cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
Βρετανικός έλεγχος και Οθωμανική κυριαρχία
Κατά τον 16ο αιώνα, τμήματα της περιοχής ήταν κάτω από την άμεση κυριαρχία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Στη συνέχεια, η περιοχή παράμεινε γνωστή στους Βρετανούς ως η Ακτή των Πειρατών, καθώς εκεί διατήρησαν τη βάση τους πειρατικές ομάδες που λυμαίνονταν τα νερά του Περσικού κόλπου, παρά τις Βρετανικές και Αραβικές περιπολίες μέχρι και τον 19ο αιώνα. Βρετανικές εκστρατείες για την προστασία του εμπορίου με την Ινδία, οδήγησαν το 1819 σε μάχες για την κυριαρχία των λιμανιών των ακτών. Τον επόμενο χρόνο υπογράφτηκε μία συνθήκη ειρήνης με όλους τους σεΐχηδες των ακτών και τους Βρετανούς, αν και οι επιδρομές των πειρατών συνεχίστηκαν μέχρι και το 1835, όταν οι σεΐχηδες συμφώνησαν στην αποχή από τις εχθροπραξίες στη θάλασσα. Το 1853 υπέγραψαν επίσης μία συνθήκη με τη Βρετανία, σύμφωνα με την οποία συμφώνησαν σε μία μόνιμη θαλάσσια ανακωχή, ενώ διαμάχες μεταξύ των εμιράτων της περιοχής θα επιλύονταν με τη διαιτησία των Βρετανών.
Κυρίως ως αντίδραση στις βλέψεις των άλλων Ευρωπαϊκών κρατών στην περιοχή, η Βρετανία και τα εμιράτα καθιέρωσαν πιο στενούς δεσμούς με τη συνθήκη του 1892, παρόμοια με αντίστοιχες συμφωνίες των Βρετανών με βασίλεια της περιοχής. Οι σεΐχηδες συμφώνησαν να μην παραχωρήσουν εκτάσεις σε ξένους, παρά μόνο στους Βρετανούς, ή να διατηρήσουν σχέσεις με άλλα κράτη, χωρίς την εποπτεία τους. Σε αντάλλαγμα, η Βρετανία εγγυήθηκε την προστασία των εμιράτων από κάθε θαλάσσια παρέμβαση και την υποστήριξη σε περίπτωση χερσαίας εισβολής.
Η εποχή των μαργαριταριών
Τον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα άνθησε η βιομηχανία αλιείας των μαργαριταριών, παρέχοντας τόσο εργασία όσο και εισόδημα στους κατοίκους του Περσικού κόλπου. Με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η βιομηχανία αυτή δέχθηκε το πρώτο πλήγμα, αλλά η οικονομική κρίση που ακολούθησε στα τέλη της δεκαετίας του '20 και στις αρχές του '30 έφερε τη σταδιακή παρακμή. Παράλληλα, η δυναμική είσοδος της Ιαπωνίας στην αγορά των μαργαριταριών περιόρισε τα έσοδα, ενώ με την απόφαση του νεοσύστατου τότε κράτους της Ινδίας να επιβάλει μεγάλη φορολογία στα εισαγόμενα μαργαριτάρια από τις Αραβικές χώρες, η βιομηχανία καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς λίγο μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η εποχή που ακολούθησε ήταν ιδιαίτερα δύσκολη με ελάχιστες ευκαιρίες για ανάπτυξη λόγω των πενιχρών εσόδων.
Η εποχή του πετρελαίου
Στις αρχές της δεκαετίας του '60 ξεκίνησαν οι πρώτες έρευνες για πετρέλαιο στην περιοχή, ενώ το 1962 έγινε η πρώτη εξαγωγή πετρελαίου από το Άμπου Ντάμπι. Με την αύξηση των εσόδων από τον μαύρο χρυσό, ο εμίρης του Άμπου Ντάμπι, σεΐχης Ζαΐντ μπιν Σουλτάν Αλ Ναγιάν, ξεκίνησε την υλοποίηση ενός τεράστιου αναπτυξιακού προγράμματος, με την κατασκευή σχολείων, οικιστικών συγκροτημάτων, νοσοκομείων και οδικών δικτύων. Το 1969, με την έναρξη των εξαγωγών πετρελαίου και από το Ντουμπάι, ο σεΐχης Ρασίντ μπιν Σαεέντ Αλ Μακτούμ, εμίρης του Ντουμπάι, χρησιμοποίησε τα έσοδα για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων. thumb|right|150px|Ο σεΐχης [[Ζαΐντ μπιν Σουλτάν Αλ Ναγιάν, εμίρης του Άμπου Ντάμπι και πρώτος πρόεδρος των ΗΑΕ.]] Το 1955 η Βρετανία υποστήριξε το Άμπου Ντάμπι στη διαμάχη του με το Σουλτανάτο του Ομάν για την κυριότητα της όασης Μπουραϊμί, μίας περιοχής στα νότια των εμιράτων. Επίσης, η συμφωνία του 1974 ανάμεσα στο Άμπου Ντάμπι και τη Σαουδική Αραβία επέλυε τις συνοριακές διαφορές μεταξύ τους, αν και στην πορεία τα όρια αναγνωρίστηκαν μόνο από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Τα σύνορα με το Ομάν επίσης παρέμειναν μη καθορισμένα μέχρι το 1999.
Η ένωση των εμιράτων
Στις αρχές της δεκαετίας του '60 με την ανακάλυψη πετρελαίου στο Άμπου Ντάμπι εντάθηκαν οι προθέσεις συνεργασίας μεταξύ των εμιράτων της περιοχής. Ο σεΐχης Ζαΐντ μπιν Σουλτάν Αλ Ναγιάν ανέλαβε εμίρης του Άμπου Ντάμπι το 1966, ενώ παράλληλα οι Βρετανοί έχαναν τα συμβόλαιά τους για εξαγωγή πετρελαίου από αμερικανικές εταιρίες. Αν και οι Βρετανοί είχαν νωρίτερα ιδρύσει μία υπηρεσία για την τοπική ανάπτυξη, τα εμιράτα αποφάσισαν να συντονίσουν μόνα τους τις αποφάσεις και ανέλαβαν τη διοίκηση της υπηρεσίας. Έτσι, ίδρυσαν το Συμβούλιο των Εμιράτων, και ανέθεσαν στον Αντί Μπιτάρ, νομικό σύμβουλο του σεΐχη του Ντουμπάι, τη γενική γραμματεία και τη νομική διοίκηση του συμβουλίου. Το συμβούλιο παρέμεινε ενεργό μέχρι την ίδρυση των ΗΑΕ.
Το 1968 η Βρετανία ανακοίνωσε την πρόθεσή της να τερματίσει τη συνθήκη προστασίας των επτά εμιράτων, καθώς και του Μπαχρέιν και του Κατάρ, κάτι που επιβεβαίωσε και με απόφαση το 1971. Και οι εννιά οντότητες προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια ένωση Αραβικών εμιράτων, αλλά μέχρι και το 1971 δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν στους όρους της ένωσης, παρά την προθεσμία λήξης της βρετανικής προστασίας.
Το Μπαχρέιν κηρύχθηκε ανεξάρτητο τον Αύγουστο του 1971 και το Κατάρ τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Με τον τερματισμό της βρετανικής προστασίας τον Δεκέμβριο του 1971, τα επτά εμιράτα έγιναν ανεξάρτητα. Οι εμίρηδες του Άμπου Ντάμπι και του Ντουμπάι αποφάσισαν να σχηματίσουν μια ένωση μεταξύ των εμιράτων τους διατυπώνοντας ένα κοινό σύνταγμα και κάλεσαν τους εμίρηδες των υπόλοιπων να συμμετέχουν. Στις 2 Δεκεμβρίου του 1971 άλλα τέσσερα εμιράτα υπέγραψαν το σύνταγμα και τη συνθήκη ένωσης, ενώ το εμιράτο του Ρας Αλ-Κάιμα προσχώρησε στις αρχές του 1972.
Γεωγραφία
Τα ΗΑΕ βρίσκονται στη νοτιοδυτική Ασία στην Αραβική χερσόνησο και βρέχονται από τον Περσικό κόλπο και τον κόλπο του Ομάν, ανάμεσα στη Σαουδική Αραβία και το Σουλτανάτο του Ομάν. Συγκεκριμένα, τα ΗΑΕ εκτείνονται μεταξύ 22°50′ και 26° βόρειο γεωγραφικό πλάτος και 51° και 56°25′ ανατολικό γεωγραφικό μήκος. Τα σύνορά τους με τη Σαουδική Αραβία έχουν μήκος 530 χλμ. και εκτείνονται δυτικά, νότια και νοτιοανατολικά, ενώ τα σύνορα με το Ομάν, μήκους 430 χλμ., εκτείνονται νοτιοανατολικά και βορειοανατολικά. Η συνοριακή γραμμή με το Κατάρ στην περιοχή Κάουρ αλ Ουνταίντ έχει μήκος περίπου 19 χλμ βορειοδυτικά, αλλά παραμένει ακαθόριστη. Η συνολική έκταση των ΗΑΕ είναι περίπου 77,700 τετρ.χλμ. χωρίς ο προσδιορισμός να είναι ακριβής, καθώς υπάρχουν διενέξεις για την ακριβή χωροθέτηση των συνόρων με όλους τους παραπάνω γείτονες, αλλά και με το Ιράν αναφορικά με την κυριότητα ορισμένων νησίδων στον Περσικό κόλπο.
Το μεγαλύτερο εμιράτο των ΗΑΕ, το Άμπου Ντάμπι, καταλαμβάνει το 87% της συνολικής έκτασης, δηλαδή περίπου 67.340 τετρ. χλμ., ενώ το μικρότερο εμιράτο, Ατζμάν, έχει έκταση μόνο 259 τετρ. χλμ.
Η ακτογραμμή των ΗΑΕ εκτείνεται για περισσότερα από 650 χλμ. κατά μήκος των βορείων ακτών της Αραβικής χερσονήσου στον Περσικό κόλπο. Το μεγαλύτερο μέρος των ακτών καλύπτεται από αλαταποθέσεις που εισέρχονται βαθιά στην ξηρά, σχηματίζοντας παράλληλα φυσικούς όρμους με μεγαλύτερο αυτόν του Ντουμπάι, αλλά και άλλους, όπως στο Άμπου Ντάμπι και τη Σάρτζα. Αρκετά νησιά και νησίδες βρίσκονται στην κυριαρχία των ΗΑΕ στις ακτές αλλά και ανοιχτά στον Περσικό κόλπο, ορισμένες από αυτές αποτελούν σημείο διένεξης τόσο με το Ιράν όσο και με το Κατάρ. Αρκετές νησίδες, καθώς και κοραλλιογενείς ύφαλοι και σκόπελοι, αποτελούν κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα στην περιοχή, παράλληλα με τις ισχυρές παλίρροιες και τις έντονες ανεμοθύελλες. Η ακτογραμμή των ΗΑΕ συνεχίζεται μετά τα στενά του Ορμούζ και στον κόλπο του Ομάν στη χερσόνησο Μουσαντάμ, αν και το άκρο της ανήκει σε θύλακα του Ομάν μέσα στο έδαφος των ΗΑΕ.
Νότια και δυτικά του Άμπου Ντάμπι, οι ερημικές εκτάσεις και οι αμμώδεις θίνες εκτείνονται στην περιοχή Ρουμπ αλ-Καλί μέχρι και τη Σαουδική Αραβία, ενώ μέσα στην επικράτεια αυτού του εμιράτου βρίσκονται δύο μεγάλες οάσεις με φυσικούς πόρους για τη διατήρηση μονίμων οικισμών. Η εκτεταμένη όαση Λίβα στα νότια βρίσκεται κοντά στα ακαθόριστα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία, ενώ η όαση Αλ-Μπουραϊμί διαμοιράζεται μεταξύ των ΗΑΕ και του Ομάν.
Πριν από την απόσυρση των Βρετανών από την περιοχή το 1971, η Βρετανία χάραξε τα εσωτερικά όρια ανάμεσα στα επτά εμιράτα που αποτελούν τα ΗΑΕ, με στόχο να αποφύγει τις εδαφικές διενέξεις που πιθανόν να διακινδύνευαν την ενότητα της ομοσπονδίας. Σε γενικές γραμμές οι ηγεμόνες των εμιράτων αποδέχθηκαν τη συγκεκριμένη Βρετανική επέμβαση, αν και οι διαφορές μεταξύ του Άμπου Ντάμπι και του Ντουμπάι, και μεταξύ του Ντουμπάι και της Σάρτζα, δεν επιλύθηκαν παρά μετά τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας των ΗΑΕ. Τα πλέον περίπλοκα σύνορα βρίσκονται στα όρη Αλ Χαζάρ αλ Γκαρμπί, όπου πέντε από τα εμιράτα κατέχουν περισσότερες από 12 γειτονικούς θύλακες.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός των ΗΑΕ το 2020 ανέρχεται σε 9.282.410 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση, από τους οποίους μόνο το 20% είναι Εμιρατινοί, έχουν δηλαδή την υπηκοότητα των εμιράτων, καθώς η πλειονότητα του πληθυσμού αποτελείται από μετανάστες. Η μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα μεταναστών είναι Ινδοί (περίπου 1,75 εκατ.), ενώ ακολουθούν οι Πακιστανοί (περίπου 1,25 εκατ.) και οι προερχόμενοι από το Μπανγκλαντές (περίπου 500.000). Οι μετανάστες με καταγωγή από άλλα μέρη της Ασίας (Φιλιππίνες, Ιράν, Κίνα) ανέρχονται σε 1 εκατομμύριο, ενώ οι προερχόμενοι από δυτικές χώρες (Ευρώπη, Αμερική) υπολογίζονται σε περίπου 500.000. Οι υπόλοιποι προέρχονται από άλλα Αραβικά κράτη. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 76,1 χρόνια (75,1 χρόνια οι άνδρες και 78,4 οι γυναίκες).
Το υψηλό επίπεδο διαβίωσης και οι οικονομικές ευκαιρίες αποτελούν πόλους έλξης για εργάτες από την Ινδία, τις Φιλιππίνες, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, την Υεμένη, το Πακιστάν, τη Σρι Λάνκα και το Μπανγκλαντές. Επίσης, μεγάλη είναι και η παροικία Παλαιστίνιων, ενώ σημαντικές ομάδες αποτελούν οι Σομαλοί και οι Σουδανοί.
Στο σύνολο του πληθυσμού οι άντρες υπερτερούν στις γυναίκες σχεδόν κατά 100%. Η πολυπληθέστερη πόλη είναι το Ντουμπάι, ενώ άλλες κύριες πόλεις είναι το Άμπου Ντάμπι, η Αλ Αΐν, η Σάρτζα και η Φουτζάιρα. Το 88% του πληθυσμού είναι αστικός, ενώ οι υπόλοιποι κάτοικοι διαβιούν σε μικρούς οικισμούς σε όλη τη χώρα ή σε εγκαταστάσεις άντλησης πετρελαίου στην έρημο.
Επίσημη και πλέον διαδεδομένη θρησκεία στα ΗΑΕ είναι ο μουσουλμανισμός, αν και η κυβέρνηση εφαρμόζει μία πολιτική ανοχής απέναντι σε άλλα θρησκεύματα και δεν αναμιγνύεται σε μη ισλαμικά ζητήματα θρησκείας. Ο προσηλυτισμός όμως είναι παράνομος για κάθε θρησκεία εκτός του Ισλάμ. Σε όλη τη χώρα καταγράφονται 31 εκκλησίες και ένας ινδουιστικός ναός στο Ντουμπάι. Με βάση στοιχεία της απογραφής του 2005, το 76% του συνολικού πληθυσμού ανήκει στο Ισλάμ, το 9% είναι χριστιανοί, ενώ το 15% εντάσσεται στον ινδουισμό, το βουδισμό και άλλες δοξασίες. Στο Ισλάμ επικρατούν οι Σουνίτες (85%) έναντι των Σιιτών (15%).
Διοικητική διαίρεση: Τα επτά εμιράτα
Τα ΗΑΕ προέκυψαν από την ομοσπονδία επτά εμιράτων, τα διακριτά όρια των οποίων διατηρούνται στο καθεστώς του ενιαίου κράτους. Το εμιράτο του Άμπου Ντάμπι είναι το μεγαλύτερο σε έκταση, ενώ διαιρείται για διοικητικούς λόγους σε τρεις περιφέρειες. Το εμιράτο του Ντουμπάι εκτείνεται στις ακτές του Περσικού κόλπου ανατολικά του Άμπου Ντάμπι, ενώ ακολουθείται από το εμιράτο της Σάρτζα. Τα βορειότερα εμιράτα περιλαμβάνουν τη Φουτζάιρα, το Ατζμάν, το Ρας αλ-Κάιμα και το Ουμ αλ Καουάιν, ενώ δύο περιοχές βρίσκονται κάτω από κοινό έλεγχο αφενός μεταξύ του Ατζμάν και του Ομάν και αφετέρου μεταξύ της Φουτζάιρα και της Σάρτζα.
Ένας θύλακας που ανήκει στο Ομάν περικλείεται από το έδαφος των ΗΑΕ και αφορά την περιοχή Γουάντι Μαντχά, που βρίσκεται στο εμιράτο της Σάρτζα, μεταξύ της χερσονήσου Μουσαντάμ και των υπολοίπων εδαφών του Ομάν. Τα σύνορα της περιοχής αυτής με έκταση περίπου 75 τετρ. χλμ. έχουν καθοριστεί το 1589 και έχουν παραμείνει αναλλοίωτα από τότε. Μέσα σε αυτό τον θύλακα βρίσκεται επίσης ένας θύλακας που ανήκει στα ΗΑΕ και συγκεκριμένα στο εμιράτο της Σάρτζα, και αφορά μία γραμμική περιοχή μήκους περίπου 8 χλμ. στην οποία κατοικούν περίπου 100 άτομα.
Διακυβέρνηση
Αρχηγός Κράτους είναι ο Χαλίφα μπιν Ζαγέντ αλ Ναχαγιάν και Αρχηγός Κυβερνήσεως ο Σεΐχης Μοχάμετ μπιν Ρασίντ αλ Μάκτουμ. Στη χώρα δεν επιτρέπεται η λειτουργία πολιτικών κομμάτων. Λειτουργεί Ομοσπονδιακό Εθνικό Συμβούλιο (Majlis al-Ittihad al-Watani, με 40 έδρες- τα 20 από τα μέλη του διορίζονται από τους ηγεμόνες των εμιράτων και άλλα 20 εκλέγονται για διετή θητεία).
Εκλογές
Οι πρώτες εκλογές διεξήχθησαν στις 18-20 Δεκεμβρίου 2006. Δικαίωμα ψήφου αλλά και του να θέσουν υποψηφιότητα είχαν μόνο το εκλεκτορικό σώμα- ένα σώμα από 6.689 άτομα, ανάμεσα στα οποία και 1.189 γυναίκες, διορισμένα από τους ηγεμόνες των 7 εμιράτων. Συνολικά 456 υποψήφιοι (μεταξύ των οποίων και 65 γυναίκες) διεκδίκησαν τις 20 έδρες (το 1/3) της Βουλής. Εξελέγη μία γυναίκα από το Άμπου Ντάμπι και άλλες 8 διορίστηκαν μεταξύ των 20 διορισμένων μελών.
Κλίμα
Οι χειμερινοί μήνες είναι ευχάριστοι με τη θερμοκρασία να κυμαίνεται από 13-14 μέχρι 22 βαθμούς Κελσίου και σχετικά χαμηλή υγρασία. Αντίθετα κατά τους θερινούς μήνες επικρατούν ακραίες θερμοκρασίες (άνω των 40 βαθμών Κελσίου) σε καθημερινή βάση, που σε συνδυασμό με τα υψηλά επίπεδα υγρασίας δημιουργούν εξαιρετικά δυσάρεστη ατμόσφαιρα.
Οικονομία
Η χώρα είναι πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου και οι κάτοικοί της απολαμβάνουν εισόδημα συγκρίσιμο μ' αυτό των ανεπτυγμένων χωρών της δύσης. Το ΑΕΠ της χώρας είναι 185.579 δισ. $ (36η στον κόσμο) (εκτίμηση 2009). Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι 43.857$. Νόμισμα της χώρας είναι το ντιράμ.
Κοινωνία
Η ιδιαιτερότητα της χώρας συνίσταται στο ότι ο πληθυσμός της απαρτίζεται κατά 80% περίπου από μετανάστες (expatriates) ενώ μόνο 20% είναι γηγενείς. Αυτό δημιουργεί μια μοναδική σύνθεση: πάνω από 100 διαφορετικές εθνικότητες έχουν καταγραφεί σαν μόνιμοι κάτοικοι των ΗΑΕ συνεισφέροντας με τον τρόπο τους στη διαμόρφωση της πιο πολυπολιτισμικής κοινωνίας στη Μέση Ανατολή ή και στον κόσμο ολόκληρο. Επόμενο είναι να έχουν διαμορφωθεί ανοχές προς τον διαφορετικό (μη αραβικό) τρόπο ζωής και πολλοί δυτικοί αισθάνονται πολύ άνετα στη χώρα.
Ωστόσο τα ΗΑΕ παραμένουν μια καθαρά αραβική μουσουλμανική χώρα που προσπαθεί να κρατήσει τις θρησκευτικές και πολιτιστικές παραδόσεις της, την ώρα που ο τρόπος ζωής δυτικοποιείται καθημερινά, με έμφαση στα μεγάλα αστικά κέντρα, Ντουμπάι και Άμπου Ντάμπι.
Μεταφορές
Το 2008 λειτουργούσαν 39 αεροδρόμια και 5 ελικοδρόμια. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά. Ο εμπορικός στόλος του κράτους περιλαμβάνει συνολικά 58 πλοία.
Διεθνείς σχέσεις
Στις 26 Μαΐου του 2009, ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί εγκαινίασε στρατιωτική βάση στο Άμπου Ντάμπι, κομίζοντας ένα μήνυμα στο Ιράν ότι σε περίπτωση σύρραξης, το Παρίσι θα στηρίξει τα Εμιράτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Κράτη της Αραβικής Χερσονήσου Κατηγορία:Κράτη του Περσικού Κόλπου
Λιλαία
Η Λιλαία είναι χωριό του νομού Φωκίδας και ανήκει διοικητικά στον Δήμο Δελφών. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 330 μέτρων στο λεκανοπέδιο του Κηφισού κοντά στους πρόποδες του Παρνασσού. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 332 κάτοικοι. Μέχρι το 1920 ονομαζόταν Κάτω Αγόριανη, οπότε και μετονομάστηκε σε Λιλαία λόγω της αρχαίας Φωκικής πόλης Λιλαίας που βρισκόταν σε αυτή την περιοχή. Πολύ κοντά στην Λιλαία βρίσκονται οι πηγές του Κηφισού.
Πορεία του πληθυσμού:
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό υπέστη μεγάλες καταστροφές από τους Γερμανούς κατακτητές οι οποίοι τον Οκτώβριο του 1943 το έκαψαν σχεδόν ολοσχερώς, με αφορμή την περισυλλογή Αμερικανών τραυματισμένων πιλότων από τους κατοίκους του χωριού και από αντάρτες του ΕΛΑΣ. Από τα 160 σπίτια που είχε τότε το χωριό κάηκαν τα 150 ενώ εκτελέστηκαν συνολικά 11 άμαχοι.
Η αρχαία Λιλαία
thumb|Οχυρός πύργος Η Λιλαία ήταν αρχαία φωκική πόλη, από τις ισχυρότερες της αρχαίας Φωκίδας. Ήταν κτισμένη στις βόρειες υπώρειες του Παρνασσού ενώ λέγεται ότι ήταν μία από τις Ναϊάδες, κόρη του Κηφισού. Αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Όμηρο στον κατάλογο των Νεών. Ήταν μία από τις εννιά φωκικές πόλεις που είχαν συμμετάσχει στον Τρωικό πόλεμο. Η Λιλαία βρισκόταν κοντά στις πηγές του ποταμού Κηφισού δίπλα στις οποίες υπήρχαν σύμφωνα με τον Παυσανία τα ιερά της θεάς Άρτεμις και του Απόλλωνα, ενώ υπήρχαν και όρθια αγάλματα από Πεντελικό μάρμαρο. Εκεί λατρευόταν και ο θεοποιημένος ποταμός. Οι κάτοικοί της πίστευαν ότι το νερό της Κασταλίας πηγής στους Δελφούς ήταν δώρο του Κηφισού, γι' αυτό ορισμένες μέρες το χρόνο έριχναν στην πηγή γλυκίσματα και πίστευαν ότι αυτά αναφαίνονταν στην Κασταλία κρήνη. Η ευρύτερη περιοχή της Λίλαιας κατοικήθηκε από την 3η χιλιετία π.Χ. Ο Ηρόδοτος δεν την αναφέρει στις πόλεις που κατέστρεψαν οι Πέρσες, πιθανόν γιατί εκείνη την περίοδο ανήκε στους γειτονικούς Δωριείς της Δωρίδας ή γιατί ήταν αδύνατη η κατάληψη της πόλης λόγω των πολύ ισχυρών τειχών που διέθετε. Η πόλη αναφέρεται επίσης από τον Στράβωνα, τον Παυσανία , τον Πτολεμαίο και τον Πλίνιο. Η Λιλαία καταστράφηκε κατά τον Γ΄ Ιερό Πόλεμο από τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας το 346 π.Χ., αλλά ξαναχτίστηκε τα επόμενα χρόνια. Από την αρχαία Λιλαία σώζονται σήμερα σε καλή κατάσταση τα τείχη της πόλης, τα οποία διακρίνονται σε δύο φάσεις, μία πριν τη μακεδονική κατάκτηση και μία μετά. Επρόκειτο για ισχυρά τείχη, ενισχυμένα κατά τόπους με οχυρωματικούς πύργους. Στην περίοδο της λατινοκρατίας ορισμένα τμήματα οχυρώθηκαν ξανά. Στα αρχαιολογικά κατάλοιπα της περιοχής συγκαταλέγεται και ο ερειπωμένος σήμερα ναός του Αγίου Χριστοφόρου και της Παναγίας Ελεούσας, που κτίστηκε με επανάχρηση αρχιτεκτονικών μελών του αρχαϊκού ναού κατά την παλαιοχριστιανική περίοδο.
