cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεωρία γνωστικής ανάπτυξης του Piaget
Μετά-Πιαζετικά και Νεο-Πιαζετικά στάδια
Robert Kegan extended Piaget's developmental model to adults in describing what he called constructive-developmental psychology.
Βιβλιογραφικές Αναφορές
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γνωστική ψυχολογία Κατηγορία:Αναπτυξιακή νευροεπιστήμη Κατηγορία:Θεωρία σταδίων ανάπτυξης Κατηγορία:Κονστρουκτιβισμός(Ψυχολογία)
Αντάκια
Η Αντάκια/Αντάκεια ή και Αντιόχεια (τουρκικά: Antakya) είναι έδρα της επαρχίας Χατάι στη νότια Τουρκία. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του ποταμού Ορόντη (τουρκ.: Asi Nehri, Αζι-Νεχρί), στη θέση της αρχαίας Αντιόχειας, μιας από τις σημαντικότερες πόλεις της ελληνιστικής, ρωμαϊκής και βυζαντινής περιόδου. Με την κατάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Αντάκια πέρασε στην κατοχή των Γάλλων, για να παραδοθεί το 1939 στην Τουρκία, από την Κοινωνία των Εθνών. μικρογραφία|Ο ποταμός Ορόντης (Αζί Νεχρί) καθώς διαρρέει την Αντάκια Η πόλη βρίσκεται περίπου 22 χλμ από τη Μεσόγειο Θάλασσα, σε εύφορη, καλά αρδευόμενη πεδιάδα. Σήμερα έχει πληθυσμό 217.000 κατοίκους (2012), από τους οποίους οι περισσότεροι έχουν μητρική γλώσσα την Τουρκική. Ωστόσο υπάρχει και αραβόφωνη μειονότητα.
Θεωρείται πολυπολιτισμική πόλη, με δραστήριες θρησκευτικές μειονότητες Αλεβιτών και Χριστιανών Καθολικών και Ορθοδόξων, καθώς και Εβραίων, που συνυπάρχουν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα με τη σουνιτική πλειοψηφία. Πολλούς Τούρκους επισκέπτες ελκύει η ιδιαίτερη κουζίνα της πόλης, με πολλαπλές επιρροές από τη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία και τη Βόρεια Αφρική.
Η εκκλησία του Αγίου Πέτρου
Ο ναός αυτός βρίσκεται στην περιοχή της αρχαίας πόλης της Αντιόχειας, στη δυτική όχθη του ποταμού Ορόντη, στους δυτικούς πρόποδες του όρους Χατζ (Hac) ή Σταυρίν (αρχ. Σίλπιον). Μεταξύ του 2ου και 4ου αι. μ.Χ., η Αντιόχεια είχε μεγαλώσει τόσο που η εκκλησία αυτή κατέληξε να βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Χτίστηκε στη σπηλιά όπου δίδαξε ο Απόστολος Πέτρος και είναι μονόχωρη με πλάτος 9,5 μ., μήκος 13μ και ύψος 7μ. Δεν είναι γνωστό πότε ανεγέρθηκε αλλά διάφορες ενδείξεις συγκλίνουν προς την άποψη ότι συνέβη κατά την εποχή της εμφάνισης των πρώτων Χριστιανών στην πόλη. Στην αρχική της μορφή ήταν ένας θολωτός χώρος σκαλισμένος σε πελώριο βράχο, με πρωιμότερη πιθανή χρονολόγηση το 38-39 μ.Χ, γεγονός που, αν αληθεύει την καθιστά πιθανώς τον πρώτο καθεδρικό χριστιανικό ναό στην ιστορία.
Κόκκινη τρομοκρατία (Ελλάδα)
Ως κόκκινη τρομοκρατία ή, παλαιότερα, ερυθρά τρομοκρατία έχουν χαρακτηριστεί τόσο από τους τότε αντιπάλους του όσο και από μικρή μερίδα της κατοπινής ιστοριογραφίας ένοπλες ενέργειες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ εναντίον Ελλήνων. Ο όρος αναφέρεται στην οργανωμένη άσκηση βίας από το ΕΑΜ (που κατευθυνόταν κυρίως από το ΚΚΕ) και από τις ένοπλες οργανώσεις του, τον ΕΛΑΣ στην ύπαιθρο και την ΟΠΛΑ στα αστικά κέντρα, την περίοδο της Κατοχής, της Εθνικής Αντίστασης και των Δεκεμβριανών και μέχρι την επικράτηση των ελληνικών κυβερνητικών δυνάμεων, ιδιαίτερα από τα μέσα του 1943 έως τις αρχές του 1945.
Ο λόγος περί τρομοκρατίας της υπαίθρου από το ΕΑΜ προβλήθηκε αρχικά επί Κατοχής ως μέρος της προπαγάνδας της ελληνικής δωσιλογικής κυβέρνησης, για να δικαιολογηθεί η έναρξη αντιανταρτικών επιχειρήσεων το 1943, και από αντιεαμικές οργανώσεις για να εξηγήσουν τη συνεργασία τους με τις γερμανικές αρχές, για τις οποίες η τρομοκρατία του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ νομιμοποιούσε τη δράση εναντίον αμάχων για την τρομοκράτηση της εαμικής βάσης. Η κατηγορία περί τρομοκρατίας του ΕΛΑΣ στην ύπαιθρο διατυπώθηκε αργότερα από Έλληνες πολιτικούς εξορίστους, πρώτη φορά στο συνέδριο του Λιβάνου και αφορούσε περισσότερο τις συγκρούσεις του με άλλες αντιστασιακές οργανώσεις και ιδιαίτερα την διάλυση του Συντάγματος 5/42 της ΕΚΚΑ. Το ότι η απήχηση του ΕΑΜ στηριζόταν στην τρομοκρατία αποτέλεσε συνήθη θέση αξιωματικών της SOE. Την επαύριο των Δεκεμβριανών, το 1945, ο λόγος των νικητών περί εαμικής τρομοκρατίας υιοθετήθηκε από τη βρετανική επιτροπή Σίτριν, νομιμοποιώντας την επικράτηση της αντικομμουνιστικής ρητορικής και δράσης, και εμπεδώθηκε ως βασικό συστατικό της εθνικοφροσύνης.
Μετεμφυλιακά αποτέλεσε βασικό ερμηνευτικό σχήμα της εθνικόφρονος ιστοριογραφίας, που δικαίωνε την ένταξη εθνικοφρόνων στα Τάγματα Ασφαλείας. Επανεμφανίστηκε ως ιστοριογραφική θέση εκπροσώπων του «νέου κύματος», κυρίως από τον πολιτικό επιστήμονα Στάθη Καλύβα, που αναφέρονται στην κόκκινη τρομοκρατία ως βασική εξήγηση των γεγονότων της περιόδου 1945-1949, και έχει δεχτεί κριτική ως γενικευτική απλούστευση του ιστορικού παρελθόντος.
Δυνάμεις κατοχής και δωσίλογοι
Η μάχη του Φαρδύκαμπου το Φεβρουάριο του 1943 σηματοδότησε την ενίσχυση του ΕΑΜ σε όλη την επικράτεια και για τους κατακτητές επιβεβαίωσε την επιρροή του στο πληθυσμό της υπαίθρου. Με την αντικατάσταση της δωσιλογικής κυβέρνησης Λογοθετόπουλου από την κυβέρνηση Ράλλη δύο μήνες αργότερα η αντιμετώπιση του αριστερού αντάρτικου αποτέλεσε κεντρικό στόχο των κατακτητών και σημαντικού τμήματος των παλαιών πολιτικών και του αστικού κόσμου. Στο δεύτερο διάγγελμα του, το Μάιο, ο νέος κατοχικός πρωθυπουργός, Ιωάννης Ράλλης, κατήγγειλε τρομοκρατία του ΕΑΜ στην ύπαιθρο και αργότερα υποστήριξε ότι οι επικείμενες αντιανταρτικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις δε θα στρέφονταν ενάντια σε φιλήσυχους πολίτες, αλλά σε αιμοσταγείς κομμουνιστές, που δεν είχαν δεχτεί να καταθέσουν τα όπλα και θα οδηγούνταν σε ειδικά στρατοδικεία που συγκροτήθηκαν.
