cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μικρά Αγγλία
Πλοκή
Η Όρσα, 20 ετών, αγαπάει κρυφά τον υποπλοίαρχο Σπύρο Μαλταμπέ. Η μικρότερη αδελφή της, Μόσχα, θέλει να φύγει από την Άνδρο και να μην παντρευτεί ναυτικό, οι οποίοι απουσιάζουν από την οικογένειά τους, όπως οι υπόλοιπες γυναίκες του νησιού. Η μητέρα τους, η Μίνα, η οποία έχει παντρευτεί καπετάνιο, αγνοεί τις επιθυμίες τους και τελικά παντρεύει την Όρσα με τον καπετάνιο Νίκο Βατοκούζη, και τη Μόσχα με τον πλέον καπετάνιο Σπύρο Μαλταμπέ. Τα δύο ζευγάρια ζουν στο ίδιο σπίτι, το ένα στον πάνω και το άλλο στον κάτω όροφο.
Κριτική
Η ταινία έλαβε καλές κριτικές σχετικά με την φωτογραφία, τα σκηνικά και τα κοστούμια, τη μουσική υπόκρουση και τη διανομή.
Βραβεία
Η Μικρά Αγγλία ήταν υποψήφια για 13 βραβεία στα Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου για το 2014, κερδίζοντας τελικά έξι, τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Φωτογραφίας, Ήχου, Σκηνογραφίας, Ενδυματολογίας και Μακιγιάζ, τα περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη ταινία της χρονιάς. Επίσης, διαγωνίστηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαγκάης το 2014, κερδίζοντας τα βραβεία καλύτερης ταινίας, καλύτερου σκηνοθέτη και καλύτερης ηθοποιού, για την Πηνελόπη Τσιλίκα. Ήταν επίσης υποψήφια για Βραβείο Satellite Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Ήταν η πρόταση της Ελλάδας για καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 87α βραβεία της αμερικανικής ακαδημίας κινηματογράφου, αλλά δεν ήταν υποψήφια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες κατηγορία:Ελληνικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα
Μορογκόρο (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Μορογκόρο, μπορεί να αφορά:
Δαβίδ της Γεωργίας
Ο Δαβίδ Μπαγκρατιόνι, დავით ბაგრატიონი, γνωστός και ως Δαβίδ ο αντιβασιλιάς ( დავით გამგებელი Νταβίτ Γκαμγκεμπέλι, (1 Ιουλίου 1767 στην Τιφλίδα, Γεωργία – 13 Μαΐου 1819 στην Αγία Πετρούπολη, Ρωσία), ήταν βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) της Γεωργίας, συγγραφέας και λόγιος, και αντιβασιλιάς τού βασιλείου τού Kάρτλι-Καχέτι (κεντρική και ανατολική Γεωργία) από τις 28 Δεκεμβρίου 1800 έως τις 18 Ιανουαρίου 1801.
Βιογραφία
Ως ο πρωτότοκος γιος τού τελευταίου βασιλιά Γεωργίου ΙΒ΄ τού Κάρτλι-Καχέτι από την πρώτη του σύζυγο Kετεβάν Αντρονικασβίλι, σπούδασε στη Ρωσία (1787–1789) και υπηρέτησε εκεί ως συνταγματάρχης τού ρωσικού στρατού από το 1797 έως το 1798. Ανακηρύχτηκε ως κληρονομικός διάδοχος από τον πατέρα του στις 22 Φεβρουαρίου 1799 και επιβεβαιώθηκε από τον Ρώσο Τσάρο Παύλο, επίσημο προστάτη της Γεωργίας, στις 18 Απριλίου 1799. Το 1800 προσπάθησε να εκσυγχρονίσει τη νομοθεσία και τη διοίκηση. Την ίδια χρονιά έγινε αντιστράτηγος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1800 την πριγκίπισσα Eλένη Αμπαμελίκ (1770-1836) και απεβίωσε άτεκνος το 1819. Κηδεύτηκε στη Μονή Αλεξάνδρου Νιέβσκι.
Επηρεασμένος από τις ιδέες τού Γαλλικού Διαφωτισμού ήταν ο πρώτος Γεωργιανός μεταφραστής τού Βολταίρου. Ήταν επίσης συγγραφέας μίας έρευνας για την ιστορία της Γεωργίας ( στα γεωργιανά, 1814), της Επιθεώρησης τού Γεωργιανού Νόμου (στα ρωσικά, 1811-1816), τού Συνοπτικού Εγχειριδίου Φυσικής (στα γεωργιανά, 1818) και πολλών ποιημάτων.
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Άγιος Νικόλαος Αργολίδας
Με την ονομασία Άγιος Νικόλαος μπορεί να αναφέρονται οι εξής οικισμοί που ανήκουν στην Περιφερειακή Ενότητα Αργολίδας:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μαρία Φελίσιτα της Σαβοΐας
Η Μαρία Φελίσιτα της Σαβοΐας (Maria Felicita di Savoia, 19 Μαρτίου 1730 - 13 Μαΐου 1801) ήταν κόρη του Κάρολου Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Φελίσιτα Βικτωρία γεννήθηκε στις 1730 στο Βασιλικό Παλάτι του Τορίνο, και ήταν το τέταρτο παιδί και η τρίτη κόρη του Κάρολου Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας και της δεύτερης συζύγου του Πολυξένης της Έσσης-Ρότενμπουργκ.
Σε ηλικία τεσσάρων έχασε την μητέρα της και το 1737 ο πατέρας της παντρεύτηκε την Ελισάβετ Θηρεσία της Λωρραίνης. Η Ελισάβετ Θηρεσία αγάπησε τα παιδιά και τα μεγάλωσε σαν δικά της.
Πέθανε στις 13 Μαΐου 1801 στη Ρώμη σε ηλικία 71 ετών. Είναι θαμμένη στη Βασιλική της Σουπέργκα στο Τορίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Νότιες Άλπεις
Οι Νότιες Άλπεις (αγγλικά: Southern Alps) είναι οροσειρά που διατρέχει κατά μήκος της δυτικής πλευράς του Νοτίου Νησιού της Νέας Ζηλανδίας. Σχηματίζει μια φυσική διαχωριστική γραμμή κατά μήκους ολόκληρου του Νοτίου Νησιού. Ο όρος «Νότιες Άλπεις» αναφέρεται γενικά σ'ολόκληρη την οροσειρά, αν και δίνονται ξεχωριστά ονόματα σε πολλές από τις μικρότερες οροσειρές που σχηματίζουν μέρος της.
Το Αοράκι/Όρος Κουκ είναι το υψηλότερο σημείο της, στα 3.754 μέτρα. Υπάρχουν άλλα 16 σημεία στην οροσειρά που είναι ψηλότερα των 3.000 μέτρων. Ένα μεγάλο μέρος της οροσειράς προστατεύεται ως μέρος διαφόρων εθνικών πάρκων, κυριότερα τα Εθνικό Πάρκο Γουέστλαντ, Εθνικό Πάρκο Μάουντ Ασπάιρινγκ, και το Εθνικό Πάρκο Αοράκι/Βουνό Κουκ.
Γεωλογικά, οι Νότιες Άλπεις κείνται κατά μήκος ενός ορίου πλάκας, μέρος του Ειρηνικού Δακτυλίου των Πέντε. Τα βουνά που σχηματίζουν τις Άλπεις συνεχίζουν να αναπτύσσονται ως λειτουργία της τεκτονικής πίεσης, αλλά διαβρώνονται με περίπου ίδιο ρυθμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οροσειρές της Νέας Ζηλανδίας
Αθανάσιος Σινόκας
Ο Αθανάσιος Σινόκας (1893-1963) ήταν καπνοπαραγωγός, συνδικαλιστής και βουλευτής του ΚΚΕ το 1926.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αθανάσιος Σινόκας γεννήθηκε το 1893 στο νομό Δράμας και ήταν καπνοπαραγωγός. Ασχολήθηκε με το καπνεργατικό συνδικαλισμό και έγινε πρόεδρος του συνεταιρισμού καπνοπαραγωγών του νομού Δράμας. Παράλληλα, εντάχθηκε στο ΣΕΚΕ και αργότερα στο ΚΚΕ.
Στις εκλογές του Νοεμβρίου 1926, τις πρώτες που έγιναν μετά την ανατροπή της δικτατορίας του Πάγκαλου, εξελέγη βουλευτής Ροδόπης με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών και Προσφύγων, που ήταν εκλογικός συνασπισμός με κορμό το ΚΚΕ.
