cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάστρο του Αράκλοβου
1210-1430: Πριγκιπάτο της Αχαΐας
Σύμφωνα με τη σχετική έρευνα του ιστορικού Μιχάλη Κορδώση, στην μελέτη του «Ταύτιση του βυζαντινού κάστρου Αράκλοβον (Άλβαινα Ηλείας)», αναφέρεται ότι: «''Ένα περίπου έτος ύστερα από την κατάληψη της βυζαντινής πρωτεύουσας, οι Φράγκοι, με επικεφαλής τον Βονιφάτιο Μομφερατικό, εισχώρησαν στην Πελοπόννησο, κατέλαβαν την Κόρινθο και το Άργος και πολιόρκησαν τον Ακροκόρινθο. Ενώ η πολιορκία του ισχυρού αυτού φρουρίου συνεχιζόταν, δύο Φράγκοι ευγενείς, ο Γουλιέλμος Σαμπλίτης και ο Γοδεφρίδος Βιλλεαρδουίνος, βάδισαν εναντίον της δυτικής Πελοπόννησου και κατέλαβαν με ευκολία την Πάτρα, την Ανδραβίδα και το Ποντικόκαστρο (μικρό φρούριο της περιοχής Κατακώλου). Σύμφωνα με την Ισπανική παραλλαγή του χρονικού του Μορέως, αμέσως ύστερα από την κατάληψη του τελευταίου φρουρίου, oι Φράγκοι εισχώρησαν στα Σκορτά, στο ορεινό δηλ. τμήμα της ανατ. Ηλείας και δυτ. Αρκαδίας, για να καταλάβουν το οχυρότατο κάστρο Αράκλοβο (Bucelet), ο υπερασπιστής όμως τού κάστρου Δοξαπατρής Βουτσαράς, δυνατός και γενναίος μαχητής, προξένησε μεγάλη φθορά στις τάξεις τους με τις συχνές εξόδους πού επιχειρούσε. Τελικά οι Φράγκοι αναγκάσθηκαν να αναχωρήσουν για την Κυπαρισσία, αφού άφησαν ένα μέρος του στρατού τους να πολιορκεί το φρούριο. Η Ελληνική παραλλαγή του χρονικού του Μορέως μνημονεύει το όνομα του υπερασπιστή του φρουρίου, τον οποίο χαρακτηρίζει ως μεγάλο «στρατιώτη», αλλά ορίζει την πολιορκία του κάστρου ύστερα από τη μοναδική μάχη ανάμεσα στους Έλληνες και τους Φράγκους, που έγινε στη Μεσσηνία (Κούντουρας ελαιώνας) και όχι αμέσως μετά την κατάληψη του Ποντικόκαστρου. Συνδυάζοντας τα γραφόμενα και των δυο παραλλαγών, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η πολιορκία του φρουρίου άρχισε αμέσως και οι κατακτητές, πριν αναχωρήσουν, άφησαν ένα τμήμα του στρατού τους να το πολιορκεί και ότι αργότερα, μετά τη μάχη της Μεσσηνίας «και ενώ είχαν σταθεροποιηθεί και εξοικονομήσει τις απαραίτητες δυνάμεις, έστειλαν και άλλους άνδρες, για να ενισχύσουν τους πολιορκητές. Διαφορετικά, πρέπει να δεχτούμε ότι οι Φράγκοι πολιόρκησαν το κάστρο του Αρακλόβου δυό φορές, πριν και ύστερα από τη μοναδική μάχη της Μεσσηνίας, όπως έγινε και με το φρούριο της Αρκαδιάς ''».
Λιμαί
Το Λιμαί (γαλλικά: Limay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Κάστρο του Αράκλοβου
1210-1430: Πριγκιπάτο της Αχαΐας
Έτσι το κάστρο περιήλθε στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας και προσαρτήθηκε στην Βαρωνία της Καρύταινας ή Βαρωνία των Σκορτών, η οποία ήταν μεσαιωνικό-φραγκικό φέουδο υποτελές στο Πριγκιπάτο και η οποία εκτεινόταν στην ορεινή περιοχή της δυτικής Αρκαδίας, η οποία ήταν τότε γνωστή ως «Σκορτά», με πρωτεύουσά της την Καρύταινα (γαλλικά: Caraintaine, ιταλικά: Caritena).
Λιμαί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λιμαγιέν (γαλλικά: Limayens).
Κάστρο του Αράκλοβου
1210-1430: Πριγκιπάτο της Αχαΐας
Το κάστρο δεν αναφέρεται στη συνέχεια, μέχρι την εξέγερση των κατοίκων των Σκορτών, το 1264 και πάλι στα τέλη του 1270, καθώς «''φαίνεται πως η θέση του ήταν τέτοια που εξασκούσε έλεγχο στους ορεισίβιους κατοίκους των Σκορτών, οι οποίοι ήσαν ανυπότακτοι και δημιουργούσαν συχνά προβλήματα στους Φράγκους. Το ίδιο συνέβαινε με τα κάστρα Μυστράς, Λεύκτρο και Άστρος, πού χτίστηκαν για να ελέγχουν τους Σλάβους του Ταϋγέτου και τους κατοίκους του Πάρνωνα. Όπως ήταν φυσικό, οι Έλληνες των Σκορτών θεωρούσαν το Αράκλοβο, καθώς και το κάστρο της Καρύταινας που οι Φράγκοι έκτισαν στο ΝΑ άκρο της περιοχής, ως δύο σημεία στερήσεως της ελευθερίας τους. Πράγματι, ύστερα από την παραχώρηση της Λακωνίας στούς Βυζαντινούς, οι κάτοικοι των Σκορτών επαναστάτησαν και πολιόρκησαν τα δύο παραπάνω φρούρια''».
Λιμαί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Κάστρο του Αράκλοβου
Γοδεφρείδος Β΄ ντε Μπρυγέρ
Το 1272 ο βαρόνος Γοδεφρείδος Β΄ ντε Μπρυγέρ (γαλλικά: Godefroy de Bruyères), σε μια προσπάθεια να διεκδικήσει τμήμα της κληρονομιάς του θείου του, Γοδεφρείδου ντε Μπρυγέρ (Geoffroy de Bruyères ή Geoffroy de Briel, 1223-1275), κατέλαβε το δεύτερο ισχυρό κάστρο των Σκορτών, το Αράκλοβο με τέχνασμα. Στη συνέχεια κάλεσε τους Βυζαντινούς του Δεσποτάτου του Μυστρά για να τους το πωλήσει/παραδώσει με στόχο να λάβει την υποστήριξή τους προκειμένου να γίνει ο ίδιος βαρόνος των Σκορτών, αλλά ο επικεφαλής διοικητής (κιβιτάνος) των Σκορτών Συμεών Βιδώνης (γαλλικά: Simon of Vidoigne) ανέτρεψε τα σχέδιά του, καθώς με τμήμα του φραγκικού στρατού που έφθασε στην Ίσοβα, στο «Πέραμα της Πτέρης», το στράτευμα του Δεσποτάτου εμποδίστηκε στο να περάσει τον ποταμό και να μπει στα Σκορτά, ενώ συγχρόνως στάλθηκε αγγελιοφόρος στον Γοδεφρείδο με τον όρο να τους παραδώσει το κάστρο ή διαφορετικά θα αναγκάζονταν να γκρεμίσουν τα τείχη. Τελικά ο Γοδεφρείδος αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει και να παραδώσει το κάστρο, με αντάλλαγμα το φέουδο της Μόραινας, καθώς και το φέουδο της Λισαρέας, πού θα έπαιρνε από τη μελλοντική του σύζυγο.
Πριγκίπισσα Ιζαμπώ
Το έτος 1289 το κάστρο, Bucelet, όπως ονομάζεται στις φραγκικές πηγές, παραχωρείται ως φέουδο από τον Κάρολο τον Ανδεγαυό (γαλλικά: Charles d'Anjou, 1226–1285) στην Ισαβέλλα Α΄ της Αχαΐας (Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνη ή Βιλλαρδουίνη, γαλλικά: Isabelle de Villehardouin, 1263-1312), γνωστότερη κυρίως ως η πριγκίπισσα Ιζαμπώ (ή Ζαμπέα, σύμφωνα με το Χρονικόν του Μορέως) του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, μαζί με το φρούριο της Καρύταινας.
