cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
21st Century Breakdown
Τραγούδια
3.	"Holiday" (live)	4:34
4.	"Are We the Waiting" (live)	2:49
5.	"St. Jimmy" (live)	2:58
6.	"Boulevard of Broken Dreams" (live)	4:41
Συντελεστές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Green Day Κατηγορία:Άλμπουμ του 2009
Μπεσκαρντάς
Το Μπεσκαρντάς (ή Πές-καρτάς και τουρκ. Besgardas) είναι χωριό στην Καππαδοκία της Τουρκίας. Βρίσκεται 56 χλμ. νοτιοανατολικά της Καισάρειας και 41 χλμ. βορειοανατολικά του Βαρασού μέσα στην κοιλάδα του Ζαμάντη. Οι κάτοικοί του το 1924 ήταν Έλληνες τουρκόφωνοι (32 οικογένειες – 154 άτομα) και ασχολούνταν με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Διοικητικά ήταν μουχταρλίκι και υπαγόταν στο μουδουρλίκι της Κίσκας, στο καϊμακαμλίκι του Φέκε, στο μουτεσαριφλίκι του Κοζάν και στο βαλελίκι των Αδάνων ενώ εκκλησιαστικά ανήκε στην μητρόπολη της Καισάρειας.
Πηγές
1. Αρχεία Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών.
Γιαρντιμλί
Το Γιαρντιμλί (επίσης, Ιαρντιμλί και Γιαρντυμλί) είναι πόλη και η πρωτεύουσα της επαρχίας Γιαρντιμλί του Αζερμπαϊτζάν.
Βρίσκεται στα όρη Ταλίς, ένα βορειοδυτικό παράρτημα των όρων Αλμπόρζ (Ελμπούρζ).
Βρίσκεται περίπου 286 χλμ. νότια από το Μπακού και 76 χλμ νοτιοδυτικά από το Μασάλι.
Σύμφωνα με το «ημερολόγιο του Καυκάσου» του 1915, 145 άνθρωποι, κυρίως Αζέροι που εμφανίζονται στο ημερολόγιο ως Τάταροι, ζούσαν στο χωριό Γιαρντιμλί του Ουγιέζντ του Λανκαράν στο Κυβερνείο του Μπακού.
Σύμφωνα με την απογραφή του 1979 το Γιαρντιμλί είχε 3.114 κατοίκους και ο πληθυσμός στην απογραφή του 1989 είχε αυξηθεί στους 3.438 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης είναι 6.700 κάτοικοι.
Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής εποχής είχε κατάσταση δήμου. Αυτήν την περίοδο, στο Γιαρντιμλί υπήρχε επίσης ένα εργοστάσιο ύφανσης χαλιών που δεν λειτουργεί σήμερα. Σήμερα υπάρχει ένα μουσείο, τζαμί και στρατιωτικό μνημείο στη πόλη.
Κρέσιμιρ Νίκιτς
Ο Κρέσιμιρ Νίκιτς (γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1999 στο Ζάγκρεμπ )  είναι Κροάτης καλαθοσφαιριστής.
Σταδιοδρομία
Ο Νίκιτς ασχολούνταν με την κολύμβηση ως έφηβος, σε ηλικία δέκα ετών ανακαλύφθηκε από ανθρώπους της καλαθοσφαίρισης και ήρθε στο τμήμα νέων της ΚΚ Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ. Ασχολήθηκε και με τα δύο αθλήματα ταυτόχρονα για χρόνια. Στο ύπτιο ήταν δεύτερος στο πρωτάθλημα νέων της Κροατίας. Στις ηλικιακές ομάδες κάτω των 12, κάτω των 14 και κάτω των 16 κατέκτησε το πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης της Κροατίας με την Τσιμπόνα. Επέδειξε το μεγάλο του ταλέντο τον Φεβρουάριο του 2014, όταν σημείωσε 50 πόντους και 24 ριμπάουντ σε ένα παιχνίδι νέων με την Τσεντεβίτα και απέκρουσε επίσης εννέα αντίπαλα σουτ.
Το καλοκαίρι του 2017 υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με την γερμανική Άλμπα Βερολίνου. Το 2018 ήταν με την ομάδα νέων της Άλμπα Βερολίνου, πρωταθλητής Γερμανίας κάτω των 19, συνέβαλε σε αυτή την επιτυχία με κατά μέσο όρο 9,1 πόντους και 6,7 ριμπάουντ ανά αγώνα. Στην SSV Λοκομοτίβε Μπερνάου, με την οποία οι Βερολινέζοι συνεργάζονται για την προώθηση νέων ταλέντων, έκανε την πρώτη εμφάνισή του στη 3η κατηγορία την περίοδο 2017/18. Ο Νίκιτς έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην 1η Γερμανίας του μπάσκετ για την ομάδα του Βερολίνου, υπό την επίβλεψη του προπονητή Αΐτο Γκαρθία Ρενέσες, στα τέλη Δεκεμβρίου 2017 απέναντι στην Μπάσκετ Λέβεν Μπράουνσβαϊγκ. Την περίοδο 2019/20 που κέρδισε το γερμανικό πρωτάθλημα με την Άλμπα, ο Νίκιτς συνεισέφερε κατά μέσο όρο 5,3 πόντους σε τρεις εμφανίσεις στο Γερμανικό Πρωτάθλημα κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Το 2021 κέρδισε ξανά τον τίτλο του γερμανικού πρωταθλήματος με την Άλμπα Βερολίνο, ενώ ο Νίκιτς έπαιξε σε 13 αγώνες στην 1η Γερμανία την περίοδο 2020/21 (2 βαθμοί ανά αγώνα).
Εθνική ομάδα
Με τις μικρές εθνικές ομάδες της Κροατίας, έλαβε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 18 (2η Κατηγορία) του 2017 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 20 του 2019.
Βιβλιοθήκη Μαζαρέν
Ιστορία της βιβλιοθήκης
Στη συνέχεια, ο Μαζαρίνος ξεκίνησε μια δεύτερη βιβλιοθήκη με τα υπόλοιπα της πρώτης, με τη βοήθεια του διαδόχου του Νωντέ, Φρανσουά ντε Λα Ποτερί. Από το 1643, η βιβλιοθήκη άνοιξε ελεύθερα για μελετητές. Ήταν ανοιχτή κάθε Πέμπτη και κάθε εβδομάδα την επισκέπτονταν περίπου ογδόντα έως εκατό ερευνητές. Μέχρι το 1660, η βιβλιοθήκη είχε 25.000 τόμους. Την εποχή εκείνη, μόνο τρεις «δημόσιες» βιβλιοθήκες υπήρχαν στην Ευρώπη: η Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν που άνοιξε στην Οξφόρδη το 1602, η Αμβροσιανή βιβλιοθήκη που ιδρύθηκε στο Μιλάνο το 1609 και η Αγγελική Βιβλιοθήκη, που άνοιξε για το κοινό στη Ρώμη, επίσης το 1609.
Μετά την εμπειρία του με τη Σφενδόνη, ο Μαζαρίνος ήθελε να εξασφαλίσει ότι η βιβλιοθήκη του θα παρέμεινε ανέπαφη μετά το θάνατό του. Στη διαθήκη του που γράφτηκε στις 6 Μαρτίου 1661, τρεις ημέρες πριν από το θάνατό του, κληροδότησε τη βιβλιοθήκη στο Κολλέγιο των Τεσσάρων Εθνών, ένα νέο κολέγιο του Πανεπιστημίου του Παρισιού που ιδρύθηκε για τους γιους ευγενών οικογενειών από τέσσερις νεοπροσαρτηθείσες επαρχίες στο βασίλειο της Γαλλίας. Το νέο κτίριο της βιβλιοθήκης κατασκευάστηκε στις όχθες του Σηκουάνα. Στην είσοδο βρίσκεται η επιγραφή στα λατινικά: Bibliotheca a fundatore mazarinea (Βιβλιοθήκη που ιδρύθηκε από τον Μαζαρίνο). Τα παλιά ράφια της βιβλιοθήκης, διακοσμημένα με σκαλιστούς κορινθιακούς κίονες και με το οικόσημο του καρδινάλιου, μεταφέρθηκαν στη νέα θέση στην ανατολική πτέρυγα του Κολλεγίου, κατά μήκος της οδού Ρισελιέ. Η νέα βιβλιοθήκη άνοιξε για το Πάσχα το 1689.
Η βιβλιοθήκη συνέχισε να αναπτύσσεται κατά τον 18ο αιώνα, από 36.000 τόμους το 1730 σε 50.000 το 1771. Η Γαλλική Επανάσταση δεν έβλαψε τη συλλογή, αντίθετα, αύξησε σημαντικά το μέγεθός της. Ο βιβλιοθηκονόμος Γκασπάρ Μισέλ αγόρασε βιβλία που είχαν κατασχεθεί από μοναστήρια και από ευγενείς που είχαν διαφύγει στο εξωτερικό και αύξησε τη συλλογή σε περισσότερους από 60.000 τόμους. Συνέλεξε επίσης έργα τέχνης, κυρίως από τον 17ο και 18ο αιώνα, επιχρυσωμένους χάλκινους πολυελαίους και άλλα αντικείμενα που σήμερα διακοσμούν την αίθουσα ανάγνωσης.
