cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξωτερική πολιτική του Βλαντίμιρ Πούτιν
Σχέσεις με Μολδαβία
Όπως και η Ουκρανία, η Μολδαβία είναι μια χώρα στην οποία βασικό θέμα σύγκρουσης μεταξύ των κομμάτων είναι η επίτευξη στενότερων δεσμών με τη Δύση (συμπεριλαμβανομένης της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ή και της ένωσης με την ομόγλωσση Ρουμανία) και εκείνων που ευνοούν στενότερους δεσμούς με τη Ρωσία (συμπεριλαμβανομένης της ένταξης στην υποστηριζόμενη από τη Ρωσία Ευρασιατική Ένωση). Επίσης, όπως η Ουκρανία, η Μολδαβία απετέλεσε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης. Αν και η Μολδαβία ήταν μέρος της Ρουμανίας πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή προσαρτήθηκε στη Σοβιετική Ένωση το 1940. Τον Μάιο του 2014, η Μολδαβία υπέγραψε μια μεγάλη εμπορική συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με τη Ρωσία να ασκεί πιέσεις στη μολδαβική πολιτική και οικονομία, καθώς πολλοί Μολδαβοί εξαρτώνται οικονομικά από τα εμβάσματα που στέλνουν συγγενείς από τη Ρωσία. Παράλληλα, στη Μολδαβία ζουν πάνω από 200.000 Ρώσοι και Ουκρανοί, ενώ εθνότητες όπως οι τουρκόφωνοι ορθόδοξοι Γκαγκαούζοι είναι ιδιαίτερα φιλορωσικές.
Στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Μολδαβίας του 2014 κέρδισε μια συμμαχία φιλοδυτικών κομμάτων. Στη βορειοανατολική Μολδαβία υπάρχει μια αποσχισθείσα περιοχή, η Υπερδνειστερία, η οποία είναι μέλος της Κοινότητας για τη Δημοκρατία και τα Δικαιώματα των Εθνών μαζί με την Αμπχαζία, τη Νότια Οσετία και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Το 2014, η Υπερδνειστερία διεξήγαγε δημοψήφισμα στο οποίο οι κάτοικοι ψήφισαν υπέρ της ένταξης στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση με τη Ρωσία να ασκεί ισχυρή επιρροή στη περιοχή και πολλούς από τους κατοίκους να έχουν και ρωσική υπηκοότητα. Γενικότερα, οι εντάσεις στα σύνορα Ουκρανίας-Ρωσίας δημιουργούν φόβους για την επανάληψη των εντάσεων στη Μολδαβία.
Βαλτικά κράτη
Τα κράτη της Βαλτικής (Εσθονία, Λιθουανία, Λετονία) —μέλη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ—παρακολουθούν επιφυλακτικά τις ρωσικές στρατιωτικές κινήσεις και ενέργειες. Και οι τρεις χώρες, ανήκαν στα εδάφη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας πριν από το 1918, προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση το 1940 ως μέρος του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ και οι Ρώσοι ηγέτες ήταν ιδιαίτερα εκνευρισμένοι για την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ το 2004. Στις 10 Ιουνίου 2022 η Εσθονική κυβέρνηση κάλεσε τον Ρώσο πρέσβη στη χώρα για εξηγήσεις λόγω των επαίνων του Πούτιν για την κατάληψη της Νάρβας τον 18ο αιώνα. Το 2014, τα κράτη της Βαλτικής ανέφεραν αρκετές παραβιάσεις του εναέριου χώρου τους από ρωσικά στρατιωτικά αεροσκάφη.
Εντάσεις με Σουηδία και Σκανδιναβία
Οι εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών αυξήθηκαν καθώς Ρώσοι πράκτορες πέρασαν τα σύνορα της Εσθονίας και συνέλαβαν τον αξιωματικό της Εσθονικής Υπηρεσίας Εσωτερικής Ασφάλειας Έστον Κόχβερ. Τον Οκτώβριο του 2014, η Σουηδία εξεδίωξε ένα ξένο υποβρύχιο που εισήλθε στα ύδατα της, κατά κάποιους ρωσικό, αυξάνοντας τις εντάσεις της Ρωσίας με τα βαλτικά κράτη. Ωστόσο, οι Σουηδικές Ένοπλες Δυνάμεις αργότερα παραδέχθηκαν ότι το υποτιθέμενο ρωσικό υποβρύχιο ήταν στην πραγματικότητα ένα σκάφος εργασίας. Οι εντάσεις στη Βαλτική και σε άλλες περιοχές έχουν οδηγήσει τη Σουηδία και τη Φινλανδία, ουδέτερα κράτη για δεκαετίες, να συζητήσουν ανοιχτά την ένταξη στο ΝΑΤΟ. Λόγω της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, τόσο η Σουηδία όσο και η Φινλανδία έχουν αρχίσει να διαπραγματεύονται την ένταξη τους στη συμμαχία, το 2022. Ο Πούτιν, στα τέλη Ιουνίου 2022, δεν απέκλεισε την πρόκληση εντάσεων με τη Ρωσία λόγω αυτής της επιλογής.
Στις αρχές Απριλίου 2015, εκφράστηκαν εικασίες ότι η Ρωσία ήταν έτοιμη να χρησιμοποιήσει ακόμη και πυρηνικά όπλα για να αποτρέψει την επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς.
Εντάσεις με άλλες ευρωπαϊκές χώρες
σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cd/Europe-blocs-49-89x4.svg/300px-Europe-blocs-49-89x4.svg.png|δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης του [[Ανατολικό Μπλοκ|Ανατολικού Μπλοκ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.]] Στην εποχή του Πούτιν, η Ρωσία έχει θέσει σαν στρατηγικό στόχο τη διάσπαση της ενότητας στην ΕΕ, αλλά και τη διάσπαση της ενότητας μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ. Η Ρωσία επιδιώκει να έχει μεγάλη επιρροή σε χώρες του Ανατολικού Μπλοκ που έχουν πολιτιστικές και ιστορικές συγγένειες με αυτή, στοχεύοντας στην υπονόμευση των δυτικών θεσμών και αξιών, στη χειραγώγηση της κοινής γνώμης και τη διαμόρφωση πολιτικής στην Ευρώπη.
Καθώς η Δύση υποστήριξε την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου και η Ρωσία εναντιώθηκε σε αυτή, η Ρωσία αργότερα χρησιμοποίησε αυτό που στη γεωπολιτική αποκαλείται σαν «προηγούμενο του Κοσσυφοπεδίου» για να δικαιολογήσει την προσάρτηση της Κριμαίας και την υποστήριξή της σε μη αναγνωρισμένα κράτη στη Γεωργία και τη Μολδαβία.
Τον Νοέμβριο του 2014, η γερμανική κυβέρνηση εξέφρασε δημόσια την ανησυχία της για τις προσπάθειες του Πούτιν να διαδώσει τη «σφαίρα επιρροής» της Ρωσίας πέρα από τα πρώην σοβιετικά κράτη σε χώρες όπως η Σερβία, η Βόρεια Μακεδονία, η Αλβανία και η Βοσνία, κάτι που θα μπορούσε να αποβεί αποτρεπτικό για την προσπάθεια ένταξης των χωρών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μια σειρά από ακροδεξιά και σκληρά ευρωσκεπτικιστικά πολιτικά κόμματα της Ευρώπης, όπως το Ατάκα της Βουλγαρίας, η Εναλλακτική για τη Γερμανία, το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας, το Κόμμα Ελευθερίας της Αυστρίας, η Λίγκα του Βορρά της Ιταλίας, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και το Γιόμπικ της Ουγγαρίας, σύμφωνα με δημοσιεύματα των δυτικών ΜΜΕ, καθοδηγούνται ή και χρηματοδοτούνται από τη Ρωσία. Η ιδεολογική προσέγγιση της Ρωσίας σε αυτό το είδος δραστηριότητας είναι οπορτουνιστική: η ίδια υποστηρίζει τόσο ακροαριστερές όσο και ακροδεξιές ομάδες, με στόχο να επιδεινώσει τις διαφορές στα δυτικά κράτη και να αποσταθεροποιήσει την ΕΕ μέσω των περιθωριακών πολιτικών κομμάτων που αποκτούν μεγαλύτερη επιρροή. Η επιτυχία αυτών των κομμάτων στις ευρωεκλογές του Μαΐου του 2014 προκάλεσε ανησυχία ότι ένα συνεκτικό φιλορωσικό μπλοκ θα αποτελέσει σημαντικό παίκτη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Ο πρωθυπουργός του Μαυροβουνίου Μίλο Τζουκάνοβιτς υποστήριξε τον Οκτώβριο του 2015 ότι η Ρωσία στήριζε αντινατοϊκές και αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στην πρωτεύουσα Ποντγκόριτσα.
Ενέργεια και εξωτερική πολιτική
Η ρωσική οικονομία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την εξαγωγή φυσικών πόρων, όπως είναι για παράδειγμα το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Η Ρωσία έχει χρησιμοποιήσει αυτό το πλεονέκτημα για σκοπούς πολιτικού κέρδους. Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές χώρες έχουν εργαστεί για να μειώσουν την εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία και τους πόρους της.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 2000, η Ρωσία και η Ουκρανία έχουν εμπλακεί αρκετές φορές σε διαφωνίες με τη Ρωσία να απειλεί να διακόψει την παροχή φυσικού αερίου. Καθώς μεγάλο μέρος του ρωσικού φυσικού αερίου εξάγεται στην Ευρώπη μέσω των αγωγών που διασχίζουν την Ουκρανία, αυτές οι διαφωνίες επηρέασαν και άλλες χώρες που εξαρτώνται από το ρωσικό αέριο. Επί Πούτιν η Ρωσία έχει προσπαθήσει να αποκτήσει μεγαλύτερη επιρροή στον ευρωπαϊκό ενεργειακό τομέα.
Η οικονομία της Ρωσίας πέρασε δύσκολα κατά τη διάρκεια της οικονομικής ύφεσης του 2007 με 2009. Μετά την κρίση της Κριμαίας, αρκετές χώρες (συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου μέρους του ΝΑΤΟ) επέβαλαν κυρώσεις στη Ρωσία, μειώνοντας την πρόσβαση της Ρωσίας στις παγκόσμιες αγορές. Την ίδια στιγμή, η παγκόσμια τιμή του πετρελαίου υποχώρησε. Η Ρωσία, λόγω της μείωσης των τιμών του πετρελαίου και των κυρώσεων που της επέβαλε η Δύση, διολίσθησε σε μια οικονομική ύφεση η οποία διήρκεσε έως το 2016. Για να παρακάμψει τις δυτικές κυρώσεις, η Ρωσία υπέγραψε με τη Κίνα σύμφωνο ανταλλαγής ρευστότητας ύψους 150 δισεκατομμυρίων γουάν (περίπου 20 δισεκατομμυρίων ευρώ). Παράλληλα, η Ρωσία υπέγραψε μια συμφωνία ύψους 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ, σύμφωνα με την οποία η Ρωσία θα προμηθεύει για 30 χρόνια την Κίνα με φυσικό αέριο.
Ιερά Μητρόπολις Πριγκηποννήσων
Η Γεροντική Ιερά Μητρόπολις Πριγκηποννήσων είναι μια από τις Μητροπόλεις του Θρόνου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην Τουρκία. Έδρα της Μητροπόλεως είναι το νησί της Πριγκήπου και Μητροπολίτης της από το 2018 ο Δημήτριος (Κομματάς).
Ιστορικά στοιχεία
Ο ιδρυτικός Πατριαρχικός και Συνοδικός Τόμος για την ίδρυση της Ιεράς Μητρόπολης εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 1924 από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ζ'. Αρχικά, η Μητρόπολη περιελάμβανε την Πρώτη, την Αντιγόνη, τη Χάλκη και την Πρίγκηπο. Τα υπόλοιπα νησιά των Πριγκηποννήσων (Οξειά, Νέανδρος, Πίτα, Τερέβινθος και Πλάτη) άνηκαν στην ιστορική Ιερά Μητρόπολη Χαλκηδόνος έως το 1924. Η έδρα της Μητροπόλεως, επί Μητροπολίτου Αγαπίου (1977-1979) ήταν στο νησί της Αντιγόνης, ενώ επί Μητροπολίτου Καλλινίκου (1979-1985) στο νησί της Χάλκης.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 υπήρχαν 4 Κοινότητες, 5 Ενορίες όπου υπηρετούσαν 5 εφημέριοι - ιερείς. Παράλληλα λειτουργούσαν 5 Δημοτικά Σχολεία, 2 Σωματεία Αγαθοεργίας και 3 Μορφωτικοί Σύνδεσμοι. Το 1989 αναφέρονται 4 Ορθόδοξες Κοινότητες με 5 ιερείς. Λειτουργεί μόλις ένα Δημοτικό Σχολείο ενώ τα Σωματεία παραμένουν ως είχαν. Ο συνολικός αριθμός του ποιμνίου της Μητροπόλεως έχει μειωθεί αισθητά ενώ αυξάνεται αρκετά κατά τους θερινούς μήνες. Σήμερα, η Ιερά Μητρόπολις αριθμεί 4 Κοινότητες, 7 Ιεροί Ναοί, 3 Κοιμητήρια με αντίστοιχους Ναούς και 4 Αγιάσματα. Ακόμα, λειτουργεί Αστική Σχολή στην Πρίγκηπο, Διακονία Αγάπης και Κατηχητικό Σχολείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πριγκηποννησων  Κατηγορία:Πριγκηπόννησα
Φάρα Νοβαρέζε
Η Φάρα Νοβαρέζε (ιταλικά: Fara Novarese) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Νοβάρας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Φοντανέτο ντ'Αγκόνια
Το Φοντανέτο ντ'Αγκόνια (ιταλικά: Fontaneto d'Agogna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Νοβάρας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νοβάρας
Μοντινί-λε-Κορμέιγ
Το Μοντινί-λε-Κορμέιγ (γαλλικά: Montigny-lès-Cormeilles) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ινιμονταίν (γαλλικά: Ignymontains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Μονζερού
Το Μονζερού (γαλλικά: Montgeroult) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονζερολντιέν (γαλλικά: Montgeroldiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Μεγάλη Βρύση Λακωνίας
Η Μεγάλη Βρύση είναι ορεινό χωριό της Λακωνίας του Δήμου Οινούντος. Βρίσκεται στο όρος Πάρνωνας, σε υψόμετρο περίπου 920 μέτρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Μονλινιόν
Το Μονλινιόν (γαλλικά: Montlignon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονλινιοναί (γαλλικά: Montlignonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Ντοουχομπίτσουφ
Το Ντοουχομπίτσουφ (πολωνικά: Dołhobyczów) είναι χωριό του Πόβιατ Χρουμπιέσουφ, στο Βοεβοδάτο Λούμπλιν της ανατολικής Πολωνίας, κοντά στα σύνορα με την Ουκρανία. Είναι η έδρα της Γκμίνα Ντοουχομπίτσουφ. Απέχει περίπου 28 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Χρουμπιέσουφ και 127 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Λούμπλιν. Ο πληθυσμός του χωριού είναι 1.720 κάτοικοι.
Η οδική συνοριακή διέλευση μεταξύ Πολωνίας και Ουκρανίας άνοιξε προσωρινά στο κοντινό χωριό Ντοουχομπίτσουφ-Κολόνια κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου του 2012 και στις 24 Ιουνίου 2014 ολοκληρώθηκε η μόνιμη διέλευση. Από το 2015 η διάβαση είναι διαθέσιμη για αυτοκίνητα, λεωφορεία, φορτηγά βάρους κάτω των 3,5 τόνων, ποδήλατα και πεζούς.
Γκαλλιάτε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νοβάρας
Κώστας Φλεβαράκης
Ο Κώστας Φλεβαράκης (γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1969) είναι Έλληνας επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαίρισης, επί του παρόντος υπηρετεί ως επικεφαλής προπονητής για την ουγγρική ομάδα Σοπρόνι ΚΚ.
Προπονητική σταδιοδρομία
Ο Φλεβαράκης μετά την προπονητική θητεία του στις ομάδες παίδων του ΠΑΟΚ από το 1988 έως το 1995, ξεκίνησε να εργάζεται ως βοηθός προπονητή στον σύλλογο της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας ΠΑΟΚ το 1995. Έγινε προπονητής του ΠΑΟΚ το 1998. Με τον ΠΑΟΚ κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας το 1999. Έγινε πρώτος προπονητής της ΑΕΚ το 2010.
Ο Φλεβαράκης εργάστηκε ως βοηθός προπονητή στην ομάδα των Μιλγουόκι Μπάκς του Σάμερ Λιγκ του NBA το 2001.
Όταν ανέλαβε τη Σοπρόνι ΚΚ το φθινόπωρο του 2021, η ομάδα είχε επίδοση 2-7 και έμεινε εκτός πλέι οφ. Μετά τον διορισμό του Φλεβαράκη, η ομάδα ήταν για 13 αγώνες αήττητη, το μεγαλύτερο σερί νικών στην πρώτη κατηγορία της Ουγγαρίας, και ανέβηκε στη δεύτερη θέση της βαθμολογίας. Το σερί τελείωσε τελικά στις 16 Φεβρουαρίου, μετά από μία ήττα με 91-71 από την Κετσκεμέτ.
Ανιχνευτική πορεία
Ο Φλεβαράκης ήταν επίσης σκάουτερ για τον σύλλογο του ΝΒΑ τους Ντένβερ Νάγκετς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ρεθύμνου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟΚ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Μακεδονικού Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ηλυσιακού Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΜΚ Αστάνα Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΕΚ
San Francisco Chronicle
Η San Francisco Chronicle (ελληνικά: Χρονικά του Σαν Φρανσίσκο) είναι ημερήσια πολιτική εφημερίδα του Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας των Ήνωμενων Πολιτειών Αμερικής. Ιδρύθηκε το 1865 ως The Daily Dramatic Chronicle, από τους αδελφούς Τσαρλς και Μάικλ Ντε Γιανγκ, και για μια 10ετία ήταν η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα δυτικά του ποταμού Μισσισσιπή. Ο σημερινός ιδιοκτήτης είναι η Hearst Corporation που την αγοράσε το 2000 από την οικογένεια Ντε Γιανγκ. Η εφημερίδα έχει κερδίσει έξι Βραβεία Πούλιτζερ.
Η ημερήσια έκδοση της εφημερίδας φθάνει τις 164.000 φύλλα, ενώ αυτής της κυριακατικής εκδοσης φθάνει τις 227.000 φύλλα. Η εφημερίδα είναι η μεγαλύτερη του Σαν Φρανσίσκο και διαθέτει δύο ιστοσελίδες. Η sfchronicle.com με περιεχομένο κυρίως πολιτικό και οικονομικό, και η sfgate.com με περιεχομένο που αφορά την ψυχαγωγία, τα αξιοθέατα και τον τουρισμό του Σαν Φρανσίσκο.
Γκαρμπάνια Νοβαρέζε
Η Γκαρμπάνια Νοβαρέζε (ιταλικά: Garbagna Novarese) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Νοβάρας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Μονμανί (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Το Μονμανί (γαλλικά: Montmagny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μανιμοντουά (γαλλικά: Magnymontois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Ενόπλων 1946
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Ενόπλων 1946 ή Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Συμμαχικών Δυνάμεων ή Δεύτεροι Διασυμμαχικοί Αθλητικοί Αγώνες, ήταν η 1η διοργάνωση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Ενόπλων, που διεξήχθη από το Αθλητικό Συμβούλιο Συμμαχικών Δυνάμεων (AFSC), χρηματοδοτήθηκε από τον Στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών και οργανώθηκε από Αθλητικό Τμήμα του Θεάτρου Επιχειρήσεων των Ειδικών Δυνάμεων (ABTSS). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο, στο Βερολίνο μεταξύ 7 και 8 Σεπτεμβρίου του 1946.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 18 αγωνίσματα και έλαβαν μέρος αθλητές από 8 χώρες-μέλη του ΑΣΣΔ. Ωστόσο, δεν συμμετείχαν οι ομάδες της Σοβιετικής Ένωσης, της Πολωνίας, της Νορβηγίας και της Ελλάδας. Ειδικότερα, η απουσία της Ρωσικής ομάδας των 35 αθλητών σχολιάστηκε με διάφορους τρόπους. Οι επιδόσεις που σημειώθηκαν στα αγωνίσματα αυτά έχουν καταγραφεί ως τα πρώτα ρεκόρ πρωταθλήματος.
Τους αγώνες παρακολούθησαν 120.000 θεατές, συμπεριλαμβανομένων περίπου 70.000 Γερμανών και 21 στρατηγών. Ήταν η μοναδική διοργάνωση που έφερε τόσους θεατές στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου από τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936.
Στον πίνακα των μεταλλίων στην πρώτη θέση κυριάρχησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες με 7 χρυσά μετάλλια και 16 συνολικά. Η Δανία κέρδισε τη δεύτερη θέση με 3 χρυσά μετάλλια και 9 συνολικά. Την τρίτη θέση κατέκτησε το Βέλγιο με 3 χρυσά μετάλλια και 7 συνολικά. Στην επίσημη βαθμολογία που δημοσιεύθηκε η ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών αναδείχθηκε πρωταθλήτρια με 57 βαθμούς. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Δανία με 27 βαθμούς και την τρίτη το Βέλγιο με 21 βαθμούς.
Ιστορικό των αγώνων
thumb|Το Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου το 1936. Η συνάντηση ξεκίνησε με τελετή που θύμιζε τους προπολεμικούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Η λαμπρή λάμψη πολλών στολών και οι μαζικές εθνικές σημαίες έδωσαν μια υπέροχη πινελιά χρώματος, την ώρα που η μουσική των έξι σαλπιγκτών, που επιλέχθηκε από βελγικές μπάντες, έπαιξε στην τελετή. Οι σαλπιγκτές προανήγγειλαν την άφιξη του Στρατηγού Τζόζεφ Τ. ΜακΝάρνεϊ, Διοικητή των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ στο Ευρωπαϊκό Θέατρο Επιχειρήσεων καθώς συνοδευόταν στον αγωνιστικό χώρο από τον Αρχιστράτηγο Αλεξάντερ Ρ. Μπόλινγκ, Αρχηγό των Ειδικών Υπηρεσιών για το Ευρωπαϊκό Θέατρο Επιχειρήσεων. Μετά την άφιξη του Στρατηγού Τζόζεφ Τ. ΜακΝάρνεϊ και του επιτελείου του, οι σαλπιγκτές προανήγγειλαν την άφιξη του δρομέα που μετέφερε τη δάδα και πυροδότησε την Ολυμπιακή φλόγα. Ο δρομέας που επιλέχθηκε να μεταφέρει τη δάδα ήταν ο Λοχίας Χέρμαν Γουίνκλερ από το Μπρονξ, δεκαεννέα ετών πρωταθλητής κολύμβησης και κάτοχος αρκετών ρεκόρ του Ευρωπαϊκού Θεάτρου Επιχειρήσεων στο πρόσθιο.
Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση
Οι αγώνες μεταδόθηκαν από το Δίκτυο Αμερικανικών Δυνάμεων (AFN) σε μια σύνδεση σε όλο το θέατρο επιχειρήσεων, από τον Λι Σούλμαν από το Μόναχο και τον Χάουαρντ Ριντ από το Βερολίνο. Επιπλέον, το Δίκτυο Βρετανικών Δυνάμεων (FBS) αναμετάδωσε την εκπομπή του AFN σε ολόκληρη τη Βρετανική Ζώνη και στη συνέχεια πέρασε τις παροχές από το BBC στους ακροατές του Ηνωμένου Βασιλείου. Το Δίκτυο Αμερικανικών Δυνάμεων με τη σειρά του αναμετάδωσε την εκπομπή με βραχέα κύματα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αποτελέσματα
1946 | 1947 | 1948 thumb|O πρωταθλητής στα 800 μέτρα, Νιλς Χολστ-Σόρενσεν. thumb|O πρωταθλητής στα 5000 μέτρα, Εμίλ Ζάτοπεκ.
Βαθμολογία
Η επίσημη βαθμολογία που δημοσιεύθηκε ήταν:
Μετέχουσες χώρες
Στο πρωτάθλημα αγωνίστηκαν αθλητές από 8 χώρες-μέλη του Αθλητικού Συμβουλίου Συμμαχικών Δυνάμεων (AFSC). Δεν συμμετείχε η Σοβιετική Ένωση, η Πολωνία, η Νορβηγία και η Ελλάδα.
Σάλπη Ροδόπης
Η Σάλπη είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Ενόπλων 1946
Άλλα πρωταθλήματα
Το Αθλητικό Συμβούλιο Συμμαχικών Δυνάμεων (AFSC) από το 1946 έως το 1947 διοργάνωσε τα εξής πρωταθλήματα: ¹Αρχικά είχε προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί μεταξύ 4 και 8 Νοεμβρίου του 1946.
Σάλπη Ροδόπης
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Σάλπη βρίσκεται στη δυτική άκρη της πεδιάδας της Κομοτηνής, ανατολικά της λίμνης Βιστωνίδας σε υψόμετρο 9 μέτρα. Απέχει 12 χλμ. Ν. από τον Ίασμο (έδρα δήμου), 23 χλμ. ΝΔ. από την Κομοτηνή και 38 χλμ. ΝΑ. από την Ξάνθη. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα στους ποταμούς Κομψάτο (δυτικά και βόρεια) και Ασπροπόταμος ή Τραύος (ανατολικά και νότια) λίγο πριν εκβάλλουν στη λίμνη ενώ στα ανατολικά και νότια του περνάει η ΕΟ Κομοτηνής - Ξάνθης. Ο χριστιανικός πληθυσμός του έχει ρίζες από την Λάιστα Ηπείρου, ένα μέρος από το Σούλι και ένα μέρος είναι Σαρακατσάνοι ενώ ο μουσουλμανικός αποτελείται κυρίως από Ρομά. Οι κάτοικοι της Σάλπης ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία (εκτροφή βουβαλιών ).
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Ενόπλων 1946
Παραπομπές
1946 Κατηγορία:Αθλητισμός στο Βερολίνο Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στη Γερμανία Κατηγορία:Στίβος το 1946
Σάλπη Ροδόπης
Ιστορικά στοιχεία
Πιθανολογείται ότι ιδρύθηκε γύρω στον 16ο αιώνα από μια ομάδα Ελλήνων κατοίκων του βυζαντινού φρουρίου του Περιθεωρίου (Αναστασιούπολης) οι οποίοι δεν ακολούθησαν τους υπόλοιπους που εγκαταστάθηκαν στην σημερινή περιοχή του Ιάσμου, όταν αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το φρούριο για να αποφύγουν τα κρούσματα ελονοσίας και τις επιδρομές των πειρατών. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση η αρχική τοποθεσία του ήταν δίπλα στον ποταμό Κομψάτο (στο εξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου) απ΄ όπου μετακινήθηκαν στην σημερινή τοποθεσία λόγω τής υπερχείλισης του ποταμού.
Διοικητικά στοιχεία
Η παλιά ονομασία του χωριού, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Σασαρλή ή Σα-σαλλού (τουρκ. Sagsalli) Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, ως Σάλπη το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αμβροσίας. Το 1926 με το ΦΕΚ 186Α - 07/06/1926 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Γλυκονέρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Σάλπης που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Ιάσμου του Δήμου Ιάσμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει ως πληθυσμό 538 κατοίκους ενώ ως οικισμός 470.
Αποσύνθεση
μικρογραφία|Αποσύνθεση φραουλών μικρογραφία| Ένα σάπιο [[μήλο αφού έπεσε από ένα δέντρο]] Η αποσύνθεση είναι η διαδικασία με την οποία οι νεκρές οργανικές ουσίες διασπώνται σε απλούστερες οργανικές ή ανόργανες ύλες όπως διοξείδιο του άνθρακα, νερό, απλά σάκχαρα και μεταλλικά άλατα. Η διαδικασία είναι μέρος του κύκλου των θρεπτικών συστατικών και είναι απαραίτητη για την ανακύκλωση της πεπερασμένης ύλης που καταλαμβάνει που υπάρχει στη βιόσφαιρα. Τα σώματα των ζωντανών οργανισμών αρχίζουν να αποσυντίθενται λίγο μετά το θάνατο. Ζώα, όπως τα σκουλήκια, βοηθούν επίσης στην αποσύνθεση των οργανικών υλικών. Οι οργανισμοί που το κάνουν αυτό είναι γνωστοί ως αποικοδομητές ή πτωματοφάγοι. Αν και κανένας οργανισμός δεν αποσυντίθεται με τον ίδιο τρόπο, όλοι υφίστανται τα ίδια διαδοχικά στάδια αποσύνθεσης. Η επιστήμη που μελετά την αποσύνθεση αναφέρεται γενικά ως ταφονομία από την ελληνική λέξη τάφος. Η αποσύνθεση μπορεί επίσης να είναι μια σταδιακή διαδικασία για οργανισμούς που έχουν εκτεταμένες περιόδους λήθαργου.
Μπορεί κανείς να διαφοροποιήσει την αβιοτική αποσύνθεση από τη βιοτική αποσύνθεση (βιοαποικοδόμηση). Η πρώτη σημαίνει «την αποικοδόμηση μιας ουσίας με χημικές ή φυσικές διεργασίες», π.χ. υδρόλυση και η δεύτερη σημαίνει «τη μεταβολική διάσπαση των υλικών σε απλούστερα συστατικά από ζωντανούς οργανισμούς», τυπικά από μικροοργανισμούς.
Ζωική αποσύνθεση
δεξιά|μικρογραφία| [[Μυρμήγκι|Μυρμήγκια που τρώνε ένα νεκρό φίδι]] Η αποσύνθεση αρχίζει τη στιγμή του θανάτου, που προκαλείται από δύο παράγοντες: 1) την αυτόλυση, τη διάσπαση των ιστών από τις εσωτερικές χημικές ουσίες και τα ένζυμα του ίδιου του σώματος, και 2) τη σήψη, τη διάσπαση των ιστών από βακτήρια. Αυτές οι διεργασίες απελευθερώνουν ενώσεις όπως η καδαβερίνη και η πουτρεσκίνη, που είναι η κύρια αιτία της χαρακτηριστικής οσμής του αποσυντιθέμενου ζωικού ιστού.
Στάδια αποσύνθεσης
Πέντε γενικά στάδια χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν τη διαδικασία αποσύνθεσης στα σπονδυλωτά ζώα: φρέσκο, φουσκωμένο, ενεργή αποσύνθεση, προχωρημένη αποσύνθεση και υπολείμματα. Τα γενικά στάδια της αποσύνθεσης συνδυάζονται με δύο στάδια χημικής αποσύνθεσης: αυτόλυση και σήψη. Αυτά τα δύο στάδια συμβάλλουν στη χημική διαδικασία αποσύνθεσης, η οποία διασπά τα κύρια συστατικά του σώματος. Με το θάνατο το μικροβίωμα του ζωντανού οργανισμού καταρρέει και ακολουθείται από το νεκρόβιωμα που υφίσταται προβλέψιμες αλλαγές με την πάροδο του χρόνου.
Φρέσκο
Μόλις σταματήσει η καρδιά, το αίμα δεν μπορεί πλέον να παρέχει οξυγόνο ή να απομακρύνει το διοξείδιο του άνθρακα από τους ιστούς. Η προκύπτουσα μείωση στο pH και άλλες χημικές αλλαγές αναγκάζει τα κύτταρα να χάσουν τη δομική τους ακεραιότητα, επιφέροντας την απελευθέρωση κυτταρικών ενζύμων ικανών να ξεκινήσουν τη διάσπαση των γύρω κυττάρων και ιστών. Αυτή η διαδικασία είναι γνωστή ως αυτόλυση.
Οι ορατές αλλαγές που προκαλούνται από την αποσύνθεση είναι περιορισμένες κατά το φρέσκο στάδιο, αν και η αυτόλυση μπορεί να προκαλέσει την εμφάνιση φυσαλίδων στην επιφάνεια του δέρματος.
Οι χρυσόμυγες και οι κρεατόμυγες είναι τα πρώτα έντομα που φτάνουν και αναζητούν την κατάλληλη θέση ωοτοκίας.
Φούσκωμα
Το στάδιο φουσκώματος παρέχει το πρώτο σαφές οπτικό σημάδι ότι ο μικροβιακός πολλαπλασιασμός βρίσκεται σε εξέλιξη. Σε αυτό το στάδιο λαμβάνει χώρα ο αναερόβιος μεταβολισμός που οδηγεί στη συσσώρευση αερίων, όπως υδρόθειο, διοξείδιο του άνθρακα, μεθάνιο και άζωτο. Η συσσώρευση αερίων μέσα στη σωματική κοιλότητα προκαλεί διάταση της κοιλιάς και δίνει στο πτώμα μια συνολικά φουσκωμένη εμφάνιση. Τα αέρια που παράγονται προκαλούν επίσης άφρισμα των φυσικών υγρών και των υγροποιημένων ιστών. Καθώς η πίεση των αερίων μέσα στο σώμα αυξάνεται, τα υγρά αναγκάζονται να διαφύγουν από φυσικά στόμια, όπως η μύτη, το στόμα και ο πρωκτός, και να εισέλθουν στο περιβάλλον. Η συσσώρευση πίεσης σε συνδυασμό με την απώλεια της ακεραιότητας του δέρματος μπορεί επίσης να προκαλέσει ρήξη του σώματος.
Τα αναερόβια βακτήρια του εντέρου μετατρέπουν την αιμοσφαιρίνη σε σουλφαιμοσφαιρίνη (που έχει πρασινωπό χρώμα) και άλλες χρωστικές. Τα σχετικά αέρια που συσσωρεύονται μέσα στο σώμα αυτή τη στιγμή βοηθούν στη μεταφορά της σουλφαιμοσφαιρίνης σε όλο το σώμα μέσω του κυκλοφορικού και του λεμφικού συστήματος, δίνοντας στο σώμα μια συνολική μαρμάρινη εμφάνιση.
Εάν τα έντομα έχουν πρόσβαση, οι προνύμφες εκκολάπτονται και αρχίζουν να τρέφονται με τους ιστούς του σώματος. Η δραστηριότητα των σκουληκιών, που συνήθως περιορίζεται σε φυσικά στόμια και μάζες κάτω από το δέρμα, προκαλεί το δέρμα να γλιστράει και τα μαλλιά να αποκολλώνται από το δέρμα. Η σίτιση από σκουλήκια και η συσσώρευση αερίων μέσα στο σώμα, οδηγεί τελικά σε μεταθανάτιες ρήξεις του δέρματος, οι οποίες στη συνέχεια θα επιτρέψουν περαιτέρω την εκκένωση αερίων και υγρών στο περιβάλλον. Οι ρήξεις στο δέρμα επιτρέπουν στο οξυγόνο να εισέλθει ξανά στο σώμα και να παρέχει μεγαλύτερη επιφάνεια για την ανάπτυξη των προνυμφών της μύγας και τη δραστηριότητα αερόβιων μικροοργανισμών. Ο καθαρισμός αερίων και υγρών έχει ως αποτέλεσμα τις έντονες χαρακτηριστικές οσμές που σχετίζονται με την αποσύνθεση.
Ενεργητική αποσύνθεση
Η ενεργητική αποσύνθεση χαρακτηρίζεται από την περίοδο της μεγαλύτερης απώλειας μάζας. Αυτή η απώλεια συμβαίνει ως αποτέλεσμα τόσο της αδηφάγας σίτισης των σκουληκιών όσο και της διαφυγής των υγρών της αποσύνθεσης στο περιβάλλον. Τα υγρά συσσωρεύονται γύρω από το σώμα και δημιουργούν ένα νησί αποσύνθεσης πτώματος. Η υγροποίηση των ιστών και η αποσύνθεση γίνονται εμφανείς κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και οι έντονες οσμές επιμένουν. Το τέλος της ενεργού αποσύνθεσης σηματοδοτείται από τη μετανάστευση των σκουληκιών μακριά από το σώμα ώστε να γίνουν νύμφες.
Προχωρημένη αποσύνθεση
Η αποσύνθεση παρεμποδίζεται σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια της προχωρημένης αποσύνθεσης λόγω της απώλειας του άμεσα διαθέσιμου πτωματικού υλικού. Η δραστηριότητα των εντόμων μειώνεται επίσης σε αυτό το στάδιο. Όταν το πτώμα βρίσκεται στο έδαφος, η περιοχή που το περιβάλλει θα παρουσιάζει στοιχεία θανάτου της βλάστησης. Η τοποθεσία του πτώματος θα εμφανίσει αύξηση του άνθρακα του εδάφους και των θρεπτικών ουσιών όπως ο φώσφορος, το κάλιο, το ασβέστιο και το μαγνήσιο, αλλαγές στο pH και σημαντική αύξηση του αζώτου του εδάφους.
Ξηρό/κατάλοιπα
Κατά τη διάρκεια του σταδίου ξηρών καταλοίπων, μπορεί να εμφανιστεί αναζωπύρωση της ανάπτυξης των φυτών γύρω από το πτώμα και είναι σημάδι ότι τα θρεπτικά συστατικά που υπάρχουν στο έδαφος δεν έχουν ακόμη επιστρέψει στα κανονικά τους επίπεδα. Το μόνο που μένει από το πτώμα σε αυτό το στάδιο είναι ξηρό δέρμα, χόνδροι και οστά, που θα γίνουν ξερά και λευκασμένα εάν εκτεθούν στα στοιχεία. Εάν αφαιρεθεί όλος ο μαλακός ιστός από το πτώμα, αναφέρεται ως πλήρως σκελετοποιημένος, αλλά εάν είναι εκτεθειμένα μόνο τμήματα των οστών, αναφέρεται ως μερικώς σκελετοποιημένο. κέντρο|με-πλαίσιο| Πτώμα χοίρου στα διάφορα στάδια αποσύνθεσης: Φρέσκο > Φούσκωμα > Ενεργή αποσύνθεση > Προχωρημένη αποσύνθεση > Ξηρά υπολείμματα
Παράγοντες που επηρεάζουν την αποσύνθεση των σωμάτων
Ένα νεκρό σώμα που έχει εκτεθεί στα στοιχεία, όπως το νερό και ο αέρας, θα αποσυντεθεί πιο γρήγορα και θα προσελκύσει πολύ περισσότερη δραστηριότητα εντόμων από ένα σώμα που είναι θαμμένο ή περιορισμένο σε ειδικό προστατευτικό εξοπλισμό ή αντικείμενα. Αυτό οφείλεται, εν μέρει, στον περιορισμένο αριθμό των εντόμων που μπορούν να διεισδύσουν σε ένα φέρετρο και στις χαμηλότερες θερμοκρασίες κάτω από το έδαφος.
Ο ρυθμός και ο τρόπος αποσύνθεσης σε ένα σώμα ζώου επηρεάζονται έντονα από διάφορους παράγοντες. Σε κατά προσέγγιση φθίνοντες βαθμούς σημασίας, είναι:
Σε εξαιρετικά ξηρές ή ψυχρές συνθήκες, η κανονική διαδικασία αποσύνθεσης διακόπτεται – είτε λόγω έλλειψης υγρασίας είτε ελέγχου της θερμοκρασίας στη βακτηριακή και ενζυματική δράση – με αποτέλεσμα το σώμα να διατηρηθεί ως μούμια. Οι κατεψυγμένες μούμιες συνήθως επανεκκινούν τη διαδικασία αποσύνθεσης όταν αποψυχθούν (βλέπε Ότζι, τον άνθρωπο των πάγων), ενώ οι μούμιες που έχουν αποξηρανθεί από τη θερμότητα παραμένουν έτσι εκτός εάν εκτεθούν σε υγρασία.
Τεχνητή διατήρηση
Η ταρίχευση είναι η πρακτική της καθυστέρησης της αποσύνθεσης υπολειμμάτων ανθρώπων και ζώων. Η ταρίχευση επιβραδύνει την αποσύνθεση κάπως αλλά δεν την εμποδίζει επ' αόριστον. Οι ταριχευτές συνήθως δίνουν μεγάλη προσοχή σε μέρη του σώματος που βλέπουν όσοι θρηνούν, όπως το πρόσωπο και τα χέρια. Οι χημικές ουσίες που χρησιμοποιούνται στην ταρίχευση απωθούν τα περισσότερα έντομα και επιβραδύνουν τη βακτηριακή σήψη είτε σκοτώνοντας υπάρχοντα βακτήρια μέσα ή πάνω στο ίδιο το σώμα είτε «καθίζοντας» τις κυτταρικές πρωτεΐνες, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως πηγή θρεπτικών συστατικών για επακόλουθες βακτηριακές λοιμώξεις. Σε επαρκώς ξηρά περιβάλλοντα, ένα ταριχευμένο σώμα μπορεί να καταλήξει μουμιοποιημένο και δεν είναι ασυνήθιστο τα σώματα να διατηρούνται σε καλή κατάσταση μετά από δεκαετίες. Αξιοσημείωτα ορατά ταριχευμένα σώματα περιλαμβάνουν αυτά των:
Διατήρηση στο περιβάλλον
Ένα σώμα θαμμένο σε επαρκώς ξηρό περιβάλλον μπορεί να διατηρηθεί καλά για δεκαετίες. Αυτό παρατηρήθηκε στην υπόθεση του δολοφονηθέντος ακτιβιστή πολιτικών δικαιωμάτων Μέντγκαρ Έβερς, ο οποίος βρέθηκε ότι διατηρήθηκε σχεδόν τέλεια 30 χρόνια μετά τον θάνατό του, επιτρέποντας την ακριβή νεκροψία όταν η υπόθεση της δολοφονίας του άνοιξε ξανά τη δεκαετία του 1990.
Τα σώματα που βυθίζονται σε βάλτο τύρφης μπορεί να «ταριχευτούν» φυσικά, εμποδίζοντας την αποσύνθεση και καταλήγοντας σε ένα διατηρημένο δείγμα γνωστό ως πτώμα του βάλτου. Οι γενικά κρύες και ανοξικές συνθήκες σε αυτά τα περιβάλλοντα περιορίζουν τον ρυθμό μικροβιακής δραστηριότητας, περιορίζοντας έτσι τη δυνατότητα αποσύνθεσης. Ο χρόνος για ένα ταριχευμένο σώμα να μετατραπεί σε σκελετό ποικίλλει πολύ. Ακόμη και όταν ένα σώμα αποσυντίθεται, μπορεί ακόμη να ταρυχευθεί (το αρτηριακό σύστημα αποσυντίθεται πιο αργά), αλλά δεν θα αποκαταστηθεί η φυσική εμφάνιση χωρίς εκτεταμένη ανακατασκευή και καλλυντική εργασία και χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό για τον έλεγχο των δυσάρεστων οσμών που οφείλονται στην αποσύνθεση.
Υπάρχουν μερικά παραδείγματα όπου τα σώματα έχουν διατηρηθεί ανεξήγητα (χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση) για δεκαετίες ή αιώνες και φαίνονται σχεδόν ίδια όπως όταν πέθαναν. Σε ορισμένες θρησκευτικές ομάδες, αυτό είναι γνωστό ως αφθαρσία. Δεν είναι γνωστό εάν ή για πόσο καιρό ένα σώμα μπορεί να παραμείνει απαλλαγμένο από σήψη χωρίς τεχνητή συντήρηση.
Αποσύνθεση φυτών
δεξιά|με-πλαίσιο| Ένα [[Ροδακινιά|ροδάκινο σε αποσύνθεση σε διάστημα έξι ημερών. Κάθε εικόνα έχει διαφορά περίπου 12 ωρών, καθώς τα φρούτα συρρικνώνονται και καλύπτονται με μούχλα.]] Η αποσύνθεση της φυτικής ύλης συμβαίνει σε πολλά στάδια. Ξεκινά με την έκπλυση με νερό. Οι πιο εύκολα χαμένες και διαλυτές ενώσεις άνθρακα απελευθερώνονται σε αυτή τη διαδικασία. Μια άλλη πρώιμη διαδικασία είναι η φυσική διάσπαση ή ο κατακερματισμός του φυτικού υλικού σε μικρότερα κομμάτια, παρέχοντας μεγαλύτερη επιφάνεια για μικροβιακό αποικισμό και επίθεση. Σε μικρότερα νεκρά φυτά, αυτή η διαδικασία πραγματοποιείται σε μεγάλο βαθμό από την πανίδα των ασπόνδυλων του εδάφους, ενώ στα μεγαλύτερα φυτά, κυρίως παρασιτικές μορφές ζωής όπως τα έντομα και οι μύκητες παίζουν σημαντικό ρόλο στη διάσπαση της ύλης και δεν είναι υποβοηθούμενη από πολυάριθμα παρασιτοφάγα είδη.
Μετά από αυτό, τα υπολείμματα των φυτών (που αποτελούνται από κυτταρίνη, ημικυτταρίνη, μικροβιακά προϊόντα και λιγνίνη) υφίστανται χημική αλλοίωση από μικρόβια. Διαφορετικοί τύποι ενώσεων αποσυντίθενται με διαφορετικούς ρυθμούς. Αυτό εξαρτάται από τη χημική τους δομή. Για παράδειγμα, η λιγνίνη είναι ένα συστατικό του ξύλου το οποίο είναι σχετικά ανθεκτικό στην αποσύνθεση και στην πραγματικότητα μπορεί να αποσυντεθεί μόνο από ορισμένους μύκητες.
Η αποσύνθεση του ξύλου είναι μια πολύπλοκη διαδικασία που περιλαμβάνει μύκητες που μεταφέρουν θρεπτικά συστατικά στο διατροφικά φτωχό ξύλο από το εξωτερικό περιβάλλον. Λόγω αυτού του διατροφικού εμπλουτισμού, η πανίδα των σαπροξυλικών εντόμων μπορεί να αναπτυχθεί και, με τη σειρά της, να επηρεάσει το νεκρό ξύλο, συμβάλλοντας στην αποσύνθεση και τον κύκλο των θρεπτικών συστατικών στο δάσος. Η λιγνίνη είναι ένα τέτοιο εναπομείναν προϊόν αποσύνθεσης φυτών με πολύ περίπλοκη χημική δομή, που προκαλεί επιβράδυνση του ρυθμού της μικροβιακής διάσπασης. Η ζεστασιά αυξάνει την ταχύτητα της αποσύνθεσης των φυτών κατά το ίδιο περίπου ποσό, ανεξάρτητα από τη σύσταση του φυτού.
Στα περισσότερα οικοσυστήματα λιβαδιών, οι φυσικές καταστροφές από τη φωτιά, τα έντομα που τρέφονται με ύλη σε αποσύνθεση, τους τερμίτες, τα θηλαστικά που βόσκουν και τη φυσική κίνηση των ζώων μέσα από το γρασίδι είναι οι κύριοι παράγοντες διάσπασης και ανακύκλωσης θρεπτικών συστατικών, ενώ τα βακτήρια και οι μύκητες παίζουν τον κύριο ρόλο στην περαιτέρω αποσύνθεση.
Ρυθμός αποσύνθεσης
Ο ρυθμός αποσύνθεσης διέπεται από τρεις ομάδες παραγόντων - το φυσικό περιβάλλον (θερμοκρασία, υγρασία και ιδιότητες του εδάφους), την ποσότητα και την ποιότητα του νεκρού υλικού που είναι διαθέσιμο στους αποικοδομητές και τη φύση της ίδιας της μικροβιακής κοινότητας.
Οι ρυθμοί αποσύνθεσης είναι χαμηλοί σε πολύ υγρές ή πολύ ξηρές συνθήκες. Οι ρυθμοί αποσύνθεσης είναι υψηλότεροι σε υγρές συνθήκες με επαρκή επίπεδα οξυγόνου. Τα υγρά εδάφη τείνουν να παρουσιάζουν έλλειψη οξυγόνου (αυτό ισχύει ιδιαίτερα στους υγροτόπους), γεγονός που επιβραδύνει τη μικροβιακή ανάπτυξη. Σε ξηρά εδάφη, η αποσύνθεση επιβραδύνεται επίσης, αλλά τα βακτήρια συνεχίζουν να αναπτύσσονται (αν και με πιο αργό ρυθμό) ακόμη και όταν τα εδάφη γίνονται πολύ ξηρά για να υποστηρίξουν την ανάπτυξη των φυτών. Όταν οι βροχές επιστρέφουν και τα εδάφη γίνονται υγρά, η οσμωτική βαθμίδα μεταξύ των βακτηριακών κυττάρων και του νερού του εδάφους αναγκάζει τα κύτταρα να αποκτήσουν γρήγορα νερό. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, πολλά βακτηριακά κύτταρα εκρήγνυνται, απελευθερώνοντας έναν παλμό θρεπτικών συστατικών. Οι ρυθμοί αποσύνθεσης τείνουν επίσης να είναι πιο αργοί σε όξινα εδάφη. Τα εδάφη που είναι πλούσια σε ορυκτά αργίλου τείνουν να έχουν χαμηλότερους ρυθμούς αποσύνθεσης, και επομένως υψηλότερα επίπεδα οργανικής ύλης. Τα μικρότερα σωματίδια αργίλου έχουν ως αποτέλεσμα μεγαλύτερη επιφάνεια που μπορεί να συγκρατήσει το νερό. Όσο υψηλότερη είναι η περιεκτικότητα ενός εδάφους σε νερό, τόσο χαμηλότερη είναι η περιεκτικότητα σε οξυγόνο και κατά συνέπεια, τόσο χαμηλότερος είναι ο ρυθμός αποσύνθεσης. Τα ορυκτά αργίλου δεσμεύουν επίσης σωματίδια οργανικού υλικού στην επιφάνειά τους, καθιστώντας τα λιγότερο προσβάσιμα στα μικρόβια. Η διαταραχή του εδάφους όπως το όργωμα αυξάνει την αποσύνθεση αυξάνοντας την ποσότητα οξυγόνου στο έδαφος και εκθέτοντας νέα οργανική ύλη σε μικρόβια του εδάφους.
Η ποιότητα και η ποσότητα του υλικού που διατίθεται στους αποικοδομητές είναι ένας άλλος σημαντικός παράγοντας που επηρεάζει τον ρυθμό αποσύνθεσης. Ουσίες όπως τα σάκχαρα και τα αμινοξέα αποσυντίθενται εύκολα και θεωρούνται ασταθείς. Η κυτταρίνη και η ημικυτταρίνη, που διασπώνται πιο αργά, είναι «μέτρια ασταθείς». Οι ενώσεις που είναι πιο ανθεκτικές στην αποσύνθεση, όπως η λιγνίνη ή η κουτίνη, θεωρούνται ανθεκτικές. Τα απορρίμματα με υψηλότερη αναλογία ασταθών ενώσεων αποσυντίθενται πολύ πιο γρήγορα από τα απορρίμματα με υψηλότερη αναλογία ανθεκτικού υλικού. Κατά συνέπεια, τα νεκρά ζώα αποσυντίθενται πιο γρήγορα από τα νεκρά φύλλα, τα οποία αποσυντίθενται τα ίδια πιο γρήγορα από τα πεσμένα κλαδιά. Καθώς το οργανικό υλικό στο έδαφος γερνάει, η ποιότητά του μειώνεται. Οι πιο ασταθείς ενώσεις αποσυντίθενται γρήγορα, αφήνοντας αυξανόμενη αναλογία ανθεκτικού υλικού. Τα μικροβιακά κυτταρικά τοιχώματα περιέχουν επίσης ανθεκτικά υλικά όπως η χιτίνη, τα οποία επίσης συσσωρεύονται καθώς τα μικρόβια πεθαίνουν, μειώνοντας περαιτέρω την ποιότητα της παλαιότερης οργανικής ύλης του εδάφους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομποστοποίηση Κατηγορία:Αναερόβια πέψη Κατηγορία:Βιοδιάσπαση Κατηγορία:Θάνατος Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
La Stampa
Ιστορικό
Η εφημερίδα ιδρύθηκε στις 7 Φεβρουαρίου του 1867 από τον Ιταλό δημοσιογράφο και συγγραφέα Βιτόριο Μπερσέτζιο. Αρχικά το όνομα της ήταν "Gazzetta Piemontese". Το 1895 η εφημερίδα αγοράστηκε από τον Αλφρέντο Φραζάτι, ο οποίος ήταν και αυτός που έδωσε και το νέο όνομα "Stampa". Με την έλευση στην εξουσία του Μπενίτο Μουσολίνι ο Φραζάτι παρέμεινε ακόμα εκδότης. Η La Stampa θεωρήθηκε φιλελεύθερη εφημερίδα και ισχυρός υποστηρικτής της δημοκρατίας. Αρνούμενος να στηρίξει τη φασιστική κυβέρνηση, το 1924 ο Φραζάτι αναγκάστηκε να παραιτηθεί (επιπλέον η εφημερίδα είχε επικρίνει τη δολοφονία του σοσιαλιστή Τζιακόμο Ματτεότι). Για αρκετά χρόνια, η εφημερίδα χρησιμοποιήθηκε ως στόχος της φασιστικής προπαγάνδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Ιταλία Κατηγορία:Εφημερίδες στην ιταλική γλώσσα
Στέβια
Η Στέβια (βοτανικό όνομα Stevia rebaudiana) είναι είδος φυτού με προέλευση τη Βραζιλία και την Παραγουάη. Περιέχει μια ουσία η οποία ονομάζεται στεβιόζη ή στεβιόλη η οποία έχει μεγαλύτερη γλυκαντική δύναμη από την ζάχαρη. Χρησιμοποιείται σε αρκετές χώρες ως εναλλακτική γλυκαντική ουσία από τη ζάχαρη.
Η γλυκιά γεύση των φύλλων της είναι γνωστή εδώ και αιώνες στους αυτόχθονες της Ν. Αμερικής που τη χρησιμοποιούν ως φυσικό γλυκαντικό. Τα τελευταία χρόνια το φυτό στέβια και τα γλυκαντικά που προέρχονται από τα φύλλα του τράβηξαν την προσοχή εξαιτίας της αυξημένης ζήτησης σε τρόφιμα χαμηλής περιεκτικότητας σε ζάχαρη και θερμίδες. Τα φύλλα του φυτού και τα γλυκαντικά που προέρχονται από αυτό έχουν πολλαπλάσια γλυκύτητα από τη ζάχαρη, δεν αποδίδουν ενέργεια (θερμίδες) και δεν περιέχουν υδατάνθρακες.
Προέλευση
Η στέβια (Stevia rebaudiana) είναι μέλος της οικογένειας των Αστεροειδών (Asteraceae) και συγγενεύει με διάφορα βότανα και άνθη, όπως το χαμομήλι, το εστραγκόν, το αντίδι, το μαρούλι, η μαργαρίτα, ο ηλίανθος και τα χρυσάνθεμα. Το γένος Στέβια αποτελείται από 240 είδη φυτών που ενδημούν στη Βόρεια και Κεντρική Αμερική και το Μεξικό μέχρι την Αριζόνα, το Νέο Μεξικό και το Τέξας. Οι γλυκιές ιδιότητες των φύλλων της ήταν γνωστές για αιώνες στους αυτόχθονες της Ν. Αμερικής, όπως στη φυλή Γουαρανί της Παραγουάης, που φαίνεται να χρησιμοποίησε πρώτη τα φύλλα του φυτού για να γλυκάνει ροφήματα βοτάνων. Από το 1800 η κατανάλωση της στέβιας εδραιώθηκε σε όλη τη Νότια Αμερική, όπως τη Βραζιλία και την Αργεντινή. Τα φύλλα του φυτού στέβια είναι 30 με 45 φορές πιο γλυκά από τη ζάχαρη και τρώγονται ωμά ή χρησιμοποιούνται ολόκληρα σε ροφήματα βοτάνων και τρόφιμα.
Επιστημονική ανακάλυψη
Το όνομα στέβια προέρχεται από τον Ισπανό βοτανολόγο και γιατρό Πέτρους Γιάκομπους Στέβους που την ανακάλυψε.
Το 1899 ο Σουηδός βοτανολόγος Moises Santiago Bertoni που εργαζόταν στην ανατολική Παραγουάη περιέγραψε λεπτομερώς το φυτό και τις γλυκαντικές του ιδιότητες. Εξαιτίας της γλυκιάς της γεύσης η στέβια έχει πολλά ονόματα όπως μελόφυλλο (honey leaf), γλυκό φύλλο της Παραγουάης, γλυκό φύλλο, γλυκό βότανο κλπ.
Το 1931 οι Γάλλοι χημικοί M. Bridel και R. Lavielle απομόνωσαν τα συστατικά στα οποία οφείλεται η γλυκιά γεύση των φύλλων της στέβιας και που ονομάστηκαν στεβιοσίδη και ρεμπαουδιοσίδη-Α. Τα τελευταία είναι 200 με 300 φορές γλυκύτερα από τη ζάχαρη, σταθερά στη θέρμανση και σε διαφορετικά pH και δεν αποικοδομούνται.
Ιστορικά στοιχεία
Στην Ευρώπη και στην Ιαπωνία η στεβιόλη που παράγεται από τη στέβια χρησιμοποιείται γενικά ως γλυκαντική ουσία στη βιομηχανία τροφίμων και αναψυκτικών, ενώ έχει διαδοθεί και σε άλλες χώρες. Σε μικρό αριθμό χωρών η στέβια δεν έχει πάρει άδεια χρήσης.
Οικονομική σημασία
Η αξία του φυτού αυτού είναι σημαντική καθώς μπορεί να γίνει και βιομηχανική εκμετάλλευσή του αλλά και οικιακή παραγωγή (π.χ. σε γλάστρες για τις καθημερινές ανάγκες του σπιτιού). Η στέβια μπορεί να χρησιμοποιηθεί φρέσκια αλλά και αποξηραμένη, στο φαγητό, σε σαλάτες, σε γλυκά, σε ποτά. Η ποσότητα που απαιτείται είναι ελάχιστη χάρις την μεγάλη γλυκαντική της δύναμη οπότε ουσιαστικά δεν προσθέτει θερμίδες στο σκεύασμα ή στο αφέψημα στο οποίο προστίθεται.
Στοιχεία καλλιέργειας
Η στέβια στην άγριά της κατάσταση στο ιθαγενές της περιβάλλον είναι πολυετές φυτό που φυτρώνει σε αμμώδη, μικρής γονιμότητας εδάφη στις άκρες ποταμών και ρεμάτων. Αυτό δείχνει ότι δεν είναι ένα ιδιαίτερα απαιτητικό φυτό όσον αφορά τις συνθήκες ανάπτυξης του. Χωρίς κλάδεμα γίνεται περίπου 60 εκ. ψηλό. Οι ανάγκες του σε έδαφος είναι αρκετά περιορισμένες οπότε οποιοδήποτε μείγμα για γλάστρες με ουδέτερο ή ελαφρά όξινο είναι κατάλληλο. Η στέβια είναι τρυφερό φυτό που δεν αντέχει το χειμερινό ψύχος. Σε βόρειες χώρες καλλιεργείται ως μονοετές αλλά σε χώρες όπως η Ελλάδα μπορεί να καλλιεργηθεί ως τρυφερό πολυετές και με μια μικρή προστασία κατά τις ημέρες του χειμώνα με τις χαμηλότερες θερμοκρασίες μπορεί να επιβιώσει για όλο το έτος.
Η βιολογία, ο χαρακτήρας αλλά και η χώρα από την οποία προέρχεται η στέβια την κάνουν ένα ιδανικό φυτό για καλλιέργεια καθώς οι χώρες από τις οποίες προέρχεται έχουν κλίμα όπως το Ελληνικό, ενώ οι εδαφικές της ανάγκες εύκολα μπορούν να καλυφθούν από μια πληθώρα κρητικών εδαφών. Αυτή την στιγμή μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες όσον αφορά την καλλιέργεια της στέβιας είναι η εξεύρεση σπόρων.
Για την εμπορική της εκμετάλλευση η καλλιέργεια του φυτού στέβια ξεκινάει σε θερμοκήπια όπου φυτεύεται μόσχευμα της ρίζας του φυτού. Την άνοιξη, μόλις τα νέα φυτά φθάσουν σε ύψος 7 με 10 εκατοστά, μεταφυτεύονται σε χωράφια. Μόλις ανθίσουν, τα φύλλα τους συλλέγονται με το χέρι, αποξηραίνονται και συσκευάζονται σε δεμάτια.
Η παραλαβή των γλυκών συστατικών
Τα φύλλα της στέβιας ξηραίνονται και στη συνέχεια εμβαπτίζονται σε νερό (με μια διαδικασία που θυμίζει τη διαβροχή του τσαγιού) ώστε να απελευθερωθούν τα γλυκά συστατικά (γλυκοζίτες στεβιόλης), τα οποία απομονώνονται με τεχνικές (όπως η κρυσταλλοποίηση) και καθαρίζονται, μέχρι να προκύψει το επιθυμητό προϊόν. Μία περιγραφή του τρόπου εξαγωγής των γλυκών συστατικών από το φυτό στέβια αναφέρεται από το Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας του Καναδά (National Research Council of Canada).
Παραδοσιακή Ιατρική
Για αιώνες, η φυλή Γκουαρανί της Παραγουάης χρησιμοποιούσε τη στέβια, την οποία καλούσε ka’a he’e («γλυκό βότανο») ως γλυκαντικό σε ροφήματα (verba mate) και φαρμακευτικά τσάγια ή για να θεραπεύσουν, όπως πίστευαν, την καούρα και άλλες ασθένειες.
Γλυκαντική ύλη με λίγες θερμίδες
Τα γλυκαντικά που προέρχονται από στέβια αποδίδουν ελάχιστες θερμίδες και μπορούν να αποτελέσουν επιλογή για τους ανθρώπους που θέλουν να μειώσουν ή να διατηρήσουν το βάρος τους. Μελέτες έχουν δείξει ότι τα γλυκαντικά με λίγες ή μηδενικές θερμίδες μπορούν να συμβάλλουν στον έλεγχο του βάρους, αφού μειώνουν το θερμιδικό περιεχόμενο της δίαιτας και διατηρούν την ευχαρίστηση στο διαιτολόγιο βοηθώντας τους ανθρώπους να μείνουν πιστοί στη δίαιτά τους για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Κατάλληλη για ανθρώπους με διαβήτη
Τα γλυκαντικά από στέβια δεν περιέχουν υδατάνθρακες και δεν επηρεάζουν τη γλυκόζη στο αίμα, επομένως μπορούν να καταναλωθούν από ανθρώπους με διαβήτη. Επίσης δεν αποδίδουν ενέργεια (θερμίδες) και μπορούν να συμβάλλουν στη μείωση ή τη διατήρηση φυσιολογικού βάρους, μια πολύ σημαντική παράμετρο για τον έλεγχο του διαβήτη και των επιπλοκών του.
Έρευνα
Πρόσφατες έρευνες έχουν αξιολογήσει την επίδραση της στέβιας στην παχυσαρκία, στο διαβήτη και την υπέρταση. Η ημερήσια πρόσληψη rebaudioside-A δεν έχει καμία επίδραση σε ανθρώπους με φυσιολογική και χαμηλή συστολική πίεση ή ασθενείς με ήπια έως μέτρια υπέρταση. Κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι η καθημερινή κατανάλωση του γλυκαντικού στέβια (σε δόσεις που ισούνται ή υπερβαίνουν την Αποδεκτή Ημερήσια Πρόσληψη) δεν επηρεάζει τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα και είναι καλά ανεκτό από άτομα με διαβήτη τύπου 2.
Σε πολυκεντρική διπλή-τυφλή κλινική μελέτη ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο (placebo) αξιολογήθηκε η ημερήσια κατανάλωση 1.000 mg ρεμπιάνας (εκχύλισμα στέβια) για ένα διάστημα 16 εβδομάδων. Στη μελέτη συμμετείχαν 122 άντρες και γυναίκες με διαβήτη τύπου 2. Μετά από 16 εβδομάδες ημερήσιας κατανάλωσης εκχυλίσματος στέβια ή εικονικού φαρμάκου (κυτταρίνη), δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη. Το εκχύλισμα στέβια δεν είχε καμία επίδραση στη γλυκόζη νηστείας, στην ινσουλίνη, στα λιπίδια αίματος και το πεπτίδιο C.
Ασφάλεια
Τα φύλλα της στέβιας χρησιμοποιούνται εδώ και αιώνες από αυτόχθονες της Ν. Αμερικής. Η Ιαπωνία ήταν από τις πρώτες χώρες που από τις αρχές του 1970 αξιολόγησε την ασφάλεια της στέβιας και των γλυκαντικών της και που ενέκρινε τη χρήση τους σε τρόφιμα και ροφήματα, όπως σε αναψυκτικά. Από τότε ένας σημαντικός αριθμός μελετών διερεύνησε την ασφάλεια των γλυκοζιτών στεβιόλης και οι αρμόδιοι φορείς υγείας ανά τον κόσμο έχουν εγκρίνει τη χρήση τους:
Ορολογία
Η στέβια (Stevia rebaudiana) είναι το θαμνώδες φυτό, μέλος της οικογένειας asteraceae, το οποίο ενδημεί κυρίως σε χώρες της Ν. Αμερικής και που καλλιεργείται, πλέον σε αρκετές χώρες παγκοσμίως για την εμπορική του εκμετάλλευση. Τα φύλλα του είναι γνωστά για τις γλυκαντικές τους ιδιότητες και είναι 30 με 45 φορές γλυκύτερα από τη ζάχαρη.
Η στέβια που σε πολλές χώρες πωλείται ως συμπλήρωμα ή στα εμπορικά καταστήματα είναι συνήθως ένα ακατέργαστο παρασκεύασμα (σε μορφή σκόνης ή υγρού) που παράγεται από τα φύλλα του φυτού στέβια. Μπορεί να περιέχει μείγμα πολλών ουσιών από τις οποίες λίγες μόνο διαθέτουν γλυκαντικές ιδιότητες.
Οι γλυκοζίτες στεβιόλης είναι τα γλυκά συστατικά των φύλλων του φυτού στέβια. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί γλυκοζίτες στεβιόλης με διαφορετικές γλυκαντικές ιδιότητες. Οι γλυκύτεροι και πιο άφθονοι στα φύλλα του φυτού είναι η στεβιοσίδη (stevioside) και η ρεμπαουδιοσίδη-Α (rebaudioside-A) και είναι 200 με 300 φορές γλυκύτεροι από τη ζάχαρη.
Γλυκαντικά από στέβια ως πρόσθετα τροφίμων
Οι αρμόδιοι φορείς, όπως η Κοινή Επιστημονική Επιτροπή για τα Πρόσθετα των Τροφίμων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και του Οργανισμού Γεωργίας (Joint Expert Committee on Food Additives, JECFA WHO/FAO) και η Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας Τροφίμων (European Food Safety Authority, EFSA) διερεύνησαν την ασφάλεια των γλυκοζιτών στεβιόλης stevioside και rebaudioside-A και κατέληξαν ότι είναι ασφαλή για κατανάλωση από όλες τις ομάδες του πληθυσμού. Πρόσφατα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε τους γλυκοζίτες στεβιόλης για χρήση ως γλυκαντικού σε τρόφιμα και ροφήματα.