cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2015)
Αλλαγές οδηγών στη διάρκεια του Πρωταθλήματος
200px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Ρομπέρτο Μέρχι με τη Μαρούσια στη Μαλαισία Η Μάνορ-Μαρούσια αποφάσισε πως από το Γκραν Πρι Σιγκαπούρης στη θέση του Ισπανού οδηγού Ρομπέρτο Μέρχι θα τοποθετηθεί ο Αμερικανός Αλεξάντερ Ρόσι. Εξαίρεση θα αποτελέσουν τα Γκραν Πρι Ρωσίας και Άμπου Ντάμπι, στα οποία ο Ρόσι δε μπορεί να πάρει μέρος λόγω των υποχρεώσεών του στο GP2. Στα δύο αυτά Γκραν Πρι οδήγησε και πάλι ο Μέρχι.
Νικητές ανά Αγώνα
200px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Λιούις Χάμιλτον εκκινεί από την πρώτη θέση σε 11 Γκραν Πρι και πετυχαίνοντας 8 ταχύτερους γύρους, κατακτά 10 νίκες συνολικά
Βαθμολογία οδηγών
Οι βαθμοί που απονέμονται στην βαθμολογούμενη δεκάδα (οι οδηγοί από τη σαιζόν αυτή δεν θα κερδίζουν διπλάσιους βαθμούς στον τελευταίο αγώνα του πρωταθλήματος):
Ο Φερνάντο Αλόνσο δεν αγωνίστηκε στο Γκραν Πρι Αυστραλίας για λόγους υγείας. Την θέση του στην ομάδα της McLaren πήρε ο Κέβιν Μάγκνουσεν.
Βαθμολογία κατασκευαστών
Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των κατασκευαστών είχε ως εξής:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
2015 Φορμουλα 1
Τέλλος ο Αθηναίος
Ο Τέλλος ήταν πολίτης της Αρχαίας Αθήνας, που υπήρξε κατά τον Σόλωνα «ο πιο ευτυχισμένος θνητός».
Συγκεκριμένα, όταν ο Κροίσος, βασιλιάς της Λυδίας, επιδεικνύοντας τα πλούτη του στον Σόλωνα, τον ρώτησε αν γνώριζε άλλο θνητό πιο ευτυχισμένο, εκείνος του απάντησε με τη γνωστή φράση «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε» (= μη μακαρίζεις κανένα, πριν τον θάνατό του) και του ανέφερε ως παράδειγμα τον συμπατριώτη του, Τέλλο.
Ο Τέλλος, είπε ο Σόλων, έζησε ευδαίμων σε όλη τη ζωή του, έχοντας κοντά του όλα τα παιδιά του παντρεμένα και ευτυχισμένα, και απεβίωσε στο «πεδίο της τιμής», μαχόμενος εναντίον των εχθρών της πατρίδας του.
Μετά το παράδειγμα του Τέλλου, ο Σόλων παραθέτει επίσης ως παράδειγμα τα αδέρφια Κλέοβι και Βίτωνα.
Πηγές
Τελλος
Άκα Α΄ της Κομμαγηνής
Η Άκα Α΄ (απεβ. π. 20 π.Χ.) έζησε στο βασίλειο της Κομμαγηνής.
Βιογραφία
Ήταν κόρη της Αντιοχίδος· ο πατέρας της μας είναι άγνωστος. Η Αντιοχίς ήταν κόρη τού Αντιόχου Α΄ Θεού της Κομμαγηνής και της Ισιάδος Φιλοστόργου των Αριοβαρζανιδών. Η Αντιοχίς και ο Αντίοχος Α΄ ήταν από τους Οροντίδες, την πρώτη δυναστεία της Αρμενίας. Μητέρα τού Αντιόχου Α΄ ήταν η Λαοδίκη Ζ΄ Θεά των Σελευκιδών, έτσι η Άκα Α΄ είχε Αρμενική και Ελληνική καταγωγή.
Αδελφός της Αντιοχίδος ήταν ο Μιθριδάτης Β΄ της Κομμαγηνής, πατέρας τού Μιθριδάτη Γ΄, τού οποίου η κόρη Άκα Β΄ ήταν ομώνυμη της εξαδέλφης του Άκας Α΄.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών
Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1890
Η Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1890 (Οκτώβριος 1890 - Φεβρουάριος 1892) - η μόνη κυβέρνηση στην ελληνική ιστορία που παύθηκε κατά παράβαση του Συντάγματος - σχηματίστηκε μετά τη νίκη των Δηλιγιαννικών υποψηφίων βουλευτών της 19ης Οκτωβρίου 1890. Όταν η Βουλή συγκροτήθηκε σε σώμα, και με την ανάδειξη του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου, υποψήφιου του Δηλιγιάννη, ως προέδρους αυτής, η κυβέρνηση καταμέτρησε υπέρ της, τις 90 από τις συνολικές 150 έδρες της Βουλής. Η κυβέρνηση αυτή διατηρήθηκε στην εξουσία για 16 μήνες και μέχρι να έρθει αντιμέτωπη με τις βασιλικές αποφάσεις.
Ο βασιλιάς ανταποκρίθηκε αμέσως. Κάλεσε την κυβέρνηση Δηλιγιάννη να παραιτηθεί, και όταν αυτή αρνήθηκε, έχοντας ακόμα την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, την έπαψε.
Stone Cold Crazy
To Stone Cold Crazy είναι ένα τραγούδι του αγγλικού Rock συγκροτήματος Queen, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο τους Sheer Heart Attack, το 1974. Το κομμάτι, τη στιγμή της κυκλοφορίας του δίσκου, δεν κυκλοφόρησε και σε single, παρόλα αυτά έγινε από τα πιο παιγμένα κομμάτια του σε συναυλίες, ειδικά μεταξύ το 1974 και το 1978,   επίσης μπήκε και στο compilation άλμπουμ τους, Classic Queen, το 1992.
Το κομμάτι πιστώνεται σε όλα τα μέλη του συγκροτήματος, ωστόσο ο Φρέντι Μέρκιουρι το ερμήνευε και σε συναυλίες του με τους Ibex, τη δεκαετία του 1960, πριν δηλαδή τη δημιουργία των Queen. Η ηχογραφημένη έκδοση του κομματιού είναι σε στίχους Μέρκιουρι και σε μουσική Μπράιαν Μέι. Ήταν το πρώτο κομμάτι που παίξανε σε συναυλία οι Queen, αλλά μέχρι την τελική του ηχογράφηση άλλαξε αρκετά, για αυτό και το πιστώνεται όλο το συγκρότημα. Σύμφωνα, με το συγκρότημα η πρώιμη μορφή του ήταν πιο αργή, για παράδειγμα, αλλά δεν υπάρχει κάποιο αρχείο.
Επίσης, το κομμάτι έχει υποστεί διασκευή από τους Metallica, σε μία πιο επιθετική εκτέλεση, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, το οποίο το είχαν ερμηνεύσει μαζί με τον Τόνι Αϊόμι, στη συναυλία προς τιμήν του Φρέντι Μέρκιουρι. Αρχικά, το είχα διασκευάσει για τον compilation δίσκο Rubáiyát: Elektra's 40th Anniversary, όμως αργότερα το συμπεριέλαβαν και στον δίσκο τους Garage Inc.. Πέρα από τους Metallica το έχουν διασκευάσει και άλλα συγκροτήματα όπως οι Queens of the Stone Age και οι Sum 41.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1974 Κατηγορία:Τραγούδια των Queen Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica Κατηγορία:Singles του 1990 Κατηγορία:Singles του 1991 Κατηγορία:Singles της Elektra Records Κατηγορία:Singles της EMI Records Κατηγορία:Singles της Hollywood Records
Ξάνθη Αρένα
Το Xanthi FC Arena, ευρέως γνωστό και ως γήπεδο Πηγαδίων, είναι στάδιο στην Ξάνθη που χτίστηκε το 2004 και είναι το νέο γήπεδο του Α.Ο. Ξάνθης, αφού εγκατέλειψε το αντίστοιχο του Α.Ο.Ξ. μέσα στην πόλη. Το γήπεδο βρίσκεται κοντά στα Πηγάδια, ένα χωριό 7 χιλιόμετρα ανατολικά της Ξάνθης και αρχικά είχε σχεδιαστεί με δύο κερκίδες συνολικής χωρητικότητας περίπου 5.500 θεατών. Αποφασίστηκε όμως η κατασκευή και μίας τρίτης (για τους φιλοξενούμενους οπαδούς) στη βόρεια πλευρά, γεγονός που αύξησε τις θέσεις σε 7.361, χωρίς πάντως να είναι στεγασμένη προς το παρόν.
