cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kill Bill 1
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες πολεμικών τεχνών Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κουέντιν Ταραντίνο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Τέξας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιαπωνία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Χονγκ Κονγκ
Σκούταρι Σερρών
Το Σκούταρι είναι πεδινή κωμόπολη του Νομού Σερρών με 2.154 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού, στην πεδιάδα 9 χιλιόμετρα νότια της πόλης των Σερρών. Ανήκει στον Δήμο Σερρών ενώ μέχρι το 2011 ήταν η έδρα του ομώνυμου δήμου και μετέπειτα δημοτικής ενότητας Σκουτάρεως. Η δημοτική ενότητα έχει πληθυσμό 5.621 κατοίκους και έκταση 90,2 τ.χλμ. Πρώτοι στο σηµερινό χωριό κατέφθασαν Μικρασιάτες πρόσφυγες από τη Χωρούδα της Προύσας, τον Οκτώβριο του 1922. Τον Αύγουστο του 1924, ανήµερα του Δεκαπενταύγουστου, στη γιορτή της Κοίµησης της Θεοτόκου, ξεκίνησαν οι Σκουταριανοί πρόσφυγες από το Σκούταρι της Ανατολικής Ρωμυλίας και τελικά εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του σημερινού οικισμού τον Οκτώβριο του 1924.
Έτσι, η κωμόπολη πήρε το όνομά της από το Σκούταρι της Βόρειας Θράκης (Ανατολικής Ρωμυλίας).
Διοικητική ιστορία
Η κοινότητα Σκουτάρεως συστάθηκε στις 30 Ιουνίου 1926 με την ονομασία Κιοπεκή με την απόσπαση του οικισμού Κισκεπεσί από την κοινότητα Κάτω Καμήλας και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Την επόμενη χρονιά μετονομάστηκε σε Κοινότητα Σκουτάρεως (14 Ιανουαρίου 1927). Λειτούργησε ως κοινότητα ως το 1997, οπότε καταργήθηκε και ο οικισμός Σκούταρι αποσπάστηκε και ορίστηκε έδρα του δήμου Σκουτάρεως. Ο δήμος λειτούργησε ως το 2010, οπότε καταργήθηκε και ο οικισμός Σκούταρι προσαρτήθηκε στο δήμο Σερρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σερρών
Αγία Ελένη, Ασενσιόν και Τριστάν ντα Κούνια
Η Αγία Ελένη, Ασενσιόν και Τριστάν ντα Κούνια (αγγλικά: Saint Helena, Ascension and Tristan da Cunha) είναι ένα Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος που βρίσκεται στο νότιο Ατλαντικό και αποτελείται από τη Νήσο Αγίας Ελένης, τη Νήσο Αναλήψεως και το αρχιπέλαγος του Τριστάν ντα Κούνια. Το όνομά του εδάφους ήταν η Αγία Ελένη και οι Εξαρτήσεις της έως την 1η Σεπτεμβρίου του 2009, όταν τέθηκε σε ισχύ ένα νέο Σύνταγμα δίνοντας στα τρία νησιά το ίδιο καθεστώς εντός του εδάφους.
Πορτογαλική ανακάλυψη
Οι Πορτογάλοι βρήκαν το ακατοίκητο νησί με δέντρα και πόσιμο νερό, ενώ εισήγαγαν ζώα, κυρίως κατσίκες, οπωροφόρα και λαχανικά, ενώ κατασκεύασαν μία εκκλησία και ένα ή δύο σπίτια αφήνοντας εκεί τους άρρωστους ναύτες τους για να επιστρέψουν αργότερα στην Πορτογαλία. Οι έποικοι παρέμειναν αλλά δεν κατασκεύασαν κάποιο μόνιμο οικισμό. Το νησί απέκτησε ιδιαίτερη σημασία ως σημείο ανεφοδιασμού κατά την επιστροφή από την Ασία, καθώς βρίσκεται στη ζώνη των αληγών ανέμων που οδηγούσαν τα πλοία από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας στο νότιο Ατλαντικό. Ο Άγγλος Φράνσις Ντρέικ επισκέφτηκε πιθανότατα το νησί στο τελευταίο γύρο της περιπλάνησης του στον κόσμο (1577-1580). Αργότερα έγιναν και άλλες επισκέψεις από άλλους Άγγλους εξερευνητές και, όταν η τοποθεσία της Αγίας Ελένης, έγινε ευρύτερα γνωστή, τα αγγλικά πολεμικά πλοία άρχισαν να περιμένουν στην περιοχή να επιτεθούν σε πορτογαλικά πλοία, στο ταξίδι επιστροφής από την Ινδία. Κατά την ανάπτυξη του εμπορίου τους στην Άπω Ανατολή, οι Ολλανδοί επίσης άρχισαν να επισκέπτονται το νησί ενώ το 1633 το διεκδίκησαν και επίσημα, αλλά δεν εγκαταστάθηκαν στο νησί και το 1651 το εγκατέλειψαν σε μεγάλο βαθμό υπέρ της αποικίας τους στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας.
Αγγλικός και Βρετανικός αποικισμός
Το 1657, η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών ανέλαβε την διακυβέρνηση της Αγίας Ελένης από τον Όλιβερ Κρόμγουελ, και το επόμενο έτος η Εταιρεία αποφάσισε να οχυρώσει και να αποικίσει το νησί με καλλιεργητές. Ο πρώτος κυβερνήτης, ο καπετάνιος John Dutton, έφθασε το 1659 και από την ημερομηνία αυτή η Αγία Ελένη ισχυρίζεται ότι είναι η δεύτερη παλαιότερη αποικία της Βρετανίας, μετά τις Βερμούδες. Χτίστηκε ένα φρούριο και αρκετά σπίτια. Μετά την αποκατάσταση της βρετανικής μοναρχίας το 1660, η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών έλαβε μια Βασιλική Χάρτα δίνοντάς της το αποκλειστικό δικαίωμα να οχυρώσει και να αποικίσει το νησί. Το φρούριο μετονομάστηκε σε Τζέιμς Φορτ (James Fort) και η πόλη Τζέιμσταουν, προς τιμήν του Δούκα του Γιόρκ και αργότερα βασιλιά Ιάκωβου Β΄ της Αγγλίας.
Το Βασίλειο της Αγγλίας έγινε τμήμα του νέου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας το 1707 και τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου το 1801. Η Βρετανική Αυτοκρατορία μεγάλωσε σε μια παγκόσμια μεγάλη δύναμη. Το σημαντικότερο και το πρώτο εγκατεστημένο, το νησί της Αγίας Ελένης, κυβερνούσε η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών από το 1659. Έγινε διεθνώς γνωστό ως τόπος εξορίας του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, που είχε επιλεγεί από τη βρετανική κυβέρνηση, ο οποίος κρατήθηκε στο νησί από τον Οκτώβριο του 1815 έως το θάνατό του στις 5 Μαΐου του 1821 και έγινε βρετανική αποικία του στέμματος το 1834 με το Νόμο της Αγίας Ελένης το 1833. Το ακατοίκητο νησί της Αναλήψεως φυλασσόταν από το Βασιλικό Ναυτικό στις 22 Οκτωβρίου του 1815, λόγω της στρατηγικής σημασίας του ως κεντρικά τοποθετημένου ναυτικού σταθμού. Για παρόμοιους λόγους, το Τριστάν ντα Κούνια προσαρτήθηκε ως εξάρτηση της Αποικίας του Ακρωτηρίου (Βρετανική Νότια Αφρική) στις 14 Αυγούστου του 1816, κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων. Για μια μικρή χρονική περίοδο, το Τριστάν ντα Κούνια κατοικήθηκε από μια ιδιωτική αμερικανική αποστολή που ονόμασε το έδαφος τα Νησιά Αναψυχής (Islands of Refreshment).
Διοικητική διαίρεση
Από διοικητική άποψη, η επικράτεια χωρίζεται σε τρία μέρη όπως και η γεωγραφία της περιοχής, δηλαδή την Αγία Ελένη, την Ανάληψη και το Τριστάν ντα Κούνια. Κάθε τμήμα κυβερνάται από ένα συμβούλιο. Ο Διοικητής της επικράτειας προεδρεύει του Νομοθετικού Συμβουλίου της Νομαρχιακής Επιτροπής της Αγίας Ελένης, ενώ εκπροσωπείται από έναν Διαχειριστή στο νησί της Αναλήψεως και έναν Διαχειριστή στο Τριστάν ντα Κούνια που προεδρεύει των συμβουλίων των δύο περιοχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Ηνωμένου Βασιλείου
Εθνόσημο του Τριστάν ντα Κούνια
Περιγραφή
Ο θυρεός στο εθνόσημο αποτελείται από τέσσερα άλμπατρος σε ένα σχέδιο καθρεφτίσματος χρώματος γαλάζιου και λευκού. Δύο αστακοί των βράχων βαστούν το θυρεό. Τα ζώα αυτά απαντώνται στα νερά του νησιού.Βλέπουμε επίσης μια ναυτική κορόνα και ένα πλοίο του Τριστάν ντα Κούνια.
