cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπενβενούτο Τίζι
Αρχική εκπαίδευση
Ζωγράφισε εκτενώς στη Φερράρα, τόσο σε λάδι όσο και σε τοιχογραφίες Δύο από τα κύρια έργα του ήταν η «Σφαγή των Αθώων» (1519), στην εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου και το αριστούργημά του «Προδοσία του Χριστού» (1524). Για τον πρώτο δημιούργησε πήλινα μοντέλα για μελέτη και μια πήλινη μορφή. Συνέχισε σταθερά τη εργασία του μέχρι που το 1550 τον σταμάτησε η τύφλωση, ζωγραφίζοντας όλες τις γιορτές σε μοναστήρια για την αγάπη του Θεού. Είχε νυμφευτεί στην ηλικία σαράντα οκτώ ετών και πέθανε στη Φερράρα στις 6 Σεπτεμβρίου 1559, αφήνοντας δύο παιδιά. αριστερά|μικρογραφία|330x330εσ| Στέψη της Αγίας Αικατερίνης, [[Μουσεία Καπιτωλίου|Μουσεία του Καπιτωλίου]] Ήταν φίλος των Τζούλιο Ρομάνο, Τζορτζόνε, Τιτσιάνο και Αριόστο. Σε πίνακα του "Παραδείσου" ζωγράφισε τον Αριόστο μεταξύ της Αγίας Αικατερίνης και του Αγίου Σεβαστιανού. Όταν ήταν νέος, του άρεσε να παίζει λαούτο και επίσης η ξιφασκία. Κατατάσσεται μεταξύ των καλύτερων ζωγράφων της Φερράρα. Κορυφαίος μαθητής του ήταν ο Τζιρόλαμο ντα Κάρπι (Girolamo da Carpi).
Ώριμα έργα και αξιολόγηση
Ακόμα και τα λιγότερο επιτυχημένα έργα του διατηρούν, ανάμεσα στην ψυχρή και πορσελάνινη ποιότητα τους, μιαν αρμονία που σηματοδοτεί τον βενετσιάνικο χρωματισμό. Τα νεανικά του έργα περιλαμβάνουν το "Κυνήγι του αγριόχοιρου" στο Palazzo Sciarra. Αργότερα, η «Πομπή του Ιππότη» στο Παλάτσο Κολόννα στη Ρώμη - ήταν σαν να υποσχόταν έναν "Ιταλό Κόυπ", λιγότερο συνηθισμένο, πιο ρομαντικό και πιο εκλεπτυσμένο από τον Ολλανδό καλλιτέχνη.
Τα νεανικά του έργα περιλαμβάνουν το κυνήγι αγροόχοιρου στο Palazzo Sciarra και το Η Παρθένος στα νέφη με τέσσερις Αγίους (1518) στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας στη Βενετία, που θεωρείται ένα από τα αριστουργήματά του. Το Pietà (1527) στην Πινακοθήκη Μπρέρα του Μιλάνου αποκαλύπτει μια ολοένα και πιο στυλιζαρισμένη θεραπεία. Η Madonna (1532) στη Πινακοθήκη της Μόντενα είναι μια γοητευτική εικόνα. Ωστόσο, ο μεγάλος θρίαμβος της θρησκείας στο Atheneum της Φερράρα έχει περιγραφεί ως «σχολαστική» υπόθεση, της οποίας τα επεισόδια είναι δύσκολο να διευκρινιστούν. Ο Γκαροφάλο είναι ένας από τους ζωγράφους που είναι γνωστοί και περιγράφονται από τον Βαζάρι. Από το 1550 μέχρι τον θάνατό του ο Γκαροφάλο ήταν τυφλός.
Το 1520, ο Τζιρόλαμο ντα Κάρπι λέγεται ότι είχε μαθητεύσει στο εργαστήριο του Γκαροφάλο και συνεργάστηκε μαζί του σε έργα στη Φερράρα το 1530–40. Άλλοι μαθητές περιλαμβάνουν τον Στέφανο Φαλτσαγκαλλόνι. Ο Γκαροφάλο επηρέασε επίσης τους Αντόνιο Πίρρι (Antonio Pirri) και Νικόλα Πιζάνο (Nicola Pisano, ενεργός 1499-1538).
Ισαβέλλα Α΄ της Αχαΐας
Η Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνη ή Βιλλαρδουίνη (Γαλλικά: Isabelle de Villehardouin), γνωστή και ως Ιζαμπώ ή Ζαμπέα, όπως την αναφέρει το Χρονικόν του Μορέως, (γεννήθηκε γύρω στο 1260 στην Καλαμάτα, πέθανε το 1311 ή 1312 ) από τον Οίκο των Βιλλεαρδουίνων ήταν πριγκίπισσα της Αχαΐας suo jure.
Βιογραφία
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Γουλιέλμου Β΄ πρίγκiπα της Αχαΐας. Μητέρα της ήταν η Άννα Αγγελίνα, κόρη του Μιχαήλ Β;, δεσπότη της Ηπείρου. Η Άννα Αγγελίνα ήταν τρίτη σύζυγος του Γουλιέλμου. Ο γάμος έγινε στην Πάτρα, κατά πάσα πιθανότητα το 1258. Ο Γουλιέλμος όμως δεν είχε αποκτήσει παιδιά από τους πρώτους δύο γάμους του, ενώ από τον τρίτο απέκτησε δυο κόρες, πρώτα την Ισαβέλλα και μετά τη Μαργαρίτα. Κατά συνέπεια η Ισαβέλλα ήταν η κύρια κληρονόμος του πριγκιπάτου της Αχαΐας, ενώ στη Μαργαρίτα δόθηκε το κάστρο της Άκοβας.
Το 1268 ο Γουλιέλμος επισκέφθηκε τον βασιλιά της Νάπολης Κάρολο Α΄ τον Ανδεγαυό και συμφώνησε μαζί του τον γάμο της κόρης του Ισαβέλλας με το γιο του Καρόλου Φίλιππο πρίγκιπα της Σικελίας. Η μέλλουσα νύφη όμως δεν ήταν ακόμη σε ηλικία γάμου και ο Φίλιππος έστειλε μία γαλέρα στη Γλαρέντζα να τη φέρει στη Νάπολη. Ο γάμος έγινε τρία χρόνια αργότερα, στις 28 Μαΐου 1271 στο Τράνι της Ιταλίας, όταν η Ισαβέλλα ήταν σε ηλικία 11 ετών, ως επισφράγιση της Συνθήκης του Βιτέρμπο, που όριζε ότι μετά τον θάνατο του πατέρα της το πριγκιπάτο να περάσει στον σύζυγο ή τον πεθερό της. Ο Φίλιππος όμως πέθανε πρόωρα (1277) και η Ισαβέλλα έμεινε χήρα, αν και νεότατη. Στη συνέχεια πέθανε ο πατέρας της (1278), οπότε το δουκάτο πέρασε στον πεθερό της Κάρολο Α'. Η χήρα παρέμεινε στο κάστρο του Αυγού, κοντά στην Νάπολη.
