cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπουβέ
Γεωγραφία
Το 93 τοις εκατό του νησιού καλύπτεται από παγετώνες, δίνοντάς του θολωτό σχήμα. Η κορυφή του νησιού είναι το Βίλελμπλατετ, λίγο δυτικά από το κέντρο του νησιού. Το οροπέδιο είναι διαμέτρου 3,5 χιλιομέτρων και περιβάλλεται από διάφορες κορυφές. Η ψηλότερη είναι Ολαβτόπεν, 780 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, με επόμενες τη Λύκετοπεν(766 μέτρα) και Μοσμπιτόπανε (670 μέτρα). Κάτω από το Βίλελμπλατετ είναι η κύρια καλδέρα που είναι υπεύθυνη για τη δημιουργία του νησιού. Η τελευταία έκρηξη έγινε το 2000 π.Χ., δημιουργώντας ροή λάβας στο Ακρωτήριο Μέτεορ [60]. Το ηφαίστειο θεωρείται ότι βρίσκεται σε φθίνουσα κατάσταση. Η θερμοκρασία 30 εκατοστών κάτω από την επιφάνεια είναι 25 ° C.
Η συνολική ακτογραμμή του νησιού είναι 29,6 χιλιόμετρα. Η αποβίβαση στο νησί είναι πολύ δύσκολη, καθώς συνήθως αντιμετωπίζει υψηλά κύματα και απόκρημνες ακτές. Το χειμώνα περιβάλλεται από επιπλέοντες πάγους. Ο Τριπλός Κόμβος του Μπουβέ βρίσκεται 275 χιλιόμετρα δυτικά του νησιού. Πρόκειται για μια τριπλή συμβολή της Νότιοαμερικανικής Πλάκας, της Αφρικανικής και της Ανταρκτικής πλάκας και της Μεσοατλαντικής Ράχης, της Ράχης της Νοτιοδυτικής Ινδίας και της Αμερικανικής-Ανταρκτικής Ράχης.
Ανακάλυψη και πρώτες παρατηρήσεις
Το νησί ανακαλύφθηκε την 1η Ιανουαρίου 1739 από το Ζαν-Μπατίστ Σαρλ Μπουβέ ντε Λοζιέ, κυβερνήτη των γαλλικών πλοίων Aigle και Marie. Ο Μπουβέ, που αναζητούσε μια υποτιθέμενη μεγάλη νότια ήπειρο, είδε το νησί μέσα από την ομίχλη και ονόμασε το ακρωτήριο που είδε Ακρωτήριο της Περιτομής. Δεν μπόρεσε να αποβιβασθεί και δεν περιέπλευσε την ανακάλυψή του, μη διευκρινίζοντας έτσι αν ήταν νησί ή τμήμα ηπείρου. Ο σχεδιασμός της θέσης του ήταν ανακριβής, κάνοντας αρκετές αποστολές να μη μπορούν βρουν ξανά το νησί. Το δεύτερο ταξίδι του Τζέιμς Κουκ ξεκίνησε από το Πράσινο Ακρωτήριο στις 22 Νοεμβρίου 1772 για να βρει το Ακρωτήριο της Περιτομής, αλλά δεν μπόρεσε να το βρει.
Η επόμενη αποστολή για τον εντοπισμό του νησιού ήταν το 1808 από το Τζέιμς Λίντσεϋ, καπετάνιο του φαλαινοθηρικού Swan (Κύκνος) της Samuel Enderby & Sons (SE & S). Το Swan και άλλο ένα φαλαινοθηρικό της Enderby, το Otter έφτασαν μαζί στο νησί και κατέγραψαν τη θέση του, αν και δεν μπόρεσαν να αποβιβασθούν. Ο Λίντσεϋ μπόρεσε να επιβεβαιώσει ότι το "ακρωτήριο" ήταν πράγματι νησί. Η επόμενη αποστολή για άφιξη στο νησί ήταν του Αμερικανού Μπέντζαμιν Μόρελ με το πλοίο του αλιείας φώκιας Wasp. Ο Μόρελ, κατά τη δική του περιγραφή, βρήκε το νησί χωρίς δυσκολία (με "απίθανη ευκολία", σύμφωνα με τα λόγια του ιστορικού Ουίλιαμ Μιλς πριν αποβιβασθεί και κυνηγήσει 196 φώκιες. Στην επόμενη μακρά περιγραφή του ο Μόρελ δεν αναφέρει το πιο προφανές φυσικό χαρακτηριστικό του νησιού, τ μόνιμο πάγο του. Αυτό έχει κάνει ορισμένους σχολιαστές να αμφιβάλλουν αν επισκέφθηκε πραγματικά το νησί.
Στις 10 Δεκεμβρίου 1825 ο Τζορτζ Νόρις της SE & S, πλοίαρχος του Sprightly, αποβιβάσθηκε στο νησί, το ονόμασε Λίβερπουλ και το διεκδίκησε για το Βρετανικό Στέμμα και το Γεώργιο Δ΄  στις 16 Δεκεμβρίου. Η επόμενη αποστολή για τον εντοπισμό του νησιού ήταν του Τζόζεφ Φούλερ και του πλοίου του Francis Allyn το 1893, αλλά δεν κατάφερε να αποβιβασθεί στο νησί. Η αποστολή Valdivia του Γερμανού Καρλ Χουν έφθασε στο νησί το 1898. Δεν μπόρεσε να αποβιβασθεί, αλλά σάρωσε το βυθό για γεωλογικά δείγματα. Ήταν επίσης οι πρώτοι που καθόρισαν με ακρίβεια τη θέση του νησιού. Τουλάχιστον τρία πλοία αλιείας φώκιας επισκέφτηκαν το νησί μεταξύ 1822 και 1895. Ένα ταξίδι εξερεύνησης το 1927-28 απέφερε επίσης δέρματα φώκιας.
Ο Νόρις εντόπισε επίσης ένα δεύτερο νησί το 1825, που το ονόμασε Τόμσον και το τοποθέτησε 72 χιλιόμετρα βορειο-βορειοανατολικά από το Νησί Λίβερπουλ. Το Νησί Τόμσον αναφέρθηκε επίσης το 1893 από το Φούλερ, αλλά το 1898 ο Χουν δεν ανέφερε ότι είδε ένα τέτοιο νησί, ούτε κανείς από τότε. Ωστόσο το Νησί Τόμσον συνέχισε να εμφανίζεται στους χάρτες μέχρι το 1943.. Ένα έγγραφο του 1967 ανέφερε ότι το νησί ίσως να εξαφανίστηκε από μια μη ανιχνευμένη ηφαιστειακή έκρηξη, αλλά το 1997 ανακαλύφθηκε ότι ο ωκεανός στην περιοχή έχει βάθος πάνω από 2.400 μέτρα.
Προσάρτηση στη Νορβηγία
Το 1927 η Πρώτη από τις Αποστολές Norvegia- υπό τον Χάραλντ Χόρντβεντ, που χρηματοδοτήθηκε από τον Λαρς Κρίστενσεν - ήταν η πρώτη που πραγματοποίησε μια παρατεταμένη παραμονή στο νησί. Εγιναν παρατηρήσεις και τοπογραφήσεις στα νησιά και ωκεανογραφικές μετρήσεις στη θάλασσα γύρω από αυτά. Στο Νυ Σάντεφιορδ ανεγέρθηκε μια μικρή καλύβα και, την 1η Δεκεμβρίου, υψώθηκε η σημαία της Νορβηγίας που διεκδίκησε το νησί. Η προσάρτηση θεσπίστηκε με βασιλικό διάταγμα στις 23 Ιανουαρίου 1928. Η διεκδίκηση αυτή προκάλεσε αρχικά τις διαμαρτυρίες του Ηνωμένου Βασιλείου, βασιζόμενες στην αποβίβαση και την προσάρτηση από τον Νόρις. Ωστόσο η βρετανική θέση αποδυναμώθηκε από την παρατήρηση από τον Νόρις δύο νησιών την αβεβαιότητα αν επρόκειτο για το Νησί Τόμσον ή το Λίβερπουλ (δηλαδή το Μπουβέ). Η τοποθέτηση του Νόρις που απέκλινε από τη σωστή θέση, σε συνδυασμό με το μικρό μέγεθος του νησιού και την έλλειψη φυσικού λιμανιού, έκανε το Ηνωμένο Βασίλειο να δεχθεί τη νορβηγική αξίωση. Αυτό οδήγησε σε διπλωματικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο χωρών και το Νοέμβριο του 1929 η Βρετανία παραιτήθηκε από τις αξιώσεις της για το νησί.
