cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εφεδρίνη
Αντενδείξεις
Η βουπροπιόνη είναι ένα παράδειγμα αντικαταθλιπτικού με δομή παρόμοια με αμφεταμίνες, όπως η εφεδρίνη, και είναι ένα NDRI. Η δράση του έχει μεγαλύτερη ομοιότητα με την αμφεταμίνη παρά με τη φλουοξετίνη, δεδομένου ότι ο πρωταρχικός τρόπος θεραπευτικής δράσης της επιδρά στη νορεπινεφρίνη και σε μικρότερο βαθμό στη ντοπαμίνη, αλλά απελευθερώνει επίσης λίγη σεροτονίνη από τις προσυναπτικές σχισμές. Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται με εφεδρίνη, καθώς μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα παρενεργειών.
Η εφεδρίνη πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε ασθενείς με ανεπαρκή αντικατάσταση υγρών, μειωμένη λειτουργία των επινεφριδίων, υποξία, υπερκαπνία, οξέωση, υπέρταση, υπερθυρεοειδισμό, υπερτροφία του προστάτη, σακχαρώδης διαβήτης, καρδιαγγειακές παθήσεις, κατά τη διάρκεια του τοκετού εάν η αρτηριακή πίεση του αίματος είναι >130/80 mmHg και κατά τη γαλουχία.
Οι αντενδείξεις για τη χρήση της εφεδρίνης περιλαμβάνουν: γλαύκωμα κλειστής γωνίας, φαιοχρωμοκύτωμα, ασύμμετρη υπερτροφία καρδιακού διαφράγματος (ιδιοπαθής υπερτροφική υποαορτική στένωση), χρόνια ή πρόσφατη (προηγούμενες 14 ημέρες) θεραπεία με αναστολέα μονοαμινοξειδάσης (ΜΑΟΙ), γενική αναισθησία με αλογονωμένους υδρογονάνθρακες (αλογονωμένους υδρογονάνθρακες), ταχυαρρυθμίες ή κοιλιακή μαρμαρυγή ή υπερευαισθησία στην εφεδρίνη ή σε άλλα διεγερτικά.
Η εφεδρίνη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, εκτός εάν υποδεικνύεται ειδικά από εξειδικευμένο ιατρό και μόνο όταν δεν είναι διαθέσιμες άλλες επιλογές.
Παρενέργειες
Η εφεδρίνη είναι μια δυνητικά επικίνδυνη φυσική ένωση. Όσον αφορά το 2004, η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων είχε λάβει περισσότερες από 18.000 αναφορές για ανεπιθύμητες ενέργειες σε άτομα που τη χρησιμοποιούσαν.
Οι παρενέργειες του φαρμάκου είναι πιο συχνές με τη συστηματική χορήγηση (π.χ. ένεση ή από του στόματος χορήγηση) σε σύγκριση με την τοπική χορήγηση (π.χ. ρινικές ενστάξεις). Παρενέργειες που σχετίζονται με τη θεραπεία με εφεδρίνη περιλαμβάνουν:
Η νευροτοξικότητα της l-εφεδρίνης αμφισβητείται.
Χημεία
Η εφεδρίνη είναι μια συμπαθητικομιμητική αμίνη και υποκατεστημένη αμφεταμίνη. Έχει παρόμοια μοριακή δομή με τη φαινυλπροπανολαμίνη, τη μεθαμφεταμίνη και την επινεφρίνη (αδρεναλίνη). Χημικά, είναι ένα αλκαλοειδές με σκελετό φαιναιθυλαμίνης που βρίσκεται σε διάφορα φυτά στο γένος Εφέδρα (οικογένεια Εφεδρίδες). Λειτουργεί κυρίως αυξάνοντας τη δραστηριότητα της νορεπινεφρίνης (νοραδρεναλίνη) στους αδρενεργικούς υποδοχείς. Συνήθως διατίθεται στο εμπόριο ως υδροχλωρικό ή θειικό άλας.
Η εφεδρίνη παρουσιάζει οπτικό ισομερισμό και έχει δύο χειρόμορφα κέντρα, δημιουργώντας τέσσερα στερεοϊσομερή. Κατά συνθήκη, το ζεύγος εναντιομερών με τη στερεοχημεία (1R, 2S) και (1S, 2R) χαρακτηρίζεται εφεδρίνη, ενώ το ζεύγος εναντιομερών με τη στερεοχημεία (1R, 2R) και (1S, 2S) ονομάζεται ψευδοεφεδρίνη. Η εφεδρίνη είναι μια υποκατεστημένη αμφεταμίνη και δομικό ανάλογο μεθαμφεταμίνης. Διαφέρει από τη μεθαμφεταμίνη μόνο με την παρουσία μιας υδροξυλομάδας (-ΟΗ).
Πηγές
Η εφεδρίνη προέρχεται από το φυτό Εφέδρα η σινική (Ephedra sinica) και άλλα μέλη του γένους Εφέδρα. Πρώτες ύλες για την παρασκευή εφεδρίνης και παραδοσιακών κινεζικών φαρμάκων παράγονται στην Κίνα σε μεγάλη κλίμακα. Όσον αφορά το 2007, οι εταιρείες παρήγαγαν για εξαγωγή εφεδρίνη αξίας 13 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ από 30.000 τόνους εφέδρας ετησίως, ή περίπου δέκα φορές το ποσό που χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική.
Το μεγαλύτερο μέρος της l-εφεδρίνης που παράγεται σήμερα για επίσημη ιατρική χρήση γίνεται συνθετικά καθώς η διαδικασία εξαγωγής και απομόνωσης από την E. sinica είναι κουραστική και δεν είναι πλέον οικονομικά αποδοτική.
Η εφεδρίνη πιστεύεται ότι προέρχεται από την τροποποίηση του αμινοξέος L- φαινυλαλανίνη. Θεωρείται ότι η L- φαινυλαλανίνη αποκαρβοξυλιώνεται και στη συνέχεια θα προσβληθεί με ω-αμινοακετοφαινόνη. Η μεθυλίωση αυτού του προϊόντος θα παράγει στη συνέχεια εφεδρίνη. Αυτή η πορεία έκτοτε έχει απορριφθεί. Μια νέα πορεία που προτείνεται υποδηλώνει ότι η φαινυλαλανίνη σχηματίζει πρώτα το κιναμο-CoA μέσω των ενζύμων αμμωνία-λυάση της φαινυλαλανίνης και ακυλ CoA λιγάση. Το κιναμο-CoA στη συνέχεια αντιδρά με μία υδρατάση για να προσκολληθεί η λειτουργική ομάδα αλκοόλης. Το προϊόν στη συνέχεια αντιδρά με τη ρετρο-αλδολάση, σχηματίζοντας βενζαλδεϋδη. Η βενζαλδεϋδη αντιδρά με το πυροσταφυλικό οξύ για να συνδέσει μια μονάδα 2 άνθρακα. Αυτό το προϊόν υποβάλλεται στη συνέχεια σε τρανσαμίνωση και μεθυλίωση για να σχηματίσει εφεδρίνη και το στερεοϊσομερές της, ψευδοεφεδρίνη.
Μηχανισμός δράσης
Η εφεδρίνη, μια συμπαθητικομιμητική αμίνη, δρα σε μέρος του συμπαθητικού νευρικού συστήματος (SNS). Ο κύριος μηχανισμός δράσης βασίζεται στην έμμεση διέγερση του συστήματος αδρενεργικών υποδοχέων αυξάνοντας τη δραστηριότητα της νορεπινεφρίνης στους μετασυναπτικούς υποδοχείς α και β. Η παρουσία άμεσων αλληλεπιδράσεων με α υποδοχείς είναι απίθανη, αλλά εξακολουθεί να είναι αμφιλεγόμενη. Η L- εφεδρίνη, και ιδιαίτερα το στερεοϊσομερές της νορψεοεφεδρίνη (η οποία υπάρχει επίσης στο Catha edulis ) έχει έμμεσα συμπαθομιμητικά αποτελέσματα και λόγω της ικανότητάς της να διασχίζει τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, είναι διεγερτικό του ΚΝΣ παρόμοιο με τις αμφεταμίνες, αλλά λιγότερο έντονο, καθώς απελευθερώνει νοραδρεναλίνη και ντοπαμίνη στη μέλαινα ουσία.
Η παρουσία μιας Ν - μεθυλομάδας μειώνει τις συγγένειες δέσμευσης στους υποδοχείς α, σε σύγκριση με τη νορεφεδρίνη. Η εφεδρίνη, ωστόσο, συνδέεται καλύτερα από τη N-μεθυλεφαδρίνη, η οποία έχει μια επιπλέον ομάδα μεθυλίου στο άτομο αζώτου. Επίσης, ο στερικός προσανατολισμός της υδροξυλομάδας είναι σημαντικός για τη δέσμευση υποδοχέα και τη λειτουργική δραστικότητα.
Ιστορία
Η εφεδρίνη στη φυσική της μορφή, γνωστή ως μα χουάγκ (麻黄) στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική, έχει καταγραφεί στην Κίνα από τη δυναστεία των Χαν (206 π.Χ. - 220 μ.Χ.) ως αντιασθματικό και διεγερτικό.