Το 1805, υπό τον Ναπολέοντα Α΄, το Κολλέγιο των Τεσσάρων Εθνών μετατράπηκε σε παλάτι του Ινστιτούτου της Γαλλίας, η έδρα των γαλλικών ακαδημαϊκών και επιστημονικών ακαδημιών. Από τότε, η Βιβλιοθήκη έχει λάβει δωρεές πολλών μεγάλων συλλογών και από το 1926 υπήρξε επίσης ο θεματοφύλακας εκδόσεων που σχετίζονται με την ιστορία των περιοχών της Γαλλίας.
Οι συλλογές
Η βιβλιοθήκη σήμερα περιέχει περίπου 600.000 τόμους. Το παλαιότερο μέρος της συλλογής, που συγκεντρώθηκε από τον Μαζαρίνο, περιέχει περίπου 200.000 τόμους για όλα τα θέματα. Οι πιο σύγχρονες συλλογές ειδικεύονται στη γαλλική ιστορία, ιδιαίτερα στη θρησκευτική και λογοτεχνική ιστορία του Μεσαίωνα (12ος-15ος αιώνας) και του 16ου και 17ου αιώνα. Άλλα θέματα καλύπτουν την ιστορία του βιβλίου και την τοπική και περιφερειακή ιστορία της Γαλλίας.
Μεταξύ των 2.370 αρχετύπων της βιβλιοθήκης βρίσκεται η Βίβλος του Γουτεμβέργιου. Το πρωτότυπο φυλάσσεται σε θησαυροφυλάκιο, ενώ ένα αντίγραφο εκτίθεται στην αίθουσα ανάγνωσης.
Πρόσβαση
Η Βιβλιοθήκη βρίσκεται στη διεύθυνση 23 quai de Conti, στo 6ο διαμέρισμα του Παρισιού. Είναι ανοιχτή για το κοινό κάθε μέρα εκτός Σαββάτου, Κυριακής και αργιών από τις 10:00 έως τις 18:00. και δωρεάν ξεναγήσεις πραγματοποιούνται μία ή δύο φορές το μήνα στο τέλος της ημέρας υπό την καθοδήγηση ενός επιμελητή. Δωρεάν ξεναγήσεις πραγματοποιούνται μία ή δύο φορές το μήνα στο τέλος της ημέρας υπό την καθοδήγηση επιμελητή και κατά τις Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Οι ξεναγήσεις διαρκούν περίπου 1 ώρα και 30 λεπτά και είναι αφιερωμένες στην ιστορία της βιβλιοθήκης και των συλλογών της, στην αρχιτεκτονική και τη διακόσμησή της, στην παρουσίαση των πηγών και των υπηρεσιών της. Είναι κλειστά κάθε καλοκαίρι από 1 Αυγούστου έως 15 Αυγούστου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Γαλλία Κατηγορία:Ιστορικές βιβλιοθήκες Κατηγορία:Βιβλιοθήκες χειρογράφων
Τσάι Ουζού
Το Τσάι Ουζού (επίσης, Τσαγιουζί) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Γιαρντιμλί του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 956 κατοίκους. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Τσάι Ουζού και Αβούρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γιαρντιμλί Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Παχδζαδζούχι
Το Παχτζατζούχι (Παχδζαδζούχι στη βαρασώτικη διάλεκτο), γνωστό και ως Παχτσετζούκι ή Παχτσατζήκι, ήταν οικισμός ο οποίος βρισκόταν βορειοανατολικά του Βαρασού και στη μέση περίπου της απόστασης προς την Κουρούμζα. Ο οικισμός αυτός πρέπει να εγκαταλείφθηκε την ίδια χρονική περίοδο με το Ξουρδζάιδι και οι κάτοικοί του να μετεγκαταστάθηκαν κυρίως στην Κουρούμζα. Οι κάτοικοί του ήταν Έλληνες τουρκόφωνοι, αν και σε παλαιότερη εποχή μιλούσαν την φαρασιώτικη διάλεκτο όπως και τα υπόλοιπα τουρκόφωνα φαρασιώτικα χωριά. Επειδή σύμφωνα με μαρτυρίες τα χρόνια πριν την Ανταλλαγή πολλοί από τους κατοίκους των τουρκόφωνων χωριών καταλάβαιναν αρκετά καλά την φαρασιώτικη διάλεκτο παρόλο που δεν την μιλούσαν, πρέπει η τουρκική γλώσσα να επικράτησε σ’ αυτά στα μέσα του 19ου αιώνα περίπου ή κατά μία άλλη πληροφορία στις αρχές ή στα μέσα του 18ου αιώνα έπειτα από κάποια γεγονότα που έγιναν στην περιοχή, και που οδήγησαν σε εξισλαμισμό αρκετούς από τους κατοίκους.
Πηγές
κατηγορία:Καππαδοκία Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Μιχαήλ Β΄ Κουρκούας
Ο Μιχαήλ Β΄ Κουρκούας (Οξείτης) ήταν Ανατολικός Ορθόδοξος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης (Ιούλιος 1143 – Μάρτιος 1146).
Στις αρχές του 1143, ο Πατριάρχης Λέοντας και ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός απεβίωσαν με διαφορά ολίγων μηνών ο ένας από τον άλλον, φέρνοντας μία ταραχώδη περίοδο στην Βυζαντινή Εκκλησία. Ο ορισθείς διάδοχος του Ιωάννη, ο γιος του, Μανουήλ Α΄ Κομνηνός, αφίχθη στην Κωνσταντινούπολη στις 27 Ιουνίου 1143, από την Κιλικία, όπου ο πατέρας του είχε αποβιώσει. Προκειμένου να διασφαλίσει πλήρως την θέση του ως αυτοκράτορας, ο Μανουήλ όφειλε να προετοιμάσει την τελετή στέψης του. Ωστόσο, για να γίνει κάτι τέτοιο δυνατό, έπρεπε πρώτα να ορίσει νέο Πατριάρχη. Η επιλογή του ήταν ο ηγούμενος της μονής της Οξειάς, Μιχαήλ Κουρκούα. Η στέψη δεν έλαβε χώρα παρά μονάχα στις 28 Νοεμβρίου 1143, καθώς ο Μιχαήλ απειλούσε να παραιτηθεί για άγνωστους λόγους.
Στην διάρκεια της περιόδου εξουσίας του, ο Μιχαήλ είχε να ασχοληθεί με την ιδιαίτερου πολιτικού χαρακτήρα δίκη ενός μοναχού με το όνομα Νίφων. Στις 22 Φεβρουαρίου 1144, ο Μιχαήλ καταδίκασε τον Νίφωνα για την υποστήριξή του σε δύο Καππαδόκες επισκόπους, οι οποίοι κατηγορούνταν ως αιρετικοί και αργότερα αποδείχθηκαν ένοχοι για βογομιλιτικές πρακτικές. Αυτό το γεγονός τον οδήγησε στο να χάσει την στήριξη των Ορθόδοξων πιστών. Ο Μιχαήλ Β΄ παραιτήθηκε τον Μάρτιο του 1146, προκειμένου να επιστρέψει στο μοναστήρι της Οξειάς, το πιθανότερο λόγω της απογοήτευσής του με τη συμπεριφορά του αυτοκράτορα.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Οικογένεια Κουρκούα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Πιερ Νκουρουνζίζα
Ο Πιερ Νκουρουνζίζα (Pierre Nkurunziza, 1964-2020) ήταν πολιτικός από το Μπουρούντι και πρόεδρος της αφρικανικής χώρας από το 2005 ως τον θάνατό του. Απέκτησε 2 γιους (παντρεύτηκε το 1994) και δήλωνε «γεννημένος ξανά Χριστιανός». Εξελέγη πρόεδρος με βάση ένα σύνθετο σύστημα, έτσι ώστε να υπάρχει δίκαιη εκπροσώπηση των εθνοτικών ομάδων Τούτσι, Χούτου και Τουά, όμως επικρίθηκε για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για τη μεταχείριση των πολιτικών του αντιπάλων. Επανεξελέγη στις προεδρικές εκλογές του Ιουνίου του 2010 και του 2015. Στις 7 Ιουνίου 2018, ο Νκουρουνζίζα ανακοίνωσε ότι δεν θα διεκδικούσε και άλλη προεδρική θητεία και ότι θα παραιτηθεί μετά την λήξη της τελευταίας θητείας του το 2020. Λίγο πριν τερματιστεί η τελευταία του θητεία, και πριν ορκιστεί ο εκλεγμένος διάδοχός του, ο Νκουρουνζίζα απεβίωσε τον Ιούνιο του 2020.
Πρώτα χρόνια και αντάρτικη δράση
Γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1963. Ήταν γιος του Eustache Ngabisha, βουλευτή το 1965 και Κυβερνήτη δυο επαρχιών. Ο πατέρας του δολοφονήθηκε κατά τις εθνοτικές συγκρούσεις του 1972. Ο ίδιος ο Νκουρουνζίζα ήταν λέκτορας καθηγητής όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος του 1993. Έγινε μέλος του αντάρτικου των Χούτου CNDD-FDD (Εθνικού Συμβουλίου για την Άμυνα της Δημοκρατίας-Δυνάμεων για την Άμυνα της Δημοκρατίας) το 1995. Η οργάνωση μετεξελίχθηκε σε πολιτικό κόμμα και ο Νκουρουνζίζα εξελέγη πρόεδρός του το 2001.