Η Δεύτερη Αποστολή Norvegia έφθασε το 1928 με σκοπό την ίδρυση επανδρωμένου μετεωρολογικού ραδιοσταθμού, αλλά δεν μπόρεσε να βρει μια κατάλληλη τοποθεσία. Τότε τόσο η σημαία όσο και η καλύβα της προηγούμενης αποστολής είχαν παρασυρθεί. Η Τρίτη Αποστολή Norvegia, με επικεφαλής τον Χιάλμαρ Ρίισεν-Λάρσεν, έφτασε το επόμενο έτος και ανέγειρε μια νέα καλύβα στο Ακρωτήριο της Περιτομής και στο Λάρσεγια. Η αποστολή πραγματοποίησε αεροφωτογράφηση του νησιού και ήταν η πρώτη αποστολή στην Ανταρκτική με χρήση αεροσκάφους. Ο Νόμος περί Εξάρτησης, που ψηφίστηκε από το Κοινοβούλιο της Νορβηγίας στις 27 Φεβρουαρίου 1930, καθιέρωσε το Νησί Μπουβέ ως εξάρτηση, μαζί με το Νησί του Πέτρου Α΄ και τη Γη της Βασίλισσας Μοντ.. Η φώκια με αυτιά προστατεύεται στο νησί και γύρω από αυτό από το 1929 και από το 1935 προστατεύονται όλες οι φώκιες γύρω από το νησί.
Πρόσφατη ιστορία
Το 1955 επισκέφθηκε το νησί η νοτιοαφρικανική φρεγάτα Transvaal. Μεταξύ 1955 και 1958 δημιουργήθηκε η Νυρέυσα, μια περιοχή με θραύσματα βράχων χωρίς πάγο, η μεγαλύτερη τέτοια στο Μπουβέ, πιθανώς από κατολίσθηση. Το 1964 το νησί επισκέφτηκε η Βρετανική ακταιωρός Protector. Στις 17 Δεκεμβρίου 1971 ολόκληρο το νησί και τα χωρικά ύδατά του τέθηκαν υπό προστασία ως καταφύγιο άγριας ζωής. Το 1978 πραγματοποιήθηκε μια επιστημονική αποστολή, οπότε μετρήθηκε η θερμοκρασία του υπόγειου περιβάλλοντος στους 25 ° C. Εκτός από τις επιστημονικές έρευνες ανακτήθηκε μια σωσίβια λέμβος στη Νυρέυσα, αν και δεν βρέθηκαν ανθρώπινα ίχνη. Η σωσίβια λέμβος ανήκε σε επιστημονικό αναγνωριστικό σκάφος ("Το επιστημονικό  αναγνωριστικό "Slava-9" ξεκίνησε τον τακτικό του 13ο περίπλου με το φαλαινοθηρικό στόλο "Slava" στην Ανταρκτική στις 22 Οκτωβρίου 1958 ... Στις 27 Νοεμβρίου πήγε στο Νησί Μπουβέ. Μια ομάδα αποβιβάσθηκε, αλλά δεν μπόρεσαν να εγκαταλείψουν εγκαίρως το νησί εξαιτίας του επιδεινούμενου καιρού και παρέμειναν σε αυτό για περίπου 3 μέρες. Οι άνθρωποι περισυνελέχθηκαν μόνο με ελικόπτερο στις 29 Νοεμβρίου» )..
Το επεισόδιο Vela συνέβη στις 22 Σεπτεμβρίου 1979, στην επιφάνεια ή υπεράνω της θάλασσας μεταξύ της Μπουβέτεγια και των Νήσων του Πρίγκιπα Εδουάρδου, όταν ο αμερικανικός δορυφόρος Vela Hotel 6911 κατέγραψε μια ανεξήγητη διπλή λάμψη. Αυτή η παρατήρηση έχει ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως ως πυρηνική δοκιμή, μετέωρο ή βλάβη οργάνου.
Από τη δεκαετία του 1970 το νησί έχουν επισκεφθεί συχνά Νορβηγικές Ανταρκτικές αποστολές. Το 1977 κατασκευάστηκε ένας αυτοματοποιημένος μετεωρολογικός σταθμός και για δύο μήνες το 1978 και το 1979 λειτουργούσε ένας επανδρωμένος μετεωρολογικός σταθμός. Το Μάρτιο του 1985 μια Νορβηγική αποστολή πέτυχε αρκετά αίθριο καιρό που της επέτρεψε να φωτογραφήσει ολόκληρο το νησί από αέρος, με αποτέλεσμα τον πρώτο ακριβή χάρτη ολόκληρου του νησιού, 247 χρόνια μετά την ανακάλυψή του. Το Νορβηγικό Πολικό Ινστιτούτο εγκατέστησε ερευνητικό σταθμό 36 τετραγωνικών μέτρων από εμπορευματοκιβώτια στη Νυρέυσα το 1996. Στις 23 Φεβρουαρίου 2006 το νησί γνώρισε σεισμό μεγέθους 6.2, του οποίου το επίκεντρο ήταν περίπου 100 χλμ. μακριά, εξασθενίζοντας τα θεμέλια του σταθμού και προκαλώντας την παράσυρσή του στη θάλασσα από μια χειμερινή καταιγίδα. Το 2014 ένας νέος ερευνητικός σταθμός εστάλη από το Τρόμσε της Νορβηγίας, μέσω του Κέιπ Τάουν, στο Μπουβέ. Ο νέος σταθμός έχει σχεδιαστεί για να φιλοξενεί έξι άτομα για περίοδο δύο έως τεσσάρων μηνών.
Στα μέσα της δεκαετίας του '80 τα νησιά Μπουβέτεγια, Γιαν Μάγεν και Σβάλμπαρντ εξετάσθηκαν ως τοποθεσίες για το νέο Νορβηγικό Διεθνές Νηολόγιο, αλλά το νηολόγιο σημαίας ευκαιρίας εγκαταστάθηκε τελικά στο Μπέργκεν το 1987. Το 2007 το νησί προστέθηκε στον προσωρινό κατάλογο υποψηφίων της Νορβηγίας ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, ως μέρος της διακρατικής υποψηφιότητας της Μεσο-Ατλαντικής Ράχης.
Το πλοίο της αποστολής Hanse Explorer επισκέφθηκε το Νησί Μπουβέ στις 20 και 21 Φεβρουαρίου 2012 στο πλαίσιο της "Αποστολής για το Μέλλον". Ο στόχος της αποστολής ήταν να αποβιβασθεί και να ανέβει στο υψηλότερο σημείο του νησιού. Οι πρώτοι τέσσερις ορειβάτες (Ααρον Χάλστεαντ, Βιλ Αλεν, Μπρούνο Ρόντι και Γιάσον Ρόντι) ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που ανέβηκαν στην υψηλότερη κορυφή, όπου άφησαν μια χρονοκάψουλα που περιείχε τα κορυφαία οράματα του μέλλοντος για το 2062. Το επόμενο πρωί ο Ααρον Χάλστεαντ οδήγησε στην κορυφή πέντε ακόμη ορειβάτες (Σάρτο Μπλούιν, Σεθ Θέρμαν, Τσακίμπυ Μπουαγέντ, Σίντυ Σάμπσον και Ακος Χιβέκοβιτς).
Αρκετές ερασιτεχνικές ραδιοτηλεοπτικές μεταδόσεις έχουν γίνει στο νησί.
Κλίμα
Το νησί βρίσκεται νότια της Ανταρκτικής Σύγκλισης, γεγονός που του δίνει ένα θαλάσσιο Ανταρκτικό κλίμα, που χαρακτηρίζεται από βαριά σύννεφα και ομίχλη. Έχει μέση θερμοκρασία -1 ° C, με μέση του Ιανουαρίου 1 ° C και μέση του Σεπτεμβρίου -3 ° C. Οι μηνιαίες μέσες υψηλές θερμοκρασίες κυμαίνονται ελάχιστα κατά τη διάρκεια του έτους. Η μέγιστη θερμοκρασία των 14 ° C καταγράφηκε το Μάρτιο του 1980 και προκλήθηκε από την έντονη ηλιακή ακτινοβολία. Σημαντικές θερμοκρασίες μέχρι 20 ° C έχουν καταγραφεί σε ηλιόλουστες καιρικές συνθήκες στην επιφάνεια βράχων. Στο νησί επικρατεί κυρίως ένας αδύναμος δυτικός άνεμος.
Φύση
Τα μόνα σπονδυλωτά στο νησί που δεν είναι πτηνά είναι οι φώκιες, ειδικά ο θαλάσσιος ελέφαντας του νοτίου ημισφαιρίου και η φώκια της Ανταρκτικής, που και οι δύο αναπαράγονται στο νησί. Το 1998-99 στη Νυρέυσα υπήρχαν 88 νεογνά θαλάσσιου ελέφαντα και 13.000 νεογνά φώκιας της Ανταρκτικής. Η μεγάπτερη φάλαινα και η φάλαινα δολοφόνος κολυμπούν γύρω από το νησί.
Πολιτική
Το Μπουβέτεγια είναι μία από τις τρεις εξαρτήσεις της Νορβηγίας. Σε αντίθεση με το Νησί του Πέτρου Α΄ και τη Γη της Βασίλισσας Μοντ, που υπόκεινται στο Σύστημα της Συνθήκης της Ανταρκτικής, το Μπουβέτεγια δεν είναι υπό αμφισβήτηση. Το καθεστώς εξάρτησης συνεπάγεται ότι το νησί δεν είναι τμήμα του Βασιλείου της Νορβηγίας, αλλά εξακολουθεί να βρίσκεται υπό Νορβηγική κυριαρχία. Αυτό σημαίνει ότι το νησί μπορεί να παραχωρηθεί χωρίς να παραβιάζεται το πρώτο άρθρο του Συντάγματος της Νορβηγίας. Η Νορβηγική διοίκηση του νησιού ασκείται από το Τμήμα Πολικών Υποθέσεων του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Ασφάλειας, που βρίσκεται στο Όσλο.
Η προσάρτηση του νησιού ρυθμίζεται από το Νόμο περί Εξάρτησης της 24ης Μαρτίου 1933. Καθορίζει ότι το Νορβηγικό ποινικό, ιδιωτικό και δικονομικό δίκαιο ισχύουν στο νησί, μαζί με άλλους νόμους που αναφέρεται ρητά ότι ισχύουν στο νησί. Επιπλέον αναφέρεται ότι όλη η γη ανήκει στο κράτος και απαγορεύει την αποθήκευση και την έκρηξη πυρηνικών προϊόντων. Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη γύρω από το νησί καλύπτει έκταση 441.163 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Το Μπουβέ στη μυθοπλασία
Το Μπουβέ, κατά πλεονασμόν αναφερόμενο ως «Νησί Bouvetøya», ήταν το σκηνικό της ταινίας του 2004 Alien vs. Predator. Επίσης έκανε την εμφάνισή του στο βιβλίο A Grue of Ice, του Τζέφρυ Τζένκινς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Νορβηγίας Κατηγορία:Νότιος Ωκεανός
Αλέξανδρος Κανελλόπουλος
Ο Αλέξανδρος Κανελλόπουλος (1913 - 1983) ήταν Έλληνας βιομήχανος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Νικολάου Κανελλόπουλου και της Ερμιόνης Βρεττού. Σπούδασε νομικά στα πανεπιστήμια Αθηνών και Μονάχου καθώς και πολιτικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Την περίοδο 1936 - 1950 διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος της Ανωνύμου Εταιρείας Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων. Το 1936 διορίστηκε κυβερνητικός επίτροπος της Εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας.
Το 1949 καταδικάστηκε για λαθρεμπόριο συναλλάγματος και χρυσού σε φυλάκιση τριών ετών, πρόστιμο 5 δις δρχ. και 1 χρόνο εκτόπιση, ποινή την οποία εξαγόρασε. Υπήρξε οδηγός αγωνιστικών αυτοκινήτων και μέλος της ΕΛΠΑ.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1983.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Αλεξανδρος
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης 2008-2009
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης παίδων για το 2009,συνδιοργανώθηκε από την ΕΟΚ,την νομαρχία Καβάλας και τον δήμο Καβάλας και την ΕΚΑΣΑΜΑΘ.Όλοι οι αγώνες διεξήχθησαν στο Κλειστό Γυμναστήριο Καλαμίτσας από 22 ως 26 Ιουνίου 2009. Τον τίτλο κατέκτησε ο Μαντουλίδης για 6η φορά στην ιστορία του.
Αποτελέσματα
1η Αγωνιστική – Δευτέρα 22/6/2009
17.00 ΑΕ Κρόνος Τρικάλων-ΑΓΣ Ιωαννίνων 72-73
18.45 Πανιώνιος-ΕΚ Καβάλας 74-68
20.30 Μαντουλίδης-Παναθηναικός 76-58
2η Αγωνιστική – Τρίτη 23/6/2009
18.45 ΕΚ Καβάλας-Μαντουλίδης 60-71
20.30 ΑΓΣ Ιωαννίνων-Πανιώνιος 68-75
3η Αγωνιστική – Τετάρτη 24/6/2009
17.00 ΕΚ Καβάλας-ΑΓΣ Ιωαννίνων 57-47
18.45 ΑΕ Κρόνος Τρικάλων-Μαντουλίδης 51-74
20.30 Πανιώνιος-Παναθηναικός 43-68
4ης Αγωνιστική – Πέμπτη 25/6/2009
17.00 Παναθηναικός-ΑΓΣ Ιωαννίνων 66-53
18.45 ΑΕ Κρόνος Τρικάλων-ΕΚ Καβάλας 57-65
20.30 Μαντουλίδης-Πανιώνιος 94-61
5η Αγωνιστική – Παρασκευή 26/6/2009
10.00 ΑΓΣ Ιωαννίνων-Μαντουλίδης 54-101
11.45 Πανιώνιος-ΑΕ Κρόνος Τρικάλων 67-45
Σύνθεση
Προπονητής:Ντολόπουλος Σάββας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τα ρόστερ των ομάδων
36ο Πανελλήνιο Παίδων-1η μέρα Άνετη νίκη παρά το τελικό σκορ για ΑΓΣΙ
36ο Πανελλήνιο Παίδων-2η μέρα Ήττα με πολύ κακή διαιτησία για ΑΓΣΙ
36ο Πανελλήνιο Παίδων-3η μέρα
36ο Πανελλήνιο Παίδων-4η μέρα Πρωταθλητής Ο Μαντουλίδης
Πηγές
2008 2009 Πανελληνιο Παιδων Κατηγορία:Αθλητισμός στην Καβάλα
Εμπορικός Οίκος Δημητρακοπούλου
Οι αντιπρόσωποι
Ιδρυτής του Οίκου θεωρείται ο Ανδρέας Δημητρακόπουλος Βόγκιζας, πατέρας των Δημητρίου, Ιωάννη και Κωνσταντίνου Δημητρακοπούλου. Ο Εμπορικός Οίκος είχε έδρα την Κωνσταντινούπολη και την διεύθυνση ασκούσε τουλάχιστον μετά την Επανάσταση του 1821, ο Δημήτριος Δημητρακόπουλος (1798 - 1889) που συμμετείχε στον αγώνα του 1821 και βραβεύτηκε με το Αριστείο του Αγώνα και τον Άργυρο Σταυρο των Ιπποτών του Βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος. . Τα κατα τόπους παραρτήματα της επιχείρησης διοικούνταν από τα μέλη της οικογένειας. Τα παραρτήματα του Οίκου ήταν στα μεγάλα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας και στην Μασσαλία. Ο Ιωάννης Δημητρακόπουλος, αδερφός του Δημητρίου Δημητρακόπουλου, ήταν ο αντιπρόσωπος του Οίκου στην Βάρνα. Ο Ιωάννης Δημητρακόπουλος, αναφέρεται το 1846, ως πρωτοπόρος των εξαγωγών σιτηρών στην Βάρνα. Ο Κωνσταντίνος Δημητρακόπουλος, διοικούσε το παράρτημα στην Οδησσό. Τα παιδιά του Κωνσταντίνου, ο Ανδρέας και ο Αρκάδιος Δημητρακόπουλος (1824 - 1908), μαθήτευσαν το 1836 στο Γυμνάσιο Ερμούπολης και μετά τις μαθητικές σπουδές προσλήφθηκαν ως αντιπρόσωποι της επιχείρησης. Ο Ανδρέας Δημητρακόπουλος ανέλαβε την διεύθυνση του οίκου στο Μπαλτσίκ και ο Αρκάδιος εστάλη στο Μπουργκάς της Βουλγαρίας. Το 1871, ο Αγησίλαος Δημητρακόπουλος βρίσκεται στην Μασσαλία, πράκτορας του Οίκου. Το 1881, την χρονιά που αρρωσταίνει ο Δημήτριος Δημητρακόπουλος, κλείνει προσωρινά το παράρτημα της Μασσαλίας. Αυτό πιθανόν να έγινε ώστε να επιστρέψει ο Αγησίλαος Δημητρακόπουλος και να αναλάβει τη διοίκηση του Οίκου, στην Κωνσταντινούπολη. Ο Αρκάδιος Δημητρακόπουλος πεθαίνει το 1908 και το παράρτημα του Μπουργκάς, το οποίο είχε παλαιότερα αυτονομηθεί, λειτουργεί λίγα χρόνια ακόμη, μέχρι το 1920. Ο Αγησίλαος Δημητρακόπουλος, γιος του Δημητρίου Δημητρακόπουλου είχε αναλάβει αρχικά το παράρτημα της Μασσαλίας ενώ στην συνέχεια ανέλαβε ο γιός του Ιωάννη Δημητρακοπούλου, ο Βρασίδας Δημητρακόπουλος. Ο Δημήτριος Ι. Δημητρακόπουλος εστάλη στην Τραπεζούντα
Τα κοινά στοιχεία
Τα μέλη του Εμπορικού Οίκου Δημητρακοπούλου είχαν αρκετά κοινά στοιχεία μεταξύ τους εκτός των συγγενικών δεσμών και ακολουθούσαν ένα μοτίβο σε θέματα όπως η ονοματοδοσία των παιδιών της οικογένειας με αρχαιοελληνικά ονόματα, η εγγραφή για μαθητικές σπουδές είτε στο Γυμνάσιο Ερμούπολης είτε στην Ελληνεμπορική Σχολή Χάλκης και η διαχρονική φιλεκπαιδευτική δράση. Ο Δημήτριος Δημητρακόπουλος χρηματοδότησε το 1866 την κατασκευή του Γυμνασίου Λαγκαδίων,. ο Αρκάδιος Δημητρακόπουλος διετέλεσε πρόεδρος του φιλεκπαιδευτικού συλλόγου του Μπουργκάς “Εύξεινος Πόντος, συμμετείχε σε εξεταστικές επιτροπές των σχολείων του Μπουργκάς και συνέδραμε συστηματικά τα ελληνικά σχολεία της πόλης, ενώ ο Ιωάννης Δημητρακόπουλος υποστήριξε συστηματικά τα σχολεία της Βάρνας. Ο Ανδρέας Κ. Δημητρακόπουλος συνέδραμε το 1863 στην αποπεράτωση και ανακαίνιση του Εθνικού Πανεπιστημίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Οικογένεια Δημητρακοπούλου
Sleeping at Last
Το Sleeping at Last είναι ένα μουσικό project με επικεφαλής τον τραγουδιστή-τραγουδοποιό και πολυοργανικό μουσικό Ryan O'Neal. Το project ξεκίνησε αρχικά στο Wheaton του Ιλινόις ως συγκρότημα τριών μελών με τον Ryan O'Neal ως τον κύριο τραγουδιστή και κιθαρίστα, τον αδελφό του Chad O'Neal ως ντράμερ και τον Dan Perdue ως μπασίστα. Το συγκρότημα ηχογράφησε ανεξάρτητα το ντεμπούτο άλμπουμ τους, Capture το 2000, το οποίο χρησιμοποιούσαν για να προσελκύσουν την προσοχή του frontman των Smashing Pumpkins, Billy Corgan, ο οποίος τους βοήθησε να συνδεθούν με μια μεγάλη δισκογραφική εταιρεία, την Interscope Records. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε το μοναδικό σημαντικό άλμπουμ τους, Ghosts το 2003, πριν ανεξαρτητοποιηθεί ξανά και κυκλοφόρησε το Keep No Score το 2006 και το Storyboards το 2009
Στα χρόνια μετά την κυκλοφορία των τεσσάρων πρώτων τους άλμπουμ, τόσο ο Chad O'Neal όσο και ο Perdue θα αποχωρήσουν από το συγκρότημα για να επιδιώξουν άλλα ενδιαφέροντα. Ο Ryan O'Neal επέλεξε να διατηρήσει τη χρήση του ονόματος της μπάντας για το σόλο έργο του από εκείνο το σημείο, αλλά επέλεξε να επικεντρωθεί σε μεμονωμένα τραγούδια και σύντομα EP παρά σε άλλα παραδοσιακά άλμπουμ.
Πρώτα χρόνια: Σύλληψη και φαντάσματα (1999–2003)
Το Sleeping at Last δημιουργήθηκε αρχικά το 1999 στο Wheaton, του Ιλινόις, και αποτελούνταν από τον Ryan O'Neal, τον αδερφό του Chad O'Neal (ντράμερ) και τον Dan Perdue (μπάσο κιθαρίστας). Το συγκρότημα δημιούργησε ένα σημαντικό τοπικό κοινό και άνοιξε για μπάντες όπως οι Kill Hannah και Plain White T's, προσελκύοντας την προσοχή του Billy Corgan, ο οποίος τους έκανε να υπογράψουν στην Interscope Records το 2002 Το σημαντικότερο ντεμπούτο τους, Ghosts, ακολούθησε το 2003.
Ακολούθησαν εθνικές περιοδείες, πρώτο άνοιγμα για το Switchfoot και στη συνέχεια για το παράλληλο project του Billy Corgan, Zwan, Yellowcard, Something Corporate, The Format και Bleu. Εμφανίστηκαν ζωντανά στο Fuse TV και το τραγούδι τους "Quicksand" εμφανίστηκε στην τρίτη σεζόν του Grey's Anatomy. Ο τρίτος πλήρους διάρκειας δίσκος τους, Keep No Score, κυκλοφόρησε ανεξάρτητα.
Αναχώρηση του Chad O'Neal και Storyboards, Yearbook (2008-2011)
Στις 29 Νοεμβρίου 2008, ανακοινώθηκε ότι ο ντράμερ Chad O'Neal θα αποχωρούσε για να επιδιώξει άλλα ενδιαφέροντα. Το 2009, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το άλμπουμ Storyboards, το οποίο παρουσίαζε μια ορχηστρική διασκευή από τους θρυλικούς Van Dyke Parks. Στις 15 Ιουλίου 2010, το συγκρότημα ανακοίνωσε μέσω του ιστότοπού του ότι από την 1η Οκτωβρίου 2010 έως την 1η Σεπτεμβρίου 2011 θα κυκλοφορούσαν τρία τραγούδια την πρώτη ημέρα κάθε μήνα για ένα έτος, ένα έργο που ονόμασαν Yearbook. Τα τραγούδια κυκλοφόρησαν στον ιστότοπό τους σε δώδεκα ξεχωριστά EP που πήραν το όνομά τους από τον μήνα κατά τον οποίο κυκλοφόρησαν (π.χ. January, February κ.λπ. ). Από τις 8 Δεκεμβρίου 2011, και τα 12 EP έγιναν διαθέσιμα σε ένα κουτί Yearbook με τιμή 45,00 $. Στις 22 Μαΐου 2011 ανακοινώθηκε ότι ο μπασίστας και ο βασικός παίκτης Dan Perdue θα αποχωρούσαν για να επιδιώξουν άλλα ενδιαφέροντα. Το συγκρότημα θα συνεχίσει ως Sleeping at Last, με τον Ryan O'Neal να είναι το μόνο μόνιμο μέλος.
Τα τραγούδια του Yearbook "Homesick" και "Watermark" εμφανίστηκαν στην τηλεοπτική εκπομπή ABC, Private Practice στη σεζόν 3 (2010), ακολουθούμενα από τα τραγούδια " Yearbook" "Emphasis" και "Wires" που εμφανίστηκαν στο Private Practice στη σεζόν 4 (2011). Το "Tethered" (επίσης στο "Yearbook" ) εμφανίστηκε στην σεζόν 8 (2012) της τηλεοπτικής εκπομπής του ABC Grey's Anatomy . Το κομμάτι "From the Ground Up" από το Yearbook: December εμφανίστηκε στο φινάλε της 7ης σεζόν του Bones.
Στις 6 Ιουνίου 2012, το Sleeping at Last κυκλοφόρησε ένα remix EP 8-bit με τίτλο "8-Bits". Το EP αποτελείται από ένα τραγούδι από καθένα από τα τρία τελευταία άλμπουμ του Sleeping at Last και ένα τραγούδι από το έργο Yearbook. Τα τραγούδια μιξαρίστηκαν από τους Michael Carroll και Steven Padin από το The Reign of Kindo. Το EP κυκλοφόρησε δωρεάν στο NoiseTrade.
Atlas Project (2013 – σήμερα)
Τον Δεκέμβριο του 2013, το τραγούδι "In the Embers" από το άλμπουμ Atlas: Light χρησιμοποιήθηκε από το Turner Classic Movies ως ηχογράφηση για την έκδοση 2013 του "TCM Remembers", το ετήσιο αφιέρωμα του δικτύου σε ηθοποιούς, παραγωγούς και άλλους σκηνοθέτες που πέθαναν. κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Οι στίχοι του τραγουδιού μιλούν για την κληρονομιά που αφήνει κανείς μετά το θάνατο και να συγκρίνουν τη διάρκεια της ανθρώπινης ζωής με τα πυροτεχνήματα, δηλώνοντας ότι «έως ότου η προσωρινή λαμπρότητα μας μετατραπεί σε τέφρα, διαχωρίζουμε το σκοτάδι όσο μπορούμε».
Στις 30 Ιανουαρίου 2014 το τραγούδι "Sun" από το EP Atlas: Space 1 χρησιμοποιήθηκε στο τρέιλερ για την ταινία βασισμένη στο βιβλίο The Fault in Our Stars.
Στις 8 Ιουλίου 2014, το Sleeping at Last κυκλοφόρησε το Atlas: Year One, μια συλλογή των έξι εκτεταμένων έργων του προηγούμενου έτους.
Το 2014 το τραγούδι "Light" από το άλμπουμ Atlas 1 χρησιμοποιήθηκε στο OST του The Little Death.
Στις 18 Φεβρουαρίου 2015, ο O'Neal ανακοίνωσε, μέσω της σελίδας του στο Facebook, ότι το Atlas: Year Two θα κυκλοφορούσε την άνοιξη του 2015. Στις 2 Απριλίου, η O'Neal ηχογράφησε δύο εξώφυλλα, "Today Has Been Okay" και " Chasing Cars ", τα οποία χρησιμοποιήθηκαν και τα δύο στην ενδέκατη σεζόν της Grey's Anatomy. Στις 18 Μαΐου, οι συνδρομητές του Atlas: Two Year κατάφεραν να ακούσουν τα δύο πρώτα τραγούδια, "Overture II" και "Life". Κυκλοφόρησε στο iTunes στις 26 Μαΐου. Στις 13 Ιουνίου, η O'Neal ηχογράφησε ένα OST για τη νέα επερχόμενη ταινία Many Beautiful Things που ήταν διαθέσιμο στο Spotify. Στις 13 Αυγούστου, το τραγούδι της ομάδας, "Countdowns" ήταν το τραγούδι στο τελευταίο επεισόδιο του The Astronaut Wives Club - The Dark Side. Έπαιξε καθώς οι σύζυγοι κρατούσαν την ανάσα τους για το Apollo 8 που γυρίζει γύρω από την πίσω πλευρά του φεγγαριού και καθώς οι σύζυγοι παίρνουν ξεχωριστούς δρόμους στη ζωή τους. Στις 18 Σεπτεμβρίου, κυκλοφόρησε το πρώτο EP του Atlas: Year Two, Atlas: Life, στο iTunes και στο Spotify.
Μέλη
Τρέχοντα
Πρώην
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μιχαήλ Γαγγλιανός
Ο Μιχαήλ Γαγγλιανός ήταν στρατηγός του Θέματος Σικελίας το όνομα του οποίου αναφέρεται το 799 εντός των Annales Regni Francorum.
Βιογραφία
Ο Μιχαήλ Γαγγλιανός ήταν ευνούχος και έμπιστος της Ειρήνης. Διαδέχθηκε τον Νικήτα. Θεωρείται πιθανό να είχε ήδη διαδραματίσει ρόλο ως εκπρόσωπος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ενώπιον των Φράγκων το 798, όταν συνόδευσε κατά την επιστροφή του τον Σισίννιο, αδερφό του Πατριάρχη Ταράσιου, ο οποίος είχε συλληφθεί ως αιχμάλωτος στα τέλη της δεκαετίας του 780. Κατείχε το αξίωμα του πατρικίου και του πραιποσίτου. Το τελευταίο αυτό αξίωμα παραμένει ασαφές αναφορικά με την ακριβή του θέση στην ιεραρχία των βυζαντινών αξιωμάτων.
Φαίνεται, επίσης, πως ο Μιχαήλ κατείχε το αξίωμα του στρατηγού του Θέματος Αρμενιακών (τα φραγκικά χρονικά κάνουν λόγο για την Φρυγία) μεταξύ του 797 και του 799. Ως επικεφαλής της Σικελίας, πιθανώς να οργάνωσε την άμυνα του νησιού για την υπεράσπισή του απέναντι σε ενδεχόμενη επίθεση του Καρλομάγνου. Πράγματι, στα τέλη του 8ου αιώνα, οι εντάσεις μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών ήσαν σημαντικές και ο στρατηγός της Σικελίας (πιθανόν ο Μιχαήλ) ζήτησε ακόμα και από τους Άραβες της Καϊρουάν την αποστολή στρατιωτικών ενισχύσεων.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Μεσαιωνική Ιταλία Κατηγορία:Ιστορία της Σικελίας Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Σικελίας Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Αρμενιακών Κατηγορία:Βυζαντινοί πραιπόσιτοι
Λόμπο
Ο "Λόμπο" είναι το πρώτο διήγημα του συγγραφέα Έρνεστ Τόμπσον Σέτον από το βιβλίο "Τα Αγρίμια Που Γνώρισα", που κυκλοφόρησε το 1898. Ο Σέτον έγραψε την ιστορία βασισμένος σε προσωπική του εμπειρία από κυνήγι λύκων στις νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες.
Υπόθεση
Ο Λόμπο ήταν ένας λύκος που μαζί με την αγέλη του ήταν η μάστιγα του Νέου Μεξικού στα τέλη του 19ου αιώνα. Σκότωνε συνέχεια πρόβατα και οι καταστροφές που προκαλούσε ήταν τεράστιες. Οι κάτοικοι μεταχειρίζονταν διάφορα μέσα για να τον πιάσουν αλλά αποδείχθηκε ότι ήταν μάταιος κόπος. Φέρανε κι ένα γνωστό κι επιτήδειο κυνηγό λύκων γι' αυτό το σκοπό, μα όσα τεχνάσματα και αν χρησιμοποίησε κι εκείνος, δεν μπόρεσε να ξεγελάσει τον Λόμπο. Ήταν αδύνατο να τον πιάσει κανείς. Όλα τα μάντευε, μυριζόταν αμέσως τον κίνδυνο και πάντα ξέφευγε. Ώσπου μια μέρα οι άνθρωποι ανακάλυψαν το αδύνατο σημείο του: ήταν μία λευκή λύκαινα, η Μπλάνκα, η οποία ήταν το ταίρι του Λόμπο. Ο Σέτον τοποθέτησε διάφορες παγίδες σε ένα στενό πέρασμα, σκεπτόμενος ότι η Μπλάνκα θα έπεφτε σε κάποια από αυτές τις παγίδες, τις οποίες ο Λόμπο είχε καταφέρει να αποφύγει. Το σχέδιο του Σέτον πέτυχε. Η Μπλάνκα έπεσε σε μία παγίδα και ο Σέτον την βρήκε να ουρλιάζει με τον Λόμπο στο πλευρό της. Ο Λόμπο έτρεξε σε μια ασφαλή απόσταση και παρακολούθησε τον Σέτον και τους άντρες του να σκοτώνουν την Μπλάνκα σπάζοντας το λαιμό της με σχοινιά δεμένα στα άλογά τους. Ο Σέτον άκουσε τις κραυγές του Λόμπο λίγες μέρες αργότερα και περιέγραψε πως είχαν "μια αναμφισβήτητη νότα θλίψης... Δεν ήταν πια το δυνατό, προκλητικό ουρλιαχτό αλλά ένας μακρύς θρήνος". Παρά το γεγονός ότι ο Σέτον αισθάνθηκε τύψεις για το πένθος που προκάλεσε στον Λόμπο, συνέχισε το σχέδιό του να τον πιάσει.
Παρά τον κίνδυνο, ο Λόμπο ακολούθησε τη μυρωδιά της Μπλάνκα μέχρι το ράντσο του Σέτον. Ο Σέτον τοποθέτησε περισσότερες παγίδες χρησιμοποιώντας το πτώμα της Μπλάνκα για να πάρουν τη μυρωδιά της. Στις 31 Ιανουαρίου 1894 ο Λόμπο πιάστηκε έχοντας όλα του τα πόδια παγιδευμένα. Όταν τον πλησίασε ο Σέτον, ο Λόμπο παρά τα τραύματά του στάθηκε και ούρλιαξε. Η γενναιότητα του Λόμπο και η αφοσίωση στη σύντροφό του, άγγιξε τον Σέτον, ο οποίος δεν μπορούσε πια να τον σκοτώσει. Μαζί με τους άνδρες του έδεσαν τον Λόμπο, του έβαλαν φίμωτρο και τον οδήγησαν στο ράντσο. Ο Λόμπο αρνήθηκε να τους αναγνωρίσει ως αφεντικά. Οι άντρες τον αλυσόδεσαν και ο Λόμπο απλά κοίταξε προς τη στέπα. Το ίδιο βράδυ πέθανε χωρίς να εξακριβωθούν τα αίτια.
Επιρροές
Το τομάρι του Λόμπο διατηρείται στο Ernest Thompson Seton Memorial Library and Museum στο Νέο Μεξικό. Ο Σέτον μέχρι το θάνατό του το 1946, υπερασπίστηκε τον λύκο, ένα ζώο που ήταν δαιμονοποιημένο. Έγραψε χαρακτηριστικά: "Από την εποχή του Λόμπο, η ειλικρινή επιθυμία μου ήταν να πω στους ανθρώπους ότι κάθε άγριο πλάσμα αποτελεί από μόνο του πολύτιμη κληρονομιά που δεν έχουμε δικαίωμα να καταστρέψουμε."
Η ιστορία του Λόμπο άγγιξε τις καρδιές πολλών ανθρώπων τόσο στις Η.Π.Α. όσο και στον υπόλοιπο κόσμο και ήταν εν μέρει υπεύθυνη για την αλλαγή της στάσης ως προς το περιβάλλον και έδωσε το κίνητρο για την έναρξη του κινήματος για τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος. Η ιστορία αυτή είχε βαθιά επιρροή σε έναν από τους πιο δημοφιλείς παρουσιαστές και φυσιοδίφες στον κόσμο, τον σερ Ντέιβιντ Ατένμπορο και ενέμπνευσε την ταινία της Disney "The Legend Of Lobo" (1962), συμπεριλήφθηκε στο τεύχος "Σκηνές του Δάσους" των Κλασσικών Εικονογραφημένων, ήταν το θέμα ενός ντοκιμαντέρ του BBC που σκηνοθέτησε ο Steve Gooder το 2007 και συμπεριλήφθηκε σε έκθεση που παρουσιάστηκε στο Μουσείο Ιστορίας του Νέου Μεξικού.
Επίσης, στο video-game Red Dead Redemption οι παίκτες μπορούν να σκοτώσουν ένα λύκο που ονομάζεται Λόμπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διήγημα
Εκλογική περιφέρεια Βοιωτίας
Η εκλογική περιφέρεια Βοιωτίας είναι εκλογική περιφέρεια της Ελλάδας, η οποία περιλαμβάνει τον νομό Βοιωτίας. Μέχρι και τις εκλογές του 2009, στην εκλογική περιφέρεια αντιστοιχούσαν 4 έδρες, ενώ από τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 της αντιστοιχούν 3 έδρες. Σήμερα, οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι στην εκλογική περιφέρεια ανέρχονται σε πάνω από 100.000.
Βουλευτικές εκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1996 και μετά στη Βοιωτία. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση.
Βουλευτές Βοιωτίας 1974-σήμερα
Ακολουθούν οι βουλευτές Βοιωτίας της περίοδου 1974–2012
Παραπομπές
Βοιωτιας
Ιερά Μητρόπολις Ντένβερ
Η Ιερά Μητρόπολις Ντένβερ (Metropolis of Denver) είναι μία από τις μητροπόλεις της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, η οποία υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η μητρόπολη περιλαμβάνει πολιτείες στα Βραχώδη Όρη και τις Άνω Πεδιάδες των Ηνωμένων Πολιτειών. Σημερινός της Μητροπολίτης είναι ο Ησαΐας (Χρονόπουλος).
μικρογραφία|280px|αριστερά|Καθεδρικός ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Ντένβερ
Ιστορία
Η ίδρυση της Μητρόπολης Ντένβερ ανάγεται στην οργάνωση των ενοριών του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην Αμερική στα μέσα του 20ού αιώνα. Μέχρι το 1968, οι ενορίες της σημερινής Μητρόπολης Ντένβερ υπάγονταν στον επίσκοπο Σαν Φρανσίσκο.
Το 1968, η περιοχή αποτέλεσε την όγδοη αρχιεπισκοπική περιφέρεια (Eighth Archdiocese District) της Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Όπως και άλλες αρχιεπισκοπικές περιφέρειες, και η όγδοη ποιμαίνονταν από επίσκοπο που έφερε τον τίτλο κάποιας αρχαίας πόλης. Η έδρα της όγδοης αρχιεπισκοπικής περιφέρειας ήταν η Νέα Ορλεάνη από το 1960 και μετά το 1967 το Χιούστον του Τέξας. Τέλος, το 1974, η έδρα μεταφέρθηκε στο Ντένβερ του Κολοράντο.
Στις 15 Μαρτίου 1979, η Αρχιεπισκοπή Αμερικής αναδιοργανώθηκε με απόφαση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, και οι αρχιεπισκοπικές περιφέρειες έγιναν κανονικές επισκοπές. Έτσι η όγδοη αρχιεπισκοπική περιφέρεια αποτέλεσε την Επισκοπή Ντένβερ, η οποία περιελάμβανε την επικράτεια των Πολιτειών: Κολοράντο, Άινταχο, Κάνσας, Μοντάνα, Νεμπράσκα, Νέο Μεξικό, Βόρεια Ντακότα, Οκλαχόμα, Νότια Ντακότα, Τέξας, Γιούτα και Ουαϊόμινγκ, καθώς και τη δυτική Λουιζιάνα και Μιζούρι.
Στις 20 Δεκεμβρίου 2002, η Επισκοπή του Ντένβερ αναβαθμίστηκε σε Μητρόπολη. Στις 22 Ιουλίου 2022 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου μετά την πρόταση του τριπρόσωπου της Επαρχιακής Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Αμερικής και κατόπιν αιτήματος του Μητροπολίτη Ντένβερ κ.κ. Ησαϊα εξέλεξε τον Αρχιμανδρίτη π. Κωνσταντίνο Μώραλη ως βοηθό επίσκοπο της Ιεράς Μητρόπολης Ντένβερ με τον τίτλο του Επισκόπου Σασίμων.
Μαρία Σιβύλλα Μεριάν
Η Μαρία Σιβύλλα Μεριάν (2 Απριλίου 1647 - 13 Ιανουαρίου 1717 ) ήταν Γερμανίδα φυσιοδίφης και επιστημονική εικονογράφος, απόγονος του Φρανκφουρτιανού κλάδου της ελβετικής οικογένειας Μεριάν. Η Μεριάν ήταν ένας από τους πρώτους ευρωπαίους φυσιοδίφες που έκαναν επιτόπια, άμεση παρατήρηση των εντόμων.
Η Μεριάν έλαβε καλλιτεχνική εκπαίδευση από τον Γιάκομπ Μαρέλ, μαθητή του Γκέοργκ Φλέγκελ, ζωγράφου της νεκρής φύσης. Ο Μεριάν δημοσίευσε το πρώτο βιβλίο με φυσικές εικονογραφήσεις το 1675. Είχε αρχίσει να συλλέγει έντομα κατά την εφηβεία της και από τα 13 μεγάλωνε μεταξοσκώληκες. Το 1679, η Μεριάν δημοσίευσε τον πρώτο τόμο μιας δίτομης έκδοσης για της κάμπιες, με τον δεύτερο τόμο να δημοσιεύεται το 1683. Κάθε τόμος περιείχε 50 εικόνες που χάραξε και σχεδίασε η Μεριάν. Η Μεριάν τεκμηρίωσε στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία της μεταμόρφωσης των εντόμων. Μαζί με τις εικόνες η Μεριάν περιέγραψε τον κύκλο ζωής των εντόμων.
Το 1699, η Μεριάν ταξίδεψε στο ολλανδικό Σουρινάμ για να μελετήσει και να καταγράψει τα τροπικά έντομα. Το 1705, δημοσίευσε το βιβλίο Metamorphosis insectorum Surinamensium. Το συγκεκριμένο βιβλίο έχει επηρεάσει ένα εύρος φυσιοδίφων εικονογράφων. Λόγω των προσεκτικών παρατηρήσεων της και την τεκμηρίωση της μεταμόρφωσης της πεταλούδας από αυτήν, ο Ντέιβιντ Ατένμπορο την θεωρεί ως ένα από τους σημαντικότερους συνεισφέροντες στον τομέα της εντομολογίας. Ανακάλυψε πολλά νέα στοιχεία σχετικά με την ζωή των εντόμων μέσα από τις μελέτες της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί επιστήμονες
Όσκαρ Πιστόριους
200px|μικρογραφία|Ο Όσκαρ Πιστόριους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου της Νταεγού το 2011. Ο Όσκαρ Λέοναρντ Καρλ Πιστόριους (Oscar Leonard Carl Pistorius, 22 Νοεμβρίου 1986) είναι Νοτιοαφρικανός δρομέας γνωστός και ως «Blade Runner» και ως «ο γρηγορότερος άνθρωπος χωρίς πόδια». Κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε φυλάκιση για τον φόνο της συντρόφου του.
