cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρειδερίκος Κάρολος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σόντερμπουργκ. Ο Ιωακείμ-Φρειδερίκος, αδελφός του πατέρα του, απεβίωσε το 1722 χωρίς άρρενα τέκνα και τον διαδέχθηκε ο Φρειδερίκος-Κάρολος ως δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν. Επειδή ο γάμος του πατέρα του ήταν μοργανατικός, η ανάληψη της εξουσίας καθυστέρησε.
Προστάτης της Τέχνης του μπαρόκ
Το Πλεν απόλαυσε μία ανθηρή πνευματική ζωή με την προστασία των Τεχνών από τον Φρειδερίκο-Κάρολο. Ο δούκας σχεδίασε, έκτισε και ξαναέκτισε κατοικίες και κήπους σε ρυθμό μπαρόκ και ροκοκό. Πολλά υπάρχουν ακόμη, όπως το κάστρο Πλεν και η οικία του πρίγκιπα. Άλλα δεν υπάρχουν πια, όπως η θερινή κατοικία στο Τράβενταλ, που κατεδαφίστηκε τον 19ο αι.
Απεβίωσε το 1761 στο ανάκτορο Τράβενταλ. Δεν είχε άρρενα τέκνα και πέντε έτη πριν είχε κάνει συμφωνία (pakt) με τον Φρειδερίκο Ε΄ της Δανίας, που τον όριζε διάδοχό του. Η σύζυγός του αναγνωρίστηκε ως πριγκίπισσα από τη Δανία έτη μετά.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πριν το 1732 τη Χριστίνα Άρμγκαρτ του Ρέβεντλο, κόρη του Χριστιανού-Ντέτλεφ, κόμη του Ρέβεντλο (του οποίου η αδελφή Άννα-Σοφία είχε παντρευτεί τον Φρειδερίκο Δ΄ της Δανίας) σε μοργανατκό γάμο. Το ζεύγος είχε τέκνα:
Από τις μη νόμιμες σχέσεις του με τη Σοφία Αγνή Ολεάριους και τη Μαρία Αικατερίνη Μπάιν, απέκτησε 6 και 4 τέκνα αντίστοιχα. Ο δούκας αναγνώρισε και νομιμοποίησε όλα τα νόθα τέκνα του (8 κόρες και 2 γιους) και σε όλα, όπως και στις μητέρες τους, έδωσε γαίες, τίτλους και χρήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ' Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας
Γιαδίρα Καρρίγιο
Η Γιαδίρα Καρρίγιο (ισπανικά: Yadhira Carrillo) είναι μεξικάνα ηθοποιός και βασίλισσα της ομορφιάς, γεννημένη στις 12 Μαΐου 1973, στο Αγουασκαλιέντες, Μεξικό.
Η Γιαδίρα εκλέχτηκε Nuestra Belleza Aguascalientes (Η ομορφιά του Αγουασκαλιέντες μας), το μεξικάνικο όνομα της Μις Αγουασκαλιέντες, μετά αυτό μπήκε στο Καλλιτεχνικό Εκπαιδευτικό Κέντρο ισπ. Centro de Educación Artística (CEA)
Κατά τη διάρκεια των σπουδών της στο CEA ξεχώρισε ως μία ταλαντούχα και παρακινημένη σπουδάστρια.
Ούκκο
thumb|100px|Πέτρινο γλυπτό από τη [[Καρελία, αναπαριστά κεραυνό σε σχήμα φιδιού, σύμβολο του Ούκκο ]]
Στη Φινλανδική μυθολογία ο Ούκκο, (Στα Εσθονικά (UKU)) , ήταν από τους σημαντικότερους θεούς, θεός του ουρανού, της συγκομιδής και των καιρικών φαινομένων. Η φινλανδική λέξη ukkonen, καταιγίδα, προέρχεται από το όνομά του. Αποκαλούνταν με πολλά ονόματα όπως isäinen (πατέρας), isoinen (μεγάλος). Ταυτίζεται με τον Οντίν της Σκανδιναβικής μυθολογίας έχοντας όμως τις ιδιότητες του Θορ.
Όπλο του ήταν ένα σφυρί, το Ukonvasara, ή κατά άλλες εκδοχές ένα σπαθί ή ένα τσεκούρι, με το οποίο όταν το κτυπούσε δημιουργούσε τους κεραυνούς. Η ένωσή του με τη γυναίκα του Άκκα, (Akka), προκαλούσε καταιγίδες στη Γη. Σφοδρές καταιγίδες δημιουργούσε και όταν οδηγούσε το άρμα του μέσα από τα σύννεφα.
Πέτρινα γλυπτά αναπαριστούν έναν κεραυνό σε σχήμα φιδιού, οχιάς, που είναι το σύμβολο του θεού Ούκκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φινλανδική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες του κεραυνού
Elfen Lied (anime)
Ο τίτλος της σειράς είναι γερμανικός, και σημαίνει "Τραγούδι των Ξωτικών". Προέρχεται από το τραγούδι "Elfenlied" του Αυστριακού συνθέτη Ούγκο Βολφ, το οποίο στηρίζεται στο ομώνυμο ποίημα του Γερμανού ποιητή Έντουαρντ Μέρικε. Το τραγούδι αυτό ενέπνευσε τον Οκαμότο, ο οποίος μάλιστα το χρησιμοποιεί στη σειρά manga.
Αισθητική
Οι τίτλοι αρχής και τέλους κάθε επεισοδίου αποτελούνται από τροποποιημένες εκδόσεις των πινάκων ζωγραφικής του αυστριακού ζωγράφου, Γκούσταφ Κλιμτ. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται οι πίνακες Το Φιλί, Δανάη, Η Ικανοποίηση, Οι Τρεις Ηλικίες της Γυναίκας και Το Πορτρέτο της Αντέλ Μπλοχ-Μπάουερ.
Υπόβαθρο
Η πόλη Καμακούρα, στην οποία διαδραματίζεται η σειρά, είναι πραγματική και βρίσκεται στο νομό Καναγκάγουα της Ιαπωνίας, περίπου 50 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Τόκιο. Όλες οι περιοχές οι οποίες εμφανίζονται στη σειρά είναι παρμένες από την συγκεκριμένη πόλη. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το νησί στο οποίο είναι εγκαταστημένο το Ε.Ι.Ε., το οποίο ονομάζεται Enoshima και συνδέεται με την πόλη της Καμακούρα δια μέσω γέφυρας, οι ακτές της πόλης και η περιοχή του ναού Sasuke Inari.
Μουσική
Το anime χρησιμοποιεί ένα μόνο μουσικό μοτίβο με διάφορες παραλλαγές ώστε να μην καταντάει μονότονο. Η μουσική έχει θρησκευτικό χαρακτήρα και θυμίζει ρωμαιοκαθολικό ύμνο. Κατανυκτική και συγκινητική, ταιριάζει απόλυτα με αυτά που βιώνουν οι τραγικοί χαρακτήρες της σειράς.
Το πρώτο επίσημο CD με soundtrack της σειράς κυκλοφόρησε στις 28 Απριλίου του 2004 από την εταιρία VAP και περιλαμβάνει 4 κομμάτια στα οποία συμπεριλαμβάνεται και το τραγούδι των τίτλων του τέλους. Πρόκειται για δύο τραγούδια τα οποία συνοδεύονται από την ορχηστρική τους έκδοση. Τα ερμηνεύει η Chieko Kawabe.
Το δεύτερο επίσημο CD με τα υπόλοιπα soundtrack της σειράς κυκλοφόρησε στις 21 Οκτωβρίου του 2004 από τις εταιρίες VAP και Genco και περιλαμβάνει 15 κομμάτια στα οποία συμπεριλαμβάνεται και το τραγούδι των τίτλων της αρχής. Στιχουργοί και συνθέτες των κομματιών είναι οι Kayo Konishi και Yukio Kondo. Τα 14 πρώτα κομμάτια ερμηνεύει η Kumiko Noma ενώ το 15ο, που αποτελεί και διασκευή του τραγουδιού των τίτλων, ερμηνεύει η χορωδία GRIFFIN.
Lilium
Όλα τα επεισόδια ανοίγουν με το τραγούδι "Lilium". Οι στιχουργοί δανείστηκαν στίχους από διάφορα εδάφια της Αγίας Γραφής, με σκοπό να συνθέσουν έναν ύμνο στη Λατινική γλώσσα προσπαθώντας να μιμηθούν το Γρηγοριανό ύφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Elfen Lied Κατηγορία:Σειρές anime Κατηγορία:Μαζική δολοφονία στη μυθοπλασία Κατηγορία:Αμνησία στη μυθοπλασία Κατηγορία:Δυστοπικά anime και manga
Ραλούκα Τζεορτζιάνα Σερμπάν
Η Ραλούκα Τζεορτζιάνα Σερμπάν, (λατινικό αλφάβητο: Raluca Georgiana Serban), γεννημένη στις 17 Ιουνίου 1997, είναι Κυπρία, Ρουμανικής καταγωγής, πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Βιογραφία
Ξεκίνησε την αγωνιστική δράση και να συμμετέχει σε διεθνή τουρνουά το 2014. Η Σερμπάν σήμερα, 2017, έχει Ρουμανική υπηκοότητα αλλά μένει στην Κύπρο από το 2001 και την εκπροσωπεί στους αγώνες μικρών κρατών της Ευρώπης λόγω ενός κανονισμού που το επιτρέπει σε μόνιμους κατοίκους, στα τουρνουά εκπροσωπεί τη Ρουμανία.
