cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρχαρίας των Γκαλαπάγκος
Ο καρχαρίας των Γκαλαπάγκος (επιστημονική ονομασία Carcharhinus galapagensis - Καρχαρίνος των Γκαλαπάγκος) είναι ένα είδος του καρχαρία της οικογένειας των Καρχαρινίδων, που βρίσκονται σε όλο τον κόσμο σε τροπικά και υποτροπικά νερά. Το είδος αυτό προτιμά κάθαρα περιβάλλοντα κοντά σε υφάλους γύρω από ωκεάνια νησιά, όπου είναι συχνά τα πιο άφθονα είδη καρχαριών. Είναι ενα μεγάλο είδος που φτάνει συχνά σε μήκος 3,7 μέτρων και βάρος τα 85 κιλά. Ο κραχαρίας των Γκαλαπάγκος έχει ένα χαρακτηριστικό ατρακτοειδές σχήμα του «υφαλοκαρχαρία» και είναι πολύ δύσκολο να διακριθεί από το σκοτεινό καρχαρία (C. obscurus) και τον τέφρο καρχαρία (C. amblyrhynchos ). Ένα χαρακτηριστικό αυτού του είδους είναι ψηλό πρώτο ραχιαίο πτερύγιο, το οποίο έχει μια ελαφρώς στρογγυλεμένη άκρη και εξέχει πάνω από το τις πίσω άκρες των θωρακικών πτερυγίων. Είναι συγκενικό είδος με τον σκοτεινό καρχαρία, τον ωκεάνιο λευκοπτέρυγο καρχαρία και το γλαυκοκαρχαρία, όπως βρέθηκε από την ανάλυση των αλλοζύμων.
Οι καρχαρίες των Γκαλαπάγκος είναι τολμηροί και έχουν συμπεριφερθεί επιθετικά προς τους ανθρώπους, και ως εκ τούτου θεωρούνται επικίνδυνοι. Η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) έχει αξιολογήσει αυτό το είδος ως σχεδόν απειλούμενο, καθώς έχει ένα αργό ρυθμό αναπαραγωγής και υπάρχει μεγάλη αλιευτική πίεση όπου ζουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καρχαρινόμορφα Κατηγορία:Καρχαρίες
Γιώργος Κωνσταντόπουλος
Ο Γιώργος Κωνσταντόπουλος (γενν. Καλαμάτα, 27 Ιανουαρίου 1964) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική ομάδα των Ελπίδων και των Νέων, που αγωνιζόταν σε όλες τις θέσεις της άμυνας, αλλά και σε εκείνη του ανασταλτικού μέσου. Σήμερα είναι υπεύθυνος Ακαδημιών στο Θεμιστοκλή Αιγάλεω.
Ξεκίνησε από την εφηβική ομάδα του Αιγάλεω, πραγματοποιώντας την πρώτη του επίσημη εμφάνιση την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος της Β' Εθνικής, περιόδου 1980-81.
Με την ομάδα του «Σίτι» έπαιξε για 6 συνεχείς χρονιές (σε Β’ και Α’ Εθνική) και το Δεκέμβριο του 1986 έμεινε ελεύθερος και υπέγραψε στον Απόλλωνα της Αθήνας.
Στο σύλλογο της Ριζούπολης έκανε σπουδαία πορεία τα επόμενα τρία χρόνια, όμως ένας τραυματισμός στη μέση του τον ανάγκασε να τερματίσει πρόωρα την επαγελματική του καριέρα το 1990, με τη φανέλα του Ατρομήτου Αθηνών. Σε ερασιτεχνικό επίπεδο ωστόσο, αγωνίσθηκε στη συνέχεια στον Θεμιστοκλή και στο Ζέφυρο Αιγάλεω.
Ο Γιώργος Κωνσταντόπουλος τα τελευταία χρόνια είναι διευθυντής του Δημοτικού Σταδίου Αιγάλεω "Σταύρος Μαυροθαλασσίτης", ενώ έχει διατελέσει και γενικός αρχηγός του ποδοσφαιρικού τμήματος του Αιγάλεω ΑΟ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Θεμιστοκλή Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Χρήση προτύπου Πληροφορίες ποδοσφαιριστή χωρίς τόπο γέννησης
Δημήτρης Σιαλμάς
Ο Δημήτρης Σιαλμάς (Αθήνα, 19 Ιουνίου 1986) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην επίθεση, ως κεντρικός αλλά και ως ακραίος επιθετικός.
Καριέρα
Το 2008 μεταγράφηκε στον Εθνικό Πειραιώς, που συμμετείχε στη Β΄ Εθνική. Το καλοκαίρι του επόμενου έτους τον απέκτησε ο ΠΑΣ Γιάννινα και τον Ιανουάριο του 2010 δόθηκε δανεικός στον Ολυμπιακό Βόλου. Επέστρεψε στα Γιάννινα την περίοδο 2010-11, πραγματοποιώντας εξαιρετικές εμφανίσεις, βοηθώντας τον σύλλογο να ανέβει στην Α' Εθνική. Τερμάτισε τέταρτος στη λίστα των σκόρερ της κατηγορίας, ενώ το γκολ που πέτυχε κόντρα στον Εθνικό Αστέρα, του έδωσε το βραβείο του τρίτου καλύτερου γκολ της περιόδου 2010-11, σε διαγωνισμό που πραγματοποίησε η αγγλική ιστοσελίδα ενημέρωσης "Guardian".
Το καλοκαίρι του 2011, η ΑΕΚ απέκτησε τα δικαιώματά του και ο ίδιος, που ήταν γνωστό πως είναι υποστηρικτής της ΑΕΚ, δεν θέλησε να εκφράσει τα συναισθήματά του, ως οπαδός της "Ένωσης", αφήνοντάς το να εννοηθεί, ενώ ο αριθμός 11 που επέλεξε να φοράει, ήταν λόγω του Ντέμη Νικολαΐδη. Στην ΑΕΚ πέτυχε τα πρώτα του (δυο) γκολ σε αγώνα κόντρα στον Λεβαδειακό, που τελείωσε με νίκη 2-0. Στον ίδιο αγώνα αποβλήθηκε με δύο κίτρινες κάρτες, αλλά αναδείχτηκε ο καλύτερος παίκτης. Στην πρώτη του χρονιά με τον "Δικέφαλο Αετό", πέτυχε και τα πρώτα του γκολ στην Ευρώπη, εναντίον της Λοκομοτίβ Μόσχας, στην εκτός έδρας ήττα με 3-1 και κόντρα στην Άντερλεχτ, στην εντός έδρας ήττα με 2-1.
Το επόμενο καλοκαίρι (2012) ο Σιαλμάς αρχικά παρέμεινε στην ΑΕΚ, αλλά μόλις ήρθε πρόταση για εκείνον από ομάδα του Αζερμπαϊτζάν, ζήτησε και έμεινε ελεύθερος, για να υπογράψει στις 23 Αυγούστου του ίδιου έτους στην αζέρικη Χαζάρ Λανκαράν. Την 10η Δεκεμβρίου 2013 υπέγραψε συμβόλαιο με τον Πλατανιά Χανίων, από τον οποίο αποχώρησε τον Σεπτέμβριο του 2014. Τον Φεβρουάριο του 2015 συμφώνησε με τη ρουμάνικη Πιάτρα Νέαμτς, μέχρι το τέλος της περιόδου.
Τον Μάρτιο του 2016 μετακόμισε στη σουηδική Ακρόπολις για τους επόμενους τρεις μήνες. Τον Αύγουστο του 2016 ανακοινώθηκε από την Παναχαϊκή, ενώ έναν χρόνο αργότερα συμφώνησε με τα Τρίκαλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χαζάρ Λανκαράν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πλατανιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τσεαχλάου Πιάτρα Νέαμτς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Τρικάλων Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρουμανία
Ρόμπερτ Ένκε
Ο Ρόμπερτ Ένκε (Robert Enke, 24 Αυγούστου 1977 – 10 Νοεμβρίου 2009) ήταν Γερμανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας.
Το βράδυ της 10ης Νοεμβρίου 2009, ο Ένκε αυτοκτόνησε. Την περιόδο εκείνη θεωρείτο ως ο πρώτος υποψήφιος για τη βασική θέση του τερματοφύλακα της Γερμανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010.
Λάμπης Νικολάου
Ο Λάμπης Νικολάου (23 Νοεμβρίου 1935) είναι Έλληνας πολιτικός μηχανικός και επιχειρηματίας, πρώην μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) από το 1986 έως το 2015 (οπότε αποχώρησε λόγω συμπλήρωσης του 80ού έτους της ηλικίας του), της οποίας χρημάτισε και αντιπρόεδρος (2005—2009). Επίσης διατέλεσε, μεταξύ άλλων, πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής τα διαστήματα 1985—1993 και 1997—2005 και αντιπρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα.
Υπήρξε στενός φίλος και συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1935 στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο του Μονάχου στην τότε Δυτική Γερμανία. Εργάστηκε ως κατασκευαστής δημοσίων έργων και υπήρξε γενικός διευθυντής της εταιρείας ΕΔΟΚ—ΕΤΕΡ από το 1977 μέχρι το 1982. Υπό τη δική του διεύθυνση αποπερατώθηκαν το Ολυμπιακό Στάδιο και το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, μεταξύ άλλων.
Διατέλεσε τεχνικός σύμβουλος στο Πολιτικό Γραφείο του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου στο Μέγαρο Μαξίμου από το 1982 μέχρι το 1989 και από το 1993 μέχρι το 1996. Με δική του πρωτοβουλία, η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου προχώρησε στη δημιουργία της ΔΕΠΑΝΟΜ (Δημόσια Επιχείρηση Ανέγερσης Νοσηλευτικών Μονάδων), της οποίας ανέλαβε πρώτος πρόεδρος. Με αυτή την ιδιότητα, επέβλεψε την κατασκευή των πανεπιστημιακών νοσοκομείων Πατρών, Ιωαννίνων και Ηρακλείου Κρήτης. Επίσης, διατέλεσε αντιπρόεδρος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ολυμπιακής Αεροπορίας από το 1995 ως το 1996.
Υπήρξε πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής από το 1985 ως το 1993 και από το 1997 ως το 2005, καθώς και αντιπρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα. Μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) από το 1986, χρημάτισε αντιπρόεδρός της από το 2005 ως το 2009. Αποχώρησε τον Νοέμβριο του 2015, λόγω συμπλήρωσης του 80ού έτους της ηλικίας του, σύμφωνα με τους κανονισμούς της ΔΟΕ.
Πηγές
Κατηγορία:Μέλη Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής Κατηγορία:Πρόεδροι Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής
Νέα Κούταλη Λήμνου
thumb|200px|Το Δημοτικό Σχολείο. thumb|right|200px|Η Αγία Μαρίνα. Η Νέα Κούταλη είναι χωριό της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του Κοντιά. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Έχει 189 κατοίκους και απέχει 23 χλμ. από την πρωτεύουσα του νησιού Μύρινα.
Προπολεμική περίοδος
Το 1928 η Νέα Κούταλη είχε 189 κατοίκους. Το ίδιο έτος λειτούργησε μονοθέσιο σχολείο σε μια κατοικία. Το διδακτήριο κτίστηκε το 1930 και το 1938 είχε 70 μαθητές. Έγινε διθέσιο το 1959, το 1973 συγχωνεύτηκε με το σχολείο του Νέου Πεδινού και σταδιακά αναβαθμίστηκε σε πενταθέσιο. Σημαντικό έργο στο σχολείο πρόσφεραν οι δάσκαλοι: Ισίδωρος Δαμαλάς (1932-44), Ιορδάνης Αλευρόπουλος (1944-66), Σταυρούλα Κρατούνη (1963-80) κ.ά.
Το χωριό χτίστηκε με σύγχρονη ρυμοτομία, έχει δεντροστοιχίες και είναι ονομαστό για τους ανθόκηπους των σπιτιών του. Το 1938 ζούσαν 500 άτομα και είχαν κτιστεί 75 διπλοκατοικίες. Οι κάτοικοι συνέχισαν την παράδοση που έφεραν από το νησί τους και οι περισσότεροι ασχολήθηκαν με τη θάλασσα ως ναυτικοί, πλοίαρχοι, αλιείς και σφουγγαράδες. Λίγοι ήταν γεωργοί. Το 1938 υπήρχαν 15 σπογγαλιευτικά, 50 δύτες κι εξάγονταν 700 οκάδες σπόγγοι ετησίως αξίας 4 εκατ. δρχ. Επίσης, υπήρχαν τέσσερα εμπορικά πετρελαιοκίνητα, τρία ιστιοφόρα πλοιάρια καθώς κι επιβατικές λέμβοι που εκτελούσαν καθημερινή συγκοινωνία με το Μούδρο. Από το λιμάνι γίνονταν 160 απόπλοι ετησίως.
Τη δύσκολη αυτή περίοδο σημαντική βοήθεια πρόσφεραν από τις ΗΠΑ: ο Αλληλοβοηθητικός Σύλλογος Κουταλιανών και ο Σύλλογος Γυναικών "Ρόδο το Αμάραντο".
Μεταπολεμική περίοδος
Μεταπολεμικά ήταν από τα λίγα χωριά του νησιού που συγκράτησαν τον πληθυσμό τους, αφού οι 457 κάτοικοι του 1951 αυξήθηκαν σε 473 το 2001! Το 1954 ίδρυσαν τη Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα ο "Ευαγγελισμός" για ενίσχυση της παιδείας, ενώ την περίοδο 1980-89 στο χωριό ιδρύθηκε Γυμνάσιο για την εξυπηρέτηση των χωριών της κεντρικής Λήμνου, το οποίο στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Λιβαδοχώρι.
Πολλοί συνέχισαν τη σπογγαλιεία ταξιδεύοντας σε όλη τη Μεσόγειο. Το 1963 αναφέρονται Κουταλιανοί σφουγγαράδες στη Βεγγάζη της Λιβύης. Έναν από αυτούς γνώρισε ο συγγραφέας Γιώργος Ιωάννου -που δίδασκε τότε στο εκεί ελληνικό γυμνάσιο- και μια ριψοκίνδυνη κατάδυσή του περιγράφει στο διήγημά του "Για ένα φιλότιμο". Η ηρωική εκείνη εποχή απεικονίζεται στο Μουσείο Ναυτικής Παράδοσης και Σπογγαλιείας, το οποίο ιδρύθηκε τα τελευταία χρόνια με πρωτοβουλία του τότε προέδρου της κοινότητας Νεας Κούταλης, Ιωάννη Μοσχοβάκη.
Κοινωνία - Οικονομία
Όσο και αν υπάρχει η αναπόφευκτη αφομοίωση με τους παλαιούς Λήμνιους, οι Κουταλιανοί έχουν διατηρήσει την ιδιαίτερη προσωπικότητά τους και το διακριτό τους χαρακτήρα στο νησί. Έχουν τις παραδόσεις τους, στο ναό τους φυλάσσουν κειμήλια, εκκλησιαστικά σκεύη και εικόνες από την παλιά Κούταλη, οι κατοικίες τους με τους ολάνθιστους κήπους ξεχωρίζουν, προσφέροντας ένα διαφορετικό χρώμα.
Το χωριό διαθέτει εξαθέσιο δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο. Υπάρχουν ονομαστές ψαροταβέρνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια και λειτουργεί μονάδα οστρακοκαλλιέργειας. Τα τελευταία χρόνια συγκεντρώνει αρκετούς φυσιολάτρες ο υδροβιότοπος του όρμου της Ν. Κούταλης με τους αβαθείς αλμυρούς βάλτους ενώ η νεολαία δραστηριοποιείται γύρω από το ποδοσφαιρικό σωματείο Προποντίς, το οποίο έχει γνωρίσει διακρίσεις στο τοπικό πρωτάθλημα.
Η Νέα Κούταλη είναι φημισμένη σε Ελλάδα και εξωτερικό για τους σφουγγαράδες της. Μέχρι σήμερα λειτουργεί εργαστήριο καθαρισμού σφουγγαριών, που εξάγονται σε όλο τον κόσμο. Επίσης, λειτουργεί βιοτεχνία για αλίπαστα και οργανωμένη μονάδα καλλιέργειας μυδίων. Προσφέρει το καλύτερο φαγητό στη Λήμνο στις τυπικές της ταβέρνες.
Το πανηγύρι της Νέας Κούταλης είναι στις 6 Αυγούστου, του Σωτήρος, και συμμετέχει ολόκληρο το νησί.
Μουσείο Ναυτικής Παράδοσης
Την 1η Ιουλίου του 2006 εγκαινιάστηκε το "Μουσείο Ναυτικής Παράδοσης και Σπογγαλιείας", όπου παρουσιάζεται η ναυτική ζωή των Κουταλιανών πριν από τον ξεριζωμό τους από την Προποντίδα, μέσα από κειμήλια και αρχειακές φωτογραφίες από την παλιά πατρίδα τους, ο εξοπλισμός των δυτών, τα εξαρτήματα των σπογγαλιευτικών καϊκιών, τα είδη των σφουγγαριών, τα εργαλεία επεξεργασίας και τα μηχανήματα συσκευασίας των σφουγγαριών.
Επίσης, στο μουσείο εκτίθεται η αρχαιολογική συλλογή της Νέας Κούταλης, η οποία αποτελείται από αντικείμενα που περισυνέλεξαν οι σφουγγαράδες από τα βάθη της θάλασσας και αποτελείται από μια μεγάλη συλλογή αμφορέων, άλλων κεραμικών σκευών, εξαρτημάτων από αρχαίες άγκυρες και άλλα μικρά αντικείμενα από αρχαία ναυάγια. Πρόκειται για αμφορείς που χρονολογούνται από τους αρχαϊκούς έως και τους βυζαντινούς χρόνους. Προέρχονται από διάφορες περιοχές του Αιγαίου και της Μεσογείου, όπως: Κόρινθος, Χίος, Θάσος, Ρόδος, Λέσβος. Επίσης, από τις ακτές της Αδριατικής, της Ταραγονίας, της Βόρειας Ισπανίας και της Αιγύπτου.
Υπάρχουν επίσης μολύβδινα εξαρτήματα ξύλινων αγκυρών, καθώς και ένας ικανός αριθμός εφυαλωμένων πινακίων με εγχάρακτες παραστάσεις, βυζαντινών χρόνων.
Η δημιουργία της συλλογής ξεκίνησε τη δεκαετία 1950-1960 με πρωτοβουλία του διευθυντή του Δημοτικού Σχολείου Νέας Κούταλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Λήμνου
Οδυνοφαγία
Η οδυνοφαγία είναι ο πόνος κατά την κατάποση. Ο πόνος μπορεί να γίνει αισθητός στο στόμα ή στο λαιμό και μπορεί να εμφανιστεί με ή χωρίς δυσκολία στην κατάποση. Ο πόνος μπορεί να περιγραφεί ως μικρός πόνος, αίσθημα καψίματος ή περιστασιακά ένας διαξιφιστικός πόνος που εκτείνεται στο πίσω μέρος. Η οδυνοφαγία συχνά οδηγεί σε ακούσια απώλεια βάρους.
Αιτίες
Η οδυνοφαγία μπορεί να έχει περιβαλλοντικές ή συμπεριφορικές αιτίες, όπως:
Μπορεί επίσης να προκληθεί από ορισμένες ιατρικές καταστάσεις, όπως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμπτώματα και σημάδια: Πεπτικό σύστημα και κοιλιά
Ράσμους Άντερσον
Ο Ράσμους Μπγιαιρν Άντερσον (Rasmus Bjørn Anderson, 12 Ιανουαρίου 1846 – 2 Μαρτίου 1936) ήταν Αμερικανός συγγραφέας, εκδότης, καθηγητής και διπλωμάτης νορβηγικής καταγωγής. Χάρη σε αυτόν έγινε ευρύτερα γνωστό το γεγονός ότι Βίκινγκ εξερευνητές ήταν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που έφθασαν στην Αμερική και θεσπίσθηκε η Ημέρα Λέιφ Έρικσον.
Ζωή και σταδιοδρομία
Ο Άντερσον γεννήθηκε στο χωριό Άλμπιον του νότιου Ουισκόνσιν, αλλά μεγάλωσε στην κωμόπολη Κόσκονονγκ (Koshkonong) του Ουισκόνσιν. Οι γονείς του, οι Μπγιαιρν Άντερσον Κβέλβε (1801-1850) και Άμπελ Κάθριν φον Κροχ (Abel Cathrine von Krogh, 1809-1885), ήταν μετανάστες από την κομητεία Ρούγκαλαν της νότιας Νορβηγίας. Η μητέρα του είχε και καταγωγή από τη Δανία, τη Σουηδία, τη Γερμανία και τη Φλάνδρα. Οι γονείς του ήταν μέρος μιας μικρής ομάδας οπαδών των Κουακέρων, που οργάνωσε μια μετανάστευση Νορβηγών στις ΗΠΑ το 1836.
Ο Άντερσον σπούδασε στο Κολέγιο Λούθερ στην Άιοβα και στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στο Μάντισον. Αμέσως μετά έγινε καθηγητής στο δεύτερο, όπου παρέμεινε μέχρι το 1883. Εκεί ίδρυσε το Τμήμα Σκανδιναβικών Σπουδών, το παλαιότερο τέτοιο τμήμα σε πανεπιστήμιο των ΗΠΑ. Επιπλέον έπεισε τον κορυφαίο βιολιστή της Νορβηγίας Ούλε Μπουλ να δώσει συναυλία για να συγκεντρωθούν πόροι για τη δημιουργία μιας νορβηγικής βιβλιοθήκης στο πανεπιστήμιο. Ο Μπουλ αργότερα πλήρωσε τα έξοδα του Άντερσον προκειμένου αυτός να ταξιδέψει στη Νορβηγία ώστε να αγοράσει βιβλία για τη βιβλιοθήκη.
Μετά τη θητεία του στο πανεπιστήμιο, ο Άντερσον ίδρυσε μια εκδοτική επιχείρηση τη Norrœna Society, που εστίαζε στην επανέκδοση μεταφράσεων έργων που είχαν θέμα σχετικό με την ιστορία και τη λογοτεχνία της Βόρειας Ευρώπης. Ο Άντερσον ήταν ο συγγραφέας βιβλίων με παρόμοια θέματα. Μετέφρασε επίσης έργα από τις σκανδιναβικές γλώσσες στην αγγλική, με πλέον αξιοσημείωτα εκείνα του Νορβηγού μυθιστοριογράφου Μπιέρνστιερνε Μπιέρνσον. Από το 1905 μέχρι το 1907 απασχολήθηκε στη βιβλιοθήκη της Norrœna.
Από το 1885 μέχρι το 1889 ο Ράσμους Άντερσον υπηρέτησε ως ο πρέσβυς των ΗΠΑ στη Δανία. Μετά την επιστροφή του στις ΗΠΑ ήταν αρχισυντάκτης (1898-1922) του νορβηγόφωνου εβδομαδιαίου περιοδικού Amerika.
Το βιβλίο του Η Αμερική δεν ανακαλύφθηκε από τον Κολόμβο βοήθησε να μεταδώσει στο ευρύ κοινό το οικείο πλέον γεγονός ότι Νορμανδοί-Βίκινγκ εξερευνητές ήταν οι πρώτοι Ευρωπαίοι στην ιστορία που επισκέφθηκαν τον Νέο Κόσμο, και όχι ο Χριστόφορος Κολόμβος και τα πληρώματα των πλοίων του. Από τον Άντερσον προήλθε το κίνημα για να τιμάται ο Λέιφ Έρικσον με ημέρα μνήμης στις ΗΠΑ: με προσπάθειές του η Ημέρα Λέιφ Έρικσον άρχισε να τιμάται επίσημα στο Ουισκόνσιν και σε άλλες πολιτείες των ΗΠΑ. Δεκαετίες μετά τον θάνατό του, άρχισε να τιμάται επίσημα και ομοσπονδιακά το 1964, με προεδρική ανακήρυξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί μεταφραστές Κατηγορία:Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών
Στέφανος Τσιριμώκος
Ο Στέφανος Τσιριμώκος (1899-1976) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Ναυτικού, γιος του Ιωάννη Τσιριμώκου και μεγαλύτερος αδελφός του Ηλία Τσιριμώκου.
Βιογραφία
Μετά την απονομή χάριτος και τη γενική αμνηστεία, ακολούθησε επάγγελμα στο Εμπορικό Ναυτικό. Το 1941 βρισκόμενος στη Μέση Ανατολή παρουσιάστηκε αυθόρμητα να προσφέρει υπηρεσίες και ανακλήθηκε ως έφεδρος πλωτάρχης. Το 1943 προάχθηκε σε Πλοίαρχο. Το 1944 ανέλαβε ανώτερος διοικητής υποβρυχίων με έδρα τη Μάλτα, επί του επίτακτου Α/Π Κορινθία.
Τον Απρίλιο του 1944, με αφορμή το κίνημα του Ναυτικού, ο Στέφανος Τσιριμώκος συνελήφθη από τον Άγγλο ναυτικό διοικητή της Μάλτας που τον ενέκλεισε στις φυλακές του παλαιού φρουρίου ζητώντας παράλληλα την εις θάνατο καταδίκη του. Μετά όμως την καταστολή του κινήματος από την ελληνική κυβέρνηση, αποστρατεύθηκε αυτεπάγγελτα.
Κατά την παραμονή του στην Αίγυπτο παντρεύτηκε το 1941 την Αιγυπτιώτισσα Αλεξάνδρα (Αλέκα) Αριστάρχη, από την οποία απέκτησε ένα γιο, τον Γιάννο (1944). Μετά από πέντε χρόνια στην Κεντρική Αφρική, εγκαταστάθηκε το 1956 στην Αθήνα, όπου και απεβίωσε το 1976.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Οικογένεια Τσιριμώκου
Χρυσή Αυγή
Ο Λαϊκός Σύνδεσμος - Χρυσή Αυγή (συντ: Χρυσή Αυγή ή Χ.Α.) είναι ελληνικό νεοναζιστικό πολιτικό κόμμα, χαρακτηρισμένο ως εγκληματική οργάνωση από την ελληνική δικαιοσύνη.
Ιδρύθηκε το 1980 από τον Νικόλαο Μιχαλολιάκο ως οργάνωση με ναζιστική ιδεολογία, προσανατολισμένη γύρω από την έκδοση ομώνυμου περιοδικού. Ανέπτυξε τη δράση της στις αρχές της δεκαετίας του 1990, περίοδο έντασης του Μακεδονικού ζητήματος. Έκτοτε καταγγέλθηκαν δεκάδες βίαιες επιθέσεις της οργάνωσης εναντίον μεταναστών και Ελλήνων. Το 1998 απαγγέλθηκαν κατηγορίες για μια τέτοια επίθεση στον υπαρχηγό της, «Περίανδρο» Αντώνη Ανδρουτσόπουλο, που ήταν καταζητούμενος για εφτά χρόνια. Η Χ.Α. δημιούργησε συγγενικές οργανώσεις, όπως τη Γαλάζια Στρατιά στο χώρο οπαδών της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου και το κόμμα Πατριωτική Συμμαχία. Μετά τις αντιδράσεις για το σχεδιασμό ενός «φεστιβάλ μίσους» το 2005, ο Ανδρουτσόπουλος παραδόθηκε οικειοθελώς, και καταδικάστηκε, ενώ η Χ.Α. ανακοίνωσε ότι θα ανέστελλε τη δράση της, που συνεχίστηκε όμως μέσα από την Πατριωτική Συμμαχία. Από το 2007 ξεκίνησε πάλι ανεξάρτητη δράση, επικεντρώνοντας από το 2009 σε δράσεις εναντίον μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας. Από το 1994 συμμετείχε σε εκλογές χωρίς επιτυχία, αλλά την περίοδο της οικονομικής κρίσης ανήλθε εκλογικά: το 2010 ο Μιχαλολιάκος εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και από το 2012 έως το 2019 η ΧΑ εκπροσωπούνταν στη Βουλή των Ελλήνων, ενώ από το 2014 μέχρι το 2020 διέθετε εκλεγμένους εκπροσώπους και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Από τη δεκαετία του '90 οι εκπρόσωποι της Χρυσής Αυγής έχουν παύσει τις αναφορές στο ναζισμό και αυτοπροσδιορίζονται κυρίως ως «εθνικιστές». Ωστόσο, η οργάνωση εξακολουθεί να θεωρείται εξτρεμιστική νεοναζιστική από δημοσιογράφους, ερευνητές και πολιτικούς αναλυτές και επιστήμονες, που αναφέρονται στα σύμβολα, τη δράση, τις ιστορικές αναφορές και την ιδεολογία της. Είναι προσωποπαγής οργάνωση, με τον ιδρυτή της, που αποκαλείται «αρχηγός», συνεχώς στη θέση του γενικού γραμματέα και δομή ιεραρχική.
Έχει κατηγορηθεί για αντισυνταγματική και βίαιη δράση, άσκηση ρατσιστικής βίας και δολοφονικές ενέργειες από μέλη της. Από το 2003 ως το 2019 έχουν εκδοθεί περισσότερες από 25 καταδικαστικές αποφάσεις για εγκληματικές ενέργειες και επιθέσεις μελών και στελεχών της Χρυσής Αυγής, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2013, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, εισαγγελικές έρευνες στοιχειοθέτησαν την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης. Με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών συνολικά 69 πρόσωπα συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη το 2015. Τον Οκτώβριο του 2020 το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων καταδίκασε ομόφωνα την ηγεσία της Χρυσής Αυγής, πρώην βουλευτές και πολλά μέλη της για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση ή τη διεύθυνσή της, επιβάλλοντάς τους πολυετείς ποινές κάθειρξης με μια απόφαση στην οποία αναφέρεται ότι η Χρυσή Αυγή ήταν μία εγκληματική οργάνωση που δρούσε «υπό τον μανδύα πολιτικού κόμματος».
1980-1987: Η αρχή της οργάνωσης
thumb|right|200px|Εξώφυλλο του 1ου τεύχους του περιοδικού Χρυσή Αυγή, Δεκέμβριος 1980, όπου παρατηρείται μια κυκλική [[σβάστικα και από κάτω η λέξη ἀγχιβασίην. ]] Το 1973, ο 16χρονος τότε Νίκος Μιχαλολιάκος, γιος αξιωματικού της Χωροφυλακής που είχε θητεύσει στα Τάγματα Ασφαλείας, εντάχθηκε στη νεοφασιστική οργάνωση-κόμμα του Κώστα Πλεύρη, «4η Αυγούστου» και κατά την αντιδικτατορική εξέγερση του Πολυτεχνείου στην Αθήνα το Νοέμβριο του 1973 ήταν μέλος μιας ομάδας νεολαίων της «4ης Αυγούστου» που επιχείρησαν ανεπιτυχώς να εισβάλλουν στο κατειλημμένο από φοιτητές κτήριο του Πολυτεχνείου. Το 1976, μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, κατηγορούμενος για συμμετοχή στο λιντσάρισμα δημοσιογράφων που κάλυπταν την κηδεία του χουντικού αρχιβασανιστή Ευάγγελου Μάλλιου, προφυλακίστηκε για δύο μήνες στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου γνώρισε τους πρωταίτιους της δικτατορίας. Αργότερα φυλακίστηκε για την εμπλοκή του στην υπόθεση των δεκατριών βομβιστικών επιθέσεων στην Αθήνα την τέταρτη επέτειο της Μεταπολίτευσης, στις 23 Ιουλίου 1978.
Μετά την αποφυλάκισή του, το Δεκέμβριο του 1980, ο Μιχαλολιάκος συνεργαζόμενος με άτομα του εθνικοσοσιαλιστικού χώρου, ξεκίνησε την έκδοση του περιοδικού «Χρυσή Αυγή», στο οποίο προβάλλονταν, μεταξύ άλλων, ο Χίτλερ, διάφοροι συνεργάτες του και Έλληνες δωσίλογοι. Παράλληλα, ξεκίνησε η έκδοση βιβλίων ίδιου περιεχομένου. Η έμπνευση του ονόματος προήλθε από το ομώνυμο Αγγλικό ερμητικό τάγμα του 19ου αιώνα, το οποίο, σύμφωνα με μία αποκρυφιστική θεώρηση ενός στελέχους της οργάνωσης, συνδεόταν με το Χίτλερ. Όπως και άλλες νεοφασιστικές οργανώσεις ανά την Ευρώπη, που ήθελαν να αποφύγουν τις επεμβάσεις των αρχών την εποχή εκείνη, η Χ.Α. είχε αρχικά τη μορφή οργάνωσης ιδεολογικής. Το Φεβρουάριο του 1983 ο Μιχαλολιάκος κατέθεσε στον Άρειο Πάγο δήλωση ίδρυσης «πολιτικής κίνησης» με την ονομασία «Λαϊκός Σύνδεσμος», ενώ στο τρέχον τεύχος του περιοδικού δήλωνε ότι δεν ενδιαφερόταν για την πολιτική. Φοβούμενος την απαγγελία νέων κατηγοριών, το Δεκέμβριο του 1983 ο Μιχαλολιάκος διέκοψε τη λειτουργία της οργάνωσης και τον Απρίλιο του 1984 την έκδοση του περιοδικού, ενώ ο ίδιος, σύμφωνα με ένα ιδρυτικό στέλεχος της Χ.Α., κατέφυγε στη Νότια Αφρική. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, το Σεπτέμβριο διορίστηκε από τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, πρόεδρος της Νεολαίας της Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως, παραιτήθηκε όμως τον Ιανουάριο, λόγω έντονων αντιθέσεων στο χώρο της ακροδεξιάς μεταξύ φιλοεθνικοσοσιαλιστών και μη, και αντικαταστάθηκε από το Μάκη Βορίδη.
1987-1997: Δραστηριοποίηση
Το 1985 ο Μιχαλολιάκος προσανατολίστηκε σε αυτόνομη δράση μαζί με μια μικρή ομάδα ομοϊδεατών. Το 1987 ξεκίνησε εκ νέου η έκδοση του περιοδικού, οπότε και συντάχθηκε για εσωτερική χρήση της οργάνωσης ένα καταστατικό. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Χρυσή Αυγή εκμεταλλεύτηκε την εθνικιστική έξαρση που ακολούθησε του Μακεδονικού ζητήματος, πραγματοποιώντας την πρώτη δημόσια εμφάνισή της στην Αθήνα στο συλλαλητήριο της 10ης Δεκεμβρίου 1992, όταν μια ομάδα κρούσης 30 ατόμων οπλισμένων με ρόπαλα και ασπίδες επιτέθηκε στην κατειλημμένη από φοιτητές ΑΣΟΕΕ και έπειτα στην κατάληψη της Οικίας της Λέλας Καραγιάννη και σε δύο νεαρούς μέλη αριστερής οργάνωσης. Η αστυνομία αποδείχθηκε αναποτελεσματική, ενώ εννιά συλληφθέντες χρυσαυγίτες αφέθηκαν ελεύθεροι δίχως να κρατηθούν τα στοιχεία τους. Τα ΜΜΕ κατήγγειλαν «εμφάνιση νεοναζί», ενώ η οργάνωση ανέλαβε την ευθύνη της επίθεσης σε «οργανωμένα αντεθνικά στοιχεία». Τον επόμενο μήνα η ΧΑ ξεκίνησε την έκδοση ομώνυμης εβδομαδιαίας εφημερίδας. Το ίδιο έτος σημειώθηκε έκρηξη βόμβας στα γραφεία της Χρυσής Αυγής η οποία αποδόθηκε στην ακροαριστερή οργάνωση «Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας».
Μέλη της Χρυσής Αυγής πολέμησαν στον πόλεμο της Βοσνίας στο πλευρό του σερβικού στρατού. Το Μάρτιο του 1995 σχημάτισαν την «Ελληνική Εθελοντική Φρουρά» (ΕΕΦ), μονάδα που ενσωματώθηκε στον τακτικό σερβοβοσνιακό στρατό με έδρα τη Βλασένιτσα, από την οποία πέρασαν 60 ως 100 εθελοντές. Αποτελούσαν τμήμα του «Σώματος Ντρίνα», που ήταν υπεύθυνο για την κατάληψη και τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα, και σύμφωνα με έκθεση ολλανδικού ινστιτούτου ήταν παρόντες σε σφαγές αμάχων, αλλά οι ίδιοι αρνούνται ρητά τη συμμετοχή τους σε εγκλήματα πολέμου και αμφισβητούν την τέλεσή τους.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας είχε διαμορφωθεί ένας στενός πυρήνας μελών γύρω από την ηγεσία αποτελούμενος από έναν περίγυρο περίπου 100 ατόμων (κυρίως νεαρών σκίνχεντς) στην Αττική και μικρότερων ομάδων στην επαρχία. Διαμορφώθηκε επίσης μια παραστρατιωτική δομή υπό τον υπαρχηγό της οργάνωσης, αξιωματικό εν αποστρατεία Γιάννη Γιαννόπουλο. Από το 1992 έως το 1997 καταγγέλθηκαν πάνω από 50 επιθέσεις χρυσαυγιτών. Η τυπολογία των επιθέσεων αυτών είναι κοινή με εκείνες που πραγματοποιούσαν οι μελανοχίτωνες του Μουσολίνι: αστραπιαίες επιδρομές ενόπλων με στόχο το σακάτεμα του θύματος (ή των θυμάτων) και εξαφάνιση των δραστών. Μετά τις καταγγελίες των συμβάντων, η Χρυσή Αυγή συνήθως διάψευδε τη συμμετοχή της σε αυτά, ακόμα κι όταν δράστες ήταν επώνυμα μέλη ή στελέχη της, ενώ στα έντυπα της οργάνωσης όπως την εφημερίδα της περιέχονταν σαφείς προτροπές προς τα μέλη και τους οπαδούς της για την ανάληψη τέτοιων ενεργειών με στόχο την «κυριαρχία στο πεζοδρόμιο» απέναντι σε «εθνικούς και φυλετικούς εχθρούς». Παρά τη στρατιωτική δομή της οργάνωσης, ο Μιχαλολιάκος απαντούσε στις αιτιάσεις ενός μέρους του Τύπου, το οποίο προς τα τέλη της δεκαετίας του 1990 χαρακτήριζε τη Χρυσή Αυγή «εγκληματική οργάνωση», ότι δεν ευθύνεται για τις πράξεις των οπαδών της και ότι κανένα μέλος της δεν είχε ποτέ καταδικαστεί.
Με απόφαση του Μιχαλολιάκου η Χρυσή Αυγή συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 1996 με κεντρικό σύνθημα «Ψηφίστε μας για να φοβηθούν». Απέσπασε 4.487 ψήφους (0,07%), αποτέλεσμα που δε θεωρήθηκε ικανοποιητικό και αποδόθηκε από την οργάνωση σε νοθεία του κράτους και των κομμάτων. Μετά την εκλογική αυτή αποτυχία, επιχειρήθηκε η τηλεοπτική προβολή της οργάνωσης. Η τηλεοπτική παρουσία οδήγησε σε διαμαρτυρίες οπαδών της οργάνωσης ότι ατονεί η δράση «στο πεζοδρόμιο» και στην αποχώρηση της ομάδας υπό το Γιαννόπουλο. Για την εκτόνωση της δυσαρέσκειας της βάσης δημιουργήθηκε η «φάλαγγα», μια παραστρατιωτική δομή 10–12 ατόμων υπό το νέο υπαρχηγό της οργάνωσης, Αντώνη Ανδρουτσόπουλο, γνωστό με το ψευδώνυμο «Περίανδρος».
1998-2009: Υπόθεση «Περίανδρου» και μετωπικές οργανώσεις
Τον Ιούνιο του 1998 μία «φάλαγγα» δέκα χρυσαυγιτών με επικεφαλής τον «Περίανδρο» πραγματοποίησε μία επίθεση εναντίον τριών αριστερών νέων. Ένας από αυτούς, ο Δημήτρης Κουσουρής αναγνώρισε τον Ανδρουτσόπουλο και μετά τη δημόσια ανακοίνωση της αναγνώρισης, η εβδομαδιαία εφημερίδα της οργάνωσης διέκοψε αιφνίδια την κυκλοφορία της. Την περίοδο της φυγοδικίας του Ανδρουτσόπουλου, τα περιοδικά της οργάνωσης δημοσίευαν διηγήματά του και η ΧΑ αναφερόταν σε αυτόν ως «αδίκως διωκόμενο» για τις ιδέες του. Ο Ανδρουτσόπουλος παρέμεινε καταζητούμενος για επτά χρόνια, κατά τα οποία η αστυνομία αδρανούσε ή δεν αξιοποιούσε στοιχεία που διέθετε για τη σύλληψή του.
Στις ευρωεκλογές του 1999 η Χρυσή Αυγή συνεργάστηκε με την Πρώτη Γραμμή, σχηματισμό του Κωνσταντίνου Πλεύρη. Ο συνδυασμός έλαβε 48.532 ψήφους (0,75%), σημειώνοντας τις καλύτερες επιδόσεις σε περιοχές της Αθήνας όπου κατοικούσαν ανώτερα κοινωνικά στρώματα, στη Θεσσαλονίκη και στους νομούς Λακωνίας, Πιερίας και Φλώρινας. Λίγες μέρες αργότερα ωστόσο και παρά το ποσοστό που θεωρήθηκε «επιτυχές», ο Μιχαλολιάκος με αφορμή την προβολή της Πρώτης Γραμμής στην εφημερίδα «Ακρόπολις», αποστασιοποιήθηκε από το σχήμα και μετά από δυο βδομάδες ανακοίνωσε ότι η Χρυσή Αυγή δε θα κατερχόταν ξανά σε εκλογές. Ενόψει των βουλευτικών εκλογών του 2000 έγιναν ζυμώσεις με σκοπό τη συνεργασία στο χώρο της ακροδεξιάς και αναμενόταν ότι η Χρυσή Αυγή θα συνεργαζόταν με την Εθνική Συμμαχία του Γρηγόρη Μιχαλόπουλου. Τελικά, όμως, απείχε από τις εκλογές, καταγγέλλοντας όσους δε συμμετείχαν στη λεγόμενη «μάχη του πεζοδρομίου».
Στην προσπάθεια εκμετάλλευσης μιας θετικής προδιάθεσης σημαντικού μέρους της νεολαίας, η Χ.Α. είχε δημιουργήσει μια νεανική οργάνωση, το Μέτωπο Νεολαίας, που το 1998 ξεκίνησε να εκδίδει το περιοδικό Αντεπίθεση, και ως χώροι δράσης του επελέγησαν εκείνοι «όπου η νεολαία δίνει το μαζικό παρών όπως η μουσική και τα γήπεδα». Αποσκοπώντας στην διείσδυση νεοναζιστικών ιδεών στο χώρο των οπαδών της ελληνικής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, η Χρυσή Αυγή δημιούργησε μια νέα οργάνωση με το όνομα Γαλάζια Στρατιά, που ήταν παράρτημα της ΧΑ, αλλά εμφανιζόταν ως ανεξάρτητος σύνδεσμος φιλάθλων. Στο χώρο της μουσικής, η ΧΑ προσπάθησε να διαδώσει τις ιδέες της και να στρατολογήσει νέα μέλη διοργανώνοντας «Γιορτές Νεολαίας» και προσεγγίζοντας τη μουσική σκηνή της άκρας δεξιάς, γνωστή ως "White Power Music", που υπάρχει στην Ελλάδα από τη δεκαετία του 1980 και στο χώρο της οποίας δραστηριοποιούνται πολλά στελέχη της ΧΑ.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2002 τέσσερα μέλη της Χρυσής Αυγής ήταν υποψήφιοι με το συνδυασμό του Γιώργου Καρατζαφέρη, αρχηγού του ΛΑΟΣ, για την Υπερνομαρχία Αθηνών.
Στις 21 Απριλίου 2004, επέτειο του πραξικοπήματος του 1967, ανακοινώθηκε η ίδρυση της Πατριωτικής Συμμαχίας από τη Χρυσή Αυγή, από μικρότερες, ιδεολογικά συγγενείς, οργανώσεις και προσωπικότητες του εθνικιστικού χώρου. Η Πατριωτική Συμμαχία αποσκοπούσε στη σύγκλιση φιλοεθνικοσοσιαλιστών και φιλοχουντικών και εμφανιζόταν ως διάδοχος της Χρυσής Αυγής. Επικεφαλής της ήταν ο Δημήτρης Ζαφειρόπουλος, στέλεχος της ΧΑ. Στις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2004 η Πατριωτική Συμμαχία έλαβε 10.618 ψήφους (0,17%).
Το 2005 ανακοινώθηκε από τη ΧΑ ότι το Σεπτέμβριο θα πραγματοποιούνταν στην Ελλάδα ένα πανευρωπαϊκό νεοφασιστικό φεστιβάλ, το «Hatewave 2005», για το οποίο προκλήθηκαν έντονες αντιδράσεις πολιτικών και κυβερνητικές δηλώσεις ότι δε θα γίνει δεκτή η τέλεση της εκδήλωσης. Στις 13 Σεπτεμβρίου, τέσσερεις μέρες πριν την πραγματοποίηση του φεστιβάλ, ο Ανδρουτσόπουλος παραδόθηκε στις αρχές, και προφυλακίστηκε, ισχυριζόμενος ότι το διάστημα της φυγοδικίας του βρισκόταν στη Βενεζουέλα. Μετά την παράδοσή του Ανδρουτσόπουλου και από την περίοδο που ιδρύθηκε η «Πατριωτική Συμμαχία» έπαυσαν οι αναφορές σε αυτόν στα έντυπα της οργάνωσης. Το Νοέμβριο του 2005 τριάντα κουκουλοφόροι επιτέθηκαν με βόμβες μολότοφ και πέτρες στα γραφεία της Χρυσής Αυγής απ' όπου κάποιοι άνοιξαν πυρ με επαναληπτική καραμπίνα. Μετά από έρευνα της αστυνομίας στα γραφεία βρέθηκαν έξι βόμβες μολότοφ. Το Δεκέμβριο, ο γενικός γραμματέας της Χρυσής Αυγής, Νίκος Μιχαλολιάκος, ανακοίνωσε την παύση των αυτόνομων πολιτικών δραστηριοτήτων της οργάνωσης και διακόπηκε η κυκλοφορία της ομώνυμης εφημερίδας, προβάλλοντας ως λόγο την ενίσχυση της Πατριωτικής Συμμαχίας. Ο Μιχαλολιάκος ξεκίνησε να αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος», και παρόλο που η Χρυσή Αυγή παρουσιαζόταν ως αδρανής, η εφημερίδα της επανακυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2006, ενώ ο Μιχαλολιάκος λάμβανε μέρος σε εκδηλώσεις με την ιδιότητα του γενικού γραμματέα της Χρυσής Αυγής. Τον Ιανουάριο του 2007 η Χ.Α. απέσυρε την υποστήριξή της στην Πατριωτική Συμμαχία, η οποία έπαυσε τη δράση της.
Την υπεράσπιση του Ανδρουτσόπουλου για την κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας είχε αναλάβει μαζί με άλλους ο αδερφός του αρχηγού της Χρυσής Αυγής, Τάκης Μιχαλόλιας, που προσπάθησε να αποσυνδέσει τη Χ.Α. από την υπόθεση. Το Σεπτέμβριο του 2006 το δικαστήριο καταδίκασε τον Ανδρουτσόπουλο για τρεις απόπειρες ανθρωποκτονίας σε 21 χρόνια φυλάκισης χωρίς αναστολή και χωρίς να του αναγνωριστεί κάποιο ελαφρυντικό. Στο Εφετείο, η ποινή του Ανδρουτσόπουλου μειώθηκε το 2009 στα 12 χρόνια και λίγο αργότερα αποφυλακίστηκε.
2009-2012: Αντιμεταναστευτική δράση στην Αθήνα
Το 2007 η Χρυσή Αυγή πραγματοποίησε το Συνέδριό της και υιοθέτησε το σύνθημα «Εναντίον Όλων», ενώ ο Μιχαλολιάκος ανακοίνωσε ότι η Χ.Α. δε θα συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου, αλλά πρόβαλλε ως στόχο να γίνουν οι «οδηγητές της οργής του λαού μας». Το 2009 η Χ.Α. εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Άγιου Παντελεήμονα στην Αθήνα, όπου ξεκίνησαν να τελούνται επιθέσεις εις βάρος μεταναστών, σε ορισμένες από τις οποίες αναγνωρίζονταν άτομα που συνδέονταν με τη Χρυσή Αυγή, με αποτέλεσμα η περιοχή να γίνει άβατη για μετανάστες. Εκεί δρούσαν μέλη της Χ.Α. από άλλες περιοχές της Αθήνας ή κοντινές πόλεις, τα οποία συχνά παρουσιάζονταν ως «αγανακτισμένοι κάτοικοι» της γειτονιάς. Η Χρυσή Αυγή συμμετείχε στις ευρωεκλογές του 2009 όπου έλαβε 23.564 ψήφους (ποσοστό 0,46%), ενώ στις εθνικές εκλογές του 2009 έλαβε 19.624 ψήφους (ποσοστό 0,29%).
Το Μάρτιο του 2010, τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στην Αθήνα δέχθηκαν ισχυρή βομβιστική επίθεση, με αποτέλεσμα να καταστραφούν ολοκληρωτικά τα γραφεία και ένα μεγάλο μέρος του ορόφου, όπως επίσης και να προκληθούν υλικές ζημιές στις διπλανές οικοδομές. Την ευθύνη για την επίθεση είχε αναλάβει με προκήρυξη της, η τρομοκρατική οργάνωση «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς». Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του ίδιου έτους η Χρυσή Αυγή έλαβε ποσοστό 5,29% στο Δήμο Αθηναίων και εξέλεξε ένα δημοτικό σύμβουλο, το Νίκο Μιχαλολιάκο.
Με αφορμή μία δολοφονία, το Μάιο του 2011 η Χ.Α. οργάνωσε ένα πολυήμερο πογκρόμ εναντίον μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας, κατά το οποίο πραγματοποιήθηκε μια πορεία με επικεφαλής στελέχη της Χ.Α., με αποτέλεσμα δεκάδες μετανάστες να τραυματιστούν και ένας, ο Αμπντούλ Μάναν από το Μπανγκλαντές, να χάσει τη ζωή του.
2012-2019: Κοινοβουλευτική εκπροσώπηση
thumb|300px|Εναλλακτικό λογότυπο του Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή. Το Μάιο του 2011 ξεκίνησαν να λαμβάνουν χώρα στην Πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα αντικυβερνητικές διαδηλώσεις εναντίον των μέτρων οικονομικής λιτότητας. Η Χρυσή Αυγή τις αντιμετώπισε αρνητικά, προκρίνοντας τη δράση «στο δρόμο», ενώ επέκρινε την ιδεολογική ποικιλία και την πολυπολιτισμική σύνθεση των διαδηλωτών. Το Δεκέμβριο, όταν το κίνημα των «Αγανακτισμένων» είχε πια κατασταλεί, η Χρυσή Αυγή οργάνωσε στο Σύνταγμα μία δική της συγκέντρωση «κατά του Μνημονίου».
Σύμφωνα με έκθεση του Συνήγορου του Πολίτη, από το 2012 ως το Σεπτέμβριο του 2013 σημειώθηκε ραγδαία αύξηση των περιστατικών ρατσιστικής βίας, φαινόμενο που συνδέεται με την είσοδο στο κοινοβούλιο της Χρυσής Αυγής, που εξέφερε «πρωτοφανή σε οξύτητα ρατσιστικό, ξενοφοβικό και μισαλλόδοξο πολιτικό λόγο» και ενθάρρυνε την απενοχοποίηση της ρατσιστικής ρητορικής. Το 2013 το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας κατέγραψε 166 περιστατικά ρατσιστικής βίας, τα περισσότερα από τα οποία ήταν σωματικές επιθέσεις σε αλλοδαπούς και έλαβαν χώρα σε περιοχές του κέντρου της Αθήνας. Σε 75 από τα καταγραφέντα περιστατικά τα θύματα πιστεύουν ότι οι δράστες συνδέονται με εξτρεμιστικές ομάδες και σε 15 αναγνώρισαν ως δράστες μέλη της Χρυσής Αυγής. Πέρα από την αύξηση των επιθέσεων εναντίον μεταναστών, την περίοδο αυτή, κατά την οποία η ΧΑ σημείωνε δημοσκοπική άνοδο, μέλη και βουλευτές της συμμετείχαν σε προκλητικά επεισόδια στο κοινοβούλιο, σε προπηλακισμούς και επιθέσεις κατά πολιτικών αντιπάλων σε δημόσιους χώρους.
Δύο μήνες μετά τη δολοφονία Φύσσα, δύο άτομα που επέβαιναν σε μοτοσικλέτα άνοιξαν πυρ έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στο Νέο Ηράκλειο της Αθήνας, με αποτέλεσμα τους θανάτους του Μανώλη Καπελώνη και του Γιώργου Φουντούλη, και το σοβαρό τραυματισμό του Αλέξανδρου Γέροντα, όλοι μέλη της Χρυσής Αυγής. Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε η πρωτοεμφανιζόμενη τρομοκρατική οργάνωση «Μαχόμενες Λαϊκές Επαναστατικές Δυνάμεις», ως αντίποινα για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
Το Φεβρουάριο του 2014 ανακοινώθηκε ότι είχε ιδρυθεί ένα νέο κόμμα με την επωνυμία «Εθνική Αυγή», για να λάβει μέρος στις ευρωεκλογές του ίδιου έτους στην περίπτωση που η Χρυσή Αυγή τεθεί εκτός νόμου. Ο Άρειος Πάγος, ωστόσο, ενέκρινε τη συμμετοχή της Χρυσής Αυγής στις ευρωεκλογές, στις οποίες η οργάνωση αναδείχθηκε τρίτο κόμμα με 536.910 ψήφους (ποσοστό 9,39%) και εξέλεξε τρεις ευρωβουλευτές. Τα υψηλότερα ποσοστά σημειώθηκαν ανάμεσα στους άντρες ψηφοφόρους, τους νέους και τους ψηφοφόρους με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, ενώ αύξησε τα ποσοστά της στους περισσότερους δήμους της χώρας, ιδίως στην Βόρεια Ελλάδα.
Στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 η Χρυσή Αυγή πήρε 388.447 ψήφους (6,28%) εκλέγοντας 17 βουλευτές. Η εκλογική της ισχύς υποχώρησε στην Αττική, αλλά διευρύνθηκε σε περιοχές της Κεντρικής Μακεδονίας, όπως το Κιλκίς, όπου σημείωσε το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό μετά τη Λακωνία. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 κέρδισε 379.581 ψήφους (6,99%) εκλέγοντας 18 βουλευτές.
Τον Απρίλιο του 2018, ο ευρωβουλευτής Ελευθέριος Συναδινός ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη Χρυσή Αυγή και ακολούθησαν τον Απρίλιο του επόμενου έτους οι άλλοι δύο ευρωβουλευτές, Γεώργιος Επιτήδειος και Λάμπρος Φουντούλης.
Τον Ιούνιο του 2018 ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Κωνσταντίνος Μπαρμπαρούσης, μιλώντας από το βήμα της Βουλής, κάλεσε τον Ελληνικό Στρατό να συλλάβει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό και τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας για να αποτρέψει την επικείμενη συνομολόγηση της συμφωνίας των Πρεσπών που έφερε η κυβέρνηση στην Βουλή για το Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα. Μετά από αυτή την δήλωση του ο Νίκος Μιχαλολιάκος διέγραψε τον Μπαρμπαρούση από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, με την αιτιολογία ότι οι θέσεις αυτές ήταν "εκτός της γραμμής του κόμματος". Λίγους μήνες αργότερα ο Κωνσταντίνος Μπαρμπαρούσης επέστρεψε και επισήμως στην Κ.Ο. της Χρυσής Αυγής.
Στις ευρωεκλογές του Μαΐου 2019 η Χ.Α. ήρθε πέμπτη με ποσοστό 4,87%, εκλέγοντας δύο ευρωβουλευτές. Στις βουλευτικές εκλογές του Ιουλίου δεν ξεπέρασε το όριο του 3% (έλαβε ποσοστό 2,93%), μένοντας έτσι εκτός Βουλής. Η απώλεια βουλευτικών εδρών οδήγησε σε αποχώρηση πολλών στελεχών, αλλά και μεταφορά των κεντρικών γραφείων του κόμματος από την λεωφόρο Μεσογείων στην προ 2012 διεύθυνση, Θεόδωρου Δηλιγιάννη 50.
2019-σήμερα: Εκτός Βουλής
Λίγες μέρες μετά τις βουλευτικές εκλογές ο ευρωβουλευτής του κόμματος Γιάννης Λαγός ανακοίνωσε την ανεξαρτητοποίηση του από τη Χρυσή Αυγή. Ακολούθησαν τέσσερις πρώην βουλευτές, ο Νικόλαος Κούζηλος, ο Παναγιώτης Ηλιόπουλος, ο Γιώργος Γερμενής και η Σωτηρία Βλάχου, οι οποίοι ίδρυσαν την Εθνική Λαϊκή Συνείδηση. Παραιτήθηκε επίσης και ο Δημήτρης Βογιατζής, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Χρυσής Αυγής. Τον Μάιο του 2020 ο Ηλίας Κασιδιάρης ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το κόμμα, μετά την απόρριψη από τον Μιχαλολιάκο πρότασης του για αλλαγή ονομασίας και αντικατάσταση του Μιχαλολιάκου στην ηγεσία της ΧΑ από τον Κασιδιάρη, και ίδρυσε ένα νέο κόμμα, τους Έλληνες για την Πατρίδα. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους διεγράφη και ο δεύτερος εκλεγμένος ευρωβουλευτής Θανάσης Κωνσταντίνου, αφήνοντας το κόμμα χωρίς εκπροσώπηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Στις 7 Οκτωβρίου 2020, η Χρυσή Αυγή κρίθηκε εγκληματική οργάνωση από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, κι έτσι ο Γενικός Γραμματέας και η ηγεσία της καταδικάστηκαν ομόφωνα σε πρώτο βαθμό για την διεύθυνσή της. Το δικαστήριο επέβαλε ποινές φυλάκισης στα ηγετικά στελέχη της Χρυσής Αυγής, πρώην βουλευτές της, αλλά και πολλά μέλη της.
Έναν χρόνο μετά, το 2021, ακροδεξιοί κουκουλοφόροι επιτέθηκαν σε ΕΠΑΛ της Σταυρούπολης στην Θεσσαλονίκη (με την βοήθεια και μαθητών που ανήκουν στον ευρύτερο ακροδεξιό χώρο), όπου γινόταν ενημέρωση από φοιτητική οργάνωση σχετικά με την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, που αφορά τους τελειόφοιτους μαθητές. Έγινε επίσης επίθεση σε μέλη της ΚΝΕ, που πραγματοποιούσαν αντιφασιστική πορεία στην περιοχή, εξαιτίας των γεγονότων. Το Μέτωπο Νεολαίας της Χρυσής Αυγής, έβγαλε ανακοίνωση με την οποία υποστήριξε τις πράξεις βίας, καθώς σύμφωνα με το ίδιο, η ενημέρωση από τους φοιτητές γινόταν για «αντεθνικούς σκοπούς» και ότι «ορθώς η μαθητική κοινότητα της Σταυρούπολης απομάκρυνε τους αριστεριστές συμμορίτες».
Κομματικά έντυπα
Η εβδομαδιαία εφημερίδα «Χρυσή Αυγή» ήταν το όργανο του κόμματος για διάσωση των απόψεων του και προπαγάνδα. Το έντυπο της οργάνωσης ήταν γεμάτο με ρητές προτροπές προς μέλη και οπαδούς για επιθέσεις ενάντια σε τσιγγάνους, αλλοδαπούς, αντιφασίστες, «ανθέλληνες» και «μειοδότες». Χρησιμοποιούσε ανεπίσημη γλώσσα, συχνά ειρωνική και προσβλητική, με στόχο να γίνει θελκτική και σε άτομα πέραν του στενού κομματικού κύκλου και να προσεγγίσει το ευρύτερο κοινό. Η εφημερίδα έπαυσε να εκδίδεται μετά την καταδικαστική απόφαση του δικαστηρίου. Η Χρυσή Αυγή εξέδιδε και την επίσης εβδομαδιαία εφημερίδα «Εμπρός», η οποία σταμάτησε την κυκλοφορία της τον Οκτώβριο του 2019.
Νεοναζισμός
Το πιο συγκροτημένο ιδεολογικό κείμενο της Χρυσής Αυγής κυκλοφόρησε τη δεκαετία του 1980 με τον τίτλο «Διακήρυξη Ιδεολογικών Αρχών» και είναι ένα μανιφέστο του μεταπολεμικού νεοναζισμού, με αντιχριστιανικό, αντιμαρξιστικό και αντισημιτικό χαρακτήρα. Το κείμενο καταγγέλλει αρχικά τους νικητές του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και εξυμνεί τον εθνικοσοσιαλισμό, τον οποίο παρουσιάζει ως «συνεχιστή» της αρχαίας Ελλάδας. Έπειτα, καταφέρεται ενάντια στον «Εβραίο όλων των εποχών», τον οποίο κατηγορεί ότι μολύνει φυλετικά «το λευκό Άνθρωπο» και ότι δημιούργησε το Χριστιανισμό (που ονομάζει «Ιουδαιοχριστιανισμό» και χαρακτηρίζει «μπολσεβικισμό της Αρχαιότητος») και, αργότερα, τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό. Απορρίπτει τη δημοκρατία ως «σύστημα ιστορικά καταδικασμένο [...] γιατί στηρίζεται στη θέληση των πολλών» και καλεί σε μια «νέα εθνικοσοσιαλιστική σταυροφορία». Παρουσιάζει τους υποστηρικτές της διακήρυξης ως «αμετάκλητα φυλετιστές» και αντίθετους στη «φυλετική επιμειξία» και την ισότητα των ανθρώπων και προβάλλει το Άπαρτχαϊντ ως το «μοναδικό φυλετικό κράτος της οικουμένης σήμερα». Η Διακήρυξη καταλήγει με τη διεκτραγώδηση μιας πολιτισμικής και καλλιτεχνικής παρακμής, που αποδίδει «στον Εβραίο», και αντιπαραβάλλει «λίγες προσωπικότητες» της «Λευκής φυλής», από τις οποίες ξεχωρίζει «(...) ο θεμελιωτής, ενσαρκωτής και πρωτοπόρος ήρωας του εθνικοσοσιαλισμού και του ευρωπαϊκού πολιτισμού, ΑΔΟΛΦΟΣ ΧΙΤΛΕΡ». Κλείνει με την φράση: «ΖΗΤΩ Ο ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ!»
Σύμφωνα με το Γιάννη Περδικάρη, που από το 1982 έγραφε ιδεολογικά άρθρα σε έντυπα της Χ.Α. με το ψευδώνυμο Ίων Φιλίππου και παρουσιάζεται ως συνιδρυτής της οργάνωσης και συγγραφέας της Διακήρυξης, η Διακήρυξη χρονολογείται στο 1986-7. Η Διακήρυξη προβαλλόταν επίσημα από το περιοδικό της Χρυσής Αυγής και ο Περδικάρης, που είχε αποχωρήσει το 1991, επανήλθε στη Χρυσή Αυγή από το 2009 ως ιδεολογικός καθοδηγητής και υπέγραφε και τα βασικά ιδεολογικά της κείμενα μέχρι τις εκλογές του 2012. Σε ανυπόγραφο κείμενο που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της Χ.Α. το 2013, μετά τη δημοσίευση της Διακήρυξης, υποστηρίζεται ότι η Διακήρυξη είναι προσωπικό κείμενο του Περδικάρη που δεν έχει σχέση με την οργάνωση.
«Λαϊκός Εθνικισμός»
200px|thumb|Συγκέντρωση Χρυσής Αυγής στην [[Κομοτηνή (2010). ]] 200px|thumb|Συγκέντρωση Χρυσής Αυγής στην [[Κομοτηνή (2010). ]] Από τα μέσα της δεκαετίας του '90 έπαψαν οι αναφορές στον εθνικοσοσιαλισμό στα έντυπα της οργάνωσης και η ιδεολογία της προβάλλεται από τα μέλη της ως «εθνικισμός». Ωστόσο, ο Μιχαλολιάκος διευκρίνιζε σε κείμενο του 2000 ότι η επιλογή του όρου «εθνικισμός» δεν «περιέχει ίχνος απολογίας» ούτε σημαίνει την απομάκρυνση των στελεχών της Χ.Α. από τις έως τότε θέσεις της, αλλά οφείλεται στο ότι θεώρησαν τον όρο αυτό «πλέον δόκιμο και πολιτικά κατάλληλο», ενώ σύμφωνα με κείμενο της εφημερίδας της οργάνωσης από το 2006, η αντικατάσταση των αναφορών στον εθνικοσοσιαλισμό από «τους όρους εθνικισμός, λαϊκός εθνικισμός και κοινωνικός εθνικισμός δεν σημαίνει ότι αλλάξαμε ιδέες», αλλά οφείλεται στο ότι η χρήση των δεύτερων κρίθηκε «περισσότερο πολιτικά δόκιμη».
Αν και η Χρυσή Αυγή αρνείται το χαρακτηρισμό της ως εθνικοσοσιαλιστική ή ναζιστική, τα επίσημα κείμενα της ασπάζονται μία βιολογική αντίληψη του εθνικισμού, όμοια με εκείνη των Ναζί του μεσοπολέμου, ορίζοντας το λαό ως «μια ποιοτική σύνθεση ανθρώπων με την ίδια βιολογική και πνευματική κληρονομιά». Η βιολογική αυτή αντίληψη του έθνους και οι ρατσιστικές ιδέες, η πίστη, δηλαδή, στη «φυλετική ανισότητα των ανθρώπων», διαφοροποιούν την ιδεολογία της Χρυσής Αυγής από εκείνη των περισσότερων ακροδεξιών ευρωπαϊκών κομμάτων.
Άλλες θέσεις
Σύμφωνα με κοινωνιολόγους και αναλυτές, η Χρυσή Αυγή χρησιμοποιεί μια κλασική μορφή λαϊκισμού και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια προσπάθησε να χτίσει την εικόνα της φιλεργατικής οργάνωσης, πολιτευόμενη με όρους αίματος και φυλής ή με όρους αυστηρά έθνους ή πολιτευόμενη στη βάση του σωβινισμού, εξαιρετικά καχύποπτα απέναντι στις θεσμικές διαδικασίες.
Εγχώρια και διεθνή Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έχουν αναφερθεί σε θέσεις, πράξεις, και τη χρησιμοποίηση συμβόλων από μέλη της Χρυσή Αυγής, συμπεριφορές τις οποίες έχουν επισημάνει ως σχετιζόμενες με τις ιδεολογίες του ναζισμού και του φασισμού. Ομάδες μελών της Χρυσής Αυγής έχουν παρομοιαστεί αρκετές φορές, με βάση τη δράση τους, με τα τάγματα εφόδου του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος του Χίτλερ (NSDAP).
Ιστορικές αναφορές
280px|thumb|Μέλη της [[Εθνική Οργάνωση Νεολαίας|ΕΟΝ χαιρετούν φασιστικά το Μεταξά (1938).]] Οι ιστορικές αναφορές της Χρυσής Αυγής εντοπίζονται στους ηγέτες των εθνικοσοσιαλιστικών και φασιστικών καθεστώτων της Ευρώπης. Ο θαυμασμός του Αδόλφου Χίτλερ είναι έκδηλος στα κείμενα της οργάνωσης, ιδιαίτερα ώρα πρώτα χρόνια, ο οποίος χαρακτηρίζεται "οραματιστής" και "στρατηγική ιδιοφυΐα", ενώ το βιβλίο του Ο Αγών μου, έχει εξέχουσα θέση στην ιδεολογική καθοδήγηση. . Μνημονεύεται επίσης και ο Ρούντολφ Ες. Επιπλέον, υμνούνται οι στρατιωτικές δυνάμεις της ναζιστικής Γερμανίας και οι εθελοντές των Waffen-SS και δικαιολογείται η στάση της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα κατά τον πόλεμο και την κατοχή.