Πολιτική καριέρα
Έγινε υπουργός Ορθής Διακυβέρνησης στην προσωρινή κυβέρνηση του Ντομισιέν Νταγιζεγιέ (Domitien Ndayizeye) το 2003 και επανεξελέγη το 2004 στην προεδρία του CNDD-FDD. Έπειτα από νίκη του CNDD-FDD στις εκλογές του Ιουνίου και Ιουλίου του 2005, ο Νκουρουνζίζα διορίστηκε προεδρικός υποψήφιος και εξελέγη χωρίς αντίπαλο στην προεδρία της χώρας, στις 19 Αυγούστου του 2005. Ορκίστηκε πρόεδρος στις 26 Αυγούστου του 2005.
Τον Απρίλιο του 2008 ο Χουσεΐν Ρατζαμπού, άλλοτε επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου για την Άμυνα και τη Δημοκρατία (CNDD-FDD) και πρώην ηγέτης του κυβερνώντος κόμματος, καταδικάστηκε μαζί με 5 συγκατηγορουμένους του, σε φυλάκιση 13 ετών για συνωμοσία εναντίον του κράτους και προσβολή του Νκουρουνζίζα. Δύο ακόμα άτομα καταδικάστηκαν σε φυλάκιση 10 ετών. . Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την αρχική ποινή του 2008, στις 26 Μαΐου του 2009.
Εξάλλου, τον Ιανουάριο του 2010 συνελήφθησαν 13 στρατιώτες οι οποίοι φέρονταν ότι σχεδίαζαν πραξικόπημα με σκοπό την ανατροπή του Νκουρουνζίζα.
Προεδρικές εκλογές 2010
Σε αντίθεση με τις εκλογές του 2005, σε εκείνες του 2010 ο πρόεδρος εξελέγη από το λαό και όχι από το Κοινοβούλιο. Έπειτα από εκστρατεία τρομοκράτησης κατά τις παραμονές των εκλογών και καταγγελίες για νοθεία στις τοπικές εκλογές που προηγήθηκαν, όλοι οι άλλοι υποψήφιοι αποσύρθηκαν από την κούρσα των εκλογών αφήνοντας μοναδικό υποψήφιο τον Νκουρουνζίζα. Συνακόλουθα, πρόεδρος επανεξελέγη ο Νκουρουνζίζα, ως μοναδικός υποψήφιος, με ποσοστό 91,62%.
Απόπειρα πραξικοπήματος 2015
Στις 13 Μαΐου 2015 ο απολυθείς αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών στρατηγός Γκοντφρουά Νιομπαρέ ανακοίνωσε πραξικόπημα ενώ ο Νκουρουνζίζα απουσίαζε στην Τανζανία, όπου βρισκόταν σε σύνοδο κορυφής με άλλους Αφρικανούς ηγέτες. Παρά τις αναφορές για ανταλλαγή πυρών στην πρωτεύουσα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι είχε τον έλεγχο της χώρας. Ο πρόεδρος επεχείρησε να επιστρέψει αμέσως στο Μπουρούντι, όμως το αεροδρόμιο είχε καταληφθεί από αντάρτες. Την επομένη έγινε γνωστό ότι ο πρόεδρος επέστρεψε και συνεχάρη την αστυνομία και το στρατό για τον πατριωτισμό τους και πάνω από όλα το λαό για την υπομονή του.
Προεδρικές εκλογές 2015
Τον Ιούλιο ανακηρύχθηκε νικητής των προεδρικών εκλογών που έγιναν στις 21 Ιουλίου στις οποίες έλαβε ποσοστό 69%. Στις 20 Αυγούστου 2015 ορκίστηκε για 3η θητεία.
Δημοψήφισμα 2018
Ο Νκουρουνζίζα διεξήγαγε δημοψήφισμα τον Μάιο του 2018, στο οποίο ποσοστό άνω του 70% ενέκριναν αλλαγές στο σύνταγμα της χώρας, μεταξύ των οποίων και η αύξηση της θητείας του Μπουρούντι από τα πέντε στα επτά έτη.
Θάνατος
Ο Νκουρουνζίζα διακομίστηκε σε νοσοκομείο στις 6 Ιουνίου 2020, καθώς αναφέρθηκε ότι δεν αισθανόταν καλά. Ενώ η κατάσταση της υγείας του αρχικά φερόταν να είχε βελτιωθεί, υπέστη καρδιακή ανακοπή στις 8 Ιουνίου και πέθανε σε ηλικία 55 ετών. Όταν πέθανε, η σύζυγός του είχε διακομιστεί αεροπορικώς στο Ναϊρόμπι, προκειμένου να νοσηλευτεί για κορονοϊό, κάτι που πυροδότησε φημολογία ότι και ο πρόεδρος είχε αποβιώσει από την ίδια ασθένεια και πιθανότατα έγινε ο πρώτος αρχηγός κράτους που πέθανε από COVID-19 διεθνώς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Μπουρούντι
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1934-35
Το Πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1934-35 διεκόπη ένα μήνα μετά το ξεκίνημά του και ενώ είχαν διεξαχθεί ελάχιστοι αγώνες. Έτσι δεν αναδείχθηκε πρωταθλητής. Μετείχαν έξι σύλλογοι, οι ίδιοι που είχαν λάβει μέρος και την προηγούμενη σεζόν 1933-34.
Διοργάνωση
Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 21 Οκτωβρίου 1934 και ως τις 18 Νοεμβρίου που διακόπηκε είχαν διεξαχθεί μόνο έξι ματς. Στη βαθμολογία προηγούντο ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ με δύο νίκες. Η διακοπή των τοπικών πρωταθλημάτων Αθήνας, Πειραιά και Θεσσαλονίκης αποφασίστηκε για να μετάσχει η Εθνική ομάδα στο Βαλκανικό Κύπελλο, του οποίου τη διοργάνωση είχε αναλάβει η ΕΠΟ και διεξήχθη στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Όσον αφορά δε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 1934-35, η ΕΠΟ αποφάσισε να διεξαχθεί με το ίδιο σύστημα που είχε διεξαχθεί το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 1933-34 και με τις ίδιες ομάδες. Αλλά ούτε το πανελλήνιο πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε, αφού δεν διεξήχθη ο τελικός αγώνας. Έτσι τη σεζόν αυτή δεν είχαμε ούτε πρωταθλητή Αθήνας (ΕΠΣΑ) ούτε πρωταθλητή Ελλάδας (ΕΠΟ).
Στην Εθνική κατηγορία μετείχαν: Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, Απόλλων και Γουδί. Ο Ατρόμητος Αθηνών και ο Αττικός που δεν μετείχαν στην Εθνική κατηγορία, μαζί με τις αντίστοιχες της Α΄ ΕΠΣ Πειραιά: Άμυνα, Αργοναύτη και Θησέα, μετείχαν σε ένα ενιαίο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας Αθηνών-Πειραιώς που ξεκίνησε στις 19 Μαΐου με τον αγώνα Ατρόμητου-Αττικού: 0-3 και σύμφωνα με το πρόγραμμα επρόκειτο να ολοκληρωθεί στις 7 Ιουλίου. Τον άτυπο τίτλο κατέκτησε ο Αττικός.
Αποτελέσματα
Ως τη διακοπή είχαν διεξαχθεί οι αγώνες:
Βαθμολογία
Ως τη διακοπή η βαθμολογία είχε διαμορφωθεί ως εξής:
B΄ κατηγορία
Το πρωτάθλημα ξεκίνησε αργά, ένεκα των γενικότερων προβλημάτων της σεζόν και δεν είναι γνωστές πολλές λεπτομέρειες. Το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας κατέκτησε ο Αστέρας Αθηνών. Η τελική κατάταξη της τελικής φάσης (πέντε πρώτοι) και οι σύλλογοι που αγωνίζονταν ήταν:
Γ΄ κατηγορία
Αναφέρεται η συμμετοχή των εξής συλλόγων στην τελική φάση: Στην α΄ φάση πρέπει να μετείχαν και οι σύλλογοι:
Ανεξάρτητα σωματεία
Πάνω από εκατό ανεξάρτητα σωματεία δραστηριοποιούνται κατά τη σεζόν 1934-35, τα οποία δεν μετείχαν στο επίσημο πρωτάθλημα Α΄, Β΄ και Γ΄ κατηγορίας της ΕΠΣΑ, αλλά μετείχαν σε τουρνουά που διοργάνωναν διάφοροι φορείς, κυρίως αθλητικές εφημερίδες.
Πρωτάθλημα "Αθλητικού Χρόνου" Ανεπισήμων
Τον Ιανουάριο του 1935 προκηρύχθηκε πρωτάθλημα ανεπισήμων σωματείων με πρωτοβουλία της εφημερίδας "Αθλητικός Χρόνος". Ήδη από το φθινόπωρο του 1934 η εφημερίδα είχε υποστηρίξει τουρνουά ανεξαρτήτων σωματείων, στο οποίο πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Μικρασιατική Δουργούτη (Νέου Κόσμου). Στη συνέχεια προσκάλεσε τα πιο "συνεπή" από αυτά να συμμετάσχουν σε μια πιο "σοβαρή" διοργάνωση με σταθερό πρόγραμμα αγώνων δύο γύρων, δελτία ποδοσφαιριστών κλπ, υποσχόμενη πως θα μεσολαβήσει ώστε οι νικήτριες ομάδες να ενταχθούν στην ΕΠΣΑ.
