cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Πανταζής (ακαδημαϊκός)
Βιογραφικά στοιχεία
Συνέγραψε εργασίες σχετικά με τη ζωολογία, και εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διεθνείς συναντήσεις και συνέδρια.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες βιολόγοι Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Δημήτριος Αιγινήτης (πανεπιστημιακός)
Ο Δημήτριος Αιγινήτης (10 Ιουλίου 1862 – 14 Μαρτίου 1934) ήταν σύγχρονος Έλληνας αστρονόμος και υπουργός εκκλησιαστικών και δημοσίας εκπαιδεύσεως.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα, αποφοίτησε από τη Βαρβάκειο Σχολή το 1879 και μετά τις πανεπιστημιακές του σπουδές στάλθηκε με κρατική χορηγία στο Παρίσι για να ειδικευθεί στην Αστρονομία. Μετά τρία χρόνια (το 1890) επέστρεψε στην Ελλάδα όπου και του ανατέθηκε η διεύθυνση στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών το οποίο και στη συνέχεια διαίρεσε σε τρία τμήματα: στο αστρονομικό, στο μετεωρολογικό και στο σεισμολογικό. Την περισσότερη όμως προσοχή του έριξε στα δύο τελευταία τμήματα, επειδή το αστρονομικό απαιτούσε πράγματι μεγάλα χρηματικά ποσά, για τα ελληνικά δεδομένα στην εποχή του, προκειμένου να εφοδιασθεί με τα κατάλληλα όργανα. Έτσι αρχικά ίδρυσε ένα πρώτο δίκτυο μετεωρολογικών σταθμών που εκτεινόταν σε όλη της Χώρα, καθώς και έτερο σεισμολογικό. Χάριν των προσωπικών του γνωριμιών ανταποκρίθηκαν πολλοί Έλληνες που του παρείχαν οικονομική υποστήριξη έτσι ώστε το 1900 το Αστεροσκοπείο Αθηνών να εφοδιασθεί με πολλά όργανα, μεταξύ των οποίων το διοπτρικό ισημερινό τηλεσκόπιο «Δωρίδου», (εκ του ονόματος του δωρήσαντος αυτό), με άνοιγμα 40 εκατοστών, επίσης ο «μεσημβρινός κύκλος Συγγρού» διαμέτρου 162 χιλιοστών, ένα εκκρεμές, ένα χρονόμετρο ακριβείας, ένας χρονογράφος κ.ά.. Αργότερα προστέθηκαν και άλλα όργανα, όπως ο ανεμογράφος Στέφανς, το πυρηλιόμετρο Άγκστρον, δύο σεισμογράφους Μπίχερ (οριζόντιος και κατακόρυφος), δύο φωτόμετρα κλπ..
Επίσης υπήρξε τακτικός καθηγητής της Μετεωρολογίας και Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από του 1896 μέχρι του θανάτου του. Διετέλεσε ακόμα Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων της Ελλάδας, ενώ υπήρξε ο βασικός παράγοντας που προκάλεσε την επίσημη υιοθέτηση από το ελληνικό κράτος του Γρηγοριανού («Νέου») Ημερολογίου το 1923, σε αντικατάσταση του Ιουλιανού («Παλαιού») Ημερολογίου, καθώς και την υιοθέτηση από την Ελλάδα του παγκόσμιου συστήματος αναφοράς χρόνου, του λεγόμενου «παγκόσμιου χρόνου» ή αστρονομικού χρόνου.
Εκτός από την καθιέρωση του Γρηγοριανού Ημερολογίου, το επιστέγασμα της θητείας του ως Υπουργού Παιδείας δύο φορές (το 1917 και το 1926) ήταν η αναδιοργάνωση του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και η ίδρυση της Ακαδημίας Αθηνών, στις 18 Μαρτίου 1926, ιδρύματος στο οποίο έγινε μέλος (1926), το 1928 αντιπρόεδρος και το 1929 Πρόεδρος (ο 4ος κατά σειρά) και γενικός γραμματέας μέχρι το 1933. Η συμμετοχή στην Κυβέρνηση Θεόδωρου Πάγκαλου του Αιγινίτη, ενός πανεπιστημιακού με Βενιζελικό παρελθόν, υπαγορεύτηκε από την πεποίθηση του για την αναγκαιότητα εύρεσης δραστικών λύσεων λόγω της κρίσης των κομμάτων και του κοινοβουλευτισμού την περίοδο αυτήν. Αντιπροσώπευσε την Ελλάδα σε πλείστα διεθνή συνέδρια, ενώ απετέλεσε και μέλος πολλών επιστημονικών εταιριών του εξωτερικού, καθώς και της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης, της μόνιμης επί ημερολογίου επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών, του διεθνούς μετεωρολογικού συνεδρίου κ.ά.. Τιμήθηκε με πλείστα παράσημα από Βασιλείς και Προέδρους Δημοκρατίας καθώς επίσης και με τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλίας.
Στον Δημήτριο Αιγινήτη οφείλεται η ανέγερση και ίδρυση στο Ψυχικό του κτιρίου της Φιλεκπαιδευτικής εταιρίας, ενώ ως εκτελεστής της Κοργιαλενείου διαθήκης διέθεσε το αναγκαίο ποσό για την ίδρυση του νοσοκομείου του Ερυθρού Σταυρού στην Αθήνα.
Ο Δημήτριος Αιγινήτης πέθανε στην Αθήνα στις 14 Μαρτίου 1934, σε ηλικία 72 ετών, κηδεύτηκε την επομένη 15 Μαρτίου δημοσία δαπάνη, και τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
Επιστημονικά έργα
Ο Δημήτριος Αιγινήτης έγραψε αρκετά επιστημονικά έργα που δημοσίευσε σε διάφορα περιοδικά, μια σειρά 12 τόμων των «Χρονικών του Αστεροσκοπείου Αθηνών» και βιβλία μεταξύ των οποίων είναι:
Οπτικοακουστικό υλικό
Κατηγορία:Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Λυκόφρονας (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λυκόφρονας (Λυκόφρων) είναι γνωστός ένας γιος του Μήστορα και της Λυσιδίκης, εγγονός του Περσέως και της Ανδρομέδας. Αδελφή του Λυκόφρονος ήταν η Ιπποθόη. Ο Λυκόφρονας ακολούθησε τον Αίαντα στην εκστρατεία κατά της Τροίας και σκοτώθηκε στον Τρωικό Πόλεμο από τον Έκτορα.
Πηγές
Λυκοφρονας
Λόγοι και αμαρτήματα
Το Λόγοι και τα αμαρτήματα είναι ελληνική δραματική ταινία του 2004 σε σκηνοθεσία, παραγωγή και σενάριο Βασίλη Μαζωμένου. Εκανε πρεμιέρα το 2004 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης,   στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου στην Αθήνα και σε διεθνή φεστιβάλ.
Πλοκή
Ένας ψυχικά ασθενής ποιητής, έχοντας στο πλευρό του μια θρησκόληπτη νοσοκόμα, προδιαγράφει το τέλος του, δημιουργώντας την πνευματική του διαθήκη. Αρνούμενος τον υλικό κόσμο, στήνει με τη φαντασία του και τη βοήθεια της νοσοκόμας ένα έργο για το θείο δράμα, στο οποίο συγκεντρώνει μαύρους μετανάστες για να παίξουν, ενώ παράλληλα σε ένα σπα ένας χρηματιστής ομολογεί τα επτά θανάσιμα αμαρτήματά του. Πρόκειται για μια ποιητική ταινία με την οποία ο σκηνοθέτης κάνει ένα τραγικό σχόλιο για το σημερινό υλικό πολιτισμό.
Κριτικές
Ο Χρήστος Μήτσης γράφει για την ταινία το 2005:
Ενώ ο Δημήτρης Κολιοδήμος στον κατάλογο του Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έγραφε το Νοέμβριο 2004 : .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαζωμένου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Βασίλη Μαζωμένου Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη μετανάστευση Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Σινεφίλ ταινίες
Φίλιππος Ντην Τσιγάντες
Ο Φίλιππος Ντην Τσιγάντες (Philippe Deane Gigantès) (16 Αυγούστου 1923 - 4 Δεκεμβρίου 2004) ήταν Ελληνοκαναδός πολιτικός, δημοσιογράφος και βετεράνος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και ήταν γιος του Χριστόδουλου Τσιγάντε και της Μαρίας Δρακούλη, καταγόμενης από παλιά οικογένεια της Ιθάκης. Έλαβε μέρος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως αξιωματικός του βρετανικού βασιλικού ναυτικού και στη συνέχεια εργάστηκε στα Ηνωμένα Έθνη διατελώντας στενός συνεργάτης του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ. Υπήρξε πολεμικός ανταποκριτής, αιχμαλωτίστηκε δε στον πόλεμο της Κορέας. Την δεκαετία του 1960 χρημάτισε γραμματέας των Ανακτόρων (Ελλάδα). Ακολούθησε πολιτική σταδιοδρομία εκλεγόμενος γερουσιαστής στον Καναδά και διατελώντας βοηθός του πρωθυπουργού του Καναδά Πιερ Τριντό.