Το 1285 ο Κάρολος Α΄ πέθανε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Κάρολος Β΄ ο Χωλός, ο οποίος πήρε την εξουσία στα χέρια του το 1289. Τότε (τον Σεπτέμβριο του 1289) η Ισαβέλλα σε ηλικία 28 ετών ήλθε σε δεύτερο γάμο με τον Φλωρέντιο του Αινώ. Ο Κάρολος Β΄ συναντήθηκε με το νέο ζευγάρι της Αχαΐας και συναίνεσε στο να δοθεί στο ζεύγος η διακυβέρνηση του πριγκιπάτου, με τον όρο ότι η Ισαβέλλα δεν θα προχωρούσε σε νέο γάμο χωρίς την συγκατάθεσή του, σε περίπτωση που ο νέος σύζυγος πέθαινε επίσης πρόωρα. Τελικά το ζευγάρι έκανε μία κόρη, την Ματθίλδη του Αινώ. Ο Φλωρέντιος έκλεισε τη Συνθήκη της Γλαρέντσας με τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο (1290). Κύρια γεγονότα στη διακυβέρνηση του Φλωρέντιου και της Ισαβέλλας ήταν τα εξής: (α) Η επιδρομή του Ρογήρου ντε Λιούρια με τον αραγωνέζικο στόλο στην Πελοπόννησο. Σε μάχη με τις δυνάμεις του πριγκιπάτου, ο ντε Λιούρια συνέλαβε αιχμάλωτους ιππότες του πριγκιπάτου, μεταξύ των οποίων τον φημισμένο Ιωάννη ντε Τουρναί (1292). Η Ισαβέλλα για να τους απελευθερώσει, αναγκάστηκε να αποδώσει λύτρα στον ντε Λιούρια συναντώντας τον η ίδια στην παραθαλάσσια θέση Καλό Ποτάμι. (β) Η άλωση της Καλαμάτας από τους Σλάβους της γειτονικής Γιάννιτσας (1293): Οι επαναστάτες κήρυξαν την πόλη τμήμα του βυζαντινού δεσποτάτου του Μορέως με έδρα το Μυστρά. Στους διαμαρτυρόμενους Φράγκους, ο δεσπότης του Μυστρά δήλωσε ότι η κατάληψη είχε συμβεί εν αγνοία του και περαιτέρω ο Αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος υποσχέθηκε την επιστροφή της πόλης, ενώ έστειλε μυστική διαταγή στον Μυστρά για το αντίθετο. Στην πράξη, για να επιστραφεί η πόλη στο πριγκιπάτο, χρειάστηκε η προδοτική επέμβαση του πρωτοστράτορα του Μυστρά Γεώργιου Σγουρομάλλη (ο οποίος στη συνέχεια τιμωρήθηκε). Ο Φλωρέντιος πέθανε από άγνωστη αιτία σε ηλικία 50 ετών, μετά από την ανεπιτυχή πολιορκία του κάστρου του Αγίου Γεωργίου στην Αρκαδία (1297).
Η Ισαβέλλα το 1300 επισκέφθηκε τη Ρώμη για τους εορτασμούς του Ιωβηλαίου και εκεί γνώρισε τον 20χρονο Φίλιππο της Σαβοΐας, κύριο του Πεδεμοντίου, με τον οποίο σύντομα πραγματοποίησε τον τρίτο γάμο της. Ο Φίλιππος σχεδίαζε να ανακτήσει όλη την Λακωνία από τους Έλληνες. Οι απαιτήσεις του για αυξημένα έσοδα μέσω βαρύτατων φόρων οδήγησε στην αντίδραση των τοπικών φεουδαρχών και σε επανάσταση των ορεινών Αρκάδων. Από τον Φίλιππο η Ισαβέλλα απέκτησε μια κόρη, τη Μαργαρίτα, περί το 1303.
Οικογένεια
Η Ισαβέλλα παντρεύτηκε πρώτα με τον Φίλιππο των Καπετιδών-Ανζού, γιο του Καρόλου Α΄ βασιλιά της Σικελίας(-Νάπολης). Έπειτα με τον Φλωρέντιο του Αινώ και τέλος με τον Φίλιππο A΄ του Οίκου της Σαβοΐας κόμη του Πεδεμοντίου. Από τον 2ο γάμο της είχε μία κόρη:
Νομίσματα
Στα τορνέζια (νομίσματα) του Πριγκιπάτου της Αχαΐας της περιόδου 1297-1300 αναγράφεται: «YSABELLA * P * ACH» (Ισαβέλλα Πριγκίπισσα Αχαΐας) και στην άλλη πλευρά "DE CLARENCIA". Στη σφραγίδα της αναγράφεται "YSABELLE PR[INC]IPISSE ACHAYE" (βλ. και παραπάνω εικόνα).
Είναι το πρωταγωνιστικό πρόσωπο του μυθιστορήματος του Αγγέλου Τερζάκη Η πριγκιπέσσα Ιζαμπώ (1945).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αχαΐας Κατηγορία:Οίκος του Βιλλεαρδουίνων
2066 Παλάλα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Παλάλα εκτιμάται σε 19 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,049 ± 0,011. Ο Παλάλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ώρες και 44 λεπτά.
Δικαίωμα στην πόλη
μικρογραφία| Village défendu. Guy Debord 1953.jpg Το δικαίωμα στην πόλη είναι μια ιδέα και ένα σύνθημα, που ειπώθηκε αρχικά από τον Ανρί Λεφέβρ στο βιβλίο Le Droit à la ville (μτφ από γαλλικά: Το Δικαίωμα στην πόλη) του 1968.
2066 Παλάλα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παλαλα
Δικαίωμα στην πόλη
Επισκόπηση
Ο ιδέα του Λεφέβρ συνοψίζεται ως ένα "αίτημα...[για] μια διαφορετική και ανανεωμένη πρόσβαση στην αστική ζωή". Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, το περιγράφει ως εξής:Το εν λόγω σύνθημα μπορεί να πάρει διαφορετικά νοήματα. Ο Μαρτσέλο Λόπεζ ντε Σούζα υποστήριξε ότι το δικαίωμα στην πόλη έχει γίνει "της μόδας αυτές τις μέρες", "με αποτέλεσμα να εξευτελίζεται το αρχικό νόημα που του είχε προσδώσει ο Λεφέβρ" και κάλεσε για πιστότητα στην αυθεντική ριζοσπαστική έννοια της ιδέας.
Μια σειρά από γνωστά κινήματα, όπως το "κάτοικοι καταφυγίων" Abahlali baseMjondolo στη Νότια Αφρική, το Συμμαχία Δικαίωμα στην Πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Recht auf Stadt, ένα δίκτυο καταληψίων, ενοικιαστών και καλλιτεχνών στο Αμβούργο, και διάφορες κινήσεις στην Ασία και τη λατινική Αμερική, έχουν ενσωματώσει την ιδέα του δικαιώματος στην πόλη τους αγώνες τους.
Πιο πρόσφατα, οι μελετητές προτείνουν ένα "Ψηφιακό Δικαίωμα στην Πόλη", όπου να περιλαμβάνεται η σκέψη για την πόλη, όχι μόνο σαν τούβλα και κονίαμα, αλλά και σαν ψηφιακός κώδικας και πληροφορία.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Πολιτική φιλοσοφία Κατηγορία:Πολεοδομία
Ερόλ Μπουλούτ
Ο Ερόλ Μπουλούτ είναι Τούρκος παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως αριστερός αμυντικός.
Βιογραφικό
Ο Ερόλ Μπουλούτ γεννήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1975 στο Μπαντ Σβάλμπαχ της Γερμανίας από γονείς Τούρκους μετανάστες. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην εφηβική ομάδα της Άιντραχτ Φραγκφούρτης, στην οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1994, αγωνιζόμενος όμως τη σεζόν 1994-95 στη δεύτερη ομάδα (Άιντραχτ Φραγκφούρτης ΙΙ), στο πρωτάθλημα της Όμπερλιγκα Έσσης (4η κατηγορία). Στη συνέχεια αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια στην τουρκική Φενερμπαχτσέ ως βασικός. Επέστρεψε στην Άιντραχτ, αλλά δεν μπόρεσε να καθιερωθεί στην πρώτη ομάδα. Έτσι για τρεις σεζόν αγωνίστηκε ως δανεικός στις τουρκικές ομάδες Τραμπζονσπόρ και Αντανασπόρ, καθώς και στον Πανιώνιο κατά το β΄ μισό της σεζόν 2001-02.
Το 2002-03 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο κι έκανε πολύ καλό πρωτάθλημα. Η ομάδα ήθελε να τον κρατήσει και να τον δώσει με μεταγραφή στον Ολυμπιακό, αλλά τελικά δεν συμφώνησαν κι ο παίκτης πήγε στην Τουρκία στην Μπούρσασπορ. Ακολούθησε μια σεζόν στη Β΄ κατηγορία της Γερμανίας 2. Μπούντεσλιγκα με τη Μόναχο 1860 και το 2005 ήρθε τελικά στον Ολυμπιακό.
Στον Ολυμπιακό είχε δύο επιτυχημένες σεζόν. Κατέκτησε δύο πρωταθλήματα (2006, 2007) κι ένα Κύπελλο Ελλάδος (2006), αγωνίστηκε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ και άφησε καλές αναμνήσεις στους φιλάθλους. Το καλοκαίρι του 2007 μεταγράφηκε στην ουκρανική Μεταλούργκ Ντονέτσκ.
Ο Μπουλούτ έχει αγωνιστεί 18 φορές με την Εθνική Ελπίδων και 2 φορές με την Εθνική Ανδρών της Τουρκίας.