Στην εσωκομματική πάλη που ακολούθησε μετά το 3ο Τακτικό Συνέδριο του ΚΚΕ τον Μάρτιο του 1927, τάχθηκε με την πλευρά των λεγόμενων Λικβινταριστών του Παντελή Πουλιόπουλου.
Την περίοδο της κατοχής έγινε μέλος του ΕΑΜ, αποκατέστησε τις σχέσεις του με το ΚΚΕ και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Την περίοδο της βουλγαρικής κατοχής στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, οι Βούλγαροι συνέλαβαν στη Δράμα και εκτέλεσαν δύο αδελφούς του που είχαν αντιστασιακή δράση.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Βουλευτές Ροδόπης
Μάχη της Κορυτσάς
Η μάχη της Κορυτσάς διεξήχθη κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940-41 στην πόλη Κορυτσά στη νότια Αλβανία μεταξύ της ιταλικής 9ης Στρατιάς που την υπερασπίστηκε και του επιτιθέμενου Γ' Σώματος Στρατού.
Η ιταλική 9η Στρατιά βρισκόταν σε χαρακώματα γύρω από την πόλη, αλλά ο σκληρός αγώνας για δύο ημέρες οδήγησε στο σπάσιμο της ιταλικής αμυντικής γραμμής από τους Έλληνες και της κατάληψης της πόλης. Τα κατάλοιπα της Στρατιάς απέφευγαν την αιχμαλωσία, καθώς οι ελληνικές δυνάμεις δεν είχαν αρκετά οχήματα για να ακολουθήσουν τους Ιταλούς που υποχωρούσαν.
Η κατάληψη της πόλης
Στις 14 Νοεμβρίου 1940 και μετά από την αρχική, αμυντική στάση των ελληνικών δυνάμεων, ξεκίνησε η αντεπίθεση στον τομέα της Δυτικής Μακεδονίας. Στις 21 Νοεμβρίου οι Ιταλικές δυνάμεις, πιεζόμενες από τμήματα του 53ου συντάγματος Πεζικού της ΙΧ μεραρχίας του ελληνικού Γ’ Σ.Σ., υποχρεώθηκαν σε εγκατάλειψη του οροπεδίου της Κορυτσάς και σύμπτυξη προς το Πόγραδετς. Το σύνταγμα ήταν στελεχωμένο από εφέδρους που κατάγονταν από τη Δυτική Μακεδονία και γνώριζαν άριστα τη μορφολογία των περιοχών. Μετά από επιτυχείς μάχες στην οροσειρά Μοράβα, τα ελληνικά τμήματα διατάχθηκαν να αναμένουν περαιτέρω εντολές για προέλαση. Με πρωτοβουλία του υποδιοικητή του συντάγματος, Ευρυτάνα αντισυνταγματάρχη Δημητρίου Θεοδωράκη, το πρωί της 22ας Νοεμβρίου απόσπασμα του συντάγματος αποτελούμενο από ένα τάγμα ενισχυμένο με λόχο ιππικού 25 ανδρών, καταδίωξαν τα υπολείμματα της Ιταλικής οπισθοφυλακής και εισήλθαν στην πόλη της Κορυτσάς, καταλαμβάνοντάς την. Ο ίδιος ο Θεοδωράκης υπέγραψε ως εκπρόσωπος του ελληνικού στρατού το πρακτικό παράδοσης της πόλης από τις Αλβανικές αρχές και εν-συνεχεία εξέδωσε προκήρυξη, αυτό-διορισθείς φρούραρχος Κορυτσάς, ενώ διόρισε νέα δημοτική αρχή. Η πόλη παρέμεινε υπό ελληνική διοίκηση έως και τις 12 Απριλίου 1941, όταν ο ελληνικός στρατός εγκατέλειψε τα εδάφη της Αλβανίας, προκειμένου να αποφύγει την περικύκλωση από τις γερμανικές μονάδες.
Πατριάρχης Κωνσταντίνος Β΄
Ο Κωνσταντίνος Β΄ (... - 7 Οκτωβρίου 767) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 754 έως 766.
Πριν την εκλογή του στον Πατριαρχικό Θρόνο διετέλεσε επίσκοπος Συλαίου της Παμφυλίας (κοντά στη σημερινή Αττάλεια). Το 754 δεν κατείχε το αξίωμά του, για άγνωστο λόγο. Τον Ιανουάριο του ίδιου έτους πέθανε ο προκάτοχός του, Αναστάσιος, και από τις 10 Φεβρουαρίου ως τις 8 Αυγούστου συνήλθε η εικονομαχική Σύνοδος της Ιέρειας, η οποία απαγόρευσε τις εικόνες. Κατά τη διάρκειά της, ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Κοπρώνυμος απέφυγε να ορίσει νέο Πατριάρχη και την προεδρία της Συνόδου άσκησε ο Μητροπολίτης Εφέσου Θεοδόσιος, γιος του πρώην Αυτοκράτορα Τιβέριου Γ΄. Στις 8 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε η επίσημη τελική συνεδρίαση στο Παλάτι των Βλαχερνών, κατά την οποία διαβάστηκαν οι αποφάσεις της Συνόδου στον Αυτοκράτορα, ο οποίος τις επικύρωσε. Κατά τη διάρκεια αυτής της συνεδρίασης, ο Αυτοκράτορας παρουσίασε τον Κωνσταντίνο ως τον νέο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως που είχε επιλέξει, και ζήτησε να εγκριθεί η επιλογή.
Ο Κωνσταντίνος ήταν ένας λιτός μοναχός, που έγινε πνευματικός σύμβουλος του Αυτοκράτορα. Κατά τη διάρκεια των πρώτων ετών δεν έγιναν διώξεις εναντίον των εικονολατρών, αν και πολλοί μοναχοί εξέφραζαν την αντίθεσή τους στην εικονομαχία, καθώς η στρατιωτικές επιτυχίες του Αυτοκράτορα εναντίον των Βουλγάρων του παρείχαν την υποστήριξη της κοινής γνώμης. Το 761 όμως, ο Αυτοκράτορας εξαπέλυσε διωγμούς, τους οποίους υποστήριξε και ο Πατριάρχης Κωνσταντίνος. Κατά τους διωγμούς αυτούς, ανδρικά και γυναικεία μοναστήρια έκλεισαν και οι μοναχοί κλήθηκαν να επιλέξουν μεταξύ γάμου και εξορίας. Το 765 πλήθος ασυμβίβαστων μοναχών διαπομπεύτηκε στον ιππόδρομο, αναγκαζόμενο να παρελάσει συνοδεύοντας γνωστές πόρνες.
Φαίνεται ότι είχε σχέσεις με τους εικονολάτρες, γι' αυτό ο Αυτοκράτορας τον έκρινε ένοχο προδοσίας το 765 και στις 30 Αυγούστου του 766 τον συνέλαβε και, αφού τον έκλεισε στην αρχή στο Παλάτι της Ιέρειας, στην ασιατική πλευρά του Βοσπόρου, στη συνέχεια τον εξόρισε στην Πρίγκηπο. Μετά από δύο χρόνια καθαιρέθηκε, αναθεματίστηκε από τον διάδοχό του, Νικήτα, διαπομπεύθηκε στον Ιππόδρομο και τελικά με εντολή του Αυτοκράτορα αποκεφαλίστηκε στις 7 Οκτωβρίου του 767.
Ανακηρύχθηκε άγιος και η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 30 Ιουλίου.
Πηγές
Κωνσταντίνος Β Κωνσταντίνος Κατηγορία:Εικονομαχία Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα
Μικρονησία (περιοχή)
Γεωγραφία και Ιστορία
Η περιοχή της Ωκεανίας αποτελείται από πολλές εκατοντάδες μικρών νησιών που απλώνονται σε μια μεγάλη περιοχή του Δυτικού Ειρηνικού.
Ο όρος "Μικρονησία" προτάθηκε αρχικά από τον Ζουλ Ντουμόντ ντ'Ουρβίλλ για να διακρίνει την περιοχή το 1831. Πριν από αυτόν ο όρος "Πολυνησία" χρησιμοποιόταν για να περιγράψει γενικά τα νησιά του Ειρηνικού.
