cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ομφαλοκήλη
Επεμβάσεις Μετεγχειρητικής κοιλιοκήλης - ομφαλοκήλης και επιγαστρικής κήλης
Η ύπαρξη κήλης στο κοιλιακό τοίχωμα, είτε αυτή είναι εγγενής (ομφαλοκήλη, επιγαστρική), είτε αυτή είναι επίκτητη (μετεγχειρητική), αποτελεί μία σοβαρή χειρουργική πάθηση. Η βασική αρχή της αντιμετώπισης όλων αυτών των κηλών είναι η αποκατάσταση χωρίς τάση με τη χρήση πλέγματος.
Ο βαθμός δυσκολίας και η διάρκεια της επέμβασης είναι σε άμεση συνάρτηση με το μέγεθος της κήλης, το περιεχόμενό της και την ύπαρξη συμφύσεων στην κοιλιά. Έτσι μία μικρή κήλη, με ελάχιστο περιεχόμενο, σε κοιλιά χωρίς συμφύσεις αποκαθίσταται ευχερώς σε περίπου 30 λεπτά, ενώ η αποκατάσταση μίας μεγάλης κήλης, με περιεχόμενο έντερο, σε κοιλιά με πολλαπλές συμφύσεις, μπορεί να διαρκέσει 3-4 ώρες, καθώς έχει ιδιαίτερα υψηλό βαθμό τεχνικής δυσκολίας. Δεδομένου ότι μία κήλη εφόσον εγκατασταθεί μπορεί μόνο να μεγαλώσει μπορεί, εφόσον ο ασθενής μπορεί να χειρουργηθεί, δεν υπάρχει κανένας λόγος καθυστέρησης της χειρουργικής αποκατάστασης εφόσον τεθεί η διάγνωση. Η αναμονή μπορεί να οδηγήσει μόνο σε διόγκωση της κήλης, επιπλοκές και αύξηση του βαθμού δυσκολίας της χειρουργικής πράξης, όταν τελικώς ο ασθενής οδηγηθεί στο χειρουργείο, προγραμματισμένα ή, ακόμα χειρότερα, εσπευσμένα λόγω περιτονίτιδας ή ειλεού.
Οι μέθοδοι αποκατάστασης των εν λόγω κηλών χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: α) τις κλασσικές της ανοικτής χειρουργικής και β) τις ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές (λαπαροσκοπική και ρομποτική). Η βασική διαφορά είναι πως στην πρώτη περίπτωση η αποκατάσταση γίνεται από έξω δια μέσου μίας μεγάλης δερματικής τομής (μήκους τουλάχιστον ίσου με αυτό της κήλης), ενώ στη δεύτερη, ανεξαρτήτως μεγέθους της κήλης πραγματοποιούνται μόνον 3-4 μικρές τομές μήκους έως 12 χιλιοστών.
Λαπαροσκοπική / Ρομποτική αποκατάσταση μετεγχειρητικής κοιλιοκήλης – ομφαλοκήλης και επιγαστρικής κήλης
Η μέθοδος εφαρμόζεται μόλις τις τελευταίες 3 δεκαετίες, αλλά είναι ιδιαίτερα δημοφιλής μεταξύ ασθενών και χειρουργών, ιδίως αυτών που εξασκούν την ελάχιστα επεμβατική χειρουργική. Βασικό της πλεονέκτημα είναι η αποφυγή της τεράστιας τομής στην περιοχή της κήλης και όλων των επιπλοκών που αυτή μπορεί να εμφανίσει (λοίμωξη τραύματος, διαπύηση, έως και απόστημα), ενώ παράλληλα το αισθητικό αποτέλεσμα είναι άριστο. Το σημαντικότερο μειονέκτημα της μεθόδου είναι το υψηλό της κόστος, το οποίο οφείλεται α) στο ότι το πλέγμα που χρησιμοποιείται στη λαπαροσκοπική / ρομποτική αποκατάσταση έχει περίπου τριπλάσια τιμή από αυτό που χρησιμοποιείται στην ανοικτή, και β) στο κόστος του λαπαροσκοπικού εξοπλισμού και ιδίως των ελικοειδών ήλων που χρησιμοποιούνται για την καθήλωση του πλέγματος. Ως εκ τούτου η μέθοδος προτιμάται όταν η χαμηλή πιθανότητα υποτροπής και το άριστο αισθητικό αποτέλεσμα είναι οι πρώτες προτεραιότηες, ενώ αποφεύγεται όταν το κόστος είναι περιοριστικός παράγοντας.
Σκοπός της επέμβασης: Η λαπαροσκοπική / ρομποτική αποκατάστασης της μετεγχειρητικής κοιλιοκήλης (ή απλά μετεγχειρητικής κήλης), της επιγαστρικής κήλης, αλλά και της ομφαλοκήλης, αποσκοπεί στην υπερκάλυψη του ελλείμματος του τοιχώματος της κοιλιάς με ένα πλέγμα εκ των έσω, αφού προηγουμένως το περιεχόμενο της κήλης (επίπλουν, λεπτό έντερο ή οποιοδήποτε άλλο ενδοκοιλιακό σπλάγχνο) επανατοποθετηθεί εντός της κοιλιάς. Εφόσον τοποθετηθεί και καθηλωθεί σωστά το πλέγμα, δίνεται η ευκαιρία στον οργανισμό να δημιουργήσει ινώδη ιστό και να καλύψει οριστικά το χάσμα, θεραπεύοντας έτσι την κήλη.
Ανοικτή αποκατάσταση μετεγχειρητικής κοιλιοκήλης – ομφαλοκήλης και επιγαστρικής κήλης
Η ανοικτή αποκατάσταση των κηλών έχει μακρά ιστορία, ωστόσο, μόλις την τελευταία 30ετία καθιερώθηκαν και τελειοποιήθηκαν οι βασικές αρχές που διέπουν αυτές τις χειρουργικές επεμβάσεις, συγκεκριμένα, η χωρίς τάση αποκατάσταση και η χρήση πλέγματος. Το είδος του πλέγματος (πολυπροπυλένιο, τεφλόν, βιολογικό κ.α.) καθώς και η τελική του θέση σε σχέση με το κοιλιακό τοίχωμα (πάνω: onlay, ισοϋψώς: inlay, κάτω: underlay), συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να αποτελούν αντικείμενο έρευνας, με επικρατέστερη την τοποθέτηση συνθετικού πλέγματος πολυπροπυλενίου ή πολυεστέρα (λόγω χαμηλότερου κόστους), κάτω (underlay) από το κοιλιακό τοίχωμα και έξω από το περιτόναιο (λόγω χαμηλότερης πιθανότητας υποτροπής). Η μέθοδος πλεονεκτεί ως προς το κόστος, δεν προτιμάται όμως όταν το αισθητικό αποτέλεσμα και η ταχεία αποκατάσταση αποτελούν προτεραιότητα.
Σκοπός της επέμβασης: Η ανοικτή αποκατάσταση των κηλών του κοιλιακού τοιχώματος αποσκοπεί στις περισσότερες περιπτώσεις (πλην της τεχνικής inlay) στην υπερκάλυψη του ελλείμματος του τοιχώματος της κοιλιάς με ένα πλέγμα, αφού προηγουμένως το περιεχόμενο της κήλης (επίπλουν, λεπτό έντερο ή οποιοδήποτε άλλο ενδοκοιλιακό σπλάγχνο) επανατοποθετηθεί εντός της κοιλιάς. Εφόσον τοποθετηθεί και καθηλωθεί σωστά το πλέγμα, δίνεται η ευκαιρία στον οργανισμό να δημιουργήσει ινώδη ιστό και να καλύψει οριστικά το χάσμα, θεραπεύοντας έτσι την κήλη.
Πώς γίνεται: Η επέμβαση γίνεται δια μέσου μίας μεγάλης δερματικής τομής (μήκους περίπου όσο αυτό της κήλης). Αφού παρασκευασθεί ο σάκος της κήλης, αυτός ανατάσσεται μαζί με το περιεχόμενό του (δηλαδή επανατοποθετείται εντός της κοιλιάς) και αναλόγως της χρησιμοποιούμενης τεχνικής τοποθετείται το πλέγμα πάνω (onlay), ισοϋψώς (inlay), ή κάτω (underlay) από το κοιλιακό τοίχωμα. Λόγω της μικρότερης πιθανότητας υποτροπής προτιμάται η τοποθέτηση πλέγματος κάτω από το κοιλιακό τοίχωμα (εκ των έσω), όπως ακριβώς και στη λαπαροσκοπική / ρομποτική αποκατάσταση, αν και είναι τεχνική περισσότερο χρονοβόρα και τραυματική. Στο τέλος της επέμβασης τοποθετούνται μία ή δύο παροχετεύσεις (σωλήνες), που παραμένουν για περίπου μία εβδομάδα και βοηθούν στην απομάκρυνση του αντιδραστικού υγρού που παράγεται στο χειρουργικό πεδίο λόγω της μεγάλης τραυματικής επιφάνειας.
