cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρήστος Ξανθόπουλος - Παλαμάς
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι και ήταν γιος του Ξανθόπουλου και της Σοφίας Παλαμά. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από τις οικογένειες Παλαμά, Τρικούπη και Κανάρη ενώ ήταν εγγονός του Χρήστου Παλαμά, αδελφού του Κωστή Παλαμά, και δισέγγονος του Μιλτιάδη Κανάρη. Ακολούθησε σταδιοδρομία στο διπλωματικό σώμα διαγράφοντας σε αυτό σημαντική πορεία. Το 1941 παραιτήθηκε από το διπλωματικό σώμα, στο οποίο ανακλήθηκε το 1944. Διετέλεσε γραμματέας της πρεσβείας της Ελλάδας στη Γαλλία, γραμματέας της ελληνικής αντιπροσωπίας στην Κοινωνία των Εθνών (1931), διευθυντής οικονομικών υποθέσεων στο υπουργείο εξωτερικών, αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, γενικός διευθυντής του υπουργείου εξωτερικών (1960 - 1962) καθώς και μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ (1962 - 1964). Την περίοδο 1967 - 1970 υπηρέτησε ως πρεσβευτής της Ελλάδος στην Ουάσινγκτον.
Στις 6 Ιανουαρίου 1964 ανέλαβε το υπουργείο εξωτερικών στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Παρασκευόπουλου, η οποία παραιτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους. Στις 21 Ιουλίου 1970 διορίστηκε υφυπουργός εξωτερικών στη δικτατορική κυβέρνηση Γεωργίου Παπαδόπουλου για να εξελιχθεί στη συνέχεια σε αναπληρωτή υπουργό εξωτερικών. Τελικώς παρέμεινε μέχρι την 11η Σεπτεμβρίου 1972. Στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών. Ως υπουργός επί των εξωτερικών προώθησε πολιτική ανοιγμάτων προς τις κομμουνιστικές χώρες.
Στη σύσκεψη της Τρίτης 23 Ιουλίου 1974, στην οποία συμμετείχαν οι Φαίδων Γκιζίκης, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Γεώργιος Αθανασιάδης - Νόβας, Γεώργιος Μαύρος Ευάγγελος Αβέρωφ, Πέτρος Γαρουφαλιάς, Στέφανος Χ. Στεφανόπουλος και ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης, καθώς και η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, ο Μαρκεζίνης πρότεινε την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Χρήστο Ξανθόπουλο - Παλαμά.
Ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη υπήρξε η στάση του στο Κυπριακό, καθώς ήταν οπαδός του συμβιβασμού με την Τουρκία σε μία διχοτομική λύση διπλής ένωσης. Ο ίδιος πίστευε ότι μία τέτοια διευθέτηση αποτελούσε «ρεαλιστική» λύση, αγνοώντας όμως την πολιτική κατάσταση στην Κύπρο, καθώς εκτιμούσε, εντελώς ανεδαφικά ότι θα μπορούσαν να παρακαμφθούν οι αντιδράσεις του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και των ίδιων των Κυπρίων. Για αυτή του τη στάση, ο Ξανθόπουλος - Παλαμάς κατηγορήθηκε ως προδότης, τόσο από τον Μακάριο όσο και από τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Από τη σύζυγό του, Ελένη Ξανθοπούλου, θεσπίστηκε το "έπαθλο Χρήστου και Ελένης Ξανθοπούλου - Παλαμά" που απονέμεται κάθε χρόνο από την Ακαδημία Αθηνών. Είχε συγγράψει διάφορα έργα μεταξύ των οποίων το Διπλωματικό τρίπτυχο κ.ά.
Απεβίωσε στη Βιέννη σε ηλικία 72 ετών και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Παλαμά - Ξανθοπούλου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Οικογένεια Παλαμά Π
Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1984-85
Το Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα 1984–85 διοργανώθηκε με τη συμμετοχή 126 ομάδων, οι οποίες χωρίστηκαν σε 7 ομίλους. Ήταν η 3η περίοδος του «Εθνικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος» ως 4η κατηγορία του Ελληνικού ποδοσφαίρου. Οι πρώτοι κάθε ομίλου εξασφάλισαν την άνοδό τους στη Γ' Εθνική κι οι 6 εως 8 τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου, καθώς και κάποιες που αποσύρθηκαν από το επόμενο πρωτάθλημα, υποβιβάστηκαν στα Τοπικά Πρωταθλήματα.
1ος Όμιλος
* Αγώνας κατάταξης στη Μυτιλήνη (16/6/1985):
Εργοτέλης Ηρακλείου – Ολυμπιακός Χαλκίδας: 4-3 πεν. (1-1 κ.δ. και παρ.).
Πηγές
Κατηγορία:Δ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1984-1985
Δήμος Σκάλας
Ο Δήμος Σκάλας ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1998 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ευρώτα. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού, στις βόρειες ακτές του Λακωνικού κόλπου. Ο δήμος αποτελούταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 134,3 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 5.902 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Σκάλα.
Gamification
To gamification είναι μια έννοια η οποία εφαρμόζεται σε πολλούς τομείς, έχει τεχνικά χαρακτηριστικά ενός παιχνιδιού (game) αλλά δεν είναι παιχνίδι (game). Αναφέρεται σε τεχνικές τρόπων σχεδίασης ή λειτουργίας σε πληροφοριακά συστήματα και σε εφαρμογές οι οποίες δεν είναι παιχνίδια. Κάποιοι από τους τρόπους σχεδίασης που χρησιμοποιούν στην ανάπτυξη εφαρμογών είναι βασικά στοιχεία gamification, όπως οι πόντοι (points) που κερδίζει κάθε παίκτης για την επιτυχή ολοκλήρωση μιας ενέργειας, τα εμβλήματα (badges) που αποκτά ο παίκτης για την επίτευξη κάποιου σημαντικού κατορθώματος, καθώς επίσης μπορεί να περιλαμβάνει και πίνακες κατάταξης (leaderboards) όπου καταγράφονται οι παίκτες που συμμετέχουν, ταξινομημένοι με βάση το σκορ τους.
Πεδία στα οποία μπορεί να εφαρμοστεί ο όρος Gamification
Το Gamification μπορεί να φανεί χρήσιμο στα παρακάτω πεδία:
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμπεριφορισμός Κατηγορία:Gaming Κατηγορία:Διεπαφές χρηστών
Γέρο Τόμας
Ο Γέρο Τόμας (στα Εσθονικά:Vana Toomas) είναι ένα από τα σύμβολα της πρωτεύουσας της Εσθονίας, Τάλιν.
Λέγεται ότι ο Τόμας ήταν ένας νεαρός αγρότης που κέρδισε σε ένα αγώνα τοξοβολίας, που είχε οργανωθεί από τη γερμανική αριστοκρατία του Τάλιν εκείνης της εποχής. Για να τον τιμήσουν λοιπόν οι συμπατριώτες του και καθώς δεν μπορούσε να πάρει το βραβείο, επειδή προερχόταν από χαμηλή κοινωνική τάξη, τον τοποθέτησαν φύλακα του Τάλιν για όλη του τη ζωή. Όταν μετά το θάνατο του τοποθετήθηκε ο ανεμοδείκτης με την μορφή του στο δημαρχείο, οι γονείς έλεγαν στα παιδιά τους ότι ο γέρο Τόμας έβλεπε από ψηλά ποια παιδιά ήταν καλά και άφηνε γλυκά κάτω από το μαξιλάρι τους.
Ο πρώτος ανεμοδείκτης με τη μορφή του γέρο Τόμας κατασκευάστηκε το 1530. Στη διάρκεια του βομβαρδισμού του Τάλιν από τη σοβιετική αεροπορία τον Μάρτιο του 1944, το δημαρχείο της πόλης χτυπήθηκε. Το κατεστραμμένο κωδωνοστάσιο κατασκευάστηκε ξανά κι ένας καινούριος ανεμοδείκτης με τη μορφή του γέρο Τόμας τοποθετήθηκε το 1952. Σαράντα τέσσερα χρόνια αργότερα το κωδωνοστάσιο επιδιορθώθηκε και πάλι κι ένας τρίτος γέρο Τόμας τοποθετήθηκε στην κορυφή για να φυλάει το Τάλιν. Σήμερα ο αυθεντικός ανεμοδείκτης φυλάσσεται στο δημαρχείο και ο δεύτερος εκτίθεται στο Μουσείο της πόλης του Τάλιν.
