cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αποστρατιωτικοποιημένη Ζώνη Κορέας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Σχέσεις Βόρειας Κορέας-Νότιας Κορέας Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες Κατηγορία:Κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας Κατηγορία:Στρατός της Βόρειας Κορέας Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Κορέας Κατηγορία:Διεθνή σύνορα Κατηγορία:Κυβέρνηση της Νότιας Κορέας Κατηγορία:Στρατός της Νότιας Κορέας Κατηγορία:Επακόλουθα Πολέμου της Κορέας
Κούνιο Μαεκάβα
Ο Κούνιο Μαεκάβα (前川 國男 Maekawa Kunio, 14 Μαϊου 1905 - 26 Ιουνίου 1986) ήταν ένας Ιάπωνας αρχιτέκτονας που έγινε γνωστός κυρίως για το κτίριό του Tokyo Bunka Kaikan και αποτέλεσε κυρίαρχη μορφή της σύγχρονης ιαπωνικής αρχιτεκτονικής.
Πρώιμα χρόνια
Ο Maekawa εισήχθη στο 1ο Γυμνάσιο του Τόκιο το 1918 κι έπειτα στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκιο το 1925. Μετά την αποφοίτησή του το 1928, ταξίδεψε στη Γαλλία για να φοιτήσει ως μαθητευόμενος του Λε Κορμπυζιέ. Το 1930 επέστρεψε στην Ιαπωνία και εργάστηκε με τον Άντονιν Ρέιμοντ, μαθητή του Φρανκ Λόιντ Ράιτ, και το 1935 άνοιξε το δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο με το όνομα Maekawa Kumio Associates.
Το 1955 σχεδίασε κι έχτισε το πρώτο του έργο: τον Συναυλιακό Χώρο και Βιβλιοθήκη Κανακάβα. Το πιθανότατα διασημότερο έργο του, το Tokyo Bunka Kaikan, που βρίσκεται στο Πάρκο Ουένο του Τόκιο, ολοκληρώθηκε το 1961. Το κτίριο περιέχει έναν κύριο, μεγάλο συναυλιακό χώρο, έναν χώρο ρεσιτάλ, καθώς και ένα δωμάτιο προβών και μία μουσική βιβλιοθήκη.
Αρχιτεκτονικό ύφος
[[Αρχείο:House-Kunio-Maekawa-03.jpg|thumb|right|Οικία Maekawa στο Αρχιτεκτονικό Μουσείο Edo-Tokyo Open Air]] Στα πρώιμα έργα του, όπως το Hinamoto Hall (1936) και το Dairen Town Hall (1938), προσπάθησε να εξουδετερώσει το πομπώδες ύφος του Ιαπωνικού ιμπεριαλιστικού καθεστώτος.
Στη δεκαετία του 1950 συνέχισε να υπηρετεί το μπρουταλιστικό στυλ του Λε Κορμπυζιέ. Κτίρια όπως το Εκπαιδευτικό Κέντρο στη Φουκουσίμα (1955) καθώς και τα διαμερίσματα Χαρούμι και το Κοινοτικό Κέντρο Σεταγκάγια, και τα δύο στο Τόκιο (1959), αντανακλούν τις προσπάθειές του να χρησιμοποιήσει το σκυρόδεμα με έναν τρόπο συμβατό με το εν λόγω υλικό. Ξεκινώντας από το Tokyo Metropolitan Festival Hall (1961), ο Maekawa επέδειξε ένα θερμότερο και πιο ευρύ στυλ. Στο Πολιτιστικό κέντρο Σαϊτάμα (1966), παρουσίασε μία ολοκληρωτικά νέα προσέγγιση στον σχεδιασμό των κοινοτικών κέντρων. Μάλιστα, τα κοινοτικά του κέντρα επηρέασαν ιδιαίτερα τον διάσημο αρχιτέκτονα Κένζο Τάνγκε, ο οποίος ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στο γραφείο του Μαεκάβα. Σχεδίασε ακόμα τα ιαπωνικά περίπτερα για τα World’s Fair των Βρυξελλών (1958) και της Νέας Υόρκης (1964-65).
Σημασία του αρχιτεκτονικού του έργου
Ο Μαεκάβα θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης Ιαπωνικής αρχιτεκτονικής. Κατανόησε και ενστερνίστηκε το Διεθνές στυλ κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στο ατελιέ του Λε Κορμπυζιέ. Αυτή του η εργασιακή εμπειρία στιγμάτισε το αρχιτεκτονικό του έργο.
Ο Μαεκάβα άρχισε να χρησιμοποιεί εμφανές σκυρόδεμα πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και συνέχισε να τελειοποιεί τη χρήση του μετά τον πόλεμο. Σε κάθε περίπτωση, η διάρθρωση της μάζας και η ακρίβεια των λεπτομερειών ενίσχυσαν τη δύναμη και την καθαρότητα του σχεδίου του.
Σήμερα, ο Μαεκάβα σηματοδοτεί μία διάκριση μεταξύ της «προ-βιομηχανικής» και της «μετα-βιομηχανικής» αρχιτεκτονικής, δίνοντας έμφαση στην σταδιακή μετάβαση από τα φυσικά υλικά, όπως είναι η πέτρα και το ξύλο, στα τεχνητά υλικά, όπως το ατσάλι, το σκυρόδεμα και το πλαστικό.
Ο Μαεκάβα παραμένει ένας δημιουργικός καλλιτέχνης και ένας αφέντης της τέχνης του που έχει επηρεάσει σχεδόν τρεις γενιές των σύγχρονων Ιαπώνων αρχιτεκτόνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Δόξα Παλαιομετόχου
Η Αθλητική Εθνική Ένωσις Δόξα Παλαιομετόχου (ή η Δόξα Παλαιομετόχου) είναι κυπριακός αθλητικός σύλλογος από το Παλαιομέτοχο της επαρχίας Λευκωσίας. Η ποδοσφαιρική ομάδα της Δόξα έχει συμμετοχές στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το κίτρινο.
Φραις-συρ-Αγκού
Το Φραις-συρ-Αγκού (γαλλικά: Fraisse-sur-Agout, οξιτανικά: Fraisse d'Agot) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Δόξα Παλαιομετόχου
Περίοδος 1985-1993
Συμμετείχε για 8 συνεχόμενες περιόδους στη Δ΄ κατηγορία. Η περίοδος 1992-93 ήταν η τελευταία που η Δ΄ κατηγορία διεξαγόταν με ομίλους και έτσι οι περισσότερες ομάδες των ομίλων της περιόδου αυτής υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η Δόξα τερμάτισε στην όγδοη θέση του ομίλου της και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ.
Φραις-συρ-Αγκού
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φραισινιόλ (γαλλικά: Fraissignols).
Δόξα Παλαιομετόχου
Περίοδος 1985-1993
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η Δόξα συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας. 2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Η Δόξα συμμετείχε στον Α΄ όμιλο. 3Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η Δόξα συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.
Φραις-συρ-Αγκού
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Δόξα Παλαιομετόχου
Περίοδος 1995-2001
Το 1995 κατέκτησε το πρωτάθλημα ένταξης και επανεντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1997-98 τερμάτισε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Συμμετείχε για δύο περιόδους στη Γ΄ κατηγορία. Υποβιβάστηκε την περίοδο 1999-00. Την περίοδο 2000-01 τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα στα οποία συμμετείχε έως το 2016.
4Η Δόξα κέρδισε 12 βαθμούς, αλλά τιμωρήθηκε με αφαίρεση 6 βαθμών από τη Δικαστική Επιτροπή της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου λόγω πλαστοπροσωπίας ποδοσφαιριστή.
Περίοδος 2016-
Το 2016 κέρδισε τη συμμετοχή της στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2016-17 μέσω του πρωταθλήματος ένταξης 2016.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960 Κατηγορία:Παλαιομέτοχο
Ρωμύλος (μυθογράφος)
Ο Ρωμύλος ήταν νεολατίνος μυθογράφος του 13ου αιώνα μ.Χ. που έγραψε 80 πεζούς μύθους σε 4 βιβλία στα λατινικά. Είναι ιστορικού κυρίως ενδιαφέροντος. Πηγές του ήταν ο Αίσωπος, ο Φαίδρος και άλλοι. Τον ονόμασαν «Λατίνο Αίσωπο» (Aesopus Latinus). Το έργο του εκδόθηκε για πρώτη φορά στο Λέιντε από τον Ninantius το 1708 με τίτλο Αρχαίοι Ρωμαϊκοί Μύθοι (Fabulae Antiquae Romuli). Μια πληρέστερη έκδοση έχουμε από τον Schwale το 1806.
