cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ταπούτι
Η Ταπούτι, γνωστή και ως Ταπούτι - Μπελατεκαλίμ, ήταν μία γυναίκα που έζησε στην Μεσοποταμία την εποχή της Βαβυλωνιακής Αυτοκρατορίας και θεωρείται ο πρώτος γνωστός χημικός της αρχαιότητας. Η λέξη "μπελατεκαλίμ" που συνοδεύει το όνομά της σημαίνει "βασιλικός οικονόμος" και γι΄ αυτό γνωρίζουμε ότι ζούσε στο παλάτι έχοντας τη γενική επίβλεψή του. Μαζί της εργαζόταν και μία άλλη γυναίκα, η (-)νινού (δεν διασώζεται το πρώτο τμήμα από το όνομά της). Μαζί αυτές οι δύο γυναίκες ασχολήθηκαν με την αρωματοποιία εφευρίσκοντας και εφαρμόζοντας μεθόδους δικής τους επινόησης. Στην αρχαία Βαβυλωνία η αρωματοποιία ήταν εξαιρετικά σημαντική καθώς τα αρώματα χρησιμοποιούνταν εκτεταμένα για θρησκευτικούς και άλλους τελετουργικούς σκοπούς καθώς και στην ιατρική αλλά και τον καλλωπισμό. Το γεγονός ότι οι πρώτοι γνωστοί χημικοί της αρχαιότητας είναι γυναίκες δεν είναι τυχαίο καθώς οι διδικασίες και τα σκεύη που απαιτούνταν για την απόσταξη και την δημιουργία αρωμάτων έμοιαζαν και συχνά ταυτίζονταν με εκείνα που χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες στη μαγειρική και το νοικοκυριό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλχημίστριες Κατηγορία:Χημικοί Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες Κατηγορία:Εφευρέτριες
Ακαντέμια ντέλα Κρούσκα
Η Ακαντέμια ντέλα Κρούσκα (λατινικά: Accademia della Crusca, κυριολεκτικά: Ακαδημία του Πίτουρου, συντμημένα: La Crusca) είναι μια ιταλική εταιρεία για τους μελετητές και τους Ιταλούς γλωσσολόγους και φιλόλογους με έδρα τη Φλωρεντία. Είναι το πιο σημαντικό ερευνητικό ίδρυμα για την ιταλική γλώσσα, καθώς και η παλαιότερη γλωσσική ακαδημία στον κόσμο.
Η Ακαντέμια ιδρύθηκε στη Φλωρεντία το 1583, και μέχρι το 1900 χαρακτηριζόταν από τις προσπάθειές της για τη διατήρηση της καθαρότητας της ιταλικής γλώσσας. Crusca σημαίνει «πίτουρο» στα ιταλικά, το οποίο αποτελεί μεταφορά της εργασίας που είναι παρόμοια με λίχνισμα, όπως εξηγείται επαρκώς από το έμβλημα της Ακαντέμια ντέλα Κρούσκα, που απεικονίζει το κοσκίνισμα διεφθαρμένων λέξεων και δομών (όπως διαχωρίζεται το σιτάρι από το πίτουρο). Το ρητό της Ακαντέμια είναι Il più bel Fior ne coglie (Όπως το σιτάρι διαχωρίζεται από το πίτουρο), ένας διάσημος στίχος του Ιταλού ποιητή Φραγκίσκου Πετράρχη. Το 1612 η ​​Ακαντέμια δημοσίευσε την πρώτη έκδοση του Λεξικού της, του Vocabolario degli Accademici della Crusca, το οποίο χρησίμευσε επίσης ως υπόδειγμα για παρόμοια έργα στα γαλλικά, ισπανικά, γερμανικά και αγγλικά.
Η Ακαντέμια είναι σήμερα μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Εθνικών Φορέων για τη Γλώσσα, ένα σώμα που συγκαλείται για να αναπτύξει μια κοινή πολιτική για την προστασία της ακεραιότητας των εθνικών γλωσσών. Η Ομοσπονδία έχει δύο ιταλικά μέλη, την Accademia della Crusca και την Όπερα ντελ Βοκαμπολάριο Ιταλιάνο ντελ ΣΝΡ (μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε από το ΣΝΡ με τη συνεργασία της Ακαντέμια ντέλα Κρούσκα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ιταλία Ιταλικη Κατηγορία:Τοσκάνη Κατηγορία:Ιταλική γλώσσα
Ντίνο Τζοφ
Ο Ντίνο Τζοφ (Dino Zoff, γεννήθηκε 28 Φεβρουαρίου 1942 ) είναι διεθνής Ιταλός πρώην τερματοφύλακας, που αγωνίστηκε 112 φορές στην Εθνική Ιταλίας έως την ηλικία των 40 ετών. Θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους στη θέση του όλων των εποχών  ψηφίστηκε 3ος καλύτερος του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS.
Πρώτα χρόνια
Ο Ντίνο Τζοφ γεννήθηκε το 1942 και στην εφηβική του ηλικία δεν έδειχνε ότι ήταν ικανός για μεγάλα πράγματα στο ποδόσφαιρο, επειδή ήταν κοντός. Το 1956 πήγε να δοκιμαστεί στις παιδικές ομάδες της Γιουβέντους και της Ίντερ αλλά τον απέρριψαν επειδή ήταν μόλις 1,50 μ.
Όμως, δούλεψε σκληρά για πέντε χρόνια σε συνδυασμό με κατάλληλη δίαιτα και κατάφερε να πάρει 33 εκατοστά. Παράλληλα εργαζόταν ως μηχανικός δικύκλων. Το 1961 υπέγραψε στην Ουντινέζε αλλά στο πρώτο ματς δέχθηκε πέντε γκολ. Παρά το άσχημο ξεκίνημα κατάφερε να αγωνιστεί σε 38 παιχνίδια τις δύο επόμενες σεζόν (1961–63). Την αγωνιστική περίοδο 1962–63 καθιερώθηκε κάτω από τα δοκάρια και είχε πολύτιμη συμβολή στην επάνοδο των «φριουλάνι» στα μεγάλα σαλόνια, προτού πάρει μεταγραφή στη Μάντοβα και «ψηθεί» με 131 συμμετοχές σε τέσσερα χρόνια.
Οι κορυφαίοι σύλλογοι της χώρας είχαν αρχίσει να στρέφουν το βλέμμα τους προς τον Τζοφ, ενώ ο τότε ομοσπονδιακός τεχνικός Εντμόντο Φάμπρι σκεφτόταν σοβαρά να τον συμπεριλάβει στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966. Τελικά, οι Ενρίκο Αλμπερτόζι, Ρομπέρτο Αντζολίν και Πιερλουίτζι Πιτσαμπάλα ήταν οι τερματοφύλακες που μπήκαν στο αεροπλάνο με προορισμό την Αγγλία. Το καλοκαίρι του 1967, ο 25χρονος πια Τζοφ μεταπήδησε στη Νάπολι. Κατά την πενταετία της παραμονής του στον ιταλικό Νότο και τις 143 συμμετοχές στο πρωτάθλημα, ο πράος και πειθαρχημένος πορτιέρε γιγάντωσε το όνομά του και καθιερώθηκε στην εθνική ομάδα της χώρας του. Τότε κλήθηκε και στην Εθνική.
Γιουβέντους
Το 1972 παίρνει μεταγραφή για τη Γιουβέντους, στην οποία αγωνίστηκε 11 χρόνια έως την ηλικία των 41 ετών. Γνώρισε μεγάλες συλλογικές επιτυχίες. Κατέκτησε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, έξι πρωταθλήματα Ιταλίας και δύο Κύπελλα. Άτυχες στιγμές οι απώλειες του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1973 (0–1 από τον Άγιαξ) και το 1983 (από το Αμβούργο). Το 1973 κατετάγη δεύτερος στο διαγωνισμό της Χρυσής Μπάλας - ο Γιόχαν Κρόιφ υπερτέρησε όπως και στον τελικό του μεγάλου Ευρωπαϊκού Κυπέλλου.
Στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ του 1977 ο Τζοφ ήταν από τους πιο σημαντικούς παίκτες της ομάδας και από τους στυλοβάτες εκείνης της πορείας που άρχισε από το Μάντσεστερ όταν και απέκλεισε και τις δύο ομάδες της πόλης, πρώτα τη Σίτι (0–1, 2–0) και μετά τη Γιουνάιτεντ (0–1, 3–0) και ολοκληρώθηκε απέναντι στο διπλό τελικό με την Ατλέτικο Μπιλμπάο (1–0, 1–2). Μάλιστα στα ημιτελικά απέκλεισε την ΑΕΚ (4–1, 1–0) στην άκρως επιτυχημένη πορεία των «κιτρινόμαυρων» που έφθασε ως τα ημιτελικά. Το τελευταίο του παιχνίδι στην Ιταλία ήταν το Γιουβέντους-Τζένοα 4–2 στις 15 Μαΐου, ενώ κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια δέκα ημέρες αργότερα. Η Γιουβέντους - των Μισέλ Πλατινί, Πάολο Ρόσι, Ζμπίγκνιεβ Μπόνιεκ, Γκαετάνο Σιρέα, Κλαούντιο Τζεντίλε, Αντόνιο Καμπρίνι, Μάρκο Ταρντέλι - αν και ακλόνητο φαβορί ηττήθηκε με 1–0 στο τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο ΟΑΚΑ από το Αμβούργο. Το 1983 αποφάσισε να σταματήσει και να δημιουργήσει μια σχολή τερματοφυλάκων στη Γιουβέντους, την οποία όμως διατήρησε για μικρό χρονικό διάστημα.
