cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μανούλ
Γεωγραφική εξάπλωση υποειδών
Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970, μόνο δύο (2) άτομα είχαν καταγραφεί στην Υπερκαυκασία, συγκεκριμένα κοντά στον ποταμό Araks στο ΒΔ. Ιράν, αλλά δεν υπήρχαν στοιχεία από το Αζερμπαϊτζάν. Οι πληθυσμοί στην περιοχή της Κασπίας Θάλασσας, στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν, θεωρείται ότι μειώνονται και απομονώνονται ολοένα και περισσότερο.
Νέες καταγραφές
thumb|right|400px|Ενήλικο μανούλ Κατά τα τελευταία χρόνια, αρκετά μανούλ φωτογραφήθηκαν για πρώτη φορά, με τη χρήση φωτογραφικών μηχανών παγίδευσης (trap cameras) (σημ. οι κάμερες αυτές φωτογραφίζουν αυτόματα, μόλις κάποιο κινούμενο αντικείμενο περάσει μπροστά από τον φακό):
Βιότοπος
Τα τυπικά ενδιαιτήματα του είδους χαρακτηρίζονται από έντονα ηπειρωτικό κλίμα, δηλαδή ελάχιστες βροχοπτώσεις, χαμηλή υγρασία, και ευρύ φάσμα θερμοκρασιών. Το μανούλ σπανίζει σε περιοχές όπου το μέσο μέγιστο ύψος χιονοκάλυψης δέκα ημερών υπερβαίνει τα 10 εκατοστά, ενώ συνεχής κάλυψη χιονιού από 15-20 εκ. σηματοδοτεί το όριο οικοτόπου για το θηλαστικό. Θεωρείται είδος άρρηκτα συνδεδεμένο με ποώδεις και θαμνώδεις στέπες, ιδιαίτερα εκείνες των μεγάλων υψομέτρων (βλ. Γεωγραφική κατανομή). Μάλιστα, στα υψίπεδα του Θιβέτ, το είδος έχει καταγραφεί μέχρι τα 5.050 μ. Συνήθως απουσιάζει από τις πεδινές λεκάνες και τις ερήμους, αν και μπορεί να διεισδύσει περιστασιακά σε αυτές τις περιοχές μέσω των εποχιακών ποταμών.
Κατά τη διάρκεια μελέτης, πολλά άτομα βρέθηκαν να έχουν ισχυρή συσχέτιση με βραχώδεις, απόκρημνες περιοχές και, σπάνια να απαντούν σε ανοικτά λιβάδια. Αυτό θεωρείται εύλογο, δεδομένου ότι σε ανοικτές περιοχές, τα -μικρά σε μέγεθος- μανούλ είναι πιο ευάλωτα σε θήρευση από συμπατρικά (sympatric) σαρκοφάγα. Άλλη έρευνα που βασίστηκε σε ραδιο-παρακολούθηση στο Καταφύγιο Νταούρσκι της Τσίτα, στη Ρωσία, δείχνει ότι η ετήσια μετακίνηση των υπό παρακολούθηση ατόμων, κυμαίνεται από 5-30 χλμ² (n = 3).
Μορφολογία
thumb|right|500px|Μανούλ σε ζωολογικό κήπο στη Σκωτία Το μανούλ είναι αιλουροειδές στο μέγεθος, περίπου, μιας οικιακής γάτας, αλλά με πιο «κοντόχοντρο» παρουσιαστικό και πολύ μικρά, τοποθετημένα χαμηλά στο κεφάλι, αυτιά, στοιχείο που έδωσε την ονομασία στο γένος.
Το «στρουμπουλό» σώμα υπερτονίζεται και από τη μεγάλη, πυκνή, βελούδινη γούνα, στο χρώμα της ώχρας, με σκούρες κάθετες μπάρες στον κορμό και τα μπροστινά πόδια. Το χειμερινό «παλτό» του μανούλ είναι πιο γκρίζο και με λιγότερα σχέδια από το καλοκαιρινό. Το πρόσωπό του είναι μικρότερο και πιο «πλακουτσωτό»  από εκείνο της οικιακής γάτας. Στο μέτωπο υπάρχουν μικρά σκούρα σημάδια, ενώ η ουρά διαθέτει σαφείς μαύρους δακτυλίους. Τα μάγουλα είναι σταχτόλευκα με μαύρες στενές λουρίδες, οι οποίες κατευθύνονται, πίσω και διαγώνια, από τη γωνία των οφθαλμών προς τη βάση του λαιμού. Το πηγούνι και ο λαιμός είναι, επίσης, υπόλευκα, χρώμα που «αναμιγνύεται» με την γκριζωπή, μεταξένια γούνα της κάτω επιφάνειας του σώματος. Η κάτω γνάθος είναι μικρότερη από εκείνη μιας τυπικής γάτας και έχει λιγότερα δόντια, με το πρώτο ζεύγος των άνω προγομφίων να λείπει, αλλά οι κυνόδοντες είναι μεγάλοι.
Απαλοί, ομόκεντροι λευκό και μαύροι κύκλοι γύρω από τα μάτια τονίζει το στρογγυλεμένο σχήμα τους. Οι κόρες των οφθαλμών είναι κυκλικές και όχι κάθετες που, όταν μικραίνουν, γίνονται μικρές σαν τελείες (sic). Τα πόδια της συγκεκριμένης αγριόγατας είναι, αναλογικά, μικρότερα από εκείνα των άλλων συγγενικών γενών και οι γαμψώνυχες, ασυνήθιστα μικροί.
Αναπαραγωγή
thumb|right|360px|Πορτρέτο μανούλ, όπου διακρίνονται τα μικρά αυτιά του θηλαστικού Η διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής είναι σχετικά μικρή, λόγω των ακραίων κλιματικών συνθηκών που επικρατούν στις περιοχές των μανούλ. Έτσι, ο οίστρος διαρκεί μόνον 26 με 42 ώρες, περίοδος μικρότερη από ό, τι σε πολλά άλλα αιλουροειδή.
Η γέννα αποτελείται από 2-6 γατάκια μετά από κύηση 66-75 ημερών, συνήθως τον Απρίλιο ή τον Μάιο. Η γέννα θεωρείται, σχετικά, μεγάλη και μπορεί να αντισταθμίσει το υψηλό ποσοστό θνησιμότητας των νεογνών στο σκληρό κλιματικό περιβάλλον. Τα μικρά γεννιούνται σε προστατευμένες φωλιές, επιστρωμένες με ξερά φυτά, φτερά και γούνα. Τα γατάκια ζυγίζουν περίπου 90 γραμμάρια κατά τη γέννηση και διαθέτουν παχύ στρώμα γούνας, που αντικαθίσταται από εκείνη των ενηλίκων μετά από περίπου δύο μήνες. Είναι σε θέση να αρχίσουν το κυνήγι σε τέσσερις μήνες, και φθάνουν το μέγεθος των ενηλίκων σε έξι μήνες. Τα μανούλ, έχει αναφερθεί ότι, ζουν έως και 11 χρόνια σε αιχμαλωσία.
Απειλές
Η πιο σοβαρές απειλές για το είδος φαίνεται να είναι η μείωση των θηραμάτων του, από τη χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων και το κυνήγι. Τα δηλητηριασμένα δολώματα για τον έλεγχο των πίκα και των μαρμοτών, χρησιμοποιούνται σε μεγάλη κλίμακα στην Κ. Ασία, επειδή τα συγκεκριμένα θηλαστικά θεωρούνται φορείς της βουβωνικής πανώλους, ενώ στη Δ. και Β. Κίνα, θεωρούνται ότι ανταγωνίζονται με τα εγχώρια οικιακά ζώα στη βόσκηση.