Το Φεβρουάριο του 1943 εμφανίστηκε στα Πιέρια η πρώτη ανταρτοομάδα της οργάνωσης ΥΒΕ/ΠΑΟ, που από την ίδρυσή της ήταν εχθρικά διακείμενη προς τους «αναρχικούς» και «διεθνιστές» του ΕΑΜ, λόγω της στήριξης του ΚΚΕ στην αυτονομία της Μακεδονίας το 1924. Εξαιτίας των επαφών και σχέσεων αξιωματικών της ΥΒΕ/ΠΑΟ με τη δωσιλογική διοίκηση, ιδίως τον Αθανάσιο Χρυσοχόου, το ΕΑΜ αντιμετώπισε με εχθρότητα την ομάδα αυτή, ο ΕΛΑΣ τη διέλυσε ως αντιεαμική «φασιστική προδοτική» και ορισμένα μέλη της ξεκίνησαν να συνεργάζονται με τους Γερμανούς. Στην περιοχή της Κοζάνης, όπου στις αρχές του 1943 επικρατούσε το ΕΑΜ, ξέσπασαν συγκρούσεις και μετά από μία μάχη στον Αυγερινό τον Απρίλιο ο ΕΛΑΣ εκτέλεσε τέσσερεις αξιωματικούς της ΠΑΟ στη Βουχωρίνα, όχι ως συνεργάτες των κατακτητών, αλλά ως «αντεπαναστάτες» και επειδή «δεν αντιστάθηκαν στους Ιταλούς» και με την ορθή κατηγορία ότι επιδίωκαν να επιβληθούν στον ΕΛΑΣ με τα όπλα. Ανάλογες εκτελέσεις πραγματοποιήθηκαν και στην περιοχή της Καστοριάς την ίδια εποχή, προξενώντας λίγες μέρες αργότερα εκτελέσεις εαμικών στελεχών, συμπεριλαμβανομένου του Λάζου Τερπόφσκι ή Ζησιάδη. Προς τα τέλη του 1943, ελλείψει πολεμοφοδίων για την επικράτηση εναντίον του ΕΛΑΣ ανώτεροι αξιωματικοί της ΠΑΟ ζήτησαν βοήθεια από το δωσιλογικό καθεστώς. Μετά από επαφές του στη Θεσσαλονίκη με ανώτερους αξιωματικούς της ΠΑΟ ο υπουργός της δωσιλογικής κυβέρνησης Νικόλαος Λούβαρις σε επιστολή του προς το Ράλλη τον Ιανουάριο του 1944, με την οποία ζητούσε να υποστηριχτούν υλικά και να εξοπλιστούν τα "Εθνικά Τμήματα" της ΠΑΟ, έγραφε ότι τα στρατιωτικά σώματα της ΠΑΟ είχαν σχηματιστεί για να εναντιωθούν στους αντάρτες του ΕΛΑΣ που τρομοκρατούν τους κατοίκους της υπαίθρου. Σε επιστολή της ΠΑΟ προς τον πρωθυπουργό της εξόριστης κυβέρνησης, επίσης τον Ιανουάριο του 1944, γινόταν λόγος για απηνή δίωξη όλων των εθνικιστών από το ΕΑΜ, ως αποτέλεσμα της οποίας παρουσιαζόταν η μετακίνηση στη Θεσσαλονίκη από περιοχές υπό την κυριαρχία του ΕΛΑΣ «50.000 προσφύγων» και η ένοπλη συνεργασία με τους κατακτητές ως «αυτοάμυνα εναντίον των κομμουνιστών», ενώ γραφόταν ότι δεν υπήρχε πλέον αντικατοχικός αγώνας, αλλά μόνο χωρισμός των Ελλήνων σε κομμουνιστές του ΕΑΜ και εθνικιστές.
Η θέση περί τρομοκρατίας των «μπολσεβίκων» του ΕΑΜ συναντιόταν σταθερά και σε δημόσιες ανακοινώσεις αξιωματικών των Ταγμάτων Ασφαλείας. Παρόμοια ήταν η αντιτρομοκρατική ρητορική των κατοχικών δυνάμεων. Η αρχή της γερμανικής κατοχικής πολιτικής ότι πρέπει να απαντιέται «ο τρόμος με τρόμο» για να εξαλειφθεί η λαϊκή υποστήριξη της αντίστασης οδήγησε σε μία θετική προδιάθεση για τη χρήση αντιποίνων. Προς το τέλος της κατοχής η Βέρμαχτ και τα Ες-Ες εξέτασαν από κοινού την ιδέα να συγκροτήσουν «αντιτρομοκρατικά» αποσπάσματα, που θα εξόντωναν σωρηδόν αμάχους για να κάμψουν την αντίσταση. Έτσι, την άνοιξη του 1944 ξεκίνησαν να δρουν υπό γερμανική στρατιωτική διοίκηση στη Θεσσαλία, προπύργιο της ΕΑΜικής δράσης, ένοπλες ομάδες του ΕΑΣΑΔ, που για να επικρατήσουν των «τρομοκρατών» επέβαλαν μέχρι τη γερμανική αποχώρηση ένα καθεστώς τρόμου, κυρίως στο Βόλο, στο οποίο αντέδρασε το ΕΑΜ αναλαμβάνοντας εκστρατεία τρομοκράτησης των «αντιδραστικών» με την ΟΠΛΑ.
Βρετανική Στρατιωτική Αποστολή
Η συνήθης άποψη των Βρετανών αξιωματικών της SOE ήταν πως, παρόλη την ισχύ του, το ΕΑΜ δεν απολάμβανε καθολικής υποστήριξης από τους Έλληνες αλλά αυτή οφειλόταν, σε κάποιο βαθμό, στην άσκηση πίεσης. Έτσι, σε έκθεσή του μετά από επιτόπια περιοδεία το καλοκαίρι του 1943 ο αντισυνταγματάρχης Στήβενς έγραψε ότι πάνω από τα μισά μέλη του ΕΑΜ παρέμεναν στην οργάνωση λόγω τρομοκρατίας ή ελλείψει εναλλακτικής αντιστασιακής διεξόδου. Ο Νίκολας Χάμοντ, σύνδεσμος του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής στην κατεχόμενη από τον Άξονα Ελλάδα, έγραψε ότι ο ο ΕΛΑΣ εγκατέστησε στην Ελεύθερη Ελλάδα καθεστώς τρομοκρατίας, επισημαίνοντας την ελληνική προέλευση της λέξης και υποδεικνύοντας κάποια ελληνική ιδιαιτερότητα ως σχετική με το φαινόμενο.
Εξόριστη κυβέρνηση
Το μοτίβο της ερυθράς τρομοκρατίας υπήρχε ήδη από το 1944 στο λόγο των Ελλήνων αντικομμουνιστών, από τους οποίους προβλήθηκε ως μέρος της προπαγάνδας εναντίον των αντιπάλων τους. Το 1944 βασιλόφρονες αξιωματικοί προσχώρησαν μαζικά στο 5/42 Σύνταγμα της ΕΚΚΑ, το οποίο δρούσε στην περιοχή της Φωκίδας, δεν υπάκουαν στον επικεφαλής τους, Δημήτριο Ψαρρό, αποκήρυσσαν την ΕΚΚΑ και στρέφονταν εναντίον του ΕΑΜ, εντείνοντας τις σχέσεις του 5/42 με τον ΕΛΑΣ και παρέχοντας αφορμές σε αδιάλλακτους του ΕΛΑΣ να δράσουν εναντίον του. Τον Απρίλιο του 1944 με προσωπική πρωτοβουλία του Βελουχιώτη ο ΕΛΑΣ διέλυσε το 5/42 και μετά τη διάλυσή του δολοφονήθηκαν δεκάδες άνδρες του και ο Ψαρρρός, δίχως να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι, παρά τις οδηγίες της ΠΕΕΑ. Αυτό χρησιμοποιήθηκε στο συνέδριο του Λιβάνου το Μάιο του 1944 ο πρωθυπουργός της εξόριστης κυβέρνησης Γεώργιος Παπανδρέου κατηγόρησε το ΕΑΜ ότι σκόπευε να καταλάβει πραξικοπηματικά την εξουσία και έκανε λόγο για τρομοκράτηση των χωρικών της υπαίθρου από τον ΕΛΑΣ. Έχοντας αναλάβει προ ολίγου την πρωθυπουργία επιδιώκοντας τη σύγκρουση με το ΕΑΜ, ο Παπανδρέου εκφώνησε μια εισαγωγική ομιλία στην οποία παρουσίαζε την Αντίσταση όχι ως τμήμα της προσπάθειας των Συμμάχων, αλλά ως μια μορφή τρομοκρατίας, αναφερόμενος στη δολοφονία του Ψαρρού και το κίνημα της Μέσης Ανατολής. Έχοντας πρόσφατα πληροφορηθεί τη δολοφονία του Ψαρρού, ανάλογες τοποθετήσεις κατά του ΕΑΜ έκαναν και άλλοι πολιτικοί αστικών κομμάτων, όπως ο Γεώργιος Καρτάλης, εκπρόσωπος της ΕΚΚΑ. και το θέμα κυριάρχησε στις συνομιλίες.
Το «Εθνικόν Συμβόλαιον», η συμφωνία που προέκυψε το Μάιο, έθετε ως στόχο, μεταξύ άλλων, την παύση της τρομοκρατίας στην ύπαιθρο, αναφορά που αποσκοπούσε στον περιορισμό της δράσης του ΕΛΑΣ από πολιτικούς των αστικών σχηματισμών. Η καταγγελία του ανακοινωθέντος από την ΠΕΕΑ παρακρατήθηκε από Βρετανούς με αποτέλεσμα οι εκπρόσωποι του ΕΑΜ να υπογράψουν τη συμφωνία, δεχόμενοι στη συνέχεια τις επικρίσεις EAMικών στελεχών στην Ελλάδα. Τον Ιούλιο το ΕΑΜ, η ΠΕΕΑ και το ΚΚΕ έθεσαν ως έναν από τους όρους τους για τη συμμετοχή στην κυβέρνηση τη διευκρίνιση ότι με την αναφορά αυτή δεν εννοούνταν η δράση του ΕΛΑΣ, αλλά λόγω των πολιτικών εξελίξεων τον Αύγουστο υπαναχώρησαν και το ΕΑΜ δέχτηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση δίχως να έχει γίνει δεκτός κανένας από τους όρους. Όταν με την απελευθέρωση οι εκπρόσωποι του ΕΑΜ διεκδίκησαν σημαντικό μερίδιο στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας επικαλούμενοι την υποστήριξή τους από τη λαϊκή πλειοψηφία, οι αντίπαλοί τους υποστήριξαν πως η υποστήριξη αυτή ήταν πλαστή και οφειλόμενη στην προπαγάνδα και την τρομοκρατία.
Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Κλογκ, «αν και το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ δεν απέφευγε καθόλου την τρομοκρατία, το κίνημά του είχε μια γνήσια μαζική υποστήριξη», βασιζόμενο και στην υποστήριξη πολλών φιλελεύθερων, παρά την κομμουνιστική του κατεύθυνση, καθώς παρείχε απτά παραδείγματα μιας ελκυστικής προοπτικής, εξαιτίας της μέριμνάς του για τις ανάγκες και την ευημερία των αγροτικών πληθυσμών και των γυναικών, σε αντίθεση με την ιδιοτέλεια των παλαιών πολιτικών.
Δεκεμβριανά και η επιτροπή Σίτριν
Εκφάνσεις κόκκινης τρομοκρατίας εντάθηκαν στη Μακεδονία αμέσως μετά την Κατοχή. Πολλοί αιχμάλωτοι του ΕΑΜ στην Μακεδονία απελευθερώθηκαν μετά τα Δεκεμβριανά της Αθήνας, όμως δεν αποφεύχθηκαν οι εκτελέσεις αιχμαλώτων, όπως συνέβη στην Αρναία. Στα τέλη Ιανουαρίου του 1945, μετά την επικράτηση του ΕΛΑΣ επί του ΕΔΕΣ στην Ήπειρο και την ανακωχή της 11ης Ιανουαρίου, δυνάμεις του ΕΛΑΣ προχώρησαν στη μαζική εκτέλεση περίπου 85 ατόμων, πρώην ανταρτών και στελεχών του ΕΔΕΣ καθώς και συγγενών τους (ανάμεσά τους και γυναικόπαιδα), στη θέση Νταλαμάνι της Λάκκας Σουλίου.
Την επαύριο των Δεκεμβριανών του 1944 ξεκίνησαν να δημοσιεύονται στον αντιεαμικό τύπο βιωματικές καταγραφές Αθηναίων που είχαν βρεθεί στο στόχαστρο των εξεγερμένων. Οι ωμότητες για τις οποίες κατηγορούσαν το ΕΑΜ οι εκπρόσωποι της νικήτριας παράταξης περιλάμβαναν τις μαζικές εκτελέσεις αμάχων και ένστολων αιχμαλώτων από τον ΕΛΑΣ και την Εθνική Πολιτοφυλακή, τη μετακίνηση εκτός Αθηνών πεζή και σε δυσμενείς συνθήκες χιλιάδων Αθηναίων ομήρων και την εκδικητική καταστροφή κατοικιών εθνικοφρόνων. Με συμμετοχή του κατοχικού συνεργάτη των γερμανικών αρχών ιατροδικαστή Δημήτριου Καψάσκη από τα μέσα Ιανουαρίου του 1945 και για ένα μήνα εκτέθηκαν στο Περιστέρι εκατοντάδες πτώματα, από τα οποία 250 είχαν εκταφεί εκεί και κάποια είχαν μεταφερθεί από άλλες περιοχές. Οι φωτογραφίες των ομαδικών αυτών τάφων αναπαρήχθησαν μαζικά ως τεκμήρια «θηριωδιών» του ΕΑΜ, οδηγώντας στην αποσιώπηση της μοίρας των εκατοντάδων αμάχων που σκοτώθηκαν κατά τα Δεκεμβριανά από βρετανικά πυρά, αμαυρώνοντας το εαμικό κίνημα και οδηγώντας στην έναρξη των διώξεων εαμιτών αντιστασιακών το επόμενο διάστημα.
Με πρωτοβουλία της διορισμένης από την κυβέρνηση Παπανδρέου προσωρινής διοίκησης της ΓΣΕΕ και του Βρετανού πρέσβη στην Αθήνα, Ρέτζιναλντ Λήπερ και μετά από πρόταση του Τσώρτσιλ, στάλθηκε στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 1945 μία ερευνητική αποστολή Βρετανών συνδικαλιστών με επικεφαλής τον σκοπίμως επιλεχθέντα μετριοπαθή συνδικαλιστή και κριτικό του κομμουνισμού, Γουόλτερ Σίτριν. Η «επιτροπή Σίτριν», όπως έγινε γνωστή, έμεινε στην Αθήνα από τον Ιανουάριο ως το Φεβρουάριο του 1945, απέφυγε να συναντήσει εκπροσώπους του ΕΑΜ, ασχολήθηκε μόνο τυπικά με τις καταγγελίες της Αριστεράς για τρομοκρατία από κυβερνητικές δυνάμεις, ενώ δεχόμενος πληροφόρηση από τη βρετανική πρεσβεία επισκέφθηκε το Περιστέρι και υιοθέτησε την κρίση των δικαστικών αρχών που απέδιδαν το σύνολο των πέντε χιλιάδων νεκρών αμάχων σε «κομμουνιστικές ωμότητες».
Η παρουσίαση ιστοριών ωμοτήτων του ΕΛΑΣ από το Σίτριν σε δημόσιες εμφανίσεις του στη Βρετανία στον τύπο, στο ραδιόφωνο και με την κυκλοφορία μίας έκθεσης με τα προειλημμένα πορίσματα της επιτροπής του προκάλεσε τη μεταστροφή του βρετανικού τύπου όσον αφορά την αγαθή προαίρεση της βρετανικής επέμβασης και την οριστική παύση άσκησης κριτικής στην κυβέρνηση Τσώρτσιλ για τους χειρισμούς της στην Ελλάδα από τους Εργατικούς, οι βουλευτές των οποίων ήταν ήδη απρόθυμοι να επικρίνουν τον απαρτιζόμενο από απλούς στρατιώτες εργατικής προέλευσης Βρετανικό στρατό. Στην Ελλάδα, η έκθεση Σίτριν αναδημοσιεύθηκε από το ειδησεογραφικό δελτίο του στρατηγού Σκόμπι και τον αντιεαμικό τύπο καθώς και τα όργανα των Γερμανών που κατείχαν ακόμη την Κρήτη. Η έκθεση Σίτριν υιοθέτησε πλήρως τις απόψεις του αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού για την έκταση και τους στόχους της κόκκινης τρομοκρατίας, αναπαρήγαγε φωτογραφικό υλικό από το Περιστέρι που τεκμηρίωνε την «κομμουνιστική θηριωδία», καταδίκασε τις «τρομοκρατικές» μεθόδους του ΕΛΑΣ, ζητώντας την άμεση απελευθέρωση μερικών χιλιάδων ομήρων που κρατούνταν από τον ΕΛΑΣ, δικαιολογούσε την προφυλάκιση 20.000 εαμιτών και δεν ανέφερε τίποτα για την τύχη των εαμιτών αιχμαλώτων των Βρετανών στην Αίγυπτο. Ενστερνιζόμενη το λόγο περί ερυθράς τρομοκρατίας, η επιτροπή δικαίωσε την αντίστοιχη με εκείνη των κατοχικών δυνάμεων επιχειρηματολογία του ελληνικού αντικομμουνισμού, τον οποίο καθιστούσε πλέον αποδεκτό στο αξιακό πλαίσιο του «Συμμαχικού Αγώνα», και έδρασε καθοριστικά για την απαρχή της νομιμοποίησης του νέου μεταπολεμικού καθεστώτος και συνολικά του κρατικού μηχανισμού.
Μεταδεκεμβριανός αντικομμουνισμός
Από το τέλος των Δεκεμβριανών και εξής ιδρύθηκε μία σειρά συλλόγων εθνικοφρόνων θυμάτων της δράσης του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ που στόχευαν σε αποζημιώσεις για τη δράση τρομοκρατικών οργανώσεων κατά την Κατοχή και ακολούθως, αλλά με τις δημόσιες παρεμβάσεις τους παγίωσαν την αντικομμουνιστική εκδοχή για την ερυθρά βία. Σημαντικότερος ανάμεσά τους ήταν ο πανελλήνιος σύλλογος «Ο Άβελ», που ιδρύθηκε το 1945, επιζητούσε αποζημιώσεις για τα μέλη του, την εκτέλεση των καταδικών ελασιτών σε θάνατο και, δηλώνοντας ότι εκπροσωπεί χιλιάδες θύματα «της βίας και της τρομοκρατίας», την ακύρωση της αμνήστευσης ελασιτών από την κυβέρνηση Σοφούλη. Το Σεπτέμβριο του 1945 εξέδωσε ένα τρίγλωσσο φυλλάδιο (στα αγγλικά, ελληνικά και γαλλικά),με τίτλο «Αυτό είναι το ΚΚΕ-ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Ελλάδα» στο οποίο διεκτραγωδούνταν τα Δεκεμβριανά και παρουσιαζόταν ο ΕΛΑΣ ως οργάνωση που «χωρίς λόγον και διά της τρομοκρατίας» επεκτάθηκε το 1942-3 σε όλη την Ελλάδα και συνεργάστηκε με Γερμανούς, Βούλγαρους και Ιταλούς για να την «υποτάξει». Το φυλλάδιο αυτό κυκλοφόρησε σε πολλές χιλιάδες αντίτυπα τα επόμενα χρόνια από τον «Άβελ» στο εσωτερικό της χώρας και από το υφυπουργείο τύπου στο εξωτερικό. Επαναλαμβανόμενος σταθερά από το 1943 ως το 1946 ο λόγος περί ερυθράς τρομοκρατίας λειτούργησε ως καταλύτης για τη συγκρότηση τα χρόνια αυτά της παράταξης των εθνικοφρόνων.
Το 1945, ο Γεώργιος Παπανδρέου εξέδωσε το έργο Η Απελευθέρωσις της Ελλάδος, στο οποίο υποστηρίζει πως την αποκλειστική ευθύνη για τα Δεκεμβριανά φέρουν το ΚΚΕ/ΕΑΜ, τα οποία μέσα από την «τρομοκρατική τους δράση» επιδίωξαν να επιβάλλουν τη δικτατορία του προλεταριάτου.Ταυτόχρονα, αναφέρει πως η σχέση μεταξύ ΕΑΜ και ταγμάτων ασφαλείας ήταν «σχέση αιτίας και αποτελέσματος» ενώ ευθύνη για την προδεκεμβριανή κρίση φέρει μόνο το ΚΚΕ λόγω της εμμονής του να διατηρήσει τον ΕΛΑΣ με στόχο την κατάληψη της εξουσίας.
Μετεμφυλιακή εθνικοφροσύνη
Ένας από τους πιο συγκροτημένους εκπροσώπους της πρώιμης μετεμφυλιακής εθνικόφρονος ιστοριογραφίας, το πρώην στέλεχος του ΕΑΜ και του ΔΣΕ, Γιάννης Καραμούζης, εισηγήθηκε στο βιβλίο του Πατριώτες και προδότες στο Μωρηά του 1950 ένα ερμηνευτικό σχήμα, κατά το οποίο από το 1943 το ΕΑΜ ασκούσε τρομοκρατία σε όλη την έκταση της ελληνικής επικράτειας για να επιβάλει τη δικτατορία του ΚΚΕ. Η ένταξη στα Τάγματα Ασφαλείας περιγράφηκε από τον Καραμούζη ως επανάσταση εναντίον της τρομοκρατίας. Η ρητορική περί ερυθράς τρομοκρατίας ήταν ένα από τα επιχειρήματα που διατυπώνονταν από εθνικόφρονες για να υποστηρίξουν τη θέση ότι η Αντίσταση του ΕΑΜ υπήρξε επικινδυνότερη από την Κατοχή και για να παρουσιαστεί η ένταξη στα Τάγματα Ασφαλείας ως μικρότερο κακό από το ΕΑΜ. Η υποστήριξη αυτών των θέσεων γινόταν σταθερά με αναφορά στις ενδοαντιστασιακές συγκρούσεις, που παρουσιάζονταν μονόπλευρα, στους χώρους κράτησης αιχμαλώτων του ΕΑΜ, που περιγράφονταν ως στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως τα ναζιστικά, και στις εκτελέσεις εθνικοφρόνων και δωσιλόγων από την ΟΠΛΑ, με σκοπό την αναδρομική νομιμοποίηση της ένταξής τους στα Τάγματα Ασφαλείας.
Μετά το πραξικόπημα και την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας το 1967 σε μνημόσυνα για το μπλόκο της Κοκκινιάς πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι δικαιολογούσαν το μπλόκο αποσιωπώντας τη συμμετοχή ταγματασφαλιτών σε αυτό και περιγράφοντάς το ως γερμανική αντίδραση αφενός οφειλόμενη στην τρομοκρατία του ΚΚΕ κατά εθνικοφρόνων στην πόλη των Αθηνών το καλοκαίρι του 1944 και αφετέρου στρεφόμενη αποκλειστικά ενάντια στους «τρομοκράτας της ΟΠΛΑ», τους οποίους -αντιστρέφοντας την πραγματικότητα- κατήγγελαν ότι επιδίωκαν τα μπλόκα, για να δράσουν ως κουκουλοφόροι καταδίδοντας εθνικιστές στους Γερμανούς ως δήθεν ελασίτες.
Σύγχρονες προσεγγίσεις, «νέο κύμα» και ιστοριογραφικές συγκρούσεις
O Βρετανός ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ έχει αναφέρει περιστατικά που υποστηρίζουν την ύπαρξη τρομοκρατίας, όπως στα βουνά της περιοχής των Δελφών, όπου εστίασε τη δράση του ο ΕΛΑΣ λόγω της ισχυρής αντίστασης της περιοχής, αλλά παράλληλα συνελάμβανε και εκτελούσε κόσμο επειδή αυτοί συνεργάζονταν με την βρετανική αποστολή, με τη λογική ότι αυτή η ενέργεια δήλωνε πως ήταν πράκτορες της γκεστάπο. Προσθέτει πως Βρετανός αξιωματικός σημείωνε στις αρχές Σεπτεμβρίου 1944 ότι στην Αττική και τη Βοιωτία επικρατεί τρομοκρατία, ενώ άλλος Βρετανός αξιωματικός κατέγραψε ότι: "πάνω από 500 έχουν εκτελεστεί μέσα σε λίγες εβδομάδες. Λόγω της οσμής των άταφων νεκρών η πρόσβαση είναι σχεδόν αδύνατη. Κείτονται άταφα γυμνά σώματα στο έδαφος με τα κεφάλια τους χτυπημένα. Ο ίδιος ιστορικός καταγράφει κατά τη διάρκεια της Κατοχής διάφορα περιστατικά τρομοκρατίας, καταστολής και δολοφονιών σε περιοχές όπως η Στερεά Ελλάδα (πχ. Βάλτος και Βοιωτία) και η δυτική Θεσσαλία.
Για μία ομάδα μελετητών, γνωστή με την ονομασία «Νέο Κύμα», η κόκκινη τρομοκρατία του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ υπήρξε και κατά την περίοδο της κατοχής και αποτελούσε την κύρια αιτία που ερμήνευε την κρίση του 1945-1949. Ο Γιώργος Μαυρογορδάτος, αναφέρει πως η «πρωτοφανής ωμότητα και συστηματικότητα» της τρομοκρατίας του ΕΑΜ εξηγούσε την εξάπλωση των Ταγμάτων Ασφαλείας και την αγριότητα της λευκής τρομοκρατίας, ενώ στη μεταπολίτευση (και ειδικά μετά το 1981), επικράτησε μια κατάσταση στην οποία "ξαναγράφτηκε η ιστορία" και αποσιωπήθηκε η εαμική τρομοκρατία κάτι που θεωρεί ότι οφείλεται σε μια μορφή "ρομαντισμού" και "ηρωισμού" που εμπνέουν οι ηττημένοι [ενν. του Εμφυλίου]. Ο Στάθης Καλύβας υποστήριξε ότι η κόκκινη τρομοκρατία ήταν κεντρικά οργανωμένη, και εκτελούνταν από τα τοπικά όργανα του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, και είχε έντονα χαρακτηριστικά γραφειοκρατικού μηχανισμού με καταμερισμό εργασίας. Επίσης πιστεύει ότι μετά την μεταπολίτευση κυριάρχησε η άποψη της αριστεράς για την ιστορία της δεκαετίας του 1940, μέσω χαρακτήρα επίσημης ιδεολογίας. Ο Βάιος Καλογρηάς με την σειρά του, σε άρθρο του που αφορά τη Μακεδονία περιγράφει ως κόκκινη τρομοκρατία εκτελέσεις αξιωματικών της ΥΒΕ / ΠΑΟ από τον ΕΛΑΣ τον Απρίλιο του 1943, τις εκτελέσεις, μετά την επικράτηση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, πρώην μελών της ΠΑΟ και κατηγορούμενων για συνεργασία με τους Γερμανούς, οι οποίες σύμφωνα με τον ίδιο ήταν γραφειοκρατικά οργανωμένες και είχαν πολιτικό κίνητρο, τη δράση της ΟΠΛΑ και τις εκτελέσεις κατηγορούμενων για δωσιλογισμό μετά την απελευθέρωση. Κατά τον Καλογρηά, η κόκκινη τρομοκρατία αποσκοπούσε στην «τιμωρία της συνεργασίας» [ενν. με τις κατοχικές αρχές], αλλά επίσης στην πάλη ενάντια στην αντίδραση και σε μελλοντικούς πολιτικούς και ιδεολογικούς εχθρούς, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν απειλή για την εξουσία του ΚΚΕ.
Άρθρα εφημερίδων
Κατηγορία:Πολιτική καταστολή στην Ελλάδα Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Εθνική Αντίσταση Κατηγορία:Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο
Κάστρο του Μίλα
Το Κάστρο του Μίλα είναι ένα μεσαιωνικό οχυρό χτισμένο κοντά στο χωριό Μίλα Μεσσηνίας Το κάστρο απέχει 7 χιλιόμετρα από τον Μελιγαλά. Σήμερα διασώζονται ερείπια του, ήταν μικρό οχυρό και η χρήση του ήταν για τον έλεγχο του δημόσιου δρόμου και της περιοχής.
Κτίστηκε από τους Φράγκους του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και την Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνου, κατά μία άποψη ήταν η έδρα της Βαρωνίας της Γρίτσαινας. . Σύγχρονες έρευνες το ταυτίζουν με το κάστρο "Chateaunef" πού όντως έχτισε η Ισαβέλλα και χρησήμευε για την άμυνα της Μεσσηνίας από τις επιθέσεις του Δεσποτάτου του Μυστρά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαρωνία της Γρίτσαινας Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Κάστρα της Μεσσηνίας Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
C2H5FO
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων
Βαλκάνια
Η διακριτή ταυτότητα και ο τεμαχισμός της βαλκανικής χερσονήσου θεωρείται απότοκος της ορεινής γεωγραφίας της, αλλά και της συγκέντρωσης πολλών εθνοτήτων σε έναν γεωγραφικά σε σχετικά περιορισμένο χώρο και της εξαιρετικά βίαιης ιστορίας της, που είναι γεμάτη πολέμους και επιδρομές. Η ευρύτερη περιοχή αυτή των καλύπτει περί τα 550.000 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της αγγίζει τα 53 εκατομμύρια κατοίκους. Το όνομα της περιοχής αντλείται από τα Βαλκάνια όρη ή οροσειρά του Αίμου που διατρέχουν την περιοχή από το κέντρο της Βουλγαρίας έως την ανατολική Σερβία.
Χερσόνησος
Τα Βαλκάνια αναφέρονται ως βαλκανική χερσόνησος ή χερσόνησος του Αίμου, καθώς περιβάλλονται από την Αδριατική, το Ιόνιο, το Αιγαίο, τον Μαρμαρά (Προποντίδα) και τη Μαύρη θάλασσα (Εύξεινος Πόντος), νοτιοδυτικά, νότια και νοτιοανατολικά. Ενώ δεν είναι ένα πρότυπο χερσονήσου, δεδομένου ότι δεν έχει κάποιο ισθμό να τη συνδέει με την ηπειρωτική Ευρώπη, τούτος ο ορισμός χρησιμοποιείται συχνά για να υποδείξει την ευρύτερη βαλκανική περιοχή.
Νοτιοανατολική Ευρώπη
Εξαιτίας των υποδηλώσεων που προαναφέρθηκαν για τον όρο «Βαλκάνια», πολλοί προτιμούν αντ' αυτού τον όρο Νοτιοανατολική Ευρώπη. Η χρήση αυτού του όρου ως γεωγραφικού προσδιορισμού αυξάνεται σταδιακά. Μια πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1999 ονομάστηκε Σύμφωνο σταθερότητας για τη νοτιοανατολική Ευρώπη, και η δικτυακή εφημερίδα Balkan Times μετονομάστηκε σε Southeast European Times το 2003. Η χρήση αυτού του όρου για τη βαλκανική χερσόνησο (και μόνο αυτήν) τεχνικά αγνοεί τη γεωγραφική παρουσία της Ρουμανίας, η οποία βρίσκεται επίσης στο νοτιοανατολικό τμήμα της ευρωπαϊκής ηπείρου.
Γεωγραφικός ορισμός και όρια
μικρογραφία|η γραμμή [[Σάβος|Σάβου - Λιουμπλιάνσκο πόλιε (Ljubljansko polje) – ποταμός Ίντριτσκα (Idrijca) – ποταμός Σόκα (Soca).]] thumb|Στον χάρτη ενίοτε περιέχονται η Ρουμανία, η Μολδαβία, η Σλοβενία και η Τουρκία (με την Ανατολική Θράκη). Η Σλοβενία κάποιες φορές αρνείται ότι ανήκει στα Βαλκάνια, αυτοχαρακτηριζόμενη ως «χώρα της Κεντρικής Ευρώπης». Επίσης, η Τουρκία συχνά εντάσσεται στη [[Μέση Ανατολή και όχι στα Βαλκάνια.]] Τα βόρεια σύνορα της βαλκανικής χερσονήσου θεωρείται γενικά ότι ευθυγραμμίζονται με τη γραμμή που διαμορφώνεται από τους ποταμούς Δούναβη, Σάβου και Κούπα και ένα τμήμα που συνδέει τις πηγές του Κούπα με τον κόλπο Κβάρνερ.
Το υψηλότερο σημείο των Βαλκανίων βρίσκεται στο όρος Ρίλα, στη Βουλγαρία (υψόμετρο 2.925 μέτρα), ενώ το χαμηλότερο στο Φρέαρ των Οινουσσών, ανοιχτά της Μεσσηνίας με βάθος 5.267 μέτρα.
Χώρες
Χώρες που ανήκουν εξ ολοκλήρου, γεωγραφικά στη Βαλκανική Χερσόνησο:
Χώρες που περιλαμβάνονται, μερικώς ή κατά το ήμιση, γεωγραφικά στη Βαλκανική Χερσόνησο:
Χώρες που δεν ανήκουν, γεωγραφικά στη Βαλκανική Χερσόνησο, αλλά συνδέονται με αυτήν:
Κλίμα
Τα Βαλκάνια έχουν γενικά ποικιλία ορεινού, ηπειρωτικού και μεσογειακού κλίματος με κάποιες διάφορες και μεταξύ των ίδιων τύπων, κατά κανόνα στα Βόρεια οι χειμώνες είναι πολύ ψυχροί με θερμοκρασίες -24°C και -28°C και μπορεί να φτάσουν και -30°C ενώ στα νότια είναι πιο ήπιοι με θερμοκρασίες από +11°C και +3°C και μπορεί να φτάσει και -1°C. Ακόμη, τα καλοκαίρια είναι αρκετά ζεστά σε όλες τις βαλκανικές χώρες και μπορεί να φτάσουν έως +40°C. Οι ακραίες θερμοκρασίες που έχουν σημειωθεί στα Βαλκάνια είναι +48°C στην Ελλάδα και -39°C στη Ρουμανία.
Φυσικοί πόροι
Στο πέρασμα των αιώνων πολλά δάση καταστράφηκαν και αντικαταστάθηκαν με θάμνους και πόες. Στις νότιες περιοχές και κοντά στις ακτές υπάρχει σημαντική αειθαλής βλάστηση. Στην ενδοχώρα υπάρχουν τα τυπικά δάση της Ευρώπης με οξιά και δρυ ή έλατο και πεύκο στα ορεινά. Η δενδρογραμμή ή «όριο βλάστησης» στους ορεινούς όγκους αναπτύσσεται περίπου στο ύψος των 1800-2300 μ.
Οι καλλιέργειες στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων εκτιμούνται γενικώς ως μη παραγωγικές, εκτός από τις πεδιάδες όπου το θερμό κλίμα και οι γόνιμες αλλουβιανές αποθέσεις δίνουν τις ευκαιρίες για μια ικανοποιητική παραγωγή. Οι καλλιέργειες στα ορεινά εδάφη είναι μικρές και έχουν συνήθως τοπική εμβέλεια, εκτός από τις καλλιέργειες της αμπέλου και της ελιάς που παρουσιάζουν εξαγωγικές δραστηριότητες.
Όσον αφορά στον ορυκτό πλούτο, υπάρχει αρκετός χαλκός, ψευδάργυρος, χρώμιο, μαγγάνιο, βωξίτες, χρυσός και ουράνιο. Ορισμένα από τα μέταλλα -κυρίως οι βωξίτες- είναι τμήμα της βαλκανικής εξαγωγικής δραστηριότητας, κυρίως στην ελληνική επικράτεια.
Σύνθεση πληθυσμών ανά εθνικότητα και θρησκεία
Ακολουθεί κατάλογος με τον πληθυσμό των βαλκανικών χωρών.
Οι κύριες θρησκείες της περιοχής είναι ο ανατολικός ορθόδοξος Χριστιανισμός, ο Καθολικισμός και ο Ισλαμισμός. Επίσης ασκείται μια ποικιλία διαφορετικών παραδόσεων της κάθε πίστης, με κάθε μία από τις ορθόδοξες χώρες να έχει την εθνική της εκκλησία.
Δικτυακοί τόποι
* Βαλκανια
Πρόδρομος Ηλείας
Ο Πρόδρομος είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 385 μέτρων, στο ενδιάμεσο περίπου των ανατολικών οχθών του φράγματος Πηνειού και των δυτικών παρυφών του πεδινού δρυοδάσους της Κάπελης. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 32-33 χιλιομέτρων ανατολικά-βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 34 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 62 χιλιόμετρα νότια-νοτιοδυτικά της Πάτρας. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 174 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τον τομέα της κτηνοτροφίας.
Διοικητική εξέλιξη
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 με την ονομασία Χαλαμπρέζα και υπήχθη στον τότε δήμο Πύλου Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του δήμου Πύλου, υπήχθη στον τότε δήμο Πηνειίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Μαζαρακίου της οποίας αποτελούσε οικισμό μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Με το ΦΕΚ 156Α της 8ης Αυγούστου 1928 πήρε τη σημερινή του ονομασία. Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Μαζαρακίου του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Μαζαρακίου του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας Κατηγορία:Δήμος Πηνείας
Κόμμα των Σοσιαλεπαναστατών
Ιστορία
Η ιδεολογία του κόμματος χτίστηκε πάνω στη φιλοσοφική βάση του ρωσικού ναροντνιστικού-λαϊκού κινήματος της δεκαετίας 1860-1870 και η κοσμοθεωρία του αναπτύχθηκε πρωταρχικώς από τον Αλεξάντερ Χέρτσεν και τον Πιοτρ Λαβρόφ. Μετά από μια περίοδο παρακμής και περιθωριοποίησης τη δεκαετία του 1880, η ναροντνιστική/λαϊκή σχολή σκέψης σχετικά με την κοινωνική αλλαγή στη Ρωσία αναζωογονήθηκε επαρκώς από μια ομάδα συγγραφέων γνωστών ως "νεοναρόντνικων" (νεο-λαϊκών), με εξέχουσα μορφή το Βίκτορ Τσερνόφ. Η κύρια καινοτομία τους ήταν η ανανέωση του διαλόγου με το Μαρξισμό και η υιοθέτηση κάποιων σημαντικών μαρξιστικών θεωρήσεων στην ιδεολογική τους σκέψη και πρακτική. Με αυτό το τρόπο, με την οικονομική έκρηξη και τη βιομηχανοποίηση στη Ρωσία τη δεκαετία του 1890, προσπάθησαν να διευρύνουν την απήχησή τους στις τάξεις της ραγδαίως αυξανόμενης εργατιάς και στο παραδοσιακά αγροτικά εστιασμένο πρόγραμμά τους. Ο σκοπός τους ήταν να διεισδύσουν σε όλες εκείνες τις κοινωνικές τάξεις που αντιτίθεντο στο τσαρικό καθεστώς.
Το Κόμμα των Σοσιαλεπαναστατών ιδρύθηκε το 1902 προερχόμενο από τη Βόρεια Ένωση Σοσιαλεπαναστατών (ιδρυμένη το 1896), ενώνοντας πολλές τοπικές σοσιαλεπαναστατικές ομάδες που είχαν ιδρυθεί τη δεκαετία του 1890, κυρίως το Κόμμα Εργατών Πολιτικής Απελευθέρωσης της Ρωσίας με ιδρυτές την Κατερίνα Μπρεσκόφσκυ και τον Γκριγκόρι Γκερσούνι το 1899. Ο Βίκτορ Τσερνόφ, εκδότης του πρώτου οργάνου του κόμματος, της εφημερίδας Επαναστατική Ρωσία (ρωσικά: Revolutsionnaya Rossiya), ανέκυψε ως ο πρωταρχικός θεωρητικός του κόμματος.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στη Ρωσική αυτοκρατορία Κατηγορία:Εσέροι Κατηγορία:Ρωσική Επανάσταση
Ρίτσαρντ Στόλλμαν
Ο Ρίτσαρντ Μάθιου Στόλλμαν (αγγλικά: Richard Matthew Stallman, γενν. 16 Μαρτίου 1953, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ), γνωστός και με τα αρχικά του ονόματος του RMS, είναι ο ιδρυτής του κινήματος ελεύθερου λογισμικού, του εγχειρήματος GNU, του Ιδρύματος Ελεύθερου Λογισμικού (Free Software Foundation, FSF), και της Ένωσης για την Ελευθερία του Προγραμματισμού (League for Programming Freedom, LPF). Εφηύρε την έννοια του copyleft για να προστατεύσει τα ιδανικά αυτού του κινήματος, και διαφύλαξε αυτή την έννοια στην ευρέως χρησιμοποιούμενη GPL (General Public License) για το λογισμικό. Χρησιμοποιεί το username RMS,
Από τα μέσα της δεκαετίας του '90, ο Στόλλμαν ασχολείται με την προώθηση του ελεύθερου λογισμικού και έχει πάρει θέση κατά των ευρεσιτεχνιών λογισμικού και της επέκτασης του νόμου για τα πνευματικά δικαιώματα στο λογισμικό. Συνεχίζει να ασχολείται με τον προγραμματισμό επάνω στο GNU Emacs. Η πηγή εσόδων του είναι η πληρωμή από τις μισές διαλέξεις στις οποίες καλείται να μιλήσει.
Βιογραφία
Ο Στόλλμαν γεννήθηκε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με ηλεκτρονικό υπολογιστή κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους του γυμνασίου, το 1969. Μετά την αποφοίτησή του, εργάστηκε για λογαριασμό της IBM, πάνω στη δημιουργία ενός προεπεξεργαστή για τη γλώσσα προγραμματισμού PL/I. Παράλληλα, υπήρξε εθελοντής βοηθός εργαστηρίου, στο τμήμα βιολογίας του πανεπιστημίου Ροκφέλερ.
Τον Ιούνιο του 1971, ως πρωτοετής φοιτητής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, ξεκίνησε να εργάζεται ως προγραμματιστής στο MIT, αποτελώντας κεντρική φυσιογνωμία στην κοινότητα των χάκερ. Την ίδια εποχή, σε μια επίσκεψη στο Εργαστήριο Τεχνητής Νοημοσύνης του Πανεπιστημίου Στάνφορντ εντυπωσιάστηκε από τον επεξεργαστή κειμένου "Ε", κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να ξεκινήσει την ανάπτυξη του επεξεργαστή κειμένου GNU Emacs, ο οποίος αναπτύσσεται συνεχώς από τότε και παραμένει ακόμα πολύ δημοφιλής ανάμεσα στους προγραμματιστές. Το 1974, αποφοίτησε από το Χάρβαρντ με βασικό πτυχίο στη φυσική και συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Εργαστήριο Τεχνητής Νοημοσύνης του MIT. Όταν η ομάδα των χάκερς στο ΜΙΤ διαλύθηκε, ο Στόλλμαν συνέχισε να αναπτύσσει τη γλώσσα LISP, στην οποία ήταν γραμμένος ο Emacs, γράφοντας λογισμικό για την εταιρία Lisp Machines Inc., τελευταίο προπύργιο των χάκερς, βοηθώντας τη στον ανταγωνισμό της με την αντίπαλη Symbolics.
Στις αρχές του 1990, μαζί με άλλα μέλη της κοινότητας GNU, συμμετείχε στην προσπάθεια δημιουργίας του GNU Hurd, του λειτουργικού συστήματος που είχε περιγραφεί στο GNU Μανιφέστο. Αν και η ανάπτυξη του GNU Hurd προχώρησε με γρήγορα βήματα στην αρχή, στη συνέχεια τελματώθηκε καθώς ο μικροπυρήνας που επιλέχτηκε, ο Mach, παρουσίασε προβλήματα τα οποία ακόμη δεν έχουν λυθεί εντελώς. Η επιλογή του Mach ήταν προσωπική απόφαση του Στόλλμαν, την οποία αργότερα χαρακτήρισε λαθεμένη.
Παραίτηση από το FSF
Τον Σεπτέμβριο του 2019, ο Στόλλμαν παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου του Ιδρύματος Ελεύθερου Λογισμικού αλλά και από τη θέση του στο εργαστήριο Επιστήμης Υπολογιστών και Τεχνητής Νοημοσύνης του MIT (CSAIL). Αιτία ήταν η αποκάλυψη σχολίων που έκανε στη λίστα αλληλογραφίας του εργαστηρίου, υπεραμυνόμενος τον αποβιώσαντα καθηγητή του MIT, Marvin Minsky, σχετικά με τις κατηγορίες εναντίον του τελευταίου ότι είχε σεξουαλική επαφή με ένα από τα θύματα του καταδικασμένου για σεξουαλική κακοποίηση ανήλικων κοριτσιών, Jeffrey Epstein. Τα σχόλια του Στόλλμαν δημιούργησαν ιδιαίτερο θόρυβο όταν δημοσιοποιήθηκαν και τον οδήγησαν στην παραίτηση.
Ομιλίες
Κατηγορία:Αμερικανοί προγραμματιστές Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Σχεδιαστές γλωσσών προγραμματισμού Κατηγορία:Παραλήπτες βραβείου Γκρέις Μάρεϊ Χόπερ Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Προγραμματιστές ελεύθερου λογισμικού
Οδός Μαλχόλαντ
Το Οδός Μαλχόλαντ (αγγλικά: Mulholland Drive) (στυλιζαρισμένο ως Mulholland Dr.) είναι μια σουρεαλιστική ταινία νεο-νουάρ μυστηρίου του 2001 που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Ντέιβιντ Λιντς και πρωταγωνιστούν οι Ναόμι Γουότς, Λώρα Χάρινγκ, Τζάστιν Θερού, Μαρκ Πελεγκρίνο, Ρόμπερτ Φόστερ και Άνν Μίλερ. Λέει την ιστορία μιας επίδοξης ηθοποιού με το όνομα Μπέτι Έλμς, η οποία αφού φτάνει στο Λος Άντζελες, γνωρίζει και γίνεται φίλη με μια γυναίκα που πάσχει από αμνησία, λόγω ενός τροχαίου ατυχήματος. Η ιστορία ακολουθεί αρκετά άλλα χρονογραφήματα και χαρακτήρες, συμπεριλαμβανομένου ενός σκηνοθέτη του Χόλιγουντ.
Η αμερικανο-γαλλική συμπαραγωγή αρχικά σχεδιάστηκε ως το πρώτο επεισόδιο για μια τηλεοπτική σειρά και ένα μεγάλο μέρος της ταινίας γυρίστηκε το 1999 με το σχέδιο του Ντέιβιντ Λιντς να παραμείνει ανοιχτό για μια πιθανή τηλεοπτική σειρά. Αφού είδαν την περικοπή του Ντέιβιντ Λιντς, ωστόσο, στελέχη της τηλεόρασης το απέρριψαν. Ο Ντέιβιντ Λιντς έδωσε τότε ένα τέλος στο έργο, καθιστώντας το ως μια ταινία μεγάλου μήκους. Το πιλοτικό αλλά και γνωστό αποτέλεσμα, σε συνδυασμό με το χαρακτηριστικό σουρεαλιστικό ύφος του Lynch, άφησαν τη γενική έννοια των γεγονότων της ταινίας ανοιχτή στην ερμηνεία. Ο Λιντς αρνήθηκε να δώσει μια εξήγηση για τις προθέσεις του στην αφήγηση, αφήνοντας το κοινό, τους κριτικούς και τα μέλη του καστ να κάνουν εικασίες για το τι συμβαίνει. Περιέγραψε τη ταινία ως απλά "Μια ιστορία αγάπης στην πόλη των ονείρων".
Κατηγοριοποιημένο και ως ψυχολογικό θρίλερ, η ταινία κέρδισε στο Lynch το Prix ​​de la mise en scène (Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας) στο Φεστιβάλ Καννών του 2001, μοιράζοντας το βραβείο με τον Joel Coen για την ταινία Ο Άνθρωπος Που Δεν Ήταν Εκεί (The Man Who Wasn't There). Επιπλέον, ο Ντέιβιντ Λιντς θα λάβει μια υποψηφιότητα για ένα Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Η ταινία ξεκίνησε την καριέρα της Χάρινγκ, τόνωσε σημαντικά το προφίλ της Νάομι Γουότς στο Χόλιγουντ και ήταν η τελευταία ταινία μεγάλου μήκους που πρωταγωνίστησε η βετεράνος ηθοποιός του Χόλιγουντ, Αν Μίλερ.
Η ταινία θεωρείται συχνά ως ένα από τα καλύτερα έργα του Ντέιβιντ Λιντς και κατέλαβε την 28η θέση στη δημοσκόπηση των κριτικών Sight & Sound του 2012 για τις καλύτερες ταινίες που έγιναν ποτέ, και ήταν στην κορυφή μιας δημοσκόπησης του BBC Culture του 2016 για τις καλύτερες ταινίες από το 2000.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2001 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Αμνησία σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λιντς Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής StudioCanal Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures
Μάρις Κουσίνσκις
Ο Μάρις Κουσίνσκις, (ορθότερα Κουτσίνσκις, λετ. Māris Kučinskis) είναι Λετονός πολιτικός και πρωθυπουργός της χώρας του από τις 11 Φεβρουαρίου 2016 ως τις 23 Ιανουαρίου 2019.
Σταδιοδρομία
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής της Saeima το 2002 και ήταν μέλος του Κόμματος του Λαού και της εκλογικής συμμαχίας Για μια Καλή Λετονία. Σήμερα είναι μέλος του κόμματος Liepāja και της συμμαχίας Ένωση Πρασίνων και Αγροτών. Στις 13 Ιανουαρίου 2016 έλαβε εντολή από τον πρόεδρο Ράιμοντς Βέγιονις για σχηματισμό κυβέρνησης και να διαδεχθεί την πρωθυπουργό Λαϊμντότα Στραουγιούμα, έπειτα από την παραίτηση της τελευταίας, τον Δεκέμβριο του 2015. Το υπουργικό του συμβούλιο εγκρίθηκε από τη Saeima στις 11 Φεβρουαρίου. Ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός που δεν είναι μέλος του Κόμματος της Ενότητας ή των προκατόχων του από το 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λετονίας
Αντρέα Τρινκιέρι
Ο Αντρέα Τρινκιέρι (Μιλάνο, 6 Αυγούστου 1968), είναι Ιταλός προπονητής καλαθοσφαίρισης.
Σταδιοδρομία
Ο Τρινκιέρι ξεκίνησε την καριέρα του ως μέλος του τεχνικού επιτελείου στην Ιταλική Ολίμπια Μιλάνου, όπου εργάστηκε μεταξύ 1998-2004. Στη συνέχεια έγινε προπονητής της Βανόλι, όπου έμεινε μεταξύ 2004-2007. Βοήθησε τη Βανόλι να ανέβει από την 3η κατηγορία της Ιταλίας στη Β΄ κατηγορία. Μετά από αυτό, ήταν ο προπονητής της Γιουβεκαζέρτα το 2007, η οποία ήταν επίσης στην ιταλική Β' κατηγορία εκείνη τη περίοδο. Η επόμενη δουλειά του ήταν επίσης στην ιταλική Β΄ Κατηγορία, με τη Βερόλι, την αγωνιστική περίοδο 2008-2009. Με τη Βερόλι κέρδισε το πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία της Ιταλίας και αναδείχθηκε "Προπονητής της Χρονιάς" για το 2009 στην Β 'κατηγορία.
Το 2009 έγινε προπονητής της Καντού στην Ιταλική Λίγκα. Με την Καντού αναδείχθηκε "Προπονητής της Χρονιάς" στην Ιταλική Λίγκα τόσο το 2010 όσο και το 2011 και κέρδισε επίσης το ιταλικό Supercup το 2012. Παράλληλα το 2013 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης Ανδρών Ελλάδας για τα επόμενα δυο χρόνια, ωστόσο έλυσε το συμβόλαιό του με την Εθνική Ελλάδος τον Ιούνιο του 2014 και αντικαταστάθηκε από τον Φώτη Κατσικάρη.
Στις 15 Ιουλίου 2020, ανακοινώθηκε από την Μπάγερν Μονάχου, επιστρέφοντας έτσι στη Γερμανία μετά το επιτυχημένο πέρασμά του από την Μπάμπεργκ. Με την Μπάγερν έφτασε μέχρι τα προημιτελικά της Ευρωλίγκα αλλά αποκλείστηκε από την Αρμάνι Μιλάνο με 3-2 στη σειρά των play off. Στις 16 Μαΐου κατέκτησε το κύπελλο Γερμανίας νικώντας στον τελικό την Άλμπα Βερολίνου 85-79. Στις 19 Φεβρουαρίου 2023, κατέκτησε το κύπελλο Γερμανίας, αφού η Μπάγερν επικράτησε στον τελικό της Όλντενμπουργκ 90-78. Στις 3 Ιουνίου 2023, αποχώρησε μετά από τρία χρόνια στον οργανισμό της Μπάγερν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης γερμανικών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης σερβικών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ούνικς Καζάν Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Παλακανέστρο Καντού
Αβανιά
Η λέξη Αβανιά ήταν μια πολύ διαδεδομένη λέξη που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες επί τουρκοκρατίας με την κυριολεκτική σημασία την αρπαγή περιουσίας μετά όμως από συκοφαντία ή ψευδή μήνυση. Πρόκειται γενικά για λέξη άγνωστης προέλευσης με ίσως κάποια πιθανότητα εκ της εβραϊκής γλώσσας.
Η αβανιά είχε ιδιαίτερα αναπτυχθεί επί τουρκοκρατίας σε βάρος του υπόδουλου Ελληνισμού ως ένας χονδροειδής νομιμοφανής τρόπος αρπαγής των περιουσιακών αγαθών των Ελλήνων, από τους Τούρκους, που πολλές φορές έφθανε ακόμα και στον αφανισμό τους από εκδίκηση. Η ανάπτυξη της αβανιάς οφειλόταν κυρίως αφενός μεν στις αρπακτικές διαθέσεις των Τούρκων, αφετέρου δε και στην πλήρη ατιμωρησία των αποκαλυπτομένων στη συνέχεια συκοφαντών, που λόγω της ανικανότητας της τότε οθωμανικής ποινικής νομοθεσίας δεν καταδίωκε στη συνέχεια αυτούς.
Πολλά είναι τα παραδείγματα της αβανιάς που εφαρμόστηκαν στα χρονικά της μακραίωνης δουλείας του Ελληνισμού. Οι Τούρκοι την εποχή εκείνη δεν απέφυγαν να την εφαρμόσουν ακόμα και στους κορυφαίους Έλληνες, δεδομένου ότι και Πατριάρχες ακόμα είχαν υποστεί τις συνέπειες της αβανιάς. Σήμερα η λέξη αυτή δεν χρησιμοποιείται πλην όμως ως έννοια όμοιας πράξης όχι σπάνια βλέπει κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας με άλλες σύγχρονες δημώδεις ονομασίες (π.χ. εκβιασμός, φακελάκι, λάδωμα, κ.λπ.).
Πηγές
Κατηγορία:Τουρκοκρατία Κατηγορία:Εκφράσεις
880 Χέρμπα
Η Χέρμπα (Herba) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,285. Ανακαλύφθηκε το 1917 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Χέρμπα εκτιμάται σε 36 χιλιόμετρα. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χερμπα
Ανόρθωση Αμμοχώστου (ποδόσφαιρο)
Η Ανόρθωση Αμμοχώστου είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα και αποτελεί το σημαντικότερο και μακροβιότερο τμήμα του αθλητικού σωματείου της Ανόρθωσης Αμμοχώστου. Το σωματείο ιδρύθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1911.
Έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι το στάδιο ΓΣΕ στην Αμμόχωστο, το οποίο όμως από το 1974 δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει λόγω της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Προσωρινή ποδοσφαιρική έδρα του ποδοσφαιρικού τμήματος αποτελεί το ιδιόκτητο στάδιο Αντώνης Παπαδόπουλος στη Λάρνακα, πόλη στην οποία επαναδραστηριοποιήθηκε η ομάδα μετά την προσφυγιά. Έμβλημα του σωματείου είναι ο φοίνικας και ως χρώματα χρησιμοποιεί το μπλε και λευκό.
Η Ανόρθωση έχει κατακτήσει 13 πρωταθλήματα Κύπρου, 11 κύπελλα Κύπρου και 7 Super Cup, όντας η τρίτη πιο πετυχημένη ομάδα σε κατακτήσεις τροπαίων στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά σωματεία της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Η ομάδα έχει 74 συμμετοχές στην Α΄ κατηγορία Κύπρου, όντας στην τρίτη θέση στη σχετική κατάταξη. Η Ανόρθωση έχει συμμετάσχει πολλές φορές στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου. Σημαντικότερο επίτευγμα της είναι η συμμετοχή της ομάδας στους ομίλους του Τσiάμπιονς Λιγκ την περίοδο 2008-09.
Η Ανόρθωση Αμμοχώστου (Ποδόσφαιρο) Δημόσια ΛΤΔ συμμετέχει στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών της Κύπρου.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Σύλλογος Ανόρθωσις Αμμοχώστου ιδρύθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1911. Τα πρώτα χρόνια δεν ανέπτυξε αθλητική δράση αλλά κυρίως εθνική, πνευματική, πολιτιστική και κοινωνική. Το 1929 άρχισε να αναπτύσσει αθλητική δράση. Ωστόσο, οι νέοι του συλλόγου είχαν δραστηριοποιηθεί ποδοσφαιρικά πολύ νωρίτερα. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 είχαν σχηματίσει ομάδα με την ονομασία «Ποδοσφαιρική Ομάδα Ελλήνων Βαρωσίων» (ΠΟΕΒ). Το 1929 η ΠΟΕΒ προσχώρησε επίσημα στην Ανόρθωση και οι ποδοσφαιριστές της, οι οποίοι ήταν όλοι και μέλη της Ανόρθωσης, αποτέλεσαν την πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου.
Την περίοδο 1930-31 ο Γυμναστικός Σύλλογος Ευαγόρας (Γ.Σ.Ε.) διοργάνωσε επαρχιακό πρωτάθλημα Αμμοχώστου με τη συμμετοχή της Ανόρθωσης, του Γυμνασίου Αμμοχώστου, της Ομόνοιας Αμμοχώστου, της Τούρκικης Λέσχης Αμμοχώστου και του ποδοσφαιρικού ομίλου Λευκονοίκου, με την Ανόρθωση να αναδεικνύεται πρωταθλήτρια.
Πρωταθλήματα πόλεων και ίδρυση της ΚΟΠ
Το 1932, με πρωτοβουλία του Πεζοπορικού Λάρνακας, διεξήχθη, με σύστημα νοκ-άουτ, το πρώτο παγκύπριο πρωτάθλημα, το «πρωτάθλημα πόλεων». Η Ανόρθωση συμμετείχε στο πρωτάθλημα.
Το δεύτερο παγκύπριο πρωτάθλημα διοργάνωσε ο ΑΠΟΕΛ (1933). Στο πρωτάθλημα αυτό συμμετείχαν 8 ομάδες. Το πρωτάθλημα ήταν επεισοδιακό με αρκετές ομάδες να υποβάλλουν ενστάσεις κατά του κύρους του αγώνα τους με άλλες ομάδες, ενώ η Ανόρθωση και ο Ποσειδώνας Λεμεσού αποχώρησαν από το πρωτάθλημα. Το τρίτο ανεπίσημο πρωτάθλημα διοργάνωσε η ΑΕΛ, με την Ανόρθωση να τερματίζει στην έκτη θέση. Το τέταρτο πρωτάθλημα πόλεων θα το διοργάνωνε η Ανόρθωση. Ωστόσο, λόγω προκήρυξης πρωταθλήματος από τον Τραστ στη Λευκωσία (με την ευκαιρία των εορτασμών της δεκαετηρίδας από την ίδρυση του) και διαμάχης μεταξύ των δύο ομάδων, αλλά και άλλων θεμάτων για τα οποία υπήρχαν διαφωνίες (ο Ολυμπιακός Λευκωσίας και ο Άρης Λεμεσού έθεσαν θέμα ελεύθερης συμμετοχής ποδοσφαιριστών από ένα σωματείο σε άλλο), τα σωματεία αποφάσισαν τη δημιουργία μιας αρχής η οποία θα είχε την ευθύνη διοργάνωσης των πρωταθλημάτων. Έτσι, στις 23 Σεπτεμβρίου 1934 ιδρύεται η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, με την Ανόρθωση να αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά της μέλη.