Διεθνής καριέρα
Το 1968 κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική ομάδα, με την οποία κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το ίδιο έτος αγωνιζόμενος ως βασικός και συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Μια κακή εμφάνιση σε αγώνα με την Ισπανία το Φεβρουάριο του 1970 ήταν η αιτία για να δει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 ως αναπληρωματικός του Αλμπερτόζι, με την ομάδα να φτάνει μέχρι τον τελικό. Στη συνέχεια έγινε βασικός στην Εθνική και κατάφερε να κρατήσει ανέπαφη την εστία του επί 12 συνεχείς αγώνες (1.142 λεπτά) μέχρι τον εναρκτήριο αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974, όταν δέχθηκε γκολ από τον Εμανουέλ Σανόν της Αϊτής, δημιουργώντας ένα σπάνιο ρεκόρ.
Επόμενο μεγάλο ραντεβού ήταν η κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982, στο οποίο ήταν αρχηγός της εθνικής και αναδείχθηκε καλύτερος τερματοφύλακας της διοργάνωσης. Ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε σε Παγκόσμιο Κύπελλο και ο μεγαλύτερος που το κέρδισε, όντας στον τελικό 40 ετών και 133 ημερών. Στο νικηφόρο τελικό με αντίπαλο την Δυτική Γερμανία (3–1) ήταν αρχηγός της εθνικής για 14η φορά σε αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου, επίδοση ρεκόρ που κατέρριψε αργότερα ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Τερματίζοντας τη διεθνή σταδιοδρομία του είχε 112 συμμετοχές, τη δεύτερη καλύτερη επίδοση στην εποχή του πίσω από το Σουηδό Μπγιορν Νόρντκβιστ.
Η παροιμιώδης προσήλωση, η μεθοδικότητα, η προσοχή στη λεπτομέρεια αποτέλεσαν στοιχεία που του έδιναν αδιαπραγμάτευτα το χρίσμα του ηγέτη τόσο στη Γιουβέντους όσο και στην εθνική Ιταλίας. Ένα σημαντικό προτέρημά του ήταν η συνεχής προσπάθεια βελτίωσης, γεγονός που τον καθιέρωσε ως ένα από τους κορυφαίους του κόσμου σε ηλικία άνω των 30 ετών.
Προπονητής
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, ο Τζοφ συνέχισε την καριέρα του προπονητή. Ήταν προπονητής της ιταλικής εθνικής ομάδας, με τον οποίο έφτασε στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2000, και σε αρκετούς άλλους ιταλικούς συλλόγους, συμπεριλαμβανομένου του πρώην συλλόγου του Γιουβέντους, με τον οποίο κέρδισε ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και ένα Κύπελλο Ιταλίας κατά τη σεζόν 1989–90, τρόπαια που είχε κερδίσει επίσης ως παίκτης.
Το 1984 τιμήθηκε και από τη FIFA (ένας από τους τέσσερις πρώτους μαζί με τους Πελέ, Φραντς Μπεκενμπάουερ και Μπόμπι Τσάρλτον) με την ανώτατη διάκριση του αθλήματος, το Τάγμα Αξίας. Το 2003 επελέγη από την Ομοσπονδία της Ιταλίας ως ο "χρυσός παίκτης" της χώρας για τον εορτασμό των 50 χρόνων της ΟΥΕΦΑ. Τον Σεπτέμβριο του 2014, δημοσίευσε την ιταλική αυτοβιογραφία του Dura Solo un Attimo la Gloria (Η δόξα διαρκεί μόνο μια στιγμή).
Τίτλοι
Γιουβέντους Ιταλία
Αδαμάντιος Μάνος
Ο Αδαμάντιος (Διαμαντής) Μάνος (καπετάν Κόκκινος) ή (καπετάν Ντίμπρας), ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από το Σπήλαιο Γρεβενών.
Βιογραφικά στοιχεία
200px|thumb|left|Ο οπλαρχηγός Αδαμάντιος Μάνος (Κόκκινος ή Ντίμπρας). Ο Διαμαντής Μάνος γεννήθηκε το 1862 το Σπήλαιο Γρεβενών. Έλαβε το προσωνύμιο «Κόκκινος» λόγω του χρώματος του προσώπου του. Αργότερα για να μην γίνεται σύγχυση με τον άλλο οπλαρχηγό Λουκά Κόκκινο έλαβε το προσωνύμιο «Ντίμπρας». Ήταν νυμφευμένος με την Παναγιώτα (Πανάγιω) και είχε πέντε παιδιά, τον Κωνσταντίνο, τον Αθανάσιο, το Γεώργιο, την Ελένη και τη Θεολογία. Με την έναρξη του Μακεδονικού αγώνα συνεργάστηκε με τον τότε μητροπολίτη Γρεβενών Αγαθάγγελο (τον μετέπειτα γνωστό μητροπολίτη Δράμας). Το Μάρτιο του 1904 ήταν από τους πρώτους παράγοντες της Μακεδονίας που συνάντησε τον Παύλο Μελά στον ποταμό Βενέτικο. Έλαβε μέρος στη Μάχη του Μουρικίου στις 21 Απριλίου του 1905 εναντίον Οθωμανικού στρατιωτικού αποσπάσματος. Στις 11 Ιουλίου του 1905 εντάχθηκε ως οδηγός στο σώμα του αξιωματικού Π. Μάνου (Βέργα) που έδρασε στην περιοχή Γρεβενών και κυρίως στην Αβδέλλα κατά Ρουμανιζόντων και στη συνέχεια στα Καστανοχώρια κατά Βουλγάρων κομιτατζήδων. Αργότερα συγκρότησε δική του ένοπλη ομάδα, της οποίας τέθηκε επικεφαλής και έδρασε στην περιοχή Γρεβενών, συνεργαζόμενος πολλές φορές με Έλληνες αξιωματικούς.
Τον Απρίλιο του 1906 ο Διαμαντής Μάνος έλαβε εντολή από τη μητρόπολη Γρεβενών να προβεί σε ένα εντυπωσιακό χτύπημα κατά Ρουμανιζόντων, έτσι ώστε να περιοριστεί η δράση τους. Την τελευταία εβδομάδα του Απριλίου, δεκαπέντε οικογένειες Ρουμανιζόντων κτηνοτρόφων από την Αβδέλλα και το Περιβόλι, που παραχείμαζαν με τα κοπάδια τους στη Θεσσαλία εισήλθαν σε Οθωμανικό έδαφος προκειμένου να επιστρέψουν στα χωριά τους. Τις οικογένειες παρέλαβε στα σύνορα και συνόδευε Οθωμανικό στρατιωτικό απόσπασμα 40 ανδρών με επικεφαλής ανθυπολοχαγό. Όπλα έφεραν επίσης και 24 κτηνοτρόφοι και αγωγιάτες. Στις 29 Απριλίου ξεκίνησαν από τους Μαυραναίους, όπου διανυχτέρευσαν, με κατεύθυνση προς την Τίστα (Ζιάκα). Τότε κατά το μεσημέρι, στον αυχένα Καραστέργιου στον Όρλιακα τους επιτέθηκε το σώμα του Διαμαντή Μάνου μαζί με το σώμα του Γεώργιου Τσουκαντάνα που έσπευσε σε βοήθεια από το Περιβόλι. Μετά από τρίωρη μάχη που έμεινε γνωστή ως Μάχη του Όρλιακα, οι Έλληνες ανάγκασαν τους Οθωμανούς να παραδοθούν, ενώ οι κτηνοτρόφοι τράπηκαν σε φυγή. Από την πλευρά των Ελλήνων σκοτώθηκαν δύο άνδρες και τραυματίστηκαν δύο. Από τους Οθωμανούς σκοτώθηκαν 13 άνδρες και τραυματίστηκαν 16. Από τους Ρουμανίζοντες σκοτώθηκε ένας άνδρας και 3 ή 4 παιδιά. Οι Οθωμανοί στρατιώτες αφέθηκαν ελεύθεροι αφού τους αφαιρέθηκαν τα φυσίγγια.
Από τον Ιούνιο έως το Δεκέμβριο του 1907 ο Διαμαντής Μάνος με το σώμα του συνεργάστηκε με το σώμα του Γεωργίου Στημωναρά (Τσάρα) δρώντας εναντίον Ρουμανιζόντων κομιτατζήδων και ληστών στην περιοχή Γρεβενών. Από τον Δεκέμβριο του 1907 ο Αδαμάντιος Μάνος υπήρξε ο κύριος αρχηγός με περιοχή ευθύνης τα Γρεβενά.
