cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ίδρυμα Ευγενίδου
Ίδρυση και πρώτες ενέργειες
Μετά τον θάνατό της στις 17 Απριλίου 1981, τη Μαριάνθη Σίμου διαδέχθηκε στην προεδρία του Ιδρύματος ο στενός επιχειρηματικός συνεργάτης του Ευγένιου Ευγενίδη, Νίκος Βερνίκος – Ευγενίδης, που προήδρευσε μέχρι τον θάνατό του στις 7 Νοεμβρίου 2000. Έκτοτε, πρόεδρος του Ιδρύματος είναι ο Λεωνίδας Δημητριάδης – Ευγενίδης.
Μετέπειτα δράσεις
Στις 7 Ιουνίου του 1966, εγκαινιάστηκε το πρώτο πλανητάριο του Ιδρύματος· το 2003, το ίδρυμα εγκαινίασε το Νέο Ψηφιακό Πλανητάριο, που λειτουργεί ως και σήμερα στο κτήριο του Ιδρύματος. Εκεί, στεγάζεται και η Διαδραστική Έκθεση Φυσικής και Βιοτεχνολογίας (σε τρεις ορόφους), πολύτομος βιβλιοθήκη και συνεδριακοί χώροι. Έργο του ιδρύματος είναι επίσης η ετήσια απονομή υποτροφιών και η έκδοση τεχνικών και ναυτιλιακών βιβλίων· μέχρι σήμερα το Ίδρυμα Ευγενίδου έχει εκδώσει περισσότερα από 550 βιβλία, και πλέον των 48,5 εκατομμυρίων αντιτύπων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις Ε Ευγενιδου Ευγενιδου Κατηγορία:Δήμος Παλαιού Φαλήρου Κατηγορία:Δωρεές Ελλήνων κατοίκων του εξωτερικού στην Ελλάδα
Θεωρία Ράμσεϊ
μικρογραφία|296x296εσ|Σύμφωνα με τη θεωρία του Ράμσεϊ, από τον συνολικό αριθμό των αστεριών στον νυχτερινό ουρανό, μπορούμε πάντα να επιλέξουμε ένα υποσύνολο τους για να σχεδιάσουμε διάφορα αντικείμενα, όπως: ένα τρίγωνο, ένα τετράπλευρο, μια ομπρέλα ή ένα χταπόδι. Η θεωρία Ράμσεϊ, που πήρε το όνομά της από τον Βρετανό μαθηματικό και φιλόσοφο Φρανκ Π. Ράμσεϊ, είναι ένας κλάδος των μαθηματικών που επικεντρώνεται στην εμφάνιση τάξης σε μια υποδομή δεδομένης μιας δομής γνωστού μεγέθους. Τα προβλήματα στη θεωρία Ράμσεϊ συνήθως θέτουν ένα ερώτημα της όπως: "Πόσο μεγάλη πρέπει να είναι μια δομή για να διασφαλίζεται η διατήρηση μιας συγκεκριμένης ιδιότητας;". Πιο συγκεκριμένα, ο Ρον Γκράχαμ περιέγραψε τη θεωρία Ράμσεϊ ως "κλάδο της συνδυαστικής".
Παραδείγματα
Ένα τυπικό αποτέλεσμα της θεωρίας Ράμσεϊ ξεκινά με μια μαθηματική δομή η οποία στη συνέχεια κόβεται σε κομμάτια. Πόσο μεγάλη πρέπει να είναι η αρχική δομή ώστε τουλάχιστον ένα από τα κομμάτια να έχει μια δεδομένη ενδιαφέρουσα ιδιότητα; Αυτή η ιδέα μπορεί να οριστεί ως η κανονικότητα του τμήματος.
Παραδείγματος χάριν, ας θεωρήσουμε ένα πλήρες γράφημα τάξης n- δηλαδή υπάρχουν n κορυφές και κάθε κορυφή συνδέεται με όλες τις άλλες με κάποια άκρη. Ένα πλήρες γράφημα τάξης 3 ονομάζεται τρίγωνο. Τώρα χρωματίστε κάθε άκρη με κόκκινο ή μπλε χρώμα. Πόσο μεγάλο πρέπει να είναι το n για να υπάρχει ένα μπλε τρίγωνο ή ένα κόκκινο τρίγωνο; Αποδεικνύεται ότι η απάντηση είναι 6. Δείτε το άρθρο για το θεώρημα Ράμσεϊ για μια αυστηρή απόδειξη.
Ένας άλλος τρόπος έκφρασης αυτού του αποτελέσματος είναι ο εξής: σε κάθε παρέα με τουλάχιστον έξι άτομα, υπάρχουν τρία άτομα που είναι όλοι είτε αμοιβαίοι γνωστοί (ο καθένας γνωρίζει τους άλλους δύο) είτε αμοιβαίοι ξένοι (κανένας από αυτούς δεν γνωρίζει κανέναν από τους άλλους δύο). Δείτε το θεώρημα για τους φίλους και τους ξένους.
Αυτό είναι επίσης μια ειδική περίπτωση του θεωρήματος Ράμσεϊ, το οποίο δηλώνει ότι για κάθε δεδομένο ακέραιο αριθμό c, κάθε δεδομένο ακέραιο αριθμό n1,...,nc, υπάρχει ένας αριθμός, R(n1,...,nc), τέτοιος ώστε αν οι ακμές ενός πλήρους γραφήματος τάξης R(n1,...,nc) είναι χρωματισμένες με c διαφορετικά χρώματα, τότε για κάθε i μεταξύ 1 και c, πρέπει να περιέχει ένα πλήρες υπογράφημα τάξης ni του οποίου όλες οι ακμές έχουν χρώμα i. Η ειδική περίπτωση παραπάνω έχει c = 2 και n1 = n2 = 3.
Αποτελέσματα
Τα δύο βασικά θεωρήματα της θεωρίας του Ράμσεϊ είναι τα εξής:
Ένα θεώρημα παρόμοιο με αυτό του Βαν ντερ Βάερντεν είναι το θεώρημα του Σουρ: για κάθε δεδομένο c, υπάρχει ένας αριθμός N τέτοιος ώστε αν οι αριθμοί 1, 2, ..., N χρωματιστούν με c διαφορετικά χρώματα, τότε πρέπει να υπάρχει ένα ζεύγος ακεραίων x, y  τέτοιο ώστε x, y, και x+y να έχουν όλοι το ίδιο χρώμα. Υπάρχουν πολλές γενικεύσεις αυτού του θεωρήματος, όπως το θεώρημα Rado, το θεώρημα Rado-Folkman-Sanders, το θεώρημα Hindman και το θεώρημα Μίλικεν-Τέιλορ. Μια κλασική αναφορά για αυτά και πολλά άλλα αποτελέσματα της θεωρίας του Ράμσεϊ είναι το βιβλίο των Γκράχαμ, Ρότσιλντ, Σπένσερ και Σολυμόσι, το οποίο ανανεώθηκε και επεκτάθηκε το 2015 για την πρώτη νέα έκδοσή του μετά από 25 χρόνια.
Τα αποτελέσματα της θεωρίας του Ράμσεϊ έχουν γενικά δύο κύρια χαρακτηριστικά. Πρώτον, δεν είναι εποικοδομητικά: μπορούν να δείξουν ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη δομή, αλλά δεν δίνουν καμία μέθοδο για την εύρεση αυτής της δομής (εκτός από την αναζήτηση). Αυτό συμβαίνει, λόγου χάρη, με την αρχή του "pigeonhole (περιστερώνα)". Δεύτερον, ενώ τα αποτελέσματα της θεωρίας Ράμσεϊ δείχνουν ότι επαρκώς μεγάλα αντικείμενα πρέπει απαραίτητα να περιέχουν μια δεδομένη δομή, η απόδειξη αυτών των αποτελεσμάτων συχνά απαιτεί αυτά τα αντικείμενα να είναι εξαιρετικά μεγάλα - δεν είναι ασυνήθιστο τα όρια να αυξάνονται εκθετικά, ή ακόμη και τόσο γρήγορα όσο η συνάρτηση Άκερμαν. Σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις, τα ανώτερα και κατώτερα όρια βελτιώνονται, αλλά αυτό δεν συμβαίνει γενικά. Σε πολλές περιπτώσεις, αυτά τα όρια είναι τεχνουργήματα της απόδειξης και δεν είναι γνωστό αν μπορούν να βελτιωθούν ουσιαστικά. Σε άλλες περιπτώσεις, είναι γνωστό ότι οποιοδήποτε όριο πρέπει να είναι εξαιρετικά μεγάλο, μερικές φορές ακόμη και μεγαλύτερο από οποιαδήποτε πρωταρχική αναδρομική συνάρτηση- δείτε το θεώρημα Πάρις-Χάρινγκτον για παράδειγμα. Ο αριθμός του Γκράχαμ, ένας από τους μεγαλύτερους αριθμούς που χρησιμοποιήθηκαν ποτέ σε μια σοβαρή μαθηματική απόδειξη, είναι ένα ανώτερο όριο για ένα πρόβλημα που σχετίζεται με τη θεωρία Ράμσεϊ. Ένα άλλο σημαντικό παράδειγμα είναι το πρόβλημα των Πυθαγόρειων τριπλών του Μπουλ .
Τα θεωρήματα Ράμσεϊ είναι κατά κανόνα ενός από τους δύο τύπους. Πολλά από αυτά τα θεωρήματα, τα οποία είναι εμπνευσμένα από το ίδιο το θεώρημα Ράμσεϊ, δηλώνουν ότι σε κάθε διαμέριση ενός μεγάλου δομημένου αντικειμένου, μία από τις κλάσεις περιέχει αναγκαστικά το δικό της δομημένο αντικείμενο, αλλά δεν δίνει καμία πληροφορία για το ποια κλάση είναι αυτή. Σε άλλες περιπτώσεις, ο λόγος για ένα αποτέλεσμα τύπου Ράμσεϊ είναι ότι η μεγαλύτερη κλάση διαμερίσματος περιέχει πάντα την επιθυμητή υποδομή. Τα αποτελέσματα του τελευταίου τύπου ονομάζονται αποτελέσματα πυκνότητας ή αποτελέσματα τύπου Turán, από το θεώρημα Turán. Αξιοσημείωτα παραδείγματα περιλαμβάνουν το θεώρημα του Szemerédi, το οποίο αποτελεί ενίσχυση του θεωρήματος Βαν ντερ Βέρντεν, και την έκδοση πυκνότητας του θεωρήματος Χέιλς-Γιούετ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρία γράφων Κατηγορία:Περιοχές των μαθηματικών Κατηγορία:Φιλοσοφία των μαθηματικών Κατηγορία:Ιστορία των Μαθηματικών
Θεισόα
Στην ελληνική μυθολογία η Θεισόα ήταν μία από τις Νύμφες που ανέθρεψαν τον Δία όταν αυτός ήταν βρέφος. Κατά την αρκαδική μυθολογική παράδοση, η Ρέα παρέδωσε τον Δία σε τρεις Νύμφες: την Αγνώ, τη Θεισόα και τη Νέδα. Αυτές τον μεγάλωσαν μέσα σε ένα σπήλαιο του όρους Λυκαίου. Η κυρίαρχη πάντως παράδοση αναφέρει ότι ο Δίας ανατράφηκε στο Ιδαίο Άντρο, στην Κρήτη, από τους Κουρήτες και την Αμάλθεια.
Πηγή
Θεισο
Ζαν-Μπατίστ Ζουρντάν
Ο Ζαν-Μπατίστ Ζουρντάν (Γαλλικά: Jean-Baptiste Jourdan), ήταν Γάλλος στρατιωτικός και πολιτικός, γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1762 στη Λιμόζ και πέθανε στις 23 Νοεμβρίου 1833 στο Παρίσι της Γαλλίας. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τη νίκη του στη μάχη του Φλερύς (1794) και ως εισηγητής της υποχρεωτικής στράτευσης κατά τη Γαλλική επανάσταση.
Ο Ζουρντάν ξεκίνησε την καριέρα του υπό το Παλαιό καθεστώς, συμμετείχε στον Αμερικανικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας και έγινε ένας από τους πιο λαμπρούς στρατηγούς της Γαλλικής επανάστασης και της Αυτοκρατορίας. Το 1804 ονομάστηκε στρατάρχης της αυτοκρατορίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γιος ενός χειρουργού από τη Λιμόζ, στρατολογήθηκε σε ηλικία 16 ετών το 1778 στο σύνταγμα του Ωσερουά και συμμετείχε με τον Λαφαγιέτ στον Αμερικανικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Μετά από υπηρεσία στις Δυτικές Ινδίες, επέστρεψε στη Γαλλία το 1782, άρρωστος με πυρετό. Οι περίοδοι της ασθένειάς του τον ενοχλούσαν για το υπόλοιπο της ζωής του. Αποστρατεύτηκε το 1784 και εγκαταστάθηκε στη Λιμόζ όπου άνοιξε κατάστημα ειδών ραπτικής. Παντρεύτηκε μια μοδίστρα το 1788 και το ζευγάρι απέκτησε πέντε κόρες.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Κύριο άρθρο: Πόλεμος του Πρώτου Συνασπισμού μικρογραφία|270x270εσ|Η [[Μάχη του Φλερύς (1794)|μάχη του Φλερύς, συντριπτική νίκη του Ζουρντάν επί των αυστριακών δυνάμεων στις 26 Ιουνίου 1794]] Όταν η Εθνοσυνέλευση ζήτησε εθελοντές, ο Ζουρντάν παρουσιάστηκε, το 1791 ονομάστηκε αντισυνταγματάρχης των Εθελοντών και το 1793 προήχθη σε διοικητή μεραρχίας. Ακολούθησε την εκστρατεία του Ντυμουριέ στο Βέλγιο και έλαβε μέρος με τα στρατεύματά του στη γαλλική νίκη στη μάχη του Ζεμάπ στις 6 Νοεμβρίου 1792 και στην ήττα της μάχης του Νέερβιντεν στις 18 Μαρτίου 1793. Στις 8 Σεπτεμβρίου, συμμετείχε με τη μεραρχία του στη μάχη του Χοντσούτ, στην οποία τραυματίστηκε στο στήθος. Οι ηγετικές ικανότητες του Ζουρντάν παρατηρήθηκαν και οδήγησαν στην προαγωγή του σε διοικητή της στρατιάς των Αρδεννών, και έπειτα διοικητή της στρατιάς του Βορρά. Νίκησε τους Αυστριακούς στη μάχη του Βατινί σπάζοντας την πολιορκία του Μομπέζ (15-16 Οκτωβρίου 1793) με τη συμμετοχή του Λαζάρ Καρνό, τον οποίο είχε στείλει η Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας για να επιβλέπει την επιχείρηση λόγω της κρισιμότητας της κατάστασης.
Τον Ιανουάριο του 1794, κατά τη διάρκεια της Τρομοκρατίας, αποστρατεύτηκε, αφού κατάφερε να αποσείσει κατηγορίες εναντίον του και να σωθεί από εκτέλεση, και συνέχισε την επιχείρησή του στη Λιμόζ. Τον Μάρτιο του 1794, επανήλθε στο στρατό και ονομάστηκε διοικητής της στρατιάς του Μοζέλα. Εκτελώντας τη νέα στρατηγική του Λαζάρ Καρνό για συγκέντρωση στρατευμάτων και πυροβολικού στα σημεία επίθεσης, προχώρησε δυτικά προς τον ποταμό Σανμπρ και, στις 26 Ιουνίου, κατήγαγε αποφασιστική νίκη στο Φλερύς, στο Αινώ, μετά την οποία η αυστριακή αντίσταση δυτικά του ποταμού Μεύση κατέρρευσε. Μέχρι τον Οκτώβριο, ο στρατός του κατέλαβε όλο το Βέλγιο.
Οι εκστρατείες του Ζουρντάν ανατολικά του Ρήνου (1795 και 1796) ήταν λιγότερο επιτυχημένες και αποστρατεύτηκε.
Πολιτική καριέρα
μικρογραφία|Άγαλμα του Ζουρντάν στη [[Λιμόζ|εναλλ.=|αριστερά]] Στη συνέχεια στράφηκε στην πολιτική ζωή και εξελέγη αντιπρόσωπος για το νομό Ωτ-Βιέν στο Συμβούλιο των Πεντακοσίων,, στο οποίο ήταν δύο φορές πρόεδρος. Εκεί, ήταν ο εισηγητής του νόμου της 5ης Σεπτεμβρίου 1798, ο οποίος κατέστησε υποχρεωτική τη στρατιωτική θητεία. Το άρθρο 1 του νόμου όριζε: «Κάθε Γάλλος είναι στρατιώτης και είναι υποχρεωμένος να υπερασπιστεί την πατρίδα». Όλοι οι Γάλλοι ηλικίας μεταξύ 20 και 25 ετών έπρεπε να υπηρετούν 5 χρόνια στρατιωτική θητεία. (Νόμος Ντεμπρέλ-Ζουρντάν).Τον Οκτώβριο του 1798, παραιτήθηκε και διορίστηκε διοικητής του στρατού του Δούναβη, αλλά υπέστη πολλές ήττες.
Επανήλθε στο Συμβούλιο των των Πεντακοσίων, προσπάθησε μάταια να αντιταχθεί στο πραξικόπημα της 18ης Μπρυμαίρ έτους VIII (9 Νοεμβρίου 1799). Σύντομα ωστόσο, συμφιλιώθηκε με το νέο καθεστώς και ο Ναπολέων Βοναπάρτης τον διόρισε επιθεωρητή του πεζικού και του ιππικού, έπειτα πρεσβευτή της Δημοκρατίας εντεύθεν των Άλπεων, γενικό διοικητή του Πεδεμόντιου και σύμβουλο του κράτους.
Ναπολεόντειοι πόλεμοι και μεταγενέστερη ζωή
μικρογραφία|Ο Ζουρντάν στρατάρχης της Αυτοκρατορίας Το 1804, προήχθη σε στρατάρχη της αυτοκρατορίας και διοικούσε τον στρατό της Ιταλίας. Παρέμεινε στο νεοσύστατο Βασίλειο της Ιταλίας μέχρι το 1806, όταν ο Ιωσήφ Βοναπάρτης, τον οποίο ο αδελφός του έκανε βασιλιά της Νάπολης εκείνο το έτος, επέλεξε τον Ζουρντάν ως στρατιωτικό σύμβουλό του. Το 1808 ακολούθησε τον Ιωσήφ στην Ισπανία. Κατά τον πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου, ο Ζουρντάν κατηγορήθηκε για την ήττα στη μάχη της Ταλαβέρα το 1809 και αντικαταστάθηκε από τον Ζαν Σουλτ. Αποκαταστάθηκε ως αρχηγός του Ιωσήφ Βοναπάρτη τον Σεπτέμβριο του 1811, αλλά του δόθηκαν λίγα στρατεύματα. Μετά την καταστροφική γαλλική ήττα στη μάχη της Σαλαμάνκα τον Ιούλιο του 1812, ο Ιωσήφ και ο Ζουρντάν αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Μαδρίτη και να υποχωρήσουν στη Βαλένθια. Ενώθηκαν με τον στρατό του Σουλτ, ο οποίος εκκένωσε την Ανδαλουσία, και έτσι μπόρεσαν να ανακτήσουν τη Μαδρίτη κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Μπούργος και να απωθήσουν τον αγγλο-πορτογαλικό στρατό του Ουέλλινγκτον στην Πορτογαλία.
Το επόμενο έτος, ο Ουέλλινγκτον προχώρησε ξανά με έναν μεγάλο, καλά οργανωμένο στρατό. Μετά από επανειλημμένα χτυπήματα κατά των Γάλλων, η τελική αναμέτρηση ανάμεσα στον αγγλο-συμμαχικό στρατό υπό τον Ουέλλινγκτον και τους Γάλλους υπό τον Ιωσήφ και τον Ζουρντάν έγινε στη μάχη της Βιτόρια, στις 21 Ιουνίου 1813, κατά την οποία ο Ουέλλινγκτον συνέτριψε τους Γάλλους. Μετά την αποφασιστική ήττα της Γαλλίας, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη μόνιμη απώλεια της Ισπανίας, ο Ζουρντάν αποσύρθηκε.
Το 1814, προσχώρησε στην παλινόρθωση των Βουρβόνων, και παρόλο που επανήλθε στον Ναπολέοντα κατά τη διάρκεια των Εκατό ημερών και διοίκησε έναν μικρό στρατό, συμφιλιώθηκε ξανά με το καθεστώς των Βουρβόνων μετά τη μάχη του Βατερλώ. Ο Ζουρντάν αρνήθηκε να γίνει μέλος του δικαστηρίου που καταδίκασε σε θάνατο τον στρατηγό Μισέλ Νέι. Έλαβε ανώτατα αξιώματα, ονομάστηκε κόμης, Ομότιμος της Γαλλίας το 1819 και κυβερνήτης της Γκρενόμπλ το 1816. Υπηρέτησε για λίγες ημέρες ως υπουργός Εξωτερικών κατά την Ιουλιανή Μοναρχία, μετά την Ιουλιανή επανάσταση του 1830, και στη συνέχεια έγινε κυβερνήτης του μεγάρου των Απομάχων, όπου πέρασε τα τελευταία του χρόνια. Τα Απομνημονεύματά του εκδόθηκαν το 1899.
Πέθανε στο Παρίσι στις 23 Νοεμβρίου 1833 και θάφτηκε στο μέγαρο των Απομάχων.
Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Βόρειος πυλώνας, Στήλη 3).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Στρατάρχες της Γαλλίας Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου Κατηγορία:Στρατάρχες της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας
Γεώργιος Ζαγαρομμάτης
Ο Γεώργιος Ζαγαρομμάτης ήταν βυζαντινός αξιωματούχος και ανώτερος υπάλληλος της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας του 13ου αιώνα.
Ο Ζαγαρομμάτης ήταν Παρακοιμώμενος επί αυτοκράτορα Θόδωρου Β΄ Λάσκαρη, κατείχε επίσης τους τίτλους του πανυπερσέβαστου και του πρωτοβεστιαρίτη. Ο Ζαγαρομμάτης λίγο καιρό μετά την αναδείξει του σαν παρακοιμώμενος έπεσε σε δυσμένεια και του είχε αφαιρεθεί το αξίωμα. Με τον θάνατο του αυτοκράτορα το 1258, πήρε μέρος στην συνωμοσία και δολοφονία του Γεώργιου Μουζάλωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Πρόσωπα της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας Κατηγορία:Παρακοιμώμενοι Κατηγορία:Σεβαστοί
Θείας
Ο Θείας ή Θείαντας είναι ένα από τα πρόσωπα με τα οποία η ελληνική μυθολογία συνδέεται με τις αρχαίες ασιατικές, και ιδίως τις φοινικικές, παραδόσεις και μύθους. Συγκεκριμένα, καθώς αναφέρει και η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, ο Θείας ήταν γιος του Βήλου, βασιλιά της Βαβυλώνας, και βασιλιάς ο ίδιος της Ασσυρίας ή της βόρειας Συρίας. Αδελφοί του Θεία ήταν ο Ζαριάρδης και ο Υστάσπης. Ο Θείας ερωτεύθηκε τη Νύμφη Ωρείθυια και μαζί απέκτησαν μία θυγατέρα, τη Μύρρα ή Σμύρνα. Η Μύρρα φιλονίκησε για κάποια άγνωστη αφορμή με την Αστάρτη, τη θεά της ομορφιάς (αντίστοιχη της Αφροδίτης). Η Αστάρτη, για να την εκδικηθεί, της προκάλεσε ένα ακατανίκητο ερωτικό πάθος για τον πατέρα της, τον Θεία. Μια μέρα η Μύρρα ή Σμύρνα μεταμφιέστηκε σε σκλάβα του παλατιού και παρέσυρε τον Θεία, οπότε από το σπέρμα του πατέρα της έμεινε έγκυος και γέννησε τον Άδωνι. Ο Θείας έμαθε την αλήθεια και τότε θέλησε να σφάξει την κόρη του. Αλλά η Μύρρα ζήτησε την επέμβαση των θεών, οι οποίοι τη μεταμόρφωσαν σε δέντρο, τη σμύρνα. Συνήθως αναφέρεται ότι ο Άδωνις ξεπήδησε από αυτό το δένδρο.
Πηγές
Θειας
Theias Tías (mitología) Cinira Фоант (сын Бела)
Α.Ο. Μινώταυρος Μουρνιών Χανίων
Ο Αθλητικός Όμιλος Μινώταυρος Μουρνιών είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στις Μουρνιές των Χανίων στην Κρήτη και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1932, έμβλημά του ο μυθικός Μινώταυρος, χρώματά του το πράσινο και το λευκό και έδρα του αποτελεί το ιδιόκτητο γήπεδό του στις Μουρνιές. Αποτελεί ένα από τα παλαιότερα και πιο ιστορικά ποδοσφαιρικά σωματεία της Κρήτης, υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Χανίων και έχει πολυετή παρουσία στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας.
Αγωνίζεται στο πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Χανίων.
Ιστορία
Μέσα από γραπτά κείμενα που σώθηκαν αποδεικνύεται η ύπαρξη ποδοσφαιρικού συλλόγου από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα και πιο συγκεκριμένα από το 1903 με ονομασία «Ατρόμητος Μουρνιών», ενώ 26 χρόνια αργότερα, το 1929, μια παρέα φίλων από τις Μουρνιές αποφάσισε την ίδρυση ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου με το όνομα «Άρης Μουρνιών». Το 1930 απέκτησε το δικό του οικόπεδο το οποίο μετατράπηκε στο ιδιόκτητο γήπεδό του, όπου και εδρεύει μέχρι σήμερα, ενώ το 1932 και έπειτα από προτροπή του εθνάρχη και συντοπίτη Ελευθερίου Βενιζέλου ο Άρης Μουρνιών μετονομάστηκε σε «Αθλητικός Όμιλος Μινώταυρος Μουρνιών», ονομασία την οποία διατηρεί έως σήμερα.
Ξεκίνησε την επίσημη αγωνιστική του πορεία από τη Β΄ Κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος και το 1948 κατέκτησε το πρωτάθλημα και την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία, από την οποία δεν υποβιβάστηκε ποτέ ξανά. Το 1967 αναδείχθηκε για πρώτη φορά πρωταθλητής της Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Χανίων και ακολούθησαν άλλα δυο πρωταθλήματα το 1968 και το 1970. Το 1968 ως πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Χανίων κέρδισε τη συμμετοχή του στην προκριματική φάση του νεοσύστατου πρωταθλήματος πρωταθλητριών Ε.Π.Σ. διεκδικώντας μέσω του οποίου την άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία, χωρίς όμως επιτυχία καθώς τερμάτισε στη 2η θέση πίσω από τον Εργοτέλη και μπροστά από τον Α.Ο. Ρεθύμνου και δεν πέρασε στην τελική φάση.
Η πρώτη άνοδος σε εθνική κατηγορία ήρθε το 1982 όποτε και κατακτώντας το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Χανίων κέρδισε την άνοδο στο νεοσύστατο Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, τη μετέπειτα Δ΄ Εθνική, όπου και αγωνίστηκε για πρώτη φορά τη σεζόν 1982-83. Τη δεκαετία αυτή ακολούθησαν άλλες 2 κατακτήσεις πρωταθλήματος το 1984 και το 1986 καθώς και 3 κατακτήσεις κυπέλλου Ε.Π.Σ. Χανίων το 1985, το 1986 κάνοντας νταμπλ και το 1988, ενώ αγωνίστηκε ξανά στην τέταρτη εθνική κατηγορία τις χρονιές 1984-85 και 1986-87. Τις δυο επόμενες δεκαετίες του 1990 και το 2000 ο Μινώταυρος Μουρνιών κατέκτησε 3 ακόμα πρωταθλήματα το 1991, το 2000 και το 2004 και αγωνίστηκε εκ νέου στην Δ΄ Εθνική τις χρονιές 1991-92, 2002-03, 2004-05, 2007-08, 2008-09 και 2009-10, ενώ το 2000 μέσω του πρωταθλήματος πρωταθλητριών Ε.Π.Σ. διεκδίκησε μια ακόμα άνοδο στην Δ΄ Εθνική χωρίς όμως επιτυχία. Το 2005 κατέκτησε και το πρώτο Σούπερ Καπ Ε.Π.Σ. Χανίων που διεξήχθη.
Παναθηναϊκός αμφορέας (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 07.286.80)
Ο Παναθηναϊκός αμφορέας του Κλεοφράδη που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 07.286.80 είναι έπαθλο των αρχαίων Παναθηναίων. Λέγεται ότι βρέθηκε στην Κύμη της Μεγάλης Ελλάδας ή στον Ακράγαντα.
Α.Ο. Μινώταυρος Μουρνιών Χανίων
Ιστορία
Το 2011 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα αλλά και το Σούπερ Καπ Ε.Π.Σ. Χανίων και τη χρονιά 2011-12 αγωνίστηκε στην Δ΄ Εθνική. Το 2014 κατέκτησε το πρωτάθλημα για 11η φορά και τελευταία μέχρι σήμερα και διεκδίκησε την άνοδο για πρώτη φορά στην Γ΄ Εθνική κατηγορία μέσω αγώνων μπαράζ του πρωταθλήματος πρωταθλητριών Ε.Π.Σ. χωρίς όμως επιτυχία, καθώς τερμάτισε στη 2η θέση του 14ου ομίλου.
Παναθηναϊκός αμφορέας (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 07.286.80)
Περιγραφή
Η έμπροσθεν όψη εικονίζει την Πολιάδα Αθηνά που κραδαίνει το δόρυ της. Στο αριστερό χέρι κρατάει ασπίδα με Σφίγγα. Η Αθηνά πλαισιώνεται από δύο κίονες με αλέκτορες στην κορυφή. Η όπισθεν όψη εικονίζει σκηνή ιπποδρόμου. Τρία άλογα καλπάζουν προς τα δεξιά, ενώ κάνουν στροφή προς τα αριστερά.
Α.Ο. Μινώταυρος Μουρνιών Χανίων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Χανίων Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1932 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1932
Παναθηναϊκός αμφορέας (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 07.286.80)
Ιστορική τοποθέτηση
Ο αμφορέας χρονολογείται περί το έτος 510 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Μελανόμορφος ρυθμός Κατηγορία:Παναθηναϊκός αμφορέας Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης 510
Υποδιεύθυνση Αποκατάστασης Τάξης
Κατηγορία:Ελληνική Αστυνομία
Γλαύκος ο Καρύστιος
Ο Γλαύκος ο Καρύστιος (γιος του Διμύλου, 6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Κάρυστο ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα της πυγμαχίας κατά τους 65ους (520 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Εκκλησία Αγίου Μιχαήλ (Σινκαβίτσι)
Η Εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ (λευκορωσικά: Царква Святога Міхаіла, Τσάρκβα Σβιάτογκα Μιχαήλα) είναι Ορθόδοξη εκκλησία στις βόρειες παρυφές του χωριού Σινκαβίτσι, στην επαρχία Ζέλβα της επαρχίας Χρόντνα στην νοτιοδυτική Λευκορωσία. Αυτό είναι παράδειγμα του λευκορωσικού γοτθικού ρυθμού και μια από τις πρώτες οχυρωμένες εκκλησίες στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, μαζί με την Εκκλησία της Γεννήσεως της Θεοτόκου στην Μουραβάνκα.
Γλαύκος ο Καρύστιος
Βιογραφικό
Αναφέρεται επίσης ως περιοδονίκης με 2 νίκες στα Πύθια και από 8 φορές στα Ίσθμια και τα Νέμεα, και απέκτησε μεγάλη φήμη για τη σωματική του δύναμη. Ο ίδιος ισχυριζόταν πως καταγόταν από τον μυθικό Γλαύκο τον Ανθηδόνιο, ενώ τη ροπή του προς την πυγμαχία διέγνωσε αρχικά ο πατέρας του όταν τον είδε να ευθυγραμμίζει το άροτρο στο χωράφι με τις γροθιές του. Όταν σε κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια των αγώνων ο Γλαύκος άρχισε να χάνει, ο πατέρας του, του φώναξε παιδί μου αυτήν του αρότρου (ὦ παῖ τὴν ἀπ᾽ ἀρότρου) οπότε ο Γλαύκος με μια δυνατή γροθιά νίκησε τον αντίπαλο του. Αργότερα ταξίδεψε στη Σικελία όπου έγινε ο κυβερνήτης της Καμάρινας, και σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια εξέγερσης.
Εκκλησία Αγίου Μιχαήλ (Σινκαβίτσι)
Ιστορία
Υπάρχει ένας μύθος ότι η εκκλησία χτίστηκε από τον Βυτάουτ προς τιμήν της θαυμάσιας απόδρασης από τον αδελφό του, Γιαγκάιλο, όταν ήταν σε πόλεμο.
Γλαύκος ο Καρύστιος
Ιστορικές μαρτυρίες
--
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Περιοδονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.) Κατηγορία:Κάρυστος
Εκκλησία Αγίου Μιχαήλ (Σινκαβίτσι)
Ιστορία
Μετά την Ένωση του Μπρεστ, η εκκλησία έγινε εξαρτώμενη από την Αγία έδρα. Μετά την διάλυση της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας και τους συναφείς διαμελισμούς της Πολωνίας η ενορία παρέμεινε ενεργή, αλλά μετά την Εξέγερση του Νοεμβρίου η εκκλησία μετατράπηκε σε Ορθόδοξη.
Το 1880-1881 ο ναός ανακατασκευάστηκε σημαντικά. Το 1926 ξαναχτίστηκε ως Καθολική εκκλησία από την κυβέρνηση της Δεύτερης πολωνικής Δημοκρατίας. Το 1988-1990, μετατράπηκε σε Ορθόδοξη και πάλι.
Αρχιτεκτονική
Η εκκλησία είναι ένα παράδειγμα της λευκορωσικής γοτθικής αρχιτεκτονικής. Ο εσωτερικός της χώρος του χωρίζεται σε τρία κλίτη που στηρίζονται σε τέσσερις πυλώνες. Το σχέδιο του κτιρίου βρίσκεται κοντά σε τετράγωνο και έχει τρεις αψίδες στην ανατολική πλευρά. Οι τοίχοι είναι ενάμισο μέτρα παχείς.
Υπάρχουν τέσσερις αμυντικοί πύργοι στις γωνίες του ναού. Το πάνω μέρος των δυτικών πύργων είναι κατασκευασμένο σε σχήμα οκτάγωνου. Οι δύο ανατολικοί πύργοι είναι κυλινδρικοί.
Το αέτωμα έχει μια σειρά από κόγχες που ποικίλουν σε βάθος και το μέγεθος.
Καθεστώς Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Αυτός ο χώρος προστέθηκε στον Ενδεικτικό Κατάλογο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο στις 30 Ιανουαρίου 2004, στην Πολιτιστική κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησίες στη Λευκορωσία
SVG Air
Οι SVG Air (St. Vincent and the Grenadines Air) είναι ο κρατικός αερομεταφορέας του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων, μαζί με τη Mustique Airways. Η κύρια έδρα του είναι το διεθνές αεροδρόμιο της χώρας Ε. Τ. Τζόσουα, στο Άρνος Βέιλ. Έχει επίσης άλλες έδρες στα Μπαρμπάντος, στη Γρενάδα και στην Αγία Λουκία. Η εν λόγω εταιρεία έχει σταθμό συντήρησης στο κοντινό νησί Μπεκία. Οι SVG Air εξυπηρετούν προγραμματισμένες πτήσεις και πτήσεις τσάρτερ και προς άλλα νησιά της Καραϊβικής. Άλλες υπηρεσίες φτάνουν ως την Τζαμάικα προς τα βόρεια και ως τη Γουιάνα στο Νότο, ενώ πτήσεις πραγματοποιούνται και σε άλλα νησιά των Γρεναδίνων τα οποία διαθέτουν αεροδρόμιο.
Ιστορία
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1990 και ξεκίνησε τη λειτουργία της το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς. Ιδιοκτήτες της εταιρείας κατά 75% είναι η St Vincent Grenada Air, ενώ οι οικογένειες Gravel και Barnard έχουν τον έλεγχό της. Στις 19 Νοεμβρίου του 2006 ένα αεροπλάνο της SVG Air τύπου Aero Commander 500S εξαφανίστηκε πάνω από την Μπεκία, ενώ προσέγγιζε το νησί του Αγίου Βικεντίου. Το αεροσκάφος είχε ξεκινήσει από το Κανουάν με προορισμό τον Άγιο Βικέντιο .Τα συντρίμμια του βρέθηκαν στη θάλασσα και ο μοναδικός επιβάτης μαζί με τον πιλότο θεωρείται ότι πέθαναν.
Στόλος
Ο στόλος της SVG Air συμπεριλαμβάνει :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες Κατηγορία:Αεροπορικές εταιρείες
Παγκόσμιο πρωτάθλημα ράγκμπι νέων ανδρών
Το Παγκόσμιο πρωτάθλημα ράγκμπι νέων ανδρών  (IRB Junior World Championship) είναι διεθνής διοργάνωση του ράγκμπι γιούνιον που οργανώνεται υπό την αιγίδα της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος, την Παγκόσμια Ομοσπονδία Ράγκμπι (International Rugby Board ή IRB). Διεξάγεται κάθε χρόνο με τη συμμετοχή 12 ανδρικών ομάδων με παίκτες ηλικίας κάτω των 20 ετών. Η διοργάνωση διεξήχθη για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2008 στην Ουαλία και αντικατέστησε τα παγκόσμια πρωταθλήματα για παίκτες κάτω των 19 και κάτω των 21 ετών.
Ταυτόχρονα, ξεκίνησε από την IRB και ένα πρωτάθλημα δεύτερου επιπέδου, με την επωνυμία Παγκόσμιο Τρόπαιο Ράγκμπι Νέων και με τη συμμετοχή 8 ομάδων. Η πρώτη τέτοια διοργάνωση έλαβε χώρα στη Χιλή τον Απρίλιο του 2008. Στη διοργάνωση του 2010 συμμετείχαν 12 και όχι 16 ομάδες, καθώς μειώθηκε ο αριθμός τους για οικονομικούς λόγους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ράγκμπι γιούνιον
800 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ο δρόμος των 800 μέτρων αποτελεί ένα από τα πιο συναρπαστικά αγωνίσματα του στίβου των (θερινών) Ολυμπιακών Αγώνων.
Τα 800 μέτρα είναι ένα κλασικό αγώνισμα, καθώς πρόκειται για ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από τους Α΄ Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 της Αθήνας.
Ρεκόρ
Το ολυμπιακό ρεκόρ για το αγώνισμα των ανδρών είναι 1:40.91 και σημειώθηκε από τον Κενυάτη Ντέιβιντ Ρουντίσα στις 9 Αυγούστου 2012 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα.
Παραπομπές
Δρόμος 00800 μ
Θελξινόη
Στην ελληνική μυθολογία η Θελξινόη ήταν θυγατέρα του Δία και της Νύμφης Πλουσίας. Θεότητα η ίδια ως γέννημα δύο θεοτήτων, η Θελξινόη αναφέρεται από τον ποιητή Άρατο (και από τον Κικέρωνα) ότι ήταν μία από τις τέσσερις Μούσες στην ύστερη ελληνική παράδοση. Οι άλλες τρεις ήταν: η Αρχή, η Αοιδή και η Μελέτη. Το σχετικό απόσπασμα του Αράτου παρατίθεται στα «Σχόλια εις Ησιόδου έργα», κεφάλαιο 1, του Ιωάννη Τζέτζη. Η Θελξιόπη, μία από τις Σειρήνες, αναφέρεται από τον Ησίοδο και ως Θελξινόη. Τέλος, στα «Διονυσιακά» του Νόννου (Η΄ 178) αναφέρεται μία Θελξινόη ως συνοδός της Σεμέλης.
Πηγές
Θελξινοη
Στέφαν Νερέζοβ
Ο Στέφαν Μιχάηλοβ Νερέζοβ (βουλγάρικα Стефан Михайлов Нерезов) (γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1867 στο Σεβλίεβο και σκοτώθηκε στις 16 Απριλίου 1925 στη Σόφια) ήταν Βούλγαρος Στρατηγός και Αρχηγός του Βουλγαρικού Γενικού Επιτελείου.
Βιογραφικό
Ο Στέφαν Νερέζοβ γεννήθηκε στο Σεβλίεβο, τότε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά την απελευθέρωση της Βουλγαρίας υπηρέτησε ως εθελοντής στη Λεγεώνα των Μαθητών στον Σερβοβουλγαρικό Πόλεμο του 1885 και έλαβε μέρος στην άμυνα της ενοποίησης του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας και της Ανατολικής Ρωμυλίας. Μετά τον πόλεμο υπηρέτησε για μικρό χρονικό διάστημα ως Δεκανέας στο 12ο Σύνταγμα Πεζικού και το 1887 έγινε δεκτός στη Στρατιωτική Σχολή της Σόφιας. Μετά την αποφοίτηση του υπηρέτησε στο 4ο Σύνταγμα Πυροβολικού, αλλά το 1892 στάλθηκε στη Στρατιωτική Ακαδημία του Τορίνο (Ιταλία). Εκεί πέρασε 4 χρόνια (από το 1892 μέχρι το 1896).
Με την επιστροφή του στη Βουλγαρία τελούσε διαφορετικά καθήκοντα στο Γενικό Επιτελείο του Βουλγαρικού Στρατού και σε μερικές μονάδες πεδίου. Το 1903, ο πρίγκιπας Φερδινάνδος τον είχε συμπεριλάβει στην ακολουθία του και ο Νερέζοβ προήχθη σε Ταγματάρχη και έγινε Φρούραρχος του Παλατιού. Το 1908, ο Νερέζοβ έγινε Αρχηγός του Τμήματος Επιχειρήσεων του Επιτελείου Στρατού και συμμετείχε στις προετοιμασίες για τον πόλεμο κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1912. Το 1911 προήχθη σε Συνταγματάρχη.