Το ρητό είναι Our faith is our strength (= "Η Πίστη μας Είναι η Δύναμή μας").
Το εθνόσημο υπάρχει στη σημαία του Τριστάν ντα Κούνια όπως επίσης και στη Σημαία της Ένωσης (Union Flag) που χρησιμοποιείται από το Διοικητή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τρισταν ντα Κουνια Κατηγορία:Τριστάν ντα Κούνια
Πύρλιας
Ο Πύρλιας είναι βουνό της Αχαΐας, το οποίο αποτελεί προέκταση της χαμηλής οροσειράς της Μόβρης. Το υψηλότερο σημείο του βρίσκεται σε υψόμετρο 531 μέτρων.
Τοποθεσία
Εκτείνεται στα βορειοανατολικά της Μόβρης, στην ενδοχώρα της δυτικής Αχαΐας, ευρισκόμενο -μεταξύ και άλλων- νότια της πεδινής περιοχής των πρώην δήμων Ωλενίας και Δύμης, δυτικά του Κομποβουνίου, βορειοδυτικά των Πεζούλισων και βόρεια της Σκόλλιδος. Εγγύς του στα βορειοανατολικά βρίσκεται η Βιομηχανική Περιοχή Πάτρας.
Στις παρυφές και τις απολήξεις του βουνού βρίσκονται τα χωριά Άρλα (190 μ.), Ελαιοχώρι (150 μ.) και Φώσταινα (100 μ.), η συνοικία Ροβιανίτης της Άρλας, η συνοικία Μπεσμουταίικα (Μπεθμουταίικα ή Μπουσμεταίικα) της Φώσταινας, η οικιστική θέση των Τσαγκαραίικων, καθώς επίσης και το Αιγυπτόκαστρο, το οποίο κατασκευάστηκε κατά τον 13ο αιώνα και αποτελεί φράγκικο κτίσμα, ευρισκόμενο στη σημερινή θέση Ποταμιά.
Η έκτασή του υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας ενώ μοιράζεται ανάμεσα στις δημοτικές ενότητες Ωλενίας και Δύμης, με το μεγαλύτερο μέρος του να ανήκει στην Ωλενία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Δύμης Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας
Sportradar
Η Sportradar AG είναι μια πολυεθνική εταιρεία με έδρα το Σανκτ Γκάλεν της Ελβετίας, που συλλέγει και αναλύει δεδομένα που αφορούν τον αθλητισμό. Η Sportradar παρέχει υπηρεσίες σε εταιρείες στοιχημάτων, εθνικές ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες και διεθνείς αθλητικές οργανώσεις όπως η ΟΥΕΦΑ και η ΔΟΕ. Από τον Ιανουάριο του 2016, η εταιρεία διαθέτει 35 γραφεία σε 24 χώρες σε όλο τον κόσμο, όπως στο Τρόντχαϊμ, το Λονδίνο και τη Λιουμπλιάνα. Τα προϊόντα της Sportradar περιλαμβάνουν ζωντανά αποτελέσματα και στατιστικά στοιχεία αθλητικού περιεχομένου. Μέσω της μάρκας «Betradar», η Sportradar λειτουργεί μια γκάμα εργαλείων για πράκτορες στοιχημάτων (bookmakers), συμπεριλαμβανομένων των στοιχηματικών αποδόσεων αθλητικών αγώνων, με αποτέλεσμα, την παρακολούθηση της αγοράς και των υπηρεσιών συναλλαγών.
Μέσω της θυγατρικής στις ΗΠΑ, «Sportradar US», η Sportradar είναι ο επίσημος πάροχος δεδομένων των αθλητικών ομοσπονδιών NFL, NHL και NASCAR. Στο τέλος του 2015 η Sportradar ανανέωσε τη συνεργασία με τη Διεθνή Ομοσπονδία Αντισφαίρισης ως επίσημος συνεργάτης υπηρεσίας συλλογής των δεδομένων της.
Από το 2005, η εταιρεία είχε μια συνεργασία με τη Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία για την ανίχνευση της απάτης και των στημένων αγώνων. Το σύστημα αναπτύχθηκε αργότερα και ξεκίνησε ως Σύστημα Ανίχνευσης Απάτης (Fraud Detection System). Εκτός από την ανίχνευση της απάτης, η Sportradar διοργανώνει εργαστήρια ακεραιότητας μαζί με τις ομοσπονδίες όπως η MLS, η Σέριε Α και η Διεθνής Ομοσπονδία Χόκεϊ επί πάγου. Τα εργαστήρια αυτά διδάσκουν στους συλλόγους και τους παίκτες για το πώς λειτουργεί η αγορά στοιχημάτων, οι διάφορες μορφές των στημένων αγώνων και πώς ανιχνεύεται η χειραγώγηση ενός αγώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεχνολογία πληροφοριών
Θωμάς Ξενάκης
Ο Θωμάς Ξενάκης ( 30 Μαρτίου 1875 – 7 Ιουλίου 1942) ήταν Έλληνας αθλητής της γυμναστικής, ο οποίος αναδείχθηκε δύο φορές Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Ήταν αθλητής του Εθνικού Γ.Σ.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896. Στην αναρρίχηση επί κάλω κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο μαζί με τον συμπατριώτη του, Νικόλαο Ανδριακόπουλο. Επί συνόλου 5 διαγωνιζομένων, μόνο ο Ξενάκης με τον Ανδριακόπουλο κατάφεραν να ολοκληρώσουν την αναρρίχηση στο μήκους 14 μέτρων σκοινί. Ο Ανδριακόπουλος σημείωσε χρόνο 23,4 δεύτερα, ενώ ο Ξενάκης λιγότερο.
Ο Θωμάς Ξενάκης κατέκτησε και δεύτερο μετάλλιο στους ίδιους αγώνες, αυτή τη φορά στο ομαδικό των παράλληλων ζυγών, με την ελληνική ομάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές της γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αναρίχησης επί κάλω Κατηγορία:Αθλητές στίβου Εθνικού ΓΣ
Ζαχαρίας Παπαντωνίου
Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου (Καρπενήσι, 2 Φεβρουαρίου 1877 – Αθήνα, 1 Φεβρουαρίου 1940) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, ποιητής, πολιτικός, διηγηματογράφος, δημοσιογράφος, κριτικός τέχνης και ακαδημαϊκός, υποστηρικτής της δημοτικής γλώσσας στο γλωσσικό ζήτημα.
Από το 1908 μέχρι το 1910 βρισκόταν στο Παρίσι, απ' όπου αρθρογραφούσε για την εφημερίδα Εμπρός. Μεταξύ 1912 και 1916 είχε αναλάβει νομάρχης Ζακύνθου, Κυκλάδων, Μεσσηνίας και Λακωνίας. Το 1918 ανέλαβε τη θέση του Διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης και στη συνέχεια (και μέχρι τον θάνατό του) πρόεδρος του μονίμου καλλιτεχνικού συμβουλίου της. Την ίδια αυτή χρονιά εξέδωσε το διήγημα και πεζογραφημά του Τα ψηλά βουνά. Η πρώτη εμφάνιση του Παπαντωνίου στα γράμματα έγινε με σατιρικούς στίχους, τους οποίους είχε γράψει όταν ήταν ακόμη μαθητής και είχαν δημοσιευτεί στο βραχύβιο σατιρικό περιοδικό Αἱ Μηχανορραφίαι, με τον Νικόλαο Κουντουριώτη και Ιωάννη Δεληκατερίνη. Το 1938 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών (έδρα Λογοτεχνίας, τάξη Γραμμάτων και Τεχνών). Οι γονείς του ήθελαν να σπουδάσει γιατρός, εκείνος, όμως, προτίμησε τη ζωγραφική. Στο Παρίσι πήγε αργότερα ως ανταποκριτής της εφημερίδας Εμπρός, στην οποία και δημοσίευσε το πρώτο διήγημα και πεζογράφημα του, Τα παρισινά γράμματα, το οποίο και προκάλεσε μεγάλη και παγκόσμια αίσθηση και εντύπωση και τα οποία και κυκλοφόρησαν μετά τον θάνατό του σε έναν τόμο με τον τίτλο Φιλολογικά Χρονογραφήματα. Επιστρέφοντας από το Παρίσι, συνέχισε να εργάζεται ως ανταποκριτής, αρθογράφος και ως αρχισυντάκτης στην εφημερίδα Εμπρός για άλλα 3 χρόνια.
