cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Π.Α.Ε. Ποντίων Θρυλορίου
Π.Α.Ε. Ποντίων Ροδόπης (1996-98)
Την περίοδο 1996–97 η «Α.Π.Ε.Σ. Πόντος Θρυλορίου» συγχωνεύθηκε με την «Α.Π.Σ. Δόξα Υφαντών» και πήραν την ονομασία «Π.Α.Ε. Ποντίων Ροδόπης». Η νέα ενισχυμένη ομάδα με προπονητή το Σωτήρη Ζαφειρίου και πρόεδρο το Διογένη Νικολαϊδη, αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στην ΕΠΣ Θράκης, ενώ κατέκτησε και το κύπελλο νικώντας τον Πανθρακικό στον τελικό με 6-4 στην παράταση. Παράλληλα με ποδοσφαιριστές όπως ο Νίκος Κυνηγόπουλος και ο Νίκος Σουλτανίδης προχώρησε στο Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών ποδοσφαίρου φτάνοντας μέχρι τον τελικό του 1997. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 1997–98, η ομάδα μετείχε στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας και συγκεκριμένα στον 6ο Όμιλο τερματίζοντας στην 8η θέση, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες. Παράλληλα όμως κέρδισε ξανά το κύπελλο στην Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θράκης. H Π.Α.Ε. Ποντίων διαλύθηκε μετά τον υποβιβασμό του 1998 καθώς η Δόξα Υφαντών αποχώρησε, για να αναβιώσει τον παλιό της σύλλογο το 1999.
Χρόνος
Ο χρόνος στην ανθρώπινη συνείδηση
Ο κύκλος μέρας και νύχτας ρυθμίζει στον άνθρωπο το βιολογικό του ρολόι που φαίνεται να είναι αρκετά ακριβές δεδομένου πως συχνά ξυπνάμε λίγα λεπτά πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Ωστόσο φαίνεται να υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος περνά πιο αργά ή πιο γρήγορα.
Π.Α.Ε. Ποντίων Θρυλορίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ροδόπης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1975 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1975
Χρόνος
Ο χρόνος στην ανθρώπινη συνείδηση
Εμπλεκόμενης της γουρούνας, του συγκινησιακού δηλαδή κέντρου του εγκεφάλου, σε κατάσταση φόβου εκκρίνονται ορμόνες, όπως η αδρεναλίνη, που κάνουν τη μνήμη να "χαράζει" ανεξίτηλα, με αποτέλεσμα ο χρόνος να φαίνεται να διαστέλλεται καθώς η μνήμη «γράφει», επί συνόλου, πιο πυκνά. Πιθανολογείται πως η αδρεναλίνη κάνει μόνιμη τη μνήμη που υπολογίζει το άμεσο μέλλον, μηχανισμό τον οποίο χρησιμοποιούμε αρκουδες για γέμισμα του χρόνου όταν κλείνουμε τα βλέφαρα ή σκύβουμε να αλλάξουμε σταθμό στο ραδιόφωνο ενώ οδηγούμε. Αποτέλεσμα είναι περισσότερες καταγεγραμμένες μονάδες μνήμης σε κέντρα του εγκεφάλου που συνδέονται με τη συγκινησιακή μνήμη (ιππόκαμπος και αμυγδαλή), με σκοπό την ανάπτυξη στρατηγικής ή ενστικτώδους αντίδρασης καθώς και έγκαιρη πρόβλεψη παρόμοιας κατάστασης στο μέλλον, που δίνουν την αίσθηση διαστολής του χρόνου.
Στην παιδική ηλικία που τα πάντα είναι πρωτόγνωρα η μνήμη "γράφει" διαρκώς και έτσι τα καλοκαίρια μας φαίνονται πως διαρκούν περισσότερο.
Μια πιο περίεργη επίδραση στη μνήμη έχει η κορτιζόλη, ορμόνη του άγχους. Το άγχος μας κάνει και ζούμε ταυτόχρονα και συνδυασμένα σε δύο τουλάχιστο καταστάσεις, εκεί που πραγματικά είμαστε και θέλουμε να ξεφύγουμε γρήγορα και εκεί που θα θέλαμε ή θα "έπρεπε" να βρισκόμαστε. Ο εγκέφαλος καταγράφει δύο καταστάσεις ταυτόχρονα στη μνήμη με αποτέλεσμα το πύκνωμα της εγγραφής και την αίσθηση διαστολής του χρόνου.
Στο ρομαντικό ραντεβού απαγκιστρωνόμαστε σχεδόν εντελώς από την πραγματικότητα και το μυαλό μας ζει στην πιθανότητα μελλοντικών ονειρικών καταστάσεων. Αποτέλεσμα είναι η απώλεια εγγραφών της μνήμης για την παρούσα κατάσταση και έχουμε την αίσθηση της συστολής του πραγματικού χρόνου.
Ο χρόνος φαίνεται να καταγράφεται στην ανθρώπινη συνείδηση σε μονάδες μνήμης.
Ο βιολογικός ή φυσικός χρόνος
Το άγχος συνδέεται άμεσα με την κορτιζόλη. Η κορτιζόλη παράγεται και κατά την έντονη άσκηση δρώντας όπως τα στεροειδή, επιταχύνοντας βιολογικές διαδικασίες. Αυξημένα επί μακρόν επίπεδα κορτιζόλης μικραίνουν τη ζωή καθώς υπό συνθήκες στρες οι μηχανισμοί προστασίας δεν προλαβαίνουν να δράσουν. Η συγγενής με την κορτιζόλη αδρεναλίνη δρα με παρόμοιο τρόπο στο βιολογικό ρολόι των κυττάρων και δίνει έκρηξη δύναμης σε καταστάσεις ανάγκης. Οι ορμόνες του εγκεφάλου που μας προκαλούν ευχαρίστηση φαίνεται να δρουν αντίθετα και να βοηθούν στη μακροζωία.
Η αλλαγή στον ρυθμό που έχει το "καρδιοχτύπι" που δίνει αθροιστικά τη βιολογική ηλικία ενός ποντικού ή ενός ανθρώπου, ενός αγχώδους ή ενός μη αγχώδους προσώπου, ενός καταπονημένου ή μη οργανισμού επεκτείνεται στη φύση πέραν των έμβιων όντων. Είναι σχετικά πρόσφατη η εισαγωγή της έννοιας του "φυσικού χρόνου", ως δείκτη εξέλιξης των φυσικών φαινομένων.
Ο χρόνος στη Φιλοσοφία
Η φύση του χρόνου υπήρξε ένα από τα μείζονα προβλήματα της φιλοσοφίας από την αρχαιότητα ήδη. Είναι ορθό να βλέπουμε τον χρόνο να κυλά; Κι αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, κυλά από το μέλλον στο παρελθόν με την ανθρωπότητα κολλημένη σαν βάρκα στη μέση του ποταμού; Ή μήπως κυλά από το παρελθόν προς το μέλλον, παρασύροντας τη βάρκα με τη ροή του; Δύσκολα ερωτήματα ή πολύ αφηρημένα για να απαντηθούν και να μας ωθήσουν να απορρίψουμε τη 'μεταφορική' εικόνα του χρόνου ως ροή. Αν, ωστόσο επιθυμούμε να απορρίψουμε την εικόνα της ροής,πώς μπορούμε να συλλάβουμε το πέρασμά του; Τι είναι αυτό που διακρίνει το παρελθόν από το παρόν ή το μέλλον ή μήπως δεν υφίσταται αντικειμενική διάκριση και ο χρόνος είναι μια ενιαία οντότητα που αποκαλείται παρόν; Τι είναι αυτό που δίνει στον χρόνο την κατεύθυνσή του; Τι είναι εκείνο που συνηγορεί υπέρ της ασυμμετρίας μεταξύ παρελθόντος και παρόντος; Υφίσταται η άχρονη ύπαρξη ή μήπως η ύπαρξη γίνεται αντιληπτή μόνο μέσα στα όρια του χρόνου;
thumb|left|Οριζόντιο [[ηλιακό ρολόι στο Τάγκανρογκ (1833).]] Πολλά από αυτά τα προβλήματα τέθηκαν στα Φυσικά του Αριστοτέλη, με τη μορφή παράδοξων ή προβλημάτων που αφορούσαν στην ίδια την ύπαρξη του χρόνου. Το ένα πρόβλημα είναι ότι ο χρόνος δεν μπορεί να υπάρχει, γιατί δεν υπάρχει κανένα από τα επί μέρους τμήματά του (π.χ. η παρούσα στιγμή, ως μη έχουσα διάρκεια, δεν μπορεί να υπολογιστεί ως τμήμα του χρόνου). Αν πάλι αναρωτηθούμε πότε παύει να υπάρχει η παρούσα στιγμή, οποιαδήποτε πιθανή απάντηση εμπεριέχει αντίφαση: όχι στο παρόν, γιατί όσο υπάρχει υπάρχει. Ούτε στο μέλλον, στην επόμενη στιγμή, γιατί στο συνεχές δεν υπάρχει επόμενη στιγμή. Αλλά δεν μπορούμε να αντιληφθούμε την παρούσα στιγμή ως διαρκώς υπάρχουσα, γιατί τότε, όσα συνέβησαν πριν από 10.000 χρόνια υπάρχουν ταυτόχρονα με όσα συμβαίνουν στο παρόν. Τα παράδοξα του Αριστοτέλη και του Ζήνωνα για τον χρόνο και τον χώρο, ώθησαν Ατομιστές όπως ο Επίκουρος και ο Διόδωρος Κρόνος να θεωρήσουν τη δομή του χρόνου κοκκιώδη, αλλά σε αυτή τους την άποψη συνάντησαν αντίσταση από τους Στωικούς, κυρίως τον Σέξτο Εμπειρικό. Η θεμελιώδης ιδεαλιστική λύση, που επιτρέπει σε διαφορετικές χρονικές στιγμές να συνυπάρχουν στο αντικείμενο της ενόρασης προτάθηκε από τον άγιο Αυγουστίνο της Ιππώνος (Εξομολογήσεις, ΧΙ 14) και είναι ορατή στη φιλοσοφία του Λάιμπνιτς, του Τζορτζ Μπέρκλεϊ, του Εμμάνουελ Καντ και του Ανρί Μπεργκσόν.
Από το 1895, τότε που ο Χέρμαν Γκίνκελ δημοσίευσε το διάσημο έργο του για τη δημιουργία και το χάος στον αρχέγονο και τον έσχατο χρόνο, έχουν γίνει πολλές αλλαγές στην ιστορία των θρησκειών και τα σχετικά πεδία της εθνολογίας, της ανθρωπολογίας και της ψυχολογίας. Ωστόσο, η σύλληψη του αρχέγονου και του έσχατου χρόνου ως των δύο πόλων της ίδιας ιστορίας, υποστηρίχθηκε από δύο σημαντικές μελέτες, όπως το Νόημα στην Ιστορία, του Καρλ Λέβιτ και Ο μύθος της αιώνιας επιστροφής, του Μίρτσεα Ελιάντε.
Το αίνιγμα του χρόνου είναι εν μέρει το αίνιγμα της έναρξης, γιατί εκεί βρίσκεται η βάση του παρελθόντος. Η έναρξη είναι το παρελθόν. Ωστόσο, καθημερινά γίνεται μια νέα έναρξη μέσα στην περιοδική κίνηση της ημέρας. Βάσει τη σύλληψης του Γκίνγκελ το σύνολο όλων αυτών των επαναλαμβανόμενων ενάρξεων το αποκαλούμε χρόνο. Ζούμε στον χρόνο και καθημερινά βιώνουμε τη νέα έναρξη σε κάθε έργο που αναλαμβάνουμε να εκπληρώσουμε. Εκείνο που λείπει κατά την άποψή του είναι το γεγονός ότι η ανθρωπότητα δεν κατανοεί τη μαγεία της νέας έναρξης, δηλαδή την αέναη μετάβαση από το παρελθόν στο παρόν.
Εδώ χρειάζεται να θυμηθούμε τον περίφημο διαχωρισμό του Ανρί Μπεργκσόν ανάμεσα στον χωροχρόνο και τον καθαρό χρόνο. Ο χωροχρόνος είναι ο χρόνος των ρολογιών μας, μια υβριδική έννοια που προκύπτει από την εισβολή της ιδέας του χώρου στην επικράτεια της καθαρής συνείδησης. Πρόκειται για την εμπειρία του χρόνου, έτσι όπως την οργανώνει ο άνθρωπος στον χώρο, ως ακολουθία χρονικών μονάδων. Στην πραγματικότητα αυτές οι χρονικές μονάδες δεν υπάρχουν, γιατί ο χρόνος είναι μια μελωδία, ένα ποτάμι. Η ιδιαιτερότητά του έγκειται στο γεγονός ότι κυλά μέσα από τα χέρια μας σαν νερό, είναι αψηλάφητος, όπως το έθεσε ο άγιος Αυγουστίνος. Δεν υπάρχει σταθερό παρόν. Είτε είναι ήδη παρελθόν ή είναι ακόμη μέλλον. Όταν λέμε ότι είναι δέκα και μισή δεν είναι πια δέκα και μισή. Ένα ισχυρό ρεύμα μεταφέρει την ανθρωπότητα στο ποτάμι του χρόνου. Ο άνθρωπος είναι προσωρινός, φευγαλέος, καθώς δεν μπορεί να αδράξει σταθερά ένα σημείο και να αντισταθεί στο ρεύμα. Ο άνθρωπος των δέκα και μισή δεν είναι ίδιος με τον άνθρωπο των έντεκα. Στην πραγματικότητα είμαστε ο χρόνος.
Παρόλα αυτά έχουμε το παρελθόν μας και κάνουμε σχέδια για το μέλλον μας. Εδώ υπεισέρχεται η ιδέα του «ταυτόχρονου», όπως το έθεσε ο Καρλ Χάιμ. Τη στιγμή που βιώνουμε ένα ψήγμα του χρόνου, υπάρχει μια σχέση «ταυτόχρονου», σε σχέση με τις άλλες διαδοχικές χρονικές μονάδες. Οι νότες ενός μουσικού κομματιού δεν παίζονται μόνον ως διακεκριμένες νότες, αλλά και ως συγχορδίες, δηλαδή ταυτόχρονα.
Ναυτιλιακός χρόνος
Ως Αστρονομικός ή Ναυτιλιακός χρόνος χαρακτηρίζεται η έννοια του χρόνου σε αστρονομικούς υπολογισμούς ή ναυτικού ενδιαφέροντος που αφορά τη σχετική θέση της Ουράνιας σφαίρας προς τη Γήινη σφαίρα κατά τη στιγμή κάποιας παρατήρησης όπου και προσδιορίζεται αυτή από τη γωνιακή απόσταση (δυτική ωρική γωνία) σημείου Γης και ουρανίου σώματος. Το Τρίγωνο θέσεως και η ωρική γωνία σχετίζονται με αυτόν τον χρόνο.
Κυκλικός χρόνος
Η ιδέα του «ταυτόχρονου» συνδέθηκε από αμνημονεύτων εποχών με την εικόνα του κύκλου, καθώς η σχέση χώρου και χρόνου είναι ίδια με αυτήν που έχει η ευθεία σε σχέση με τον κύκλο. Το πρόβλημα του τετραγωνισμού του κύκλου δεν είναι ιδιοτροπία των μαθηματικών, αλλά ένα πρόβλημα ριζωμένο στην εσώτατη ύπαρξή μας. Ο κύκλος δεν είναι μια σειρά απειροστών ευθειών. Κάθε σημείο του είναι ταυτόχρονα το επόμενο σημείο. Μπορούμε να γράψουμε μια εφαπτομένη στον κύκλο, αλλά στην πραγματικότητα δεν πρόκειται να αγγίξει τον κύκλο, εκτός και αν δούμε το θέμα αυστηρώς μαθηματικά.
Κατά τον ίδιο τρόπο μπορούμε να περάσουμε από τον χρόνο στον χώρο, μόνο αν τον δούμε ως ένα συνεχές, πάλι με τη μαθηματική έννοια. Ο αυθεντικός χώρος δεν είναι μια επιφάνεια που μπορεί να διαιρεθεί, κατά τον ίδιο τρόπο που δεν μπορεί να διαιρεθεί ο αυθεντικός χρόνος. Από φιλοσοφικής άποψης ο χώρος δεν βιώνεται ως συνεχές, αλλά ως ένας αριθμός νησίδων ανάμεσα στις οποίες υπάρχει μόνον κενό. Συνεπώς, τόσο ο χώρος όσο και ο χρόνος δεν είναι παρά μορφές της ζωής, που δημιουργεί επιλέγοντας καθοριστικά σημεία και διαστήματα στο χωροχρονικό συνεχές. Ο χώρος στην πραγματικότητα που βιώνουμε δεν είναι ένα αφηρημένο μέγεθος, αλλά μια σειρά «τόπων», όπως ο χρόνος είναι μια σειρά φευγαλέων στιγμών. Συνήθως, από αυτές τις στιγμές επιλέγουμε κάποιες ως σταθερά σημεία εναλλαγής του κυκλικού χρόνου. Αυτές τις στιγμές τις αποκαλούμε εορτασμούς και συνδέονται στενά μέσω του ημερολογίου με τις κυκλικές εναλλαγές του χρόνου. Ο θερισμός, η σπορά, η ανατολή ή η δύση ενός ουράνιου σώματος είναι τα πραγματικά δεδομένα, οι «πληροφορίες» από τις οποίες εξαρτάται η ζωή μας μέσα στον χρόνο.
Στο έργο του Ο Άνθρωπος και το Ιερό ο Σαλουά λέγει πως «ο γιορτασμός δεν είναι τίποτ' άλλο παρά η εκ νέου ανακάλυψη και συγκεκριμενοποίηση του χάους» και από αυτή την άποψη κατέχει μια θεμελιακή σχέση με τη δημιουργία. Το πρωταρχικό χάος είναι άχρονο και απεριόριστο, άναρχο και αδιαμόρφωτο. Από τη στιγμή που μορφοποιείται, υφίσταται τους νόμους του χρόνου είτε στην ενοποιημένη είτε στη διαφοροποιημένη μορφή του. Η περιοδικότητα των φαινομένων είναι το μέγεθος που μορφοποιεί, που παρέχει το καλούπι για να εκδηλωθεί το άναρχο δυναμικό του χάους. Από αυτή την άποψη οι αρχέγονοι εορτασμοί συνδέονται με αστρονομικές κοσμικές περιόδους, οι οποίες αντιπροσωπεύουν δεδομένες αξίες στη ζωή. Κάποτε έρχεται η στιγμή της σποράς, του θερισμού, του ύπνου και της αφύπνισης, της δύσης και της ανατολής.
Αρχικά, το έτος δεν ήταν όπως το γνωρίζουμε σήμερα, αλλά σχετιζόταν άμεσα με την εναλλαγή των εποχών και την εναλλαγή σημαντικών περιόδων. Σύμφωνα με την Τζέιν Έλεν Χάρισον ο ελληνικός ενιαυτός είναι το έτος της συγκομιδής, οι «Ώρες» φέρνουν άνθη και καρπούς. Την ίδια στιγμή είναι δαίμονες, δηλαδή Θεοί που ανανεώνουν διαρκώς τη ζωή. Έτσι, το έτος είναι έτος της ψυχής και ο χρόνος είναι χρόνος της ζωής. Βέβαια, αυτό που πρέπει να διακρίνουμε εδώ είναι το γεγονός ότι η σχέση μας με τον εξωτερικό κόσμο μας παρέχει μια σταθερή βάση, πάνω στην οποία επεξεργαζόμαστε ένα ημερολόγιο, τις dies fasti και nefasti, τις εορταστικές και αποφράδες ημέρες του ρωμαϊκού ημερολογίου για παράδειγμα. Μαθαίνουμε, δηλαδή να βάζουμε τις σωστές διαχωριστικές γραμμές, προκειμένου να επιβεβαιώσουμε τον χρόνο. Στην αρχαία Ρώμη το ημερολόγιο -δηλαδή οι μέρες της σποράς, του θερισμού, του γάμου κ.λπ.- διακηρύσσονταν με επίσημο τρόπο από τον rex sacrorum, Βασιλέα των Ιερουργιών και διάδοχο του βασιλιά κατά τις Νόνες, στο πρώτο τέταρτο της σελήνης. Οι Αζτέκοι με τη σειρά τους ονόμαζαν την περίοδο των πενήντα δύο χρόνων, «δεμάτι του χρόνου». Στο τέλος αυτής της περιόδου όλες οι φωτιές έσβηναν για να ανάψουν εκ νέου, υποδεικνύοντας τη φωτιά ως μέσο μέτρησης των χρονικών διαστημάτων. Αν δεν προκηρυσσόταν το νέο ημερολόγιο τα πάντα σταματούσαν, περνώντας στη λήθη της Ωραίας Κοιμωμένης του Κάστρου.
Ποιος είναι αυτός που προκηρύσσει το νέο ημερολόγιο; Ο άνθρωπος, ως αντιπρόσωπος και αγγελιαφόρος της αρχέγονης οντότητας που προκήρυξε τον αρχέγονο χρόνο. Η ανθρώπινη προκήρυξη δεν είναι παρά μίμηση και επανάληψη της αρχικής προκήρυξης, της αρχέγονης οντότητας, της ίδιας της Αρχής που βρίσκεται πίσω από τη Δημιουργία. Σύμφωνα με τα λόγια του Βάλτερ βαν ντερ Βόγκελβαϊντ: «Εκείνος που δεν είχε ποτέ αρχή, Εκείνος που μπορεί να φτιάξει μια νέα αρχή, Εκείνος σίγουρα μπορεί να φέρει και το τέλος ή την αιωνιότητα».
Μυθικός χρόνος
Σημαντική παράμετρος στην αντίληψη του χρόνου είναι η συνείδηση του μύθου ως «αληθινής ιστορίας» και όχι ως παραμυθιού, όπως τον αντιλαμβάνεται ένας μεγάλο τμήμα της ανθρωπότητας. Και τούτο γιατί η έννοια μύθος και η έννοια χρόνος είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένες, καθώς ο μύθος παράγει τον χρόνο, του δίνει περιεχόμενο και μορφή. Ανάμεσα στα αποκτήματα του πρωτόγονου ανθρώπου, έτσι όπως τα αξιολογούν οι σύγχρονοι ανθρωπολόγοι, εκτός από τα όπλα, τα σκεύη και τα εργαλεία αναφέρονται επίσης οι χοροί, τα τραγούδια, οι ιστορίες, οι τελετουργίες και τα ονόματα. Όλα αυτά είναι μορφές έκφρασης του μύθου που περνά από γενεά σε γενεά. Ο μύθος και η πραγματικότητα είναι άρρηκτα συνυφασμένες έννοιες με κυριολεκτική έκφραση μέσα στη ζωή. Υπό αυτή την έννοια ο μύθος είναι ζωή και η ζωή μύθος.
Πέρα από αυτό ο μύθος ανάγει τη συνείδηση στην αδιαφοροποίητη αρχή του κόσμου, στον αρχέγονο χρόνο. Η αρχή του κόσμου, της ανθρωπότητας, η αρχή της ζωής και του θανάτου, του ζωικού και του φυτικού βασιλείου, η αρχή του κυνηγιού και της καλλιέργειας, η αρχή της φωτιάς, της λατρείας, των μυητικών τυπικών και των θεραπευτικών δυνάμεων είναι γεγονότα απομακρυσμένα στον χρόνο. Εκεί έχει τα θεμέλιά της η σημερινή ζωή και από εκεί αντλούν την καταγωγή τους οι σύγχρονες κοινωνικές δομές. Οι θείες ή υπερφυσικές οντότητες που δραστηριοποιούνται στο μύθο, τα κατορθώματά τους, οι μοναδικές τους περιπέτειες, όλος αυτός ο θαυμαστός κόσμος είναι μια υπερβατική πραγματικότητα που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Πρόκειται για μια sine qua non συνθήκη στην παρούσα πραγματικότητα.
Ο μύθος είναι ιερή ιστορία. Και τούτο όχι μόνο για το περιεχόμενό της αλλά για τις συγκεκριμένες ιεροφάνειες που θέτει σε κίνηση. Η αφήγηση των μύθων της δημιουργίας ενσωματώνεται στις παγκόσμιες λατρείες, γιατί οι μύθοι είναι από μόνοι τους λατρεία και συνεισφέρουν στον σκοπό για τον οποίο έχουν εγκαθιδρυθεί οι λατρείες σε όλον τον κόσμο. Η υπενθύμιση της δημιουργίας βοηθά τη ζωή του ανθρώπινου γένους, δηλαδή της κοινότητας ή της φυλής. Η υπενθύμιση των μυητικών τελετουργιών βοηθά στην επιβεβαίωση της διάρκειας και της αποτελεσματικότητας της ανθρωπότητας.
Αυτά που ο Κ. Τ. Πρόις (K. T. Preuss), ο Μπρόνισλαβ Μαλινόβσκι (Bronisław Malinowski) και πολλοί άλλοι ακαδημαϊκοί διατύπωσαν με πολυάριθμα και χαρακτηριστικά παραδείγματα, αναφέρονται ουσιαστικά στο γεγονός ότι ο μύθος δεν είναι απλά η αφήγηση μιας ιστορίας, αλλά η βίωση της πραγματικότητας -όχι μια διανοητική αντίδραση σ' ένα αίνιγμα, αλλά μια εξέχουσα πράξη πίστης- μια αναφορά της αρχέγονης πραγματικότητας που ζει στην παρούσα ζωή. Άλλωστε, η ύπαρξη του κόσμου είτε τη μελετά κανείς μακροκοσμικά ή μικροκοσμικά δεν είναι συμπαγής και αδρανής. Ανανεώνεται διαρκώς μέσω της αναφοράς στο μύθο. Ο μύθος και η ιερή δράση που συνδέεται μαζί του εγγυάται στην πραγματικότητα την επιβίωση του κόσμου.
Σύμφωνα με τον Πρόις, «ο πρωτόγονος άνθρωπος όχι μόνον επαναλαμβάνει, αλλά ανασυνθέτει μέσω του μύθου την αρχική πράξη της Δημιουργίας». Ο αρχέγονος χρόνος είναι δημιουργικός. Δημιουργεί αυτό που συμβαίνει σήμερα, μέσω της επανάληψης του μύθου. Διατηρεί μια εικόνα του κόσμου κατά πολύ διαφορετική από τις συνηθισμένες μας συλλήψεις. Στην πραγματικότητα τίποτα δεν είναι καθορισμένο, τίποτε δεν μπορεί να υπάρξει, εκτός και αν ανανεώνεται διαρκώς, αφού ενεργοποιείται από τον μύθο. Αλλά κάτι τέτοιο σημαίνει ότι ο μύθος είναι αιτιολογικός, όχι γιατί εξηγεί κάτι, αλλά γιατί παρέχει εγγύηση για την ύπαρξη του γεγονότος. Τούτο βρίσκει την εφαρμογή του όχι μόνο στις ιδιαίτερες όψεις της ζωής, αλλά στο σύνολο της δημιουργίας. Με άλλα λόγια βρίσκει την εφαρμογή του στη δημιουργική δύναμη που βρίσκεται πίσω από την εκδήλωση κάθε γεγονότος.
Στη σύγχρονη εποχή μόνον υπολείμματα αυτής της μυθικής άποψης για τον κόσμο επιβιώνουν. Αυτό δε σημαίνει ότι η μυθική άποψη είναι νεκρή. Επιβιώνει στις μεγάλες θρησκείες του κόσμου, που ζουν ακριβώς εξαιτίας της μυθικής τους άποψης για τον κόσμο και της αιτιολογικής τους σχέσης με το σωτηριολογικό μύθο. Στην εβραϊκή, στη χριστιανική θρησκεία, στον Βουδισμό, τον Ινδουισμό, τον Ισλαμισμό, τον Μανδαϊσμό, σε όλες σχεδόν τις αποκαλούμενες μεγάλες ή μικρές θρησκείες του κόσμου υπάρχει ο μύθος της δημιουργίας αλλά και της λύτρωσης, που είναι στην πραγματικότητα μια δεύτερη δημιουργία. Υπάρχουν επίσης τα μυστήρια, καθιερωμένα από τα κεντρικά πρόσωπα κάθε θρησκείας. Σε κάθε, λοιπόν, ενεργοποίηση των μυστηρίων, οποιαδήποτε και αν είναι η εξωτερική μορφή τους, αυτό που αναβιώνει είναι το ρεύμα της ανανέωσης του κόσμου που κουβαλούν εν δυνάμει μέσα τους οι θρησκείες.
Σήμερα η θρησκεία είναι ο κατεξοχήν αντιπρόσωπος της μυθοποιητικής σκέψης, γιατί στα δρώμενά της απεικονίζονται οι σημαντικότερες μορφές της πραγμάτωσης του μύθου. Από αυτή την άποψη, λοιπόν, η συμμετοχή στα δρώμενα μετατρέπει τον βιωμένο χρόνο σε μυθικό χρόνο, τον χρόνο της έναρξης της Δημιουργίας, της μέσης και του τέλους που υποδεικνύεται από την «πρόνοια» ή τους ίδιους τους εαυτούς μας ως συμμέτοχους στη δημιουργία. Ένα έξοχο παράδειγμα αυτής της αλληλοσύνδεσης της αρχής της μέσης και του τέλους βρίσκεται στους πρώτους στίχους της Θείας Κωμωδίας του Δάντη. Στο μέσο της ζωής του ο ποιητής βρίσκεται στο σκοτάδι. Ένα τέρας απειλεί να τον οδηγήσει στον τόπο όπου «ο ήλιος είναι σιωπηλός». Σε αυτό το σημείο μια νέα αρχή πρέπει να γίνει, ένας νέος μύθος να προφερθεί. Κι έτσι γίνεται! Η αρχαιότητα τον παίρνει από το χέρι και τότε όλα τα πλούτη της κόλασης, του καθαρτήριου και του παράδεισου διαχύνονται μέσα στη ζωή του ως νέο περιεχόμενο. Εξαγνισμένος, μεταμορφωμένος τραβά τον δρόμο του.
Έσχατος χρόνος
Με τον έσχατο χρόνο, ή αλλιώς εσχατολογία, εννοείται η άποψη του ανθρώπου για γεγονότα που συμβαίνουν στα όρια του δημιουργημένου κόσμου, για το τι υπήρχε πριν τη δημιουργία του και για το τι θα υπάρξει μετά το τέλος του. Περιλαμβάνει τη δόξα και το μεγαλείο της πρώτης ημέρας, καθώς και τον τρόμο της τελευταίας ημέρας. Όμως, ο αποκαλούμενος πρωτόγονος άνθρωπος δε γνωρίζει τίποτα για την εσχατολογία. Γνωρίζει μόνο τον αρχέγονο χρόνο, που κατά την άποψή του κυριαρχεί σε όλη τη ζωή. Ένα χρόνο που ανανεώνεται διαρκώς μέσα από τα συμβάντα του παρόντος, που εγγυούνται τη ζωή του. Η πραγματικότητα αποκτάται μόνον μέσω της επανάληψης και της συμμετοχής στα τελετουργικά δρώμενα. Όσο τελεί τις τελετουργίες σωστά, κάθε μέρα ξαναδημιουργεί τον κόσμο ή μάλλον τον αναδημιουργεί για εκείνον ο δημιουργικός λόγος του μύθου. Τούτη η διαδικασία της καθημερινής ανανέωσης της ζωής είναι παρούσα ακόμη και σήμερα στους απόγονους των Μάγια και των γηγενών (αβορίγινων) της αυστραλιανής ηπείρου.
Όμως, εδώ λείπει το τέλος της ιστορίας. Ο χρόνος παραμένει ακίνητος, όπως στο παραμύθι της Ωραίας Κοιμωμένης. Όπως η έναρξη υπονοεί μια αρχέγονη αρχή, έτσι και κάθε τέλος προϋποθέτει μια ολοκλήρωση μια «τελική κρίση». Οπωσδήποτε μέσα σε ένα εκδηλωμένο και συνεπώς δυαδικό σύμπαν ο αρχέγονος χρόνος βρίσκει το ταίρι του στον έσχατο χρόνο, αλλά μόνον όταν η ανθρωπότητα προχωρήσει αρκετά στην οδυνηρή συνειδησιακή της αφύπνιση, επιλέγοντας για τον εαυτό της είτε τον υπέρτατο τρόμο ή την αιώνια ευδαιμονία.
Η πιο ριζοσπαστική εικόνα του τέλους είναι πιθανώς εκείνη του Ράγκναροκ, της σκανδιναβικής μυθολογίας, της στιγμής κατά την οποία οι Θεοί πεθαίνουν μαζί με τους ανθρώπους. Αλλά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλοι οι λαοί που δημιούργησαν έναν κόσμο για την ύπαρξή τους, οι Ινδοί, οι Πέρσες, οι Έλληνες, οι Άραβες, οι Εβραίοι, οι Μάγια και πολλοί άλλοι, όρισαν επίσης και το τέλος του. Η ιδέα του τέλους του χρόνου είναι πιθανώς προσπάθεια αναίρεσης της αιώνιας στάσης, μια προσπάθεια για να σπάσει ο κύκλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής  Κατηγορία:Έννοιες στη μεταφυσική Κατηγορία:Φυσικά μεγέθη Κατηγορία:Χωροχρόνος
Σταυρός της Ψώκας (ποταμός)
Ο Σταυρός της Ψώκας είναι ένας ποταμός στην Επαρχία Πάφου στη δυτική Κύπρο. Είναι παραπόταμος του ποταμού Χρυσοχούς. Ρέει μέσα από το Δάσος Πάφου. Στην πορεία του ποταμού κατασκευάστηκε φράγμα το οποίο οδήγησε στη δημιουργία της Τεχνητής Λίμνης Ευρέτου, η οποία παρέχει νερό άρδευσης σε μια μεγάλη περιοχή.
Κατά μήκος τους ποταμού βρίσκεται ένας δασικός σταθμός.
Χιίουμαα
Το Χιίουμαα (εσθονικά: Hiiumaa) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Εσθονίας, μετά το Σάαρεμαα, και το πέμπτο μεγαλύτερο της Βαλτικής με έκταση 989 τ.χλμ.. Έχει 8.582 κατοίκους (2015) και πρωτεύουσα του νησιού είναι η Κέρντλα με 3.009 κατοίκους (2015).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χιίουμαα
Σταυρός της Ψώκας (ποταμός)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Επαρχίας Πάφου
NGC 340
Ο NGC 340 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 253 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και βρίσκεται στον αστερισμό Κήτος.
Αναφορές
0340 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός) 03610
Πέτερ Χόμαν
Ο Πέτερ Χόμαν (Peter Homann, 1936 - ...) είναι Γερμανός δημοσιογράφος και ιδρυτικό μέλος της ακροαριστερής τρομοκρατικής οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF), που έδρασε στη Δυτική Γερμανία. Ήδη το 1970 όμως εγκατέλειψε την οργάνωση.
Ζωή
Ο δημοσιογράφος Πέτερ Χόμαν διατηρούσε το 1970 φιλικές σχέσεις με την Ουλρίκε Μάινχοφ. Μαζί με τους Χορστ Μάλερ, Αντρέας Μπάαντερ, Γκούντρουν Ένσλιν, Ουλρίκε Μάινχοφ, Μπριγκίτε Άσντονκ και άλλα δώδεκα άτομα αποφάσισε να λάβει στρατιωτική εκπαίδευση από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο του 1970 σε στρατόπεδο εκπαίδευσης της παλαιστινιακής οργάνωσης Αλ Φατάχ στην Ιορδανία. Εγκατέλειψε την ομάδα όμως μετά από δέκα μέρες κιόλας κι επέστρεψε στη Γερμανία, αφού στην Ιορδανία συνειδητοποίησε ότι τελικά δεν ήταν διατεθειμένος να βοηθήσει στην πραγματοποίηση τρομοκρατικών επιθέσεων. Το 1997 δημοσίευσε άρθρο στο Der Spiegel, όπου ισχυρίζεται ότι τα άλλα μέλη της ομάδας σχεδίαζαν να τον πυροβολήσουν ώστε να μην τα προδώσει. Έτσι, όπως λεει ο Χόμαν, ο Αντρέας Μπάαντερ έκανε την πρόταση να σκηνοθετηθεί η εκτέλεσή του ως ατύχημα. Σε ανοικτή επιστολή προς τον εκδότη του Spiegel, Στέφαν Άουστ, ο Χορστ Μάλερ χαρακτήρισε τα στοιχεία αυτά του Χόμαν ως παραμύθι. Η επιστολή του αυτή δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Die Zeit.
Όταν ο Χόμαν επέστρεψε το 1970 στη Γερμανία, επικοινώνησε με τον Στέφαν Άουστ και μαζί του ταξίδεψε στη Σικελία, για να πάρει από εκεί τις κόρες της Ουλρίκε Μάινχοφ, η οποία τις είχε κρύψει εκεί. Τα κορίτσια επιστράφηκαν στον πατέρα τους, στο Αμβούργο.
Πηγές
Χομαν, Πετερ Χομαν, Πετερ
Κεφαλάρι Καστοριάς
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Κεφαλάρι (αποσαφήνιση)
Το Κεφαλάρι είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς με υψόμετρο 780 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Κεφαλάρι βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Βίτσι (Βέρνο) και βόρεια της λίμνης της Καστοριάς. Απέχει 7,5 χλμ. βόρεια της Καστοριάς και στα ανατολικά του χωριού περνάει η επαρχιακή οδός Καστοριάς - Φλώρινας. Η παλιά ονομασία είναι Σέτομα και μέχρι την απελευθέρωση ο πληθυσμός της ήταν μικτός (μουσουλμάνοι και σλαβόφωνοι χριστιανοί). Ο Σχινάς αναφέρει το 1886 ως "χωρίον με 150 χριστιανούς και 250 οθωμανούς". Το 1918 αναφέρεται με το ίδιο όνομα στο ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που τότε ανήκε στο νομό Φλωρίνης. Το 1926 με το ΦΕΚ 413Α - 22/11/1926 μετονομάστηκε σε Κεφαλάρι. Βάσει της Συνθήκης της Λωζάνης και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες (25 οικογένειες 104 άτομα) από τη Κύζικο Προποντίδας και τον Πόντο (Κυρισχανέ Τραπεζούντας). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Καστοριά, την Χλόη και τον Απόσκεπο αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Καστοριάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καστοριάς του δήμου Καστοριάς και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 353 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (Μπαράζ ΚΟΝΚΑΚΑΦ – ΟΦΚ)
Τα μπαράζ του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 μεταξύ της ΚΟΝΚΑΚΑΦ και της ΟΦΚ ήταν ένας διπλός αγώνας εντός-εκτός έδρας μεταξύ της Εθνική Μεξικού, η οποία κατέκτησε την 4η θέση στον τέταρτο γύρο των προκριματικών Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 της ΚΟΝΚΑΚΑΦ και της Εθνικής Νέας Ζηλανδίας, η οποία κατέκτησε την 1η θέση του τρίτου γύρου των προκριματικών Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 της ΟΦΚ.
Οι αγώνες έγιναν στις 13 και 20 Νοεμβρίου 2013.
Σύνοψη
Αυτή ήταν η δεύτερη συμμετοχή στα play-offs των προκριματικών Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου της Νέας Ζηλανδίας. Η πρώτη φορά ήταν στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010, όπου νίκησε το Μπαχρέιν με συνολικό σκορ 0-1.
Το Μεξικό συμμετείχε για πρώτη φορά.
Η κλήρωση για ποιος αγώνας θα είναι εντός ή εκτός έγινε στις 30 Ιουλίου 2011 από τη FIFA.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΚΟΝΚΑΚΑΦ) Κατηγορία:Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΟΦΚ)
Οπιούχα
Οι οπιούχες ουσίες περιλαμβάνουν το όπιο (ρητίνη που λαμβάνεται από το περικάρπιο της παπαρούνας), τη μορφίνη, την ηρωίνη και την κωδεΐνη. Παράγονται όλα από το ακατέργαστο όπιο μέσω μιας αρκετά απλής χημικής επεξεργασίας. Τα συνθετικά αναλγητικά παρασκευάζονται υπό μορφήν σκόνης, ταμπλετών ή υγρού. Περιλαμβάνουν το σιρόπι μεθαδόνης, το physeptone, ήτοι ταμπλέτα μεθαδόνης, την πεθυδίνη, το diconal και το palfium.
Φαρμακολογικά αποτελέσματα
Συνυπάρχουν εξάλλου, μικρός βαθμός υπνηλίας, μύση, βραδύπνοια (λόγω καταστολής του αναπνευστικού κέντρου) καθώς και ελάττωση της σεξουαλικής διάθεσης. Τέλος,μπορεί να προκληθεί εμετός (λόγω ερεθισμού της χειμειοαισθητικής ζώνης του προμήκη), δυσκοιλιότητα, κατακράτηση ούρων και δυσουρία, καθώς επίσης ελαφρά πτώση της αρτηριακής και αύξηση της ενδοκρανιακής πίεσης.
Οξεία τοξικότητα
Οξεία τοξικότητα στα οπιούχα εμφανίζεται με την υπέρβαση της δοσολογίας και η κλινική εικόνα της δηλητηρίασης εμφανίζεται με τη χαρακτηριστική τριάδα κώμα-βραδύπνοια-μύση. Στις περιπτώσεις αυτές μπορεί να επέλθει ακόμα και θάνατος, από τρεις κυρίως αιτίες:
Χρόνια τοξικότητα
Υπάρχουν όμως πολλές περιπλοκές από τη χρησιμοποίηση μολυσμένων συρίγγων, όπως: ηπατίτιδα, ενδοκαρδίτιδα, σηψαιμία, τέτανος, AIDS, νεφροπάθεια με έντονη πρωτεινουργία, συστηματικές μυκητιάσεις, πνευμονικό απόστημα, οστεομυελίτιδα, χρόνια ηπατοπάθεια, θρομβοβλεβίτιδα, σκλήρυνση και απόφραξη των φλεβών, κυτταρίτιδα και τοπικά αποστήματα.
Επιπρόσθετοι κίνδυνοι αναφύονται από διάφορες ουσίες που προστίθενται σκόπιμα για την νόθευση της καθαρής ουσίας.
Ηρωίνη
Πιο συγκεκριμένα η ηρωίνη είναι το ευρύτατα χρησιμοποιούμενο οπιούχο αναλγητικό. Η ηρωίνη είναι ένα ισχυρό παυσίπονο, το οποίο καταστέλλει τον εγκέφαλο. Παράγει ένα αίσθημα χαλάρωσης, ασφάλειας και ευεξίας. Η καθαρή ηρωίνη είναι μια άσπρη σκόνη με πικρή γεύση, η οποία παράγεται από την «παπαρούνα του οπίου». Η παράνομα παραγόμενη ηρωίνη μπορεί να ποικίλει στο χρώμα από άσπρο σε βαθύ καφετί, λόγω των ρύπων που απομένουν από τη διαδικασία παρασκευής, ή την παρουσία νοθευτικών ουσιών. Η σκόνη συνήθως διαλύεται σε νερό και στη συνέχεια προσλαμβάνεται με ένεση, αν και μπορεί επίσης να καπνιστεί, ανακατεμένη με καπνό, ή να θερμανθεί σε αλουμινόχαρτο, για την εισπνοή των καπνών, ή να φαγωθεί τυλιγμένη σε χαρτί.
Σύνδρομο στέρησης
Συνοψίζοντας θα γίνει αναφορά στο σύνδρομο στέρησης των οπιούχων. Τα πρώτα στερητικά συμπτώματα εμφανίζονται μέσα σε δέκα περίπου ώρες από την τελευταία λήψη και χαρακτηρίζονται από άγχος, ιδεοληπτική αναζήτηση του φαρμάκου και έντονη καταβολή δυνάμεων. Στις επόμενες ώρες κυριαρχούν ανησυχία και κύματα ρίγους. Μεταξύ της 20ης και 30ης ώρας από την τελευταία λήψη, εμφανίζεται η πλέον κρίσιμη φάση,που έχει ως κύρια συμπτώματα εντονότατη αγχώδη αντίδραση, νευρικότητα, ημικρανία, ναυτία, ανορεξία, γαστρεντερικές διαταραχές, κοιλιακούς κολικούς και μυοσκελετικούς πόνους.
Η κορύφωση των συμπτωμάτων συμπίπτει με τη δεύτερη και την τρίτη μέρα. Τα υποκειμενικά συμπτώματα εξακολουθούν να είναι νευρικότητα και ημικρανία, ενώ στα αντικειμενικά κλινικά σημεία περιλαμβάνονται αύξηση της θερμοκρασίας μέχρι υπερπυρεξίας, μυδρίαση, ιδιαίτερα επιθετική συμπεριφορά, κύματα ανατριχίλας, έντονη εφίδρωση, υπέρταση, στύση και αυτόματες εκσπερματώσεις, σιελόρροια, επίμονα χασμουρητά, ρινόρροια, δακρύρροια, τρεμούλα, επίμονος βήχας, διάρροιες, εμετοί και διπλωπία. Τα συμπτώματα υποχωρούν προοδευτικά μέχρι την όγδοη μέρα. Το σύνδρομο στέρησης από τα οπιούχα, παρά τη θορυβώδη του μορφή, σπάνια οδηγεί στο θάνατο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχοτρόπες ουσίες
Σάαρεμαα
Ετυμολογία
Το νησί στην εσθονική γλώσσα ονομάζεται Saaremaa (Σάαρεμαα) και στη φινλανδική Saarenmaa, κυριολεκτικά «γη του νησιού». Στα παλιά όμως σκανδιναβικά σάγκα το Σάαρεμαα ονομάζεται Eysysla και στα ισλανδικά σάγκα Eysýsla, που σημαίνει ακριβώς το ίδιο με το όνομα του νησιού στην εσθονική γλώσσα, δηλαδή «η περιοχή (γη) του νησιού». Αυτή είναι και η προέλευση του ονόματος του νησιού στα δανικά Øsel, στα γερμανικά και στα σουηδικά Ösel και στα λατινικά Osilia. Το όνομα Eysysla εμφανίζεται μερικές φορές μαζί με το όνομα Adalsysla, δηλαδή «η μεγάλη γη», ίσως «Suuremaa» ή «Suur Maa» στα εσθονικά, το οποίο αναφέρεται στην ηπειρωτική Εσθονία. Στα λεττονικά, το νησί ονομάζεται Sāmsala, που σημαίνει «το νησί των Σαάμι».
Γεωγραφία
Το νησί αποτελεί το κύριο φυσικό εμπόδιο μεταξύ του Κόλπου της Ρίγας και της Βαλτικής θάλασσας. Στα νότια του νησιού βρίσκεται το κύριο πέρασμα από τον κόλπο, το στενό Ίρμπε, δίπλα στην χερσόνησο Σούρβε, το νοτιότερο τμήμα του νησιού. Κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους νησιώτες διέσχισαν το στενό και έχτισαν ψαροχώρια στην ακτή της Λιβονίας. Το υψηλότερο σημείο στο νησί είναι 54 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του νησιού είναι ο κρατήρας Κάαλι. Στο νησί υπάρχουν μεγάλες δασικές εκτάσεις και ένα από τα σύμβολα του νησιού είναι το δέντρο Άρκευθος. Χάρη στο ήπιο κλίμα και το ασβεστώδες έδαφος, τα νησί διαθέτει μεγάλη ποικιλία χλωρίδας και πανίδας. Για τους λάτρεις της φύσης υπάρχουν τα μονοπάτια μελέτης στο Φυσικό Καταφύγιο Viidumäe αλλά και στο Εθνικό Πάρκο Vilsandi, το οποίο διαθέτει χιλιάδες αποδημητικά πουλιά και άγριες ορχιδέες.
274301 Wikipedia
Ο 274301 Wikipedia (ανεπίσημες ονομασίες: ', ', ) είναι ένας αστεροειδής με τροχιά στην κύρια ζώνη αστεροειδών. Ανακαλύφθηκε από το Αστρονομικό Παρατηρητήριο Αντρουσίβκα τον Αύγουστο του 2008. Ο αστεροειδής πήρε το όνομά του από τη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια Βικιπαίδεια τον Ιανουάριο του 2013.
Ανακάλυψη
Ο αστεροειδής ανακαλύφθηκε από αστρονόμους στο Αστρονομικό Παρατηρητήριο Αντρουσίβκα (Α50) στην Ουκρανία, το μόνο ιδιωτικό παρατηρητήριο της χώρας, που έχει ανακαλύψει περισσότερους από 90 αστεροειδείς από το 2003. Η πρώτη παρατήρησή του έγινε από την ομάδα του Αντρουσίβκα στις25 Αυγούστου 2008 στις 22:47 (UTC). Παρατηρήθηκε και την επόμενη νύχτα και του δόθηκε ανεπίσημη ονομασία. Μετά την παρατήρησή του και στις 6 Σεπτεμβρίου από την ομάδα του Αντρουσίβκα, υπολογίστηκε με ακρίβεια η τροχιά του αστεροειδούς. Τότε διαπιστώθηκε ότι ο αστεροειδής ήταν ο ίδιος με τον  και τον, που είχαν εντοπιστεί πρωτύτερα από τα παρατηρητήρια Caussols–ODAS στη Γαλλία και Mount Lemmon Survey και Steward Observatory στην Αριζόνα. Στις 18 Απριλίου 2011 ο αστεροειδής έλαβε τον αριθμό 274301. Η σύνθεση του αστεροειδή δεν είναι γνωστή, αλλά είναι πιθανό να αποτελείται, όπως και άλλοι αστεροειδείς στην κύρια ζώνη, από ένα μείγμα πέτρας και μέταλλου.
Ονομασία
Η απόφαση της Επιτροπής Ονοματοδοσίας Μικρών Αντικειμένων να αποδώσει το όνομα Wikipedia στον αστεροειδή δημοσιοποιήθηκε στο αστρονομικό περιοδικό Minor Planet Circulars στις 27 Ιανουαρίου 2013. Η ονομασία προτάθηκε από τον Αντρίι Μακούκα, μέλος της επιτροπής της Wikimedia Ουκρανίας. Υποβλήθηκε στην Επιτροπή Ονοματοδοσίας από τον ιδιοκτήτη του παρατηρητηρίου, Γιούρι Ιβαστσένκο.
Η επίσημη ανακοίνωση της ονοματοδοσίας είναι: Η Wikipedia είναι μια ελεύθερη, copyleft, συλλογικά επεξεργασμένη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια που ξεκίνησε το 2001. Σε 11 χρόνια από τη δημιουργία της έγινε ένα από τα μεγαλύτερα έργα που χρησιμοποιούν αναφορές και μια από τις πιο επισκέψιμες διαδικτυακές ιστοσελίδες του Διαδικτύου. Αναπτύσσεται σε πάνω από 270 γλώσσες από λάτρεις σε όλο τον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστεροειδείς Κύριας Ζώνης Κατηγορία:Βικιπαίδεια
Soul To Soul
Το Soul To Soul είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικού blues rock συγκροτήματος του Στίβι Ρέι Βον, Double Trouble, το οποίο κυκλοφόρησε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1985 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Epic Records". Επανεκδόθηκε τον Μάρτιο του 1999 με δύο επιπλέον κομμάτια και μία συνέντευξη του Βον.
Στον δίσκο συμμετείχαν ο σαξοφωνίστας Τζο Σάμπλετ και ο κιμπορντίστας Ρις Γουάινανς. Την περίοδο των ηχογραφήσεων, ο Βον είχε εθιστεί σε μεγάλο βαθμό στην κοκαΐνη, με αποτέλεσμα στα τέλη του 1986 να εισαχθεί σε νοσοκομείο στο Λουντβιχσχάφεν, κατά την διάρκεια της ευρωπαϊκής τους περιοδείας, λόγω αφυδάτωσης που προκλήθηκε από την χρόνια χρήση αλκοόλ και ναρκωτικών. Μετά από δύο εβδομάδες θεραπείας στο Λονδίνο, ξεκίνησε αποτοξίνωση για ένα μήνα στο νοσοκομείο Πίτσφορντ της Ατλάντα, ξεφεύγοντας από τους εθισμούς του.
Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 3,9 / 5 και ο Robert Christgau με B+.
Λίστα Τραγουδιών
1. Say What! (Vaughan) - 5:23
2. Lookin' Out the Window (Bramhall) - 2:48
3. Look at Little Sister (Hank Ballard) - 3:08
4. Ain't Gone 'n' Give Up on Love (Vaughan) - 6:07
5. Gone Home (Eddie Harris) - 3:07
6. Change It (Bramhall) - 3:57
7. You'll Be Mine (Dixon) - 3:46
9. Come On (Part III) (Earl King) - 4:31
10. Life Without You (Vaughan) - 4:18
Θέσεις τσαρτ
Soul To Soul (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 30 Σεπτεμβρίου 1985
Βραβεία
Soul To Soul (άλμπουμ)
Καναδάς (CRIA Certification): Χρυσός
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Stevie Ray Vaughan Κατηγορία:Άλμπουμ του 1985
Ο 3ος Νόμος
Σε κάθε επεισόδιο της σειράς παρουσιάζονται διάφορες αστυνομικές υποθέσεις και εγκλήματα που συγκλόνισαν τη κοινή γνώμη, με τον κεντρικό πρωταγωνιστή του επεισοδίου να αφηγείται τα γεγονότα σε μορφή ψυχογραφήματος. Κάθε επεισόδιο του είναι αυτοτελές ενώ οι σεναριογράφοι, οι σκηνοθέτες και οι πρωταγωνιστές είναι διαφορετικοί. Επεισόδια της σειράς έχουν γράψει ο Βασίλης Ρίσβας, η Δήμητρα Σακαλή και ο Παναγιώτης Ιωσηφέλης, ενώ η σκηνοθετική ομάδα αποτελείται από τον Πάνο Κοκκινόπουλο, τη Κατερίνα Φιλιώτου, τον Δημήτρη Γιαμλόγλου, τον Χρίστο Γεωργίου και τον Χρήστο Δήμα. Τη σκηνοθετική επιμέλεια της σειράς ανέλαβε ο Πάνος Κοκκινόπουλος, ενώ τη δημοσιογραφική έρευνα ανέλαβε ο Τάκης Κόκκινος. Η παραγωγή της σειράς έγινε από την εταιρία Frenzy Films της Μπέσης Βουδούρη και στους τίτλους αρχής ακούγεται ο Στέλιος Μάινας.
Η σειρά αποτελεί μια συνέχεια των σειρών Κόκκινος Κύκλος και 10η εντολή, που προβλήθηκαν από τη συχνότητα του Alpha. Παρόλο που η σειρά ανανεώθηκε για δεύτερο κύκλο επεισοδίων από το Mega, τελικά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Ο Πάνος Κοκκινόπουλος δήλωσε σε συνέντευξή του στο menshouse.gr επτά χρόνια μετά: «''Πάντα υπάρχει ένα συγκεκριμένο budget. Αν μπορώ το κάνω, αν δεν μπορώ… γεια σας. Όταν έκανα τον 3ο Νόμο στο Mega μας είχαν ζητήσει να συνεχίσουμε, αλλά ήταν η χρονιά που το κανάλι είχε αρχίσει να μη πληρώνει. Εμείς τότε ήμασταν οι τελευταίοι που πληρωθήκαμε από το Mega. Ευτυχώς, μας φώτισε ο Θεός και σταματήσαμε''».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega
IS
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων IS (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται άι-ες) μπορεί να αναφέρεται:
Μπαχρ-Νταρ
Βρίσκεται στη βόρειο-ανατολική Αιθιοπία, στις ακτές της λίμνης Τάνα και κοντά στον Γαλάζιο Νείλο. Χαρακτηριστικό της πόλης είναι οι πλατιές λεωφόροι με φοίνικες και ποικηλία λουλουδιών. Το 2002 βραβεύθηκε με το βραβείο UNESCO Cities for Peace Prize για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της ταχείας αστικοποίησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιθιοπίας
Μεταστροφή νεκροκρέβατου
Σύνοψη
δεξιά|μικρογραφία| [[Η Βάπτιση του Κωνσταντίνου, όπως τη φαντάζονταν μαθητές του Ραφαήλ]] Οι μεταστροφές στο σημείο του θανάτου έχουν μακρά ιστορία. Η πρώτη καταγεγραμμένη μεταστροφή στο νεκροκρέβατο εμφανίζεται στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, όπου ο καλός κλέφτης, σταυρωμένος δίπλα στον Ιησού, εκφράζει την πίστη στον Χριστό. Ο Ιησούς δέχεται τη μεταστροφή του, λέγοντας «Σήμερα θα είσαι μαζί μου στον Παράδεισο».
Ίσως η πιο σημαντική μεταστροφή στη δυτική ιστορία ήταν αυτή του Κωνσταντίνου Α΄, Ρωμαίου Αυτοκράτορα, όπου αργότερα ανακηρύχθηκε Χριστιανός Άγιος από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ενώ η πίστη του στον Χριστιανισμό εμφανίστηκε πολύ πριν από το θάνατό του, μόνο στο νεκροκρέβατό του βαφτίστηκε το 337 από τον Αρειανό επίσκοπο Ευσέβιο της Νικομήδειας. Ενώ οι παραδοσιακές πηγές διαφωνούν ως προς το γιατί αυτό συνέβη τόσο αργά, η σύγχρονη ιστοριογραφία καταλήγει ότι ο Κωνσταντίνος επέλεξε τη θρησκευτική ανοχή ως μέσο για να ενισχύσει τη βασιλεία του. Σύμφωνα με τον Μπαρτ Ντ. Έρμαν, όλοι οι σύγχρονοι Χριστιανοί του Κωνσταντίνου βαφτίστηκαν στο νεκροκρέβατό τους αφού πίστευαν ακράδαντα ότι η συνέχιση της αμαρτίας μετά το βάπτισμα εξασφαλίζει την αιώνια καταδίκη τους. Ο Έρμαν δεν βλέπει καμία σύγκρουση μεταξύ του παγανισμού του Κωνσταντίνου και του να είναι Χριστιανός.
Μπάφαλο Μπιλ
Ο Μπάφαλο Μπιλ βαφτίστηκε Καθολικός μία ημέρα πριν από το θάνατό του το 1917.
Κάρολος Β΄ της Αγγλίας
δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ| [[Κάρολος Β΄ της Αγγλίας, ο προτελευταίος καθολικός μονάρχης της Αγγλίας.]] Ο Κάρολος Β΄ της Αγγλίας βασίλεψε σε ένα Αγγλικανικό έθνος σε μια εποχή ισχυρών θρησκευτικών συγκρούσεων. Αν και οι συμπάθειές του ήταν τουλάχιστον κάπως προς τη Ρωμαιοκαθολική πίστη, κυβέρνησε ως Αγγλικανός, αν και προσπάθησε να μειώσει τη δίωξη και τις νομικές κυρώσεις που έπληξαν τους μη Αγγλικανούς στην Αγγλία, ιδίως μέσω της Βασιλικής Διακήρυξης της Επιείκειας. Καθώς βρισκόταν ετοιμοθάνατος μετά από εγκεφαλικό, απελευθερωμένος από την πολιτική ανάγκη, τον υποδέχθηκαν στην Καθολική Εκκλησία.
Ζαν ντε Λα Φονταίν
Ο πιο διάσημος Γάλλος παραμυθολόγος δημοσίευσε μια αναθεωρημένη έκδοση του σπουδαιότερου έργου του, Contes, το 1692, την ίδια χρονιά που άρχισε να υποφέρει από μια βαριά ασθένεια. Κάτω από τέτοιες συνθήκες, ο Ζαν ντε Λα Φονταίν στράφηκε στη θρησκεία. Ένας νεαρός ιερέας, ο Μ. Πουσέ, προσπάθησε να τον πείσει για την ανάρμοστη συμπεριφορά του Contes και λέγεται ότι η καταστροφή ενός νέου έργου κάποιας αξίας ζητήθηκε και υποβλήθηκε ως απόδειξη μετάνοιας. Ο Λα Φονταίν έλαβε το Viaticum και τα επόμενα χρόνια συνέχισε να γράφει ποιήματα και μύθους. Πέθανε το 1695.
Σαρλ Μωρράς
Τις τελευταίες μέρες πριν από το θάνατό του, ο Γάλλος συγγραφέας Σαρλ Μωρράς επαναυιοθέτησε την καθολική πίστη της παιδικής του ηλικίας και έλαβε τις τελευταίες τελετές.
Όσκαρ Ουάιλντ
δεξιά|μικρογραφία|299x299εσ| [[Όσκαρ Ουάιλντ]] Ο συγγραφέας Όσκαρ Ουάιλντ ασπάστηκε τον Καθολικισμό κατά την τελευταία του ασθένεια. Ο Ρόμπερτ Ρος έδωσε μια ξεκάθαρη περιγραφή: «Όταν πήγα να καλέσω τον ιερέα να έρθει στο νεκροκρέβατό του, είχε τις αισθήσεις του και σήκωσε το χέρι του απαντώντας σε ερωτήσεις και ικανοποίησε τον ιερέα. Ήταν το πρωί πριν πεθάνει και για περίπου τρεις ώρες κατάλαβε τι συνέβαινε (και ήξερε ότι είχα έρθει από τον Νότο ως απάντηση σε ένα τηλεγράφημα) ότι του δόθηκε το τελευταίο μυστήριο». Το σπίτι των Πασιονιστών στη Λεωφόρο Χότσε, έχει ένα οικιακό ημερολόγιο το οποίο περιέχει ένα αρχείο, γραμμένο από τον Ντουν, ότι δέχθηκε τον Ουάιλντ σε πλήρη επικοινωνία με την Εκκλησία. Αν και η μεταστροφή του Ουάιλντ μπορεί να ήταν έκπληξη, είχε διατηρηθεί από καιρό ενδιαφέρον για την Καθολική Εκκλησία, έχοντας συναντηθεί με τον Πάπα Πίο Θ΄ το 1877 και περιέγραψε τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ως «μόνο για τους αγίους και τους αμαρτωλούς – για τους αξιοσέβαστους ανθρώπους, η Αγγλικανική Εκκλησία θα κάνει». Ωστόσο, το πόσο πιστός σε όλες τις αρχές του Καθολικισμού ήταν ποτέ ο Ουάιλντ είναι αμφισβητήσιμο: συγκεκριμένα, ενάντια στην επιμονή του Ρος στην αλήθεια του Καθολικισμού: «Όχι, Ρόμπι, δεν είναι αλήθεια». «Η θέση μου είναι περίεργη», είπε ο Ουάιλντ, «δεν είμαι Καθολικός, είμαι απλώς ένας βίαιος Παπικός».
Τζον Γουέιν
Ο Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης Τζον Γουέιν, σύμφωνα με τον γιο του, Πάτρικ και τον εγγονό του, Μάθιου Μιουνίος, ο οποίος ήταν ιερέας στην Επισκοπή Όραντζ της Καλιφόρνια, ασπάστηκε τον Ρωμαιοκαθολικισμό λίγο πριν από το θάνατό του. Ο Μιουνίος δήλωσε ότι ο Γουέιν εξέφρασε έναν βαθμό λύπης που δεν έγινε Καθολικός νωρίτερα στη ζωή του, εξηγώντας «αυτό ήταν ένα από τα συναισθήματα που εξέφρασε πριν περάσει», κατηγορώντας «μια πολυάσχολη ζωή».
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκευτική μεταστροφή Κατηγορία:Θρησκεία και θάνατος Κατηγορία:Θάνατος στην τέχνη και τον πολιτισμό
Ενεργός θερμοκρασία
Ενεργός θερμοκρασία ενός πλανήτη ή ενός αστέρα είναι εκείνη η θερμοκρασία στην οποία ένα μελανό σώμα θα εξέπεμπε την ίδια σταθερή ποσότητα ακτινοβολίας Ε, ίση με τη ροή της ακτινοβολούμενης ενέργειας του πλανήτη, η οποία τελικά εκπέμπεται από το ανώτατο όριο της ατμόσφαιρας του πλανήτη προς το διάστημα.
Κατηγορία:Θερμοδυναμικές ιδιότητες Κατηγορία:Πλανητική Επιστήμη Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία
Ίβηρες
Οι διάφορες ιβηρικές φυλές έφτασαν στο απόγειο τους κατά τον 5ο και 4ο αι. π.Χ. και ανέπτυξαν ένα σημαντικό υλικό και πνευματικό πολιτισμό. Η κατάκτηση του μεγαλύτερου μέρους της χώρας τους από τους Καρχηδόνιους κατά τον 3ο αι. π.Χ. και η μετέπειτα διεξαγωγή του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου στα εδάφη τους οδήγησε στην επιβολή της ρωμαϊκής εξουσίας και ξεκίνησε μια ισχυρότατη διαδικασία εκρωμαϊσμού των φυλών. Οι τοπικές δομές, η γλώσσα και η ταυτότητα των ιβήρων δεν κατάφεραν να επιβιώσουν.
Γενικότητες
Τα στοιχεία που μας επιτρέπουν να μιλάμε για Ίβηρες και να τους τοποθετούμε σε συγκεκριμένα χρονικά και τοπικά όρια βασίζεται στην σχετική ομοιογένεια που παρουσιάζουν τα αρχαιολογικά ευρήματα σχετικά με τον ιβηρικό πολιτισμό και γλώσσα και στις αναφορές των αρχαίων πηγών στις ιβηρικές φυλές. Όσον αφορά τον πολιτισμό, οι Ίβηρες έγιναν δέκτες ισχυρών επιρροών από τους Έλληνες και Φοίνικες αποίκους, ένα γεγονός που αναμφισβήτητα έδωσε μια σχετική ομοιομορφία στον υλικό πολιτισμό τους διανθισμένη από τοπικές ιδιαιτερότητες, που τους διαφοροποίησε από τους προηγούμενους κατοίκους των περιοχών που κατοίκησαν μα και από τους γείτονές τους (π.χ. Κέλτες, βορειοαφρικανικές φυλές). Εναλλακτικές θεωρίες υποστηρίζουν ότι το ποσοστό επιρροής των αποίκων στον πολιτισμό των ιβηρικών φυλών είναι πολύ μικρότερο από ότι συνήθως θεωρείται και ότι οι Ίβηρες ανέπτυξαν έναν αυθεντικό πολιτισμό που, παρά την επικοινωνία του με την Ανατολική Μεσόγειο, είναι στη βάση του προϊόν εξέλιξης των ιθαγενών πολιτισμών.
Ελληνική και φοινικική επιρροή
Οι Ίβηρες χαρακτηρίζονταν από σχετική ενότητα ωστόσο υπήρχαν εσωτερικοί διαχωρισμοί. Ο κύριος διαχωρισμός διαμορφώθηκε βάσει των ζωνών επιρροής των δύο αποικιακών στοιχείων, του φοινικικο-καρχηδονιακού και του ελληνικού, το σύνορο του οποίου εντοπίζεται στην σημερινή Μούρθια, θέτοντας από τη μία πλευρά την κοιλάδα του Γουαδαλκιβίρ, την ατλαντική ακτή και την μεσογειακή ακτή της Ανδαλουσίας και από την άλλη την μεσογειακή ακτή από το Αλικάντε μέχρι το Ροδανό με μια μικρή εξοχή προς τη Σιέρρα Μορένα μέχρι τη σημερινή Χαέν. Οι Ίβηρες της πρώτης περιοχής φέρουν συνήθως το όνομα Τουρδετανοί ενώ οι δεύτεροι ονομάζονται κατεξοχήν «Ίβηρες» ή «ιβηρικοί λαοί» και περικλείουν το σύνολο των ιβηρικών φυλών τα ονόματα των οποίων έχουν διασωθεί διαμέσου των ελληνορωμαίων συγγραφέων. Επίσης, παρά την ξένη επιρροή στην τέχνη δεν είναι δυνατόν να οριστεί ένα και μόνο πρότυπο ιβηρικής τέχνης, παρά μονάχα απομονωμένες μεταξύ τους «σχολές».
Τέτοιος διαχωρισμός ενισχύεται και από το γεγονός ότι οι οικονομικές, κλιματικές και πολιτικές συνθήκες των δύο περιοχών διέφεραν σχεδόν απόλυτα. Η πρώιμη παρουσία των Φοινίκων στην μυθική Ταρτησσό ώθησε τους τοπικούς άρχοντες στην δημιουργία σταθερών κέντρων εξουσίας και πόλεων για τον αποτελεσματικό έλεγχο και την αξιοποίηση των ορυκτών κοιτασμάτων σιδήρου και την εξασφάλιση των εμπορικών δρόμων προς τις «Κασσιτερίδες νήσους», τα βρετανικά νησιά, που βοηθήθηκε ιδιαίτερα από τον αγροτικό πλούτο της κοιλάδας. Αυτές οι δομές κληροδοτήθηκαν και στους Ίβηρες Τουρδετανούς. Αντίθετα, η μεσογειακή ακτή της σημερινής Βαλένθια και Καταλονίας χαρακτηριζόταν από αγροτική πενία και απουσία παραδοσιακής αστικοποίησης. Η επιρροή της άλλης μεγάλης εθνοτικής ομάδας, των Κελτών της Ιβηρικής, είναι ελάχιστη και περιορίζεται στην κοιλάδα του Έβρου και στους Ιλουργέτες.
Οι λεγόμενοι Κελτίβηρες, που εντοπίζονται από τους Λατίνους συγγραφείς στο κέντρο του οροπεδίου της Μεσέτα, θεωρείται ότι υπήρξαν το αποτέλεσμα της μείξης των Ιβήρων με τους Κέλτες.