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Εσθονία Κατηγορία:Τάλιν
ΝΚ Κόβιναρ Μάριμπορ
Η ΝΚ Κόβιναρ Μάριμπορ ήταν μια σλοβένικη ποδοσφαιρική ομάδα από το Μάριμπορ. Η ομάδα διαλύθηκε το 2007. Έδρα της ομάδας ήταν το Kovinar Stadium, στο Tezno, προάστιο του Μάριμπορ.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε στις 25 Μαΐου 1947. Ήταν η τρίτη πιο πετυχημένη ομάδα της πόλης. Σε αντίθεση με τις ΝΚ Μάριμπορ και NK Železničar Maribor, δεν συμμετείχε ποτέ στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σλοβενίας μετά την ανεξαρτησία της Σλοβενίας. Επίσης, δεν κατάφερε να κερδίσει ποτέ ένα σημαντικό τίτλο στις διοργανώσεις της Γιουγκοσλαβίας. Το 1961, βοήθησε την νεοιδρυθείσα ΝΚ Μάριμπορ, δίνοντας τις μερικούς ποδοσφαιριστές και αθλητικό εξοπλίσμό.. Βοήθησε ξανά τη ΝΚ Μάριμπορ όταν υποβαθμίστηκε στην τρίτη κατηγορία Γιουγκοσλαβίας και πολλού ξένοι ποδοσφαιριστές έχασαν την ομάδα, δίνοντας τους παίχτες. Η ομάδα διαλύθηκε στα τέλη του 2006 και μια νέα ομάδα με το όνομα ΝΚ Τένζο Μάριμπορ ιδρύθηκε. Ωστόσο, της επετράπηκε να ολοκληρώσει την περίοδο 2006-07.
Ένας από τους πιο σημαντικού Σλοβένουνς ποδοσφαιριστές, ο Ζλάτκο Ζάχοβιτς, ήταν μέλος των ακαδημιών της ομάδας στα τέλη της δεκαετίας του 1980, πριν να ενταχθεί στην ΦΚ Παρτιζάν Βελιγραδίου.
Χρώματα
Τα παραδοσιακά χρώματα της ομάδας ήταν το κόκκινο και το άσπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1947 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σλοβενίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας
Διονύσιος Λεονταράκης
Ο Διονύσιος Λεονταράκης υπήρξε Έλληνας διανοούμενος με σημαντική εκδοτική δράση στην Ιταλία τη δεκαετία του 1830.
Βιογραφία
Ήταν από τα επτάνησα. Σπούδασε στην Μπολόνια και στην Πίζα. Εκεί ανέπτυξε σημαντική επαναστατική δράση. Πήρε μέρος στο επαναστατικό κίνημα της Μπολώνια κατά του Πάπα το 1830 και κατέφυγε στην Τοσκάνη, και από εκεί στη Ζάκυνθο. Επέστρεψε ξανά στην Πίζα και συνέχισε να σπουδάζει. Στην Τοσκάνη έγινε συνεχιστής του έργου του πιο διάσημου εκδότη της Πίζας, του Τζιοβάννι Ροσίνι. Εξέδωσε την εφημερίδα «Educatore del Povero», την οποία παρουσίασε ως εβδομαδιαίας φυλλάδια βιβλίου για να ξεφύγει από την προσοχή της λογοκρισίας. Μετά από λίγο καιρό η εφημερίδα του απαγορεύτηκε, και ο Λεονταράκης κυκλοφορεί το «Manuale di Lettere», αλλά και πάλι έπεσε θύμα της λογοκρισίας.
Συγγράμματα
Μετέφρασε από τα αρχαία ελληνικά.
Μελάνυδρο Καρδίτσας
Το Μελάνυδρο είναι χωριό στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητας Καρδίτσας, το οποίο βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας, κοντά και δυτικά του ποταμού Αχελώου ενώ απέχει περίπου 22 χλμ. ΝΔ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 97 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Το χωριό είναι κτισμένο στις βορειοδυτικές παρυφές του όρους Γαλάτσι (υψόμετρο 1.894 μ.) των Δυτικών Αγράφων, σε υψόμετρο 480 μέτρων. Αναφέρεται επίσημα, με την παλιά του ονομασία Μουζιαρίκο, το 1928 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μαράθου και το 1940 να διορθώνεται σε Μπουζιάρικο. Μετονομάστηκε σε Μελάνυδρο το 1957 με το ΦΕΚ 119Α - 03/07/1957. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Μάραθο και τον Μάραθο Β' αποτελούν την κοινότητα Μαράθου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αχελώου του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 58 κάτοικοι. Οι απογραφές του είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας κατηγορία:χωριά του νομού Καρδίτσας
Εσχατοβούνι Πάτρας
Το Εσχατοβούνι είναι λόφος της Πάτρας στα βορειοανατολικά του κέντρου της.
Ονομασία και τοποθεσία
Ονομάζεται έτσι διότι είναι ο τελευταίος (έσχατος) λόφος της περιοχής του Δασυλίου, και κατά προέκταση του όγκου του Παναχαϊκού όρους, πριν την επίπεδη, ομαλή εδαφικά και πυκνοκατοικημένη περιοχή των Πατρών. Αναφέρεται επίσης, σπανίως βέβαια, με τις ονομασίες Εσχατοβούνιον και Σχατοβούνι.
Περιγραφή
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του λόφου είναι το άλσος του, που καλύπτει σχεδόν όλη την έκτασή του, στο οποίο φύονται κυρίως πυκνές συστάδες πεύκων. Οι συστάδες πεύκων καθώς και η μερική διαμόρφωση κάποιων χώρων και η ύπαρξη μικρών μονοπατιών, καθιστούν την περιοχή χώρο ηρεμίας, χαλάρωσης και άθλησης στην φύση ενώ πλεονέκτημα αποτελεί ότι βρίσκεται πολύ κοντά στην πόλη.
Στις απολήξεις του Εσχατοβουνίου βρίσκεται η συνοικία Γούβα, ονομασία προερχόμενη από τη μορφολογία της περιοχής, η οποία βρίσκεται πλησίον του κέντρου της Πάτρας απέχοντας λιγότερο από 2 χιλιόμετρα από το κεντρικότερο σημείο της, την Πλατεία Γεωργίου.
Πηγές
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας Κατηγορία:Λόφοι της Αχαΐας
Κρυπτογραφική Συνάρτηση Κατατεμαχισμού
300px|right|thumb|Παράδειγμα σύνοψης με την κρυπτογραφική συνάρτηση κατατεμαχισμού [[SHA-1: Αλλαγές σε μια λέξη ή γράμμα ή ακόμη και bit δημιουργούν εντελώς διαφορετικές (μεταξύ τους) συνόψεις. Εδώ φαίνονται μόνο τα 4 πρώτα bytes (4*8=32bits) σε δεκαεξαδική μορφή της συνάρτησης SHA-1 (η έξοδος της SHA-1 είναι 160bits ή 20bytes).]] Η κρυπτογραφική συνάρτηση κατακερματισμού (cryptographic hash function) είναι μια συνάρτηση κατατεμαχισμού (hash function), η οποία είναι σχεδιασμένη για να χρησιμοποιείται στην κρυπτογραφία. Γενικά η συνάρτηση κατατεμαχισμού είναι μια ους ομάδα δεδομένων δίνει έξοδο μια καθορισμένου μεγέθους στοιχειοσειρά (string) (η συμβολοσειρά είναι συνήθως μικρότερη σε μέγεθος από την αρχική είσοδο). Η έξοδος δεν μπορεί με αντιστροφή (με κανένα τρόπο) να μας παράγει την αρχική είσοδο. Η έξοδος αποκαλείται συνήθως "σύνοψη" (digest).
Μια ιδανική συνάρτηση κατατεμαχισμού έχει τις παρακάτω ιδιότητες:
Οι συναρτήσεις κατατεμαχισμού βρίσκουν εφαρμογή στις εφαρμογές ασφάλειας πληροφοριών, ενδεικτικά στις ψηφιακές υπογραφές, Κωδικούς Αυθεντικοποίησης Μηνύματος (αγγλικά: MACs) και άλλες μορφές πιστοποίησης αυθεντικότητας των δεδομένων.
Διάσημες συναρτήσεις κατατεμαχισμού είναι η MD5 και η SHA-1. Το 2008 βρέθηκαν προβλήματα ασφάλειας στην συνάρτηση MD5 σε επίθεση στο πρωτόκολλο Secure Socket Layer (SSL). Η συνάρτηση SHA-0 και η SHA-1 αναπτύχθηκαν από την Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας (National Security Agency: NSA) των ΗΠΑ. Τον Φεβρουάριο 2005, μια επιτυχημένη επίθεση στην συνάρτηση SHA-1 δημοσιεύθηκε. Η θεωρητική αδυναμία της συνάρτησης SHA-1 είναι γνωστή και έτσι αναπτύχθηκε η συνάρτηση SHA-2.
Σύνοψη μηνύματος
Η σύνοψη ενός μηνύματος είναι το αποτέλεσμα (έξοδος) της συνάρτησης κατατεμαχισμού. Η σύνοψη είναι συνήθως μικρότερη από το αρχικό μήνυμα και δεν μπορούμε να ξαναγυρίσουμε στο αρχικό μήνυμα από αυτή. Οι something αλγόριθμοι κατατεμαχισμού είναι φτιαγμένοι με τέτοιο τρόπο ώστε μια μικρή μεταβολή στα δεδομένα εισόδου (π.χ. Ένα μόνο γράμμα ή ακόμα και ένα μόνο bit) να προκαλεί ολοκληρωτική αλλαγή στην έξοδο (πλήρης  της σύνοψης).
