cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάπας Γρηγόριος Ζ΄
Επειδή ως Πάπας ήταν επιφανής υπέρμαχος της παπικής υπεροχής, οι επόμενες γενιές επικαλέστηκαν τη μνήμη του σε πολλές περιστάσεις, τόσο θετικά όσο και αρνητικά, συχνά αντικατοπτρίζοντας τη στάση των μεταγενέστερων συγγραφέων στην Καθολική Εκκλησία και τον παπισμό. Ο Μπενό του Σαντ Μάρτινο και Σίλβεστρου, ο οποίος αντιπολιτεύθηκε τον Γρηγόριο Ζ' στην Έριδα της Περιβολής, εξαπέλυσε εναντίον του κατηγορίες, όπως για νεκρομαντεία, για βασανιστήρια ενός παλαιού φίλου σε ένα κρεβάτι από καρφιά, μια απόπειρα δολοφονίας, αδίκαστες εκτελέσεις, άδικους αφορισμούς, αμφισβήτηση της Πραγματικής Παρουσίας στην Ευχαριστία, ακόμα και βεβήλωση της Ευχαριστίας. Αυτό επαναλήφθηκε διακαώς από τους μεταγενέστερους αντιπάλους της Καθολικής Εκκλησίας, όπως από τον Άγγλο Προτεστάντη Τζον Φόξε. Ο Βρετανός συγγραφέας Τζόζεφ ΜακΚέιμπ του 20ού αιώνα περιέγραψε τον Γρηγόριο ως «τραχύ και βίαιο χωρικό, που επιστράτευσε την ωμή δύναμή του στην υπηρεσία του μοναστικού ιδεώδους που ενστερνίστηκε». Αντίθετα, ο σύγχρονός του ιστορικός του 11ου αιώνα, HEJ Cowdrey, έγραψε: «[ο Γρηγόριος Ζ'] ήταν εκπληκτικά ευέλικτος, προχωρώντας προσεκτικά και εμβάλλοντας εις αμηχανίαν εξίσου τους απαιτητικούς συνεργάτες ... και τους σχολαστικούς και συντηρητικούς... Ο ζήλος του, η ηθική του δύναμη και το θρησκευτικό του φρόνημα, ωστόσο, εγγυούνταν ότι έπρεπε να κρατήσει σε αξιοσημείωτο βαθμό την πίστη και την συνεισφορά μιας ευρείας ποικιλίας ανδρών και γυναικών».
Παιδική ηλικία
Tον Οκτώβριο του 1061 στις παπικές εκλογές ήταν πάλι μια ισχυρή μορφή πίσω από την εκλογή του Άνσελμ της Λούκα του Πρεσβύτερου ως Πάπα Αλέξανδρου Β'. Ο νέος πάπας πρότεινε το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα που κατάστρωσαν ο Χίλντεμπραντ και οι οπαδοί του. Στα χρόνια της θητείας του ως παπικός σύμβουλος, ο Χίλντεμπραντ συμμετείχε ενεργά στην αδελφοποίηση με το Νορμανδικό βασίλειο της νότιας Ιταλίας, στην αντιγερμανική συμμαχία με το κίνημα Πατάρια στη βόρεια Ιταλία και, πάνω απ 'όλα, στη θέσπιση ενός νόμου που έδινε στους καρδινάλιους αποκλειστικά δικαιώματα σχετικά με την εκλογή του νέου παπά.
Εκλογή του πάπα
Εκείνη την περίοδο συζητήθηκε - και παραμένει θέμα συζητήσεων για τους ιστορικούς - το αν αυτό το αναπάντεχο ξέσπασμα που ευνόησε τον Χίλντεμπραντ ήταν εντελώς αυθόρμητο ή αν είχε προηγηθεί συμφωνία. Σύμφωνα με τον επίσκοπο Μπενίζο του Σούτρι, έναν υποστηρικτή του Χίλντεμπραντ, η εκφώνηση ξεκίνησε με ενέργειες του καρδινάλιου Ούγκο Κάντιντους του Αγ. Κλεμέντε, ο οποίος έσπευσε σε έναν άμβωνα και άρχισε να αγορεύει στον λαό. Και βέβαια αυτός ο τρόπος εκλογής κατακρίθηκε έντονα από τους αντιπάλους του. Πολλές από τις κατηγορίες που απαγγέλθηκαν ίσως ήταν εκφράσεις προσωπικής δυσαρέσκειας, που δεν προορίζονταν να πλήξουν την προαγωγή του παρά μόνο μέχρι αρκετά χρόνια αργότερα. Αλλά η εκτίμηση του ίδιου του Γρηγορίου για τις περιστάσεις της εκλογής του, όπως έγραψε στις Επιστολές 1 και 2, ήταν ότι διεξήχθη με πολύ παράτυπο τρόπο. Πρωτίστως, ήταν αντίθετο προς το Σύνταγμα του Πάπα που εκδόθηκε και εγκρίθηκε στη Ρωμαϊκή Σύνοδο του 607, που απαγόρευε την έναρξη της εκλογής νέου Πάπα μέχρι και την τρίτη ημέρα από την ταφή του αποθανόντος Πάπα. Η παρέμβαση του Καρδινάλιου Ούγκο ήταν αντίθετη με το Σύνταγμα του Νικολάου Β', που έδινε το δικαίωμα κατονομασίας των υποψηφίων αποκλειστικά στους Καρδινάλιους Επισκόπους. Και εν τέλει, δεν ικανοποιήθηκε η απαίτηση του Πάπα Νικολάου Β' να συμβουλευτούν τον Άγιο Ρωμαίο αυτοκράτορα. Συνεπώς, για να γυρίσει ο τροχός προς επικύρωση της εκλογής του Γρηγορίου Ζ΄ ήταν απαραίτητη η δεύτερη εκλογή στο Σαν Πέτρο του Βίνκολι και η αποδοχή του Ρωμαϊκού λαού.
Οι πρώτες γραπτές παπικές επιστολές του Γρηγορίου Ζ' αναγνωρίζουν σαφώς αυτό το γεγονός, και έτσι βοήθησαν να εξαλειφθεί κάθε αμφιβολία για την εκλογή του ως ευρέως αποδεκτή από το λαό. Την 22η Μαΐου 1073, στον εορτασμό της Πεντηκοστής, χειροτονήθηκε ως πρεσβύτερος, και την 29η Ιουνίου (γιορτή του Αγίου Πέτρου) καθαγιάστηκε ως επίσκοπος και ενθρονίστηκε ως Πάπας.
Στο ψήφισμα της εκλογής, εκείνοι που τον επέλεξαν για Επίσκοπο της Ρώμης παρουσίασαν τον Γρηγόριο Ζ' ως: ''«ένας ευλαβής άνθρωπος, ένας άνθρωπος που κατέχει την ανθρώπινη και τη θεία γνώση, ένας διακεκριμένος φίλος της ισότητας και της δικαιοσύνης, ένας άνθρωπος ανθεκτικός στις αντιξοότητες και εγκρατής στην ευημερία, ένας άνθρωπος, σύμφωνα με τη ρήση του Αποστόλου, με καλή συμπεριφορά, άμεμπτος, μετριόφρων, σοβαρός, ενάρετος, φιλόξενος, και καλός νοικοκύρης. Ένας άνθρωπος που από την παιδική του ηλικία ανατράφηκε στην αγκαλιά αυτής της Μητέρας Εκκλησίας και στη ζωή του τιμήθηκε επάξια με το αξίωμα του αρχιδιάκονου». «Αποφασίσαμε λοιπόν», είπαν στον λαό, «ο Αρχιδιάκονός μας Χίλντεμπραντ να γίνει Πάπας και διάδοχος του Αποστόλου, και να ονομάζεται Γρηγόριος εφεξής και δια παντός»'' (22 Απριλίου 1073).
Οι πρώτες ενέργειες του Γρηγορίου Ζ' στην εξωτερική πολιτική ήταν προς αδελφοποίηση με τους Νορμανδούς του Ροβέρτου Γυισκάρδου, αλλά τελικά τα δύο μέρη δεν ταίριαξαν. Κατόπιν μιας αποτυχημένης έκκλησης για σταυροφορία στους πρίγκιπες της Βόρειας Ευρώπης, και έχοντας την υποστήριξη των άλλων Νορμανδών πριγκίπων, όπως του Λάντουλφ ΣΤ' του Μπενεβέντο και του Ριχάρδου Α' της Καπούα, ο Γρηγόριος Ζ' κατάφερε να αφορίσει τον Ροβέρτο το 1074. Την ίδια χρονιά, ο Γρηγόριος Ζ' συγκάλεσε ένα συμβούλιο στο ανάκτορο του Λατερανού, που καταδίκασε τη σιμωνία και κατέστησε υποχρεωτική την αγαμία για τους ιερείς της Εκκλησίας. Αυτά τα διατάγματα εντάθηκαν περαιτέρω, υπό την απειλή του αναθεματισμού, το επόμενο έτος (24-28 Φεβρουαρίου). Συγκεκριμένα, ο Γρηγόριος στο δεύτερο συμβούλιο όρισε ότι μόνο ο Πάπας θα αποφασίζει για τον διορισμό ή την καθαίρεση επισκόπων ή την μεταφορά τους από έδρα σε έδρα, μια απόφαση που αργότερα πυροδότησε την Έριδα της Περιβολής.