Elimination Chamber
Το Elimination Chamber (ελλ.: θάλαμος εξάλειψης) είναι είδος αγώνα επαγγελματικής πάλης, αλλά και ένα ετήσιο Pay Per View της εταιρείας WWE που διοργανώνεται τον μήνα Φεβρουάριο. Το πρώτο γεγονός με την συγκεκριμένη ονομασία, έγινε την χρονιά 2010.
Ραλούκα Τζεορτζιάνα Σερμπάν
Με την εθνική Κύπρου
Στους Αγώνες μικρών κρατών Ευρώπης το 2015 στο Ρέικιαβικ κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο απλό χάνοντας στα ημιτελικά από την Ντάνκα Κόβινιτς, και το χρυσό μετάλλιο στο μεικτό με συμπαίκτη τον Πέτρο Χρυσοχό.
Elimination Chamber
Τι είναι το Elimination Chamber
Το όνομά του οφείλεται στην έννοια των κύριων αγώνων του, που διεξάγονται μέσα σε έναν θάλαμο εξόντωσης όπως αποκαλείται, ένα κυκλικό κλουβί κλειστό από παντού. Περιέχει τέσσερις θαλάμους που κλειδώνονται παλαιστές, ενώ δύο ακόμη μένουν μέσα για να αρχίσουν πρώτοι τον αγώνα.
Ραλούκα Τζεορτζιάνα Σερμπάν
Με την εθνική Κύπρου
Στους Αγώνες μικρών κρατών Ευρώπης το 2017 στο Σαν Μαρίνο ήταν νικήτρια στο απλό, νικήτρια στο διπλό με συμπαίκτρια τη Μαρία Σιοπαχά και νικήτρια στο μεικτό με συμπαίκτη τον Ελευθέριο Νέο.
Elimination Chamber
Τι είναι το Elimination Chamber
Γύρω από το ρινγκ, έχει υψωθεί τεχνητό δάπεδο από σίδερο, ενώ κάθε λίγα λεπτά εισέρχεται ένας νέος παλαιστής. Για να αποκλειστεί κάποιος θα πρέπει είτε να παραιτηθεί, είτε να χάσει με pinfall, ενώ έχει υπάρξει και αποκλεισμένος, μέσω νοκ-άουτ, αλλά κάτι τέτοιο το κρίνουν οι διαιτητές. Ο νικητής είναι αυτός που θα μείνει τελευταίος.
Ραλούκα Τζεορτζιάνα Σερμπάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ρουμάνες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Elimination Chamber
Τι είναι το Elimination Chamber
Θεωρείται ένας πολύ επίπονος αγώνας για τους παλαιστές που συμμετέχουν.
Ιστορία
Από το 2010 καθιερώθηκε το ετήσιο Pay Per View με την ονομασία Elimination Chamber, που περιέχει έναν ή δύο τέτοιου είδους αγώνες, όπου συνήθως είναι υπό διεκδίκηση οι μεγάλοι τίτλοι, το Πρωτάθλημα WWE και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών. Το 2014, έγινε μόνο ένας αφού υπάρχει πια ένας μεγάλος τίτλος, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών WWE.
Έχουν γίνει συνολικά 17 αγώνες σε Θάλαμο Εξάλειψης, όπως ονομάζεται στα ελληνικά το Elimination Chamber.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Χάννα Στάντνικ
Η Χάννα Στάντνικ (πολωνικά: Hanna Stadnik) (23 Φεβρουαρίου 1929 – 1 Δεκεμβρίου 2020) ήταν Πολωνή κοινωνική λειτουργός, ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών και βετεράνος του πολωνικού κινήματος αντίστασης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1944, σε ηλικία 15 ετών, η Στάντνικ συμμετείχε στην Εξέγερση της Βαρσοβίας κατά της ναζιστικής γερμανικής κατοχής. Φυλακίστηκε από τις γερμανικές αρχές κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά αργότερα έλαβε πολλά βραβεία και αναγνωρίσεις για τον ρόλο της στην εξέγερση.
Η Στάντνικ αργότερα υπηρέτησε ως μακροχρόνιος Αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Ένωσης Στρατιωτών του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού (ΠΕΣΠΕΣ). Τον Σεπτέμβριο του 2020, η Στάντνικ διορίστηκε αναπληρωτής Πρόεδρος του ΠΕΣΠΕΣ, θέση που κράτησε μέχρι τον θάνατό της, την 1η Δεκεμβρίου 2020.
Βιογραφία
Η Στάντνικ γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1929 στη Βαρσοβία της Πολωνίας.
Η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλε και κατέλαβε την Πολωνία, συμπεριλαμβανομένης της Βαρσοβίας, το 1939. Το 1942, η Στάντνικ άρχισε να εργάζεται για τον πολωνικό υπόγειο όταν ήταν 13 ετών. Έλαβε ιατρική εκπαίδευση και μετέφερε λαθραία έγγραφα και όπλα στη Βαρσοβία από το 1942 έως το 1944.
Η Στάντνικ ήταν μόλις 15 ετών στην έναρξη της Εξέγερσης της Βαρσοβίας, μιας μεγάλης εξέγερσης που ηγήθηκε ο Πολωνικός Εσωτερικός Στρατός και η πολωνική αντίσταση για την απελευθέρωση της πόλης από τη γερμανική κατοχή, την 1η Αυγούστου 1944. Η Στάντνικ εντάχθηκε στην Εξέγερση που ξεκίνησε την πρώτη ημέρα της εξέγερσης ως μέλος του συντάγματος «Baszta» του Εσωτερικού Στρατού, με το ψευδώνυμο «Χάνκα». Υπηρέτησε ως παραϊατρικός, σύνδεσμος και λαθρέμπορος όπλων κατά τη διάρκεια των μαχών, κυρίως στην περιοχή Μοκότουφ της πόλης. Η Στάντνικ και οι συνάδελφοί της αναγκάστηκαν τελικά να παραδοθούν. Φυλακίστηκε σε γερμανικά στρατόπεδα στο Dulag 121 και στο Σκιερνιεβίτσε.
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την απελευθέρωσή της από τη γερμανική φυλάκιση, η Χάννα Στάντνικ ολοκλήρωσε το λύκειο και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Ωστόσο, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το πανεπιστήμιο μετά από δύο χρόνια επειδή απέκρυψε την προηγούμενη συμμετοχή της στον Εσωτερικό Στρατό και στην Εξέγερση της Βαρσοβίας από τη νέα κομμουνιστική δικτατορία της Πολωνίας. Η Στάντνικ εργάστηκε ως κοινωνική λειτουργός κατά τη διάρκεια της καριέρας της ενώ συμμετείχε σε οργανώσεις βετεράνων.
Η Στάντνικ υπηρέτησε ως μακροχρόνιος Αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Ένωσης Στρατιωτών του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού (ΠΕΣΠΕΣ), μιας οργάνωσης για βετεράνους του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού. Το 2020, ο πρόεδρος της ΠΕΣΠΕΣ, Λέσεκ Ζουκόφσκι, παραιτήθηκε από τη θέση, με ισχύ στις 18 Σεπτεμβρίου 2020. Η Στάντνικ τον διαδέχθηκε ως αναπληρωτής πρόεδρος της ΠΕΣΠΕΣ, θέση που κράτησε μέχρι τον θάνατό της την 1η Δεκεμβρίου 2020.
Παρέμεινε ενεργή σε κοινωνικούς και πολιτικούς σκοπούς μέχρι το τέλος της ζωής της. Το 2016, η Στάντνικ και οι συνάδελφοί της, συμπεριλαμβανομένης της ψυχολόγου Βάντα Τράτσικ-Στάφσκα, έγιναν έντονοι δημόσιοι υποστηρικτές της πανεθνικής απεργίας των γυναικών σε όλη την Πολωνία. Επίσης, επέκρινε δημόσια τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Γιαρόσουαφ Κατσίνσκι ότι επικαλέστηκε την Εξέγερση της Βαρσοβίας για πολιτικούς σκοπούς. Πιο πρόσφατα, η Στάντνικ συμμετείχε στις διαδηλώσεις Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου 2020 στην Πολωνία, λιγότερο από ένα μήνα πριν από το θάνατό της, ως απάντηση σε απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου που περιόριζε τις αμβλώσεις στην Πολωνία.