Ασφάλεια χρήσης της Συνάρτησης Κατατεμαχισμού
Η συνάρτηση κατατεμαχισμού αναφέρεται σε έναν αλγόριθμο, ο οποίος είναι σε θέση να υπολογίζει μία τιμή βασισμένη σε ένα ηλεκτρονικό αντικείμενο, όπως ένα μήνυμα ή ένα αρχείο, χαρτογραφώντας το ηλεκτρονικό αυτό αντικείμενο σε ένα άλλο παρόμοιο (ηλεκτρονικό αντικείμενο). Το νέο ηλεκτρονικό αντικείμενο το οποίο εξάγεται ονομάζεται «σύνοψη του αρχικού μηνύματος. Ωστόσο, οι πρόσφατες εξελίξεις στον τομέα της «κρυπτανάλυσης» μετά τις επιθέσεις αντοχής ειδικά σε συναρτήσεις κατατεμαχισμού τύπουdo you think it will MD5 και SHA-1(όπως αναφέρθηκε και παραπάνω), είχαν ως αποτέλεσμα τον κλονισμό της εμπιστοσύνης του βαθμού ασφαλείας ο οποίος διέπει τις λειτουργίες των συναρτήσεων κατατεμαχισμού. Επιπλέον, αμφιβολίες δημιουργήθηκαν για την ικανότητα σχεδιασμού ασφαλών σε επιθέσεις συναρτήσεων κατατεμαχισμού.
Αυτού του είδους οι επιθέσεις επιβεβαιώνουν ότι η «ασφάλεια των συναρτήσεων κατατεμαχισμού» των οποίων η κατασκευή βασίζεται στις αποκτηθείσες εμπειρίες, μπορεί να κινδυνεύσει απροσδόκητα. Το γεγονός αυτό επισημαίνει την ανάγκη ανανέωσης των μηχανισμών σχεδιασμού, κατά τους οποίους κρίνεται αναγκαία η αποφυγή χρησιμοποίηhmσης των βασικών κρυπτογραφικών δομών. Συνεπώς, διαπιστώνεται ότι οι μελλοντικές κινήσεις θα πρέπει να βασίζονται όσο το δυνατόν λιγότερο σε διαδικασίες οι οποίες παρουσιάζουν ανοχή στις επιθέσεις.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα συστημάτων των οποίων η ασφάλεια συχνά διακυβεύεται, δηλαδή συστήματα τα οποία παρουσιάζουν ανοχή στις επιθέσεις είναι τα «ψηφιακά πιστοποιητικά». Σε αυτού του είδους τα συστήματα οι επιθέσεις στις συναρτήσεις κατατεμαχισμού, μεταφράζονται σε «πλαστογραφία».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρυπτογραφικοί αλγόριθμοι Κατηγορία:Συναρτήσεις Κατατεμαχισμού
Funkcja skrótu
Βουλή των Εφήβων
Η Βουλή των Εφήβων είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Βουλής των Ελλήνων, το οποίο λειτουργεί από το σχολικό έτος 1995-1996 και απευθύνεται στους μαθητές όλων των σχολείων της χώρας. Έχει ως κύριο στόχο την καλλιέργεια της θετικής στάσης των νέων, απέναντι στα κοινά καθώς και την ευαισθητοποίηση τους σχετικά με αρχές, κανόνες και αξίες της Δημοκρατίας. Για να συγκροτηθεί η Βουλή των Εφήβων, οι μαθητές καταθέτουν κάποιες συγκεκριμένες εργασίες που αξιολογούνται και λαμβάνουν, με βάση αυτές, κλήρους. Στο τέλος των δραστηριοτήτων επιλέγονται με κλήρωση (πραγματοποιείται με βάση τους κλήρους κάθε μαθητή) 300 έφηβοι-βουλευτές, οι οποίοι συγκροτούν τη Βουλή των Εφήβων, και συνεδριάζουν στις αίθουσες της Βουλής των Ελλήνων τον Ιούλιο. Συγκεκριμένα, έως, 260 έφηβοι-βουλευτές κληρώνονται από σχολεία της Ελλάδας, 20 από την Κύπρο και 20 από ελληνικά σχολεία του απόδημου ελληνισμού και είναι διακεκριμένοι στον διαγωνισμό λογοτεχνίας, μουσικής και δημιουργίας μηνύματος.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βουλή των Ελλήνων Κατηγορία:Νεολαία στην Ελλάδα
Μιχαήλ Α΄ Κομνηνός Δούκας
Ο Μιχαήλ Α΄ Κομνηνός Δούκας (1170 - 1215) από τον Οίκο των Αγγέλων ήταν ο ιδρυτής του Δεσποτάτου της Ηπείρου και πρώτος Δεσπότης της Ηπείρου (1205 - 1215).
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Σεβαστοκράτορος Ιωάννη. Οι παππούδες του ήταν ο Κωνσταντίνος Άγγελος και η Θεοδώρα Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Α΄ του πρώτου Ρωμαίου Αυτοκράτορα από την Δυναστεία των Κομνηνών. Οι Αυτοκράτορες Ισαάκιος Β΄ και Αλέξιος Γ΄ ήταν πρώτα του εξαδέλφια, γιοι του θείου του Ανδρόνικου Άγγελου. Ο πατέρας του προερχόταν από την Δυναστεία των Αγγέλων, αλλά ο ίδιος προτίμησε το επώνυμο "Δούκας" της γιαγιάς του Δούκαινας. Ξεκίνησε σαν όμηρος στην Γ΄ Σταυροφορία και στα τέλη της δεκαετίας του 1190 διορίστηκε κυβερνήτης στο Θέμα Μυλάσσης και Μελανουδίου. Εξεγέρθηκε εναντίον του εξαδέλφου του Αλέξιου Γ΄· ηττήθηκε και δραπέτευσε στους Σελτζούκους.
Οι Φράγκοι που συμμετείχαν στην Δ΄ Σταυροφορία, κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη και ίδρυσαν τη Λατινική Αυτοκρατορία (1204)· ο ίδιος υπηρέτησε τον Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό. Ο Μιχαήλ Α΄ εγκατέλειψε σύντομα τον Βονιφάτιο και κατέφυγε στην Ήπειρο, όπου εκεί ανακηρύχτηκε κυβερνήτης της περιοχής, αφού παντρεύτηκε την κόρη ενός τοπικού μεγιστάνα. Η Ήπειρος έγινε σύντομα τον καταφύγιο όλων των Ελλήνων, που αντιστάθηκαν στους Λατίνους κατακτητές. Την ίδια περίοδο προσπάθησε να αντισταθεί στους Σταυροφόρους, που επιτέθηκαν στην Πελοπόννησο, αλλά σε εκστρατεία τη διετία (1207 - 1209) ηττήθηκε στην Μάχη του ελαιώνα του Κούντουρα. Ο Μιχαήλ Α΄ ήθελε να εξασφαλίσει τις κατακτήσεις του στην Ήπειρο, γι' αυτό ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ και έκλεισε συνθήκες με τη Λατινική Αυτοκρατορία και τη Δημοκρατία της Βενετίας. Την ίδια περίοδο πλήρωσε τα λύτρα για την απελευθέρωση του εξαδέλφου του Αλέξιου Γ΄ και -σύμφωνα με μετέπειτα ιστορικούς- ο Αλέξιος νομιμοποίησε τον ίδιο και τους απογόνους του ως κυβερνήτες της Ηπείρου. Ο Μιχαήλ Α΄ συμμάχησε με τους Βουλγάρους και επιτέθηκε στο Βασίλειο της Θεσσαλονίκης, αλλά σύντομα -με την επέμβαση του Λατίνου αυτοκράτορα Ερρίκου της Φλάνδρας- άλλαξε στάση και υπερασπίστηκε την Θεσσαλονίκη από τις Βουλγαρικές επιδρομές. Την ίδια εποχή τα στρατεύματά του κατέλαβαν για σύντομο χρονικό διάστημα την Κομητεία των Σαλώνων· προσπάθησε να ανακτήσει το Δυρράχιο και την Κέρκυρα από την Βενετία, αλλά απέτυχε (1213 - 1214). Δολοφονήθηκε στον ύπνο του (1215) και τον διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του Θεόδωρος.
