cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηώιππος
Περιγραφή
thumb|left|Σκελετός στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, [[Ουάσιγκτον]] thumb|left|Αναπαράσταση από τον Κάρολο Κνάιτν Η λέξη "Ηώιππος" σημαίνει "το πρώτο άλογο". Ο Ηώιππος είχε πολλές διαφορές με το σημερινό άλογο. Το μέγεθός του ήταν πολύ μικρότερο καθώς ήταν όσο μία σημερινή αλεπού. Επίσης, αντί για χαίτη είχε λίγες σκληρές τρίχες πάνω στο λαιμό και μία κοντή και πλατιά ουρά. Ο λαιμός του ήταν κοντός και τα δόντια του ζώου μπορούσαν να μασήσουν μόνο τρυφερά φύλλα. Στα μπροστινά του πόδια είχε τέσσερα δάχτυλα ενώ στα πισινά είχε τρία. Αυτό το πρωτόγονο άλογο είχε και άλλα οστά στα άκρα του, γεγονός που δημιουργεί την υπόθεση ότι οι πρόγονοί του πρέπει να είχαν πέντε δάχτυλα και ότι τα άκρα τους θα έμοιαζαν μάλλον με αυτά της αρκούδας.
Βιότοπος
Ο ηώιππος ζούσε σε υγρά και δασωμένα μέρη. Μπορούσε να τρέχει μέσα στα πυκνά δάση για να σωθεί από τους εχθρούς του. Επίσης, μπορούσε να φτάνει και να τρώει τα φύλλα των θάμνων και των χαμηλών κλαδιών των δέντρων (ίσως εκείνη την εποχή να μην υπήρχε ακόμη χορτάρι).
Πηγές
Κατηγορία:Προϊστορικά θηλαστικά Κατηγορία:Ιππίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης
Αριστοτέλειο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Θεσσαλονίκης
Το Αριστοτέλειο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Θεσσαλονίκης (Α.Μ.Φ.Ι.Θ.) είναι μουσείο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στεγάζεται στο κτίριο της πρώην Ναυτικής Διοίκησης, στην Προβλήτα Α, στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ).
Η λειτουργία του ξεκίνησε τον Μάιο του 2019 με την περιοδική έκθεση με τίτλο «Το Δεινοθήριο της Λέσβου», που διοργανώθηκε σε συνεργασία με το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου. Από τον Οκτώβριο του 2019 μέχρι τον Μάιο του 2020 στο Μουσείο λειτούργησε η περιοδική έκθεση «Τα ορυκτά και ο άνθρωπος», με σκοπό την ανάδειξη της χρησιμότητας των ορυκτών στην καθημερινή ζωή και τη διαχρονική αναγκαιότητά τους στην εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού. To 2022 παρουσιάστηκε η έκθεση με τίτλο: «Μνήμες Γαίας: Παγκόσμια Γεωπάρκα UNESCO Ελλάδας – Κύπρου», με εκθέματα και φωτογραφικό και ψηφιακό υλικό από τα γεωλογικά και φυσικά μνημεία που φιλοξενούν τα Γεωπάρκα της Ελλάδας και της Κύπρου, τοπία, απολιθωμένα δάση, φαράγγια, καταρράκτες, σπήλαια, ακτές, κοιλάδες και απολιθώματα. Επίσης διοργανώθηκε η έκθεση «Ζωομορφές, απεικονίσεις ποικιλότητας» που αποτελείται από πίνακες ζωολογίας του Εργαστηρόυ Ζωικής Ποικιλότητας του Α.Π.Θ.
Παραπομπές
Αριστοτέλειο Αριστοτέλειο Κατηγορία:Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Νόσος Μορφέα
Ιστορική Αναδρομή
Περιπτώσεις δερματικών ασθενειών παρόμοιες με το σκληρόδερμα έχουν βρεθεί στα γραπτά του Ιπποκράτη (460 - 370 π. Χ.), στον Oribasius (325-403 π. Χ.) και στον Paulus Aegineta (695-690 μ. Χ.). Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί βέβαια εάν αυτά ήταν πραγματικά παραδείγματα σκληροδέρματος επειδή οι περιγραφές είναι ανακριβείς. Η πρώτη οριστική περιγραφή της ασθένειας έγινε από τον Carlo Curzio σε μία μονογραφία που εκδόθηκε στην Νάπολη το 1753 και προκάλεσε το ενδιαφέρον Γαλλικών και Αγγλικών κύκλων. Ο πρώτος ασθενής ήταν μια νέα γυναίκα, 17 ετών, που ονομαζόταν Patrizia Galiera, που εισήχθη στο νοσοκομείο και την ανέλαβε Curzio. Tα συμπτώματα της όπως περιγράφηκαν περιλάμβαναν σκληρότητα του δέρματος (που διέφεραν σε βαθμό από σημείο σε σημείο), σφιχτότητα γύρω από το στόμα και το λαιμό. Επίσης, παρατηρήθηκε έλλειψη θερμότητας στο δέρμα της, όχι όμως άλλες επιπλοκές σε καρδιά, πεπτικό και αναπνευστικό σύστημα. Μεγάλο μέρος της αναφοράς περιλάμβανε λεπτομέρειες της θεραπείας όπως ζεστό γάλα, ατμόλουτρα και μικρές δόσεις υδραργύρου. Μετά από 11 μήνες, το δέρμα έγινε μαλακό και ευλύγιστο και όλες οι φυσικές λειτουργίες αποκαταστάθηκαν. Οι παρατηρήσεις του Curzio, δημοσιεύτηκαν στα Γαλλικά το 1755 και προκάλεσαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τα δερματολογικά κείμενα του R. William στο Λονδίνο (1808) και του μαθητή του J.L. Albert, στο Παρίσι (1818) αναφέρονται στις σημειώσεις του Curzio.
