cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρέβεδος Αχαΐας
Τοποθεσία
Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 150 μέτρων, σε μια πεδινή έκταση πλησίον του ποταμού Πείρου, ενώ απέχει οδικώς περίπου: 20 χλμ. από την πόλη της Πάτρας και 7 χλμ. από την Χαλανδρίτσα, έδρα του Δήμου Ερυμάνθου. Γειτνιάζει με την Δαφνούλα, τα Μαστοραίικα-Σταμαίικα και το χωριό Φαρραί. Κοντά του σχετικά, βρίσκονται επίσης και τα χωριά Αστέρι, Ίσωμα, Άνω και Κάτω Σταροχώρι, καθώς και άλλοι μικρότεροι οικισμοί. Το χωριό διατρέχει η Εθνική Οδός Πατρών-Τριπόλεως («111»).
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού, σύμφωνα με τον Χρήστο Κορύλλο, αποτελεί ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από τον πρώτο οικιστή της περιοχής με το όνομα «Πρεβεδούρος». Ο Πρεβεδούρος εγκαταστάθηκε στην περιοχή επί Φραγκοκρατίας και έχτισε εκεί την κατοικία του αλλά και χάνι για την εξυπηρέτηση των ταξιδιωτών και περαστικών.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|right|250px|Το παλιό καφενείο του Λαδά και πρώην στάση του υπεραστικού [[ΚΤΕΛ, πάνω στο παλιό σήμερα τμήμα της «111» στην περιοχή του Πρεβέδου.]] Επί Τουρκοκρατίας η περιοχή ήταν Οθωμανικό τσιφλίκι και ανήκε σε μια Οθωμανή, την επονομαζόμενη Τσιντήραινα ή Τσαντίρινα.
Ο Πρέβεδος αναφέρεται πρώτη φορά σε ενετικούς κατάλογους χωριών. Το 1689 είχε 32 οικογένειες, το 1700 είχε 28 οικογένειες και το 1828 είχε 28 οικογένειες.
Όταν δημιουργήθηκε τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα το διπλανό χωριό Λαλικώστα (σημερινό Φαρραί) από κατοίκους του ορεινού Λαλικώστα (Βεραίικα) στο Παναχαϊκό, ήρθαν και κατοίκησαν στην περιοχή του Πρέβεδου κάτοικοι από την ίδια περιοχή.
Μετεπαναστατικώς η εκεί έκταση περιήλθε στους Κουμανιωταίους.
Το 1891, που πέρασε από εκεί ο Χρήστος Κορύλλος, υπήρχε και λειτουργούσε ακόμα το χάνι δίπλα στην γέφυρα του ποταμού Πείρου. Χάνι Πρεβεδούρου αναφέρει ο Χρ. Κορύλλος και στα 1903, ενώ την ίδια χρονιά αναφέρει ο Κ. Τριανταφύλλου δύο πανδοχεία (χάνια).
Το 1939, από την εφημερίδα Νεολόγος των Πατρών, αναφέρεται ακόμα χάνι στην ίδια θέση δίπλα στη γέφυρα του Πείρου, πιθανότατα το ίδιο, ιδιοκτησίας Γιαννακούρα, το οποίο διασώζεται και σήμερα. Σύμφωνα με το άρθρο η γέφυρα ήταν μήκους 20 μέτρων και κατέρρευσε την προηγούμενη ημέρα λόγω της διάβρωσης των θεμελίων της από την ορμητικότητα των νερών του Πείρου.
Η τοποθεσία με το γεφύρι εκεί είναι γνωστή με το τοπωνύμιο «Γέφυρα του Γιαννιά», καθώς στο σημείο αυτό ο θρυλικός κλέφτης Καπετάν Γιαννιάς συνέλαβε τον Αχμέτ Αγά, τότε βοϊδόδα της Πάτρας.
Χαρακτηριστικά, αναφέρεται το γεγονός με το ανδραγάθημά του Γιαννιά στην περιοχή του Πρέβεδο στο παρακάτω δημοτικό τραγούδι:
Διοικητική εξέλιξη
Μεταξύ 1835-1845 υπήρχε στον τότε Δήμο Φαρών ο οικισμός Πράβιδας, που ίσως να ταυτίζεται με τον σημερινό Πρέβεδο. Διοικητικά ο Πρέβεδος αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός μόλις στις 17/03/1991 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Φαρών. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση «Καποδίστριας», προσαρτήθηκε στο νέο Δήμο Φαρρών μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης «Καλλικράτης» που τέθηκε σε ισχύ από 01/01/2011.
Δημογραφική εξέλιξη
Αναφέρεται οικισμός Πρέβεδος να έχει πληθυσμό 32 οικογένειες το 1830 και 22 κάτοικους (7 οικογένειες) το 1835.
Αθλητισμός
Στην περιοχή του Πρεβέδου υπάρχει το Αθλητικό Κέντρο Πρεβέδου που κατασκευάστηκε το 2000 και το οποίο διαθέτει τρία ποδοσφαιρικά γήπεδα, δύο με φυσικό χλοοτάπητα (γρασίδι) 11x11 και ένα με συνθετικό (πλαστικό) όπου είναι 7x7. Ανήκει σε ιδιώτη και βρίσκεται σε απόσταση λιγότερο του ενός χιλιομέτρου δυτικά της Ε.Ο. Πατρών-Τριπόλεως («111»).
Το κεντρικό γήπεδο 11x11 του αθλητικού κέντρου, γνωστό προφανώς ως Γήπεδο Πρεβέδου, έχει χρησιμοποιηθεί από τον Φωστήρα Οβρυάς ως έδρα του, την αγωνιστική περίοδο 2003-04 για τους εντός έδρας αγώνες του στο Πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής, όπου κέρδισε την άνοδο ως Πρωταθλητής Αχαΐας την προηγούμενη περίοδο (2002-03), λόγω ότι τότε ο αγωνιστικός χώρος της φυσικής έδρας της ομάδας της Οβρυάς ήταν ακόμη ξερός. Το κεντρικό γήπεδο, όπως και τα άλλα δύο έχουν έχει από διάφορα άλλα σωματεία -κυρίως της γύρω περιοχής- για αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Όχημα
Για την κίνηση των οχημάτων χρησιμοποιούνται διάφορα μέσα π.χ. από τροχούς, κουπιά και ιστία μέχρι κινητήριες μηχανές και πυρηνικοί αντιδραστήρες. Στο ποδήλατο, για παράδειγμα, η κινητήρια ισχύς δίνεται από τον αναβάτη, που είναι, υπό αυτή την έννοια, αναπόσπαστο τμήμα του οχήματος.
Τα περισσότερα επίγεια οχήματα έχουν τροχούς, ενώ παράδειγμα μη τροχοφόρων επίγειων οχημάτων είναι τα ερπυστριοφόρα οχήματα και τα ειδικά τραίνα επί μαγνητικού φορέα.
Ρόκυ: Τα Χρυσά Γάντια
Ο Rocky (γνωστό στην Ελλάδα και ως: Ρόκυ: Τα Χρυσά Γάντια) είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία του 1976 σκηνοθετημένη από τον Τζον Αβίλντσεν και με πρωταγωνιστή τον Σιλβέστερ Σταλόνε.
Το 2006 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά σε μια ιταλική γειτονιά της Φιλαδέλφεια, το 1975. Η ιστορία εστιάζει στη ζωή του Ρόκυ Μπαλμπόα, ενός ερασιτέχνη πυγμάχου που ζει σε μια φτωχογειτονιά και βιοπορίζεται εισπράττοντας οφειλές για λογαριασμό του τοπικού "τοκογλύφου" Γκάτσο, ενώ παλεύει σε μια τοπική λέσχη όπου βγάζει και εκεί ένα μικρό μερίδιο. Μια μέρα πριν την Ημέρα των Ευχαριστιών, ο Απόλο Κριντ σκέφτηκε να δώσει μια ευκαιρία σε έναν ερασιτέχνη πυγμάχο, ο οποίος τυχαίνει να είναι ο Ρόκυ. Ο Ρόκυ νιώθει ανασφάλεια, αλλά ωστόσο δέχεται. Ο βετεράνος πυγμάχος και νυν προπονητής Μίκι Γκόλντμιλ, αναλαμβάνει την προπόνηση του Ιταλοαμερικανού μποξέρ. Του αναθέτει να κάνει σκληρή γυμναστική και αναπτερώνει τη δύναμη της θέλησής του. Με όλα αυτά, ο αρχικά επιφυλακτικός Ρόκυ αναθαρρεί και αγωνίζεται επάξια, ωστόσο χάνει από τον Κριντ. Η ταινία τελειώνει με τον Ρόκυ και την αγαπημένη του, Άντριαν, να αγκαλιάζονται και να μη νοιάζονται για το αποτέλεσμα του αγώνα.
