cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντάινα Ταϊμίνα
Hyperbolic crochet
Καθώς παρακολούθησε εργαστήριο γεωμετρίας το 1997, είδε εύθραυστα χάρτινα μοντέλα υπερβολικών επιπέδων, σχεδιασμένα από τον γεωμετρητή William Thurston. Αποφάσισε να φτιάξει πιο ανθεκτικά μοντέλα και το έκανε με πλέξιμο. Μαζί με τον σύζυγό της David Henderson, καθηγητή μαθηματικών στο Cornell, ηγήθηκε σε διάφορα εργαστήρια στο Cornell για εκπαιδευτές γεωμετρίας στο κολέγιο. Κροσέ μαθηματικά μοντέλα αργότερα εμφανίστηκαν σε τρία βιβλία γεωμετρίας που έγραψαν μαζί, εκ των οποίων το πιο δημοφιλές είναι το Experiencing Geometry: Euclidean and non-Euclidean with History. Το 2020 η Taimiņa δημοσίευσε την 4η έκδοση αυτού του βιβλίου ως ανοιχτού κώδικα [ https://projecteuclid.org/euclid.bia/1598805354 ]
Ένα άρθρο σχετικά με την καινοτομία της Taimiņa στο New Scientist εντοπίστηκε από το Institute For Figuring, έναν μικρό μη κερδοσκοπικό οργανισμό που εδρεύει στο Λος Άντζελες και κλήθηκε να μιλήσει για τον υπερβολικό χώρο και τις σχέσεις του με τη φύση με ένα ευρύ κοινό που περιελάμβανε καλλιτέχνες και ταινίες παραγωγοί. Η αρχική διάλεξη της Taimiņa και μετά από άλλες δημόσιες παρουσιάσεις πυροδότησε μεγάλο ενδιαφέρον για αυτόν τον νέο απτό τρόπο εξερεύνησης εννοιών της υπερβολικής γεωμετρίας, καθιστώντας αυτό το προηγμένο θέμα προσβάσιμο σε ευρύ κοινό. Αρχικά δημιουργώντας καθαρά μαθηματικά μοντέλα, η Taimiņa έγινε σύντομα δημοφιλής ως καλλιτέχνης ινών και δημόσια παρουσιάστρια για γενικό κοινό ηλικίας πέντε ετών και άνω. Τον Ιούνιο του 2005, το έργο της παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ως τέχνη σε μια έκθεση "Not The Knitting You Know" στο Eleven Eleven Sculpture Space, μια γκαλερί τέχνης στην Ουάσιγκτον, DC Από τότε έχει συμμετάσχει τακτικά σε διάφορες παραστάσεις σε γκαλερί στις ΗΠΑ., Ηνωμένο Βασίλειο, Λετονία, Ιταλία, Βέλγιο, Ιρλανδία, Γερμανία. Το έργο τέχνης της βρίσκεται στις συλλογές αρκετών ιδιωτικών συλλεκτών, κολλεγίων και πανεπιστημίων, και έχει συμπεριληφθεί στην αμερικανική συλλογή μαθηματικών μοντέλων του Smithsonian Museum, Cooper-Hewitt, National Design Museum και Institut Henri Poincaré.
Η δουλειά της έχει μεγάλο ενδιαφέρον στα μέσα ενημέρωσης. Έχει γραφτεί στο «Knit Theory» στο περιοδικό Discover και στο The Times, εξηγώντας πώς ένα υπερβολικό αεροπλάνο μπορεί να κροσέται αυξάνοντας τον αριθμό των ραφών:"For example, adding an extra stitch in the second line for every five stitches in the first. And for every five stitches in the second line, adding an extra one in the third. The number of stitches increases at an exponential rate. As the lines are longer, but joined together, the material quickly starts to fold in interesting ways.— Alex Bellos, The Times,"Η Margaret Wertheim πήρε συνέντευξη από την Daina Taimiņa και τον David Henderson  για το περιοδικό Cabinet Αργότερα, βάσει του έργου της Taimiņa, το Institute for Figuring δημοσίευσε ένα φυλλάδιο "Ένας οδηγός πεδίου για τον υπερβολικό χώρο". Το 2005, το IFF αποφάσισε να ενσωματώσει τις ιδέες και την προσέγγιση της Ταϊμάζα για την εξήγηση του υπερβολικού χώρου στην αποστολή τους για την εκλαΐκευση των μαθηματικών και επιμελήθηκε μια έκθεση στη γκαλερί Machine Project, η οποία αποτέλεσε αντικείμενο ενός κομματιού στο Los Angeles Times. Ο τρόπος της Taimiņa για εξερεύνηση του υπερβολικού χώρου μέσω ενός βελονιού και των συνδέσεων με τη φύση, καταπολεμώντας τη μαθηματική φοβία, προσαρμόστηκε από τη Margaret Wertheim στις συνομιλίες της και έγινε πολύ επιτυχημένη στο έργο Hyperbolic Crochet Coral Reef με επιμέλεια IFF.
Βιβλία
Το βιβλίο της Taimiņa " Crocheting Adventures with Hyperbolic Planes " ( AK Peters, Ltd., 2009,ISBN 978-1-56881-452-0 ) κέρδισε το Βραβείο Πωλητή / Διάγραμμα 2009 για τον πιο περίεργο τίτλο της χρονιάς. Κέρδισε επίσης το Βραβείο Βιβλίου Euler 2012 της Μαθηματικής Ένωσης Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί (γυναίκες) Κατηγορία:Λετονοί
Λομβαρδάδες Ικαρίας
Οι Λομβαρδάδες είναι μικρός οικισμός της Ικαρίας και της Περιφερειακής Ενότητας Ικαρίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά
Οι Λομβαρδάδες βρίσκονται προς τα βόρεια παράλια του νησιού και είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 220 μέτρα. Απέχουν περίπου 12 χλμ. Δ. από τον Εύδηλο και 3 χλμ. ΝΔ. από τον Αρμενιστή. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να προσαρτόνται στην τότε κοινότητα Αγίου Πολυκάρπου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην κοινότητα Αγίου Πολυκάρπου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ραχών του Δήμου Ευδήλου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 27 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας Κατηγορία:Χωριά της Ικαρίας
Μεταφορές στο Μαυροβούνιο
Αεροδρόμια
Το Μαυροβούνιο διαθέτει δύο διεθνή αεροδρόμια:
Και τα δύο αεροδρόμια ανακατασκευάστηκαν πλήρως το 2006, με έναν νέο επιβατικό τερματικό σταθμό να προστίθεται στο αεροδρόμιο της Ποντγκόριτσα. Τα αεροδρόμια είχαν συνολική κίνηση 2.184.857 επιβατών το 2017. Και τα δύο αεροδρόμια είχαν περισσότερους από 1 εκατομμύριο επιβάτες για πρώτη φορά το 2017.
Υπάρχουν επίσης αεροδρόμια στο Μπέρανε, Ζάμπλιακ και Νίκσιτς, αλλά δεν είναι επιβατικά και χρησιμοποιούνται απο την γενική αεροπορία. Το Ουλσίτς διαθέτει αεροδρόμιο με διάδρομο προσγείωσης απο γρασίδι.
Σιδηρόδρομοι
Συνολικά: 250 χιλιόμετρα
Κανονική γραμμή (1,435 χιλιοστά): 250 χιλιόμετρα
Στενή γραμμή (κάτω απο 1,435 χιλιοστά): κανένα
Γενικές πληροφορίες
Το Μαυροβούνιο τμήμα του σιδηροδρόμου Βελιγραδίου-Μπαρ είναι η ραχοκοκαλιά του σιδηροδρομικού συστήματος της χώρας. Άνοιξε το 1976 και εκείνη την εποχή ήταν ένας υπερσύγχρονος σιδηρόδρομος με σημαντικά τεχνικά επιτεύγματα όπως η γέφυρα Μάλα Ριγιέκα (υψηλότερη σιδηροδρομική γέφυρα στον κόσμο) και η μήκους 6,2 χιλιομέτρων σήραγγα Σώζινα. Περίπου το ένα τρίτο του τμήματος του σιδηροδρόμου που βρίσκεται στο Μαυροβούνιο είναι σε σήραγγες ή σε γέφυρες.
Ο σιδηρόδρομος υπέφερε από χρόνια υποχρηματοδότηση τη δεκαετία του 1990, με αποτέλεσμα να ρημάξει και να γίνει ανασφαλής. Αυτό οδήγησε στην καταστροφή του Μπιότσε το 2006, όταν ένα επιβατικό τρένο εκτροχιάστηκε, σκοτώνοντας 47 επιβάτες. Γίνονται προσπάθειες για την πλήρη ανακατασκευή αυτού του σιδηροδρόμου.
Ο σιδηρόδρομος Νικσίτς-Ποντγκόριτσα (μήκους 56,6 χιλιομέτρων) κατασκευάστηκε το 1948 ως σιδηρόδρομος στενού εύρους και αναβαθμίστηκε σε κανονικό εύρος το 1965. Από το 1992 έως το 2012, χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά για εμπορευματική κυκλοφορία, ιδιαίτερα βωξίτη από το ορυχείο του Νίκσιτς που μεταφέρεται στο εργοστάσιο αλουμινίου της Ποντγκόριτσα. Τότε η μέγιστη ταχύτητα στο σιδηρόδρομο ήταν 30 χιλιόμετρα την ώρα. Ο σιδηρόδρομος ανακατασκευάστηκε και ηλεκτροδοτήθηκε την περίοδο 2006-2012, με επιβατικά δρομολόγια να ξεκινούν το 2012 και τις μέγιστες ταχύτητες να κυμαίνονται μεταξύ 75 και 100 χιλιομέτρων την ώρα.
Ο σιδηρόδρομος Ποντγκόριτσα – Σκόδρα, ο οποίος εκτείνεται μέχρι τα Τίρανα, χρησιμοποιείται αποκλειστικά για εμπορευματική κίνηση εδώ και αρκετό καιρό. Τμήματα στην Αλβανία υπέστησαν ζημιές το 1997, αλλά η σύνδεση αποκαταστάθηκε το 2002. Υπάρχουν σχέδια για ανακατασκευή του σιδηροδρόμου και την επαναφορά των επιβατικών δρομολογίων καθώς είναι σημαντικός για τα συμφέροντα τόσο του Μαυροβουνίου όσο και της Αλβανίας.
Οδικό δίκτυο
μικρογραφία| Οδικό δίκτυο του Μαυροβουνίου με τμήματα αυτοκινητόδρομου υπό κατασκευή (2015-2019), κύριους δρόμους και περιφερειακούς δρόμους μικρογραφία| Μια οδική σήραγγα στο Μαυροβούνιο, κοντά στο μοναστήρι Οστρόγκ (Σεπτέμβριος, 2018). Το συνολικό μήκος των δρόμων στο Μαυροβούνιο είναι 5.277 χλμ, εκ των οποίων τα 1.729 χλμ είναι ασφαλτοστρωμένα. Οι δρόμοι στο Μαυροβούνιο κατηγοριοποιούνται ως εξής:
Τα τμήματα E65/E80 (Debeli Brijeg - Πέτροβατς) και E851 (Petrovac - Ούλτσιν ) μαζί αποτελούν το τμήμα Μαυροβουνίου της Αδριατικής Οδού.
Τον Ιανουάριο του 2016, μετά από πολλά χρόνια, οι κατηγορίες δρόμων έχουν αλλάξει για να αντικατοπτρίζουν περισσότερο τη σημασία και την ποιότητά τους. Προηγουμένως, η κατηγοριοποίηση ορισμένων δρόμων είχε καταστεί παρωχημένη σε ορισμένες περιπτώσεις, με αναβαθμίσεις ορισμένων οδικών τμημάτων και φθορά άλλων. Για παράδειγμα, ο δρόμος Kolašin - Ματέσεβο - Αντριέβιτσα, που χαρακτηρίστηκε ως Κεντρικός δρόμος, είναι πολύ κατώτερος σε ποιότητα από τον δρόμο Šavnik - Ζάμπλιακ, ο οποίος χαρακτηρίστηκε ως περιφερειακός δρόμος.
Τα τελευταία χρόνια οι δρόμοι που συνδέουν την Ποντγκόριτσα και τις παράκτιες πόλεις έχουν βελτιωθεί σημαντικά με την ολοκλήρωση της σήραγγας Σώζινα και τις πολυάριθμες αναβαθμίσεις των δρόμων προς Τσέτινιε, Μπούντβα και Μπαρ. Η σήραγγα Σώζινα συντόμευσε το ταξίδι από την Ποντγκόριτσα στο Μπαρ σε λιγότερο από μισή ώρα και έκανε το ταξίδι σημαντικά πιο ασφαλές.
Υπάρχει μια προτεινόμενη διαδρομή από την πόλη της Ποντγκόριτσα προς το Γκούσινιε. Ο αυτοκινητόδρομος, που αναμένεται να διέλθει από τη βορειοδυτική Αλβανία, (από το Grabom στο Vermosh ), θα σημαίνει ένα ταξίδι προς Gusinje και Πλαβ θα διαρκεί περίπου μισή ώρα.
Επίσης, η γέφυρα Βέριγκε είναι μία γέφυρα που σχεδιάζεται να κατασκευαστεί στον κόλπο του Κότορ και θα συντομεύσει σημαντικά τις διαδρομές στην περιοχή.
Κύριοι δρόμοι
Αυτή είναι η λίστα με όλους τους κύριους δρόμους στο Μαυροβούνιο.
Περιφερειακοί δρόμοι
Αυτή είναι η λίστα των περιφερειακών δρόμων στο Μαυροβούνιο.
Λιμάνια
Το λιμάνι του Μπαρ είναι το μεγαλύτερο λιμάνι στο Μαυροβούνιο. Είναι σε θέση να διακινήσει περίπου 5 εκατομμύρια τόνους φορτίου και είναι λιμάνι για πλοία προς το Μπάρι και την Ανκόνα στην Ιταλία. Το Κότορ, το Ρίσαν, το Τίβατ και το Ζελένικα (στον κόλπο του Κότορ ) είναι μικρότερα λιμάνια.
Τα ποτάμια του Μαυροβουνίου δεν είναι γενικά πλεύσιμα, εκτός από τουριστικά αξιοθέατα όπως το ράφτινγκ στον ποταμό Τάρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταφορές στο Μαυροβούνιο Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πανσερραϊκός (ποδόσφαιρο)
Ο «Μουσικός Γυμναστικός Σύλλογος Πανσερραϊκός» είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο το οποίο εδρεύει στις Σέρρες. Ιδρύθηκε στις 31 Μαΐου 1964 από τους ευεργέτες Χατζηαθανασιάδη και το τμήμα ποδοσφαίρου του Μ.Γ.Σ. Πανσερραϊκού αγωνίζεται στο επαγγελματικό πρωτάθλημα της Super League 1 με την επωνυμία «Πανσερραϊκός Π.Α.Ε.».
Τα χρώματα του αθλητικού συλλόγου είναι το κόκκινο και το λευκό. Το έμβλημα του είναι ο «Λέων της Αμφίπολης». Χρησιμοποιεί ως αγωνιστική έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Σερρών, το οποίο έχει χωρητικότητα 9.500 θέσεων. μικρογραφία|250x250εσ|Το γήπεδο του Πανσερραϊκού
Ιστορική αναδρομή
Ο Μ.Γ.Σ. Πανσερραϊκός ιδρύθηκε στις 31 Μαΐου 1964 από τα αδέρφια Βαγγέλη, Δημήτρη και Θανάση Χατζηαθανασιάδη, όταν και αποφασίστηκε επισήμως η συγχώνευση δύο σερραϊκών ομάδων της Β΄ Εθνικής Κατηγορίας, του Απόλλωνα Σερρών και του Ηρακλή Σερρών.
Από το φθινόπωρο του 1972 μέχρι και το καλοκαίρι του 1979, έτος κατά το οποίο συστάθηκε η «Μ.Γ.Σ. Πανσερραϊκός ΠΑΕ», οπότε και κατετάγη τελευταίος στη βαθμολογική κατάταξη, ο σύλλογος αγωνίστηκε στην Α' Εθνική, η μακρύτερη παραμονή της ιστορίας του στην κορυφαία κατηγορία των ελληνικών πρωταθλημάτων. Μετά από ένα ακόμη σύντομο πέρασμά του από την Β' Εθνική (1979-80) ο Πανσερραϊκός επανήλθε στην Α' Εθνική, όπου και παρέμεινε για τέσσερις περιόδους ως το 1983-84, οπότε και τερμάτισε τελευταίος.
Ακολούθησε ένα χρονικό διάστημα εναλλασόμενων ανόδων και πτώσεων μέχρι και την περίοδο 1989-90, οπότε και κατόρθωσε να παραμείνει σταθερά στην Α' Εθνική για τρία χρόνια. Το πέρας της περιόδου 1992-93 βρήκε το σύλλογο σε πολύ κακή κατάσταση, καθώς υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Γ' Εθνική. Την επόμενη χρονιά κατέκτησε το Πρωτάθλημα της κατηγορίας επιστρέφοντας στη Β' Εθνική (1994-95), μόνο για να ξαναπέσει στην επόμενη (1995-96).
Από την αγωνιστική περίοδο 1996-97 μέχρι και την 2007-08 ο Πανσερραϊκός φιλοξενήθηκε σταθερά στη Β' Εθνική με κυμαινόμενη απόδοση, φτάνοντας όχι ψηλότερα από την 4η θέση. Ωστόσο την άνοιξη του 2008 κατέκτησε το Πρωτάθλημα της κατηγορίας επιστρέφοντας στην Α' Κατηγορία (πλέον Σούπερ Λίγκα) μετά από 16 χρόνια. Η κατάληψη της 16ης θέσης κατά την περίοδο 2008-09 σήμαινε, ωστόσο, και τον υποβιβασμό του συλλόγου στη Β' Εθνική.
Την χρονιά 2009-2010 όμως, και παρά το κακό ξεκίνημά του, ο Πανσερραϊκός κατάφερε τελικά να τερματίσει στην 5η θέση της κανονικής περιόδου και, μέσα από τη διαδικασία των μπαράζ ανόδου, να κερδίσει το 3ο εισιτήριο για την SuperLeague 2010-2011. . Την επόμενη σεζόν ο Πανσερραϊκός τερμάτισε 16ος (τελευταίος) στην Σούπερ Λίγκα. Την χρονιά 2011-12 ο Πανσερραϊκός τερμάτισε 7ος στο πρωτάθλημα της Football League, ενώ την χρονιά 2012-13 τερμάτισε 8ος αλλά υποβιβάστηκε στην νέα Γ' Εθνική κατηγορία λόγω οικονομικών προβλημάτων.
Την περίοδο 2015-16, έπειτα από δύο περιόδους στη Γ΄ Εθνική κατηγορία, η ομάδα μετείχε στη Β΄ Εθνική κατηγορία (Football League), με την επωνυμία «ΠΑΕ Πανσερραϊκός 1964», μέχρι τη σεζόν 2017-18 οπού έπεσε κατηγορία εξαιτίας της μείωσης ομάδων στη Football League από 18 σε 16 και έπεσε στην Γ' Εθνική.
Στην Γ' Εθνική την σεζόν 2018-19 ο Πανσερραϊκός παρόλο το καλό ξεκίνημα τερμάτισε 3ος και παρέμεινε στη Γ' Εθνική ενώ τη σεζόν 2019-20 κατέκτησε αήττητος το πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής και επέστρεφε στη Football League.
Στις 13 Μαΐου του 2023, ο σύλλογος γράφει ξανά ιστορία κατακτώντας το πρωτάθλημα στον Βόρειο Όμιλο της Super League 2 κάτι που σήμαινε και την επιστροφή του στα μεγάλα σαλόνια της επικράτειας.
Έμβλημα
Έμβλημα της ομάδας αποτελεί ο «Λέων της Αμφίπολης». Ακολουθούν οι πιο πρόσφατες εκδοχές του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανσερραϊκός Γ.Σ. (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1964
Μπουρίδα
Η Μπουρίδα (Buridda) είναι σούπα ή στιφάδο θαλασσινών από την Λιγουρία της βόρειας Ιταλίας. Οι τρόποι μαγειρέματος μπορεί να διαφέρουν: μπορεί να είναι είτε αργό είτε σχετικά γρήγορο (9 με 10 λεπτά). Επίσης μπορεί να περιγραφεί και ως στιφάδο, καθώς μοιάζει με αυτό σε υφή.
Διάφορα είδη
Buridda alla Genovese είναι μία παραλλαγή που φτιάχνεται με τα ίδια βασικά υλικά και μπορεί να περιέχει ακόμη γαρίδες και χταπόδι. Έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακό φαγητό της Γένοβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση θαλασσινά Κατηγορία:Σούπες
Αναβαθμίδα
μικρογραφία|Παράδειγμα Αναβαθμίδες ή πεζούλες είναι μικρές οριζόντιες επιφάνειες εδάφους, που δημιουργήθηκαν από τον άνθρωπο σε εδάφη που έχουν μεγάλη κλίση, με σκοπό τη διευκόλυνση της καλλιέργειας. Η στήριξη του εδάφους γινόταν με ξερολιθιές, δηλαδή τοίχους κατασκευασμένους με πέτρες χωρίς τη χρήση λάσπης.
Ανάλογα με την τοπογραφία, την κλίση, το κλίμα, το γεωλογικό υπόστρωμα και τις καλλιέργειες κάθε περιοχής επιλέγεται και το είδος των αναβαθμίδων που κατασκευάζονται.
Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και κυρίως στα νησιά συναντάμε αυτόν τον τρόπο καλλιέργειας δημιουργώντας ένα όμορφο τοπίο. Για παράδειγμα, στη Λέσβο η κατασκευή αυτή είναι συνυφασμένη με την καλλιέργεια της ελιάς και αποτελεί το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του γεωφυσικού τοπίου του νησιού.
Εφαρμογή
Η πλαγιά τέμνεται κατά μήκος των ισοϋψών καμπυλών και το έδαφος κινείται, προκειμένου να σχηματιστεί μία επίπεδη αναβαθμίδα για καλλιέργεια. Ένα ανάχωμα, γενικά αποτελούμενο από πέτρες, κατασκευάζεται για τη στήριξη της αναβαθμίδας. Καθώς απαιτείται μεγάλος αριθμός τεμαχισμών και γεμισμάτων ανά μονάδα επιφάνειας, οι αναβαθμίδες αναχώματος μπορεί να μην αποτελούν τη βέλτιστη πρακτική σε εδάφη τα οποία διαβρώνονται εύκολα. Οι καλλιέργειες σε αναβαθμίδες χρησιμοποιήθηκαν πολύ στο παρελθόν και διατηρούνται ως μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς σε ορισμένες περιοχές.
Μειονεκτήματα
Η κατασκευή νέων αναβαθμίδων απαιτεί υψηλή εισροή εργασίας και ενέργειας. Επιπλέον, περιλαμβάνει τη μετακίνηση σημαντικής ποσότητας εδάφους και, επομένως, επηρεάζει σημαντικά το τοπίο και το όλο περιβάλλον. Οι αναβαθμίδες απαιτούν υψηλό επίπεδο συντήρησης και εάν εγκαταλειφθούν υπόκεινται σε διάβρωση. Επιπλέον, οι αναβαθμίδες συχνά βρίσκονται σε απομακρυσμένες ή απρόσιτες περιοχές από τις οποίες έχει φύγει πλέον το ειδικευμένο εργατικό δυναμικό και έχει μειωθεί σημαντικά ο αγροτικός πληθυσμός. Οι καλλιέργειες σε αναβαθμίδες επίσης δεν είναι κατάλληλες για τη γεωργία όταν πρέπει να χρησιμοποιηθούν μεγάλα και βαριά γεωργικά μηχανήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωλογία Κατηγορία:Γεωγραφία
Καλέτζης
Ο ποταμός Καλέτζης είναι βασικός παραπόταμος του Πηνειού πηγάζει κοντά στο χωριό Απιδιά στον νομό Καρδίτσας.
Κοντά στην πόλη της Καρδίτσας ενώνεται με τον Καράμπαλη και στο τέλος χύνεται στον Ενιπέα που αυτός με την σειρά του λίγα χιλιόμετρα παρακάτω χύνεται στον Πηνειό. Μάλιστα στις 22 Οκτωβρίου 1994 μαζί με τα νερά του Ενιπέα, του Σοφαδίτη, του Ιταλίκου, του Πάμισου, του Καράμπαλη, του Φαρσαλιώτη και του Μέγα Ρέματος πλημύρισαν το χωριό Μεταμόρφωση.
Κάτω Λομβαρδάδες Ικαρίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
King Bee
King Bee είναι ο τίτλος του στούντιο άλμπουμ του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Μάντι Γουότερς, το οποίο κυκλοφόρησε το 1981 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Blue Sky".
Αυτός υπήρξε ο τελευταίος δίσκος του καλλιτέχνη, αφού η υγεία του Γουότερς χειροτέρευε και τον ανάγκασε να ακυρώσει κάποιες από τις προγραμματισμένες ζωντανές εμφανίσεις για την προώθηση του. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 30 Απριλίου 1983. Λόγω των προβλημάτων υγείας του τραγουδιστή, το άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε διάστημα τριών ημερών, χωρίς να προσφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Τελικά, ολοκληρώθηκε με κάποια κομμάτια που είχαν μείνει εκτός του δίσκου "Hard Again" του 1977.
Το άλμπουμ έδωσε στον Γουότερς άλλο ένα βραβείο Γκράμι στην κατηγορία "Best Ethnic or Traditional Folk Recording".
Θέσεις τσαρτ
King Bee (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 1981
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Muddy Waters Κατηγορία:Άλμπουμ του 1981
Ματθίλδη του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Η Ματθίλδη, γερμ.: Mechthild von Braunsweig-Lüneburg von Welfen (1276 - 26 Απριλίου 1318) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν Γερμανίδα ευγενής, κόρη του δούκα του Μπάουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα των Γκλόγκουφ, Στσινάβα, κ.λπ.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Αλβέρτου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ από τη (δεύτερη) σύζυγό του, Αδελαΐδα/Αλεσσίνα των Αλεράμιτσι, κόρη του Bονιφάτιου Β΄ μαργράβου του Μομφερράτου.