Τα ενδιαιτήματα των μανούλ είναι, επίσης, ευρέως υποβαθμισμένα από την εγχώρια κτηνοτροφία και τη γεωργία. Αν και τα ζώα κτηνοτροφίας είχαν μειωθεί κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 στη Ρωσία και πιστεύεται ότι οδήγησαν σε βελτίωση της κατάστασης των πληθυσμών των γατών, τώρα εξαπλώνονται πάλι σε όλους τους τομείς της στέπας -με τη βελτίωση της οικονομίας-, αποτελώντας και πάλι απειλή για αυτές. Οι εξορύξεις μεταλλευμάτων είναι, επίσης, σχετικά αυξημένες στους οικοτόπους των μανούλ στη Ρωσία και σε άλλα μέρη της K. Ασίας. Ειδικά στα νότια, η εξάπλωση του ζώου είναι ακόμη πολύ κατακερματισμένη και υπάρχει υψηλό επίπεδο κινδύνου για την απώλεια πολλών υποπληθυσμών, ιδιαίτερα στην επαρχία της Μπουριατίας (Buryatia). thumb|right|360px|Πορτρέτο ενήλικου μανούλ Το μανούλ είχε, ανέκαθεν, κυνηγηθεί για τη γούνα του σε σχετικά μεγάλους αριθμούς στη Μογγολία, τη Ρωσία και την Κίνα, αν και το διεθνές εμπόριο της γούνας του έχει -θεωρητικά- σταματήσει από τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Η Μογγολία είναι το μόνο κράτος της επικράτειας, που επιτρέπει το κυνήγι της αγριόγατας για «οικιακές» χρήσεις. Το σύστημα αδειοδότησης είναι «αποτελεσματικό» και πολλές γούνες έχουν εξαχθεί παράνομα στην Κίνα. Ερευνητές εκτιμούν ότι, υπάρχουν περίπου 1.000 κυνηγοί μανούλ στη Μογγολία. Οι κυνηγοί δικαιούνται να αγοράσουν άδεια κυνηγιού για εξαγωγή τροπαίων και, από τα κέρδη, 70 δολάρια διατίθενται για την κυβέρνηση. Ενώ η Μογγολία δεν έχει -επισήμως-καταγράψει «κρούσματα», οι εξαγωγές του δέρματος των μανούλ έχουν αυξηθεί από το 2000, με 143 να αναφέρεται ότι εξήχθησαν το 2007. Περίπου το 12% των πληθυσμών στη Μογγολία βρίσκεται μέσα σε προστατευόμενες περιοχές, ενώ διαπιστώθηκε ότι κάποιοι βιότοποι του μανούλ στο κέντρο της Μογγολίας, ήταν υποεκπροσωπημένοι σε μια σημαντική προστατευόμενη περιοχή (Nartiin Chuluun Nature Reserve), και ότι το παράνομο κυνήγι μέσα σε αυτήν, ήταν συχνό.
Σε πολλές περιπτώσεις, τα μανούλ πυροβολούνται επειδή εκλαμβάνονται λανθασμένα ως μαρμότες, ενώ παγιδεύονται και σε παγίδες για λύκους και αλεπούδες ή για μαρμότες και λαγούς.
Το λίπος και τα όργανά τους χρησιμοποιούνται ως παραδοσιακό «φάρμακο» στη Μογγολία και τη Ρωσία, ενώ υπάρχουν και απώλειες από κατοικίδιους σκύλους.
Κατάσταση πληθυσμού
Η Μογγολία είναι ίσως το προπύργιο του είδους. Στις στέπες της κεντρικής χώρας, ερευνητές τοποθέτησαν κολάρα παρακολούθησης σε 27 γάτες, και η εκτιμώμενη πυκνότητα του πληθυσμού -με αισιόδοξες προβλέψεις- υπολογίστηκε σε 7,5 +/- 2 άτομα /100 χμ².
Στα υψίπεδα του Θιβέτ, το μανούλ θεωρείται ευρέως διαδεδομένο, αλλά πουθενά δεν είναι κοινό. Θεωρείται σπάνιο και ασυνήθιστο στο Αφγανιστάν, το Πακιστάν, την Ινδία και το Ιράν. Έχει εξαφανιστεί από ένα μεγάλο μέρος του πρώην φάσματος, στις περιοχές γύρω από την Κασπία Θάλασσα και την επαρχία Μπαλουχιστάν του Πακιστάν. Οι πληθυσμοί του είναι μικροί και απειλούνται στην Αρμενία, στο Αζερμπαϊτζάν, στην περιοχή Κρασνογιάρσκ της Ρωσίας και στο Τουρκμενιστάν,
Στη Ρωσία, οι περιοχές Τούβα και Τσίτα μπορεί να έχουν τους μεγαλύτερους πληθυσμούς, με εκείνους στις δημοκρατίες Αλτάι και Μπουριατία να ακολουθούν.
Σημειώσεις
i. Ή Felis (βλ. Συστηματική ταξινομική)
ii. Ή Felis manul (βλ. Συστηματική ταξινομική)
Πηγές
Κατηγορία:Αιλουρίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας
Σαντζάκι της Ρούσε
Το Σαντζάκι της Ρούσε (βουλγαρικά : Русе санджак, τουρκικά : Sancağı Ruschuk) ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με διοικητικό κέντρο την πόλη Ρούσε.
Δημιουργήθηκε το 1864 σε εδάφη που αποσπάστηκαν από το Σαντζάκι της Νικόπολης και ανήκε στο Βιλαέτι του Δούναβη. Το Ρούσε επιλέχτηκε εκτός από έδρα του Σαντζακίου αλλά και η έδρα του Βιλαετίου και όχι η μεγαλύτερη πόλη το Τάρνοβο για πολιτικούς λόγους, το Τάρνοβο ήταν η τελευταία πρωτεύουσα των Βουλγάρων. Καταργήθηκε το 1878 με την ίδρυση του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας, υποτελές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπου και προσαρτήθηκε σε αυτό.
Αναφορές
Κατηγορία:Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Βουλγαρίας
Δρ. Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ (ταινία 1931)
Το Δόκτωρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ είναι αμερικάνικη ταινία τρόμου, βασισμένη στην νουβέλα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, Δόκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ. Ο σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Ρούμπεν Μαμούλιαν, και είναι γραμμένο από τους Σάμουελ Χοφενστάιν και Πέρσυ Χεθ.
Πλοκή
Ο Δρ. Τζέκιλ πειραματίζεται πάνω στις δύο φύσεις του ανθρώπου, το καλό και το κακό, και κατά λάθος απελευθερώνει τον κακό του εαυτό, τον Μίστερ Χάιντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1931 Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα
Διεθνής Ομοσπονδία Χόκεϊ επί Πάγου
Η Διεθνής Ομοσπονδία Χόκεϊ επί Πάγου (αγγλικά: International Ice Hockey Federation, IIHF, γαλλικά: Fédération internationale de hockey sur glace) είναι η αρμόδια ομοσπονδία για το άθλημα του χόκεϊ επί πάγου σε διεθνές επίπεδο, επίσης διοργανώνει και πρωταθλήματα Ρόλερ ινλάιν χόκεϊ.
Εδρεύει στη Ζυρίχη της Ελβετίας και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή διεθνών διοργανώσεων χόκεϊ επί πάγου. Επίσης, καταρτίζει την παγκόσμια κατάταξη των εθνικών ομάδων χόκεϊ επί πάγου. Όσον αφορά τις αποφάσεις της IIHF, μπορεί να ασκηθεί έφεση στο Αθλητικό Διαιτητικό Δικαστήριο της Λωζάνης, στην Ελβετία.
1908-1913
Ιδρύθηκε στο Παρίσι της Γαλλίας ως «Διεθνής Σύνδεσμος Χόκεϊ επί Πάγου» (Ligue International de Hockey sur Glace, LIHG). Οι ιδρυτές της ομοσπονδίας ήταν εκπρόσωποι από το Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ελβετία και τη Βοεμία (Τσεχική Δημοκρατία). Ο Louis Magnus, ο γάλλος εκπρόσωπος, ήταν το πέμπτο μέλος που υπέγραψε το ιδρυτικό έγγραφο και επίσης ο πρώτος πρόεδρος του LIHG.
Το δεύτερο συνέδριο πραγματοποιήθηκε από τις 22 έως τις 25 Ιανουαρίου 1909 στο Σαμονί της Γαλλίας. Οι κανόνες παιχνιδιού και διαγωνισμών θεσπίστηκαν και επιτεύχθηκε συμφωνία για ένα ετήσιο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Το τρίτο Συνέδριο πραγματοποιήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1910 στο Montreux της Ελβετίας. Ο Louis Magnus επανεξελέγη πρόεδρος και ο Peter Patton ανέλαβε τη θέση του αντιπροέδρου. Το πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ξεκίνησε στο Les Avants μία ημέρα μετά την ολοκλήρωση του συνεδρίου. Κερδίστηκε από τη Μεγάλη Βρετανία.