Μετά το ποδόσφαιρο
Ο Μπουλούτ ασχολήθηκε και με το Φούτσαλ, μάλιστα είχε και συμμετοχές με την Εθνική του ομάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Φραγκφούρτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Μ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μεταλούργκ Ντονέτσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τραμπζονσπόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντανασπόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούρσασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Lifehouse
Οι Lifehouse είναι εναλλακτικό ροκ συγκρότημα από το Λος Άντζελες.
Ήρθαν στο προσκήνιο το 2001 με την επιτυχία τους Hanging by a Moment, από το άλμπουμ No Name Face. Γνωστά σινκγλ των Lifehouse ήταν επίσης, τα τραγούδια You and Me, First Time και Whatever It Takes. Οι Lifehouse έχουν πουλήσει πάνω από 15 εκατομμύρια σινκγλ και άλμπουμ σε όλο τον κόσμο.
Λόγος έχει γίνει για το αν οι Lifehouse παίζουν χριστιανική ροκ. Ο Τζέισον Γουέιντ, τραγουδιστής του συγκροτήματος, έχει δηλώσει: "Δεν είμαστε Χριστιανικό συγκρότημα, αλλά εγώ είμαι Χριστιανός, και ο μπασίστας είναι Χριστιανός." , ενώ στο περιοδικό Rolling Stone, έχει πει: "Η μουσική μου βασίζεται στα πνευματικά, αλλά δεν θέλουμε να επισημαινόμαστε ως Χριστιανικό συγκρότημα."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Καρούζι (επαρχία)
Η Επαρχία Καρούζι (γαλλικά: Province de Karuzi) είναι μια από τις 17 επαρχίες του Μπουρούντι. Βρίσκεται βόρεια του Μπουρούντι. Έχει έκταση 1.457 τ.χλμ. και πληθυσμό 384.187 κατοίκων με πυκνότητα 263,6 κατοίκων ανά τ.χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Καρούζι.
Χρυσή ασπίδα (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 700)
Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 700 φύλλο χρυσού.
Καρούζι (επαρχία)
Κοινότητες
Η Επαρχία Καρούζι διαιρείται σε 7 κοινότητες:
Χρυσή ασπίδα (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 700)
Περιγραφή
Πρόκειται για ολόχρυσο έλασμα, πολύ λεπτεπίλεπτο. Στο κέντρο φαντάζει μια στρογγυλή ασπίδα, της οποίας η διακόσμηση θυμίζει άνθος με οκτώ πέταλα. Η ασπίδα είναι πλαισιωμένη με οκτώ σπείρες που σχηματίζουν κανονικό οκτάγωνο. Τέσσερις από τις σπείρες φέρουν οπή, από τις οποίες προφανώς το έλασμα ήταν συνδεδεμένο.
Καρούζι (επαρχία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες του Μπουρούντι
Χρυσή ασπίδα (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 700)
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Τέχνεργα Κατηγορία:Μυκηναϊκή τέχνη Κατηγορία:Θησαυρός της Αίγινας Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Καστοριά (ταινία)
Υπόθεση
Η πόλη της Καστοριάς μέσα από μια πρωτότυπη "σκοπιά".
Βραβεία
Κατηγορία:Ελληνικά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες μικρού μήκους Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες του 1969
Ντένζελ Ντάμφρις
Ο Ντένζελ Ντάμφρις (18 Απριλίου 1996) είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός αμυντικός για λογαριασμό της Ίντερ Μιλάνου και της εθνικής ομάδας της Ολλανδίας.
Ξεκίνησε την καριέρα του από την Σπάρτα Ρότερνταμ το 2014 και το 2017 αποκτήθηκε από τη Χέρενφεϊν. Τον Ιούνιο του 2018 αποκτήθηκε από την Αϊντχόφεν με πενταετές συμβόλαιο. Τον Αύγουστο του 2021 αποκτήθηκε από την Ίντερ έναντι 12,5 εκατομμυρίων συν τα μπόνους.
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών της Ολλανδίας τον Οκτώβριο του 2018. Σκόραρε το πρώτο του γκολ με την εθνική στο Euro 2020 εναντίον της Ουκρανίας. Σκόραρε και στο δεύτερο αγώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπάρτα Ρότερνταμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Χέρενφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Λόφος Φρουρίου
Ο Λόφος Φρουρίου αποτελεί την ιστορική ακρόπολη της πόλεως της Λάρισας, στην Ελλάδα. Αποτέλεσε το φρούριο της πόλεως κατά την διάρκεια της Αρχαιότητας, καθώς και κατά την διάρκεια της βυζαντινής περιόδου, ενώ διαθέτει αριθμό σημαντικών αρχαιολογικών τόπων.
Αποτελώντας το μοναδικό ύψωμα στην ευρύτερη περιοχή, ο Λόφος Φρουρίου κατοικείτο αδιαλείπτως από τα πρώτα χρόνια ανθρώπινης εγκατάστασης στην περιοχή της πόλεως.
Ως ακρόπολη της πόλης κατά την διάρκεια της Αρχαιότητας, αποτέλεσε την τοποθεσία των σημαντικότερων ναών, καθώς και του Πρώτου Αρχαίου Θεάτρου. Αρχαιολογικές ανασκαφές κατά την διάρκεια των νεότερων χρόνων ανακάλυψαν πρώιμη χριστιανική βασιλική αφιερωμένη στον Άγιο Αχίλλειο, ένα λουτρό της πρωτοβυζαντινής περιόδου, κατάλοιπα των τειχών της πρωτοβυζαντινής περιόδου, τα οποία ανεγέρθηκαν κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Ιουστινιανού Α΄ (βασίλευσε μεταξύ 527-565), καθώς και μία εκκλησία της μεσοβυζαντινής περιόδου.
Κατά την διάρκεια της οθωμανικής περιόδου κυριαρχίας, η περιοχή ήταν γνωστή ως «τρανός μαχαλάς», ενώ αποτελούσε την μοναδική ελληνική και χριστιανική συνοικία της πόλης, καθώς η υπόλοιπη κατοικούνταν από Τούρκους. Οι Οθωμανοί κατασκεύασαν μία σκεπαστή αγορά, το Μπεζεστένι, στο μέσον του λόφου, περιμετρικά του οποίου αναπτύχθηκαν η αγορά και το παζάρι της πόλης. Κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα, το Μπεζεστένι μετατράπηκε σε οχυρό, από το οποίο η περιοχή έλαβε την σημερινή ονομασία της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λάρισα Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Βυζαντινοί αρχαιολογικοί τόποι στη Θεσσαλία Κατηγορία:Ακροπόλεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια του Ιουστινιανού Α΄
Κλεάνθης Μαρόπουλος
Ο Κλεάνθης Μαρόπουλος (Κωνσταντινούπολη, 1919 – Αθήνα, 3 Ιανουαρίου 1991) ήταν Έλληνας διεθνής επιθετικός ποδοσφαιριστής της προπολεμικής περιόδου, που διακρίθηκε με την ΑΕΚ.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Μαρόπουλος γεννήθηκε στην Πόλη αλλά το 1922 ήλθε με την οικογένειά του στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Καλαμάτα. Εκεί, το 1931, ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στα Πράσινα Πουλιά. Το 1933 η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα, στην Καλογρέζα. Ο Μαρόπουλος γράφτηκε αρχικά στον τοπικό Εθνικό και το 1934 πήγε στην ΑΕΚ (σε ηλικία 15 ετών στα "τσικό"), όπου αγωνίστηκε 18 χρόνια, μέχρι το 1952, όταν και σταμάτησε οριστικά το ποδόσφαιρο.
Στην εθνική ομάδα
Υπήρξε 10 φορές διεθνής (τις 6 φορές ως αρχηγός) με την εθνική Ελλάδας, από το 1938 έως το 1950, με την οποία είχε σημειώσει 1 γκολ. Έκανε ντεμπούτο στις 22 Ιανουαρίου 1938 στο νικηφόρο με 3-1 αγώνα εναντίον της Παλαιστίνης στο Τελ Αβίβ για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1938. Το μοναδικό του "διεθνές" γκολ σημειώθηκε στη νίκη με 8-0 επί της Συρίας, σε φιλικό αγώνα στις 25 Νοεμβρίου 1949. Τελευταίος του διεθνής αγώνας ήταν στις 17 Φεβρουαρίου 1950 στο Κάιρο με την Αίγυπτο, για το κύπελλο Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου.
