cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φεμινιστική ιστορία
Κατανόηση της φεμινιστικής ιστορίας
Οι φεμινιστές ιστορικοί συλλέγουν για να αναλύσουν και αναλύουν για να συνδέσουν, αντί να καταγράφουν μόνο την ιστορία των γυναικών, επιτρέπουν τη σύνδεση με το «δημόσιο ιστορικό». Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν προβλήματα στην ενσωμάτωση αυτής της βελτιωμένης ιστορίας σε ένα πρόγραμμα σπουδών κατάλληλο για φοιτητές. Τέλος, οι φεμινιστές / φεμινίστριες ιστορικοί πρέπει τώρα να μπορούν να κατανοήσουν ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες που εμπλέκονται στη δημιουργία μιας διαδικτυακής βάσης δεδομένων των κύριων πηγών τους, καθώς και δημοσιευμένων έργων που έγιναν από σημαντικούς φεμινιστές ιστορικούς. Οι φεμινιστές ψηφιακοί ανθρωπιστές συνεργάζονται με φεμινιστές ιστορικούς για να αποκαλύψουν μια διαδικτυακή ολοκλήρωση των δύο ιστοριών. Η βάση δεδομένων γυναικείων μελετών του Χάρβαρντ περιέχει πηγές, όπως τη Συλλογή Γκέριτσεν, που επιτρέπει τη συγγραφή επιστημονικών εργασιών από φεμινίστριες και μεταδίδουν δημόσια το γεγονός ότι υπάρχουν περισσότερες από μία ιστορίες και την πρόοδο που έχει σημειωθεί στο συνδυασμό τους.
Συσχετισμοί με την ιστορία των γυναικών
Οι φεμινιστές ιστορικοί χρησιμοποιούν την ιστορία της γυναίκας για να εξερευνήσουν τις διαφορετικές οπτικές των προηγούμενων γυναικών. Αυτή η συλλογή πληροφοριών απαιτεί τη βοήθεια εμπειρογνωμόνων που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους σε αυτήν την επιδίωξη. Παρέχει στους ιστορικούς πρωτεύοντες πηγές που είναι ζωτικής σημασίας για την ολοκλήρωση των ιστοριών. Από προσωπικής πείρας απολογισμοί, όπως το And the Walls Come Tumbling Down της Σόγια Φίντλερ (μια φεμινιστική άποψη από το Ανατολικό Βερολίνο) αφηγείται την καθημερινή ζωή των προηγούμενων γυναικών. Καταγράφει πώς επηρεάστηκαν οι ζωές τους από τους νόμους της κυβέρνησής τους. Οι ιστορικοί των γυναικών συνεχίζουν να ερμηνεύουν πώς οι νόμοι άλλαξαν τη ζωή αυτών των γυναικών, αλλά οι φεμινιστές ιστορικοί βασίζονται σε αυτές τις πληροφορίες για να παρατηρήσουν την «εξαφανισμένη γυναίκα». Η Φίντλερ ανέφερε ακόμη ότι «[αυτές] οι φεμινίστριες απογοητεύτηκαν όταν εννοούσαν συνηθισμένες ανατολικές γυναίκες που ήταν και καλές νοικοκυρές, ενώ απολάμβαναν δουλειά έξω». Επειδή αυτές οι φεμινίστριες γνώριζαν μόνο τη δημόσια ιστορία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, προβάλλονταν στο φανταστικό.
Ενσωμάτωση ιστοριών
Οι φεμινιστές ιστορικοί βλέπουν κυρίως δύο συγκεκριμένες ιστορίες. Το πρώτο είναι η δημόσια, μοναδική ιστορία. Αποτελείται από πολιτικά γεγονότα και εφημερίδες. Το δεύτερο αποτελείται από την ιστορία των γυναικών και αναλύθηκαν οι πρωτογενείς πηγές. Η ενσωμάτωση αυτών των δύο ιστοριών βοηθά τους ιστορικούς να κοιτάξουν το παρελθόν με έναν πιο φεμινιστικό φακό, όπως κάνουν οι φεμινιστές ιστορικοί. Ο καθηγητής Πίτερ Τζ. Φίλεν του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας ανέφερε στην πανεπιστημιακή εφημερίδα του «Ενσωμάτωση της Ιστορίας των Γυναικών και της Τακτικής Ιστορίας» ότι «ο σκοπός του είναι να βοηθήσει τους μαθητές να κατανοήσουν τις αξίες και τη συμπεριφορά των ανθρώπων που είναι αντίθετοι από τον εαυτό τους. Μέσα από την ιστορία μπαίνουμε σε άλλες ζωές, αναλύουμε τις δυνάμεις που διαμόρφωσαν αυτές τις ζωές, και τελικά καταλαβαίνουμε τα πρότυπα του πολιτισμού.». Στην πραγματικότητα, όταν ζητήθηκε από τον Φίλεν να διδάξει ένα μάθημα για την ιστορία των αμερικανών γυναικών, οι αποκαλύψεις των προηγούμενων γυναικών επέτρεψαν να αναγνωρίσει ότι δεν μαθαίνει ιστορία ηρωίδας αλλά μια αντισταθμιστική ιστορία. Ωστόσο, αυτή η σκέψη περιόρισε τις σπουδές του. Βρήκε τον εαυτό του να σκέφτεται τις συνεισφορές των γυναικών σε αυτά που είχαν ήδη γράψει οι άντρες. Αντί να έχει κάποιος τις ιστορίες της «δημόσιας» και «εγχώριας» σφαίρας, θα έπρεπε να γνωρίζει ότι αυτή η γραμμή μεταξύ των δύο είναι φανταστική.
Αν και δεν είναι όλες οι γυναίκες πολιτικοί ή στρατηγοί πολέμου, τα αγόρια μεγαλώνονται στην εγχώρια σφαίρα. Όχι μόνο αυτό, αλλά οι άνδρες επιστρέφουν σε αυτή καθημερινά στα ιδιωτικά τους σπίτια. Ακόμη και ο Πρόεδρος Θεόδωρος Ρούζβελτ αναφέρει ότι «ο άντρας μπορεί να είναι καλός πολίτης που δεν είναι καλός σύζυγος και καλός πατέρας». Παρόμοια με το πώς η ιστορία χρειάζεται να ενσωματωθεί η εγχώρια ιστορία, η ιστορία των ανδρών δεν μπορεί να είναι κατανοητή χωρίς να είναι γνωστές οι προσωπικές τους εμπειρίες. Η γυναικεία ιστορία χρειάζεται λοιπόν τις προσωπικές τους εμπειρίες για να συνδυαστεί με το κοινό τους. Για να ενσωματώσει κανείς επιτυχώς αυτές τις ιστορίες, δεν πρέπει να έχει αρσενικές και γυναικείες σφαίρες. Οι συνδέσεις που βρίσκονται στη δημόσια και ιδιωτική ιστορία ανδρών και γυναικών πρέπει να συντεθούν συστηματικά για να ενσωματωθούν επιτυχώς. Έτσι, η ιδέα των δύο ιστοριών δημιουργεί την πρόκληση που έχουν οι περισσότεροι φεμινιστές ιστορικοί.
Φεμινιστική ιστοριογραφία
Η φεμινιστική ιστοριογραφία είναι μια άλλη αξιοσημείωτη πτυχή της φεμινιστικής ιστορίας. Μία σημαντική συγγραφέας και ερευνητής φεμινιστικής ιστοριογραφίας είναι η Τζούντιθ Μ. Μπένετ. Στο βιβλίο της, History Matters: Patriarchy and the Challenge of Feminism, η Μπένετ γράφει σχετικά με τη σημασία της μελέτης μιας «πατριαρχικής ισορροπίας». Η Τσέριλ Γκλεν γράφει επίσης για τη σημασία της φεμινιστικής ιστοριογραφίας «Το να γράφεις γυναίκες (ή οποιαδήποτε άλλη παραδοσιακά απαλλαγμένη ομάδα) στην ιστορία της ρητορικής, μπορεί να είναι μια ηθικά και διανοητικά υπεύθυνη χειρονομία που διαταράσσει αυτές τις παγωμένες αναμνήσεις για να αντιμετωπίσει τις σιωπές, να αμφισβητήσει τις απουσίες, και να διεκδικήσει τις γυναικείες συνεισφορές στη δημόσια ζωή». Αυτή η πτυχή της φεμινιστικής ιστορίας επιθεωρεί ιστορικά κείμενα που θεωρούνται τυπικά κανόνα και τα εφευρίσκει ξανά κάτω από έναν φεμινιστικό φακό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστοριογραφία Κατηγορία:Φεμινισμός
Λίλα Λαλαούνη
Η Λίλα Λαλαούνη (9 Ιουνίου 1918-1996) ήταν Ελληνίδα πιανίστρια και συνθέτης. Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν η εγγονή του συνθέτη Τιμόθεου Ξανθόπουλου. Σπούδασε πιάνο στην Ακαδημία της Βιέννης και σύνθεση με καθηγητή τον Robert Konta. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση ως πιανίστρια συναυλίας στην Βιέννη το 1930 και αποφοίτησε από την Ακαδημία της Βιέννης το 1934. Συνέχισε τις σπουδές της με καθηγητή τον Marcel Dupre στο Παρίσι και έγινε διεθνώς γνωστή ως πιανίστρια.