Μορφές σκληροδέρματος
Υπάρχουν δύο διαφορετικοί τύποι του σκληροδέρματος: το τοπικό και το συστηματικό σκληρόδερμα. Στο τοπικό σκληρόδερμα η νόσος περιορίζεται στο δέρμα και στους ιστούς που βρίσκονται κάτω από το προσβεβλημένο δέρμα. Μπορεί να είναι βλάβη κατά περιοχές (κατά πλάκες σκληρόδερμα ή μορφέα), ή να εμφανίζεται σαν μία ταινία (ταινιοειδές σκληρόδερμα). Στο συστηματικό σκληρόδερμα (ή συστηματική σκλήρυνση) η εξέλιξη της νόσου είναι εκτεταμένη και προσβάλλει όχι μόνο το δέρμα, αλλά και τα εσωτερικά όργανα του σώματος (συχνότερα τους νεφρούς, τον οισοφάγο, την καρδιά και τους πνεύμονες). Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε διάφορα συμπτώματα, από τον πεπτικό σωλήνα και κυρίως το στομάχι (καούρα), από το αναπνευστικό (δύσπνοια), και από την πίεση του αίματος (υπέρταση). Αυτή η μορφή σκληροδέρματος είναι αρκετά δυσλειτουργική. Δεν υπάρχει θεραπεία για το σκληρόδερμα αλλά οι μεμονωμένες επιπλοκές οργάνων που προκαλούνται μπορούν να θεραπευθούν.
Ταξινόμηση
Η ταξινόμηση των υποτύπων της εντοπισμένης σκληροδερμίας βασίζεται στην κλινική εικόνα και το βάθος της προσβολής του δέρματος. Έτσι το κλινικό φάσμα της εκτείνεται από την εντοπισμένη (περιγεγραμμένη) σκληροδερμία με προσβολή της επιδερμίδας και του χορίου, ως τις σοβαρότερες και πιο εκτεταμένες μορφές της νόσου με προσβολή του χορίου, του υποδορίου λίπους, της περίτονος, των μυών και των οστών.
Κατά πλάκες Μορφέα (περιγεγραμμένη)
Είναι ο συχνότερος υπότυπος της μορφέα. Προσβάλλει μόνο 1-2 ανατομικές περιοχές, συνήθως τον κορμό, και φείδεται του προσώπου. Όταν είναι αμφοτερόπλευρη, είναι γενικά ασύμμετρη. Χαρακτηρίζεται από μία ή περισσότερες ωοειδείς ή, λιγότερο συχνά, κυκλοτερείς παχυσμένες περιοχές του δέρματος διαμέτρου συνήθως > 1 cm, οι οποίες αναπτύσσονται αθόρυβα και παρουσιάζουν διάφορου βαθμού δυσχρωστικές αλλοιώσεις. Οι ωοειδείς αλλοιώσεις του κορμού προσανατολίζονται κατά τον επιμήκη άξονα σε οριζόντια, παρά κάθετη, κατεύθυνση. Οι αλλοιώσεις της μορφέα συνήθως διαχωρίζονται ευκρινώς από το πέριξ φυσιολογικό δέρμα. Στα αρχικά στάδια έχουν ερυθηματώδη ή ιώδη χροιά («ιόχρους δακτύλιος»), λόγω φλεγμονής του δέρματος, το οποίο προοδευτικά παχύνεται και σκληραίνει. Μετά την υποχώρηση της φλεγμονής, το κέντρο της αλλοίωσης αποκτά βαθμιαία κηρώδη, λευκωπή, παρόμοια με ελεφαντοστούν, χροιά. Μετά από μήνες έως χρόνια, το δέρμα συχνά γίνεται ατροφικό και παραμένει υπολειμματικός υποχρωματισμός ή υπέρχρωση της προσβληθείσας περιοχής.
Σταγονοειδής
Είναι λιγότερο συχνή από την μορφέα κατά πλάκες. Χαρακτηρίζεται από επιφανειακές, λιγότερο παχυσμένες και με οξέα, περιγεγραμμένα, όρια, ωοειδείς αλλοιώσεις διαμέτρου 2-10 mm. Οι αλλοιώσεις εντοπίζονται κυρίως στον αυχένα, τους ώμους και το πρόσθιο θωρακικό τοίχωμα. Είναι συνήθως πολλαπλές και ελάχιστα σκληρές και έχουν χρώμα ασημί ή λευκής κιμωλίας. Συχνά έχουν την όψη ήπιου ερυθήματος, το οποίο ακολουθείται από ήπια πάχυνση και υπέρχρωση ή υποχρωματισμό του δέρματος. Μπορεί να συνυπάρχει ή ομοιάζει με τις αλλοιώσεις του σκληρού και ατροφικού λειχήνα. Τα δύο αυτά νοσήματα πιθανώς σχετίζονται μεταξύ τους ή είναι πανομοιότυπα
Υποδόρια
Προσβάλλει κυρίως τον υποδόριο λιπώδη ιστό ή τους υποδόριους ιστούς. Η σκλήρυνση αναπτύσσεται σταδιακά, σε διάστημα αρκετών μηνών. Οι πλάκες είναι υπερχρωστικές, συμμετρικές, έχουν κάπως ασαφή όρια και φλεγμαίνουν εντονότερα απ΄ ό,τι στους άλλους υπότυπους της μορφέα.
Οζώδης/ χηλοειδής
Είναι σπάνια ποικιλία μορφέα. Χαρακτηρίζεται από οζίδια υποδυόμενα χηλοειδή σε συνδυασμό με τυπικές αλλοιώσεις μορφέα κατά πλάκες.
Γραμμική μορφέα
Είναι ο συχνότερος υπότυπος τοπικού σκληροδέρματος στα παιδιά και τους εφήβους. Χαρακτηρίζεται από τοπική φλεγμονή του δέρματος, η οποία συχνά είναι ασυμπτωματική και διαφεύγει της προσοχής, συνήθως όμως από πάχυνση και μία ή περισσότερες γραμμοειδείς, ταινιοειδείς εντομές ή ραβδώσεις του δέρματος, οι οποίες πολύ συχνά έχουν κατανομή δερμοτομίου και τυπικά περιλαμβάνουν το ένα άνω ή κάτω άκρο. Μέσα στην ίδια αλλοίωση μπορεί να υπάρχουν υποχρωστικές και ταυτόχρονα υπερχρωστικές αλλοιώσεις. Οι αλλοιώσεις είναι ετερόπλευρες στο 85 - 95% των περιπτώσεων και μπορεί να συνδυάζονται με αλλοιώσεις μορφέα κατά πλάκες. Προοδευτικά, γίνονται περισσότερο σκληρές και συνοδεύονται από ατροφία του χορίου, των υποδόριων ιστών, των μυών, του περιόστεου, των υποκείμενων οστών και των αρθρώσεων, οδηγώντας σε εκτεταμένες ανωμαλίες της ανάπτυξης ολόκληρων ή τμήματος των μελών και σοβαρές παραμορφώσεις. Οι διαταραχές της ανάπτυξης μπορεί να συνεχισθούν ακόμα και μετά την ύφεση της δερματικής φλεγμονής. Μπορεί ακόμα να οδηγήσουν σε γαμψοδακτυλία ή σφυροδακτυλία, εάν προσβάλλουν τις φάλαγγες των χεριών ή των ποδιών αντίστοιχα, και σε μόνιμη ραιβογωνία ή βλαισογωνία και σκολίωση της ΣΣ, σαν αποτέλεσμα ανισοσκελίας.
Πομφολυγώδης μορφέα
Είναι σπάνιος τύπος μορφέα. Χαρακτηρίζεται από τεταμένες υποεπιδερμικές πομφόλυγες σε ασθενείς με γραμμική, εν τω βάθει ή μορφέα κατά πλάκες. Οι αλλοιώσεις μπορεί να παρατηρηθούν στο πρόσωπο, τον αυχένα, τον κορμό ή τα άκρα και είναι επιφανειακές ή εκτείνονται βαθιά μέσα στο χόριο. Μπορεί να είναι αποτέλεσμα τοπικών κακώσεων ή να σχετίζονται με λεμφική απόφραξη δευτεροπαθώς στην σκληροδερματική εξεργασία.
Εν τω βάθει μορφέα
Παρατηρείται τόσο στα άνω, όσο και τα κάτω άκρα. Χαρακτηρίζεται από βαθιές, καθηλωμένες σκληρές πλάκες αναπτυσσόμενες στο εν τω βάθει χόριο, τους υποδόριους ιστούς, την περιτονία ή τους επιφανειακούς μυς, ακόμα και τα οστά.
Οι δερματικές αλλοιώσεις δεν έχουν γραμμικό τύπο και συχνά είναι συμμετρικές. Είναι περισσότερο διάχυτες από την γραμμική σκληροδερμία και δεν έχουν καλά οριοθετημένα όρια. Συνήθως είναι υπερχρωστικές, αλλά λόγω του μεγαλύτερου βάθους της φλεγμονής, δεν εμφανίζουν τις τυπικές αποχρώσεις της μορφέα κατά πλάκες. Συχνά συνοδεύονται από αρθραλγίες, μυαλγίες, ήπια υμενίτιδα, με συγκάμψεις δυσανάλογες με τον βαθμό της φλεγμονής και σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα.
Γενικευμένη νόσος μορφέα
Χαρακτηρίζεται από συρρέουσες ή πολλαπλές πλάκες μορφέα, οι οποίες καλύπτουν μια επιφάνεια 3 ή περισσότερων μειζόνων ανατομικών περιοχών. Οι αλλοιώσεις αυτές εντοπίζονται συνήθως στο ανώτερο τμήμα του κορμού, τους μαστούς, την κοιλιά, τους γλουτούς και το ανώτερο τμήμα των μηρών, αλλά και σε άλλες περιοχές (βραχίονες, κνήμες, πρόσωπο, αυχένας, τριχωτό κεφαλής). Σπάνια, καλύπτουν ολόκληρο το σώμα, από κορυφής μέχρις ονύχων.
Ενίοτε συνδυάζονται με πομφόλυγες (ιδιαίτερα γύρω από την κοιλιά), κερατώσεις και ασβεστώσεις, συγκάμψεις των μελών και περιορισμό της κινητικότητας των αρθρώσεων. Συχνά η προσβληθείσα περιοχή γίνεται υπερχρωστική ή ασημόχρους.
Οι αλλοιώσεις της γενικευμένης μορφέα μπορεί να προκαλέσουν σοβαρές παραμορφώσεις και να συνεχίσουν να επεκτείνονται, προκαλώντας αναπηρία λόγω των συγκάμψεων και σοβαρά έλκη τα οποία μπορεί να υποστούν κακοήθη εξαλλαγή. Σε αντίθεση με την διάχυτη συστηματική σκληροδερμία, σκληροδακτυλία και φαινόμενα ‘’Raynaud’’ απουσιάζουν.
Αναπηρική πανσκληρυντική μορφέα της παιδικής ηλικίας
Είναι σπάνιος, αλλά σοβαρός, τύπος σκληροδέρματος. Πρωτοπεριγράφηκε το 1980 από τους Diaz-Perez και συν. Παρουσιάζεται τυπικά πριν από το 14ο έτος της ηλικίας και έχει συνεχή, αδιάκοπη εξέλιξη. Χαρακτηρίζεται από γενικευμένη, πλήρους πάχους, προσβολή του κορμού, των μελών, του προσώπου και του τριχωτού της κεφαλής. Τα ακροδάκτυλα και τα δάκτυλα των ποδιών συνήθως δεν προσβάλλονται. Οι αλλοιώσεις εκτείνονται από το χόριο μέχρι τα οστά, περιλαμβάνοντας την περιτονία, τους τένοντες και τους μυς. Συχνά οδηγούν σε σοβαρές αρθρικές συγκάμψεις, σοβαρά δερματικά έλκη και ενίοτε συστηματική προσβολή. Σε μερικές περιπτώσεις συνδέεται με ελκωτικό καρκίνο εκ πλακώδους επιθηλίου.
Αιτία εμφάνισης της νόσου
Το σκληρόδερμα είναι μία φλεγμονώδης νόσος, αλλά η αιτία της φλεγμονής δεν έχει ακόμα προσδιορισθεί. Είναι κι αυτό πιθανόν μία αυτοάνοση νόσος, που σημαίνει ότι το ανοσιακό σύστημα του ασθενούς αντιδρά εναντίον του ίδιου του  εαυτού. Η φλεγμονή προκαλεί στο δέρμα οίδημα, θερμότητα και στη συνέχεια παραγωγή υπερβολικής ποσότητας ινώδους ιστού. Το σκληρόδερμα κληρονομείται, αλλά τα γονίδια που σχετίζονται με αυτό δεν έχουν ακόμη ταυτοποιηθεί. Επηρεάζει τα μικρά αιμοφόρα αγγεία σε όλα τα όργανα. Πρώτα, καταστρέφονται τα ενδοθηλιακά αγγεία των αρτηριών και στην συνέχεια τα λεία μυϊκά κύτταρα, με την διαδικασία της απόπτωσης, όπου τελικά αντικαθίστανται από κολλαγόνο και άλλα ινώδη υλικά.
Διάγνωση Μορφέα
Η διάγνωση βασίζεται στα χαρακτηριστικά κλινικά και ιστολογικά ευρήματα. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν αξιόπιστοι εργαστηριακοί δείκτες μέτρησης της δραστηριότητας της νόσου. Η εμφάνιση του σκληρού δέρματος είναι ενδεικτική της νόσου. Συχνά υπάρχει, κατά τα πρώιμα στάδια, μία περιοχή του δέρματος με κόκκινη ή πορφυρή παρυφή. Αυτό υποδηλώνει φλεγμονή στο δέρμα. Στα μετέπειτα στάδια το δέρμα γίνεται καφέ και μετά λευκό (επιφανειακή λευκή ουλή). Στους μη Καυκάσιους οι καφέ πλάκες μπορεί να μοιάζουν με μελανιές πριν γίνουν λευκές ουλές.
Η διάγνωση γίνεται με βάση την τυπική εικόνα του δέρματος. Η νόσος καθώς εξελίσσεται μπορεί να προσβάλλει τον υποδόριο ιστό και οι ουλές να είναι βαθιές με συρρίκνωση των μυών ή και ολόκληρου του άκρου. Μερικές φορές το ταινιοειδές σκληρόδερμα μπορεί να προσβάλλει το πρόσωπο και το κρανίο. Η διαγνωστική διαδικασία μπορεί επίσης να απαιτήσει τη διαβούλευση με ρευματολόγους και όχι μόνο με δερματολόγους και να απαιτούν μελέτες του αίματος και πολλές άλλες εξειδικευμένες εξετάσεις, ανάλογα με τα όργανα που επηρεάζονται.
Επιπρόσθετα, κατά την πορεία της νόσου μπορεί να προσβληθούν κάποια εσωτερικά όργανα και η μακροχρόνια πρόγνωση εξαρτάται από τον τύπο και τη σοβαρότητα της προσβολής των εσωτερικών οργάνων. Είναι σημαντικό να ελεγχθούν όλα τα εσωτερικά όργανα για τυχόν προσβολή από τη νόσο και να διενεργηθούν και άλλου είδους εξετάσεις για τη λειτουργία του κάθε οργάνου. Ωστόσο, δεν υπάρχει κάποια ειδική εξέταση αίματος για το σκληρόδερμα. Ο οισοφάγος, για παράδειγμα, σχετικά στην αρχή της πορείας της νόσου. Αυτό μπορεί να προκαλέσει αίσθημα καύσου(καούρα), που οφείλεται στην είσοδο των στομαχικών οξέων στον οισοφάγο. Στη συνέχεια, μπορεί να προσβληθεί ολόκληρος ο γαστρεντερικός σωλήνας με διάταση της κοιλιάς και κακή πέψη της τροφής. Η προσβολή των πνευμόνων είναι επίσης συχνό φαινόμενο και είναι σημαντικός καθοριστικός παράγοντας για την μακροχρόνια πρόγνωση της νόσου. Η προσβολή άλλων οργάνων, όπως η καρδιά και τα νεφρά, είναι επίσης σημαντική για την διάφνωση.
Εργαστηριακά ευρήματα
Στα εργαστηριακά ευρήματα περιλαμβάνονται αντισώματα αντι-τοποισομεράσης (στις περιπτώσεις διάχυτης συστημικής μορφής) ή αντι-κεντρομεριδιακά αντισώματα (περιπτώσεις περιορισμένης συστημικής μορφής και σύνδρομο CREST). Άλλα αυτοαντισώματα, όπως το anti-U3 και η anti-RNA πολυμεράση, μπορούν επίσης να εντοπιστούν.
Πνεύμονες
Τα 2/3 των ασθενών υποφέρουν από αναπνευστικά προβλήματα, όπως δυσκολία στην αναπνοή, βήχα, κυψελίτιδα και καρκίνο.
Νεφροί
Νεφρική κρίση σκληροδέρματος στην οποία αναπτύσσεται κακοήθη υπέρταση και προκαλεί οξεία νεφρική ανεπάρκεια. Κάποτε αποτελούσε μια κοινή αιτία θανάτου, αλλά τώρα είναι θεραπεύσιμη χάρη στους αναστολείς ΜΕΑ (μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης).
Πεπτικό σύστημα
Προσβολή του οισοφάγου, η οποία μπορεί να δυσκολέψει την κατανάλωση φαγητού. Επιπρόσθετα, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση συναντάται συχνά. Το στομάχι μπορεί να αναπτύξει αγγειακή υπερέκταση γαστρικού άντρου (GAVE), που περιστασιακά προκαλεί αιμορραγία.
Δέρμα και σύνδεσμοι
Το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα είναι ιδιαίτερα κοινό, όπως είναι και η αδυναμία μυών, ο πόνος συνδέσμων και η ακαμψία.
Στόμα
Στο στόμα μπορεί να εμφανιστεί απώλεια της βλεννογόνου των ούλων, υποχώρηση των ούλων και διάχυτο άνοιγμα του περιοδοντικού συνδέσμου είναι κάποια από τα συμπτώματα που παρατηρούνται. Η δυσφαγία που μπορεί να προκληθεί οφείλεται στην εναπόθεση κολλαγόνου στον γλωσσικό και οισοφαγικό υποβλεννογόνιο χιτώνα.
Θεραπεία
Η θεραπεία στοχεύει στο να σταματήσουμε την εξέλιξη της φλεγμονής όσο το δυνατόν νωρίτερα. Μία τέτοια θεραπεία έχει πολύ μικρό αποτέλεσμα στο δέρμα που έχει ήδη υποστεί ουλοποίηση. Όταν όμως σταματήσει η εξέλιξη της φλεγμονής, το σώμα είναι σε θέση να απορροφήσει ξανά ένα μέρος του ινώδους ιστού και το δέρμα μπορεί να γίνει ξανά απαλό. Δεν υπάρχουν μελέτες που να έχουν αποδείξει την αποτελεσματικότητα κάποιας θεραπείας στο τοπικό σκληρόδερμα. Αυτές οι θεραπείες πρέπει να επιβλέπονται και να χορηγούνται από ρευματολόγο και/ή δερματολόγο. Η νόσος συνήθως υποχωρεί από μόνη της, αλλά μπορεί να χρειαστεί κάποια χρόνια και μπορεί να ξαναεμφανιστεί.
Στο ταινιοειδές σκληρόδερμα μπορεί να είναι απαραίτητη μία πιο επιθετική αγωγή. Η φυσιοθεραπεία είναι σημαντική στην περίπτωση του ταινιοειδούς σκληροδέρματος. Όταν το τεταμένο δέρμα βρίσκεται πάνω από μία άρθρωση, είναι σημαντικό να κρατάμε την κινητικότητα των αρθρώσεων κάνοντας εκτάσεις και μαλάξεις των μυών. Σε περιπτώσεις που έχει προσβληθεί ένα μόνο κάτω άκρο, μπορεί μετά την ουλοποίηση να έχουμε διαφορετικό μήκος (κοντότερο το πάσχον) γεγονός που θα προκαλέσει χωλότητα, δημιουργώντας συσπάσεις και πόνους στην πλάτη, στους μηρούς και στα γόνατα. Μία ανύψωση στο παπούτσι θα βοηθήσει να αποφευχθούν αυτές οι επιδράσεις. Οι μαλάξεις στις σκληρές περιοχές του δέρματος με ενυδατικές κρέμες βοηθούν στο να υποχωρήσει η σκληρότητα. Για το πρόσωπο ειδικά, το μακιγιάζ μπορεί να βοηθήσει στο να καλυφθεί η δύσμορφηεμφάνιση. Στους Καυκάσιους, το δέρμα πρέπει να προστατεύεται από τον ήλιο με αντιηλιακό για να μη φαίνονται τόσο πολύ οι ουλές (που δε μαυρίζουν από τον ήλιο).
Οι περιοδικοί έλεγχοι είναι απαραίτητοι για να αξιολογούμε την εξέλιξη της νόσου και να τροποποιούμε την θεραπεία. Επειδή στο σκληρόδερμα μπορεί να προσβληθούν σημαντικά εσωτερικά όργανα (πνεύμονες, γαστρεντερικός σωλήνας, νεφρά, καρδιά), είναι απαραίτητη η τακτική παρακολούθηση της λειτουργίας των οργάνων αυτών για έγκαιρη ανίχνευση πιθανής βλάβης τους. Όταν χρησιμοποιούνται συγκεκριμένα φάρμακα, οι ανεπιθύμητες ενέργειές τους πρέπει να παρακολουθούνται επίσης με περιοδικούς ελέγχους.
Πρόγνωση του σκληροδέρματος
Η πρόγνωση είναι γενικά καλή για ασθενείς με τοπικό σκληρόδερμα, που δεν εκδηλώνουν όμως πνευμονικές ή άλλες επιπλοκές. Αντίθετα, είναι δυσκολότερη για εκείνους με διάχυτες δερματικές εκδηλώσεις, δηλαδή σε ασθενείς με συστηματικό σκληρόδερμα. Ιδιαίτερα επιρρεπείς στην ασθένεια είναι οι άντρες και τα άτομα σε προχωρημένη ηλικία. Αντιθέτως, στα παιδιά παρατηρείται πολύ σπάνια. Το τοπικό σκληρόδερμα είναι η πιο συνηθισμένη μορφή στα παιδιά και προσβάλλει κατά κύριο λόγω κορίτσια. Η θνησιμότητα αυξάνεται κυρίως στις πνευμονικές, καρδιακές και ηπατικές επιπλοκές. Στις διάχυτες δερματικές εκδηλώσεις, το 70% των περιπτώσεων φτάνει μέχρι και τα 5 έτη επιβίωσης, ενώ το 55% έως και τα 10 έτη. Οι ασθενείς με μορφέα ή περιορισμένο σκληρόδερμα έχουν σχετικά θετικές προοπτικές. Συνήθως αποβιώνουν από άλλες φυσικές αιτίες ή από άλλη ασθένεια, αλλά όχι από το σκληρόδερμα. Αντίθετα, τα άτομα σε προχωρημένο στάδιο της ασθένειας έχουν μεγαλύτερη θνησιμότητα, λόγω αυτής. Περισσότερο οι γυναίκες υποφέρουν από σκληρόδερμα, παρ'όλα αυτά σκοτώνει περισσότερους άντρες. Μετά την διάγνωση, τα 2/3 των ασθενών ζουν το πολύ 11 χρόνια. Όσο μεγαλύτερη είναι η ηλικία του ασθενούς κατά την διάγνωση, τόσο πιο πιθανό είναι να πεθάνει από αυτή.
Οι ασθενείς με σκληρόδερμα διαφέρουν όσον αφορά το προσδόκιμο ζωής. Εκείνοι για παράδειγμα, με περιορισμένη ή ήπια διάχυτη ασθένεια - εκτιμάται ότι ζουν 20 - 50 χρόνια μετά την διάγνωση. Άλλοι με σοβαρή, ταχέως εξελισσόμενη ασθένεια - μια κατηγορία που αποτελεί λιγότερο από το 10% του συνολικού αριθμού των ασθενών με διάχυτο σκληρόδερμα - μπορεί να έχουν έως και 50% πιθανότητα για πενταετής επιβίωση. Η εξέλιξη του τοπικού σκληροδέρματος περιορίζεται συνήθως σε μερικά χρόνια. Συχνά, η σκλήρυνση του δέρματος σταματάει δύο χρόνια μετά την έναρξη της νόσου. Κάποιες φορές μπορεί να πάρει πάνω από 5-6 χρόνια και μερικές βλάβες μπορεί να γίνουν πιο εμφανείς ακόμα και μετά το τέλος της φλεγμονώδους διαδικασίας, διότι τότε γίνονται πιο εμφανείς οι χρωματικές αλλοιώσεις. Επίσης η νόσος μπορεί να επιδεινωθεί εξαιτίας της άνισης ανάπτυξης μεταξύ των προσβεβλημένων και μη προσβεβλημένων μερών του σώματος.
Η συστηματική σκλήρυνση είναι μία μακροχρόνια νόσος που μπορεί να διαρκέσει εφόρου ζωής. Η νόσος μορφέα συνήθως αφήνει μόνο αισθητικά δερματικά υπολείμματα. Το ταινιοειδές σκληρόδερμα μπορεί να αφήσει σοβαρά προβλήματα στον ασθενή που έχει προσβληθεί εξαιτίας της συρρίκνωσης-oυλοποίησης μυών και της μειονεκτικής ανάπτυξης των οστών καθώς και να του προκαλέσει αρθρική δυσκαμψία και παραμόρφωση. Ο βαθμός προσβολής των εσωτερικών οργάνων (καρδιά, νεφρά και πνεύμονες) ποικίλλει μεταξύ των ασθενών και είναι ο κυριότερος καθοριστικός παράγοντας της μακροχρόνιας πρόγνωσης. Η νόσος μπορεί να σταθεροποιηθεί σε κάποιους ασθενείς για μεγάλα χρονικά διαστήματα (μακροχρόνια ύφεση). Οι ασθενείς με τοπικό σκληρόδερμα έχουν την προοπτική πλήρης ανάρρωσης. Μετά από ένα χρονικό διάστημα ακόμα και το σκληρό δέρμα μπορεί να μαλακώσει και να φαίνεται υγιές. Η ανάρρωση από τη συστηματική σκλήρυνση είναι λιγότερο πιθανή, αλλά μπορεί να επιτευχθεί σημαντική βελτίωση ή τουλάχιστον σταθεροποίηση της νόσου.
Επιδημιολογία
Αυτή η ασθένεια εντοπίζεται ανάμεσα σε όλες τις φυλές παγκοσμίως, όμως οι γυναίκες εμφανίζουν τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν σκληρόδερμα απ' ό,τι οι άντρες. Στις ΗΠΑ, η αναλογία είναι ένα στα χίλια άτομα. Τα παιδιά σπάνια προσβάλλονται από τον συστηματικό τύπο, αλλά το τοπικό σκληρόδερμα είναι κοινό και σε αυτά. Οι περισσότεροι ενήλικες «διογκώνονται» μετά την τρίτη δεκαετία της ζωής τους και πριν την ηλικία των πενήντα. Η ασθένεια έχει υψηλά ποσοστά εμφάνισης στην γηγενή American Choctaw φυλή και στις Αφροαμερικάνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοάνοσες ασθένειες Κατηγορία:Δερματικές ασθένειες
Η περιπέτεια του χρηματιστηριακού υπαλλήλου
Η περιπέτεια του χρηματιστηριακού υπαλλήλου (αγγλικός τίτλος:The Adventure of the Stockbroker's Clerk), επίσης σε ελληνικές μεταφράσεις Ο υπάλληλος του χρηματιστή, είναι ένα από τα πενήντα έξι διηγήματα του σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ με ήρωα τον ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο βρετανικό περιοδικό The Strand τον Μάρτιο του 1893 και είναι το τέταρτο διήγημα της συλλογής Οι αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς που εκδόθηκε το 1893 στην Αγγλία.
Υπόθεση
Ενώ ο Δρ Γουάτσον βρίσκεται στο ιατρείο του, ο φίλος του Σέρλοκ Χολμς τον επισκέπτεται και του ζητά να τον ακολουθήσει στο Μπέρμιγχαμ για μια νέα υπόθεση που φαίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.
Στο τρένο για το Μπέρμιγχαμ, ο Χολ Πάικροφτ, ο πελάτης του Χολμς που συνοδεύει τους δύο φίλους, εξηγεί στον Γουάτσον την περίεργη ιστορία του. Ο νεαρός, εργαζόμενος στον οικονομικό τομέα στο Λονδίνο, είχε χάσει τη δουλειά του αρκετούς μήνες νωρίτερα, μετά την πτώχευση της χρηματιστηριακής εταιρείας όπου εργαζόταν. Μετά από αρκετές προσπάθειες, κατάφερε να βρει δουλειά σε μια άλλη χρηματιστηριακή εταιρεία, όπου του πρόσφεραν έναν πολύ αξιοπρεπή μισθό. Ωστόσο, το απόγευμα που έλαβε ταχυδρομικά την πρόσληψη στη νέα του θέση, ένας άντρας ονόματι Άρθουρ Πίνερ, οικονομικός πράκτορας, τον επισκέφθηκε και του πρόσφερε τη διεύθυνση σε μια νεοσύστατη εταιρεία με διπλάσια αμοιβή. Αν και είχε αμφιβολίες για αυτές τις εξαιρετικές υποσχέσεις, δέχθηκε την προκαταβολή 100 λιρών που του πρόσφερε ο Πίνερ και προσελήφθη. μικρογραφία|250x250εσ|Ο Άρθουρ Πίνερ επισκέπτεται τον Χολ Πάικροφτ, 1893 Ο Πάικροφτ στέλνεται στο Μπέρμιγχαμ για να συναντήσει τον αδερφό του Πίνερ και συνιδρυτή της εταιρείας, Χάρι Πίνερ. Του ζητείται να γράψει ένα έγγραφο αποδοχής της θέσης και επίσης να μην στείλει επιστολή παραίτησης στην εταιρεία που είχε προηγουμένως προσληφθεί. Αρχίζει αμέσως τα καθήκοντά του, αλλά ανησυχεί για τις αντιεπαγγελματικές πτυχές της επιχείρησης και τα άδεια γραφεία, καθώς και το ύποπτο γεγονός ότι οι δύο Πίνερ έχουν ένα χρυσό σφράγισμα στο ίδιο σημείο, που τον κάνει να πιστεύει ότι μπορεί να είναι ο ίδιος άνθρωπος, έτσι αποφασίζει να συμβουλευτεί τον Χολμς.
Όταν η τριάδα φτάνει στο γραφείο της εταιρείας στο Μπέρμιγχαμ, οι Χολμς και Γουάτσον παρουσιάζονται ως συνάδελφοι που αναζητούν εργασία. Ο Πίνερ διαβάζει μια εφημερίδα και φαίνεται πολύ ταραγμένος. Καθώς φεύγουν, κάνει απόπειρα αυτοκτονίας, αλλά ο Γουάτσον καταφέρνει να τον σώσει. Τότε ο Χολμς εξηγεί τη λογική αυτής της μυστηριώδους υπόθεσης.
Δεν υπάρχει νεοσύστατη εταιρεία, η ιστορία των αδελφών είναι απάτη, από τον Πάικροφτ ζητήθηκε να γράψει ένα έγγραφο για να λάβουν ένα δείγμα γραφής του. Με το όνομα Πάικροφτ, εμφανίστηκε στη χρηματιστηριακή εταιρεία ένας απατεώνας, τον οποίο κανείς δεν μπορούσε να αναγνωρίσει γιατί η αίτηση και η πρόσληψη είχαν γίνει με αλληλογραφία. Ο ίδιος ο Πάικροφτ στέλνεται στο Μπέρμιγχαμ για να απομακρυνθεί από το προσκήνιο.
Ένα άρθρο της εφημερίδας στο γραφείο του Χάρι Πίνερ επιβεβαιώνει τα λόγια του Χολμς: δύο απατεώνες, οι αδελφοί Μπέντινγκτον, εμπνεύστηκαν αυτό το σχέδιο για να ληστέψουν την χρηματιστηριακή εταιρεία που είχε προσληφθεί ο Πάικροφτ, η οποία διατηρούσε ένα τεράστιο απόθεμα πολύτιμων τίτλων. Ωστόσο, ο ένας αδελφός, που παρουσιάστηκε ως Πάικροφτ (γι'αυτό ζήτησαν από τον πραγματικό Πάικροφτ να μην παραιτηθεί επίσημα από τη θέση του), συλλαμβάνεται μετά τη ληστεία, ενώ ο άλλος αδερφός, ο Άρθουρ ή Χάρι Πίνερ το πληροφορείται από την εφημερίδα και μετά την απόπειρα αυτοκτονίας του συλλαμβάνεται από τον Χολμς, τον Γουάτσον και τον πραγματικό Πάικροφτ.
Σχόλιο
Η πλοκή αυτής της ιστορίας θυμίζει την Ένωση των κοκκινομάλληδων, καθώς επίσης αναφέρεται σε ένα περίτεχνο κόλπο που σχεδιάστηκε για να απομακρύνει ένα «κατάλληλο άτομο» από τη σκηνή προσωρινά, ώστε να διαπραχθεί ένα έγκλημα. Κάτι παραπλήσιο συμβαίνει και στην Περιπέτεια των τριών Γκάριντεμπ. Ωστόσο, σε αντίθεση με αυτές τις άλλες δύο περιπτώσεις, το «κατάλληλο άτομο» σ' αυτή την περίπτωση αποδεικνύεται αρκετά διορατικό ώστε να αντιληφθεί τουλάχιστον ένα μέρος της εξαπάτησης μόνο του, ενώ στις άλλες περιπτώσεις το μυστήριο εξιχνιάζει μόνος του ο Χολμς.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Χολμς δεν εμπλέκεται στη σύλληψη του κλέφτη, ο οποίος έχει ήδη συλληφθεί στο Λονδίνο, αλλά παραδίδει τον συνεργό του στην αστυνομία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οι αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς
Ψαρά Ι (κορβέτα)
Η κορβέτα Ψαρά Ι εντάχθηκε στη δύναμη του στόλου το 1830. Μετονομάστηκε σε ‘Πρίγκιπς Μαξιμιλιανός’ προς τιμή του αδελφού του βασιλέως Όθωνα και διαδόχου της Βαυαρίας τον Δεκέμβριο του 1833. Το 1836 παροπλίστηκε και το 1841 αναφέρεται ότι χρησιμοποιόταν ως αποθηκευτικός χώρος. Το 1846 διαλύθηκε.
Εχέμμονας
Πηγές
Εχεμμονας
Μετάλλιο Ειρήνης Ότο Χαν
Το Μετάλλιο Ειρήνης Ότο Χαν είναι γερμανικό χρυσό μετάλλιο που απονέμεται σε ακτιβιστές για την παγκόσμια ειρήνη εξ ου και ο χαρακτηρισμός του, που όμως δεν θα πρέπει να συγχέεται με το γνωστότερο Μετάλλιο Ότο Χαν.
Γενικά
Το μετάλλιο αυτό φέρει το όνομα του σπουδαίου Γερμανού νομπελίστα χημικού Ότο Χαν ιδιαίτερα στη μνήμη των μεγάλων προσπαθειών του, που είχε επιχειρήσει επί διεθνούς επιπέδου σε ανθρωπιστικά ζητήματα και ενάντια στους πυρηνικούς εξοπλισμούς. Δημιουργήθηκε από την εγγονή του Ότο Χαν, την Ντήντριχ Χαν (Dietrich Hahn), το 1988, και απονέμεται ανά διετία από τον δήμαρχο του Βερολίνου και πρόεδρο του Συνδέσμου Ηνωμένων Εθνών της Γερμανίας (Deutsche Gesellschaft für die Vereinten Nationen), DGVN, σε πρόσωπα ή φορείς που έχουν αναπτύξει  «εξαιρετικές υπηρεσίες για την ειρήνη και τη διεθνή κατανόηση».