Μετά το ποδόσφαιρο
Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Νέας Ιωνίας. Επίσης, για πολλά χρόνια μετείχε στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΑΕΚ.
Απεβίωσε το 1991, σε ηλικία 72 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κλειστό Γήπεδο Ελληνικού
Το Κλειστό Γήπεδο Ελληνικού βρισκόταν στο Ελληνικό και αποτελούσε μέρος του Ολυμπιακού Συγκροτήματος. Βρισκόταν δίπλα από το Ολυμπιακό Γήπεδο της Ξιφασκίας. Κατασκευάστηκε το 2004 στο χώρο του πρώην Αεροδρομίου Ελληνικού και είχε χωρητικότητα 15.000 θέσεων για αγώνες καλαθοσφαίρισης, και 13.500 θέσεων για χειροσφαίρισης. Μετά την Ολυμπιάδα, οι 8.500 θέσεις του κάτω τμήματος έγιναν διαθέσιμες προς χρήση στο κοινό.
Χρησιμοποιήθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 για τα προκριματικά της καλαθοσφαίρισης και τους τελικούς στη χειροσφαίριση. Επίσης, έχει λειτουργήσει ως έδρα για διάφορες ομάδες της Α1 μπάσκετ όπως η ΑΕΚ, ο Πανελλήνιος, και ο Πανιώνιος.
Ιστορικό
Το γήπεδο, κατασκευάστηκε από τις Μηχανική και EllisDon Κατασκευαστική Εταιρεία, ολοκληρώθηκε στις 31 Μαΐου 2004, και εγκαινιάστηκε επίσημα στις 30 Ιουλίου 2004. Χτίστηκε με προδιαγραφές να είναι ένα γήπεδο πανομοιότυπο με αυτά του NBA. Μετετράπη σε γήπεδο καλαθοσφαίρισης, μέσω της μετατροπής του υπόστεγου των Ολυμπιακών Αερογραμμών στο Αεροδρόμιο Ελληνικού, το οποίο είχε παύσει να λειτουργεί το 2001. Το μεταλλικό πλαίσιο του γηπέδου είναι το μοναδικό τμήμα της κατασκευής που παραμένει από το αρχικό κτίσμα. Αυτό έγινε για λόγους εξοικονόμησης χώρου και κατασκευής. Το κόστος του έργου ανήλθε σε περίπου 49.000.000€. μικρογραφία|Ο εξωτερικός χώρος του Κλειστού Γηπέδου Ελληνικού
Ολυμπιακοί Αγώνες 2004
Το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε για τους προκριματικούς αγώνες καλαθοσφαίρισης και τους τελικούς της χειροσφαίρισης. Κατά τη διάρκεια των Παραολυμπιακών Αγώνων 2004, το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε για το άθλημα του ράγκμπι με αμαξίδιο.
Ελληνικου Κλειστο Γηπεδο Ελληνικου Κλειστο Γηπεδο Ελληνικου Κατηγορία:Δήμος Ελληνικού - Αργυρούπολης
Έντγκαρ Τζόνσον Γκούντσπιντ
Ο Έντγκαρ Τζόνσον Γκούντσπιντ (Edgar Johnson Goodspeed) (1871, Κουίνσι, Ιλινόις, – 1962, Λος Άντζελες) ήταν λόγιος της ελληνικής γλώσσας και της Καινής Διαθήκης. Ως θεολόγος, ανήκε στον φιλελεύθερο χώρο. Πήρε πτυχίο από το Denison University (όπου επίσης έλαβε διδακτορικό στη θεολογία το 1928) και από το University of Chicago (Ph.D. 1898), όπου και δίδαξε κλασικές γλώσσες και Καινή Διαθήκη (στο τμήμα της Καινής Διαθήκης ήταν και υφηγητής) από το 1929 έως τη συνταξιοδότησή του το 1937. Ο Γκούντσπιντ εμπλούτισε με τις έρευνές του την πανεπιστημιακή συλλογή χειρογράφων της Καινής Διαθήκης, και σήμερα η συλλογή φέρει το όνομα του Γκούντσπιντ προς τιμήν του. Μετά τη συνταξιοδότησή του συνέχισε να δίνει διαλέξεις στο University of California.
Ο Γκούντσπιντ έγινε ευρέως γνωστός μεταφράζοντας την Καινή Διαθήκη (The New Testament: an American Translation, 1923). Το έργο του ενώθηκε με τη μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης από τον Τζ. M. Πάουις-Σμιθ και την ομάδα του, και έτσι το 1935 κυκλοφόρησε ολόκληρη η Αγία Γραφή υπό τον τίτλο The Bible: An American Translation. Επιπλέον, επί δεκαπέντε έτη συμμετείχε μαζί με οχτώ άλλους λογίους στην εκπόνηση της βιβλικής μετάφρασης Revised Standard Version (Αναθεωρημένη Στερεότυπη Μετάφραση), η οποία κυκλοφόρησε το 1946.
Ο Έντγκαρ Γκούντσπιντ πέθανε το 1962 και κηδεύτηκε στο Forest Lawn Memorial Park Cemetery στο Γκλέντέιλ της Καλιφόρνια.
Στην εργογραφία του Γκούντσπιντ περιλαμβάνονται περισσότερα από 60 επιστημονικά βιβλία, εκ των οποίων τα πιο γνωστά είναι το An Introduction to the New Testament (Εισαγωγή στην Καινή Διαθήκη) (1937), το A History of Early Christian Literature (Ιστορία της πρωτοχριστιανικής γραμματείας) (1942) και το A Life of Jesus (Η ζωή του Ιησού) (1950).
Άλλα έργα του είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί θεολόγοι Κατηγορία:Προτεστάντες θεολόγοι
Μπόμπι Φίσερ
Ο Ρόμπερτ Τζέιμς "Μπόμπι" Φίσερ (Robert James "Bobby" Fischer, 9 Μαρτίου 1943 - 17 Ιανουαρίου 2008) ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι, ο μοναδικός Αμερικανός που κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της FIDE. Έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής την 1 Σεπτεμβρίου 1972 και έχασε τον τίτλο στις 3 Απριλίου 1975, όταν αρνήθηκε να τον υπερασπιστεί απέναντι στον Σοβιετικό Ανατόλι Κάρποφ, επειδή η σκακιστική ομοσπονδία απέρριψε τις καινοτομίες που ζητούσε για τη διοργάνωση.
Ο Γκάρι Κασπάροφ έγραψε ότι από όλους τους παγκόσμιους πρωταθλητές στο σκάκι, το χάσμα μεταξύ του Φίσερ και των συγχρόνων του ήταν το μεγαλύτερο στην ιστορία. Ήταν επίσης διάσημος για την εκκεντρικότητά του, την αντισυμβατική του συμπεριφορά και τις αντισημιτικές πολιτικές του απόψεις. Παρά την παρατεταμένη απουσία του από το αγωνιστικό σκάκι, ή ίσως εξ αιτίας αυτής, ο Φίσερ βρισκόταν μέχρι τον θάνατό του ακόμα μεταξύ των καλύτερων σκακιστών στον κόσμο.
Στα 13 του ο Φίσερ κέρδισε ένα βραβείο ευφυΐας για ένα παιχνίδι το οποίο ο Hans Kmoch χαρακτήρισε ως Παιχνίδι του Αιώνα. Ξεκινώντας σε ηλικία 14 ετών, ο Φίσερ έπαιξε σε οκτώ παγκόσμια πρωταθλήματα, κερδίζοντας κάθε ένα με τουλάχιστον ένα περιθώριο ενός-σημείου. Στην ηλικία των 15, ο Φίσερ έγινε ο νεότερος γκρανμαίτρ μέχρι εκείνη τη στιγμή και ο νεότερος υποψήφιος για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Στα 20 κέρδισε το Πρωτάθλημα των Η.Π.Α. 1963-64 με 11/11, το καλύτερο αποτέλεσμα στην ιστορία του τουρνουά. Ο Φίσερ σημείωσε 60 αξιοσημείωτα παιχνίδια (1969) και παραμένει ένα σεβαστό έργο στην σκακιστική βιβλιογραφία.
Το 1970, ο Φίσερ κυριαρχεί στο σύγχρονο, με τη νίκη του το 1970 στο τουρνουά Ιντερζονάλ (Interzonal) με ένα διαφορά-ρεκόρ 3½ βαθμών, κερδίζοντας 20 συνεχόμενα παιχνίδια, συμπεριλαμβανομένων δύο πρωτοφανών 6-0.