Το πέμπτο Συνέδριο πραγματοποιήθηκε από τις 22-23 Μαρτίου 1912, στις Βρυξέλλες, στο Βέλγιο. Σε αντίθεση με τα δύο προηγούμενα συνέδρια, δεν πραγματοποιήθηκε σε συνδυασμό με τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, τα οποία διοργανώθηκαν στην Πράγα στις αρχές Φεβρουαρίου. Ο Henri van den Bulcke διαδέχτηκε τον Louis Magnus ως πρόεδρο του LIHG και ο Max Sillig αντικατέστησε τον Herman Kleeberg ως αντιπρόεδρο.
Στο συνέδριο του 1913 στο St. Moritz, ο Max Sillig παραιτήθηκε από την θέση του αντιπροέδρου και αντικαταστάθηκε από τον Peter Patton, ο οποίος προηγουμένως είχε υπηρετήσει στη θέση από το 1910-1911. Το Φεβρουάριο του 1913, η LIHF διοργάνωσε το πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Bandy στο Νταβός της Ελβετίας.
1914-1932
Το συνέδριο του 1914 πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο. Ο Louis Magnus αντικατέστησε τον Van den Bulcke ως πρόεδρο, αλλά παραιτήθηκε αμέσως, καθώς οι άλλοι αντιπρόσωποι δεν ακολούθησαν το πρόγραμμά του. Ο Peter Patton, τότε αντιπρόεδρος, έγινε πρόεδρος και πραγματοποίησε νέες εκλογές. Ο Van den Bulcke εκλέχθηκε εκ νέου ως πρόεδρος (θέση που θα κρατούσε μέχρι το 1920) και ο Patton επέστρεψε στον προηγούμενο ρόλο του αντιπροέδρου. Ο Παγκόσμιος Πόλεμος διέκοψε όλες τις δραστηριότητες της ομοσπονδίας μεταξύ 1914 και 1920. Το LIHG απέλασσε την Αυστρία και τη Γερμανία από τις τάξεις του μετά τον πόλεμο το 1920. Η ένταξη της Βοημίας μεταφέρθηκε στη νέα χώρα της Τσεχοσλοβακίας την ίδια χρονιά.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1920 ήταν οι πρώτοι που ενσωμάτωσαν το χόκεϊ στο πρόγραμμα τους. Ο Καναδάς και οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν το ντεμπούτο τους στη διεθνή σκηνή στο τουρνουά. Το επίπεδο παιχνιδιού τους ήταν εξαιρετικά ανώτερο από αυτό των Ευρωπαίων και ο Καναδάς πήρε το χρυσό ενώ οι ΗΠΑ κέρδισαν το ασημένιο μετάλλιο. Στις 26 Απριλίου 1920, στο συνέδριο της LIHG, που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Ολυμπιακού τουρνουά, και οι δύο χώρες έγιναν μέλη της ομοσπονδίας. Επίσης, στο συνέδριο, ο Max Sillig έγινε πρόεδρος, και ο Paul Loicq και ο Frank Fellowes εκλέχθηκαν ως αντιπρόεδροι.
Στο συνέδριο του 1923 αποφασίστηκε να θεωρηθούν οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1924 ως Παγκόσμιο Πρωτάθλημα καθώς και να οργανωθεί ένα παράλληλο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Η Ρουμανία, η Ισπανία και η Ιταλία έγιναν δεκτές στο LIHG το ίδιο έτος. Η Αυστρία επανεμφανίστηκε στο LIHG το 1924, ενώ η σουηδική πρόταση για επανεισδοχή της Γερμανίας μειώθηκε. Οι Σουηδοί διαμαρτυρήθηκαν αφήνοντας το LIHG. Επιστράφηκαν το 1926 μετά την επανεισδοχή της Γερμανίας. Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1928, που επίσης χρησίμευαν ως Παγκόσμιο και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα για το έτος, είδαν ένα ρεκόρ 11 χωρών συμμετέχουν καθώς ο Καναδάς διεκδίκησε το τρίτο χρυσό μετάλλιο τους.
Στο συνέδριο του 1929, η LIHG αποφάσισε να οργανώσει αυτόνομο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, το οποίο ξεκίνησε το 1930. Το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ξεκίνησε στο Chamonix, αλλά έπρεπε να ολοκληρωθεί στη Βιέννη και στο Βερολίνο, καθώς ο φυσικός πάγος στο Chamonix λειτούργησε προς το τέλος του τουρνουά. Ο Καναδάς θεωρήθηκε τόσο κυρίαρχος στον τελικό, όπου απέστειλε εύκολα τη Γερμανία για να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο. Η Ιαπωνία, η οποία είχε προσχωρήσει στο LIHG μόλις λίγες μέρες πριν την έναρξη του τουρνουά, μπήκε σε ομάδα αποτελούμενη από φοιτητές ιατρικής.
Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1932, που διεξήχθησαν στη Lake Placid, αποτελούνταν μόνο τέσσερις ομάδες λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η Γερμανία και η Πολωνία ήταν τα μόνα ευρωπαϊκά έθνη, καθώς ο Καναδάς κέρδισε το τέταρτο ολυμπιακό χρυσό μετάλλιο. Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1932 αμφισβητήθηκε ως το τελευταίο αυτόνομο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Εννέα χώρες συμμετείχαν και η Σουηδία κέρδισε τον τρίτο ευρωπαϊκό τίτλο.
Οι Κάτω Χώρες και η Νορβηγία έγιναν μέλη του LIHG το 1935. Τα τρία κράτη της Βαλτικής, η Λετονία, η Εσθονία και η Λιθουανία προσχώρησαν στο LIHG το 1931, 1935 και 1938 αντίστοιχα. Η Νότια Αφρική έγινε δεκτή στο LIHG το 1937. Οι χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1936 έθεσαν νέο ρεκόρ με 15 συμμετέχοντες. Η Μεγάλη Βρετανία, αποτελούμενη από μια ομάδα στην οποία εννέα από τους 13 παίκτες μεγάλωσαν στον Καναδά, κέρδισε το πρώτο και μοναδικό χρυσό μετάλλιο στο τουρνουά. Ο Β 'Παγκόσμιος Πόλεμος διακόπηκε όλα τα πρωτάθληματα του LIHG - Παγκόσμια, Ευρωπαϊκά και Ολυμπιακά - από το 1940 έως το 1946.
1946-1956
Το πρώτο συνέδριο της LIHG σε επτά χρόνια πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες στις 27 Απριλίου 1946. Η Γερμανία και η Ιαπωνία απεκόπησαν από την ομοσπονδία, ενώ οι συντάξεις των τριών χωρών της Βαλτικής - Λιθουανία, Λετονία και Εσθονία - αφέθηκαν λόγω της προσάρτησης τους από την Σοβιετική Ένωση. Η Αυστρία είχε αποκατασταθεί η ιδιότητα του μέλους. Ήταν ακυρωθεί το 1939 μετά την ένωση της χώρας με τη Γερμανία. Η Δανία εισήλθε στο LIHG ως νέο μέλος.
Το 1954, ο οργανισμός μετονομάστηκε σε «Διεθνή Ομοσπονδία Χόκεϊ επί Πάγου» (International Ice Hockey Federation, IIHF).
Διοργανώσεις
Ακολουθούν οι διοργανώσεις της ομοσπονδίας:
Διοργανώσεις Γυναικών
Διοργανώσεις Τμημάτων Υποδομής
Ρόλερ χόκεϊ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές ομοσπονδίες Κατηγορία:Ζυρίχη Κατηγορία:Χόκεϊ επί πάγου
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2002-03
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2002-03 ήταν η 64η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η Ομόνοια για 19η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2002-03 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2003-04.
Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2003-04. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2003-2004.
Επιπρόσθετα, δύο από τις ομάδες του πρωταθλήματος εξασφάλιζαν το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2003. Όσες ομάδες επιθυμούσαν δήλωναν το ενδιαφέρον τους, πριν την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος, για συμμετοχή στη διοργάνωση. Όποιες από τις ομάδες αυτές τερμάτιζαν ψηλότερα στο βαθμολογικό πίνακα συμμετείχαν στο Ιντερτότο (εφόσον δεν είχαν εξασφαλίσει τη συμμετοχή τους σε άλλη διοργάνωση της ΟΥΕΦΑ).
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2001-02, στο πρωτάθλημα της περιόδου 2002-03 συμμετείχαν οι τρεις πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 2001-02 Νέα Σαλαμίνα, Διγενής Ακρίτας Μόρφου και Άρης Λεμεσού. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν ο Εθνικός Άσσιας, η Δόξα Κατωκοπιάς και ο Ερμής Αραδίππου που είχαν υποβιβαστεί στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2002-03.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
1Επειδή η δευτεραθλήτρια Ανόρθωση είχε κατακτήσει το Κύπελλο Κύπρου 2002-03 εξασφαλίζοντας συμμετοχή στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2003-2004 μέσω του θεσμού του κυπέλλου, τη θέση που εδικαιούτο η Κύπρος στην ίδια διοργάνωση μέσω πρωταθλήματος εξασφάλισε η ομάδα που τερμάτισε στην τρίτη θέση, ΑΠΟΕΛ.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2002-2003
Permanent Waves
Το Permanent Waves είναι το έβδομο άλμπουμ του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε την πρωτοχρονιά του 1980 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Anthem Records".
Ιστορία του δίσκου
left|thumb|200px|Ο Τζέντι Λι Το εξώφυλλο του άλμπουμ ήταν δημιουργία του Χιου Σάιμ και παρουσίαζε μία ασπρόμαυρη εικόνα με το μοντέλο Πόλα Τέρνμπουλ σε πρώτο πλάνο, την εφημερίδα "Chicago Tribune" με το λανθασμένο εξώφυλλο "Dewey Defeats Truman" (Ο Ντιούι νικά τον Τρούμαν), το οποίο δημοσιεύθηκε από λάθος στις 3 Νοεμβρίου 1948 και παρουσίαζε ανάποδα το εκλογικό αποτέλεσμα της αναμέτρησης του Χάρυ Τρούμαν με τον Τόμας Ντιούι, μεγάλες αφίσες στο φόντο, με διαφημίσεις της Coca-Cola, με τα ονόματα των μελών των Rush στην θέση του λογότυπου της εταιρείας, κ.α.
Ο δίσκος έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να του δίνει 4,5 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 4,3 / 5 και το "Metal Archives" 90%. Το "The Spirit of Radio" έγινε το πρώτο Top-20 σινγκλ του συγκροτήματος, φθάνοντας στο # 13 στα τσαρτ του Ηνωμένου Βασιλείου, ενώ το άλμπουμ βραβεύθηκε ως πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά και ως χρυσό στην Μεγάλη Βρετανία.
Λίστα Τραγουδιών
1. The Spirit of Radio (Lee, Lifeson, Peart) - 4:59
2. Freewill (Lee, Lifeson, Peart) - 5:24
3. Jacob's Ladder (Lee, Lifeson, Peart) - 7:28
4. Entre Nous (Lee, Lifeson, Peart) - 4:37
5. Different Strings (Lee, Lifeson) - 3:50
6. Natural Science (Lee, Lifeson, Peart) - 9:17
Βραβεία
Permanent Waves (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος
Καναδάς (CRIA Certification): Πλατινένιος
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός
Μέλη των Rush
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Permanent Waves" ήταν οι εξής:
Picoo Z
Το Picoo Z είναι ένα μικροσκοπικό τηλεχειριζόμενο ελικόπτερο της εταιρείας παιχνιδιών Silverlit από το Χονγκ Κονγκ. Το Picoo Z είναι ο σημερινός κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ Γκίνες για το μικρότερο τηλεχειριζόμενο ελικόπτερο που έχει ποτέ κατασκευαστεί.
Το κυρίως σώμα του ελικοπτέρου αποτελείται από διογκωμένο πολυπροπυλένιο.
Προβλήματα
Ο μικρός έλικας της ουράς είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος και σπάει εύκολα. Οι κατασκευαστές δίνουν δυο ανταλλακτικούς έλικες στη συσκευασία. Όταν και αυτοί καταστραφούν, ο χειρισμός του ελικοπτέρου είναι πρακτικά αδύνατος.
Απομιμήσεις
Το επίσημο όνομα είναι Picoo (ένα "c" και δύο "ο"), αλλά υπάρχουν και απομιμήσεις συχνά ως Picco (με δύο "c" και ένα "ο").
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα
Το Picoo Z σχεδιάστηκε από τον Βέλγο Alexander Van de Rostyne, και είναι το μικρότερο τηλεχειριζόμενο ελικόπτερο του κόσμου (Ρεκόρ Γγίνες του 2006). Το βάρος του είναι μόνο 10 γραμμάρια, το μήκος του 17 εκατοστά, και η διάμετρος του έλικα 13 εκατοστά. Το ελικόπτερο ελέγχεται από έναν υπέρυθρο τηλεκοντρόλ δύο καναλιών, επιτρέποντας τον ανεξάρτητο έλεγχο (ταχύτητα περιστροφής) του άνω έλικα και του πίσω έλικα. Είναι σχεδιασμένο για πτήση εσωτερικών χώρων μόνο, ή και σε υπαίθριους χώρους αν το επιτρέπουν οι καιρικές συνθήκες. Η κατασκευή του είναι από υλικό σκληρού αφρού πολυπροπυλένιου EPP (expanded polypropylene) και τροφοδοτείται από επαναφορτιζόμενη μπαταρία πολυμερούς λιθίου που κινούν 2 μικρομηχανές. Η επαναφόρτιση των μπαταριών γίνεται με καλώδιο που συνδέει το ελικοπτέρου με το τηλεκοντρόλ. και διαρκεί συνήθως 10-15 λεπτά. Μετά από αυτό, το ελικόπτερο μπορεί να κάνει πτήσεις διάρκειας περίπου 5 έως 7 λεπτών. Η εμβέλεια του είναι περιορισμένη λόγω της χρήσης υπέρυθρων ακτίνων. Εκτός αυτού, άλλες πηγές φωτός του περιβάλλοντος μπορεί να επηρεάσουν αρνητικά την λήψη του σήματος και την ανταπόκριση του ελικοπτέρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παιχνίδια Κατηγορία:Ελικόπτερα
Ζοζέφ Φρανσουά Φουλόν
Ο Ζοζέφ-Φρανσουά Φουλόν ντε Ντουέ (Joseph-François Foullon de Doué) ή Foulon de Doué (Παρίσι, 25 Ιουνίου 1715 - 22 Ιουλίου 1789) ήταν Γάλλος πολιτικός και γενικός ελεγκτής των Οικονομικών επί βασιλείας Λουδοβίκου ΙΣΤ΄.
Αξιώματα
Γεννήθηκε στο Σομίρ (Saumur) επί του Μεν και Λουάρ (Maine-et-Loire). Στη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου υπηρέτησε σε αξιώματα στο Στρατό και στο Ναυτικό (Γενικός Επιθεωρητής, Intendant-General) με στρατάρχη το Σαρλ Λουί Ογκίστ Φουκάν ντε Μπελ Ιλ (Charles-Louis-Auguste Fouquand de Belle-Isle). Το 1771 διορίστηκε επιθεωρητής των Οικονομικών και το 1789, μετά την απόλυση του Ζακ Νεκέρ, ο Φουλόν διορίστηκε γενικός ελεγκτής των Οικονομικών και υπουργός παρά τω βασιλεί (Maison du Roi), καθώς αποτέλεσε την επιλογή ενός κόμματος ως αντικαταστάτης.
Προτού ξεσπάσει η Γαλλική Επανάσταση, ο Φουλόν ήταν μέλος του Κοινοβουλίου των Παρισίων (Parlement) και είχε το παρατσούκλι Ame damnée (κοινός δαίμονας).
Φυγή και φόνος
Έπειτα από την κατάληψη της Βαστίλης στις 14 Ιουλίου 1789, γνωρίζοντας ότι ο λαός τον μισούσε, ο Φουλόν έφυγε από το Παρίσι και πήγε στην οικία του φίλου του, Αντουάν ντε Σαρτέν στο Βιρί-Σατιγιόν (Viry-Châtillon), λίγα μίλια νότια της πρωτεύουσας. Εκεί αποπειράθηκε να διαδοθεί σε όλους ότι είχε πεθάνει.
Ημέρα του Υπερασπιστή της Πατρίδας
Η Ημέρα του Υπερασπιστή της Πατρίδας (День защитника Отечества Ντεν' ζαστσίτνικα Οτετσέστβα, Отан қорғаушы күні Οτάν κοργκαούσι κουνί, τατζικικά: Рӯзи Дорандаи Ватан Ρούζι Ντοραντάι Βατάν, Мекенди коргоочулардын күнү Μεκέντι κοργκοοτσουλαρντίν κουνού, λευκορωσικά: Дзень абаронцы Айчыны Ντζεν αμπαρόντσι Αϊτσίνι) είναι μια γιορτή που εορτάζεται στη Ρωσία, το Τουρκμενιστάν, τη Λευκορωσία, το Κιργιστάν, το Καζακστάν και το Τατζικιστάν. Γιορτάζεται στις 23 Φεβρουαρίου εκτός από το Καζακστάν όπου γιορτάζεται στις 7 Μαΐου.
Ιστορία
Το 1949 μετονομάστηκε σε Ημέρα του Σοβιετικού Στρατού και Ναυτικού (День Советской Армии и Военно-Морского флота). Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, η αργία μετονομάστηκε στο σημερινό όνομα το 2002, από τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος την έκανε κρατική αργία (στη Ρωσία).
Εορτασμοί στη Ρωσία και σε όλο τον κόσμο
Η γιορτή γιορτάζεται με παρελάσεις και λιτανείες προς τιμήν των βετεράνων, ενώ οι γυναίκες δίνουν μικρά δώρα για τους άνδρες στη ζωή τους, ειδικά στους συζύγους (ή φίλους, αρραβωνιαστικούς), πατεράδες, γιους και αδελφούς. Ως μέρος της κουλτούρας στο χώρο εργασίας, οι γυναίκες συχνά δίνουν μικρά δώρα για τους άνδρες συναδέλφους τους. Κατά συνέπεια, στην καθομιλουμένη γλώσσα, οι διακοπές συχνά ονομάζονται "ημέρα Ανδρών" (День Мужчин).
Μία από τις εορταστικές παραδόσεις στη Μόσχα είναι μια τελετή κοντά στο Κρεμλίνο όπου τοποθετούνται λουλούδια στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Ο Ρώσος Πρόεδρος, οι προϊστάμενοι των δύο σωμάτων του κοινοβουλίου, στρατιωτικοί ηγέτες, οι εκπρόσωποι άλλων κλάδων της κυβέρνησης, των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων καθώς και υπάλληλοι από τη ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία φτάνουν στον κήπο Αλεξάντερ, ο οποίος βρίσκεται κοντά στους τοίχους του Κρεμλίνου. Μετά από μια στιγμή σιωπής, παίζεται ο εθνικός ύμνος και γίνεται παρέλαση. Το βράδυ, η ηγεσία της χώρας είναι παρούσα σε μια συναυλία αφιερωμένη στην γιορτή του Κρατικού Παλατιού του Κρεμλίνου. Επίσης, το βράδυ στη Μόσχα και σε πολλές άλλες πόλεις της Ρωσίας, εκτοξεύονται πυροτεχνήματα.
Στη Λευκορωσία
Στη Λευκορωσία, η γιορτή γιορτάζει την ημερομηνία της 23ης Φεβρουαρίου 1918, την ημέρα ίδρυσης των Ενόπλων Δυνάμεων της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας. Παραδοσιακά, στις 23 φεβρουαρίου, ο πρόεδρος καταθέτει στεφάνι στο μνημείο στην Πλατεία Νίκης στο Μινσκ.
Στο Καζακστάν
μικρογραφία|Ένα τανκ Τ-72 κατά τη διάρκεια της παρέλασης του Υπερασπιστή της Πατρίδας στην [[Αστανά|Αστάνα το 2015.|εναλλ.=]] Στο Καζακστάν, η ημέρα γιορτάζεται στις 7 Μαΐου.
Στη Κιργιζία
μικρογραφία|Παρέλαση του Υπερασπιστή της Πατρίδας στο [[Μπισκέκ.|εναλλ.=]] Στη Κιργιζία, η ημέρα του Υπερασπιστή της Πατρίδας είναι αργία χωρίς εργασία. Στο Μπισκέκ, υπάρχει μια στρατιωτική παρέλαση της φρουράς του Μπισκέκ. Η αργία εισήχθη για πρώτη φορά στη χώρα από την Κυβέρνηση της Κιργιζίας στις 20 Ιανουαρίου 2003. Ο στρατός της Κιργιζίας έχει δική του επαγγελματική αργία στις 29 Μαΐου, που είναι και η Ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων της Κιργιζίας.
Στο Τατζικιστάν
μικρογραφία|Ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων, 2013. |εναλλ.= Στο Τατζικιστάν, η γιορτή είναι γνωστή ως "Ημέρα του Τατζικικού Εθνικού Στρατού" (τατζικικά: Рӯзи Артиши Миллӣ Тоҷик), για τον εορτασμό του Τατζικικού Εθνικού Στρατού. Ωστόσο, είναι γνωστό ότι και άλλες στρατιωτικές μονάδες, όπως η Πολεμική Αεροπορία του Τατζικιστάν, λαμβάνουν, μέρος στην γιορτή.
Στην Ουκρανία
μικρογραφία Στην Ουκρανία η Ημέρα του Υπερασπιστή της Πατρίδας (День захисника Вітчизни/ Den' zakhysnyka Vitchyzny) δεν ήταν ποτέ γιορτάζεται ως μέλος διακοπές. Το 1999 ο Πρόεδρος Λεονίντ Κούτσμα αναγνώρισε την 23η Φεβρουαρίου ως Ημέρα των Υπερασπιστών της Πατρίδας. Ο πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο αφαίρεσε το καθεστώς για την ημέρα στις 24 Αυγούστου 2014, επειδή σύμφωνα με τον Ποροσένκο, η Ουκρανία δεν θα πρέπει να γιορτάζει τις αργίες του "στρατιωτικού-ιστορικού ημερολογίου της Ρωσίας", αλλά "θα τιμήσει τους υπερασπιστές της πατρίδας μας, όχι κάποιου άλλου". Στις 14 Οκτωβρίου 2014, ο Ποροσένκο καθιέρωσε την Ημέρα του Υπερασπιστή της Ουκρανίας στη θέση της.
Η Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ και η Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ συνεχίζουν να γιορτάζουν την ημέρα.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0"> Κατηγορία:Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις
379 Χουένα
Η Χουένα (Huenna) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,87. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από το νησί Χβεν της Δανίας, το σημερινό Βεν της Σουηδίας, όπου έχτισε τα αστεροσκοπεία του ο Τύχων. Η Χουένα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Θέμιδος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Χουένας υπολογίσθηκε σε 92,3 ± 1,7 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμήθηκε σε 824 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Μετά την ανακάλυψη ωστόσο του δορυφόρου της (βλ. επόμενη ενότητα), η μάζα της υπολογίσθηκε σε 480 τρισεκατομμύρια τόνους, που αντιστοιχεί σε πυκνότητα μόλις 1,2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,059 (από δεδομένα του IRAS). Η Χουένα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 1 λεπτό. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Ανακάλυψη δορυφόρου
Στις 14 Αυγούστου 2003 ανακαλύφθηκε από τον Jean-Luc Margot με χρήση του συστήματος προσαρμοστικών οπτικών στο τηλεσκόπιο Keck II, στο Μάουνα Κέα, ένας φυσικός δορυφόρος της Χουένας, στον οποίο δόθηκε το προσωρινό όνομα S/2003 (379) 1. Ο δορυφόρος αυτός περιφέρεται σε ελλειπτική τροχιά γύρω από την Χουένα με μεγάλο ημιάξονα 3400 ± 11 χιλιόμετρα και εκκεντρότητα 0,334 ± 0,075. Η περίοδος περιφοράς του είναι 80,8 ± 0,36 ημέρες, ενώ οι διαστάσεις του εκτιμώνται σε περίπου 7 χιλιόμετρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χουενα
Ακαντέμικ Σόφιας
Η Ακαντέμικ Σόφιας (βουλγαρικά: Академика София, αγγλικά: Academic Sofia) είναι βουλγαρική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα τη Σόφια. Ιδρύθηκε το 1947 και συμμετείχε στους πρώτους δύο τελικούς του κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, όπου ηττήθηκε από την ΑΣΚ Ρίγα.
Έχει κατακτήσει 24 πρωταθλήματα Βουλγαρίας, όντας η πολυνίκης του θεσμού, όπως και 11 κύπελλα Βουλγαρίας.
Το 2000, ο σύλλογος μετονομάστηκε σε Λουκόιλ Ακαντέμικ (Лукойл Академик), έπειτα από την εμπορική συμφωνία με τη ρωσική πετρελαϊκή εταιρεία Лукойл.
Ιστορία
Σε τοπικό επίπεδο, κατέκτησε δύο κύπελλα Βουλγαρίας το 1952 και το 1954, όπως και τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα από το 1957 ως το 1959. Στο κύπελλο Πρωταθλητριών του 1958-59, η Ακαντέμικ απέκλεισε τη Μακάμπι Τελ Αβίβ, την αιγυπτιακή Γκεζίρα και την ΟΚΚ Βελιγραδίου, πριν ηττηθεί και πάλι από τη Ρίγα στον τελικό.
Μέχρι το 1976, η Ακαντέμικ κατέκτησε δώδεκα πρωταθλήματα Βουλγαρίας, αλλά ακολούθησαν δύο δεκαετίες όπου η ομάδα παρέμεινε σε χαμηλό επίπεδο. Μετά την αλλαγή της χιλιετηρίδας, η ρωσική πετρελαϊκή εταιρεία "Lukoil" ανέλαβε τη χορηγία του συλλόγου, δίνοντας του το όνομα Λουκόιλ Ακαντέμικ και αναζωογονώντας την ομάδα. Το 2002, η Ακαντέμικ κατέκτησε το κύπελλο Βουλγαρίας και την επόμενη σεζόν πήρε το νταμπλ, κάτι που επαναλάμβανε μέχρι το 2008.
Συνολικά, από το 2003 μέχρι το 2015 κατέκτησε δώδεκα πρωταθλήματα και εννέα κύπελλα Βουλγαρίας, με 371 νίκες και μόλις 30 ήττες σε αυτό το διάστημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλγαρικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1947 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1947
Αν-Ζενεβιέβ των Βουρβόνων-Κοντέ
Νεανικά χρόνια
Η Άννα Γενεβιέβη ήταν κόρη του Ερρίκου Β΄ των Βουρβόνων, Πρίγκιπα του Κοντέ και της συζύγου του Καρλόττας Μαργαρίτας του Μονμορανσύ και αδελφή του Μεγάλου Κοντέ και του Αρμάνδου των Βουρβόνων-Κοντί. Γεννήθηκε στη φυλακή του Κάστρου της Βενσέν όπου είχαν φυλακισθεί ο πατέρας και η μητέρα της για την αντίδρασή τους προς τον Κοντσίνο Κοντσίνι, σύμβουλο της Μαρίας των Μεδίκων, η οποία ήταν τότε αντιβασίλισσα κατά τη διάρκεια της ανηλικότητας του Λουδοβίκου ΙΓ΄.
Εκπαιδεύτηκε με μεγάλη αυστηρότητα στο Μοναστήρι των Καρμελιτών στο Παρίσι. Τα πρώτα της χρόνια σημαδεύτηκαν από την εκτέλεση του εξαδέλφου της μητέρας της κόμη Φρανσουά ντε Μονμορανσύ-Μπουτβίλ, για μονομαχία το 1627 και του Ερρίκου Β΄ του Μονμορανσύ, αδελφού της μητέρας της, για συνομωσία κατά του Καρδινάλιου Ρισελιέ το 1632. Αργότερα οι γονείς της συμφιλιώθηκαν με τον Ρισελιέ. Όταν εισήχθη στην κοινωνία το 1635, η Άννα Γενεβιέβη έγινε σύντομα κεντρικό πρόσωπο στο λογοτεχνικό σαλόνι της Μαρκησίας ντε Ραμπουιγιέ, εκείνη την εποχή το κέντρο όλης της διανόησης και του καλού γούστου στη Γαλλία.
Θεά της Ειρήνης και της Ομόνοιας
μικρογραφία|Ως προσωποποίηση της [[Ειρήνη|Ειρήνης και της Ομόνοιας, από τον Άνσελμ φαν Χούλλε.]] Το 1642, σε ηλικία 23 ετών, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ του Λονγκβίλ, κυβερνήτη της Νορμανδίας, χήρο 24 χρόνια μεγαλύτερό της (η πρώτη του γυναίκα Λουίζα των Βουρβόνων είχε πεθάνει το 1637). Ο γάμος δεν ήταν ευτυχισμένος. Μετά τον θάνατο του Ρισελιέ, ο πατέρας της έγινε επικεφαλής του συμβουλίου αντιβασιλείας κατά τη διάρκεια της ανηλικότητας του Λουδοβίκου ΙΔ΄, ο αδελφός της, Λουδοβίκος, κέρδισε μεγάλη νίκη στη μάχη του Ροκρουά το 1643 και η δούκισσα έγινε πρόσωπο πολιτικής σημασίας. Το 1646, συνόδευσε τον σύζυγό της στο Μύνστερ, όπου τον έστειλε ο Καρδινάλιος Μαζαρέν ως επικεφαλής απεσταλμένο, και όπου γοήτευσε τους Γερμανούς διπλωμάτες που διαπραγματεύονταν τη συνθήκη της Βεστφαλίας και χαρακτηρίστηκε ως η «θεά της ειρήνης και της ομόνοιας».
Κατά την επιστροφή της, ερωτεύτηκε τον συγγραφέα Δούκα ντε Λα Ροσφουκώ, με τον οποίο διατήρησε πολύχρονη σχέση.
Ο ρόλος της στη Σφενδόνη
Όταν ξέσπασαν οι πρώτες εξεγέρσεις της Σφενδόνης το 1648, η Δούκισσα ντε Λονγκβίλ, ο δεύτερος αδελφός της Αρμάνδος και ο σύζυγός της Δούκας ντε Λονγκβίλ, τάχθηκαν με το μέρος των επαναστατών. Αλλά δεν μπόρεσε να πείσει τον Μεγάλο Κοντέ να συμμετάσχει στο κίνημα, αυτός στην αρχική φάση της εξέγερσης στάθηκε πιστός στη βασιλική αυλή. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μετακόμισε στο δημαρχείο του Παρισιού όπου γέννησε έναν γιο τον Σαρλ-Λουί, η πατρότητα του οποίου αποδίδεται στον Λα Ροσφουκώ. Η ειρήνη της Ρυέιγ που έθεσε τέλος στην Πρώτη Σφενδόνη δεν την ικανοποίησε.
Στις εξεγέρσεις της Δεύτερης Σφενδόνης έπαιξε σημαντικό ρόλο προσελκύοντας στους εξεγερμένους πρώτα τον Μεγάλο Κοντέ και αργότερα τον στρατάρχη Tυρέν. Μετά τη σύλληψη στις 18 Ιανουαρίου 1650 των αδελφών της Μεγάλου Κοντέ και Αρμάνδου και του συζύγου της Δούκα ντε Λονγκβίλ, η Δούκισσα κατέφυγε στη Νορμανδία, αλλά απέτυχε στην προσπάθειά της να ξεσηκώσει την επαρχία. Καταδιωκόμενη από τα βασιλικά στρατεύματα, κατάφερε να φτάσει στη Χάγη με ολλανδικό σκάφος, στη συνέχεια κατέφυγε στον στρατάρχη Tυρέν τον Μάρτιο του 1650. Έμεινε ένα χρόνο μαζί του, διαπραγματευόμενη με τους Ισπανούς και ωθώντας τον Τυρέν να ξεσηκωθεί κατά του καρδινάλιου Μαζαρέν.
Η παραίτηση και φυγή του Μαζαρέν στις αρχές του έτους 1651 ήταν το αποτέλεσμα της συμμαχίας των πριγκίπων με την Πρώτη Σφενδόνη. Οδήγησε στην απελευθέρωση των τριών φυλακισμένων πριγκίπων και στην επιστροφή των παλαιών ελευθεριών και προνομίων των μεγάλων αριστοκρατών. Στο τέλος του καλοκαιριού του 1651, οι πρίγκιπες Κοντέ είχαν γίνει αντιδημοφιλείς στο Παρίσι. Η Δούκισσα έφυγε από την πρωτεύουσα την παραμονή της ενηλικίωσης του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και πήγε στη Γασκώνη συνοδευόμενη από την οικογένειά της, τους υποστηρικτές τους και από τον Δούκα του Νεμούρ, μια οικειότητα που έκανε τον Λα Ροσφουκώ να την εγκαταλείψει.
Στις 24 Μαρτίου 1652, ο Κοντέ κατευθύνθηκε προς το Παρίσι αφήνοντας την επιμέλεια του Μπορντώ στον αδελφό του, την Άννα Γενεβιέβη και τη σύζυγό του Κλαίρη Κλημεντία. Η πόλη βρίσκονταν σε κατάσταση εξέγερσης, παραδόθηκε στα βασιλικά στρατεύματα τον Ιούλιο του 1653.
Τα τελευταία χρόνια
Μετά την αποτυχία των εξεγέρσεων της Σφενδόνης και τη διαφυγή του αδελφού της Μεγάλου Κοντέ στην Ολλανδία, εγκαταλειμμένη και αποκλεισμένη από τη βασιλική Αυλή, τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό πριν συναντηθεί με τον σύζυγό της στη Νορμανδία. Στράφηκε στη θρησκεία, τον Γιανσενισμό και τη φιλανθρωπία. Έζησε κυρίως στη Νορμανδία μέχρι το 1663, όταν πέθανε ο σύζυγός της πήγε στο Παρίσι, καθώς ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ τελικά τη συγχώρησε. Μέχρι το θάνατό της, υπήρξε προστάτιδα του Αββαείου του Πορ Ρουαγιάλ. Συναναστρεφόταν με τον Πασκάλ, τον Ρακίνα και άλλους Γιανσενιστές.
Πέθανε στις 15 Απριλίου 1679 στο Παρίσι, στο μοναστήρι Καρμελιτών όπου νεαρή είχε μαθητεύσει. Ενταφιάστηκε στην εκκλησία Σαιν-Ζακ-ντυ-Ω-Πα. Στη δεκαετία του 1850, τα οστά της μεταφέρθηκαν στις κατακόμβες του Παρισιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Παλαιού Καθεστώτος Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Κοντέ
Μέχρι τον προπάππο του
thumb|300px|[[Τα Καπρίτσια|Capricho Νο.39: Asta su Abuelo (Μέχρι τον προπάππο του), Φρανθίσκο Γκόγια, περ. 1797-98, 21,4 x 15 εκ. (εικόνα)/ 30,6 x 20,1 εκ. (χαρτί)]] Το έργο Μέχρι τον προπάππο του (ισπανικά: Asta su abuelo) είναι το τριακοστό ένατο (39ο) από τη σειρά 80 χαρακτικών Τα Καπρίτσια (Los Caprichos) του Ισπανού καλλιτέχνη Φρανθίσκο Γκόγια. Ο Γκόγια δημιούργησε τα χαρακτικά αυτά κατά τα έτη 1797 και 1798, και τα δημοσίευσε σαν μία συλλογή έργων το 1799. Περιγράφοντας αυτή τη σειρά έργων, ο καλλιτέχνης ανέφερε ότι απεικονίζει τις αμέτρητες ιδιορρυθμίες και ανοησίες που υπάρχουν σε κάθε πολιτισμένη κοινωνία, και τις κοινές προκαταλήψεις και τις παραπλανητικές πρακτικές που τα έθιμα, η αμάθεια, ή η ιδιοτέλεια τις έχουν καταστήσει συνήθεις.
Το αντικείμενο του έργου
Κατά τη χρονική περίοδο που έζησε ο Γκόγια στην Ισπανία ήταν ιδιαίτερα έντονο το φαινόμενο των ιδαλγών (hidalgos). Κατά λέξη hidalgo σημαίνει γιος κάποιου (hijo de algo). Το γεγονός ότι κάποιος μπορούσε να αναφέρει τα ονόματα ορισμένων προγόνων του, αρκούσε για να θεωρηθεί αυτομάτως μέλος μιας, κατώτερης έστω, αριστοκρατίας και του έδινε την απαραίτητη δικαιολογία για να μην εργάζεται-τουλάχιστον χειρωνακτικά. Το 15% περίπου του πληθυσμού της χώρας θεωρούσε ότι ανήκε σε αυτή ακριβώς την κοινωνική κατηγορία, και επομένως απέφευγε κάθε δημιουργική δραστηριότητα. Οι περισσότεροι από αυτούς ζούσαν φτωχικά επειδή αρνούνταν να εργαστούν. Συχνά ο Γκόγια παρουσίαζε τα μέλη αυτής της τάξης σαν γαϊδάρους οι οποίοι αρκούνται να παρακολουθούν τους ομοίους τους να εργάζονται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρακτικά του Φρανθίσκο Γκόγια Κατηγορία:Εκθέματα του Μουσείου του Πράδο (Μαδρίτη)
Ζωή Καρέλλη
Βίος
Η Ζωή Καρέλλη (Χρυσούλα Αργυριάδου, το γένος Πεντζίκη) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Αδελφός της ήταν ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης. Ασχολήθηκε με την εκμάθηση ξένων γλωσσών και τη μουσική και παρακολούθησε μαθήματα Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Μετά το 1944 ταξίδεψε σε πολλά μέρη του κόσμου.
Πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο των ελληνικών γραμμάτων το 1935 από τις στήλες του περιοδικού Το 3ο μάτι, όπου δημοσίευσε το πεζογράφημα «Διαθέσεις». Το 1937 πρωτοδημοσίευσε ποίημά της («Φετεπουρσικρί») στο περιοδικό Μακεδονικές Ημέρες. Το 1940 εκδίδει την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Πορεία. Εξέδωσε δώδεκα ποιητικές συλλογές, πέντε θεατρικά έργα και πολλά δοκίμια, ενώ πολλά κείμενά της βρίσκονται δημοσιευμένα σε λογοτεχνικά περιοδικά, όπως τα Φιλολογικά Χρονικά, Νέα Εστία, Μακεδονικά Γράμματα, Μορφές, Ο Αιώνας μας, Σημερινά Γράμματα, Καινούρια Εποχή, Πνευματική Κύπρος, Νέα Πορεία. Υπήρξε μέλος του κύκλου του περιοδικού Κοχλίας της Θεσσαλονίκης. Ποιήματά της μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες. Ασχολήθηκε επίσης με τη λογοτεχνική μετάφραση, κυρίως έργων του Τόμας Έλιοτ.
Τιμήθηκε με το Β΄ (ελληνικό) Κρατικό Βραβείο Ποίησης και έλαβε τη διάκριση «Palmes Académiques» του Υπουργείου Παιδείας της Γαλλίας (1956) για την ποιητική συλλογή Κασσάνδρα και άλλα ποιήματα, με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1974) για τα Ποιήματα 1940-1973 και με το Βραβείο Ποίησης του Ιδρύματος Ουράνη (1978) για το σύνολο του ποιητικού της έργου. Έγινε η πρώτη γυναίκα αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών (1982). Η Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ την αναγόρευσε επίτιμο διδάκτορα (1988) με έπαινο που διάβασε ο Γ.Π. Σαββίδης. Στις 26 Οκτωβρίου 1995 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος της απένειμε το Μετάλλιο του Ταξιάρχη του Φοίνικα της Ελληνικής Δημοκρατίας. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (ως το 1981) και της Ακαδημίας Αθηνών (1982). Τα θεατρικά της έργα Σιμωνίς Βασιλόπαις του Βυζαντίου (1965) και Ορέστης (1971) παραστάθηκαν από το Κ.Θ.Β.Ε. το 1966 και το 1976, αντίστοιχα.
Το έργο της
Στο ποιητικό έργο της Ζωής Καρέλλη, αποτέλεσμα της δημιουργικής αφομοίωσης της ελληνικής (αρχαίας και νέας) και ευρωπαϊκής λογοτεχνικής παράδοσης, κυριαρχούν ο εσωτερικός λόγος και η υπαρξιακή αγωνία, εκφρασμένη στο πλαίσιο των συνδυασμών γυναικείας ευαισθησίας και διανόησης, ελληνικότητας και ανθρωπισμού και μιας «ανοίκειας» θεματικής και ποιητικής γραφής. Η ποίησή της πρόκειται για μια «διασταύρωση της θρησκευτικής ανησυχίας με τον πυρήνα του ερωτικού βιώματος» που οδηγεί σε μια λυτρωτική πνευματικότητα. Είναι μια ποίηση «του εσωτερικού χώρου, της πνευματικής και καλλιτεχνικής αγωνίας και των υπαρξιακών ερωτημάτων».
Δέχτηκε επιρροές κυρίως από τον χριστιανό διανοητή N. Berdiaef και από τους ποιητές Πωλ Κλωντέλ και Τόμας Στερνς Έλιοτ, ενώ κοινή σε μεγάλο βαθμό είναι η πνευματική πορεία με τον αδελφό της Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη και τον Γιώργο Θέμελη. Θέματά της ο χρόνος, η μοναξιά, η φθορά, ο έρωτας και ο θάνατος. Την προβληματική της ποίησής της μετέφερε και στα θεατρικά της έργα. Μελετητές διακρίνουν δύο χρονικές φάσεις στο έργο της: Μια πρώτη από το 1935 μέχρι το 1955, όπου κυριαρχεί ο ιδεαλιστικός προβληματισμός, ο οποίος εκφράζεται με τη διανοητική αφαίρεση. Μια δεύτερη από το 1955 κ.ε., όπου είναι εντονότερη η υποχώρηση της αφαιρετικότητας και η μεγαλύτερη γείωση στην ιστορική πραγματικότητα, αλλά είναι παρόντες και οι αρχαιοελληνικοί μύθοι ως παραβολικό αντικαθρέφτισμα της επικαιρότητας.
Χειρόγραφα της Ζωής Καρέλλη υπάρχουν στο Γενικό Αρχείο του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου (Ε.Λ.Ι.Α.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Νομοί της Γαλλίας
μικρογραφία|350x350εσ|Χάρτης των νομών της Γαλλίας Στη διοικητική διαίρεση της Γαλλίας, ο νομός (Γαλλικά: département) είναι εδαφική διαίρεση του κράτους και τοπική αρχή με ειδικές εξουσίες. Είναι μία από τις βαθμίδες διοικητικής διαίρεσης σε εθνικό επίπεδο («εδαφικές συλλογικότητες»), ανάμεσα στις διοικητικές περιοχές και τις κοινότητες.
Στη Γαλλία υπάρχουν 101 νομοί, οι 96 νομοί βρίσκονται στη Μητροπολιτική Γαλλία και 5 στα υπερπόντια διαμερίσματα, τα οποία ταξινομούνται επίσης ως υπερπόντιες περιοχές. Οι νομοί υποδιαιρούνται περαιτέρω σε 342 διοικητικά διαμερίσματα (arrondissements), τα οποία χωρίζονται σε 2.054 καντόνια. Τα δύο τελευταία δεν έχουν αυτονομία και χρησιμοποιούνται για την οργάνωση της αστυνομίας, των πυροσβεστικών υπηρεσιών και, μερικές φορές, των εκλογών.
Κάθε νομός διοικείται από ένα εκλεγμένο όργανο, το διοικητικό συμβούλιο. Από το 1800 έως τον Απρίλιο του 2015, ονομάζονταν Γενικό συμβούλιο. Κάθε συμβούλιο έχει έναν πρόεδρο. Οι κύριοι τομείς ευθύνης τους περιλαμβάνουν τη διαχείριση ορισμένων επιδομάτων κοινωνικής πρόνοιας, κτηρίων και τεχνικού προσωπικού σχολείων, τοπικών δρόμων και σχολικών και αγροτικών λεωφορείων, καθώς και συμβολή στις δημοτικές υποδομές.
Δημιουργία των νομών
μικρογραφία|350x350εσ|Η διοικητική διαίρεση της Γαλλίας Η δημιουργία των γαλλικών νομών χρονολογείται από το διάταγμα της 22ας Δεκεμβρίου 1789 που έλαβε η Συντακτική Συνέλευση του 1789, με ισχύ από τις 4 Μαρτίου 1790, ως ορθολογική αντικατάσταση των ιστορικών επαρχιών του παλαιού καθεστώτος με σκοπό την ενίσχυση της εθνικής ενότητας. Αρχικά δημιουργήθηκαν 83 νομοί και σχεδόν όλοι τους πήραν το όνομά τους από φυσικά γεωγραφικά χαρακτηριστικά (ποτάμια, βουνά ή ακτές), αντί για ιστορικά ή πολιτιστικά εδάφη, τις παλαιές επαρχίες, που αναφέρονταν και θύμιζαν το παλαιό καθεστώς.
Ο διαχωρισμός της Γαλλίας σε νομούς ήταν ένα έργο που ταυτίστηκε ιδιαίτερα με τον Γάλλο επαναστάτη ηγέτη, τον αββά Σιεγές, αν και το θέμα είχε συζητηθεί και αναφερθεί συχνά από πολλούς πολιτικούς και στοχαστές. Η πρώτη γνωστή πρόταση είναι από το 1665 στα γραπτά του πολιτικού Μαρκ-Ρενέ ντ'Αρζανσόν.
Η διαίρεση σε νομούς στη Γαλλία ενέπνευσε παρόμοιες διαιρέσεις σε πολλές χώρες, μερικές από τις οποίες ήταν πρώην γαλλικές αποικίες.
Χαρακτηριστικά
Στους γαλλικούς νομούς έχει εκχωρηθεί ένας μοναδικός διψήφιος ή τριψήφιος αριθμός, ο Επίσημος Γεωγραφικός Κώδικας, που κατανέμεται από το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών. Τα υπερπόντια διαμερίσματα έχουν τριψήφιο αριθμό. Ο αριθμός χρησιμοποιείται, για παράδειγμα, στον ταχυδρομικό κώδικα και μέχρι πρόσφατα χρησιμοποιήθηκε για όλες τις πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων. Οι κάτοικοι χρησιμοποιούν συνήθως τους αριθμούς για να αναφερθούν στο δικό τους νομό ή σε ένα γειτονικό, για παράδειγμα, οι κάτοικοι του νομού Λουαρέ μερικές φορές αναφέρουν το νομό τους ως «το 45». Οι πιο απομακρυσμένοι νομοί αναφέρονται γενικά με τα ονόματά τους, καθώς λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν τον αριθμό όλων των νομών.
Σε όλους τους νομούς ισχύουν και  εφαρμόζονται αυτόματα οι νόμοι και οι κανονισμοί της Γαλλίας. Στην ηπειρωτική Γαλλία, υπάρχει ωστόσο το τοπικό δίκαιο Αλσατίας-Μοζέλα που εφαρμόζεται στους νομούς Κάτω Ρήνου, Άνω Ρήνου και Μοζέλ. Η ιδιαίτερη αυτή κατάσταση οφείλεται στο γεγονός ότι μετά τη γαλλική ήττα κατά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1871, αυτά τα εδάφη προσαρτήθηκαν από τη Γερμανική Αυτοκρατορία από το 1871 έως το 1919.
The Economist
Το The Economist είναι ένα εβδομαδιαίο περιοδικό που εκδίδεται στη Μεγάλη Βρετανία. Περιέχει διεθνείς ειδήσεις, από τη Μεγάλη Βρετανία και, όπως φαίνεται και στον τίτλο του, οικονομικά νέα.
Εκδίδεται συνεχώς από το 1843, και από το 2006 τυπώνεται σε ένα εκατομμύριο αντίτυπα την εβδομάδα, από τα οποία τα μισά κυκλοφορούν στη Βόρεια Αμερική.
Εμφανίζει ισχυρή άποψη για πολλά θέματα, ιδιαίτερα στα οικονομικά, στα οποία υποστηρίζει το ελεύθερο εμπόριο και τις φιλελεύθερες οικονομικές θεωρίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Economist Economist Economist
Δρ. Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ (ταινία 1941)
Το '''Δρ. Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ' (Dr Jekyll and Mr. Hyde) είναι μια αμερικάνικη ταινία τρόμου του 1941, σκηνοθετημένη από τον Βίκτορ Φλέμινγκ, με σενάριο από τον Τζων Λι Μάζιν, βασισμένο στην ταινία του 1931 Δρ. Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ'', και βασισμένο στη νουβέλα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον Δόκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ. Πρωταγωνιστεί ο Σπένσερ Τρέισι ως ένας επιστήμονας που χρησιμοποιεί ένα φάρμακο που τον μεταμορφώνει στον κακό του εαυτό.