Καταγωγή
Ο Λάμπρος Παπαντωνίου, ο πατέρας του Ζαχαρία, ήρθε από τη νότια Ρωσία το 1872, όπου υπηρετούσε ως δάσκαλος, προκειμένου ν' αποφύγει μια μεγάλη επιδημία, που είχε ξεσπάσει στην περιοχή. Φθάνοντας στην Ελλάδα, κατέφυγε στο Καρπενήσι, όπου διέμεναν οι συγγενείς της γυναίκας του (Ελένη Ηλιοκαύτου), η οποία ήταν κόρη του συμβολαιογράφου Ζαχαρία Ηλιοκαύτου. Επειδή, όμως, την εποχή εκείνη δεν υπήρχε κενή θέση δασκάλου στο Καρπενήσι, τοποθετήθηκε στη Γρανίτσα, όπου μεταφέρθηκε με τη γυναίκα του και τον πρωτότοκο γιο του, Χαρίλαο. Η γυναίκα του έμεινε έγκυος και όταν ήρθε ο καιρός να γεννήσει πήγε στο Καρπενήσι, στους δικούς της, για να βρίσκεται την ώρα του τοκετού κοντά σε γιατρούς. Ο Ζαχαρίας γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1877, στο σπίτι των Γ. και Β. Φαρμακίδη. Μετά τη γέννα, η μητέρα με το νεογέννητο επέστρεψαν στη Γρανίτσα. Στο μητρώο αρρένων του Δήμου Απεραντίων ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου φέρεται εγγεγραμμένος με αύξοντα αριθμό 1.460.
Θα πρέπει ν' αναφέρουμε ότι εκείνην την εποχή ανακηρύχτηκε άγιος ο “Νεομάρτυς Μιχαήλ ο εκ Γρανίτσης”. Ο Λάμπρος Παπαντωνίου, που υπηρετούσε τότε στη Γρανίτσα, έγραψε το γνωστό απολυτίκιο του Αγίου “Των Αγράφων τον γόνον και Ελλάδος αγλάισμα [...]”, καθώς και το Δοξαστικό των Αίνων (1881). Και τα δύο μπήκαν στην ακολουθία του Αγίου.
Η οικογένεια του Λάμπρου Παπαντωνίου είχε 4 παιδιά, τον Χαρίλαο, τον Θανάση, τη Σοφία και τον Ζαχαρία. Από τη Γρανίτσα έφυγε το 1890 κι εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όταν ο Ζαχαρίας ήταν 13 ετών.
Τελείωσε το Γυμνάσιο και γράφτηκε στην Ιατρική, την οποία δεν τελείωσε ποτέ, γιατί τον είχε απορροφήσει η δημοσιογραφία. Από το 1893 συνεργάζεται με την Ακρόπολη του Βλάση Γαβριηλίδη και παίζει ως ερασιτέχνης ηθοποιός στο θέατρο «Αθήναιον». Δημοσιεύει το πρώτο του διήγημα Ο ψωμάς και δημοσιογραφεί σε διάφορες εφημερίδες. Παράλληλα, σπουδάζει ζωγραφική. Το 1897 συγκλονίζεται από την ελληνική ήττα και γράφει τα Πολεμικά τραγούδια. Τρία χρόνια αργότερα γίνεται αρχισυντάκτης στο Σκριπ, μέχρι το 1905. Παράλληλα, ο αδελφός του ο Θανάσης παρουσιάζει έντονα ψυχολογικά προβλήματα.
Το 1906 δημοσιογραφεί στον Χρόνο και στο Εμπρός. Το 1908 γίνεται ανταποκριτής της εφημερίδας Εμπρός στο Παρίσι. Πολύ σύντομα, όμως, ο διευθυντής του σταμάτησε να τον πληρώνει, λόγω οικονομικών προβλημάτων. Εκείνος απογοητεύεται και αρρωσταίνει, αλλά, ευτυχώς, τον συντηρούσε ο Σωτήρης Σκίπης. Την εποχή αυτή έστελνε τα Παρισινά γράμματα, που αξιολογήθηκαν ως πολύ σπουδαία.
Γυρίζοντας από το Παρίσι, το 1911, συνδέεται μετά από έναν χρόνο με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, μέσω του Στέφανου Γρανίτσα, και διορίζεται νομάρχης. Το 1914, ως νομάρχης Μεσσηνίας, βραβεύεται σε κρατικό διαγωνισμό ποίησης και χρόνια πριν με την ιδιότητα αυτή ήταν ιθύνων νους των τραμ της Καλαμάτας. Όταν ήταν νομάρχης Λακωνίας, το 1916, απαγόρευσε το ανάθεμα των ιερωμένων κατά του Ελευθερίου Βενιζέλου και παραπέμφθηκε σε δίκη. Την επομένη χρονιά (1917) πεθαίνει ο πατέρας του, αν και πολλοί είπαν ότι αυτοκτόνησε.
Το 1918 κυκλοφορούν Τα ψηλά βουνά και ο ίδιος διορίζεται διευθυντής στην Εθνική Πινακοθήκη. Την επόμενη χρονιά αυτοκτονεί ο αδελφός του ο Θανάσης και ο ίδιος συμμετέχει στη συγγραφή του βιβλίου Αλφαβητάρι με τον Ήλιο. Ακολουθεί η έκδοση της ποιητικής του συλλογής Τα χελιδόνια, αφιερωμένη στη μνήμη του αδελφού του. Στις εκλογές της ίδιας χρονιάς επικράτησαν οι αντιβενιζελικοί και στην Πλατεία Συντάγματος καίγονται Τα ψηλά βουνά ως αντεθνικά και αντιθρησκευτικά.
Το 1923 κυκλοφόρησαν οι Πεζοί ρυθμοί και του απονέμεται το Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών. Ακολουθεί η κυκλοφορία των Διηγημάτων και το ανέβασμα στη σκηνή «Κοτοπούλη» του θεατρικού του έργου Ο όρκος του πεθαμένου, το οποίο σημείωσε παταγώδη αποτυχία. Επανέρχεται ο Βενιζέλος και ξαναγυρνούν Τα Ψηλά Βουνά.
Θάνατος
Απεβίωσε από καρδιακή ανακοπή το απόγευμα της 1ης Φεβρουαρίου 1940, εν όσω επέβαινε σε τραμ της γραμμής Πατησίων-Ομονοίας, κατευθυνόμενος σε συνεδρίαση της Ακαδημίας.
Έργα
Τα έργα του είναι τα παρακάτω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της τέχνης Κατηγορία:Νομάρχες Ζακύνθου Κατηγορία:Νομάρχες Κυκλάδων Κατηγορία:Νομάρχες Μεσσηνίας Κατηγορία:Νομάρχες Λακωνίας Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Αρχαία Ιστορία
Αρχαία Ιστορία εννοείται το σύνολο των γεγονότων του παρελθόντος από την έναρξη της καταγεγραμμένης ανθρώπινης ιστορίας έως τις αρχές του μεσαίωνα ή την ύστερη αρχαιότητα. Η διάρκεια της καταγεγραμμένης ιστορίας είναι περίπου 5.000 χρόνων, που αρχίζει με τα κείμενα σφηνοειδούς γραφής των Σουμερίων την αρχαιότερη μορφή συνεκτικής γραφής κατά τον 30ο αι. π.Χ.
Ο όρος κλασική αρχαιότητα χρησιμοποιείται συχνά στο πλαίσιο της ιστορίας του Παλαιού Κόσμου με αρχή της καταγεγραμμένης ελληνικής ιστορίας το 776 π.Χ (πρώτη Ολυμπιάδα). Η ημερομηνία συμπίπτει προσεγγιστικά με την παραδοσιακή ημερομηνία της ίδρυσης της Ρώμης το 753 π.Χ, την αρχή της ιστορίας της αρχαίας Ρώμης, και την αρχή της αρχαϊκής περιόδου στην αρχαία Ελλάδα. Δεδομένου ότι η ημερομηνία λήξης της αρχαίας ιστορίας αμφισβητείται, οι δυτικοί μελετητές χρησιμοποιούν την πτώση της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας το 476 (η πλέον χρησιμοποιούμενη) το κλείσιμο της πλατωνικής ακαδημίας στο 529[, τον θάνατο του αυτοκράτορα Ιουστινιανού το 565 , την έλευση του Ισλάμ , ή την άνοδο του Καρλομάγνου ως το τέλος της αρχαίας και της κλασικής ευρωπαϊκής ιστορίας.
Όσον αφορά στην ιστορία των σημαντικών πολιτισμών της Ινδίας και της Κίνας, η ινδική αρχαία ιστορία περιλαμβάνει την πρώιμη περίοδο των μέσων βασιλείων  και η αρχαία κινεζική ιστορία, έως τη δυναστεία Τσιν.
Αρχαιολογία
Οι αρχαιολόγοι χρησιμοποιούν την ανασκαφή και τη μελέτη των τεχνέργων σε μια προσπάθεια να ερμηνεύσουν και να ανακατασκευάσουν το παρελθόν της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές στα ερείπια των αρχαίων πόλεων είναι στην πραγματικότητα αναζήτηση για ενδείξεων και μαρτυριών για το πώς προς το πώς έζησαν οι άνθρωποι μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου. Ορισμένες σημαντικές ανακαλύψεις της αρχαιολογίας για τη μελέτη της ανθρώπινης ιστορίας είναι:
Πηγαία κείμενα
Τα περισσότερα από αυτά που γνωρίζουμε για τον αρχαίο κόσμο προέρχονται από αφηγήσεις των ιστορικών της αρχαιότητας. Αν και είναι σημαντικό να λαμβάνεται πάντα υπόψιν η προκατάληψη κάθε αρχαίου συγγραφέα, οι αφηγήσεις τους είναι η βάση για την κατανόηση του αρχαίου παρελθόντος. Στους αρχαίους συγγραφείς που χρησιμοποιούνται περιλαμβάνονται οι Ηρόδοτος, Θουκυδίδης, Αρριανός, Πλούταρχος, Πολύβιος, Σίμα Τσιεν, Σαλλούστιος, Λίβιος, ο Ιώσηπος, Σουητώνιος και Τάκιτος, μεταξύ άλλων.
Μια βασική δυσκολία της μελέτης της αρχαίας ιστορίας είναι ότι η καταγεγραμμένη ιστορία δεν μπορεί να τεκμηριώσει το σύνολο των παρελθόντων γεγονότων, καθώς μόνον ένα τμήμα των κειμένων σώθηκε ως τις μέρες μας. Επιπλέον, η αξιοπιστία των πληροφοριών που λαμβάνονται από αυτά τα σωζόμενα κείμενα πρέπει να υποστεί το βάσανο της κριτικής επαλήθευσης. Λίγοι άνθρωποι, επίσης, ήταν σε θέση να γράψουν ιστορία, καθώς η αναγκαία παιδεία δεν ήταν δεδομένη σε κάθε πολιτισμό, ακόμα και μετά το τέλος της αρχαίας ιστορίας.
Η αρχαιότερη γνωστή συστηματική ιστορική σκέψη εμφανίστηκε στην αρχαία Ελλάδα, εκκινώντας με τον Ηρόδοτο της Αλικαρνασσού (484-425 π.Χ περ). Ο Θουκυδίδης με τη σειρά του εξάλειψε σε μεγάλο βαθμό την θεϊκή παρέμβαση στην αφήγηση του πελοποννησιακού πολέμου μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης, θεσπίζοντας παράλληλα ορθολογιστικά στοιχεία, που αποτέλεσαν προηγούμενο για τα μεταγενέστερα ιστορικά συγγράμματα. Ήταν επίσης ο πρώτος που διέκρινε μεταξύ αιτίας και άμεσης πηγής ενός γεγονότος.
Προϊστορία
Η προϊστορία είναι η περίοδος πριν από την γραπτή ιστορία. Η πρώιμη ανθρώπινη μετανάστευση στην Κατώτερη Παλαιολιθική 1.800.000 χρόνια π.Χ είχε ως αποτέλεσμα την εξάπλωση του Homo erectus σε όλη την Ευρασία. Η ελεγχόμενη χρήση της φωτιάς συνέβη 800.000 χρόνια π.Χ. στη Μέση Παλαιολιθική. Πριν από 250.000 χρόνια ο Homo sapiens (σύγχρονος άνθρωπος) εμφανίστηκε στην Αφρική. Πριν από 60-70.000 χρόνια ο Homo sapiens μετανάστευσε από την Αφρική προς τη Νότια και τη Νοτιοανατολική Ασία και έφτασε στην Αυστραλία. Πριν από 50.000 χρόνια οι σύγχρονοι άνθρωποι εξαπλώθηκαν από την Ασία προς την Εγγύς Ανατολή. 40.000 χρόνια πριν οι σύγχρονοι άνθρωποι έφθασαν στην Ευρώπη και μετανάστευσαν στην Αμερική περίπου 15.000 χρόνια πριν στην Ανώτερη Παλαιολιθική.
Η 10η χιλιετία π.Χ είναι η πρώτη συγκεκριμένη ημερομηνία για την επινόηση της γεωργίας και την αρχή της αρχαίας εποχής. Το Γκιομπεκλί Τεπέ ανεγέρθηκε από κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες στην 10η χιλιετία π.Χ (περ. 11.500 χρόνια πριν). Μαζί με το Νεβάλι Κόρι παρέχει την αρχαιολογική μαρτυρία για την κατανόηση της νεολιθικής στην Ευρασία. Κατά την 7η χιλιετία π.Χ ξεκίνησε ο πολιτισμός Τζιαχού στην Κίνα. Από την 5η χιλιετία π.Χ, οι πολιτισμοί της ύστερης νεολιθικής εποχής επινόησαν τον τροχό και την πρωτογραφή. Στην 4η χιλιετία π.Χ αναπτύσσεται ο πολιτισμός Κουκουτένι στην περιοχή που καλύπτει η σημερινή Ουκρανία-Μολδαβία-Ρουμανία. Το 3400 π.Χ, η πρωτοεγγράμματη σφηνοειδής γραφή εξαπλώνεται στη Μέση Ανατολή. [33] Τον 30ό αιώνα π.Χ, κατά την πρώιμη εποχή του ορείχαλκου σημειώνεται η έναρξη της περιόδου των εγγράμματων πολιτισμών στη Μεσοποταμία και την αρχαία Αίγυπτο. Γύρω από το 27ο αιώνα π.Χ ιδρύεται το παλαιό βασίλειο της Αιγύπτου και η πρώτη Δυναστεία της Ουρούκ.
Μέση και Ύστερη Εποχή του Ορείχαλκου
Στον 24ο αιώνα π.Χ., ιδρύθηκε η ακκαδική αυτοκρατορία στη Μεσοποταμία.
Την πρώτη ενδιάμεση περίοδο της Αιγύπτου του 22ου αιώνα π.Χ, ακολούθησε το μέσο βασίλειο της Αιγύπτου μεταξύ του 21ου και του 17ου αιώνα π.Χ. Η αναγέννηση των Σουμερίων έγινε επίσης περί τον 21ο αιώνα π.Χ στην Ουρ. Κατά τον 18ο αιώνα π.Χ η ξεκίνησε δεύτερη ενδιάμεση περίοδος της Αιγύπτου.
Από το 1600 π.Χ, αναπτύχθηκε η μυκηναϊκή Ελλάδα. Η αρχή της δυναστείας Σανγκ εμφανίστηκε στην Κίνα στην ίδια περίοδο και υπάρχει μαρτυρία ενός πλήρως ανεπτυγμένου κινεζικού συστήματος γραφής. Κατά το 1600 π.Χ μαρτυρείται επίσης η έναρξη της κυριαρχίας των Χετταίων στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Η περίοδος από τον 16ο έως τον 11ο αιώνα π.Χ σχετίζεται με την ίδρυση του Νέου Βασιλείου της Αιγύπτου γύρω από τον Νείλο. Μεταξύ του 1550 π.Χ και 1292π.Χ, αναπτύχθηκε η περίοδος Αμάρνα στην Αίγυπτο.
Πρώιμη εποχή του σιδήρου
Η εποχή του σιδήρου είναι η τελευταία κύρια περίοδος στο σύστημα των τριών εποχών, μετά την εποχή του Χαλκού. Η ημερομηνία και το πλαίσιό της, ποικίλλουν ανάλογα με τη χώρα ή τη γεωγραφική περιοχή.
Κατά τη διάρκεια του 13ου έως τον 12ο αιώνα π.Χ. διαμορφώθηκε η περίοδος των Ραμεσιδών στην αρχαία Αίγυπτο. Γύρω στο 1200 π.Χ. πιστεύεται ότι έλαβε χώρα ο Τρωικός πόλεμος, ενώ το 1180 π.Χ. ήταν σε εξέλιξη η διάλυση της αυτοκρατορίας των Χετταίων.
Κατά το 1046 π.Χ η στρατιωτική δύναμη των Τσου, με επικεφαλής τον βασιλέα Γου, ανέτρεψε τον τελευταίο βασιλιά της δυναστείας Σανγκ. Λίγο αργότερα ιδρύθηκε στην Κίνα η δυναστεία Τσου.
Το Πιράκ είναι αρχαιολογική θέση της πρώιμης εποχής του σιδήρου στο Μπαλουχιστάν του Πακιστάν, που χρονολογείται περίπου στο 1200 π.Χ. Η περίοδος αυτή πιστεύεται ότι είναι η αρχή της Εποχής του Σιδήρου στην Ινδία και την υποήπειρο.
Το 1000 π.Χ ξεκίνησε το βασίλειο των Μανναίων στη Δυτική Ασία. Περίπου τον 10ο έως τον 7ο αιώνα π.Χ., αναπτύχθηκε στη Μεσοποταμία η νεοασσυριακή αυτοκρατορία. Περί το 800 π.Χ ξεκινάει η άνοδος των ελληνικών πόλεων-κρατών, ενώ το 776 π.Χ, διεξήχθησαν οι πρώτοι καταγεγραμμένοι Ολυμπιακοί Αγώνες.
Κλασική αρχαιότητα
Η κλασική αρχαιότητα είναι ένας ευρύς όρος για μια εξίσου μακρά περίοδο πολιτιστικής ιστορίας και επικεντρώνεται γύρω από τη Μεσόγειο. Αρχίζει με την πρωιμότερη καταγραμμένη ελληνική επική ποίηση του Ομήρου (9ος αιώνας π.Χ.), και συνεχίζει με την άνοδο του χριστιανισμού και την πτώση της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (5ος αιώνας), που καταλήγει στη διάλυση της κλασικής κουλτούρας με το κλείσιμο της ύστερης αρχαιότητας.
Μια τέτοια ευρεία κατανομή της ιστορίας και η γεωγραφική διασπορά καλύπτει μάλλον ανόμοιους πολιτισμούς και περιόδους. Με την στενή έννοια ο όρος «κλασική αρχαιότητα» αναφέρεται συνήθως στην εξιδανικευμένη άποψη μεταγενέστερων ερευνητών, σύμφωνα με τα λόγια του Έντγκαρ Άλαν Πόε, για «τη δόξα που ήταν η Ελλάδα, και τη μεγαλοπρέπεια που ήταν Ρώμη!». Τον 18ο και 19ο αιώνα ο σεβασμός για την κλασική αρχαιότητα ήταν πολύ μεγαλύτερος στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες από ό,τι σήμερα. Ο σεβασμός για τους αρχαίους στην Ελλάδα και τη Ρώμη επηρέασε πολιτική, τη φιλοσοφία, τη γλυπτική, τη λογοτεχνία, το θέατρο, την εκπαίδευση, ακόμη και την αρχιτεκτονική και τη σεξουαλικότητα.
Όσον αφορά στην πολιτική, η παρουσία ενός Ρωμαίου αυτοκράτορα ήταν επιθυμητή για μακρό χρονικό διάστημα μετά την πτώση της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η τάση αυτή έφτασε στο αποκορύφωμά της όταν ο Καρλομάγνος στέφθηκε «Ρωμαίος Αυτοκράτορας» κατά το έτος 800, μια πράξη που οδήγησε στο σχηματισμό της αγίας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η ιδέα ότι ο αυτοκράτορας είναι ένας μονάρχης που υπερβαίνει τον απλό βασιλέα χρονολογείται σε αυτή την περίοδο. Σύμφωνα με το πολιτικό ιδεώδες που ακολουθεί το πλαίσιο της μοναρχίας, πάντα θα έπρεπε να υπάρχει μια ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ένα κράτος του οποίου η αρμοδιότητα επεκτείνεται σε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο.
Η επική ποίηση συνέχισε να γράφεται στη λατινική γλώσσα και άσκησε τις επιδράσεις της έως τον 19ο αιώνα. Ο Τζον Μίλτον, ακόμη και ο Αρτύρ Ρεμπό έλαβαν την πρώτη ποιητική εκπαίδευσή τους στα λατινικά. Είδη όπως η επική ποίηση, ο ποιμενικός στίχος και η αστείρευτη χρήση χαρακτήρων και θεμάτων από την ελληνική μυθολογία άφησαν ένα βαθύ αποτύπωμα στη δυτική λογοτεχνία.
Στην αρχιτεκτονική υπήρξαν αρκετές ελληνικές αναβιώσεις, (αν και εμπνευσμένες ουσιαστικά περισσότερο από τη Ρωμαϊκή παρά την κλασική ελληνική αρχιτεκτονική}. Κλασικό παράδειγμα η Ουάσιγκτον DC, πόλη γεμάτη με μεγάλα μαρμάρινα κτήρια, με προσόψεις ρωμαϊκών ναών και κλασικούς ρυθμούς κιόνων.
Όσον αφορά στη φιλοσοφία, οι νεοτερικές προσπάθειες του Ακινάτη είχαν κυρίως πηγή έμπνευσης τη σκέψη του Αριστοτέλη παρά τη μεταστροφή από τον παγανισμό στον χριστιανισμό. Οι Ιπποκράτης και ο Γαληνός σχημάτισαν το θεμέλιο της πρακτικής της ιατρικής, που άντεξε περισσότερο στο διάβα του χρόνου από τις επιδράσεις της ελληνικής σκέψης στη σύγχρονη φιλοσοφία. Στο γαλλικό θέατρο, οι τραγωδοί όπως ο Μολιέρος και ο Ζαν Ρασίν έγραψαν τα θέματά τους βασιζόμενοι σε κλασικά ιστορικά θέματα σύμφωνα με τους κανόνες της Ποιητικής του Αριστοτέλη. Η επιθυμία για χορό σύμφωνα με τα αρχαιοελληνικά πρότυπα ώθησαν την Ισιδώρα Ντάνκαν να δημιουργήσει δικές της χορογραφίες. Ακόμη και η Αναγέννηση ήταν εν μέρει αποτέλεσμα της επανακάλυψης της κλασικής αρχαιότητας.
Ντουρουσεχβάρ Σουλτάνα
Η Χατιτζέ Χαϊριγιέ Αϊσέ Ντουρουσεχβάρ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:دوروسهفار سلطان) (Τούρκικα: Hatice Hayriye Ayşe Dürrüşehvar Sultan, 26 Ιανουαρίου 1914 - 7 Φεβρουαρίου 2006) ήταν η μοναδική κόρη του τελευταίου Χαλίφη του Ισλάμ Αμπντούλ Μετζίτ Β΄ και πρώην διαδόχου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Πριγκίπισσα Χατιτζέ Χαϊριγιέ Αϊσέ Ντουρουσεχβάρ Σουλτάν, Αυτοκρατορική Πριγκίπισσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Πριγκίπισσα του Μπεάρ
Βιογραφία
Η Ντουρουσεχβάρ Σουλτάν γεννήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1914 στο Παλάτι Τζαμλιτζά στο Ουσκουντάρ, και ήταν κόρη του Χαλίφη Αμπντούλ Μετζίτ Β΄ και της συζύγου του Μεχιστέ Καντινεφέντι. Ο πατέρας της, εξορίστηκε στο Παρίσι μετά την κατάργηση του Χαλιφάτου από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ το 1924.
Κατά την εξορία της οικογένειας στη Γαλλία το 1924, ο Σάχης της Περσίας, Ρεζά Χαν και ο Βασιλιάς Φουάντ Α΄ της Αιγύπτου, την ήθελαν νύφη για τους αντίστοιχους κληρονόμους τους, Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί και Φαρούκ. Τελικά παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Αζάμ Τζαχ, τον μεγαλύτερο γιο του Οσμάν Αλί Χαν, Ασάφ Τζαχ Ζ΄ του Νίζαμ του Χαϊντεραμπάντ στη Νίκαια, στις 12 Νοεμβρίου 1931.
Η πρώτη της εξαδέλφη η Νιλουφέρ Χανίμσουλταν (εγγονή του ηγεμόνα Μεχμέτ Σελαχεντίν Εφέντι και δισέγγονη του σουλτάνου Μουράτ Ε΄), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Μοαζάμ Τζαχ, τον δεύτερο γιο του Οσμάν Αλί Χαν. Η Ντουρουσεχβάρ και ο Αζάμ Τζαχ μαζί απέκτησαν δυο γιους: τον Μουκαράμ Τζαχ το 1934 και τον Μουφαχάμ Τζαχ το 1939. Η Ντουρουσεχβάρ ήταν σεβαστή και άρτια εκπαιδευμένη γυναίκα. Μιλούσε άπταιστα Γαλλικά, Τουρκικά, Αγγλικά και Ουρντού.
Η Ντουρουσεχβάρ Σουλτάν πέθανε στις 7 Φεβρουαρίου 2006 στο Λονδίνο σε ηλικία 92 ετών. Είναι θαμμένη δίπλα στην μητέρα της Μεχιστέ Καντινεφέντι, στο Κοιμητήριο Μπρούκγουντ του Λονδίνου.
Πηγές
Κατηγορία:Γυναίκες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Εκερνφέρντε
thumb|Η παραλια της πόλης στην [[Βαλτική Θάλασσα]] Το Εκερνφέρντε (στα γερμανικά Eckernförde) είναι πόλη στο κρατίδιο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (Schleswig-Holstein) κοντά στο Κίελο. Με 23.000 κατοίκους, είναι τουριστικό κέντρο του Γερμανικού βορρά, αλλά πιό γνωστή για τη μοναδική βάση υποβρυχίων της χώρας. Το όνομα της πρωτοαναφέρεται το 1197, ενώ το 1302 αποκτά δικαιώματα πόλεως. Η πόλη είναι και ένα από τα κέντρα της δανικής μειονότητας στη βόρεια Γερμανία.
Το κέντρο της πόλης έχει πολλά παλιά κτήρια και βρίσκεται μεταξύ του λιμανιού και της παραλίας. Τα ιστορικά σπίτια είναι ως επί το πλείστον χτισμένα από ξύλο και πρώην κατοικίες ψαράδων.
Σπεσιαλιτέ της πόλεως είναι το Κίλερ Σπρόττε (Kieler Sprotte), ένα καπνιστό ψάρι που φέρει το όνομα του Κιέλου, από το λιμάνι του οποίου πουλιόταν.
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Χαιρετίσματα
Ο δίσκος Χαιρετίσματα είναι ο πέμπτος δίσκος του Βασίλη Παπακωνσταντίνου και περιέχει 5 τραγούδια σε στίχους και μουσική του Νικόλα Άσιμου. Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1987 και περιέχει τα εξής τραγούδια:
Κατηγορία:Βασίλης Παπακωνσταντίνου (δισκογραφία)
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 – Ακοντισμός ανδρών
Ο ακοντισμός ανδρών ήταν ένα από τα αγωνίσματα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 που πραγματοποιήθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο Βερολίνου στις 7 και 9 Αυγούστου.
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι τοπικές (UTC+2)
Προκριματικά
Πρόκριση: 82.00 μ (Q) ή οι 12 επόμενες καλύτερες επιδόσεις (q).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 Κατηγορία:Ακοντισμός στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Γεγονότα Απριλίου 2019
17 Απριλίου
(BBC)
(The Guardian)
18 Απριλίου
(The Irish News)
30 Απριλίου
04
Σπύρος Φουρλάνος
Ο Σπύρος Φουρλάνος (Αθήνα, 19 Νοεμβρίου 1993) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται στη θέση του μέσου.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Φουρλάνος προέρχεται από τις ακαδημίες του Παναθηναϊκού. Στις 27 Νοεμβρίου 2011, κατά τη διάρκεια του αγώνα για το πρωτάθλημα με τον ΟΦΗ, έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα ανδρών του συλλόγου περνώντας ως αλλαγή.
Αν και δεν κατάφερε στα δύο χρόνια με την πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού να καθιερωθεί στη βασική ενδεκάδα, τον ξεχώρισε η βελγική Κλαμπ Μπριζ, που τον απέκτησε τον Μάιο του 2013.
Τον Ιανουάριο του 2014 παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού για ένα εξάμηνο στην Καλλονή, με τη λήξη του οποίου αποδεσμεύτηκε ως ελεύθερος.
Το καλοκαίρι του 2014 συμφώνησε με τον Πανιώνιο. Τον Αύγουστο του 2017 ήρθε σε συμφωνία με την Παναχαϊκή.
Στις εθνικές ομάδες
Συμμετείχε σε όλες τις μικρές εθνικές ομάδες. Στην Παίδων από το 2010 έως το 2011, την επόμενη χρονιά υπήρξε μέλος της Νέων και από το 2012 της Ελπίδων. Με τη Νέων συμμετείχε στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος U19 το 2012, έχοντας συμμετοχή στους τρεις αγώνες των ομίλων, στον ημιτελικό καθώς και στον χαμένο τελικό απέναντι στην Ισπανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Μπρυζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Καλλονής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Μάγισσες της νύχτας
Οι μάγισσες της νύχτας (στα γερμανικά Nachthexen) ήταν μια ομάδα από επίλεκτες Σοβιετικές πιλότους, που έδρασαν κατά τη διάρκεια του Β' Π.Π.
Ιστορία
Στα τέσσερα χρόνια της δράσης τους (1942-1945) οι "μάγισσες" πραγματοποίησαν περισσότερες από 30.000 αποστολές, ρίχνοντας 23.000 τόνους βομβών. Η πρώτη επίθεσή τους καταγράφηκε στις 8 Ιουνίου του 1942, εναντίον γερμανικής μεραρχίας. Από το 1943 και μετά η φήμη τους εξαπλώθηκε ραγδαία, με αποτέλεσμα να καταστούν ιδιαίτερα επικίνδυνες για τους ναζί. Για τον λόγο αυτό, όποιος Γερμανός αεροπόρος κατόρθωνε να καταρρίψει έστω μια από αυτές τιμούνταν με την απονομή του "Σιδηρού Σταυρού".
Γραμπιά Εύβοιας
Η Γραμπιά είναι ημιορεινό χωριό της νότιας Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Γραμπιά βρίσκεται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Όχη σε υψόμετρο 240 μέτρα, σε απόσταση περίπου 3 χλμ. βορειοανατολικά από την Κάρυστο και 119 χλμ. νοτιοανατολικά από την Χαλκίδα. Το χωριό αναφέρεται από την εποχή της φραγκοκρατίας μαζί με τη Μεκουνίδα και τα Ρούκλια ως πηγή ύδρευσης του Κοκκινόκαστρου της Καρύστου ή Castellο Rosso διαμέσου του ρωμαϊκού υδραγωγείου, που διασώζεται μέχρι σήμερα στην βόρεια πλαγιά του οχυρού.
Αξιοθέατα
Το παλιό πέτρινο ελαιοτριβείο "λιοτρίβι του Κόλλια" των μέσων του 19ου αιώνα έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο γιατί "παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον και είναι ένα από τα ελάχιστα κτίσματα ειδικής λειτουργίας που έχουν διασωθεί στην περιοχή και αποτελεί χαρακτηριστικό σημείο αναφοράς για την περιοχή της Καρυστίας, όπου η παραγωγή του λαδιού αποτελούσε το σημαντικότερο στοιχείο της οικονομικής ζωής των κατοίκων".
Διοικητικά στοιχεία
Επίσημα αναφέρεται, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, ως ξεχωριστός οικισμός το 1889 στο ΦΕΚ 251Α - 04/10/1889 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καρύστου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τη Μεκουνίδα και τα Ρούκλια αποτελούν την τοπική κοινότητα Γραμπιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γραμπιάς του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 266 κατοίκους ενώ ως οικισμός 174.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Κατάλογος έργων του Ντούτσιο ντι Μπουονινσένια
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων του Ντούτσιο ντι Μπουονινσένια.
Β. Maestá
Το αριστούργημα του Ντούτσιο βρίσκεται στην Σιένα, στο Museo dell'Opera della Metropolitana (Μουσείο των έργων του Μητροπολιτικού Ναού). Αναφέρεται άλλος χώρος-μουσείο όταν πρόκειται για τμήματα που αποσπάστηκαν από το εικονογραφικό σύνολο.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Ζεράλντ Γκρανολιές
Ο Ζεράλντ Γκρανολιές (λατινικό αλφάβητο : Gerard Granollers Pujol), γεννημένος στις 30 Ιανουαρίου 1989, είναι πρώην Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης και Μεσογειονίκης.
Η υψηλότερη κατάταξή του ήταν το Νο 217 στον κόσμο στο μονό που έφτασε στις 5 Αυγούστου 2013 και στο διπλό το Νο 144 στις 11 Οκτωβρίου 2010. Αδελφός του είναι ο επίσης αντισφαιριστής Μαρσέλ Γκρανολιές που έχουν αγωνιστεί στο διπλό ως ζευγάρι.
Στους Μεσογειακούς αγώνες του 2009 στην Πεσκάρα κατέκτησε το χάαλκινο μετάλλιο στο διπλό. με συμπαίκτη τον Ρομπέρτο Μπαουτίστα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ισπανοί Μεσογειονίκες
Φολίνιο
Το Φολίνιο φέρεται να ιδρύθηκε στα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ. Η πόλη κατά τον Μεσαίωνα άλλαζε συχνά χέρια και καταστράφηκε από την Περούτζα το 1281. Το 1305 ανέλαβαν την εξουσία η οικογένεια Τρίντσι, ως υποτελείς στην Αγία Έδρα, μέχρι το 1439, οπότε και αποφάσισαν να εναντιωθούν. Ο Πάπας Ευγένιος Δ΄ έστειλε ισχυρό στρατό στον οποίο οι κάτοικοι της πόλης παραδόθηκαν και ο τελευταίος αρχηγός της οικογένειας Τρίντσι, ο Κορράντο Β΄, αποκεφαλίστηκε. Στη συνέχεια το Φολίνιο ανήκε στα Παπικά Κράτη μέχρι την ενοποίηση της Ιταλίας το 1860. Η πόλη υπέστη καταστροφές από σεισμό το 1832 και το 1997.
Το ιστορικό κέντρο της πόλης έχει περίπου τετράγωνο σχήμα και περιβάλλεται από τείχη. Οι εκκλησίες της πόλης κοσμούνται από έργα ζωγραφικής των ζωγράφων της Ούμπρια, όπως ο Νικολό ντι Λιμπερατόρε, ο οποίος ζωγράφισε το κεντρικό τέμπλο του ναού του αγίου Νικολάου. Ο καθεδρικός, ναός, αφιερωμένος στο Σαν Φελισιάνο, έχει ρωμανική πρόσοψη του 1133, η οποία αποκαταστάθηκε το 1903, ενώ το εσωτερικό του ανακαινίσθηκε τον 18ο αιώνα. Στην πλατεία του καθεδρικού βρίσκονται επίσης το Παλάτσο ντελ Γκοβέρνο ή Παλάτσο Τρίντσι, του 1350, το οποίο έχει παρεκκλήσι με τοιχογραφίες του Οταβιάνο Νέλι (1424), το Παλάτσο Κομουνάλε, με πύργο ύψους 52 μέτρων, και το Παλάτσο ντελ Κανονίτσε. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης τα αναγεννησιακά Παλάτσο Ορφίνι και Παλάτσο Ντέλι. Τρία χιλιόμετρα ανατολικά βρίσκεται το αββαείο του Σασοβίβο, διακοσμημένο με μωσαϊκό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Γκάι Ντίκινς
Ο Γκάι Ντίκινς (αγγλ. Guy Dickins, 1881 - 1916) ήταν κλασικός αρχαιολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1881. Αρχικά υπηρέτησε ως κρατικός υπάλληλος στην Ινδία, όπου ανακάλυψε την αγάπη του για τις αρχαιότητες και αποφάσισε να σπουδάσει αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Το 1904 ήρθε στη Βρετανική Σχολή Αθηνών, όπου διενήργησε αρχαιολογικές ανασκαφές στις αρχαίες Θαλάμες όταν διευθυντής της σχολής ήταν ο Ρίτσαρντ ΜακΓκίλλιβρευ Ντώκινς (Richard McGillivray Dawkins, 1871-1955). Διενήργησε επίσης ανασκαφές στον ναό της Άρτεμης Ορθίας στη Σπάρτη. Παντρεύτηκε την Μαίρη Χάμιλτον, επίσης αρχαιολόγο της Βρετανικής Σχολής. Επέστρεψε στην Αγγλία το 1909 και διορίστηκε στο Κολλέγιο της Οξφόρδης, όπου δίδαξε ιστορία της αρχαιότητας. το 1914 διορίστηκε καθηγητής πανεπιστημίου της κλασικής αρχαιολογίας. Επιστρατεύτηκε ξανά για να υπηρετήσει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου τραυματίστηκε στην μάχη του Σομμ το 1916 και πέθανε στο Ποζιέρ (Pozières) της Γαλλίας.
Εργογραφία
Ο Ντίκινς εξέδωσε τα πορίσματα των ανασκαφών του στο Ετήσιο Annual of the British School at Athens το 1905. Η Βρετανική σχολή εξέδωσε επίσης τον κατάλογο του Μουσείου της Ακρόπολης το 1912, τον οποίο συνέταξε ο Ντίκινς μαζί με τον Στάνλεϋ Κάσσον (Stanley Casson), την Ντόροθυ Λαμπ Μπρουκ (Lamb Brooke) και την Λέιντυ Νίκολσον (Lady Nicholson, 1887-1967). Μετά θάνατον η χήρα του επιμελήθηκε το υλικό που είχε συγκεντρώσει και το δημοσίευσε το 1920 με τίτλο «Ελληνιστική Γλυπτική».
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί αρχαιολόγοι
Δήμος Σπάτων - Αρτέμιδος
Ο Δήμος Σπάτων - Αρτέμιδος είναι δήμος της περιφέρειας Αττικής που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2010. Ο δήμος σχηματίστηκε με την συνένωση του δήμου Σπάτων και του δήμου Αρτέμιδας λειτούργησε απο το 2011, η έκταση του νέου Δήμου είναι 73,695 τ.χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός της Δημοτικής Ενότητας Σπάτων - Λούτσας καταγράφηκε 12.991 κάτοικοι και ο πληθυσμός της Δημοτικής Ενότητας Αρτέμιδας 21.924 κάτοικοι, ο συνολικός πληθυσμός του δήμου ήταν αθροιστικά 34.915 μόνιμοι κάτοικοι.
Συνορεύει βόρεια με Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου, νότια με το Δήμο Μαρκοπούλου Μεσογαίας, και δυτικά με το Δήμο Παιανίας και το Δήμο Παλλήνης.
Ιστορική εξέλιξη του δήμου
Ο δήμος Σπάτων-Λούτσας συστάθηκε το 1952 και προήλθε από την αναγνώριση της προηγούμενης κοινότητας Σπάτων σε δήμο. Η κοινότητα είχε συσταθεί το 1912 και περιλάμβανε τα Σπάτα ως έδρα της και τους οικισμούς Ραφήνα, Λούτσα, Πικέρμι, Ντράφι και Παπαγγελάκι. Το 1928 αποσπάστηκε η Ραφήνα που αποτέλεσε νέα κοινότητα, το 1952 αποσπάστηκε το Πικέρμι που σχημάτισε την κοινότητα Πικερμίου και το 1974 αποσπάστηκε η Λούτσα που αποτέλεσε την κοινότητα Λούτσας, μετέπειτα δήμο Αρτέμιδας. Τα επόμενα χρόνια ο δήμος Σπάτων-Λούτσας παρέμεινε αμετάβλητος μέχρι τα τέλη του 2010. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης ο δήμος καταργήθηκε και συνενώθηκε στο νέο Δήμο Σπάτων - Αρτέμιδος.
Ψάχνοντας τον Νέμο
Ψάχνοντας τον Νέμο (αγγλικά: Finding Nemo)είναι αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων παραγωγής 2003. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Άντριου Στάντον και το σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με τους Μπομπ Πάτερσον και Ντέιβιντ Ρέινολντς. Εξαιτίας της επίθεσης ενός μπαρακούντα στη γειτονιά όπου ζούσαν οι γονείς του κλοουνόψαρου Νέμο, το μόνο ψάρι που διασώζεται είναι ο πατέρας του, Μάρλιν, και το αβγό του Νέμο που ακόμη δεν έχει εκκολαφτεί. Η υπερπροστατευτικότητα του Μάρλιν στη μετέπειτα ζωή του μοναχογιού του, Νέμο, θα τον οδηγήσει σε μια επικίνδυνη πράξη, που θα έχει ως αποτέλεσμα την απαγωγή του από δύτες. Ο πατέρας του θα πρέπει να περάσει από χίλια κύματα για να τον σώσει και να τον ξαναφέρει κοντά του. Την παραγωγή της ταινίας ανέλαβε η Pixar, στην πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία της και τη χρηματοδότησε η Disney. Το όνομα του χαρακτήρα του τίτλου, θυμίζει τον Κάπτεν Νέμο, καπετάνιο σε δύο από τα μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν, "20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα" και "Η μυστηριώδης νήσος".