1522
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1522 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ρωμύλος (μυθογράφος)
Κατηγορία:Μεσαιωνική τέχνη
1522
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γκανζ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκανζουά (γαλλικά: Gangeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Οι Κροκοσυλλέκτριες (τοιχογραφία)
Οι Κροκοσυλλέκτριες, είναι ενδεικτική τοιχογραφία φυσιοκρατικού διάκοσμου, που αποκαλύφθηκε στον οικισμό του Ακρωτηρίου της Σαντορίνης και κοσμούσε τον ανατολικό τοίχο του δωματίου 3Α του πρώτου ορόφου του κτιρίου Ξεστή 3. Αποτελεί θεματική ενότητα με την τοιχογραφία της Πότνιας θηρών που βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο. Πέραν της καλλιτεχνικής του αξίας, το συγκεκριμένο έργο παρέχει πληροφορίες για ενασχόληση της συγκεκριμένης εποχής. Οι Κροκοσυλέκτριες προέρχονται από τους άνω ορόφους των κτιρίων του οικισμού, όπου βρίσκονται σύμφωνα με μία ερμηνεία τα σημαντικότερα δώματα των κατοικιών και από ένα κτίριο, το οποίο είναι το μόνο - μέχρι τώρα - αδιαμφισβήτητο δημόσιο Ιερό του οικισμού.
Διαστάσεις
Διαστάσεις σε μέτρα.
Περιγραφή
Στην τοιχογραφία απεικονίζονται δύο γυναικείες φιγούρες απασχολημένες με τη συλλογή του κρόκου. Στο φόντο υπάρχει ένα λιβάδι με κρόκους, ενώ το τοπίο είναι βραχώδες και παραπέμπει στην τοιχογραφία της Άνοιξης. Αυτός είναι ο λόγος που θεωρείται ότι οι δύο αυτές τοιχογραφίες είναι έργα του ίδιου καλλιτέχνη. Οι ειδικοί θεωρούν ότι στην τοιχογραφία απεικονίζεται το φυτό Crocus Sativus ή το φυτό Crocus Cartwrightianus, με πιο πιθανό το Crocus Sativus το οποίο ευδοκιμεί μέχρι και σήμερα στα νησιά των Κυκλάδων και στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Η μεγαλύτερη σε ηλικία γυναικεία φιγούρα κρατάει καλάθι στο αριστερό της χέρι και χρησιμοποιεί μόνο το δεξί της χέρι για την συλλογή του κρόκου, σε αντίθεση με την νεώτερη, η οποία χρησιμοποιεί και τα δύο. Η απεικόνιση αυτή σε συνδυασμό με τον τρόπο που φαίνεται να κοιτάζει η μία την άλλη υποδηλώνουν μία σχέση εκπαιδεύτριας - μαθητευόμενης. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι η μεγαλύτερη σε ηλικία φιγούρα αποτελεί ένα είδος ιέρειας της θεότητας της Πότνιας θηρών.
Το κεφάλι της μαθητευόμενης είναι ξυρισμένο και απεικονίζεται με μπλε χρώμα. Υπάρχει, πάντως, μία ουρά στο πίσω μέρος του κεφαλιού και μια τούφα ακριβώς πάνω από το μέτωπο. Στο μέτωπο φοράει διάδημα και στο αυτί μεγάλο στρογγυλό - πιθανώς χρυσό - σκουλαρίκι. Τα χέρια της φέρουν κοσμήματα, τα ενδύματα είναι καλοσχηματισμένα και τονίζονται με τα συγκεκριμένα χρώματα (ώχρα κίτρινη και καστανοκόκκινη, μπλε) που χρησιμοποιούνται εν γένει στις θηραϊκές τοιχογραφίες. Αποδίδεται σε πλάγια στάση, επιτρέποντας στον θεατή τη μία διάσταση του ζωγραφικού θέματος. Αποτέλεσμα αυτής της μονοδιάστατης πρακτικής είναι να φαίνεται στις μορφές μόνο το ένα μάτι και το ένα αυτί που δεν είναι απόλυτα σχηματοποιημένο, όπως και το σκουλαρίκι που το κοσμεί.
Τα μαλλιά της ιέρειας είναι χτενισμένα βάσει προτύπων της εποχής, όπως διακρίνεται και σε άλλους τοιχογραφικούς διάκοσμους. Φοράει διαφανή χιτώνα, ο οποίος αφήνει ακάλυπτο το στήθος, φέρει κοσμήματα στο λαιμό και στα χέρια και έχει μπλε διάδημα στο μέτωπο.
Η συγκεκριμένη τοιχογραφική σύνθεση αποτελεί σκηνή από καθημερινή δραστηριότητα και είναι σύνηθες, φυσιοκρατικής αντίληψης, θέμα, χαρακτηριστικό της αρχαίας κυκλαδικής τέχνης.
Η συνολική θεματική ενότητα, δηλαδή η τοιχογραφία με τις Κροκοσυλλέκτριες και η τοιχογραφία με την Πότνια θηρών, περιλαμβάνει μία θεότητα, μία ιέρεια και τρεις κροκοσυλλέκτριες.
Ρεύματα, τεχνικές, πρότυπα
Στο έργο αναγνωρίζεται η τεχνική της νωπογραφίας, δηλαδή της ζωγραφικής πάνω σε ασβεστοκονίαμα, το οποίο ήταν ακόμη νωπό (buon fresco). Οι βαφές προέρχονταν από φυτικές και ορυκτές ύλες και τα χρώματά τους περιορίζονταν, όπως και στις μινωικές, στο λευκό, το μαύρο, το κόκκινο, το μπλε και το κίτρινο. Μεγάλη έπληξη προκαλεί στους επιστήμονες το γεγονός ότι με τη φασματοσκοπική μέθοδο ανακαλύφθηκε ότι το ιώδες χρώμα σε λεπτομέρειες της τοιχογραφικής σύνθεσης είναι πορφύρα, πράγμα που αποδεικνύει ότι το επίπεδο τεχνογνωσίας και πολιτισμού του νησιού ήταν ιδιαίτερα υψηλό.
Το έργο παρουσιάζει θεματολογική και αισθητική ελευθερία, όπως και τα αντίστοιχα μινωικά, ενώ το πρότυπο της τεχνοτροπίας και του θέματος είναι δυνατόν να αναζητηθεί στις τοιχογραφίες των μινωικών ανακτόρων και των επαύλεων της νεοανακτορικής περιόδου. Παράλληλα των διακοσμητικών στοιχείων απαντώνται στις τοιχογραφίες και τη μεταλλοτεχνία της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κροκοσυλλεκτριες
Περπέτουα και Φιλικιτάτη
Το βιβλίο Passio sanctarum Perpetuae et Felicitatis (The Passion of Saints Perpetua and Felicity, ελληνικά: Τα Πάθη των Αγίων Περπέτουα και Φιλικιτάτης) αφηγείται τον θάνατό τους. Σύμφωνα με την αφήγηση του βιβλίου, ένας σκλάβος που ονομαζόταν Ρευκάτος (ή Ρεβοκάτος), η αδελφή του στην σκλαβιά Φιλικιτάτη, οι δύο ελεύθεροι άντρες Σατουρνίλος και Σεκούνδος, και η Περπέτουα, που ήταν κατηχούμενοι - δηλαδή, μαθητές που διδάσκονταν στην πίστη του Χριστιανισμού αλλά δεν είχαν ακόμη βαπτιστεί - συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν κατά τα στρατιωτικά αγωνίσματα που γινόντουσαν προς τιμή του εορτασμού των γενεθλίων του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου. Σε αυτήν την ομάδα προστέθηκε ένας άνδρας με το όνομα Σάτυρος, ο οποίος εθελοντικά πήγε ενώπιον του δικαστή και ανακήρυξε τον εαυτό του Χριστιανό. Το ημερολόγιο της Περπέτουα δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατό της και προκάλεσε εκτεταμένη συζήτηση για τις οικογένειες και το φύλο στον πρώιμο Χριστιανισμό.
Αγιοποίηση και εορτασμός
Στην Καρθαγένη, στη συνέχεια, χτίστηκε μια βασιλική πάνω από τον τάφο των μαρτύρων, η Basilica Maiorum (Μπασίλικα Μαϊόρουμ), όπου βρέθηκε αρχαία επιγραφή με τα ονόματα των Περπέτουα και Φιλικιτάτης.