Τον Ιούλιο του 1971, ήταν πρώτος στην Διεθνή Σκακιστική Ομοσπονδία (FIDE) και ήταν για 54 μήνες στην πρώτη θέση. Το 1972, κατέλαβε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκάκι από τον Μπορίς Σπάσκι (Boris Spassky) της ΕΣΣΔ σε έναν αγώνα, που διεξήχθη στο Ρέικιαβικ, Ισλανδία, σε δημοσιότητα ως μια αντιπαράθεση του Ψυχρού Πολέμου η οποία προσέλκυσε περισσότερο παγκόσμιο ενδιαφέρον από οποιοδήποτε πρωτάθλημα σκάκι πριν ή μετά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκακιστές
Δημήτρης Δημητρίου (Νικηφόρος)
Ο Δημήτρης Δημητρίου ή Καπετάν Νικηφόρος ('Ανω Αγόριανη Παρνασσίδας, 14 Ιουνίου 1921 - Νέα Σμύρνη, 27 Φεβρουαρίου 2000) ήταν Έλληνας στρατιωτικός που πολέμησε ενάντια στη Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα και διακεκριμένος καπετάνιος στις τάξεις του ΕΛΑΣ. Στις αρχές των Δεκεμβριανών το σύνταγμά του αιχμαλωτίστηκε, και ο ίδιος αργότερα φυλακίστηκε και απελευθερώθηκε το 1952.
Έγραψε αυτοβιογραφικά και λογοτεχνικά έργα.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Δημήτρης Δημητρίου γεννήθηκε το 1921 στην Άνω Αγόριανη Παρνασσίδας και ήταν γιος δασκάλου. Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, το 1938 εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, στις 28 Οκτωβρίου 1940, ορκίστηκε ανθυπίλαρχος και στάλθηκε στο μέτωπο. Πολέμησε κατά των Γερμανών εισβολέων στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα ως διοικητής διμοιρίας βαρέων πολυβόλων στο 193ο μηχανοκίνητο Σύνταγμα. Για τη δράση του στο μέτωπο προτάθηκε από τον διοικητή του για ηθική αμοιβή.
Στην Εθνική Αντίσταση
Με την κατάρρευση του μετώπου επέστρεψε στο χωριό του και εντάχθηκε στις πρώτες ανταρτοομάδες του Άρη Βελουχιώτη. Ήταν από τους πρώτους μόνιμους αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού που βγήκε στο βουνό και πολέμησε εναντίον των κατακτητών, μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με το ψευδώνυμο "Νικηφόρος". Δεν έγινε ποτέ μέλος του ΚΚΕ. Έλαβε μέρος στη μάχη του Γοργοποτάμου, στη Μάχη της Ρεκάς, στη Μάχη της Αράχωβας (1943) στη Μάχη στις Καρούτες, και σε δεκάδες άλλες μάχες κατά των στρατευμάτων κατοχής. Όταν τα αντάρτικα σώματα του ΕΛΑΣ της Ρούμελης οργανώθηκαν σε Επαρχιακά Αρχηγεία, ανέλαβε στρατιωτικός αρχηγός των Αρχηγείων Παρνασσίδος-Λοκρίδος-Δωρίδος και κατόπιν του 5ου Ανεξάρτητου Τάγματος Παρνασσίδος μαζί με τον Διαμαντή. Η μονάδα αυτή μετεξελίχθηκε στο 2ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ, του οποίου ο Νικηφόρος έγινε καπετάνιος, με περιοχή δράσης την Αττικοβοιωτία. Προτάθηκε δύο φορές από το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ για το Αριστείο του Απελευθερωτικού Αγώνα. Ο πατέρας του, Νικόλαος Δημητρίου, συνελήφθη από τους Ιταλούς στις 18 Αυγούστου 1942 (αμέσως μετά την εκτέλεση του δοσίλογου και καταδότη Παναγιώτη Δρίβα από την ομάδα του Νικηφόρου στη Σουβάλα) και στις αρχές Οκτωβρίου οι Ιταλοί έκαψαν το σπίτι τους στην 'Ανω Αγόριανη. Εκτός από τον Νικηφόρο, στο βουνό βγήκε και ο αδερφός του Γιάννης Δημητρίου. Η μητέρα του μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά της οικογένειας κατάφερε να επιζήσει κυνηγημένη. Στις 6 Μαρτίου 1943, ο Νικηφόρος, επικεφαλής 25 μαχητών του ΕΛΑΣ και μετά από παράτολμη επιχείρηση, κατάφερε να ελευθερώσει 80 κρατουμένους από τις φυλακές της Λειβαδιάς, ανάμεσα τους και τον ηλικιωμένο πατέρα του. Ο συντηρητικός Νικόλαος Δημητρίου ακολούθησε τον Νικηφόρο στο βουνό και αστειευόμενος έλεγε ότι υπήρξε ο πρώτος 'Ελληνας "βασιλοκομμουνιστής".
Εναντίον του 5/42
Στις 4 Μαρτίου 1944 ο Νικηφόρος αφαίρεσε στρατιωτικά είδη (μπότες) μαχητών του 5/42, οι οποίοι πριν είχαν εγκαταλείψει τις κοινές θέσεις άμυνας με τμήματα του ΕΛΑΣ στο 51ο χιλόμετρο (θέση στην διαδρομή Γραβιάς-Άμφισσας), ενώ ο Θύμιος Δεδούσης με αφορμή αυτό το περιστατικό ανταπάντησε με την εκτέλεση του ελασίτη αγωνιστή Κωνσταντίνου Βάρσου στο Κροκύλιο και στη συνέχεια με κήρυξη στρατιωτικού νόμου στην περιοχή, και άρχισε αλυσίδα προκλήσεων. Ο Νικηφόρος με το τάγμα του συμμετείχε στις συγκρούσεις που ακολούθησαν, και με την άφιξη μικρής μονάδας υπό τον Άρη Βελουχιώτη, υποστήριξε την τελική επίθεση και διάλυση της αντιστασιακής ομάδας του 5/42 του συνταγματάρχη Δημήτριου Ψαρρού. Η επίθεση του επικεντρώθηκε στον 4ο λόχο του 5/42 τον οποίο διοικούσε ο Δεδούσης. Ο συνταγματάρχης Ψαρρός μετά την διάλυση του συντάγματος του δεν διέφυγε και παρέμεινε στο πεδίο των συγκρούσεων σε μια απελπισμένη προσπάθεια να περισώσει ότι μπορούσε, και παραδόθηκε στον ΕΛΑΣ στη Σκάλα Καραΐσκου. Κατά επιθυμία του οδηγήθηκε στον Νικηφόρο, και στη συνέχεια ο συνταγματάρχης Ψαρρός, συνοδεία μικρού αποσπάσματος ελασιτών από το τάγμα του Νικηφόρου, κατευθύνθηκε αιχμάλωτος προς τον Σταθμό Διοίκησης στο λόφο του Άη Λιά για να παραδοθεί στον αρχηγό της τοπικής μεραρχίας του ΕΛΑΣ αντισυνταγματάρχη Γεώργιο Ρήγο. Πρίν όμως φτάσει στον Σταθμό Διοίκησης, η ομάδα συναντήθηκε με τον ταγματάρχη Ευθύμιο Ζούλα, προσωπικό εχθρό του Ψαρρού, ο οποίος κατηφόριζε από το αρχηγείο και σύμφωνα με πολλές αναφορές καθύβρισε και εξετέλεσε με το ατομικό του περίστροφο τον αιχμάλωτο συνταγματάρχη.
Απελευθέρωση της Ελλάδας
Ο Νικηφόρος με το 2ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ τον Οκτώβρη του 1944 απελευθέρωσε τη Λαμία από τους Γερμανούς. Ως επίσημος, επιτετραμμένος υποδέχθηκε τον Άρη Βελουχιώτη στην πλατεία Ελευθερίας της Λαμίας, όταν αυτός επέστρεψε από την Πελοπόννησο και έλαβε μέρος στην πανηγυρική τελετή για την απελευθέρωση της πόλης την Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 1944. (Ο Άρης Βελουχιώτης επανήλθε στην πόλη για τις εκδηλώσεις εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου και εκφώνησε τον γνωστό λόγο του την Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 1944). Προς τα τέλη του Νοεμβρίου το Σύνταγμά του κινήθηκε και εγκαταστάθηκε στην Αττικοβοιωτία.