Ιστορία
Στις 8 Αυγούστου 2003 η τότε ΠΑΕ SKODA ΞΑΝΘΗ ανακοίνωσε ότι είχαν ξεκινήσει εδώ και 100 ημέρες οι εργασίες για την ανέγερση του νέου γηπέδου στην περιοχή του ήδη υπάρχοντος Αθλητικού Κέντρου Πηγαδίων δημοσιεύοντας και σχετικά σχέδια.
Το πρώτο παιχνίδι στο «Skoda Ξάνθη Arena», όπως ονομάστηκε αρχικά, πραγματοποιήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 2004 με την ομάδα της Ξάνθης να επιβάλλεται με 3-1 επί του Άρη για την 1η αγωνιστική του πρωταθλήματος της Α΄ Εθνικής για την περίοδο 2004-05. Το γήπεδο εγκαινιάστηκε επίσημα από τον βραζιλιάνο θρύλο του ποδοσφαίρου Πελέ στις 12 Μαΐου 2005. Το ρεκόρ εισιτηρίων σημειώθηκε στο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό στις 20 Ιανουαρίου του 2007 με 6.642 θεατές. Το καλοκαίρι του 2016, το γήπεδο μετονομάστηκε σε «Ξάνθη FC Arena».
Θανάσιμος Τραυματισμός Φιλάθλου
Στις 16 Ιανουαρίου 2005 και πριν από το παιχνίδι της ομάδας με τον Ιωνικό ένας φίλαθλος της Ξάνθης, ο Σταμάτης Γεωργουδάκης, έχασε την ζωή του ύστερα από τραυματισμό από την αποκόλληση μιας μεταλλικής θύρας του γηπέδου, λόγω των θυελλωδών ανέμων που έπλητταν την περιοχή. Οι κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και το κάταγμα στην σπονδυλική στήλη κατέστησαν την κατάσταση εξαιρετικά σοβάρη κι έτσι διεκομίσθη στο Νοσοκομείο «Παπανικολάου» της Θεσσαλονίκης, όπου κι εξέπνευσε ύστερα από προσπάθειες ανάνηψης. Ακολούθησε εισαγγελική παρέμβαση και προκαταρκτική εξέταση από την αστυνομία Ξάνθης. Έκτοτε η Θύρα Β-Γ του γηπέδου έχει λάβει το όνομά του. Ο άτυχος φίλαθλος είχε οικογένεια και ήταν πατέρας δύο παιδιών.
Προπονητικό Κέντρο
Βρίσκεται στον ίδιο χώρο με το γήπεδο της ομάδας. Το αθλητικό κέντρο περιλαμβάνει, επτά γήπεδα, αποδυτήρια, φυσιοθεραπευτικό κέντρο, αίθουσα αναψυχής, γυμναστήριο αλλά και το ξενοδοχείο Le Chalet. Από το 2007 η ομάδα προπονείται εκεί. Το νέο προπονητικό κέντρο κατασκευάστηκε αποκλειστικά για να εξυπηρετεί την επαγγελματική ομάδα και περιλαμβάνει όλες τις απαιτούμενες υποδομές κάνοντας το προπονητικό κέντρο ένα από τα πιο σύγχρονα όπου πολλές ομάδες πραγματοποιούν την βασική τους προετοιμασία το καλοκαίρι. Τα πρώτα χρόνια θεωρούνταν μια από τις πιο υπερσύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις στα Βαλκάνια και την Ευρώπη και η μοναδική στην Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Ξάνθη *
Χρυσογέρακο
Το Χρυσογέρακο είναι είδος γνήσιου γερακιού (γένος Falco), που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική του ονομασία είναι Falco biarmicus, και περιλαμβάνει 5 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος F. b. feldeggii (Sharpe, 1873).
Ονοματολογία
Πιστεύεται ότι το αρχικό κατά Λινναίου επίθετο biarmicus σημαίνει «γενειοφόρος» όταν έδωσε αυτό το όνομα στον Χρυσογέρακο (Faucon biarmique), σε σχέση με την εμφάνιση του.
Η ελληνική του ονομασία προέρχεται από το χαρακτηριστικό χρώμα στο πάνω μέρος του κεφαλιού.
Μορφολογία
Έχει μήκος 30-60 εκατοστά, με πολύ μακριές και μυτερές φτερούγες με άνοιγμα 60 έως 120 εκατοστά και μακριά ουρά. Όπως σε όλα σχεδόν τα ημερόβια αρπακτικά το θηλυκό είναι πιο μεγαλόσωμο από το αρσενικό. Το πτέρωμά του αλλάζει ανάλογα με το υποείδος. Το χρώμα της ράχης μέχρι την ουρά ποικίλλει από σκούρο μπλε έως γκρίζο, το στήθος και η κοιλιά είναι διάστικτο καφέ ανοικτό, το τελείωμα της ουράς του είναι λευκό. Χαρακτηριστικό του χρυσογέρακου όπως και σε όλα τα Long Wing ή Υψηλής Πτήσης αρπακτικά είναι το μαύρο ή πολύ σκούρο χρώμα με τη μορφή γραμμής που καλύπτει τα μάτια έως και το κάτω μέρος του κεφαλιού.
Τα ανήλικα έχουν σκούρο καστανό πτέρωμα, με ραβδώσεις σε όλο σχεδόν το σώμα. Το βάρος των ενηλίκων είναι 450 εώς 600 γραμμάρια για τα αρσενικά και 600 εώς 800 γραμμάρια για τα θηλυκά.
Βιότοπος
Το χρυσογέρακο απαντά σε ανοικτές περιοχές με χαμηλή βλάστηση αλλά όχι σε όλη την ελληνική επικράτεια. Φωλιάζει κυρίως σε απότομους βράχους ή πάνω σε δέντρα που εποπτεύουν μεγάλη έκταση. Οι κυρίως βιότοποι του βρίσκονται στην Β. Αφρική, στα νησιά του Αιγαίου, στην Α. Πελοπόννησο, στη Β. Ελλάδα, στην Κύπρο και στη Β. Τουρκία (νότια παράλια της Μαύρης Θάλασσας). Πρόκειται για αποδημητικό πτηνό που ξεχειμωνιάζει στα νοτιότερα σημεία της επικρατείας του, ενώ τους ανοιξιάτικους και καλοκαιρινούς μήνες ανεβαίνει βορειότερα.
Στην Ελλάδα ζει κυρίως σε ανοιχτές, ξερές, άγονες και βραχώδεις, ημιορεινές και πεδινές περιοχές, αλλά φωλιές (σε βράχια) έχουν βρεθεί και σε ανοιχτά πευκοδάση.
Τροφή
Τρέφεται κυρίως με πουλιά που σε μέγεθος μπορεί να είναι μεγαλύτερα από αυτό. Ακόμη, είναι ένα από τα ελάχιστα Υψηλής Πτήσης αρπακτικά που επιτίθεται σε μικρά θηλαστικά αλλά και σε ερπετά (σαύρες, κυρίως). Στο χρυσογέρακο βρίσκουμε έναν μοναδικό τρόπο κυνηγιού κατά ζεύγη. Το θηλυκό λόγω του μεγάλου ανοίγματος των πτερύγων και του μεγέθους του, πετάει πολύ χαμηλά στο έδαφος με ταχύτητα και, πολλές φορές, πάνω από την γραμμή των δέντρων, προκαλώντας σύγχυση και πανικό στα πουλιά. Τότε το αρσενικό, που πετά ακριβώς πίσω του αλλά ψηλότερα, εφορμά κάθετα και με την συνεργασία του θηλυκού συλλαμβάνουν το θήραμα. Τα είδη που προτιμούν είναι μικρά αλλά και μεγαλύτερα πουλιά όπως η τσίχλα, το κοτσύφι και πολλές φορές πέρδικες και μπεκάτσες. Έχουν παρατηρηθεί επιθέσεις ακόμα και σε κορακοειδή. Η μεγάλη ευκινησία που διαθέτουν, τα καθιστά ικανά να επιτεθούν ακόμα και σε νυχτερίδες με σημαντικό ποσοστό επιτυχίας.
Αναπαραγωγή
Το ζευγάρωμα ξεκινά Απρίλιο ή Μάιο, με πτητικές επιδείξεις και φωνητικά καλέσματα. Το θηλυκό εναποθέτει 3-5 τα οποία κλωσσάει το ίδιο με τη βοήθεια συχνά και του αρσενικού που έχει και την ευθύνη σίτισης της συντρόφου του, επί 25-38 μέρες. Η πρώτη, αναγνωριστική πτήση των νεοσσών, τους οποίους φροντίζουν και οι δύο γονείς, γίνεται μετά 40-50 μέρες. Στη συνέχεια η εκπαίδευση των νεοσσών κρατάει έως και 2 μήνες ακόμα και με ζωντανά θηράματα που κουβαλούν οι γονείς στη φωλιά.
Κατάσταση πληθυσμού στην Ελλάδα
Το χρυσογέρακο είναι σπάνιο και τοπικό επιδημητικό είδος στην Ελλάδα. Πιο κοινό και με ευρεία κατανομή στο παρελθόν, φώλιαζε σε πολλές περιοχές, ακόμη και σε νησιά. Η σημερινή κατανομή του είναι πλέον πολύ κατακερματισμένη, φωλιάζει δε κυρίως στην ηπειρωτική Ελλάδα και σε λίγα νησιά, π.χ. Λέσβος, Κως κ.ά.. Ο πληθυσμός του υπολογίζεται σε 36-55 ζευγάρια και θεωρείται σταθερός, αν και λόγω του μικρού του μεγέθους είναι ευάλωτος και επισφαλής.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο, το Χρυσογέρακο απαντάται και με τις ονομασίες Χρυσογέρακας και Ξανθογέρακο.
Πηγές
Κατηγορία:Ιερακίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Μητροπολίτης πρώην Βελγίου Παντελεήμων
Ο Μητροπολίτης Παντελεήμων (κατά κόσμον Νικόλαος Κοντογιάννης, Χίος, 7 Φεβρουαρίου 1935 - Χίος, 24 Ιανουαρίου 2023) ήταν Μητροπολίτης Βελγίου και Έξαρχος Κάτω Χωρών και Λουξεμβούργου, κάτω από την πνευματική ηγεσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολεως.
Γεννήθηκε στη Χίο το 1935. Ήταν πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης στην Κωνσταντινούπολη. Το 1954 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1957 πρεσβύτερος.
Υπηρέτησε στην Ιερά Μητρόπολη Βελγίου από την ίδρυσή της, το 1969, ως εφημέριος, Αρχιερατικός Επίτροπος και πρωτοσύγκελος. Το 1974 εξελέγη βοηθός Επίσκοπος, με τον τίτλον της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Απολλωνιάδος.
Στις 22 Δεκεμβρίου 1982 εκλέχτηκε, ομόφωνα, από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μητροπολίτης Βελγίου και Έξαρχος Κάτω Χωρών και Λουξεμβούργου. Με προτασή του προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο ιδρύθηκε το Γραφείο της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στις 26 Νοεμβρίου 2013, ο Μητροπολίτης Παντελεήμων παραιτήθηκε από τη θέση του και από τότε διέμενε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, υπό τον τίτλο του Μητροπολίτη πρώην Βελγίου, όπου και απεβίωσε στις 24 Ιανουαρίου 2023. Είχε τιμηθεί με το παράσημο του Αγίου Ισιδώρου του εν Χίω από τον Μητροπολίτη Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Μάρκο. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παντελεήμων Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα
Σφακοπηγάδι Χανίων
Το Σφακοπηγάδι (επίσημο: το Σφακοπηγάδιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Απέχει 44 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 280 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Sfacho pighadi, στην επαρχία Κισάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Sfacopigadi με 86 κατοίκους, 15 οφειλόμενες αγγαρείες και ένα προνομιούχο. O Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό Sfaccopigadhi. Στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, δεν αναφέρεται.
Το 1881 ανήκε στον δήμο Πανεθύμου και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 68 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 120 κατοίκους μαζί με τα Σκευιανά και τα Τρία Αλώνια και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα αγροτικού δήμου. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Περβολακίων, αλλά το 1929 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997 όταν εντάχθηκε στον δήμο Μυθήμνης.
Στο χωριό λειτουργούσε μέχρι το 2018 δημοτικό σχολείο.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Μποκάα
Η Μποκάα (σετσουάνα: Bokaa) είναι μια κωμόπολη της Μποτσουάνα. Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος οικισμός της Περιφέρειας και της επαρχίας Κγκατλένγκ. Έχει πληθυσμό 3.812 κατοίκων (2001). Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Μποτσουάνα. Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα Κατηγορία:Περιφέρεια Κγκατλένγκ
Δημήτρης Γιολδάσης
Ο Δημήτρης Γιολδάσης (1897- 1993) υπήρξε Έλληνας ζωγράφος του 20ού αιώνα.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1897 στο χωριό Βουνέσι Αγράφων (σημερινό Μορφοβούνι) από οικογένεια βοσκών που κατάγονταν από τη Σαμαρίνα. Παρακολούθησε εγκύκλιες σπουδές στην Καρδίτσα και τα Τρίκαλα όπου παράλληλα εργαζόταν. Το 1914 εισέρχεται στην Σχολή καλών τεχνών σπουδάζοντας πρώτα κοσμηματογραφία και έπειτα ζωγραφική. Δάσκαλοί του ήταν ο Δημήτριος Γερανιώτης, Σπυρίδων Βικάτος και ο Γεώργιος Ιακωβίδης ενώ άσκησε βαθιά επιρροή στο έργο του ο Κωνσταντίνος Μαλέας. Το 1922 εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ομαδική έκθεση στο Ζάππειο μαζί με τον Σύνδεσμο Ελλήνων Καλλιτεχνών. Ταξίδεψε σε Παρίσι, Λονδίνο και Νέα Υόρκη όπου εργάστηκε προσωρινά ως σκηνογράφος.
Από το 1937 έως το 1948 δίδασκε με κάποιες διακοπές λόγω των γεγονότων της εποχής στο Γυμνάσιο της Καρδίτσας. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του ΕΑΜ. Μάλιστα από κοινού με άλλους καλλιτέχνες, ζωγράφισε τις τοιχογραφίες με τους ήρωες του 1821 που τοποθετήθηκαν στο κτίριο του Εθνοσυμβουλίου του ΕΑΜ στους Κορυσχάδες. Μετά τα Δεκεμβριανά φυλακίστηκε για μικρό χρονικό διάστημα. Από το 1948 μέχρι το 1966 έζησε στην Αθήνα και αργότερα επέστρεψε στην Καρδίτσα.
Το 1966 έλαβε το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Γεωργίου Α΄, το 1982 τιμήθηκε από τον δήμο Καρδίτσας με το Αργυρούν μετάλλιο της πόλης, το 1984 έλαβε το Χρυσό μετάλλιο της πόλης των Αθηνών ενώ το 1989 τον βράβευσε η Ακαδημία Αθηνών. Πέθανε στις 5 Φεβρουαρίου 1993 στην Καρδίτσα.
Έργο
Ο Γιολδάσης αρχικά καταπιάστηκε με την προσωπογραφία τηρώντας τα ακαδημαϊκά πρότυπα. Αργότερα συγκαταλέγεται στους καλλιτέχνες της πρώτης εικοσαετίας του 20ού αιώνα που προσπάθησαν να αποδεσμευτούν από τον φορμαλισμό που προωθούσε η ακαδημαϊκή ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και να αναζητήσουν νέες μορφές έκφρασης μέσω των αισθητικών αρχών των μετα-ιμπρεσιονιστικών κινημάτων που είχαν αναδειχτεί στο Παρίσι και είχαν ήδη διοχετευτεί και στην Ελλάδα. Στην πορεία ο Γιολδάσης ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την τοπιογραφία και ειδικότερα με την απεικόνιση του τοπίου αλλά και των κατοίκων του θεσσαλικού κάμπου.
Μικρολίμανο
Το Μικρολίμανο ή Φανάρι ή λιμένας Κουμουνδούρου, πρώην Τουρκολίμανο και στην αρχαιότητα Λιμένας Μουνιχίας, αποτελεί σήμερα τουριστική τοποθεσία και περιλαμβάνεται στην ευρύτερη συνοικία της Καστέλλας. Βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Πειραϊκής χερσονήσου συνορεύοντας με την συνοικία του Νέου Φαλήρου. Σήμερα, λόγω των καφετεριών και των κέντρων νυχτερινής διασκέδασης έχει δώσει ώθηση στην εντατικοποίηση της νυκτερινής διασκέδασης.
Με το όνομα Φανάρι φέρονταν κατά τους βυζαντινούς χρόνους πιθανώς από την ύπαρξη φάρου ή φανού στην είσοδό του. Τουρκολίμανο λέγονταν από τους χρόνους της ελληνικής επανάστασης του 1821 και μετά, ενώ λιμένας Κουμουνδούρου λεγόταν στους νεότερους χρόνους επειδή στο νότιο άκρο του υπήρχε η έπαυλη του Κουμουνδούρου μετά την κατεδάφιση της οποίας ανεγέρθηκε ο Ναυτικός Όμιλος Ελλάδος. Το 1925 η ειδική επιτροπή που συστάθηκε τότε για την διόρθωση τοπωνυμιών και σημείων του Πειραιά ονομάτισε επίσημα τον λιμένα αυτόν επαναφέροντας την αρχαία ονομασία Λιμένας Μουνιχίας. Η νέα όμως ονομασία δεν κατάφερε να καθιερωθεί, λόγω του κακόηχου στη νεοελληνική, έναντι του επικρατέστερου Τουρκολίμανο μέχρι το 1967 όταν ο τότε δήμαρχος Αριστείδης Σκυλίτσης με απόφασή του καθιέρωσε το νέο όνομα Μικρολίμανο μετά και από παρασχεθείσα συνδρομή Υπηρεσιών (Ταχυδρομείου, Τηλεγραφείου κ.κλπ) που έπαψαν από τότε να εξυπηρετούν την περιοχή με προγενέστερη ονομασία.
Ιστορία
Για την αρχαία οργάνωσή του δείτε: Λιμένας Μουνιχίας
Μικρολιμανο
Ρανς (ποταμός)
Ο Ρανς (γαλλικά: Rance, βρετονικά: Renk) είναι ένας παράλιος ποταμός της δυτικής Γαλλίας, στα βόρεια της Βρετάνης. Πηγάζει από τα όρη του Μενέ στην Κολινέ, στον νομό Κοτ-ντ'Αρμόρ, και χύνεται στη Μάγχη μεταξύ της Ντινάρ και του Σαιν-Μαλό στον νομό Ιλ-ε-Βιλαίν. Πριν φτάσει στη Μάγχη τα νερά του φράζονται από ένα φράγμα 750 μέτρων σχηματίζοντας τον Σταθμό Παλιρροικής Ενέργειας του Ρανς.
Ο ποταμός συνδέεται με τον Βιλαίν μέσω του Κανάλ ντ'Ιλ-ε-Ρανς.
Νομοί και πόλεις κατα μήκος του ποταμού:
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Κοτ-ντ'Αρμόρ Κατηγορία:Γεωγραφία του Ιλ-ε-Βιλαίν Κατηγορία:Ποταμοί της Βρετάνης
Κρητική λύρα
Η Κρητική λύρα είναι ξύλινο χορδόφωνο (έγχορδο μουσικό όργανο). Έχει συνήθως τρεις χορδές, σε νότες Σολ-Ρε-Λα και παίζεται τρίβοντας ένα δοξάρι στις χορδές της. Κατέχει κεντρική θέση στην παραδοσιακή μουσική της Κρήτης και άλλων νησιών του Αιγαίου και των Δωδεκανήσων. Ήταν γνωστή για πρώτη φορά στην Βυζαντινή Κρήτη, με κάποιες περαιτέρω τροποποιήσεις που σημειώθηκαν τον 20ο αιώνα για να δώσει στο όργανο έναν πιο ισχυρό ήχο και προβολή. Θεωρείται η πλέον δημοφιλής παραλλαγή της βυζαντινής λύρας που χρησιμοποιείται σήμερα. Τα μέρη μιας Κρητικής λύρας είναι συνήθως κατασκευασμένα από διαφορετικούς τύπους ξύλου. Οι χορδές είναι από έντερο ή μέταλλο.
Προέλευση
thumb|left|300px|Ο Νικηφόρος Φωκάς επιστέφει στην Κωνσταντινούπολη μετά την λεηλασία του Χάνδακα, από το βυζαντινό χειρόγραφο του Σκυλίτζη. Απεικονίζονται τα παραδοσιακά μουσικά όργανα των Βυζαντινών. Τα πρώτα έγχορδα όργανα με χορδές ήταν ως επί το πλείστον νυκτά, (για παράδειγμα, η ελληνική λύρα) παίζονταν δηλαδή με τα νύχια. Τα δίχορδα, τοξωτά όργανα, που παίζονται σε όρθια θέση και έφεραν δοξάρι από αλογοουρά, μπορεί να προέρχονται από τους νομαδικούς εφίππους πολιτισμούς της Κεντρικής Ασίας, σε μορφές που μοιάζουν πολύ με τη σύγχρονη Μογγολική Μορίν Χουρ και το Καζακστανικό Κόμπιζ. Παρόμοιοι και διάφοροι τύποι διαδόθηκαν πιθανώς κατά μήκος εμπορικών οδών Ανατολής-Δύσης από την Ασία στη Μέση Ανατολή και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο άμεσος πρόγονος όλων των ευρωπαϊκών τοξωτών οργάνων είναι το αραβικό ρεμπάμπ (ربابة), το οποίο εξελίχθηκε στη βυζαντινή λύρα τον 9ο αιώνα και αργότερα στο ευρωπαϊκό ρεμπέκ.
Η κρητική λύρα προσομοιάζει έντονα τη βυζαντινή λύρα, η οποία αποτελεί πρόγονο πολλών ευρωπαϊκών τοξωτών εγχόρδων. Ο Ιμπν Κχορντάντμπεχ, Πέρσης γεωγράφος του 9ου αιώνα, στη λεξικογραφική του μελέτη των μουσικών οργάνων, αναφέρει τη λύρα ως "όμοια του αραβικού ρεμπάμπ, με πέντε χορδές και ξύλινη". αριστερά|μικρογραφία|Η λύρα του Νόβγκοροντ, ένα τυπικό παράδειγμα βυζαντινής λύρας. Η χρήση τοξωτών εγχόρδων, παρόμοιων της κρητικής λύρας και άμεσων διαδόχων της βυζαντινής συνεχίστηκε σε πολλές περιοχές της βυζαντινής αυτοκρατορίας ακόμα και όταν αυτή αποτέλεσε παρελθόν, φτάνοντας μέχρι τις μέρες μας με μικρές διαφοροποιήσεις. Παραδείγματα τέτοιων οργάνων αποτελούν η Γκαντούλκα στη Βουλγαρία, η τοξωτή Λύρα Καλαβρίας στην Ιταλία και η Πολίτικη λύρα στην Κωνσταντινούπολη.
Ενετοκρατία
Είναι προφανές πως οι Ενετοί, όταν έφτασαν στην Κρήτη το 1211, βρήκαν ήδη την λύρα στο νησί. Εκείνη την εποχή φαίνεται να εμφανίστηκαν για πρώτη φορά τα σφαιρικά κουδουνάκια που τοποθετούνται στο δοξάρι. Τα κουδουνάκια αυτά, στην Κρητική διάλεκτο ονομάζονται "Γερακοκούδουνα". Η ονομασία αυτή, φαίνεται να προέρχεται από τους άρχοντες κυνηγούς, οι οποίοι κυνηγούσαν με γεράκια, τα οποία έφεραν κουδουνάκια στα πόδια τους.
Ωστόσο, ως λαϊκά όργανα κατά τα χρόνια της Ενετοκρατίας, αναφέρονται ως επί το πλείστο πνευστά και κρουστά. Περιηγητές, όπως ο Πιερ Μπελόν, δεν αναφέρουν μουσικά όργανα στους χορούς των Σφακιανών, αν και στην πραγματικότητα οι ίδιοι οι Σφακιανοί ουδέποτε επιδόθηκαν στη χρήση έγχορδων οργάνων, μέχρι και σήμερα. Παρόλα αυτά, υπάρχει αναφορά σε ποίημα από τον Στέφανο Σαχλίκη, ποιητή από τον Χάνδακα (σημ. Ηράκλειο) του 14ου αιώνα:
Προφανώς οι παραπάνω στίχοι δεν αναφέρονται, ούτε στην αρχαία αρποειδή λύρα, ούτε ούτε στην Ιταλική lira, αλλά στη λαϊκή κρητική λύρα της εποχής του ποιητή. Η λέξη "παιγνιώτης" είναι ιδιωματική και χρησιμοποιείται από τους Κρητικούς για να δηλώσει το σκοπευτή, αλλά και τον οργανοπαίχτη. Ο οργανοποιός και ερευνητής Γιώργης Βουγιουκαλάκης έχει δηλώσει πως "δεν αναφέρεται σε όργανα όπως η lira da braccio, ή η lirone, καθώς τα όργανα αυτά εμφανίζονται στη Δύση (κυρίως στην Ιταλία) στο τέλος του 15ου αιώνα η πρώτη και στο τέλος του 16ου η δεύτερη, ως εξέλιξη της βυζαντινής λύρας. "
Στο έργο Κατσούρμπος, ο Γεώργιος Χορτάτζης (1580-1600) αναφέρει ένα όργανο ονόματι "Λυρόνι", το οποίο χρησιμοποιεί ο Νικολός σε καντάδα:
Στο κείμενο αυτό προκαλείται σύγχυση, καθώς πιστεύεται ότι το όργανο αυτό δεν είναι λύρα αλλά κιθάρα, καθώς αναφέρεται η λέξη "κιτάρα". Ωστόσο, στο Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης του Σκαρλάτου Βυζάντιου, στο λήμμα κιθαρίζω, παρατίθεται ως παράδειγμα ο στίχος "αναλαμβάνων την λύραν εκιθάριζεν", ενώ οι όροι ' 'Λύρα ,  κιθάρα  και   φόρμιγξ" ενίοτε χρησιμοποιούνται για το ίδιο όργανο. Επίσης, η κιθάρα και η αρχαία λύρα ποτέ δεν αναφέρονται με υποκοριστικό, ενώ στο Λεξικό της Μεσαιωνικής Ελληνικής Δημώδους Γραμματείας του Εμμανουήλ Κριαρά, το λιρόνι ερμηνεύεται ως το μουσικό όργανο Κρητική λύρα. Επομένως, το όργανο του Νικολό είναι μία μικρή κρητική λύρα, κοινώς, ένα λυράκι (βλ. παρακάτω).