Αρκετές φορές συναντώνται αναφορές στο φρούριο σε έγγραφα της οικογένειας Acdaiuolli  (ως Pozoletto), καθώς και σε καταλόγους πελοποννησιακών φρουρίων (ως Polcelleto, Porcelleto, Araclovo, κ.λπ. ονομασίες).
Το κάστρο αποτελούσε περιουσία των εκάστοτε βαρόνων της Βαρονίας της Καρύταινας ως τις αρχές του 14ου αιώνα που θεωρήθηκε ξανά ιδιοκτησία του Πριγκιπάτου της Αχαΐας.
Το 1377 και το 1391 περιλαμβάνεται στους καταλόγους με τα φέουδα του πριγκιπάτου της Αχαΐας, ενώ στην απογραφή του 1391, καταγράφεται ότι υπήρχε εκεί και οικισμός με 100 οικίες.
1460-1683: Α΄ Τουρκοκρατία
Μετά το 1460, μαζί με τα υπόλοιπα κάστρα της του Μοριά κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς χωρίς να υπάρχουν αναφορές στις πηγές σχετικά με την κατάκτησή του, αν και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στην αρχή του Πρώτου Βενετοτουρκικού πολέμου (1463–1479), καταλήφθηκε για λίγο από τους Βενετούς, καθώς αναφέρεται στους ενετικούς καταλόγους του 1463, αλλά τελικά ανακτήθηκε ξανά από τους Οθωμανούς το 1467.
Μετά τον 15ο αιώνα, το Αράκλοβο χάνεται από το «ιστορικό γίγνεσθαι». Προφανώς αφέθηκε να ερημώνει, εγκαταλείφθηκε και δεν χρησιμοποιήθηκε ξανά στο μετέπειτα χρονικό διάστημα της Τουρκοκρατίας.
Αρχιτεκτονικά στοιχεία
Το Αρακλωβό των μεσαιωνικών πηγών ταυτίζεται, σύμφωνα με τον Μ. Κορδώση, με ακρίβεια με τον μπούρκο του κάστρου. Καθώς και στο «Χρονικόν του Μοριά» τα δύο μέρη χωρίζονται σαφώς, προφανώς κατά τη μεσαιωνική εποχή ονόμαζαν «Αράκλοβο» τον οικισμό και «κάστρο του Αρακλόβου» το φρούριο (ή μπούρκο τον οικισμό σε σχέση με το φρούριο). Σήμερα από το φημισμένο κάστρο σώζονται μόνο λιγοστά κατάλοιπα. Στη βάση του διακρίνονται ίχνη του εξωτερικού τείχους. Η εμφάνιση του χώρου του κάστρου είναι ένα τριγωνικό πλάτωμα, διαστάσεων 50Χ30 μέτρα περίπου, που περιβάλλεται από οχύρωση. Στην κορυφή σώζονται τα λείψανα δύο ομβροδεξαμενών, εκ των οποίων η μια διατηρείται ακόμη σε σχετικά καλή κατάσταση. Έχει ύψος 2 μέτρα, πλάτος 3,40 και μήκος 8 μέτρα και σε μεγάλο μέρος της επιφάνειάς της διατηρεί το επίχρισμα από κορασάνι. Συνήθως τέτοιες δεξαμενές σε ακροπόλεις χρησίμευαν και σαν βάσεις για υπερκείμενο πύργο. Στη βόρεια πλευρά του κάστρου έξω από το πλάτωμα της κορυφής υπάρχει μια τρίτη δεξαμενή. Σύμφωνα με την έρευνα του αρχιτέκτονα και αρχαιολόγου Κωνσταντίνου Κουρέλη, αλλά και τον μηχανικό, ερευνητή γύρω από τα κάστρα της Ελλάδας, Μανώλη Παπαθανασίου, «''από τον υπόλοιπο οικισμό δεν σώζεται σχεδόν τίποτα. Μόνο λιθοσωροί. Ένα μέρος του κάστρου έχει κατακρημνισθεί στον απόκρημνο γκρεμό στα ανατολικά. Σε δυο-τρία σημεία κάποια μπάζα μπορούν να αναγνωριστούν σαν υπολείμματα κτισμάτων», ενώ «έξω από το κάστρο στη ΝΑ πλευρά υπάρχει εκτεταμένος ερειπιώνας που αποτελούσε σύμφωνα με τη μαρτυρία του Χρονικού το μπούργκο (οικισμός εκτός κάστρου) οι κάτοικοι του οποίου εκμεταλλεύονταν την ασφάλεια που πρόσφερε η οχύρωση του κάστρου. Εδώ εντοπίστηκαν χαλάσματα τεσσάρων εκκλησιών''».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Πελοπόννησο Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βαρωνία της Καρύταινας Κατηγορία:Κάστρα της Ηλείας Κατηγορία:Ιστορία της Ηλείας Κατηγορία:Ιστορία της Αρκαδίας Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Nissan Qashqai
Το Nissan Qashqai είναι ένα μικρομεσαίο crossover SUV αυτοκίνητο που παράγεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Nissan, από τον Δεκέμβριο του 2006. Η πρώτη γενιά του Qashqai βασίστηκε στο σχετικό ομώνυμο πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) που είχε παρουσιαστεί τον Μάρτιο του 2004 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης. Το Qashqai είναι το δεύτερο μοντέλο μετά το Nissan Murano που συγκαταλέγεται στην ίδια κατηγορία και αποτέλεσε τον έναν αντικαταστάτη από τους τρεις του Nissan Terrano δεύτερης γενιάς. Τον Νοέμβριο του 2013, η πρώτη γενιά του Qashqai αντικαταστάθηκε από τη δεύτερη, ενώ ειδικότερα στην αγορά της Ιαπωνίας από το Nissan Juke. Το 2021, κυκλοφόρησε η τρίτη γενιά του μοντέλου. Πήρε το όνομα του από την τουρκογενή φυλή των Κασκάι που ζει στο Ιράν.
Πρώτη γενιά (2006 - 2013)
thumb|left|Το σαλόνι ενός Nissan Dualis πριν την ανανέωση, με [[Σύστημα πλοήγησης αυτοκινήτου|σύστημα δορυφορικής πλοήγησης.]] Η πρώτη γενιά του Qashqai κατασκευαζόταν κυρίως στις εγκαταστάσεις της Nissan στο Σάντερλαντ, Ηνωμένο Βασίλειο, από τον Δεκέμβριο του 2006, ενώ τα μοντέλα της εγχώριας αγοράς στην Κάντα της Ιαπωνίας. Η πρώτη του επίσημη παρουσίαση έγινε το ίδιο έτος στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Παρίσι (30 Σεπτεμβρίου έως 15 Οκτωβρίου 2006), ακολουθώντας την σχεδιαστική φιλοσοφία των ευρωπαϊκών αυτοκινήτων, με το αξιοσημείωτο ότι δεν μεταβλήθηκε αισθητικά στις αγορές της Ασίας και της Ωκεανίας. Μάλιστα ήταν το πρώτο μοντέλο της Nissan που σχεδιάστηκε στο Nissan Design Europe, Λονδίνο. Γενικώς, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο του 2007 αναλόγως με τη χώρα (ενδεικτικώς, στη Γερμανία στις 24 Φεβρουαρίου 2007), ενώ ειδικότερα στην Ιαπωνία και στην Αυστραλία διατέθηκε ως Nissan Dualis.
Ήδη έως τη λήξη του έτους 2007, πριν συμπληρώσει 1 χρόνο στην αγορά, είχαν πωληθεί 100.000 μοντέλα στην Ευρώπη, ένας αριθμός πολύ ικανοποιητικός, με αποτέλεσμα να γίνει μια ανανέωση του μοντέλου το 2010 και να παραμείνει στην παραγωγή μέχρι τον Νοέμβριο του 2013. Τον Δεκέμβριο του 2011, το Qashqai συμπλήρωσε 1 εκατομμύριο αντίτυπα στην Ευρώπη, από τα οποία τα 100 χιλιάδες είχαν πωληθεί στη Γαλλία, και μέχρι τη λήξη της παραγωγής του ξεπέρασε τις 1,24 εκατομμύρια πωλήσεις στην Ευρώπη.
Nissan Qashqai +2
thumb|left|Nissan Qashqai+2 (μπροστά).
Τον Ιούλιο του 2008, μπήκε στη μαζική παραγωγή μια μεγαλύτερη εκδοχή του Qashqai, το Qashqai +2, όπου υπήρχε η δυνατότητα υποδοχής 7 επιβατών με μεγαλύτερο αμάξωμα. Η εισαγωγή του έγινε επίσης στην Αγγλία και στις άλλες αγορές κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Το Qashqai +2 σταμάτησε την παραγωγή του το 2013 για να ακολουθήσει ως ο αντικαταστάτης του, το X-Trail τρίτης γενιάς.
Ανανεωμένες εκδόσεις
Στις 4 Δεκεμβρίου 2009, η Nissan ανακοίνωσε πως τα Qashqai θα υποστούν ανανεώσεις και θα κυκλοφορήσουν στις αγορές τον Μάρτιο του 2010. Οι αλλαγές που υπήρξαν ήταν τόσο εξωτερικές, όσο και εσωτερικές, αλλά δεν ήταν τέτοιες που να άλλαξαν ριζικά το μοντέλο. Για την ακρίβεια, προστέθηκαν νεότεροι αιχμηροί προβολείς τύπου LED και έγιναν βελτιώσεις στον ηλεκτρονικό υπολογιστή ταξιδιού που δέσποζε στην κεντρική κονσόλα του ταμπλό. Επίσης, αυξήθηκε η παλέτα της επιλογής χρωμάτων του αμαξώματος και ο Ηλεκτρονικός Έλεγχος Ευστάθειας (ESP) επεκτάθηκε πλέον και στις πιο βασικές εκδόσεις.
Δεύτερη γενιά (2013 - 2021)
thumb|left|Το ταμπλό ενός Qashqai 1.6 dCi 4x4i του 2014. thumb|left|Nissan Rogue Sport του 2018 στη [[Νέα Υόρκη.]]
Το Nissan Qashqai δεύτερης γενιάς παρουσιάστηκε στο Λονδίνο τον Νοέμβριο του 2013 και άρχισε να παράγεται μέσα στον ίδιο μήνα (και μάλιστα τον ίδιο μήνα που έληξε η παραγωγή της πρώτης γενιάς) και τον Ιανουάριο του 2014 βραβεύτηκε ως το Αυτοκίνητο της Χρονιάς 2014 από το βρετανικό περιοδικό What Car?. Το νέο Qashqai εισήχθη επίσης τον Ιανουάριο του ίδιου έτους στο Βέλγιο και τον Φεβρουάριο κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ ειδικότερα στη Γερμανία οι πωλήσεις ξεκίνησαν στις 15 Φεβρουαρίου 2014. Το Qashqai δεύτερης γενιάς δεν κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία (όπου αντικαταστάθηκε από το Nissan Juke), πλην όμως κυκλοφορεί στην Ευρώπη από τον Φεβρουάριο του 2014, και από το 2017 στη Βόρεια Αμερική και στη Νότια Αμερική. μικρογραφία|Nissan Qashqai, πίσω όψη, στο [[Άργος.]] Ειδικότερα η πρεμιέρα της εκδοχής για τη Βόρεια Αμερική έγινε στο Διεθνές Σαλόνι North American International Auto Show στο Ντιτρόιτ τον Ιανουάριο του 2017. Μάλιστα στις Ηνωμένες Πολιτείες διατίθεται υπό την ονομασία Nissan Rogue Sport, επειδή θεωρήθηκε, πριν την εισαγωγή του, ότι θα υπήρχε μεγάλη δυσκολίας προσφώνησης της λέξης «Qashqai» στους Αμερικανούς πολίτες. Αντιθέτως, στον Καναδά διατήρησε την στάνταρ ονομασία του.
Μέχρι τον Οκτώβριο του 2016 είχαν πωληθεί 60.000 αντίτυπα του Qashqai δεύτερης γενιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τον Μάρτιο του 2017, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, παρουσιάστηκε μια ελαφρά αισθητική ανανέωση στη δεύτερη γενιά. Ειδικότερα στη Γερμανία, από την έναρξη των πωλήσεων της πρώτης γενιάς, στις 24 Φεβρουαρίου 2007, έως τη λήξη του έτους 2019 είχαν πωληθεί συνολικά 315.100 αντίτυπα και από τις δύο γενιές.
Αστυνομική έκδοση στην Ελλάδα
Τον Ιανουάριο του 2020, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη στην Ελλάδα προχώρησε στην ενίσχυση της Ελληνικής Αστυνομίας με 120 οχήματα Nissan Qashqai, έχοντας υπογράψει λίγους μήνες νωρίτερα σχετική σύμβαση με την ανάδοχο εταιρεία, Nissan -Νικ. Ι. Θεοχαράκης Α.Ε. (την επίσημη εισαγωγική εταιρεία της Νισσάν στην Ελλάδα, μετά από δημόσιο διαγωνισμό ανοιχτής διαδικασίας και διεθνούς συμμετοχής). Τα συγκεκριμένα οχήματα είναι όλα 4×4 και με τον κινητήρα 1.7 λίτρων turbodiesel, ισχύος 150 ίππων, ένα μηχανικό σύνολο που είχε μπει στην παραγωγή από τον Ιανουάριο του 2019. Επιπλέον, τα SUV αυτά έχουν διαμορφωθεί κατάλληλα από τη Nissan -Νικ. Ι. Θεοχαράκης Α.Ε. προκειμένου να εξυπηρετήσουν το δύσκολο και απαιτητικό επιχειρησιακό έργο της Αστυνομίας.
Τον Δεκέμβριο του 2020 το σχέδιο του υπουργείου ήταν η προμήθεια συνολικά 278 Nissan Qashqai για την ελληνική αστυνομία.
Παλέτα κινητήρων
Οι κινητήρες που είναι διαθέσιμοι με το μοντέλο δεύτερης γενιάς, είναι όλοι 4-κύλινδροι σε σειρά (I4) και με turbo. Μοναδική εξαίρεση, χωρίς turbo, είναι ο κινητήρας βενζίνης των 2.0 λίτρων, που όμως διατίθεται αποκλειστικά στη Ρωσία.
Τρίτη γενιά
thumb|right| μικρογραφία|Nissan Qashqai 3ης γενιάς φωτογραφημένο στο Άργος.
H Nissan παρουσίασε την τρίτη γενιά του Qashqai στις 18 Φεβρουαρίου 2021. Σχεδιαστικά, η τρίτη γενιά του μοντέλου αντλεί στοιχεία από το IMQ Concept. Μάλιστα δεν θα φέρει κινητήρες ντίζελ, καθώς η Nissan, προκειμένου να μειώσει τις εκπομπές CO2 του μοντέλου, το εξοπλίζει με δύο υβριδικά μηχανικά σύνολα.
Το Qashqai τρίτης γενιάς βασίζεται στην πλατφόρμα CMF-CD που χρησιμοποιεί και η δεύτερη γενιά, αλλά με σημαντικές αναβαθμίσεις, ενώ εξοπλίζεται και με το σύστημα ημι-αυτόνομης οδήγησης ProPilot.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Qashqai
Ιωάννης Α΄ της Μπραγκάνσα
Ο Ιωάννης Α΄, πορτογαλ. João I (1543 - 22 Φεβρουαρίου 1583) από τον Οίκο των Αβίς-Μπραγκάνσα ήταν 6ος δούκας της Μπραγκάνσα, 5ος μαρκήσιος της Βίλα Βισόσα, 7ος κόμης τού Αρραϊόλος, 10ος τού Οουρέμ, 13ος τού Μπαρσέλος, που αναβαθμίστηκε σε 1ο δούκα τού Μπαρσέλος (1563-83). Προώθησε τις διεκδικήσεις της συζύγου του Αικατερίνης στον θρόνο της Πορτογαλίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Θεοδοσίου Α΄ 5ου δούκα της Μπραγκάνσα, κλπ. και της Ισαβέλας ντε Λανκάστρε, εγγονής τού Γεωργίου ντε Λενκάστρε δούκα της Κοΐμπρα, από τον Οίκος των Αβίς.