Άνευ μάχης παράδοση του 2ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ
Αμέσως μετά το αιματηρό συλλαλητήριο της 3ης Δεκέμβρη του 1944 ο Νικηφόρος διατάχθηκε να κινηθεί με το Σύνταγμά του και να εισέλθει στην Αθήνα. Το 2ο Σύνταγμα ήταν μία από τις καλύτερες και πιο άρτια εξοπλισμένες μονάδες του ΕΛΑΣ και η ηγεσία του ΕΑΜ προσδοκούσε πολλά από αυτή σε ενδεχόμενη σύγκρουση με τις κυβερνητικές δυνάμεις. Το βράδυ της 3ης προς την 4η Δεκέμβρη το Σύνταγμά του που είχε στρατοπεδεύσει στην Κηφισιά αφοπλίστηκε από τους Άγγλους χωρίς καμία αντίσταση μετά από φιλικές συζητήσεις, ενώ εκείνος κατηγορήθηκε πως έλειπε αδικαιολόγητα. Για την πράξη του αυτή κατηγορήθηκε για προδοσία και ζητήθηκε να δικαστεί από στρατοδικείο, αλλά μέσα στη δίνη των γεγονότων που ακολούθησαν τελικά δεν δικάστηκε, τέθηκε όμως σε προσωρινή διαθεσιμότητα. Συνέπεια αυτού του γεγονότος ήταν να εκδοθούν διαταγές απαγόρευσης ως εσχάτη προδοσία της παράδοσης σε Βρετανικές δυνάμεις, από την Κεντρική Επιτροπή του ΕΛΑΣ.
Στις μάχες των Δεκεμβριανών
Αργότερα ο Νικηφόρος πολέμησε στα Δεκεμβριανά, όπου πήρε μέρος και στην αιχμαλωσία δυνάμεων της ΡΑΦ στην Κηφισιά.
Στο Μπούλκες και στο Ρουμπίκ
Μετά την ήττα του Δεκέμβρη, τη Συμφωνία της Βάρκιζας και την παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ στάλθηκε μαζί με τους Περικλή, Θύμιο Ζούλα, Ερμή (Βασίλη Πριόβολο) στο Μπούλκες στη Γιουγκοσλαβία όπου έμεινε για ένα διάστημα, και από εκεί μετέβη στο Ρούμπικ της Αλβανίας. Το καλοκαίρι του 1945 εγκρίθηκε κατ' εξαίρεση η επιστροφή του Νικηφόρου στην Ελλάδα κάτι που προκάλεσε ορισμένες αντιδράσεις από συναγωνιστές του.
Επιστροφή και σύλληψη
Με παρέμβαση του Ανδρέα Τζήμα στα τέλη του 1945 επίστρεψε κρυφά στην Αθήνα. Το βράδυ της 16ης Μαΐου 1946 συνελήφθη συμπτωματικά στην οδό Αιόλου αργότερα οδηγήθηκε σε δίκη όπου φυλακίζεται. Καταδικάστηκε το 1947 από στρατοδικείο "δις εις θάνατον" για την εκτέλεση του δοσίλογου Παναγιώτη Δρίβα το 1942, καθώς και σε επιπλέον 20 χρόνια φυλακή από άλλη υπόθεση. Σύμφωνα με όλα τα διαθέσιμα στοιχεία, ο Δρίβας επέστρεφε στο σπίτι του, επιβάτης σε τρίκυκλη μοτοσυκλέτα την οποία οδηγούσε Ιταλός στρατιώτης, όταν έπεσε στην ενέδρα των ανταρτών στη γέφυρα του Κηφισσού, μεταξύ Πολυδρόσου και Λιλαίας. Σύμφωνα με τον Γιώργο Χουλιάρα - Περικλή που συμμετείχε στην επιχείρηση (βλ. «Ο Δρόμος είναι Άσωτος»), ιταλικό στρατιωτικό απόσπασμα απέδωσε τιμές στην κηδεία του Δρίβα (το οποίο αποτελεί ωμή παραδοχή ότι ήταν δοσίλογος), αλλά αυτό δεν επηρέασε την κρίση του δικαστηρίου που καταδίκασε το Νικηφόρο μεσούντος του εμφυλίου πολέμου. Μετά από αγώνα του πατέρα του Νικόλαου Δημητρίου, ο οποίος προσκόμισε μαρτυρικές καταθέσεις των ηγετών της βρετανικής αποστολής Κρις Γουντχάουζ και Έντυ Μάγιερς για την πολεμική δράση του Νικηφόρου αλλά και για το ιστορικό του δοσίλογου για τον οποίον επεβλήθη η καταδίκη, η θανατική ποινή μετετράπη σε ισόβια κάθειρξη (Αύγουστος 1948). Αναφέρεται οτι ο εύπορος Παναγιώτης Δρίβας χαρακτηριζόταν σε επίσημα έγγραφα του μετεμφυλιακού κράτους ως «αγωνιστής», πιθανότατα για να εξασφαλιστεί σύνταξη στους οικείους του.
Ύστερη ζωή
Τελικά αποφυλακίστηκε το 1952 και ιδιώτευσε, ενώ πολιτικά ήταν κοντά στην ΕΔΑ.
Γοργοπόταμος 1964
Στους εορτασμούς της επετείου του σαμποτάζ στον Γοργοπόταμο, το 1964 ήταν παρών μαζί με άλλους αξιωματικούς του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ όταν εξερράγη νάρκη, ενώ από την έκρηξη σκοτώθηκε η αδερφή του Ασημούλα Ραχιώτη. Διώχθηκε από τις αρχές μαζί με άλλους παλαίμαχους του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ για "αντίσταση κατά των αρχών", αθωώθηκε όμως στο δικαστήριο που ακολούθησε.
Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητας των Ελλήνων
Το 1977 γίνεται ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Εθνικής Ενότητας των Ελλήνων, με σκοπό την συνεννόηση των πολιτικών παρατάξεων στην χάραξη εθνικής στρατηγικής. Ενώ το 1979 έβγαζε λόγους εναντίον της στήριξης του ΚΚΕ.
Πληροφορίες προσώπου
Ήταν ο πρωτότοκος από τα έξι παιδιά του δασκάλου Νικολάου Ι. Δημητρίου και της Μάρθας Κόντου. Επίσης ήταν αδερφός της μητέρας του Γρηγόρη Ψαριανoύ. Το 1982 με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, του απονεμήθηκε ο βαθμός του συνταγματάρχη ε.α. Ο Θρασύβουλος Τσακαλώτος σε πρόταση νόμου ζήτησε να του χορηγηθεί ο βαθμός του αντιστράτηγου ε.α. Υπήρξε πολυγραφότατος συγγραφέας και μέλος της εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. 'Ηταν παντρεμένος με την Αφροδίτη (Ντίντα) Νέτσου από τη Λαμία. Ο Δημήτρης Δημητρίου πέθανε στη Νέα Σμύρνη στις 27 Φεβρουαρίου 2000 και κηδεύτηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Άνω Αγόριανη Παρνασσίδας.
Συγγραφικό έργο
Το 1956 έγινε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Έγραψε αρκετά έργα με κυριότερα τα παρακάτω:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Radiohead
Αποτελούνται από πέντε μέλη, τους Τομ Γιορκ‎ (φωνητικά, κιθάρα, πιάνο), Τζόνι Γκρίνγουντ (κιθάρα, πλήκτρα, διάφορα), Εντ Ο'Μπράιαν (κιθάρα, δεύτερα φωνητικά, κρουστά), Κολίν Γκρίνγουντ (μπάσο και πλήκτρα), Φιλ Σέλγουεϊ (ντραμς και κρουστά), όλοι τους σχολικοί φίλοι.
