cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουίτζι Μορέτι (αρχιτέκτονας)
Τα τελευταία έργα
Το επόμενο έτος, το 1969 βρήκε δουλειά στις αραβικές χώρες, ειδικά στο Κουβέιτ (όπου σχεδίασε τα κεντρικά γραφεία Bedouin Engineering Club and Houses) και στην Αλγερία (Hotel El-Aurassi και Complex Club des Pins, και έναν αριθμό των σχολείων και κατοικιών).
Το 1971, σχεδίασε νέα κτίρια (με τους Vosbeck, Vosbeck, Kendrick & Redinger), για την General Real Estate, συμπεριλαμβανομένου του οικιστικού κέντρου στην Αλεξάνδρεια της Βιρτζίνια στον ποταμό Potomac, ενός οικιστικού κέντρου στο Rocquencourt του Παρισιού, ενός νέου ουρανοξύστη ως προσάρτημα στην προηγούμενη υλοποίηση του 1961 του Πύργου Χρηματιστηρίου (Tour de la Bourse) στο Μόντρεαλ. Την χρονιά εκείνη, έπειτα από αίτημα του ισπανικού Υπουργείου Πληροφοριών και Τουρισμού, ο Moretti οργάνωσε μια μονογραφική έκθεση με έργα του, στο πλαίσιο της I Διεθνούς Έκθεσης Κατασκευών και Δημοσίων Έργων, στηΜαδρίτη: παρουσίασε 21 έργα με φωτογραφίες, μοντέλα και μια προσωπική επιλογή υλικών και την εφαρμογή τους.
Πέθανε το 1973 από καρδιακή ανεπάρκεια ενώ δούλευε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
Βαυαρικός εθνικισμός
thumb|right|Μια από τις δύο [[σημαία της Βαυαρίας|σημαίες της Βαυαρίας]] Ο Βαυαρικός εθνικισμός είναι μια άποψη όπου οι Βαυαροί είναι έθνος και προωθεί την πολιτιστική ενότητα των Βαυαρών. Είναι ένα ισχυρό φαινόμενο από την ενσωμάτωση της Βαυαρίας στη Γερμανία το 1871. Βαυαροί εθνικιστές βρίσκουν τους όρους με τους οποίους η Βαυαρία ενσωματώθηκε στη Γερμανία ως άδικους και διεκδικούν ότι η Γερμανική κυβέρνηση έχει παρεμποδίσει για καιρό την παραχώρηση της ζητούμενης αυτονομίας στη Βαυαρία, και συχνά ζητούν την ανεξαρτησία της περιοχής. Μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α'ΠΠ, ο Βαυαρικός εθνικισμός έγινε ισχυρότερος και κέρδισε τη στήριξη αντιδραστικών και επαναστατικών κινημάτων. Μετά την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας μετά τον Α' ΠΠ, έγιναν προτάσεις για την ένωση Αυστρίας και Βαυαρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαυαρία
Τριοξείδιο του κιουρίου
Το τριοξείδιο του κιουρίου είναι ένωση που αποτελείται από το κιούριο και το οξυγόνο με το χημικό τύπο Cm2O3. Το κιούριο σχηματίζει δύο οξείδια, το οξείδιο(ΙΙΙ) του κιουρίου (Cm2O3) και IV) οξείδιο κιουρίου ((CmO2). Εντούτοις, το οξείδιο του κιουρίου (ΙΙΙ) είναι πιο κοινό. Και τα δύο οξείδια του κιουρίου είναι στερεά, αδιάλυτα στο νερό αλλά διαλύονται σε οξέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις Κατηγορία:Ενώσεις κιουρίου Κατηγορία:Οξείδια
Άστριντ της Νορβηγίας
Η Άστριντ της Νορβηγίας (Astrid av Norge, 12 Φεβρουαρίου 1932 -) είναι κόρη του Όλαφ Ε΄ της Νορβηγίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1932 στη Βίλα Σόλμπακεν, και είναι το δεύτερο παιδί και η νεότερη κόρη του Όλαφ Ε΄ της Νορβηγίας και της συζύγου του Μάρθας της Σουηδίας.
Προστάτιδα
Η Πριγκίπισσα Άστριντ είναι πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Αναμνηστικό Ταμείο Διάδοχος Πριγκίπισσα Μάρθα το οποίο παρέχει οικονομική υποστήριξη σε κοινωνικές και ανθρωπιστικές πρωτοβουλίες που πραγματοποιούνται από μη κυβερνητικές οργανώσεις.
Τιμητικές διακρίσεις
Εθνικές
Ξένες
Πέτρος Γκίνης
Ο Πέτρος Γκίνης (1861 - 1935) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις Σπέτσες και ήταν γιος του Σάντου Γκίνη. Αδελφός του ήταν ο Άγγελος Γκίνης. Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και μετεκπαιδεύτηκε ως αξιωματικός του ναυτικού στη Γαλλία. Το 1911 ανέλαβε την αρχηγία του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και τον επόμενο χρόνο τοποθετήθηκε κυβερνήτης του θωρηκτού Αβέρωφ. Κατά τους βαλκανικούς Πολέμους υπηρέτησε ως κυβερνήτης του θωρηκτού "Σπέτσες". Το 1915 αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του αντιναυάρχου.
Εξελέγη βουλευτής Σπετσών με το Κόμμα Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1910 αλλά παραιτήθηκε έναν χρόνο αργότερα. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1915. Στις 5 Μαΐου 1931 εξελέγη αντί του Αθανάσιου Ευταξία γερουσιαστής.
Απεβίωσε στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές Σπετσών Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (Ελλάδα) Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Οικογένεια Γκίνη
Ο άγνωστος της λίμνης
Ο άγνωστος της λίμνης (πρωτότυπος τίτλος: L'Inconnu du lac) είναι γαλλική δραματική ταινία θρίλερ παραγωγής 2013, την οποία έγραψε και σκηνοθέτησε ο Αλέν Γκιροντί. Έκανε πρεμιέρα στο τμήμα Un Certain Regard του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2013, όπου ο Γκιροντί κέρδισε το βραβείο στην κατηγορία «Καλύτερη Σκηνοθεσία». Η ταινία κέρδισε επίσης το βραβείο Queer Palm και απαντήθηκε σε αρκετές λίστες με τις δέκα καλύτερες ταινίες του 2014.
Πλοκή
Ο Φρανκ είναι ένας από τους τακτικούς επισκέπτες σε μια λίμνη γυμνιστών και στο δάσος που την περιβάλλει, ένα δημοφιλές μέρος για ομοφυλόφιλους άντρες όπου μπορούν να συνευρεθούν μεταξύ τους για σεξ. Εκεί, γνωρίζει και γίνεται φίλος με τον Ανρί, έναν μεγαλύτερο άντρα που αναζητά την ηρεμία της λίμνης μετά τον χωρισμό του με την κοπέλα του, καθώς επίσης και με τον Μισέλ, έναν όμορφο άντρα από τον οποίο έλκεται ο Φρανκ από την πρώτη στιγμή.
Ο Ανρί, ο οποίος έχει καταλάβει το τι ακριβώς συνέβη τις τελευταίες μέρες, προειδοποιεί τον Φρανκ σχετικά με τον Μισέλ. Όταν ο Φρανκ πάει να κολυμπήσει, ο Ανρί αντιμετωπίζει τον Μισέλ λέγοντάς του πως ξέρει πως αυτός είναι ο δολοφόνος. Ο Ανρί φεύγει για να κάνει μια βόλτα στο δάσος, ρίχνοντας μια ματιά στον Μισέλ καθώς απομακρύνεται. Όταν ο Φρανκ επιστρέφει, ανακαλύπτει πως ξαφνικά δεν βρίσκεται κανείς στη λίμνη. Πηγαίνει στο δάσος, όπου βλέπει τον Μισέλ να απομακρύνεται από κάποιους ψηλούς θάμνους. Πηγαίνοντας εκεί, βρίσκει τον Ανρί με κομμένο τον λαιμό να αιμορραγεί. Ο Φρανκ, κυνηγημένος τώρα από τον Μισέλ, τρέχει στο δάσος για να κρυφτεί ενώ βλέπει τον Μισέλ να συναντιέται με τον επιθεωρητή και να τον μαχαιρώνει στο στομάχι.