Βαλκανικοί Πόλεμοι
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, ο Νερέζοβ ήταν Αρχηγός του Τμήματος Επιχειρήσεων του Επιτελείου Στρατού και Βοηθός Αρχηγού του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατηγού Ιβάν Φίτσεβ. Μετά τη λήξη του πολέμου αυξήθηκε η τάση για στρατιωτική επίλυση των διαφορών της Βουλγαρίας με τη Σερβία και ο Φίτσεβ ζήτησε να απαλλαγεί από τα καθήκοντα του, καθώς διαφωνούσε μ' αυτή την τάση, ωστόσο, η παραίτηση του δεν έγινε αποδεκτή. Παρ' ολ' αυτά, ο Φίτσεβ δεν έλαβε μέρος στις προετοιμασίες για τον επικείμενο πόλεμο. Μερικά από τα καθήκοντα του αναλήφθηκαν από τον Συνταγματάρχη Νερέζοβ. Η Βουλγαρία δεν είχε οργανωμένο σχέδιο για τον πόλεμο κατά των παλαιών συμμάχων της - παρ' ολ' αυτά, οι προτάσεις που είχε κάνει ο Νερέζοβ και έγιναν αποδεκτές από το Γενικό Επιτελείο αποτέλεσαν το σχέδιο της Βουλγαρίας για τον πόλεμο. Σύμφωνα με το σχέδιο, οι πέντε βουλγαρικές στρατιές θα συγκέντρωναν το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεων τους κατά της Μακεδονίας, ενώ οι υπόλοιπες δυνάμεις θα συγκεντρώνονταν στα προπολεμικά σύνορα της Σερβίας με σκοπό να προωθηθούν βαθιά στη Σερβία και να αποκόψουν τις γραμμές εφοδιασμού και επικοινωνίας του σερβικόυ στρατού.
Στις 16 Ιουνίου 1913, όταν ξεκίνησε ο Δεύτερος Βαλκανικός Πόλεμος, μονάχα δύο βουλγαρικές στρατιές έλαβαν διαταγή να επιτεθούν, ενώ οι υπόλοιπες τρεις έμειναν απραγείς για σχεδόν μια εβδομάδα. Αυτό σε συνδυασμό με την είσοδο της Ρουμανίας στον πόλεμο έθεσε σε κίνδυνο την εφαρμογή του σχεδίου του Νερέζοβ. Το Βουλγαρικό Γενικό Επιτελείο αποφάσισε να αποσύρει τις δυνάμεις που είχε παρατάξει κατά της παλαιάς Σερβίας παρά τις αρχικές επιτυχίες που είχε - οι Βούλγαροι κατάφεραν να καταλάβουν το Κνιέζεβατς και σχεδίαζαν να καταλάβουν το Πίροτ και να προωθηθούν στη Νις. Οι Βούλγαροι συγκέντρωσαν τις δυνάμεις τους στα νότια και προσπάθησαν να απωθήσουν ολοκληρωτικά τη σερβική προώθηση μετά τη μάχη του Καλιμάντσι και να περικυκλώσουν τον ελληνικό στρατό στις μάχες Κρέσνας-Σιμιτλή-Τζουμαγιάς. Παρά τις επιτυχίες αυτές, οι Ρουμάνοι συνέχισαν να απειλούν την οπισθοφυλακή των Βουλγάρων και έφθασαν στα προάστια της Σόφιας, αναγκάζοντας τη Βουλγαρία να παραδοθεί.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1914, ο Συνταγματάρχης Νερέζοβ ανέλαβε τη διοίκηση της 2ης Ταξιαρχίας Πεζικού της 9ης Μεραρχίας Πεζικού Πλέβεν και προήχθη σε Υποστράτηγο το επόμενος έτος, με αποτέλεσμα να αναλάβει τη διοίκηση ολόκληρης της μεραρχίας. Μετά την είσοδο της Βουλγαρίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η μεραρχία συμπεριλήφθη στην 1η Βουλγαρική Στρατιά που ανέλαβε επιχειρήσεις στον ποταμό Τίμοκ και στον Μοράβα. Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, ο σερβικός στρατός υπέστη αρκετές ήττες αλλά προσπάθησε να αποφύγει την περικύκλωση κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής επίθεσης στο Κόσοβο. Μετά το τέλος της σερβικής εκστρατείας, η 9η μεραρχία έφτασε στο Μακεδονικό Μέτωπο και συμπεριλήφθη στην 11η Γερμανική Στρατιά.
Στις 25 Νοεμβρίου 1916 ανέλαβε τη διοίκηση της 3ης Βουλγαρικής Στρατιάς στο Μέτωπο της Δοβρουτσάς για ένα χρόνο. Το 1917 ανέλαβε τη διοίκηση της νεοσυσταθείσας Περιφερειακής Στρατιάς του Μοράβα στην κατειλημμένη Σερβία.
Το καλοκαίρι του 1918, η 5η Βουλγαρική Μεραρχία ηττήθηκε στη μάχη του Σκρα και ο Αρχιστράτηγος Νικόλα Ζέκοφ θεώρησε πως χρειαζόταν μια αλλαγή στη διοίκηση της 1ης Βουλγαρικής Στρατιάς για να αποκατασταθεί το ηθικό των στρατιωτών. Ο Στρατηγός Ντίμιταρ Γκέσκοβ αντικαταστάθηκε από τον Νερέζοβ, ο οποίος χαρακτηρίστηκε ως «πιο υγιής, πιο ζωηρός και πιο σταθερός». Τον Αύγουστο, ο Νερέζοβ προήχθη σε Αντιστράτηγο.
Τον Σεπτέμβριο, οι Σύμμαχοι προχώρησαν στην τελική επίθεση με σκοπό να αναγκάσουν τη Βουλγαρία σε έξοδο από τον πόλεμο. Ο βουλγαρικός στρατός πολεμούσε σε ένα μέτωπο μήκους 350 χιλιομέτρων και παρέταξε όλες τις δυνάμεις του σε μια γραμμή, έχοντας στη διάθεση του λίγες εφεδρείες, με αποτέλεσμα να υποστεί καταστροφική ήττα στη μάχη του Ντόμπρο Πόλε. Η 1η Βουλγαρική Στρατιά του Νερέζοβ αντιμετώπισε την επίθεση αγγλικών και ελληνικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια της μάχης της Δοϊράνης. Η μάχη ήταν δύσκολη, αλλά οι Βούλγαροι διατήρησαν το ηθικό τους και την ετοιμότητα τους χάρη στις προσωπικές επισκέψεις του Νερέζοβ στο πεδίο της μάχης. Σε αντίθεση με άλλους διοικητές, ο Νερέζοβ παρέταξε τις δυνάμεις του με τέτοιο τρόπο ώστε απέκτησε εφεδρεία που αποτελείτο από δύο συντάγματα πεζικού. Ως αποτέλεσμα, οι Βούλγαροι νίκησαν στη μάχη της Δοϊράνης και ο Νερέζοβ ξεκίνησε τις προετοιμασίες για μια αντεπίθεση. Ωστόσο, οι Γερμανοί και οι Βούλγαροι αξιωματικοί είχαν χάσει το ηθικό τους μετά την ήττα στο Ντόμπρο Πόλε και δεν θέλησαν να δώσουν μια τελική μάχη με όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις. Απεναντίας, η 1η Βουλγαρική Στρατιά έλαβε διαταγή να υποχωρήσει και τις υπόλοιπες μέρες του πολέμου καταδιώχτηκε από τους Βρετανούς. Ο πόλεμος έληξε με ήττα της Βουλγαρίας και η 1η Βουλγαρική Στρατιά αποστρατεύθηκε τον Οκτώβριο του 1918.
Μετέπειτα ζωή
Μετά τον πόλεμο, ο Νερέζοβ υπηρέτησε ως Επιθεωρητής Πεζικού και το 1919 ως Αρχηγός του Επιτελείου του Βουλγαρικού Στρατού. Το 1920 προήχθη σε Στρατηγό Πεζικού (το σημαντικότερο αξίωμα του Βουλγαρικού Στρατού) και μεταφέρθηκε στην εφεδρεία. Ο Στρατηγός Νερέζοβ σκοτώθηκε στις 16 Απριλίου 1925 κατά τη διάρκεια της τρομοκρατικής επίθεσης των κομμουνιστών στην Εκκλησία της Μεγάλης Εβδομάδας στη Σόφια.
Πηγές
Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί Κατηγορία:Στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Βούλγαροι πρόσωπα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ε.Σ.ΚΑ. Νότιας Αττικής 1998-1999 (Άνδρες)
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α2 '''Βαθμολογία Α' Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. 1998–99''' 20px|Α2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1998 1999 Ανδρες Νοτια Αττικη Ανδρες Νοτια Αττικη Ανδρες
Τάκα τάκα
thumb|350px|Tάκα τάκα, με γραπτή εγγύηση για ασφάλεια κατά τη χρήση. Το τάκα τάκα ήταν παιδικό παιχνίδι που άνθισε στη δεκαετία του 1970. Εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη και γνώρισε τεράστια επιτυχία, αν και τελικώς απαγορεύτηκε, είτε λόγω διατάραξης κοινής ησυχίας, όπως έγινε στην Ελλάδα, είτε λόγω κινδύνου σωματικής ακεραιότητας, όπως έγινε σε αρκετά άλλα κράτη της Ευρώπης, καθώς και στις ΗΠΑ.
Πως παίζεται
Το τάκα τάκα αποτελείται από δύο σκληρές ελαστικές μπίλιες που κρέμονται από έναν δακτύλιο. Το παιδί φοράει τον δακτύλιο σαν δακτυλίδι στο δεύτερο δάκτυλο, και με παλινδρομικές κινήσεις της παλάμης κάνει τις μπίλιες να αλληλοσυγκρούονται και να εκτοξεύονται προς τα πάνω και προς τα κάτω. Ανάλογα με τη δεξιοτεχνία και την αντοχή, το παιχνίδι μπορεί να διαρκέσει από δευτερόλεπτα μέχρι λίγες ώρες, ενώ ο εκκωφαντικός κρότος του θέλγει τον παίκτη μεν, αλλά μπορεί να προκαλέσει διατάραξη κοινής ησυχίας.
Πηγές
Κατηγορία:Παιχνίδια
Semovente da 75/34
Το Semovente da 75/34 ήταν ιταλικό αυτοκινούμενο πυροβόλο το οποίο αναπτύχθηκε και χρησιμοποιήθηκε επιχειρησιακά στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Βασιζόταν στο σασί του μέσου άρματος μάχης M15/42 και ήταν οπλισμένο με πυροβόλο L/34 των 75 mm. Τα 75/34 χρησιμοποιήθηκαν στην άμυνα της Ρώμης το 1943 και αργότερα από τους Γερμανούς στην βόρεια Ιταλία και τα Βαλκάνια. Συνολικά κατασκευάστηκαν 141 οχήματα.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Έπειτα από την επιτυχημένη χρήση των Semovente da 75/18, ελήφθη η απόφαση ανάπτυξης αυτοκινούμενου πυροβόλου με καλύτερο κύριο οπλισμό προκειμένου να ενισχυθούν οι αντιαρματικές ικανότητες του όλου συστήματος. Αναπτύχθηκαν κάποια πρωτότυπα με βάση το σασί του άρματος M14/41 και το πυροβόλο L/32 των 75 mm, όμως η παραγωγή νέων αυτοκινούμενων πυροβόλων ξεκίνησε μόλις την άνοιξη του 1943, με το πυροβόλο L/34 των 75 mm (ίδιο με του άρματος Carro Armato P 40) και βάση το σασί του M15/42. Περίπου 60 ολοκληρώθηκαν πριν από την ιταλική συνθηκολόγηση το 1943.
Παρόλο που ο σχεδιασμός του οχήματος έγινε με βάση την εμπειρία από το προηγούμενο Semovente, υπήρχαν ορισμένες διαφορές: η εμπρόσθια θωράκιση αποτελούνταν από μία πλάκα πάχους 42 mm αντί για δύο ενωμένες των 21 mm, ενώ είχαν γίνει και κατάλληλες τροποποιήσεις για την τοποθέτηση του μεγαλύτερου κύριου πυροβόλου. Το Semovente da 75/34 διέθετε τον ίδιο πετρελαιοκινητήρα των 192 HP που αξιοποιούνταν και στο M15/42, χάρη στον οποίο μπορούσε να φτάσει την μέγιστη ταχύτητα των 38,4 km/h.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η χρήση των πυροβόλων από τον Ιταλικό Βασιλικό Στρατό ήταν βραχύβια και περιορίστηκε στην αποτυχημένη άμυνα της Ρώμης (8–10 Σεπτεμβρίου 1943). Μετά από την συνθηκολόγηση οι Γερμανοί κατέλαβαν και αξιοποίησαν τα περισσότερα Semovente στην Ιταλία και τα Βαλκάνια, ενώ υπό την εποπτεία τους ολοκληρώθηκαν 80 ακόμη οχήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκινούμενα πυροβόλα
Βασιλικός Dark Opal
Ο Βασιλικός Dark Opal (Σκούρο οπάλιο) είναι καλλιεργητική ποικιλία του είδους Ώκιμον το βασιλικόν ποικ. το ερυθρόν (γλυκού βασιλικού), ο οποίος αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1950, από τους John Scarchuk και Joseph Lent στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ. Με βαθύ πορφυρό χρώμα και ορισμένες φορές με στίγματα, καλλιεργείται για τη διακοσμητική του έφεση όπως και για τη γαστρονομική αξία. Το 1962, ο Βασιλικός Dark Opal ήταν νικητής του All-American Selection award.
Όπως και άλλοι πορφυροί βασιλικοί, το πορφυρό χρώμα είναι από τις ανθοκυανίνες, ειδικά κυανιδινο-3-(di-p-coumarylglucoside)-5-glucoside, αλλά και άλλες κυανιδινο-με βάση και peonidin-με βάση ενώσεις. Η "Σκούρου οπαλίου" μαζί με άλλες μεγάλες πορφυρές πλατύφυλλες ποικιλίες όπως την "Purple Ruffles", έχει υψηλή συγκέντρωση ανθοκυανών και θεωρείται δυνητική πηγή κόκκινων χρωστικών ουσιών για τη βιομηχανία τροφίμων. Η συγκέντρωση ανθοκυανίνης είναι περίπου 18 mg ανά 100 g φρέσκα φύλλα, παρόμοια με της Perilla frutescens και μεγαλύτερη από τα μικρότερα φύλλα πορφυρών βασιλικών όπως ο "Πορφυρός θάμνος" (σε περίπου 6 mg ανά 100 g).
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ώκιμον Κατηγορία:Βότανα
Ιωάννης Θ. Γιαννόπουλος
Ο '''Ιωάννης Θ. Γιαννόπουλος''' ήταν Έλληνας πολιτικός από την Αχαΐα.
Είχε εκλεγεί βουλευτής Πατρών στις εκλογές του 1915, του 1920 και σε αυτές του 1935.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών
Θελξιόπη
Στην ελληνική μυθολογία η Θελξιόπη ή Θελξιέπεια ήταν μία από τις Σειρήνες, θυγατέρα του ποτάμιου θεού Αχελώου και της Μούσας της τραγωδίας (της Μελπομένης) ή της Καλλιόπης. Η Θελξιόπη, μαζί με τις αδελφές της Αγλαόπη και Πεισινόη (σύμφωνα με κάποιες πηγές και άλλες έξι), κατοικούσε στα παράλια της νότιας Ιταλίας. Εκεί οι Σειρήνες τρέφονταν με τους ναυτικούς που προσείλκυαν με το τραγούδι τους.
Ετυμολογικά, η Θελξιόπη είναι αυτή που είναι γοητευτική στην όψη: (ρήμα θέλγω + ρίζα οπ του ρήματος ὁρῶ (όψη) ).
Η Θελξιέπεια είναι αυτή που είναι γοητευτική στα λόγια: (ρήμα θέλγω + ρίζα επί του ρήματος λέγω (έπος) ).
Πηγές
Θελξιοπη Κατηγορία:Σειρήνες
Στατιστικό στοιχείο
Στη Στατιστική ως στοιχείο και εξ αυτού στατιστικό στοιχείο, χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε στατιστικό δεδομένο που έχει υποστεί σχετική επεξεργασία δηλαδή ταξινόμηση, ανάλυση και ερμηνεία. Παρότι τα στατιστικά στοιχεία αποτελούν την τελική μορφή των στατιστικών δεδομένων πολλές φορές αποδίδονται ως συνώνυμες έννοιες.
Τα στατιστικά στοιχεία λαμβάνουν διάφορες τιμές ή αξίες ανάλογα των μεταβλητών (ποσοτικών, ποιοτικών κ.ά.) με τις οποίες έχουν ταξινομηθεί και επεξεργαστεί. Η δε παρουσίασή τους καταχωρείται χωριστά σε στατιστικούς πίνακες είτε κατά γραμμή, είτε κατά στήλη στο τέλος των οποίων μπορεί και να αθροίζονται σε σύνολα.
Για παράδειγμα σε στατιστικό πίνακα απλής εισόδου, ή διπλής εισόδου τα στατιστικά στοιχεία καταχωρούνται σε στήλη/στήλες, στο τέλος των οποίων μπορεί και να αθροίζονται. Ενώ σε γενικούς στατιστικούς πίνακες, ή όταν γίνεται χρήση διχοτομικών και άλλων μεταβλητών φερόμενα σε γραμμές μπορεί να αθροίζονται στο τέλος των γραμμών καθώς και των στηλών.
Ο όρος συγκεντρωτικά στατιστικά στοιχεία, ή συνολικά στατιστικά στοιχεία περιγράφει το σύνολο στατιστικών δεδομένα που προέρχονται από στατιστικά δείγματα ή επιμέρους στατιστικούς πληθυσμούς και υποπληθυσμούς τα οποία μετά την επεξεργασία τους αναλύονται κατά διάφορους τρόπους παρουσίασής τους, δηλαδή σε πίνακες, γραφικές παραστάσεις κλπ.
Στη μακροοικονομία ο όρος μπορεί να αφορά το συνολικό επίπεδο τιμών, ή το συνολικό ποσοστό πληθωρισμού
Στη μικροοικονομία ο όρος αφορά ολόκληρο τομέα της οικονομίας που αποτελείται από πολλούς στατιστικούς πληθυσμούς π.χ. επιχειρήσεις, ή των νοικοκυριών πόλης, ή νομού.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα συγκεντρωτικών στατιστικών στοιχείων είναι οι ψήφοι επί του συνόλου των εκλογικών τμημάτων μιας πόλης, ενός νομού, ή περιφέρειας, ή όλης της επικράτειας.
Υδροηλεκτρική ενέργεια
μικρογραφία|Το υδροηλεκτρικό φράγμα Chief Joseph Υδροηλεκτρική ενέργεια λέγεται η εκμετάλλευση της μηχανικής ενέργειας του τρεχούμενου νερού με σκοπό -κυρίως- την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Ετυμολογικά, η έννοια αυτή προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη ὕδωρ. Από την αρχαιότητα, η υδραυλική ενέργεια, προερχόμενη από πολλά είδη νερόμυλων, έχει χρησιμοποιηθεί για άρδευση και λειτουργία διάφορων μηχανικών συσκευών, όπως για παράδειγμα στα ελαιοτριβεία, στα πριονιστήρια, στους κλωστοϋφαντουργικούς μύλους, στους γερανούς αποβάθρων και στους οικιακούς ανελκυστήρες. Θεωρείται ανανεώσιμη πηγή ενέργειας επειδή ο κύκλος του νερού ανανεώνεται συνεχώς από τον ήλιο.
Στα τέλη του 19ου αιώνα έγινε ένα μεγάλο βήμα, καθώς, η υδροηλεκτρική ενέργεια έγινε πηγή παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Το Cragside στο Northumberland ήταν το πρώτο σπίτι που τροφοδοτήθηκε από υδροηλεκτρική ενέργεια, το 1878. Το πρώτο εμπορικό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο κατασκευάστηκε στους καταρράκτες του Νιαγάρα το 1879. Το 1881, οι λαμπτήρες δρόμου στην πόλη των καταρρακτών του Νιαγάρα τροφοδοτήθηκαν από υδροηλεκτρική ενέργεια.
Διεθνή ιδρύματα όπως η Παγκόσμια Τράπεζα θεωρούν την υδροηλεκτρική ενέργεια ως ένα μέσο οικονομικής ανάπτυξης, το οποίο δεν προσθέτει σημαντικές ποσότητες άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Ωστόσο, τα φράγματα ενδέχεται να έχουν σημαντικές αρνητικές κοινωνικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις οι οποίες θα αναλυθούν παρακάτω.
Σήμερα, οι σύγχρονες υδροηλεκτρικές μονάδες παράγουν ηλεκτρισμό χρησιμοποιώντας στροβίλους και γεννήτριες. Η μηχανική ενέργεια που δημιουργείται από το κινούμενο νερό, περιστρέφει τον δρομέα στον στρόβιλο. Ο τελευταίος, συνδέεται με μια ηλεκτρομαγνητική γεννήτρια που παράγει ηλεκτρική ενέργεια όταν περιστρέφεται ο στρόβιλος.
Η υδροηλεκτρική ενέργεια είναι μια πολύ σημαντική πηγή ηλεκτρισμού, με ικανότητα παραγωγής κοντά στο 1 TW, που αποτελεί το 16.5% (3400 TWh) της συνολικής παγκόσμιας προσφοράς. Σε περισσότερες από είκοσι χώρες, η υδροηλεκτρική ενέργεια παρέχει περισσότερο από το 90% της ηλεκτρικής ενέργειας. Οι περισσότερες από τις νέες υδροηλεκτρικές εγκαταστάσεις βρίσκονται στην Ασία (κυρίως στην Κίνα) και στη Λατινική Αμερική (κυρίως στη Βραζιλία). Η Κίνα έχει μακράν τη μεγαλύτερη εγκατεστημένη ισχύ (210 GW) και στοχεύει σε νέα έργα. Η υδροηλεκτρική ενέργεια παράγει περίπου το 8% του ηλεκτρισμού των ΗΠΑ το οποίο, αν και ακούγεται κάπως μέτριο, εξακολουθεί να είναι σημαντικά περισσότερο από όσο παρέχουν σε συνδυασμό οι άλλες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας κάτι που αποδεικνύει τη χρησιμότητα της συγκεκριμένης ανανεώσιμης πηγής ενέργειας. Στις ΗΠΑ και τις άλλες χώρες του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), όπου έχουν ήδη αναπτυχθεί οι καλύτερες τοποθεσίες, η εστίαση έχει μετατοπιστεί από την ανάπτυξη νέων περιοχών στη βελτίωση των υφιστάμενων εγκαταστάσεων, προσθέτοντας δυνατότητες παραγωγής σε υφιστάμενα φράγματα όπου δεν έχουν γίνει ακόμα εγκαταστάσεις υδροηλεκτρικής ενέργειας. Η υδροηλεκτρική ενέργεια είναι μια εδραιωμένη ώριμη τεχνολογία, αλλά υπάρχει ακόμα ενδιαφέρον στην ανάπτυξη φθηνότερων και καλύτερων τεχνολογιών για εφαρμογές μικρής ισχύος και χαμηλού ύψους πτώσης.
Η υδροηλεκτρική ενέργεια έχει ένα σαφές πλεονέκτημα ως προς τις περισσότερες άλλες τεχνολογίες ανανεώσιμων πηγών ενέργειας: πρόκειται για μια πολύ πιο ευέλικτη πηγή ενέργειας. Μπορεί να παρέχει ενέργεια φορτίου βάσης, ενέργεια αιχμής, στρεφόμενη εφεδρεία και αποθήκευση ενέργειας. Μπορεί να καλύπτει λεπτό προς λεπτό διακυμάνσεις του φορτίου γρηγορότερα και με μεγαλύτερο εύρος και ευελιξία από ότι τα συμβατικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας. Όσον αφορά την αποθήκευση, είναι ένα ιδανικό συμπλήρωμα για τις μεταβλητές και απρόβλεπτες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Ιστορία
μικρογραφία|Νερόμυλος στο [[Βέλγιο (12ος αιώνας)]] Οι πρώτες ενδείξεις για τροχούς και νερόμυλους χρονολογούνται από την αρχαία Εγγύς Ανατολή από τον 4ο αιώνα π.Χ., συγκεκριμένα στην Περσική Αυτοκρατορία πριν από το 350 π.Χ., στις περιοχές του Ιράκ, του Ιράν και της Αιγύπτου.
Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι υδρόμυλοι περιεγράφηκαν από τον Βιτρούβιο τον πρώτο αιώνα π.Χ. Ο μύλος Barbegal είχε δεκαέξι τροχούς που επεξεργάζονταν έως και 28 τόνους σιτηρών τη μέρα. Ρωμαϊκοί τροχοί χρησιμοποιήθηκαν επίσης για πριόνισμα μαρμάρου, όπως το πριονιστήριο της Ιεράπολης στα τέλη του 3ου αιώνα. Τέτοια πριονιστήρια είχαν έναν τροχό νερού ο οποίος «οδηγούσε» δύο ράβδους μανιβέλας για να τροφοδοτήσουν δύο πριόνια. Εμφανίζεται επίσης σε δύο ανατολικούς ρωμαϊκούς μύλους του 6ου αιώνα που ανασκάφηκαν στην Έφεσο και τη Γέρασα αντίστοιχα. Ο μηχανισμός μανιβέλας αυτών των ρωμαϊκών νερόμυλων μετέτρεψε την περιστροφική κίνηση του τροχού σε γραμμική κίνηση των πριονωτών λεπίδων. μικρογραφία|[[:en:Saint_Anthony_Falls|Saint Anthony Falls : Η υδροηλεκτρική ενέργεια χρησιμοποιήθηκε εδώ για να αλέσει αλεύρι.]] Στην Κίνα, θεωρήθηκε ότι τα υδατοκίνητα σφυριά από τη δυναστεία των Χαν (202 π.Χ. – 220 π.Χ.) τροφοδοτούνταν από υδάτινες σέσουλες. Εντούτοις, αργότερα οι ιστορικοί πίστευαν ότι τροφοδοτούνταν από υδρόβιους τροχούς, ισχυριζόμενοι ότι οι σέσουλες δεν θα είχαν την κινητήρια δύναμη για να λειτουργήσουν τους φυσητήρες υψικαμίνων. Περίπου το 20 μ.Χ. ο μηχανικός Du Shi εφάρμοσε τη δύναμη των υδραυλικών τροχών στους φυσητήρες εμβόλων στον σφυρηλατημένο χυτοσίδηρο.