cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλεξάκης Βλαχόπουλος
Βιογραφία
Με δικό του στρατιωτικό σώμα πήρε μέρος σε πολλές μάχες του 1821, όπως στου Πέτα, στο Ζαπάντι, στο Μεσολόγγι και στην απελευθέρωση του Βραχωρίου. Στην απελευθέρωση του Βραχωρίου αναφέρεται ότι σε αυτόν παραδόθηκαν οι Οθωμανοί, αλλά ότι δεν δέχτηκε την αναίμακτη παράδοσή τους και το βράδυ κρυφά από τους υπόλοιπους οπλαρχηγούς διέταξε τους άντρες του και επιτέθηκαν στους άοπλους παραδοθέντες Οθωμανούς και Εβραίους με τα γιαταγάνια, σφάζοντάς τους και λαφυραγωγώντας τους. Απ' όσους Οθωμανούς επέζησαν κάποιοι ανταλλάχτηκαν με την οικογένεια του Βλαχόπουλου που κρατούνταν όμηροι στην Πρέβεζα, ενώ οι υπόλοιποι ή κρατήθηκαν σκλάβοι των ντόπιων κατοίκων ή ανταλλάχθηκαν με άλλους Έλληνες αιχμαλώτους.
Χρημάτισε πληρεξούσιος των επαρχιών Βλοχού και Βραχωρίου στη Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος το Νοέμβριο του 1821 υπό τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, τον οποίο ακολούθησε στην πολιτική δράση σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, και γερουσιαστής του Οργανισμού Δυτικής Χέρσου Ελλάδος. Πήρε μέρος στη Γ΄ Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος στο Ανατολικό. Υπήρξε μέλος της δικαστικής επιτροπής στη δίκη του Γεωργίου Καραϊσκάκη το 1824. Το 1825, με τον Σπύρο Κοντογιάννη και τον Γιαννάκη Ράγκο μπήκε στο πολιορκημένο Μεσολόγγι, και μετά την Έξοδο (Απρίλιος 1826) διορίστηκε Γενικός Επιθεωρητής Στρατού στη Στερεά Ελλάδα. Μεταξύ 1828 και 1829 υπηρέτησε ως έκτακτος επίτροπος στην Αρκαδία. Μετεπαναστατικά χρημάτισε υπουργός Στρατιωτικών στην Κυβέρνηση Καποδίστρια και στην κυβέρνηση Όθωνα το 1841, από τις 19 Αυγούστου 1841 έως τον Σεπτέμβριο του 1843, όταν με την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου συνελήφθη και φυλακίστηκε. Έλαβε μέρος στην επανάσταση της Θεσσαλίας το 1854 και το 1864 διετέλεσε υπασπιστής του βασιλιά Γεωργίου Α΄. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1865.
Τιμητικές διακρίσεις
Μετά τη σύσταση του Ελληνικού Κράτους τιμήθηκε με το Αργυρούν Αριστείον του Αγώνος 1821-1829, μετά το 1833 με τον Αστέρα Ανωτέρου Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος, και αργότερα με το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Σωτήρος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί πολέμου Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Αρματολοί Κατηγορία:Αργυρό αριστείο του Αγώνα Κατηγορία:Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σωτήρος
Το Βιβλίο της Ζούγκλας
Το Βιβλίο της Ζούγκλας (αγγλικά: The Jungle Book, 1894) είναι μία συλλογή ιστοριών του βραβευμένου με Νόμπελ Άγγλου συγγραφέα Ράντγιαρντ Κίπλινγκ. Οι ιστορίες δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά σε περιοδικά το 1893-1894. Οι αρχικές εκδόσεις περιέχουν εικόνες, μερικές εκ των οποίων από τον πατέρα του Ράντγιαρντ, Τζον Λόκγουντ Κίπλινγκ. Ο Κίπλινγκ γεννήθηκε στην Ινδία και πέρασε εκεί τα πρώτα έξι χρόνια της παιδικής του ηλικίας. Μετά από περίπου 10 χρόνια στην Αγγλία, επέστρεψε στην Ινδία και εργάστηκε εκεί για περίπου εξίμισι χρόνια. Αυτές οι ιστορίες γράφτηκαν όταν ο Κίπλινγκ ζούσε στο Βερμόντ.
Οι ιστορίες του βιβλίου (καθώς επίσης και εκείνες στο Δεύτερο Βιβλίο της Ζούγκλας που ακολούθησε το 1895 και το οποίο περιλαμβάνει πέντε επιπλέον ιστορίες του Μόγλη) είναι μύθοι, που χρησιμοποιούν ζώα με έναν ανθρωπόμορφο τρόπο για να παραδώσουν μαθήματα ηθικής. Για παράδειγμα, οι στίχοι του Νόμου της Ζούγκλας θέτουν κανόνες για την ασφάλεια των ατόμων, των οικογενειών και των κοινοτήτων. Ο Κίπλινγκ θέτει σ' αυτούς σχεδόν όλα όσα ήξερε ή "άκουσε ή φαντάστηκε για την ινδική ζούγκλα". Άλλοι αναγνώστες ερμήνευσαν το έργο ως αλληγορίες της πολιτικής και της κοινωνίας εκείνης της εποχής. Οι πιο γνωστές από τις ιστορίες είναι αυτές που περιστρέφονται γύρω από τις περιπέτειες ενός εγκαταλελειμμένου ανθρώπου, του Μόγλη, που μεγάλωσε με τους λύκους στην ινδική ζούγκλα. Οι πιο διάσημες από τις άλλες ιστορίες είναι κατά πάσα πιθανότητα ο "Ρίκκι-Tίκκι-Tάβι", η ιστορία μίας ηρωικής μαγκούστας, και ο "Τουμάι των Ελεφάντων", η ιστορία ενός νεαρού εκπαιδευτή ελεφάντων. Όπως συμβαίνει σε μεγάλο μέρος του έργου του Κίπλινγκ, πριν και μετά από κάθε ιστορία υπάρχει ένα ποίημα.
Λόγω του ηθικού του τόνου, Το Βιβλίο της Ζούγκλας χρησιμοποιήθηκε από τα Σώματα Προσκόπων. Αυτή η χρήση του βιβλίου εγκρίθηκε από τον Κίπλινγκ μετά από απ' ευθείας αίτημα του Ρόμπερτ Μπέηντεν-Πάουελ, ο οποίος αρχικά είχε ζητήσει την άδεια του συγγραφέα για τη χρήση του παιχνιδιού της μνήμης από τον Κιμ προκειμένου να αναπτύξει την ηθική και τη φυσική κατάσταση των νέων της εργατικής τάξης στις πόλεις. Ο Ακέλας, ο αρχηγός των λύκων στο Βιβλίο της Ζούγκλας, έχει γίνει σημαντική φιγούρα στο προσκοπικό κίνημα καθώς το όνομα αυτό υιοθετείται παραδοσιακά από τον αρχηγό κάθε ομάδας προσκόπων.
Χαρακτήρες
Με αλφαβητική σειρά:
Μεταφορές
Το κείμενο του βιβλίου έχει προσαρμοστεί συχνά για τους νεαρότερους αναγνώστες και υπήρξαν επίσης και μερικές μεταφορές σε βιβλία κόμικς.
Βιβλία
Το Βιβλίο του Νεκροταφείου του Νιλ Γκέιμαν είναι εμπνευσμένο από Το Βιβλίο της Ζούγκλας. Αναφέρεται σ' ένα αγοράκι που ανατρέφεται από τους νεκρούς σ' ένα νεκροταφείο. Έχει πολλές σκηνές που μπορούν να συνδεθούν άμεσα με τον Κίπλινγκ, αλλά με τη σκοτεινή εκδοχή του Γκέιμαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παιδικά βιβλία
Νιτρώδες νάτριο
Το νιτρώδες νάτριο είναι άλας του νιτρώδους οξέος με νάτριο και έχει χημικό τύπο NaNO2. και απαντάται υπό τη μορφή κρυστάλλων. Έχει χρώμα υποκίτρινο και είναι υγροσκοπικό. Χρησιμοποιείται ευρέως στη βιομηχανία παραγωγής προϊόντων κρέατος ως συντηρητικό, με τον αριθμό Ε250. Γενικά συμβάλλει στη σταθεροποίηση του χρώματος των προϊόντων κρέατος, ενώ ταυτόχρονα παρεμποδίζει την ανάπτυξη διάφορων ειδών βακτηρίων, συμπεριλαμβανομένου του Clostridium botulinum, το οποίο ευθύνεται για τη εμφάνιση του βοτουλισμού στον άνθρωπο.
Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Ενώσεις νατρίου Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Κύπελλο Ιντερτότο 1961-62
Το Διεθνές Ποδοσφαιρικό Κύπελλο 1961-62 ήταν η πρώτη διοργάνωση του Κυπέλλου Ιντερτότο (ή Κυπέλλου Ράπαν, όπως ήταν πιο γνωστό), ενός ποδοσφαιρικού τουρνουά για ευρωπαϊκές ομάδες που δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής σε άλλη ευρωπαϊκή διοργάνωση. Το πρώτο τουρνουά κατακτήθηκε από τον ΑΦΚ Άγιαξ, ο οποίος κέρδισε τη Φέγενορντ στον τελικό. Στη διοργάνωση συμμετείχαν 32 ομάδες, σχεδόν αποκλειστικά από την κεντρική Ευρώπη. Αυστρία, Τσεχοσλοβακία, Ανατολική Γερμανία, Ολλανδία, Ελβετία και Σουηδία συμμετείχαν με 4 ομάδες, η Πολωνία με δύο και η Δυτική Γερμανία με 6 ομάδες. Τελικά ο τελικός έγινε μεταξύ δύο ολλανδικών ομάδων, του ΑΦΚ Άγιαξ και της Φέγενορντ.
Όμιλοι
Οι ομάδες χωρίστηκαν σε 8 ομίλους των 4 ομάδων ο καθένας. Οι όμιλοι διαχωρίστηκαν με βάση γεωγραφικά κριτήρια. «Α» για τις ανατολικές χώρες (Αυστρία, Τσεχοσλοβακία, Ανατολική Γερμανία και Πολωνία) και «B» για τις δυτικές χώρες (Ολλανδία, Σουηδία και Ελβετία). Οι ομάδες από τη Δυτική Γερμανία τοποθετήθηκαν και στις δύο περιφέρειες. Οι οκτώ νικήτριες των ομίλων (παρουσιάζονται με έντονη γραφή στους παρακάτω πίνακες) προκρίθηκαν στους νοκ-άουτ γύρους, με τις 4 ομάδες από τους ομίλους της περιφέρειας «Α» να αντιμετωπίζουν ομάδες από τους ομίλους της περιφέρειας «Β».
Όμιλος Α2
Το παιχνίδι μεταξύ της ΦΚ Μπάνικ Όστραβα και της ΒφΛ Όσναμπρικ αναφέρεται επίσης και σαν 3–2, αλλά επίσημα καταγράφεται σαν 3–1.
Τελικός
Ο τελικός ήταν μονός τελικός και διεξήχθη στο Άμστερνταμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1961 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1962
Μουράμβια
Η Μουράμβια (κιρούντι: Muramvya) είναι η ένατη μεγαλύτερη πόλη του Μπουρούντι. Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Μουράμβια. Έχει πληθυσμό 17.600 κατοίκων.
Γεώργιος Μελάς
Με το όνομα Γεώργιος Μελάς ήταν γνωστοί:
Μάξιμος Πλανούδης
Ο Μάξιμος Πλανούδης (1260-1305) ήταν Βυζαντινός λόγιος μοναχός, συγγραφέας και λατινιστής με σημαντικό θεολογικό και φιλολογικό έργο.
Βιογραφικό
μικρογραφία|Χάρτης του 14ου αιώνα που απεικονίζει την Βρετανία, ο Πλανούδης δημιούργησε τον χάρτη αυτό βασιζόμενος σε παλαιότερο του [[Κλαύδιος Πτολεμαίος|Κλαύδιου Πτολεμαίου ]]
Γεννήθηκε στην Νικομήδεια της Βιθυνίας γύρω στο 1260 και δίδαξε στη Μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη. Αρχικά τάχθηκε υπέρ της ένωσης των Εκκλησιών και υποστήριξε τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο, που ακολούθησε ενωτική πολιτική. Όμως μετά το θάνατο εκείνου και την άνοδο στον θρόνο τού Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου, ο οποίος ήταν κατά της Ένωσης, ο Μάξιμος Πλανούδης συντάχθηκε με τους ανθενωτικούς και έγραψε μια πραγματεία (Κατά Λατίνων συλλογισμοί περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος) κατά της προσθήκης και της θεολογίας του Filioque. Την περίοδο εκείνη δεν ήταν σπάνιο υποστηρικτές της μιας ή της άλλης πλευράς στο θέμα της ένωσης των Εκκλησιών να αλλάζουν πλευρά. Εκτός της παραπάνω πραγματείας ο Πλανούδης έγραψε έναν λόγο Περί πίστεως, ύμνους, κανόνες, εγκώμια αγίων, κ.α. Ο Πλανούδης ξεκίνησε την σταδιοδρομία του ως γραφέας και αντιγραφέας χειρογράφων στο Αυτοκρατορικό Παλάτι, στο οποίο αργότερα κατείχε υψηλή θέση παρά τη νεαρή ηλικία του.
Ο Πλανούδης ήταν κάτοχος ευρύτατης παιδείας, κάτι που φαίνεται από ολόκληρο το έργο του· από την αλληλογραφία του με τον αστρονόμο Μανουήλ Βρυέννιο προκύπτει μεταξύ άλλων, ότι ο Πλανούδης είχε και σημαντικές γνώσεις αστρονομίας.
Φιλολογικό έργο
Επίσης μετέφρασε από τα λατινικά έργα του Κάτωνα, του Οβίδιου, του Κικέρωνα κ.α. καθώς και το έργο του Αυγουστίνου Περί της Αγίας Τριάδος (De Trinitate) που προκάλεσε πολλές θεολογικές συζητήσεις.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Έλληνες εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Νικομήδεια Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί μαθηματικοί
Ρίτσαρντ Τζόζεφ Νόιτρα
Ο Ρίτσαρντ Τζόζεφ Νόιτρα (Richard Joseph Neutra, 8 Απριλίου 1892 – 16 Απριλίου 1970) ήταν Αυστριακός αρχιτέκτονας που δούλεψε κατά κύριο λόγο στην Αμερική.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βιέννη, σε εύπορη οικογένεια και από την ηλικία των 8, ήξερε ότι θέλει να γίνει αρχιτέκτονας. Φοίτησε στην πολυτεχνική σχολή της Βιέννης, από το 1911 έως το 1917, ενώ ταυτόχρονα παρακολουθούσε μαθήματα στο ιδιωτικό αρχιτεκτονικό studio που ίδρυσε ο Άντολφ Λως (Adolf Loos) -εν ονόματι Adolf Loos Bauschule. Εκεί ξεκίνησε και η φιλία του με τον κατά 5 χρόνια μεγαλύτερο του, αρχιτέκτονα Rudolf Schindler. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο συμμετείχε ως αξιωματικός πυροβολικού στα Βαλκάνια, εργάστηκε σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις, όπως η Ζυρίχη, η Luckenwalde και το Βερολίνο, έχοντας ως απώτερο σκοπό να ταξιδέψει στην Αμερική. Συνεργάστηκε αρχικά με τον αρχιτέκτονα τοπίου Gustav Ammann και στη συνέχεια με τον Έριχ Μέντελσον (Erich Mendelsohn), διάσημο για την κατασκευή του πύργου Einstein. Το 1922 παντρεύτηκε την Dione Niedermann, γυναίκα ιδιαίτερα καλλιεργημένη, και ένα χρόνο μετά, το 1923 μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, «τη χώρα όπου οι τα μυαλά των ανθρώπων είναι καθαρά από σκουπίδια», όπως έλεγε ο μέντορας του Άντολφ Λως.
Αφού δούλεψε για σύντομο χρονικό διάστημα στη Νέα Υόρκη, το 1924 μετά τη γέννηση του πρωτότοκου γιου, μετακόμισε στο Σικάγο όπου εργάστηκε στο περίφημο γραφείο των W.Holabird και M.Roche, μια εταιρεία με εμπειρία στις νέες κατασκευαστικές τεχνολογίες. Στη συνέχεια, εργάστηκε ως εξωτερικός συνεργάτης στο γραφείο του Φρανκ Λόιντ Ράιτ στο Talliesin, τον οποίο θαύμαζε ιδιαίτερα. Το 1925 μετακόμισε με την οικογένεια του στην Καλιφόρνια, στο Kings Road Ηouse, εκεί όπου βρισκόταν ο συμφοιτητής και φίλος του R.Schindler και άνοιξε το δικό του γραφείο. Στο διάστημα 1927 - 1929, εκδίδει το πρώτο του βιβλίο με τίτλο 'Πώς χτίζει η Αμερική', χτίζει μια από τις πιο σημαντικές κατοικίες του, το Lovell House και παραδίδει μαθήματα αρχιτεκτονικής στην Ακαδημία Μοντέρνας Τέχνης του Λος Άντζελες. Ταξιδεύει στην Ευρώπη, όπου γνωρίζει τους σπουδαίους αρχιτέκτονες της γενιάς του, συμμετέχει στη συνάντηση του CIAM στις Βρυξέλλες ως αμερικάνος εκπρόσωπος και τέλος το 1932 εκθέτεται το αρχιτεκτονικό του έργο στο MoMA, σε έκθεση με τίτλο 'Μοντέρνα Αρχιτεκτονική'. Ο Ρίτσαρντ Νόιτρα είναι πια επίσημος εκπρόσωπος του International Style, όπως το όρισαν οι Phillip Johnson και Russell Hitchcock, επιμελητές της παραπάνω έκθεσης.