Είχε συγγράψει αρκετά βιβλία μεταξύ των οποίων το "Ι should Have Died" (Νέα Υόρκη, 1977) κ.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδοί πολιτικοί Κατηγορία:Ελληνοκαναδοί
Τραπεζάκι Κεφαλονιάς
Το Τραπεζάκι Κεφαλονιάς είναι μια μικρή σχετικά σε μέγεθος παραλία μόλις τριάντα λεπτά από το Αργοστόλι της Κεφαλονιάς. Η ονομασία δεν έχει καμία σχέση με κανένα τραπεζάκι αλλά και κανείς δεν ξέρει τη σαφή προέλευσή της.
Περιγραφή
Στην ουσία αποτελείται από δύο ξεχωριστές παραλίες που ενώνονται από ένα μικρό λιμάνι. Η παραλία αυτή είναι ιδανική για οικογένειες με μικρά παιδιά καθώς και για ηλικιωμένους λόγω των ρηχών νερών της. Είναι στρωμένη με άμμο και μικρά βότσαλα και έχει θέα όλη τη Ζάκυνθο και τις πλαγιές του Αίνου. Πάνω από το Τραπεζάκι δεσπόζει ένας καταπράσινος λόφος με πεζοπορική διαδρομή. Στον λόφο βρίσκεται και η εκκλησία της Παναγίας της Τραπεζοφόρου που είναι γνωστή για τα πανηγύρια της κάθε καλοκαίρι. Στην περιοχή λειτουργούν δεκάδες ξενοδοχεία, μίνι μάρκετ, εστιατόρια και ταβέρνες.
Γκαλένο Φέρι
Ο Γκαλένο Φέρι (Gallieno Ferri, παρωνύμιο "Fergal", Γένοβα, Ιταλία, 21 Μαρτίου 1929 - 2 Απριλίου 2016 ) ήταν Ιταλός εικονογράφος και δημιουργός κόμικς.
Σπούδασε γεωμετρία αλλά πολύ σύντομα στράφηκε στην 9η τέχνη, σχεδιάζοντας για γνωστούς εκδοτικούς οίκους εικονογραφημένων. Δικές του δημιουργίες είναι οι χαρακτήρες (ή σειρές) 'Il Fantasma Verde' και 'Piuma Rossa' τoυς οποίους εμπνεύστηκε και υλοποίησε μαζί με τον σεναριογράφο και εκδότη Giovanni De Leo. Ακολούθησαν τα Maskar', 'Tom Tom', 'Thunder Jack', αλλά και 'Kid Colorado', 'Jim Puma', 'Agent Secret', 'Le Fantôme Vert' (τα τελευταία τέσσερα για λογαριασμό των γαλλικών εκδόσεων Éditions SER). Στα τέλη της δεκαετίας του 50 συνεργάσθηκε με τον Il Vittorioso, δημιουργώντας τα 'Capitan Walter' (σε σενάριο του Sandro Cavore), 'Jolly' και 'Ali Baba'. Το 1961 αποτέλεσε σταθμό στην καριέρα του, καθώς γνωρίσθηκε με τον εκδότη Σέρτζιο Μπονέλι και από κοινού έδωσαν στο αναγνωστικό κοινό το δημοφιλή χαρακτήρα Ζαγκόρ, του οποίου ο Φέρι αποτέλεσε τον αποκλειστικό σχεδιαστή για πάρα πολλά χρόνια, πριν παραδώσει τη σκυτάλη σε νεώτερους καλλιτέχνες, ενώ εικονογράφησε όλα σχεδόν τα εξώφυλλα της έκδοσης. Στα 1975 οι δυο συνεργάτες δημιούργησαν έναν ακόμη εμβληματικό χαρακτήρα, το Μίστερ ΝΟ. Επιπρόσθετα, ο Φέρι εργάστηκε και για τη βρετανικών συμφερόντων εταιρεία Fleetway, συνεισφέροντας τη σειρά 'Dick Daring of the Mounties'.
Λυκωπέας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λυκωπέας (Λυκωπεύς) είναι γνωστός ένας από τους γιους του ήρωα Αγρίου της Αιτωλίας. Ο Λυκωπεύς μαζί με τα 5 αδέλφια του Θερσίτη, Κελεύτορα, Μελάνιππο, Ογχηστό και Πρόθοο, εξεθρόνισαν τον θείο τους βασιλιά της Καλυδώνας Οινέα. Ο Λυκωπέας σκοτώθηκε από τον Τυδέα ή από τον Διομήδη.
Γκαλένο Φέρι
Πηγή
Κατηγορία:Ιταλοί δημιουργοί κόμικς
Λυκωπέας
Πηγές
Λυκωπεας
Sex tape διασημοτήτων
Μία sex tape διασημοτήτων είναι συνήθως ένα ερασιτεχνικό πορνογραφικό βίντεο, στο οποίο εμφανίζονται ένα ή και παραπάνω διάσημα άτομα, το οποίο γράφτηκε σκόπιμα ή ακούσια και, τέλος, κυκλοφόρησε και στη δημοσιότητα. Συνήθως πάντως κυκλοφορεί χωρίς την έγκριση των ατόμων που συμμετέχουν με αποτέλεσμα να βλάπτει την καριέρα αυτών. Τέτοιο παράδειγμα είναι η υπόθεση του Ρομπ Λόου, όπου μετά την κυκλοφορία του sex tape, η καριέρα του βλάφτηκε σοβαρά.
Η αποκάλυψη τέτοιων βίντεο έχει γίνει πλέον συνηθισμένη, οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις δήθεν διαρρέουν για διαφήμιση ή ακόμα και για δημιουργία καριέρας. Μία διασημότητα μπορεί πάντα να αποτανθεί στη δικαιοσύνη, απολαμβάνοντας όμως παράλληλα τη διαφήμιση που υπέστη από το βίντεο. Σαφώς, μπορεί το διάσημο πρόσωπο να την κυκλοφορήσει σκόπιμα και να απολαύσει εκτός από τη δημοσιότητα και τα δικαιώματα αυτού του βίντεο. Η τρέχουσα πεποίθηση που επικρατεί για αυτά τα βίντεο, καθώς και η αποδοχή αυτών, σύμφωνα με τον συντάκτη του περιοδικού, Rolling Stone, Τζο Λιβάι, υπόκειτται στην ευρεία χρήση και ευκολία που υπάρχει τη σήμερον ημέρα με τη βιντεοκάμερα.
Γνωστές sex tape διασημοτήτων
Η ακόλουθη λίστα παραθέτει αλφαβητικά βάσει επωνύμων τους διάσημους που είναι γνωστό ότι κυκλοφόρησαν και διανέμησαν σεξουαλικές τους πράξεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορνογραφικές ταινίες Κατηγορία:Σεξουαλικά σκάνδαλα
Όρμος Κορθίου Άνδρου
Ο Όρμος Κορθίου είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό στη νοτιοανατολική ακτή της Άνδρου με πληθυσμό 756 κατοίκων σε υψόμετρο 10 m.. Ανήκει στο δήμο Άνδρου ενώ πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης ήταν η πρωτεύουσα του δήμου Κορθίου. Απέχει από τη Χώρα 22 χλμ. και από το Γαύριο 30 χλμ. Στην περιοχή υπάρχουν πολλές παραλίες, με γνωστότερη τη παραλία «Της γριάς το πήδημα». Υπάρχει το Λαογραφικό Μουσείο στην πόλη. Ο Όρμος Κορθίου έχει ένα μικρό λιμάνι για μικρά σκάφη.
Τα χωριά, τα μονοπάτια και τα αξιοθέατα γύρω από τον Όρμο Κορθίου
Η γύρω περιοχή του Όρμου Κορθίου πλαισιώνεται από πανέμορφα γραφικά χωριά με πλούσια λαογραφικά και αρχαιολογικά μνημεία όπως η Κοχύλου με το Κάστρο της Φανερωμένης, τον παραδοσιακό οικισμό Αμμονακλειού και το μεσαιωνικό Μουσιώνα και την Αγία Τριάδα στο Κόρθι, που ήταν το πρώτο προεπαναστατικό σχολείο στην Άνδρο και διαθέτει αξιόλογα κειμήλια. Κοντά στον Όρμο Κορθίου βρίσκονται τα γραφικά χωριά Ρογό, Επισκοπειό, Αηδόνια, Κόρθι και Μουσιώνας. Λόγω των πολλών μονοπατιών η περιοχή είναι κατάλληλη για οδοιπορία και για περιπατητικές αποδράσεις. Τα Διποτάματα είναι μια ποταμιά μεγάλου φυσικού κάλλους, μήκους περίπου 7 χιλιομέτρων. Τη χαράδρα διασχίζει πλατύ πλακόστρωτο καλντερίμι που μέχρι το 1950 ήταν ο μοναδικός δρόμος που ένωνε τη Χώρα με τον Όρμο Κορθίου. Στο σημείο που τέμνεται με το ποτάμι υπάρχει τοξωτό γεφύρι και σε κατά διαστήματα υπάρχουν μικρές βρύσες και γούρνες. Υπάρχουν κι άλλα στενότερα σκαλωτά μονοπάτια που συνδέουν τα υπόλοιπα χωριά της περιοχής με τα χωράφια και τις ομάδες των νερόμυλων που τα εξυπηρετούσαν.