Έργα
Η Λαλαούνη συνέθεσε κοντσέρτα για το πιάνο, τραγούδια, μουσική δωματίου και μια συμφωνία. Μεταξύ των έργων της είναι :
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2010-11
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Μητροπολίτης Αμαντίας Ναθαναήλ Στεργίου
Μητροπολίτης Ναθαναήλ (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Στεργίου; Γεννήθηκε το 1957, Ταξιάρχες Τρικάλων ) είναι Μητροπολίτης Αμαντείας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1957 στα Τρίκαλα. Πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.
Το 1982 εκάρη Μοναχός στο Αγιο Ορος. Διάκονος και Πρεσβύτερος Χειροτονήθηκε το 1987.
Απο το 1991-2011 Υπηρέτησε Ιεροκήρυκας της Ι.Μ. Αργυροκάστρου.
Στις 21/1/2012 Χειροτονήθηκε Επίσκοπος Αμαντείας, Βοηθός του Μακ. Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Κ.Κ. Αναστασίου.
Στις 7 Απριλίου 2016 ἡ Ἐπισκοπή Ἀμαντίας ἀνυψώθη εἰς Μητρόπολιν καί ὁ Ἐπίσκοπος Ναθαναήλ εἰς Τιτουλάριον Μητροπολίτην, ἐκτελεῖ καθήκοντα Ἀρχιγραμματέως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επίσκοποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας
Επισκοπή Μυλάσων
Η Επισκοπή Μυλάσων είναι πρώην εκκλησιαστική επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Βρισκόταν στην Καρία της Μικράς Ασίας με έδρα την πόλη Μύλασα. Εκκλησιαστικά ήταν εκκλησιαστική επαρχία της Μητρόπολης Αφροδισιάδος. Σήμερα η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία διορίζει τιτουλάριο καθολικό επίσκοπο.
Άγνωστο πότε δημιουργήθηκε η επισκοπή, πιστεύεται ότι ήταν στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους. Την εποχή της Οσίας Ξένης, τον 5ο αιώνα ήταν ήδη επισκοπή, όπως μαθαίνουμε από τον βίο της ήταν διακόνισσά της επισκοπής. Στα τακτικά ή επισκοπή αναφέρεται από τον 7ο έως τον 12ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην επισκοπές του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Αφροδισιάδος
Γιλβέρτος του Μπριόν
Ο Γιλβέρτος του Μπριόν ήταν γιος του Γοδεφρείδου κόμη του Ε, ο οποίος με την σειρά του ήταν νόθος γιος του Ριχάρδου Α΄ του Ισχυρού δούκα της Νορμανδίας. Κληρονόμησε την κομητεία του Μπριόν και έγινε ένας από τους ισχυρότερους Άγγλους γαιοκτήμονες· έγινε δωρητής στο αβαείο του Μπεκ, που είχε ιδρυθεί από τον πρώην ευγενή Έρλουιν (1031). Ο Ροβέρτος Α΄ δούκας της Νορμανδίας απεβίωσε (1035), και τον κληρονόμησε ο νόθος γιος του Γουλιέλμος ο Κατακτητής υπό την κηδεμονία ισχυρών ευγενών όπως ο Γιλβέρτος του Μπριόν, ο Όζμπερν ο Βοσκός και ο Αλαίν Γ΄ δούκας της Βρετάνης.
Ένας αριθμός Νορμανδών ευγενών με πρωτοβουλία του Ραλφ του Γκάτσε αρνήθηκαν να δεχτούν τον Γουλιέλμο σαν δούκα τους· μια προσπάθεια να δολοφονήσουν τον μικρό δούκα απέτυχε (1040). Ο Γιλβέρτος ωστόσο δολοφονήθηκε την ίδια χρονιά, την περίοδο που έκανε ειρηνική ιππασία κοντά στο Εσαφόρ. Πιστεύεται ότι οι δολοφόνοι του ήταν ο Ραλφ του Γουάσι και ο Ροβέρτος του Βιτό· η δολοφονία ήταν πράξη εκδίκησης και δεν είναι γνωστό αν ο Ραλφ του Γκάτσε είχε συμμετοχή σε αυτήν. Οι γιοι του Γιλβέρτου Ριχάρδος ΦιτςΓκίλμπερτ και Βαλδουίνος ΦιτςΓκίλμπερτ, από φόβο μήπως έχουν την τύχη του πατέρα τους, διέφυγαν -με πρωτοβουλία των φίλων τους- στην αυλή του Βαλδουίνου Ε΄ κόμη της Φλάνδρας. Τα παιδιά ήταν από τους βασικούς συνεργάτες του Γουλιέλμου Α΄ του Κατακτητή στην Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας· οι απόγονοι τους εγκαταστάθηκαν στην Αγγλία, την Ιρλανδία και τη Σκωτία και έγιναν ισχυρότατοι ευγενείς, ανεξάρτητοι από το Αγγλικό στέμμα.
Ψάθι Πάφου
Το Ψάθι είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 455 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα δυτικά συνορεύει με το Πολέμι, στα βόρεια με την Δρυνιά, στα βορειοανατολικά με τη Μηλιά, στα ανατολικά με τον Άγιο Δημητριανό και στα νότια με τη Χούλου.
Ιστορία
Ένα γνωστό ιστορικό στοιχείο για το Ψάθι αποτελεί το γεγονός ότι την εποχή της Φραγκοκρατίας και της Ενετοκρατίας αποτελούσε φέουδο. Σύμφωνα με τον Φλώριο Βουστρώνιο, είχε παραχωρηθεί στον Πέτρο ντ΄ Αβίλα. Στη συνέχεια, είναι γνωστό ότι παραχωρήθηκε ως δώρο από τον βασιλιά Ιάκωβο Β΄ στην Βέρα Τζιμπλέτ, παραμάνας ή οικοτρόφου της βασίλισσας Αικατερίνη Κορνάρο.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού παρουσιάζει μικρή αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Ψαθιού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Μπαμπικέρ Αουάνταλα
Ο Μπαμπικέρ Αουάνταλα (αραβ. بابكر عوض الله) ήταν Σουδανός πολιτικός (1917-2019), που διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας του από τις 25 Μαΐου 1969 μέχρι τις 28 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Ανήκε στο ρεύμα του αραβικού εθνικισμού.
Γέννηση και εκπαίδευση
Ο Αουάνταλα γεννήθηκε στην Πολιτεία του Κυανού Νείλου του τότε αγγλοαιγυπτιακού Σουδάν στις 2 Μαρτίου 1917. Το 1940 απεφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Κολεγίου Γκόρντον (Gordon Memorial College).
Κυβερνητική θητεία
Ο Αουάνταλα συμμετέσχε στο πραξικόπημα του Μαΐου 1969, που εγκαινίασε την περίοδο της κυριαρχίας τού Γκααφάρ Νιμέιρι.
Στη στρατιωτική κυβέρνηση του Νιμέιρι ο Αουάνταλα ήταν το μοναδικό μέλος που δεν ανήκε στις ένοπλες δυνάμεις. Επιλέχθηκε ως πρωθυπουργός και ταυτοχρόνως υπουργός Εξωτερικών του Σουδάν στις 25 Μαΐου 1969. Μετά τον Οκτώβριο του 1969 έφυγε από την πρωθυπουργία και διατήρησε μόνο το υπουργικό του αξίωμα, μέχρι το 1971. Στη συνέχεια, από το 1971, κατείχε τις θέσεις του αντιπροέδρου της κυβερνήσεως και του υπουργού Δικαιοσύνης. Από το 1972 μέχρι το 1973 διετέλεσε αντιπρόεδρος του Σουδάν.
Ο Αουάνταλα απεβίωσε στις 17 Ιανουαρίου 2019, σε ηλικία 101 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Σουδάν Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Αντιπρόεδροι του Σουδάν
Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ
Το Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ (αγγλικά: Detroit Film Critics Society Award For Best Suporting Actor) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ για να τιμήσει έναν ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε υποστηρικτικό ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ
Τυνησιακές προεδρικές εκλογές (2019)
Οι προεδρικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στην Τυνησία στις 15 Σεπτεμβρίου 2019, οι δεύτερες άμεσες εκλογές για την προεδρία μετά την επανάσταση του 2011. Οι εκλογές είχαν αρχικά προγραμματιστεί για τις 17 και 24 Νοεμβρίου αλλά διεξήχθησαν νωρίτερα μετά το θάνατο του προέδρου Μπέτζι Καΐντ Εσέμπσι στις 25 Ιουλίου, για να εξασφαλίσουν ότι ο νέος πρόεδρος θα αναλάβει καθήκοντα εντός 90 ημερών, όπως απαιτεί το σύνταγμα.
Δεδομένου ότι κανένας υποψήφιος δεν έλαβε την πλειοψηφία των ψήφων στον πρώτο γύρο, διεξήχθη στις 13 Οκτωβρίου ένας τελικός γύρος μεταξύ των δύο πρώτων υποψηφίων, του Καΐς Σαγιέντ και του Ναμπίλ Καρουί. Ο Σαγιέντ κέρδισε τον δεύτερο γύρο με ποσοστό 72,7% των ψήφων.
Ιστορικό
Τον Απρίλιο του 2019 ο πρώην πρόεδρος Μπέτζι Καΐντ Εσέμπσι δήλωσε ότι δεν θα διεκδικούσε την επανεκλογή του, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο σε άλλους υποψηφίους. Ωστόσο, ο Εσέμπσι πέθανε στις 25 Ιουλίου στην ηλικία των 92 ετών, πέντε μήνες προτού τερματιστεί η θητεία του. Ο Πρόεδρος της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων του Λαού, Μοχάμεντ Ενασέρ, έγινε προσωρινός πρόεδρος, σύμφωνα με τη συνταγματική διάταξη για τη διαδοχή των Προέδρων. Σύμφωνα με το άρθρο 84 του Συντάγματος της Τυνησίας, ένας μεταβατικός πρόεδρος μπορεί να υπηρετήσει το πολύ μέχρι 90 ημέρες, πράγμα που σημαίνει ότι ο ρόλος του Ενασέρ θα τερματιζόταν στις 23 Οκτωβρίου 2019. Προκειμένου να συμμορφωθεί με αυτό, η Ανώτατη Αρχή για τις Εκλογές ανακοίνωσε ότι οι εκλογές θα διεξάγονταν νωρίτερα από τον καθορισμένο χρόνο, με αποτέλεσμα να  μην διεξαχθούν στο διάστημα από τις 17 και 24 Νοεμβρίου αλλά στις 15 Σεπτεμβρίου και 13 Οκτωβρίου.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος της Τυνησίας εκλέγεται άμεσα με καθολική ψηφοφορία χρησιμοποιώντας το σύστημα δύο γύρων. Εάν κανένας υποψήφιος δεν λάβει την πλειοψηφία των ψήφων στον πρώτο γύρο, διεξάγεται ένας δεύτερος γύρος μεταξύ των δύο πρώτων υποψηφίων. Οι υποψήφιοι πρέπει να είναι τουλάχιστον 35 ετών την ημέρα της κατάθεσης των δικαιολογητικών για υποψηφιότητα και πρέπει επίσης να είναι μουσουλμάνοι. Οι υποψήφιοι πρέπει να έχουν την ιθαγένεια της Τυνησίας και πρέπει να παραιτηθούν από οποιαδήποτε άλλη ιθαγένεια κατέχουν.
Αμφιλεγόμενες εκλογικές μεταρρυθμίσεις
Στις 18 Ιουνίου 2019, η Συνέλευση των Αντιπροσώπων ενέκρινε τροποποιήσεις στον εκλογικό νόμο της χώρας, οι οποίες κατηγορήθηκαν από ορισμένους για αποκλεισμούς υποψηφίων όπως ο Ναμπίλ Καρουί και ο Οφά Τεράς από το να είναι επιλέξιμοι για να συμμετάσχουν στις εκλογές. Οι τροποποιήσεις απαγόρευσαν τα άτομα με ποινικό μητρώο, καθώς και εκείνα που διοικούν φιλανθρωπικές οργανώσεις ή έλαβαν ξένη χρηματοδότηση για πολιτική διαφήμιση κατά το έτος που προηγήθηκε των εκλογών. Στις 25 Ιουνίου τα μέλη του Nidaa Tounes και του Λαϊκού Μετώπου κατέθεσαν πρόταση στη Συνέλευση των Αντιπροσώπων, χαρακτηρίζοντας την κίνηση αντισυνταγματική.
Τηλεοπτικές συζητήσεις
Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, πραγματοποιήθηκαν τηλεοπτικές συζητήσεις για τις προεδρικές εκλογές (τηλεμαχίες) στην Τυνησία. Διοργανώθηκαν από την πρωτοβουλία Munathara και εγκρίθηκαν από την εκλογική αρχή της Τυνησίας (ISIE). Οι συζητήσεις πραγματοποιήθηκαν στις 7, 8 και 9 Σεπτεμβρίου 2019 και μεταδόθηκαν από 11 δημόσιους και ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς της Τυνησίας, από το Al Jazeera, καθώς και από τους τηλεοπτικούς σταθμούς της Αλγερίας, της Λιβύης και του Ιράκ. Περίπου τρία εκατομμύρια τηλεθεατών, ή το 42% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων της χώρας, ακολούθησαν την πρώτη συζήτηση. Ο αριθμός δεν περιλαμβάνει ζωντανά ακροατήρια ή ακροατήρια εκτός Τυνησίας.
Παραπομπές
2019 προεδρικες Τυνησια
Λέσλι Μαν
Η Λέσλι Μαν (Leslie Jean Mann ; 26 Μαρτίου 1972) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Έχει εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των The Cable Guy (1996), George of the Jungle (1997), Big Daddy (1999), Timecode (2000), Perfume (2001), Stealing Harvard (2002), The 40-Year-Old Virgin (2005), Knocked Up (2007), 17 Again (2009), Funny People (2009), I Love You Phillip Morris (2009), Ρίο (2011), The Change-Up (2011), This Is 40 (2012), The Bling Ring (2013), The Other Woman (2014), Vacation (2015), How to Be Single (2016) και Blockers (2018). Είναι παντρεμένη με τον Judd Apatow.
Ερνέστ Ντυσέν
Ο  Ερνέστ Ντυσέν, στα γαλλικά Ernest Duchesne (30 Μαΐου 1874 - 12 Απριλίου 1912) ήταν Γάλλος γιατρός, ο οποίος πρώτος παρατήρησε ότι ορισμένες μούχλες μυκήτων μπορούν να έχουν ισχυρή βακτηριοκτόνο δράση.
Έκανε αυτή την πειραματική παρατήρηση κατά την εκπόνηση της διδακτορικής του έρευνας, τριάντα δύο χρόνια πριν ο Σερ Αλεξάντερ Φλέμινγκ ανακαλύψει τις εξόχως αντιβιοτικές ιδιότητες της πενικιλίνης, μιας ουσίας που προέρχεται από τέτοιους μύκητες. Η έρευνά του αυτή είχε περάσει εντελώς απαρατήρητη στην τότε επιστημονική κοινότητα της εποχής. Ακόμη και σήμερα το όνομά του παραμένει άγνωστο και η πρωταρχική εκείνη ερευνητική του παρατήρηση δεν έχει αναγνωριστεί δεόντως από την Ιστορία της επιστήμης.
Βιογραφία και έργο
Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1874.
Ο Ντυσέν εισήχθη στην τότε Στρατιωτική Ιατρική Σχολή της Λυών, το 1894. Η ερευνητική διατριβή του Ντυσέν "Contribution à l'étude de la concurrence vitale chez les micro-organismes : antagonisme entre les moisissures et les microbes " (Συμβολή στη μελέτη του ζωτικού ανταγωνισμού στους μικροοργανισμούς: ανταγωνισμός μεταξύ μυκήτων και βακτηρίων), την υπέβαλε το 1897 για να αποκτήσει το διδακτορικό του δίπλωμα ήταν η πρώτη μελέτη που εξέτασε τις πιθανές θανατηφόρες δράσεις των μυκήτων μούχλας έναντι των μικροβίων.
Στη διατριβή του, ο Ντυσέν πρότεινε ότι τα βακτήρια και οι μύκητες μούχλας εμπλέκονται σε μια διαρκή μάχη για επιβίωση.
Πρόσθετα, χορήγησε ενέσεις σε ινδικά χοιρίδια με ορισμένα μέσα που περιείχαν βακτήρια (είτε του τυφοειδούς πυρετού, είτε του E. coli) και ταυτόχρονα μαζί και μέσα που περιείχαν καλλιεργητικά υπολείμματα του μύκητα Penicillium glaucum. Παραθέτει στη διατριβή του ότι όλα τα χοιρίδια επέζησαν και κατέστησαν άνοσα έναντι στα βακτήρια. Για το αποτέλεσμα αυτό, και χωρίς να γνωρίζει επακριβώς τότε, έκανε την εξής υπόθεση: Υποθέτω ότι οι μύκητες μούχλας ενδέχεται να απελευθερώνουν κάποιες τοξίνες, όπως κάνουν δηλ. και ορισμένα βακτήρια.
Εν τέλει, ο γιατρός Ντυσέν κατέληξε στο γενικό συμπέρασμα ότι:
Μολονότι πραγματοποίησε λίγες πειραματικές δοκιμές, τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι ο Ντυσέν είχε κατανοήσει ότι οι επιδράσει μυκήτων μούχλας Penicillium glaucum είχαν σαφώς θεραπευτικό εποτέλεσμα σε ζώα (βλ. χοιρίδια). Εκείνη την εποχή, επειδή ήταν και μικρός ηλικιακά (μόλις 23 ετών) αλλά και παντελώς άγνωστος, η έρευνά του αυτή αγνοήθηκε, ακόμη και το Ινστιτούτο Παστέρ δεν αναγνώρισε καν την παραλαβή της διδακτορικής του διατριβής.
Στη συνέχεια, υπηρέτησε κάνοντας ιατρική πρακτική άσκηση στο Val-de-Grâce, και αμέσως μετά διορίστηκε, με τον 2ο βαθμό, στο δεύτερο Σύνταγμα Hussards de Senlis.
Το 1901, σε ηλικία 27 ετών παντρεύτηκε τη Ρόζα Λασαλά από τις Κάννες. Ατύχησε φρικτά στο γάμο του αφού η γυναίκα του πέθανε 2 χρόνια αργότερα από φυματίωση.
Το 1904, ο Ντυσέν, εντελώς ξαφνικά, εμφάνισε σοβαρή θωρακική νόσο, η οποία πιθανά να ήταν φυματίωση. Το 1907, τρία χρόνια αργότερα, έλαβε από τον στρατό οριστική, αναγκαστική απόλυση εξαιτίας της κάκιστης υγείας του. Στάλθηκε σε ένα σανατόριο στο Αμελί-λε-Μπαιν-Παλαλντά, όπου εκεί περιθάλθηκε και του χορηγήθηκε ισόβια σύνταξη.
Ωστόσο, παρά τις καλές συνθήκες φροντίδας και περίθαλψης που έτυχε, η υγεία του χειροτέρευσε και τελικά απεβίωσε στις 12 Απριλίου του 1912, σε ηλικία μόλις 37 ετών. Ο Ντυσέν ενταφιάστηκε δίπλα στη γυναίκα του, στο Cimetière du Grand Jas, στις Κάννες.
Ύστερη αναγνώριση
Αναφέρεται ότι ο Ντυσέν τιμήθηκε, μετά θάνατον, το 1949, πέντε χρόνια μετά την απονομή του βραβείου Νόμπελ στον Αλεξάντερ Φλέμινγκ.
Ένα ιστορικό αντιβιοτικών περιέχει μια πρόταση για το γιατί ξεχάστηκε: ''Ενώ ο σερ Α. Φλέμινγκ λαμβάνει γενικά πίστωση για την ανακάλυψη της πενικιλίνης, στην πραγματικότητα, το 1896, ο Γάλλος φοιτητής ιατρικής Ερνέστ Ντυσέν ανακάλυψε αρχικά τις αντιβιοτικές ιδιότητες του μύκητα Penicillium, αλλά απέτυχε να αναφέρει μια σύνδεση μεταξύ του μύκητα και μιας ουσίας που είχε αντιβακτηριακές ιδιότητες, έτσι και αυτό ξεχάστηκε από την επιστημονική κοινότητα, μέχρι την ανακάλυψη του Φλέμινγκ.''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιβιοτικά Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί
Χελφελί (Ιμισλί)
Το Χελφελί (επίσης, Χαλφαλί) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Ιμισλί του νοτιοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 7,256 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ιμισλί
Αναπαραγωγή των κυνοειδών
Η αναπαραγωγή των κυνοειδών είναι η διαδικασία της σεξουαλικής αναπαραγωγής στους σκύλους, τους λύκους, τις αλεπούδες και άλλα είδη κυνοειδών.
Γενικά
Στα οικόσιτα σκυλιά, η σεξουαλική ωριμότητα (εφηβεία) εμφανίζεται μεταξύ των ηλικιών 6 έως 12 μηνών και στα αρσενικά και στα θηλυκά, αν και αυτό μπορεί να καθυστερήσει μέχρι δύο ετών για ορισμένες μεγάλες φυλές. Η εγκυμοσύνη είναι δυνατή κιόλας από τον πρώτο οιστρικό κύκλο, αλλά το ζευγάρωμα δεν συνιστάται πριν τον δεύτερο κύκλο. Όπως και με άλλα εξημερωμένα είδη, η εξημέρωση έχει προκληθεί επιλεκτικά για υψηλότερη λίμπιντο, και για πιο πρώιμους και συχνότερους κύκλους αναπαραγωγής στους σκύλους παρά στους προγόνους τους.
Θηλυκός κύκλος
Η μέση διάρκεια του αναπαραγωγικού κύκλου για τα θηλυκά είναι 2-4 εβδομάδες. Τα θηλυκά φθάνουν σε σεξουαλική ωριμότητα (εφηβεία) μεταξύ 8 και 18 μηνών. Υπάρχει τεράστια μεταβλητότητα στην ηλικία ωρίμανσης μεταξύ των ρατσών, και ακόμη και σε μια ράτσα σκύλου.
1. Ο πρόοιστρος, στον οποίο τα ωάρια στις ωοθήκες αρχίζουν να ωριμάζουν και τα επίπεδα οιστρογόνων αρχίζουν να αυξάνονται, είναι το πρώτο στάδιο του αναπαραγωγικού κύκλου. Κατά τη διάρκεια αυτού του σταδίου, τα αρσενικά έλκονται από μη δεκτικά θηλυκά. Αρχικά, τα χείλη του αιδοίου θα διογκωθούν και θα καταστούν εύκαμπτα και θα υπάρξουν μικρές ποσότητες αιματηρής κολπικής έκκρισης μαζί με σημάδια συχνής ούρησης και ανησυχίας. Ο πρόοιστρος γενικά διαρκεί 9 ημέρες.
Κατά τη διάρκεια του πρόοιστρου και του οίστρου, τα θηλυκά μπορεί να έχουν μια καθαρή έως αιματηρή έκκριση. Αυτό το στάδιο είναι επίσης γνωστό απλά ως "οίστρος". Η διάρκεια αυτών των κύκλων ποικίλλει σημαντικά μεταξύ των ζώων. Ο πρόοιστρος και ο οίστρος μπορεί να διαρκέσει κάπου μεταξύ 5 ημερών έως και 21 ημέρες.
3. Ο δίοιστρος είναι η περίοδος που ακολουθεί το ζευγάρωμα. Ο δίοιστρος διαρκεί περίπου 56 έως 58 ημέρες σε έγκυο θηλυκό, και 60 έως 100 ημέρες σε μη έγκυο θηλυκό. Κατά τη διάρκεια των δύο αυτών περιόδων, τα επίπεδα προγεστερόνης είναι υψηλά. Επειδή το ορμονικό προφίλ ενός έγκυου θηλυκού και ενός θηλυκού σε δίοιστρο είναι το ίδιο, μερικές φορές ένα μη έγκυο θηλυκό θα περάσει από μια περίοδο ψευδοεγκυμοσύνης. Κατά τον χρόνο εκείνο μπορεί να πάρει βάρος, να έχει ανάπτυξη του μαστικού αδένα, να παραγάγει γάλα και να παρουσιάσει συμπεριφορές φωλιάσματος.
4. Ο άνοιστρος είναι η περίοδος της αναπαραγωγικής αδράνειας. Το θηλυκό δεν έχει έλξη προς ή από το αρσενικό. Ο άνοιστρος γενικά διαρκεί τέσσερις έως πέντε μήνες.
Συνουσία
left|thumb|[[Γκρίζος_λύκος#Ζευγάρωμα_και_οίστρος|Λύκοι που ζευγαρώνουν, Ζωολογικό κήπος Τάμα]] Όπως συμβαίνει και με τα περισσότερα τετράποδα, η συνουσία των κυνοειδών περιλαμβάνει το αρσενικό να καβαλάει το θηλυκό από πίσω, μια στάση που αναφέρεται ως "doggy style", αλλά δεν έχει συγκεκριμένα γνωστή προέλευση. Όταν ένα αρσενικό κυνοειδές ενδιαφέρεται να καβαλήσει ένα θηλυκό, θα οσφρανθεί το αιδοίο του θηλυκού. Εάν το θηλυκό είναι μη δεκτικό, μπορεί να καθίσει, να ξαπλώσει, να δαγκώσει, να αποτραβηχτεί, ή αλλιώς να μην συνεργάζεται. Εάν το θηλυκό είναι δεκτικό, θα παραμείνει ακίνητο και θα κρατήσει την ουρά του στο πλάι. Το αρσενικό συχνά θα συνεχίσει να εξετάζει το πίσω μέρος του θηλυκού, προτού το καβαλήσει από πίσω ενώ επιχειρεί διείσδυση με το πέος του.