Βραβεία
Η ταινία ήταν υποψήφια για εννέα συνολικά Όσκαρ (απέσπασε τελικά τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Μοντάζ), η μουσική του Μπιλ Κόντι έγινε ένα είδος εθνικού ύμνου, ενώ ακολούθησαν πέντε ακόμα ταινίες, οι: Ρόκυ Νο 2, Ρόκυ Νο 3: Ο Θρίαμβος, Ρόκυ Νο 4: Η Γιγαντομαχία, Ρόκυ Νο 5 και Rocky Balboa).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Rocky Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες του 1976 Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Αμερικανικές αθλητικές ταινίες Κατηγορία:Πυγμαχικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Πενσυλβάνια Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ίρβιν Γουίνκλερ Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Συνθήκη του Λονδίνου (1827)
Στη συνθήκη του Λονδίνου στις 6 Ιουλίου 1827 οι Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία,Γαλλία,Ρωσία), παρακινούμενες από την επιθυμία ενίσχυσης της επιρροής τους στα Βαλκάνια,αποφάσισαν την ειρήνευση στην Ελλάδα προτείνοντας παράλληλα στον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ την παραχώρηση ανεξαρτησίας στους Έλληνες. Ήταν μία απόφαση που άλλαξε ουσιαστικά τα δεδομένα του ελληνικού ζητήματος και οδήγησε τελικά στην ίδρυση του Ελληνικού Κράτους. Η επανάσταση ωστόσο δεν είχε ακόμη τελειώσει καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία απέρριψε τη Συνθήκη. Η οριστική ανεξαρτησία του νέου ελληνικού κράτους παγιώθηκε δυόμισι χρόνια αργότερα με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου.
Υπόβαθρο
Το σχέδιο της συνθήκης του Λονδίνου αποδίδεται στον Γεώργιο Κάνινγκ. Ο ριζοσπάστης στην εξωτερική πολιτική, Κάνινγκ, ορμώμενος είτε από φιλελληνικό αίσθημα είτε από πολιτική σκοπιμότητα, εξώθησε, την άνοιξη του 1827 το Μέτερνιχ (καγκελάριο της Αυστρίας, που επηρέαζε την Πρωσία και είχε ταχθεί αναφανδόν υπέρ της διατήρησης της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) να αποσυρθεί από τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των Δυνάμεων για το ελληνικό ζήτημα. Έτσι πέτυχε αφενός την απονεύρωση του φιλοτουρκικού κλίματος, αφετέρου τον περιορισμό της ρωσικής επιρροής στο Ανατολικό ζήτημα. Μάλιστα ο Κάνινγκ είχε αποστείλει στις 23 Αυγούστου του 1823, μέσω του Αμερικανού πρεσβευτή στο Λονδίνο, πρόταση στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Μονρόε για την από κοινού δράση περί προστασίας των νοτιοαμερικανικών κρατών από επιβουλές των ευρωπαϊκών δυνάμεων, κάτι που οδήγησε τον δεύτερο στη διατύπωση του δόγματος που φέρει το όνομά του (Δόγμα Μονρόε, 2 Δεκεμβρίου 1823)
Η υπογραφή της συνθήκης
Στις δυο μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις οι οποίες είχαν υπογράψει το Πρωτόκολλο της Πετρούπολης Ρωσία και Αγγλία, είχε πλέον προστεθεί και η Γαλλία έπειτα από την επίσκεψη του Τζωρτζ Κάνινγκ στο Γάλλο μονάρχη Κάρολο Ι, ο οποίος εξέφρασε τη θερμή του συμπαράσταση προς τους Έλληνες επαναστάτες Μάλιστα ο Γάλλος πρωθυπουργός Βιλλέλ, υπηρετώντας πιστά τον ηγεμόνα του, προσπάθησε να προσελκύσει στη σχεδιαζόμενη συμφωνία και την Αυστρία, όμως ο καγκελάριος Μέτερνιχ ήταν απαισιόδοξος σχετικά με την προοπτική επίτευξης συμφωνίας μεταξύ των Ελλήνων και της Πύλης και δεν ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση. Από τη μεριά του ο σουλτάνος δεν έδειχνε διατεθειμένος πλέον για την παραμικρή παραχώρηση καθώς οι στρατιωτικές επιτυχίες του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο και του Κιουταχή στη Στερεά Ελλάδα τον έκαναν να πιστεύει ότι σύντομα θα κατέστειλε οριστικά την ελληνική εξέγερση και το ζήτημα της ελληνικής απελευθέρωσης θα καταντούσε "νεκρό γράμμα". Τελικά στις 6 Ιουλίου του 1827 οι «τρεις προστάτιδες δυνάμεις», όπως αποκαλούνταν έκτοτε, δηλαδή η Αγγλία, η Γαλλία και η Αυτοκρατορική Ρωσία ήρθαν σε συμφωνία στο Λονδίνο με την υπογραφή της λεγόμενης «Ιουλιανής συνθήκης» που άνοιγε πια το δρόμο για τη δικαίωση του ήδη επταετή ένοπλου αγώνα των Ελλήνων.
Οι τρεις ηγεμόνες των Δυνάμεων όριζαν, δια του κειμένου της συνθήκης που υπέγραψαν, ως πληρεξούσιούς τους, επιφορτισμένους να μετάσχουν των σχετικών συζητήσεων και διαπραγματεύσεων, αλλά και να υπογράψουν την τελική συμφωνία, τους κατωτέρω υψηλόβαθμους αξιωματούχους:
Η αρχικώς προταθείσα ρύθμιση έκανε λόγο για αυτονομία της Ελλάδας με καταβολή φόρου υποτέλειας στο Σουλτάνο. Αξιοσημείωτο είναι ότι με μυστικό πρωτόκολλο στο οποίο κατέληξαν οι εκπρόσωποι των τριών Δυνάμεων, και το οποίο ενσωματώθηκε στη συνθήκη, αποτελούμενου από τρία άρθρα, δινόταν διορία ενός μηνός στην Υψηλή Πύλη να αποδεχτεί τη διαμεσολάβηση των Δυνάμεων μετά την άπρακτη πάροδο της οποίας οι πολεμικοί τους στόλοι εξουσιοδοτούνταν να καταφύγουν σε οποιαδήποτε ενέργεια έκριναν απαραίτητη προκειμένου να επιβάλουν την επίτευξη ειρήνευσης. Τονιζόταν ωστόσο πως οι ενέργειες αυτές θα έπρεπε να εντάσσονται στο πλαίσιο των "φιλικών σχέσεων" με την Οθωμανική Αρχή, κάτι όμως που ήταν σχήμα οξύμωρο καθώς δεν ήταν δυνατό, με ειρηνικά μέσα, να εξαναγκασθεί σε αποχώρηση ο Ιμπραήμ αν δεν δεχόταν, όπως και έγινε, τους όρους της συνθήκης.
Με τη συνθήκη ανατίθενταν στη Γαλλία "... να ειρηνεύση την χώραν, πράγμα που εσήμαινε την απόδιωξιν του Ιμβραήμ ..." . Η προς ελευθέρωση χώρα καθοριζόταν ως "η κλασσική Ελλάς", με την οποία οι Ευρωπαίοι διπλωμάτες εννοούσαν την Πελοπόννησο, τις Κυκλάδες, την Αττική μαζί με μικρή προς τα δυτικά "ενδοχώρα" και την Εύβοια. Η δημιουργία ανεξάρτητης Ελλάδας φάνηκε τότε πως πρόβαλλε σαν ευρωπαϊκή ανάγκη
Η Συνθήκη δημοσιεύτηκε στην "Ανεξάρτητο Εφημερίδα της Ελλάδος" την 6η Αυγούστου 1827.
Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης
Στη συνθήκη προβλεπόταν ότι στην υπό αναγνώριση ελεύθερη Ελλάδα θα περιλαμβάνονταν όσες περιοχές συμμετείχαν μέχρι τότε, σε ένοπλη επαναστατική δραστηριότητα. Ως εκ τούτου στα τέλη του 1827 και παρά τον όρο της συμφωνίας που επέβαλε την ανακωχή των εχθροπραξιών, η προσωρινή ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να διενεργήσει νέες στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Ρούμελη, την Εύβοια, τη Χίο και την Κρήτη, έτσι ώστε να εξασφαλίσει την αυτοδίκαιη ενσωμάτωση αυτών των τμημάτων της ελληνικής επικράτειας στο υπό ίδρυση κράτος. Ωστόσο, οι περισσότερες από αυτές τις προσπάθειες είτε εκφυλίσθηκαν σύντομα, είτε κατέληξαν σε τελμάτωση λόγω της αναμενόμενης αντίδρασης των τριών Δυνάμεων που απέκλειαν οποιαδήποτε πολεμική δράση και η οποία στάση εκφράσθηκε με διαβήματα προς την ελληνική διοίκηση. Οι "προστάτιδες" χώρες εξάλλου γνωρίζοντας την άρνηση του Ιμπραήμ να πειθαρχήσει στην απαίτησή τους για παύση των μαχών είχαν επέμβει αποφασιστικά καταστρέφοντας τον Τουρκοαιγυπτιακό στόλο στη ναυμαχία του Ναυαρίνου και δεν επιθυμούσαν να τους αποδοθεί η κατηγορία μεροληψίας υπέρ των Ελλήνων.
Δραστηριότητα του Ι. Καποδίστρια
Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για τον καθορισμό της οριοθεσίας του υπό ίδρυση ελληνικού κράτους, οι οποίες πραγματοποιούνταν με τη συμμετοχή των εκπροσώπων των τριών "προστάτιδων δυνάμεων" μέσω της πρεσβευτικής διάσκεψης στον Πόρο και την μόνιμης διπλωματικής διάσκεψης στο Λονδίνο το Σεπτέμβριο του 1828, ο Έλληνας κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας συνάντησε την αντίδραση της Άγγλίας, η οποία, για τους δικούς της λόγους, επιθυμούσε η έκταση της ανεξάρτητης Ελλάδας να περιορισθεί μέσα στο στενό πλαίσιο που περιείχε μόνο την Πελοπόννησο, τις Κυκλάδες και τα νησιά του Αργολικού κόλπου. Με τον τρόπο αυτό, οι Βρετανοί έθεταν σε δεύτερη μοίρα την επιρροή της Ρωσία στα του ελληνικού ζητήματος (δεδομένου ότι εκείνη την εποχή μαινόταν ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος) και με τον αποκλεισμό της Ρούμελης και της Εύβοιας από τα εδάφη της μελλοντικής ελεύθερης ελληνικής επικράτειας, ουσιαστικά πετύχαιναν να μετατρέψουν την τελευταία σε δικό τους, άτυπο, προτεκτοράτο (μικρό, ναυτικό κράτος, που θα εξαρτιόταν από την Αγγλία, για την επιβίωσή του) και μακριά από οποιαδήποτε εξάρτησή του με τα ρωσικά συμφέροντα. Από την άλλη, η προσωρινή ελληνική αρχή αλλά και ο κυβερνήτης προσωπικά, αγωνίζονταν να πετύχουν ΤΗΝ αναθέρμανση των επαναστατικών εστιών στη Ρούμελη, όπου μάλιστα βρίσκονταν δυο οργανωμένα ελληνικά στρατόπεδα (του Τσορτς στα δυτικά και του Υψηλάντη στα Μέγαρα). Παρά την υποχρεωτική παύση όλων των εχθροπραξιών (ανακωχή) μεταξύ Ελλήνων των επαναστατών και της Οθωμανικής Πόρτας, που πρόβλεπε ρητά η συνθήκη του Λονδίνου και που ο μη σεβασμός της από τον Ιμπραήμ είχε προκαλέσει ήδη την σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή του Τουρκοαιγυπτιακού στόλου κατά τη ναυμαχία που ακολούθησε στο Ναυαρίνο, η Ελλάδα ήταν, εκ των πραγμάτων, υποχρεωμένη να συνεχίσει να μάχεται για την ανάκτηση όσο περισσότερων εδαφών ήταν δυνατό πριν την τελική, κατάκτηση της ανεξαρτησίας της. Έτσι ο Καποδίστριας με δυο αναλυτικά υπομνήματα, που απέστειλε στις 30 Οκτωβρίου 1828 προς τις "εγγυήτριες δυνάμεις", αφού εξέθετε την οικονομική κατάσταση της χώρας, ζητούσε τη χορήγηση δανείου για να καλυφθούν τα έξοδα δημιουργίας των απαραίτητων διοικητικών και στρατιωτικών αρχών αλλά στην πραγματικότητα για να έχει την ευχέρεια να χρηματοδοτήσει τις σχεδιαζόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λονδινου 1827 Λονδινου 1827 Λονδινου 1827 Κατηγορία:Συνθήκες που αφορούν την Ελλάδα
Γύψος
Η γύψος (κοινώς ο γύψος) ή αλαβαστρίτης λίθος ή αλάβαστρο, είναι ορυκτό του ασβεστίου με χημικό τύπο CaSO4.2H2Ο (διένυδρο θειικό ασβέστιο). Η γύψος όταν ψηθεί και ανακατευτεί με το νερό γίνεται σκληρή και συμπαγής. Χρησιμοποιήθηκε από τους αρχαίους χρόνους στην οικοδομική, στην κατασκευή εκμαγείων, στα υφάσματα, στην κατεργασία του οίνου και στη ζωγραφική. Επίσης η λέξη γύψος φαίνεται πως σήμαινε και το αλάβαστρο, αν και ο αλαβαστρίτης λίθος ήταν μάλλον ασβεστιτικής σύστασης σύμφωνα με τον Θεόφραστο. Η γύψος γνωστή και ως γύψος χρεισημοποιεί γύψο ο οποίος θρηματήζεται και χρησιμοποιήται για κτήση.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η ορυκτή γύψος (CaSO4·2H2O) ανήκει στα θειϊκά ορυκτά και είναι άχρωμος, λευκός, τεφρός ή έχει διάφορες αποχρώσεις του κίτρινου, κόκκινου και καστανού. Οι κρύσταλλοί του είναι πλακώδεις ή/και πρισματικοί. Φέρει συσσωματώματα σχισμογενή, κοκκώδη, ινώδη, γεηρά, στηλοειδή, δενδριτικά, ροδακοειδή. Η συμπαγής λεπτοκοκκώδης ποικιλία του ονομάζεται αλάβαστρο και χρησιμοποιείται ως υλικό κατασκευής διακοσμητικών αντικειμένων και μικροκοσμημάτων. Απαντά σε ιζηματογενή πετρώματα μαζί με άλλους εβαπορίτες όπως ο αλίτης, ο ανυδρίτης, ο συλβίνης κ.ά. Η σκληρότητά της είναι 2 και ο σχισμός της κατά την θραύση θεωρείται καλός έως τέλειος. Το ειδικό βάρος της είναι περίπου 2,5 g/cm3.
Αυτό που γνωρίζουμε σήμερα ως γυψοκονίαμα με τις ευρύτατες χρήσεις του στην ορθοπεδική, την οδοντοτεχνία, στις βιομηχανίες φαρμάκων, στα υλικά οικοδομών, τη γεωργία, τη διακόσμηση κτλ., παράγεται μετά από θερμική επεξεργασία και καθαρισμό της ορυκτής γύψου (CaSO4 + 2ΧH2Ο), η οποία αφυδατώνεται μερικώς για να παραγάγει μια ημιένυδρη ουσία (CaSO4 + ½ H2Ο). Η χημική αντίδραση που δημιουργεί το γυψοκονίαμα είναι:
Αρχαιολογία
Πέραν της προφανούς χρήσης του στην οικοδομική και την κατασκευή των ομώνυμων αγγείων -τα οποία βέβαια κατασκευάζονταν και από γυαλί, άργιλο ή μέταλλο - φαίνεται πως χρησιμοποιείτο επίσης στην αρχαιότητα και ως φάρμακο για τους στομαχικούς πόνους, ανακατεμένος με κηρωτή. Τα παλαιότερα ίχνη γυψοκονιάματος είναι 9.000 έτη παλαιά, και βρέθηκαν στην Ανατολία και τη Συρία. Επίσης είναι γνωστό ότι 5.000 έτη πριν, οι Αιγύπτιοι έκαιγαν τη γύψο με φωτιά στο εξωτερικό περιβάλλον και ύστερα την έτριβαν σε σκόνη, την οποία στη συνέχεια ενυδάτωναν και την χρησιμοποιούσαν για τη συγκόλληση τμημάτων των μνημείων. Επίσης, χρησιμοποιούσαν τη γύψο για να κατασκευάζουν εκμαγεία, χρησιμοποιώντας ως πρότυπο το ίδιο το ανθρώπινο σώμα. Στην αρχαία Ελλάδα εκτός από την κατασκευή αγαλματιδίων η γύψος στη διάφανη μορφή της (σεληνίτης) χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή εκμαγείων σε αντίγραφα ελληνικών αγαλμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορυκτά του ασβεστίου Κατηγορία:Ορυκτά του θείου Κατηγορία:Οικοδομικά υλικά Κατηγορία:Κεραμική Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής
Το ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής (συντομογραφία: ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝ.ΑΛ.) είναι σοσιαλδημοκρατικός ελληνικός συνασπισμός κομμάτων, στον οποίο συμμετέχουν, μεταξύ άλλων το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα και το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών. Ιδρύθηκε στις 16 Μαρτίου του 2018 ως Κίνημα Αλλαγής. Πρόεδρος του συνασπισμού είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης.
