cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Basilisk
Πλοκή
Πολλά χρόνια μετά, κατά το έτος 1614, ο Ιεγιάσου έχει πλέον αποσυρθεί από την εξουσία, αν και διατηρεί ακόμη ισχυρή πολιτική επιρροή. Τη θέση του κατέχει πλέον ο γιος του, Χιντετάντα. Ωστόσο ο γηραιός άντρας παρατηρεί με λύπη πως όταν φτάσει η ώρα που ο γιος του θα παραδώσει την εξουσία, πρόκειται να ξεσπάσει ισχυρή πολιτική διαμάχη ανάμεσα στους κληρονόμους του, καθώς διαθέτει δύο γιους, γύρω από τους οποίους έχουν ήδη αρχίσει να συνασπίζονται διάφορες πολιτικές παρατάξεις. Διαβλέπει πως όταν φτάσει η ώρα, ο στρατός των σαμουράι θα διασπαστεί και η χώρα θα βυθιστεί σε εμφύλιο σπαραγμό, πράγμα που θα αποδυναμώσει ή και θα εξαφανίσει τη δυναστεία του.
Συζητώντας το πρόβλημα με τον έμπιστο σύμβουλό του, αποφασίζουν από κοινού να μην ανακατέψουν τους σαμουράι στη διαμάχη, και αντίθετα να εμπλέξουν μονάχα τους νίντζα, οι οποίοι στην εν λόγω περίπτωση θεωρήθηκαν αναλώσιμοι. Καλεί λοιπόν στο κάστρο του, το διάδοχο του Χάττορι Χάνζο και τους αρχηγούς των Ίγκα και Κόγκα, την ηλικιωμένη Ογκέν και τον γηραιό Ντάντζο αντιστοίχως. Καθένας έφερε μαζί και από έναν νεαρό αντιπρόσωπο της φατρίας, τους οποίους οι ευγενείς παρακολούθησαν σε μια λυσσαλέα μάχη επίδειξης των ικανοτήτων τους. Πεπεισμένος ότι δεν είχε να κάνει με φυσιολογικούς ανθρώπους και βαθιά εντυπωσιασμένος, ο Ιεγιάσου ρωτά την Ογκέν και τον Ντάντζο, κατά πόσο το μίσος τους παραμένει ζωντανό. Οι δύο απαντούν πως αν ο Χάνζο συναινέσει στο να σπάσει τη συνθήκη, θα ξεκινούσαν να μάχονται την ίδια εκείνη στιγμή.
Ο Ιεγιάσου παραδίδει σε καθέναν από τους δύο γηραιούς αρχηγούς έναν πάπυρο στους οποίους αυτοί γράφουν είκοσι ονόματα αντρών και γυναικών, δέκα από τη μία οικογένεια και δέκα από την άλλη. Τους ανακοινώνει πως καθεμιά από τις δύο οικογένειες αντιπροσωπεύει και έναν από τους δύο εγγονούς του, και πως το θέμα της διαδοχής περνούσε πλέον στα χέρια τους. Η πρώτη οικογένεια που θα θανάτωνε πρώτη τους δέκα της αντίπαλης φατρίας, θα αναδείκνυε τον αντίστοιχο πρίγκιπα της σε Σογκούν, ενώ η ίδια θα απολάμβανε τιμές και προνόμια για χίλια χρόνια. Παράλληλα ο Χάνζο θέτει τέλος στην ισχύ της συνθήκης ειρήνης. Συγκινημένοι οι δύο γέροντες δίνουν σε καθένα από τους δύο νέους από έναν πάπυρο, με την παραγγελία να αναγγείλουν τα νέα στους δικούς τους. Από το σημείο αυτό ξεκινά ένας αγώνας δρόμου όπου το μίσος έχει τον τελευταίο λόγο.
Εν τούτοις δεν δέχονται όλοι οι εμπλεκόμενοι με την ίδια προσμονή τα νέα. Λίγα χρόνια πριν την επανέναρξη των εχθροπραξιών, οι νεαροί διάδοχοι της αρχηγίας των οικογενειών, ο Γκεννόσουκε και η Όμπορο, είχαν επισήμως αρραβωνιαστεί με την ελπίδα πως η ειλικρινής τους αγάπη θα έφτιαχνε επιτέλους μια γέφυρα φιλίας ανάμεσα στις δύο οικογένειες. Αναγκασμένοι να ανήκουν σε διαφορετικά στρατόπεδα ενός πολέμου που δεν επέλεξαν, πρέπει τώρα να αποφασίσουν αν θα σκοτώσουν το πρόσωπο που αγαπούν ή αν θα οδηγήσουν την οικογένειά τους στον αφανισμό.
Anime
Η σειρά έκανε πρεμιέρα στην Ιαπωνία τον Απρίλιο του 2005 και ολοκλήρωσε τον κύκλο της το Σεπτέμβριο του 2005 με 24 συνολικά επεισόδια. Αποτελεί παραγωγή του Studio Gonzo και σκηνοθετήθηκε από τον Κιζάκι Φουμιτόμο. Μεταδόθηκε επίσης σε άλλες χώρες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς, η Πορτογαλία και η Τουρκία.thumb|right|250px|Η φατρία των Κόγκα (αριστερά προς δεξία, από πάνω προς τα κάτω) Χιόμα, Γκιόμπου, Τζούμπει, Σόγκεν, Σάεμον, Οκόι, Ντάντζο, Κάγκερο, Τζόσουκε, ΓκεννόσουκεΣε γενικές γραμμές ακολουθεί πιστά το μάνγκα με εξαίρεση ελάχιστες σκηνές, κυρίως flashbacks που εμπλουτίζουν τους χαρακτήρες. Σημαντική διαφορά είναι η προσθήκη επιλόγου, τη στιγμή που το μάνγκα διακόπτεται αμέσως μετά την τελευταία μάχη. Υπάρχουν ακόμη κάποιες αλλαγές στη σειρά των γεγονότων, και τέλος κάποια διακριτικότερη παρουσίαση ορισμένων ακατάλληλων σκηνών.
Φωνές ηθοποιών
thumb|right|250px|Η φατρία των Ίγκα (αριστερά προς δεξία, από πάνω προς τα κάτω) Νένκι, Τζίνγκορο, Τένζεν, Ρόσαι, Γιασάμαρου, Χοτάρουμπι, Ογκέν, Κόσιρο, Ακεγκίνου, Όμπορο Ακολουθεί κατάλογος των ηθοποιών που χάρισαν τη φωνή τους στους χαρακτήρες του έργου:
Κόγκα Νίντζα Ίγκα Νίντζα
Μουσική
Τίτλοι έναρξης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σειρές anime Κατηγορία:Σειρές manga
Άλαν Μπολ
Ο Άλαν Μπολ (12 Μαΐου 1945 – 25 Απριλίου 2007) ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Αποτέλεσε το νεότερο μέλος της Εθνικής Αγγλίας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1966, και ήταν μάλιστα ο καλύτερος παίκτης του αγώνα στον τελικό με την τότε Δυτική Γερμανία που έγινε στο Γουέμπλεϊ. Απεβίωσε στις 25 Απριλίου 2007 από καρδιακή προσβολή.
