cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνδιαλλαγή
Διεθνές Δίκαιο
Η Συνδιαλλαγή λοιπόν στο Διεθνές Δίκαιο διαφέρει από τις «καλές υπηρεσίες» (good services) και τη «μεσολάβηση» (mediation) κατά το ότι αυτές (οι δεύτερες) αποτελούν προσπάθεια να πεισθούν οι ερίζοντες να λάβουν μια δική τους απόφαση, ενώ κατά τη Συνδιαλλαγή αναμένεται από τους «συμφιλιωτές» να προτείνουν ή να εισηγηθούν μια διευθέτηση (Law of  Nations – Δίκαιο των Εθνών /Oxford – Clarendon Press1955). Αλλά και ακόμη, η Συνδιαλλαγή διαφέρει της «Διαιτησίας» (arbitration) ή της «Επιδίκασης» (adjudication) κατά το ότι η απόφανση δεν δεσμεύει νομικά τα διιστάμενα μέρη. Αφού όπως σημειώνει και ο Ρ. Ε. Corbet « η αντικειμενική επιδίωξη στη Συνδιαλλαγή είναι μάλλον ο φιλικός συμβιβασμός και όχι η διατύπωση δικαστικής κρίσεως – βέβαια οι εισηγήσεις των συμφιλιωτών μπορεί να παραμερίζουν τα νομικά δικαιώματα αλλά πάντως τα πορίσματά τους δεν δεσμεύουν τα μέρη …»(*)
(*)(Post-War Worlds – Μεταπολεμικοί Κόσμοι / Ν.Υ. Ferrar & Rinehart 1942).
Εργατικές διαφορές
(*) (Labor Disputes and Their Settlement – Εργατικές διαφορές και Διευθέτησή τους / Baltimore Johns Hopkins Press 1955).
Εδώ η «συνδιαλλαγή» διαφέρει από τις «διαπραγματεύσεις» στις οποίες δεν συμμετέχει άλλο πρόσωπο εκτός από τα διιστάμενα μέρη, καθώς επίσης και από την «διαιτησία» κατά το ότι τα πορίσματα της συνδιαλλαγής αποτελούν υπόδειξη και όχι μια απόφανση νομικά δεσμευτική. Εν προκειμένω όμως η συνδιαλλαγή μπορεί και να χαρακτηρίζεται αναγκαστική (compulsory) ή εκούσια (voluntary) όχι βέβαια για να προσδιορισθεί έτσι η εισήγηση της διευθέτησης – που ουδέποτε είναι υποχρεωτική – αλλά για να καταδείξει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί ένα δημόσιο όργανο να έχει την εξουσία να επιχειρήσει με δική του πρωτοβουλία (θέληση) την συνδιαλλαγή, χωρίς να χρειάζεται να έχει προηγουμένως τη συγκατάθεση των διισταμένων μερών (αναγκαστική συνδιαλλαγή), ενώ σε άλλες περιπτώσεις την συνδιαλλαγή επιζητούν τα διιστάμενα μέρη σύμφωνα με δική τους μόνο θέληση. Όλες γενικά οι σύγχρονες πολιτείες συνήθως προβλέπουν και διατηρούν την ύπαρξη μηχανισμών συνδιαλλαγής για τις εργατικές διαφορές.
Παράδειγμα: Στις ΗΠΑ αντίστοιχος μηχανισμός είναι η «Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Μεσολάβησης και Συνδιαλλαγής (Federal Mediation and Conciliation Service) καθώς και το «Εθνικό Συμβούλιο Μεσολάβησης» (National Mediation Board).
Πτωχευτικό Δίκαιο
Στο πτωχευτικό δίκαιο ως συνδιαλλαγή εννοείται συνήθως η προσπάθεια αποτροπής της πτώχευσης μέσω μιας διαδικασίας διαπραγματεύσεων μεταξύ οφειλέτη και πιστωτών του. Η διαδικασία ανοίγει με δικαστική απόφαση. Συνήθως διορίζεται ένας μεσολαβητής, που έχει ως καθήκον να φέρει σε επαφή τον οφειλέτη με τους πιστωτές του και να επιτύχει τη συμφωνία. Αν η τελευταία επιτευχθεί, επικυρώνεται από το δικαστήριο με νεότερη απόφαση. Τα δίκαια ποικίλουν ως προς τα αποτελέσματα της επικύρωσης. Συχνά η επικύρωση μπορεί να συνεπάγεται κάποια αναστολή των ατομικών διώξεων κατά το διάστημα εκτέλεσης της συμφωνίας ή απαγόρευση κήρυξης πτώχευσης. Σε άλλα κράτη η συμφωνία που επικυρώθηκε μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα και την επέκταση της δεσμευτικότητας της συμφωνίας και σε πιστωτές που δεν συμβλήθηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορολογία της κοινωνιολογίας Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Εργατικό Δίκαιο Κατηγορία:Πτωχευτικό Δίκαιο Κατηγορία:Νομικοί όροι Κατηγορία:Διαπροσωπικές σχέσεις Κατηγορία:Σύγκρουση Κατηγορία:Επίλυση διαφορών
Συλλογικοί σελιδοδείκτες
Οι Συλλογικοί Σελιδοδείκτες ("social bookmarks") είναι διαδικτυακοί σελιδοδείκτες που έχουν αποθηκευτεί από πολλούς χρήστες σε έναν κοινόχρηστο διακομιστή στο Διαδίκτυο, έτσι ώστε ο κάθε χρήστης να μπορεί να ανταλλάσσει και να έχει πρόσβαση – εκτός από τους δικούς του – στους σελιδοδείκτες που έχουν αποθηκευτεί και διαμοιραστεί μεταξύ των συνδεομένων ατόμων. Η πρόσβαση στην υπηρεσία μπορεί να γίνει μέσω ενός προγράμματος περιήγησης στο διαδίκτυο (φυλλομετρητή - Web browser) και για ορισμένους φυλλομετρητές μέσω ειδικών επεκτάσεων ή προσθέτων για τη διευκόλυνση της λειτουργίας.
Οι σελιδοδείκτες ή «αγαπημένες ιστοσελίδες» οργανώνονται σε κατηγορίες με τη χρήση ετικετών ευρετηρίασης που αποτελούν το κλειδί για την ανάκτηση της πληροφορίας.
Ιστότοποι και Υπηρεσίες
Πάροχοι υπηρεσιών συλλογικών σελιδοδεικτών αρκετά διαδεδομένοι είναι οι Diigo, Delicious, Digg και StumbleUpon. Υπάρχουν εξειδικευμένες υπηρεσίες όπως το Connotea, που απευθύνεται σε επιστήμονες και ερευνητές. Έναν διαφορετικό οπτικοποιημένο τρόπο οργάνωσης προσφέρουν οι Pearltrees και Symbaloo.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαδίκτυο Κατηγορία:Συνεργασία
Αντρές Κούνια
Ο Αντρές Ίσμαελ Κούνια Σόκα (Andrés Ismael Cunha Soca, γεννημένος στις 8 Σεπτεμβρίου 1976) είναι διεθνής διαιτητής ποδοσφαίρου από το Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης. Έχει υπάρξει διαιτητής της FIFA από το 2013 και έχει διαιτητεύσει έναν αριθμό σημαντικών αγώνων στο Κόπα Λιμπερταδόρες και στο Κόπα Αμέρικα. Έχει επίσης διαιτητεύσει σε αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου U20 του 2017 στη Νότια Κορέα. Κατά τη διάρκεια διεθνών αγώνων, οι βοηθοί διαιτητές του είναι ο Nicolás Taran και ο Mauricio Espinosa. Σε εθνικό επίπεδο, διαιτητεύει τακτικά σε αγώνες του Πρωταθλήματος Ουρουγουάης.
Ο Κούνια ήταν διαιτητής στον αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018 μεταξύ της Γαλλίας και της Αυστραλίας στις 16 Ιουνίου, όπου καταλόγισε ένα πέναλτι, ύστερα από συνεννόηση με τον βοηθό διαιτητή βίντεο, Mauro Vigliano. Το περιστατικό σηματοδότησε την πρώτη φορά που επιβλήθηκε ποινή μετά από διαβούλευση με τον VAR σε αγώνα Παγκόσμιου Κυπέλλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρουγουανοί διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Διαιτητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018
Ηλίας Χαραλάμπους
Παρόλο που δεν κατάφερε να προσαρμοστεί απόλυτα στο Ελληνικό Πρωτάθλημα ο Χαραλάμπους ήταν σχεδόν πάντα στην αποστολή του ΠΑΟΚ και τον βοήθησε πολύ στα παιχνίδια που έπαιξε. Μετά από 2 χρόνια επέστρεψε και πάλι στην παλιά του ομάδα, την Ομόνοια. Την περίοδο 2009-2010 θα είναι ο αρχηγός της Ομόνοιας, αφού ο Κώστας Καϊάφας αποχωρεί από την ενεργό δράση.
Στις 31 Μαΐου του 2011 ο αρχηγός της Ομόνοιας ενημερώθηκε από την διοίκηση πως είναι εκτός πλάνων της τεχνικής ηγεσίας (Νεόφυτος Λάρκου). Ο ποδοσφαιριστής που βγήκε από τις ακαδημίες της αγαπημένης του ομάδας και σε ενεργό δράση με την Ομόνοια από το 2000 λέει αντίο στην ομάδα του.
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλκής Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καρλσρούη ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βασλούι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κωνσταντίνος Μπόντιν
Ο Κωνσταντίνος Μπόντιν (βουλγαρικά: Константѝн Бо̀дин, Konstantìn Bòdin, σερβικά: Константин Бодин/Konstantin Bodin, περίπου 1072–1101) ήταν ο κυβερνήτης της Διόκλειας από το 1081 έως το 1101, διαδεχόμενος τον πατέρα του Μιχαήλο Βογισλάβλιεβιτς (βασίλεψε το 1050-1081). Γεννημένος σε ειρηνική περίοδο, όταν οι Σέρβοι ήταν υποκείμενοι στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ο πατέρας του προσεγγίστηκε από το 1072 από βουλγαρική αριστοκρατία, που ζήτησε βοήθεια στην επανάστασή τους εναντίον των Βυζαντινών. Ο Μιχαίλο τους έστειλε τον Μπόντιν, ο οποίος στέφθηκε βουλγαρικός τσάρος με το όνομα Πέτρος Γ΄ (βουλγαρικά: Петър ІІІ, Petŭr III, σερβικά: Петар III/Petar III) και εντάχθηκε στη βραχύβια εξέγερση, που συνελήφθη το επόμενο έτος μετά την αρχική επιτυχία. Απελευθερώθηκε το 1078 και μετά το θάνατο του πατέρα του το 1081 ανέβηκε στο θρόνο. Έχοντας ανανεώσει την αναγνώριση της βυζαντινής υπεροχής, σύντομα τάχθηκε με τους εχθρούς τους, τους Νορμανδούς, που οδήγησε σε βυζαντινή εισβολή και στη σύλληψή του. Αν και ο ίδιος γρήγορα απελευθερώθηκε, η φήμη και η επιρροή του εξαφανίστηκε. Απομακρύνθηκε από έναν από τους κυβερνήτες και ανιψιούς του, τον Βουκάν στη Ράσκα, ο οποίος συνέχισε τον αγώνα ενάντια στους Βυζαντινούς.
Πρώιμη ζωή
Ο Μπόντιν ήταν ο γιος του Μιχαήλο, άρχοντα των Σέρβων, ο οποίος κατείχε τον βυζαντινό τίτλο του πρωτοσπαθάριου. Η μητέρα του ήταν η ανιψιά του βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ΄ Μονομάχου (1042-1055).
Ο πατέρας του ήταν περισσότερο πολιτικός παρά πολεμιστής. Ενεργειακός και φιλόδοξος, ο Μπόντιν ανατράφηκε σε μια εποχή που το σερβικό κράτος για δύο δεκαετίες απολάμβανε σπάνια ειρήνη, αν και αυτό δεν παρεμπόδιζε την ανάπτυξη των πολεμικών ικανοτήτων του. Συμμετείχε στη μεγάλη εξέγερση που ξέσπασε στα Πομοράβλιε και στο Ποβαρντάριε κατά των Βυζαντινών το 1072-73.
Εξέγερση κατά των Βυζαντινών (1072–73)
Εν τω μεταξύ, ο βυζαντινός δουξ των Σκοπίων Νικηφόρος Καραντένος προχώρησε προς το Πρίζρεν με στρατό, αλλά αντικαταστάθηκε πριν από τη μάχη με τον Δαμιανό Δαλασσηνό, ο οποίος κατέστρεψε το ηθικό του στρατού που θα πολεμούσε το σερβικό στρατό. Ο σερβικός στρατός στο Κοσσυφοπέδιο χωρίστηκε σε δύο ομάδες που θα οργανώσουν την εξέγερση: η πρώτη ήταν υπό την ηγεσία του Μπόντιν και λειτουργούσε στο Πομοράβλιε κατευθυνόμενη προς τη Νις, ενώ ο δεύτερος κυβερνήτης Βοεβόδας Πετρίλο λειτουργούσε από το Ποβαρντάγιε, κατευθυνόμενος προς την Καστοριά μέσω της Οχρίδας. Ο Πετρίλο κατευθύνθηκε νότια και πήρε την Οχρίδα χωρίς μάχη και έπειτα το Ντεβόλ, αλλά υπέστη ήττα στην Καστοριά, όπου ο Βυζαντινός Σλάβος Βόρις Δαβίδ ηγήθηκε σε βουλγαρικό στρατό και νίκησε τον Πετρίλο, και τον έστειλε να φύγει "μέσα από τα απρόσιτα βουνά". Τα στρατεύματα του Μπόντιν πήραν την Νις και άρχισαν να λεηλατούν την περιοχή, εκμεταλλευόμενοι τους «υποκειμένους» του, τους οποίους είδε ο Βόιτεχ, καθώς ο Μπόντιν ήταν πιο άπληστος από τον Μιχαήλ Ζ΄ και όταν οι Βυζαντινοί υπό τους Σαρωνίτες έφτασαν στα Σκόπια, ο Μπόντιν δεν έδειξε καμία ανησυχία ή αντίσταση. Μια βυζαντινή φρουρά εγκαταστάθηκε στα Σκόπια και οι Σαρωνίτες κατευθύνθηκαν προς το Νις. Προκειμένου να αποφευχθεί η αποκοπή της υποχώρησης στη Ζέτα, ο Μπόντιν υποχώρησε επίσης από το Νις, αλλά συγκρούστηκε με τους Βυζαντινούς στο Κοσσυφοπέδιο, όπου νικήθηκε και συνελήφθη. Παρά την αρχική επιτυχία, ο Μπόντιν συνελήφθη στο Παούνι στο νότιο Κοσσυφοπέδιο και στη συνέχεια εστάλη στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια στην Αντιόχεια, όπου πέρασε αρκετά χρόνια. Ο Βόιτεχ πέθανε στην διαδρομή.
Όταν ο Μιχαήλο άκουσε για την σύλληψη του γιου του, έστειλε τον γαμπρό του και τον πρώην αιχμάλωτο, τον Βυζαντινό στρατηγό Λογγιβαρδόπουλο, για να διασώσει τον Μποντίν, αλλά αντίθετα, ο Λογγιβαρδόπουλος έφτασε λιποτάκτης στους Βυζαντινούς. Όταν άρχισε αναταραχή στην Αντιόχεια, ο Μιχαήλο πλήρωσε κάποιους Βενετούς έμπορους που απελευθέρωσαν τον Μπόντιν και τον έφεραν σπίτι. Με την επιστροφή του, φαίνεται, ο Μπόντιν έγινε συγκυβερνήτης του πατέρα του.
Βασιλεία
Μετά το θάνατο του βασιλιά Μιχαήλο, ο Μπόντιν κληρονόμησε το σερβικό θρόνο. Εκείνη την εποχή ο Μπόντιν ήταν ένας ώριμος άντρας με ταραχώδες υπόβαθρο και σπουδαίες εμπειρίες, και ήταν επίσης συγκυβερνήτη του πατέρα του για αρκετά χρόνια.
Η μη εμπλοκή του Μπόντιν στο Δυρραχίων εξαγρίωσε την Κωνσταντινούπολη, και οι σχέσεις επιδεινώθηκαν περαιτέρω όταν ο Μπόντιν άρχισε να υποστηρίζει πλήρως τους Νορμανδούς. Οι Βυζαντινοί, αφού αντιμετώπισαν τους Νορμανδούς, επιτέθηκαν στον Μπόντιν, τον νίκησαν και τον φυλάκισαν ξανά. Ο ίδιος απελευθερώθηκε γρήγορα, αλλά μετά από αυτό η φήμη του άρχισε να πέφτει και η επιρροή του να εξασθενεί. Το επίκεντρο της εθνικής και κρατικής ζωής της Σερβίας μεταδόθηκε έπειτα στη δεκαετία του 1090 στα βουνά του Κοπαονίκ, όπου η υποκείμενός του, ο ζουπάνος (κόμης) Βουκάν, έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο στον αγώνα των Σέρβων κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο Μπόντιν ωθήθηκε στο παρασκήνιο, συνεισφέροντας από τις δυναστικές συγκρούσεις και τον αγώνα του ενάντια στη Δημοκρατία της Ραγκούσας, που του έφερε λίγη φήμη και επιτυχία. Έτσι, ο Μπόντιν, ο οποίος είχε ξεκινήσει την καριέρα του με πολύ ενθουσιασμό και ενέργεια, τερμάτισε τη ζωή του και τη βασιλεία του χωρίς δύναμη και φήμη.
Μέχρι το 1085, ο ίδιος και οι αδελφοί του είχαν καταστείλει την επανάσταση από τους ξαδέλφους τους, τους γιους του αδελφού του Μιχαήλο Ραντοσλάβ στη ζούπα της Ζέτα, και ο Μπόντιν στη συνέχεια κυβερνούσε χωρίς αμφισβήτηση. Παρά την προηγούμενη αντίθεσή του στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ο Μπόντιν υποστήριξε αρχικά τους Βυζαντινούς ενάντια στην επίθεση του Ροβέρτου Γισκάρδου και των Νορμανδών του στο Ντουράτσο το 1081, αλλά στη συνέχεια έμεινε αδρανής επιτρέποντας στους Νορμανδούς να πάρουν την πόλη.
Την εποχή εκείνη, ο Μπόντιν παντρεύτηκε τη Ζακίντα, κόρη ενός προνορμανδικού ευγενή από το Μπάρι. Οι σχέσεις του Κωνσταντίνου Μπόντιν με τη Δύση περιελάμβαναν την υποστήριξή του στον Πάπα Ουρβανό Β΄ το 1089, που του εξασφάλιζε σημαντική παραχώρηση, την αναβάθμιση του επισκόπου του Μπαρ στην τάξη του αρχιεπισκόπου. Παρά την υποταγή του Μπόντιν στη Ρώμη, η Καθολική Εκκλησία απέκτησε έδαφος μόνο στις παράκτιες περιοχές του βασιλείου του, ενώ οι εσωτερικές περιοχές παρέμειναν υπό το πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης.
Ο Κωνσταντίνος Μπόντιν προσπάθησε να διατηρήσει το διευρυμένο βασίλειο που του άφησε ο πατέρας του. Για να το κάνει αυτό, διεξήγαγε εκστρατεία στη Βοσνία και στο Ρασία, εγκαθιστώντας τον συγγενή του Στέφανο ως μπάνο στη Βοσνία και τους ανιψιούς του Βουκάν και Μάρκο ως ζουπάνοι στην Ρασία. Οι δύο αδελφοί ήταν γιοι του ετεροθαλούς αδελφού του Κωνσταντίνου Μπόντιν Πέτρισλαβ, ο οποίος είχε κυβερνήσει την Ράσκα γύρω στο 1060-1074. Ωστόσο, μετά το θάνατο του Ροβέρτου Γισκάρδου το 1085, ο Κωνσταντίνος Μπόντιν αντιμετώπισε την εχθρότητα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία ανέκτησε το Ντουράτσο και προετοιμάστηκε να τιμωρήσει τον βασιλιά της Διόκλειας για την στήριξή του στους Νορμανδούς.
Η βυζαντινή εκστρατεία εναντίον της Διόκλειας χρονολογείται από το 1089 έως το 1091 και ίσως κατάφερε να συλληφθεί ο Μπόντιν ως αιχμάλωτος για δεύτερη φορά. Αν και το βασίλειο επέζησε, τα απομακρυσμένα εδάφη, συμπεριλαμβανομένης της Βοσνίας, της Ρασίας και της Χουμ αποσχίστηκαν υπό τους δικούς τους κυβερνήτες. Ακριβώς αυτό που συνέβη στη Διόκλεια είναι άγνωστο και μπορεί να υπήρξε εμφύλιος πόλεμος κατά τη διάρκεια της πιθανής αιχμαλωσίας του Μπόντιν. Η βασίλισσα Ζακίντα διώκωσε αδικαιολόγητα τους πιθανούς ενάγοντες στο θρόνο, συμπεριλαμβανομένου του ξαδέλφου του Μπόντιν Μπρανισλάβ και της οικογένειάς του. Αφού ορισμένα από αυτά τα άτομα σκοτώθηκαν ή εξορίστηκαν από τον Μπόντιν και τη σύζυγό του, η εκκλησία κατάφερε να κρατήσει την επικείμενη εχθρότητα του αίματος από το ξεσηκωμό ενός πλήρους εμφυλίου πολέμου.
Το χειμώνα του 1096-97 οι Σταυροφόροι υπό τον Ραϋμόνδο της Τουλούζης συναντήθηκαν με τον Μπόντιν στο Σκουτάρι, όπου οι Σταυροφόροι έγιναν δεκτοί φιλόξενα και ψυχαγωγήθηκαν.
Στον θάνατο του Κωνσταντίνου Μπόντιν το 1101 ή ενδεχομένως το 1108, η Διόκλεια κατακλύστηκε από τη σύγκρουση που προκάλεσε η δυναστική σύγκρουση που είχε αρχίσει να αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια της βασιλείας του.
Πηγές
Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας Κατηγορία:Μονάρχες της Διόκλειας Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Στιλό διαρκείας
thumb|Ένα στυλό μάρκας Schneider K15 σε κομμάτια και συναρμολογημένο
Λειτουργία
Σε ένα σωληνάριο μέσα στο στυλό βρίσκεται παχύρρευστο μελάνι το οποίο κολλά πάνω σε μια μικρή μεταλλική μπίλια που βρίσκεται στην άκρη γραφής. Καθώς το στυλό κινείται πάνω στο χαρτί, η μπίλια κυλά και αφήνει το μελάνι που υπάρχει πάνω της ως αποτύπωμα, ενώ την ίδια στιγμή νέο μελάνι κολλά πάνω της από τη μέσα πλευρά. Ο Ούγγρος Λάζλο Γιόζεφ Μπιρό (László József Bíró) θεωρείται ο εφευρέτης του σύγχρονου στυλό, ενώ ο Γάλλος Μαρσέλ Μπικ (Marcel Bich) το απλοποίησε και το πούλησε σε μεγάλες ποσότητες με το όνομα Bic. κέντρο|μικρογραφία|Στυλό Bic
Κατηγορία:Υλικά και όργανα γραφής
407
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 407 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Καζακική Στέπα
Σύνθεση
Η στέπα εκτείνεται πάνω από 2.200 χιλιόμετρα από την περιοχή ανατολικά του Κασπιανού Βαθύπεδου και βόρεια της θάλασσας της Αράλης, μέχρι την οροσειρά Αλτάι. Είναι η μεγαλύτερη ξηρά περιοχή στέπας στη γη, που καλύπτει περίπου 804.450 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Η στέπα του Καζακστάν βρίσκεται στο νότιο άκρο των Ουραλίων, η παραδοσιακή διαχωριστική γραμμή μεταξύ Ευρώπης και Ασίας. Μεγάλο μέρος της στέπας θεωρείται ημι-έρημος, καταλήγοντας σε έρημο καθώς πηγαίνει πιο νότια. Το βαθύπεδο Τουράν βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της στέπας, αλλά το υψόμετρο αυξάνεται, καθώς κάποιος ταξιδεύει ανατολικά ή στα βόρεια τμήματα της στέπας, με μερικές εξαιρέσεις.
Η Στέπα του Πόντου βρίσκεται δυτικά και βορειοδυτικά. Στα βόρεια και βορειοανατολικά της στέπας του Καζακστάν βρίσκεται η δασική στέπα του Καζακστάν, ένα οικολογικό πευκοδάσος διασκορπισμένο με λιβάδια, που σχηματίζει μετάβαση μεταξύ της στέπας του Καζακστάν και των δασών της Σιβηρίας. Στα νότια βρίσκεται η ημι-έρημος και τα υψίπεδα του Καζακστάν. Ο ορεινός όγκος Κοκτσέταβ στο βόρειο-κεντρικό Καζακστάν φιλοξενεί έναν θύλακα της οροσειράς του Καζακστάν, διαφορετικό από τη στέπα του Καζακστάν, που τον περιβάλλει σε χαμηλότερα υψόμετρα.
Κλίμα
Η περιοχή έχει ένα ημίξηρο, ηπειρωτικό κλίμα, με το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής να υπάγεται στην ταξινόμηση "BSk" στο σύστημα ταξινόμησης κλίματος Κέππεν. Η στέπα λαμβάνει 200-400 χιλιοστά υετό κατά μέσο όρο ανά έτος, με περισσότερη βροχόπτωση στις βόρειες περιοχές της στέπας. Οι μέσες θερμοκρασίες τον Ιούλιο κυμαίνονται από 20 έως 26 βαθμούς Κελσίου και -12 έως -18 βαθμούς Κελσίου τον Ιανουάριο. Πολύ υψηλοί άνεμοι σαρώνουν κατά καιρούς στις πεδιάδες.
Χλωρίδα
Λόγω των χαμηλών βροχοπτώσεων, η στέπα έχει λίγα δέντρα και αποτελείται κυρίως από λιβάδια και μεγάλες, αμμώδεις περιοχές. Η τυπική βλάστηση περιλαμβάνει γρασίδι, αγριαψιθιά και φεστούκα.
Πανίδα
Στις στέπες του Καζακστάν εντοπίζονται η αντιλόπη σάιγκα, ελάφια της Σιβηρίας, λύκοι, αλεπούδες, ασβοί, μογγολικά γερβίλια και χελώνες στέπας.
Λαοί
μικρογραφία|240x240εσ| Νομάδες του Καζακστάν Το δυτικό τμήμα της στέπας του Καζακστάν είναι πολύ αραιοκατοικημένο, με δύο έως τρία άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Καθώς κάποιος κατευθύνεται ανατολικά στις πεδιάδες, η πυκνότητα του πληθυσμού αυξάνεται μεταξύ 4-7 ατόμων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Οι Καζάχοι αποτελούν την πλειοψηφία των ανθρώπων, που ζουν στην περιοχή. Η Ρωσία μισθώνει περίπου 7.360 τετραγωνικά χιλιόμετρα στη νότια περιοχή της στέπας για την παλαιότερη στον κόσμο εγκατάσταση διαστημοδρομίου, το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Η ταινία "Για τα μάτια της Τουλπάν" γυρίστηκε και διαδραματίζεται στη στέπα του Καζακστάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιαρκτικές οικοπεριοχές Κατηγορία:Οικοπεριοχές της Ασίας
Βίλα Νόβα ντε Γκάια
Η Βίλα Νόβα ντε Γκάια ή απλά Γκάια που σημαίνει "Γη" από την αρχέγονη θεότητα Γαία (ελληνικά: Χωριό της Νέας Γαίας, πορτογαλικά: Vila Nova de Gaia, προφορά σε IPA:ˈvilɐ ˈnɔvɐ ðɨ ˈɣajɐ) είναι πόλη της Πορτογαλίας. Βρίσκεται στην περιφέρεια του Πόρτο, νότια από την πόλη του Πόρτο και ακριβώς απέναντί της στις όχθες του ποταμού Ντόρου. Ο πληθυσμός της το 2004 ήταν 178.255 κάτοικοι κάτοικοι και ο δήμος αποτελείται από 24 ενορίες με συνολικό πληθυσμό 288.749 κατοίκους, κάτι που τον κάνει τον πιο πολυπληθή στη βόρεια περιφέρεια της χώρας. Η Γκάια, μαζί με το Πόρτο και δώδεκα ακόμα δήμους, αποτελούν τη Μητροπολιτική Περιοχή του Πόρτο.
Η πόλη είναι γνωστή για τις "κρύπτες" (που οι ντόπιοι αποκαλούν "σπηλιές") όπου το παγκόσμια γνωστό κρασί Πόρτο αποθηκεύεται και ωριμάζει. Οι κρύπτες αποτελούν επίσης πόλο έλξης τουριστών.
Ιστορία
Η Γκάια υπήρχε ήδη από την εποχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ως η πόλη του Κάλε. Αναπτύχθηκε πιθανότατα από ένα προϋπάρχον κελτικό κάστρο ή νεολιθικό οικισμό. Το όνομα Κάλε είναι πιθανόν κελτικό. Στους ρωμαϊκούς χρόνους το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζούσε νότια του ποταμού Ντούρο, και στη βόρεια όχθη υπήρχε ένας μικρότερος οικισμός γύρω από το βαθύ λιμάνι που σήμερα είναι η συνοικία Ριμπέρα του Πόρτο. Το όνομα του Πόρτο, που κατά τον ύστερο Μεσαίωνα ήταν Πόρτους Κάλε, σήμαινε το λιμάνι της πόλης του Κάλε. Λόγω του εμπορίου που διεξαγόταν μέσω του Ντούρο, ο οποίος είναι πλωτός μέχρι τη Ρέγκουα, βαθιά στην πορτογαλική ενδοχώρα, το λιμάνι ξεπέρασε σε ανάπτυξη την πόλη του Κάλε και έγινε το πιο σημαντικό μέρος της περιοχής, όπου εγκαταστάθηκε η Επισκοπή και οι έμποροι. Μετά τις εισβολές των Μαυριτανών στην Ιβηρική τον 8ο αιώνα, το σύνορο μεταξύ του Ισλαμικού και του Χριστιανικού κράτους ήταν ντε φάκτο ο Ντούρο, μέχρι περίπου το έτος 1000. Με τις συνεχείς επιδρομές και τη λεηλασία και από τις δυο πλευρές, η πόλη του Κάλε ερημώθηκε και οι περισσότεροι κάτοικοί της κατέφυγαν στο Πόρτο.
Όταν οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί αποχώρησαν στα 1035, αφήνοντας πίσω τους εύφορη γη, στην περιοχή ήρθαν άποικοι από το βορρά που διαπραγματεύτηκαν φέουδα με καλύτερους όρους από τους νέους άρχοντες του τόπου. Επανίδρυσαν την πόλη με το όνομα Βίλα Νόβα ντε Γκάια (νέα πόλη της Γκάια) γύρω από το αρχαίο κάστρο και τα ερείπια της παλιάς πόλης.
Η διπλή πόλη του Οπόρτο και της Γκάια συχνά αναφερόταν στα έγγραφα της εποχής με το όνομα "πόλη του Πορτουκάλε" και το Βασίλειο του Λεόν του οποίου ήταν κέντρο ονομαζόταν Πορτουκαλάνικη Κομητεία (Condado Portucalense). Η κομητεία αυτή σταδιακά επεκτάθηκε και μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της έγινε το Βασίλειο της Πορτογαλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
2169 Ταϊβάν
Ο Ταϊβάν (Taiwan) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,45. Ανακαλύφθηκε το 1964 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από την Ταϊβάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταιβαν
Ανουτσιάτα (όνομα)
Ανουντσιάτα (και: Αννουτσιάτα, επίσης: Αννουντσιάτα), ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα.
Ετυμολογία του ονόματος
Το όνομα προέρχεται από το ιταλικό γυναικείο κύριο όνομα Annunziata, από την προσωνυμία της Παρθένου Mαρίας Maria Santissima Annunziata = «Ευαγγελίστρια Μαρία». Η γιορτή του Ευαγγελισμού, σε ανάμνηση του επεισοδίου στο οποίο ο άγγελος Γαβριήλ πληροφόρησε την Παρθένο Mαρία ότι θα ενσαρκωθεί τον Ιησού Xριστό (Κατά Λουκάν, α΄, 26–38), εμφανίζεται στη Ρώμη στο μεταίχμιο 6ου/7ου αι. με την ονομασία «Annunciatio Domini» («Αναγγελία του Κυρίου»).
Το όνομα είναι σημασιολογικά συγγενές με τα ονόματα Ευάγγελος, Ευαγγελινός / Ευαγγελία, Ευαγγελινή.
Ονομαστική εορτή
Στις 25 Μαρτίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη και η Καθολική Εκκλησία τιμούν τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.
Διάδοση του ονόματος
Το όνομα χαρακτηρίζεται από τη σπανιότητά του. Ενδημεί σε μέρη που βρέθηκαν υπό ενετική κυριαρχία, όπως η Ζάκυνθος, η Κεφαλλονιά και η Κέρκυρα. Στην πόλη της Κέρκυρας διασώζεται μέχρι σήμερα το καμπαναριό του καθολικού ναού της Ανουντσιάτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από γιορτές Κατηγορία:Ονόματα ιταλικής προέλευσης
Φάσκες
Οι φάσκες (λατινικά: fasces, ή δέσμες των ραβδούχων, fasces lictorii) είναι αρχαίο ρωμαϊκό έμβλημα εξουσίας, συμβολιζόταν από δέσμες ράβδων που είναι το σύμβολο των κυρίως αρχόντων της Ρωμαϊκής Πολιτείας. Προς δήλωση του βαθμού εξουσίας ο αριθμός των δεσμών των ράβδων μεταβαλλόταν κατ’ άρχοντα, και συγκεκριμένα, 24 δέσμες ράβδων κρατούσε ο Δικτάτωρ, ενώ 12 ο βασιλιάς και καθένας από τους υπάτους, 2 οι στρατηγοί στην πόλη σε περίοδο ειρήνης και 6 στον πόλεμο. Έξι επίσης κρατούσαν και οι αρχιστράτηγοι (αντιπραίτορες) της Ρώμης. Τις δεσμίδες αυτές κουβαλούσαν οι ραβδούχοι οι οποίοι συνόδευαν τους αξιωματούχους για προστασία. Το σύμβολο αυτό χρησιμοποιήθηκε και από τους Ετρούσκους. Το σύμβολο αυτό βρίσκεται σε οικόσημο της οικογένειας LATIN ή LININUS που είναι εντοιχισμένο στους τοίχους του Πανεπιστημίου της Πάντοβα.
Στη νεώτερη εποχή χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται σαν μέρος των συμβόλων διαφόρων κρατών και οργανισμών για να συμβολίσει τον ρεπουπλικανισμό. Από το 1821 εικονίζεται στο θυρεό και τη σημαία του κράτους Gran Colombia της Λατινικής Αμερικής, η οποία από το 1903 διασπάστηκε σε μικρότερα κράτη. Από το 1830 υπάρχει στον θυρεό του Εκουαδόρ. Επίσης χρησιμοποιείται από την Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ.
Στον 20ό αιώνα έγινε περισσότερο γνωστό ως σύμβολο του φασιστικού κόμματος και στη συνέχεια της Φασιστικής Ιταλίας, για να δώσει ιστορικό υπόβαθρο στην ιδεολογία του "φασισμού". Σήμερα η δημόσια χρήση των δεσμίδων των ραβδούχων στην Ιταλία απαγορεύεται.
Πηγές
Κατηγορία:Σύμβολα
Υρ (Ανατολικά Πυρηναία)
Το Υρ (γαλλικά και καταλανικά: Ur) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Υρουά (γαλλικά: Urois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
410
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Η Γέννηση της Αφροδίτης (Μποτιτσέλι)
Η Γέννηση της Αφροδίτης (Ιταλικά: La nascita di Venere) είναι πίνακας ζωγραφικής του Ιταλού καλλιτέχνη της Αναγέννησης, Σάντρο Μποτιτσέλι. Φιλοτεχνήθηκε περίπου το 1485–1486. Σήμερα βρίσκεται στη συλλογή του μουσείου Ουφίτσι στη Φλωρεντία, στην αίθουσα που είναι αφιερωμένη στο μεγάλο δημιουργό. Αποτελεί μια από τις αρτιότερες αισθητικά δημιουργίες του Φλωρεντίνου καλλιτέχνη. Η έμπνευση για τον πίνακα δίνεται από μια μυθολογική αφήγηση του Οβιδίου και συνιστά μια νεοπλατωνική αλληγορία βασισμένη στην αντίληψη της αγάπης ως γενεσιουργού δύναμης. Είναι άγνωστο σε εμάς ποιος παρήγγειλε τον πίνακα αυτό στον Ιταλό καλλιτέχνη, ωστόσο πιστεύεται πως φτιάχτηκε για κάποιο μέλος της οικογένειας των Μεδίκων. Ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν πως αποτελεί ύμνο στην αγάπη του Τζουλιάνο ντι Πιέρο των Μεδίκων για τη Σιμονέττα Κατανέο Βεσπούτσι, που ζούσε στο Πορτοβένερε (μετάφραση: Λιμάνι της Αφροδίτης), μια παραθαλάσσια πόλη για την οποία μια τοπική παράδοση λέει πως αποτελεί το μέρος όπου γεννήθηκε η Αφροδίτη. Σημειώνεται πως ο Μποτιτσέλι αγαπούσε μυστικά και ο ίδιος την όμορφη Σιμονέττα, που ήταν ερωμένη του ευγενούς από την οικογένεια των Μεδίκων. Πιστεύεται πως η Σιμονέττα αποτέλεσε το μοντέλο για την Αφροδίτη στον πίνακα, αλλά και για άλλες κοπέλες σε έργα του Μποτιτσέλι, όπως συνέβη και στην Άνοιξη (Primavera).
Θέμα
thumb|left|220px|Λεπτομέρεια του πίνακα. Σύμφωνα με τον αρχαίο ελληνικό μύθο, όταν ο Κρόνος πήρε τη βασιλεία από τον πατέρα του, τον Ουρανό, έκοψε τα γεννητικά του όργανα και τα πέταξε στη θάλασσα. Από τους αφρούς της θάλασσας, αναδύθηκε κοντά στην Κύπρο (σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση) η θεά Αφροδίτη. Στον πίνακα, η θεά Αφροδίτη αναδύεται από το νερό μέσα σε ένα όστρακο που φυσούν ο Ζέφυρος και η Αύρα προς την ακτή της Κύπρου ή των Κυθήρων. Στην ακτή την υποδέχεται μια από τις Ώρες, θεότητες των εποχών, που της προσφέρει έναν μανδύα. Σύμφωνα με ορισμένους ερμηνευτές, η γυμνή θεά είναι σύμβολο πνευματικής και όχι γήινης αγάπης. Η ανατομία της Αφροδίτης δεν αποτελούν εκφράσεις κλασικού ρεαλισμού, όπως στα έργα του Ραφαήλ ή του Λεονάρντο Ντα Βίντσι.
Το σχέδιο είναι αρμονικό και ντελικάτο: οι γραμμές κομψές και δημιουργούν, με τα κύματα που σκάνε στην ακτή, τις πτυχώσεις των ρούχων, την αρμονική ροή των μαλλιών της θεάς, διακοσμητικά κυματοειδή παιχνιδίσματα. Τα χρώματα είναι φωτεινά, οι μορφές καθαρές και ραφιναρισμένες. Το γυμνό σώμα της Αφροδίτης είναι ύμνος στην κλασσική ομορφιά και στην αγνότητα της ψυχής, ενώ για τη στάση της ο Μποτιτσέλι ακολούθησε το πρότυπο της Αιδήμονος Αφροδίτης (Venus Pudica).
Το θέμα της Αφροδίτης είναι παγανιστικό, σε μια εποχή που τα περισσότερα έργα τέχνης απεικόνιζαν ρωμαιοκαθολικά θέματα. Αν και ορισμένα από τα έργα του φλωρεντίνου ζωγράφου καταστράφηκαν εξαιτίας των θεμάτων τους, η Αφροδίτη διασώθηκε χάρη στην επιρροή του Λαυρεντίου των Μεδίκων. Ο πίνακας έχει επηρεάσει κατά πολύ και τη σύγχρονη κουλτούρα με εμφανίσεις σε διάφορες ταινίες και βιβλία. Επιπροσθέτως το πρόσωπο της Αφροδίτης απεικονίζεται στο δεκάλεπτο των ιταλικών κερμάτων ευρώ.
Κατηγορία:Πίνακες που απεικονίζουν ελληνικούς μύθους Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Σάντρο Μποτιτσέλι Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής Κατηγορία:Εκθέματα της Πινακοθήκης Ουφίτσι (Φλωρεντία) Κατηγορία:Πίνακες θεοτήτων
Ομοσπονδία Εθνικών Φοιτητικών Ενώσεων Κύπρου
Με τον τίτλο "Ομοσπονδία Εθνικών Φοιτητικών Ενώσεων Κύπρου", αρκτικόλεξο ΟΕΦΕΚ, ιδρύθηκε το 1962 στην Αθήνα Ομοσπονδία Κυπρίων Φοιτητών που σπούδαζαν στην Ελλάδα ως δευτεροβάθμιο όργανο των επιμέρους οργανώσεων Εθνική Φοιτητική Ένωση Κυπρίων Αθήνας (ΕΦΕΚ Αθήνας) και ΕΦΕΚ Θεσσαλονίκης, που είχαν δημιουργηθεί λίγα χρόνια πριν. Η ΟΕΦΕΚ διατηρήθηκε μέχρι το 1975, όταν και διαλύθηκε λόγω της ταύτισης της ηγεσίας της με την Χούντα των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα. Διάδοχος της ΟΕΦΕΚ είναι σήμερα η Παγκύπρια Ομοσπονδία Φοιτητικών Ενώσεων - ΠΟΦΕΝ.
Γενικά
Το φοιτητικό κίνημα στην Κύπρο άρχισε να εκδηλώνεται αμέσως μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της το 1960. Ιδιαίτερη βοήθεια στο κίνημα υπήρξαν οι διάφορες διευκολύνσεις φοίτησης και υποτροφίες που θεσπίστηκαν από διάφορες χώρες με συνέπεια ο αριθμός φοιτητών εξωτερικού κατ΄ έτος να παρουσιάζει μεγάλη άνοδο. Όταν ιδρύθηκε η ΟΕΦΕΚ ήδη λειτουργούσαν ΕΦΕΚ στην Αθήνα (από το 1949), την Θεσσαλονίκη, το Λονδίνο και την Ανατολική Γερμανία, στις οποίες προστέθηκαν αργότερα και αντίστοιχες της Βουλγαρίας, της Τσεχοσλοβακίας κ.ά. με σαφή σοσιαλιστικό προσανατολισμό.
Στην Ελλάδα η δράση της ΟΕΦΕΚ υπήρξε πράγματι θετική συσπειρώνοντας όλους τους Κύπριους φοιτητές και σπουδαστές μέχρι το 1967 όταν διατάχθηκε η απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο, της οποίας και ακολούθησε το κίνημα του Βασιλέως Κωνσταντίνου Β΄. Έτσι το 1968 βρίσκει το φοιτητικό κυπριακό κίνημα αντιμέτωπο με το καθεστώς ενώ πολλά μέλη άρχισαν να συντάσσονται με αντικαθεστωτικές οργανώσεις κυρίως του Γρίβα Διγενή.
Πανσπουδαστικά Συνέδρια και Σεμινάρια
Η δράση της ΟΕΦΕΚ καταγράφεται στον τύπο ανάμεσα στα τακτικά Πανσπουδαστικά Συνέδρια που έγιναν. Κορυφαία εκδήλωση θεωρέιται το Διεθνές Πανσπουδαστικό Συνέδριο που διοργανώθηκε στη Κύπρο απο την ΟΕΦΕΚ στις 27-30/9/1964 στο κτήριο της παιδαγωγικής ακαδημίας, καθώς και πανφοιτητικό σεμινάριο αμέσως μετά στις 1 με 4/10/1964 με θέμα "Η Κύπρος δια μέσου των αιώνων". Όσον αφορά τα τακτικά συνέδρια, αυτά γίνονταν κάθε καλοκαίρι με Α' συνέδριο το 1962, ακολούθησαν κανονικά τα συνέδρια και στις 3/8/69 γίνεται το κανονικό Ζ' συνέδριο αφού το 1968 έγινε καθαρά απο διορισμένους της Χούντας και έτσι παραβλέπτηκε από τους δημοκράτες φοιτητές, ακολούθως το 1970 έγινε το Η' όπου οι φοιτητές καταδικάζουν τις συνομιλίες, ακολούθως το Θ' συνέδριο γίνεται στις 2/8/1971 και το Ι' στις 1-4/8/1972. Τα συνέδρια συνεχίστηκαν με το μέχρι και τον Αύγουστο του 1978 οπου έγινε το ΙΓ' συνέδριο, ενώ προηγήθηκαν το ΙΑ' το 1973 και το ΙΒ' το 1976. Το ΙΓ' συνέδριο ήταν και το τελευταίο.
== Διετελέσαντες πρόεδροι Ο.Ε.Φ.Ε.Κ. ==
Παραπομπές
Κατηγορία:Φοιτητικές παρατάξεις στην Κύπρο Κατηγορία:Φοιτητικές παρατάξεις στην Ελλάδα
Αφίφ
Το Αφίφ (عفيف ʿAfīf) είναι πόλη στη Σαουδική Αραβία, στην περιοχή του Νατζντ. Βρίσκεται περίπου στο μέσο της απόστασης Ριάντ-Μέκκα. Η σύγχρονη πόλη χτίστηκε τη δεκαετία του 1910 ως μια χίτζρα (οικισμός), για τις νομαδικές φυλές της περιοχής, όπως την 'Ουταϊμπάχ (Ιχγουάν). Έχει αναπτυχθεί από τότε και είναι μια μικρή πόλη 39.581 κατοίκων την απογραφή του 2004, χωρίς τις γύρω πόλεις και χωριά, που σχηματίζουν το κυβερνείο Αφίφ.
Η πόλη υπηρέτησε ως πύλη μεταξύ της κεντρικής και δυτικής περιοχής της Σαουδικής Αραβίας. Η πόλη είναι επίσης γνωστή επειδή ήταν ο χώρος που προσγειώθηκε για πρώτη φορά το πρώτο αεροπλάνο του Βασιλιά Αμπντουλαζίζ, ο πρώτος βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας.
Η πόλη πήρε το όνομα Αφίφ από ένα παλιό πηγάδι που ονομαζόταν Αφίφ "بئر عفيف - البير العود". Χρησιμοποιόταν από τους ανθρώπους στα ταξίδια τους προς τη Μέκκα, για το Χατζ ή το Ομράχ, και να προμηθευτούν νερό για το υπόλοιπο της διαδρομής τους. Τον μήνα του Χατζ, άνθρωποι έρχονταν γύρω από το πηγάδι για να πωλήσουν τα προϊόντα τους στους επιβάτες. Τότε, άνθρωποι από τα γύρω χωριά συνειδητοποίησαν το πόσο κερδοφόρο είναι το να ζει κάποιος κοντά στο συγκεκριμένο πηγάδι και άρχισαν να χτίζουν σπίτια κοντά στο πηγάδι. Από τότε, η πόλη αναπτύσσεται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σαουδικής Αραβίας
2170 Λευκορωσία
Η Λευκορωσία (Byelorussia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,9. Ανακαλύφθηκε το 1971 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου της Κριμαίας, στο Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από τη Λευκορωσία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Λευκορωσίας είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λευκορωσια
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Αναρρίχηση επί κάλω ανδρών
Η αναρρίχηση επί κάλω ανδρών ήταν ένα από τα έντεκα αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις.
Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 28 Οκτωβρίου στο Φράνσις Φιλντ. Το σχοινί είχε ύψος 25 πόδια (περίπου 7,62 μέτρα) και ήταν στηριγμένο σε ιστό. Κάθε αθλητής είχε τρεις προσπάθειες στη διάθεσή του και η καλύτερη από αυτές μετρούσε στην τελική του κατάταξη.
Ο συνολικός αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των τριών πρώτων, οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε ο Τζορτζ Άιζερ (ο οποίος αν και αγωνιζόταν με ξύλινο προσθετικό πόδι, κατάφερε εκείνη την ημέρα να κερδίσει συνολικά 6 μετάλλια), το ασημένιο ο Τσαρλς Κράουζε και το χάλκινο ο Έμιλ Βόιγκτ.
Πηγές
Αναρρίχηση επί κάλω
Μακεδονικοί Τάφοι (Κατερίνη)
Στις εργασίες για την ανάκτηση του πηλού ανακαλύφθηκαν δυο μακεδονικοί τάφοι βόρεια της Κατερίνης.
Τοποθεσία
Οι τάφοι βρίσκονται περίπου 3.7 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το κέντρο της Κατερίνης μεταξύ της Εθνικής Οδού 1, της κύριας σύνδεσης Αθήνας - Θεσσαλονίκης και της Οδού 1, αμέσως βόρεια της διασταύρωσης Βόρεια Κατερίνης.
Τάφος Α
Ο δυτικός τάφος έχει έναν προθάλαμο και τον πραγματικό θάλαμο ταφής. Οι δύο χώροι χωρίστηκαν από μια διπλή πτέρυγα από μαρμάρινη πόρτα, η οποία διατηρείται εντελώς. Η πόρτα έγινε, όπως και στους γειτονικούς Μακεδονικούς Τάφους στο Κορινό, ως πλαστική ξύλινη πόρτα. Έτσι, οι σιδερένιες ταινίες και η σύνδεσή τους μιμούνται από εξαρτήματα σιδήρου. Το δάπεδο είναι καλυμμένο με πέτρινες πλάκες. Ο σοβάς των εσωτερικών τοίχων ζωγραφίζεται ακολουθώντας το πρότυπο του μικρότερου τάφου. Στο θάλαμο ταφής υπάρχουν τα ερείπια ενός πέτρινου καναπέ, στην οποία θάφτηκε ο νεκρός.
Για την προστασία των μαρμάρινων θυρών από την πτώση, υποστηρίζονται από ξύλινα στηρίγματα και μεταλλικές ράβδους.
Τάφος Β
Ο μικρός, ανατολικός τάφος σχεδιάζεται ως τάφος ενός θαλάμου. Είναι διακοσμημένο με μια ζωγραφική δύο τόνων. Ο σοβάς του ανώτερου στρώματος της μονολιθικής τοιχοποιίας είναι βαμμένος με κίτρινη βαφή, ο σοβάς του υποκείμενου κύβου ήταν διακοσμημένος με κόκκινο χρώμα. Το πάτωμα είναι τοποθετημένο με πέτρινες πλάκες.
Βιβλιογραφία
Αικατερίνη Δεσποίνη: Ο τάφος της Κατερίνης. Σε: Αρχαιολογικά Ανάλεκτα εξ Αθηνών 1980, σελίδες 198–209.
Παραπομπές
4. "Ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΤΑΦΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ" (https://www.youtube.com/watch?v=zxQCp15BEN0), 17'.00 '', σενάριο-σκηνοθεσία: Ελένη Στούμπου-Κατσαμούρη, εσωτερική παραγωγή της Εφορείας Αρχαιοτήτων Περιφέρειας Θεσσαλονίκης (Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού), 2015, για τη Διεθνή Ημέρα Μουσείων.
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Καστα
Επαρχία Αράλ
Παραπομπές
Αραλ
HMS Conflict (1894)
To HMS Conflict ήταν το πρώτο από τρία αντιτορπιλικά της ομώνυμης κλάσης που ναυπηγήθηκαν για το Βασιλικό Ναυτικό στα τέλη του 19ου αιώνα. Καθελκύστηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1894 και πωλήθηκε στις 20 Μαΐου 1920.
Επιχειρησιακή ιστορία
Όταν εντάχθηκε σε υπηρεσία, το Conflict στάλθηκε στην Μεσόγειο, όμως στις αρχές του 1902 αποφασίστηκε η επιστροφή του πίσω στα βρετανικά νερά. Τον Απρίλιο εκείνου του έτους, πριν από την επιστροφή του, έλαβε μέρος σε γυμνάσια στα ανοικτά της Λας Πάλμας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Conflict
Υρμπανιά
Το Υρμπανιά (γαλλικά: Urbanya, καταλανικά: Orbanyà) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Υρμπανιαίν (γαλλικά: Urbanyains).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Γλυκερίνη
Η γλυκερίνη ή γλυκερόλη, (αγγλικά: glycerin ή glycerol), είναι η χημική οργανική ένωση προπανοτριόλη η οποία αποτελείται από τρία άτομα άνθρακα, όπου ο πρώτος και ο τελευταίος άνθρακας συνδέονται με 2 άτομα υδρογόνου και μια ρίζα υδροξυλίου, ενώ ο μεσαίος άνθρακας με ένα άτομο υδρογόνου και ένα υδροξύλιο, όπως παρουσιάζεται στον χημικό τύπο: HOCH2-CHOH-CH2OH.
Ονομασία
Ειδικότερα στην αγγλική και γαλλική ορολογία ο όρος «γλυκερόλη» χαρακτηρίζει την καθαρή χημική ένωση, ενώ ο όρος «γλυκερίνη» αποδίδεται περισσότερο στα διάφορα εμπορικά παρασκευάσματα, όπου η περιεχόμενη καθαρή ουσία είναι περισσότερη του 95%. Την εμπειρική ονομασία γλυκερίνη την οφείλει στον Σεβρέλ (Chevreul) που πρώτος την ονομάτισε από τη γλυκιά γεύση της.
Γενικά
Η γλυκερίνη ανακαλύφθηκε από τον Σέελε (Scheele), το 1779. Πρόκειται για ουσία ημίρρευστη σε κανονική θερμοκρασία με σημείο τήξης τους 17 °C, και σημείο ζέσεως τους 290 °C όπου και παρατηρείται ταυτόχρονη αποσύνθεση. Χαμηλότερα των 17 °C βρίσκεται σε κατάσταση ιξώδους μορφής (πυκνόρρευστο) με ειδικό βάρος περίπου 1,265. Είναι μια τρισθενής αλκοόλη (τριόλη) η οποία, υπό την επίδραση ήπιων οξειδωτικών μέσων, μετατρέπεται σε γλυκερόζη, ενώ υπό την επίδραση ισχυρών οξειδωτικών μετατρέπεται σε γλυκερινικό οξύ. Θερμαινόμενη με KHSO4 σχηματίζει την ακόρεστη αλδεΰδη ακρολεΐνη.
Η γλυκερίνη παρέχει εστέρες, τα λεγόμενα γλυκερίδια, εκ των οποίων σημαντικότερα είναι τα λιπίδια που σχηματίζονται με τα λιπαρά οξέα. Αναμιγνύεται εύκολα με το νερό και την αιθυλική αλκοόλη και διαλύεται με ακετόνη, πλην όμως είναι αδιάλυτη στον κοινό αιθέρα.
Παρασκευή
Βιομηχανικά η γλυκερίνη παρασκευάζεται ως ακατέργαστο υποπροϊόν υδρόλυσης λιπών και ελαίων κατά την παραγωγή λιπαρών οξέων ή σαπώνων. Η προκύπτουσα «ακατέργαστη γλυκερίνη» υποβάλλεται στη συνέχεια σε καθαρισμό και στη συνέχεια σε απόσταξη, ώστε να περιοριστεί η περιεκτικότητα σε νερό μέχρι ποσοστού 3%, προκειμένου έτσι να χρησιμοποιηθεί σε φαρμακευτικά ή βιομηχανικά προϊόντα.
Χρήσεις
Η γλυκερίνη παρουσιάζει ένα ευρύ φάσμα χρήσεων, μεταξύ των οποίων ως διαλύτης, μέσο διαβροχής, πλαστικοποιητής, θρεπτικό συστατικό σε ζυμοτεχνικές βιομηχανίες καθώς και ως πρώτη ύλη στην παραγωγή φαρμάκων, καλλυντικών, βερνικιών, σαπώνων και εκρηκτικών υλών (νιτρογλυκερίνη), στο ηλεκτρονικό τσιγάρο ως υγρό - βάση αναπλήρωσης φίλτρων, εντός της οποίας προστίθενται αρώματα και νικοτίνη. Σημαντική, επίσης, χρήση της γίνεται και ως υποκατάστατου της ζάχαρης σε διαβητικούς, ενώ χρησιμοποιείται με τη μορφή υποθέτου σαν καθαρτικό. Τέλος, χρησιμοποιείται ακόμη και στη θεατρική και κινηματογραφική σκηνοθεσία ως «τρικ» υποκαθιστώντας τα πραγματικά δάκρυα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλκοόλες Κατηγορία:C3 Κατηγορία:Πρόσθετα τροφίμων Κατηγορία:Καθαρτικά Κατηγορία:Πολικοί διαλύτες
Δημώ (εταίρα)
Η Δημώ (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν μια εταίρα που έζησε στην Αρχαία Αθήνα. Οι αρχαίες πηγές την συνδέουν με την οικογένεια των Αντιγονιδών βασιλέων της Μακεδονίας, πέφτοντας κατά σημεία σε αντιφάσεις.
Ο Αθήναιος αναφέρει πως διατηρούσε σχέσεις με τον Αντίγονο Γονατά, στον οποίο προσέφερε ένα γιο, τον Αλκυονέα. Κατά τα φαινόμενα ο Αλκυονέας γεννήθηκε όταν ο Αντίγονος βρισκόταν λίγο πριν τα τριάντα και παρόλο που δεν ήταν επίσημο τέκνο υπολογιζόταν για διάδοχος του πατέρα του, αν δεν έχανε τη ζωή του σε μάχη. Ο Αντίγονος έλαβε επίσημη σύζυγο ευγενικής καταγωγής (Φίλα) και απέκτησε νόμιμο γιο (Δημήτριο) αφού έκλεισε τα σαράντα και ανήλθε στο μακεδονικό θρόνο.
Ο ίδιος ο Αθήναιος αναφέρει και μια δεύτερη εκδοχή, παραθέτοντας ως πηγή τον Ηρακλείδη το Λέμβο, ότι η Δημώ ήταν ερωμένη του πατέρα του Γονατά, Δημητρίου του Πολιορκητή και για χάρη της είχε έρθει σε σύγκρουση με το δικό του πατέρα, Αντίγονο το Μονόφθαλμο, ο οποίος την επωφθαλμιούσε επίσης.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαίες εταίρες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Δυναστεία των Αντιγονιδών
Under Wraps
Το Under Wraps είναι το 15ο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, το οποίο κυκλοφόρησε στις 7 Σεπτεμβρίου του 1984 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records". Στις 26 Απριλίου 2005, η "Capitol" κυκλοφόρησε τον δίσκο σε μορφή CD με πέντε επιπλέον κομμάτια.
Η κυκλοφορία υπήρξε αμφιλεγόμενη μεταξύ των οπαδών του σχήματος, λόγω του synth-pop ήχου της. Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν αρνητικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με ένα αστέρι με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 1,9 / 5 και το "ProgArchives" με 2,2 / 5.
Μέλη των Jethro Tull
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Under Wraps" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Jethro Tull Κατηγορία:Άλμπουμ του 1984
Εσωκομματικές εκλογές ΠΑΣΟΚ 2012
Οι πέμπτες εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ πραγματοποιήθηκαν στις 18 Μαρτίου 2012, στις οποίες συμμετείχε ένας υποψήφιος. Νικητής αναδείχθηκε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, καθώς κατέβαινε χωρίς αντίπαλο, με 97,44%. Στις εκλογές συμμετείχαν 236.151 μέλη και φίλοι του κόμματος.
Ιστορικό
Μετά την παραίτηση του Γιώργου Παπανδρέου από τη θέση του Πρωθυπουργού ξεκίνησαν οι διαδικασίες και για την αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Υποψηφιότητα για την ηγεσία του κόμματος κατέθεσαν ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο Χρήστος Παπουτσής και ο Στέφανος Τζουμάκας. Στην Εθνική Συνδιάσκεψη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., στις 12 Μαρτίου του 2012, ανακηρύχθηκε υποψήφιος πρόεδρος του κόμματος ο Ευάγγελος Βενιζέλος, καθώς ήταν ο μοναδικός ο οποίος κατάφερε να συγκεντρώσει τον απαραίτητο αριθμό υπογραφών.
Μετέπειτα γεγονότα
Η διάλυση της Βουλής, τον Απρίλιο του 2012, και η προκήρυξη εκλογών βρήκε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. με 129 βουλευτές, αποδυναμωμένο και αποψιλωμένο από στελέχη. Τον ίδιο μήνα, σε πανελλήνια δημοσκόπηση, λάμβανε ποσοστό της τάξης μόλις του 12,5%.
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχασε τις εκλογές του Μαΐου του 2012 λαμβάνοντας 13,18% των ψήφων και τερμάτισε τρίτο, πίσω από το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (16,78%) και τη Νέα Δημοκρατία (18,85%), εκλέγοντας μόλις 41 βουλευτές. Πολλά ιστορικά στελέχη του κινήματος αλλά και υπουργοί των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Σημίτη βρέθηκαν μετά από πολλά χρόνια κοινοβουλευτικής πορείας εκτός κοινοβουλίου. Στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πήρε και πάλι την τρίτη θέση, εκλέγοντας 33 βουλευτές και λαμβάνοντας το 12,28% των ψήφων. Παρ' όλα αυτά, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. συμφώνησε με τη Νέα Δημοκρατία και τη Δημοκρατική Αριστερά στο σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, βάσει προγραμματικής συμφωνίας, για επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου (το οποίο είχε υπογράψει η προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.) και απάλυνση των δυσβάσταχτων όρων που επεβλήθησαν. Πρωθυπουργός ορκίστηκε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς.
Το Μάρτιο του 2013 διεξήχθη το 9ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., παρουσία 4.200 περίπου συνέδρων. Στη νέα Κεντρική Επιτροπή που εξελέγη, πρώτος σε σταυρούς αναδείχθηκε ο προερχόμενος από τη Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ., Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος εξελέγη και γραμματέας.
Εν όψει των ευρωεκλογών του 2014, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πρωταγωνίστησε στην ίδρυση της Ελιάς, μαζί με άλλες δυνάμεις της κεντροαριστεράς, που πραγματοποιήθηκε με Πανελλήνια Συνδιάσκεψη στις 8 και 9 Μαρτίου 2014, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Τα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά, καθώς συγκέντρωσε 8,02% και εξέλεξε δύο ευρωβουλευτές. Μετά τις ευρωεκλογές, ο Ανδρέας Λοβέρδος επανεντάχθηκε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ., χωρίς ωστόσο να διαλυθεί η Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα, που είχε ιδρύσει.
Η διάσπαση του κόμματος, καθώς και η δυσαρέσκεια για την κυβερνητική πολιτική του 2012-2015 μείωσαν κατά πολύ τα ποσοστά του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, κατατάσσοντάς το έβδομο κόμμα στη Βουλή, με ποσοστό 4,68%, που είναι και το χειρότερο στην ιστορία του, και εξέλεξε 13 βουλευτές. Εξαιτίας των χαμηλών εκλογικών αποτελεσμάτων και της εκλογικής και κοινοβουλευτικής συρρίκνωσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ενεργοποιήθηκαν οι εσωτερικές διαδικασίες του Κινήματος, για τη διοργάνωση Συνεδρίου.
Στις εκλογές για την ανάδειξη προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ., εκλέχθηκε η Φώφη Γεννηματά με 51,69%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα Πασοκ 2012
Πανελλήνιοι σκοπευτικοί αγώνες σταθερού στόχου 1967
Οι Πανελλήνιοι σκοπευτικοί αγώνες σταθερού στόχου για το 1967 έγιναν από τιην 1 έως τις 7 Οκρωβρίου 1967 στο Σκοπευτήριο Καισαριανής. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχτηκε η ομάδα σκοποβολής της Αστυνομίας Πόλεων.
Συμμετείχαν οι σύλλογοι και αθλητικά τμήματα ενόπλων δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας (αναφέρονται με την σειρά που αναγράφονται στην πηγή) : Αστυνομία Πόλεων, Ελληνικός Στρατός, Πανελλήνια σκοπευτική Ένωση, Ολυμπιακός Σ.Φ.Π., Παναθηναϊκός Α.Ο., Σκοπευτικός Σύλλογος Βόλου και Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της Αστυνομίας Πόλεων αποτελείτε από τους σκοπευτές : Βασίλειο Κρύο, Παναγιώτη Ραυτόπουλο, Παναγιώτη Δαλιάνη, Δημοσθένη Κιτσάκη, Δημήτριο Καλφακάκο, Δημήτριο Ρεντζή, Νίκο Τριανταφυλλόπουλο, Κωνσταντίνο Μπέλμπα, Γεώργιο Φωτόπουλο, Ιωάννη Σκαρφίγκα, Σταύρο Σκουτέλα, Γεώργιο Νικάκο, Ευθήμιο Παπαχρίστου, Παναγιώτη ΝακάκηΕυάγγελο Ευαγγελίου, Δημήτριο Σιώμο, Χριστόδουλο Χρηστάκη, και τον Βασίλειο Φρούγκο ή Τρούγκο.
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα σκοποβολής σταθερού στόχου Κατηγορία:Σκοποβολή το 1967 Κατηγορία:Δήμος Καισαριανής
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ
Το WRC διαθέτει τρία πρωταθλήματα υποστήριξης, το πρωτάθλημα Junior World Rally (JWRC, πρώην Ακαδημία WRC), το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ 2 (WRC 2, πρώην Πρωτάθλημα Πρωταθλήματος Super 2000) και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ 3 (WRC- 3, πρώην Πρωτάθλημα Παγκόσμιου Ράλλυ Παραγωγής) που αμφισβητούνται στα ίδια γεγονότα και στάδια με την WRC, αλλά με διαφορετικούς κανονισμούς. Οι αγώνες WRC-2, WRC-3 και νεοεισερχόμενοι αγώνες διανύουν τα στάδια μετά τους οδηγούς WRC.
Τα πρώτα χρόνια
Το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα ράλλυ έγινε το 1973, με πρώτο αγώνα στο Μόντε Κάρλο. Το Alpine Reanult, ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που νίκησε στην ιστορία του Παγκοσμίου πρωταθλήματος. Ύστερα όμως, το αυτοκίνητο της Lancia, το Lancia Stratos κατάφερε να αναδείξει ως πρωταθλήτρια κατασκευαστών για τρεις συνεχόμενες σεζόν τη Lancia. Από το 1980, το WRC βράβευε και τον οδηγό που νικούσε τον αγώνα με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το Παγκόσμιο πρωτάθλημα ράλλυ οδηγών. Πρωταθλητές αναδείχτηκαν μεγάλοι θρύλοι των ράλλυ, όπως ο Sandro Mounari το 1977, ο Marku Alen το 1978, ο Bjon Valdegard το 1979, ο Waletr Rhoerl το 1980 και το 1982, ο Ari Vatanen το 1981. Αυτοκίνητα που έτρεξαν εκείνη την εποχή ήταν το Ford Escord, το Fiat 131 Abarth, το Opel Ascona 400, το Talbot Sunbeam. Lotus