cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας
Μοναρχία
Κατά τη δημιουργία του NDH ο Πάβελιτς ενέδωσε στην ανάρρηση του Αϊμόνε, 4ου Δούκα της Αόστας, ως εικονικού Βασιλιά της Κροατίας με το νέο βασιλικό του όνομα Tόμισλαβ Β΄. Ο Τόμισλαβ Β΄ δεν ενδιαφερόταν να είναι εικονικός βασιλιάς της Κροατίας, δεν επισκέφθηκε ποτέ τη χώρα και δεν είχε καμία επιρροή στην κυβέρνηση. Το καλοκαίρι του 1941 ο Τόμισλαβ Β΄ δήλωσε ότι θα δεχόταν τη θέση του ως Βασιλιά, μόνο αν ικανοποιούνταν ορισμένες απαιτήσεις:
Τα αιτήματα αποχώρησης του Γερμανικού και του Ιταλικού στρατού ήταν προφανώς αδύνατο να ικανοποιηθούν από την Ιταλική και τη Γερμανική κυβέρνηση, οπότε ο Τόμισλαβ Β΄ απέφυγε να αναλάβει τη θέση του στην Κροατία. Ο Αϊμόνε αρχικά αρνήθηκε να αναλάβει το στέμμα, αντιδρώντσς στην προσάρτηση από την Ιταλία της Κροατικής πλειοψηφίας περιοχής της Δαλματίας, όμως αργότερα αποδέχτηκε το θρόνο όταν τον πίεσε να το κάνει ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄, ωστόσο ποτέ δεν μετακόμισε από την Ιταλία για να διαμείνει στην Κροατία.
Μετά την απόλυση του Μουσολίνι στις 25 Ιουλίου 1943 ο Τόμισλαβ Β΄ παραιτήθηκε στις 31 Ιουλίου με εντολή του Βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας. Λίγο μετά την ανακωχή της Ιταλίας το Σεπτέμβριο του 1943 ο Αντε Πάβελιτς δήλωσε ότι ο Τόμισλαβ Β΄ δεν ήταν πλέον βασιλιάς της Κροατίας.
Ο Τόμισλαβ Β΄ παραιτήθηκε επισήμως από τον τίτλο του "Βασιλιάς της Κροατίας, Πρίγκιπας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, Βοεβόδας Δαλματίας, Τούζλας και Κνιν, Δούκας της Αόστα (από το 1942), Πρίγκιπας της Σιστέρνα και του Μπελιγκουάρντο, Μαρκήσιος της Βογκέρα και Κόμης του Ποντεράνο" τον Οκτώβριο του 1943 μετά τη γέννηση του γιου του Αμεντέο, στον οποίο έδωσε, μεταξύ των μεσαίων του ονομάτων, το όνομα «Ζβόνιμιρ».
Κοινοβούλιο
Το Κοινοβούλιο του NDH ιδρύθηκε με το Νομοθετικό Διάταγμα του Κοινοβούλιου του Κράτους της Κροατίας στις 24 Ιανουαρίου 1942.
Τα μέλη του Κοινοβούλιου δεν εκλέγονταν και συνεδριάσεις συγκλήθηκαν λίγο πάνω από δέκα φορές μετά την αρχική σύνοδο το 1942. Πρόεδρός του ήταν ο Mάρκο Ντόσεν. Το διάταγμα αυτό καθόρισε πέντε κατηγορίες ατόμων που θα λάβαιναν πρόσκληση να γίνουν μέλη του κοινοβουλίου από την κυβέρνηση που διορίστηκε από την Ούστασε: (1) εν ζωή Κροάτες αντιπρόσωποι του Κροατικού Κοινοβουλίου του 1918, (2) εν ζωή Κροάτες αντιπρόσωποι που είχαν εκλεγεί στις εκλογές της Γιουγκοσλαβίας το 1938, (3) μέλη του Κροατικού Κόμματος των Δικαιωμάτων πριν από το 1919, (4) ορισμένοι αξιωματούχοι του Ανώτατου Αρχηγείου τη Ούστασε και (5) δύο μέλη της Γερμανικής εθνικής συνέλευσης Η ευθύνη για τη συγκέντρωση όλων των επιλέξιμων ως μελών του κοινοβουλίου ανατέθηκε στον επικεφαλής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Νίκολα Βούκελιτς, που βρήκε 204 άτομα ως επιλέξιμα. Σύμφωνα με το διάταγμα ο Βούκελιτς αποφάνθηκε ότι εκείνοι που είχαν λάβει τη θέση γερουσιαστή το 1939, ήταν μέλη της κυβέρνησης του Ντούσαν Σίμοβιτς ή της Γιουγκοσλαβικής εξόριστης κυβέρνησης έχασαν την επιλεξιμότητά τους. Από τα 204 άτομα που κρίθηκαν επιλέξιμα για το κοινοβούλιο 141 συμμετείχαν στις κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις. Από τα 204 επιλέξιμα μέλη του κοινοβουλίου 93 ήταν μέλη του Κροατικού Αγροτικού Κόμματος, 56 από τα οποία παρακολουθούσαν τις συνεδριάσεις.
Το Κοινοβούλιο ήταν μόνο ένα συμβουλευτικό όργανο και δεν είχε την εξουσία να νομοθετεί. Ωστόσο κατά τη διάρκεια της όγδοης συνόδου του κοινοβουλίου το Φεβρουάριο του 1942, το καθεστώς των Ούστασε βρέθηκε σε άμυνα, όταν μια κοινή κίνηση του Κροατικού Αγροτικού Κόμματος και του Κροατικού Κόμματος, με την υποστήριξη 39 μελών του κοινοβουλίου, ζήτησε εξηγήσεις για την τύχη του ηγέτη του Αγροτικού Κόμματος Βλάντκο Μάτσεκ. Στην επόμενη συνεδρίαση ο Αντε Πάβελιτς απάντησε ότι ο Μάτσεκ κρατιόταν σε απομόνωση για να εμποδιστεί να έλθει σε επαφή με αξιωματούχους της Γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης. Σε λιγότερο από ένα μήνα ο Μάτσεκ μεταφέρθηκε από το Στρατόπεδο συγκέντρωσης Γιασένοβατς και τέθηκε σε κατ 'οίκον περιορισμό στην κατοικία του στο Κούπινετς.
Ο Μάτσεκ κλήθηκε αργότερα από ξένους για να πάρει θέση και να αντιδράσει στην κυβέρνηση του Πάβελιτς, αλλά αρνήθηκε. Ο Μάτσεκ έφυγε από τη χώρα το 1945, με τη βοήθεια του Στρατηγού των Ούστασε Αντε Μόσκοβ. Μετά τη σύνοδο του Φεβρουαρίου του 1942 το Κοινοβούλιο συνεδρίασε μόνο μερικές φορές και το διάταγμα δεν ανανεώθηκε το 1943.
Στρατός
Το NDH ίδρυσε το Στρατό του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας (Σερβοκροατικά: Hrvatsko domobranstvo) και το Ναυτικό του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας τον Απρίλιο του 1941 με τη συναίνεση των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων (Βέρμαχτ). Εργο των ενόπλων δυνάμεων ήταν να υπερασπίζονται το κράτος εναντίον τόσο των ξένων όσο και των εγχώριων εχθρών. Ο στρατός περιλάμβανε και αεροπορία. Το NDH δημιούργησε επίσης την Ustaška Vojnica (Πολιτοφυλακή των Ούστασε) που συγκροτήθηκε ως πολιτοφυλακή του κόμματος και χωροφυλακή.
Ο στρατός αρχικά περιοριζόταν σε 16 τάγματα πεζικού και 2 μοίρες ιππικού - 16.000 άνδρες συνολικά. Τα αρχικά 16 τάγματα σύντομα διευρύνθηκαν σε 15 συντάγματα πεζικού με δύο τάγματα το καθένα το Μάιο-Ιούνιο του 1941, που οργανώθηκαν σε πέντε διοικήσεις μεραρχιών, περίπου 55.000 άνδρες Οι μονάδες υποστήριξης περιελάμβαναν 35 ελαφρά άρματα, που προμήθευσε η Ιταλία, 10 τάγματα πυροβολικού (εξοπλισμένα με όπλα καταληφθέντα από το Βασιλικό Γιουγκοσλαβικό Στρατό, τσεχικής καταγωγής), ένα σύνταγμα ιππικού στο Ζάγκρεμπ και μια ανεξάρτητη μοίρα ιππικού στο Σεράγεβο. Δύο ανεξάρτητα μηχανοκίνητα τάγματα πεζικού έδρευαν στο Ζάγκρεμπ και το Σεράγεβο αντίστοιχα Σύμφωνα με τους όρους των Συνθηκών της Ρώμης (1941) με την Ιταλία, το Ναυτικό του NDH περιοριζόταν σε μερικά παράκτια και περιπολικά σκάφη, που περιπολούσαν κυρίως στις εσωτερικές πλωτές οδούς.
Όταν ιδρύθηκε το 1941 η Πολεμική Αεροπορία του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας (Σερβοκροατικά: Zrakoplovstvo Nezavisne Države Hrvatske) (ZNDH) απαρτιζόταν από αιχμαλωτισμένα αεροσκάφη του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας (7 μαχητικά, 20 βομβαρδιστικά  και περίπου 180 βοηθητικά και εκπαιδευτικά αεροσκάφη) καθώς και διοικήσεις αλεξιπτωτιστών, εκπαίδευσης και αντιαεροπορικού πυροβολικού. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εφοδιάστηκε με αρκετές εκατοντάδες νέα ή επισκευασμένα γερμανικά, ιταλικά και γαλλικά μαχητικά και βομβαρδιστικά, μέχρι την παραλαβή των τελικών παραδόσεων νέων αεροσκαφών από τη Γερμανία τον Απρίλιο του 1945.
Η Κροατική Αεροπορική Λεγεώνα (Σερβοκροατικά: Hrvatska Zrakoplovna Legija) ή HZL ήταν μια στρατιωτική μονάδα της Πολεμικής Αεροπορίας του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, που πολέμησε μαζί με τη Λουφτβάφε στο Ανατολικό Μέτωπο από το 1941 έως το 1943 και στη συνέχεια στην Κροατία. Η μονάδα εστάλη στη Γερμανία για εκπαίδευση στις 15 Ιουλίου 1941 πριν κατευθυνθεί στο Ανατολικό Μέτωπο. Πολλοί από τους πιλότους και τα πληρώματα είχαν προηγουμένως υπηρετήσει στη Βασιλική Γιουγκοσλαβική Πολεμική Αεροπορία κατά την εισβολή στη Γιουγκοσλαβία τον Απρίλιο του 1941. Μερικοί από αυτούς είχαν επίσης εμπειρία στους δύο βασικούς τύπους που θα χειρίζονταν, το Messerschmitt 109 και το Dornier Do 17, με δύο πιλότους μαχητικών να έχουν καταρρίψει αεροσκάφη της Λουφτβάφε.
Κατά τις επιχειρήσεις στο Ανατολικό Μέτωπο οι μαχητές της μονάδας σημείωσαν συνολικά 283 καταρρίψεις, ενώ τα βομβαρδιστικά της συμμετείχαν σε περίπου 1.500 αποστολές. Μετά την επιστροφή στην Κροατία το Δεκέμβριο του 1942 τα αεροσκάφη της μονάδας αποτέλεσαν σημαντική συμβολή στην δύναμη πλήγματος των δυνάμεων του Άξονα που πολεμούσαν τους Παρτιζάνους μέχρι τα τέλη του 1944.
Λόγω του χαμηλού ηθικού των στρατολογημένων και της αυξανόμενης δυσαρέσκειας τους για το καθεστώς των Ούστασε καθώς ο πόλεμος συνεχιζόταν, οι Παρτιζάνοι κατέληξαν να τους θεωρούν ως βασικό στοιχείο της γραμμής εφοδιασμού τους. Σύμφωνα με τον Ουίλιαμ Ντέκιν, που ηγείτο μίας από τις βρετανικές αποστολές στον αρχηγό των Παρτιζάνων Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, σε ορισμένες περιοχές οι Παρτιζάνοι απελευθέρωναν τους στρατιώτες αφού τους αφόπλιζαν, έτσι ώστε να μπορούν να επιστρέψουν στο πεδίο της μάχης με νέα όπλα, που θα τους τα αφαιρούσαν πάλι Άλλοι στρατιώτες είτε λιποτακτούσαν είτε προωθούσαν ενεργά εφόδια στους Παρτιζάνους - ιδιαίτερα μετά την παραχώρηση από το NDH της Δαλματίας στην Ιταλία. Ο αριθμός των στρατευμάτων μειώθηκε από 130.000 στις αρχές του 1943 σε 70.000 στα τέλη του 1944, οπότε η κυβέρνηση του NDH συγχώνευσε το στρατό με τον στρατό των Ούστασε και τους οργάνωσε σε δεκαοκτώ μεραρχίες, συμπεριλαμβανομένων πυροβολικού και θωρακισμένων μονάδων Παρά τις δυσκολίες αυτές ο στρατός, μαζί με το υπό γερμανική διοίκηση XV Σώμα των Κοζάκων, ήταν σε θέση να συνδράμει τη Βέρμαχτ να κρατήσει τις γραμμές της στη Συρμία, τη Σλαβονία και τη Βοσνία κατά των συνδυασμένων Σοβιετικών, Βουλγαρικών και Παρτιζάνικων επιθέσεων από τα τέλη του 1944 ως λίγο πριν του NDH κατάρρευση το Μάιο του 1945.
Η Πολεμική Αεροπορία του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας παρείχε κάποιο επίπεδο αεροπορικής υποστήριξης (επιθέσεις, αερομαχίες και μεταφορές)) μέχρι το Μάιο του 1945, αντιμετωπίζοντας και μερικές φορές νικώντας αεροσκάφη της Βρετανικής Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας, της Αμερικανικής και της Σοβιετικής Πολεμικής Αεροπορίας. Οι τελευταίες παραδόσεις σύγχρονων γερμανικών μαχητικών αεροσκαφών Messerschmitt Bf 109 G και K εξακολουθούσαν να εκτελούνται ακόμη και τον Απρίλιο του 1945.
Στα τέλη του Μαρτίου του 1945 ήταν προφανές για την Κροατική Στρατιωτική Διοίκηση ότι, αν και το μέτωπο παρέμενε άθικτο, τελικά θα ηττηθεί από την τεράστια έλλειψη πυρομαχικών. Για το λόγο αυτό αποφασίστηκε να υποχωρήσει στην Αυστρία, προκειμένου να παραδοθεί στις Βρετανικές δυνάμεις που προχωρούν προς βοράν από την Ιταλία. Ο Γερμανικός στρατός βρισκόταν σε φάση αποσύνθεσης και το σύστημα εφοδιασμού είχε καταρρεύσει.
Ζώνες επιρροής
Από το 1941 ως το 1943 η επικράτεια του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας διαιρέθηκε σε Γερμανική και Ιταλική ζώνη, που άλλοτε περιγράφονται ως ζώνες επιρροής και άλλοτε ως ζώνες κατοχής:
Η Γερμανική ζώνη περιελάμβανε το βορειοανατολικό τμήμα του NDH, που συνόρευε με την Ουγγαρία στα βόρεια, την κατεχόμενη από τη Γερμανία Σερβία στα ανατολικά, την Ιταλική ζώνη στα νότια και τη Ναζιστική Γερμανία στα βορειοδυτικά. Εκεί οι Γερμανικές ένοπλες δυνάμεις (Βέρμαχτ) ασκούσαν de facto έλεγχο. Η Ιταλική ζώνη περιλάμβανε το νοτιοδυτικό τμήμα του NDH, που συνόρευε με τη Γερμανική ζώνη στα βορειοανατολικά, το κατεχόμενο από την Ιταλία Μαυροβούνιο στα ανατολικά και τα γιουγκοσλαβικά εδάφη που προσαρτήθηκαν από την Ιταλία στα νοτιοδυτικά. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας το 1943 η Ιταλική ζώνη επιρροής καταργήθηκε και η Γερμανική επεκτάθηκε σε ολόκληρο το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας. Την ίδια στιγμή το NDH απέκτησε τον έλεγχο της βόρειας Δαλματίας (Σίμπενικ και Σπλιτ)
Εξωτερικές σχέσεις
Το NDH έτυχε πλήρους αναγνώρισης από τις δυνάμεις του Άξονα και από τις χώρες που βρίσκονταν υπό την κατοχή του Άξονα και επίσης από την Ισπανία. Το κράτος διατηρούσε διπλωματικές αποστολές σε πολλές χώρες, όλες στην Ευρώπη. Στο Ζάγκρεμπ υπήρχαν πρεσβείες της Ναζιστικής Γερμανίας, της Ιταλίας, της Σλοβακίας του Τίσο, της Ουγγαρίας, της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας, της Φινλανδίας, της Ισπανίας και της Ιαπωνίας, καθώς και προξενεία της Ιταλίας, της Σουηδίας, της Ελβετίας, της Δανίας, της Πορτογαλίας, της Αργεντινής και της Γαλλίας του Βισύ.
Το 1941 η χώρα έγινε δεκτή στην Παγκόσμια Ταχυδρομική Ένωση. Στις 10 Αυγούστου 1942 υπογράφηκε συμφωνία στο Μπριούνι, που αποκαθιστούσε τη Σιδηροδρομική Εταιρεία Δούναβη-Σάβου-Αδριατικής, μεταξύ του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, της Γερμανίας, της Ουγγαρίας και της Ιταλίας. Μετά την κήρυξη πολέμου στις 11ης Δεκεμβρίου 1941 από τη Γερμανία κατά των Ηνωμένων Πολιτειών, το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας κήρυξε επίσης τον πόλεμο στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο στις 14 Δεκεμβρίου.
Ο Κροατικός Ερυθρός Σταυρός ιδρύθηκε το 1941, με πρόεδρο τον Κουρτ Χουν. Το NDH υπέγραψε τις Συμβάσεις της Γενεύης στις 20 Ιανουαρίου 1943 και στη συνέχεια η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού όρισε το Γιούλιους Σμίντλιν εκπρόσωπό της στη χώρα.
Οικονομία
Το οικονομικό σύστημα του NDH βασίστηκε στην αρχή του "Κροατικού σοσιαλισμού". Τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού του συστήματος, που ακολουθούσε εκείνο της Ναζιστικής Γερμανίας, ήταν οι αρχές μιας σχεδιασμένης οικονομίας, με υψηλά επίπεδα κρατικής συμμετοχής στην οικονομική ζωή. Το κράτος κατά τα λεγόμενά του είχε ως στόχο να θέσει τα μέσα παραγωγής στα χέρια των αγροτών και να δημιουργήσει μια ψυχική ενότητα μεταξύ όλων των τάξεων για να εργαστούν για το μεγαλύτερο καλό της εθνικής κοινότητας, που θεωρείτο πιο σημαντικό από τα ατομικά δικαιώματα. Ο Κροατικός σοσιαλισμός ισχυριζόταν ότι η εργασία δεν ήταν ιδιωτική υπόθεση, αλλά η πηγή όλης της οικονομικής αξίας και της περιουσίας της κοινότητας.
Οι ηγέτες της Ούστασε ισχυρίζονταν ότι οι απλοί Κροάτες εργάτες και αγρότες παραμελήθηκαν και υπέστησαν εκμετάλλευση στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Έτσι, όταν ήρθαν στην εξουσία υποσχέθηκαν μια κοινωνική επανάσταση, αντιμετωπίζοντας την κοινωνική αδικία και τη φτώχεια. Η αντιαστική προπολεμική ρητορική τους συνεχίστηκε μετά την ίδρυση του NDH, όπως και η έντονη απόρριψη του φιλελεύθερου καπιταλιστικού συστήματος. Η Εργατική Πρωτομαγιά της 1ης Μαΐου τονίστηκε ιδιαίτερα προς τιμή της εργασίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης των εργαζομένων. Το καθεστώς άρχισε σύντομα τη μαζική κατασκευή κατοικιών και οικισμών για τους Κροάτες εργαζόμενους. Ωστόσο η διαθεσιμότητά τους βασιζόταν στην κοινωνική και ιδεολογική συμμόρφωση.
Οι οικονομικοί κλάδοι από τους οποίους το NDH είχε τα περισσότερα έσοδα (που εισπράττονταν με άμεσους και έμμεσους φόρους) ήταν η βιομηχανία, το εμπόριο και η βιοτεχνία. Περίπου το 20% των βιομηχανικών επιχειρήσεων του κράτους αφορούσαν τη βιομηχανία ξύλου. Ωστόσο, καθώς ο πόλεμος συνεχιζόταν, η βιομηχανική παραγωγή στο NDH μειωνόταν διαρκώς, ενώ ο πληθωρισμός εξακολούθησε να αυξάνεται.
Το 1942 το 80% των εξαγωγών του NDH ήταν προς τη Γερμανία (συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας, του Προτεκτοράτου της Βοημίας και της Μοραβίας και του Γενικού Κυβερνείου της Πολωνίας) και 12% προς την Ιταλία. Η Γερμανία κάλυπτε το 70% των εισαγωγών, ενώ η Ιταλία το 25%. Άλλοι εμπορικοί εταίροι ήταν η Ουγγαρία, η Ρουμανία, η Φινλανδία, η Σερβία και η Ελβετία. Οι εξαγωγές από την NDH ήταν κυρίως ξυλεία και προϊόντα ξύλου, γεωργικά προϊόντα (συμπεριλαμβανομένου του καπνού), ζωικό κεφάλαιο, μεταλλεύματα και στρατηγικά σημαντικό βωξίτη. Το NDH εισήγαγε ως επί το πλείστον μηχανήματα, εργαλεία και άλλα μεταλλικά προϊόντα, υφάσματα και καύσιμα.
Επιρροές της Ναζιστικής Γερμανίας
Στο Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, που η Ναζιστική Γερμανία μεταχειριζόταν τυπικά ως κυρίαρχο κράτος, οι περισσότερες, αν όχι όλες, βιομηχανικές και οικονομικές δραστηριότητες είτε μονοπωλήθηκαν από τη Γερμανία είτε της δόθηκαν κατά υψηλή προτεραιότητα για εκμετάλλευση. Οι συμφωνίες μεταξύ των δύο κυβερνήσεων στα μέσα του 1941 ρύθμισαν το εξωτερικό εμπόριο και τις πληρωμές και την εξαγωγή εργατικού δυναμικού της Κροατίας στη Γερμανία. Η Γερμανία ήδη έλεγχε μεγάλο αριθμό βιομηχανικών και μεταλλευτικών επιχειρήσεων στην Κροατία που ανήκαν εν μέρει ή εξ ολοκλήρου σε Γερμανούς πολίτες ή πολίτες κατεχόμενων από τη Γερμανία χωρών. Πολλές άλλες επιχειρήσεις στην Κροατία, ιδίως στις βιομηχανίες εξόρυξης βωξίτη και ξυλείας, μισθώθηκαν στους Γερμανούς για όλη τη διάρκεια του πολέμου. Οι Γερμανοί είχαν επίσης μεγάλη συμμετοχή σε εμπορικές τράπεζες της Κροατίας, είτε άμεσα μέσω τραπεζών στο Βερολίνο και τη Βιέννη, είτε έμμεσα μέσω Γερμανικών τραπεζών, που είχαν μεγάλη συμμετοχή συμφέροντα σε τράπεζες της Πράγας και της Βουδαπέστης
Από την αρχή οι Γερμανοί έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για τα υψηλής ποιότητας ορυχεία σιδήρου Λιούμπιγια στη βορειοδυτική Βοσνία, στο βιομηχανικό συγκρότημα (χάλυβα, άνθρακα και χημικών) στο τρίγωνο Σαράγεβο-Τούζλα-Ζένιτσα στη βορειοανατολική Βοσνία και για το βωξίτη. Καθώς ο πόλεμος συνεχιζόταν και η εμπλοκή του Γερμανικού στρατού στην Κροατία επεκτεινόταν, όλο και μεγαλύτερο μέρος της κροατικής βιομηχανίας λειτουργούσε για τους Γερμανούς. Τα ορυχεία του βωξίτη στην Ερζεγοβίνη, τη Δαλματία και τη δυτική Βοσνία βρίσκονταν στην Ιταλική ζώνη κατοχής, αλλά η συνολική παραγωγή τους προοριζόταν για τις ανάγκες της Γερμανίας κατά τη διάρκεια του πολέμου βάσει της Γερμανοϊταλικής συμφωνίας του 1941.
Άλλα κροατικά βιομηχανικά περιουσιακά στοιχεία που χρησιμοποίησαν οι Γερμανοί περιλάμβαναν την παραγωγή λιγνίτη, τσιμέντου (μεγάλα εργοστάσια στο Ζάγκρεμπ και το Σπλιτ), πετρελαίου και αλατιού. Η παραγωγή αργού πετρελαίου, από τις πετρελαιοπηγές στα ανατολικά του Ζάγκρεμπ που είχε αναπτύξει η Αμερικανική εταιρία Vacuum Oil, ξεκίνησε μόλις το Νοέμβριο του 1941 και δεν έφθασε ποτέ σε υψηλό επίπεδο, με μέσο όρο 24.000 βαρέλια (3.800 m3) το μήνα στα μέσα του 1944. Τα πιο σημαντικά προϊόντα που κατασκευάζονταν στην Κροατία για γερμανική χρήση ήταν προκατασκευασμένοι στρατώνες (χρησιμοποιώντας τη μεγάλη βιομηχανία ξυλείας της Κροατίας), είδη ένδυσης, μπαταρίες ξηρού κυττάρου, κατασκευαστικά μέρη γεφυρών και πυρομαχικά (χειροβομβίδες).
Το ορυχείο σιδηρομεταλλεύματος Βάρες εφοδίαζε το χαλυβουργείο στη Ζένιτσα, που είχε δυναμικότητα 120.000 τόνων χάλυβα ετησίως και με τη σειρά του εφοδίαζε το κρατικό οπλοστάσιο στο Σαράγεβο και το εργοστάσιο μηχανημάτων και σιδηροδρομικών οχημάτων στο Σλαβόνσκι Μπροντ, που και τα δύο παρήγαγαν διάφορα αντικείμενα για τη Βέρμαχτ κατά τη διάρκεια του πολέμου, συμπεριλαμβανομένων χειροβομβίδων και των περιβλημάτων βομβών. Ορισμένα σιδηρομεταλλεύματα του Βάρες εξάγονταν επίσης στην Ιταλία, την Ουγγαρία και τη Ρουμανία.
Ιταλική επιρροή
Η περιοχή του NDH που ελεγχόταν από την Ιταλία είχε λίγους φυσικούς πόρους και ελαφρά βιομηχανία. Υπήρχαν μερικά σημαντικά ξυλουργεία, μερικά εργοστάσια τσιμέντου, ένα εργοστάσιο αλουμινίου στο Λόζοβατς, ένα εργοστάσιο καρβιδίων και χημικών λιπασμάτων στο Ντούγκι Ρατ, ένα εργοστάσιο σιδηρομαγγανίου και χυτοσίδηρου κοντά στο Σίμπενικ, ναυπηγεία στο Σπλιτ, λίγα ανθρακορυχεία που τροφοδοτούσαν με καύσιμα τους σιδηροδρόμους, τη ναυτιλία και τη βιομηχανία και γαίες πλούσιες σε βωξίτη.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών κατά τη δημιουργία του κράτους ο πληθυσμός ήταν περίπου 6.285.000 εκ των οποίων 3.300.000 ήταν Κροάτες, 1.925.000 Σέρβοι, 700.000 Μουσουλμάνοι, 150.000 Γερμανοί, 65.000 Τσέχοι και Σλοβάκοι, 40.000 Εβραίοι και 30.000 Σλοβένοι. Οι Κροάτες δηλαδή αποτελούσαν λίγο περισσότερο από το μισό πληθυσμό του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας. Με τους Μουσουλμάνους που θεωρούντο ως Κροάτες, η Κροατική μερίδα του συνολικού πληθυσμού ήταν ακόμη μικρότερη από τα δύο τρίτα.
Εκτόπιση πληθυσμών
Ο εσωτερικός εποικισμός στην περιοχή της Σλαβονίας ενθαρρύνθηκε τη περίοδο από τη Δαλματία, τη Λίκα, το Χρβάτσκο Ζαγκόριε και τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Το κράτος διατηρούσε Γραφεία Εποικισμού στο Μόσταρ, στο Όσιγιεκ, στην Πετρίνια, στο Σαράγεβο, στη Σρέμσκα Μιτρόβιτσα και στο Ζάγκρεμπ.
Φυλετική νομοθεσία
Την πρώτη ημέρα της άφιξής του στο Ζάγκρεμπ ο Άντε Πάβελιτς ανακοίνωσε ένα νόμο, που παρέμεινε σε ισχύ καθ 'όλη την περίοδο του Ανεξάρτητου Κράτος της Κροατίας. Ο νόμος, που ψηφίστηκε στις 17 Απριλίου 1941, ανέφερε ότι όλοι οι άνθρωποι που προσέβαλλαν ή αποπειρώνταν να προσβάλλουν το Κροατικό έθνος ήταν ένοχοι προδοσίας - έγκλημα που τιμωρείτο με θάνατο.
Μια μέρα αργότερα, στις 18 Απριλίου, δημοσιεύθηκε ο πρώτος Κροατικός αντισημιτικός φυλετικός νόμος. Αυτός ο νόμος δεν προκάλεσε πανικό στον εβραϊκό πληθυσμό, επειδή πίστευε ότι ήταν απλώς μια συνέχεια των αντισημιτικών νόμων του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, που είχαν δημοσιευτεί το 1939. Ωστόσο η κατάσταση άλλαξε γρήγορα στις 30 Απριλίου, με τη δημοσίευση των νόμων της Άριας φυλής. Σημαντικό μέρος της φυλετικής νομοθεσίας ήταν οι νόμοι θρησκευτικού προσηλυτισμού, οι συνέπειες των οποίων δεν κατανοήθηκαν από την πλειονότητα του πληθυσμού όταν δημοσιεύθηκαν στις 3 Μαΐου 1941. Οι συνέπειες έγιναν σαφείς μετά την ομιλία του Ιουλίου του Υπουργού Παιδείας Mίλε Μπούντακ, που δήλωσε: "Θα σκοτώσουμε το ένα τρίτο όλων των Σέρβων, θα εκτοπιστούμε το ένα άλλο τρίτο και οι υπόλοιποι θα αναγκαστούν να ασπαστούν τον Καθολικισμό". Οι φυλετικοί νόμοι ήταν σε ισχύ μέχρι τις 3 Μαΐου 1945.
Η κυβέρνηση του NDH συνεργάστηκε με τη Ναζιστική Γερμανία στο Ολοκαύτωμα και άσκησε τη δική της εκδοχή της γενοκτονίας εναντίον των Σέρβων που ζούσαν στην επικράτειά του. Η κρατική πολιτική για τους Σέρβους ανακοινώθηκε για πρώτη φορά με τα λόγια του Mίλοβαν Ζάνιτς, υπουργού Νομοθετικού Συμβουλίου του NDH στις 2 Μαΐου 1941: "Αυτή η χώρα μπορεί να είναι μόνο μια Κροατική χώρα και δεν υπάρχει μέθοδος που θα διστάζαμε να χρησιμοποιήσουμε για να την κάνουμε αληθινά Κροατική και να την καθαρίζουμε από τους Σέρβους, που μας απειλούν εδώ και αιώνες και που θα μας βλάψουν πάλι αν τους δοθεί η ευκαιρία ».
Οσο διήρκεσε το NDH σκοτώθηκαν περίπου 320.000-340.000 Σέρβοι, 30.000 Κροάτες Εβραίοι και 30.000 Ρομά, από τους οποίους οι 77.000-99.000 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Γιασένοβατς και ο ίδιος αριθμός Σέρβων εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το NDH.
Αν και ο βασικός στόχος διώξεων των Ούστασε ήταν Σέρβοι, συμμετείχαν επίσης στην εξόντωση των πληθυσμών των Εβραίων και των Ρομά. Το NDH παρέκκλινε από τη ναζιστική αντισημιτική πολιτική, υποσχόμενο την τιμητική υπηκοότητα του Αριου σε όσους Εβραίους ήταν πρόθυμοι να ενταχθύν και να πολεμήσουν για το NDH.
Ο αριθμός των Κροατών που σκοτώθηκαν στο NDH εκτιμάται ότι είναι περίπου 200.000, από το καθεστώς των Ούστασε, ως μέλη της ένοπλης αντίστασης, ή ως συνεργάτες του Αξονα
Σύμφωνα με τις απογραφές του 1931 και του 1948, ο πληθυσμός των Σέρβων μειώθηκε στην Κροατία από 633.000 σε 543.795 και αυξήθηκε στη Βοσνία από 1.028.139 σε 1.136.116.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα
Αμπόλ-Φαθ Χαν Ζαντ
Ο Aμπόλ-Φαθ Χαν Ζαντ,, (1755/1756 – 1787) ήταν ο τρίτος σάχης της δυναστείας των Ζαντ, που κυβέρνησε από τις 6 Μαρτίου 1779 έως τις 22 Αυγούστου 1779.
Βιογραφία
Μετά το τέλος τού Καρίμ Χαν το 1779, εμφανίστηκαν δύο φατρίες: η μία υποστήριξε τον Aμπόλ-Φαθ Χαν, η άλλη τον μικρότερο αδελφό του Moχάμαντ Αλί. Και οι δύο ήταν ακόμη παιδιά, και ήταν πιόνια στο παιχνίδι της εξουσίας. Ο ετεροθαλής αδελφός τού Καρίμ Χαν, ο Ζακί Χαν, κατάφερε να ανακηρύξει τον Μοχάμαντ Αλί, τον δικό του γαμπρό, ως σάχη της δυναστείας των Ζαντ, αλλά αμέσως μετά έκανε επίσης τον Αμπόλ-Φαθ από κοινού κυβερνήτη τού Ιράν. Τόσο ο Moχάμαντ Αλί, όσο και ο Aμπολ-Φαθ είχαν μόνο ονομαστική εξουσία κατά τη διάρκεια της βασιλείας τους, καθώς ο θείος τους Ζακί Χαν ήταν ο ισχυρός κύριος της κυβέρνησης. Ο αμφιθαλής αδελφός τού Καρίμ Χαν, ο Σαντέκ Χαν Ζαντ, είχε φύγει από τη Σιράζ, την τότε πρωτεύουσα, και συγκέντρωνε στρατό στο Κερμάν, φαινομενικά για να υποστηρίξει τον Αμπόλ-Φαθ Χαν. Ο Ζακί Χαν είχε μάλιστα φυλακίσει τον Αμπόλ-Φαθ.
