cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ξανθή Ικαρίας
Η Ξανθή είναι ημιορεινός οικισμός της Ικαρίας και της Περιφερειακής Ενότητας Ικαρίας, ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο του νησιού και προς τα βόρεια παράλιά του. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 180 μέτρα σε απόσταση περίπου 2 χλμ. νότια από τον Εύδηλο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ευδήλου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην κοινότητα Ευδήλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ευδήλου του Δήμου Ευδήλου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 29 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
Αλντάν (Ρωσία)
Το Αλντάν (ρωσικά: Алдан, σαχά: Алдан) είναι πόλη εξόρυξης χρυσού και το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Αλντάνσκι της Δημοκρατίας των Σαχά στη Ρωσία, που βρίσκεται στα υψίπεδα Αλντάν, στη λεκάνη του ποταμού Αλντάν, στο ρέμα Ορτό-Σαλά κοντά στο στόμιο του στον ποταμό Σελιγκντάρ, περίπου 470 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας της δημοκρατίας, το Γιακούτσκ. Στην απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της ήταν 21.275 άτομα.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1923 ως Νεζαμέτνι (Незаме́тный), μετά την ανακάλυψη πλούσιων κοιτασμάτων χρυσού. Χορηγήθηκε καθεστώς πόλης και μετονομάστηκε το 1939. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, χτίστηκε αεροδρόμιο για την αεροπορική διαδρομή Αλάσκας-Σιβηρίας (ALSIB) που χρησιοποιήθηκε για τη μεταφορά αμερικανικών αεροσκαφών στο Ανατολικό Μέτωπο.
Διοικητικό και δημοτικό καθεστώς
Στο πλαίσιο των διοικητικών διαιρέσεων, το Αλντάν λειτουργεί ως διοικητικό κέντρο της επαρχίας Αλντάνσκι. Ως κατοικημένη περιοχή, το Αλντάν κατατάσσεται ως πόλη που υπάγεται στην δικαιοδοσία της επαρχίας. Ως διοικητική διαίρεση, μαζί με δύο αγροτικές τοποθεσίες, ενσωματώνεται στην επαρχία Αλντάνσκι ως πόλη του Αλντάν. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη του Αλντάν ενσωματώνεται στην Δημοτική Επαρχία Αλντάνσκι ως Αστικός Οικισμός Αλντάν.
Οικονομία
Το Αλντάν παραμένει παραγωγικό κέντρο εξόρυξης χρυσού και μαρμαρυγίας, αποφεύγοντας σε μεγάλο βαθμό τη μεγάλη πτώση του πληθυσμού που υπέστησαν οι περισσότερες άλλες πόλεις στη ρωσική Άπω Ανατολή τα χρόνια μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Μεταφορές
Η πόλη βρίσκεται στην εθνική οδό του Λένα Α360, η οποία συνδέει το Γιακούτσκ και το Νεβέρ, καθώς και τον εν μέρει πλήρη σιδηρόδρομο Αμούρ-Γιακούτσκ. Εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο του Αλντάν.
Κλίμα
Το Αλντάν έχει το τυπικό υποαρκτικό κλίμα της ανατολικής Σιβηρίας (τύπος Dfc της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν) αν και επηρεάζεται από τον Ειρηνικό Ωκεανό περισσότερο από τις τοποθεσίες στη λεκάνη του Κάτω Λένα, γεγονός που του δίνει πολύ περισσότερες βροχοπτώσεις κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού σε σχέση το μεγαλύτερο μέρος της δημοκρατίας, καθώς και λίγες περισσότερες χιονοπτώσεις και μάλλον λιγότερο ακραίες χειμερινές θερμοκρασίες - αν και ακόμα εξαιρετικά κρύες για το γεωγραφικό πλάτος, που είναι έως και 10 °C ή ψυχρότερες από τους οικισμούς στην Οχοτσκική ακτή. Παρά τους λιγότερο ακραίους χειμώνες σε σχέση με τα περισσότερα βόρεια τμήματα της Σαχά, στο Αλντάν δεν έχει δει καταγραφεί θερμοκρασία πάνω από το μηδέν από τις 22 Νοεμβρίου έως και τις 7 Μαρτίου. Αν και οι χειμώνες είναι κάπως λιγότερο ακραίοι από το Γιακούτσκ, τα καλοκαίρια είναι κάπως πιο δροσερά και πιο συννεφιασμένα από αυτά των βόρειων περιοχών.
Η πιο ψυχρή θερμοκρασία που καταγράφηκε στο Αλντάν από τότε που ο μετεωρολογικός σταθμός άνοιξε το 1937 ήταν −48.7 °C ήταν στις 4 Ιανουαρίου 1951 και η πιο ζεστή 35.2 °C στις 3 Αυγούστου 1969. Ο Φεβρουάριος 1969, με μέση θερμοκρασία −33.6 °C ήταν ο πιο κρύος μήνας που καταγράφηκε, και ήταν λίγο πιο ψυχρότερος από τον προηγούμενο Ιανουάριο ο οποίος είχε μέση θερμοκρασία −33.4 °C. Ο πιο ζεστός μήνας ήταν ο Ιούλιος 1941 ο οποίος είχε θερμοκρασία κατά μέσο όρο 20.7 °C. Ο πιο υγρός μήνας ήταν ο Αύγουστος 2006 με 269 χιλιοστά βροχής και ο πιο ξηρός μήνας ήταν ο Μάρτιος 1937 με μόνο 2 χιλιοστά βροχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Δημοκρατία των Σαχά
Λάβαρο της Πολωνίας
Προερχόμενο από πρώιμα αντικείμενα που έμοιαζαν με σημαία, το πολωνικό βασιλικό λάβαρο των τιμών χρονολογείται από τον 11ο αιώνα. Σύμβολο της βασιλικής εξουσίας, χρησιμοποιήθηκε στις στέψεις και στις μάχες. Στο Μεσοπόλεμο, αντικαταστάθηκε με το λάβαρο της Δημοκρατίας της Πολωνίας, το οποίο ήταν μέρος των προεδρικών διακριτικών. Ένα εθνικό λάβαρο δεν αναφέρεται στους τρέχοντες (2007) κανονισμούς για τα πολωνικά εθνικά σύμβολα, αν και η σημερινή προεδρική σημαία βασίζεται απευθείας στο προπολεμικό σχέδιο για το Λάβαρο της Δημοκρατίας.
Από το stanica στο chorągiew
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Πολωνικό αντίγραφο της [[Ιερή Λόγχη|Ιερής Λόγχης, Θησαυροφυλάκιο του Καθεδρικού Ναού του Βάβελ, Κρακοβία]] Το λάβαρο της Πολωνίας εντοπίζει τις ρίζες του στα αρχαία βεξιλοειδή γνωστά ως stanice (προφέρεται [στανίτσε], ενικός: stanica) και πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε τουλάχιστον ήδη από τον 10ο αιώνα. Παρόλο που δεν σώζονται δείγματα ή εικόνες, μια stanica ήταν πιθανώς ένα ύφασμα ριγμένο κάθετα από ένα οριζόντιο εγκάρσιο κομμάτι προσαρτημένο σε ξύλινο κοντάρι ή δόρυ, που έμοιαζε με το ρωμαϊκό vexillum. Ήταν θρησκευτικό και στρατιωτικό σύμβολο και κρατούνταν είτε εντός είτε εκτός παγανιστικών ναών σε καιρό ειρήνης και χρησιμοποιούνταν στον πόλεμο ως στρατιωτικά διακριτικά. αριστερά|μικρογραφία|312x312εσ| Πολωνικό vexillum το 966, όπως το φαντάστηκε ο [[Γιαν Ματέικο το 1889]] Με τον εκχριστιανισμό της Πολωνίας στα τέλη του 10ου αιώνα, οι ειδωλολατρικές stanice πιθανότατα εκχριστιανίστηκαν αντικαθιστώντας ειδωλολατρικά σύμβολα με χριστιανικά, όπως εικόνες πολιούχων αγίων ή ένα Λάβαρο ή ένα περιστέρι που συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα. Το έτος 1000, κατά τη διάρκεια του προσκυνήματος του στον τάφο του Αγίου Αδαλβέρτου στο Γκνιέζνο, την πρωτεύουσα της Πολωνίας μέχρι το 1040 περίπου, ο Αυτοκράτορας Όθωνας Γ΄ αναγνώρισε επίσημα τον Δούκα Μπολέσλαφ Α΄ τον Γενναίο ως βασιλιά της Πολωνίας (βλ. Συνέδριο του Γκνιέζνο), στέφωντας τον και παρουσιάζοντάς τον με ένα αντίγραφο της Ιερής Λόγχης, γνωστής και ως Δόρυ του Αγίου Μαυρίκιου. Αυτό το λείψανο, μαζί με το vexillum που προσαρτήθηκε σε αυτό, ήταν πιθανώς το πρώτο διακριτικό του αναδυόμενου Βασιλείου της Πολωνίας, σύμβολο της κυριαρχίας του Βασιλιά Μπολέσλαφ και της πίστης του στον Αυτοκράτορα. Παραμένει άγνωστο ποιες εικόνες, αν υπάρχουν, ήταν ζωγραφισμένες ή κεντημένες πάνω στο vexillum.