Οι Αγίες Περπέτουα και Φιλικιτάτη συγκαταλέγονται μεταξύ των μαρτύρων που εορτάζονται ονομαστικά στο Ρωμαϊκό Κανόνα της Θείας Λειτουργίας (Καθολική Εκκλησία) αλλά και στον Κανόνα της Ορθοδοξίας (Ορθόδοξη Εκκλησία).
Η γιορτή των Αγίων Περπέτουα και Φιλικιτάτης, γιορτάζεται ακόμη και έξω από την Αφρική και εγγράφεται στη Χρονογραφία του 354, το ημερολόγιο μαρτύρων του 4ου αιώνα που τιμάται επισήμως στη Ρώμη. Όταν ο εορτασμός του Θωμά Ακινάτη εισήχθη στο ρωμαϊκό ημερολόγιο, ως εορτάζων της ίδιας ημέρας με τις δύο Αφρικανές αγίες, από τότε εορτάζονταν και αυτές. Παρέμεινε έτσι μέχρι το έτος 1908, όταν ο Πάπας Πίος Ι΄ έθεσε ως ημερομηνία για τον εορτασμό τους τις 6 Μαρτίου. Στην αναθεώρηση του Γενικού Ρωμαϊκού Ημερολογίου του 1969, μετακινήθηκε η γιορτή του Θωμά Ακινάτη και των Περπέτουας και Φιλικιτάτης αποκαταστάθηκαν στην παραδοσιακή τους ημερομηνία, στις 7 Μαρτίου.
Άλλες Εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης της Λουθηρανικής Εκκλησίας και της Επισκοπικής Εκκλησίας, τιμούσαν αυτές τις δύο μάρτυρες στις 7 Μαρτίου, ποτέ δεν άλλαξαν την ημερομηνία σε 6 Μαρτίου. Η Αγγλικανική Εκκλησία του Καναδά, ωστόσο, τις τιμούσε ιστορικά στις 6 Μαρτίου (Βιβλίο Κοινής Προσευχής (Book of Common Prayer), 1962), αλλά έκτοτε άλλαξε στην παραδοσιακή ημερομηνία της 7ης Μαρτίου.
Στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, η εορταστική μέρα της αγίας Περπέτουα της Καρχηδόνας και των κατηχούμενων Σάτυρου, Ρευκάτου, Σατουρνίλου, Σεκούνδου και Φιλικιτάτης είναι η 1η Φεβρουαρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 3ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 3ου αιώνα
Φέρντιναντ Κράμερ
thumb|Κτίριο που σχεδίασε ο Κράμερ Ο Φέρντιναντ Κράμερ (Ferdinand Kramer, 22 Ιανουαρίου 1898 - 4 Νοεμβρίου 1985) ήταν σημαντικός Γερμανός αρχιτέκτονας και βιομηχανικός σχεδιαστής. Ο πατέρας του Κράμερ ήταν ιδιοκτήτης του πιο γνωστού των καταστημάτων καπέλων της Φρανκφούρτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη το 1898. Το 1916, αμέσως μετά από το πέρασμα του σχολείου, ο Κράμερ έκανε την στρατιωτική θητεία και παρέμεινε στρατιοτης μέχρι το τέλους του πρώτου παγκόσμιου πολέμου. Το επόμενο έτος σπούδασε στο Bauhaus για μερικούς μήνες πριν εγκαταλείψει τη σχολή, αφού απογοητεύτηκε από το τεχνικό επίπεδό της. Κατόπιν άρχισε μια τρίχρονη αρχιτεκτονική εκπαίδευση στο Μόναχο μαζί με τον Θεοντόρ Φίσερ. Ο Κράμερ επέστρεψε στη Φρανκφούρτη το 1922. Λόγω της πληθώρας αρχιτεκτόνων κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου πληθωρισμού, επικεντρώθηκε στο σχεδιασμό επίπλων για την Θόνετ και στα μεταλλικά προϊόντα, παραδείγματος χάριν την «σομπα Κράμερ», μια σόμπα απο φύλλα λαμαρίνας. Από το 1925 μέχρι το 1930 ο Κράμερ εργάστηκε για το γραφείο του σχεδιασμού πόλεως και προγράμματα κατοικίας Νέα Φρανκφούρτη υπό τον Ερνστ Μαϊ, και ήταν συνεισφέρων στη δεύτερη διάσκεψη του CIAM. Μετά από τις διαφωνίες με το ναζιστικό καθεστώς και την επαγγελματική μη διαθεσιμότητα, ο Κράμερ μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1938 και εργαστηκε σε ποικίλα προγράμματα, συμπεριλαμβανομένης της εργασίας με τον Νόρμαν Μπελ Γκίντες στα σχέδια για την παγκόσμια έκθεση της Νέας Υόρκης του 1939, σχέδια για τα έπιπλα «knock-down». Ο Κράμερ έγινε αμερικανικός πολίτης το 1945. Μετά την επιστροφή του στη Γερμανία το 1947, ο Κράμερ δίδαξε και χρησίμευσε ως ο διευθυντής της πολεοδομίας στο "Πανεπιστήμιο Γιόχαν Βόλφαγκ Γκέτε" της Φρανκφούρτης, μέχρι την αποχώρησή του στην ιδιωτική πρακτική το 1964. Παντρεύτηκε την Μπέατε Κράμερ και αργότερα με τη Λόρε Κράμερ, η οποία φροντίζει και την κληρονομιά του.
Κατηγορία:Αμερικανοί βιομηχανικοί σχεδιαστές Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γερμανοί βιομηχανικοί σχεδιαστές
Ινστιτούτο του Ναού
Το Ινστιτούτο του Ναού (מכון המקדש – The Temple Institute) είναι ένα μουσείο, ερευνητικό ινστιτούτο και κέντρο εκπαίδευσης στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ. Ιδρύθηκε το 1987. Το Ινστιτούτο είναι αφιερωμένο στους δύο Ναούς στην Ιερουσαλήμ (ο Πρώτος και ο Δεύτερος Ναός).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισραηλ Ισραηλ Κατηγορία:Ιερουσαλήμ
Μέγας δουξ
thumb|right|Ο μέγας δουξ [[Αλέξιος Απόκαυκος στο έδρανό του.]]
Ο μέγας δούκας ήταν ένα από τα υψηλότερα αξιώματα στην ύστερη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, που δήλωνε τον αρχηγό του Βυζαντινού ναυτικού.
Ιστορία και αρμοδιότητες
Η θέση του μεγάλου δουκός δημιουργήθηκε από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό, ο οποίος αναδιοργάνωσε το παραμελημένο Βυζαντινό ναυτικό και ενοποίησε τα υπολείμματα των διαφόρων επαρχιακών στόλων σε μια ενιαία διοίκηση υπό τον «μέγα δούκα». Ο γαμπρός του αυτοκράτορα, Ιωάννης Δούκας, θεωρείται από σύγχρονους ερευνητές ο πρώτος κάτοχος του τίτλου, τον οποίο απέκτησε το 1092, όταν του ανατέθηκε η καταπολέμηση του Τούρκου εμίρη της Σμύρνης Τζαχά. Σώζεται όμως και ένα έγγραφο του Δεκεμβρίου 1085, υπογραφόμενο από κάποιον μοναχό Νικήτα, ο οποίος ήταν επιστάτης των κτημάτων ενός μη κατονομαζόμενου μεγάλου δουκός. Το αξίωμα του «δουκός του στόλου», το οποίο είχε παρόμοιες αρμοδιότητες και πιθανώς αποτέλεσε τον πρόδρομο του μεγάλου δουκός, επίσης αναφέρεται την ίδια περίοδο, απονεμόμενο στον Μανουήλ Βουτουμίτη περί το 1086 και στον Κωνσταντίνο Δαλασσηνό το 1090.
Μετά την Δ΄ Σταυροφορία και την ουσιαστική εξαφάνιση του βυζαντινού στόλου το αξίωμα διατηρήθηκε ως καθαρά τιμητικός τίτλος στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος ονομάστηκε μέγας δούκας ως αντιβασιλεύς του Ιωάννη Δ΄ Λάσκαρη, προτού ανακηρυχθεί συναυτοκράτορας. Ο τίτλος επίσης διατηρήθηκε στη Λατινική Αυτοκρατορία, όπου, περί το 1207, ο Λατίνος αυτοκράτορας απένειμε τη Λήμνο και τον κληρονομικό τίτλο του megadux στον Βενετό (ή πιθανώς Ελληνοβενετό) Φιλόκαλο Ναβιγκαγιόζο ("imperiali privilegio Imperii Megaducha est effectus"). Οι απόγονοί του έφεραν τον τίτλο έως την ανάκτηση της Λήμνου από τους Παλαιολόγους το 1278.
