cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μελέτιος Β΄
Η Πατριαρχία του ήταν ολιγόμηνη και χαρακτηρίζεται «ο ατυχέστερος των πατριαρχών της ΙΗ΄ εκατονταετηρίδος». Υπέστη πολλές περιπέτειες λόγω του Ρωσοτουρκικού Πολέμου που μαινόταν τότε. Κατά την εξέγερση του 1769, στις 11 Απριλίου, απομακρύνθηκε από το Θρόνο και εξορίστηκε στη Μυτιλήνη. Το 1775, με άδεια του Σουλτάνου Μουσταφά Γ΄ επέστρεψε στην Τένεδο και το 1777 στην Κωνσταντινούπολη, όπου και πέθανε πάμπτωχος.
Δίκαιο
Έθιμο
Το Έθιμο αποτελεί κανόνα Δικαίου που τίθεται από τη «Κοινωνία» κατόπιν μακράς και ομοιόμορφης άσκησης, και με τη συνείδηση όμως ότι αυτό αποτελεί δίκαιο. Είναι ο λεγόμενος «άγραφος νόμος».
Κατά τα παραπάνω, στοιχεία του εθίμου είναι: η μακρά και ομοιόμορφη «άσκηση» (στοιχείο εξωτερικό) και η «κοινή πεποίθηση» ότι αποτελεί πατροπαράδοτο κανόνα δικαίου (στοιχείο εσωτερικό).
Τα έθιμα διακρίνονται σε:
Η απόδειξη του εθίμου γίνεται δια παντός μέσου π.χ. με μάρτυρες. (Επί παραδείγματος, οι δικηγόροι προκειμένου να αντιτάξουν το αδίκημα των άσκοπων πυροβολισμών και παράνομης οπλοχρησίας αναζητούν από τους κατηγορούμενους να θυμηθούν, αν έχουν, ανήμερα του αδικήματος κάποια ανάμνηση ή επέτειο).
Ιεράρχηση κανόνων
Μεταξύ των παραπάνω γραπτών πηγών του δικαίου, από πλευράς ισχύος υφίσταται αυστηρή ιεράρχηση.
Επικεφαλής όλων τίθεται το Σύνταγμα, ο θεμελιώδης νόμος, προς το περιεχόμενο του οποίου θα πρέπει να συμφωνούν όλες οι λοιπές γραπτές πηγές του δικαίου. Ακολουθεί ο τυπικός Νόμος, το Προεδρικό Διάταγμα, πράξη Υπουργικού Συμβουλίου και η Υπουργική Απόφαση. Να τονιστεί ότι μετά την είσοδο της Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Έννομη τάξη στο ίδιο τυπικό επίπεδο με το Σύνταγμα βρίσκονται οι Ιδρυτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συνθήκες, ενώ αμφισβητείται κατά πόσον υπερέχουν του ίδιου του Συντάγματος.
Το μυστήριο της Μαύρης Γάτας
Το μυστήριο της Μαύρης Γάτας (πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: Il tuo vizio è una stanza chiusa e solo io ne ho la chiave) είναι κινηματογραφική ταινία ιταλικής παραγωγής, έτους 1972, θρίλερ, διάρκειας 93 λεπτών.
Δίκαιο
Ιεράρχηση κανόνων
Για τη κατάργηση μιας πράξης της Πολιτείας απαιτείται η έκδοση πράξης της αυτής τυπικής δύναμης ή μεγαλύτερης τυπικής ισχύος.
Το μυστήριο της Μαύρης Γάτας
Υπόθεση
Ο Ολιβιέρο είναι ένας άλλοτε σπουδαίος συγγραφέας, ο οποίος έχει χάσει την έμπνευσή του, και ζει σε ένα κτήμα με τη σύζυγό του, ενώ η νεκρή μητέρα του εξουσιάζει την ύπαρξή του και τη φαντασία του. Ταυτόχρονα έχει σχέσεις με μια παλιά μαθήτριά του, και τη νέγρα υπηρέτρια του σπιτιού τους. Όταν η πρώην μαθήτριά του βρίσκεται δολοφονημένη η αστυνομία τον θεωρεί ως υπ’ αριθμόν ένα ύποπτο. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα όταν η νέα, όμορφη και γεμάτη αυτοπεποίθηση ανιψιά του, η Φλοριάνα, έρχεται να εγκατασταθεί μαζί τους. Μέσα σε όλα αυτά έναν περίεργο ρόλο παίζει η μαύρη γάτα του Ολιβιέρο, την οποία αντιπαθεί τρομερά η σύζυγος του Ιρένε.
Δίκαιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://ec.europa.eu/info/law/law-making-process/types-eu-law_el
Το μυστήριο της Μαύρης Γάτας
Συντελεστές
Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, Anita Strindberg, Luigi Pistilli, Ivan Rassimov, Franco Nebbia, Riccardo Salvino, Angela La Vorgna
Δίκαιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρετή
Το μυστήριο της Μαύρης Γάτας
Συντελεστές
Σενάριο: Adriano Bolzoni, Ernesto Gastaldi, Sauro Scavolini
Κωνσταντίνος Δοξιάδης
Ο Κωνσταντίνος Δοξιάδης (Στενήμαχος Ανατολικής Ρωμυλίας, 14 Μαΐου 1913 - Αθήνα, 28 Ιουνίου 1975), ήταν πρωτοπόρος Έλληνας Πολεοδόμος και Αρχιτέκτων μεγάλων έργων, Διδάκτωρ Μηχανικός από το Πολυτεχνείο του Βερολίνου, με αντιστασιακή δράση επί Κατοχής.
Το μυστήριο της Μαύρης Γάτας
Συντελεστές
Σκηνοθεσία:Σέρτζιο Μαρτίνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1972 Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Giallo ταινίες
Κωνσταντίνος Δοξιάδης
Βιογραφία
Ο Κωνσταντίνος Δοξιάδης γεννήθηκε στη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας το 1913. Ήταν γιος του Απόστολου Δοξιάδη (παιδιάτρου και Υπουργού Περιθάλψεως, Υγιεινής και Πρόνοιας) και της Ευανθίας Μεζεβίρη. Ο Κ.Α. Δοξιάδης αποφοίτησε από την Αρχιτεκτονική Σχολή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου το 1935 κι ένα χρόνο αργότερα ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ Μηχανικός από το Πολυτεχνείο του Βερολίνου.
Η αρχή της σταδιοδρομίας του
thumb|361x361px|Κέντρο Δασκάλου-μαθητή (TSC), Πανεπιστήμιο της Ντάκα, στο Μπανγκλαντές. Το 1937 διορίστηκε μηχανικός της Πολεοδομικής Υπηρεσίας της Διοικήσεως Πρωτευούσης και κατά τη διάρκεια του πολέμου διετέλεσε Προϊστάμενος της Πολεοδομικής Υπηρεσίας και Προϊστάμενος του Γραφείου Χωροταξικών και Πολεοδομικών Ερευνών και Μελετών (ΓΧΠΜΕ). Στη διάρκεια της Κατοχής υπήρξε αρχηγός της αντιστασιακής ομάδας Ήφαιστος και εξέδιδε ένα περιοδικό, τη μοναδική έκδοση τεχνικού περιεχομένου σε όλα τα κατεχόμενα εδάφη, με τίτλο «Χωροταξία – Πολεοδομία –Αρχιτεκτονική». Μετά την απελευθέρωση, το 1945, αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Λοχαγού και πήρε μέρος στο Συνέδριο για την Ειρήνη στον Άγιο Φραγκίσκο των ΗΠΑ ως μέλος της Ελληνικής αντιπροσωπείας. Το 1945 διετέλεσε μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Αγγλία, Γαλλία και τις ΗΠΑ σε θέματα σχετικά με την ανοικοδόμηση.
Εν τω μεταξύ ο Δοξιάδης υπήρξε ένα από τα βασικά πρόσωπα της ανασυγκρότησης. Μέσα από διαφορετικές θέσεις, πρώτα ως Υφυπουργός Ανοικοδόμησης, Γενικός Διευθυντής Ανοικοδομήσεως) και στη συνέχεια ως Συντονιστής Ανασυγκρότησης και υπηρεσιακός Υφυπουργός του Υπουργείου Συντονισμού προσπάθησε να επαναφέρει τη χώρα στην φυσιολογική ειρηνική προπολεμική της κατάσταση. Στα χρόνια αυτά διατέλεσε επικεφαλής της Αρχηγός της Ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διεθνή Διάσκεψη Οικισμού, Πολεοδομίας και Ανοικοδομήσεως του ΟΗΕ (1947) και με την ιδιότητα του Συντονιστή Ανασυγκρότησης ηγήθηκε της Ελληνικής αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις για τις Ιταλικές πολεμικές επανορθώσεις).