Το κόμμα εκπροσωπείται στη Βουλή των Ελλήνων με 32 βουλευτές. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκπροσωπείται από έναν ευρωβουλευτή, στην Προοδευτική Συμμαχία Σοσιαλιστών και Δημοκρατών. Είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.
Ίδρυση
Τον Ιούλιο του 2017 η πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Φώφη Γεννηματά, από το βήμα του συνεδρίου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, ανακοίνωσε τη δημιουργία ενός νέου ενιαίου κεντροαριστερού φορέα στην Ελλάδα πριν από το τέλος του έτους. Παράλληλα, ο Σταύρος Θεοδωράκης, επικεφαλής του κόμματος το Ποτάμι, αποφάσισε επίσης να συμμετάσχει στη δημιουργία του κόμματος.
Το Νοέμβριο του ίδιου έτους, διεξήχθησαν οι εκλογές για την ανάδειξη του επικεφαλής του νέου κόμματος, μεταξύ εννέα υποψηφίων. Επειδή κανένας από τους υποψηφίους δεν κέρδισε την απαιτούμενη πλειοψηφία στον πρώτο γύρο, διεξήχθη και δεύτερος γύρος μεταξύ της Φώφης Γεννηματά και του Νίκου Ανδρουλάκη. Νικητής αναδείχθηκε η Φώφη Γεννηματά, με 56,75% των ψήφων. Στη συνέχεια, ανακοινώθηκε το όνομα του νέου κόμματος και το εξαμελές Πολιτικό Συμβούλιο.
2018 - 2021
Το Μάρτιο του 2018 πραγματοποιήθηκε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας το Ιδρυτικό Συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής, παρουσία 4.000 περίπου συνέδρων. Το συνέδριο ενέκρινε την ιδρυτική διακήρυξη, το καταστατικό και το πρόγραμμα, ενώ παρουσιάστηκε και το έμβλημα του νέου κόμματος.
Λίγους μήνες αργότερα, τα κομματικά όργανα του Ποταμιού, ύστερα από σχετική εισήγηση του Σταύρου Θεοδωράκη, αποφάσισαν να αποχωρήσει από το Κίνημα Αλλαγής, λόγω εσωτερικών διαφωνιών, και να συνεχίσει αυτόνομα. Με την απόφαση αυτή διαφώνησαν αρκετά στελέχη του κόμματος, τα οποία παρέμειναν στο Κίνημα Αλλαγής. Οι Μεταρρυθμιστές της Αριστεράς, του Σπύρου Λυκούδη, που συνεργάζονταν με το Ποτάμι, αποχώρησαν επίσης. Αντίθετα, την απόφαση να παραμείνει στον ενιαίο φορέα έλαβε και η Κίνηση «Μπροστά», η οποία αποχώρησε από το Ποτάμι.
Τον Ιανουάριο του 2019, ο βουλευτής Επικρατείας Θανάσης Θεοχαρόπουλος διαγράφτηκε από Κοινοβουλευτική Ομάδα, εξαιτίας της πρόθεσής του να υπερψηφίσει τη συμφωνία για το Μακεδονικό ζήτημα, Το γεγονός αυτό, οδήγησε στην αποχώρηση της Δημοκρατικής Αριστεράς από το Κίνημα Αλλαγής.
Το Μάρτιο διεξήχθη το 2ο Συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής, με σκοπό την οργανωτική ενοποίηση του κόμματος. Εξελέγη νέα Κεντρική Επιτροπή, ενώ το παρόν έδωσε και ο Φρανς Τίμερμανς, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος για τις ευρωεκλογές του 2019.
Στις ευρωεκλογές του ίδιου έτους, το Κίνημα Αλλαγής έλαβε την τρίτη θέση, με ποσοστό 7,72%, εκλέγοντας δύο ευρωβουλευτές. Ενόψει των πρόωρων εκλογών του Ιουλίου, προσχώρησε στο Κίνημα Αλλαγής ο βουλευτής Β΄ Αθηνών Στάθης Παναγούλης. Στις εκλογές το κόμμα έλαβε 8,10% και εξέλεξε 22 βουλευτές.
2021 - σήμερα
μικρογραφία|180px|Ο [[Νίκος Ανδρουλάκης]] Τον Οκτώβριο του 2021 ξεκίνησαν οι διαδικασίες εκλογής πρόεδρου του Κινήματος Αλλαγής, με κύριους υποψηφίους τη Φώφη Γεννηματά, τον Νίκο Ανδρουλάκη τον Ανδρέα Λοβέρδο, και τον Χάρη Καστανίδη. Ωστόσο, αιφνιδίως, η Γεννηματά απέσυρε την υποψηφιότητά της για λόγους υγείας και λίγες ημέρες αργότερα απεβίωσε. Η διαδικασία συνεχίστηκε με την προσθήκη νέων υποψηφίων (Γερουλάνος, Χρηστίδης, Παπανδρέου ). Τελικά, στον δεύτερο γύρο των εκλογών, πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής αναδείχθηκε ο Νίκος Ανδρουλάκης, έναντι του Γιώργου Παπανδρέου, με ποσοστό 67,60%.
Το Μάιο του 2022, σε εσωκομματικό δημοψήφισμα, αποφασίστηκε η μετονομασία του κόμματος σε «ΠΑ.ΣΟ.Κ. - Κίνημα Αλλαγής» και η επαναφορά του πράσινου ήλιου, ιστορικού συμβόλου του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Τον ίδιο μήνα διεξήχθη το 3ο Συνέδριο του κόμματος. Πραγματοποιήθηκαν αλλαγές στο καταστατικό, ενώ οι εργασίες του ολοκληρώθηκαν με την εκλογή των μελών της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής.
Στις εθνικές εκλογές του 2023, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. - Κίνημα Αλλαγής έλαβε 11,46% και εξέλεξε 41 βουλευτές. Καθώς κανένα κόμμα δεν έλαβε αυτοδυναμία και με δεδομένη την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας, σχηματίστηκε υπηρεσιακή κυβέρνηση και προκηρύχθηκαν νέες εκλογές. Στις εκλογές του Ιουνίου το ποσοστό του κόμματος ανήλθε στο 11,84%, εκλέγοντας 32 βουλευτές. Είναι η τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη. Λίγες ημέρες μετά τις εκλογές, ο Ανδρέας Λοβέρδος, ιστορικό στέλεχος του κόμματος και δύο φορές υποψήφιος για την προεδρία, παραιτήθηκε από το κόμμα επικαλούμενος πολιτικούς λόγους.
Ιδεολογία
Ορισμένοι αναλυτές τοποθετούν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. - ΚΙΝ.ΑΛ. στο κέντρο του πολιτικού φάσματος, ενώ άλλοι επισημαίνουν ότι ανήκει στην κεντροαριστερά. Οι τοποθετήσεις των στελεχών του έχουν αναφορά στη σοσιαλδημοκρατία, τον κοινωνικό φιλελευθερισμό και τον φιλοευρωπαϊσμό.
Συμμετέχοντα κόμματα
Τα κόμματα που αποτελούν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. - Κίνημα Αλλαγής είναι :
9ο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Μετά τις ευρωεκλογές του 2019, το Κίνημα Αλλαγής εξέλεξε δύο ευρωβουλευτές. Ωστόσο, μετά από αλλαγές, η σύνθεση της ευρω-κοινοβουλευτικής ομάδας είναι η εξής :
Παραπομπές
<references group="lower-greek"/>
Τουδαλίγιας Β΄
Ο Τουδαλίγιας Β΄ υπήρξε βασιλιάς των Χετταίων (1375 π.Χ.-1344 π.Χ.), γιος και διάδοχος του βασιλιά των Χετταίων Αρνουβάντα Α΄. Η παρακμή του βασιλείου των Χετταίων, μετά την προσωρινή αναλαμπή που επήλθε τον καιρό της βασιλείας του Τουδαλίγια του Α΄ συνεχίστηκε. Οι Κάσκα, που ταλαιπωρήθηκαν από λιμό, συμμάχησαν με μια άλλη ληστρική φυλή, τους Ισούβα, κατέλαβαν τα βόρεια σύνορα του βασιλείου, και έφτασαν έως την πρωτεύουσα Χαττούσα, που την έκαψαν, ενώ κατέλαβαν και τη συμπρωτεύουσα του βασιλείου Ταπινόβα. Το βασίλειο των Χετταίων κινδύνευσε με διάλυση, αλλά σώθηκε τα τελευταία στιγμή χάρη στη μεγάλη αποφασιστικότητα του ίδιου του Τουδαλίγια και του μικρότερου γιου του Σουπιλουλιούμα, με τον οποίο ήταν μαζί επικεφαλής στις εκστρατείες.