Ένα βασιλικό λάβαρο χρησιμοποιήθηκε ήδη από τη βασιλεία του Μπολέσλαφ Β΄ του Γενναιόδωρου (1076-1079). Η παλαιότερη αναφορά σε ένα λάβαρο (chorągiew, προφέρεται [χοράνγκιεφ]) που φέρει το σημάδι του αετού βρίσκεται στο Χρονικό του Βιντσέτι Καντουούμπεκ που αναφέρει ότι ο Δούκας Καζίμιρ Β΄ ο Δίκαιος πολέμησε τους Ρουθήνιους το 1182 «υπό το σύμβολο του νικηφόρου αετού». Μια σφραγίδα του Δούκα Πσέμισλ Β΄ από το 1290 δείχνει τον ηγεμόνα να κρατά ένα λάβαρο με στεφανωμένο αετό. Πέντε χρόνια αργότερα, ο Πσέμισλ στέφθηκε βασιλιάς της Πολωνίας και ο εστεμμένος λευκός αετός του έγινε το βασιλικό οικόσημο της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλιά Βλαδίσλαου Α΄ του Βραχύ (1320–1333), το κόκκινο ύφασμα με τον Λευκό Αετό καθιερώθηκε τελικά ως το λάβαρο του Βασιλείου της Πολωνίας (πολωνικά: chorągiew Królestwa Polskiego). Ο προσανατολισμός του αετού στο πανό διέφερε. Το κεφάλι του μπορούσε να δείχνει είτε προς τα πάνω είτε προς τον ανυψωτήρα. Η πραγματική απόδοση του αετού άλλαξε με τον καιρό σύμφωνα με νέα καλλιτεχνικά στυλ.
Το εθνικό λάβαρο ήταν πανομοιότυπο με αυτό της Ελάσσονος Πολωνίας, της περιοχής όπου βρίσκεται η Κρακοβία, η πρωτεύουσα της Πολωνίας μέχρι το 1596. Ως εκ τούτου, το έφερε ο σημαιοφόρος της Κρακοβίας έως ότου το αξίωμα αυτό αντικαταστάθηκε από τον Μεγάλο Σημαιοφόρο του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας (πολωνικά: chorąży wielki koronny, λατινικά: vexillifer regni).
Πολωνική-Λιθουανική Ένωση
δεξιά|μικρογραφία| Το λάβαρο της Πολωνίας σκισμένο στη [[Μάχη του Γκρούνβαλντ (1410), όπως ζωγραφίστηκε από τον Γιαν Ματέικο το 1878.]] Ένας από τους πιο διάσημους σημαιοφόρους της Κρακοβίας ήταν ο Μάρτσιν του Βροτσιμοβίτσε (π. 1442) που έφερε το εθνικό λάβαρο στη Μάχη του Γκρούνβαλντ το 1410. Η στρατιωτική μονάδα (chorągiew) που πήγαινε στη μάχη με το λάβαρο περιλάμβανε την ελίτ των Πολωνών ιπποτών, συμπεριλαμβανομένων ιπποτικών διασημοτήτων, όπως ο Ζαβίσα ο Μαύρος, που είναι σαφές σημάδι ότι το λάβαρο, που περιγράφεται από τον χρονικογράφο Γιαν Ντουούγκος ως «το μεγάλο λάβαρο της επικράτειας της Κρακοβίας», ήταν επίσης τα διακριτικά όλου του βασιλείου. Κατά τη διάρκεια της μάχης, σύμφωνα με τον Ντουούγκος, το εθνικό λάβαρο γλίστρησε από το χέρι του Μάρτσιν και έπεσε στο έδαφος, αλλά γρήγορα το σήκωσαν και το έσωσαν από την καταστροφή από τους πιο γενναίους ιππότες του πολωνικού στρατού, γεγονός που παρακίνησε περαιτέρω τους Πολωνούς να αγωνιστούν για νίκη επί των Τεύτονων Ιπποτών. αριστερά|μικρογραφία| Λάβαρο της Πολωνίας κατά τη βασιλεία του [[Σιγισμούνδος Γ΄ της Πολωνίας|Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας .]] μικρογραφία| Βασιλικό Πρότυπο του [[Σιγισμούνδος Γ΄ της Πολωνίας|Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας.]] Με την ίδρυση μιας δυναστικής ένωσης με το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας το 1386, έγινε σύνηθες να χρησιμοποιούνται δύο λάβαρα — πολωνικό και λιθουανικό — ως εξίσου σημαντικά διακριτικά της βασιλικής εξουσίας. Στα μέσα του 16ου αιώνα, πριν από τη δημιουργία της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας (πραγματική ένωση) το 1569, τέθηκε επίσης σε χρήση ένα ενιαίο λάβαρο για ολόκληρη την οντότητα. Το λάβαρο της Κοινοπολιτείας ήταν αρχικά απλό λευκό διακοσμημένο με τα εθνόσημα της Κοινοπολιτείας που συνδύαζαν τις εραλδικές κατηγορίες της Πολωνίας (Λευκός Αετός) και της Λιθουανίας (Διώκτης). Κατά τον 17ο αιώνα, το λάβαρο χωριζόταν συχνά σε τρεις ή τέσσερις οριζόντιες λωρίδες λευκού και κόκκινου, που τελείωναν με χελιδονοουρές. Οι δυναστικοί βραχίονες των εκλεγμένων βασιλιάδων τοποθετούνταν συχνά σε θυρεό. Παραλλαγές με τον Λευκό Αετό και τον Διώκτη τοποθετούνταν δίπλα-δίπλα χωρίς θυρεό, απευθείας στο πεδίο μάχης ή με τον Αετό στην εμπρόσθια όψη και τον Διώκτη στην οπίσθια πλευρά του λαβάρου χρησιμοποιήθηκαν επίσης.
Κατά τη διάρκεια των βασιλικών στέψεων, ωστόσο, εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν χωριστά λάβαρα για καθένα από τα δύο συστατικά έθνη της Κοινοπολιτείας. Σημαιοφόροι του Στέμματος (δηλαδή, Πολωνοί) και Λιθουανοί μετέφεραν τα διπλωμένα λάβαρα σε μια πομπή στον βασιλικό καθεδρικό ναό όπου, λίγο μετά το χρίσμα και λίγο πριν από τη στέψη του εκλεγμένου βασιλιά, παρέδωσαν τα πανό στον προκαθήμενο που τα άνοιγε και τα παρέδινε στον γονατισμένο βασιλιά. Στη συνέχεια, ο βασιλιάς σηκωνόταν και έδινε τα ξεδιπλωμένα λάβαρα πίσω στους σημαιοφόρους.
Περίοδος των διαμελισμών
Οι διαμελισμοί της Πολωνίας στα τέλη του 18ου αιώνα έφεραν τέλος στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και στην πολωνική κυριαρχία. Ωστόσο, τα διαδοχικά κράτη-μαριονέτες συχνά παρουσίαζαν τον Πολωνικό Λευκό Αετό ή τα χρώματα λευκό και κόκκινο στα αντίστοιχα λάβαρά τους, ιδίως το γαλλικό Δουκάτο της Βαρσοβίας και το γερμανικό Μεγάλο Δουκάτο του Πόζεν. Το 1815, το Συνέδριο της Βιέννης ίδρυσε ένα ημιαυτόνομο Βασίλειο της Πολωνίας (γνωστό ως Βασίλειο του Συνεδρίου) υπό τον έλεγχο και σε προσωπική ένωση με τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Οι Ρώσοι Τσάροι, οι οποίοι σφετερίστηκαν τον τίτλο των Πολωνών βασιλιάδων, χρησιμοποίησαν ένα λευκό βασιλικό λάβαρο με τα οικόσημα του Βασιλείου του Συνεδρίου — έναν μαύρο δικέφαλο Ρώσο αετό με τον Λευκό Αετό σε ένα θυρεό.
Μεσοπόλεμος
δεξιά|μικρογραφία| Το φέρετρο του [[Γιούζεφ Πιουσούτσκι σκεπασμένο με το λάβαρο της Δημοκρατίας (1935).]] Τον Αύγουστο του 1919, το Σέιμ (κάτω βουλή του κοινοβουλίου) της αναγεννώμενης Δημοκρατίας της Πολωνίας ενέκρινε νόμο που όρισε το Λάβαρο της Δημοκρατίας της Πολωνίας (chorągiew Rzeczypospolitej Polskiej). Το λάβαρο ήταν μέρος των διακριτικών του αρχηγού του κράτους — του ηγέτη του κράτους (Naczelnik Państwa) και, αργότερα, του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ήταν απλό κόκκινο διακοσμημένο με τον εστεμμένο Λευκό Αετό και συνόρευε με ένα wężyk generalski, μια κυματιστή γραμμή που χρησιμοποιήθηκε στον πολωνικό στρατό ως σύμβολο του βαθμού του στρατηγού. Τροποποιήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1927, για να αντικατοπτρίζει την υιοθέτηση μιας νέας επίσημης απόδοσης του εθνόσημου.
Ως σύμβολο της προεδρικής εξουσίας, το λάβαρο μεταφερόταν για να σηματοδοτήσει την παρουσία του αρχηγού του κράτους και, ταυτόχρονα, του αρχιστράτηγου. Κυμάτιζε στην επίσημη κατοικία του προέδρου και χρησιμοποιήθηκε ως σημαία αυτοκινήτου και αντί για πινακίδες στο όχημα του προέδρου. Το λάβαρο χρησιμοποιήθηκε επίσης σε ειδικές εθνικές περιστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της τελετής καλωσορίσματος του Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι στο Πόζναν το 1918 και του γάμου της Πολωνίας με τη Βαλτική Θάλασσα στο Πουτσκ το 1920. Τοποθετήθηκε επίσης στα φέρετρα του Χένρικ Σιενκιέβιτς το 1924, του Άγνωστου Στρατιώτη το 1925 και του Στρατάρχη Γιούζεφ Πιουσούτσκι το 1935.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας
Μετά τη γερμανική-σοβιετική εισβολή στην Πολωνία το Σεπτέμβριο του 1939, ο Πρόεδρος Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι κατέφυγε στη Ρουμανία, παίρνοντας τα προεδρικά διακριτικά, συμπεριλαμβανομένων δύο δειγμάτων από το λάβαρο της Δημοκρατίας, μαζί του. Τα λάβαρα διατηρήθηκαν από την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση στο Λονδίνο μέχρι και μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Πολωνία το 1989.
Εν τω μεταξύ, οι νέες κομμουνιστικές αρχές χρησιμοποίησαν μια τροποποιημένη εκδοχή του λαβάρου με έναν Λευκό Αετό χωρίς στέμμα και ένα ευρύτερο περίγραμμα. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στους εορτασμούς της επετείου της Μάχης του Γκρούνβαλντ το 1945. Το λάβαρο εγκαταλείφθηκε επίσημα το 1955, συνέχισε να χρησιμοποιείται στην πράξη από τον πρωθυπουργό και, κατά τη δεκαετία του 1960, από το Συμβούλιο της Επικρατείας, συλλογικό αρχηγό κράτους της εποχής.
Τρίτη Δημοκρατία
δεξιά|μικρογραφία|150x150εσ| Προεδρική σημαία, βασισμένη στο πρώην λάβαρο της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Στις 22 Δεκεμβρίου 1990, ο τελευταίος εξόριστος Πολωνός πρόεδρος, Ρίσαρντ Κατσορόφσκι, παρέδωσε τα προεδρικά διακριτικά, συμπεριλαμβανομένου ενός από τα λάβαρα που διέσωσε ο Μοστσίσκι το 1939, στον Λεχ Βαλέσα, τον πρώτο δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο της μεταπολεμικής Πολωνίας. Η τελετή, που πραγματοποιήθηκε στο Βασιλικό Κάστρο της Βαρσοβίας θεωρήθηκε ως σύμβολο της συνέχειας της Τρίτης Δημοκρατίας με την προπολεμική Δεύτερη Δημοκρατία. Ωστόσο, δεδομένου ότι οι νομικοί κανονισμοί για τα εθνικά σύμβολα δεν αναγνώριζαν ένα εθνικό λάβαρο εκείνη την εποχή, το λάβαρο που έφερε ο Κατσορόφσκι δεν έγινε ξανά το προεδρικό διακριτικό, αλλά αντ' αυτού δωρήθηκε στο μουσείο του Βασιλικού Κάστρου όπου εκτίθεται τώρα. Το άλλο από τα δύο λάβαρα παραμένει στο Πολωνικό Ινστιτούτο και Μουσείο Σικόρσκι στο Λονδίνο. Σήμερα, ένα κιλίμι κεντημένο με το σχέδιο του προπολεμικού λαβάρου της Δημοκρατίας κρέμεται στην αίθουσα της Γερουσίας, πάνω από την καρέκλα που έχει προοριστεί για τον Πρόεδρο της Πολωνίας.
Το 1996, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας δημιούργησε μια σημαία του Προέδρου της Δημοκρατίας της Πολωνίας με σκοπό να κυματίζει σε πλοία του Πολωνικού Πολεμικού Ναυτικού ενώ ο αρχιστράτηγος βρίσκεται στο πλοίο. Η σημαία είναι πανομοιότυπη στο σχεδιασμό της με το πρώην λάβαρο της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Το 2005, η χρήση της προεδρικής σημαίας επεκτάθηκε σε όλους τους κλάδους των Πολωνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Κυμάτισε για πρώτη φορά στη στεριά κατά τη διάρκεια μιας τελετής για την Ημέρα του Συντάγματος στον Τάφο του Άγνωστου Στρατιώτη στη Βαρσοβία στις 3 Μαΐου 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Πολωνίας Κατηγορία:Σημαίες της Πολωνίας
Επτά χρόνια στο Θιβέτ
Πλοκή
Το 1939, ο Αυστριακός ορειβάτης Χάινριχ Χάρερ αφήνει πίσω του την έγκυο σύζυγό του για να ενωθεί με τον Πίτερ Αουφσνάιτερ σε μια ομάδα που επιχειρεί να φτάσει στην κορυφή του Νάνγκα Παρμπάτ στην Ινδία που κυβερνάται από τη Βρετανία (σήμερα μέρος του Πακιστάν). Όταν ξεκινά ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος το 1939, συλλαμβάνονται από τις βρετανικές αρχές ως εχθροί. Είναι φυλακισμένοι σε ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στο Dehradun στους πρόποδες των Ιμαλαΐων, στη σημερινή ινδική πολιτεία Ουταράχαντ. Η σύζυγος του Χάρερ, η Ίνγκριντ, η οποία έχει γεννήσει έναν γιο που δεν έχει δει, του στέλνει χαρτιά διαζυγίου από την Αυστρία, που τότε είχε προσαρτηθεί από τη ναζιστική Γερμανία.
Το 1944, ο Χάρερ και ο Αουφσνάιτερ δραπετεύουν από τη φυλακή και περνούν στο Θιβέτ. Αφού απορρίφθηκαν αρχικά από το απομονωμένο έθνος, καταφέρνουν να ταξιδέψουν μεταμφιεσμένοι στην πρωτεύουσα του Θιβέτ Λάσα. Εκεί γίνονται οι φιλοξενούμενοι του Θιβετιανού διπλωμάτη Κούνγκο Τσαρόνγκ. Ο Θιβετιανός ανώτερος αξιωματούχος Ngawang Jigme επεκτείνει επίσης τη φιλία στους δύο αλλοδαπούς με δώρα από ειδικά κατασκευασμένα δυτικά κοστούμια. Ο Αουφσνάιτερ ερωτεύεται τη μοδίστρα, Pema Lhaki και την παντρεύεται. Ο Χάρερ επιλέγει να παραμείνει ελεύθερος, τόσο για να επικεντρωθεί στη νέα του δουλειά, την τοπογραφία της γης, όσο και για να αποφύγει μια άλλη αποτυχημένη σχέση.
Το 1945, ο Χάρερ σχεδιάζει να επιστρέψει στην Αυστρία μόλις μαθαίνει για το τέλος του πολέμου. Όμως ο γιος του Ρολφ του στέλνει ένα γράμμα στο οποίο λέει ότι ο Χάρερ δεν είναι ο πατέρας του. Αυτό εμποδίζει τον Χάρερ να φύγει από το Θιβέτ. Λίγο αργότερα, ο Χάρερ προσκαλείται στο Παλάτι Ποτάλα και γίνεται ο 14ος δάσκαλος του Δαλάι Λάμα στην παγκόσμια γεωγραφία, την επιστήμη και τον δυτικό πολιτισμό. Ο Χάρερ και ο Δαλάι Λάμα καταλήγουν να γίνονται φίλοι μεταξύ τους.