Σύλλογοι
Άρχισε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Μπλάκπουλ Φ.Κ. το 1962. Οι εμφανίσεις του στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1966 τράβηξαν την προσοχή αρκετών συλλόγων. Τελικά κατέληξε στην Έβερτον που δαπάνησε το ποσό των 112.000 στερλινών για να τον αποκτήσει. Με την Έβερτον κατέκτησε ένα Πρωτάθλημα Αγγλίας το 1970, ενώ έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας το 1968, όπου ηττήθηκε από την Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον. Στις 22 Δεκεμβρίου 1971, η Άρσεναλ κατέβαλε το ποσό ρεκόρ των 220.000 στερλινών για να αποκτήσει από την Έβερτον τον Μπολ. Στόχος της ήταν να υπερασπιστεί τον τίτλο της πρωταθλήτριας που είχε κατακτήσει την προηγούμενη σεζόν. Εντούτοις, τερμάτισε δεύτερη μετά την Ντέρμπι Κάουντι. Ο Μπολ αγωνίστηκε ακόμα στη Σαουθάμπτον ΦΚ. Μετακόμισε για ένα διάστημα στη Βόρεια Αμερική, όπου αγωνίστηκε στο σύλλογο Φιλαδέλφεια Φιούρι ως παίκτης-προπονητής. Κατόπιν πήγε στην ομάδα του Βανκούβερ, τους Βανκούβερ Γουάιτκάπς, την οποία βοήθησε να κατακτήσει τον τίτλο. Το 1980 επέστρεψε στην Μπλάκπουλ ως παίκτης-προπονητής. Τον Μάρτιο του 1981 ο Μπολ ξαναγύρισε στη Σαουθάμπτον για να παίξει μαζί με τους συμπαίκτες του στην Εθνική ομάδα Μικ Τσάνον και Κέβιν Κίγκαν. Έφυγε τον Οκτώβριο του 1982 για να παίξει στο Χονγκ Κονγκ με την ομάδα Ίστερν ΑΑ. Έκλεισε την καριέρα του στην Μπρίστολ Ρόβερς το 1984. Κλείνοντας την σταδιοδρομία του είχε αγωνιστεί σε περισσότερους από 1.000 επίσημους αγώνες (κατάλογος ποδοσφαιριστών με τις περισσότερες επίσημες εμφανίσεις).
Προπονητής
Ο Μπολ ανέλαβε αρκετές ομάδες ως προπονητής, αρχής γενομένης από τη Φιλαδέλφεια Φιούρι. Ανέλαβε ακόμα τις Μπλάκπουλ Φ.Κ., Πόρτσμουθ ΦΚ, Στόουκ Σίτι Φ.Κ, Εξέτερ Σίτι, Σαουθάμπτον ΦΚ, Μάντσεστερ Σίτι και ξανά την Πόρτσμουθ ΦΚ Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του ως προπονητή ήταν η άνοδος της Πόρτσμουθ ΦΚ στην Πρέμιερ Λιγκ αλλά και η αποφυγή του υποβιβασμού από την Σαουθάμπτον ΦΚ το 1994. Την οποία ανέλαβε σε μια περίοδο που φαινόταν καταδικασμένη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Άγγλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκπουλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρίστολ Ρόβερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαουθάμπτον ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σαουθάμπτον ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πόρτσμουθ ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Στόουκ Σίτι Φ.Κ. Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπλάκπουλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίστερν ΑΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1968 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Έξετερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βανκούβερ Γουάιτκαπς (1974-84) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθηνά Περθ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιλαντέλφια Φιούρι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άστον Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Αλαφούζος (αποσαφήνιση)
Με το επώνυμο Αλαφούζος μπορεί να αναφερόμαστε σε:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Νήστις
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Νήστις είναι γνωστή μία θεότητα, την οποία ο Εμπεδοκλής αναφέρει ως προσωποποίηση του σπέρματος και του νερού. Ο Μέγας Φώτιος γράφει πιο συγκεκριμένα ότι η Νήστις ήταν μία τοπική θεότητα της Σικελίας.
Πηγές
Νηστις
Rock and Roll All Nite
To Rock and Roll All Nite είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού Hard Rock συγκροτήματος Kiss, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Dressed to Kill, το 1975, ενώ κυκλοφόρησε και ως single για αυτόν τον δίσκο. Το τραγούδι έφτασε έως το νούμερο 68 στα Billboard, το οποίο ήταν και το υψηλότερο για το συγκρότημα έως τότε. Κατόπιν, κυκλοφόρησε μία ζωντανή εκτέλεση του τραγουδιού, η οποία έφτασε στην 12η θέση, στις αρχές του 1976. Το τραγούδι αυτό έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή του σχήματος, παίζοντας το συνεχώς σε συναυλίες, κυρίως, κλείνοντας τες. Το 2008, ο τηλεοπτικός σταθμός VH1, το κατέταξε 16ο στα Σπουδαιότερα Hard Rock Τραγούδια όλων των εποχών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1975 Κατηγορία:Τραγούδια των Kiss Κατηγορία:Singles του 1975 Κατηγορία:Singles του 1987 Κατηγορία:Singles του 1996 Κατηγορία:Singles της Casablanca Records
Εθνική Σλοβακίας U19 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U19
Νέσσων
Ο Νέσσων ήταν αρχαία πόλη της Θεσσαλίας, η οποία βρισκόταν στη θέση της σημερινού χωριού Νέσσωνας Λάρισας, έδρας του δημοτικού δαμερίσματος Νέσσωνος του σημερινού Δήμου Νέσσωνος του Νομού Λάρισας.
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θεσσαλίας
Γερμανού (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Γερμανού μπορεί να αναφερόμαστε σε:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Ολυμπιάδα (κόρη του Ηρώδη Α΄)
Η Ολυμπιάδα από την Ηρωδιανή Δυναστεία, ήταν πριγκίπισσα της Ιουδαίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου και της 4ης συζύγου του Μαλθάκης, από τη Σαμάρεια.
Αδέλφια της ήταν ο Ηρώδης Αντίπας τετράρχης της Γαλιλαίας και Περαίας και ο Ηρώδης Αρχέλαος εθνάρχης της Σαμάρειας και Ιουδαίας.
Ο γάμος της με τον Ιωσήφ, γιο του Ιωσήφ και ανιψιό του Ηρώδη Α΄ έφερε μία κόρη, που παντρεύτηκε τον Ηρώδη της Χαλκίδας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ιωσήφ Β΄, γιο του Ιωσήφ Α΄ και ανιψιό του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία
371
Το έτος 371 (CCCLXΧΙ ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Αυγούστου και Πετρονίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1124 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 371 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Μπρούνο Λίτκε
Ο ψυχικά άρρωστος Bruno Lüdke (* 3. Απρίλιος 1908 στο Κοπένικ ; † 8 Απρίλιος 1944 στη Βιέννη ) θεωρήθηκε ψευδώς ένας από τους χειρότερους κατά συρροή δολοφόνους στη γερμανική εγκληματική ιστορία λόγω αυτοκατηγοριών που προέκυψαν μετά από μακρές ανακρίσεις από τους εθνικοσοσιαλιστές. Δεν διέπραξε τους φόνους με τους οποίους κατηγορήθηκε. Κατηγορήθηκε για σοσιαλ-ρατσιστικά κίνητρα. Ο Λίτκε, ο οποίος δεν δικάστηκε ποτέ, πέθανε υπό την «φυλάκιση» του Κεντρικού Ινστιτούτου Εγκληματολογικής Ιατρικής της Αστυνομίας Ασφαλείας στη Βιέννη, που διοικείται από τους εθνικοσοσιαλιστές, πιθανώς ως αποτέλεσμα πειραμάτων σε ανθρώπους. Κατηγορία:Γερμανοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αλεξέι Κορότνεφ
Ο Αλεξέι A. Κορότνεφ (15 Φεβρουαρίου 1854 – 14 Ιουνίου 1915) ήταν Ρώσος ζωολόγος.
Ο Κορότνεφ γεννήθηκε στη Μόσχα. Απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1876 και πήρε το διδακτορικό του από το ίδιο ίδρυμα το 1881. Το 1887 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου. Το 1885 και το 1890-1891 πραγματοποίησε εκτεταμένες συλλογές ζωολογικού υλικού από τις περιοχές του Ινδικού και του Ειρηνικού Ωκεανού. Το 1886 άρχισε μελέτες στο Ωκεανολογικό Παρατηρητήριο της Villefranche στη Γαλλία. Ο Κορότνεφ μελέτησε επίσης την πανίδα της λίμνης Βαϊκάλης από το 1900 μέχρι το 1902. Το βασικό έργο του ωστόσο αφορούσε την εμβρυική ανάπτυξη των κοιλεντερωτών, των βρυόζωων και των εντόμων. Ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Αγίας Πετρουπόλεως από το 1903. Απεβίωσε στην Οδησσό σε ηλικία 61 ετών.
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
Το γένος γαστερόποδων Korotnewia (Kozhov 1936) και τα παρακάτω είδη οργανισμών πήραν το όνομά τους προς τιμή του Αλεξέι A. Κορότνεφ:
Γαστερόποδα:
Δίθυρα:
Καρκινοειδή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζωολόγοι Κατηγορία:Ρώσοι βιολόγοι
Νίνος
Ο Νίνος σύμφωνα με τους Έλληνες ιστορικούς που έγραφαν από την Ελληνιστική περίοδο ήταν ο θρυλικός ιδρυτής της πανάρχαιας πόλης Νινευή που έγινε η πρωτεύουσα της Ασσυρίας. Το όνομα του δεν καταγράφεται στον κατάλογο των ιστορικών Ασσυρίων βασιλέων, δεν είναι επιβεβαιωμένο ιστορικό πρόσωπο, πιθανότατα να ήταν ήρωας όπως τον έβλεπαν σύμφωνα με την Αρχαία ελληνική μυθολογία. Ο Νίνος ήταν ο πρώτος που εξημέρωσε τα λυκόσκυλα και τα άλογα για κυνήγι και ιππασία, γι΄αυτό παριστάνεται στην Ελληνική μυθολογία ως Κένταυρος. Τις μορφές του Νίνου και της συζύγου του Σεμίραμις περιγράφει πρώτος ο Κτησίας της Κνίδου γύρω στο 400 π.Χ., τις πληροφορίες τις πήρε από τα βασιλικά αρχεία του Αρταξέρξη Β΄ της Περσίας τον οποίο υπηρέτησε ως αυλικός γιατρός. Ο Διόδωρος Σικελιώτης επαναλαμβάνει το ίδιο, η ιστορία συνεχίστηκε με μεσαιωνικούς συγγραφείς όπως ο Αλφρέδος ο Μέγας ώσπου η Σφηνοειδής γραφή επέτρεψε τον 19ο αιώνα την ακριβή γνώση της ιστορίας της Ασσυρίας και της Βαβυλώνας. Ο Νίνος καταγράφεται σαν γιος του μυθικού ήρωα Βήλου που λατρευόταν στις Σημιτικές χώρες σαν Βάαλ, είναι ο διάσημος "λόρδος" με τον οποίο έρχεται σε αντιπαράθεση ο Προφήτης Ηλίας. Ο Κάστωρ ο Ρόδιος τον 1ο αιώνα π.Χ. και κατόπιν ο Γεώργιος Σύγγελος αναφέρουν ότι σύμφωνα με τον Κτησία η βασιλεία του ξεκίνησε το 2189 π.Χ. και διατηρήθηκε 52 χρόνια. Η ιστορία του εμφανίζεται παραλλαγμένη σε ένα μυθιστόρημα των Ελληνιστικών χρόνων, το «Μυθιστόρημα του Νίνου», ή το «Μυθιστόρημα του Νίνου και της Σεμιράμιδος», ή τα «Νίνου σπαράγματα».
Κατακτητής της Ασίας
Με την βοήθεια του βασιλιά των Αράβων Αριαίου κατέκτησε όλη την Δυτική Ασία 17 χρόνια, έκανε την πρώτη αυτοκρατορία αφού νίκησε τους θρυλικούς βασιλείς Βαζάρνη της Αρμενίας που διαμέλησε και Φάρνη της Μηδίας που σταύρωσε. Ο Νίνος είχε κατακτήσει όλη την Ασία εκτός από την Ινδία και την Βακτριανή, με 1.000.000 στρατό επιτέθηκε στον βασιλιά της Βακτρίας Οξυάρτη, κατέκτησε όλη την χώρα εκτός από την πρωτεύουσα Μπαλχ. Στην διάρκεια της πολιορκίας γνώρισε την σύζυγο του Σεμίραμις κόρη του αξιωματούχου του Όννη και την παντρεύτηκε, από τον γάμο γεννήθηκε ο γιος και διάδοχος του Νινύας. Μετά τον θάνατο του Νίνου, η Σεμίραμις αυτοκτόνησε, καθώς κατηγορήθηκε ως υπεύθυνη για τον θάνατο αυτό. Προηγουμένως, ανήγειρε προς τιμή του ένα τάφο-ναό ύψους 9 Σταδίων και πλάτους 10, κοντά στη Βαβυλώνα, σχετίζεται με την ιστορία του Πύραμου και της Θίσβης. Η Σεμίραμις ξεκίνησε των τελευταίο πόλεμο εναντίον του βασιλιά της Ινδίας Σταβροβάτη, ηττήθηκε και παραιτήθηκε οριστικά υπέρ του γιου της Νινύα. Ο Ηρόδοτος γράφει ότι ο Νίνος ήταν ένας από τους απογόνους του Ηρακλή, εγγονός του Αλκαίου (του γιου του Ηρακλή και της Ομφάλης), πράγμα που συνδέει τον Νίνο με τη Λυδία. Ο Νίνος θεωρείται από κάποιους ότι συνδέεται με τον Νεμρώδ των Εβραίων, τον θρυλικό κυνηγό: σε κάποιες ερμηνείες του ι΄ κεφαλαίου της Γενέσεως ο Νεμρώδ είναι αυτός που ίδρυσε τη Νινευί, ενώ κατ' άλλους υπονοείται εδώ ο Ασσούρ, γιος του Σημ. Κάποιος άλλος Νίνος περιγράφεται σε κάποιες πηγές ως ο τελευταίος βασιλιάς της Νινευί, διάδοχος του Σαρδανάπαλου.
Πηγές
Νινος
Ninus
Τζόζεφ Σμιθ
Ο Τζόζεφ Σμιθ (Joseph Smith, Jr, 23 Δεκεμβρίου 1805 - 27 Ιουνίου 1844) ήταν Αμερικανός θρησκευτικός ηγέτης. Είναι προφήτης των Μορμόνων και ιδρυτής της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των τελευταίων Ημερών.
Γεννήθηκε στο Σαρόν της επαρχίας Γουίντσορ στο Βερμόντ. Στα είκοσι-τέσσερα του χρόνια δημοσίευσε το Βιβλίο του Μόρμον.
Ερινόμη (δορυφόρος)
Έχει διάμετρο περίπου 3,2 χλμ. και περιφέρεται γύρω από τον Δία σε μέση απόσταση 22.986.000 χλμ. σε 711,965 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 164° με την εκλειπτική (162° προς τον Ισημερινό του Δία), σε ανάδρομη φορά και με εκκεντρότητα 0,2552.
Τζόζεφ Σμιθ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικοί ηγέτες
Ερινόμη (δορυφόρος)
Η Ερινόμη ανήκει στην τροχιακή «Ομάδα της Κάρμης», των δορυφόρων που περιφέρονται σε ανάδρομες τροχιές περί τον Δία σε αποστάσεις από αυτόν μεταξύ 23 και 24 εκατομμυρίων χιλιομέτρων και κλίσεις τροχιάς γύρω στις 165°.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Κυνδαλισμός
Κυνδαλισμός ονομαζόταν παιχνίδι που αναφέρεται κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ., από τον Ιούλιο Πολυδεύκη, στο έργο του Ονομαστικόν (ix 120).
Η περιγραφή του παιχνιδιού από τον Πολυδεύκη έχει ως εξής:
''Ο δε κυνδαλισμός δια πατταλίων εστί παιδιά. κύνδαλα γαρ τους παττάλους ωνόμαζον, ην δ'έργον ου μόνο αυτώ τινί παταπήξαι πάτταλον κατά της διύγρου, αλλά και τον καταπαγέντα εκκρούσαι πλήξαντα κατά την κεφαλήν ετέρω παττάλω, όθεν και η παροιμία''
ένιοι και των Δωριέων ποιητών τον ώδε παίζοντα κυνδαλοπαίκτην εκάλεσαν.
μετάφραση
Ο δε κυνδαλισμός είναι παιχνίδι με πασσάλους. Γιατί κύνδαλα ονόμαζαν τους πασσάλους. Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι όχι μόνο να μπήξει κανείς τον πάσσαλο σε υγρή γη, αλλά και τον ήδη μπηγμένο να τον χτυπήσει στην κεφαλή του με άλλον πάσσαλο, από όπου βγαίνει και η παροιμία:
ορισμένοι δε από τους Δωριείς ποιητές καλούσαν αυτόν που έπαιζε με αυτό το παιχνίδι κυνδαλοπαίκτη.
Η παροιμία που αναφέρει ο Πολυδεύκης επέζησε σε πολλές Ευρωπαϊκές γλώσσες, όπως Clavum clavo pellere (λατινικά) όπως ανέφερε ο Έρασμος.
Ο κυνδαλισμός αναφέρεται και τον 5ο αιώνα από τον Ησύχιο τον Αλεξανδρέα :
''κυνδάλη παιδιά τις. καὶ οἱ μὲν ὑπομνηματισταὶ κυνδάλας τὰς σκυτάλας ἀπέδοσαν, οἱ δὲ τὰ γεωμετρούμενα σχήματα, κακῶς. Κυνδάλους γὰρ ἔλεγον τοὺς πασσάλους καὶ κυνδαλοπαίστην τὸν πασσαλιστήν''
Η κυνδάλη είναι ένα παιχνίδι. Κάποιοι υπομνηματιστές απέδωσαν τις σκυτάλες ως κυνδάλες, άλλοι δε τα γεωμετρούμενα σχήματα, κακώς. Κυνδάλους έλεγαν τους πασσάλους και κυνδαλοπαίστην τον πασσαλιστή
Από κάποιους, ο κόνδακας συσχετίζεται με τον κυνδαλισμό.
Αναφορές
Κατηγορία:Παιχνίδια
Αλμπέρ Φερ
Ο Αλμπέρ Φερ (Albert Fert, γενν. 7 Μαρτίου 1938) είναι Γάλλος φυσικός, βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ το 2007 από κοινού με τον Πέτερ Γκρύνμπεργκ για την ανακάλυψη της γιγάντιας μαγνητοαντίστασης (GMR), που έφερε επανάσταση στη χωρητικότητα των σκληρών δίσκων.
Βιογραφικά δεδομένα
Ο Φερ γεννήθηκε στο Καρκασσόν της Γαλλίας και απεφοίτησε το 1962 από την École Normale Supérieure στο Παρίσι. Εκεί παρακολούθησε τα μαθήματα μεγάλων φυσικών, όπως ήταν οι Αλφρέντ Καστλέρ και Ζακ Φριντέλ. Ως νέος είχε πάθος για τη φωτογραφία και τον καλλιτεχνικό κινηματογράφο (ήταν θαυμαστής του έργου του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν).
Μετά την αποφοίτησή του από την École Normale Supérieure, ο Φερ παρακολούθησε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ και το 1963 πήρε το διδακτορικό του (doctorat de troisième cycle) από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού με μια διατριβή που εκπονήθηκε στη Σχολή Θετικών Επιστημών του Παρί-Σακλέ και στο εργαστήριο φυσικής φασματομετρίας του Πανεπιστημίου της Γκρενόμπλ.
Ο Φερ εργάσθηκε ως διευθυντής ερευνών στο εργαστήριο φυσικής συμπυκνωμένης ύλης από το 1970 μέχρι το 1995 και κατόπιν επικεφαλής της Unité Mixte de Physique, ενός εργαστηρίου του Πανεπιστημίου Paris XI και της εταιρείας τεχνολογίας Thales.
Το 1988, μαζί με τον Πέτερ Γκρύνμπεργκ, ταυτοχρόνως και ανεξαρτήτως ο ένας από τον άλλον, ανεκάλυψαν τη γιγάντια μαγνητοαντίσταση (GMR) των μαγνητικών πολυστρωματικών υλικών. Αυτή η ανακάλυψη αναγνωρίζεται ως η γέννηση της σπιντρονικής, ενός ερευνητικού πεδίου που συνιστά έναν νέο τύπο ηλεκτρονικής, ο οποίος εκμεταλλεύεται όχι μόνο το ηλεκτρικό φορτίο των ηλεκτρονίων, αλλά και το σπιν τους (μαγνητισμό). Η σπιντρονική έχει ήδη σημαντικές εφαρμογές. Είναι γνωστό ότι η εισαγωγή των κεφαλών αναγνώσεως GMR σε σκληρούς δίσκους έχει οδηγήσει σε σημαντική αύξηση της πληροφοριακής αποθηκευτικής τους ικανότητας. `Αλλες σπιντρονικές ιδιότητες χρησιμεύουν στις M-RAM, που αναμένεται να επιδράσουν σύντομα στην τεχνολογία των υπολογιστών και των τηλεφώνων.
Ο Α. Φερ συνεισέφερε πολλά στην ανάπτυξη της σπιντρονικής και, μετά το Βραβείο Νόμπελ, εξερευνά προς την κατεύθυνση της εκμεταλλεύσεως των τοπολογικών σπιντρονικών ιδιοτήτων. Οι πιο πρόσφατες εργασίες του έχουν θέμα τα τοπολογικώς προστατευμένα μαγνητικά σολιτόνια που αποκαλούνται «skyrmions» και τη μετατροπή ανάμεσα στο ρεύμα φορτίου και σπιν από τοπολογικούς μονωτές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Παρισιού
Στέφανος Γ΄ του Σορέντο
Ο Στέφανος ήταν Επίσκοπος του Σορέντο τη δεκαετία του 870.
Όπως ο Αθανάσιος, ο Στέφαν προοριζόταν από τους γονείς του για μια πνευματική καριέρα από την παιδική του ηλικία. Ωστόσο, σε αντίθεση με τον αδερφό του, τον οποίο άφησε ο πατέρας του στη Νάπολη και δόθηκε στον Επίσκοπο Ιωάννη Δ΄ για εκπαίδευση, ο Στέφανος το 840 στάλθηκε «στη Γερμανία», δηλαδή, πιθανώς στα Φραγκικά εδάφη. Υποτίθεται ότι ήταν εκεί μέχρι το 864.
Πιθανώς λίγο μετά την επιστροφή του στη χερσόνησο των Απέννιων, ο Στέφανος εξελέγη επικεφαλής της επισκοπής του Σορρέντο. Δεδομένου ότι αυτή η επισκοπή ήταν στην κατοχή των ηγεμόνων του δουκάτου του Σορέντο, θεωρείται ότι ο Στέφανος έλαβε τον επισκοπικό θρόνο με τη βοήθεια των Ναπολιτάνων συγγενών του και, ενδεχομένως, του Βασιλιά Λουδοβίκου της Ιταλίας. Η ημερομηνία της ανάβασης του Στεφάνου στο επισκοπικό Θρόνο δεν έχει καθοριστεί. Ο προηγούμενος γνωστός επικεφαλής της επισκοπής του Σορέντο ήταν ο Λάντουλφ, ο οποίος χρονολογείται από το 842. Ο ίδιος ο Στέφανος αναφέρεται σε πηγές ως επίσκοπος μόνο το 871. Τότε ο αδελφός του Αθανάσιος ήρθε στο Σορέντο στις αρχές του φθινοπώρου, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη μητρόπολη της Νάπολης εξαιτίας της δίωξης από τον ανιψιό τους Σέργιο Β '. Αφού πέρασε αρκετούς μήνες με τον αδερφό του, ο Αθανάσιος έφυγε για τη Ρώμη για να συναντηθεί με τον Πάπα Αντριάνό Β '.
Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη διοίκηση του Σορέντο από τη Στέφανο. Σε ένα σύγχρονο επίτίμιο αναφέρεται ότι κάτω από αυτόν τον επίσκοπο χτίστηκε η Εκκλησία του Αγίου Παύλου, και μαζί της ιδρύθηκε μονή με το ίδιο όνομα.
Δεν έχουν επιβιώσει αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά με την περαιτέρω τύχη του Στεφάνου. Μερικοί ιστορικοί, ερμηνεύοντας τα στοιχεία της ζωής του Αθανασίου της Νάπολης, πιστεύουν ότι ο Στέφανος πέθανε λίγο μετά την αναχώρηση του αδερφού του από το Σορέντο. Κατά τη γνώμη τους, μέχρι τον θάνατο του Αθανασίου, ο οποίος πέθανε στις 15 Ιουλίου 872, ο επίσκοπος του Σορέντο δεν ήταν πλέον ζωντανός. Σύμφωνα με άλλους ερευνητές, ο Στέφανος έζησε τουλάχιστον μέχρι το 876, και αυτό είχε στο μυαλό του ο Πάπας Ιωάννης Η΄ όταν, στις 18 Δεκεμβρίου, σε μια επιστολή προς τον πρίγκιπα του Σαλέρνο Γκέιφερ, ανέφερε έναν ανώνυμο επίσκοπο Σορέντο. Σύμφωνα με μια άλλη υπόθεση, ο Στέφανος ταυτίζεται με τον επίσκοπο του ίδιου ονόματος, ο οποίος κυβέρνησε τη Ναπολιτανική επισκοπή στα τέλη του 9ου-10ου αιώνα. Ωστόσο, ήταν πιθανότατα ο γιος του Δούκα Γρηγόριου Γ΄.
Ο επόμενος διάσημος επικεφαλής της επισκοπής του Σορέντο μετά τον Στέφανο ήταν ο Επίσκοπος Λεοπάρντ, που αναφέρεται το 913.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Σορρέντο
Δημήτρης Γραμμόζης
Ο Δημήτρης Γραμμόζης είναι πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του μέσου και νυν προπονητής της Σάλκε. Είναι Έλληνας ομογενής γεννημένος στη Γερμανία, από όπου και ξεκίνησε την καριέρα του.
Επαγγελματική καριέρα
Την επαγγελματική του καριέρα την άρχισε στην ΚΦΚ Ύρντινγκεν 05, ομάδα 2ης κατηγορίας, παρόλο που πέρασε από πολλές ομάδες κατά τη διάρκεια της ερασιτεχνικής του καριέρας. Στη συνέχεια πήγε στη Μπούντεσλιγκα στο Αμβούργο, όπου και έπαιξε 2 χρονιές και προσέλκυσε το ενδιαφέρον άλλων γερμανικών ομάδων. Μεταγράφηκε στην Καϊζερσλάουτερν, που έπαιζε επίσης στη Μπούντεσλιγκα. Εκεί έμεινε για 5 χρόνια και μετά πήγε στην Κολωνία, την οποία όμως δεν κατάφερε να βοηθήσει να μείνει στην κατηγορία. Μετά πήγε στη Ροτ-Βάις Έσσεν που αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία. Όταν έφυγε και από αυτή την ομάδα αποφάσισε να μεταβεί στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στον Εργοτέλη, όπου όμως εξαιτίας διαφωνιών με τον προπονητή του δεν πήρε τις συμμετοχές που υπολόγιζε και έτσι πήγε στην Κύπρο και στην Ομόνοια Λευκωσίας τον Γενάρη του 2009. Τον Ιανουάριο του 2011 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό της Κέρκυρας.
Προπονητική καριέρα
Το 2015, ο Δημήτρης Γραμμόζης δοκίμασε την τύχη του σαν προπονητής στην ΦφΛ Μπόχουμ. Εκεί έκατσε μόλις έναν χρόνο. Το 2019 ξανάρχισε την καριέρα του σαν προπονητής στην ΣΦ Ντάρμσταντ 98, ενώ τον Μάρτιο του 2021 αναλαμβάνει την ουραγό της Μπουντεσλίγκα, Σάλκε στην προσπάθεια της ομάδας να παραμείνει την κατηγορία. Πρώτος αγώνας στον πάγκο των "βασιλικών μπλέ" ως προπονητής, πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαρτίου του 2021, με αντίπαλο την Μάιντς.
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κολωνία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμβούργο ΣΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ροτ-Βάις Έσσεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦΚ Ύρντινγκεν 05 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Γερμανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Σάλκε 04
Αγία Κυριακή Καστοριάς
Η Αγία Κυριακή είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Μεσοποταμίας, του δήμου Καστοριάς, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καστοριάς, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Καστοριάς, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Η Αγία Κυριακή είναι ορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Καστοριάς. Βρίσκεται ανάμεσα στα όρη Βόιο και Τρικλάριο, βόρεια του μικρού ποταμού Κορέ και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 775. Απέχει περίπου 16 χλμ. Δ. της Καστοριάς. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 13,722 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Φλωρίνης. Το 1941 εντάχθηκε στον νομό Καστοριάς. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Κυριακής και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλιάκμονα. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μεσοποταμίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Καστοριάς.
Διάφορα
Στο χωριό υπάρχει Διθέσιο Δημοτικό σχολείο και Νηπιαγωγείο που, κατά το σχολικό έτος 2007-2008 είχαν 16 και 2 μαθητές αντίστοιχα.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Νάνας
Στην ελληνική μυθολογία ο Νάνας ήταν γιος του Τευταμίδη και βασιλιάς των Πελασγών της Θεσσαλίας. Ο Νάνας καταγόταν από τον ίδιο τον Πελασγό. Στα χρόνια της βασιλείας του (πριν από τον Τρωικό Πόλεμο) οι Πελασγοί εκδιώχθηκαν από τη Θεσσαλία εξαιτίας της καθόδου των ελληνικών φύλων και πολλοί πήγαν στην Ιταλία. Εκεί κυρίευσαν τον Κρότωνα και εγκαταστάθηκαν, αλλάζοντας το όνομά τους σε «Τυρρηνούς».
Πηγή
Νανας
Λέων Εζέ
Ο Λέων Αλεξάντρ Εζέ (Léon Alexandre Heuzey) (1831 - 1922) ήταν γάλλος αρχαιολόγος και ιστορικός.
Το 1855 ο Λέων Εζέ περιηγήθηκε όλη την Μακεδονία ψάχνοντας ίχνη των αρχαίων ρωμαϊκών μαχών. Ανακάλυψε τα ερείπια μεγάλων κτηρίων και έναν τάφο που δεν μπόρεσε να αναγνωρίσει. Επέστρεψε το 1861 με τον Honoré Daumet κατ' απαίτηση του Ναπολέοντα του Τρίτου που ενδιαφερόταν ειδικά για τις μάχες του Ιούλιου Καίσαρα στην Ανατολή, μεταξύ των οποίων η Μάχη των Φαρσάλων. Η αποστολή αποδείχτηκε δύσκολη και χρειάστηκε να συντομευθεί, ωστόσο ανακάλυψαν αρχαιότητες σε αυτήν την περιοχή και στάλθηκαν μερικά ευρήματα στο Λούβρο˙ η αποστολή όμως έγινε γνωστή λόγω των ζωγραφιών του Daumet. Η τοποθεσία είναι η αρχαία Βεργίνα που πιστεύεται πως είναι η θέση των Αιγών, η πρώτη πρωτεύουσα του μακεδονικού βασιλείου.
Διετέλεσε πρόεδρος του τμήματος ανατολικών αρχαιοτήτων και αρχαίας κεραμικής στο μουσείο του Λούβρου.
Διενήργησε αρχαιολογικές ανασκαφές στη Βεργίνα το 1861, διετέλεσε καθηγητής στην École nationale supérieure des beaux-arts de Paris και στην École du Louvre. Από το 1900 έως το 1915 ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Πρωσσικής Ακαδημίας Επιστημών. Το 1915 έληξε τη συμμετοχή του στην Ακαδημία, όπως και πολλοί άλλοι γάλλοι βουλευτές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι
Ροβέρτος Δ΄ του Λα Μαρκ
Ο Ροβέρτος Δ΄, γαλλ.: Robert IV de La Marck, (15 Ιανουαρίου 1512 - Guise, 1556) από τον Οίκο τού Λα Μαρκ, ήταν δούκας τού Μπουγιόν, κύριος τού Σεντάν και Στρατάρχης της Γαλλίας. Έγινε γνωστός κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας ως ευνοούμενος τόσο τού βασιλιά, όσο και της ερωμένης του Ντιάν τού Πουατιέ. Το 1547 αναβιβάστηκε στον βαθμό τού στρατάρχη της Γαλλίας. Το 1549 καθιερώθηκε ως κυρίαρχος πρίγκιπας, καθώς στο Σεντάν της Γαλλίας απονεμήθηκε το καθεστώς τού πριγκιπάτου. Το 1552 τού παραχωρήθηκε το αξίωμα τού κυβερνήτη της Νορμανδίας, ένα αξίωμα που ιστορικά ανήκε σε Νορμανδούς ή μέλη της βασιλικής οικογένειας.
Το 1552 επέτυχε -μαζί με άλλα μέλη του πολεμικού κόμματος- να πιέσουν για επανάληψη των Ιταλικών Πολέμων, όπου πολέμησε στην περίφημη πολιορκία τού Μετς και σύντομα επέτυχε να αποκαταστήσει τον έλεγχο τού δουκάτου του, που βρισκόταν υπό αυτοκρατορικό έλεγχο από το 1521. Τον επόμενο χρόνο, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας τού Καρόλου Ε΄ βασιλιά της Γερμανίας στη Γαλλία, συνελήφθη στο Εσντέν, παρέμεινε αιχμάλωτος για τα επόμενα τρία χρόνια, ζώντας σε κακές συνθήκες, έως ότου τελικά εξαγοράστηκε με λύτρα το 1556. Λίγο μετά την απελευθέρωσή του από την αιχμαλωσία, απεβίωσε.
Πρώιμη ζωή και οικογένεια
Ο Ροβέρτος Δ΄ ήταν ο μόνος γιος τού Ροβέρτου Γ΄ και της Γκυγιεμέτ ντε Σαρεμπρύκ. Σε ηλικία 17 ετών έγινε αρχηγός των Ελβετών Φρουρών.
Ιταλικοί πόλεμοι
Ο Μπουγιόν ήταν ένθερμος υποστηρικτής της επανέναρξης των Ιταλικών Πολέμων, ελπίζοντας να ανακτήσει την επικράτειά του, και η πεθερά του Ντϊάν ντε Πουατιέ υπερασπίστηκε αυτή την υπόθεση μαζί του. Το 1552 ο Μπουιγιόν συμμετείχε στην Πολιορκία του Μετς και πήρε πίσω την κατοχή τού δουκάτου τού Μπουγιόν, το οποίο είχε καταληφθεί από τα στρατεύματα τού Καρόλου Ε΄ βασιλιά της Γερμανίας από το 1521. Παρά την κατοχή του, δεν θα επέστρεφε στην οικογένειά του με την Ειρήνη τού Σατώ Καμπρεσί. Αντίθετα ο Ερρίκος Β΄ το απέδωσε στον επίσκοπο της Λιέγης.
Το 1552 έγινε κυβερνήτης της Νορμανδίας, και η σταδιοδρομία του στην περιοχή προωθήθηκε προσεκτικά από την προστάτιδά του Ντϊάν ντε Πουατιέ. Η επιρροή του στην επαρχία περιορίστηκε από την έλλειψη διασυνδέσεων με τους ευγενείς της περιοχής.
Φυλακισμένος
Ως αντιστράτηγος στη Νορμανδία, ο Μπουγιόν αιχμαλωτίστηκε στο Εσντέν τον Ιούλιο τού 1553. Κρατήθηκε στη φυλακή και του φέρονταν άσχημα στη Φλάνδρα, μέχρι τη Συνθήκη τού Βωσέλ τον Φεβρουάριο τού1556, βάσει της οποίας αφέθηκε ελεύθερος έναντι λύτρων 60.000 Ecu. Τα λύτρα του είχαν οριστεί προηγουμένως στα 80.000 Ecu, ωστόσο η Ντϊάν διαμαρτυρήθηκε ότι δεν μπορούσε να αντέξει οικονομικά ένα τέτοιο ποσό. Η σύζυγος τού Μπουγιόν είχε ταξιδέψει στις Βρυξέλλες, για να ζητήσει ένα πιο προσιτό ποσό λύτρων, ωστόσο αυτό συμφωνήθηκε μόνο λόγω της κακής υγείας του, πράγματι αρκετές ημέρες μετά την απελευθέρωση απεβίωσε. Τάφηκε στο Eγκλίζ Σαντ-Λωράν στο Σεντάν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1539 τη Φρανσουάζ τού Μπρεζέ, κόρη τού Λουδοβίκου τού Μπρεζέ και της Ντιάν τού Πουατιέ. Είχαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ Κατηγορία:Στρατάρχες της Γαλλίας
Κουρεμάδι Θεσπρωτίας
Το Κουρεμάδι (ή "Κουρεμάδιον") είναι ελληνικό ορεινό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης) σε υψόμετρο 540 μέτρα.
Παλαιότερα ανήκε  στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου.
Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 70 χλμ. ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα, κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα επί της δεξιάς όχθης της Λαγγαβίτσας, παραπόταμου του Θυάμιδος στις ανατολικές υπώρειες του όρους Μουργκάνα και σε υψόμετρο περίπου 540 μ. Πρόκειται χωριό, ο πληθυσμός του οποίου ασχολούμενος κυρίως με την μικροκτηνοτροφία και τη γεωργία το 1928 αριθμούσε 190 κατοίκους, διαθέτοντας δημοτικό σχολείο. Το 2001 το χωριό αριθμούσε 56 κατοίκους, ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 27 κατοίκους.
Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου.
Βόρεια του χωριού αυτού βρίσκεται ερειπωμένη η παλαιά "Μονή Μακρυαλέξη".
Ντομένικο Βενετσιάνο
Σε μια επιστολή που έστειλε ο Βενετσιάνο στον Πιέρο ντι Κόζιμο των Μεδίκων από την Περούτζια με χρονολογία 1438, όπου διέμεινε επί μακρόν, αναφέρει τη μακρά του σύνδεση με τις τύχες της οικογενείας των Μεδίκων και ικετεύει να του επιτραπεί να ζωγραφίσει ένα τρίπτυχο για τον επικεφαλής της οικογένειας. Εκείνη την εποχή εργαζόταν για την οικογένεια Μπαλιόνι (Baglioni), όπως αναφέρει ο Βαζάρι. Ήταν σύγχρονος με τους Φρα Αντζέλικο, Φιλίππο Λίππι, καθώς οι τρεις τους είναι γνωστό ότι αξιολόγησαν τις νωπογραφίες του Μπουονφίλι (Buonfigli) στην Περούτζια.
Το 1439 επέστρεψε στη Φλωρεντία και καταγράφεται ως εργαζόμενος στις νωπογραφίες των εξιστορήσεων της ζωής της Παρθένου στην εκκλησία του Σαν Ετζίντιο, στον περίβολο του Νοσοκομείου της Σάντα Μαρία Νουόβα. Στο έργο αυτό συνεργαζόταν με τον Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα Αφού ζωγράφισε τις σκηνές με τη συνάντηση στη Χρυσή Πύλη και τη Γέννηση της Θεοτόκου, το 1445 αιφνίδια σταματά την εργασία του. Δεν μας είναι γνωστό τι ακριβώς προκάλεσε αυτή τη διακοπή, αλλά η νωπογραφία του Γάμου της Παρθένου έμεινε ημιτελής. Συμπληρώθηκε αργότερα, το 1461, από τον Αλέσσο Μπαλντοβινέττι (Alesso Baldovinetti), ο οποίος ήταν ισχυρά επηρεασμένος από τον Βενετσιάνο. Οι υπόλοιπες εξιστορήσεις συμπληρώθηκαν από τον Αντρέα ντελ Καστάνιο μεταξύ 1451 και 1453. Δυστυχώς, ολόκληρη η σειρά αυτών των νωπογραφιών καταστράφηκε κατά τον 18ο αιώνα. Ο Βενετσιάνο συνεργάστηκε και αργότερα με τον ντέλλα Φραντσέσκα, σε νωπογραφίες στον ναό της Παναγίας του Λορέτο, αλλά και αυτές έμειναν ημιτελείς, λόγω του ξεσπάσματος ενός λοιμού (πανώλη)
Μεταξύ του 1439 και του 1441 ζωγράφισε το αριστούργημα "Η Προσκύνηση των Μάγων" σε κυκλικό σχήμα, μάλλον παραγγελία της οικογενείας των Μεδίκων. Το έργο σήμερα βρίσκεται στο Βερολίνο. Δύο από τα πρώιμα έργα του είναι η νωπογραφία "Η Παρθένος Βρεφοκρατούσα στον Θρόνο", δυστυχώς ημικατεστραμμένη, και η άλλη είναι οι κεφαλές δύο Αγίων, επίσης σε κακή κατάσταση, που προέρχονται από τον ναό των Καρνεσέκκι (Carnesecchi) στη Φλωρεντία. Στα έργα αυτά είναι εμφανής η επίδραση ενός από τους πρώτους Ιταλούς αναγνωρισμένους ζωγράφους της Αναγέννησης, του Μαζάτσο.
Άλλα σημαντικά έργα του είναι "Η Μαντόννα του Ροζέτο", που σήμερα βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Ρουμανίας και η "Μαντόννα Μπερενσόν" που βρίσκεται στη Villa I Tatti της Φλωρεντίας. Και τα δύο έργα χρονολογούνται ανάμεσα στο 1432 και το 1437.
Το τελευταίο έργο του ήταν στην εκκλησία του Σάντα Κρότσε και απεικονίζει τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή και τον Άγιο Φραγκίσκο. Ο καλλιτέχνης ήταν πολύ γνωστός και σεβαστός για την εκπληκτική ανάμιξη χρωμάτων και τη χρήση προοπτικής, όχι διαδεδομένη εκείνη την περίοδο. Μια ακόμη σημαντική επίδρασή του ήταν αυτή στον Αντρέα Μαντένια. Ορισμένα στοιχεία της ζωής του Βενετσιάνο είναι παραπλανητικά καταγεγραμμένα: Ο Βαζάρι αναφέρει ότι ο Βενετσιάνο ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε ελαιοχρώματα στην περιοχή της Τοσκάνης και μοιράστηκε τα μυστικά αυτής της μυστικής τεχνικής με τον επίσης νεαρό τότε καλλιτέχνη Αντρέα ντελ Καστάνιο. Στη συνέχεια, ο Βαζάρι αναφέρει ότι, προκειμένου να διατηρήσει μόνος αυτός το "μυστικό", ο Καστάνιο δολοφόνησε τον Βενετσιάνο. Ωστόσο, καμία ιστορική μαρτυρία δεν υφίσταται σχετικά με το ότι ο Βενετσιάνο ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε ελαιοχρώματα και, όπως μαρτυρούν οι χρονολογίες, ο Καστάνιο απεβίωσε τέσσερα χρόνια πριν τον Βενετσιάνο. Η χρήση ελαιοχρωμάτων από τον Βενετσιάνο, πάντως, καταγράφεται στην εργασία του στο παρεκκλήσιο Πορτινάρι με πολλές νύξεις για το ύψος των δαπανών του ζωγράφου.
Τις τελευταίες ημέρες του τις πέρασε στη Φλωρεντία, όπου και απεβίωσε στις 15 Μαΐου 1461.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Πολιτοφυλακή
Πολιτοφυλακή γενικά είναι ένας στρατός ή άλλη μάχιμη μονάδα που αποτελείται από μη επαγγελματίες μαχητές, πολίτες ενός έθνους ή υποκείμενους ενός κράτους ή κυβέρνησης που μπορεί να κληθούν να ενταχθούν σε μια εμπόλεμη κατάσταση, σε αντίθεση με μια τακτική στρατιωτική δύναμη, με επαγγελματικό πλήρους ωραρίου στρατιωτικό προσωπικό, ή ιστορικά, τα μέλη της μάχιμης αριστοκρατίας (π.χ., ιππότες ή σαμουράι). Ανίκανοι να πολεμήσουν ενάντια σε κατάλληλα εκπαιδευμένες και εξοπλισμένες επαγγελματικές δυνάμεις, είναι σύνηθες για τους πολιτοφύλακες να συμμετάσχουν σε ανταρτοπόλεμο ή άμυνα αντί να χρησιμοποιούνται για ανοικτές επιθέσεις και επιθετικές ενέργειες.
Ωστόσο, ξεκινώντας ήδη από τα τέλη του 20ου αιώνα, κάποιες πολιτοφυλακές (ιδιαίτερα επίσημα αναγνωρισμένες και επικυρωμένες από κυβέρνηση πολιτοφυλακές) να ενεργούν ως επαγγελματικές δυνάμεις, ενώ εξακολουθούν να είναι «μερικής απασχόλησης» ή «εφεδρικές» οργανώσεις. Για παράδειγμα, τα μέλη ορισμένων Εθνικών Φρουρών του Αμερικανικού Στρατού και μονάδων της Αεροπορικής Εθνικής Φρουράς θεωρούνται επαγγελματίες στρατιώτες και οι αεροπόροι, αντιστοίχως, καθώς έχουν εκπαιδευτεί να διατηρούν, και διατηρούν τα ίδια πρότυπα με τους "πλήρους απασχόλησης" (εν ενεργεία) ομολόγους τους. Ως εκ τούτου, αυτοί οι επαγγελματίες πολιτοφύλακες της Εθνικής Φρουράς των ΗΠΑ είναι κοινώς γνωστοί ως «πολίτες-στρατιώτες» ή «πολίτες-αεροπόροι". Η ιστορική οπτική είναι όταν τρεις ή περισσότεροι πολίτες συγκεντρώνονται για την κοινή άμυνα της χώρας ή κράτους τους, αποτελούν μια πολιτοφυλακή.
Κατηγορία:Στρατός
Τάσος Λαγός
Ο Αναστάσιος (Τάσος) Λαγός (12 Απριλίου 1992, Αλμυρός) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για την Αναγέννηση Καρδίτσας.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Λαγός ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία από την ερασιτεχνική ομάδα του Παναθηναϊκού. Το 2011 εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου, όπου και αγωνίστηκε για μια πενταετία, μέχρι το 2016.
Η πρώτη του εμφάνιση με την ανδρική ομάδα του Παναθηναϊκού πραγματοποιήθηκε σε αγώνα κυπέλλου με αντίπαλο τον Αγροτικό Αστέρα στις 27 Νοεμβρίου 2011.
Στις 10 Φεβρουαρίου 2014 ανακοινώθηκε η συμφωνία για επέκταση του συμβολαίου του μέχρι τον Ιούνιο του 2017. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας το 2014, εναντίον του ΠΑΟΚ (4-1), σε μια χρονιά που η ομάδα αγωνιζόταν με ένα πολύ νεανικό ρόστερ. Στις 3 Οκτωβρίου 2015 ο Λαγός έφτασε τις 100 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Συνολικά με την ομάδα του τριφυλλιού έφτασε τις 105 αγώνες σκοράροντας 5 γκολ.
Το καλοκαίρι του 2016 και αφού έμαθε πως δεν υπολογίζεται από τον προπονητή του Παναθηναϊκού, Αντρέα Στραματσόνι, συμφώνησε με τη Βίρτσμπουργκερ Κίκερς, νεοφώτιστη τότε στη 2. Μπούντεσλιγκα. Έχοντας μόλις πέντε συμμετοχές στο πρωτάθλημα και σε συνδυασμό με τον υποβιβασμό του συλλόγου στην τρίτη κατηγορία, την επόμενη χρονιά αποχώρησε ως ελεύθερος.
Στις 10 Ιανουαρίου 2019, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ερμή Αραδίππου.
Στις 25 Ιουνίου 2019, ο Απόλλων Σμύρνης ανακοίνωσε την απόκτηση του Λαγού με ελεύθερη μεταγραφή.
Στις 5 Αυγούστου 2021, ανακοινώθηκε η απόκτηση του από την Αναγέννηση Καρδίτσας.
Εθνική ομάδα
Ο Λαγός υπήρξε βασικό στέλεχος των εθνικών ομάδων Παίδων (Κ-17), Νέων (Κ-19) και Ελπίδων (Κ-21), ενώ τον Μάρτιο του 2015 κλήθηκε από τον Σέρχιο Μαρκαριάν στην Ανδρών, χωρίς να αγωνιστεί.
Τίτλοι - Διακρίσεις
Παναθηναϊκός
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίρτσμπουργκερ Κίκερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερμή Αραδίππου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας
Ευρυδόμη (δορυφόρος)
Η Ευρυδόμη (αγγλικά: Eurydome) ή Δίας XXXII είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από μία ερευνητική ομάδα αστρονόμων του Πανεπιστημίου της Χαβάης με επικεφαλής τον Σκοτ Σέπαρντ, το 2001. Πήρε το όνομά του τον Αύγουστο του 2003 από την Ευρυδόμη, η οποία ήταν μητέρα των Χαρίτων, σύμφωνα με κάποιους συγγραφείς, από τον Δία σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2001 J 4.
Έχει διάμετρο περίπου 3 χλμ. και περιφέρεται γύρω από τον Δία σε μέση απόσταση 23.231.000 χλμ. σε 723,359 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 169° με την εκλειπτική (147° προς τον Ισημερινό του Δία), σε ανάδρομη φορά και με εκκεντρότητα 0,3770.
Η Ευρυδόμη ανήκει στην τροχιακή «Ομάδα της Πασιφάης», των δορυφόρων που περιφέρονται σε ανάδρομες τροχιές περί τον Δία σε αποστάσεις από αυτόν μεταξύ 22,8 και 24,1 εκατομμυρίων χιλιομέτρων και κλίσεις τροχιάς από 144,5° έως 158,3°.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Βολταίρος
Ο Φρανσουά Μαρί Αρουέ (François-Marie Arouet, 21 Νοεμβρίου 1694 – 30 Μαΐου 1778), ευρύτερα γνωστός με το ψευδώνυμο Βολταίρος (Voltaire), ήταν Γάλλος συγγραφέας, ιστορικός και φιλόσοφος, διάσημος για το πνεύμα του, τις επιθέσεις του εις βάρος της Καθολικής Εκκλησίας και την υπεράσπιση της ανεξιθρησκίας και της ελευθερίας του λόγου και του διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους. Θεωρείται κεντρική μορφή και ενσάρκωση του Διαφωτισμού του 18ου αιώνα. Υπήρξε επίσης δοκιμιογράφος και κορυφαίος εκπρόσωπος του ντεϊσμού.
Πρώιμη περίοδος
Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 21 Νοεμβρίου 1694 μέσα σε μία μεσοαστική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν συμβολαιογράφος και ανώτερος υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών. Έχασε τη μητέρα του στα 7 του χρόνια και μετά από δύο χρόνια εισήλθε στο ιησουιτικό κολέγιο του Μεγάλου Λουδοβίκου όπου παρέμεινε ως το 1711. Για την εκπαίδευσή του εκεί έγραψε αργότερα ότι δεν είχε μάθει τίποτα "εκτός από λατινικά και ανοησίες" αν και στο κολέγιο φαίνεται ότι διαμόρφωσε τις βάσεις της ιδιαίτερης γνώσης του και διέγειρε πιθανώς την ισόβια αφοσίωσή του στο θέατρο. Κατά το διάστημα των ετών 1711 – 1713 μελέτησε τη νομική επιστήμη. thumb|left|200px|Ο Βολταίρος τιθασεύει ένα άλογο (Jan Huber, μεταξύ [[1750 - 1775, Μουσείο Ερμιτάζ, Αγία Πετρούπολη)]] Πριν αρχίσει τη συγγραφική του καριέρα, με την παρότρυνση του πατέρα του, υπηρέτησε ως γραμματέας του Γάλλου πρέσβη στην Ολλανδία. Επέστρεψε στο Παρίσι την εποχή του θανάτου του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και σύντομα απέκτησε φίλους μεταξύ της αριστοκρατικής τάξης. Οι σατιρικοί στίχοι του τον έκαναν ιδιαίτερα δημοφιλή στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Τότε παρουσίασε το πρώτο θεατρικό του έργο, την τραγωδία Οιδίπους, απομίμηση του Οιδίποδα του Σοφοκλή, στον κύκλο του. thumb|right|200px|Μετάλλιο με τη μορφή του Βολταίρου (Waechter, [[1772)]]
Τροφοδοτώντας τη μανιώδη έχθρα της δούκισσας του Μαιν εναντίον του αντιβασιλέα Φιλίππου Β΄ της Ορλεάνης, ο Βολταίρος συνέθεσε μια σάτιρα γι’ αυτόν. Ένας κατάσκοπος κατάφερε να πάρει την ομολογία του και στις 16 Μαΐου 1717 φυλακίστηκε στη Βαστίλη για προσβολή του αντιβασιλέα. Εδώ ξαναδούλεψε τον Οιδίποδα, άρχισε το έργο Ερρικειάς (Henriade) και αποφάσισε να αλλάξει το όνομά του. Απελευθερώθηκε 11 μήνες αργότερα όταν διαπιστώθηκε ότι είχε κατηγορηθεί εσφαλμένα και για τον λόγο αυτό έλαβε χρηματική αποζημίωση 400 κορώνες. . Η τραγωδία Οιδίποδας ανέβηκε στο Théâtre Français στις 18 Νοεμβρίου 1717 και έγινε θετικά αποδεκτή από το κοινό. Παρέμεινε στη σκηνή για 45 βραδιές και του απέφερε πλούτο και φήμη, που τον βοήθησαν να ξεκινήσει μία σειρά επικερδών επενδύσεων. Η βασικότερη αυτών ήταν η ενασχόλησή του με την Εταιρεία των Ινδιών (Compagnie des Indes).
Μετά την απελευθέρωσή του από τη Βαστίλη τον Απρίλιο του 1718, έγινε γνωστός ως Arouet de Voltaire ή απλά Voltaire, αν και νομικά δεν απάλειψε ποτέ το βαπτιστικό του όνομα. Η προέλευση αυτής της αλλαγής στο όνομα έχει συζητηθεί πολύ, μερικοί προτείνουν ότι ήταν μια σύντμηση ενός παρωνυμίου της παιδικής του ηλικίας, "le petit volontaire". Η συνηθέστερα αποδεκτή υπόθεση, εντούτοις, είναι ότι υπήρξε αναγραμματισμός του ονόματος "Arouet le jeune" ή "Arouet l.j." με "το u" να μετατίθεται "στο v" και "το j" "στο i" σύμφωνα με τα κρατούντα την εποχή εκείνη.
Ο Βολταίρος, συνεχίζοντας τη θεατρική του παραγωγή, ολοκλήρωσε το έργο Artemire τον Φεβρουάριο του 1720. Το έργο απέτυχε και ο Βολταίρος δε το δημοσίευσε ποτέ στο σύνολό του, αν και αργότερα αναπλάστηκε με επιτυχία και κάποια μέρη του επαναχρησιμοποιήθηκαν σε άλλες εργασίες. Άλλα έργα του που δημοσιεύθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν η τραγωδία Μαριάννα (Marianne) και η κωμωδία Ο αδιάκριτος (L’ indiscret).
Η εξορία στην Αγγλία
thumb|right|220px|Προμετωπίδα του έργου Éléments de la philosophie de Newton ([[Άμστερνταμ, 1738), όπου εμφανίζεται ο Βολταίρος στο γραφείο του να δέχεται το φως της αλήθειας από τον Νεύτωνα διά μέσου ενός καθρέφτη, που κρατά η Madame du Châtelet]]
Το 1725 ο Βολταίρος προσβλήθηκε από έναν νέο ευγενή, τον Chevalier de Rohan, και απάντησε με τη συνηθισμένη του οξύτητα. Ο Βολταίρος προγραμμάτιζε να προκαλέσει τον νεαρό ευγενή σε μονομαχία, αλλά η οικογένεια Ροάν (Rohan) εξέδωσε ένα μυστικό ένταλμα για να αποφύγει οποιαδήποτε προβλήματα. Εκείνη την εποχή, όταν ένα πρόσωπο με επιρροή ήθελε να διωχθεί κάποιος εχθρός του αλλά δεν τον βάραινε κανένα έγκλημα, μπορούσε να προμηθευτεί ένα μυστικό ένταλμα, μια βασιλική επιστολή εντολής εγκλεισμού. Το πρόσωπο που κατονομαζόταν στην επιστολή έπρεπε να φυλακιστεί ή να εξοριστεί, εντός ή εκτός Γαλλίας. Επειδή δεν διεξήγετο δίκη, ο κατηγορούμενος δεν μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του έναντι των κατηγοριών. Το πρωί της ημέρας που είχε οριστεί η μονομαχία, ο Βολταίρος συνελήφθη και εστάλη για δεύτερη φορά στη Βαστίλη. Επέλεξε την εξορία στην Αγγλία αντί της φυλάκισης. Αυτό το περιστατικό του άφησε ανεξίτηλη εντύπωση, και από εκείνη την ημέρα έγινε υπέρμαχος της δικαστικής μεταρρύθμισης.
thumb|left|150px|Εξώφυλλο του έργου Letters concerning the English Nation, που εκδόθηκε από τους C. Davis και A. Lyon το 1733 στο [[Λονδίνο]]