Η Χάννα Στάντνικ πέθανε στη Βαρσοβία την 1η Δεκεμβρίου 2020, σε ηλικία 91 ετών, από COVID-19. Ο θάνατός της ανακοινώθηκε από το Μουσείο Εξέγερσης της Βαρσοβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Συμμετέχοντες στην Εξέγερση της Βαρσοβίας Κατηγορία:Μέλη του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Ακτιβιστές για τα δικαιώματα των γυναικών Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Εξέγερσης της Βαρσοβίας
Ρόπαλος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ρόπαλος είναι γνωστός ένας βασιλιάς της Σικυώνας. Ο Ρόπαλος ήταν γιος του Φαιστού, γιου του Ηρακλή. Ο Ρόπαλος διαδέχθηκε στον θρόνο της Σικυώνας τον Ζεύξιππο, ενώ διάδοχος του Ροπάλου ήταν ο γιος του Ιππόλυτος, ο οποίος υπέκυψε στη στρατιωτική ισχύ των Μυκηναίων του Αγαμέμνονα, που κυρίεψαν τη Σικυώνα.
Πηγή
Ροπαλος
Διογένης ο Λαέρτιος
Ο Διογένης ο Λαέρτιος (3ος αιώνας μ.Χ.) ήταν ιστοριογράφος της φιλοσοφίας της αρχαιότητας, συγγραφέας του έργου Βίοι φιλοσόφων και της χαμένης συλλογής επιγραμμάτων την οποία την ονόμαζε Πάμμετρο. Ήταν ελληνικής καταγωγής, γεννημένος μάλλον στην πόλη Λαέρτη της Κιλικίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Πιθανολογείται πως έζησε στις αρχές του 3ου μ.Χ. αιώνα, όμως για τη ζωή του, την καταγωγή του, τη μόρφωση του, το σύνολο του έργου του, την προσωπικότητα του, δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτε, ενώ δεν υπάρχουν και αντίστοιχα σοβαρά αποδεικτικά στοιχεία, καθώς οι αρχαίοι συγγραφείς δεν δίνουν σχετικές πληροφορίες. Για τον λόγο αυτό, οι ερευνητές δεν μπορούν παρά να τον αναζητήσουν μέσα από το έργο του, από στοιχεία που σίγουρα είναι αποσπασματικά και δύσκολο να επαληθευτούν.
Βεβαιότητα δεν υπάρχει ούτε για το όνομα του αφού τα χειρόγραφα άλλες φορές δίνουν το όνομα Διογένης Λαέρτιος και άλλες Διογένης ο Λαερτιεύς. Μια εικασία περιγράφει πως το Λαέρτιος ίσως προέρχεται από κάποιον πρόγονό του που λεγόταν Διογένης Λαερτιάδης.
Εξίσου δύσκολο είναι να τοποθετηθεί με ακρίβεια το πότε έζησε, αφού το στοιχείο που θα μπορούσε να βοηθήσει και συνάγεται από την ταυτοποίηση της περιόδου της τελευταίας φιλοσοφικής σχολής που περιγράφει δεν είναι ασφαλές, καθώς η κριτική του κειμένου δεν έχει καταλήξει αν στο έργο του δεν υπάρχουν μεταγενέστερες προσθήκες ή αν υπήρξε κάποιο σύγγραμμα το οποίο αντέγραψε ο Διογένης Λαέρτιος. Τα επιχειρήματα που τοποθετούν τη ζωή του στις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ. έχουν να κάνουν με την διερεύνηση της σκεπτικής σχολής στο βιβλίο Θ του έργου του, έως τον διάδοχό του Σέξτο Εμπειρικό στο τέλος του 2ου αιώνα μ.Χ., όπως επίσης με την διαπίστωση ότι δεν κάνει λόγο για τον νεοπλατωνισμό. Πάντως, σύμφωνα με τα πιο ασφαλή όρια που θα μπορούσαν να υιοθετηθούν, ο Λαέρτιος δεν έζησε πριν το 200 μ.Χ. και με βάση τη μαρτυρία του Στέφανου Βυζαντίου που τον αναφέρει ως έναν αρκετά παλαιό συγγραφέα, μάλλον έζησε πολύ πριν το 500 μ.Χ. με πιθανή χρονολογία για τους περισσότερους ερευνητές τις αρχές του 3ου αιώνα.
Το έργο του
Το κυριότερο έργο του, που σώθηκε ολόκληρο, συνήθως ονομάζεται Βίοι φιλοσόφων, αλλά στην πραγματικότητα έχει τον τίτλο: Βίοι και γνώμαι των εν φιλοσοφία ευδοκιμησάντων και των εκάστη αιρέσει αρεσκόντων εν επιτόμω συναγωγή. Περιέχει τους βίους των αρχαίων φιλοσόφων και αποτελείται από 10 βιβλία. Κάποιοι θεωρούν ότι το έργο αυτό κυκλοφόρησε την εποχή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αλεξάνδρου Σεβήρου (222-235 μ.Χ.). Στο προοίμιο του έργου του, ο συγγραφέας αναζητά την καταγωγή της φιλοσοφίας, και αναλύει τις ανατολικές επιδράσεις στους Έλληνες φιλοσόφους. Δίνει τον ορισμό της φιλοσοφίας και παρά τη μετριότητα των κριτικών και αξιολογικών στοιχείων, προσφέρει σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τη βιογραφία και τη διδασκαλία γνωστών φιλοσόφων της αρχαιότητας. Ο ίδιος δεν προβαίνει σε κρίσεις, γιατί δεν ήταν οπαδός καμιάς φιλοσοφικής σχολής ούτε είχε λάβει συστηματική φιλοσοφική παιδεία. Ήταν όμως φιλομαθής και πρέπει να είχε διαβάσει τα περισσότερα σχετικά φιλοσοφικά συγγράμματα, από τα οποία άντλησε τεράστιο υλικό γνώσεων.
Αν κάποιος θα ήθελε να βρει σε ένα μόνο αρχαίο έργο μια περίληψη των ελληνικών ηθικών συστημάτων, αναμφισβήτητα το έργο αυτό θα ήταν οι Βίοι Φιλοσόφων του Διογένη Λαέρτιου.
Στην Παλατινή Ανθολογία, στο έβδομο βιβλιό της, υπάρχουν τριάντα έξι δικά του επιτύμβια επιγράμματα φιλοσόφων, παρμένα όλα από τους Βίους, που ο Διογένης αναφέρει ότι προέρχονταν από το έργο του που αποκαλούσε Επιγράμματα ή Πάμμετρο. Η Πάμμετρος περιείχε επιγράμματα που μιλούσαν για χαρακτηριστικά διασήμων ανδρών. Εκτός από τα επιγράμματα της Παμμέτρου, στην Παλατινή Ανθολογία βρέθηκαν και επιγράμματα άλλων τα οποία αναφέρονται στους Βίους του Διογένη, με την ίδια σειρά (7.615-619) για τους Μουσαίο, Λίνο, Ορφέα, Κλεόβουλο και Περίανδρο.
Οι πηγές του
Καταρχάς, χρησιμοποίησε πρωτότυπα στοιχεία από διαθήκες, επιστολές (όχι πάντα γνήσιες) και δικαστικά κείμενα. Κατά δεύτερο λόγο, χρησιμοποίησε λογοτεχνικά στοιχεία, όπως αναφορές από κωμωδίες εναντίον φιλοσόφων και στίχους από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Τέλος, άντλησε πληροφορίες από φιλοσοφικές πηγές, όπως επιμέρους συγγραφές για τους φιλοσόφους, τις αιρέσεις τους, τους καταλόγους μελών και ηγετών τους ή δοξογραφικές συλλογές που περιείχαν τα ουσιώδη σημεία της διδασκαλίας κάθε αιρέσεως.
Περιεχόμενα του έργου Βίοι Φιλοσόφων
Η έκθεση της αρχαίας φιλοσοφίας, που επιχείρησε ο Διογένης Λαέρτιος, παρά τα συστηματικά και τα άλλα ελαττώματά της, αποτελεί πολύτιμη πηγή για τον σύγχρονο ιστορικό τής φιλοσοφίας, που μπορεί να φτάσει σε μια σχετικά πιστή εικόνα της πραγματικότητας όταν ελέγξει τα δεδομένα αυτά και τα συνδυάσει με άλλες συναφείς πληροφορίες. Το έργο του περιέχει συνολικά τα παρακάτω βιβλία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
Χαϊθάμ μπιν Ταρίκ αλ Σαΐντ
Ο Χαϊθάμ μπιν Ταρίκ αλ Σαΐντ (هيثم بن طارق آل سعيد γεννηθείς στις 13 Οκτωβρίου 1954) είναι ο Σουλτάνος του Ομάν, ο οποίος διαδέχθηκε τον αποβιώσαντα ξάδερφό του Καμπούς μπιν Σαΐντ στις 11 Ιανουαρίου 2020. Προηγουμένως ήταν υπουργός Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Πολιτισμού στο Σουλτανάτο του Ομάν.
