cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεωδαισία
Με τον όρο Γεωδαισία χαρακτηρίζεται η επιστήμη της Γεωγραφίας που έχει ως κύριο αντικείμενο τον προσδιορισμό του σχήματος της γήινης επιφάνειας και συγκεκριμένα των υψομέτρων του γεωειδούς σε τοπική, περιφερειακή και παγκόσμια κλίμακα. Πρόκειται για επιστήμη με μεγάλη θεωρητική και μαθηματική υποδομή καθώς και με ιδιαίτερο εφαρμοσμένο χαρακτήρα που βασίζεται αποκλειστικά στην ανάλυση παρατηρούμενων μεγεθών. Για τον ακριβή προσδιορισμό της τιμής ενός γεωγραφικού μεγέθους ακολουθούνται διάφορες μέθοδοι εκτίμησης των σχετικών με το γήινο πεδίο βαρύτητας μεγεθών, καθώς και με τις μεταβολές αυτών στο χρόνο. Κατ΄ επέκταση η Γεωδαισία (έστω και αν αναφέρεται στη Γη) καλύπτει και το έδαφος της Σελήνης και άλλων πλανητών σε ό,τι αφορά βέβαια τους γνωστικούς τομείς αυτών.
Από τα παραπάνω διαπιστώνεται ότι η Γεωδαισία σχετίζεται άμεσα και με άλλες μεγάλες επιστήμες όπως την Αστρονομία, τη Γεωφυσική, την Τοπογραφία και ιδιαίτερα τη Χαρτογραφία, από τις οποίες έχει πολλές επικαλύψεις. Η Γεωδαισία είναι ακριβέστερα η επιστήμη που χρησιμοποιείται κατά κόρον από τους Τοπογράφους Μηχανικούς, όταν επιθυμείται αποτύπωση μιας επιφάνειας (φυσικής ή τεχνητής) με απαιτήσεις μεγάλης ακρίβειας.
Ιστορία
160px|thumb|Ο Ομφαλός της Γης - Δελφοί Ως έννοια η Γεωδαισία έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα και μάλιστα εξ ανάγκης, όταν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι προσπαθώντας να εξασφαλίσουν τις ιδιοκτησίες τους μετά από τις μεγάλες κάθε φορά πλημμύρες του Νείλου έθεταν τα πρώτα γεωδαιτικά σημεία κάνοντας και τις αντίστοιχες διεργασίες. Αλλά και οι αρχαίοι Έλληνες φέρονται να έκαναν χρήση της Γεωδαισίας για την επιλογή σπουδαίων σημείων δημιουργίας αρχαίων ιερών, βωμών, ναών κ.τ.λ. Χαρακτηριστικός είναι ο "ομφαλός της Γης" που βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών που φέρει το αρχαιότερο ανάγλυφο γεωδαιτικό δίκτυο.
Ιδρυτής και θεωρητικά πατέρας της Γεωδαισίας θεωρείται ο Ερατοσθένης (3ος αιώνας π.Χ.), επειδή πρώτος αυτός μέτρησε την ακτίνα της Γης με ικανοποιητική ακρίβεια και μάλιστα με μέθοδο που δεν διαφέρει και πολύ από τη σύγχρονη. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Σέσωστρις γύρω στο 1400 π.Χ. μοίρασε τη γη της Αιγύπτου σε κλήρους, για να μπορεί να φορολογεί ευκολότερα τους κληρούχους. Οι Έλληνες αργότερα δεν ενδιαφέρθηκαν μόνο για την εφαρμοσμένη χρήση της Γεωδαισίας, αλλά χρησιμοποίησαν συνδυασμένη Γεωδαιτική και Αστρονομική γνώση και μεθοδολογία, για να λύσουν τα τεχνικά και φιλοσοφικά προβλήματα που τους απασχολούσαν. Ο Πυθαγόρας (580-500 π.Χ.) και ο Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.) μίλησαν για το σφαιρικό σχήμα της Γης. Ο Ήρωνας γύρω στα 120 π.Χ. ασχολήθηκε με πιο εφαρμοσμένα θέματα και έγραψε συγγράμματα, που αποτέλεσαν πολύ σημαντικά βοηθήματα για τους τότε Μηχανικούς. Το κυριώτερο του σύγγραμμα "Διόπτρα" ασχολείται με τη Γεωδαιτική μεθοδολογία υπαίθρου και με τα σχετικά όργανα, όπως και με τη σχεδίαση διαγραμμάτων και την εκτέλεση υπολογισμών. Το κυριώτερο Γεωδαιτικό όργανο που περιγράφεται από τον Ήρωνα είναι η διόπτρα, όργανο που ορίζοντας μια μηχανική σκοπευτική διάταξη μπορούσε να μετρήσει οριζόντιες και κατακόρυφες γωνίες (πρόδρομος των σημερινών γωνιομετρικών οργάνων). Οι Ρωμαίοι ανάπτυξαν πολύ τη Γεωδαιτική μεθοδολογία και τα όργανα, που τους βοήθησαν για την άρτια σχεδίαση και εκτέλεση των τεχνικών έργων που πραγματοποίησαν σε όλη την αυτοκρατορία τους. Οι αρχές και οι κανόνες της Γεωδαισίας που χρησιμοποίησαν οι Ρωμαίοι βρίσκονται στον Αριανό Κώδικα, χειρόγραφο που γράφτηκε γύρω στον 6ο μ.Χ. αιώνα. Ο Αριανός Κώδικας όμως χρησιμοποιήθηκε και αργότερα. Η εφεύρεση του τηλεσκοπίου τον 17ο αιώνα, σε συνδυασμό με την μετέπειτα εξέλιξή του, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κατασκευή νέων οργάνων καθώς και στη βελτίωση της Γεωδαιτικής μεθοδολογίας.
Ως επιστήμη όμως άρχισε ν΄ αναπτύσσεται περί τον 17ο αιώνα από ευρωπαίους επιστήμονες. Στον 18ο και 19ο αιώνα η εξέλιξη της Γεωδαισίας ήταν πολύ μεγάλη. Η ανάγκη ύπαρξης χαρτών για στρατιωτικούς και πολεμικούς σκοπούς καθώς και για τον προσδιορισμό των ορίων Κρατών (κυρίως των Ευρωπαϊκών) δημιούργησαν την ανάγκη καλύτερων και πιο οργανωμένων Γεωδαιτικών εργασιών. Έτσι τον 19ο αιώνα δημιουργήθηκαν στην Ευρώπη και την Αμερική οι μεγάλες Γεωδαιτικές Χαρτογραφικές Υπηρεσίες. Η μεγάλη ανάπτυξη της Τεχνολογίας και των Επιστημών μαζί με την πολύ μεγάλη αύξηση της αξίας της Γης, δημιούργησαν την ανάγκη του προσδιορισμού με μεγάλη ακρίβεια των θέσεων σημείων πάνω στη Φυσική Γήινη Επιφάνεια (Φ.Γ.Ε.), του ελέγχου των θέσεων αυτών και της δημιουργίας διαγραμμάτων και χαρτών με μεγάλες απαιτήσεις τελειότητας και ακρίβειας.
Γενικά
Η Γεωδαισία αποτελεί στο πρακτικό της μέρος μια συνδυασμένη εφαρμογή της τριγωνομετρίας και της γεωγραφίας με χρήση όμως ανώτερων μαθηματικών και κυρίως στατιστικών μεθόδων για τον υπολογισμό των απαιτούμενων μεγεθών. Μια γεωδαιτική πράξη μέτρησης έχει να κάνει με μετρήσεις γωνιών και αποστάσεων που με τις κατάλληλες πράξεις και στατιστικές μεθόδους μπορούν να αποδώσουν με προσδιορισμένη ακρίβεια το ανάγλυφο της περιοχής (ή του αντικειμένου) που θέλουμε να αποτυπωθεί. Επίσης, ο τομέας της Γεωδαισίας ασχολείται με όλο το επιστημονικό υπόβαθρο που αφορά στα Συστήματα συντεταγμένων, στις Γεωγραφικές προβολές και σε άλλα επιστημονικά πεδία που αφορούν στις μετρήσεις χωρικών στοιχείων.
Μετρήσεις με γεωδαιτικές μεθόδους
Οι πρακτικές μετρήσεις με Γεωδαιτικές μεθόδους υλοποιούνται σε δύο φάσεις:
Υπαίθριες μετρήσεις
Κατά την εφαρμογή της παραπάνω διαδικασίας, όπου το ζητούμενο είναι η αποτύπωση μια συγκεκριμένης περιοχής, οι μετρήσεις γίνονται επί τόπου με χρήση Τοπογραφικών οργάνων όπως ο θεοδόλιχος, τα EDM, οι μετρητικές κορδέλες ή με τη χρήση της νέας τεχνολογίας, δηλαδή με γεωδαιτικούς σταθμούς (Total stations) και γεωδαιτικά GPS ακριβείας. Οι μετρήσεις που γίνονται αφορούν στην ουσία γωνίες και αποστάσεις μεταξύ συγκεκριμένων σημείων, που καλούνται γεωδαιτικά σημεία και που λαμβάνονται κατά τη διαδικασία της μέτρησης.