Η νύχτα πέφτει και ο Φρανκ παραμένει κρυμμένος καθώς ο Μισέλ του φωνάζει να φανερωθεί, λέγοντάς του πως χρειάζεται την αγάπη του και θέλει να περάσουν το βράδυ μαζί. Ο Φρανκ δεν ανταποκρίνεται και ο Μισέλ προχωράει πιο βαθιά στο δάσος για να τον ψάξει. Ο Φρανκ βγαίνει από την κρυψώνα του φωνάζοντας το όνομα του Μισέλ.
Παραγωγή
Η ταινία περιέχει σκηνές σεξ χωρίς προσομοίωση, οι οποίες γυρίστηκαν με σωσίες των ηθοποιών, καθώς ο Γκιροντί και οι ηθοποιοί είχαν συμφωνήσει πως θα ένιωθαν άβολα αν γύριζαν τις σκηνές οι ίδιοι. Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στη λίμνη Sainte-Croix στην Προβηγκία τον Σεπτέμβριο του 2012.
Κυκλοφορία
Η ταινία προβλήθηκε στο τμήμα Contemporary World Cinema section στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο το 2013.
Υποδοχή
Ο άγνωστος της λίμνης έλαβε θετικές κριτικές. Η σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes δίνει στην ταινία ποσοστό αποδοχής 94%, βασισμένο σε 94 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας διαβάζουμε: «Σέξι, έξυπνη και σκοτεινά κωμική, η ταινία Ο άγνωστος της λίμνης ανταμείβει τους ενήλικες που θα πάνε να τη δουν προς αναζήτηση ενός δράματος που προκαλεί τροφή για σκέψη». Η σελίδα συλλογής κριτικών Metacritic βαθμολόγησε την ταινία με 82/100 βασισμένο σε 26 κριτικές, με την ένδειξη «καθολική αναγνώριση».
Γράφοντας την κριτική του στην ιστοσελίδα του Ρότζερ Ίμπερτ, ο Μίχαλ Όλεστικ βαθμολογεί την ταινία με 4/4 επαινώντας τη σκηνοθεσία του Γκιροντί και τις ερμηνείες των ηθοποιών. Γράφει: «Ο άγνωστος της λίμνης είναι το πιο σέξι και το πιο κομψό θρίλερ εδώ και χρόνια...» Η κριτικός από τη Village Voice, Μελίσα Άντερσον, αποκαλεί την ταινία «την πιο σεξουαλικά σαφή και αφηγηματικά τεταμένη δουλειά του Γκιροντί», προσθέτοντας πως «η προσοχή του σεναριογράφου και σκηνοθέτη στην αναρχική έλξη της λαγνείας, η οποία στην ταινία γιορτάζεται και καταδικάζεται ταυτόχρονα, είναι πιο κοφτερή από ποτέ».
Τον Ιανουάριο του 2014, η ταινία έλαβε οκτώ υποψηφιότητες στην 39η τελετή απονομής των βραβείων Σεζάρ, με τον Πιέρ Ντελαντονσάμπ να κερδίζει στην κατηγορία του πιο υποσχόμενου ηθοποιού (πρωτοεμφανιζόμενος).
Λίστες Top 10
Η ταινία επιλέχθηκε ως η καλύτερη ταινία του 2013 από το γαλλικό κινηματογραφικό περιοδικό Cahiers du cinéma. Εμφανίστηκε επίσης σε αρκετές αμερικανικές λίστες κριτικών με τις δέκα καλύτερες ταινίες του 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Γαλλικές ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Ερωτικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ερωτικές δραματικές ταινίες
Παλαιόκαστρο Καρδίτσας
Το Παλαιόκαστρο είναι μικρός οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας ο οποίος βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας, νοτιοδυτικά του όρους Ίταμος σε υψόμετρο 460 μέτρα. Απέχει περίπου 33 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Καρδίτσα και 8 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Μουζάκι (έδρα του δήμου). Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Πορτής. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Πορτή, το Μαρτίνι και τον Μελιγό αποτελούν την κοινότητα Πορτής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μουζακίου του Δήμου Μουζακίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 16 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:
Σημείωση
Παλαιόκαστρο ή Παληόκαστρο (επίσημα) ονομαζόταν μέχρι το 1915 η σημερινή Μητρόπολη Καρδίτσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
NGC 5473
Ο NGC 5473 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο τον οποίο ανακάλυψε στις 14 Απριλίου 1789 ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel). Απέχει περίπου 85 εκατομμύρια έτη φωτός και ανήκει σε μικρή ομάδα γαλαξιών στην οποία περιλαμβάνονται επίσης οι NGC 5475 και NGC 5485.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος 5473 50191 09011
Ζιβόγιν Μίσιτς
Ο Ζιβόγιν Μίσιτς (σερβικά: Živojin Mišić/ Живојин Мишић, Στούργκανικ, 19 Ιουλίου 1855 - Βελιγράδι, 20 Ιανουαρίου 1921) ήταν αρχιστρατηγός του σερβικού στρατού ο οποίος συμμετείχε σε όλους τους πολέμους της Σερβίας από το 1876 μέχρι το 1918. Ήταν διοικητής της πρώτης σερβικής στρατιάς στη μάχη του Κολουμπάρα και επικεφαλής της ανώτατης διοίκησης στο Μακεδονικό Μέτωπο. Ο Ζιβόγιν Μίσιτς θεωρείται εθνικός ήρωας των Σέρβων. Πολυάριθμα αγάλματα έχουν στηθεί προς τιμήν του. Το πατρικό του σπίτι στο Στρούργκανικ έχει γίνει μουσείο προς τιμή του.
Έλαβε μέρος στον Σερβοτουρκικό πόλεμο το 1877 και στον Σερβοβουλγαρικό πόλεμο του 1885. Από το 1898 μέχρι το 1904 ο Μίσιτς δίδασκε στρατηγική στη στρατιωτική ακαδημία. Συμμετείχε επίσης στους Βαλκανικούς Πολέμους. Στην Κρίση του Ιουλίου 1914, αναπλήρωσε επιτυχημένα τον Ραντομίρ Πούτνικ. Επέστρεψε από την συνταξιοδότησή του για να ηγηθεί της πρώτης σερβικής στρατιάς ενάντια στην εισβολή της Αυστροουγγαρίας και κατάφερε εμφατική νίκη στη μάχη του Κολουμπάρα. Ακολούθησε η προαγωγή του σε αρχιστρατηγό. Αν και συμμετείχε στην υποχώρηση του σερβικού στρατού μετά την δεύτερη εισβολή των κεντρικών δυνάμεων, ήθελε να οργανώσει επίθεση εναντίων τους. Λόγω της επίπονης υποχώρησης, κατέφυγε για να αναρρώσει στη Γαλλία, αλλά ανακλήθηκε το Σεπτέμβριο του 1916 και ηγήθηκε ξανά της πρώτης στρατιάς στην Επίθεση στο Μοναστήρι το 1916 και στο Μακεδονικό Μέτωπο. Προς το τέλος του πολέμου προέλασε βαθιά εντός της Αυστροουγγαρίας, βοηθώντας στην κατάρρευσή της και την διεκδίκηση των εδαφών για την δημιουργία της Γιουγκοσλαβίας. Με το τέλος του πολέμου, ανακηρύχθηκε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου.
Απεβίωσε τις 20 Ιανουαρίου 1921 σε ηλικία 66 ετών.
Παραπομπές
κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Σέρβοι πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Λευτέρης Σπίνουλας
Ο Λευτέρης Σπίνουλας ήταν Έλληνας μουσικός, συνθέτης, μονωδός, μαέστρος και σκηνοθέτης της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Μουσικές σπουδές
Το 1951 έρχεται στην Αθήνα και συνεχίζει τις σπουδές του στο κλασικό ρεπερτόριο, στο κεντρικό Εθνικό Ωδείο του Μανώλη Καλομοίρη. Στα θεωρητικά έχει ως καθηγητές του τους: Γεώργιο Βώκο, Σώτο Βασιλειάδη, Μιχάλη Βούρτση. Στο λυρικό τραγούδι για τενόρο για ένα διάστημα έχει ως δάσκαλό του τον Οδυσσέα Λάππα. Το 1953 οι μουσικές του σπουδές συνεχίζονται στο Ελληνικό Ωδείο Αθηνών του Αντίοχου Ευαγγελάτου. Διδάσκεται τραγούδι από τη Λίτσα Ψαθέρη, ενώ στα ανώτερα θεωρητικά διδάσκοντές του είναι οι Μάριος Βάρβογλης και Μιλτιάδης Κουτούγκος.