Βιογραφία
Το 2004, σε ηλικία 18 μόλις χρονών, είχε την πρώτη του διάκριση στην Παραολυμπιάδα της Αθήνας. Τότε πήρε το χάλκινο μετάλλιο στα εκατό μέτρα και το χρυσό στα διακόσια. Στην επόμενη Παραολυμπιάδα, στο Πεκίνο, κατέκτησε το χρυσό και στα τρία αγωνίσματα που έλαβε μέρος (100 μ, 200 μ, 400μ).
Έπειτα από πολλή προσπάθεια (η IAAF αλλά και κάποιοι αθλητές πίστευαν πως τα τεχνητά μέλη που χρησιμοποιεί ο Πιστόριους του έδιναν ένα πλεονέκτημα απέναντι στους αρτιμελείς αθλητές) ο Όσκαρ κατόρθωσε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου καθώς πήρε την πρόκριση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2011 στην Νταεγού όπου κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4x400 μ. Στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου έφτασε μέχρι τον ημιτελικό των 200 μ. και αγωνίστηκε στον τελικό της σκυταλοδρομίας με τη Νότια Αφρική.
Στις 14 Φεβρουαρίου 2013 o Όσκαρ Πιστόριους συνελήφθη στη Πρετόρια για το φόνο της συντρόφου του. Σύμφωνα με τα νοτιοαφρικανικά μέσα, ο Όσκαρ Πιστόριους πυροβόλησε και σκότωσε τη σύντροφό του, Ρίβα Στέενκαμπ, περνώντας την για διαρρήκτη, στις 4 μετά τα μεσάνυχτα στο σπίτι του στο Silver Lake. Στη δίκη που επακολούθησε, ο Πιστόριους κατηγορήθηκε για φόνο εκ προμελέτης, ενώ η γραμμή υπεράσπισής του υποστηρίζει ότι πρόκειται για ατύχημα, όταν την πέρασε για κλέφτη που είχε μπει στο σπίτι του. Τις 22 Φεβρουαρίου 2013 αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 1 εκατομμύριο ραντ (85.470 ευρώ). Η δίκη του ξεκίνησε τις 3 Μαρτίου 2014. Στις 21 Οκτωβρίου 2014 καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκισης για βαριά αμέλεια.
Στις 3 Δεκεμβρίου 2015 ο Πιστόριους κρίθηκε ένοχος για φόνο της Στέενκαμπ έπειτα από αναίρεση της προηγούμενης απόφασης από νοτιοαφρικανικό εφετείο.
Στις 6 Ιουλίου 2016 καταδικάστηκε σε φυλάκιση 6 ετών για τη δολοφονία.
Σημειώσεις
<references group ="Σημ."/>
Πύλη Τιμπουρτίνα
Ιστορία
Η πύλη, αρχικά μονότοξη, ήταν κτισμένη επί εποχής Αυγούστου, στο σημείο στο οποίο τρία υδραγωγεία (Υδραγωγείο του Μάρκιου, του Ιούλιου και το Τεπούλα) περνούσαν επάνω από τη Βία Τιμπουρτίνα. Η αψίδα ανακαινίστηκε από τους Αυτοκράτορες Τίτο και Καρακάλλα.
Η αψίδα του Αυγούστου ενσωματώθηκε στα Αυρηλιακά Τείχη από τον Αυτοκράτορα Αυρηλιανό. Την εποχή της ανακαίνισης από τον Ονώριο, τον 5ο αι., κατασκευάστηκε ένα δεύτερο εξωτερικό άνοιγμα, με πέντε μικρά ανοίγματα που φώτιζαν το δωμάτιο, το οποίο επόπτευε την πύλη.
Με τον καιρό η πύλη άλλαξε το όνομά της σε Πόρτα Σαν Λορέντσο, λόγω της κοντινής παρουσίας της βασιλικής του Σαν Λορέντσο εκτός των Τειχών (Fuori le Mura). Οι απλοί άνθρωποι, ωστόσο, την ονόμαζαν Capo de' Bove ή Porta Taurina, καθώς η αψίδα του Αυγούστου ήταν διακοσμημένη με βουκράνια (κρανία ταύρων).
Η πύλη έγινε μάρτυρας της νίκης, που επέτυχε το βράδυ της 20ης Νοεμβρίου 1347 ο Ρωμαίος λαϊκός ηγέτης Κόλα ντι Ριέντζο ενάντια στις δυνάμεις των βαρόνων της πόλης, κατά την οποία σκοτώθηκε ο αρχηγός των τελευταίων Στέφανο Κολόννα.
Δίπλα στην πύλη υπάρχει η εκκλησία της Σάντα Μπιμπιάνα.
Η Πύλη
μικρογραφία|300x300εσ|Άποψη της Πύλης, μέσα από τα [[Αυρηλιανά Τείχη|Αυρηλιανά Τείχη, με το λευκό μάρμαρο της αψίδας του Αυγούστου να δείχνει την είσοδο.]]
Η αψίδα του Αυγούστου φέρει τρεις επιγραφές. Στην κορυφή, στο Άκουα Γιούλια, μία επιγραφή του 5 π.Χ. γράφει:
Στη μέση, το Άκουα Τεπούλα φέρει επιγραφή, που χρονολογείται από την ανακαίνιση του Αυτοκράτορα Καρακάλλα, το 212:
Στο κάτω κανάλι του Άκουα Μάρκια υπάρχει μία επιγραφή για την ανακαίνιση από τον Αυτοκράτορα Τίτο το 79:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης Κατηγορία:Αυρηλιανά Τείχη Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης
Υδροχόος (αστερισμός)
Υδροχόος (Λατινικά: Aquarius, συντομογραφία: Aqr) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αστερισμός του Ζωδιακού Κύκλου, κείμενος κατά το 80% και πλέον στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, ορατός στο σύνολό του από την Ελλάδα τα βράδια του φθινοπώρου. Συνορεύει με εννέα αστερισμούς, τους Πήγασο, Ιππάριον, Δελφίνα, Αετό, Αιγόκερω, Νότιο Ιχθύ. Γλύπτη, Κήτος και Ιχθύες. Το όνομά του σημαίνει «αυτός που χύνει το νερό» και οφείλεται κατά τον Ideler στο ότι στην αρχαιότητα ο Ήλιος περνούσε από αυτόν κατά την εποχή των βροχών. Απεικονιζόταν σε όλο τον κλασικό αρχαίο κόσμο, από πανάρχαια ανάγλυφα της Μεσοποταμίας ως άνδρας ή αγόρι που χύνει νερό από μια στάμνα (υδρία, τη σχηματίζουν οι αστέρες γ, ζ, η, π). Μόνο οι Άραβες, που δεν ήθελαν να σχεδιάσουν την ανθρώπινη μορφή, τον απέδιδαν ως μουλάρι με δύο βαρέλια νερού ή απλώς ως ένα κουβά νερό. Και σε ρωμαϊκό ζωδιακό κύκλο συμβολίζεται με ένα παγώνι, το ιερό πτηνό της θεάς Ήρας / Γιούνο, καθώς στον μήνα της (Γαμηλιών) ο Ήλιος βρισκόταν στο συγκεκριμένο ζώδιο.
Ονομασίες και ιστορία
Στην αρχαία ελληνική, εκτός από Υδροχόος ο αστερισμός αναφέρεται και ως Υδροχοεύς. Η κυρίαρχη μυθολογική παράδοση που συνδέεται με τον Υδροχόο, τον ταυτίζει με τον Γανυμήδη, από όπου και οι ονομασίες Ganymedes (Μανίλιος, Κικέρων, Υγίνος, Βιργίλιος), Ganymede Juvenis, Puer Idaeus και Iliacus (Οβίδιος). Τον συναντάμε επίσης και ως Αρισταίον, που έφερνε τη βροχή στους κατοίκους της Κέας, και ως Κέκροπα. Ο ιστορικός Αππιανός τον αποκαλούσε Hydridurus, λέξη που εμφανίζεται παρεφθαρμένη και στην Αλμαγέστη του 1515 ως Idrudurus, όπως και η ονομασία Hauritor aquae. Ο Πίνδαρος βεβαιώνει ότι ο Υδροχόος συμβόλιζε τις πηγές του Νείλου. Στον Οράτιο βρίσκεται και ο χαρακτηρισμός Tyrannus aquae. Η στάμνα του απεκαλείτο και Κάλπη από τους Έλληνες.