Συνήθης μετεγχειρητική πορεία: Στην πλειονότητά τους οι ασθενείς κινητοποιούνται και σιτίζονται την ημέρα της επέμβασης, ενώ λαμβάνουν εξιτήριο την επομένη. Το μετεγχειρητικό άλγος αντιμετωπίζεται με αναλγητικά, η παροχέτευση (ή οι παροχετεύσεις) αφαιρούνται περίπου την 7η μετεγχειρητική ημέρα και ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει στις προ της επέμβασης δραστηριότητές του περίπου 2 εβδομάδες αργότερα. Όπως και με τις ελάχιστα επεμβατικές μεθόδους, υπάρχει πιθανότητα υποτροπής της κήλης, ιδίως όταν δεν χρησιμοποιείται η τεχνική underlay.
Θρύον (αρχαία πόλη)
Το Θρύον ή Θρυόεσσα ή Αλφειού Πόρος ήταν πόλη της αρχαίας Ηλείας.
Ο Όμηρος μας πληροφορεί ότι είχε λάβει μέρος στον Τρωικό Πόλεμο μαζί με τους υπόλοιπους Ηλείους και βρισκόταν δίπλα στον Αλφειό. Ο Στράβωνας την ταυτίζει με την αρχαία πόλη Επιτάλιο χωρίς να αυτό να είναι σίγουρο.
Ερείπια της αρχαίας πόλης σώζονται κοντά στο σημερινό χωριό Επιτάλιο (Αγουλινίτσα) της Ηλείας.
Ξηροπόταμος (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Ξηροπόταμος είναι γνωστά:
Ιάκωβος ο Νισιβηνός
Ο Ιάκωβος ο Νισιβινός, αποκαλούμενος και «Μέγας» (κοιμήθηκε το 338), ήταν συριακής καταγωγής χριστιανός επίσκοπος και συγγραφέας που έζησε το 4ο αιώνα.
Βιογραφία
Έζησε για πολλά έτη ως ερημίτης. Κατά το έτος 309 εκλέχθηκε επίσκοπος, ο πρώτος, της γενέτειράς του Νισίβεως της Μεσοποταμίας. Πέθανε το 338. Υπήρξε δάσκαλος του Σύριου εκκλησιαστικού συγγραφέα Εφραίμ του Σύρου. Επίσης ενθάρρυνε στο συγγραφικό-θεολογικό έργο τον θεμελιωτή της συριακής χριστιανικής γραμματείας Αφραάτη. Δεν μας έχει σωθεί κανένα κείμενό του, αν και λόγωτης φήμης του του έχουν αποδοθεί αρκετά, όπως η αρμενική μετάφραση των Επιδείξεων του Αφραάτη.
Έχει ανακηρυχθεί άγιος και η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 31 Οκτωβρίου, από δε την Καθολική Εκκλησία στις 15 Ιουλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Γκορίς
Η Γκορίς (αρμενικά: Գորիս) είναι πόλη και το κέντρο της αστικής κοινότητας Γκορίς, στην επαρχία Σιουνίκ στα νότια της Αρμενίας. Βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Γκορίς (ή Βαραράκ), βρίσκεται 254 χιλιόμετρα από την αρμενική πρωτεύουσα Γερεβάν και 67 χιλιόμετρα από το επαρχιακό κέντρο Καπάν. Η Γκορίς είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο Σιουνίκ όσον αφορά τον πληθυσμό. Κατά τη διάρκεια της απογραφής του 2011, είχε πληθυσμό 20.591 κατοίκων, μειωμένος σε σχέση με τους 23.261 που αναφέρθηκαν στην απογραφή του 2001. Ωστόσο, σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016, ο πληθυσμός της Γκορίς ήταν 20.300. Η Γκορίς είναι η έδρα της Μητρόπολης του Σιουνίκ της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας.
Μετά τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις το 2016, η κοινότητα της Γκορίς διευρύνθηκε για να συμπεριλάβει τα γύρω χωριά Ακνέρ, Μπαρντζραβάν, Χαρτασέν, Καραχούντζ, Χντζορέσκ, Νερκίν Χντζορέσκ, Σουρνούχ, Βερισέν και Βοροτάν.
Ετυμολογία
Ανά τους αιώνες, η Γκορίς ήταν γνωστή ως Κορές και Γκοράικ. Ωστόσο, υπάρχουν αρκετές εξηγήσεις για την προέλευση του ονόματος. Θεωρείται ότι το όνομα Γκορίς προέρχεται από τις ινδοευρωπαϊκές προγλωσσικές λέξεις "γκορ" (πέτρα), "ες" (να είναι), δηλαδή η Γκορίς/Κορές σημαίνει βραχώδες μέρος. Υπήρχε μια κατοικία στην αρχαιότητα στην ίδια περιοχή της πόλης.
Το όνομα Γκορίς είχε πολλές παραλλαγές όπως: Γκοριστσά, Κορές, Γκορές, Γκοράικ, Γκορού, και Γκεριούσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
Γουλιέλμος Φρειδερίκος Φίλιππος της Βυρτεμβέργης
Ο Γουλιέλμος Φρειδερίκος Φίλιππος, γερμ. Wilhelm-Friedrich-Philipp (27 Δεκεμβρίου 1761 - 10 Αυγούστου 1830) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης. Έγινε υπουργός Πολέμου της χώρας του.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου Β΄ Ευγενίου δούκα της Βυρτεμβέργης και της Φρειδερίκης των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Σβετ.
Το 1779 εισήλθε στον Δανικό στρατό και έγινε λοχαγός. Το 1781 διοικούσε το δικό του Σύνταγμα και το 1783 προήχθη σε υποστράτηγο. Το 1801 έγινε διοικητής της Κοπεγχάγης και αντιμετώπισε τη μάχη της Κοπεγχάγης το ίδιο έτος.
Πλήρωσε 10.000 ράιχσταλερ το 1806 για να αφήσει τον στρατό της Δανίας· ο μεγαλύτερος αδελφός του Φρειδερίκος Α΄ είχε μόλις γίνει βασιλιάς και όταν ο Γουλιέλμος-Φρειδερίκος-Φίλιππος επέστρεψε στη Στουτγάρδη έγινε στρατάρχης και υπουργός Πολέμου της Βυρτεμβέργης. Ζούσε στο Χίρρλινγκεν του Ρόττενμπουρκ και στο ανάκτορο Στέττεν του Ρέμσταλ. Το 1811 προσέλαβε υφυπουργό Πολέμου τον Φρήντριχ βαρόνο φον Φουλ ως βοηθό του και de facto υπουργό.
Το 1815 αποσύρθηκε και μελέτησε ιατρική και το 1817 το Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν του έδωσε τιμητικά πτυχίο του ιατρού. Συμμετείχε στην Άνω Βουλή του Κοινοβουλίου της χώρας του το διάστημα 1819-30. Το 1830 απεβίωσε στο ανάκτορο φον Στέττεν ιμ Ρέμσταλ σε ηλικία 69 ετών.
Δήμος Σαρωνικού Αττικής
Ο Δήμος Σαρωνικού είναι δήμος της Περιφέρειας Αττικής ο οποίος συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Ο δήμος σχηματίστηκε με τη συνένωση των δήμων Καλυβίων Θορικού και Αναβύσσου και των κοινοτήτων Κουβαρά, Παλαιάς Φώκαιας και Σαρωνίδας. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 133,43 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 30.047 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2021. Ως έδρα του δήμου ορίστηκαν τα Καλύβια Θορικού.
Γουλιέλμος Φρειδερίκος Φίλιππος της Βυρτεμβέργης
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μοργανατικά το 1800 την κυρία των τιμών της μητέρας του Βιλελμίνη, κόρη του Καρλ-Άουγκουστ-Βίλχελμ βαρόνου του φον Τούνντερφελντ-Ρόντις και είχε τέκνα:
Διακρίσεις
Του απονεμήθηκε η διάκριση του Τάγματος του Στέμματος, της Στρατιωτικής Αξίας (και τα δύο από τη Βυρτεμβέργη) και του Ελέφαντος (από τη Δανία).
Επίσης της Λεγεώνος της τιμής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Σάμσε
Το Σάμσε (δανικά: Samsø) είναι νησί της Δανίας στον πορθμό Κάτεγατ, 15 χιλιόμετρα από την χερσόνησο της Γιουτλάνδης. Έχει έκταση 114 χλμ² και πληθυσμό 3.724 κατοίκους (2017). Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Σάμσε είναι το Τράνεμπεργ με 836 κατοίκους (2014). Το Σάμσε ανήκει διοικητικά στον ομώνυμο δήμο στην περιφέρεια της Κεντρικής Γιουτλάνδης (Midtjylland).
Λόγω της κεντρικής του θέσης, το νησί χρησιμοποιήθηκε κατά την εποχή των Βίκινγκ ως τόπος συνάντησης. Η ετυμολογία του ονόματος του νησιού είναι άγνωστη.
Το 1997 το Σάμσε κέρδισε κυβερνητικό διαγωνισμό για να γίνει πρότυπο κοινότητας ανανεωσίμων πηγών ενέργειας. Τώρα το 100% της ηλεκτρικής του ενέργειας προέρχεται από την αιολική ενέργεια και τη βιομάζα. Το νησί σκοπεύει να απεξαρτηθεί πλήρως από τα ορυκτά καύσιμα έως το 2020, δεκαετίες πριν την υπόλοιπη χώρα, χρησιμοποιώντας μόνο ένα μείγμα αιολικής, ηλιακής και γεωθερμικής ενέργειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Δανίας
Γιώργος Τσούκης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Καρδίτσα και βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1994 ως φοιτητής του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, από το οποίο δεν έχει αποφοιτήσει ακόμα.
Το Δεκέμβριο του 1995, εξέδωσε το πρώτο τεύχος απ' το φανζίν Trash-Can, όπου χρησιμοποιεί για πρώτη φορά και το ψευδώνυμο «Trashman». Το Trash-Can αποτελείται από 20 φωτοτυπημένες σελίδες σε μέγεθος Α4. Πουλιούνται συνολικά 60 αντίτυπα. Τα επόμενα χρόνια ακολουθούν και άλλα φανζίν (Τrashcan Comics, Trashcan Unplugged) με ενδιαφέροντες πειραματισμούς στο σχέδιο και στο ύφος των σελίδων.
Το 1998 και για ένα χρόνο συνεργάζεται με την εφημερίδα Θεσσαλονίκη κάνοντας στριπάκια, εικονογραφήσεις και πολιτικές γελοιογραφίες. Το 1999, συνεργάζεται στο ένθετο «Πανσέληνος» της εφημερίδας Μακεδονία με το έγχρωμο στριπ «Αστικές Μονάδες», αλλά αυτή η συνεργασία κράτησε μόλις τρεις μήνες λόγω των στρατιωτικών υποχρεώσεων του. Οι «Αστικές Μονάδες» είναι έντονα επηρεασμένες από το κόμικ-στριπ Calvin and Hobbes του Μπιλ Γουάτερσον.
Το 2001, εκδίδονται τρία τεύχη του της σειράς Ο μικρός Κθούλου. Το πρώτο τεύχος αυτοεκδίδεται αρχικά σε 500 αντίτυπα και αργότερα επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Η2Ο Books. Πρόκειται για χιουμοριστικά στριπάκια πρωτοδημοσιευμένα στο περιοδικό Metal Invader, με ήρωα τον μικρό Κθούλου, ένα τερατόμορφο παιδάκι εμπνευσμένο από τη μυθολογία Κθούλου του Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ. Ο μικρός Κθούλου δεν έχει φίλους, όλοι τον σιχαίνονται και τον κοροϊδεύουν, μαζί και η οικογένειά του, με αποτέλεσμα να πάσχει από κατάθλιψη και να βρίσκει καταφύγιο μόνο στη μέταλ μουσική. Την ίδια χρονιά κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Η2Ο BOOKS το δεύτερο τεύχος Ο Μικρός Κθούλου 2, καθώς και το Πλήθος, μια μικρή αφήγηση χωρίς λόγια.
Το 2002, ακολουθεί το τρίτο τεύχος του Μικρού Κθούλου, πάλι από τις εκδόσεις Η2Ο Books. Στο τεύχος αυτό δημοσιεύονται τα στριπάκια με το θάνατο του ήρωα από γρίπη, που είχαν δημοσιευτεί πρώτα στο Metal Invader, ενώ το υπόλοιπο υλικό είναι καινούργιο. Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί σε συνεργασία με τον Σταύρο Κιουτσιούκη ένα πολυσέλιδο φλιπ-κόμικ, το 0.
Το 2003, εμφανίζονται από τις εκδόσεις Η2Ο BOOKS δυο άλμπουμ: τα «εικονομηνύματα», επίσης στριπάκια, και «Η βίδα και άλλες ιστορίες» μια συλλογή από παραμυθώδεις ιστορίες με ποικιλία στο σχέδιο και το ύφος.
Το 2004, εμφανίζονται ακόμα δυο άλμπουμ. Το στριπάκι «Νότης και Φάνης» από τις “Η2Ο BOOKS” και η συλλογή «Παλιοδουλειές». Το πρώτο είναι συλλογή από στριπ που είχαν δημοσιευθεί παλαιότερα στη «Θεσσαλονίκη». Το τελευταίο αποτελεί αυτόνομη εκδοτική του προσπάθεια. Περιέχει σκόρπιες δουλειές από το 1995 ως το 2004 από παλιότερα φανζιν, τη «Θεσσαλονίκη», διάφορες συνεργασίες καθώς και ένα 24σέλιδο κόμικ, «Η τελευταία φορά που χιόνισε στον τόπο σου». Επίσης το βιβλίο συμπληρώνεται με αρκετές σημειώσεις για τις δουλειές του Τσούκη. Την ίδια περίοδο συνεργάζεται με το περιοδικό Cool, σκιτσάρει στην εκπομπή του Βασίλη Βασιλικού στην ΕΤ3 και παίρνει μέρος με μία ιστορία στο ημερολόγιο-ανθολογία «2005 comics: 12 δημιουργοί, 12 κόμικς για 12 μήνες» των εκδόσεων «Ελληνικά Γράμματα».
Το 2005, εκδίδει το ΄«Νότης και Φάνης 2 - Τι θέλει να πιει ο ποιητής;», συνέχεια του προηγούμενου, αλλά με καινούργια στριπ αυτή τη φορά. Ακόμα εκδίδει μόνος του το πρώτο του έγχρωμο άλμπουμ «Εντός σχεδίου», συλλογή από ιστορίες που είχε δημοσιεύσει την προηγούμενη χρονιά στο COOL, καθώς και μία ιστορία από τη συλλογή Σημεία & Τέρατα από την αντίστοιχη έκθεση της Φοιτητικής Εβδομάδας του Α.Π.Θ.. Με μερικά από τα τεύχη του «Εντός σχεδίου» κυκλοφορεί και το Confusion, ένα φανζίν με σελίδες γεμάτες άδεια καρέ, ένα μινιμαλιστικό αστείο ή άσκηση καδραρίσματος, το οποίο διατίθεται πλέον δωρεάν στο www.lollidope.gr σε μορφή CBR. Την ίδια χρονιά συμμετέχει στο «2006 comics : 12 κόμικς για 12 μήνες» από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.
Τον Σεπτέμβριο του 2006, κυκλοφορεί το Η Φανή στον κόσμο της, ένα 208σέλιδο κόμικ σε στυλ euromanga, πρώτος τόμος της σειράς "Φανή".
Όσον αφορά τα μελλοντικά του σχέδια, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του, θα κυκλοφορήσει 2 ακόμα άλμπουμ στην σειρά "Φανή": Το 304σέλιδο Φανή 2: Cyborg Teddybear και το άτιτλο ακόμα 3ο μέρος.
Ετοιμάζει ακόμη τα «Σφηνάκια», συνέχεια των εικονομηνυμάτων, τη «Ζεστή Σοκολάτα» (κόμικ-άλμπουμ), το τρίτο μέρος των "Νότης και Φάνης", μία ταινία μεγάλου μήκους, ένα παιχνίδι για υπολογιστή με τίτλο "The Abyss stared back", ένα βιβλίο ποίησης και ένα photo-book. Ανακοίνωσε ακόμη την κυκλοφορία μέσα στο 2007 των "Νεοκόμικς", που είναι, όπως δηλώνει ο ίδιος, "...η επανεφεύρεση των κόμικς για τον 21ο αιώνα".
Δηλώνει ακόμα ότι εδώ και χρόνια ετοιμάζει μια σειρά άλμπουμ με γενικό τίτλο Τριλογία της Πόλης, το πρώτο μέρος της οποίας έχει τίτλο “Χαρίζονται αντικείμενα”.
Υποσχέθηκε στον εαυτό του να κυκλοφορεί 3 άλμπουμ το χρόνο, αν και ξέρει πως είναι σχεδόν ακατόρθωτο, όπως δηλώνει στο Zap-Ink.
Επιρροές
Το έργο του παρουσιάζει έντονη διάθεση για πειραματισμό και μία συνεχή βελτίωση. Στις «Παλιοδουλειές» αναφέρει ότι αρχική του επιρροή ήταν οι ιστορίες του αμερικάνικου περιοδικού MAD. Ακόμα, σε συνέντευξή του στο Zap-Ink αναφέρει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Έλληνες σκιτσογράφοι Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 01/2011
Γάμος
thumb|right|Ένα ζευγάρι βέρες. right|thumb|Αγροτικός γάμος, χαλκογραφία του Pierre Augustin Guys από το βιβλίο «Voyage litteraire de la Grece...", Παρίσι 1783. thumb|right|Προικοσύμφωνο, [[Καστοριά, 1905 (Λαογραφικό Μουσείο Καστοριάς) .]] Γάμος ονομάζεται η τελετή με την οποία συνιστάται και αναγνωρίζεται μια νόμιμη γενετήσια ένωση που θα οδηγήσει στη δημιουργία μιας οικογένειας. Πρόκειται για μια διαβατήρια τελετουργία που σφραγίζει το πέρασμα του ατόμου από μια κατάσταση σε μια άλλη. Επίσης, ο όρος δηλώνει όχι μόνο τη σύναψη αλλά και την ήδη συστημένη νόμιμη γενετήσια ένωση. Έτσι πρόκειται για έναν θεσμό, ο οποίος προσδιορίζεται ως η κοινωνικά αναγνωρισμένη ένωση δύο προσώπων.
Ο γάμος είναι ένας ζωτικός θεσμός για την κοινωνία - δεν είναι τυχαίο ότι οι άγαμοι και τα άτεκνα ζευγάρια, διαχρονικά, λίγο ή πολύ περιθωριοποιούνταν και ακόμα και σήμερα περιθωριοποιούνται ή δεν χαίρουν καμίας εκτίμησης σε διάφορες κοινωνίες.
Αρχαία Αίγυπτος
Στα αρχαία Αιγυπτιακά κείμενα σπάνια γίνεται αναφορά σε αυτό που ονομάζουμε γάμο: συνήθως περιγράφεται ως μια μεταφορά της κοπέλας με την προίκα της από το πατρικό της, στο σπίτι του αρραβωνιαστικού, χωρίς να στερείται γραφικότητας ή ιεροτελεστικότητας. Πιθανώς ο μέλλων γαμπρός να προηγείτο της πομπής της νύφης και να περίμενε την άφιξή της. Ίσως να κατέγραφε τα στοιχεία τους, τα προσωπικά και περιουσιακά ένας διοικητικός υπάλληλος αν κρίνουμε από την ιδιαίτερη γραφειοκρατική αφοσίωση των Αιγυπτίων. Υποθετικό μπορεί να θεωρηθεί πως οι μελλόνυμφοι μαζί με τους συγγενείς τους, επισκέπτονταν το ναό του θεού της πολιτείας για προσφορά θυσίας και λήψη κάποιας ευλογίας.
Αρχαϊκοί χρόνοι
Η γυναίκα στους Αρχαϊκούς χρόνους για να παντρευτεί έπρεπε να βρίσκεται στην εφηβική ηλικία. Αφού γνωστοποιείτο δημόσια η βούληση του πατέρα να παντρέψει την κόρη του, έρχονταν οι υποψήφιοι γαμπροί στο σπίτι της νύφης κομίζοντας δώρα στη νύφη και στον πατέρα της. Φιλοξενούνταν και συμμετείχαν σε γεύμα. Επρόκειτο για μια πρώτη φάση γνωριμίας και συναγωνισμού μεταξύ των υποψήφιων γαμπρών. Όταν ο πατέρας επέλεγε τον μελλοντικό γαμπρό του, ο τελευταίος έδιδε δώρα στον πεθερό του. Και ο πεθερός έδινε προίκα, τα ‘’μείλια’’. Πραγματοποιείτο ένα συμπόσιο πριν από τη μεταφορά της νύφης από το πατρικό της στο σπίτι του συζύγου της, συμπόσιο που ονομαζόταν ‘’ειλαπίνη’’. Η μεταφορά της νύφης στη νέα εστία της, γινόταν με άρμα και τιμητική συνοδεία, τουλάχιστον στις πλούσιες οικογένειες. Για τη μεταφορά της νύφης, επιλέγονταν ιδιαίτερα ευνοϊκές ημέρες του μήνα και ο Ησίοδος συμβουλεύει να γίνονται την τέταρτη αυτού.
Αρχαία Αθήνα
Η διατύπωση της γαμήλιας τελετής στην αρχαία Αθήνα ήταν: - ‘’Δίδω αυτή τη γυναίκα για την αναπαραγωγή νόμιμων παιδιών’’ -‘’Δέχομαι’’ -Και (π.χ) τρία τάλαντα προίκα -Είμαι ικανοποιημένος.
Ο γάμος θεωρείτο τελεσμένος με την καταβολή προίκας. Συνήθως η νύφη ήταν 12-16 ετών και ο γαμπρός 24-30 ετών, δηλαδή η μεταξύ τους διαφορά ήταν 12-14 χρόνια.
Ένας σημαντικός παράγοντας για το γάμο σε τόσο νεαρή ηλικία ήταν και η ανησυχία για την εγγύηση της αγνότητας της νύφης.
Τελετουργικό
Το τελετουργικό του γάμου στην αρχαία Αθήνα συνίστατο στη μετάβαση της αρραβωνιασμένης από το σπίτι του πατέρα της στο σπίτι του άντρα της. Οι καθιερωμένοι θρησκευτικοί τύποι δεν αποσκοπούσαν στην αισθητοποίηση της ψυχικής ένωσης των παντρεμένων, αλλά ήταν προσανατολισμένες στην υλική ευημερία της οικογένειας και τη γονιμότητα της γυναίκας.
Οι Αθηναίοι προτιμούσαν να παντρεύονται στον μήνα Γαμηλιώνα (Ιανουάριο) οπότε εορταζόταν και ο γάμος του Δία και της Ήρας. Οι γαμήλιες τελετές ήταν τρεις: τα προτέλεια ή προαύλεια ο κύριος γάμος και τα επαύλεια. Στα ’’προτέλεια’’ η κόρη εγκατέλειπε τη ζωή του κοριτσιού, αφιερώνοντας τα παιχνίδια της στην Άρτεμη. Ακολουθούσε θυσία στον Δία τέλειο, στην Ήρα τελεία, στην Αφροδίτη, στην Πειθώ, στην Άρτεμη, στις Νύμφες, και στις Μούσες. Την ίδια ημέρα γινόταν και το λουτρό της νύφης και του γαμπρού, αφού συνοδεία μετέφερε το νερό από την πηγή ή το ποτάμι της πόλεως (πηγή Καλλιρρόη). Η ευχή για παιδοποιία συνόδευε το λουτρό του γαμπρού την ημέρα του γάμου τα σπίτια της νύφης και του γαμπρού ήταν στολισμένα με στεφάνια από φύλλα ελιάς και δάφνης. Γεύμα παρέθετε ο πατέρας της νύφης και παρακάθονταν σε αυτό η νύφη σκεπασμένη με πέπλο μαζί με τις γυναίκες. Ανάμεσα στους καλεσμένους κυκλοφορούσε ένα παιδί με τους δύο γονείς του στη ζωή και μοίραζε ψωμί στους συνδαιτυμόνες επαναλαμβάνοντας κάθε φορά τη φράση, ‘’ξέφυγα από το κακό και βρήκα το καλύτερο’’-ευχή για μία, προς το καλύτερο, μεταβολή της ζωής. Η νύφη ήταν ντυμένη με φορέματα διάδημα και πέπλο που κάλυπτε το πρόσωπο, και ο γαμπρός ντυμένος με λευκά και στεφανωμένος. Τα εδέσματα που καταναλώνονταν στο γάμο ήταν μεταξύ άλλων κρέας και κρασί, και για γλυκό ένα παρασκεύασμα από αλεύρι, μέλι και σουσάμι, σύμβολο αφθονίας και γονιμότητας. Ο γάμος επικυρωνόταν από τη στιγμή που ο γαμπρός έπιανε τη νύφη από το χέρι.
Νομοθεσία
Ο γάμος στην αρχαία Αθήνα αποσκοπούσε να δώσει απογόνους που θα συνέχιζαν τη λατρεία των θεών.
Οι σχετικοί με το γάμο νόμοι έγιναν πιο αυστηροί το 451/50 με το περί πολιτικών δικαιωμάτων διάταγμα του Περικλή. Έτσι τόσο ο πατέρας όσο και η μητέρα έπρεπε να είναι Αθηναίοι πολίτες. Οι μέχρι τότε νόμιμοι μεικτοί γάμοι έγιναν ελεύθερες παράνομες ενώσεις.
Δίκαιο
Η δικαιική ρύθμιση του γάμου στην Αθήνα ρυθμιζόταν με την τελετή της εγγύησης (κατά γράμμα, με την τοποθέτηση στο χέρι μιας απόδειξης) που ήταν κάτι πιο πολύ από αρραβώνα. Ήταν μια συμφωνία, ένα προφορικό συμβόλαιο, αλλά επίσημο μεταξύ δύο προσώπων, του μνηστήρα και του ‘’κυρίου της κόρης’’ δηλαδή του πατέρα ή του κηδεμόνα της. Ανταλλάσσουν μια χειραψία και κάποιες τελετουργικές φράσεις. Η μέλλουσα σύζυγος δεν είναι απαραίτητο να παρευρίσκεται σε αυτήν την σύντομη τελετή και ο αρραβωνιασμένος αν είναι ενήλικος να αντιπροσωπεύεται από τον πατέρα του και ενεργεί προσωπικά από τη στιγμή της εγγύησης.
Αρχαία Σπάρτη
Ο Πλούταρχος στον ‘’Βίο Λυκούργου’’ μας πληροφορεί σχετικά, πως ο γάμος γινόταν μετά από κλοπή της νύφης μετά την ήβη, και παραδινόταν στη ‘’νυμφεύτρια’’ που της έκοβε σύρριζα τα μαλλιά, την τύλιγε με ένα κωμικό φόρεμα, της φορούσε ανδρική υπόδηση και την πλάγιαζε σε ένα αχυρένιο στρώμα μονάχη και χωρίς φως. Ο νιόπαντρος αφού γευμάτιζε με τους συντρόφους του, έμπαινε στην καλύβα όπου βρισκόταν η νύφη και έκανε έρωτα μαζί της. Μετά επέστρεφε στο υπνωτήριο των αντρών της ηλικίας του. Τη γυναίκα του την έβλεπε στα κρυφά και με προφυλάξεις.
Ρώμη
Αρχικά υπήρχαν τρεις μορφές γάμου: η confarreatio δηλαδή η προσφορά μιας σιταρόπιττας στον Καπιτώλιο Δία, παρουσία του εφημερεύοντος ιερέα του υπέρτατου Θεού. Η coemptio μια είδους εικονική πώληση όπου πληβείος πατέρας εκχωρούσε την κόρη του στο σύζυγο. Τέλος η usus που μπορούσε κατόπιν μιας συνεχούς συμβίωσης ενός έτους να δημιουργήσει ανάμεσα σε ένα πληβείο και μια πατρικία τα ίδια νομικά επακόλουθα.
Πριν από τον γάμο γίνονταν τα αρραβωνιάσματα χωρίς ουσιαστικές υποχρεώσεις.
Μεσαιωνική Ευρώπη
Ο θεσμός του γάμου έχει απαξιωθεί κάτω από το βάρος της επίδρασης που άσκησαν οι απόψεις αιρετικών κινημάτων των φιλοσόφων και των διανοουμένων, αλλά και οι αντιλήψεις των πατέρων της Δυτικής Εκκλησίας (Αυγουστίνος, Τερτυλλιανός, Αμβρόσιος Μεδιολάνων, Γρηγόριος ο Μεγάλος) που τις ακολούθησαν οι θεολόγοι της εποχής.
Το Γερμανικό δίκαιο
Αναγνώριζε πολλά είδη γάμων σε αντίθεση με τον μονοδιάστατο ορισμό του θεσμού στο ρωμαϊκό δίκαιο. Σε ένα από αυτά, προβλεπόταν η μεταβίβαση ακίνητης ιδιοκτησίας και το δικαίωμα κληρονομιάς. Η οικογένεια του γαμπρού πλήρωνε ποσό για τον γάμο στον πατέρα της νύφης, το οποίο ο γαμπρός συμπλήρωνε με το ‘’πρωινό δώρο’’ την επομένη της ολοκλήρωσης του γάμου. Η νύφη προσέφερε την περιουσία που είχε κληρονομήσει. Αυτή η συναλλαγή εορταζόταν σε μια δημόσια τελετή με τη συμμετοχή φίλων και συγγενών.
Βυζάντιο
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν διαμόρφωσε ίδιο δίκαιο του γάμου, αλλά κατά κανόνα συμμορφώθηκε με τα κωλύματα και τις προϋποθέσεις του πολιτειακού νομοθέτη, τα οποία συνδιαμόρφωσε ή και ενέκρινε και η ίδια.
Το 893 μ.Χ. ο Λέοντας Στ' με την 89η Νεαρά θεσπίζει την ιερολόγηση του γάμου ως μόνο τρόπο τέλεσής του για όλους τους πολίτες του κράτους. Το 920 μ.Χ. με τον ‘’Τόμο Ενώσεως ‘’επιτρέπεται υπό προϋποθέσεις ο τρίτος γάμος και απαγορεύεται ο τέταρτος. Στα 997 μ.Χ. ο Πατριάρχης Σισσίνιος Β’ εισάγει τον 6ο βαθμό της εξ αγχιστείας συγγένειας ως κώλυμα σύναψης γάμου.
Έθιμα
Μετά τον ορισμό της ημέρας του γάμου στέλνονταν προσκλήσεις σε συγγενείς και φίλους. Την παραμονή κρεμούσαν πολύτιμα παραπετάσματα στους τοίχους του νυφικού κοιτώνα και τα πιο πολύτιμα κοσμήματα-κειμήλια της οικογένειας στον ίδιο κοιτώνα έβαζαν τα σχετικά έπιπλα κι όλο αυτό γινόταν με τη συνοδεία χαρούμενων ασμάτων. Την ημέρα του γάμου οι καλεσμένοι προσέρχονταν ντυμένοι στα άσπρα. Ο γαμπρός πήγαινε συνοδευόμενος από οργανοπαίχτες για να παραλάβει τη νύφη. Εκείνη περίμενε ντυμένη με χρυσοΰφαντο φόρεμα και λεπτοκεντημένη μπλούζα. Το πρόσωπό της ήταν σκεπασμένο με πέπλο. Μόνο όταν πλησίαζε ο γαμπρός ξεσκέπαζε το πρόσωπό της από το πέπλο. Με τη συνοδεία γονέων, φίλων, υπηρετών, τραγουδιστών, μουσικών, προσώπων που κρατούσαν λαμπάδες, πήγαιναν στην εκκλησία.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν διαμόρφωσε ίδιο δίκαιο του γάμου, αλλά κατά κανόνα συμμορφώθηκε με τα κωλύματα και τις προϋποθέσεις του πολιτειακού νομοθέτη, τα οποία συνδιαμόρφωσε ή και ενέκρινε και η ίδια. Επίσης η τέλεση ορθόδοξου θρησκευτικού γάμου προϋποθέτει έγγραφη άδεια του Μητροπολίτη του τόπου τέλεσης του γάμου, τυχόν δε ιερολογία του γάμου χωρίς αυτήν συνεπάγεται πειθαρχικές και ποινικές συνέπειες για τον κληρικό που θα τον ιερολογήσει. Στην πράξη έχει επικρατήσει η πρακτική η Ορθόδοξη Εκκλησία να αρκείται στην άδεια του Μητροπολίτη και να μην απαιτεί παρά την αντίθετη σαφή διάταξη του νόμου, άδεια του αρμόδιου οργάνου της Πολιτείας, θεωρούσα πως έχει καταργηθεί.
Απαγορεύεται αυστηρά ο γάμος μεταξύ Χριστιανού και αλλόθρησκου, αλλά επιτρέπεται «κατ' οικονομίαν» ο γάμος μεταξύ Ορθόδοξου και ετερόδοξου, υπό τον όρο όμως ότι ο γάμος θα γίνει σε Ορθόδοξη εκκλησία και από Ορθόδοξο κληρικό και ότι το ετερόδοξο μέλος θα υπογράψει υπεύθυνη δήλωση του Ν.Δ. 1599/1986 ότι τα παιδιά θα βαπτιστούν και θα μεγαλώσουν ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί (σημειωτέον ότι την ίδια πρακτική ακολουθούν και οι Ρωμαιοκαθολικοί, ενώ αντιθέτως πολλές Προτεσταντικές ομολογίες έχουν πιο ανεκτική στάση στο ζήτημα αυτό).
Η ακολουθία του γάμου
Η ακολουθία του Γάμου αποτελείται από δύο μέρη, που παλαιότερα τελούνταν χωριστά, αλλά σήμερα τελούνται το ένα μετά το άλλο: το πρώτο είναι η ‘’Ακολουθία του Αρραβώνος’’ και ακολουθεί η ‘’Ακολουθία της Στέψης’’ που αποτελεί το κυρίως μυστήριο. Στην ακολουθία του Αρραβώνος η κύρια τελετή είναι η ευλογία και η ανταλλαγή των δακτυλίων. Το δεύτερο μέρος της ακολουθίας κορυφώνεται στην τελετή της στέψης: αυτό το εξωτερικό και ορατό σημείο δηλώνει την ειδική χάρη που το ζευγάρι λαμβάνει από το Άγιο Πνεύμα. Τα στέφανα είναι στέφανα χαράς και μαρτυρίου επειδή κάθε αληθινός γάμος προϋποθέτει την αυτοθυσία και των δύο. Στο τέλος της ακολουθίας οι νεόνυμφοι πίνουν κρασί από το ίδιο ποτήρι, πράγμα που ανακαλεί στη μνήμη μας το θαύμα στο γάμο στην Κανά της Γαλιλαίας. Αυτό το κοινό ποτήρι συμβολίζει το γεγονός πως από δω και στο εξής θα μοιράζονται μια κοινή ζωή.
Ελληνική νομοθεσία
Καθοριστική τομή στο δίκαιο του γάμου συνιστά ο Ν.1250/1982 με τον οποίο θεσπίστηκε και ο πολιτικός γάμος, αν και οι αρχικές προθέσεις της Πολιτείας ήταν να καθιερώσει ως μόνο υποχρεωτικό για όλους γάμο, τον πολιτικό, με την αυτονόητη δυνατότητα να τελούν οι πιστοί και ιερολόγηση του γάμου τους. Τελικώς, το ενιαίο δίκαιο του γάμου διασπάστηκε και καθιερώθηκε ως ισόκυρο με τον θρησκευτικό ο πολιτικός γάμος. Έτσι ο πολιτειακός νομοθέτης παρέπεμψε για τον θρησκευτικό γάμο στο εσωτερικό δίκαιο των επιμέρους κατά το Σύνταγμα ‘’γνωστών θρησκειών’’.
Για να τελεστεί γάμος είτε με πολιτικό είτε με θρησκευτικό τύπο, απαιτείται να εκδοθεί προηγουμένως άδεια γάμου, η οποία χορηγείται πάντοτε από το αρμόδιο πολιτειακό όργανο και συγκεκριμένα από τον δήμαρχο ή πρόεδρο κοινότητας της τελευταίας κατοικίας καθενός από τους μελλονύμφους. Η διάταξη αυτή δεν προβλέπει κύρωση σε περίπτωση μη τηρήσεώς της και συνεπώς τέλεση γάμου χωρίς άδεια δεν συνεπάγεται ακυρότητα.
Ισλάμ
Η αγαμία θεωρείται αμαρτία για το Ισλάμ Σύμφωνα με τη νομική σχολή των Χαναφιτών, των Χανμπαλιτών και των Μαλικιτών, ο γάμος είναι υποχρεωτικός. Η Σχολή των Μαλικτών θεωρεί υποχρεωτικό τον γάμο ακόμα και αν ο σύζυγος δεν διαθέτει τα οικονομικά μέσα διατροφής της οικογένειάς του. Ο Μωάμεθ πιστεύει πως ο πιστός Μουσουλμάνος.
Η πρόταση γάμου δηλώνεται με τα λόγια ‘’Σ’ έχω νυμφευθεί!’’ και ο κηδεμόνας της γυναίκας απαντά, ‘’Είμαι σύμφωνη!’’ Το γραπτό συμβόλαιο περιέχει το έγγραφο του γάμου με τα στοιχεία των νεονύμφων, την ημερομηνία οπότε έγινε η σύναψη, το συμβόλαιο για την προίκα την οποία πρέπει να δώσει ο άντρας στη γυναίκα καθώς και τυχόν άλλες υποχρεώσεις για δικαιώματα των συζύγων. Σε πολύ παραδοσιακές ισλαμικές χώρες συμπεριλαμβάνονται στο συμβόλαιο γάμου και στοιχεία για την ηθική ή ψυχική κατάσταση της γυναίκας όπως αν είναι παρθένα ή εάν έχει σεξουαλική ωριμότητα.
Η πράξη του γάμου πρέπει να γίνεται ενώπιον δύο ή τριών μαρτύρων: ενηλίκων, ικανών προς καταλογισμό και οπωσδήποτε μουσουλμάνων. Ο Abu Hanifa δέχεται να υπάρχουν μάρτυρες και από τη θρησκευτική κοινότητα της γυναίκας, η οποία είναι Ιουδαία ή χριστιανή, αρκεί οι μάρτυρες να είναι τζιμίδες.
Η αναβάθμιση του μουσουλμανικού γάμου σε μυστήριο
Τα τελευταία χρόνια γίνεται απόπειρα από μουσουλμάνους θεολόγους να παρουσιαστεί ο μουσουλμανικός γάμος ως μυστήριο προκειμένου να αναβαθμιστεί στο επίπεδο του χριστιανικού γάμου.
Μικτοί γάμοι
Σύμφωνα με τις διατάξεις του Μουσουλμανικού Δικαίου και ένεκα της μειονεκτικής θέσης της γυναίκας απέναντι στον άνδρα στο Ισλάμ, απαγορεύεται στις μουσουλμάνες να παντρεύονται αλλόθρησκους για να μην υπάρχει κίνδυνος να εξαναγκαστούν ν’ αλλάξουν την πίστη τους, ευρισκόμενες στην αλλόθρησκη πατριαρχική οικογένεια του συζύγου. Αντίθετα επιτρέπεται σε έναν μουσουλμάνο να παντρεύεται χριστιανή ή εβραία χωρίς αυτή να είναι υποχρεωτικό να εγκαταλείψει τη θρησκεία της.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Ο αρχηγός της οικογένειας κρίνει πότε ο γιος του έχει έλθει σε ηλικία γάμου και ειδοποιεί τη γυναίκα του σχετικά, κι αυτή κάνει την εκλογή της βάσει των γνωριμιών της. Πιο συχνά τους μελλόνυμφους τους διάλεγαν με τη βοήθεια προξενητριών. Η μητέρα μαζί με τη μεσίτρια και κάποιες συγγενείς της ή γνωστές της πηγαίνει στο σπίτι της υποψήφιας νύφης για να κάνει τη γνωριμία μαζί της και με τη σειρά της η μητέρα της νύφης ζητάει πληροφορίες για τον υποψήφιο γαμπρό την κατάστασή του και τον πατέρα του. Το αναφέρει κι αυτή με τη σειρά της στον σύζυγό της κι αυτός αποφασίζει ανέκκλητα. Αν η υποψήφιες είναι περισσότερες τότε οι επισκέψεις είναι περισσότερες. Τελικά πατέρας και γιος αποφασίζουν. Ο πατέρας του νέου με συγγενείς ή φίλου μεταβαίνει κι αυτός στην κατοικία της μέλλουσας νύφης και συνομιλεί με τον πατέρα της για την τελική συμφωνία. Ο γαμπρός στέλνει δώρα στην γυναίκα του και το αγιρλίκ, τη συνεισφορά του στα έξοδα του γάμου. Μερικές ημέρες αργότερα υπογράφεται το σύμφωνο του γάμου (νικάχ) μπροστά στον ιμάμη. Η τελετή αυτή πραγματοποιείται στην κατοικία της μνηστής. Ο μέλλων πεθερός καταβάλλει το ποσό σαν παρακαταθήκη που θα παραμείνει στα χέρια της νέας συζύγου σε περίπτωση διαζυγίου. Τότε παρεμβαίνει ο Ιμάμης ο οποίος συντάσσει το συμφωνητικό του γάμου, καταχωρεί το ποσό της ρητρας και δέχεται τη συγκατάθεση, που την επαναλαμβάνει τρεις φορές ο νέος. Ο ιμάμης πηγαίνει στο χαρέμι όπου βρίσκεται περιστοιχισμένη από τους γονείς και τις φίλες της της κοινοποιεί το καθοριζόμενο και τελικά αποδεκτό, ποσό της ρήτρας, και την ρωτάει τρεις φορές αν δέχεται τον νέο για σύζυγό της. Ο ιμάμης επέστρεφε στο νέο μεταφέροντάς του τη συγκατάθεση της μνηστής του και ότι το συμφωνητικό είχε υπογραφεί. Από εκείνη τη στιγμή ο γάμος είχε ολοκληρωθεί.
Σε κάποιες περιπτώσεις ο γάμος διαρκούσε μία εβδομάδα δίνοντας την ευκαιρία στις δύο οικογένειες να επιδείξουν τον πλούτο τους. Διάφορες τελετουργίες διεξάγονταν καθημερινά: την Τρίτη η αρραβωνιαστικιά έκανε το λουτρό της, την Τετάρτη το βράδυ η αρραβωνιαστικιά έβαφε με ένα χρυσό νόμισμα κόκκινα τα χέρια της για καλοτυχία συνοδεία χορών, τραγουδιών αντρών και γυναικών. Την Πέμπτη η νύφη παρουσιαζόταν με τα κοσμήματά της στις καλεσμένες που της έφερναν δώρα. Τότε έρχεται και ο αρραβωνιαστικός της για μια σύντομη πρώτη γνωριμία. Το ίδιο βράδυ δίνεται ένα πρώτο γεύμα με τη συμμετοχή αντρών και του ιμάμη, προσεύχεται από κοινού (νυχτερινή προσευχή) και ο γαμπρός αποχαιρετώντας τον ιμάμη, τον πατέρα και τον πεθερό του, οδηγείται από τις γυναίκες του σπιτιού στο δωμάτιο της αρραβωνιαστικιάς, όπου οι δυο τους μένουν μόνοι. Τότε η νύφη αφαιρεί τον φερετζέ της. Την Παρασκευή δίνονται χωριστά γαμήλια γεύματα για άνδρες (στο σελαμλίκι) και γυναίκες (στο χαρέμι) χωρίς η σύζυγος να εμφανιστεί σε αυτά. Τη Δευτέρα δίνεται ένα γεύμα από τους γονείς του συζύγου στους συμπεθέρους και τους φίλους της οικογένειας.
Ο τύπος του Ισραηλιτικού γάμου
Η Παλαιά διαθήκη δεν μας δίνει πληροφορίες για τη νόμιμη ηλικία γάμου της νέας. Σε νεαρή ηλικία παντρεύονταν συνήθως ο άντρας και η γυναίκα. Συνήθως προηγείται ο γάμος της μεγαλύτερης αδερφής.
Ο βασιλιάς Ιωακείμ παντρεύεται στα 16 του και ο Ιωσίας στα 14. Αργότερα οι Ραββίνοι ορίζουν το 12ο έτος για το κορίτσι και το 13ο για το αγόρι. Γι’ αυτό και η ανάμειξη των γονιών στο γάμο των παιδιών τους ήταν μεγάλη.
Ούτε η νεαρή κοπέλα ούτε το νεαρό αγόρι θα μπορούσε να γνωρίσει ο ένας τον άλλο. Κατά κανόνα οι γονείς επιλέγουν τον σύζυγο της νέας: για να διαλέξει μια γυναίκα για τον Ισαάκ ο Αβραάμ στέλνει τον δούλο του που κανονίζει την υπόθεση με τον Λάβαν, αδελφό της Ρεβέκκας, αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις (Ισαάκ, Ιησούς του Ναυή)ο Ιακώβ εκλέγει τη σύζυγό του, η Δείνα, κόρη του Ιακώβ επιλέγει το σύζυγό της, ο Σαμψών επιλέγει τη γυναίκα του και παίρνει τη συγκατάθεση των γονιών του. Ο πατέρας κατευθύνει μερικές φορές την εκλογή του γιου του. Έτσι, συνήθως οι γονείς προκρίνουν ως κριτήριο επιλογής συζύγου τις αρχές της νομαδικής κοινωνίας (ενδογαμία): ο Τωβίτ προτρέπει τον γιο του Τωβία να διαλέξει σύζυγο με βάση αυτό το κριτήριο, αλλά και ο πατέρας του Ιακώβ λέει στο γιο του να μην είναι Χαναναία. Καθώς όμως πολλές νέες κυκλοφορούσαν ελεύθερες ή δούλευαν στα χωράφια, μπορούσαν να είναι και πιο απροστάτευτες άρα και θύματα πιθανώς βιασμών με συνέπεια τον ‘’αναγκαστικό γάμο’’ και απαγόρευση διάλυσής του και την καταβολή ενός αρκετά μεγάλου ποσού, (το Δευτερονόμιο μιλάει για 50 αργυρούς σίκλους). Ο γάμος μεταξύ συγγενών (‘’ενδογαμία’’) ήταν συνηθισμένος, για παράδειγμα γάμοι μεταξύ εξαδέλφων-κατάλοιπο του νομαδικού βίου. Ίσχυε όμως και η εξωγαμία (γάμος έξω από το συγγενικό κύκλο) και οι ‘’μικτοί γάμοι’’ με αλλοδαπές γυναίκες.
Η ζήτηση σε γάμο
Η ζήτηση σε γάμο γινόταν από τον ενδιαφερόμενο ή συγγενείς του οποίου απευθύνονταν στους γονείς της κοπέλας. Αυτοί συζητούσαν και καθόριζαν και τους όρους της συμφωνίας. Εκεί καθοριζόταν και το ύψος των χρημάτων που θα πληρωνόταν από τον γαμπρό.
Οι αρραβώνες
Οι αρραβώνες είναι η υπόσχεση γάμου που δίνεται πριν από την τελετή του γάμου: τη Ρεβέκκα την υποσχέθηκαν στον Ισαάκ στη Μεσοποταμία. Τα νομικά κείμενα δείχνουν πως οι αρραβώνες ήταν μια συνήθεια αναγνωρισμένη και με νομική βάση. Έτσι ένας νέος που αρραβωνιάστηκε και ακόμα δεν παντρεύτηκε, δεν πηγαίνει στον πόλεμο.
Γαμήλια δωρεά (Μωχάρ)
‘’Μωχάρ’’ ήταν το ποσό που έδινε ο μνηστήρας στον πατέρα της νύφης. Δεν ήταν προκαθορισμένο αλλά αντικείμενο διαπραγμάτευσης με τον πατέρα της νύφης. Το συνηθισμένο ποσό του Μωχάρ ήταν μικρότερο και ίσως ίσο με το ποσό που κατέβαλε ο Φαραώ Αμένοφις Γ’ για τις γυναίκες της Γκέζερ που πήρε στο χαρέμι του. Το ποσό του Μωχάρ δινόταν και σε εργασία ή σε είδος ή ανδραγάθημα: έτσι ο Ιακώβ δούλεψε 14 χρόνια για να πάρει συζύγους τις δύο αδελφές, Λεία και Ραχήλ, ο Δαβίδ έδωσε εκατό ακροβυστίας αλλοφύλων για να πάρει την κόρη του Σαούλ Μελχόχ, ενώ ο Οθονιέλ πρέπει για να παντρευτεί την Άσχα, κόρη του Χάλεβ πρέπει προηγουμένως να καταλάβει μια πόλη, την Δαβίρ.
Χαρακτήρας γαμήλιου δώρου Μωχάρ
Η υποχρέωση καταβολής στην οικογένεια της νύφης ποσού προσδίδει στον γάμο μορφή αγοραστικού συμβολαίου, με τα οποία ο σύζυγος αποκτά δικαιώματα στη σύζυγο. Τα δικαιώματα του συζύγου στη σύζυγό του δεν ήταν εμπράγματα επειδή αυτή αντίθετα με ό,τι ίσχυε για τη δούλη, δεν εθεωρείτο  πράγμα. Το Μωχάρ δεν το καρπωνόταν ο γονέας. Το Μωχάρ ήταν αμοιβή για το άθικτο της κόρης, τρόπος εξασφαλίσεως της κόρης σε περίπτωση  χηρείας (κοινωνική ασφάλεια) και ίσως τεκμήριο της αξιότητας του γαμπρού, δηλαδή τεκμήριο αξιότητας του  γαμπρού, δηλαδή κοινωνικό αντιστάθμισμα. Είναι το αντίδωρο για τη συγκατάθεση της οικογένειας της νύφης και της ίδιας της νύφη. Το Μωχάρ δεν ήταν σαν τα υπόλοιπα δώρα που κατέβαλε ο γαμπρός κατά το γάμο του.
Προσφορά δώρων και προίκας
Τα δώρα είναι συνήθως κοσμήματα, πολυτελή ζώνη, ενδύματα για τη νύφη, δώρα για τα άλλα μέλη της οικογένειας, τα οποία σε περίπτωση διαλύσεως του αρραβώνα έπρεπε να επιστραφούν στο διπλάσιο.
Κωλύματα γάμου
Έχοντας γενική ισχύ τα κωλύματα ήταν: α) η στενή συγγένεια β) το αλλόθρησκο γ) η κοινωνική κατάσταση (χήρα, διαζευγμένη, ιερόδουλος). Ο γάμος εντός της οικογένειας απαγορεύεται, επειδή πιστεύεται ότι η αγχιστεία δημιουργεί δεσμούς αίματος. Οι προερχόμενοι από ιερατικό γένος δεν μπορούσαν να παντρευτούν μια ιερόδουλη ή μια διαζευγμένη. Ο Αρχιερέας έπρεπε να παντρευτεί μια Ισραηλίτισσα παρθένα. Ειδικό κώλυμα γάμου ήταν η ύπαρξη προηγούμενου γάμου με το ίδιο πρόσωπο: δεν μπορούσε Ισραηλίτης να πάρει πάλι ως σύζυγό του τη γυναίκα, που είχε χωρίσει, αν αυτή είχε μείνει χήρα από επόμενό της γάμο.
Ο γαμήλιος εορτασμός
Ο γάμος δεν είναι θρησκευτική πράξη ή τελετή αλλά υπόθεση καθαρά πολιτική ή ‘’αστικού δικαίου’’. Η μόνη γραπτή συμφωνία γάμου που έχουμε ήταν στον Τωβία. Αν και κάτι δεδομένο στη Μεσοποταμία, τα μόνα συμβόλαια γάμου που μας έχουν σωθεί είναι από την Εβραϊκή αποικία της Ελεφαντίνης τον 5ο αι. π.Χ. Η έλλειψη μνείας συμβολαίου στην Παλαιά Διαθήκη είναι μάλλον τυχαία. Ο γάμος συνιστούσε αφορμή εορτασμού με σπουδαιότερο σημείο την είσοδο της νύφης στην οικία του γαμπρού. Ο γαμπρός ντυμένος με λαμπρά ενδύματα περιστοιχισμένος από τους φίλους του και από μουσικούς υποδεχόταν την μελλοντική σύζυγό του, η οποία ήταν ντυμένη πολυτελώς και με καλυμμένο το πρόσωπό της και αυτή περιστοιχισμένη από τις φίλες της. Κατά τη διάρκεια της τελετής το ζευγάρι στέκεται κάτω από ένα κεντημένο πέπλο που στηρίζεται σε τέσσερις στύλους και συμβολίζει το μελλοντικό τους σπίτι. Η τελετή ολοκληρώνεται με το σπάσιμο ενός ποτηριού κάτω από τα πόδια του γαμπρού. Αυτή η πράξη υποδηλώνει πως και οι στιγμές της μεγάλης ευφορίας πρέπει να εξισορροπούνται από στιγμές σημαντικής περίσκεψης. Γαμήλια τραγούδια αγάπης εξυμνούσαν τα προσόντα των δύο συζύγων. Μετά ακολουθούσε παράθεση γεύματος στους γονείς της κόρης. Η γιορτή διαρκούσε επτά ημέρες και μπορούσε να διαρκέσει και για δυο εβδομάδες.
Η πρώτη νύχτα του γάμου
Ο γάμος γινόταν πραγματικότητα ήδη από την πρώτη νύχτα. Από τη νύχτα αυτή φύλαγαν το σεντόνι το λερωμένο με το αίμα που αποδείκνυε την παρθενία της νύφης, πράγμα που αναιρούσε κάθε συκοφαντία κατά της συζύγου.