Για να προσθέσουμε στην πολιτική ταραχή, αμέσως μετά το τέλος τού Καρίμ Χαν, ο πρίγκιπας των Κατζάρ Αγκά Μοχάμαντ Χαν -που μέχρι τότε ήταν όμηρος στο Σιράζ, προκειμένου να αποτραπεί το ξεκίνημα πολέμου μεταξύ των Καζάρ (που εξακολουθούσαν να κυριαρχούν στον Βορρά της χώρας) και των Ζαντ- διέφυγε αμέσως και έφτασε στο προπύργιό του στο Μαζαντράν. Στη συνέχεια, ανέλαβε τη διοίκηση της φυλής του στο Ασταραμπάντ και διακήρυξε την ανεξαρτησία του από τον σάχη των Ζαντ. Για να αντιμετωπίσει αυτή την κίνηση, ο Zακί Χαν έστειλε τον ιρανικό στρατό υπό τη διοίκηση τού ανιψιού του, Aλί-Μοράντ Χαν εναντίον τού άρχοντα των Κατζάρ. Σύντομα όμως φάνηκε, ότι ο Αλί-Μοράντ Χαν είχε επαναστατήσει εναντίον του: ο Αλί-Μοράντ κατέλαβε το Ισπαχάν. Από την άλλη, ο Ζακί Χαν είχε επιβάλει υψηλούς φόρους στους ιδιοκτήτες και θανάτωνε και βασάνιζε, όποιον αντιστεκόταν. Στη συνέχεια ο δικός του στρατός, μη αντέχοντας την ωμότητα τού Ζακί Χαν, επαναστάτησε και τον σκότωσε, καθώς βάδιζε στο Ισπαχάν, στις 6 Ιουνίου 1779.
Εν τω μεταξύ, ο άλλος θείος τού Aμπόλ-Φαθ, ο Σαντέκ Χαν, είχε τότε επιστρέψει στο Σιράζ από το Κερμάν με στρατό. Όταν έλαβε την είδηση τού τέλους τού Ζακί Χαν, στις 19 Ιουνίου 1779, ανακήρυξε τον Αμπόλ-Φαθ μοναδικό επίσημο σάχη τού Ιράν. Ο Σαντέκ Χαν κατείχε την πραγματική εξουσία, ενώ ο Aμπόλ-Φαθ, σύμφωνα με τις περισσότερες μαρτυρίες, ήταν ικανοποιημένος με μία ζωή απολαύσεων και δεν συμμετείχε στη διοίκηση της Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, αυτή η κατάσταση δεν ταίριαζε στον Σαντέκ Χαν για πολύ. Μόνο δύο μήνες μετά την ενθρόνιση τού Αμπόλ-Φαθ, στις 22 Αυγούστου 1779, ο Σαντέκ Χαν τον καθαίρεσε και αντ' αυτού ανακηρύχθηκε σάχης. Ο Aμπόλ-Φαθ τυφλώθηκε, είτε με εντολή τού Σαντέκ-Χαν, είτε δύο χρόνια αργότερα, όταν το Σιράζ έπεσε στον Aλί-Μοράντ Χαν. Απεβίωσε το 1787, σε ηλικία 32 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Ζαντ
Ταϊτιανή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου
thumb|100px|Παλαιό λογότυπο
Η Ταϊτιανή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (γαλλικά: Fédération Tahitienne de Football, TFT) είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Γαλλική Πολυνησία. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά και επαγγελματικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Γαλλικής Πολυνησίας.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1938 και προσχώρησε στη FIFA και στην OFC το 1990.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες
Όμιλος Σκοπευτών Πατρών
Ιδρύθηκε τον Μάιο του 1895 και αμέσως κατασκεύασε πρόχειρο σκοπευτήριο με σκοπό την προετοιμασία αθλητών για τους πρώτους ολυμπιακούς αγώνες, εκεί άρχισαν να προπονούνται αθλητές του συλλόγου για τα προκριματικά των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας το 1896 αλλά απέτυχαν όλοι και η λειτουργία του συλλόγου ανεστάλη.
Τον Απρίλιο του 1887 ιδρύθηκε νέος σύλλογος με το ίδιο όνομα και κατασκέυασε και σκοπευτήριο στην περιοχή του ιερού ναού του Αγίου Ανδρέα που τότε ήταν εξοχή, αλλά η λειτουργία του αντιμετώπισε πολλά προβλήματα λόγω ότι οι αγρότες δίπλα στο σκοπευτήριο δεν μπορούσαν να καλλιεργήσουν τα χωράφια τους γιατί φοβόντουσαν τις αδέσποτες σφαίρες, Διαλύθηκε στις 12-1-1878.
Πηγές
Ομιλος Ομιλος Ομιλος Σκοπευτων Πατρας
Γιάννης Φέρτης
Ο Γιάννης Φέρτης (Αθήνα, 21 Απριλίου 1938) είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Πρωταγωνιστής από τη δεκαετία του 1960 έως και σήμερα, σε κλασικά και σύγχρονα θεατρικά έργα, στην πρόζα και το αρχαίο δράμα.
Θέατρο: 1959-2019
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1959 στο έργο Η ηλικία της νύχτας του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Ακολούθησαν έργα όπως Όρνιθες του Αριστοφάνη, Ευρυδίκη του Ζαν Ανούιγ, Γλυκό πουλί της νιότης του Τενεσί Ουίλιαμς, Επικίνδυνη στροφή του Τζον Πρίσλεϊ, Άσκηση πέντε δακτύλων του Πίτερ Σάφερ, Το θαύμα της Άννι Σάλιβαν του Γουίλιαμ Γκίμπσον, Η μικρή μας πόλη του Θόρντον Ουάιλντερ (σε σκηνοθεσία Μάριου Πλωρίτη), Πεγκ, καρδούλα μου του Τζον Μάνερς, Μια ιστορία του Ιρκούτσκ του Αλεξέι Αρμπούζοφ, Ένας μήνας στην εξοχή του Ιβάν Τουργκένιεφ, Ο δικέφαλος αετός του Ζαν Κοκτώ. Έγινε συνιδρυτής του Λαϊκού Πειραματικού Θεάτρου και εμφανίστηκε στα έργα Καπιταίν Σελ Καπιταίν Εσό του Σερζ Ρεζβάνι και Η μάνα του Μπέρτολτ Μπρεχτ.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, πρωταγωνίστησε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στο Νυφικό κρεβάτι του Γιαν ντε Χάρντογκ, με τον θίασο Καρέζη-Καζάκου στην Παναγία των δολαρίων του Γκάρσον Κάνιν και με τους Μάνο Κατράκη και Μελίνα Μερκούρη στο έργο Συντροφιά με τον Μπρεχτ του Μπέρτολτ Μπρεχτ.
Τη δεκαετία του 1980, ανέβασε με το δικό του θίασο στο θέατρο Αθηνά το Γλυκό πουλί της νιότης του Τενεσί Ουίλιαμς, με συμπρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη, το Μπεντ του Μάρτιν Σέρμαν, Το τέλος της κυρίας Τσέινι του Φ. Λόνσντεϊ με συμπρωταγωνίστρια τη Μιμή Ντενίση, Το παιχνίδι του έρωτα του Πιέρ ντε Μαριβώ, τα Οργισμένα νιάτα του Τζον Όσμπορν, Το πιο αληθινό του Τομ Στόπαρντ, Αμαντέους και Μαύρη κωμωδία του Πίτερ Σάφερ, Επικίνδυνες σχέσεις του Κρίστοφερ Χάμπτον.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, πρωταγωνίστησε στις παραστάσεις Ξενοδοχείο ο παράδεισος του Ζορζ Φεντώ, Λοκαντιέρα του Κάρλο Γκολντόνι, Καινούρια σελίδα του Νιλ Σάιμον, ενώ συμμετείχε επίσης στις επιθεωρήσεις Γελάς Ελλάς αγελάς και Χορός του Οζαλόγγου.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 συνεργάστηκε με το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου και ερμήνευσε τον Βόυτσεκ του Γκέοργκ Μπύχνερ (1990) και τον Άμλετ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ (1991 και 1992).
Την περίοδο 1993-1995 ακολούθησε η συνεργασία του με τον Ρώσο σκηνοθέτη Γιούρι Λιουμπίμοφ στον Γλάρο του Αντόν Τσέχοφ, τους Δανειστές του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ και τον Βυσσινόκηπο του Τσέχοφ.
Το 1997 ερμήνευσε τον Δον Ζουάν του Μολιέρου σε παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Βόλου. Στη συνέχεια πρωταγωνίστησε στις παραστάσεις Ούτε κρύο ούτε ζέστη του Φραντς Ξάβερ Κρόετς, ενώ συμμετείχε και στην παράσταση-αφιέρωμα στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη με τίτλο Όπου και να ταξιδέψω.... Το 2000 συνεργάστηκε ξανά με το Αμφιθέατρο ερμηνεύοντας τον Φάουστ του Γιόχαν Γκαίτε. Την περίοδο 2000-2001 πρωταγωνίστησε στο έργο Ο θαυματοποιός του Μπράιαν Φρίελ στο Απλό Θέατρο, για το οποίο απέσπασε το Βραβείο Ερμηνείας Αιμίλιος Βεάκης. Το 2003 συνεργάστηκε ξανά με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» και πρωταγωνίστησε στην παράσταση Προσωπική συμφωνία του Ρόναλντ Χάργουντ, η οποία γνώρισε μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία για δύο σεζόν, ενώ συμμετείχε και στη μουσική παράσταση-αφιέρωμα των μαθητών της σχολής του Θεάτρου Τέχνης στους Κάρολο Κουν και Μάνο Χατζιδάκι Ο ύμνος στους θεούς ας πάει σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου. Το 2004 ερμήνευσε τον μονόλογο του Μ. Μακλιαμόρ Το πορτρέτο του Όσκαρ Ουάιλντ και πρωταγωνίστησε στις Τρεις αδελφές του Τσέχοφ, σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς.
Το 2007 πρωταγωνίστησε στην Επιστροφή του Τζόζεφ Κόνραντ, όπου τιμήθηκε για την ερμηνεία του με το Θεατρικό Βραβείο Κοινού. Το 2008 πρωταγωνίστησε στην Επιστροφή της γηραιάς κυρίας του Φρίντριχ Ντίρενματ και το 2009 στον Βυσσινόκηπο του Τσέχοφ στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Το 2010 έπαιξε στο βραβευμένο έργο Ο θεός της σφαγής της Γιασμίνα Ρεζά, την περίοδο 2011-2013 στην παράσταση Ο δρόμος περνάει από μέσα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, ενώ το 2012 ερμήνευσε τον Πατέρα του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ. Την περίοδο 2014-2015 ερμήνευσε τον Θείο Βάνια του Αντόν Τσέχοφ. Το 2016 πρωταγωνίστησε στην παράσταση Από τη σιωπή έως την άνοιξη του Λεωνίδα Προυσαλίδη. Τη διετία 2017-2018 πρωταγωνίστησε στους Ήρωες του Ζεράρ Σιμπλερά σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς, όπου και τιμήθηκε για την ερμηνεία του με το Θεατρικό Βραβείο Κοινού 2018. Το 2019 πρωταγωνίστησε στο βραβευμένο έργο της Μαρίλια Σαμπέρ Τόρες Ένας αληθινός καουμπόι.
Αρχαία τραγωδία
Το 1973 πρωταγωνίστησε στην τραγωδία Βάκχαι του Ευριπίδη στο ΚΘΒΕ. Το 1990, σε παραγωγή του Αμφιθεάτρου, ερμήνευσε τον Ορέστη στην Ορέστεια του Αισχύλου και στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή (1991). Το 1993 υποδύθηκε τον Διόνυσο στις Βάκχες του Ευριπίδη, το 1997 τον αγγελιοφόρο στον Οιδίποδα επί Κολωνώ του Σοφοκλή, σε παραγωγή του Θεάτρου Τέχνης και το 2007 τον παιδαγωγό στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Πίτερ Στάιν και παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου. Το 2014 υποδύθηκε τον βασιλιά Δαρείο στους Πέρσες του Αισχύλου σε παραγωγή του ΚΘΒΕ, ενώ το 2017 υποδύθηκε τον Φέρη στην τραγωδία Άλκηστις του Ευριπίδη σε παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου και σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου. Το 2019 είχε το ρόλο του αφηγητή στο Δάφνις και Χλόη του Λόγγου.
Κινηματογράφος και τηλεόραση
Στον κινηματογράφο, πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 30 ταινίες. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1961 στην ταινία Ποια είναι η Μαργαρίτα με την Τζένη Καρέζη. Την επόμενη χρονιά ερμήνευσε τον Ορέστη στην Ηλέκτρα σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, ταινία που απέσπασε 25 διεθνείς διακρίσεις (μεταξύ των οποίων και υποψήφια για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας). Το 2008 κέρδισε το Βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στην ταινία Σκλάβοι στα δεσμά τους σε σκηνοθεσία Τώνη Λυκουρέση.
Στην τηλεόραση, έπαιξε σε περισσότερες από 15 σειρές, με σημαντικότερες τη Δασκάλα με τα χρυσά μάτια και τον Συμβολαιογράφο το 1979.
Αφήγηση - τραγούδι
Το 1971, μαζί με την Αφροδίτη Μάνου κυκλοφόρησαν το ντουέτο Σαν με κοιτάς. Το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε ως ηχητική επένδυση για την ταινία Εκείνο το καλοκαίρι και συμπεριλήφθηκε σε αρκετά άλμπουμ. Το 1972 συμμετείχε ως αφηγητής στο τραγούδι Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω του Γιώργου Νταλάρα. Το 2001, συμμετείχε ως αφηγητής με τη Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης στην παρουσίαση του Άξιον Εστί - Πνευματικό Εμβατήριο στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού και σε λοιπές συναυλίες ανά την Ελλάδα καθώς και στο αφιέρωμα στον ποιητή Γιάννη Ρίτσο που παρουσιάστηκε στη Μακρόνησο. Το 2007 συμμετείχε ως αφηγητής στα κομμάτια Τραγούδι του παλιού καιρού και Ελένη του Μανώλη Μητσιά από το δίσκο Αργοναύτες. Το 2014 συμμετείχε επίσης ως αφηγητής στο μεγάλο ορχηστρικό έργο με θεματικό χαρακτήρα, για αφηγητή, σολίστες, χορωδία και ορχήστρα Μέρες Επιταφίου, που βασίστηκε στο πρωτότυπο κείμενο του Νίκου Γκάτσου και μελοποίηση του Δημήτρη Παπαδημητρίου.
Με την ιδιαίτερα εκφραστική φωνή του έχει ντύσει πληθώρα διαφημίσεων στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο.
Προσωπική ζωή
Κατάγεται από το ορεινό χωριό Δάφνη του Νομού Φθιώτιδας. Αποφοίτησε από τη σχολή Θεάτρου Τέχνης Κάρολου Κουν το 1958. Πρώτη σύζυγός του υπήρξε η ηθοποιός Ξένια Καλογεροπούλου από το 1963 έως το 1972 και δεύτερη η ηθοποιός Μιμή Ντενίση από το 1981 έως το 1988. Από το 2001 είναι νυμφευμένος με την ηθοποιό Μαρίνα Ψάλτη.
Θεατρικές παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ανατολικός πλάτανος
Ο ανατολικός πλάτανος είναι ένα πολύ μεγάλο, ταχέως αναπτυσσόμενο και μακρόβιο είδος φυλλοβόλου δέντρου, που ανήκει στην οικογένεια των Πλατανοειδών.
Αθανάσιος Ραγάζος
Ο Αθανάσιος Ραγάζος (Αλμυρός Βόλου 15 Αυγούστου 1913 - 30 Μαρτίου 1991) ήταν Έλληνας αθλητής δρόμων μεγάλων αποστάσεων, Πανελληνιονίκης και Βαλκανιονίκης. Ήταν αθλητής του ΓΣ Αλμυρού Βόλου και μέλος της εθνικής ομάδας. Διακρίθηκε ιδιαιτέρα στα 5.000μ, 10.000μ και στον Μαραθώνιο. Επίσης διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του ΣΕΓΑΣ.
Ανατολικός πλάτανος
Περιγραφή
Τα ιθαγενή δέντρα του ανατολικού πλατάνου απαντώνται στον ευρασιατικό χώρο και συγκεκριμένα από τα Βαλκάνια μέχρι το Ιράν. Άλλες πληροφορίες θέτουν τα όρια της ύπαρξής τους από την Ιβηρική χερσόνησο στα δυτικά μέχρι τα Ιμαλάια στα ανατολικά. Όπως είναι γνωστό από τα αρχαία χρόνια (από τότε καλλιεργείται το είδος αυτό), είναι σχετικά δύσκολο να προσδιοριστεί εάν πραγματικά το είδος αυτό είναι πράγματι αυτόχθον. Συναντάται με το όνομα Πλάτανος και τα ομόρριζά του στην Ευρώπη ή με το όνομα Chenar και τα ομόρριζά του από την Τουρκία μέχρι την Ινδία.
Ο ανατολικός πλάτανος βρίσκεται συχνά κοντά σε ποτάμια μαζί με άλλα δέντρα, όπως σημύδες, ιτιές και λεύκες. Παρόλα αυτά, μπορεί να επιβιώσει και σε ξηρά εδάφη.
Αθανάσιος Ραγάζος
Βιογραφικό
Είχε συμμετάσχει σε πολλούς μεγάλους Μαραθώνιους όπως της Βοστώνης, ενώ το 1947 στο Λονδίνο σε αγώνα ανωμάλου δρόμου (8.000μ.) είχε συναγωνιστεί με τον Εμίλ Ζάτοπεκ.
Ανατολικός πλάτανος
Περιγραφή
Όπως και άλλα είδη πλατάνου, τα φύλλα του είναι παλαμοειδή. Συνήθως, έχουν χνούδι, το οποίο μπορεί να σκληρύνει. Τα άνθη και οι καρποί του έχουν σφαιρικό σχήμα και βρίσκονται σε ομάδες των δύο ή των έξι. Σημαντικές διαφορές παρατηρούνται ανάμεσα στα άγρια είδη και στα υβρίδια του platanus x hispanica και του αμερικανικού πλατάνου.
Αθανάσιος Ραγάζος
Βιογραφικό
Προς τιμήν του, το Εθνικό Στάδιο Αλμυρού έχει πάρει το όνομά του.
Ανατολικός πλάτανος
Περιγραφή
Συνήθως καλλιεργείται σε περιοχές με εύκρατο κλίμα, αν και ωφελείται από τα ζεστά καλοκαίρια.
Αθανάσιος Ραγάζος
Οικογένεια πρωταθλητών
Εκτός από τον Αθανάσιο σπουδαίοι αθλητές αγώνων αντοχής υπήρξαν και τα δύο μικρότερα αδέρφια του Ευάγγελος και Νικόλαος Ραγάζος. Οι τρεις αδερφοί με την ομάδα του Γ.Σ. Αλμυρού κατέκτησαν δύο συνεχείς χρονιές (1949, 1950) τον ομαδικό αγώνα στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών. Άλλες δυο χρονιές τερμάτισαν στη δεύτερη θέση (1948) οι τρεις τους και 1951 οι δύο από τους τρεις): Ο Νικόλαος Ραγάζος είχε και άλλες ατομικές επιτυχίες:
Ανατολικός πλάτανος
Περιγραφή
Τα φύλλα και ο φλοιός του ανατολικού πλατάνου έχουν φαρμακευτικές ιδιότητες. Χρησιμοποιούνται επίσης και χρωστικές για τα υφάσματα από τα κλαδιά και τις ρίζες. Χρησιμοποιείται στην ξυλεία και συγκεκριμένα στην επιπλοποιεία για τη δημιουργία επίπλων εσωτερικού χώρου.
Αθανάσιος Ραγάζος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες Κατηγορία:Έλληνες μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Ραγάζος Αθανάσιος
Ανατολικός πλάτανος
Μύθοι και λαϊκές παραδόσεις
thumb|left|Το δέντρο του Ιπποκράτη Από τα αρχαία χρόνια, το ανατολικός πλάτανος έχει ιδιαίτερη σημασία για τους περσικούς κήπους, στους οποίους τα βασικά στοιχεία είναι το νερό και η σκιά. Εκεί υπάρχει ένα δέντρο με την ονομασία chanar (περσικά), για τον οποίο η παράδοση λέει ότι ο Ξέρξης έγραψε μια ωδή, προς έκπληξη των Ελλήνων. Αυτή η ωδή βρίσκεται στην όπερα του Χαίντελ Ξέρξης. thumb|right|200px|Ανατολικός πλάτανος [[Προύσα, Τουρκία ]]
Φημισμένος είναι και ο πλάτανος του Ιπποκράτη στην Κω, κάτω από τον οποίο ο Ιπποκράτης δίδαξε την επιστήμη της ιατρικής. Στη Φυσική ιστορία του Πλινίου αναφέρονται πλάτανοι που βρέθηκαν στο νησί του Διομήδη, και εισήχθησαν στην ελληνική Σικελία από τον Διονύσιο τον Πρεσβύτερο (432-367 π.Χ.), τύρρανο των Συρακουσών, που μετέφερε πλατάνους στην πόλη Ρέγκιο (σημερινή Reggio di Calabria), που θεωρήθηκαν ως θαύμα για το παλάτι του και, σύμφωνα με τον Πλίνιο, διαδόθηκαν στη Γαλατία.
Ο Πλίνιος κάνει λόγο και για τον Πλάτανο της Αθηναϊκής Ακαδημίας, ο οποίος είχε ύψος 15 μέτρα. Ο Λίκινος Μουκιανός, έξαρχος της Λυκίας, πραγματοποίησε ένα συμπόσιο 19 ατόμων και ο αυτοκράτορας Καλιγούλας άλλο ένα συμπόσιο 15 ατόμων σε ένα δεντρόσπιτο στα κλαδιά του πλατάνου στο Velletri.
Το ιερό άλσος πλατάνων της Ακαδημίας, έξω από την Αθήνα, ήταν ο χώρος άσκησης της περιπατητικής φιλοσοφίας.
Τα περισσότερα ελληνικά χωριά έχουν ένα ή περισσότερα πλατάνια στην κεντρική πλατεία, στα οποία συνήθως είχαν και πηγές (σήμερα έχουν αντικατασταθεί από βρύσες). Πολλά από αυτά έχουν μεγάλα κοιλώματα για παιχνίδι ή που λειτουργούν ως σημείο συνάντησης παιδιών και εφήβων. Επίσης, μερικές φορές φωτίζονται και αναδεικνύονται ως αξιοθέατα.
thumb|right|Ανατολικός πλάτανος στο πάρκο Cambron-Casteau ([[Βέλγιο).|350px]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα Κατηγορία:Πλατανοειδή Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας
Λεύκιος Μάρκιος Φίλιππος (ύπατος το 91 π.Χ.)
μικρογραφία|400εσ| Αργυρό δηνάριο τού Λεύκιου Μάρκιου Φιλίππου, που κόπηκε περίπου το 57 π.Χ. Στην εμπρός όψη εικονίζεται ο [[Φίλιππος Ε΄ της Μακεδονίας|Φίλιππος Ε' της Μακεδονίας με μακεδονικό κράνος με κέρατα αίγας, μονόγραμμα ROMA, Φ. Στην οπίσθια όψη εμφανίζεται ως θριαμβευτής έφιππος να κρατά κλάδο δάφνης ο Κόιντος Μάρκιος Φίλιππος (θριάμβευσε το 281 π.Χ.). Κάτω: PHILIPPVS. 19 χλστ., 3,86 γραμ.]]
Ο Λεύκιος Μάρκιος Φίλιππος, λατιν.: Lucius Marcius Philippus, (π. 141 – π. 73 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος ρήτορας και σημαντικός πολιτικός της ύστερης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Βιογραφία
Η έντονη αντίθεσή του στις μεταρρυθμίσεις τού Mάρκου Λίβιου Δρούσου κατά τη διάρκεια της υπατείας του το 91 π.Χ., ήταν καθοριστική για το ξεκίνημα τού καταστροφικού Κοινωνικού Πολέμου (Bellum Italicum). Τα πήγε καλά υπό την κυβέρνηση τού Μάριου στα μέσα της δεκαετίας τού 80 π.Χ., κατέχοντας το υψηλό αξίωμα τού τιμητή (censor) το 86 π.Χ. Ωστόσο εκμεταλλεύτηκε την πολιτική αμνηστία, που πρόσφερε ο Σύλλας κατά τον εμφύλιο πόλεμο του 83 π.Χ., και άλλαξε πλευρά, μαζί με άλλους Μαριανούς μεταγενέστερης σημασίας, όπως ο Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος (ύπατος το 78) και ο Μάρκος Ιούνιος Βρούτος (τριβούνος των πληβείων το 83), ο Πόπλιος Κεθέγος και Γναίος Πομπήιος.
Ο Φίλιππος είχε υποστηρίξει τον νικητή στον Εμφύλιο Πόλεμο, και απολάμβανε ιδιαίτερη εξέχουσα θέση την πρώτη δεκαετία μετά, ως ένας από τους λίγους επιζώντες υπατικής βαθμίδας, και ως ο κατεξοχήν ρήτορας της Ρώμης από το τέλος τού Μάρκου Αντωνίου (τέλη 87 π.Χ.). Μετά το τέλος τού Σύλλα (78 π.Χ.), έπαιξε βασικό ρόλο στην καταστολή της εξέγερσης τού Λέπιδου (78–77 π.Χ.).
Καταγωγή
Ήταν ο νεότερος γιος τού Quintus Marcius Philippus, τριβούνου τού νομισματοκοπείου (triumvir monetalis) το 129 π.Χ., και της Κλαυδίας, κόρης του Άππιου Κλαύδιου Πούλχερ, υπάτου το 143 π.Χ.
Tribunate
Ο Μάρκιος Φίλιππος ήταν τριβούνος των πληβείων (tribunus plebis) το 104 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του παρουσίασε έναν αγροτικό νόμο, οι λεπτομέρειες τού οποίου δεν γνωρίζουμε, αλλά που είναι κυρίως αξιομνημόνευτος, για τη δήλωση που έκανε συνιστώντας το μέτρο, ότι δεν υπήρχαν δύο χιλιάδες άνδρες στο κράτος που κατείχαν περιουσία. Φαίνεται ότι προώθησε αυτό το μέτρο, κυρίως με σκοπό να αποκτήσει δημοτικότητα, και το άφησε ήσυχα, όταν διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε ελπίδα να το υλοποιήσει. Το 100 π.Χ. υπερασπίστηκε το κράτος μαζί με άλλους διακεκριμένους πολιτικούς, για να το προστατεύσει από τον Λεύκιο Απουλήιο Σατουρνίνο.
Αξίωμα υπάτου
Έχασε σε μία προσπάθεια για την υπατεία το 93 π.Χ. από τον Μάρκο Χερέννιο, αλλά έλαβε στο αξίωμα το 91 π.Χ. με συνάδελφό του τον Σέξτο Ιούλιο Καίσαρα. Αυτή ήταν μία πολύ ταραχώδης χρονιά στη Ρώμη για τον Mάρκο Λίβιο Δρούσο, έναν τριβούνο των πληβείων, ο οποίος παρουσίασε νόμους σχετικά με τη διανομή σιτηρών, την εκχώρηση δημόσιας γης και τη δημιουργία αποικιών στην Ιταλία και τη Σικελία. Αρκεί να αναφέρουμε εδώ ότι ο Δρούσος αρχικά απολάμβανε την πλήρη εμπιστοσύνη της Συγκλήτου, ειδικά καθώς ψήφιζε πολλούς νόμους ευεργετικούς για τον λαό, και έτσι προσπαθούσε με τα μέτρα του να συμφιλιώσει τον λαό με τη συγκλητική μερίδα.
Ο Φίλιππος από την άλλη προσέφερε σθεναρή αντίθεση στον τριβούνο και έτσι ήρθε σε ανοιχτή σύγκρουση με τη Σύγκλητο. Κατά καιρούς υπήρχαν σκηνές διαμάχης και αναταραχής, που προέκυπταν από την αντίρρηση των λαϊκών (populares) για τα σχέδια τού Δρούσου. Σε μία περίπτωση ο Φίλιππος δήλωσε στη Σύγκλητο, ότι δεν μπορούσε πλέον να συνεχίσει τη διακυβέρνηση με ένα τέτοιο σώμα, και ότι υπήρχε ανάγκη μίας νέας Συγκλήτου. Αυτό ξεσήκωσε τον μεγάλο ρήτορα Λ. Λικίνιο Κράσσο, ο οποίος κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, στην οποία λέγεται ότι ξεπέρασε τη συνήθη ευγλωττία του, υποστήριξε ότι αυτός ο άνθρωπος δεν μπορούσε να είναι ο ύπατός του, που αρνείται να τον αναγνωρίσει ως συγκλητικό. Αυτή η βία ξεχύθηκε στην Αγορά και άλλες φορές. Σε μία προσπάθεια να εμποδίσει τον Δρούσο να περάσει τους νόμους του, ο Φίλιππος τον διέκοψε. Αυτό έκανε τον Δρούσο να διατάξει τους πελάτες του να σύρουν τον Φίλιππο στη φυλακή. Η διαταγή εκτελέστηκε με τέτοια βιαιότητα, που το αίμα έρρεε από τα ρουθούνια τού υπάτου, καθώς τον έσυραν από το λαιμό. Ωστόσο, ο Δρούσος πέρασε με επιτυχία τους νόμους του στις συνελεύσεις.
Ο Φίλιππος συμφιλιώθηκε με τη Σύγκλητο, όταν τα μέλη που προηγουμένως υποστήριζαν τον Δρούσο άρχισαν να μην τον εμπιστεύονται. Αυτός, ως οιωνοσκόπος (augur), έπεισε τη Σύγκλητο να κηρύξει τους νόμους τού Δρούσου ως άκυρους, επειδή ήταν ενάντια στους οιωνούς. Τίποτε άλλο δεν καταγράφεται για την υπατεία τού Φιλίππου, εκτός από το ότι συνέστησε στη Σύγκλητο να διεκδικήσει την Αίγυπτο, λόγω τού ότι τους είχε αφεθεί με τη θέληση τού Αλεξάνδρου.
Οι εμφύλιοι πόλεμοι και μετά
Ο Φίλιππος δεν έπαιξε πολύ ρόλο στα πρώτα στάδια των Εμφυλίων Πολέμων της δεκαετίας του '80. Ενώ ο Κικέρων αναφέρει ότι ο Φίλιππος συμπαθούσε το κόμμα τού Σύλλα, παρέμεινε στη Ρώμη ανενόχλητος κατά τη διάρκεια της εξουσίας τού Λ. Κ. Κίννα. Έγινε ακόμη και ύπατος με τον Mάρκο Περπέρνα το 86 π.Χ., και λέγεται ότι έδιωξε τον θείο του Άππιο Κλαύδιο από τη Σύγκλητο. Ωστόσο ο Φίλιππος πήγε στο πλευρό τού Σύλλα μετά την επιστροφή του τελευταίου στην Ιταλία το 83 π.Χ., και υπηρέτησε ως κληρονόμος τού Σύλλα στη Σαρδηνία κατά τη διάρκεια τού πολέμου.
Υστεροφημία ως ρήτορας
Ο Φίλιππος ήταν ένας από τους πιο διακεκριμένους ρήτορες της εποχής του. Η φήμη του συνεχίστηκε ακόμη και στην εποχή του Αυγούστα, από όπου διαβάζουμε στον Οράτιο:
Ο Κικέρων λέει, ότι ο Φίλιππος ήταν αναμφισβήτητα κατώτερος ως ρήτορας από τους δύο μεγάλους συγχρόνους του, Κράσσο και Αντώνιο, αλλά ήταν χωρίς αμφιβολία δίπλα τους, αλλά πολύ επόμενος ( sed longo intervallo tamen proxumus. itaque eum, [...], neque secundum tamen neque tertium dixerim : «αλλά μετά από μεγάλη απόσταση, είμαστε ακόμη κοντά [...] δεν θα τον έλεγα δεύτερο ή τρίτο»). Στην ομιλία διέθετε μεγάλη ελευθερία και εξυπνάδα. Ήταν γόνιμος στην επινόηση και ξεκάθαρος στην ανάπτυξη των ιδεών του και στον καβγά ήταν πνευματώδης και σαρκαστικός.
Ίσως το πιο διάσημο παράδειγμα της εφυΐας του ήρθε το 77 π.Χ. Κανένας από τους υπάτους, ούτε ο Μαμ. Aιμίλιος Λέπιδος Μαμερκιανός, ούτε ο Δέκ. Ιούνιος Βρούτος ήθελαν να σταλούν στην Ιβηρική για να πολεμήσουν τον επαναστατημένο στρατηγό Κο. Σερτώριο. Ο Πομπήιος από την άλλη, μόλις είχε καταπνίξει την εξέγερση τού Μ. Αιμίλιου Λέπιδου, και ήθελε αμέσως άλλη εντολή. Ο Φίλιππος μίλησε στη Σύγκλητο υπέρ του Πομπήιου και είπε περίφημα:
Ο Φίλιππος γνώριζε επίσης αξιοσημείωτα την ελληνική λογοτεχνία για την εποχή του. Ήταν συνηθισμένος να μιλάει εκτενώς και, όταν σηκωνόταν να μιλήσει, συχνά δεν ήξερε με ποια λέξη έπρεπε να ξεκινήσει: έτσι στα βαθιά του γεράματα συνήθιζε να ακούει τόσο με περιφρόνηση, όσο και με θυμό τις μελετημένες περιόδους τού Ορτένσιου.
Ο Φίλιππος ήταν άνθρωπος πολυτελών συνηθειών, τις οποίες ο πλούτος του έδωσε τη δυνατότητα να ικανοποιήσει: οι λιμνούλες του με ψάρια ήταν ιδιαίτερα φημισμένες για τη μεγαλοπρέπεια και την έκτασή τους και αναφέρονται από τους αρχαίους μαζί με αυτές τού Λούκουλλου και τού Ορτένσιου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί