cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χέντρικ Ντούμπελς
μικρογραφία| Θαλασσογραφία, δεκαετία του 1660; ήρεμη σκηνή επηρεασμένη από τον [[Γιαν φαν ντε Καπέλλε και τους φαν ντε Φέλντε (πρεσβύτερο και νεότερο).]] Ο Χέντρικ Ντούμπελς (Hendrick Dubbels ή Hendrick Jacobsz. Dubbels και παραλλαγές, 1621–1707) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής ολλανδικής Εποχής θαλασσογραφιών και χειμερινών τοπίων, ο οποίος πέρασε μεγάλο μέρος της σταδιοδρομίας του εργαζόμενος σε εργαστήρια άλλων θαλασσογράφων.
Ο Ντούμπελς γεννήθηκε και έζησε όλη του τη ζωή στο Άμστερνταμ. Ήταν γιος αδαμαντοκόπτη και βαπτίστηκε στην Παλαιά Εκκλησία (Oude Kerk) στις 2 Μαΐου 1621. Νυμφεύτηκε το 1651 και ξανά το 1656, όταν περιέγραψε τον εαυτό του ως «ζωγράφο», αλλά αναγράφεται ως «καταστηματάρχης» το 1663 και το 1665, όταν χρεοκόπησε. Ήταν «winkelier» (καταστηματάρχης), «πωλούσε σκουφάκια, καπελάκια και κάλτσες». Αυτή ήταν πιθανώς μια ανεπιτυχής προσπάθεια απόδρασης από τον εξαιρετικά ανταγωνιστικό κόσμο της τέχνης του Άμστερνταμ. Το παλαιότερο χρονολογημένο έργο του είναι ένα σχέδιο του 1641, με έναν χρονολογημένο πίνακα του 1643. Το ναυτικό του ύφος βασίστηκε αρχικά σε αυτό του Γιαν Πορσέλλις, στη συνέχεια σε αυτό του Σίμον ντε Φλίχερ στο εργαστήριο του οποίου εργάστηκε την περίοδο 1650-3, κάτι που τον έφερε σε επαφή με τον Γιαν φαν ντε Καπέλλε.
Η δεκαετία του 1650 ήταν η περίοδος των καλύτερων έργων του, συμπεριλαμβανομένων των χειμερινών τοπίων του, τα οποία επηρεάστηκαν έντονα από αυτά του Γιαν φαν ντε Καπέλλε, όπως και οι ήρεμες θαλάσσιες σκηνές του. Στη συνέχεια εργάστηκε για τον Βίλλεμ φαν ντε Φέλντε τον πρεσβύτερο και τον γιο του Βίλλεμ μέχρι που έφυγαν για το Λονδίνο μετά το rampjaar («Έτος των Καταστροφών») του 1672. Στα τέλη της δεκαετίας του 1650 ή στις αρχές της δεκαετίας του 1660 εκπαίδευσε τον Λούντολφ Μπακχάουζεν, τον κορυφαίο Ολλανδό θαλασσογράφο των τελευταίων δεκαετιών του αιώνα, για τον οποίο εργάστηκε αργότερα. Ο Άμπραχαμ Στορκ ήταν μια άλλη επιρροή στο μεταγενέστερο έργο του, το οποίο μειώθηκε απότομα σε ποιότητα από τη δεκαετία του 1680. Τα τελευταία του χρόνια ζωγράφισε κατώτερα αντίγραφα δικών του προηγούμενων έργων και άλλων. Τάφηκε στο παρεκκλήσι Nieuwe Zuids στις 20 Οκτωβρίου 1707 - μια πρόσφατη αρχειακή ανακάλυψη, πριν από την οποία έλεγαν συχνά, ακολουθώντας τον Μπρέντιους, ότι πέθανε, ή τουλάχιστον εξαφανίστηκε από προσώπου γης, στα τέλη της δεκαετίας του 1670.
Υπάρχουν έργα του στην Εθνική Πινακοθήκη (δεξιά) και στο Εθνικό Ναυτικό Μουσείο στο Λονδίνο, στο Λούβρο και σε πολλές άλλες συλλογές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Μποργκέττο Λοντιτζάνο
Το Μποργκέττο Λοντιτζάνο (ιταλικά: Borghetto Lodigiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Βελούδο
Ετυμολογία
Η λέξη βελούδο προέρχεται από την ισπανική λέξη veludo, η οποία προέρχεται από την νεολατινική λέξη velludelum και αυτή με τη σειρά της από την λατινική λέξη villosus, η οποία σημαίνει τριχωτός.
Παραγωγή
Το βελούδο υφαίνεται σε ειδικό αργαλειό που πλέκει δύο στρώματα του υλικού ταυτόχρονα. Στη συνέχεια, τα δύο κομμάτια κόβονται μεταξύ τους για να δημιουργήσουν το χνούδι και τα δύο κομμάτια του υφάσματος τυλίγονται σε ξεχωριστά ρολά. Αυτή η περίπλοκη διαδικασία σήμαινε ότι το βελούδο ήταν ακριβό να κατασκευαστεί πριν γίνουν διαθέσιμοι οι βιομηχανικοί αργαλειοί και το καλοφτιαγμένο βελούδο παραμένει ένα αρκετά ακριβό ύφασμα. Το βελούδο είναι δύσκολο να καθαριστεί λόγω του χνουδιού του, αλλά οι σύγχρονες μέθοδοι στεγνού καθαρισμού κάνουν τον καθαρισμό πιο εφικτό. Το πέλος του βελούδου αποτελείται από στημόνια ή κάθετα νήματα και το βελουτέ χνούδι δημιουργείται από νήματα υφαδιού.
Ιστορία
Το βελούδο θεωρείται ότι δημιουργήθηκε στην Κίνα κατά την περίοδο της δυναστείας Χαν, όμως η προέλευση του βελούδου αμφισβητείται, με τη θεωρία πως η ύφανση βελούδου αναπτύχθηκε στην Περσία κατά τον 11ο και 12ο αιώνα. Το βελούδο διαδόθηκε στην Ευρώπη μέσω του εμπορίου από τους Βενετούς. Η ύφανση βελούδου στην Ευρώπη ξεκίνησε τον 14ο αιώνα στην Ιταλία και στην Ισπανία, οπότε και άρχισε η δημιουργία μοτίβων με αυτό. Η Βενετία ήταν τότε το σημαντικότερο κέντρο παραγωγής βελούδου, καθώς προσέθεται και χρυσοκέντητα μοτίβα στα ρούχα. Το βελούδο εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους αριστοκράτες, όπως ο Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας.
Κατά τον 15ο αιώνα εφευρέθηκαν νέοι τρόποι ύφανσης βελούδου στην Ιταλία, όπως το βελούδο σιζελέ. Όμως, ο ανταγωνισμός της Βενετίας με άλλες ιταλικές πόλεις οδήγησε στη συρρίκνωση της βιομηχανίας βελούδου, με αποτέλεσμα να αναδειχθούν νέα υφαντουργικά κέντρα, όπως η Λυών στη Γαλλία. Επίσης, η παραγωγή βελούδου διαδόθηκε στη Γερμανία και στις Κάτω Χώρες. Το 1666 ο υπουργός οικονομικών της Γαλλίας Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ αποφάσισε σε μία κίνηση ενίσυχης της εγχώριας παραγωγής να σταματήσει την εισαγωγή βελούδου από το εξωτερικό, με αποτέλεσμα η Λυών και η Τουρ να γίνουν οι μεγαλύτεροι παραγωγοί βελούδου. Παράλληλα αναπτύχθηκαν νέες τεχνικές ύφανσης. Τον 17ο αιώνα άρχισε επίσης η παραγωγή βελούδου στο Μάντσεστερ της Αγγλίας από βαμβάκι.
Με τη βιομηχανοποίηση της παραγωγής και την ανάπτυξη της τεχνικής ύφανσης του διπλού βελούδου τη δεκαετία του 1830, το βελούδο έγινε διαθέσιμο από οικονομικής άποψης στη μεσαία τάξη, χάνοντας έτσι τη σημασία του ως αντικείμενο πλούτου και επίδειξης πολυτέλειας. Χρησιμοποιήθηκε σε ρούχα και έπιπλα, καθώς και ως κάλυμμα αντικειμένων και σε ταπετσαρίες.
Παραπομπές
κατηγορία:Υφάσματα
Μπόργκο Σαν Τζοβάννι
Το Μπόργκο Σαν Τζοβάννι (ιταλικά: Borgo San Giovanni) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Αλέξανδρος Κοντογιάννης
Ο Αλέξανδρος Κοντογιάννης (γεννημένος στην Αθήνα, στις 10 Σεπτεμβρίου 1985) είναι Έλληνας πρωταθλητής της ξιφασκίας, στην κατηγορία ξίφους μονομαχίας. Ο Κοντογιάννης κατέχει σημαντικούς τίτλους στο ενεργητικό του, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Είναι μέλος της Εθνικής Ομάδας από το 2000.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλέξανδρος Κοντογιάννης γεννήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου του 1985 στην Αθήνα. Σε ηλικία επτά ετών έρχεται σε επαφή με το άθλημα της ξιφασκίας ως αθλητής της Αθηναϊκής Λέσχης. Στα πρώτα του στάδια ξεκίνησε ως ξιφομάχος στην κατηγορία του ξίφους ασκήσεως, πολύ σύντομα όμως θα άλλαζε κατηγορία όπλου καταλήγοντας στο ξίφος μονομαχίας.Το 2003 θα αποφοιτήσει από το Μαράσλειο Διδασκαλείο και θα εισαχθεί ως φοιτητής στη Γυμναστική Ακαδημία Αθηνών.Τον ίδιο χρόνο θα έρθει σε επαφή με τον Ομοσπονδιακό προπονητή Τσολάκη Χάρη και θα αποτελέσει μέλος της Εθνικής ομάδας νέων κατακτώντας το Χαλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο κύπελλο νέων στη Βουδαπέστη ανάμεσα σε 158 αθλητές. Ένα χρόνο μετά θα κατακτήσει την 8η θέση στο παγκόσμιο κύπελλο νέων στην Ιταλία, ενώ τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν αρκετές διακρίσεις, σημαντικότερη αυτών το Χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Satellite στην Κωνσταντινούπολη το 2010 , όπου θα επικράτησει στον τελικό έναντι του Βούλγαρου Κιριλ Μαρίνοφ με 15-12. Θα εκπληρώσει τη στρατιωτική του θητεία στις Ελληνικές Ειδικές Δυνάμεις στην κατηγορία των πεζοναυτών και το 2011 θα συμμετάσχει στη ίδρυση του Α.Ο. Θησέα ξιφασκίας Ηρακλείου. Την ίδια χρονιά θα κατακτήσει το Αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο ανδρών Satellite στην Κύπρο. Το 2013 θα αναδειχθεί νικητής στο Κύπελλο Ελλάδος, ενώ στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα ανδρών θα καταλάβει το Ασημένιο μετάλλιο. Το 2014 στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα ανδρών θα καταλάβει την 2η θέση και το 2015 θα κατακτήσει ξανά τον τίτλο του Πρωταθλητή και Κυπελλούχου Ελλάδος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ξιφασκίας
Μπρέμπιο
Το Μπρέμπιο (ιταλικά: Brembio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Μουσείο του Σίγκμουντ Φρόυντ (Βιέννη)
μικρογραφία| Μουσείο Σίγκμουντ Φρόυντ στην οδό Μπέργκασσε στη Βιέννη μικρογραφία| Αίθουσα αναμονής της πρώην κλινικής Σίγκμουντ Φρόυντ Το Μουσείο του Σίγκμουντ Φρόυντ στη Βιέννη είναι μουσείο, που ιδρύθηκε το 1971 και καλύπτει την ιστορία ζωής του Σίγκμουντ Φρόυντ. Βρίσκεται στην περιοχή Άλσεργκρουντ, στην οδό Μπέργκασσε 19. Το 2003, το μουσείο τέθηκε υπό την διεύθυνση του νεοσύστατου Ιδρύματος Σίγκμουντ Φρόυντ, το οποίο έκτοτε έχει αποκτήσει ολόκληρο το κτήριο ως δωρεά. Καλύπτει επίσης την ιστορία της ψυχανάλυσης.
Μουσείο
Το κτήριο χτίστηκε το 1891, όταν ο Φρόιντ μετακόμισε εκεί. Το προηγούμενο κτήριο στην περιοχή αυτή, που ήταν κάποτε το σπίτι του Βίκτορ Άντλερ, είχε γκρεμιστεί.
Τα παλιά του δωμάτια, όπου έζησε για 47 χρόνια και παρήγαγε τα περισσότερα γραπτά του, τώρα στεγάζουν ένα κέντρο ντοκιμαντέρ για τη ζωή και τα έργα του. Η επίδραση της ψυχανάλυσης στην τέχνη και την κοινωνία προβάλλεται μέσα από ένα πρόγραμμα ειδικών εκθέσεων και μια συλλογή σύγχρονης τέχνης.
Το μουσείο αποτελείται από το πρώην ιατρείο του Φρόιντ και ένα μέρος των παλιών ιδιωτικών του καταλυμάτων. Στο μουσείο επισυνάπτεται η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη ψυχαναλυτικής έρευνας της Ευρώπης, με 35.000 τόμους, και το ερευνητικό ινστιτούτο του Ιδρύματος Σίγκμουντ Φρόυντ.
Η έκθεση περιλαμβάνει αυθεντικά αντικείμενα, που ανήκουν στον Φρόιντ, την αίθουσα αναμονής του ιατρείου και μέρη της εκτεταμένης συλλογής με αντίκες του Φρόιντ. Ωστόσο, ο διάσημος καναπές του βρίσκεται τώρα στο Μουσείο Φρόιντ στο Λονδίνο, μαζί με τα περισσότερα από τα αυθεντικά έπιπλα, καθώς ο Φρόιντ μπόρεσε να πάρει τα έπιπλά του μαζί του όταν μετανάστευσε. Ένα τρίτο Μουσείο Φρόιντ, μετά το Λονδίνο και τη Βιέννη, ξεκίνησε στην πόλη Πρίμπορ της Τσεχίας το 2006, όταν το σπίτι της γέννησής του άνοιξε για το κοινό.
Το μουσείο περιέχει ένα αρχείο εικόνων, που περιλαμβάνουν περίπου δύο χιλιάδες έγγραφα, κυρίως φωτογραφίες, αλλά και πίνακες, σχέδια και γλυπτά. Η συλλογή αποτελείται από σχεδόν όλες τις υπάρχουσες φωτογραφίες του Σίγκμουντ Φρόυντ και της οικογένειάς του, μεγάλο αριθμό φωτογραφιών της Άννας Φρόυντ και φωτογραφίες από ψυχαναλυτικά συνέδρια κ.λπ.
Ιστορία
Από το 1970 η ετήσια διάλεξη Σίγκμουντ Φρόυντ λαμβάνει χώρα στη Βιέννη στα γενέθλια του Σίγκμουντ Φρόυντ στις 6 Μαΐου. Αυτή η εκδήλωση, στην οποία ψυχαναλυτές μιλούν για ένα σύγχρονο θέμα, ιδρύθηκε από το Ίδρυμα Σίγκμουντ Φρόυντ και τώρα διοργανώνεται από το Ίδρυμα.
Το 2020 άνοιξε το μουσείο ξανά στο κοινό μετά από μία ανακαίνιση και επέκταση, που κόστισε 4.000.000 €. Η αίθουσα αναμονής για το ιατρείο του Φρόιντ αναδημιουργήθηκε με αυθεντικά έπιπλα, που δώρισε η κόρη του Άννα Φρόυντ τη δεκαετία του 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στη Βιέννη Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Καζαλέττο Λοντιτζάνο
Το Καζαλέττο Λοντιτζάνο (ιταλικά: Casaletto Lodigiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Καζαλπουστερλένγκο
Το Καζαλπουστερλένγκο (ιταλικά: Casalpusterlengo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Καζαλμαϊόκκο
Το Καζαλμαϊόκκο (ιταλικά: Casalmaiocco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Φορολογία στην Ουγγαρία
Η φορολογία στην Ουγγαρία επιβάλλεται από τις εθνικές και τις τοπικές αρχές. Τα φορολογικά έσοδα στην Ουγγαρία ανήλθαν στο 39,3% του ΑΕΠ. Οι σημαντικότερες πηγές εσόδων περιλαμβάνουν τον φόρο εισοδήματος, την κοινωνική ασφάλιση, τον εταιρικό φόρο και τον φόρο προστιθέμενης αξίας, τα οποία εφαρμόζονται όλα σε εθνικό επίπεδο. Μεταξύ των συνολικών φορολογικών εσόδων ο λόγος των τοπικών φόρων είναι μόνο 5%, ενώ ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 30%.
Ο φόρος εισοδήματος στην Ουγγαρία εισπράττεται κατ 'αποκοπήν στο 15%. Μια φορολογική απαλλαγή χορηγείται μέσω οικογενειακού επιδόματος (családi adókedvezmény), το οποίο πολλαπλασσιάζεται ανάλογα με τον αριθμό των "δικαιούχων εξαρτώμενων παιδιών". Για ένα ή δύο παιδιά το επίδομα ανέρχεται σε 62.500 φιορίνια ανά παιδί, για τρία ή περισσότερα 206.250 φιορίνια ανά παιδί. Το επίδομα μπορεί να κατανεμηθεί μεταξύ συζύγων ή συντρόφων συμβίωσης.
Ο σταθερός συντελεστής του φόρου προστιθέμενης αξίας είναι 27% από τον Ιανουάριο του 2012 - ο υψηλότερος στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχει μειωμένος συντελεστής 5% για τα περισσότερα φάρμακα και ορισμένα προϊόντα διατροφής και μειωμένος συντελεστής 18% για συνδέσεις στο Διαδίκτυο, τα εστιατόρια και τη τροφοδοσία, γαλακτοκομικά και αρτοσκευάσματα, ξενοδοχειακές υπηρεσίες και εισδοχή σε βραχυπρόθεσμα υπαίθρια γεγονότα.
Τον Ιανουάριο του 2017 ο εταιρικός φόρος ενοποιήθηκε με ποσοστό 9% - το χαμηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα μερίσματα που εισπράττονται δεν υπόκεινται σε φορολογία, υπό την προϋπόθεση ότι δεν εισπράττονται από ελεγχόμενη ξένη εταιρεία. Τα κεφαλαιακά κέρδη περιλαμβάνονται στον εταιρικό φόρο, με ορισμένες εξαιρέσεις.
Το εισόδημα από την απασχόληση υπόκειται σε εισφορές κοινωνικής ασφάλισης για τον εργοδότη με κατ 'αποκοπή ποσοστό 19,5%. Επιπλέον, οι εργοδότες πληρώνουν φόρο 1.5% σε ένα ταμείο κατάρτισης. Τα κεφαλαιακά κέρδη φορολογούνται με κατ 'αποκοπή ποσοστό 15%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της Ουγγαρίας
Λουδοβίκος Στράνης
Ο Λουδοβίκος Στράνης (ιταλ. Lοdovico Strani) γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1794 και ήταν ευγενής ιταλικής καταγωγής. Το όνομα της οικογένειας Στράνη (Strani) συγκαταλέγεται στη Χρυσή Βίβλο (ιταλ. Libro d'Oro) της Ζακύνθου.
Βιογραφία
Η οικογένεια Στράνη καταγόταν από την ιταλική πόλη Τράνι της επαρχίας του Μπάρι και ασχολείτο με τη ναυτιλία και το εμπόριο. Έτσι, κάποια στιγμή, μέλη της βρέθηκαν στα Επτάνησα, τα οποία τότε αποτελούσαν έδαφος της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας και συγκεκριμένα στη Ζάκυνθο. Ο Λουδοβίκος Στράνης ήταν γιος του Σαμουήλ Στράνη (ιταλ. Samuele Strani) (Ζάκυνθος, 1741 - Ζάκυνθος, 1812), του οποίου το επιτύμβιο διασώζεται μέχρι σήμερα και φυλάσσεται στο Μουσείο της Ζακύνθου. Διατέλεσε πρόξενος του βασιλέως της Ένωσης Σουηδίας-Νορβηγίας στην Πάτρα και ήταν επίσης μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 είχε ενεργό δράση και στις 8 Απριλίου 1821, ενημέρωσε με επιστολή του τον πρόξενο του βασιλέως της Ένωσης Σουηδίας-Νορβηγίας στην Κωνσταντινούπολη, σχετικά με τα δρώμενα στην Πελοπόννησο και τις ετοιμασίες για την επικείμενη επανάσταση. Επίσης, ήταν εκείνος που διδάχθηκε από τον ιατρό του Άγγλου πρέσβεως Σκωτ τον δαμαλισμό (εμβολιασμό με τον ζωντανό ιό της ευλογιάς) και τον διέδωσε στην Ελλάδα, ανακοινώνοντας τη μέθοδο με σχετικό σύγγραμμα στον ιατρό Στάμο Πετρίτση. Ο Λουδοβίκος Στράνης ήταν παντρεμένος με ευγενούς καταγωγής Νορβηγίδα με την οποία απέκτησε δύο γιους. Έζησε στην έπαυλη της οικογένειάς του στον περίφημο Λόφο του Στράνη, όπου φιλοξενείτο συχνά ο Διονύσιος Σολωμός και, μάλιστα, εκεί έγραψε ο τελευταίος τον Ύμνον εις την Ελευθερίαν, που μετέπειτα έγινε ο εθνικός ύμνος της Ελλάδας και της Κύπρου. Σήμερα ο Λόφος του Στράνη στη Ζάκυνθο αποτελεί πόλο έλξης επισκεπτών, κυρίως βέβαια λόγω της ύπαρξής του ως το σημείο έμπνευσης του ελληνικού εθνικού ύμνου από τον Σολωμό, αλλά και εξαιτίας της εκπληκτικής πανοραμικής θέας του νησιού που προσφέρει.
Η σχέση του Στράνη με τον Σολωμό
Όσον αφορά τη σχέση του Λουδοβίκου Στράνη με τον Διονύσιο Σολωμό επικρατούν δύο εκδοχές. Η μία θέλει τον Στράνη να είναι στενός φίλος του Σολωμού. Η άλλη θέλει τον Σαμουήλ Στράνη (ιταλ. Samuele Strani), πατέρα του Λουδοβίκου Στράνη, να είναι ο βιολογικός πατέρας του Σολωμού, επομένως, τους δυο τους να είναι αδέλφια. Σύμφωνα με αυτήν την εκδοχή, ο Σαμουήλ Στράνης ήταν εκείνος που απέκτησε τον Σολωμό με την Αγγελική Νίκλη, υπηρέτριά του και μετέπειτα υπηρέτρια του Νικολάου Σολωμού, αλλά έπεισε τον Νικόλαο Σολωμό να αναγνωρίσει λίγο πριν τον θάνατό του τον Διονύσιο σαν δικό του γιο, ώστε να αποφευχθεί ενδεχόμενο σκάνδαλο. Ο Νικόλαος Σολωμός παντρεύτηκε μάλιστα την Αγγελική Νίκλη την προπαραμονή του θανάτου του και έτσι αναγνώρισε τον Διονύσιο Σολωμό, καθώς και ένα ακόμη παιδί που είχε αποκτήσει μαζί της, τον Δημήτριο, ως νόμιμα τέκνα του. Ο Λουδοβίκος Στράνης, πάντως, συνέχισε να έχει στενή επαφή με τον Διονύσιο Σολωμό ως αδελφός του και γι' αυτό συχνά τον φιλοξενούσε στην έπαυλή του. Μάλιστα, όταν ο Σολωμός μεγάλωσε, ο Στράνης αισθάνθηκε χρέος να χρηματοδοτήσει τις σπουδές του στην Ιταλία. Τον βοήθησε, επίσης, στην έκδοση των πρώτων ποιημάτων του, ερχόμενος σε επικοινωνία με τον Ούγκο Φόσκολο. Ο Σολωμός έχει γράψει δύο ποιήματα αφιερωμένα στον Λουδοβίκο Στράνη, "Προς τον κύριον Λοδοβίκον Στράνη" και "Προς τον Λοδοβίκο Στράνη", τα οποία παρατίθενται παρακάτω.
"Προς τον κύριον Λοδοβίκον Στράνη"
Λίγα γιούλια εγώ σου στέρνω
και στο σπίτι σου τα σπέρνω,
εις το οποίον ήλθε η Θεά,
οπού ονόμασαν Υγειά.
Ροδοδάχτυλα τα χέρια
και τα μάτια ωσάν αστέρια·
έχει μάγουλο ωσάν μήλο·
με χαμόγελο το χείλο,
οπού δίνει ένα φιλί
και ξανάρχεται η ζωή.
Αλλά πώς συχνά συχνά
η ομορφότατη Θεά
με το μάτι το γλυκό
κοιτάει θάλασσα, ουρανό;
Εκατάλαβα γιατί·
''α! την ώρα καρτερεί''
να σε πιάσει από το χέρι
να σε πάει και να σε φέρει.
(Διονύσιος Σολωμός)
"Προς τον Λοδοβίκο Στράνη"
Ω ρόδα τρεχάτε
στου Βίκου να πάτε,
κι άλλ’ άνθια θα ευρείτε
μαζί να δεθείτε,
ως δένονται οι φίλοι
με νου και με χείλη.
Τρεχάτε τρεχάτε
πλια τον Ταγιαπέρα
να μην καρτερεί
με τέτοιαν ημέρα
τί μπαίνουν γιατροί;
Ας έβγει να πάει
κουλούρα να φάει,
να πιει με τη λάλα
το τε με το γάλα.
αλλά όποτε φθάστε
το χρώμα να χάστε.
στου Βίκου το στόμα
ποτέ του απ’ εκεί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς
ISO 639:p
! pab ! pac ! pad ! pae ! paf ! pag ! pah ! pai !(paj) ! pak ! pal ! pam ! pan ! pao (Βόρεια) ! pap ! paq ! par ! pas ! pat ! pau ! pav ! paw ! pax ! pay ! paz ! pbb ! pbc ! pbe (Μεζόντλα) ! pbf (Κογιοτεπέκ) ! pbg ! pbh ! pbi ! pbl (Νιγηρία) ! pbn ! pbo ! pbp ! pbr ! pbs (Κεντρικά) ! pbt (Νότια) ! pbu (Βόρεια) ! pbv ! pby !(pbz) ! pca (Σάντα Ινές Αχουατεμπάν) ! pcb ! pcc ! pcd ! pce (Πάλε) ! pcf ! pcg ! pch ! pci ! pcj ! pck (Πάιτε) ! pcl ! pcm ! pcn ! pcp !(pcr) ! pcw ! pda ! pdc ! pdi ! pdn ! pdo ! pdt ! pdu ! pea (Περανακάν) ! peb (Ανατολικά) !(pec) ! ped (Παπούα Νέα Γουινέα) ! pee ! pef (Βορειοανατολικά) ! peg ! peh ! pei ! pej (Βόρεια) ! pek ! pel ! pem !(pen) ! peo ! pep ! peq (Νότια) ! pes ! pev ! pex ! pey ! pez (Ανατολικά) ! pfa ! pfe ! pfl (Παλατινά) ! pga (Σουδανική κρεολική) ! pgg ! pgi ! pgk ! pgl ! pgn ! pgs ! pgu !(pgy) ! pha ! phd ! phg ! phh ! phk ! phl ! phm ! phn ! pho ! phq ! phr ! pht ! phu ! phv ! phw ! pia ! pib ! pic ! pid ! pie ! pif ! pig ! pih ! pii ! pij ! pil ! pim ! pin ! pio ! pip ! pir ! pis ! pit ! piu ! piv ! piw ! pix ! piy ! piz ! pjt ! pka ! pkb (Άνω) ! pkc ! pkg ! pkh ! pkn ! pko ! pkp ! pkr ! pks ! pkt ! pku ! pla ! plb ! plc (Κεντρικά) ! pld ! ple ! plg ! plh ! pli ! plj ! plk (Κοχιστάνι) ! pll (Σβε) !(plm) ! pln ! plo (Ολούτα) ! plp ! plq ! plr (Παλάκα) ! pls (Σαν Μάρκος Τλαλκογιάλκο) ! plt (Οροπεδίου) ! plu ! plv (Νοτιοδυτικά) ! plw (Μπρουκς Πόιντ) ! ply ! plz ! pma ! pmb ! pmc ! pmd ! pme ! pmf ! pmh ! pmi (Βόρεια) ! pmj (Νότια) ! pmk ! pml ! pmm ! pmn ! pmo ! pmq (Βόρεια) ! pmr ! pms ! pmt ! pmu (Μιρπούρ) ! pmw (Πεδιάδες) ! pmx (Πουμέι) ! pmy ! pmz (Νότια) ! pna ! pnb (Δυτικά) ! pnc ! pne (Δυτικά) ! png ! pnh ! pni ! pnj ! pnk ! pnm ! pnn ! pno ! pnp ! pnq (Μπουρκίνα Φάσο) ! pnr ! pns ! pnt ! pnu (Τζιογκνάι) ! pnv ! pnw ! pnx ! pny ! pnz (Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία) !(poa) (Ανατολικά) !(pob) (Δυτικά) ! poc (Κεντρικά) ! pod ! poe (Σαν Χουάν Ατζίνγκο) ! pof ! pog ! poh (Ανατολικά) ! poi (Υψίπεδα) !(poj) ! pok ! pol ! pom (Νοτιοανατολικά) ! pon ! poo (Κεντρικά) ! pop ! poq (Τεξιστεπέκ) ! por ! pos (Σαγιούλα) ! pot !(pou) (Νότια) ! pov (Άνω Γουινέα) ! pow (Σαν Φελίπε Οτλαλτεπέκ) ! pox ! poy ! ppa ! ppe ! ppi ! ppk ! ppl ! ppm ! ppn ! ppo ! ppp ! ppq !(ppr) ! pps (Σαν Λουίς Τεμαλακαγιούκα) ! ppt ! ppu !(ppv) ! pqa ! pqm ! prb ! prc ! prd (Περσικά) ! pre ! prf ! prg ! prh ! pri ! prk ! prl ! prm ! prn ! pro (Παλαιά) ! prp ! prq ! prr ! prs (Ντάρι) ! prt ! pru !(prv) ! prw ! prx ! pry ! prz ! psa (Ασούε) ! psc ! psd ! pse ! psg ! psh (Νοτιοδυτικά) ! psi (Νοτιοανατολικά) ! psl ! psm ! psn ! pso ! psp ! psq ! psr ! pss ! pst (Κεντρικά) ! psu ! psw ! psy ! pta ! pth ! pti ! ptn ! pto ! ptp ! ptr ! ptt ! ptu ! ptv ! ptw ! pty ! pua (Δυτικά υψίπεδα) ! pub ! puc ! pud ! pue ! puf ! pug ! pui ! puj ! puk ! pum !(pun) ! puo ! pup ! puq ! pur ! pus ! put ! puu ! puw ! pux ! puy ! puz (Πουρούμ) ! pwa ! pwb ! pwg ! pwi ! pwm ! pwn ! pwo (Πβο δυτικά) ! pwr ! pww (Πβο βόρεια) ! pxm (Κουετζαλτεπέκ) ! pye (Πύε) ! pym ! pyn ! pys ! pyu ! pyx (Μπούρμα) ! pyy ! pzn
Κατηγορία:ISO 639
Ίβαρ ο Ασπόνδυλος
μικρογραφία|Βαλχάλα του Άουγκουστ Μάλστρεμ, 1880 Ο Άιβαρ ο Ασπόνδυλος ήταν στρατιωτικός ηγέτης των Βίκινγκ και ο διοικητής των στρατιωτικών δυνάμεων που εισέβαλαν στη σημερινή Αγγλία. Σύμφωνα με την "Ιστορία των γιων του Ράγκναρ Λόθμπροκ" ήταν γιος του Ράγκναρ Λόθμπροκ και της Άσλαγκ. Αδέρφια του ήταν ο Μπιόρν ο Σιδηρόπλευρος, ο Χάλφνταν Ράγκναρσον, ο Χβίρτσεκ, ο Σίγκουρντ ο Φιδομάτης και ο Ούμπα. Η προέλευση για το ψευδώνυμό του δεν είναι γνωστή. Οι θρύλοι περιγράφουν ότι δεν είχε κόκαλα. Σύμφωνα με την "Ιστορία των γιων του Ράγκναρ Λόθμπροκ" ήταν αποτέλεσμα μιας κατάρας. Η μητέρα του ήταν η δεύτερη σύζυγος του Ράγκναρ Λόθμπροκ και είχε δυνάμεις μαγείας. Η μητέρα του είχε πει στον σύζυγο της ότι πρέπει να περιμένουν τρεις νύχτες πριν ολοκληρώσουν τον γάμο τους, εκείνος όμως αγνόησε την προειδοποίηση και το αποτέλεσμα ήταν ο μεγαλύτερος γιος να γεννηθεί χωρίς κόκαλα.
Ταυτοποίηση με τον Άιβαρ
Συχνά ταυτίζεται με τον Άιβαρ, τον ιδρυτή της Δυναστείας του Άιβαρ, κυβέρνησε στην περιοχή της Ιρλανδικής Θάλασσας σε όλη τη διάρκεια κυριαρχίας των Βίκινγκ. Η δυναστεία του, ο Οίκος του Άιβαρ από τα μέσα του 9ου αιώνα έως το 10ο αιώνα έλεγχε τη Νορθουμβρία από την πρωτεύουσα Γιορκ και κυριάρχησε στην Ιρλανδική Θάλασσα από το Δουβλίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βίκινγκ Κατηγορία:Δυναστεία του Μούνσε Κατηγορία:Ουί Αιμάρ Κατηγορία:Μονάρχες της Γιορκ
Κατάλογος αρχηγών κράτους της Αλγερίας
Ακολουθεί ένας κατάλογος αρχηγών κράτους της Αλγερίας από την σύσταση της Προσωρινής Κυβέρνησης της Αλγερινής Δημοκρατίας (GPRA) που ήταν εξόριστη στο Κάιρο της Αιγύπτου το 1958 στη διάρκεια του Πολέμου της Αλγερίας, από την ανεξαρτησία το 1962, μέχρι σήμερα.