Η μεθοδολογία που ακολουθείται κατά τη διαδικασία των μετρήσεων είναι συγκεκριμένη και έχει ως σκοπό την απαλοιφή των σφαλμάτων που υπεισέρχονται στις εργασίες. Συγκεκριμένες μέθοδοι που χρησιμοποιούνται είναι η Εμπροσθοτομία, η Οπισθοτομία, η Ταχυμετρία και άλλες. Κάθε μία από τις μεθόδους αυτές καθορίζει συγκεκριμένα βήματα και συγκεκριμένο τρόπο χρήσης των οργάνων για τη λήψη των μετρήσεων.
Υπολογισμοί
Οι υπολογισμοί έχουν να κάνουν με τριγωνομετρικές και στατιστικές πράξεις που αποσκοπούν στο να μετατρέψουν τις γωνίες και τις αποστάσεις σε συντεταγμένες σημείων ως προς κάποιο σύστημα αναφοράς αλλά και τον υπολογισμό των σφαλμάτων και της ακρίβειας των μετρήσεων. Κατά τη διαδικασία των υπολογισμών χρησιμοποιούνται υπολογιστικά προγράμματα ή και εξειδικευμένα λογισμικά (ιδίως σε περιπτώσεις μετρήσεων GPS), τα οποία διευκολύνουν τις παραπάνω πράξεις. Επίσης, χρησιμοποιούνται σχεδιαστικά προγράμματα CAD / CAM για τη σχεδίαση της περιοχής που έχει μετρηθεί, βάσει των συντεταγμένων που υπολογίστηκαν κατά τη διαδικασία.
Οι εργασίες αυτές εμπεριέχουν πολύ σημαντικούς και δύσκολους υπολογισμούς που απαιτούν ανώτερες γνώσεις μαθηματικών, ιδίως όταν υπάρχουν απαιτήσεις μεγάλης ακρίβειας ή όταν οι μετρήσεις αφορούν μεγάλες εκτάσεις (λόγω της καμπυλότητας της Γης). Η χρήση των τελευταίων τεχνολογιών όμως ευνοεί την εύκολη εφαρμογή των απαραίτητων μεθόδων σε τέτοιες εργασίες και επιταχύνει τη διαδικασία, ενώ εξασφαλίζει παράλληλα την ποιότητα του τελικού αποτελέσματος.
Γεωδαιτικά σφάλματα
Όπως συμβαίνει στην πλειονότητα των μετρήσεων μεγεθών, αυτές εμπεριέχουν σφάλματα με συνέπεια η αληθής τιμή των μεγεθών να προέρχεται κατ΄ εκτίμηση. Γενικά τα γεωδαιτικά σφάλματα διακρίνονται σε σφάλματα παρατήρησης, σφάλματα ημιτελούς κάλυψης, σφάλματα μοντέλων και σε σφάλματα ψηφιακών μοντέλων, τα οποία αναλυτικότερα και είναι:
Σφάλματα ημιτελούς κάλυψης
Τα σφάλματα αυτά προέρχονται από ημιτελείς εργασίες, που συμβαίνουν κυρίως όταν επιλέγονται κάποιες "σημαντικότερες" περιοχές αντί της όλης έκτασης με συνέπεια να παρατηρούνται κάποια κενά ειδικά των υψομέτρων παρουσιάζοντας έτσι μια μη ρεαλιστική προσέγγιση του γεωειδούς σε οποιαδήποτε κλίμακα κι αν ακολουθείται
Σφάλματα σφαιρικών μοντέλων
Τα σφάλματα αυτά εντοπίζονται κυρίως στα μοντέλα σφαιρικών αρμονικών αφενός λόγω της περιορισμένης ανάπτυξης αυτών (των μοντέλων) και αφετέρου λόγω των σφαλμάτων των συντελεστών τους, με συνέπεια να εισάγουν σφάλματα στον προσδιορισμό των υψομέτρων του γεωειδούς.
Χηνίτσα Αργολίδας
Η Χηνίτσα είναι μικρή νησίδα νότια του Πορτοχελίου, στην είσοδο του Αργολικού κόλπου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει δύο κατοίκους. Στο νησί σχηματίζονται δύο κολπίσκοι οι οποίοι χρησιμεύουν για αγκυροβόλιο μικρών σκαφών. Το νησί στην αρχαιότητα ονομαζόταν Αλιούσσα, ονομασία που οφείλεται στο όνομα της παρακείμενης αρχαίας πόλης, των Αλιέων. Αναφέρεται από τον Παυσανία. Σύμφωνα με μία άποψη το όνομά της οφείλεται σε παραφθορά του αρχαίου Αλιούσσα (Αλιούσσα, Χαλιούσσα λόγω της δασείας, Χαλίτσα, Χηνίτσα).
Απέναντι από το νησί βρίσκεται η ομώνυμη παραλία με τον ομώνυμο παραθεριστικό οικισμό, ο οποίος έχει πληθυσμό 37 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Η Χηνίτσα ανήκει στον δήμο Κρανιδίου, στο δημοτικό διαμέρισμα Πορτοχελίου.
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Κρανιδίου Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας
Μάχη των Λεύκτρων
Η Μάχη των Λεύκτρων ήταν μια από τις πλέον περισπούδαστες μάχες της αρχαιότητας, από πλευράς στρατιωτικής τακτικής.
Η περίφημη αυτή μάχη, μεταξύ Σπαρτιατών και Θηβαίων, που διεξήχθη το 371 π.Χ. στα Λεύκτρα της Βοιωτίας, στην οποία και νικήθηκαν οι μέχρι τότε θεωρούμενοι αήττητοι Σπαρτιάτες, έδωσε αφενός μεν τέλος στην Πελοποννησιακή Συμμαχία αφετέρου χάρισε στους Θηβαίους την ηγεμονική τους θέση στον τότε ελλαδικό χώρο.
Αφορμή στον μεταξύ Σπάρτης και Θηβών αυτόν πόλεμο έδωσε η στάση του θηβαίου στρατηγού Επαμεινώνδα στο συνέδριο των ελληνικών πόλεων-κρατών που είχε συνέλθει στη Σπάρτη μετά την Ανταλκίδειο ειρήνη. Αυτός τότε επέμενε στο συνέδριο ν' αναγνωρισθεί ως αντιπρόσωπος όλων των Βοιωτικών πόλεων και όχι μόνο της Θήβας. Οι αντιπρόσωποι των άλλων πόλεων όχι μονο δεν το δέχθηκαν, αλλά απέκλεισαν τους Θηβαίους από το συνέδριο. Τότε οι Έφοροι της Σπάρτης διέταξαν επιπρόσθετα, προκειμένου να πτοήσουν τους Θηβαίους, τον ευρισκόμενο στη Φωκίδα και κοντά στη περιοχή, Σπαρτιάτη βασιλέα Κλεόμβροτο να εισβάλει στη Βοιωτία. Οι Σπαρτιάτες αριθμούμενοι σε 11.000 έφθασαν στην περιοχή και στρατοπέδευσαν στη κοιλάδα των Λεύκτρων, ανατολικά του Ελικώνα. Οι Θηβαίοι ανερχόμενοι σε 6.000 έφθασαν στη περιοχή από βόρεια και στην αρχή δείλιασαν. Ο στρατηγός τους Επαμεινώνδας τους ενθάρρυνε και εφήρμοσε για πρώτη φορά στην ιστορία των μέχρι τότε πολέμων μια νέα στρατιωτική τακτική η οποία και τον ανέδειξε σε έναν από τους ευφυέστερους στρατηγούς όλων των εποχών.
Αντί της τακτικής τής ενιαίας γραμμής μετώπου που ακολουθείτο μέχρι τότε, χώρισε τη φάλαγγά του σε δύο τμήματα εκ των οποίων το ένα διενεργούσε επίθεση και το άλλο άμυνα. Η παράταξη αυτή κλήθηκε από τον εφευρέτη της λοξή φάλαγγα, ο δε τρόπος λειτουργίας αυτής ήταν ο εξής: Την κύρια δράση είχε η αριστερή πτέρυγα της επίθεσης, που προηγείτο της γραμμής μετώπου. Στηριζόμενη στο ενισχυμένο βάθος της εκ 50 ανδρών, είχε ως κύριο σκοπό τη διάσπαση της εχθρικής παράταξης. Η ολιγότερο ισχυρή δεξιά αμυντική πτέρυγα παρέμενε καθηλωμένη σε αναμονή του αποτελέσματος, προκειμένου να επέμβει και να προκαλέσει σύγχυση στην πληττόμενη και πλευροκοπούμενη σπαρτιατική φάλαγγα. Έτσι, αν το απέναντι σπαρτιατικό τμήμα επιχειρούσε αντεπίθεση δεξιά της θηβαϊκής πτέρυγας επίθεσης, η θηβαϊκή πτέρυγα άμυνας προχωρούσε σε περικυκλωτική επίθεση. Αν συνέβαινε το αντίθετο, αν δηλαδή το σπαρτιατικό τμήμα προέβαινε σε επίθεση στα αριστερά της θηβαϊκής πτέρυγας επίθεσης, τότε η θηβαϊκή πτέρυγα άμυνας έστρεφε και πλευροκοπούσε τον εχθρό. Η όλη αυτή εφαρμογή τακτικής ομοιάζει με την εικόνα του δεξιόστροφου ή αριστερόστροφου πτερωτού κοχλία. Εν προκειμένω στη μάχη των Λεύκτρων η όλη διάταξη κινήθηκε δεξιόστροφα.