Στο "Ποδοσφαιρικό Πρωτάθλημα Αθλητικού Χρόνου", όπως ονομάστηκε, δήλωσαν συμμετοχή έξι (6) ομάδες της Αθήνας, κάποιες από τις οποίες αργότερα εντάχθηκαν στην ΕΠΣΑ. Η Μικρασιατική με τον Ολυμπιακό Πετραλώνων διεκδίκησαν με πείσμα τον τίτλο και στο τέλος ισοβάθμησαν και έδωσαν αγώνα κατάταξης για το έπαθλο με νικητή τον Ολυμπιακό. Η σειρά κατάταξης ήταν:
Κύπελλο Αθηνών Ανεξαρτήτων
Τον Απρίλιο του 1935 προκηρύχθηκε το "Κύπελλον Δήμου Αθηναίων" από την νεοϊδρυθείσα "Εθνική Αθλητική και Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία" (ΕΑΠΟ), στο οποίο μετείχαν 64 ανεξάρτητα σωματεία Αθήνας και Πειραιά, πολλά από τα οποία αργότερα έγιναν επίσημα, όπως: Άτλας Θυμαρακίων, Κρόνος Ιπποκράτους, ΑΕ Ελευθερούπολης, Εθνικός Κ. Πετραλώνων, Καστέλλα, Αρμενική Ένωσις, Σαρωνικός, ΑΕ Καραβά, Ν. Μελανδία, Κεραμεικός (πρώην Εθνικός Κολωνού), Ένωσις Πετραλώνων, Πανιώνιος Ν. Ιωνίας η "Ελπίς", Μικρασιατική Δουργούτη, Πανιώνιος Ν. Χαλκηδόνας, Τόλμη Περιστερίου, Πρόοδος Κολωνού κ.ά.
Αβούρ (Αζερμπαϊτζάν)
Το Αβούρ (αζερικά: Avur) είναι χωριό στην επαρχία Γιαρντιμλί του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Τσάι Ουζού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γιαρντιμλί
Βαγόνι δολοφόνων
Το Βαγόνι δολοφόνων (Πρωτότυπος τίτλος: Compartiment tueurs) είναι μια Γαλλική αστυνομική ταινία μυστηρίου του 1965 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Κώστα Γαβρά βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Σεμπαστιάν Γιαπριζό. Πρωταγωνιστούν οι Ιβ Μοντάν, Σιμόν Σινιορέ, Μισέλ Πικολί, Ζαν Λουί Τρεντινιάν, Κατρίν Αλεγκρέ, Ζακ Περίν, Σαρλ Ντενέρ και Πασκάλ Ρομπέρτς.
Πλοκή
Έξι άγνωστοι μεταξύ τους επιβάτες ταξιδεύουν στο ίδιο κουπέ με το νυχτερινό τρένο από τη Μασσαλία για το Παρίσι. Κατά την άφιξη τους στον σιδηροδρομικό σταθμό μία γυναίκα βρίσκεται νεκρή στην κουκέτα της. Η αστυνομία του Παρισιού με επικεφαλής τον Επιθεωρητή Γρατζιανί, θ' αναλάβει την εξιχνίαση της υπόθεσης, ο οποίος θα αρχίσει να αναζητά τους υπολοίπους επιβάτες του κουπέ σε μια προσπάθεια να εντοπιστεί ο δολοφόνος. Οι υποψίες της αστυνομίας αρχικά επικεντρώνονται στους υπόλοιπους επιβάτες κι ενώ προσπαθούν να τους εντοπίσουν για να τους αποσπάσουν καταθέσεις, αυτοί αρχίζουν να δολοφονούνται ο ένας μετά τον άλλο. Ο Επιθεωρητής Γρατζιανί και το επιτελείο του τρέχουν και δεν φτάνουν, αλλά ο δολοφόνος είναι πάντα ένα βήμα μπροστά από αυτούς. Στις αλλεπάλληλες συσκέψεις και εξετάσεις μαρτύρων που γίνονται στο αστυνομικό τμήμα, προσπαθούν να συνδέσουν τους φόνους με το ενδεχόμενο κίνητρο που πρέπει να υπάρχει. Τα ερωτηματικά είναι μεγάλα, η μία υπόθεση ανατρέπει την άλλη και οι δολοφονίες των επιβατών συνεχίζονται καθώς από τους έξι επιβάτες έχουν μείνει μόνο δυο ζωντανοί.
Η αστυνομία και ο Επιθεωρητής Γρατζιανί στο μόνο που ελπίζουν είναι να υπάρξει ένα στραβοπάτημα του δολοφόνου το οποίο τελικά θα γίνει όταν ο νεαρός Ντανιέλ θα επικοινωνήσει με την αστυνομία αποκαλύπτοντας ότι αυτός ήταν ο έκτος επιβάτης του κουπέ αντί της Γκρατσιάνι η οποία τελικά αποδεικνύεται ότι δεν είχε επιβιβαστεί στο τρένο. Ο Ντανιέλ νωρίτερα είχε διαβάσει της εφημερίδες που έκαναν αναφορά στους θανάτους των υπολοίπων επιβατών και τρομοκρατημένος σπεύδει να κρύψει την φίλη του Μπαμπί, σε ένα ξενοδοχείο η οποία ήταν η πέμπτη επιβάτης του κουπέ. Ο Ντανιέλ στην τηλεφωνική επικοινωνία που έχει με την αστυνομία μιλά με τον Ζαν Λου τον βοηθό του Επιθεωρητή Γρατζιανί, ο οποίος υποδυόμενος τον Γρατζιανί, μαθαίνει που βρίσκεται η Μπαμπί και πηγαίνει να την βρει. Ο Γρατζιανί αργότερα μαθαίνει για το τηλεφώνημα του Ντανιέλ που έγινε και έρχεται αμέσως σε επικοινωνία μαζί του, αναφέροντας του ότι προηγούμενος δεν είχε μιλήσει με τον ίδιο αλλά με τον δολοφόνο που αποκαλύπτεται ότι είναι ο βοηθός του Ζαν Λου ο οποίος συνεργάστηκε με τον Έρικ Γκραντέν τον εραστή της Νταρές για να εντοπίσει τους υπολοίπους επιβάτες του κουπέ. Το κίνητρο των δολοφονίων αποκαλύπτεται τελικά ότι ήταν οι 60.000 γαλλικά φράγκα που ο Έρικ μαζί με τον Ζαν Λου είχαν αποσπάσει παρανόμως από την Ελιάν Νταρές και ότι οι δολοφονίες των επιβατών του κουπέ έγιναν προκειμένου να αποπροσανατολίσουν τις έρευνες της αστυνομίας.
Κριτικές
Το TV Guide ανέφερε για την ταινία πως είναι «ένα ενδιαφέρον, πολύ διασκεδαστικό θρίλερ» και επαίνεσε την τραβηγμένη σκηνοθεσία του Κόστα Γκάβρα «που ωθεί αυτό το κάπως αδιαπέραστο μυστήριο με ταχύτητα». Το Time Out είπε ότι «το τέλος είναι ένα από αυτά τα έξυπνα παράλογα που στοιχειώνουν το είδος, αλλά ο ζωηρός ρυθμός και η προσοχή στη λεπτομέρεια αντισταθμίζουν το αβάσιμο».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Γαβρά Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Γαλλία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι
Scream 3
Το Scream 3 είναι αμερικανική ταινία τρόμου παραγωγής 2000 σε σκηνοθεσία Γουές Κρέιβεν και σε σενάριο του Έρεν Κρούγκερ. Αποτελεί το τρίτο μέρος της σειράς ταινιών, συνέχεια του Scream 2 και αυτό που ολοκληρώνει την τριλογία. Πρωταγωνιστούν οι Νιβ Κάμπελ, Ντέιβιντ Αρκέτ και Κόρτνεϊ Κοξ Αρκέτ επαναλαμβάνοντας τους ρόλους τους από τις προηγούμενες ταινίες, ενώ στο καστ προστίθενται οι Πάτρικ Ντέμπσεϊ, Πάρκερ Πόουζι, Έμιλι Μόρτιμερ, Τζένι Μακάρθι και Λανς Χένρικσεν ενώ επιστρέφει και ο Λιβ Σράιμπερ. Το Scream 3 διαδραματίζεται τρία χρόνια μετά τα γεγονότα που συνέβησαν στην προηγούμενη ταινία και ακολουθεί ξανά τη Σίντνεϊ Πρέσκοτ, η οποία ζει απομονωμένη πλέον κάπου στην Καλιφόρνια. Η ζωή της όμως θα βρεθεί ξανά σε κίνδυνο όταν ένας νέος Ghostface ξεκινά μια νέα σειρά δολοφονιών σκοτώνοντας το καστ της ταινίας μέσα στην ταινία Stab 3: Επιστροφή στο Γούντσμπορο (Stab 3: Return to Woodsboro) και αφήνοντας φωτογραφίες της μητέρας της σε κάθε σκηνή εγκλήματος. Για μια ακόμη φορά θα τη βοηθήσουν οι Ντιούι Ράιλι και Γκέιλ Γουέδερς, οι οποίοι εκτός των άλλων έχουν να ασχοληθούν και με την προσωπική τους σχέση. Όπως οι προηγούμενες ταινίες, το Scream 3 συνδυάζει τον τρόμο και τη βία των ταινιών σλάσερ με την κωμωδία σε συνδυασμό με το μυστήριο, σατιρίζοντας αυτή τη φορά τα κλισέ των τριλογιών. Στο Scream 3, όμως, σε αντίθεση με τις προηγούμενες ταινίες της σειράς, δίνεται έντονη έμφαση στην κωμωδία με τα στοιχεία της βίας και του τρόμου να είναι αισθητά μειωμένα μετά από τη σφαγή που έγινε στο λύκειο Κολουμπάιν.
Ο Κέβιν Γουίλιαμσον είχε ήδη γράψει δύο προσχέδια πέντε σελίδων για δύο πιθανές συνέχειες του Scream. Το αρχικό σενάριο του Scream 3 αφορούσε την πλασματική ταινία Stab, τα γυρίσματα της οποίας θα πραγματοποιούνταν στο Γούντσμπορο. Εξαιτίας όμως άλλων επαγγελματικών υποχρεώσεων, συμπεριλαμβανομένου και του σκηνοθετικού ντεμπούτου του Γουίλιαμσον με την ταινία Πως Να Σκοτώσετε Τον Καθηγητή Σας (Teaching Mrs. Tingle, 1999), του ήταν αδύνατο να γράψει ένα ολοκληρωμένο σενάριο για το Scream 3. Έτσι το σενάριο ανέλαβε να γράψει ο Κρούγκερ, ο οποίος απέρριψε μεγάλο μέρος των σημειώσεων του Γουίλιαμσον και μετέφερε τη δράση στο Χόλιγουντ. Οι Γουές Κρέιβεν και Μάρκο Μπελτράμι επέστρεψαν στη σκηνοθεσία και στη μουσική αντίστοιχα. Η παραγωγή της ταινίας αντιμετώπισε προβλήματα με συχνές αλλαγές στο σενάριο, με αρκετές σελίδες να γράφονται την ημέρα του γυρίσματος καθώς και με το πρόγραμμα του κύριου καστ ηθοποιών. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1999 και ολοκληρώθηκαν το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου με επαναληπτικά γυρίσματα να πραγματοποιούνται τον Ιανουάριο του 2000 για να γυριστεί ξανά το φινάλε.
To Scream 3 αποτελούσε αρχικά το τρίτο και τελευταίο κεφάλαιο στη σειρά ταινιών αλλά το 2008 ανακοινώθηκε το Scream 4, το οποίο κυκλοφόρησε το 2011. Μια πέμπτη ταινία κυκλοφόρησε το 2022 ενώ μια έκτη με τον τίτλο Scream VI κυκλοφόρησε το 2023.
Πλοκή
Ο Κότον Γουίρι, ο άνθρωπος που καταδικάστηκε και αργότερα αθωώθηκε για τη δολοφονία της Μορίν Πρέσκοτ, δολοφονείται μαζί με τη φίλη του, Κριστίν, επειδή δεν αποκάλυψαν στο δολοφόνο που βρίσκεται η Σίντνεϊ Πρέσκοτ. Ο ντετέκτιβ Κινκέιντ που έχει αναλάβει την υπόθεση, πληροφορεί τους Γκέιλ Γουέδερς και Ντιούι Ράιλι και τους ρωτά αν γνωρίζουν το άτομο που απεικονίζεται στη φωτογραφία που άφησε πίσω του ο δολοφόνος. Το πρόσωπο στη φωτογραφία αναγνωρίζεται ως η Μορίν Πρέσκοτ, η μητέρα της Σίντνεϊ. Μετά τη δολοφονία της Σάρα Ντάρλινγκ, ηθοποιός της ταινίας "Stab 3: Επιστροφή στο Γούντσμπορο" που βρίσκεται στα γυρίσματα αυτόν τον καιρό, η Γκέιλ και ο Ντιούι αντιλαμβάνονται ότι οι δολοφονίες γίνονται με βάση το σενάριο της ταινίας. Μόνο που το σενάριο έχει τρεις διαφορετικές εκδοχές και κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει πια εκδοχή έχει στα χέρια του ο δολοφόνος.
Η Σίντνεϊ, που ζει τώρα μόνη, σε μια απομονωμένη περιοχή της Καλιφόρνια, δέχεται το γνωστό τηλεφώνημα από το δολοφόνο. Την ίδια στιγμή στο σπίτι μιας άλλης ηθοποιού, της Τζένιφερ Τζολί, δολοφονείται ο σωματοφύλακάς της, ανατινάζεται το σπίτι της και σκοτώνεται και ένας ακόμη ηθοποιός, ο Τομ Πρινζ. Η Σίντνεϊ καταφτάνει στο αστυνομικό τμήμα και πληροφορεί τον Ντιούι και την Γκέιλ ότι ο δολοφόνος την ανακάλυψε.
Στο αστυνομικό τμήμα, η Σίντνεϊ δέχεται τηλεφώνημα από το δολοφόνο και την ενημερώνει ότι αν δεν πάει στην έπαυλη θα σκοτώσει τους Ντιούι και Γκέιλ. Όταν φτάνει, ο δολοφόνος της επιτίθεται, εκείνη τον πυροβολεί και αυτός εξαφανίζεται. Ο δολοφόνος ξαναεμφανίζεται πριν η Σίντνεϊ προλάβει να ελευθερώσει τους φίλους της και αρχίζει να την κυνηγά. Η Σίντνεϊ στην προσπάθειά της να ξεφύγει βρίσκεται σε ένα μυστικό δωμάτιο. Εκεί βρίσκεται και ο δολοφόνος, ο οποίος είναι ο Ρόμαν. Της αποκαλύπτει ότι είναι ο ετεροθαλής αδερφός της, από ένα βιασμό της μητέρας τους που συνέβη στον παρελθόν. Της λέει επίσης ότι αυτός ήταν που κινητοποίησε τον Μπίλι Λούμις στο Γούντσμπορο, όταν του ανέφερε το δεσμό του πατέρα του με τη Μορίν. Στη συνέχεια ο Ρόμαν εμφανίζει τον δεμένο Τζον Μίλτον και τον σκοτώνει μπροστά στη Σίντνεϊ αποκαλύπτοντας το σχέδιό του: θα ενοχοποιήσει τη Σίντνεϊ ως δολοφόνο και τον εαυτό του ως το μοναδικό επιζήσαντα της τρέλας της. Ο Ρόμαν την πυροβολεί και η Σίντνεϊ πέφτει στο πάτωμα. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα η ΣίντνεΪ εξαφανίζεται. Τότε χτυπάει το κινητό του Ρόμαν και βλέπει τη Σίντνεϊ να τον καλεί. Αμέσως εμφανίζεται από πίσω του η Σίντνεϊ και τον μαχαιρώνει. Ταυτόχρονα εμφανίζονται οι Γκέιλ, Ντιούι και ο ντετέκτιβ Κινκέιντ. Η Σίντνεϊ μαχαιρώνει μία ακόμη φορά τον Ρόμαν. Ο Ρόμαν όμως σηκώνεται και ο Ντιούι αρχίζει να τον πυροβολεί χωρίς όμως ο Ρόμαν να σκοτώνεται. Η Σίντνεϊ τότε του φωνάζει να πυροβολήσει στο κεφάλι, πράγμα που ο Ντιούι κάνει και ο Ρόμαν πεθαίνει.
Μέρες μετά, στο σπίτι της Σίντνεϊ, ο Ντιούι κάνει πρόταση γάμου στην Γκέιλ, η οποία λέει ναι. Η Σίντνεϊ επιστρέφει από τη βόλτα της και κλείνει την μπροστινή πόρτα χωρίς να βάλει το συναγερμό. Όταν η πόρτα ανοίγει τρίζοντας, η ίδια χαμογελά.
Ανάπτυξη
Το Scream 3 πήρε το πράσινο φως να ξεκινήσει την παραγωγή δύο χρόνια μετά το Scream 2 με προϋπολογισμό 40 εκατομμύρια δολάρια, μια σημαντική αύξηση σε σχέση με τους προϋπολογισμούς των Scream στα 15 εκατομμύρια δολάρια και Scream 2 στα 24 εκατομμύρια δολάρια. Ο Κέβιν Γουίλιαμσον είχε υπογράψει ήδη από την πρώτη ταινία για δύο συνέχειες ενώ η συμφωνία του Γουές Κρέιβεν αφορούσε τρεις ταινίες, δύο συνέχειες του Scream και ένα πρότζεκτ που θα επέλεγε ο ίδιος. Έτσι κατέληξε να σκηνοθετεί το 1999 την ταινία Μια Τρυφερή Σχέση (Music of the Heart) με τη Μέριλ Στριπ. Σε μια σκηνή της ταινίας ο Ρόμαν αναφέρει ότι πρέπει να γυρίσει μια ηλίθια ταινία τρόμου αντί να σκηνοθετήσει μια κλασική ιστορία αγάπης. Η σκηνή αυτή αποτελεί μια αστεία αναφορά σε αυτό το γεγονός.
