cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλβέρτος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Γκλύκσμπουρκ
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ
Σαμάρα (Ρωσία)
Η Σαμάρα πρωτοαναφέρεται στα επίσημα έγγραφα το 1586, όταν, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του τσάρου Φιοντόρ Α' και με εντολή του τότε επιτρόπου Μπαρίς Γκοντουνόφ, κατασκευάστηκε στην περιοχή της συμβολής του ποταμού Σαμάρα με τον Βόλγα, οχυρό το οποίο σκοπό είχε την προστασία από τις επιθέσεις νομάδων και τη διαφύλαξη της υδάτινης οδού από το Καζάν στο Αστραχάν. Το οχυρό αυτό προστατεύονταν από πυκνό, αδιαπέραστο δάσος από τα βόρεια και από τα ανατολικά, από τον ποταμό Σαμάρα στα νότια και από το Βόλγα στα δυτικά. Ήδη το 1636 το μήκος της ξύλινης οχύρωσης έφτανε τα 1.700 μ. ενώ το πλάτος τα 350 μ. Το 1689, το οχυρό ανακηρύχθηκε επίσημα σε πόλη με την ονομασία που έχει και σήμερα.
Στο χρονικό αυτό σημείο, η Σαμάρα δεν είναι πλέον μόνο ένα φυλάκιο στρατιωτικής σημασίας άλλα σημαντικός εμπορικός κόμβος και διαμετακομιστικό κέντρο στο εμπόριο με την Ανατολή. Το 1708 ήταν η ένατη μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας του Καζάν ενώ λίγο αργότερα, το 1719, έγινε τμήμα της επαρχίας του Αστραχάν. Το 1851, η πόλη αριθμούσε 15.000 κατοίκους και ήταν το σημαντικότερο κέντρο παραγωγής σιταριού ολόκληρης της ρωσικής αυτοκρατορίας. Το 19ο αιώνα άρχισε η ανάπτυξη και κατασκευή αλευρόμυλων και ήδη στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν το μεγαλύτερο κέντρο επεξεργασίας σιτηρών της Ρωσίας. Την εποχή αυτή, υπάρχουν 46 εργοστάσια και επιχειρήσεις που απασχολούν 2.500 εργαζόμενους.
Το κλίμα είναι τυπικά ηπειρωτικό με μακρείς ψυχρούς χειμώνες, σύντομα ζεστά και ξηρά καλοκαίρια με μεγάλες θερμοκρασιακές διακυμάνσεις και έντονη αστάθεια. Η μέση θερμοκρασία τον Ιούλιο είναι +21οC και τον Ιανουάριο -13οC, ενώ το μέσο ύψος βροχόπτωσης ανέρχεται σε 400 mm.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Όμπλαστ της Σαμάρα
Ντανιέλα Αλβαράδο
Η Ντανιέλα Αλβαράδο (ισπανικά: Daniela Alvarado) είναι Βενεζουελανή ηθοποιός, γεννημένη στις 23 Οκτωβρίου 1981, στο Καράκας, Βενεζουέλα
Ο Άγγλος ασθενής (ταινία)
Ο Άγγλος ασθενής (The English Patient) είναι ταινία του 1996, διασκευασμένη από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Μάικλ Οντάατζε. Η ταινία, σε σκηνοθεσία Άντονι Μιγκέλα, κέρδισε εννιά βραβεία Όσκαρ (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Β΄ Γυναικείου Ρόλου - Ζιλιέτ Μπινός, Φωτογραφίας, Μοντάζ, Σκηνικών, Κοστουμιών, Ήχου και Μουσικής) και δύο Χρυσές Σφαίρες (Καλύτερης Δραματικής Ταινίας και Καλύτερης Μουσικής). Ο Οντάατζε βρισκόταν σε συνεργασία με τους παραγωγούς και τον σκηνοθέτη της ταινίας, για να διαφυλάξει το καλλιτεχνικό του όραμα και δήλωσε ότι ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος με τη διασκευή της ταινίας.
Ντανιέλα Αλβαράδο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι ηθοποιοί
Ο Άγγλος ασθενής (ταινία)
Υπόθεση
Στις αρχές του 1930, η ταινία περιγράφει την ιστορία του κόμη Almasy, ενός Ούγγρου χαρτογράφου, τον οποίο προσέλαβε η Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία προκειμένου να χαρτογραφήσει τις τεράστιες εκτάσεις της ερήμου Σαχάρας με τη βοήθεια άλλων εθελοντών εργαζομένων. Καθώς ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκεται επί θύραις, ο Almasy εισέρχεται στον κόσμο του έρωτα, της προδοσίας και της πολιτικής, έναν κόσμο που (ξανα)ζωντανεύει με μια σειρά απο flashbacks, καθώς ο Almasy βρίσκεται στο νεκρικό του κρεβάτι, με πολύ σοβαρά εγκαύματα σε όλο του το σώμα, έπειτα απο τη συντριβή του αεροπλάνου του.
Παραπομπές
<References/>
Πανεπιστήμιο της Οττάβας
Το Πανεπιστήμιο της Οττάβας (αγγλ. University of Ottawa, γαλλ. Université d'Ottawa), αναφερόμενο συχνά συντομογραφικώς ως uOttawa ή U of O, είναι δίγλωσσο δημόσιο πανεπιστήμιο στην πρωτεύουσα του Καναδά Οττάβα. Η κυρίως πανεπιστημιόπολή του απλώνεται σε 425 στρέμματα στην καρδιά του κέντρου της πόλεως, δίπλα στη συνοικία Σάντυ Χιλ και στο Κανάλι Ριντώ.
Το Πανεπιστήμιο της Οττάβας ιδρύθηκε αρχικώς ως «Κολέγιο Μπάυταουν» (College of Bytown) το 1848 από τον πρώτο επίσκοπο της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής της Οττάβας, τον Joseph-Bruno Guigues. Μετονομάσθηκε σε Κολέγιο της Οττάβας το 1861 και αναγνωρίσθηκε ως πανεπιστήμιο από το κράτος πέντε χρόνια αργότερα με βασιλικό διάταγμα. Στις 5 Φεβρουαρίου 1889 το ίδρυμα έλαβε καταστατικό από τον Πάπα Λέοντα ΙΓ΄, που αναγόρευε το ίδρυμα σε ποντιφήκειο πανεπιστήμιο. Ωστόσο την 1η Ιουλίου 1965 το Πανεπιστήμιο αναδιοργανώθηκε και έγινε ανεξάρτητο από οποιαδήποτε εξωτερική νομική οντότητα ή θρησκευτικό οργανισμό. Ως αποτέλεσμα, η βασιλική και η παπική αναγνώριση «πέρασαν» στο νεοϊδρυθέν Πανεπιστήμιο Σαιν Πωλ, που είναι ομόσπονδο με το Πανεπιστήμιο της Οττάβας.
Το Πανεπιστήμιο της Οττάβας είναι το μεγαλύτερο αγγλογαλλικά δίγλωσσο πανεπιστήμιο της οικουμένης. Προσφέρει μεγάλη ποικιλία προγραμμάτων με τις δέκα Σχολές του, που περιλαμβάνουν Ιατρική, Νομική και Κοινωνικών Επιστημών. Η βιβλιοθήκη του διαθέτει 12 παραρτήματα με συνολικά περισσότερους από 4,5 εκατομμύρια τόμους βιβλίων. Το ίδρυμα είναι μέλος της καναδικής ομάδας «U15» πανεπιστημίων με «εντατική έρευνα», με ερευνητικό προϋπολογισμό 324,58 εκατομμύρια καναδικά δολάρια το 2017.
Το ίδρυμα έχει σήμερα έναν φοιτητικό πληθυσμό άνω των 35.000 προπτυχιακών και άνω των 6.000 μεταπτυχιακών φοιτητών και φοιτητριών, εκ των οποίων οι περίπου 7.000 προέρχονται από 150 άλλες χώρες. Οι αθλητικές ομάδες του πανεπιστημίου είναι γνωστές ως οι «Gee-Gees» της Οττάβας (GG, από τα αρχικά των χρωμάτων τους, γκρενά (βυσσινί) και γκρίζο. Το πανεπιστήμιο έχει επίσης τον δικό του εκδοτικό οίκο (University of Ottawa Press), που ιδρύθηκε το 1931.
Ρίτσαρντ Άουτκολτ
Ο Ρίτσαρντ Φέλτον Άουτκολτ (Richard Felton Outcault, 14 Ιανουαρίου 1863 - 25 Σεπτεμβρίου 1928) ήταν Αμερικανός δημιουργός κόμικς, σχεδιαστής και ζωγράφος. Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της ένατης τέχνης, γνωστός περισσότερο για τα κόμικς The Yellow Kid και Buster Brown.
Από το 1897, ο Άουτκολτ εργάστηκε στην εφημερίδα The New York Herald, στην οποία εξέδωσε το 1902 το δεύτερο σημαντικότερο κόμικ του, με τίτλο Buster Brown, δημιουργώντας έναν ομώνυμο χαρακτήρα, με πολύ διαφορετικά χαρακτηριστικά σε σύγκριση με το Κίτρινο Παιδί. Στα έργα του περιλαμβάνονται ακόμα τα κόμικς Kelley's Kids, Pore Li'l Mose και Buddy Tucker. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε επίσης με τη ζωγραφική, φιλοτεχνώντας κυρίως τοπία και προσωπογραφίες.
Οικουμενισμός
Οικουμενισμός αποκαλείται η παγκόσμια κίνηση χριστιανικών εκκλησιών και ομολογιών (όπως της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας και διαφόρων Προτεσταντικών ομολογιών) που στοχεύουν στην αποκατάσταση της ενότητας των Χριστιανών σε ευχαριστιακή κοινωνία. Εμφανίστηκε τον 20ο αιώνα και οι υποστηρικτές αυτής της κίνησης ονομάζονται «οικουμενιστές».
Ο οικουμενισμός εκφράζεται συνήθως με τον διάλογο μεταξύ χριστιανών αντίθετων ομολογιών. Ωστόσο, μπορεί να εξελιχθεί και σε κοινές ομαδικές προσευχές ή ιερατικά συλλείτουργα.
Στη σύγχρονη εποχή, το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών είναι η κύρια οργάνωση του οικουμενιστικού κινήματος που εντείνει τις προσπάθειες για τη συνεννόηση των Χριστιανικών κοινοτήτων με απώτερο σκοπό την ευχαριστιακή κοινωνία όλων των ομολογιών.
Δαναός (αποσαφήνιση)
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Χάμφρι Ντέιβι
Ο Σερ Χάμφρι Ντέιβι, 1ος Βαρόνος (17 Δεκεμβρίου 1778 - 29 Μαΐου 1829) ήταν Κορνουαλλός χημικός και εφευρέτης, ο οποίος είναι γνωστός σήμερα για την απομόνωση, για πρώτη φορά, με τη χρήση ηλεκτρισμού, μιας σειράς χημικών στοιχείων: κάλιο και νάτριο το 1807 και ασβέστιο, βάριο, μαγνήσιο και βόριο τον επόμενο χρόνο, καθώς και την ανακάλυψη της στοιχειακής φύσης του χλωρίου και ιωδίου. Επίσης μελέτησε τις δυνάμεις που εμπλέκονται σε αυτούς τους διαχωρισμούς, επινοώντας το νέο πεδίο της ηλεκτροχημείας.
Ο Μπερζέλιους τον χαρακτήρισε για τη Μπεϊκεριανή Διάλεξή του, με τίτλο Περί μερικών χημικών ενεργειών του ηλεκτρισμού, ως «ένα από τα καλύτερα άτομα που έχουν εμπλουτίσει ποτέ τη θεωρία της χημείας». Ήταν Βαρονέτος, Πρόεδρος της Βασιλικής Εταιρείας (PRS), Μέλος της Βασιλικής Ιρλανδικής Ακαδημίας (MRIA) και Εταίρος της Γεωλογικής Εταιρείας (FGS). Έχει επίσης εφεύρει τη λάμπα του Ντέιβι και μια πολύ πρώιμη μορφή λαμπτήρα πυρακτώσεως.
Αστειευόταν ότι ο βοηθός του Μάικλ Φαραντέι ήταν η μεγαλύτερη του ανακάλυψη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι φυσικοί Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας
Κοράιμα Τόρρες
Η Κοράιμα Τόρρες (ισπανικά: Coraima Torres) είναι Βενεζουελανή ηθοποιός, γεννημένη στις 16 Ιουνίου 1973, στην Βαλένσια, Βενεζουέλα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι ηθοποιοί
Περσικό ημερολόγιο
To περσικό ή ιρανικό ημερολόγιο είναι αστρονομικό ηλιακό ημερολόγιο κι ένα από τα παλαιότερα συστήματα χρονολόγησης. Στο Ιράν και στο Αφγανιστάν επί του παρόντος έχει υιοθετηθεί ως το επίσημο κρατικό ημερολόγιο. Το έτος ξεκινάει την Εαρινή Ισημερία και το ημερολόγιο καθορίζεται από το αστρονομικό παρατηρητήριο στην Τεχεράνη.
Ιστορία του περσικού ημερολογίου
Σύμφωνα με κάποιες θεωρίες, πιστεύεται ότι το ημερολόγιο Jalali (περσ. گاهشماری جلالی), πρόδρομος του Περσικού Ημερολογίου, εισήχθη από τον Σελτζούκο Σουλτάνο Τζαλάλ αλ-Ντιν Μαλίκ Σαχ Α' στις 15 Μαρτίου 1079, βάσει προτροπών ενός συμβουλίου αστρονόμων από το αυτοκρατορικό παρατηρητήριο της τότε πρωτεύουσας Ισφαχάν, μεταξύ των οποίων βρισκόταν και ο Ομάρ Καγιάμ. Το συγκεκριμένο ημερολόγιο χρησιμοποιούνταν για οκτώ αιώνες.
Το επίσημο Περσικό ημερολόγιο μεταβλήθηκε τελευταία φορά το 1925, με βάση ένα νόμο που διόρθωνε τη διάρκεια των πρώτων 11 μηνών του χρόνου, αφήνοντας έτσι μόνο τον τελευταίο μήνα να εκτείνεται ανάμεσα σε 29 ή 30 ημέρες, ανάλογα αν το έτος ήταν δίσεκτο ή όχι.
Περσικό και Γρηγοριανό Ημερολόγιο
Το Περσικό έτος ξεκινά συνήθως στις 21 Μαρτίου του Γρηγοριανού Ημερολογίου. Αν κάποιος θέλει να βρει το αντίστοιχο περσικό έτος έχοντας ως δεδομένο ένα έτος του Γρηγοριανού Ημερολογίου, αφαιρεί 621 χρόνια.
Μια ενδεικτική αντιστοιχία παρουσιάζεται παρακάτω:
Το Ιράν υιοθέτησε ξανά τη Θερινή ώρα το 2008.
Μήνες
Την πρώτη ημέρα του χρόνου πραγματοποιείται και η μεγαλύτερη γιορτή του έτους, το Νορούζ, στο Ιράν, στο Αφγανιστάν και στις γύρω περιοχές. Οι μήνες του χρόνου παρουσιάζονται παρακάτω:
Ημέρες της εβδομάδας
Στο Περσικό ημερολόγιο, η εβδομάδα ξεκινάει το Σάββατο και τελειώνει την Παρασκευή. Οι ονομασίες των ημερών έχουν ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ημερολόγια Κατηγορία:Συστήματα χρονολόγησης
Κλασική Φυσική
μικρογραφία|329x329εσ|Οι βασικοί τομείς της φυσικής μικρογραφία|261x261εσ|Ο Μοχλός του Αρχιμήδη - "Δώστε μου ένα μέρος για να σταθώ και θα μετακινήσω ακόμα κι ολόκληρη τη Γη." - Φωνῇ Συρακουσίᾳ, Πᾷ βῶ καὶ χαριστίωνι τὰν γᾶν κινήσω πᾶσαν. Η κλασική φυσική είναι ένας θεμελιώδης κλάδος της επιστήμης της φυσικής. Περιλαμβάνει την κλασική μηχανική, την ηλεκτροδυναμική, τη θερμοδυναμική, τη ρευστομηχανική και την οπτική. Πρόκειται κυρίως για τη φυσική που περιγράφεται από τον Αρχιμήδη, τον Γαλιλαίο, τον Νεύτωνα και τον Μάξγουελ. Οι εξελίξεις στη φυσική μετά το 1900, που βασίζονται στη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, στην κβαντομηχανική των Μπορ, Χάιζενμπεργκ και άλλων, καθώς και στην ατομική θεωρία, είναι γνωστές ως σύγχρονη φυσική.
Ιστορία
Η ιστορία της κλασικής φυσικής συμπίπτει με την ιστορία της φυσικής μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα και με την ιστορία όλων των άλλων επιστημών. Η γέννηση της κλασικής φυσικής δεν μπορεί να χρονολογηθεί, διότι τα πρώτα στοιχεία αυτής της επιστήμης εμφανίστηκαν ήδη από την αρχαιότητα, πριν ακόμη από τη γέννηση της ελληνικής φιλοσοφικής σκέψης. Πράγματι, στον τομέα των αστρονομικών παρατηρήσεων, ορισμένοι πληθυσμοί της Γόνιμης Ημισελήνου και της προϊστορικής Ευρώπης είχαν κάνει τις πρώτες παρατηρήσεις των τροχιών των πλανητών του ηλιακού συστήματος, του ήλιου και της σελήνης. Στην αρχαία Κίνα και στην Ελλάδα είχαν επίσης αναπτυχθεί όργανα ικανά να υπολογίζουν σημαντικά αστρονομικά γεγονότα στο μέλλον, όπως οι ηλιακές εκλείψεις. Το σύνολο αυτό των γνώσεων μπορεί δικαίως να θεωρηθεί ως μια αρχέγονη εκδοχή ορισμένων γνώσεων της ουράνιας μηχανικής.
Αργότερα, πάντα στην αρχαία Ελλάδα και στον ελληνιστικό και ρωμαϊκό κόσμο (ελληνορωμαϊκή επιστήμη), αναπτύχθηκαν, χάρη στις μελέτες του Αρχιμήδη, τα πρώτα στοιχειώδη στοιχεία της υδροστατικής και της υδροδυναμικής με τις υδραυλικές εφαρμογές τους- εκδηλώθηκε ενδιαφέρον για τη θερμολογία, με την κατασκευή των πρώτων θερμοδυναμικών μηχανών - γεννήθηκαν οι πρώτες μελέτες της γεωμετρικής οπτικής, της μηχανικής και οι πρώτες εικασίες για την ύπαρξη του ατόμου. Στον τομέα της ουράνιας μηχανικής αναπτύχθηκαν στη συνέχεια το Πτολεμαϊκό σύστημα και το Αριστοτελικό σύστημα, τα οποία, χρησιμοποιώντας την ευκλείδεια γεωμετρία, περιγράφουν τις τροχιές της κίνησης των πλανητών. Η κλασική επιστήμη είχε κερδοσκοπικό χαρακτήρα και ήταν συνυφασμένη με τις φιλοσοφικές θεωρίες της εποχής, όπως ο ατομισμός - η γνώση και η περιγραφή της φύσης στην κλασική εποχή ήταν επομένως καθαρά ποιοτική. Το σύμπαν χωριζόταν μεταξύ του υπερουράνιου κόσμου, όπου οι κινήσεις είναι κυκλικές και ατελείωτες, και του υπορουράνιου κόσμου, όπου οι κινήσεις έχουν αναγκαστικά ένα τέλος και μια βίαιη αιτία που περιλαμβάνει τη μετατόπιση και την επακόλουθη επιστροφή στη φυσική τους θέση των τεσσάρων βασικών στοιχείων, της γης, του νερού, του αέρα και της φωτιάς.
Αντικείμενο
Η κλασική φυσική πραγματεύεται κατά κύριο λόγο τα φυσικά φαινόμενα που εμπίπτουν στην περιοχή της καθημερινής εμπειρίας, συγκεκριμένα δε ασχολείται με την ανάλυση και τη μελέτη των αιτίων (δυνάμεις) των μακροσκοπικών κινήσεων. Συνήθως δεν ενδιαφέρεται για τη σύσταση και τη δομή των σωμάτων, αλλά τα αντιμετωπίζει ποσοτικά, λαμβάνοντας υπόψη μόνο την ποσότητα της ύλης τους (μάζα). (Η μελέτη της δομής της ύλης αποτέλεσε παραδοσιακά αντικείμενο της χημείας και, αργότερα, της κβαντικής χημείας).
Οι κλίμακες στις οποίες χονδρικά εφαρμόζεται κυμαίνονται από μερικά εκατοστά του χιλιοστού (διακριτική ικανότητα οπτικού μικροσκοπίου) έως τις διαστάσεις των ουρανίων σωμάτων και των πλανητικών συστημάτων. Η κλίμακα αυτή είναι απλώς ενδεικτική, μιας και ορισμένα φαινόμενα του μικρόκοσμου (π.χ. μοριακή κίνηση στα αέρια) και του μακρόκοσμου (περιστροφή των γαλαξιών, κινήσεις αστέρων και νεφελωμάτων κ.ά.) μπορούν να περιγραφούν επιτυχώς με έννοιες της κλασικής φυσικής.
Επίσης, αποτυγχάνει όταν εφαρμόζεται σε πολύ μικρές κλίμακες, της τάξης μεγέθους της ατομικής δομής της ύλης. Σγκεκριμένα, αδυνατεί να εξηγήσει τη σταθερότητα και τις χημικές ιδιότητες της ύλης, οπότε και αντικαθίσταται από την κβαντική φυσική.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Φυσικά συστήματα Κατηγορία:Φιλοσοφία της φυσικής
Dezyèm lwa Newton
1. ΦΚ Ουνιόν Βερολίνου
Η '''1. ΦΚ Ουνιόν Βερολίνου' (γερμανικά: 1. FC Union Berlin'') είναι γερμανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Βερολίνο. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1966 στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Συμμετέχει στην Μπούντεσλιγκα. Έδρα της είναι το Στάντιον Αν ντερ Άλτεν Φέρστεραϊ. Η ομάδα έχει κερδίσει 1 Κύπελλο Ανατολικής Γερμανίας το 1968 ενώ ήταν και φιναλίστ το 1986. Επίσης, τερμάτισε δεύτερη στο Πρωτάθλημα Γερμανίας το 1923 και ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Γερμανίας το 2001. Επιπρόσθετα, έχει ένα τρόπαιο πρωταθλήματος της 3. Λίγκα το 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1906 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1966 Κατηγορία:Αθλητισμός στο Βερολίνο Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ανατολική Γερμανία
Καστανιά Μεσσηνίας
Ο όρος Καστανιά Μεσσηνίας μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Aston Martin F1 Team
David Brown Corporation (1959–1960)
Η Aston Martin κατασκεύασε το DB5 για την Σέζον του 1960 καταφέρνοντας μόνο να αγωνιστεί στο Γκραν Πρι της Μεγάλης Βρετανίας.
Ακολουθώντας αυτή τη σειρά των κακών αποτελεσμάτων η Aston Martin εγκατέλειψε την F1 για να εστιάσει στις 24 Ώρες του Λε Μάν.
Πιθανή Επιστροφή και Χορηγία (2010, 2016–2020)
Το 2009, Ο πρόεδρος της Aston Martin Ντέιβιντ Ρίτσαρντς εξέφρασε την πρόθεση του να επιστέψει στην Φόρμουλα 1 το 2010 με την πιθανότητα ότι η ομάδα θα έπαιρνε το όνομα της Aston Martin, παρόλο αυτά η ομάδα απέτυχε να αγωνιστεί. Μεταξύ 2016 και 2020 η Aston Martin ήταν βασικός χορηγός της Red Bull Racing.
Aston Martin F1 Team (2021–)
Τον Ιανουάριο του 2020, μια επένδυση χρηματοδότησης από τον ιδιοκτήτη της Racing Point Λόρενς Στρολ στην Aston Martin τον οδήγησε να αποκτήσει μερίδιο 16,7 τοις εκατό στην εταιρεία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εμπορική μετονομασία της Racing Point F1 Team σε Aston Martin F1 Team για τη σεζόν του 2021. Η ομάδα αγωνίζεται με τις μονάδες ισχύος της Mercedes, τις οποίες έχει κάνει με τις διάφορες ονομασίες της από το 2009. Ο Σέρχιο Πέρες είχε συμβόλαιο για να οδηγήσει μαζί τους μέχρι το 2022, αλλά αντικαταστάθηκε από τον τέσσερις φορές Παγκόσμιο Πρωταθλητή Σεμπάστιαν Φέτελ, ο οποίος οδήγησε στο παρελθόν με την Φερράρι, για το 2021. Ως μέρος της αλλαγής επωνυμίας, η ομάδα άλλαξε το αγωνιστικό της χρώμα, από ροζ του βασικού σπόνσορα BWT σε μια μοντέρνα επανάληψη του Βρετανικού Αγωνιστικού Πρασίνου της Άστον Μάρτιν. Η Cognizant ανακοινώθηκε επίσης ως ο νέος κύριος χορηγός της ομάδας τον Ιανουάριο του 2021. Η Άστον Μάρτιν AMR21 αποκαλύφθηκε τον Μάρτιο του 2021 και έγινε το πρώτο μονοθέσιο της Άστον Μάρτιν στη Φόρμουλα 1 μετά από 61 χρόνια απουσίας από το άθλημα. Η Aston Martin έχει ένα νέο εργοστάσιο 37.000 τετραγωνικών μέτρων που πρόκειται να λειτουργήσει έως από το 2023 στη βάση της στο Σίλβερστοουν. Το εργοστάσιο διαθέτει τρία διασυνδεδεμένα κτίρια και βασίζεται σε μια τοποθεσία 30 στρεμμάτων ακριβώς απέναντι από την πίστα του Σίλβερστοουν. Η Άστον Μαρτιν είναι ο έκτος διαφορετικός κατασκευαστής που λειτουργεί από τη βάση του Σίλβερστοουν από το 1991.
Ο Φέτελ κέρδισε το πρώτο βάθρο της Άστον Μαρτιν τερματίζοντας δεύτερος στο Γκραν Πρι του Αζερμπαϊτζάν. Ο Φέτελ τερμάτισε δεύτερος και πάλι στο Γκραν Πρι της Ουγγαρίας, αλλά αποκλείστηκε λόγω ενός προβλήματος δείγματος καυσίμου. Τον Ιούνιο του 2021, ο Διευθυντής της Ομάδας Ότμαρ Σαφνάουερ επιβεβαίωσε ότι η ομάδα θα επεκτείνει το εργατικό δυναμικό της από 535 σε 800 υπαλλήλους. Τον Σεπτέμβριο του 2021, η Άστον Μάρτιν επιβεβαίωσε ότι θα αγωνιζόταν το 2022 με αμετάβλητη σύνθεση οδηγών. Τον Ιανουάριο του 2022, ο Αρχηγός της Ομάδας Ότμαρ Σαφνάουερ έφυγε αφού πέρασε 12 χρόνια με την ομάδα. Ο Μαικ Κράκ, ο οποίος είχε εργαστεί στο παρελθόν σε ομάδες μηχανοκίνητου αθλητισμού BMW και Porsche, ανακοινώθηκε ως αντικαταστάτης του τον ίδιο μήνα. Τον Φεβρουάριο του 2022, η Aramco ανακοινώθηκε ως χορηγός τίτλου της ομάδας αφού εξασφάλισε μια μακροπρόθεσμη συμφωνία συνεργασίας.
Ο Φέτελ πρόκειται να αποσυρθεί μετά το τέλος του 2022. Ο Φερνάντο Αλόνσο, δύο φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής, θα είναι ο αντικαταστάτης του για το 2023 με πολυετές συμβόλαιο. Επίσης ο Φελίπε Ντρούγκοβιτς θα ενταχθεί στo πρόγραμμα ανάπτυξης οδηγών της Άστον Μάρτιν και θα είναι και καινούργιος αναπληρωτής οδηγός της ομάδας για το 2023 αντικαταστοντας τον Νίκο Χούλκενμπεργκ ο οποίος θα μεταφερθεί στην Χάας ως δεύτερος οδηγός αντικαταστοντας τον Μικ Σουμάχερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Κατασκευαστές μηχανοκίνητων οχημάτων Κατηγορία:Βρετανικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Επανάσταση των Γαριφάλων
thumb|250px|right|Τοιχογραφία στην πόλη [[Κορούς της Πορτογαλίας, με το σύμβολο και την ημερομηνία της επανάστασης]] thumb|250px|right|Ο Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ. Η Επανάσταση των Γαρυφάλλων (πορτογαλικά: Revolução dos Cravos) ήταν επανάσταση στην Πορτογαλία που ανέτρεψε το ακροδεξιό καθεστώς Εστάντου Νόβου στις 25 Απριλίου του 1974.
Υπόβαθρο
Στις 28 Μαΐου του 1926, πραξικοπηματίες στρατιωτικοί εγκατέστησαν στην Πορτογαλία μια δικτατορία με επικεφαλής τον Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ, ο οποίος έγινε αρχικά υπουργός οικονομικών το 1928, και στη συνέχεια πρωθυπουργός το 1932. Το νέο καθεστώς ονομάστηκε "Νέο Κράτος" (Estado Novo) και έμεινε στην εξουσία έως το 1974.
Ο πόλεμος που διεξήγαγε αργότερα η Πορτογαλία από το 1961 έως το 1974 για να διατηρήσει τον έλεγχο των αποικιών της στην Αφρική, είχε αποβεί ιδιαίτερα δαπανηρός, ωθώντας φιλοδημοκρατικά και φιλοκομμουνιστικά μέλη του Πορτογαλικού στρατού να στραφούν εναντίον του καθεστώτος, συγκροτώντας το Κίνημα των Ενόπλων Δυνάμεων (Movimento das Forcas Armadas), το οποίο οργάνωσε πραξικόπημα.
Η επανάσταση
Στις 25 Απριλίου του 1974, ώρα 12:20 μ.μ. δόθηκε σύνθημα από το ραδιόφωνο στα μέλη του Κινήματος να καταλάβουν στρατηγικά σημεία εξουσίας στη χώρα. Αν και οι πραξικοπηματίες απηύθυναν έκκληση στους κατοίκους της Λισαβόνας να μείνουν στα σπίτια τους, χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους και αναμείχθηκαν με τους στρατιώτες των επαναστατών, βάζοντας γαρύφαλλα στις κάνες των όπλων τους (εξού και η ονομασία της επανάστασης). Έξι ώρες μετά το καθεστώς είχε καταρρεύσει. Η επανάσταση είχε μόλις 4 νεκρούς. Παρόλα αυτά δεν χαρακτηρίζεται ως λαϊκή επανάσταση, καθώς δεν υπήρξαν εκδηλώσεις του λαού πριν το πραξικόπημα.
Επακόλουθα
Επακόλουθη ήταν η άμεση ανεξαρτητοποίηση όλων των πορτογαλικών αποικιών, εκτός του Ανατολικού Τιμόρ το οποίο κατελήφθη από την Ινδονησία.
Στις 25 Απριλίου του 1975 διοργανώθηκαν στην Πορτογαλία οι πρώτες ελεύθερες εκλογές, για την ψήφιση νέου συντάγματος. Το 1976 έγιναν εκ νέου εκλογές και η πρώτη συνταγματική πλέον κυβέρνηση ανέλαβε καθήκοντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Πορτογαλίας Κατηγορία:Επαναστάσεις
Αμενεμνίσου
Ο Νεφερκαρά Αμενεμνέσου ήταν Φαραώ κατά την 21η Δυναστεία της αρχαίας Αιγύπτου.
Η ύπαρξη του Αμενεμνέσου επιβεβαιώθηκε μόλις το 1940 όταν ανακαλύφθηκε από τον Πιέρ Μοντέ ο τάφος του διαδόχου του, Ψουσέννη Α'. Στον τάφο του τελευταίου βρέθηκε ένα χρυσό κύπελλο το οποίο έφερε και το όνομα του θρόνου του Αμενεμνέσου, Νεφερκαρά, και το όνομα του διαδόχου του, Ψουσέννη. Πριν από αυτήν την ανακάλυψη η ύπαρξη του αμφισβητούνταν, καθώς δεν είχε βρεθεί κανένα αντικείμενο που έφερε το όνομά του. Παρόλ' αυτά, η μνεία της σύντομης βασιλείας του σαν δεύτερος Φαραώ της 21ης Δυναστείας είχε διασωθεί στο έργο του Μενέθωνα, ως βασιλιάς  Νεφερκαρέ, στον οποίο και αναλογούσε βασιλεία τεσσάρων χρόνων. Στα αιγυπτιακά το όνομά του Αμενεμνέσου σημαίνει "Ο Αμών είναι Βασιλιάς".
Ενώ η βασιλεία του είναι σε γενικές γραμμές ασαφής, γνωρίζουμε ότι ο Μενχεπερέ, Αρχιερέας του Άμμωνος στις Θήβες κατά τη βασιλεία του Αμενεμνέσου, έδωσε χάρη στους στασιαστές εναντίον της εξουσίας του Αρχιερατείου. Αυτοί οι στασιαστές είχαν εξοριστεί στην Δυτική Όαση της Αιγύπτου κατά τον 25ο χρόνο της βασιλείας του Σμένδι Α'.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαραώ της 21ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Άντριεν βαν Οστάντε
Ο Άντριεν βαν Οστάντε (Adriaen van Ostade, βάπτιση 10 Δεκεμβρίου 1610 · θαν. 27 Απριλίου 1685) ήταν μείζων Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης, του οποίου το έργο ανήκει χρονικά στην χρυσή εποχή της ολλανδικής ζωγραφικής. Φιλοτέχνησε κυρίως ρωπογραφίες, με θέματα που αντλούσαν από την καθημερινότητα των χωρικών και των φτωχότερων κοινωνικών ομάδων. Το έργο του περιλαμβάνει ακόμα θρησκευτικούς πίνακες, προσωπογραφίες και τοπία. Μετά τον Ρέμπραντ ήταν ο σημαντικότερος χαράκτης της εποχής του.
Βίος
Ήταν ένα από τα συνολικά οκτώ παιδιά του Γιαν Χέντρικς φαν Έιντχοφεν και της Γιάνεκε Χέντρικσεν. Οι γονείς του είχαν μετακομίσει στην περιοχή του Χάαρλεμ από το Αϊντχόφεν. Ο αδελφός του, Ισαάκ βαν Οστάντε ήταν επίσης ζωγράφος. Σύμφωνα με την βιογραφία του Άρνολντ Χαουμπράκεν, η οποία ωστόσο θεωρείται γενικά αναξιόπιστη, ο Άντριεν βαν Οστάντε ήταν μαζί με τον Άντριεν Μπράουβερ μαθητής του Φρανς Χαλς. Το ύφος του επηρεάστηκε ωστόσο περισσότερο από τον Μπράουβερ και λιγότερο από τον δάσκαλό του. Το αργότερο μέχρι το 1634 έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ. Μαθητές του ήταν ο αδελφός του, Ισαάκ, ο Κορνέλις Μπέγκα, ο Κορνέλις Ντούσαρτ, ο Μίχιελ φαν Μούσχερ, ο Γιαν ντε Χροτ, ο Γιάκομπ Μάρκους φαν ντερ Βαλ και πιθανώς ο Γιαν Στέιν.
Το έργο του
Στις ρωπογραφίες του ο Άντριεν βαν Οστάντε αποτύπωσε τη ζωή των χωρικών. Στα πρώιμα έργα του κυριαρχούν οι καφέ τόνοι, ενώ οι πρωταγωνιστές των συνθέσεων εμφανίζονται συνήθως να μεθούν, να γλεντούν ή να διαπληκτίζονται, μέσα σε συνωστισμένες ταβέρνες και χαμόσπιτα. Στους πίνακες που φιλοτέχνησε μετά το 1650, παρατηρείται αλλαγή στο ύφος του, καθώς χρησιμοποιεί περισσότερα χρώματα δίνοντας ένα πιο ανάλαφρο και λιγότερο δραματικό χαρακτήρα, ενώ και οι πρωταγωνιστές των συνθέσεών του παρουσιάζονται επίσης περισσότερο κόσμιοι.
Φερνάντο Καρρίγιο
Ο Φερνάντο Καρρίγιο (ισπανικά: Fernando Carrillo) είναι βενεζουελανός ηθοποιός, γεννημένος στις 6 Ιανουαρίου 1970, στο Καράκας, Βενεζουέλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι ηθοποιοί Κατηγορία:Βενεζουελάνοι τραγουδιστές
NGC 7769
Ο NGC 7769 είναι σπειροειδής γαλαξίας τύπου (R)SA(rs)b? στον αστερισμό Πηγάσου. Απέχει περίπου 195 εκατομμύρια έτη φωτός από το ηλιακό σύστημα και έχει διάμετρο περίπου 180.000 ετών φωτός. Ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών NGC 7771, μαζί με τους NGC 7770 και NGC 7771.
Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 18 Σεπτεμβρίου 1784.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
7769 72615 12808 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Πήγασος (αστερισμός)
Φρανς Φράνκεν ο νεότερος
Ο Φρανς Φράνκεν ο νεότερος (φλαμανδικά: Frans Francken de Jonge, Αμβέρσα, 1581 – Αμβέρσα, 6 Μαΐου 1642) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και το γνωστότερο μέλος της οικογένειας καλλιτεχνών Φράνκεν. Διαδραμάτισε σοβαρό ρόλο στην εξέλιξη της φλαμανδικής ζωγραφικής στο πρώτο ήμισυ του 17ου αιώνα, λόγω των καινοτομιών του στις ρωπογραφίες και την εισαγωγή νέων θεμάτων.
Βιογραφία
Ήταν πολύ επιτυχημένος καλλιτέχνης και είχε σε λειτουργία μεγάλο εργαστήριο, το οποίο δημιουργούσε αντίγραφα των πρωτότυπων συνθέσεών του.
Στους μαθητές του περιλαμβάνονται οι Ντάνιελ Χάχενς (1616/17), ο ζωγράφος που υπέγραφε με το μονόγραμμα N.F., ο αδελφός του Χιερόνυμους ΙΙ και ο γιος του, Φρανς Φράνκεν ΙΙΙ.
Γενικά
Ο Φρανς Φράνκεν ήταν πολύπλευρος καλλιτέχνης και ασχολήθηκε με πολλά θέματα ζωγραφικής, ενώ εισήγαγε και νέα στη φλαμανδική τέχνη. Πολλά από τα έργα του είναι μικροί πίνακες με βιβλικά, αλληγορικά και ιστορικά θέματα, που εστιάζουν στις μορφές. Επινόησε, επίσης, ή έκανε δημοφιλή, ορισμένα νέα θέματα που έγιναν δημοφιλή στη φλαμανδική ζωγραφική, όπως τις ρωπογραφίες που πληθυσμώνονται από πιθήκους (αναφέρονται με τον από τα γαλλικά προερχόμενο όρο singeries) και τις Kunstkammer, εικόνες από εκθέσεις που παρουσιάζουν φυσικούς ή καλλιτεχνικούς θησαυρούς με φόντο έναν ουδέτερο τοίχο. Εισήγαγε πολλά άλλα ασυνήθιστα θέματα, τα οποία αργότερα έγιναν δημοφιλή, όπως η Θριαμβευτική πομπή της Αμφιτρίτης και Κροίσος και Σόλων. Φιλοτέχνησε επίσης μια σειρά πινάκων στους οποίους απεικονίζει μάγισσες και μαγείες, με απεικονίσεις των sabbat των μαγισσών (ετήσια μεσονύκτια συνάντηση μαγισσών με τον Διάβολο). Υπέγραφε τα έργα του ως de jonge Frans Francken (ο νεότερος Φρανς Φράνκεν) πριν τον θάνατο του πατέρα του το 1616. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1620 χρησιμοποιούσε την υπογραφή de oude Fr. Francken (ο πρεσβύτερος Φρανς Φράνκεν).
Έργα του υπάρχουν σε όλα τα μεγάλα μουσεία της Ευρώπης.
Αλληγορικοί πίνακες
Μεγάλο μέρος του έργου του Φράνκεν αποτελείται από αλληγορικούς πίνακες. Παράδειγμα τέτοιου πίνακα είναι η Αλληγορία της παραίτησης του Αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ στις Βρυξέλλες (σήμερα στο Ρέικσμουζεουμ). Η σύνθεση είναι αλληγορική αναπαράσταση της παραίτησης του Αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ στις Βρυξέλλες. Ο Κάρλος, που διαμοιράζει την αυτοκρατορία του ύστερα από μια ζωή γεμάτη πολεμικές επιχειρήσεις και προσωπικές ασθένειες κάθεται στον θρόνο του, πλαισιωμένος από τους διαδόχους του, Φερδινάνδο Α΄ και Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας. Μπροστά στον Φίλιππο, οι προσωποποιήσεις των περιοχών της Αυτοκρατορίας με τα λάβαρά τους, γονατίζουν. Στο προσκήνιο, οι προσωποποιήσεις των Ηπείρων Αμερικής, Αφρικής, Ευρώπης και Ασίας προσφέρουν δώρα. Στα αριστερά ο θεός της θάλασσας Ποσειδώνας βρίσκεται πάνω στο θριαμβευτικό άρμα του, που σύρουν οι ίπποι της θάλασσας και συνοδεύεται από νεράιδες και Τρίτωνες. Στο άρμα διακρίνονται μια σφαίρα και δύο στήλες με φλάμπουρα που φέρουν την επιγραφή Plus ultra.
Ένας ακόμη αλληγορικός πίνακάς του είναι ο Το αιώνιο δίλημμα του Ανθρώπου: Επιλογή μεταξύ Αρετής και Φαυλότητας (σήμερα δανεικός στο Μουσείο Καλών Τεχνών Βοστώνης). Πιστεύεται ότι φιλοτεχνήθηκε με την ευκαιρία κάποιου γάμου και αναμειγνύει μυθολογικό με χριστιανικό συμβολισμό. Αντιπροσωπεύει την αέναη επιλογή του ανθρώπινου γένους μεταξύ Αρετής και Φαυλότητας και απεικονίζει τις τρεις περιοχές του Ουρανού, της Γης και της Κόλασης.
Singeries
Ο Φρανς Φράνκεν συνέβαλε στην εξέλιξη του τύπου ζωγραφικής που επονομάστηκε singerie ή σκηνή με πιθήκους (η λέξη στα γαλλικά σημαίνει "κωμικός μορφασμός, συμπεριφορά ή τέχνασμα". Κωμικές σκηνές με πιθήκους που εμφανίζονται με ανθρώπινα ενδύματα σε ανθρωπογενές περιβάλλον είναι είδος που άρχισε στη φλαμανδική ζωγραφική τον 16ο αιώνα και αναπτύχθηκε περαιτέρω τον 17ο αιώνα. Ο Πίτερ φαν ντερ Μπορχτ ο πρεσβύτερος εισήγαγε την singerie ως ανεξάρτητο θέμα περί το 1575 σε μια σειρά εκτυπώσεων χαρακτικών, που βασίζονται αποκλειστικά στην καλλιτεχνική παράδοση του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου. Οι εκτυπώσεις αυτές διεσπάρησαν ευρέως και το θέμα το παρέλαβαν άλλοι Φλαμανδοί καλλιτέχνες. Πρώτος από αυτούς ήταν ο Φρανς Φράνκεν ο νεότερος, ο οποίος διαδραμάτισε σοβαρό ρόλο στην εξέλιξη του θέματος αυτού. Άλλοι Φλαμανδοί καλλιτέχνες που συνέβαλαν στην εξέλιξη του θέματος ήταν οι Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος και Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος, Σεμπάστιαν Φρανξ, Γιαν φαν Κέσσελ ο πρεσβύτερος Ο Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος έγινε ο βασικός επαγγελματίας του θέματος και το εξέλιξε περαιτέρω με τον μικρότερο αδελφό του Άμπραχαμ Τένιερς. Αργότερα, κατά τον 17ο αιώνα, ο Νικολάες φαν Φέρεντελ άρχισε επίσης να ζωγραφίζει αυτές τις σκηνές με πιθήκους.
Πίνακες με συλλογές
Οι Φρανς Φράνκεν ο νεότερος και Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος ήταν οι πρώτοι καλλιτέχνες που φιλοτέχνησαν έργα με συλλογές έργων τέχνης και περίεργων αντικειμένων κατά τη δεκαετία του 1620. Στους πίνακες αυτούς απεικονίζονται μεγάλες αίθουσες με πολλούς πίνακες και άλλα πολύτιμα αντικείμενα που κομψά τους περιβάλλουν. Οι πρώτοι πίνακες αυτού του είδους απεικονίζουν αντικείμενα τέχνης μαζί με άλλα αντικείμενα, όπως επιστημονικά όργανα ή περίεργα είδη της Φύσης. Ορισμένοι από αυτούς τους πίνακες περιέχουν πορτρέτα των ιδιοκτητών - συλλεκτών ή καλλιτέχνες εν ώρα εργασίας. Οι πίνακες βρίθουν συμβολισμών και αλληγοριών και αποτελούν απεικόνιση των πνευματικών ανησυχιών της εποχής, συμπεριλαμβάνομένων της καλλιέργειας της προσωπικής αρετής και τη σημαντικότητα της γνώσης σε θέματα Καλών Τεχνών. Το θέμα έγινε αμέσως ιδιαίτερα δημοφιλές και το ακολούθησαν και άλλοι καλλιτέχνες, όπως οι Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος, Κορνέλις ντε Μπεγιέρ (Cornelis de Baellieur), Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος, Χανς Γιόρντενς, Χίλλις φαν Τίλμπορχ και Χιερόνυμους Γιάνσσενς.
Συνεργασίες
Καθώς ο Φράνκεν ήταν ιδιαίτερα επιδέξιος στην απεικόνιση ανθρώπινων μορφών, συχνά συνεργαζόταν με άλλους καλλιτέχνες, όπως οι τοπιογράφοι Τομπίας Φερχέχτ, Άμπραχαμ Χόβερτς και Γιόος ντε Μόμπερ, τους ζωγράφους αρχιτεκτονημάτων Πίτερ Νέιφς ο πρεσβύτερος (νεότερο και πρεσβύτερο), Χέντρικ φαν Στέινβαϊκ Ι, Πάουλ Φρέντεμαν ντε Φρις και Μπαρτολομέους φαν Μπάσσεν αλλά και ζωγράφους ανθέων όπως οι Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος και Άντριεν Ντάνιελς.
Πίνακες με γιρλάντες
Αυτός ο τύπος πίνακα απαιτούσε, συνήθως, τη συνεργασία μεταξύ ενός ζωγράφου νεκρών φύσεων κι ενός ζωγράφου μορφών. Με τον Άντριες Ντάνιελς ο Φρανς Φράνκεν εξέλιξε περαιτέρω το είδος, δημιουργώντας πολλές νέες φόρμες, ανάμεσα στις οποίες περιλαμβάνονταν γιρλάντες γύρω από μετάλλια με τους ροδοστεφάνους.
Θρησκευτικού περιεχομένου έργα
Αργότερα ο Φράνκεν άρχισε να ζωγραφίζει και μεγάλους πίνακες για Αγία Τράπεζα. Ανάμεσα στα έργα θρησκευτικού περιεχομένου ξεχωρίζουν οι ασυνήθιστοι και υφολογικά "αντιδραστικοί" πίνακες βιβλικών σκηνών, που περιβάλλονται από όλες τις πλευρές από μικρότερες σκηνές σε γκριζάιγ (μονοχρωμίες). Το πλαίσιο με τα γκριζάιγ απηχεί την εκκλησιαστική Αναγέννηση. Κάθε σκηνή σε γκριζάιγ έχει τη δική της νατουραλιστική προοπτική και ως αποτέλεσμα οι συνθέσεις δίνουν ένα ασυνήθιστο μείγμα τρισδιάστατου νατουραλισμού και αρχαϊκής ομαλότητας. Παράδειγμα είναι ο πίνακας Η Σταύρωση με σκηνές από το Μαρτύριο των Αποστόλων (Ίδρυμα Τέχνης Ντέιτον). Ο Φράνκεν χρησιμοποίησε αυτή την αρχαϊκή τεχνική στη δεκαετία του 1620. Αυτό το ύφος επινοήθηκε πιθανότατα τον 16ο αιώνα από τον Φλαμανδό ζωγράφο Χίλλις Μόστερτ και ορισμένα έργα του Μόστερτ σε αυτό το ύφος έχουν εσφαλμένα αποδοθεί στον Φρανς Φράνκεν.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Αρμπάνα Τζάρα
Η Αρμπάνα Τζάρα (αλβανικά: Arbana Xharra) είναι Αλβανίδα δημοσιογράφος από το Κόσοβο. Έχει λάβει κατά τη διάρκεια της καριέρας της αρκετές βραβεύσεις για τη δημοσιογραφική της δουλειά, ενώ το 2015, βραβεύθηκε με το βραβείο International Women of Courage, από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Η Τζάρα, ξεκίνησε τη δημοσιογραφία το 2001. Ξεκίνησε να εργάζεται στην πρώτη ανεξάρτητη κοσοβαρική εφημερίδα, Koha Ditore, μεταξύ το 2006 και το 2007. Αργότερα, άρχισε να συνεισφέρει και στο Balkan Insight, ενώ έκτοτε εργάζεται στην Zëri, ως αρχισυντάκτρια.
Η Τζάρα πιστεύει ότι η δημοκρατία για να ευοδοθεί, πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα έρευνας στις δημόσιες υποθέσεις. Το 2006, είχε γράψει αρκετά τεύχη, στα οποία ερευνούσε τα κρατικά έξοδα, μεταξύ άλλων. Το 2007, είχε ασχοληθεί με τον πληθωρισμό και τις αποθήκες τροφίμων. Το 2010, έκανε μια έρευνα για το πώς χρησιμοποιούνται τα κέρδη της κρατικής εταιρείας τηλεφωνίας Telekomi i Kosovës, καθώς επίσης και τις σχέσεις πολιτικών με επιχειρηματιών. Το 2012, η Τζάρα αντιμετώπισε νομικά μέτρα, όταν ήθελε να αναφέρει ότι η κυβέρνηση ήταν διεφθαρμένη και συνεργαζόταν με επιχειρηματίες. Αθωώθηκε από το δικαστήριο το οποίο στην απόφαση του ανέφερε ότι η δημοσιογράφος δεν είχε παραβιάσει τον Κώδικα Δεοντολογίας για τα έντυπα μέσα ενημέρωσης του Κοσσυφοπεδίου.
Το 2012 η Τζάρα ξεκίνησε μια έρευνα, που κράτησε 18 μήνες, για την αύξηση των θρησκευτικών δραστηριοτήτων, μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Ο θρησκευτικός εξτρεμισμός, αναφέρει, ότι έχει αρνητικά αποτελέσματα στην κοινωνία. Με αυτήν την έρευνα ανακάλυψε ότι ισλαμιστικές εξτρεμιστικές δυνάμεις της χώρας, συνδέονται με τρομοκράτες, και βοήθησε την κυβέρνηση στις προσπάθειές της να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Τότε, άρχισε να δέχεται απειλητικά μηνύματα για τη ζωή της, χωρίς η αστυνομία, όμως, να μπορέσει να κάνει κάτι. Γεγονός που κατέληξε να δεχτεί σωματική επίθεση λίγο έξω από το σπίτι της. Το 2017, παραιτήθηκε από την εφημερίδα Zëri και εντάχθηκε στο Δημοκρατικό Κόμμα Κοσόβου. Η Τζάρα, μεταξύ άλλων έχει βραβευτεί τρεις φορές με το UNDP Prize και μια φορά με το Balkan Fellowship for Journalistic Excellence,.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοσοβάροι Κατηγορία:Δημοσιογράφοι
Μαργαρίτα της Νορβηγίας
Η Μαργαρίτα της Νορβηγίας (Γαελικά: Mairead ή Maighread, 9 Απριλίου 1283 - 26 Σεπτεμβρίου 1290), Πριγκίπισσα της Νορβηγίας και Βασίλισσα της Σκωτίας (1286 - 1290), γνωστή και ως Κόρη της Νορβηγίας, ήταν κόρη του Έρικ Β΄ της Νορβηγίας και της Μαργαρίτας της Σκωτίας διαδέχθηκε τον παππού της Αλέξανδρο Γ΄ της Σκωτίας.Η Μαργαρίτα γεννήθηκε στο Τένσμπεργκ και η μητέρα της πέθανε στην γέννα. Ο πρόωρος θάνατος της στις Ορκάδες ενώ ταξίδευσε για την Σκωτία έφερε την έκρηξη των Πολέμων της Σκωτικής Ανεξαρτησίας.
Διάδοχος του θρόνου της Σκωτίας
Στις 25 Ιουλίου 1281 στο Ρόξμπουργκ έγινε η συμφωνία για τον γάμο των γονέων της, ο μικρότερος γιος του Αλεξάνδρου Γ΄ Δαυίδ είχε πεθάνει πρόωρα και ο βασιλιάς είχε μόνο έναν νόμιμο γιο και διάδοχο, τον Αλέξανδρο. Η συνθήκη του γάμου περιείχε τον όρο να μπορούν τα παιδιά του Έρικ Β΄ και της Μαργαρίτας να κληρονομήσουν τον θρόνο της Σκωτίας:
Αν ο βασιλιάς της Σκωτίας πέθαινε χωρίς νόμιμο γιο ή σε περίπτωση που κανένας γιος του δεν είχε νόμιμους απογόνους τα παιδιά της Μαργαρίτας θα μπορούσαν να είναι οι νόμιμοι διάδοχοι του θρόνου ακόμα και σε περίπτωση που δεν είχαν δικά τους παιδιά σύμφωνα με τον Σκωτσέζικο νόμο και έθιμα. Ο Αλέξανδρος Γ΄ υπέγραψε παρόμοια συνθήκη την εποχή που ρύθμισε τον γάμο του γιου του Αλεξάνδρου με την Μαργαρίτα του Νταμπιέρ, κόρη του Γκυ του Νταμπιέρ (1281), την γαμήλια συνθήκη ακολουθούσε ένα πολύπλοκο έγγραφο που καθόριζε τους όρους της διαδοχής των παιδιών τους περιλαμβάνοντας τα κείμενα Α και Μ. Οι όροι της διαδοχής περιγράφονται αναλυτικά με προτεραιότητα στους μεγαλύτερους γιους, ακολουθούσαν τα δικαιώματα διαδοχής των θυγατέρων και των απογόνων τους σε περίπτωση που δεν υπήρχαν γιοι. Ο Αλέξανδρος πέθανε πρόωρα στις 28 Ιανουαρίου 1284 αφήνοντας μοναδική κληρονόμο του πατέρα του τη μικρή ανιψιά του Μαργαρίτα. Ο Αλέξανδρος Γ΄ συγκάλεσε βασιλικό συμβούλιο στις 5 Φεβρουαρίου 1284 στην Σκον με 13 κόμητες και 24 βαρόνους. Το Συμβούλιο αποφάσισε να αναγνωρίσει την μικρή Μαργαρίτα διάδοχο στον θρόνο της Σκωτίας σε περίπτωση που ο νεαρός Αλέξανδρος δεν αφήσει κανέναν μεταθανάτιο γιο ή αν ο βασιλιάς δεν αποκτήσει άλλους γιους μέχρι τον θάνατο του, η Μαργαρίτα ωστόσο θα έπρεπε να βασιλεύσει μαζί με τον σύζυγο της. Μετά την απόφαση του συμβουλίου ο Αλέξανδρος Γ΄ αποφάσισε να ξαναπαντρευτεί, προχώρησε σε δεύτερο γάμο με την Γιολάντα του Ντρε αλλά πέθανε αμέσως μετά σε δυστύχημα στις 19 Μαρτίου 1286 χωρίς να αποκτήσει άλλα παιδιά.
Βασίλισσα της Σκωτίας
Μετά την ταφή του Αλεξάνδρου Γ΄ στις 29 Μαρτίου 1286 στο Αββαείο του Ντανφέρμλιν οι ευγενείς και οι κληρικοί συγκάλεσαν το Κοινοβούλιο στη Σκον για να καθορίσουν τους κηδεμόνες της μικρής διαδόχου, την ίδια εποχή κυκλοφόρησαν φήμες ότι η Γιολάντα ήταν έγκυος κάτι που ίσως αμφισβητούσε την διαδοχή της Μαργαρίτας. Δεν είναι γνωστή η τύχη του παιδιού της Γιολάντας μερικές πηγές λένε ότι απέβαλε, άλλες πηγές λένε ότι γεννήθηκε στο Κλακμάνασιρ στις 25 Νοεμβρίου 1286 την ημέρα εορτής της Αγίας Αικατερίνης και πέθανε αμέσως μετά. Άλλες πηγές ανέφεραν ότι η εγκυμοσύνη της Γιολάντας ήταν ψεύτικη φήμη που διαδόθηκε από τους Άγγλους.
Παρά τους όρκους που έκαναν οι ευγενείς της Σκωτίας ότι θα αποδεχτούν τα κληρονομικά δικαιώματα της τρίχρονης Μαργαρίτας στον θρόνο ο Ρόμπερτ ντε Μπρους, 5ος λόρδος του Άναντεϊλ επαναστάτησε με την βοήθεια του γιου του Ρόμπερτ, Κόμη του Κάρικ. Ο Οίκος των Μπρους σύντομα ισχυροποιήθηκε στα νοτιοδυτικά στην περιοχή που οι αντίπαλοι τους ο Οίκος του Μπάλλιολ είχαν έντονη επιρροή και έγιναν σημαντικός κίνδυνος για το στέμμα. Ο Ρόμπερτ Μπρους ωστόσο δεν φάνηκε ικανός να συνεχίσει να διεκδικεί τα δικαιώματα του στον θρόνο αφού δεν βρήκε μεγαλύτερη υποστήριξη, οι σύμμαχοι του όπως ο Οίκος των Στιούαρτ αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν. Η επανάσταση των Μπρους κατεστάλη αλλά δεν τους τιμώρησαν, τους υποχρέωσαν μόνο να επιστρέψουν τα κάστρα που είχαν κυριεύσει. Οι κηδεμόνες της Μαργαρίτας ήθελαν να αποφύγουν τις ακρότητες και να διατηρήσουν την ειρήνη ανάμεσα στις δυο αντιμαχόμενες οικογένειες του Ρόμπερτ Μπρους και του Τζων Μπάλλιολ για να εξασφαλίσουν την ομαλή διαδοχή στην βασίλισσα.
Σχέδια για γάμο με τον Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας
Οι Σκωτσέζοι βαρόνοι δεν έδειχναν προθέσεις να μεταφέρουν την μικρή βασίλισσα στην Σκωτία, ο πατέρας της Έρικ ωστόσο έθεσε το θέμα στον Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας τον Μάιο του 1289 όταν ο Άγγλος βασιλιάς βρισκόταν στην Γασκώνη, αναφερόταν στην Μαργαρίτα ως βασίλισσα. Ο Εδουάρδος Α΄ επέστρεψε στην Αγγλία, στις διαπραγματεύσεις με τον πατέρα της αποκλείστηκαν οι Σκωτσέζοι μέχρι την εποχή που ο Εδουάρδος συναντήθηκε με τον Ρόμπερτ Μπρους και μερικούς από τους κηδεμόνες της τον Οκτώβριο του 1289 στο Σόλσμπερυ. Οι κηδεμόνες υπέγραψαν την Συνθήκη του Σόλσμπερυ σύμφωνα με την οποία η μικρή Μαργαρίτα θα επέστρεφε στην Σκωτία πριν από τις 1 Νοεμβρίου 1290 και οι διαπραγματεύσεις για τον γάμο της θα ξεκινούσαν μετά την μετάβαση της στην Σκωτία.
Ο Εδουάρδος Α΄ ενδιαφέρθηκε έντονα να παντρέψει την μικρή Μαργαρίτα με τον γιο και διάδοχο του Εδουάρδο, ο Πάπας Νικόλαος Δ΄ υπέγραψε την σχετική απαλλαγή δέκα μέρες μετά την υπογραφή της συνθήκης υπό τον όρο να γίνει ο γάμος δεκτός από τους Σκωτσέζους ευγενείς. Ο Εδουάρδος Α΄ έγραψε γράμμα στους κηδεμόνες ζητώντας την μικρή Μαργαρίτα νύφη για τον γιο του. Οι διαπραγματεύσεις του Εδουάρδου με τους κηδεμόνες συνεχίστηκαν με σχέδια για τον γάμο και την στέψη του γιου του Εδουάρδου βασιλιά της Σκωτίας στο πλευρό της συζύγου του αλλά δεν τελείωσαν ποτέ επειδή η μικρή Μαργαρίτα πέθανε στις 26 Σεπτεμβρίου 1290 στις Ορκάδες από μια θαλάσσια νόσο. Η σορός της μεταφέρθηκε στο Μπέργκεν και τάφηκε δίπλα από την μητέρα της στον ναό του Ιησού Χριστού στο Μπέργκεν στην βόρεια πλευρά του ναού.
Αναφορές
Ο θάνατος της Μαργαρίτας χωρίς διάδοχο άφησε τον θρόνο της Σκωτίας κενό με αποτέλεσμα να ξεσπάσει την διετία 1291 - 1292 πόλεμος διαδοχής. Μερικά χρόνια αργότερα εμφανίστηκε μια γυναίκα που διεκδικούσε ότι ήταν η Μαργαρίτα. Η ψευδο-Μαργαρίτα εκτελέστηκε (1301) από τον Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας αδελφό και διάδοχο του πατέρα της Έρικ. Η Μαργαρίτα δεν είχε στεφθεί ποτέ βασίλισσα όσο ζούσε, γι' αυτό υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με το αν πρέπει να καταγραφεί ή όχι ως βασίλισσα της Σκωτίας, οι περισσότεροι κατάλογοι μοναρχών την αναφέρουν αλλά μερικοί την εξαιρούν. Μερικές από τις συνθήκες που έχουν καταγραφεί όπως η Συνθήκη του Σόλσμπερυ την αναφέρει σαν βασίλισσα αλλά υπάρχουν αμφιβολίες σε πολλούς ιστορικούς αν θα πρέπει να θεωρείται μονάρχης. Σε όλη την περίοδο της Σκωτσέζικης ιστορίας μέχρι την Ένωση των Στεμμάτων (1603) άλλη μια φορά παρουσιάστηκε το φαινόμενο να βρίσκεται ο διάδοχος του θρόνου μακριά από την Σκωτία την εποχή που έπρεπε να γίνει η στέψη του. Το 1406 πέθανε ο Ροβέρτος Γ΄ της Σκωτίας, ο γιος και διάδοχος του Ιάκωβος Α΄ της Σκωτίας ήταν αιχμάλωτος στην Αγγλία αλλά ελευθερώθηκε και έγινε η στέψη του 18 χρόνια αργότερα (1424), ωστόσο το διάστημα 1406 - 1424 πολλά νομίσματα κόπηκαν στο όνομα του και αναφέρεται σαν βασιλιάς άσχετα αν τα έγγραφα τον καταγράφουν διάδοχο. Η Μαργαρίτα θεωρείται η πρώτη γυναίκα βασίλισσα στα Βρετανικά Νησιά, τουλάχιστον στην Σκωτία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σκωτίας (κυβερνώσες) Κατηγορία:Νορβηγοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Ντάνκελντ Κατηγορία:Οίκος του Σβερ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας
Γεωγραφία της Μαυριτανίας
thumb|Η θέση της Μαυριτανίας στη Δυτική Αφρική thumb|Τοπογραφικός χάρτης της Μαυριτανίας Η Μαυριτανία, χώρα στη δυτική Αφρική, είναι γενικώς επίπεδη, με τη μεγάλη έκτασή της να είναι ερημικές και ξηρές πεδιάδες, που διακόπτονται από λίγες χαμηλές οροσειρές. Η Μαυριτανία είναι η μεγαλύτερη από όλες τις χώρες του κόσμου που βρίσκονται ολόκληρες σε υψόμετρο κάτω των χιλίων μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η χώρα βρέχεται στα δυτικά από τον Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, ενώ συνορεύει με 4 χώρες: τη Σενεγάλη, τη Δυτική Σαχάρα, το Μάλι και την Αλγερία. Η Μαυριτανία θεωρείται τμήμα τόσο του Σαχέλ, όσο και του Μαγκρέμπ. Μια σειρά από υψίπεδα από ψαμμίτης, το υψηλότερο από τα οποία είναι το Αντράρ, φθάνουν σε υψόμετρα της τάξεως των 400 μέτρων. Οάσεις που τροφοδοτούνται από πηγές βρίσκονται στις βάσεις των πλαγιών που οριοθετούν τα υψίπεδα αυτά. Μεμονωμένες κορυφές, συχνά πλούσιες σε χρήσιμα ορυκτά, υψώνονται πάνω από τα οροπέδια. Οι μικρότερες κορυφές αποκαλούνται γκουέλμπ και οι μεγαλύτερες κέντια. Η κυκλική δομή Γκουέλμπ ερ Ριτσάτ είναι ένα εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της βορειοκεντρικής Μαυριτανίας. Το υψηλότερο σημείο της χώρας είναι η κορυφή του Κεντιέτ ετζ Τζιλ, κοντά στην πόλη Ζουεράτ, με υψόμετρο 915 μέτρα.
Περίπου τα τρία τέταρτα της Μαυριτανίας είναι έρημος ή ημιέρημος. Ως αποτέλεσμα παρατεταμένης και έντονης ξηρασίας, η έρημος επεκτείνεται από τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Τα υψίπεδα χαμηλώνουν βαθμιαία προς τα βορειοανατολικά, δίνοντας τη θέση τους στο Ελ Τζουφ (= «το Κενό [μέρος]»), μια τεράστια περιοχή από μεγάλους αμμόλοφους ενωμένη με την έρημο Σαχάρα. Στα δυτικά, ανάμεσα στον ωκεανό και τα υψίπεδα, βρίσκονται εναλλασσόμενες εκτάσεις από αργιλώδεις πεδιάδες (ρεγκ) και αμμόλοφους (ergs), μερικοί από τους οποίους μετακινούνται υπό την επήρεια των ισχυρών ανέμων. Γενικώς όσο πηγαίνουμε προς τα βόρεια οι αμμόλοφοι είναι μεγαλύτεροι σε μέγεθος όσο και σε «ευκινησία».
Ζώνες φυσικής βλαστήσεως που αντιστοιχούν στην κατανομή των βροχοπτώσεων, εκτείνονται στη διεύθυνση ανατολή-δύση. Ποικίλλουν από ίχνη τροπικού δάσους κατά μήκος του (συνοριακού) ποταμού Σενεγάλη, του μοναδικού ουσιαστικά ποταμό της χώρας, μέχρι θαμνώδεις εκτάσεις και σαβάνα στα νοτιοανατολικά. Στα κεντρικά και βόρεια της χώρας δεν υπάρχει βλάστηση, μόνο έρημος.
Ισότοπα του άνθρακα
Σημειώσεις
Κατηγορία:Άνθρακας
Γεώργιος Α. Κακουλίδης
Καταγωγή και σπουδές
Ο Κακουλίδης γεννήθηκε στην Αθήνα, από οικογένεια καταγόμενη από την Κερασούντα του Πόντου.Η οικογένεια Κακουλίδη προέρχεται από το Κακούλι του Ανατολικού Πόντου. Ο παππούς του ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας, είχε διατελέσει γραμματέας του Αλεξάνδρου Υψηλάντη και ήταν το πρώτο μέλος της οικογένειας που είχε έρθει στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο. Ο πατέρας του, Αριστοτέλης Κακουλίδης, χρημάτισε εισαγγελέας επί της βασιλείας του Όθωνα.
Ο Γεώργιος Κακουλίδης σπούδασε στην Αθήνα, κι αντίθετα με τη θέληση του πατέρα του κατετάγη στο Ναυτικό. Τελειώνοντας τις σπουδές του το 1894 στη Σχολή Δοκίμων επωφελήθηκε από διάταξη που έδινε το δικαίωμα σε όποιον πρώτευε να πάρει υποτροφία για συνέχιση των σπουδών του στο εξωτερικό. Έτσι ζήτησε να υπηρετήσει στο ρωσικό θωρηκτό «Ναύαρχος Ναχίμωφ», όπου έμεινε τρία χρόνια, περιπολώντας τον Ειρηνικό Ωκεανό μεταξύ Σιβηρίας, Κίνας και Ιαπωνίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα λίγο πριν από την έναρξη του Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1897. Μετά το τέλος του πολέμου ξαναπήγε στη Ρωσία, παραμένοντας δύο χρόνια στη σχολή πυροβολικού στην Κροστάνδη, με μεσολάβηση της Βασίλισσας Όλγας, που ήταν ρωσικής καταγωγής. Γυρίζοντας από την Κρονστάνδη υπηρέτησε μερικά χρόνια στο Ναυτικό.
Μακεδονικός Αγώνας
Το Μάρτιο του 1904, ο υποπλοίαρχος πλέον, Κακουλίδης, μετά από πρόσκληση του πρόξενου στη Θεσσαλονίκη Λάμπρου Κορομηλά, παραιτήθηκε από το Ναυτικό και εγκαταστάθηκε στη Μακεδονία. Τον Ιούνιο του 1904 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη με το ψευδώνυμο Μιχαήλ Αριστείδου. Γνώστης της τουρκικής, γαλλικής και ρωσικής γλώσσας, υποδυόταν τον αγωγιάτη για να μπορεί να ταξιδεύει στην ύπαιθρο, ή έκανε τον υπηρέτη του προξενείου. Χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές από τον καπετάν Ακρίτα (Κωνσταντίνος Μαζαράκης - Αινιάν), γενικό αρχηγό των αντάρτικων ομάδων της Μακεδονίας, σε διάφορες αποστολές. Με το όνομα Δράγας έκανε τον αγωγιάτη του Γάλλου δημοσιογράφου Μισέλ Παγιαρέ (Paillares), όταν ο τελευταίος βρέθηκε στη Μακεδονία ως απεσταλμένος της εφημερίδας «Χρόνος» (Temps) του Παρισιού. Αργότερα ο δημοσιογράφος συναντήθηκε με τον Κακουλίδη, ναύαρχο πια στη Σμύρνη, μιας και ο ίδιος ήταν λεβαντίνος και η Σμύρνη πατρίδα του.
Επιστροφή στο Ναυτικό
Μετά το Μακεδονικό Αγώνα υπηρέτησε στο Ναυτικό,έλαβε μέρος στις ναυμαχίες της Έλλης και της Λήμνου ως ύπαρχος του θωρηκτού Ύδρα και όταν έλαβε χώρα το Κίνημα Εθνικής Αμύνης το 1916,ως Πλοίαρχος πλέον,κατέλαβε το Θωρηκτό «Ύδρα» με σκοπό να το παραδώσει στο συναρχηγό της επαναστάσεως ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη στη Θεσσαλονίκη. Ήταν ο τρίτος πιό υψηλόβαθμος αξιωματικός του Ναυτικού που συμμετείχε στο Κίνημα Εθνικής Άμυνας.Επέστρεψε από εκεί μαζί με την Κυβέρνηση των Βενιζέλου - Δαγκλή - Κουντουριώτη. Διορίστηκε αρχηγός του στόλου και στις 13 Νοεμβρίου 1918, επιβαίνων στο Θωρηκτό «Γεώργιος Αβέρωφ», μπήκε στην Κωνσταντινούπολη. Το «Αβέρωφ» αγκυροβόλησε απέναντι στο Ανάκτορο Ντολμά Μπαχτσέ όπου διέμενε ο Σουλτάνος.Στις αρχές του 1919 έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις στη Μεσημβρινή Ρωσία ως επικεφαλής της Ελληνικής Ναυτικής Μοίρας Μαύρης Θάλασσας.