Το τελετουργικό του γάμου
Όλοι οι οπαδοί του Ζωροαστρισμού και οι ιερείς της θρησκείας αυτής ενθαρρύνονται να παντρεύονται. Ο γάμος ευλογείται από δύο ιερείς οι οποίοι ζητούν από τον Αχούρα Μάσντα να χαρίσει στο ζευγάρι γιους και εγγονούς και προτρέπουν το ζευγάρι να κρατήσει τις πρακτικές του Ζωροαστρισμού μέσω της ευσέβειας και να ζητά την αιώνια πνευματική ευτυχία. Στο τέλος ανταλλάσσονται οι βέρες.
Σικχ
Ο Σικχισμός απορρίπτει την αγαμία. Όλοι οι γκουρού των Σικχ ήταν παντρεμένοι. Οι γραφές αναφέρουν ότι ο γάμος είναι ένας πνευματικός δεσμός και υποστηρίζουν την ιδέα του ενός πνεύματος σε δυο σώματα. Ο γάμος θεωρείται ως σχέση προκαθορισμένη από τον Θεό και όχι κοινωνικό συμβόλαιο. Δεν μπορεί να λυθεί-γι’ αυτό και δεν υπάρχει όρος για το διαζύγιο στη γλώσσα των Σικχ.
Τελετουργικό του Σικχικού γάμου
Το ζευγάρι με του συγγενείς έρχονται στο ναό πριν από την ανατολή του ηλίου. Επαγγελματίες ψάλτες ψέλνουν ύμνους ειδικούς για την πρωινή προσευχή. Ο υπεύθυνος της λατρευτικής σύναξης μπροστά στο ‘’Adi Granth Shib’’ υπενθυμίζει τα συζυγικά καθήκοντα στους μελλονύμφους και έπειτα ψάλλονται ύμνοι από το ‘’Granth’’-το ιερό βιβλίο του Σικχισμού- ειδικοί για την περίσταση. Στο τέλος το ζευγάρι κρατώντας από τις δύο άκρες ένα σάλι μαζί με φίλους και συγγενείς κάνουν τέσσερις κύκλους γύρω από την ιερή γραφή, το ‘’Adi Granth’’ και αυτό τους καθιστά συζύγους. Αυτή η τελετή ομοιάζει με την ανάλογη γαμήλια του Ινδουισμού, εκτός από τη χρήση του Adi Granth.
Αζτέκοι
Ο γάμος είναι υπόθεση των οικογενειών κι όχι προσωπική υπόθεση, πιθανώς οι νέοι έκαναν σχετική πρόταση στους γονείς τους. Οι γονείς βασικά ήταν αυτοί οι οποίοι ζητούσαν την άδεια από τους δασκάλους με τους οποίους τα αγόρια τους είχαν περάσει τον περισσότερο χρόνο της ζωής τους. Αφού ολοκληρωνόταν το γεύμα με μια πομπή έφερναν οι γέροι του πατρικού σογιού ένα τσεκούρι στους δασκάλους ζητώντας να κόψουν-συμβολικά-τους δεσμούς τους με το παιδί τους. Τότε οι δάσκαλοι έπαιρναν το τσεκούρι κι αποχωρούσαν σε παράταξη από το σπίτι του νέου.
Οι γονείς επέλεγαν τη μέλλουσα σύζυγο, αφού είχαν συμβουλευτεί τους μάντεις τους, οι οποίοι είχαν διαβάσει τα σημάδια της γέννησης των δύο μελλονύμφων. Παίζουν ένα διαμεσολαβητικό ρόλο μεταξύ των δύο οικογενειών και αφού υποβάλλουν σχετική πρόταση στους γονείς της νύφης, εκείνοι συσκέπτονται και αποδέχονται τη σχετική πρόταση. Η ημέρα του γάμου καθοριζόταν μετά από σχετική συμβουλή των μάντεων για να θέσουν το γάμο υπό ευοίωνο σημείο, όπως το καλάμι, ο πίθηκος, το θαλάσσιο τέρας, ο αετός, το σπίτι. Ακολουθούσαν οι ετοιμασίες των φαγητών, του κακάο, των λουλουδιών, των πιπών για τη γιορτή του γάμου.
Ο γάμος των νεκρών
Σε πολλές ιστορικές περιόδους και πολιτισμούς απαντάται το φαινόμενο ένας νεκρός να συνοδεύεται από έναν νεκρό του άλλου φύλου, κυρίως αν ο πρώτος είναι άνδρας ο δεύτερος να είναι γυναίκα: ο ανύπαντρος νεκρός θεωρείται μια ιδιαίτερη ‘’επικίνδυνη’’ για τον κόσμο των ζωντανών, ομάδα νεκρών. Προκειμένου να εξευμενιστεί και να γίνει πιο ευτυχής εκεί που θα είναι, συντροφεύεται στην ταφή του με κάτι άψυχο εν είδη νυμφίου ή νύμφης: (μπανανιά για του άντρες ή σπαθί για τις γυναίκες στους Σεγκίτι-κάστας των Τελούγκου) ή με μια ανύπαντρη πεθαμένη (Κίνα) ή σκοτώνανε τη κοπέλα για να ακολουθήσει τον νεκρό στον τάφο (μια φυλή του Τρανσβάαλ). Αν πάλι ένας άντρας και μια γυναίκα συζούν, αλλά πεθάνει ο ένας από τους δυο χωρίς να έχουν προλάβει να παντρευτούν, τότε πραγματοποιείται ένας εικονικός γάμος μεταξύ τους: μια κοπέλα ντυμένη νύφη ακολουθεί το νέο στην τελευταία κατοικία του κρατώντας δυο στεφάνια που το ένα το ρίχνει πάνω στο λείψανο και το άλλο το κρατάει η ίδια. (κάστα Μαντράς Ινδιών, μεσαιωνική Γερμανία)
Θεωρίες για την προέλευση του γάμου
Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για το πώς προέκυψε ο γάμος: με πιο σημαντική αυτή που υποστηρίζει πως ο γάμος εφευρέθηκε για την προστασία των γυναικών.
Η απαρχή του γάμου δεν βρίσκεται στα άτομα, αλλά στον δεσμό μεταξύ ομάδων οι οποίες ανταλλάσσουν μεταξύ τους γυναίκες: οι ομάδες μπορούν να είναι οικογένειες ή κοινής καταγωγής. Ο γάμος δεν είναι (κατ’ αρχήν) και δεν μπορεί να είναι προσωπική υπόθεση. Ο τρόπος που εκτυλίσσεται ένας γάμος δείχνει πως πρόκειται για μια σύμβαση μεταξύ δύο ομάδων. Η οικογένεια που δίνει την κόρη της υφίσταται μια απώλεια: η αναχώρηση της κόρης-νύφης συνιστά μια ρωγμή στην αλληλεγγύη της οικογενειακής ομάδας, μια βίαιη διαδικασία. Οι τελετές του γάμου συμβολίζουν την εχθρότητα ανάμεσα στις δυο οικογένειες (μερικές φορές αναπαριστούν απαγωγή ή κλοπή της γυναίκας). Η υπέρβαση της κρίσης είναι σταδιακή και επίπονη: δείπνα, επισκέψεις οικογενειών).
Λαογραφία
Ο γάμος εντάσσεται από τους λαογράφους στον ευρύτερο εθιμικό κύκλο και τον ‘‘κύκλο της ζωής’’ που συμπεριλαμβάνει τη ‘‘γέννηση’’ και το ‘‘θάνατο’’. Η θρησκευτική ζωή ως σύστημα αξιών και πρακτικών συμπεριφορών επιδρά στη διαμόρφωση συγκεκριμένων συμπεριφορών κατά τις κρίσιμες περιστάσεις της ζωής του ανθρώπου, όπως είναι και ο γάμος. Έτσι παράλληλα με τα μυστήρια της χριστιανικής Εκκλησίας υφίστανται και μια σειρά από πρακτικές με λαϊκό χαρακτήρα που αποσκοπούν στην θεία εύνοια, την αποτροπή από ποικίλους κινδύνους και της ευνοϊκής επίδρασης του μέλλοντος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικές εορτές και τελετές Κατηγορία:Λαογραφία Κατηγορία:Κοινωνική ανθρωπολογία Κατηγορία:Οικογενειακό Δίκαιο Κατηγορία:Επτά μυστήρια Κατηγορία:Φιλοσοφία της αγάπης
Αλέξανδρος της Βυρτεμβέργης (1801-1844)
Ο Αλέξανδρος, γερμ. Alexander (5 Νοεμβρίου 1801 - 7 Ιουλίου 1844) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης. Έγινε στρατηγός του Γερμανικού στρατού και ποιητής.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου-Φρειδερίκου-Φιλίππου πρίγκιπα της Βυρτεμβέργης και της Βιλελμίνης, κόρης του Καρόλου-Αυγούστου-Γουλιέλμου βαρόνου φον Τούνντερφελτ-Ρόντις.