Πηγές
Κατηγορία:Χετταίοι Κατηγορία:Βασιλείς των Χετταίων
Λάβαν
Λάβαν, Αδελφός της Ρεβέκκας (Συζύγου του Ισαάκ)
Θείος του Πατριάρχη Ιακώβ του Ισραήλ που ανταπέδωσε σ΄ αυτόν την απάτη που του έκανε, με αρκετή πονηριά.
Σχετ.Γένεση24/29, κεφ.28-30.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Γερμανοί στην Ελλάδα
Η γερμανική μειονότητα στην Ελλάδα περιλαμβάνει έναν άγνωστο αριθμό Γερμανών μεταναστών, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 καταγράφηκε ο αριθμός των 11.806 Γερμανών πολιτών. Οι τελευταίοι αποτελούν τη δέκατη μεγαλύτερη μειονότητα στην Ελλάδα, αλλά μόνο οριακά μικρότερες από τις προηγούμενες τρεις (τους Ουκρανούς, τους Βρετανούς και τους Πολωνούς). Οι Γερμανοί μετανάστες γενικά παρουσιάζουν μια πολύ μεγάλη αφομοίωση, καθώς δηλώνουν ότι έχουν και ελληνική συνείδηση.
Ιστορία
μικρογραφία| Το κελάρι "Kaiser" του οινοποιείου της [[Αχάια Κλάους|Achaia Clauss . ]]
μικρογραφία| Κιβώτια ελαιών από γερμανικό οικογενειακό αγρόκτημα στο ελαιοτριβείο της Θάσου Ήδη και πριν από τη Ρωμαϊκή εποχή, οι Έλληνες μετανάστευσαν στη σημερινή Γερμανία, κυρίως ως έμποροι, αλλά δεν υπάρχουν ενδείξεις για αντίστροφη επιρροή. Μόνο η γερμανική φυλή των Ερείων κινήθηκε στην ύστερη αρχαιότητα σε επιδρομές στην ανατολική Μεσόγειο. Ο γάμος της βυζαντινής πριγκίπισσας Θεοφάνου με τον Όθωνα στις 14. Ο Απρίλιος του 972 άνοιξε ιστορικά απτές σχέσεις μεταξύ του ελληνικού και του γερμανικού χώρου. Οι Γερμανοί μισθοφόροι ήταν στο βυζαντινό στρατό του Αλέξιου Κομνηνού (την περίοδο 1081-1118) και αργότερα στον τακτικό στρατό των Ιονίων Νήσων για λογαριασμό της Βενετίας. Ο στρατιώτης του πεδίου Johann Matthias von der Schulenburg (1661-1747) συμμετείχε στην υπεράσπιση της Κέρκυρας. Ίδρυσε την οικογένεια Schulenburg.
Με τη στέψη του Όθωνα στον βασιλιά της Ελλάδας το 1832 έγινε μετανάστευση Γερμανών αξιωματούχων, τεχνιτών και τυχοδιωκτών στην Ελλάδα, η οποία συνεχίστηκε ακόμα και μετά την παραίτησή του το 1862 και την προσχώρηση του θρόνου από τον Γεώργιο Α'. Ο Adolph von Schaden δημοσίευσε το 1833 τον οδηγό 'Ο Βαυαρός στην Ελλάδα' (Der Bayer in Griechenland), εγχειρίδιο για όλους όσους προτίθενται να μετακομίσουν στην Ελλάδα ή επιθυμούν να το γνωρίσουν καλύτερα από κάθε άποψη. Γι 'αυτό και παρατηρούνται κήποι βαυαρικού τύπου στην Αθήνα.
Ο έμπορος κρασιών Γκούσταβ Κλάους (Gustav Clauss) ίδρυσε Achaia Clauss το 1859 με τον Γιάκομπ Κλίπφελ (Jakob Klipfe)l. Ο Κάρολος Φιξ (γερμανικά: Karl Fuchs, Καρλ Φουξ), γιος των βαυαρικών μεταναστών, άνοιξε το 1864 το ζυθοποιείο Fix. Ο Γεώργιος Στρέιτ (γερμ.:Streit, Στράιτ), γιος του δικηγόρου Στεφάνου και απόγονος της φραγκο-σαξονικής οικογένειας των βαρόνων Streit και Wurmb ήταν  υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας το 1914. Ο Έντουαρτ Σάουμπερτ (Eduard Schaubert) συνέβαλε στην ανοικοδόμηση της σύγχρονης Αθήνας.Ο Ερνστ Τσίλερ (Ernst Ziller), ο οποίος μετανάστευσε από τη Σαξωνία, έγινε επίσης ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες στην Ελλάδα. Ο Χάινριχ Σλήμαν (Heinrisch Schliemann) έκτισε την κατοικία του τελευταίου στην Αθήνα.
Γερμανοί αρχαιολόγοι έζησαν επίσης στην Ελλάδα, όπως οι: Λούντβικ Ρος (Ludwig Ross) (1806-1859), ο Αδόλφος Φουρτβαίνγκλερ (Adolf Furtwängler) (1853-1907) και ο Βίλχελμ Ντέρπφελντ (Wilhelm Dörpfeld) (1853-1940). Ο αστρονόμος Ιούλιος Σμιτ (Johann Friedrich Julius Schmidt) διορίστηκε διευθυντής του Αστεροσκοπείου Αθηνών το 1858 και πέρασε επίσης το γήρας του στην Αθήνα.
1933-1945
Την περίοδο του ναζισμού, κάποιοι Γερμανοεβραίοι μετανάστευσαν στην Ελλάδα, μερικοί χρησιμοποιούσαν την Αθήνα ή τη Ρόδο ως ενδιάμεσο σταθμό όταν είχαν προορισμό την Παλαιστίνη. Από την άλλη, οι Γερμανοί που ζούσαν στην Ελλάδα αποκόπηκαν από τα γεγονότα στη Γερμανία.
Ο Ιωάννης Γαϊτανίδης (γερμ. Johannes Gaitanides) -μέλος της Waffen-SS - κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Ελλάδα την έκθεση Νέα Ελλάδα. Ο Ernst Kirsten χρησιμοποιήθηκε για την προστασία της τέχνης κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στην κατεχόμενη Ελλάδα. Από το συλλεγμένο υλικό έγραψε με τον Wilhelm Kraiker το έργο Έλληνες Σπουδές. Στον πόλεμο, κατάφεραν να βγάλουν από την Ελλάδα το Einsatzstab Reichsleiter Rosenberg. Επίσης ο Έρχαρτ Κέστνερ (Erhart Kästner), στρατιώτης της Wehrmacht στην κατεχόμενη Ελλάδα, απελευθερώθηκε και έγραψε βιβλία για την Ελλάδα.
Μετά το 1945 μέχρι σήμερα
Γερμανοί τυχοδιώκτες και συνταξιούχοι μετανάστευσαν σε αυτήν την περίοδο στην Ελλάδα, κυρίως στα νησιά. Έτσι δημιουργήθηκε η κοινότητα από Γερμανούς στο Σαρακήνικο της Ιθάκης. Στην Αθήνα επίσης πέρασαν τα τελευταία τους χρόνια οι Ερνστ Χαρντ (Ernst Hardt) και Βίλφριντ Μπάαλσνερ (Wilfried Baalsner). Μια μεγαλύτερη γερμανική κοινότητα έξω από τις μεγάλες πόλεις μπορεί να βρεθεί στα δυτικά της Κρήτης.