Υπηρεσίες στο Βυζάντιο
Ο Μιχαήλ Α΄ δεν χρησιμοποίησε ποτέ το πατρικό επώνυμο "Άγγελος" σύμφωνα με ιστορικούς από ντροπή επειδή οι Λατίνοι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη από τα πρώτα του ξαδέλφια. Τα χειρόγραφα της εποχής του τονίζουν ότι υπέγραφε σαν "Μιχαήλ Δούκας" ή "Μιχαήλ Κομνηνός Δούκας", οι μοναδικοί στο Βυζάντιο που του απέδωσαν το επώνυμο "Άγγελος" ήταν μετέπειτα εχθροί του από την Δυναστεία των Παλαιολόγων. Δεν είναι γνωστή η ημερομηνία που γεννήθηκε ο Μιχαήλ Α΄, ο Νικήτας Χωνιάτης αναφέρει ότι το 1201 ήταν "νεαρός άνδρας", ο Έλληνας σχολιαστής Κωνσταντίνος Βαρζός τοποθετεί την γέννηση του το 1170. Ο Μιχαήλ Α΄ καταγράφεται για πρώτη φορά όταν βρισκόταν στην υπηρεσία του Γερμανού αυτοκράτορα Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα, περνούσε με τον στρατό του στην Γ΄ Σταυροφορία από Βυζαντινές περιοχές (14 Φεβρουαρίου 1190). Τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Ισαάκιου Β΄ διορίστηκε κυβερνήτης στο Θέμα Μυλάσσης και Μελανουδίου. Πολλοί ιστορικοί του αποδίδουν τον τίτλο του Σεβαστοκράτορα αλλά ο Λουσιέν Στίρνον το αποκλείει επειδή δεν βρέθηκε κανένα έγγραφο του με τον τίτλο. Το 1200 διορίστηκε στην ίδια θέση από τον Αλέξιο Γ΄. Ο Δημήτριος Ι. Πολέμης στις μελέτες του για την Οικογένεια Δούκα αναφέρει ότι διορίστηκε ξανά από τον ανιψιό του Αλέξιο Δ΄ (1203 - 1204) αλλά ο Βαρζός τονίζει ότι πρόκειται για σφάλμα του Πολέμη. Ο Μιχαήλ Α΄ επαναστάτησε για άγνωστους λόγους στις αρχές του 1201 εναντίον του αυτοκράτορα αλλά ο Αλέξιος Γ΄ τον νίκησε και ο Μιχαήλ δραπέτευσε στον Σελτζούκο Σουλτάνο του Ρουμ Σουλεϊμάν Β΄ Συμμετείχε κατόπιν στις επιδρομές των Σελτζούκων εναντίον των Βυζαντινών γύρω από τον ποταμό Μαίανδρο.
Μετάβαση στην Ήπειρο
Ο Μιχαήλ Α΄ βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη, την εποχή που αυτή έπεσε στους Σταυροφόρους (1204), όπως γράφει ο στρατηγός και ιστορικός Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος στο έργο του "Περί της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης" (1207). Ο Αλέξιος Γ΄ τον είχε εξορίσει για κάποιο χρονικό διάστημα, αλλά ο αδελφός του Ισαάκιος Β΄ και ο γιος εκείνου Αλέξιος Δ΄ του επέτρεψαν να επιστρέψει (1203 - 1204). Ο Μιχαήλ μπήκε στις υπηρεσίες του Βονιφάτιου του Μομφερρατικού, που έλαβε το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης και ακολούθησε τον Βονιφάτιο στο νέο του βασίλειο τον Σεπτέμβριο του 1204. Ο Βιλλεαρδουίνος αναφέρει ότι ο Βονιφάτιος εμπιστευόταν τον Μιχαήλ, αλλά εκείνος σύντομα τον εγκατέλειψε και διέφυγε στην Ήπειρο· οι Έλληνες που ήθελαν να αντισταθούν στους Λατίνους, τον ανακήρυξαν ηγέτη τους.
Η διαδικασία με την οποία ο Μιχαήλ έφτασε στην Ήπειρο,, είναι ασαφής. Η Αγιογραφία της Αγίας Θεοδώρας της Άρτας που γράφτηκε στα τέλη του 13ου αιώνα, αναφέρει ότι ο Αλέξιος Γ΄ τον είχε διορίσει διοικητή στην Πελοπόννησο, ενώ διοικητή στο Θέμα Νικοπόλεως της Ηπείρου διόρισε κάποιον Σεναχειρίμ. Ο δύο άνδρες είχαν συγγένεια εξ αγχιστείας μεταξύ τους, αφού είχαν νυμφευτεί συζύγους και πρώτες εξαδέλφες από την Οικογένεια Μελισσηνών. Οι Ηπειρώτες εξεγέρθηκαν εναντίον του Σεναχειρίμ και αυτός κάλεσε τον Μιχαήλ για βοήθεια, αλλά όταν έφτασε ο Μιχαήλ στην Αρχαία Νικόπολη, ο Σεχαχειρίμ είχε θανατωθεί από τους επαναστάτες· τότε ο Μιχαήλ πήρε σύζυγο τη χήρα εκείνου και ανακηρύχθηκε νέος κυβερνήτης. Η Αγιογραφία περιέχει πολλές ανακρίβειες, πιο αξιόπιστος θεωρείται πάντοτε ο Βιλλερδουίνος, που γράφει ότι όταν ο Μιχαήλ έφτασε στην Ήπειρο, νυμφεύτηκε την κόρη ενός τοπικού μεγιστάνα και ανακηρύχθηκε ηγεμόνας. Η Αγιογραφία τονίζει στη συνέχεια ότι ο Μιχαήλ πήγε στην Πελοπόννησο και έγινε ηγέτης της αντίστασης των Ελλήνων απέναντι στους Φράγκους, που τελικά ηττήθηκαν το καλοκαίρι του 1205 στην Μάχη του ελαιώνα του Κούντουρα. Ο ιστορικός Ρεϊμόν-Ζοζέφ Λενέρτζ το αποκλείει, θεωρώντας αδύνατο να εγκατέλειψε τότε την Ήπειρο, επειδή θα έμενε εκτεθειμένη σε ενδεχόμενη επίθεση του Βονιφάτιου του Μομφερρατικού· δεν αποκλείει όμως να συμμετείχε σε μικρότερη εκστρατεία αργότερα (1207 - 1209).
Κατάκτηση της Ηπείρου
Με έδρα την Άρτα ο Μιχαήλ Α΄ προχώρησε στην κατάκτηση ολόκληρης της Ηπείρου μαζί και την σημερινή Αλβανία, δημιουργώντας μία τεράστια επικράτεια. Τα σύνορά του έφταναν από το Δυρράχιο στα βόρεια μέχρι την Ναύπακτο στα νότια, στα ανατολικά βρισκόταν το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης του Βονιφάτιου, στα βορειοδυτικά οι Βενετικές κτήσεις, στα Βαλκάνια στα βορειοανατολικά οι Βούλγαροι και πιο βόρεια οι Σέρβοι. Το αχανές κράτος του Μιχαήλ Α΄ έμεινε γνωστό στους ιστορικούς σαν Δεσποτάτο της Ηπείρου· ήταν ο πρώτος Ηπειρώτης κυβερνήτης, που πήρε τον τίτλο του Δεσπότη και του τον παραχώρησε ο εξάδελφός του Αλέξιος Γ΄, επειδή πλήρωσε τα λύτρα για την απελευθέρωσηή του. Οι σύγχρονοι ιστορικοί ωστόσο το αποκλείουν, τονίζουν ότι ούτε ο ίδιος, ούτε αργότερα ο ετεροθαλής αδελφός του Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας πήραν τον τίτλο του Δεσπότη. Ο Μιχαήλ Α΄ ήταν νόθος και ο τίτλος του Δεσπότη δεν δινόταν ποτέ σε νόθους γιους, οι ορολογίες "Δεσπότης" και "Δεσποτάτο" για την Ήπειρο εμφανίστηκαν για πρώτη φορά σε Δυτικές πηγές τον 14ο αιώνα. Ο πρώτος κυβερνήτης της Ηπείρου που πήρε τον τίτλο του Δεσπότη,, φαίνεται ότι ήταν ο γιος του Μιχαήλ Β΄ την δεκαετία του 1230.
Διατήρηση του Ελληνισμού
Το Δεσποτάτο της Ηπείρου μαζί με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας στα ανατολικά έγιναν οι κύριες εστίες αντίστασης των Ελλήνων στους Λατίνους. Η μεγαλύτερη απειλή για τον Μιχαήλ Α΄ ήταν η Δημοκρατία της Βενετίας, στην οποία οι Σταυροφόροι όταν έκαναν την διανομή, παραχώρησαν την Ήπειρο. Οι Βενετοί είχαν στην κατοχή τους την γειτονική πόλη του Δυρραχίου και το γειτονικό νησί της Κέρκυρας και είχαν στόχο να καταλάβουν και την ενδοχώρα. Ο Μιχαήλ Α΄, από φόβο να αντιμετωπίσει τους Βενετούς, έκανε έκκληση για βοήθεια στον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ και δήλωσε την υποταγή του στην Καθολική Εκκλησία. Ο πάπας έγραψε γράμμα στον Μιχαήλ Α΄ με τον τίτλο "Μιχαήλ Κομνηνός της Ρωμανίας" και του τόνισε, ότι αν ήθελε να μπει πραγματικά στην υπηρεσία του πάπα, θα έπρεπε να δώσει στον Λατίνο αρχιεπίσκοπο του Δυρραχίου πρόσβαση στα εκκλησιαστικά κτήματα· ο Μιχαήλ Α΄ το δέχτηκε. Ο Ρεϊμόν-Ζοζέφ Λενέρτζ σημειώνει επίσης, ότι ο Μιχαήλ έδωσε κάποια στιγμή όρκο υποτέλειας στο βασίλειο της Θεσσαλονίκης.
Οι διπλωματικοί του χειρισμοί δεν τον εμπόδισαν να προχωρήσει σε συμμαχία με το Πριγκιπάτο της Αχαΐας, δηλ. τον Γοδεφρείδο Α΄ Βιλλεαρδουίνο και τους βαρόνους του, αλλά τα γράμματα δεν δίνουν περισσότερες λεπτομέρειες. Οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν συνδέσει τα γεγονότα με τη συμμετοχή του Μιχαήλ στην Μάχη του Ελαιώνα του Κουντουρά και μία εκστρατεία στην Πελοπόννησο (1207 - 1208), για να βοηθήσει τον άρχοντα Λέοντα Σγουρό, που τον πολιορκούσαν οι Φράγκοι στην Ακρόπολη της Ακροκορίνθου. Μεγάλοι ιστορικοί -όπως ο Καρλ Χοπφ και ο Άντονι Μπον- ταυτίζουν κάποιον Θεόδωρο, που εμφανίζεται σαν "Άρχοντας του Άργους και του Ναυπλίου", διάδοχος του Σγουρού με τον Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα. Ο Ρεϊμόν-Ζοζέφ Λενέρτζ το αποκλείει, επειδή την ίδια εποχή ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας βρισκόταν στις υπηρεσίες του Αυτοκράτορα στη Νίκαια Θεόδωρου Α΄ Λάσκαρη.
Συμμαχία με τους Βενετούς
Το καλοκαίρι του 1209 ο Λατίνος αυτοκράτορας Ερρίκος της Φλάνδρας αντιμετώπισε εξέγερση των Λομβαρδών βαρόνων της Θεσσαλονίκης και πήρε το βασίλειο υπό τον έλεγχο του· ο Μιχαήλ Α΄ του έστειλε απεσταλμένους και πρότεινε συμμαχία. Ο Ερρίκος το αρνήθηκε, αλλά έστειλε απεσταλμένους στην Ήπειρο και ζήτησε από τον Μιχαήλ να γίνει υποτελής της Λατινικής Αυτοκρατορίας· ο Μιχαήλ Α΄ το δέχτηκε: έδωσε την μεγαλύτερη κόρη του ως σύζυγο στον αδελφό τού αυτοκράτορα Ευστάθιο της Φλάνδρας και το ένα τρίτο των εδαφών του σαν προίκα. Στις αρχές του 1210 ο Μιχαήλ Α΄ έστειλε απεσταλμένους στον επίσκοπο του Τσερμενίκε Θεόδωρο και τον Συμεών Κουνάλη· συναντήθηκε με τον Βενετό δούκα του Δυρραχίου και έκλεισε μαζί του συνθήκη, που επιβεβαιώθηκε με όρκο (20 Ιουνίου 1210). Ο Μιχαήλ Α΄ δέχτηκε να γίνει υποτελής της Δημοκρατίας και κράτησε τα εδάφη του σαν δώρο από την Βενετία, πράγμα που επιβεβαιώθηκε με διάταγμα του Δόγη Πιέτρο Τζιάνι. Ο Μιχαήλ Α΄ έδωσε τεράστια εμπορικά προνόμια σε Βενετούς, παρόμοια με αυτά που τους είχε παραχωρήσει ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός με Χρυσόβουλο· έδωσε απεριόριστα προνόμια στο εμπόριο σιτηρών και υποσχέθηκε βοήθεια σε όλα τα ναυάγια της Βενετίας στις ακτές της Ηπείρου. Θα πλήρωνε στον Βενετό δούκα του Δυρραχίου 42 λίτρα από χρυσά υπέρπυρα σε δύο δόσεις και θα έστελνε δυο ετήσια αφιερώματα στην Βενετία, ένα για την Βασιλική του Αγίου Μάρκου και ένα για τον δόγη.
Απελευθέρωση του Αλεξίου Γ΄
Ο Μιχαήλ Α΄ αντιμετώπισε το πρώην Αυτοκρατορικό ζεύγος με μεγάλη ευγένεια, αλλά ο Αλέξιος Γ΄ δεν έμεινε πολύ στην Άρτα, έφυγε προκειμένου να κερδίσει την Αυτοκρατορία της Νίκαιας με την βοήθεια του Σελτζούκου Σουλτάνου Χοσρόη Α΄. Ο ετεροθαλής αδελφός τού Μιχαήλ Α΄, ο Κωνσταντίνος ανέλαβε την προστασία της συζύγου του Αλεξίου Γ΄ και ο ίδιος ο Αλέξιος Γ΄ αναχώρησε για την Μικρά Ασία. Οι προσπάθειες του κατέληξαν σε αποτυχία: ο Θεόδωρος Α΄ Λάσκαρης τους συνέτριψε στην Μάχη της Αντιόχειας (1211) στον ποταμό Μαίανδρο· ο Σελτζούκος σουλτάνος θανατώθηκε και ο ίδιος ο Αλέξιος Γ΄ αιχμαλωτίστηκε. Η Αγιογραφία της Αγίας Θεοδώρας της Άρτας και το Χρονικόν του Μορέως στην Αραγωνική έκδοσή του καταγράφουν, ότι λίγο πριν την αναχώρησή του είχε ορίσει τον Μιχαήλ Α΄ και τους απογόνους του στρατηγούς (δούκες) στην Ήπειρο. Μερικοί ιστορικοί -διαστρεβλώνοντας τις αναφορές- αναφέρουν ότι ο Αλέξιος έδωσε στον Μιχαήλ Α΄ τον τίτλο του "Δεσπότη". Ακολουθώντας τις αναφορές του Βάρζου, ο Λουσιέν Στιρνόν τοποθετεί την απελευθέρωση του Αλέξιου Γ΄ την διετία 1206 - 1207. Ο Ρεϊμόν-Ζοζέφ Λενέρτζ από την άλλη, θεωρεί ότι από το 1210 ο Μιχαήλ Α΄ έκανε έντονες προσπάθειες να προσεγγίσει τη Λατινική Αυτοκρατορία και να συγκρουστεί με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας, που πήγαινε αντίθετα στα συμφέροντά του, γι' αυτό πλήρωσε την απελευθέρωση του Αλέξιου Γ΄.
Συγκρούσεις με την Λατινική Αυτοκρατορία
Ο Μιχαήλ Α΄ εκμεταλλεύτηκε τα σχέδια του Ερρίκου για εκστρατεία στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας και επιτέθηκε στην Θεσσαλονίκη, κατέλαβε με μισθοφόρους την Κοντοσταυλία της Θεσσαλονίκης και τον Δομοκό. Κατηγορήθηκε ότι ήταν πολύ σκληρός στους αιχμαλώτους του: πολλοί από αυτούς θανατώθηκαν, μαστιγώθηκαν, ενώ ο εξομολογητής του Μπούφα σταυρώθηκε με άλλους τρεις ευγενείς· στη συνέχεια ο στρατός του κατέλαβε πολλά φρούρια,, θανατώνοντας τις Λατινικές φρουρές και τους ιερείς. Οι Λατίνοι της Θεσσαλονίκης κάλεσαν τον Ερρίκο, που έφτασε σε δώδεκα ημέρες από την Κωνσταντινούπολη στην πόλη· ο Ερρίκος νίκησε τους Βούλγαρους, που είχαν συμμαχίσει με τον Μιχαήλ Α΄. Ο Ερρίκος είχε την υποστήριξη των υποτελών του από την Αχαΐα· στην αλληλογραφία του με τον πάπα δικαιολόγησε την στάση του, λέγοντας ότι αναγκάστηκε να πολεμήσει εναντίον του Μιχαήλ Α΄ για να αποφύγει εκστρατεία των Ηπειρωτών στην Πελοπόννησο. Ο Ερρίκος επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, επειδή την απειλούσε ο Βούλγαρος τσάρος Μπόριλ· άφησε στη Θεσσαλονίκη τον αδελφό του Ευστάθιο, που απέκρουσε άλλη μία επίθεση του Στρεζ, αδελφού του Μπόριλ. Την εποχή των Βουλγαρικών επιθέσεων στην Θεσσαλονίκη, ο Μιχαήλ Α΄ λέγεται ότι άλλαξε στάση και αποκήρυξε την υποτέλειά του στους Λατίνους, που νίκησαν τους Βούλγαρους στην Πελαγονία. Ο ιστορικός Φίλιπ βαν Τριχτ σημειώνει, ότι δεν υπάρχουν πηγές γι' αυτό και η υποτέλειά του στην Λατινική Αυτοκρατορία συνεχίστηκε τυπικά μέχρι τη χρονιά που ο διάδοχος τού Μιχαήλ Α΄, ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας αιχμαλώτισε τον διάδοχο του Ερρίκου της Φλάνδρας, τον Πέτρο Β΄ του Κουρτεναί κοντά στο Δυρράχιο (1217).
Μεγάλες κατακτήσεις
Το Χρονικό του Γαλαξειδίου γράφει ότι την περίοδο 1210 - 1214 ο Μιχαήλ Α΄ συγκρούστηκε με τον Λατίνο Κόμη των Σαλώνων Θωμά Α΄ ντ΄ Οτρεμενκούρ. Ο Οτρεμενκούρ κυρίευσε μερικά νησιά στον Κορινθιακό κόλπο έξω από το Γαλαξίδι και οι κάτοικοι κάλεσαν σε βοήθεια τον Μιχαήλ Α΄· στη μάχη που ακολούθησε, ο Θωμάς Α΄ σκοτώθηκε και ο Μιχαήλ Α΄ κατέλαβε τα Σάλωνα. Η κυριαρχία του Δεσποτάτου της Ηπείρου στα Σάλωνα κράτησε λίγο, καθώς ο Θωμάς Β΄, γιος του Θωμά Α΄, ανακατέλαβε τα εδάφη τού πατέρα του. Τα στρατεύματα της Ηπείρου επιτέθηκαν στην Θεσσαλία (1212), νίκησαν την αντίσταση των Λομβαρδών βαρόνων και κατέλαβαν την Λάρισα, διέλυσαν την Λατινική αρχιεπισκοπή και τοποθέτησαν Ορθόδοξο επίσκοπο. Οι Ηπειρώτες κατέκτησαν ολόκληρη την Θεσσαλία και έφτασαν μέχρι το Βελεστίνο και την Δημητριάδα στις ακτές του Παγασητικού κόλπου. Ο Μιχαήλ Α΄, αφού κατέκτησε ολόκληρη τη Θεσσαλία, την έδωσε στον γαμπρό του Κωνσταντίνο Μαλιασηνό ως κληρονομικό δώρο. Πολλές πηγές καταγράφουν, ότι στην συνέχεια ανακατέλαβε από τη Βενετία το Δυρράχιο (1213) και την Κέρκυρα (1214). Δεν υπάρχουν όμως λεπτομέρειες γι' αυτά τα κατορθώματα τού Μιχαήλ και αγνοούνται από τους Βυζαντινούς ιστορικούς. Το Αγγελόκαστρο Κέρκυρας, σύμφωνα με μία τοπική παράδοση στο νησί, κτίστηκε από τον ίδιο τον Μιχαήλ Α΄ Άγγελο. Ο Μιχαήλ Α΄ συνέχισε την προέλασή του στα βόρεια· κατέλαβε την Κρούγια και τερμάτισε τη βασιλεία του Άρβανου και του κυβερνήτη του Δημητρίου Προγόνη, αλλά οι Σέρβοι τον σταμάτησαν στην Λίμνη Σκόδρας.
Δολοφονία
Οι επιτυχίες του Μιχαήλ Α΄ ήταν τεράστιες, αλλά δεν έζησε πολύ ακόμα: δολοφονήθηκε στον ύπνο του στη Βελεγκράντα σε ηλικία περίπου 45 ετών από έναν υπηρέτη με το όνομα Ρωμαίος. Ο ιστορικός Τζων Φιν αναφέρει ότι "είναι άγνωστος αυτός, που τον διέταξε και το κίνητρο για να προχωρήσει στην δολοφονία". Ο μόνος γιος του που είχε επιζήσει, ήταν ο μετέπειτα Δεσπότης Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας, που ήταν νόθος και δεν είχε κληρονομικά δικαιώματα· τον διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας. Ο Θεόδωρος βρισκόταν στην υπηρεσία της Νίκαιας· ο Μιχαήλ Α΄ γνώριζε ότι η θέση τού γιου του ήταν ανίσχυρη, επειδή ήταν νόθος και ζήτησε από τον Αυτοκράτορα Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη να τον αφήσει να επιστρέψει στην Ήπειρο. Η Αγιογραφία της Αγίας Θεοδώρας της Άρτας αναφέρει, ότι όχι μόνο δεν εμπιστευόταν ο Μιχαήλ Α΄ τον νόθο γιο του, αλλά τον έστειλε εξορία με τη μητέρα του στην Πελοπόννησο. Ο Θεόδωρος αποδείχτηκε στην αρχή πολύ ισχυρός ηγεμόνας· επεκτάθηκε τόσο πολύ, που κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη (1224) και στέφτηκε "αυτοκράτορας", αλλά η θριαμβευτική του πορεία έληξε άδοξα μετά την συντριβή του από τους Βούλγαρους στη Μάχη της Κλοκοτνίτσας (1230). Τότε ο νόθος Μιχαήλ Β΄ επέστρεψε στην Ήπειρο και ανέλαβε το Δεσποτάτο τού πατέρα του.
Οικογένεια
Η ακριβής ταυτότητα της πρώτης συζύγου τού Μιχαήλ Α΄ είναι άγνωστη. Η Αγιογραφία της Αγίας Θεοδώρας της Άρτας αναφέρει ότι ο Μιχαήλ Α΄ νυμφεύτηκε δύο φορές· το όνομα της πρώτης συζύγου του είναι άγνωστο, αλλά ανήκε στην Οικογένεια Μελισσηνών και απεβίωσε πρόωρα σε κάποια άγνωστη χρονική στιγμή. Η πρώτη εξαδέλφη τής πρώτης συζύγου παντρεύτηκε τον στρατηγό του Θέματος της Νικόπολης (Ηπείρου) Σεναχειρίμ και μετά το τέλος αυτού από εξέγερση των υπηκόων του, ο Μιχαήλ Α΄ νυμφεύτηκε τη χήρα εκείνου. Η Αγιογραφία σε πολλά πράγματα είναι αναξιόπιστη, αλλά η πληροφορία επιβεβαιώνεται από την αναφορά που δίνει ο ιστορικός Βιλλεαρδουίνος, ότι ο Μιχαήλ Α΄ νυμφεύτηκε την κόρη ενός τοπικού Ηπειρώτη μεγιστάνα. Η Εκκλησία δεν αναγνώρισε τον δεύτερο γάμο του, επειδή η δεύτερη σύζυγος ήταν εξαδέλφη τής πρώτης. Ο Μιχαήλ Α΄ επικρίθηκε σκληρά από τους εχθρικούς ιστορικούς για τον δεύτερο αυτόν γάμο του, που κατηγόρησαν τον γιο του Μιχαήλ Β΄ σαν νόθο. Ο Μιχαήλ Α΄, πιεζόμενος από τις αρνητικές κριτικές, απέρριψε από τη διαδοχή τον γιο του αυτόν. Συνολικά απέκτησε πέντε παιδιά, τρία από την πρώτη του σύζυγο και δύο από την δεύτερη:
Πηγές
Κατηγορία:Δεσπότες της Ηπείρου Κατηγορία:Σταυροφορίες Κατηγορία:Δυναστεία των Αγγέλων Κατηγορία:Μεσαιωνική Θεσσαλία Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Πελοποννήσου Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Μυλάσσης και Μελανουδίου
Roulettes
thumb|300px|Αεροσκάφος Pilatus PC-9A των Roulettes thumb|300px|Οι Roulettes κατά τη διάρκεια επίδειξης thumb|300px|Οι Roulettes κατά τη διάρκεια επίδειξης
Οι Roulettes είναι το ακροβατικό αεροπορικό σμήνος επιδείξεων ακριβείας της Πολεμικής Αεροπορίας της Αυστραλίας. Η ομάδα απότελεί τμήμα της Κεντρικής Σχολής Πτήσεων (Central Flying School - CFS), με έδρα την αεροπορική βάση East Sale στην Βικτώρια, και δίνει περίπου 150 επιδείξεις τον χρόνο, τόσο στην Αυστραλία όσο και στις γειτονικές χώρες της ευρύτερης περιοχής της Νοτιοανατολικής Ασίας. Το σμήνος χρησιμοποιεί έξι αεροσκάφη Pilatus PC-9.
Ιστορία
Η Κεντρική Σχολή Πτήσεων απέκτησε το πρώτο της επίσημο ακροβατικό σμήνος το 1962, τους Red Sales, χρησιμοποιόντας μαχητικά αεροσκάφη De Havilland Vampire. Το σμήνος όμως διαλύθηκε πολύ σύντομά και επανασυγκροτήθηκε ως Telstars, πρώτα το 1962 και αργότερα το 1968, χρησιμοποιόντας αεροσκάφη Macchi MB-326.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 η ομάδα αναγκάστηκε να μειώσει της ώρες πτήσης της λόγω προβλήμάτων που άρχισε να εμφανίζει ο στόλος των Αυστραλιανών MB-326. Έτσι, το 1989 χρησιμοποιούσαν μόνο δύο αεροσκάφη ενώ στα τέλη του έτους άρχισαν να παραλαμβάνουν τα Pilatus PC-9, φτάνοντας στη σύνθεση που διατηρούν μέχρι σήμερα, έξι αεροσκάφη συν ένα εφεδρικό, βαμένα με άσπρο, μπλέ και έντονο κοκκινο χρώμα.
Ατυχήματα
Οι Roulettes είχαν τρία ατυχήματα στην ιστορία τους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλία
Τζούρατζ Μπράνκοβιτς (δεσπότης)
Ο Τζούρατζ ή Τζόρτζε (Γεώργιος) Μπράνκοβιτς (σερβικά : Ђорђе Бранковић) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς, ήταν Σέρβος ηγέτης του δεσποτάτου της Σερβίας, άγιος τη Σερβικής ορθόδοξης εκκλησίας, μητροπολίτης Ουγγροβλαχίας, αρχιεπίσκοπος και μοναχός με όνομα Μάξιμος.
Καταγωγή
Οι πρόγονοι του Μάξιμου ανάγονται στην εποχή του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού (1347-1354) και του σεβαστοκράτορα Μπράνκο Μλαντένοβιτς, διοικητή της Αχρίδος, από τον οποίο καταγόνταν. Παππούς του ήταν ο Γεώργιος Μπράνκοβιτς (1375-1456), το όνομα του οποίου έλαβε ο Μάξιμος, και γονείς του ο Στέφαν Μπράνκοβιτς, πρίγκιπας και δεσπότης, και η Αλβανή πριγκίπισσα Αγγελίνα Αριανίτι Κομνηνή. Μετά την πτώση του Βελιγραδίου στους Τούρκους το 1459, ο πατέρας του κατέφυγε στην Ουγγαρία, όπου πολέμησε μαζί με τα Ουγγρικά στρατεύματα κατά των Τούρκων.
Βίος
Ο Γεώργιος γεννήθηκε στο Βελιγράδι το 1461 και είχε άλλες τρεις αδελφές και έναν αδελφό.
Ο βασιλιάς των Ούγγρων θέλησε να παντρέψει τον Γεώργιο με την κόρη του, αλλά εκείνος αρνήθηκε με το επιχείρημα πως ήταν Καθολική στο θρήσκευμα. Το 1485 του πρότεινε ο Ούγγρος ηγεμόνας να γίνει διάδοχος του πατέρα του Στέφανου μα εκείνος αρνήθηκε. Το 1486 ο Ούγγρος βασιλιάς του έδωσε τον τίτλο του δεσπότη (κατ΄όνομα) της Σερβίας, μαζί με πολλά φέουδα, όπως το Σίρμιο και πολλές πόλεις στα εδάφη της Ουγγαρίας. Την ίδια χρονιά, αποσύρθηκε ως δόκιμος μοναχός στη μονή Κουπίνκ.
Από το 1492 ο Τζούρατζ μοιραζόταν το τίτλο του δεσπότη της Σερβίας με τον αδελφό του Ιωάννη. Το 1494 οι δύο δεσπότες της Σερβίας πολέμησαν εναντίον του Δούκα του Λόβρε, ο οποίος είχε κτήσεις το Σίρμιο και την Σλαβονία. Το 1495 ή στις αρχές του 1496 ο Τζούρατζ εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Μάξιμος, παραιτούμενος από τον τίτλο του δεσπότη. Το 1496 χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον μητροπολίτη Σόφιας Calevit.
Μετά τον θάνατο του αδελφού του Ιωάννη ήταν πλέον ο μοναδικός κληρονόμος του ηγεμονικού θρόνου των Μπράνκοβιτς. Ο βασιλιάς της Ουγγαρίας αλλά και οι Σέρβοι άρχοντες θέλησαν να τον πείσουν να αναλάβει τη διαδοχή, αλλά εκείνος αρνήθηκε και όταν οι Τούρκοι εισέβαλαν στο κατέφυγε με τη μητέρα του στην αυλή του Ρουμάνου ηγεμόνα Ράντου σελ Μάρε το 1504. Την ίδια περίοδο βρισκόταν εκεί και ο πρώην πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Νήφωνας, ο οποίος κατόπιν υπόδειξης του Ρουμάνου ηγεμόνα χειροτόνησε τον Μάξιμο επίσκοπο Ramnic στο Curtea de Arges ή στο Tirgoviste το 1505.
Μητροπολίτης Ουγγροβλαχίας
Και επί των ημερών του διαδόχου του Ράντου, Mihnea cel Rau, το 1508, μετέβη στην Ουγγαρία για να αναγγείλει την άνοδο του τελευταίου στο θρόνο. Δεν θα επιστρέψει όμως επειδή ο Ρουμάνος ηγεμόνας ήλθε σε ρήξη με τους βογιάρους και είχε προσεταιριστεί τους Σέρβους φεουδάρχες της περιοχής και Σερβικής καταγωγής ήταν κι ίδιος ο Μάξιμος. Παρέμεινε για τέσσερα χρόνια στο Σερβικό χωριό Crusdol και ίδρυσε ένα μοναστήρι. Τελικά επί ηγεμόνα Neagoe Besarab, το 1512 στις 25 Ιουνίου επέστρεψε στη μητρόπολή του. Σύντομα ξαναέφυγε για το Σίρμιο και τη μονή του Krušedol, όπου και πέθανε στις 18 Ιανουαρίου του 1516.
Η Σερβική Εκκλησία το 1523 τον ανακήρυξε άγιο και η μνήμη του εορτάζεται στις 18 Ιανουαρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Δεσπότες της Σερβίας Κατηγορία:Δεσποτάτο της Σερβίας Τζουρατζ Τζουρατζ Τζουρατζ Κατηγορία:Σέρβοι ιεράρχες
Τζιοβάννι Μπονοντσίνι
Ο Τζιοβάννι Μπονοντσίνι (ή Μπουονοντσίνι) (ιταλικά: Giovanni Bononcini, 18 Ιουλίου 1670 - 9 Ιουλίου 1747) (συχνά αναφερόμενος και ως Τζιοβάννι Μπατίστα Μπονοντσίνι) ήταν Ιταλός συνθέτης του μπαρόκ, βιολοντσελίστας, τραγουδιστής και διδάσκαλος, ο οποίος καταγόταν από μουσική οικογένεια.
Χάαρλεμ Στάντιον
Το Χάαρλεμ Στάντιον (ολλανδικά: Haarlem Stadion) είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Χάαρλεμ της Ολλανδίας και ήταν έδρα της ΧΦΚ Χάαρλεμ μέχρι που πτώχευσε και είναι η τωρινή έδρα της Χάαρλεμ Κενεμερλάντ.
Τζιοβάννι Μπονοντσίνι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες
Χάαρλεμ Στάντιον
Το γήπεδο χτίστηκε το 1907, ενώ ανακαινίστηκε το 1947 και τη δεκαετία του 1980. Αποτελείται από δύο εξέδρες, μία βόρεια και μία νότια, και, αν και υπάρχουν κερκίδες στα ανατολικά και στα δυτικά, δεν χρησιμοποιούνται. Η χωρητικότητα της βόρειας και της νότιας κερκίδας αγγίζει τις 3.442.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ολλανδία Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Ολλανδία
ΝΝ Ιλίρια Λιουμπλιάνας
Η ΝΝ Ιλιρίγια Λιουμπλιάνας είναι μια σλοβένικη ποδοσφαιρική ομάδα από την Λιουμπλιάνα, η οποία αγωνίζεται στο πρωτάθλημα MNZ Ljubljana league, το πέμπτο επίπεδο του σλοβενικού ποδοσφαρίου. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1911 και είναι μία από τις παλαιότερες της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1911 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σλοβενίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας
Αθάνατη παρτίδα
frame|right|Η Αθάνατη Παρτίδα Η Αθάνατη παρτίδα είναι μία παρτίδα σκάκι που παίχτηκε στις 21 Ιουνίου 1851 από τον Άντολφ Άντερσεν και τον Λαϊονέλ Κιζερίτσκι.
Γενική περιγραφή
Ο Άντολφ Άντερσεν ήταν ένας από τους ισχυρότερους παίκτες της εποχής του, και πολλοί τον θεωρούσαν ως τον ισχυρότερο παίκτη στον κόσμο μετά τη νίκη του στο τουρνουά σκακιού του Λονδίνου το 1851. Ο Κιζερίτσκι έζησε στη Γαλλία, μεγάλο μέρος της ζωής του, όπου έδινε μαθήματα σκακιού, και έπαιζε παιχνίδια για πέντε φράγκα την ώρα στο Καφέ ντε λα Ρέγκανς (γαλλικά:Café de la Régence) στο Παρίσι. Ο Κιζερίτσκι ήταν γνωστός για την ικανότητά του να νικά κατώτερους αντιπάλους αν και τους παραχωρούσε πλεονεκτήματα όπως, για παράδειγμα, παίζοντας χωρίς τη βασίλισσα του.