Λίγο πριν ξεκινήσει η παραγωγή της ταινίας, δύο έφηβοι επιχείρησαν μια φονική επίθεση στο σχολείο τους, σκοτώνοντας αρκετούς μαθητές σε αυτό που έγινε γνωστό ως η Σφαγή στο λύκειο Κολουμπάιν. Στον απόηχο του περιστατικού, αρκετοί αναζητούσαν τα αίτια που οδήγησαν σε αυτήν την αντίδραση των δύο εφήβων και έτσι ήρθε η σκέψη της επιρροής των μέσων μαζικής ενημέρωσης στην κοινωνία, συμπεριλαμβανομένων των βιντεοπαιχνιδιών και των ταινιών. Με την παραγωγή του Scream 3 να μην έχει ακόμα ξεκινήσει, υπήρχαν σκέψεις για το αν η ταινία έπρεπε να γίνει εκείνη την περίοδο, σκεπτόμενοι την πιθανότητα αρνητικών σχολίων, το στούντιο όμως, αποφάσισε να προχωρήσει στην παραγωγή αλλά με κάποιες αλλαγές. Το στούντιο ήταν αρκετά πιο ανήσυχο για τη βία και τις άγριες σκηνές στο Scream 3 σε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες της σειράς, πιέζοντας να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στο σατιρικό χιούμορ και μειώνοντας τη βία. Σε ένα σημείο κατά τη διάρκεια της παραγωγής, το στούντιο έφτασε να απαιτεί η ταινία να μη δείχνει καθόλου αίμα και βία, που σήμαινε μια δραστική αλλαγή στη σειρά ταινιών, αλλά παρενέβη ο Κρέιβεν δηλώνοντας ότι η ταινία είτε θα έχει τη βία που είχαν και οι προηγούμενες ταινίες Scream είτε να της δώσουν άλλο τίτλο. Σε μια συνέντευξή του, ο Πάτρικ Λούσιερ, μοντέρ της ταινίας μίλησε για τη σημασία που είχε η ταινία Ο Νέος Εφιάλτης (Wes Craven's New Nightmare, 1994) στην τριλογία Scream λέγοντας "Δε νομίζω ότι το 'Scream' υπάρχει χωρίς το 'Νέο Εφιάλτη' να χαράζει το δρόμο. Είναι τόσο πρωτοποριακό. Φυσικά και το 'Scream' είναι με διαφορετικό τρόπο όμως, αλλά άνοιξε το δρόμο για το κοινό μιας ταινίας τρόμου που έχει αυτογνωσία. Και έχει πολύ καρδιά και είναι μια πραγματικά τρομακτική και έξυπνη ταινία". Η ταινία Ο Νέος Εφιάλτης διαδραματίζεται στα γυρίσματα της νέας ταινίας της σειράς Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες (Α Nightmare on Elm Street) όπου ο Φρέντι Κρούγκερ καταδιώκει τους ηθοποιούς στον πραγματικό κόσμο. Σύμφωνα με αρκετούς κριτικούς η επιρροή της ταινίας Ο Νέος Εφιάλτης στο Scream είναι αναμφισβήτητη.
Σενάριο
Οι Μπομπ και Χάρβι Γουάνστιν προσέγγισαν τον Κέβιν Γουίλιαμσον στις αρχές του 1999 για να γράψει το σενάριο του Scream 3. Ωστόσο, μετά την επιτυχία των ταινιών Scream και την ενασχόλησή του με άλλα πρότζεκτ όπως η ταινία Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι (I Know What You Did Last Summer, 1997), ο Γουίλιαμσον είχε εμπλακεί σε πολλά πρότζεκτ, συμπεριλαμβανομένων της τηλεοπτική σειράς Wasteland και του σκηνοθετικού του ντεμπούτου με την ταινία Πως Να Σκοτώσετε Τον Καθηγητή Σας (Teaching Mrs. Tingle, 1999), το σενάριο της οποίας είχε γράψει πριν το Scream αλλά αντιμετώπιζε προβλήματα ανάπτυξης μέχρι τότε. Έτσι ο Γουίλιαμσον δεν μπορούσε να γράψει ένα ολοκληρωμένο σενάριο και παρέδωσε ένα προσχέδιο 20-30 σελίδων που αφορούσε την επιστροφή του Ghostface στο Γούντσμπορο όπου η σειρά ταινιών Stab, της ταινίας δηλαδή μέσα στην ταινία, θα πραγματοποιούσε γυρίσματα. Οι Γουάνστιν προσέλαβαν τον Έρεν Κρούγκερ, σεναριογράφο του θρίλερ Ο Ύποπτος της Οδού Άρλινγκτον (Arlington Road, 1999), να γράψει το σενάριο βασισμένο στις σημειώσεις του Γουίλιαμσον.
Το περιβάλλον για την ανάπτυξη του Scream 3 είχε γίνει πιο περίπλοκο σε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες. Υπήρχε αυξανόμενος έλεγχος για τη χρήση της βίας στα μίντια και την επίδραση που θα είχε στο κοινό μετά τη σφαγή στο λύκειο Κολουμπάιν. Επιπλέον, μετά την κυκλοφορία των Scream και Scream 2, διάφορες πράξεις βίας είχαν λάβει χώρα, οι οποίες αποκτούσαν την προσοχή των μέσων μαζικής ενημέρωσης όταν συνδέονταν με τις ταινίες. Τα στελέχη του στούντιο πρόθυμοι να αποφύγουν περαιτέρω κριτική ή σύνδεση με τέτοια περιστατικά, απέρριψαν μεγάλο μέρος των σημειώσεων του Γουίλιαμσον καθώς το στούντιο επέμενε το σενάριο να δώσει έμφαση στο κωμικό στοιχείο και να μειωθεί σημαντικά η βία. Η τοποθεσία της ταινίας μετακινήθηκε από το Γούντσμπορο στο Χόλιγουντ, καθώς ο Κρούγκερ πίστευε ότι οι χαρακτήρες θα έπρεπε να κινούνται σε "μεγαλύτερα" μέρη -από το λύκειο, στο κολέγιο, στο Χόλιγουντ. Παρασκηνιακά όμως, η μετακίνηση αυτή από το Γούντσμπορο στο Χόλιγουντ έγινε καθώς θεωρήθηκε ότι η απεικόνιση βίαιων δολοφονιών μέσα και γύρω από τη μικρή πόλη και το σχολείο του Γούντσμπορο θα τραβούσε αρνητική κριτική και προσοχή και θα ζημίωνε την παραγωγή και το στούντιο, αφού η ταινία θα κυκλοφορούσε στους κινηματογράφους σε λιγότερο από ένα χρόνο μετά το περιστατικό στο Κολουμπάιν. Ο Κρούγκερ συμφώνησε να γράψει το σενάριο για το Scream 3 κυρίως γιατί θα συνεργαζόταν με τον Κρέιβεν και με τα στελέχη της Miramax, υποστηρίζοντας ότι το γράψιμο μιας συνέχειες πάνω στη δουλειά κάποιου άλλου δεν είναι το ίδιο με το γράψιμο ενός πρωτότυπου σεναρίου. Για να βοηθήσει στο γράψιμο του, ο Κρούγκερ διάβασε τα σενάρια του Γουίλιαμσον για το Scream και το Scream 2 και παρακολούθησε τις προηγούμενες ταινίες για να κατανοήσει καλύτερα τους χαρακτήρες και τον τόνο των ταινιών. Σε μια συνέντευξή του, ο Κρούγκερ παραδέχτηκε ότι η έλλειψη εμπλοκής του με το κύριο καστ των ταινιών, παρεμπόδισε την ικανότητά του να απεικονίσει τους ηθοποιούς μένοντας πιστός στους χαρακτήρες τους. Στα πρώτα προσχέδια ο χαρακτήρας της Σίντνεϊ Πρέσκοτ έμοιαζε με αυτόν της Λίντα Χάμιλτον στην ταινία Εξολοθρευτής 2: Μέρα Κρίσης (Terminator 2: Judgment Day, 1991). Σε αυτό το σημείο παρενέβη ο Κρέιβεν και διόρθωσε το σενάριο δίνοντας στους χαρακτήρες τα οικεία χαρακτηριστικά που είχαν στις προηγούμενες ταινίες. Ο Κρούγκερ παραδέχτηκε ότι ο Κρέιβεν συμμετείχε ενεργά στην ανάπτυξη του σεναρίου. Όπως και στο Scream 2, το σενάριο του Scream 3 υπέστη συνεχείς αλλαγές και αρκετές φορές σελίδες ήταν έτοιμες την ημέρα που γυρίζονταν. Αρκετές σκηνές γράφτηκαν ξανά ώστε να περιλαμβάνουν χαρακτήρες που αρχικά ήταν απών ή να αλλάξουν στοιχεία της πλοκής όταν αποφασίστηκε ότι δεν συνδέονταν με τις προηγούμενες σκηνές.
Σε μια συνέντευξή του, το 2009, ο Μάθιου Λίλαρντ, ο οποίος υποδύθηκε τον Στου στο Scream, ισχυρίστηκε ότι είχε υπογράψει να επιστρέψει στο Scream 3 πάλι ως δολοφόνος. Το στόρι θα γύριζε πίσω στις ρίζες του στο Γούντσμπορο και ο Στου είχε επιβιώσει και όλα αυτά τα χρόνια βρισκόταν στη φυλακή αποφασισμένος να πάρει εκδίκηση, οργανώνοντας νέες επιθέσεις σε μαθητές λυκείου και φυσικά στη Σίντνεϊ. Η εκδοχή αυτή απορρίφτηκε από τη Miramax Films εξαιτίας της σφαγής στο λύκειο Κολουμπάιν που είχε συγκλονίσει την κοινή γνώμη και έτσι το σενάριο γράφτηκε ξανά χωρίς το χαρακτήρα του για να αποφύγει το στούντιο την παραγωγή μιας ταινίας που απεικονίζει βία και φόνους σε ένα λύκειο.
Ο Γουίλιαμσον, το 2013, έδωσε περαιτέρω λεπτομέρειες σχετικά με το δικό του σενάριο. Σε αυτήν την πρώτη εκδοχή οι δολοφόνοι θα ήταν ένα φαν κλαμπ των ταινιών Stab και όλοι θα είχαν λάβει μέρος στις δολοφονίες. Η τελευταία ανατροπή της ταινίας θα ήταν όταν η Σίντνεϊ θα έμπαινε μέσα στο σπίτι αφού ο Ghostface θα τους είχε σκοτώσει όλους και όλοι θα σηκώνονταν όρθιοι. Κανείς δεν είχε πραγματικά πεθάνει και το είχαν σχεδιάσει από την αρχή. Ο Γουίλιαμσον ενσωμάτωσε αυτό το στόρι στην τηλεοπτική σειρά The Following (2013-2015). Σε μια άλλη εκδοχή του σεναρίου, υπήρχε και δεύτερος δολοφόνος, η Αντζελίνα, η οποία υποδύεται τη Σίντνεϊ στο Stab 3. Θα ήταν η ερωμένη του Ρόμαν και παλιά συμμαθήτρια της Σίντνεϊ από το Γούντσμπορο και θα λεγόταν Άντζι Κρικ. Η Άντζι λάτρευε τη Σίντνεϊ και με το πέρασμα των χρόνων ζήλεψε τη φήμη και την προσοχή που απέκτησε εξαιτίας των δολοφονιών. Σε δήλωσή του ο Κρέιβεν σχολίασε αυτήν την εκδοχή και είπε ότι η σκηνή που δείχνει ότι η Αντζελίνα επέζησε και εξηγεί το κίνητρό της κόπηκε. Ο Κρέιβεν έδωσε κι άλλες λεπτομέρειες, λέγοντας ότι σε μια προηγούμενη σκηνή της ταινίας όπου η Σίντνεϊ συναντά την Αντζελίνα στην τουαλέτα με την Αντζελίνα να κρατά τη μάσκα του Ghostface, η Σίντνεϊ χωρίς να το ξέρει έπιασε στην ουσία στα πράσα την Αντζελίνα να προσπαθεί να μεταμφιεστεί ως δολοφόνος. Ο Κρέιβεν άφησε επίτηδες ασαφές το γεγονός αν η Αντζελίνα όντως προδώθηκε και δολοφονήθηκε από το συνεργό της ή απλά πήγε να μεταμφιεστεί καθώς ήταν ζωντανή και ο θάνατός της ήταν για να μπερδέψει το κοινό. Σύμφωνα με τον Κρέιβεν η Αντζελίνα είναι ακόμα ζωντανή. Αν και δεν έχει διευκρινιστεί επισήμως γιατί απορρίφθηκε αυτή η εκδοχή, λόγος έγινε από άτομα που δούλευαν στην παραγωγή ότι η ιδέα αυτή δεν άρεσε στο στούντιο και απαίτησαν να αλλάξει. Χρόνια αργότερα, το 2011, ο Κρέιβεν παραδέχτηκε ότι χάθηκε ένα μέρος της μαγείας στο Scream 3. Συγκεκριμένα είπε "Απολαμβάνω να το βλέπω που και που, αλλά όλοι ξέρουμε ότι το 'Scream' και το 'Scream 2' είναι καλύτερες ταινίες" και ομολόγησε ότι προσπάθησε να λάβει υπόψη του τα λάθη που έγιναν στα γυρίσματα του Scream 3 κατά τη διάρκεια δημιουργίας του Scream 4 (2011).
Κάστινγκ
thumb|300px| Η [[Νιβ Κάμπελ στο ρόλο της Σίντνεϊ Πρέσκοτ σε μια σκηνή της ταινίας]] Οι Νιβ Κάμπελ, Ντέιβιντ Αρκέτ, Κόρτνεϊ Κοξ Αρκέτ και Λιβ Σράιμπερ επέστρεψαν στους ρόλους τους και αποτελούν τους μοναδικούς επιζήσαντες των δύο προηγούμενων ταινιών. Σε συνέντευξή του, ο Γουές Κρέιβεν δήλωσε ότι δεν ήταν δύσκολο να πείσει το αρχικό καστ να επιστρέψει στο τρίτο Scream αλλά μετά την επιτυχία του Scream 2 το πρόγραμμά τους ήταν φορτωμένο και αντιμετώπισαν δυσκολία ως προς τη διαθεσιμότητά τους στην παραγωγή της ταινίας. Συγκεκριμένα, οι υποχρεώσεις της Κάμπελ σε άλλα πρότζεκτ σήμαινε ότι ήταν διαθέσιμη για 20 μόλις ημέρες, καθώς ταυτόχρονα με το Scream 3 γύριζε την ταινία Ποιος Έπνιξε τη Μόνα; (Drowning Mona, 2000) και την τηλεοπτική σειρά Σπίτι για Πέντε (Party of Five, 1994-2000). Έτσι η παραγωγή αναγκάστηκε να μικρύνει τον πρωταγωνιστικό της ρόλο και να εστιάσει στους χαρακτήρες που υποδύονταν οι Κοξ και Αρκέτ, οι οποίοι παντρεύτηκαν λίγους μήνες πριν την έναρξη της παραγωγής και διέκοψαν το μήνα του μέλιτος για να παραστούν στα γυρίσματα. Ο Ρότζερ Λ. Τζάκσον δάνεισε για μία ακόμα φορά τη φωνή του στο δολοφόνο Ghostface και ο Τζέιμι Κένεντι επανέλαβε το ρόλο του ως Ράντι Μικς παρά το γεγονός ότι ο χαρακτήρας του πέθανε στο Scream 2. Η αρνητική αντίδραση των θεατών με το θάνατο του Ράντι, ανάγκασε την παραγωγή να βρει μεθόδους να επιτρέψουν στον χαρακτήρα να επιστρέψει στο Scream 3. Μια αρχική σκέψη ήταν ο Ράντι να έχει επιζήσει και μαζί με την οικογένειά του να κρύβονται σε ασφαλές μέρος, αλλά θεωρήθηκε ότι ο κόσμος δεν θα πιστέψει αυτήν την ιδέα και έτσι ο Ράντι εμφανίστηκε σε ένα βίντεο για να αναφέρει τους κανόνες της τριλογίας.
Τους περισσότερους δευτερεύοντες ρόλους τους υποδύθηκαν πλασματικοί ηθοποιοί που συμμετέχουν στην ταινία μέσα στην ταινία Stab 3. Η Έμιλι Μόρτιμερ υποδύθηκε την Αντζελίνα Τάιλερ και λίγο καιρό μετά την έναρξη των γυρισμάτων, η ηθοποιός διαπίστωσε ότι της έλειπε η απαραίτητη άδεια εργασίας για να μπορέσει να συμμετάσχει στην ταινία και έτσι αναγκάστηκε να ταξιδέψει μέχρι το Βανκούβερ για να την πάρει. Η Πάρκερ Πόουζι υποδύθηκε την Τζένιφερ Τζολί και ο Ματ Κίσλαρ τον Τομ Πρινζ. Η Πόουζι παραδέχτηκε σε μια συνέντευξη ότι δεν παρακολούθησε ποτέ πραγματικά το Scream 3 -ούτε καν στην πρεμιέρα και η γροθιά που της έριξε η Κοξ σε μια σκηνή της ταινίας ήταν αληθινή. Η Τζένι Μακάρθι πήρε το ρόλο της Σάρα Ντάρλινγκ και ο Ντίον Ρίτσμοντ του Τάισον Φοξ. Ο Λανς Χένρικσεν υποδύθηκε τον παραγωγό Τζον Μίλτον και ο Πάτρικ Ντέμπσεϊ τον ντετέκτιβ Μαρκ Κινκέιντ. Ο Ντέμπσεϊ πήρε το ρόλο μια μέρα πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα και είχε ουσιαστικά μία νύχτα να μάθει τα λόγια του για τρεις μεγάλες σκηνές. Ο Πάτρικ Γουαρμπάρτον υποδύθηκε τον Στίβεν Στόουν, σωματοφύλακα της Τζένιφερ και η Κέλι Ράδερφορντ την Κριστίν Χάμιλτον, κοπέλα του Κότον Γουίρι. Η Ράδερφοντ πήρε το ρόλο αφού τα γυρίσματα είχαν ήδη αρχίσει και η παραγωγή αντιμετώπιζε συνεχείς αλλαγές στο σενάριο και η εναρκτήρια σκηνή εξελίχθηκε. Αρχικά η σκηνή απαιτούσε ένα νεκρό γυναικείο σώμα αλλά αργότερα θεωρήθηκε ότι μια ζωντανή ηθοποιός είναι απαραίτητη ώστε ο Σράιμπερ να μπορέσει να αλληλεπιδράσει. Το καστ ολοκληρώθηκε με τον Σκοτ Φόλεϊ, ο οποίος υποδύθηκε το σκηνοθέτη Ρόμαν Μπρίτζερ. Για τον Φόλεϊ, το Scream 3 ήταν ο πρώτος του ρόλος σε μεγάλη ταινία και σύμφωνα με τον ίδιο έμαθε ότι είναι ο δολοφόνος προς το τέλος των γυρισμάτων. Συγκεκριμένα ο ηθοποιός δήλωσε "Όταν πήρα το ρόλο, δεν είχα ιδέα ότι ήμουν ο δολοφόνος και δεν μου το είπαν παρά μόνο όταν ήδη είχαν ξεκινήσει τα γυρίσματα, και μια παραγωγός, μια γυναίκα που συνεργαζόταν πολλά χρόνια με τον Γουές Κρέιβεν, η Μαριάν Μανταλένα μου είπε 'Το ξέρεις, έτσι;' κι εγώ λέω 'Να ξέρω τι; Τι ξέρω;'. Και είπε 'Εσύ είσαι ο δολοφόνος' κι εγώ αντέδρασα λέγοντας 'Ααα! Τέλεια!' και έφυγα σκεπτόμενος 'Πόσο τέλειο! Να είσαι σε μια ταινία Scream και να είσαι ο δολοφόνος!'".