Κατά τη διάρκεια του γάμου της η Mατθίλδη γέννησε πέντε γιους και τέσσερις κόρες. Μετά το τέλος του Ερρίκου Γ΄ το 1309, και παρά το γεγονός ότι ο μεγαλύτερος γιος της Ερρίκος Δ΄ ο Πιστός ήταν πια ενήλικος για να κυβερνήσει μόνος του, η Mατθίλδη έγινε η επίτροπος των δουκάτων τού συζύγου της -εκτός τού Γκλόγκουφ που της είχε δοθεί από τον Ερρίκο Γ΄ στη διαθήκη του ως ιδιοκτησία χηρείας- έως το 1312.
Μετά το τέλος της, το Γκλόγκουφ κληρονόμησαν οι γιοί της Ερρίκος Δ΄ και Πσέμκο Β΄ ως συγκυβερνήτες έως το 1321, όταν διαίρεσαν τις κτήσεις τους και ο Πσέμκο Β΄ διατήρησε το Γκλόγκουφ ως μοναδικός κυβερνήτης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1291 τον Ερρίκο Γ΄ δούκα του Γκλόγκουφ και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Εθνική Βιβλιοθήκη της Παραγουάης
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Παραγουάης (ισπανικά: Biblioteca Nacional del Paraguay) είναι η εθνική βιβλιοθήκη που βρίσκεται στην Ασουνσιόν, την πρωτεύουσα της Παραγουάης.
Η βιβλιοθήκη δημιουργήθηκε με το νόμο της 21ης Σεπτεμβρίου 1887 και λειτουργεί υπό την εποπτεία της Διεύθυνσης Αρχείων, Βιβλιοθηκών και Μουσείων της Εθνικής Γραμματείας Πολιτισμού.
Δραστηριότητα
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Παραγουάης συλλέγει, συγκεντρώνει, συντηρεί και προστατεύει έντυπο υλικό που δημοσιεύεται στην Παραγουάη και που σχετίζεται με τη χώρα ή υλικό που δημιουργήθηκε από Παραγουανούς του εξωτερικού. Λειτουργεί επίσης ως υπεύθυνη βιβλιοθήκη για τη νόμιμη κατάθεση.
Εκτός από την προστασία της εθνικής κληρονομιάς και την παροχή πρόσβασης σε αυτήν, το ίδρυμα οργανώνει και συντονίζει τις διαδικασίες και τις υπηρεσίες πληροφόρησης ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των χρηστών. Η βιβλιοθήκη είναι επίσης ερευνητικό κέντρο. Στόχος της βιβλιοθήκης είναι να παρουσιάσει τα ιστορικά επιτεύγματα στους πολίτες και τους ξένους που ενδιαφέρονται για την ιστορία της χώρας.
Συλλογή
Η συλλογή της βιβλιοθήκης αποτελείται από βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες και φυλλάδια από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα. Η συλλογή Ενρίκε Σολάνο Λόπες περιλαμβάνει περίπου 3.000 τόμους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Παραγουάη Πα
Ραντσέρα
Ετυμολογία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Lola Beltrán και Aida Cuevas 1976 Η λέξη ranchera προήλθε από τη λέξη rancho επειδή τα τραγούδια προήλθαν από τα ράντσο και την ύπαιθρο του αγροτικού Μεξικού.
Θεματολογία
Τα παραδοσιακά θέματα στα rancheras αφορούν την αγάπη, τον πατριωτισμό ή τη φύση.
Μουσική
Οι ρυθμοί μπορούν να έχουν μέτρο 2/4 (σε αργό ρυθμό: ranchera lenta και πιο γρήγορο ρυθμό: ranchera marcha), 3/4 (ranchera valseada) ή 4/4 (bolero ranchero).
Τα τραγούδια είναι συνήθως σε ένα μείζον κλειδί και αποτελούνται από μια ορχηστρική εισαγωγή, έναν στίχο και το ρεφρέν, ενόργανο τμήμα που επαναλαμβάνει τον στίχο και μετά έναν άλλο στίχο με ρεφρέν, με τέλος ετικέτας. Τα Rancheras διακρίνονται επίσης για το grito mexicano, μια κραυγή που λαμβάνει χώρα στα μουσικά ιντερμέδια μέσα σε ένα τραγούδι, είτε από τους μουσικούς και/ή το κοινό που ακούει.
δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ|Ο τάφος του José Alfredo Jiménez στο Dolores Hidalgo, στο Guanajuato, προσελκύει επισκέπτες από όλο τον κόσμο.
Το κανονικό μουσικό μοτίβο των rancheras είναι α–β–α–β. Οι Rancheras ξεκινούν συνήθως με μια ενόργανη εισαγωγή (α). Το πρώτο λυρικό τμήμα αρχίζει στη συνέχεια (β), με οργανικά στολίδια να διακόπτουν τις γραμμές μεταξύ τους. Στη συνέχεια, τα όργανα επαναλαμβάνουν ξανά το θέμα και στη συνέχεια οι στίχοι μπορούν είτε να επαναληφθούν είτε να ξεκινήσουν ένα νέο σύνολο λέξεων. Βρίσκει κανείς επίσης τη μορφή α–β–α–β–γ–β που χρησιμοποιείται, στην οποία παίζεται η εισαγωγή (α), ακολουθούμενη από τον στίχο (β). Αυτή η μορφή επαναλαμβάνεται, και στη συνέχεια προστίθεται ένα ρεφρέν (γ), που τελειώνει με τον στίχο.
Σχετιζόμενα είδη
Ένα άλλο στενά συνδεδεμένο στυλ μουσικής είναι το κορίντο, το οποίο παίζεται συχνά από τα ίδια σύνολα που παίζουν τακτικά rancheras. Το κορίντο, ωστόσο, είναι κατάλληλο να είναι μια επική ιστορία για ήρωες και κακούς ή τον τρόπο ζωής του αφηγητή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανική μουσική
Ρέξαμ
Το Ρέξαμ (αγγλικά: Wrexham, ουαλικά: Wrecsam) είναι πόλη της Ουαλίας, η μεγαλύτερη στο βόρειο τμήμα της. Βρίσκεται ανάμεσα στα όρη της Ουαλίας και την κοιλάδα του ποταμού Ντι (Dee) και πολύ κοντά στα σύνορα της αγγλικής κομητείας Τσεσάιρ (Cheshire). Ο πληθυσμός της πόλης, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ανέρχεται σε 42.576 κατοίκους, ενώ η ευρύτερη αστική περιοχή έχει πληθυσμό 63.084 κατοίκων. Το Ρέξαμ είναι επίσης το διοικητικό κέντρο της περιοχής (Wrexham County Borough Counsil).
Παρσέντα
Ο Παρσέντα (πολωνικά: Parsęta, Persante) είναι ποταμός στο Βοεβοδάτο Δυτικής Πομερανίας (Zachodniopomorskie) της βορειοδυτικής Πολωνίας, με μήκος 143 χιλιόμετρα και έκταση λεκάνης απορροής 3.084 χλμ2. Εκβάλλει στη Βαλτική Θάλασσα. μικρογραφία|300x300εσ| Παρσέντα - Λιμάνι του Κοουόμπζεγκ (Αύγουστος 2010)
Ρέξαμ
Προϊστορία
Το Ρέξαμ είναι από τις ιστορικότερες πόλεις της Ουαλίας. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές αποκάλυψαν ότι στην περιοχή υπήρχαν άνθρωποι 230.000 χρόνια πριν, όπως υποδεικνύουν ευρήματα οδόντων της εποχής του Homo Neanderthalensis και πρωτόγονα εργαλεία. Οι επόμενες ενδείξεις περιλαμβάνουν μικρά εργαλεία από πυριτόλιθο (ανευρέθησαν στην περιοχή Borras κοντά στο Ρέξαμ) και χρονολογούνται περίπου στο 8.000 π.Χ. Οι πρώτες ενδείξεις εγκατάστασης ανθρώπων στην περιοχή είναι της νεολιθικής περιόδου (4.300 - 2.300 π.Χ.), οπότε άρχισε η εκκαθάριση δασωδών περιοχών στα σημερινά χωριά Μπόρρας (Borras), Ντάρλαντ (Darland) και Τζόνσταουν (Johnstown), όπου ανευρέθησαν μικροί λίθινοι πελέκεις. Υπάρχουν, επίσης, ενδείξεις από την Εποχή του Χαλκού, όπως πέτρινοι οριοθέτες στην κοιλάδα Σέιριοχ (Ceiriog valley) και ταφικά μνημεία (τύμβοι) στο Χίλμπερι, στο Φέαρι Μάουντ και στο ίδιο το Ρέξαμ. Ανευρέθησαν, επίσης, σκελετικά υπολείμματα ανθρώπου της εποχής του Χαλκού, γνωστά με την επωνυμία "ο άνθρωπος του Brymbo" (Brymbo Man).
Παρσέντα
Πόλεις:
Ρέξαμ
Ρωμαϊκή περίοδος
Ύστερα από την απόβαση των Ρωμαίων στη Βρετανία (54 π.Χ.) οι Ρωμαίοι λεγεωνάριοι έφθασαν ως την Ουαλία το 49 μ.Χ. και κατασκεύασαν ένα μεγάλο οχυρό στο γειτονικό Τσέστερ, με το οποίο κυριάρχησαν σε ολόκληρη τη βορειοανατολική Ουαλία, καθυποτάσσοντας το τοπικό φύλο των Deceangli. Οι Ρωμαίοι δημιούργησαν ένα κεραμοποιείο στην περιοχή του Χολτ (Holt), το οποίο διατηρήθηκε σε λειτουργία μέχρι τον 3ο αιώνα, ενώ εκμεταλλεύθηκαν τα κοιτάσματα μολύβδου στην περιοχή του Φλιντσάιρ (Flintshire), κατασκευάζοντας μια εγκατάσταση στο χωριό Φριθ (Ffrith) πιθανότατα γι' αυτό το σκοπό. Στη σημερινή περιοχή Πλας Κοχ (Plas Coch) του Ρέξαμ αποκαλύφθηκαν οι ενδείξεις εγκαταστάσεων διαμονής και πιθανότατα εδώ ανάγεται η δημιουργία του Ρέξαμ ως οικισμού. Ανευρέθησαν δύο ξηραντήρια δημητριακών, πήλινα δοχεία (ορισμένα από τη Γαλλία) και νομίσματα της περιόδου 150 - 350 μ.Χ.
Μεσαιωνική περίοδος
Πρώτες γραπτές μαρτυρίες για την ύπαρξη του Ρέξαμ ως πόλης ανάγονται στα 1161 μ.Χ. οπότε αναφέρεται στα "Pipe Rolls" ως "castle Wristleham" Στις αρχές του 13ου αιώνα, ο φεουδάρχης της περιοχής παραχώρησε ένα τμήμα της γης για τη δημιουργία μονής, ενώ η πρώτη εκκλησία (Wrexham Parish Church) αναφέρεται ότι ιδρύθηκε το 1220. Ύστερα από την παραχώρηση αυτή, το Ρέξαμ, χωριό λίγων εκατοντάδων κατοίκων, χωρίστηκε σε δύο τμήματα: Το Ρέξαμ του Αββαείου (Wrexham Abbot) (εκεί που σήμερα βρίσκεται η Abbot street) και το βασιλικό Ρέξαμ (Wrexham Regis). Το 1282 ο κελτικής καταγωγής πρίγκηπας της Ουαλίας 1282 Λέβελιν απ Γκρούφουθ (Llywelyn ap Gruffudd) σκοτώθηκε σε μάχη. Το Ρέξαμ επισκέφτηκε και ο Εδουάρδος ο 1ος, ύστερα από την κατάκτηση της Ουαλίας από το αγγλικό στέμμα. Ο Τζον ντε Βαρέν (John de Warenne) ανέλαβε τη διοίκηση των περιοχών Μπρόμφιλντ και Γέιλ και ο Ρότζερ Μόρτιμερ (Roger Mortimer) πήρε τα εδάφη γύρω από το Τσιρκ (Chirk). Οι νέοι άρχοντες ενθάρρυναν την προσέλευση Άγγλων και μέχρι το 1391 ο μισός πληθυσμός του Ρέξαμ αποτελούνταν από νεοφερμένους κατοίκους, που είχαν ελκυσθεί από την εμπορική ευημερία του. Το Ρέξαμ παρέμεινε σε επίπεδο χωριού ως το 14ο αιώνα, οπότε του παραχωρήθηκε το δικαίωμα διοργάνωσης μιας εμποροπανήγυρης και της δημιουργίας αγοράς. Το 1492 θεμελιώθηκε ο ναός του St. Giles και το 1506 ολοκληρώθηκε το περίφημο κωδωνοστάσιό του. Αν και ο μεσαιωνικός πληθυσμός του Ρέξαμ δεν είναι γνωστός, το χωριό άρχισε να ακμάζει λόγω της αγοράς και της εμποροπανήγυρής του, που διεξαγόταν κάθε Πέμπτη, συγκεντρώνοντας πληθυσμό από τους γύρω οικισμούς του Μπρόμφιλντ (Bromfield) και του Γέιλ (Yale). Οι εγχώριοι καλλιεργητές παρέμειναν, ωστόσο, στο επίπεδο του "σκλάβου", πληρώνοντας εκκλησιαστικές εισφορές, φόρους στον τοπικό άρχοντα και καλλιεργούσαν τη δική του γη. Πολλοί από τους κατοίκους έγιναν μισθοφόροι στο Σκωτικό ή το Γαλλικό Στρατό (οι αμοιβές ήταν σαφώς μεγαλύτερες) και απέκτησαν κύρος για τη γενναιότητά τους στις μάχες.
Παρσέντα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας
Ρέξαμ
Μεσαιωνική περίοδος
Στις αρχές του 15ου αιώνα, οι κάτοικοι υπό την ηγεσία του Οβέιν Γκλίντορ (Owain Glyndwr) εξεγέρθηκαν αλλά η εξέγερση καταπνίγηκε από την τοπική φρουρά. Η εξέγερση αυτή αποδείχτηκε καταστροφική για την οικονομική ζωή της πόλης, καθώς οι Άγγλοι νίκησαν.
Σύγχρονη εποχή
Το 18ο αιώνα στο Ρέξαμ δημιουργούνται βιοτεχνίες επεξεργασίας δέρματος, για τις οποίες και γίνεται διάσημο. Η βιοτεχνία Cambrian Leather Works εξελίσσεται τόσο ώστε αργότερα θα προμηθεύσει το απαραίτητο δέρμα για τη βιβλιοδεσία της 11ης έκδοσης της Encyclopaedia Britannica, κάτι που απαίτησε σχεδόν ένα εκατομμύριο δέρματα. Τα κέρατα των ζώων χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή κουμπιών και χτενών. Παράλληλα δημιουργείται στο Ρέξαμ και ένα καρφοποιείο. Ο πληθυσμός του παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, ίσως γύρω στα 2.000 άτομα.
Βιομηχανική επανάσταση
Η πόλη είναι από τις πρωτοπόρες στη βιομηχανική επανάσταση. Το 1762 ο επιχειρηματίας Τζον Ουίλκινσον (John Wilkinson, 1728-1808) γνωστός με το προσωνύμιο Iron Mad Wilkinson δημιούργησε στην περιοχή Μπέρσαμ (Bersham) ένα σιδηρουργείο και το 1793 ένα χυτήριο στην περιοχή του Μπρίμπο (Brymbo). Το 1820 πραγματοποιείται το πρώτο φεστιβάλ (Eisteddfod) στην πόλη, θεσμός που παραμένει ως σήμερα. Ο πληθυσμός εξακολουθούσε να παραμένει σε σχετικά χαμηλά επίπεδα μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, οπότε σημειώνεται η πρώτη πληθυσμιακή έκρηξη: Το 1801 το Ρέξαμ έχει 2.525 κατοίκους. Το 1841 ο πληθυσμός έχει διπλασιαστεί (5.854 κάτοικοι) και το Ρέξαμ έχει ήδη αποκτήσει, από το 1833, το πρώτο του νοσοκομείο και, από το 1848, την πρώτη του εφημερίδα, ενώ το 1883 ο πληθυσμός έχει διπλασιαστεί εκ νέου (10.903 κάτοικοι). Στην πληθυσμιακή αύξηση συμβάλλει η εξόρυξη άνθρακα στην περιοχή, παρά το γεγονός ότι η βιοτεχνία μαλλιού τελικά εγκαταλείπεται. Η πόλη αποκτά σιδηροδρομική σύνδεση με την υπόλοιπη χώρα το 1849. Το 1860 αρχίζει να λειτουργεί το ανθρακωρυχείο του Μπέρσαμ και το 1880 μια έκρηξη σε αυτό φονεύει 9 άτομα. Στα μέσα του 19ου αιώνα το Ρέξαμ αποκτά διοικητικές αρμοδιότητες (borough) και παράλληλα ιδρύονται επίσης πολλά ζυθοποιεία, με πρώτο αυτό του Γερμανού μετανάστη Φέρντιναντ Γκρέσσερ (Ferdinand Graesser), που ήταν το πρώτο στη Βρετανία που παρασκεύαζε μπύρα τύπου λάγκερ.
20ός αιώνας
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην περιοχή του χωριού Μάρχουιλ (Marchwiel) κατασκευάζεται εργοστάσιο παρασκευής εκρηκτικών υλών, το Royal Ordnance Factory (ROF) Wrexham, στο οποίο απασχολήθηκαν 13.000 εργαζόμενοι παρασκευάζοντας κορδίτη, εκρηκτικό υλικό προώθησης οβίδων. Για την αποφυγή αεροπορικών επιδρομών, οι εγκαταστάσεις του εργοστασίου είχαν διασπαρεί και οι ήδη υπάρχουσες μικρές αγροτικές εγκαταστάσεις (αχυρώνες κτλ) διατηρήθηκαν, ενώ τα κτίσματα του εργοστασίου είχαν επιμελώς καμουφλαριστεί. Στην περιοχή κατασκευάστηκαν επίσης πολυάριθμα πολυβολεία. Η περιοχή επιλέχτηκε λόγω του καλού σιδηροδρομικού δικτύου της (στις εγκαταστάσεις χρησιμοποιήθηκε μηχανή έλξης ντίζελ και όχι ατμάμαξα για τον περιορισμό της πιθανότητας έκρηξης) και του απομακρυσμένου της από τις περιοχές εντατικών βομβαρδισμών από πλευράς Λουφτβάφε, ενώ στην περιοχή υπήρχε αεροδρόμιο με ένα τουλάχιστον σμήνος της RAF (RAF Wrexham) για άμυνα εναντίον ενδεχόμενης επίθεσης. Οι εγκαταστάσεις παρασκευής κορδιερίτη έκλεισαν το 1945. Αυτές όμως μετεξελίχθηκαν στη συνέχεια στεγάζοντας εγκαταστάσεις βιομηχανιών όπως η Firestone (ελαστικά, έκλεισε το 1970), Kellogs, JCB, Owens Corning, (έκλεισε επίσης το 2002), BICC Cables και British Celanese (βιομηχανία τεχνητών υφαντικών ινών, η οποία πωλήθηκε το 1990 στην Courtalds PLC). Η επίσημη Αρχή Ανάπτυξης της Ουαλίας χαρακτήρισε επίσημα την περιοχή ως βιομηχανική, "πριμοδοτώντας" τις εταιρείες ώστε να μετακινηθούν σε αυτήν σε μια προσπάθεια εξασφάλισης σταθερότητας της απασχόλησης και αντιμετώπισης της οικονομικής ύφεσης που αντιμετώπισε το Ρέξαμ στις δεκαετίες του 1960 και 1970.
Οικονομία
Στην περιοχή γύρω από τον αυτοκινητόδρομο Α483 στο δυτικό τμήμα της πόλης εδρεύουν εγκαταστάσεις μεγάλων βιομηχανιών όπως οι Sharp, Brother, Tetra-Pak, J. C. Bamford, Cadbury και Kellogg's και φαρμακοβιομηχανίες όπως Flexsys and Wockhardt. Υπάρχουν επίσης πολλές μικρότερες μονάδες που ασχολούνται με κατασκευές υψηλής τεχνολογίας κατανεμημένες γύρω από το Τεχνολογικό Πάρκο αλλά και στο κέντρο της πόλης. Το Ρέξαμ παρέμεινε παραγωγική περιοχή ακόμη κι αφού αντιμετώπισε ισχυρό ανταγωνισμό από τις οικονομίες των χωρών της Άπω Ανατολής και της Ασίας. Σήμερα το 25% των κατοίκων του ασχολούνται με την παραγωγική διαδικασία ενώ παράλληλα αυξάνει ο αριθμός των απασχολουμένων στους τομείς των υπηρεσιών και της βιομηχανικής τεχνολογίας. Το 2007 η πόλη κατετάγη 5η στο Ηνωμένο Βασίλειο στην επιτυχημένη έναρξη επιχειρήσεων πολύ υψηλότερα από το μέσο όρο των άλλων πόλεων. Στην επιτυχία αυτή συνέβαλε και η ειδική υπηρεσία που έχει συστήσει η Διοίκηση για τη διευκόλυνση νέων επιχειρηματιών
Μεταφορές, επικοινωνίες
Τις οδικές συγκοινωνίες διευκόλυνε σημαντικά η κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου Α483, μέσω του οποίου η πόλη συνδέεται οδικώς με άλλες σημαντικές μεγάλες πόλεις, όπως το Λίβερπουλ, το Μπέρμιγχαμ και το αεροδρόμιό του, το Μόστυν (Mostyn) και το Χόλιχεντ (Hollyhead) καθώς συνδέεται με τις μεγάλες οδικές αρτηρίες M53 και M54 σε απόσταση μόλις 12 μιλίων από αυτήν, αλλά και τους τοπικούς λιμένες. Γύρω από την πόλη υπάρχει μεγάλος περιφερειακός αυτοκινητόδρομος που την περιβάλλει εν είδει δακτυλίου, διευκολύνοντας έτσι τις εσωτερικές συγκοινωνίες. Υπάρχει ανεπτυγμένο δίκτυο λεωφορειακών γραμμών και μια γραμμή - εξπρές που συνδέει το κέντρο της πόλης με το βιομηχανικό πάρκο. Η πόλη διαθέτει δύο σιδηροδρομικούς σταθμούς, τον Wrexham General και τον Wrexham Central. Παρά το γεγονός ότι η εταιρεία "Wrexham and Shropshire" που συνέδεε το Ρέξαμ με τον σταθμό "Marylebone" στο Λονδίνο ανέστειλε τις δραστηριότητές της από το τέλος Ιανουαρίου 2011, λόγω οικονομικών προβλημάτων, η διακίνηση επιβατών από τον General, το μεγαλύτερο σταθμό της Βόρειας Ουαλίας, αυξήθηκε κατά 12% κατά το χρονικό διάστημα 2004 - 2007 και η αντίστοιχη αύξηση από τον Central ανήλθε σε 18%. Παράλληλα, τον Μάιο αναμένεται να εγκαινιαστεί η νέα γραμμή της εταιρείας "Arriva" που θα διέρχεται από το Ρέξαμ συνδέοντας το Χόλιχεντ με το Κάρντιφ.
Το τηλεπικοινωνιακό δίκτυο του Ρέξαμ βασίζεται σε "σπονδυλική στήλη" (backbone) οπτικών ινών που διαθέτει μεγάλο εύρος ζώνης, ώστε να καλύπτει οποιαδήποτε επιχειρηματική ανάγκη. Υπάρχει, επίσης, καλωδιακή τηλεόραση και πολλά κέντρα εξυπηρέτησης πελατών (Call Centres)
Εκπαίδευση
Στην πόλη υπάρχουν αρκετά σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σε ένα από τα οποία (το Ysgol Morgan Llwyd) η διδασκαλία γίνεται στην ουαλική γλώσσα. Στην πόλη εδρεύει το παλαιό πανεπιστήμιο Glyndŵr University (πήρε το όνομά του από τον τελευταίο πρίγκηπα της Ουαλίας Owain Glyndŵr) που ιδρύθηκε τον 14ο αιώνα αλλά έλαβε το "χρίσμα" πανεπιστημιακού ιδρύματος το 2008. Υπάρχει, επίσης, το "Κολέγιο Γέιλ" (Yale College), το οποίο ιδρύθηκε το 1950 και έλαβε το όνομά του από τον Ελιχού Γέιλ (Elihu Yale) τον ευεργέτη του ομώνυμου πανεπιστημίου των ΗΠΑ, αποτελώντας σήμερα το βασικό εκπαιδευτικό ίδρυμα της περιοχής, ιδιαίτερα για την εκπαίδευση ενηλίκων.
Πολιτισμός
Στο Ρέξαμ φιλοξενήθηκε αρκετές φορές το Εθνικό Φεστιβάλ Ουαλίας (National Eisteddfod of Wales, ουαλ. Eisteddfod Genedlaethol Cymru), σημαντικό φεστιβάλ του οποίου όλες οι εκδηλώσεις διεξάγονται στην ουαλική γλώσσα. Το 2011 θα διεξαχθεί για μια ακόμη φορά στο Ρέξαμ και ήδη έχουν εκκινήσει οι προετοιμασίες οργάνωσής του (διεξάγεται κάθε Αύγουστο).
Υπάρχουν αρκετές θεατρικές αίθουσες σε σχέση με τον πληθυσμό (Grove Park Theatre, Riverside Studio Theatre, Yale Studio theatre). Κύριος φορέας τεχνών είναι η Βιβλιοθήκη της Κομητείας του Ρέξαμ (Wrexham County Library) καθώς και το Πανεπιστήμιο και το Κολέγιο.
Κάθε χρόνο τον μήνα Μάρτιο στο Ρέξαμ φιλοξενείται το Φεστιβάλ Επιστημών του Ρέξαμ (Wrexham Science Festival). Τις εκδηλώσεις του το 2007 παρακολούθησαν περισσότερα από 9.000 άτομα, φέρνοντάς το ανάμεσα στα μεγαλύτερα του είδους του.
Στην πόλη διοργανώνονται, επίσης, αρκετές μουσικές εκδηλώσεις κάθε χρόνο, με επίκεντρο τον Central Station. αλλά και το καφέ του Κολεγίου Γέιλ.
Πρόεδρος της Κολομβίας
{{Κουτί πληροφοριών Πολιτικής θέσης|θέση=Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κολομβίας|flagcaption=|κάτοχος=Γκουστάβο Πέτρο|διακριτικά=New-Flag-of-the-President-of-Colombia.svg{!}}border|imagesize=130px|incumbentsince=August 7, 2022|εικόνα=Presidente Gustavo Petro Urrego.jpg|εικόναμέγεθος=150px|residence=Κάσα δε Ναρίνιο|seat=Μποκοτά|διοριστής=Λαϊκή ψήφος|termlength_qualified=Μία 4ετής θητεία|website=}}
Ο Πρόεδρος της Κολομβίας (Presidente de Colombia),επίσημα γνωστός ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κολομβίας είναι ο αρχηγός κράτους και αρχηγός κυβέρνησης της Κολομβίας. Το αξίωμα του Προέδρου θεσμοθετήθηκε με το Σύνταγμα του 1819 με απόφαση του Κογκρέσου της Ανχοστούρα, όταν η χώρα ονομαζόταν Μεγάλη Κολομβία. Πρώτος πρόεδρος ήταν ο στρατηγός Σιμόν Μπολίβαρ και ανέλαβε καθήκοντα το 1819. Η θέση του επικυρώθηκε από το Κογκρέσο.
Σημερινός πρόεδρος είναι ο Γκουστάβο Πέτρο, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα στις 7 Αυγούστου 2022.
Καθήκοντα
Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1991 (Άρθρο 188) ο Πρόεδρος της Κολομβίας είναι αρχηγός του κράτους, αρχηγός της κυβέρνησης και Ανώτατη Διοικητική Αρχή. Συμβολίζει την εθνική ενότητα και μετά την ορκωμοσία του στο Σύνταγμα της Κολομβίας, ορκίζεται να υπερασπίζεται και να προασπίζεται τους εθνικούς νόμους, ενώ καθήκον του είναι να διαφυλάττει και να προστατεύει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες όλων των Κολομβιανών πολιτών.
Ο Πρόεδρος, σύμφωνα με το Άρθρο 115, σχηματίζει την εθνική κυβέρνηση, από κοινού με τον Αντιπρόεδρο, το Υπουργικό Συμβούλιο και τους διευθυντές των Διοικητικών Διαμερισμάτων της χώρας.
Για όλες τις προεδρικές ενέργειες, απαιτείται η έγκριση από οποιοδήποτε υπουργείο ή διευθυντή των διοικητικών διαμερισμάτων της χώρας, ώστε να είναι νόμιμες. Μοναδική εξαίρεση στο παραπάνω είναι ο διορισμός των υπουργών ή διοικητικών αξιωματούχων που πραγματοποιεί ο ίδιος ο Πρόεδρος.
Κριτήρια για την προεδρία
Με βάση το Άρθρο 191 του Συντάγματος του 1991: για να γίνει κάποιος πρόεδρος πρέπει να έχει γεννηθεί στην Κολομβία και να είναι υπήκοος της χώρας και ηλικίας τουλάχιστον 30 ετών.
Θητεία και εκλογή
Ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος υπηρετούν για μία τετραετία μετά την εκλογή τους από τη λαϊκή ψήφο. Από το 2015, ο Πρόεδρος περιορίζεται σε μία μόνο θητεία τεσσάρων ετών και έχει αποκλειστεί από τη διεκδίκηση επανεκλογής του, ακόμη και για μη συνεχόμενες θητείες.
Αντιπρόεδρος
Ο Αντιπρόεδρος της Κολομβίας είναι ο πρώτος τη τάξει στην προεδρική διαδοχή, και μπορεί να γίνει ο νέος πρόεδρος της Κολομβίας και να ολοκληρώσει το υπόλοιπο της θητείας προέδρου σε περίπτωση απουσίας ή θανάτου, παραίτησης ή απομάκρυνσής του, ακόμη και αν η κενή θέση προκύψει πριν ο Πρόεδρος αναλάβει τα καθήκοντά του, όπως ορίζεται από το Άρθρο 202 του Συντάγματος του 1991.
Περαιτέρω διαδοχή
Σε περίπτωση απουσίας και των δύο, (Προέδρου και Αντιπροέδρου), το Άρθρο 203 του Συντάγματος του 1991 ορίζει ότι την προεδρία θα αναλάβει υπουργός κατά τη σειρά προτεραιότητας που καθορίζεται από το νόμο. Στη συνέχεια και εντός 30 ημερών θα εκλεγεί ο νέος αντιπρόεδρος, ο οποίος θα αναλάβει την προεδρία.
Δείτε επίσης
Προεδρος
Βισέντε Φερνάνδες
Ο Βισέντε Φερνάνδες  (ισπ. Vicente Fernández Gómez, 17 Φεβρουαρίου 1940 – 12 Δεκεμβρίου 2021) είναι  Μεξικανός τραγουδιστής, από τους πιο γνωστούς μουσικούς και ερμηνευτές της μουσικής ραντσέρα. Η μουσική του ερμηνεία είναι εφάμιλη των Πέδρο Ινφάντε και Χόρχε Νεγρέτε. Έχει πουλήσει πάνω από 40 εκατομμύρια δίσκους και είναι ιδιαίτερα γνωστός στις χώρες της Λατινικής Αμερικής και στις ΗΠΑ. Απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών.
Ρίκισσα της Δανίας
Η Ρίκισσα της Δανίας (Rikissa av Danmark, ενίοτε και Ρίξα της Δανίας περί το 1182 - 8 Μαΐου 1220), βασιλική σύζυγος του Ερρίκου Ι΄, βασιλιά της Σουηδίας και μητέρα του βασιλιά Ερρίκου ΙΑ΄ της Σουηδίας ήταν μικρότερη κόρη του βασιλιά της Δανίας Βάλντεμαρ Α΄ και της Σοφίας του Μινσκ, κόρης της Ρίκισσα της Πολωνίας, της οποίας και πήρε το όνομα.
Βισέντε Φερνάνδες
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1940 στο Ουεντιτάν ελ Άλτο του Χαλίσκο. Νυμφεύθηκε τη Μαρία Βιλασενιόρ, με την οποία έχουν τρία παιδιά. Γιος του είναι ο επίσης τραγουδιστής Αλεχάντρο Φερνάνδεζ.
Ρίκισσα της Δανίας
Βασίλισσα της Σουηδίας
Το 1210 ο νέος βασιλιάς της Σουηδίας Ερρίκος Ι΄ -σε αντίθεση με τον προκάτοχο του Σβέρκερ Β΄- επιθυμούσε να δημιουργήσει μια ισχυρή συμμαχία με τη Δανία, την οποία παραδοσιακά υποστήριζε η σουηδική οικογένεια των Σβέρκερ και βρισκόταν σε αντιπαλότητα με τη νορβηγική δυναστεία των Έρικ, γι' αυτό προτίμησε να πάρει σύζυγο μια από τις αδελφές του βασιλιά της Δανίας Βάλντεμαρ Β΄. Όταν η Ρίκισσα έφτασε στη νέα πατρίδα της τη Σουηδία, της προξένησε μεγάλη έκπληξη που την έβαλαν να ιππεύσει προς τον προορισμό της, αντί να οδηγηθεί με άμαξα, όπως είχε συνηθίσει στην ιδιαίτερη πατρίδα της. Οι Σουηδοί ευγενείς της εξήγησαν ότι θα έπρεπε να προσαρμοστεί στα έθιμα της πατρίδας του συζύγου της.
Βισέντε Φερνάνδες
Βιογραφία
Απέσπασε το Βραβείο Γκράμι δύο φορές, το 2010 με το τραγούδι «Necesito de tí» και το 2015 με το «Mano a mano».
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές
Ρίκισσα της Δανίας
Βασίλισσα της Σουηδίας
Η Ρίκισσα κατά τη διάρκεια της ζωής του Ερρίκου Ι΄ γεννούσε μόνο κόρες και τελικά εκείνος πέθανε το 1216, ενώ η Ρίκισσα ήταν έγκυος στον μοναδικό τους γιο, τον Ερρίκο ΙΑ΄, μετέπειτα βασιλιά της Σουηδίας. Έτσι αυτός γεννήθηκε μετά τον θάνατο του πατέρα του, ενώ η δυναστεία του έχασε την εξουσία από τον Οίκο του Σβέρκερ, αφού νέος βασιλιά της Σουηδίας έγινε ο Ιωάννης Α΄, ο οποίος εξελέγη διάδοχος του Ερρίκου Ι΄. Η Ρίκισσα επέστρεψε στη Δανία, όπου πέθανε πριν δει την άνοδο του γιου της στον θρόνο και τον γάμο των θυγατέρων της, ενώ γενικότερα δεν είναι γνωστά πολλά γύρω από το πρόσωπο της, αλλά το γεγονός ότι το όνομά της ήταν συνηθισμένο μεταξύ των απογόνων της αποτελεί ένδειξη ότι ήταν αγαπητή.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Ερρίκο Ι΄ της Σουηδίας απέκτησε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας Κατηγορία:Οίκος του Έρικ Κατηγορία:Βασιλομήτωρ
Ος (πόλη)
Το Ος (κιργιζικά: Ош, ουζμπεκικά: O‘sh) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο Κιργιστάν, βρίσκεται στην Κοιλάδα Φεργκάνα στα νότια της χώρας και συχνά αναφέρεται ως η «πρωτεύουσα του νότου». Είναι η αρχαιότερη πόλη της χώρας (εκτιμάται ότι είναι άνω των 3.000 ετών) και λειτουργεί ως το διοικητικό κέντρο της Περιφέρεια Ος από το 1939. Η πόλη έχει έναν εθνοτικά μικτό πληθυσμό περίπου 281.900 κατοίκων κατά το 2017, που περιλαμβάνει Ουζμπέκους, Κιργίζιους, Ρώσους, Τατζίκους και άλλες μικρότερες εθνοτικές ομάδες. Απέχει περίπου 5 χλμ από τα σύνορα με το Ουζμπεκιστάν.
Λίντα Χαντ
Η Lydia Susanna Hunt (2 Απριλίου 1945), περισσότερο γνωστή με το όνομα Λίντα Χαντ, είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Μετά την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο στην ταινία Popeye (1980), έγινε γνωστή όταν ενσάρκωσε τον ανδρικό χαρακτήρα Billy Kwan στην ταινία The Year of Living Dangerously (1982), για την οποία κέρδισε το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου και έγινε το πρώτο άτομο που κέρδισε Όσκαρ για χαρακτήρα του αντίθετου φύλου.
Εμφανίστηκε με μεγάλη επιτυχία στις ταινίες The Bostonians (1984), Dune (1984), Silverado (1985), Eleni (1985), Waiting for the Moon (1987), She-Devil (1989), Kindergarten Cop (1990), If Looks Could Kill (1991), Rain Without Thunder (1992), Twenty Bucks (1993), Younger and Younger (1993), Prêt-à-Porter (1994), Pocahontas (1995), The Relic (1997), Pocahontas II: Journey to a New World (1998), Dragonfly (2002), Yours Mine and Ours(2005) και Stranger than Fiction (2006).
Είχε επίσης μια επιτυχημένη τηλεοπτική καριέρα. Συμμετείχε στην τηλεοπτική ταινία Basements (1987) και ήταν η αφηγήτρια στην τηλεοπτική ταινία The New Chimpanzees. Έκανε μια γκεστ εμφάνιση στην ταινία Hallmark Hall of Fame (1978 και 1987), Space Rangers (1993), Carnivale (2003 και 2005), Without a Trace (2008), The Unit (2008) και Nip/Tuck (2009). Από το 1997 έως το 2002, η Χαντ συμμετείχε στην ταινία The Practice. Από το 2009 μέχρι σήμερα συμμετέχει στην τηλεοπτική σειρά του CBS NCIS: Los Angeles, για την οποία έχει λάβει δυο Teen Choice Awards. Είναι επίσης η αφηγήτρια της ελληνικής περιόδου στο video game God of War.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου
Αμανίτης ο φαλλοειδής
Ο Αμανίτης ο φαλλοειδής (Amanita phalloides), κοινώς γνωστός ως θανατίτης, είναι θανατηφόρος δηλητηριώδης βασιδιομύκητας, ένα από τους πολλούς στο γένος Αμανίτης. Κατανέμεται ευρέως σε όλη την Ευρώπη, αλλά πλέον φύεται και σε άλλα μέρη του κόσμου, ο A. phalloides σχηματίζει εκτομυκόριζες με διάφορα πλατύφυλλα δέντρα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο θανατίτης έχει εισαχθεί σε νέες περιοχές με την καλλιέργεια μη ιθαγενών ειδών βελανιδιάς, καστανιάς και πεύκου. Τα μεγάλα καρποφόρα σώματα (μανιτάρια) εμφανίζονται το καλοκαίρι και το φθινόπωρο. Τα καπέλα είναι γενικά πρασινωπού χρώματος με ένα λευκό στύπο και βράγχια. Το χρώμα του καπακιού είναι μεταβλητό, συμπεριλαμβανομένων των λευκών μορφών (βλέπε Ταξινόμηση παρακάτω), και επομένως δεν είναι αξιόπιστο αναγνωριστικό.
Αυτά τα τοξικά μανιτάρια μοιάζουν με πολλά βρώσιμα είδη (κυρίως το μανιτάρι του Καίσαρα και το μανιτάρι αχύρου) που καταναλώνονται συνήθως από τον άνθρωπο, αυξάνοντας τον κίνδυνο τυχαίας δηλητηρίασης. Οι αματοξίνες, η κατηγορία τοξινών που βρίσκονται σε αυτά τα μανιτάρια, είναι θερμοσταθερές : αντιστέκονται σε αλλαγές λόγω θερμότητας, οπότε οι τοξικές τους επιδράσεις δεν μειώνονται με το μαγείρεμα.
Ο Αμανίτης ο φαλλοειδής είναι ένα από τα πιο δηλητηριώδη από όλα τα γνωστά μανιτάρια. Υπολογίζεται ότι μόλις το μισό μανιτάρι περιέχει αρκετή τοξίνη για να σκοτώσει έναν ενήλικο άνθρωπο. Εμπλέκεται στην πλειονότητα των θανάτων ανθρώπων από δηλητηρίαση από μανιτάρια, πιθανώς συμπεριλαμβανομένων των θανάτων του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κλαύδιου το 54 μ.Χ. και του Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Καρόλου Στ΄ το 1740. Έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών ερευνών και έχουν απομονωθεί πολλοί από τους βιολογικά δραστικούς παράγοντες. Το κύριο τοξικό συστατικό είναι α-Αμανιτίνη, η οποία βλάπτει το συκώτι και τα νεφρά, προκαλώντας ηπατική και νεφρική ανεπάρκεια που μπορεί να είναι θανατηφόρος.
Ταξινόμηση και ονομασία
Ο θανατίτης ονομάζεται στα λατινικά ως τέτοιος στην αλληλογραφία μεταξύ του Άγγλου γιατρού Τόμας Μπράουν και του Κρίστοφερ Μέρετ. Επίσης, περιγράφηκε από τον Γάλλο βοτανολόγο Σεμπαστιάν Βαγιάντ το 1727, ο οποίος έδωσε μια σύντομη ονομασία " Fungus phalloides, annulatus, sordide virescens, et patulus " - ένα αναγνωρίσιμο όνομα για τον μύκητα σήμερα. Αν και η επιστημονική ονομασία phalloides σημαίνει "φαλλός", δεν είναι σαφές εάν ονομάζεται για την ομοιότητά του με έναν κυριολεκτικό φαλλό ή τα βρωμομανίταρα Φαλλός. Το 1821, ο Ελίας Μάγκνους Φρις το περιέγραψε ως Agaricus phalloides, αλλά συμπεριέλαβε όλα τους λευκούς αμανίτες στην περιγραφή του. Τελικά το 1833, ο Γιόχαν Χάινριχ Φρίντριχ Λινκ καταστάλλαξε στο όνομα Amanita phalloides, αφού ο Πέρσον το ονόμασε Amanita viridis 30 χρόνια νωρίτερα. Αν και η χρήση του ονόματος Amanita phalloides από τον Λούις Σίκρεταν προηγείται του Λινκ, έχει απορριφθεί για ονοματολογικούς σκοπούς, επειδή τα έργα του Σίκρεταν δεν χρησιμοποιούσαν σταθερά τη διωνυμική ονοματολογία. Ορισμένοι ταξινομιστές, ωστόσο, διαφωνούν με αυτήν την άποψη.
Μια σπάνια, λευκή μορφή περιγράφηκε αρχικά ως A. φαλλοειδή στ. alba από τον Μαξ Μπριτσελμάιρ, αν και η κατάστασή του ήταν ασαφής. Βρίσκεται συχνά να αναπτύσσεται μέσα σε κανονικά χρωματισμένα μανιτάρια. Έχει περιγραφεί, το 2004, ως ξεχωριστή ποικιλία και περιλαμβάνει αυτό που ορίστηκε ''Α. verna'' var. tarda. Οι πραγματικοί Amanita verna μεγαλώνουν την άνοιξη και γίνονται κίτρινα με διάλυμα KOH, ενώ οι αμανίτες οι φαλλοειδείς ποτέ.