Ιστορία
Οι Radiohead δημιουργήθηκαν το 1985, με ακριβώς την ίδια σύνθεση που έχουν μέχρι σήμερα. Τα μέλη του συγκροτήματος ήταν συμμαθητές στο δημόσιο σχολείο αρρένων Abingdon School, στα προάστια της πόλης της Οξφόρδης. Η ενασχόλησή τους με τη μουσική οδήγησε στη δημιουργία ενός συγκροτήματος, αρχικά με τον τίτλο On A Friday, το οποίο πραγματοποίησε την πρώτη του δημόσια εμφάνιση, το Σεπτέμβριο του 1986 στην Οξφόρδη. Η δραστηριότητα του συγκροτήματος περιορίστηκε σημαντικά, την περίοδο που τα μέλη του φοιτούσαν στο πανεπιστήμιο και επαναεμφανίστηκε στο προσκήνιο το 1991, τόσο μέσα από ζωντανές εμφανίσεις όσο και μέσα από την κυκλοφορία demo ηχογραφήσεων (γνωστές ως Manic Hedgehog Demo). Η δημοτικότητα των On A Friday σταδιακά αυξήθηκε, γεγονός που οδήγησε στην εμφάνισή τους στο πρωτοσέλιδο του τοπικού μουσικού περιοδικού Curfew, αλλά και στο ενδιαφέρον δισκογραφικών εταιρειών. Την ίδια περίοδο, το συγκρότημα υπέγραψε συμβόλαιο με την EMI, που προέβλεπε την κυκλοφορία έξι άλμπουμ, ενώ παράλληλα μετονομάστηκε, κατόπιν εντολής της δισκογραφικής τους εταιρείας. Το όνομα Radiohead προήλθε από το ομώνυμο τραγούδι των Talking Heads, που περιέχεται στον δίσκο True Stories.
Το πρώτο EP των Radiohead, με τίτλο Drill, κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1992 και λίγο αργότερα ξεκίνησαν να ηχογραφούν το πρώτο άλμπουμ τους, στην παραγωγή του οποίου εργάστηκαν οι Paul Kolderie και Sean Slade, γνωστοί για τη συνεργασία τους με τους Pixies και τους Dinosaur Jr.. Ο δίσκος ολοκληρώθηκε στη διάρκεια τριών εβδομάδων και κυκλοφόρησε το 1993 με τίτλο Pablo Honey. Αρχικά δεν είχε μεγάλη επιτυχία και το πρώτο single του δίσκου με τίτλο Creep (που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα, το 1992) άργησε να προκαλέσει την προσοχή του κοινού. Όταν γύρω στα μέσα του 1993 η μπάντα άρχισε να γίνεται περισσότερο γνωστή, το σινγκλ επανακυκλοφόρησε και έφτασε μέχρι το νούμερο 7 των βρετανικών πωλήσεων, αποτελώντας μέχρι σήμερα μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες των Radiohead.
Μετά από μία διετή περιοδεία στην Ευρώπη και την Αμερική, το συγκρότημα ξεκίνησε να εργάζεται πάνω στην κυκλοφορία ενός δεύτερου δίσκου, για την παραγωγή του οποίου προσελήφθη ο Τζoν Λίκι (John Leckie). Κυκλοφόρησε το Μάιο του 1995, με τίτλο The Bends, ενώ τον προγοηγούμενο χρόνο είχε προηγηθεί η κυκλοφορία του EP My Iron Lung. Ο δεύτερος δίσκος του συγκροτήματος απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς, γνωρίζοντας σημαντική εμπορική επιτυχία, ειδικά μετά την κυκλοφορία του τελευταίου single, με τίτλο Street Spirit (Fade Out).
Με την βοήθεια του μουσικού παραγωγού Νάιτζελ Γκόντριτς (Nigel Godrich), οι Radiohead ξεκίνησαν να ηχογραφούν τον τρίτο δίσκο τους στις αρχές του 1996. Η ηχογράφηση ολοκληρώθηκε στα τέλη του ίδιου έτους και ο δίσκος κυκλοφόρησε τελικά το καλοκαίρι του 1997, με τίτλο OK Computer, εδραιώνοντας το συγκρότημα ως ένα από τα μεγαλύτερα βρετανικά ονόματα του σύγχρονου ροκ ήχου. Ακολούθησε η μεγαλύτερη παγκόσμια περιοδεία του συγκροτήματος (αποκαλούμενη και με τον τίτλο Against Demons), στην οποία έλαβε επίσης μέρος ο σκηνοθέτης Γκραντ Λι (Grant Lee), με σκοπό την καταγραφή της στο ντοκυμαντέρ Meeting People Is Easy, το οποίο κυκλοφόρησε το 1999. Η ταινία του Λι αποτύπωσε, μεταξύ άλλων, τη δυσκολία των μελών του συγκροτήματος να συμφιλιωθούν με την απότομη αύξηση της δημοτικότητάς τους, γεγονός που επιβεβαίωσε αργότερα και ο Τομ Γιορκ σε συνεντεύξεις του.
Ο έκτος δίσκος του συγκροτήματος, Hail to the Thief κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2003, ενώ νωρίτερα, κατά τη διάρκεια της περιοδείας για το Amnesiac, ορισμένα από τα κομμάτια που περιείχε είχαν ήδη παρουσιαστεί στις συναυλίες που δόθηκαν στην Πορτογαλία και την Ισπανία, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 2002. Το Hail To The Thief χαρακτηρίστηκε από τους κριτικούς ως δίσκος που συνδυάζει στοιχεία από όλους τις προηγούμενες κυκλοφορίες του συγκροτήματος. Έφθασε στην πρώτη θέση των βρετανικών καταλόγων, όπου παρέμεινε για μία εβδομάδα, ωστόσο δεν είχε την ίδια εμπορική απήχηση με τα The Bends και OK Computer του παρελθόντος. Στα τέλη του 2003, οι Radiohead συμμετείχαν μαζί με τους Sigur Rós στη χορευτική παράσταση Split Sides του Μέρσι Κάνινγκχαμ, γράφοντας ένα τμήμα της συνοδευτικής μουσικής.
Το Σεπτέμβριο του 2005 το συγκρότημα συμμετείχε στην συλλογή Help-a Day in the Life για φιλανθρωπικούς σκοπούς, με το νέο τραγούδι I Want None of It ενώ τον Μάιο και Ιούνιο του 2006 περιόδευσε στην Αγγλία και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής. Μετά το Hail to the Thief ολοκληρώθηκε η συνεργασία τους με την EMI. Τον Ιούλιο του 2006, ο Thom Yorke κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό δίσκο του, με τίτλο The Eraser, ο οποίος απέσπασε θετικές κριτικές. Το 2003, ο Jonny Greenwood είχε επίσης κυκλοφορήσει προσωπικό δίσκο με τίτλο Bodysong, μουσική για την ομώνυμη ταινία ντοκυμαντέρ του σκηνοθέτη Simon Pummell.
Στις 10 Οκτωβρίου του 2007 κυκλοφόρησε το έβδομο άλμπουμ του συγκροτήματος, με τίτλο In Rainbows. Αρχικά, η διανομή του πραγματοποιήθηκε αποκλειστικά μέσα από την ιστοσελίδα του συγκροτήματος, με δυνατότητα σε κάθε αγοραστή να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό επιθυμεί (από 0 έως και 99 λίρες Αγγλίας), γεγονός για το οποίο ο δίσκος χαρακτηρίστηκε ως η σπουδαιότερη κυκλοφορία στη νεότερη ιστορία της μουσικής βιομηχανίας. Αργότερα έκλεισαν συμβόλαιο ενός μόνο άλμπουμ με την ανεξάρτητη δισκογραφική XL Records. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στην Ευρώπη στις 31 Δεκεμβρίου του 2007 και στις ΗΠΑ την 1 Ιανουαρίου του 2008 από την TBD Records. Ο όγδοος δίσκος του συγκροτήματος, με τίτλο The King of Limbs κυκλοφόρησε στις 18 Φεβρουαρίου 2011 σε ψηφιακή μορφή και στις 28 Μαρτίου σε CD και βινύλιο. Λίγους μήνες αργότερα κυκλοφόρησε επίσης ένα ρεμίξ του άλμπουμ, με τίτλο TKOL RMX 1234567, με συμμετοχή άλλων καλλιτεχνών. Κυκλοφόρησαν το ένατο άλμπουμ τους, A Moon Shaped Pool, στις 8 Μαΐου 2016.