εναλλ.=|μικρογραφία|320x320εσ|Όρμος Κορθίου εναλλ.=|μικρογραφία|320x320εσ|Το Πήδημα της Γριας
http://www.korthi.gr/kor_gr.htm
Ορμος Κορθιου
Αδριανός Χάνεμαν
Σημαντικά έργα του Χάνεμαν, είναι οι προσωπογραφίες του βασιλιά Κάρολου Β΄, του Γουλιέλμου Β΄ και άλλων του οίκου Νάσσαου, όπως επίσης και οι πίνακες του Ειρήνη και Η δικαιοσύνη και ο πόλεμος. Πολλοί πίνακες του, βρίσκονται σε πινακοθήκες της Βιέννης, του Λονδίνου και του Ρότερνταμ
Πηγές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ Κατηγορία:Προσωπογράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Λυσιμάχη
Στην ελληνική μυθολογία, με το όνομα Λυσιμάχη είναι κυρίως γνωστή η σύζυγος του Ταλαού, βασιλιά του `Αργους. Πατέρας της Λυσιμάχης αναφέρεται ο Άβαντας, ο γιος του Μελάμποδα. Η Λυσιμάχη και ο Ταλαός απέκτησαν 5 γιους και μία κόρη: τους `Αδραστο, Αριστόμαχο, Μηκιστέα, Παρθενοπαίο, Πρώνακτα και την Εριφύλη.
Πηγές
Λυσιμαχη
Ντενάλι
Το όρος ΜακΚίνλεϊ (αγγλικά: Mount McKinley) ή Ντενάλι (αγγλικά: Denali) στην Αλάσκα είναι η ψηλότερη κορυφή των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βόρειας Αμερικής με ύψος 6.194 μέτρα από το επίπεδο της θάλασσας. Το όρος ΜακΚίνλεϊ είναι το ψηλότερο βουνό στην ενδοχώρα μετρώντας από τη βάση μέχρι τη κορυφή. Με βάση την τοπογραφή προεξοχή, το όρος ΜακΚίνλεϊ είναι το τρίτο πιο εξέχον βουνό στη Γη, μετά το όρος Έβερεστ και την Ακονκάγκουα, με έξαρμα 6.144 μέτρα. Είναι το επίκεντρο του Εθνικού Πάρκου και Καταφυγίου Ντενάλι.
Γεωγραφία και χαρακτηριστικά
Το όρος ΜακΚίνλεϊ είναι από γρανιτικό πλουτωνίτη. Ανυψώθηκε από τεκτονικές πιέσεις, ενώ την ίδια στιγμή, η διάβρωση απομάκρυνε τα (κάπως πιο μαλακά) ιζηματογενή πετρώματα πάνω και γύρω από το βουνό.
thumb|250px|Το Ντενάλι από ύψος 8.200 μέτρων Η δυνάμη που ανύψωσε το όρος ΜακΚίνλεϊ, η καταβύθιση της πλάκας του Ειρηνικού κάτω από την πλάκα της Βόρειας Αμερικής, δημιούργησε επίσης μεγάλες οροσειρές σε ολόκληρη τη νότια Αλάσκα. Καθώς αυτό το τεράστιο στρώμα από ωκεάνιο πυθμένα βυθίζεται μέσα στο μανδύα, σπρώχνει και ανυψώνει το φλοιό, σχηματίζοντας μεγάλα βουνά στην περιοχή, που περιλαμβάνουν μερικά από τα πιο ενεργά ηφαίστεια στην ήπειρο. Το Όρος ΜακΚίνλεϊ συγκεκριμένα είναι ανυψωμένο σε σχέση με το περιβάλλον διότι είναι στο σημείο τομής μεγάλων ενεργών ρηγμάτων συμπίεσης-ολίσθησης (ρήγματα με μετακινούν τους γεωλογικούς σχηματισμούς εγκάρσια κατά μήκος της επιφάνειας της Γης) και επιτρέπουν τα βαθιά θαμμένα πετρώματα να ανυψωθούν ταχύτερα σε σύγκριση με εκείνα γύρω τους.
Το όρος ΜακΚίνλεϊ έχει υψός 6.194 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, καθιστώντας την υψηλότερη κορυφή της Βόρειας Αμερικής. Μετρώντας από τη βάση στην κορυφή, είναι επίσης το ψηλότερο βουνό του κόσμου στην ενδοχώρα. Το ΜακΚίνλεϋ περιβάλλεται από μια επικλινή πεδιάδα με υψόμετρο από 300 μέτρα έως 900 μέτρα, οπότε το ύψος από τη βάση μέχρι τη κορυφή είναι 5.300 με 5.900 μέτρα. Το Έβερεστ, από την άλλη πλευρά, βρίσκεται στο οροπεδίου του Θιβέτ με πολύ μεγαλύτερο υψόμετρο βάσης. Το ύψος της βάσης του Έβερεστ είναι 4.200 μ. στη νότια πλευρά και 5.200 μέτρα στο οροπέδιο του Θιβέτ, με φάσμα ύψους κορυφής-βάσης από 3.650 και 4.650 μέτρα. Ωστόσο, το ύψος από τη βάση μέχρι τη κορυφή του ΜακΚίνλεϊ είναι λίγο περισσότερο από το μισό των 10.200 μέτρων του ηφαιστείου Μάουνα Κέα, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου βρίσκεται κάτω από τη θάλασσα.
Σχεδιάγραμμα του βουνού
Το Όρος ΜακΚίνλεϋ έχει δύο σημαντικές κορυφές: η νότια κορυφή είναι η ψηλότερη, ενώ η βόρεια κορυφή έχει υψός 5.934 μέτρα και έξαρμα περίπου 402 μέτρα. Η βόρεια κορυφή ενίοτε υπολογίζεται ως ξεχωριστή κορυφή και άλλοτε όχι. Σπάνια γίνεται αναρρίχηση σε αυτήν, εκτός από εκείνους που κάνουν διαδρομές στη βόρεια πλευρά του ορεινού όγκου.
Όνομα
Οι Κογιούκον Αθαμπάσκαν που κατοικούν στην περιοχή γύρω από το βουνό που αναφέρεται στην κορυφή ως Ντινάλε (Dinale) ή Ντενάλι (Denali, στη γλώσσα Αχθα Dghelaayce’e) που σημαίνει ο ψηλός ή ο μεγάλος. Κατά τη διάρκεια της Ρωσικής κυριότητας στην Αλάσκα, η κοινή ονομασία του βουνού ήταν Μπουλσάια Γκόρα (ρωσικά Большая Гора), που σημαίνει στα ρωσικά μεγάλο βουνό. Μετά την πώληση της Αλάσκας στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ρωσική ονομασία δε προτιμήθηκε επειδή ακούγεται παρόμοια με ένα αγγλικό χυδαϊσμό, ακολουθούμενο από τη λέξη βουνό.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1890, ένας χρυσωρύχος το ονόμασε ΜακΚίνλεϊ για να παρέχει πολιτική στήριξη στον τότε πρόεδρο Ουίλλιαμ ΜακΚίνλεϊ. Το Διοικητικό Συμβούλιο Γεωγραφικών Ονομάτων της Αλάσκας του άλλαξε το όνομα του βουνού σε Ντενάλι, με το οποίο και αναφέρεται σε τοπικό επίπεδο. Ωστόσο, στο αίτημα του 1975 από το Νομοθετικό Σώμα της Αλάσκας προς το Γραφείο Γεωγραφικών Ονομάτων των Ηνωμένων Πολιτειών να αναφέρεται στους σε εθνικό επίπεδο ως Ντενάλι ασκήθηκε βέτο από τον αντιπρόσωπου του Οχάιο στο Αμερικανικό Κογκρέσο Ραλφ Ρέγκουλα, του οποίου η εκλογική περιφέρεια περιλαμβάνει τη πατρίδα του ΜακΚίνλεϊ. Οι αντιπρόσωποι του Οχάιο στο Κογκρέσο συνεχίσουν να προστατεύουν το όνομα ΜακΚίνλεϋ, εμποδίζοντας τις προσπάθειες των αντιπροσώπων της Αλάσκας να αλλάξουν το όνομα του βουνού σε Ντενάλι. Έτσι, το όνομα Ντενάλι είναι σωστό σύμφωνα με το διοικητικό συμβούλιο της Αλάσκας, ενώ το ΜακΚίνλεϊ είναι σωστό σύμφωνα με το εθνικό συμβούλιο.
Τις 30 Αυγούστου 2015, λίγο πριν την προεδρική επίσκεψη στην Αλάσκα, ανακοινώθηκε ότι ο Μπάρακ Ομπάμα θα επαναφέρει το όνομα Ντενάλι σαν το επίσημο όνομα του βουνού.
Ιστορία
thumb|250px|Οι Στακ και Κάρστενς, αρχηγοί την αποστολής που ολοκλήρωσε τη πρώτη ανάβαση του ΜακΚίνλεϊ το 1913 Οι Κογιούκον Αθαμπάσκαν είναι οι πρώτοι ιθαγενείς Αμερικάνοι με την πρόσβαση στις πλαγιές του βουνού (ζουν στη λεκανή των ποταμών Γιούκον, Ταμάνα και Κουσκοκβούιμ). Η ιστορικά πρώτη παρατήρηση του όρους ΜακΚίνλεϋ από Ευρωπαίο πραγματοποιήθηκε στις 6 Μαΐου 1794, όταν ο Τζορτζ Βανκούβερ ερευνούσε το βραχίονα Κνικ στο κόλπο Κουκ Knik της εισόδου Κουκ και ανέφερε «μακρινά καταπληκτικά βουνά» στο ημερολόγιό του. Ο Ρώσος εξερευνητής Λαβρέντι Ζαγκόσκιν (Lavrenty Zagoskin) εξερεύνησε τα ποτάμια Ταμάνα και Κουσκοκβούιμ το 1843 και 1844 και πιθανώς ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε το βουνό από την άλλη πλευρά.
Ο Ουίλιαμ Ντίκεϊ, κάτοικος του Σιάτλ γεννημένος στο Νιου Χαμσάιρ, ο οποίος έσκαβε για χρυσό στην άμμο του ποταμού Σουσίτνα, έγραψε, μετά την επιστροφή του, μια έκθεση στην New York Sun, που δημοσιεύτηκε στις 24 Ιανουαρίου 1897. Η έκθεσή του επέστησε την προσοχή με την φράση «Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι αυτή η κορυφή είναι η υψηλότερη στη Βόρεια Αμερική, και εκτιμούμε ότι είναι πάνω από 20.000 πόδια (6.100 μ.) ψηλή». Μέχρι τότε το ύψους 5.500 μ. όρος Σαιντ Έλιας πιστευόταν ότι ήταν το υψηλότερο σημείο της ηπείρου (το όρος Λόγκαν ήταν ακόμη άγνωστο και θεωρούταν λανθασμένα ότι το Σαιντ Έλιας ήταν ψηλότερο από το πίκο ντε Ορισάμπα). Αν και επαινέθηκε αργότερα για εκτίμηση του, ο Ντίκεϊ παραδέχθηκε ότι και άλλοι χρυσορύχοι είχαν μαντέψει, επίσης, ότι το βουνό ήταν ψηλότερο από 20.000 πόδια.
Αναρριχητική ιστορία
Η πρώτη καταγεγραμμένη προσπάθεια αναρρίχησης στο Όρος ΜακΚίνλεϋ έγινε από το δικαστή Τζέιμς Γουίκερσαμ (James Wickersham) το 1903, μέσω του παγετώνα Πέτερς και το βόρειο μέτωπο, σήμερα γνωστό ως Τείχος Γουίκερσαμ. Η διαδρομή αυτή ενέχει μεγάλο κίνδυνο χιονοστιβάδας και η πρώτη επιτυχήμενη ανάβαση έγινε το 1963.
Ο διάσημος εξερευνητής Δρ Φρέντερικ Κουκ υποστήριξε ότι ολοκλήρωσε τη πρώτη ανάβαση του βουνού το 1906. Η αξίωσή του αντιμετωπίστηκε με κάποια καχυποψία από την αρχή, αλλά ήταν επίσης εύρεως πιστευτή. Αργότερα αποδείχθηκε ψευδής, με κάποια κρίσιμα στοιχεία να παρέχονται από το Μπράντφορντ Γουόσμπερν όταν είχε σχεδιαστεί σε μία χαμηλότερη κορυφή.
thumb|left|250px|Κατασκήνωση σε υψόμετρο 5.100 μέτρων στο Ντενάλι Το 1910, τέσσερις ντόπιοι (Τομ Lloyd, Peter Anderson, Billy Taylor, και Charles McGonagall), γνωστοί και ως αποστολή Σούρνταφ, προσπάθησαν να αναρριχηθούν στο ΜακΚίνλεϋ, παρά την παντελή έλλειψη της αναρριχητικής εμπειρίας. Πέρασαν περίπου τρεις μήνες στο βουνό. Ωστόσο, η υποτιθέμενη μέρα της κατάκτησης του βουνού ήταν εντυπωσιακή: μεταφέραν μια τσάντα ντόνατς έκαστος, ένα θερμός με ζεστή σοκολάτα και ένα κοντάρι τεσσάρων μέτρων από ερυθρελάτη, δύο από αυτούς έφτασαν στη βόρεια κορυφή, τη χαμηλότερη από τις δύο και ανέγειραν το κοντάρι κοντά στην κορυφή. Σύμφωνα με αυτούς, χρειάστηκαν συνολικά 18 ώρες - ένα ρεκόρ που μέχρι το 2006 δεν είχε σπάσει. Κανείς δεν πίστευε την επιτυχία τους (εν μέρει λόγω των ψευδών ισχυρισμών ότι είχε ανέβει και στις δύο κορυφές) μέχρι την αληθινή πρώτη ανάβαση, το 1913.
Το 1912, η αποστολή Parker-Browne έφτασε σχεδόν μέχρι την κορυφή, γυρίζοντας πίσω μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών. Στην πραγματικότητα, αυτό πιθανότατα έσωσε τη ζωή τους, καθώς ένας ισχυρός σεισμός κατέστρεψε τον παγετώνα που είχαν ανέβει λίγες ώρες αφότου έφυγαν με ασφάλεια.
Η πρώτη ανάβαση της κορυφή της κύριας ΜακΚίνλεϊ έγινε στις 7 Ιουνίου 1913, από μια ομάδα με αρχηγό τους Χάντσον Στακ και Χάρι Κάρστενς. Ο πρώτος άνθρωπος που έφτασε στην κορυφή ήταν ο Γουόλτερ Χάρπερ, ένας ιθαγενής της Αλάσκας. Ο Ρόμπερτ Τάτουμ (Robert Tatum) έφτασε επίσης στην κορυφή. Ο Tatum αργότερα σχολίασε, «Η θέα από την κορυφή του όρους ΜακΚίνλεϋ είναι όπως το κοίταγμα από τα παράθυρα του Παραδείσου!». Η αποστολή ανέβηκε ακολουθόντας τη διαδρομή του παγετώνα Μάλντροου, όπως είχαν κάνει και κάποιες προηγούμενες αποστολές και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται συχνά σήμερα. Ο Στακ επιβεβαίωσε, με κιάλια, την παρουσία ενός μεγάλου κονταριού κοντά στη βόρεια κορυφή. Αυτή η έκθεση επιβεβαίωσε την ανάβαση της ομάδας Σούρνταφ και σήμερα είναι ευρέως πιστεύεται ότι όντως αναρριχήθηκαν στη βόρεια κορυφή. Ωστόσο, κανείς άλλος δεν έχει δει το κοντάρι, οπότε υπάρχει ακόμα κάποια αμφιβολία. Ο Στακ ανακάλυψαν επίσης ότι η αποστολή Parker-Browne ήταν υψομετρικά μόνο περίπου 60 μέτρα χαμηλότερα από την πραγματική κορυφή, όταν γύρισαν πίσω.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αλάσκας
Μαζική κουλτούρα
Μαζική κουλτούρα ονομάζεται η ιδέα ενός ιδιαίτερου πολιτισμού τον οποίο παράγει η «μάζα» ή παράγεται για χάρη της μάζας από συγκεκριμένα κέντρα, τα οποία ακολουθούν το πρότυπο μιας μονόδρομης μετάδοσης, παρά την απαιτούμενη αμφίδρομη επικοινωνία ανάμεσα στον παραγωγό και τον αποδέκτη του πολιτισμού.
Η έννοια μαζική κουλτούρα (mass culture), αν και παραπέμπει κυριολεκτικά σε έναν ποσοτικό προσδιορισμό, δηλαδή μια κουλτούρα που απευθύνεται σε πολλούς και καταναλώνεται από πολλούς, χρησιμοποιείται, ωστόσο, ευρέως με τη σημασία ενός ποιοτικού προσδιορισμού, για να δηλώσει μια υποδεέστερη ή υποβαθμισμένη κουλτούρα.
Ο μαζικός πολιτισμός -αποτέλεσμα εν μέρει του εκβιομηχανισμού των δυτικών κοινωνιών- σύμφωνα με τις απόψεις των συντηρητικών επικριτών του είναι υπεύθυνος για τη διάβρωση των κοινών ηθικών αξιών και την υπονόμευση της κοινωνικής ιεραρχίας. Η αριστερή κριτική από την πλευρά της θεωρεί τον μαζικό πολιτισμό αντιλαϊκό, διαχωρίζοντάς τον από την παραδοσιακή λαϊκή κουλτούρα, αντι-τέχνη με καθαρά εμπορευματικό χαρακτήρα και κυρίως χαμηλή ποιότητα και προϊόν ενός πολιτισμικού ιμπεριαλισμού.
Ο αντίλογος σε αυτές τις θέσεις έρχεται μέσω της πλουραλιστικής προσέγγισης, σύμφωνα με την οποία η ακριβέστερη ονομασία για τούτη την έννοια θα έπρεπε να είναι «δημοφιλής κουλτούρα», καθώς διαφορετικές ομάδες προσεγγίζουν διαφορετικές κατηγορίες κουλτούρας, ετεροβαρείς πιθανώς, αλλά ουσιαστικά ισότιμες, εφόσον ικανοποιούν τις ανάγκες του κοινού τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουλτούρες
Ώρα στη Συρία
Η Συρία χρησιμοποιούσε επί δεκαετίες την Ώρα Ανατολικής Ευρώπης (EET, UTC+02:00) για τη Χειμερινή Ώρα Συρίας και τη θερινή ώρα ως Θερινή Ώρα Ανατολικής Ευρώπης (EEST, UTC+03:00). Από τον Οκτώβριο του 2022 κατήργησε την αλλαγή και χρησιμοποιεί μονίμως την πρώην θερινή της ώρα, τη UTC+03:00.
Βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA
Η Βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA περιέχει μία ζώνη για τη Συρία στο αρχείο zone.tab, που ονομάζεται Asia/Damascus.
Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας
Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας «Βασίλης Βασιλικός» αποτελεί μία από τις υπηρεσίες του δήμου Καβάλας, η οποία ξεκίνησε να λειτουργεί το 1956 με τη συλλογή της να αποτελείται από δωρεές αξιόλογων ανθρώπων καθώς και από αγορές της ίδιας.
Λειτουργεί ως Πνευματικό Κέντρο της κοινότητας ανθρώπων και στοχεύει στο να προσφέρει ψυχαγωγία, επαγγελματική βοήθεια και εγκυκλοπαιδικές γνώσεις στους χρήστες της κοινότητας που καλύπτει αλλά και να φροντίζει για την ανύψωση του μορφωτικού, κοινωνικού και αισθητικού επιπέδου των Δημοτών του δήμου Καβάλας και του νομού.
Παράλληλα, προωθεί τη μελέτη και την έρευνα, εξυπηρετεί τις πληροφοριακές ανάγκες των μελών της μέσα από πηγές πληροφόρησης και υπηρεσίες που διαθέτει και επιπλέον, προβάλλει την αίσθηση δημοτικότητας και πολιτισμού με αποτέλεσμα να ανυψώνεται το κύρος, η εικόνα και η φήμη της.
Ιστορία
Στην πόλη υπήρχε αρχικά «Αναγνωστήριο των Καπνεργατών» στο Δημοτικό Κήπο, το οποίο συστάθηκε στα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα. Το 1930 ιδρύθηκε το αδελφάτο «Μουσείον και Βιβλιοθήκη» στο «εξοχικώ κτιρίω Φάληρω». Η βιβλιοθήκη δημιουργήθηκε το 1939, ενώ την περίοδο της βουλγαρικής κατοχής έκλεισε και το υλικό της καταστράφηκε.
Η βιβλιοθήκη επανασυστάθηκε το 1956 στηριζόμενη σε δωρεές φορέων και ιδιωτών. Το 1957, κατά την επαναλειτουργία της, η βιβλιοθήκη, έπειτα από αρκετές μετακινήσεις, στεγάστηκε σε κτίριο στην οδό Ομονοίας, ενώ το 1967 πραγματοποιήθηκε η μεταστέγασή της σε κτίριο στην α΄ Πάροδο Ομονοίας. Στις 17 Νοεμβρίου 1984, η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε στη Μεγάλη Λέσχη, έπειτα από «λειτουργική κατάληψη» του κτιρίου, με πρωτοβουλία του τότε δημάρχου Λευτέρη Αθανασιάδη.
Συλλογές
Διαθέτει συλλογή σε έντυπη (βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες) και ηλεκτρονική (CD, CD ROM) μορφή με περιεχόμενο που καλύπτει όλο το φάσμα της γνώσης αλλά και τοπικής ιστορίας που αποτελεί πολιτιστική κληρονομιά για τη χώρα. Παρακολουθεί και εφαρμόζει τη διεθνή και εθνική πρακτική σε βιβλιοθηκονομικά θέματα, συνεργάζεται με άλλες βιβλιοθήκες, διοργανώνει εκδηλώσεις για την προώθηση του βιβλίου και της επιστήμης γενικότερα και διατηρεί ιστοσελίδες που μπορείτε να επισκεφθείτε όπως επιχειρήσεις, δημόσιους οργανισμούς και ιδιώτες που έχουν παρουσία στο διαδίκτυο κ.ά.
Η συλλογή της περιλαμβάνει υλικό που καλύπτει όλο το φάσμα της γνώσης και περιλαμβάνει 56.000 τόμους βιβλίων, 19 τίτλους τοπικών εφημερίδων, πληροφοριακό υλικό (εγκυκλοπαίδειες, λεξικά, βιβλιογραφίες κ.ά.) και τοπική συλλογή με Καβαλιώτικα έντυπα, δηλαδή βιβλία που ο συγγραφέας είναι Καβαλιώτης ή το βιβλίο αναφέρεται στην Καβάλα. Επιπλέον, περιλαμβάνει οπτικοακουστικό υλικό (ταινίες του National Geographic κ.ά.), συλλογή από παιδικά και εφηβικά βιβλία (παραμύθια, εικονογραφημένες ιστορίες, μυθιστορήματα κ.ά.), βοηθήματα για το μάθημα της έκθεσης για μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου, βοηθήματα για το μάθημα της τεχνολογίας, τοπικές εφημερίδες από το 1926 έως σήμερα καθώς και 67 τίτλους περιοδικών.
Κτίρια
Η βιβλιοθήκη στεγάζεται σε ιδιόκτητο τετραώροφο κτίριο στο κέντρο της Καβάλας. Υπάρχουν επίσης παραρτήματα της σε δύο συνοικίες της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ελλάδα Κατηγορία:Καβάλα
Εκλογές στην Ισημερινή Γουινέα
Στην Ισημερινή Γουινέα διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και για κοινοβούλιο. Τα έτη 1963, 1968, 1973 ,1982, 1991 και 2011 διεξήχθησαν και δημοψηφίσματα για Σύνταγμα.
Προεδρικές εκλογές
Ο πρόεδρος εκλέγεται από το λαό για επταετή θητεία. Στη χώρα διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές το 1968, 1973, 1989, 1996, το 2002 , το 2009 , το 2016 και το 2022.
1989
Στις πρώτες προεδρικές εκλογές από το 1973 διεξήχθησαν στις 25 Ιουνίου 1989, παρότι η πρώτη θητεία του προέδρου Ομπιάνγκ επισημοποιήθηκε με το δημοψήφισμα του 1982. Ο Ομπιάνγκ ήταν ο μοναδικός υποψήφιος και επανεκλέχθηκε με ποσοστό 99% των ψήφων.
1996
Ο πρόεδρος Τεοδόρο Ομπιάνγκ Νγκέμα Μπασόνγκο επανεξελέγη στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 25 Φεβρουαρίου 1996. Παρότι δεν επικρατούσε πλέον στη χώρα μονοκομματικό καθεστώς, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν έλαβαν μέρος στις εκλογές, παρότι τα ονόματά τους ήταν γραμμένα στα ψηφοδέλτια. Ως αποτέλεσμα, ο Ομπιάνγκ κέρδισε 97,85% των ψήφων. Η συμμετοχή ήταν 79,8%.
2002
Οι προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 15 Δεκεμβρίου του 2002 είχαν αποτέλεσμα την θριαμβευτική επανεκλογή του Τεοδόρο Ομπιάνγκ Νγκέμα Μπασόνγκο με 97,1% των ψήφων έναντι 2,2% για τον Σελεστίνο Μπονιφάσιο Μπακαλέ. Η συμμετοχή στις εκλογές υπολογίστηκε σε 98%.
2009
Προεδρικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 29 Νοεμβρίου του 2009. Ο Ομπιάνγκ επανεξελέγη με 95,3% των ψήφων έναντι μόλις 3,5% για τον Πλάθιδο Μικό Αμπόγο. Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Αμπόγο, κατήγγειλε νοθεία και τόνισε ότι πολλά εκλογικά τμήματα έκλεισαν νωρίτερα.
Από την πλευρά τους, διεθνείς παρατηρητές κατήγγειλαν τη χειραγώγηση του Τύπου, καθώς πολλοί δημοσιογράφοι δεν κατάφεραν να πάρουν βίζα και ενισχύθηκε μόνο μια ιδιωτική εταιρεία που ήταν υπέρ του προέδρου Ομπιάνγκ. Η οργάνωση Human Rights Watch επίσης κατηγόρησε το καθεστώς για την επιβολή περιορισμών στον Τύπο.
Πρόεδρος, 29 Νοεμβρίου 2009 !style="background-color:#E9E9E9" align=left|Υποψήφιος !style="background-color:#E9E9E9" align=left|Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
Βουλευτικές εκλογές
Η Βουλή των Αντιπροσώπων του Λαού (Cámara de Representantes del Pueblo) έχει 100 μέλη, τα οποία εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία σε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες για πενταετή θητεία. Ουσιαστικά μόνο το κυβερνών (απολυταρχικό) Δημοκρατικό Κόμμα της Ισημερινής Γουινέας ασκεί την εξουσία. Τα μικρότερα σε σημασία κόμματα επιτρέπεται να λειτουργήσουν, πρέπει όμως να αποδεχτούν ντε φάκτο την κυριαρχία του κυβερνώντος κόμματος. Στη χώρα διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές τα έτη 1963, 1968, 1983, 1988, 1993, 1999, 2004, 2008, 2013, το 2017 και το 2022.
Η Γερουσία συστάθηκε με το νέο Σύνταγμα το 2011 και αριθμεί 70 μέλη, εκ των οποίων τα 55 εκλέγονται και τα 15 διορίζονται από τον πρόεδρο Τεοδόρο Ομπιάνγκ Νγκέμα Μπασόνγκο.
2013
Οι βουλευτικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 26 Μαΐου 2013 ήταν οι πρώτες στις οποίες εξελέγη και Γερουσία. Το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα της Ισημερινής Γουινέας κέρδισε όλες τις έδρες εκτός από 1 και στα δύο σώματα του Κοινοβουλίου.
Δημοψηφίσματα
Στη χώρα διεξήχθησαν δημοψηφίσματα τα έτη 1963, 1968, 1973, 1982, 1991 και 2011.
2011
Το πιο πρόσφατο δημοψήφισμα διεξήχθη στις 13 Νοεμβρίου 2011. Το δημοψήφισμα επέτρεψε στον πρόεδρο Τεοδόρο Ομπιάνγκ Νγκέμα Μπασόνγκο (στην εξουσία από το 1979) να διεκδικήσει άλλες δύο προεδρικές θητείες διάρκειας 7 ετών και να θεσμοθετήσει τη θέση του Αντιπροέδρου, η οποία προαλείφεται για τον γιο του, Τεοδόρο Ομπιάνγκ Νγκέμα Μάνγκουε. Το νέο σύνταγμα υπερψηφίστηκε από το 97,73% των πολιτών με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 91,8%.
Παραπομπές
*
Λυσιδίκη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λυσιδίκη αναφέρονται τα ακόλουθα 4 διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Λυσιδικη
Κονέκτικατ
Το Κονέκτικατ (προφέρεται Κονέτικετ, Αγγλικά: State of Connecticut) είναι βορειοανατολική πολιτεία των ΗΠΑ που βρίσκεται στην περιοχή της Νέας Αγγλίας. Έχει έκταση 14.357 τ.χλμ. και πληθυσμό 3.609.924 κατοίκους (εκτίμηση 2022). Πρωτεύουσα της πολιτείας, είναι το Χάρτφορντ και μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη είναι το Μπρίτζπορτ.
Το νοτιοδυτικό Κονέκτικατ είναι τμήμα της ευρύτερης μητροπολιτικής περιοχής της πόλης της Νέας Υόρκης. Τρεις από τις οκτώ κομητείες του, που είναι και οι πολυπληθέστερες της πολιτείας, ανήκουν στην περιοχή επιρροής της Νέας Υόρκης που αποκαλείται Tri-State Region (Τρι-πολιτειακή Περιοχή).
Το Κονέκτικατ απολαμβάνει εύκρατο κλίμα εξαιτίας της μεγάλης ακτογραμμής του στον νότο, η οποία βρέχεται από τον Κόλπο του Λονγκ Άιλαντ. Για τον ίδιο λόγο η πολιτεία έχει μεγάλη ναυτική παράδοση. Το Κονέκτικατ είναι ιδιαίτερα γνωστό για τον πλούτο του. Τον 18ο και 19ο αιώνα η πολιτεία είχε πρόσβαση σε πρώτες ύλες που επέτρεψαν την ανάπτυξη ισχυρής κατασκευαστικής βιομηχανίας. Αργότερα αναπτύχθηκε ο χρηματοπιστωτικός τομέας. Τα τελευταία χρόνια το Κονέκτικατ έχει το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα, τον υψηλότερο δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης και το μεγαλύτερο μέσο εισόδημα ανά νοικοκυριό ανάμεσα σε όλες τις πολιτείες των ΗΠΑ.
Η πολιτεία είναι γνωστή και με το προσωνύμιο «η πολιτεία του Συντάγματος», ονομασία που αναγνώρισε και η Γενική Συνέλευσή της το 1959. Κατά μια άποψη οι «Βασικές Αρχές» (Fundamental Orders) του 1638/1639, νόμοι που θεσπίστηκαν τότε στο Κονέκτικατ, αποτελούν την πρώτη μορφή Συντάγματος στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Γεωγραφία
Το Κονέκτικατ συνορεύει νότια με το νησί Λονγκ Άιλαντ, στα δυτικά με την Νέα Υόρκη, στα βόρεια με τη Μασαχουσέτη, και ανατολικά με την πολιτεία του Ρόουντ Άιλαντ. αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ|Ο χάρτης του Κονέκτικατ. Πρωτεύουσα της πολιτείας, είναι το Χάρτφορντ (με περίπου 125.000 κατοίκους, αποτελεί την 4η μεγαλύτερη σε πληθυσμό στο Κονέκτικατ), μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη, είναι το Μπρίτζπορτ (με πληθυσμό περίπου 150.000 κατοίκους), ενώ μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή, είναι το Ευρύτερο Χάρτφορντ, με πληθυσμό πάνω από 1,2 εκατομμύρια κατοίκους.
Στο βόρειο τμήμα της πολιτείας (εκτός του Χάρτφορντ), καθώς και στα βορειοδυτικά και στα βορειοανατολικά, υπάρχουν πολλές αγροτικές περιοχές και μικρές πόλεις. Αντίθετα, στο νοτιότερο (καθώς και το νοτιοκεντρικό) τμήμα της πολιτείας, υπάρχει μια σειρά αστικών περιοχών, που ξεκινάει στα σύνορα με την πολιτεία της Νέας Υόρκης, και καταλήγει στο Νιου Λόντον, και από το Νιου Χέιβεν.
Η πολιτεία του Κονέκτικατ, περιέχει 8 κομητείες. Η μεγαλύτερη σε πληθυσμό κομητεία στο Κονέκτικατ, είναι η Κομητεία Φέρφιλντ (με περίπου 960.000 κατοίκους). Το Χάρτφορντ απέχει 97 χιλιόμετρα από το Μπρίτζπορτ.
Κλίμα
Γενικά, το Κονέκτικατ, έχει αισθητές και τις 4 εποχές, αλλά η γενική θερμοκρασία, είναι σχετικά άστατη, και έτσι σε μία μέρα μπορεί να υπάρχουν απότομες καιρικές και θερμοκρασιακές αλλαγές.
Η υψηλότερη θερμοκρασιακή τιμή που έχει καταγραφεί στο Κονέκτικατ, ήταν στις 15 Ιουλίου 1995, με 41°C, ενώ η χαμηλότερη, καταγράφηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1943 και στις 22 Ιανουαρίου 1961, με -36°C.
Ιστορία
Πριν τον ευρωπαϊκό αποικισμό, η περιοχή του σημερινού Κονέκτικατ κατοικούνταν από τη φυλή των Ινδιάνων Μοχέγκαν. Ο πρώτος Ευρωπαίος εξερευνητής στην περιοχή ήταν ο Ολλανδός Αντριέν Μπλοκ. Με την ολοκλήρωση της αποστολής του, το 1614, Ολλανδοί γουνέμποροι έπλευσαν στον ποταμό Κονέκτικατ (τότε γνωστός με την ολλανδική ονομασία Φέρσχε) και κατασκεύασαν το οχυρό Ντατς Πόιντ, κοντά στη θέση του σημερινού Χάρτφορντ, γνωστού ως Χάους φαν Χόουπ (σημ. «το σπίτι της ελπίδας»).