Στις 8 Φεβρουαρίου του 1908 συνελήφθη στο Μοναχίτι από τις Οθωμανικές αρχές που τον μετέφεραν αρχικά στα Γρεβενά και στη συνέχεια στις φυλακές Μοναστηρίου. Εκεί καταδικάστηκε σε θάνατο και απαγχονίστηκε στην πλατεία Ατ Παζάρ μαζί με τον Κρητικό Γ. Καμηλάκη, στις 25 Απριλίου του 1908. Η σύζυγός του Πανάγιω έλαβε σύνταξη ανθυπολοχαγού, ενώ ο Διαμαντής Μάνος τιμήθηκε μετά θάνατον με το Μετάλλιο του Μακεδονικού Αγώνα. Στις 28 Μαΐου του 2000 στήθηκε στη γενέτειρά του, το Σπήλαιο, προτομή του.
Η λαϊκή μούσα ύμνησε το Διαμαντή Μάνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία των Γρεβενών Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Μετίς (Καναδάς)
Οι Μετίς (Métis) είναι φυλή μιγάδων της Βορείου Αμερικής που προέκυψε από την επιμειξία ευρωπαίων εποίκων, κυρίως Γάλλων, με αυτόχθονες Ινδιάνους. Οι περισσότεροι Μετί κατοικούν στον Καναδά, όπου και αναγνωρίζονται ως μία από τις τρεις κύριες κατηγορίες αυτοχθόνων της χώρας. (Οι άλλες δύο κατηγορίες είναι τα ινδιάνικα «Πρώτα Έθνη» και οι Ινουίτ, που παλαιότερα αποκαλούνταν Εσκιμώοι.)
Ιστορία
Η ιστορία των Μετί αρχίζει στα μέσα του 17ου αι., όταν κυνηγοί γαλλικής καταγωγής άρχισαν να εξερευνούν τον κεντρικό και δυτικό Καναδά προς αναζήτηση θηραμάτων. Επειδή αυτοί οι κυνηγοί ζούσαν μακριά από τους λιγοστούς τότε οικισμούς ευρωπαίων εποίκων, άρχισαν να παίρνουν για συζύγους αυτόχθονες γυναίκες από τις φυλές Κρι, Οτζίμπουα, Σωλτώ και Μενομίνι. Αργότερα, βρετανοί έποικοι — κυρίως Σκωτσέζοι — συνέχισαν τους μεικτούς γάμους με αυτόχθονες γυναίκες, αλλά σε μικρότερη έκταση. Έτσι προέκυψε η φυλή των μιγάδων Μετί, οι οποίοι συνέχισαν να ζουν, όπως και οι γνήσιοι αυτόχθονες, από το κυνήγι και το εμπόριο γούνας. Η γλώσσα που μιλούσαν οι Μετί, η Μιτσίφ (Michif ή Mitchif: παραφθορά της λέξης Métis), ήταν ένα αμάλγαμα τοπικών γλωσσών των αυτοχθόνων με τα αγγλικά και κύρια βάση τα γαλλικά. Το θρήσκευμα των Μετί ήταν ο καθολικισμός.
Στα μέσα του 19ου αι., ευρωπαίοι έποικοι άρχισαν να εξαπλώνονται στις περιοχές δυτικά από το Οντάριο, για να μετατρέψουν τα λιβάδια και τα δάση όπου κυνηγούσαν οι αυτόχθονες και οι Μετί σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Το 1869, οι αυτόχθονες και οι Μετί της σημερινής Μανιτόμπας, βλέποντας να χάνουν συνεχώς τις περιοχές που ήλεγχαν, ξεσηκώθηκαν εναντίον της ομοσπονδιακής κυβέρνησης του Καναδά. Η επανάσταση του 1869 έμεινε στην ιστορία ως η Επανάσταση του Κόκκινου Ποταμού. Με ηγέτη τον Λουί Ριέλ, οι επαναστάτες απαίτησαν η περιοχή τους να ανακηρυχθεί επαρχία της Καναδικής Συνομοσπονδίας, η οποία είχε δημιουργηθεί μόλις δύο χρόνια νωρίτερα (1867). Οι επαναστάτες κατέλαβαν το Οχυρό Γκάρρυ, στην τοποθεσία όπου τώρα βρίσκεται η Γουίνιπεγκ, και σχημάτισαν προσωρινή κυβέρνηση. Όταν στην περιοχή κατέφθασε στρατός από το Οντάριο, η επαναστατική κυβέρνηση κατέρρευσε και ο Ριέλ κατέφυγε στις ΗΠΑ. Όμως, προκειμένου να κατευνάσει τα πνεύματα, η κυβέρνηση του Καναδά αναγκάστηκε να δημιουργήσει την επαρχία της Μανιτόμπας.
Σημερινή κατάσταση
Το καναδικό Σύνταγμα του 1982 αναγνωρίζει τους Μετί ως «αυτόχθονο λαό» της χώρας, γεγονός που τους επιτρέπει να έχουν ορισμένα προνόμια όσον αφορά τα δικαιώματα στο κυνήγι, στην εκμετάλλευση φυσικών πόρων, κ.λπ. στις περιοχές όπου κατοικούν. Από το 1983, οι Μετί έχουν το δικό του Εθνικό Συμβούλιο (Métis National Council), μια ιδιότυπη κυβέρνηση που διαχειρίζεται θέματα που αφορούν την φυλή των Μετί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Καναδά Κατηγορία:Ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής
NCAA
200px|right|thumb Ο Εθνικός Κολεγιακός Αθλητικός Σύνδεσμος (National Collegiate Athletic Association) των Ηνωμένων Πολιτειών, γνωστός διεθνώς με το ακρωνύμιο NCAA, είναι ο οργανισμός που συντονίζει τα αθλητικά προγράμματα των τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της χώρας και το μεταξύ τους συναγωνισμό σε μια σειρά αθλημάτων, ατομικών και ομαδικών. Ιδρύθηκε το 1906, εδρεύει στην Ινδιανάπολη και περιλαμβάνει στο δυναμικό του εκατοντάδες πανεπιστήμια, κολέγια (στις ΗΠΑ οι δύο όροι είναι σχεδόν ταυτόσημοι) και ινστιτούτα, ενώ από το 2009 δέχεται επίσης μέλη από το γειτονικό Καναδά.
Ίδρυση
Στο β΄ μισό του 19ου αιώνα, πανεπιστήμια της ίδιας ή γειτονικών πολιτειών συνήθιζαν να διοργανώνουν αθλητικές αναμετρήσεις, αρχής γενομένης το 1852 με τους αγώνες κωπηλασίας μεταξύ Χάρβαρντ και Γέιλ. Ελλείψει άλλων διοργανώσεων (η AAU, διοργανώτρια των «κανονικών» πρωταθλημάτων, θα ιδρυόταν μόλις στα τέλη του αιώνα), οι αναμετρήσεις αυτές γίνονταν όλο και πιο δημοφιλείς. Ταυτόχρονα όμως εντεινόταν και ο ανταγωνισμός σε βαθμό που συχνά ξέφευγε από τα αθλητικά όρια - για παράδειγμα, σε κολλεγιακούς αγώνες ποδοσφαίρου των αρχών του 20ού αι. καταγράφονταν σοβαροί τραυματισμοί, ακόμα και θάνατοι αθλητών. Ως αποτέλεσμα, κάποια ιδρύματα έμπαιναν σε τροχιά αναστολής των αθλητικών προγραμμάτων τους.
Μπροστά στον κίνδυνο γενίκευσης του φαινομένου, ο πρόεδρος της χώρας Θίοντορ Ρούζβελτ οργάνωσε το 1905 δύο συναντήσεις στο Λευκό Οίκο, απαιτώντας από τους υπευθύνους των πανεπιστημίων να θέσουν αυστηρούς κανόνες στο μεταξύ τους συναγωνισμό. Ακολούθησαν τον ίδιο χρόνο δύο ακόμα συσκέψεις στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, όπου 62 ιδρύματα αποφάσισαν να συστήσουν ενιαίο αθλητικό φορέα. Αυτός ιδρύθηκε επισήμως στις 31 Μαρτίου 1906 με την επωνυμία "Διακολεγιακός Αθλητικός Σύνδεσμος ΗΠΑ" (Intercollegiate Athletic Association of the United States), για να μετονομαστεί σε NCAA το 1910.
Αθλήματα
Κάθε χρόνο διοργανώνονται υπό την αιγίδα του NCAA πρωταθλήματα, τα καλούμενα κολεγιακά, στα εξής σπορ:
Κατηγορίες και περιφέρειες
Από το 1973, τα μέλη του NCAA χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες (Division I, II και III). Οι κατηγορίες αυτές αναθεωρούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα βάσει ενός συνδυασμού κριτηρίων, ο οποίος λαμβάνει υπ' όψιν κυρίως το μέγεθος κάθε ιδρύματος, τον αριθμό των αθλημάτων που καλλιεργεί και την ποιότητα των αθλητικών του υποδομών. Για παράδειγμα, τα ιδρύματα της α΄ κατηγορίας έπρεπε το 2011 να διαθέτουν τουλάχιστον 7 ανδρικές και 7 γυναικείες ομάδες (όχι απαραίτητα στα ίδια αθλήματα), καθώς και εγκαταστάσεις που θα μπορούσαν άνετα να συγκριθούν με αντίστοιχες επαγγελματικών σωματείων της Ευρώπης. Η επίδοση σε μεμονωμένα αθλήματα δε λαμβάνεται υπ' όψιν - μπορεί για παράδειγμα ένα κολλέγιο να έχει πολύ δυνατή ομάδα στίβου, αλλά να αγωνίζεται στη β΄ κατηγορία διότι δεν καλλιεργεί σοβαρά τα άλλα αθλήματα.
Βάσει της κατηγορίας που ανήκει, κάθε ίδρυμα απολαμβάνει ορισμένων προνομίων. Έτσι, οι συμμετέχοντες στην α΄ και β΄ κατηγορία μπορούν να χορηγούν αθλητικές υποτροφίες, δηλαδή να εγγράφουν νέα ταλέντα ως φοιτητές, με μια διαδικασία ελαστικότερη απ' ό,τι για τους υπόλοιπους εισακτέους και χωρίς δίδακτρα. Μπορούν επίσης να συγκεντρώνουν έσοδα από τηλεοπτικά δικαιώματα, εισιτήρια, χορηγίες και άλλα, καθώς και να οργανώνουν τις ομάδες τους βάσει επαγγελματικών προτύπων (επαγγελματίες προπονητές και στελέχη, απαγορεύεται όμως η αμοιβή στους αθλητές). Αντίθετα, τα ιδρύματα της γ΄ κατηγορίας δεν μπορούν να χορηγούν αθλητικές υποτροφίες ή να έχουν έσοδα από τις αθλητικές δραστηριότητες.
Με τη σειρά της, κάθε κατηγορία χωρίζεται σε περιφέρειες (Conferences) βάσει γεωγραφικών ή/και ιστορικών κριτηρίων. Αυτές είναι οι «φυσικοί χώροι» εκκίνησης των διοργανώσεων, απ' όπου ξεχωρίζουν κάθε χρόνο οι ομάδες που θα συνεχίσουν σε εθνικό επίπεδο. Για παράδειγμα, η ομάδα καλαθοσφαίρισης του Πανεπιστημίου Μπρίγχαμ Γιανγκ (Γιούτα) ξεκινά τη σαιζόν παίζοντας με τις υπόλοιπες ομάδες της περιφέρειας Mountain West. Εάν τερματίσει πρώτη, θα αναμετρηθεί στη συνέχεια με την καλύτερη ομάδα κάποιας γειτονικής περιφέρειας κ.ο.κ.. Όσο θα νικά, τόσο θα πλησιάζει στην τελική φάση (Final 4), όπου θα αναμετρηθούν οι τέσσερις καλύτερες κολεγιακές ομάδες της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Αθλητικές οργανώσεις
660
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 660 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τομάς Εστράδα Πάλμα
Ο Τομάς Εστράδα Πάλμα  (Tomás Estrada Palma, 9 Ιουλίου 1835 - 8 Νοεμβρίου 1908) ήταν Κουβανός επαναστάτης, πολιτικός και πρώτος πρόεδρος της χώρας του. Διάδοχος του Μαρτί στην ηγεσία του Κουβανέζικου Επαναστατικού Κόμματος, υπό τον ρόλο του ανώτατου αντιπροσώπου του κόμματος, σύναψε διπλωματικές σχέσεις με άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ. Ως πρόεδρος ενδυνάμωσε τις εξουσίες της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων.
Όταν καταργήθηκε η ισπανική κυριαρχία στην Κούβα το 1902, ο Εστράδα Πάλμα εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κούβας. Ε[ανεξελέγη πρόεδρος χωρίς αντίπαλο το 1905. Το αξίωμα αυτό διατήρησε μέχρι το 1906, τελευταία υπό αμερικανική επιτήρηση. Δύο χρόνια μετά, το 1908, πέθανε. Στο αξίωμα του προέδρου τον διαδέχθηκε ο Χοσέ Μιγκέλ Γκόμες.
Παραπομπές
Παλμα Κατηγορία:Πρόεδροι της Κούβας
Οβιδοβόλο M110
Το 8 ίντσο (203 mm) αυτοκινούμενο οβιδοβόλο M110 είναι ένα αυτοπροωθούμενο σύστημα πυροβολικού αμερικανικής κατασκευής που αποτελείται από ένα οβιδοβόλο M115 203 mm εγκατεστημένο σε ένα ειδικά κατασκευασμένο πλαίσιο. Πριν από την απόσυρσή του από την υπηρεσία των ΗΠΑ, ήταν το μεγαλύτερο διαθέσιμο αυτοκινούμενο οβιδοβόλο στο απόθεμα του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών. Συνεχίζει να υπηρετεί με τις ένοπλες δυνάμεις διαφόρων χωρών, στις οποίες εξήχθη. Οι αποστολές περιλαμβάνουν γενική υποστήριξη, αποστολές αντιπυροβολικού και καταστολή των εχθρικών συστημάτων αεράμυνας.
Περιγραφή
Το M110 χρησιμοποιούσε το πυροβόλο M2A2, 203 χιλιοστών (8 ίντσες) και 25 διαμετρημάτων (203mm/L25). Σύμφωνα με το εγχειρίδιο χειριστή, ο τυπικός ρυθμός βολής του M110 ήταν τρεις βολές ανά δύο λεπτά όταν λειτουργούσε με τη μέγιστη ταχύτητα και μία βολή ανά δύο λεπτά σε συνεχές πυρ. Το M110 διαθέτει έναν υδραυλικά σύστημα ανύψωσης και γέμισης για το βλήμα των 90+ κιλών. Αυτό το σύστημα ήταν επιρρεπές σε βλάβες και γενικά επιβράδυνε τη λειτουργία του όπλου, επειδή η χρήση του απαιτούσε από τα πληρώματα να κατεβάσουν τελείως την τεράστια κάννη πριν το χρησιμοποιήσουν. Τα καλά εκπαιδευμένα πληρώματα θα μπορούσαν να επιτύχουν δύο έως τέσσερις βολές ανά λεπτό για σύντομες περιόδους χρησιμοποιώντας το χειροκίνητο σύστημα, ουσιαστικά έναν βαρύ ατσάλινο έμβολο με ένα σκληρό ελαστικό μαξιλάρι στο ένα άκρο όπου ο γεμιστής έσπρωχνε και σφήνωνε το βλήμα μέσα στην κάνη. Η χρήση του χειροκίνητου αυτού τρόπου ήταν μεν κοπιώδης, αλλά τα πληρώματα δεν χρειάζονταν να κατεβάζουν την κάννη μετά από κάθε βολή.
Το πλήρωμα του αποτελείται από 12-13 άτομα.
Το βεληνεκές μάχης του M110 κυμαινόταν από 16,8 χλμ έως περίπου 25 χλμ με απλά βλήματα/γεμίσματα και έως 30 χλμ κατά την εκτόξευση βλημάτων με υποβοήθηση HERA.
Ιστορία
Το οβιδοβόλο M110 τέθηκε για πρώτη φορά σε υπηρεσία στον αμερικανικό στρατό το 1963 και χρησιμοποιήθηκε στον πόλεμο του Βιετνάμ από τον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών. Μεταγενέστερες εκδόσεις χρησιμοποιήθηκαν στον Πόλεμο του Κόλπου - Επιχείρηση Ασπίδα της Ερήμου και Επιχείρηση Καταιγίδα της Ερήμου από το 5ο Τάγμα 11ου Πεζοναυτών της πυροβολαρχίας Tango και το Βασιλικό Πυροβολικό του 32ου Συντάγματος του Βρετανικού Στρατού.
Το 1977 τέθηκε σε λειτουργία το αναβαθμισμένο M110A1, με μακρύτερη κάννη M201 που έδωσε αυξημένη εμβέλεια. Το M110A2 είναι η πιο πρόσφατη έκδοση με διπλό αντισταθμιστή ανάκρουσης, σε αντίθεση με την προηγούμενη έκδοση A1 που είχε δεν είχε αντισταθμιστή.
Το M110 έχει αποσυρθεί από την υπηρεσία του αμερικανικού στρατού έχοντας αντικατασταθεί από το M270 Multiple Launch Rocket System (MLRS).
Τα M110A2 κατασκευάστηκαν από αποσυρμένα M110 ή M107 των 175 μμ αριστερά|μικρογραφία| Ολλανδοί πυροβολητές με το M110 τους σε θέση βολής, 1972
Οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν χρησιμοποιήσει συστήματα M110A2 εναντίον του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν από τη δεκαετία του 1990 και κατά τη διάρκεια της τουρκικής στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία, κυρίως κατά των Μονάδων Προστασίας του Λαού.
Το M110 στην Ελλάδα
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 το Ελληνικό Πυροβολικό διαθέτει αριθμό Α/Κ οβιδοβόλων 8" Μ110. Το 1984 αποφασίσθηκε αντικατάσταση των σωλήνων 175 χιλ. με αντίστοιχους 8" και μετατροπή αριθμού Α/Κ Πυροβόλων Μ107 σε Α/Κ οβιδοβόλα Μ110Α2. Με την έναρξη εφαρμογής της συνθήκης CFE (1992) το Ελληνικό Πυροβολικό εξοπλίστηκε με ένα μεγάλο αριθμό Α/Κ οβιδοβόλων 8" Μ110/Α2 τα οποία χορηγήθηκαν από ΗΠΑ και Γερμανία.
Ένας μικρός αριθμός αυτοκινούμενων πυροβόλων M107 των 175 mm του Ελληνικού Στρατού υπηρέτησε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στην Κύπρο. Αυτά έφεραν παραλλαγές παρόμοιες με εκείνες της Εθνικής Φρουράς. Αργότερα μετατράπηκαν στη διαμόρφωση M110A2.
Βλήματα
δεξιά|μικρογραφία| Πυρηνικό βλήμα W33 των 203 χιλιοστών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυροβολικό Κατηγορία:Στρατιωτική τεχνολογία
Χάβελ
thumb|250px|Ποταμός Χάβελ, Γερμανία Ο Χάβελ (γερμ.: Havel) είναι γερμανικός ποταμός, παραπόταμος του Έλβα, ο οποίος διασχίζει τα κρατίδια του Βρανδεμβούργου, του Βερολίνου και της Σαξωνίας-Άνχαλτ. Οι πηγές του βρίσκονται κοντά στην πόλη Φύρστενμπεργκ, στα σύνορα μεταξύ Βρανδεμβούργου και Μεκλεμβούργου-Προπομερανίας. Έχει μήκος 325 χιλιόμετρα. Ο μεγαλύτερός του παραπόταμος είναι ο Σπρέε, ο οποίος ενώνεται με τον Χάβελ στις δυτικές περιοχές του Βερολίνου. Ο Χάβελ διασχίζει μεταξύ άλλων τις πόλεις Πότσδαμ, Βερολίνο, Τσέντενικ (Zehdenick), Οράνιενμπουργκ (Oranienburg), Βέρντερ (Werder), Πρέμνιτς (Premnitz), Ράτενοβ (Rathenow), Χάβελμπεργκ (Havelberg) και την πόλη Βρανδεμβούργο (Brandenburg).
Κατηγορία:Γεωγραφία του Βερολίνου Κατηγορία:Ποταμοί του Βραδεμβούργου Κατηγορία:Γεωγραφία της Σαξονίας-Άνχαλτ
657
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 657 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ευάγγελος Μαυρόπουλος (αθλητής)
Ο Βαγγέλης Μαυρόπουλος (1935 - 22 Σεπτεμβρίου 1994) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής.
Γεννήθηκε το 1935 στο Οχυρό Δράμας και ήταν το τρίτο παιδί του Παναγιώτη και της Σοφίας. Τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα έγιναν στον Ερμή Οχυρού. Στη συνέχεια από το 1949 στην Ελπίδα Δράμας ενώ παράλληλα πραγματοποιούσε τις Γυμνασιακές του σπουδές.
Το 1956 εκδήλωσε ενδιαφέρον για την απόκτησή του ο Απόλλων Αθηνών και η Ελπίδα τον παραχώρησε. Στον Απόλλωνα αγωνίστηκε από τον Μάϊο του 1956 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1961, οπότε μετανάστευσε στην Αυστραλία και αγωνίστηκε στον «Πανελλήνιο» του Σίδνεϊ μέχρι τον Δεκέμβριο του 1962. Στα δύο χρόνια που αγωνίστηκε με την ομάδα του Πανελληνίου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.
Για τον Μαυρόπουλο ενδιαφέρθηκε ο Παναθηναϊκός, όμως οι φίλαθλοι της ομάδας του Απόλλωνα αντιδρούσαν. Ενώ βρισκόταν στην Αυστραλία, την Κυριακή 8 Οκτωβρίου 1961 κυκλοφόρησε στο γήπεδο στη διάρκεια ενός αγώνα η εφημερίδα «Νέα του Απόλλωνος» με πρωτοσέλιδο τίτλο: «Βόμβα, ο Μαυρόπουλος στον Παναθηναϊκό». Αυτό εξαγρίωσε τους φιλάθλους, οι οποίοι θεώρησαν ότι η μετάβαση του Μαυρόπουλου στην Αυστραλία ήταν τέχνασμα για να θεωρηθεί ούτως ή άλλως χαμένος και έτσι να γίνει η παραχώρησή του χωρίς αντιδράσεις. Έσπευσαν λοιπόν οι φίλαθλοι στον τότε πρόεδρο της ομάδας κ. Κώστα Οικονόμου και πιέζοντάς τον απέσπασαν την υπόσχεση ότι: Όταν θα επέστρεφε ο Μαυρόπουλος από την Αυστραλία θα συνέχιζε να αγωνίζεται στον Απόλλωνα και δεν θα παραχωρούνταν στον Παναθηναϊκό. Έτσι ο Παναθηναϊκός έστρεψε την προσοχή του στον Αριστείδη Καμάρα τον οποίο και απέκτησε και μάλιστα είχε μια λαμπρή σταδιοδρομία μέχρι τα 36 του χρόνια. Ο Βαγγέλης επέστρεψε στην Ελλάδα το Δεκέμβριο του 1962 κατόπιν πρόσκλησης του Απόλλωνα και αγωνίστηκε για μερικούς μήνες οπότε διέκοψε οριστικά το ποδόσφαιρο σε ηλικία 28 χρονών πικραμένος διότι δεν τηρήθηκαν τα συμφωνηθέντα οικονομικά κίνητρα της επιστροφής του. Συμμετείχε σε πολλές αποστολές με την Εθνική ομάδα.
Ο Βαγγέλης Μαυρόπουλος απεβίωσε στις 22 Σεπτεμβρίου 1994 από καρκίνο. Ήταν παντρεμένος με την Μαρουλίτσα Γαβριήλ και είχε δύο παιδιά, τον Παναγιώτη και τη Σοφία.
Μαυροπουλος Ευαγγελος Μαυροπουλος Ευαγγελος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης
Ιωάννης Τζούνης
Ο Ιωάννης Τζούνης ήταν Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός.
Γεννήθηκε το 1920 στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών.
Ακολούθησε καριέρα στο διπλωματικό σώμα. Διετέλεσε ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας (1984 - 1989) και εξωκοινοβουλευτικός υφυπουργός Εξωτερικών (1992).
Απεβίωσε το 2007.
Παφνουτία
Πηγές
Κατηγορία:Αλχημίστριες Κατηγορία:Ιέρειες Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες
Φαρνάβαζος Γ΄ της Φρυγίας
Ο Φαρνάβαζος Γ΄ (π. 370 - μετά το 320 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Φαρνακιδών ήταν Πέρσης σατράπης της Φρυγίας, που πολέμησε τον Αλέξανδρο Γ΄ τον Μεγάλο.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αρτάβαζου Β΄ σατράπη της Ελλησποντικής Φρυγίας και μίας γυναίκας από τη Ρόδο, αδελφής των Μέμνονα και Μέντορα, στρατηγών.
O πατέρας του, με τη συνδρομή τού Μέμνονα και των μισθοφόρων του, εξεγέρθηκε εναντίον τού Αρταξέρξη Γ΄ το 358 π.Χ.. Όταν το κίνημα απέτυχε, κατέφυγαν με τις οικογένειές τους στην Αυλή της Πέλλας τού Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας (βασ. 360-336 π.Χ.). Έμειναν εκεί το διάστημα 352-342 και συνάντησαν τον νεαρό Αλέξανδρο Γ΄.
Όταν τους επετράπη να επιστρέψουν το 343 π.Χ., ο Μέμνων και ο Φαρνάβαζος Γ΄ ανέλαβαν τον Περσικό στόλο στο Αιγαίο το 334 π.Χ..
Ο πόλεμος εναντίον τού Αλεξάνδρου Γ΄
Όταν ο Αλέξανδρος Γ΄ εισέβαλε στην Περσική αυτοκρατορία, ο Μέμνων αμύνθηκε την στρατηγικά σημαντική πόλη της Αλικαρνασσού. Ο Μακεδόνας βασιλιάς την πολιόρκησε και ο Μέμνων ζήτησε ενισχύσεις και τις έλαβε. Έτσι οι Πέρσες της πόλης ανασυντάχθηκαν, παρέδωσαν όμως τελικά την πόλη στις αρχές τού 333 π.Χ..
Υποστήριξη τού Άγιδος Γ΄ της Σπάρτης εναντίον τού Αλεξάνδρου Γ΄
Περίπου την ίδια στιγμή ο Άγις Γ΄ της Σπάρτης και ο πολιτικός Δημοσθένης της Αθήνας οργάνωσαν δυνάμεις για να ελευθερώσουν τις πόλεις τους από τους Μακεδόνες. Το φθινόπωρο τού 333 π.Χ. ο Άγις Γ΄ συνάντησε τον Φαρνάναζο Γ΄ και τον Αυτοφραδάτη κάπου στο Αιγαίο και τους εμφάνισε τα σχέδιά του για έναν πόλεμο εναντίον τού Αλεξάνδρου Γ΄ στην ίδια την Ελλάδα. Οι Πέρσες συμφώνησαν να τον υποστηρίξουν με 30 τάλαντα και 10 πλοία. Ο Άγις Γ΄ προσέλαβε τους Έλληνες μισθοφόρους, που επέζησαν της μάχης της Ισσού, όπου είχαν υπηρετήσει στον Περσικό στρατό· ήταν 8.000 απόμαχοι.
Ο Μέμνων και ο Φαρνάβαζος Γ΄ κατέλαβαν την Κω και τη Χίο, αλλά όταν πολιόρκησαν τη Μυτιλήνη, ο Μέμνων ασθένησε από πυρετό και απεβίωσε. Ο Φαρνάβαζος Γ΄ ανέλαβε τον έλεγχο των περσικών δυνάμεων στο Αιγαίο, βοηθούμενος από τον Αυτοφραδάτη. Κατέλαβαν τη Μυτιλήνη και την Τένεδο, νησί που τους έδωσε τον έλεγχο τού Ελλησπόντου.
Ο Φαρνάβαζος Γ΄ απείλησε την τροφοδοσία τού Αλεξάνδρου Γ΄ με την ίδρυση ενός φρουρίου κοντά στην Αλικαρνασσό, που έκανε το λιμάνι της απρόσιτο. Κατέλαβε τη Σαμοθράκη, τη Σίφνο και την Άνδρο, ενώ συνέλαβε όλα τα ελληνικά πλοία τροφοδοσίας.
Όμως τον Νοέμβριο τού 333 π.Χ. ο Δαρείος Γ΄ είχε χάσει την αποφασιστική μάχη της Ισσού. Ο Φαρνάβαζος Γ΄ γινόταν ολοένα πιο απομονωμένος: ο Άγις Γ΄ αποσύρθηκε της εξέγερσης· οι κάτοικοι των νησιών που είχε καταλάβει ο Φαρνάβαζος Γ΄, εξεγέρθηκαν· πολλοί στρατιώτες του λιποτάκτησαν. Ο πολύ μειωμένος στόλος του νικήθηκε κοντά στη Χίο και ο ίδιος συνελήφθη. Καθώς τον οδηγούσαν στον Αλέξανδρο Γ΄, δραπέτευσε και πήγε στην Κω.
Μετέπειτα ζωή
Δεν γνωρίζουμε τι απέγινε μετά· υπάρχει κενό στις ιστορικές πηγές. Εκτιμούμε, ότι τελικά υποτάθηκε στον Μακεδόνα στρατηλάτη, καθώς το 324 π.Χ. η αδελφή του Αρτονίς δόθηκε ως σύζυγος στον Ευμένη τον Καρδιανό από τον Αλέξανδρο Γ΄, η αδελφή του Αρτακάμα στον Πτολεμαίο Α΄ και τη Βαρσίνη έλαβε ο ίδιος ο Μακεδόνας βασιλιάς. Αυτά αναφέρει ο Πλούταρχος στον Βίο τού Ευμένη.
Το 321 π.Χ. βρίσκουμε τον Φαρνάβαζο Γ΄ να διοικεί μοίρα τού ιππικού για τον Ευμένη στη μάχη τού Ελλησπόντου, στην οποία νίκησε τον Κρατερό και τον Νεοπτόλεμο. Αυτά αναφέρει ο Πλούταρχος στον Βίο τού Ευμένη.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Φαρνακιδών
Η Ταινία Lego Batman
Η Ταινία Lego Batman (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Lego Batman Movie) είναι μια ταινία κινουμένων σχεδίων με υπερήρωες του 2017, παραγωγής Warner Animation Group, DC Entertainment, RatPac Entertainment, Lego System A/S, Lin Pictures, Lord Miller Productions, Vertigo Entertainment and Animal Logic, και διανομής από την Warner Bros. Pictures. Το σκηνοθέτησε ο Κρις ΜακΚέι στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, από σενάριο των Σεθ Γκράχαμ-Σμιθ, Κρις ΜακΚίνα, Έρικ Σόμερς, Τζάρεντ Στερν και Τζον Γουίτινγκτον και παρήχθη από τους Νταν Λιν, Ρόι Λι και Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ. Βασισμένη στους χαρακτήρες του DC Universe που δημιούργησε η DC Comics και η σειρά παιχνιδιών Lego DC Super Heroes ' Batman, η ταινία είναι μια συνεργασία μεταξύ οίκων παραγωγής από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία και τη Δανία, το πρώτο spin-off στο franchise The Lego Movie και η δεύτερη δόση συνολικά. Στην ταινία εμφανίζεται ο Γουίλ Αρνέτ να επαναλαμβάνει τον ρόλο του ως Batman από το Η Ταινία Lego μαζί με τους Ζακ Γαλιφιανάκης, Μάικλ Σέρα, Ροζάριο Ντόνσον και Ραλφ Φάινς. Η ιστορία ακολουθεί τον ομώνυμο χαρακτήρα (Αρνέτ) καθώς προσπαθεί να ξεπεράσει τον μεγαλύτερο φόβο του για να σταματήσει το τελευταίο σχέδιο του Τζόκερ (Γαλιφιανάκης).
Η ανάπτυξη του Η Ταινία Lego Batman ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2014, αφού η Warner Bros ανακοίνωσε αρκετές ταινίες Lego, μετά την κριτική και εμπορική επιτυχία του Η Ταινία Lego, ενώ ο Κρις ΜακΚέι προσλήφθηκε για να σκηνοθετήσει την ταινία αφού αντικαταστάθηκε από τον Ρομπ Σραμπ για να σκηνοθετήσει την συνέχεια του Η Ταινία Lego. Ανέφερε και τα Τρελές Σφαίρες και Μία Αμίθανη... Απίθανη Πτήση σειρά ταινιών ως βασικές εμπνεύσεις του. Η κλήση casting ξεκίνησε τον Ιούλιο έως τον Νοέμβριο του 2015. Η ταινία αποτίει φόρο τιμής για πολλές αναφορές σε προηγούμενες ταινίες, κινούμενα σχέδια και κόμικς του Batman. Η ταινία περιλαμβάνει επίσης χαρακτήρες από άλλα αξιόλογα franchise και σειρές ταινιών μαζί τους. Όπως και το Η Ταινία Lego, έτσι και το animation δόθηκε από την Animal Logic. Ο Λορν Μπαλφ συνέθεσε τη μουσική παρτιτούρα της ταινίας.
Η Ταινία Lego Batman έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας στις 29 Ιανουαρίου 2017, και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 10 Φεβρουαρίου 2017 σε μορφές RealD 3D, Dolby Cinema, IMAX, IMAX 3D και 4DX. Η ταινία έλαβε γενικά θετικές κριτικές από τους κριτικούς για τα κινούμενα σχέδια, τη φωνή, το soundtrack, το οπτικό ύφος και το χιούμορ της και ήταν επίσης εμπορικά επιτυχημένη, έχοντας εισπράξει 310 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως έναντι προϋπολογισμού περίπου 80 εκατομμυρίων δολαρίων. Μία συνέχεια με τίτλο Lego Superfriends, ανακοινώθηκε το 2018, αλλά ακυρώθηκε αφού η Universal Pictures απέκτησε τα δικαιώματα franchise Lego.
Πλοκή
Μέσα στη υπερηρωική διάσταση της DC του πολυσύμπαντος Lego, ο Batman προστατεύει την Γκόθαμ Σίτυ και καταπολεμά το έγκλημα. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας αποστολής του να σταματήσει τον Τζόκερ και άλλους υπερκακούς του Γκόθαμ από το να καταστρέψουν την πόλη, ο Μπάτμαν καταφέρνει, αλλά πληγώνει επίσης τα συναισθήματα του Τζόκερ λέγοντάς του ότι δεν είναι τόσο σημαντικός στη ζωή του όσο νομίζει, οδηγώντας τον Τζόκερ να αναζητήσει την απόλυτη εκδίκηση. αυτόν.
Την επόμενη μέρα, το alter ego του Batman, Μπρους Γουέιν, παρευρίσκεται στο χειμερινό γκαλά της πόλης, το οποίο γιορτάζει τόσο τη συνταξιοδότηση του Αστυνομικού Επιτρόπου Γκόρντον όσο και την ανάληψη της κόρης του Μπάρμπαρα για να τον αντικαταστήσει. Ο Γουέιν χτυπιέται από τη Μπάρμπαρα και αυτή η απόσπαση της προσοχής τον έχει ως αποτέλεσμα να συμφωνεί άθελά του να υιοθετήσει τον ενθουσιώδη ορφανό Ντικ Γκρέισον. Τότε ο Γουέιν εξοργίζεται από τα σχέδια της Μπάρμπαρα να αναδιαρθρώσει την αστυνομία ώστε να λειτουργεί χωρίς την ανάγκη του Batman. Ο Τζόκερ καταρρίπτει το πάρτι με άλλους υπερκακούς του Γκόθαμ. Ο Τζόκερ παραδίδεται στην αστυνομία, ενώ συλλαμβάνει σχεδόν όλους τους άλλους υπερκακούς του Γκόθαμ για την αστυνομία, εκτός από τη Χάρλεϊ Κουίν. Με τόσους πολλούς υπερκακούς φυλακισμένους, ο Batman ερημώνει καθώς το Γκόθαμ δεν χρειάζεται πλέον τις ικανότητές του για την καταπολέμηση του εγκλήματος.
Υποψιαζόμενος ότι ο Τζόκερ δεν είναι καλός, ο Μπάτμαν σχεδιάζει να κλέψει τον προβολέα της Φασματικής Ζώνης του Supeman, μια συσκευή που μπορεί να διώξει οποιονδήποτε στην Φασματική Ζώνη, η οποία φιλοξενεί μερικούς από τους πιο επικίνδυνους κακούς στο πολυσύμπαν της Lego, μόνο για να παρέμβει ο Άλφρεντ και συμβούλεψε τον να φροντίσει τον Ντικ. Ο Batman αρχικά αρνείται, οπότε ο Άλφρεντ επιτρέπει στον Ντικ να μπει στην Bat Σπηλιά. Εμφανιζόμενος ως Batman ενώπιον του Ντικ, ο Batman δηλώνει ότι υιοθετεί επίσης τον Ντικ και υποθάλπει τον Ντικ ως Ρόμπιν για να βοηθήσει στο σχέδιο του. Ο Batman και ο Robin ανακτούν τον προβολέα από το Φρούριο της Μοναξιάς, εισβάλλουν στο Άσυλο Arkham και στέλνουν με επιτυχία τον Τζόκερ στην Φασματική Ζώνη. Υποψιαζόμενη ότι ο Τζόκερ ήθελε να σταλεί εκεί, η Μπάρμπαρα κλειδώνει τον Μπάτμαν και τον Ρόμπιν.
Ενώ ο προβολέας κατασχέθηκε ως αποδεικτικό στοιχείο, η Χάρλεϊ τον κλέβει πίσω ως μέρος του σχεδίου του Τζόκερ και τον ελευθερώνει, επιτρέποντάς του να επιστρέψει στο Γκόθαμ με όλους τους κακούς του πολυσύμπαντος που είχε στρατολογήσει στη Φασματική Ζώνη, συμπεριλαμβανομένου του Σάουρον, ο οποίος ενημερώνει τον Τζόκερ ότι ο Batman είναι ο Μπρους Γουέιν. Οι κακοί του πολυσύμπαντος επιτίθενται στο Γκόθαμ και καταλαμβάνουν το Νησί Γουέιν. Συνειδητοποιώντας ότι τελικά το Γκόθαμ χρειάζεται τον Batman, η Μπάρμπαρα απελευθερώνει τον Batman και τον Ρόμπιν και συνεργάζεται μαζί τους και τον Άλφρεντ για να σταματήσει τη νέα απειλή. Αν και οι συμπαίκτες του πετυχαίνουν κάποια επιτυχία στην καταπολέμηση των κακών του πολυσύμπαντος, ο Batman τους διώχνει με το ζόρι παρά τις διαμαρτυρίες τους, φοβούμενος ότι μπορεί να τους χάσει όπως και οι γονείς του.
Ο Batman αντιμετωπίζει μόνος τον Τζόκερ. Πιστεύοντας πως ο Batman είναι ανίκανος να αλλάξει τον τρόπο του, ο Τζόκερ τον στέλνει στην Φασματική Ζώνη πριν κλέψει τις κατασχεμένες βόμβες της Bat Σπηλιάς για να καταστρέψει το Γκόθαμ. Εν τω μεταξύ, η Φύλις, η θυρωρός της Φασματικής Ζώνης, δείχνει στον Batman πώς έχει κακομεταχειριστεί τον Ντικ, τον Άλφρεντ, τη Μπάρμπαρα και τον Τζόκερ. Ο Batman αποδέχεται τον μεγαλύτερο φόβο του, το να είναι μέλος μιας οικογένειας, και αποφασίζει να αλλάξει. Οι σύμμαχοι του Batman επιστρέφουν στον αγώνα για να τον βοηθήσουν, αλλά κινδυνεύουν και οι ίδιοι. Ο Batman κάνει συμφωνία με τη Φύλις για να επιστρέψει προσωρινά στο Gotham για να ανακτήσει τους δραπέτευτους κρατούμενους της Ζώνης και φτάνει εγκαίρως για να σώσει τους συμμάχους του, ζητώντας τους συγγνώμη που τους άφησαν και ζητώντας τη βοήθειά τους για να σταματήσουν τον Τζόκερ. Συμφωνούν, με την Μπάρμπαρα να παίρνει την περσόνα Batgirl.
Με τη βοήθεια άλλων υπερ-κακών του Γκόθαμ, που ένιωσαν παραμελημένοι από τον Τζόκερ όταν αρνήθηκε να τους διώξει από το Arkham, ο Batman και η ομάδα του νικούν τους κακούς του πολυσύμπαντος που δραπέτευσαν και τους στέλνουν πίσω στην Φασματική Ζώνη. Ωστόσο, οι βόμβες του Τζόκερ εκρήγνυνται, διαλύοντας το Γκόθαμ στις πλάκες κάτω από την πόλη. Ο Batman πείθει τον Τζόκερ να τον βοηθήσει λέγοντάς του ότι του δίνει σκοπό να γίνει ο ήρωας που είναι και με τη βοήθεια κάθε αμάχου και κακού, καταφέρνουν να σώσουν το Γκόθαμ, συνδέοντας τους εαυτούς τους με την αλυσίδα για να ξανασυναρμολογήσουν τα πιάτα.
Στη συνέχεια, ο Batman αποκαλύπτει στον Ντικ ότι είναι ο Μπρους Γουέιν και μετά πηγαίνει να επιστρέψει στη Φασματική Ζώνη για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της προηγούμενης συμπεριφοράς του. Η Φύλις εμποδίζει τον Μπάτμαν να εισέλθει στη Φασματική Ζώνη, αφού συνειδητοποίησε ότι είναι ήρωας και είδε πώς άλλαξε για να σώσει τους πάντες. Στη συνέχεια, ο Batman δίνει στους άλλους υπερκακούς του Τζόκερ και του Γκόθαμ για να αποφύγουν τη σύλληψη, γνωρίζοντας ότι δεν θα ταιριάζουν με τη νέα οικογένεια των Νυχτερίδων.
Ηθοποιοί φωνής
Αρκετοί ηθοποιοί φωνάζουν τους διάφορους κακούς από τη γκαλερί εχθρών του Batman, συμπεριλαμβανομένου του Μπίλι Ντι Γουίλιαμς ως Two-Face (ως νεύμα στον ρόλο του ως Χάρβεϊ Ντεντ, πρώην ταυτότητα του Two-Face, στην ταινία του 1989 Μπάτμαν), Ρίκι Λίντχομ ως Poison Ivy, Κόναν Ο'Μπράιεν ως Riddler, Τζέισον Μαντζούκας ως Scarecrow, Ζόι Κράβιτζ ως Catwoman (Η Κράβιτζ επέστρεψε ως Catwoman στην ταινία του 2022 The Batman), Ματ Βίλα ως Killer Croc, Κέιτ Μικούτσι ως Clayface, Νταγκ Μπένσον ως Bane (η εμφάνιση του χαρακτήρα και η ερμηνεία του Μπένσον είναι προορισμένες να μοιάζουν με αυτή του Τομ Χάρντι ως Bane στο The Dark Knight Rises το 2012), του Τζον Βένζον ως Penguin, του Ντέιβιντ Μπάροους ως Mr. Freeze (ο Μπάροους εκφράζει επίσης τη φωνή ενός anchorman) και της Λόρα Κάιτλινγκερ ως Orca (η Kightlinger εκφράζει επίσης τη φωνή μίας ρεπόρτερ). Η ταινία περιλαμβάνει επίσης κακούς από άλλα franchise, όπως το Μάτι του Σάουρον από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και το Χόμπιτ (με φωνή Τζεμέιν Κλεμέιντ ), την Κακιά Μάγισσα της Δύσης από τον Μάγο του Οζ (επίσης τη φωνή του Ρίκι Λίντχομ), τον Λόρδο Βόλντεμορτ από το Χάρι Πότερ (με φωνή Έντι Ίζαρντ), Κινγκ Κονγκ από το Κινγκ Κονγκ, το πλάσμα του βάλτου από διάφορες ταινίες με τέρατα (και τα δύο με φωνή ο Σεθ Γκριν), Μέδουσα από την ελληνική μυθολογία (επίσης με φωνή Λόρεν Γουάιτ, και οι Daleks από τον Doctor Who (τη φωνή του Νίκολας Μπριγκς, που επαναλαμβάνει τον ρόλο του από την τηλεοπτική σειρά).
Η φωνή του Batcomputer (που αποδίδεται ως "Puter), που απεικονίζεται εδώ ως μια τεχνητή νοημοσύνη που ελέγχει όλα τα gadget και τα οχήματα του Batman, γίνεται από τη Siri.
Χρησιμοποιείται αρχειακό υλικό του Τομ Κρουζ και της Ρενέ Ζελβέγκερ από το Τζέρι Μαγκουάιρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment Κατηγορία:Μαγεία στις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες spin-offs Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Η Ταινία Lego (franchise) Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες 4DX Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Λορν Μπάλφε Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Νταν Λιν Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2017 Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ
Σαμ Λόιντ
Ο Σάμιουελ Λόιντ (Samuel Loyd) γεννήθηκε στην Φιλαδέλφεια Πενσυλβάνιας Η.Π.Α. στις 31 Ιανουαρίου 1841 και πέθανε (πιθανώς στην Νέα Υόρκη) στις 10 Απριλίου 1911. Ήταν ο μεγαλύτερος Αμερικανός συνθέτης γρίφων (διασκεδαστικών μαθηματικών, λογικών, σκακιστικών, λεκτικών, οπτικών), γιατί δημιούργησε πάνω από 10.000 γρίφους.
Προσφορά
Ως συνθέτης σκακιστικών προβλημάτων, δημιούργησε περίπου 800 προβλήματα, πολλά από τα οποία είχαν ιδιοφυή θέματα. Ο Λόιντ πήρε στις 11 Οκτωβρίου 1856 πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό προβλημάτων της "New York Clipper", σε ηλικία 15 ετών.
Λίλλη Παπαγιάννη
Η Λίλλη Παπαγιάννη (1935, Αθήνα - 12 Μαΐου 2015) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Σαμ Λόιντ
Προσφορά
Ως παίκτης αγωνιστικού σκακιού ο Λόιντ ήταν, στην ακμή του, μεταξύ των καλυτέρων παικτών των Η.Π.Α.. Είχε λάβει μέρος στο διεθνές τουρνουά στο Παρίσι το 1867 και η καλύτερη απόδοσή του ήταν στη Νέα Υόρκη το 1886. Σύμφωνα με τις μετρήσεις Chessmetrics είχε την 15η θέση στον κόσμο.
Λίλλη Παπαγιάννη
Βιογραφία
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, απ' όπου αποφοίτησε το 1958, οπότε και στη συνέχεια συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους. Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1959, στην ταινία "Νταντά με το ζόρι". Εμφανίστηκε σε τηλεοπτικές σειρές ("Επειδή και διά ταύτα"), όπως επίσης και σε θεατρικά έργα για το ραδιόφωνο.
Σαμ Λόιντ
Προσφορά
Ο Λόιντ εξέδιδε το μηνιαίο "Περιοδικό γρίφων του Σαμ Λόιντ" ("Sam Loyd's Puzzle Magazin") γεμάτο με σπαζοκεφαλιές. Για μερικούς γρίφους αθλοθετούσε βραβείο 1000 δολάρια σε όποιον θα έστελνε λύση.
Λίλλη Παπαγιάννη
Βιογραφία
Μέχρι και το 1969 συνεργάστηκε με το ΚΘΒΕ σε παραστάσεις, ενώ από το 1982 μέχρι το 1988, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο.
Σαμ Λόιντ
Προσφορά
Επειδή ήταν οπαδός και των γρίφων Τάνγκραμ, ο Λόιντ δημοσίευσε ένα βιβλίο με 700 μοναδικά σχέδια Τάνγκραμ και ένα φαντασιώδες ιστορικό της δημιουργίας με Τάνγκραμ. Σε Ευρώπη και Αμερική υπήρχε τότε μια μανία για το Τάνγκραμ, και το δημοφιλές βιβλίο του Λόιντ του εξασφάλισε ένα σημαντικό εισόδημα.
Λίλλη Παπαγιάννη
Προσωπική ζωή
Το 1957 γνωρίστηκε και παντρεύτηκε τον ηθοποιό Ανδρέα Φιλιππίδη, με τον οποίο συγκρότησε θίασο το 1965.
Σαμ Λόιντ
Προσφορά
Ο Λόιντ έγινε γνωστός σε πολύ κόσμο το 1878, όταν επινόησε τον γρίφο Δεκαπέντε. Ο γρίφος είναι ένα τετραγωνικό πλαίσιο που έχει μέσα 15 τετραγωνικές ψηφίδες σε διάταξη 4×4 οπότε υπάρχει μια θέση κενή. Οι ψηφίδες μπορούν να ολισθαίνουν και πρέπει να δημιουργηθεί μια εικόνα ή να μπουν σε μια σειρά οι ψηφίδες.
Λίλλη Παπαγιάννη
Θεατρικές Παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Σαμ Λόιντ
Προσφορά
Το βιβλίο του "Κυκλοπαίδεια γρίφων" ("Cyclopedia of Puzzles") δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατό του, το 1914, από τον γιό του Σαμ Λόιντ Τζούνιορ, που ήταν κι αυτός προβληματιστής.
Λίλλη Παπαγιάννη
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Σαμ Λόιντ
Σκακιστικά προβλήματα του Λόιντ
και δυό προβλήματα με ωραία κλειδιά.
Το πρόβλημα "Κατεργάρικα γαϊδούρια"
150px|μικρογραφία|δεξιά|"Κατεργάρικα γαϊδούρια" του Σαμ Λόιντ Ένα άλλου είδους πρόβλημα είναι αυτό που λέγεται "Κατεργάρικα γαϊδούρια" (Trick donkeys). Στο πρόβλημα αυτό ο αναγνώστης πρέπει να αποκόψει τους αναβάτες έτσι, ώστε να καβαλλικέψουν τα γαϊδούρια. Το πρόβλημα λύνεται με οπτική απάτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκακιστές
Πάλη στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η πάλη είναι ένα από τα κλασικά ολυμπιακά αθλήματα, αφού μπήκε στις Ολυμπιάδες το 1896 στην Αθήνα και διεξάγεται συνεχώς εκτός από το 1900. Από το 2004 διεξάγονται και αγώνες γυναικών.
Αγώνες πάλης διεξήχθησαν και στους μεσοολυμπιακούς του 1906 στην Αθήνα
Χαρακτηριστικά
Στους άνδρες υπάρχουν δύο μορφές πάλης, η ελληνορωμαϊκή, στην οποία επιτρέπονται λαβές μόνο πάνω από τη μέση και η ελευθέρα, στην οποία επιτρέπονται λαβές και στα πόδια. Οι αθλητές αγωνίζονται σε επτά κατηγορίες στο κάθε στυλ ανάλογα με το βάρος τους.
Γυναικεία πάλη γίνεται μόνο στο ελεύθερο στυλ και οι αθλήτριες χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες βάρους.
Ιστορικά στοιχεία
Στις πρώτες Ολυμπιάδες δεν υπήρχαν ούτε σταθερές κατηγορίες βάρους για τους αγώνες της πάλης ούτε το στυλ ήταν καθορισμένο. Στην Α΄ Ολυμπιάδα υπήρχε μόνο μία κατηγορία ελληνορωμαϊκής. Το 1900 στο Παρίσι δεν έγιναν καθόλου αγώνες πάλης. Το 1904 στο Σεντ Λιούις των ΗΠΑ έγινε μόνο ελευθέρα πάλη σε επτά κατηγορίες. Το 1908 στο Λονδίνο έγιναν και τα δύο στυλ σε εννιά κατηγορίες συνολικά. Το 1912 στη Στοκχόλμη έγινε μόνο η ελληνορωμαϊκή σε πέντε κατηγορίες.
Από το 1920 στην Αμβέρσα διεξάγονται αγώνες και στα δύο στυλ αλλά ο αριθμός των κατηγοριών βάρους αυξομειωνόταν από Ολυμπιάδα σε Ολυμπιάδα. Έτσι οι 10 κατηγορίες (5+5) του 1920, έγιναν 16 (8+8) το 1948 στο Λονδίνο και 20 (10+10) το 1972 στο Μόναχο. Το 2000 μειώθηκαν σε 16 (8+8) και το 2004 σε 14 (7+7). Το ίδιο έτος μπήκαν και 4 κατηγορίες γυναικών μόνο στην ελεύθερη πάλη.
Ελλάδα
Η Ελλάδα έχει παράδοση στην πάλη, κυρίως στην ελληνορωμαϊκή. Συμμετέχει στους αγώνες από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 και έχει πολλές διακρίσεις. Συνολικά οι Έλληνες παλαιστές έχουν κατακτήσει έντεκα μετάλλια: ένα χρυσό, τρία ασημένια και επτά χάλκινα. Από αυτά τα δύο χάλκινα προέρχονται από την ελευθέρα πάλη και τα υπόλοιπα από την ελληνορωμαϊκή.
*