Πολιτικά, η Μικρονησία χωρίζεται στις ακόλουθες οκτώ περιφέρειες:
Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής επήλθε σε Ευρωπαϊκή κυριαρχία αρκετά νωρίς. Το Γκουάμ, οι Νήσοι Μαριάνα και οι Νήσοι Καρολίνε (που αργότερα θα γίνονταν οι Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας και το Παλάου) αποικήθηκαν νωρίς από τους Ισπανούς. Πλήρης Ευρωπαϊκή επέκταση όμως δεν θα ερχόταν παρά στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η περιοχή θα μοιραζόταν μεταξύ:
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι νησιωτικές κτήσεις της Γερμανίας στον Ειρηνικό της αφαιρέθηκαν και κατέστησαν τη Συνομοσπονδία των Εντελοδόχων Εθνών. Το Ναουρού έγινε Αυστραλιανός εντολοδόχος, ενώ οι άλλες κτήσεις της Γερμανίας δόθηκαν ως εντολοδόχοι στην Ιαπωνία. Η κατάσταση παρέμεινε έτσι μέχρι την ήττα της Ιαπωνίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι εντολοδόχοι της έγιναν Εποπτεία των Ηνωμένων Εθνών κυβερνώμενα από τις ΗΠΑ, η Υπό Επιτροπεία Περιοχή των Ειρηνικών Νήσων. Σήμερα, όλη η Μικρονησία (με τις εξαιρέσεις των Γκουάμ, των Βορείων Νήσων Μαριάνα και της Νήσου Γουέικ, που είναι περιφέρειες των ΗΠΑ) αποτελείται από ανεξάρτητα κράτη.
Γλώσσες
Οι εγχώριες γλώσσες των διαφόρων Μικρονήσιων ιθαγενών πληθυσμών ταξινομούνται κάτω από την Αυστρονησιακή γλωσσική οικογένεια. Σχεδόν όλες οι γλώσσες αυτές ανήκουν στην Ωκεανική υπο-ομάδα ταξινόμησης της οικογένειας αυτής. Ωστόσο, στη Δυτική Μικρονησία σημειώνονται τρεις εξαιρέσεις που ανήκουν στη Δυτική Μαλαϊο-Πολυνησιακή υπο-ομάδα:
Τόμας Σέιβερι
Ο Τόμας Σέιβερι (Thomas Savery, γεννημένος γύρω στο 1650 στο Σίλστοουν του Ντέβον της Αγγλίας - απεβίωσε το 1715 στο Λονδίνο) ήταν Άγγλος μηχανικός και εφευρέτης που δημιούργησε την πρώτη ατμομηχανή.
Μικρονησία (περιοχή)
Γλώσσες
Η τελευταία αυτή υπο-ομάδα περιλαμβάνει αρκετές γλώσσες που ομιλούνται σήμερα στις Φιλιππίνες, τη Μαλαισία και την Ινδονησία (Kirch, 2000: σελ. 166-167).
Τόμας Σέιβερι
Έφτιαξε την πρώτη εμπορικά χρησιμοποιούμενη ατμοκίνητη συσκευή, μια αντλία ατμού που συχνά αναφέρεται ως "κινητήρας". Ο «κινητήρας» του Σέιβερι ήταν μια επαναστατική μέθοδος άντλησης νερού, η οποία έλυσε το πρόβλημα της αποχέτευσης των ορυχείων και επέτρεψε τη διαδεδομένη δημόσια παροχή νερού.
Μικρονησία (περιοχή)
Γλώσσες
Στο ανατολικό άκρο των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας, οι γλώσσες Νουκουόρο και Καπινγκαμαράνγκι εκπροσωπούν μια ακραία προς δυσμάς προέκταση των Πολυνησιακών.
Τόμας Σέιβερι
Ο Σέιβερι είχε επίσης και άλλες εφευρέσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός οδομέτρου για τη μέτρηση των αποστάσεων.
Μικρονησία (περιοχή)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Maykronisya
Τόμας Σέιβερι
Καριέρα
Ο Σέιβερι έγινε στρατιωτικός μηχανικός. Αναρριχήθηκε στην τάξη του λοχαγού το 1702 και περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του κάνοντας πειράματα στη μηχανική. Το 1696 έβγαλε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για μια μηχανή γυαλίσματος γυαλιού ή μαρμάρου,.
Βουαντίσουαφ Λούντβικ Άντσιτς
Ο Βλαντισλάβ Λούντβικ Άντσυτς (πολων. Władysław Ludwik Anczyc, το πρώτο βαφτιστικό προφέρεται Βουαντισουάφ, 12 Δεκεμβρίου 1823 – 28 Ιουλίου 1883) ήταν Πολωνός θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, μεταφραστής και εκδότης.
Ο Άντσυτς γεννήθηκε στο Βίλνιους (τότε κατεχόμενο από τη Ρωσική Αυτοκρατορία), ωστόσο έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Κρακοβία (σπούδασε στο εκεί ιστορικό Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο), όπου και πέθανε. Ο πατέρας του ήταν ηθοποιός. Ο Β.Λ. Άντσυτς συνέγραψε κωμωδίες, δράματα, ποιήματα και μερικά διηγήματα, συχνά υπό το λογοτεχνικό ψευδώνυμο «Καζιμίρσκ Γκοραλτσίκ» (Kazimierz Góralczyk). Συνεργάσθηκε με πολλά περιοδικά, ενώ συνέγραψε και πολυάριθμα βιβλία για παιδιά. Ανάμεσα στα θεατρικά έργα του ξεχωρίζουν τα ακόλουθα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές Κατηγορία:Πολωνοί μεταφραστές Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Αρχίδαμος Β΄
Ο Αρχίδαμος Β' ήταν βασιλιάς της αρχαίας Σπάρτης. Ανήκε στο βασιλικό γένος των Ευρυποντιδών.
Γιος του Ζευξιδάμου διαδέχθηκε στο θρόνο τον παππού του Λεωτυχίδα όταν εκείνος εξορίστηκε, καθώς ο πατέρας του είχε ήδη πεθάνει. Διακρίθηκε κατά το φοβερό σεισμό της Σπάρτης το 464 π.Χ., στο τέταρτο έτος της βασιλείας του. Τότε οδήγησε το λαό του έξω από την πόλη με τη δικαιολογία της αιφνίδιας επίθεσης από κάποιον εχθρό, με αποτέλεσμα να τον σώσει από τις συνέπειες της καταστροφής του κύριου σεισμού που ακολούθησε. Η ενέργεια αυτή του Αρχίδαμου θεωρείται μέχρι σήμερα η αρχαιότερη ιστορική πρόβλεψη σεισμού καθώς και μέτρο αντισεισμικής προστασίας. Όμως μετά τον σεισμό εκείνο ο Αρχίδαμος αντιμετώπισε τον ξεσηκωμό των ειλώτων, που είχαν σπεύσει να επωφεληθούν του σεισμού, καθώς και εκείνο των περιοίκων και Μεσσηνίων.
Κατά περιγραφή του Θουκυδίδη (ΙΙ-13,1) όταν κάποτε ήταν φιλοξενούμενος του Περικλή επέδειξε πνεύμα συνδιαλλαγής και φιλειρηνικές διαθέσεις κατά τις προηγηθείσες του Πελοποννησιακού πολέμου διαπραγματεύσεις. Κατηγορήθηκε μάλιστα στη Σπάρτη, ενώ είχε ληφθεί απόφαση έναρξης εχθροπραξιών, ότι εκείνος συνέχεια ολιγωρούσε και ανέβαλλε την έναρξη του πολέμου, είτε προφασιζόμενος θρησκευτικές εορτές, είτε με την ελπίδα ότι οι Αθηναίοι θα φανούν περισσότερο υποχωρητικοί.
Δείτε επίσης
Αρχιδάμειος πόλεμος
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.
Ραμού-Χαψιάδη, Ά., Αρχίδαμος ο Ζευξιδάμου και η εξωτερική πολιτική της Σπάρτης επί της βασιλείας του (διατριβή επί υφηγεσίᾳ), Αθήναι, 1978.
Ιλάειρα
Κατηγορία:Μυθολογία-επέκταση
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ωκεανογραφία
Ωκεανογραφία (επίσης γνωστή ως ωκεανολογία) είναι η επιστήμη που μελετά τις βιολογικές, γεωλογικές, φυσικές και χημικές παραμέτρους των ωκεανών, των θαλασσών και των υδάτινων οικοσυστημάτων με στόχο τη προστασία και τη διατήρησή τους.