Εν τω μεταξύ, οι πολιτικές σχέσεις με τη νέα κομμουνιστική κυβέρνηση της Κίνας επιδεινώνονται καθώς κάνουν σχέδια για εισβολή στο Θιβέτ. Ο Ngawang Jigme οδηγεί τον θιβετιανό στρατό στη συνοριακή πόλη Chamdo για να σταματήσει τον προελαύνοντα Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό. Ωστόσο, καταλήγει να παραδοθεί και να ανατινάξει τη θιβετιανή αποθήκη πυρομαχικών μετά τη μονόπλευρη μάχη του Chamdo.
Κατά τη διάρκεια της υπογραφής της συνθήκης, ο Κούνγκο Τσαρόνγκ λέει στον Χάρερ ότι αν ο Jigme δεν είχε καταστρέψει την προμήθεια όπλων, οι Θιβετιανοί αντάρτες θα μπορούσαν να κρατήσουν τα ορεινά περάσματα για μήνες ή και χρόνια, αρκετός καιρός για να απευθύνει έκκληση σε άλλα έθνη για βοήθεια. Δηλώνει επίσης ότι, για τους Θιβετιανούς, η συνθηκολόγηση είναι σαν μια θανατική ποινή. Καθώς οι Κινέζοι καταλαμβάνουν το Θιβέτ, ο Χάρερ καταδικάζει τον Ngawang Jigme για την προδοσία της χώρας του, δηλώνοντας ότι η φιλία τους έχει τελειώσει. Από θυμό, ο Χάρερ ταπεινώνει περαιτέρω τον ανώτερο αξιωματούχο επιστρέφοντας το σακάκι που του έκανε δώρο ο Ngawang Jigme, μια σοβαρή προσβολή στον θιβετιανό πολιτισμό.
Ο Χάρερ προσπαθεί να πείσει τον Δαλάι Λάμα να φύγει, αλλά εκείνος αρνείται, μη θέλοντας να εγκαταλείψει τους ανθρώπους του. Ο Δαλάι Λάμα ενθαρρύνει τον Χάρερ να επιστρέψει στην Αυστρία και να γίνει πατέρας του γιου του. Μετά την τελετή ενθρόνισης, κατά την οποία ο Δαλάι Λάμα ενθρονίζεται επίσημα ως πνευματικός και εγκόσμιος ηγέτης του Θιβέτ, ο Χάρερ επιστρέφει στην Αυστρία το 1951.
Ο γιος του Χάρερ, Ρολφ, αρνείται να τον συναντήσει στην αρχή, αλλά ο Χάρερ αφήνει ένα μουσικό κουτί που του έδωσε ο Δαλάι Λάμα και αυτό κεντρίζει το ενδιαφέρον του αγοριού. Χρόνια αργότερα, ο Χάρερ και ο Ρολφ (τώρα έφηβος) φαίνονται να σκαρφαλώνουν μαζί, υποδηλώνοντας ότι έχουν φτιάξει τη σχέση τους.
Παραγωγή
Όταν το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα πίεσε την ινδική κυβέρνηση να απειλήσει να κόψει την ηλεκτρική ενέργεια στο πλατό και να αρνηθεί να επιτρέψει στην ταινία να δημιουργήσει τραπεζικό λογαριασμό, η παραγωγή μετατοπίστηκε από το Λαντάκ στην Αργεντινή. Η πόλη της Λα Πλάτα είχε τον σιδηροδρομικό σταθμό όπου ο Χάινριχ φεύγει για το Unserberg είναι ο κύριος σταθμός της Λα Πλάτα και η επαρχία Μεντόζα σε μέρη όπως τα βουνά των Άνδεων. Μετά την κυκλοφορία της ταινίας, ο σκηνοθέτης επιβεβαίωσε ότι δύο συνεργεία τράβηξαν κρυφά περίπου 20 λεπτά πλάνα για την ταινία στο Θιβέτ. Άλλα πλάνα γυρίστηκαν στο Νεπάλ, την Αυστρία και τον Καναδά.
Συγκρίσεις ταινίας και βιβλίου
Η ταινία έχει μια σειρά από σημαντικές διαφορές από το βιβλίο. Στην αρχή της ταινίας, ο Χάρερ, ο οποίος ανέβηκε στη βόρεια όψη του Άιγκερ το 1938, χαιρετίζεται ως «Γερμανός ήρωας» και απαντά: «Ευχαριστώ, αλλά είμαι Αυστριακός». Το να ειπωθεί ότι το 1939 θα ήταν εξαιρετικά τολμηρό, αφού η Αυστρία ήταν μέρος της Μεγάλης Γερμανίας από το Anschluss του Απριλίου 1938. Στο βιβλίο, ο Χάρερ δεν λέει τίποτα για οποιαδήποτε τέτοια παρατήρηση. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της σκηνής στο σιδηροδρομικό σταθμό, ο Χάρερ εμφανίζεται εχθρικός προς το Ναζιστικό Κόμμα, παίρνοντας τη ναζιστική σημαία με απροθυμία. Ο πραγματικός Heinrich Harrer ήταν στην πραγματικότητα ένας Υπαξιωματικός του Ναζί Σούτσσταφφελ και δήλωσε στο βιβλίο του το 1938 ότι ως μέλος της Γερμανικής Ένωσης Άλπεων: «Ανεβήκαμε τη βόρεια όψη του Eiger πάνω από την κορυφή και μέχρι τον φύρερ μας».
Η ταινία κάνει τον γιο του Χάρερ βασικό θέμα, αλλά στο βιβλίο, ο Χάρερ δεν αναφέρει τη γυναίκα ή τον γιο του. Στην πραγματικότητα είχε παντρευτεί και είχε χωρίσει, όπως δείχνει η ταινία, αλλά ο νέος σύζυγος της πρώην γυναίκας του σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου και ο γιος του Χάρερ μεγάλωσε η μητέρα της πρώην γυναίκας του. Στην αυτοβιογραφία του, ο Χάρερ δίνει λεπτομέρειες για την επαφή του με τον γιο του, αλλά τίποτα που να υποστηρίζει αυτό που δείχνει η ταινία. Στο βιβλίο, ο Harrer λέει ότι δεν υπήρχαν πολλά που τον έδεσαν στο σπίτι του ως ένας από τους λόγους για να μείνει στο Θιβέτ και να μην επιστρέψει στην Ευρώπη.
Δεν υπήρχε αεροπορική σύνδεση έως ότου κατασκευάστηκε το αεροδρόμιο Lhasa Gonggar το 1956 - όταν ο Δαλάι Λάμα επισκέφθηκε το Πεκίνο το 1954, χρησιμοποίησε το ακόμη ημιτελές οδικό σύστημα.
Όλη η σειρά των διαπραγματεύσεων και η τοποθέτηση του Δαλάι Λάμα ως κυβερνήτη είναι εκτός σειράς. Ο 14ος Δαλάι Λάμα ενθρονίστηκε ως ο προσωρινός ηγέτης του Θιβέτ στις 17 Νοεμβρίου 1950. Αφού οι Κινέζοι διέσχισαν τον ποταμό Jinsha και νίκησαν τον θιβετιανό στρατό τον Οκτώβριο του 1950, μια θιβετιανή αντιπροσωπεία στάλθηκε στο Πεκίνο και συμφώνησε στη Συμφωνία των Δεκαεπτά Σημείων για την Ειρηνική Απελευθέρωση του Θιβέτ. Εν τω μεταξύ, ο Δαλάι Λάμα άφησε τη Λάσα και κατέφυγε στα σύνορα με την Ινδία και το Σικίμ. Η συμφωνία δεν άρεσε στον Δαλάι Λάμα. Επέστρεψε στη Λάσα και για αρκετά χρόνια προσπάθησε να εργαστεί σύμφωνα με τους όρους της.
Κυκλοφορία
Το Επτά χρόνια στο Θιβέτ έκανε πρεμιέρα στις 13 Σεπτεμβρίου 1997, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο του 1997 πριν από την εμπορική κυκλοφορία στις 8 Οκτωβρίου 1997, στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, όπου άνοιξε σε 3 κινηματογραφικές αίθουσες, με εισπράξεις $46.130 τις πρώτες δύο ημέρες της. Η ταινία διανεμήθηκε σε 2.100 ακόμη κινηματογραφικές αίθουσες για το Σαββατοκύριακο όπου είχε εισπράξεις $10.020.378. Μετά την προβολή της, η ταινία απέσπασε 37.957.682 δολάρια στο εσωτερικό και 93.500.000 δολάρια στο εξωτερικό με συνολικά έσοδα σ 131.457.682 δολάρια στο box office.
Κριτικές
Βασισμένη σε 36 κριτικές που συγκέντρωσε το Rotten Tomatoes, η ταινία έλαβε βαθμολογία αποδοχής 58%, με μέσο όρο βαθμολογίας 6,2/10. Η συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: Το Επτά χρόνια στο Θιβέτ αφηγείται τη συναρπαστική αληθινή ιστορία της ζωής του με μια ορισμένη χυδαία χάρη, ακόμα κι αν δεν ζωντανεύει ποτέ όπως θα μπορούσε. Στο Metacritic, δίνει βαθμολογία 55 με βάση 18 κριτικές.
Ο Ρότζερ Ίμπερτ των Chicago Sun-Times επιδοκίμασε την ταινία γενικά, δηλώνοντας ότι: Το Επτά χρόνια στο Θιβέτ είναι μια φιλόδοξη και όμορφη ταινία με πολλά να ενδιαφέρει τον υπομονετικό θεατή, αλλά κάνει το κοινό λάθος πολλών ταινιών για ταξιδιώτες και εξερευνητές: περισσότερο ασχολούνται με τις περιπέτειές τους παρά με αυτά που ανακαλύπτουν. Ο Ίμπερτ πίστευε ότι η ταινία ειπώθηκε από την οπτική γωνία του λάθος χαρακτήρα και σκέφτηκε ότι οι ρόλοι του Πιτ και του Θιούλις θα έπρεπε να είχαν αντιστραφεί. Ο Derek Elley του Variety επαίνεσε τη συνολική αξία παραγωγής της ταινίας, αλλά σκέφτηκε: για μια ιστορία με όλες τις δυνατότητες ενός συναρπαστικού συναισθηματικού δράματος που διαδραματίζεται σε εξαιρετικές τοποθεσίες, πολύ συχνά λαχταράς η φωτογραφία να ξεκολλήσει από την εθνογραφία και να διορθώσει τις στάσεις και να πάει με το δράμα σε στυλ παλιού Χόλιγουντ.
Αντίδραση Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος
Καθώς η ταινία κυκλοφόρησε, καταδικάστηκε από την κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, η οποία δήλωσε ότι οι κομμουνιστές Κινέζοι στρατιωτικοί εμφανίστηκαν σκόπιμα ως αγενείς και αλαζόνες, ασκώντας βάναυση συμπεριφορά στους ντόπιους. Η κινεζική κυβέρνηση κατήγγειλε επίσης τη θετική απεικόνιση του 14ου Δαλάι Λάμα στην ταινία. Όλες οι μελλοντικές ταινίες που παρήγαγε η Sony απαγορεύτηκε να παίζουν στην Κίνα, στέλνοντας ένα ανατριχιαστικό μήνυμα ότι το κόμμα θα τιμωρούσε τα στούντιο και τις μητρικές τους εταιρείες που έκαναν ταινίες που δεν τους άρεσαν, ακόμη κι αν δεν είχαν προγραμματιστεί ποτέ να βγουν στην Κίνα. Οι Ανό, Πιτ και Θιούλις τους είχαν αρχικά απαγορευτεί να εισέλθουν στην Κίνα. Ωστόσο, ο Ανό καλωσόρισε επέστρεψε πίσω στην Κίνα το 2012 για να προεδρεύσει της κριτικής επιτροπής του 15ου ετήσιου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σαγκάης. Επιπλέον, ο Πιτ επισκέφθηκε στη συνέχεια την Κίνα το 2014 και το 2016.
Η Sony έλαβε επίσης μέτρα εκτός της ταινίας για να προσπαθήσει να κατευνάσει το Κομμουνιστικό Κόμμα, όπως να προσκαλέσει Κινέζους κινηματογραφιστές στην παρτίδα τους για να τονώσει την προβολή τους, να ασκήσει πιέσεις ώστε η Κίνα να γίνει μέλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και να ταξιδέψει σε μια περιοδεία με στελέχη γύρω από την Κίνα για να μπορέσουν να ξαναρχίσουν τις δραστηριότητές τους στην Κίνα έως το 1998.
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Χιλή Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αυστρία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής TriStar Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κίνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στον Καναδά Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αργεντινή Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Βρετανικές πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1997 Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες
Ταρτησσός
Η Ταρτησσός ήταν αρχαία παράλια πόλη-λιμένας στη νότια Ιβηρική χερσόνησο στη Κόστα ντε λα Λουθ της Ανδαλουσίας και συγκεκριμένα στη περιοχή της Σεβίλης παρά τις εκβολές του ποταμού Γουαδαλκιβίρ.
Περί της πόλεως αυτής ιδιαίτερη μνεία κάνουν ο Ηρόδοτος όπου την τοποθετεί μετά στις Ηράκλειες στήλες (σημερινό Γιβραλτάρ), επίσης ο Έφορος ο οποίος και την περιγράφει με θαυμασμό πλούσια και ευημερούσα πολιτεία από την εκμετάλλευση σπουδαίων μεταλλείων της γύρω περιοχής με εξαγωγή κασσίτερου, χαλκού και χρυσού, ενώ ο Παυσανίας που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. αναφέρεται σ΄ αυτήν ως πλέον μη υπάρχουσα μετά από καταστροφή που υπέστη από υπερχείλιση του ομώνυμου ποταμού ή ποταμού Βεάτη (όπως λεγόταν τότε ο Γουαδαλκιβίρ) της οποίας τη θέση πήρε η παρακείμενη πόλη Καρπία.
Από τα αναφερόμενα του Ηροδότου η Ταρτησσός υπήρξε σπουδαίο βασίλειο που πρέπει να άκμασε περισσότερο περί το 800-500 π.Χ. Βασιλεύς της Ταρτησσού αναφέρεται ο Αργανθώνιος που φέρεται να βασίλεψε 80 έτη, από το 625 π.Χ. μέχρι το 545 π.Χ., όπου και πέθανε σε ηλικία 120 ετών. Έγινε περισσότερο γνωστή στους Έλληνες από τους Σαμίους που φθάνοντας με τα πλοία τους στη πόλη αυτή φόρτωναν πρωτοφανή σε πλούτο φορτία με τα οποία και επέστρεφαν αναπτύσσοντας μεγάλο εμπόριο. Από το γεγονός αυτό κρίνεται αφενός μεν ότι ο λιμένας της Ταρτησσού ήταν μεγάλο εμπορικό κέντρο της αρχαιότητας, αφετέρου και ότι οι κάτοικοί της οι Ταρτησσίοι ανέπτυξαν σπουδαίο πολιτισμό και τέχνες, ιδιαίτερα μεταλλευτικές.
Οι δε αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν την πόλη αυτή ως το πέρας του κόσμου για την οποία πιθανώς εκ του φόβου του απέραντου ωκεανού είχαν αναπτύξει διάφορες μυθικές δοξασίες περί της εκεί κατοικίας γιγάντων, γοργονών και άλλων θαλασσίων τεράτων, όπως η λεγόμενη Ταρτησσία μύραινα, αποδίδοντας έτσι τα μεγάλα μεγέθη φυσικών φαινομένων, όπως των ωκεάνιων κυματισμών, της έντασης των θαλασσίων ανέμων, το άγριο ξέσπασμα της θάλασσας στη ξηρά κ.λπ.
Κατά τις αρχαιολογικές έρευνες στη περιοχή που είχαν αρχίσει προπολεμικά και συνεχίστηκαν εντονότερα αργότερα, αποκαλύφθηκαν σπουδαία τεχνουργήματα της πόλης αυτής όπου και επιβεβαιώνουν με τις διάφορες παραστάσεις τους τις αρχαίες ελληνικές εκείνες δοξασίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ισπανίας
Ραιβόκρανο
Ραιβόκρανο (αγγλ. Torticollis), ευρύτερα γνωστό ως στραβολαίμιασμα, είναι συνηθισμένη αυχενική δυστονία που ορίζεται από ανώμαλη, ασύμμετρη θέση της κεφαλής ή του λαιμού, η οποία μπορεί να οφείλεται σε ποικίλες αιτίες.
Ο όρος ραιβόκρανο, ιατρικώς επίσης ως αυχενική δυστονία, στην αγγλική γλώσσα ονομάζεται ως Torticollis, λέξη που προέρχεται από τις λατινικές λέξεις Tortus για συνεστραμμένη κατάσταση και Collum για το λαιμό. Η πιο συχνή περίπτωση δεν έχει προφανή αίτια και ο πόνος και η δυσκολία στο γύρισμα του κεφαλιού συνήθως υποχωρούν μετά από λίγες ημέρες, ακόμη και χωρίς θεραπεία για τους ενήλικες.
Συμπτώματα
Το στραβολαίμιασμα είναι μια σταθερή ή δυναμική κλίση, περιστροφή, με κάμψη ή έκταση της κεφαλής ή/και του λαιμού. Παρουσιάζει διαφορετικούς τύπους. Ο κάθε τύπος μπορεί να περιγραφεί ανάλογα με τις θέσεις της κεφαλής και του λαιμού.
Άλλα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν:
Αιτίες
Πλήθος από αιτίες μπορεί να οδηγήσουν στην εμφάνιση του ραιβόκρανου, όπως: μυϊκή ίνωση, συγγενείς ανωμαλίες της σπονδυλικής στήλης, ή τραυματική εγκεφαλική βλάβη. Μια γενική κατηγοριοποίηση των δύναται να τα διακρίνει μεταξύ τους συγγενούς και του επίκτητου ραιβόκρανου.
Θεραπεία
Αρχικά, η πάθηση αντιμετωπίζεται με φυσικοθεραπείες, όπως λ.χ. διατάσεις για την απελευθέρωση του σφιξίματος, ασκήσεις ενδυνάμωσης για τη βελτίωση της μυϊκής ισορροπίας, καθώς και μαλάξεις για την τόνωση της συμμετρίας.
Μερικές φορές απαιτείται και η εφαρμογή ενός ειδικού κολάρου, για λίγες ημέρες. Η έγκαιρη έναρξη της θεραπείας είναι πολύ σημαντική για την πλήρη ανάρρωση και τη μείωση της πιθανότητας υποτροπών.
Φυσικοθεραπεία
Στις περισσότερες των περιπτώσεων, η φυσικοθεραπεία αποτελεί την κύρια επιλογή για τη θεραπεία της εν λόγω πάθησης, με τρόπο αμιγώς μη επεμβατικό και οικονομικά πολύ προσιτό.
Χειρουργική επέμβαση
Σε λίγες περιπτώσεις συνιστάται χειρουργική επέμβαση, η οποία περιλαμβάνει την ελεύθερη ανατομή των δύο κεφαλών του στερνοκλειδομαστοειδούς μυός. Αυτή η επέμβαση μπορεί να γίνει και λαπαροσκοπικά. Συνήθως χειρουργική επέμβαση γίνεται σε άτομα άνω των 12 μηνών. Η χειρουργική επέμβαση απευθύνεται σε όσους δεν ανταποκρίνονται ικανοποιητικά σε φυσικοθεραπεία ή σε ενέσεις αλλαντοτοξίνης, ή έχουν πολύ ινώδη στερνοκλειδομαστοειδή μυ. Μετά τη χειρουργική επέμβαση, θα πρέπει να εφαρμοστεί ένα μαλακό κολάρο στο λαιμό (που ονομάζεται επίσης γύψος Callot). Ακολουθεί έντονο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας για 3 με 4 μήνες, καθώς και ασκήσεις ενδυνάμωσης των μυών του αυχένα.
Άλλες πιθανές θεραπείες περιλαμβάνουν:
Πρόγνωση
Μελέτες και στοιχεία από την κλινική πράξη και εμπειρία δείχνουν ότι το 85-90% των περιπτώσεων συγγενούς ραμφοκυττάρωσης συνήθως ξεπερνιούνται με συντηρητική θεραπεία, πρωτίστως με κατάληλη φυσικοθεραπεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθήσεις
Ταύλας
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Ταύλας ήταν ένας από τους έξι γιους του Ιλλυριού και επώνυμος γενάρχης των Ταυλάντιων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κίνγκουαντσα ΣΚ
Η Κίνγκουαντσα Τσέγιουκταν (τζόσονγκουλ: 기관차체육단, χάντσα: 機關車體育團, κυριολεκτικά: Αθλητικός Όμιλος Λοκομοτίβ) είναι αθλητικό σωματείο στην Πιονγιάνγκ της Βόρειας Κορέας. Χρώματα του συλλόγου είναι το ερυθρό και το λευκό. Δραστηριοποιείται στα αθλήματα του ποδοσφαίρου, της καλαθοσφαίρισης, της πετοσφαίρισης και της αντισφαίρισης.
Φυσική έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι το Στάδιο Σινούιτζου, χωρητικότητας 17.500 θεατών. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Στάδιο Γιάνγκακντο, χωρητικότητας 30.000 θεατών. Κύρια αντίπαλός της είναι η Σόμπεκσου.
Ιστορία
Η «Κίνγκουαντσα» Τσέγιουκταν ιδρύθηκε το 1956.
Επιτυχίες
.
Άλλα τμήματα
Εκτός του ποδοσφαίρου, ο σύλλογος διαθέτει τμήματα στα αθλήματα της καλαθοσφαίρισης, της πετοσφαίρισης και της αντισφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βόρειας Κορέας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1956
Βραβείο Β' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ
Το Βραβείο Β' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ (αγγλικά: Detroit Film Critics Society Award For Best Suporting Actress) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ για να τιμήσει μια ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε υποστηρικτικό ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ
Πριγκίπισσα Μαργαρίτα της Ελλάδας
Η Πριγκίπισσα Μαργαρίτα της Ελλάδας και της Δανίας (18 Απριλίου 1905 - 24 Απριλίου 1981) ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Ανδρέα της Ελλάδας και της Αλίκης του Μπάττενμπεργκ. Η Αλίκη ήταν κόρη του Λουδοβίκου του Μπάττενμπεργκ από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ. Ήταν η πρώτη τρισεγγονή της Βικτωρίας της Βρετανίας και η μεγαλύτερη αδελφή του Φιλίππου της Ελλάδας.
Γέννηση
Η Πριγκίπισσα Μαργαρίτα γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1905 στα Παλαιά Ανάκτορα στην Αθήνα. Ήταν αδελφή του Φιλίππου, που έγινε δούκας του Εδιμβούργου ως σύζυγος της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Είχε επίσης τρεις αδελφές: την Θεοδώρα, Μαρκησία της Βάδης, την Καικιλία, Μεγάλη Δούκισσα της Έσσης, και την Σοφία, Πριγκίπισσα του Αννόβερου. Μέσω της της Βικτώριας της Βρετανίας, ο Γοδεφρείδος ήταν δεύτερος εξάδελφος της Πριγκίπισσας Μαργαρίτας και μέσω του Νικολάου Α΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας ήταν τρίτα εξαδέλφια.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο του Χόενλοε-Λάνγκεμπουρκ (24 Μαρτίου 1897 - 11 Μαΐου 1960) στις 20 Απριλίου 1931 στο Λάνγκενμπουργκ και απέκτησαν έξι παιδιά: δυο κόρες και τέσσερις γιούς· όλα είχαν τον τίτλο του/της Γαληνοτάτης Υψηλότητας:
Τα τέσσερα μεγαλύτερα παιδιά τους γεννήθηκαν όλα στο Σβαίμπισχ Χαλ, ενώ τα δύο νεότερα, που ήταν δίδυμα, γεννήθηκαν στο Λάνγκενμπουργκ.
Η Πριγκίπισσα Μαργαρίτα απεβίωσε στις 24 Απριλίου 1981 στο Λάνγκενμπουργκ της Δυτικής Γερμανίας.
Τίτλοι
Τιμητικές Διακρίσεις
Παραπομπές
Μαργαρίτα της Ελλάδας και της Δανίας Μαργαρίτα της Ελλάδας και της Δανίας Μαργαρίτα της Ελλάδας και της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ
Κουιντίλλος
Ο Μάρκος Αυρήλιος Κλαύδιος Κουιντίλλος Αύγουστος (περ. 220 – Απρίλης 270, λατ. Marcus Aurelius Claudius Quintillus Augustus) ή απλά Κουιντίλλος ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας για λιγότερο από ένα χρόνο το 270.
Πρώτα χρόνια
Ο Κουιντίλλος γεννήθηκε στο Σίρμιο της Ιλλυρίας (σημερινή Σρέμσκα Μιτρόβιτσα, Σερβία). Προερχόταν από χαμηλής τάξεως οικογένεια αλλά έγινε γνωστός μετά την άνοδο του αδελφού του Κλαύδιου Γοτθικού στο θρόνο το 268. Είχε πιθανώς γίνει επίτροπος (procurator) Σαρδηνίας κατά τη διάρκεια της θητείας του Γοτθικού και, όταν αυτός πέθανε, ο Κουιντίλλος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας είτε από τη Σύγκλητο ή από τους στρατιώτες του αδελφού του.
