cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαρλ Βαν ντερ Στάπεν
Τα έργα
Το 1893, σε συνεργασία με τον Κονσταντέν Μενιέ, φιλοτέχνησε μια σειρά γλυπτών για το Βοτανικό Κήπο των Βρυξελλών. Ο κοινωνικός ρεαλισμός του Μενιέ επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τη γλυπτική του Βαν ντερ Στάπεν, όπως γίνεται εμφανές στο έργο του «Οι Οικοδόμοι των Πόλεων» (Les Bâtisseurs de villes) στο Πάρκο της Εκατονταετηρίδας στις Βρυξέλλες. Άλλα σημαντικά έργα του είναι «La Mort d’ Ompdrailles» (Βρυξέλλες, Βασιλικός Κήπος) και ο ανδριάντας του «Γουλιέλμου του Σιωπηλού» (Βρυξέλλες, Πλατεία Πτι Σαμπλόν). Το γλυπτό του «Μυστηριώδης Σφίγγα» (Sphinx mystérieux, 1897, Βασιλικά Μουσεία Τέχνης και Ιστορίας, Βρυξέλλες) θεωρείται ένα από τα πιο αξιόλογα Αρ Νουβό έργα της βελγικής γλυπτικής παραγωγής.
Το αριστούργημα
Το αριστούργημα όμως του Βαν ντερ Στάπεν θεωρείται το «Μνημείο του Άλφρεντ Βερβέε» (1899). Ο Άλφρεντ Βερβέε (Alfred Verwee, 1838 – 1895) ήταν Βέλγος ζωγράφος, ρεαλιστής και από τους ιδρυτές της Ελεύθερης Εταιρείας Καλών Τεχνών των Βρυξελλών (1868). Το μνημείο του βρίσκεται στην Πλατεία Κολινιόν στο προάστιο Σάερμπεεκ (Schaerbeek) της ευρύτερης περιοχής των Βρυξελλών.
Το Μνημείο του Άλφρεντ Βερβέε είναι μια σύνθεση με αλληγορίες και βιογραφικά στοιχεία. Απεικονίζεται σε προφίλ στάση ο ζωγράφος με την παλέτα και τα πινέλα του, ενώ στο επάνω μέρος της σύνθεσης είναι το ανάγλυφο μιας αγελάδας, που παραπέμπει στο πάθος του Βερβέε στην απεικόνιση ζώων και κυρίως βοοειδών (peintre des vaches). Κάτω ακριβώς από την αγελάδα είναι μια γυμνή νεαρή γυναίκα, που συμβολίζει την τέχνη. Στα εγκαίνια του γλυπτού, η γυμνότητα του νεαρού κοριτσιού σοκάρισε το κοινό, αλλά και τους δημοσιογράφους, οι οποίοι αρνήθηκαν να συνοδεύσουν τα άρθρα τους με φωτογραφίες του μνημείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι γλύπτες
Πάναγρα
Η Πάναγρα είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Κερύνειας
Ανατολικό Τουρκεστάν
μικρογραφία|250x250εσ|Διοικητικός χάρτης του Σιντσιάνγκ (Ανατολικό Τουρκεστάν) μικρογραφία|250x250εσ|Το έδαφος του Ανατολικού Τουρκεστάν. Το Ανατολικό Τουρκεστάν (γνωστό και ως Κινέζικο Τουρκεστάν, Ουιγουριστάν, Ουιγουρία, Κασγκαρία, κινέζικα: 东突厥斯坦· ουιγουρικά: Sherqiy Türkistan) είναι πολιτικός όρος που έχει διαφορετικές έννοιες ανάλογα με το πλαίσιο.
Η ονομασία Ανατολικό Τουρκεστάν είναι πολιτικός όρος. Ο όρος επινοήθηκε σχετικά πρόσφατα, ενώ οι παλαιότερες ονομασίες της περιοχής είναι οι ακόλουθες: Μικρή Μπουχαρία, Αλτισάρ, Ιετισάρ. Σε ιστορικές πηγές η χώρα (ή περιοχή) συναντάται και ως Ουιγουριστάν. Αυτό διαπιστώνεται από διάφορες πηγές. Ο Μωάμεθ Ίμιν Σαντρ Κασγκάρι στο έργο του Ασάρ αλ φουτούχ (1790) αποκάλεσε τη χώρα Ουιγουριστάν, η οποία περιλαμβάνει έξι πόλεις. Το βόρειο τμήμα του σύγχρονου Σιντσιάνγκ ονομαζόταν Τζουνγκαρία.
Τον 20ό αιώνα, υπήρχαν δύο απόπειρες ανεξαρτητοποίησης:
Επί του παρόντος, το έδαφος του Ανατολικού Τουρκεστάν ανήκει στην Αυτόνομη Ουιγουρική Περιφέρεια του Σιντσιάνγκ της Κίνας.
Ιστορικό
Τον 6ο αιώνα δημιουργήθηκε το τουρκικό Χαγανάτο, το οποίο το 603 χωρίστηκε σε δυτικό και ανατολικό τμήμα (ανατολικό τουρκικό Χαγανάτο). Αυτό το γεγονός έδωσε το ιστορικό όνομα της περιοχής - Ανατολικό Τουρκεστάν.
Στα μέσα του 7ου αιώνα, το έδαφος του Σιντσιάνγκ προσαρτήθηκε στην κινεζική δυναστεία των Τανγκ και παρέμεινε υπό τον έλεγχό της μέχρι τα μέσα του 8ου αιώνα, όταν ξέσπασε η εξέγερση του Αν Λουσάν.
Το 745 δημιουργήθηκε το χαγανάτο των Ουιγούρων, το οποίο καταλάμβανε μεγάλες εκτάσεις της σημερινής Κίνας, Μογγολίας και Ρωσίας. Στα μέσα του 9ου αιώνα, άρχισε να εξασθενεί. Στην δεκαετία του 840 το χαγανάτο, ύστερα από επίθεση των Κιργίζιων του Γενισέι, κατέρρευσε. Οι Ουιγούροι είχαν ήδη παγιωθεί ως μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής.
Τον 13ο αιώνα, οι Ουιγούροι εντάχθηκαν στην Μογγολική Αυτοκρατορία. Το ουιγουρικό κρατίδιο των Ιδικούτων υποτάχθηκε εθελοντικά στους Μογγόλους, ενώ οι Καραχανίδες υποτάχθηκαν μετά από στρατιωτική επέμβαση.
Ο ισλαμικός θρησκευτικός αγώνας μεταξύ των υποστηρικτών δύο ισλαμικών κινημάτων στο Ανατολικό Τουρκεστάν δημιούργησε ευνοϊκές συνθήκες για την κατάκτηση αυτής της περιοχής από τον τζουνγκαριανό χάνο Γκαλντάν και ύστερα από την δυναστεία των Τσινγκ, η οποία τελικά κατέκτησε το Ανατολικό Τουρκεστάν το 1759. Μετά την επίθεση των Τσινγκ, οι Ουιγούροι έμειναν χωρίς κράτος. Οι Τσινγκ ονόμασαν τα νέα εδάφη ως "Σιντσιάνγκ", δηλαδή νέο σύνορο.
Ολόκληρος ο 19ος αιώνας χαρακτηρίζεται από πολυάριθμες εθνικοαπελευθερωτικές εξεγέρσεις των Ουιγούρων για ανεξαρτησία (εξέγερση του 1825-1828, εξέγερση του 1857, εξέγερση Ιετισάρ του 1862-1872). Στον 20ό αιώνα είχαμε και άλλες εξεγέρσεις υπέρ της ανεξαρτησίας, κατά το 1931-37 και το 1943-49.
Νευρικός κλονισμός
Νευρικός κλονισμός (Αγγλικά: Mental breakdown), στην καθομιλουμένη σπάσιμο νεύρων, είναι ένας μη ιατρικός όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια οξεία, προσωρινή, σύντομη φάση διαταραχής με χαρακτηριστικά κατάθλιψης και άγχους.
Οι όροι «νευρική κατάρρευση» και «νευρικός κλονισμός» δεν ορίζονται επίσημα σε ένα διαγνωστικό σύστημα όπως το DSM-IV ή το ICD-10. Οι όροι δεν χρησιμοποιούνται συχνά στην επιστημονική βιβλιογραφία για τις ψυχικές ασθένειες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψυχικές διαταραχές και διαταραχές συμπεριφοράς
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1994
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1994 ήταν η 24η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από τον Σύνδεσμο Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες και στις γυναίκες αναδείχθηκε ο Α.Γ.Ε.Μ.Σ. Σπάρτακος.