Ορισμός
Πρόκειται για μια σημαντική Γεωεπιστήμη, η οποία καλύπτει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων για το θαλάσσιο και το παράκτιο περιβάλλον, συμπεριλαμβανομένης της δυναμικής των οικοσυστημάτων, τα ωκεάνια ρεύματα, τη κυματική δράση και τη δυναμική των γεωφυσικών ρευστών, τη τεκτονική των λιθοσφαιρικών πλακών και τη γεωλογία - δομή του θαλάσσιου πυθμένα (βυθού), τη ποικιλότητα των θαλασσίων βιολογικών ειδών, τους βιογεωχημικούς κύκλους στοιχείων - ιχνοστοιχείων αλλά και φυσικών ιδιοτήτων στον ωκεανό και στα όριά του, τη ποιότητα των υδάτων και τη καταλληλότητα τους για κολύμβηση, ύδρευση, άρδευση. Αυτά τα ποικίλα θέματα αντικατοπτρίζουν πολλαπλούς κλάδους και οι ωκεανογράφοι (ωκεανολόγοι) ασχολούνται με την περαιτέρω γνώση του παγκόσμιου ωκεανού και την κατανόηση των διεργασιών του, μέσω της: Αστρονομίας, Βιολογίας, Ζωολογία, Βοτανική, Ιχθυολογίας, Χημείας, Περιβαλλοντικών Επιστημών, Κλιματολογίας, Γεωγραφίας, Γεωλογίας, Υδρολογίας, Μετεωρολογίας, Γεωδαισίας, Χαρτογραφίας και Φυσικής. Απαρτίζεται από τέσσερις κύριες ειδικότητες: Βιολογική Ωκεανογραφία, Γεωλογική Ωκεανογραφία, Φυσική Ωκεανογραφία και Χημική Ωκεανογραφία. Διακρίνονται και άλλα εφαρμοσμένα πεδία, λόγω της διεπιστημονικότητας της Ωκεανογραφίας και της διασύνδεσής της με τις Θαλάσσιες Επιστήμες, τις Περιβαλλοντικές Επιστήμες και τις Γεωεπιστήμες, όπως Επιχειρησιακή Ωκεανογραφία, Θαλάσσια Βιολογία, Θαλάσσια Οικολογία, Θαλάσσια Μικροβιολογία, Αλιευτική Βιολογία, Αλιευτική Διαχείριση, Δυναμική Ωκεανογραφία, Υδατοκαλλιέργειες, Θαλάσσια Γενετική και Βιοτεχνολογία, Θαλάσσια Γεωχημεία, Περιβαλλοντική Χημεία, Υδατική Τοξικολογία, Υδροακουστική Τεχνολογία, Θαλάσσια Γεωφυσική, Παράκτια Γεωλογία, Θαλάσσια Ιζηματολογία, Αριθμητική Μοντελοποίηση, Δορυφορική Ωκεανογραφία, Παράκτια Μηχανική. thumb|right|250px|Φιάλη Ekman. Χρησιμοποιείται για δειγματοληψία και μέτρηση της θερμοκρασίας του νερού σε διάφορα βάθη. Η Παλαιοωκεανογραφία μελετά την εξέλιξη και ιστορία των ωκεανών στο γεωλογικό χρόνο. Η Παλαιοωκεανογραφία είναι ο επιστημονικός κλάδος που μελετά τις μεταβολές που έχουν υποστεί το σχήμα, η σύσταση και γενικά ο χαρακτήρας των ωκεανών. Οι μεταβολές αυτές είναι το αποτέλεσμα των παλαιογεωγραφικών μεταβολών.
Ιστορική εξέλιξη
Η Γένεση της Ωκεανογραφίας
Ο πλοίαρχος James Cook θεωρείται ο πρώτος θαλασσοπόρος επιστήμονας. Σε αυτόν οφείλεται η πρώτη χαρτογράφηση του Ειρηνικού Ωκεανού. Ο Κάρολος Δαρβίνος συμμετείχε ως άμισθος φυσιογνώστης στον ερευνητικό πλόα του H.M.S. Beagle που διήρκεσε 4,4 χρόνια. Το 1842 δημοσίευσε το "Περί της δομής και κατανομής των Κοραλλιογενών Υφάλων", ενώ το 1859 δημοσίευσε το "Περί της Καταγωγής των Ειδών". Η αποστολή του ερευνητικού πλοίου H.M.S. Challenger (1872-1876), αποτέλεσε τη γένεση της Ωκεανογραφίας και ο ερευνητικός πλόας είχε σκοπό τη διαπίστωση ύπαρξης ή όχι ζωής στα βάθη των ωκεανών. Η αποστολή χρηματοδοτήθηκε από την Royal Society of London η οποία ήθελε τα αποτελέσματα σχετικά με: i) τη χημική σύσταση του θαλάσσιου νερού, ii) τη κατανομή της ζωής με το βάθος, iii) τα παράκτια και τα ωκεάνια ρεύματα και iv) τα ιζήματα των ωκεάνιων βαθών.
Η Ωκεανογραφία στη Σύγχρονη Εποχή
Στον 20ό αιώνα η μελέτη του θαλάσσιου περιβάλλοντος επιβάλλεται από ανάγκες: i) Πρακτικές: στρατιωτικές, μελέτη ανέμου και ρευμάτων για ασφαλέστερη ναυσιπλοΐα, ii) Οικονομικές: αλιεία, εξόρυξη πετρελαίου και ορυκτών υλών, iii) Ακαδημαϊκές: επιστημονική γνώση του θαλάσσιου μέσου (ιδιότητες, κυκλοφορία, προσομοίωση κ.λπ.).
Νέες τεχνολογίες
Ειδικότητες - Κλάδοι
Με τον ειδικότερο όρο Υδρογραφία σήμερα χαρακτηρίζεται η συστηματική εργασία που περιλαμβάνει γεωδαιτικές αποτυπώσεις, βαθυμετρήσεις και μετρήσεις παλιρροιών και ρευμάτων με έμφαση στη παραγωγή δημοσιεύσεων χρήσιμων για τη ναυσιπλοΐα. Το μεγαλύτερο μέρος των υδρογραφικών εργασιών διεξάγεται σε παράκτιες ζώνες και σε αβαθή ύδατα, στα οποία και υπάρχουν γεω-επικινδυνότητες για τη ναυσιπλοΐα.
Τεχνικά μέσα
thumb|left|250px|Πλωτός [[σημαντήρας με ωκεανογραφικούς αισθητήρες.]] Η Ωκεανογραφία χρησιμοποιεί μεγάλη ποικιλία τεχνικών μέσων, τα οποία περιλαμβάνουν:
Η Ωκεανογραφία στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα με την επιστήμη της Ωκεανογραφίας και τις Θαλάσσιες Επιστήμες ασχολούνται:
Η Ωκεανογραφία σε άλλες χώρες
Ο πρώτος διεθνής οργανισμός ωκεανογραφίας δημιουργήθηκε το 1902 και ήταν το "Διεθνές Συμβούλιο για την Εξερεύνηση της Θάλασσας" (International Council for the Exploration of the Sea - ICES) στη Κοπεγχάγη (Δανία). Το 1903 ιδρύθηκε το "Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο Scripps" (Scripps Institution of Oceanography) στη Καλιφόρνια των ΗΠΑ, στη συνέχεια ακολούθησε το "Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο Woods Hole" (Woods Hole Oceanographic Institution - WHOI) το 1930 στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ, το "Ινστιτούτο Θαλάσσιας Επιστήμης της Βιρτζίνια" το 1938 (ΗΠΑ) και αργότερα το "Παρατηρητήριο της Γης Lamont-Doherty" στο Πανεπιστήμιο Columbia και η "Σχολή Ωκεανογραφίας" του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον. Επίσης υπάρχει η "Σχολή Ωκεανογραφίας" στo Πανεπιστήμιο του Ρόουντ Άιλαντ των ΗΠΑ (University of Rhode Island, Graduate School of Oceanography). Στη Βρετανία, υπάρχει η "Σχολή Βιολογικών και Θαλασσίων Επιστημών" (School of Biological and Marine Sciences) στο Πανεπιστήμιο του Πλίμουθ (University of Plymouth), επίσης το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον στη Νότια Αγγλία (University of Southampton - Oceanography degrees) προσφέρει προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς τίτλους στην Ωκεανογραφία και τις Θαλάσσιες Επιστήμες, ενώ υπάρχει και το "Εθνικό Κέντρο Ωκεανογραφίας" (National Oceanography Centre - NOC), Ινστιτούτο του Συμβουλίου Φυσικού Περιβάλλοντος. Στην Αυστραλία, η CSIRO Marine and Atmospheric Research (CMAR), είναι ηγετικό κέντρο. Το 1921, το Διεθνές Υδρογραφικό Γραφείο (International Hydrographic Bureau - IHB) ιδρύθηκε στο Μονακό, μετονομάστηκε το 1970 σε "Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός" (International Hydrographic Organization - IHO) και είναι ο διακυβερνητικός οργανισμός για την Υδρογραφία. Το 1960, ιδρύθηκε η "Διακυβερνητική Ωκεανογραφική Επιτροπή" της UNESCO (Intergovernmental Oceanographic Commission of UNESCO, IOC-UNESCO) και είναι ο μόνος αρμόδιος οργανισμός για τη θαλάσσια επιστήμη στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών. Στις ΗΠΑ υπάρχει η "Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας" (National Oceanic and Atmospheric Administration – NOAA), με το "Γραφείο Ωκεάνιας Εξερεύνησης και Έρευνας" (NOAA Office of Ocean Exploration and Research). Στη Γερμανία (Κίελο) υπάρχει το GEOMAR Helmholtz Centre for Ocean Research. Στη Γαλλία υπάρχει το Ifremer - Institut français de recherche pour l'exploitation de la mer (French Research Institute for Exploitation of the Sea). Άλλα γνωστά ωκεανογραφικά ινστιτούτα:
Opel Performance Center
To Opel Performance Center (OPC) είναι υποκατάστημα του γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Opel (θυγατρικής εταιρίας της αμερικάνικης General Motors έως τον Μάρτιο του 2017 και στη συνέχεια του Ομίλου PSA). Το OPC ιδρύθηκε το 1997 με σκοπό να επιτηρεί τις αγωνιστικές δραστηριότητες της Opel και να αναπτύξει τις αποδόσεις κάποιων εκ των εκδόσεων των οχημάτων Opel. Ο ρόλος της είναι παρόμοιος με της HSV στην Holden όπως επίσης της Special Vehicle Team με την Ford.