Η παρτίδα παίχτηκε στη διάρκεια ενός διαλείμματος του τουρνουά στο Λονδίνο. Ο Κιζερίτσκι εντυπωσιάστηκε φοβερά από το παιχνίδι και τηλεγράφησε αμέσως τις κινήσεις στο κλαμπ του στη Γαλλία. Το γαλλικό σκακιστικό περιοδικό "La Régence" δημοσίευσε το παιχνίδι τον Ιούλιο του 1851. Η παρτίδα αυτή πήρε την ονομασία Αθάνατη Παρτίδα από τον Ερνστ Φόλκμπερ το 1855. Η Αθάνατη παρτίδα αποτελεί κλασικό παράδειγμα παιξίματος του 19ου αιώνα όταν η γρήγορη ανάπτυξη των κομματιών και η επίθεση θεωρούνταν ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για τη νίκη. Το άνοιγμα που παίχτηκε ήταν Γκαμπί του Βασιλιά αποδεκτό.
Παράδοξα
Ο Άντερσεν παίζει με τα Μαύρα αλλά ξεκινάει πρώτος. Μια τακτική που ήταν αποδεκτή παλαιότερα. Στις περισσότερες σημερινές καταγραφές φέρεται ως Λευκός για να συμφωνεί με το σημερινό τρόπο γραφής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκακιστικές παρτίδες
Στήριγμα Ξάνθης
Το Στήριγμα είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης σε υψόμετρο 400 μέτρα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 11 χλμ. Β. από την Ξάνθη και 10 χλμ. Ν. από τη Σμίνθη (έδρα δήμου). Είναι κτισμένο στις νότιες πλαγιές της Ροδόπης και πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα Πομακοχώρια της Ξάνθης. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Μύκης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μύκης του Δήμου Μύκης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 69 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Μύκης Κατηγορία:Πομακοχώρια
Μητριαρχία
Η μητριαρχία είναι ένα κοινωνικό σύστημα στο οποίο οι γυναίκες κατέχουν τη κυρίαρχη θέση στην κοινωνία και στην οικογένεια. Σε αυτό το τύπο κοινωνικής οργάνωσης, οι γυναίκες έχουν δύναμη και ηγεσία σε διάφορους πολιτικούς, κοινωνικούς, οικογενειακούς, οικονομικούς και θρησκευτικούς ρόλους. Μπορούν να αποτελέσουν ηθικές και ιδεολογικές αυθεντίες, να διαθέτουν κοινωνικά προνόμια και να ελέγχουν τη περιουσία. 0ι ορισμοί που δίνονται στην ανθρωπολογία και στον φεμινισμό διαφέρουν σε ορισμένα σημεία.
Ορισμοί, υποδηλώσεις και ετυμολογία
Σύμφωνα με το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης, η μητριαρχία είναι μια «μορφή κοινωνικής οργάνωσης στην οποία η μητέρα ή η μεγαλύτερη γυναίκα είναι ο αρχηγός της οικογένειας και η καταγωγή και η σχέση υπολογίζονται μέσω της μητρογραμμικότητας» .Ένας δημοφιλής ορισμός, σύμφωνα με τους James Peoples και Garrick Bailey, είναι η «γυναικεία κυριαρχία». Εντός του ακαδημαϊκού κλάδου της πολιτιστικής ανθρωπολογίας, σύμφωνα με το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης, η μητριαρχία είναι μια «κουλτούρα ή κοινότητα στην οποία επικρατεί ένα τέτοιο σύστημα» ή μια «οικογένεια, κοινωνία, οργανισμός κλπ., που κυριαρχείται από μία γυναίκα ή γυναίκες.» Στη γενική ανθρωπολογία, σύμφωνα με τον William A. Haviland, η μητριαρχία είναι η «εξουσία από τις γυναίκες». Μητριαρχία είναι μια κοινωνία στην οποία οι γυναίκες, ιδιαίτερα οι μητέρες, έχουν τους κεντρικούς ρόλους της πολιτικής ηγεσίας, της ηθικής εξουσίας και του ελέγχου της περιουσίας. Μια κοινωνία που περιστασιακά καθοδηγείται από μια γυναίκα για μη μητριαρχικούς λόγους ή ένα επάγγελμα στο οποίο οι γυναίκες γενικά κυριαρχούν χωρίς αναφορά στη μητριαρχία, όπως η πορνεία, δεν νοείται ως μητριαρχική κοινωνία. Σύμφωνα με τον Lawrence A. Kuzner το 1997, ο AR Radcliffe-Brown υποστήριξε το 1924 ότι οι ορισμοί της μητριαρχίας και της πατριαρχίας είχαν «λογικές και εμπειρικές αστοχίες (...) [και] ήταν πολύ ασαφείς για να είναι επιστημονικά χρήσιμοι».
Η μητριαρχία έχει συχνά παρουσιαστεί ως αρνητική, σε αντίθεση με την πατριαρχία που παρουσιάζεται ως φυσική και αναπόφευκτη για την κοινωνία, επομένως αυτή η μητριαρχία είναι απελπιστική. Οι Barbara J. Love και  Elizabeth Shanklin έγραψαν:"Όταν ακούμε τη λέξη «μητριαρχία», εξαρτόμαστε από μια σειρά απαντήσεων: Ότι η μητριαρχία αναφέρεται στο παρελθόν και ότι μητριαρχία δεν υπήρξε ποτέ. Ότι η μητριαρχία είναι μια απελπιστική φαντασίωση της γυναικείας κυριαρχίας, των μητέρων που κυριαρχούν στα παιδιά, των γυναικών που είναι σκληρές με τους άνδρες. Το να μας παρουσιάζουν αρνητικά τη μητριαρχία, είναι φυσικά προς το συμφέρον των πατριαρχών. Μας κάνουν να νιώθουμε ότι η πατριαρχία είναι φυσική, ώστε να είναι λιγότερο πιθανό να την αμφισβητήσουμε, και λιγότερο πιθανό να κατευθύνουμε τις ενέργειές μας για να τη τερματίσουμε."Ετυμολογικά, προέρχεται από το λατινικό māter «μητέρα» και το ελληνικό ἄρχειν, «εξουσιάζω». Η έννοια της μητριαρχίας ορίστηκε από τον Joseph-François Lafitau (1681–1746), ο οποίος την ονόμασε για πρώτη φορά ginécocratie. Σύμφωνα με το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης, ο όρος μητριαρχία εμφανίστηκε το 1885. Από την άλλη, ο όρος γυναικοκρατία χρησιμοποιείται από τον 17ο αιώνα, ο οποίος εντοπίστηκε στον Αριστοτέλη και στον Πλούταρχο.
Ιστορία
Οι περισσότεροι ανθρωπολόγοι υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχουν γνωστές κοινωνίες που να είναι αναμφισβήτητα μητριαρχικές. Σύμφωνα με τους JM Adovasio, Olga Soffer και Jake Page, δεν είναι γνωστό ότι υπήρξε πραγματική μητριαρχία. Η ανθρωπολόγος Joan Bamberger υποστήριξε ότι το ιστορικό αρχείο δεν περιέχει πρωταρχικές πηγές για κάποια κοινωνία στην οποία να κυριαρχούσαν οι γυναίκες. Ο κατάλογος των ανθρώπινων πολιτισμικών καθολικών του ανθρωπολόγου Donald Brown ( δηλαδή, χαρακτηριστικά που μοιράζονται σχεδόν όλες οι σημερινές ανθρώπινες κοινωνίες) περιλαμβάνει τους άνδρες ως το «κυρίαρχο στοιχείο» στις δημόσιες πολιτικές υποθέσεις, το οποίο ισχυρίζεται ότι είναι η σύγχρονη άποψη της κυρίαρχης ανθρωπολογίας. Υπάρχουν κάποιες διαφωνίες και πιθανές εξαιρέσεις. Σύμφωνα με τον Haviland, η πεποίθηση ότι η γυναικεία διακυβέρνηση προηγείτο της κυριαρχίας των ανδρών «υποστηριζόταν από πολλούς διανοούμενους του δέκατου ένατου αιώνα». Η πεποίθηση αυτή επέζησε μέχρι τον 20ο αιώνα και προωθήθηκε σημαντικά στο πλαίσιο του φεμινισμού και ιδιαίτερα του φεμινισμού του δεύτερου κύματος, αλλά είναι ως επί το πλείστον απαξιωμένη σήμερα, καθώς οι περισσότεροι ειδικοί λένε ότι δεν ήταν ποτέ αληθινή.