Στο Scream 3 πραγματοποιήθηκε η πρώτη live εμφάνιση της Μορίν Πρέσκοτ, μητέρα της Σίντνεϊ. Τη Μορίν υποδύθηκε η Λιν Μακρί, η οποία είχε εκπροσωπήσει το χαρακτήρα σε φωτογραφίες στις δύο προηγούμενες ταινίες ενώ οι Λόρενς Χεκτ και ΣΓ Μόργκαν έκαναν ένα μικρό πέρασμα επαναλαμβάνοντας τους ρόλους τους ως Νιλ Πρέσκοτ, πατέρας της Σίντνεϊ και Χανκ Λούμις αντίστοιχα. Η Νάνσι Ο' Ντελ επέστρεψε ως ανώνυμη δημοσιογράφος από το Scream 2 και μάλιστα επανέλαβε το ρόλο της και στο Scream 4. Η Χέδερ Ματαράτζο υποδύθηκε τη Μάρθα Μικς, αδερφή του Ράντι και ο χαρακτήρας της έκανε μια εμφάνιση στο πέμπτο μέρος της σειράς. Επίσης στο Scream 3 πραγματοποιήθηκαν οι κάμεο εμφανίσεις των Jay και Silent Bob, του Ρότζερ Κόρμαν και της Κάρι Φίσερ.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα του Scream 3 ξεκίνησαν στις 6 Ιουλίου 1999 στο Χόλιγουντ του Λος Άντζελες με έναν προϋπολογισμό 40 εκατομμυρίων δολαρίων και ολοκληρώθηκαν στις 29 Σεπτεμβρίου 1999 μετά από δώδεκα εβδομάδες. Τα γυρίσματα έλαβαν χώρα στο Σαν Φερνάντο Βάλεϊ, στο Μακάρθουρ Παρκ, στο Μπέβερλι Χιλς, στο Χόλιγουντ Χιλς, στο Σίλβερλεϊκ και στο Τοπάνγκα Κάνιον, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για το απομονωμένο σπίτι του χαρακτήρα που υποδύεται η Κάμπελ. Για την εναρκτήρια σκηνή που περιλάμβανε τον Κότον Γουίρι να φτάνει στο σπίτι και να δολοφονείται από τον Ghostface χρησιμοποιήθηκε η Λεωφόρος του Χόλιγουντ αλλά η σκηνή στο διαμέρισμα άλλαξε αρκετές φορές και έτσι η σκηνή οδήγησης απαιτούσε αλλαγές για να διατηρηθεί η συνέχεια, τροποποιώντας το ποιος μιλάει στον Κότον στο τηλέφωνο και σε τι αφορούσε η συζήτηση. Χωρίς να μπορούν να επιστρέψουν στη Λεωφόρο του Χόλιγουντ, η σκηνή γυρίστηκε ξανά σε ένα δρόμο έξω από το στούντιο παραγωγής στο Σαν Φερνάντο Βάλεϊ και χρησιμοποιήθηκαν πλάνα από τη Λεωφόρο. Η σκηνή της επίθεσης γυρίστηκε μερικώς στο εξωτερικό και εσωτερικό σπίτι Χάρπερ στο Γουέστ Χόλιγουντ Η σκηνή υπέστη και άλλες αλλαγές καθώς αποφασίστηκε ότι η κοπέλα του Κότον πρέπει να είναι ζωντανή και όχι ένα νεκρό σώμα όταν ο Κότον μπαίνει στο σπίτι. Αργότερα αποφασίστηκε ότι η πάλη ανάμεσα στον Κότον και στον Ghostface, με τον Κότον να υπερέχει του δολοφόνου και να προσπαθεί να δραπετεύσει από το φεγγίτη δεν ήταν ρεαλιστική και έκανε τον Ghostface να μοιάζει αδύναμος. Η παραγωγή όμως δεν μπορούσε να επιστρέψει στο σπίτι Χάρπερ καθώς δεν ήταν πια διαθέσιμο και για αυτό το λόγο κατασκεύασε ένα αντίγραφο του εσωτερικού του σπιτιού για να επαναληφθούν τα γυρίσματα. Έτσι η σκηνή γυρίστηκε ξανά με τον Ghostface να υπερέχει του Κότον και να διακόπτει εντελώς την απόπειρα διαφυγής του από τον φεγγίτη. Ο χαρακτήρας της Κόρτνεϊ Κοξ Αρκέτ εισάγεται κατά τη διάρκεια ενός σεμιναρίου που διεξάγεται στο πανεπιστήμιο του Λος Άντζελες, UCLA, μία τοποθεσία που χρησιμοποιήθηκε στο Scream 2 για να αντιπροσωπεύσει το πλασματικό κολέγιο Γουίντσορ. Το κινηματογραφικό στούντιο όπου γυρίζεται η ταινία Stab 3 είναι το στούντιο του CBS στο Σαν Φερνάντο Βάλεϊ. Το φινάλε που περιλαμβάνει τις τελικές επιθέσεις και τη μάχη μεταξύ του δολοφόνου και της Σίντνεϊ γυρίστηκε στο Κτήμα Κάνφιλντ-Μορένο, μια έπαυλη στο Σίλβερλεϊκ.
Η σκηνή όπου η Κάμπελ διώκεται από τον Ghostface στα αντίγραφα των σκηνικών του πρώτου Scream δεν υπήρχε στο αρχικό σενάριο. Ο Κρέιβεν έδωσε εντολή να κατασκευαστούν τα σκηνικά καθώς ήθελε με κάποιο τρόπο να επισκεφτεί την πρωτότυπη ταινία. Μετά την κατασκευή των σκηνικών, η σκηνή γράφτηκε και χρησιμοποιήθηκε στην ταινία. Εξαιτίας των συνεχών αλλαγών στο σενάριο, που συχνά μπορούσε να χρησιμοποιηθεί την ημέρα που έπρεπε να γυριστεί, η παραγωγή γύρισε μεγάλη ποσότητα υλικού διαφορετικών παραλλαγών των ίδιων σκηνών, ώστε, σε περίπτωση που το σενάριο άλλαζε, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη σκηνή που είχαν τραβήξει χωρίς να χρειάζονται επιπλέον γυρίσματα. Συγκεκριμένα η εναρκτήρια σκηνή είχε τρεις διαφορετικές παραλλαγές και η τρίλεπτη εμφάνιση του Ράντι είχε υλικό δύο ωρών. Το ίδιο έγινε και με την τελευταία σκηνή η οποία γυρίστηκε με τρεις διαφορετικές παραλλαγές σχετικά με το χαρακτήρα του Πάτρικ Ντέμπσεϊ, μία στην οποία απουσίαζε, άλλη μία με το χέρι του στον επίδεσμο και μια τρίτη σε φυσιολογική κατάσταση καθώς η παραγωγή δεν ήταν σίγουρη για τη μοίρα του στην ταινία.
Post production
Τον Ιανουάριο του 2000, τρεις μήνες μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, το φινάλε γυρίστηκε ξανά καθώς το αποτέλεσμα θεωρήθηκε ανεπαρκές. Αρχικά, στο φινάλε η Σίντνεϊ νικούσε εύκολα τον Ρόμαν και ακολουθούσε πρώτα μια πρωινή σκηνή με την αστυνομία να καταφτάνει και μετά η σκηνή στο σπίτι της Σίντνεϊ. Το στούντιο θεώρησε ότι αυτό το φινάλε καταστρέφει το ρυθμό της ταινίας προς την κλιμάκωση και δεδομένου ότι πρόκειται για το τελευταίο κεφάλαιο, το κοινό έπρεπε να πιστέψει ότι η Σίντνεϊ μπορούσε να χάσει και να πεθάνει, κάτι το οποίο δεν είχε επιτευχθεί με την εύκολη νίκη της. Για να δημιουργήσουν το εναλλακτικό φινάλε, η σκηνή πάλης μεταξύ της Σίντνεϊ και του Ρόμαν επεκτάθηκε και προστέθηκε ο πυροβολισμός της Σίντνεϊ. Άλλη μια προσθήκη ήταν αυτή του χαρακτήρα Μαρκ Κινκέιντ, ο οποίος απουσίαζε εντελώς από το φινάλε, αφού η παραγωγή συνειδητοποίησε ότι ο χαρακτήρας του απλά εξαφανίστηκε από την πλοκή και δεν ολοκληρώθηκε η ιστορία του.
Όπως και με τις προηγούμενες ταινίες Scream, ο Κρέιβεν αντιμετώπισε επανειλημμένες συγκρούσεις για λογοκρισία με την Κινηματογραφική Ένωση Αμερικής (MPAA) σχετικά με τη βία, με τον σκηνοθέτη να δηλώνει σε συνέντευξή του ότι τα θέματα αυτά τον έκαναν να εξετάσει την έξοδό του από τις ταινίες τρόμου.