Κατά τη στιγμή της διείσδυσης, το πέος του σκύλου δεν είναι σε στύση και μπορεί να διεισδύσει στο θηλυκό μόνο επειδή περιλαμβάνει ένα στενό οστό που ονομάζεται "βάκλον", χαρακτηριστικό των περισσότερων πλακουντοφόρων θηλαστικών. Όταν το αρσενικό επιτυγχάνει διείσδυση, συνήθως κρατάει το θηλυκό πιο σφιχτά και χώνει βαθιά. Είναι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που το πέος του αρσενικού επεκτείνεται και είναι σημαντικό ότι ο bulbus gland είναι αρκετά μέσα για να μπορέσει να παγιδεύσει το θηλυκό. Σε αντίθεση με την ανθρώπινη σεξουαλική επαφή, όπου το πέος του άνδρα συνήθως έρχεται σε στύση πριν εισέλθει στη γυναίκα, το ζευγάρωμα των κυνοειδών περιλαμβάνει το αρσενικό να διεισδύει πρώτα στο θηλυκό, και μετά συμβαίνει η διόγκωση του πέους σε στύση, η οποία συνήθως συμβαίνει ταχέως. thumb|Σκύλοι δεμένοι σε κόμπο Τα αρσενικά κυνοειδή είναι από τα λίγα ζώα που έχουν τον bulbus glandis ή επίσης γνωστός από τα αγγλικά ως "κόμπος", μια σφαιρική περιοχή στυτικού ιστού στη βάση του πέους. Κατά τη διάρκεια του ζευγαρώματος, και μόνο αφότου το πέος του αρσενικού είναι πλήρως μέσα στον κόλπο του θηλυκού, ο bulbus gladis γεμίζει μέσα του με αίμα. Στα κογιότ, όταν ο κόλπος του θηλυκού συστέλλεται στη συνέχεια, το πέος κλειδώνεται μέσα στο θηλυκό. Αυτό είναι γνωστό ως "κόλλημα". Ενώ είναι χαρακτηριστικό του ζευγαρώματος στα περισσότερα κυνοειδή, το κόλλημα στο ζευγάρωμα έχει αναφερθεί ότι απουσιάζει ή είναι πολύ σύντομο (λιγότερο από ένα λεπτό) στα αφρικανικά αγριόσκυλα, πιθανώς λόγω της αφθονίας μεγάλων αρπακτικών στο περιβάλλον τους.
Όταν το πέος είναι κολλημένο στον κόλπο από τον bulbus glandis, η συμπεριφορά ώθησης σταματάει και το αρσενικό συνήθως θα σηκώσει το ένα πόδι και θα το στρέψει πάνω από την πλάτη του θηλυκού καθώς γυρίζει γύρω. Τα δύο στέκονται με τους γλουτούς τους να αγγίζονται και το πέος κολλημένο μέσα στον κόλπο καθώς σημβαίνει εκσπερμάτιση, μειώνοντας έτσι τη διαρροή σπέρματος από τον κόλπο. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, τυπικά μεταξύ 5 και 20 λεπτών (αλλά μερικές φορές περισσότερο), ο bulbus glandis αποδιογκώνεται, επιτρέποντας στο ζευγάρι να διαχωριστεί. Οι παρθένοι σκύλοι μπορούν να γίνουν αρκετά αναστατωμένοι όταν βρεθούν ανίκανοι να χωριστούν κατά τη διάρκεια της πρώτης τους συνουσίας, και ίσως προσπαθήσουν να τραβηχτούν ή να τρέξουν. Οι κυνοτρόφοι συχνά προτείνουν ότι είναι κατάλληλο για τους εκπαιδευτές σκύλων να προσπαθήσουν να ηρεμήσουν τα σκυλιά που ζευγαρώνουν αν παρουσιάσουν άγχος μόλις επιτευχθεί αυτό το στάδιο. Μετά το ζευγάρωμα, το αρσενικό συνήθως γλείφει το πέος του και την ακροποσθία του.
Ζευγάρωμα σκύλων
thumb|Αυτά τα αδέλφια γεννήθηκαν από μητέρα [[Αυστραλιανός ποιμενικός|αυστραλιανό ποιμενικό που είχε περιπλανηθεί ελεύθερη, αποτελώντας ένδειξη ύπαρξης διαφορετικών πατέρων.]]
Συλλογή σπέρματος
Ετοιμάζεται ένα τεχνητό αιδοίο, που είναι μια λεπτή κωνική θήκη από λατέξ που καταλήγει σε έναν αποστειρωμένο σωλήνα συλλογής. Το εσωτερικό της θήκης από λατέξ λιπαίνεται ελαφρά. Στο αρσενικό επιτρέπεται να οσφρανθεί ένα θηλυκό σε οίστρο. Εμπειρογνώμονες συνεργάτες συνεργάζονται άμεσα στη διαδικασία. Οι νέοι σκύλοι συχνά απαιτούν ενθάρρυνση με τη μορφή χειροκίνητης διέγερσης. Γενικά το αρσενικό θα καβαλήσει το θηλυκό και ο συλλέκτης θα κατευθύνει γρήγορα το πέος του σκύλου στη θήκη από λατέξ. Το αρσενικό εκσπερματώνει και το σπέρμα συλλέγεται στον σωλήνα. Το σπέρμα στη συνέχεια αναρροφάται σε μια μακριά λεπτή πιπέτα.
Διασταυρώσεις
Οι διασταυρωμένοι σκύλοι είναι σκύλοι ανάμικτης ράτσας που εκτρέφονται σκόπιμα από γονείς δύο καθιερωμένων ρατσών. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι διασταυρωμένοι σκύλοι έχουν πολλά επιθυμητά αναπαραγωγικά χαρακτηριστικά. Οι Σκοτ και Φούλερ διαπίστωσαν ότι οι διασταυρωμένοι σκύλοι ήταν ανώτερες μητέρες σε σύγκριση με τις καθαρόαιμες μητέρες, παράγοντας περισσότερο γάλα και δίνοντας καλύτερη φροντίδα. Αυτά τα πλεονεκτήματα οδήγησαν σε μειωμένη θνησιμότητα στους απογόνους των διασταυρωμένων σκύλων· ωστόσο, οι ιδιότητες των διασταυρωμένων σκύλων δεν είναι προβλέψιμες. Για παράδειγμα, το Λαμπραντόρ x Κανίς ("Λαμπραντούντλ") μπορεί να κληρονομήσει το τρίχωμα είτε του λαμπραντόρ, είτε του κανίς, είτε ανάμιξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκύλος
Ελένη Λαμπίρη
Η Ελένη Λαμπίρη (9 Φεβρουαρίου 1889, Αθήνα – 30 Μαρτίου 1960, Αθήνα) ήταν Ελληνίδα διευθύντρια ορχήστρας και συνθέτρια.
Βιογραφία
Η Λαμπίρη γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν κόρη του συνθέτη Γεωργίου Λαμπίρη και εγγονή του ποιητή Ανδρέα Λασκαράτου. Σπούδασε σύνθεση με τον Edoardo Sacredote στο Ωδείο Αθηνών (1907-1908). Στην πραγματικότητα ήταν η πρώτη γυναίκα που σπούδασε σύνθεση στο Ωδείο Αθηνών, γι' αυτό κέρδισε τον τίτλο της πρώτης Ελληνίδας συνθέτριας. Συνεπώς, σπούδασε σύνθεση με καθηγητή τον Max Reger και μαεστρική με καθηγητή τον Hans Scheidt στο Βασιλικό Ωδείο της Λειψίας (1 Οκτωβρίου 1908-27 Ιουλίου 1911). Αποφοίτησε από το Βασιλικό Ωδείο της Λειψίας το 1911. Το 1913 η οπερέττα της «Το αποκριάτικο όνειρο», σε κείμενα του Γρηγορίου Ξενόπουλου και σύνθεση της Ελένης Λαμπίρη, ανέβηκε στο Θέατρο του Πανελληνίου.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, εργάστηκε στο Μιλάνο ως μαέστρος. Στις 15 Ιανουαρίου 1915 κατέθεσε τα δικαιώματα της οπερέττας «Isolma» στο περιφερειακό μητρώο του Μιλάνου (αριθμός εγγραφής 64794). Το «Isolma» ήταν μια οπερέττα σε τρεις πράξεις σε συγγραφή και σύνθεση της Ελένης Λαμπίρη. Αυτή η οπερέττα ηχογραφήθηκε το 1958, από τον Τότη Καραλιβανό ως μαέστρο και τον Σπύρο Καψάσκη ως διευθυντή της χορωδίας. Το 1925 επέστρεψε στην Πάτρα όπου εργάστηκε ως διευθύντρια στο Ωδείο της Πάτρας μέχρι το 1953. Την ίδια περίοδο έγραφε κριτικές περί της μουσικής στην τοπική πατραϊκή εφημερίδα «Νεολόγος Πατρών». Πέθανε στο δημοτικό νοσοκομείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Apocalypto
Το Apocalypto είναι αμερικανική ταινία επικής περιπέτειας του 2006 σε σκηνοθεσία και παραγωγή του Μελ Γκίμπσον και γράφτηκε από τον Γκίμπσον και τον Φαρχάντ Safinia. Η ταινία διαθέτει ένα καστ των Ιθαγενών του Μεξικού και αμερικανών γηγενών ηθοποιών που αποτελείται από τον Ρούντι Γιάνγκμπλαντ, Ραούλ Τρουχίγιο, Μάιρα Sérbulo, Ντάλια Hernández, Ίαν Uriel, Gerardo Taracena, Rodolfo Palacios, Bernardo Ruiz Χουάρες, Ammel Ροντρίγκο Μεντόζα, Ρικάρντο Ντίαζ Μεντόζα και τον Ισραήλ Κοντρέρας. Παρόμοια με την προηγούμενη ταινία του Γκίμπσον Τα Πάθη του Χριστού, όλοι οι διάλογοι είναι σε μια σύγχρονη προσέγγιση της αρχαίας γλώσσας. Εδώ η γλώσσα της ταινίας χρησιμοποιεί την Yucatec Μάγια, με την αγγλική και τις άλλες γλώσσες να υπάρχουν ως υπότιτλοι, οι οποίες αναφέρονται ορισμένες φορές στη γλώσσα ως Μάγια.
Η ταινία διαδραματίζεται στο προ-Κολομβιανό Γιουκατάν και τη Γουατεμάλα κατά το έτος 1511.Το Apocalypto απεικονίζει το ταξίδι ενός μεσοαμερικανού μέλους μιας φυλής που πρέπει να ξεφύγει από την ανθρώπινη θυσία και να σώσει την οικογένειά του μετά την άλωση και την καταστροφή του χωριού του σε μια εποχή που ο πολιτισμός των Μάγιας είναι έτοιμος να έρθει στο τέλος του. Η ταινία υπήρξε εισπρακτική επιτυχία, αποφέροντας συνολικά πάνω από 120 εκατομμύρια δολάρια σε όλο τον κόσμο, και έλαβε ως επί το πλείστον θετικές κριτικές, με τους κριτικούς να επαινούν την σκηνοθεσία του Γκίμπσον, την κινηματογραφία του Ντιν Semler, καθώς και τις επιδόσεις του καστ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μελ Γκίμπσον Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Icon Productions Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Touchstone Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μεξικό
Μουσική στην Πολωνία
Η μουσική στην Πολωνία καλύπτει διάφορες πτυχές της μουσικής και των μουσικών παραδόσεων που έχουν προέλθει και ασκούνται στην Πολωνία. Καλλιτέχνες από την Πολωνία περιλαμβάνουν παγκοσμίου φήμης κλασικούς συνθέτες, όπως οι Φρεντερίκ Σοπέν, Κάρολ Σιμανόφσκι, Βίτολντ Λουτοσουάφσκι, Χένρικ Γκουρέτσκι και Κσίστοφ Πεντερέτσκι, διάσημους πιανίστες, όπως οι Καρλ Τάουσιγκ, Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι, Άρτουρ Ρούμπινσταϊν και Κρίστιαν Ζίμερμαν, καθώς και καλλιτέχνες λαϊκής και παραδοσιακής μουσικής, περιφερειακά συγκροτήματα παραδοσιακής μουσικής που δημιουργούν μια πλούσια και ζωντανή μουσική σκηνή. Οι μουσικοί της Πολωνίας, κατά τη διάρκεια της ιστορίας, έχουν αναπτύξει και διαδώσει μια ποικιλία από μουσικά είδη και παραδοσιακούς χορούς, όπως τους μαζούρκα, πολωνέζα, κρακόβιακ, κουγιάβιακ, πόλσκα και ομπέρεκ, καθώς και το είδος της τραγουδισμένης ποίησης (poezja śpiewana) και άλλα. Οι μαζούρκα, πολωνέζα, κρακόβιακ, κουγιάβιακ και ομπέρεκ, έχουν καταχωρηθεί ως Πολωνικοί Εθνικοί Χοροί, που προέρχονται από τον πρώιμο Μεσαίωνα. Η παλαιότερη από αυτές είναι η πολωνέζα, η οποία προέρχεται από τους μεσαιωνικούς χορούς καλεσμένων και αρχικά ονομαζόταν chodzony (χοντζόνι), ένας «περιπατητικός χορός».
Η πολωνική μουσική εκθέτει επιρροές από μια ευρεία ποικιλία παγκόσμιων μουσικών στυλ που εκπροσωπούνται από συγκροτήματα με καταξιωμένες κριτικές, όπως Perfect, Status Qwo, Maanam, TLove, Golec u Orkiestra, Budka Suflera, Czerwone Gitary, Dżem, Big Cyc, καθώς και πολλούς άλλους καταξιωμένους καλλιτέχνες και σύγχρονους τραγουδιστές-τραγουδοποιούς και ποπ είδωλα, συμπεριλαμβανομένων των Μάργκαρετ, Μάρια Πέσεκ, Myslovitz, Εντίτα Μπαρτοσιέβιτς και Doda, μουσικούς της τζαζ, όπως οι Τόμας Στάνκο, Κσίστοφ Κομέντα, Βουόντεκ Πάβλικ, Άνταμ Μακόβιτς, Λέσεκ Μόζντζερ και Μίχαου Ουρμπάνιακ, συγκροτήματα death και black metal, όπως Behemoth, Vader και Decapitated, και συνθέτες κινηματογραφικής μουσικής και σύγχρονης κλασικής μουσικής, όπως οι Βόιτσεχ Κίλαρ, Γιαν Α. Π. Κατσμάρεκ, Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ, Άμπελ Κοζενιόφσκι, Κσεσίμιρ Ντέμπσκι και Κσίστοφ Μέιερ, μεταξύ πολλών άλλων.
Μεσαίωνας και Αναγέννηση
μικρογραφία| Προσωπογραφία του [[Μάρτσιν Λεοπολίτα, περ. 1570]] Η προέλευση της πολωνικής μουσικής εντοπίζεται ήδη από τον 13ο αιώνα, από τον οποίο έχουν βρεθεί χειρόγραφα στο Στάρι Σοντς, που περιέχουν πολυφωνικές συνθέσεις που σχετίζονται με την παρισινή Σχολή του Νοτρ-Νταμ. Άλλες πρώιμες συνθέσεις, όπως η μελωδία του Μπογκουροντζίτσα, μπορεί επίσης να χρονολογούνται σε αυτήν την περίοδο. Ο πρώτος γνωστός αξιόλογος συνθέτης, ο Μικοουάι Ραντόμσκι, έζησε τον 15ο αιώνα.
Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, ως επί το πλείστον δύο μουσικά σύνολα – και τα δύο με έδρα την Κρακοβία, τα οποία ανήκαν στον Βασιλιά και τον Αρχιεπίσκοπο του Βάβελ – οδήγησαν στη γρήγορη καινοτομία της πολωνικής μουσικής. Οι συνθέτες που έγραψαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου περιλαμβάνουν τους Βάτσουαφ του Σαμοτούουι, Μικόουαϊ Ζιελένσκι, Νικολάους Κρακοβιένσις, Μάρτσιν Λεοπολίτα και Μικόουαϊ Γκομούουκα, ο οποίος συνέθεσε το «Μελωδίες για Πολωνό Ψάλτη». Ο Διομήδης Κάτο, ένας Ιταλός που έζησε στην Κρακοβία από την ηλικία των πέντε ετών, έγινε ένας από τους πιο διάσημους λαουτίστες στην αυλή του Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας και όχι μόνο εισήγαγε μερικά από τα μουσικά στυλ από τη νότια Ευρώπη, αλλά τα συνδύασε με ντόπια λαϊκή μουσική. αριστερά|μικρογραφία| Εξώφυλλο του «Μελωδίες για Πολωνό Ψάλτη» που συνέθεσε ο [[Μικόουαϊ Γκομούουκα, 1580]]
Μπαρόκ
Κατά τον 17ο αιώνα, οι Πολωνοί συνθέτες αυτής της περιόδου επικεντρώθηκαν στη μπαρόκ θρησκευτική μουσική, στα κοντσέρτα για φωνές, στα όργανα και στο μπάσο κοντίνουο, μια παράδοση που συνεχίστηκε μέχρι τον 18ο αιώνα. Ο πιο διάσημος συνθέτης αυτής της περιόδου είναι ο Άνταμ Γιαζέμπσκι, γνωστός για τα οργανικά του έργα, όπως Chromatica, Tamburetta, Sentinella, Bentrovata και Nova Casa. Άλλοι συνθέτες περιλαμβάνουν τους Γκζέγκος Γκερβάζι Γκορτσίτσκι, Φραντσίσεκ Λίλιους, Μπαρτουόμιεϊ Πένκιελ, Στανίσουαφ Σιλβέστερ Σαζίνσκι και Μάρτσιν Μιελτσέφσκι. Επίσης, τα τελευταία χρόνια του 16ου αιώνα και το πρώτο μέρος του 17ου αιώνα, αρκετοί Ιταλοί μουσικοί ήταν φιλοξενούμενοι στις βασιλικές αυλές του Σιγισμούνδου Γ΄ και του Βλαδίσλαου Δ΄. Μεταξύ αυτών ήταν οι Λούκα Μαρέντσιο, Τζοβάνι Φραντσέσκο Ανέριο και Μάρκο Σκάκι.
Κλασική και ρομαντική
μικρογραφία| [[Φρεντερίκ Σοπέν του Ευγένιου Ντελακρουά, 1838]] Στα τέλη του 18ου αιώνα, η πολωνική κλασική μουσική εξελίχθηκε σε εθνικές μορφές, όπως η Πολωνέζα και η Μαζούρκα — ίσως η πρώτη ξεχωριστά πολωνική έντεχνη μουσική. Οι Πολωνέζες για πιάνο ήταν και παραμένουν δημοφιλείς, όπως αυτές των Μίχαου Κλεόφας Ογκίνσκι, Κάρολ Κουρπίνσκι, Γιούλιους Ζαρέμπσκι, Χένρυκ Βινιάφσκι, Γιούζεφ Έλσνερ και, κυρίως, του Φρεντερίκ Σοπέν. Ο Σοπέν παραμένει πολύ γνωστός και θεωρείται συνθέτης μιας μεγάλης ποικιλίας έργων, όπως μαζούρκες, νυκτωδίες, βαλς και κοντσέρτα, και τη χρήση παραδοσιακών πολωνικών στοιχείων στα κομμάτια του. Την ίδια περίοδο είδε τον Στανίσουαφ Μονιούσκο, το κορυφαίο πρόσωπο στην επιτυχημένη ανάπτυξη της πολωνικής όπερας, που ήταν ακόμα διάσημο για όπερες όπως η Χάλκα και Η Στοιχειωμένη Έπαυλη. Η πρώτη εθνική όπερα, Κρακοβιανοί και Γκουράλοι (Krakowiacy i Górale), που γράφτηκε από τους Βόιτσεχ Μπογκουσουάφσκι και Γιαν Στεφάνι, έκανε πρεμιέρα την 1η Μαρτίου 1794. Τον 19ο αιώνα οι πιο δημοφιλείς συνθέτες ήταν οι Μάρια Σιμανόφσκα, Φραντσίσεκ Λέσελ και Ιγκνάτσι Ντομπζίνσκι. Σημαντικοί συνθέτες όπερας ήταν ο Κάρολ Κουρπίνσκι και ο Στανίσουαφ Μονιούσκο. Στο γύρισμα του 19ου στον 20ό αιώνα, οι πιο εξέχοντες συνθέτες ήταν ο Βουαντίσουαφ Ζελένσκι και ο Μιετσίσουαφ Καρουόβιτς. Ο Κάρολ Σιμανόφσκι κέρδισε δημοσιότητα πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Γιούζεφ Κόφλερ ήταν ο πρώτος Πολωνός δωδεκαφθογγισμικός συνθέτης (δωδεκαφωνίστας).
Σύγχρονη
μικρογραφία| [[Βόιτσεχ Κίλαρ, συνθέτης κλασικής και κινηματογραφικής μουσικής, 2006]] Μεταξύ των πολέμων, μια ομάδα νέων και αναδυόμενων συνθετών σχημάτισαν την Ένωση Νέων Πολωνών Μουσικών, που περιελάμβανε τους μελλοντικούς διαφωτιστές Γκραζίνα Μπατσέβιτς, Ζίγκμουντ Μιτσιέλσκι, Μίχαου Σπίσακ και Ταντέους Σελιγκόφσκι.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη μετατροπή της χώρας σε κομμουνιστικό σύστημα, ορισμένοι συνθέτες, όπως ο Ρόμαν Παλέστερ και ο Άντζεϊ Πανούφνικ, εγκατέλειψαν τη χώρα και παρέμειναν στην εξορία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, αρκετοί Πολωνοί συνθέτες σχημάτισαν την Πολωνική Σχολή Συνθετών, που χαρακτηρίζεται από τη χρήση του ηχορισμού και του δωδεκαφθογγισμού. Το στυλ προέκυψε από την πολιτική κρίση το 1956, μετά το θάνατο του Στάλιν. Την ίδια χρονιά εγκαινιάστηκε το Μουσικό Φεστιβάλ Φθινοπώρου της Βαρσοβίας, στενά συνδεδεμένα και τα δύο. Σύμφωνα με τον μαέστρο Αντόνι Βιτ, οι συνθέτες είχαν καλλιτεχνική ελευθερία επειδή το πολωνικό καθεστώς δεν ήταν τόσο σκληρό όσο άλλες ανατολικοευρωπαϊκές δικτατορίες και η μουσική δεν θεωρούνταν ιδεολογικά σχετική, σε αντίθεση με τη λογοτεχνία, το θέατρο ή τον κινηματογράφο. Συνθέτες από την «Πολωνική Σχολή» περιλαμβάνουν τους Ταντέους Μπερντ, Μπογκούσουαφ Σέφερ, Βουοντζίμιες Κοτόνσκι, Βίτολντ Σαλόνεκ, Κσίστοφ Πεντερέτσκι, Βίτολντ Λουτοσουάφσκι, Βόιτσεχ Κίλαρ, Καζίμιες Σερότσκι, Τόμας Σικόρσκι, Ζίγκμουντ Κράουζε και Χένρικ Γκουρέτσκι.
Ηχογραφήσεις
Η Polskie Nagrania Muza ήταν η κρατική δισκογραφική εταιρεία, από το 1956. Μετά την πτώση του κομμουνισμού αγοράστηκε από την Warner Music Poland. Ασχολήθηκε με το ευρύ φάσμα των μουσικών γεύσεων, παρδοσιακής, λαϊκής, κλασικής και παιδικής μουσικής.
Παραδοσιακή μουσική
Η πολωνική παραδοσιακή μουσική συλλέχθηκε τον 19ο αιώνα από τον Όσκαρ Κόλμπεργκ, ως μέρος ενός κύματος πολωνικής εθνικής αναγέννησης. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας, οι λαϊκές παραδόσεις καλλιεργήθηκαν, αλλά οι δημόσιες παραστάσεις και οι εκπομπές είχαν επίσης εξαιρετικά οργανωμένες και επίσημα προωθημένες μορφές. Τα μεγάλης κλίμακας παραδοσιακά σύνολα υποστηριζόμενα από το κράτος αναδείχθηκαν. Τα πιο διάσημα από αυτά ήταν το Μαζόφσε (Mazowsze) και το Σλονσκ (Śląsk), όπου και τα δύο εκτελούνται ακόμα. Αν και τέτοια συγκροτήματα παρουσίαζαν ερμηνείες του τοπικού παραδοσιακού ρεπερτορίου, ο συνολικός ήχος ήταν ένα ομογενοποιημένο μείγμα πολωνικών στυλ. Υπήρχαν πιο αυθεντικά γκρουπ, όπως οι Σουοβιάνκι (Słowianki), αλλά η εξυγιαντική εικόνα της παραδοσιακής μουσικής έκανε όλο το πεδίο μη ελκυστικό σε ορισμένα ακροατήρια και πολλές παραδόσεις μειώθηκαν γρήγορα.
Η πολωνική χορευτική μουσική, ειδικά η μαζούρκα και η πολωνέζα, έγιναν δημοφιλή από τον Φρεντερίκ Σοπέν και σύντομα εξαπλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη και αλλού. Αυτοί είναι χοροί τριπλού ρυθμού, ενώ οι μορφές πέντε χτύπων είναι πιο συνηθισμένες στα βορειοανατολικά και οι χοροί διπλού χρόνου όπως το κρακόβιακ προέρχονται από το νότο. Το «polonaise» προέρχεται από τη γαλλική λέξη για «πολωνικός» που χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει την προέλευσή του μεταξύ της πολωνικής αριστοκρατίας που είχε προσαρμόσει τον χορό από έναν πιο αργό χορό που ονομαζόταν chodzony. Στη συνέχεια, η πολωνέζα επανήλθε στη μουσική ζωή της κατώτερης τάξης και έγινε αναπόσπαστο μέρος της πολωνικής μουσικής.
Ποντχάλε
Ενώ η παραδοσιακή μουσική έχασε τη δημοτικότητά της στην Πολωνία, ειδικά στις αστικές περιοχές, ο τουριστικός προορισμός του Ποντχάλε έχει διατηρήσει τις ζωηρές παραδόσεις του. Η περιφερειακή πρωτεύουσα, Ζακοπάνε, υπήρξε κέντρο τέχνης από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν άνθρωποι όπως ο συνθέτης Κάρολ Σιμανόφσκι, ο οποίος ανακάλυψε την γκουραλική παραδοσιακή μουσική Goral, έκανε την περιοχή κομψή ανάμεσα στους διανοούμενους της Ευρώπης. Αν και αποτελεί μέρος της Πολωνίας, η μουσική ζωή του Ποντχάλε σχετίζεται πιο στενά με αυτή που βρίσκεται στα Καρπάθια Όρη της Ουκρανίας, της Σλοβακίας, της Μοραβίας στην Τσεχία και της Τρανσυλβανίας.
Άλλες περιοχές
Εκτός από το Ποντχάλε, λίγες περιοχές έχουν ενεργές παραδοσιακές σκηνές, αν και υπάρχουν μουσικά φεστιβάλ, όπως το Φεστιβάλ του Καζίμιες, που είναι γνωστά και δημοφιλή.
Σύγχρονη ποπ μουσική
μικρογραφία| [[Μάργκαρετ (τραγουδίστρια)|Μάργκαρετ, μια από τις πιο αναγνωρισμένες Πολωνές τραγουδίστριες]] Η Πολωνία ήταν πάντα μια πολύ ανοιχτή χώρα σε νέα μουσικά είδη και ακόμη και πριν από την πτώση του κομμουνισμού, τα μουσικά στυλ όπως ροκ, μέταλ, τζαζ, ηλεκτρονική και new wave ήταν γνωστά. Από το 1989, η πολωνική σκηνή έχει εκραγεί με νέα ταλέντα και ένα πιο διαφορετικό στυλ.
Κάθε χρόνο, μια τεράστια συγκέντρωση νέων Πολωνών συναντιέται για να τιμήσει τη ροκ και την εναλλακτική μουσική στο Γιαρότσιν, στο Ζάρι, στο Pol'and'Rock Festival στο Κόστσιν ναντ Όντρον και στο Open'er Festival και το Off Festival. Αυτές οι εκδηλώσεις προσελκύουν συχνά περισσότερα από 250.000 άτομα και είναι συγκρίσιμες με τις συγκεντρώσεις στο Φεστιβάλ Γούντστοκ και στο Ροσκίλντε.
Στην τζαζ μουσική, οι Πολωνοί μουσικοί δημιούργησαν ένα συγκεκριμένο στυλ, το οποίο ήταν πιο γνωστό στις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Μερικοί εξέχοντες Πολωνοί καλλιτέχνες της τζαζ είναι οι: Κσίστοφ Κομέντα, Ζμπίγκνιεφ Ναμισουόφσκι, Άνταμ Μακόβιτς, Τόμας Στάνκο, Βουόντεκ Πάβλικ, Μίχαου Ουρμπάνιακ και Λέσεκ Μόζντζερ. Μερικοί από τους πιο δημοφιλής και εμπορικά επιτυχημένούς Πολωνούς τραγουδιστές του 20ου και του 21ου αιώνα είναι: Τσέσουαφ Νιέμεν, Εντίτα Γκούρνιακ, Myslovitz, Doda, Μαρίλα Ροντόβιτς, Κάμιλ Μπεντνάρεκ, Εύα Φάρνα, Άγκνες Τσιλινσκά, Σύλβια Γκζέστσακ, Μίχαου Σπακ, Εντίτα Μπαρτοσιέβιτς, Άννα Μάρια Γιόπεκ, Κάσια Νοσόφσκα, Ντάβιντ Ποντσιάντουο, Σάρσα, Μόνικα Μπρόντκα και Μάργκαρετ.
4.25 ΣΚ
Η 4.25 Τσέγιουκταν (τζόσονγκουλ: 4.25체육단, χάντσα: 4.25體育團, κυριολεκτικά: Αθλητικός Όμιλος 25 Απριλίου) είναι αθλητικό σωματείο στην Πιονγιάνγκ της Βόρειας Κορέας. Ο σύλλογος είναι στενά συνδεδεμένος με τον Κορεατικό Λαϊκό Στρατό. Χρώματα του συλλόγου είναι το ερυθρό και το λευκό. Δραστηριοποιείται στα αθλήματα του ποδοσφαίρου, της καλαθοσφαίρισης, της πετοσφαίρισης, της χειροσφαίρισης του στίβου και του χόκεϊ επί πάγου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ποδοσφαιρικής ομάδας διεξάγονται στο Στάδιο Γιάνγκακντο, χωρητικότητας 30.000 θεατών. Στις διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις χρησιμοποιεί ως έδρα το Στάδιο Ρουνγκράντο 1ης Μαΐου, χωρητικότητας 114.000 θεατών.
Η κύρια αντίπαλος της 4.25 είναι η Άμροκανγκ. H Άμροκανγκ ανήκει στο Υπουργείο Λαϊκής Ασφάλειας και ο ανταγωνισμός μεταξύ του στρατού και του υπουργείου είναι εμφανής τον αθλητικό τομέα. Υπάρχει επίσης έντονη αντιπαλότητα με την Πιόνγκγιανγκσι, γνωστό ως "ντέρμπι της Πιονγιάνγκ".
Ιστορία
Iδρύθηκε τον Ιούλιο του 1949 ως Τσούνγκανγκ Τσέγιουκανγκσουπσο Τσέγιουκσονσουνταν (중앙체육강습소체육선수단, Κεντρικός Aθλητικός Όμιλος Σχολής Αθλητικής Κατάρτισης) αλλά σύντομα μετονομάστηκε σε 2.8 Τσέγιουκταν (2.8체육단, Αθλητικός Όμιλος 8 Φεβρουαρίου), ημερομηνία την οποία ιδρύθηκε ο κορεατικός λαϊκός στρατός (8 Φεβρουαρίου 1948). Στις 26 Ιουνίου 1972 μετονομάστηκε ξανά, με εντολή του Κιμ Τζονγκ-ιλ, σε 4.25 Τσέγιουκταν (4.25체육단, Αθλητικός Όμιλος 25 Απριλίου).
Επιτυχίες
.
Ποδόσφαιρο γυναικών
thumb|75px|Παραδοσιακό σήμα Ο σύλλογος διαθέτει γυναικείο ποδοσφαιρικό τμήμα με σημαντικές επιτυχίες στα εγχώρια πρωταθλήματα.
Άλλα τμήματα
Εκτός του ποδοσφαίρου, ο σύλλογος διαθέτει τμήματα στα αθλήματα της καλαθοσφαίρισης, της πετοσφαίρισης, της χειροσφαίρισης του στίβου και του χόκεϊ επί πάγου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βόρειας Κορέας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1949 Κατηγορία:Στρατός της Βόρειας Κορέας
Αγγελική Αντωνίου
Η Αγγελική Αντωνίου (12 Ιουλίου 1956) είναι Ελληνίδα σκηνοθέτις, σεναριογράφος και παραγωγός. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και σκηνοθεσία κινηματογράφου στη Γερμανική Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης στο Βερολίνο (DFFB). Εργάζεται ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης στην Ελλάδα και στη Γερμανία. Το 2006 δίδαξε σκηνοθεσία στο Τμήμα Κινηματογράφου στο ΑΠΘ. Ζει στην Αθήνα και στο Βερολίνο.
Έχει σκηνοθετήσει ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους με συμμετοχές και βραβεύσεις σε σημαντικά διεθνή φεστιβαλ (Λοκάρνο, Μπερλινάλε, Γκέτεμποργκ, Παλμ Σπρινγκς, Μοντρεαλ, Μόσχα, Cinemed, κ.α) και διεθνή κινηματογραφική και τηλεοπτική διανομή. Επίσης έχει σκηνοθετήσει ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ για τη γερμανική τηλεόραση.
Η ταινία της Eduart συμμετείχε σε περισσότερα από 40 φεστιβάλ κινηματογράφου, συμπεριλαμβανομένου του 29ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας, και έλαβε 18 βραβεία   στην Ελλάδα, τη Γαλλία, τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η ταινία ήταν υποψήφια για τα ευρωπαϊκά βραβεία 2007 και η επίσημη υποβολή της Ελλάδας στην κατηγορία Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα Όσκαρ 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι