cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Παντελάκος
Καριέρα
Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 28 Ιανουαρίου 1962, στην ήττα των "κίτρινων" από τον Απόλλωνα Αθηνών με 3-1. Μετά από οκτώ συνεχείς συμμετοχές, υπέστη κάταγμα κνήμης, με αποτέλεσμα να χάσει το υπόλοιπο της χρονιάς.
Επανήλθε στους αγωνιστικούς χώρους στους αγώνες κατάταξης για την ενδέκατη θέση, ενώ την επόμενη χρονιά αποτέλεσε τον δεύτερο τερματοφύλακα της ομάδας, αγωνιζόμενος σε μόλις δύο παιχνίδια της κανονικής σεζόν. Παρ' όλα αυτά, ο προπονητής Μπέλα Πάλφι τον τοποθέτησε κάτω από τα δοκάρια του Άρη στους αγώνες κατάταξης, όπου οι "κίτρινοι" κέρδισαν την παραμονή τους.
Οι εμφανίσεις του στο τέλος της σεζόν, έδωσαν στον Παντελάκο τη θέση του βασικού τερματοφύλακα για το 1963-64, αγωνιζόμενος μέχρι τον Φεβρουάριο του 1964, όταν και υπέστη εξάρθρωση ωμοπλάτης στον αγώνα εναντίον του ΠΑΟΚ. Επέστρεψε τον Απρίλιο του 1964, συνεχίζοντας και την επόμενη χρονιά, όπου αγωνίστηκε στους ευρωπαϊκούς αγώνες κατά της Ρόμα.
Ξεκίνησε και την επόμενη σεζόν σαν βασικός, παίζοντας εναντίον της Κολωνίας στο κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων. Μέσα στη σεζόν, τη θέση κάτω από τα δοκάρια πήρε ο Νίκος Χρηστίδης, με αποτέλεσμα από τον Ιανουάριο του 1966 ως το 1969 να αγωνιστεί σε ελάχιστους αγώνες πρωταθλήματος και κυρίως να ξεκουράζει τον Χρηστίδη σε αγώνες κυπέλλου.
Πρώτος Υπουργός της Ουαλίας
Ο Πρώτος Υπουργός της Ουαλίας (ουαλικά: prif weinidog Cymru) - (αγγλ.: First Minister of Wales) είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης της Ουαλίας. Ο πρώτος υπουργός προεδρεύει του υπουργικού συμβουλίου της Ουαλίας και είναι κυρίως υπεύθυνος για τη διαμόρφωση, την ανάπτυξη και την παρουσίαση της πολιτικής της κυβέρνησης της Ουαλίας. Οι πρόσθετες αρμοδιότητες του πρώτου υπουργού περιλαμβάνουν την προώθηση και την εκπροσώπηση της Ουαλίας με επίσημη ιδιότητα, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, και την ευθύνη για συνταγματικές υποθέσεις, οι οποίες σχετίζονται με την αποκέντρωση και την κυβέρνηση της Ουαλίας.
Ο Πρώτος Υπουργός είναι μέλος της Βουλής των Ουαλών και διορίζεται από αυτή πριν διοριστεί επίσημα από τον Μονάρχη. Τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου της Ουαλίας και οι κατώτεροι υπουργοί της κυβέρνησης της Ουαλίας, καθώς και νομικοί, διορίζονται από τον πρώτο υπουργό. Ως επικεφαλής της κυβέρνησης της Ουαλίας, ο πρώτος υπουργός είναι άμεσα υπόλογος στη βουλή των Ουαλών για τις ενέργειές του και τις ενέργειες της ουαλικής κυβέρνησης. Το κεντρικό γραφείο του πρώτου υπουργού βρίσκεται στο Tŷ Hywel, το οποίο βρίσκεται δίπλα στο κτίριο της βουλής των Ουαλών στον κόλπο του Κάρντιφ. Ένα επιπλέον γραφείο διατηρείται επίσης στο Crown Buildings, στο Cathays Park, στο Κάρντιφ, το οποίο είναι η έδρα της κυβέρνησης της Ουαλίας.
Ο Μαρκ Ντρέικφορντ του Εργατικού Κόμματος είναι ο σημερινός πρώτος υπουργός της Ουαλίας. Ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 13 Δεκεμβρίου 2018 ως τέταρτος πρώτος υπουργός της Ουαλίας και τέταρτος πρώτος υπουργός από το Εργατικό Κόμμα, διαδεχόμενος τον Κάργουιν Τζόουνς.
Ορολογία
Στις 22 Οκτωβρίου 2021, ο Μαρκ Ντρέικφορντ, ο εν ενεργεία Πρώτος Υπουργός, άλλαξε το όνομα του Twitter από @fmwales σε @PrifWeinidog, σε κάτι που έχει περιγραφεί από ορισμένα μέσα ενημέρωσης ως προσπάθεια να αυξηθεί η χρήση του συντομευμένου όρου στην Ουαλική γλώσσα για τον Πρώτο Υπουργό και τον Πρωθυπουργό. Η θέση παραμένει επίσημα και κοινώς γνωστή ως «Πρώτος Υπουργός» στα αγγλικά.
Υποψηφιότητα και διορισμός
Υποψηφίους για τη θέση του Πρώτου Υπουργού προτείνουν τα μέλη της βουλής των Ουαλών. Τα μέλη εκλέγουν κατά πλειοψηφία τον υποψήφιο για πρώτο υπουργό. Εάν κανείς δεν εκλεγεί με την πλειοψηφία των ψήφων που ψηφίστηκαν με την πρώτη σειρά υποψηφιοτήτων, η διαδικασία συνεχίζεται έως ότου η πλειοψηφία αποφασίσει να ψηφίσει για έναν υποψήφιο. Αυτή η διαδικασία δεν απαιτεί την απόλυτη πλειοψηφία της βουλής (επί του παρόντος 31 από τα 60 μέλη).
Μόλις ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, ο προεδρεύων αξιωματικός θα στείλει επισήμως μια επιστολή στον μονάρχη, ο οποίος πρέπει στη συνέχεια να διορίσει αυτόν τον υποψήφιο στη θέση του Πρώτου Υπουργού.
Αρμοδιότητες
Σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του Νόμου για την Κυβέρνηση της Ουαλίας του 1998, εκτελεστικά καθήκοντα ανατίθενται στη βουλή των Ουαλών και στη συνέχεια ανατίθενται χωριστά στον πρώτο υπουργό και σε άλλους υπουργούς του Υπουργικού Συμβουλίου και στο προσωπικό, ανάλογα με την περίπτωση.
Μέχρι τον Νόμο για την Κυβέρνηση της Ουαλίας του 2006, αυτές ήταν εξουσίες της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου. Από τότε που αυτός ο νόμος τέθηκε σε ισχύ τον Μάιο του 2007, ωστόσο, ο πρώτος υπουργός διορίζεται από τον μονάρχη και εκπροσωπεί το Στέμμα στην Ουαλία. Αν και αυτό έχει μικρή πρακτική διαφορά, ήταν μια τεράστια συμβολική αλλαγή καθώς για πρώτη φορά ο επικεφαλής της κυβέρνησης στην Ουαλία διορίζεται από το Στέμμα κατόπιν συμβουλής των εκλεγμένων εκπροσώπων του ουαλικού λαού.
Ο πρώτος υπουργός διορίζει τους Ουαλούς υπουργούς, τους αναπληρωτές υπουργούς της Ουαλίας και τον Γενικό Σύμβουλο για την Ουαλία (συλλογικά γνωστή ως Ουαλική Κυβέρνηση), με την έγκριση της Αυτής Μεγαλειότητας.
Ο πρώτος υπουργός είναι υπεύθυνος για την:
Κατάλογος πρώτων υπουργών της Ουαλίας
Κατηγορία:Πολιτική της Ουαλίας
ISO 639:q
!qaa ... qtz ! qua ! qub (Χουαλλάγκα Χουάνουκο) ! quc (Κεντρικά) ! qud (Υψίπεδα Καλντερόν) ! que ! quf (Λαμπαγέκ) ! qug (Υψίπεδα Τσιμποράζο) ! quh (Νότια βολιβιανά) ! qui !(quj) (Τζογιαμπάτζ) ! quk (Τσατσαπόγιας) ! qul (Βόρεια βολιβιανά) ! qum ! qun ! qup (Νότια Παστάζα) ! quq ! qur (Γιαναχουάνκα Πάσκο) ! qus (Σαντιάγκο ντελ Εστέρο) !(qut) (Δυτικά κεντρικά) !(quu) (Ανατολικά) ! quv ! quw (Πεδινά Τένα) ! qux (Γιαούγιος) ! quy (Αγιακούτσο) ! quz (Κούσκο) ! qva (Άμπο-Πάσκο) ! qvc (Κατζαμάρκα) ! qve (Ανατολικά Απουρίμακ) ! qvh (Χουαμαλίες-Ντος ντε Μάγιο Χουάνουκο) ! qvi (Υψίπεδα Ιμπαμπούρα) ! qvj (Υψίπεδα Λόχα) ! qvl (Καταχάμπο βορείου Λίμας) ! qvm (Μάργκος-Γιαροβίλκα-Λαουρικότσα) ! qvn (Βόρειο Τζουνίν) ! qvo (Πεδινά Νάπο) ! qvp (Πακαράος) ! qvs (Σαν Μαρτίν) ! qvw (Χουάυλλα Ουάνκα) ! qvy ! qvz (Βόρεια Παστάζα) ! qwa (Κορόνγκο Ανκάς) ! qwc (Κλασικά) ! qwh (Χουαύλας Ανκάς) ! qwm (Ρωσία) ! qws (Σιχούας Ανκάς) ! qwt ! qxa (Τσικουιάν Ανκάς) ! qxc (Τσίντσα) ! qxh (Πανάο Χουάνουκο) !(qxi) (Σαν Αντρές) ! qxl (Υψίπεδα Σαλασάκα) ! qxn (Βόρειο Κοντσούκος Ανκάς) ! qxo (Νότιο Κοντσούκος Ανκάς) ! qxp (Πούνο) ! qxq ! qxr (Υψίπεδα Κανιάρ) ! qxs (Νότια) ! qxt (Σάντα Άνα ντε Τούσι Πάσκο) ! qxu (Αρεκουίπα-Λα Γιουνιόν) ! qxw (Τζαουτζά Ουάνκα) ! qya ! qyp
Κατηγορία:ISO 639
Ρόμπερτ ντε Μπρους, 1ος λόρδος του Άναντεϊλ
Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους, 1ος λόρδος του Άναντεϊλ γενάρχης του Οίκου του Μπρους ήταν Άγγλο - Νορμανδός βαρόνος και ιππότης με μεγάλες εκτάσεις στη Σκωτία, προστάτης της εκκλησίας ίδρυσε το αβαείο του Γκίσμπορου στο Γιορκσάιρ στο σημερινό Ρέντκαρ και Κλίβελαντ (1119). Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους, 1ος λόρδος του Άναντεϊλ σύμφωνα με Βικτωριανούς ιστορικούς ήταν γιος του Αδάμ ντε Μπρους και της Έμμα ντε Ράμσεϊ. Οι ιστορικοί συμφωνούν ομόφωνα με τη Νορμανδική καταγωγή της οικογένειας του, ο ιστορικός Τζορτζ Έντουαρντ Κοκάιν (1825 - 1911) σημειώνει ότι η οικογένεια πήρε το όνομα από το πατρικό της χωριό Μπρις στο Βαλόνι. Οι σύγχρονοι ιστορικοί αναφέρουν ότι το χωριό Μπρις βρισκόταν κοντά στο Σερμπούρ-Οκτβίλ στη χερσόνησο του Κοταντέν, η οικογένεια του ήρθε στην Αγγλία όταν ο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας κατέκτησε τη Νορμανδία.
Παρουσία στην Αγγλική βασιλική αυλή
Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους, 1ος λόρδος του Άναντεϊλ εμφανίζεται για πρώτη φορά την περίοδο 1094 - 1100 σε διάταγμα του Ούγου, κόμη του Τσέστερ στο οποίο παραχωρεί την εκκλησία του Φλάμπορουγκ στο Γιορκσάιρ στο αβαείο του Γουίτμπι, ο κόμης του Τσέστερ έδωσε μεταξύ 1100 - 1104 σημαντικά δώρα στον Ρόμπερτ στην περιοχή του Κλίβελαντ. Την περίοδο 1103 - 1106 ο Ρόμπερτ ντε Μπρους εμφανίζεται μαζί με τον Ραλφ Πέινελ και 16 ευγενείς σε ένα διάταγμα του Γουλιέλμου, κόμη του Μορτέν ανιψιού του Γουλιέλμου του Κατακτητή στο αβαείο του Μαρμουτιέ. Το 1109 ο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας συγκάλεσε βασιλικό συμβούλιο στο Νότιγχαμ, παραχώρησε στον Ρόμπερτ την εκκλησία του Ντάραμ και πολλές άλλες τοποθεσίες που είχαν διεκδικήσει οι άντρες της Νορθουμβρίας. Την περίοδο 1109 - 1114 εμφανίζεται σε πολλά διατάγματα να έχει υπό την κατοχή του πολλά εδάφη και βίλες στο Γιορκσάιρ, την ίδια εποχή εμφανίζεται σε διάταγμα που εκδόθηκε από τον Ερρίκο Α΄ στο Γούντστοκ του Οξφορντσάιρ. Στην Εργασία του Λίντσεϊ εμφανίζεται να παραλαμβάνει περισσότερα εδάφη την περίοδο 1115 - 1118 ενώ ο βασιλιάς του έδωσε τα εδάφη στο Γιορκσάιρ αμέσως μετά τη μάχη του Τινσεμπραί (28 Σεπτεμβρίου 1106). Ο Ρόμπερτ συμμετείχε στη μεγάλη συγκέντρωση των βορείων ευγενών στο Ντάραμ (1121) και πολλές φορές την περίοδο 1124 - 1130 βρισκόταν μαζί με τον βασιλιά στο Μπράμπτον. Το 1131 βρέθηκε στη συνοδεία του Έρρίκου Α΄ στο Λάιονς και την ίδια εποχή πιστοποιείται με τρείς προσωπικούς ιππότες σε δωρεά μαζί με τον Άλαν Ντι Πέρσι στους μοναχούς του Γουίτμπι. Ακούγεται ότι ο Ρόμπερτ ντε Μπρους, 1ος λόρδος του Άναντεϊλ είχε περίπου 80 βίλες στο Γιορκσάιρ την εποχή του Ερρίκου Α΄ και διατηρούσε σε ισχυρό βαθμό τις συνδέσεις με τους πατριώτες του Νορμανδούς. Ένα μέλος της οικογένειας των Φευγκέρ είχε αναλάβει να εκδόσει τα διατάγματα του Ρόμπερτ ντε Μπρους γύρω στο 1135 στο Γιορκσάιρ.
Σχέσεις με τον Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας
Η ισχυρή φιλία του με τον μελλοντικό Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1120 στην αυλή του Ερρίκου Α΄, ήταν στη Γαλλία μαζί με τον Άγγλο βασιλιά και του παραχωρήθηκε το μεγαλύτερο τμήμα της χερσονήσου του Κοταντέν. Όταν ο Δαυίδ έγινε βασιλιάς της Σκωτίας του παραχώρησε την κομητεία του Άναντεϊλ (1124) αλλά σύμφωνα με τις περισσότερες φήμες ο Ρόμπερτ δεν είχε μείνει ποτέ στα εδάφη του στη Σκωτία.
Μετά τον θάνατο του Ερρίκου Α΄ ο Ρόμπερτ αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον διάδοχο του Στέφανο, υποστήριξε μαζί με τον Δαυίδ την Αυτοκράτειρα Ματθίλδη και εκμεταλλεύτηκε το μεγάλο χάος που δημιούργησε ο εμφύλιος πόλεμος που έμεινε γνωστός σαν "Αναρχία" για να διεκδικήσει τα δικαιώματα του γιου του στη Νορθουμβρία. Οι πράξεις αυτές τον έφεραν σε σύγκρουση με τον Δαυίδ Α΄ για πρώτη φορά, αρνήθηκε να δώσει όρκο υποτέλειας στον Δαυίδ και στη συνέχεια στη μάχη του Στάνταρντ (1138) πολέμησε με τους Άγγλους. Πριν τη μάχη ο Ρόμπερτ ματαίως προσπάθησε να υπενθυμίσει στον Δαυίδ Α΄ τη βοήθεια που του είχε προσφέρει να γίνει βασιλιάς της Σκωτίας και ότι ο ίδιος είχε πείσει τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλέξανδρο Α΄ να του δώσει ένα τμήμα του βασιλείου του, οι εκκλήσεις έμειναν χωρίς αποτέλεσμα. Μετά την αποτυχία και της τελευταίας προσπάθειας για συμφιλίωση ο Ρόμπερτ και ο μεγαλύτερος γιος του Άνταμ εντάχθηκαν στον Αγγλικό στρατό, ο μικρότερος γιος του Ρόμπερτ με φιλοδοξίες για τη διαδοχή στον θρόνο της Σκωτίας παρέμεινε στη χώρα και πολέμησε στο πλευρό του Δαυίδ.
Οικογένεια
Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους, 1ος λόρδος του Άναντεϊλ παντρεύτηκε δυο φορές :
Δεν είναι γνωστό με ποιά από τις συζύγους του απέκτησε τους γιους του, σύμφωνα με τις περισσότερες ενδείξεις μητέρα τους ήταν η Αγνή του Πέινελ, οι γιοι του ήταν :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Μπρους
Φράγμα του Γιουσουφελί
Στις 26 Φεβρουαρίου 2013 τέθηκε ο θεμέλιος λίθος σε μια τελετή στην οποία παρευρέθηκαν ο υπουργός Δασών και Υδάτων Βεϊσέλ Έρογλου και ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Φαρούκ Τσελίκ. Αναμένεται ότι η κατασκευή του φράγματος θα κοστίσει ₺ 487 εκατομμύρια (περίπου 270 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ). Η ημερομηνία έναρξης λειτουργίας του φράγματος ορίστηκε αρχικά στις 29 Μαΐου 2018. Από το 2018, η αναμενόμενη ημερομηνία ανοίγματος μετατέθηκε για το 2021. Το 2023, το φράγμα Γιουσουφελί θεωρείται ότι είναι το υψηλότερο φράγμα στην Τουρκία και το πέμπτο ψηλότερο φράγμα στον κόσμο.
Ιστορία
Οι πρώτες μελέτες για το φράγμα Γιουσουφελί πραγματοποιήθηκαν τη δεκαετία του 1970 και συμπεριλήφθηκε στο Γενικό Σχέδιο Ανάπτυξης Υδροηλεκτρικής Ενέργειας στον Ποταμό Τσόρουχ το 1982. Η έκθεση σκοπιμότητας ολοκληρώθηκε το 1986 και το έργο προστέθηκε στο εθνικό σχέδιο το 1997.
Τον Νοέμβριο 2022, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εγκαινίασε το φράγμα και τον υδροηλεκτρικό σταθμό στο Γιουσούφελι.
Το συνολικό έργο, το οποίο περιλαμβάνει τη δημιουργία φράγματος, υδροηλεκτρικού σταθμού, ενός νέου οικισμού, 46 σηράγγων και 23 γεφυρών και περίπου 110 χλμ. νέων δρόμων, κόστισε περί τα 2 δισ. δολάρια. Για την κατασκευή του φράγματος εργάστηκαν 7.000 άτομα και περισσότεροι από 250 μηχανικοί εργάζονταν νυχθημερόν.
Σχέδιο
Το φράγμα του Γιουσουφελί βρίσκεται 70 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Αρτβίν και θα είναι ένα τοξωτό φράγμα διπλής καμπυλότητας με ύψος 270 μέτρων από την βάση του και 223 μέτρων από το χαμηλότερο σημείο της κοίτης του ποταμού. Θα έχει στο ανώτατο επίπεδό του μήκος 490 μέτρα και πλάτος 15 μέτρα ενώ αποτελείται από 2.900.000 m3 από σκυρόδεμα.
Η κορυφή του φράγματος θα βρίσκεται σε υψόμετρο 715 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας ενώ η κανονική στάθμη λειτουργίας της δεξαμενής του θα είναι 710 μέτρα, το μέγιστο σημείο θα είναι 712 μέτρα και το ελάχιστο σημείο 670 μέτρα. Η επιφάνεια του φράγματος είναι 33 km2 και θα έχει συνολική χωρητικότητα αποθήκευσης 2.130.000 m3. Ο υπερχειλιστής του φράγματος θα είναι ένας αγωγός με μέγιστη χωρητικότητα εκκένωσης 8.000 κυβικά μέτρα το δευτερόλεπτο.
Το φράγμα θα έχει έναν υπόγειο σταθμό παραγωγής ενέργειας, που έχει μήκος 110 μέτρα, 21,4 μέτρα πλάτος και 45,2 μέτρα ύψος. Εντός του ηλεκτροπαραγωγικού σταθμού θα υπάρχουν τουρμπίνες Francis κάθετου άξονα 3 x 180 MW.
Οι δραστηριότητες σχεδιασμού θα πραγματοποιηθούν από την Su-Yapi Engineering and Consulting Inc.
Η κατασκευή πρόκειται να πραγματοποιηθεί από κοινοπραξία Limak Holding - Cengiz Holding -Kolin.
Για τη μεταστέγαση των κατοίκων του Γιουσουφελί δημιουργήθηκε ένας νέος οικισμός, που αποτελείται από περισσότερες από 2.600 κατοικίες και 317 επιχειρήσεις ατόμων, που κατάγονται από το Γιουσουφελί, καθώς και 520 σπίτια και πέντε καταστήματα για τους κατοίκους επτά άλλων χωριών της περιοχής. Στην νέα πόλη υπάρχουν παιδικές χαρές, εμπορικά κέντρα και σχολεία, ενώ οι κάτοικοι θα ζουν για τα πέντε επόμενα χρόνια δωρεάν. Στον νέο οικισμό θα δημιουργηθεί μουσείο της πόλης του Γιουσουφελί, που θα βυθιστεί κάτω από τα νερά του φράγματος.
Προβλεπόμενες βιολογικές επιπτώσεις
Όταν ολοκληρωθεί η κατασκευή του, το φράγμα Γιουσουφελί αναμένεται να έχει σημαντικές βιολογικές επιπτώσεις, όπως:
Παραπομπές
Κατηγορία:Υδροηλεκτρικά φράγματα Κατηγορία:Απειλούμενα είδη Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βασιλική Σαιν-Μισέλ (Μπορντώ)
Η Βασιλική Σαιν-Μισέλ (Γαλλικά: La basilique Saint-Michel) είναι ένας από τους κύριους καθολικούς χώρους λατρείας στο Μπορντώ, πρωτεύουσα του νομού Ζιρόντ και της περιοχής Νέας Ακουιτανίας, στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας. Χτισμένη από τον 14ο έως τον 16ο αιώνα, είναι χαρακτηριστικό οικοδόμημα του επιβλητικού φλογόμορφου γοτθικού ρυθμού. Η εκκλησία έδωσε το όνομά της στη συνοικία στην οποία βρίσκεται.
Κατατάχθηκε ως ιστορικό μνημείο το 1846 και έχει καταχωρηθεί στη λίστα μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1998 ως τμήμα της Διαδρομής Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα στη Γαλλία.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Εξωτερική άποψη της βασιλικής Σαιν-Μισέλ αριστερά|μικρογραφία|330x330εσ|Το όργανο Η βασιλική Σαιν-Μισέλ ( Αγίου Μιχαήλ) κατασκευάστηκε μεταξύ του 14ου και του 17ου αιώνα σε φλογόμορφο γοτθικό ρυθμό, και είναι η μεγαλύτερη ενοριακή εκκλησία στο Μπορντώ. Το καμπαναριό υψώνεται στα 114 μέτρα και έχει την ιδιαιτερότητα να είναι ανεξάρτητο από τον ναό. Είναι το υψηλότερο στο Νότο της Γαλλίας και το δεύτερο ψηλότερο στη Γαλλία, μετά το κωδωνοστάσιο του καθεδρικού ναού του Στρασβούργου. Ο κυρίως ναός έχει ύψος 23 μέτρα.
Στα μέσα του 8ου αιώνα, ένα παρεκκλήσι ήταν χτισμένο στη θέση του ναού, έξω από τα τείχη της πόλης. Καταστράφηκε από τους Βίκινγκς στα τέλη του 9ου αιώνα, αποκαταστάθηκε τον επόμενο αιώνα από τον δούκα της Ακουιτανίας και παραχωρήθηκε στο γειτονικό Αβαείο του Ιερού Σταυρού. Στα μέσα του 12ου αιώνα, η περιοχή γνώρισε μεγάλη αστική ανάπτυξη και καθιερώθηκε ως ενορία. Εκείνη την εποχή κατασκευάστηκε ένας νέος, αναμφίβολα μονόκλιτος, ρομανικός ναός. Στις αρχές του 14ου αιώνα, που επεκτάθηκαν τα τείχη της πόλης και περιέλαβαν τη νέα ενορία, ο ναός διευρύνθηκε. Σύντομα αναπτύχθηκε η συνοικία Σαιν-Μισέλ, που κατοικούνταν κυρίως από εύπορους ναυτικούς, ευγενείς, εμπόρους και τεχνίτες.
Κατά τον 14ο και 15ο αιώνα, πλούσιες οικογένειες και αδελφικές κοινότητες, επωφελούμενοι από την οικονομική άνθηση, ανήγειραν στην περιοχή παρεκκλήσια, δεκαεπτά συνολικά.
Κατά τη Γαλλική επανάσταση, η εκκλησία μετατράπηκε σε Ναό της Λογικής.
Το κωδωνοστάσιο της εκκλησίας χτίστηκε από 1472 και θεωρήθηκε ένα από τα «Τα πιο όμορφα μέρη στην Ευρώπη» από τον μηχανικό Βωμπάν. Κατά τους επόμενους αιώνες υπέστη ζημιές αρκετές φορές από κεραυνούς και σεισμούς.
Η κατασκευή του οργάνου της εκκλησίας χρονολογείται από το 1762 έως το 1765.