Στην αρχή ο Επαμεινώνδας εξαπέλυσε το ιππικό του κατά των προμαχούντων Σπαρτιατών ιππέων οι οποίοι βλέποντας να μην υποχωρεί η εχθρική γραμμή, κάμφθηκαν. Οι Θηβαίοι ιππείς της πτέρυγας επίθεσης στράφηκαν τότε κατά του κέντρου και του αριστερού εχθρικού τμήματος, ενώ ο Επαμεινώνδας με την αριστερή πτέρυγα της πεζής παράταξής του και ο Πελοπίδας με τον Ιερό Λόχο επιτέθηκαν με θυελλώδη ορμή κατά των Σπαρτιατών των οποίων η σθεναρή παράταξη διασπάσθηκε. Οι σύμμαχοι των Σπαρτιατών που είχαν παραταχθεί στο κέντρο και την αριστερή πτέρυγα, βλέποντας ότι οι Σπαρτιάτες ήταν ανίκανοι να συνεχίσουν τη μάχη, αποφάσισαν να υποχωρήσουν καταδιωκόμενοι από το θηβαϊκό ιππικό.
Οι απώλειες των θηβαϊκών δυνάμεων έφθασαν τους 300 άνδρες ενώ οι Σπαρτιάτες έχασαν γύρω στους 1.000 άνδρες, μεταξύ των οποίων και τον βασιλιά Κλεόμβροτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η μάχη των Λεύκτρων σε βίντεο, από τον Τζόναθαν Γουεμπ
Λευκτρα Λευκτρα Λευκτρα Λευκτρων Μαχη Λευκτρα 371 π.Χ.
Μανουήλ Καμύτζης
Ο Μανουήλ ο Καμύτζης ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, πρωτοστράτωρ, που έζησε στα τέλη του 12ου αιώνα. Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Καμύτζη και της Μαρίας Αγγελίνας, η οποία από την μεριά της μητέρας της, Θεοδώρας, ήταν εγγονή του Βυζαντινού αυτοκράτορα Αλέξιου Ά Κομνηνού και της Ειρήνης Δούκαινας. Έτσι ήταν πρώτος ξάδελφος των αυτοκρατόρων Ισαάκιου Β΄ Άγγελου και Αλέξιου Γ΄ Κομνηνού καθώς και του δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Ά Δούκα. Γεννήθηκε κατά πάσα πιθανότητα περί το 1150 και πέθανε σε άγνωστη ημερομηνία μετά το 1202
Ήταν επικεφαλής αυτοκρατορικών στρατευμάτων, όταν η Γ' Σταυροφορία διέσχισε την Βυζαντινή επικράτεια, όπου κατόρθωσε να προκαλέσει ζημιές στα γερμανικά στρατεύματα με διαρκής παρενοχλήσεις, ωστόσο χάρη στη βοήθεια των Αρμενίων και καθώς διέθετε λιγότερες δυνάμεις από τους Γερμανούς, ηττήθηκε.
Η κόρη του Μανουήλ, το όνομα της οποίας δεν είναι γνωστό, υποχρεώθηκε από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Γ΄ Άγγελο να χωρίσει τον άντρα της και να παντρευτεί τον Βλάχο ηγέτη Ντόμπρομιρ το 1198.
Αργότερα ο Μανουήλ πολέμησε εναντίον του Βούλγαρου ηγέτη Ιβάνκο και αιχμαλωτίστηκε. Ο Αυτοκράτορας δεν έκανε τίποτα για την απελευθέρωσή του, και έτσι ο Μανουήλ ζήτησε από τον γαμπρό του, Ντόμπρομιρ, να καταβάλει τα λύτρα, και προσχώρησε σε αυτόν πολεμώντας ενάντια στην Αυτοκρατορία. Η τελευταία αναφορά για αυτόν είναι από το 1202.
Το όνομα της γυναίκας του Μανουήλ δεν είναι γνωστό. Είναι γνωστό ότι είχε μία κόρη, που αναφέρθηκε παραπάνω, και έναν γιο ονόματι Ιωαννη Καμύτζη.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Πρωτοστράτορες
Παρθένιος
Ο Παρθένιος ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής ελληνιστικής περιόδου που άκμασε τον 1ο αιώνα π.Χ. στη Νίκαια (Βιθυνίας).
Ο Παρθένιος υπήρξε περισσότερο ελεγειακός ποιητής που μόνο οι τίτλοι των ποιημάτων του έχουν διασωθεί όπως "Αφροδίτη", "Δήλος", "Κριναγόρας", "Ηρακλής", "Μεταμορφώσεις" κ.λπ. ¨εχει διασωθεί όμως το πεζό κείμενό του "Περί ερωτικών παθημάτων" που έγραψε για τον φίλο του Γάλλο που αποτελεί ένα απάνθισμα ερωτικών θρύλων και περιπετειών.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ελεγειακοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες σκλάβοι
NGC 6152
Το NGC 6152 είναι ανοικτό σμήνος τύπου (Trumpler) II2m στον αστερισμό Γνώμονα. Έχει φαινόμενο μέγεθος +8,1 mag και απέχει περίπου 3.500 έτη φωτός από την Γη. Η ηλικία του υπολογίζεται στα 450 εκατομμύρια έτη. Το σμήνος ανακαλύφθηκε στις 8 Ιουλίου 1834 από τον αστρονόμο Τζων Χέρσελ (John Herschel).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6152 Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη Κατηγορία:Γνώμων (αστερισμός)
Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού
Το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού (συντομογραφία: ) συγκροτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2013 από τη διαίρεση του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού σε δυο ξεχωριστά υπουργεία. Καταργήθηκε στις 27 Ιουνίου 2023, έχοντας μεταφερθεί οι αρμοδιότητες της ΓΓ Αθλητισμού στο Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολιτισμού και Αθλητισμού  Κατηγορία:Υπουργεία Πολιτισμού
Τζον Γουάτσον (ψυχολόγος)
Ο Τζον Γουάτσον (John Broadus Watson, 9 Ιανουαρίου 1878 - 25 Σεπτεμβρίου 1958) ήταν Αμερικανός ψυχολόγος, ο οποίος ίδρυσε τη σχολή του συμπεριφορισμού. Ο Γουάτσον προώθησε μια αλλαγή στην ψυχολογία μέσω της ομιλίας του (Psychology as the Behaviorist Views it) που δόθηκε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια το 1913. Μέσω της συμπεριφορικής του προσέγγισης, ο Γουάτσον διεξήγαγε έρευνα πάνω στη συμπεριφορά των ζώων, την ανατροφή των παιδιών και τη διαφήμιση. Επιπλέον, διεξήγαγε το αμφιλεγόμενο πείραμα του "Μικρού Άλμπερτ".
Πρώιμος βίος
Ο Γουάτσον γεννήθηκε στη Νότια Καρολίνα. Η μητέρα του, Έμμα Γουάτσον, ήταν μία πολύ θρησκευόμενη γυναίκα, η οποία ήταν υπέρ της απαγόρευσης του αλκοόλ, του καπνίσματος και του χορού. Ο πατέρας του ήταν αλκοολικός και εγκατέλειψε την οικογένειά του, όταν ο Γουάτσον ήταν δεκατριών ετών για να ζήσει με δύο άλλες γυναίκες, κάτι το οποίο ο Γουάτσον δεν του συγχώρεσε ποτέ. Στη διάρκεια του Λυκείου, αλλά χρησιμοποίησε τις διασυνδέσεις της μητέρας του για να τον αποδεχθούν.
Σπούδασε στο Κολέγιο Furman. Πρώιμος φοιτητής, εισήχθη στο Κολέγιο μόλις δεκαέξι ετών και ολοκλήρωσε με ένα μεταπτυχιακό σε ηλικία είκοσι ενός έτους. Στο Κολέγιο έδειχνε να ακολουθεί τη δική του πορεία με μεγάλη επιτυχία. Αφού αποφοίτησε, πέρασε ένα χρόνο στο Batesburg Institute, και έδωσε το όνομά του σε μία αίθουσα του σχολείου στο Γκρίνβιλ. Ήταν ο διευθυντής, ο επιστάτης και πολυτεχνίτης για ολόκληρο το σχολείο. Μετά από παράκληση του Προέδρου του Πανεπιστημίου του Σικάγο, ο Γουάτσον μπήκε στο πανεπιστήμιο. Ξεκίνησε σπουδάζοντας φιλοσοφία στην ομάδα του John Dewey. Ο συνδυασμός της επιρροής των μελών της ομάδας οδήγησε τον Γουάτσον στην ανάπτυξη μιας άκρως περιγραφικής και αντικειμενικής προσέγγισης για την ανάλυση της συμπεριφοράς, που αργότερα θα αποκαλούσε "συμπεριφορισμό". Αργότερα έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο έργου του Ιβάν Παβλόφ και τελικά συμπεριέλαβε μια απλοποιημένη έκδοση των αρχών του Παβλόφ στα έργα του (Bolles, 1993).