Γερμανική Εταιρεία της Φιλαδέλφειας της Αθήνας μέχρι το 1944
Το 1837 ιδρύθηκε στην Αθήνα η Γερμανική Εταιρεία της Φιλαδέλφειας, η οποία διοργάνωνε διάφορα γερμανικά φεστιβάλ και καλούσε Γερμανούς καλλιτέχνες, έτσι για παράδειγμα ο Ρίχαρντ Στράους (Richard Strauss) οργάνωσε κονσέρτο στο στάδιο το 1926. Το 1847 αγόρασε ένα κομμάτι γης στην οδό Ομήρου, και την 1η Ιανουαρίου 1848 πραγματοποιήθηκε η τοποθέτηση της θεμελιώδους πέτρας του κτιρίου που είχε σχεδιάσει ο οικοδόμος Έντουαρντ Ρίντελ (Eduard Riedel). Το κτίριο λειτούργησε πιο πολύ ως ταβέρνα παρά ως πολιτιστικό κέντρο, και είχε έναν κήπο και μια αίθουσα μπόουλινγκ. Οι καταγγελίες θορύβου από τους κατοίκους δεν ήταν αρκετές. Το 1939, αποκτήθηκε γειτονικό κτίριο για την επέκταση του κτιρίου της Εταιρείας. Με το ξέσπασμα του πολέμου, οι εργασίες για την επέκτασή του σταμάτησαν. Επειδή η Εταιρεία συνεργάστηκε με τους Ναζί, τελικά το κτίριο κατεδαφίστηκε το 1944.
Ανοικοδόμηση της Γερμανικής Εταιρείας Φιλαδέλφεια και το Ινστιτούτο Γκαίτε
Στο τέλος του πολέμου, η Φιλαδέλφεια επαναδημιουργήθηκε με την επωνυμία Γερμανικο-Ελληνική Ένωση Φιλαδέλφειας από τον Βέρνερ Γκίντερ (Werner Günther). Επίσης προσέφερε μαθήματα γλωσσών. Το 1952, με την ανάληψη από το Goethe-Institut, ήταν το πρώτο Ινστιτούτο Goethe στο εξωτερικό. Μέχρι το 1954, το προηγούμενο club και το ινστιτούτο βρισκόταν ακόμα στο ίδιο κτίριο. Το ενδιαφέρον για τα γερμανικά μαθήματα πολιτισμού και γλώσσας ήταν τόσο μεγάλο που ήδη από τη δεκαετία του 1960 υπήρχαν ιδρύματα Goethe σε όλες τις μεγάλες πόλεις και το Goethe-Institut στην Αθήνα νοίκιασε πολλά γειτονικά κτίρια. Η προσοδοφόρα ιδιοκτησία του διαλυθέντος Συλλόγου Φιλαδέλφειας του 1944 απέκτησε το γερμανικό κράτος για το 25% της αγοραίας αξίας του ελληνικού κράτους, με την προϋπόθεση ότι το πολιτιστικό έργο του πρώην συλλόγου συνεχίζεται στον ίδιο τόπο. Αυτό οδήγησε στη σύγκρουση του Ινστιτούτου με τη Φιλαδέλφεια, η οποία αποζημιώθηκε το 1978, ωστόσο, με μια άλλη πλοκή. Η βιβλιοθήκη του Goethe-Institut έγινε ο τόπος συνάντησης της ελληνικής αντιπολίτευσης κατά τη διάρκεια της χούντας (1967-1974).
Γερμανόφωνα σχολεία στην Ελλάδα
Η Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1887. Το 1896 ο Βίλχελμ Ντέρπφελντ ίδρυσε τη Γερμανική Σχολή της Αθήνας. Το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών (DAI) υπάρχει από το 1872.
Εκκλησίες
Μόνο το 1913 ιδρύθηκε επίσημα η γερμανόφωνη Προτεσταντική κοινότητα της Αθήνας. Η γερμανική Προτεσταντική κοινότητα της Αθήνας και της γύρω περιοχής διαδέχτηκε το βασιλικό δικαστήριο και τον δήμο της Αθήνας, που είχε προηγουμένως συνδεθεί με αρχικά προτεσταντικά μέλη της βασιλικής οικογένειας. Την ίδια χρονιά, ένα οικόπεδο στην οδό Αθηνών Σίνα είχε απομείνει από το κράτος της πόλης, όπου τη δεκαετία του '20 χτίστηκε χριστιανικός ναός.
Η γερμανόφωνη Καθολική κοινότητα της Αθήνας Άγιος Μιχαήλ βρίσκεται στο προάστιο της Κηφισιάς. Άλλες γερμανόφωνες κοινότητες και των δύο ονομαστικών αξιών βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη και την Κρήτη.
Μέσα ενημέρωσης
Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας από το 1967 έως το 1974, η Deutsche Welle εκπέμπει εκπομπές στην ελληνική γλώσσα, οι οποίες ακούγονταν συχνά από Έλληνες αντιφρονούντες.
Ο κρατικός ραδιοφωνικός σταθμός ERA ακτινοβολούσε στο μεσαίο κύμα το 1986  kHz νέα στα γερμανικά στις 16.30.
Από το 1996 δημοσιεύθηκε η γερμανόφωνη αθηναϊκή εφημερίδα, της οποίας ο διάδοχος η ελληνική εφημερίδα έχει ξεκινήσει.
Σελίδες
Κατηγορία:Ελληνογερμανικές σχέσεις Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Complicated (τραγούδι, Αβρίλ Λαβίν)
Το Complicated είναι ένα τραγούδι της Καναδέζας τραγουδίστριας Αβρίλ Λαβίν, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον ντεμπούτο δίσκο της Let Go, το 2002. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και ως single, το ντεμπούτο single της και κατ'επέκταση και το πρώτο από τον εν λόγω δίσκο. Το κομμάτι γράφτηκε από την Λαβίν και τους The Matrix.
Το single έλαχε μεγάλης επιτυχίας, τερματίζοντας στο νούμερο 1 των γαλλικών, των αυστραλιανών, αυστριακών, των καναδικών, των βραζιλιάνικων, των ιρλανδικών, των μεξικανικών, των νεοζηλανδικών, των ιρλανδικών και των νορβηγικών charts, μεταξύ άλλων. Στα αμερικανικά Billboard Hot 100, έφτασε στο νούμερο 2, ενώ στα Adult Top 40 και στα Mainstream Rock, έφτασε στο νούμερο 1. Κι έγινε πλατινένιο σε Νορβηγία, Νέα Ζηλανδία, Βραζιλία και στην Αυστραλία έγινε δις πλατινένιο.
Για την προώθηση του τραγουδιού κυκλοφόρησε και video clip, το οποίο έλαβε MTV Video Music Award Καλύτερου Νέου Καλλιτέχνη. Στα βραβεία Juno, έλαβε το βραβείο Καλύτερο Single της Χρονιάς. Το 2003, υπήρξε και υποψήφιο για Grammy, στις κατηγορίες Best Female Pop Vocal Performance και Song of the Year, χωρίς όμως να κερδίσει σε καμία. Έως και σήμερα είναι ένα από τα γνωστότερα κομμάτια της Λαβίν. Το 2009, το περιοδικό Rolling Stone, το συμπεριέλαβε στον κατάλογό του με τα Σπουδαιότερα Single της Δεκαετίας. Ενώ το περιοδικό Blender, το τοποθέτησε 197ο στο κατάλογό του με τα 500 Σπουδαιότερα Τραγούδια από τότε που Γεννήθηκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2002 Κατηγορία:Singles του 2002 Κατηγορία:Τραγούδια της Αβρίλ Λαβίν Κατηγορία:Singles της Arista Records Κατηγορία:Singles (ντεμπούτο)
Μπλάιντ Γουίλι Τζόνσον
Ο «Μπλάιντ» Γουίλι Τζόνσον (Blind Willie Johnson, περ. 1897 — 1945) ήταν Αμερικανός γκόσπελ τραγουδιστής και κιθαρίστας, του οποίου η μουσική διακρίνεται για το συνδυασμό των σπιρίτσουαλς με το είδος των μπλουζ.
Έχασε την όρασή του στην ηλικία των επτά ετών, όταν κατά τη διάρκεια μίας διαμάχης της θετής μητέρας του με τον πατέρα του, η πρώτη εξαπέλυσε αλισίβα (νερό βρασμένο με στάχτη από ξυλοκάρβουνα) στο πρόσωπο του Τζόνσον. Υπήρξε αυτοδίδακτος στην κιθάρα και τραγουδούσε στις συγκεντρώσεις της Ένωσης των Βαπτιστών, σε εκκλησίες της περιοχής του Τέξας ή στο δρόμο. Οι πρώτες ηχογραφήσεις του χρονολογούνται την περίοδο 1927-30 και σε αρκετές από αυτές συμμετείχε η σύζυγός του, Αντζελίν, στα φωνητικά. Διακρίνονται για την υψηλή ποιότητα εγγραφής τους αλλά και για την επιρροή που άσκησαν στους μουσικούς του αμερικανικού νότου και ειδικότερα του Τέξας. Ο Τζόνσον διέθετε μία ασυνήθιστα βαθιά φωνή μεγάλης τραχύτητας και μία ξεχωριστή τεχνική στην κιθάρα, με έμφαση στο ρυθμικό στοιχείο και ιδιαίτερη έκφραση στην τεχνική του σλάιντ, όπως χαρακτηριστικά αποτυπώθηκε στο περίφημο σπιρίτσουαλ Dark was the night, cold was the ground (1927, Columbia 14303), τραγούδι που περιλαμβάνεται στη μουσική που μεταφέρθηκε με το χρυσό δίσκο του «Βόγιατζερ» έξω από το ηλιακό σύστημα. Πολλά από τα τραγούδια του είναι βασισμένα σε παραδοσιακούς θρησκευτικούς ύμνους και διακρίνονται στο σύνολό τους για το θρησκευτικό συναίσθημα που κατακλύζει την ερμηνεία και τους στίχους του.
Μετά το οικονομικό κραχ του Οκτωβρίου του 1929, ο Τζόνσον δεν ηχογράφησε ξανά, ωστόσο συνέχισε να παίζει ως πλανόδιος μουσικός. Σε κατάσταση οικονομικής ανέχειας, συνέχισε να ζει στα ερείπια του σπιτιού του, μετά την κατάρευσή του από πυρκαγιά το 1945, μέχρι το θάνατό του από πνευμονία τον ίδιο χρόνο.
Ιζαμπέλα Αλμπρίτζι-Θεοτόκη
Η Ιζαμπέλα, Δούκισσα Αλμπρίτσι-Θεοτόκη (Isabella Albrizzi Teotochi‎· 28 Νοεμβρίου 1760, Κέρκυρα - 27 Σεπτεμβρίου 1836, Βενετία) ήταν Ιταλίδα συγγραφέας ελληνικής καταγωγής.
Βιογραφία
Η Ελισάβετ Θεοτόκη γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1760 στην Κέρκυρα από την υψηλής κοινωνικής τάξης οικογένεια Θεοτόκη.
Παντρεύτηκε τον Ενετό πατρίκιο και ιστορικό Κάρλο Αντόνιο Μαρίν και εγκαταστάθηκε στη Βενετία. Απέκτησαν ένα γιο, τον Τζιοβάν Μπαττίστα Μαρίν. Το 1795 πέτυχε την ακύρωση τους γάμου της και ξαναπαντρεύτηκε τον κόμη και αξιωματούχο Τζοβάννι Μπαττίστα ΣΤ΄ Τζουζέππε Αλμπρίτσι με τον οποίο απέκτησε ένα γιο, τον Τζοβάννι Μπαττίστα "Τζουζεππίνο" Αλμπρίτσι.
Το σπίτι της έγινε κέντρο φιλολογικών συγκεντρώσεων, στις οποίες σύχναζαν καλλιτέχνες και λογοτέχνες όπως οι Ιππόλιτο Πιντεμόντε, Αντόνιο Κανόβα, Ούγκο Φόσκολο, Άντζελο Κουιρίνι, Ντομινίκ Βιβάντ Ντενόν, Λόρδος Μπάιρον, Μελχιόρε Τσεζαρόττι, Βιττόριο Αλφιέρι, Λατσάρο Σπαλλαντζάνι, Μαντάμ ντε Σταλ, Αλεξάντερ φον Χούμπολτ, Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε και Ουόλτερ Σκοτ.
Απεβίωσε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1836 στη Βενετία.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Μαριάννα Καμπούρογλου
Η Μαριάννα Καμπούρογλου (Μαριάννα Σωτηριανού - Γέροντα) (1819 - 1890) ήταν Ελληνίδα λαογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Μαριάννα Καμπούρογλου περιέσωσε την ιστορία από τους παλιούς καιρούς και διαφύλαξε παραδόσεις, οι οποίες δίχως αυτή θα είχαν χαθεί. Υπήρξε η ζωηρότερη αντιπρόσωπος της παλιάς αθηναϊκής ζωής και των οικογενειών.
Έγραψε πολλές και αξιοσημείωτες μονογραφίες για την Αθήνα, και περί ιστορικών και τοπογραφικών ζητημάτων. Διακρίνονταν για την σπάνια περιγραφική χάρη του λόγου της. Ανάμεσα στις άλλες δραστηριότητές της συνεισέφερε στην ύλη του περιοδικού του γιού της Εβδομάς, μαζί με επιτελείο γυναικών, ανάμεσα στις οποίες και η μελλοντική της νύφη Καλλιόπη Μαράτου.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1890.
Συγγράμματα
Δημοσίευσε πολλά εθνογραφικά άρθρα σε περιοδικά της εποχής, στον Βύρωνα, Δελτίο της Εθνολογικής και Ιστορικής Εταιρείας της Ελλάδος, στο περιοδικό Εβδομάς και αλλού.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι
Αρνουβάντας Α΄
Ο Αρνουβάντας Α΄ (1400 - 1375 π.Χ.) υπήρξε βασιλιάς των Χετταίων, διάδοχος του Τουδαλίγια Α΄ λόγω του γάμου του με την κόρη του Τουδαλίγια Ασμουνικάλ. Μετά την μεγάλη ακμή των Χετταίων στα χρόνια του πεθερού του, στις μέρες του ξεκίνησε ταχύτατα η κατάρρευση. Η ληστρική φυλή των Κάσκα κατέλαβε πολλές πόλεις στα βόρεια τμήματα του βασιλείου των Χετταίων, ανάμεσα τους και την ιερή πόλη Νεβίκ του θεού των καιρικών φαινομένων. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Τουδαλίγιας Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Χετταίων
Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Βορείου Αιγαίου
μικρογραφία|ΔΗΠΕΘΕ Β. Αιγαίου με έδρα τη Χίο Το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Βορείου Αιγαίου, με έδρα τη Χίο, υπήρξε η μετεξέλιξη του «Δημοτικού Θεάτρου της Χίου», το οποίο σχηματίστηκε το χειμώνα του 1992 ενώ το 1988 είχε προηγηθεί το θεατρικό Εργαστήρι του «Ομηρείου».
Το 1992 μια ομάδα αποφοίτων του θεατρικού εργαστηρίου του Ομηρείου Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Χίου, αποφάσισε να προχωρήσει στη σύσταση μιας Δημοτικής Θεατρικής Επιχείρησης, υπό το σχεδιασμό και το γενικό συντονισμό του δασκάλου του θεατρικού εργαστηρίου, Κωνσταντίνου Μάριου.
Το φθινόπωρο του 1993 συστήθηκε το «Δημοτικό Θέατρο Χίου» (ΔΗ.ΘΕ.Χ.) ύστερα από την ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου της Χίου, επί δημαρχίας Γιάννη Μπουμπάρη.
Το Σεπτέμβριο του 1995, η Δημοτική Αρχή της Χίου με δήμαρχο τότε τον Γιώργo Βαρκάρη, αιτείται την ένταξη του Δημοτικού Θεάτρου Χίου στο δίκτυο των επιχορηγούμενων από το υπουργείο Πολιτισμού Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων. Η αίτηση γίνεται άμεσα αποδεκτή από τον Υπουργό Πολιτισμού Θάνο Μικρούτσικο, ο οποίος υποστήριξε σθεναρά το νεο-ιδρυθέντα φορέα στο ξεκίνημά του (χρηματοδοτώντας γενναία την απαραίτητη δημιουργία στέγης παραγωγών του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βορείου Αιγαίου).
Ο Κωνσταντίνος Μάριος υπήρξε ο πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ (1995 - 1996), ενώ στη συνέχεια ανέλαβαν ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Κώστας Αρζόγλου (1996 - 1997), ο σκηνοθέτης Δήμος Αβδελιώδης (1997 – 2000). Ο Κωνσταντίνος Μάριος επανήλθε στην καλλιτεχνική διεύθυνση την περίοδο 2001-2003, ενώ από το 2003 έως και τα μέσα του 2010, τη διεύθυνση ανέλαβε ξανά ο Δ. Αβδελιώδης. Από τον Οκτώβριο του 2010 έως τον Ιανουάριο 2016, στο Περιφερειακό Θέατρο Βορείου Αιγαίου αναλαμβάνει χρέη καλλιτεχνικού διευθυντή ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Γιάννης Ζαφείρης.