Ο Κωνσταντίνος Α. Δοξιάδης, μετείχε σε ένα ιστορικό λεύκωμα, την τετράγλωσση έκδοση ¨Αι Θυσίαι της Ελλάδος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο¨, στην οποία καταγράφηκαν με τη βοήθεια διαγραμμάτων και φωτογραφικού υλικού, οι επιπτώσεις του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου και της Κατοχής στην Ελλάδα, στον πληθυσμό της, στις υποδομές, στις πλουτοπαραγωγικές πηγές κ.α. Το καλλιτεχνικό, σχεδιαστικό και γραφιστικό επίτευγμα του λευκώματος αυτού πιστώνεται στη φωτισμένη προσωπικότητα του Δοξιάδη.
Ίδρυση εταιρείας
Το 1951 ίδρυσε το Τεχνικό Γραφείο Δοξιάδη (Doxiadis Associates), μια ιδιωτική εταιρεία συμβούλων μηχανικών, με μια μικρή ομάδα Αρχιτεκτόνων και Πολεοδόμων με πολλούς από τους οποίους είχε εργαστεί μαζί κατά την περίοδο της Ανοικοδόμησης. Η εταιρεία μεγάλωσε πολύ γρήγορα με αποτέλεσμα να έχει γραφεία στις 5 ηπείρους, και προγράμματα σε 40 χώρες. Απέκτησε τη νομική ταυτότητα DA International Co., Ltd., Consultants on Development and Ekistics, Σύμβουλοι σε Θέματα Ανάπτυξης και Οικιστικής, το 1963. Ένα από τα πιο γνωστά πολεοδομικά του έργα είναι η πρωτεύουσα του Πακιστάν, Ισλαμαμπάντ. Το 1950 ο Δοξιάδης ίδρυσε τον Αθηναϊκό Τεχνολογικό Όμιλο (ΑΤΟ) και το 1963 το Αθηναϊκό Κέντρο Οικιστικής (ΑCE). Παράλληλα, ο Δοξιάδης δίδασκε Οικιστική στον ΑΤΟ και έκανε διαλέξεις σε πολλά πανεπιστήμια της Αμερικής καθώς και στην Οξφόρδη και το Δουβλίνο. μικρογραφία|Ξενοδοχείο "Μακεδονία Παλάς" (1962-1971), Θεσσαλονίκη Το 1963 και 1964 υπήρξε αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην 1η συνεδρίαση της Επιτροπής Κατοικίας και Προγραμματισμού του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη. Το 1963 ορίστηκε πρόεδρος της Συνεδρίας για τα Αστικά προβλήματα στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για την Εφαρμογή της Επιστήμης και Τεχνολογίας, προς όφελος των λιγότερο αναπτυγμένων περιοχών του κόσμου, η οποία έλαβε χώρα στη Γενεύη. Την περίοδο 1962-1971 το Γραφείο Δοξιάδη κατασκεύασε στη Θεσσαλονίκη το Ξενοδοχείο "Μακεδονία Παλάς".
Τα τελευταία χρόνια
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Κωνσταντίνος. Α. Δοξιάδης αρχίζει να έχει σοβαρά προβλήματα με την υγεία του, κι αρχίζει το ιστορικό μιας μακροχρόνιας πολύ σπάνιας αρρώστιας της πλαγίας αμυοτροφικής σκλήρυνσης που τον οδηγεί μέσα σε τρία χρόνια σε ολική παράλυση και τελικά στο θάνατο. Ο Δοξιάδης αντιμετώπισε την ασθένειά του με φοβερό θάρρος και αξιοπρέπεια γράφοντας μέχρι και την τελευταία στιγμή και κρατώντας σημειώσεις για την ασθένειά του με σκοπό να βοηθήσει μελλοντικούς ερευνητές. Πέθανε στο σπίτι του στην Αθήνα στις 28 Ιουνίου 1975, στις 11 π.μ.
Διακρίσεις
Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Δοξιάδης έλαβε πολλά, βραβεία και παράσημα. Το 1976 του έγινε μετά θάνατον τιμητική απονομή Χρυσού μεταλλίου από το Βασιλικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής του Καναδά (Royal Architectural Institute of Canada).
Διακρίσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες πολεοδόμοι Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Ανοικοδομήσεως Κατηγορία:Ελληνικός πολεμικός σταυρός Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Έλληνες της Βουλγαρίας
Λούκας Βίλτσες
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαν Μαρτίν ντε Σαν Χουάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Τίγρε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εστουδιάντες Λα Πλάτα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ταγιέρες ντε Κόρδοβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόλο-Κόλο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σαραγόσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Δείκτης εκπαίδευσης
Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών δημοσιεύει τον Δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης κάθε χρόνο, που αποτελείται από τον Δείκτη Προσδόκιμου Ζωής, τον Δείκτη Εκπαίδευσης, και τον Δείκτη Εισοδήματος. Ο Δείκτης Εκπαίδευσης υπολογίζεται από τα Μέσα έτη σχολικής εκπαίδευσης και τα Αναμενόμενα έτη σχολικής εκπαίδευσης.
Η εκπαίδευση είναι ένας κύριος παράγοντας ευμάρειας και χρησιμοποιείται για να μετρήσει την οικονομική ανάπτυξη και ποιότητα ζωής, που είναι κύριος παράγοντας για τον προσδιορισμό αν μια χώρα είναι ανεπτυγμένη, αναπτυσσόμενη ή υπανάπτυκτη.
Κατάταξη
Ως προς τον Μάρτιο 2015, τα τελευταία δεδομένα δημοσιεύτηκαν ως μέρος της Αναφοράς Ανθρώπινης Ανάπτυξης του 2014, που μπορεί να ληφθεί απευθείας από τον ιστότοπο του UNDP.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατάλογοι χωρών Κατηγορία:Εκπαίδευση Κατηγορία:Έρευνα
Βισμουθινίτης
Ο βισμουθινίτης (αγγλ. bismuthinite) είναι θειούχο ορυκτό του βισμουθίου και ένα από τα κυριότερα μεταλλεύματά του.
Σχηματίζει ισόμορφη σειρά με τον αντιμονίτη, με τον οποίο μερικές φορές συγχέεται. Άλλες προσμίξεις στο ορυκτό περιλαμβάνουν τα στοιχεία μόλυβδο, χαλκό, σίδηρο αλλά και σελήνιο και τελλούριο.
Αποτελεί τυπικό ορυκτό υδροθερμικών φλεβικών αποθέσεων μέσων ή υψηλών θερμοκρασιών, ιδιαίτερα σε χαλκούχα μεταλλεύματα που περιέχουν τουρμαλίνη, σε γρανίτες, σε φλέβες χρυσού υψηλών θερμοκρασιών και σε αποθέσεις ηφαιστειακών αναθυμιάσεων.
Σχετίζεται με αυτοφυές βισμούθιο, αυτοφυή χρυσό, αρσενοπυρίτη, κασσιτερίτη, γαληνίτη, χαλκοπυρίτη, τουρμαλίνη, βολφραμίτη, χαλαζία, βήρυλλο, επίδοτο και βουλφενίτη.
Λόγω του τρόπου σχηματισμού του απαντά σε πολλά σημεία της Γης. Σημαντικά κοιτάσματά του απαντούν σε περιοχές της Βολιβίας, στην περιοχή Γκαναχουάτο στο Μεξικό, τη Νεβάδα των ΗΠΑ, την περιοχή Ρεζμπάνια της Ρουμανίας, στην Τσεχία, τις περιοχές Schneeberg Altenberg της Σαξωνίας (Γερμανία), την Κορνουάλλη στη Βρετανία, στην Ιταλία, στην Κίνα, τη Μαδαγασκάρη και το Κουήνσλαντ στην Αυστραλία. Αξιοσημείωτου μεγέθους κρύσταλλοι (μέχρι 12 εκ.) ανευρίσκονται στο Spind, Farsum της Νορβηγίας.
Στην Ελλάδα απαντά στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχή Καμάριζας), στη Χαλκιδική (Στρατώνι, ορυχείο Μαδέμ - Λάκκου), την Κομοτηνή (ορυχεία Μαρώνειας) και την Κίρκη της Ξάνθης.
Βιβλιογραφία
Βισμουθινιτης Κατηγορία:Ορυκτά του θείου
Γκραν Κανάρια
thumb|right|200px|Δορυφορική εικόνα της Γκραν Κανάρια.
Η Γκραν Κανάρια (ισπανικά: Gran Canaria) είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί των Καναρίων Νήσων, στον Ατλαντικό, 210 χλμ. από τη βορειοδυτική ακτή της Αφρικής, και ανήκει στην Ισπανία. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Τενερίφης και δυτικά της Φουερτεβεντούρα. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σε πληθυσμό νησί του αρχιπελάγους, μετά από Τενερίφη. Το νησί είναι ηφαιστειακής προέλευσης, το οποίο προήλθε περισσότερο από σχισμές ηφαιστειακής λάβας.
Το νησί κατοικήθηκε από τους Γκουάντσες ή Κανάριος, οι οποίοι ήταν Βέρβεροι που αφίχθησαν εκεί αρκετά νωρίς, το 500 π.Χ. Οι Κανάριος ονόμαζαν το νησί Ταμαράν. Το νησί διεκδικήθηκε από την Ισπανία τον 15ο αιώνα.
Το νησί έχει πληθυσμό 846.085 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2011) από τους οποίους οι 381.271 (2011) στην πρωτεύουσα Λας Πάλμας ντε Γκραν Κανάρια. Η πόλη είναι η μεγαλύτερη των Καναρίων Νήσων, επίσης η πρωτεύουσα της επαρχίας Λας Πάλμας, και επίσης μια απ' τις δυο πρωτεύουσες της αυτόνομης κοινότητας των Καναρίων Νήσων, μαζί με τη Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε.
Κλίμα-Μορφολογία
Το κλίμα του νησιού θυμίζει το "διπρόσωπο" κλίμα των υπόλοιπων γειτονικών δυτικών νησιών. Ενώ το βόρειο τμήμα του είναι δροσερό, αντίθετα το νότιο είναι θερμό και ξηρό. Μορφολογικά η ανατολική ακτή του νησιού είναι επίπεδη με πολλές παραλίες, σε αντίθεση με τη δυτική ακτή που είναι περισσότερο βραχώδης και ορεινή.
Η πρωτεύουσα
left|thumb|200px|Η παραλία Λας Καντέρας στην πρωτεύουσα του νησιού. Η πρωτεύουσα, η Λας Πάλμας ντε Γκραν Κανάρια, που βρίσκεται στα βόρεια του νησιού, έχει μια αρκετά έντονη ζωή. Η παραλία Λας Καντέρας βρίσκεται στην καρδιά της πόλης. Η πόλη είναι επίσης γνωστή για το ετήσιο του Καρναβάλι. Ήταν η πρώτη στάση της αποστολής του Κριστόμπαλ Κολόν κατά την πορεία του πίσω στην Αμερική, μνημείο της οποίας είναι το Ερμιτάζ του Σαν Αντώνιο Αμπάντ, όπου ο ναύαρχος προσευχήθηκε, και ο Κάζα ντε Κολόν. Άλλα μνημεία της πρωτεύουσας είναι το Μουζέο Κανάριο (το σημαντικότερο αρχαιολογικό μουσείο του αρχιπελάγους), ο Καθεδρικός, η Πλάθα ντελ Εσπίριτου Σάντο, κλπ.
Κρότωνας
Ο Κρότωνας (αρχ. ελλ.: Κρότων, ιταλικά: Crotone Κροτόνε, λατινικά: Crotona Κροτόνα) είναι παραθαλάσσια πόλη στο Ιόνιο πέλαγος στις εκβολές του ποταμού Αισάρου. Η πόλη βρίσκεται στη νότια Ιταλία, στην περιοχή της Καλαβρίας. Η πόλη κατά τον Μεσαίωνα ήταν γνωστή ως Cotrone, μέχρι το 1928 όταν άλλαξε και πήρε το σημερινό όνομα. Το 1994 έγινε πρωτεύουσα της επαρχίας του Κροτόνε. Σύμφωνα με την απογραφή του Ιουλίου 2007 ο πληθυσμός της ήταν 61.032 κάτοικοι.
Ιστορία
Ο Κρότων υπήρξε αρχαία ελληνική αποικία στην ανατολική ακτή της Καλαβρίας, στις εκβολές του ποταμού Αισάρου, που ιδρύθηκε περίπου το 710 π.Χ. από Αχαιούς. Αφού κυρίευσε την προς βορειοδυτικά ορεινή χώρα και τα χαλκωρυχεία του κόλπου της Τερίνης, ίδρυσε μικρό κράτος εκτεινόμενο από την Αδριατική ως την Τυρρηνική Θάλασσα.
thumb|left|130px|Ιερό Λακινίας Ήρας Το 389 π.Χ., καταλήφθηκε από τον τύραννο των Συρακουσών Διονύσιο, κάτω από την κυριαρχία του οποίου έμεινε 12 έτη. Το 296 π.Χ. την κατέλαβε ο τύραννος Αγαθοκλής και στη διάρκεια του πολέμου Πύρρου και Ρωμαίων υπέστη πολλές καταστροφές. Το 277 π.Χ. κυριεύτηκε με δόλο από το Ρωμαίο ύπατο Ρουφίνο, αλλά στη μάχη των Καννών αποτέλεσε για τρία χρόνια ορμητήριο του Αννίβα.
Το 194 π.Χ. έγινε ρωμαϊκή αποικία και από τότε αρχίζει η παρακμή της. Στα μεσαιωνικά χρόνια η πόλη διατηρεί κάποιο ενδιαφέρον εξαιτίας του λιμανιού της και της στρατηγικής της θέσης. Οχυρώθηκε από τους Βυζαντινούς και αναγεννήθηκε οικονομικά από τους Νορμανδούς. Στο 17ο αιώνα άρχισε η πλήρης κατάπτωσή της.
Σε απόσταση 11 χλμ από την πόλη, στο Λακίνιο ακρωτήριο, υπήρχε το ιερό της Λακινίας Ήρας, μεγαλοπρεπές σύνολο οικοδομημάτων περιτριγυρισμένο από οχυρό περίβολο. Από το δωρικού ρυθμού ναό σώζονται μόνο τα θεμέλια.
Σε απόσταση 30 χλμ νοτιότερα από την πόλη, υπάρχει το αξιοσημείωτο κάστρο 16ου αιώνα Le Castella.
Σύγχρονη πόλη
Στη θέση του αρχαίου Κρότωνα βρίσκεται σήμερα η ομώνυμη ιταλική πόλη (Κροτόνε), με βιομηχανία αμμωνίας και εγκαταστάσεις μεταλλουργίας. Ένα από τα μνημεία της πόλης είναι το κάστρο 16ου αιώνα (Καρόλου του 5ου) όπου βρίσκεται και το μουσείο της πόλης. Στο μουσείο υπάρχουν ευρήματα από τις ανασκαφές του αρχαιολογικού χώρου Κρότων. Αξιοσημείωτα είναι και τα τείχη όπως και οι διάφοροι πύργοι. Ένα άλλο μνημείο είναι ο καθολικός καθεδρικός ναός της πόλης ο οποίος έχει ανακατασκευαστεί αλλά χρονολογείται από τον 9ο - 11ο αιώνα καθώς και η εκκλησία της Παναγίας (Madonna di Capo Colonna) με τη διάσημη εικόνα της Παναγίας, η οποία εικόνα σύμφωνα με την παράδοση ήρθε από την Ανατολή τα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού.
Το νόμισμα του Κρότωνα
Ο Κρότωνας είχε κόψει νόμισμα και αρκετά αρχαία κέρματα έχουν διασωθεί.
Άρθουρ Μπλέικ
Ο Άρθουρ Μπλέικ (Charles Arthur Blake) (26 Ιανουαρίου 1872 – 22 Οκτωβρίου 1944), ήταν Αμερικανός αθλητής του στίβου και Ολυμπιονίκης το 1896.
Ο Μπλέικ πήρε μέρος στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Την περίοδο εκείνη ήταν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Πήρε μέρος στα 1.500 μέτρα, όπου με επίδοση 4.34.0" ήταν δεύτερος Ολυμπιονίκης πίσω από τον Αυστραλό Έντουιν Φλακ. Έτρεξε και στον Μαραθώνιο, όπου εγκατέλειψε στο 13ο χιλιόμετρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Τσατράν Ζορμπάς
Ο  Τσατράν Ζορμπάς ήταν Έλληνας οπλομάχος και ολυμπιονίκης της ξιφασκίας το 1906.
Ο Ζορμπάς πήρε μέρος με την εθνική ομάδα στην Μεσολυμπιάδα του 1906. Στους αγώνες ξιφασκίας που έγιναν στο Ζάππειο ήταν δεύτερος στο ομαδικό της σπάθης, μαζί με τους Κορδογιάννη και Σακοράφο.
Παραπομπές
Ζ Ζ
Παμψυχισμός
Στην φιλοσοφία, παμψυχισμός ονομάζεται η άποψη ότι η συνείδηση, μυαλό ή ψυχή είναι παγκόσμιο και αρχέγονο χαρακτηριστικό όλων των πραγμάτων. Οι παμψυχιστές θεωρούν τους εαυτούς τους μυαλά σε έναν κόσμο μυαλών.
Ο παμψυχισμός είναι μια από παλιότερες φιλοσοφικές θεωρίες, ενώ έχει αποδοθεί σε φιλοσόφους όπως οι Θαλής, Παρμενίδης, Πλάτωνας, Αβερρόης, Σπινόζα, Λάιμπνιτς και Γουίλιαμ Τζέιμς. Ο παμψυχισμός επίσης απαντάται σε αρχαίες φιλοσοφίες όπως ο Στωικισμός, ο Ταοϊσμός, Βεδάντα, και Μαχαγιάνα. Κατά το 19ου αιώνα ο παμψυχισμός ήταν η στάνταρτ θεωρία στη φιλοσοφία του νου, αλλά γνώρισε ύφεση κατά τα μέσα του 20ου αιώνα με την άνοδο του λογικού θετικισμού. Το πρόσφατο ενδιαφέρον για το δύσκολο πρόβλημα της συνείδησης έχει αναβιώσει και το ενδιαφέρον για τον παμψυχισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλοσοφία του νου Κατηγορία:Πανθεϊσμός Κατηγορία:Θεωρία του νου
Λύντια Στεφάνου
Η Λύντια Στεφάνου (Αθήνα, 1927 - Αθήνα, 6 Φεβρουαρίου 2013) ήταν ποιήτρια, δοκιμιογράφος και μεταφράστρια.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Λύντια Στεφάνου γεννήθηκε το 1927 στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών την περίοδο 1945-1949. Επίσης, σπούδασε στη Σχολή Ρυθμικής και Ορχηστρικής Τέχνης της Κούλας Πράτσικα. Πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία, δημοσιεύοντας ποιήματα στο περιοδικό «Παλμός» (Μάιος 1944, τεύχος 1) με το πατρικό της όνομα Γεωργούλη. Ήταν μέλος της ομάδας που εξέδωσε τα πρωτοποριακά για την εποχή τους περιοδικά Παλμός (1944), Αιγαίο (1945) και Στάχυς (1950). Συνεργάστηκε επίσης με τα περιοδικά «Ζυγός», «Καινούρια Εποχή», «Τομές», «Γράμματα και Τέχνες» κ.ά. Ήταν μεταξύ των ιδρυτών της Εταιρείας Συγγραφέων (1981) και επανειλημμένα μέλος του διοικητικού της συμβουλίου. Την περίοδο 1953-1979 έζησε στο εξωτερικό (Ιερουσαλήμ, Σόφια, Άγκυρα, Λευκωσία, Γενεύη, Λονδίνο, Καμπέρα), καθώς ήταν σύζυγος διπλωμάτη, του Αλέξιου Στεφάνου, που ήταν και λόγιος. Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Συμποσίου Ποίησης της Πάτρας (αρχές δεκαετίας του '80). Έχει αφήσει και σημαντικό μεταφραστικό έργο. Της απονεμήθηκαν: Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά. Πέθανε την 6η Φεβρουαρίου 2013 στην Αθήνα.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Πρώτη Μεταπολεμική Γενιά Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Ευάγγελος Κουσουλάκος
Ο Ευάγγελος Κουσουλάκος (1861–1903) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, εκδότης και σατιρικός ποιητής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1861 στην Καλαμάτα και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τα φοιτητικά του χρόνια άρχισε να ασχολείται με τη δημοσιογραφία αρθρογραφώντας σε στήλες της εφημερίδας Ασμοδαίος του Εμμανουήλ Ροΐδη. Στη συνέχεια δημοσίευε ποιήματα αλλά και σχολιασμούς στις εφημερίδες Άστυ και Χρόνος, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Πελαργός». Υπήρξε ανταποκριτής στην εφημερίδα Νεολόγος της Κωνσταντινούπολης και διετέλεσε διευθυντής του Εθνικού Τυπογραφείου και γραφείων της Βουλής.
Στις 22 Αυγούστου του 1893 ξεκίνησε την έκδοση της εφημερίδας Σκριπ. Αρχικά εκδιδόταν μία φορά την εβδομάδα και είχε σατιρικό περιεχόμενο, ωστόσο από το 1895 και έπειτα η εφημερίδα έγινε πολιτική και εκδιδόταν καθημερινά. Σε σύντομο διάστημα έγινε μία από τις πλέον αξιόλογες εφημερίδες που κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα την εποχή εκείνη, συμβάλοντας στην ανάπτυξη της δημοσιογραφίας στη χώρα. Το 1896, και έπειτα από λανθασμένη πληροφόρηση, το Σκριπ έγραψε για διάλυση των αρραβώνων του Γεώργιου Μιχαήλοβιτς με την Πριγκίπισσα Μαρία της Ελλάδας. Ο εκδότης της εφημερίδας, Ευάγγελος Κουσουλάκος, κατηγορήθηκε για εξύβριση προς τον βασιλιά της Ελλάδος Γεώργιο Α΄. Δικάστηκε από το Κακουργιοδικείο της Λαμίας, ωστόσο αθώωθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Γυμνά τα θύματα... Μανιακός ο Δολοφόνος
Ταινία Ιταλικής παραγωγής, έτους 1975, θρίλερ, διάρκειας 98 λεπτών (πρωτότυπος ιταλικός τίτλος: Nude per l'Αssassino).
Υπόθεση
Όταν μια νεαρή κοπέλα, μοντέλο μόδας, πεθαίνει κατά τη διάρκεια μιας άμβλωσης, μια σειρά δολοφονιών αρχίζει, με πρώτο θύμα τον γιατρό της. Τα επόμενα θύματα συνδέονται με το πρακτορείο μοντέλων «Albatross» που εργαζόταν η κοπέλα, το οποίο διευθύνει μια σκληρή και ζηλότυπη, αμφίφυλη γυναίκα, η Gisella, που είναι παντρεμένη με έναν άξεστο και σεξομανή άντρα. Ύποπτος είναι ο Carlo, ένας playboy, φωτογράφος στο επάγγελμα, που σαν χαρακτήρας είναι θερμόαιμος και αρνείται να μοιραστεί τις πληροφορίες του με την Αστυνομία. Γίνεται εραστής της Magda (Edwige Fenech), μιας ελκυστικής φωτογράφου του πρακτορείου, που βρίσκεται κι αυτή σε κίνδυνο. Ο δολοφόνος φορά μαύρη στολή και κράνος μοτοσικλέτας. Άραγε θα ανακαλύψει κανείς την ταυτότητα του δολοφόνου πριν πεθάνουν όλα τα μέλη του πρακτορείου;
Συντελεστές
Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, Nino Castelnuovo, Femi Benussi, Solvi Stubing, Amanda, Franco Diogene, Franco Diogene
Σενάριο: Andrea Bianchi, Massimo Felisatti
Σκηνοθεσία: Andrea Bianchi
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1975 Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Giallo ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αντρέα Μπιάνκι
Θάνατοι τον Δεκέμβριο του 2013
Θάνατοι προσώπων το μήνα Δεκέμβριο του 2013.
Παραπομπές
12
Ηριγόνη
Το όνομα Ηριγόνη μπορεί να αναφέρεται:
Άλλα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ανώνυμος (πλοίο)
Σύμφωνα με το διεθνές ναυτικό δίκαιο αλλά και με το εσωτερικό δίκαιο των Χωρών ανώνυμο πλοίο, χωρίς δηλαδή όνομα, είναι αδύνατον να υπάρξει (εκτός των παράνομων πειρατικών) αφού το όνομα είναι ένα από τα ουσιώδη στοιχεία που χαρακτηρίζουν την έννοια του πλοίου. Γεγονός πάντως είναι πως σε μια Χώρα με μεγάλη ναυτιλία όπως η Ελλάδα, είναι δυνατόν να συμβούν και τα περισσότερα ναυτικά ευτράπελα όπως και η παρακάτω ιστορία της ελληνικής πολεμικής ημιολίας «Ανώνυμου».
Το 1836 ναυπηγήθηκαν στον Πόρο για τις ανάγκες του τότε ελληνικού στόλου τρία όμοια ξύλινα σκάφη στο τύπο της ημιολίας. Στα δύο από τα τρία σκάφη δόθηκαν τα ονόματα «Ματθίλδη» και «Ναυπλία», ενώ το τρίτο ή λησμόνησαν να το βαπτίσουν (!), ή λόγω διαμάχης δεν αποφάσιζαν ή για άλλους λόγους παρέμενε σε εκκρεμότητα. Έτσι το τρίτο αυτό σκάφος το αποκαλούσαν όλοι απλά «βασιλική γολέτα». Αυτό συνεχίσθηκε μέχρι το 1843, όταν Κυβερνήτης του σκάφους ανέλαβε ο Δημήτριος Νικολάρας, ένας θυμόσοφος Ψαριανός που είτε είχε βαρεθεί ν΄ ακούει το «βασιλική γολέτα» αντί ονόματος, είτε το θεώρησε υποτιμητικό να κυβερνά πλοίο χωρίς όνομα. Έτσι στη πρώτη του σηματική αναφορά «θέσης πλοίου» προς το «Υπουργείον Ναυτικών» έγραψε στην οικεία θέση: «εν όρμω Λαυρίου και επί της βασιλικής ημιολίας «Ανώνυμος''» τη .....».
Όταν παραλήφθηκε το σήμα γεγονός ήταν ότι θορύβησε την τότε Ηγεσία αλλά και δημιούργησε και άλλα ευτράπελα. Πάντως το σήμα αυτό ήταν η αιτία η μεν «βασιλική γολέτα» να λάβει αμέσως το όνομα «Μεθώνη» ο δε Κυβερνήτης Δ. Νικολάρας «αργία» με πρόσκαιρη παύση «δι΄ άκαιρον και άσκοπον αστειότητα».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναυτική ιστορία Κατηγορία:Πλοίο
Κοιλάδα Πόλογκ
Πόλογκ (, Полог) είναι κοιλάδα που βρίσκεται στην βορειοδυτική Βόρεια Μακεδονία, κοντά στα σύνορα με το Κόσοβο. Χωρίζεται σε άνω και κάτω κοιλάδα του Πόλογκ. Το Τέτοβο και το Γκόστιβαρ είναι οι μεγαλύτερες πληθυσμιακά πόλεις της κοιλάδας και οι Αλβανοί αποτελούν σημαντική εθνοτική ομάδα της περιοχής.
Βόλφγκανγκ Πάουλι
Ο Βόλφγκανγκ Πάουλι (Wolfgang Ernst Pauli, 25 Απριλίου 1900 – 15 Δεκεμβρίου 1958) ήταν Αυστριακός θεωρητικός φυσικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βιέννη στις 25 Απριλίου 1900 και πέθανε στη Ζυρίχη στις 15 Δεκεμβρίου 1958. Υπήρξε μαθητής του Άρνολντ Σόμμερφελντ (Sommerfeld), του Νιλς Μπορ και του Μαξ Μπορν. Πολύ νέος ακόμα το 1921, έγραψε μια έκθεση της θεωρίας της σχετικότητας, η οποία έμεινε κλασσική. Στα επόμενα χρόνια μελέτησε την υπέρλεπτη δομή των ατομικών φασμάτων, (η οποία συνίσταται στο γεγονός ότι οι φασματικές γραμμές προκύπτουν να αποτελούνται από περισσότερες γραμμές πολύ κοντά η μία στην άλλη) και ερμήνευσε το 1924 το φαινόμενο ως αποτέλεσμα της ύπαρξη μιας στροφορμής συνδεδεμένης με τους ατομικούς πυρήνες.
Άρχισε τη σταδιοδρομία του ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου το 1923. Από το 1928 υπήρξε καθηγητής Φυσικής στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης και ακολούθως στο Πρίνστον των ΗΠΑ. Το 1945 τιμήθηκε με το Νόμπελ Φυσικής.
Ανακαλύψεις
Το όνομα του Πάουλι συνδέεται επίσης με την διατύπωση της αρχής της απόκλισης (απαγορευτική αρχή) και η πρώτη διατύπωση της κβαντικής μηχανικής, στην οποία έλαβε υπόψη του το σπιν.
Ο Πάουλι τέλος είναι μεταξύ εκείνων που έχουν συμβάλει περισσότερο στη μελέτη της ενοποίησης της θεωρίας της σχετικότητας με την κβαντική μηχανική, κεντρικό πρόβλημα της σύγχρονης Φυσικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
Η δολοφονία του Τρότσκι
Η δολοφονία του Τρότσκι (αγγλικός τίτλος The Assassination of Trotsky) είναι βρετανική ιστορική δραματική κινηματογραφική ταινία παραγωγής 1972 σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Λόουζι, με πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Μπάρτον και συμπρωταγωνιστές τους Αλέν Ντελόν και Ρόμι Σνάιντερ.
Πλοκή
Εξορισμένος από τη Σοβιετική Ένωση το 1929, ο Λέων Τρότσκι ταξιδεύει από την Τουρκία στη Γαλλία και τη Νορβηγία, προτού φθάσει και εγκατασταθεί στo Μεξικό τον Ιανουάριο του 1937. Η ταινία ωστόσο αρχίζει στην Πόλη του Μεξικού το 1940, κατά τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς. Ο «αιρετικός» Τρότσκι δεν έχει διαφύγει της παρακολουθήσεως του Σοβιετικού ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν, ο οποίος στέλνει έναν δολοφόνο με το ψευδώνυμο Φρανκ Τζάκσον για να σκοτώσει τον Τρότσκι. Ο δολοφόνος επιχειρεί να διεισδύσει στο σπίτι του Τρότσκι κάνοντας γνωριμία με έναν από τους νεαρούς κομμουνιστές του κύκλου του.
Παραγωγή
Το 1965 ο παραγωγός Τζόζεφ Σάφτελ αγόρασε τα δικαιώματα μεταφοράς στον κινηματογράφο του μυθιστορήματος The Great Prince Died (1959) του Αμερικανού συγγραφέα Μπέρναρντ Γουλφ. Ωστόσο η ταινία χρησιμοποίησε κυρίως ως πηγή το βιβλίο του Άιζακ Ντον Ληβάιν The Mind of an Assassin. Η ταινία ήταν μια συμπαραγωγή της γαλλικής εταιρείας Valoria και του Ντίνο ντε Λαουρέντις. Αρχικώς επρόκειτο τα γυρίσματα να γίνουν στην Αγγλία, αλλά τελικώς η ταινία γυρίστηκε στη Ρώμη.
Σύμφωνα με τον ραδιοφωνικό παραγωγό και συγγραφέα Μέλβιν Μπραγκ, ο σκηνοθέτης Τζόζεφ Λόουζι ήταν συχνά τόσο μεθυσμένος και κουρασμένος, ώστε επαφιόταν σε μακρούς μονολόγους του Μπάρτον για να προχωρήσει την ταινία, σε κάποιες περιπτώσεις ξεχνώντας ακόμα και τι έγραφε το σενάριο. Επίσης ο ίδιος ο Μπάρτον έγραψε ότι έπρεπε να υπενθυμίζει στον Λόουζι πράγματα που θα προκαλούσαν σφάλματα συνεχείας στο έργο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1972 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Πολιτικές ταινίες Κατηγορία:Πολιτικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Λόουζι Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Μεξικό Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ιστορικές ταινίες
Κόδρος
Στην ελληνική μυθολογία ο Κόδρος ήταν βασιλιάς των Αθηνών. Θυσιάστηκε για το καλό της πόλης του, της Αθήνας, σύμφωνα με τον μύθο.
Ο μύθος
Ο Κόδρος ήταν γιος του Μελάνθου και απόγονος του Νηλέα. Κατέφυγε στην Αθήνα μαζί με τον πατέρα του όταν οι Ηρακλείδες κατέβηκαν στην Πελοπόννησο. Ο Κόδρος διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βασιλιάς των Αθηνών. Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, τα χρόνια εκείνα οι Πελοποννήσιοι κήρυξαν τον πόλεμο κατά των Αθηναίων και ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών αν μπορούν να κυριεύσουν την Αθήνα. Το μαντείο τους απάντησε ότι αυτό θα συνέβαινε μόνο αν δεν σκότωναν τον Αθηναίο βασιλιά. Ο Κόδρος έμαθε τον χρησμό από κάποιο κάτοικο των Δελφών, οπότε ντύθηκε σαν ζητιάνος, βγήκε από την πόλη και προσποιήθηκε ότι μαζεύει ξύλα. Μόλις συνάντησε δύο στρατιώτες από το εχθρικό στρατόπεδο, σκότωσε τον ένα. Ο άλλος στρατιώτης, βλέποντας την εχθρική αυτή ενέργεια έσπευσε να σκοτώσει τον Κόδρο, μη γνωρίζοντας ότι αυτός ήταν ο βασιλιάς. Οι Πελοποννήσιοι κατάλαβαν τι έπαθαν όταν οι Αθηναίοι τους ζήτησαν τη σορό του βασιλιά τους για να τη θάψουν. Εξαιτίας του χρησμού φοβήθηκαν ότι στις πολεμικές επιχειρήσεις θα αποτύγχαναν, αποσύρθηκαν λοιπόν από την περιοχή των Αθηνών και κράτησαν μόνο τα Μέγαρα.
Ο τόπος όπου σκοτώθηκε ο Κόδρος πιστευόταν ότι βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Ιλισού, όχι μακριά από μία από τις πύλες των αρχαίων Αθηνών (Παυσανίας Α, 19,5). Εδώ βρισκόταν ίσως και το ιερό του ηρωικού βασιλιά, που μας είναι γνωστό από επιγραφή του 418 π.Χ.. Ο τάφος όμως του Κόδρου βρισκόταν κάτω από την Ακρόπολη, όπως μαρτυρεί επιτύμβια επιγραφή του 2ου αιώνα μ.Χ. που ανακαλύφθηκε στους ανατολικούς πρόποδες του «ιερού βράχου».
Σύμφωνα με τον Παυσανία (Ι, 10,1) ανάμεσα στα αγάλματα του Φειδία τα κατασκευασμένα από λάφυρα της Μάχης του Μαραθώνα που έστειλαν οι Αθηναίοι ως προσφορά στους Δελφούς, υπήρχε και άγαλμα του Κόδρου. Υπάρχει ένα περίφημο αγγείο, η επονομαζόμενη Κύλικα του Κόδρου, που φυλάσσεται στη Μπολόνια, στο οποίο εικονίζεται ο Κόδρος νεαρός, εξοπλισμένος για μάχη, να αποχαιρετά τον Αίνετο.
Κατά την παράδοση, ο Κόδρος βασίλευσε επί 21 χρόνια. Μετά τον θάνατό του τον διαδέχθηκε στον θρόνο των Αθηνών ο μεγαλύτερος γιος του, ο Μέδωνας (Σχόλ.Πλάτ.Συμπ., 208d). Κατά μία εκδοχή, ο άλλος γιος του Κόδρου, ο Νηλέας ο νεότερος, διεκδίκησε τη βασιλεία, αλλά όταν το Μαντείο των Δελφών αποφάσισε ότι βασιλιάς πρέπει να γίνει ο Μέδων, ο Νηλέας μετανάστευσε μαζί με τον τρίτο γιο του Κόδρου, τον Δάμασο, και άλλους Ίωνες στη Μικρά Ασία, όπου ίδρυσε την Ιωνική Δωδεκάπολη. Σύμφωνα με τις μεταγενέστερες παραδόσεις, ωστόσο, ο Κόδρος υπήρξε ο τελευταίος βασιλιάς των Αθηνών: μετά τον θάνατό του (τον οποίο οι Αθηναίοι γενεαλόγοι τον τοποθετούσαν σε χρονολογία αντίστοιχη της δικής μας 1068, 1088 ή 1091 π.Χ.) η βασιλεία καταργήθηκε και ο Μέδων έφερε τον τίτλο του «άρχοντος».
Ο Αριστοτέλης ονόμασε Κοδρίτες τους απογόνους του Κόδρου που έμειναν στην Αττική. Φημολογείται επίσης ότι τα ίχνη των απογόνων του Κόδρου χάθηκαν στην Άνδρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αθήνας
Εμίλ Μπουτρού
Ο Εμίλ Μπουτρού (Étienne Émile Marie Boutroux, 28 Ιουλίου 1845 - 22 Νοεμβρίου 1921) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και ιστορικός της φιλοσοφίας.
Γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1845 και το πλήρες όνομά του ήταν Ετιέν Εμίλ Μαρί Μπουτρού. Ήταν πολέμιος του υλισμού στην επιστήμη. Υπήρξε πνευματικός φιλόσοφος ο οποίος υπερασπίστηκε την ιδέα ότι η θρησκεία και η επιστήμη είναι συμβατές, σε μια εποχή που η δύναμη της επιστήμης μεγάλωνε ραγδαία. Η δουλειά του επισκιάστηκε από τον Ανρί Μπεργκσόν. Εξελέγη μέλος της Ακαδημίας των Επιστημών το 1898 και της Γαλλικής Ακαδημίας το 1912.
Γεννήθηκε στη Μονρούζ, κοντά στο Παρίσι, στο σημερινό διαμέρισμα Ο-ντε-Σεν. Φοίτησε στο λύκειο Ναπολεόν (σημερινό Λύκειο Ανρί IV), και το 1865 συνέχισε τις σπουδές του στην Εκόλ Νορμάλ Σουπεριέρ. Στη συνέχεια φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης τα έτη 1869-1870 όπου ήρθε σε επαφή με τη Γερμανική φιλοσοφία με καθηγητή του τον Χέρμαν φον Χέλμχολτζ (Hermann von Helmholtz).
Εργάστηκε για πρώτη φορά ως καθηγητής φιλοσοφίας στο λύκειο της Καν. Το 1874 δημοσίευσε το βιβλίο όπου βασίστηκε η διπλωματική του διατριβή "Το Απρόοπτο των νόμων της φύσης", μια ανάλυση της φιλοσοφίας του Καντ για την επιστήμη.
Μεταξύ του 1874 και 1876 ο Μπουτρού δίδαξε αρχικά στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ και στη συνέχεια στο Τμήμα Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου του Νανσύ και εκεί ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε την Αλίν Πουανκαρέ, αδελφή του επιστήμονα και μαθηματικού Ανρί Πουανκαρέ. Το 1880 γεννήθηκε ο γιος τους Πιέρ, ο οποίος έγινε διακεκριμένος μαθηματικός και ιστορικός της επιστήμης.
Το 1888 ο Μπουτρού ανακηρύχθηκε καθηγητής ιστορίας της σύγχρονης φιλοσοφίας στη Σορβόννη.
Εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών το 1898 και το 1902 έγινε Διευθυντής του Ιδρύματος Thiers. Εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1912.
Πέθανε στις 22 Νοεμβρίου 1921.
Εργογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
British Motor Corporation
Η British Motor Corporation (BMC - Μπρίτις Μότορ Κορπορέησον) ήταν μια αυτοκινητοβιομηχανία του Ηνωμένου Βασιλείου, που δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση της Austin Motor Company και της Nuffield Organisation (που ήταν η μητρική εταιρεία της αυτοκινητοβιομηχανίας Morris, της MG, της Riley και της Wolseley), το 1952.
Ιστορία
Η έδρα και τα γραφεία της BMC βρίσκονταν στο εργοστάσιο της Austin στο Λόνγκμπριτζ του Μπέρμινγκχαμ και προφανώς η Austin είχε θέση ισχύος μέσα στην εταιρεία σε σχέση με τη Morris. Η χρήση κινητήρων Morris εγκαταλείφθηκε μετά από 3 χρόνια και όλα τα πρωτότυπα μοντέλα της εταιρείας λάμβαναν τον κωδικό ADO (ακολουθούμενο από έναν αριθμό) που ήταν συντόμευση του "Austin Drawing Office". Το εργοστάσιο του Λόνγκμπριτζ ήταν ένα από τα πιο εξελιγμένα της εποχής, ύστερα από εκτεταμένες εργασίες ανακαίνισης που έγιναν το 1951. Μετά από αυτό, οι συγκρίσεις με τα 16 διαφορετικά και πολλές φορές παλιάς τεχνολογίας εργοστάσια της Nuffield που ήταν διάσπαρτα στη Βρετανία ήταν αναπόφευκτες.
Παρόλα αυτά, οι διάφορες υπηρεσίες της Austin, και κυρίως το μάρκετινγκ και ο έλεγχος του κόστους και της τιμολόγησης, δεν δούλευαν με τόσο καλό τρόπο όσο της Nuffield και με τόσο σκληρό ανταγωνισμό γινόταν πλέον εμφανές. Το πιο καλοπουλημένο αυτοκίνητο της εταιρείας, το Mini, είχε τότε αναλυθεί όσο τίποτα άλλο από την ανταγωνίστρια Ford, ώστε να δει με ποιον τρόπο η BMC κατάφερε να δημιουργήσει ένα τόσο φθηνό αυτοκίνητο και να βγάλει κέρδη. Μετά από μήνες ανάλυσης, οι ερευνητές της Ford κατέληξαν έκπληκτοι: η BMC όχι μόνο δεν έβγαζε κέρδη από την πώληση κάθε Mini, αλλά αντίθετα είχε ζημιά 30 λιρών για κάθε ένα που παρήγαγε. Το αποτέλεσμα ήταν πως παρότι τα μεγέθη της παραγωγής ήταν αρκετά καλά στη BMC, το μερίδιο αγοράς έπεφτε σταθερά, όπως και η κερδοφορία. Έτσι, η έλλειψη πόρων οδήγησε στην αναστολή εξέλιξης καινούριων μοντέλων και εν τέλει στη συγχώνευση με την επιτυχημένη και κερδοφόρα Leyland Motor Corporation (LMC - Λέιλαντ Μότορς)
Την εποχή της συγχώνευσης, κάθε εταιρεία είχε ένα καλά οργανωμένο δίκτυο αντιπροσώπων για καθεμία από τις μάρκες. Άλλωστε, οι Βρετανοί αγοραστές παρουσίαζαν την τάση να μένουν πιστοί σε μία συγκεκριμένη φίρμα και οι μάρκες απευθύνονταν σε διαφορετικά τμήματα της αγοράς. Πολλές μάρκες ανταγωνίζονταν η μία την άλλη και άλλες είχαν μεγαλύτερες γκάμες οχημάτων από κάποιες άλλες. Οι φίρμες Riley και Wolseley είχαν πολύ χαμηλές πωλήσεις και η σχεδίαση των αυτοκινήτων ήταν ξεπερασμένη. Ήταν μάλιστα τόσο παλαιομοδίτικη, ώστε ο Λέοναρντ Λορντ αποφάσισε να αναθέσει τη σχεδίαση σε ξένο οίκο.