Κάτοχοι μεταλλίων
1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 1994 Κατηγορία:Διοργανώσεις ενόργανης γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη
Καλλιέργεια ινωδών φυτών
280px|μικρογραφία|Κάνναβη (Cannabis sativa) 280px|μικρογραφία|Ραμί (Boehmeria nivea) Ο όρος καλλιέργεια ινωδών φυτών (αγγλ. fibre crops) αναφέρεται σε καλλιέργεια αγρού, όπου συγκεκριμένα φυτικά είδη καλλιεργούνται για τις ίνες τους, οι οποίες -παραδοσιακά- αξιοποιούνται για την παρασκευή χαρτιού, υφασμάτων ή σχοινιών.
Οι καλλιέργειες τέτοιων ινωδών φυτών χαρακτηρίζονται από την υψηλή συγκέντρωση κυτταρίνης, που αποτελεί το φυσικό μακροπολυμερές που τους δίνει μηχανική αντοχή. Οι κυτταρινικές ίνες μπορούν να τροποποιηθούν χημικά, όπως λ.χ. στη βισκόζη, που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ρεγιόν και σελοφάν. Τα τελευταία χρόνια, οι επιστήμονες υλικών έχουν αρχίσει να διερευνούν περαιτέρω αξιοποίηση αυτών των φυσικών ινών σε σύνθετα υλικά (αγγλ. composites). Λόγω του ότι η κυτταρίνη είναι ο βασικός παράγων συνεκτικής και εφελκυστικής αντοχής των φυτικών αυτών ινών, αυτό δίνει επιστήμονες ευελιξία και δυνατότητες ώστε να δημιουργήσουν διαφορετικούς και εξελιγμένους τύπους ινών.
Οι καλλιέργειες των ινωδών φυτών, λ.χ. βαμβάκι, λινάρι, κάνναβη, παρέχουν γενικά ετήσιες συγκομιδές αφού πρόκειται για μονοετή φυτά, σε αντίθεση με τα δέντρα, τα οποία τυπικά καλλιεργούνται για πολλά χρόνια πριν τη συγκομιδή τους για υλικά όπως λ.χ. ίνες ξυλοπολτού ή φλοιό. Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, οι καλλιέργειες αυτές μπορεί να αποδίδουν ίνες, ποιοτικότερες - ανώτερες από τις ίνες ξυλοπολτού όσον αφορά την εν γένει απόδοση, τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις και ιδίως το κόστος.
Υπάρχουν ποικίλα ζητήματα σχετικά με τη χρήση φυτικών ινών για την παραγωγή πολτού. Ένα από αυτά είναι η εποχική διαθεσιμότητα. Ενώ τα δέντρα μπορούν να συλλέγονται συνεχώς, πολλές καλλιέργειες αγρού συλλέγονται μία φορά κατά τη διάρκεια του έτους και πρέπει να αποθηκεύονται έτσι, ώστε η καλλιέργεια να μην σαπίζει για μια περίοδο αρκετών μηνών (γεγονός που δεν είναι εύκολα υλοποιήσιμο). Λαμβάνοντας δε υπόψη ότι πολλά εργοστάσια χαρτοπολτού απαιτούν χιλιάδες τόνους πρώτης ύλης ινών την ημέρα, η αποθήκευση τέτοιων φυτικών ινών -με πολύ χαμηλή χωρική πυκνότητα- αποτελεί τεράστιο ζήτημα.
Βοτανικά, οι ίνες που συλλέγονται από πολλά από αυτά τα φυτά είναι ίνες εσωτερικού) φλοιού, δηλ. προέρχονται από τον ιστό του φυλλώματος του φυτού. Άλλες φυτικές ίνες είναι οι σκληρές ίνες (προέρχονται από το σύνολο των φυτικών αγγείων), ενώ υπάρχουν και οι επιφανειακές ίνες, που προέρχονται από τον επιδερμικό ιστό των φυτών.
Πηγές
Μια τεχνική αφαίρεσης μελανιών εκτύπωσης από ανακυκλωμένο χαρτί εφευρέθηκε από τον ΓερμανόJustus Claproth το 1774. Σήμερα αυτή η μέθοδος ονομάζεται απομελάνωση. Μόνο με την εισαγωγή του ξυλοπολτού -το 1843- η παραγωγή χαρτιού δεν εξαρτιόταν από ανακυκλωμένα υλικά ή κουρέλια.
Για να συλλεχθεί η πρώτη ύλη, η ίνα πρέπει πρώτα να εξαχθεί από το φυτό. Αυτό γίνεται με διαφορετικούς τρόπους ανάλογα με την ταξινόμηση των ινών. Οι ίνες τύπου μπαστουνιού (basi fibres) συλλέγονται μέσω επαναφοράς, όπου τα μικρόβια χρησιμοποιούνται για την αφαίρεση των μαλακών ιστών από το φυτό και απομένει μόνο το χρήσιμο ινώδες υλικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινώδη φυτά
Τεστόν
μικρογραφία|Τεστόν του Λουδοβίκου ΙΒ΄, εμπροσθότυπος και οπισθότυπος, 1499 και 1514, [[Μουσείο Καλών Τεχνών της Λυών.]] μικρογραφία|Το τεστόν του Φραγκίσκου Α΄, το λεγόμενο του δελφίνου, ζύγιζε 9,32 γραμ. (γύρω στο 1540).
Το τεστόν, γαλλ.: teston, ιταλ. testone είναι ένα παλαιό Γαλλικό αργυρό νόμισμα, που δημιουργήθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ με διάταγμα της 6ης Απριλίου 1514 και επιβεβαιώθηκε από τον Φραγκίσκο Α΄ με διάταγμα το 1540. Το τεστόν είναι το πρώτο βαρύ αργυρό νόμισμα, που κόπηκε στη Γαλλία.
Σύμφωνα με τον λεξικογράφο Σ.-Π. Ρισελέ, το τεστόν είναι ένα αργυρό νόμισμα, που ισοδυναμεί με 10 σολδία (sou) και μερικά δηνάρια και του οποίου η ιδιαιτερότητα είναι να παρουσιάζει σε μία από τις πλευρές του το πορτρέτο του βασιλιά, εξ ου και το όνομά του (από το ιταλικό testone που σημαίνει "κεφάλι"). Το βάρος του είναι 9,54 γραμ.
Τα πρώτα τεστόν κατασκευάστηκαν το 1450 στο Μιλάνο από τους Σφόρτσα, οι οποίοι αποκατέστησαν έτσι τη συνήθεια -που είχε ξεκινήσει από την αρχαία Ρώμη- να απεικονίζεται το πορτραίτο του ηγεμόνα στο νόμισμα. Με το να γίνει και δούκας του Μιλάνου το 1504, ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ οικειοποιήθηκε αυτή τη χρήση για τα Γαλλικά νομίσματα, καθώς τα τεστόν του Μιλάνου κυκλοφορούσαν ήδη στην Προβηγκία και στο Ντοφινέ.
Τα τεστόν κόπηκαν υπό τον Ερρίκο Β΄, τον Κάρολο Θ΄ (όπου η τιμή του ανέβηκε στα 14 σολδία (sol)) και τον Ερρίκο Γ΄, ο οποίος ανέστειλε την παραγωγή τους το 1577, για να αντικατασταθούν με 1/4 και 1/8 τού εσκούδου (écu), αλλά και αργυρά φράγκα. Αποσύρθηκαν από τον Λουδοβίκο ΙΓ΄ το 1641· η τιμή του τότε ισοδυναμούσε με 19,5 σολδία (sol).
Τεστόνε κόπηκαν στη Λωρραίνη, την Ελβετία, το δουκάτο της Σαβοΐας, την Πορτογαλία, τη Βραζιλία, στη Σκωτία, κ.λπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα της Γαλλίας Κατηγορία:Αργυρά νομίσματα
Βιομηχανία πετρελαίου στη Ρωσία
Η βιομηχανία πετρελαίου στη Ρωσία είναι μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Η Ρωσία έχει από τα μεγαλύτερα αποθέματα και είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας φυσικού αερίου. Έχει το δεύτερο μεγαλύτερο απόθεμα σε άνθρακα, το όγδοο μεγαλύτερο απόθεμα σε πετρέλαιο, ενώ είναι ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς πετρελαίου στον πλανήτη. Είναι ο τρίτος μεγαλύτερος χρήστης ενέργειας.
