cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Extensible Messaging and Presence Protocol
Σύνδεση με άλλα πρωτόκολλα
Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό του συστήματος Jabber είναι αυτό των μεταφορών, επίσης γνωστές ως πύλες, οι οποίες επιτρέπουν στους χρήστες την πρόσβαση σε δίκτυα βασισμένα σε άλλα πρωτόκολλα. Αυτά μπορεί να είναι πρωτόκολλα άμεσης επικοινωνίας, αλλά και πρωτόκολλα όπως το SMS ή το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Σε αντίθεση με τα προγράμματα πελάτες που υποστηρίζουν ταυτοχρόνως πολλά πρωτόκολλα, το Jabber παρέχει αυτήν την υπηρεσία στο επίπεδο του διακομιστή, διαμέσου των ειδικών πυλών που τρέχουν σ' αυτόν. Οποιοσδήποτε χρήστης Jabber μπορεί "να καταχωρηθεί" (register) σε μια από αυτές τις πύλες, παρέχοντας τις πληροφορίες που απαιτούνται για να καταγραφεί στο δίκτυο με τον οποίο τον συνδέει, και μπορεί έπειτα να επικοινωνήσει με τους χρήστες του δικτύου αυτού σαν να ήταν χρήστες Jabber (και αντιστρόφως). Αυτό σημαίνει ότι οποιοδήποτε πρόγραμμα πελάτης που υποστηρίζει πλήρως το πρωτόκολλο Jabber μπορεί να χρησιμοποιηθεί για οποιοδήποτε δίκτυο για το οποίο ο διακομιστής Jabber παρέχει μια πύλη, χωρίς πρόσθετο κώδικα στον πελάτη.
Μπορείτε λοιπόν να συνδεθείτε μέσω του διακομιστή Jabber σας, εφόσον σας παρέχει την δυνατότητα, στο δίκτυο MSN Messenger. Θα μπορείτε να επικοινωνήσετε με όλες τις επαφές σας (το JID τους είναι του τύπου user%msn.com@msn.jabberserver.gr).
Εξωτερικοί Δεσμοί
Κατηγορία:Πρωτόκολλα του ίντερνετ
Ενγκίν Ακγιουρέκ
Ο Ενγκίν Ακγιουρέκ (Engin Akyürek, 12 Οκτωβρίου 1981) είναι Τούρκος ηθοποιός.
Βιογραφία
Ο Ακγιουρέκ γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1981 στην Άγκυρα της Τουρκίας. Ο πατέρας του είναι κυβερνητικός υπάλληλος και η μητέρα του νοικοκυρά. Έχει ένα μικρότερο αδερφό. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας Γλώσσες και Ιστορία. Το 2004, έλαβε μέρος σ' έναν τηλεοπτικό διαγωνισμό ταλέντων, στον οποίο κέρδισε, και έγινε η αιτία οι συντελεστές της τηλεοπτικής σειράς Τα σύνορα της αγάπης (2004-2007) να τον επιλέξουν για να του δώσουν ένα ρόλο. Στη συνέχεια ακολούθησαν πολλές σειρές που τον ανέδειξαν έναν από τους πιο ταλαντούχους Τούρκους ηθοποιούς.
Αμείουρος
Ο αμείουρος ή αμίουρος (λατινική και επιστημονική ονομασία Ameiurus/Amiurus) είναι γένος ψαριών, που ανήκουν στην τάξη των σιλουρόμορφων, δηλαδή στα γατόψαρα. Οι αμείουροι βρίσκονται σε ποτάμια και λίμνες των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, όπου τα περισσότερα είδη τους είναι γνωστά με την κοινή περιγραφική ονομασία ταυροκέφαλα γατόψαρα (αγγλ. bullhead catfish). Γενικώς έχουν μήκος από 30 έως 35 εκατοστά, μεγάλο και πλατύ κεφάλι, και τα μεγάλα «μουστάκια» που έδωσαν στα γατόψαρα την ονομασία τους. Είναι ψάρια νυκτόβια, αδηφάγα, με γυμνό δέρμα (χωρίς λέπια), μικρά μάτια και από ένα δηλητηριώδες αγκάθι στο ραχιαίο και στα θωρακικά τους πτερύγια. Μεταφέρθηκε από τον άνθρωπο από την Αμερική στην Ευρώπη.
Είδη
Ο αμείουρος αναγνωρίζεται ως μονοφυλετικό γένος, δηλαδή περιλαμβάνει όλους τους απογόνους ενός κοινού πρόγονου είδους. Σήμερα αναγνωρίζονται τα εξής επτά είδη αμείουρου που επιβιώνουν στη σύγχρονη εποχή :
Επιπλέον αναγνωρίζονται άλλα οκτώ προϊστορικά είδη που έχουν εξαφανιοσθεί και είναι γνωστά μόνο από απολιθώματα, τα εξής:
Το παλαιότερο από αυτά, το A. pectinatus, δίνει μια εκτίμηση ελάχιστης ηλικίας για το γένος περίπου 30 εκατομμύρια έτη, στην Ολιγόκαινη εποχή.
Γεωγραφική κατανομή
Τα ζώντα είδη αμείουρου ζουν ως ιθαγενή στα ανατολικά του βορειοαμερικανικού ηπειρωτικού υδατοκρίτη, από την κεντρική Μοντάνα στα δυτικά, μέχρι το Τέξας στα νότια, σε ποτάμια που εκβάλλουν στον Κόλπος του Μεξικού και τις ακτές του ανοικτού Ατλαντικού Ωκεανού, και βόρεια μέχρι τον ανατολικό και κεντρικό Καναδά.
Ενδιαίτημα
Οι αμείουροι ζουν σε αρκετά διαφορετικά ενδιαιτήματα: σε λιμνούλες με λίγο οξυγόνο στο νερό τους (ή/και υφάλμυρα νερά), σε ποτάμια και μεγάλες λίμνες. Τρέφονται στον βυθό με οτιδήποτε μπορεί να φαγωθεί (αδηφάγα), όπως με νεκρά ψάρια, έντομα και άλλα αρθρόποδα, σπόρους, καρπούς και άλλα. Εξαιτίας της περιορισμένης καταναλώσεώς τους από τον άνθρωπο, οι αμείουροι συλλαμβάνονται συνήθως ενώ επιχειρούν να συλλάβουν οι ίδιοι άλλα ψάρια. Στις βορειοανατολικές ΗΠΑ πάντως πωλούνται συχνά την άνοιξη σε εστιατόρια από ερασιτέχνες αλιείς, πολύ φθηνά, για «τηγανιτά». Καθώς συμβαίνει και με άλλα γατόψαρα, οι αμείουροι έχουν την αίσθηση της οσφρήσεως πιο ανεπτυγμένη από εκείνη των περισσότερων σκύλων.
Περιγραφή και ταυτοποίηση
Οι αμείουροι είναι μικρότερα ψάρια από τα άλλα γατόψαρα της Βόρειας Αμερικής, με μέσα βάρη από μισό έως ένα κιλό και «ρεκόρ» κάτω από 4 κιλά.
Και τα τρία πιο συνηθισμένα είδη αμείουρου συγχέονται μάλλον εύκολα με άλλα γατόψαρα από ερασιτέχνες ψαράδες. Διακρίνονται από το ενιαίο (αντί για διχαλωτό) ουραίο πτερύγιό τους, αλλά και τα ψάρια του γένους Pylodictis έχουν ενιαίο ουραίο πτερύγιο όταν είναι ανήλικα. Αμφότερα τα γένη μπορεί να έχουν στικτό, καφετί δέρμα, αλλά στο Pylodictis το κάτω χείλος εξέχει περισσότερο από το άνω χείλος και η κεφαλή είναι πεπλατυσμένη. Αλλά και ο τρόπος ζωής και τα ενδιαιτήματά τους διαφέρουν: Το Pylodictis συναντάται συνήθως στις βάσεις φραγμάτων ή σε λιμνούλες με βοτσαλωτό πυθμένα, ενώ οι αμείουροι βρίσκονται συνήθως σε πιο λασπώδη σώματα νερού και στα νερά με μεγάλη ρύπανση. Εκτός αυτού, όπως προαναφέρθηκε, οι αμείουροι είναι σαφώς μικρότερα ψάρια.
Σχέση με τον άνθρωπο
Οι αμείουροι θεωρούνται γενικώς «άχρηστα» ψάρια και σε λίγους τόπους πωλούνται ως τροφή, παρότι μπορούν κάλλιστα να φαγωθούν από τον άνθρωπο, αν προέρχονται από σχετικώς καθαρά νερά και μαγειρευτούν σωστά. Στη Μινεσότα πάντως ψαρεύονται και από επαγγελματίες αλιείς, που πιάνουν περίπου 500 τόνους αμείουρων κάθε έτος. Οι αμείουροι αποτελούν επίσης θαυμάσιο ζωντανό δόλωμα για τα μεγάλα γατόψαρα.