Διατριβή στη συμπεριφορά των ζώων
Ο Γουάτσον ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο το 1903 (Watson 2011). Η διατριβή του ήταν η εξής: "Εκπαίδευση των ζώων: μια πειραματική μελέτη για την ψυχική ανάπτυξη του λευκού αρουραίου σε σχέση με την ανάπτυξη του νευρικού συστήματος". (Watson, 1903) Η εκπαίδευση ζώων περιγράφει τη σχέση μεταξύ της μυελίνωσης του εγκεφάλου και της ικανότητας μάθησης των αρουραίων σε διαφορετικές ηλικίες. Ο Γουάτσον έδειξε ότι ο βαθμός μυελίνωσης ήταν σε μεγάλο βαθμό σχετικός με την ικανότητα μάθησης. Έμεινε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο για πέντε χρόνια κάνοντας έρευνα για τη σχέση μεταξύ αισθητηριακών πληροφοριών και της μάθησης. Ανακάλυψε ότι η αίσθηση της κιναισθησίας ελέγχει τη συμπεριφορά των αρουραίων που κινούνται σε λαβύρινθους. Το 1908, του προτάθηκε και έγινε αποδεκτή μια θέση στο διδακτικό προσωπικό του Πανεπιστημίου του John Hopkins και αμέσως προήχθη σε Πρόεδρο του τμήματος ψυχολογίας.(Bolles, 1993)
Η σχέση και ο γάμος με τη Ροζαλί Ρέινερ (Rosalie Rayner)
Τον Οκτώβριο του 1920 το Πανεπιστήμιο John Hopkins ζήτησε από τον Γουάτσον να εγκαταλείψει τη θέση του εξαιτίας της δημοσιότητας της φήμης περί σχέσης με τη μεταπτυχιακή του φοιτήτρια Ροζαλί Ρέινερ. Η σχέση του Γουάτσον είχε γίνει πρωτοσέλιδο, κατά τη διάρκεια του διαζυγίου, στις εφημερίδες της Βαλτιμόρης. (Fancher, 1990) Η σύζυγος του Γουάτσον ανακάλυψε ερωτικές επιστολές του προς την Ρέινερ. Μετά από αυτή την ανακάλυψη πίστευε πως ο Γουάτσον θα εγκατέλειπε τη Ρέινερ. Μετά το διαζύγιο ο Γουάτσον και η Ρέινερ παντρεύτηκαν το 1921 και έζησαν μαζί μέχρι το θάνατό της το 1935. (Murray, 1988)
Συμπεριφορισμός
Το 1913, ο Γουάτσον δημοσίευσε το άρθρο "Psychology as the Behaviorist Views it", που είναι γνωστό και ως το μανιφέστο του συμπεριφορισμού. (Watson, 1913) Σε αυτό το άρθρο ο Γουάτσον υπογράμμισε τα βασικά χαρακτηριστικά της νέας του φιλοσοφίας για τη ψυχολογία, που ονομάζεται συμπεριφορισμός. Η πρώτη παράγραφος του άρθρου περιγράφει τη θέση του Γουάτσον: η ψυχολογία στα μάτια του συμπεριφοριστή πρόκειται για έναν κλάδο των φυσικών επιστημών, καθαρά αντικειμενικό. Ο θεωρητικός του στόχος είναι η πρόβλεψη και ο έλεγχος της συμπεριφοράς. Η ενδοσκόπηση δεν αποτελεί μέρος των μεθόδων του, ούτε και η επιστημονική αξία των δεδομένων του εξαρτάται από την προθυμία με την οποία επιδέχονται ερμηνεία από άποψη συνείδησης. Ο συμπεριφοριστής στην προσπάθειά του να λάβει ένα οργανωμένο σύστημα απόκρισης των ζώων, δεν αναγνωρίζει καμία διαχωριστική γραμμή μεταξύ ανθρώπου και κτήνους. Η συμπεριφορά του ανθρώπου, με όλη τη λεπτότητα και την πολυπλοκότητά της, αποτελεί ένα μόνο μέρος του συνολικού συστήματος της έρευνας της συμπεριφοράς. (Watson, 1913)
Το 1913, ο Γουάτσον εξέτασε τις συνθήκες αντίδρασης του Ιβάν Παβλόφ κυρίως ως φυσιολογικό μηχανισμό που ελέγχει εκκρίσεις των αδένων. Είχε ήδη απορρίψει το νόμο της ενίσχυσης του Έντουαρντ Θορντάικ (Edward Thorndike) -προάγγελος της αρχής της ενίσχυσης του Σκίνερ- εξαιτίας της πεποίθησης του ότι τα υποκειμενικά στοιχεία ήταν περιττά. Μέχρι το 1916 ο Γουάτσον αναγνώρισε τη γενικότερη σημασία της διατύπωσης του Παβλώφ και την κατέστησε ως θέμα της προεδρικής του ομιλίας στην Αμερικανική Ψυχολογική  Ένωση. (Bolles, 1993) Το άρθρο είναι αξιοσημείωτο για την ισχυρή υπεράσπιση της αντικειμενικής επιστημονικής θέσης της εφαρμοσμένης ψυχολογίας, που εκείνη την εποχή θεωρήθηκε πολύ κατώτερη από την καθιερωμένη στρουκτουραλιστική πειραματική ψυχολογία.
Ζουργκόρντεν (ποδόσφαιρο γυναικών)
Το ποδοσφαιρικό τμήμα γυναικών της Ζουργκόρντεν (σουηδικά: Djurgårdens IF Dam) είναι σουηδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος γυναικών με έδρα τη Στοκχόλμη, που υπάγεται στον αθλητικό σύλλογο Ζουργκόρντεν ΙΦ.
Τζον Γουάτσον (ψυχολόγος)
Συμπεριφορισμός
Με το συμπεριφορισμό του, ο Γουάτσον έδωσε έμφαση στην εξωτερική συμπεριφορά των ανθρώπων και τις αντιδράσεις σε δεδομένες καταστάσεις παρά την εξωτερική ψυχική κατάσταση των ανθρώπων αυτών. Κατά την άποψή του, η ανάλυση των συμπεριφορών και ενεργειών ήταν η μόνη αντικειμενική μέθοδος για την κατανόηση της ανθρώπινης δράσης. Αυτή η προοπτική σε συνδυασμό με τις συμπληρωματικές ιδέες του ντετερμινισμού, την εξελικτική συνέχεια και τον εμπειρισμό που έχουν συμβάλλει σ' αυτό που σήμερα ονομάζεται ριζικός συμπεριφορισμός. Αυτή η προοπτική που υποστήριξε ο Γουάτσον θα οδηγούσε την ψυχολογία σε μια νέα εποχή. Υποστήριξε ότι πριν τον Βίλχεμ Βουντ (Wundt) δεν υπήρχε ψυχολογία και ότι μετά τον Βουντ υπήρχε μόνο σύγχυση και αναρχία. Ο νέος συμπεριφορισμός του Γουάτσον ήταν αυτός που θα άνοιγε το δρόμο για περαιτέρω εξελίξεις στη ψυχολογία
Ζουργκόρντεν (ποδόσφαιρο γυναικών)
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2003 με την ονομασία «Ζουργκόρντεν/Έλβσγιε» (Djurgården/Älvsjö). Το 2008 μετονομάστηκε σε «Ζουργκόρντεν» (Djurgården).
Τζον Γουάτσον (ψυχολόγος)
Συμπεριφορισμός
Ο συμπεριφορισμός του Γουάτσον απέρριψε τη μελέτη της συνείδησης. Ήταν πεπεισμένος ότι δεν θα μπορούσε να μελετηθεί και ότι οι προσπάθειες μελέτης που είχαν γίνει στο παρελθόν το μόνο που κατάφεραν ήταν να εμποδίσουν την πρόοδο των ψυχολογικών θεωριών. Ένοιωθε ότι η ενδοσκόπηση ήταν στην καλύτερη περίπτωση ελαττωματική και οι βραβευμένοι ερευνητές τίποτα περισσότερο από μερικά θέματα. Αυτός κατάφερε να μη θεωρείται πλέον η ψυχολογία επιστήμη του "μυαλού". Αντ' αυτού δήλωσε ότι η ψυχολογία πρέπει να επικεντρωθεί στη συμπεριφορά του ατόμου, όχι της συνείδησής του.
Ζουργκόρντεν (ποδόσφαιρο γυναικών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σουηδίας
Τζον Γουάτσον (ψυχολόγος)
Το χωρίο των "δώδεκα βρεφών"
Το απόσπασμα εμφανίζεται συχνά παραλείποντας την τελευταία πρόταση κάνοντας τη θέση του Γουάτσον να φαίνεται πιο ριζοσπαστική απ' όσο πραγματικά ήταν. Ο Γουάτσον είχε στην πραγματικότητα κάνει εκτενείς ηθολογικές μελέτες για την ενστικτώδη συμπεριφορά των ζώων νωρίς στη σταδιοδρομία του, ιδιαίτερα σε θαλάσσια πτηνά. Παρ' όλα αυτά ο Γουάτσον τάχθηκε υπέρ της ανατροφής στη φύση κόντρα στην ανατροφή μέσω της συζήτησης.
Στην πραγματικότητα, με την παραπάνω θέση του, ο Γουάτσον ήθελε να τονίσει τη σημασία της πρακτικής του συμπεριφορισμού και να αποδείξει αυτό ακριβώς που είχε μελετήσει και ερευνήσει, ότι οι συμπεριφορές είναι επίκτητες και ότι το περιβάλλον μπορεί να επηρεάσει την διαμόρφωση της συμπεριφοράς όπως έγινε και με τον μικρό Άλμπερτ. Στην πραγματικότητα ο Γουάτσον δεν χρειαζόταν το πείραμα αυτό για να αποδείξει στον εαυτό του τις θεωρίες του. Ο λόγος που διεξήγαγε το πείραμα ήταν για να αποδείξει στους άλλους/στον κόσμο, την ορθότητα των θεωριών και των ευρημάτων του.
Το πείραμα του "Μικρού Άλμπερτ" (1920)
Το πείραμα του Γουάτσον και της βοηθού του Ρέινερ που πραγματοποιήθηκε το 1920 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από τον καθένα αμφιλεγόμενο. Έχει μείνει γνωστό στα εισαγωγικά εγχειρίδια της ψυχολογίας ως το πείραμα του "μικρού Άλμπερτ". Ο στόχος του πειράματος ήταν να δείξει πως από κανονική κατάσταση μπορούσε να μετατραπεί σε κατάσταση φόβου ένας λευκός αρουραίος για τον "μικρό Άλμπερτ", ένα έντεκα μηνών αγόρι.
Ο Γουάτσον και η Ρέινερ εξέτασαν το "μικρό Άλμπερτ" χτυπώντας μια σιδερένια βέργα όταν του παρουσίαζαν έναν λευκό αρουραίο. Πρώτα παρουσιάστηκε στο αγόρι ένας λευκός αρουραίος και παρατηρήθηκε ότι δεν φοβόταν τα τρωκτικά. Στη συνέχεια παρουσίασε ένα λευκό αρουραίο και έπειτα ακούστηκε ο ήχος μιας σιδερένιας βέργας. Ο "μικρός Άλμπερτ" άρχισε να κλαίει. Αυτή η δεύτερη παρουσίαση επαναλήφθηκε αρκετές φορές. Τέλος ο Γουάτσον και η Ρέινερ παρουσίασαν μόνο του το λευκό αρουραίο και το αγόρι έδειξε να φοβάται.
Ο Χοντρός και ο Λιγνός στα Κάτεργα
Ο Χοντρός και ο Λιγνός στα Κάτεργα (αγγλ. Pardon Us) γνωστό και ως Οι Δύο Κατεργαρέοι (αγγλ. Jailbirds) είναι αμερικάνικη κινηματογραφική κωμωδία του 1931 και η πρώτη κινηματογραφική ταινία μεγάλου μήκους με πρωταγωνιστές τους Χοντρό και Λιγνό (Όλιβερ Χάρντι και Σταν Λόρελ.
Τζον Γουάτσον (ψυχολόγος)
Το πείραμα του "Μικρού Άλμπερτ" (1920)
Αυτή η μελέτη έδειξε ότι τα συναισθήματα θα μπορούσαν να γίνουν εξαρτημένες απαντήσεις. (Watson, J. B., & Rayner, 1920) Καθώς η ιστορία του "μικρού Άλμπερτ" έγινε ευρέως γνωστή, ανακρίβειες και αντιφάσεις παρείσφρησαν σε κάποιους, ακόμα και στον ίδιο τον Γουάτσον. Τέθηκε θέμα για το πόσο ηθικό ήταν το πείραμα του Γουάτσον και της Ρέινερ. (Harris, 1979) Το 2009 οι Beck, Levinson, and Irons αναζήτησαν τον "μικρό Άλμπερτ" για να δουν πώς η μελέτη του Γουάτσον επηρέασε τη ζωή του. Δυστυχώς, έμαθαν ότι πέθανε από υδροκεφαλία στη νεαρή ηλικία των έξι (6) ετών. Έτσι, δεν μπορούμε να συμπεράνουμε σε ποιο βαθμό αυτή η μελέτη είχε επιδράσει στη ζωή του "μικρού Άλμπερτ" (Beck, Levinson, Irons,2009).
Ο Χοντρός και ο Λιγνός στα Κάτεργα
Πλοκή
Βρισκόμαστε στον καιρό της ποτοαπαγόρευσης. Από μια κακή τύχη ο Χοντρός και ο Λιγνός πιάνονται να φτιάχνουν μπύρα. Το βάζουν στα πόδια και ξεφεύγουν από την αστυνομία, και φτάνουν σε μια βαμβακοφυτεία. Για να μην τους αναγνωρίσει κανείς αλείφουν τα πρόσωπά τους με καπνιά και κάνουν τους μαύρους. Για κακή τους τύχη όμως περνάει από εκεί ο διευθυντής των φυλακών, και τον πιάνει λάστιχο. Τους φωνάζει και τους βάζει να του αλλάξουν τη ρόδα. Ο Λιγνός επειδή έχει ένα κούφιο δόντι, σφυράει άθελά του κάθε φορά που ανασαίνει, και τελικά οι δυο τους συλλαμβάνονται και οδηγούνται στη φυλακή. Αρχικά αποφασίζουν να κάνουν απεργία πείνας, αλλά ο δεσμοφύλακας τους λέει τι νόστιμα ψητά και τούρτες θα έχει για φαΐ και τους κάνει να πεινάσουν. Τελικά τους φέρνει νερόβραστη σούπα και ψωμί. Στο μεταξύ οι άλλοι κρατούμενοι έχουν καταστρώσει σχέδιο γενικής απόδρασης και προμηθεύτηκαν λίγα όπλα. Στο κόλπο μπαίνουν όμως άθελά τους και ο Χονδρός και ο Λιγνός, και με τις γκάφες που κάνουν κατορθώνουν να αποτρέψουν την απόδραση. Η φυλακή πιάνει φωτιά, η θυγατέρα του διευθυντή κινδυνεύει να καεί, αλλά οι δυο γκαφατζήδες κατορθώνουν με τα πολλά να τη σώσουν. Μπαίνει η φρουρά, και τους βάζει όλους φυλακή. Ο διευθυντής για να τους ευχαριστήσει που απέτρεψαν την απόδραση και έσωσαν τη θυγατέρα του, τους δίνει παράσημο και τους αποφυλακίζει. Ο Λιγνός όμως, ακόμα και την τελευταία στιγμή θα κάνει την γκάφα του, και ο διευθυντής θα τους πάρει στο κυνήγι.
Τζον Γουάτσον (ψυχολόγος)
Μετέπειτα πορεία
Ο Γουάτσον φαίνεται να ήταν η αιτία για τα ψυχολογικά θέματα της εγγονής του, Mariette Hartley. Όπως φαίνεται, η ανατροφή της μικρής σύμφωνα με τις θεωρίες του Γουάτσον δεν είχε και τα καλύτερα αποτελέσματα. (Hartley & Commire, 1990) Η Ροζαλί Ρέινερ πέθανε το 1935 σε ηλικία 36 ετών. Ο Γουάτσον έζησε στη φάρμα τους μέχρι το θάνατό του το 1958 σε ηλικία 80 ετών. Ακριβώς πριν το θάνατό του το 1957, έλαβε ένα χρυσό μετάλλιο από την Αμερικανική Ψυχολογική Ένωση για τη συμβολή του στη ψυχολογία. ( Hergenhahn, 1992) Ο ιστορικός John Burnham σε συνέντευξή του με τον Γουάτσον τον απεικόνισε ως έναν άνθρωπο με ισχυρές (ακόμα) απόψεις και κάποια πικρία προς τους επικριτές του. Εκτός από ένα σύνολο αντιτύπων των ακαδημαϊκών έργων του, ο Γουάτσον έκαψε πολύ μεγάλη συλλογή από επιστολές και προσωπικά έγγραφα, στερώντας έτσι από τους ιστορικούς μια πολύτιμη πηγή για την κατανόηση της πρώιμης ιστορίας του συμπεριφορισμού αλλά και του ίδιου του Γουάτσον.
Ο Χοντρός και ο Λιγνός στα Κάτεργα
Ιστορικό της ταινίας
Η ταινία ήταν αναπαραγωγή της παλαιότερης βωβής ταινίας The Second Hundred Years του 1927. Οι εργασίες γυρίσματος έγιναν το 1930 στο Λος Άντζελες και διήρκεσαν από τον Ιούνιο ως τον Νοέμβριο. Πρωτοκυκλοφόρησε στην Αμερική στις 15 Αυγούστου 1931. Αρχικά προορίζονταν για μικρή χιουμοριστική ταινία, ενώ για οικονομία θα χρησιμοποιούσε τα σκηνικά μιας άλλης ταινίας της MGM. Η MGM για αντάλλαγμα ζήτησε να αγκαζάρει τον Χοντρό και τον Λιγνό για μια δική της παραγωγή, πράγμα που ο παραγωγός Χαλ Ρόατς αρνιόταν κατηγορηματικά. Η συνεργασία με τα σκηνικά απέτυχε, και ο Ρόατς αναγκάστηκε να παραγγείλει δικά του, και να τα ακριβοπληρώσει. Για εμπορικούς λόγους λοιπόν η ταινία έγινε μακράς διαρκείας, για να βγουν τα έξοδα. Η πρώτη έκδοση είχε διάρκεια 69 λεπτών, η οποία συντομεύτηκε σε 54 λεπτά. Η ταινία εκτός από τα αγγλικά γυρίστηκε και στα γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά και ισπανικά, τα οποία οι ηθοποιοί διάβαζαν από ταμπέλες πίσω από τη μηχανή.
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1931 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Τζον Γουάτσον (ψυχολόγος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχολόγοι
Κοινότητα Μύθων
μικρογραφία|640x640px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο. Η Κοινότητα Μύθων είναι κοινότητα του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1946 με το ΦΕΚ 373Α - 31/12/1946 με την απόσπαση του οικισμού Μύθοι από την κοινότητα Μουρνιών και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τους ορεινούς οικισμούς Καρύδι, Μινός, Ορνιάς και Συκιά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 396 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Ταυλάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας Μύθων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Τσέστερ Άρθουρ
Ο Τσέστερ Άρθουρ (Chester A. Arthur, 5 Οκτωβρίου 1829 - 18 Νοεμβρίου 1886) ήταν Αμερικανός πολιτικός και ο 21ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Πριν γίνει πρόεδρος ήταν ευρέως γνωστός ως συλλέκτης φόρων εισαγωγής για το λιμάνι της Νέας Υόρκης μία δουλειά που απέκτησε από τις πολιτικές του διασυνδέσεις. Ο Τσέστερ Άρθουρ ορίστηκε αντιπρόεδρος από τον Τζέιμς Γκάρφιλντ, θέση στην οποία παρέμεινε για περίπου μισό χρόνο, μέχρι τη δολοφονία του προκατόχου του, με αποτέλεσμα να γίνει αυτός πρόεδρος. Ο Άρθουρ ήταν ο πρώτος πρόεδρος της χώρας που έδωσε προεδρικούς όρκους στο σπίτι του.
Μετά τη δολοφονία του Τζέιμς Γκάρφιλντ, ο τότε αντιπρόεδρος Τσέστερ Άρθουρ τον αντικατέστησε. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ένα μείζον ζήτημα ήταν το γεγονός ότι οι άνθρωποι τοποθετούσαν τους φίλους τους σε υψηλές πολιτικές θέσεις, αντί για ανθρώπους που άξιζαν τη δουλειά. Το πρόβλημα επιλύθηκε μετά από την απόφασή του να εφαρμόσει τη διαδικασία του τεστ αξιολόγησης σε όσους έκαναν αίτηση για δημόσια θέση και σε περίπτωση που πετύχαιναν, τους προσλάμβανε.
Νικής Γεωργίου
Ο Νικής Γεωργίου ήταν Ελληνοκύπριος αθλητής, προπονητής ποδοσφαίρου, προπονητής πετοσφαίρισης και αθλητικός παράγοντας.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Νικής Γεωργίου γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου του 1924 στην Αμμόχωστο. Μεγάλωσε σε φτωχή οικογένεια, η οποία όμως ήταν από τις καλύτερες αθλητικές οικογένειες της Κύπρου. Τόσο ο ίδιος όσο και τα δύο αδέλφια του Κυριάκος και Ζέλος Τσιλαράς, ήταν αθλητές. Πατέρας τους ήταν ο ψαράς Γιώργος Ζένιου Τσιλάρας και μητέρα τους η Διαμάντω Τσιλάρα. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Άγιο Ιωάννη και ασχολήθηκε με τον αθλητισμό από μικρή ηλικία. Μαζί με τα αδέλφια του διακρίθηκαν και εκτιμήθηκαν πάρα πολύ για τις επιδόσεις που σημείωσαν από την εποχή που αγωνίζοντο στο Α΄ Γυμνάσιο Αμμοχώστου στους μαθητικούς, Παγκυπρίους αλλά και σε διεθνείς αγώνες. Το πατρικό τους σπίτι ήταν δίπλα από την αυλή του Γυμνασίου και εκεί περνούσαν τις ελεύθερες ώρες τους, κάνοντας προπονήσεις σε αγώνες ταχύτητας και ημιαντοχής.
Αθλητισμός
Ο Νικής Γεωργίου ήταν αυθεντικό, αθλητικό ταλέντο, που πολύ γρήγορα αναδείχτηκε. Στην Αμμόχωστο οι παράγοντες του Γυμναστικού Συλλόγου Ευαγόρα (ΓΣΕ) εντόπισαν τον Νική και τον έπεισαν να ξεκινήσει προπονήσεις. Γρήγορα ξεδιπλώθηκε το αυθεντικό του ταλέντο και αυτό αποτέλεσε την απαρχή μιας λαμπρής, αθλητικής καριέρας. Ο Νικής Γεωργίου κατέρριπτε επανειλημμένα το παγκύπριο ρεκόρ στα 400 μέτρα. Επίσης, ήταν παγκυπριονίκης και στα 800 μέτρα.
Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου
Ο Νικής Γεωργίου αποτελεί ένας από τους ιδρυτές της Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου. Την εποχή της ίδρυσης της Νέας Σαλαμίνας, η Ελλάδα διάνυε μια περίοδο ενόπλων συγκρούσεων λόγω της διαμάχης μεταξύ δεξιών και αριστερών στον ελληνικό εμφύλιο. Η κατάσταση στην Ελλάδα μεταφέρθηκε και στην Κύπρο και διείσδυσε τόσο στην πολιτική ζωή του τόπου, όσο και στον αθλητισμό. Οι περισσότεροι αθλητικοί παράγοντες ασχολούνταν και με την πολιτική. Στην Αμμόχωστο, ο Γυμναστικός Σύλλογος Ευαγόρας (ΓΣΕ), του οποίου ο Νικής Γεωργίου ήταν μέλος και πρωταθλητής, και η Ανόρθωση ήταν οι μόνοι σύλλογοι που ασχολούνταν με τον αθλητισμό. Μέσα στις τάξεις του ο ΓΣΕ είχε αθλητές στίβου αριστερών φρονημάτων, που κατατάσσονταν στους κορυφαίους της Κύπρου όπως ήταν και ο Νικής Γεωργίου, ενώ στην Ανόρθωση αγωνίζονταν επίσης ποδοσφαιριστές που ανήκαν στην αριστερά. Κάτω από την επίδραση του πολιτικού κλίματος της εποχής, τόσο ο ΓΣΕ όσο και η Ανόρθωση άρχισαν να επιβάλλουν περιορισμούς στην εισδοχή αριστερών μελών, ή αρνούνταν την προώθηση ποδοσφαιριστών αριστερών φρονημάτων. Από τις αρχές του 1947 μια μερίδα προοδευτικών παραγόντων της Αμμοχώστου που βρίσκονταν εντός και εκτός του ΓΣΕ και της Ανόρθωσης, θεωρούσαν ότι υπήρχε χώρος για τη δημιουργία ενός νέου σωματείου στην πόλη. Μπροστά στους περιορισμούς που επιβάλλονταν, οραματίστηκαν ένα σωματείο το οποίο θα ήταν μακριά από την πολιτική και θα απευθυνόταν σε όλα τα λαϊκά στρώματα της Αμμοχώστου, με στόχο την εξάπλωση του αθλητισμού.
Ο Νικής Γεωργίου συμμετείχε στην επταμελή σύσκεψη της 14ης Φεβρουαρίου του 1948 όπου πάρθηκε η τελική απόφαση για ίδρυση του νέου σωματείου, της Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου. Επίσης, συμμετείχε στην ιδρυτική συνέλευση του σωματείου της 7ης Μαρτίου 1948. Επιπρόσθετα, συμμετείχε στους πρώτους επίσημους αγώνες στίβου που έλαβε μέρος η Νέα Σαλαμίνα, στους διασωματειακούς αγώνες της 25ης Μαρτίου 1948 που έγιναν στο Στάδιο ΓΣΕ. Το Νοέμβριου του ίδιου έτους ο Νικής Γεωργίου εκλέγεται μέλος του 2ου Διοικητικού Συμβουλίου του σωματείου, όταν υπεύθυνος αθλητών στίβου, θέση που παρέμεινε μέχρι το 1949 που έφυγε στο εξωτερικό.
Αποβολή από τον ΓΣΕ
Πριν από τους παγκύπριους αγώνες στίβου τον Μάιο του 1948, ο ΣΕΓΑΣ (Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων) ζήτησε από όλους τους Γυμναστικούς Συλλόγους της Κύπρου να δηλώσουν ότι ήταν «εθνικοφρόνων φρονημάτων». Οι Γυμναστικοί Σύλλογοι και οι αθλητές δεξιάς ιδεολογίας υπέγραψαν τις δηλώσεις αυτές. Ο μόνος σύλλογος που αρνήθηκε να υπογράψει τη δήλωση αυτή ήταν ο Γυμναστικός Σύλλογος «Κινύρας» Πάφου και για αυτό αποκλείστηκε από τους αγώνες. Οι αριστεροί αθλητές ήταν αντίθετοι με τη δήλωση που έκαναν οι σύλλογοι τους και αρνήθηκαν να υπογράψουν τις δηλώσεις. Από τους πρώτους που αντέδρασαν ήταν οι πρωταθλητές του ΓΣΕ, Νικής Γεωργίου και Αντώνης Τότσης (με τον οποίο ο Γεωργίου ήταν συνεργάτης και φίλος). Ο ΓΣΕ κάλεσε τους δύο αθλητές σε απολογία αλλά εκείνοι επέμεναν στη θέση τους ότι ο αθλητισμός πρέπει να μείνει μακριά από την πολιτική. Επιπρόσθετα, οι αριστεροί αθλητές αποφάσισαν να στηρίξουν το Γυμναστικό Σύλλογο «Κινύρα» Πάφου, αν τελικά δεν του επέτρεπαν να λάβει μέρος στους Παγκύπριους Αγώνες. Αν και είχαν πολλές πιθανότητες να καταλάβουν τις πρώτες θέσεις, προτίμησαν να συμπαρασταθούν στον Κινύρα. Ο ΓΣΕ χαρακτηριζόταν ως επικρατέστερος για την κατάκτηση της πρώτης θέσης στους αγώνες, ωστόσο μετά την εξέλιξη αυτή κατέλαβε την τρίτη θέση. Αντιδρώντας για το γεγονός ότι οι αθλητές της Νέας Σαλαμίνας δεν έλαβαν μέρος στους Παγκύπριους Αγώνες, ο ΓΣΕ έστειλε επιστολή στο σωματείο που το πληροφορούσε ότι απαγορευόταν η είσοδός του στο στάδιο ΓΣΕ , επιστολή υπογεγραμμένη από τον πρόεδρο του ΓΣΕ,. Επιπρόσθετα, απέβαλλε τους δύο αθλητές που είχαν διαφωνίσει με τη διακήρυξη «εθνικοφρόνων φρονημάτων», Γεωργίου και Τότση, από τις τάξεις του.
Εξωτερικό
Το 1949 συμμετείχε, μαζί με το φίλο και συνεργάτη Αντώνη Τότση στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βουδαπέστη και από εκεί πήγε στη Πράγα, όπου σπούδασε καθηγητής Φυσικής Αγωγής. Συνέχιζε την αθλητική του καριέρα και σε αγώνες το 1954 στο Νόβισαντ δημιούργησε παγκύπριο ρεκόρ στα 400 μέτρα, που ποτέ δεν αναγνωρίστηκε ως παγκύπριο ρεκόρ.
Επιστροφή στην Κύπρο
Το καλοκαίρι του 1959 επέστρεψε στην Κύπρο και ανέλαβε προπονητής στις ποδοσφαιρικές ομάδες της Νέας Σαλαμίνας, πρώτη και αναπληρωματική, όπου δούλεψε για 2 χρόνια. Τη δεύτερη χρονιά ως προπονητής της Νέας Σαλαμίνας κέρδισε το πρωτάθλημα των αναπληρωματικών ομάδων. Ταυτόχρονα, ανέλαβε την προπόνηση των αθλητών στίβου της ομάδας. Παρέμεινε εν ενεργεία αθλητής και επανήλθε στον ΓΣΕ, ο οποίος, βλέποντας ότι συνέχιζε να ήταν ενεργός αθλητής, απάλειψε σιωπηρά τη διαγραφή του (από το 1948) και τον δέχτηκε στις τάξεις του.
Το καλοκαίρι του 1961 η κυπριακή κυβέρνηση ανακοίνωσε διορισμούς καθηγητών στο δημόσιο και ανάμεσα τους ήταν και ο Νικής Γεωργίου ο οποίος ήταν πτυχιούχος της Τσεχοσλοβακίας στη Φυσική Αγωγή. Με εκβιαστικό τρόπο ο διορισμός του γινόταν με τον όρο ότι θα σταματούσε να έχει οποιαδήποτε σχέση με τη Νέα Σαλαμίνα. Λόγω των δύσκολων εποχών, αναγκάστηκε να σταματήσει την προπονητική του καριέρα και την καριέρα του ως αθλητής, για να ξεκινήσει καριέρα ως καθηγητής φυσικής αγωγής στην Αμμόχωστο. Ο Νικής πρωτοπόρησε ως γυμναστής με τις πρώτες επιδείξεις ρυθμικής γυμναστικής στην Κύπρο το 1967. Καλλιέργησε το άθλημα της πετοσφαίρισης σε όλα τα σχολεία που εργάσθηκε.
Το 1971 εντάχθηκε στο διοικητικό συμβούλιο της Νέας Σαλαμίνας έχοντας τη θέση του συμβούλου για δύο συνεχόμενες θητείες. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 1975. Το 1975 επανεκλέγεται στο νέο διοικητικό συμβούλιο στη θέση της εφορείας πετόσφαιρας, παραμένοντας στη θέση αυτή μέχρι το 1982. Επανήλθε στην ίδια θέση την περίοδο 1985-1986.
Προσφυγιά και επαναδραστηριοποίηση
Στις 14 Αυγούστου 1974, τα τουρκικά στρατεύματα εισβάλουν στην Αμμόχωστο. . Χιλιάδες κόσμος προσφυγοποιείται και καταφεύγει στις ελεύθερες περιοχές, ανάμεσα τους και ο Νικής Γεωργίου ο οποίος βρέθηκε στη Λεμεσό. Το Σεπτέμβριο του 1974 μαζί με άλλα μέλη του διοικητικού συμβουλίου (Κώστα Νικολάου, Δήμο Φωτίου και Παναγιώτη Καλογήρου) συναντήθηκαν και αποφάσισαν τη σύγκληση συνεδρίας του διοικητικού συμβουλίου της Νέας Σαλαμίνας ώστε να επαναδραστηριοποιηθεί στην προσφυγιά. Τα περισσότερα μέλη του διοικητικού συμβουλίου βρίσκονταν στη Λεμεσό, οπόταν η συνάντηση προγραμματίστηκε εκεί. Στις 14 Οκτωβρίου του 1974 συνεδριάζουν τα 8 από τα 11 μέλη του διοικητικού συμβουλίου όπου αποφασίστηκε ότι έπρεπε να επαναδραστηριοποιηθεί η Νέα Σαλαμίνα. Παράλληλα με την επαναδραστηριοποίηση της ποδοσφαιρικής ομάδας ξεκίνησαν δύο ποδοσφαιρικά κλιμάκια για τις προπονήσεις νεαρών ποδοσφαιριστών της ομάδας. Το πρώτο δημιουργήθηκε στη Λάρνακα με τεχνικό τον πρώην ποδοσφαιριστή της ομάδας Αντρέα Κοντεάτη, ο οποίος στη συνέχεια αποχώρησε και τον διαδέχθηκε ο Νικής Γεωργίου.
Πετοσφαίριση
Παράλληλα, το 1975 ο Νικής Γεωργίου πρότεινε τη δημιουργία πετοσφαιρικής ομάδας στη Λεμεσό, ώστε να διατηρηθεί η οντότητα του σωματείου. Στη Λεμεσό υπήρχε και υπάρχει από το 1974 μεγάλο μέρος των φιλάθλων της Νέας Σαλαμίνας. Η πετοσφαιρική ομάδα δημιουργήθηκε τελικά το 1976, μέσα σε αντίξοες οικονομικά και κοινωνικά συνθήκες, και αποτελεί μια από τις ισχυρότερες στην Κύπρο. Το 1978 με τη συμβολή του Νική Γεωργίου δημιουργείται και γυναικεία πετοσφαιρική ομάδα και ο ίδιος αναλαμβάνει προπονητής της τους πρώτους μήνες. Την περίοδο 1982-1983, όντας προπονητής της ομάδας ανδρών της Νέας Σαλαμίνας, κέρδισε το Κύπελλο Κύπρου, την ημέρα των γενεθλίων του. Παρέμεινε προπονητής της ομάδας για πέντε περιόδους, μέχρι και την περίοδο 1984-1985 που απεχώρησε. Τότε ανέλαβε την προπόνηση των ομάδων παίδων και εφήβων της Νέας Σαλαμίνας.
ΚΟΑ
Το 1988, η κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου, αναγνωρίζοντας την πολύχρονη προσφορά του στον αθλητισμό, τον διόρισε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΚΟΑ θέση που παρέμεινε έως το 1991.
Τιμητικές βραβεύσεις και αναγνώριση προσφοράς
Η πρώτη αναγνώριση της προσφοράς του Νική Γεωργίου στον αθλητισμό ήρθε το 1987 όταν τιμήθηκε από την Ένωση Αθλητικογράφων Κύπρου.
Επιπλέον, το σωματείο Δρομέων Κύπρου «Περικλής Δημητρίου», σε συνεργασία με την οικογένεια του, διοργάνωσε αγώνα δρόμου εις μνήμη του, τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του, υπό την αιγίδα του ΚΟΑ.
Επίσης, έχει βραβευτεί μεταθανάτια το 2010 από το Δήμο Αγίου Αθανασίου για τη μεγάλη και πολύπλευρη προσφορά του στον αθλητισμό.
Το 2012, «ο Κυπριακός Οργανισμός Αθλητισμού αναγνωρίζοντας τη σημαντική προσφορά του Νική Γεωργίου, ως μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου του ΚΟΑ και γενικότερα τη μακρόχρονη εξαίρετη δράση του στον Κυπριακό Αθλητισμό και κοινωνία γενικότερα ως πρωταθλητή και εκπαιδευτικού, διοργάνωσε την Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012 στο Φρέναρος αγώνα δρόμου εις μνήμη του».
Η Νέα Σαλαμίνα έδωσε το όνομα του στην αίθουσα επισήμων του σταδίου Αμμόχωστος («Αίθουσα Νικής Γεωργίου»).
Από το 2010, το ΑΚΕΛ έχει θεσπίσει το ετήσιο Βραβείο Αθλητικής Προσφοράς «Κώστα Λυμπουρή και Νική Γεωργίου», το οποίο δίνεται σε «άτομα και σύνολα που έχουν συμβάλει καθοριστικά στην αθλητική ανάπτυξη του τόπου και με την προσφορά και το ήθος τους σφράγισαν την αθλητική ζωή του τόπου και την κοινωνία γενικότερα». Επίσης, μέσα από την καθιέρωση του βραβείου αποδίδεται τιμή «σε δύο συντρόφους που μέσα από την πορεία τους ενσάρκωσαν και προσωποποίησαν τις πιο πάνω αξίες».
Επιπρόσθετα, από το 2010 ο ΚΟΑ καθιέρωσε ετήσιο χρηματικό βραβείο «Νική Γεωργίου», το οποίο παραχωρείται στον καλύτερο μαθητή - αθλητή των 400 μέτρων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κύπριοι γυμναστές Κατηγορία:Κύπριοι προπονητές πετοσφαίρισης Κατηγορία:Κύπριοι προπονητές ποδοσφαίρου
Σύμφωνο Συνεργασίας των Δύο Πλευρών του Ειρηνικού
Το Σύμφωνο Συνεργασίας των Δύο Πλευρών του Ειρηνικού (Trans-Pacific Partnership, TPP) ήταν μια τοπική ρυθμιστική και επενδυτική συνθήκη. Μέχρι το 2016, δώδεκα χώρες της περιοχής του Ασιατικού Ειρηνικού είχαν συμμετάσχει σε διαπραγματεύσεις επικεντρωμένες στο TPP: Αυστραλία, Μπρουνέι, Καναδάς, Χιλή, Ιαπωνία, Μαλαισία, Μεξικό, Νέα Ζηλανδία, Περού, Σιγκαπούρη, Ηνωμένες Πολιτείες και Βιετνάμ.
Το σύμφωνο ξεκίνησε το 2005 ως η τετραμερής Συμφωνία Στρατηγικής Οικονομικής Δι-Eιρηνικής Συνεργασίας (Trans-Pacific Strategic Partnership Agreement, TPSEP ή P4). Οι συμμετέχουσες χώρες έθεσαν τον στόχο της λήξης των διαπραγματεύσεων το 2012, αλλά επίμαχα θέματα όπως η γεωργία, η πνευματική ιδιοκτησία, και οι υπηρεσίες και επενδύσεις προκάλεσαν την συνέχιση των διαπραγματεύσεων με τον τελευταίο κύκλο συναντήσεων να πραγματοποιείται στην Οτάβα από τις 3 μέχρι τις 12 Ιουλίου του 2014. Η εφαρμογή του TPP υπήρξε ένας από τους πρωτεύοντες στόχους της εμπορικής πολιτικής της κυβέρνησης Ομπάμα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Στις 12 Νοεμβρίου 2011, οι-τότε-εννέα χώρες του συμφώνου ανακοίνωσαν ότι το TPP έχει ως σκοπό την «βελτίωση του εμπορίου και των επενδύσεων μεταξύ των συνεργαζομένων χωρών του TPP, την προώθηση της καινοτομίας, της οικονομικής βελτίωσης και ανάπτυξης, και την υποστήριξη της δημιουργίας και διατήρησης θέσεων εργασίας». Μερικοί επαγγελματίες της παγκόσμιας υγείας, ακτιβιστές της ελευθερίας του Διαδικτύου, περιβαλλοντολόγοι, συνδικαλιστές, ομάδες υπεράσπισης και εκλεγμένοι επίσημοι ανώτεροι υπάλληλοι έχουν ασκήσει κριτική και διαμαρτυρία ως προς τις διαπραγματεύσεις, κυρίως λόγω της μυστικότητας των διαδικασιών, του εκτεταμένου πεδίου εφαρμογής του συμφώνου και των αμφιλεγόμενων ρητρών σε πρόχειρα τα οποία έχουν διαρρεύσει στο κοινό. Το Wikileaks έχει δημοσιεύσει πολλά σχετικά έγγραφα από το 2013.
Υπογραφή της συμφωνίας
Τελικά η αμφιλεγόμενη και ευρεία συμφωνία υπογράφτηκε στις 5 Οκτωβρίου του 2015 από 12 χώρες του Ειρηνικού με σκοπό να καλύωψει περίπου το 40% της παγκόσμιας οικονομίας. Ο Πρόεδρος Ομπάμα πανηγύρισε την υπογραφή της λέγοντας ότι η συμφωνία θα αντιμετωπίσει τα "εμπορικά ζητήματα του 21ου αιώνα", όπως η προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων, τα ψηφιακά εμπορικά δικαιώματα και η προστασία των επενδυτών.
Όμως, η αποχώρηση των ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2017, εκμηδένισε τις πιθανότητες εφαρμογής του συμφώνου. Τα υπόλοιπα μέλη διαπραγματεύτηκαν επιτυχώς μια νέα συμφωνία δίχως το όριο του 85%, η οποία τέθηκε σε ισχύ τον Δεκέμβριο του 2018.
Αποχώρηση των ΗΠΑ
Κατά τη διάρκεια ομιλίας στην προεκλογική εκστρατεία του 2016, ο υποψήφιος του Ρεπουπλικανικού Κόμματος Ντόναλντ Τραμπ υποσχέθηκε να αποσύρει τις ΗΠΑ από το Σύμφωνο εάν εκλεγεί. Υποστήριξε ότι το σύμφωνο θα "υπονόμευε" την οικονομία των ΗΠΑ και την ανεξαρτησία αυτής. Στις 21 Νοεμβρίου του 2016, σε ένα βιντεο-μήνυμα, ο Τράμπ εισήγαγε μια οικονομική στρατηγική που συνοψίστηκε στη φράση "βάζουμε πρώτα την Αμερική", λέγοντας ότι θα διαπραγματευόταν "δίκαιες, διμερείς εμπορικές συμφωνίες που θα φέρουν δουλειές και βιομηχανίες πίσω στις αμερικανικές ακτές." Ως μέρος αυτού του σχεδίου, ο Τράμπ επιβεβαίωσε την πρόθεσή του για την απόσυρση των ΗΠΑ από το Σύμφωνο Συνεργασίας των Δύο Πλευρών του Ειρηνικού την πρώτη ημέρα του στην εξουσία. Ο Μιτς ΜακΚόννελ επιβεβαίωσε ότι δε θα γινόταν λόγος για το TPP στην τυπική αλλά ανίσχυρη σύνοδο του Κογκρέσου πριν την ορκωμοσία του Τράμπ.
Ο Πρόεδρος Τράμπ υπέγραψε ένα προεδρικό μνημόνιο για την απόσυρση των ΗΠΑ από το Σύμφωνο στις 23 Ιανουαρίου 2017. Ο Αμερικανός Γερουσιαστής Τζον Μακέιν κριτίκαρε την απόσυρση, λέγοντας ότι: "(αυτή) θα στείλει ένα ανησυχητικό σήμα Αμερικανικής απεμπλοκής στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού σε μία περίοδο που δεν διαθέτουμε μια τέτοια πολυτέλεια" Ο γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς επευφήμησε την κίνηση, λέγοντας ότι: "Για τα τελευταία 30 χρόνια, είχαμε μια σειρά εμπορικών συμφωνιών[...] οι οποίες μας στοίχησαν εκατομμύρια θέσεις εργασίας με αξιοπρεπή μισθό και προκάλεσαν έναν ‘αγώνα προς τα κάτω’ ο οποίος μείωσε τους μισθούς των Αμερικανών εργατών."
Σημειώσεις
<references group="Note"/>