Ο Ευτρόπιος αναφέρει πως ο Κουιντίλλος εκλέχθηκε αυτοκράτορας από στρατιώτες του Ρωμαϊκού στρατού αμέσως μετά τον θάνατο του αδελφού του. Η επιλογή αυτή φαίνεται πως σφραγίστηκε από τη Σύγκλητο. Ο Ιωάννης Ζωναράς λέει πως ανακηρύχθηκε κατευθείαν από τη Σύγκλητο. Τα ντοκουμέντα, πάντως, φαίνεται να συγκλίνουν στην άποψη ότι οι λεγεώνες που ακολούθησαν τον Γοτθικό στις εκστρατείες του στο Δούναβη είτε δεν γνώριζαν είτε διαφωνούσαν με την προώθηση του Κουιντίλλου. Αντιθέτως, προτιμούσαν τον τότε ηγέτη τους Αυρηλιανό.
Ως αυτοκράτορας
Τα λίγα στοιχεία που έχουμε για τη διακυβέρνηση του Κουντίλλου είναι αντικρουόμενα. Διαφωνούν στη διάρκεια της θητείας του προτείνοντας νούμερα μεταξύ 17 ημερών και 177 ημερών (έξι μήνες). Δεν υπάρχει επίσης ταυτοποίηση των αιτίων θανάτου του. Η «Ιστορία των Αυγούστων» λέει πως δολοφονήθηκε από τους ίδιους τους στρατιώτες του σε αντίδραση για την σκληρή πειθαρχία που τους επέβαλε. Ο Ιερώνυμος αναφέρει πως σκοτώθηκε μάλλον σε διαμάχη με τον Αυρηλιανό. Ο Ιωάννης της Αντιόχειας και ο Ιωάννης Ζωναράς λένε πως αυτοκτόνησε κόβοντας τις φλέβες του (ο πρώτος διηγείται πως είχε τη βοήθεια γιατρού ). Ο Κλαύδιος Σαλμάσιος πάλι, σημειώνει πως ο Δέξιππος αναφέρει το θάνατό του χωρίς να εξηγεί τις ακριβείς συνθήκες. Όλοι οι ιστορικοί ταυτίζονται στον τόπο, που δεν ήταν άλλος από την Ακουιλία. Είχε δυο γιούς που επέζησαν.
Τα αρχεία που μας σώθηκαν παρουσιάζουν τον Κουιντίλλο μετριοπαθή και ικανό ηγέτη. Ήταν υπέρμαχος της Γερουσίας και συνεπώς τον συνέκριναν με τους προηγούμενους αυτοκράτορες Γάλβα και Πέρτιναξ. Και οι τρεις τους είχαν την εκτίμηση του σώματος αλλά απέτυχαν να παραμείνουν στο θρόνο τους για περισσότερο από ένα χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Ζαν-Πιέρ Ζενέ
Ο Ζαν-Πιέρ Ζενέ (Γαλλικά:Jean-Pierre Jeunet, γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1953) είναι Γάλλος σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος. Οι ταινίες του συνδυάζουν στοιχεία φαντασίας, ρεαλισμού και επιστημονικής φαντασίας και χαρακτηρίζονται από περίεργο χιούμορ, παράλληλα με σουρεαλιστικά γραφικά.
Εργοβιογραφία
Ο Ζαν-Πιέρ Ζενέ γεννήθηκε στη Ροάν της Γαλλίας. Αγόρασε την πρώτη του κάμερα σε ηλικία 17 ετών και έκανε ταινίες μικρού μήκους ενώ σπούδαζε animation στα Cinémation Studios. Τη δεκαετία του 1970, στο φεστιβάλ κινούμενων σχεδίων στο Ανσί, συνάντησε τον Μαρκ Καρό, σχεδιαστή και καλλιτέχνη κόμικς που έγινε ο μακροχρόνιος συνεργάτης και συν-σκηνοθέτης του.
Άρχισε την καριέρα του ως σκηνοθέτης με τη μαύρη κωμωδία επιστημονικής φαντασίας του 1991 Ντελικατέσεν που σκηνοθέτησε σε συνεργασία με τον Μαρκ Καρό, με τον οποίο συνεργάστηκε πάλι στην ταινία Η Πόλη των Χαμένων Παιδιών (La Cité des enfants perdus, 1995). Η επιτυχία του στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας και τρόμου τον οδήγησε στη σκηνοθεσία της τέταρτης συνέχειας στη σειρά ταινιών Άλιεν με την Άλιεν, η αναγέννηση (1997), αγγλόφωνη ταινία, η πρώτη εμπειρία του στον αμερικανικό κινηματογράφο. Το 2001, πέτυχε τη μεγαλύτερη επιτυχία του με την κυκλοφορία της Αμελί, με πρωταγωνιστές την Οντρέ Τοτού και τον Ματιέ Κασσοβίτς, κερδίζοντας διεθνή αναγνώριση και μια θέση στις «100 μεγαλύτερες ταινίες του 21ου αιώνα» σε αξιολόγηση του BBC.
Το 2004 συνεργάστηκε πάλι με την Οντρέ Τοτού στην πολεμική, δραματική ταινία Ατέλειωτοι Αρραβώνες.
Το 2013 σκηνοθέτησε την τρισδιάστατη περιπέτεια Ο απρόβλεπτος κος Σπίβετ (L'Extravagant Voyage du jeune et prodigieux T. S. Spivet), η δεύτερη αγγλόφωνη ταινία του.
Έχει σκηνοθετήσει επίσης πολλές διαφημίσεις και μουσικά βίντεο.
Ο Ζαν-Πιέρ Ζενέ είναι ένας από τους πιο σημαντικούς και αναγνωρισμένους σκηνοθέτες του σύγχρονου γαλλικού κινηματογράφου. Με την κριτική και εμπορική επιτυχία των ταινιών του, αποκόμισε επανειλημμένα βραβεία και δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι κινηματογραφιστές Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι
Δημοκρατική Σύγκλιση της Καταλονίας
Η Δημοκρατική Σύγκλιση της Καταλονίας (Convergència Democràtica de Catalunya) ήταν καταλανικό φιλελεύθερο εθνικιστικό κόμμα, ένα από τα σημαντικότερα της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της Καταλονίας. Μέχρι το 2015 συμμετείχε μαζί με τη Δημοκρατική Ένωση της Καταλονίας στον συνασπισμό Σύγκλιση και Ένωση που κυριάρχησε στο πολιτικό σκηνικό της Καταλονίας κυβερνώντας σταθερά από το 1980 μέχρι το 2003 και υποστηρίζοντας δύο κυβερνήσεις της Ισπανίας μεταξύ 1994-1996 (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα) και 1996-2000 (Λαϊκό Κόμμα). Ιστορικός της ηγέτης και ιδεολόγος είναι ο Ζόρδι Πουζόλ που το 2003 παραιτήθηκε υπέρ του νέου προέδρου Αρτούρ Μας.
Παρότι ήταν ο κύριος εκφραστής του πολιτικού καταλανισμού, μέχρι το 2010 δεν υποστήριξε ποτέ την απόσχιση της Καταλονίας από την Ισπανία. Ωστόσο, με αφορμή την άνοδο του αποσχιστικού κινήματος για τη ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας το κόμμα τέθηκε υπέρ της διεξαγωγής δημοψηφίσματος και σταδιακά υιοθέτησε μια πιο ριζοσπαστικότερη γραμμή απόρριψης του καθεστώτος αυτονομίας προς την ανεξαρτητοποίηση που το απομάκρυναν από τη Δημοκρατική Ένωση και προκάλεσαν την διάλυση του συνασπισμού τους το 2015. Έκτοτε συμμετείχε στους αποσχιστικούς συνασπισμούς Μαζί για το Ναι και Δημοκρατία και Ελευθερία. Την ίδια εποχή, οι συζητήσεις για επανίδρυση του κόμματος οδήγησαν στο τελευταίο συνέδριό του στις 8 Ιουλίου 2016, όπου αποφασίσθηκε ο μετασχηματισμός του κόμματος στο νέο Δημοκρατικό Καταλανικό Κόμμα.
Ιδεολογία
Ως κέντρο της καταλανικής ταυτότητας θεωρείται η καταλανική γλώσσα, κτήμα όλων των Καταλανών και μέσο ενσωμάτωσης των Ισπανών και μη μεταναστών στην καταλανική κοινωνία. Η δυναμική φύση του καταλανισμού του κόμματος δεν περιορίζεται σε καμία περίπτωση σε έναν εθνοτικό εθνικισμό: Καταλανοί είναι όσοι διαμένουν και εργάζονται στην Καταλονία και συμβάλλουν στο κοινό σχέδιο της οικοδόμησης της χώρας ("fem país"). To ευρύτερο πολιτισμικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η Καταλονία είναι βέβαια οι Καταλανικές Χώρες, της οποίας την ύπαρξη αναγνωρίζει, υποστηρίζοντας την ίδρυση θεσμικών και συμβολικών πλαισίων που να υπογραμμίζουν την ιστορική ενότητα των καταλανόφωνων της Ισπανίας και της Γαλλίας. Όσον αφορά την τελευταία, από το 1990 το κόμμα έχει αναφερθεί και στην καταλανική ταυτότητα της Βόρειας Καταλονίας, όντας υπέρ της "εθνικής ελευθερίας" των Βορειοκαταλανών.
Η Ευρώπη θεωρείται το έτερο φυσικό πλαίσιο του καταλανικού έθνους, με τον Ζόρδι Πουζόλ να τίθεται υπέρ της ανάδειξης ενός ευρωπαϊκού υπερ-έθνους με κύρια χαρακτηριστικά του την υψηλή πολιτισμική ταυτότητα και ποιότητα ζωής.
Ίδρυση, πολιτική κυριαρχία και συνεργασία στη Μαδρίτη
Η Δημοκρατική Σύγκλιση της Καταλονίας ιδρύθηκε το 1974 στο Μοναστήρι του Μονσεράτ και πήρε ουσιαστική μορφή μετά τη σύγκλιση των πολιτικών οργανώσεων που ηγούντο ο Ζόρδι Πουζόλ και ο Μικέλ Ρόκα δύο χρόνια αργότερα. Βασική γραμμή του ήταν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και η προώθηση του καταλανικού εθνικισμού τοποθετούμενο στην πολιτική κεντροαριστερά. Παρουσιάστηκε στις πρώτες ισπανικές εκλογές μετά το τέλος της δικτατορίας το 1978 ως μέλος του καταλανιστικού συνασπισμού Δημοκρατική Συμφωνία για την Καταλονία, εκλέγοντας έντεκα βουλευτές και πέντε γερουσιαστές. Το 1978 συμφωνήθηκε η συνεργασία με τη Δημοκρατική Ένωση της Καταλονίας που επέφερε τη γέννηση του συνασπισμού Σύγκλιση και Ένωση. Ως αποτέλεσμα, η ΔΣΚ μετακινήθηκε προς την κεντροδεξιά, προβάλλοντας την θέλησή της για την εθνική ανασύσταση της Καταλονίας μετά τα σαράντα χρόνια δικτατορίας και τον εκσυγχρονισμό του ισπανικού κράτους.
Μέχρι το 1993 η καταλανική και ισπανική πολιτική ζωή, με τα δύο προαναφερθέντα κόμματα να κυβερνούν με απόλυτες πλειοψηφίες δεν είχαν ιδιαίτερα κοινά σημεία τομής. Εν τούτοις, στις ισπανικές εκλογές του έτους αυτού, το Σοσιαλιστικό Κόμμα έχασε την απόλυτη πλειοψηφία και χρειάστηκε την υποστήριξη της Σύγκλισης και Ένωσης για να κυβερνήσει, χωρίς ωστόσο η τελευταία να συμμετέχει στην κυβέρνηση. Η ταραχώδης συνεργασία έληξε με την άρνηση του Πουζόλ να ψηφίσει τον προϋπολογισμό του 1995 και την κήρυξη εκλογών.
Ως αποτέλεσμα της νίκης του Λαϊκού Κόμματος με απλή πλειοψηφία, ο Πουζόλ κλήθηκε να συνεργαστεί αυτή τη φορά με τον νέο πρωθυπουργό της Ισπανίας, Χοσε Μαρία Αθνάρ. Η σύγκλιση με την ισπανική δεξιά συνδυάστηκε με την άποψη του Πουζόλ ότι «η Καταλονία είχε την ηθική δύναμη να συμβάλει στη δημοκρατία και στο κοινό καλό της Ισπανία, ακόμη κι αν παραιτείτο από τις διεκδικήσεις της».
Υπό τον Αρτούρ Μας
Η νέα νίκη με απόλυτη πλειοψηφία αυτή τη φορά του Λαϊκού Κόμματος το 2000 έκρινε μη αναγκαία τη συμμαχία με τη Σύγκλιση και Ένωση. Το 2003 ο Πουζόλ παραιτήθηκε από την προεδρία του κόμματος υπέρ του νέου προέδρου Αρτούρ Μας και παρά τις αντιδράσεις του προέδρου της Δημοκρατικής Ένωσης, Ζοζεπ Αντόνι Ντουράν ι Λιέιδα. Παρά τη νίκη στις εκλογές του ίδιου έτους, η απλή πλειοψηφία δεν έδωσε την δυνατότητα στη Σύγκλιση και Ένωση να κυβερνήσει ενώ τέθηκε στην αντιπολίτευση μετά την τρικομματική συμφωνία μεταξύ του Κόμματος των Σοσιαλιστών της Καταλονίας, των Πρασίνων και της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς. Επανήλθε στην κυβέρνηση της Καταλονίας το 2010 ως κυβέρνηση μειοψηφίας με την υποστήριξη της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς. Το 2012 στο 16ο Συνέδριό της η Δημοκρατική Σύγκλιση αποφάσισε την υιοθέτηση της θέσης υπέρ της διεξαγωγής δημοψηφίσματος γύρω από την ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας. Παράλληλα, η ισπανική κυβέρνηση αρνήθηκε τη διεξαγωγή συνομιλιών για τη θέσπιση διακριτού καταλανικού φορολογικού συστήματος.
Στις 18 Ιουνίου 2015 ανακοινώθηκε η διάλυση του συνασπισμού με τη Δημοκρατική Ένωση λόγω διαφωνιών γύρω από το δημοψήφισμα και επομένως η Δημοκρατική Σύγκλιση εντάχθηκε στον προσωρινό συνασπισμό Μαζί για το Ναι υπό τον Ραούλ Ρομέβα που κέρδισε τις καταλανικές εκλογές του ίδιου έτους. Το κόμμα ωστόσο είχε χάσει αρκετή εκλογική δύναμη, με πολλές ψήφους να διαρρέουν κυρίως στη Ρεπουμπλικανική Αριστερά. Στις ισπανικές εκλογές του Δεκεμβρίου 2015 παρουσιάστηκε ως το βασικό μέλος του συνασπισμού Δημοκρατία και Ελευθερία εκλέγοντας οκτώ βουλευτές και έξι γερουσιαστές. Στις νέες εκλογές του Ιουνίου 2016 η Δημοκρατική Σύγκλιση παρουσιάστηκε αυτόνομα με επικεφαλής τον Φρανσέσκ Ομς και εξέλεξε 8 βουλευτές στο ισπανικό κοινοβούλιο και δύο γερουσιαστές.
Το τέλος του κόμματος
Από τις αρχές της δεκαετίας του 2010 η νέα κατεύθυνση του κόμματος υπέρ της ανεξαρτητοποίησης της Καταλονίας και οι αποκαλύψεις του Ζόρδι Πουζόλ ότι απέκρυψε χρήματα από την εφορία οδήγησαν σε ανακατατάξεις στο κόμμα. Ο Αρτούρ Μας τέθηκε στο παρασκήνιο, μπροστά στην ανάδειξη του Κάρλες Πουτζδεμόν ως προέδρου της Ζενεραλιτάτ, και οργάνωσε τη μετάβαση σε έναν νέο κομματικό σχηματισμό. Το τελευταίο συνέδριο του κόμματος έλαβε χώρα στις 8 Ιουλίου 2016· αποφασίσθηκε ο μετασχηματισμός του κόμματος στο νέο Δημοκρατικό Καταλανικό Κόμμα και η μεταφορά του σε νέα έδρα. Εναλλακτικές υποψήφιες ονομασίες ήταν το «Εθνικό Καταλανικό Κόμμα» και το «Μαζί για την Καταλονία».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καταλανικός εθνικισμός Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα στην Ισπανία
Ουβερτούρα 1812
thumb|325px|Εκτέλεση της Ουβερτούρας 1812 με πυροτεχνήματα και κανονιές στο Classical Spectacular στη [[Μελβούρνη το 2005]] Η ουβερτούρα με τίτλο Το έτος 1812 (ρωσ. 1812 год), γνωστή ως Ουβερτούρα 1812, είναι μουσικό έργο του Ρώσου συνθέτη Πιότρ Τσαϊκόφσκι (Op. 49), γραμμένο σε Μι ύφεση μείζονα το 1880. Περιγράφει μουσικά τη Γαλλική εισβολή στη Ρωσία υπό τον Μέγα Ναπολέοντα και τη ρωσική άμυνα.
Η παγκόσμια πρεμιέρα του έργου έλαβε χώρα στη Μόσχα στις 20 Αυγούστου 1882 υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Ιππόλυτου Αλτάνη, κάτω από μία τέντα κοντά στον ημιτελή Καθεδρικό Ναό του Σωτήρα Χριστού, που επίσης ανεγέρθηκε στη μνήμη της υπερασπίσεως της Ρωσίας το 1812.