Πηγές
Αμειουρος
Πυλώνας Ρόδου
Ο Πυλώνας είναι οικισμός της Ρόδου στα Δωδεκάνησα.
Γενικά στοιχεία
Ο Πυλώνας βρίσκεται προς τις ανατολικές ακτές του νησιού, πολύ κοντά (δυτικά) στη Λίνδο σε απόσταση περίπου 45 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλεως Ρόδου. Βορειοανατολικά είναι η Κάλαθος και νοτιοδυτικά η Λάρδος. Πρόκειται γραφικό χωριό, το οποίο περιβάλλεται από ελαιώνες και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία.
Οι παρακάτω τοποθεσίες έχουν κηρυχθεί αρχαιολογικοί χώροι:
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1948, γραμμένη ως η Πυλώνα, στο ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας ενώ το 1951 το όνομα διορθώθηκε σε Πυλών. Σύμφωνα με το προγράμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί την Κοινότητα Λάρδου η οποία υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Λινδίων του Δήμου Ρόδου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 627 κατοίκους. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Θάνατοι τον Αύγουστο του 2010
Καταγράφονται θάνατοι σημαντικών προσώπων από όλο τον κόσμο που συνέβησαν τον μήνα Αύγουστο του 2010, συνοδευόμενοι από πηγές μέσω των οποίων έγιναν γνωστοί.
31 Αυγούστου
08
Διοξείδιο του αζώτου
Το διοξείδιο του αζώτου είναι η χημική ένωση με τον χημικό τύπο. Είναι ένα από τα οξείδια του αζώτου. Το είναι ένα ενδιάμεσο προϊόν στη βιομηχανική σύνθεση του νιτρικού οξέος, από το οποίο παράγονται εκατομμύρια τόνοι κάθε χρόνο. Αυτό το κοκκινωπό-καφετί τοξικό αέριο έχει μια χαρακτηριστική οξεία, δηκτική οσμή και είναι ένας σημαντικός αέριος ρύπος. Το διοξείδιο του αζώτου είναι ένα παραμαγνητικό, κεκαμμένο μόριο με C2v μοριακή συμμετρία.
Μοριακές ιδιότητες
Το διοξείδιο του αζώτου έχει μοριακή μάζα 46,0055, που το καθιστά πιο βαρύ από τον αέρα, του οποίου η μέση του μοριακή μάζα είναι 28,8.
Το μήκος του χημικού δεσμού μεταξύ του ατόμου του αζώτου και του ατόμου του οξυγόνου είναι 119,7 pm. Το μήκος του δεσμού είναι συνεπές ταιριάζει με την τάξη δεσμού μεταξύ ένα και δύο.
Αντίθετα με το όζον, O3, η βασική ηλεκτρονιακή κατάσταση του διοξειδίου του αζώτου είναι μια διπλή κατάσταση, αφού το άζωτο έχει ένα αδέσμευτο ηλεκτρόνιο, που μειώνει το φαινόμενο άλφα συγκρινόμενο με το νιτρώδες και δημιουργεί μια ασθενή αλληλεπίδραση δεσμού με τα μονήρη ζεύγη του οξυγόνου. Το μονήρες ηλεκτρόνιο στο σημαίνει επίσης ότι αυτή η ένωση είναι μια ελεύθερη ρίζα, έτσι ο τύπος για το διοξείδιο του αζώτου γράφεται συχνά ως ·NO2.
Παρασκευή και αντιδράσεις
Στο εργαστήριο, το μπορεί να παρασκευαστεί σε μια διαδικασία δύο σταδίων, στην οποία η αφυδάτωση του νιτρικού οξέος παράγει πεντοξείδιο του αζώτου (dinitrogen pentoxide), που στη συνέχεια υφίσταται θερμική διάσπαση:
Η θερμική διάσπαση κάποιων νιτρικών μετάλλων δίνει επίσης :
Εναλλακτικά, η αναγωγή πυκνού νιτρικού οξέος από μέταλλο (όπως ο χαλκός).
Ή και η προσθήκη πυκνού νιτρικού οξέος σε κασσίτερο· ως παραπροϊόν παράγεται και ένυδρο διοξείδιο του κασσιτέρου.
Βασικές θερμικές ιδιότητες
Το υπάρχει σε ισορροπία με το άοσμο αέριο τετροξείδιο του αζώτου (dinitrogen tetroxide) :
Η ισορροπία χαρακτηρίζεται από ΔH = −57.23 kJ/mol, δηλαδή είναι εξώθερμη. Το NO2 ευνοείται σε υψηλότερες θερμοκρασίες, ενώ σε χαμηλότερες θερμοκρασίες, το τετροξείδιο του αζώτου επικρατεί (N2O4). Το τετροξείδιο του αζώτου μπορεί να ληφθεί ως ένα λευκό στερεό με σημείο τήξης −11,2 °C. Το NO2 είναι παραμαγνητικό λόγω του ασύζευκτου ηλεκτρονίου του, ενώ το N2O4 είναι διαμαγνητικό.
Η χημεία του διοξειδίου του αζώτου έχει ερευνηθεί εκτεταμένα. Στους 150 °C, το αποσυντίθεται με έκλυση οξυγόνου μέσω μιας ενδόθερμης διεργασίας (ΔH = 114 kJ/mol):
Ως οξειδωτικό
Όπως υποδηλώνεται από τον ασθενή δεσμό N–O, το είναι καλό οξειδωτικό. Συνεπώς, θα καεί, μερικές φορές με έκρηξη, με πολλές ενώσεις, όπως υδρογονάνθρακες.
Υδρόλυση
Υδρολύεται για να δώσει νιτρικό οξύ και νιτρώδες οξύ:
Αυτή η αντίδραση είναι ένα βήμα στη διεργασία Όστβαλντ (Ostwald process) για τη βιομηχανική παραγωγή του νιτρικού οξέος από αμμωνία. Το νιτρικό οξύ διασπάται αργά προς διοξείδιο του αζώτου, που δίνει το χαρακτηριστικό κίτρινο χρώμα των περισσότερων δειγμάτων αυτού του οξέος:
Μετατροπή σε νιτρικά
Το χρησιμοποιείται στην παραγωγή άνυδρων νιτρικών αλάτων από οξείδια:
Αλκυλοϊωδίδια και μεταλλοϊωδίδια δίνουν τα αντίστοιχα νιτρώδη:
Θέματα ασφάλειας και ρύπανσης
thumb|Η πυκνότητα της τροποσφαιρικής στήλης του διοξειδίου του αζώτου το 2011. thumb|Το αέριο διοξείδιο του αζώτου μετατρέπεται στο άχρωμο αέριο τετροξείδιο του αζώτου  σε χαμηλές θερμοκρασίες και ξαναμετατρέπεται σε  σε υψηλότερες θερμοκρασίες. Οι φιάλες σε αυτήν τη φωτογραφία περιέχουν ίσες ποσότητες από αέριο σε διαφορετικές θερμοκρασίες. Το διοξείδιο του αζώτου είναι τοξικό με την εισπνοή. Όμως, επειδή η ένωση είναι δριμεία και ανιχνεύεται εύκολα με την όσφρηση σε χαμηλές συγκεντρώσεις, η έκθεση στην αναπνοή μπορεί, γενικά, να αποφευχθεί. Μια δυνητική πηγή έκθεσης είναι το κόκκινο ατμίζον νιτρικό οξύ (red fuming nitric acid), που παράγει αυθόρμητα πάνω από τους 0 °C. Συμπτώματα δηλητηρίασης (πνευμονικό οίδημα (lung edema)) τείνει να εμφανιστεί μερικές ώρες μετά την αναπνοή σε χαμηλές αλλά δυνητικά μοιραίες δόσεις. Επίσης, χαμηλές συγκεντρώσεις (4 ppm) θα ναρκώσουν τη μύτη, δημιουργώντας συνεπώς μια δυνητική υπερέκθεση.
Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι μακροχρόνια έκθεση σε σε συγκεντρώσεις πάνω από 40–100 µg/m3 μπορεί να μειώσουν τη λειτουργία των πνευμόνων και να αυξήσουν  τον κίνδυνο αναπνευστικών συμπτωμάτων.
Το διοξείδιο του αζώτου σχηματίζεται στις περισσότερες διεργασίες καύσης χρησιμοποιώντας τον αέρα ως οξειδωτικό. Σε αυξημένες θερμοκρασίες το άζωτο ενώνεται με το οξυγόνο για να σχηματίσει μονοξείδιο του αζώτου:
Το μονοξείδιο του αζώτου μπορεί να οξειδωθεί στον αέρα για να σχηματίσει διοξείδιο του αζώτου. Σε κανονικές ατμοσφαιρικές συγκεντρώσεις, αυτή είναι μια πολύ αργή διαδικασία.
Διοξείδιο του αζώτου παράγεται επίσης με τις ατμοσφαιρικές δοκιμές πυρηνικών όπλων και είναι υπεύθυνες για το κοκκινωπό χρώμα των σύννεφων μανιταριού (mushroom clouds).
Το διοξείδιο του αζώτου παράγεται επίσης φυσικά κατά τη διάρκεια των ηλεκτρικών καταιγίδων. Ο όρος για αυτή τη διεργασία είναι «ατμοσφαιρική αζωτοδέσμευση» (atmospheric fixation of nitrogen). Η βροχή που παράγεται κατά τη διάρκεια τέτοιων καταιγίδων είναι ιδιαίτερα καλή για τους κήπους, επειδή περιέχει ίχνη από λίπασμα. (Henry Cavendish 1784, Birkland -Eyde Process 1903, et-al)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις του αζώτου Κατηγορία:Οξείδια του αζώτου Κατηγορία:Πρόσθετα τροφίμων
Brooklyn (ταινία)
Το Brooklyn (ελληνική απόδοση: Μπρούκλυν) είναι Ιρλανδική-Καναδική-Βρετανική, αισθηματική - δραματική ταινία του 2015, σε σκηνοθεσία Τζον Κράουλι και σε σενάριο Νικ Χόρνμπι. Το σενάριο βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Κολμ Τόιμπιν. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Σίρσα Ρόναν, Έμορι Κοέν, Ντόνχολ Γκλίσον, Τζιμ Μπρόντμπεντ και Τζούλι Ουόλτερς.
Η ταινία τοποθετείται το 1951 και το 1952, και αφηγείται την ιστορία μιας νεαρής Ιρλανδέζας μετανάστριας στις ΗΠΑ, όπου παντρεύεται έναν Ιταλό. Ο θάνατος της αδελφής της, την αναγκάζει να επιστρέψει στην πατρίδα της, όπου γνωρίζει έναν νεαρό Ιρλανδό και τελικά καλείται να επιλέξει μεταξύ τους.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 26 Ιανουαρίου του 2015, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς, λαμβάνοντας καλές κριτικές. Κατόπιν, κυκλοφόρησε με περιορισμένες προβολές στις ΗΠΑ, στις 4 Νοεμβρίου του 2015, αλλά και στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 6 Νοεμβρίου του 2015. Ήταν υποψήφια για τρία βραβεία Όσκαρ: Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου και Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου.
Πλοκή
Σε έναν χορό Ιρλανδών στο Μπρούκλιν, θα γνωρίσει έναν Ιταλό μετανάστη, τον Τόνι. Μεταξύ τους θα αναπτυχθεί ερωτικός δεσμός, ο οποίος θα καταλήξει στον γάμο. Ο γάμος γίνεται μυστικά, καθώς η Έιλις σκοπεύει να ταξιδέψει πίσω στην Ιρλανδία, μετά τον θάνατο της αδελφής της. Στην Ιρλανδία, κρατά από όλους κρυφό τον γάμο της, ακόμα κι από τη φίλη της, η οποία θα προσπαθήσει σε μία έξοδο της να της γνωρίσει έναν νεαρό Ιρλανδό, τον Τζιμ, τον οποίο η Έιλις ερωτεύεται. Παράλληλα, πιάνει δουλειά ως βιβλιοθηκάριος και αρχίζει σταδιακά να αισθάνεται πως διαμορφώνονται συνθήκες ώστε να παραμείνει στην Ιρλανδία. Δεν ανταποκρίνεται στα γράμματα του Τόνι, ενώ κάποια στιγμή ο Τζιμ της κάνει εμμέσως πλην σαφώς πρόταση γάμου.
Η πρώην εργοδότριά της στην Ιρλανδία, η κυρία Κέλι, τη συναντά και της αποκαλύπτει πως γνωρίζει για τον κρυφό γάμο της στο Μπρούκλιν. Τότε συνειδητοποεί τις συνθήκες ζωής σε μια μικρή πόλη που άφησε πίσω της μεταναστεύοντας. Η Έιλις αποκαλύπτει στη μητέρα της ότι είναι ήδη παντρεμένη και αποφασίζει να επιστρέψει στις ΗΠΑ την επόμενη μέρα. Η μητέρα της, παρά τη στενοχώρια της, αποδέχεται την απόφαση της κόρης της. Στο πλοίο της επιστροφής, η Έιλις, συναντά μία νεαρή Ιρλανδέζα μετανάστρια στο Μρούκλιν και της δίνει συμβουλές. Στην τελευταία σκηνή της ταινίας, η Έιλις συναντά τον Τόνι και αγκαλιάζονται ευτυχισμένοι.
Tiger I
Το Panzerkampfwagen VI Tiger I (γερμ. τεθωρακισμένο όχημα μάχης VI «Τίγρης») είναι γερμανικό άρμα μάχης που χρησιμοποιήθηκε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν ένα από τα ισχυρότερα άρματα μάχης της εποχής, βάρους 55 τόνων και οπλισμένο με πυροβόλο των 88mm.
Σχεδιασμός και παραγωγή
Σχεδόν από την έναρξη του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου, οι Γερμανοί είδαν την ανάγκη για ένα άρμα μάχης που θα αντικαθιστούσε το PzKpfw IV. Το 1941 παραγγέλθηκε στη Χένσελ ένα άρμα 36 τόνων, το VK3601, για το οποίο κατασκευάστηκε ένα πρωτότυπο, αλλά ο σχεδιασμός του σταμάτησε μετά την ταυτόχρονη παραγγελία στις Χένσελ και Πόρσε για ένα άρμα 45 τόνων (VK4501) οπλισμένο με το πυροβόλο Flak 18 των 88mm. Η παραγγελία έπρεπε να είναι έτοιμη στα επόμενα γενέθλια του Χίτλερ (20 Απριλίου 1942), οπότε και παρουσιάστηκαν δύο πρωτότυπα, ένα της Χένσελ [VK4501(H)] και ένα της Πόρσε [VK4501(P)]. Επιλέχθηκε το μοντέλο της Χένσελ το οποίο είχε στοιχεία από το VK3601 και το VK3001(H) παρόλο ότι απείχε πολύ από την αρχική απαίτηση των 45 τόνων. Τον Αύγουστο του 1942 ξεκίνησε η παραγωγή του με την ονομασία PzKpfw VI Tiger Ausf E (SdKfz 181). thumb|350px|Αιχμαλωτισμένο Tiger στην Τυνησία. Το Tiger παρήχθη από τον Αύγουστο του 1942 έως τον Αύγουστο 1944 οπότε το διαδέχτηκε το Tiger II ή Königstiger (βασιλικός τίγρης). Παρήχθησαν 1350 άρματα και επίσης δημιουργήθηκαν και κάποιες παραλλαγές: Το Befehlspanzer Tiger (Διοίκησης) και το Sturmtiger (Εφόδου), εξοπλισμένο με νέα υπερκατασκευή και τον εκτοξευτή ρουκετών 38cm Type 61 (μόνο 10 άρματα).
To Tiger ήταν άρμα σύγχρονο, με το ισχυρό αντιαεροπορικό πυροβόλο των 88mm επάνω σε πύργο της Krupp και πολύ καλή θωράκιση που σε πολλά σημεία περνούσε τα 200mm. Η θωράκιση, παραδόξως, δεν ήταν επικλινής όπως εκείνη του αντιπάλου του Τ-34 αλλά κάθετη. Το σύστημα μετάδοσης κίνησης ήταν ημιαυτόματο συμπεριλαμβάνοντας το πρωτοποριακό υδραυλικό κιβώτιο ταχυτήτων OLVAR. Η ανάρτηση αποτελούνταν από οκτώ τροχούς σε κάθε πλευρά σε δύο επικαλυπτόμενες σειρές, κάτι που δημιουργούσε σημαντικό πρόβλημα: λάσπη και πέτρες μαζευόταν ανάμεσα στους τροχούς ακινητοποιώντας το άρμα όταν η λάσπη πάγωνε εξαιτίας του τρομερού κρύου του ανατολικού μέτωπου. Το Tiger ήταν υπερβολικά πολύπλοκο στην κατασκευή και τη συντήρησή του. Η πρώτη του πολεμική δράση(τρία άρματα) ήταν στο μέτωπο του Λένινγκραντ.Η ρωσική αντιαρματική //αμυνα τα κατέστρεψε σε λίγα λεπτά. κατόπιν χρησιμοποιήθηκε σε όλα τα μέτωπα.
Στη μάχη του Βιγέρ-Μποκάζ (Villers-Bocage)
Κατά την περίοδο 13 Ιουνίου-8 Αυγούστου του 1944, όταν οι συμμαχικές δυνάμεις προωθούνταν στη Νορμανδία, εφαρμόστηκε η επιχείρηση Perch, η οποία προέβλεπε ταχεία διάσπαση του γερμανικού μετώπου από ρήγμα που είχε εντοπισθεί στις γερμανικές γραμμές. Ωστόσο, η επιχείρηση απέτυχε παταγωδώς λόγω ενός άρματος Tiger που οδηγούσε ο ίλαρχος των SS (SS-Hauptsturmführer) Μίχαελ Βίττμαν (Michael Wittmann). Μέσα σε μία μέρα το Tiger του Βίτμαν κατέστρεψε μόνο του 21 άρματα, στην πλειοψηφία τους Cromwell και M4 Sherman, 14 ημιερπυστριοφόρα M3 και δύο αντιαρματικά, μέχρι να ακινητοποιηθεί από ένα αντιαρματικό των 57 χλστ.
Επί αρκετές ημέρες μετά τη μάχη, ακόμη και η θέα γερμανικού άρματος προκαλούσε πανικό στους Βρετανούς, οι οποίοι κατέληξαν σε έναν γενικό, εμπειρικό κανόνα: "Εάν υπάρχει αναφορά για την παρουσία ενός Tiger, πρέπει να στείλεις πέντε Sherman, υπολογίζοντας να χάσεις τα τέσσερα."
Πηγές
Κατηγορία:Άρματα μάχης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γερμανικά άρματα μάχης
Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα
Παρ' όλο που δεν είναι νομικά δεσμευτικό έγγραφο, έγινε η βάση για δύο νομικές συνθήκες, το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα. Συνεχίζει να αναφέρεται από ακαδημαϊκούς, νομικούς και συνταγματικά δικαστήρια. Υπάρχει ασυμφωνία μεταξύ διεθνών δικηγόρων για το ποια σημεία της αντιπροσωπεύουν διεθνές εθιμικό δίκαιο. Οι απόψεις κυμαίνονται μεταξύ μερικών άρθρων και ολόκληρης της διακήρυξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες Κατηγορία:Ιστορία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Η περιπέτεια του «Γκλόρια Σκοτ»
Η περιπέτεια του «Γκλόρια Σκοτ» (αγγλικός τίτλος:The Adventure of the Gloria Scott) είναι ένα από τα πενήντα έξι διηγήματα του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ με ήρωα τον ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο βρετανικό περιοδικό The Strand τον Απρίλιο του 1893 και είναι το πέμπτο διήγημα της συλλογής Οι αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς που κυκλοφόρησε το 1894.
Χρονολογικά, είναι η πρώτη υπόθεση που εξιχνιάζει ο Σέρλοκ Χολμς, όταν ακόμη ήταν φοιτητής και πριν αρχίσει να ασχολείται επαγγελματικά ως ντετέκτιβ. Αναφέρεται σε μια υπόθεση εκβιασμού για κάποιο παλιό έγκλημα που διεπράχθη στο εξωτερικό, στις αποικίες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, θέμα που επαναλαμβάνεται και σε άλλες ιστορίες του Σέρλοκ Χολμς μεταξύ των οποίων Το μυστήριο της κοιλάδας Μπόσκομπ, Η περιπέτεια του Μαύρου Πέτρου, Το σήμα των Τεσσάρων, Τα πέντε κουκούτσια πορτοκαλιού, Η περιπέτεια του εσωτερικού ασθενή.
Υπόθεση
Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, ο Σέρλοκ Χολμς αποφασίζει να διηγηθεί στον δρ. Γουάτσον για την πρώτη του έρευνα, όταν ήταν ακόμη φοιτητής. Ο Χολμς εξηγεί ότι εκείνη την εποχή ο φίλος και συμφοιτητής του Βίκτορ Τρέβορ τον προσκάλεσε να περάσει ένα μήνα διακοπές στο Νόρφολκ, στο σπίτι του πατέρα του, ειρηνοδίκη και γαιοκτήμονα, που είχε κάνει περιουσία στα ορυχεία χρυσού στην Αυστραλία. Ενώ η διαμονή είχε ξεκινήσει ευχάριστα, η ηρεμία του σπιτιού διαταράχθηκε όταν ο Χολμς κατέπληξε τον ηλικιωμένο Τρέβορ με κάποιες παρατηρήσεις για το παρελθόν του, καθώς ανακάλυψε ότι ο κ. Τρέβορ συνδέονταν κάποτε με κάποιον με τα αρχικά Τ. Α. που τώρα ήθελε να τον ξεχάσει. Ο κ. Τρέβορ τον συμβούλεψε να μετατρέψει τις ερευνητικές του ικανότητες, που μέχρι τότε ο Χολμς θεωρούσε διασκεδαστικό χόμπι, σε επάγγελμα. μικρογραφία|250x250εσ|Οι Τρέβορ και ο Σέρλοκ Χολμς, εικονογράφηση του 1893 Ο Χολμς κατάλαβε ότι με τις παρατηρήσεις του έκανε τον οικοδεσπότη του να νιώσει άβολα και αποφάσισε να φύγει. Το βράδυ πριν την αναχώρησή του, ένας ηλικιωμένος άνδρας που ονομαζόταν Χάντσον εμφανίστηκε ξαφνικά στο σπίτι, με αποτέλεσμα ο πρεσβύτερος κύριος Τρέβορ να ταραχθεί πολύ.
Στη συνέχεια, ο Χολμς πέρασε τις επόμενες επτά εβδομάδες των διακοπών στο σπίτι του κάνοντας πειράματα στη χημεία, όταν έλαβε ξαφνικά ένα τηλεγράφημα από τον νεότερο Τρέβορ που τον παρακαλούσε να επιστρέψει στο Νόρφολκ. Μόλις έφτασε εκεί, ο Βίκτορ είπε στον Χολμς ότι ο πατέρας του πέθανε ως αποτέλεσμα ενός εγκεφαλικού που υπέστη αφού διάβασε ένα γράμμα.
Του διηγείται ότι μετά την αναχώρησή του από το σπίτι επτά εβδομάδες νωρίτερα, αυτός ο Χάντσον, που είχε έρθει αναζητώντας δουλειά, αποδείχτηκε ιδιαίτερα απείθαρχος και θρασύς: Είχε απαιτήσει να προαχθεί από κηπουρός σε μπάτλερ και το πέτυχε, έκανε ασυγχώρητα σφάλματα που κανονικά θα είχαν ως αποτέλεσμα την απόλυσή του, συχνά μεθούσε. Ο Βίκτορ δεν τον άντεχε και θα τον είχε χτυπήσει αν ήταν ηλικιωμένος. Το υπόλοιπο προσωπικό έκανε συχνά παράπονα για την συμπεριφορά του, ωστόσο, ο πατέρας του Βίκτορ πάντα τον δικαιολογούσε. Ξαφνικά, ο Χάντσον ανακοίνωσε ότι έφευγε επειδή είχε βαρεθεί το Νόρφολκ και θα πήγαινε στο Χάμσαϊρ για να δει τον Μπέντοους, έναν άλλο παλιό σύντροφό του. μικρογραφία|250x250εσ|Η ανταρσία στο Γκλόρια Σκοτ, εικονογράφηση του 1893 Ο Βίκτορ πίστεψε ότι το πρόβλημα είχε τελειώσει όταν έφυγε ο Χάντσον, αλλά σε λίγο καιρό έφθασε ένα γράμμα από το Χάμσαϊρ με ένα απόλυτα ακατανόητο μήνυμα, που όμως προκάλεσε την ασθένεια και τον θάνατο του πατέρα του. Για τον Βίκτορ, το μήνυμα δεν σήμαινε τίποτε αλλά ο Χολμς κατάφερε να το αποκρυπτογραφήσει. Διαβάζοντας κάθε τρίτη λέξη μετά την πρώτη, το μήνυμα έλεγε: «Το παιχνίδι τελείωσε. Ο Χάντσον τα είπε όλα. Φύγε για να σώσεις τη ζωή σου».
Ο Χολμς συμπέρανε ότι επρόκειτο περί εκβιασμού. Κάποιο ένοχο μυστικό που γνώριζε ο Χάντσον τον έκανε να εξουσιάζει τον πρεσβύτερο κ. Τρέβορ. Κάποια χαρτιά που βρέθηκαν στο γραφείο του κ. Τρέβορ επιβεβαίωσαν τους συλλογισμούς του και μαθαίνουμε ότι:
Ο πρεσβύτερος κ. Τρέβορ κάποτε ονομαζόταν Τζέιμς Άρμιτατζ, υπεξαίρεσε χρήματα από την τράπεζα όπου εργαζόταν, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε εκτοπισμό μαζί με άλλους. μικρογραφία|250x250εσ|Η διάσωση του Χάντσον, εικονογράφηση του 1893 Το πλοίο Γκλόρια Σκοτ μετέφερε την ομάδα των κρατουμένων προς την Αυστραλία. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, οι κατάδικοι οργάνωσαν ανταρσία και πήραν τον έλεγχο του σκάφους, σκοτώνοντας πολλούς φύλακες και ναύτες. Μερικοί από τους στασιαστές, συμπεριλαμβανομένου του Άρμιτατζ, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το σκάφος με μια μικρή βάρκα, καθώς δεν ήθελαν να σκοτώσουν περισσότερους από όσο χρειάστηκε. Οι άλλοι έμειναν στο Γκλόρια Σκοτ και σκότωσαν τους υπόλοιπους μάρτυρες. Λίγα λεπτά αργότερα το πλοίο ​​ανατινάχθηκε από μια μεγάλη έκρηξη. Μόνο ένας επέζησε, ο ναύτης Χάντσον, τον οποίο επέστρεψαν και ανέσυραν στη βάρκα. Αργότερα τους διέσωσε ένα διερχόμενο πλοίο με προορισμό την Αυστραλία. Έτσι, ο Τζέιμς Άρμιτατζ σώθηκε και, μαζί με τον φίλο του Έβανς και άλλους κρατούμενους, κατέληξαν στις ακτές της Αυστραλίας, όπου κατάφερε να πλουτίσει στα ορυχεία χρυσού. Χρόνια αργότερα, επέστρεψε στην Αγγλία έχοντας αλλάξει το όνομά του σε Τρέβορ, και έζησε για χρόνια ως πλούσιος και αξιοσέβαστος πολίτης. Το ίδιο συνέβη και στον Έβανς, που άλλαξε το όνομά του σε Μπέντοους και επιστρέφοντας στην Αγγλία έμενε στο Χάμσαϊρ.
Ωστόσο, ο Χάντσον, που γνώριζε το μυστικό τους, εμφανίστηκε για να τους εκβιάσει.
Ο Χολμς λέει στον Γουάτσον στο τέλος της ιστορίας δίνοντάς του τις σημειώσεις του: «Ιδού, γιατρέ, τα γεγονότα σχετικά με την υπόθεση, και αν αποδειχθούν με οποιονδήποτε τρόπο χρήσιμα για τη συλλογή σου, θα βρίσκονται στη διάθεσή σου».
Παραπομπές
Κατηγορία:Οι αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς
Θευδέριχος Α΄
Ο Θευδέριχος Α΄ ή Θεοδώριχος Α΄ (Γαλλική γλώσσα: Thierry Ier, περί το 487 - 534) μέλος του Οίκου των Μεροβιγγείων ήταν Βασιλιάς της Αυστρασίας (511 - 534), περιοχής που περιείχε τις πόλεις Μετς και Ρενς. Ο Θευδέριχος Α΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Κλόβις Α΄ και μίας από τις πρώτες συζύγους του ή παλλακίδες του, ίσως της Εβοχίλδης από την Κολωνία, με καταγωγή από τους Φράγκους του Ρήνου. Σύμφωνα με την παράδοση των Σαλίων Φράγκων, το 511 που απεβίωσε ο πατέρας του το βασίλειο μοιράστηκε στους τέσσερις γιους του: ο Θευδέριχος Α΄ έλαβε το Μετς, ο Χλωδόμηρος την Ορλεάνη, ο Χιλδεβέρτος Α΄ το Παρίσι και ο Χλωτάριος Α΄ το Σουασόν. Στην αρχή της βασιλείας του ο Χυγκελάκ βασιλιάς των Γετών στη Σκανδιναβία εισέβαλε στην Αυστρασία, ο Θευδέριχος Α΄ έστειλε τον γιο του Θευδεβέρτο Α΄ να τον σκοτώσει.
Εκστρατείες σε Θουριγγία και Βουργουνδία
Στην επόμενη εκστρατεία του ο Θευδέριχος Α΄ επιτέθηκε ξανά στη Θουριγγία μαζί με τον Χλωτάριο Α΄ και τον γιο του Θευδεβέρτο Α΄, διεκδίκησε το μερίδιο που του είχε υποσχεθεί ο Χερμάναφριντ στην προηγούμενη εκστρατεία. Το 531 με την υποστήριξη του δούκα των Σαξόνων Χαντουγκάτο εισέβαλε στη Θουριγγία, ο Χερμάναφριντ σκοτώθηκε κατά την εισβολή και η Θουριγγία προσαρτήθηκε στην Αυστρασία. Ο αδελφός του Χλωτάριος Α΄ παντρεύτηκε στη συνέχεια τη Ραδεγούνδη κόρη του Μπαντέρικ αδελφού του Χερμάναφριντ. Μετά από μια συμφωνία που έκανε με τον ετεροθαλή αδελφό του Χιλδεβέρτο Α΄ ο Θευδέριχος Α΄ πέθανε (534), το βασίλειο του Μετς κληρονόμησε ο γιος του Θευδεβέρτος Α΄, τάφηκε στο Αβαείο του Σαιν-Πιερ λε Βιφ στο Σενς.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σουαβεγκόθα, κόρη τού Σιγισμόνδου ηγεμόνα των Βουργουνδών και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων
Δεσκάτη
Η Δεσκάτη είναι ορεινή κωμόπολη του νομού Γρεβενών σε υψόμετρο 860 μέτρα. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του νομού, κοντά στα όριά του με τους νομούς Κοζάνης, Λάρισας, Τρικάλων και είναι η νοτιότερη κωμόπολη της Μακεδονίας.
Γεωγραφία - Οικονομία
Είναι κτισμένη σε μικρό οροπέδιο στις νότιες πλαγιές των Καμβουνίων Ορών, απέναντι από το ύψωμα του Τέρτιμου (1093μ.). Απέχει 58 χλμ. ΝΑ. από την πρωτεύουσα του νομού τα Γρεβενά, 54 χλμ. ΝΔ. από τα Σέρβια Κοζάνης, 40,5 χλμ. Δ. από την Ελασσόνα Λάρισας και 50 χλμ. ΒΑ. από την Καλαμπάκα Τρικάλων. Διαθέτει χαμηλή οικιστική δόμηση, αρκετό πράσινο και τα γύρω βουνά είναι κατάφυτα από βελανιδιές, πεύκα και έλατα. Το κλίμα της είναι ξηρό και δροσερό τους καλοκαιρινούς μήνες.
Η οικονομία του Δήμου βασίζεται, κατά κόρον, στην κτηνοτροφία και τη γεωργία. Η κτηνοτροφία ασχολείται με την εκτροφή αιγοπροβάτων και βοοειδών. Σχετικά με τη γεωργία, αυτή επικεντρώνεται στο σιτάρι, το καλαμπόκι και τον καπνό.
Ιστορία
Η πρώτη αναφορά στη Δεσκάτη, ως οικισμός, γίνεται στην οθωμανική απογραφή του 1454-1455 και συνεχίστηκε από τότε, αν και με παραλλαγές της ονομασία της. Από τη Δεσκάτη κατάγονταν οι αγωνιστές οπλαρχηγοί της επανάστασης του 1821 και αρματολοί των Χασίων Ψειραίοι, ενώ έλαβε χώρα η λεηλασία και ο εμπρησμός της το 1854. Ο ελληνικός στρατός μπήκε στην κωμόπολη, έπειτα από ολοήμερη μάχη με τον οθωμανικό στρατό, στις 7 Οκτωβρίου 1912 και την προσάρτησε στο Βασίλειο της Ελλάδας.
Στις 16 Απριλίου 1941 οι γερμανικές δυνάμεις Κατοχής πέρασαν από τη Δεσκάτη. Η κωμόπολη βρισκόταν στην ιταλική ζώνη κατοχής μέχρι τις 8 Σεπτεμβρίου 1943, όταν και επέστρεψε στον γερμανικό έλεγχο. Η τελευταία εμφάνιση των Γερμανών έγινε στις 18 Φεβρουαρίου 1944. Στην περιοχή αναπτύχθηκαν ομάδες του Ε.Α.Μ. από το 1942, οι οποίες με τον τερματισμό του πολέμου συμμετείχαν στην επίθεση στη Δεσκάτη (21/9/1946), καθώς και ευρύτερα στον εμφύλιο πόλεμο.
Στη Δεσκάτη λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο την Παρασκευή του Πάσχα (ανήμερα της γιορτής της Ζωοδόχου Πηγής) το έθιμο της Ανδρομάνας.
Διοικητικά - Εκκλησιαστικά
Ως κοινότητα η Δεσκάτη αναγνωρίστηκε το 1918 με έδρα τον οικισμό και ανήκε στον νομό Κοζάνης. Το 1943 υπάγεται στο νομό Λαρίσης και το 1964 με το ΦΕΚ 185Α-30/10/1964 η κοινότητα αναγνωρίζεται σε δήμο που ανήκει πλέον στο νομό Γρεβενών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα χωριά Άγιο Γεώργιο, Παρασκευή, Γήλοφο και Διασελλάκι συναποτελούν τη δημοτική κοινότητα Δεσκάτης, που ανήκει στην δημοτική ενότητα Δεσκάτης. Με την απογραφή του 2011 η δημοτική κοινότητα έχει πληθυσμό 3.598 κατοίκους (μείωση σε σχέση με την απογραφής του 2001[4.028 κάτοικοι]), ενώ ως οικισμός 3.508, όντας η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νομού.
Εκκλησιαστικά η Δεσκάτη υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ελασσώνος και όταν ο εκάστοτε Μητροπολίτης ιερουργεί εκεί στη φήμη του προστίθεται ο τίτλος "Ελασσώνος και Δεσκάτης".
Αθλητισμός
Στη Δεσκάτη εδρεύουν οι εξής αθλητικοί σύλλογοι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Γρεβενών Κατηγορία:Δήμος Δεσκάτης
Αποκεντρωμένες Διοικήσεις της Ελλάδας
Η Αποκεντρωμένη Διοίκηση αποτελεί βαθμίδα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, η οποία συστάθηκε το 2011, όταν τέθηκε σε ισχύ η νέα διοικητική διαίρεση της χώρας σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» (Ν. 3852/2010). Οι Αποκεντρωμένες ∆ιοικήσεις αποτελούν ενιαίες μονάδες για τις αποκεντρωμένες υπηρεσίες του κράτους και ασκούν γενική αποφασιστική αρμοδιότητα στις κρατικές υποθέσεις της περιφέρειάς τους, σύμφωνα με το άρθρο 101 του Συντάγματος. Η σύσταση των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων έγινε για να αναλάβουν βασικές αρμοδιότητες των Περιφερειών, μετά την καθιέρωση των τελευταίων ως τοπικών αυτοδιοικούμενων οργανισμών. Πρόκειται για αρμοδιότητες που, είτε λόγω των διατάξεων του Συντάγματος είτε λόγω του χαρακτήρα τους, αποφασίστηκε να μην περάσουν στην τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά να παραμείνουν στην ευθύνη του κράτους.
Συνολικά συστάθηκαν επτά Αποκεντρωμένες Διοικήσεις με χώρο ευθύνης που περιλαμβάνει από μία έως τρεις περιφέρειες και καθήκον την εφαρμογή των κυβερνητικών πολιτικών σε περιφερειακό επίπεδο. Επικεφαλής τους είναι ο εκάστοτε Γενικός Γραμματέας, ο οποίος διορίζεται από την Κυβέρνηση και λειτουργεί βάσει των οδηγιών της. Στη λειτουργία τους συμμετέχει επίσης ένα συμβούλιο, όπου εκπροσωπούνται οι οικείες περιφέρειες και δήμοι, αλλά αυτό έχει επικουρικό χαρακτήρα και δεν μπορεί να λάβει αποφάσεις.
Οι Αποκεντρωμένες Διοικήσεις έχουν διοικητική και οικονομική αυτονομία και έχουν αρμοδιότητες στον πολεοδομικό, περιβαλλοντικό και ενεργειακό τομέα, στη δασοκομία, στη μετανάστευση και στην ιθαγένεια.
Μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015, ο τότε Υπουργός Εσωτερικών, και μετέπειτα Πρόεδρος της Βουλής, Νίκος Βούτσης δήλωσε ότι οι Αποκεντρωμένες Διοικήσεις θα καταργηθούν και οι αρμοδιότητές τους θα μεταφερθούν στις περιφέρειες, πράγμα το οποίο ωστόσο δεν έγινε ποτέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτειακοί Θεσμοί της Ελλάδας
C4H10O
Ο μοριακός τύπος C4H10O μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα επτά (7) ισομερή:
Ισομερείς αιθέρες
Κατηγορία:C4 Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο
Τζιμ Τζάρμους
Ο Τζιμ Τζάρμους (αγγλικά: Jim Jarmusch, 22 Ιανουαρίου 1953) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, γνωστός κυρίως για τις ταινίες Πέρα από τον Παράδεισο (1984), Στην παγίδα του νόμου (1986), Καφές και Τσιγάρα (1993), Ο Νεκρός (1995) και Τσακισμένα λουλούδια (2005). Θεωρείται εκπρόσωπος του ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου και μέσα από τις ταινίες του εκφράζονται και ορισμένες από τις αριστερές πολιτικές του πεποιθήσεις.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1953 στο Οχάιο. Εγκαταστάθηκε αρχικά στο Σικάγο για σπουδές, στη συνέχεια όμως μετεγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη στο πανεπιστήμιο Κολούμπια για να σπουδάσει αμερικάνικη και αγγλική λογοτεχνία, απ'όπου αποφοίτησε το 1975. Τον τελευταίο χρόνο των σπουδών του ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου επηρεάστηκε από τον γαλλικό κινηματογράφο και τους Ιάπωνες σκηνοθέτες. Με την επιστροφή του στις ΗΠΑ εγγράφηκε στο κινηματογραφικό τμήμα του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, όπου γνώρισε τον Βιμ Βέντερς, από τον οποίο και επηρεάστηκε. Πλέον κατοικεί στη Νέα Υόρκη.
Το 1984 με την ταινία του Πέρα από τον Παράδεισο κέρδισε την Χρυσή Κάμερα πρωτοεμφανιζόμενου δημιουργού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, το 1993 τον Χρυσό Φοίνικα μικρού μήκους για το Καφές και Τσιγάρα, ενώ το 2005 στο ίδιο Φεστιβάλ τιμήθηκε με το Μέγα Βραβείο για την ταινία του Τσακισμένα λουλούδια. Το 2013 κυκλοφόρησε η ταινία του Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί, η οποία και παρουσιάστηκε στο 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια, κυκλοφόρησαν οι ταινίες Paterson (2016) και Οι Νεκροί δεν Πεθαίνουν (2019).
Πανελλήνιο πρωτάθλημα χειροσφαίρισης ανδρών 1980-1981
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα χάντμπολ ανδρών της περιόδου 1980−81 ήταν το δεύτερο που διοργάνωσε η Ο.Χ.Ε. Ξεκίνησε το Νοέμβριο του 1980, και ολοκληρώθηκε το Μάιο του 1981. Πρωταθλητής αναδείχθηκε θριαμβευτικά ο Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας, καθώς επικράτησε και στους 22 αγώνες που έδωσε για τα προκριματικά και την τελική φάση.
Τελική φάση
Αθήνα, 27 Απριλίου έως 2 Μαΐου 1981.
Μεγάλος Τελικός
Κατάταξη
Ντιντιέ Ρατσιράκα
Ο Ντιντιέ Ρατσιράκα (Didier Ratsiraka, 4 Νοεμβρίου 1936 – 28 Μαρτίου 2021) ήταν πολιτικός από τη Μαδαγασκάρη, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της χώρας (1975-1993 και 1997-2002). Υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Γκαμπριέλ Ραμαναντσόα την περίοδο 1972-1975. Γνωστός ως ο «Κόκκινος Ναύαρχος», επειδή ήταν αρχικά φίλα προσκείμενος στη Σοβιετική Ένωση, ήρθε στην εξουσία το 1975 με στρατιωτικό πραξικόπημα. Εγκαθίδρυσε σοσιαλιστική κυβέρνηση, ιδρύοντας το κόμμα Πρωτοπορία της Μαλαγασικής Επανάστασης (FNDR). Κέρδισε με άνεση τις προεδρικές εκλογές του 1982 και του 1989. Το 1989 άλλαξε το όνομα του κόμματος σε AREMA (Andry sy Riana Enti-Manavotra an'i Madagasikara) (Πυρσός και Δομή για τη Σωτηρία της Μαδαγασκάρης) και κινήθηκε προς τη νομιμοποίηση των κομμάτων της Αντιπολίτευσης.
Η παρουσία της ακροαριστερής οργάνωσης ΜΟΝΙΜΑ (κίνημα της μαλγάσιας αντίστασης, με αρχηγό τον Μόνια Γιαόνα) οδήγησε τον πρόεδρο Ρατσιράκα στην απελευθέρωση της οικονομίας και στη βελτίωση των σχέσεων με το Παρίσι και με χώρες της Δύσης.
Η αυταρχική του διακυβέρνηση έλαβε τέλος το 1993, όταν έχασε τις εκλογές από τον Αλμπέρ Ζαφί. Ο τελευταίος καθαιρέθηκε το 1996, και ο Ρατσιράκα πέτυχε πολιτική επάνοδο το 1997 κερδίζοντας τις προεδρικές εκλογές, με αντιπάλους τον Ζαφί και τον πρωθυπουργό Νορμπέρ Ρατσιραχονάνα. Κατά τη δεύτερη θητεία του βελτίωσε τις σχέσεις με τις χώρες της ΕΕ. Κυβέρνησε ως το 2002, οπότε εξαναγκάστηκε σε παραίτηση έπειτα από πολιτική διένεξη και κρίση με τον αντίπαλό του Μαρκ Ραβαλομανάνα. Χάνοντας τη μία περιοχή (επαρχία) μετά την άλλη, ο Ρατσιράκα εγκατέλειψε οριστικά την εξουσία αλλά και τη χώρα, στις 5 Ιουλίου 2002. .
Πραξικόπημα του 1975 και μονοκομματική διακυβέρνηση
Στις 15 Ιουνίου 1975 ο ναύαρχος Ρατσιράκα κατέλαβε την εξουσία έπειτα από πραξικόπημα. Εξελέγη πρόεδρος για επταετή θητεία και επί 16 χρόνια ακολούθησε το σοσιαλισμό, με βάση το σύνταγμα του 1975 (το οποίο εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα με 95,5% υπέρ στις 21 Δεκεμβρίου 1975), κρατικοποιώντας μεγάλο μέρος της οικονομίας και διακόπτοντας όλους τους δεσμούς με τη Γαλλία. Ο νέος ηγέτης κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές στις 30 Ιουνίου 1977, με 112 επί συνόλου 137 εδρών να πηγαίνουν στο κόμμα του, το AREMA. Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 28 Αυγούστου 1983, το κόμμα του Ρατσιράκα εξασφάλισε 117 έδρες επί συνόλου 137. Οι εθνικές εκλογές στις 7 Νοεμβρίου του 1982 και στις 12 Μαρτίου 1989 είχαν αποτέλεσμα να επιστρέψει ο Ρατσιράκα για δεύτερη (με 80,1% των ψήφων) και για τρίτη (με 63%) επταετή προεδρική θητεία. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιόδου η δράση της Αντιπολίτευσης επιτρεπόταν σε πολύ μικρό βαθμό. Επίσης, ο Τύπος απαγορευόταν να ασκεί απευθείας κριτική προς τον Πρόεδρο. Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 28 Μαΐου 1989 το κόμμα AREMA κέρδισε 120 έδρες από 137.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, το καθεστώς του Ρατσιράκα ήρε τους περιορισμούς στην ελευθερία έκφρασης και υπό την πίεση των οικονομικών προβλημάτων, αναγκάστηκε να χαλαρώσει τη σοσιαλιστική οικονομική πολιτική και να εισαγάγει φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που αφορούσαν και τον ιδιωτικό τομέα. Το 1989 καταργήθηκε η λογοκρισία του Τύπου και το 1990 επετράπη ο σχηματισμός περισσοτέρων κομμάτων. Έτσι, σιγά σιγά προήλθε ένα αντιπολιτευόμενο κίνημα που καλούνταν «Hery Velona» («Ενεργές Δυνάμεις»). Το κίνημα αυτό ενισχύθηκε από πολλούς πολιτικούς, όπως ο Αλμπέρ Ζαφί και ο Ρακοτονιάινα Μανανταφί.
Τον Αύγουστο του 1991 έπειτα από μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις και καταστροφικές γενικές απεργίες, ο Ρατσιράκα αντικατέστησε τον πρωθυπουργό του. Ωστόσο, υπέστη μια ανεπανόρθωτη ζημία, όταν τα στρατεύματά του άνοιξαν πυρ και σκότωσαν περισσότερους από 30 διαδηλωτές που έκαναν πορεία στην Ιαβολόχα, στο προαστιακό προεδρικό μέγαρο.
Ο Ρατσιράκα αναγκάστηκε να διαπραγματευτεί για τον σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης, με αποτέλεσμα να υπογραφεί η Σύμβαση του Πανοράματος στις 31 Οκτωβρίου του 1991. Με βάση αυτήν, αφαιρέθηκαν σχεδόν όλες οι εξουσίες από τον Ρατσιράκα και δημιουργήθηκαν προσωρινοί θεσμοί. Επίσης ορίστηκε χρονοδιάγραμμα 18 μηνών, εντός του οποίου θα έπρεπε να ολοκληρωνόταν η μετάβαση σε έναν νέο τύπο συνταγματικής κυβέρνησης. Το Συνταγματικό Δικαστήριο διατηρήθηκε ως το ανώτατο δικαστικό σώμα.
Πολυκομματισμός
Τον Μάρτιο του 1992 το Εθνικό Φόρουμ που οργανώθηκε από το Χριστιανικό Συμβούλιο των Εκκλησιών της Μαδαγασκάρης (FFKM) σχεδίασε νέο Σύνταγμα. Οι στρατιώτες που περιφρούρησαν τη διαδικασία συγκρούστηκαν με τους ομοσπονδιακούς υποστηρικτές του Ρατσιράκα, οι οποίοι αποπειράθηκαν να καταστρέψουν το Φόρουμ σε διαμαρτυρία για τη σχεδίαση συνταγματικών τροποποιήσεων, που αφαιρούσαν από τον Πρόεδρο το δικαίωμα να διεκδικήσει νέα θητεία. Το κείμενο του νέου Συντάγματος τέθηκε σε δημοψήφισμα στις 19 Αυγούστου του 1992 και εγκρίθηκε με ευρεία πλειοψηφία (με 72,69% υπέρ έναντι 27,31% κατά), παρά τις προσπάθειες των ομοσπονδιστών να δημιουργήσουν προβλήματα στην ψηφοφορία σε πολλές παράκτιες περιοχές.
Αιγυπτιακό πραξικόπημα 2013
Την Τετάρτη 3 Ιουλίου 2013, ο επικεφαλής του Αιγυπτιακού στρατού Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι απομάκρυνε από την εξουσία τον πρόεδρο της Αιγύπτου Μοχάμεντ Μόρσι. Το πραξικόπημα έλαβε χώρα ως απάντηση στις διαδηλώσεις εναντίον του Μοχάμεντ Μόρσι. Αμέσως μετά την λήξη της διορίας 48 ωρών του στρατιωτικού τελεσίγραφου, δυνάμεις του Στρατού κατέλαβαν το κτήριο της κρατικής τηλεόρασης και έθεσαν σε περιορισμό τον Μοχάμεντ Μόρσι, καταλαμβάνοντας περιμετρικά το στρατόπεδο της Ρεπουμπλικανικής Φρουράς, όπου βρισκόταν και συνέχιζε να εργάζεται ο πρόεδρος της Αιγύπτου. Ο Στρατός καθαίρεσε τον πρόεδρο Μόρσι του αξιώματός του και ανέστειλε την ισχύ του Συντάγματος, παρουσιάζοντας τον οδικό χάρτη που είχε σχεδιάσει τις προηγούμενες ημέρες το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο, το οποίο ανέλαβε την εξουσία με σκοπό να οδηγήσει τη χώρα μέχρι τις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές. Ο Στρατός παραχώρησε την εξουσία της χώρας στον πρόεδρο του Συνταγματικού Δικαστηρίου, δικαστή Αντλί Μανσούρ.
Ντιντιέ Ρατσιράκα
Πολυκομματισμός
Το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ότι ο Ρατσιράκα θα μπορούσε να είναι υποψήφιος, και στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 25 Νοεμβρίου 1992 δεν προήλθε νικητής από τον πρώτο γύρο. Στον τελικό γύρο, στις 10 Φεβρουαρίου του 1993 νικητής των εκλογών αναδείχθηκε ο Αλμπέρ Ζαφί, με 66,74% έναντι 33,26% για το Ρατσιράκα, ηγέτης του Hery Velona και ορκίστηκε πρόεδρος στις 27 Μαρτίου του 1993. Ο νέος πρόεδρος κέρδισε τις περισσότερες έδρες και στις βουλευτικές εκλογές, που διενεργήθηκαν στις 16 Ιουνίου του 1993. Συγκεκριμένα, οι υποστηρικτές του Ζαφί κέρδισαν 75 επί συνόλου 138 εδρών στην Εθνοσυνέλευση. Σε δημοψήφισμα, στις 17 Σεπτεμβρίου του 1995, το 63,56% των πολιτών ενέκρινε τη χορήγηση στον πρόεδρο του προνομίου να απολύει εκείνος τον πρωθυπουργό αντί για την Εθνοσυνέλευση, όπως ίσχυε ως τότε. Το 1996 ο Ζαφί καθαιρέθηκε από την Εθνοσυνέλευση και έπειτα από τη βραχύβια προεδρία του δικαστικού Νορμπέρ Ρατσιραχονάνα, το 1996 στις εκλογές αναμετρήθηκαν ξανά οι Ζαφί και Ρατσιράκα, με τον τελευταίο αυτήν τη φορά να είναι νικητής. Στον πρώτο γύρο των εκλογών, στις 3 Νοεμβρίου 1996, προηγήθηκε ο Ρατσιράκα με 36,6% έναντι 23,3% για το Ζαφί. Στον τελικό γύρο στις 29 Δεκεμβρίου 1996 κέρδισε ο Ρατσιράκα, με 50,7% έναντι 49,2 για τον αντίπαλό του. Τον Φεβρουάριο του 1997 ορκίστηκε ξανά πρόεδρος. Η Εθνοσυνέλευση αποτελούνταν κυρίως από μέλη του πολιτικού κόμματος του Ρατσιράκα, Οργάνωση για την Αναγέννηση της Μαδαγασκάρης (ΑREMA). Τον Φεβρουάριο του 1998 βουλευτές της αντιπολίτευσης επιχείρησαν να τον ανατρέψουν με πρόταση μομφής στην εθνοσυνέλευση, χωρίς επιτυχία. Στη συνέχεια εγκρίθηκε νέο Σύνταγμα, με δημοψήφισμα, στις 15 Μαρτίου του 1998, με βάση το οποίο αυξήθηκαν οι προεδρικές εξουσίες. Υπέρ ψήφισε το 50,9% και κατά το 49%. Οι βουλευτικές εκλογές στις 17 Μαΐου του 1998 έφεραν τη νίκη για την κυβέρνηση Ρατσιράκα, καθώς από τις 120 έδρες, το κόμμα AREMA κέρδισε τις 63.
Αιγυπτιακό πραξικόπημα 2013
Συνέπειες
Μετά το πραξικοπημα ακυρώθηκε η είσοδος της χώρας στην Αφρικανική Ένωση. Επίσης συνεχίστηκαν οι αναταραχές στην Αίγυπτο εώς το τέλος του καλοκαιριού.
Πραξικοπημα 2013
Ντιντιέ Ρατσιράκα
Πολιτική κρίση 2002 και ανατροπή
Τον Δεκέμβριο του 2001 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές στις οποίες και οι δύο κύριοι υποψήφιοι κήρυξαν εαυτούς νικητές. Στον πρώτο γύρο στις 16 Δεκεμβρίου 2001, προηγήθηκε με διαφορά (46,4%) από τον πρόεδρο Ρατσιράκα ο δήμαρχος του Ανταναναρίβο, Μαρκ Ραβαλομανάνα. Ο Ρατσιράκα έλαβε 40,6%, ο πρώην πρόεδρος Αλμπέρ Ζαφί 5,3% και ο Εριζό Ραζαφιμαχαλέο 4,3%. Η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 66,9%. Το υπουργείο Εσωτερικών ανακήρυξε νικητή των εκλογών τον Ρατσιράκα και το κόμμα του, AREMA. Ο συνυποψήφιός του, Ραβαλομανάνα, αμφισβήτησε τα αποτελέσματα και κήρυξε εαυτόν νικητή. Ακολούθησε πολιτική κρίση, στη διάρκεια της οποίας οι υποστηρικτές του Ρατσιράκα απέκοψαν όλους τους διαύλους μεταφοράς από το κύριο λιμάνι ως την πρωτεύουσα, που ήταν προπύργιο των υποστηρικτών του Ραβαλομανάνα. Ο δεύτερος γύρος ανεβλήθη και οι 2 πλευρές ισχυρίζονταν ότι είχαν κερδίσει άνω του 50% των ψήφων. Ορκίστηκαν και οι δύο στις 22 Φεβρουαρίου του 2002. Ο Ρατσιράκα χαρακτήρισε "πραξικόπημα" την αυτοαναγόρευση του αντιπάλου του στην προεδρία. Οι 2 κυβερνήσεις πολέμησαν για τον έλεγχο της χώρας, με δεκάδες νεκρούς και ανθρωπιστική κρίση στο νησί, λόγω της έλλειψης τροφίμων και καυσίμων.
Στις 22 Φεβρουαρίου 2002 ο Ρατσιράκα κήρυξε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και την ίδια στιγμή αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος ο Ραβαλομανάνα. Στις 4 Μαρτίου ο τελευταίος ανέλαβε τη διοίκηση του Στρατού και όρκισε υπουργό Άμυνας. Στις 18 Απριλίου 2002, έπειτα από μεσολαβητική προσπάθεια της Σενεγάλης, οι πρωταγωνιστές της κρίσης υπέγραψαν συμφωνία στο Ντακάρ, ενώ ήδη τα θύματα ξεπερνούσαν τα 35. Βάσει της συμφωνίας, θα γινόταν επαναληπτική καταμέτρηση των ψήφων από τις προεδρικές εκλογές του Δεκεμβρίου του 2001. Εάν δεν έβγαινε νικητής με απόλυτη πλειοψηφία, τότε σε έξι μήνες θα διεξαγόταν δημοψήφισμα για το θέμα στο νησί. Ο Ραβαλομανάνα σεβάστηκε τη συμφωνία και παραιτήθηκε από την προεδρία, όμως ο Ρατσιράκα αρνήθηκε να αναγνωρίσει τα αποτελέσματα της επαναληπτικής καταμέτρησης των ψήφων και ζήτησε δημοψήφισμα αντί αυτού. Το Συνταγματικό Δικαστήριο ανακήρυξε στις 29 Απριλίου νικητή του πρώτου γύρου των εκλογών τον Ραβαλομανάνα, με 51,5% έναντι 35,9% για τον πρόεδρο Ντιντιέ Ρατσιράκα. Ο Ρατσιράκα ζήτησε δημοψήφισμα, κάνοντας λόγο για μεροληψία των δικαστών σε βάρος του. Στις 6 Μαΐου ορκίστηκε νόμιμα και για δεύτερη φορά πρόεδρος ο Ραβαλομανάνα.
Σποραδικές συγκρούσεις και η οικονομική κρίση συνεχίστηκαν ως τον Ιούλιο του 2002, οπότε ο Ρατσιράκα και αρκετοί από τους υποστηρικτές του εγκατέλειψαν τη χώρα και εξορίστηκαν στη Γαλλία. Εκτός από τις πολιτικές διαφορές, οι εθνοτικές διαφορές διαδραμάτισαν επίσης σημαντικό ρόλο στην κρίση. Ο Ρατσιράκα προέρχεται από τους Μπετσιμισαράκα (φυλή των ακτών), ενώ ο Ραβαλομανάνα από τη φυλή των υψιπέδων Μερίνα. Στις 27 Μαΐου 2 στρατιώτες σκοτώθηκαν σε επίθεση οπαδών του Ραβαλομανάνα στο τελευταίο υπουργείο της νόμιμης κυβέρνησης στο Ανταναναρίβο, ενώ συνελήφθη και ετέθη σε περιορισμό κατ’ οίκον ο πρωθυπουργός Ταντελί Αντριαναρίβο από οπαδούς πιστούς στον αυτοανακηρυχθέντα πρόεδρο Ραβαλομανάνα. Την πρωθυπουργία ανέλαβε ο υποστηρικτής του δευτέρου, Ζακ Σιλά. Την ίδια περίοδο, στις 31 Μαΐου, διορίστηκε από τον Ρατσιράκα προσωρινός πρωθυπουργός ο Ζαν Ραζολοντράιμπε. Στις 16 Ιουνίου ο Ραβαλομανάνα διόρισε νέα κυβέρνηση εθνικής ενότητας, με πρωθυπουργό ξανά τον Σιλά.
Στις 23 Ιουνίου επέστρεψε στο νησί προερχόμενος από τη Γαλλία, ο Ρατσιράκα, ενώ ο Οργανισμός Αφρικανικής Ενότητας αδρανοποίησε την έδρα της χώρας, μην μπορώντας να διακρίνει ποιος ήταν πρόεδρος του νησιού. Τελικά, έπειτα από στρατιωτικές επιτυχίες του Ραβαλομανάνα, η Γαλλία αναγνώρισε τον ίδιο ως πρόεδρο της χώρας στις 2 Ιουλίου. Στις 7 του μηνός εγκατέλειψε τη χώρα μαζί με τη σύζυγό του ο Ρατσιράκα και έκανε διήμερη στάση στις Σεϋχέλλες. Στις 9 Ιουλίου αφίχθηκε στο Παρίσι από όπου έκανε δηλώσεις. Ανάμεσα στα άλλα, ο έκπτωτος πρόεδρος είπε ότι θα επέστρεφε στο νησί μόνο αν διεξαγόταν και δεύτερος γύρος ψηφοφορίας ή ένα δημοψήφισμα.
Μετά την ανατροπή
Ο Ρατσιράκα κατηγορήθηκε για διασπάθιση δημοσίου χρήματος (ύψους 8 εκατομμυρίων δολαρίων, τα οποία φέρεται να τα πήρε μαζί του στην εξορία). Καταδικάσθηκε ερήμην στις 6 Αυγούστου 2003 σε 10 χρόνια καταναγκαστικά έργα. Επιπρόσθετα, στις 15 Δεκεμβρίου του 2003 καταδικάστηκε σε πενταετή φυλάκιση για την απόπειρά του να επιχειρήσει την απόσπαση 5 επαρχιών κατά την πολιτική κρίση του 2002. Μέχρι το 2011 ο Ρατσιράκα έζησε αυτοεξόριστος στη Γαλλία, στο Νεϊγί σουρ Σεν (Neuilly-sur-Seine).
Τον Δεκέμβριο του 2008 έδωσε συνέντευξη στον ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό του δημάρχου της Ανταναναρίβο, Αντρί Ραζοελινά, πολιτικό αντίπαλο του προέδρου Ραβαλομανάνα. Η μετάδοση της συνέντευξης οδήγησε στο κλείσιμο του σταθμού από την κυβέρνηση, που πυροδότησε πολύνεκρες ταραχές το 2009.