Έπειτα από την καταστροφή της μάχης τού Κσαρ ελ Κεμπίρ. όπου απεβίωσε ο Σεβαστιανός της Πορτογαλίας άτεκνος, επόμενος βασιλιάς έγινε ο μεγάλος θείος του καρδινάλιος Ερρίκος. Επειδή αυτός ήταν ηλικιωμένος και ως καρδινάλιος δεν είχε νυμφευτεί για να έχει απογόνους, άρχισε μία κρίση διαδοχής πριν ακόμη αποβιώσει ο βασιλιάς. Ο Ιωάννης Α΄ υποστήριξε την σύζυγό του Αικατερίνη, ανιψιά τού Ερρίκου. Ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας, επίσης ανιψιός τού Ερρίκου και διεκδικητής, τού πρότεινε να παραιτηθεί από την αξίωση και να λάβει την αντιβασιλεία της Βραζιλίας, να γίνει μέγας μάγιστρος τού Τάγματος τού Χριστού, να έχει άδεια να στέλνει κάθε έτος ένα πλοίο στην Ινδία και ο γιος τού Ιωάννη Α΄, ο Θεοδόσιος Β΄ να νυμφευτεί μία κόρη τού Φιλίππου Β΄. Όμως η Αικατερίνη τον επηρέασε να μην δεχθεί.
Το 1580 απεβίωσε ο Ερρίκος και ο Ιωάννης Α΄ συνόδευσε τους κυβερνήτες τού βασιλείου στη Λισσαβώνα και το Σετούμπαλ, προσπαθώντας να εξασφαλίσει την αναγνώριση τού δικαιώματος της συζύγου του, όμως τελικά παραιτήθηκε υπέρ τού Φιλίππου Β΄. Τότε ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος και αρκετοί υποστήριξαν άλλον ανιψιό τού Ερρίκου, τον νόθο Αντώνιο, βοηθό ηγούμενο της μονής Κράτο. Ακολούθησε η μάχη της Αλκαντάρα, όπου ο Φίλιππος Β΄ νίκησε τον Αντώνιο, εισήλθε στην Πορτογαλία και αναγνωρίστηκε από την Συνέλευση (Cortes) στο Τόμαρ· ο Ιωάννης έλαβε τη θέση τού κοντόσταυλου.
Όταν ο Φίλιππος Β΄ επέστρεψε στην Ισπανία, τον πρωτότοκο γιο τού Ιωάννη, τον Θεοδόσιο Β΄, τον έκανε κοντόσταυλο, τον δευτερότοκο Εδουάρδο τον έκανε μαρκήσιο της Φλεζίλα-Ζαρενζίλα και τον τρίτο Αλέξανδρο, που προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία, τού έδωσε πολλές παραχωρήσεις. Στον Ιωάννη απένειμε τον τίτλο της Αυτού Εξοχότητος και τον έκανε καγκελλάριο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Αικατερίνη των Αβίς, κόρη τού Εδουάρδου 4ου δούκα τού Γκουιμαράες και είχε τέκνα:
Λιμέτς-Βιλέ
Το Λιμέτς-Βιλέ (γαλλικά: Limetz-Villez) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καρκαϊέν (γαλλικά: Carcaïens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2007-08
Το Κύπελλο Κύπρου 2007-08 ήταν η 34η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (31η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι δέκα ομάδες της Α΄ κατηγορία 2007-08. Νικητής ήταν ο Παφιακός για 3η φορά στην ιστορία του.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2007 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2008
Γιάκομπ Όχτερφελτ
Ο Γιάκομπ Όχτερφελτ (ολλανδικά: Jacob Ochtervelt, Ρόττερνταμ, 1634 - Άμστερνταμ, 1682) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική.
Βιογραφία
Ο Γιάκομπ Όχτερφελτ γεννήθηκε στο Ρόττερνταμ και βαπτίστηκε στην Αναμορφωμένη Εκκλησία της πόλης την 1η Φεβρουαρίου 1634. Πατέρας του ήταν ο εργαζόμενος σε γέφυρα Λούκας Χέντρικς, ο οποίος είχε χαμηλή οικονομική επιφάνεια. Η οικογένεια είχε άλλους τρεις γιους, δύο από τους οποίους πέθαναν εργαζόμενοι ως ναυτικοί, ο ένας στις Δυτικές Ινδίες και ο άλλος επιστρέφοντας από εκεί. Είχε, επίσης, τρεις θυγατέρες, μια από τις οποίες παντρεύτηκε ναυτικό.
Ο Όχτερφελτ ήταν ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, σύγχρονος με τους Γιοχάνες Βερμέερ, Χέραρντ τερ Μπορχ και Ρομέυν ντε Χόοχ. Παρά το ότι ήταν παραγωγικός καλλιτέχνης, αγνοήθηκε από τους τρεις κυριότερους βιβλιογράφους τέχνης του 17ου αιώνα, Αντρέ Φελιμπιάν (André Félibien), Γιοάχιμ φον Σάντραρτ (Joachim von Sandrart) και Ροζέ ντε Πιλ (Roger de Piles). Τον αναφέρει, όμως, ο Άρνολντ Χαουμπράκεν, βιογράφος των ζωγράφων της Χρυσής Ολλανδικής εποχής στη ζωγραφική, ο οποίος έγραψε ότι "Ο Γιάκομπ Όχτερφελτ ήταν μαθητής του Νικολάες Μπέρχεμ, κατά το ίδιο διάστημα με τον Πίτερ ντε Χόοχ, ο οποίος είχε αποκτήσει φήμη για τους πίνακες που απεικόνιζαν διαλόγους σε εσωτερικούς χώρους με ευγενείς κυρίους και κυρίες, αλλά χωρίς να προσθέτει προοπτική στο παρασκήνιό τους, κάτι που χρειάζεται μαθηματική επίγνωση και ικανότητα". Ο τρόπος που διατυπώνεται το παραπάνω σχόλιο αφήνει τον αναγνώστη σε αμφιβολία ως προς το αν ήταν ο Όχτερφελτ ή ο ντε Χόοχ που υστερούσε στην προοπτική του παρασκηνίου. Σύμφωνα με την ύστερη βιογραφία του Άμπραχαμ Γιάκομπ φαν ντερ Άα, το ύφος του ήταν παραπλήσιο με του Χέραρντ τερ Μπορχ ή του Χάμπριιλ Μέτσου και, εκτός του ότι μοιραζόταν το εργαστήριο του Μπέρχεμ με τον ντε Χόοχ, διατελούσε μαθητής του Φρανς φαν Μίρις του πρεσβύτερου.
Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης (RKD) δραστηριοποιήθηκε στο Χάαρλεμ ενώ μαθήτευε στον Μπέρχεμ και αργότερα μετοίκησε στο Ρόττερνταμ (1655 - 1672), όπου μαθήτευσε στον ντε Γιονγκ. Δεν είναι γνωστό πότε έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Ρόττερνταμ, ωστόσο εμφανίστηκε ως υποψήφιος για κάποιο αξίωμα στη Συντεχνία (χωρίς να εκλεγεί) τον Οκτώβριο του 1667. Το ίδιο έτος μίσθωσε μια κατοικία στην Hoogstraat (Χόοχστραατ) του Ρόττερνταμ έναντι του ποσού των 190 γκίλντερς ανά έτος. Στις 10 Ιουλίου 1672 ο Όχτερφελτ και η σύζυγός του παρέστησαν ως μάρτυρες σε βάπτιση στο Ρόττερνταμ, αλλά αργότερα το ίδιο έτος μετοίκησαν στο Άμστερνταμ. Ο πίνακάς του - ομαδικό πορτρέτο Τέσσερις έφοροι στο Άσυλο Λεπρών του Άμστερνταμ (σήμερα στο Ρέικσμουζεουμ χρονολογείται το 1674. Η οικογένεια έζησε σε διάφορες περιοχές του Άμστερνταμ ως τον θάνατο του καλλιτέχνη το 1682 (τάφηκε την 1η Μαΐου). Η χήρα του επέστρεψε έκτοτε στο Ρόττερνταμ, όπου απεβίωσε το 1710.
Είναι γνωστοί περίπου 100 πίνακές του, οι οποίοι εμφανίζουν σημαντικές διαφορές ως προς την ποιότητα και το εκλεκτικό τους ύφος, γεγονός που, σύμφωνα με τον Walter Liedke, ανακλά την πραγματική εικόνα στην αγορά έργων τέχνης εκείνη την εποχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Σάμιουελ Άρνολντ (συνθέτης)
Ο Σάμιουελ Άρνολντ (Samuel Arnold, Λονδίνο 10 Αυγούστου 1740 – Λονδίνο 22 Οκτωβρίου 1802) ήταν Άγγλος συνθέτης, οργανίστας και εκδότης μουσικής. Ήταν γνωστός, επίσης, για τη σύνθεση μουσικών μερών σε έργα παστίτσιο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άρνολντ γεννήθηκε στο Λονδίνο. Η μητέρα του, πιθανόν να ήταν η πριγκίπισσα Αμέλια, αλλά ο πατέρας του ήταν ο περίφημος παιδαγωγός και ιστορικός Τόμας Άρνολντ. Λέγεται ότι, όταν ήταν μικρός, τον είχε ξεχωρίσει ο ίδιος ο Χέντελ. Σπούδασε με τους Γκέιτς και Νέαρς στο Βασιλικό Παρεκκλήσιο του Λονδίνου. Η πρόοδός του ήταν τόσο σημαντική που, πριν συμπληρώσει τα 23 του χρόνια, προσλήφθηκε ως συνθέτης στο Κόβεντ Γκάρντεν. Άρχισε να γράφει μουσική για το θέατρο γύρω στο 1764. Λίγα χρόνια αργότερα έγινε διευθυντής μουσικής στους κήπους Marylebone, για τους οποίους γράφηκε μεγάλο μέρος της λαϊκής μουσικής του. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν το παστίτσιο Η Κυρά του Μύλου, του 1765, όπου συμμετείχε με 4 μόνο τραγούδια. Το έργο είχε τόσο μεγάλη επιτυχία που παιζόταν από την Αγία Πετρούπολη μέχρι τη Τζαμάικα. Μεταξύ 1765 και 1802 παρήγαγε περισσότερα από 43 θεατρικά έργα και παντομίμες.
Το 1777 πήγε να εργαστεί για τον Τζορτζ Κόλμαν τον Πρεσβύτερο, στο Little Theatre Haymarket. Το 1783 ο Άρνολντ διαδέχτηκε τον Νέαρς ως οργανίστας και συνθέτης στο Βασιλικό Παρεκκλήσιο (Chapel Royal), και το επόμενο έτος ήταν ένας από τους υποδιευθυντές της γιορτής που οργανώθηκε προς τιμήν του Χέντελ. Υπήρξε διευθυντής της Ακαδημίας Αρχαίας Μουσικής (1789) και το 1793 έγινε οργανίστας στο Αββαείο του Ουέστμινστερ, διαδεχόμενος τον Κουκ. Το 1790 ίδρυσε τη Συντροφιά Αποφοίτων, μια κοινότητα ακαδημαϊκών μουσικών που περιλάμβανε και τον Χάιντν, μεταξύ των μελών της. Δύο χρόνια πριν τον θάνατό του είχε μια άσχημη πτώση στη βιβλιοθήκη όπου εργαζόταν, ατύχημα που τον καθήλωσε και ίσως επέσπευσε το τέλος του. Ενταφιάστηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ, σε διπλανή αίθουσα με τον Χένρι Πέρσελ.
Η αξία πολλών σκηνικών έργων του Άρνολντ έγκειται στη χρήση λαϊκών μελωδιών, πολλές από τις οποίες ήσαν άγνωστες ή/και ανέκδοτες. Συνέθεσε, επίσης, ωδές, ανθέμια, 18 σονάτες και άλλα έργα για τσέμπαλο, 8 εισαγωγές για ορχήστρα, κ.α. Ξεκίνησε την έκδοση των Απάντων του Χαίντελ, σε 36 τόμους (1787-97), κυρίως όμως συνέβαλε στην έκδοση του έργου Η Μουσική των Καθεδρικών, σε 4 τόμους, έργο του 1790, πολύτιμη ανθολογία της αγγλικής εκκλησιαστικής μουσικής των τελευταίων 2 αιώνων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες
Καταφύγιο θηραμάτων
thumb|Δύο [[λιοντάρια στο καταφύγιο θηραμάτων Botlierskop στη Νότια Αφρική]] thumb|Εσωτερικό του ξενώνα στο καταφύγιο θηραμάτων Botlierskop (2015) Καταφύγιο θηραμάτων (αγγλ. Game reserve) ονομάζεται μια μεγάλη έκταση γης όπου άγρια ζώα ζουν με ασφάλεια ή θηρεύονται με απολύτως ελεγχόμενο τρόπο. Αν το κυνήγι (θήρα) απαγορεύεται εντελώς σε ένα καταφύγιο θηραμάτων, αυτό αποκαλείται (ή μπορεί να θεωρηθεί ως) φυσικό καταφύγιο ή καταφύγιο άγριας ζωής. Ωστόσο, η έμφαση σε ένα καταφύγιο θηραμάτων είναι στα ζώα (την πανίδα), ενώ σε ένα φυσικό καταφύγιο υπάρχει μέριμνα για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς που είναι ιθαγενείς της περιοχής (φυτά, ζώα, μύκητες κ.ά.). Ειδικός τύπος καταφυγίου θηραμάτων είναι το εκτροφείο θηραμάτων, περιφραγμένος χώρος όπου αναπαράγονται θηράματα χωρίς να επιτρέπεται το κυνήγι τους, ώστε κατόπιν να απελευθερωθούν στη φύση και να αποτελέσουν εκεί στόχο των κυνηγών.
Πολλά καταφύγια θηραμάτων βρίσκονται στην Αφρική. Τα περισσότερα είναι ανοικτά στο κοινό και οι τουρίστες συνήθως λαβαίνουν μερος σε σαφάρι, που περιορίζονται πλέον στην παρατήρηση και σπανίως μόνο στο κυνήγι των ζώων. Ιστορικώς, μεταξύ των γνωστότερων ειδών ζώων που κυνηγούνται είναι τα λεγόμενα «πέντε μεγάλα θηράματα» της Αφρικής, δηλαδή το λιοντάρι, η λεοπάρδαλη, ο μαύρος ρινόκερος, ο αφρικανικός ελέφαντας της σαβάνας και ο αγριοβούβαλος (ή αφρικανικός βούβαλος), που ξεχωρίζουν εξαιτίας της δυσκολίας και του κινδύνου που ενέχει το κυνήγι τους. Υπάρχουν όμως καταφύγια θηραμάτων και σε χώρες με εύκρατο κλίμα, όπως στην Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη. Στην Ελλάδα υπάρχουν 610 καταφύγια θηραμάτων σύμφωνα με τον νόμο 2637/1998, που τα ονομάζει «καταφύγια άγριας ζωής» (ΚΑΖ).
Σε ένα καταφύγιο θηραμάτων τα φυσικά οικοσυστήματα προστατεύονται. Η ιθαγενής άγρια ζωή στο φυσικό της ενδιαίτημα βοηθεί στο να παρέχει ένα περιβάλλον όπου η αύξηση των πληθυσμών των ειδών μπορεί να γίνεται με φυσικούς ρυθμούς. Μερικά καταφύγια θηραμάτων περιέχουν δύο ή περισσότερα διαφορετικά οικοσυστήματα.
Η προσπάθεια για διατήρηση των άγριων ζώων
Η διατήρηση της άγριας ζωής αποτελεί μια πανάκριβη προσπάθεια για τις περισσότερες αφρικανικές χώρες. Μία από τις συνηθέστερες μεθόδους για τη χρηματοδότηση των καταφυγίων θηραμάτων είναι ο τουρισμός για την παρατήρηση της άγριας ζωής. Ωστόσο, αυτός συνήθως δεν αποδίδει επαρκείς πόρους ώστε να εξασφαλίζεται η προστασία των ζώων. Ιδίως για περιοχές που υποφέρουν από πολιτική και οικονομική αστάθεια, η έκδοση ακριβών αδειών κυνηγιού για εύπορους κυνηγούς που έρχονται από χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου ίσως να είναι η μοναδική πηγή επαρκών πόρων. Η διαχείριση της εκτάσεως του καταφυγίου πρέπει τότε να προβλέπει αυστηρότερη φύλαξη για την αποτροπή των λαθροκυνηγών, που κυνηγούν χωρίς άδεια. Ο αριθμός των αδειών κυνηγιού που εκδίδονται, όπως και ο αριθμός των τουριστών στα καταφύγια γενικότερα, δεν πρέπει να είναι μεγάλος, καθώς η άγρια ζωή μειώνεται με την αύξηση της ανθρώπινης παρουσίας, το ίδιο και η «ποιότητα του κυνηγιού». Γενικώς οι άδειες κυνηγιού εκδίδονται για αρκετά έτη, ώστε να ενθαρρύνουν τη διαχείριση της γης.
Η διατήρηση των πληθυσμών όλων των ειδών ζώων δεν είναι πάντοτε εφικτή, καθώς ορισμένα είδη ζώων προκαλούν ζημιές στη γεωργία και την κτηνοτροφία, δηλαδή σε άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες, ενώ στις τροπικές ιδίως χώρες μερικά είδη ζώων απειλούν ακόμα και την ίδια τη ζωή των χωρικών.
Ηθικά ζητήματα
Η χρήση του κυνηγιού ως εργαλείου για τη διατήρηση των άγριων ζώων ενέχει αρνητικούς συνειρμούς σε αρκετές, ιδίως αφρικανικές, χώρες. Δραστηριότητες που προκαλούν απαγορεύσεις του κυνηγιού μπορεί να είναι το να πυροβολούν οι κυνηγοί νεαρά θηράματα ή ασυνήθιστα είδη ζώων, καθώς και το κυνήγι μέσα από αυτοκίνητα, ή με τη χρήση δολωμάτων, προβολέων ή κυνηγόσκυλων/λαγωνικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προστατευόμενες φυσικές περιοχές Κατηγορία:Κυνήγι
Ζακ Μπαρατιέ
Ο Ζακ Μπαρατιέ (γαλλικά: Jacques Baratier), (8 Μαρτίου 1918 - 27 Νοεμβρίου 2009), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Σκηνοθέτησε 21 ταινίες, εκ των οποίων η ταινία Goha κερδίσε το βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών το 1958. Το 1962 η ταινία του La poupée προβλήθηκε στο 12ο Διεθνές Φεστιβάλ Βερολίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Διασκεδασμός
thumb|200px| Διαχωρισμός των ακτίνων του σύνθετου φωτός όταν προσπέσει σε διαφανές [[Πρίσμα (οπτική)|πρίσμα]]
Διασκεδασμός του φωτός είναι το φαινόμενο κατά το οποίο ο δείκτης διάθλασης ενός υλικού εξαρτάται από τη συχνότητα του προσπίπτοντος φωτός. Έστω ότι έχουμε πρόσπτωση πολυχρωματικής ακτινοβολίας σε πρίσμα. Η ακτινοβολία με το μικρότερο μήκος κύματος και τη μεγαλύτερη συχνότητα (ιώδες) θα εκτραπεί περισσότερο από μια άλλη ακτινοβολία με μεγαλύτερο μήκος κύματος και μικρότερη συχνότητα (ερυθρό).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οπτική
Προπατορικό αμάρτημα (Μαζολίνο)
Το Προπατορικό αμάρτημα (στα ιταλικά: La Tentazione di Adamo ed Eva ή Peccato originale) είναι νωπογραφία του Μαζολίνο, στο Παρεκκλήσι Μπρανκάτσι, στην Εκκλησία Σάντα Μαρία Ντελ Κάρμινε, στη Φλωρεντία.
Βρίσκεται στο δεξιό μέρος του παρεκκλησιού ακριβώς απέναντι από την Εκδίωξη από τον Παράδεισο, του Μαζάτσο. Έχει 2,60μ. ύψος και 88 εκ. πλάτος και χρονολογείται το 1424 -1425. Στη διάρκεια των αιώνων υπέστη αλλοιώσεις: το 1642 πάνω στα σώματα του Αδάμ και της Εύας ζωγραφίστηκαν φύλλα συκιάς ενώ από τη πυρκαγιά του 1771, που κατέστρεψε μεγάλο μέρος της εκκλησίας, καλύφθηκε με κάπνα. Τελικά μετά τις εργασίες αποκατάστασης, το διάστημα 1983 -1990, αποκαλύφθηκε η νωπογραφία με τα αρχικά της χρώματα.
Στο έργο του Μαζολίνο ο Αδάμ και η Εύα απεικονίζονται όρθιοι και γυμνοί στραμμένοι ο ένας προς τον άλλον. Η Εύα στο ένα χέρι έχει τον απαγορευμένο καρπό και ετοιμάζεται να τον φάει ενώ με το άλλο κρατά το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού, από το οποίο κρέμεται το φίδι, που είναι ζωγραφισμένο με γυναικείο κεφάλι. Το σκούρο φόντο τονίζει την πλαστικότητα των σωμάτων ενώ η προσπάθεια να αποδοθούν με ακρίβεια τα ανατομικά χαρακτηριστικά των σωμάτων θυμίζει τα αρχαία αγάλματα. Οι κινήσεις των σωμάτων χαρακτηρίζονται από αρμονία και τα πρόσωπα των προπατόρων έχουν μια ήρεμη έκφραση σε αντίθεση με την Εκδίωξη από τον Παράδεισο, του Μαζάτσο. Με το διαφορετικό τρόπο αποτύπωσης των προσώπων και των σωμάτων στα δύο έργα παρουσιάζεται η κατάσταση στην οποία ήταν οι άνθρωποι πριν και μετά το προπατορικό αμάρτημα αντίστοιχα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τοιχογραφίες Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής Κατηγορία:Φλωρεντία
Λε Λοζ-αν-Ζοζάς
Το Λε Λοζ-αν-Ζοζάς (γαλλικά: Les Loges-en-Josas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λοζουά (γαλλικά: Logeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Λομουά
Το Λομουά (γαλλικά: Lommoye) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λομουαγιέν (γαλλικά: Lommoyens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Αλί Φερζάτ
Ο Αλί Φερζάτ (علي فرزات) (22 Ιουνίου 1951-) είναι ο γνωστότερος πολιτικός γελοιογράφος της Συρίας και μια από τις διασημότερες πολιτιστικές φυσιογνωμίες του αραβικού κόσμου. Το 2012 ψηφίστηκε από το περιοδικό Time ως ένας από τους «100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο».
Γεννημένος στη Χαμά το 1941, ο Φερζάτ έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 15 000 γελοιογραφίες σε συριακές και διεθνείς εφημερίδες και έχει βραβευτεί για τη σάτιρα που άσκησε σε δικτάτορες όπως ο Σαντάμ Χουσεΐν και ο Μουαμάρ Καντάφι όταν κυβερνούσαν το Ιράκ και τη Λιβύη, αντίστοιχα. Το έργο του διεύρυνε τα όρια της ελευθερίας της έκφρασης στη Συρία, έχοντας ως στόχο τις υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας που σκορπούσαν τον τρόμο. Όταν η Αραβική Άνοιξη έφτασε στη Συρία το 2011, ο Φερζάτ έγινε πιο άμεσος στις επιθέσεις του εναντίον κρατικών προσωπικοτήτων, ιδιαίτερα του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, ενώ οι Σύριοι που διαδήλωναν κατά του καθεστώτος κρατούσαν γελοιογραφίες του στους δρόμους.
Μετά τη δημοσίευση γελοιογραφίας στην οποία παρουσίαζε τον Λίβυο δικτάτορα Μουαμάρ Καντάφι να οδηγεί αυτοκίνητο και να φεύγει με μεγάλη ταχύτητα και τον αλ Άσαντ να του κάνει οτοστόπ, δέχτηκε επίθεση με βίαια χτυπήματα στην πλατεία Ουμαγγιάντ της Δαμασκού από μασκοφόρους που του έσπασαν τα χέρια, φωνάζοντάς του να σέβεται τον πρόεδρο αλ Άσαντ και να δείχνει υπακοή. Αφού έχασε τις αισθήσεις του από τα χτυπήματα, οι δράστες τον έβαλαν σε ένα αυτοκίνητο, αφήνοντας το κεφάλι του να σέρνεται στον δρόμο, και ύστερα τον πέταξαν έξω και τον εγκατέλειψαν πιστεύοντας ότι ήταν νεκρός.
Ο Αλί Φερζάτ όχι μόνο ανέκτησε τη λειτουργικότητα των χεριών του, αλλά έσπασε και το φράγμα του φόβου και έγινε ένας από τους πιο τολμηρούς επικριτές του καθεστώτος με τον λόγο του και με την τέχνη του. Έχει λάβει διάφορα βραβεία και είναι επικεφαλής της Ένωσης Αράβων Γελοιογράφων.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του απένειμε το Βραβείο Ζαχάρωφ το 2011. Δεν μπόρεσε να παραστεί στην τελετή απονομής, καθώς βρισκόταν στο Κουβέιτ για θεραπεία των τραυμάτων του, αλλά παρέλαβε το βραβείο στη δημόσια συζήτηση του Δικτύου Βραβείου Ζαχάρωφ που διεξήχθη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2012, όπου συζήτησε με τον πρόεδρο του Κοινοβουλίου και άλλους βραβευθέντες αγωνιστές της Αραβικής Άνοιξης σχετικά με την επανάσταση στη Συρία και το μέλλον της δημοκρατίας μετά την Αραβική Άνοιξη. Ως βραβευθείς με το Βραβείο Ζαχάρωφ, απηύθυνε ομιλία στο πρώτο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Δημοκρατία που διοργάνωσε το Συμβούλιο της Ευρώπης το 2012.
Το 2015 ο Φερζάτ ήταν ο κεντρικός ομιλητής στη συζήτηση του Δικτύου Βραβείου Ζαχάρωφ σχετικά με τη Συρία που πραγματοποιήθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου τόνισε τον ρόλο των περιφερειακών «χορηγών» των αντιμαχόμενων ομάδων στη Συρία και την ανάγκη να ασκηθεί διεθνής πίεση για την παύση των μαχών.
Είναι ο δημιουργός των σκίτσων των υπόλοιπων βραβευθέντων με το Βραβείο Ζαχάρωφ που δημοσιεύονται στο «Το βιβλίο των βραβευθέντων με το βραβείο Ζαχάρωφ 2016» και αποτυπώνει την ξεχωριστή καλλιτεχνική και ανθρωπιστική του ματιά μέσα από την ίδια πένα με την οποία συμβάλλει με μοναδικό τρόπο στην καθολική προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Αναφορές
Κατηγορία:Σύροι γελοιογράφοι Κατηγορία:Σύροι σκιτσογράφοι Κατηγορία:Σύροι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ
Αδριανός Λασιθίου
Ο Αδριανός είναι οικισμός της κοινότητας Ζενίων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μιραμπέλλου του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Ο Αδριανός είναι ορεινός οικισμός στο βορειοκεντρικό άκρο του δυτικού τμήματος του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται στις ανατολικές υπώρειες του όρους Σελένα, στην έξοδο φερώνυμου φαραγγιού, νότια της Νεάπολης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 500. Απέχει 19 χλμ. περίπου Δ.ΒΔ. του Αγίου Νικολάου.
Christ unser Herr zum Jordan kam, BWV 7
thumb|280px|right|Η Βάπτιση του Χριστού αποτελεί το θέμα της καντάτας, BWV 7 Η καντάτα Christ unser Herr zum Jordan kam (Χριστός, ο Κύριός μας ήλθε στον Ιορδάνη), με αριθμό BWV 7, είναι το έβδομο σε αρίθμηση έργο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, σύμφωνα με τον συγκεκριμένο κατάλογο τον οποίο εισήγαγε ο Γερμανός μουσικολόγος Βόλφγκανγκ Σμίντερ (Wolfgang Schmieder, 1901 – 1990) και χρησιμοποιείται ευρύτατα σήμερα. Το έργο ανήκει στις εκκλησιαστικές καντάτες του μεγάλου κάντορα και, συγκεκριμένα, στις κοράλ καντάτες του δεύτερου κύκλου καντατών του. Παρουσιάστηκε στις 24 Ιουνίου 1724 στην Λειψία, κατά την Εορτή του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή (Festo St. Joannis Baptistae).
Ιστορικό
Ο Μπαχ έγραψε την καντάτα Christ unser Herr zum Jordan kam το 1724, κατά το δεύτερο έτος παραμονής του στη Λειψία, και είναι η τρίτη κατά σειράν από τις καντάτες τού περίφημου δεύτερου ετήσιου κύκλου καντατών. Τα προβλεπόμενα αναγνώσματα για την συγκεκριμένη ημέρα παρουσίασής της (24 Ιουνίου 1724) ήταν από τον Ησαΐα «...η φωνή ενός ιεροκήρυκα στην έρημο» (Ησαΐας 40: 1-5), και από το Ευαγγέλιο του Λουκά, (Γέννηση του Ιωάννη Βαπτιστή και το Ευλογητός του Ζαχαρία (Κατά Λουκάν 1: 57-80).
Κείμενο
Ο ύμνος πάνω στον οποίο βασίζεται η καντάτα- ανήκει στον Λούθηρο και σχετίζεται με τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και την έλευση του Χριστού προς αυτόν. Η μελωδία του ύμνου κινείται στον δωρικό τρόπο (dorian mode). Το κείμενο, ωστόσο, ανήκει σε μεταγενέστερο άγνωστο ποιητή, ο οποίος διατήρησε -όπως και σε άλλες κοράλ καντάτες του δεύτερου κύκλου καντατών του Μπαχ-, την πρώτη και την τελευταία στροφές του ύμνου αμετάβλητες, αλλά παρέφρασε τα θέματα των εσωτερικών στροφών με σειρές από εναλλασσόμενα ρετσιτατίβα και άριες.
Πηγές
Κατηγορία:Καντάτες του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας 2017–18
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2017-18, είναι το 67ο πρωτάθλημα που διοργανώνει η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φθιώτιδας, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Φθιώτιδας.
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Φθιώτιδας κερδίζει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Φθιώτιδας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Α' κατηγορία
Η κορυφαία κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 15 ομάδων σε έναν όμιλο. Οι ομάδες του Ολυμπιακού Λαμίας, Ηρακλή Ροδίτσας/Ακαδημία και Α.Ε. Εχιναίων παρότι είχαν το δικαίωμα δεν δήλωσαν συμμετοχή. Μετά το τέλος της κανονικής διάρκειας, διεξάγονται αγώνες Play Off μεταξύ των τεσσάρων (4) πρώτων ομάδων της βαθμολογίας για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Αν η διαφορά της πρώτης με τη δεύτερη ομάδα είναι από 7 βαθμούς και πάνω, δε διεξάγονται Play Off, η πρώτη της κανονικής διάρκειας ανακηρύσσεται πρωταθλήτρια. Για την σεζόν 2017-18 δεν χρειάστηκαν Play Off με τον Α.Ο. Στυλίδας να ανακηρύσσεται πρωταθλητής κερδίζοντας την άνοδο στην Γ εθνική.
Ανακατατάξεις ομάδων
Οι ακόλουθες ομάδες έχουν αλλάξει κατηγορία από την σεζόν 2016-17.
Προβιβάστηκαν από την Β' Κατηγορία
Προβιβάστηκε στην Γ΄ Εθνική
Υποβιβάστηκαν στην Β' Κατηγορία
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας.
Β' Φάση
Ο Ευρυτανικός προκρίνεται στην επόμενη φάση χωρίς αγώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2017-2018
Λόνι (Ιβλίν)
Το Λόνι (γαλλικά: Longnes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Βασίλι
Το Βασίλι είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Λονβιλιέ (Ιβλίν)
Το Λονβιλιέ (γαλλικά: Longvilliers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λονβιλαζουά (γαλλικά: Longvillageois).
Πυγολαμπίδα
Με την ονομασία πυγολαμπίδες είναι γνωστά τα έντομα της οικογένειας Λαμπυρίδες (Lampyridae), η οποία ανήκει στην τάξη κολεόπτερα. Χαρακτηρίζονται από τη χρήση βιοφωταύγειας κατά τη διάρκεια του λυκόφωτος για να προσελκύουν συντρόφους ή λεία. Οι πυγολαμπίδες παράγουν «κρύο φως», χωρίς εκπομπή στην υπέρυθρη ή υπεριώδη ακτινοβολία. Το χημικά παραγόμενο φως στην κοιλιά τους μπορεί να έχει χρώμα κίτρινο, πράσινο ή αχνό κόκκινο, με μήκος κύματος ανάμεσα στα 510 και τα 670 νανόμετρα. Το ένζυμο λουσιφεράση δρα πάνω στην λουσιφερίνη παρουσία ιόντων μαγνησίου, ATP και οξυγόνου για να παραγάγει φως.
Περίπου 2.000 είδη πυγολαμπίδων έχουν βρεθεί στα εύκρατα και τροπικά κλίματα. Πολλές απαντώνται σε έλη ή σε υγρές δασώδεις περιοχές όπου οι νύμφες έχουν άφθονη τροφή. Οι νύμφες εκπέμπουν και αυτές φως. Σε πολλά είδη, τόσο τα αρσενικά όσο και τα θηλυκά μπορούν να πετούν, αλλά σε άλλα είδη, τα θηλυκά είναι ανίκανα πτήσης.