Η βιομηχανική παραγωγή εφεδρίνης στην Κίνα ξεκίνησε τη δεκαετία του 1920, όταν η Merck άρχισε να εμπορεύεται και να πουλά το φάρμακο ως εφετονίνη. Οι εξαγωγές εφεδρίνης από την Κίνα προς τη Δύση αυξήθηκαν από 4 σε 216 τόνους μεταξύ του 1926 και του 1928.
Στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική, το μα χουάνγκ χρησιμοποιείται ως θεραπεία για το άσθμα και τη βρογχίτιδα για αιώνες.
Το 1885, η χημική σύνθεση της εφεδρίνης πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον ιαπωνικό οργανικό χημικό Ναγκάι Ναγκαγιόσι με βάση την έρευνά του σχετικά με τα παραδοσιακά ιαπωνικά και κινέζικα φυτικά φάρμακα.
Νομικό καθεστώς
Τον Ιανουάριο του 2002, η Health Canada εξέδωσε εθελοντική ανάκληση όλων των προϊόντων εφεδρίνης που περιείχαν περισσότερα από 8 mg ανά δόση, όλους τους συνδυασμούς εφεδρίνης με άλλα διεγερτικά όπως η καφεΐνη και όλα τα προϊόντα εφεδρίνης που διατίθενται στο εμπόριο για ενδείξεις απώλειας βάρους ή σωματοδόμησης, αναφέροντας σοβαρό κίνδυνο για την υγεία. Η εφεδρίνη εξακολουθεί να πωλείται ως από του στόματος ρινικό αποσυμφορητικό σε χάπια των 8 mg, χωρίς συνταγή.
Το 1997, η FDA πρότεινε έναν κανονισμό για την εφέδρα (το βότανο από το οποίο λαμβάνεται η εφεδρίνη), ο οποίος περιόρισε μια δόση εφέδρας σε 8 mg (δραστικής εφεδρίνης) με όχι περισσότερο από 24 mg ανά ημέρα. Αυτός ο προτεινόμενος κανόνας αποσύρθηκε, εν μέρει, το 2000 λόγω "ανησυχιών σχετικά με τη βάση του οργανισμού για την πρόταση ενός συγκεκριμένου επιπέδου συστατικών διατροφής και ενός ορίου διάρκειας χρήσης για αυτά τα προϊόντα." Το 2004, η FDA δημοσίευσε απαγόρευση για τα αλκαλοειδή εφεδρίνης που διατίθενται στο εμπόριο για λόγους διαφορετικούς από το άσθμα, τα κρυολογήματα, τις αλλεργίες, άλλες ασθένειες ή την παραδοσιακή ασιατική χρήση. Στις 14 Απριλίου 2005, το Περιφερειακό Δικαστήριο των ΗΠΑ της Γιούτα έκρινε ότι το FDA δεν είχε επαρκή στοιχεία ότι οι χαμηλές δόσεις αλκαλοειδών εφεδρίνης είναι πραγματικά μη ασφαλείς, αλλά στις 17 Αυγούστου 2006, το Εφετείο των ΗΠΑ στο Ντένβερ υποστήριξε τον τελικό κανόνα του FDA που δηλώνει ότι όλα τα συμπληρώματα διατροφής που περιέχουν αλκαλοειδή εφεδρίνης έχουν νοθευτεί και, ως εκ τούτου, είναι παράνομα για εμπορία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιπλέον, η εφεδρίνη απαγορεύεται από τα NCAA, MLB, NFL και PGA. Η εφεδρίνη, ωστόσο, εξακολουθεί να είναι νόμιμη σε πολλές εφαρμογές εκτός των συμπληρωμάτων διατροφής. Η αγορά είναι προς το παρόν περιορισμένη και παρακολουθείται, με λεπτομέρειες που διαφέρουν από πολιτεία σε πολιτεία.
Όλα τα είδη εφέδρας και η ίδια εφεδρίνη θεωρούνται ουσίες του παρατήματος 4 σύμφωνα με το Πρότυπο Δηλητηριάσεων (Οκτώβριος 2015). Ένα φάρμακο παραρτήματος 4 θεωρείται φάρμακο μόνο με ιατρική συνταγή ή ιατρική συνταγή για ζώα - Ουσίες, η χρήση ή η προμήθεια των οποίων πρέπει να γίνεται με ή κατόπιν εντολής των ατόμων που επιτρέπεται από τη νομοθεσία της Πολιτείας ή της Επικράτειας να συνταγογραφήσουν και θα πρέπει να είναι διαθέσιμο από φαρμακοποιό κατόπιν συνταγής (Οκτώβριος 2015).
Η εφεδρίνη ήταν ελεύθερα διαθέσιμη στα φαρμακεία της Γερμανίας έως το 2001. Στη συνέχεια, η πρόσβαση περιορίστηκε αφού αγοραζόταν ως επί το πλείστον για μη κοινοποιημένες χρήση. Ομοίως, η εφέδρα μπορεί να αγοραστεί μόνο με ιατρική συνταγή. Από τον Απρίλιο του 2006, όλα τα προϊόντα, συμπεριλαμβανομένων των εξαρτημάτων των φυτών, που περιέχουν εφεδρίνη διατίθενται μόνο με ιατρική συνταγή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Αλκαλοειδή Κατηγορία:Αρωματικές αμίνες Κατηγορία:Αρωματικές αλκοόλες Κατηγορία:Διεγερτικά
Χαράλαμπος Ανδρεόπουλος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ
Νεκυία (Πολύγνωτος)
Περιγραφή
Ο πίνακας ήταν εμπνευσμένος από την Ραψωδία λ' της Οδύσσειας και είχε ως θέμα την κάθοδο του Οδυσσέα στον Άδη, που πήγε για να ζητήσει χρησμό από τη σκιά του μάντη Τειρεσία. Μια λεπτομερή περιγραφή του μας δίνει ο Παυσανίας.
Εικονίζει έναν χείμαρρο, προφανώς τον Αχέροντα ποταμό, με καλαμιές και σκιές από ψάρια που κολυμπούν. Μέσα σε μια βάρκα ο γέρος βαρκάρης Χάρων κωπηλατεί καθιστός. Επιβάτες του πλοιάριου είναι ο ηλικιωμένος προπάππος του Αρχίλοχου Τέλλις και η νεαρή Κλεόβοια, με μια μικρή στρογγυλή πυξίδα στα γόνατά της. Στην όχθη του Αχέροντα δύο σκηνές τιμωρίας παρατίθενται από τον καλλιτέχνη: ένας πατέρας στραγγαλίζει με μανία τον άτιμο γιο του, ενώ πιο πέρα ένας ιερόσυλος ετοιμάζεται να τιμωρηθεί από την ιέρεια.
Ο γυαλιστερός μελανόμορφος δαίμονας Ευρύνομος που γδέρνει τις σάρκες από τον σκελετό των πεθαμένων κάθεται επάνω σε δορά αγριόγατας και προτείνει τα κοφτερά του δόντια. Πίσω του ακολουθούν η Αρκάδια Αύγη και η Ιφιμέδεια.
Πιο πάνω, δύο σύντροφοι του Οδυσσέα, ο Περιμήδης και ο Ευρύλοχος οδηγούνε δύο μαύρους τράγους για την θυσία. Δίπλα τους ο Όκνος καθισμένος γνέθει ένα σχοινί κορδόνι, το οποίο καταλήγει στο στόμα μιας γαϊδουρίτσας που κρυφά του το τρώει εκδηλώνοντας αλληγορικά την ματαιότητα του κόπου του. Ο Τιτυός εικονίζεται τανυσμένος να μαρτυράει για το αμάρτημα που έκανε. Η Αριάδνη κάθεται επάνω σε ένα βράχο κοιτώντας την έντρομη αδελφή της, τη Φαίδρα που αιωρείται σε ιλιγγιώδη ύψη κάνοντας κούνια. Από κάτω η Χλωρίδα αναπαύεται ξαπλωμένη στα γόνατα της Θυίας. Δίπλα στη Θυία ίστανται η θυγατέρα του Ερεχθέα, Πρόκρις μαζί με την Κλυμένη. Ακολουθεί η Θηβαία Μεγάρα. Σε ψηλότερο σημείο ακριβώς επάνω από τις γυναίκες αυτές εικονίζεται η θυγατέρα του Σαλμωνέα, η Τυρώ καθιστή σε βράχο, και δίπλα της στέκει η Εριφύλη. Με το ένα χέρι ανασηκώνει το ένδυμά της, στο οποίο κρύβει μια αλυσίδα.
Πιο ψηλά από τον Οδυσσέα κάθεται σε πολυθρόνα ο Θησέας με δύο σπαθιά στο χέρι μαζί με τον Πειρίθοο, τον βασιλιά των Λαπίθων.
Εικονίζονται επίσης οι κόρες του Πανδάρεως. Είναι οι νεαρές ανθοστεφανωμένες Κάμιρο και Κλυτία που παίζουν αστραγάλους. Ακολουθεί ο Αντίλοχος με το ένα πόδι σε βράχο και το πρόσωπο μέσα στα χέρια του. Ο Αγαμέμνων στηρίζεται στο σκήπτρο του και κρατάει στα χέρια άλλο ένα ραβδί. Ο Πρωτεσίλαος καθιστός κοιτάει προς τον Αχιλλέα και τον Πάτροκλο.
Δίπλα στον Πάτροκλο εικονίζεται ο τυφλός Ορφέας καθιστός σε ένα λοφάκι. Κρατάει λύρα στο αριστερό, ενώ με το δεξί ψηλαφεί την βλάστηση του λιβαδιού. Ακουμπάει την πλάτη του στον κορμό ενός δέντρου που υπονοεί το άλσος, στο οποίο αρπάχτηκε η Περσεφόνη. Στο ίδιο δέντρο από την άλλη μεριά αναπαύεται ο Προμέδων. Ο στεφανωμένος Σχεδίος με σπαθί στο χέρι κοιτάει προς τον Ορφέα, και πιο πίσω ο Πελίας σε μεγάλη ηλικία να κάθεται σε πολυθρόνα. Κοντά στον Πελία κάθεται ο τυφλωμένος Θάμυρις με την λύρα του σπασμένη στα πόδια. Ο Μαρσύας καθιστός σε βράχο διδάσκει αυλό στον όμορφο νεαρό Όλυμπο.
Πιο ψηλά στον πίνακα δίπλα στον Ακταίο εικονίζεται ο ηλιοκαμένος ναυαγός Σαλαμίνιος Αίαντας κοιτάει τον Παλαμήδη και τον Θερσίτη που παίζουν ζάρια. Πιο ψηλά ο Μελέαγρος κοιτάει προς τον Αίαντα.
Στο κάτω μέρος του πίνακα βλέπουμε τον Έκτωρα να θρηνεί. Δίπλα του ο Μέμνων κάθεται σε βράχο μαζί με τον Σαρπηδόνα. Στο ρούχο του Μέμωνα είναι υφασμένες οι Μεμνονίδες όρνιθες. Δίπλα στον Μέμνωνα στέκει ένα γυμνό Αιθιοπάκι. Ο Πάρις προσπαθεί να προσελκύσει την προσοχή της νεαρής Πενθεσίλειας, η οποία τον αγνοεί επιδεικτικά κρατώντας σκυθικό τόξο στο χέρι. Δύο «αμύητες» γυναίκες, η μια νεαρή και η άλλη γριά, κουβαλούν νερό σε σπασμένες στάμνες. Η Καλλιστώ κάθεται σε δορά αρκούδας και ακουμπάει τα πόδια της στα γόνατα της Νύμφης Νομίας, δίπλα στην θυγατέρα του Νηλέα, την Περώ.
Εικονίζονται επίσης ο Σίσυφος, μια ομάδα γυναικών, ένα βαρέλι με τον Τάνταλο από κάτω, ένας γέρος, ένα παιδί και δύο γυναίκες.
Ερμηνεία
Πρόκειται για ασύμμετρο πίνακα ζωγραφικής χωρίς κεντρική σκηνή μα με πολύπλοκη σύνθεση. Χωρίζεται σε δύο άνισα τμήματα. Το μικρότερο αριστερό τμήμα φτάνει μέχρι τον Τειρεσία στο επάνω μέρος και τις θυγατέρες του Πανδάρεως χαμηλά. Τα δύο αυτά τμήματα υποδιαιρούνται σε περισσότερες επί μέρους ομάδες χαρακτήρων. Σε γενικές γραμμές ο Οδυσσέας προετοιμάζεται να κάνει θυσία, ενώ ο Χάροντας και οι υπόλοιποι νεκροί δεν τον έχουν αντιληφθεί διότι είναι απασχολημένοι με την πικρή τους μοίρα. Οι εικονιζόμενοι χαρακτήρες αναφέρονται στους ομηρικούς στίχους της Οδύσσειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Πολύγνωτου Κατηγορία:Μεγαλογραφία
Ούγκο Μπάσι
Ο Ούγκο Μπάσι (Ugo Bassi, Τσέντο, 12 Αυγούστου 1801 – Μπολόνια, 8 Αυγούστου 1849) ήταν Ιταλός πατριώτης της περιόδου του Ριζορτζιμέντο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1801, έχοντας πατέρα τον Λουΐτζι Σάντε Μπάσι, υπάλληλο του παπικού τελωνείου και μητέρα την Φελιτσίτα Ροσέτι, υπηρέτρια με καταγωγή από το Σαν Φελίτσε.
Παρά την αντίθεση του πατέρα του και μάλλον λόγω κάποιας ερωτικής απογοήτευσης, ο Μπάσι, νεαρός ακόμη, έγινε δόκιμος Βαρναβίτης μοναχός και το 1821 είπε τους όρκους του στη Ρώμη, στην εκκλησία του Αγίου Καρόλου. Στο Τάγμα των Βαρναβιτών γνώρισε τον Αλεσάντρο Γκαβάτσι, του οποίου έγινε καλός φίλος.
Ο Μπάσι ήταν αρκετά γνωστός ιεροκήρυκας. Στα μακριά και πολυάριθμα ταξίδια του ανά την Ιταλία, όπου επιβίωνε πάντα πολύ φτωχά, τον ακολουθούσαν συχνά πολλοί άνθρωποι, προσελκυμένοι από την ευφράδειά του.
Κατά τη διάρκεια των επαναστατικών γεγονότων του 1848 δεν είχε κανένα δισταγμό να ενταχθεί στις δυνάμεις του Πάπα Πίου του Θ΄ για να υπερασπιστεί την Ιταλία με φλέγοντα πατριωτισμό και να μεταδώσει το επαναστατικό πνεύμα στους στρατιώτες και στον υπόλοιπο πληθυσμό.
Στις 12 Μαΐου 1848, τραυματίστηκε στο Τρεβίζο και μεταφέρθηκε στη Βενετία, όπου μετά την ανάρρωσή του πολέμησε για τη Δημοκρατία του Αγίου Μάρκου. Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Ρώμη όπου είδε τη γέννηση της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
thumb|150px|left|Ο Ούγκο Μπάσι οδηγείται στην κρεμάλα (λιθογραφία)
Με τον ερχομό του στη Ρώμη, βρέθηκε στη Δημοκρατία του Αγίου Μαρίνου μαζί με τον Γκαριμπάλντι, το Νούλο, τον Τσιτσερουάκιο, το Λιβράγκι και αλλους. Φεύγοντας από τον Άγιο Μαρίνο και αφού χώρισε με τους υπόλοιπους, μένοντας με τον Λιβράγκι στην περιοχή του Κομάκιο έπεσαν στα χέρια των Αυστριακών, στις 2 Αυγούστου. Στις 7 Αυγούστου τον μετέφεραν στη Μπολόνια, όπου οι Αυστριακοί τον εκτέλεσαν χωρίς δίκη και με μεγάλη βιασύνη στις 8 Αυγούστου 1849, μαζί με τον Τζοβάνι Λιβράγκι.
Η εκτέλεση έγινε κοντά στην Τσερτόζα (το Καρθουσιανό μοναστήρι) της περιοχής. Ο Μπάσι ήταν 48 ετών. Στις 18 Αυγούστου 1849, οι Αυστριακοί, για να εμποδίσουν τον κόσμο της Μπολόνια να εκφράζει αισθήματα υποστήριξης και συγκίνησης στον τάφο του Μπάσι, έκαναν εκταφή και έκρυψαν τη σορό του στο κοιμητήριο της Τσερτόζα. Η πόλη της Μπολόνια έχει ονομάσει έναν από τους βασικούς δρόμους του κέντρου "Ούγκο Μπάσι", προς τιμήν του ανθρώπου που εκτελέστηκε γιατί αγωνίστηκε για μια Ιταλία ενωμένη, ελεύθερη και δημοκρατική.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1909
Tο Γ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών του 1909 διεξήχθη στις 22 Μαρτίου 1909, στην Αθήνα με την εκκίνηση και τον τερματισμό να γίνονται στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Νικητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. και κατέκτησε το επαμειβόμενο κύπελλο του Βασιλιά της Ιταλίας Βιτόριο Εμμανουήλ. Μετείχαν ομάδες 4 αθλητών εξ όλων των συλλόγων, χωρίς να διευκρινίζεται ποιών.
Χρονικό του αγώνα
Η διαδρομή στην οποία διεξήχθη ο ανώμαλος δρόμος είχε συνολικό μήκος 12.000μ αλλά δεν υπάρχει περιγραφή της. Η εκκίνηση δόθηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο στις 16:30 και οι δρομείς βγήκαν από την ΒΑ κρύπτη προς το λόφο του Αρδηττού. Επέστρεψαν έπειτα από 50΄ λεπτά περίπου. Στη νικήτρια ομάδα των αγώνων απονεμήθηκε το βαρύτιμο ασημένιο Κύπελλο, επίχρυσο εσωτερικά, που είχε προσφέρει ο Ιταλός βασιλέας Βιτόριο Εμμανουέλε. Το κατέκτησε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. και αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα ο βασιλόπαις Γεώργιος, ως πρόεδρος της Ελλανοδίκου Επιτροπής, ανήγγειλε το αποτέλεσμα τηλεγραφικά στον βασιλιά της Ιταλίας.
Οι φοιτητικοί αγώνες
Κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής του ανώμαλου δρόμου διεξήχθησαν οι φοιτητικοί αθλητικοί αγώνες, με τη συμμετοχή 47 φοιτητών, στους οποίους μετείχαν πολλοί γνωστοί πρωταθλητές. Σε αυτούς διεξήχθη για πρώτη φορά ο οπλίτης δρόμος 192μ, στον οποίο μετείχαν τέσσερις αθλητές που έτρεξαν με στρατιωτική εξάρτηση: λευκή ενδυμασία (παντελόνι, πουκάμισο) με αρβύλες, γυλιό, κλινοσκέπασμα, φυσιγγιοθήκες, σισιτιοδόχη (καραβάνα), υδροδοχείο (παγούρι), ξίφος και αραβίδα (βραχύκανο όπλο). Οι νικητές των φοιτητικών αγώνων ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Στίβος το 1909 Ανδρων Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Χόρχε Λουίς Πίλα
Ο Χόρχε Λουίς Πίλα γεννηθείς στις 3 Αυγούστου 1972 την Πράγα της Τσεχικής ΣΔ της Τσεχοσλοβακίας) είναι κουβανομεξικανός ηθοποιός. Όταν ήταν νεογέννητο, η οικογένειά του μετακόμισε στην Κούβα. Είναι ένας ηθοποιός γνωστός από τις συμμετοχές του σε τηλενουβέλες όπως η La Patrona (2013), Yacaranday (1999). Το ντεμπούτο του ήταν στο Βορρά της Καρδιάς (1997). Η μητέρα του είναι από την Τσεχία και ο πατέρας του είναι από την Κούβα.
Κατηγορία:Κουβανοί ηθοποιοί
Λεόν Ζουώ
Ο Λεόν Ζουώ (1 Ιουλίου 1879 – 28 Απριλίου 1954) ήταν Γάλλος συνδικαλιστής, ο οποίος βραβεύτηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1951. Γεννήθηκε στο Παντέν.
Βιογραφία
Ο Ζουώ γεννήθηκε στο Παντέν, στην επαρχία Σηκουάνα-Σαιν-Ντενί Γαλλία. Ο πατέρας του Ζουώ εργαζόταν σε ένα εργοστάσιο σπίρτων στο Ωμπερβιγιέ. Σταμάτησε το σχολείο όταν ο πατέρας του έχασε την δουλειά του από μια απεργία. Άρχισε να εργάζεται στο εργοστάσιο στην ηλικία των δεκαέξι και αμέσως έγινε ένα σημαντικό μέρος του συνδικάτου. Το 1900, ο Ζουώ συμμετείχε σε μια απεργία ενάντια στη χρήση του λευκού φωσφόρου, το οποίο τύφλωσε τον πατέρα του. Ύστερα απολύθηκε και εργάστηκε σε μια σειρά από θέσεις εργασίας μέχρι η επιρροή του στα συνδικάτα αποκαταστήσει τη θέση του.
Το 1906 εξελέγη από το τοπικό συνδικάτο ως εκπρόσωπος του προς τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών, όπου οι ικανότητες του είχαν ως αποτέλεσμα τη γρήγορη ανέλιξη του στην ιεραρχία της οργανωμένης εργασίας. Το 1909 είχε γίνει προσωρινός ταμίας και λίγο αργότερα έγινε γενικός γραμματέας της οργάνωσης, θέση την οποία κατείχε μέχρι το 1947. Οι στόχοι του ως συνδικαλιστής ήταν οι ίδιες με αυτές του πρώιμου εργατικού κινήματος — δηλαδή οκτάωρη εργασία, δικαίωμα στη συνδικαλιστική εκπροσώπηση και συλλογική διαπραγμάτευση, καθώς και πληρωμή για τις αργίες. Στην συμφωνία του Ματινιόν του 1936, την οποία υπέγραψε, οι γάλλοι εργαζομένοι κέρδισαν πολλά δικαιώματα.
Στις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ζουώ διοργάνωσε διάφορες μαζικές διαμαρτυρίες και η οργάνωση που ηγούταν διαμαρτυρήθηκε ενάντια στον πόλεμο. Ωστόσο, όταν άρχισε ο πόλεμος, ο Ζουώ υποστήριξε τη χώρα του και πίστευε ότι η νίκη της Ναζιστικής Γερμανίας θα οδηγήσει στην καταστροφή της δημοκρατίας στην Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, συνελήφθη και φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ.
Μετά τον πόλεμο, ο Ζουώ έφυγε από την Συνομοσπονδία και δημιούργησε την σοσιαλδημοκρατική οργάνωση "Δύναμη των Εργατών". Το 1951 βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ειρήνης.
Σε διεθνές πλαίσιο, συνέβαλε στην ίδρυση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΔΟΕ) και εξελέγη σε υψηλές θέσεις διεθνών συνδικαλιστικών οργανισμών. Μεταξύ άλλων είχε υψηλή θέση στους κόλπους της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Συνδικάτων και της μεταπολεμικής Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Συνδικάτων, μέχρι τη διάσπαση της.
Πέθανε το 1954. Θάφτηκε στο νεκροταφείο Περ-Λασαίζ στο Παρίσι.
Απόφθεγμα
Ο Ζουώ είχε δηλώσει: "Εγώ δεν θα υπερβάλλω ώστε να πω ότι τα γαλλικά συνδικάτα έλαβαν μεγαλύτερη προσοχή στον αγώνα για την ειρήνη απ'ότι οι άλλοι, αλλά σίγουρα φάνηκε να το έχουν πάρει πιο σοβαρά."
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης
Ινουκτιτούτ
Η γλώσσα Ινουκτιτούτ είναι μία από τις μεγαλύτερες γλώσσες των Ινουίτ. Μιλιέται στο Κεμπέκ και στον Καναδά.
Το σύστημα γραφής (συλλαβάριο) της γλώσσας είναι το ακόλουθο. Οι τελείες δείχνουν τα μακρά φωνήεντα στη μεταγραφή, στα λατινικά τα φωνήεντα γράφονται διπλά:
Κατηγορία:Γλώσσες του Καναδά
Ηλεκτρική καρέκλα
thumb|Ηλεκτρική καρέκλα Η ηλεκτρική καρέκλα είναι μέθοδος εκτέλεσης που χρησιμοποιείται κυρίως στις ΗΠΑ. Το πρόσωπο που έχει καταδικαστεί σε θάνατο δένεται σε μια καρέκλα και θανατώνεται με ηλεκτροπληξία.
Η μέθοδος χρησιμοποιείται από τα τέλη του 19ου αιώνα. Η πρώτη ηλεκτρική καρέκλα σχεδιάστηκε το 1888-9 και χρησιμοποιήθηκε σε 27 πολιτείες των ΗΠΑ καθώς και στις Φιλιππίνες.
Κατηγορία:Μέθοδοι εκτέλεσης Κατηγορία:Εξοπλισμός εκτέλεσης
Ξενοδοχείο Λοντόνσκαγια
Ιστορικό ίδρυσης
Το Ξενοδοχείο "Λοντόνσκαγια" κτίστηκε αρχικά ως ιδιωτική κατοικία στα 1826 - 1828 από τον αρχιτέκτονα Φ. Κ. Μπόφο (F. K. Boffo) σε ρυθμό της πρώιμης Ιταλικής Αναγέννησης. Το 1846, ο Jean-Batiste Karuta, διάσημος Γάλλος ζαχαροπλάστης, έγινε ο πρώτος ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου, που του έδωσε το όνομα "Λοντόνσκαγια" σ' αντίθεση με τη μόδα της εποχής, που ξενοδοχεία, εστιατόρια-ταβέρνες ή καφε-ζαχαροπλαστεία είχαν γαλλικές ονομασίες.
Από τα μέσα του 19ου αιώνα,Έλληνες επιχειρηματίες είχαν δραστηριοποιηθεί στην Οδησσό, η οποία, σύμφωνα με απογραφή του 1897, αριθμούσε 5.000 κατοίκους που δήλωναν Έλληνες. Ανάμεσα σ' αυτούς, ο Έλληνας επιχειρηματίας Στέφανος Ράλλης, καταγόμενος από μεγάλη αρχοντική οικογένεια της Χίου, ήταν για μεγάλο διάστημα ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου "Λοντόνσκαγια".
Στα 1899 - 1900, το ξενοδοχείο "Λοντόνσκαγια" ανακαινίστηκε ριζικά από τον αρχιτέκτονα Γιούρι Ντμιτρένκο (J. M. Dmitrenko), ο οποίος, παρ' όλες τις νέες προσθήκες του σχεδίου του, διατήρησε με σεβασμό τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά στο εσωτερικό του κτηρίου και την αναγεννησιακή πρόσοψή του.
Όπως αναφέρει η Μαρία Καραβία ("Οδησσός: Η Λησμονημένη Πατρίδα"), "ο αρχιτέκτονας Γιούρι Ντμιτρένκο είχε κουραστεί πολύ το 1899, όταν έχτιζε το περίφημο ξενοδοχείο "Λοντόνσκαγια", να εντάξει τον νεομπαρόκ όγκο του στην αρμονική αρχιτεκτονική του Πριμόρσκι μπουλβάρ, που εθεωρείτο ήδη παλαιά, "καλή" αρχιτεκτονική. Αλλά οι άνθρωποι της "νέας τάξης", όπως βεβαιώνει άλλος παρατηρητής της εποχής, ο Ηλία Έρενμπουργκ, έβαλαν το πολυτελές ξενοδοχείο στη ζωή τους αμέσως".
Το ξενοδοχείο "Λοντόνσκαγια" αποτελεί εθνικό και πολιτιστικό μνημείο της Οδησσού, που συνδέεται με διασημότητες από όλο τον κόσμο που φιλοξενήθηκαν στα δωμάτιά του, αλλά και με τις ιστορικές μνήμες και τα δραματικά γεγονότα που εκτυλίχτηκαν εκεί κοντά στις Σκάλες Ποτέμκιν.
Διάσημοι επισκέπτες
Ανάμεσα στους πρώτους και πιο διάσημους επισκέπτες του ξενοδοχείου "Λοντόνσκαγια", από τα τέλη ακόμη του 19ου αιώνα, περιλαμβάνονται ο αυτοκράτορας της Βραζιλίας Πέτρος Β' (Dom Pedro ΙΙ), ο Άντον Τσέχοφ, ο Ρώσος μυθιστοριογράφος Αλεξάντρ Κουπρίν, ο Σκωτσέζος συγγραφέας Ρόμπερτ Λιούις Στήβενσον και ο διάσημος Ρώσος θαλασσογράφος Ιβάν Αϊβαζόβσκι.
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και καθ' όλη τη διάρκεια του σοβιετικού καθεστώτος, το "Λοντόνσκαγια" αποτέλεσε το ξενοδοχείο της αριστοκρατίας και των αξιωματούχων του καθεστώτος, αλλά και διασημοτήτων από ολόκληρο τον κόσμο, όπως ήταν οι Γάλλοι κομμουνιστές συγγραφείς Ανρί Μπαρμπύς και Λουί Αραγκόν, η ρωσικής καταγωγής Γαλλίδα λογοτέχνις Έλσα Τριολέ, η Αμερικανίδα χορεύτρια Ισιδώρα Ντάνκαν κ. ά.
Ο Ιταλός ηθοποιός Μαρτσέλο Μαστρογιάνι και ο Σοβιετικός σκηνοθέτης Νικήτα Μιχάλκοφ, ο οποίος απέκτησε διεθνή φήμη με τη σκηνοθεσία του στην ιταλοσοβιετική συμπαραγωγή "Τα μαύρα μάτια" (1987), βασισμένη σε διηγήματα του Άντον Τσέχοφ και με πρωταγωνιστή τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, είχαν φιλοξενηθεί στο πολυτελές "Λοντόνσκαγια" της Οδησσού.
Πηγές
Κατηγορία:Ξενοδοχεία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ουκρανία Κατηγορία:Οδησσός
Υαλοθραύστης
Ένας υαλοθραύστης παρέχει κονιοποίηση γυαλιού σε μέγεθος απόδοσης 5 εκατοστών ή λιγότερο. Οι εργασίες ανακύκλωσης μπορεί να κυμαίνονται από απλές, αυτόνομες μηχανές που τροφοδοτούνται με το χέρι έως πολυτελή συστήματα σύνθλιψης με σήτες, μεταφορείς, θραυστήρες και διαχωριστές. Όλοι οι ρύποι, που δεν είναι γυαλί, πρέπει γενικά να αφαιρούνται από το γυαλί, πριν από την ανακύκλωση. Οι διεργασίες που χρησιμοποιούνται στη σύνθλιψη γυαλιού για ανακύκλωση περιλαμβάνουν τις ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιούνται από τη βιομηχανία αδρανών για τη σύνθλιψη πετρωμάτων σε άμμο (βραχοθραύστης).
Σύνθλιψη γυαλιού με κρουστικό κάθετο άξονα (VSI).
Οι υαλοθραύστες VSI χρησιμοποιούν στρόβιλο υψηλής ταχύτητας, με άκρες ανθεκτικές στη φθορά και θάλαμο σύνθλιψης, που έχει σχεδιαστεί, για να «πετάει» το γυαλί. Οι υαλοθραύστες VSI χρησιμοποιούν την ταχύτητα και όχι την επιφανειακή δύναμη ως την κυρίαρχη δύναμη για να σπάσουν το γυαλί, καθώς αυτό επιτρέπει την ομοιόμορφη εφαρμογή της δύναμης θραύσης, τόσο σε όλη την επιφάνεια του υλικού, όσο και μέσω της μάζας του υλικού. Στην θρυμματισμένη του κατάσταση, το γυαλί έχει μια οδοντωτή και ανώμαλη επιφάνεια. Η εφαρμογή επιφανειακής δύναμης (πίεσης) έχει ως αποτέλεσμα απρόβλεπτα και τυπικά μη κυβικά σωματίδια. Καθώς το γυαλί «πετάται» από έναν ρότορα VSI πάνω σε έναν συμπαγή αμόνι, σπάει κατά μήκος των ρωγμών. Το τελικό μέγεθος σωματιδίων μπορεί να ελεγχθεί από πρώτον την ταχύτητα με την οποία το γυαλί ρίχνεται στον αμόνι και δεύτερον την απόσταση μεταξύ του άκρου του ρότορα και του σημείου πρόσκρουσης στον αμόνι. Το προϊόν που προκύπτει από τη σύνθλιψη VSI έχει γενικά ένα σταθερό σχήμα καμπίνας που μπορεί να βελτιστοποιήσει την απόδοση σε καταναλωτικές εφαρμογές, όπως η κατασκευή υαλοβάμβακα, κεραμικών σκευών, ρευστών και λειαντικών. Λόγω της εξαιρετικά λειαντικής φύσης του υλικού γυαλιού, προτιμάται γενικά η διαδικασία σύνθλιψης VSI έναντι της κρούσης οριζόντιου άξονα και των περισσότερων άλλων μεθόδων σύνθλιψης, με υψηλότερη συντήρηση και μικρότερη διάρκεια ζωής των εξαρτημάτων.
Οι υαλοθραύστες VSI χρησιμοποιούν γενικά έναν περιστρεφόμενο ρότορα υψηλής ταχύτητας στο κέντρο του θαλάμου σύνθλιψης και μια εξωτερική επιφάνεια κρούσης, είτε από μεταλλικά αμόνια, ανθεκτικά στα λειαντικά, είτε από θρυμματισμένο γυαλί (ή πέτρα σε εφαρμογές αδρανών).
Όλυμπος Ευβοίας
Ο Όλυμπος είναι βουνό της κεντρικής Εύβοιας. Πρόκειται για νότια επέκταση της Διρφύος προς τα νοτιοανατολικά, προς την Ερέτρια. Το συνολικό του μήκος είναι 10 χιλιόμετρα. Η ψηλότερη κορυφή είναι η Ψηλή Κορυφή, με ύψος 1.172 μέτρα. Άλλες κορυφές περιλαμβάνουν τις Ελατιάς (1.138 μέρα) και Μαδαρή Ράχη (950 μέτρα). Το βουνό καλύπτεται από πευκοδάσος στο μεγαλύτερο τμήμα του.
Στη Δρακοσπηλιά, πάνω από το χωριό Μίστρος σε υψόμετρο 950 μέτρων, βρέθηκαν ίχνη κατοίκησης κατά την τελική νεολιθική εποχή, πιθανόν από κτηνοτρόφους. Στο ίδιο σπήλαιο βρέθηκαν επίσης ευρήματα των ιστορικών χρόνων, κυρίως λυκήθια και ειδώλια του 4ου αιώνα π.Χ. Θεωρείται πιο πιθανόν το σπήλαιο να ήταν τόπος ταφής παρά ιερό, αν και δεν έχουν βρεθεί σκελετοί.
Παραπομπές
κατηγορία:Βουνά της Εύβοιας
Γαλλοϊνδιανικός πόλεμος
Με τον όρο Γαλλοϊνδιανικός Πόλεμος (1754-1763) περιγράφονται οι συγκρούσεις που έλαβαν χώρα στην Βόρεια Αμερική, στα πλαίσια του Επταετούς πολέμου (1755-1764) που διεξήχθηκε μεταξύ όλων σχεδόν των μεγάλων δυνάμεων της εποχής και επηρέασε την Ευρώπη, τη Βόρεια και Νότια Αμερική, τη Αφρική (δυτικό τμήμα) και την Ασία (Ινδία και Φιλιππίνες). Στον Γαλλοϊνδιάνικο Πόλεμο συγκρούστηκαν το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και το Βασίλειο της Γαλλίας και ειδικότερα οι Βορειοαμερικανικές αποικίες και κτήσεις των δύο (δηλ. η Βρετανική Αμερική και η Νέα Γαλλία αντίστοιχα), καθώς και Ιθαγενείς Αμερικανοί, σύμμαχοι της δεύτερης στην πλειοψηφία τους. Για τους Γάλλους, ο πόλεμος είναι γνωστός ως La guerre de la Conquête (δηλ. Πόλεμος της Κατάκτησης).
Στην αρχή του πολέμου οι Βρετανικές αποικίες είχαν πληθυσμό πάνω από 2.000.000 κατοίκους ενώ οι Γαλλικές 60.000, έτσι οι Γάλλοι βασίστηκαν σημαντικά στους Ιθαγενείς Αμερικανούς. Οι συγκρούσεις έλαβαν χώρα κυρίως στα σύνορα μεταξύ της Νέας Γαλλίας, από τη Βιρτζίνια στο Νότο έως τη Νέα Σκωτία στο Βορρά. Η ένοπλη σύγκρουση ξέσπασε το Μάιο του 1754, όταν πολιτοφύλακες από τη Βιρτζίνια, υπό την ηγεσία του τότε εικοσιδυάχρονου Τζορτζ Ουάσινγκτον, έστησαν ενέδρα σε μια γαλλική περίπολο. Παρά τις αρχικές τους αποτυχίες στα πρώτα χρόνια του πολέμου, οι Βρετανοί ανέκαμψαν και προέλασαν στην περιοχή των Γάλλων, καταλαμβάνοντας το Μόντρεαλ το Σεπτέμβρη του 1760.
Το αποτέλεσμα του πολέμου αποτέλεσε τη σημαντικότερη εξέλιξη σε πάνω από έναν αιώνα διαμάχης μεταξύ Βρετανίας και Γαλλίας. Η Γαλλία παρέδωσε την ανατολική γαλλική Λουϊζιάνα στους Βρετανούς με την Συνθήκη των Παρισίων και τη δυτική του Μισσισσιππή στους σύμμαχούς της Ισπανούς με την Συνθήκη του Φονταινεμπλώ. Με αυτόν τον τρόπο, η παρουσία της Γαλλίας βόρεια της Καραϊβικής περιορίστηκε μόνο στα νησιά Σαιν Πιερ και Μικελόν και η Βρετανία αναδείχτηκε ως η κυρίαρχη αποικιακή δύναμη στη Βόρεια Αμερική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Αμερικής Κατηγορία:Νέα Σκωτία Κατηγορία:Πόλεμοι
Καλοπήγαδο Αττικής
Το Βρωμοπούσι είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της νοτιοανατολικής Αττικής που αναπτύχθηκε μπροστά από την ομώνυμη παραλία. Είναι ένας από τους πολυάριθμους οικισμούς του δήμου Κερατέας κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Αττικής. Βρίσκεται ανάμεσα στους επίσης παραθαλάσσιους οικισμούς Δασκαλειό και το Μικρολίμανο. Το παλαιότερο όνομά του (Βρωμοπούσι) σήμαινε βρώμικο πηγάδι στην Αρβανίτικη διάλεκτο και μετατράπηκε την δεκαετία του 1980 στο πιο εύηχο Καλοπήγαδο. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 479 κάτοικοι. Ο οικισμός αυτός όπως και οι γύρω οικισμοί είναι αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης αυθαίρετης δόμησης που υπήρξε στην περιοχή των Μεσογείων τα προηγούμενα χρόνια
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Λαυρεωτικής
Διατροφή στην αρχαία Ελλάδα
Στη βάση της διατροφής των αρχαίων Ελλήνων απαντώνται τα δημητριακά και σε περιπτώσεις ανάγκης, μείγμα κριθαριού με σιτάρι, από το οποίο παρασκευαζόταν ο άρτος. Τα δημητριακά συνοδεύονταν συνήθως από οπωροκηπευτικά (λάχανα, κρεμμύδια, φακές και ρεβίθια). Η κατανάλωση κρέατος και θαλασσινών σχετιζόταν με την οικονομική κατάσταση της οικογένειας, αλλά και με το αν κατοικούσε στην πόλη, στην ύπαιθρο ή κοντά στη θάλασσα. Οι Έλληνες κατανάλωναν ιδιαιτέρως τα γαλακτοκομικά και κυρίως το τυρί. Το βούτυρο ήταν γνωστό, αλλά αντί αυτού γινόταν χρήση κυρίως του ελαιόλαδου, καθώς αυτό θεωρούνταν περισσότερο υγιεινό. Το φαγητό συνόδευε κρασί (κόκκινο, λευκό ή ροζέ) αναμεμειγμένο με νερό.
Πληροφορίες για τις διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων παρέχουν τόσο οι γραπτές μαρτυρίες όσο και διάφορες καλλιτεχνικές απεικονίσεις: οι κωμωδίες του Αριστοφάνη και το έργο του γραμματικού Αθήναιου από τη μία πλευρά, τα κεραμικά αγγεία και τα αγαλματίδια από ψημένο πηλό από την άλλη.
Πηγές για την αρχαιοελληνική διατροφή
Για τις τροφές και τις διατροφικές συνήθειες των Αρχαίων Ελλήνων, αντλούμε πληροφορίες από διαφορετικές πηγές, ανάλογα με την εκάστοτε εποχή. Ειδικά, για τις πρώτες χιλιετίες, σημαντική θεωρείται η συμβολή της αρχαιολογίας. Έτσι, από πινακίδες της Πύλου και της Κνωσού, πληροφορούμαστε για τη διατροφή των Μυκηναίων και των Μινωιτών. Για τη Γεωμετρική εποχή (1100-800 π.Χ.) χρησιμοποιούνται τα έπη του Ομήρου, τα οποία και απεικονίζουν την πραγματικότητα. Αντίθετα, ωστόσο, με τις προηγούμενες περιόδους, για την Κλασική εποχή η σπουδαιότερη πηγή είναι η αρχαία ελληνική γραμματεία, όπως οι κωμωδίες του Αριστοφάνη και τα έργα του Αθήναιου. Σε γενικές γραμμές, πάντως, πληροφορίες μας παρέχουν και τα αγγεία και τα αγαλματίδια.
Ιδιωτικά
μικρογραφία|Παιδική μορφή μπροστά σε πιατικά, [[Μουσείο του Λούβρου, ελληνιστική περίοδος]] Για τους αρχαίους Έλληνες τα γεύματα της ημέρας ήταν τρία στον αριθμό. Το πρώτο από αυτά αποτελούσε κριθαρένιο ψωμί βουτηγμένο σε κρασί , συνοδευόμενο από σύκα ή ελιές. Το δεύτερο λάμβανε χώρα το μεσημέρι ή νωρίς το απόγευμα. Το τρίτο <span style="font-family:Palatino! Linotype;">, το οποίο ήταν και το σημαντικότερο της ημέρας, σε γενικές γραμμές καταναλωνόταν αφού η νύχτα είχε πλέον πέσει. Σε αυτά μπορεί να προστεθεί ένα επιπλέον ελαφρύ γεύμα αργά το απόγευμα. Τέλος το ήταν ένα κανονικό γεύμα που μπορούσε να σερβιριστεί αργά το απόγευμα στη θέση του δείπνου.
Φαίνεται πως, στις περισσότερες περιστάσεις, οι γυναίκες γευμάτιζαν χωριστά από τους άνδρες. Εάν το μέγεθος του σπιτιού το καθιστούσε αδύνατο, οι άνδρες κάθονταν στο τραπέζι πρώτοι, με τις γυναίκες να τους ακολουθούν μόνο αφού οι τελευταίοι είχαν ολοκληρώσει το γεύμα τους. Ρόλο υπηρετών διατηρούσαν οι δούλοι. Στις φτωχές οικογένειες, σύμφωνα με τον φιλόσοφο Αριστοτέλη, τις υπηρεσίες τους προσέφεραν οι γυναίκες και τα παιδιά, καλύπτοντας την απουσία δούλων.
Χάρις στο έθιμο της τοποθέτησης στους τάφους μικρών μοντέλων επίπλων από ψημένο πηλό, σήμερα κατέχουμε σημαντικές πληροφορίες για το πώς έμοιαζαν. Οι Έλληνες έτρωγαν καθιστοί, ενώ οι πάγκοι χρησιμοποιούνταν κυρίως στα συμπόσια. Τα τραπέζια, υψηλά για καθημερινή χρήση και χαμηλά για τα συμπόσια, είχαν συνήθως ορθογώνιο σχήμα. Κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. ιδιαίτερα διαδεδομένα ήταν τα στρογγυλά τραπέζια, συχνά με ζωόμορφα πόδια.
Κομμάτια πεπλατυσμένου ψωμιού μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως πιάτα, ωστόσο τα πήλινα δοχεία ήταν και τα πιο διαδεδομένα. Τα πιάτα με την πάροδο του χρόνου κατασκευάζονταν με περισσότερο γούστο και επιμέλεια, με αποτέλεσμα να συναντά κανείς κατά τη ρωμαϊκή περίοδο πιάτα από πολύτιμα μέταλλα ή ακόμη και γυαλί. Η χρήση μαχαιροπίρουνων δεν ήταν και πολύ συχνή: η χρήση του πιρουνιού ήταν άγνωστη και ο σύνηθης τρόπος λήψης του φαγητού ήταν με τα δάχτυλα. Εντούτοις μαχαίρια χρησιμοποιούνταν για την κοπή του κρέατος, καθώς και κάποια μορφή κουταλιών για σούπες και ζωμούς. Κομμάτια ψωμιού μπορούσαν να χρησιμεύσουν για τη λήψη τροφής ή ακόμη και ως πετσέτα για τα δάχτυλα.
Συμπόσιον
thumb|Σκηνή από συμπόσιο: οι συνδαιτημόνες παίζουν [[Κότταβος|κότταβο ενώ μία κοπέλα παίζει αυλό. Αττικός ερυθρόμορφος κρατήρας, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Μαδρίτης, 420 π.Χ. περίπου]] Στην ελληνική αρχαιότητα εκτός από το καθημερινό δείπνο (βραδινό γεύμα) υπήρχε και το δειπνούμενο γεύμα με φίλους ή γνωστούς που ονομάζονταν «συμπόσιο» ή «εστίαση» που σήμερα λέγεται συνεστίαση. Υπήρχαν και δείπνα όπου οι συμμετέχοντες συνεισέφεραν ή οικονομικά, ή με τρόφιμα, τα οποία και λέγονταν «συμβολές». Ο Όμηρος τα αποκαλεί «εράνους», ενώ γνωστές είναι οι αρχαίες σχετικές φράσεις «δειπνείν από συμβολών», ή «δείπνον από σπυρίδος».
Το (λέξη που σημαίνει «συνάθροιση ανθρώπων που πίνουν») αποτελούσε έναν από τους πιο αγαπημένους τρόπους διασκέδασης των Ελλήνων. Περιελάμβανε δύο στάδια: το πρώτο ήταν αφιερωμένο στο φαγητό, που σε γενικές γραμμές ήταν λιτό, ενώ το δεύτερο στην κατανάλωση ποτού. Στην πραγματικότητα, οι αρχαίοι έπιναν κρασί και μαζί με το γεύμα, ενώ τα διάφορα ποτά συνοδεύονταν από μεζέδες : κάστανα, κουκιά, ψημένοι κόκκοι σίτου ή ακόμη γλυκίσματα από μέλι, που είχαν ως στόχο την απορρόφηση του οινοπνεύματος ώστε να επιμηκυνθεί ο χρόνος της συνάθροισης.
Το δεύτερο μέρος ξεκινούσε με σπονδή, τις περισσότερες φορές προς τιμήν του Διονύσου. Κατόπιν οι παριστάμενοι συζητούσαν ή έπαιζαν διάφορα επιτραπέζια παιχνίδια, όπως ο κότταβος. Συνεπώς τα άτομα έμεναν ξαπλωμένα σε ανάκλιντρα, ενώ χαμηλά τραπέζια φιλοξενούσαν τα φαγώσιμα και τα παιχνίδια. Χορεύτριες, ακροβάτες και μουσικοί συμπλήρωναν την ψυχαγωγία των παρευρισκομένων. Ένας «βασιλιάς του συμποσίου» ο οποίος εκλεγόταν στην τύχη αναλάμβανε να υποδεικνύει στους δούλους την αναλογία κρασιού και νερού κατά την προετοιμασία των ποτών.
Εντελώς απαγορευμένο στις γυναίκες, με εξαίρεση τις χορεύτριες και τις εταίρες, το συμπόσιο ήταν ένα σημαντικότατο μέσο κοινωνικοποίησης στην Αρχαία Ελλάδα. Μπορούσε να διοργανωθεί από έναν ιδιώτη για τους φίλους ή για τα μέλη της οικογένειάς του, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα με τις προσκλήσεις σε δείπνο. Μπορούσε επίσης να αφορά τη μάζωξη μελών μιας θρησκευτικής ομάδας ή μιας εταιρείας (ενός είδος κλειστού κλαμπ για αριστοκράτες). Τα πολυτελή συμπόσια προφανώς προορίζονταν για τους πλούσιους, ωστόσο στα περισσότερα σπιτικά θρησκευτικές ή οικογενειακές γιορτές αποτελούσαν αφορμή για δείπνο, έστω και μετριοπαθέστερο.
Το συμπόσιο ως πρακτική εισήγαγε κι ένα πραγματικό λογοτεχνικό ρεύμα: το «Συμπόσιον» του Πλάτωνα, το ομώνυμο έργο του Ξενοφώντα, «Τῶν ἑπτὰ σοφῶν συμπόσιον» του Πλουτάρχου και οι «Δειπνοσοφισταί» του Αθήναιου αποτελούν χαρακτηριστικά έργα.
Συσσίτια
Τα συσσίτια αποτελούσαν κοινά γεύματα στα οποία συμμετείχαν υποχρεωτικά άνδρες κάθε ηλικίας στα πλαίσια κοινωνικού ή θρησκευτικού εθιμοτυπικού. Οι χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις εντοπίζονται στην Κρήτη και τη Σπάρτη, αν και ορισμένες πηγές κάνουν αναφορά σε ανάλογες πρακτικές και σε άλλα μέρη. Άλλες γνωστές ονομασίες της πρακτικής αυτής είναι και.
Συγκεκριμένα στην Αρχαία Σπάρτη, η συμμετοχή στα συσσίτια ήταν υποχρεωτική. Ανάμεσα στις υποχρεώσεις των Ομοίων, δηλαδή των μελών της σπαρτιατικής κοινωνίας με πλήρη πολιτικά δικαιώματα, ήταν η συνεισφορά τροφίμων (ή έτερης αποζημίωσης) για τη διατροφή που τους παρείχε το κράτος. Η αποτυχία ανταπόκρισης στον κανόνα αυτό ήταν ατιμωτική. Αντίθετα με τα συμπόσια, τα συσσίτια χαρακτήριζε η λιτότητα και η μετριοπάθεια.
Δημητριακά και ψωμί
Τα δημητριακά αποτελούσαν τη βάση της διατροφής των αρχαίων Ελλήνων, κατά τη μινωική, τη μυκηναϊκή και την κλασική περίοδο. Χαρακτηριστικό είναι πως η Αθήνα του Περικλή, αποτελούσε τον μεγαλύτερο εισαγωγέα σιτηρών του αρχαίου κόσμου: τα φορτία που κατέφθαναν από τη Μαύρη Θάλασσα και τον Ελλήσποντο ανέρχονταν κατά μέσο όρο σε 17.000 τόνους ετησίως.
Κύρια προϊόντα ήταν το σκληρό σιτάρι, το δίκοκκο σιτάρι  και το κριθάρι.
Το σιτάρι μουσκευόταν προκειμένου να γίνει μαλακό και κατόπιν επεξεργαζόταν με δύο πιθανούς τρόπους: πρώτη περίπτωση ήταν το άλεσμά του προκειμένου να γίνει χυλός, ώστε να αποτελέσει συστατικό του λαπά. Η άλλη περίπτωση ήταν να μετατραπεί σε αλεύρι από το οποίο προέκυπτε το ψωμί  ή διάφορες πίττες, σκέτες ή γεμιστές με τυρί ή μέλι. Η μέθοδος «φουσκώματος» του ψωμιού ήταν γνωστή. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή οι Έλληνες χρησιμοποίησαν κάποιο αλκαλικό συστατικό ή μαγιά σαν καταλύτη της διαδικασίας.
Το κριθάρι ήταν απλούστερο στην παραγωγή, μα αρκετά πιο δύσχρηστο στην παραγωγή ψωμιού. Το ψωμί που προκύπτει από το κριθάρι είναι θρεπτικό αλλά και βαρύτερο. Συνεπώς συνήθως ψηνόταν προτού αλεστεί για να προκύψει αλεύρι, το οποίο χρησίμευε στην παραγωγή (τις περισσότερες φορές άνευ ψησίματος καθώς οι σπόροι ήταν ήδη ψημμένοι) του βασικού πιάτου της ελληνικής κουζίνας, που ονομαζόταν.
Γενικά το σιταρένιο ψωμί λεγόταν «άρτος», το κριθαρένιο «άλφιτον», το προερχόμενο με ζύμη που ψηνόταν σε χαμηλούς κλιβάνους (είδος γάστρας) λεγόταν «ζυμίτης», ενώ το προερχόμενο χωρίς ζύμη που ψηνόταν σε ανθρακιά λεγόταν «άζυμος» και ιδιαίτερα «σποδίτης». Οτιδήποτε τρώγονταν με ψωμί (προσφάγιο) λεγόταν «όψον». Ο άρτος ή το άλφιτο που τρώγονταν βουτηγμένο σε άκρατο οίνο (= ανέρωτο) λεγόταν «ακράτισμα». Το ακράτισμα τρώγονταν κυρίως το πρωί, εξ ου και το πρωινό γεύμα λέγονταν ομοίως ακράτισμα.
Χαρακτηριστικά οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν τους Έλληνες «κριθαροφάγους», ενώ στην κωμωδία «Ειρήνη» ο Αριστοφάνης χρησιμοποιεί την έκφραση «», που μεταφράζεται «το να ζει κανείς μονάχα με κριθάρι» ή κατά τη νεοελληνική έκφραση «τη βγάζω με νερό και ψωμί». Στις μέρες μας επιβιώνουν διάφορες συνταγές για την παρασκευή μάζας. Σερβιριζόταν ψημένη ή ωμή, με τη μορφή χυλού ή ζυμαρικών ή ακόμη και πίττας. Επίσης μπορούσε να νοστιμίσει με τυρί ή μέλι.
Φρούτα, λαχανικά και μπάμιες
Τα δημητριακά σερβίρονταν συνήθως με ένα συνοδευτικό γνωστό με τη γενική ονομασία. Αρχικά η ονομασία αναφερόταν σε ό,τι μαγειρευόταν στη φωτιά, και, κατ' επέκταση, σε οτιδήποτε συνόδευε το ψωμί. Από την κλασική εποχή και μετά, πρόκειται για ψάρι και λαχανικά: λάχανα, κρεμμύδια, γλυκομπίζελα, πράσα, βολβούς, μαρούλια, βλίτα, ραδίκια κ.ά. Σερβίρονταν ως σούπα, βραστά ή πολτοποιημένα, καρυκευμένα με ελαιόλαδο, ξίδι, χόρτα ή μια σάλτσα ψαριού γνωστή με την ονομασία. Αν πιστέψουμε τον Αριστοφάνη, ο πουρές ήταν ένα από τα αγαπημένα πιάτα του Ηρακλή, ο οποίος στις κωμωδίες πάντα παρουσιαζόταν ως μεγάλος λιχούδης. Οι πιο φτωχές οικογένειες κατανάλωναν βελανίδια. Οι ελιές ήταν πολύ συνηθισμένο συνοδευτικό, ωμές ή συντηρημένες.
Ειδικά οι λαϊκές τάξεις κατανάλωναν πολύ και όσπρια. Προτιμούσαν τους φασιόλους, τις φακές, τα ρεβίθια, τα κουκκιά και τους θέρμους.
Για τους κατοίκους των πόλεων τα φρέσκα οπωροκηπευτικά ήταν πολύ ακριβά και έτσι καταναλώνονταν σπάνια. Οι φτωχότεροι πολίτες προτιμούσαν τα ξηρά λαχανικά. Το τυπικό φαγητό του μέσου εργάτη ήταν η φακή. Μια τυπική στρατιωτική μερίδα περιελάμβανε τυρί, σκόρδο και κρεμμύδια. Ο Αριστοφάνης συχνά συνδέει την κατανάλωση κρεμμυδιών με τους στρατιώτες, για παράδειγμα στην κωμωδία του, «Ειρήνη», ο χορός που πανηγυρίζει για τη λήξη των πολέμων εκφράζει την χαρά του που απαλλάχτηκε πλέον «από το κράνος, το τυρί και τα κρεμμύδια». Ο πικρός βίκος θεωρούταν φαγητό λιμού.
Τα φρούτα, φρέσκα ή ξηρά, τρώγονταν ως επιδόρπιο. Πρόκειται κυρίως για σύκα, σταφίδες, καρύδια και φουντούκια. Τα ξηρά σύκα χρησίμευαν επίσης ως ορεκτικό, πίνοντας παράλληλα κρασί. Στην περίπτωση αυτή, συνοδεύονταν συχνά από ψητά κάστανα, στραγάλια ή ψημένους καρπούς οξιάς.
Κρέας
Η κατανάλωση ψαριών και κρεατικών σχετίζεται με την οικονομική επιφάνεια του σπιτικού αλλά και τη γεωγραφική του θέση: οι αγροτικές οικογένειες μέσω του κυνηγιού και της τοποθέτησης μικροπαγίδων είχαν πρόσβαση σε πτηνά και λαγούς, ενώ μπορούσαν να μεγαλώνουν πουλερικά και χήνες στις αυλές τους. Οι ελαφρώς πλουσιότεροι μπορούσαν να διατηρούν κοπάδια με πρόβατα, κατσίκες και γουρούνια. Στις πόλεις το κρέας κόστιζε πάρα πολύ με εξαίρεση το χοιρινό: κατά την εποχή τού Αριστοφάνη, ένα γουρουνάκι γάλακτος κόστιζε τρεις δραχμές, ποσό που αντιστοιχεί σε τρία ημερομίσθια ενός δημοσίου υπαλλήλου. Στην κλασική Αθήνα, οι περισσότεροι έτρωγαν κρέας, αρνίσιο ή κατσικίσιο, μονάχα στις γιορτές. Μολαταύτα, τόσο οι πλούσιοι όσο και οι φτωχοί κατανάλωναν λουκάνικα.
Κατά τη μυκηναϊκή περίοδο είναι γνωστό πως κατανάλωναν αρνίσιο, βοδινό και μοσχαρίσιο κρέας. Κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. ο Ησίοδος, περιγράφει στο «Έργα και Ημέραι» την ιδανική αγροτική γιορτή:
Το κρέας αναφέρεται πολύ λιγότερο στα κείμενα της κλασικής εποχής σε σύγκριση με την ποίηση της αρχαϊκής εποχής. Κατά πάσα πιθανότητα αυτό δεν οφείλεται σε αλλαγή των διατροφικών συνηθειών, μα μόνο στους άτυπους κανόνες που διέπουν τα δύο αυτά είδη γραμματείας.
Η κατανάλωση κρέατος έχει εξέχοντα ρόλο στα πλαίσια θρησκευτικών εθιμοτυπικών: η μερίδα των θεών (λίπη και οστά) παραδίδονται στις φλόγες, ενώ η μερίδα των ανθρώπων (το ψαχνό κρέας) μοιράζεται στους παρευρισκομένους. Παράλληλα παρατηρούμε την ακμή ενός εμπορικού κλάδου, εκείνου των ψημένων ή παστών κρεάτων, που φαίνονται επίσης να σχετίζονται με θρησκευτικές τελετές και θυσίες. Χαρακτηριστικό της τεχνικής του Έλληνα χασάπη είναι πως το σφάγιο δεν διαμελιζόταν ανάλογα με τον τύπο των μελών του, μα σε κομμάτια ίσου βάρους. Στην Κρήτη τα καλύτερα από αυτά αποδίδονταν στους φρονιμότερους πολίτες ή στους καλύτερους πολεμιστές. Σε άλλες περιοχές όπως στη Χαιρώνεια, οι μερίδες μοιράζονταν τυχαία με αποτέλεσμα να είναι θέμα τύχης για τον καθένα το αν θα λάμβανε καλό ή κακό κομμάτι.
Κύρια τροφή των Σπαρτιατών πολεμιστών ήταν ένας ζωμός από χοιρινό, γνωστός με την ονομασία. Ο Πλούταρχος υποστηρίζει πως ''«ανάμεσα στα πιάτα, αυτό που έχαιρε της μεγαλύτερης εκτίμησης ήταν ο μέλας ζωμός, μάλιστα σε τέτοιο σημείο που οι ηλικιωμένοι δεν αναζητούσαν καθόλου το κρέας. Το άφηναν για τους νεότερους και δειπνούσαν μονάχα με το ζωμό που τους παρείχαν»''. Για τους υπόλοιπους Έλληνες πρόκειται για αξιοπερίεργο φαινόμενο. «Φυσικά και οι Σπαρτιάτες είναι οι γενναιότεροι ανάμεσα σε όλους», αστειεύεται ένας Συβαρίτης, «ο οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα προτιμούσε να πεθάνει χίλιους θανάτους παρά να διάγει τόσο λιτό βίο». Το πιάτο αυτό αποτελούταν από χοιρινό, αλάτι, ξύδι και αίμα. Συνοδευόταν από τη γνωστή μάζα, σύκα, τυρί και καμία φορά από θηράματα ή ψάρι. Ο Αιλιανός, συγγραφέας του 2ου και 3ου αιώνα μ.Χ., υποστηρίζει πως στους Λακεδαιμόνιους μάγειρες απαγορευόταν να προετοιμάζουν οτιδήποτε άλλο εκτός από κρέας.
Ψάρι
thumb|Ερυθρόμορφο πιάτο με παράσταση [[Ψάρι|ψαριών, Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι, 350 - 325 π.Χ. περίπου]] Η στάση των Ελλήνων απέναντι στο ψάρι ποικίλλει ανάλογα με την εποχή. Στο έπος της Ιλιάδας δεν γίνεται κατανάλωση ιχθύων παρά μόνο ψητού κρέατος. Ο Πλάτων το αποδίδει στην αυστηρότητα των εθίμων της εποχής, εντούτοις μοιάζει πως το ψάρι θεωρούνταν φαγητό για φτωχούς. Στην Οδύσσεια αναφέρεται πως οι σύντροφοι του Οδυσσέα κατέφυγαν στο ψάρι, αλλά μόνο γιατί υπέφεραν από την πείνα αφού πέρασαν από τα στενά της Σκύλλας και της Χάρυβδης κι έτσι αναγκάστηκαν να φάνε ό,τι υπήρχε διαθέσιμο.