώπων περιοριζόταν από μια χρονική κλίμακα καθορισμένη από τους θεούς. Σύμφωνα με τούτη τη δοξασία τα δέκα saecula συνδέονταν αριθμητικά με το όνομα Ετρούσκος. Τούτο αποδείχθηκε ιδιαίτερα ακριβές και λέγεται συχνά ότι οι Ετρούσκοι προφήτευσαν το τέλος τους ή ουσιαστικά άφησαν τα πράγματα να καταρρεύσουν εξαιτίας της συγκεκριμένης πίστης. Οι σημαντικότερες θεότητες του ετρουσκικού πάνθεου αποδίδονται στον παρακάτω πίνακα σε σχέση με τις ελληνορωμαϊκές θεότητες, όπου μπορούμε τουλάχιστον να διακρίνουμε μια τέτοια σχέση:
Η συνδιαλλαγή με την ιδέα του θανάτου
thumb|200px|Η νεκρόπολη της Ποπουλόνια Μια ματιά στις θεότητες και στις σημαντικότερες όψεις της ετρουσκικής τέχνης - της ετρουσκικής αρχαιολογίας κατά συνέπεια- δείχνει ότι αυτός ο αρχαίος λαός συνδιαλέγεται πεισματικά με τον θάνατο. Η ετρουσκική εμμονή με τον επιμελημένο ενταφιασμό μάς οδηγεί στην υπόθεση ότι πιθανώς υπήρχε η βαθύτερη πεποίθηση, παρόμοια με εκείνη των Αιγυπτίων, πως ένα τμήμα της ψυχής παρέμενε με το σώμα, ή τουλάχιστον ότι το σώμα ήταν σημαντικό για τη μεταθανάτια ζωή. Γνωρίζουμε ότι ο πρώιμος τρόπος ταφής ήταν η αποτέφρωση και ότι η στάχτη τοποθετείτο σε δικωνικά δοχεία, ή δοχεία που έμοιαζαν με τα κωνικά μαγικά καλύμματα. Βαθμιαία, άρχισαν να εμφανίζονται οι ενταφιασμοί ανθρώπων, οι πρώτοι στην Ταρκινία και την Κέρε. Κατά τη διάρκεια της ανατολίζουσας περιόδου (7ος-6ος αι. Π.Κ.Ε) ο ενταφιασμός υπερίσχυσε της αποτέφρωσης, εκτός από τη βόρεια Ετρουρία, όπου η αποτέφρωση διατηρήθηκε ως ταφικό έθιμο μέχρι τον 1ο Π.Κ.Ε. αι., όπως φαίνεται από τα αλαβάστρινα δοχεία της Βολτέρα.
Η αρχιτεκτονική τους είναι πολύ καλύτερα γνωστή από τους τάφους της, παρά από τα σπάνια υπολείμματα σπιτιών και ναών. Η λειτουργία ήταν ζωτικής σημασίας για τη ζωή των Ετρούσκων. Ο ρωμαϊκός ιστορικός Λίβιος περιέγραψε τους Ετρούσκους λίγους αιώνες αργότερα ως '' «λαό που πάνω από όλα τα πράγματα διακρινόταν για την αφοσίωσή του στις θρησκευτικές πρακτικές». ''Η θρησκεία, όπως και η γλώσσα, ήταν οι βασικοί παράγοντες συνένωσης των διάσπαρτων πόλεων-κρατών της Ετρουρίας. Τα τεράστια ετρουσκικά νεκροταφεία, γεμάτα τύμβους και νεκρικά δώματα σίγουρα διεκδικούν με αξιώσεις τον χαρακτηρισμό νεκροπόλεις, δεδομένου ότι ήταν πράγματι πόλεις των νεκρών, με τους αναρίθμητους τάφους τους απλωμένους κατά μήκος μιας κεντρικής νεκρικής λεωφόρου, όπως στο Κερβετέρι.
Για τους Ετρούσκους φαίνεται πως τα πάντα καθορίζονταν από τη μοίρα. Θεωρούσαν ότι το πεπρωμένο τους ήταν προκαθορισμένο από αυτό που αποκαλούσαν saecula, ή ιστορικές φάσεις. Κεντρική στην ετρουσκική θρησκεία ήταν η πεποίθηση πως η ζωή συνεχίζεται μετά θάνατον και οι τάφοι των πλουσίων ήταν ιδιαίτερα πολυτελείς, διακοσμημένοι περίτεχνα από Ετρούσκους καλλιτέχνες και τεχνίτες. Η γλυπτική ήταν προσανατολισμένη στην ίδια εμμονή με τον θάνατο. Το πορτραίτο του νεκρού απαιτείται για να εξασφαλίσει τη μαγική επιβίωση του. Όσον αφορά στις τοιχογραφίες, προορίζονταν να ζωογονήσουν την ψυχρή κατάθλιψη του τάφου, να του προσδώσουν χρώμα και κίνηση και να βοηθήσουν τον νεκρό να συμμετέχει στα παιχνίδια και τις γιορτές που απεικονίζονται στους τοίχους της τελευταίας κατοικίας του. Η ετρουσκική αρχαιολογία μας οδηγεί σε έναν κόσμο που κινείτο μακράν του ελληνικού κόσμου, των στοχασμών και των αξιών του. Αν και η ελληνική και η ετρουσκική τέχνη αναπτύχθηκαν λίγο-πολύ παράλληλα, η λειτουργία, ο σκοπός και η φύση τους είναι ανόμοιες.
Η τέχνη της Ετρουρίας
thumb|200px|Ετρουσκικά αγγεία
Η ετρουσκική τέχνη μπορεί να διαχωριστεί σε τρεις κατηγορίες: επικήδεια, αστική και ιερή. Εξαιτίας της στάσης των Ετρούσκων προς τη μεταθανάτια ζωή, το μεγαλύτερο τμήμα της τέχνης τους παραμένει νεκρικό. Χαρακτηριστικά καλλιτεχνικά επιτεύγματα είναι οι τοιχογραφίες -ζωγραφισμένες σε δισδιάστατο στυλ- και ρεαλιστικά πορτραίτα οπτής γης (terracota) που βρέθηκαν σε τάφους. Επίσης είναι γνωστά και κοινά τα ορειχάλκινα ανάγλυφα και αγάλματα. Οι τάφοι που ανακαλύφθηκαν στην Κέρε σκαλισμένοι σε μαλακό ηφαιστειακό βράχο, μοιάζουν με κατοικίες και απεικονίζουν εν μέρει τις αντιλήψεις των Ετρούσκων για τον αστικό σχεδιασμό. Οι Ετρούσκοι θεμελίωσαν τις πόλεις τους βάσει συγκεκριμένου κάνναβου, με μια τεχνική που αντέγραψαν πιθανώς από τους Ρωμαίους, αν και η υπόθεση της πολιτισμικής μεταβίβασης από τη Λυδία ή η επαφή με την Ελλάδα –ιδιαίτερα την ανατολική επικράτεια των νήσων- θα μπορούσε να αποδώσει μεγαλύτερο χρονολογικό βάθος σε αυτή τη χωροτακτική πρακτική. Στους ιερούς τόπους, οι ναοί των Ετρούσκων διέθεταν βαθιά εμπρόσθια όψη με στήλες και άφθονα γλυπτά οπτής γης στις στέγες, σαν και αυτά που βρέθηκαν στον ναό του Βέι (ύστερος 6ος αι. Π.Κ.Ε.). Η ετρουσκική τέχνη επηρεάστηκε από την ελληνική τέχνη και επηρέασε στη συνέχεια την ανάπτυξη του ρεαλιστικού πορτραίτου στην Ιταλία.
Σημαντική θέση στην ετρουσκική τέχνη φαίνεται πως είχε και η μουσική. Αυτά που γνωρίζουμε για την ετρουσκική μουσική προέρχονται κυρίως από τη διεξοδική ανάλυση των τοιχογραφικών παραστάσεων, ή από τις μυστηριώδεις επιγραφές στα καλύμματα των σαρκοφάγων. Βασίζουμε την πενιχρή γνώση μας για την ετρουσκική μουσική κυρίως στις λιγοστές μαρτυρίες που επιζούν από τις αρχαίες πηγές. Οι περισσότεροι ερευνητές, στηριγμένοι σε τούτη την έλλειψη μουσικών χειρογράφων έχουν την άποψη ότι οι Ετρούσκοι διέθεταν μάλλον προφορική μουσική παράδοση και αυτή είναι η πλέον αποδεκτή υπόθεση, εφόσον δεν υπάρχουν προς το παρόν τουλάχιστον οι απαραίτητες αρχαιολογικές μαρτυρίες για να υποθέσουμε διαφορετικά.