Μετά την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1261 από τους Βυζαντινούς, ο τίτλος ανέκτησε τη λειτουργία του ως αρχιναυάρχου, και παρέμεινε ένα υψηλό αξίωμα ως το τέλος του Βυζαντίου, με τον κάτοχό του έκτο στην ιεραρχία μετά τον αυτοκράτορα, μεταξύ του «πρωτοβεστιαρίου» και του «πρωτοστράτορος». Για αυτό τον λόγο μερικές φορές απονεμήθηκε και σε μη Βυζαντινούς που εισήλθαν στην υπηρεσία της Αυτοκρατορίας, όπως ο Ιταλός Λικάριο, που ανέκτησε πολλά νησιά του Αιγαίου για τον Μιχαήλ Η΄, και ο Ιταλογερμανός Ροζέ ντε Φλορ, αρχηγός της Καταλανικής Εταιρείας.
Σύμφωνα με το έργο «Περὶ τῆς τάξεως τῶν τε ἀξιωμάτων καὶ ὀφφικίων» του Ψευδο-Κωδινού, ο μέγας δουξ έφερε ερυθρόχρυσο σκιάδιο με «κλαπωτά» κεντήματα, «ἄνευ ἀέρος» (είδος πέπλου), ή αλλιώς ένα θολόσχημο «σκαράνικον», επίσης σε ερυθρό και χρυσό χρώμα, διακοσμημένο με χρυσό σύρμα, και με ένα πορτραίτο του αυτοκράτορα όρθιου μπροστά και ένθρονου στην πίσω πλευρά. Ο μέγας δουξ επίσης έφερε πολυτελή μεταξωτό («βλάτιον») χιτώνα, το «καββάδιον», και είχε το δικαίωμα να επιλέξει ο ίδιος το ύφασμα «ἀπὸ τῶν συνήθων». Επιπλέον έφερε «δικανίκιον» με χρυσούς κόμπους και κονδύλους, περιβαλλόμενους από αργυρά σειρήτια. Ο Ψευδο-Κωδινός επίσης αναφέρει ότι, ενώ τα υπόλοιπα πλοία του στόλου έφεραν «τὸ σύνηθες βασιλικὸν φλάμουλον ἤτοι σταυρὸν μετὰ πυρεκβόλων», η ναυαρχίδα του μεγάλου δουκός έφερε εικόνα του αυτοκράτορα έφιππου. Υπό τις διαταγές του μεγάλου δουκός ευρίσκονταν κατά την Παλαιολόγεια περίοδο ο «μέγας δρουγγάριος του στόλου», ο «αμηράλιος», ο «πρωτοκόμης», κατώτεροι δρουγγάριοι, και κατώτεροι κόμητες.
Η Σερβική Αυτοκρατορία, που ιδρύθηκε το 1346 από τον Στέφανο-Ούρο Δ΄ Δουσάν, υιοθέτησε αρκετούς βυζαντινούς τίτλους, μεταξύ των οποίων και αυτός του μεγάλου δουκός, που στα σερβικά αποδόθηκε ως «μέγας βοεβόδας» (veliki vojvoda), αν και χωρίς να σχετίζεται με ναυτικά θέματα. Μεταξύ των κατόχων του αξιώματος αυτού συγκαταλέγονταν μέλη της ανώτατης αριστοκρατίας, όπως ο Ιωάννης Ούγκλεσης, και ο Ιωάννης Λίβερος.
Πηγές
Κατηγορία:Τίτλοι του βυζαντινού ναυτικού Κατηγορία:Βυζαντινοί αυλικοί τίτλοι
Ελισάβετ Κουερίνι
Η Ελισάβετ Κουερίνι ήταν Δόγισσα της Βενετίας μέσω του γάμου της με τον δόγη Σιλβέστρο Βαλιέρ, περιγράφεται σαν η σημαντικότερη δόγισσα της Βενετίας από την εποχή της Μοροζίνας Μοροζίνι. Το Μεγάλο Συμβούλιο είχε απαγορεύσει από το 1645 τα πανηγύρια όταν γινόταν η στέψη κάθε δόγισσας για να περιορίσουν τις σπατάλες λόγω οικονομικών δυσκολιών, ο σύζυγος της ζήτησε να εξαιρεθεί η Ελισάβετ και το πέτυχε. Η Ελισάβετ Κουερίνι κατόπιν στέφτηκε δόγισσα της Βενετίας σε μεγαλοπρεπή τελετή (4 Μαρτίου 1694), φορούσε μια χρυσή ρόμπα, ένα λευκό πέπλο και ένα δουκικό στέμμα διακοσμημένα με κοσμήματα και έναν αδαμάντινο σταυρό στο στήθος. Ο Βαλιέρ και η σύζυγος του κάθισαν κατόπιν στον θρόνο του δόγη και δέχτηκαν πολλά συγχαρητήρια από συμβούλους, δικαστές και υπουργούς. Η Ελισάβετ ήταν η τελευταία δόγισσα της Βενετίας που μπορούσε να δεχτεί τιμές και δώρα από ξένους όπως επίσης και η τελευταία δόγισσα που είχε δικαίωμα να φορέσει στέμμα κάτι οποίο επίσης απαγορεύτηκε μετά τον σύζυγο της.
Γκαρίγκ (Ερώ)
Το Γκαρίγκ (γαλλικά: Garrigues, οξιτανικά: Garrigas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Ελισάβετ Κουερίνι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δόγισσες της Βενετίας
Γκαρίγκ (Ερώ)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκαριζουά (γαλλικά: Garrigois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
First Blood (μυθιστόρημα)
To First Blood είναι ένα βιβλίο του Καναδού συγγραφέα Ντέιβιντ Μορέλ από το 1972. Στο πρώτο του αυτό μυθιστόρημα καταδικάζεται ο πόλεμος του Βιετνάμ και οι δυσμενείς επιπτώσεις του για τους στρατιώτες που υπηρέτησαν σε αυτόν.
Χαρακτήρες στο μυθιστόρημα
Σερίφης Τιζλ: Ο Γουίλφρεντ Τιζλ είναι ο σερίφης της μικρής πόλης Μάντισον του Κεντάκυ. Ο πρώην πεζοναύτης είναι βετεράνος της Κορέας, παρασημοφορημένος με το Σταυρό Εξαίρετων Πράξεων. Αυτή τη στιγμή βιώνει διαζύγιο.
Ράμπο: Ο νεαρός Ράμπο είναι βετεράνος του Βιετνάμ, επίσης ήρωας πολέμου παρασημοφορημένος με το Μετάλλιο του Κογκρέσου. Στον πόλεμο ήταν στρατιώτης ελίτ, μια τέλεια εκπαιδευμένη φονική μηχανή. Τώρα είναι άνεργος, έχει μακρύ μαλλί και μούσι και ζει μια ζωή δίχως στόχους και κάθε είδους κοινωνικές επαφές.
Συνταγματάρχης Τράουτμαν: Ο Τράουτμαν είναι ο πρώην εκπαιδευτής του Ράμπο.
Πλοκή μυθιστορήματος
Η ιστορία του βιβλίου εξελίσσεται γύρω από την σύγκρουση των δυο βετεράνων πολέμου.
Στην άστοχη πορεία του ο Ράμπο περνά από το Μάντισον, όπου κάνει στάση για να φάει κάτι. Ο σερίφης Τιζλ τον περνά για περιπλανώμενο αλήτη και ευγενικά αλλά σταθερά τον οδηγεί στην άκρη της πόλης για να την εγκαταλείψει. Η ευγένειά του όμως χάνεται όταν τον ξανασυναντά στο ντάινερ της πόλης. Λεει στη σερβιτόρα να βάλει την παραγγελία του νεαρού σε σακούλα και τον συνοδεύει ξανά στην άκρη της πόλης.