Το 1635 ανατέθηκε στον Τζον Ουίνθορπ τον νεότερο, γιό του ιδρυτή και κυβερνήτη της αποικίας της Μασαχουσέτης Τζον Ουίνθορπ, η δημιουργία μιας νέας αποικίας στις εκβολές του ποταμού Κονέκτικατ, στη θέση Ολντ Σέιμπρουκ. Η αποικία Σέιμπρουκ, όπως ονομάστηκε, αποτέλεσε την πρώτη από τις τρεις αποικίες οι οποίες στη συνέχεια ενώθηκαν στην πολιτεία Κονέκτικατ. Η αποικία του Σέιμπρουκ αποτέλεσε άμεση απάντηση των Βρετανών στις αξιώσεις της Ολλανδίας στην περιοχή. Η αποικία Σέινμπρουκ ήταν ένας μικρός σταθμός και δεν αναπτύχθηκε ιδιαίτερα, ενώ το 1644 συγχωνεύτηκε με την αποικία Κονέκτικατ.
Οι πρώτοι Βρετανοί άποικοι έφτασαν στην περιοχή το 1633 και εγκαταστάθηκαν στο Ουίνδσορ, ενώ αργότερα, το 1634, και στο Ουέδερσφιλντ. Ο κύριος όγκος όμως των αποίκων έφτασε μαζικά το 1636, με αρκετούς Πουριτανούς από τη Μασαχουσέτη, κάτω από την ηγεσία του Τόμας Χούκερ. Ο Χούκερ ήταν καθηγητής θεολογίας στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ στην Αγγλία, αλλά επίσης σημαντικός πολιτικός με διακεκριμένη συνεισφορά στη συνταγματική θεωρία. Η διαμάχη του με την πολιτική ηγεσία της Μασαχουσέτης τον οδήγησαν, όπως και τον Ρότζερ Ουίλιαμς στο Ρόουντ Άιλαντ, να ιδρύσει και αυτός νέα αποικία, την αποικία του Κονέκτικατ, στη θέση του σημερινού Χάρτφορντ, το 1636. Αυτή αποτέλεσε τη δεύτερη από τις τρεις αποικίες.
Η τρίτη αποικία ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 1638, αρχικά ως Κουινιπιάκ και στη συνέχεια ως Νιου Χέιβεν, από τους Τζον Ντάβενπορτ, Θεόφιλο Ίτον και άλλους, με το δικό της σύνταγμα.
The Matrix (franchise)
Το Matrix είναι αμερικανικό franchise επιστημονικής φαντασίας που δημιουργήθηκε από τις Αδελφές Γουατσόφσκι και περιγράφει τον αγώνα κάποιων ηρώων ενάντια σε δεσπόζουσες μηχανές που έχουν υποδουλώσει την ανθρωπότητα σε ένα προηγμένο σύστημα εικονικής πραγματικότητας.
Η πρώτη ταινία σημείωσε μεγάλη κριτική και εμπορική επιτυχία, αποσπώντας τέσσερα Βραβεία Όσκαρ, συστήνοντας τα ποπ σύμβολα του κόκκινου και του μπλε χαπιού και της ψηφιακής βροχής, και επηρρεάζοντας τη διαδικασία της δημιουργίας των ταινιών δράσης. Για αυτούς του λόγους, έχει προστεθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου. Το Matrix Reloaded σημείωσε ακόμη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία, πράγμα που το έκανε την R-rated ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις στην ιστορία, που προσπεράστηκε μερικά χρόνια αργότερα.
Οι χαρακτήρες και οι τοποθεσίες των ταινιών εξερευνούνται βαθύτερα σε άλλα μέσα που τοποθετούνται στο ίδιο φανταστικό σύμπαν, που περιλαμβάνει ταινίες κινουμένων σχεδίων, κόμικς και βιντεοπαιχνίδια. Το κόμικ Bits and Pieces of Information και οι ιστορίες The Second Renaissance του Animatrix λειτουργούν ως prequels στις ταινίες, και εξηγούν τα γεγονότα που οδήγησαν στο να δημιουργηθεί η πραγματικότητα που παρουσιάζεται σε αυτές. Το βιντεοπαιχνίδι Enter the Matrix συνδέει την ιστορία Final Flight of the Osiris του Animatrix με τα γεγονότα του Reloaded, ενώ το βιντεοπαιχνίδι The Matrix Online είναι άμεσο sequel στο Revolutions.
Ώρα στη Σρι Λάνκα
Η Ώρα στη Σρι Λάνκα, εκπροσωπείται επισήμως από την Σταθερή Ώρα Σρι Λάνκα (SLST, UTC+05:30) από τις 15 Απριλίου 2006.
Οι ιστορικές μετατοπίσεις UTC ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ολυμπίας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Ολυμπίας είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην Αρχαία Ολυμπία του νομού Ηλείας. Ο σταθμός άνοιξε το 1891 και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα της γραμμής Κατάκολου - Ολυμπίας.
Yπηρεσίες
Ολυμπία Ολυμπία
Πείρασος
Ο Πείρασος είναι πρόσωπο της Ελληνικής Μυθολογίας ήταν γιος του Άργου και αδελφός του Φόρβαντα.
Σύμφωνα με τις αναφορές του Παυσανία (Β,16-1) ο Πείρασος είχε αφιερώσει στο Ναό της θεάς Ήρας, στη Τίρυνθα ένα ξόανο της θεάς φτιαγμένο από ξύλο αγριαχλαδιάς. Μάλιστα το ξόανο αυτό υπήρχε επί Παυσανία αφού το είχε δει ο ίδιος στο Ηραίο του Άργους όπου το είχαν μεταφέρει οι Αργείοι όταν κατέλαβαν την Τίρυνθα.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ερμιόνη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία η Ερμιόνη ήταν η μοναδική κόρη που απέκτησαν μαζί ο Μενέλαος και η Ωραία Ελένη.
Ο μύθος
Οι αρχαιότερες παραδόσεις διηγούνται ότι ο Μενέλαος είχε μνηστεύσει την Ερμιόνη με τον γιο του Αχιλλέα, τον Νεοπτόλεμο, και ότι μετά την επιστροφή του από τον Τρωικό Πόλεμο εόρτασε με μεγαλοπρέπεια τους γάμους τους. Η παραλλαγή ωστόσο που ακολουθούν οι τραγικοί ποιητές είναι πολύ διαφορετική. Σύμφωνα με την αντίληψή τους, η Ερμιόνη μνηστεύθηκε πρώτα τον Ορέστη, πριν από τον Τρωικό Πόλεμο. Οι μυθογράφοι αναφέρουν ότι την εποχή της απαγωγής της μητέρας της, η Ερμιόνη ήταν εννέα ετών. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Μενέλαος άλλαξε γνώμη και υποσχέθηκε τη μοναχοκόρη του στον Νεοπτόλεμο, ώστε να εξασφαλίσει τη συμμετοχή του στον πόλεμο και να μπορέσουν έτσι να κυριεύσουν την Τροία. Μετά τον πόλεμο, λοιπόν, ο Ορέστης αναγκάστηκε να παραχωρήσει την Ερμιόνη, την οποία είχε ήδη νυμφευθεί, στον Νεοπτόλεμο, που τη διεκδικούσε με το δικαίωμα της πατρικής ευλογίας. Για να βρεθεί μία δικαιολογία στην υπόσχεση του Μενελάου προς τον Νεοπτόλεμο, λένε ότι ο γάμος της Ερμιόνης με τον Ορέστη είχε γίνει κρυφά από τον Μενέλαο, με την προτροπή του παππού της Τυνδάρεω, όσο ο Μενέλαος πολεμούσε στην Τροία. Τελικώς, η Ερμιόνη έγινε αντικείμενο φιλονικίας ανάμεσα στον Ορέστη και τον Νεοπτόλεμο.
Από τον γάμο της Ερμιόνης με τον Νεοπτόλεμο γεννήθηκε ο Μολοσσός. Ο Νεοπτόλεμος πήγε στο Μαντείο των Δελφών να ρωτήσει σχετικά την Πυθία. Αλλά ο Ορέστης εκμεταλλεύθηκε τη μετάβασή του εκεί και κατά τη διάρκεια μιας εξεγέρσεως τον σκότωσε. Στη συνέχεια, ο Ορέστης πήρε ως σύζυγό του την Ερμιόνη και μαζί απέκτησαν ένα γιο, τον Τισαμενό. Ο Στέφανος Βυζάντιος γράφει ότι ο γιος αυτός του Ορέστη είχε το ίδιο όνομα με τον πατέρα του. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, η Ερμιόνη παντρεύτηκε τον Διομήδη.
Παυσανίας- "Κορινθιακά" - Κεφ. 34.6 "'''[34.6] ἔστι δὲ ὁδὸς ἔς Ἑρμιόνα ἐκ Τροιζῆνος κατὰ τὴν πέτραν ἣ πρότερον μὲν ἐκαλεῖτο Σθενίου Διὸς βωμός, μετὰ δὲ Θησέα ἀνελόμενον τὰ γνωρίσματα ὀνομάζουσιν οἱ νῦν Θησέως αὐτήν. κατὰ ταύτην οὖν τὴν πέτραν ἰοῦσιν ὀρεινὴν ὁδόν, ἔστι μὲν Ἀπόλλωνος ἐπίκλησιν Πλατανιστίου ναός, ἔστι δὲ Εἰλεοὶ χωρίον, ἐν δὲ αὐτῷ Δήμητρος καὶ Κόρης τῆς Δήμητρος ἱερά: τὰ δὲ πρὸς θάλασσαν ἐν ὅροις τῆς Ἑρμιονίδος ἱερὸν Δήμητρός ἐστιν ἐπίκλησιν Θερμασίας."
"''Υπάρχει οδός από την Τροιζήνα προς την Ερμιόνη στο μέρος της πέτρας που άλλοτε την ονόμαζαν βωμό του Σθενίου Διός, μετά όμως τα γνωστά όπου δηλαδή ο Θησέας την σήκωσε, οι τωρινοί την ονομάζουν πέτρα του Θησέως, σ αυτήν λοιπόν την περιοχή της πέτρας, πορεύονται ορεινή οδό, στην οποία υπάρχει ναός για να επικαλούνται τον Απόλλωνα τον Πλατανιώτη, και υπάρχει χωριό που ονομάζεται Ειλεοί στο οποίο υπάρχουν ιερά της Δήμητρας και της Κόρης της. Πηγαίνοντας προς την θάλασσα στα ορεινά της Ερμιονίδος , υπάρχει ναός της Δήμητρας της λεγόμενης Δήμητρας Θερμασίας."
Πηγή
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Πάρος
μικρογραφία|Λιτανεία, 23 Αυγούστου Η Πάρος είναι το τρίτο σε μέγεθος νησί των Κυκλάδων και βρίσκεται δυτικά της Νάξου, από την οποία τη χωρίζει στενός δίαυλος πλάτους 3 περίπου μιλίων, ενώ από τον Πειραιά απέχει 90 ναυτικά μίλια. Έχει έκταση 193,308 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το μήκος των ακτών της είναι 118,5 χιλιόμετρα. Ο πληθυσμός του νησιού, κατά την απογραφή του 2001, ήταν 12.853 κάτοικοι και κατά την απογραφή του 2011, 13.710. Στην τελευταία απογραφή του 2021 ο πληθυσμός ήταν 14.290 κάτοικοι. Η καίρια γεωγραφική θέση της Πάρου στο κεντρικό Αιγαίο, το σταυροδρόμι των θαλάσσιων δρόμων που συνδέουν την ηπειρωτική Ελλάδα με τα νησιά του Αρχιπελάγους, τα μικρασιατικά παράλια και ευρύτερα τη Μεσόγειο, αποτέλεσε τη διαχρονική βάση για την ανάπτυξη του νησιού.
Γεωγραφία
μικρογραφία δεξιά|μικρογραφία|320x320εσ|Ακρωτήρι Η Πάρος έχει σχήμα ελλειψοειδές μειούμενο προς Βορρά. Ο περίπλους της είναι 35 μίλια. Αποτελεί έναν δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Οι ακτές του νησιού σχηματίζουν παραλίες (κυρίως στην ανατολική πλευρά του) και φυσικά λιμανάκια, ενώ άλλες είναι απότομες και βραχώδεις. Στη βόρεια πλευρά του σχηματίζεται ο μεγάλος κόλπος της Νάουσας, ένα φυσικό λιμάνι. Οι άλλοι δύο μεγάλοι κόλποι του νησιού βρίσκονται στα δυτικά (Παροικιά) και στα ανατολικά (Μάρμαρα). Τα κυριότερα ακρωτήρια της Πάρου είναι: ο Άγιος Φωκάς στον λιμένα της Παροικιάς όπου υπάρχει φάρος, ο Κόρακας στο βόρειο άκρο όπου υπάρχει ο παραδοσιακός πέτρινος φάρος χτισμένος το 1887, ο Τούρχος (ή Τούρκος), ανατολικά του προηγουμένου, η Αγριά στο βορειοανατολικό άκρο, ακριβώς απέναντι της Νάξου, η Σταφίδα, η Βίγλα, και ο Πύργος ή Πυργάκι ανατολικά-νοτιοανατολικά, και ο Μαύρος κάβος στο νοτιότερο άκρο του νησιού.
Η Πάρος περιβάλλεται από πολυάριθμες νησίδες και σκοπέλους, όπως οι επικίνδυνες Πόρτες Πάρου, ο Άγιος Σπυρίδωνας, το Δροσονήσι, το Μακρονήσι, η Γλαροπόδα, το Πατερονήσι, το Φίτζι και το Εβραιόκαστρο (ή Βριόκαστρο).
Κυριότεροι λιμένες της Πάρου είναι: της Παροικιάς, της Νάουσας (αρχαία Αργούσα, πολεμικός λιμένας) μεταξύ των Ακρωτηρίων Κόρακα και Τούρχου, και ο λιμένας του Δρυός καλούμενος και Πόρτο Τρίο, νότια. Άλλοι μικρότεροι όρμοι είναι του Φιλιζίου στα ανατολικά, του Κεφάλου στα δυτικά, του Πίσω Λιβαδιού στα νοτιοανατολικά, και της Αλυκής στα νοτιοδυτικά. Στο νησί υπάρχουν τόσο απομονωμένες όσο και οργανωμένες παραλίες, με βράχια, βότσαλα ή αμμουδιά.
Εσωτερικά το νησί διασχίζεται από βορρά προς νότο από τέσσερα γυμνά όρη, των οποίων υψηλότερες κορυφές είναι ο Προφήτης Ηλίας (776 μ.), η Μάρπησσα και ο Στρούμπουλας (730 μ.). Πηγαία νερά δεν έχει πολλά και τα περισσότερα υφιστάμενα βρίσκονται στην περιοχή του Δρυού.
Το έδαφος του νησιού είναι πετρώδες και αποτελείται από γρανίτες, ασβεστολιθικά πετρώματα (μάρμαρα), γνευσίους και μαρμαρυγίες. Το παριανό μάρμαρο ήταν γνωστό από την αρχαιότητα ως το καλύτερο της Ελλάδας. Σε μικρή ποσότητα υπάρχει επίσης μαγγάνιο, το οποίο οι Παριανοί το εκμεταλλεύονταν ως το 1960 στα ορυχεία των Θαψανών.
Κλίμα
250px|thumb|αριστερά|Οι Λεύκες της Πάρου χιονισμένες 250px|left|thumb|Ανεμόμυλος στην Παροικιά Το κλίμα του νησιού είναι ήπιο, όπως και στα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων, δηλαδή εύκρατο, ξηρό, με ήπιους χειμώνες και λίγες βροχοπτώσεις. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι περίπου 18 βαθμούς Κελσίου, ενώ, από τον Μάιο ως τον Σεπτέμβριο, η θερμοκρασία ανεβαίνει αρκετά. Κατά τη διάρκεια του Αυγούστου, για 20-30 μέρες περίπου, τη ζέστη του καλοκαιριού μετριάζουν τα μελτέμια, των «ετησίων» όπως αναφέρονταν από τους αρχαίους Έλληνες, που φυσούν με ένταση 5-7, πολλές φορές φτάνουν και τα 8-9 μποφόρ κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ το βράδυ καταλαγιάζουν.
Χλωρίδα και πανίδα
Η χλωρίδα του νησιού είναι πλούσια. Στην παραθαλάσσια ζώνη συναντάται ο κρίνος της θάλασσας, ο αμάραντος, διάφορα αγκάθια και το κρίταμο. Στα πεδινά ευδοκιμούν φίδες, σχινάρια, κέδροι, ρείκια κ.α., ενώ στις ημιορεινές και ορεινές εκτάσεις συναντάται επιπλέον φασκόμηλο, ρίγανη, μάραθο, δεντρολίβανο, μανουσάκια, κυκλάμινα, ανεμώνες. Στη βλάστηση της Πάρου κυριαρχούν τα αρμυρίκια, τα κυπαρίσσια, τα πεύκα, οι χαρουπιές, οι αροκάριες, τα αμπέλια, οι συκιές, οι ελιές κ.α. Στο νησί επίσης συναντάει κανείς μια μικρή ποικιλία άγριων μανιταριών από τα τέλη Νοεμβρίου μέχρι και τις αρχές Μαρτίου ανάλογα με τη συχνότητα των βροχοπτώσεων του τρέχοντος έτους. Το σπανιότερο αλλά και καλύτερο ποιοτικά είναι ο Αγκαθίτης (αρκετά σκληρό και χρώματος καφετί). Συναντάται επίσης ο κοκκινοαμανίτης που είναι πιο κοινό μανιτάρι, και ο γλυστρίτης.
Το νησί παράγει λάδι, πατάτες, κρασιά, κηπευτικά, φρούτα και δημητριακά. Ένα από τα πιο ιδιαίτερα φυτά των Κυκλάδων που συναντάμε συχνά και στην Πάρο είναι και η κάπαρη. Τα αμπέλια μάλιστα παράγουν δύο τοπικές ποικιλίες κρασιού, τη μανδηλαριά (κόκκινο) και τη μονεμβασιά (λευκό), που είναι Π.Ο.Π. 220x220px|Βοσκότοπος της ΝΑ Πάρου|μικρογραφία