Σταδιοδρομία στην Εθνική Λυρική Σκηνή
Επιλέγεται ως πρωταγωνιστής στο έργο του Τζιάκομο Πουτσίνι La Boheme (ως Rodolfo, στον ρόλο του τενόρου). Μπαίνοντας στον σκηνοθετικό τομέα, παίρνει μαθήματα σκηνοθεσίας από τους γνωστούς και διακεκριμένους Ιταλούς σκηνοθέτες Riccardo Moresco και Ezio Frigerio, από τον σκηνοθέτη της όπερας του Βελιγραδίου M. Samlits, τον Άγγλο σκηνοθέτη της όπερας του Κόβεντ Γκάρντεν John Copley, καθώς και από τους διακεκριμένους Έλληνες σκηνοθέτες Ντίνο Γιαννόπουλο (της Μετροπόλιταν Όπερας), Τάκη Μουζενίδη, Αλέξη Μινωτή και Πέλο Κατσέλη (του Εθνικού Θεάτρου Αθηνών). Για παραπάνω από 30 έτη προσέφερε τις υπηρεσίες του στην Ε.Λ.Σ. Κατά την διάρκεια της παραμονής του (και συγκεκριμένα από το 1967), η Ε.Λ.Σ. τού αναθέτει επιμέλειες, αναβιώσεις και σκηνοθεσίες μεγάλου μέρους του ρεπερτορίου της. Συμμετείχε σε πάνω από 200 προγράμματα παραστάσεων, ως σκηνοθέτης, βοηθός Σκηνοθέτη ή επιμελητής σκηνοθεσίας.
Λοιπές δραστηριότητες
Από το 1971 έως και το 1976 υπήρξε καθηγητής της Θεατρικής και Μελοδραματικής τέχνης στο Ωδείο του Πειραϊκού Συνδέσμου. Από το 1974 έως και το 1985 αναλαμβάνει Μουσικός Διευθυντής και Μαέστρος της 60μελούς μεικτής χορωδίας της Τραπέζης Ελλάδος. Από το 1985 έως και το 1992 εργάζεται ως καθηγητής κλασικού τραγουδιού στο Πρότυπο Πειραματικό Ωδείο Αθηνών. Ανάμεσα στους μαθητές του ήταν και ο Κερκυραίος βαρύτονος Παντελής Κοντός, με τον οποίο συνεργάστηκε για πολλά χρόνια στην Χορωδία Κερκύρας. Επίσης, αναλαμβάνει την ενορχήστρωση του προσωπικού δίσκου (με τίτλο «Ομόνοια Πλας») της κόρης του, Ντόρις Σπίνουλα, που κυκλοφόρησε το 1992. Έχει διατελέσει μαέστρος της Κερκυραϊκής Καντάδας και Μαντολινάτας και της εκκλησιαστικής χορωδίας του Αγίου Ιωάννη Γαργαρέττα Αθηνών (πλαισιωμένος από σολίστες και χορωδούς της Ε.Λ.Σ. και τραγουδώντας ο ίδιος, παράλληλα, ως πρώτος τενόρος. Τέλος, έχει συγγράψει μελέτες σχετικά με τις φωνητικές και διαφραγματικές ασκήσεις, ενώ έχει πραγματοποιήσει ποικίλες συνθέσεις, εναρμονίσεις και διασκευές Πολυφωνικών έργων. Σε διάφορες συνεντεύξεις του στο ραδιόφωνο έχει μιλήσει για την σπουδαιότητα του χορωδιακού τραγουδιού αναλύοντας την ορθή τεχνική ενός φωνητικού συνόλου και τα αρχεία αυτά αποτελούν θησαυρό για τους λάτρεις της πολυφωνικής μουσικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τενόροι Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες όπερας Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές χορωδίας Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας
Γλώσσες του Μπανγκλαντές
Οι ιθαγενείς του βόρειου και νοτιοανατολικού Μπαγκλαντές ομιλούν μια ποικιλία από γηγενείς γλώσσες.
Ινδοάριες γλώσσες
Οι πεδινές περιοχές του Μπαγκλαντές αποτελούν το ανατολικό μισό της εθνολωσσικής περιοχής της Βεγγάλης. Η βεγγαλική γλώσσα ομιλείται από την πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας. Επίσης υπάρχουν μερικές Ανατολικές Ινδικές γλωσσικές ποικιλίες, οι οποίες κατατάσσονται ποικιλοτρόπως είτε ως διάλεκτοι της βεγγαλικής ή ξεχωριστές αλλά στενά συνδεδεμένες γλώσσες. Μπορούν να σχηματίζουν ένα διαλεκτικό συνεχές.
Μη ινδοάριες γλώσσες
Οι ιθαγενείς γλώσσες της περιοχής ανήκουν στις Αυστροασιατικές, Δραβιδικές και θιβετοβιρμανικές οικογένειες. Οι περισσότερες από αυτές τις γλώσσες ομιλούνται σε ορεινές περιοχές.
Αυστροασιατικές γλώσσες
Ενώ οι περισσότερες ευρέως διαδεδομένες και γνωστότερες αυστροασιατικές γλώσσες ομιλούνται στη Νοτιοανατολική Ασία (π. χ. Χμερ και Βιετνάμ), μικρότερες γλώσσες της οικογένειας ομιλούνται από ιθαγενείς κοινότητες του βόρειου και ανατολικού Μπαγκλαντές.
Δραβιδικές γλώσσες
Δύο Δραβιδικές γλώσσες ομιλούνται από γηγενείς κοινότητες του δυτικού Μπαγκλαντές.
Θιβετοβιρμανικές γλώσσες
Οι ορεινές περιοχές κατά μήκος των βόρειων και ανατολικών ακρών της Ινδικής υποηπείρου κατοικούνται κυρίως από ομιλητές των θιβετοβιρμανικές γλώσσες. Αυτόχθονες θιβετοβιρμανόφωνες κοινότητες βρίσκονται μέσα από τα βόρεια, ανατολικά και ειδικά τα νοτιοανατολικά τμήματα του Μπαγκλαντές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες του Μπανγκλαντές
Αθανάσιος Λαδόπουλος
Ο Αθανάσιος Λαδόπουλος ήταν Έλληνας βιομήχανος, τραπεζίτης και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σύρο. Ήταν γιος του Ελπιδοφόρου Λαδόπουλου, εμπόρου και τραπεζίτη με καταγωγή από την Μακεδονία, και αδέρφια του ήταν οι Κωνσταντίνος, Εμμανουήλ, βουλευτής & υπουργός, Αριστοτέλης και Ιφιγένεια, σύζυγος του Θεόδωρου Πετροκόκκινου. Το 1895 μαζί με τα αδέλφια του ίδρυσαν στην Ερμούπολη κλωστουφαντουργείο με την επωνυμία Αδελφοί Λαδόπουλοι, του οποίου ήταν επικεφαλής. Εκείνη την εποχή το εργοστάσιό του θεωρείτο από τα αντιπροσωπευτικότερα του είδους του.
Εξελέγη βουλευτής Σύρου με την υποστήριξη του Δηλιγιαννικού Κόμματος στις εκλογές του 1895 και επενεξελέγη σε αυτές του 1899.
Ήταν παντρεμένος με την Όλγα Βαφειαδάκη, κόρη του Δημητρίου Βαφιαδάκη, δημάρχου Σύρου, και είχαν αποκτήσει δυο παιδιά : τον Ελπιδοφόρο, χρηματιστή, και τον Δημήτριο, έμπορο.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Βουλευτές Σύρου
Γεώργιος Τομπάζος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Τομπάζος γεννήθηκε στη Μόρφου στις 2 Φεβρουαρίου 1919. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε παιδαγωγικά στο Διδασκαλικό Κολέγιο. Εργάστηκε οκτώ χρόνια ως εκπαιδευτικός. Στη συνέχεια σπούδασε στην Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών. Την περίοδο 1950-1966 εργάστηκε ως οδοντίατρος.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το Πατριωτικό Μέτωπο για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Την περίοδο 1962-1966 διετέλεσε γραμματέας της βουλής.
Στις 21 Απριλίου 1966 διορίστηκε Υπουργός Γεωργίας και Φυσικών Πόρων στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1960. Παρέμεινε στη θέση αυτή και στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968 (έως τις 30 Ιουνίου 1970). Στις 15 Ιανουαρίου 1975 διορίστηκε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων στη Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973 και στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1977, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 8 Μαρτίου 1978. Στις 9 Μαρτίου 1978 διορίστηκε Υπουργός Γεωργίας και Φυσικών Πόρων στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 9 Σεπτεμβρίου 1980. Στις 10 Σεπτεμβρίου 1980 διορίστηκε Υπουργός Υγείας στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 19 Απριλίου 1982.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Κύπριοι οδοντίατροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Πατριωτικό Μέτωπο Κατηγορία:Υπουργοί Γεωργίας και Φυσικών Πόρων (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Συγκοινωνιών και Έργων (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Υγείας (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1960 Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968 Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1977 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978 Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Κάτε Σέρεντι
Η Κάτε Σέρεντι (10 Νοεμβρίου 1899 – 7 Μαρτίου 1975) ήταν συγγραφέας και εικονογράφος παιδικών βιβλίων γεννημένη στην Ουγγαρία. Κέρδισε το μετάλλιο Newbery μία φορά, το Newbery Honor δύο φορές, το Caldecott Honor μία φορά και το βραβείο Lewis Carroll Shelf. Τα περισσότερα βιβλία της γράφτηκαν στα αγγλικά, που δεν ήταν η πρώτη της γλώσσα. Η Σέρεντι φαίνεται να είναι άγνωστη (και αμετάφραστη) στην πατρίδα της, την Ουγγαρία, παρά το γεγονός ότι η ιστορία της για τον Καλό Δάσκαλο και η συνέχειά του που εκτυλίσσονται στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο αφορούν έντονα την Ουγγαρία.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Κάτε Σέρεντι γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1899 στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Ήταν το μοναδικό παιδί ενός δασκάλου, του Λούις Πέτερ Σέρεντι, και της συζύγου του, της Άννας Ιρένι. Η Σέρεντι έλαβε δίπλωμα διδασκαλίας καλών τεχνών από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βουδαπέστης. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Σέρεντι ταξίδεψε στο Παρίσι και εργάστηκε ως πολεμική νοσοκόμα. Μετά τον πόλεμο εικονογράφησε πολλά βιβλία στην Ουγγαρία.
Το 1922 η Σέρεντι μετακόμισε από τη Βουδαπέστη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σπούδασε αγγλική γλώσσα, δουλεύοντας ως εικονογράφος και ζωγράφος για να συντηρεί τον εαυτό της, ενώ ετοιμαζόταν να εικονογραφήσει παιδικά βιβλία. Από το 1933 έως το 1934 η Σέρεντι είχε ένα παιδικό βιβλιοπωλείο. Αν και το κατάστημά της δεν είχε επιτυχία, αργότερα συνειδητοποίησε ότι την είχε βοηθήσει να κατανοήσει τα παιδιά και τι έκανε ένα παιδικό βιβλίο καλό. Το 1935 η Σέρεντι γνώρισε τη Μέι Μάσι, εκδότρις του παιδικού τμήματος της εταιρείας Viking Press. Η Μάσι δεν είχε καμία εικονογράφηση για να αναθέσει τη Σέρεντι, αλλά την ενθάρρυνε να γράψει για τα παιδικά της χρόνια στην Ουγγαρία, υποσχόμενη να εκδώσει το βιβλίο της για τα Χριστούγεννα. Μετά από αρκετούς μήνες δουλειάς, η Σέρεντι υπέβαλε αυτό που θα γινόταν αργότερα Ο καλός δάσκαλος, το οποίο επίσης εικονογράφησε η ίδια. Αν και το βιβλίο δεν είναι αυτοβιογραφικό, η Σέρεντι πέρασε τα καλοκαίρια της ως παιδί στις πεδιάδες της Ουγγαρίας, που περιγράφονται στο βιβλίο. Η συγγραφέρα χρησιμοποίησε πολλές από τις εντυπώσεις και τις εμπειρίες της στην ιστορία της μικρής Κάτε, την οποία στέλνει ο χήρος πατέρας της από τη Βουδαπέστη στην επαρχία, για να ζήσει με τον θείο της και την οικογένειά του. Ο Καλός Δάσκαλος ονομάστηκε βιβλίο Newbery Honor το 1935 κερδίζοντας το Caddy Woodlawn, το οποίο η Σέρεντι εικονογράφησε για τους Simon and Schuster. Επιπλέον, σχεδίασε το εξώφυλλο για το βιβλίο Young Walter Scott, το οποίο ήταν άλλος ένας ακόμη τίτλος που ήρθε δεύτερος στα βραβεία Newbery εκείνη τη χρονιά.
Το 1936 η Σέρεντι έγραψε και εικονογράφησε το Listening, που διαδραματίζεται στο αγροτικό Νιου Τζέρσεϊ. Την ίδια χρονιά αγόρασε το "Listening Hill", ένα αγρόκτημα 100 στρεμμάτων κοντά στο Μοντγκόμερι της Νέας Υόρκης. Εδώ που έγραψε το βιβλίο της με τον τίτλο The White Stag, το οποίο αποτελεί μια ιστορική αφήγηση των θρύλων των Ούννων που εγκταστάθηκαν στην Ουγγαρία. Η Σέρεντι είχε μάθει αυτές τις ιστορίες από τον πατέρα της όταν ήταν παιδί. Αυτό το βιβλίο, το οποίο επίσης εικονογράφησε, κέρδισε το βραβείο Newbery το 1938. Το 1959 έλαβε επίσης το βραβείο Lewis Carroll Shelf.
Το βιβλίο της Singing Tree κυκλοφόρησε το 1939. Ήταν μια συνέχεια του Καλού δασκάλου και αφηγούνταν τις επιπτώσεις του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στην Κάτε και σε όλη την οικογένειά της. Το βιβλίο δείχνει τις τρομερές συνέπειες του πολέμου στους απλούς ανθρώπους, ειδικά σε αυτούς που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη γη και τα σπίτια τους για να πολεμήσουν. Το Singing Tree ονομάστηκε επίσης βιβλίο Newbery Honor. Η Σέρεντι συνέχισε να γράφει και να εικονογραφεί τα δικά της βιβλία καθώς και αυτά άλλων συγγραφέων. Το 1945 εικονογράφησε το The Christmas Anna Angel της Ρουθ Σόγιερ. Όταν δημιουργήθηκε ο κατάλογος Caldecott Honor το 1971, ο Σέρεντι αναγορεύστηκε αναδρομικά νικήτρια για αυτές της τις εικονογραφήσεις.
Η Σέρεντι είχε εκδώσει δώδεκα παιδικά βιβλία, αλλά θεωρούσε τον εαυτό της περισσότερο εικονογράφο παρά έναν συγγραφέα. Είχε ένα μοναδικό ύφος, βασισμένο κυρίως στο σχέδιο, και θεωρούσε τα βιβλία της «μια δικαιολογία για τη δημιουργία εικόνων». Το τελευταίο της βιβλίο, με τον τίτλο Lazy Tinka, είναι αφιερωμένο στην επί χρόνια εκδότρια της, Μέι Μάσι.
Η Κάτε Σέρεντι πέθανε στις 7 Μαρτίου 1975, στο Μίντλταουν της Νέας Υόρκης, σε ηλικία 75 ετών. Οι εργασίες και οι εικονογραφήσεις της βρίσκονται στη συλλογή Μέι Μάσι στο Emporia State University, στο Κάνσας και στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Όρεγκον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι συγγραφείς Κατηγορία:Ούγγροι καλλιτέχνες
Ντέιβιντ Γ. Πανουέλο
Ο '''Ντέιβιντ Γ. Πανουέλο''' (David W. Panuelo, 1964-) είναι πολιτικός από τις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας και ο 9ος Πρόεδρος των Ομόσπονδων Πολιτειών Μικρονησίας. Η θητεία του ξεκίνησε στις 11 Μαΐου 2019.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο νησί Πονπέι, όπου ολοκλήρωσε το μεγαλύτερο μέρος της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσής του. Στη συνέχεια φοίτησε σε κολέγιο στις ΗΠΑ, αποκτώντας διδακροτικό τίτλο στις πολιτικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο Ανατολικού Όρεγκον το 1987.
Από το 2003 έως το 2010 ο Πανουέλο παραιτήθηκε από την κυβέρνηση και εργάστηκε σε ιδιωτικές επιχειρήσεις. Εξελέγη για δύο χρόνια γερουσιαστής της Τρίτης Εκλογικής Περιφέρειας Πονπέι στις 11 Μαΐου 2011. Επανεξελέγη χωρίς αντίπαλο το 2013 και το 2015.
Προεδρία
Ο Πανουέλο το 2019 εκλέχθηκε πρόεδρος της Μικρονησίας. Το κεντρικό θέμα του στην ομιλία επί τη αναλήψει των καθηκόντων του, ήταν “Αναλαμβάνοντας Δράσεις Σήμερα για την Ευημερία του Έθνους μας Αύριο." Δεσμεύτηκε επίσης ότι η κυβέρνησή του θα είναι "διαφανής, ανοικτή και υπολογίσιμη."
Σχέσεις με την Κίνα
Παρότι οι ΗΠΑ βοηθούν στην άμυνα και την ασφάλεια στη χώρα, όπως και χορηγούν οικονομική βοήθεια σε ετήσια βάση, ο πρόεδρος Πανιουέλο υποστηρίζει σθεναρά την Κίνα. Τον Μάρτιο του 2022 Ο Πανουέλο χαρακτήρισε την Κίνα, με το ντε φάκτο μονοκομματικό καθεστώς, "παραδείγματα δέσμευσης για ειρήνη, φιλία, συνεργασία και αγάπη στην κοινή ανθρωπότητα." Ο Πανουέλο χαρακτηρίζει εαυτόν ως "έναν ειλικρινή φίλο της Κίνας" και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας ως "τους δικούς μας πολύ αγαπημένους Κινέζους φίλους."
Προσωπική ζωή
Ο Πανουέλο είναι παντρεμένος. Έχει πέντε παιδιά και επτά εγγόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Πρόεδροι των Ομόσπονδων Πολιτειών Μικρονησίας
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 1999–00
Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς της περιόδου 1999-00 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 91 σύλλογοι.
Α΄ Κατηγορία
Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν οι Αίας Σαλαμίνας και Ατρόμητος Πειραιώς, όπως και την προηγούμενη περίοδο. Οι δύο πρωταθλητές συμμετείχαν στο Ειδικό πρωτάθλημα ανόδου για την άνοδο στην Δ΄ Εθνική της περιόδου 2000-01.
Στη Β΄ Κατηγορία υποβιβάστηκαν οι 2 τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου. Από τον πρώτο όμιλο υποβιβάστηκαν οι Μαύρος Αετός Κερατσινίου και Α.Γ.Σ. Νέας Περάμου, ενώ από το δεύτερο όμιλο υποβιβάστηκαν οι Α.Ο.Κ. Φαλήρου και Α.Ο. Ποντίων Νίκαιας.
Οι τελικές βαθμολογίες των ομίλων ήταν οι εξής:
Β΄ Κατηγορία
Τους τίτλους των δυο ομίλων της Β΄ Κατηγορίας κατέκτησαν οι Α.Σ. Ποντίων Δραπετσώνας και Αίας Ασπροπύργου. Την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία κέρδισαν και οι δευτεραθλητές των δυο ομίλων, Ελλάς Ποντίων και Πειραϊκός.
Γ΄ Κατηγορία
Τους τίτλους των δυο ομίλων της Γ΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Ολυμπιακός Καμινίων και ο Α.Ο. Καραβά.
Την άνοδο στη Β΄ Κατηγορία κατέκτησαν επίσης οι δευτεραθλητές και τριταθλητές των δυο ομίλων. Στον πρώτο όμιλο δευτεραθλήτρια ήταν η Αναγέννηση Σαλαμίνας και τριταθλήτρια η Α.Ε. Νεάπολης, ενώ στο δεύτερο όμιλο δευτεραθλητής ήταν ο Α.Ο. Αγίου Δημητρίου και τριταθλητής ο Εθνικός Νίκαιας.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1999-2000
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 2000-01
Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς της περιόδου 2000-01 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 89 σύλλογοι.
Α΄ Κατηγορία
Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Ερμής Κορυδαλλού και ο Α.Ο. Μάνης. Οι δύο πρωταθλητές συμμετείχαν στο Ειδικό πρωτάθλημα ανόδου για την άνοδο στην Δ΄ Εθνική της περιόδου 2001-02.
Στη Β΄ Κατηγορία υποβιβάστηκαν οι 3 τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου. Από τον πρώτο όμιλο υποβιβάστηκαν οι Πειραϊκή, Νέοι Ευγενείας και Ολυμπιάδα Κερατσινίου, ενώ από το δεύτερο όμιλο υποβιβάστηκαν οι Α.Ο. Πέραμα, Οδηγήτρια και Ελλάς Ποντίων.
Β΄ Κατηγορία
Στη Γ΄ Κατηγορία υποβιβάστηκαν οι 3 τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου. Από τον πρώτο όμιλο υποβιβάστηκαν οι Α.Ε. Νεάπολης, Εθνικός Νίκαιας και Ατρόμητος Κερατσινίου, ενώ από το δεύτερο όμιλο υποβιβάστηκαν οι Α.Ε. Ταμπουρίων, Πράσινα Πουλιά και Αναγέννηση Σαλαμίνας.
Γ΄ Κατηγορία
Τους τίτλους των δυο ομίλων της Γ΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Πορφύρας και η Α.Ε. Καλλιθέας Τζιτζιφιών.
Την άνοδο στη Β΄ Κατηγορία κατέκτησαν επίσης οι δευτεραθλητές και τριταθλητές των δυο ομίλων. Στον πρώτο όμιλο δευτεραθλητής ήταν ο Αστέρας Κερατσινίου και τριταθλήτρια η Ελευθερία Μοσχάτου, ενώ στο δεύτερο όμιλο δευτεραθλήτρια ήταν η Α.Ε. Χατζηκυριακείου και η Ένωση Απόλλων-Ακράτητου Ρέντη.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2000-2001
Γράος (ολυμπιονίκης)
Ο Γράος (3ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Βιθυνία, ο οποίος υπήρξε 3 φορές νικητής στο αγώνισμα δρόμου του δόλιχου κατά τους 248ους (213 μ.Χ.), 249ους (217 μ.Χ.), και 250ους (221 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Το Γράος (γκρίζος) είναι το ψευδώνυμο του, με το πραγματικό του όνομα να παραμένει άγνωστο, καθώς οι μόνες ιστορικές διαθέσιμες πληροφορίες για αυτόν προέρχονται από επιγραφές που βρίσκονται στο Βρετανικό μουσείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δόλιχου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Βιθυνία Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας)
Μονή Κοντολινάς Αρκαδίας
Η Ιερά Μονή Κοντολινάς Αρκαδίας, είναι ένα ιστορικό, εγκαταλελειμμένο σήμερα μοναστήρι, χτισμένο 10 χλμ νότια του χωριού Καστάνιτσα Αρκαδίας, μέσα σε ένα δάσος από έλατα και καστανιές. Το μοναστήρι αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της Τσακωνιάς.
Ιστορία
Η μονή αναφέρεται για πρώτη φορά σε πατριαρχικό σιγίλιο από τον Πατριάρχη Κύριλλο Λουκάρεως, το 1628 και σύμφωνα με αυτό, ιδρύθηκε στις αρχές του 15ου αιώνα. Αρχικά ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο, αλλά αφιερώθηκε και στον Άγιο Παντελεήμονα μετά την νικηφόρα μάχη των Καστανιτσιωτών εναντίον του Ιμπραήμ πασά (ανήμερα και παραμονή της εορτής του, στις 26 - 27 Ιουλίου 1826), αποδίδοντας μέρος της νίκης στον άγιο. Η μονή πυρπολήθηκε την ίδια χρονιά από τον Ιμπραήμ πασά, ως αντίποινα για την ήττα που υπέστη το στράτευμα του στην Καστάνιτσα. Δύο χρόνια αργότερα, η μονή αναφέρεται ως Μοναστήριον επ' ονόματι του Αγίου Παντελεήμονος. Διαλύθηκε το 1834, με διάταγμα του Όθωνα, αφού δεν συμπλήρωνε επαρκή αριθμό μοναχών.
Η μονή
Από την παλαιά μονή, σώζεται σήμερα μόνο το ανακαινισμένο καθολικό. Η μονόκλιτη βασιλική φέρει αξιόλογες τοιχογραφίες, οι περισσότερες όμως κατεστραμμένες από χαράγματα πιστών. Ο ναός αγιογραφήθηκε το 1760 από τους Αγιαννίτες αγιογράφους, Κυριάκο και Πάνο Κουλιδά. Επίσης, διατηρείται το ολόγλυφο ξυλόγλυπτο τέμπλο στην αρχική του μορφή, με πλούσιο φυτικό διάκοσμο. Το καθολικό τιμάται στη μνήμη του Αγίου Νικολάου (6 Δεκεμβρίου) και του Αγίου Παντελεήμονος (27 Ιουλίου).
Πηγές
Κατηγορία:Μοναστήρια στην Αρκαδία Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Β΄ Ιταλο-Λιβυκός Πόλεμος
Ο Β΄ Ιταλο-Λιβυκός Πόλεμος, ήταν μια ένοπλη σύγκρουση που σημειώθηκε κατά τη διάρκεια του ιταλικού αποικισμού της Λιβύης μεταξύ ιταλικών στρατιωτικών δυνάμεων (που αποτελούνταν κυρίως από αποικιακά στρατεύματα από τη Λιβύη, την Ερυθραία και τη Σομαλία) και ιθαγενών ανταρτών που συνδέονταν με το Τάγμα Ζενούσι. Ο πόλεμος διήρκεσε από το 1923 έως το 1932,  όταν ο κύριος ηγέτης των Ζενούσι, Ομάρ αλ-Μουχτάρ, συνελήφθη και εκτελέστηκε.
Η Ιταλία είχε καταλάβει τον στρατιωτικό έλεγχο της Λιβύης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του Ιταλοτουρκικού πολέμου το 1912, αλλά η νέα αποικία εξεγέρθηκε γρήγορα, καταλαμβάνοντας μεγάλες εκτάσεις εδάφους οι τοπικές φυλές. Η σύγκρουση μεταξύ της Ιταλίας και των Ζενούσι–ένα φονταμενταλιστικό τάγμα– ξέσπασε σε μεγάλη βία κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι Ζενούσι στη Λιβύη ξεκίνησαν τη συνεργασία τους με τους Οθωμανούς εναντίον των ιταλικών στρατευμάτων. Κλιμάκωσαν τη σύγκρουση επιτιθέμενοι στις βρετανικές δυνάμεις στην Αίγυπτο.
Το 1917, η Ιταλία υπέγραψε τη Συνθήκη του Ακρόμα, η οποία αναγνώριζε την ανεξαρτησία της Λιβύης από τον ιταλικό έλεγχο. Το 1918, Τριπολιτάνοι αντάρτες ίδρυσαν την Τριπολιτανική Δημοκρατία, αν και η υπόλοιπη χώρα παρέμεινε υπό την ονομαστική ιταλική κυριαρχία. Η αντίσταση κατά της Ιταλίας συνεχίστηκε, έτσι ώστε το 1920, η ιταλική κυβέρνηση αναγκάστηκε να αναγνωρίσει τον ηγέτη των Senussi Sayid Idris ως Εμίρη της Κυρηναϊκής και να του παραχωρήσει αυτονομία.
Ο πόλεμος ξεκίνησε με τις ιταλικές δυνάμεις να καταλαμβάνουν γρήγορα την έρημο της Σύρτης που χωρίζει την Τριπολιτανία από την Κυρηναϊκή. Χρησιμοποιώντας αεροσκάφη, μηχανοκίνητα μέσα μεταφοράς και καλή υλικοτεχνική οργάνωση, οι Ιταλοί μπόρεσαν να καταλάβουν 150.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα εδάφους σε πέντε μήνες, διακόπτοντας τη φυσική σύνδεση που είχαν στο παρελθόν οι αντάρτες μεταξύ Κυρηναϊκής και Τριπολιτανίας.
Ουέντ Σαουρά
Ο Ουέντ Σαουρά είναι διαλείπων ποταμός, ή ουαντί, που σχηματίζεται από τη συμβολή των Ουέντ Γκιρ και Ουέντ Ζουζφανά στο Ιγκλί της Αλγερίας, σχηματίζοντας την κοιλάδα Σαουρά. Ενώ στο παρελθόν η ροή του ποταμού ήταν σταθερή και άφθονη, τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί λόγω της κατασκευής του φράγματος Τζορφ Τορμπά στο Ουέντ Γκιρ.
Διαδρομή
Από το Ιγκλί ο Ουέντ Σαουρά κυλά μέσω της επαρχίας Μπεσάρ από τις πόλεις Μπενί Αμπές, Ταμτέρτ, Ελ Ουατά, Μπενί Ιχλέφ, Κερζάζ, Τιμουντί, Ουλέντ Χουντίρ, και Κσαμπί, στη συνέχεια περνά κάτω από την εθνική οδό Ν6 πριν φτάσει τελικά στην ενδορεϊκή λίμνη Σεμπχά ελ Μελάχ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Αλγερίας
Α.Σ. Κύκλωπες Αλεξανδρούπολης
Στις 6 Δεκεμβρίου του 1985 κάποιοι επιφανείς πολίτες της Αλεξανδρούπολης αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα αθλητικό σωματείο, τους Κύκλωπες Αλεξανδρούπολης, που θα δραστηριοποιούνταν στο χώρο του χάντμπολ, ενός αθλήματος που ήταν άγνωστο ως τότε στην Ελλάδα, αφού η Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης Ελλάδας ιδρύθηκε μόλις το 1976. Διαθέτει 4 τμήματα: ανδρών, γυναικών, beach handball ανδρών, beach handball γυναικών, με αξιόλογες διακρίσεις στο καθένα.
Τμήμα χειροσφαίρισης ανδρών
Η πρώτη παρουσία του Α.Σ. Κύκλωπες Αλεξανδρούπολης στους άνδρες ήταν την περίοδο 1986-87 στο τοπικό πρωτάθλημα. Την περίοδο 1991-92 πέτυχε την άνοδο στη Β' Εθνική κατηγορία, ενώ το 1997-98 ανέβηκε στην Α2 Εθνική, οπότε και υποβιβάστηκε την ίδια χρονιά. Τα τελευταία χρόνια η ομάδα έχει επανέλθει στην Α2 κατηγορία, συμμετέχοντας σε τρεις αγωνιστικές χρονιές (2016-17, 2017-18, 2019-20). Όσον αφορά τα αναπτυξιακά πρωταθλήματα, μεγαλύτερη διάκριση επετεύχθη το 2002-03, καθώς η ομάδα του Έβρου κατέλαβε την 7η θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα παίδων που διοργανώνει η Ο.Χ.Ε.
Τμήμα χειροσφαίρισης γυναικών
Στις γυναίκες οι Κύκλωπες Αλεξανδρούπολης έφτασαν μέχρι την ανώτερη κατηγορία, την Α1 εθνική γυναικών, όπου αγωνίστηκαν για 6 συνεχόμενα χρόνια, από την περίοδο 1992-93 έως την περίοδο 1997-98. Την περίοδο 2018-19 ανήλθε ξανά στην Α1, μετά από περίπου 20 χρόνια και υποβιβάστηκε. Κορυφαία στιγμή της ομάδας ήταν η 3η θέση στο πρωτάθλημα Ελλάδας το 1994-95, η οποία της έδωσε το δικαίωμα συμμετοχής στο Τσάλεντζ Καπ της επόμενης περιόδου. Έτσι, το 1995-96 έγινε η πρώτη γυναικεία ομάδα της Θράκης που αγωνίστηκε σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Στις νεάνιδες, οι Κύκλωπες έφτασαν 2 φορές στον τελικό του πανελληνίου πρωταθλήματος νεανίδων της Ο.Χ.Ε., τις περιόδους 1989-90 και 1990-91, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν να κερδίσουν το τρόπαιο.
Τμήμα Beach Handball ανδρών
Στο Beach Handbal ανδρών οι Κύκλωπες Αλεξανδρούπολης Beach Boys 2012 είναι ο πολυνίκης του αθλήματος πανελλαδικά έχοντας κατακτήσει 5 Πανελλήνια πρωταθλήματα Beach Handball ανδρών, τα 4 από αυτά συνεχόμενα (2016, 2017, 2018, 2019), έχοντας συμμετάσχει δύο φορές στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα συλλόγων. Επίσης, το 2022 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας Beach Handball για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Τμήμα Beach Handball γυναικών
Το τμήμα Beach Handball γυναικών του συλλόγου αποτελεί επίσης μια από τις δυνατότερες ομάδες πανελληνίως. Χαρακτηριστικό είναι ότι η ομάδα συμμετείχε στον τελικό του πανελληνίου πρωταθλήματος το 2019, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κερδίσει τον τίτλο. To 2022 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας Beach Handball γυναικών, που αποτελεί τον πρώτο τίτλο στην ιστορία του τμήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Έβρου
NGC 3254
Ο NGC 3254 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Μικρό Λέοντα. Τον ανακάλυψε στις 13 Μαρτίου 1785 ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) και ανήκει στην ομώνυμη ομάδα γαλαξιών που με την σειρά της είναι μία από τις Ομάδες Λέοντα II, μιας σειράς γαλαξιών και γαλαξιακών σμηνών που εκτείνονται πέρα από το δεξιό άκρο του Υπερσμήνους της Παρθένου.
Το 1941 εντοπίστηκε στον NGC 3254 ο υπερκαινοφανής SN 1941B.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Λέων Μικρός (αστερισμός) 3254 30895 05685
Αλπικές χώρες
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Οι Άλπεις με τα διεθνή σύνορα σημειωμένα Ο όρος Αλπικές χώρες ή Αλπικά κράτη αναφέρεται στην επικράτεια οκτώ ευρωπαϊκών χωρών που συνδέονται με την περιοχή των Άλπεων, όπως ορίζεται από τη Σύμβαση των Άλπεων του 1991: Αυστρία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Λιχτενστάιν, Μονακό, Σλοβενία και Ελβετία.
Επικράτεια
Η περιοχή περιλαμβάνει 83 διοικητικές διαιρέσεις 3 επιπέδων NUTS και περίπου 6.200 δήμους.
Ο όρος "Άλπικές χώρες" θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην Αυστρία (28,7% της συνολικής έκτασης), την Ιταλία (27,2%) και τη Γαλλία (21,4%), που αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 77% της επικράτειας των Άλπεων και περισσότερο από τα τρία τέταρτα του πληθυσμού των Άλπεων. Ωστόσο, το μερίδιο των Άλπεων που αντιστοιχεί στην Ιταλία και τη Γαλλία ανέρχεται μόνο σε 17% και 7% αντίστοιχα. Από αυστηρά εθνική άποψη, και με εξαίρεση τα μικροκράτη Λιχτενστάιν και Μονακό, οι Άλπεις κυριαρχούν κυρίως σε δύο χώρες: την Αυστρία (65,5% της επικράτειάς της) και την Ελβετία (65%).
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοχές της Ευρώπης Κατηγορία:Άλπεις
Καταχρηστικό κανονικό πολύγωνο
Μονόγωνο
Στη γεωμετρία ένα μονόγωνο, γνωστό και ως 1-γωνο ή μονόπλευρο, είναι ένας εκφυλισμένος τύπος πολυγώνου με μία πλευρά (ακμή) και μία κορυφή. Επισημαίνεται με το σύμβολο Schläfli {1} και μπορεί να κατασκευαστεί ως ένα εναλλακτικό δίγωνο, h{2}.
Ευκλείδεια γεωμετρία
Στην Ευκλείδεια γεωμετρία ένα μονόγωνο με ευθείες πλευρές είναι αδύνατον να κατασκευαστεί, διότι τα δύο άκρα του πρέπει να συμπίπτουν, σε αντίθεση με οποιοδήποτε άλλο Ευκλείδειο ευθύγραμμο τμήμα. Για το λόγο αυτό, το μονόγωνο είναι καταχρηστικό πολύγωνο στην Ευκλείδεια γεωμετρία.
Σε έναν κύκλο, το μονόγωνο μπορεί να κατασκευαστεί ως μία κορυφή και μία ακμή 360° τόξο με δύο άκρα που μοιράζονται την ίδια κορυφή.
Σφαιρική γεωμετρία
Σε μια σφαίρα το μονόγωνο μπορεί να κατασκευαστεί ως μία κορυφή σε έναν μεγάλο κύκλο (ισημερινός). Αυτό αποτελεί ένα δίεδρο, {1,2}, με δύο ημισφαιρικές μονογωνικές έδρες, οι οποίες μοιράζονται μία ακμή 360° και μία κορυφή. Το διπλό του είναι ένα οσόεδρο, {2,1}, το οποίο έχει δύο αντιπόδες κορυφές στους πόλους, μία σελήνη 360° έδρα, και μία ακμή (μεσημβρινός) μεταξύ των δύο κορυφών. Το αποκεκομμένο μονόγωνο, t{1}, είναι ένα δίγωνο, {2}.
Δίγωνο
Στη γεωμετρία, ένα δίγωνο, γνωστό και ως 2-γωνο ή δίπλευρο, είναι ένας τύπος πολυγώνου με δύο πλευρές (ακμές) και δύο κορυφές. Επισημαίνεται με το σύμβολο Schläfli {2}. Η κατασκευή του είναι εκφυλισμένη σε ένα Ευκλείδειο επίπεδο, αλλά το δίγωνο μπορεί να κατασκευαστεί σε μια σφαίρα ως ένα ζεύγος τόξων 180 μοιρών που συνδέουν δύο αντιπόδα σημεία.
Ευκλείδεια γεωμετρία
Στην Ευκλείδεια γεωμετρία ένα δίγωνο είναι κανονικό πολύγωνο, διότι οι δύο πλευρές του είναι ιδίου μήκους και οι δύο γωνίες του είναι ίσες (και οι δύο είναι μηδέν μοιρών).
Μερικοί ορισμοί των πολυγώνων θεωρούν το δίγωνο ως καταχρηστικό πολύγωνο, λόγω του εκφυλισμού του στο Ευκλείδειο επίπεδο.
Σφαιρικές πλακοστρώσεις
Ένα σφαιρικό πολύεδρο μπορεί να περιέχει μη εκφυλισμένα δίγωνα (με μη μηδενικό εσωτερικό εμβαδόν), εάν οι κορυφές τους είναι αντίποδες. Η εσωτερική γωνία της κορυφής του σφαιρικού διγώνου μπορεί να είναι οποιαδήποτε γωνία μεταξύ 0 και 360 μοιρών. Ένα τέτοιο σφαιρικό πολύγωνο μπορεί επίσης να ονομάζεται σφαιρική σελήνη.
Το αποκεκομμένο δίγωνο, t{2} είναι ένα τετράγωνο, {4}. Το εναλλακτικό δίγωνο, h{2} είναι ένα μονόγωνο, {1}.
Πολύεδρα
Ένα δίγωνο θεωρείται εκφυλισμένη έδρα ενός πολύεδρου, διότι δεν έχει γεωμετρικό εμβαδόν και τα άκρα του αλληλοκαλύπτονται, αλλά μερικές φορές μπορεί να έχει χρήσιμη τοπολογική ύπαρξη στον μετασχηματισμό πολυέδρων.
Οποιοδήποτε πολύεδρο μπορεί να τροποποιηθεί τοπολογικά αντικαθιστώντας μια πλευρά του με ένα δίγωνο. Μια τέτοια πράξη προσθέτει μία πλευρά και μία έδρα στο πολύεδρο, αν και το αποτέλεσμα είναι γεωμετρικώς πανομοιότυπο. Αυτή η μετατροπή δεν έχει καμία επίδραση στην χαρακτηριστική Όιλερ.
Μια δίγωνη έδρα μπορεί επίσης να δημιουργηθεί από γεωμετρική κατάρρευση μιας τετράπλευρης έδρας με την μετακίνηση ζεύγων κορυφών έτσι ώστε να συμπίπτουν στο χώρο. Αυτό το δίγωνο μπορεί στη συνέχεια να αντικατασταθεί με μία ενιαία πλευρά. Μια τέτοια πράξη αφαιρεί μία έδρα, δύο κορυφές και τρεις πλευρές, αφήνοντας και πάλι αμετάβλητη την χαρακτηριστική Όιλερ.
Οι τάξεις πολυέδρων μπορεί να προκύψουν ως εκφυλισμένες μορφές πρωτογενούς πολύεδρου, φέρνοντας ζεύγη ή ομάδες κορυφών σε σύμπτωση. Για παράδειγμα, τα ακόλουθα ομοιόμορφα πολύεδρα με οκταεδρική συμμετρία υπάρχουν ως εκφυλισμένες μορφές του αποκεκομμένου κυβοκτάεδρου (4.6.8):
Σε αυτές τις εικόνες, οι ακμές μεταξύ κόκκινων εδρών στα δύο πρώτα πολύεδρα και των κίτρινων εδρών στο τρίτο και στο τέταρτο μπορεί να θεωρηθούν ως μπλε εκφυλισμένες δίγωνες έδρες {2}. Οι κίτρινες έδρες του κύβου εκφυλίζονται σε σημεία, οι κόκκινες έδρες του οκτάεδρου και οι μπλε έδρες του κυβοκτάεδρου εκφυλίζονται επίσης σε σημεία. Η αρχή αυτή χρησιμοποιείται στην κατασκευή Wythoff.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολύγωνα
Ιαπωνική εισβολή στη Μαντσουρία
Η ιαπωνική εισβολή στη Μαντσουρία ξεκίνησε στις 18 Σεπτεμβρίου 1931, όταν ο στρατός Kwantung της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας εισέβαλε στη Μαντζουρία. Στο τέλος του πολέμου, τον Φεβρουάριο του 1932, οι Ιάπωνες ίδρυσαν το κράτος-μαριονέτα Μαντσουκούο. Η κατοχή τους διήρκεσε μέχρι την κατά κράτος νίκη της Σοβιετικής Ένωσης και της Μογγολίας στα μέσα Αυγούστου 1945.
Η Σιδηροδρομική Ζώνη της Νότιας Μαντζουρίας και η Κορεατική Χερσόνησος ήταν υπό τον έλεγχο της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας από τον Ρωσο-Ιαπωνικό Πόλεμο του 1904–1905. Η συνεχιζόμενη εκβιομηχάνιση και στρατιωτικοποίηση της Ιαπωνίας εξασφάλισε την αυξανόμενη εξάρτησή της από τις εισαγωγές πετρελαίου και μετάλλων από τις ΗΠΑ.
Με την εισβολή να έχει προσελκύσει μεγάλη διεθνή προσοχή, η Κοινωνία των Εθνών συγκρότησε την Επιτροπή Lytton (με επικεφαλής τον Βρετανό πολιτικό Victor Bulwer-Lytton) για να αξιολογήσει την κατάσταση. Ο χαρακτηρισμός της εισβολής ως ηθικά παράνομης ώθησε την ιαπωνική κυβέρνηση να αποσυρθεί εντελώς από την ΚΤΕ.
Πιστεύοντας ότι μια σύγκρουση στη Μαντζουρία θα ήταν προς το συμφέρον της Ιαπωνίας και ενεργώντας στο πνεύμα της ιαπωνικής αντίληψης του gekokujō, ο συνταγματάρχης Kwantung Seishirō Itagaki και ο αντισυνταγματάρχης Kanji Ishiwara επινόησαν ανεξάρτητα ένα σχέδιο για να προκαλέσουν την Ιαπωνία να εισβάλει στη Μαντζουρία.
Το σχέδιο εκτελέστηκε όταν ο 1ος Υπολοχαγός Suemori Komoto της Ανεξάρτητης Μονάδας Φρουράς (独立守備隊) του 29ου Συντάγματος Πεζικού, που φυλούσε τη Σιδηροδρομική Ζώνη της Νότιας Μαντζουρίας, τοποθέτησε εκρηκτικά κοντά στις γραμμές, αλλά αρκετά μακριά για να μην προκαλέσει πραγματική ζημία. Γύρω στις 22:20 της 18ης Σεπτεμβρίου, τα εκρηκτικά πυροδοτήθηκαν. Ωστόσο, η έκρηξη ήταν μικρή και μόνο ένα τμήμα 1,5 μέτρου στη μία πλευρά της ράγας υπέστη ζημίες.
Το πρωί της 19ης Σεπτεμβρίου, δύο πυροβόλα που ήταν εγκατεστημένα στη λέσχη αξιωματικών Mukden εξαπέλυσαν πυρ κατά της κινεζικής φρουράς, ως απάντηση στην υποτιθέμενη κινεζική επίθεση στο σιδηρόδρομο. Πεντακόσιοι Ιάπωνες στρατιώτες επιτέθηκαν στην κινεζική φρουρά περίπου επτά χιλιάδων. Μέχρι το βράδυ, οι μάχες είχαν τελειώσει και οι Ιάπωνες είχαν καταλάβει το Mukden με απολογισμό πεντακοσίων νεκρών απ την πλευρά των Κινέζων και δύο από την πλευρά των Ιαπώνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Μαντζουρίας
Μαρν (νομός)
Η Μαρν (γαλλικά: Marne) είναι γαλλικός νομός που βρίσκεται στη διοικητική περιοχή Γκραντ Εστ, στα βόρεια της Γαλλίας. Οφείλει το όνομά του στον ποταμό Μάρνη που τον διασχίζει. Ο νομός ιστορικά ανήκε στην επαρχία της Καμπανίας, γνωστή παγκοσμίως για τον εκλεκτό αφρώδη οίνο που παράγεται στην περιοχή, τη σαμπάνια.
Πρωτεύουσα είναι το Σαλόν-αν-Σαμπάνι και μεγαλύτερη πόλη η Ρενς.
Οι κάτοικοι του νομού αναφέρονται ως Μαρναί (ζ).
Από το 1960 έως το 2015, ο νομός ήταν μέρος της διοικητικής περιοχής Καμπανία-Αρδέννες, η οποία μαζί με τις πρώην περιοχές Λωρραίνη και Αλσατία από την 1 Ιανουαρίου 2016 συγκροτούν τη νέα περιοχή Γκραντ Εστ, ως αποτέλεσμα του νόμου σχετικά με την τροποποίηση των περιοχών που ψηφίστηκε το 2014.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία μικρογραφία|370x370εσ|Θέση του νομού Μαρν στην περιοχή Γκραντ-Εστ. Ο νομός Μαρν είναι τμήμα της διοικητικής περιοχής Γκραντ-Εστ. Έχει έκταση 8.169 τετραγωνικά χιλιόμετρα και είναι ο μεγαλύτερος από τους 4 νομούς που αποτελούσαν την πρώην περιοχή Καμπανία-Αρδέννες και 7ος μεγαλύτερος μητροπολιτικός νομός της Γαλλίας. Διοικητικά αποτελείται από 4 διαμερίσματα και περιλαμβάνει 613 κοινότητες. Ο πληθυσμός του νομού είναι 570.883 κάτοικοι (στην απογραφή του 2016).
Συνορεύει με τους νομούς των Αρδεννών (βόρεια), Μεζ (ανατολικά), Ωτ-Μαρν (νοτιοανατολικά), Ωμπ (νότια), Σεν-ε-Μαρν (νοτιοδυτικά) και Αιν (δυτικά).
Ο νομός οφείλει το όνομά του στον ποταμό Μάρνη που τον διασχίζει, από τα νοτιοανατολικά προς τα δυτικά. Στα νοτιοανατολικά του νομού, στα σύνορα με το νομό Ωτ-Μαρν βρίσκεται η λίμνη Ντερ-Σαντεκόκ, η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Γαλλίας με επιφάνεια 48 χλμ 2.
Ο νομός χωρίζεται γεωγραφικά σε τρία κύρια μέρη. Στο κέντρο βρίσκεται η πεδιάδα της Καμπανίας, όπου καλλιεργούνται κυρίως δημητριακά. Το δυτικό τμήμα του νομού καταλαμβάνεται από τους αμπελώνες της Καμπανίας και το λεγόμενο βουνό της Ρενς, ένα δασωμένο οροπέδιο που περιβάλλεται από αμπελώνες και όπου βρίσκεται το υψηλότερο σημείο του νομού, το όρος Σινάι, σε υψόμετρο 283 μέτρων. Στα ανατολικά, το τοπίο αποτελείται από χαμηλούς λόφους, ιδιαίτερα στις περιοχές Αργκόν και Περτουά.
Ιστορία
Δημιουργία του νομού