Άμφια
Στο L'Osservatore Romano, ο Αγκοστίνο Παραβισίνι Μπαγλιάνι έγραψε ότι δεν ισχύει ότι ο Άγιος Πάπας Πίος Ε' (1566-72) ήταν ο πρώτος Πάπας που φόρεσε τη λευκή καζάκα, όπως έλεγαν πολλοί. Οι πρώτες γραπτές αναφορές για τη λευκή καζάκα του Πάπα είναι του 1274 για τον Γρηγόριο Ι'. «Ο πρώτος Πάπας που ενδύθηκε κατανυκτικά με τον κόκκινο μανδύα αμέσως μετά την εκλογή του ήταν ο Γρηγόριος Ζ' (1076)», πρόσθεσε ο μελετητής, σημειώνοντας ότι παραδοσιακά «από την στιγμή της εκλογής του, ο Πάπας ενδύθηκε άμφια δύο χρωμάτων: κόκκινα (κάπα, μοζέτα, κάλτσες) και λευκά (καζάκα, κάλτσες).»
Η σύγκρουση με τον Αυτοκράτορα
Στο επίκεντρο των εκκλησιαστικών πολιτικών σχεδίων του Γρηγορίου Ζ' βρισκόταν η σχέση του με τη Γερμανία. Μετά τον θάνατο του Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ερρίκου Γ', η ισχύς της Γερμανικής μοναρχίας είχε εξασθενίσει σοβαρά, και ο γιος του, ο Ερρίκος Δ' αντιμετώπισε μεγάλες εσωτερικές δυσκολίες. Αυτή η κατάσταση αποδείχθηκε ευνοϊκή για τον Γρηγόριο Ζ'. Το 1073 ο Ερρίκος Δ' ήταν μόνο 23 ετών.
Στα δύο χρόνια που ακολούθησαν την εκλογή του Γρηγορίου Ζ', ο Ερρίκος λόγω της Εξέγερσης των Σαξόνων αναγκάστηκε να επιδιώξει φιλικό συμβιβασμό μαζί του. Κατά συνέπεια, τον Μάιο του 1074 έκανε μετάνοια στη Νυρεμβέργη - παρουσία των παπικών λεγάτων - για να εξιλεωθεί για τη συνεχιζόμενη φιλία του με τα μέλη του συμβουλίου του παρά την απαγόρευση του Γρηγορίου, έδωσε όρκο υπακοής και υποσχέθηκε να υποστηρίξει τα έργα μεταρρύθμισης της Εκκλησίας. Αυτή η στάση, όμως, με την οποία αρχικά κέρδισε την εμπιστοσύνη του Πάπα, εγκαταλείφθηκε όταν νίκησε τους Σάξονες στην Πρώτη Μάχη της Λανγκενσάλζα την 9η Ιουνίου 1075. Ο Ερρίκος προσπάθησε τότε να επιβεβαιώσει χωρίς καθυστέρηση τα δικαιώματά του ως κυρίαρχος της βόρειας Ιταλίας. Έστειλε τον Κόμη Έβερχαρντ στη Λομβαρδία για να πολεμήσει τους Παταρέτες. Πρότεινε τον κληρικό Τεντάλντο ως υποψήφιο για την θέση της αρχιεπισκοπής του Μιλάνου, διευθετώντας έτσι ένα μακροχρόνιο και εριστικό ερώτημα. Και τελικά προσπάθησε να εδραιώσει σχέσεις με τον Νορμανδό δούκα Ροβέρτο Γυισκάρδο.
Την 8η Δεκεμβρίου 1075 ο Γρηγόριος Ζ' απάντησε με μια σκληρή επιστολή, στην οποία, μεταξύ άλλων κατηγοριών, κατηγόρησε τον Γερμανό βασιλιά ότι παραβίασε τον λόγο του εξακολουθώντας να στηρίζει τους αφορισμένους συμβούλους του. Ταυτόχρονα, έστειλε ένα προφορικό μήνυμα που προειδοποιούσε ότι με τα τεράστια εγκλήματα που θα καταλογίζονταν στον λογαριασμό του διέτρεχε τον κίνδυνο, όχι μόνο για αφορισμό από την Εκκλησία, αλλά και για καθαίρεση από τον θρόνο του. Όλα αυτά έγιναν σε μια περίοδο που ο Γρηγόριος αντιμετώπισε έναν απερίσκεπτο αντίπαλο στο πρόσωπο του Τσέντσιο Ι Φρανγκιπάνε, ο οποίος τη νύχτα των Χριστουγέννων αιφνιδίασε τον Γρηγόριο στην εκκλησία και τον κράτησε αιχμάλωτο, αν και την επόμενη ημέρα απελευθερώθηκε.
Αντιπαράθεση του Πάπα και του Αυτοκράτορα
Οι επιπλήξεις του Πάπα, όπως είχαν διατυπωθεί σε μια τόσο ανήκουστη μορφή, εξόργισαν τον Ερρίκο και την αυλή του, και γρήγορα αποκρίθηκαν συγκαλώντας τη Σύνοδο του Βορμς στη Γερμανία, που πραγματοποιήθηκε την 24η Ιανουαρίου 1076. Στις ανώτερες βαθμίδες του Γερμανικού κλήρου ο Γρηγόριος είχε πολλούς εχθρούς, και ένας Ρωμαίος καρδινάλιος, ο Χιούγκο Κάντιντους, που κάποτε ήταν πολύ κοντά του αλλά τότε ήταν αντίπαλός του, έσπευσε στη Γερμανία για την περίσταση. Όλες οι κατηγορίες που κατάφερε ο Κάντιτους να απαγγείλει για τον Γρηγόριο ακούστηκαν στη συνέλευση, που αποφάνθηκε ότι ο Γρηγόριος είχε χάσει τη θέση του Πάπα. Σε ένα έγγραφο γεμάτο κατηγορίες, οι επίσκοποι αποκήρυξαν την υπόσχεσή τους για αφοσίωση στον Γρηγόριο. Σε ένα άλλο, ο Ερρίκος ανακήρυξε ότι τον καθαίρεσε και οι Ρωμαίοι έπρεπε να εκλέξουν έναν νέο Πάπα.
Το συμβούλιο έστειλε δύο επισκόπους στην Ιταλία. Ο Ρόλαντ της Πάρμας πληροφόρησε τον Πάπα για αυτές τις αποφάσεις και ευνοήθηκε αρκετά ώστε να κερδίσει το δικαίωμα λόγου στη συνέλευση, που μόλις είχε συγκεντρωθεί στη Βασιλική του Λατερανού, για να παραδώσει το μήνυμά του εκεί ανακοινώνοντας την καθαίρεση. Για μια στιγμή τα μέλη φοβήθηκαν, αλλά σύντομα ξέσπασε μία θύελλα αγανάκτησης και μόνο χάρη στη μεσολάβηση του ίδιου του Γρηγορίου γλίτωσε ο απεσταλμένος τη δολοφονία.
Την επόμενη μέρα, την 22η Φεβρουαρίου 1076, ο Πάπας Γρηγόριος Ζ' ανακοίνωσε τον αφορισμό του Ερρίκου Δ' με όλη την απαιτούμενη σοβαρότητα, τον απογύμνωσε από τη βασιλική αξιοπρέπειά του και απάλλαξε τους ανθρώπους του από τους όρκους που τους είχαν δεσμεύσει στο όνομά του. Αυτή η καταδίκη είχε ως σκοπό να εκδιώξει έναν άρχοντα από την Εκκλησία και να του αφαιρέσει το στέμμα. Το αν θα είχε αποτέλεσμα ή αν θα παρέμενε ανούσια απειλή δεν εξαρτιόταν τόσο από τον Γρηγόριο Ζ' όσο από τους υπηκόους του Ερρίκου και, πάνω απ 'όλα, από τους Γερμανούς πρίγκιπες. Λέγεται ότι ο αφορισμός του Ερρίκου έκανε μεγάλη εντύπωση τόσο στη Γερμανία όσο και στην Ιταλία.