Οι Βαβυλώνιοι τον συνέδεαν με τον ενδέκατο μήνα τους, τον Shabatu (= η Κατάρα της Βροχής, Ιανουάριος-Φεβρουάριος). Η στάμνα του (Gu) ήταν για τους Ακκαδίους η Ku-ur-ku, η «έδρα των ρεόντων υδάτων». Επίσης ο Υδροχόος ήταν ο Ramman(u), ο θεός της θύελλας. Κατά τον Εβραίο σχολιαστή Αμπέν Έζρα τον αποκαλούσαν Μώνιον στην Αίγυπτο, από το μω = νερό, ενώ κατά τον Κίρχερ ήταν γνωστός ως Υπευθέρια στους Κόπτες.
Στους Άραβες, όπως αναφέρθηκε, ήταν Al Dalw, ο κουβάς, εκτός από τη μετάφραση του ελληνικού ως Al Sakib al Ma. Από την πρώτη ονομασία προήλθε το Edeleu του Bayer.
Στην Κίνα, μαζί με τον Αιγόκερω και τους Ιχθύες, και μέρος του Τοξότου, ο Υδροχόος σχημάτιζε αρχικώς ένα τεράστιο Ουράνιο Ερπετό, φίδι ή χελώνα (Tien Yuen). Αργότερα ήταν γνωστός ως Hiuen Ying, ο Σκοτεινός Πολεμιστής (ή ήρωας), ο Hiuen Wu ή Hiuen Heaou της Δυναστείας των Χαν. Επίσης ήταν σύμβολο του αυτοκράτορα Τσουν Χιν, κατά τη βασιλεία του οποίου είχε συμβεί μέγας κατακλυσμός. Αλλά ως ζώδιο ήταν το πρώτο στη σειρά, ο Ποντικός (ορθότερα: αρουραίος). Το ίδιο ιδεόγραμμα που σημαίνει «αρουραίος» σημαίνει και «νερό».
Παρομοίως και στην Ινδία ο Υδροχόος «άνοιγε» τον ζωδιακό κύκλο και ονομαζόταν Khumba ή Kumbaba, όνομα που θυμίζει τη θεά της θύελλας για τους Ελαμίτες, την Κόμβη του Ησύχιου. Αλλά αργότερα έγινε ο Hridroga ή Udruvaga του Varaha Mihira, μεταγραφές δηλαδή του ελληνικού «Υδροχόος».
Για τους μάγους και τους Δρυίδες ο αστερισμός αντιπροσώπευε την όλη επιστήμη της Αστρονομίας. Οι Αγγλοσάξονες του Μεσαίωνα τον αποκαλούσαν se Waeter-gyt, μετάφραση του ελληνικού.
Ο Γεμίνος ο Ρόδιος στην «Εισαγωγήν» του (77 π.Χ.) σχημάτισε ένα ξεχωριστό αστερισμό (Χύσις ύδατος) από τους αστέρες που σημειώνουν το νερό που τρέχει από την υδρία του Υδροχόου (λ, φ, χ, ψ, ω). Ο Άρατος είχε κάνει το ίδιο νωρίτερα αποκαλώντας τον «Ύδωρ» (Aqua στον Κικέρωνα), αλλά συμπεριελάμβανε τον Φομαλώ και τον β Κήτους. Στη νεώτερη εποχή αναφερόταν ακόμα στον άτλαντα του Burritt (19ος αιώνας) ως Fluvius Aquarii και Cascade.
Ως ζωδιακός αστερισμός, ο Υδροχόος συνδέθηκε με την Αστρολογία, πολλές προλήψεις και θρύλους. Με τους Διδύμους και τον Ζυγό σχημάτιζε το «αιθέριον τρίγωνον» των αστρολόγων, ενώ μαζί με τον Αιγόκερω αποτελούσε τον οίκο του Κρόνου που πίστευαν ότι επιδρούσε στα πόδια. Έγινε γνωστός και ως «αστήρ της Ήρας» (Junonis astrum). Θεωρήθηκε ότι επιδρά ιδιαιτέρως σε χώρες όπως η Κιλικία και η περιοχή της Τύρου. Αργότερα, στην Αραβία, τη χώρα των Τατάρων, τη Δανία, τη Ρωσία, τη νότια Σουηδία, τη Βεστφαλία και στις πόλεις Βρέμη και Αμβούργο.
Στην εποχή μας ο Ήλιος βρίσκεται μέσα στα όρια του Αιγόκερω από τις 16 Φεβρουαρίου ως τις 12 Μαρτίου, και οι ημερομηνίες αυτές μετατίθενται προς τα εμπρός με ρυθμό 1 ημέρα ανά 71,1 έτη.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Ο κοντινός ερυθρός νάνος IL Υδροχόου (Gliese 876) (φαιν.μέγεθος 10,17) διαθέτει ολόκληρο πλανητικό σύστημα αποτελούμενο από τρεις πλανήτες! Από 1 πλανήτη έχουν και οι αστέρες HD 210277 και HD 222582.
- Εντυπωσιακό είναι το σφαιρωτό σμήνος M2, ορατό και με ισχυρά κιάλια σε σκοτεινές νύκτες καθώς έχει φαιν.μέγεθος 6,5 και φαινόμενη διάμετρο 12΄. Αμυδρότερο είναι το σφαιρωτό σμήνος M72 με φαιν.μέγεθος 9,4 και φαινόμενη διάμετρο 6΄.
- Το πλανητικό νεφέλωμα NGC 7293 είναι το περίφημο «Νεφέλωμα της Έλικας» ("Helix Nebula"), το κοντινότερο σε εμάς και φωτεινότερο από όλα τα πλανητικά νεφελώματα: Το φαινόμενο μέγεθός του είναι 6,5 και η απόστασή του από τη Γη υπολογίζεται σε 450 ως 700 έτη φωτός. Λογικά και οι φαινόμενες διαστάσεις του είναι οι μεγαλύτερες που έχει πλανητικό νεφέλωμα, 16 επί 12 λεπτά της μοίρας.
- Το πλανητικό νεφέλωμα NGC 7009 είναι γνωστό με το προσωνύμιο «Νεφέλωμα του Κρόνου» ("Saturn Nebula") επειδή μοιάζει λίγο με τον πλανήτη Κρόνο. Το φαινόμενο μέγεθός του είναι 8,3 (επίσης από τα φωτεινότερα ολόκληρου του ουρανού) και η απόστασή του από τη Γη υπολογίζεται σε 3.900 έτη φωτός.
- Ο αμυδρός γαλαξίας NGC 7252 (φαιν.μέγεθος 12,1), σχεδόν πάνω στο σύνορο με τον Νότιο Ιχθύ, είναι στην πραγματικότητα περισσότεροι του ενός γαλαξίες. Παρατηρώντας τους παρακοκουθούμε πιθανότατα το τέλος της συγχωνεύσεως 2 γαλαξιών. Αλληλοεπικαλυπτόμενοι γαλαξίες, αλλά όχι οπωσδήποτε αλληλεπιδρώντες, είναι τα ζεύγη NGC 7254 / NGC 7256 και NGC 7284 / NGC 7285.
Τσαγγάρι Θεσπρωτίας
μικρογραφία|Πανοραμική άποψη Σουλίου Το Τσαγγάρι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Θεσπρωτίας, με πληθυσμό 114 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Τσαγγαρίου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σουλίου, του Δήμου Σουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Σούλι Κατηγορία:Δήμος Σουλίου
Νίκος Ντουφεξιάδης
Ο Νίκος Ντουφεξιάδης (1916 - 28 Αυγούστου 2006) ήταν Έλληνας τενόρος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής από την ίδρυσή της, το 1938 μέχρι το 1986. Έπαιξε σε πολλές όπερες και οπερέτες και διακρίθηκε σε κωμικούς ρόλους.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1916. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών με δασκάλους τους Μιχάλη Βούρτση και Μαρίκα Καλφοπούλου. Μία από τις καλύτερες ερμηνείες του θεωρείται αυτή που έκανε στον Κορτάση από το «Βαφτιστικό» του Σακελλαρίδη. Έπαιξε στο πλάι της Μαρίας Κάλλας στην «Τόσκα» του Πουτσίνι στα μέσα της δεκαετίας του 1940. Το 1986 αποσύρθηκε από την επαγγελματική δράση. Παρά την προσφορά του στον καλλιτεχνικό χώρο, τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα έζησε παίρνοντας μια πολύ μικρή σύνταξη. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 28 Αυγούστου του 2006 και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο του Ζωγράφου.
Παραπομπές
Ντουφεξιαδης Νικος Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Αδαμάντιος Μάνιαρης
Ο Αδαμάντιος Μάνιαρης (1789-1871) ήταν Αμπελακιώτης, έμπορος, Φιλικός, αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, Ιερολοχίτης και ευεργέτης.