Η Ρωσία παρήγαγε κατά μέσο όρο 10,83 εκατομμύρια βαρέλια (1.722.000 m3) πετρελαίου ημερησίως τον Δεκέμβριο του 2015. Παράγει το 12% του πετρελαίου παγκοσμίως και έχει παρόμοιο μερίδιο στις παγκόσμιες εξαγωγές πετρελαίου. Αποτελεί κύρια χώρα διέλευσης πετρελαίου από το Καζακστάν.
Η Ρωσία είναι μακράν ο μεγαλύτερος εξαγωγέας φυσικού αερίου στον κόσμο. Πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι η Ρωσία έχει τα μεγαλύτερα στον κόσμο αποδεδειγμένα αποθέματα φυσικού αερίου. Ανάμεσα σε αυτούς είναι η αμερικάνικη CIA (με εκτίμηση 47,6 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα), η Διοίκηση Πληροφοριών Ενέργειας των Ηνωμένων Πολιτειών (με εκτίμηση 47,8 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα) και ο Οργανισμός Εξαγωγών Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών (με εκτίμηση 48,7 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα). Ωστόσο, η βρετανική πολυεθνική εταιρεία πετρελαίου BP πιστώνει στη Ρωσία μόνο 31.3 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, κατά την 1η Ιανουαρίου 2014, κάτι που αν ήταν πραγματικό θα την καθιστούσε στη δεύτερη θέση, πίσω από το Ιράν. Εκτός από την ύπαρξη των μεγαλύτερων αποδεδειγμένων αποθεμάτων φυσικού αερίου στον κόσμο, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των Γεωλογικών Μελετών των Ηνωμένων Πολιτειών, η Ρωσία είναι επίσης πιθανό να έχει τον μεγαλύτερο όγκο φυσικού αερίου που δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί στον κόσμο, με μέσο πιθανό όγκο 6,7 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα. Η εκτίμηση της αμερικάνικης υπηρεσίας το πετρέλαιο που δεν έχει ανακαλυφθεί στη Ρωσία είναι 22 δισεκατομμύρια βαρέλια, δεύτερη στον κόσμο μετά από αυτά που διαθέτει το Ιράκ.
Η ρωσική πετρελαϊκή βιομηχανία ισχυρίζεται ότι έχει ανάγκη από τεράστιες επενδύσεις. Η έντονη ανάπτυξη στη ρωσική οικονομία σημαίνει ότι η εγχώρια ζήτηση για όλες τις πηγές ενέργειας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, πυρηνική ενέργεια, άνθρακας, υδροηλεκτρική ενέργεια, ηλεκτρική ενέργεια) συνεχίζει να αυξάνεται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της Ρωσίας
Άζολα (Ιταλία)
Η Άζολα (ιταλ. Asola) είναι ιταλικός δήμος και πόλη στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας. Πήρε τον τιμητικό τίτλο της «πόλεως» με προεδρικό διάταγμα στις 11 Οκτωβρίου 1951.
Η Άζολα είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Κιέζε, σε απόσταση 36 χιλιομέτρων περίπου από την επαρχιακή πρωτεύουσα Μάντοβα, προς τα βορειοδυτικά.
Το 1516, όταν ανήκε στη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας, η πόλη πολιορκήθηκε χωρίς επιτυχία από τα στρατεύματα του Αυστριακού Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους Μαξιμιλιανού Α΄. Το ιστορικό αυτό γεγονός απαθανάτισε ο Τιντορέττο στον ζωγραφικό του πίνακα Η Πολιορκία της Άζολα (1544-1545).
Η Άζολα συνδέεται σιδηροδρομικώς με την Μπρέσια και την Πάρμα. Διατηρεί βιομηχανία μεταξωτών και παιχνιδιών, ενώ διατηρεί πολλά κτίρια παλιάς αρχιτεκτονικής.
«Αδελφές» πόλεις
Η Άζολα είναι «αδελφοποιημένη» με τις εξής μικρές πόλεις:
Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Αιγυπτόκαστρο
Το Αιγυπτόκαστρο ή Γυφτόκαστρο ή Κάστρο της Άρλας ή Κάστρο της Φώσταινας είναι κάστρο-πύργος που διασώζεται έως σήμερα στην Αχαΐα. Σχετίζεται με την ίδρυση δύο χωριών της Άρλας και Φώσταινας, ενώ διοικητικά σήμερα ανήκει σε άλλο χωριό, τον Φλόκα.
Βρίσκεται χτισμένο σε κορυφή χαμηλού λόφου, στην σημερινή θέση Ποταμιά, στα όρια της τοπικής κοινότητας Φλόκα , όπου υπάρχει ο μικρός οικισμός, Ζησιμαίικα. Δίπλα περνάει η επαρχιακή οδός προς Σαντομέρι. Θεωρείται το πιο καλοδιατηρημένο μεσαιωνικό κάστρο της Αχαΐας. Διασώζονται τα τείχη του καθώς και ερείπια κτιρίων και δεξαμενών στο εσωτερικό του χώρο.
Κατασκευάστηκε το 13ο αιώνα, πιθανότατα από τον Γκυ ντε Λα Τρεμουάιγ ή κάποιον από τους Αλλεμάνους. Αναφέρεται σαν Κάστρο της Άρλας, επειδή η Άρλα είναι το κοντινότερο, ίσως και παλαιότερο, χωριό, αλλά σχετίζεται και με την ίδρυση της Φώσταινας. Σύμφωνα με την παράδοση το χτίσιμο του κάστρου ήταν η αιτία να χτιστεί και η Φώσταινα. Το κάστρο αναφέρεται το 1394 ότι ανήκε στους βαρόνους και το 1469 κατεστραμμένο, αναφέρεται και σε απογραφή κάστρων του 1471 και 1467.
Άλλοι ερευνητές ισχυρίζονται ότι ήταν τρία τα κάστρα: της Άρλας, της Φώσταινας και το Αιγυπτόκαστρο, χωρίς κάποια μαρτυρία ή ίχνος κτίσματος, και χωρίς να τεκμηριώνεται από κάπου αυτό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα της Αχαΐας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αχαΐα Κατηγορία:Βαρωνία της Χαλανδρίτσας Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Ρούμικο Τακαχάσι
Η Ρούμικο Τακαχάσι (ιαπωνικά: 高橋 留美子) (γενν. 10 Οκτωβρίου 1957) είναι Γιαπωνέζα καλλιτέχνιδα μάνγκα.
Η Τακαχάσι γεννήθηκε στη Niigata της Ιαπωνίας. Έδειξε ελάχιστο ενδιαφέρον για τα manga κατά τη διάρκεια της παιδικής της ηλικίας. Το ενδιαφέρον της για τα manga δεν ξεκίνησε παρά αργότερα. Σε μια συνέντευξη το 2000, η Τακαχάσι είπε ότι πάντα ήθελε να γίνει επαγγελματίας συγγραφέας κόμικς από τότε που ήταν παιδί.
Πρώτα βήματα
Όσο σπούδαζε,η Τακαχάσι γράφτηκε στη σχολή manga Gekiga Sonjuku.Ιδρύθηκε από τον Kazuo Koike, συγγραφέα των Crying Freeman και Lone Wolf and Cub. Υπό την καθοδήγησή του η Τακαχάσι άρχισε να δημοσιεύει τις πρώτες της δημιουργίες ως dōjinshi το 1975, όπως το Bye-Bye Road και το Star of Futile Dust. Ο Koike συχνά παρότρυνε τους μαθητές του να δημιουργήσουν καλά μελετημένους, ενδιαφέροντες χαρακτήρες και αυτή η επιρροή θα επηρέαζε πολύ τα έργα της Ρούμικο Τακαχάσι σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της. Εργάστηκε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα ως η βοηθός του καλλιτέχνη των manga τρόμου Kazuo Umezu, όσο εκείνος εργαζόταν στην κωμική σειρά του Makoto-chan.
Η επαγγελματική της σταδιοδρομία  ξεκίνησε το 1978. Η πρώτη της δημοσιευμένη δουλειά ήταν το one-shot Katte na Yatsura ( The Selfish Aliens ), το οποίο της απέσπασε τιμητική διάκριση στον διαγωνισμό νέων κόμικς Shogakukan εκείνης της χρονιάς. Την ίδια χρονιά, ξεκίνησε την πρώτη της ιστορία στο Weekly Shōnen Sunday.