Πριν από τριάντα χρόνια, ο Ερρίκος Γ' καθαίρεσε τρείς από τους υποψήφιους για το αξίωμα του Πάπα, και κατ' αυτόν τον τρόπο παρείχε μια παραδεχτή υπηρεσία στην Εκκλησία. Ο Ερρίκος Δ' προσπάθησε να ακολουθήσει το παράδειγμα του, ανεπιτυχώς επειδή δεν είχε τη στήριξη του λαού. Στη Γερμανία υπήρχε μια ταχεία γενική αίσθηση που ευνοούσε τον Γρηγόριο και οι πρίγκιπες εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να εφαρμόσουν την αντι-βασιλική πολιτική τους υπό το μανδύα του σεβασμού για την παπική απόφαση. Όταν κατά την Ημέρα της Πεντηκοστής ο βασιλιάς πρότεινε να συζητηθούν τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν εναντίον του Γρηγορίου Ζ' σε ένα συμβούλιο ευγενών, ελάχιστοι μόνο εμφανίστηκαν. Οι Σάξονες άδραξαν τη χρυσή ευκαιρία για να εξεγερθούν εκ νέου, και το αντιβασιλικό κίνημα μεγάλωνε σε δύναμη από μήνα σε μήνα.
Καθ'οδόν στην Κανόσσα
Η κατάσταση τότε έγινε εξαιρετικά κρίσιμη για τον Ερρίκο. Ως αποτέλεσμα της αναστάτωσης που καλλιέργησε με ζήλο ο παπικός λεγάτος Επίσκοπος Άλτμαν του Πασάου, οι πρίγκιπες συναντήθηκαν τον Οκτώβριο στο Τρέμπουρ για να εκλέξουν έναν νέο Γερμανό κυβερνήτη. Ο Ερρίκος, ο οποίος βρισκόταν στο Όπενχαϊμ στην αριστερή όχθη του Ρήνου, γλίτωσε την απώλεια του θρόνου του μόνο επειδή οι πρίγκιπες απέτυχαν να καταλήξουν σε συμφωνία για τη διαδοχή.
Η διάσταση των απόψεών τους, ωστόσο, απλά επέφερε αναβολή της ετυμηγορίας. Συμφώνησαν όμως ότι ο Ερρίκος πρέπει να επανορθώσει στον Γρηγόριο Ζ' και να υποσχεθεί υπακοή. Και αποφάσισαν ότι, αν κατά την επέτειο του αφορισμού του παραμένει αφορισμένος, ο θρόνος θα πρέπει να θεωρηθεί κενός. Παράλληλα, αποφάσισαν να προσκαλέσουν τον Γρηγόριο Ζ' στο Άουγκσμπουργκ για να διευθετήσουν τη σύγκρουση.
Αυτές οι ρυθμίσεις έδειξαν στον Ερρίκο την πορεία που πρέπει να ακολουθηθεί. Ήταν επιτακτική ανάγκη, σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από το κόστος, να εξασφαλίσει τη συγχώρεση του Γρηγορίου προτού λήξει η προθεσμία του. Πρώτα προσπάθησε να περατώσει την αποστολή του από μια πρεσβεία, αλλά όταν ο Γρηγόριος απέρριψε τις προτάσεις του ξεκίνησε για να πάει στην Ιταλία προσωπικά.
Ο Γρηγόριος είχε ήδη φύγει από τη Ρώμη και είχε γνωστοποιήσει στους Γερμανούς πρίγκιπες ότι θα χρειαστεί τη συνοδεία τους για το ταξίδι του την 8η Ιανουαρίου 1077 στη Μάντοβα. Αλλά αυτή η συνοδεία δεν είχε εμφανιστεί ακόμα όταν ενημερώθηκε για την άφιξη του Ερρίκου. Ο Ερρίκος ταξίδεψε μέσω της Βουργουνδίας, οι Λομβαρδοί τον καλωσόρισαν με ενθουσιασμό και δεν είχε πρόθεση να επιστρατεύσει δύναμη ενάντια στον Γρηγόριο. Η απρόσμενη επιλογή του, ήταν να αναγκάσει τον Γρηγόριο να του χορηγήσει συγχώρεση, κάνοντας μετάνοια ενώπιον του στην Κανόσσα, όπου είχε καταφύγει.
Μετά την ταπείνωση της Κανόσσα, επιτεύχθηκε ένας συμβιβασμός μόνο μετά από παρατεταμένες διαπραγματεύσεις και ορισμένες υποσχέσεις από τη μεριά του Ερρίκου, και ο Γρηγόριος Ζ' υποχώρησε με απροθυμία λαμβάνοντας υπόψη τις πολιτικές συνέπειες. Αν ο Γρηγόριος Ζ' χορηγούσε άφεση αμαρτιών, η πριγκιπική Δίαιτα (συνέλευση) στο Άουγκσμπουργκ, όπου εύλογα ήλπιζε ότι θα ενεργούσε ως διαιτητής, είτε θα αχρηστευόταν ή θα άλλαζε εντελώς χαρακτήρα. Ήταν αδύνατο, ωστόσο, να αρνηθεί την μεταμελημένη επανένταξή του στην Εκκλησία, και οι θρησκευτικές υποχρεώσεις του Γρηγορίου Ζ' υπερίσχυσαν των πολιτικών του συμφερόντων. μικρογραφία|250x250εσ|Η συγχώρεση της Κανόσσα σε τοιχογραφία στο [[Αποστολικό Παλάτι|Αποστολικό παλάτι]] Η άρση του αφορισμού δεν συνεπαγόταν ειλικρινή συμφιλίωση, και δεν υπήρχε καμία βάση για την επίλυση του κύριου ζητήματος που χώριζε τον Ερρίκο και τον Γρηγόριο: εκείνο της περιβολής. Μια νέα σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη επειδή ο Ερρίκος θεώρησε ότι μαζί με τον αφορισμό ανακαλέστηκε και η εκθρόνιση. Ο Γρηγόριος, από την άλλη μεριά, ήθελε να διατηρήσει την ελευθερία δράσης του και δεν έκανε καμία νύξη για αυτό το θέμα στην Κανόσσα.
Δεύτερος αφορισμός του Ερρίκου Δ'
Είναι ξεκάθαρο ότι ο αφορισμός του Ερρίκου Δ' ήταν απλώς ένα πρόσχημα για τους αντιπολιτευόμενους Γερμανούς ευγενείς. Αυτοί συνέχισαν την ίδια πολιτική, παρά την άφεση αμαρτιών, και τον Μάρτιο του 1077 στο Φόρτσχαιμ έκαναν το αποφασιστικό βήμα να ορίσουν έναν αντίπαλο κυβερνήτη, τον δούκα Ροδόλφο της Σουαβίας. Κατά την εκλογή, οι παρευρισκόμενοι παπικοί λεγάτοι πρόσεξαν το πνεύμα ουδετερότητας και ο ίδιος ο Γρηγόριος Ζ' επιδίωξε να διατηρήσει αυτή τη στάση κατά τα επόμενα χρόνια. Το καθήκον του έγινε ευκολότερο από το γεγονός ότι τα δύο μέρη ήταν σχετικά ισοδύναμα και εξίσου προσπαθούσαν να πάρουν το προβάδισμα, παίρνοντας τη μεριά του Πάπα. Αλλά λόγω της μη δεσμευτικής πολιτικής του έχασε κατά πολύ από την εμπιστοσύνη και των δύο μερών. Τελικά, κατέληξε στον Ροδόλφο της Σουαβίας μετά τη νίκη του στη μάχη του Φλάρχαιμ την 27η Ιανουαρίου 1080. Υπό την πίεση των Σαξονών, και παραπληροφορημένος όσον αφορά τη σημασία αυτής της μάχης, ο Γρηγόριος διέκοψε την πολιτική αναμονής και ανακοίνωσε εκ νέου τον αφορισμό και την καθαίρεση του Βασιλιά Ερρίκου την 7η Μαρτίου 1080.
Η Ματθίλδη της Τοσκάνης ηγήθηκε μιας ομάδας του παπικού στρατού και φύλαξε τα δυτικά περάσματα μέσω των Απεννίνων όρων, οπότε τα στρατεύματα του Ερρίκου αναγκάστηκαν να προσεγγίσουν τη Ρώμη μέσω της Ραβέννας. Το 1084 η Ρώμη παραδόθηκε στον Γερμανό βασιλιά και ο Γρηγόριος αποσύρθηκε στην εξορία του Καστέλ Σαντ'Άντζελο. Ο Γρηγόριος αρνήθηκε να ακούσει τις προτάσεις του Ερρίκου, μολονότι ο τελευταίος υποσχέθηκε να παραδώσει τον Γιβέρτο στη φυλακή, αν ο κυρίαρχος ποντίφικας δεχτεί να τον στέψει αυτοκράτορα. Ο Γρηγόριος, ωστόσο, επέμεινε ότι απαραίτητη προϋπόθεση ήταν να μετανοήσει ο Ερρίκος ενώπιον Συμβουλίου. Ο αυτοκράτορας, προσποιούμενος ότι θα συμμορφωθεί με αυτούς τους όρους, προσπάθησε να αποτρέψει τη συνάντηση των επισκόπων. Εν τούτοις, ένας μικρός αριθμός συγκεντρώθηκε και, όπως επιθυμούσαν ο Γρηγόριος αφόρισε και πάλι τον Ερρίκο. μικρογραφία|Ο Ερρίκος Δ' και ο αντίπαπας [[Πάπας Κλήμης Γ΄|Κλήμης Γ'. Ο θάνατος του Γρηγορίου Ζ'. ]] Ο Ερρίκος, αφού ενημερώθηκε για τις εξελίξεις, την 21η Μαρτίου επανήλθε στη Ρώμη και την 24η Μαρτίου 1084 ο υποστηρικτής του, ο Αρχιεπίσκοπος Γιβέρτος της Ραβέννας, χειροτονήθηκε ως Πάπας Κλήμης Γ'. Μία εβδομάδα μετά ο Ερρίκος στέφθηκε αυτοκράτορας από το δημιούργημά του, αλλά εν τω μεταξύ ο Γρηγόριος είχε συμμαχήσει με τον Ροβέρτο Γυισκάρδο και βάδιζαν ήδη προς την πόλη. Ο Ερρίκος αναγκάστηκε να τραπεί προς φυγή για την Τσιβιτά Καστελλάνα.
Εξορία από τη Ρώμη
Ο Πάπας απελευθερώθηκε, αλλά όταν ο λαός της Ρώμης εξαγριώθηκε από τις υπερβολές των Νορμανδών συμμάχων του, αναγκάστηκε να αποσυρθεί στο Μόντε Κασίνο, και αργότερα στο κάστρο του Σαλέρνο δίπλα στη θάλασσα, όπου πέθανε την 25 Μαΐου 1085. Τρεις μέρες προτού πεθάνει ανακάλεσε όλους τους αφορισμούς που είχε κάνει, εκτός από των δύο ένοχων, του Ερρίκου και του Γιβέρτου.
Αγγλία
Ο Βασιλιάς Γουλιέλμος παρενέβη απολυταρχικά στη διοίκηση της εκκλησίας, απαγόρευσε στους επισκόπους τα ταξίδια στη Ρώμη, επισκέφθηκε επισκοπές και αββαεία, και ελάχιστα ανησύχησε όταν ο Πάπας τον επίπληξε για τις διαφορετικές αρχές του για τη σχέση των πνευματικών και των κοσμικών δυνάμεων, όταν του απαγόρευσε το εμπόριο και όταν τον διέταξε να ομολογήσει υποτέλεια στην αποστολική έδρα. Ο Γουλιέλμος, που ήθελε να τονώσει την ενότητα στο νεοαποκτηθέν βασίλειό του, ήταν ιδιαίτερα ενοχλημένος από την επιμονή του Γρηγορίου να διαιρέσει την εκκλησιαστική Αγγλία σε δύο επαρχίες. Στους διορισμούς κληρικών, η αυξανόμενη επιμονή του Γρηγορίου στο ζήτημα της ανεξαρτησίας της εκκλησίας από τις κοσμικές αρχές έγινε ολοένα και πιο εριστική. Επιδίωξε, επίσης, να καταστήσει υποχρεωτική για την επισκοπή την αναζήτηση επαλήθευσης και καθοδήγησης στη Ρώμη, ζητώντας την τακτική προσέλευση των πρελάτων στη Ρώμη. Ο Γρηγόριος δεν είχε τη δύναμη να αναγκάσει τον Άγγλο βασιλιά να μεταβάλλει την εκκλησιαστική πολιτική του, οπότε αναγκάστηκε να αγνοήσει όλα όσα δεν μπορούσε να εγκρίνει, και μάλιστα θεώρησε συνετό να διαβεβαιώσει τον βασιλιά Γουλιέλμο για την λεπτολόγα αφοσίωσή του. Σε γενικές γραμμές, η πολιτική του Γουλιέλμου ωφέλησε κατά πολύ την Εκκλησία.
Νορμανδοί στο Βασίλειο της Σικελίας
Η σχέση του Γρηγόριου Ζ' με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη επηρεάστηκε έντονα από τη Γερμανική πολιτική του, αφού επηρεασμένος από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, συχνά έδειξε σε άλλους ηγέτες ένα πρόσωπο μετριασμού που συγκράτησε από το Γερμανό βασιλιά. Η στάση των Νορμανδών ήταν μια αγενής αφύπνιση γι'αυτόν. Τα μεγάλα προνόμια που τους παραχωρήθηκαν από τον Νικόλαο Β' ούτε κατάφεραν να αποτρέψουν την επέκτασή τους προς την κεντρική Ιταλία, ούτε εξασφάλισαν την προβλεπόμενη προστασία για τον παπισμό. Όταν ο Γρηγόριος Ζ' αντιμετώπιζε πολλές δυσκολίες λόγω του Ερρίκου Δ', ο Ροβέρτος Γυισκάρδος τον εγκατέλειψε στη μοίρα του. και παρενέβη μόνο όταν απειλήθηκε ο ίδιος από τις Γερμανικές δυνάμεις. Μετά, όταν κατέλαβε τη Ρώμη, τα στρατεύματα που έμειναν στην πόλη προκάλεσαν την αγανάκτηση του λαού που οδήγησε τον Γρηγόριο σε εξορία. μικρογραφία|Η επικράτεια του Γρηγορίου Ζ'
Αξιώσεις παπικής κυριαρχίας
Στην περίπτωση πολλών χωρών, ο Γρηγόριος Z' προσπάθησε να εδραιώσει ένα καθεστώς κυριαρχίας για λογαριασμό του Παπισμού, και να διασφαλίσει την αναγνώριση των αυτοδικαίως κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του. Με βάση την «έξη από αμνημονεύτων χρόνων», η Κορσική και η Σαρδηνία θεωρήθηκαν ότι ανήκουν στη Ρωμαϊκή Εκκλησία. Διεκδίκησε, επίσης, την Ισπανία, την Ουγγαρία και την Κροατία και αποπειράθηκε να πείσει τον βασιλιά της Δανίας να κρατήσει το βασίλειό του ως τιμάριο του Πάπα.
Στην εκκλησιαστική πολιτική και τις μεταρρυθμίσεις του, ο Γρηγόριος δεν ήταν μόνος, αντίθετα είχε ισχυρή υποστήριξη: ο αρχιεπίσκοπος Λανφράνκ του Καντέρμπερι στην Αγγλία βρισκόταν πολύ κοντά του, και ο επίσκοπος Χου ντε Ντιέ ήταν ο υπέρμαχός του στη Γαλλία, που αργότερα έγινε Αρχιεπίσκοπος της Λυών.
Γαλλία
Ο Πάπας Γρηγόριος προσπάθησε να οργανώσει μια σταυροφορία στην Ισπανία, με αρχηγό τον Κόμη Εμπλέ Β' του Ρούσι.
Απομακρυσμένες χριστιανικές χώρες
Ο Γρηγόριος, πράγματι, καθιέρωσε σχέσεις με κάθε χώρα της Χριστιανοσύνης, παρόλο που αυτές δεν ανταποκρίνονταν πάντα στις εκκλησιαστικές-πολιτικές προσδοκίες και ελπίδες. Με την αλληλογραφία του έφτασε στην Πολωνία, το Κράτος των Ρως και τη Βοημία. Προσπάθησε ανεπιτυχώς να φέρει την Αρμενία σε στενότερη επαφή με τη Ρώμη.
Βυζαντινή αυτοκρατορία
Ο Γρηγόριος ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την Ανατολή. Γι'αυτόν το σχίσμα μεταξύ της Ρώμης και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ήταν ένα σοβαρό πλήγμα και εργάστηκε σκληρά για να αποκαταστήσει τις προηγούμενες σχέσεις φιλίας. Ο Γρηγόριος κατάφερε να έρθει σε επαφή με τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Ζ'. Όταν οι ειδήσεις για τις μουσουλμανικές επιθέσεις κατά των Χριστιανών της Ανατολής έφτασαν στη Ρώμη, και οι πολιτικές αμηχανίες του Βυζαντινού αυτοκράτορα αυξήθηκαν, οραματίστηκε μία μεγάλη στρατιωτική εκστρατεία και παρότρυνε τους πιστούς να συμμετάσχουν στην ανάκτηση του Ναού του Παναγίου Τάφου - προοικονομώντας την Α' Σταυροφορία. Στις προσπάθειές του να στρατολογήσει άντρες για την αποστολή, έδωσε έμφαση στα μαρτύρια που υπέφεραν οι Χριστιανοί της Ανατολής, υποστηρίζοντας ότι οι Χριστιανοί της Δύσης είχαν την ηθική υποχρέωση να σπεύσουν και να παρέχουν τη βοήθειά τους. μικρογραφία|343x343εσ|[[Βιτρό από τον καθεδρικό ναό του Πιτιλιάνο. Στα δεξιά απεικονίζεται ο Πάπας Γρηγόριος Ζ'.]]
Εσωτερική πολιτική και μεταρρυθμίσεις
Το έργο της ζωής του βασίστηκε στην πεποίθηση ότι η Εκκλησία ιδρύθηκε από τον Θεό και ανέλαβε το καθήκον να αγκαλιάσει όλη την ανθρωπότητα σε μια ενιαία κοινωνία στην οποία η θεία θέληση είναι ο μόνος νόμος. Ότι, με την ιδιότητά της ως ίδρυμα του Θεού, είναι υπέρτατη για όλες τις ανθρώπινες δομές, ειδικά για το κοσμικό κράτος. Και ότι ο Πάπας, στο ρόλο του ως επικεφαλής της Εκκλησίας, είναι ο αντιβασιλέας του Θεού στη γη, οπότε η ανυπακοή σε εκείνον προοικονομεί για ανυπακοή στον Θεό ή, με άλλα λόγια, μια αποστασία από τον Χριστιανισμό. Αλλά κάθε προσπάθεια να εξηγηθεί αυτό στην πράξη θα είχε δεσμεύσει την Εκκλησία στο να αφανίσει όχι μόνο ένα κράτος, αλλά όλα τα κράτη. αριστερά|μικρογραφία|241x241εσ|Ο Γρηγόριος Ζ' σε [[βιτρό από τη βασιλική της Παναγίας στη Γενεύη. ]] μικρογραφία|242x242εσ|Ο Γρηγόριος Ζ' σε βιτρό εκκλησίας του Σεν Κλουντ στη Γαλλία. Επομένως ο Γρηγόριος Ζ', ως πολιτικός που θέλει να επιτύχει κάποιο αποτέλεσμα, καθοδηγήθηκε στην πράξη να υιοθετήσει μια διαφορετική άποψη. Αναγνώρισε την ύπαρξη του κράτους ως θέλημα της Θείας Πρόνοιας, περιέγραψε τη συνύπαρξη της εκκλησίας και του κράτους ως ένα θεϊκό θέσπισμα και τόνισε την αναγκαιότητα για ένωση μεταξύ της ιεροσύνης (λατινικά: sacerdotium) και της αυτοκρατορίας (λατινικά: imperium). Αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα ονειρευόταν να δει τις δύο δυνάμεις σε ισότιμες βάσεις. Η ανωτερότητα της εκκλησίας ως προς το κράτος ήταν γι 'αυτόν ένα γεγονός που παραδέχτηκε ασυζητητί και πέραν πάσης αμφιβολίας.
Ήθελε να δει όλα τα σημαντικά διακυβευόμενα θέματα αναφορικά με τη Ρώμη. Οι εκκλήσεις έπρεπε να απευθύνονται σε αυτόν τον ίδιο. Ο συγκεντρωτισμός της εκκλησιαστικής διοίκησης στη Ρώμη προκάλεσε φυσικά μια περιστολή στην ισχύ των επισκόπων. Αφού αυτοί αρνήθηκαν να υποταχθούν οικειοθελώς και προσπάθησαν να διατηρήσουν την παραδοσιακή ανεξαρτησία τους, ο παπισμός του είναι γεμάτος από αγώνες ενάντια στις υψηλότερες βαθμίδες του κλήρου. Ο Πάπας Γρηγόριος Ζ' ήταν κρίσιμος για την προώθηση και τη ρύθμιση της έννοιας του σύγχρονου πανεπιστημίου, καθώς με το Παπικό Διάταγμα του 1079 οργανώθηκε η ίδρυση των καθεδρικών σχολείων που εξελίχθηκαν στα πρώτα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια.
Αυτή η μάχη για την εδραίωση της παπικής υπεροχής συνδέεται με την προάσπιση της υποχρεωτικής αγαμίας για τους κληρικούς και την επίθεσή του στη σιμωνία. Ο Γρηγόριος Ζ' δεν επέβαλε την αγαμία του ιερατείου στην Εκκλησία, αλλά ανέλαβε τον αγώνα με μεγαλύτερη ενεργητικότητα από τους προκατόχους του. Το 1074, δημοσίευσε μια εγκύκλιο που απάλλασσε τους ανθρώπους από την υποχρέωση υπακοής σε επισκόπους που επέτρεπαν τους γάμους ιερέων. Τον επόμενο χρόνο τους παρακίνησε να αντιταχθούν στους παντρεμένους κληρικούς, και τους αποστέρησε τα έσοδά τους. Οι εκστρατείες του ενάντια στην αγαμία και τη σιμωνία γέννησαν μεγάλη αντίσταση.
Τα κείμενά του αφορούν κυρίως τις αρχές και τις μεθόδους της εκκλησιαστικής διοίκησης. Βρίσκονται στη συλλογή του Μάνσι με τον τίτλο «Gregorii VII registri sive epistolarum libri». μικρογραφία|Κέρινο ομοίωμα στον τύμβο του Γρηγορίου Ζ' στον καθεδρικό του Σαλέρνο
Το δόγμα της Ευχαριστίας
Για τον Πάπα Παύλο ΣΤ', ο Γρηγόριος Ζ' ήταν παράγοντας ουσιαστικής σημασίας στην επιβεβαίωση του δόγματος ότι ο Χριστός είναι παρών στο Ιερό Μυστήριο. Η απαίτηση του Γρηγορίου από τον Βερεγγάριο να ομολογήσει αυτήν την πίστη, μνημονεύτηκε στην ιστορική εγκύκλιο του Πάπα Παύλου ΣΤ' το 1965, με τίτλο Mysterium fidei: αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Γρηγόριος Ζ' "Πιστεύω στην καρδιά μου και ανοιχτά ομολογώ ότι ο άρτος και ο οίνος που είναι τοποθετημένα πάνω στον βωμό, μέσω του μυστηρίου της ιερής προσευχής και τον λόγων του Σωτήρος, μετατρέπονται κατ'ουσίαν στην αληθινή και ορθή και ζωοποιό σάρκα και αίμα του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, και ότι μετά την καθαγίαση είναι το πραγματικό σώμα του Χριστού.."
Αυτή η ομολογία πίστης ξεκίνησε μια «Ευχαριστιακή Αναγέννηση» στις εκκλησίες της Ευρώπης από τον 12ο αιώνα.
Θάνατος
Ο Πάπας Γρηγόριος Ζ' πέθανε εξόριστος στο Σαλέρνο. Η επιτύμβια επιγραφή του στον καθεδρικό ναό της πόλης λέει: «Αγάπησα τη δικαιοσύνη και μίσησα την ανομία, όθεν πεθαίνω στην εξορία».
Κληρονομιά
Ο Γρηγόριος Ζ' μακαριοποιήθηκε το 1584 από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ' και αγιοποιήθηκε την 24η Μαΐου 1728 από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΓ'.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πάπες άγιοι της Καθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Πάπες 11ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γερμανικά
Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2014-15
Το Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2014-15 ήταν η 51η έκδοση του Κυπέλλου Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ. Νικήτρια ήταν η ΑΕΠ Πολεμιδιών για 2η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2014-15 συμμετείχαν οι 12 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2014-15.
Διεξήχθη σε 4 γύρους. Στον Α΄ γύρο και στην προημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Προκρινόταν η νικήτρια ομάδα. ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων. Σε περίπτωση ισοπαλία δινόταν ημίωρη παράταση. Αν μετά το τέλος της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες σε ουδέτερες έδρες. Προκρινόταν η νικήτρια ομάδα. ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων. Σε περίπτωση ισοπαλία δινόταν ημίωρη παράταση. Αν μετά το τέλος της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Η κυπελλούχος ομάδα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ 2015.
Μαριάν Λούπου
Ο Μαριάν Λούπου (γεννημένος στις 20 Ιουνίου 1966) είναι Μολδαβός πολιτικός, που διετέλεσε Πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Μολδαβίας μεταξύ 2010 και 2013. Από τη θέση αυτή διετέλεσε χρέη Προέδρου της Δημοκρατίας από το 2010 έως το 2012.
Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2014-15
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι 8 από τις 12 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2014-15. Οι υπόλοιπες 4 ομάδες πέρασαν στον επόμενο γύρο χωρίς αγώνα, μετά από κλήρωση.
Μαριάν Λούπου
Προσωπική ζωή
Ο Μαριάν Λούπου γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου 1966 στο Μπάλτσι. Όταν ο Μαριάν ήταν έξι ετών, η οικογένεια μετακόμισε στο Κισινάου. Ο πατέρας του, Ιλίε Λούπου (γεν. 1938), ήταν καθηγητής μαθηματικών στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μολδαβίας. Η μητέρα του δίδαξε γαλλική γλώσσα στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Ιατρικής και Φαρμακευτικής Νικολάε Τεστεμίτσανου. Υπήρξε μέλος της Κομσομόλ από το 1980 έως το 1988 και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης από το 1988 έως το 1991.
Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2014-15
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο και οι ομάδες που εξαιρέθηκαν από αυτόν.
Μαριάν Λούπου
Προσωπική ζωή
Μέχρι το 1983, ο Λούπου σπούδαζε στο Λύκειο "Γκεόργκε Ασάτσι" του Κισινάου. Σπούδασε Οικονομικά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μολδαβίας (μέχρι το 1987) και στο Ινστιτούτο Εθνικής Οικονομίας Πλεχάνοφ της Μόσχας (1987–1991) στη Μόσχα όπου απέκτησε το διδακτορικό του στα Οικονομικά. Ο Λούπου παρακολούθησε επίσης στάδια στο Ινστιτούτο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ουάσιγκτον, DC (1994) και στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου στη Γενεύη (1996).
Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2014-15
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η ΑΕΠ Πολεμιδιών και η Αναγέννηση Προσφύγων. Ο τελικός διεξήχθη στις 28 Μαρτίου 2015 στο, στα Κάτω Πολεμίδια. Νικήτρια ήταν η ΑΕΠ Πολεμιδιών με σκορ 5-2.
Μαριάν Λούπου
Πολιτική καριέρα
μικρογραφία| Ο Λούπου με τον [[Ντμίτρι Μεντβέντεφ.]] Διορίστηκε υφυπουργός Οικονομίας στο νέο κομμουνιστικό υπουργικό συμβούλιο Τάρλεφ τον Ιούνιο του 2001. Δύο χρόνια αργότερα, τον Αύγουστο του 2003, ο Λούπου προήχθη σε πλήρη υπουργό Οικονομίας (5 Αυγούστου 2003 - 24 Μαρτίου 2005).
Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2014-15
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2014-2015
Μαριάν Λούπου
Πολιτική καριέρα
Μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του Ιουλίου 2009, μαζί με τους Βλαντ Φιλάτ, Μιχάι Γκίμπου και Σεραφείμ Ουρεκεάν, ο Μαριάν Λούπου υπέγραψε τη Συμμαχία για την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση σε μια συνέντευξη Τύπου στις 8 Αυγούστου 2009.
Στις 25 Απριλίου 2013 ο Μαριάν Λούπου απολύθηκε από τη θέση του Προέδρου του κοινοβουλίου της Μολδαβίας με 76 από τις 101 ψήφους ( κομμουνιστές, φιλελεύθεροι-δημοκράτες, σοσιαλιστές και ορισμένοι φιλελεύθεροι-μεταρρυθμιστές).
Γλώσσα και ταυτότητα
Σε διαμάχη σχετικά με την εθνική και γλωσσική ταυτότητα στη Μολδαβία, ο Μαριάν Λούπου αυτοπροσδιορίζεται ως μολδαβικής εθνικής καταγωγής και υποστήριξε τη διατήρηση της «μολδαβικής γλώσσας» στο Σύνταγμα ως κρατικής γλώσσας της Μολδαβίας. Αν και το 2010, στην τηλεοπτική εκπομπή "În profunzime" στο ProTV Κισινάου, ο Λούπου δήλωσε: "Από επιστημονική άποψη, μιλάω ρουμανικά, από πολιτική άποψη - μιλάω μολδαβικά!". Μετά από δύο χρόνια, στην ίδια εκπομπή ο Λούπου δήλωσε: « Άλλαξα γνώμη. Επιστημονικά δεν είναι πλέον ρουμανικά, όπως είπα προηγουμένως, αλλά η μολδαβική [γλώσσα]. ” Ο Λούπου υποστηρίζει την ιδέα της ύπαρξης του μολδαβικού λαού και του μολδαβικού έθνους και την ιδέα ότι η Μολδαβία είναι μια ξεχωριστή οντότητα εκτός από τη Ρουμανία.
Οι υπόλοιποι
Το 2010 ο Λούπου δήλωσε ότι «Είναι υπερηφάνεια για τη Μολδαβία που οι στρατιώτες της παρέλασαν στην Κόκκινη Πλατεία» στην Παρέλαση της Ημέρας της Νίκης της Μόσχας το 2010, κοντράροντας άλλους πολιτικού, που επέκριναν την παρουσία του Λόχου της Τιμητικής Φρουράς του Εθνικού Στρατού της Μολδαβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μολδαβοί πολιτικοί
Χερσόνησος Μανγκισλάκ
Το Μανγκισλάκ ή Χερσόνησος Μανγκισλάκ (Маңғыстау түбегі, Man'g'ystay' tu'begi; Полуостров Мангышла́к) είναι μια μεγάλη χερσόνησος που βρίσκεται στο δυτικό Καζακστάν. Συνορεύει με την Κασπία Θάλασσα στα δυτικά και με τη χερσόνησο Μπουζάτσι, ένα ελώδες υποχαρακτηριστικό της κεντρικής χερσονήσου, στα βορειοανατολικά. Το αρχιπέλαγος Τιουλένιι βρίσκεται στα βόρεια της χερσονήσου.
Η περιοχή βρίσκεται ανάμεσα στην έρημο και την ημιέρημο με ένα σκληρό ηπειρωτικό ξηρό κλίμα. Δεν υπάρχουν ποτάμια και πηγές γλυκού νερού. Γεωλογικά η χερσόνησος του Μανγκισλάκ αποτελεί μέρος του οροπεδίου Ουστγιούρτ. Στα βόρεια, υπάρχουν τρεις οροσειρές που εκτείνονται σε όλο το μήκος της χερσονήσου, της Βόρειας και Νότιας Οροσειράς Ακτάου και της οροσειράς Μανγκιστάου, με το υψηλότερο σημείο να φτάνει τα 555 μέτρα. Διοικητικά η χερσόνησος βρίσκεται στην περιφέρεια Μανγκιστάου του Καζακστάν. Η μεγαλύτερη πόλη και η πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι ο Ακτάου (πρώην Σεφτσένκο).
Αυτή η χερσόνησος ήταν παλαιότερα γνωστή και ως Σιαχκούχ (περσικά: سیاهکوه) που σημαίνει «Μαύρο βουνό» στα Περσικά. Η χερσόνησος Μανγκισλάκ καταλήφθηκε το 1639 από τους Καλμίκους.
Χαρτογραφία
Η περιοχή χαρτογραφήθηκε από τον Φέντορ Ιβάνοβιτς Σοϊμόνοφ κατά τη διάρκεια της Αποστολής της Κασπίας, η οποία ερεύνησε την Κασπία Θάλασσα από το 1719 έως το 1727.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Καζακστάν
Αρμεξιά
Η Αρμεξιά Άνδρου είναι τυρί από πρόβειο ή κατσικίσιο γάλα, με περιοχή προέλευσης την Άνδρο. Είναι μαλακό τυρί με αρκετά λιπαρά. Χρησιμοποιείται σε παραδοσιακές συνταγές της Άνδρου, όπως τον «Λαμπριάτη».
Ναθάνιελ Μίτσελ-Μπλέικ
Ο Ναθάνιελ Μίτσελ-Μπλέικ (γενν. 2 Απριλίου 1994) είναι Βρετανός αθλητής του στίβου. Διακρίνεται στα 100 και στα 200 μέτρα.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 ήταν 4ος στα 200 μέτρα και 1ος μαζί με την ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας στα 4x100 μέτρα σκυταλοδρομία.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 200 μέτρα, πίσω από τον Τούρκο Ραμίλ Γκουλίεβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Μίτσελ-Μπλέικ Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Φιλομάθιος
O Φιλομάθιος (Fabius Aconius Catullinus Philomathius) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Πατέρας του ήταν ο Ακόνιος Κατελίνους (Aconius Catellinus) Ανθύπατος Αφρικής το 317/318. Ο Φιλομάθιος παντρεύτηκε και απέκτησε μια κόρη τη Φαβιανή Παυλίνα, η οποία παντρεύτηκε τον Ρωμαίο γερουσιαστή και πολιτικό Vettio Agorio Practextatus.
Αρχικά διορίσθηκε πρόξενος κι έπειτα κεφαλή της Γαλικίας, στην συνέχεια Κόμης της εώας (της Ανατολής), Βικάριος Αφρικής 338/339, Έπαρχος πραιτωρίων της Ιταλίας το 341, πολίαρχος (κυβερνήτης) της πόλης της Ρώμης, 342 - 344.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της εώας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί πρόξενοι (τίτλος) Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης
Πολ Ραντ
Το ονοματεπώνυμο Πολ Ραντ μπορεί να αναφέρεται στους:
Γιανίτσα Κοστέλιτς
Η Γιανίτσα Κοστέλιτς (γεννημένη στις 5 Ιανουαρίου 1982) είναι πρώην αγωνίστρια αλπικού σκι Παγκόσμιου Κυπέλλου και τέσσερις φορές χρυσή Ολυμπιονίκης από την Κροατία. Εκτός από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, κέρδισε πέντε χρυσά μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Στον διαγωνισμό του Παγκόσμιου Κυπέλλου, κέρδισε τριάντα μεμονωμένους αγώνες, τρεις συνολικούς τίτλους, τρεις τίτλους σλάλομ (αγώνισμα του σκι στο οποίο ο σκιέρ πρέπει να κατέβει μια διαδρομή κάνοντας ελιγμούς ανάμεσα σε πασσάλους που έχουν τοποθετηθεί σε τεθλασμένη γραμμή) και τέσσερις συνδυασμένους τίτλους. Τα επιτεύγματα της Κοστέλιτς στο επαγγελματικό σκι οδήγησαν ορισμένους σχολιαστές, συγγραφείς και συναγωνιστές σκι να τη θεωρήσουν ως τη μεγαλύτερη γυναίκα δρομέα σκι όλων των εποχών.
Βιογραφία
Ήταν η γενική πρωταθλήτρια του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2001, 2003 και 2006. Στις 15 Ιανουαρίου 2006, η Κοστέλιτς έγινε η τρίτη γυναίκα στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου (μετά τη Σουηδέζα Περνίλα Ουίλμπεργκ και την Αυστριακή Πέτρα Κρονμπέργκερ) που κέρδισε αγώνες στο Παγκόσμιο Κύπελλο και στους πέντε αγώνες του αθλήματος. Στις 5 Φεβρουαρίου 2006 η Κοστέλιτς έγινε η δεύτερη γυναίκα σκιέρ (μετά την Πέτρα Κονμπέργκερ) που κέρδισε και στα πέντε αθλήματα σε μια σεζόν.
Το καλοκαίρι του 2006, αποφάσισε να μην αγωνιστεί στη σεζόν του 2007, λόγω χρόνιου πόνου στο γόνατο και την πλάτη. Είχε υποστεί δέκα χειρουργικές επεμβάσεις στο γόνατο και χειρουργική επέμβαση στο θυρεοειδή κατά τη διάρκεια της καριέρας της. Μετά από ένα χρόνο εκτός ανταγωνισμού, η Κοστέλιτς ανακοίνωσε τη συνταξιοδότησή της από τον Απρίλιο του 2007, μόλις 25 ετών.
Από το 2016, η Κοστέλιτς είναι υφυπουργός Επιστημών, Παιδείας και Αθλητισμού στην Κροατική Κυβέρνηση.
Πρώιμα χρόνια
Γεννημένη στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας, τότε τμήμα της Γιουγκοσλαβίας, σε μια οικογένεια αθλητών χειμερινών σπορ, ο πατέρας της Κοστέλιτς, ο Άντε, ήταν επίσης ο εκπαιδευτής της. Ο μεγαλύτερος αδερφός της, ο Ιβίκα, είναι και ο ίδιος αγωνιστής σκι και πρωταθλητής στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2011. Άρχισε να κάνει σκι στην ηλικία των τριών και άρχισε να εκπαιδεύεται στα εννέα της χρόνια και γρήγορα έγινε επιτυχημένη και κέρδισε αρκετούς νεανικούς διαγωνισμούς.
Στην ηλικία των 16 ετών, η Κοστέλιτς επιλέχθηκε για την Κροατική ομάδα για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1998 στο Ναγκάνο. Το καλύτερο της αποτέλεσμα ήταν η 8η θέση στο συνδυαστικό. Διαγωνίστηκε και στους πέντε κλάδους. Κέρδισε το πρώτο της σλάλομ στο Παγκόσμιο Κύπελλο τον Δεκέμβριο του 1999. Η Κοστέλιτς υπέστη έπειτα ζημιά στο σύνδεσμο του γονάτου, κάτι που την κράτησε εκτός ανταγωνισμού μέχρι τα τέλη του 2000. Κέρδισε τον παγκόσμιο τίτλο του Παγκοσμίου Κυπέλλου τη σεζόν του 2001 με οκτώ επιπλέον νίκες.
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 2002
Στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2002 κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια και ένα αργυρό, τα πρώτα χειμερινά Ολυμπιακά μετάλλια για έναν αθλητή από την Κροατία. Κανένας άλλος αλπικός δρομέας δεν έχει κερδίσει ποτέ τέσσερα μετάλλια ή τρία χρυσά μετάλλια σε έναν μόνο Ολυμπιακό Αγώνα.
Επέλεξε να μην αγωνιστεί στην κατηφόρα και επικεντρώθηκε στο συνδυασμό. Έπαιξε καλά στην κατάβαση και στη συνέχεια κέρδισε το χρυσό μετάλλιο μετά το δύο γύρων σλάλομ. Στη συνέχεια κέρδισε ένα ασημένιο μετάλλιο στο σούπερ-G, ακριβώς πίσω από την Ντανιέλα Κετσαρέλι. Ο επόμενος αγώνας ήταν το σλάλομ, στο οποίο η Κοστέλιτς κέρδισε το δεύτερο χρυσό της μετάλλιο, νικώντας τη Λόρι Πεκένοτ. Η τελική της νίκη ήταν στο γιγαντιαίο σλάλομ, ουσιαστικά 1,32 δευτερόλεπτα μπροστά από την Άνια Πάρσον.
Ύστερη καριέρα
Η Κοστέλιτς κέρδισε ξανά τον τίτλο του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2003, αλλά έχασε την επόμενη σεζόν λόγω χειρουργικής επέμβασης στο γόνατο τον Οκτώβριο, το τέταρτο χειρουργείο μέσα σε δέκα μήνες και τη χειρουργική επέμβαση του θυρεοειδούς τον Ιανουάριο του 2004. Αυτό έκανε το 2004 να είναι το μόνο έτος από το 1998 έως το 2006 που δεν αναγνωρίστηκε ως «Κροάτισσα αθλήτρια της χρονιάς».
Μετά από περισσότερους από 18 μήνες απομάκρυνσή της από τον ανταγωνισμό, επέστρεψε στο διαγωνισμό Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Ζέλντεν και τερμάτισε όγδοη στο γιγαντιαίο σλάλομ τον Οκτώβριο του 2004. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα τον Φεβρουάριο του 2005, κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια, παρά την κακή της υγεία. Κέρδισε την «κατηφόρα» και υπερασπίστηκε επιτυχώς τους παγκόσμιους τίτλους της στο σλάλομ και του συνδυασμού.
Στη σεζόν του 2006, η Κοστέλιτς κέρδισε τον τίτλο του Παγκοσμίου Κυπέλλου για τρίτη φορά, αλλά ήταν επίσης και στους κορυφαίους 5 και στους 4 κλάδους, συμπεριλαμβανομένης της πρώτης θέσης στο σλάλομ. Κέρδισε τους πρώτους αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου σε γιγαντιαίο σλάλομ, super-G και κατηφορικά το 2006.
Στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2006 στο Τορίνο κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στον συνδυασμό αλπικών γυναικών. Αυτό ήταν το τέταρτο ολυμπιακό χρυσό της μετάλλιο, καθιστώντας την την πιο επιτυχημένη γυναίκα σκιέρ στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων. Αυτό το ρεκόρ δημιουργήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 2006, μόνο μισή ώρα αφότου ο Νορβηγός Κτζέτιλ Αντρέ Άαμοντ, νικητής του ανδρικού σούπερ-G, έγινε ο πρώτος αλπικός σκιέρ στον ανδρικό διαγωνισμό που κέρδισε τέσσερα ολυμπιακά χρυσά μετάλλια.
Έγινε επίσης η πρώτη αλπική σκιέρ που κέρδισε το βραβείο «Αθλήτρια της Χρονιάς» στα βραβεία Laureus World Sports Awards το 2006, εν μέρει για την ολοκλήρωση της νίκης σε αγώνες σε κάθε κλάδο κατά τη διάρκεια του έτους.
Λόγω των επαναλαμβανόμενων τραυματισμών, η Κοστέλιτς δεν έχει αγωνιστεί από το τέλος της σεζόν του 2006. Όπως ήταν αναμενόμενο, ανακοίνωσε τη συνταξιοδότησή της ένα χρόνο αργότερα στις 19 Απριλίου 2007, επικαλούμενη επίμονο πόνο από τους τραυματισμούς της.
Παγκόσμιο Κύπελλο
Κέρδισε 3 συνολικούς τίτλους στο Παγκόσμιο Κύπελλο: 2001, 2003 και 2006. Το 2005 ήταν δεύτερη γενικώς, μόλις τρεις βαθμούς πίσω από τη νικήτρια Άνια Πάρσον - η μικρότερη διαφορά μεταξύ της 1ης και της 2ης θέσης στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου των γυναικών (το 2011, η Μαρία Ράισχ νίκησε τη Λίντσι Βονν στο παγκόσμιο κύπελλο με περιθώριο τριών πόντων επίσης).
Η Κοστέλιτς κέρδισε επίσης τον τίτλο της σεζόν σλάλομ τρεις φορές, τα ίδια χρόνια που κέρδισε τους γενικούς τίτλους. Θα είχε επίσης κερδίσει το τρόπαιο της σεζόν για το συνδυασμένo τέσσερις φορές (2001, 2003, 2005, 2006), αλλά το τρόπαιο πειθαρχίας για το συνδυασμένο δεν απονεμήθηκε στις γυναίκες κατά τη διάρκεια της καριέρας της, προστέθηκε μόνο το 2007.
Κέρδισε συνολικά 30 αγώνες Παγκοσμίου Κυπέλλου, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον ενός σε κάθε κλάδο: 20 σε σλάλομ, 6 σε συνδυασμένο, 2 σε γιγαντιαίο σλάλομ, 1 σε σούπερ-G και 1 σε κατηφόρα.
Προσωπική ζωή
Την 1η Ιανουαρίου του 2019, η Κροάτισσα σκιέρ γέννησε το πρώτο της παιδί. Μοιράστηκε μια πρώτη φωτογραφία με το αγοράκι της στο λογαριασμό της στο Twitter.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της χιονοδρομίας
Λαδοτύρι Μυτιλήνης
thumb|right|250px
Το Λαδοτύρι Μυτιλήνης είναι σκληρό τυρί με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (ΠΟΠ) το οποίο παράγεται από πρόβειο ή αιγοπρόβειο γάλα στη Λέσβο. Έχει λευκό ή λευκοκίτρινο χρώμα, σκληρή επιδερμίδα και έχει μικρές οπές διασκορπισμένες σε όλη του τη μάζα.
Παραγωγή
Το γάλα προέρχεται από φυλές αιγοπροβάτων οι οποίες εκτρέφονται παραδοσιακά στη Λέσβο και τρέφονται από την τοπική βλάστηση. Η περιεκτικότητα σε γίδινο γάλα μπορεί να είναι μέχρι 30%. Το γάλα πρέπει να έχει συλλεγεί από άρμεγμα το οποίο έλαβε χώρα τουλάχιστον 10 ημέρες μετά τον τοκετό. Η πήξη του γάλακτος λαμβάνει χώρα εντός 48 ωρών από τη συλλογή σε θερμοκρασία 32-34 °C. Η πήξη γίνεται με τη χρήση πυτιάς ή άλλων ενζύμων με παρόμοια δράση.
Μετά την πήξη το τυρί ξαναθερμαίνεται στους 45°C και το τυρόπηγμα τοποθετείται μέσα καλούπια, ώστε να πάρει το τυρί το χαρακτηριστικό του σχήμα. Ακολουθεί επιφανειακό αλάτισμα και ωρίμανση του τυριού για τουλάχιστον τρεις μήνες σε θερμοκρασία 12 με 16°C σε περιβάλλον με τουλάχιστον 85% υγρασία. Παλαιότερα τα τυριά ωρίμαζαν για 4-5 μήνες μέσα σε ελαιόλαδο. Τώρα τα τυριά μετά την αρχική ωρίμανση ωριμάζουν για άλλους 3 μήνες και αποκτούν πιπεράτη και γλυκιά γεύση. Τα τυριά έχουν σχήμα κυλινδρικό, με διάμετρο βάσης 10 εκατοστά και ύψος 10 εκατοστά. Τα κεφάλια αυτά έχουν βάρος περίπου 1,5 κιλό.
Το τυρί έχει μέγιστη υγρασία 38% και ελάχιστη λιποπεριεκτικότητα επί ξηρού πάνω από 40%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά τυριά Κατηγορία:Λέσβος Κατηγορία:Προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης Κατηγορία:Τυριά πρόβειου γάλακτος Κατηγορία:Τυριά κατσικίσιου γάλακτος Κατηγορία:Ελληνικά Προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης
Σαραπίων ο Αλεξανδρινός (δρομέας)
Με το ίδιο όνομα υπήρξε και άλλος ολυμπιονίκης τον ίδιο αιώνα, ο Σαραπίων ο Αλεξανδρινός ο οποίος ήταν πυγμάχος και ο οποίος είχε κερδίσει στην πυγμαχία παίδων κατά τους 217ους (89 μ.Χ.) Ολυμπιακούς αγώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι Αλεξανδρινοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Πολυθέα
Με την ονομασία Πολυθέα μπορεί να αναφέρονται οι εξής οικισμοί:
Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων 2007
To Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων 2007 (επισήμως: FIFA Club World Cup Japan 2007 presented by Toyota) ήταν μία ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξήχθη από τις 7 έως τις 16 Δεκεμβρίου 2007. Ήταν η 4η διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων της FIFA, στην οποία συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες ομάδες από τις έξι συνομοσπονδίες μέλη της ΦΙΦΑ, όπως και η πρωταθλήτρια της χώρας διεξαγωγής της διοργάνωσης. Η διοργάνωση διεξήχθη στην Ιαπωνία. Τροπαιούχος ανεδείχθη η ιταλική Μίλαν που κέρδισε στον τελικό με 4-2 τη αργεντίνικη Μπόκα Τζούνιορς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων ΦΙΦΑ σύμφωνα με την ιστοσελίδα στατιστικής ποδοσφαίρου rsssf. Κατηγορία:Παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων
Περσέπολις Τεχεράνης
H Περσέπολις (περσικά: پرسپولیس) είναι αθλητικό σωματείο στην Τεχεράνη του Ιράν. Δραστηριοποιείται στα αθλήματα του ποδοσφαίρου, του ποδοσφαίρου σάλας, της πετοσφαίρισης, του τάε κβον ντο και της πάλης. Το ανδρικό ποδοσφαιρικό τμήμα είναι το πλέον επιτυχημένο του συλλόγου. Το σωματείο διαθέτει ακόμη πανεπιστήμιο, τηλεοπτικό σταθμό, εστιατόρια, ενώ παράγει και ενεργειακά ποτά.
Αθλητικά τμήματα
Ακολουθούν τα αθλητικά τμήματα της Περσέπολις:
Ιδιοκτησιακό καθεστώς
Ακολουθούν οι ιδιοκτήτες με χρονολογική σειρά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1963 Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ιράν
Ιουλιανός (κόμης)
O Ιουλιανός (Publilius Caeionius Iulianus) ( - 363 ) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ο Ιουλιανός επιβεβαιώνεται από τις πηγές ως θείος του ομώνυμου αυτοκράτορα Ιουλιανού. Ήταν αδελφός της Βασιλίνας, σύζυγος του Ιούλιου Κωστάντιου και μητέρα του αυτοκράτορα, και γιος του Ιούλιου Ιουλιανού, εξέχοντος πολιτικού που κατείχε επίσης τη θέση του προξένου το 325. Είχε χριστιανή σύζυγο.
Είχες καλή σχέση με τον ρήτορα Λιβάνιο, ο οποίος του έστειλε πολλές επιστολές. Ήταν ο Ιουλιανός που παρουσίασε τον Λιβάνιο στον αυτοκράτορα.
Το 362 ήταν κυβερνήτης της Φρυγίας τότε ο ανιψιός του τον ανέβασε στη θέση του Κόμη της εώας. Ο Ιουλιανός ήταν Χριστιανός, αλλά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ανιψιού του μετατράπηκε σε παγανιστή, και έκανε ότι μπορούσε για να το διαδώσει, επαινέθηκε από τον Λιβάνιο για την αποκατάσταση του ναού του Απόλλωνα στη Δάφνη. Απέκτησε τις περιουσίες της εκκλησίας της Αντιόχειας, αλλά πέθανε λίγο μετά.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της εώας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Δυναστεία του Κωνσταντίνου
Μάριο Φρικ (ποδοσφαιριστής)
Ο Μάριο Φρικ (Mario Frick, γεννήθηκε 7 Σεπτεμβρίου 1974) είναι ελβετικής καταγωγής επαγγελματίας πρώην ποδοσφαιριστής από το Λίχτενσταϊν και νυν προπονητής. Έχει 125 συμμετοχές με την Εθνική Λίχτενσταϊν και είναι κάτοχος του εθνικού ρεκόρ με 16 γκολ.