cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικολάι Αλεξάντροβιτς Μπερντιάεφ
Έργα του Μπερντιάεφ στα νέα ελληνικά
13) Χριστιανισμός και κοινωνική πραγματικότητα, μτφρ.Β. Γιούλτσης, εκδ.Π.Πουρναράς, Θεσσ/ίκη, 1983
14) Πέντε στοχασμοί περί υπάρξεως,μτφρ. Β.Τριανταφύλλου- Σωτήρης Γουνελάς, εκδ.Κοινότητα, Αθήνα, 1983
15) Για την κοινωνική ανισότητα, μτφρ.Ε. Δ. Νιάνιος, εκδ.Π.Πουρναράς, Θεσσ/ίκη, 1984
17) Οι πηγές και το νόημα του κομμουνισμού, μτφρ.Ε.Δ. Νιάνιος, εκδ.Π.Πουρναράς, Θεσσ/ίκη, 1985
18) Νέος Μεσαίωνας, μτφρ.Π. Αντωνιάδης,εκδ. Π.Πουρναράς, Θεσσ/ίκη, 1987
19) Η μοίρα της κουλτούρας, εκδ.Ευθύνη, 1992
20) Για την αξία του χριστιανισμού και την απαξία των χριστιανών, μτφρ. Χρήστος Καραγιώργος, εκδ.Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, 2007
21) Ο χριστιανισμός και η πάλη των τάξεων, μτφρ.Τάσος Ραπαντζίκος, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα, 2000
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι θεολόγοι Κατηγορία:Ρώσοι φιλόσοφοι
Πανούτσος Νοταράς
Ο Πανούτσος Νοταράς (31 Μαρτίου 1752 - 18 Ιανουαρίου 1849) ήταν Έλληνας πολιτικός. Η έναρξη του κοινοβουλευτικού βίου στην Ελλάδα, το 1843, συνδέθηκε με το όνομα του πρώτου προέδρου της Βουλής, του Πανούτσου Νοταρά. Μετά από την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση υπό τον Ανδρέα Μεταξά και προκηρύχθηκαν εκλογές για τον Οκτώβριο του 1843. Η νέα Εθνική Συνέλευση επιφορτίστηκε και με το καθήκον να καταρτίσει το πρώτο μετεπαναστατικό Σύνταγμα της χώρας. Στις 8 Νοεμβρίου 1843 ξεκίνησαν οι εργασίες της Εθνικής Συνέλευσης υπό την προεδρία του γηραιότερου μέλους του Σώματος, δηλαδή του Κορίνθιου αγωνιστή Πανούτσου Νοταρά, ηλικίας 91 ετών τότε. Στις 18 Νοεμβρίου, ο Νοταράς εξελέγη και οριστικά πρόεδρος του Σώματος με την συντριπτική πλειοψηφία των 216 ψήφων.
Βιογραφικό
Πρόσωπο καθολικής αποδοχής, ο Πανούτσος Νοταράς είχε διακριθεί για τη μεγάλη του προσφορά στα κοινά. Γόνος μεγάλης οικογένειας με ρίζες στο Βυζάντιο, γεννήθηκε το 1740 ή το 1752 στα Τρίκαλα της Κορινθίας και έλαβε κλασική παιδεία. Πατέρας του ήταν ο Σπυρίδων Νοταράς. αριστερά|μικρογραφία|Αναπαράσταση του Νοταρά, 1830, [[Άνταμ Φρίντελ]] Ο Νοταράς ανέπτυξε έντονη δράση για την απελευθέρωση του έθνους και την ανάπτυξη των δημοκρατικών θεσμών. Πήρε μέρος στην εξέγερση του 1770 (τα λεγόμενα «ορλωφικά»). Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1818 και, παρά τις αρχικές επιφυλάξεις του, πήρε ενεργό μέρος στην Επανάσταση του 1821. Εξελέγη πληρεξούσιος στην Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου και υπηρέτησε ως μέλος της 12μελούς Επιτροπής που ψήφισε, την 1η Ιανουαρίου 1822, το πρώτο Προσωρινό πολίτευμα της Ελλάδος, το οποίο χαρακτηριζόταν από φιλελεύθερες ιδέες. Αφού υπηρέτησε ως μινίστρος (υπουργός) της Οικονομίας, το 1822, μετείχε στη Β΄ Εθνοσυνέλευση του 1823. Διετέλεσε πρόεδρος της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης το 1826, ενώ υπηρέτησε ως πρόεδρος και της Εθνικής Συνέλευσης της Πρόνοιας του Ναυπλίου, το 1832, η οποία επικύρωσε την εκλογή του Όθωνα ως βασιλιά της Ελλάδας.
Η ανάδειξή του στην προεδρία της Εθνικής Συνέλευσης του 1843-1844 (που άρχισε στις 8 Νοεμβρίου 1843) αντανακλούσε το αυξημένο κύρος του και την ευρύτερη αποδοχή που απολάμβανε μετά από μία μακρά θητεία στα κοινά και ιδιαίτερα στις Εθνοσυνελεύσεις της Επανάστασης. Η Εθνική Συνέλευση κατάρτισε το πρώτο μετεπαναστατικό Σύνταγμα του 1844, το οποίο καθιέρωσε τη Συνταγματική μοναρχία. Στις 18 Μαρτίου 1844, αφού ολοκληρώθηκε η ψήφιση του Συντάγματος, κλήθηκε ο Όθων και ορκίσθηκε ότι θα το τηρεί. Ήταν τα πρώτα βήματα της χώρας στον κοινοβουλευτισμό και τη συνταγματική τάξη.
Στις 18 Μαρτίου 1844, ο Νοταράς τιμήθηκε για τις υπηρεσίες του προς την πατρίδα με τον Μεγαλόσταυρο. Ο θάνατός του διαψεύστηκε στη Βουλή αρχικά και αποδόθηκε ως απλή λιποθυμία, αλλά επιβεβαιώθηκε στη συνεδρίαση της 22ας Ιανουαρίου του 1849. Ο αιωνόβιος πολιτικός πέθανε ημέρα Τρίτη, στις 18 Ιανουαρίου 1849.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Πανουτσος Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Ελληνική εξέγερση του 1770
Μούμια
250px|thumb|[[Μούμιες Γουάντσε|Μούμια Γκουάχε, Μουσείο της Φύσης και του Ανθρώπου, Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε.]] Μούμια ονομάζεται ο ταριχευμένος νεκρός. Η συνήθεια της ταρίχευσης δε γεννήθηκε αυθόρμητα και χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Έχει τις αιτίες της στις δοξασίες του πρωτόγονου ανθρώπου σχετικά με τη μεταθανάτια ζωή του και την τύχη της ψυχής του.
Επειδή λοιπόν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν πως η ζωή συνεχίζεται και μετά το θάνατο, θεώρησαν αναγκαία τη διατήρηση του σώματος, της κατοικίας της ψυχής. Άρχισαν να θάβουν αρχικά τους νεκρούς μέσα σε χώρους άνετους, βάζοντας κοντά τους τρόφιμα και καθετί αγαπητό στο νεκρό. Μα στη συνέχεια, βλέποντας πως η φθορά ερχόταν αναπόφευκτα, βρήκαν τρόπους ταρίχευσης.
Η τέχνη της μουμιοποίησης έγινε επιστήμη, κυρίως στην Αίγυπτο.
Μέχρι σήμερα σώζονται οι αιγυπτιακές μούμιες. Ο τρόπος που έκαναν την ταρίχευση ήταν πολύπλοκος. Άνοιγαν το νεκρό σ' ορισμένα σημεία και του αφαιρούσαν για λίγο τα σπλάχνα και τον εγκέφαλο, που έβαζαν για λίγο στην αλμύρα. Έπλεναν εσωτερικά κι εξωτερικά το πτώμα με αρώματα και αντισηπτικές ουσίες. Μετά επανατοποθετούσαν τα σπλάχνα, άλειφαν το σώμα με περισσότερες αντισηπτικές ουσίες, το τύλιγαν με επιδέσμους και το τοποθετούσαν στις σαρκοφάγους ή τα νεκροταφεία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ταφικά έθιμα Κατηγορία:Αιγυπτιολογία
Επαρχία Γκαμπίτ Μουσιρέποφ
Η επαρχία Γκαμπίτ Μουσιρέποφ (Ғабит Мүсірепов ауданы) είναι επαρχία στην περιφέρεια Βόρειου Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της είναι το Νοβοϊσίμσκογιε. Πληθυσμός: 44,144 (εκτίμηση 2013) 45,538 (απογραφή 2009) 54,629 (απογραφή 1999). Πήρε το όνομά της από τον Γκαμπίτ Μουσιρέποφ, ποιητή της σοβιετικής περιόδου.
Παραπομπές
Γκαμπιτ Μουσιρεποφ
Πορφυρίνη
Οι πορφυρίνες είναι ετεροκυκλικές ενώσεις, παράγωγα της πορφίνης. Από αυτές προκύπτουν οι φυσικές χρωστικές ύλες των φυτών και των ζώων. Αποτελούν πρόδρομα μόρια της αιμοσφαιρίνης, της χλωροφύλλης και των κυτοχρωμάτων και παίζουν σημαντικό ρόλο στο φαινόμενο της αναπνοής. Οι πορφυρίνες όπως και πολλά παράγωγά τους είναι ουσίες πολύ σημαντικές στη χημεία, στην επιστήμη των υλικών, τη φυσική, τη βιολογία και την ιατρική. Δίνουν το κόκκινο χρώμα στο αίμα (αίμη), και το πράσινο στα φύλλα (χλωροφύλλη). Είναι επίσης άριστες στον ρόλο τους ως μόρια προσδέτες (ligands) και μπορούν να συνδεθούν με σχεδόν κάθε μέταλλο του Περιοδικού Πίνακα. Βασισμένες σε φυσικά συστήματα, οι πορφυρίνες είναι ιδιαίτερα ευέλικτες και έχουν τη δυνατότητα να υπόκεινται σε πολλές τροποποιήσεις [6]. Επιπλέον, το όνομα πορφυρίνη προέρχεται από την ελληνική λέξη πορφύρα. Η πορφυρίνη της αίμης Β (όπως φαίνεται στο σχήμα) καλείται πρωτοπορφυρίνη IX [4][11].
thumb|Η δομή της πορφίνης το απλούστερο μόριο πορφυρίνης|200 px
Σύμπλοκα των πορφυρινών
Οι πορφυρίνες είναι συζυγή οξέα και προσδέτες που συνδέονται με μέταλλα σχηματίζοντας σύμπλοκα. Το μέταλλο με το οποίο συνδέονται έχει συνήθως σθένος 2+ ή 3+. Μια πορφυρίνη χωρίς το μεταλλικό ιόν στην κοιλότητα της μπορεί να χαρακτηριστεί ως ελεύθερη βάση. Όταν συνδέονται με σίδηρο ονομάζονται αίμες. Οι αίμες συνδεδεμένες με πρωτεΐνες, (αιμο-πρωτεΐνες) βρίσκονται σε αφθονία στη φύση. Η αιμοσφαιρίνη και μυοσφαιρίνη είναι δύο οξυγονοδεσμευτικές πρωτεΐνες που περιέχουν πορφυρίνες σιδήρου.
Βιοσύνθεση
Η πρωτοπορφυρίνη ΙΧα, η οποία συνδέεται με σίδηρο για να σχηματίσει την αίμη, είναι το τελικό προϊόν μιας σειράς πολύπλοκων αντιδράσεων. Το πρώτο βήμα που είναι και μοναδικό σε αυτή την οδό, είναι η συνένωση γλυκίνης με ηλεκτρυλο-CoA για να σχηματίσουν δ-αμινολεβουλινικό οξύ (ALA), μια αντίδραση που καταλύεται από την ALA-συνθετάση. Δύο μόρια ALA συνενώνονται για να σχηματίσουν πορφοχολινογόνο (PBG), σε μια αντίδραση που καταλύεται από την PBG συνθετάση (γνωστή και ως ALA-αφυδατάση). Οι πρώτες πορφυρίνες (επακριβώς: πορφυρινογόνα) σχηματίζονται όταν τέσσερα μόρια του PBG συμπυκνώνονται μαζί. Το αρχικό προϊόν αυτής της αντίδρασης που καταλύεται από την υδροξυ-μεθυλοχολανο-συνθετάση (PBG-απαμινάση), είναι η υδροξυμεθυλοχολάνη. Με την παρουσία της συν-συνθετάσης του ουροπορφυρινογόνου ΙΙΙ, αυτή μετατρέπεται σε ουροπορφυρινογόνο III. Απουσία αυτού του ενζύμου, η υδροξυμεθυλοχολάνη μετατρέπεται μη ενζυμικά σε ουροπορφυρινογόνο Ι. Μια σειρά ενζυμικά καταλυόμενων αντιδράσεων διαμέσου ισομερών της σειράς ΙΙΙ οδηγεί στο σχηματισμό της πρωτοπορφυρίνης ΙΧα. Η αίμη σχηματίζεται όταν ο σίδηρος ενσωματωθεί στο μόριο, σε μια αντίδραση που καταλύεται από τη σιδηροχηλατάση. Τα πορφυρινογόνα είναι μη σταθερά και οξειδώνονται στις αντίστοιχές τους πορφυρίνες, όταν εκκρίνονται στα κόπρανα και στα ούρα. Τα πορφυρινογόνα και τα πρόδρομα της πορφυρίνης είναι άχρωμα. Οι πορφυρίνες είναι έντονα ερυθρές και φθορίζουσες. Οι κυριότεροι τόποι σύνθεσης της πορφυρίνης είναι το ήπαρ και ο ερυθρός μυελός των οστών. Το ρυθμοκαθοριστικό βήμα σε αυτή την αλληλουχία των αντιδράσεων είναι το πρώτο, η κατάλυση από την ALA-συνθετάση, η οποία είναι ευαίσθητη σε αναδραστική αναστολή από το τελικό προϊόν, την αίμη [10].
thumb|Το μόριο της αίμης|260 px
Στον άνθρωπο υπάρχουν τρεις μορφές πορφυρίνης:
thumb|Η σύνθεση της αίμης|500px
Πορφυρίες
Οι κληρονομικές ελλείψεις ενζύμων που καταλύουν επιμέρους βιοχημικές αντιδράσεις κατά τη βιοσύνθεση της αίμης, οδηγούν σε παθολογικές καταστάσεις, τις πορφυρίες. Αυτό οδηγεί σε υπερπαραγωγή των ενδιάμεσων μεταβολιτών με διαφορετικές κλινικές συνέπειες. Υπάρχουν διάφοροι τύποι πορφυριών και κάθε μια σχετίζεται με διαφορετική ανεπάρκεια κάποιου ενζύμου. Οι περισσότερες πορφυρίες είναι κληρονομικές και οφείλονται σε γονιδιακές μεταλλάξεις. Ταξινομούνται σύμφωνα με τις ενδείξεις και τα συμπτώματα της νόσου, όπως νευρολογικές, δερματικές κ.α. Οι πορφυρίες με νευρολογικά συμπτώματα παρουσιάζουν οξείες κρίσεις οι οποίες διαρκούν ημέρες ή εβδομάδες. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν κοιλιακό άλγος, δυσκοιλιότητα, σύγχυση, παραισθήσεις, ή επιληπτικές κρίσεις. Υπάρχουν τέσσερα είδη νευρολογικών πορφυριών: Οι δερματικές πορφυρίες συσχετίζονται με την φωτοευαισθησία και έχουν ως συμπτώματα ερυθρότητα, οίδημα, αίσθηση καψίματος, φουσκάλες, πάχυνση του δέρματος, υπερχρωμάτωση, ή ουλές. Υπάρχουν τρία είδη δερματολογικών πορφυριών: Όσον αφορά τη διάγνωση των πορφυριών τα κλινικά εργαστήρια ελέγχουν τα επίπεδα των πορφυρινών και προδρόμων ενώσεών τους στα ούρα, το αίμα, και τα κόπρανα. Οι εξετάσεις μπορεί να περιλαμβάνουν τον έλεγχο ενός ή περισσότερων από τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Τετραπυρρόλια
LivePedia
right|thumb|Το λογότυπο της Livepedia
Η LivePedia ήταν ελληνική διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια. Γράφτηκε σε συνεργασία από εθελοντές, χρησιμοποιώντας ένα λογισμικό τύπου wiki. Το έργο ξεκίνησε το 2005 με την υποστήριξη της εταιρείας Magenta, η οποία διέθεσε σαν αρχική συνεισφορά τα λήμματα του Ελληνικού Εγκυκλοπαιδικού Λεξικού της. Αργότερα, ως αποτέλεσμα τής πολιτικής συνεργασιών με κατόχους περιεχομένου στην Ελλάδα, προστέθηκε περιεχόμενο από χορηγούς. Οι εκδόσεις Περισκόπιο προσέφεραν πάνω από 200 λήμματα που έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά του οίκου, οι εκδόσεις Μειδίαμα προσέφεραν το σύνολο τής εγκυκλοπαίδειας γνωστής ως ΧΘΩΝ 2002 και τελευταίως ως ΕΡΜΗΣ, ενημερωμένη ως το 2004 από τη συντακτική ομάδα του οίκου, ενώ το περιοδικό PC Magazine προσέφερε το σύνολο των λημμάτων τεχνικής ορολογίας που έχουν συνταχθεί από τούς συντάκτες αλλά και τούς αναγνώστες του. Η πύλη Εν Λευκώ προσέφερε επίσης όλο το υλικό της για επεξεργασία και καταχώριση στη LivePedia.gr.
Η γενική άδεια διάθεσης του περιεχομένου τής LivePedia.gr ήταν η GFDL εκτός από συγκεκριμένα λήμματα για τα οποία ο αντίστοιχος χορηγός περιεχομένου ζητά να μην μεταφερθούν έξω από το συγκεκριμένο χώρο αλλά πάντα μπορεί ο οποιοσδήποτε επισκέπτης να τα αξιοποιήσει. Σε αυτά τα λήμματα υπήρχε σαφής ένδειξη.