BMC και Πινινφαρίνα
Το 1958, η BMC αποφάσισε να αναθέσει στον Μπαττίστα Πινινφαρίνα τον ανασχεδιασμό ολόκληρης της παλέτας των αυτοκινήτων της. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία τριών διαφορετικών σεντάν αυτοκινήτων, καθένα από τα οποία έλαβε θέση στην παλέτα κάθε φίρμας της BMC.
Τα μεσαίου μεγέθους εμφανίστηκαν το 1958 με το Wolseley 15/60. Άλλα ίδια μοντέλα περιελάμβαναν τα Riley 4/68, Austin A55 Cambridge Mk. II, MG Magnette Mk. III και Morris Oxford V. Αυτά τα οχήματα χρησιμοποιούσαν τους κινητήρες Σειράς Β.
Τα περισσότερα από αυτά τα αυτοκίνητα έμειναν στην παραγωγή μόνο μέχρι το 1961. Αντικαταστάθηκαν από νέα (σχεδιασμένα από τον ίδιο οίκο) αυτοκίνητα και τα περισσότερα μετονομάστηκαν. Αυτά ήταν τα Austin A60 Cambridge, MG Magnette Mk. IV, Morris Oxford VI, Riley 4/72 και τα Wolseley 16/60. Τελικώς έμειναν στην παραγωγή μέχρι το 1968, χωρίς να παραχθεί αντικαταστάτης τους με κίνηση στους πίσω τροχούς.
Τέλος, ένα επιπλέον αυτοκίνητο της μεγάλης κατηγορίας δημιουργήθηκε. Εμφανίστηκε το 1959 ως Austin A99 Westminster, Vanden Plas Princess 3-Litre και Wolseley 6/99, ενώ χρησιμοποιούσε τους μεγάλους κινητήρες Σειράς C.
Το τέλος της BMC
Το 1966, η BMC και η εταιρεία Pressed Steel Company συγχωνεύθηκαν με τη Jaguar δημιουργώντας την British Motor Holdings (BMH). Η συγχώνευση των δύο εταιρειών ήταν στρατηγικής σημασίας, αφού η Pressed Steel παρήγαγε τις πλατφόρμες και τα αμαξώματα για τις μεγαλύτερες αυτοκινητοβιομηχανίες, τη Rover, την Triumph, την MG, τη Jaguar, την Alvis, τη Rolls-Royce και άλλες. Αυτό σήμαινε ότι η BMΗ είχε στην κατοχή της όλα τα μυστικά των ανταγωνιστών της. Έτσι, το 1968 ένα νέο κύμα συγχωνεύσεων έφερε τη συγχώνευση με την ανθούσα αυτοκινητοβιομηχανία Leyland Motor Corporation (LMC) που είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία της British Leyland Motor Corporation (BLMC). Τότε η MG, η Austin και η Morris ενώθηκαν στην τομέα Austin Morris της νέας εταιρείας. Το 1975, η BLMC κρατικοποιήθηκε και έγινε British Leyland Limited (BL Ltd.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Βρετανικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Μοσίν-Ναγκάντ
Το Μοσίν-Ναγκάντ (ρωσ. винтовка Мосина, ISO 9: vintovka Mosina) είναι στρατιωτικό τυφέκιο το οποίο εφευρέθηκε από Ρώσους και Βέλγους εφευρέτες και χρησιμοποιήθηκε από τις ένοπλες δυνάμεις της Ρωσίας, της Σοβιετικής Ένωσης και διάφορων άλλων χωρών.
Αρχική σχεδίαση και δοκιμές
Κατά τη διάρκεια του Ρωσο-τουρκικού πολέμου του 1877-78, τα ρωσικά στρατεύματα ήταν οπλισμένα με το τυφέκιο Μπέρνταν το οποίο ήταν μονής βολής, οι Τούρκοι είχαν τουφέκια Winchester (τα οποία πυροβολούσαν επαναλαμβανόμενα) με αποτέλεσμα βαριές απώλειες. Αυτό τόνισε στους διοικητές την ανάγκη να εκσυγχρονίσουν τον αυτοκρατορικό στρατό. Η ρωσική Κεντρική Διοίκηση Πυροβολικού ανέλαβε το έργο της παραγωγής ενός περιοδικά-οπλισόμενου, όπλου γύρο στο 1882. Μετά από την αποτυχία της να τροποποιήσει κατάλληλα το σύστημα Μπέρνταν για να πληροί τις απαιτήσεις, μια «Ειδική Επιτροπή για τη δοκιμή του περιοδικού Τυφεκιού" δημιουργήθηκε για να δοκιμάσουν νέα σχέδια. Ο Σεργκέι Ιβανόβιτς Μοσίν, ένας λοχαγός στο αυτοκρατορικό στρατό, υπέβαλε το 1889 ένα σχέδιο τουφεκιού "3-γραμμών" διαμετρήματος (.30 cal, 7,62 χιλιοστά) παράλληλα με 3,5-γραμμών σχέδιο από τον Λεόν Ναγκάν (Βέλγος) και ένα σχέδιο 3-γραμμών από το τον Ζινόβιεφ. Όταν οι δοκιμές τελείωσαν το 1891, οι μονάδες που δοκίμασαν τα τουφέκια χωρίστηκαν ανάλογα με την απόφασή τους. Τα βασικά μειονεκτήματα του όπλου του Ναγκάντ ήταν οι εξής: πιο περίπλοκο μηχανισμό, μακρά και κουραστική διαδικασία αποσυναρμολόγησης (απαιτούνται ειδικά όργανα - ήταν απαραίτητο να ξεβιδωθούν δύο βίδες). Το τουφέκι του Μοσίν κυρίως δέχθηκε κριτική για την κατώτερη ποιότητα κατασκευής και για τα υλικά που χρησιμοποίησε με αποτέλεσμα μεγαλύτερος αριθμός κολλημάτων. Η Επιτροπή ψήφισε 14 - 10 να εγκρίνει το τουφέκι του Ναγκάντ. Ωστόσο, ο επικεφαλής της Επιτροπής, Στρατηγός Τσάγκιν, επέμεινε να ξανά γίνουν δοκιμές που υπό την εποπτεία της Επιτροπής κατά την οποία το τουφέκι του Μοσίν έδειξε τα πλεονεκτήματά του και οδήγησε στην επιλογή του έναντι για το τουφέκι του Ναγκάντ.
Βελτίωση και παραγωγή
Το τυφέκιο 3-γραμμών Μοντέλο 1891, είναι το αρχικό επίσημο σχέδιο και χρησιμοποιήθηκε από τον Ρωσικό στρατό το 1891. Υπήρξαν πολλές παραλλαγές από το αρχικό όπλο, η πιο συνηθισμένη είναι η M1891/30, η οποία σχεδιάστηκε το 1930. Μερικές λεπτομέρειες έχουν δανειστεί από το σχεδιασμό του Ναγκάντ. Στο αρχικό σχέδιο του Μοσίν ο γεμιστήρας δεν συνδεόταν με την πλάκα βάσης και, σύμφωνα με την Επιτροπή, υπήρχε κίνδυνος να χαθεί κατά τη διάρκεια του καθαρισμού. Μια άλλη λεπτομέρεια είναι η μορφή του γεμιστήρα η οποία μπορούσε να κρατήσει πέντε φυσίγγια ταυτόχρονα στο όπλο.
Μια άλλη διαφορά ήταν ο "διακόπτης", μια λεπτομέρεια στον μηχανισμό τροφοδοσίας φυσιγγίων που απέτρεπε τη εμπλοκή λόγου φόρτωσης δύο φυσιγγιών ταυτόχρονα. Στο αρχικό όπλο που πρότεινε ο Ναγκάντ έλειπε ο διακόπτης, που οδηγούσε σε πολυάριθμες αποτυχίες όπλισης. Αυτή η λειτουργία εισήχθη στο όπλο δανείζοντας την από τον Μοσίν. Αν και η μορφή του διακόπτη άλλαξε ελαφρά, αυτή η αλλαγή έμεινε από την Επιτροπή για το μοντέλο 1891 Μοσίν Ναγκάντ. Κατά τον εκσυγχρονισμό του 1930 η μορφή του διακόπτη περαιτέρω άλλαξε ως το μέρος που είχε μετατραπεί σε ένα από τα λιγότερο αξιόπιστα τμήματα της δράσης. Μόνο οι γεμιστήρες και η στερέωση τους στην πλάκα βάσης για τα επόμενα μοντέλα είχαν σχεδιαστεί από τον Ναγκάντ. Λαμβάνοντας υπόψη ότι το όπλο θα μπορούσε να τοποθετηθεί εύκολα χωρίς τη χρήση ενός αποσπάσματος, ένα φυσίγγιο μετά το άλλο, αυτή ήταν η συμβολή του Ναγκάντ για τα τουφέκια που παρήχθησαν μετά το 1930.
Νομική διαμάχη με Ναγκάντ
Παρά την αποτυχία του τουφεκιού του, ο Ναγκάντ στη δίκη ευρεσιτεχνίας ισχυρίστηκε ότι είχε δικαίωμα επί του ποσού που θα έπαιρνε ο νικητής. Επίσης φάνηκε ότι ο Ναγκάντ ήταν ο πρώτος που έκανε αίτηση για την καταχώρηση διεθνής ευρεσιτεχνίας για τον «διακόπτη» του όπλου αν και το δανείστηκε από το αρχικό σχέδιο του Μοσίν. Ο λόγος που ο Μοσίν δεν μπορούσε να κάνει για την καταχώρηση της ευρεσιτεχνίας ήταν επειδή ο Μοσίν ως αξιωματικός του Ρωσικού στρατού το σχέδιο του έκανε ανήκε στη Κυβέρνηση και ήταν στρατιωτικό μυστικό. Σκάνδαλο ήταν έτοιμο να ξεσπάσει με τον Ναγκάντ να απειλεί ότι δεν θα συμμετάσχει στις δοκιμές που θα γίνουν στη Ρωσία ποτέ ξανά και μερικοί αξιωματικοί πρότειναν την αποβολή του Ναγκάντ εφόσον είχε ήδη δανειστεί το σύστημα του «διακόπτη» από το όπλο του Μοσίν δηλαδή παραβίασε το Ρωσικό δίκαιο εφόσον το όπλο ήταν στρατιωτικό μυστικό. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Ναγκάντ ήταν ένας από τους λίγους παραγωγούς που δεν συνεργαζόταν με τις ανταγωνιστικές κυβερνήσεις και γενικά ήταν πρόθυμος να συνεργαστούν και να ανταλλάξουν τεχνολογίες η Επιτροπή συμφώνησε να πληρώσει 200.000 ρωσικά ρούβλια όσο και το πόσο που πήρε ο Μοσίν ως νικητής. Το τυφέκιο δεν πήρε το όνομα του πραγματικού του εφευρέτη Μοσίν για να μην προκαλέσει περαιτέρω αντιδράσεις από τον Ναγκάντ. Αυτή η απόφαση αποδείχθηκε ότι ήταν σοφή αφού το 1895 το περίστροφο του Ναγκάντ επιλέχθηκε από τον ρωσικό στρατό βοηθητικό όπλο.
Η παραγωγή του μοντέλου 1891 ξεκίνησε το 1892 στην Τούλα στο Ιζβεσκ και στο Sestroryetsk. Το γαλλικό εργοστάσιο Manufacture Nationale d'Armes de Châtellerault δέχθηκε 500.000 παραγγελίες.
Μέχρι τον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο το 1904 παράχθηκαν περίπου 3,8 εκατομμύρια τουφέκια και παραδόθηκαν στον ρωσικό στρατό αν και δεν χρησιμοποιήθηκαν όλα στον πόλεμο. Από την έκδοση της οριστικής μελέτης το 1891 και το έτος 1910, διάφορες παραλλαγές και τροποποιήσεις στα υφιστάμενα τουφέκια έγιναν.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η παραγωγή περιορίστηκε στα μοντέλα M1891 για το ιππικό και το πεζικό για λόγους απλότητας. Λόγω της απελπιστικής έλλειψης όπλων και τις αδυναμίες μιας ακόμα αναπτυσσόμενης εγχώριας βιομηχανίας, η ρωσική κυβέρνηση παρήγγειλε 1,5 εκατομμύρια M1891 τουφέκια πεζικού από τη Remington Arms και άλλα 1,8 εκατομμύρια από τη New England Westinghousee στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Remington παρήγαγε 750.000 τυφέκια πριν η παραγωγή σταματήσει από την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Οι παραδόσεις στη Ρωσία είχαν ανέλθει σε 469.951 τουφέκια, όταν η Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ έληξε τις εχθροπραξιών μεταξύ των Κεντρικών Δυνάμεων και της Ρωσίας. Τα υπόλοιπα 280.000 τουφέκια αγοράστηκαν από τον Στρατό την Ηνωμένων Πολιτειών. Αμερικανικές και Βρετανικές εκστρατευτικές δυνάμεις της Αποστόλης στη Βόρεια Ρωσία οπλίστηκαν με αυτά τα τουφέκια και στάλθηκαν στο Μουρμάνσκ και στο Αρχανγκέλσκ στο τέλος του καλοκαιριού του 1918 για να εμποδίσουν τις μεγάλες ποσότητες πολεμοφοδίων, που προορίζονταν σε Τσαρικές δυνάμεις, να πιαστούν από τις κεντρικές δυνάμεις. Τα τουφέκια που έμειναν χρησιμοποιήθηκαν για την εκπαίδευση των Αμερικανών στρατιωτών. Μερικά χρησιμοποιήθηκαν για οπλίσουν μονάδες της Αμερικανικής Εθνοφυλακής.
Πολλά από τα τουφέκια που παράχθηκαν στην Αμερική πωλήθηκαν σε ιδιώτες στην Αμερική πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μεγάλες ποσότητες Μοσίν-Ναγκάντ έπεσαν στα χέρια των Γερμανικών και Αυστροουγγρικών δυνάμεων και αρκετά από αυτά πωλήθηκαν στη Φινλανδία στη δεκαετία του 1920.
Εμφύλιος Πόλεμος, εκσυγχρονισμός και πόλεμοι με τη Φινλανδία
Κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφύλιου Πολέμου οι εκδόσεις για το πεζικό και τους δραγώνους ήταν ακόμα σε παραγωγή αλλά σε μικρότερη ποσότητα. Το τυφέκιο χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα από τους Μπολσεβίκους τους Μαύρους Φρουρούς και τους εχθρούς τους, και από τον Λευκό Στρατό. Το 1924 μετά τη νίκη του Κόκκινου Στρατού μια επιτροπή συστάθηκε για να εκσυγχρονίσει το τουφέκι το οποίο ήταν σε υπηρεσία για 3 δεκαετίες. Αυτή η προσπάθεια οδήγησε στην παραγωγή του Μοντέλου 91/30. Το μήκος της κάννης μειώθηκε κατά 3.5 ίντσες, οι μετρήσεις σκοπεύτρου μετατράπηκε από αρσίν σε μέτρα, και διάφορες άλλες αλλαγές έγιναν για να είναι πιο αξιόπιστο το όπλο στο στόχο.
Η Φινλανδία ήταν Μεγάλο Δουκάτο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας μέχρι το 1917, οπότε οι Φινλανδοί στην υπηρεσία τους στο τσαρικό στρατό χρησιμοποιούσαν εδώ και πολύ καιρό το Μοσίν-Ναγκάντ. Το όπλο είχε χρησιμοποιηθεί στο σύντομο εμφύλιο πόλεμο και υιοθετήθηκε ως το τουφέκι υπηρεσίας του στρατού της νέας δημοκρατίας. Η Φινλανδία παρήγαγε αρκετές παραλλαγές του Μοσίν-Ναγκάντ, τα οποία είχαν κατασκευαστεί από ρωσικά (ή αργότερα) σοβιετικά τουφέκια. Η Φινλανδία χρησιμοποίησε επίσης έναν αριθμό από M91 τουφέκια M91/30, με ελάχιστες τροποποιήσεις. Με αποτέλεσμα το όπλο να χρησιμοποιηθεί και στις δύο πλευρές τους Ρωσοφινλανδικού πόλεμού του 1939. Τα Φινλανδικά Μοσίν-Ναγκάντ παρήχθησαν από τους SAKO, Tikkakoski και VKT με εισαγόμενες κάννες από την Ελβετία και τη Γερμανία.
Η Φωλιά με τις Τρελές
Η ταινία με τίτλο Η Φωλιά με τις Τρελές, είναι παραγωγής Δυτικής Γερμανίας, έτους 1969 και κωμωδία (Πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: Desideri Voglie Pazze di Tre Insaziabili Ragazze).
Μοσίν-Ναγκάντ
Παραπομπές
Κατηγορία:Τυφέκια