Η κρύπτη που βρίσκεται κάτω από τον καμπαναριό είναι διάσημη για τις «μούμιες» της, που ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια έργων στο παλιό κοινοτικό νεκροταφείο το 1791. Αρκετές δεκάδες σώματα που διατηρήθηκαν στο αργιλώδες έδαφος εκτάφηκαν και τοποθετήθηκαν σε κύκλο μέσα στην κρύπτη, που σύντομα μετατράπηκε σε ένα είδος μουσείου. Σήμερα βρίσκονται στο κοιμητήριο της Σαρτρέζ στο Μπορντώ.
Η εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ, μαζί με τον Καθεδρικό ναό Σαιντ-Αντρέ και τη Βασιλική Σαιν-Σερέν, συμπεριλαμβάνονται από το 1998 στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO ως τμήμα των Διαδρομών του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα στη Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία Κατηγορία:Εκκλησίες στη Γαλλία Κατηγορία:Μπορντό
Εγκυκλοπαίδεια ΔΟΜΗ
Η εγκυκλοπαίδεια Δομή είναι μια από τις πιο γνωστές ελληνικές εγκυκλοπαίδειες. Για πρώτη φορά εκδόθηκε το 1966 σε 15 τόμους, από τον Χρήστο Τεγόπουλο σε συνεργασία με τον αδερφό του Αυγερινό Τεγόπουλο και τον Κώστα Ασημακόπουλο. Διέθετε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά για την εποχή της σε σχέση με τις άλλες εγκυκλοπαίδειες, καθώς ήταν γραμμένη στη Δημοτική γλώσσα, ήταν έγχρωμη και είχε θεματική διάταξη των περιεχομένων της. Κατά την πορεία των μετέπειτα εκδόσεων της διευθυντές σύνταξης διετέλεσαν o Μανώλης Γυαλουράκης και ο Βασίλης Δουβίτσας. Η τελευταία και πιο ανανεωμένη έκδοσή της που κυκλοφόρησε το 2007 από τις Εκδόσεις «ΔΟΜΗ» Α.Ε., περιείχε 32 τόμους συνοδευόμενους από δύο επιπλέον τόμους αφιερωμένους στη γεωγραφία της Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές εγκυκλοπαίδειες
Γεωργία στη Βόρεια Μακεδονία
μικρογραφία| Η βορειομακεδονική ύπαιθρος στην [[Κοιλάδα Πόλογκ]] Η γεωργία στη Βόρεια Μακεδονία παρέχει τα προς το ζην στο ένα πέμπτο του πληθυσμού της χώρας, της οποίας η μισός πληθυσμός ζει σε αγροτικές περιοχές. Η εκβιομηχάνιση της χώρας καθυστέρησε πολύ λόγω της μακρόχρονης οθωμανικής κυριαρχίας και στη συνέχεια του κομμουνιστικού καθεστώτος. Το ηπειρωτικό και υπομεσογειακό κλίμα στη χώρα επιτρέπει μεγάλη ποικιλία προϊόντων, αλλά το έντονο ανάγλυφο δημιουργεί περιοχές που είναι ανεκμετάλλευτες για τους αγρότες. Η παραγωγή της Μακεδονίας κυριαρχείται από την κτηνοτροφία, ιδιαίτερα στις ορεινές περιοχές της, την αμπελοκαλλιέργεια και την καλλιέργεια οπωροκηπευτικών, δημητριακών και καπνών. Η γεωργία στη χώρα χαρακτηρίζεται από πολυάριθμα οικογενειακά αγροκτήματα μικρής κλίμακας, αλλά και από μεγάλες επιχειρήσεις, που έχουν απομείνει από τη σοσιαλιστική εποχή. Από την ανεξαρτησία της το 1991, η χώρα έχει γίνει οικονομία της αγοράς. Σήμερα, η γεωργία αντιπροσωπεύει το 10% του ΑΕΠ της Βόρειας Μακεδονίας.
Ιστορία
μικρογραφία| Παραδοσιακό βορειομακεδονικό αγρόκτημα μικρογραφία| Καλλιέργεια [[Καπνός (φυτό)|καπνού σε χωράφι κοντά στο Κριβογκάστανι]] Οι πρώτοι κάτοικοι της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας κατοίκησαν την περιοχή κατά τη νεολιθική περίοδο και ασχολήθηκαν με τη γεωργία. Η ιστορία της γεωργίας στη χώρα, ωστόσο, ήταν ελάχιστα τεκμηριωμένη μέχρι την οθωμανική εισβολή τον 14ο αιώνα.
Οι Οθωμανοί αναμόρφωσαν γρήγορα την τοπική διοίκηση και καθιέρωσαν των τιμαρίων, το οποίο επέτρεπε σε πρώην αξιωματικούς του σουλτάνου, Τούρκους και Αλβανούς να κατέχουν γη, στην οποία εργάζονταν ντόπιοι αγρότες. Αυτοί οι αγρότες όμως, εγκατέλειψαν τις κοιλάδες λόγω των συχνών μετακινήσεων του στρατού και εγκαταστάθηκαν στους λόφους. Για την αντικατάστασή τους, οι αρχές ενθάρρυναν τη μετανάστευση Μικρασιατών και Βλάχων, κυρίως κτηνοτρόφων και εμπόρων ζωεμπόρων. Οι ιδιοκτησίες των τιμαρίων ήταν λιγότερο από 200 στρέμματα σε έκταση και παρήγαγαν μικρές ποσότητες δημητριακών και βαμβακιού.
Μέχρι τον 19ο αιώνα, ενώ η περιοχή άνοιξε προς την Ανατολή, η τοπική οικονομία κατέρρευσε, κυρίως λόγω του αμερικανικού και ινδικού ανταγωνισμού στις αγορές βαμβακιού και δημητριακών. Η απουσία φόρων για τη μη καλλιεργούμενη γη σήμαινε ότι τα τέσσερα πέμπτα της καλλιεργήσιμης γης παρέμειναν βοσκότοποι.
Η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας παρήγαγε κυρίως καπνό και παπαρούνα, που προορίζονταν για τη φαρμακοβιομηχανία.
Η ανάπτυξη της βιομηχανίας μείωσε τον πολύ υψηλό αριθμό των αγροτών, οι οποίοι ωστόσο παρέμειναν πολύ σημαντικοί: αντιπροσώπευαν σχεδόν το 80% του πληθυσμού το 1945, 57% το 1961 και 22% το 1981.
Μετά την ανεξαρτησία της το 1991, η χώρα έγινε οικονομία της αγοράς. Το μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα, καθώς και οι Γιουγκοσλαβικοί Πόλεμοι στέρησαν από τη χώρα την πρόσβαση στο κύριο λιμάνι εξαγωγών της, τη Θεσσαλονίκη, και εμπόδισαν το εμπόριο με τη γειτονική Σερβία. Η χώρα έχασε το 60% της εμπορικής της δραστηριότητας και έφτασε κοντά στη χρεοκοπία. Επιπλέον, το 1999, ο Πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την οικονομία της χώρας, επειδή δεν ήταν πλέον σε θέση να εξάγει αγαθά στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας και έπρεπε να βρει εναλλακτικούς πελάτες, όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Ελλάδα.
Γεωργική δομή
μικρογραφία| Χωράφια στην [[Πελαγονία]] Η Βόρεια Μακεδονία διαθέτει 10.140 χλμ² γεωργικής γης, που αποτελεί σχεδόν το 39% της επικράτειάς της. Το μισό αυτής της γης είναι αφιερωμένο στην καλλιέργεια και το άλλο μισό στην κτηνοτροφία. Η χώρα έχει 486,0675 στρέμματα δάση και διακρίνεται για το μικρό μέγεθος των γεωργικών της ιδιοκτησιών: το 80% από αυτές είναι μεταξύ 25 και 28 στρεμμάτων και χωρίζονται σε μικρά αγροτεμάχια. Οι πρώην κρατικές επιχειρήσεις, οι οποίες είναι πολύ μεγαλύτερες, αντιμετωπίζουν γενικά οικονομικές δυσκολίες λόγω ημιτελών ιδιωτικοποιήσεων.
Οι καλλιέργειας εντοπίζεται κυρίως στις χαμηλές πεδιάδες της χώρας, όπως η Πελαγονία στα νοτιοδυτικά, η Κοιλάδα Πόλογκ βορειοδυτικά και η κοιλάδα του Αξιού, ενός ποταμού που πηγάζει από το Όρος Σκάρδος στα σύνορα Αλβανίας-Κοσσυφοπεδίου, διασχίζει τη Βόρεια Μακεδονία από βορρά προς νότο και καταλήγει στην Ελλάδα, όπου χύνεται στον Θερμαϊκό Κόλπο. Η περιοχή Στρώμνιτσα, στα νοτιοανατολικά της χώρας, είναι η κύρια περιοχή αγροτικής παραγωγής, με 81.300 στρέμματα καλλιεργήσιμης γης.
Οι βορειομακεδόνες αγρότες αντιμετωπίζουν δυσκολίες, όπως η έλλειψη σπόρων και ποιοτικών λιπασμάτων, η κακή κατάσταση των συστημάτων άρδευσης και η έλλειψη καλών στρατηγικών στις πωλήσεις.
Κτηνοτροφία
μικρογραφία| Μια χούφτα [[ρύζι από την Κότσανη]] Στη Βόρεια Μακεδονία, κυριαρχεί η εκτροφή προβάτων, με 794.053 πρόβατα το 2007. Ακολουθούν οι αγελάδες (241.257 ζώα). στη συνέχεια κατσίκες (132.924 ζώα). και τέλος άλογα (32.567 ζώα). Η εκτροφή προβάτων επιτρέπει την παραγωγή μαλλιού, κρέατος και γάλακτος, το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή τυριού. Οι αγρότες της Βόρειας Μακεδονίας εκτρέφουν επίσης κοτόπουλα (2.428.828 ζώα) και κουνέλια. Η χώρα διαθέτει επίσης 109.769 μελίσσια.
Καλλιέργειες
Στη Βόρεια Μακεδονία παρήχθηκαν το 2018:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωργία Κατηγορία:Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γεωργιανές διάλεκτοι
Υπάρχουν τουλάχιστον 18 διάλεκτοι της γλώσσας. Τα τυποποιημένα Γεωργιανά βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στη Καρτλιανή διάλεκτο. Εδώ και αιώνες έχει εξαλείψει σημαντικές περιφερειακές γλωσσικές διαφορές εντός της Γεωργίας, ιδίως μέσω του κεντρικού εκπαιδευτικού συστήματος και των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Οι διάλεκτοι εξακολουθούν να διατηρούν τα μοναδικά χαρακτηριστικά τους όσον αφορά τη φωνολογία, τη μορφολογία, τη σύνταξη και το λεξιλόγιο, αλλά είναι σχεδόν εξολοκλήρου κατανοητές μεταξύ τους. Οι άλλες τρεις Καρτβελιανές γλώσσες - η Μινγκρελιανή γλώσσα, η γλώσσα Σβαν και η Λαζική γλώσσα είναι αδελφές γλώσσες των Γεωργιανών, αλλά είναι μόνο μερικώς κατανοητές για τους ομιλητές της τυποποιημένης Γεωργιανής ή άλλων γεωργιανών διαλέκτων.
Ταξινόμηση
Οι γεωργιανές διάλεκτοι ταξινομούνται ανάλογα με τη γεωγραφική τους κατανομή, αντανακλώντας μια παραδοσιακή εθνογραφική υποδιαίρεση του γεωργιανού λαού. Πέρα από τις δυτικές και ανατολικές κατηγορίες, ορισμένοι μελετητές πρότειναν επίσης μια νότια ομάδα. Αυτές μπορούν να υποδιαιρεθούν περαιτέρω σε πέντε κύριες ομάδες διαλέκτων όπως προτείνονται από τους Γκιγκινεϊσβίλι, Τοπούρια καιι Καβταράντζε (1961):
Κεντρικές διάλεκτοι
Οι κεντρικές διάλεκτοι, μερικές φορές θεωρούνται μέρος της Ανατολικής ομάδας, ομιλούνται στην κεντρική και τη νότια Γεωργία και παρέχουν τη βάση για την τυποποιημένη γεωργιανή γλώσσα.
Βορειοανατολικές διάλεκτος
Οι διάλεκτοι αυτής της ομάδας ομιλούνται στις ορεινές περιοχές της βορειοανατολικής Γεωργίας.
Ανατολικές διάλεκτοι
Δύο από αυτές τις διαλέκτους, η Ινγκιλοανή και Φερεϊντανιανή διάλεκτος, ομιλούνται εκτός της Γεωργίας, η πρώτη από τους αυτόχθονες Γεωργιανούς στο βορειοδυτικό Αζερμπαϊτζάν, και οι τελευταίοι από τους απογόνους των Γεωργιανών εκτοπισμένων και μεταναστών στο Ιράν τον 17ο με 19ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργιανή γλώσσα
Αγράμπελη
Η αγράμπελη είναι είδος φυτού που έχει επιστημονική ονομασία (στη λατινική γλώσσα) Clematis flammula (= «κληματίς η φλογώδης») και ανήκει στην οικογένεια βατραχιοειδή. Είναι φυλλοβόλο αναρριχητικό φυτό, ιθαγενές της νότιας Ευρώπης και της βόρειας Αφρικής, ένα από τα 5 είδη του γένους κληματίς που συναντάται σε άγρια κατάσταση στην Ελλάδα. Καλλιεργείται ωστόσο σε όλο τον κόσμο από τον άνθρωπο ως καλλωπιστικό φυτό κήπου, για τα ευωδιαστά λευκά άνθη του. Ιδίως όταν τα άνθη της αγράμπελης έχουν μόλις ανοίξει έχουν ένα δυνατό γλυκό άρωμα που θυμίζει αμύγδαλο. Ο καρπός της είναι μικρά πράσινα αχαίνια.
Η Clematis flammula είναι έντονα διάστικτη με άνθη όλους τους θερινούς μήνες. Χρησιμεύει ευρύτατα ως διακόσμηση κατά μήκος φρακτών και σε κάθετα πλέγματα για αναρριχώμενα φυτά, ή ως εδαφοκάλυψη. Αν δεν έχει άλλά φυτά ή δομές πάνω στις οποίες να αναρριχηθεί, θα «αναρριχηθεί» πάνω στον εαυτό της, σχηματίζοντας έναν μεγάλο και πυκνά περιπλεγμένο θάμνο. Το φυτό απλώνει πολλά κλαδιά και μπορεί να φθάσει από μόνο του σε ύψος πάνω από τα 5 μέτρα.
Σε κάποιες περιοχές το είδος έχει καταστεί ενοχλητικό μετά την εισαγωγή του από τον άνθρωπο και θεωρείται «ζιζάνιο» έξω από κήπους και πάρκα. Το υποείδος του Clematis flammula maritima είναι ανθεκτικότερο στο αλάτι και προσαρμοσμένο στο να φυτρώνει σε αμμόλοφους, οπότε μελετάται σήμερα ως παράγοντας σταθεροποιήσεως του εδάφους σε διαβρωμένες αμμώδεις παραλίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βατραχιοειδή Κατηγορία:Αναρριχώμενα φυτά Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Φυτά κήπου Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αφρικής
Ταντέους Γουομνίτσκι
Ο Ταντέους Γουομνίτσκι (πολωνικά: Tadeusz Łomnicki) (18 Ιουλίου 1927 – 22 Φεβρουαρίου 1992) ήταν Πολωνός ηθοποιός, ένας από τους πιο αξιόλογους καλλιτέχνες του θεάτρου και του κινηματογράφου της εποχής του στην Πολωνία. Μνημονεύεται κυρίως για τους ρόλους του σε κωμωδίες και δράματα, καθώς και για τον ρόλο του Κόρντιαν στο ομότιτλο έργο του Γιούλιους Σουοβάτσκι. Υπήρξε επίσης αξιόλογος καθηγητής και πρύτανης της Κρατικής Σχολής Θεάτρου της Βαρσοβίας.
Βιογραφία
Ο Γουομνίτσκι γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1927 στο Ποντχάιτσε κοντά στο Λβουφ (σημερινό Λβιβ, Ουκρανία), σε οικογένεια ταχυδρομείου και δασκάλας. Μετά την αποφοίτησή του από μια εμπορική σχολή στην Ντεμπίτσα μετακόμισε στην Κρακοβία, όπου άρχισε να εργάζεται ως σιδηροδρομικός υπάλληλος και να σπουδάζει βιολί. Εκεί πέρασε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και πολέμησε εναντίον των Γερμανών στις υπόγειες Γκρι Τάξεις. Το 1945 έδωσε εξετάσεις σε μια σχολή ηθοποιών που οργανώθηκε από το Stary Teatr (Παλιό Θέατρο), ένα από τα πιο διάσημα πολωνικά θέατρα της εποχής. Μετά το ντεμπούτο του στη σκηνή σε έναν επεισοδιακό ρόλο στο Παλιό Θέατρο εμφανίστηκε για λίγο στο θέατρο του Σουοβάτσκι στην Κρακοβία και στο Δημοτικό Θέατρο στο Κατοβίτσε. Για τον ρόλο του Πακ στο Όνειρο Θερινής Νυκτός του Ουίλιαμ Σαίξπηρ έλαβε το βραβείο του Φεστιβάλ Σαίξπηρ στη Βαρσοβία.
Τελικά το 1949 μετακόμισε στη Βαρσοβία, όπου έγινε μέλος του Σύγχρονου Θεάτρου (Teatr Współczesny), μιας από τις καλύτερες πολωνικές σκηνές εκείνη την εποχή, με επικεφαλής τον διάσημο σκηνοθέτη Έρβιν Άξερ. Εκείνη την εποχή έκανε το ντεμπούτο του και ως θεατρικός συγγραφέας, με δύο από τα έργα του που ανέβηκαν στο Κιέλτσε και στην Κρακοβία. Ασχολήθηκε επίσης με το Εθνικό Θέατρο στον ρόλο του Κόρντιαν στο ομότιτλο έργο του Γιούλιους Σουοβάτσκι, το οποίο του απέφερε μεγάλη δημοτικότητα και φήμη. Έγινε επίσης δεκτός στην Εθνική Ακαδημία Θεάτρου (Akademia Teatralna) στη Βαρσοβία και αποφοίτησε από το Τμήμα Σκηνοθετών το 1956. Το 1955 έπαιξε τον πρώτο μεγάλο ρόλο σε μια ταινία, όταν εμφανίστηκε στο Pokolenie του Άντζεϊ Βάιντα. Αυτή η ταινία, αναμφίβολα η πρώτη μεγάλη παραγωγή του Βάιντα, οδήγησε σε ολοένα αυξανόμενη δημοτικότητα του Γουομνίτσκι, ο οποίος άρχισε να θεωρείται ως ένας από τους πιο αξιόλογους ηθοποιούς της λεγόμενης Πολωνικής Σχολής Κινηματογράφου. Τα επόμενα χρόνια εμφανίστηκε επίσης στις περισσότερες μεγάλες ταινίες που προβλήθηκαν από τα μέλη του κινήματος της Πολωνικής Σχολής Κινηματογράφου, μεταξύ των οποίων στις Αθώοι μάγοι του Βάιντα (1960), Eroica του Άντζεϊ Μουνκ (1958) και Αποθήκη των νεκρών του Τσέσουαφ Πετέλσκι. Το 1969 εμφανίστηκε στις πιο διάσημες ταινίες του, τις Συνταγματάρχη Βολοντιγιόφσκι και Κατακλυσμός του Γέζι Χόφμαν, όπου η τελευταία ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας το 1974. Κέρδισε επίσης το Βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού στο 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας. δεξιά|μικρογραφία| Ο Ταντέους Γουομνίτσκι το 1966 Συνέχισε να παίζει στο Σύγχρονο Θέατρο μέχρι το 1974 και κέρδισε μεγάλη φήμη για τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους στην Ιφιγένεια στο Παρίσι, στο The Resistible Rise of Arturo Ui του Μπέρτολτ Μπρεχτ, στο The Annuity του Αλεξάντερ Φρέντρο, στο ρόλο του Έντγκαρ στο Παίξτε τον Στρίντμπεργκ του Φρήντριχ Ντύρενματ και τον ρόλο του Νικίτα στο Δύναμη του σκότους του Λέων Τολστόι. Μεταξύ 1970 και 1981 ήταν επίσης πρύτανης του alma mater του στη Βαρσοβία. Κατά τη διάρκεια της δουλειάς του εκεί τροποποίησε το στούντιο του ηθοποιού εισάγοντας νέες διαλέξεις, σχεδιασμένες κυρίως για να ταιριάζουν στο νέο ρόλο των ηθοποιών στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Εκείνη την εποχή έγινε επίσης ο ιδρυτής και ο πρώτος επικεφαλής του δικού του θεάτρου, του Θεάτρου της Βόλα με έδρα τη Βαρσοβία. Εκεί εμφανίστηκε σε μια σειρά θεατρικών έργων, μεταξύ των οποίων στους ρόλους του Γκόγια στο Ο ύπνος της λογικής του Αντόνιο Μπουέρο Βαγιέχο, στον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Fantazy του Σουοβάτσκι και στον ρόλο του Σαλιέρι στο Αμαντέους του Πήτερ Σάφερ. Εμφανίστηκε επίσης σε πολυάριθμες ταινίες, μεταξύ των οποίων οι Blind Chance του Κσίστοφ Κιεσλόφσκι, The Contract του Κσίστοφ Ζανούσι και Ο άνθρωπος από μάρμαρο του Άντζεϊ Βάιντα.
Ωστόσο, με τον καιρό η δημοτικότητα του Γουομνίτσκι άρχισε να υποχωρεί. Αυτό οφειλόταν εν μέρει στην εμπλοκή του με το Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας, του οποίου ήταν ενεργό μέλος. Αν και με την επιβολή του στρατιωτικού νόμου στην Πολωνία το 1981 παραιτήθηκε από όλες τις θέσεις του κόμματος, η φήμη του δεν επανήλθε ποτέ. Επιπλέον, κατά τη δεκαετία του 1980, υπέφερε από σοβαρά προβλήματα υγείας και εμφανίστηκε μόνο σε επεισοδιακούς ρόλους σε όλα σχεδόν τα θέατρα της Βαρσοβίας. Τελικά του προσφέρθηκε ο πρωταγωνιστικός ρόλος στο Βασιλιάς Ληρ του Σαίξπηρ. Αυτό που θεωρούσε τον πιο σημαντικό ρόλο του ήταν ιδιαίτερα αναμενόμενο από την κριτική. Η βραδιά έναρξης ήταν προγραμματισμένη για τις 29 Φεβρουαρίου 1992. Ωστόσο, μια εβδομάδα πριν, στις 22 Φεβρουαρίου, ο Γουομνίτσκι πέθανε ξαφνικά από καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια μιας από τις τελευταίες πρόβες τζενεράλε στη σκηνή του Νέου Θεάτρου με έδρα το Πόζναν. Τα τελευταία του λόγια ήταν η ατάκα του Βασιλιά Ληρ: Τότε υπάρχει ζωή μέσα. Μάλλον, αν την πάρεις, θα την πάρεις με το τρέξιμο. Σα, σα, σα, σα (Then there's life in't. Nay, if you get it, you shall get it with running. Sa, sa, sa, sa).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνοί ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί άθεοι Κατηγορία:Απόφοιτοι της Εθνικής Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης «Αλεξάντερ Ζελβερόβιτς» της Βαρσοβίας Κατηγορία:Μέλη του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Πρωταθλητής (σκάκι)
Κίνηση
Ο πρωταθλητής συνδυάζει τις κινήσεις του Βεζίρη, του Ελέφαντα και του Τανκ. Πιο συγκεκριμένα, ο πρωταθλητής έχει μία από τις δύο παρακάτω επιλογές:
- μπορεί να μετακινηθεί κατά ένα τετράγωνο σε οποιαδήποτε ορθογώνια κατεύθυνση.
Ο πρωταθλητής αιχμαλωτίζει καθώς κινείται.
Διάγραμμα
Στο διάγραμμα δεξιά, ο Πρωταθλητής συμβολίζεται με ένα κομμάτι που έχει το γράμμα Τ στη μέση. Αυτή η εικόνα χρησιμεύει επίσης ως ένα είδος διαγράμματος της κίνησής του. Οι άσπρες κουκκίδες αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις ορθογώνιες κινήσεις του Πρωταθλητή, ενώ οι μαύρες κουκκίδες αντιπροσωπεύουν τα άλματά του.
Παφλαγόνιοι Ενετοί
Οι Παφλαγόνιοι Ενετοί ήταν ένας πανάρχαιος λαός πιθανότατα Θρακικής καταγωγής, τους αναφέρουν ο Όμηρος και ο Στράβων. Ο Όμηρος γράφει ότι την εποχή που είχε ξεσπάσει ο Τρωικός Πόλεμος (περί το 1200 π.Χ.) ζούσαν στην Παφλαγονία που βρισκόταν στην Μαύρη Θάλασσα, στις νοτιοανατολικές ακτές, την σημερινή Σινώπη δυτικά του Πόντου. Οι Παφλαγόνες αναφέρονται από τον Όμηρο σαν βάρβαροι και σύμμαχοι των Τρώων, στην μάχη σκοτώθηκαν ο βασιλιάς τους Πυλαιμένης που τον καταγράφει σαν "Πυλαιμένης εξ Ενετών" και ο γιος του Αρπαλίων. Ο Στράβων με την σειρά του αναφέρει ότι οι Παφλαγόνιοι Ενετοί είχαν εξαφανιστεί στην εποχή του, πιθανότατα μετανάστευσαν στην Πάντοβα υπό την ηγεσία του Τρώα Αντήνωρ, απόγονοι τους οι Αρχαίοι Ενετοί.
Πηγές
Κατηγορία:Παφλαγονία Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Τουρκίας
Fiat Professional
Η Fiat Professional είναι η ονομασία της μάρκας και της θυγατρικής της FCA Italy ελαφρών επαγγελματικών οχημάτων και των παραλλαγών τους.
Ιστορία
Συστάθηκε στις 17 Απριλίου του 2007 και αντικατέστησε το τμήμα Fiat Veicoli Commerciali. Την περιοχή της Λατινικής Αμερικής εξακολουθεί να καλύπτει η μάρκα Fiat. Η Fiat Professional είναι παρούσα μόνο στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική και τις περιοχές Ασίας-Ειρηνικού.
Πρωταθλητής (σκάκι)
Παρατηρήσεις
Ακόμη και ένα κομμάτι με τις συνδυασμένες κινήσεις του Ελέφαντα και του Τανκ μπορεί να φτάσει μόνο το ένα τέταρτο των τετραγώνων στο ταμπλό. Αυτό το πρόβλημα λύνεται προσθέτοντας τις κινήσεις του Βεζίρη στον πρωταθλητή.
Fiat Professional
Ιστορία
Από το 2013, ορισμένα μοντέλα της Fiat Professional αναδιοργανώθηκαν και διατίθενται στο εμπόριο από την Chrysler (FCA US) για την περιοχή της NAFTA με τη μάρκα Ram Trucks.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Fiat
Πρωταθλητής (σκάκι)
Παρατηρήσεις
Ο Πρωταθλητής μπορεί γενικά να κάνει ματ εναντίον του αντίπαλου Βασιλιά, με τη βοήθεια του δικού του Βασιλιά.
Ζαχαρίας Αργυρόπουλος
Ο Ζαχαρίας Αργυρόπουλος, (Αθήνα Φεβρουάριος 1904 - Αθήνα Ιανουάριος 1986), ήταν Έλληνας πρωταθλητής της αντισφαίρισης και αθλητικός συντάκτης του αθλητικού περιοδικού "Νίκη".
Πρωταθλητής (σκάκι)
Βιβλιογραφία
https://www.chessvariants.com/piececlopedia.dir/champion.html
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανορθόδοξοι πεσσοί
Ζαχαρίας Αργυρόπουλος
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη Αργυρόπουλου και της Περσεφόνης Ιωαννίδου, αδελφός του ήταν ο Δημήτρης πιλότος της πολεμικής αεροπορίας που σκοτώθηκε στο 1917 σε αερομαχία. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο κι άσκησε το επάγγελμα του μηχανικού κατασκευάζοντας πολλά κτίρια και δρόμους. Παντρεύτηκε το 1932 την Αλίκη Μπέμπη κι έκαναν τρία κορίτσια, το 1940 υπηρέτησε στο βασιλικό ναυτικό.
Από πολύ μικρή ηλικία βρέθηκε στα κορτ του Ο.Α.Α. και το 1917 έγινε τακτικό του μέλος. Ήταν από τους πρωταθλητές που βγήκαν από τον ίδιο τον σύλλογο σε αντίθεση με τους Αιγυπτιώτες που εγγράφονταν στα μέλη του συλλόγου κατακτώντας πρωταθλήματα.
Πρωταθλητής Ελλάδας στο απλό αντρών το 1922, στο διπλό αντρών το 1924, 1928 και στο διπλό μεικτό το 1924. Στο κύπελλο Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερος στο απλό το 1926 και τρίτος το 1923, και δεύτερος στο μεικτό το 1923 και 1927. Είχε πάρει μέρος και στην συνάντηση Ελλάδας - Τσεχοσλαβακίας το 1926.
Κηδεύτηκε στις 24 Ιανουαρίου 1986.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ Κατηγορία:Έλληνες αθλητικογράφοι
Καθεδρικός Ναός του Ρόσκιλε
Ο Καθεδρικός ναός του Ρόσκιλε (δανικά: Roskilde Domkirke) βρίσκεται στην πόλη Ρόσκιλε (Roskilde, IPA: ˈʁɒskilə ) της Δανίας, στο ανατολικό τμήμα της νήσου Σγιέλαν (Sjaelland), στο μυχό του ομώνυμου φιόρδ. Η πόλη ήταν έδρα των Δανών βασιλέων (1020 – 1416) και πρωτεύουσα της Δανίας ως το 1443. Είναι επισκοπική έδρα από το 1060 περίπου και φημίζεται για τον καθεδρικό ναό της, όπου είναι ενταφιασμένοι οι μονάρχες της Δανίας. Από το 1995, ο καθεδρικός ναός του Ρόσκιλε ανήκει στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Ο Καθεδρικός ναός
Ο καθεδρικός ναός του Ρόσκιλε (Roskilde), αφιερωμένος στην Παρθένο Μαρία (προηγουμένως στον Άγιο Λούκιο και την Αγία Τριάδα) χρονολογείται από το 12ο και 13ο αιώνα. Φημίζεται ως το μαυσωλείο της βασιλικής οικογένειας της Δανίας. Από το 15ο αιώνα έχουν ενταφιαστεί στο ναό τριάντα εννέα βασιλείς και βασίλισσες της Δανίας. Η παράδοση αυτή διατηρείται μέχρι σήμερα, αν και από τα μέσα του 20ου αιώνα δεν υπήρχε ελεύθερος χώρος στα πολυάριθμα παρεκκλήσια του καθεδρικού ναού για τον ενταφιασμό των μοναρχών της Δανίας. Το 1972 χτίστηκε ένα νέο παρεκκλήσιο έξω από τον καθεδρικό ναό, σε οκταγωνικό σχήμα, για τον ενταφιασμό του βασιλιά Φρειδερίκου Θ' (1899 – 1972).
Στη θέση του σημερινού καθεδρικού ναού προϋπήρχε μια ξύλινη εκκλησία, που αντικαταστάθηκε κατά τον 11ο αιώνα από ένα πέτρινο ναό, κατά παραγγελία της Εστρίντ (Estrid), αδελφής του βασιλιά Κανούτου (Knud ή Canute). Ο επίσκοπος Άμπσαλον (Absalon) εγκαινίασε την οικοδόμηση του σημερινού καθεδρικού ναού του Ρόσκιλε σε αντικατάσταση της μικρής πέτρινης εκκλησίας που προϋπήρχε. Η κατασκευή του ναού ξεκίνησε στη δεκαετία του 1170 μ.Χ., ενώ ο επίσκοπος Άμπσαλον χρηματοδότησε δίχως φειδώ τη δαπανηρή ανέγερση ενός τόσο μεγαλεπήβολου εγχειρήματος.
Ο γοτθικός καθεδρικός ναός του Ρόσκιλε θεωρείται ως ο πρώτος κατασκευασμένος ολοκληρωτικά από οπτόπλινθο καθεδρικός ναός της Ευρώπης. Χρησιμοποιήθηκαν πάνω από τρία εκατομμύρια τούβλα. Είναι τρίκλιτος ναός, μήκους 86 μέτρων, με δύο ορόφους, εξώστη πίσω από ιερό, δύο πύργους σε κάθε πλευρά του κυρίως ναού και ένα ιδιαίτερα ευρύχωρο εγκάρσιο κλίτος. Ονομαστοί καλλιτέχνες, αρχιτέκτονες και γλύπτες της εποχής συνέβαλαν στη διακόσμηση του βασιλικού μνημείου. Στο κεντρικό κλίτος του καθεδρικού ναού βρίσκεται το περίτεχνο εκκλησιαστικό όργανο και ο αλαβάστρινος άμβωνας, όπως και το επίχρυσο ιερό από την Αμβέρσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στη Δανία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Δανία
Πασχαλιά
thumb|«Θάμνος πασχαλιάς», πίνακας του [[Βίνσεντ βαν Γκογκ, 1889]] Η πασχαλιά αποτελεί είδος φυτού, μεγάλου θάμνου ή μικρού δένδρου, που έχει επιστημονική ονομασία (στη λατινική γλώσσα) Syringa vulgaris («σύριγγα η κοινή») και ανήκει στην οικογένεια του ελαιόδενδρου, τα ελαιοειδή. Η πασχαλιά είναι γηγενής στη Βαλκανική Χερσόνησο, όπου φυτρώνει ιδίως σε πετρώδεις λόφους. Στην Ελλάδα συναντάται αυτοφυής στην ηπειρωτική χώρα, από τα βόρεια σύνορα μέχρι και τη βόρεια Θεσσαλία.
Η πασχαλιά καλλιεργείται επίσης ευρύτατα από τον άνθρωπο για τα ευωδιαστά και ωραία άνθη της και έχει εισαχθεί σε άλλα μέρη της Ευρώπης, στην Ασία και τη Βόρεια Αμερική. Ανευρίσκεται εκεί συχνά στην άγρια κατάσταση κοντά σε μέρη που κάποτε κατοικούσαν άνθρωποι, ως απόγονος παλαιών καλλιεργούμενων πασχαλιών. Τα άνθη της πασχαλιάς είναι εδώδιμα και χρησιμεύουν για τον αρωματισμό μελιών και γλυκισμάτων.
Περιγραφή
Η πασχαλιά είναι μεγάλος φυλλοβόλος θάμνος ή και χαμηλό δένδρο που απλώνεται από χαμηλά με πολλαπλούς βλαστούς και μπορεί να φθάσει σε ύψος τα 6 έως 7 μέτρα. Παράγει δευτερογενείς βλαστούς από τη βάση ή και τις ρίζες, με διαμέτρους μέχρι και 20 εκατοστά. Ο φλοιός είναι γκρίζος έως φαιόγκριζος. Τα φύλλα είναι απλά, με μήκος από 4 έως 12 εκατοστά και πλάτος από 3 έως 8. Το χρώμα τους είναι ανοικτό προς μέσο πράσινο και το σχήμα τους ωοειδές προς καρδιοειδή. Είναι διατεταγμένα σε αντιτιθέμενα ζεύγη ή σε κάποιες περιπτώσεις σε σπονδυλώματα ως τριάδες. Τα άνθη της πασχαλιάς συνδέονται με σωληνοειδή βάση με το στέλεχός τους και έχουν πέταλα μήκους 6 έως 10 mm με ανοικτή τετράλοβη αντωοειδή κορυφή διαμέτρου 5 έως 8 mm. Το χρώμα τους είναι συνήθως ανοικτό μοβ («λιλά») και σε κάποιες ποικιλίες λευκό. Είναι διατεταγμένα σε πυκνές πυραμιδοειδείς φόβες, που έχουν μήκος από 8 μέχρι 18 εκατοστά. Ο καρπός της πασχαλιάς είναι ξηρή καφετιά επιμήκης κάψα με μήκος από 1 έως 2 εκατοστά, που χωρίζεται στα δύο όταν ωριμάσει προκειμένου να απελευθερώσει τους σπόρους, οι οποίοι είναι εφοδιασμένοι με δύο πτερύγια ο καθένας ώστε να παρασύρονται σε μεγαλύτερες αποστάσεις από τον άνεμο.
Ταξινομική και ονομασίες
Η Syringa vulgaris περιγράφηκε επιστημονικώς για πρώτη φορά από τον πατέρα της ονοματολογίας των ειδών Κάρολο Λινναίο το 1753 και η περιγραφή του δημοσιεύθηκε στο θεμελιώδες έργο του Species Plantarum. Η λατινική επιστημονική ονομασία του γένους οφείλεται στα κοίλα στελέχη του φυτού, που μοιάζουν με καλαμένιους αυλούς, όπως αυτοί από τους οποίους κατασκευαζόταν το αρχαίο μουσικό όργανο σύριγγα, ενώ του είδους αποδίδεται ως «κοινή» με την έννοια της ευρείας εξαπλώσεως του είδους. Η κοινή ελληνική ονομασία «πασχαλιά» οφείλεται στο ότι ανθίζει πλήρως τους μήνες του Πάσχα.
Καλλιέργεια
Η πασχαλιά τείνει να ανθίζει πλούσια κάθε δεύτερο έτος («χρονιά παρά χρονιά»), μια συνήθεια που μπορεί να βελτιωθεί κόβοντας τα μαραμένα λουλούδια από το φυτό μόλις το χρώμα τους έχει ξεθωριάσει και προτού γίνουν οι σπόροι (λίγοι από τους οποίους έτσι κι αλλιώς είναι γόνιμοι). Επίσης η ανάπτυξη παράπλευρων βλαστών που έχουν ανθίσει πάνω από μία ή δύο φορές μπορεί να σταματήσει κόβοντάς τους προς όφελος ενός ή δύο ισχυρών πλευρικών βλαστών.
Δείγμα της ευρύτητας της καλλιέργειας της πασχαλιάς στη Βόρεια Αμερική είναι το γεγονός ότι επιλέχθηκε ως το «επίσημο λουλούδι» της ψυχρής πολιτείας Νιου Χάμσαϊρ των Ηνωμένων Πολιτειών, επειδή «συμβολίζει τον σκληρό χαρακτήρα των ανδρών και γυναικών της πολιτείας του γρανίτη». (Υπονοείται η αντοχή του μεσογειακού αυτού φυτού στο ψυχρό κλίμα της πολιτείας). Πρόσθετη αντοχή στο ψύχος προσφέρει μια σειρά υβριδίων της S. vulgaris που ανέπτυξε η Ιζαμπέλα Πρέστον, τα Syringa × prestoniae. Αυτά μπουμπουκιάζουν και ανθίζουν αργότερα, τον Μάιο και Ιούνιο, προστατευόμενα έτσι από παγετούς του Απριλίου. Τα άνθη τους έχουν αποχρώσεις του ροζ και του χρώματος της λεβάντας.
Η καλλιέργεια της πασχαλιάς διεισδύει πλέον αργά και στον δύσκολο κόσμο των μπονσάι, όπου εκτιμάται για τα άνθη της και τους πολλούς βλαστούς που εκφύει πάντοτε.
Καλλιεργούμενες ποικιλίες
Οι περισσότερες πασχαλιές των κήπων ανήκουν σε καλλιεργούμενες ποικιλίες, η πλειονότητα των οποίων δεν υπερβαίνει τα 4 έως 5 μέτρα σε ύψος. Μεταξύ του 1876 και του 1927 ο ανθοκόμος Βικτόρ Λεμουάν δημιούργησε στο Νανσύ της Γαλλίας περισσότερες από 153 ποικιλίες με δικά τους ονόματα, πολλές από τις οποίες θεωρούνται κλασικές και βρίσκονται ακόμα στο εμπόριο. Οι «γαλλικές πασχαλιές» του Λεμουάν επεξέτειναν τη χρωματική ποικιλία σε βαθύτερες, πιο «κορεσμένες» αποχρώσεις, ενώ περιλαμβάνουν και τις πρώτες ποικιλίες με διπλά άνθη αντί των φυσικών ημίδιπλων, με τους στήμονες να έχουν αντικατασταθεί από πρόσθετα πέταλα.
Πηγές
Κατηγορία:Ελαιοειδή Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Φυτά κήπου Κατηγορία:Νιου Χάμσαϊρ
Φιλ Σκοτ
Ο Φίλιπ Μπράιαν Σκοτ (αγγλικά: Philip Brian "Phil" Scott, 4 Αυγούστου 1958), είναι Αμερικανός πολιτικός και επιχειρηματίας, που υπηρετεί ως 82ος Κυβερνήτης του Βερμόντ, από τον Ιανουάριο του 2017. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 81ος Αντικυβερνήτης του Βερμόντ, από το 2011 έως το 2017. Επίσης, υπηρέτησε ως Μέλος της πολιτειακής Γερουσίας του Βερμόντ για την περιφέρεια της κομητείας Ουάσινγκτον, από το 2001 έως το 2011.
Ο Φιλ Σκοτ, εξελέγη πρώτη φορά ως Κυβερνήτης του Βερμόντ, στις εκλογές του 2016, νικώντας τον τότε Δημοκρατικό ανθυποψήφιό του, με ποσοστό 52.9% έναντι 44.2%. Επανεξελέγη το 2018 και το 2020. Στις εκλογές του 2020, έλαβε 68.5% των ψήφων.
Ο Σκοτ, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, αποτελεί τον Κυβερνήτη πολιτείας, με τα υψηλότερα ποσοστά δημοφιλίας στις Ηνωμένες Πολιτείες (79%), λαμβάνοντας ισχυρή υποστήριξη και από ανεξάρτητους ψηφοφόρους και από ψηφοφόρους του Δημοκρατικού Κόμματος. Θεωρείται ότι ανήκει στη μετριοπαθή/φιλελεύθερη πτέρυγα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Είναι κοινωνικά φιλελεύθερος και δημοσιονομικά συντηρητικός. Στις προεδρικές εκλογές του 2020 ψήφισε τον Δημοκρατικό Τζο Μπάιντεν.
Βιογραφία
Ο Φιλ Σκοτ, γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1958 στο Μονπελιέ του Βερμόντ, όπου και μεγάλωσε. Αποφοίτησε από το Λύκειο "Spaulding High School" στο Μπάρι του Βερμόντ (μια περιοχή κοντά στο Μονπελιέ) το 1978. Σπούδασε Βιομηχανική Εκπαίδευση και Εφαρμοσμένες Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Βερμόντ, λαμβάνοντας πτυχίο (BS) το 1980.
Προσωπική ζωή
Ο Σκοτ είναι παντρεμένος με την Νταϊάνα ΜακΤιγκ με την οποία έχουν 2 παιδιά. Διαμένουν μόνιμα στο Μπέρλιν του Βερμόντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Βερμόντ Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Τοξικά βαρέα μέταλλα
Ως τοξικά βαρέα μέταλλα εννοούνται εκείνα τα οποία σε μορφή ιόντων είναι τοξικά για τους ζωντανούς οργανισμούς. Η τοξικότητα που προκαλείται από τη λήψη βαρέων μετάλλων από το στόμα, από την εισπνοή ή από απορρόφηση -ειδικότερα του μολύβδου ή του υδραργύρου- αναφέρεται ως δηλητηρίαση από βαρέα μέταλλα. Τα συμπτώματα καθορίζονται από τον τύπο και τη διάρκεια της έκθεσης και είναι δυνατόν να εκδηλώνονται με τη μορφή δερματικών, πνευμονικών, νευρολογικών ή γαστρεντερικών διαταραχών.