Οθωμανοκρατία
μικρογραφία|Λύρα του 1743 (διακρίνεται το έτος στην κεφαλή) με δοξάρι Το 1746 εμφανίστηκε η παλαιότερη γνωστή σύνδεση της λύρας με την Κρήτη. Ο Άγγλος περιηγητής Μ. Πόρτερ αναφέρει ότι οι Έλληνες "τραγουδούν αδιάκοπα και χορεύουν. Παντού βλέπεις κρητικές λύρες…" Οι λύρες ήταν πιο δημοφιλείς ανάμεσα στους Έλληνες, καθώς οι Οθωμανοί Τούρκοι  "απέφευγαν τους χορούς και δε συμπαθούσαν τη μουσική". Δεν είναι, όμως, ξεκάθαρο, τι εννοούσε "Κρητικές λύρες", καθώς εκείνος παρατηρούσε την Κωνσταντινούπολη και όχι την Κρήτη.
Ο παλαιότερος ονομαστικά καταγεγραμμένος λυράρης της Κρήτης ήταν ο Μανώλης Μαραγκάκης (1778-1818) ή "Θοδωρομανώλης" από το Επανωχώρι Χανίων. Ο Αθανάσιος Δεικτάκης αναφέρει γι' αυτόν ότι "έπαιζε στη λύρα του τους πολλούς καημούς και τις λίγες χαρές της Κρήτης… Στους ρυθμούς της έβρισκε δρόμους απατηλής διαφυγής, στις μαντινάδες τραγουδούσε αντάρτικα υπονοούμενα. Οι σκοποί θύμιζαν ανάσταση του σκλάβου. Τα συρτά ηρωικούς οραματισμούς"
Πριν το 1930
μικρογραφία|Ο Αντώνης Παπαδάκης (Καρεκλάς) παίζει μια πρώιμη έκδοση της σύγχρονης λύρας κατά την δεκαετία του 1920 Όλες οι "πρώιμες" λύρες (Προ-1930), κατασκευάζονταν από τους ίδιους τους οργανοπαίχτες. Ήταν παρεμφερείς των λυρών της Κάσου, της Καρπάθου και των Πολίτικων. Το μπράτσο ήταν συνέχεια του σκάφους και δεν είχε σημαντική κλίση. Δε διέθεταν ταστιέρα, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται λακκούβες στα σημεία που ακουμπούσε το νύχι. Το καπάκι ήταν ανάβαθο και στην ίδια ευθεία με το μπράτσο. Τα κλειδιά ήταν ξύλινα.
Φαίνεται πως ένας παλιός οργανοπαίχτης στη Κρήτη μπορούσε να κινηθεί σε ένα διάστημα έκτης πάνω σε ισοκράτη, τον οποίο έκανε η τρίτη χορδή, που χρησιμοποιούταν για γεμίσματα και ρυθμό. Ο καβαλάρης τότε ήταν ήταν με πολύ μικρή κλίση. Συγκεκριμένα σχέδια δεν υπήρχαν, με αποτέλεσμα ο καθένας να φτιάχνει την λύρα, ουσιαστικά, όπως την ήθελε, με βάσει τα ξύλα που κατείχε, το μεράκι του, ή κάποιον γνωστό του λυράρη.
Ο τύπος που χρησιμοποιούνταν τότε ονομαζόταν Λυράκι, λόγω των μικρών του διαστάσεων, ο οποίος όμως περιοριζόταν στα χορευτικά, λόγω του ψιλού του κουρδίσματος και το οξύ του ήχο που δεν βοηθούσε τους τραγουδιστές στη σωστή ερμηνεία των κομματιών. Ωστόσο, ήταν μεγάλη η ανάγκη για την κατασκευή ενός οργάνου για την συνοδεία του τραγουδιού, ιδίως σε μεγάλα πολυήμερα γλέντια και πανηγύρια. Έτσι, δημιουργήθηκε η Βροντόλυρα, μία μεγαλύτερη παραλλαγή του Λυρακιού με βαθύτερο ηχείο και ισχυρότερο ήχο. Αλλά και η Βροντόλυρα δεν ανταποκρινόταν στις νέες αισθητικές, ακουστικές και δεξιοτεχνικές απαιτήσεις του κοινού και των μουσικών, κάνοντας έτσι ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη για νέο τύπο. Η βροντόλυρα παιζόταν από τον 17ο αιώνα, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930.
Το 1920, κι ενώ το βιολί έλαβε μεγάλη απήχηση, κυρίως από τους κατοίκους της Ανατολικής και της Δυτικής Κρήτης, δημιουργήθηκε η Βιολολύρα, η οποία έμοιαζε με υβρίδιο -θα λέγαμε- της λύρας και του βιολιού. Παιζόταν μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του 1940. Ήταν μια προσπάθεια των ντόπιων κατασκευαστών οργάνων να προσδώσουν τον ήχο και τις τεχνικές δυνατότητες του βιολιού (Το οποίο πρωτοεμφανίστηκε στην Κρήτη κατά την Ενετοκρατία) στο παλαιό βυζαντινό λυράκι. μικρογραφία|Λύρα με συμπαθητικές χορδές, εφεύρεση του Ρος Ντέιλι.
1930 - σήμερα
Οι τύποι λύρας ήταν πολλοί, αλλά δημιουργείται ολοένα και περισσότερο η ανάγκη για τη κατασκευή μιας λύρας ανάμεσα στο τύπο του λυρακιού και της βροντόλυρας. Κατά την περίοδο 1940 έως 1945, με την αλλαγή των κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών, το ενδιαφέρον γύρω από τον ήχο της λύρας, καθώς και τεχνικές βελτιώσεις στον τρόπο παιξίματος πήρε σάρκα και οστά. Εκείνον τον καιρό, εμφανίστηκαν οι πρώτοι οργανοποιοί, στα αστικά κέντρα της Κρήτης. Έτσι, η λύρα άρχισε να εξελίσσεται, μέχρι που έφτασε στην τελική της μορφή. Ο πρώτος επαγγελματίας οργανοποιός που κατασκεύασε λύρα ήταν ο Μανώλης Σταγάκης, ο οποίος άνοιξε το πρώτο του κατάστημα στην οδό Δημακοπούλου στο Ρέθυμνο.
Ο Σταγάκης σχεδίασε το σύγχρονο μοντέλο λύρας, ενδιάμεσο του λυρακιού και της βροντόλυρας, λαμβάνοντας, δε, και την βοήθεια των πελατών του, όσον αφορά τις διαστάσεις του λαιμού, τον ήχο, την εμφάνιση και την αντοχή στον χρόνο. Η λύρα του Σταγάκη θεωρήθηκε μακράν η πιο επιτυχημένη μορφή λύρας, από την στιγμή κιόλας που φτιάχτηκε. Με τον Σταγάκη συνεργάστηκαν ο Θανάσης Σκορδαλός, ο Κώστας Μουντάκης, ο Σπύρος Σηφογιωργάκης, ο Λεωνίδας Κλάδος, ο Νίκος Ξυλούρης και άλλοι πολλοί. Τον Σταγάκη μιμήθηκαν και πολλοί άλλοι οργανοποιοί, κατασκευάζοντας παρόμοιες με τις δικές του λύρες. Η λύρα του Στάγακη είχε πιο ισχυρό ήχο, τόσο από την Βροντόλυρα, όσο και από το Λυράκι, κάτι που βοήθησε στην ευκολία του λυράρη σε συναυλίες, καθώς, λόγω της αδύναμης μουσικής δυνατότητας των παλιών λυρών, σε συνδυασμό με την έλλειψη τεχνολογίας και μέσων όπως τα μικρόφωνα, ήταν πολύ δύσκολο για έναν λυράρη να παίξει. Οι παλιές λύρες ήταν πιο ψηλές σε κούρδισμα, καμιά φορά έως και δύο τόνους, ενώ-λόγω της οχλαγωγίας σε συναυλίες-ο τραγουδιστής πάντα αναγκαζόταν να φωνάζει ενώ τραγουδάει. Έχει μεγαλύτερο σκάφος για ηχείο και ακούγεται πιο δυνατά, χωρίς να απαιτείται πιο ψιλό κούρδισμα. Ο ήχος ήταν πιο μπάσος μεν, αλλά πιο γλυκός δε. Επίσης, η θέση της λύρας στο σώμα του μουσικού έγινε πιο αναπαυτική, καθώς με το "ποδαράκι" στην άκρη του σκάφους να ακουμπάει πάνω στο πόδι του μουσικού, ενώ η κλίση της κεφαλής αφενός καθιστά την χρήση της πιο εύκολη σε πολύωρες εκτελέσεις, χωρίς να στηρίζεται με τον καρπό, ενώ αφ΄ ετέρου βοήθησε και στο "όρθιο παίξιμο της λύρας", καθώς το καράουλο τοποθετείται κάτω από το πηγούνι και η λύρα στηρίζεται με τον αντίχειρα. Τα νέα μεταλλικά κλειδιά, όπως του μπουζουκιού και του μαντολίνου, είναι πιο εύχρηστα. Η "γλώσσα" καθιστά το παίξιμο λιγότερο επώδυνο για τον λυράρη, ενώ-λόγω του ότι καλύπτεται από πλαστικό-δεν φθείρεται το όργανο, συν του ότι αυξήθηκε η έκταση στις δυόμιση οκτάβες, κάτι που συνέβαλλε στις νέες δημιουργίες και ρεπερτόρια, ακόμη και εκτός Κρητικής μουσικής. Οι συρμάτινες και ανθεκτικές χορδές του εμπορίου είναι πιο ανθεκτικές στον χρόνο, ενώ παράλληλα δεν φθείρονται τόσο όσο οι εντέρινες. Τα δοξάρια του βιολιού είναι πιο ελαφριά, φτηνά και βολικά κατά το παίξιμο. Μπορεί ο Σταγάκης να μην ήταν ο πρώτος που ξεκίνησε να εκσυγχρονίζει την λύρα, αλλά ήταν αυτός που την τελειοποίησε. Η λύρα του παίζεται από τους λυράρηδες μέχρι και σήμερα.
Κατασκευή και μηχανική
μικρογραφία|781x781px|Κρητική λύρα - Μοντέλο Σταγάκη Μία Κρητική λύρα αποτελείται γενικά από ένα καπάκι (μπροστινό μέρος) από κέδρο Λιβάνου (Στην Κρητική διάλεκτο ονομάζεται "Κατράνι"), πλάτη από σφένδαμο ("Κελεμπέκι"), αγριαχλαδιά ("Αγκούτζακας"), μουριά ή καρυδιά, λαιμό, καβαλάρη, ψυχή, τρεις χορδές και διάφορα εξαρτήματα. Η λύρα έχει σώμα απιδόσχημο ή ελλειπτικό. Το βερνίκι και ειδικά το ξύλο συνεχίζουν να βελτιώνονται με την πάροδο του χρόνου.
Η πλειονότητα των επικολλήσεων στο όργανο χρησιμοποιούν ζωική κόλλα, (Συνήθως ψαρόκολλα) αλλά μπορεί περιστασιακά να τοποθετηθεί και ριτηνοειδής κόλλα ή βενζινόκολλα. Περιμετρικά της ταστιέρας και του καπακιού τοποθετείται για διακόσμηση ένα λεπτό φιλέτο ξύλου.
Ο λαιμός φέρει την ταστιέρα ("γλώσσα" ή "γραβάτα"), συνήθως κατασκευασμένη από "κατράνι" με πλαστική προστατευτική μεμβράνη (την οποία οι οργανοποιοί ονομάζουν "πάστα"), αλλά περιστασιακά μπορεί να χρησιμοποιηθεί και έβενος, αν και συνήθως αποφεύγεται λόγω βάρους. Η ταστιέρα δεν είναι ευθεία, αλλά έχει μια ελαφριά κλίση προς τα μέσα στο σημείο που παίζει ο λυράρης με τα δάχτυλά του, κάτι που επιτυγχάνεται με ένα εργαλείο που ονομάζεται "ράσπα".
Ο καβαλάρης είναι ένα κομμένο κομμάτι μουριά, καρυδιά, παλίσανδρο, έβενο ή σφένδαμο που φέρει τρεις χαράξεις - εγκοπές από τις οποίες φέρονται οι τρεις χορδές για να μη μετακινούνται δεξιά - αριστερά. Η ψυχή είναι ένα ευλίγιστο σχετικά ξύλο που είναι σφηνωμένο στο εσωτερικό του οργάνου μεταξύ του κάτω καβαλάρη και της πλάτης. Η χρήση της ψυχής είναι η μεταφορά των παλμικών κινήσεων των χορδών στο κάτω μέρος του ηχείου για βελτίωση του ήχου και κατασκευάζεται από το ίδιο ξύλο με το καπάκι. Το προσκέφαλο φτιάχνεται από κέρατο, ξύλο ή σκληρό πλαστικό και τοποθετείται στην άκρη της γλώσσας. Ο χορδοδέτης αγκυρώνει τις χορδές στο κάτω μέρος της λύρας. Πρόκειται για ένα ξύλινο εξάρτημα σχήματος μακρόστενου ανεστραμμένου τριγώνου. Οι χορδές κατασκευάζονταν αρχικά από έντερο και παρήγαν πολύ ψιλό, τσιριχτό ήχο. Οι σύγχρονες χορδές είναι μεταλλικές, κάτι που τις βοήθησε στην αντοχή στον χρόνο και την φθορά. Κατασκευάζονται από την Dogal, με την επωνυμία Lyra Di Creta.
Χρονισμός
Το παλαιό μοντέλο της Κρητικής λύρας (λυράκι), είναι χρονισμένο σε πέμπτες και τέταρτες (ρε-λα-ρε ή λα-ρε-λα). Ο εκτελεστής παίζει τη μελωδία στην πρώτη και την τρίτη χορδή, χρησιμοποιώντας τη δεύτερη χορδή για να συντηρεί ισοκράτη, όπως και στις Πολίτικες λύρες.
Στη σύγχρονη λύρα η χορδή ισοκράτη έχει αντικατασταθεί από τρεις διαδοχικές χορδές (σολ-ρε-λα). Η σύγχρονη λύρα, κατά το σχεδιασμό του Σταγάκη, είναι χρονισμένη σε πέμπτα και δε διαθέτει ειδικές χορδές ισοκράτη, ενώ όλες μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μελωδικές χορδές.
Δοξάρι
Μία Κρητική λύρα παίζεται χρησιμοποιώντας ένα δοξάρι που αποτελείται από ένα ραβδί με μια κορδέλα από τρίχα αλόγου που κρέμεται μεταξύ των ακρών. Ένα τυπικό δοξάρι κρητικής λύρας μπορεί να είναι μεταξύ 45-60 εκατοστών. Οι τρίχες του δοξαριού προέρχονται παραδοσιακά από την ουρά ενός αρσενικού αλόγου (καθώς έτσι περιορίζονται τα καψίματα από τα ούρα). Συνήθως, χρησιμοποιείται δοξάρι βιολιού, όπου στο άκρο της λαβής, ένας ρυθμιστής-βίδα σφίγγει ή χαλαρώνει τις τρίχες. Κατασκευάζεται από τριανταφυλλιά, περναμπούκο και σφένδαμο.
Παίξιμο
αριστερά|μικρογραφία|153x153εσ|Ο Ψαραντώνης σε συναυλία παίζοντας Κρητική λύρα καθιστός μικρογραφία|Ο Βασίλης Σκουλάς παίζει Κρητική λύρα όρθιος Ή Κρητική λύρα παίζεται με τον λυράρη είτε καθισμένο (αριστερά) είτε όρθιο (δεξιά). Στηρίζεται στα πόδια του λυράρη. Το δοξάρι κρατιέται στο ένα χέρι και με το άλλο πιέζονται οι νότες. Παρόλο που στο βιολί, την βιόλα και τα λοιπά βιολοειδή έγχορδα πιέζονται οι νότες με την ψίχα των δαχτύλων για να ακουστεί η νότα, στην Κρητική, αλλά και στην Πολίτικη λύρα, οι νότες παίζονται πιέζοντας το νύχι στην ταστιέρα, δίπλα από τις χορδές.
Είδη
thumb|Διάφορες παραλλαγές Κρητικής λύρας στο μουσείο ελληνικών παραδοσιακών οργάνων, Αθήνα. Οι δύο λύρες πάνω δεξιά είναι το σύγχρονο μοντέλο λύρας που χρησιμοποιείται σήμερα. Οι υπόλοιπες είναι βιολόλυρες.|282x282px Η Κρητική λύρα χωρίζεται στα εξής είδη (Κατά χρόνο δημιουργίας.):
Λυράκι
Το λυράκι, ήταν ένα μικρό μοντέλο λύρας, που χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για συνοδεία στους Κρητικούς χορούς. Παρόλο που είχε μικρές διαστάσεις και χωρίς μεγάλο βάθος σκάφη, είχε δυνατό, οξύ και διαπεραστικό ήχο. Σε αυτόν τον τύπο εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο χορδοστάτης (χτένι ή κορδοδέτης), η γλώσσα (ταστιέρα) και ο μακρόστενος λαιμός, ευκολύνοντας τον μουσικό στη δακτυλοθεσία, αλλά και τη μετακίνηση του χεριού του σε χαμηλότερες θέσεις για τους υψηλότερους φθόγγους. Άλλα λυράκια είχαν τα ξύλινά τους κλειδιά κάθετα με την κεφαλή, ενώ άλλα δεξιά και αριστερά της κεφαλής, όπως και στα βιολιά.
Το λυράκι έφερε ανάγλυφη διακόσμηση στην κεφαλή, κυρίως κεφάλια ζώων, σπάνια ανθρώπους και γεωμετρικά σχέδια, ανάλογα με τον κατασκευαστή. Αργότερα, προστέθηκε και μία φούντα από πολύχρωμες κλωστές, αλλά και χαραγμένα σχέδια, όπως ο σαλίγκαρος ή καράουλο. Το δοξάρι του λυρακιού ήταν κατασκευασμένο από τρίχες αλόγου ή γαϊδάρου, στο οποίο τοποθετούνταν τα "γερακοκούδουνα", προκειμένου να διατηρηθεί ο ρυθμός, καθώς εκείνα τα χρόνια η Κρητική μουσική στερούνταν συνοδευτικών οργάνων (Το πρώτο λαούτο εμφανίστηκε μετά το 1915.).
Βροντόλυρα
Η βροντόλυρα, έδινε πολύ βαθύ και ισχυρό ήχο, χάρη στην πιο πλατιά και βαθιά σκάφη της. Το κούρδισμά της ήταν χαμηλότερο από του λυρακιού, βοηθώντας έτσι τους τραγουδιστές σε μεγάλες και πολύωρες ερμηνείες.
Βιολόλυρα
Η Βιολόλυρα, ήταν μια "απομίμηση" του βιολιού, που δημιουργήθηκε προκειμένου η λύρα να διατηρήσει τον ήχο και τις τεχνικές δυνατότητες του βιολιού. Διέθετε ταστιέρα όμοια με του βιολιού και τα κλειδιά, τα οποία ήταν ξύλινα, ήταν τοποθετημένα δεξιά και αριστερά της κεφαλής, όπως στο βιολί. Επίσης, διέθετε τέσσερις χορδές και το σχέδιο του καράουλου στην κεφαλή της. Στο νομό Χανίων παιζόταν όρθια, καθώς τότε οι μουσικοί πίστευαν πως έτσι μπορούσαν να αναπαραχθούν με μεγαλύτερη πιστότητα τα χανιώτικα συρτά.
Σύγχρονη κοινή λύρα ("Σταγάκη")
Δημοφιλής στο νησί σήμερα. Προέκυψε από συνδυασμό του βιολιού με το λυράκι.
Τετράχορδη λύρα
Παραλλαγή με τέσσερις χορδές.
Λύρα με συμπαθητικές χορδές
Το 1990, ο ιρλανδικής καταγωγής Ρος Ντέιλι σχεδίασε ένα νέο είδος κρητικής λύρας που ενσωματώνει στοιχεία από το λυράκι και το ινδικό Σαράγκι. Το αποτέλεσμα ήταν μια λύρα με τρεις χορδές εκτέλεσης και 18 συμπαθητικές (βοηθητικές), που συνηχούν σε ινδικής κοπής γέφυρες Jawari. Στερείται γλώσσας, αλλά και προσκέφαλου και τα κλειδιά είναι ξύλινα. Παράλληλα, το καπάκι είναι παχύτερο και το στήριγμα στο κάτω μέρος είναι μεγάλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έγχορδα μουσικά όργανα Κατηγορία:Παραδοσιακά μουσικά όργανα
Πρόεδρος της Ουγκάντας
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ουγκάντας είναι ο αρχηγός του κράτους και ο αρχηγός της κυβέρνησης της Ουγκάντας. Ο Πρόεδρος είναι επικεφαλής του εκτελεστικού τμήματος της κυβέρνησης της Ουγκάντας και είναι αρχηγός της Λαϊκής Δύναμης Άμυνας της Ουγκάντας.
Ο σημερινός πρόεδρος Γιουέρι Μουσέβενι ήρθε στην εξουσία το 1986 και είναι ο μακροβιότερος πρόεδρος της Ουγκάντας, μπροστά από τον Ίντι Αμίν που κυβέρνησε από το 1971 έως το 1979.
Όρια
Το 2005 καταργήθηκαν τα όρια των προεδρικών θητειών και το 2017 ανακοινώθηκε επίσης η κατάργηση του προηγούμενου ανώτατου ορίου των 75 ετών.
Νατ Κινγκ Κόουλ
Ο Νατ Κινγκ Κόουλ (Nat King Cole, πραγματικό όνομα: Nathaniel Adams Coles, 17 Μαρτίου 1919 - 15 Φεβρουαρίου 1965) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, ο οποίος εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο προσκήνιο ως κορυφαίος πιανίστας της τζαζ.
Βιογραφία
Αναδείχτηκε ένας από τους καλύτερους πιανίστες της εποχής του σουίνγκ και επέδρασε θετικά στη διαμόρφωσή του. Η επιτυχία του άρχισε το 1943. Έγινε γνωστός από την μαλακή φωνή του βαρύτονου, με την οποία ερμήνευε τζαζ μελωδίες. Το 1947 ηχογράφησε το Nature Boy, το οποίο έφτασε στην κορυφή του μουσικού chart του Billboard πουλώντας περισσότερα από 1 εκ. αντίτυπα και στην πορεία επανακτελέστηκε από τον Φρανκ Σινάτρα και τη Σάρα Βων. Το 1948 ο Νατ Κινγκ Κόουλ μετακόμισε στη χλιδάτη και για λίγους περιοχή του Χόλυγουντ.
Το 1956, ο Νατ Κινγκ Κόουλ προπηλακίστηκε από μέλη της ρατσιστικής οργάνωσης White Citizen's Council κατά τη διάρκεια συναυλίας του στο Μπέρμιγχαμ (Αλαμπάμα).
Ο Νατ Κινγκ Κόουλ ήταν ένας από τους πρώτους αφροαμερικανούς καλλιτέχνες που άγγιξαν το μεγάλο ακροατήριο διεθνώς και θεωρείται ένας από τους δημοφιλέστερους μαύρους τραγουδιστές όλων των εποχών και από τους πιο παρεξηγημένους μουσικούς του 20ού αιώνα. Επίσης, ήταν ένας από τους πρώτους μαύρους της Αμερικής που απέκτησαν δική τους τηλεοπτική εκπομπή με ποικίλο πρόγραμμα.
Για πολλούς μουσικοκριτικούς τότε και σήμερα ο Κόουλ ήταν ισάξιος του Φρανκ Σινάτρα, που μόνο οι φυλετικές διακρίσεις της εποχής δεν του επέτρεψαν να κάνει ολοκληρωμένη καριέρα στο χώρο του θεάματος και ακροάματος. Σύμφωνα με εκτιμήσεις Βρετανών μουσικολόγων, στη μελωδία του Νατ Κινγκ Κόουλ Answer Me φαίνεται ότι βασίζεται η γνωστή και πολυαγαπημένη μπαλάντα του Πωλ ΜακΚάρτνεϋ Yesterday. Οι ίδιοι, ωστόσο, υπογραμμίζουν ότι ο ΜακΚάρτνεϋ δεν έκλεψε τη μουσική, αλλά προχώρησε στη σύνθεση του Yesterday, έχοντας στο υποσυνείδητό του τη μελωδία του Νατ Κινγκ Κόουλ. Όπως δήλωσε στο BBC ο μουσικολόγος Σπένσερ Λι, είναι απίθανο ο ΜακΚάρτνεϊ να «έκλεψε» τη μουσική. «Πιστεύω ότι θα είχε ακούσει το κομμάτι του Νατ Κινγκ Κόουλ σε ηλικία δέκα ή 11 ετών» επισήμανε. .
Ο Νατ Κινγκ Κόουλ πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα στις 15 Φεβρουαρίου του 1965, σε ηλικία 46 ετών. Τέσσερις μήνες μετά το θάνατό του έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους η ταινία Η Λησταρχίνα, στην οποία έπαιξε δίπλα στην Τζέιν Φόντα και τον Λι Μάρβιν. Ο τάφος του βρίσκεται στο ιστορικό νεκροταφείο Forest Lawn του Λος Άντζελες όπου αναπαύονται πολλοί σταρ του Χόλυγουντ, όπως ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και ο Έρολ Φλιν, ενώ εκεί κηδεύτηκε και ο Μάικλ Τζάκσον.
Επιλογές τραγουδιών
Unforgettable, Pretend, The Way You Look Tonight, When I Fall In Love, It’s Only A Paper Moon, Let There Be Love, Mona Lisa, That Sunday That Summer, Those Lazy Hazy Crazy Days Of Summer, Ramblin Rose, Autumn Leaves, Nature Boy, Route 66. The Christmas Song, Quizas, Quizas, Quizas, Too Young, At Last κ.α.
Επίδραση
Μεταξύ των καλλιτεχνών που επηρεάστηκαν από τον Νατ Κινγκ Κόουλ είναι ο Ρέι Τσαρλς, η Νταϊάνα Κρολ, ο Όσκαρ Πίτερσον και ο Μπόμπι Μπλου Μπλαντ.
Τραγούδια του Νατ Κινγκ Κόουλ ακούγονται στην ταινία Ερωτική Επιθυμία (2000).
Αναφορά στον Νατ Κινγκ Κόουλ υπάρχει στα τραγούδια:
Αναφορές στον Νατ Κινγκ Κόουλ υπάρχουν, μεταξύ άλλων, στα παρακάτω βιβλία:
Η κόρη του Νατ Κινγκ Κόουλ, Νάταλι Κόουλ, ηχογράφησε ντουέτο με τον πατέρα της 40 χρόνια μετά το θάνατό του. Μικρότερος αδελφός του Νατ Κινγκ Κόουλ είναι ο επίσης μουσικός Φρέντυ Κόουλ.
Ο Νατ Κινγκ Κόουλ ήταν αυτός που ξεχώρισε τον Τζόνι Ότις (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Γιάννη Βελιώτη) και τον σύστησε στο γνωστό κλαμπ του Λος Άντζελες, Αλαμπάμ. Από τους μεγάλους θαυμαστές του Νατ Κινγκ Κόουλ ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, η Σεζάρια Έβορα , ο Χιου Κόλτμαν και ο Τζόναθαν Ντέμι. Ο ηθοποιός Κολ Σπράους ονομάστηκε έτσι από τους γονείς του προς τιμήν του Νατ Κινγκ Κόουλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μητροπολίτης Θαυμακού Ιάκωβος Μπιζαούρτης
Ο Τιτουλάριος Μητροπολίτης Θαυμακού Ιάκωβος Μπιζαούρτης (Αθήνα, 1948) είναι Έλληνας Θεολόγος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι γεννημένος στην Αθήνα το 1948. Σπούδασε στο τμήμα θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1972 χειροτονήθηκε από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Κ.κ. Αθηναγόρα, σε διάκονο στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας στο Λονδίνο. Την ίδια χρονιά χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Έδωσε την υπηρεσία του σε διάφορες κοινότητες της πρωτεύουσας της Μεγάλης Βρετανίας, διατελώντας ως προϊστάμενος των τοπικών ναών και ως διευθυντής στα ελληνικά σχολεία.
Διατέλεσε επί χρόνια ως πρώτος σύμβουλος στο Ηγουμενοσυμβούλιο της Ιεράς Μονής Ασώματων Πετράκη. Στις 3 Δεκεμβρίου 2003, εκλέχθηκε καθηγούμενος της μονής αυτής. Στις 8 Μαρτίου 2012, εκλέχθηκε Επίσκοπος Θαυμακού από την Ιερά Σύνοδο. Στις 11 Μαρτίου 2012, χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Β´ υπό τον τίτλο Θαυμακού. Στις 3 Νοεμβρίου του 2021 ανυψώθηκε σε Τιτουλάριο Μητροπολίτη μετά από πρόταση του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Β'.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες Κατηγορία:Επίσκοποι Θαυμακού
Έδικτο των Βερσαλλιών
Το Έδικτο των Βερσαλλιών, πιο γνωστό ως Έδικτο της Ανεκτικότητας, ήταν ένα επίσημο διάταγμα το οποίο έδινε στους μη-Καθολικούς της Γαλλίας το δικαίωμα να ασκούν σε πλήρη ελευθερία τις θρησκείες τους, καθώς και νομική και πολιτειακή οντότητα, στην οποία περιλαμβανόταν το δικαίωμα σύναψης συμβολαίων γάμου χωρίς την πρωτύτερη αλλαγή πίστης, ενστερνιζόμενοι τον Καθολικισμό. Το έδικτο υπεγράφη από τον Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ στις 7 Νοεμβρίου 1787, ενώ επικυρώθηκε από το κοινοβούλιο του Παλαιού Καθεστώτος στις 29 Ιανουαρίου 1788. Η επιτυχής ψήφισή του οφειλόταν στα άκρως πειστικά επιχειρήματα που ανέφεραν επιφανείς Γάλλοι φιλόσοφοι και λογοτέχνες της εποχής, μεταξύ αυτών και ο Αν-Ρομπέρ-Ζακ Τυργκό, αλλά και Αμερικανοί όπως ο Μπέντζαμιν Φράνκλιν, και, ακόμη, με την άριστη συνεργασία μεταξύ του Γκιγιώμ-Κρετιάν ντε Μαλζέρμπ, υπουργού του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, και του Ζαν-Πωλ Ραμπώ Σαιντ-Ετιέν, εκπροσώπου των προτεσταντικών κοινοτήτων της Γαλλίας.
Ενώ το Έδικτο των Βερσαλλιών δεν διακήρυττε από νομικής άποψης την ελευθερία των θρησκειών ανά τη Γαλλία – αυτό πήρε δύο περισσότερα χρόνια, με τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη το 1789 – ήταν, ωστόσο, ένα σημαντικό βήμα προς τον κατευνασμό των θρησκευτικών εντάσεων, ενώ, ταυτόχρονα, τερμάτισε με τον πλέον επίσημο τρόπο τους θρησκευτικούς διωγμούς στη Γαλλία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Master of Puppets (τραγούδι)
Το Master of Puppets είναι τραγούδι του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Metallica και κυκλοφόρησε ως single στις 2 Ιουλίου του 1986 στη Γαλλία, και ήταν το μόνο single από τον δίσκο Master of Puppets, ο οποίος κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά. Επίσης, κυκλοφόρησε και στις ΗΠΑ από την Elektra, για την προώθηση του δίσκου.
Το τραγούδι διαρκεί πάνω από 8 λεπτά, και στον δίσκο προηγείται από το Battery ένα πιο μικρό tharsh τραγούδι, φαινόμενο που παρατηρείται και στον προηγούμενο δίσκο του συγκροτήματος και στον επόμενο. Το Master of Puppets είναι γνωστό για την ευρεία χρήση του στην τεχνική downpicking, αλλά και στο ιντερλούδιο που αρχίζει στο 3:34.
Το τραγούδι, σύμφωνα, με τον Τζέιμς Χέτφιλντ, «έχει ως επίκεντρο τα ναρκωτικά και για το πώς σε ελέγχουν». Το τραγούδι ήταν και το αγαπημένο του εκλιπόντα μπασίστα Κλιφ Μπέρτον, από το άλμπουμ. Το κομμάτι θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα και γνωστότερα του συγκροτήματος με συνεχείς εκτελέσεις του σε συναυλίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1986 Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica Κατηγορία:Singles του 1986 Κατηγορία:Singles της Elektra Records Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια
Παναγιώτης Δελημήτσος
Ο Παναγιώτης Δελημήτσος (28 Νοεμβρίου 1938 - 3 Νοεμβρίου 2015) του Βασιλείου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από την Αιτωλοκαρνανία, που διετέλεσε βουλευτής και υφυπουργός Οικονομικών.
Βιογραφία
Καταγόταν από τον Μαραθιά Αιτωλοακαρνανίας.
Έγινε μέλος της Νέας Δημοκρατίας από την ίδρυση του κόμματος και κατήλθε ως υποψήφιος βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια της πατρίδας του για πρώτη φορά το 1974.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του Ιουνίου του 1989. Επανεξελέγη στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς και σε εκείνες του 1990. Στις 11 Απριλίου 1990 διορίστηκε υφυπουργός Οικονομικών, θέση στην οποία παρέμεινε ως τις 8 Αυγούστου 1991. Επί πρωθυπουργίας του Κώστα Καραμανλή ήταν πρόεδρος του Ταμείου Εθνικής οδοποιίας. Ως το θάνατό του ήταν γενικός γραμματέας της Ένωσης τέως βουλευτών και ευρωβουλευτών.
Πέθανε από ανεύρυσμα στην Αθήνα, τον Νοέμβριο του 2015, κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου στο Κολωνάκι και ετάφη στη γενέτειρά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας