cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1977-80
Η διοργάνωση
Τρεις μήνες μετά τη λήξη του προηγούμενου βαλκανικού ποδοσφαιρικού μαραθώνιου που είχε κρατήσει 3 χρόνια και 7,5 μήνες ξεκίνησε η επόμενη διοργάνωση που έμελλε να είναι η τελευταία. Το σύστημα διεξαγωγής παρέμεινε το ίδιο, όπως άλλωστε και στο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων. Δηλαδή οι έξι χώρες χωρίστηκαν σε δύο προκριματικούς ομίλους των τριών, έδωσαν διπλά ματς εντός και εκτός έδρας και οι επικεφαλής των ομίλων προκρίθηκαν στον διπλό τελικό. Το σύστημα απαιτούσε έξι αγωνιστικές (12 ματς) για τους προκριματικούς και δύο για τον τελικό και η προοπτική ήταν να ολοκληρωθεί σε δύο σεζόν. Οι όμιλοι καθορίστηκαν ως εξής: Τελικά, η Αλβανία δεν μετείχε και έτσι στο Β΄ όμιλο η πρόκριση κρίθηκε έπειτα από διπλούς ημιτελικούς αγώνες εντός-εκτός έδρας. Οι αγώνες του Α΄ ομίλου έγιναν σύμφωνα με τον προγραμματισμό. Ξεκινησαν το Φεβρουάριο του 1977 και ολοκληρώθηκαν την επόμενη σεζόν 1977-78. Οι δυο ημιτελικοί του Β΄ ομίλου έγιναν πιο χαλαρά, ο πρώτος το Νοέμβριο του 1977 και ο δεύτερος ένα χρόνο αργότερα, στις 15 Νοεμβρίου 1978.
Η συνέχεια υπήρξε ακόμα πιο χαλαρή. Τη σεζόν 1978-79 δεν βρεθηκαν ημερομηνίες για τη διεξαγωγή του τελικού μεταξύ Ρουμανίας και Γιουγκοσλαβίας. Την επόμενη σεζόν μόλις το Μάρτιο του 1980 μπόρεσε να διεξαχθεί ο πρώτος τελικός και τελικά στις 27 Αυγούστου 1980 έγινε και ο δεύτερος. Επικράτησε η Ρουμανία που στη ρεβάνς νίκησε 4-1 και κάλυψε τη διαφορά του 0-2 που είχε ηττηθεί στο α΄ ματς. Με την κατάκτηση αυτή η Ρουμανία έφτασε τα 4 βαλκανικά κύπελλα, ξεπερνώντας σε κατακτήσεις όλες τις υπόλοιπες: τρία προπολεμικά (1929-31, 1933, 1936) και ένα μεταπολεμικό. Οι δέκα αγώνες έγιναν σε έξι διαφορετικές πόλεις: Βουκουρέστι (3), Κωνσταντινούπολη (2), Σόφια (2), Θεσσαλονίκη, Βελιγράδι και Σκόπια. Σημιεώθηκαν 28 γκολ και πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Ρουμάνος Άνγκελ Ιορντανέσκου με 6 γκολ.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1977 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1978 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1979 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1980
Ερρίκος Γ΄ του Μπαρ
Ο Ερρίκος Γ΄, γαλλ.: Henri III (1259 - Νάπολη, Σεπτέμβριος 1302) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ ήταν κόμης του Μπαρ από το 1291 έως το 1302.
Βιογραφία
Ο Ερρίκος Γ΄ εισήλθε στη στρατιωτική ζωή, όταν έγινε ιππότης, σε μία σύγκρουση μεταξύ του πατέρα του και του επισκόπου του Μετς. Στη συνέχεια υπηρέτησε τον Φρειδερίκο Γ΄ δούκα της Λωρραίνης. Ετοιμαζόταν να πάει σε Σταυροφορία, όταν απεβίωσε ο πατέρας του.
Το 1284 η Ιωάννα Α΄ κόμισσα της Καμπανίας παντρεύτηκε τον μέλλοντα Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας. Η αντίδραση του Ερρίκου Γ΄ ήταν ένας γάμος με την Ελεονώρα, κόρη του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας. Όταν σύντομα ξεκίνησε πόλεμος μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας, ο Ερρίκος ενεπλάκη. Οι μάχες έπαψαν μετά τη συνθήκη της Μπρυζ το 1301. Σύμφωνα με τους όρους της, ο Ερρίκος Γ΄ εγκατέλειψε μερικά φρούρια και απέότισε φόρο τιμής στον Φίλιππο Δ΄ για ένα μέρος των εδαφών του, το οποίο στη συνέχεια κάλεσε το κινούμενο Μπαρ. Ανέλαβε επίσης να πολεμήσει στην Κύπρο ενάντια στις μουσουλμανικές επιθέσεις.
Έτσι ο Ερρίκος Γ΄ πήγε στο βασίλειο της Νάπολης. Καθώς βοηθούσε τον Κάρολο Β΄ της Νάπολης ενάντια στις δυνάμεις εισβολής του Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας, τραυματίστηκε σε μάχη και απεβίωσε λίγο αργότερα.
Οικογένεια
Ο Ερρίκος Γ΄ νυμφεύτηκε την Eλεονώρα των Ανζού, κόρη του Eδουάρδου Α΄ της Αγγλίας στο Μπρίστολ στις 20 Σεπτεμβρίου 1293. Τα παιδιά τους ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μονμπελιάρ
Fianna Éireann
Παραπομπές
Fianna Éireann
Βαρθολομαία Ατσαγιόλι Παλαιολογίνα
Η Βαρθολομαία Ατσαγιόλι (ιταλικά : Bartolommea Acciaioli) ήταν Φλωρεντιανής καταγωγής πριγκίπισσα και δέσποινα του Μυστρά. Ήταν πρωτότοκη κόρη του δούκα των Αθηνών Νέριο Α΄ Ατσαϊόλι.
Το 1384 ο πατέρας της την πάντρεψε με τον Δεσπότη του Μυστρά Θεόδωρο Α΄ Παλαιολόγο γιος εκείνη την εποχή του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου και της Ελένης Καντακουζηνής. Με τον γάμο αυτό ο Νέριο εξασφάλιζε την βοήθεια και συμμαχία του Θεόδωρου στην προσπάθεια του για κατάληψη της περιοχής της Αργολίδας εις βάρος των Ενετών.
Πέθανε σε ηλικία 52 ετών χωρίς να αναφέρεται αν απέκτησε παιδιά.
Παραπομπές
Βαρθολομαια Βαρθολομαια Κατηγορία:Πρόσωπα του Δεσποτάτου του Μορέως Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Σφενδάμι Πιερίας
Η Σφενδάμη ή Σφενδάμι είναι χωριό του νομού Πιερίας και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 160 μ. Απέχει 25 χιλιόμετρα από την πιερική πρωτεύουσα. Έχει 694 κατοίκους (απογραφή 2021) και βρίσκεται βορειανατολικά της Κατερίνης, 5 χλμ. από τη διασταύρωση προς Μακρύγιαλο και το 450o χιλιόμετρο της Εθνικής οδού Αθηνών - Θεσσαλονίκης. Είναι έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας στο Δήμο Πύδνας - Κολινδρού. Η γεωργία και δευτερευόντως η κτηνοτροφία αποτελούν τις κυριότερες ασχολίες των κατοίκων. Καλλιεργούνται κυρίως τα καπνά, τα σιτηρά και οι ελιές. Τον Απρίλιο του 2007 στη Σφενδάμη έγινε αγώνας ορεινής ποδηλασίας, με τη συμμετοχή 118 ποδηλατών σχεδόν από όλη την Ελλάδα και με μεγάλη επιτυχία.
Υποδομή
Στο χωριό σήμερα υπάρχει τριθέσιο Δημοτικό Σχολείο και μονοθέσιο νηπιαγωγείο, αγροτικό ιατρείο, γεωργικός συνεταιρισμός, ΚΑΠΗ και επίσης σύλλογος εθελοντών αιμοδοτών (λειτουργεί στο ιατρείο της Κοινότητας), που είναι μάλιστα και πολύ δραστήριος. Στο χωριό δραστηριοποιείται αθλητικά ο Μορφωτικός Αθλητικός Σύλλογος Αναγέννηση Σφενδάμης, με έτος ιδρύσεως το 1936. Υπάρχει επίσης ο Ποντιακός Χορευτικός Σύλλογος "Πυρρίχιος" και ο Λαογραφικός - Πολιτιστικός σύλλογος "Η ΠΑΛΙΑΝΗ" ( όπως η παλιά ονομασία του χωριού ), που δραστηριοποιείται στα της παράδοσης, όχι μόνο της Ποντιακής, αλλά της Πανελλήνιας.
Η Αναγέννηση Σφενδάμης είναι ποδοσφαιρική ομάδα της ΕΠΣ Πιερίας και έχει δικό της γήπεδο. Αγωνίζεται στην Α΄ ερασιτεχνική. Τα τελευταία χρόνια στη Σφενδάμη έχουν γίνει σημαντικά αρδευτικά έργα. Το εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία αλλά και αυτό της Παναγίας αποτελούν πόλο έλξης επισκεπτών. Υπάρχουν επίσης οι ναοί της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Δημητρίου. Σημαντικές πολιτιστικές εκδηλώσεις γίνονται όλη τη διάρκεια του χρόνου, όπως οι ετήσιοι χοροί των συλλόγων, το Καρναβάλι της Αποκριάς, ο χορός την Ημέρα της Γυναίκας, η εκδήλωση της Ζωοδόχου Πηγής, η χορευτική εκδήλωση για τον Προφήτη Ηλία - Στη σκιά του Αι-λιά- (κάθε Ιούλιο) και το - Αντάμωμα - (κάθε Αύγουστο).
Ιστορικά στοιχεία
Στην τοποθεσία "Παλιοχώρι" υπήρχε οικισμός μέχρι και τους χρόνους του Μακεδονικού Αγώνα με την ονομασία "Πάλιανη". Ο οικισμός αυτός για λόγους που δεν μας είναι γνωστούς εγκαταλείφθηκε. Μετά την Επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908, κτίζονται τα πρώτα σπίτια στη σημερινή θέση του χωριού για να στεγάσουν Μουσουλμάνους από τη Βοσνία. Σ' αυτά τα σπίτια κατοίκησαν οι πρώτοι Έλληνες κάτοικοι μετά την απελευθέρωση του 1912. Αυτοί οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Έλληνες πρόσφυγες από τη Σκόπελο της Ανατολικής Θράκης από όπου εκδιώχθηκαν από το Τουρκικό καθεστώς. Οι συγκεκριμένοι μετονόμασαν ανεπίσημα το χωριό σε "Νέα Σκόπελος", επίσημα η ονομασία του οικισμού παρέμεινε "Παλιανη". Παράλληλα με τους Θρακιώτες πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στον νεοσύστατο οικισμό και κτηνοτρόφοι Βλαχικής καταγωγής. Το 1920, στο χωριό εγκαταστάθηκαν γύρω στις 20 οικογένειες ακτημόνων γεωργών από την περιοχή της Στερεάς Ελλάδας. Μετά το 1923, αρχίζουν να καταφτάνουν στο χωριό πρόσφυγες από τον Πόντο, οι οποίοι τελικά θα αποτελέσουν και την πλειοψηφία του πληθυσμού. Εκείνη την περίοδο το χωριό μετονομάζεται σε Σφενδάμη από το ομώνυμο δέντρο. Μετέπειτα, ορισμένοι από τους Ποντίους πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στον οικισμό Πλατανάκια κοντά στο Δίον. Στην περίοδο της Κατοχής, οι Ναζί προέβησαν σε πυρπολήσεις σπιτιών αλλά και αργότερα στον Εμφύλιο συνέβησαν πολλές καταστροφές. Μεταπολεμικά, το χωριό υπέστη μείωση του πληθυσμού του εξαιτίας μετανάστευσης στο εξωτερικό. Σημαντικά έθιμα είναι το πανηγύρι που γίνεται στις 20 Ιουλίου (Προφήτη Ηλία) και η γιορτή της Ζωοδόχου Πηγής. Από τη Σφενδάμη καταγόταν ο αγρότης Βασίλης Χαρισόπουλος, ο οποίος αυτοπυρπολήθηκε τον Απρίλιο του 1987 στην Κατερίνη σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την πολιτική της κυβέρνησης στα αγροτικά θέματα.
Από τη Σφενδάμη κατάγονται οι ποδοσφαιριστές Νίκος Πανταζής με θητεία στον Πιερικό (α΄ εθνική), την ΑΕΚ και τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης και ο Ευστάθιος ("Σούλης") Παρουσιάδης με θητεία στον Πιερικό και στην Καστοριά (α΄ εθνική). Από τη Σφενδάμη κατάγεται ο δολοφονηθείς αγωνιστής κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών Γιάννης Χαλκίδης, ο πρώην δήμαρχος Περάματος Δημήτρης Κασαπίδης και ο λόγιος Όμηρος Ταχμαζίδης.
Παραπομπές
Σφενδαμι
Άσπρο (αποσαφήνιση)
Ο όρος άσπρο μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Ασπρο Ασπρο
Πάπας Ευγένιος Α΄
Ο Πάπας Ευγένιος Α΄ (Papa Eugenio I, ... - 2 Ιουνίου 657) διετέλεσε Πάπας Ρώμης από τις 10 Αυγούστου του 654 έως την 2 Ιουνίου του 657.
Πρώτα χρόνια
Λιγοστές είναι οι πληροφορίες για τη ζωή του Ευγένιου πριν την ιεροσύνη, πέρα από το ότι ήταν Ρωμαίος, καταγόταν από την Αβεντίνη και ήταν γνωστός για την αγιότητα, την ευγένεια και την φιλανθρωπία του. Χειροτονήθηκε ιερέας σε μικρή ηλικία και κατέλαβε διάφορες θέσεις στην Εκκλησία της Ρώμης.
Εκλογή κάτω από περίεργες συνθήκες
Εκλέχθηκε από τον κλήρο της Ρώμης πριν τον θάνατο του προκατόχου του και τούτο λόγω της εξορίας του προκατόχου του, Μαρτίνου Α΄, στην Κριμαία, από το βυζαντινό αυτοκράτορα Κώνστα Β'. Γενικά έδειξε μεγαλύτερη υποχωρητικότητα απέναντι στον αυτοκράτορα, και δεν εκφράστηκε δημόσια για την προσχώρηση στο Μονοθελητισμό των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως.
Ο Πάπας Μαρτίνος εξορίστηκε από τη Ρώμη στη Κριμαία στις 18 Ιουνίου του 653, και παρέμεινε στην εξορία μέχρι το Σεπτέμβριο του 655. Δεν είναι γνωστά πολλά πράγματα σχετικά με την κατάσταση στη Ρώμη μετά την αποχώρηση του Μαρτίνου, ωστόσο την περίοδο αυτή συνηθιζόταν ο αρχιερέας και ο αρχιδιάκονος να ενεργούν ως τοποτηρητές της Αγίας Έδρας.
Μετά την παρέλευση ενός έτους και δύο μηνών, διάδοχος του Μαρτίνου βρέθηκε στο πρόσωπο του Ευγένιου.
Παποσύνη
Μόλις μετά την εκλογή του, ο Ευγένιος αναγκάστηκε να ασχοληθεί με την αίρεση του Μονοθελητισμού, η οποία υποστήριζε ότι ο Χριστός είχε μόνο μία φύση.
Υπόθεση της επιστολής από την Κωνσταντινούπολη
Μία από τις πρώτες ενέργειες του Ευγένιου ήταν να στείλει απεσταλμένους στη Ρώμη με επιστολές προς τον αυτοκράτορα Κώνστα, στις οποίες τον ενημέρωνε για την εκλογή του και διακήρυσσε ην πίστη του. Οι αντιπρόσωποι ωστόσο ξεγελάστηκαν ή δωροδοκήθηκαν και επέστρεψαν με επιστολή του νέου Πατριάρχη Πέτρου (656-666), ενώ ο αντιπρόσωπος του αυτοκράτορα που τους συνόδευε, έφερε δώρα για τον άγιο Πέτρο και μία παράκληση προς τον Πάπα να έλθει σε επαφή με τον Πατριάρχη. Το γράμμα του Πατριάρχη ήταν γραμμένο με δυσνόητη γραφή και απόφευγε σε αυτό να κάνει αναφορές σε συγκεκριμένα θέματα, όπως για παράδειγμα στον αριθμό των φύσεων του Χριστού. Όταν η αποστολή αναγνώστηκε ενώπιον κλήρου και λαού στη Βασιλική της Αγίας Μαρίας, οι τελευταίοι, όχι μόνο την απέρριψαν με αγανάκτηση, αλλά και δεν άφησαν τον Πάπα να εγκαταλείψει τη βασιλική προτού τους υποσχεθεί ότι δε θα δεχόταν σε καμία περίπτωση αυτά που αναγράφονταν σε αυτή (656).
Η άρνηση των επιθυμιών του αυτοκράτορα και του Πατριάρχη έκανε έξαλλους του βυζαντινούς αξιωματούχους, ώστε απείλησαν ότι μόλις οι καταστάσεις το επέτρεπαν θα εξουδετέρωναν τον Ευγένιο και όσους συμφωνούσαν με αυτόν, όπως είχαν κάνει και με το Μαρτίνο. Ο Ευγένιος απέφυγε την τύχη του προκατόχου του εξαιτίας; της προέλασης των Μουσουλμάνων, οι οποίο κατέλαβαν τη Ρόδο το 654, και νίκησαν τον Κώνστα στη ναυμαχία του Φοίνικα (655).
Κατοπινά χρόνια
Υπήρξε με βεβαιότητα ο Πάπας, ο οποίος συναντήθηκε με το νεαρό τότε άγιο Γουίλφρεντ κατά την πρώτη του επίσκεψη στη Ρώμη (περ. 654). Στη Ρώμη κέρδισε την εύνοια του αρχιδιακόνου Βονιφάτιου, συμβούλου του Πάπα, ο οποίος τον παρουσίασε σε αυτόν. Ο Ευγένιος "τοποθέτησε το αγιασμένο χέρι του στο κεφάλι του νεαρού υπηρέτη του Θεού, προσευχήθηκε για αυτόν, και τον ευλόγησε." Τίποτε περισσότερο δεν είναι γνωστό για τον Ευγένιο πέρα από το ότι χειροτόνησε εικοσιένα επισκόπους από διάφορα μέρη του κόσμου και ότι τάφηκε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου.
Πέθανε το 657, ανακηρύχθηκε άγιος από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και εορτάζεται στις 2 Ιουνίου, αν και σύμφωνα με τον Ανααστάσιο το βιβλιοθηκάριο, πέθανε την πρώτη του μηνός.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 7ου αιώνα Ευγένιος Α΄ Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1924
Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1924, γνωστοί και ως 1οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες, ήταν η πρώτη διεθνής αθλητική διοργάνωση Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στην ιστορία. Διοργανώθηκαν από τη Γαλλική Ολυμπιακή Επιτροπή στο Σαμονί της Γαλλίας από τις 25 Ιανουαρίου έως τις 5 Φεβρουαρίου 1924.
Οξασταννιράνιο
To οξασταννιράνιο ή οξασταννακυκλοπροπάνιο ή εποξυστανναμεθάνιο είναι μια οργανική ετεροκυκλική ένωση με τριμελή δακτύλιο, που αποτελείται από ένα (1) άτομο άνθρακα, ένα (1) άτομο οξυγόνου και ένα (1) άτομο κασσιτέρου. Με βάση το χημικό τύπο του, CH4SnO, έχει τα ακόλουθα τέσσερα (4) ισομερή θέσης:
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1924
Συμμετείχαν συνολικά 258 αθλητές από 16 χώρες σε 16 αγωνίσματα. Δέκα από τις δεκαέξι χώρες που έλαβαν μέρος, κατέκτησαν έστω ένα μετάλλιο. Η ομάδα της Νορβηγίας κέρδισε τα περισσότερα στο σύνολο (17) και τερμάτισε στην κορυφή του πίνακα μεταλλίων. Πιο επιτυχημένος αθλητής των Αγώνων αναδείχθηκε ο Φινλανδός Κλας Τούνμπεργκ, ο οποίος κέρδισε συνολικά πέντε μετάλλια, εκ των οποίων τα τρία χρυσά.
Οξασταννιράνιο
Ονοματολογία
Η ονομασία «οξασταννιράνιο» παράγεται από την συστηνόμενη από την IUPAC συστηματική ονοματολογία Hantzsch-Widman. Πιο συγκεκριμένα, το αρχικό πρόθεμα «οξ(α)» σημαίνει την παρουσία ενός ατόμου οξυγόνου στον ετεροκυκλικό δακτύλιο. Το δεύτερο πρόθεμα «στανν(α)» σημαίνει την παρουσία ενός ατόμου κασσιτέρου στον ετεροκυκλικό δακτύλιο. Η συλλαβή «-ιρ-» σημαίνει ότι ο ετεροκυκλικός δακτύλιος είναι τριμελής, δηλαδή αποτελείται από τρία (3) συνολοικά άτομα. Η συλλαβή «-αν-» σημαίνει την απουσία διπλού δεσμού στον ετεροκυκλικό δακτύλιο και τέλος, η κατάληξη «-ιο» δίνεται επειδή ο ετεροκυκλικός δακτύλιος δεν περιέχει άζωτο. Η ονομασία «οξασταννακυκλοπροπάνιο» παράγεται από την εναλλακτική ονοματολογία αντικατάστασης οργανικών ενώσεων. Πιο συγκεκριμένα, η ένωση θεωρείται κυκλοπροπάνιο, που δύο άτομα άνθρακα του οποίου (μαζί με τα άτομα υδρογόνου που ενώνονται μαζί τους) αντικαταστάθηκαν από ένα άτομο οξυγόνου («οξ(α)-») και ένα άτομο κασσιτέτου («-στανν(α)-»). Η ονομασία «εποξυστανναμεθάνιο» παράγεται από την εναλλακτική «ονοματολογία υποκατπάστασης», δηλαδή μεθάνιο που δυο άτομα υδρογόνου του οποίου έχουν υποκατασταθεί από δισθενή (τουλάχιστον) ομάδα, από ένα άτομο οξυγόνου («οξ(υ)-») και ένα άτομο κασσιτέρου (-στανν(α)-), που σχηματίζει δακτύλιο, όπως δηλώνει το πρόθεμα «επ(ι)-».
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1924
Η διοργάνωση ονομάστηκε αρχικά "Διεθνής Εβδομάδα Χειμερινών Αθλημάτων", όμως η επιτυχία της την καθιέρωσε επίσημα αργότερα από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή ως τους 1ους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Με εξαίρεση τα καταστροφικά οικονομικά αποτελέσματα που άφησε πίσω της, η οργάνωση και η ομαλή διεξαγωγή της επαινέθηκαν από όλους και είχε σημαντική επίδραση στην ανάπτυξη πολλών χειμερινών αθλημάτων σε διεθνές επίπεδο.
Γέννηση των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων
thumb|right|180px|Ο κόμης Ζουστινιέν Κλαρί Στο πρώτο Ολυμπιακό συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι το 1894 από τον βαρόνο Πιερ ντε Κουμπερτέν, με στόχο την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων, αποφασίστηκε ότι η παγοδρομία θα έπρεπε να εκπροσωπηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο στους Αγώνες. Από τότε, διοργανώθηκαν εκδηλώσεις καλλιτεχνικής παγοδρομίας στους Αγώνες του 1908 στο Λονδίνο και του 1920 στην Αμβέρσα, ενώ τέσσερις μήνες πριν την έναρξη των τελευταίων, διοργανώθηκε και ένα τουρνουά χόκεϊ επί πάγου στη βελγική πόλη. Ωστόσο, η ένταξη των χειμερινών αθλημάτων στο πρόγραμμα των Αγώνων ερχόταν αντιμέτωπη με πολλά εμπόδια, καθώς οι διοργανώτριες πόλεις δεν διέθεταν τις απαραίτητες υποδομές για τη διεξαγωγή τους. Για τον λόγο αυτό, τα χειμερινά αθλήματα απουσίαζαν από το πρόγραμμα των Αγώνων του 1896 στην Αθήνα και του 1912 στη Στοκχόλμη, καθώς οι δύο πόλεις δεν είχαν παγοδρόμια.
Ταυτόχρονα, η εξάσκηση των χειμερινών αθλημάτων συνέχισε να αναπτύσσεται στην Ευρώπη: οι σκανδιναβικές χώρες διοργάνωναν τους Βόρειους Αγώνες στη Στοκχόλμη από το 1901, ενώ μία διεθνής εβδομάδα χειμερινών αθλημάτων πραγματοποιούνταν κάθε χρόνο από το 1907 στη Γαλλία από μία τοπική λέσχη. Μάλιστα, το Σαμονί φιλοξένησε τις εν λόγω διοργανώσεις για το 1920 και το 1921. Η ιδέα της ενσωμάτωσης χειμερινών αγωνισμάτων στο Ολυμπιακό πρόγραμμα συνέχισε να κερδίζει έδαφος. Ο Πιερ ντε Κουμπερτεν τάχθηκε υπέρ αυτής της ιδέας δηλώνοντας ότι "οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι οι αγώνες όλων των αθλημάτων". Ο τύπος και η γαλλική λέσχη υποστήριξαν ενεργά αυτή την άποψη, σε αντίθεση με τις σκανδιναβικές χώρες, οι οποίες φοβόντουσαν ότι μία διοργάνωση Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων θα έβλαπτε τους Βόρειους Αγώνες.
Τον Ιούνιο του 1921, ο κόμης Ζουστινιέν Κλαρί και ο μαρκήσιος του Πολινιάκ, και οι δύο Γάλλοι εκπρόσωποι στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, παρουσίασαν την υποψηφιότητα της πόλης του Παρισιού για τους Αγώνες του 1924 στο συνέδριο της ΔΟΕ στη Λωζάνη. Με την ευκαιρία αυτή, πρότειναν επίσης τη διοργάνωση των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, μία ιδέα που έλαβε την υποστήριξη Καναδών και Ελβετών εκπροσώπων, όπως ο βαρόνος Γκοντεφρόι ντε Μπλοναί. Στις 5 Ιουνίου, τα μέλη της ΔΟΕ ψήφισαν υπέρ της αποδοχής των χειμερινών αθλημάτων στην Ολυμπιακή οικογένεια. Μάλιστα, το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας επέτρεπε τη διεξαγωγή χειμερινών αθλημάτων σε κατάλληλη τοποθεσία και όχι απαραίτητα στην πόλη που έχει οριστεί να φιλοξενήσει τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Οι Σκανδιναβοί παρέμειναν εχθρικοί απέναντι σε αυτή την ιδέα, αλλά χάρη στην επιρροή του Σουηδού Σίγκφριντ Έντστρομ, προέδρου της Διεθνούς Ομοσπονδίας Στίβου, συμφώνησαν να λάβουν μέρος, με την προϋπόθεση ότι οι Αγώνες δεν θα ονομάζονταν "Ολυμπιακοί". Ως εκ τούτου, η διοργάνωση τελέστηκε υπό την αιγίδα της ΔΟΕ και έλαβε το όνομα "Διεθνής Εβδομάδα Χειμερινών Αθλημάτων".
Οργάνωση και προετοιμασία
Αρκετές πόλεις υπέβαλαν αίτηση για την ανάληψη της διοργάνωσης: το Ζεραρμέ στα Βόσγια όρη, το Λουσόν-Σουπερμπανιέρ στα Πυρηναία και το Σαμονί στις Άλπεις. Το διάστημα 12-14 Ιουνίου 1922, η Γαλλική Ολυμπιακή Επιτροπή (COF) οργάνωσε ένα συνέδριο χειμερινών αθλημάτων στο Παρίσι, με τη συμμετοχή των ενδιαφερόμενων ομοσπονδιών και των διεθνών επιτροπών, προκειμένου να καταρτίσουν το πρόγραμμα των Αγώνων. Το Σαμονί ορίστηκε ως η διοργανώτρια πόλη, καθώς οι ανταγωνιστές του δεν μπορούσαν να εγγυηθούν επαρκή αριθμό καταλυμάτων και καλές πιθανότητες χιονόπτωσης κατά την περίοδο των Αγώνων. Μετά από μία πρώτη συνάντηση τον Ιανουάριο του 1923, η σύμβαση που όριζε ως διοργανωτές το Παρίσι για τους Θερινούς Αγώνες και το Σαμονί για τους Χειμερινούς υπογράφηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1923, ανάμεσα στον Φραντζ Ρέιτσελ (γενικό γραμματέα της COF) και τον Ζαν Λαβέβρ (δήμαρχο του Σαμονί).
Με την ανάληψη της διοργάνωσης, το Σαμονί στόχευε σε μία οικονομική και τουριστική ώθηση προκειμένου να εκσυγχρονίσει τις εγκαταστάσεις του και να ανταγωνιστεί άλλα θέρετρα των Άλπεων, όπως το Σανκτ Μόριτς και το Νταβός στην Ελβετία. Η οργάνωση της "Διεθνούς Εβδομάδας Χειμερινών Αθλημάτων" απαιτούσε την ανέγερση μίας πίστας ελκήθρου, ενός παγοδρομίου και ενός λόφου για άλματα, η μελέτη και διαχείριση των οποίων ανατέθηκε σε τμήμα της τοπικής νομαρχίας της Άνω Σαβοΐας. Η Γαλλική Ολυμπιακή Επιτροπή (COF) υποσχέθηκε να βοηθήσει στη χρηματοδότηση του έργου με ένα ποσό ύψους 500.000 γαλλικών φράγκων. Ο δήμος του Σαμονί έλαβε επίσης δάνειο 300.000 φράγκων από ιδιοκτήτες παλατιών και μεγάλων ξενοδοχείων της περιοχής, καθώς και δάνειο 500.000 φράγκων από τράπεζες. Τα έργα ξεκίνησαν στις 31 Μαΐου 1923, μόλις οκτώ μήνες πριν από την έναρξη των Αγώνων και ο δήμος του Σαμονί είχε πολύ λίγο χρόνο για να αντιμετωπίσει τα διάφορα τεχνικά προβλήματα που προέκυπταν. Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1923, η COF διόρισε εμπειρογνώμονα, ο οποίος συνέταξε έκθεση σχετικά με την καθυστέρηση στην ολοκλήρωση των εγκαταστάσεων. Η πόλη έλαβε επίσημη προειδοποίηση για να τηρήσει την προθεσμία που έχει οριστεί (1η Νοεμβρίου), με κίνδυνο την απόσυρση της χρηματοδότησης που είχε υποσχεθεί η COF, ακόμα και την οριστική αφαίρεση των χειμερινών αθλημάτων από το Ολυμπιακό πρόγραμμα.
thumb|370px|Άποψη του παγοδρομίου στο [[Ολυμπιακό Στάδιο του Σαμονί.]] Η επιτάχυνση για την ολοκλήρωση των έργων σήμανε επιπλέον κόστος στον συνολικό λογαριασμό των Αγώνων. Η ανέγερση του παγοδρομίου και του Ολυμπιακού Σταδίου αποτέλεσε το μεγαλύτερο έξοδο για τους διοργανωτές με συνολικό κόστος 1.100.000 φράγκα. Η κατασκευή της πίστας ελκήθρου κόστισε 115.822,57 φράγκα και ο λόφος για άλματα 58.565,22 φράγκα. Λόγω σοβαρών προβλημάτων στις ταμειακές ροές της, η COF συνεισέφερε μόνο 250.000 φράγκα, ενώ ο δήμος του Σαμονί πλήρωσε μόνος τα 2 από τα 3,5 εκατομμύρια φράγκα που δαπανήθηκαν συνολικά για τη διοργάνωση. Από την άλλη, οι κύριες πηγές εισοδήματος προέρχονταν από τις πωλήσεις εισιτηρίων. Με ένα συνολικό αριθμό 10.044 θεατών, οι διοργανωτές εισέπραξαν το ποσό των 107.880,80 φράγκων. Τα συνολικά έσοδα της διοργάνωσης κατά τη διάρκεια των Αγώνων ανήλθαν σε μόλις 120.000 φράγκα.
Παρά τα οικονομικά προβλήματα και τις ιδιοτροπίες του καιρού, οι εγκαταστάσεις ήταν έτοιμες εγκαίρως. Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1923, ισχυρές χιονοπτώσεις επικράτησαν στην περιοχή και ζητήθηκε η βοήθεια του στρατού στις εργασίες απομάκρυνσης του χιονιού, οι οποίες ξεκίνησαν στο τέλος του έτους και συνεχίστηκαν κατά τις τρεις πρώτες εβδομάδες του Ιανουαρίου. Μετά από αυτό, ο καιρός ζέστανε και δυνατή βροχή έπεσε στο Σαμονί. Οι πρώτοι αθλητές που ήταν ήδη στην περιοχή, δεν μπορούσαν να προπονηθούν κατάλληλα, ενώ το παγοδρόμιο στο Ολυμπιακό Στάδιο μετατράπηκε σε λίμνη την παραμονή της τελετής έναρξης. Υπήρξε η πιθανότητα ακύρωσης αρκετών αγωνισμάτων, αλλά η πτώση της θερμοκρασίας στη συνέχεια επέτρεψε να διεξαχθούν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα.
Αθλητικές εγκαταστάσεις
Οι εγκαταστάσεις των Αγώνων περιελάμβαναν τρεις χώρους που φιλοξένησαν τα αθλήματα της 1ης Χειμερινής Ολυμπιάδας στο Σαμονί. Το Ολυμπιακό Στάδιο του Σαμονί ήταν ο κύριος χώρος διεξαγωγής, μιας και εκεί φιλοξενήθηκαν τα επτά από τα εννέα αθλήματα των Αγώνων, καθώς και οι τελετές έναρξης και λήξης.
Τελετή έναρξης
thumb|right|280px|Στιγμιότυπο από τον Ολυμπιακό όρκο. Η τελετή έναρξης πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της 24ης Ιανουαρίου 1924. Μια πομπή αποτελούμενη από τις διάφορες ξένες αντιπροσωπείες και τοπικούς φορείς του Σαμονί κατέφθασε στο δημαρχείο της πόλης, όπου ο δήμαρχος Ζαν Λαβέβρ απηύθυνε χαιρετισμό. Στη συνέχεια, η πομπή διέσχισε τους δρόμους της πόλης, συνοδευόμενη από μπάντες που έπαιζαν μουσική.
Οι δεκαέξι χώρες παρέλασαν με αλφαβητική σειρά στα λατινικά: πρώτη η Αυστρία και στο τέλος η Γιουγκοσλαβία. Σε κάθε αντιπροσωπεία, οι αθλητές περπατούσαν με τη σειρά των αθλημάτων που θα λάμβαναν μέρος: πρώτα οι αθλητές της παγοδρομίας ταχύτητας, μετά οι αντίστοιχοι της καλλιτεχνικής παγοδρομίας, ακολουθούσαν οι σκιέρ της χιονοδρομίας αντοχής, οι αθλητές της στρατιωτικής περιπόλου μαζί με τους αξιωματικούς τους, οι παίκτες χόκεϊ επί πάγου και κέρλινγκ και στο τέλος οι αθλητές του ελκήθρου.
Όταν έφτασαν στο Ολυμπιακό Στάδιο, μόνο οι αντιπροσωπείες των αθλητών μπήκαν στο παγοδρόμιο για να σταθούν μπροστά από τους επισήμους. Ο κόμης Ζουστινιέν Κλαρί, πρόεδρος της Γαλλικής Ολυμπιακής Επιτροπής (COF), συνοδευόμενος από μέλη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, άνοιξε την τελετή με χαιρετισμό. Στη συνέχεια, ο υφυπουργός Τεχνικής Εκπαίδευσης της Γαλλίας, Γκαστόν Βιντάλ, κήρυξε την έναρξη των Αγώνων. Οι σημαιοφόροι των αποστολών συγκεντρώθηκαν γύρω από τον Καμίλ Μαντριγιόν, αθλητή της στρατιωτικής περιπόλου και σημαιοφόρο της Γαλλίας, ο οποίος έδωσε τον Ολυμπιακό όρκο για λογαριασμό όλων των αθλητών. Η τελετή ολοκληρώθηκε με μία νέα παρέλαση των χωρών γύρω από το παγοδρόμιο.
Συμμετέχουσες χώρες
thumb|right|260px|Με πράσινο χρώμα οι χώρες που συμμετείχαν στους Αγώνες. Δεκαέξι χώρες συμμετείχαν στους Αγώνες στο Σαμονί, με τον συνολικό αριθμό των αθλητών να φτάνει τους 258 (245 άνδρες και 13 γυναίκες). Σύμφωνα με απόφαση της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, μόνο τα κράτη-μέλη της Κοινωνίας των Εθνών είχαν το δικαίωμα να λάβουν μέρος στους Αγώνες του Παρισιού και κατ' επέκταση και στην εβδομάδα χειμερινών αθλημάτων του Σαμονί. Συνεπώς, η Γερμανία δεν έλαβε άδεια για να συμμετάσχει στους Αγώνες. Ακολουθεί αναλυτική λίστα των χωρών που έλαβαν μέρος (σε παρένθεση ο αριθμός αθλητών ανά χώρα):
Κατάταξη των χωρών
Κατά τη διάρκεια των Αγώνων, η κατάταξη των χωρών καθορίστηκε με βάση τα αποτελέσματα στις έξι πρώτες θέσεις κάθε αγωνίσματος. Ο αθλητής που έπαιρνε τη νίκη, έφερνε 10 βαθμούς στη χώρα του, ο δεύτερος 5 βαθμούς, ο τρίτος 4 βαθμούς, ο τέταρτος 3 βαθμούς, ο πέμπτος 2 βαθμούς και ο έκτος 1 βαθμό. Σε περίπτωση ισοπαλίας σε κάποιο αγώνισμα, οι χώρες έπαιρναν 0,5 λιγότερους βαθμούς. Η Νορβηγία, με 32 πλασαρίσματα στην εξάδα (συμπεριλαμβανομένων 18 βάθρων), κυριάρχησε στην κατάταξη μπροστά από τη Φινλανδία και τη Μεγάλη Βρετανία.
Πίνακας μεταλλίων
[[Αρχείο:1924 Winter Olympic Games medals map.png|thumb|400px|Χάρτης με τις χώρες που κατέκτησαν μετάλλιο κατά τη διάρκεια των Αγώνων.
Υπόμνημα:
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χρυσό μετάλλιο.
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χάλκινο μετάλλιο.
Χώρες που δεν κέρδισαν κανένα μετάλλιο.
Χώρες που δεν έλαβαν μέρος στους Αγώνες.]]
Από τις 16 συμμετέχουσες χώρες, οι 10 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες, ενώ 8 από αυτές πανηγύρισαν την κατάκτηση έστω ενός χρυσού. Στην κορυφή της κατάταξης βρέθηκε η Νορβηγία, στη δεύτερη θέση η Φινλανδία και στην τρίτη η Αυστρία.
Δύο χάλκινα μετάλλια δόθηκαν στα 500 μέτρα της παγοδρομίας ταχύτητας, ως αποτέλεσμα ισοπαλιών στην τρίτη θέση.
Αθλητές με τα περισσότερα μετάλλια
thumb|200px|Οι Φινλανδοί [[Τζούλιους Σκούτναμπ και Κλας Τούνμπεργκ.]] Με την κατάκτηση πέντε μεταλλίων στην παγοδρομία ταχύτητας, μεταξύ των οποίων τρία χρυσά, ο Φινλανδός Κλας Τούνμπεργκ ήταν ο πιο επιτυχημένος αθλητής αυτών των Αγώνων. Την επίδοση των τριών χρυσών μεταλλίων ισοφάρισε το 1936 ο Νορβηγός Ιβάρ Μπάλανγκρουντ, ενώ χρειάστηκε να περάσουν 56 χρόνια μέχρι ο Αμερικανός Έρικ Χέιντεν να γίνει ο δεύτερος αθλητής στην ιστορία που κατακτά συνολικά πέντε μετάλλια σε μία Χειμερινή Ολυμπιάδα.
Οξασταννιράνιο
Καταλυτική προσθήκη οξυγόνου
Κατά την καταλυτική προσθήκη οξυγόνου σε μεθυλενοκασσιτεράνιου σχηματίζεται οξασταννιράνιο : 40 px
Από υδροξυμεθυλοχλωροκασσιτεράνιο
Με απόσπαση υδροχλωρίου (HCl) από υδροξυμεθυλοχλωροκασσιτεράνιο παράγεται οξασταννιράνιο : 40 px
Πηγές πληροφόησης
Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές ενώσεις Κατηγορία:Οργανομεταλλικές ενώσεις Κατηγορία:C1 Κατηγορία:Ενώσεις κασσιτέρου Κατηγορία:Ενώσεις με τριμελή δακτύλιο Κατηγορία:Κορεσμένες ενώσεις Κατηγορία:Οξειδάνια
Δημοτική Πινακοθήκη Αγρινίου
Η Δημοτική Πινακοθήκη Αγρινίου είναι πινακοθήκη που βρίσκεται στο Αγρίνιο. Εγκαινιάστηκε το 2013 και αποτελεί πλέον μια από τις σημαντικότερες δομές πολιτισμού της πόλης. Διαθέτει συλλογή έργων σύγχρονης τέχνης (Ι. Μόραλης, Τέτσης, Κοκκινίδης, Θόδωρος, Ψυχοπαίδης, κλπ), ενώ παράλληλα παρουσιάζει εκθέσεις Ιδρυμάτων και διακεκριμένων Ελλήνων δημιουργών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Αγρίνιο
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1924
Αντιδράσεις και επακόλουθα
Η οργάνωση και η ομαλή διεξαγωγή της "Διεθνούς Εβδομάδας Χειμερινών Αθλημάτων" στο Σαμονί επαινέθηκαν από τον γαλλικό και τον διεθνή τύπο. Η βρετανική εφημερίδα The Times ανέφερε ότι «οι συνθήκες ήταν γενικά ευνοϊκές, ο καιρός ήταν υπέροχος και οι επιδόσεις έφτασαν σε ένα εξαιρετικά υψηλό επίπεδο», ενώ υπογράμμισε πως «πρέπει να δοθούν συγχαρητήρια στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή για την επιτυχία της διοργάνωσης των χειμερινών αθλημάτων στο Σαμονί». Αρκετοί δημοσιογράφοι, όπως ο Γκάμπριελ Χάνοτ, εντυπωσιάστηκαν από τις επιτυχίες των Σκανδιναβών και διαπίστωσαν το τεχνικό και τεχνολογικό χάσμα που τους χωρίζει από τους Γάλλους αθλητές.
Η επιτυχία των Αγώνων αντισταθμίστηκε από τα καταστροφικά οικονομικά αποτελέσματα που προέκυψαν. Τα έξοδα της διοργάνωσης ανέρχονταν σε 3.500.000 γαλλικά φράγκα, ενώ τα έσοδα σε μόλις 120.000 φράγκα. Ωστόσο, ο εξοπλισμός που απέκτησε η πόλη του Σαμονί για να φιλοξενήσει τη διοργάνωση επιβεβαίωσε την υπεροχή της ενάντια στα υπόλοιπα χειμερινά θέρετρα της Γαλλίας. Η διαδικασία εκσυγχρονισμού του θερέτρου συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια, με την ανάπτυξη του δεύτερου τμήματος του τελεφερίκ το 1927 και την κατασκευή ενός ακόμα το 1928.
Η διοργάνωση είχε σημαντική επίδραση και στην ανάπτυξη πολλών χειμερινών αθλημάτων σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Σε συνέδριο που διοργανώθηκε στο Σαμονί στις 2 Φεβρουαρίου, κατά τη διάρκεια των Αγώνων, δημιουργήθηκε η Διεθνής Ομοσπονδία Χιονοδρομίας (γαλλικά: Fédération internationale de ski), με στόχο την ανάπτυξη του αθλήματος σε παγκόσμια κλίμακα. Ο Σουηδός Ιβάρ Χόλμκβιστ έγινε ο πρώτος πρόεδρός της. Λίγους μήνες αργότερα, στις 15 Οκτωβρίου 1924, δημιουργήθηκε και η Γαλλική Ομοσπονδία Χιονοδρομίας (γαλλικά: Fédération française de ski). Ταυτόχρονα, πολλά γαλλικά χειμερινά θέρετρα ξεκίνησαν τη διοργάνωση αγώνων και συναντήσεων καλώντας μεγάλους Νορβηγούς πρωταθλητές προκειμένου να προσελκύσουν πελάτες, ενώ αναπτύχθηκαν διαφημιστικές εκστρατείες υπέρ του χειμερινού τουρισμού στη χώρα.
Λαμβάνοντας υπόψη την επιτυχία που σημειώθηκε στο Σαμονί, η ΔΟΕ επισημοποίησε στο συνέδριο της Πράγας στις 27 Μαΐου 1925 τη "Διεθνή Εβδομάδα Χειμερινών Αθλημάτων" ως τους πρώτους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Από τότε και για τις επόμενες δεκαετίες, οι Χειμερινοί Αγώνες αποτέλεσαν πλέον ξεχωριστή διοργάνωση από τους Θερινούς, αν και πραγματοποιούνταν την ίδια χρονιά. Το 1986, η ΔΟΕ αποφάσισε να τοποθετήσει τους Θερινούς και τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες σε ξεχωριστούς τετραετείς κύκλους και σε εναλλασσόμενα ζυγά έτη. Έτσι, μετά το 1992, οι Χειμερινοί Αγώνες διεξήχθησαν εκ νέου το 1994 ώστε να μη συμπέσουν ποτέ ξανά με τους Θερινούς.
Κέντρα Λαστ
Η Μισέλ Ανν Μέισον (γεννημένη στις 18 Σεπτεμβρίου 1978), γνωστή επαγγελματικά ως Κέντρα Λαστ, είναι Αμερικανίδα πορνοστάρ και σκηνοθέτης. Ξεκίνησε αρχικά να εργάζεται ως μοντέλο κάμερας, αλλά στις αρχές του 2012 άρχισε να εργάζεται σε ταινίες πορνογραφικού περιεχομένου. Έχει βραβευθεί με την κατηγορία του Καλύτερου ΜΙΛΦ Περφόρμερ της Χρονιάς των Βραβείων XBIZ δύο φορές. Το 2013, οι χρήστες του Twitter ψήφισαν υπέρ της απονομής στη Λαστ του τίτλου "Hot MILF" του Μις BangBros.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί νοσηλευτές
Λορεντσάγκο ντι Καντόρε
Το Λορεντσάγκο ντι Καντόρε (ιταλικά: Lorenzago di Cadore) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Άικεν
Με το επώνυμο «Άικεν» φέρονται τα εξής πρόσωπα:
Μαίρη Ευαγγέλου
Η Μαίρη Ευαγγέλου (Αθήνα, 4 Δεκεμβρίου 1953-) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Ήταν κόρη του Αποστόλη Ευαγγέλου και της Ανθούλας Νικολοπούλου. Σε μικρή ηλικία εμφανίστηκε σε διάφορες κινηματογραφικές ταινίες έχοντας το ρόλο του παιδιού. Την περίοδο 1974-1981 έπαιξε στην τηλεοπτική σειρά Λούνα Παρκ του Γιάννη Δαλιανίδη.
Το 1979 παντρεύτηκε τον επίσης ηθοποιό Νίκο Δαδινόπουλο, με τον οποίο είχε συνεργαστεί στο Λούνα Παρκ. Έχει ένα γιο, τον Άλκη (γεν. 1981), ο οποίος είναι σκηνοθέτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Θαυμαστικό
thumb|right|10px|Το θαυμαστικό ( ! ) είναι σημείο στίξης. Περιλαμβάνεται στα βασικά σημεία, αυτά που χρησιμοποιούνται περισσότερο στον γραπτό λόγο. Έχει «προσωδιακή» λειτουργία, δίνοντας στους αναγνώστες των κειμένων πληροφορίες για τον τρόπο εκφώνησης. Επειδή απευθύνεται στους αναγνώστες ή στους ακροατές, εκ μέρους του συντάκτη, το θαυμαστικό δεν έχει χαρακτήρα οργανωτικό - δομικό εντός του κειμένου (όπως π.χ. η τελεία), αλλά «διαπροσωπικό». Σχετικά με την κατανόηση της λειτουργίας του στην εκφορά του λόγου (επιτονισμός) από τα μικρά παιδιά, έχει παρατηρηθεί ότι έρχεται τρίτο, κατά σειρά ευκολίας, από τα σημεία στίξης, έπειτα από την τελεία και το ερωτηματικό και εμπρός από το κόμμα.
Ιστορικά στοιχεία
Το θαυμαστικό, ως διακριτό σημείο, καθιερώθηκε (όπως και το ερωτηματικό) σχετικά αργά, σε σχέση τα υπόλοιπα σημεία στίξης των ευρωπαϊκών γλωσσών, που διαμορφώθηκαν με βάση τη σημειολογία των κλασικών ελληνικών και λατινικών κειμένων περί τα μέσα του 16ου αι., από Ιταλούς και Γάλλους τυπογράφους. Μέχρι τα τέλη του 17ου αι. είχε λάβει την ονομασία του. Κατέστη κοινό στις ευρωπαϊκές γλώσσες. ορισμένες ιδιομορφίες στη χρήση του, όπως η τοποθέτηση του ανεστραμένου θαυμαστικού στην αρχή της πρότασης και του κανονικού στο τέλος που ξεκίνησε στην Ισπανία περί τα μέσα του 18ου αι., θεωρούνται επουσιώδεις. Αργότερα, διαδόθηκε σταδιακά η χρήση του σε διάφορες γλώσσες του κόσμου. Το δεύτερο μισό του 19ου αι. υιοθετήθηκε εντέλει στα ιαπωνικά και το 1912 στα κινεζικά.
Κανόνες και χρήσεις στο γραπτό λόγο
Επιπλέον, το θαυμαστικό χρησιμοποιείται και σε ορισμένες άλλες περιπτώσεις. Στις επικλήσεις-προσκλήσεις, με ονόματα σε πτώση κλιτική: π.χ. ''Δανάη! Όταν θέλουμε να υπογραμμιστεί το απίστευτο μιας κατάστασης: Φαντασίες! Όταν η πρόταση έχει ερωτηματικό χαρακτήρα, αλλά στην πραγματικότητα είναι επιφωνηματική:  Πού καταντήσαμε!,   Και πιστεύεις κι εσύ τέτοια πράματα! ''
Για το θαυμαστικό ισχύει γενικά ο ορθογραφικός κανόνας σύμφωνα με τον οποίο, μετά τη χρήση του ξεκινάει καινούρια περίοδος με κεφαλαίο γράμμα. Ωστόσο, αν η φράση συνεχίζεται, τότε μπορεί να ακολουθεί μικρό γράμμα: π.χ. ''Αχ! και να γύριζαν πίσω τα χρόνια της νιότης μου (ισχύει και την περίπτωση του ερωτηματικού: «Πού είσαι;» ρώτησε άξαφνα), αλλά επιτρέπεται και μετατόπισή του στο τέλος της πρότασης: Αχ, και να το είχα εγώ! '' Όταν το θαυμαστικό σημειώνεται εντός εισαγωγικών, σημαίνει ότι ανήκει στα λόγια που κλείνονται σε αυτά, αλλιώς, εάν ακολουθεί, ανήκει στο ευρύτερο κείμενο που τα λόγια έχουν ενσωματωθεί.
Συχνά, στον ανεπίσημο γραπτό λόγο, στα δημοσιογραφικά κείμενα κ.λπ., σημειώνεται το θαυμαστικό μέσα σε παρένθεση (!), προκειμένου να δηλωθεί ο θαυμασμός ή η απορία και η έκπληξη του γράφοντος για όσα έχει πει ή γράψει ένα τρίτο πρόσωπο: π.χ. Ο υπουργός Γεωργίας υποσχέθηκε στους αγρότες παραγραφή όλων των δανείων (!). Στην περίπτωση που το εντός παρενθέσεων θαυμαστικό βρίσκεται μέσα σε μια πρόταση ονομάζεται «εστιασμένο θαυμαστικό», διότι σε διάκριση με εκείνο στο τέλος της, υπογραμμίζει ένα συγκεκριμένο σημείο στο εσωτερικό της. Εκτός από θαυμασμό ή έκπληξη, μπορεί να εκφράζει και την ειρωνεία του συντάκτη.
Η παράθεση πολλών θαυμαστικών στο τέλος μιας πρότασης λειτουργεί ως απεικόνιση της έντασης ενός συναισθήματος. Σύμφωνα με τον Δημήτρη Μαρωνίτη, αυτή η πρακτική είναι λανθασμένη, διότι το θαυμαστικό «δεν πολλαπλασιάζεται σε καμία περίπτωση». Στην ηλεκτρονική επικοινωνία και στον διαδικτυακό λόγο, έχει παρατηρηθεί εκτεταμένη χρήση θαυμαστικών ως ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της ιδιαίτερης μορφής «προφορικότητας». Αυτή η συνήθεια συνιστάται να αποφεύγεται στον κανονικό γραπτό λόγο.
Άλλες χρήσεις
Το θαυμαστικό χρησιμοποιείται και στα μαθηματικά, ως σύμβολο του παραγοντικού ενός φυσικού αριθμού, έστω ν, οπότε το «ν παραγοντικό», συμβολίζεται με ν! και ορίζεται: ν! = 1 · 2 · 3 ··· ν. Λέγεται ότι το θαυμαστικό επιλέχτηκε για αυτόν τον συμβολισμό επειδή οι τιμές του παραγοντικού αυξάνουν ταχύτατα (εκπληκτικά, θαυμαστά), όσο το ν μεγαλώνει κατά μια μονάδα, κάθε φορά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σημεία στίξης
Μνημείο Φιλοπάππου
μικρογραφία|Το μνημείο Φιλοπάππου, επί του ομώνυμου λόφου, Δ. της Ακρόπολης Με το όνομα Μνημείο Φιλοπάππου φέρεται το έναντι και ΝΔ. της Ακρόπολης της Αθήνας, επί του ομώνυμου σήμερα, λόφου Μουσών, (στην αρχαιότητα), μνημείο του Φιλοπάππου, εγγονού του Αντιόχου Δ΄, τελευταίου Βασιλέως της Κομμαγηνής, που είχε ανακηρυχθεί Ύπατος της Αθήνας (90 - 100 μ.Χ.), καθώς επίσης και «Αθηναίος πολίτης».
Αρχαιολογική έρευνα
Το 1898 πραγματοποιήθηκαν έρευνες στο μνημείο και το 1899 πραγματοποιήθηκαν εργασίες αναστήλωσης. Το 1940 οι αρχαιολόγοι H. A. Thompson και Ιωάννης Τραυλός πραγματοποίησαν επιπλέον μικρές ανασκαφές. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν πως αρχιτεκτονικά τμήματα του μνημείου χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του Μιναρέ στον Παρθενώνα, επί Τουρκοκρατίας. Παραμένουν μόνο τα δύο τρίτα της πρόσοψης του μνημείου. Ο θολωτός τάφος πίσω από τη πρόσοψη έχει καταστραφεί εξ ολοκλήρου εκτός από τη βάση. Το Μνημείο Φιλοπάππου ήταν άθικτο το 1436, όταν ο περιηγητής Κυριακός Αγκωνίτης επισκέφθηκε το χώρο και έγραψε στα απομνημονεύματα του πως ήταν σε άριστη κατάσταση. Η καταστροφή του μνημείου πρέπει να έγινε σε μεταγενέστερο χρόνο.
Το 1957 σε αρχαιολογική έρευνα του μνημείου με παράλληλη ανασκαφή του χώρου από τον αρχιτέκτονα αρχαιολόγο Ιωάννη Τραυλό διαπιστώθηκε πως το μνημείο αυτό έφερε νεκρικό θάλαμο ύψους 9 μέτρων και εμβαδού 7x5 μέτρων. Η είσοδος στο θάλαμο αυτόν γινόταν από κλίμακα (σκάλα) της νοτιοδυτικής πλευράς του μνημείου, και απέναντι από την είσοδό του υπήρχε η σαρκοφάγος του Φιλοππάπου. Συνεπώς το μνημείο αυτό είχε τον χαρακτήρα Μαυσωλείου και όχι απλού μνημείου όπως καθιερώθηκε να λέγεται.
Επιγραφές
Η επιγραφή του κεντρικού ανδριάντα αναφέρει: «Φιλόπαππος Επιφάνους Βησαιεύς» (δηλαδή Φιλόπαππος γιος του Επιφάνους, εγεγραμμένος πολίτης στο δήμο της Βήσης των Αθηναίων). Και ενώ αυτή φέρει το πιθανό όνομα που έφερε ο Φιλόπαππος στην αρχαία Αθήνα, μια άλλη επιγραφή, που υπήρχε στη πρόσοψη του ίδιου μνημείου αναφερόταν στο όνομα που είχε ο Φιλόπαππος ως ελληνικής καταγωγής πρίγκιπας με τίτλο Βασιλέως: «Βασιλεύς Αντίοχος Φιλόπαππος Βασιλέως Επιφανούς Αντιόχου». Σε άλλη τρίτη επιγραφή σε λατινική γραφή αναφέρεται και το όνομα που διατηρούσε ο Φιλόπαππος ως «Ρωμαίος πολίτης»: "C. Julius f(ilius) Antiochus Philopappus". Η ίδια η τρίτη αυτή επιγραφή αναφέρει στα λατινικά πως ο Φιλόπαππος ήταν Ύπατος, μέλος του ιερατικού σωματείου των Αρουραίων αδελφών και πως είχε εκλεγεί από τον Αυτοκράτορα Τραϊανό πραιτωριανός.
Χαρακτηρισμοί μνημείου
αριστερά|μικρογραφία|Γενική άποψη του μνημείου Το μνημείο, είχε διαστάσεις 9.80 x 9.30 μ., συμπεριλαμβανομένου του ταφικού θαλάμου που είχε κτιστεί από πεντελικό μάρμαρο πάνω σε βάθρο ύψους 3,08 μ. από πωρόλιθο επενδυμένο με πλάκες μαρμάρου Υμηττού. Γενικά το Μνημείο του Φιλοπάππου φέρεται αρκετά βεβαρημένο από πλήθος παραστάσεων και διακοσμητικών στοιχείων και ως πρωτότυπα περίπλοκο με κύρια όμως απλή μορφή που χαρακτηρίζεται από αρχιτεκτονική ευφυΐα στον επιδεικτικό σκοπό της ανέγερσης. Ο περιηγητής Παυσανίας περιγράφει το μνημείο χωρίς καμία ιδιαίτερη ένδειξη εκτίμησής του: «και μνήμα αυτόθι ανδρί ωκοδομήθη Σύρω».
Δείτε επίσης
Φιλοπαππου Φιλοπαππου Κατηγορία:Λόφος Φιλοπάππου
Θέμα Μελιτηνής
μικρογραφία|Η πτώση της Μελιτηνής το 934 σε μικρογραφία από το χειρόγραφο του Ιωάννη Σκυλίτζη. Το Θέμα Μελιτηνής ήταν θέμα (διοικητική διαίρεση) της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Μελιτηνή (σημερινή Εσκί Μαλάτεια, Τουρκία) ήταν η έδρα του διοικητή του συνοριακού θέματος της Μελιτηνής, στα Συριακά, τότε, εδάφη. Η πόλη βρισκόταν δίπλα στον Ευφράτη σε στρατηγικό σημείο και όπως αναφέρεται μεγάλη και πολυάνθρωπος. Διοικούνταν από έναν στρατηγό κι αργότερα από δούξ ή κατεπάνω όπου αναβαθμίστηκε ανάλογα τον 11ο αιώνα σε Κατεπανάτο και Δουκάτο όταν κι ενσωμάτωσε άλλα Θέματα, όπως το Θέμα Λυκανδού.
Το Θέμα δημιουργήθηκε από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά τον 10ο αιώνα όταν με εκστρατεία επανέκτησε τα εδάφη αυτά. Η πόλη απελευθερώθηκε από τον Ιωάννη Κουρκούα και τον δούκα Μελία στις 19 Μαΐου 934 και έγινε αρχικά κουρατορία υπαγόμενη στο Θέμα Μεσοποταμίας. Σε πολύ μικρό διάστημα έγινε ανεξάρτητο θέμα με διορισμό στρατηγού, μετά την προσθήκη νέων εδαφών που κατακτήθηκαν στην περιφέρεια της.
Στα τέλη του 11ου αιώνα η περιφέρεια και η ίδια η πόλη λεηλατήθηκε από τους Τουρκομάνους, παρόλες τις Τουρκομάνικες λεηλασίες και επιδρομές στην περιφέρεια της, η Μελιτηνή παρέμεινε επί Βυζαντινή κυριαρχία έως τον 12ο αιώνα.
Γνωστοί διοικητές είχαν διατελέσει οι:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Βυζαντινή Συρία
Λιβαδόκιρκος
Ο λιβαδόκιρκος είναι είδος ημερόβιου αρπακτικού πτηνού, ένα από τα μέλη της ομάδας των κίρκων, που απαντούν και στον ελλαδικό χώρο, Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Circus pygargus και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Ονοματολογία
Η λατινική λέξη pygargus είναι ελληνική: πύγαργος<πυγή (=τα οπίσθια, το οπίσθιο μέρος των γλουτών, η ουρά) + αργός (<[αρχ. ινδική] arjuna=λευκός, φωτεινός), δηλ. «ό έχων λευκή ουρά». . Προφανώς, η ονομασία αναφέρεται στο λευκό ουροπύγιο του πτηνού, παρόλο που αυτό είναι ελάχιστα ορατό.
Η αγγλική ονομασία του είδους (Montagu’s Harrier), οφείλεται στον Άγγλο φυσιοδίφη George Montagu (1753-1815), προς τιμήν του οποίου ονομάστηκε.
Η ελληνική ονομασία του είδους παραπέμπει στο κυριότερο ενδιαίτημα του πτηνού.
Γεωγραφική κατανομή
thumb|left|300px| Χάρτης εξάπλωσης του είδους Circus pygargus Πράσινο: Καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής, Μπλε: Περιοχές διαχείμασης
Ο λιβαδόκιρκος έχει ευρεία περιοχή εξάπλωσης στον Παλαιό Κόσμο, με τα δυτικά όρια στην περιοχή της Ιβηρικής και της Σενεγάλης και τα ανατολικά στη Σιβηρία, τη Μογγολία και το Μπανγκλαντές. Το βόρειο όριο της κατανομής βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Βρετανίας και τη νότια Σουηδία, ενώ το νότιο όριο εκτείνεται μέχρι τη Νότιο Αφρική.
Περιοχές αναπαραγωγής
Ο λιβαδόκιρκος είναι πλήρως μεταναστευτικό είδος, που δεν απαντάται ως μόνιμος (επιδημητικός) κάτοικος, παρά μόνον ως καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης, διαχειμάζων και μεταναστευτικός. Οι περιοχές αναπαραγωγής στην Ευρασία, όπου έρχεται τα καλοκαίρια, βρίσκονται σε μία ευρεία ζώνη με δυτικά όρια την Ιβηρική, και τη Γαλλία και, δια μέσου διάσπαρτων θυλάκων αναπαραγωγής σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, περνάνε στην Ουκρανία, τις χώρες του Καυκάσου, τη Ν. Ρωσία και το Καζακστάν, για να φθάσουν μέχρι τη Μογγολία, όπου είναι και τα ανατολικά όριά τους. Οι νοτιότερες περιοχές αναπαραγωγής βρίσκονται στα σύνορα Ιράκ και Ιράν, περίπου, ενώ στην Αφρική, ο Λιβαδόκιρκος αναπαράγεται σε μικρές περιοχές του Μαρόκου, της Αλγερίας και της Τυνησίας.
Περιοχές διαχείμασης
Οι περιοχές διαχείμασης βρίσκονται μακριά και νότια των περιοχών αναπαραγωγής, ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος. Στην Ασία, βρίσκονται σε περιοχές του Πακιστάν, της Ινδίας, του Νεπάλ και του Μπανγκλαντές, μέχρι νότια στη Σρι Λάνκα. Στην Αφρική, όπου και διαχειμάζει μεγάλος όγκος του παγκόσμιου πληθυσμού, οι περιοχές εκτείνονται από τη Σενεγάλη στα δυτικά και, μέσω μίας μεγάλης ζώνης παράλληλης με τον ισημερινό, φθάνουν στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας, στην Ερυθραία και τη Σομαλία. Προς νότον, οι περιοχές διαχείμασης φθάνουν μέχρι τη Ναμίμπια και τη Νότια Αφρική.
Στην Ελλάδα, ο λιβαδόκιρκος περνάει κατά τις δύο μεταναστεύσεις, αλλά δεν είναι βέβαιο εάν φωλιάζει. Πάντως, ακόμη και άν συμβαίνει αυτό, τα ζευγάρια αναπαραγωγής δεν φαίνεται να ξεπερνάνε τους μονοψήφιους αριθμούς.
Μεταναστευτικές οδοί
thumb|left|300px|Θηλυκός λιβαδόκιρκος
Ο λιβαδόκιρκος θεωρείται εξαιρετικός ταξιδευτής, καλύπτοντας μεγάλες αποστάσεις κατά την μετανάστευση. Η φθινοπωρινή αποδημία στην Ευρώπη ξεκινάει στα τέλη Ιουλίου με αρχές Αυγούστου, φθάνοντας στην κορύφωσή της στα μέσα με τέλη Αυγούστου, ενώ στις βόρειες επικράτειες, μπορεί να παραταθεί μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου. Οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί μεταναστεύουν σχεδόν πάντοτε στην Αφρική, κυρίως σε περιοχές του Σαχέλ. Η εαρινή αποδημία πραγματοποιείται συνήθως μέσω του Γιβραλτάρ, αρχίζει στα τέλη Μαρτίου και διαρκεί μέχρι τις αρχές Μαΐου, αν και υπάρχουν ενδείξεις ότι, τα νεαρά άτομα ηλικίας ενός έτους, περνάνε το πρώτο τους καλοκαίρι στις περιοχές διαχείμασης.
Τυχαία, περιπλανώμενα άτομα έχουν φθάσει μέχρι την Ιρλανδία, την Ισλανδία και το Μπαχρέιν, ενώ στην Αφρική μέχρι το Πράσινο Ακρωτήριο και το Κονγκό.
Λότσο ντι Καντόρε
Το Λότσο ντι Καντόρε (ιταλικά: Lozzo di Cadore, λαδινικά: Loẑe ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Λιβαδόκιρκος
Βιότοπος
Ο λιβαδόκιρκος μπορεί να βρεθεί σε μια ζώνη μέσου γεωγραφικού πλάτους, με εύκρατα κλίματα, αλλά επίσης, στη Μεσόγειο και στις ψυχρές ζώνες. Αν και έχει βρεθεί να φωλιάζει μέχρι και στα 1500 μέτρα, είναι ουσιαστικά είδος πεδινών περιοχών, που φωλιάζει κυρίως στις κοιλάδες ποταμών, πεδιάδες, και στα μέρη που γειτνιάζουν με τις λίμνες και τη θάλασσα. Μπορεί να αναπαράγεται σε υγρότοπους, αν και αυτοί είναι συχνά μικρότεροι και ξηρότεροι από εκείνους που χρησιμοποιούνται από τον καλαμόκιρκο. Χρησιμοποιεί, επίσης, χέρσα εδάφη και αμμοθίνες, ενώ μπορεί να βρεθεί και στη στέπα. Προσαρμόζεται σε θαμνότοπους με ακανθώδεις θάμνους ή ρείκια και, σε εκτάσεις με μικρά κωνοφόρα.
Λότσο ντι Καντόρε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Λιβαδόκιρκος
Βιότοπος
Όταν δεν υπάρχει άλλος κατάλληλος βιότοπος, τότε φωλιάζει και σε καλλιεργήσιμα εδάφη, όπου, όμως, είναι ευάλωτος από τις διαδικασίες συγκομιδής. Μεταξύ αυτών που επιλέγει, είναι κυρίως λιβάδια και καλλιέργειες δημητριακών, όπως με σιτάρι, κριθάρι, βρώμη και κράμβες. Στη δυτική Ευρώπη, μέχρι και το 70% του πληθυσμού, φωλιάζει σε τεχνητά ενδιαιτήματα. Γενικά, για την αναπαραγωγή του, χρειάζεται μεγάλο ανοικτό χώρο, με αρκετά υψηλή βλάστηση για να παρέχεται κάλυψη, δεν πρέπει όμως η περιοχή να είναι κατάφυτη. Ευνοούνται σημεία όπου τα πουλιά μπορούν να ξεκουραστούν και να ερευνούν την περιοχή αναπαραγωγής: αυτά μπορεί να είναι στύλοι προστατευτικής περίφραξης, μικρά δέντρα, ή βραχώδεις προεξοχές. Όταν κυνηγάει, ανεξαρτήτως εποχής, προτιμάει περιοχές με χαμηλή ή αραιή βλάστηση, όπου το θήραμα είναι πιο ορατό. Οι πυκνοκατοικημένες περιοχές γενικά αποφεύγονται, ενώ είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος στις ανθρώπινες οχλήσεις.
Μορφολογία
Ο λιβαδόκιρκος είναι ένας μετρίου μεγέθους ευρωπαϊκός κίρκος, ίσος ή ελαφρά μεγαλύτερος από τον στεπόκιρκο. Όπως και οι άλλοι κίρκοιεμφανίζει έντονο φυλετικό διμορφισμό.
Στα ενήλικα αρσενικά το κεφάλι, η κορυφή του κορμού, τα άνω καλυπτήρια φτερά και η κάτω επιφάνεια του σώματος, μέχρι την κοιλιά, είναι χρωματισμένα σκούρα γκρι. Από τα μέσα της κοιλιάς και κάτω, συμπεριλαμβανομένων των εκεί καλυπτηρίων στο ύψος των καρπικών αρθρώσεων, το χρώμα είναι λευκό, με λίγο πολύ κάθετες κοκκινωπές γραμμώσεις. Τα δευτερεύοντα ερετικά φτερά είναι επίσης ανοικτά γκρι με μια μαύρη εγκάρσια λωρίδα στο επάνω μέρος και δύο μπάρες στο κάτω μέρος. Τα πρωτεύοντα ερετικά είναι μαύρα πάνω και κάτω. Συνολικά, στις πτέρυγες διακρίνονται τρία χρώματα: σκούρο γκρι, λευκόγκριζο και μαύρο. Τα φτερά της ουράς είναι σκούρα γκρι με αχνές ραβδώσεις, ενώ είναι επίσης δυσδιάκριτο το κάπως λευκότερο ουροπύγιο.