Βιογραφία
Ο Χαϊθάμ μπιν Ταρίκ είναι μέλος της οικογένειας αλ Σαΐντ, της βασιλικής οικογένειας του Ομάν. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 1979. Ο πατέρας του Χαϊθάμ ήταν ο Ταρίκ μπιν Ταϊμούρ, γιος του Ταϊμούρ μπιν Φεϊζάλ (σουλτάνος του Ομάν το 1913-1932). Ο αδελφός του Ασα'άντ μπιν Ταρίκ μπιν Ταϊμούρ αλ Σαΐντ είναι αναπληρωτής πρωθυπουργός.
Αξιώματα
Είναι ο πρόεδρος της επιτροπής "Ομάν 2040" και επίτιμος πρόεδρος της ομοσπονδίας ατόμων με αναπηρίες της χώρας, όπως και του "Συνδέσμου Φιλίας Ομάν-Ιαπωνίας."
Ζήτημα διαδοχής
Μετά το θάνατο του πρώτου του ξαδέρφου Σουλτάνου Καμπούς στις 10 Ιανουαρίου 2020, ο Χαϊθάμ μπιν Ταρίκ τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του Σουλτάνου του Ομάν. Την επομένη ορκίστηκε. Μετά την ορκωμοσία του έλαβε χώρα μια έκτακτη σύνοδος του Συμβουλίου του Ομάν στο Αλ-Μπουστάν. Η κρατική τηλεόραση του σουλτανάτου του Ομάν ανακοίνωσε ότι οι αρχές είχαν ανοίξει την επιστολή του σουλτάνου Καμπούς, ανακοινώνοντας με λίγα λόγια ότι το όνομα ο σουλτάνος όρισε ως διάδοχο τον Χαϊθάμ μπιν Ταρίκ αλ Σαΐντ.
Το 1976 ο σουλτάνος Καμπούς νυμφεύτηκε την αδελφή του Χαϊθάμ, τη Ναουάλ μπιντ Ταρίκ αλ Σαΐντ. Το 1979 χώρισαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Κατηγορία:Σουλτάνοι του Ομάν Κατηγορία:Μουσουλμάνοι μονάρχες
Προλεταριάτο
thumb|Το βαγόνι της τρίτης τάξης, πίνακας του Honoré Daumier.
Το προλεταριάτο, (από το Λατινικό proletarius, πληθ. proletarii) είναι ένας πολιτικός και κοινωνικός όρος που χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει την εργατική τάξη, την κοινωνική και οικονομική τάξη δηλαδή, που αποτελείται από μισθωτούς εργάτες, το εισόδημα των οποίων προέρχεται από την πώληση της εργατικής τους δύναμης. Το μέλος μιας τέτοιας τάξης ονομάζεται προλετάριος, (θηλ. προλετάρια).
Ετυμολογία του όρου
Ετυμολογικά και ιστορικά ο λατινικός όρος προσδιόριζε -στην αρχαιότητα- εκείνους τους ανθρώπους που δεν είχαν τίποτε άλλο να προσφέρουν στη πολιτεία πέρα από τα αρσενικά παιδιά τους, ως στρατιώτες, (prolet-arius = φτωχός, proles = παιδί, απόγονος). Ο όρος αρχικά χρησιμοποιήθηκε με υποτιμητική έννοια, μέχρι που ο Κάρολος Μαρξ τον χρησιμοποίησε ως έναν κοινωνιολογικό όρο για να αναφερθεί στην εργατική τάξη.
Ρωμαϊκή χρήση του όρου
thumb|left|220px|Η Ρωμαϊκή Αγορά της αρχαίας Ρώμης. Στην Αρχαία Ρώμη οι Προλετάριοι, (Proletarii), αποτελούσαν την κατώτερη κοινωνική τάξη με ελάχιστη ή καθόλου ιδιοκτησία, όπου η μόνη τους συνεισφορά προς το κράτος ήταν η τεκνογονία και ειδικότερα η αρρενογονία. Η ονομασία τους αυτή προήλθε από τους καταλόγους των απογραφών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όπου ως περιουσιακό στοιχείο καταγράφονταν τα άρρενα τέκνα αυτών.
Σύμφωνα με το Ρωμαϊκό Δίκαιο αν και οι προλετάριοι αποτελούσαν κοινωνική τάξη επίσημα αναγνωρισμένη δεν είχαν το δικαίωμα ψήφου. Με τον χρόνο όμως σιγά – σιγά και ειδικά με τους συνεχείς πολέμους των Ρωμαίων στην Ανατολή άρχισε να αναγνωρίζεται περισσότερο η μεγάλη προσφορά τους στην πολιτεία. Επί εποχής μάλιστα του Ρωμαίου στρατηγού Γαΐου Μάριου (157 – 86 π.Χ.), του επικαλούμενου "Τρίτου ιδρυτή της Ρώμης", οι προλετάριοι αποτελούσαν τη βασική πηγή στρατολόγησης ανδρών του ρωμαϊκού στρατού.
Χρήση μέχρι 19ο αιώνα
Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ο όρος αυτός δεν υφίσταται ως χαρακτηρισμός κοινωνικής τάξης και έτσι με τον χρόνο στον Μεσαίωνα ο όρος προλετάριος χρησιμοποιούταν χαλαρά και γενικά με περιφρόνηση για κοινωνική τάξη χαμηλότερης βαθμίδας. Με τον γενικό αυτό χαρακτήρα έφθασε μέχρι τον 19ο αιώνα με νόημα όμως που ποίκιλλε ανάλογα με το πώς έκρινε ή θεωρούσε καθένας τον κοινωνικά "χαμηλότερο". Κριτήρια που λαμβάνονταν υπόψη την εποχή εκείνη ήταν διάφορα, όπως: βαθμοί ένδειας, εξαθλίωσης, οκνηρίας, βαριάς χειρωνακτικής εργασίας, αμάθειας, εγκληματικότητας κ.ά.
Μαρξιστική χρήση του όρου
thumb|right|250px|Η Πυραμίδα του καπιταλιστικού συστήματος με την προλεταριακή ρήση "δουλεύουμε για όλους" και "τους τρέφουμε όλους" (Προπαγάνδα του 1911) Σύμφωνα με τον ευρύτερο ορισμό του Μαρξ και των μαρξιστών, το προλεταριάτο αποτελείται από το σύνολο των μισθωτών και των ανέργων (που θεωρούνται μισθωτοί χωρίς απασχόληση), ορίζοντας το προλεταριάτο ως μια κοινωνική τάξη που, για να μπορέσει να επιβιώσει, είναι υποχρεωμένη να πουλά την εργατική της δύναμη στην ανταγωνιστική της τάξη που διαθέτει το κεφάλαιο και τα υλικά μέσα παραγωγής.
Ο Κάρολος Μάρξ και ο Φρίντριχ Ένγκελς πρότειναν πλήθος ορισμών του προλεταριάτου: « θα πρέπει να ορίσουμε ως προλετάριο τον μισθωτό που παράγει το κεφάλαιο και το κάνει να καρποφορήσει, και τον οποίο ο Κος Κεφάλαιο βγάζει στον δρόμο όταν πια δεν τον έχει ανάγκη» (Το κεφάλαιο). Στο Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο (1848), ο Μάρξ μιλά για το προλεταριάτο σαν « την τάξη των σύγχρονων εργατών ».
Σύμφωνα με τον Ένγκελς : « Με τον όρο μπουρζουαζία, ορίζουμε την τάξη των σύγχρονων καπιταλιστών, που κατέχουν τα μέσα της κοινωνικής παραγωγής και απασχολούν την μισθωτή εργασία. Ενώ προλεταριάτο ονομάζουμε την τάξη των σύγχρονων μισθωτών εργατών που, μη κατέχοντας καθόλου ίδια μέσα παραγωγής, είναι αναγκασμένοι να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη για να επιβιώσουν».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ρωμαϊκό δίκαιο Κατηγορία:Κοινωνικές τάξεις στην Αρχαία Ρώμη Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Μαρξισμός
Ρυτία
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ρυτία είναι γνωστή η μητέρα των εννέα Κορυβάντων, σύμφωνα με την τοπική παράδοση της νήσου Σαμοθράκης. Ο Φερεκύδης γράφει ότι η Ρυτία είχε αποκτήσει τους Κορύβαντες από τον θεό Απόλλωνα.
Πηγές
Ρυτια
Νάματα Κοζάνης
Τα Νάματα(παλαιότερη ονομασία Πιπιλίστα), είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.251 μέτρων, στις πλαγιές του όρους Άσκιο και αποτελεί ένα από τα πιο ορεινά χωριά της Ελλάδας.Η ίδρυσή του τοποθετείται περίπου στο 1770 και οι πρώτοι κάτοικοι προέρχονται από την Μοσχόπολη ,τη Γράμμουστα και τη Φούρκα Κόνιτσας.Ήταν κυρίως τεχνίτες,έμποροι,αγωγιάτες και μικροκτηνοτρόφοι.Από το 1800 μέχρι το 1820 εγκαθίστανται πολλές ημινομαδοκτηνοτροφικές οικογένειες από τα ορεινά της Γρεβενιώτικης Πίνδου,κυρίως από Αβδέλλα και Σαμαρίνα.Ξεχείμαζαν κυρίως στο Θεσσαλικό κάμπο και στη λιμνολεκάνη του Λαγκαδά. Τα Νάματα ανήκουν διοικητικά στον δήμο Βοΐου και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 104 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Λούντβιχ Κύμπλερ
Ο Λούντβιχ Κύμπλερ (γερμανικά: Ludwig Kübler) (* 2 Σεπτεμβρίου 1889, Ούντερντιλ του Μονάχου, † 18 Αυγούστου 1947 στη Λιουμπλιάνα, Γιουγκοσλαβία) ήταν Γερμανός Στρατηγός των Ορεινών Στρατευμάτων (General der Gebirgstruppe) κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρξε ένας από τους κυριότερους οργανωτές των Ορεινών Στρατευμάτων της Γερμανίας και στο πρώτο μισό του πολέμου είχε μία εξαιρετική σταδιοδρομία, πριν πέσει στις αρχές του 1942 σε δυσμένεια, καθώς δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες του Αδόλφου Χίτλερ ως διοικητής Στρατιάς. Στο δεύτερο μισό του πολέμου ήταν διοικητής μονάδων που απασχολούνταν σε επιχειρήσεις κατά των ανταρτών στη Σοβιετική Ένωση και στα κατεχόμενα από τους Γερμανούς Βαλκάνια. Όταν τελείωσε ο πόλεμος, τον Μάιο του 1945, ο Κύμπλερ περιήλθε σε γιουγκοσλαβική αιχμαλωσία. Δικάστηκε και καταδικάστηκε για τα εγκλήματα που διέπραξε, ακόμη και κατά του άμαχου πληθυσμού κατά τη διάρκεια του πολέμου τόσο στο Ανατολικό Μέτωπο όσο και στα Βαλκάνια και καταδικάστηκε σε θάνατο δι' απαγχονισμού. Μεταπολεμικά, το όνομά του έγινε ευρύτερα γνωστό στη Γερμανία λόγω της αντιπαράθεσης που ανέκυψε σχετικά με την αλλαγή του ονόματος στρατοπέδου του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στρατού που έφερε το όνομά του. Τελικώς, την ετυμηγορία έδωσε το Γραφείο Έρευνας Στρατιωτικής Ιστορίας (Militärgeschichtliches Forschungsamt) κατά το οποίο ο Κύμπλερ ήταν «ιδιαίτερα θετικά διακείμενος προς τον Εθνικοσοσιαλισμό» και διέθετε «υπερβολική σκληρότητα και στυγνότητα» προκαλώντας τη μετονομασία του στρατοπέδου το Νοέμβριο του ίδιου έτους.
Πρόσωπο και προσωπικότητα
Ήταν παντρεμένος με την Γιοχάνα Κύμπλερ, με την οποία απέκτησε δύο κόρες (Ελίζαμπετ και Μαριάνε) και ζούσε με την οικογένειά του στο Μόναχο. Διατηρούσε με τον σωματοφύλακά του Χανς Ντάουερερ, από το 1939 ως το 1945. Ο. Λόγω τραυματισμού του κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο είχε μία δυσάρεστη ουλή στα αριστερά του προσώπου του. Λόγω αυτού προτιμούσε πάντοτε φωτογραφίες από το δεξί του προφίλ.
Ο επί μακρόν συνεργάτης του Κύμπλερ Δρ. Βόλφγκανγκ Μπερνκλάου έδωσε επίσης μία περιγραφή του: «Λιπόσαρκος, μέσου ύψους (175 εκ.) […] Ο τρόπος ομιλίας αποφασιστικός, κοφτός, δογματικός, μη-μελωδικός.» Ήταν επίσης γεμάτος από εργασιακά στερεότυπα και προκαταλήψεις, ενώ έκανε αυστηρή αυτοκριτική. Ακόμη ήταν «εσωστρεφής, μνησίκακος και καθόλου κοινωνικός» – εν γένει, ένας απόμακρος και απολυταρχικός αξιωματικός. «Ευαίσθητη ανθρώπινη θέρμη, υποχωρητικότητα και συγχώρηση ήταν ξένες σε αυτόν […].» Οι υφιστάμενοί του τον φοβούνταν. Δεν ήταν ιδιαίτερα κοινωνικός και εγκατέλειπε συζητήσεις που δεν είχαν σχέση με τον στρατό ή τον πόλεμο. thumb|upright|Υπογραφή του Κύμπλερ (1945) Σε νεαρή ηλικία, ο Κύμπλερ προσανατολιζόταν πολιτικά στο στρατόπεδο των συντηρητικών-εθνικιστών ως το 1933, οπότε και ήρθε σε κοντινότερη επαφή με το NSDAP και το παραστρατιωτικό του όργανο, τα SA. Έκτοτε άρχισε να τάσσεται πλέον ανοικτά στο σώμα των ταγμένων εθνικοσοσιαλιστών αξιωματικών της Βέρμαχτ. Υπέγραφε έτσι τις διαταγές του κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου με ένα «Χάιλ Χίτλερ» ή «Χάιλ στον Φύρερ», οι δε διαταγές επίθεσης που εξέδωσε στη μεραρχία του εναντίον της Γαλλίας το 1940 είχαν κωδικό όνομα «Ο Φύρερ». Όλα αυτά στον καιρό που οι αξιωματικοί της Βέρμαχτ έπρεπε να αποστασιοποιούνται από την πολιτική, και ούτε διαφοροποιούσαν τους στρατιωτικούς τους χαιρετισμούς από τον καθιερωμένο στρατιωτικό τύπο. Στο στρατιωτικό του κατάλυμα υπήρχε η ναζιστική σημαία και ένας πίνακας του Φύρερ. Κατέβαλε επίσης προσπάθειες για να κατηχήσει τα ορεινά του στρατεύματα στον Εθνικοσοσιαλισμό, κάτι που μόνο η SS εφάρμοζε σε τακτικό επίπεδο.
Πρώτα χρόνια
Ο Λούντβιχ Κύμπλερ γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1889 στο Ούντερντιλ του Μονάχου. Ήταν γιος του γιατρού Βίλχελμ Κύμπλερ και της Ρόζα Μπράουν. Είχε έξι αδελφούς και δύο αδελφές – ο κατά επτά χρόνια μεγαλύτερός του Γιόζεφ Κύμπλερ ακολούθησε και αυτός τη σταδιοδρομία του αξιωματικού. Το 1895 εισήλθε στο Δημοτικό σχολείο (Volksschule) στο Φόρστενριντ, όπου φοίτησε για τα επόμενα τρία χρόνια πριν μεταγραφεί στο Μόναχο για να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του. Από το 1895 ως το 1902 φοιτούσε στο λεγόμενο Προ-γυμνάσιο (Progymnasium) του μοναστηριού Σέφτλαρν (Schäftlarn) και μετά στο Γυμνάσιο Ρόζενχαϊμερ και το ανθρωπιστικό Γυμνάσιο Λούντβιχ (Ludwigsgymnasium). Αποφοίτησε το 1908 με άριστους βαθμούς.
Ο Κύμπλερ είχε πλέον, ως άριστος απόφοιτος, την ευκαιρία να φοιτήσει στο αξιοζήλευτο Μαξιμιλιάνειο, όπου εισέρχονταν ταλαντούχοι μαθητές. Αντί αυτού όμως, προτίμησε να ακολουθήσει καριέρα στρατιωτικού, πράγμα που υλοποίησε στις 20 Ιουλίου 1908 με την είσοδό του ως δόκιμος στο 15ο Αυτοκρατορικό Βαυαρικό Σύνταγμα Πεζικού «Αυτοκράτωρ Φρίντριχ Άουγκουστ της Σαξονίας». Μετά την προαγωγή του σε δόκιμο αξιωματικό φοίτησε από την 1η Οκτωβρίου 1909 ως τις 14 Οκτωβρίου 1910 στη Στρατιωτική Σχολή του Μονάχου, απ' όπου αποφοίτησε πέμπτος καλύτερος από τους 166 μαθητές της τάξης του. Από τις 23 Οκτωβρίου 1910 τέθηκε σε ισχύ ο βαθμός του ως ανθυπολοχαγού. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Κύμπλερ έλαβε μέρος σε διάφορα εκπαιδευτικά προγράμματα, με ιδιαίτερη βαρύτητα στη χρήση του πολυβόλου και έμαθε από τον ανώτερό του, συνταγματάρχη Λούντβιχ φον Τούτσεκ, την οργάνωση της κινητοποίησης του συντάγματός του.
Όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Κύμπλερ πολέμησε με το σύνταγμά του στο Δυτικό Μέτωπο στη Βόρεια Γαλλία, στη Λωραίνη και το Σαιν-Κεντέν, ως διοικητής ενός λόχου πολυβόλων, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο 1914. Στη θέση αυτή, στις 24 Σεπτεμβρίου 1914, τραυματίστηκε στο πρόσωπο από θραύσματα χειροβομβίδας, τα οποία άφησαν μία αποκρουστική ουλή στα αριστερά του προσώπου του, σπάζοντας επίσης τη μύτη του. Αν και η πληγή του δεν είχε επουλωθεί πλήρως, ο Κύμπλερ επέστρεψε στο σύνταγμά του στις 13 Ιανουαρίου 1915 και έλαβε μέρος στη μάχη του Σομμ. Σε αυτούς τους πρώτους μήνες του στο μέτωπο της μάχης, ο Κύμπλερ παρασημοφορήθηκε με τον Σιδηρούν Σταυρό 2ας και 1ης Τάξεως (16 Σεπτεμβρίου και 17 Νοεμβρίου 1914, αντίστοιχα).
Κουνασίρ
Το Κουνασίρ (ρωσικά: Кунаши́р, ιαπωνικά: 国後島, Kunashiri-tō) είναι ένα νησί και ειδικότερα το τρίτο μεγαλύτερο νησί, σε έκταση, των Κουρίλων νήσων μετά το Ιτουρούπ και το Παραμουσίρ. Έχει έκταση 1.490 τ.χλμ. και 7.800 κατοίκους (2002). Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Γιούζνο-Κουρίλσκ με 5.832 κατοίκους (2010).
Λούντβιχ Κύμπλερ
Πρώτα χρόνια
Από τις 21 Σεπτεμβρίου 1915 έλαβε τη θέση του Υπασπιστή στο σύνταγμά του, την οποία διατήρησε στο μεγαλύτερο μέρος του πολέμου. Το σύνταγμα έλαβε μέρος εκτός από την προαναφερθείσα μάχη του Σομμ και στη μάχη του Βερντέν το 1916. Λόγω του ότι ο Κύμπλερ ήταν παράλληλα απασχολημένος με επιτελικές εργασίες, έλαβε τον Οκτώβριο του 1917 βελτιωμένη εκπαίδευση στο επιτελείο της 2ης Αυτοκρατορικής Βαυαρικής Μεραρχίας Πεζικού,. Από την 25η Ιανουαρίου ως την 31 Μαρτίου 1918 διοικούσε το λόχο πολυβόλων του προηγούμενου συντάγματός του. Έπειτα ο Κύμπλερ έλαβε τη διοίκηση του 2ου Αποσπάσματος Σκοπευτών Πολυβόλων. Μετά από μια σύντομη μετάθεση στο ΙΙ Τάγμα τους 12ου Βαυαρικού Συντάγματος Πεζικού ως τις 26 Ιουνίου 1918 του ανατέθηκε εκ νέου η διοίκηση του λόχου πολυβόλων του 15ου Βαυαρικού Τάγματος. Τον επόμενο μήνα διορίστηκε αναπληρωτής διοικητής του ΙΙ Τάγματος, αλλά οι πληγές του απ' το 1914 άνοιξαν και έπρεπε να διακομιστεί στο νοσοκομείο. Έτσι η καριέρα του στον πόλεμο ολοκληρώθηκε. Όταν το Γερμανικό Ράιχ υπέγραψε ανακωχή με την Αντάντ το Νοέμβριο του 1918, ο Κύμπλερ ήταν αναπληρωτής διοικητής του ΙΙ Λόχου και είχε το βαθμό του Λοχαγού. Είχε επίσης παρασημοφορηθεί με το Βαυαρικό Τάγμα Πολεμικής Ανδραγαθίας και τον Σταυρό των Ιπποτών του Σαξωνικού Τάγματος του Άλμπρεχτ. Στον πόλεμο αυτό έπεσαν και τρεις από τους αδελφούς του Κύμπλερ.
Σταδιοδρομία στη Ράιχσβερ και τη Βέρμαχτ
Την 1η Οκτωβρίου 1921 ο Κύμπλερ μετατέθηκε και υπηρέτησε σε διάφορες υψηλές επιτελικές θέσεις. Εν τέλει εργάστηκε για τέσσερα ολόκληρα χρόνια στο Τμήμα Προσωπικού (Truppenamt) του Στρατού. Ακολούθησε η μετάθεση, την 1η Οκτωβρίου 1925, στο Επιτελείο της Διοίκησης Ομάδας 1 στο Βερολίνο, και δύο χρόνια αργότερα στο Επιτελείο της 1ης Μεραρχίας Πεζικού στην Ανατολική Πρωσία, όπου είχε τη θέση του καθηγητή στην εκπαίδευση των επιτελικών αξιωματικών. Την 1η Ιουνίου 1931 του δόθηκε η διαταγή να αναλάβει την ηγεσία ενός τάγματος στο 19ο Σύνταγμα Πεζικού στο Μόναχο, αλλά την θέση του αυτή την διατήρησε μόνο μέχρι τον Σεπτέμβριο του επόμενου χρόνου. Τότε έλαβε τη θέση του Επιτελάρχη της Γενικής Διοίκσης VII (Generalkommando VII) στο Μόναχο. Από τον Οκτώβριο του 1933 υπηρέτησε για σύντομο χρονικό διάστημα ως επιτελάρχης της 7ης Μεραρχίας Πεζικού και έφτασε το βαθμό του Συνταγματάρχη.
Κατά την περίοδο που ήταν επιτελάρχης στη Γενική Διοίκηση VII ανέπτυξε κοντινή επαφή με το Ναζιστικό Κόμμα και τους παραστρατιωτικούς του κλάδους, τα SA και τα SS, πράγμα το οποίο συμβάδιζε με τη νέα πολιτική στρατολόγησης της Ράιχσβερ, κύρος εκφραστής της οποίας ήταν ο εθνικοσοσιαλιστής Υπουργός της Ράιχσβερ Βέρνερ φον Μπλόμπεργκ (Werner von Blomberg, 1878–1946). Αυτή προσπαθούσε να πετύχει την εμφύσηση της ιδέας του Εθνικοσοσιαλισμού στον τακτικό στρατό και διέταζε πως θα έπρεπε να προτιμούνται μέλη τέτοιου πολιτικού προσανατολισμού για στρατιωτικές θέσεις.
Κουνασίρ
Ιστορία
Το 1754 οι Νταΐμιο (φεουδάρχες άρχοντες) του Ματσούμαε ίδρυσαν στο νότιο άκρο του Κουνασίρ έναν οικισμό αλιείας και εμπορίου (国 後 場所, Kunashiri-basho). Η διοίκηση αυτού του οικισμού βρίσκονταν στο Tomari (σημερινό Γκολόβνινο) και η περιοχή αλιείας και εμπορίου κάλυπτε τα νησιά Κουνασίρ, Ιτουρούπ και Ουρούπ.
Λούντβιχ Κύμπλερ
Σταδιοδρομία στη Ράιχσβερ και τη Βέρμαχτ
Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους Ναζί, σχεδιάστηκε η μεγέθυνση του νέου στρατού – Βέρμαχτ – κατά 36 μεραρχίες, κατά παράβαση της συνθήκης των Βερσαλλιών. Στα πλαίσια της επέκτασης αυτής αποφασίστηκε η δημιουργία νέων ορεινών μονάδων, λόγω κυρίως των επιτυχιών που αυτές είχαν σημειώσει στο μέτωπο των Άλπεων κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Κύμπλερ, στον οποία ανατέθηκε η διοίκηση της νεοσύστατης Ορεινής Ταξιαρχίας, αφιερώθηκε με ενεργητικότητα στην ανάπτυξη της εκκολαπτόμενης ορεινής μονάδας. Ασχολήθηκε τόσο με την τελειοποίηση των εγκαταστάσεων όσο και με την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό των στρατιωτών του. Ήδη από τότε φάνηκε η απαθής του συμπεριφορά απέναντι στους ίδιους του τους στρατιώτες. Είπε κάποτε σε ένα διμοιρίτη, ο οποίος είχε υποχωρήσει απ' τη θέση του κατά τη διάρκεια ασκήσεων: ''«Η άμυνα δίνει πολλές ευκαιρίες. Όταν διαταχθεί η υπεράσπιση, ο κάθε στρατιώτης θα αγωνιστεί με τέτοιο τρόπο στη θέση του, ώσπου ο εχθρός θα εξαντληθεί ή ο ίδιος [ο στρατιώτης] θα πυροβοληθεί, θα μαχαιρωθεί ή θα πληγωθεί»''.
Κουνασίρ
Ιστορία
Το 1811 ο Ρώσος πλοηγός Βασίλι Γκολόβνιν (Vasily Golovnin) προσπάθησε να χαρτογραφήσει και να εξερευνήσει το νησί, αλλά συνελήφθη από τις ιαπωνικές αρχές και πέρασε δύο χρόνια στη φυλακή.
Λούντβιχ Κύμπλερ
Σταδιοδρομία στη Ράιχσβερ και τη Βέρμαχτ
Αφού ενημερώθηκε σε στρατιωτικά θέματα σε ιταλικές και ελβετικές μονάδες, το φθινόπωρο του 1935 συμμετείχε στις ασκήσεις των ελβετικών Ενόπλων Δυνάμεων. Η Ορεινή του Ταξιαρχία αποτελείτο ως τον Οκτώβριο του 1937 από τρία Συντάγματα Ορεινών Κυνηγών (Gebirgsjäger) και το 79ο Σύνταγμα Ορεινού Πυροβολικού. Στην παρθενική εκστρατεία της μονάδας του ο Κύμπλερ, από την αρχή του έτους Υποστράτηγος, συμμετείχε στην αναίμακτη ενσωμάτωση της Αυστρίας στο Γερμανικό Ράιχ (Άνσλους), αρχής γενομένης στις 12 Μαρτίου 1938. Μετά το πέρας της, στις 23 Μαρτίου, η Ορεινή Ταξιαρχία επέστρεψε στη Γερμανία, όπου την 1η Απριλίου 1938 έγινε η επίσημη μετονομασία της σε 1η Ορεινή Μεραρχία. Σε σύντομο χρονικό διάστημα η μεραρχία τέθηκε σε ετοιμότητα για τη σχεδιαζόμενη εισβολή στην Τσεχοσλοβακία («Πράσινη Περίπτωση»), και μετά την εκτόνωση της κρίσης για το εν λόγω θέμα της Σουδητίας κινητοποιήθηκε εκ νέου και μετακινήθηκε σε παραμεθόριες περιοχές. Από την 1η ως την 12η Οκτωβρίου 1938, σύμφωνα με τη Συμφωνία του Μονάχου, κατέλαβε ένα τμήμα της Σουδητίας και αργότερα οι Ορεινοί Κυνηγοί επέστρεψαν στους στρατώνες τους.
Άλως (Τριπτόλεμου)
Η «Άλως του Τριπτόλεμου» ήταν αρχαία μεγάλη κυκλική τοποθεσία στην Ελευσίνα, πιθανώς ο σιτοβολώνας της αρχαίας Ελευσίνας, εντός της οποίας υπήρχε πολύ μεγάλο αλώνι εκ του οποίου και έλαβε το όνομά της.
Κουνασίρ
Ιστορία
Την 1η Σεπτεμβρίου του 1945, ή μία ημέρα πριν από την υπογραφή των εγγράφων παράδοσης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στις 2 Σεπτεμβρίου του 1945, σύμφωνα με τις αποφάσεις που ελήφθησαν στη Διάσκεψη της Γιάλτας, η Σοβιετική Ένωση κατέλαβε τις Κουρίλες Νήσους. Αυτό συνέβη αφότου η Σοβιετική Ένωση αποκήρυξε το Σοβιετικοϊαπωνικό Σύμφωνο Ουδετερότητας τον Απρίλιο του 1945 και κήρυξε πόλεμο στην Ιαπωνία στις 9 Αυγούστου του 1945 (επισήμως, το ίδιο το σύμφωνο παρέμεινε σε ισχύ μέχρι τις 13 Απριλίου του 1946). Αν και η Ιαπωνία συμφώνησε μετά από διαβουλεύσεις να παραχωρήσει τις αξιώσεις της σε ολόκληρη την αλυσίδα των νησιών, συμπεριλαμβανομένων των Βόρειων Εδαφών ως μέρος της Συνθήκη του Σαν Φρανσίσκο το 1951, η ιαπωνική κυβέρνηση ισχυρίζεται από τη δεκαετία του 1960 ότι τα νότια νησιά δεν ήταν μέρος των παραδιδόμενων Κουρίλων Νήσων.
Άλως (Τριπτόλεμου)
Στον ίδιο χώρο υπήρχε ιερός βωμός προς τιμή της θεάς Δήμητρας.
Κουνασίρ
Παραπομπές
Κουνασιρ Κατηγορία:Αμφισβητούμενα νησιά
Άλως (Τριπτόλεμου)
Κατηγορία:Ελευσίνα Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά ιερά
Λούντβιχ Κύμπλερ
Διοικητής Μεραρχίας 1939–1940
Στις 25 Αυγούστου 1939 η 1η Ορεινή Μεραρχία έλαβε διαταγή κινητοποίησης. Άφησε τους στρατώνες της δύο ημέρες αργότερα και μετακινήθηκε σιδηροδρομικώς στην Ανατολική Σλοβακία, απ' όπου και ξεκίνησε για να λάβει μέρος στην Πολωνική Εκστρατεία. Η μεραρχία του Κύμπλερ διέσχισε τα σύνορα Πολωνίας – Σλοβακίας με διαταγή να προωθηθεί ως την πόλη του Λέμπεργκ και έτσι να εμποδίσει τη σύμπτυξη των πολωνικών στρατευμάτων προς τα νοτιοανατολικά.
Η προώθηση ακολούθησε κάτω από συνεχείς επιθέσεις, κατά τη διάρκεια των οποίων ο Κύμπλερ απαίτησε από τους στρατιώτες του, σε μια «αδυσώπητη πορεία προς τα εμπρός» να μην επιτρέψουν την διακοπή της επαφής με τον υποχωρούντα εχθρό. Διέταξε «όπου ο εχθρός επιχειρεί, εσείς θα παρουσιάζεστε, διασπώντας τις γραμμές του χωρίς δισταγμό μέσω της χρήσης της μηχανής [ενν. μηχανοκίνητων σχηματισμών] διασπώντας τις γραμμές τους χωρίς να νοιάζεστε για το τι συμβαίνει δεξιά και αριστερά κατευθείαν και με γενναιότητα, όπου αυτός αμύνεται πεισματικά, να εξαντλείται με εύστοχες βολές των προπορευόμενων μηχανοκίνητων σχηματισμών και να κατατροπώνεται στην επίθεση των Κυνηγών». 200px|thumb|right|Ο Κύμπλερ κατά την απονομή του Σταυρού των Ιπποτών στην Καγκελαρία του Ράιχ (27 Οκτωβρίου 1939) . Σύμφωνα με το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης, η περιοχή – μαζί και το Λέμπεργκ - παραχωρήθηκε στους Σοβιετικούς, και οι Ορεινοί Καταδρομείς επέστρεψαν άπρακτοι στο Σαν.
Στη διάρκεια δύο εβδομάδων συνεχών μαχών η Μεραρχία των 17.000 ανδρών απώλεσε υπό την ηγεσία του Κύμπλερ 1.402 άνδρες. Σε αυτές τις απώλειες περιλαμβάνονταν 42 αξιωματικοί, 69 υπαξιωματικοί και 313 στρατιώτες νεκροί. Αυτές ήταν τόσο μεγάλες όσο αυτές που σημειώθηκαν στην τριπλάσιας διάρκειας μάχης της Γαλλίας. Το 5,5% των νεκρών αξιωματικών κατά την Πολωνική Εκστρατεία αντιστοιχούσε στην 1η Ορεινή Μεραρχία, η οποία κατέστη για λίγο καιρό μη μάχιμη. Οι διοικητές των ταγμάτων και των συνταγμάτων έκαναν αρνητική κριτική στον Κύμπλερ λόγω των υψηλών απωλειών, οι οποίες κατά τον Σέρνερ ευθυνόταν η «αδυσώπητη τακτική» του.
Μεταγενέστεροι συγγραφείς επίσης συμπέραναν πως αυτή τακτική αυτή, η οποία περιλάμβανε σημαντικά ρίσκα, αν εφαρμοζόταν εναντίον ενός εχθρού ισχυρότερου και λιγότερο καταβεβλημένου από τους Πολωνούς, ή έστω και αν είχε λιγότερη τύχη, θα μπορούσε να οδηγήσει στην καταστροφή της μεραρχίας. Εκείνη την εποχή ο Κύμπλερ απέκτησε απ' τα στρατεύματά του το προσωνύμιο «κυνηγόσκυλο του Λέμπεργκ» και η φιλόδοξη επίθεσή του τον τίτλο «Λάνγκεμαρκ [ανάλογο του «Βατερλώ»] των Ορεινών Κυνηγών».
Ο Χίτλερ απένειμε στον Κύμπλερ τον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού στις 27 Οκτωβρίου 1939 στην Καγκελαρία του Ράιχ. Ο Κύμπλερ έγινε έτσι ο μοναδικός διοικητής μεραρχίας ο οποίος έλαβε την ύψιστη αυτή διάκριση για την Πολωνική Εκστρατεία, η δε προαγωγή του σε Αντιστράτηγο ακολούθησε λίγο αργότερα. thumb|Η ημερήσια διαταγή του Λούντβιχ Κύμπλερ στους στρατιώτες της 1ης Ορεινής Μεραρχίας μετά το πέρας της μάχης του Λέμπεργκ (1939) Από τις 10 Μαΐου 1940 η μεραρχία του Κύμπλερ έλαβε μέρος στη Δυτική Εκστρατεία. Προωθήθηκε περνώντας τον ποταμό Μάας από το νότιο Βέλγιο ως τον ποταμό Ουαζέ, τον οποίο διέβη στις 5 Ιουνίου και προχώρησε επιπλέον 200 χιλιόμετρα. Εκεί παράλληλα ο Κύμπλερ έδειξε τη σκληρότητά του απέναντι στους στρατιώτες του, όπως στον Τυφεκιοφόρο Α' Τάξης Μπαχλ, ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε για κάποιο ασήμαντο παράπτωμα, μετά την απόρριψη κάθε αίτησης χάριτος. Όταν ο διοικητής του 99ου Συντάγματος Ορεινών Κυνηγών, ανέφερε πως η διατήρηση του προγεφυρώματος στο κανάλι Αιν-Ουαζέ ήταν αδύνατη, ο Κύμπλερ διέταξε παρ' όλα αυτά επίθεση. Παρομοίως λίγες μέρες αργότερα στην Αιν, στην περιοχή του 100ού Συντάγματος Ορεινών Κυνηγών, όπου ο διοικητής του Συντάγματος, παρά το γεγονός ότι επεσήμανε πως οι στρατιώτες του ήταν πολύ εξαντλημένοι για να συνεχίσουν την επίθεση, αναγκάστηκε να συνεχίσει την επίθεση.