Το Liber Lintaeus του Ζάγκρεμπ, που θεωρείται τμήμα ιερών ετρουσκικών βιβλίων, περιλαμβάνει επαναλαμβανόμενες ρυθμικές φράσεις, οι οποίες εκφέρονταν προφανώς με μουσικό τρόπο. Ορισμένες πινακίδες που βρέθηκαν σε τάφους επίσης παρουσιάζουν την ίδια επαναλαμβανόμενη ρυθμικότητα και μέτρο που συναντά κανείς στους ποιητικούς στίχους. Αυτές οι πηγές, μαζί με τις απεικονίσεις τάφων που παρουσιάζουν μουσικούς να παίζουν σε ομαδικό σχηματισμό και αφηγήσεις του Λίβιου για το ετρουσκικό θέατρο, μας οδηγούν στην εικασία ότι τέτοια περίπλοκα προγραμματισμένα γεγονότα πιθανώς είχαν πρόβες, που απαιτούσαν ενδεχομένως καταγραφή των μουσικών στοιχείων με κάποιο τρόπο. Ο σημαντικός ρόλος της μουσικής σε όλες τις σημαντικές πτυχές της ζωής -συμπόσια, θρησκευτικοί εορτασμοί, νεκρικές ιεροτελεστίες- οι μαγικές και πνευματικές πτυχές της τείνουν να προσθέσουν ειδικό βάρος στο επιχείρημα των γραπτών μουσικών κειμένων.
Η μουσική συνόδευε την εργασία και τις δραστηριότητες του ελεύθερου χρόνου των Ετρούσκων. Ιερόπρεπα τελετουργικά γεγονότα όπως οι αγώνες του ετήσιου Fanum Voltumnae συνοδεύονταν από επαγγελματίες μουσικούς και χορευτές, όπως βεβαιώνεται από τον Τίτο Λίβιο. Μουσική υπήρχε, επίσης, κατά τη διάρκεια αθλητικών αγώνων και πολεμικών επιχειρήσεων, κατά τη διάρκεια του κυνηγιού και στις νεκρικές τελετουργίες, όπως επίσης και κατά τη διάρκεια των συμποσίων που αποτυπώθηκαν στους τοίχους των πολυτελών ανακτόρων της αριστοκρατίας. Η μουσική δεν παιζόταν μόνο κατά τη διάρκεια το ίδιου του γεύματος (σύνδειπνον), αλλά και κατά τη διάρκεια της παρασκευής του δείπνου για τη δημιουργία του κατάλληλου περιβάλλοντος μαγειρέματος και φυσικά κατά τη διάρκεια των μακρών συζητήσεων (συμπόσιον).
Οδοντικές προσθετικές κατασκευές
Ένας από τους πλέον εντυπωσιακούς τομείς στον οποίο διέπρεψαν οι Ετρούσκοι αφορά τις προσθετικές κατασκευές για την αντιμετώπιση οδοντικών προβλημάτων, όπως η σταθεροποίηση δοντιών με κινητικότητα ή η προσθήκη τεχνητών δοντιών σε θέσεις ελλειπόντων είτε για καλλωπιστικούς είτε για λειτουργικούς σκοπούς.
Μέχρι σήμερα υπολογίζεται ότι έχουν ανακαλυφθεί περίπου 21 ετρουσκικές οδοντικές προσθετικές κατασκευές. Το ενδιαφέρον των ερευνητών έχει εστιαστεί κυρίως της ετρουσκικές οδοντικές κατασκευές κυρίως διότι: α) της ανακάλυψή τους σε σχετικά περιορισμένη γεωγραφικά περιοχή, β) της ιδιαίτερα χαρακτηριστικής τεχνοτροπίας τους και γ) του μεγάλου πλήθους των προσθέσεων το οποίο είναι υπερτριπλάσιο των υπολοίπων.
Οι περίτεχνες ετρουσκικές οδοντικές προσθέσεις είναι κατασκευασμένες από χρυσό με περιεχόμενο ποσοστό χρυσού κυμαινόμενο από 73% - 91% και αποτελείται από ελάσματα χρυσού. Αυτά τα ελάσματα σχημάτιζαν δακτυλίους, οι οποίοι θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως τετράεδροι και προσαρμόζονταν ακριβώς στα φέροντα δόντια. Ένας από τους δακτυλίους συνήθως έφερε τεχνητό δόντι το οποίο συγκρατούνταν στο θάλαμο τον οποίο σχημάτιζε ο δακτύλιος με ήλο. Κάθε δακτύλιος συνενώνονταν με τον επόμενο με ψυχρή κόλληση.
Η συντριπτική πλειοψηφία των ετρουσκικών οδοντικών προσθέσεων τοποθετούνταν στα πρόσθια δόντια, κυρίως τους τομείς της άνω γνάθου. Σε ορισμένα ευρήματα η αγκύρωση της κατασκευής πραγματοποιούνταν στους κυνόδοντες και σπανιότερα στους προγόμφιους.
Υπάρχει ομοφωνία των μελετητών ότι οι γυναίκες των ανώτερων κοινωνικών τάξεων ήταν οι φορείς αυτών των προσθετικών οδοντικών κατασκευών. Η δε χρήση τους γινόταν πρωτίστως για λόγους επίδειξης πλούτου και καλλωπιστικούς και δευτερευόντως για θεραπευτικούς.
Το πρόβλημα της γλώσσας
Αντίθετα από τα Λατινικά και τα Ελληνικά, η Ετρουσκική γλώσσα, η τρίτη μεγάλη γλώσσα της ρωμαϊκής επικράτειας στην ιταλική χερσόνησο δεν επιβιώνει σε μεγάλα λογοτεχνικά έργα. Είμαστε σίγουροι, βέβαια, ότι υπήρχε ένα corpus θρησκευτικής λογοτεχνίας όπως επίσης και ένα corpus ιστορικών και δραματικών κειμένων. Για παράδειγμα είναι γνωστό το όνομα του δραματογράφου Βόλνιου, άγνωστης ημερομηνίας, που έγραψε έναν αριθμό τραγωδιών. Αν και δεν υπάρχουν μαρτυρίες, εμμέσως συνάγουμε το συμπέρασμα όπως προείπαμε ότι η ετρουσκική μουσική διέθετε κάποια γραπτή μορφή.
Η ετρουσκική γλώσσα είναι παγκόσμια αποδεκτή ως απομονωμένη περίπτωση. Δεν μπορεί να αποδειχθεί ότι συσχετίζεται με οποιαδήποτε άλλη γλώσσα, ζώσα ή νεκρή, εκτός από λίγες τοπικές ως επί το πλείστον διαλέκτους. Τα Ρετικά που καταγράφηκαν στην ευρύτερη περιοχή των Άλπεων, συνδέονται με τα Ετρουσκικά κρίνοντας από τις λιγοστές επιγραφές. Η λημνιακή γλώσσα των προελληνικών φύλων της αρχαιότητας, έτσι όπως καταγράφηκε σε επιγραφή, φαίνεται πως σχετίζεται με την Ετρουσκική. Η Καμονική, επίσης, η οποία καταγράφηκε στη ΒΔ Ιταλία και χρησιμοποιούσε το ετρουσκικό αλφάβητο, σχετίζεται πιθανώς, αλλά τα στοιχεία είναι πολύ λίγα για να μας οδηγήσουν σε σαφή συμπεράσματα.
Η ετρουσκική γλώσσα, αν και συνέχισε να μελετάται, νέκρωσε ήδη από την αυτοκρατορική περίοδο της Ρώμης και χρησιμοποιείτο μόνον από ιερείς και λόγιους. Ο αυτοκράτωρ Κλαύδιος έγραψε την ιστορία των Ετρούσκων σε 20 βιβλία, βασισμένη σε πηγές της εποχής του. Δυστυχώς αυτά τα βιβλία χάθηκαν και μαζί τους χάθηκαν οι μνήμες ενός σημαντικού κατά την άποψή μας πολιτισμού. Η γλώσσα στο θρησκευτικό ιερουργικό της πλαίσιο έμεινε ζωντανή ως την ύστερη αρχαιότητα, όπως φαίνεται από το τελευταίο αρχείο μιας τέτοιας χρήσης, που σχετίζεται με την επιδρομή του Αλάριχου, αρχηγού των Βησιγότθων, στη Ρώμη το 410 Κ.Ε.. Σύμφωνα με αυτό το αρχείο οι Ετρούσκοι ιερείς κλήθηκαν να ρίξουν κεραυνό ενάντια στους βαρβάρους.
Υπάρχει ένα corpus ετρουσκικών επιγραφών, στο οποίο προστίθενται αρκετές επιγραφές που ανακαλύπτονται κάθε χρόνο. Πρόκειται κυρίως για σύντομες επικήδειες ή επιγραφές, που βρέθηκαν σε αναθηματικά αγγεία, σε τάφους ή σε αφιερώματα των ιερών. Άλλες βρέθηκαν σε εγχάρακτους ορειχάλκινους καθρέφτες, σε νομίσματα, δίσκους και κεραμική, και περιέχουν ονόματα, αριθμούς και μη αλφαβητικά σύμβολα, αν και η λειτουργία τους είναι λίγο κατανοητή.
Η στήλη της Λήμνου
thumb|135px|[[Στήλη των Καμινίων|Η Στήλη της Λήμνου, (facsimile), Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.]]
Μια όρθια στήλη με επιγραφή βρέθηκε το 1885 στα Καμίνια της Λήμνου. Χρονολογήθηκε από τον 6ο αι. π.Χ. και βρίσκεται πλέον στο Αρχαιολογικό Μουσείο των Αθηνών. Η επιγραφή στη στήλη έχει 198 γράμματα που σχηματίζουν 33 λέξεις και είναι διακοσμημένη με το προφίλ ενός πολεμιστή. Η επιγραφή είναι γραμμένη σε ελληνικό αλφάβητο, προσαρμοσμένο φωνητικά ώστε να ταιριάζει με τις ιδιαιτερότητες του ετρουσκικού αλφάβητου, εκτός από την περίπτωση του γράμματος –ο (όμικρον).
Ορισμένοι ακαδημαϊκοί υποθέτουν ότι τα λημνιακά και τα ετρουσκικά συνδέονται γενετικά ή τουλάχιστον μορφολογικά. Στην πραγματικότητα, η γλώσσα της επιγραφής στη στήλη παρουσιάζει μορφολογική και νοηματική ομοιότητα με την Ετρουσκική.
Παλαιογραφία
thumb|135px|Απόγραφον της 5ης στήλης του Liber Lintaeus
Από τα μεγαλύτερα σε περιεχόμενο κείμενα και πιθανώς το σημαντικότερο είναι το Liber Lintaeus, που βρέθηκε στην Αίγυπτο τον 19ο αι. και μεταφέρθηκε στη Γιουγκοσλαβία από έναν περιηγητή[18]. Βρίσκεται σήμερα στο Εθνικό Μουσείο του Ζάγκρεμπ. Το κείμενο είναι γραμμένο σε λινό ύφασμα που χρησιμοποιήθηκε, όπως και ο Πάπυρος του Ποσείδιπου, ως περιτύλιγμα μούμιας. Έχει έκταση 1300 περίπου λέξεων και είναι γραμμένο με μαύρο μελάνι σε λινό. Περιέχει ένα ημερολόγιο και οδηγίες για θυσίες αρκετές για να συγκροτήσουμε άποψη για την ετρουσκική θρησκευτική λογοτεχνία. Από την Καμπανία της Ιταλίας έφθασε ως εμάς ένα σημαντικό θρησκευτικό κείμενο, χαραγμένο σε στήλη της αρχαίας Καπούα. Από τον Κόρτονα επίσης προέρχεται μια ορειχάλκινη επιγραφή, η οποία περιγράφει λεπτομερειακά ένα συμβόλαιο γαιοκτησίας ανάμεσα σε δύο οικογένειες.
Οι λίγες ετρουσκικές-λατινικές δίγλωσσες επιγραφές, όλες επικήδειες, έχουν περιορισμένη αξία όσον αφορά στη βελτίωση της γνώσης μας για την ετρουσκική γλώσσα. Όμως, οι εγχάρακτες χρυσές πινακίδες που που βρέθηκαν στα αρχαία άδυτα των Πύργων, του επίνειου της Κέρε μας έδωσαν δύο κείμενα σαράντα περίπου λέξεων και παρόμοιου περιεχόμενου, το ένα στην Ετρουσκική και το άλλο στη Φοινικική. Αυτά τα δύο κείμενα προσφέρουν ουσιαστικά στοιχεία για την ερμηνεία της Ετρουσκικής μέσω μιας γνωστής γλώσσας, όπως είναι η Φοινικική. Τούτο το εύρημα φυσικά είναι και σημαντικό ιστορικό έγγραφο, που καταγράφει την αφιέρωση ενός ιερού τόπου στη φοινικική θεά Αστάρτη στο ετρουσκικό ιερό των Πύργων από τον Θέφαρι Βελιάνας, βασιλέα της Κέρε, κατά τον 5ο αι. π.Χ.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ιταλίας Κατηγορία:Ετρούσκοι Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί στην Ιταλία
Νικόλαος Κωνσταντόπουλος
Ο '''Νικόλαος Κ. Κωνσταντόπουλος''' (1884 - 1975) ήταν Έλληνας πολιτικός και λογοτέχνης.
Βιογραφία
Ο Κωνσταντόπουλος γεννήθηκε το 1884 στον Σκοπό της Ανατολικής Θράκης. Ολοκλήρωσε το γυμνάσιο στην Αδριανούπολη και στη συνέχεια μετέβη στην Αθήνα όπου σπούδασε φιλολογία και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1910. Στη συνέχεια εργάστηκε από το 1910 μέχρι το 1918 ως καθηγητής σε ελληνικά σχολεία της Θράκης, της Ρουμανίας και της Οδησσού. Μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου διετέλεσε εκπρόσωπος των Ελλήνων Θρακών της Νότιας Ρωσίας και το 1919 συμμετείχε ως βοηθητικό μέλος στην ελληνική αποστολή που συμμετείχε στη σύσκεψη ειρήνης του Παρισιού και στη συνθήκη των Σεβρών. Αργότερα συμμετείχε στην ελληνική αρμοστεία της Κωνσταντινούπολης και το 1920 διορίστηκε βοηθός υποδιοικητής της Ξάνθης την περίοδο που η περιοχή βρισκόταν υπό διασυμμαχικό έλεγχο. Το ίδιο έτος, μετά την παραχώρηση της Ανατολικής Θράκης στην Ελλάδα διορίστηκε ιδιαίτερος γραμματέας της ελληνικής αρμοστείας Αδριανούπολης και τον Νοέμβριο του 1920 συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 1920 καταφέρνοντας να εκλεγεί βουλευτής Σαράντα Εκκλησιών με το Κόμμα Φιλελευθέρων.
Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την απώλεια της Ανατολικής Θράκης κατέφυγε στην Ελλάδα όπου διετέλεσε νομάρχης Λακωνίας επί κυβέρνησης Γονατά. Έπειτα εκλεγόταν επί σειρά ετών στην εκλογική περιφέρεια Σερρών με το κόμμα των Φιλελευθέρων (1923, 1928, 1932, 1933, 1936), ενώ μεταπολεμικά διετέλεσε από το 1952 μέχρι το 1956 βουλευτής Αθηνών με τον Ελληνικό Συναγερμό. Ενδιάμεσα διετέλεσε από το 1944 ως το 1946, γενικός διοικητής Ανατολικής Μακεδονίας.
Παράλληλα υπήρξε συγγραφέας πολιτικών μελετών και λογοτεχνικών έργων. Από τις μελέτες του σημαντικότερες είναι η Συμβολή - μελέτη περί των διεκδικήσεών μας επί υπολοίπου Δυτικής Θράκης και της γραμμής του Έβρου (Αθήνα, 1944) και το Υπόμνημα περί των ελληνικών διεκδικήσεων επί της Βορείου Θράκης (1945). Από τα λογοτεχνικά του έργα ξεχωρίζουν τα, πατριωτικού χαρακτήρα, ποιήματα Γρηγορείτε (1909) και Νικητήρια (1947). Απεβίωσε στις 20 Ιουλίου του 1975. Προτομή του υπάρχει στον προσφυγικό οικισμό του Νέου Σκοπού Σερρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Γκραντ Οτέλ Εβρόπα
Ιστορία
Το ιστορικό ξενοδοχείο «Γκραντ Οτέλ Εβρόπα» της Αγίας Πετρούπολης κατασκευάστηκε μεταξύ 1873 και 1875 σε σχέδια του ελβετικής καταγωγής Ρώσου αρχιτέκτονα Λούντβιχ Φοντάνα (Ludwig Fontana, 1824 – 1894). Τo ξενοδοχείο εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου του 1875.
Η εντυπωσιακή πρόσοψη του ξενοδοχείου, που εκτείνεται μέχρι τη λεωφόρο Νιέφσκι, κοσμείται με μεγαλοπρεπείς Άτλαντες και έχει σχεδιαστεί σε νεο-μπαρόκ ύφος από τον αρχιτέκτονα Κάρλο Ρόσσι (Carlo Rossi).
Το ξενοδοχείο, με τις παρεμβάσεις που έκανε κατά τη δεκαετία του 1910 ο σουηδικής καταγωγής Ρώσος αρχιτέκτονας Φιόντορ Λίντβαλ (Fyodor Lidval, 1870 – 1945), σε συνεργασία και με τον αρχιτέκτονα Λέον Μπενουά (Leon Benois), απέκτησε μοντέρνο ύφος και χαρακτήρα αρχιτεκτονικής αρ – νουβό. Ο μοντέρνος εσωτερικός διάκοσμος με τα εξαιρετικής τέχνης βιτρώ, που σχεδίασε το 1905 ο Λ. Ν. Μπενουά, προσδίδουν στο ξενοδοχείο την αυθεντικότητα που είχε κατά τα τέλη του 19ου αιώνα.
Διάσημοι επισκέπτες
Το ξενοδοχείο «Γκραντ Οτέλ Εβρόπα» της Αγίας Πετρούπολης έχει φιλοξενήσει στη διάρκεια της υπερεκατονταετούς ιστορίας του προσωπικότητες από όλο τον κόσμο: μέλη βασιλικών οικογενειών, ηγέτες κρατών, πολιτικούς αρχηγούς, συγγραφείς και καλλιτέχνες.
Στο ξενοδοχείο αυτό πέρασε το μήνα του μέλιτος ο Ρώσος συνθέτης Πιότρ Τσαϊκόφσκι. Στο περίφημο εστιατόριο του δείπνησε ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σω με τον Μαξίμ Γκόρκι. Εδώ δειπνούσε και ο Γκριγκόρι Ρασπούτιν, ενώ για τον Ιβάν Τουργκένιεφ δεν υπήρχε ωραιότερο μέρος για να δειπνήσει κανείς σ’ όλη την Αγία Πετρούπολη. Και ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι ήταν τακτικός επισκέπτης του.
Όπως προκύπτει από το «βιβλίο φιλοξενούμενων» (guest book) του ξενοδοχείου, κατά την περίοδο από το 1875, που άνοιξε το ξενοδοχείο, μέχρι το 1989, που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, διέμειναν στο «Γκραντ Οτέλ Εβρόπα», μεταξύ άλλων, ο βασιλιάς της Σουηδίας Γουσταύος ο Ε΄, οι συγγραφείς Ιβάν Μπούνιν, Μαξίμ Γκόρκι, Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι, Ιβάν Τουργκένιεφ, Τζων Ντος Πάσος και Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, ο Ρώσος ζωγράφος Ι. Κ. Αϊβαζόφσκι, η Ναντέζντα Κρούπσκαγια, γυναίκα του Λένιν, ο Γκριγκόρι Ρασπούτιν, οι συνθέτες Σεργκέι Προκόφιεφ, Κλωντ Ντεμπυσσύ, Ντμίτρι Σοστακόβιτς, Ιγκόρ Στραβίνσκι και Πιοτρ Τσαϊκόφσκι, ο Αμερικανός αστροναύτης Νηλ Άρμστρονγκ, ο Έλληνας τραγουδιστής Ντέμης Ρούσος, η Ρωσίδα χορεύτρια Άννα Πάβλοβα.
Ανάμεσα στους διάσημους επισκέπτες μετά το 1991 περιλαμβάνονται: ο βασιλιάς Χάραλντ και η βασίλισσα Σόνια της Νορβηγίας, η βασίλισσα της Ολλανδίας Βεατρίκη, η βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, οι πρώην πρόεδροι της Γαλλίας Ζακ Σιράκ και των Η.Π.Α. Μπιλ Κλίντον και Τζίμι Κάρτερ, οι Γερμανοί καγκελάριοι Χέλμουτ Κολ και Γκέρχαρτ Σρέντερ, ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ κ. ά.
Στις διασημότητες από το χώρο των γραμμάτων και της τέχνης περιλαμβάνονται: ο Ρώσος βιολοντσελίστας Μστισλάβ Ροστροπόβιτς, ο μαέστρος Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, οι τενόροι της όπερας Λουτσιάνο Παβαρόττι, Πλάθιδο Ντομίνγκο και Χοσέ Καρρέρας, οι τραγουδιστές Σαρλ Αζναβούρ, Χούλιο Ιγκλέσιας και Έλτον Τζων, οι ηθοποιοί Πίτερ Ουστίνοφ, Τζέιν Φόντα, Κατρίν Ντενέβ, Ρίτσαρντ Γκιρ, Χάρισον Φορντ, Σάρον Στόουν, το μοντέλο Κλάουντια Σίφερ κ. ά.
Πηγές
Κατηγορία:Ξενοδοχεία στη Ρωσία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αγία Πετρούπολη
Σημαία της Αρμενίας
Η αρμενική τρίχρωμη σημαία αποτελείται από τρεις οριζόντιες λωρίδες, χρώματος κόκκινου, μπλε και πορτοκαλί. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές ερμηνείες για τα χρώματα της σημαίας. Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι το κόκκινο συμβολίζει το αίμα που χύθηκε στους πολέμους, το γαλάζιο τον ουρανό της Αρμενίας, την ελπίδα και το σταθερό χαρακτήρα της χώρας και το πορτοκαλί εκπροσωπεί το θάρρος των ανθρώπων και τη γόνιμη γη της Αρμενίας, όπως επίσης και τους εργάτες που δουλεύουν στα χωράφια. Η χώρα είχε την ίδια σημαία από τις 22 Απριλίου 1918 μέχρι το 1921. Υιοθετήθηκε ξανά στις 24 Αυγούστου του 1990. Η χώρα έχει σύνταγμα από τις 5 Ιουλίου του 1995.
Σε όλη την ιστορία, έχουν υπάρξει πολλές παραλλαγές της αρμενικής σημαίας. Στην αρχαιότητα, οι Αρμενικές δυναστείες εκπροσωπούνταν από διαφορετικά συμβολικά ζώα που εμφανιζόταν στην σημαίες τους. Στον εικοστό αιώνα, διάφορες σοβιετικές σημαίες εκπροσώπησαν την ΣΣΔ Αρμενίας.
Ο επίσημος ορισμός των χρωμάτων, όπως αναφέρεται στο Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Αρμενίας, είναι:
Σχεδιασμός
Το 2012, το Αρμενικό Εθνικό Ινστιτούτο Προτύπων έκδωσε προδιαγραφές για την κατασκευή και τα χρώματα της σημαίας:
Ιστορία
Η σημερινή τρίχρωμη σημαία της χώρας έχει ελάχιστη ομοιότητα με τις πρώτες αρμενικές "σημαίες". Στην αρχαιότητα, οι στρατοί πήγαιναν στη μάχη πίσω από γλυπτά τοποθετημένα σε πόλους. Τα γλυπτά μπορεί να αντιπροσώπευαν ένα δράκο, αετό, λιοντάρι ή "κάποιο μυστηριώδες αντικείμενο των θεών". Με την έλευση του χριστιανισμού, η αρμενική αυτοκρατορία υιοθέτησε πολλές διαφορετικές σημαίες που εκπροσωπούν διάφορες δυναστείες. Η σημαία της Δυναστείας των Αρταξιαδών, για παράδειγμα, συνίστατο από ένα κόκκινο πανί που έδειχνε δύο αετούς που κοιτάζονταν ο ένας στον άλλο, χωρισμένους από ένα λουλούδι.
19ος αιώνας
Μετά την διανομή της Αρμενίας μεταξύ των Περσών και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έπαψε να υπάρχει αρμενική σημαία. Ο Αρμένιος καθολικός ιερέας Γκεβόντ Αλισάν δημιούργησε μια νέα σημαία για την Αρμενία το 1885, όταν ο Αρμενικός Φοιτητικός Σύλλογος του Παρισιού ζήτησε ένα για την κηδεία του Γάλλου συγγραφέα Βίκτωρ Ουγκώ.
Το πρώτο σχέδιο του Αλισάν ήταν πολύ παρόμοιο με τη σημερινή αρμενική σημαία: μια τρίχρωμη σημαία με οριζόντιες λωρίδες. Ωστόσο, έμοιαζε περισσότερο με μια ανάποδη παραλλαγή της τρέχουσας σημαίας της Βουλγαρίας. Η κορυφαία λωρίδα ήταν κόκκινη, συμβολίζοντας την πρώτη Κυριακή του Πάσχα (που ονομάζεται "κόκκινη" Κυριακή), ακολουθούμενη από μια πράσινη λωρίδα συμβολίζοντας την "πράσινη" Κυριακή του Πάσχα, και τελικά επιλέχτηκε ένα αυθαίρετο χρώμα, λευκό, για να ολοκληρωθεί ο συνδυασμός. Καθώς ήταν στη Γαλλία, ο Αλισάν σχεδίασε επίσης μια δεύτερη σημαία, που αναγνωρίζεται σήμερα ως "εθνικιστική σημαία των Αρμενίων". Ήταν επίσης τρίχρωμη, αλλά σε αντίθεση με το προηγούμενο σχέδιο, είχε κάθετες λωρίδες, παρόμοιες με τη γαλλική σημαία. Τα χρώματα ήταν κόκκινο, πράσινο και μπλε, από αριστερά προς τα δεξιά, αντιπροσωπεύοντας το ουράνιο τόξο που είδε ο Νώε αφού ήρθε στο όρος Άραρατ.
Δημοκρατία της Υπερκαυκασίας
Το 1828, η περσική Αρμενία προσαρτήθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία μετά τον τελευταίο ρωσοπερσικό πόλεμο και έγινε γνωστή ως η Ρωσική Αρμενία. Όταν κατέρρευσε η Ρωσική αυτοκρατορία, η Ρωσική Αρμενία κήρυξε την ανεξαρτησία της και εντάχθηκε στη βραχύβια δημοκρατία της Υπερκαυκασίας, μαζί με τη Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν. Αυτή κράτησε μόλις ένα χρόνο και σύντομα διαλύθηκε. Δεδομένου ότι η δημοκρατία αυτή ήταν βραχύβια, δεν πρόλαβε να χρησιμοποιήσει σημαίες ή σύμβολα. Παρόλα αυτά, ορισμένοι ιστορικοί θεωρούν μια σημαία με οριζόντιες χρυσή, μαύρη και κόκκινη ταινίες, παρόμοια με την σημερινή γερμανική σημαία, ως τη σημαία της Υπερκαυκασίας. Η ομοσπονδία διαλύθηκε στις 26 Μαΐου του 1918, όταν η Γεωργία κήρυξε την ανεξαρτησία της ως η Λαϊκή Δημοκρατία της Γεωργίας. Τόσο η Αρμενία όσο και το Αζερμπαϊτζάν κήρυξαν την ανεξαρτησία τους δύο ημέρες αργότερα, στις 28 Μαΐου 1918, ως η Πρώτη Δημοκρατία της Αρμενίας και η Λαϊκή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν, αντίστοιχα.
Πρώτη Δημοκρατία της Αρμενίας
thumb|200px|right|[[Αρχείο:FIAV historical.svg|23x15px Σημαία της Πρώτης Δημοκρατίας της Αρμενίας, 1918–1922. Αναλογίες: 2:3]] thumb|200px|right|[[Αρχείο:FIAV historical.svg|23x15px Η σημαία της Υπερκαυκασιανικής ΣΟΣΔ, 1922–1936.]] thumb|200px|Σημαία του ουράνιου τόξου που προτάθηκε για τη Πρώτη Δημοκρατία της Αρμενίας, από τον καλλιτέχνη Μαρτιρός Σαργιάν. Μετά την ανεξαρτησία, η Πρώτη Δημοκρατία της Αρμενίας υιοθέτησε το σύγχρονο αρμενικό τρίχρωμο. Μετά την εμφάνιση του Στεπάν Μαλχασιάντς στο Εθνικό Συμβούλιο της Αρμενίας, η ανεξάρτητη αρμενική κυβέρνηση επέλεξε τα χρώματα που χρησιμοποιήθηκαν κατά την περίοδο των Λουιζινιάν: κόκκινο, μπλε και κίτρινο. Ένα παλαιότερο πρωτότυπο, το οποίο τελικά απορρίφθηκε, ήταν η σημαία του ουράνιου τόξου. Αυτό το πρωτότυπο μπορεί να δει στο Μουσείο Μαρτιρός Σαργιάν, στο Γερεβάν της Αρμενίας. Επέλεξαν να αντικαταστήσουν το κίτρινο με πορτοκαλί "επειδή συνδυάστηκε καλύτερα με τα άλλα δύο χρώματα, παρουσιάζοντας μια πιο ευχάριστη σύνθεση." Η σημαία της ανεξάρτητης Αρμενίας είχε τότε αναλογία 2:3, αλλά στις 24 Αυγούστου του 1990, όταν το Ανώτατο Σοβιέτ της Αρμενίας το υιοθέτησε ως τη σημαία της Δημοκρατίας της Αρμενίας, η αναλογία άλλαξε σε 1:2.
Πρώιμη Σοβιετική Αρμενία και η Υπερκαυκασιανική ΣΟΣΔ
Στις 29 Νοεμβρίου του 1920, οι Μπολσεβίκοι ίδρυσαν τη ΣΣΔ Αρμενίας. Μια νέα σημαία εισήχθη και καθορίστηκε στο Σύνταγμα, που έγινε αποδεκτή στις 2 Φεβρουαρίου του 1922 από το συνέδριο των Σοβιέτ της ΣΣΔ Αρμενίας. Η σημαία αυτή υπήρχε μόνο για ένα μήνα, διότι στις 12 Μαρτίου η ΣΣΔ Αρμενίας ενώθηκε με τη ΣΣΔ Γεωργίας και τη ΣΣΔ Αζερμπαϊτζάν υπό την Υπερκαυκασιανική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Στις 30 Δεκεμβρίου του 1922 η Υπερκαυκαστική ΣΟΣΔ έγινε μια από τις τέσσερις σοβιετικές δημοκρατίες που αποτελούσαν την ΕΣΣΔ. Η σημαία της δημοκρατίας είχε ένα σφυρί και ένα δρεπάνι που εισήχθη σε ένα αστέρι με τα αρχικά "ЗСФСР" (ΖΣΦΣΡ) γραμμένο σε ρωσική γραφή σαν-σερίφ. Αυτά τα γράμματα αντιπροσώπευαν τη Υπερκαυκασιανική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία (Закавказская Советская федеративна социалистическа република, Ζακαφκάσκαγια Σαβιέτσκαγια Φεντερατίβναγια Σατσιαλιστιτσέσκαγια Ριεσπούμπλικα). Το 1936, χωρίστηκε σε τρεις περιοχές, οι οποίες ονομάστηκαν ΣΣΔ Γεωργίας, ΣΣΔ Αρμενίας και ΣΣΔ Αζερμπαϊτζάν.
Επιρροή
Η σημαία αναφέρεται επίσης στον εθνικό ύμνο της Αρμενίας "Μερ Χαϊρενίκ". Συγκεκριμένα, η δεύτερες και τρίτες στροφές αναφέρουν τη δημιουργία της εθνικής σημαίας:
"Να αδερφέ, μία σημαία για σένα, Την έφτιαξα με τα χέρια μου Τις νύχτες που δεν κοιμόμουνα, Με δάκρυα την έπλυνα. (δις οι δύο τελευταίοι στίχοι)
Κοίτα την, τρία χρώματα Είναι το προικισμένο μας σύμβολο. Ας λάμψει απέναντι στον εχθρό. Ας είναι πάντα δοξασμένη η Αρμενία. (δις οι δύο τελευταίοι στίχοι)"
Σημαία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Στις 2 Ιουνίου του 1992, η αυτοαποκαλούμενη Δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, μια ντε φάκτο ανεξάρτητη δημοκρατία που διεκδικείται από το Αζερμπαϊτζάν, υιοθέτησε μια σημαία που προέρχεται από τη σημαία της Αρμενίας, με τη προσθήκη μιας λευκής λωρίδας. Ένα λευκό μοτίβο προστέθηκε στη σημαία, ξεκινώντας από τα δύο πτερύγια της δεξιάς πλευράς του υφάσματος και συνδέοντας σε ένα σημείο ίσο με το ένα τρίτο της απόστασης από εκείνη την πλευρά. Το λευκό μοτίβο συμβολίζει τον σημερινό χωρισμό του Αρτσάχ (Ναγκόρνο-Καραμπάχ) από την Αρμενία και τη προσδοκία του για ενδεχόμενη ένωση με τη "πατρίδα". Αυτό συμβολίζει την Αρμενική κληρονομιά, πολιτισμό και πληθυσμό της περιοχής και αντιπροσωπεύει το Ναγκόρνο-Καραμπάχ ως εξωτερική περιοχή της Αρμενίας, γι' αυτό και το τριγωνικό σχήμα. Το μοτίβο της σημαίας είναι παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιείται στην ύφανση των αρμενικών χαλιών. Οι αναλογία της σημαίας είναι 1:2, ίδια με αυτή της Αρμενίας.
Σημαία των Παναρμενικών Αγώνων
Τα χρώματα της Αρμενικής σημαίας επηρέασαν επίσης το σχεδιασμό της σημαίας των Παναρμενικών Αγώνων. Στο κέντρο μιας γαλάζιας σημαίας υπάρχουν έξι κύκλοι που προέρχονται από τους κύκλους από την Ολυμπιακή σημαία. Ο έκτος κύκλος με πορτοκαλί χρώμα αλληλοσυνδέεται με τους μπλε και κόκκινους κύκλους, τα οποία συμβολίζουν την Αρμενία. Πάνω από τους κύκλους είναι μια φλόγα στα χρώματα της σημαίας της Αρμενίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρμενια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αρμενίας Κατηγορία:Σημαίες της Ασίας
Εθνική Μποτσουάνας (ποδόσφαιρο ανδρών)
μικρογραφία|Η εθνική Μποτσουάνας της δεκαετίας του 1980. Η Εθνική Μποτσουάνας είναι η εθνική, ποδοσφαιρική ομάδα της Μποτσουάνα. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μποτσουάνας. Δεν έχει προκριθεί ποτέ σε τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου, αλλά είχε προκριθεί στη τελική φάση του Κυπέλλου Εθνών Αφρική 2012, χωρίς ωστόσο να διακριθεί. Έδρα της ομάδας είναι το Botswana National Stadium.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Μποτσουάνα Μποτσουάνα
Μονή Ιβήρων
Είναι ελληνική, κοινοβιακή και εορτάζει στην Κοίμηση της Θεοτόκου.
Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής είναι ο Αρχιμανδρίτης Ναθαναήλ Ιβηρίτης.
Ιστορία
Ἡ ἵ­δρυ­ση τῆς μο­νῆς Ἰ­βή­ρων σχε­τί­ζε­ται μὲ τὴν πα­ρου­σί­α στὸ Ἅ­γι­ον Ὄ­ρος με­λῶν τῆς με­γά­λης ἰ­βη­ρι­κῆς ἀ­ρι­στο­κρα­τι­κῆς οἰ­κο­γέ­νει­ας των Τορ­νι­κί­ων.
Ἡ μο­νὴ ἱ­δρύ­θη­κε τὸ 979/980, ἀ­μέ­σως με­τὰ τὴν ἐ­πι­στρο­φὴ τοῦ Τορ­νι­κί­ου (μο­να­χοῦ Ἰ­ω­άν­νη), ὁ ὁ­ποῖ­ος ἔ­λα­βε τὸν τί­τλο τοῦ συγ­κέλ­λου. Ἡ γε­ωρ­γι­α­νὴ ἀ­δελ­φό­τη­τα, ἐγ­κα­τα­λεί­πον­τας τὰ κελ­λι­ὰ ποὺ τοὺς εἶ­χε πα­ρα­χω­ρή­σει ὁ ἅ­γι­ος Ἀ­θα­νά­σι­ος κον­τὰ στὴ Λαύ­ρα, ἐγ­κα­τα­στά­θη­κε στὴ μο­νή «τὴν λε­γο­μέ­νην τοῦ Κλή­μεν­τος» ποὺ ἦ­ταν ἀ­φι­ε­ρω­μέ­νη στὸν Τί­μι­ο Πρό­δρο­μο. . Μετά το 1010 έλαβε τη σημερινή της ονομασία προς τιμήν των κτητόρων της.
Από αυτό το μοναστήρι προέρχεται η Ιβηρική εικόνα της Θεοτόκου, σεβαστή στη Ρωσία. Στα μέσα του 16ου αιώνα έγινε η μεταφορά της Ιβηρικής Εικόνας της Θεοτόκου από τη Μονή των Ιβήρων στη Μόσχα.
Η Μονή
Σαν μοναστηριακό συγκρότημα είναι μεγάλο και επιβλητικό. Η είσοδος της μονής Ιβήρων με το διαβατικό, είναι στη βόρεια πλευρά. Στο ανατολικό τμήμα της αυλής είναι το Καθολικό. Απέναντί του το μεγάλο κωδωνοστάσιο και στη συνέχεια η τράπεζα από τη μία πλευρά και το κτίριο της βιβλιοθήκης από την άλλη. Τα κτίρια της αυλής περιβάλλονται από τις πτέρυγες που σχηματίζουν τετράπλευρο, όπου υπάρχουν κατά ζώνες τα κελιά των μοναχών, οι χώροι διοικήσεως της μονής, ο πύργος, το αρχονταρίκι, το νέο σκευοφυλάκιο-εικονοφυλάκιο που είναι και βιβλιοθήκη-συνοδικό και άλλοι βοηθητικοί χώροι.
Η μονή Ιβήρων έχει 60 μοναχούς (στο κοινόβιο 33 και στα εξαρτήματά της 27). Μετατράπηκε σε κοινοβιακή με σιγίλλιο του Οικουμενικού Πατριάρχη Δημητρίου του Α΄. εναλλ.=Μονή Ιβήρων|μικρογραφία|Μονή Ιβήρων Η μονή Ιβήρων έχει 16 παρεκκλήσια. Στο Καθολικό βρίσκονται δύο παρεκκλήσια με τοιχογραφίες, του Αγίου Νικολάου και των Αγίων Αρχαγγέλων. Εκεί φυλάσσονται τα λείψανα 165 αγίων και τμήματα από τα όργανα που χρησιμοποιήθηκαν κατά την σταύρωση του Χριστού. Δίπλα στην παλαιά είσοδο της μονής βρίσκεται το παρεκκλήσιο της Παναγίας της Πορταΐτισσας με τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Οι τοιχογραφίες του νάρθηκά του είναι του 1774 και απεικονίζουν σοφούς και βασιλείς της αρχαιότητας. Επίσης στην αυλή είναι είναι το παρεκκλήσιο του Τιμίου Προδρόμου, κτισμένο πάνω στο παλαιό καθολικό της Μονής του Κλήμεντος. Η σημερινή μορφή του χρονολογείται το 1710. Το Κοιμητήριο της μονής Ιβήρων βρίσκεται βόρεια της μονής και ο ναός τιμάται στη μνήμη του Αγίου Αθανασίου πατριάρχη της Αλεξανδρείας.
Σκευοφυλάκιο Μονής
Το Σκευοφυλάκιο της μονής Ιβήρων στεγάζεται μαζί με τη βιβλιοθήκη στο αυτοτελές κτίριο, που βρίσκεται απέναντι από το Καθολικό. Θεωρείται από τα αξιολογότερα του Αγίου Όρους. Φυλάγονται ανεκτίμητοι θησαυροί, χρυσοκέντητα άμφια, εκκλησιαστικά σκεύη, σταυροί, δισκοπότηρα, εγκόλπια, μίτρες, η αρχιερατική στολή του Πατριάρχη Διονυσίου του Δ΄, ο μανδύας του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, αυτοκρατορικός σάκος του 15ου αιώνα και άλλα ιερά αντικείμενα και κειμήλια. Επίσης φυλάσσονται αυτοκρατορικά και πατριαρχικά έγγραφα, μεταξύ των οποίων τα χρυσόβουλα των αυτοκρατόρων Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου και Ιωάννου ΣΤ΄ Καντακουζηνού.
Βιβλιοθήκη Μονής
Η βιβλιοθήκη της μονής Ιβήρων είναι καλά οργανωμένη και πλούσια σε περιεχόμενο. Περιέχει περισσότερα από 20.000 έντυπα, από τα οποία 33 είναι αρχέτυπα και 11.000 παλαίτυπα βιβλία. Επίσης περιλαμβάνει περισσότερους από 2.300 χειρόγραφους κώδικες καθώς και 14 λειτουργικά ειλητάρια. Από τους κώδικες 223, στην ελληνική και γεωργιανή γλώσσα, είναι περγαμηνοί. Οι υπόλοιποι είναι βομβύκινοι και χάρτινοι. Υπάρχουν 68 ελληνικά χειρόγραφα και ένα σλαβικό που είναι εικονογραφημένα. Στο νέο διώροφο κτίσμα της νότιας πλευράς της μονής Ιβήρων διαμορφώθηκε ειδικός χώρος για τη βιβλιοθήκη.
Υπαγωγές
Η μονή Ιβήρων έχει εξαρτήματά της τη Σκήτη Τιμίου Προδρόμου Ιβήρων, επονομαζόμενη και Ιβηρήτικη, δέκα Καθίσματα και είκοσι έξι Κελλιά. Δέκα κελλιά είναι στον οικισμό των Καρυών, δέκα τρία βρίσκονται προς την κατεύθυνση των Καρυών και τα υπόλοιπα τρία προς την Μονή Φιλοθέου. Το Κελλί του Αγίου Δημητρίου στις Καρυές χρησιμοποιείται ως αντιπροσωπείο. Το σύνολο των κελλιωτών μοναχών της μονής είναι είκοσι επτά και οι περισσότεροι ασχολούνται κυρίως με γεωργικές καλλιέργειες.
Η μονή απέχει περίπου 1:15 ώρα από τις Καρυές, 1 ώρα από τη Μονή Σταυρονικήτα μέσα από ένα υπέροχο μονοπάτι, όταν αυτό είναι ανοιχτό από τις καιρικές συνθήκες, 1 ώρα από τη Μονή Φιλοθέου (τα πρώτα 30 λεπτά σε δασικό δρόμο και τα υπόλοιπα 30 σε όμορφο μονοπάτι) και 1:30 ώρα από τη Μονή Καρακάλλου σε δασικό δρόμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιβηρων Κατηγορία:Σχέσεις Γεωργίας-Ελλάδας
Σημαία του Βατικανού
Η σημαία του Βατικανού αποτελείται από δύο κάθετες λωρίδες, χρώματος κίτρινου και άσπρου με τα σταυρωτά κλειδιά του Αγίου Πέτρου και την Παπική Τιάρα στο κέντρο της λευκής λωρίδας. Είναι μία από τις μόλις δύο σημαίες του κόσμου που έχει τετράγωνο σχήμα (η άλλη είναι η ελβετική). Η σημαία χρησιμοποιείται με τα κλειδιά αντεστραμμένα όταν χρησιμοποιείται ως σύμβολο της Αγίας Έδρας (συμβολίζει την Καθολική Εκκλησία σε όλο τον κόσμο).Υιοθετήθηκε στις 7 Ιουνίου του 1929. Η χώρα έχει Σύνταγμα (Θεμελιώδη Νόμο) από τις 22 Φεβρουαρίου 2001.
Παραπομπές
Βατικανό Κατηγορία:Βατικανό
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Γκρος-Ρόζεν
Το Στρατόπεδο συγκέντρωσης Γκρος-Ρόζεν (Konzentrationslager Groß-Rosen) ήταν στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί κοντά στο χωριό Γκρος-Ρόζεν (σήμερα Rogoźnica, Πολωνία) της Κάτω Σιλεσίας. Απείχε περίπου 40 χλμ από το Βρότσουαφ (Wroclaw) και η θέση επιλέχτηκε επειδή η τοποθεσία βρισκόταν στο σιδηροδρομικό άξονα μεταξύ των πόλεων Γιάουερ (Jauer, σήμερα Jawor) και Στρίγκαου (Striegau, σήμερα Strzegom).
Ίδρυση, λειτουργία
Καθώς η Γερμανία ενεπλάκη σε διμέτωπο αγώνα, οι εξοπλιστικές ανάγκες έγιναν έντονες και έτσι το Γκρος-Ρόζεν απέκτησε και άλλες εγκαταστάσεις και συνολικά κατασκευάστηκαν 70 παραρτήματά του, καθώς ο αριθμός των κρατουμένων αυξανόταν και κατασκευάζονταν και εργαστήρια κατασκευής όπλων και άλλων υλικών. . Μεταξύ των εταιρειών που χρησιμοποίησαν την καταναγκαστική εργασία των κρατουμένων του Γκρος Ρόζεν ήταν ο όμιλος Κρουπ και η IG Farben. Ενώ ο αρχικός αριθμός κρατουμένων ήταν 1.417, λίγο πριν την εκκένωσή του αριθμούσε 97.414 κρατουμένους, περίπου το 11% του συνολικού αριθμού κρατουμένων σε στρατόπεδα της Ναζιστικής Γερμανίας. Σημαντικότερα από αυτά ήταν τα AL Breslau, AL Fünfteichen, AL Dyhernfurth, AL Landeshut και AL Riesen. Στο στρατόπεδο εγκλείονταν και γυναίκες, για τη φύλαξη των οποίων εκπαιδεύονταν τα γυναικεία μέλη της SS.
Οι πρώτοι Εβραίοι κρατούμενοι στάλθηκαν εκεί στις 18 Ιουνίου 1941 από το Νταχάου και ακολούθησαν τρεις ακόμη μεταγωγές από το Ζάξενχαουζεν (32 άτομα στις 13 Αυγούστου, 21 στις 18 Σεπτεμβρίου και 94 στις 20 Σεπτεμβρίου 1941). Ακολούθησαν μικρές ομάδες από τη φυλακή του Τάρνοβ στην περιοχή του Ράντομ (περίπου 100 άτομα) το 1942. Οι Εβραίοι τοποθετούνταν στο παράπηγμα 4 όπου είχαν τοποθετηθεί και οι αγριότεροι φρουροί, όπως οι G. Prill A. Radtke, οι οποίοι ήσαν σαδιστές δολοφόνοι.
Μέχρι το τέλος του 1941 84 είχαν πεθάνει, οι υπόλοιποι ήσαν ζωντανοί σκελετοί ενώ το Δεκέμβριο του 1941 119 από αυτούς ήσαν θύματα του προγράμματος ευθανασίας Τ-4. Ο ρυθμός θανάτων εξακολούθησε αμείωτος και το 1942. Οι κρατούμενοι που χαρακτηρίζονταν "ανίκανοι προς εργασία" στάλθηκαν στο Νταχάου, ενώ οι τελευταίοι 37 Εβραίοι στάλθηκαν στο Άουσβιτς στις 16 Οκτωβρίου 1942. Για ένα δωδεκάμηνο το Γκρος Ρόζεν ήταν Juden-frei (απαλλαγμένο από Εβραίους).
Διοικητές, προσωπικό
Διοικητές στο στρατόπεδο χρημάτισαν οι: Ως Παράρτημα Ως ανεξάρτητο στρατόπεδο Εκτός από τον πρώτο - περιβόητο για τη σκληρότητά του - διοικητή, άλλα "σημαίνοντα" μέλη του προσωπικού του περιλάμβαναν τους:
Τελευταίο έτος λειτουργίας και εκκένωση
Μεταξύ Απριλίου και Ιουνίου 1944 σημειώθηκαν νέες αφίξεις Εβραίων: περίπου 13.000 άνδρες και γυναίκες έφθασαν στο στρατόπεδο και διαμοιράστηκαν στα παραρτήματά του - οι περισσότεροι από αυτούς προέρχονταν από την Ουγγαρία. Κατά το τελευταίο διάστημα της λειτουργίας του στο Γκρος Ρόζεν υπήρχαν περίπου 78.000 κρατούμενοι (52.000 άνδρες και 26.000 γυναίκες Η εκκένωση του στρατοπέδου άρχισε προς το τέλος του 1944, καθώς ο Κόκκινος Στρατός είχε αρχίσει να προελαύνει στο έδαφος της Πολωνίας. Πρώτα εκκενώθηκαν και καταστράφηκαν τα παραρτήματα στην ανατολική όχθη του ποταμού Όντερ. Οι κρατούμενοι σε αυτά στάλθηκαν αλλού με τα πόδια (πορείες θανάτου) και πολλοί δεν κατάφεραν να φθάσουν στον προορισμό τους πεθαίνοντας στο δρόμο. Η εκκένωση του κεντρικού στρατοπέδου άρχισε το Φεβρουάριο του 1945, παράλληλα με την των υπολοίπων παραρτημάτων. Οι κρατούμενοι του κεντρικού στρατοπέδου άρχισαν να μεταφέρονται με τρένα σε άλλα στρατόπεδα, αλλά και έτσι πολλοί πέθαναν στο δρόμο καθώς δεν υπήρχε διανομή φαγητού ή νερού. Συνολικά 19.500 Εβραίοι μεταφέρθηκαν σε άλλα στρατόπεδα, ενώ αγνοείται η τύχη των υπόλοιπων 37.500. Δεν είναι επίσης γνωστός ο ακριβής αριθμός των κρατουμένων, Εβραίων και μη, που βρήκαν το θάνατο στο Γκρος Ρόζεν και τα παραρτήματά του. Υπολογίζεται ότι από τους 125.000 κρατουμένους που πέρασαν από αυτό περίπου 40.000 βρήκαν το θάνατο. Το στρατόπεδο δε διέθετε ούτε κρεματόριο ούτε θαλάμους αερίων, γι' αυτό και έχει χαρακτηριστεί ως "στρατόπεδο εργασίας".
Ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε το στρατόπεδο και τα παραρτήματά του στις 8 και στις 9 Μαϊου 1945. Υπήρχαν ακόμη σε αυτά περίπου 9.000 επιζώντες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Τοποθεσίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία
Εθνική Λεσότο (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Λεσότο είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Λεσότο. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λεσότο. Έδρα της ομάδας είναι το Setsoto Stadium. Δεν έχει προκριθεί ποτέ σε τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου ή του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής.
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Λεσότο Λεσοτο
Φινλανδικό Ινστιτούτο Αθηνών
Το Φινλανδικό Ινστιτούτο Αθηνών (Suomen Ateenan-Instituutti, Finlands Athen-Institut) είναι ένα από τα 17 ξένα αρχαιολογικά ιδρύματα που λειτουργούν στην Αθήνα.
Ιδρύθηκε το 1984 και η αποστολή του είναι η προώθηση όλων των τομέων των ελληνικών σπουδών. Μαζί με το δανέζικα, νορβηγικά και σουηδικά ιδρύματα, συμβάλλει στη βιβλιοθήκη Βόρειων Χωρών της Αθήνας.
Το Φινλανδικό Ινστιτούτο ασχολείται ενεργά με την αρχαιολογική έρευνα από το 1999. Τωρινά και προηγούμενα έργα, περιλαμβάνουν ανασκαφές στην Αρέθουσα (Μακεδονία) και στο Στράτος (Ακαρνανία), καθώς και έρευνα στον κόλπο του Κωκυτού (Θεσπρωτία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα στην Ελλάδα
Νορβηγικό Ινστιτούτο Αθηνών
Το Νορβηγικό Ινστιτούτο Αθηνών (Det Norske Institutt I Athen) είναι ένα από τα 17 ξένα αρχαιολογικά ιδρύματα που λειτουργούν στην Αθήνα.
Το Ινστιτούτο στοχεύει στην προώθηση της έρευνας σε όλους τους τομείς των Ελληνικών Σπουδών από Νορβηγούς μελετητές. Συνεισφέρει, με τους Δανούς, Φινλανδούς και Σουηδούς ομολόγους του, στη βιβλιοθήκη Βόρειων Χωρών της Αθήνας. Οι αρχαιολογικές δραστηριότητες του, από την ίδρυση του το 1989, περιλαμβάνουν αρχαιολογική έρευνα στην Αρκαδία, αρχαιολογική έρευνα βαθέων υδάτων στις Βόρειες Σποράδες και την Ιθάκη (Επτάνησα) και ανασκαφές στην Πετροπηγή (Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας) και στη Τεγέα (Αρκαδία), όπου η πόλη και το ιερό της Αθηνάς Αλέας βρίσκονται υπό έρευνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα στην Ελλάδα
Γκάλα Μόντες
Έγινε γνωστή από την σειρά El Señor de los Cielos (2015-2016). Το 2018, πρωταγωνίστησε στο Mi familia perfecta (2018). Το 2020 συμμετείχε στη σειρά La mexicana y el güero, και στη συνέχεια πρωταγωνίστησε στο Diseñando tu amor (2021).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές
Ντογκούς Μπαλμπάι
Ο Ντογκούς Μπαλμπάι (γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1989) είναι Τούρκος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Εφές Αναντολού του Τουρκικού Πρωταθλήματος (BSL) και της Ευρωλίγκας. Έχει ύψος 1,85 μέτρων και παίζει στη θέση πόιντ γκαρντ.
Ερασιτεχνική σταδιοδρομία
δεξιά|μικρογραφία|327x327εσ| Ο Μπαλμπάι παίζει με το Τέξας τον Φεβρουάριο του 2009 Ο Ντογκούς Μπαλμπάι ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ στην Φενέρμπαχτσε. Μετά από δύο χρόνια στο Τουρκικό Πρωτάθλημα, πήγε στην Ακαδημία Μπρούστερ, στο Ουόλφμπορο, στο Νιου Χάμπσαϊρ, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής για σπουδές.
Ο Μπαλμπάι πέρασε τα δύο τελευταία χρόνια παίζοντας στην εθνική ομάδα κάτω των 18 ετών της Τουρκίας και βοήθησε την ομάδα να κατακτήσει την τέταρτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2006. Έπαιξε επίσης δύο χρόνια στην εθνική ομάδα κάτω των 16 ετών της Τουρκίας και οδήγησε αυτή την ομάδα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 16 ετών της FIBA το 2005.
Οδήγησε το Μπρούστερ σε επίδοση 29–6 και τερμάτισε δεύτερη στο Πρωτάθλημα 1ης Κατηγορίας της NEPSAC, ενώ είχε μέσο όρο 13,5 πόντους και 7,5 ασίστ ανά παιχνίδι κατά τη διάρκεια της ανώτερης χρονιάς του υπό τον προπονητή Τζέισον Σμιθ.
Αφού ο Μπαλμπάι υπέγραψε μία επιστολή προθέσεων με το Τέξας, ο επικεφαλής προπονητής των Λόνγκχορνς, Ρικ Μπαρνς, δήλωσε ότι "ο Ντογκούς είναι μία σημαντική επιλογή για το πρόγραμμά μας, καθώς θα μας προσφέρει ποιοτικό βάθος στη θέση πόιντ γκαρντ." Ο Μπαρνς είπε επίσης ότι ο Ντογκούς «έχει ένα έξυπνο διεθνές παιχνίδι και καλή αθλητικίτητα. Ο Ντογκούς είναι ένας δυνατός περιμετρικός αμυντικός και καλός πλέι μέικερ που έχει την ικανότητα να σκοράρει στη λωρίδα».
Στη μέση της περιόδου 2009–10, ο αναλυτής του ESPN, Τζέι Μπίλας, ονόμασε τον Μπαλμπάι ως έναν από τους δύο κορυφαίους περιμετρικούς αμυντικούς στο κολεγιακό μπάσκετ εκείνη τη χρονιά, μαζί με τον Κρις Κράμερ του Πέρντου. Ο Μπιλάς είπε για τον Μπαλμπάι,
Ο Ντογκούς δεν επιλέχτηκε στο ντραφτ του 2011 στο NBA, αλλά συνδέθηκε με διάφορες ευρωπαϊκές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης της ομάδας της γενέτειράς του, Φενέρμπαχτσε. Η δύναμη, η ευελιξία, η αμυντική του ικανότητα και η ταχύτητά του λέγεται ότι μοιάζουν με τη Φενερμπαχτσέ και τον παίχτη της Εθνικής Τουρκίας Ομέρ Ονάν.
Ο αναλυτής του ESPN, Φραν Φρασκίλα, ονόμασε τον Ντυγκούς ως τον αγαπημένο του παίκτη στο Γιούροκαμπ του 2011.
Επαγγελματική πορεία
Τον Ιούλιο του 2011 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Εφές Αναντολού. Κέρδισε τον Διαγωνισμό Καρφωμάτων του All-Star Game του Τουρκικού Πρωταθλήματος (BSL)του 2012, εξασφαλίζοντας τη νίκη πηδώντας πάνω από τον συμπαίκτη του στην Εφές Αναντολού και πρωταθλητή στον αντίστοιχο διαγωνισμό του 2010, Σινάν Γκιουλέρ, στο δρόμο του προς το καλάθι. Τον Μάιο του 2014 υπέγραψε ξανά με την Εφές Αναντολού.