Συνεργάτες
Το συγκρότημα διατηρεί στενές σχέσεις με τους παραγωγούς και τους τεχνικούς του, και συγκεκριμένα με τον Nigel Godrich, όπως και με τον γραφίστα Stanley Donwood. Ο Godrich έγινε γνωστός με τους Radiohead, συνεργαζόμενος με το συγκρότημα από το άλμπουμ The Bends, και ως συμπαραγωγός από το OK Computer. Έχει συχνά περιγραφεί ως το έκτο μέλος του συγκροτήματος, ως παραλληλισμός με τον George Martin και τους Beatles. Ο Donwood, επίσης μακροχρόνιος συνεργάτης των Radiohead, έχει σχεδιάσει όλα τα εξώφυλλα των άλμπουμ του συγκροτήματος και έχει αναλάβει την εικαστική επιμέλεια των οπτικών και βίντεο από το 1994. Μαζί με τον τραγουδιστή Thom Yorke, ο Donwood κέρδισε το βραβείο Grammy το 2002 για την ειδική έκδοση του άλμπουμ Amnesiac ως βιβλίο.
Άλλοι συνεργάτες είναι οι Graeme Stewart, Dilly Gent και ο Peter Clemens. Ο Stewart είναι ο ηχολήπτης του συγκροτήματος από τα άλμπουμ Kid A και Amnesiac. Ο Gent είναι υπεύθυνος για την επιλογή σκηνοθετών για όλα τα βίντεο των Radiohead από το OK Computer και μετά, ενώ ο Clemens είναι ο τεχνικός υπεύθυνος των ζωντανών εμφανίσεων, συνεργαζόμενος με το συγκρότημα πριν από το άλμπουμ The Bends.
Δισκογραφία
<div style="position: relative; float: ; clear: ; border:1px solid #CCCCCC; background-color:white; font-size:85%; width:250px; padding:10px; margin: ; padding-left: 10px;"> 30px Μουσικά δείγματα: <li> You (live) <ul> από το Itch (EP) - ζωντανή ηχογράφηση </ul> </li> <li> Just <ul> από το The Bends </ul> </li> <li> Lucky <ul> από το OK Computer </ul> </li> <li> National Anthem <ul> από το Kid A </ul> </li> <li> Life in a Glass House <ul> από το Amnesiac </ul> </li> Για προβλήματα με την αναπαραγωγή των αρχείων, δείτε Wikipedia:Media help . </ul> Κύριο άρθρο: Δισκογραφία των Radiohead
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικά rock συγκροτήματα Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Νικητές NME Awards Κατηγορία:Νικητές Ivor Novello Awards Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα αδελφών
Αλέξανδρος Νιέφσκι (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Αλέξανδρος Νιέφσκι μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω λήμματα:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών 1928-1929
Το πρωτάθλημα μπάσκετ 1928-29 κατακτήθηκε από τον Πανελλήνιο Γ.Σ., ο οποίος προηγουμένως είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα Αθηνών.
Πρωτάθλημα Αθηνών
Για το πρωτάθλημα Αθηνών 1928-29 μετείχαν αρχικά οκτώ ομάδες αλλά μετά από την απόρριψη ένστασης της ΑΕΚ για τη συμμετοχή του αθλητή του Πανιωνίου Α. Μεσσάρη, αποχώρησαν οι ομάδες ΑΕΚ, Νέοι Βύρωνος και Σχολή Ευελπίδων. Οι αγώνες διεξήχθησαν στην Αθήνα και υπήρξε έντονη παρουσία φιλάθλων, ενώ η διαιτησία απέσπασε αρνητικά σχόλια. Στην κλήρωση του πρωταθλήματος που έγινε στις 18 Δεκεμβρίου 1928 στα γραφεία του Εθνικού Αθηνών, ο οποίος ήταν και ο διοργανωτής του πρωταθλήματος κατόπιν εντολής του ΣΕΓΑΣ, μετείχαν οκτώ σύλλογοι χωρισμένοι σε δύο ομίλους:
Σύμφωνα με το πρόγραμμα η α΄ φάση ξεκινούσε στις 23 Δεκεμβρίου και τερματιζόταν στις 20 Ιανουαρίου 1929. Ακολουθούσαν οι ημιτελικοί και ο τελικός αγώνας. Στους ημιτελικούς αγώνες που έγιναν στις 18 και 21 Φεβρουαρίου στο στάδιο του Εθνικού Γ.Σ. αγωνίστηκαν: Οι δύο νικητές αγωνίστηκαν στον τελικό που έγινε στο ίδιο στάδιο στις 3 Μαρτίου, με νικητή τον Πανελλήνιο, ενώ οι δύο ηττημένοι επρόκειτο να δώσουν αγώνα διαβάθμισης για την 3η θέση αλλά ο Εθνικός Γ.Σ. παραιτήθηκε υπέρ της ΧΑΝ: ,
Κατάταξη
Στις τρεις πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Αθηνών 1929 απονεμήθηκαν έπαθλο στην πρώτη και μετάλλια στις άλλες δύο. Η τελική κατάταξη ήταν:
Πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης
Πρωταθλητής Θεσσαλονίκης για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά αναδείχθηκε ο Άρης Θεσσαλονίκης, αήττητος, με δεύτερη τη ΧΑΝΘ. Τους αγώνες διοργάνωσε η ΧΑΝΘ και διεξήχθησαν στο δικό της γυμναστήριο. Μετείχαν επίσης ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης, ο ΒΑΟ και η ΑΕΚ Θεσσαλονίκης, η οποία στο τέλος της χρονιά συγχωνεύτηκε και απορροφήθηκε από τον ΠΑΟΚ. Υπήρχε μεγάλο ενδιαφέρον και τους αγώνες παρακολουθούσε πλήθος κόσμου. Στην εναρκτήρια τελετή, στις 27 Ιανουαρίου, παρευρέθηκαν χίλια περίπου άτομα. Είναι χαρακτηριστικό πως τους δύο διεξαχθέντες αγώνες: Άρη-ΧΑΝΘ (25-11, φιλικός εναρκτήριος) και Άρη-ΑΕΚ Θεσ. (38-20, επίσημος) κινηματογράφησε συνεργείο, ώστε οι ενδιαφερόμενοι να τους παρακολουθήσουν την επόμενη Κυριακή στον κινηματογράφο "Διονύσια". ,
Μετά το τέλος του πρωταθλήματος, η ΧΑΝΘ διοργάνωσε και πρωτάθλημα μπάσκετ ανεπίσημων ομάδων, στο οποίο μετείχαν έξι σύλλογοι.
Αποτελέσματα - κατάταξη
Αποτελέσματα:
Κατάταξη (νίκες-ήττες)
Ο Πανελλήνιος πρωταθλητής Ελλάδος
Ο πρωταθλητής Αθηνών Πανελλήνιος μετέβη στη Θεσσαλονίκη, όπου την Δευτέρα και Τρίτη του Πάσχα (6 και 7 Μαΐου 1929) αντιμετώπισε τον πρωταθλητή Θεσσαλονίκης Άρη και την δευτεραθλήτρια ΧΑΝΘ, τους οποίους νίκησε κατακτώντας το πανελλήνιο πρωτάθλημα. , Εκτός από αυτά τα ματς δεν υπάρχει άλλη αναφορά για αγώνες πανελληνίου πρωταθλήματος μπάσκετ στον τύπο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης της εποχής.
Στην πρωταθλήτρια ομάδα του Πανελληνίου αγωνίζονταν οι: Χρ. Σβολόπουλος, Δ. Σιδηρόπουλος, Ευαγγελινός, Σφήκας, Σπυριδάκης, Αλ. Σιδηρόπουλος, Συμεωνίδης, Θεοδωρακάκος.
Αναφορές
Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1928 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1929
Κιμπιτόκε (επαρχία)
Η Επαρχία Κιμπιτόκε (γαλλικά: Province de Cibitoke) είναι μια από τις 17 επαρχίες του Μπουρούντι. Βρίσκεται βορειοδυτικά του Μπουρούντι. Έχει έκταση 1.636 τ.χλμ. και πληθυσμό 385.438 κατοίκων με πυκνότητα 235,6 κατοίκων ανά τ.χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Κιμπιτόκε.
Κοινότητες
Η Επαρχία Κιμπιτόκε διαιρείται σε 6 κοινότητες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες του Μπουρούντι
NGC 7001
Ο NGC 7001 είναι ενδιάμεσος σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 300 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Υδροχόο και έχει εκτιμώμενη διάμετρο 106 χιλιάδων ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel) στις 21 Ιουλίου 1827 και ξανά, ανεξάρτητα από τον προαναφερθέντα, από τον Ρούντολφ Σπιτάλερ (Rudolf Spitaler) στις 26 Σεπτεμβρίου 1891.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Υδροχόος (αστερισμός) 7001 65905 11663