Δημιούργησε το Urusei Yatsura, μια κωμική ιστορία επιστημονικής φαντασίας. Τα κεφάλαια δημοσιεύθηκαν σποραδικά το 1980 γιατί είχε πρόβλημα με την προθεσμία. Το μάνγκα ολοκληρώθηκε σε 34 τόμους.Την ίδια χρονιά, δημοσίευσε το Time Warp Trouble, Shake Your Buddha και The Golden Gods of Poverty στο περιοδικό ''Weekly Shōnen Sunday. Το Urusei Yatsura έχει πάρει διάφορες τηλεοπτικές προσαρμογές άνιμε.Το 2022 κυκλοφόρησε μια σειρά reboot για το Urusei Yatsura.''
Κατά τη διάρκεια του 1980 η Τακαχάσι ξεκίνησε το Maison Ikoku το οποίο απευθυνόταν σε μεγαλύτερο κοινό.Η Τακαχάσι χρησιμοποίησε τη δική της εμπειρία που ζούσε σε ένα συγκρότημα διαμερισμάτων ώστε να δημιουργήσει τη σειρά. Το Maison Ikkoku ολοκληρώθηκε σε 15 τόμους και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Big Comic Spirits.Αργότερα δημιούργησε μικρές σύντομες ιστορίες μάνγκα όπως Laughing Target, Maris the Chojo και Fire Tripper. Οι ιστορίες προσαρμόστηκαν σε πρωτότυπα κινούμενα σχέδια βίντεο (OVAs).
Καριέρα
Το 1984 η Τακαχάσι ξεκίνησε τη σειρά Mermaid Saga η οποία δημοσιεύτηκε στο Weekly Shonen Sunday.Διήρκησε για 10 χρόνια μέχρι το 1994.Η σειρά κυκλοφόρησε με δύο τόμους.Η τηλεοπτική μεταφορά σταμάτησε να προβάλλεται γιατί θεωρήθηκε αρκετά βίαη.
Η Τακαχάσι αργότερα δημιούργησε ένα σύντομο μάνγκα με τίτλο One-Pound Gospel. Η σειρά ολοκληρώθηκε το 2007.Το 1987 η Τακαχάσι ξεκίνησε την τρίτης μεγάλη δουλειά,το Ranma ½. Εμπνεύστηκε από την τάση στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 από manga πολεμικών τεχνών shōnen, το Ranma ½ παρουσιάζει μια ανατροπή που διαφοροποιεί το φύλο. Το μάνγκα ολοκληρώθηκε σε 38 τόμους κι απέκτησε μια τηλεοπτική μεταφορά.
Αργότερα η Τακαχάσι δημιούργησε το τέταρτο σημαντικό έργο της, Inuyasha. Το Inuyasha έχει έναν πιο σκοτεινό τόνο που μοιάζει περισσότερο με το ''Mermaid Saga. Το μάνγκα είχε παρουσιαστεί σε σειρά στο Weekly Shōnen Sunday'' από το 1996 έως το 2008.
Στις 5 Μαρτίου του 2009, η Τακαχάσι κυκλοφόρησε το Unmei No Tori με ένα πλάνο. Στις 16 Μαρτίου του 2009, συνεργάστηκε με τον Mitsuru Adachi, δημιουργό του Touch and Cross Game, για να κυκλοφορήσει ένα πλάνο με τίτλο My Sweet Sunday.
Η επόμενη σειρά manga της, Kyōkai no Rinne ξεκίνησε στις 22 Απριλίου 2009. Το ολοκλήρωσε στις 13 Δεκεμβρίου του 2017, με συνολικά 398 κεφάλαια.Συγκεντρώθηκε σε 40 τόμους.
Από το 2019 μέχρι και σήμερα η Τακαχάσι δημιουργεί μια νέα σειρά manga με τίτλο Mao.Το μάνγκα εκδίδεται στο Weekly Shōnen Sunday και κυκλοφόρησε στις 8 Μαΐου του 2019.
Επιρροές
Διάφοροι καλλιτέχνες έχουν επηρεαστεί από την δουλειά της Ρούμικο Τακαχάσι.Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η σειρά Scott Pilgrim, του Μπράιαν Λι Ο' Μάλευ,η ερωτική σειρά  Small Favors της Κολίν Κούβερ,το μάνγκα Walkin' Butterfly της Τσιχίρο Ταμάκι.Άλλοι καλλιτέχνες που επηρεάστηκαν από την δουλειά της Τακαχάσι είναι η Κουίνι Τσαν & Γουίσουτ Πόνιμιτ. Η σκωτσέζικη μπάντα Urusei Yatsura πήρε το όνομα της από τη πρώτη δουλειά της Τακαχάσι,το Urusei Yatsura.Ο Ματ Μπόζον,ο δημιουργός της σειράς των βιντεοπαιχνιδιών Shantae ανέφερε πως το Ranma ½ ήταν μεγάλη επιρροή για τη δουλειά του.
Η Ανθολογία της Ρούμικο Τακαχάσι
Το στούντιο TMS Entertainment δημιούργησε μία μικρή σειρά με τον τίτλο Rumiko Takahashi Anthology ή αλλιώς Rumic World.Η σειρά βασίζεται σε διηγήματα από το 1987-2000 της Ρούμικο Τακαχάσι.Η σειρά κυκλοφόρησε το 2003 κι αποτελείται από 13 επεισόδια.
Διακρίσεις και Βραβεύσεις
Το 2016 η Τακαχάσι κατατάχθηκε ως μία από τις δώδεκα γυναίκες σκιτσογράφους που αξίζουν αναγνώριση των επιτευγμάτων της ζωής τους από τη ComicsAlliance.Το 2017 η Τακαχάσι μπήκε στο Science Fiction and Fantasy Hall of Fame.Τον Ιούλιο του 2018 η Τακαχάσι μπήκε στο Eisner Hall of Fame.
Τον Ιανουάριο του 2019, η Τακαχάσι κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της πόλης του Ανγκουλέμ.Έγινε η δεύτερη γυναίκα και δεύτερος καλλιτέχνης manga που κέρδισε το βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς του Ανγκουλέμ.
Το 2020 η Τακαχάσι βραβεύτηκε από την Ιαπωνία με το μετάλλιο της μωβ κορδέλας.
Τον Οκτώβριο του 2021, η Τακαχάσι μπήκε στο Harvey Hall of Fame Awards.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες δημιουργοί μάνγκα
Συγχαρί
Το Συγχαρί είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Κερύνειας
Μάρκους ντε Βος
thumb|right|300px|Μάρκους ντε Βος: "Η μικρή γαλακτοπώλις του Αγίου Νικολάου", Βρυξέλλες 2011 Ο Μάρκους ντε Βος (Marcus de Vos, Βρυξέλλες 1650 – Βρυξέλλες 1717) ήταν Φλαμανδός γλύπτης, ο οποίος γεννήθηκε στις Βρυξέλλες στις 11 Αυγούστου 1650. Ελάχιστα στοιχεία είναι γνωστά για τη ζωή και το έργο του. Κατοικούσε στην ενορία του Αγίου Νικολάου στο κέντρο της βελγικής πρωτεύουσας και είναι ευρύτατα γνωστός για το γλυπτό του «Η μικρή γαλακτοπώλις του Αγίου Νικολάου» (La Petite Laitiere de Saint-Nicolas) στις Βρυξέλλες.
Το γλυπτό είναι τοποθετημένο ψηλά σε μια λίθινη βάση στην είσοδο της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου, πολύ κοντά στην ιστορική «Μεγάλη Πλατεία» (Γκραντ Πλας) των Βρυξελλών. Απεικονίζει μια νεαρή κοπέλα να χύνει σ’ ένα κύπελλο το γάλα από τη στάμνα της. Τοποθετήθηκε στη θέση αυτή το 1687 και διασώθηκε ως εκ θαύματος από τη μεγάλη καταστροφή που προκλήθηκε από την κατάρρευση του καμπαναριού της εκκλησίας στις 15 Ιουλίου 1714. Το πρωτότυπο γλυπτό του ντε Βος υπέστη σοβαρές ζημιές από βλήμα τηλεβόλου το Σεπτέμβριο του 1830 και αντικαταστάθηκε με άλλο ακριβές αντίγραφό του, που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Godefroid Devreese το 1894.
Στην ιστορική «Μεγάλη Πλατεία» (Grand Place) των Βρυξελλών, που περιβάλλεται από έξοχα μέγαρα φλαμανδικής αρχιτεκτονικής του 17ου αιώνα με εκπληκτικό διακοσμητικό πλούτο, υπάρχουν και γλυπτά ανάγλυφα του Μάρκους ντε Βος, όπως η περίφημη «Αλεπού» (Le Renard), «Η Λύκαινα» (La Louve), όπου εικονίζεται ο Ρωμύλος και ο Ρέμος να θηλάζουν τη λύκαινα, «Το Χρυσό Δέντρο» (L’ Arbre d’ Or).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί γλύπτες
Τόλαρ
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Βοημία, γιόχιμσταλερ του 1525. Εμπρός όψη, με εικόνα του Αγίου Ιωακείμ. Επιγρ.: STEphani ET FRAtrum, COmitum De BAssano, ARgentum, DOMInium SLIk, Sancti Ioachim, 1525. μικρογραφία|Βοημία, γιόχιμσταλερ του 1525. Πίσω όψη, με τον λέοντα τη Βοημίας. Επιγρ.: * LUDOVICUS PRIM. D. GRACIA REX BO.
Το τόλαρ, τσεχικά: tolar (Thaler) ή Jáchymovský tolar είναι η τσεχική ονομασία για το αργυρό νόμισμα, που εξορύχθηκε στο βασίλειο της Βοημίας από το 1519 έως το 1672 στο Jáchymov (γερμανικά: Joachimsthal, Γιόαχιμσταλ). Στην εμπρόσθια όψη του νομίσματος εικονίζεται ο Άγιος Ιωακείμ με το οικόσημο της ευγενούς οικογένειας Σλικ (Schlik) -που ίδρυσε το νομισματοκοπείο στα βουνά Όρε- με τους τίτλους των αδελφών Σλικς στην επιγραφή: "STEPHANI ET FRATRVM COMITVM DE BASSANO" (χωρίς συντομογραφίες). Στην πίσω όψη εικονίζεται το εστεμμένος λέων της Βοημίας με τον τίτλο του βασιλιά της Βοημίας Λουδοβίκου Β΄ της δυναστείας των Γιαγκελλόνων: "LVDOVICVS I DEI GRACIA REX BOHEMIAE" (χωρίς συντομογραφίες).
Η σύγχρονη λέξη δολάριο προήλθε από το ισπανικό δολάριο, που λεγόταν έτσι στον αγγλόφωνο κόσμο το ισπανικό νόμισμα των 8 ρεάλ, επειδή είχε παρόμοιο μέγεθος και βάρος με τα γερμανικά ντάλερ/τάλερ (dalers/thalers). Τo γερμανικό τάλερ, απλοποίηση του γιόαχιμσταλερ (= τού γιόαχιμσταλ), ονομάστηκe έτσι, επειδή κόπηκε για πρώτη φορά από ένα ορυχείο αργύρου το 1520 στο Γιόαχιμσταλ.
Ήταν το κύριο αργυρό νόμισμα στη Βοημία από το 1520 έως το 1750.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομισματική
Διαταραχή μετατραυματικού στρες
Η διαταραχή μετατραυματικού στρες (PTSD) είναι διανοητική διαταραχή που μπορεί να αναπτυχθεί μετά την έκθεση ατόμου σε τραυματικό συμβάν, όπως σεξουαλική επίθεση, πολεμική σύγκρουση, τροχαία ατυχήματα, παιδική κακοποίηση ή άλλες απειλές κατά της ζωής ατόμου. Τα συμπτώματα ενδεχομένως περιλαμβάνουν ενοχλητικές σκέψεις, συναισθήματα ή όνειρα που σχετίζονται με γεγονότα, διανοητική ή σωματική δυσφορία σε συναισθήματα που σχετίζονται με τραύματα, προσπάθειες αποφυγής συνθηκών τραύματος, αλλοιώσεις στον τρόπο σκέψης και συναισθήματος ενός ατόμου και αύξηση του συναισθήματος φυγής. Τα συμπτώματα διαρκούν περισσότερο από ένα μήνα μετά το συμβάν. Τα μικρά παιδιά είναι λιγότερο πιθανό να παρουσιάσουν δυσφορία, αλλά αντ 'αυτού μπορούν να εκφράσουν τις αναμνήσεις τους μέσω του παιχνιδιού. Το άτομο με PTSD διατρέχει μεγαλύτερο κίνδυνο αυτοκτονίας και εσκεμμένου αυτοτραυματισμού
Η διάγνωση γίνεται βάσει κριτηρίων που περιγράφονται από τα διαγνωστικά συστήματα DSM-5 ή ICD-11. Στο διαγνωστικό σύστημα ICD-11 περιγράφεται, πέρα από τη διαταραχή μετατραυματικού στρες, και η συνθέτη διαταραχή μετατραυματικού στρες (C-PTSD). Πρόκειται για νέα διάγνωση που αφορά κυρίως ασθενείς που έχουν εκτεθεί σε πολλαπλές τραυματικές εμπειρίες ή σε τραυματικές εμπειρίες για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι ασθενείς αυτοί πέρα από τα συμπτώματα διαταραχής μετατραυματικού στρες (βάσει του ICD-11) εμφανίζουν συναισθηματική δυσλειτουργία, αρνητική αυτοεικόνα και δυσλειτουργίες στις σχέσεις.
Παράδειγμα διαγνωστικού εργαλείου που μπορεί να συμβάλει στη διάγνωση τόσο της μετατραυματικής διαταραχής στρες όσο και της σύνθετης μετατραυματικής διαταραχής στρες είναι το Διεθνές Ερωτηματολόγιο Ψυχικού Τραύματος (International Trauma Questionnaire - ITQ), το οποίο έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες συμπεριλαμβανομένων και των ελληνικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαταραχές μετατραυματικού στρες
Πυλέρι
Το Πυλέρι είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Κερύνειας
Μπαρισόν Β΄ της Αρμπορέα
Ο Μπαρισόν Β΄ της Αρμπορέα (πέθανε το 1186) ήταν Δικαστής της Αρμπορέα (1146 - 1185) μία από τις τέσσερις Δικαιοδοσίες στη Σαρδηνία και για σύντομο χρονικό διάστημα Βασιλιάς της Σαρδηνίας (1164 - 1165). Ο Μπαρισόν Β΄ της Αρμπορέα ήταν γιος του Κομίτα Β΄ και της Έλενας του Ορρουμπού. Η βασιλεία του ήταν πρωτοποριακή στην ιστορία της Σαρδηνίας, το Πριγκιπάτο της Καταλωνίας απέκτησε εξουσία στη Σαρδηνία και κλιμακώθηκε η σύγκρουση ανάμεσα στην Πίζα και τη Δημοκρατία της Γένοβας. Ο Μπαρισόν Β΄ ήταν ο πρώτος ευγενής που χρίστηκε για σύντομο διάστημα βασιλιάς της Σαρδηνίας από τον Αυτοκράτορα (1164 - 1165).
Δικαστής της Αρμπορέα
Συσχετίστηκε στη Δικαιοδοσία της Αρμπορέα με τον πατέρα του που τον διαδέχθηκε λίγο μετά τον θάνατο του, τα πρώτα χρόνια της Δικαιοδοσίας του είχε καλές σχέσεις με την Πίζα, ο αρχιεπίσκοπος της Πίζας παρέστη στη στέψη του και έκανε πολλές δωρεές στην εκκλησία. Η Δικαιοδοσία του παρουσίασε μεγάλες ανατροπές όταν χώρισε την πρώτη σύζυγο του που προερχόταν από μεγάλη οικογένεια της Σαρδηνίας για να παντρευτεί την Αγκαλμπούρσα κόρη του Πόντσε ντε Σερβέρα και της Αλμοδίας της κόρης του Ραϋμόνδου Βερεγγάριου Δ΄ της Προβηγκίας. Ο νέος γάμος του δημιούργησε στενές σχέσεις ανάμεσα στον ίδιο και την Κομητεία της Βαρκελώνης, ήταν η πρώτη επέμβαση των Καταλανών στη Σαρδηνία. Ο Μπαρισόν Β΄ πολέμησε τους Αλμοραβίδες στις Βαλεαρίδες στο πλευρό της Βαρκελώνης, ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ σαν αντάλλαγμα τον βοήθησε να ενώσει όλες τις Δικαιοδοσίες υπό την εξουσία του.
Βασιλιάς της Σαρδηνίας
Σαν απόγονος του Κωνσταντίνου Β΄ του Κάλιαρι διεκδήκησε τη Δικαιοδοσία του Κάλιαρι από τον Πέτρο που ήταν Δικαστής μαζί με την κόρη του Κωνσταντίνου Β΄. Ο Μπαρισόν Β΄ επιτέθηκε στην Κάλιαρι και ανάγκασε τον Πέτρο να δραπετεύσει στην αυλή του αδελφού του Μπαρισόν Β΄ στην Τόρρες, οι δύο Δικαιοδοσίες του Κάλιαρι και της Αρμπορέα ενώθηκαν με τον Μπαρισόν Β΄. Οι Πιζανοί σαν αντίδραση επιτέθηκαν, ανακατέλαβαν την Κάλιαρι και επιτέθηκαν στην Αρμπορέα, ο Μπαρισόν Β΄ δραπέτευσε στο κάστρο του Καμπράς. Ο Μπαρισόν Β΄ αποφάσισε να επαναλάβει την πολιτική του πατέρα του εναντίον της Πίζας, συμμάχησε με τη Δημοκρατία της Γένοβας και απέκτησε την υποστήριξη του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα. Ο αυτοκράτορας του έδωσε τον τίτλο του Βασιλιά της Σαρδηνίας σε μια τελετή στο Σαν Σίρο στην Παβία, ο Μπαρισόν συμφώνησε να του δώσει σαν αντάλλαγμα 4.000 ασημένια μάρκα ετησίως και να αναγνωρίσει την κυριαρχία του στο νησί. Ο Μπαρισόν Β΄ υπέγραψε στη συνέχεια νέα συμφωνία με τη Γένοβα, απέκτησε στρατιωτική υποστήριξη και τους έδωσε σαν αντάλλαγμα το λιμάνι του Οριστάνο με δύο μεγάλα κάστρα.
Καθαίρεση από τη Σαρδηνία
Στις αρχές του 1165 ο Μπαρισόν Β΄ βρισκόταν στη Γένοβα, δεν του επέτρεψαν να επιστρέψει στην Αρμπορέα επειδή δεν είχε να πληρώσει το συμφωνημένο ποσό. Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ τον αποκήρυξε από βασιλιά της Σαρδηνίας (12 Απριλίου 1165) και διόρισε ανώτατο διοικητή στο νησί τον αρχιεπίσκοπο της Πίζας. Ο Μπαρισόν Β΄ επέστρεψε στην Αρμπορέα (1168) με τον Γενοβέζο διπλωμάτη, ο πόλεμος τελείωσε εκείνη τη χρονιά και ο Μπαρισόν προσπάθησε να πληρώσει τα χρήματα που είχε υποσχεθεί στη Γένοβα. Η σύζυγος του και ο κουνιάδος του πήγαν όμηροι σαν εγγύηση στη Γένοβα, όταν ο Μπαρισόν πλήρωσε τα χρέη του οι Γενοβέζοι ελευθέρωσαν την οικογένεια του (1171). Στα τέλη της δεκαετίας του 1170 έδωσε την κόρη του Ισπέλλα σύζυγο στον μεγαλύτερο αδελφό της δεύτερης συζύγου του Αγκαλμπούρσας. Ο Μπαρισόν Β΄ ξεκίνησε πόλεμο στο Κάλιαρι (1180), είχε αρχικά μερικές επιτυχίες αλλά τελικά ηττήθηκε και αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει, τα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την πρόοδο και την ειρήνη της Δικαιοδοσίας του. Ο Μπαρισόν Β΄ πέθανε και τον διαδέχτηκε ο μεγαλύτερος γιος του από τον πρώτο του γάμο Πέτρος Α΄ (1186), ο δεύτερος γιος του από τον πρώτο του γάμο επίσης Μπαρισόν πέθανε το 1189. Με τη δεύτερη σύζυγο του Αγκαλμπούρσα απέκτησε μία κόρη τη Σουζάνα.
Πηγές
Κατηγορία:Μονάρχες της Σαρδηνίας και του Πεδεμοντίου
Διοικητική διαίρεση
Μια διοικητική διαίρεση, μονάδα, οντότητα, περιοχή ή περιφέρεια, που αναφέρεται επίσης ως υποεθνική οντότητα, συστατική μονάδα ή υποδιαίρεση χώρας, αποτελεί τμήμα μιας χώρας ή άλλης περιοχής που οριοθετείται για διοικητικούς σκοπούς. Οι διοικητικές διαιρέσεις διαθέτουν ένα ορισμένο βαθμό αυτονομίας και συνήθως η αυτοδιοίκησή τους γίνεται μέσω των τοπικών κυβερνήσεών τους. Οι χώρες διαιρούνται σε αυτές τις μικρότερες μονάδες για να διευκολύνουν τη διαχείριση της γης και των υποθέσεων του λαού τους. Μια χώρα μπορεί να διαιρεθεί σε επαρχίες, οι οποίες, με τη σειρά τους, χωρίζονται σε κομητείες, οι οποίες, με τη σειρά τους, μπορούν να χωριστούν εν όλω ή εν μέρει σε δήμους.
Οι διοικητικές διαιρέσεις είναι εννοιολογικά διαχωρισμένες από τα εξαρτώμενα εδάφη, με το πρώτο να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του κράτους και το άλλο να είναι μόνο κάτω από κάποια μικρότερη μορφή ελέγχου. Ωστόσο, ο όρος "διοικητική διαίρεση" μπορεί να περιλαμβάνει εξαρτώμενα εδάφη καθώς και αποδεκτές διοικητικές διαιρέσεις (π.χ. σε γεωγραφικές βάσεις δεδομένων).
Για λόγους σαφήνειας και ευκολίας, η τυποποιημένη ουδέτερη αναφορά για τη μεγαλύτερη διοικητική υποδιαίρεση ενός κράτους ονομάζεται "διοικητικό τμήμα πρώτου επιπέδου" ή "πρώτο διοικητικό επίπεδο". Το επόμενο μικρότερο αποκαλείται "διοικητικό τμήμα δευτέρου επιπέδου" ή "δεύτερο διοικητικό επίπεδο".
Μάρκο Κολωνίας
Το μάρκο ορίστηκε ως μισή λίβρα (pfund). Ένα pfund χωριζόταν σε 16 ουγγιές (unzen), καθεμία από τις οποίες υποδιαιρείτο σε 2 lot, 8 quentchen, 32 pfennig ή 36 gran, με το gran να είναι ίσο με 0,812 γραμ.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα της Γερμανίας
Διοικητική διαίρεση
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση
Thanatosensitivity
Ο αγγλικός νεολογισμός Thanatosensitivity περιγράφει μια επιστημολογική-μεθοδολογική προσέγγιση στην τεχνολογική έρευνα και τον σχεδιασμό που επιδιώκει ενεργά να ενσωματώσει τα γεγονότα της θνησιμότητας, του θανάτου και του θανάτου στον παραδοσιακό σχεδιασμό με επίκεντρο τον χρήστη. Ο όρος "thanatosensitivity", που επινοήθηκε για πρώτη φορά από τον Michael Massimi και τον Andrea Charise από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο σε μια κοινή εργασία που παρουσιάστηκε στο CHI 2009, αναφέρεται σε μια ανθρωπιστικά θεμελιωμένη προσέγγιση στην έρευνα και τον σχεδιασμό της αλληλεπίδρασης ανθρώπου-υπολογιστή (HCI), η οποία αναγνωρίζει και αντιμετωπίζει τα εννοιολογικά και πρακτικά ζητήματα που αφορούν τον θάνατο κατά τη δημιουργία διαδραστικών συστημάτων.
Ο όρος θανατοευαίσθητος προέρχεται από την αρχαία ελληνική μυθολογική προσωποποίηση του θανάτου, τον Θάνατο (ελληνικά: Θάνατος (Thánatos), "Θάνατος"), ο οποίος από μόνος του είναι ένας όρος που συνδέεται με την έννοια της ορμής του θανάτου που είναι κοινή στη μεταφροϋδική σκέψη του 20ού αιώνα. Αυτή η διεπιστημονικότητα ή διεπιστημονικότητα είναι ζωτικής σημασίας για την έρευνα της θανάτου, διότι, σε αντίθεση με πολλούς τομείς της έρευνας του HCI, οι μελέτες του θανάτου και της θνησιμότητας σπανίως επιδέχονται εργαστηριακές μελέτες ή παραδοσιακές προσεγγίσεις επιτόπιας έρευνας. Όπως υποστηρίζουν οι Massimi και Charise, η κριτική ανθρωπιστική πτυχή της ευαισθησίας στον θάνατο προσφέρει αποτελεσματικά "μια μη επεμβατική στρατηγική για την καλύτερη κατανόηση των εννοιολογικών και πρακτικών ζητημάτων που αφορούν τον θάνατο, την πληροφορική και την ανθρώπινη εμπειρία".