Νόμος του Χαμπλ
Ο νόμος του Χαμπλ (Hubble's law) είναι η παρατήρηση της φυσικής κοσμολογίας ότι το Σύμπαν διαστέλλεται. Η παρατήρηση έγινε από τον Έντγουιν Χαμπλ, όπως δημοσιεύτηκε το 1929, μετά από τις εξής παρατηρήσεις: (1) ουράνια σώματα (κυρίως γαλαξίες Κβάζαρ) βαθιά στο διάστημα εμφανίζουν μετατόπιση προς το ερυθρό, που ερμηνεύεται από τη σχετική ταχύτητά τους προς τη Γη και (2) ότι η ταχύτητά τους μπορεί να υπολογιστεί από το φαινόμενο Ντόπλερ και είναι ανάλογη με την απόστασή τους από τη Γη.
Η κίνηση των ουράνιων σωμάτων που οφείλεται στη διαστολή του Σύμπαντος, ονομάζεται ροή Χαμπλ (Hubble flow).
Σχέση
Ο νόμος του Χαμπλ εκφράζεται από την εξής σχέση:
όπου
Συμπεράσματα
Σύμφωνα με τον νόμο του Χαμπλ εξάγονται 2 σημαντικά κοσμολογικά συμπεράσματα (αν δεχτούμε ότι η διαστολή γίνεται αδιαβατικά): Το τελευταίο συμπέρασμα αποτελεί και μια από τις βασικότερες αποδείξεις της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης.
Ιστορία
Αν και νόμος αποδίδεται διεθνώς στον Έντγουιν Χαμπλ, ο πρώτος που τον εξήγαγε από τις εξισώσεις της γενικής θεωρίας της σχετικότητας ήταν ο Ζωρζ Λεμαίτρ (Georges Lemaître) το 1927 σε άρθρο του όπου πρότεινε ότι το σύμπαν διαστέλλεται με έναν εκτιμώμενο σταθερό ρυθμό που τώρα ονομάζεται σταθερά Χαμπλ. Δύο χρόνια αργότερα (το 1929) ο Χαμπλ επιβεβαίωσε το νόμο και υπολόγισε τη σταθερά με μεγαλύτερη ακρίβεια και τώρα φέρει το όνομά του. Η μετατόπιση προς το ερυθρό που εμφανίζουν πολλά ουράνια σώματα μετρήθηκε από πολλούς στο παρελθόν, αλλά αυτός που το συνέδεσε με τη σχετική τους ταχύτητα με τη Γη, ήταν ο Vesto Slipher το 1917.
Παραπομπές
Νομος Χαμπλ
Τίτλος (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Τίτλος μπορεί να αναφερόμαστε σε:
Αγωγός (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία αγωγός, (αρχαία ελληνική λέξη εκ του άγω = οδηγώ), ονομάζεται οποιοδήποτε υλικό, (μέσο), ή και διάταξη από την οποία μετάγεται (μεταφέρεται ή κατευθύνεται) κάτι. Ανάλογα του διοχετευομένου λαμβάνει και ιδιαίτερη ονομασία που μπορεί να είναι από το απλούστερο αυλάκι ή σωλήνας ή ειδικότερα:
Αλλά και προαγωγός ή μαστροπός
Έθελρικ της Ντέιρα
Ο Έθελρικ της Ντέιρα (Æthelric, ... - π. 604) βασιλιάς της Ντέιρα (περί το 588 - περί το 604) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Αέλα της Ντέιρα αλλά η ιστορική του ύπαρξη αμφισβητείται. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό στο έγγραφο Α αναφέρει ότι τον Αέλα της Ντέιρα διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Έθελρικ (588). Ο Βέδας αναφέρει αντίστοιχα ότι το έτος 604 δέχθηκε επίθεση και ανατράπηκε από τον Έθελφριθ της Βερνικίας αλλά οι συνθήκες παραμένουν ανεξιχνίαστες. Το γεγονός ότι ο Έντουιν της Νορθουμβρίας ένας από τους μικρότερους αδελφούς του Έθελρικ εξορίστηκε δείχνει ότι πραγματικά ο Έθελφριθ είχε κατακτήσει εκείνη την χρονιά την Ντέιρα και ο ίδιος ο Έθελρικ έπεσε στην μάχη. Ο Έθελφριθ κυβέρνησε τα δυο βασίλεια την Ντέρια και την Βερνικία σε ένα ενωμένο βασίλειο το οποίο ονομάστηκε Νορθουμβρία μέχρι την εποχή που σκοτώθηκε και ο ίδιος σε μάχη (616) και αποκαταστάθηκε η βασιλική δυναστεία της Ντέιρα από τον Έντουιν εξόριστο αδελφό του Έθελρικ.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ντέιρα
Ενραβότα
Ο Άγιος Ενραβότα, βουλγαρ.: Свети Енравота ο λεγόμενος Πολεμιστής (Воин) ή Βόυαν (Боян) (9ος αι.) ήταν πρίγκιπας της Βουλγαρίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ομουρτάγ χάνου της Βουλγαρίας και ο πρώτος Χριστιανός μάρτυρας, ο πρώτος που αγιοποιήθηκε.
Γεννήθηκε στις αρχές του 9ου αι. και είχε αδελφούς τον Ζβινίτσα και τον Μαλαμίρ. Ο πρώτος απεβίωσε πριν το τέλος του πατέρα τους και ο δεύτερος διαδέχθηκε τον Ομουρτάγ στον Βουλγαρικό θρόνο το 831. Ο Ενραβότα προσπεράστηκε, διότι ευνοούσε τον Χριστιανισμό και οι βογιάροι φοβήθηκαν ότι με αυτό θα κινδύνευε η Αυλή. Την εποχή εκείνη οι παγανιστές χάνοι των Βουλγάρων κυνηγούσαν και εξόντωναν τους Χριστιανούς. Λίγο μετά το τέλος του πατέρα τους, ο Ενραβότα ζήτησε από τον Μαλαμίρ να ελευθερώσει ένα ευσεβή Ρωμαίο αιχμάλωτο, που είχε φυλακιστεί από τον Ομουρτάγ. Οι νουθεσίες του αιχμαλώτου έπεισαν τον Ενραβότα να μεταστραφεί στον Χριστιανισμό και να βαπτιστεί.
Όταν ο Μαλαμίρ πληροφορήθηκε την πράξη αυτή του αδελφού του, προσπάθησε να τον κάνει να αποκηρύξει τη νέα του πίστη, αλλά δεν το επέτυχε. Τότε διέταξε και σκότωσαν τον Ενραβότα περί το 833. Ο χρονικογράφος του 11ου αι. Θεοφύλακτος Αχρίδος ισχυρίζεται ότι ο Ενραβότα παρέδωσε τον ακόλουθο προφητικό λόγο πριν το τέλος του:
"Η πίστη αυτή, για την οποία τώρα πεθαίνω, θα απλωθεί και θα αυξηθεί σε όλη τη Βουλγαρική γη, αν και θέλεις να την καταστείλης με το τέλος μου. Όπως και να έχει, ο Σταυρός του Χριστού θα εγκαθιδρυθεί και θα κτιστούν εκκλησίες του Θεού παντού και καθαροί ιερείς θα υπηρετήσουν τον Θεό και θα παραδίδουν "θυσίες ευχών και εξομολόγησης" στην ζωοδότη Τριάδα. Τα είδωλα, οι ιερείς τους και οι άσεμνοι ναοί τους, θα καταρρεύσουν και θα μετατραπούν στο τίποτε, σαν να μην υπήρχαν. Επίσης από εσένα, έπειτα από πολλά έτη, η ασεβής ψυχή σου θα πετάξει χωρίς αμοιβή, ένεκα της σκληρότητάς σου."
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Κρούμου Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 9ου αιώνα
Peugeot 207
Το Peugeot 207 ήταν ένα supermini αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Β, που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Peugeot, μεταξύ του 2006 και του 2014 στη Γαλλία, και μέχρι σήμερα στο Ιράν. Σύμφωνα με την JATO Dynamics, εταιρεία στατιστικής μελέτης της αγοράς αυτοκινήτου, το 207 ήταν το νούμερο 1 σε πωλήσεις μοντέλο στην Ευρώπη το έτος 2007. Αντικατέστησε το Peugeot 206 και αντικαταστάθηκε τον Μάρτιο του 2012 από το Peugeot 208. Συνολικά κατασκευάστηκαν 4,1 εκατομμύρια αντίτυπα σειράς 207. Από την εισαγωγή του διαδόχου 208 έως τη διακοπή της γαλλικής παραγωγής του 207 τον Ιούνιο του 2014, τα αντίτυπα του 207 διατέθηκαν ως Peugeot 207+.
Παρουσίαση
Το 207 παρουσιάστηκε επίσημα στις 12 Ιανουαρίου 2006, μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Φεβρουάριο και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 6 Απριλίου στη Γαλλία, και αμέσως μετά στο Βέλγιο, στην Ισπανία και στην Ιταλία, ενώ στη Γερμανία και στην Ελλάδα κυκλοφόρησε τον Μάιο. Σύντομα ακολούθησαν όλες οι ευρωπαϊκές και ασιατικές αγορές και οι άλλες διεθνείς αγορές.
Ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο, η παρουσίαση του δεξιοτίμονου 207 έγινε στις 8 Ιουνίου 2006. Την ίδια ημέρα μάλιστα διάλεξαν τα δύο σωματεία εργαζομένων στο εργοστάσιο του Ομίλου PSA στο Ryton (Ράιτον) για την έναρξη μιας καμπάνιας μποϊκοτάζ στα προϊόντα της PSA, αφού η εταιρεία είχε μόλις ανακοινώσει το κλείσιμο του εργοστασίου. left|thumb|Peugeot 207 Sedan στην [[Κίνα.]]
Στην Κίνα, παρήχθη και κυκλοφόρησε μια αποκλειστικά τοπική σεντάν εκδοχή, γνωστή ως Peugeot 207 Sedan, ως προϊόν της κοινοπραξίας Dongfeng Peugeot-Citroën Automobile. Εδώ να σημειωθεί ότι από το 1994 οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες εξαναγκάζονταν, λόγω της κινεζικής νομοθεσίας, να δημιουργήσουν μια κοινή επιχείρηση / κοινοπραξία (50:50) με μια κινεζική εταιρεία προκειμένου να παράγουν αυτοκίνητα επί κινεζικού εδάφους, γλιτώνοντας έτσι τους φόρους εισαγωγής. Το κέρδος της Κίνας από αυτή τη κίνηση ήταν ότι οι τοπικές αυτοκινητοβιομηχανίες απέκτησαν τεχνολογική και επιχειρησιακή τεχνογνωσία στη παραγωγή αυτοκινήτων.
Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους.
Εμπορική τοποθέτηση
left|thumb|Το σαλόνι του Peugeot 207 της αρχικής λεζάντας.
Το 207 σχεδιάστηκε και κυκλοφόρησε ως ο επίσημος αντικαταστάτης του Peugeot 206. Επειδή όμως το 206 συνέχιζε να είναι εξαιρετικά δημοφιλές (ενδεικτικώς, το αμέσως προηγούμενο έτος πριν την αντικατάσταση, το 2005, οι διεθνείς πωλήσεις του έφτασαν τα 800.000 αντίτυπα), αποφασίστηκε η συνέχιση της παραγωγής του, παράλληλα με τον διάδοχό του. Μάλιστα το 2009 έγινε μια έντονη αισθητική ανανέωση στο 206, το οποίο απέκτησε ένα νέο μπροστινό μέρος, παρόμοιο με αυτό του 207, μαζί με νέας σχεδίασης πίσω φώτα και προφυλακτήρα, ενώ έλαβε και κοσμητικές επεμβάσεις στο σαλόνι, με εμφανέστερη το εντελώς καινούριο ταμπλό. Το βελτιωμένο μοντέλο κυκλοφόρησε ως 206+ και συνέχισε να διατίθεται για αρκετά χρόνια ακόμα σε πολλές αγορές διεθνώς, αν και στην Ευρώπη τελικώς αποσύρθηκε οριστικά τον Μάιο του 2013.
Ο παράλληλος διάδοχος 207 βασίστηκε σε μια επιμηκυμένη εκδοχή της πλατφόρμας του Citroën C3. Ως αποτέλεσμα, αν και τυπικώς συνέχισε να ανήκει στην κατηγορία Β (supermini αυτοκίνητα πόλης), το μήκος του έφτανε τα 4,03 μέτρα και ήταν ένα από τα μεγαλύτερα της κατηγορίας του.
Κινητήρες
Το 207 προσφερόταν με τους εξής κινητήρες, όλοι 4-κύλινδροι σε σειρά (Ι4):
Peugeot 207 epure
To Peugeot 207 epure είναι ένα πρωτότυπο μοντέλο που παρουσιάστηκε στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισίου τον Σεπτέμβριο του 2006. Ήταν ο προπομπός της έκδοσης 207 CC (Coupé Cabriolet), δηλαδή του 207 καμπριολέ με μεταλλική αναδιπλούμενη οροφή, που μπήκε στην παραγωγή τον Απρίλιο του 2007.
Ανανέωση του 2009
Στις 29 Ιουνίου 2009, κυκλοφόρησε το βελτιωμένο Peugeot 207, με ένα λίφτινγκ στο μπροστινό μέρος, νέες ζάντες και τοποθέτηση LED (Light Emitting Diode / Δίοδος Εκπομπής Φωτός) στα πίσω φώτα. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του μοντέλου ήταν 0,30.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Peugeot Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Αγία Βαρβάρα Αχαΐας
Με την ονομασία Αγία Βαρβάρα είναι γνωστά δύο χωριά της Αχαΐας:
Δείτε επίσης
Αγία Βαρβάρα Αχαΐας
Άλφεν αν ντεν Ράιν
thumb|right|250px|Πυργος ρολογίου στην Άλφεν Αν Ντε Ράιν Το Άλφεν Αν Ντε Ράιν (φλαμ. Alphen aan den Rijn) είναι πόλη και δήμος στην δυτική Ολλανδία, στην επαρχία της Νότιας Ολλανδίας, μεταξύ Λέιντεν και της Ουτρέχτης. Η πόλη βρίσκεται στις όχθες του ποταμού παλιού Ρήνου. Ο δήμος είχε πληθυσμό 72.674 κατοίκων το 2010, και καλύπτει μια έκταση 22,27 τετραγωνικά μίλια, εκ των οποίων 1,01 τετραγωνικό μίλι είναι νερό. Περιέχει, επίσης, τα απομεινάρια ενός ρωμαϊκού οχυρού.
Ιστορία
Ο χώρος γύρω από το Άλφεν Αν Ντε Ράιν έχει κατοικηθεί για 2000 χρόνια. Στη ρωμαϊκή εποχή, ο παλιός Ρήνος ήταν το βόρειο σύνορο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Από τον κανόνα του αυτοκράτορα Κλαύδιος (41-54 μ.Χ.), τμήματα του ρωμαϊκού στρατού στάθμευαν στην περιοχή. Ως εκ τούτου, πολλά ρωμαϊκά οχυρά βρίσκονται κατά μήκος του ποταμού παλιού Ρήνου, συμπεριλαμβανομένου του οχυρού Albanianae στο κέντρο του Άλφεν Αν Ντεν Ράιν. Οι Ρωμαίοι είχαν χτίσει επίσης την πρώτη γέφυρα πάνω από το παλιό Ρήνο. Το Άλφεν ήταν ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο στην περιοχή μέχρι την εποχή των γερμανικών επιδρομών το 240 μ.Χ.
Μετά από επαναλαμβανόμενα προβλήματα με τις πλημμύρες, ιδιαίτερα στην Ουτρέχτη και το Λέιντεν, Ο παλιός Ρήνος φράχτηκε το 1122 και δεν έχει πλημμυρίσει από τότε. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, το Άλφεν ήταν ένα φέουδο που ονομάζεται Άλφεν εν Ριετβελτ.
Τον 17ο αιώνα, το Άλφεν κατέστη πάλι ένα κομβικό σημείο για το εμπόριο. Ο Ρήνος χρησιμοποιήθηκε για την κυκλοφορία σκαφών. Ο δήμος ιδρύθηκε το 1918 με τη συγχώνευση μικρότερων δήμων.
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η πλειοψηφία των Εβραίων από to Άλφεν απελάθηκαν και δολοφονήθηκαν στη συνέχεια, ελάχιστοι μόνο επέζησαν. Μετά τον πόλεμο, η εβραϊκή κοινότητα διαλύθηκε και συγχωνεύθηκε με εκείνη στο Λέιντεν.
Από το 1950, η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται με ταχείς ρυθμούς. Μια μεγάλη νέα γειτονιά χτίστηκε στη βόρεια πλευρά. Και από τη δεκαετία του [1990], παρόμοια ανάπτυξη έγινε και στη νότια πλευρά της πόλης.
Τα τελευταία χρόνια, ένα μεγάλο μέρος του κέντρου της πόλης έχει υποστεί πλήρη ανανέωση. Πολλά μεγάλα κτίρια που χτίστηκαν το 1950 και νωρίτερα έχουν κατεδαφιστεί για να κάνουν χώρο για τη σύγχρονη αρχιτεκτονική. Αυτό το τεράστιο έργο περιελάμβανε την προσθήκη μιας νέας πλατείας δίπλα στην όχθη του ποταμού και την κατασκευή ενός θεάτρου / κινηματογράφου, μια αναβάθμιση των τοπικών καταστημάτων και τη δημιουργία πεζοδρόμων. Το 2006, όλα αυτά τα έργα είχαν ολοκληρωθεί.
Τουρισμός
Στην πόλη υπάρχει το Avifauna Bird Park, το πρώτο πάρκο που έγινε στο κόσμο αφιερωμένο στα πουλιά. Το Archeon, ένα θεματικό πάρκο σχετικά με την Ολλανδική ιστορία και το Zegersloot Recreation Park, ένα πάρκο με τεχνητή λίμνη, δημοφιλή για πεζοπορία, ποδηλασία, ιστιοπλοΐα και θαλάσσιο σκι.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1949-50
Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1949-50 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες με τη συμμετοχή 26 ομάδων, καθώς στις 25 της προηγούμενης περίοδου προστέθηκε ο Αίας Σαλαμίνας. Τον τίτλο κατέκτησε ο σχεδόν μόνιμος πρωταθλητής Ολυμπιακός και προκρίθηκε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1949-1950, το οποίο τελικά δεν διεξήχθη, λόγω υποχρεώσεων της Εθνικής ομάδας.
Σύνοψη
===Βαθμολογία ===
Αγώνες διαβάθμισης
Λόγω μείωσης των ομάδων της Α΄ από 8 σε 6 υποβιβάστηκαν οι δύο τελευταίοι σύλλογοι Θησεύς και Αργοναύτης. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της εποχής ο ουραγός της ανώτερης κατηγορίας έδινε αγώνες διαβάθμισης με τον πρωταθλητή της κατώτερης κατηγορίας για την παραμονή/άνοδο ή υποβιβασμό. Έτσι η πρωταθλήτρια της Β΄ "ΑΕ Μοσχάτου" αγωνίστηκε με την τελευταία ομάδα από όσες παρέμειναν στην Α΄, δηλαδή την ΑΕ Νικαίας, από την οποία ηττήθηκε και απέτυχε να ανεβεί κατηγορία.
Β΄ Κατηγορία
* Η πρώην "Ελλάς Μοσχάτου"
Αγώνες διαβάθμισης
Σύμφωνα με τους κανονισμούς της εποχής ο ουραγός της ανώτερης κατηγορίας έδινε αγώνες διαβάθμισης με τον πρωταθλητή της κατώτερης κατηγορίας για την παραμονή/άνοδο ή υποβιβασμό. Έτσι ο Αιολικός αγωνίστηκε με τον πρωταθλητή της Γ΄ Αίαντα Σαλαμίνας, τον οποίο νίκησε και παρέμεινε στην κατηγορία. Τελικά, λόγω της αναδιάρθρωσης βρέθηκαν και οι δύο στη Β΄ κατηγορία.
Πέτερ Στάιν
Ο Πέτερ Στάιν (γερμανικά: Peter Stein, Βερολίνο 1937) είναι διεθνώς αναγνωρισμένος Γερμανός θεατρικός παραγωγός και σκηνοθέτης ο οποίος αρχικά καθιερώθηκε μέσω του θεάτρου Σαουμπούνε αμ Λενίνερ Πλατς (Schaubühne am Lehniner Platz) το οποίο και έφερε στο προσκήνιο του γερμανικού θεάτρου. Έχει σκηνοθετήσει πολλά έργα του Σαίξπηρ καθώς και αρχαίες ελληνικές τραγωδίες των Σοφοκλή και Ευριπίδη, και θεωρείται ως ένας από τους σπουδαιότερους Ευρωπαίους θεατρικούς σκηνοθέτες.
Νεαρή ηλικία
Γεννήθηκε στο Βερολίνο και κατά την παιδική του ηλικία μεγάλωσε κατά την εποχή όπου κυριαρχούσαν οι Ναζί. Ο πατέρας του, Χέρμπερτ Στάιν, ήταν διευθυντής του εργοστασίου της Άλφρεντ Τέβες (Alfred Teves), μιας εταιρείας παραγωγής μοτοσυκλετών από την οποία το Ναζιστικό καθεστώς προμηθευόταν ανταλλακτικά αυτοκινήσεως, και είχε υπό τη διοίκηση του 250.000 εργάτες που εργάζονταν καταναγκαστικά.
Ο Πέτερ Στάιν ανέφερε πως η εμπλοκή του πατέρα του με το ναζιστικό καθεστώς είχε πολύ μεγάλη επίπτωση στη ζωή του. Μετά το τέλος του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πατέρας του φυλακίστηκε για 2 έτη σε φυλακή με εξέτηση καταναγκαστικών έργων, λόγω της συνεργασίας του με τους Ναζί. Η ακαδημαϊκή απόδοση του Πέτερ έπεσε κατακόρυφα και μετά βίας κατάφερε και μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Κατόπιν μετακόμισε στο Μόναχο και εγγράφηκε στο εκεί πανεπιστήμιο κάνοντας το διδακτορικό του πάνω στα έργα του συγγραφέα και δραματουργού του 19ου αιώνα Ερνστ Θέοντορ Αμαντέους Χόφμαν (Ernst Theodor Amadeus Hoffmann).
Το θέατρο του είχε κινήσει την περιέργεια από την εποχή που ο ίδιος βρίσκονταν στην Φρανκφούρτη, και σε κάποια στιγμή εργάστηκε ως βοηθός σκηνής στο Μόναχο και με την πάροδο του χρόνου ασχολήθηκε και σε άλλους ρόλους.
Καθιέρωση
Κατάφερε να αναδειχθεί και μετά από κάποιο καιρό απέκτησε και το ρόλο του σκηνοθέτη για το έργο Saved του Έντουαρντ Μποντ (Edward Bond), το οποίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία και τον έκανε γνωστό στους θεατρικούς κύκλους. Σκηνοθέτησε πολλά έργα τα οποία είχαν πολιτικά έντονη θεματολογία, όπως το Vietnam-Discourse του Πέτερ Βάις (Peter Weiss), το Early Morning του Μποντ, και το Κοκοράκι (Cock-a-Doodle Dandy) του Σον Ο'Κέισι.
Το θέατρο στο οποίο εργαζόταν αρχικά στο Βερολίνο ήταν το Σαουμπούνε αμ Χάλεσε Ούφερ (Schaubühne am Halleschen Ufer). Το 1970 ο Στάιν επιλέχθηκε από τις πολιτικές αρχές του Βερολίνου να αναλάβει τη διεύθυνση του θεάτρου, το οποίο και διεύθυνε κατά τα σοσιαλιστικά πρότυπα της εποχής. Το 1985, μετά το τέλος της σχέσης του με τη σύντροφο του Γιούτα Λάμπε (Jutta Lampe) ο Στάιν αποχώρησε από το θέατρο. Η υπόλοιπη θεματολογία του περιλαμβάνει αρκετά έργα του Σαίξπηρ, καθώς και αρχαίες ελληνικές τραγωδίες για τις οποίες έχει άμεση πρόσβαση στο αρχικό υλικό καθώς ο ίδιος γνωρίζει αρχαία ελληνικά.
Ο Στάιν έχει επίσης σκηνοθετήσει και όπερες όπως το Rheingold το 1976 (Παρίσι), Οθέλλο το 1987 (Εθνική Όπερα της Ουαλίας), Μωυσής και Ααρών το 1988 (Σάλτσμπουργκ), Μάκβεθ του Βέρντι το 2011 (Σάλτσμπουργκ), και το Δον Κάρλος το 2013 (Σάλτσμπουργκ).
Προσωπική ζωή
Ο Στάιν είναι παντρεμένος με την Ιταλίδα ηθοποιό Μανταλένα Κρίπα (Maddalena Crippa).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες όπερας Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1956
Οι ΙΕ΄ Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1956 έγιναν στο Βελιγράδι, στο στάδιο της Παρτιζάν Βελιγραδίου, από την Παρασκευή 20 ως την Κυριακή και 22 Ιουλίου. Νικήτρια αναδείχθηκε και πάλι η Γιουγκοσλαβία. Δεν διεξήχθησαν αγωνίσματα γυναικών.
Χρονικό
Ήταν η πρώτη μεταπολεμική βαλκανιάδα με συμμετοχή πέντε βαλκανικών χωρών, δηλαδή όλων με εξαίρεση την Αλβανία. Αυτό προκάλεσε πανευρωπαϊκό ενδιαφέρον, με αποτέλεσμα τους αγώνες να καλύψουν 120 δημοσιογράφοι, όχι μόνο βαλκάνιοι αλλά ακόμα και από Γαλλία, Αγγλία και ΗΠΑ. Η επίσημη υποδοχή των αποστολών έγινε πανηγυρικά στην μεγάλη πλατεία Δημοκρατίας παρουσία 30.000 κόσμου. Για τη διαμονή των δημοσιογράφων είχαν ετοιμαστεί δωμάτια της φοιτητικής λέσχης ενώ οι αθλητές διέμειναν στη σχολή "Ίβο Λόλα Ρίμπα". Τα εισιτήρια έγιναν ανάρπαστα, ενώ για τη νικήτρια ομάδα είχε αθλοθετηθεί βαρύτιμο κύπελλο από τον ίδιο τον αρχηγό του κράτους, τον στρατάρχη Τίτο. Εκτός από μετάλλια, στους νικητές δόθηκαν ως δώρα έργα λαϊκής τέχνης.
Λόγω της συμμετοχής πέντε χωρών η διάρκεια των αγώνων επεκτάθηκε σε τρεις ημέρες. Κάθε χώρα μετείχε με δύο αθλητές σε κάθε αγώνισμα και με μία ομάδα σκυταλοδρομίας. Βαθμολογήθηκαν με 6-5-4-3-2-1 βαθμούς οι έξι πρώτοι αθλητές και με 12-9-6-3-1 βαθμούς οι πέντε πρώτες ομάδες της σκυταλοδρομίας. Αγωνιστικά οι αγώνες ήταν πολύ πετυχημένοι αφού καταρρίφθηκαν τα ρεκόρ αγώνων στα 15 από τα 21 αγωνίσματα του προγράμματος. Οι Έλληνες αθλητές πέτυχαν 4 νέα πανελλήνια ρεκόρ.
Στα μείον της διοργάνωσης, η μη πραγματοποίηση γυναικείων αγωνισμάτων, έστω και χωρίς βαθμολογία όπως τα προηγούμενα δύο χρόνια. Όμως, στο βαλκανικό συνέδριο συζητήθηκε το θέμα και αποφασίστηκε η επίσημη ένταξη στο πρόγραμμα και της γυναικείας βαλκανιάδας από το επόμενο έτος. Ένα δεύτερο πρόβλημα ανέκυψε μετά τη λήξη του μαραθωνίου, αφού η επίδοση του νικητή 2 ώρες 16΄ ήταν εξωπραγματική. Η διαδρομή ξαναμετρήθηκε και βρέθηκε 39 χλμ αντί 42.195μ. Έτσι η κατάταξη παρέμεινε αλλά τα ρεκόρ ακυρώθηκαν.
Οι νικητές
* Η διαδρομή ξαναμετρήθηκε και βρέθηκε 39 χλμ.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1956 Κατηγορία:Αθλητισμός στο Βελιγράδι
Ιάκωβος Α΄ του Ουρζέλ
Ο Ιάκωβος Α' της Ουρζέλ (1321 - 15 Νοεμβρίου 1347) ήταν 18ος Κόμης της Ουρζέλ (1327 - 1347) και κύριος του Εντένσα και του Αντιλόν, από τον Οίκο της Βαρκελώνης. Ήταν δευτερότοκος υιός του Αλφόνσου Δ' βασιλιά της Αραγωνίας και της Τερέζας ντ' Εστένσα, κόμισσας του Ουρζέλ, κόρης του Γκομπάλντ ντ' Εντένσα.
Γεννήθηκε στη Σαραγόσα το 1321. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας διαδέχθηκε τον πατέρα τους στο βασίλειο της Αραγωνίας, ενώ ο Ιάκωβος Α' τη μητέρα του στην κομητεία του Ουρζέλ. Στο τέλος της ζωής του, πιστεύεται ότι τον δηλητηρίασε ο αδελφός του Πέτρος Δ' στη Βαρκελώνη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1336 την Καικιλία ντε Κομίνζ, κόρη του Μπερνάρντ Η' κόμη του Κομίνζ. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Επτάλοφος Φωκίδας
Ο Επτάλοφος ή Αγόριανη είναι χωριό του νομού Φωκίδας και ανήκει στον Δήμο Δελφών. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 830 μέτρων στις βορειοανατολικές πλαγιές του Παρνασσού. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 461 κάτοικοι. Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Άνω Αγόριανη, οπότε και μετονομάστηκε σε Επτάλοφος. Ο Επτάλοφος γνωρίζει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια λόγω της μικρής απόστασης που τον χωρίζει από τα χιονοδρομικά κέντρα του Παρνασσού, όπως επίσης και λόγω της θέσης του μέσα σε ελατοδάσος. Κατά τους χειμερινούς μήνες είναι πολύ συνηθισμένη η χιονόστρωση μέσα στον οικισμό. Η ανάπτυξη της περιοχής τουριστικά, έχει συγκρατήσει τον πληθυσμό στον Επτάλοφο ο οποίος μάλιστα τις τελευταίες δεκαετίες σημειώνει ελαφριά αύξηση. Ο καταρράκτης της Αγόριανης βρίσκεται κοντά στην κεντρική πλατεία του χωριού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Επταλοφος
Ευδοκία Βαϊανή
Η Ευδοκία Βαϊανή (πέθανε στις 12 Απριλίου 901) ήταν η τρίτη σύζυγος του βυζαντινού Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού.
Το έργο «Συνεχισταί Θεοφάνους» ήταν συνέχεια του χρονικού του Θεοφάνη του Ομολογητή από άλλους συγγραφείς, που δραστηριοποιούνταν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου. Το έργο καταγράφει τα λίγα στοιχεία που είναι γνωστά γι' αυτήν.
Σύμφωνα με το Θεοφάνη, η Ευδοκία καταγόταν από το Θέμα Οψικίου. Το Θέμα Οψικίου αρχικά αποτελούνταν από το σύνολο της Βιθυνίας και της Παφλαγονίας, και εκτεινόταν από την Άβυδο στα Δαρδανέλια ως τη Σινώπη στη Μαύρη Θάλασσα και στην ενδοχώρα ως την Άγκυρα. Κατά τον 20ό αιώνα, τα εδάφη που ανήκαν κάποτε στο Θέμα αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της βορειοδυτικής ασιατικής Τουρκίας.
Την άνοιξη του 900, ο Λέων ΣΤ΄ παντρεύτηκε την Ευδοκία. Οι δύο προηγούμενες σύζυγοί του είχαν προαποβιώσει. Η «Εκθεσις της βασιλείου τάξεως» του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου ονοματίζει τρεις κόρες του που γεννήθηκαν από τους προγενέστερους γάμους, αλλά όχι γιο. Με αυτό τον γάμο, ο Λέων ήθελε να εξασφαλίσει τη διαδοχή του. Ο Γεώργιος Οστρογκόρσκι επισημαίνει ότι ο τρίτος γάμος ήταν παράνομος βάσει του βυζαντινού δικαίου και αντίθετος στις πρακτικές της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκείνη την εποχή. Έτσι, ο Λέων έπρεπε να ζητήσει την άδεια του Οικουμενικού Πατριάρχη Αντώνιου Β΄.
Ένα χρόνο αργότερα, η Ευδοκία πέθανε κατά τη γέννα και ετάφη στον ναό των Αγίων Αποστόλων. Ο Θεοφάνης θεωρεί τον γιο θνησιγενή και αβάφτιστο. Ωστόσο, η «Εκθεσις της βασιλείου τάξεως», στον κατάλογο των τέκνων του Λέοντα, αναφέρει έναν γιο ονόματι «Βασίλειος», πράγμα το οποίο μάλλον σημαίνει ότι ο γιος της επέζησε αρκετό καιρό, ώστε να βαφτιστεί. Η «Εκθεσις της βασιλείου τάξεως» αναφέρει ότι η Ευδοκία ετάφη στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Γέφυρα δικτύου
Οι γέφυρες είναι ηλεκτρονικές συσκευές που υλοποιούν τη διασύνδεση —επικοινωνία μεταξύ τοπικών δικτύων υπολογιστών στο επίπεδο σύνδεσης του μοντέλου OSI. Οι γέφυρες χρησιμοποιούν τις διευθύνσεις υλικού (MAC address) των σταθμών εργασίας του τοπικού δικτύου, για να μεταδώσουν τα πλαίσια δεδομένων μεταξύ των δικτύων που συνδέουν.
Ιστορία και εξέλιξη
Οταν πρωτοεμφανίστηκαν συνέδεαν μόνο ομοειδή δίκτυα, ενώ αργότερα εμφανίστηκαν γέφυρες με δυνατότητα σύνδεσης και μεταξύ ετερογενών δικτύων. Οι σημερινές γέφυρες έχουν επιπλέον χαρακτηριστικά, όπως δυνατότητα φιλτραρίσματος και υψηλό ρυθμό μετάδοσης δεδομένων μεταξύ των δικτύων που συνδέουν. Με το πέρασμα των χρόνων η δυνατότητα γεφύρωσης ενσωματώθηκε στους δρομολογητές.
Η ρύθμιση Bridge Mode (Λειτουργία γέφυρας) χρησιμοποιείται για την ασύρματη σύνδεση δύο απομονωμένων δικτύων. Εάν ενεργοποιηθεί η δυνατότητα αυτή, οι ασύρματοι πελάτες δεν θα μπορούν να συνδεθούν στο δρομολογητή. Η λειτουργία γέφυρας χρησιμοποιείται εάν θέλετε να συνδέσετε δύο δίκτυα ή δύο ομάδες ενσύρματων πελατών, καθεμία από τις οποίες διαθέτει το δικό της δρομολογητή ή το δικό της ασύρματο σημείο πρόσβασης και οι οποίες δεν μπορούν να συνδεθούν σωστά με καλώδια Ethernet. Ένα παράδειγμα μιας τέτοιας περίπτωσης είναι δύο σπίτια τα οποία θέλουν να χρησιμοποιήσουν από κοινού κάποιους πόρους δικτύου, χωρίς να περάσουν καλώδια από τις αυλές τους.
Διαφανείς γέφυρες
Λέγονται και γέφυρες με δένδρο συνδέσεων και αναπτύχθηκαν από την Digital Equipment Corporation για τη μετάδοση πλαισίων σε δίκτυα Ethernet. Οι διαφανείς γέφυρες συνδέουν δίκτυα που έχουν ίδια πρωτόκολλα στα επίπεδα Φυσικό και Σύνδεσης του μοντέλου OSI. Ονομάζονται και γέφυρες με δένδρο συνδέσεων επειδή κάνουν χρήση του αλγόριθμου Spanning_tree. Για την λειτουργία τους δημιουργούν και στη συνέχεια συντηρούν πίνακες προώθησης. Όταν ένα πλαίσιο φτάσει στη γέφυρα αυτή εξετάζει την διεύθυνση προορισμού (mac) συγκρίνοντας την με τις υπάρχουσες καταχωρήσεις του πίνακα προώθησης. Αν η διεύθυνση προορισμού βρίσκεται στο ίδιο τοπικό δίκτυο με αυτό του αποστολέα, το πλαίσιο απορρίπτεται. Αν ανήκει σε άλλο δίκτυο από αυτό του αποστολέα η γέφυρα το προωθεί προς την πόρτα που έχει ήδη συνδεθεί το δίκτυο προορισμού.
Γέφυρες πηγαίας δρομολόγησης
Χρησιμοποιούνται σε δίκτυα token ring, όπως ορίστηκε στο τμήμα 9 του προτύπου IEEE 802.2. Η λειτουργία της γέφυρας είναι απλούστερη (δεν χρειάζεται ο αλγόριθμος spanning tree) και το μεγαλύτερο μέρος των λειτουργιών της γεφύρωσης εκτελείται από τους σταθμούς εργασίας. Ένα από τα πεδία της επικεφαλίδας πακέτου είναι το πεδίο δρομολόγησης πακέτου, και το οποίο χρησιμοποιείται για τη γεφύρωση. Πριν την αποστολή ενός πακέτου, ένας κεντρικός κατανεμητής αποδίδει στο RIF τη σειρά των γεφυρών και τοπικών δικτύων που πρέπει να χρησιμοποιηθούν για την παράδοση του πακέτου στον προορισμό του. Η γέφυρα διαβάζει τις πληροφορίες που αναγράφονται στο RIF - το προωθεί αν το όνομά της αναφέρεται στην λίστα, αλλιώς το αγνοεί.
Γέφυρες μετάφρασης
Χχρησιμοποιούνται για τη διασύνδεση μεταξύ τοπικών δικτύων διαφορετικής τεχνικής. Μπορούν να συνδέουν ένα τοπικό δίκτυο token ring με δίκτυο Ethernet. Μετατρέπουν τα πλαίσια του ενός τύπου δικτύου σε πλαίσια άλλου τύπου δικτύου. Χρησιμοποιούν το υποεπίπεδο Σύνδεσης Δεδομένων (LLC) της γέφυρας για να προσαρμόσουν το πλαίσιο του ενός δικτύου σε πλαίσιο του άλλου δικτύου. Στη συνέχεια το προωθούν στην αντίστοιχη πόρτα της γέφυρας όπου συνδέεται το άλλο τοπικό δίκτυο. Επειδή οι γέφυρες δεν μπορούν να τεμαχίσουν τα πλαίσια πρέπει τα δίκτυα που πρόκειται να συνδεθούν να έχουν ρυθμιστεί ώστε να χρησιμοποιούν κοινό μήκος πλαισίου.
Πηγές
Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής
Η Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής καθιερώθηκε το 1982 με πρωτοβουλία του τότε Γάλλου υπουργού πολιτισμού Ζακ Λανγκ, του Γαλλικού Υπουργείου Πολιτισμού και την αιγίδα του Δήμου του Παρισιού.
Η Γιορτή της Μουσικής, από το 1985, εξαπλώθηκε έξω από τα Γαλλικά σύνορα και η Αθήνα, 1η Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, με πρωτοβουλία της Μελίνας Μερκούρη, ήταν η πρώτη πόλη στην οποία η Γιορτή πραγματοποιήθηκε εκτός Γαλλίας.
Σήμερα η Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής είναι ένα ευρωπαϊκό γεγονός, που διεξάγεται στις 21 Ιουνίου κάθε χρόνο σε 22 χώρες της Ευρώπης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεστιβάλ μουσικής Κατηγορία:Πολιτισμική πολιτική στη Γαλλία Μουσικης Κατηγορία:Μουσική στην Ευρώπη
Αλέξανδρος Τζώνης
Ο Αλέξανδρος Τζώνης (8 Νοεμβρίου 1937) είναι Έλληνας αρχιτέκτονας, ερευνητής και συγγραφέας. Έχει συμβάλει στην ιστορία και θεωρία της αρχιτεκτονικής, συνδυάζοντας επιστημονικές και ανθρωπιστικές θεωρίες στη σύνθεση. Από το 1975 συνεργάζεται στα περισσότερα ερευνητικά του έργα με τη Λιάν Λεφέβρ (Liane Lefaivre). Το 1985 ίδρυσε και από τότε διευθύνει τα Συστήματα Γνώσης Σχεδιασμού (Design Knowledge Systems - DKS), ένα ερευνητικό ινστιτούτο για τη μελέτη της αρχιτεκτονικής μεθοδολογίας και την ανάπτυξη σχεδιαστικών εργαλείων στο Πολυτεχνείο του Ντελφτ (TU Delft).
Βιογραφία
Ο Αλέξανδρος Τζώνης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1937 και μαθήτευσε στο Κολλέγιο Αθηνών. Οι γονείς του σπούδασαν σε Αθήνα, Γκρατς και Βιέννη. Ο πατέρας του, Wilhelm Halden, ήταν καθηγητής βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και μέλος της Εθνικής Αντίστασης. Η μητέρα του, Χαρίκλεια Τζώνη, ήταν η πρώτη γυναίκα χημικός μηχανικός στην Ελλάδα. Ο Τζώνης σπούδασε αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Κατά την περίοδο των ακαδημαϊκών του σπουδών, ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη σκηνογραφία σε διάφορα θεατρικά και κινηματογραφικά έργα με σημαντικότερο το Ποτέ την Κυριακή. Το 1961 μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής όπου συνέχισε με υποτροφία τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ, με καθηγητές μεταξύ άλλων τους Πωλ Ρούντολφ (Paul Rudolph) και Ρόμπερτ Βεντούρι (Robert Venturi). Το 1965 ξεκίνησε η ακαδημαϊκή του καριέρα στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ. Το 1968 κλήθηκε να διδάξει σε μεταπτυχιακά προγράμματα του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ κι έμεινε εκεί μέχρι το 1981. Εκεί δίδαξε και διεξήγε εκτενή έρευνα πάνω στον αναλυτικό σχεδιασμό.
Καθώς μελετούσε επιστημονικά προβλήματα σχετικά με τη σχεδιαστική μεθοδολογία, αντιδρώντας στην κοινωνική και περιβαλλοντική κρίση στις πόλεις τη δεκαετία του ’60 και την ανικανότητα των αρχιτεκτόνων να προτείνουν λύσεις σε αυτά τα προβλήματα, έγραψε το «Towards a Non-oppressive Environment», μια κριτική στην προέλευση και τις διαμάχες που προκάλεσε η κρίση. Μετά από αυτή την έκδοση, που σύντομα μεταφράστηκε σε 6 γλώσσες, ο Τζώνης εισήγαγε στο Χάρβαρντ για πρώτη φορά τη διδασκαλία της Ιστορίας της Μεθοδολογίας του Σχεδιασμού, δηλαδή μια κριτική και ιστορική μελέτη των σύγχρονων σχεδιαστικών μεθόδων.