Το διάστημα που ακολούθησε ήταν ιδιαίτερα παραγωγικό για τον Νόιτρα, καθώς σχεδίαζε κυρίως κατοικίες με τις αρχές του International Style, δώδεκα εκ των οποίων έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικά μνημεία πολιτισμού (HCM). Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, γίνεται σύμβουλος αρχιτέκτονας για την κυβέρνηση του Πουέρτο Ρίκο, όσο αφορά στη κατασκευή εκπαιδευτικών και ιατρικών κτηρίων, καθώς και πρόεδρος του CIAM για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αντιπροσωπεύοντας παγκόσμια συνέδρια για τον μεταπολεμικό σχεδιασμό και την ανακατασκευή. Σε αυτό το διάστημα, ο Νόιτρα χρήζει δημοσιότητας αφού το περιοδικό Arts and Architecture από το 1938 έως και το 1960, δημοσιεύει οποιαδήποτε έργο του, ενώ το 1946, το περιοδικό Architectured' Aujourd' hui εκδίδει ειδικό αφιέρωμα για εκείνον. Στη συνέχεια, το 1949 έως το 1959, ο Νόιτρα συνεργάζεται με τον Robert E. Alexander, γεγονός που του επέτρεψε να ασχοληθεί με μεγαλύτερης κλίμακας, δημόσια έργα, όπως εκκλησίες, σχολεία και καταστήματα. Το 1954 δημοσιεύει το βιβλίο του, Survival Through Design, που αποτελεί το πιο σημαντικό γραπτό έργο του καθώς επεξηγεί τη φιλοσοφία του σε 47 μικρές εκθέσεις.
Το 1965 όρισε ως επίσημο συνεργάτη του, τον γιό του Dion Neutra και έτσι η εταιρία μετατρέπεται σε "RichardandDionNeutra". Κατά τη δεκαετία του 1970, σχεδίασε 8 κατοικίες στην Ευρώπη. Πέθανε σε ηλικία 78 ετών στο Βούπερταλ, στη Γερμανία.
Αρχιτεκτονικό ύφος
Ο Νόιτρα μέσω του αρχιτεκτονικού του έργου, αντιπροσωπεύει το International Style, το οποίο εκφράζεται με την εντύπωση των επίπεδων επιφανειών που περιβάλλουν τον όγκο, 'το ανοιχτό κουτί', όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν ο Hitchcock και Johnson. Είναι ένα κίνημα που βασίζεται στην ευελιξία της ελεύθερης κάτοψης, τονισμένης μέσω της χρήσης του φέροντος οργανισμού. Ο Νόιτρα ταυτόχρονα διαφοροποιείται από τον στεγνό φονξιοναλιστικό χαρακτήρα του International Style, εισάγοντας τους προβληματισμούς του, τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα και την ευαισθησία του. Συγκεκριμένα, επανεξετάζει τη σχέση του κλειστού χώρου με τον ανοιχτό, στοχεύοντας στην ενεργή αλληλεπίδραση τους αλλά και στον σωστό ηλιασμό και φωτισμό του κτιρίου. Τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα η ένταξη του κτίσματος στο τοπίο, γεγονός που φαίνεται από το πόσο διαφέρουν τα κτίρια του.
Επίσης, αφορμόμενος από την επιστήμη της Βιολογίας τονίζει τη σημασία της ψυχοφυσιολογικής ευεξίας των ανθρώπων κατά τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, θεματική που αναλύει εκτενέστατα στο βιβλίο του Survival Through Design. Κατ΄ επέκταση, ως αρχιτέκτονας ενδιαφέρεται έντονα για τις ψυχικές ανάγκες του πελάτη του, του οποίου η καθημερινή ζωή αποτελεί αντικείμενο εξέτασης και αφορμή για τον σχεδιασμό. Σε συνέντευξη του, όταν τον ρώτησαν «πώς είναι δυνατό το σπίτι να επηρεάζει την ψυχική μας υγεία», εκείνος απαντά «πώς είναι δυνατόν να μην μας επηρεάζει? Πού νομίζετε ότι ξεκινά η τρέλα?»
Μέσα από την πάροδο του χρόνου αποκαλύπτονται τα κοινά χαρακτηριστικά των έργων του, η επίλυση ελαφριών κατασκευών, η κάτοψη με λεπτά στοιχεία, το παράθυρο ταινία και οι προεξέχουσες οροφές τα οποία διαμορφώνουν την αισθητική που προκύπτει από τη δομική επίλυση του κτιρίου. Ταυτόχρονα, ως αρχιτέκτονας χαρακτηρίζεται από την κατασκευαστική ακρίβεια των κτιριολογικών του ιδεών, από τον λεπτομερή σχεδιασμό και από τη συνεχής επίβλεψη της κατασκευής. Αρνητική κριτική έχει ασκηθεί ως προς την αδυναμία προσαρμογής του στη μεγάλη κλίμακα, καθώς τα κτίρια αυτού του χαρακτήρα, έφεραν στοιχεία της μικρότερης κλίμακας που είχε συνηθίζει να δουλεύει. Τέλος, αξίζει να αναφερθεί η ζωγραφική ικανότητα του Νόιτρα, η οποία δεν αποτυπώνεται τόσο στα αρχιτεκτονικά σκίτσα του, όσο σε σκίτσα του τοπίου, μονοκονδυλιές προσωπογραφιών και ακριβής απόδοση μορφών ζώων.
Lovell House, Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, 1927-1929
Το Lovell House ή αλλιώς Lovell Health House είναι κτίριο σταθμός για τον Νόιτρα, καθώς αποτελεί ταυτόχρονα χαρακτηριστικό κτίριο του International Style, όπως χαρακτηρίστηκε αργότερα αλλά και την πρώτη εξ’ ολοκλήρου μεταλλική κατασκευή που προορίζεται για κατοικία στην Αμερική. Βρίσκεται στο Λος Άντζελες και κατασκευάστηκε για τον φυσικοθεραπευτή Philip Lovell και τη γυναίκα του, οι οποίοι όντας λάτρεις της μοντέρνας αρχιτεκτονικής είχαν αναθέσει στον Schindler τα προηγούμενα σπίτια τους. Στο πρόσωπο του Νόιτρα είδαν τους προβληματισμούς τους για την ευεξία των κατοικιών και την υγιεινή να καρποφορούν, καθώς και την ολοκληρωμένη και ακριβή μελέτη μιας πολυώροφης μονοκατοικίας και τους εξωτερικού της περιβάλλοντος.
Το κτίριο χαρακτηρίζεται από μια ισορροπημένη ασυμμετρία οριζόντιων στοιχείων, όπου κανένα μεμονωμένο στοιχείο δεν καθορίζει τη σύνθεση, αλλά επικρατεί μια μεθοδική περιπλοκότητα και αντιθέσεις. Η είσοδος πραγματοποιείται από το ψηλότερο επίπεδο, ενώ η σκάλα λειτουργεί ως σημείο αναφοράς στο σπίτι που υπάρχει εκτός των άλλων και πέτρινο τζάκι. Στο εξωτερικό περιβάλλον, επικρατούν καμπύλοι αναλημματικοί τοίχοι από μπετόν, αμφιθέατρο και προσεγμένη φύτευση.
Corona Avenue School, Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, 1935
Η σχολική αρχιτεκτονική ενδιέφερε τον Νόιτρα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο είδος δημόσιας αρχιτεκτονικής. Οι σκέψεις του για την εκπαίδευση στο project του Rush City Reformed, τον οδήγησαν στη χωρική επίλυση του σχολείου ως ισόγειο όγκο, όπου οι τάξεις άνοιγαν από τη μια στον διάδρομο και από την άλλη πλευρά, σε αυλή ειδικά διαμορφωμένη για την τάξη. Αυτή η χωρική δομή απέδιδε καλύτερο φωτισμό σε κάθε τάξη και έδινε έμφαση στις εξωτερικές δραστηριότητες του σχολείου. Το σχολείο προοριζόταν για 100 μαθητές της βαθμίδας του δημοτικού και η αντισεισμική κατασκευή του ήταν από ξύλο, με μεταλλικούς διαγώνιους συνδέσμους και μεταλλικά κουφώματα, όλα σχεδιασμένα από τον ίδιο. Οι εφημερίδες έγραψαν πως το σχολείο αυτό διέφερε από το συνηθισμένο σχολικό κτίριο, όπως ‘διαφέρει ένα αυτοκίνητο του 1936 από το πρώτο αυτοκίνητο με μηχανή’.
Kaufmann House, Palm Springs, Καλιφόρνια, 1946
Αποτελεί ένα από τα πιο διάσημα και ακριβά έργα του Νόιτρα, το οποίο αναπτυσσόταν σε 3000 τετραγωνικά μέτρα στην έρημο και κόστισε 300.000$ στον πελάτη που λίγα χρόνια νωρίτερα, είχε ζητήσει από τον Frank Lloyd Wright να σχεδιάσει το Falling Water. Η αίσθηση της ελαφρότητας και της ανοιχτής δομής που οφείλεται τόσο στην κάτοψη, όσο και στην εκτεταμένη χρήση τζαμιού δημιουργεί μια αντίφαση στο κατά τα άλλα ογκώδες, πέτρινο σπίτι. Σε αυτήν ακριβώς την αντίθεση βασίζεται και η σύνθεση της κατοικίας αυτής, όπου αναπτύσσεται σε δυο κατακόρυφους άξονες, έχοντας στο σημείο τομής τους, ένα διώροφο ημιυπαίθριο χώρο, ο οποίος επιτυγχάνει τον απαραίτητο κλιματολογικό έλεγχο, τον εν λόγω gloriette. Αποκαλυπτικός είναι ο τρόπος που ο Νόιτρα εκφέρει την αρχιτεκτονική του άποψη, σχεδιάζοντας ένα man made pavilion, το οποίο, ενώ αφορμάται από το τοπίο δεν μοιάζει να έχει μεγαλώσει οργανικά από την έρημο, όπως με ίσως ανάλογο τρόπο σχεδίασε ο FLW στο Falling Water.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αυστριακοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Κωνσταντίνος Αρτέμης
Ο Κωνσταντίνος Αρτέμης (Αμοργός, 1878 - Αθήνα, 1972) ήταν Έλληνας αγιογράφος και ζωγράφος. Υπήρξε μαθητής του Νικηφόρου Λύτρα στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πολυτεχνείου της Αθήνας. Βραβεύτηκε το 1900, μαζί με τον Ν. Οθωναίο, με το Θωμαΐδειο και Χρυσοβέργειο βραβείο. Φοίτησε στην Αγιογραφική Σχολή της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης από το 1901 ως το 1904 με δάσκαλό του τον I. L. Rjepin. Όταν επέστρεψε στην Αθήνα διορίστηκε καθηγητής καλλιγραφίας και ιχνογραφίας στη Βαρβάκειο. Θεωρείται εκπρόσωπος του καλλιτεχνικού κινήματος των Ναζαρηνών στην Ελλάδα.
Έργα του (τοιχογραφίες και εικόνες) υπάρχουν στους εξής ναούς: της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Κεφαλάρι, του Αγίου Βασιλείου, Μετσόβου-Μπουμπουλίνας, των Παμμεγίστων Ταξιαρχών στο Πεδίον του Άρεως, της Αγίας Παρασκευής Μεγάρων, Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Μύρινα Λήμνου, Αγίου Σπυρίδωνος Αμοργού, Αγίου Νικολάου Καρύστου και αλλού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι
Νίκος Καββαδίας
Ο Νίκος Καββαδίας (11 Ιανουαρίου 1910 - 10 Φεβρουαρίου 1975) ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής και ναυτικός.
Βιογραφία
Ο Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1910 στο Νίκολσκ Ουσουρίσκι (Nikolsk-Ussuriysky), μια επαρχιακή πόλη της περιοχής του Βλαδιβοστόκ στη Ρωσία, από γονείς Κεφαλονίτες, τον Χαρίλαο Καββαδία και τη Δωροθέα Αγγελάτου της γνωστής οικογένειας εφοπλιστών της Κεφαλονιάς. Στην ίδια πόλη γεννήθηκαν και τα αδέλφια του Τζένια (Ευγενία) και ο Μήτιας (Δημήτρης). Ο πατέρας του Καββαδία διατηρούσε γραφείο γενικού εμπορίου διακινώντας μεγάλες ποσότητες εμπορευμάτων με κύριο πελάτη τον τσαρικό στρατό.
Το 1914, με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένεια έρχεται στην Ελλάδα κι εγκαθίσταται στο Αργοστόλι, ενώ ο πατέρας επιστρέφει στις επιχειρήσεις του στη Ρωσία, όπου καταστρέφεται οικονομικά. Το 1917, κατά τη διάρκεια της Οκτωβριανής Επανάστασης, φυλακίζεται. Γυρίζει και πάλι στην Ελλάδα το 1921, τσακισμένος και ανίκανος να προσαρμοσθεί στην ελληνική πραγματικότητα.
Μετά το Αργοστόλι, η οικογένεια εγκαθίσταται στον Πειραιά. Ο Καββαδίας πηγαίνει στο Δημοτικό κι είναι συμμαθητής με τον Γιάννη Τσαρούχη και τον Παπά-Γιώργη Πυρουνάκη. Διαβάζει Ιούλιο Βερν και διάφορα βιβλία περιπέτειας. Στο Γυμνάσιο γνωρίζεται με τον συγγραφέα και ιατρό του Πολεμικού Ναυτικού Παύλο Νιρβάνα. Δεκαοκτώ ετών, αρχίζει να δημοσιεύει ποιήματα στο περιοδικό της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας με το ψευδώνυμο Πέτρος Βαλχάλας και εκδίδει ο ίδιος το σατυρικό φυλλάδιο Σχολικός Σάτυρος, γράφοντας ποιήματα για τους συμμαθητές του. Το πρώτο ποίημά του δημοσιεύεται στην εφημερίδα Σημαία με τίτλο "Ο Θάνατος της Παιδούλας". Κατά τον Δ. Νικορέτζο (στο έργο του "Νίκος Καββαδίας, ο τελευταίος αμαρτωλός"), πρώτο του ποίημα ήταν άλλο ("Ο Πόθος") στο περιοδικό της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας.
Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, δίνει εξετάσεις στην Ιατρική Σχολή. Όμως την ίδια περίοδο πεθαίνει ο πατέρας του (Οκτώβριος 1929) και αναγκάζεται να εργαστεί σε ναυτικό γραφείο. Συνεχίζει όμως να συνεργάζεται με διάφορα φιλολογικά περιοδικά, όπως Ο Διανοούμενος. Τον Νοέμβριο του 1928, ο Καββαδίας βγάζει ναυτικό φυλλάδιο και μπαρκάρει ως "ναυτόπαις" τον επόμενο χρόνο στο φορτηγό "Άγιος Νικόλαος", μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Αργύρη, που είχε γεννηθεί στην Ελλάδα το 1915. Το 1931 το περιοδικό Ναυτική Ελλάς δημοσιεύει το έργο του Ν. Καββαδία, "Τραγούδια". Την επόμενη χρονιά ο ποιητής ξεκινά να δημοσιεύει τις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις στην εφημερίδα Πειραϊκόν Βήμα, μαζί με το μυθιστόρημά του (σε συνέχειες) Η Απίστευτη Περιπέτεια του Λοστρόμου Νακαχαναμόκο, όμως η εφημερίδα διακόπτει την έκδοσή της και το πόνημά του μένει ημιτελές.
Το 1933, η οικογένεια μετακομίζει από τον Πειραιά στην Αθήνα. Το σπίτι του γίνεται τόπος συγκέντρωσης λογοτεχνών, ζωγράφων και ποιητών. Ο Καββαδίας την εποχή εκείνη περιγράφεται ως ένας λιγομίλητος απλός άνθρωπος, ατημέλητος, χαριτωμένος, εγκάρδιος, με ανεξάντλητο χιούμορ, αγαπητός στους πάντες. Τον Ιούνιο του 1933 κυκλοφορεί η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Μαραμπού (από τις εκδόσεις Κύκλος σε 245 αντίτυπα) που του χαρίζει το προσωνύμιο που θα τον συνοδεύει έως το τέλος της ζωής του. Γίνεται δεκτή (η ποιητική του συλλογή) με πολύ ευνοϊκές κριτικές, πιο χαρακτηριστική εκ των οποίων ήταν εκείνη του Φώτου Πολίτη στην εφημερίδα Πρωία. Το 1938 η "Νέα Εστία" δημοσιεύει τα ποιήματά του, ενώ ο ίδιος στρατεύεται και υπηρετεί στην Ξάνθη με την ειδικότητα του ημιονηγού. Το 1939 παίρνει το δίπλωμα του ραδιοτηλεγραφητή κατωτέρας τάξεως. Στον πόλεμο του ’40 φεύγει για την Αλβανία, όπου υπηρετεί αρχικά ως ημιονηγός τραυματιοφορέας και αργότερα, λόγω της ειδικότητάς που είχε ως ασυρματιστής, χρησιμοποιείται στον σταθμό υποκλοπής της ΙΙΙ Μεραρχίας. Στο περιοδικό Λόγχη δημοσιεύει το πεζογράφημά του Στο Άλογό μου. Με τη συνθηκολόγηση του ελληνικού στρατού επιστρέφει πεζός στην Αθήνα.
Στη διάρκεια της Κατοχής, ο Καββαδίας περνάει στις γραμμές της Εθνικής Αντίστασης και γίνεται μέλος του ΕΑΜ. Την ίδια ακριβώς περίοδο γίνεται και μέλος του ΚΚΕ. Εντάσσεται, επιπλέον, στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, παρά το γεγονός ότι είχε τυπώσει τότε μόνο ένα βιβλίο, το Μαραμπού, ενώ το όριο ήταν τα τρία βιβλία. Είναι όμως ενεργός λογοτεχνικά, γράφοντας ποιήματα, ορισμένα εξ αυτών αντιστασιακά, με πιο χαρακτηριστικό το ποίημα Στον τάφο του ΕΠΟΝίτη και Αθήνα 1943, με το ψευδώνυμο Α. Ταπεινός, στο περιοδικό "Πρωτοπόροι". Το 1944 μεταφράζει μαζί με τον Βασίλη Νικολόπουλο, το έργο του Ευγενίου Ονήλ "Το Ταξίδι του Γυρισμού". Στις αρχές του 1945 γίνεται επικεφαλής του ΕΑΜ Λογοτεχνών-Ποιητών, θέση την οποία παραχωρεί στις 6 Οκτώβρη του ίδιου έτους στον Νικηφόρο Βρεττάκο, εξαιτίας της αναχώρησής του από την Ελλάδα με το πλοίο "Κορινθία". Η ασφάλεια τού έδωσε άδεια, καθώς θεωρείτο ανενεργός κομμουνιστής. Το περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα δημοσιεύει τα ποιήματά του "Αντίσταση" και "Federico Garcia Lorca", ενώ κυκλοφορεί και η μετάφραση του έργου του Αμερικανού ποιητή Φορντ Μάντοξ με τίτλο Τα Παλιά Σπίτια της Φλάντρας. Τον Ιανουάριο του 1947 οι εκδόσεις Θ. Καραβία κυκλοφορούν τη δεύτερη ποιητική συλλογή του Ν. Καββαδία, με τίτλο Πούσι, ενώ επανεκδίδεται και το Μαραμπού.
Από το 1954 μέχρι και το 1974, ταξιδεύει διαρκώς με πολύ μικρά διαλείμματα. Μέσα στη χρονική αυτή περίοδο, τα πιο σημαντικά γεγονότα στη ζωή του ποιητή αφορούν τον θάνατο του πιο μικρού του αδερφού, Αργύρη, το 1957, την κυκλοφορία της Βάρδιας στα γαλλικά το 1959, την επανέκδοση του Μαραμπού και του Πούσι το 1961 από τις εκδόσεις Γαλαξίας, τον θάνατο της μητέρας του το 1965 και τη γέννηση του Φιλίππου το 1966, γιου της ανιψιάς του Έλγκας.
Από την έρευνα προκύπτει ότι είχαν ταξιδέψει αρκετές φορές στο ίδιο πλοίο με τον Γιώργο Σεφέρη. Ο Σεφέρης στα γνωστά Ημερολόγιά του (Μέρες) αναφέρεται με θετική διάθεση τρεις φορές στον Καββαδία. Μάλιστα ο Καββαδίας είχε στην καμπίνα του, για κάποιο διάστημα, κολλημένη φωτογραφία του Σεφέρη με αφιέρωση του ίδιου.
Το 1975, στην Αθήνα, στην κλινική «Άγιοι Απόστολοι», αφήνει την τελευταία του πνοή ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο. Κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, παρουσία πολλών ανθρώπων των γραμμάτων και της τέχνης.
Καταξίωση
Η μεγάλη αναγνώριση του έργου του Ν. Καββαδία ήρθε μετά θάνατον. Ποιήματά του μελοποίησαν ο Γιάννης Σπανός, η Μαρίζα Κωχ, ο Θάνος Μικρούτσικος, οι αδελφοί Κατσιμίχα, ο Δημ. Ζερβουδάκης κ.α.
Πεζογραφία
Το μικρό πεζό Λι γυρίστηκε σε κινηματογραφική ταινία το 1995 με τίτλο Between the devil and the deep blue sea. Το διήγημα του Νίκου Καββαδία Του πολέμου, που εξιστορεί την φιλοξενία ενός Έλληνα στρατιώτη από έναν Αρβανίτη κατά την διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου, γυρίστηκε σε ταινία και σε σκηνοθεσία του Χρήστου Παληγιαννόπουλου.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Συγγραφείς ναυτικών θεμάτων Κατηγορία:Έλληνες ναυτικοί
Γιαροπόλκ Ιζιασλάβιτς
Ο Γιαροπόλκ Ιζιασλάβιτς, ρωσ. Ярополк Изяславич (απεβ. 1087) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Τουρόβ & Βολίν (1078-87) και βασιλιάς της Ρωσίας (Ρουθηνίας τού Κιέβου) (1076-78).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ιζιασλάβ Α΄ πρίκγιπα τού Τουρόβ, Νόβγκοροντ & βασιλιά της Ρουθηνίας και της Γκέρτρουντε των Πιάστ, κόρης τού Μιέζκο Β΄ Λάμπερτ της Πολωνίας.
Αναφέρεται σε παπικά έγγραφα από το 1070, όχι όμως σε ρωσικά ως το 1078, οπότε απεβίωσε ο πατέρας του. Κατά την εξορία τού πατέρα του τη δεκαετία τού 1070, ενεργούσε στο όνομα τού πατέρα του, προσπαθώντας να κερδίσει την εύνοια των βασιλέων της Γερμανίας και της παπικής Αυλής τού Γρηγορίου Ζ΄. Ο πατέρας του επέστρεψε το 1077 στο Κίεβο και ο Γιαροπόλκ τον ακολούθησε.
Όταν ο Ιζιασλάβ Α΄ απεβίωσε, ο Γιαροπόλκ ορίστηκε πρίγκιπας της Βολινίας και του Τουρόβ το 1078 από τον θείο του Βσέβολοντ Α΄ νέο μεγάλο πρίγκιπα του Κιέβου. Ως το 1085 είχε έρθει σε εχθρότητα με τον θείο του και κατ' επέκταση με τον γιο εκείνου Βλαδίμηρο Β΄ Μονομάχο, ο οποίος τον ανάγκασε να διαφύγει στην Πολωνία, χώρα της μητέρας του. Επέστρεψε το 1086 και έκανε ειρήνη με τον Μονομάχο, αλλά το ίδιο έτος, καθώς ταξίδευε προς το Ζβενίγκοροντ, δολοφονήθηκε. Οι πηγές των Ρως τον θυμούνται ως υπερβολικά ευλαβή και γενναιόδωρο προς την Εκκλησία· έχει αναγνωριστεί ως άγιος της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Κουνιγκούντε, κόρη τού Όθωνα Α΄ μαργράβου τού Μάισσεν (τού Οίκου της Βαϊμάρης) και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Μεσορόπη Καβάλας
thumb|250px|Παραδοσιακό σπίτι στη Μεσορόπη Η Μεσορόπη είναι χωριό του Δήμου Παγγαίου στο νομό Καβάλας. Η ονομασία προήλθε από την αρχαία πρόταση εν μέσω ορέων οπή και μετεξελίχθηκε σε Μεσορόπη, που έγινε και η τελική ονομασία του χωριού για πολύ καιρό μέχρι και σήμερα.
Περιληπτικά, έχουν περάσει από το χωριό μεγάλες προσωπικότητες και λαοί είτε σαν επισκέπτες είτε σαν κατακτητές της αρχαίας αλλά και της νεότερης ιστορίας, όπως ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Λέων Γ' Ίσαυρος, ο Κοσμάς ο Αιτωλός και άλλοι. Πέρασαν επίσης Τούρκοι, Βούλγαροι και Γερμανοί, αλλά ποτέ δεν είχαν εγκατασταθεί πλήρως. Σημειώθηκαν επίσης ανακαλύψεις αρχαίων ελληνικών και λατινικών επιγραφών.
Το χωριό ανέκαθεν είχε θρησκευτική και ιστορική σημασία, αφού υπάρχουν δύο εκκλησίες που ακολουθούν τα δύο θρησκευτικά ημερολόγια: ο ναός του Αγίου Γεωργίου με το νέο ημερολόγιο και ο ναός Τιμίου Προδρόμου με το παλαιό ημερολόγιο. Το 1890, έγινε απογραφή των κατοίκων, των σπιτιών καθώς και των δραστηριοτήτων του χωριού: έτσι λοιπόν υπήρχαν 1600 μόνιμοι ντόπιοι κάτοικοι, 100 μεγάλα σπίτια με κήπους και αυλές, 2 μεγάλα καταστήματα καπνού, αγροτική και κτηνοτροφική ζωή. Σήμερα οι κάτοικοι είναι 610 και η ζωή των ανθρώπων είναι κυρίως αγροτική και κτηνοτροφική με λίγες εξαιρέσεις.
Τα τελευταία τρία χρόνια γίνεται μία συλλογική προσπάθεια από τους κατοίκους του χωριού και από τον Δήμο Πιερέων για την ανάδειξη της φυσικής ομορφιάς και του φυσικού πλούτου με την δημιουργία ξενώνων, εστιατορίων, καφενείων, καθώς και την διάνοιξη μονοπατιών στο βουνό. Η προσπάθεια αυτή γίνεται στα πλαίσια του Αγροτουρισμού και ταυτόχρονα για καινούργιες θέσεις εργασίας, με σκοπό και στόχο να μείνει η νεολαία στο χωριό και να προσελκυστούν νέοι επισκέπτες στο μέρος.
Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 350 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας στους πρόποδες του Παγγαίου Όρους, 30 λεπτά από την Καβάλα και 1 ώρα και 30 λεπτά από την Θεσσαλονίκη.
Όταν ίδρυθηκε - τον 6ο π.Χ. αιώνα - το χωριό βρισκόταν στην Πιερία κοιλάδα, αλλά, λόγω των πολλών επιδρομών ( μέσα Τουρκοκρατίας ), αναγκάστηκαν οι κάτοικοί της να ανεβάσουν το χωριό στο Παγγαίο.
Στα βυζαντινά χρόνια στην περιοχή υπήρχαν μοναστήρια, πολλά από τα οποία δεν διασώθηκαν.
Αθλητισμός
Η Μεσορόπη έχει τον Μέγα Αλέξανδρο Μεσορόπης,ο οποίος τα προηγούμενα χρόνια αγωνιζόταν στα τοπικά πρωταθλήματα της Καβάλας. Το καλοκαίρι του 2015, η ομάδα αποφάσισε να μη δηλώσει συμμετοχή στο πρωτάθλημα.
Προσωπικότητες
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας Κατηγορία:Δήμος Παγγαίου
Έερο Σάαρινεν
Ο Έερο Σααρίνεν (Eero Saarinen, 20 Αυγούστου 1910 στο Κίρκονουμι Φινλανδίας - 1 Σεπτεμβρίου 1961, στο Ανν Άρμπορ, Μίτσιγκαν, στις Ηνωμένες Πολιτείες) ήταν διάσημος Φινλανδός αρχιτέκτονας και σχεδιαστής προϊόντων του 20ού αιώνα. Από πολλούς τοποθετήθηκε μέσα στα κινήματα του μοντερνισμού, του μεταμοντερνισμού αλλά και του ρασιοναλισμού. Το σίγουρο είναι πως ο ίδιος είχε μία ιδιαίτερη αντίληψη των τρεχόντων γεγονότων του καιρού του και παρ' όλους τους επηρεασμούς που δέχτηκε διατήρησε ένα μοναδικό στυλ. Διάσημα έργα του περιλαμβάνουν την Πύλη για τη Δύση στο Σαιντ Λούις, το Διεθνές Αεροδρόμιο Ντάλες της Ουάσινγκτον και το Κέντρο Πτήσεων TWA στο διεθνές αεροδρόμιο Τζον Φ. Κένεντι στη Νέα Υόρκη.
Τα νεαρά χρόνια
Ήταν γιος του μοντερνιστή - Αρ Νουβό αρχιτέκτονα Έλιελ Σάαρινεν και της γλύπτριας Λόγια Γκέσελιους. Θεωρήθηκε παιδί ιδιοφυΐα καθώς μπορούσε από τα πρώτα σχολικά του χρόνια να σκιτσάρει και με τα δύο χέρια και να κερδίσει κάποιους μικρούς κατασκευαστικούς διαγωνισμούς (π.χ Διαγωνισμό κατασκευής με σπίρτα το 1922). Σε μικρή ηλικία μετακόμισε από την πατρίδα του στην Αμερική μαζί με την οικογένειά του. Μαθήτευσε κοντά στον πατέρα του στην Ακαδημία Τεχνών Κράνμπρουκ στο Μίτσιγκαν (Cranbrook Academy of Art). Εκεί συνάντησε και ανέπτυξε φιλικές και αργότερα επαγγελματικές σχέσεις με τον Τσαρλς Ιμς, άλλο γνωστό αρχιτέκτονα σύγχρονο του Έερο.
Μετέπειτα Σπουδές
Ξεκίνησε τις πτυχιακές σπουδές του το 1929 στη Γαλλία, στο Παρίσι, φοιτώντας ως γλύπτης στην Ακαδημία Γκραντ Σωμιέρ (Académie de la Grande Chaumière). Γρήγορα όμως, ένα χρόνο αργότερα, επέστρεψε στην Αμερική, και πιο συγκεκριμένα στη σχολή Αρχιτεκτονικής στο Γέιλ (Yale School of Architecture), στο Κονέκτικατ όπου σπουδάζει από το 1930 ως το 1934. Από μικρή ηλικία θεωρούσε τον εαυτό του Αμερικάνο και με βάση αυτή την υπηκοότητα αργότερα εργάστηκε.
Τα πρώτα βήματα
Από τη στιγμή που τελείωσε τις σπουδές του άρχισε να εργάζεται στο γραφείο του πατέρα του. Η συνεργασία των δύο είχε ξαναδοκιμαστεί στην αποπεράτωση του Σχολείου Θηλέων Κίνγκσγουντ, όπου ο Έλιελ σχεδίασε τους χώρους η Λόγια τους διακόσμησε και ο νεαρός Έερο σχεδίασε τα έπιπλα. Υπό την «προστασία» του πατέρα του ολοκληρώνονται τα σχέδια για πολλά γνωστά έργα όπως τα γραφεία της General Motors (αγγλικά) στο Γουώρεν του Μίσιγκαν το οποίο χτίστηκε από το 1949 μέχρι το 1955 αλλά είχε σχεδιαστεί νωρίτερα ή το Μέγαρο Μουσικής Κλάινχανς (αγγλικά) στo Μπάφαλο της Νέας Υόρκης το 1940.
Ανεξαρτητοποίηση
Οι ιδέες του πατέρα του έμεναν στάσιμες κολλημένες σε μία άλλη ξεπερασμένη εποχή και ο Έερο δεν μπορούσε πλέον να εργάζεται υπό αυτούς τους όρους. Έτσι η πρώτη ευκαιρία του δόθηκε όταν ανακοινώθηκε διαγωνισμός το 1948 για το μνημείο προς τιμήν του προέδρου Τζέφερσον. Εκεί έλαβε μέρος χωριστά από τον Έλιελ και κέρδισε. Ήταν ο προάγγελος της καινούριας εποχής που ξημέρωνε για τον Έερο. Ήταν γνωστός ως «ο Σααρίνεν των δεύτερων βραβείων» και μέσα σε ένα χρόνο είχε γίνει γνωστός διεθνώς και η μία προσφορά διαδεχόταν την άλλη. Από αυτή την περίοδο το πιο γνωστό έργο του είναι ο τερματικός TWA (αγγλικά) στη Νέα Υόρκη στον Διεθνή Αερολιμένα J.F.K, ο οποίος και ολοκληρώθηκε μετά τον θάνατό του.
Θάνατος - Μεταθανάτιες Διακρίσεις
Ο Έερο Σααρίνεν πέθανε τον Σεπτέμβρη του 1961 κατά τη διάρκεια μιας εγχείρησης για όγκο στον εγκέφαλο στην ηλικία των 51 ετών. Αργότερα εν έτει 1962 δέχτηκε το Χρυσό μετάλλιο από το Αμερικάνικο Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει ενδιαφέρον για τα έργα του Σααρίνεν καθώς θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους-υποτιμημένους αρχιτέκτονες του 20ου αιώνα διότι δέχτηκε αρνητική κριτική εν ζωή για τη διαφορετικότητα των έργων του μεταξύ τους.
Προσωπική Ζωή
Απέκτησε 3 παιδιά από 2 γάμους. Ο πρώτος γάμος ήταν με τη γλύπτρια Λίλαν Σουάν, με 2 παιδιά τον Έρικ και τη Σούζαν. Το 1954 παντρεύτηκε την Αλίν Μπερνστάιν, μια κριτικό τέχνης στην εφημερίδα New York Times, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Ιμς, τον οποίο ονόμασε έτσι προς τιμήν του συνεργάτη του, Τσαρλς Ιμς.
Έργο
thumb|200px|Η [[Gateway Arch, Σαιντ Λούις, ΗΠΑ]]
Βασικότερες Περίοδοι
Ήταν η περίοδος απόκτησης εμπειρίας στο επάγγελμα και βιωμάτων που θα τον οδηγούσαν στη μετέπειτα καριέρα του.
Τα σημαντικότερα έργα που έλαβε μέρος
Κάποια από τα γνωστότερα και σημαντικότερα έργα του Έερο με τα οποία πέτυχε διακρίσεις, επαίνους και χαρακτηρίζουν το είδος της αρχιτεκτονικής την όποια προσέφερε στον γρήγορα μεταβαλλόμενο κόσμο του μέσου του 20ου αιώνα.
Επιπλοποιίας
thumb|200px|Η καρέκλα τουλίπα
Αρχιτεκτονικά
Ο Έερο Σααρίνεν εργάστηκε και στην Ελλάδα στον Διεθνή Αερολιμένα Αττικής στο Ελληνικό στη διαμόρφωση του Ανατολικού Τερματικού το 1960.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φινλανδοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Φινλανδοί βιομηχανικοί σχεδιαστές Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες Κατηγορία:Σχεδιαστές επίπλων
Δέσποινα Ντάση
Η Δέσποινα Ντάση (Αθήνα 1983) είναι Ελληνίδα ποιήτρια.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Δέσποινα Ντάση γεννήθηκε στις 11 Οκτωβρίου του 1983. Μεγάλωσε και ζει στην Αθήνα. Είναι Ανθοθεραπεύτρια με Ανθοϊάματα Bach & Ανθοϊάματα Αυστραλίας, μέλος του Σωματείου Συμπληρωματικής Ιατρικής και Ανθρωπιστικών Σπουδών, κάτοχος πτυχίου της Σχολής Διοίκησης και Οικονομίας του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής με εξειδίκευση στο Ανθρώπινο Δυναμικό και Επιμελήτρια Βιβλίων και Κειμένων μέσω του εκπαιδευτικού προγράμματος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κέδρος. Έχει συνεργαστεί με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά και ιστοσελίδες δημοσιεύοντας ποίηματα και ποιητικά άρθρα. Ποιήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε διάφορα συλλογικά έργα.
Εργογραφία
Ποιητικές συλλογές της ιδίας:
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα:
Δημήτριος Ιωαννίδης
Ο Δημήτριος Ιωαννίδης (13 Μαρτίου 1923 - 16 Αυγούστου 2010) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και δικτάτορας. Διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 διατελώντας κατά τη διάρκεια αυτής διοικητής της ΕΣΑ. Τον Νοέμβριο του 1973 ηγήθηκε δικού του νέου πραξικοπήματος ανατρέποντας τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και αναλαμβάνοντας ο ίδιος αφανώς τη διακυβέρνηση της χώρας, εξ ου και το παρωνύμιο ο "αόρατος δικτάτωρ". Τέλος, επιδιώκοντας την ανατροπή του αρχιεπισκόπου Μακαρίου οργάνωσε το Πραξικόπημα του 1974 με αποτέλεσμα την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Βιογραφικά στοιχεία
Με τον διορισμό του Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη στη θέση του πρωθυπουργού, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, που είχε στο μεταξύ αναλάβει πρόεδρος της Δημοκρατίας, προσπάθησε να φιλελευθεροποιήσει το καθεστώς του και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Ο Ιωαννίδης ως εκφραστής της αδιάλλακτης "σκληροπυρηνικής" πτέρυγας του καθεστώτος, ήταν αντίθετος σε κάθε επικείμενη φιλελευθεροποίηση. Έχοντας οργανώσει τον δικό του μηχανισμό είχε αρχίσει ήδη να προετοιμάζει την ανατροπή Παπαδόπουλου. Τον Αύγουστο του 1973 απομακρύνθηκε από τη διοίκηση της ΕΣΑ αλλά ύστερα από πιέσεις επανήλθε στη θέση του.
Το καθεστώς Ιωαννίδη
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου σε συνδυασμό με την επικρατούσα κατάσταση αποτέλεσε την ευκαιρία για την ανατροπή του Παπαδόπουλου. Έτσι στις 25 Νοεμβρίου 1973 ο Ιωαννίδης επικεφαλής πολλών αξιωματικών ανέτρεψε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και την κυβέρνηση Μαρκεζίνη, θέτοντας αμφότερους (Μαρκεζίνη - Παπαδόπουλο) σε περιορισμό.
Με την ανάληψη της εξουσίας τοποθέτησε στην προεδρία της Δημοκρατίας τον Φαίδωνα Γκιζίκη, στην πρωθυπουργία τον Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο, υπουργό Εθνικής Αμύνης τον υποστράτηγο Ευστάθιο Λατσούδη κ.ά. τους οποίους όρκισε ο τότε μητροπολίτης Ιωαννίνων και μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ. Ουσιαστικός όμως αρχηγός ήταν ο ίδιος, ο οποίος προτιμούσε να εργάζεται σε παρασκηνιακό επίπεδο λαμβάνοντας τότε τον βαθμό του ταξίαρχου. Διακηρυγμένος στόχος του ήταν ο απόλυτος έλεγχος της πολιτικής ζωής από τον στρατό και η προκήρυξη εκλογών το 1978. Απώτερος στόχος όμως ήταν η ανατροπή του Αρχιεπίσκοπου Μακαρίου, την οποία και πέτυχε τον Ιούλιο του 1974. Η ανατροπή αυτή όμως έδωσε την αφορμή για την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, την ώρα που ο ίδιος καθησύχαζε τους Κυπρίους πως δεν τίθεται θέμα εισβολής. Στις 23 Ιουλίου του ίδιου έτους η ηγεσία του καθεστώτος συνεδρίασε αποφασίζοντας ομόφωνα, πλην του Ιωαννίδη, να παραδώσει την εξουσία στους πολιτικούς. Στις 2 Αυγούστου τέθηκε σε διαθεσιμότητα ενώ στις 24 Αυγούστου αποστρατεύθηκε. Με απόφαση του Ευάγγελου Αβέρωφ - Τοσίτσα είχε προαχθεί σε υποστράτηγο.
Απεβίωσε στις 16 Αυγούστου 2010 από θερμοπληξία στο Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας που είχε διακομισθεί για λόγους υγείας. Ήταν παντρεμένος και δεν είχε παιδιά.
Κατάθεση στην Εξεταστική Επιτροπή για τον Φάκελο της Κύπρου
Ο Ιωαννίδης κατέθεσε ως μάρτυρας στην Ειδική Εξεταστική Επιτροπή για τον «Φάκελο της Κύπρου» (21 Φεβρουαρίου 1986 - 31 Οκτωβρίου 1988) που είχε συστήσει η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Η κατάθεσή του δόθηκε στις 7 Μαΐου 1987 και μετήχθη στη Βουλή υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας τα οποία επέβλεπε προσωπικά ο τότε αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας Νίκων Αρκουδέας. Σε αντίθεση με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο ο οποίος στη δική του κατάθεση ήταν πολύ ομιλητικός (κατέθετε για περίπου εννέα ώρες) ο Ιωαννίδης υπήρξε εξαιρετικά φειδωλός και δεν βοήθησε καθόλου το έργο της Επιτροπής, περιοριζόμενος στο να κατηγορήσει τον Παπαδόπουλο για την απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας το 1967. Αποχωρώντας από την αίθουσα της εξέτασής του, παρέδωσε χειρόγραφο κείμενό του στους δημοσιογράφους, όπου ισχυριζόταν τα εξής:
"«Η επέμβασις εις την Κύπρον εγένετο διά να αποφευχθή η διάλυσις της Κυπριακής Εθνοφρουράς, η οποία απετέλει και αποτελεί ακόμη και σήμερον, παρά τα δημιουργηθέντα τετελεσμένα γεγονότα, παράγοντα ισορροπίας μεταξύ των δυνάμεων Ελλάδος και Τουρκίας. Η στρατηγική αύτη εσχεδιάσθη το 1964 υπό των Γαρουφαλιά και Γεννηματά, επί κυβερνήσεως του Γεωργίου Παπανδρέου, και εστηρίζετο διά την περιοχήν της Κύπρου επί της ελληνικής μεραρχίας και μετά την απομάκρυνσιν ταύτης το 1967, επί της Εθνοφρουράς.»"
Η συνέντευξη που δημοσιοποιήθηκε μετά το θάνατο του Ιωαννίδη
Τον Ιούλιο του 2009 ο Ιωαννίδης έδωσε συνέντευξη μέσα στη φυλακή στο δημοσιογράφο Γιώργο Φράγκο, η οποία δημοσιεύθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2010, δηλαδή μετά το θάνατό του. Σε αυτή, ο Ιωαννίδης κατηγόρησε το ΚΚΕ και την καραμανλική Δεξιά, υποστηρίζοντας ότι έχουν έναν παράξενο έρωτα και αλληλοσυμπληρώνονται. Αντίθετα, επαίνεσε το ΠΑΣΟΚ λέγοντας ότι αυτό μόνο προσπάθησε να αποκαλύψει την αλήθεια στην Εξεταστική Επιτροπή για το Κυπριακό και πρόσθεσε ότι τις καλύτερες μέρες του στη φυλακή τις πέρασε επί των ημερών του ΠΑΣΟΚ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ι Κατηγορία:Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Συνωμότες του ΙΔΕΑ Κατηγορία:Μέλη του ΕΔΕΣ Κατηγορία:Δικτάτορες Κατηγορία:Έλληνες κινηματίες Κατηγορία:Αντικομμουνιστές Κατηγορία:Πραξικοπηματίες
Γκραν Γκινιόλ
Γκραν Γκινιόλ (γαλ.: Le Théâtre du Grand-Guignol) ονομαζόταν ένα μικρό θέατρο στο Παρίσι το οποίο έπαιζε έργα φρίκης.
Σύντομο ιστορικό σημείωμα
Αυτό το μικρό θέατρο ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 3 Δεκεμβρίου του έτους 1897 κι έκλεισε οριστικά στις 31 Μαΐου του έτους 1962. Μέσα σε αυτά τα 65 χρόνια λειτουργίας έπαιξε περίπου 1 εκατομμύριο έργα βίας και φρίκης. Σήμερα σ' εμάς έμεινε η έκφραση Γκραν Γκινιόλ και τη χρησιμοποιούμε για να χαρακτηρίσουμε κάτι φρικτό ή που έχει αγωνία.
Κατηγορία:Θέατρο στη Γαλλία Κατηγορία:Εκφράσεις
1815 Μπετόβεν
Ο Μπετόβεν (Beethoven) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,086. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του μεγάλου Γερμανού συνθέτη Λούντβιχ βαν Μπετόβεν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μπετόβεν εκτιμάται σε 30,36 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι F (κατά Tholen), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0548 ± 0,009. Ο Μπετόβεν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 54 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπετοβεν Κατηγορία:Λούντβιχ βαν Μπετόβεν
Πρεσβεία τιμής των Εκκλησιών
Τα πρεσβεία τιμής των Εκκλησιών ήταν ο άτυπος-εθιμικός θεσμός που αναπτύχθηκε στην Εκκλησία κατά τους πρώτους αιώνες της λειτουργίας της, λόγω της εξαιρετικής αυθεντίας που ανέπτυξαν, ως ένα συνδυασμό που απέρρεε από την πολυσχιδή δράση τους, τη γνησιότητα στην ερμηνεία της αποστολικής παραδόσεως αλλά και την πολιτική σημαντικότητα που επεδείκνυε ως μητροπολιτικό κέντρο της παρουσίας Χριστιανών η εκάστοτε τοπική εκκλησία. Στόχος από αυτή τη διαμόρφωση του εθιμικού πρωτείου ανάμεσα στις τοπικές εκκλησίες, ήταν να αναδείξουν την ανόθευτη αποστολική παράδοση και να αντιμετωπίσουν τις κακοδοξίες με βάση την αυθεντία που απέρρεε από τα πρεσβεία τιμής. Τα πρεσβεία τιμής των θρόνων, φαίνεται να πήραν άλλη τροπή ως θεσμός κατά το σχίσμα του 1054 μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής χριστιανικής εκκλησίας, όταν ο Πάπας Ρώμης εν μέσω άλλων ζητημάτων, επέμενε στην πρωτοκαθεδρία του Παπικού θρόνου έναντι των υπολοίπων εκκλησιών.
Εθιμική καθιέρωση των «Πρεσβειών τιμής»
Ο τίτλος «Πρεσβεία τιμής» καθιερώθηκε από το συνοδικό σύστημα της εκκλησίας και αφορούσε τις «μητέρες εκκλησίες». Ο επίσκοποςτου τιμώμενου θρόνου, προΐστατο συνήθως στις χειροτονίες των επισκόπων και στις εργασίες τοπικών συνόδων, ενώ ουσιαστικά ο θεσμός αποτέλεσε τη βάση της εκκλησιαστικής διοικήσεως του 4ου και 5ου αιώνα, τη λεγόμενη Πενταρχία. Η αυθεντία και το κύρος που εξέδιδε στον εκάστοτε επίσκοπο, είχε οικουμενική απήχηση, ενώ από την αλληλοπεριχώρηση της τοπικότητας και της οικουμενικότητας, πήγαζε η ενότητα του εκκλησιαστικού σώματος, μέσω της κοινωνίας των εκκλησιών.
Η υπεροχή της εκκλησίας της Ρώμης
Η Ρώμη ανάμεσα στις εκκλησίες που κατείχαν «πρεσβεία τιμής», αναμφιβόλως είχε εξέχουσα θέση και με βάση την γραμματεία, κατείχε το εθιμικό «πρωτείο». Προς αυτή την κατεύθυνση κρίνεται και η προσφώνηση του Ιγνατίου ως «αξιόθεος, αξιοπρεπής, αξιομακάριστος, αξιέπαινος, αξιοεπίτευκτος, αξιόαγνος και προκαθήμενη της αγάπης...» στο προοίμιο της προς Ρωμαίους επιστολής του. Η προσφώνηση δε «προκαθήμενη της αγάπης» σήμερα ερμηνεύεται από πολλούς δυτικούς θεολόγους ως απόδειξη ενός καθιερωμένου «νομικού» εκκλησιαστικού πρωτείου απο τους πρώτους αιώνες ύπαρξης της εκκλησίας, όμως κάτι τέτοιο θα ήταν παρακινδυνευμένο να ειπωθεί, αν και οπωσδήποτε τονίζει με εμφατικό τρόπο τη ιδιαίτερη τιμή που απολάμβανε.
Σήμερα αρκετά σημεία της εκκλησιολογικής γραμματείας μας δείχνουν πως όντως η Εκκλησία της Ρώμης ήταν λόγω στρατηγικής θέσης, πλήθους, αλλά και αυθεντίας και ανάδειξης προσωπικοτήτων η σπουδαιότερη των τοπικών εκκλησιών. Το θέμα που εγείρεται όμως είναι, αν υπήρχε ένα θεσμοθετημένο πρωτείο ή οχι. Σίγουρα πολλά δυσερμήνευτα χωρία της γραμματείας δυσχαιρένουν το έργο αυτό. Ένα τέτοιο χωρίο είναι του Ειρηναίου Λουγδούνου, στο έργο του Έλεγχος και ανατροπή της ψευδωνύμου γνώσεως το οποίο σώθηκε σε λατινική μετάφραση. Αυτή τη μαρτυρία, εν πολλοίς, η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία τη θεωρεί ως ένα ακλόνητο πειστικό επιχείρημα πως το «παπικό πρωτείο» ήταν θεσμοθετημένο από την πρώτη εκκλησία ήδη. Το ζήτημα που πραγματεύεται ο Ειρηναίος είναι η διαμάχη μεταξύ του Βίκτωρος Ρώμης και των Τεσσαρεσκαιδεκατιτών της Μικράς Ασίας.