Παραπομπές
κατηγορία:Κολεόπτερα
Λουβεσιέν
Το Λουβεσιέν (γαλλικά: Louveciennes), παλαιότερα γνωστό ως Λυσιέν (γαλλικά: Luciennes), είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λουβεσιενουά ή Λυσιενουά (γαλλικά: Louveciennois ή Luciennois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Μανιανβίλ
Το Μανιανβίλ (γαλλικά: Magnanville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μανιανβιλουά (γαλλικά: Magnanvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Όρθιος μπάμπα
Όρθιος μπάμπα, (Khareshwari), είναι ο Ινδουιστής που έχει ορκιστεί να στέκεται όρθιος, και να μην κάθεται ούτε να ξαπλώνει ακόμη και στον ύπνο. Ο όρκος είναι μια μορφή ινδουιστικής τάπα (ή τάπασας), μιας αυτοεπιβαλλόμενης σωματικής άσκησης που προορίζεται να βοηθήσει να φέρει πνευματική φώτιση. Όρθιοι βρίσκονται κυρίως στην Ινδία, αλλά δεν περιορίζονται σε αυτήν τη χώρα.
Η διάρκεια του όρκου είναι ασαφής από τις διαθέσιμες αναφορές. Μια πηγή λέει ότι ο όρκος διαρκεί δώδεκα χρόνια. Άλλες πηγές δεν επισυνάπτουν συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο.
Οι όρθιοι παραδοσιακά στεκόταν κάτω από ένα δέντρο. Αυτό μπορεί να συνδεθεί με τη θέση της γιόγκα, τη θέση του δέντρου.
Κατηγορία:Γιόγκα
Στιβ Μπαρτ Τζ.
Ο Στίβεν Ντουέιν Μπαρτ Τζ. (Steven Dwayne Burtt Jr., γενν. 7 Μαρτίου 1984) είναι Αμερικανός, πολιτογραφημένος Ουκρανός, επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ/σούτινγκ γκαρντ για τον Ιωνικό Νίκαιας.
Σταδιοδρομία στο κολέγιο
Μέχρι τον Απρίλιο του 2015, ο Μπαρτ είναι ο δεύτερος κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία των Αϊόνα Γκάελς με 2,044 πόντουςς, πίσω από τον πατέρα του Στιβ Μπαρτ Σρ.. Είναι μόλις το ένα από τα δύο ντουέτα πατέρας-γιος που σκοράρουν από 2,000 πόντους ο καθένας στην 1η Κατηγορία του NCAA, με το άλλο να είναι ο Ντελ Κάρι και ο Στέφεν Κάρι. Το 2012, εισήχθη στο Hall of Fame της Άϊονα. Ο Μπαρτ ονομάστηκε στην πρώτη ομάδα της All-MAAC το 2006, στην δεύτερη ομάδα All-MAAC το 2005 και στην τρίτη ομάδα All-MAAC το 2004.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Στις 5 Μαρτίου 2009, ο Μπαρτ υπέγραψε με την ισπανική Μενόρκα Μπάσκετ. Στις 28 Απριλίου 2009, αποδεσμεύτηκε από το σύλλογο.
Τον Αύγουστο του 2010, υπέγραψε με την ουκρανική Ντνίπρο. Τον Ιούλιο του 2011, ανανέωσε το συμβόλαιο του με τη Ντνίπρο για ακόμη μία σεζόν.
Τον Ιούλιο του 2012, υπέγραψε συμβόλαιο 1 + 1 έτους με την τουρκική Τόφας. Τον Ιανουάριο του 2013, αποχώρησε από το σύλλογο. Το Μάρτιο του 2013, μετακόμισε στη Ρωσία και υπέγραψε με την Άβτοντορ για την υπόλοιπη σεζόν.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2013, υπέγραψε με τη Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης για τη σεζόν 2013-14.
Στις 31 Ιουλίου 2014, ο Μπαρτ υπέγραψε με την πολωνική Ζιελόνα Γκούρα. Στις 5 Δεκεμβρίου 2014, έφυγε από τη Ζιελόνα Γκούρα και υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ισπανική Φουενλαμπράδα. Στις 13 Απριλίου 2015, αποχώρησε από τη Φουενλαμπράδα και υπέγραψε με την Ατλέτικος ντε Σαν Χερμάν από το Πουέρτο Ρίκο, για το υπόλοιπο της σεζόν 2015 του πρωταθλήματος Πουέρτο Ρίκο.
Στις 21 Αυγούστου 2015, υπέγραψε με τη Μπίμπλος Κλαμπ από το Λίβανο. Το Μάιο του 2016, υπέγραψε με την κινεζική Γκουιζού Γουάιτ Τάιγκερς για τη σεζόν 2016 του πρωταθλήματος Κίνας.
Στις 10 Φεβρουαρίου 2017, ο Μπαρτ υπέγραψε με τον Απόλλωνα Πάτρας. Στις 31 Μαρτίου 2018, ο Μπαρτ μετακινήθηκε στο Φάρο Λάρισας, ύστερα από σύντομα περάσματα από ομάδες του Λιβάνου, του Πουέρτο Ρίκο και του Ιράν. Στις 10 Μαΐου 2018, υπέγραψε με τον Ιωνικό Νίκαιας, αλλά η συμφωνία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Στις 26 Σεπτεμβρίου 2018, εντάχθηκε στο Ρέθυμνο. Στις 30 Ιουλίου 2019, ανακοινώθηκε η απόκτησή του από τον Ιωνικό Νίκαιας.
Εθνική Ουκρανίας
Το 2011, ο Μπαρτ απέκτησε την ουκρανική ιθαγένεια και αγωνίστηκε με την Εθνική Ουκρανίας στο Ευρωμπάσκετ του 2011.
The Basketball Tournament
Ο Μπαρτ έπαιξε για την Gael Nation στο The Basketball Tournament του 2018. Σε δύο αγώνες, είχε κατά μέσο όρο 16,5 πόντους, 2,5 ασίστ και 2 ριμπάουντ ανά αγώνα. Η Gael Nation έφτασε στον δεύτερο γύρο, πριν αποκλειστεί από την Armored Athlete.
Προσωπική ζωή
Ο Μπαρτ είναι ο γιος του πρώην παίκτη του NBA, Στιβ Μπαρτ Σρ..
Έχει πάρει πτυχίο στο μάρκετινγκ από το Πανεπιστήμιο της Άϊονα.
Ιούλιος Κωνστάντιος
Ο Ιούλιος Κωνστάντιος, λατιν. Iulius Constantius (απεβ. τον Σεπτέμβριο του 337) ήταν πολιτικός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ήταν γιος του Κωνστάντιου Α΄ Χλωρού και της δεύτερης συζύγου του Φλαβίας Μαξιμιανή Θεοδώρας, νεότερος ετεροθαλής αδελφός τού Κωνσταντίνου Α΄ και πατέρας του Αυτοκράτορα Ιουλιανού. Παρά τη συγγένειά του με τον Κωνσταντίνο Α΄, δεν έγινε ποτέ Αυτοκράτορας ή συναυτοκράτορας. Ο Κωνσταντίνος Α΄ του έδωσε τον τίτλο του πατρικίου.
Βιογραφία
Ο Ιούλιος Κωνστάντιος νυμφεύτηκε δυο φορές. Με την πρώτη του σύζυγο Γάλλα έκανε δύο γιους και μία κόρη. Ο μεγαλύτερος γιος του, το όνομα του οποίου δεν καταγράφεται, θανατώθηκε μαζί με τον πατέρα του το 337. Ο δεύτερος γιος του Γάλλος διορίστηκε Καίσαρας από τον εξάδελφό του Κωνστάντιου Β΄. Η κόρη του ήταν η πρώτη σύζυγος του Κωνστάντιου Β΄.
Μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του, ο Ιούλιος Κωνστάντιος παντρεύτηκε μια Ελληνίδα, την Βασιλίνα, κόρη του διοικητή της Αιγύπτου Ιούλιου Ιουλιανού. Η Βασιλίνα γέννησε τον τρίτο γιο του Ιούλιου Κωνστάντιου, τον Ιουλιανό τον Παραβάτη.