Η Livepedia έκλεισε κάποια στιγμή στις αρχές του 2017. Περίπου 280 λήμματα της αντιγράφηκαν στη Βικιπαίδεια, όταν τα δύο εγχειρήματα είχαν συμβατή αδειοδότηση περιεχομένου.
Κατηγορία:Διαδικτυακές εγκυκλοπαίδειες
Μπράιαν Γκριν
Βιβλία
Το βιβλίο του Το Κομψό Σύμπαν: Υπερχορδές, Κρυφές Διαστάσεις και η Αναζήτηση για την Υπέρτατη Θεωρία (1999) είναι μια εκλαΐκευση της θεωρίας υπερχορδών και της Θεωρίας Μ. Ήταν φιναλίστ για το βραβείο Πούλιτζερ, ενώ πήρε το The Aventis Prizes for Science Books το 2000. Το Κομψό Σύμπαν έγινε αργότερα μια μίνι σειρά ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση, με αφηγητή τον ίδιο. Το δεύτερο βιβλίο του, Η Υφή του Κόσμου: Χώρος, Χρόνος και η Υφή της Πραγματικότητας (2004), μιλά για τον χώρο, τον χρόνο και τη φύση του σύμπαντος. Θέματα που καλύπτονται στο βιβλίο αφορούν τον μη-τοπικό εναγκαλισμό σωματιδίων, όπως αυτός σχετίζεται με την ειδική σχετικότητα και βασικές εξηγήσεις της θεωρίας χορδών.
Συνεισφορά στη φυσική
Η συνεισφορά του Μπράιαν Γκριν είναι κυρίως πάνω στη Θεωρία Χορδών, και πιο συγκεκριμένα πάνω στα τοπολογικά που υπεισέρχονται στη θεωρία, όπως τις πολλαπλότητες Calabi-Yau και την κατοπτρική συμμετρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Θεωρητικοί των χορδών
Μουμιοποίηση
Μουμιοποίηση είναι η διαδικασία με την οποία αναστέλλεται η αποσύνθεση ενός νεκρού σώματος ανθρώπου ή ζώου. Πιθανότατα οφείλεται σε τυχαίους παράγοντες όταν το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται το πτώμα ευνοεί την μουμιοποίηση ή μπορεί να γίνεται ύστερα από την παρέμβαση του ανθρώπου με πιο γνωστό παράδειγμα την παράδοση των Αιγυπτίων στην αρχαιότητα να μουμιοποιούν τους νεκρούς τους.
Παράγοντες που ευνοούν την μουμιοποίηση είναι πολλοί και μπορούν από μόνοι τους η σε συνδυασμό να συντελέσουν στην μουμιοποίηση. Η ξηρασία, η χαμηλή θερμοκρασία, η αυξημένη υγρασία, η στεγανοποίηση, η επίδραση κάποιου υλικού ή χημικού, ακόμα και η στάχτη ηφαιστείων έχει συντελέσει στο παρελθόν στην μουμιοποίηση τόσο ανθρώπων όσο και ζωών.
Η ξηρά μουμιοποίηση
Είναι μία τυχαία διαδικασία κατά την οποία το νεκρό σώμα υφίσταται αφυδάτωση με αποτέλεσμα το δέρμα, να εφάπτεται στα οστά. Μπορεί να συμβεί σε μέρος όπου διέρχεται ρεύμα ξηρού αέρος. Τότε, κατά την εκταφή του σώματος αποκαλύπτεται ότι το πτώμα παραμένει αναλλοίωτο. Η ξηρά μουμιοποίηση μπορεί να αφορά ολόκληρο το σώμα είτε ένα μέρος του.
Σαπωνοποίηση
Κατά τη δεύτερη παραλλαγή έχουμε και πάλι αναλλοίωτο πτώμα, αλλά αυτό συμβαίνει λόγω της μεγάλης υγρασίας του περιβάλλοντος χώρου.
Κατηγορία:Ταφικά έθιμα
Mummification
Μετέωρα
μικρογραφία Τα Μετέωρα είναι ένα σύμπλεγμα από σκοτεινόχρωμους βράχους από ψαμμίτη οι οποίοι υψώνονται έξω από την Καλαμπάκα, στον νομό Τρικάλων στη Θεσσαλία, κοντά στα πρώτα υψώματα της Πίνδου και των Χασίων. Τα μοναστήρια των Μετεώρων, που είναι χτισμένα στις κορυφές κάποιων από τους βράχους, είναι σήμερα το δεύτερο σημαντικότερο μοναστικό συγκρότημα στην Ελλάδα, ύστερα από το Άγιο Όρος. Από τα τριάντα που υπήρξαν ιστορικά, σήμερα λειτουργούν μόνον έξι, τα οποία, από το 1988 περιλαμβάνονται στον κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Γεωλογία
μικρογραφία|Όψη των Μετεώρων|αριστερά μικρογραφία|Τα Μετέωρα τη νύχτα Τα Μετέωρα βρίσκονται στο βορειοδυτικό όριο της Θεσσαλικής πεδιάδας και κοντά στο νότιο άκρο της Μεσοελληνικής Λεκάνης, ενός τεκτονικού βυθίσματος το οποίο εκτείνεται από την Αλβανία μέχρι τη Θεσσαλία. Η μεσοελληνική λεκάνη συνορεύει στα δυτικά με την Πίνδο και στα ανατολικά οριοθετείται από την πελαγόνια ζώνη των Ελληνίδων. Η λεκάνη είναι γεμάτη με ιζήματα που μετέφεραν ποταμοί ή θαλάσσια ιζήματα. Στο νότιο τμήμα της λεκάνης, όπου βρίσκονται τα Μετέωρα, τα ιζήματα αυτά χρονολογούνται από το Ολιγόκαινο και το Μειόκαινο. Πάνω τους βρίσκονται τα μεταγενέστερα ιζήματα της θεσσαλικής πεδιάδας, τα οποία καλύπτουν το νότιο τμήμα του συμπλέγματος των Μετεώρων.
Το σύμπλεγμα των Μετεώρων αποτελείται κυρίως (σε ποσοστό που φτάνει το 95%) από βοτσαλωτό ψαμμίτη και κροκαλοπαγή του Ολιγόκαινου και του Μειόκαινου, και το υπόλοιπο ποσοστό αποτελούν κυρίως χοντρόκοκκοι ψαμμίτες. Απαντά επίσης ένα πολύ μικρό ποσοστό ιλυόλιθους, οι οποίοι όπου υπάρχουν σχηματίζουν ένα λεπτό στρώμα πάχους μερικών εκατοστών. αριστερά|μικρογραφία|Η Ιερά Μονή Ρουσάνου Οι ψαμμίτες αποτελούνται από στρώματα πάχους αρκετών μέτρων σφηνοειδούς σχήματος. Κατά τόπος ανάμεσα σε αυτά τα στρώματα διακρίνονται στρώματα φακοειδούς σχήματος. Τα στρώματα ψαμμίτη έχουν ταυτοποιηθεί ως αποθέσεις ενός παλαιού δέλτα ποταμού τύπου Γκίλμπερ. Η προέλαση του δέλτα γινόταν από τα ανατολικά προς τα δυτικά. Κανάλια δημιούργησαν εγκοπές στα ιζήματα, οι οποίες διακρίνονται μέχρι σήμερα. Τα κανάλια αυτά πιθανόν δημιουργήθηκαν όταν η περιοχή ανυψώθηκε ή έπεσε η στάθμη της θάλασσας. Το συνολικό πάχος των αποθέσεων του δέλτα φτάνει τα 300 μέτρα. Κατά τόπους, στις κορυφές των λόφων, σώζεται πάνω από το στρώμα ψαμμιτών ένα στρώμα κροκαλοπαγών αποτελούμενο από γνεύσιους του παλαιοζωϊκού αιώνα και μάρμαρα της τριασικής εποχής. Το στρώμα αυτό είναι παχύτερο προς τα βορειοανατολικά. Θεωρείται ότι δημιουργήθηκε από ποτάμιες αποθέσεις.
Μέσα σε αυτούς τους βράχους βρίσκεται το Σπήλαιο Θεόπετρας.
Εγκατάσταση του μοναχισμού
μικρογραφία|Ο Ελβετός φωτογράφος [[Φρεντερίκ Μπουασονά ανεβαίνοντας με δίχτυ στα Μετέωρα, 1908]] Το άγριο και απροσπέλαστο τοπίο αποτέλεσε πρόσφορο χώρο για τους χριστιανούς ασκητές που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή σε χρονολογία που δεν είναι ακριβώς γνωστή.
Το όνομα Μετέωρα αποδίδεται στον κτήτορα της μονής Μεγάλου Μετεώρου, τον Άγιο Αθανάσιο τον Μετεωρίτη, ο οποίος ονόμασε «Μετέωρο» τον Πλατύ Λίθο στον οποίο ανέβηκε πρώτη φορά το 1344. Γενικά, η μοναστική ζωή στα Μετέωρα σημείωσε ύφεση στα χρόνια της παρακμής και της πτώσης της βυζαντινής αυτοκρατορίας και της συνακόλουθης οθωμανικής κατάκτησης της Θεσσαλίας το 1393. Ωστόσο, από τα τέλη του 15ου αιώνα και κυρίως τον 16ο αιώνα τα Μετέωρα γνωρίζουν τη μεγαλύτερή τους ακμή, καθώς ιδρύονται νέες μονές, καθολικά και μοναστηριακά κτίσματα, τα οποία κοσμούνται με απαράμιλλης τέχνης αγιογραφίες.
Με την πάροδο του χρόνου η μοναστηριακή αυτή πολιτεία άρχισε να ενισχύεται με μοναχούς για να φθάσει στο απόγειο της ακμής της γύρω στον 17ο αιώνα. Όμως, από την εποχή αυτή αρχίζει και η παρακμή με αποτέλεσμα σήμερα να λειτουργούν μόνο τα μοναστήρια της Μεταμόρφωσης, του Βαρλαάμ, του Αγίου Νικολάου του Αναπαυσά, του Ρουσάνου, της Αγίας Τριάδος και του Αγίου Στεφάνου, καθώς και κάποια τμήματα ορισμένων άλλων, ενώ τα υπόλοιπα έχουν εξαφανισθεί.
Τα Μετέωρα, λόγω και της μορφολογίας τους, προσέφεραν στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ιδανικό καταφύγιο για τον μοναχισμό και διέσωσαν μνημεία του πολιτισμού και έργα της μεταβυζαντινής τέχνης. Στις αρχές του 19ου αιώνα πολλά μοναστήρια λεηλατήθηκαν από τον στρατό του Αλή Πασά.
Στη δεκαετία του 1920 λαξεύτηκαν κλίμακες και σήραγγες στους βράχους καθιστώντας τις μονές προσβάσιμες από το γειτονικό οροπέδιο κι έτσι η παραδοσιακή μέθοδος επικοινωνίας και ανεφοδιασμού τον μονών με ανεμόσκαλες, σκοινιά, τροχαλίες και καλάθια, σταδιακά εγκαταλείφθηκε. αριστερά|μικρογραφία|267x267εσ|Η [[Μονή Βαρλαάμ|Ιερά Μονή Βαρλαάμ]]
Προστατευόμενη τοποθεσία
Τα Μετέωρα είναι προστατευόμενος βιότοπος του δικτύου Natura 2000 με κωδικό GR1440003. Το τοπίο περιλαμβάνει δασωμένους λόφους με εντυπωσιακά απόκρημνους βράχους, την παραποτάμια κοιλάδα των ποταμών Ληθαίος και Μούργκας, δάση πλατύφυλλων φυλλοβόλων, δάση πλατάνων και βελανιδιών, θαμνώνες και καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Στη σημαντική χλωρίδα περιλαμβάνονται τα ενδημικά είδη: Κενταύρια της Καλαμπάκας, Κενταύρια η γαλακτόχρους και το προστατευόμενο είδος Άνθεμις η Κρητική. Η περιοχή είναι σημαντική για την αναπαραγωγή της ορνιθοπανίδας, και περιλαμβάνει πληθυσμούς από προστατευόμενα είδη όπως ο ασπροπάρης, κουκουβάγιες, αετούς και άλλα αρπακτικά πτηνά. Στη σημαντική πανίδα περιλαμβάνονται: ευρωπαϊκές ενυδρίδες, μυωτίδες, ρινόλοφοι, χελώνες, σπιτόφιδα, πεταλούδες, λύκοι, δενδρομυωξοί, τρανόσαυρες, πιπιστρέλλοι, αλπικοί τρίτωνες, έχιδνες, δεντρογαλιές, ασινόφιδα, κρασπεδωτές χελώνες, κ.α. Επίσης, τα ψάρια: μπριάνα Σπερχειού, βελονίτσες, μακεδονικά μπριάνα, κ.α. Ο βιότοπος απειλείται από την υλοτόμηση των ώριμων συστάδων βελανιδιάς, την επέκταση του οδικού δικτύου, το παράνομο κυνήγι, την υπερβόσκηση, και τον τουρισμό.
Δήμος Ζίτσας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Από την εφαρμογή του «Καποδίστρια» (1999) έως το 2010, ο Δήμος Ζίτσας αποτελείτο μόνο από από τη Ζίτσα και τα πολύ γειτονικά της χωριά. Καταλάμβανε έκταση 65,9 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 2.200 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Με την εφαρμογή του «Καλλικράτη» το 2011, συγχωνεύθηκε με άλλους τέσσερις σε νέο δήμο που διατήρησε μεν το ίδιο όνομα, αλλά πλέον καταλαμβάνει ολόκληρο το μεσοδυτικό τμήμα του Νομού Ιωαννίνων και εδρεύει στην Ελεούσα.
Τη στιγμή της κατάργησής του, ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός της απογρ. 2001):
Ζιτσας
NGC 4620
Ο NGC 4620 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 65 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Παρθένο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζων Χέρσελ (John Herschel) στις 29 Μαρτίου 1830 και βρίσκεται στο Σμήνος γαλαξιών της Παρθένου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός) 4620 42619 07859
Άγγελος Αντωνόπουλος
Ο Άγγελος Αντωνόπουλος (Ολύμπια, κοντά στην Αρχαία Ολυμπία, 16 Ιανουαρίου 1932-) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Ολύμπια, κοντά στην Αρχαία Ολυμπία (κατάγεται από τη Γορτυνία) και μεγάλωσε στα Ταμπούρια και στην Αρχαία Ολυμπία. Ο τόπος αυτός επηρέασε τη σκέψη του και τη ζωή του. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Tέχνης Κάρολος Κουν. Επί πολλά χρόνια υπήρξε και ο ίδιος δάσκαλος υποκριτικής.
Καριέρα
Ως ηθοποιός υπηρέτησε όλα τα είδη του θεάτρου. Ξεκίνησε το θαυμαστό ταξίδι, παίζοντας σε παραστάσεις μεγάλων συγγραφέων Ελλήνων και ξένων υπό την καθοδήγηση του μεγάλου Καρόλου Κουν. Μια εποχή πλούσια σε επιτυχίες και εμπειρίες.
Μετά τον Κουν, η διαδρομή του στο θέατρο συνεχίστηκε σε συνεργασία με τον Δημήτρη Μυράτ στο θέατρο Μουσούρη.
Από το 1962 και για δέκα χρόνια παίζει σε μεγάλους θιάσους. Συνεργάστηκε με όλες τις πρωταγωνίστριες και τους πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου, σε όλα τα θεατρικά είδη: "Ιούλιος Καίσαρ" (του Σαίξπηρ), "Η άνοδος του Αρτούρου Ούι" (του Μπρεχτ), "Έρωτες των τεσσάρων Συνταγματαρχών" (του Ουστίνοφ), "Ο γλάρος" (του Τσέχωφ), "Τοβάριτς" (του Ζακ Ντε Βαλ) κ.ά.
Στον κινηματογράφο έκανε ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα με την Εκδρομή και την Παρένθεση του Τάκη Κανελλόπουλου.
Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με τον Βασίλη Γεωργιάδη, τον Ντίνο Δημόπουλο, τον Γιάννη Δαλιανίδη, τον Ερρίκο Ανδρέου, τον Γιώργο Τζαβέλλα και φυσικά τον Φιλοποίμενα Φίνο. Συνολικά έχει παίξει σε πάνω από 30 ταινίες.
Η τηλεόραση του χρωστά πολλά, αφού έπαιξε σε διάφορα σίριαλ. Το 1971 ήρθε η πρόταση του σκηνοθέτη Κώστα Κουτσομύτη να παίξει στο τηλεοπτικό σίριαλ Άγνωστος πόλεμος (του Νίκου Φώσκολου) όπου γνώρισε μια μοναδική αναγνωρισιμότητα και έγινε «σταρ» σε μια νύχτα. Άλλες σειρές είναι Οι Πανθέοι (του Τάσου Αθανασιάδη), Το φως του Αυγερινού, Μαντάμ Σουσού, Πρόβα νυφικού. Τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στα Παιδιά της Νιόβης το 2004.
Υπήρξε για πολλά χρόνια, δάσκαλος σε Δραματική Σχολή, μια δουλειά που αγάπησε πολύ γιατί τον γοητεύει να συνεργάζεται με νέα παιδιά.
Έχει εκδώσει δύο μυθιστορήματα: Οι επιβάτες του φεγγαριού και Μη μιλάς πατέρα, έχεις πεθάνει, καθώς και μία ποιητική συλλογή με τίτλο Αφύλακτη διάβαση.
Συνεργασίες
Συνεργάστηκε με τον Αλέξη Μινωτή, την Κατίνα Παξινού, τη Βέρα Ζαβιτσιάνου, τον Μάνο Κατράκη, τον Ερρίκο Ανδρέου, τον Βασίλη Γεωργιάδη κ.ά. Έπαιξε στο θέατρο τον Καρλ Μαρξ το 2007.
Συγγραφέας
Έχει γράψει το μυθιστόρημα Οι επιβάτες του φεγγαριού (Εκδόσεις Αιώρα, 2006) και την ποιητική συλλογή Αφύλακτη διάβαση (Εκδόσεις Αιώρα, 2011). Μιλάει αγγλικά και γαλλικά και κατοικεί μόνιμα στη Νέα Φιλοθέη.
Παραστασιογραφία
Συμπληρωματικός πίνακας θεατρικών παραστάσεων στις οποίες έχει παίξει ο Αγγ. Αντωνόπουλος ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μιχαήλ Τερέστσενκο
Ο Μιχαήλ Ιβάνοβιτς Τερέστσενκο (ρωσικά: Михаи́л Ива́нович Тере́щенко, Ουκρανικά: Михайло Іванович Терещенко, 18 Μαρτίου 1886, Κίεβο – 1 Απριλίου 1956, Μονακό) ήταν ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας από τις 5 Μαΐου 1917 έως τις 25 Οκτωβρίου 1917. Επίσης ήταν σημαντικός Ουκρανός γαιοκτήμονας, ιδιοκτήτης αρκετών εργοστασίων ζάχαρης και κεφαλαιούχος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε από πλούσια οικογένεια - των Τερεστσένκο - ιδιοκτητών εργοστασίων ζάχαρης, επιχειρηματιών, φιλανθρώπων και χρηματοδοτών του Ιβάν Νικολάεβιτς (1854-1903) και της Γιελιζαβέτα Μιχαήλοβα. Ο Μιχαήλ είχε έναν νεώτερο αδελφό, τον Μίκολα (1894-;). Ο θείος του Αλεξάντρ Τερεστσένκο (1856-1911) εργαζόταν στην Αγία Πετρούπολη. Ο ίδιος παντρεύτηκε δύο φορές – τη Μάργκαρετ Νόε (– 1923) και την Έμπα Χορστ (1926 - ;). Απέκτησε μια κόρη.
Ο Μιχαήλ Τερεστσένκο αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Κιέβου και το Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Το 1910, εντάχθηκε στον ελευθεροτεκτονισμό και έγινε ένας από τους πέντε σημαίνοντες Μασόνους στη Ρωσία (οι άλλοι τέσσερις είναι ο Αλεξάντερ Κονοβαλόφ, ο Αλεξάντερ Κερένσκι, ο Νικολάι Νεκρασόφ και ο Ιβάν Γεφρεμόφ). Ο Μιχαήλ Τερεστσένκο ήταν μέλος της Τέταρτης Κρατικής Δούμας (συμμεριζόταν τις απόψεις του Ρωσικού Προοδευτικού Κόμματος). Το 1912-1914, ο Τερεστσένκο ήταν ιδιοκτήτης του ιδιωτικού εκδοτικού οίκου Σιρίν στην Αγία Πετρούπολη, ο οποίος εξέδωσε το πρωτοποριακό μυθιστόρημα Πετρούπολη, του Αντρέι Μπέλι, σε τρεις συνέχειες το 1913-14. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πήρε μέρος στην οργάνωση νοσοκομείων του  Ερυθρού Σταυρού. Το 1915-1917, ο Μιχαήλ Τερεστσένκο ήταν πρόεδρος της Επιτροπής Στρατιωτικής Βιομηχανίας της περιφέρειας του Κιέβου και αντιπρόεδρος της Πανρωσικής Επιτροπής Στρατιωτικής Βιομηχανίας. Μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση το 1917, ο Μιχαήλ Τερεστσένκο τοποθετήθηκε Υπουργός Οικονομικών της Προσωρινής Κυβέρνησης του Κερένσκι, από 17 Μαρτίου 1917 έως 4 Μαΐου 1917. Τον Απρίλιο του 1917, ο Τερεστσένκο (μαζί με τον Κερένσκι και τον Νεκρασόφ) επιδίωξε ενεργά να δημιουργήσει ένα κυβερνητικό συνασπισμό με τους Σοσιαλιστές. Στις 5 Μαΐου 1917, τοποθετήθηκε Υπουργός Εξωτερικών μετά την παραίτηση του Πάβελ Μιλιουκόφ, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 26 Οκτωβρίου 1917. Ο Τερεστσένκο συνέχισε την πορεία της εξωτερικής του πολιτικής, που οδήγησε στη σύγκρουσή του με τον Υπουργό Πολέμου Αλεξάντρ Βερχόφσκι, ο οποίος θεωρούσε τη Ρωσία μη δυνάμενη να συνεχίσει τον πόλεμο. Ήταν μέλος του Διευθυντηρίου το 1917. Ήταν γνωστό ότι ο Τερεστσένκο στήριζε την Ουκρανική κυβέρνηση που οδήγησε στην ίδρυση και αναγνώριση της Γενικής Γραμματείας στην Ουκρανία το 1917. Τη νύχτα της 26ης Οκτωβρίου, ο Μιχαήλ Τερεστσένκο συνελήφθη στα Χειμερινά Ανάκτορα με άλλους υπουργούς της Προσωρινής Κυβέρνησης και κλείστηκε στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου. Την άνοιξη του 1918, δραπέτευσε από τη φυλακή και διέφυγε στη Νορβηγία με το διαμάντι Τερεστσένκο και στη συνέχεια στη Γαλλία. Ο Τερεστσένκο ήταν ένας από τους υποστηρικτές της συμμαχικής επέμβασης στη Σοβιετική Ρωσία. Τη δεκαετία του 1920 και του 1930, ασχολήθηκε με χρηματοοικονομικές δραστηριότητες στη Γαλλία και στη Μαδαγασκάρη.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Καρλόττα του Αλμπρέ
Η Καρλόττα τού Αλμπρέ, γαλλ.: Charlotte of Albret, (1480 – 11 Μαρτίου 1514), κυρία τού Σαλύ (Châlus), ήταν μία πλούσια Γαλλίδα ευγενής τού Οίκου τού Αλμπρέ. Ήταν αδελφή τού βασιλιά Ιωάννη Γ΄ της Ναβάρρας και σύζυγος τού διαβόητου Καίσαρα Βοργία, τον οποίο παντρεύτηκε το 1499. Ήταν η μητέρα τού μοναδικού νόμιμου παιδιού του, της Λουίζας Βοργία, στην οποία ενήργησε ως επίτροπος μετά το τέλος τού Καίσαρα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1480, ως κόρη τού Aλαιν Α΄, κυρίου τού Αλμπρέ, και της Φραγκίσκης κόμισσας τού Περιγκόρ. Οι γονείς τού πατέρα της ήταν οι Ιωάννης Γ΄ της Ναβάρρας και Σαρλότ ντε Ροάν και οι γονείς της μητέρας της ήταν ο Γουλιέλμος υποκόμης τού Λιμόζ και η Iσαβέλα ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν (κόρη τού Μπερτράν Ε΄ κόμη τού Ωβέρν και Μπουλόν και της Ζακέτ ντυ Πεσίν). Ο προ-προπάππος της από τον πατέρα της ήταν ο Κάρολος Α΄ τού Αλμπρέ, κοντόσταυλος της Γαλλίας, ο οποίος σκοτώθηκε ενώ διοικούσε τα γαλλικά στρατεύματα στη μάχη τού Αζενκούρ το 1415. Είχε έξι αδέλφια συμπεριλαμβανομένου του Ιωάννη τού Αλμπρέ, ο οποίος έγινε βασιλιάς της Ναβάρρας, μετά τον γάμο του με την Αικατερίνη των Φουά, βασίλισσα της Ναβάρρας.
Οικογένεια
Όταν ανήλθε στον θρόνο, ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας σκόπευε να δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς με τη Βρετάνη, προκειμένου να την ενσωματώσει στο βασίλειο της Γαλλίας: θέλησε να νυμφευτεί την Άννα της Βρετάνης για το σκοπό αυτό. Ωστόσο, μέχρι τότε ήταν νυμφευμένος με την Ιωάννα τού Βαλουά. Από την άλλη μεριά, οι Φουά-Αμπρέ με επικεφαλής τον Aλαίν τού Αλμπρέ, φοβόταν μία γαλλική κατάληψη τού Μπεάρν, de facto κυρίαρχου, αλλά που διεκδικείτο από τον Γάλλο βασιλιά.
Οι μονάρχες της Ναβάρας Αικατερίνη και Ιωάννης άρχισαν μία προσέγγιση με τον Λουδοβίκο ΙΒ΄, προκειμένου να κατευνάσουν τις φιλοδοξίες του στο Μπεάρν, υποστηρίζοντας τον Λουδοβίκο ΙΒ΄  στην προσπάθειά του να νυμφευτεί την πριγκίπισσα της Βρετάνης. Ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ ζήτησε την ακύρωση τού γάμου της στον πάπα. Ο τελευταίος απάντησε με τον ίδιο τρόπο, ζητώντας από μία πριγκίπισσα με βασιλικό αίμα να παντρευτεί τον γιο του Καίσαρα. Οι μονάρχες της Ναβάρρας πρότειναν με τη σειρά τους την Καρλόττα για τη συνδιαλλαγή.
Η πολιτική κίνηση θα έκανε τους μονάρχες Αικατερίνη και Ιωάννη να ησυχάσουν στα βόρεια των Πυρηναίων, ενώ ταυτόχρονα θα συνείπταν φιλικές διπλωματικές σχέσεις με τη Ρώμη, που θα μπορούσαν να ανοίξουν τον δρόμο για την επίλυση της σύγκρουσής τους σχετικά με τους εκκλησιαστικούς διορισμούς στη Ναβάρρα, ιδίως όσον αφορά τον επίσκοπο της Παμπλόνα Παλαβιτσίνι, διορισμό που αμφισβητήθηκε από τους μονάρχες της Ναβάρας. Οι όροι ορίστηκαν στο συμβόλαιο τού γάμου, που έγινε την άνοιξη τού 1499.
Στις 10 Μαΐου 1499, σε ηλικία 19 ετών στο Μπλουά, η Καρλόττα παντρεύτηκε τον Καίσαρα Βοργία, τον διαβόητο νόθο γιο τού πάπα Αλέξανδρου ΣΤ΄ Bοργία και της Βανότσα ντεϊ Κατανέι. Είχε πρόσφατα δημιουργηθεί δούκας τού Βαλεντινουά από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας. Ο γάμος ήταν πολιτικής σκοπιμότητας, με σκοπό την ενίσχυση της συμμαχίας τού Καίσαρα με τη Γαλλία. Ο Καίσαρας δεν έμεινε για πολύ στις περιοχές υπό την κυριαρχία των Φουά-Αλμπρέ, αφού ο Καίσαρας έφυγε στην Ιταλία αμέσως μετά το γάμο και την έγκυο Καρλόττα, ούτε επέστρεψε για να γνωρίσει τη νεογέννητη κόρη του. Ο Καίσαρας συνόδευσε τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΒ΄ στην εισβολή του στην Ιταλία.
Η Καρλόττα χαρακτηρίστηκε ως «όμορφη και πλούσια». Το 1504, έγινε ιδιοκτήτρια των ιδιοκτησιών τού Φεζίν, Nερέ και Λα Μοτ-Φεγύ. Ο Καίσαρας και η Καρλόττα απέκτησαν μαζί μία κόρη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκισσες του Ουρμπίνο Κατηγορία:Οίκος του Αλμπρέ Κατηγορία:Βοργίες
Σωτήριος Κροκιδάς
Ο Σωτήριος Κροκιδάς (1852 - 1924) ήταν νομικός, πολιτικός και πρωθυπουργός της Ελλάδας κατά το φθινόπωρο του 1922.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σικυώνα Κορινθίας το 1852 και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ. Την περίοδο 1881 - 1897 υπήρξε υφηγητής εμπορικού δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών. Το 1883 εξελέγη δήμαρχος Σικυώνας ενώ από το 1892 εκλεγόταν βουλευτής Κορινθίας. Το 1917 τοποθετήθηκε γενικός διοικητής της Κρήτης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1920.
Απεβίωσε από καρκίνο του πνεύμονα στο Περιγιάλι Κορινθίας στις 27 Ιουλίου 1924.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Το Κομψό Σύμπαν
Το Κομψό Σύμπαν: Υπερχορδές, Κρυφές Διαστάσεις και η Αναζήτηση για την Υπέρτατη Θεωρία (The Elegant Universe: Superstrings, Hidden Dimensions, and the Quest for the Ultimate Theory) είναι ένα βιβλίο του Μπράιαν Γκριν, που εκδόθηκε το 1999 και έχει ως κύριο θέμα του τη Θεωρία Χορδών.
Περιεχόμενα
Στο πρώτο μέρος του βιβλίου ο συγγραφέας κάνει μια ανασκόπηση των σχετικά παλιότερων φυσικών θεωριών, ξεκινώντας από την Κλασσική Φυσική και τα προβλήματα που αντιμετώπισε η θεωρία. Συνεχίζει περιγράφοντας την Ειδική και τη Γενική σχετικότητα, καθώς και τα βασικά συστατικά της Κβαντικής Μηχανικής, ώστε να αναδείξει τις αλλαγές που προκάλεσαν οι θεωρίες αυτές στο οικοδόμημα της Κλασσικής Φυσικής.
Στο τελευταίο μέρος του βιβλίου αναφέρονται διάφορες πιθανές εφαρμογές της θεωρίας χορδών σε κοσμολογικά ερωτήματα, όπως οι μαύρες τρύπες ή η Μεγάλη Έκρηξη, καθώς και μια σύνοψη των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η θεωρία.
Βραβεία και εμπορικότητα
Το βιβλίο ήταν φιναλίστ για το βραβείο Πούλιτζερ, ενώ κέρδισε το The Aventis Prizes for Science Books το 2000. Θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο εμπορικά βιβλία εκλαΐκευσης της Φυσικής. Στα τέλη του 2003 το βιβλίο πέρασε στη μικρή οθόνη ως μια μίνι σειρά τριών επεισοδίων, από τη NOVA, με παρουσιαστή τον Μπράιαν Γκριν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κομψό
Εφρέμ Ινονί
Ο Εφρέμ Ινονί (Ephraïm Inoni, 16 Αυγούστου 1947-) είναι πολιτικός από το Καμερούν, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από το 2004 ως το 2009. Είναι μέλος του κόμματος Δημοκρατικό Κίνημα για το Λαό του Καμερούν (RDPC).
Καριέρα
Γεννήθηκε στο χωριό Μπακινγκιλί, κοντά στη Λιμπέ, στη Νοτιοδυτική Επαρχία. στις 16 Αυγούστου του 1947 ). Είναι Αγγλόφωνος και ανήκει στην εθνοτική ομάδα Μπακουέρι.
Προτού γίνει πρωθυπουργός, χρημάτισε Γραμματέας του Κράτους για Οικονομικά Ζητήματα, τον Απρίλιο του 1992 και έπειτα αναπληρωτής γενικός γραμματέας της προεδρίας, από τις 27 Νοεμβρίου του 1992 ως την έναρξη της πρωθυπουργίας του.
Πρωθυπουργία
Διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Πωλ Μπιγιά στις 8 Δεκεμβρίου του 2004, στο πλαίσιο κυβερνητικού ανασχηματισμού και ορκίστηκε την ίδια ημέρα.
Αποπομπή
Ο Ινονί αποπέμφθηκε από τον πρόεδρο Μπιγιά στις 30 Ιουνίου του 2009. Ο ανασχηματισμός ήταν ο πιο εκτεταμένος από τότε που είχε διοριστεί ο ίδιος ο Ινονί στην πρωθυπουργία. Ο ίδιος ο πρόεδρος ανακοίνωσε στο κρατικό ραδιόφωνο ότι 12 υπουργοί είχαν απολυθεί, μεταξύ των οποίων ο Ινονί και ο υπουργός Άμυνας. Πιστεύεται ότι η δημόσια κατακραυγή για τις αυξημένες τιμές στα τρόφιμα και η κυβερνητική διαφθορά, σε συνδυασμό με τις προσπάθειες του Μπιγιά να εξασφαλίσει υποστήριξη για τις επόμενες προεδρικές εκλογές είχαν αποτέλεσμα την αποπομπή της κυβέρνησης. Ο Ινονί θα εξασφάλιζε οικονομική βοήθεια ύψους 140 εκατομμυρίων δολαρίων από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Τον διαδέχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα ο Φιλεμόν Γιανγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Καμερούν
Φιντέλιο
Ο Φιντέλιο (Fidelio) είναι όπερα σε δύο πράξεις του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν. Γράφτηκε πάνω στο λιμπρέτο μιας παλαιότερης γαλλικής όπερας, της Léonore ou L’amour conjugal του Ζαν-Νικολά Μπουϊγί, όπως διασκευάστηκε στα γερμανικά, πρώτα από τον Γιόζεφ Ζονλάιτνερ και στη συνέχεια από τον Γκέορκ Τράιτσκε.
Για τα επόμενα χρόνια η Λεονώρα έμεινε στα συρτάρια το γερμανού συνθέτη. Κάποια στιγμή αποφάσισε να επανεπεξεργαστεί τη σύνθεση, ενώ προσέλαβε τον Τράιτσκε για να κάνει κάποιες αλλαγές στο λιμπρέτο του Ζονλάιτνερ. Αυτή η τρίτη εκδοχή έκανε πρεμιέρα ως Φιντέλιο το 1814, γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία και έμελλε να είναι η οριστική. Ανακουφισμένος μετά από μια δεκαετία προσπαθειών, ο Μπετόβεν έγραψε τότε στο συνεργάτη του: «Σας διαβεβαιώνω, αγαπητέ Τράιτσκε, ότι αυτή η όπερα θα μου χαρίσει το φωτοστέφανο του μάρτυρα».
Ιδιαιτερότητες
Μολονότι ο Φιντέλιο είναι η μοναδική όπερα του Μπετόβεν, αποτελεί έργο - σταθμό στην ιστορία του συγκεκριμένου μουσικού είδους. Θεωρείται ως μία από τις πλέον πολύπλοκες και δύσκολες όπερες, απαιτώντας εξαιρετική δεξιοτεχνία τόσο από την ορχήστρα όσο και από τους ερμηνευτές. Μάλιστα ο ανδρικός πρωταγωνιστικός ρόλος, ο Φλόρεσταν, αποτελεί μέχρι σήμερα «ρόλο αναφοράς» για την κατηγορία των ηρωικών τενόρων (Heldentenor).