Διοικητής Σώματος Στρατού, 1940–1941
Στην νέα του αυτή θέση, ανατέθηκε στον Κύμπλερ από την Ανώτατη Διοίκηση Ενόπλων Δυνάμεων (OKW, Oberkommando der Wehrmacht) ένας ειδικός ρόλος: η ηγεσία του σχεδιασμού της Επιχείρησης «Φέλιξ». Η επιχείρηση αυτή αποσκοπούσε στην κατάληψη του βρετανικού φρουρίου του Γιβραλτάρ. Μαζί με τον κατοπινό Στρατάρχη Βόλφραμ φον Ρίχτχοφεν (1895-1945) εργάστηκε για την εκπόνηση του σχεδίου και ωε τις 7 Δεκεμβρίου 1940 έκανε αρκετές παρουσιάσεις σε ανώτατους αξιωματικούς της Βέρμαχτ, αλλά και στον ίδιο τον Χίτλερ. Τα επιχειρησιακά σχέδια έλαβαν την έγκριση της ηγεσίας και ο Κύμπλερ με το επιτελείο του ανέλαβαν την οργάνωση. Ωστόσο η επιχείρηση, η οποία είχε προγραμματιστεί να ξεκινήσει στις 10 Ιανουαρίου 1941, ακυρώθηκε στα τέλη Δεκέμβριου 1940.
Κατά τους μήνες που ακολούθησαν ο Κύμπλερ βρισκόταν με το επιτελείο του ΧΧΧΧΙΧ Ορεινού Σώματος Στρατού στη Γαλλία, όπου βρισκόταν σε ετοιμότητα για την Επιχείρηση «Αττίλας» (κατάληψη της Γαλλίας του Βισύ, κατά την οποία το Σώμα είχε επιφορτιστεί με την κατάληψη της Γκρενόμπλ. Τον Μάρτιο του 1941 το Σώμα μεταφέρθηκε στην νοτιοανατολικά σύνορα του Ράιχ σε ετοιμότητα για τη Βαλκανική Εκστρατεία. Τη νύχτα της 8ης προς την 9η Απριλίου το Σώμα διέβη τον ποταμό Ντράβα και προωθήθηκε ως το Μπιχάτς (βορειοδυτική Βοσνία-Ερζεγοβίνη). Η αντίσταση ήταν υποτυπώδης και το ΧΧΧΧΙΧ Ορεινό Σώμα Στρατού είχε μόλις 15 απώλειες, εκ των οποίων 6 νεκρούς. Μετά από αυτό το σώμα μεταφέρθηκε στο Κέρντεν, όπου ο Κύμπλερ εγκατέστησε το επιτελείο του. Εκεί τον επισκέφθηκε ο Χίτλερ, ο οποίος δείπνησε με τον Κύμπλερ και το επιτελείο του και εξήρε τα ορεινά στρατεύματα, εκφράζοντας την ιδιαίτερη αναγνώρισή του. Μετά από μια σύντομη παραμονή στη λίμνη Βέρτεζεε για αναζωογόνηση, οι μονάδες του Κύμπλερ μεταφέρθηκαν στη Σλοβακία, όπου υπήχθησαν στην 17η Στρατιά. Από τις 6 Μαΐου ως τις 16 Ιουνίου ο Κύμπλερ ασχολήθηκε με την προετοιμασία της αναμενόμενης Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, όπου ο ίδιος έκανε αναγνώριση εδάφους. Ακολούθησε η συγκέντρωση του Σώματος στη γερμανοσοβιετική μεθόριο.
Όταν ξεκίνησε η εισβολή, τα χαράματα της 22ας Ιουνίου 1941, το ΧΧΧΧΙΧ Ορεινό Σώμα Στρατού (1η Ορεινή Μεραρχία, 68η Μεραρχία Πεζικού, 257η Μεραρχία Πεζικού και αργότερα 4η Ορεινή Μεραρχία) υπαγόταν στην Ομάδα Στρατιών «Νότος». Μετά τις μάχες στα σύνορα, το Σώμα κατέλαβε την πόλη του Λέμπεργκ την 30ή Ιουνίου 1941. Εκεί η NKVD πριν την αποχώρησή της είχε δολοφονήσει χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους και Ουκρανούς πολίτες, πράγμα που έδωσε αφορμή στους Γερμανούς να εξαπολύσουν πογκρόμ κατά του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης (Σφαγή του Λέμπεργκ), πράγμα για το οποίο ο Κύμπλερ έφερε ευθύνη. Τις επόμενες εβδομάδες το Σώμα διέσπασε τη Γραμμή «Στάλιν» και κατέλαβε τη Βίνιτσα. Έπειτα έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μάχη της Ουμάν (Ιούλιος / Αύγουστος 1941). Ο Κύμπλερ έλεγε αργότερα στον κύκλο των επιτελικών του αξιωματικών πως ''«αυτή η μάχη ήταν η κορωνίδα της στρατιωτικής μου σταδιοδρομίας. Δεν μπορεί να έρθει πλέον τίποτα μεγαλύτερο από αυτό.»'' Μετά από αυτό οι μονάδες προωθήθηκαν στη Στέππα του Νογκάι και στη Λεκάνη του Ντόνετς, όπου και κατέλαβαν το Ντονέτσκ την 21 Οκτωβρίου 1941. Τον Οκτώβριο – Νοέμβριο όμως οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να περάσουν στην άμυνα στον ποταμό Μιούς.
(2) Όποιος δεν προσέρχεται στον χώρο εργασίας του ή απεργεί θα τουφεκίζεται ως σαμποτέρ.
(3) […] Άτομα τα οποία προσφέρουν κρυψώνα σε Ρώσους στρατιώτες και πολιτικούς λειτουργούς [ενν. κομισάριους] θα τουφεκίζονται.
(4) Όλα τα πυροβόλα όπλα θα παραδίδονται στην πολιτοφυλακή. Για τις παραβάσεις θα εφαρμόζεται η θανατική ποινή.
Λουντβιχ Κυμπλερ
Οι ανώτεροι του Κύμπλερ δεν ενέκριναν αυτή την συμπεριφορά σε όλες τις περιπτώσεις. Μετά τη μάχη της Ουμάν, στις 6 Αυγούστου, Σοβιετικοί στρατιώτες επιτέθηκαν σε νοσοκομειακό όχημα με φανερά διακριτικά. Οι 19 ανυπεράσπιστοι τραυματίες και οι δύο οδηγοί κακοποιήθηκαν βάναυσα και δολοφονήθηκαν με χτυπήματα από υποκόπανους, όπλα και ξιφολόγχες. Προφανώς εξοργισμένος από το περιστατικό, ο Κύμπλερ πρότεινε στον ανώτατο διοικητή της προϊστάμενης 17ης Στρατιάς, Στρατηγό του Πεζικού Καρλ-Χάινριχ φον Στύλπναγκελ (Carl-Heinrich von Stülpnagel, 1886-1944) να εκτελεστούν σε αντίποινα για την «κτηνώδη αυτή δολοφονία», όπως την αποκάλεσε, όλοι οι αιχμαλωτισθέντες σοβιετικοί στρατηγοί, διοικητές μεραρχιών και επιτελικοί αξιωματικοί. Μία ημέρα αργότερα πρότεινε να τουφεκίζονται στο μέλλον όλοι οι σοβιετικοί στρατηγοί που αιχμαλωτίζονταν, καθ' ότι θεωρούνταν υπεύθυνοι για την αντίσταση των σοβιετικών στρατιωτών, και η απόφαση αυτή να γνωστοποιηθεί στον εχθρό με ρίψεις φυλλαδίων. Ο Στύλπναγκελ απέρριψε τις παρανοϊκές αυτές προτάσεις με το σκεπτικό πως αν αυτά τα αντίποινα αυτά γίνονταν ευρύτερα γνωστά, τότε η «ρωσική προπαγάνδα τρομοκράτησης θα έβρισκε την απόδειξη στους ισχυρισμούς της απέναντι στους στρατιώτες της» πως οι Γερμανοί εκτελούσαν τους αιχμαλώτους.