Εμπορικά μοντέλα της OPC
thumb|280px|Το τελευταίο δημιούργημα του Opel Performance Center, το Insignia OPC. thumb|280px|Corsa OPC Nürburgring Edition.
Τα οχήματα που αναπτύσσονται από την OPC πωλούνται κάτω από το εμπορικό σήμα Opel, ως ειδικές εκδόσεις των τυποποιημένων οχημάτων της Opel. Είναι χαρακτηριστικά χρωματισμένα με μια ιδιαίτερη σκιά μπλε χρώματος (αν και σε άλλα χρώματα έχουν διατεθεί στην αγορά) και φέρουν το χαρακτηριστικό σήμα "OPC". Κύριοι ανταγωνιστές τους στην Ευρώπη φέρονται να είναι οι εκδόσεις ST των ευρωπαϊκών Ford.
Έως το 2012, η OPC έχει αναπτύξει τα εξής μοντέλα της Opel:
παραγωγής πλέον) πλέον)
Πρότυπα οχήματα της OPC
Στα εννέα χρόνια ύπαρξης η OPC παρουσίασε τα εξής πρότυπα οχήματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Αλέξανδρος Σπαής
Ο '''Αλέξανδρος Γ. Σπαής''' (1918-2004) υπήρξε διακεκριμένος καθηγητής παθολογίας του τμήματος Κτηνιατρικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λευκαδίτι Δωρίδας του Νομού Φωκίδας στις 28 Μαΐου 1918. Σπούδασε στην Κτηνιατρική Σχολή του Cureghem των Βρυξελλών απ’ όπου αποφοίτησε το 1942 με το πτυχίο του διδάκτορος της Κτηνιατρικής. Κατά το τελευταίο έτος των σπουδών του εργάστηκε παράλληλα ειδικευόμενος στη Μικροβιολογία στην βελγική εταιρία Laboratoires de Serotherapie Berchem St. Agathe. Μετά το τέλος των σπουδών του και μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1945 εντάχθηκε στο προσωπικό της παραπάνω εταιρίας ασχολούμενος με τη διάγνωση μολυσματικών νόσων και την παραγωγή βιολογικών προϊόντων, εμβολίων και ορών.
Επανερχόμενος στην Ελλάδα το 1945, υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό ως έφεδρος ανθυποκτηνίατρος (1946-1950). Κατά τη διάρκεια της θητείας του ασχολήθηκε, μεταξύ των άλλων, με την οργάνωση και λειτουργία μικροβιολογικών εργαστηρίων στα δύο κτηνιατρικά νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης και της Λάρισας. Επιπλέον, ασχολήθηκε με την εξουδετέρωση μεταδοτικού νοσήματος των ιπποειδών του στρατεύματος οφειλόμενου σε μύκητα.
Μετά την απόλυσή του από το στρατό υπηρέτησε στην κτηνιατρική υπηρεσία Λέσβου για ένα έτος. Το 1951, αποσπάστηκε στο Κτηνιατρικό Μικροβιολογικό Ινστιτούτο του Υπουργείου Γεωργίας, όπου του ανατέθηκε και σε συνεργασία με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας η επιμέλεια ειδικού εργαστηρίου για τη μελέτη των βρουκελλώσεων. Εκεί, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, παρασκευάστηκαν αντιγόνα για τη διάγνωση και εμβόλια για την καταπολέμηση των σοβαρών αυτών ζωοανθρωπονόσων.
Τον Απρίλιο του 1953, διορίστηκε επιμελητής της έδρας της Κλινικής και Γενικής Παθολογίας στη νεοσύστατη (1950) Κτηνιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Το έτος 1956 αναγορεύτηκε Υφηγητής και το 1958 εξελέγη Τακτικός Καθηγητής της παραπάνω έδρας. Το 1986, μετά την αποχώρησή του από την ενεργό υπηρεσία, με πλούσιο διδακτικό, συγγραφικό και ερευνητικό έργο, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ομότιμου Καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Πέρα από τα διδακτικά και ερευνητικά του καθήκοντα, συμμετείχε ενεργά στα πανεπιστημιακά δρώμενα. Διετέλεσε Κοσμήτορας της Σχολής κατά τα έτη 1961-62, 1974-75 και 1979-80, Συγκλητικός κατά το έτος 1966, ενώ ανέλαβε χρέη Προπρύτανη, μετά τη μεταπολίτευση, κατά τη μεταβατική περίοδο 1974-75. Επίσης, διετέλεσε διευθυντής του Τομέα των Κλινικών του Τμήματος Κτηνιατρικής κατά την περίοδο 1982-84. Τέλος, ασχολήθηκε από τα πρώτα χρόνια της παρουσίας στο Πανεπιστήμιο με τη σύνταξη του κτιριακού προγράμματος και των σχεδίων των εγκαταστάσεων της έδρας, ενώ από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και μέχρι το 1969 επέβλεψε στη δόμηση των παραπάνω εγκαταστάσεων.
Σε ότι αφορά στις τοξικώσεις εντόπισε δηλητηριάσεις σε έγκυες αίγες από την κατανάλωση καπνοφύτων που είχαν ως αποτέλεσμα τη γέννηση εριφίων με αρθρογρύπωση, λυκόστομα και σχιστή υπερώα. Τέτοιου είδους βλάβες εντοπίστηκαν για πρώτη φορά διεθνώς και επιβεβαιώθηκαν από Αμερικανούς ερευνητές σε χοίρους και σε βοοειδή. Επίσης, εντόπισε περιπτώσεις μολυβδίασης σε ίππους και τοξικώσεις από σίδηρο και χαλκό σε πρόβατα.
Επίσης ασχολήθηκε με μεταβολικά νοσήματα σε σχέση με τα δομικά στοιχεία ασβέστιο, φώσφορο, θείο και κυρίως με τα ιχνοστοιχεία χαλκό, μολυβδαίνιο, κοβάλτιο, μαγγάνιο, ψευδάργυρο, σελήνιο, όπου η έρευνα του θεωρήθηκε πρωτοποριακή. Λόγω των εργασιών του για τα ιχνοστοιχεία ορίστηκε μέλος της πρώτης επιτροπής στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Ζωική Παραγωγή. Οι σχετικές εργασίες του αναφέρονται βιβλιογραφικά διεθνώς τόσο σε ξένα συγγράμματα όσο και σε σχετικές ερευνητικές εργασίες με 131 αναφορές στο Citation index.
Στα πλαίσια της έδρας της Κλινικής και Γενικής Παθολογίας στη Κτηνιατρική Σχολή πραγματοποιήθηκαν σειρά διατριβών υπό την εποπτεία του (τρεις κτηνιατρικές και μία ιατρική υφηγεσία, επτά κτηνιατρικά, δύο ιατρικά και ένα της φυσικομαθηματικής σχολής διδακτορικά). Από τους 11 ερευνητές που πραγματοποίησαν διατριβές στην έδρα, οι 8 κατέλαβαν στη συνέχεια θέσεις καθηγητών πανεπιστημίου.
Ιδιαίτερα στενές ήταν οι σχέσεις του με τον ιατρικό κόσμο. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της "Εταιρίας Νευρομυοπαθολογίας" σε εκδηλώσεις της οποίας έδωσε σειρά διαλέξεων σχετικά με τη σημασία των ιχνοστοιχείων για τους ζωικούς οργανισμούς και ιδιαιτέρα για τον άνθρωπο. Επίσης έδωσε διάλεξη για το σελήνιο στην ‘Εταιρία Καρδιολογίας Βορείου Ελλάδος’. Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω επέβλεψε 3 ιατρικές διατριβές στην έδρα της Κλινικής και Γενικής Παθολογίας.
Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται τα βιβλία Κτηνιατρική Γενική Παθολογία – Προπαιδευτική και Συμπτωματολογία (1975) και Κτηνιατρική Ειδική Παθολογία (1975).
Τιμήθηκε με σειρά διακρίσεων, όπως τα παράσημα Chevalier de l’Ordre National du Mérite de la République Française και Officier de l’Ordre du Mérite Agricole de la République Française, ενώ το 1976 εκλέχτηκε Αντεπιστέλλον Μέλος (Membre Correspondant) της Γαλλικής Κτηνιατρικής Ακαδημίας. Τέλος διετέλεσε επίτιμο μέλος της Ελληνικής Κτηνιατρικής Εταιρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες παθολόγοι Κατηγορία:Έλληνες κτηνίατροι Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί γιατροί Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Κάι Άντρουπ
Ο Κάι Άντρουπ, γεννημένος στις 29 Μαΐου 1903 και αποβιώσας στις 20 Ιανουαρίου 1988, ήταν Δανός ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής. Αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού. Ορισμένες πηγές τον αναφέρουν ως διεθνή με την Εθνική Δανίας (18 συμμετοχές ).
Παίκτης
Ως ποδοσφαιριστής, αγωνίστηκε για λογαριασμό της Ακαντέμισκ Μπόλντκλουμπ στο Πρωτάθλημα Δανίας της σεζόν 1922-23. Στη συνέχεια, μετακόμισε στη Γερμανία και πιο συγκεκριμένα την Αμβούργο ΣΦ το 1923, προτού μεταβεί στη Γαλλία το 1926, προκειμένου να αγωνιστεί για λογαριασμό της Σταντ Φρανσαί, ενώ ακολούθησαν οι Βεζινέ και Κλαμπ Φρανσαί. Καταφέρνοντας να τραβήξει την προσοχή του φίλαθλου κοινού με τις επιδόσεις του με τα χρώματα της Σταντ Φρανσαί το 1927, επελέγη προκειμένου να αποτελέσει μέλος μίας ομάδας ξένων επίλεκτων οι οποίοι αγωνίζονταν στα γαλλικά γήπεδα και η οποία θα αγωνιζόταν σε φιλική αναμέτρηση απέναντι στην Εθνική Γαλλίας Β΄.
Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατετάγη ως ξένος εθελοντής στον Γαλλικό Στρατό. Έχοντας συλληφθεί ως αιχμάλωτος πολέμου, κατόρθωσε να διαφύγει και εντάχθηκε στους κύκλους της Γαλλικής Εθνικής Αντίστασης.
Προπονητής
Αργότερα, εργάστηκε ως προπονητής της Κλαμπ Φρανσαί για τη σεζόν 1932-1933 (παίκτης προπονητής τη σεζόν 1932-33 και στη συνέχεια παίκτης ελεύθερος συμβολαίου τη σεζόν 1933-34 ), της Αμιάν Ατλετίκ Κλαμπ τη σεζόν 1945-1946, της ΦΚ Νανσί τη σεζόν 1946-1947 και της ΡΚ Στρασμπούρ τη σεζόν 1947-1948.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμβούργο ΣΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Φρανσαί Παρί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Φρανσαί Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλαμπ Φρανσαί Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αμιάν ΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΚ Στρασμπούρ
Listen (The Kooks)
Το "Listen" είναι το τέταρτο άλμπουμ των The Kooks. Κυκλοφόρησε στις 8 Σεπτεμβρίου 2014 από την Virgin EMI Records. Είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας με τον νέο ντράμερ Alexis Nunez, ο οποίος αντικατέστησε τον Paul Garred το 2012.
Στυλιστικά, το άλμπουμ διαφέρει από τις προηγούμενες κυκλοφορίες της μπάντας με στοιχεία της τζάζ, της gospel και της R&B να έχουν προστεθεί στη μουσική. Είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας στο οποίο δεν έκανε παραγωγή ο Tony Hoffer. Την παραγωγή ανέλαβαν οι Inflo, Luke Pritchard and Fraser T Smith.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014
Ροζέ Κουζινέ
Επιρροή
Ο Κουζινέ ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την παιδαγωγική, καθώς παρακολουθούσε τον Εμίλ Ντιρκέμ και είχε ως σημείο αναφοράς την παιδαγωγική της ελευθερίας του Λέοντα Τολστόι. Επίσης, επηρεάστηκε αποφασιστικά από τις ιδέες του Τζον Ντιούι, αλλά η θεωρητική βάση της μεθόδου του ήταν η κοινωνική ανάπτυξη του 20ου αιώνα, με τις νέες μορφές και συνθήκες εργασίας.
Το έργο του
Απέκτησε πτυχίο στην φιλοσοφική σχολή της Σορβόννης. Στην συνέχεια, επειδή ήθελε να γίνει επιθεωρητής στη εκπαίδευση άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος στο Μαλακόφ (Ω-ντε-Σεν) (Malakoff) (1903)  σε μια τάξη που αποτελούνταν από 75 μαθητές της πρώτης δημοτικού. Παρακολουθούσε με προσοχή τα παιδιά μέσα στην τάξη μέσα από μια ψυχολογική οπτική. Αργότερα, έγινε συντάκτης του περιοδικού «L’Έducateur moderne», το οποίο εξέδιδε από το 1906 η εταιρία Societe Libre pour L’etude Phychologique de l' Enfant { Ελεύθερη Εταιρία για την Ψυχολογική Μελέτη του Παιδιού}. Το 1909 απέκτησε τον τίτλο του Επιθεωρητή της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και το 1910 έγινε Επιθεωρητής  στο Αρσύ-συρ-Ωμπ (Arcy-sur-Aube), στο Σεντάν το 1924 και το 1932 στο Ετάμπ (Etampes). Συνταξιοδοτήθηκε το 1942, μετά από πολλές έρευνες και δημοσιεύσεις σε περιοδικά, που αφορούσαν τα παιδιά.
Ο βασικός ρόλος του παιχνιδιού
Ως παιχνίδια ορίζονται οι ελεύθερες δραστηριότητες των παιδιών, που αποτελούν μια δημιουργική διαδικασία, προκειμένου οι μαθητές να τελειοποιήσουν τις αισθήσεις τους και να ανακαλύψουν καλύτερα τον κόσμο. Επομένως, τα παιδιά θα πρέπει να είναι ελεύθερα να αναπτύξουν τις δραστηριότητές τους, χωρίς ο ενήλικας να τα θέτει υπό πίεση. Ο Κουζινέ θεωρούσε ότι το παιχνίδι είναι πρωταρχική ανάγκη του παιδιού, καθώς αυτό συνδέεται με την κοινωνικοποίηση. Η δυνατότητα που είχε να παρατηρεί ο ίδιος τους μαθητές που έπαιζαν στην αυλή κατά την διάρκεια του διαλείμματος, του έδωσε την αφορμή να γνωριστεί καλύτερα με τα παιδιά.