Η ταινία έγινε τεράστια καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία. Απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων ενώ αξιοσημείωτες ήταν οι και εισπράξεις της που άγγιξαν τα 871 εκατομμύρια δολάρια και ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία για το 2003. Το Ψάχνοντας το Νέμο, βρέθηκε στην πρώτη θέση των πιο κερδοφόρων ταινιών κινουμένων σχεδίων όλων των εποχών, μέχρι που ξεπεράστηκε από την ταινία Σρεκ 2 (Shrek 2, 2004), κρατώντας την κορυφή για περίπου 20 μήνες και συνθλίβοντας την πρωτιά της ταινίας Ο Βασιλιάς των Λιονταριών (The Lion King, 1994) που διατήρησε την πρώτη θέση των κινουμένων σχεδίων από το 1994 μέχρι το τέλος του 2003. Στις 14 Σεπτεμβρίου 2012 η ταινία επανακυκλοφόρησε στους κινηματογράφους σε μορφή 3D. Η επανακυκλοφορία ανέβασε τις συνολικές εισπράξεις της ταινίας στα 940,3 εκατομμύρια δολάρια.
Συνέχεια της ταινίας αποτελεί η πολυσυζητημένη επιτυχία Ψάχνοντας τη Ντόρι (Finding Dory), η οποία και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 17 Ιουνίου 2016 για τις ΗΠΑ και στη 1 Σεπτεμβρίου για την Ελλάδα.
Πλοκή
Ο Μάρλιν είναι ένα ευτυχισμένο κλοουνόψαρο που ζει μαζί με τη γυναίκα του την Κοραλένια στον κοραλλιογενή ύφαλο της Αυστραλίας. Όταν όμως ένα μπαρακούντα επιτίθεται σ' αυτόν και την οικογένεια του, το μόνο που απομένει είναι ένα αβγό και ο Μάρλιν αποφασίζει να ονομάσει το ψάρι που θα βγει "Νέμο".
Ο Νέμο σε μικρή ηλικία ενώ φέρνει σε δύσκολη θέση τον υπερπροστατευτικό πατέρα του, απαγάγεται από δύτες. Ο Μάρλιν (ο πατέρας του Νέμο) με τη βοήθεια μιας μάσκας που έπεσε από τη βάρκα των δυτών και με σύντροφο την Ντόρι, ένα αφηρημένο αλλά γλυκύτατο ψάρι, ξεκινάνε να βρούνε τον Νέμο ο οποίος έχει καταλήξει στο ενυδρείο ενός οδοντίατρου ο οποίος σκοπεύει να τον χαρίσει στην "κακιά" ανιψιά του, την Ντάρλα.
Ο Νέμο γίνεται γρήγορα φίλος με τους ένοικους του ενυδρείου. Ενώ ο Μάρλιν και η Ντόρι έρχονται αντιμέτωποι με τρεις καρχαρίες, ο Νέμο περνάει ένα είδος μύησης για να μπει στην ομάδα των ψαριών του ενυδρείου τα οποία σκοπεύουν να αποδράσουν βρομίζοντας το ενυδρείο και γλιστρώντας από το παράθυρο στον ωκεανό, όταν ο οδοντίατρος τους βγάλει από το ενυδρείο και τους βάλει σε σακουλάκια για να το καθαρίσει.
Εν τω μεταξύ ο Μάρλιν και η Ντόρι κατευθύνονται προς το Σίδνεϋ όπου είναι το οδοντιατρείο, έχοντας περάσει πολλές περιπέτειες με ένα "δαίμονα του βυθού", μέδουσες κ.α. Ο Γκιλ, ένα από τα ψάρια του ενυδρείου κάνει την πρώτη απόπειρα να βρομίσει το ενυδρείο η οποία αποτυγχάνει αλλά ο Νέμο (ο υπαίτιος της αποτυχίας) θα τα καταφέρει τη δεύτερη φορά παίρνοντας θάρρος από τα νέα του πατέρα του, που του φέρνει ένας πελεκάνος, ο Νάιτζελ, ότι ο Μάρλιν κατευθύνεται προς το Σίδνεϊ πάνω στο καύκαλο μιας θαλάσσιας χελώνας.
Τελικά όμως το σχέδιο αποτυγχάνει και ο οδοντίατρος βάζει μέσα σε ένα σακουλάκι τον Νέμο για να τον δώσει στην Ντάρλα μα εκείνος κάνει τον πεθαμένο και αυτήν την αίσθηση έχει και ο πατέρας του. Τελικά μετά από μια μεγάλη περιπέτεια ο Νέμο σώζεται και μαζί με τον πατέρα του και την Ντόρι αναχωρούν για τον ύφαλο για να ζήσουν μια ευτυχισμένη ζωή.
Box office
Με προϋπολογισμό 94 εκατομμύρια δολάρια, το Ψάχνοντας τον Νέμο έκανε άνοιγμα στην 1η θέση με 70,2 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στις ΗΠΑ έφτασαν τα 380,8 εκατομμύρια δολάρια ενώ παγκοσμίως απέφερε 871 εκατομμύρια δολάρια. Η ταινία έγινε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία κινουμένων σχεδίων τόσο στην Αμερική όσο και παγκοσμίως. Το 2004 ξεπεράστηκε από το Σρεκ 2 (Shrek 2) και το 2010 από το Toy Story 3. Ήταν η 2η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία για το 2003 τόσο στην Αμερική όσο και παγκοσμίως και μέχρι σήμερα αποτελεί τη 23η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών. Η επανακυκλοφορία της ταινίας ανέβασε τα συνολικά έσοδα της ταινίας στα 940,3 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Το Ψάχνοντας τον Νέμο συμπεριλήφθηκε στην 10η θέση στην κατηγορία AFI 10 Top 10 Ταινίες Κινουμένων Σχεδίων του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου.
Συνέχεια
Το 2005 μετά από διαφωνία μεταξύ του Μάικλ Άιζνερ, Προέδρου της Disney και του Στιβ Τζομπς της Pixar σχετικά με τη διανομή των ταινιών της Pixar, η Disney ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσουν στη δημιουργία ενός καινούριου στούντιο κινουμένων σχεδίων, το Circle 7 Animation, ώστε να υλοποιήσουν συνέχειες στις 7 ταινίες της Pixar, που κυκλοφόρησαν από το 1995 μέχρι το 2006, και. που ανήκαν στη Disney. Το στούντιο προχώρησε στην ανάπτυξη των ταινιών Toy Story 3 και Μπαμπούλας Α.Ε. 2 (Monsters, Inc. 2) και προσέλαβε τη σεναριογράφο Λόρι Κρεγκ να γράψει ένα προσχέδιο για το Ψάχοντας τον Νέμο 2 (Finding Nemo 2). Το Circle 7 στη συνέχεια έκλεισε μετά την αντικατάσταση του Άιζνερ από τον Ρόμπερτ Άιγκερ, ο οποίος πήρε πίσω την Pixar.
Τον Ιούλιο του 2012, κυκλοφόρησαν φήμες ότι ο Άντριου Στάντον βρισκόταν στο στάδιο ανάπτυξης μιας συνέχειας του Ψάχνοντας τον Νέμο με τη Βικτόρια Στράουζ να αναλαμβάνει το σενάριο και με την ταινία να είναι προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει το 2016. Ωστόσο, την ίδια μέρα που κυκλοφόρησαν οι φήμες μιας πιθανής συνέχειας, ο Στάντον το αρνήθηκε. Το Σεπτέμβριο του 2012, όμως, ο Στάντον επιβεβαίωσε τη συνέχεια και τον Απρίλιο του 2013, η Disney ανακοίνωσε επίσημα το πρότζεκτ, το οποίο θα έχει τον τίτλο Ψάχνοντας την Ντόρι (Finding Dory), με τους Άλμπερτ Μπρουκς και Έλεν ΝτιΤζένερις να επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους. Η ταινία κυκλοφόρησε την 1η Σεπτεμβρίου 2016.