Το Μάρτιο του 2016, το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Χίου και ο δήμαρχος Εμμανουήλ Βουρνούς χαρακτηρίζοντας το Ν.Π.Ι.Δ. "ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Β.Α". ως «μη κερδοφόρο», αποφάσισαν και πραγματοποίησαν την οριστική του λύση. Ο δήμαρχος Χίου για την απόφασή του επικαλέστηκε οφειλές του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ προς το ΤΣΜΕΔΕ, οφειλές τις οποίες -ωστόσο- ο ίδιος ο Δήμος είχε δημιουργήσει. Οι προθέσεις της δημοτικής αρχής του κ. Βουρνού για την πορεία του ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου, υπήρξαν ξεκάθαρες, όταν εν μια νυχτί το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του Δη.Πε.Θε. Β.Α.(σκηνικά, κοστούμια κ.α.) πετάχτηκαν στα σκουπίδια. Η απροθυμία για τη συνέχεια λειτουργίας του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βορείου Αιγαίου εκ μέρους του δημάρχου κ. Βουρνού, επιχειρήθηκε να καμφθεί από τον τελευταίο Καλλιτεχνικό του Δ/ντη Γιάννη Ζαφείρη, ο οποίος σχολίασε δημοσίως την απαξίωση του φορέα, ζητώντας από το Υπ. Πολιτισμού να επιληφθεί προστατεύοντας το Δη.Πε.Θε. Β.Α. από το επερχόμενό του τέλος,. Η απαξίωση και η τακτική κατά του φορέα εκ μέρους του κ. Βουρνού, προκάλεσε σχετική συζήτηση εντός της Βουλής των Ελλήνων στις 4 Μαρτίου 2016, όταν η αρνητική στάση του δημάρχου καταγγέλθηκε δια στόματος του Υπουργού Πολιτισμού κ. Αριστείδη Μπαλτά, δίχως ωστόσο να γίνει κατορθωτή η αποτροπή κλεισίματος του φορέα, ,
Ιδρυτικά Μέλη του ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου
Κωνσταντίνος Μάριος, Γιάννης Ζαφείρης, Μαρκέλλα Γεωργαλά, Γιώργος Παυλιδάκης, Άννα Καμπά, Δημήτρης Αυγουστίδης, Μανόλης Στάθης, Μίμης Μουτσάτσος, Ελένη Αμπανούδη, Θωμάς Καραμουσλής, Γιάννης Καλογεράς, Αμαλία Ζαφείρη, Ευτυχία Κωστάλα κ.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χίος Βορειου Αιγαιου
Λαίδη Περλέτ Λουίζι
Η Λαίδη Περλέτ Λουίζι (Pearlette Louisy, 8 Ιουνίου 1946-) ήταν γενική κυβερνήτρια στην Αγία Λουκία από το 1997 ως τις 31 Δεκεμβρίου 2017. Ως εκ τούτου εκπροσωπούσε τη Βασίλισσα της Αγγλίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο χωριό Λαμπορί το 1946 και σπούδασε Γλωσσολογία στα πανεπιστήμια των Δυτικών Ινδιών (στα Μπαρμπάντος) και του Κεμπέκ. Στην τελευταία πόλη έκανε και μεταπτυχιακές σπουδές με υποτροφία, στον κλάδο της Γλωσσολογίας και συγκεκριμένα της Διδακτικής της Γλώσσας. Το 1991 ξεκίνησε διδακτορικό στην Εκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ. Το 1999 της απονεμήθηκε τιμητικό ντοκτορά στη Νομική από το ίδιο πανεπιστήμιο. Μεγάλη είναι η συνεισφορά της στην ανάπτυξη της εκπαίδευσης στη χώρα της, καθώς το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της εργάστηκε ως δασκάλα. Μεταξύ άλλων, δίδαξε γαλλικά και έγινε πρύτανης σε κολέγιο της Αγίας Λουκίας.
Γενική Κυβερνήτρια
Το πλήρες όνομά της είναι Calliopa Pearlette Louisy και έγινε η πρώτη γυναίκα Γενική Κυβερνήτρια στο νησιωτικό κράτος, στις 19 Σεπτεμβρίου του 1997. Διαδέχθηκε τον Σερ Τζορτζ Μάλετ. Τον Δεκέμβριο του 2017 ανακοίνωσε την αποχώρησή της για τις 31 Δεκεμβρίου. Γενικός Κυβερνήτης έγινε προσωρινά ο Έμσκο Ρέμι (υπηρεσιακός από την 1η Ιανουαρίου 2018).
Τιμές
Το 1999 της απονεμήθηκε από τη Βασίλισσα της Αγγλίας ο Μεγαλόσταυρος της Λαίδης του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη και του Αγίου Μιχαήλ.
Πηγές
Λουιζι
Μάχη του Φρίντλαντ
Στη μάχη του Φρίντλαντ η "Μεγάλη Στρατιά" υπό τη διοίκηση του Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας κατατρόπωσε το ρωσσικό στρατό υπό την ηγεσία του Λέβιν Άουγκουστ φον Μπέννιγκσεν (von Bennigsen, Γερμανού αξιωματικού στην υπηρεσία του τσαρικού στρατού), περίπου 43 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Κένιξμπεργκ.
Η μάχη του Φρίντλαντ ουσιαστικά τερμάτισε τον Πόλεμο του Δ΄ Συνασπισμού εναντίον του Ναπολέοντα. Μετά από περίπου 23 ώρες σκληρής μάχης, οι Γάλλοι απέκτησαν τον έλεγχο του πεδίου της μάχης και ο ρωσσικός στρατός υποχώρησε χαοτικά προς τον ποταμό Άλλε (γερμανικά: Alle, στην Ανατολική Πρωσσία, σημερινός Λύνα της Πολωνίας), όπου πολλοί στρατιώτες πνίγηκαν ενώ προσπαθούσαν να ξεφύγουν.
Στις 7 Ιουλίου του 1807, η Γαλλία και η Ρωσσία συνήψαν την πρώτη Συνθήκη του Τίλσιτ, η οποία όριζε τα δύο έθνη συμμάχους μετά από δύο χρόνια πολέμου. Δύο ημέρες αργότερα η Γαλλία συνήψε ξεχωριστή συνθήκη με την Πρωσσία για να την "εξοστρακίσει" από τις κύριες διαπραγματεύσεις. Η συνθήκη του Τίλσιτ όριζε τα εξής: Η Γαλλία επέτρεπε στη Ρωσσία να τακτοποιήσει μόνη της τα ζητήματα με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ σε αντάλλαγμα η Γαλλία θα ενσωμάτωνε τις ακτές της Δαλματίας και τα Ιόνια νησιά. Ακόμη η Γαλλία έδινε το ελεύθερο στη Ρωσσία να τακτοποιήσει μόνη της τη Φινλανδία, με τον όρο ν΄ αναγκάσει τη Σουηδία να αποχωρήσει από το Συνασπισμό εναντίον του Ναπολέοντα. Τέλος, ο τσάρος Αλέξανδρος Α΄ συμφώνησε να μπει στον "Ηπειρωτικό Αποκλεισμό" κατά της Μεγάλης Βρεταννίας, εάν ο πόλεμος με την τελευταία δεν τέλειωνε σύντομα. Υπό τους όρους της δεύτερης συνθήκης η Γαλλία εξασφάλισε την ταπείνωση της Πρωσσίας, της οποίας όλα τα εδάφη δυτικά του ποταμού Έλβα, μετατράπηκαν στο νέο Βασίλειο της Βεστφαλίας, του οποίου βασιλιάς έγινε ο αδελφός του Ναπολέοντα, Ιερώνυμος.
Ιστορικοί θεωρούν ότι η συνθήκη του Τίλσιτ αποτέλεσε το απόγειο της αυτοκρατορίας του Ναπολέοντα.
Πρελούδιο
Στις αρχές φθινοπώρου του 1806 ο βασιλιάς της Πρωσσίας Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ συμμάχησε με τη Μεγάλη Βρεταννία, τη Σουηδία και τη Ρωσσία, σχηματίζοντας τον Δ΄ Συνασπισμό εναντίον της Γαλλίας. Ο Ναπολέων μαζί με τον στρατάρχη Νταβού εισέβαλε στην Πρωσσία με 160.000 στρατιώτες και στις 14 Οκτωβρίου του 1806 κατέστρεψε τις πρωσσικές στρατιές στη διπλή μάχη της Ιένας-Άουερστεντ, με αποτέλεσμα λίγες ημέρες αργότερα να μπει θριαμβευτής στο Βερολίνο. Κατόπιν, μετά από σφοδρή καταδίωξη, οι Γάλλοι στρατάρχες Λαν, Μυρά, Νέυ και Μπερναντότ αιχμαλώτισαν τα εναπομείναντα σώματα του πρωσσικού στρατού, καθήλωσαν τις μεραρχίες του φον Μπλύχερ που είχε ενισχυθεί από τους Σουηδούς στη μάχη του Λύμπεκ, ενώ ο στρατάρχης Νέυ έδωσε το τελικό χτύπημα με την κατάληψη του οχυρού του Μαγδεβούργου.