Ελεύθερη ομαδική εργασία του Κουζινέ
Ως επιθεωρητής δημοτικών σχολείων, είναι ο δημιουργός της μεθόδου ‘ελεύθερη εργασία με ομάδες’ από το 1917. Ο Κουζινέ θεωρεί ως κατάλληλη προϋπόθεση για την σωστή αυτοαγωγή του παιδιού, τη δημιουργία ενός σχολικού περιβάλλοντος με πλούσια ερεθίσματα. Ο δάσκαλος μεριμνά να εξοπλίσει με τα απαραίτητα μέσα το σχολείο από την αρχή της σχολικής χρονιάς. Όλες οι εργασίες που πραγματοποιούνται στην αίθουσα γίνονται σε ομάδες, που δημιουργούνται από τους ίδιους τους μαθητές. Ο σχηματισμός των ομάδων γίνεται από ηλικία 9 μέχρι 13 ετών. Οι ομάδες απαρτίζονται από 5-6 μαθητές, όπου ο καθένας έχει την δυνατότητα να αλλάξει ομάδα αν θέλει και να πάει σε εκείνη που επιθυμεί. Δεν υπάρχουν αρχηγοί στις ομάδες, ούτε η εργασία κατανέμεται, αλλά όλοι συμμετέχουν ισότιμα στην εκπόνησή της. Για αυτόν ακριβώς το λόγο ο Κουζινέ τις αποκαλεί ‘groups’ και όχι ‘equips’. Λίγο πριν οι μαθητές ολοκληρώσουν την εργασία που κάνουν μόνοι τους, γράφουν σε κάποια ειδικά τετράδια που τους μοιράζει ο δάσκαλος τις επιμέρους εργασίες τους, οι οποίες διορθώνονται ταυτόχρονα από τους ίδιους. Ο δάσκαλος έχει καθοδηγητικό ρόλο, καθώς δίνει στους μαθητές τα κατάλληλα ερεθίσματα να ετοιμάσουν το περιβάλλον τους, να συγκεντρώσουν πληροφορίες και υλικά. Την τελευταία ώρα της καθημερινής εργασίας οι μαθητές γράφουν σε μια καρτέλα την περίληψη της εργασίας τους και την ανακοινώνουν στη τάξη. Στην συνέχεια συζητούν όλοι μαζί στη τάξη τα θέματα και οδηγούνται σε συμπεράσματα. Η ελεύθερη εργασία με ομάδες σύμφωνα με τον Κουζινέ διαμορφώνει στο σχολείο το πνεύμα αλληλεγγύης ανάμεσα στους μαθητές, τους οποίους προετοιμάζει να γίνουν μελλοντικοί εκπαιδευτικοί, άξιοι να βιώνουν  ένα ανώτερο επίπεδο πολιτισμού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι παιδαγωγοί
Βασιλική του Αγίου Νικολάου (Μπάρι)
thumb|Το εσωτερικό του ναού (κεντρικό κλίτος)
Η Βασιλική του Αγίου Νικολάου στο Μπάρι της Ιταλίας (ιταλ. Basilica di San Nicola) είναι μεσαιωνικός χριστιανικός ναός με ευρεία θρησκευτική σημασία για τον χριστιανικό κόσμο, ως τόπος προσκυνήματος τόσο για τους Ρωμαιοκαθολικούς, όσο και για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς της Ευρώπης.
Ιστορία
Η βασιλική ανεγέρθηκε μεταξύ του 1087 και του 1197, κατά τη διάρκεια της ιταλονορμανδικής κυριαρχίας στην Απουλία, σε έδαφος όπου κυριαρχούσαν ακόμα ο βυζαντινός πολιτισμός και παράδοση, καθώς μέχρι δύο δεκαετίες νωρίτερα ανήκε στο Κατεπανάτο της Ιταλίας, του οποίου έδρα ήταν ακριβώς το Μπάρι (Βάριον). Η θεμελίωση του ναού οφείλεται στην ανάκτηση μέρος του ιερού λειψάνου του Αγίου Νικολάου από το αρχικό ιερό του στα Μύρα της Μικράς Ασίας. Μετά την κατάκτηση των Μύρων από τους Σελτζούκους Τούρκους, το λείψανο αποφασίσθηκε να μεταφερθεί σε ασφαλέστερο μέρος. Σύμφωνα με τον δικαιολογητικό θρύλο, ο Άγιος, περνώντας κάποτε από το Μπάρι σε ταξίδι του προς τη Ρώμη, υποτίθεται ότι είχε επιλέξει το Μπάρι ως τόπο ταφής του. Στην πράξη, υπήρξε λυσσαλέα αντιμαχία για την απόκτηση των λειψάνων ανάμεσα στην ανερχόμενη τότε Βενετία και στο Μπάρι. Αλλά μια μεγάλη ομάδα εμπόρων σιταριού και ναυτικών από το Μπάρι που βρέθηκαν στα Μύρα απέσπασαν από τους Ορθοδόξους μοναχούς με τη συναίνεσή τους τα λείψανα του Αγίου για να τα διαφυλάξουν, κατά άλλη εκδοχή τα έκλεψαν ή ίσως πρόκειται για σκηνοθετημένη κλοπή για την αποφυγή πανικού, λόγω του τουρκικού κινδύνου που ελλόχευε. Τελικώς, στις 9 ή 20 Μαΐου του 1087 το πλοίο με το λείψανο αγκυροβόλησε στο λιμάνι του Μπάρι. Αμέσως τότε θεμελιώθηκε ένας νέος ναός από τον Νορμανδό Δούκα Ρογήρο για να στεγάσει το λείψανο του Αγίου και ο ίδιος ο Πάπας Ουρβανός Β΄ ήταν παρών στα εγκαίνια της κρύπτης του την 1η Οκτωβρίου 1089. Με την ευκαιρία, ο Αββάς Ηλίας, ηγούμενος της γειτονικής Μονής του Αγίου Βενεδίκτου, ορίσθηκε ως ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος του Μπάρι που θα είχε έδρα τον νέο Ναό. Ο επισκοπικός θρόνος του, ένα αριστουργηματικό καλλιτέχνημα (βλ. παρακάτω) βρίσκεται ακόμα στο εσωτερικό του Ναού. Ωστόσο, το κτήριο ολοκληρώθηκε και εγκαινιάσθηκε μόλις το 1197, με παρόντες τον αντιπρόσωπο του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους επίσκοπο Κορράδο του Χίλντεσαϊμ και πολλούς επισκόπους και ευγενείς. Η μεσαιωνική σερβική Δυναστεία των Νέμανιτς υπήρξαν σημαντικοί ευεργέτες για την ανέγερση του Ναού.
Εξαιτίας της συμβολής του στην οικοδόμηση του ναού και των πρωτοβουλιών του κατά την άφιξη των λειψάνων, ο Ηλίας ανακηρύχθηκε κτίτορας του ναού και ενταφιάσθηκε στο εσωτερικό του. Εκεί επίσης ενταφιάσθηκε και ο πλοίαρχος του πλοίου που έφερε το σκήνωμα, Αλβέρτος, και 17 από τους 62 ναυτικούς αυτού και των άλλων δύο πλοίων που το συνόδευαν όταν το μετέφερε.
Τη νύκτα της 5ης προς 6η Μαΐου 1953 ο τάφος του Αγίου Νικολάου στην κρύπτη της Βασιλικής του Μπάρι ανοίχθηκε αναγκαστικά κατά την διάρκεια αναστηλωτικών εργασιών. Για τον σκοπό αυτό συγκροτήθηκε επιτροπή από τον Πάπα, με πρόεδρο τον τότε Ρωμαιοκαθολικό Αρχιεπίσκοπο του Μπάρι Ερρίκο Νικόδημο, στην οποία ανατέθηκε η κανονική αναγνώριση των λειψάνων του τάφου. Ο αναγνωριστικός έλεγχος και η καταμέτρηση των οστών ανατέθηκε στον Καθηγητή της Ανατομίας στο Πανεπιστήμιο του Μπάρι Λουΐτζι Μαρτίνο. Τρίτη ιστορικά ανακομιδή έγινε τη νύκτα της 7ης προς 8ης Μαΐου 1957, με σκοπό νέα αναγνώριση, καταμέτρηση, ανατομική και ανθρωπολογική μελέτη, πριν την οριστική κατάθεση στη λάρνακα, μετά το πέρας των αναστηλωτικών εργασιών.
Κατά τη δεκαετία του 1960 προστέθηκε στον ρωμαιοκαθολικό ναό και ένα ορθόδοξο παρεκκλήσιο.
Αρχιτεκτονική
thumb|left|Ο επισκοπικός θρόνος του Αρχιεπισκόπου Ηλιού Η Βασιλική του Αγίου Νικολάου έχει μια μάλλον τετράγωνη εμφάνιση, που θυμίζει περισσότερο κάστρο παρά εκκλησιά. Αυτή η εντύπωση ενισχύεται από την παρουσία δύο ογκωδών (αν και χαμηλών) πύργων που πλαισιώνουν την πρόσοψη. Και πράγματι χρησίμευσε πολλές φορές ως κάστρο κατά τη διάρκεια της ιστορίας του.
Το εσωτερικό του ναού έχει δύο πλευρικά κλίτη, που ορίζονται από κίονες και πίλιαστρα από γρανίτη. Το Ιερό Βήμα διαχωρίζεται από τον κυρίως ναό με τρία τόξα στηριζόμενα από κίονες βυζαντινού ρυθμού. Πάνω από τα πλάγια κλίτη βρίσκεται ο γυναικωνίτης, ως ζεύγος στοών ανοικτών προς το κέντρο. Η Βασιλική του Αγίου Νικολάου ήταν ο πρώτος ναός με αυτό το σχέδιο και έθεσε ένα προηγούμενο που αργότερα έτυχε μιμήσεων σε πολλές άλλες κατασκευές στην Απουλία.
Καλλιτεχνικοί θησαυροί
thumb|Προσκυνητές στον τάφο του Αγίου Νικολάου στο Μπάρι, έργο του [[Τζεντίλε ντα Φαμπριάνο, περ. 1425, Εθνική Πινακοθήκη (Ουάσινγκτον)]] Ο ναός στεγάζει ένα από τα πλέον αξιοσημείωτα έργα ρωμανικής γλυπτικής σε όλη τη νότια Ιταλία: τον επισκοπικό θρόνο («καθέδρα») του αρχιεπισκόπου Ηλιού από τον ύστερο 11ο αιώνα. Υπάρχουν επίσης πολύτιμα ψηφιδωτά δάπεδα στην κρύπτη και στο ιερό. Το κιβώριο, το αρχαιότερο της Απουλίας, είναι επίσης διακοσμημένο με ψηφιδωτά και οι 4 κίονές του φέρουν ανάγλυφα φυλλωμάτων, ζώων και μυθολογικών μορφών. Η κρύπτη έχει 26 κίονες σε βυζαντινό και ρωμανικό ρυθμό, και στεγάζει τα λείψανα του Αγίου Νικολάου.
thumb|Ο τάφος του Αγίου Νικολάου στη Βασιλική του στο Μπάρι, όπως είναι σήμερα. Στον ναό υπάρχει επίσης ο μαρμάρινος αναγεννησιακός τάφος (16ος αιώνας) της Βασίλισσας της Πολωνίας Μπόνα Σφόρτσα. Υπάρχει και μουσείο της Βασιλικής, με πολύτιμα έργα τέχνης, μεταξύ των οποίων μια συλλογή από μανουάλια του 12ου αιώνα, δωρεά του Βασιλιά Κάρολου του Ανδεγαυού.
Ο ναός αποκαταστάθηκε στα τέλη του 13ου αιώνα, το 1456 και κατά τον 17ο αιώνα. Κατά τις εργασίες του 20ού αιώνα, οι περισσότερες από τις μπαρόκ προσθήκες αφαιρέθηκαν, εκτός από την επίχρυση ξύλινη οροφή, που ενσωματώνει ζωγραφικούς πίνακας (σε καμβά) του Κάρλο Ντε Ρόζα (Carlo De Rosa).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νικολαου Μπαρι Βασιλικη Αγιου Νικολαου
Λίμνη Μπάρντατσα
δεξιά|μικρογραφία|Μπάρντατσα Η Λίμνη Μπάρντατσα είναι συγκρότημα λιμνών και ελών στο δήμο Σρμπατς, στη βόρεια Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα από την Μπάνια Λούκα. Οι περιοχές γύρω από τη λίμνη και τα έλη προστατεύονται ως φυσικό πάρκο (Μνημείο της Φύσης - IUCN Κατηγορία ΙΙΙ), το Φυσικό Πάρκο Μπάρντατσα. Έχει οριστεί ως περιοχή Ραμσάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη Κατηγορία:Γεωγραφία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας
Βικτόρ Σαρλ Ανό
Ο Βικτόρ Σαρλ Ανό (Victor Charles Hanot, 6 Ιουλίου 1844 – 28 Οκτωβρίου 1896) ήταν Γάλλος ιατρός, που ασχολήθηκε κυρίως με τις παθήσεις του ήπατος. Μπορεί να θεωρηθεί ως ένας από τους προδρόμους της σημερινής ειδικότητας της ηπατολογίας.
Ο Ανό πήρε διδακτορικό στην ιατρική το 1875 και έγινε υφηγητής (professor agrégé) της γενικής παθολογίας στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων. Επίσης ήταν συνδεδεμένος με το πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Σαιν Αντουάν. Διετέλεσε επίσης αρχισυντάκτης των Γενικών αρχείων Ιατρικής (Archives generale de médecine).
Ο Ανό μελέτησε ερευνητικά την κίρρωση και την αιματοχρωμάτωση. Περιέγραψε ακόμα την πρωτοπαθή χολική κίρρωση ή πρωτοπαθή χολαγγειίτιδα, μια ασθένεια που μερικές φορές αναφέρεται ως «νόσος του Ανό». Μεταξύ των γραπτών έργων του συγκαταλέγεται μια μελέτη πάνω στην υπερτροφική κίρρωση υπό τον τίτλο Etude sur une forme de cirrhose hypertrophique du foie (cirrhose hypertrophique avec ictère chronique) (1875).
Με το επώνυμο του Ανό συνδέεται και το λεγόμενο «σύνδρομο Troisier-Hanot-Chauffard», που περιγράφεται ως υπερτροφική κίρρωση με χρώση του δέρματος και σακχαρώδη διαβήτη. Ωστόσο, το σύνδρομο αυτό έχει αρκετές άλλες ονομασίες, όπως «πρωτοπαθής αιμ(ατ)οχρωμάτωση», «χρωστική κίρρωση» και κυρίως «νόσος από υπερσυγκέντρωση σιδήρου».
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί Κατηγορία:Ιατροί του 19ου αιώνα
Στσε νε βμέρλα Ουκραΐνι
Στσε νε βμέρλα Ουκραγίνα (στα ουκρανικά: Ще не вмерла України і слава, і воля ή "Η δόξα της Ουκρανίας δεν χάθηκε, ούτε και η ελευθερία της")  είναι ο εθνικός ύμνος της Ουκρανίας. Οι στίχοι αποτελούν την πρώτη στροφή -ελαφρώς τροποποιημένη - από ένα πατριωτικό ποίημα, το οποίο γράφτηκε το 1862 από το Πάβλο Τσιμπίνσκι Pavlo Chubynsky), έναν διάσημο εθνογράφο από το Κίεβο. Το 1863 ο Μιχαήλο Βερμπίτσκι (Mykhaylo Verbytsky) συνθέτης και ιερέας της ελληνοκαθολικής εκκλησίας συνέθεσε μουσική που να ταιριάζει με το κείμενο του Τσιμπίνσκι. . Για πρώτη φορά το τραγούδι εψάλη από χορωδία στο Ουκρανικό Θέατρο του Λβιβ το 1864 . Αρχικά το τραγούδι ήταν ο εθνικός ύμνος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ουκρανίας (1917-1920), της Ουκρανίας των Καρπαθίων και αργότερα της ανεξάρτητης μετασοβιετικής Ουκρανίας. Το 1920 απαγορεύτηκε από το σοβιετικό καθεστώς. Ο ύμνος τραγουδήθηκε για πρώτη φορά ως εκ των πραγμάτων εθνικός ύμνος κατά την τελετή ορκωμοσίας του Ουκρανού προέδρου Λεονίντ Κραβτσούκ στις 5 Δεκεμβρίου του 1991. Το άρθρο 20 του ουκρανικού Συντάγματος (28 Ιουνίου 1996) ορίζει ότι η μουσική του Βερμπίτσκι χρησιμοποιείται ως μελωδία για τον εθνικό ύμνο της χώρας.
Στίχοι του σημερινού ύμνου
Στις 6 Μαρτίου του 2003 υιοθετήθηκαν από το Κοινοβούλιο (Verkhovna Rada) οι ακόλουθοι στίχοι, που αποτελούν μικρή τροποποίηση των στίχων του Τσιμπίνσκι. Αντί να λέει "Η Ουκρανία δεν έχει χαθεί, ούτε η δόξα της, ούτε η ελευθερία της", η ιδέα της Ουκρανίας να χάνεται ως κράτος απαλείφθηκε: έτσι οι αρχικοί στίχοι αναφέρουν ότι "η δόξα της Ουκρανίας δεν έχει χαθεί, ούτε και η ελευθερία της". . Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι συνεχίζουν να τραγουδούν τον ύμνο με τους αρχικούς στίχους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ουκρανίας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Helstrom (τηλεοπτική σειρά)
Το Helstrom είναι μια Αμερικανική σειρά που δημιουργήθηκε από τον Πολ Ζμπισέφσκι για την συνδρομητική πλατφόρμα Hulu, βασισμένη στους χαρακτήρες των Marvel Comics, Ντίμον και Σατάνα Χέλστρομ. Η σειρά παράχθηκε από την Marvel Television και ABC Signature Studios, με τον Ζμπισέφσκι να έχει τον ρόλο του υπεύθυνου της σειράς.