Το έργο ξεχωρίζει επίσης για το φιλελεύθερο πολιτικό χαρακτήρα του, με το πρωταγωνιστικό ζευγάρι να παραπέμπει ευθέως στις αξίες του Διαφωτισμού. Ο λιμπρετίστας Μπουϊγί είχε συμμετάσχει ενεργά στη Γαλλική Επανάσταση και μάλιστα κατά την περίοδο της Τρομοκρατίας ήταν επικεφαλής του στρατού στην πόλη Τουρ.
Ενορχήστρωση
Η ορχήστρα του ''Φιντέλιο' αποτελείται από τα εξής μουσικά όργανα:
Πράξη Α΄
Ο δεσμοφύλακας Τζακίνο αγαπά την κόρη του προϊσταμένου του, τη Μαρτσελίνα. Αυτή όμως παραπέμπει το γάμο στο απώτερο μέλλον επειδή είναι ερωτευμένη με το νεοφερμένο τεχνίτη Φιντέλιο, τον οποίο επιπλέον ονειρεύεται για γαμπρό και ο πατέρας Ρόκκο.
Κανείς τους δεν έχει καταλάβει ότι στην πραγματικότητα ο Φιντέλιο είναι μια μεταμφιεσμένη γυναίκα, η Λεονώρα, η οποία αναζητά το χαμένο σύζυγό της Φλόρεσταν. Εκμεταλλευόμενος τη συμπάθεια πατέρα και κόρης, ο Φιντέλιο προσπαθεί να εκμαιεύσει στοιχεία για τα μπουντρούμια του υπογείου, όπου πρόσβαση έχουν μόνο τα υψηλόβαθμα στελέχη. Μαθαίνει λοιπόν από τον Ρόκκο ότι εκεί βρίσκεται ένας πολιτικός κρατούμενος με «μεγάλους εχθρούς».
Διοικητής της φυλακής είναι ο Δον Πιζάρο, για τον οποίο κυκλοφορεί η φήμη ότι φέρεται τυραννικά - για το λόγο αυτό επίκειται επιθεώρηση από το βασιλικό επίτροπο. Φοβούμενος ότι έτσι θα ανακαλυφθεί ο μυστικός κρατούμενος του υπογείου (δηλ. ο Φλόρεσταν που επισήμως θεωρείται τα τελευταία δύο χρόνια αγνοούμενος), ο Πιζάρο αποφασίζει να τον σκοτώσει. Διατάζει λοιπόν μυστικά τον Ρόκκο να ανοίξει έναν τάφο στο υπόγειο.
Αν και δεν ακούει τα λόγια τους, ο Φιντέλιο διαισθάνεται απ' το συνωμοτικό ύφος τους ότι κάτι κακό θα συμβεί. Επιθυμώντας να εντοπίσει το Φλόρεσταν όσο το δυνατόν γρηγορότερα, πείθει τον κατά βάθος καλόψυχο Ρόκκο να βγάλει για λίγο τους κρατουμένους στο προαύλιο, δήθεν να χαρούν τον καλό καιρό. Ενώ αυτό υλοποιείται, ο Ρόκκο αναλαμβάνει να κρατά απασχολημένο τον Πιζάρο. Τελικά το σχέδιο αποτυγχάνει: ο Πιζάρο το παίρνει είδηση και οργισμένος διατάζει τους κρατουμένους να επιστρέψουν στα κελιά τους, ενώ καλεί τον Ρόκκο να επισπεύσει το άνοιγμα του τάφου. Ο τελευταίος παίρνει το δρόμο για το υπόγειο συνοδευόμενος απ' τον Φιντέλιο, ο οποίος έχει λάβει άδεια πρόσβασης στα μυστικά κελιά ως μέλλων γαμπρός του δεσμοφύλακα.
Πράξη Β΄
Όταν οι δύο τελειώνουν το σκάψιμο, ο διοικητής κατεβαίνει για να σκοτώσει τον Φλόρεσταν και διώχνει τον Φιντέλιο απ' το κελί. Όμως τη στιγμή που ο Πιζάρο τραβά το μαχαίρι, ο Φιντέλιο (που ήταν κρυμμένος δίπλα) μπαίνει στη μέση, αποκαλύπτει την αληθινή ταυτότητά του και βγάζει ένα πιστόλι για να αποτρέψει τη δολοφονία. Η σκηνή διακόπτεται από τον ανύποπτο Τζακίνο, ο οποίος εμφανίζεται μαζί με στρατιώτες και ενημερώνει ότι ο επίτροπος (Δον Φερνάντο) περιμένει στην πύλη. Ανακουφισμένος, ο καλόκαρδος Ρόκκο ζητά απ' τους στρατιώτες να συνοδεύσουν τον Πιζάρο επάνω, ενώ ο Φλόρεσταν και η Λεονώρα γιορτάζουν τη νίκη τους.
Οι υπόλοιποι φυλακισμένοι αρχίζουν να τραγουδούν για τη στιγμή της δικαιοσύνης που επιτέλους έφτασε, καθώς ο Φερνάντο ανακοινώνει σε μια πλατεία έξω απ' τις φυλακές πως η τυραννική διοίκηση του Πιζάρο τελείωσε. Ο Ρόκκο τον πλησιάζει και τον ενημερώνει αναλυτικά για τα συμβάντα, επιβαρύνοντας ακόμα περισσότερο τη θέση του διοικητή. Έτσι ο Πιζάρο οδηγείται στο κελί, ενώ η Μαρτσελίνα λιποθυμά καταλαβαίνοντας ότι είχε ερωτευθεί μια μεταμφιεσμένη γυναίκα.
Στην τελική σκηνή, η Λεονώρα απελευθερώνει με τα ίδια της τα χέρια τον Φλόρεσταν απ' τις αλυσίδες του, ενώ οι συγκεντρωμένοι εξυμνούν τις αρετές της ως πιστής και τολμηρής γυναίκας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες στη γερμανική γλώσσα Κατηγορία:Συνθέσεις του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν
Βρένθη
Η Βρένθη ήταν αρχαία πόλη στη Γορτυνία της Αρκαδίας στην Πελοπόννησο. Βρισκόταν κοντά στη δεξιά όχθη του Αλφειού στο δρόμο από Γόρτυνα προς Μεγαλόπολη. Στο σημείο αυτό σήμερα βρίσκεται η Καρύταινα.
Πριν την ίδρυση της Μεγαλόπολης (μεγάλης πόλης), η Βρένθη ήταν ήδη ερείπια και οι κάτοικοί της είχαν μετοικήσει στη Γόρτυνα. Από την αρχαία Βρένθη ονομάστηκε και ο παρακείμενος ποταμός μήκους πέντε σταδίων Βρενδεάτης, παραπόταμος του Αλφειού.
Κοντά στην αρχαία Βρένθη βρισκόταν και το ιστορικό «Παραιβάσιον», μνήμα των Μεγαλοπολιτών στο οποίο είχαν ταφεί οι πεσόντες στη μάχη κατά του Κλεομένη, όταν αυτός επιτέθηκε στους Μεγαλοπολίτες κατά παράβαση των τότε συνθηκών, εξ ου και η ονομασία του.
Πηγές
Βρενθη
Μερκία
thumb|right|200px|Η θέση της Μερκίας τον 8ο αιώνα, στο αποκορύφωμα της ακμής της. Η Μερκία (Mercia ή Μercey) ήταν ένα από τα σημαντικότερα βασίλεια της Αγγλοσαξονικής επταρχίας στην πεδιάδα του ποταμού Τρεντ. Το όνομα είναι εκλατινισμένη προφορά παλιού Σαξονικού όρου που σημαίνει άνθρωποι των συνόρων. Τοποθετείται στην κεντρική Αγγλία. Το όνομα της χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα στο όνομα διαφόρων στρατιωτικών συλλόγων, συνδέσμων και πολιτικών φορέων. Αρχαιολογικές έρευνες δείχνουν ότι το γερμανικό φύλο των Άγγλων εγκαταστάθηκε από τον 6ο αιώνα μ.Χ. βόρεια του ποταμού Τάμεση. Η Μερκία συνόρευε βόρεια με το αγγλικό βασίλειο της Νορθούμπρια, νότια με το σαξονικό Ουέσσεξ και δυτικά με την κελτική Ουαλία.
Ιστορία
Ο παλιότερος γνωστός βασιλιάς της Μερκίας ήταν ο Κρεόντα ή Κρίντα, προπάππους του Ίκελ ή Ίκιλ, που έχτισε ένα φρούριο στο Τάμγουορθ, το οποίο έγινε η έδρα των βασιλέων της Μερκίας. Ο τελευταίος γνωστός μεγάλος παγανιστής βασιλιάς της Μερκίας ήταν ο Πέντα, που ηττήθηκε και σκοτώθηκε στην μάχη του Βινβάεντ (655) από τον χριστιανό βασιλιά Οσουί της Νορθουμβρίας. Τότε κατέρρευσε προσωρινά η δύναμη της Μερκίας στην Αγγλία, με τα Σαξονικά βασίλεια να εκχριστιανίζονται.
Ο σημαντικότερος βασιλιάς της Μερκίας τον 8ο αιώνα, απευθείας απόγονος του αδελφού του Πέντα, Εόβα, ήταν ο Όφα. Ο Όφα ήταν ο σημαντικότερος βασιλιάς της Αγγλίας την περίοδο της βασιλείας του και ένας από τους σπουδαιότερους ηγεμόνες της εποχής του. Με συνεχείς επαφές με τον Καρλομάγνο, έκανε την Μερκία κέντρο της Καθολικής εκκλησίας στην Αγγλία: έχτισε ναούς, κάστρα, εμπορικά κέντρα, έκοψε χρυσά νομίσματα. Μετά το θάνατό του (796) άρχισε η πτώση της δύναμης της Μερκίας, αφού ο γιος του, Έκγκφριθ που τον διαδέχθηκε πέθανε αφού βασίλευσε μόνο λίγους μήνες.
Η δύναμη της Μερκίας έπεσε οριστικά μετά την ήττα (825) στην μάχη του Έλεντουν του βασιλιά της, Μπεορνγούλφ, που είχε ανέβει στον θρόνο πριν δύο χρόνια, από τον Εγβέρτο του Ουέσσεξ. Από τότε η Μερκία εξακολουθούσε να υπάρχει σαν υποτελές κρατίδιο στο Ουέσσεξ.
Το 852, ανέβηκε στον θρόνο ο Μπούργκρεντ σαν υποτελής του Έθελγουλφ του Ουέσσεξ, αλλά η Μερκία δέχθηκε την επίθεση των Δανών (868) που κυρίευσαν το Νότιγχαμ. Οι Δανοί διόρισαν βασιλιά έναν Μερκιανό, τον Κέολγουλφ Β' (883 – 911), που δεν είχε τον επίσημο τίτλο του βασιλιά, ενώ το υπόλοιπο ανεξάρτητο τμήμα της Μερκίας είχε ως άρχοντα, αλλά όχι βασιλιά, τον κόμη Έθελρεντ της Μερκίας.
Παντρεύτηκε την Έθελφλεντ, κόρη του Αλφρέδου του Μέγα. Η σύζυγός του κέρδιζε συνέχεια δύναμη, λόγω της ασθένειάς του από τα τραύματά του στη μάχη του Τέτενχολ κατά των Βίκινγκς (910). Τελικά πέθανε την ίδια χρονιά και η ίδια ονομάστηκε Αρχόντισσα της Μερκίας. Με τον δικό της θάνατο (918) ο αδελφός της, βασιλιάς του Ουέσσεξ Εδουάρδος ο Γηραιός, κατέλαβε την Μερκία, υποτάσσοντας τον Δανέζικο και τον Σαξονικό πληθυσμό της χώρας. Τότε ήρθε το τέλος της Μερκίας ως βασίλειο ανεξάρτητο, οι αναφορές όμως σε αυτήν εξακολουθούσαν να υπάρχουν στις ιστορικές πηγές, με την τελευταία το 1049.
Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας Κατηγορία:Περιοχές της Αγγλίας
Naruto
Το Naruto (ιαπωνικά: ナルト) είναι σειρά manga, η οποία έχει μεταφερθεί και στη μικρή οθόνη ως anime. Δημιουργός του μάνγκα είναι ο Κισιμότο Μασάσι. Το μάνγκα πρωτοεκδόθηκε το 1999 στο 43o τεύχος του περιοδικού Weekly Shōnen Jump και έχει μεταφραστεί στα αγγλικά. Ολοκληρώθηκε το Νοέμβριο του 2014, ύστερα από 15 χρόνια. Το ομώνυμο άνιμε έκανε πρεμιέρα στην Ιαπωνία τον Οκτώβριο του 2002 και τελείωσε τον Μάρτιο του 2017. Το Naruto είναι το τρίτο πιο πετυχημένο μάνγκα σε πωλήσεις παγκοσμίως, καθώς έχει πουλήσει πάνω από 220 εκατομμύρια αντίτυπα.
Η πλοκή χωρίζεται σε δύο μεγάλες χρονικές περιόδους, οι οποίες απέχουν χρονικά δυόμισι χρόνια. Ανάμεσά τους παρεμβάλλεται μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν (έξι κεφάλαια στο μάνγκα), γνωστή ως Kakashi Gaiden, η οποία φωτίζει τη μυστηριώδη παιδική ηλικία ενός σημαντικού χαρακτήρα της σειράς, του Hatake Kakashi.
Πραγματεύεται την προσπάθεια ενός νεαρού, με το όνομα Uzumaki Naruto, να κερδίσει μια θέση στον κόσμο των νίντζα επηρεάζοντας στην προσπάθειά του αυτή καταλυτικά τις ζωές των γύρω του. Χαρακτήρες μένουν μετέωροι ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, μέχρι να κληθούν να αξιολογήσουν τη ζωή τους και να λάβουν αποφάσεις ως προς το ποιοι θέλουν πραγματικά να είναι.
Ολόκληρο το πρώτο μέρος του μάνγκα έχει μεταφερθεί στη μικρή οθόνη ως σειρά άνιμε με την ονομασία Naruto. Στις 15 Φεβρουαρίου, η σειρά επέστρεψε ξανά στην πλοκή του δεύτερου μέρους του μάνγκα με τον τίτλο Naruto: Shippūden (Naruto: the Hurricane Chronicles). Η αρίθμηση των επεισοδίων ξεκινά και πάλι από τον αριθμό 1, εφόσον επισήμως η σειρά Naruto ολοκλήρωσε τον κύκλο της. Επίσης έχουν βγει δέκα ταινίες, μερικά επεισόδια OVA και μια σειρά βιντεοπαιχνιδιών.Τη δημιουργία της σειράς επιμελήθηκε το Studio Pierrot.
Αρχικά σχέδια
Στα αρχικά σχέδια της σειράς, ο Naruto θα ήταν ένα κίτσουνε (αλεπού με εννέα ουρές), θα μπορούσε να μεταμορφωθεί σε άνθρωπο και ο πατέρας του θα κατέστρεφε το χωριό στο οποίο πήγαινε ο Naruto. Η ιδέα τελικά απορρίφθηκε. Μερικές ακόμη ιδέες που απορρίφθηκαν είναι ότι ο Naruto με τον Kakashi δεν θα ήταν νίντζα. Ο Naruto θα χρησιμοποιούσε ένα είδος μαγείας παρόμοιο με το Ninjutsu και ο Kakashi θα ήταν σαμουράι.Στα αρχικά σχέδια του μάνγκα ο Sasuke δεν υπήρχε.Ο εκδότης του Kishimoto τον συμβούλεψε να δημιουργήσει έναν χαρακτήρα ο οποίος θα ήταν ο αντίπαλος του πρωταγωνιστή.Για την δημιουργία του Sasuke ο Kishimoto πήρε έμπνευση από τον χαρακτήρα του Hiei από το Yu Yu Hakusho του Yoshihiro Togashi.
Naruto History
Η ιστορία τοποθετείται σε έναν φανταστικό κόσμο, ο οποίος αποτελεί συνδυασμό παραδοσιακής Ιαπωνίας και του σύγχρονου δικού μας, όπου οι στρατιωτικές δυνάμεις της εκάστοτε χώρας είναι οι νίντζα. Η πλοκή επικεντρώνεται σε ένα από τα κρυμμένα χωριά όπου αυτοί κατοικούν, στο Konoha, η αλλιώς χωριό κρυμμένο στα φύλλα. Εκεί κατοικεί ένα υπερδραστήριο παιδί, ο Naruto Uzumaki, μέσα στον οποίο εγκλείστηκε λίγο μετά τη γέννηση του, ένας δαίμονας – αλεπού (Kyuubi στα ιαπωνικά) με εννιά ουρές, ο οποίος είχε επιτεθεί στο χωριό μόλις γενήθηκε ο Naruto. Ο Naruto, ορφανός και μόνος στον κόσμο, αντιμετωπίστηκε αμέσως σαν το ίδιο το τέρας κι όχι σαν τη φυλακή του. Ως αποτέλεσμα δέχτηκε περιφρόνηση και μίσος, χωρίς να γνωρίζει το γιατί, κατάσταση που χειροτέρευε εξαιτίας των φτωχών ικανοτήτων του στην τέχνη του νίντζα (ninjutsu). Ως αντίδραση και ως άμυνα ταυτόχρονα, ο Naruto έγινε αδιόρθωτος φαρσέρ, σπέρνοντας το χάος με τα καμώματά του, ενώ παράλληλα πήρε τη μεγάλη απόφαση να γίνει ο σπουδαιότερος αρχηγός του χωριού του (Hokage) που θα υπάρξει ποτέ και εργάζεται πάντα σκληρά για αυτό, άλλοτε με κωμικές κι άλλοτε με αναπάντεχες για αυτόν και τους γύρω του συνέπειες. Όπλα του η επιμονή, η εργατικότητα, η μερικές φορές άμετρη αυτοπεποίθησή του και η απίστευτη έμφυτη ικανότητά του να εμπνέει τους γύρω του να νικήσουν τα εσωτερικά τους δαιμόνια και να προσφέρουν τον καλύτερο εαυτό τους, καθώς και το υπερβολικό τσάκρα του.