cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Βιβλιοθήκη της Μοζαμβίκης
Οργανωτική δομή
Η οργανωτική δομή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Μοζαμβίκης δημιουργήθηκε με βάση Υπουργικού διατάγματος του Υπουργείου Πολιτισμού της Μοζαμβίκης αρθ. 103/92 της 22 Ιουλίου. Δημιουργήθηκαν τέσσερα τμήματα για την Εθνική Βιβλιοθήκη και συγκεκριμένα:
Συλλογή
Η Εθνική Βιβλιοθήκη διαθέτει την παλαιότερη και την πιο ολοκληρωμένη βιβλιογραφική συλλογή στη χώρα, με περίπου 150.000 τόμων βιβλίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Μοζαμβίκη Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Ναυμαχία της Μεθώνης (αποσαφήνιση)
Με τον όρο Ναυμαχία της Μεθώνης μπορεί να αναφέρονται οι εξής ναυμαχίες που έγιναν κοντά στην σημερινή κωμόπολη της Μεθώνης Μεσσηνίας:
Θερσίλοχος ο Κερκυραίος
Ο Θερσίλοχος ο Κερκυραίος (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Κέρκυρα ο οποίος αναδείχτηκε ολυμπιονίκης σε νεανική ηλικία στο άθλημα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 102ους (372 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ανδριάντας του στην αρχαία Ολυμπία ήταν έργο του γλύπτη Πολύκλειτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι Κερκυραίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Σωφρόνιος Δ΄ Ιεροσολύμων
Ο Σωφρόνιος διετέλεσε Πατριάρχης Ιεροσολύμων κατά τα έτη 1579 - 1607.
Εντάχθηκε στην Αδελφότητα του Αγίου Τάφου περί το 1540 και ήταν άνθρωπος μεγάλου ζήλου υπέρ της Εκκλησίας. Διαδέχτηκε τον Πατριάρχη Γερμανό το 1579 με συνδυασμό εκλογής και κλήρωσης. Καταπολέμησε τους αλλόδοξους στο ιερό Προσκύνημα, ιδίως τους Λατίνους. Κατόρθωσε επίσης να αποσπάσει μέρος του Γολγοθά με διάταγμα του Σουλτάνου Αχμέτ. Το 1593 μετέβη στην Κωνσταντινούπολη και τη Μολδοβλαχία προς αναζήτηση χρημάτων για τις ανάγκες του Πατριαρχείου και στη Βλαχία εξασφάλισε τη Μονή της Γρούιας ως δωρεά. Το 1599 εξέδωσε εγκύκλιο προς όλους τους χριστιανούς, αητώντας την οικονομική τους συνδρομή.
Παραιτήθηκε το 1607.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Ιεροσολύμων
Παντελής Καλογιάννης
Ο Παντελής Καλογιάννης του Ιωάννη (1926 - 2012) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής Πειραιά με τη Νέα Δημοκρατία.
Βουλευτής
Γεννήθηκε το 1926 και σπούδασε νομικά στην Αθήνα.
Έλαβε ενεργό μέρος στην Αντίσταση κατά  των Γερμανών και διακρίθηκε με μετάλλιο αγωνιστού.
Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Πειραιά το 1963-1967.
Εργάστηκε ως δικηγόρος. Εξελέγη στις εκλογές του 1974, κατά τις οποίες κέρδισε η Νέα Δημοκρατία. Υπηρέτησε ως βουλευτής στη Β΄ Πειραιά από το 1974 ως το 1977. Διατέλεσε πρόεδρος στον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς  από τον Απρίλιο του 1980 ως τον Μάιο του 1981. Απεβίωσε στις 3 Μαρτίου 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Αθήναιος ο Εφέσιος
Ο Αθήναιος ο Εφέσιος (γιος του Αρπαλέου, 4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Έφεσο ο οποίος αναδείχτηκε ολυμπιονίκης σε νεανική ηλικία στο άθλημα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 107ους (352 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ανδριάντας του στην Ολυμπία βρισκόταν δίπλα σε αυτόν του παγκρατιαστή Σώστρατου του Σικυώνιου.
Παραπομπές
Αθηναιος Αθηναιος Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Σχολή του Λούβρου
Η εισαγωγή βασίζεται σε μετά το γυμνάσιο (λύκειο) ανταγωνιστικές εισαγωγικές εξετάσεις, αν και οι υποψήφιοι δύνανται επίσης να υποβάλουν αίτηση μετά από δύο ή τρία έτη πανεπιστημιακών σπουδών στα μαθήματα της ιστορίας, κλασσικών, λογοτεχνίας, γεωγραφίας, φιλοσοφίας και τέχνης. Η σχολή προσφέρει ένα προπτυχιακό πρόγραμμα, ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα και ένα διδακτορικό πρόγραμμα, καθώς και μια τάξη προετοιμασίας για εξετάσεις εισόδου στη δημόσια διοίκηση.
Ιστορικό
Η Σχολή του Λούβρου (École du Louvre) δημιουργήθηκε το 1882 με αποστολή να «εκμαιεύσει από τις συλλογές τις γνώσεις τις οποίες περιέχουν και να εκπαιδεύσει επιμελητές, ιεραπόστολους και ανασκαφείς». Αρχικά, η σχολή ήταν ειδικευμένη στην αρχαιολογία, αλλά σύντομα επεκτάθηκε σε συγγενεύοντες κλάδους, όπως ιστορία της τέχνης, ανθρωπολογία και αρχαίες γλώσσες.
Η σχολή δημιουργήθηκε σε ένα πλαίσιο επέκτασης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ευρώπη, και ιδίως στη Γαλλία, το οποίο αντικατοπτρίστηκε με την παροχή διαλέξεων στο ευρύ κοινό εκτός από την παροχή εκπαίδευσης στους φοιτητές. Δημόσιες διαλέξεις και συνέδρια με στόχο την πληρωμή τελών από τους «ακροατές» και θερινά μαθήματα, συνεχίζουν την παράδοση στην οποία βασίστηκε η σχολή.
Άλλα υψηλού κύρους ιδρύματα δημιουργήθηκαν κατά την ίδια περίοδο στη Γαλλία, όπως το Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Παρισιού (Πολιτικών επιστημών), την Ανωτάτη Σχολή Εμπορίου (École des Hautes Études Commerciales), την Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (École nationale supérieure des Beaux-Arts) ή την École Boulle.
Το 1920, η σχολή δημιούργησε το μάθημα της Γενικής Ιστορίας Τέχνης (γνωστό ως HGA), το οποίο έγινε το θεμέλιο για τη διδακτέα ύλη. Αυτό το μάθημα θα εξελιχθεί στο τρέχον μεταπτυχιακό πρόγραμμα για τα επόμενα χρόνια.
Το 1927, το σχολείο ήταν πρωτοποριακό δημιουργώντας την έδρα της μουσειολογίας, την πρώτη του είδους της στον κόσμο.
Το 1998, μετά την ανάπτυξη του Grand Louvre, η σχολή μετακόμισε στη σημερινή της θέση στην Aile de Flore, τη πτέρυγα του μουσείου με θέα προς τον ποταμό.
Διδασκαλία
αριστερά|μικρογραφία|Η Μεγάλη Αίθουσα της Σχολής του Λούβρου (École du Louvre). Από το 2006, η Σχολή του Λούβρου (École du Louvre) συμμορφώνεται με τη διεργασία της Μπολόνια και προσφέρει πτυχίο μετά από τρία χρόνια (Πρώτος Κύκλος [Premier Cycle]), μεταπτυχιακό τίτλο μετά από δύο χρόνια (Δεύτερος Κύκλος [Deuxième cycle]) και πτυχίο έρευνας σε τρία χρόνια (Τρίτος Κύκλος [Troisième Cycle]). Παρέχει επίσης μαθήματα προετοιμασίας για ορισμένες εξετάσεις δημοσίων υπηρεσιών καθώς και συνέδρια για ένα ευρύτερο κοινό. Συνολικά, υπάρχουν περίπου 700 εκπαιδευτικοί.
Πρώτος Κύκλος (Premier cycle)
Οι προπτυχιακοί φοιτητές παρακολουθούν ένα βασικό μάθημα που ονομάζεται HGA (Γενική Ιστορία Τέχνης, η οποία μελετά διάφορες περιόδους και περιοχές). Οι διαλέξεις πραγματοποιούνται σε αμφιθέατρο και τα μαθήματα σε διάφορα μουσεία παρέχοντας μια "πρακτική" εμπειρία με το υλικό.
Το πρώτο έτος είναι αφιερωμένο στην Αρχαιότητα, με έμφαση στην Προϊστορική, Κλασική και Ανατολική Αρχαιολογία.
Το δεύτερο έτος επικεντρώνεται στην Ιστορία της Τέχνης και της Αρχαιολογίας του μη-δυτικού κόσμου, καθώς και τη μελέτη του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης.
Το τελευταίο έτος επικεντρώνεται στην Ιστορία της Τέχνης στη σύγχρονη εποχή και στην Αφρικανική και την Ωκεάνια Τέχνη, συμπεριλαμβανομένης της Ανθρωπολογίας.
Εκτός από το βασικό μάθημα, κατά το πρώτο έτος οι φοιτητές επιλέγουν έναν τομέα εξειδίκευσης για να σπουδάσουν κατά τη διάρκεια του πτυχίου, γνωστού ως cours organiques ή spé. Επί του παρόντος υπάρχουν 31 εξειδικεύσεις (ή cours organiques) όπως ζωγραφική, σχέδιο, γλυπτική, χαρακτική, έπιπλα, αρχιτεκτονική, βιομηχανικό σχεδιασμό, κινηματογράφο, μόδα, φωτογραφία οι οποίοι δημιουργήθηκαν σε διάφορους τομείς σε όλο τον κόσμο, όπως στην Ευρώπη, Αφρική, Αμερική, Ωκεανία ή Μέση και Άπω Ανατολή. Οι φοιτητές παρακολουθούν επίσης μαθήματα επιγραφικής, νομισματολογίας ή σύγχρονων γλωσσών.
Δεύτερος Κύκλος (Deuxième cycle)
δεξιά|μικρογραφία|Η πρόσοψη της Ecole du Louvre επί της οδού Aile de Flore. Το μεταπτυχιακό πρόγραμμα συνίσταται από δύο έτη. Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους, οι φοιτητές σπουδάζουν μουσειολογία και ερευνητικές μεθόδους. Κατά το τέλος του δεύτερου έτους, οι φοιτητές υποβάλλουν μια μεταπτυχιακή διατριβή η οποία τονίζει την έρευνα και την εργασιακή εμπειρία.
Τρίτος Κύκλος (Troisième cycle)
Αν και το ερευνητικό πρόγραμμα δεν είναι τυπικά ένα διδακτορικό πρόγραμμα, παρέχοντας αντ' αυτού ένα "πτυχίο προηγμένης έρευνας" ("diplôme de recherche approfondie"), οι φοιτητές αναλώνουν τρία ή/και περισσότερα έτη, διεξάγοντας εκτεταμένη ακαδημαϊκή έρευνα υπό την καθοδήγηση ενός επιτηρητού από την École du Louvre.
Ακαδημαϊκές συνεργασίες
Η École du Louvre έχει συμφωνίες ανταλλαγής με το Université de Montréal στο Κεμπέκ, το Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti στη Βενετία, Ιταλία και το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης στη Γερμανία. Τον Οκτώβριο του 2014, ένα νέο Μεταπτυχειακό πρόγραμμα διπλού πτυχίου, ανακοινώθηκε μεταξύ της Ecole du Louvre και του Science Po.
Βιβλιοθήκη και εκδόσεις
Η École du Louvre κατέχει μια από τις μεγαλύτερες συλλογές Ιστορίας της Τέχνης και Αρχαιολογίας, η οποία διατίθεται σε ακαδημαϊκούς και φοιτητές.
Η École du Louvre δημοσιεύει τακτικά, βιβλία, εγχειρίδια και ακαδημαϊκή έρευνα, συχνά σε συνδυασμό με κάποιον εξωτερικό εκδοτικό οίκο.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
<references group="Παρ. Σημ." />
Ρεάλ Ισπανικών αποικιών
μικρογραφία|250x250εσ|Αργυρό νόμισμα 8 ρεάλ του [[Φερδινάνδος ΣΤ΄ της Ισπανίας|Φερδινάνδου ΣΤ΄, αντιβασιλεία της Νέας Ισπανίας. UTRAQUE UNUM 1757 MO / FERDND VI D G HISPAN ET IND REX MM 8.]] μικρογραφία|250x250εσ|Αργυρό νόμισμα 8 ρεάλ [[Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας|Καρόλου Γ΄, αντιβασιλεία της Νέας Ισπανίας. CAROLUS III DEI GRATIA 1778 / HISPANI ET IND REX, MΟ, 8 R, F F, σημάδια ελέγχου γνησιότητας.]] μικρογραφία|250x250εσ|Αργυρό νόμισμα: 8 ρεάλ [[Κάρολος Δ΄ της Ισπανίας|Καρόλου Δ΄, αντιβασιλεία της Νέας Ισπανίας. CAROLUS IIII DEI GRATIA 1808 / HISPAN ET IND REX, MΟ 8 R T H, σημάδια ελέγχου γνησιότητας.]] μικρογραφία|250x250εσ|Αργυρό νόμισμα: 8 ρεάλ [[Φερδινάνδος Ζ΄ της Ισπανίας|Φερδινάνδου Ζ΄, αντιβασιλεία του Ρίο ντε λα Πλάτα. FERDINAND VII DEI GRATIA 1823 / HISPAN ET IND REX, PTS, 8 R, P J.]] μικρογραφία|250x250εσ|Αργυρό νόμισμα: 8 ρεάλ [[Κάρολος Δ΄ της Ισπανίας|Καρόλου Δ΄, αντιβασιλεία του Περού. CAROLUS IIII DEI GRATIA 1800 / HISPAN ET IND REX, ME, 8 R, I J. ]]
Το αργυρό ρεάλ (real de plata) ήταν το νόμισμα των ισπανικών αποικιών στην Αμερική και τις Φιλιππίνες. Τον 17ο αι. το αργυρό ρεάλ καθιερώθηκε σε δύο ρεάλ από κράμα/billon (reales de vellón) ή 68 μαραβέδια. Κυκλοφόρησε επίσης χρυσό εσκούδο (αξίας 16 ρεάλ). Τα νομίσματα κυκλοφόρησαν σε όλες τις αποικίες της Ισπανίας και πέραν αυτής, με το κομμάτι των οκτώ ρεάλ, γνωστό στα αγγλικά ως ισπανικό δολάριο, να γίνεται ένα διεθνές πρότυπο για τη δημιουργία, μεταξύ άλλων νομισμάτων, του δολάριου των ΗΠΑ. Μία μεταρρύθμιση το 1737 έθεσε το αργυρό ρεάλ σε 2,5 ρεάλ από κράμα (reales de vellón) ή 85 μαραβέδια. Αυτό το νόμισμα, που ονομάζεται real de plata fuerte (= ισχυρό), έγινε το νέο πρότυπο, που εκδιδόταν ως χρήμα μέχρι τις αρχές του 19ου αι. Το χρυσό εσκούδο άξιζε 16 reales de plata fuerte.
Ιστορία
Τα νομίσματα παράγοντο σε νομισματοκοπεία στη Μπογκοτά, το Καράκας, την Πόλη της Γουατεμάλας, τη Λίμα, την Πόλη του Μεξικού, την Ποπαγιάν, το Ποτοσί, τον Άγιο Δομίνικο και το Σαντιάγο. Για λεπτομέρειες, δείτε τα εξής:
Μετά την ανεξαρτησία των αποικιών της Ισπανίας, το ρεάλ αντικαταστάθηκε από νομίσματα των νέων κρατών που εκφράζοντο επίσης σε ρεάλ και εσκούδα, όπως το ρεάλ Αργεντινής, το ρεάλ της Δημοκρατίας της Κεντρικής Αμερικής, το ρεάλ Ισημερινού, το ρεάλ Ονδούρας, το ρεάλ Παραγουάης και το ρεάλ του Αγίου Δομινίκου.
Νομίσματα
Από το 1572 έως το 1773 τα ισπανικά αποικιακά αργυρά νομίσματα ήταν χτυπημένα πέταλα (cobs). Αρχικά κομμένα από μία ράβδο αργύρου και με ένα σφυρί χτυπημένα σε μία μήτρα νομισμάτων, ήταν ακριβή σε βάρος, αν και μερικές φορές είχαν μειωμένη περιεκτικότητα σε πολύτιμα μέταλλα. Ωστόσο, σε αντίθεση με τα επεξεργασμένα νομίσματα, είχαν συχνά ακανόνιστο σχήμα, ειδικά εάν ένα πολύ χοντρό νόμισμα κοβόταν από το νομισματοκοπείο για να φτάσει το κατάλληλο βάρος. Μετά το 1732 παρήχθησαν παρόμοια, αλλά καλύτερα διαμορφωμένα χτυπημένα πέταλα σε βιδωτές πρέσες. Οι ονομασίες των χτυπημένων πετάλων ήταν 1/2, 1, 2, 4 και 8 ρεάλ. Όταν κυκλοφόρησαν στη Νέα Αγγλία, τα μεγαλύτερα νομίσματα μπορεί να κόπηκαν, για να δώσουν ενδιάμεσες τιμές. Δεδομένου ότι ένα ρεάλ είχε το παρωνύμιο "bit", η έκφραση "δύο μπιτ" έφτασε να σημαίνει ένα τέταρτο του δολαρίου.
Σε αντίθεση με την Ισπανία, χάλκινα νομίσματα γενικά δεν κόπηκαν από τα αποικιακά νομισματοκοπεία. Τα περισσότερα εκδοθέντα αργυρά νομίσματα ήταν σε ονομαστικές αξίες 1/4, 1/2, 1, 2, 4 και 8 ρεάλ και χρυσά νομίσματα για 1/2, 1, 2, 4 και 8 εσκούδα. Εξαιρέσεις ήταν το νομισματοκοπείο του Αγίου Δομινίκου, το οποίο χτύπησε μαραβέδια τον 16ο αι. και το νομισματοκοπείο τού Καράκας, που εξέδιδε χάλκινα νομίσματα με αξία ένα κλάσμα τού ρεάλ στις αρχές του 19ου αι., για να διευκολύνει το εμπόριο.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ισπανικά νομίσματα
Βασίλειος Δερδεμέζης
Ο Βασίλειος Δερδεμέζης (1906-1979) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Δερβίζιανα Ιωαννίνων. Ήταν γιος του Αλεξίου Δερδεμέζη και ακολούθησε ιατρικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εντάχθηκε αρχικά στην ΕΡΕ και στη συνέχεια στη Νέα Δημοκρατία. Στις εκλογές του 1974 συγκέντρωσε 10.831 ψήφους Ανέλαβε υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών στην κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή από τις 21 Νοεμβρίου 1974 ως τις 22 Φεβρουαρίου 1975. Απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών στις 11 Σεπτεμβρίου 1979 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 13 Σεπτεμβρίου 1979. Η σύζυγός του, Δήμητρα. απεβίωσε έναν χρόνο νωρίτερα (1978).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κοινωνικών Υπηρεσιών Κατηγορία:Βουλευτές Ιωαννίνων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Δαμάρετος ο Μεσσήνιος
Ο Δαμάρετος ο Μεσσήνιος (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τη Μεσσηνία, ο οποίος αναδείχτηκε ολυμπιονίκης σε νεανική ηλικία στο άθλημα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 109ους (344 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Η προτομή του στην Ολυμπία ήταν έργο του Σιλανίωνα του Αθηναίου.
Παραπομπές
Δαμαρετος Δαμαρετος Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Πρόεδρος του Σουρινάμ
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας του Σουρινάμ (President van de Republiek Suriname ) είναι, σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1987, ο αρχηγός του κράτους και της κυβέρνησης του Σουρινάμ, και αρχηγός του Εθνικού Στρατού του Σουρινάμ (SNL). Ο πρόεδρος διορίζει επίσης το υπουργικό συμβούλιο.
Ο σημερινός πρόεδρος είναι ο Τσαν Σαντόχι, πρώην αρχηγός της αστυνομίας. Είναι προσκείμενος στο Προοδευτικό Μεταρρυθμιστικό Κόμμα (VHP). Ο Σαντόχι εξελέγη πρόεδρος στις 13 Ιουλίου 2020 διά βοής σε εκλογές χωρίς αντίπαλο και ανέλαβε καθήκοντα στις 16 Ιουλίου στην Onafhankelijkheidsplein στο Παραμαρίμπο σε μια τελετή χωρίς την παρουσία κοινού λόγω της πανδημίας COVID-19.
Ιστορία
Η θέση του προέδρου θεσμοθετήθηκε μετά την ανεξαρτησία από την Ολλανδία το 1975. Μέχρι το 1987 ο ρόλος ήταν σε μεγάλο βαθμό εθιμοτυπικός. Ο πρώτος αξιωματούχος ήταν ο Γιόχαν Φεριέρ, ένας δάσκαλος και βετεράνος πολιτικός που υπηρετούσε ως κυβερνήτης από το 1968. Παραιτήθηκε από πρόεδρος τον Αύγουστο του 1980, αρκετούς μήνες έπειτα από ένα πραξικόπημα. Από τότε μέχρι το 1988, οι κατ' όνομα πρόεδροι ήταν ουσιαστικά μαριονέτες του αντισυνταγματάρχη, εγκατεστημένου από τον στρατό, του Ντέσι Μπουτέρσε, ο οποίος κυβέρνησε ως δικτάτορας με ελάχιστους πρακτικούς ελέγχους στην εξουσία του. Η δημοκρατία αποκαταστάθηκε το 1988, το έτος μετά την ψήφιση του συντάγματος, στο οποίο περιλαμβάνονταν τα καθήκοντα και οι ευθύνες του προέδρου. Στις 24 Δεκεμβρίου 1990, δύο ημέρες μετά την παραίτηση του Μπουτέρσε από τη θέση του διοικητή του στρατού, ο στρατός κάλεσε τον πρόεδρο Ραμσεγουάκ Σανκάρ για να τον ενημερώσει ότι αυτός και το υπουργικό του συμβούλιο είχαν απομακρυνθεί από τα καθήκοντά τους. Ο αρχηγός της αστυνομίας και υπηρεσιακός διοικητής του στρατού, ο Ιβάν Γκράνουγκστ, διορίστηκε υπηρεσιακός πρόεδρος. Στις 27 Δεκεμβρίου 1990 ο Γιοχάνες Κράαγκ έγινε πρόεδρος. Από το 1991 ο πρόεδρος εκλέγεται δημοκρατικά.
Εκλογή
Ο πρόεδρος και ένας αντιπρόεδρος εκλέγονται από τα δύο τρίτα τουλάχιστον των μελών της Εθνοσυνέλευσης για πενταετή θητεία και είναι υπόλογοι στη Συνέλευση. Κατά τη διάρκεια της θητείας τους, ο πρόεδρος πρέπει να χάσει τυχόν πρόσθετες θέσεις στην πολιτική ή τις επιχειρήσεις.
Προσόντα
Ένας υποψήφιος πρέπει να είναι υπήκοος Σουρινάμ (κάτοικος της χώρας για τουλάχιστον έξι χρόνια) και να είναι τουλάχιστον 30 ετών. Ένας υποψήφιος πρέπει να κερδίσει τουλάχιστον τα δύο τρίτα των ψήφων στη Συνέλευση για να εκλεγεί. Εάν κανένας υποψήφιος δεν κερδίσει τα δύο τρίτα ύστερα από τρεις γύρους, ψηφίζει στη συνέχεια το Ενωμένο Λαϊκό Κογκρέσο, που αποτελείται από τη Συνέλευση και τους τοπικούς κυβερνητικούς αξιωματούχους. Σε αυτή την περίπτωση απαιτείται απλή πλειοψηφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προεδρος
Εμπεδοκλής (ηφαίστειο)
Ο Εμπεδοπλής (Empedocles) είναι μεγάλο υποθαλάσσιο ηφαίστειο στη Μεσόγειο Θάλασσα, που απέχει περί τα 40 χιλιόμετρα από τη νότια ακτή της Σικελίας. Πήρε το όνομά του από τον αρχαίο Έλληνα προσωκρατικό φιλόσοφο Εμπεδοκλή, πολίτη της κοντινής (περ. 78 χλμ.) πόλεως του Ακράγαντα (σημερινό Αγκριτζέντο), ο οποίος σύμφωνα με μία παράδοση αυτοκτόνησε πέφτοντας μέσα στον κρατήρα ηφαιστείου (της Αίτνας).
Κατά το Εθνικό Ινστιτούτο Γεωφυσικής και Ηφαιστειολογίας της Ιταλίας, η όλη ηφαιστειακή δομή έχει ύψος 400 μέτρα πάνω από τον πυθμένα της Μεσογείου και βάση με μήκος 30 χλμ. και πλάτος 25 χλμ. Εντάσσεται σε ένα ευρύτερο ηφαιστειακό πεδίο, τα λεγόμενα «Φλεγραία Πεδία της Θάλασσας της Σικελίας» (Campi Flegrei del Mar di Sicilia), στον Πορθμό της Σικελίας.
Το ηφαίστειο δεν δείχνει σημάδια για έκρηξη στο κοντινό μέλλον. Σήμερα η κορυφή του βρίσκεται 7 ως 8 μέτρα κάτω από τη στάθμη της θάλασσας. Ωστόσο, το έτος 1831 υψώθηκε πάνω από αυτή, δημιουργώντας μία νέα νησίδα, που έγινε γνωστή ως Φερδινάνδεα ή Νήσος Γκράχαμ. Προκλήθηκε τότε διαμάχη για την κυριότητα του νέου νησιού ανάμεσα σε 4 κράτη. Το νησί όμως ξαναβυθίστηκε στα νερά της Μεσογείου 5 μήνες αργότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ιταλίας Κατηγορία:Υποθαλάσσια ηφαίστεια Κατηγορία:Γεωγραφία της Σικελίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Μεσογείου
Χολικά οξέα
Τα χολικά οξέα (αγγλ. bile acids), τα οποία συνήθως συναντώνται ως χολικά άλατα είναι πολικά καρβοξυλικά οξέα παράγωγα της χοληστερόλης και ιδιαίτερα σημαντικά μόρια για την πέψη, ειδικά για τη διαλυτοποίηση των λιπών της τροφής. Τα άλατα Να⁺ και Κ⁺ του γλυκοχολικού οξέος και του ταυροχολικού οξέος είναι τα κύρια χολικά άλατα. To γλυκοχολικό και το ταυροχολικό προκύπτουν από τη σύζευξη του χολικού οξέος με γλυκίνη και ταυρίνη, αντίστοιχα.
Σύνθεση
Η σύνθεση χολικών αλάτων αντιπροσωπεύει την κύρια οδό αποικοδόμησης της χοληστερόλης. Το πρώτο βήμα περιλαμβάνει υδροξυλίωση στον C-7, η 7α-υδροξύλαση, η οποία καταλύει την αντίδραση, είναι μια οξειδάση μεικτής λειτουργίας που συνεργάζεται με το κυτόχρωμα P-450. Οι οξειδάσες μεικτής λειτουργίας (αγγλ. mixed-function oxidases) χρησιμοποιούν στις αντιδράσεις τους μοριακό O2 ως υπόστρωμα. Το ένα άτομο οξυγόνου προορίζεται για υδροξυλίωση του υποστρώματος, ενώ το δεύτερο ανάγεται σε νερό. Η λειτουργία του κυτοχρώματος P-450 είναι η ενεργοποίηση του O2 για την αντίδραση υδροξυλίωσης.
Πηγές
Κατηγορία:Καρβονικά οξέα
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Παπαναστασίου 1932
Η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Παπαναστασίου 1932 (Μάιος - Ιούνιος 1932) σχηματίστηκε μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Βενιζέλου, με την κοινοβουλευτική στήριξη του κόμματος των Φιλελευθέρων. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της συζήτησης στη Βουλή, των προγραμματικών δηλώσεων της νέας Κυβέρνησης, ο Ελευθέριος Βενιζέλος είπε ότι θα τη στηρίξει υπό όρους - παρέχοντας μάλλον ψήφο ανοχής παρά ψήφο εμπιστοσύνης. Ο Παπαναστασίου δε θεώρησε επαρκή τη στήριξη που του παρεχόταν και υπέβαλλε την παραίτησή του.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Φωτογραφία της Κυβέρνησης από το αρχείο της ΕΡΤ
Παραπομπές
1932 05 Κατηγορία:1932 1
Τσαρλς Ντάνα Γκίμπσον
Πρώτα χρόνια
Ο Γκίμπσον ήταν ένας ταλαντούχος νέος που έδειξε από νωρίς την κλίση του προς την τέχνη και γράφτηκε από τους γονείς του στη σχολή της Νέας Υόρκης Art Students League, όπου σπούδασε για δύο χρόνια.
Εικονογράφος περιοδικών
Πουλώντας στο δρόμο τα σχέδιά που έκανε με πενάκι και μελάνι, κατάφερε να πωλήσει την πρώτη του δουλειά το 1886 στο περιοδικό Λάϊφ, που ιδρύθηκε από τον Τζον Άμις Μίτσελ και τον Άντριου Μίλερ. Φιλοξενούσε άρθρα γενικού ενδιαφέροντος, χιούμορ, εικόνες, και σχέδια. Η δουλειά του εμφανιζόταν εβδομαδιαία στο δημοφιλές εθνικό περιοδικό για περισσότερο από 30 χρόνια. Γρήγορα έγινε ευρέως γνωστός, με τα σχέδιά του να είναι δημοσιευμένα σε όλες της μεγάλες εκδόσεις της Νέας Υόρκης, συμπεριλαμβανομένου το Harper's Weekly, Scribners και Collier's. Στα εικονογραφημένα του βιβλία υπάρχουν και οι εκδόσεις του 1898 του βιβλίου Ο αιχμάλωτος της Ζέντα του Άντονι Χόουπ και της συνέχειάς του Rupert of Hentzau. Η ανάπτυξη του "Gibson Girl" από το 1890 και η πανεθνική φήμη του, έφερε στον Γκίμπσον αναγνώριση και πλούτο. Η αδελφή του Ζοζεφίν Γκίμπσον λέγεται πως τον ενέπνευσε για τις νέες όμορφες μοντέρνες γυναίκες.
Το 1895, παντρεύτηκε την Αϊρίν Λανγκχόρν γεννημένη στο Ντάνβιλ, της Βιρτζίνια. Μία από τις τέσσερις αδελφές της ήταν η Λαίδη Νάνσυ Άστορ, η πρώτη γυναίκα που εκλέχθηκε ως μέλος στο Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου. Η γυναίκα του και οι κομψές αδελφές της επίσης ενέπνευσαν τα Gibson Girls του, που έγιναν εικονικές φιγούρες της κοινωνίας των αρχών του 20ου αιώνα. Ο δυναμικός και εφευρετικός τους πατέρας Τσίζγουελ Λανγκχορν είδε τη περιουσία του να μειώνεται δραστικά λόγω του Εμφύλιου Πολέμου, όμως μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα είχε ξαναδημιουργήσει την περιουσία του από τις δημοπρασίες καπνού και τη βιομηχανία του σιδηρόδρομου.
Μετά το θάνατο του Τζον Άμις Μίτσελ το 1918, ο Γκίμπσον έγινε εκδότης του περιοδικού Life και αργότερα ανέλαβε το περιοδικό ως ιδιοκτήτης. Καθώς η δημοτικότητα του Gibson Girl άρχισε να φθίνει μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γκίμπσον άρχισε να δουλεύει στον τομέα των Πετρελαίων για δική του ευχαρίστηση. Το 1918 εκλέχθηκε ως Πάρεδρο μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Σχεδίου και έγινε Ακαδημαϊκός το 1931.
Κληρονομιά
Η σχεδόν χωρίς περιορισμούς εμπορευματοποίηση των χαρακτηριστικών σκίτσων του έγινε ποικιλοτρόπως. Το Gibson κοκτέιλ φημίζεται πως φέρει το όνομά του, όπως επίσης λέγεται ότι τον ευχαριστούσε να παραγγέλνει μαρτίνι με τζιν με μια γαρνιτούρα από τουρσί κρεμμύδι στη θέση της παραδοσιακής ελιάς ή ξύσμα λεμονιού. Για ένα μέρος της καριέρας του ο Γκίμπσον έμενε σε μια καλλιτεχνική συνοικία στο Νιού Ρότσελ στη Νέα Υόρκη, ανάμεσα σε ηθοποιούς, συγγραφείς και καλλιτέχνες της εποχής. Η κοινότητα ήταν περισσότερο γνωστή για τον πρωτοφανή αριθμό υποσχόμενων Αμερικανών εικονογράφων που υπήρχαν εκεί.
Όταν πέθανε το 1944, ο Τσάρλς Ντάνα Γκίμπσον ενταφιάστηκε στο Mount Auburn Cemetery στο Κέινμπριτζ της Μασαχουσέτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιτέχνες pin-up Κατηγορία:Αμερικανοί εικονογράφοι
Ντρεστ Ι΄ των Πίκτων
Ο Ντρεστ Ι΄ των Πικτών (Σκωτ. Γαελικά : Drust, Λατ.: Durst, πέθανε το 848), μονάρχης των Πίκτων (845 - 848) γιος του Ούουραντ ήταν αντίπαλος στον θρόνο των Πίκτων με τον Κένεθ Α΄ της Σκωτίας γενάρχη του Οίκου των Αλπινιδών. Ο Ντρεστ δολοφονήθηκε στην Σκον, το γεγονός που έμεινε γνωστό σαν προδοσία των Μακ Αλπίν, ήταν ο τελευταίος μονάρχης των Πίκτων.
Στην αρχαία ταφική αυλή του Αγίου Βιγκάν στο Άνγκους υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός από ενδιαφέροντα παλιά Κέλτικα μνημεία, αξιοσημείωτος είναι ένας λίθος που βρέθηκε μέσα στα όρια της σημερινής Σκωτίας έξω από τα σύνορα του Ίονα με μια παλιά Κέλτικη επιγραφή χαραγμένη. Η επιγραφή όπως μεταφράστηκε από τον Τζέιμς Γιούνγκ Σίμπσον γράφει : "o λίθος του Ντροστ γιου του Ουρέ από την φυλή των Φέργους", πιθανότατα αναφέρεται στον Ντρεστ, γιο του Ούουραντ και τελευταίο βασιλιά των Πίκτων.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Μπέλα Μπάρτοκ
Ο Μπέλα Μπάρτοκ (Béla Viktor János Bartók, 25 Μαρτίου 1881 – 26 Σεπτεμβρίου 1945) ήταν Ούγγρος συνθέτης και πιανίστας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες του 20ού αιώνα και, μαζί με τον Φραντς Λιστ, ο μεγαλύτερος Ούγγρος συνθέτης. Η συλλογή και αναλυτική μελέτη της λαϊκής μουσικής τον κατατάσσουν στους ιδρυτές της εθνομουσικολογίας.
Βίος και έργο
Ο Μπάρτοκ γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1881 στο Ναγκισέντμικλος (Nagyszentmiklós), σε μια μικρή κωμόπολη που ανήκε τότε στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία (σήμερα η πόλη ονομάζεται Σινικολάου Μάρε, ρουμανικά: Sînnicolau Mare και ανήκει στη Ρουμανία) Ο πατέρας του ονομαζόταν επίσης Μπέλα και η μητέρα του Πάουλα Βόιτ (Paula Voit). Ο πατέρας του ήταν διευθυντής της τοπικής αγροτικής σχολής και η μητέρα του καθηγήτρια. Ήταν και οι δύο ερασιτέχνες μουσικοί και άρχισαν να εκπαιδεύουν τον γιο τους στα κρουστά και στο πιάνο από πολύ μικρή ηλικία. Σε ηλικία τεσσάρων ετών, ο μικρός Μπέλα ήξερε να παίζει περίπου 40 κομμάτια στο πιάνο και άρχισε να συνθέτει σε ηλικία μόλις 10 ετών.
Όταν ο μικρός Μπέλα ήταν μόνον οκτώ ετών, ο πατέρας του απεβίωσε και η μητέρα του άρχισε να αναζητά εργασία ως καθηγήτρια πιάνου σε άλλες μικρές πόλεις έχοντας μαζί της τον Μπέλα και τη μικρή του αδελφή Ίλζε (ουγγρ. Erzsebet, γενν. 1885) για να καταλήξουν ύστερα από πολλές περιπλανήσεις, το 1894 στη Μπρατισλάβα. Ωστόσο, ο μικρός Μπέλα είχε ήδη κάνει την πρώτη του δημόσια εμφάνιση ως πιανίστας το 1892 στη μικρή πόλη Ναγκίσελες (Nagyszöllös, σημερινό Βινογκράντιβ της Ουκρανίας), όπου έπαιξε ένα έργο του Μπετόβεν και μια δική του σύνθεση.
Κατά την περίοδο 1899 - 1903, ο Μπάρτοκ σπουδάζει πιάνο στη Βασιλική Μουσική Ακαδημία της Βουδαπέστης με καθηγητή τον Ίστβαν Τόμαν (István Thomán), μαθητή του Λιστ και σύνθεση με καθηγητή τον, μάλλον συντηρητικό, Γιάνος Κέσσλερ (János (Hans) Koessler). Εκεί συνάντησε τον Ζόλταν Κόνταλυ, με τον οποίο συνδέθηκαν με ισχυρή και μακρά φιλία.
Το 1903, ο Μπάρτοκ συνέθεσε το πρώτο μεγάλο του έργο, το συμφωνικό ποίημα "Κόσουτ" (Kossuth), για να τιμήσει τον ήρωα της Ουγγρικής Επανάστασης του 1848 Λάγιος Κόσουτ (Lajos Kossuth). Στη ρομαντική περίοδο του συνθέτη εντάσσεται, επίσης, και το κουϊντέττο για πιάνο που συνέθεσε εκείνη την εποχή.
Το 1904, ο Μπάρτοκ επισκέφτηκε ένα θέρετρο και άκουσε μια ηλικιωμένη παραμάνα να τραγουδά παραδοσιακά τραγούδια της περιοχής της, Τρανσυλβανίας στα μικρά παιδιά που φρόντιζε. Από τότε αφυπνίστηκε το ενδιαφέρον του για την παραδοσιακή, λαϊκή μουσική, που δεν τον εγκατέλειψε ποτέ.
Το έτος 1907 αρχίζει να επηρεάζεται από τα έργα του Γάλλου ρομαντικού Κλωντ Ντεμπυσσύ, που έφερε ο Κόνταλυ από το Παρίσι. Τα μεγάλα συμφωνικά έργα του εξακολουθούν να βρίσκονται υπό την επίδραση του Μπαχ και του Μπραμς, αλλά οι μικρότερης κλίμακας συνθέσεις του ήδη έχουν αρχίσει να καταδεικνύουν το ενδιαφέρον και την επίδραση της λαϊκής μουσικής. Το πρώτο έργο του, στο οποίο η επίδραση αυτή είναι καταφανής είναι το κουαρτέτο εγχόρδων αρ. 1 σε λα ελάσσονα (1908).
Το 1906 ο Μπάρτοκ αναλαμβάνει καθήκοντα καθηγητή πιάνου στη Βασιλική Ακαδημία της Βουδαπέστης, θέση στην οποία θα παραμείνει ως το 1934. Η θέση αυτή, εκτός από οικονομική αυτοτέλεια, του παρέχει αρκετό ελεύθερο χρόνο για να ασχοληθεί με τη συλλογή λαϊκών τραγουδιών. Την επόμενη διετία συνέλεξε πολλά τραγούδια της Τρανσυλβανίας, της Βουλγαρίας, της Σλοβακίας, της Σερβίας, της Τουρκίας και φυσικά, της Ουγγαρίας. Στο έργο του εκείνης της περιόδου ενσωματώνει αρκετά από τα μελωδικά και ρυθμικά χαρακτηριστικά της μουσικής που συνέλεξε. Συνολικά συνέλεξε περίπου 6.000 λαϊκά άσματα και το 1913 τα εμπλούτισε με άλλα 200 αραβικής προελεύσεως, που συνέλεξε σε μια επίσκεψή του στην Μπίσκρα (Biskra) της Αλγερίας. Τα περισσότερα από τα άσματα αυτά εκδόθηκαν υπό τον τίτλο "Hungarian Folk Music" (Ουγγρική λαϊκή μουσική), έργο που παραμένει σημείο αναφοράς στο θέμα αυτό.
Περίπου την ίδια περίοδο, ο συνθέτης ξεκίνησε μια σχέση με τη βιολινίστα Στέφι Γκέιερ (Stefi Geyer), για την οποία άρχισε να γράφει ένα κοντσέρτο για βιολί (1907). Το 1908 η σχέση αυτή τερματίστηκε και ο Μπάρτοκ "τεμάχισε" το κονσέρτο που είχε ξεκινήσει χωρίς να ολοκληρώσει, ενσωματώνοντας το πρώτο μέρος του σε μια ακόμη σύνθεση, δημιουργώντας έτσι το έργο "Δύο Πορτρέτα" op. 5. Η συνθετική παραγωγικότητά του δεν μειώθηκε - παρά την προσωπική του απογοήτευση. Συνθέτει τις "Δεκατέσσερις Μπαγκατέλλες" για πιάνο op. 6 και μεταξύ 1908 - 1909 το "Πρώτο Κουαρτέτο για έγχορδα". Οι "Μπαγκατέλλες" έτυχαν σημαντικής θετικής κριτικής από τον Φερρούτσιο Μπουζόνι (Ferrucio Busoni), πιανίστα, συνθέτη και κριτικό, ο οποίος τις χαρακτήρισε ως "κάτι πραγματικά νέο": Ο συνθέτης έχει πλέον ξεφύγει από το στυλ του ρομαντισμού περνώντας στον μοντερνισμό. Χρειάστηκε να επέμβουν φίλοι και γνωστοί για να μην καταστρέψει το "κουϊντέτο για πιάνο", το οποίο επί χρόνια είχε θεωρηθεί το πλέον άρτιο έργο του.
Ένα χρόνο ύστερα από τον τερματισμό της σχέσης του με την Γκέιερ, ο Μπάρτοκ νυμφεύτηκε τη μαθήτριά του Μάρτα Τσίγκλερ (Márta Ziegler), η οποία επίσης ενδιαφερόταν για τη λαϊκή μουσική και τον βοηθούσε στην αντιγραφή της παρτιτούρας αλλά και στις μεταφράσεις των στίχων. Τον Αύγουστο του 1910 το ζευγάρι απέκτησε ένα γιο, τον οποίο ονόμασαν επίσης Μπέλα.
Το 1911 ο Μπάρτοκ παρουσιάζει την όπερα Το κάστρο του Κυανοπώγωνα (Bluebeard's castle), στην οποία είναι εμφανής πλέον η επίδραση του έργου του Ντεμπυσύ Pelléas et Mélisande (Πελλέας και Μελισσάνθη). Με αυτή συμμετέχει στο διαγωνισμό της επιτροπής Καλών Τεχνών της Ουγγαρίας, η οποία το απέρριψε ως ακατάλληλο για σκηνική παρουσίαση. Το 1917 αναθεωρεί την παρτιτούρα του έργου, το οποίο παρουσιάζεται το 1918 και ξαναγράφει το τέλος του (1919). Ύστερα από την Επανάσταση του 1919 η νέα Σοβιετική κυβέρνηση τον υποχρεώνει να απαλείψει από το έργο το όνομα του συγγραφέα του λιμπρέτου Béla Balázs, τον τοποθετεί σε "μαύρη λίστα" και ο Μπάρτοκ υποχρεώνεται να εγκαταλείψει την Ουγγαρία και να εγκατασταθεί στη Βιέννη. Η όπερα θα επαναληφθεί μόνο μια φορά, το 1936, λίγο πριν ο συνθέτης εγκαταλείψει την Ευρώπη.
Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ο συνθέτης βρισκόταν για διακοπές στη Γαλλία. Επιστρέφοντας κρίθηκε ακατάλληλος για θητεία στον Στρατό (είχε από μικρός προβλήματα υγείας) και η μόνη του συνεισφορά ήταν η συλλογή λαϊκών ασμάτων, σε συνεργασία με τον Κόνταλυ, από τους στρατιώτες. Η συνθετική του δραστηριότητα περιορίστηκε κατά την περίοδο του Πολέμου σε διασκευές λαϊκών ασμάτων και στο κουαρτέτο εγχόρδων αρ. 2. Έγραψε επίσης το μονόπρακτο μπαλέτο Ο Ξύλινος Πρίγκηπας (The Wooden Prince, op. 17).
Ύστερα από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Μπάρτοκ επηρεάζεται από το γιγαντούμενο κίνημα του εξπρεσιονισμού και ιδιαίτερα από την Ιεροτελεστία της Άνοιξης του Ιγκόρ Στραβίνσκι. Την ίδια περίοδο συνθέτει τα έργα Τρεις μελέτες για Πιάνο (1918), The Miraculous Mandarin (1919), Αυτοσχεδιασμός σε ουγγρικά αγροτικά τραγούδια (1922) και δύο σονάτες για βιολί (1921-22). Πρόκειται για την πλέον ριζοσπαστική περίοδο της συνθετικής του προσφοράς αλλά και για τη λιγότερο παραγωγική: Ελάχιστα έργα συνέθεσε την περίοδο 1920 - 1925, ενώ το 1923 χώρισε τη σύζυγό του, Μάρτα, για να νυμφευτεί το ίδιο έτος την Ντίτα Παστόρυ (Ditta Pásztory), με την οποία απέκτησαν ένα γιο το 1924. Το 1925 και 1926 επισκέφθηκε την Ιταλία, όπου ανακάλυψε την ιταλική μουσική της εποχής του μπαρόκ, για την οποία δεν είχε ενδιαφερθεί προηγουμένως.
Ο ίδιος ο συνθέτης δήλωσε αργότερα ότι η μουσική του υπέστη μεταστροφή όταν ο ίδιος στράφηκε από τον Μπετόβεν στον Μπαχ, ενώ τον επηρέασε βαθιά και το κοντσέρτο για πιάνο του Στραβίνσκι: Η μουσική του γίνεται λιτή και η φόρμα της περισσότερο συνεκτική. Το 1926 σηματοδοτεί την περίοδο της συνθετικής του ωριμότητας, καθώς συνθέτει μερικά από τα αριστουργήματά του, χάρη στα οποία έγινε διεθνώς γνωστός: Σονάτα για πιάνο (1926), Κονσέρτο για πιάνο αρ. 1 (1926) (σε αυτό εμφανίζονται ακόμη στοιχεία εξπρεσιονισμού), Cantata profana (1930), Κονσέρτο για πιάνο αρ. 2 (1931), Mikrokosmos (1931-39), Κουαρτέτο εγχόρδων αρ. 5 (1934), Σύνθεση για έγχορδα, κρουστά και τσελέστα (1936), Σονάτα για δύο πιάνα και κρουστά (1937), Κοντσέρτο για βιολί αρ. 2 (1938) (θεωρούμενο από αρκετούς κριτικούς ως η αρτιότερη σύνθεσή του) και το Κουαρτέτο εγχόρδων αρ. 6 (1939).
Τελευταία περίοδος στην Ευρώπη, μετάβαση στις ΗΠΑ
Το 1934, εν τω μεταξύ, έλαβε τη θέση του εθνομουσικολόγου στην Ακαδημία Επιστημών της Βουδαπέστης. Άρχισε να δίνει συναυλίες και στο εξωτερικό (εκτός της (ναζιστικής) Γερμανίας, η οποία του είχε αρνηθεί την είσοδο στη χώρα) και το ίδιο έτος πραγματοποίησε ταξίδι στην Τουρκία για να συλλέξει λαϊκά τραγούδια. Το 1937 άρχισε να ανησυχεί για τη ναζιστική εξάπλωση στην Ευρώπη. Άρχισε να στέλνει τις παρτιτούρες του στο εξωτερικό, αρχικά στην Ελβετία και στη συνέχεια στη Νέα Υόρκη. Η ανησυχία του εντάθηκε ύστερα από την προσάρτηση της Τσεχοσλοβακίας και της Αυστρίας το 1938 και σκεπτόταν σοβαρά να εγκαταλείψει τη χώρα. Αυτό που τον κρατούσε ήταν η υπερήλικη και άρρωστη μητέρα του. Όταν, όμως, το 1939 η Πάουλα Μπάρτοκ απεβίωσε, άρχισε να προετοιμάζει επισταμένα την αναχώρησή του. Επισκέφθηκε τις ΗΠΑ στα τέλη του 1939 για περιοδεία με συναυλίες. Μια από αυτές περιλάμβανε τη σύνθεσή του «Κοντσέρτο για βιολί και κλαρινέτο», την οποία εκτέλεσε στο Κάρνεγκι Χολ με σολίστ στο κλαρινέτο τον Μπένι Γκούντμαν. Επέστρεψε στη Βουδαπέστη τον Απρίλιο (ή το Μάιο) του 1940. Στις 8 Οκτωβρίου 1940 έδωσε την τελευταία του συναυλία στη Βουδαπέστη. Αναχώρησε για τις ΗΠΑ τον ίδιο μήνα, προκειμένου να εγκατασταθεί μόνιμα. Στο Δημαρχείο της Ουάσιγκτον δίνεται, στις 3 Νοεμβρίου 1940, η πρεμιέρα της σύνθεσής του "Μουσική για δύο πιάνα και κρουστά" με τον ίδιο και τη σύζυγό του στα δύο πιάνα. Η εμφάνιση επαναλήφθηκε στα τέλη του ίδιου μήνα με άλλα έργα για δύο πιάνα.
Τον ίδιο μήνα το Πανεπιστήμιο Κολούμπια του απονέμει τον τίτλο του Διδάκτορα της Μουσικής και του αναθέτει τη μεταγραφή της πολύ μεγάλης συλλογής ηχογραφήσεων λαϊκών ασμάτων της Γιουγκοσλαβίας "Millman - Parry". Παράλληλα με τη σύζυγό του μετέφρασαν αρκετά βιβλία της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου από τα Ουγγρικά. Παρά το γεγονός ότι είχε πολλούς φανατικούς υποστηρικτές, ήταν πολύ υπερήφανος για να δέχεται δωρεές και ζούσε, σχετικά άνετα, με τις αμοιβές της εργασίας του. Ωστόσο, η υγεία του, που πάντα ήταν επισφαλής, άρχισε να επιδεινώνεται ήδη από το 1940, οπότε ο δεξιός του ώμος εμφάνισε ακαμψία. Οι δαπάνες που απαιτήθηκαν για την ιατρική του φροντίδα τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του καλύφθηκαν από την ερευνητική κοινότητα του Κολούμπια και αυτή ήταν η μόνη δωρεά που δέχτηκε. Το 1942 τα συμπτώματα έγιναν περισσότερο έντονα και άρχισε να έχει κρίσεις πυρετού, χωρίς ωστόσο να διαγνωσθεί καμία συγκεκριμένη ασθένεια. Η διάγνωση έγινε το 1944 και έδειξε λευχαιμία, η οποία όμως είχε προχωρήσει τόσο ώστε δεν επιδεχόταν καμία ιατρική θεραπευτική παρέμβαση. Παρά την σωματική του κατάπτωση, συνέχισε να συνθέτει χάρη στις παροτρύνσεις του βιολονίστα Γιόζεφ Ζιγκέτι (Joseph Szigeti) και του προσωπικού φίλου μαέστρου Φριτς Ράινερ (Fritz Reiner). Εκείνη την περίοδο συνέθεσε το Κουαρτέτο εγχόρδων αρ. 6 και, ύστερα από παραγγελία της Συμφωνικής Ορχήστρας της Βοστώνης, το Κοντσέρτο για ορχήστρα, το οποίο έγινε δημοφιλέστατο, αν και ο ίδιος δεν έζησε για να το δει. Το 1944 ο Γεχούντι Μενουχίν του παράγγειλε μια «Σονάτα για σόλο βιολί» και το 1945 ο Μπάρτοκ συνέθεσε το Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 3. Ξεκίνησε να συνθέτει ένα Κοντσέρτο για βιόλα, αλλά απεβίωσε πριν το ολοκληρώσει: Απεβίωσε στις 26 Σεπτεμβρίου 1945 σε ηλικία 64 ετών σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης και η νεκρώσιμη ακολουθία εψάλη στο Universal Chapel της λεωφόρου Λέξινγκτον την επομένη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι συνθέτες Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ούγγροι πιανίστες Κατηγορία:Μέλη της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών
Μπρίντει Ζ΄ των Πίκτων
Ο Μπρίντει Ζ΄ των Πικτών (Σκωτ. Γαελικά : Brude, πέθανε το 845) βασιλιάς των Πίκτων (843 - 845) ήταν ένας από τους διεκδικητές του θρόνου των Πίκτων με τον Κένεθ Α΄ της Σκωτίας. Ο Μπρίντει σύμφωνα με τα Χρονικά των Πίκτων ήταν γιος του Ουθουάλ ή του Γαλάτη Φοτέλ.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Τέμενος του Σαμπάντζι Μέρκεζ
Το Τζαμί του Σαμπάντζι Μέρκεζ (Sabancı Central Mosque) στα Άδανα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο τζαμί στην Τουρκία. Το εξωτερικό του τζαμιού (και η εσωτερική του διακόσμηση) είναι παρόμοιο με το Τζαμί Σελιμιγιέ στην Αδριανούπολη, αν και έχει έξι μιναρέδες, παρόμοιους με το Τζαμί Σουλτάν Αχμέτ (Μπλε Τζαμί) στην Κωνσταντινούπολη.
Το τζαμί, το οποίο τέθηκε σε λειτουργία το 1998, κατασκευάστηκε σε ένα κατασχεμένο αρμενικό νεκροταφείο. Είναι χτισμένο σε συνολική έκταση 52.600 τετραγωνικών μέτρων και έχει καλυμένη έκταση 6.600 τετραγωνικών μέτρων.
Το κεντρικό τζαμί Σαμπάντζι Μέρκεζ χτίστηκε από κοινού από το Τουρκικό Θρησκευτικό Ίδρυμα και το Ίδρυμα Σαμπάντζι. Η ιδιοκτησία του τζαμιού ανήκει στο Ίδρυμα Θρησκευτικών Υποθέσεων των Αδάνων και τα δικαιώματα χρήσης του έχουν μεταφερθεί στο Επαρχιακό Γραφείο Μουφτή Αδάνων.
Αρχιτεκτονική
Το κεντρικό τζαμί Σαμπάντζι είναι χτισμένο στη διασταύρωση των κύριων αρτηριών, σιδηροδρομικών γραμμών και δρόμων, που συνδέουν τα Άδανα με τις γύρω πόλεις και κωμοπόλεις, έχει γίνει σχεδόν το σύμβολο της πόλης με τους ψηλούς μιναρέδες του ορατούς σχεδόν από οπουδήποτε στην πόλη. Το Τζαμί, το οποίο έχει χωρητικότητα 28.500 ατόμων, φημίζεται ως ένα από τα μεγαλύτερα τζαμιά στη Μέση Ανατολή.
Στις όχθες του ποταμού Σάρου, το Κεντρικό Τζαμί Σαμπάντζι έχει μια μεγαλοπρεπή δομή με 6 μιναρέδες. Υπάρχουν οκτώ πυλώνες, που στηρίζουν τον κύριο θόλο που έχει διάμετρο 32 μέτρα. Το ύψος του κύριου θόλου είναι 54 μέτρα από το επίπεδο του δαπέδου. Οι τέσσερις μιναρέδες, που βρίσκονται δίπλα στο κεντρικό κτήριο, έχουν ύψος 99 μέτρα ο καθένας και οι άλλοι δύο μιναρέδες, που βρίσκονται στην ημι-κλειστή βεράντα έχουν ύψος 75 μέτρα.
Το Τζαμί διαθέτει όλες τις εγκαταστάσεις, όπως 4 αίθουσες διδασκαλίας, 10 αίθουσες για Ιτικάφ, δωμάτια ιμάμη και μουεζίν, αίθουσες συζητήσεων και το σιντριβάνι.
Όλα τα σχέδια ζωγραφικής και κεραμιδιών στο Τζαμί ανήκουν στον αρχιτέκτονα Νάκκας M. Σεμίχ Ιρτές. Η κόγχη, ο άμβωνας, η εξέδρα, η είσοδος και άλλες πόρτες είναι όλες από μάρμαρο και έχουν σχεδιαστεί με το στυλ, που φαίνεται στα κλασικά οθωμανικά τζαμιά και έχουν χτιστεί από τον Νιχάτ Καρτάλ.
Οι ξύλινες πόρτες κατασκευάστηκαν σε στυλ "κιουντεκαρί" από τον Αχμέτ Γιλτσάι, όλα τα έργα βιτρό έγιναν από τον Αμπντουλκαντίρ Αϊντίν και τα έργα "μουκάρνας" από τον Αλή Τουράν.
Οι μιναρέδες έχουν κατασκευαστεί με θωρακισμένο σκυρόδεμα, που παρήχθη με ανάμειξη λευκού τσιμέντου και θρυμματισμένης πέτρας χρώματος ελεφαντόδοντου.
Στη δυτική πλευρά του Τζαμιού, υπάρχει μια κλασική και μια ψηφιακή βιβλιοθήκη ως ξεχωριστό παράρτημα, ανοιχτές για τους ερευνητές και το κοινό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Τζαμιά στην Τουρκία
Αρχαιολογικό και Εθνογραφικό Μουσείο του Λοτζ
Το Αρχαιολογικό και Εθνογραφικό Μουσείο του Λοτζ (πολωνικά: Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne w Łodzi) είναι μουσείο στο Λοτζ της Πολωνίας, στην Πλατεία Ελευθερίας 14, κοντά στην αρχή της Οδού Πιοτρκόφσκα.
Το μουσείο στεγάζει τρεις μόνιμες εκθέσεις: εθνογραφική, νομισματική και αρχαιολογική.
Ιστορία
Η ιστορία του μουσείου χρονολογείται από την περίοδο του Μεσοπολέμου, όταν το 1918 ιδρύθηκε το Μουσείο Πόλης του Λοτζ. Συγκέντρωσε διάφορες συλλογές στην ευρέως κατανοητή έννοια του πολιτισμού. Τα επόμενα χρόνια το μουσείο άλλαξε αρκετές φορές έδρα και επίσημη ονομασία, μέχρι την αλλαγή του 1949-1950, όταν το Δημοτικό Μουσείο Προϊστορίας (λειτουργεί από τις 14 Μαΐου 1945), με επικεφαλής τον καθ. Κόνραντ Γιαζντζέφσκι και το Δημοτικό Εθνογραφικό Μουσείο (λειτουργεί από τις 20 Απριλίου 1945), με επικεφαλής τη καθ. Γιανίνα Κραγιέφσκα, κρατικοποιήθηκαν και πήραν τα ονόματα του Αρχαιολογικού Μουσείου και του Εθνογραφικού Μουσείου του Λοτζ. Ταυτόχρονα, το 1948, άρχισε να αναπτύσσεται το Νομισματικό Γραφείο, που ιδρύθηκε ως μέρος του Αρχαιολογικού Μουσείου από τον Ανάτολ Γκουπιένιετς. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Έκθεση στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Λοτζ Την 1η Ιανουαρίου 1956, όλες οι μονάδες συγχωνεύτηκαν σε ένα Αρχαιολογικό και Εθνογραφικό Μουσείο του Λοτζ, του οποίου η διαχείριση ανατέθηκε στον καθ. Κόνραντ Γιαζντζέφσκι, και το μουσείο βρίσκεται στην Πλατεία Ελευθερίας 14 από τότε.
Το Αρχαιολογικό και Εθνογραφικό Μουσείο του Λοτζ περιλαμβάνει τα ακόλουθα τμήματα: Αρχαιολογία, Νομισματική Εθνογραφία, Παραστάσεις Μαριονέτας, Επιστήμη και Εκπαίδευση, Συντήρηση και Έρευνα Μνημείων. Στο μουσείο υπάρχει και βιβλιοθήκη.
Το μουσείο εκδίδει πολυάριθμες εκδόσεις βιβλίων και ένα μόνιμο περιοδικό πολλαπλών τμημάτων, Έργα και Υλικά του Αρχαιολογικού και Εθνογραφικού Μουσείου του Λοτζ (αρχαιολογική, εθνογραφική, νομισματική και συντηρητική σειρά).
Κτίριο
Μετά από προσπάθειες που έγιναν από τους ιδιοκτήτες εργοστασίων του Λοτζ από τις αρχές της δεκαετίας του 1840 για τη δημιουργία ενός περιφερειακού σχολείου στο Λοτζ, το 1845 ιδρύθηκε ένα τετρατάξιο σχολείο, το λεγόμενο γερμανορωσικό σχολείο, σε νοικιασμένο σπίτι του Γιάκουμπ Πέτερς στην πλατεία της Νέας Πόλης στην αριστερή γωνία της οδού Λεγκιόνουφ. Για τους σκοπούς του σχολείου τέθηκε σε χρήση το 1856 ένα μονώροφο κτίριο της Γερμανορωσικής Περιφερειακής Σχολής. Το κτίριο, το οποίο ανακατασκευάστηκε πολλές φορές, ήταν η έδρα του Κολλεγίου των Βιοτεχνών από το 1869, και στον Μεσοπόλεμο το κτίριο χρησιμοποιήθηκε από το δημοτικό συμβούλιο, και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μετατράπηκε στο μουσείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Λοτζ Λοτζ Λοτζ
Μελίτα ΦΚ
Η Μελίτα ΦΚ (μαλτέζικα: Melita FC) είναι μια μαλτέζικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Σεντ Τζούλιανς. Ιδρύθηκε το 1933. Έχει κατακτήσει μία φορά το κύπελλο Μάλτας την περίοδο 1939-40 κερδίζοντας στον τελικό την Σλιέμα Γουόντερερς ΦΚ με σκορ 4-0. Έφτασε στον τελικό και την επόμενη περίοδο όπου αντιμετώπισε την ίδια ομάδα, χάνοντας με 2-3.
Μουσείο της Πόλης του Λοτζ
Οι εσωτερικοί χώροι του παλατιού είναι στοιχεία εκθέσεων μουσείων που δείχνουν τη ζωή σημαντικών ανθρώπων για την πόλη, έργα τέχνης και είδη κοινής χρήσης. Οι εκθέσεις δείχνουν την ιστορία και τον πολιτισμό του Λοτζ και των εξαιρετικών κατοίκων του, που σχετίζονται με τη μουσική, τη λογοτεχνία, το θέατρο και την τέχνη.
Μόνιμες εκθέσεις
Πάνθεον των Μεγάλων Λοτζιανών:
Παράρτημα Αθλητισμού και Τουρισμού
Η έκθεση «Ταχύτερα, ψηλότερα, δυναμικότερα» παρουσιάζεται στο Ακαδημαϊκό Αθλητικό και Διδακτικό Κέντρο του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Λοτζ στην Οδό Πολυτεχνείου 10.
Μουσείου του Καναλιού Ντέντκα
Το Μουσείου του Καναλιού Ντέντκα βρίσκεται σε ένα τμήμα των υπονόμων του Λοτζ, κάτω από την Πλατεία Ελευθερίας.
Παραπομπές
Πολης του Λοτζ
Νικόλαος Μπακόπουλος
Το λήμμα Νικόλαος Μπακόπουλος μπορεί να σχετίζεται με κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Τελέστας ο Μεσσήνιος
Ο Τελέστας ο Μεσσήνιος (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τη Μεσσηνία, ο οποίος αναδείχτηκε ολυμπιονίκης σε νεανική ηλικία στο άθλημα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 110ους (340 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Η προτομή του στην Ολυμπία ήταν έργο του Σιλανίωνα του Αθηναίου.
Παραπομπές
Τελεστας Τελεστας Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Άγκνες Χέλερ
Η Άγκνες Χέλερ (Agnes Heller, Βουδαπέστη, Ουγγαρία, 12 Μαΐου 1929 - 19 Ιουλίου 2019) ήταν Ουγγαρέζα φιλόσοφος, εβραϊκής καταγωγής και πολιτική ακτιβίστρια.
Επιζήσασα του ολοκαυτώματος, μεταπολεμικά θήτευσε δίπλα στον Γκέοργκ Λούκατς, του οποίου αργότερα έγινε βοηθός. Το 1968 στηλίτευσε δημόσια τη Σοβιετική εισβολή στην Ουγγαρία με αποτέλεσμα να διωχθεί από το καθεστώς και να αναγκαστεί να εγκαταλείψει, τελικά, τη χώρα της, το 1977. Αφού πέρασε από Αυστραλία και ΗΠΑ επέστρεψε στην Ουγγαρία τα τελευταία χρόνια, συνεχίζοντας να μετέχει στα κοινά. Έως και 2 ημέρες πριν το θάνατό της, που ήλθε σε ηλικία 90 ετών από πνιγμό, ήταν ενεργή συγγραφέας και αρθρογράφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακτιβιστές Κατηγορία:Φιλοσοφία Κατηγορία:Ούγγροι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Πύτταλος ο Ηλείος
Ο Πύτταλος ο Ηλείος (γιος του Λάμπη, 4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Ηλεία, ο οποίος αναδείχτηκε ολυμπιονίκης σε νεανική ηλικία στο άθλημα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 115ους (320 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ανδριάντας του στην Ολυμπία ήταν έργο του Σθέννιδος του Ολυνθίου. Αναφέρεται επίσης πως υπήρξε μεσολαβητής στη διαμάχη μεταξύ Ηλείων και Αρκάδων σχετικά με τα σύνορα των περιοχών τους.
Χέινκιλ
Το Χέινκιλ (Hengill) είναι ηφαίστειο στο νοτιοδυτικό μέρος της Ισλανδίας, στα νότια του Θίνκβετλιρ, με υψόμετρο κορυφής 803 μέτρα και έκταση περίπου 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Πύτταλος ο Ηλείος
Παραπομπές
Πυτταλος Πυτταλος Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Χέινκιλ
Το ηφαίστειο είναι ενεργό, με πολυάριθμες θερμές πηγές και φουμαρόλες στις πλαγιές του, αλλά η τελευταία του έκρηξη συνέβη πριν από 1.900 χρόνια. Το Χέινκιλ αποτελεί σημαντική πηγή ενέργειας για τη νότια Ισλανδία χάρη στους γεωθερμικούς σταθμούς Nesjavellir και Hellisheiði (τον δεύτερο και τον τρίτο μεγαλύτερο της χώρας, αντιστοίχως).
Η περιοχή του ηφαιστείου είναι κατάλληλη για πεζοπορία και υπάρχουν πολλά μονοπάτια για τους περιπατητές. Η κωμόπολη Χβεραγκέρδι με τις πολλές θερμές πηγές βρίσκεται στην ίδια περιοχή.
Υπάρχουν μερικές τοπικές παραδόσεις και θρύλοι που συνδέονται με τη γενικότερη περιοχή του ηφαιστείου. Σε έναν από αυτούς, ένας νεαρός αγρότης λέγεται ότι σκότωσε τη γυναίκα-τρολ Jóra στον ύπνο της. Η Jóra ενέδρευε για αθώους περιπλανώμενους ή καβαλάρηδες στο μονοπάτι πάνω από το Ντυραφγιόλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χεινκιλ
Αριμασποί
thumb|right|180px|Αριμασπός και Γρύπας, Αττική πελίκη, 4ος αιώνας π.Χ., Λούβρο Οι Αριμασποί ήταν μυθικό έθνος Υπερβορείων και Σκυθικής προέλευσης. Οι Αριμασποί ήταν πολεμικοί,  μονόφθαλμοι,  ξανθοί, και είχαν τα μαλλιά τους δεμένα με χρυσάφι. Ο Διονύσιος ο Περιηγητής κατονομάζει τους Αριμασπούς ως πλούσιους και κατόχους κοιτασμάτων χρυσού. Οι γρύπες μάλιστα αναφέρει τρέφονταν με αυτό το χρυσό. Το όνομά τους όπως αναφέρει και ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, είναι σκυθικό και σημαίνει μονόφθαλμος. Έσωσαν το καράβι των Αργοναυτών από μια χειμερινή τρικυμία, γι' αυτό και αυτοί τους ονόμασαν ευεργέτες. Κατά μία άλλη εκδοχή, έσωσαν το στρατό του Κύρου από σίγουρο θάνατο λόγω έλλειψης τροφίμων. Ο Παυσανίας αναφέρεται στους Αριμασπούς στα «Ἀττικά» του. Σε μία από τις αναφορές του λέει ότι σε αυτούς περνάνε πρώτα τα θεία δώρα των Υπερβορείων, που τα μεταφέρουν στους Ισσηδόνες, μετά στους Σκύθες και από αυτούς στους Έλληνες.