Για να είναι σίγουρος ότι δεν θα επιστρέψει ξανά, παρκάρει το περιπολικό του σε ένα στενό και παρακολουθεί την κεντρική οδό. Αφού ο Ράμπο επανειλημμένως αγνοεί τον Τιζλ και εμφανίζεται και πάλι στην πόλη, ο εξοργισμένος σερίφης τον συλλαμβάνει για αλητεία και αντίσταση κατά της αρχής. Η κατοπινή του προσπάθεια να «τιθασεύσει» το Ράμπο (προσπαθεί να τον κουρέψει και να τον ξυρίσει μετά βίας) καταλήγει σε ανελέητο ανθρωποκυνηγητό στα βουνά του Κεντάκυ. Ο βετεράνος του Βιετνάμ επιστρέφει στο ρόλο της θανάσιμης φονικής μηχανής που κατείχε στον πόλεμο, σκοτώνει αμέτρητους αστυνομικούς και στρατιώτες της Εθνοφρουράς και καταστρέφει ένα μεγάλο μέρος του Μάντισον, πριν τελικά τον σκοτώσει ο πρώην εκπαιδευτής του, ο συνταγματάρχης Τράουτμαν.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ντέιβιντ Μορέλ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Ράμπο (franchise)
Όσμπερτ της Νορθουμβρίας
Ο Όσμπερτ της Νορθουμβρίας (Osberht, πέθανε στις 21 Μαρτίου 867) ήταν βασιλιάς της Νορθουμβρίας στα μέσα του 10ου αιώνα, η καταγωγή του ήταν άγνωστη και η τοποθέτηση της περιόδου της βασιλείας του προβληματική. Ο Όσμπερτ διαδέχτηκε τον Έθελρεντ Β΄ της Νορθουμβρίας γιο του Ίνριντ της Νορθουμβρίας μετά την δολοφονία του, η χρονιά του θανάτου του Έθελρεντ δεν έχει εντοπιστεί αλλά οι περισσότερες πληροφορίες την τοποθετούν το 848. Ο Συμεών του Νταρχάμ γράφει : "ο Έθελρεντ γιος του Ίνριντ βασίλευσε 9 χρόνια, μετά τον φόνο του τον διαδέχθηκε ο Όσμπερτ ο οποίος βασίλευσε 13 χρόνια" σημειώνοντας για το έτος 854 οτι ήταν "η πέμπτη χρονιά της βασιλείας του Όσμπερτ, του διαδόχου του Έθελρεντ ο οποίος είχε εκτελεστεί".
Λίγα είναι γνωστά σχετικά με την βασιλεία του Όσμπερτ, ο Συμεών αναφέρει ότι ήταν ασεβής βασιλιάς ο οποίος έκανε κατάσχεση εδαφών από την εκκλησία, σύμφωνα με την "Ιστορία του Σάνκτο Καθμπέρτο" τα εδάφη αυτά είχαν πραγματικά κατασχεθεί από την εκκλησία πριν τον θάνατο του Όσμπερτ. Διάδοχος του Όσμπερτ ήταν ο Αέλα της Νορθουμβρίας ο οποίος περιγράφεται σαν τυραννικός βασιλιάς και μια πηγή τον αναφέρει σαν αδελφό του Όσμπερτ.
Η κατάκτηση των Βίκινγκ
Ο μεγάλος στρατός των Βίκινγκ βάδισε προς την Νορθουμβρία στα τέλη του καλοκαιριού του 866 και πολιόρκησε την Γιορκ στις 21 Νοεμβρίου 866. Ο Συμεών του Νταρχάμ, το Αγγλοσαξωνικό χρονικό, ο Ασσέρ και ο Έθελφλιντ παρέχουν διαφορετικές πληροφορίες για το συγκεκριμένο περιστατικό, ο Συμεών στο έργο του "Αγγλική βασιλική Ιστορία" περιγράφει την μάχη στις 21 Μαρτίου 867 στην οποία ο Όσμπερτ και ο Αέλα βρήκαν τον θάνατο από τους Βίκινγκ. "Εκείνες τις μέρες το έθνος των Νορθουμβρίων είχε διώξει βίαια τον νόμιμο βασιλιά τους Όσμπερτ και τον είχαν αντικαταστήσει με έναν τύραννο τον Αέλα. Όταν οι παγανιστές επιτέθηκαν στο βασίλειο οι διαφωνίες μετριάστηκαν, ο Όσμπερτ και ο Αέλα ένωσαν τις δυνάμεις τους στην πόλη της Γιορκ για να αντιμετωπίσουν τους εισβολείς, η μάχη ήταν πολύ σκληρή, έπεσαν και οι δυο βασιλείς ενώ όσοι διασώθηκαν έκλεισαν ειρήνη με τους Δανούς".
Ο βασιλιάς Όσμπερτ τάφηκε στο Γιορκσάιρ, ένα σπάνιο σύμβολο που βρέθηκε στον τάφο του την Βικτωριανή εποχή που φέρνει το όνομα του συσχετίζεται με τον ίδιον και βρίσκεται σε δημόσια θέα. Μετά τον θάνατο του οι Βίκινγκ όρισαν νέο βασιλιά τον Έγβέρτο Α΄ της Νορθουμβρίας. Οι "Ιστορίες των γιων του Ράγκναρ" αναφέρουν λεπτομερώς τις επιδρομές των Βίκινγκ στην Γιορκ τις οποίες συσχετίζει με τον ημιμυθικό βασιλιά της Σουηδίας Ράγκναρ Λόθμπροκ και τους γιους του Μπιορν τον Σιδηρόπλευρο, Σίγκουρντ ο Φιδομάτης, Άιβαρ τον Ασπόνδυλο και Ούμπα. Σύμφωνα με αυτές τις ιστορίες ο Ράγκναρ σκοτώθηκε από τον Αέλα και οι γιοι του για να εκδικηθούν τον θάνατο του πατέρα τους πολιόρκησαν την Γιορκ και υπέταξαν τον Αέλα με το αίμα.
Θρύλοι
Οι παλιότερες Αγγλικές πηγές αναφέρουν ότι ο Αέλα και ο Όσμπερτ έπεσαν στην μάχη, το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αντίστοιχα γράφει ότι "οι δυο βασιλείς βρήκαν τον θάνατο στο ίδιο σημείο". Η σημαντικότερη φυσιογνωμία στις ιστορίες αυτές ήταν ο Άιβαρ ο οποίος συσχετίζεται με τον Ίμαρ αδελφό του Αμλάιμπ Κονούνγκ που αναφέρεται στα Ιρλανδικά χρονικά. Ο ιστορικός Ντόροθυ Ουιτλοκ (1901 - 1982) σημειώνει "δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τον γιο του Ράγκναρ, το όνομα δεν ήταν ασυνήθηστο". Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό δεν γράφει τα ονόματα των αρχηγών των Νορθουμβρίων αλλά σημειώνει ότι ο "Χιγκβαρ και ο Χούμπα" σκότωσαν τον Έντμουντ τον Μάρτυρα μερικά χρόνια αργότερα. Ο Χούμπα αναφέρεται σαν αρχηγός του στρατού των Νορθουμβρίων ενώ ο Συμεών του Νταρχάμ καταγράφει πολλά ονόματα που σχετίζονται με τους αρχηγούς του στρατού των Βίκινγκ.
Ο Νορμανδός ιστορικός Τζόφφρυ Γκαιμαρ και ο Τζόφφρυ της Ουαλίας συσχετίζουν την μεταφορά των Δανών στην Αγγλία με έναν άντρα με το όνομα "Μπερν", ο Γκαιμαρ τον συσχετίζει με την επίθεση στην Νορθυμβρία και ο Τζόφφρυ της Ουαλίας αντίστοιχα ο αγιογράφος του Αγίου Έντμουντ τον 12ο αιώνα με την επίθεση στην Ανατολική Αγγλία. Ο Γκαιμαρ αναφέρει ότι ο Μπερν αναζητούσε εκδίκηση για τον βιασμό της συζύγου του από τον Όσμπερτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορθουμβρίας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1980
Το 45ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1980 διεξήχθη από 26 ως 28 Σεπτεμβρίου στο "Μακάρειο" Στάδιο, στη Λευκωσία της Κύπρου, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1980. Στους αγώνες υπήρξε περιορισμένη συμμετοχή αθλητών από την Ελλάδα για οικονομικούς προφανώς λόγους, αφού το πρωτάθλημα διεξήχθη στην Κύπρο. Όμως, υπήρξε πολυπληθής κυπριακή παρουσία, κάτι που φάνηκε και στα αποτελέσματα, όπου κυριάρχησαν οι κυπριακοί σύλλογοι. Το πρωτάθλημα πεντάθλου έγινε στην Καβάλα, στις 12-13 Απριλίου, μαζί με το αντίστοιχο των νεανίδων και το δέκαθλο ανδρών-εφήβων. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο '''Γ.Σ. Παγκύπρια Λευκωσίας''' για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με διαφορά 11 β. από τον δεύτερο ΠΑΟΚ.
Βαθμολογία
* Βαθμολογήθηκαν πάνω από 12 σωματεία.
Αναφορές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1980 Κατηγορία:Λευκωσία
Μαϊτνέριο
Το χημικό στοιχείο Μαϊτνέριο είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 109 και ατομικό βάρος 267. Έχει θερμοκρασία τήξης N/A C° και θερμοκρασία βρασμού N/A C°. Είναι συνθετικό στοιχείο, με πιο σταθερό ισότοπο το Mt-276 με χρόνο ημιζωής 720 msec.
Ιστορία
Το Μαϊτνέριο συνετέθη για πρώτη φορά στις 29 Αυγούστου 1982 από μια γερμανική ερευνητική ομάδα υπό την καθοδήγηση των Peter Armbruster και Gottfried Münzenberg στο Institute for Heavy Ion Research (Gesellschaft für Schwerionenforschung) στο Ντάρμσταντ της Γερμανίας. Για τη δημιουργία του στοιχείου η ομάδα βομβάρδισε με πυρήνα σιδήρου-58 ένα στόχο βισμουθίου-209. Η σύνθεση αυτού του στοιχείου απέδειξε ότι με τεχνικές πυρηνικής σύντηξης μπορούν να παραχθούν νέοι, βαρύτεροι πυρήνες.
Το όνομα Μαϊτνέριο προτάθηκε προς τιμή της Αυστριακής φυσικού και μαθηματικού Λίζε Μάιτνερ. Λόγω μιας διαφωνίας ως προς την ονοματοδοσία των τεχνητών στοιχείων με ατομικό αριθμό από 101 ως 109 ονομάστηκε προσωρινά από την IUPAC unnilennium. Τελικά το 1997 λύθηκε η διαφωνία και υιοθετήθηκε το σημερινό όνομα. Μέχρι σήμερα, είναι το μοναδικό στοιχείο που έχει πάρει το όνομά του αποκλειστικά από γυναίκα επιστήμονα, δεδομένου ότι το όνομα «Κιούριο» αποδόθηκε προς τιμή τόσο της Μαρίας όσο και του Πιερ Κιουρί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης
Γιώργος Ρυμικής
Ο Γιώργος Ρυμικής γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου του 1959 στην Αθήνα και είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού και πιο συγκεκριμένα του κεντρικού αμυντικού. Αγωνίστηκε κυριότερα σε Α' Εθνική και Β' Εθνική κατηγορία.
Βιογραφικό
Μεγαλωμένος στο Περιστέρι ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομών του Ατρόμητου Αθηνών. Την περίοδο 1975-76 προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα του Ατρόμητου ξεκινώντας επίσημα την καριέρα του, κάνοντας ντεμπούτο στην Α' Εθνική τις 2 πρώτες χρονιές (1975-76 και 1976-77) και κατόπιν αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής, κατακτώντας το πρωτάθλημα τη σεζόν 1979-80 και κάνοντας μια σύντομη επανεμφάνιση στην Α' Εθνική τη σεζόν 1980-81. Κατά τη θητεία του στον Ατρόμητο είχε συμπαίκτες μεταξύ άλλων τους Αντώνη Αντωνιάδη, Γιώργο Στολίγκα, Νίκο Τσιαντάκη κ.α. Αποτέλεσε βασικός ποδοσφαιριστής του Ατρομήτου και σήμερα είναι μέσα στους 10 κορυφαίους ποδοσφαιριστές σε συμμετοχές στην ιστορία του συλλόγου.
Το καλοκαίρι του 1986 πήρε μεταγραφή στη Βέροια με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε 1 χρονιά στην Α' Εθνική (1986-87) και για τελευταία φορά στην καριέρα του, έχοντας συμπαίκτες του μεταξύ άλλων τους Γιώτη Τσαλουχίδη και Αλέξη Αλεξανδρή. Το 1987 πήρε μεταγραφή στην Κόρινθο, όπου αγωνίστηκε για 2 χρονιές στην Β' Εθνική. Το 1989 μεταγράφηκε στην Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε για 2 χρονιές, αρχικά στην Γ' Εθνική τη σεζόν 1989-90 για πρώτη φορά στην καριέρα του κατακτώντας την άνοδο με προπονητή τον Γιάννη Κυράστα και κατόπιν στην Β' Εθνική τη σεζόν 1990-91, για τελευταία φορά στην καριέρα του. Το 1991 μεταπήδησε στον Ήφαιστο Περιστερίου με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 3 χρόνια, αρχικά τις 2 πρώτες χρονιές στην Δ' Εθνική (1991-92 και 1992-93) και κατόπιν στο πρωτάθλημα Αθηνών όποτε και το 1994 τερμάτισε την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Έπειτα από το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, δραστηριοποιείται σαν βετεράνος ποδοσφαιριστής με το Σύλλογο Βετεράνων του Ατρόμητου Αθηνών, καθώς και με του Ήφαιστου Περιστερίου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Κορίνθου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Στανισλάβ Στρατίεβ
Ο Στανισλάβ Στρατίεβ (Станислав Стратиев, 9 Σεπτεμβρίου 1941 - 20 Σεπτεμβρίου 2000) ήταν Βούλγαρος μυθιστοριογράφος και δραματουργός. Το πρώιμο έργο του συνδέεται με το θέατρο του παραλόγου.
Βιογραφία
Τελείωσε βουλγαρική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο «Κλίμεντ Οχριντσκι» στη Σόφια. Δεκαπέντε χρόνια εργάστηκε σα δημοσιογράφος. Εγραψε τα βιβλία Οι μοναχικοί ανεμόμυλοι (1969), Αγριόπαπια ανάμεσα στα δέντρα (1972), Ταξίδι χωρίς βαλίτσα (1972), Λεπτομέρειες από το τοπίο (1978), Παραμύθι (1983) και τις συλλογές με σατιρικά διηγήματα Δούρειος ίππος (1971), Το πλοίο που τραγουδά (1973), Τοπίο με σκύλο (1977), Το βουλγαρικό μοντέλο (1992). Είναι συγγραφέας των θεατρικών έργων: Τо Ρωμαϊκό λουτρό, Το σακάκι που βελάζει, Το λεωφορείο, Η ζωή, έστω και σύντομη. Σε σενάριά του πραγματοποιήθηκαν οι κινηματογραφικές ταινίες Ο φύλακας του πύργου (1974), Σύντομος ήλιος (1979), Ορχήστρα χωρίς όνομα (1982), Ο ήλιος της παιδικής ηλικίας (1981), Συνηθισμένε σεις (1983). Εργα του είναι μεταφρασμένα στη ρωσική, γερμανική, τσέχικη, πολωνική, ουγγρική, ρουμανική, μογγολική, ισπανική, τουρκική, σερβοκροατική, σουηδική, φιλλανδική, ινδική, αραβική, κινεζική ιταλική και πολλές άλλες γλώσσες. Τα Θεατρικά του έργα, έχουν μπει στο ρεπερτόριο πολλών θεάτρων, παντού στον κόσμο. Το 1993 παίρνει βραβείο στον παγκόσμιο διαγωνισμό θεατρικού έργού τον BBC. Ο Στανισλάβ Στρατίεβ εργάστηκε από το 1975 μέχρι το θάνατό του το 2000, ως δραματουργός στο Κρατικό Σατιρικό Θέατρο της Σόφιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Βούλγαροι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Θέατρο του Παραλόγου
The White Stripes
Οι White Stripes ήταν αμερικάνικο ροκ συγκρότημα από το Ντιτρόιτ. Αποτελούνταν από τον Τζακ Γουάιτ (φωνή, κιθάρα) και την Μεγκ Γουάιτ (τύμπανα), οι οποίοι δήλωναν αδέρφια, αν και στην πραγματικότητα επρόκειτο για χωρισμένο ζευγάρι. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του συγκροτήματος είναι ότι στη συντριπτική πλειονότητα των τραγουδιών χρησιμοποιεί μόνο κιθάρα και τύμπανα. Ήταν ενεργό από το 1997 μέχρι τις 2 Φλεβάρη του 2011.
Καριέρα
Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 1997. Το 1999 κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος του, με τίτλο το όνομα του συγκροτήματος και το 2000 το De Stijl, το δεύτερο άλμπουμ τους. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία ήρθε με το White Blood Cells το 2001 και το 2003 κυκλοφόρησε το Elephant, που γνώρησε μεγάλη εμπορική επιτυχία παγκόσμια.Μια μεγάλη επιτυχία ήταν επίσης το Seven Nation Army που κυκλοφόρησε στις 7 Μαρτίου του 2003 στις ΗΠΑ και στις 12 Μαΐου 2003 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στις 7 Ιουνίου του 2005 κυκλοφόρησε το Get Behind Me Satan που γνωρίζει επίσης επιτυχία.
Βραβεία
Έχουν προταθεί αρκετές φορές σε διάφορες κατηγορίες από ένα πλήθος βραβείων. Ανάμεσα στα βραβεία που έχουν κατακτήσει ξεχωρίζουν τα 5 βραβεία Grammy, από τις συνολικά 8 φορές πoυ έχουν προταθεί. Από αυτά τα 3 είναι στην κατηγορία «Καλύτερη Εναλλακτική Μουσική» (το 2004 για το Elephant, το 2006 για το Get Behind Me Satan και το 2008 για το Icky Thump), ένα για το τραγούδι «Seven Nation Army» (2004, κατηγορία «Καλύτερο Ροκ τραγούδι»), και ένα για την κατηγορία «Καλύτερη Ροκ Εκτέλεση από Ντουέτο ή Γκουπ» για το άλμπουμ Icky Thump (2006). Επίσης, έχουν κατακτήσει 1 βραβείο BRIT στην κατηγορία «Best International Group» το 2007.
Τα βραβεία που έχουν κατακτήσει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Αμερικανικά blues rock συγκροτήματα Κατηγορία:Rock ντουέτα Κατηγορία:Αμερικανικά μουσικά ντουέτα Κατηγορία:Garage rock συγκροτήματα από Μίσιγκαν Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Ντιτρόιτ
1523
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1523 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δορυφορική αλτιμετρία
Η δορυφορική αλτιμετρία είναι μια τεχνολογία που αναπτύχθηκε τα τελευταία 30 περίπου χρόνια και σκοπός της ήταν η παρατήρηση και μελέτη των ιδιοτήτων του θαλάσσιου περιβάλλοντος, της μεταβολής της στάθμης της θάλασσας, των μετακινήσεων των πάγων, της ταχύτητας των ανέμων, του ύψους των κυμάτων και της θερμοκρασίας του νερού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ωκεανογραφία Αλτιμετρια
Kepler-90f
Ο Κέπλερ-90f είναι  εξωπλανήτης σε τροχιά γύρω από το άστρο Kepler-90, που βρίσκεται στον αστερισμό του Δράκοντα σε απόσταση από τη Γη 2.545 ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε από το τηλεσκόπιο Κέπλερ, τον Οκτώβριο του 2013. Είναι σε τροχιά γύρω από το μητρικό άστρο σε απόσταση μόνο 0,48 αστρονομικές μονάδες, και ολοκληρώνει μια τροχιά κάθε 124,91 ημέρες. κέντρο|μικρογραφία|500x500εσ| Το πλανητικό σύστημα του Κέπλερ-90  Σύστημα σε Σύγκριση με το Ηλιακό μας Σύστημα
Αναφορές
Κατηγορία:Καυτοί Ποσειδώνες
Ιωάννης Πατσαντάρας
Ο Ιωάννης Πατσαντάρας είναι Έλληνας ανώτατος αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας εν αποστρατεία.
Διετέλεσε Αρχηγός της Τακτικής Αεροπορίας (Α/ΤΑ) στη Λάρισα και Διοικητής του Νατοϊκού Αεροπορικού Στρατηγείου, CAOC - 7 από τον Αύγουστο του 2009 έως τον Μάρτιο του 2010. Έχει διατελέσει Δήμαρχος Διστόμου–Αράχοβας–Αντίκυρας (2011-2014).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1954 στη Αράχοβα Βοιωτίας. Το Σεπτέμβριο του 1973 εισήλθε στη Σχολή Ικάρων, από όπου αποφοίτησε τον Ιούνιο του 1977. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, υπηρέτησε σε διάφορες επιχειρησιακές μονάδες της Πολεμικής Αεροπορίας.
Eκπαιδεύσεις - μετεκπαιδεύσεις
Έχει παρακολουθήσει σχολεία και σεμινάρια της ειδικότητας του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό:
Υπηρέτησε ως ιπτάμενος και εκπαιδευτής πολεμικών αεροσκαφών και έχει συνολικά 4.500 ώρες πτήσεων, εκ των οποίων 3.500 σε μαχητικά αεροσκάφη (κυρίως σε F-4 και M-2000).
Παράλληλα: Αποστρατεύτηκε το Μάρτιο του 2010 ως επίτιμος Αρχηγός Τακτικής Αεροπορίας.
Οικογένεια
Είναι παντρεμένος με την Θάλεια Πατσαντάρα, Οικονομολόγο. Έχουν μία κόρη, την Κατερίνα, και έναν γιο, τον Λάμπρο.
Διακρίσεις
Έχει τιμηθεί με τα εξής Παράσημα, Μετάλλια και Διαμνημονεύσεις:
Παράσημα
Μετάλλια
Διαμνηνμονεύσεις
Προαγωγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας
Κοινός Χώρος Ασφάλειας
Ο Κοινός Χώρος Ασφάλειας (ΚΧΑ) (κορεατικά: 공동경비구역, Χάντσα: 共同警備區域, RR: Gongdong Gyeongbi Guyeok, MR: Kongdong Kyŏngbi Kuyŏk, διεθνής ονομασία Joint Security Area), γνωστός επίσης και ως το Χωριό της Ανακωχής ή Πανμουτζόν) είναι ο μοναδικός τρόπος — και μέρος — εισόδου της Αποστρατιωτικοποιημένης Ζώνης της Κορέας (ΑΖΚ) από τη Νότια Κορέα στη Βόρεια Κορέα και το αντίστροφο, όπου ο στρατός τους στέκεται εκεί, πρόσωπο με πρόσωπο.  Ο Κοινός Χώρος Ασφαλείας, ξεκίνησε να χρησιμοποιείται ιδιαίτερα από το 1991, όπου οι δύο χώρες άρχισαν τις διπλωματικές σχέσεις, καθώς και τις στρατιωτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ τους και των Ηνωμένων Εθνών. Ο χώρος αυτός βρίσκεται 800 μέτρα από το χωριό Πανμουτζόν, δυτικά της ΑΖΚ. Ο χώρος βρίσκεται υπό τη διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών.
Ο Κοινός Χώρος Ασφάλειας, έχει κι από τις δύο πλευρές, αρκετά γεγονότα και περιστατικά, ήδη από το 1953, που χτίστηκε. Το πρώτο σημαντικό περιστατικό ήταν ο επαναπατρισμός κρατουμένων του πολέμου, μετά τη Συνθήκη Παύσης Πυρών του Πολέμου, όπου διεξήχθη στην προαναφερθείσα γέφυρα. Το 2018, τόσο οι Βόρειοι όσο και οι Νότιοι αξιωματικοί συμφώνησαν να αδειάσουν τον χώρο από σύμβολα και όπλα. Αυτή η ενέργεια ολοκληρώθηκε στις 25 Οκτωβρίου του 2018, και πλέον ο ΚΧΑ, διαθέτει περίπου 35 άοπλους φρουρούς. Επίσης, συμφωνήθηκε κι από τους δύο, ο χώρος να χρησιμοποιείται για τουριστικούς σκοπούς, ως αξιοθέατο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποστρατιωτικοποιημένη Ζώνη Κορέας Κατηγορία:Επακόλουθα Πολέμου της Κορέας
Ηλεκτρονικό τσιγάρο
μικρογραφία|250px|Διάφορα είδη ηλεκτρονικού τσιγάρου Το ηλεκτρονικό τσιγάρο (ή ακριβέστερα Ατμιστής) είναι μία συσκευή χειρός που λειτουργεί με μπαταρία και προσομοιάζει με το κάπνισμα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για άτμισμα διότι αντί καπνού εισπνέεται και εκπνέεται ατμός με τη μορφή αερολύματος (aerosol) και λειτουργεί χωρίς φυσική φλόγα, χρησιμοποιώντας μικροηλεκτρονική τεχνολογία.
Κατασκευή
μικρογραφία|upright=1.25|Σχηματικό ηλεκτρονικού τσιγάρου. Αυτό το μοντέλο επιτρέπει ένα ευρύ φάσμα ρυθμίσεων.
Αποτελείται από την πηγή ενέργειας (επαναφορτιζόμενη μπαταρία ιόντων λιθίου), τη θήκη της μπαταρίας που περιέχει και το κύκλωμα ελέγχου της τάσης, την ηλεκτρική αντίσταση ατμοποίησης (κεφαλή του ατμοποιητή), το δοχείο του υγρού ή «περιέκτης επαναπλήρωσης» που λειτουργεί και ως θάλαμος ατμοποίησης (αλλιώς γνωστός ως ατμοποιητής όταν πωλείται μαζί με την αντίσταση) και το επιστόμιο. Μεταξύ της κεφαλής του ατμοποιητή και της μπαταρίας παραβάλλεται συνήθως και ένας μεταλλικός δακτύλιος, που εξασφαλίζει την επαφή των πόλων της μπαταρίας με την αντίσταση. Τέλος, για την έναρξη ή το κλείδωμα της συσκευής άτμισης, υπάρχει ένας χειροκίνητος διακόπτης ή ένας αισθητήρας εισρόφησης που αναλαμβάνει αυτόματα την έναρξη και την παύση. Πιο συγκεκριμένα, αποτελείται από ένα αναλώσιμο φυσίγγιο (cartridge) που περιέχει υγρό το οποίο αποτελείται κυρίως από προπυλενογλυκόλη. Εισπνέοντας, ένας μικροεπεξεργαστής διοχετεύει σταγονίδια υγρού στον μηχανισμό που παράγει ατμό και ο χρήστης έχει την ίδια αίσθηση και ικανοποίηση με αυτή που έχει το κανονικό τσιγάρο. Το ηλεκτρονικό τσιγάρο λειτουργεί με επαναφορτιζόμενη μπαταρία και ο καπνός παράγεται σε ένα ειδικά διαμορφωμένο θάλαμο (atomizer). Η θερμοκρασία του ατμού που παράγεται είναι ίδια με αυτή του καπνού ενός κανονικού τσιγάρου (50-60 °C). Τα ανταλλακτικά φυσίγγια έχουν διάφορες γεύσεις συμπεριλαμβανομένων του καπνού, της σοκολάτας, του καφέ, του μήλου και της μέντας κ.ά.. Ένα φυσίγγιο του ηλεκτρονικού τσιγάρου είναι ισοδύναμο με περίπου 10 έως και 15 τσιγάρα και με μικρότερο κόστος. Τα ηλεκτρονικά τσιγάρα παράγονται σε διάφορα σχήματα και μεγέθη όπως το κλασικό τσιγάρο, η πίπα καπνού μέχρι συσκευές που μοιάζουν με μνήμες USB.
Ανοιχτά και κλειστά συστήματα ηλεκτρονικού τσιγάρου
Υπάρχουν δύο τύποι συσκευών ηλεκτρονικού τσιγάρου. Οι συσκευές ανοιχτού τύπου και οι συσκευές κλειστού τύπου.
Στις συσκευές ανοιχτού τύπου, το υγρό αναπλήρωσης τοποθετείται στο δοχείο της συσκευής, το οποίο ανοίγεται προκείμενου να γεμιστεί με τα αναλώσιμα υγρά αναπλήρωσης. Εκεί, έρχεται σε επαφή με το πηνίο και την αντίσταση, τα οποία το θερμαίνουν, ώστε να ατμοποιηθεί.
Οι χρήστες που επιλέγουν ηλεκτρονικά τσιγάρα ανοιχτού τύπου, συνήθως προτιμούν να έχουν περισσότερες επιλογές εξατομίκευσης (π.χ μεγαλύτερη μπαταρία) ή μεγαλύτερα σύννεφα ατμού.
Οι συσκευές κλειστού τύπου, λειτουργούν με ερμητικά κλειστές κάψουλες μέσα στις οποίες περιέχεται το υγρό αναπλήρωσης. Η κάψουλα τοποθετείται στη συσκευή ατμίσματος, η οποία με τη σειρά της θερμαίνει το υγρό αναπλήρωσης που ατμοποιείται.
Τα ηλεκτρονικά τσιγάρα κλειστού τύπου ενδείκυνται για αρχάριους χρήστες στο χώρο του ατμίσματος, καθώς δεν απαιτείται συντήρηση (π.χ αλλαγή μπαταρίας) ή καθαρισμός τους. Ακόμα, λόγω του ότι οι κάψουλες με τα υγρά αναπλήρωσης είναι σφραγισμένες, αποφεύγονται τυχόν διαρροές.
Υγρό αναπλήρωσης
μικρογραφία|250px|Υγρά αναπλήρωσης σε διάφορες γεύσεις Το υγρό αναπλήρωσης υπάρχει στον περιέκτη επαναπλήρωσης και στα ανταλλακτικά φυσίγγια (cartridges) των ηλεκτρονικών προϊόντων καπνίσματος και προσφέρεται σε φιαλίδια των 10ml, 30ml και 50ml. Η χρήση του κατευθείαν στον μηχανισμό ατμοποίησης (atomizer) πολλαπλασιάζει την ποσότητα του παραγόμενου ατμού. Το υγρό περιέχει κυρίως προπυλενογλυκόλη (propylene glycol), μια ουσία που χρησιμοποιείται ευρύτατα σε τρόφιμα και καλλυντικά, γλυκερίνη, νικοτίνη και προαιρετικά αρωματικές ουσίες. Οι αρωματικές ουσίες είναι ίδιες με εκείνες που χρησιμοποιούνται στην μαγειρική για να δώσουν συγκεκριμένες γεύσεις στα γλυκά και στα φαγητά και έχουν πιστοποίηση για χρήση σε τρόφιμα. Όταν το υγρό δεν περιέχει νικοτίνη χρησιμοποιείται για την απεξάρτηση από αυτήν. Υπάρχουν αρκετά υγρά αναπλήρωσης όπου συναντούμε ποσοστά μεταξύ γλυκερίνης και προπυλενογλυκόλης (70-30, 50-50 κλπ). Οι διαφορές στο μείγμα γλυκερίνης (VG) και προπυλενογλυκόλης (PG), εστιάζονται στην πυκνότητα του υγρού, στην παραγωγή ατμού και στην αίσθηση "χτυπήματος" που δίνει ο ατμός στον λαιμό.
Ασφάλεια χρήσης
Στον αντίποδα η προπυλενογλυκόλη, που είναι κύριο συστατικό των υγρών αναπλήρωσης, δεν έχει μελετηθεί αποτελεσματικά για χρήση παρόμοια με αυτήν του ηλεκτρονικού τσιγάρου δηλαδή για παρατεταμένη εισπνοή και για μακροχρόνια κατανάλωση. Όμως, κυκλοφορεί και χρησιμοποιείται πολλά χρόνια σε τρόφιμα και σύμφωνα με μελέτες που έχουν γίνει δείχνουν ότι είναι ακίνδυνη και ασφαλής για τη συγκεκριμένη χρήση. Θα χρειαστούν πολύχρονες μελέτες και έρευνες για να αποδειχθεί εάν προκαλεί άλλες παρενέργειες όταν χρησιμοποιείται για εισπνοή.
Επίσης εγείρονται προβληματισμοί σχετικά με τη σωστή χρήση του ηλεκτρονικού τσιγάρου και την παραγωγή των υποπροϊόντων που προκύπτουν από το ηλεκτρονικό τσιγάρο για την υγεία, κυρίως για τους πνεύμονες, χωρίς να παραβλέπονται τα οφέλη για τους ήδη καπνιστές.
Νομοθεσία
Τα ηλεκτρονικά τσιγάρα δεν πωλούνται ως συσκευές για την διακοπή του καπνίσματος σύμφωνα με ανακοίνωση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ). Στην Ελλάδα, αλλά και στις περισσότερες χώρες παγκοσμίως, το νομοθετικό πλαίσιο σχετικά με το ηλεκτρονικό τσιγάρο, το εξισώνει με το κλασικό τσιγάρο, όμως αυτό είναι αντικείμενο διαρκούς συζήτησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάπνισμα
Νεκρομαντεία
Η νεκρομαντεία είναι μια μορφή μαγείας στην οποία εμπλέκεται η εσκεμμένη αναζήτηση ενός φαντάσματος (φάσματος) και η προσπάθεια επικοινωνίας με αυτό, (είτε μέσω της επίκλησης του πνεύματος ως φαντάσματος ή της χρησιμοποίησης του σώματός των νεκρών για τον σκοπό της μαντείας), με σκοπό τον πρόρρηση του μέλλοντος ή την ανακάλυψη κρυμμένης γνώσης. Ο όρος ενίοτε χρησιμοποιείται γενικότερα ως αναφορά στη μαύρη μαγεία.
Η λέξη νεκρομαντεία προέρχεται από τις λέξεις νεκρός και μαντεία και φέρεται ότι πρωτοχρησιμοποιήθηε από τον Ωριγένη κατά τον τρίτο αιώνα. Ο κλασικός όρος ήταν νέκυια από την Οδύσσεια, στην οποία περιγράφεται ο Οδυσσέας να κατεβαίνει στον Άδη, νεκρομαντεία στον ελληνιστικό κόσμο και necromancy στο αγγλικό λεξικό του 17ου αιώνα, δάνεια της λατινικής μεταφοράς της σύνθετης ελληνικής λέξης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική θρησκεία Κατηγορία:Θρησκευτικές πρακτικές Κατηγορία:Μαγεία