Καζέλλε Λουράνι
Το Καζέλλε Λουράνι (ιταλικά: Caselle Lurani) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Χριστίνα Μπρους
Η Χριστίνα Μπρους (Κάρικ 1278 - 1357) ήταν κόρη του Ρόμπερτ ντε Μπρους, 6ου λόρδου του Άναντεϊλ και της Μάρτζορι, κόμισσας του Κάρικ. Είχε πολλά μικρότερα αδέλφια, τα σημαντικότερα ήταν ο Ροβέρτος Α΄ της Σκωτίας και ο Εδουάρδος Μπρους που έγινε για σύντομο χρονικό διάστημα Υψηλός βασιλιάς στην Ιρλανδία. Ο Ροβέρτος Μπρους μετά την ήττα του στην μάχη του Μέθβεν στις 19 Ιουνίου 1306 προχώρησε δυτικά προς τα βουνά, έστειλε την δεύτερη σύζυγο του Ελισάβετ του Μπουργκ, την κόρη του Μάρτζορι Μπρους και τις αδελφές του Χριστίνα και Μαρία Μπρους στο κάστρο του Κίλντρουμι υπό την προστασία του αδελφού του Νηλ ντε Μπρους. Το κάστρο πολιορκήθηκε από τους Άγγλους, οι γυναίκες κατόρθωσαν να δραπετεύσουν αλλά ο Νελ Μπρους συνελήφθη, οδηγήθηκε στο Μπέργουικ και υπέστη φρικτό θάνατο με τεμαχισμό και αποκεφαλισμό. Οι γυναίκες ζήτησαν άσυλο στο ιερό του Αγίου Νουθάκ στο Ταίλ, εκεί συνελήφθησαν από έναν οπαδό του Τζων Μπάλλιολ που τις παρέδωσε στους άντρες του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας.
Γάμοι
Η Χριστίνα απεστάλη στην Γιλβερτινή μονή του Σίξχιλς στο Λινκολνσάιρ, η αδελφή της Μαρία και η οπαδός των Μπρους Ισαβέλλα ΜακΝταφ φυλακίστηκαν σε κλουβιά. Επέστρεψε στην Σκωτία σε μια ανταλλαγή αιχμαλώτων στις αρχές του 1135. Η Χριστίνα παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον Σερ Κρίστοφερ Σετόν που γεννήθηκε το 1278 και εκτελέστηκε το 1306. Παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο της (1326) τον Σερ Άντριου Μάρεϊ τον υστερότοκο γιο του ομώνυμου Σερ Άντριου Μάρεϊ που έπεσε στην μάχη του Στέρλινγκ Μπριτζ στο πλευρό του Γουίλιαμ Γουάλας, ο δεύτερος σύζυγος της πέθανε το 1338. Πολλοί πιστεύουν ότι η Χριστίνα προχώρησε και σε τρίτο γάμο με τον Γκάρτναιτ, γιο του Ντόναλντ κόμητος του Μαρ (πέθανε 1305) αλλά δεν περιγράφεται πουθενά σαν κόμισσα του Μαρ και δεν καταγράφεται καμιά σχέση της με το διάδοχο του Γκάρτναιτ Ντόναλντ Β΄. Στην διάρκεια του Β΄ Πολέμου της Ανεξαρτησίας της Σκωτίας (1335) διηύθυνε επιτυχώς την άμυνα του κάστρου του Κίλμπουρρι από τις δυνάμεις του Μπάλλιολ πριν ο δεύτερος σύζυγος της τους νικήσει επιτυχώς στην μάχη του Κουλμπίν.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπρους
Σπήλαιο Γκέλερτ
μικρογραφία|307x307εσ|Σπήλαιο Γκέλερτ Το Σπήλαιο Γκέλερτ (Ουγγρικά: Gellérthegyi-barlang) είναι μέρος ενός δικτύου σπηλαίων στον λόφο Γκέλερτ στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας.Το σπήλαιο αναφέρεται επίσης ως <<Σπήλαιο του Αγίου Ιβάν>> (Szent Iván-barlang), ερημίτης που έζησε εκεί και πιστεύεται ότι χρησιμοποιούσε το φυσικό ιαματικό νερό μιας λασπώδους λίμνης δίπλα στο σπήλαιο για να θεραπεύσει τους ασθενείς.Είναι πιθανό ότι το ίδιο νερό τροφοδοτούσε τις πισίνες του παλιού Sáros fürdő, που τώρα ονομάζεται Λουτρά Γκέλερτ.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|271x271εσ Τον 19ο αιώνα το σπήλαιο κατοικήθηκε από μια φτωχή οικογένεια που έχτισε ένα μικρό σπίτι στην είσοδο.Η είσοδος του σπηλαίου έκλεισε με σανίδα και χρησιμοποιήθηκε ως αυλή αγροτών.Αυτή η κατάσταση καταγράφηκε σε έναν πίνακα από τον Mihály Mayr (τη δεκαετία του 1860) και σε μια φωτογραφία του György Klösz το 1877.
Η πρώτη σύγχρονη είσοδος για τις σπηλιές κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1920 από μια ομάδα μοναχών του Τάγματος του Οσίου Παύλου οι οποίοι είχαν εμπνευστεί τη κατασκευή από παρόμοιες πέτρινες κατασκευές κατά τη διάρκεια ενός προσκυνήματος στη Λούρδη της Γαλλίας.Ο Κάλμαν Λουξ, καθηγητής στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης ήταν ο υπεύθυνος αρχιτέκτονας.Μετά το 1926 λειτούργησε ως παρεκκλήσι και μοναστήρι μέχρι το 1951.Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επίσης χρησίμευσε ως νοσοκομείο για τον στρατό της ναζιστικής Γερμανίας κατά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. αριστερά|μικρογραφία|272x272εσ Το 1945, ο Σοβιετικός Στρατός κατέλαβε τη Βουδαπέστη.Επί έξι χρόνια, το σπήλαιο συνέχισε τις θρησκευτικές του λειτουργίες, αλλά το 1951, η Αρχή Προστασίας του Κράτους εισέβαλε στο παρεκκλήσι ως μέρος της δράσης κατά της Καθολικής Εκκλησία ς.Ως αποτέλεσμα της επιδρομής, το σπήλαιο σφραγίστηκε, ο ανώτερος του μοναστηριού, Ferenc Vezér, καταδικάστηκε σε θάνατο και τα υπόλοιπα μέλη φυλακίστηκαν για πάνω από δέκα χρόνια.
Άνοιξε ξανά στις 27 Αυγούστου 1989 και μέχρι το 1992, το παρεκκλήσι είχε αποκατασταθεί και το Τάγμα του Οσίου Παύλου είχε επιστρέψει στο σπήλαιο.Σήμερα, οι μοναχοί συνεχίζουν να εκτελούν θρησκευτικές λειτουργίες, αν και το σπήλαιο είναι επίσης τουριστικό αξιοθέατο.Η εκκλησία συμπληρώνεται από ένα μυστηριώδες μοναστήρι σκαλισμένο στο βράχο και διακοσμημένο με εντυπωσιακούς νεογοτθικούς πυργίσκους.Τα τείχη της σπηλιάς σχηματίζονται από φυσικό βράχο.Η εκκλησία διαθέτει πολλά δωμάτια ένα από τα οποία είναι διακοσμημένο με σκαλίσματα ενός πιστού του Τάγματος του Οσίου Παύλου .Η βεράντα μπροστά από την είσοδο φυλάσσεται από το άγαλμα του Αγίου Στεφάνου που στέκεται δίπλα στο άλογό του. μικρογραφία|285x285εσ
Παραπομπές
Γκελερτ Κατηγορία:Γεωγραφία της Ουγγαρίας
Της νύχτας τα καμώματα
Το Της νύχτας τα καμώματα είναι μια κοινωνική κωμική ταινία ελληνικής παραγωγής του 1957 σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου και σενάριο των Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου, βασισμένο στο θεατρικό έργο «Ουδέν το αξιοσημείωτον» των Σακελλάριου - Γιαννακόπουλου. Πρωταγωνιστούν οι Βασίλης Αυλωνίτης, Σμαρούλα Γιούλη, Ελένη Χατζηαργύρη, Ορέστης Μακρής, Λαυρέντης Διανέλλος, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Νίκος Ρίζος, Γιάννης Γκιωνάκης, και Φραγκίσκος Μανέλλης.
Πλοκή
Κατά τη διάρκεια της νυχτερινής περιπολίας του στην πόλη, ο χωροφύλακας Βαγγέλης βρίσκεται αντιμέτωπος με έξι διαφορετικές υποθέσεις.
Η πρώτη είναι όταν ο Στέλιος, που περνώντας από ένα μανάβικο κλέβει έναν μπακαλιάρο και το βάζει στα πόδια. Ο Βαγγέλης καταφέρνει να πιάσει τον κλέφτη, αλλα εκείνος ντροπιασμένος για την πράξη του, ομολογεί οτι έκλεψε τον μπακαλιάρο για να ταΐσει τα δυο μικρά παιδιά του. Ο Βαγγέλης πάει στο σπίτι του Στέλιου για να διαπιστώσει αν λέει την αλήθεια και εκεί η συζυγός του, Ελένη ζητά την επιείκεια του χωροφύλακα για τον άνδρα της, δειχνοντάς του ενα κατσαρόλι που περιέχει ενα κούτσουρο. Η Ελένη λέει ότι τα δυο παιδιά της ειναι νηστικά και ότι με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να τα ξεγελάσει. Ο Βαγγέλης κατανοεί την οικονομική κατάσταση της οικογενείας και δίνει ενα χρηματικό ποσό για να πάνε να αγοράσουν κάποια τρόφιμα, αφήνοντας ουσιαστικά ελεύθερο τον Στέλιο και συγχωρώντας του την κλοπή. Στην συνέχεια, ο Βαγγέλης πηγαίνει στο μανάβικο και πληρώνει το κόστος του μπακαλιάρου λέγοντας ότι υπήρξε μια παρεξήγηση και ότι ο Στέλιος δεν είχε πρόθεση να κλέψει, κλείνοντας με αυτόν τον τρόπο την υπόθεση.
Οι υπόλοιπες υποθέσεις που παρακολουθεί ο Βαγγέλης περιλαμβάνουν μια κοπέλα που θέλει να αυτοκτονήσει, μια γυναίκα που βρίσκεται σε κίνδυνο από τον αδελφό της εξαιτίας της της συμπεριφοράς της που εκείνος δεν θεωρεί πρέπουσα, έναν μέθυσο που θρηνεί τον θάνατο της γυναίκας του, έναν σύζυγο που τραβάει τα πάνδεινα από τη σύζυγό του, και τέλος, μια ταβέρνα στην οποία διαδραματίζεται ένας μεγάλος καβγάς ανάμεσα σε μεθυσμένους θαμώνες.
Διανομή ρόλων
Συμμετέχουν
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Χαρακτηριστική η ατάκα του Αυλωνίτη, που πηγαίνει στην ταβέρνα για να λύσει την παρεξήγηση που έχει δημιουργηθεί και ενώ οι μάγκες και οι θαμώνες προσπαθούν να του εξηγήσουν τι έχει συμβεί, λέγοντάς του ότι ένας έκανε παρατηρήσεις στον άλλο, τους λέει σχολιάζοντας ειρωνικά: «Πολλοί κύριοι και πολλές παρατηρήσεις!»
Στην ταινία ο Ορφεας Κρεουζης ερμηνεύει δυο τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, το "Είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω" και "Το παλιό δρομάκι". Κανένα από τα δύο τραγούδια δεν ηχογραφήθηκε σε δίσκο, αλλά ακούστηκαν μόνο στην ταινία. Στο τραγούδι "Το παλιό δρομάκι" εμφανίζεται ο Μπάμπης Μπακάλης παίζοντας μπουζούκι.
Υποδοχή
Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1956-1957 και έκοψε 27.474 εισιτήρια. Ήρθε στην 13η θέση σε 30 ταινίες. Στην iMDB, η ταινία έχει βαθμολογία 7.0/10, με βάση 75 ψήφους από τους χρήστες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες του 1957 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Τζαλ Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα
Απολλοφάνης (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Απολλοφάνης είναι γνωστά τα κάτωθι ιστορικά πρόσωπα:
ISO 639:r
! raa ! rab ! rac ! rad !(rae) ! raf (Δυτικά) ! rag ! rah ! rai ! raj ! rak ! ral ! ram ! ran ! rao ! rap ! raq ! rar ! ras ! rat ! rau ! rav ! raw ! rax ! ray ! raz ! rbb (Ρουμάι) ! rbk ! rbl ! rbp ! rcf ! rdb ! rea ! reb ! ree (Ρετζάνγκ) ! reg (Τανζανία) ! rei !rej ! rel ! rem ! ren ! rer ! res ! ret ! rey ! rga ! rge ! rgk ! rgn ! rgr ! rgs (Νότια) ! rgu ! rhg ! rhp ! ria (Ινδία) ! rie ! rif ! ril (Μυανμάρ) ! rim ! rin ! rir ! rit ! riu !(rjb) ! rjg ! rji ! rjs ! rka ! rkb ! rkh ! rki ! rkm ! rkt ! rkw ! rma ! rmb ! rmc (Καρπαθικά) ! rmd ! rme ! rmf (Φινλανδικά Κάλο) ! rmg ! rmh ! rmi ! rmk ! rml (Βαλτικά) ! rmm ! rmn (Βαλκανικά) ! rmo (Σίντε) ! rmp ! rmq !(rmr) ! rms ! rmt ! rmu (Σκανδιναβικά) ! rmv ! rmw (Ουαλικά) ! rmx ! rmy (Βλαξ) ! rmz ! rna ! rnd ! rng ! rnl ! rnn ! rnp ! rnr ! rnw ! rob ! roc (Κάκγκια) ! rod ! roe ! rof ! rog (Βόρεια) ! roh ! rol ! rom ! ron ! roo ! rop ! ror ! rou ! row ! rpn ! rpt ! rri ! rro ! rrt ! rsb ! rsi ! rsl ! rtc ! rth !rtm ! rtw ! rub ! ruc ! rue ! ruf ! rug ! ruh ! rui ! ruk ! run ! ruo ! rup ! ruq (Μεγκλένο) ! rus ! rut ! ruu (Λάνας) ! ruy (Νιγηρία) ! ruz ! rwa ! rwk ! rwm (Ουγκάντα) ! rwo ! rwr (Ινδία) !(rws) ! rxd ! rxw ! ryn (Βόρεια) ! rys ! ryu (Κεντρικά) ! rzh
Κατηγορία:ISO 639
Καστελτζερούντο
Το Καστελτζερούντο (ιταλικά: Castelgerundo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Σάιμον Πεγκ
Ο Σάιμον Πεγκ (Simon John Beckingham, 14 Φεβρουαρίου 1970) είναι Άγγλος ηθοποιός, γνωστός για το ρόλο του ως Μοντγκόμερι Σκοτ στην σειρά ταινιών Σταρ Τρεκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μιουόσουαφ
Το Μιουόσουαφ (πολωνικά: Miłosław) είναι πόλη του Πόβιατ Βζέσνια, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Είναι η διοικητική έδρα της Γκμίνα Μιουόσουαφ. Τα έτη 1975–1998, η πόλη διοικητικά ανήκε στο Βοεβοδάτο Πόζναν. Ο πληθυσμός του είναι 3.514 κάτοικοι (2020).
Το Μιουόσουαφ απέκτησε προνόμια πόλης το 1397, υποβαθμίστηκε πριν από το 1500 και έλαβε εκ νέου προνόμια πόλης το 1539.
Από το Νοέμβριο του 2018, ο Χούμπερτ Γκρουστσίνσκι (Hubert Gruszczyński) είναι ο δήμαρχος. Ανέλαβε τη θέση του Ζμπίγκνιεφ Σκικιέβιτς (Zbigniew Skikiewicz), ο οποίος συνδέθηκε με τη θέση του δημάρχου για σχεδόν 20 χρόνια.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ| Παλάτι του Μιουόσουαφ Η πρώτη αναφορά του Μιουόσουαφ προέρχεται από το 1314, όταν η πόλη ανήκε στην οικογένεια Μιουοσουάφσκι του οικοσήμου Ντολίβα. Το 1382, πραγματοποιήθηκε ένα συνέδριο των ιπποτών της Μείζονος Πολωνίας κατά της παράδοσης του Πολωνικού στέμματος στον Σιγισμούνδο του Λουξεμβούργου. Έλαβε προνόμια πόλης πριν από το 1397, και ξανά από το 1539. Από το 1487, ανήκε στην οικογένεια Γκούρσκι (Górski).
Κατά τη διάρκεια του Δεκατριετούς Πολέμου, το 1458, το Μιουόσουαφ έστειλε 4 πεζούς στρατιώτες για να βοηθήσουν το πολιορκημένο πολωνικό πλήρωμα του Κάστρου του Μάλμπορκ.
Στις 30 Απριλίου 1848, κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας που ξέσπασε κατά την Άνοιξη των Εθνών, η πόλη ήταν ο τόπος μιας νικηφόρας μάχης μεταξύ των ανταρτών και του Πρωσικού Στρατού. Την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα, ήταν το κέντρο των σχολικών απεργιών ενάντια στην αναγκαστική γερμανοποίηση. Το 1893, το Μιουόσουαφ αγοράστηκε από τον Γιούζεφ Κοστσιέλσκι του οικοσήμου Ογκόντσικ. Το Μιουόσουαφ παρέμεινε στα χέρια της οικογένειας Κοστσιέλσκι μέχρι το 1939.
Κατά τη διάρκεια των αποκαλυπτηρίων του μνημείου του Γιούλιους Σουοβάτσκι το 1899, μίλησε μεταξύ άλλων ο Χένρικ Σιενκιέβιτς, και η ομιλία του με τίτλο Η πολωνική ομιλία δημοσιεύτηκε αργότερα.
Στο Μιουόσουαφ διεξάγεται η τελετή απονομής του Βραβείου Κοστσιέλσκι.
Δημογραφία
475x475εσ"(Kobiety=Γυναίκες, Mężczyźni=Άνδρες)"
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας
Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ (1975-1998)
Το Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ (Województwo białostockie) ήταν μονάδα διοικητικής διαίρεσης και τοπικής αυτοδιοίκησης στην Πολωνία από το 1975 έως το 1998, όταν αντικαταστάθηκε από το Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε. Πρωτεύουσά του ήταν το Μπιαουίστοκ. Δημιουργήθηκε το 1975 από μέρος του υπάρχοντος Βοεβοδάτου Μπιαουίστοκ (1945-1975). Η περιοχή κάλυπτε 10.055 χλμ2 και ο πληθυσμός του το 1994 ήταν περίπου 700.000 κάτοικοι. Ήταν χωρισμένο σε 20 πόλεις και 50 δήμους (γκμίνα). Συνόρευε με τέσσερα βοεβοδάτα: Σουβάουκι, Γουόμζα, Σιέντλτσε και Μπιάουα Ποντλάσκα, και μέχρι το 1991 με τη Σοβιετική Ένωση (Λευκορωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία) και αργότερα με τη Λευκορωσία.
Ιστορία
Από την 1η Ιουνίου 1975, σύμφωνα με νόμο που ανακηρύχθηκε στις 28 Μαΐου 1975, το Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ σχηματίστηκε από μέρος του υφιστάμενου Βοεβοδάτου Μπιαουίστοκ. Επιπλέον, το ενδιάμεσο διοικητικό επίπεδο των πόβιατ καταργήθηκε, αλλά οι δευτερεύουσες διοικητικές μονάδες των γκμίνα διατηρήθηκαν. Ο μη δηλωμένος λόγος για τη μεταρρύθμιση του 1975 ήταν η επιθυμία της Πολωνικής Κεντρικής Επιτροπής να ενισχύσει τον έλεγχο στα κατώτερα στρώματα του κρατικού μηχανισμού. Αφού ο Έντβαρντ Γκιέρεκ αντικατέστησε τον Βουαντίσουαφ Γκομούουκα ως Πρώτος Γραμματέας του Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών, η κλίκα του διατήρησε την εξουσία διαιρώντας το Πολιτικό Γραφείο. Μέσω της διοικητικής αναδιοργάνωσης και της νέας εδαφικής διαίρεσης, ο Γκιέρεκ μπόρεσε να προτείνει τους υποστηρικτές του σε επαρχιακές επιτροπές και να σπάσει τον έλεγχο παλαιότερων στοιχείων του κόμματος.
Κατά το 1991 και το 1992 οι μεγάλοι δήμοι αναδιαρθρώθηκαν, αλλάζοντας σημαντικά την κατανομή των εξουσιών μεταξύ των πόλεων των βοεβοδάτων και των γύρω αγροτικών γκμίνα.
Στην πολωνική διοικητική μεταρρύθμιση του 1999, η Πολωνία εισήγαγε μια περαιτέρω μεταρρύθμιση της διοίκησης της τοπικής αυτοδιοίκησης, διαλύοντας το Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ, που τέθηκε σε ισχύ στις 31 Δεκεμβρίου 1998 και ιδρύοντας το Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην βοεβοδάτα της Πολωνίας (1975–1998) Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1975 Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που καταργήθηκαν το 1998
Κίνημα «δεν πληρώνω»
μικρογραφία|Το λογότυπο του κινήματος 220px|right|thumb|Λογότυπο του κινήματος που σχετίζεται με την άρνηση πληρωμής διοδίων. Το κίνημα «δεν πληρώνω» είναι ένα από τα πρώτα ενεργά κινήματα πολιτών που αναπτύχθηκε ως αντίδραση στις οικονομικές εξελίξεις την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική κρίση χρέους. Εμφανίστηκε ως ένα κάλεσμα προς τους πολίτες της Ελλάδας να αρνούνται να πληρώνουν για κοινωνικά αγαθά που θα έπρεπε να τους παρέχονται δωρεάν ή με πολύ χαμηλότερο αντίτιμο. Σε πολλές περιπτώσεις κινήθηκε οργανωμένα με την συγκρότηση συντονιστικών οργάνων, όπως το Πανελλήνιο Συντονιστικό Μέτωπο Ενάντια στα Διόδια. Οι οργανωμένες ομάδες του κινήματος ανέπτυξαν δράσεις που αφορούσαν το άνοιγμα των διοδίων των εθνικών οδών, απελευθέρωση περιφραγμένων παραλιών, δωρεάν επιβίβαση πολιτών σε μέσα μαζικής μεταφοράς κ.ά. Η δράση του κινήματος εξελίχθηκε σε σοβαρό πρόβλημα για την κυβέρνηση, η οποία προσπάθησε να το περιορίσει με την ψήφιση αυστηρών μέτρων, που περιλάμβαναν υψηλά πρόστιμα για όσους δεν πληρώνουν διόδια, ποινή φυλάκισης για όσους δεν πληρώνουν στα ΜΜΜ κ.ά.
Ιστορικό
Το κίνημα δεν πληρώνω πρωτοεμφανίστηκε το 2008 ως αντίδραση αρχικά στην πληρωμή διοδίων στον πεπαλαιωμένο και επικίνδυνο δρόμο Κορίνθου – Πατρών. Οι συνεχείς αυξήσεις της τιμής των διοδίων που ακολούθησαν στο επόμενο διάστημα στους σταθμούς διοδίων όλης της χώρας οδήγησαν σε γενίκευση του κινήματος και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της διαδρομής Μεταμόρφωση – Σκάρφεια Φθιώτιδας. Για την διαδρομή αυτή το συνολικό κόστος των διοδίων μετ’ επιστροφής ήταν 6 Ευρώ μέχρι τον Απρίλιο του 2008 και έφτασε, μετά από 4 διαδοχικές αυξήσεις, να κοστίζει 13,90 τον Ιανουάριο του 2011 και 14.20 τον Φεβρουάριο του 2012. Τον Φεβρουάριο του 2014 υπήρξε νέα αύξηση των διοδίων της τάξης του 60%, με το συνολικό κόστος της διαδρομής να διαμορφώνεται πλέον στα 22,40€.
Το κίνημα βρήκε μεγάλη ανταπόκριση και σύντομα άρχισαν να εκδηλώνονται δράσεις που αφορούσαν και άλλους τομείς όπως το άνοιγμα κλειστών παραλίών και η άρνηση πληρωμής σε Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Στην περίπτωση των διοδίων υπήρξε και συμμετοχή ή συμπαράσταση τοπικών φορέων και παραγόντων, όπως συνέβη στις περιπτώσεις της βορειανατολικής Αττικής, της Στυλίδας ή της Πιερίας. Οι κάτοικοι αυτών των περιοχών ήταν αναγκασμένοι για τις καθημερινές τους μετακινήσεις να πληρώνουν 4 ή 5 Ευρώ ή εναλλακτικά να κινούνται από επικίνδυνους παραδρόμους, τους οποίους χρησιμοποιούσαν επιπλέον τα φορτηγά για να αποφεύγουν την πληρωμή διοδίων. Η συνεχής ενίσχυση του κινήματος προκάλεσε την αντίδραση της κυβέρνησης, που στα μέσα Φεβρουαρίου του 2011 ψήφισε αυστηρά μέτρα, τα οποία δεν κατάφεραν να ανακόψουν τη δράση του.
Νέες δράσεις
180px|right|thumb|Λογότυπο του κινήματος που σχετίζεται με την άρνηση πληρωμής του τέλους ακινήτων. Η δράση του κινήματος «δεν πληρώνω» ενισχύθηκε και ανανεώθηκε ύστερα από μία σειρά έκτακτων φόρων, που επέβαλλε η ελληνική κυβέρνηση μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου του 2011.
Συγκεκριμένα τον Ιούνιο του 2011, η κυβέρνηση αποφάσισε την επιβολή έκτακτου φόρου στα εισοδήματα άνω των 12.000 Ευρώ, ο οποίος ονομάστηκε εισφορά αλληλεγγύης. Ο φόρος αυτός επιβαρύνει μία μέση οικογένεια με εισοδήματα μεταξύ 18.000 και 30.000 Ευρώ με ένα ποσό 180 έως 600 Ευρώ. Παράλληλα αποφασίστηκε η επιβολή τέλους επιτηδεύματος στους εργαζομένους που χρησιμοποιούν δελτίο παροχής υπηρεσιών το οποίο ορίστηκε στα 300 Ευρώ. Τον Σεπτέμβριο του 2011 ανακοινώθηκε επιβολή νέου έκτακτου φόρου στα ακίνητα, του οποίου η είσπραξη ορίστηκε να γίνει μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ. Με αυτόν τον φόρο το ελάχιστο ποσό που καλείται να πληρώσει ένας ιδιοκτήτης για κατοικία 100 τ.μ. ανέρχεται σε 300 Ευρώ.
Η αδυναμία μεγάλου μέρους των πολιτών να ανταποκριθούν στους νέους φόρους οδήγησε σε ενδυνάμωση του κινήματος, το οποίο υποστηρίχτηκε ανοιχτά και από πολιτικά κόμματα της αριστεράς. Οι πολίτες προχώρησαν σε σειρά δράσεων και κινητοποιήσεων που περιλάμβανε αποκλεισμό εφοριών και γραφείων της ΔΕΗ και συμβολικό κάψιμο των ειδοποιητηρίων της εφορίας. Επιπλέον όλο και περισσότεροι πολίτες εμφανίζονται να εκφράζουν δημοσίως την αδυναμία τους να πληρώσουν τους νέους φόρους, ανάμεσά τους και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος.
Δημιουργία πολιτικού κόμματος από τμήμα του κινήματος
Σύλλογος του οργανωμένου κινήματος δεν πληρώνω αποφάσισε τη συγκρότηση κόμματος με τον τίτλο Κίνημα Δεν Πληρώνω, με σκοπό τη συμμετοχή στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2012. Άλλοι σύλλογοι που συμμετέχουν οργανωμένα στο κίνημα εξέφρασαν την αντίδρασή τους στη δημιουργία του κόμματος, υποστηρίζοντας πως καμία οργάνωση ή συλλογικότητα δεν εκπροσωπεί αποκλειστικά το κίνημα «Δεν πληρώνω», το οποίο ανήκει σε όσους αντιστέκονται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:κινήματα πολιτών
Απολλοφάνης ο Αθηναίος
Ο Απολλοφάνης ο Αθηναίος ήταν δραματουργός του 4ου αιώνα π.Χ., ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους της παλαιάς κωμωδίας.
Η Σούδα μνημονεύει τους τίτλους πέντε έργων του:. Από αυτά διασώθηκαν λίγα αποσπάσματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Ποιητές Παλαιάς Κωμωδίας
Πρωθυπουργός της Αλγερίας
Ο Πρωθυπουργός της Αλγερίας είναι ο αρχηγός κυβέρνησης της Αλγερίας.
Διορίζεται από τον Πρόεδρο της Αλγερίας, μαζί με άλλους υπουργούς και μέλη της κυβέρνησης έπειτα από πρόταση του νέου Πρωθυπουργού. Η Εθνική Λαϊκή Συνέλευση πρέπει να εγκρίνει το νομοθετικό πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης ή η Συνέλευση διαλύεται και ο πρωθυπουργός πρέπει να παραιτηθεί.
Η θητεία του πρωθυπουργού δεν έχει όριο με βάση το σύνταγμα. Ο μακροβιότερος πρωθυπουργός ήταν ο Μοχάμεντ Μπεν Αχμέντ Αμπντελγκανί, ο οποίος υπηρέτησε επί προεδρίας του Τσαντλί Μπεντζεντίντ από τις 8 Μαρτίου 1979 ως τις 22 Ιανουαρίου 1984. Από το 1963 ως το 1976 η θέση καταργήθηκε.
Παραπομπές
*
Άντριεν φαν ντερ Βερφ
Ο Άντριεν φαν ντερ Βερφ (Adriaen van der Werff, 21 Ιανουαρίου 1659 – 12 Νοεμβρίου 1722) ήταν Ολλανδός ζωγράφος πορτρέτων και ερωτικών, λατρευτικών και μυθολογικών σκηνών. Ο αδελφός του, Πίτερ φαν ντερ Βερφ (1661–1722), ήταν ο κύριος μαθητής και βοηθός του.
Βιογραφία
Σε ηλικία δέκα ετών, άρχισε να κάνει μαθήματα, δύο χρόνια αργότερα συνεργάσθηκε με τον Έχλον φαν ντερ Νέιρ, ο οποίος ειδικευόταν στην απεικόνιση ενδυμάτων και τα υφασμάτων. Σε ηλικία δεκαεπτά ετών δημιούργησε το δικό του εργαστήριο στο Ρότερνταμ όπου αργότερα έγινε επικεφαλής της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά. Το 1696, τον επισκέφθηκαν ο Ιωάννης Γουλιέλμος του Παλατινάτου και η σύζυγός του, Άννα Μαρία Λουίζα των Μεδίκων. Το ζευγάρι παρήγγειλε δύο πίνακες για να αποσταλούν στον Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων, τον πατέρα της Άννα Μαρία Λουίζα, στη Φλωρεντία. Τα επόμενα χρόνια ο φαν ντερ Βερφ ταξίδευε τακτικά μεταξύ του Ντίσελντορφ και της πατρίδας του. Το 1703, έγινε ο επίσημος ζωγράφος της Αυλής και Ιππότης, όταν πέθανε ο πρώην δάσκαλός του και προκάτοχός του φαν ντερ Νέιρ. Ο φαν ντερ Βερφ πληρωνόταν εξαιρετικά καλά από τον Εκλέκτορα για τους βιβλικούς ή κλασικούς (ερωτικούς) πίνακές του. Το 1705, ζωγράφισε ένα πορτρέτο του Τζαν Γκαστόνε των Μεδίκων, Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης. Το 1716, έχασε τη δουλειά του όταν πέθανε ο Εκλέκτορας, επειδή τα ταμεία δεν είχαν πλέον χρήματα.
Ο φαν ντερ Βερφ άσκησε επίσης το επάγγελμα του αρχιτέκτονα στο Ρότερνταμ, όπου σχεδίασε μερικές κατοικίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Κατάλογος βασιλέων της Κυρήνης
Η πόλη Κυρήνη στην περιοχή Κυρηναϊκή ήταν μία ελληνική αποικία στις ακτές της Βόρειας Αφρικής, στη σημερινή βορειοανατολική Λιβύη, που ιδρύθηκε από Δωριείς αποίκους από τη Θήρα (σημερινή Σαντορίνη) τον 7ο αι. π.Χ. Οι βασιλείς της Κυρήνης λάμβαναν μία επαναλαμβανόμενη μεταθανάτια λατρεία ως ηρώων, όπως αυτή των Δωριέων βασιλέων της Σπάρτης.
Δυναστεία των Βαττιαδών, 632–440 π.Χ.
Το 440 π.Χ. η Κυρήνη έγινε δημοκρατία, υπό την περσική επικυριαρχία (κάτω από την οποία ήταν οι τελευταίοι βασιλείς από τον Αρκεσίλαο Γ΄ και μετά). Η Κυρήνη κατακτήθηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο το 331 π.Χ. και έπεσε στο μερίδιο τού Πτολεμαίου Α΄ στη διαίρεση της αυτοκρατορίας τού Αλεξάνδρου από τους διαδόχους του. Το 276 π.Χ. επιβεβαίωσε εκ νέου την ανεξαρτησία της.
Υπό τους Πτολεμαίους, 276–249 π.Χ.
Το 249 π.Χ. η Κυρήνη έγινε και πάλι δημοκρατία, αλλά αποκαταστάθηκε στον έλεγχο των Πτολεμαίων το 246 π.Χ. Από το 163 π.Χ. η Κυρήνη είχε περιστασιακά δικούς της ηγεμόνες από τη δυναστεία των Πτολεμαίων.