Εννοιολογικές και πρακτικές εφαρμογές
Ιστορικά, ο σχεδιασμός και η έρευνα στις επιστήμες των υπολογιστών σπάνια εξέταζε τα ζητήματα που σχετίζονται με το θάνατο του χρήστη. Ωστόσο, οι Lindley κ. ά. σημειώνουν ότι "οι αλλαγές στον τομέα της Αλληλεπίδρασης Ανθρώπου-Υπολογιστή (HCI) σε συνδυασμό με την αυξανόμενη ωριμότητα των διαδραστικών τεχνολογιών οδηγούν τους ερευνητές και τους σχεδιαστές να εξετάσουν ζητήματα που αφορούν τη θνησιμότητα". Ο πολλαπλασιασμός των ψηφιακά διαμεσολαβημένων (και συχνά προστατευμένων με κωδικό πρόσβασης) προσωπικών δεδομένων και των διαδικτυακών ταυτοτήτων, καθώς και των βιομετρικών πρακτικών, "προϋποθέτουν συνήθως ένα ζωντανό σώμα για την πρόσβαση", γεγονός που καθιστά την πρόσβαση στα δεδομένα μετά το θάνατο όλο και πιο προβληματική για τα άτομα και τους συγγενείς, καθώς και για τα ιδρύματα και τις εταιρείες, που μπορεί να έχουν αξιώσεις ή συμφέροντα σε αυτά τα υλικά. Μια είδηση του 2004 περιγράφει πώς η Yahoo! αρνήθηκε στην οικογένεια του Justin Ellsworth, ενός αποθανόντος Αμερικανού πεζοναύτη, την πρόσβαση στο ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο, εμποδίζοντάς τους να έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες απαραίτητες για τη διαχείριση των συνεπειών του θανάτου του ιδιοκτήτη του λογαριασμού. Ο προσδιορισμός του τρόπου με τον οποίο οι ψηφιακές πληροφορίες και τα ψηφιακά αντικείμενα "μπορούν να κληροδοτηθούν, να κληρονομηθούν και να επαναχρησιμοποιηθούν κατάλληλα", λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη την πολυπλοκότητα των ανησυχιών για την προστασία της ιδιωτικής ζωής, αποτελεί έναν νέο ορίζοντα της έρευνας για την αλληλεπίδραση ανθρώπου-υπολογιστή. "Σε θεμελιώδες επίπεδο, τα ζητήματα αυτά γίνονται όλο και πιο σημαντικά, καθώς οι εταιρείες τεχνολογίας αποφασίζουν πώς να χειρίζονται λογαριασμούς ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή ιστοσελίδες που ανήκουν σε άτομα που έχουν πλέον αποβιώσει". Η πρόσφατη έρευνα στον τομέα αυτό έχει ζητήσει την ανάπτυξη πιο στοχευμένων εφαρμογών για τη διευκόλυνση της κληρονομικότητας του ψηφιακού υλικού.
Επιπλέον, οι τρόποι με τους οποίους οι άνθρωποι χρησιμοποιούν την τεχνολογία σε πρακτικές που αφορούν τη θνησιμότητα, τον θάνατο και τη θνησιμότητα είναι τομείς της έρευνας HCI που ιστορικά έχουν λάβει ελάχιστη προσοχή. Παρόλο που τα τεχνολογικά τεχνουργήματα που αντιμετωπίζουν ζητήματα του τέλους της ζωής είναι όλο και πιο διαδεδομένα (π. χ. ηλεκτρονικά μνημόσυνα), η ακαδημαϊκή έρευνα στον τομέα αυτό βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο. Αυτές οι «θανατοτεχνολογίες» ("thanatechnologies") επιδιώκουν να καλύψουν πολυάριθμες ανάγκες, όπως η μνημόνευση, η υποστήριξη και η επικοινωνία σε περίπτωση πένθους, η αρχειοθέτηση, η πρόσβαση σε πληροφορίες και πόρους κ. ο. κ. Παρόλο που υπάρχουν πολλές thanatechnologies, σχετικά λίγες είναι το προϊόν μιας διαδικασίας σχεδιασμού με ευαισθησία στο thanatos- αντίθετα, είναι υιοθεσίες τεχνολογιών γενικού σκοπού. Για παράδειγμα, το λογισμικό διαχείρισης φόρουμ δεν ασχολείται ρητά με τη θνησιμότητα των χρηστών του- ωστόσο, τα διαδικτυακά φόρουμ αποτελούν ένα συνηθισμένο μέρος για την επικοινωνία των πενθούντων σχετικά με την απώλεια με τη μορφή επίσημων και (συνηθέστερα) ανεπίσημων διαδικτυακών μνημοσύνων. Επιπλέον, οι τρισδιάστατοι εικονικοί κόσμοι αρχίζουν να διερευνώνται ως χώροι άτυπης μνημόνευσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλληλεπίδραση Ανθρώπου-Υπολογιστή Κατηγορία:Θάνατος
Φρωενμπέργκ (Μοζέλ)
Το Φρωενμπέργκ (Φράουενμπεργκ) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Γκυστάβ Φονταίν
Ο Γκυστάβ Φονταίν (Gustave Fontaine, Έτερμπεεκ 1877 – Βρυξέλλες 1952) ήταν Βέλγος γλύπτης. Ξεκίνησε την καλλιτεχνική του σταδιοδρομία παρακολουθώντας μαθήματα αρχικά στην Ακαδημία του Σαιν-Ζος-ταν-Νοόντ (γαλλικά: Saint-Josse-ten-Noode) στα ανατολικά περίχωρα των Βρυξελλών και στη συνέχεια στην Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών κοντά στον Julien Dillens (1849 – 1904).
Ο Φονταίν εξέθεσε τα πρώτα έργα του κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Από το 1919 ως το 1925 έζησε και εργάστηκε στο Παρίσι. Το 1921 συμμετείχε για πρώτη φορά στο Φθινοπωρινό Σαλόν του Παρισιού. Αν και ήταν καθιερωμένος ως έξοχος πορτρετίστας, επέδειξε ιδιαίτερο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον και για το γυναικείο σώμα.
Πηγές
• Gwennaelle Gribaumont: "Bruxelles, 200 Sculptures se racontent" ("Βρυξέλλες, 200 Γλυπτά διηγούνται"), p.127, Editions Aparte, Bruxelles, 2008.
Κατηγορία:Βέλγοι γλύπτες
Θουριγγβέρτος του Εσμπαί
Ο Θουριγγβέρτος, γαλλ. Thuringbert (735 - 770) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν κόμης του Εσμπαί.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ροβέρτου Α΄ κόμη του Εσμπαί και της Βιλισβίντα. Το 770 απεβίωσε σε ηλικία 35 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ροβέρτος Β΄.
Οικογένεια
Το όνομα της συζύγου του μας είναι άγνωστο. Είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ροβερτιδών
Φελίτσιαν Σιπνιέφσκι
Ο Φελίτσιαν Οντρόβοζ Σιπνιέφσκι, επίσης γνωστός ως Φελίτσιαν Σιπνιέφσκι (24 του Ιανουαρίου του 1822 - 6 Σεπτεμβρίου του 1877) ήταν ένας πολωνός φυσιοδίφης, βοτανολόγος, εντομολόγος, μαλακιολόγος, αλγολόγος και φιλόσοφος.
Οι πρωτοποριακές μελέτες και οι επιστημονικές του δημοσιεύσεις επηρέασαν τις επόμενες γενιές Πολωνών φυσιοδίφων και έθεσαν τα θεμέλια της μαλακιολογίας.
Προσωπική ζωή
Γεννημένος σε ένα από τα μεγαλύτερα κτήματα του Σιπνιέφσκι στην Μεγάλη Πολωνία από μια ευγενή οικογένεια της Πολωνίας, ήταν ο πρώτος γιος του Στανίσλας Σιπνιέφσκι (οικόσημο Odrowąż) και της Άννας Πόβελσκα (το γένος  Νάλετς). Λόγω των γεγονότων, που ακολούθησαν το διαμελισμό της Πολωνίας, αυτό το τμήμα της Πολωνίας καταλήφθηκε από τη Γερμανία καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του, επομένως η επίσημη υπηκοότητά του ήταν γερμανική.
Παντρεύτηκε την παιδική του φίλη, Βαλέρια Ντομπρογκόισκι, της οικογένειας Γκράμπι. Η Βαλέρια πέθανε λίγο μετά τη γέννηση του γιου τους, Γιόζεφ Σιπνιέφσκι, το 1850. Μετά από το θάνατό της για πολλά χρόνια έζησε μόνος του, ξοδεύοντας όλο τον χρόνο του στη μελέτη, μέχρι ξαφνικά να εκπλήξει όλους και να παντρευτεί ξανά με τη νεαρή Βαλεντίνα Ραντόνσκι το γένος Γιασιένσικ, όμορφη κόρη της φτωχής ευγενείας Γιόζεφ Ραντόνσκι και Λουντβίκα Κιέρσκι (από τη γενιά Γιαστρέμπιετς).Ένα από τα εγγόνια του είναι ο Ντέρεκ Σιπνιέφσκι, σύγχρονος Αμερικανός σκηνοθέτης και ηθοποιός.
Αν και ο Φελίτσιαν απέφυγε την πολιτική ολόκληρη τη ζωή του, ήταν πολωνός πατριώτης και ένθερμος υποστηρικτής της αποκατάστασης της κυρίαρχης Πολωνικής Δημοκρατίας. Πούλησε ένα σημαντικό μέρος της οικογενειακής περιουσίας κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Ιανουαρίου και δώρισε διπλά μεγάλα χρηματικά ποσά για αυτό τον σκοπό.
Εκπαίδευση
Όπως και με τους περισσότερους ευγενείς εκείνη την εποχή, εκπαιδεύτηκε κατ 'οίκον από ιδιώτες δασκάλους από την Ελβετία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία, και στη συνέχεια φοίτησε σε ένα από τα καλύτερα δευτεροβάθμια σχολεία της Πολωνίας εκείνη την εποχή, το γυμνάσιο της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής στο Πόζναν.
Το 1840 έκανε δύο χρόνια πρακτική άσκηση στην οικογενειακή του περιουσία στο Τρούσκαλοβο πριν συνεχίσει την εκπαίδευση υπό τον προσεκτικό έλεγχο του Καρλ Σπρένγκελ στο Regenwalde Akademie der Landwirtschaft (Ακαδημία Γεωργίας στο Ρέσκο), όπου - εν μέρει χάρη στις σημειώσεις και τις παρατηρήσεις του Φελίτσιαν - ο Σπρένγκελ διατύπωσε το «Θεώρημα του ελάχιστου» (κοινώς γνωστό ως « νόμος του Λίμπιγκ », επειδή ο Γιούστους φον Λήμπιχ ήταν αυτός που αργότερα έκανε δημοφιλές αυτό το θεώρημα και αποδόθηκε κατά λάθος στον ίδιο).
Τέλος, ο Σιπνιέφσκι παρακολούθησε και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.
Σπουδές
Μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης του, εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στο Σκορασεβίτσε, Πιότροβο, Πέμποβο και Σιπνιέβο (όλα μέσα στην τεράστια περιουσία της οικογένειάς του εκείνη την εποχή), όπου εργάστηκε πάνω στη φυσική ιστορία σε γενικές γραμμές, και δημοσίευσε πολλαπλές μελέτες και πραγματογνωμοσύνες στην εντομολογία, μαλακιοζωολογία και την Αλγολογία, καθώς και περιστασιακές ιατρικές και φιλοσοφικές πραγματείες, μεταξύ πολλών άλλων. Στα τελευταία του χρόνια, ασχολήθηκε με τη μελέτη φυκιών.
Για το επιστημονικό του έργο για τα διάτομα του προσφέρθηκε η θέση του Πρύτανη Ζωολογίας στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο, το πιο διάσημο και παλαιότερο από τα Πολωνικά πανεπιστήμια. Ήταν ένας από τους ιδρυτές και εξελέγη ομόφωνα Πρόεδρος της Σχολής Φυσικών Επιστημών του Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk (PTPN), διάσημη Πολωνική Επιστημονική Εταιρεία (και η μόνη πολωνική τέτοια εταιρεία, που επιτράπηκε να υπάρξει στην κατεχόμενη Πολωνία εκείνη τη στιγμή) - εξ ου και το όνομά του "Poznańskie" - που σημαίνει "πόλη Πόζναν" - αντί για "Πολωνική", καθώς ο όρος "Πολωνικός" απαγορεύτηκε σύμφωνα με τους γερμανικούς νόμους κατοχής).
Κληρονομιά
Συνέλεξε και συντήρησε σωστά (χρησιμοποιώντας τη δική του διαδικασία) περισσότερα από 10.000 δείγματα πεταλούδων και αραχνών μόνο, μερικά από τα οποία είναι τα μόνα υπάρχοντα παραδείγματα ειδών, που θεωρούνται εξαφανισμένα σήμερα. Αυτή η τεράστια συλλογή είχε χωριστεί και κλαπεί μερικές φορές: ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου από τους Γερμανούς το 1918 και τρεις φορές κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου : ξανά από τους Γερμανούς το 1940 και το 1944, και το υπόλοιπο μέρος της συλλογής είχε ληφθεί από τον Σοβιετικό Κόκκινο στρατό το καλοκαίρι του 1945. Δείγματα από τη συλλογή του βρίσκονται σήμερα σε πολλά ευρωπαϊκά πανεπιστήμια και μουσεία, κυρίως στη Ρωσία και τη Γερμανία, καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές.
Έγκλημα στην Ιταλία
thumb|300px|Ποσοστό εγκληματικότητας στις ιταλικές περιφέρειες (2015) thumb|Όχημα των καραμπινιέρων στους δρόμους της Ρώμης. Η εγκληματικότητα στην Ιταλία κατατάσσεται από χαμηλή έως μέτρια, αλλά είναι παρούσα με διάφορες μορφές, όπως δολοφονίες, σεξουαλική βία, διαφθορά και πολλές άλλες. Ωστόσο, η Ιταλία είναι πιο διαβόητη για τις ομάδες οργανωμένου εγκλήματος της, που είναι παρούσες σε όλο τον κόσμο, γνωστές ως «Ιταλική Μαφία». Αυτά τα εγκλήματα καταπολεμούνται από το φάσμα των ιταλικών υπηρεσιών επιβολής του νόμου, που αποτελούνται από τους Καραμπινιέροι, την Αστυνομία και την Οικονομική Αστυνομία (Guardia di Finanza). Η Ιταλία κατέχει την 8η θέση στην Ευρώπη όσον αφορά τον αριθμό των αρχών επιβολής του νόμου ανά 100 χιλιάδες άτομα με 453 μονάδες, σε σύγκριση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο που είναι 335. Αν και η εγκληματικότητα καλύπτει την ιταλική χερσόνησο, η Ιταλία κατέχει μερικούς από τους χαμηλότερους αριθμούς βιασμών και δολοφονιών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από 128 χώρες, η Ιταλία είναι η 40η πιο ασφαλής χώρα στον κόσμο.
Φελίτσιαν Σιπνιέφσκι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί βοτανολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί επιστήμονες
Έγκλημα στην Ιταλία
Δολοφονίες
Το 2012, το εθνικό ποσοστό δολοφονιών ήταν περίπου 0,9 ανά 100.000 πληθυσμού, ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά στη Δυτική Ευρώπη. Συνολικά σημειώθηκαν 530 δολοφονίες στην Ιταλία το 2012.
Οι ανθρωποκτονίες στην Ιταλία έχουν μειωθεί κατά 20% τα τελευταία δέκα χρόνια, με 0,6 δολοφονίες ανά 100.000 άτομα. Στην πραγματικότητα, το 2017, 357 άτομα δολοφονήθηκαν στην Ιταλία, αριθμός που μειώθηκε ακόμη περισσότερο μεταξύ Αυγούστου 2018 και Ιουλίου 2019, όπου καταγράφηκαν 307 δολοφονίες.
Το 2020, υπήρξαν συνολικά μόνο 271 δολοφονίες, χαμηλότερες από 315 δολοφονίες το προηγούμενο έτος και πολύ χαμηλότερες από 1.916 πριν από τριάντα χρόνια το 1991.