Κατά παράδοση, το χρυσό μετάλλιο ειρήνης Ότο Χαν που συνοδεύεται με ένα δερματόδετο δίπλωμα ένθετο σε χρυσό, απονέμεται σε ειδική τελετή σταθερά στις 17 Δεκεμβρίου σε ανάμνηση της ημερομηνίας εκείνης του 1938 που ο Ότο Χαν και ο βοηθός του Φριτς Στράσμαν ανακάλυψαν στο Βερολίνο την πυρηνική σχάση του ουρανίου΄, θέτοντας έτσι τις επιστημονικές και τεχνικές βάσεις της πυρηνικής ενέργειας, χαρακτηρίζοντας ομοίως "πυρηνική", ή "ατομική" την νέα εποχή.
Βραβευθέντες
Με το χρυσό μετάλλιο Ότο Χαν έχουν βραβευθεί από της ίδρυσής του οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οτο Οτο
Κωνσταντίνος Μουσούρος
Ο Κωνσταντίνος Μουσούρος-Πασάς (1807-1891) ήταν ελληνικής καταγωγής διπλωμάτης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη και καταγόταν από την αρχοντική Κρητική - Φαναριώτικη οικογένεια των Μουσούρων που είχε ρίζες στο Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ήταν γιος του Στέφανου Μουσούρου και της Κασσάνδρας, και αδελφός του Παύλου Μουσούρου. Διετέλεσε πρέσβης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ελλάδα, από το 1834 μέχρι 1848, επί Βασιλείας του Όθωνα και στη συνέχεια στη Βιέννη, το Λονδίνο, και το Τορίνο.
Υπήρξε σθεναρός υπερασπιστής των Οθωμανικών συμφερόντων και διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στα δύο διπλωματικά επεισόδια που έγιναν γνωστά με το όνομα Μουσουρικά, το 1846, από αδέξιο χειρισμό της τουρκικής πλευράς, στο επεισόδιο με τον υπασπιστή του Όθωνα Τσάμη Καρατάσσου, που επέφερε τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων των δύο χωρών, περίπου για ένα χρόνο.
Μετά την αποκατάσταση των σχέσεων και την επάνοδό του στην Αθήνα, στις 23 Απριλίου του 1848 εκδηλώθηκε απόπειρα δολοφονίας του με συνέπεια να τραυματιστεί ελαφρά και να ακολουθήσει νέα ένταση στις διπλωματικές σχέσεις. Τελικά τον ίδιο χρόνο μετατέθηκε στη Βιέννη όπου και παρέμεινε εκεί μέχρι το 1867.
Ο Κωνσταντίνος Μουσούρος ή Κωστάκης Μουσούρος υπήρξε και λόγιος ελληνομαθής όπου μετέφρασε σε έμμετρη αρχαιοπρεπή διάλεκτο την "Θεία Κωμωδία" του Δάντη, την οποία και εξέδωσε στο Λονδίνο το 1883. Ήταν παντρεμένος και είχε έναν γιό, τον Στέφανο Μουσούρο, τον μετέπειτα Ηγεμόνα της Σάμου, που έλαβε σύζυγο την κόρη του σπουδαίου εθνικού ευεργέτη από την Αίγυπτο (εκ Λήμνου) Σερ Τζον Αντωνιάδη.
Παραπομπές
Μουσουρος Μουσουρος Κατηγορία:Μέλη της Γερουσίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Τάκης Παραφέστας
Ο Δημήτρης (Τάκης) Παραφέστας (γεννηθείς στην Λάρισα, 16 Αυγούστου 1953) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Φαλανιάκο και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του με την ΑΕΛ στην Α' Εθνική Κατηγορία (σημερινή Σούπερ Λιγκ).
Καριέρα ως ποδοσφαιριστής
Ο Παραφέστας γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Φαλάνη της Λάρισας και σε ηλικία 15 ετών άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο με την τοπική ομάδα τον Φαλανιακό από το 1968 μέχρι το 1978, όπου και στην συνέχεια εντάχθηκε στην ομάδα της ΑΕΛ ξεκινώντας την καριέρα του ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Στην ΑΕΛ παρέμεινε μέχρι το 1987 έχοντας πάρει μέρος σε 246 αγώνες και πετυχαίνοντας και 4 γκολ. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην ΑΕΛ αγωνίζονταν στη θέση του Αμυντικού και κατέκτησε μαζί με την ομάδα του το Κύπελλο Ελλάδος το 1985 όπου ήταν και ο αρχηγός της ΑΕΛ. Το 1987 πήρε μεταγραφή στην ομάδα των Τρικάλων όπου και παρέμεινε μέχρι το 1988.
Διεθνής καριέρα
Με την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου εμφανίστηκε μόνο σε έναν φιλικό αγώνα ενάντια στην Ανατολική Γερμανία στις 15 Φεβρουαρίου 1984.
Προπονητική καριέρα
Ο Παραφέστας ξεκίνησε την καριέρα του ως προπονητής το 2000 αναλαμβάνοντας την τεχνική ηγεσία της ΑΕΛ. Το 2003, όταν η ΑΕΛ έπαιζε στην Γ' Εθνική Κατηγορία και ήταν κοντά στη ζώνη υποβιβασμού και στην διάλυση της, ο Παραφέστας ανέλαβε για ακόμη μία φορά την τεχνική ηγεσία της ομάδας και κατάφερε να σώσει τον ιστορικό σύλλογο από τον υποβιβασμό στον τελευταίο αγώνα της σεζόν αφού πήρε μια ισοπαλία με σκορ 3–3 στα Χανιά ενάντια στον τοπικό σύλλογο Α.Ο Χανίων. Την επόμενη σεζόν κατάφερε να ανεβάσει τον σύλλογο στην Super League 2 κερδίζοντας παράλληλα και το πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής κατηγορίας και μετά παραιτήθηκε. Έκτοτε συνεχίζει την καριέρα του ως προπονητής σε διάφορες θεσσαλικές ομάδες κυρίως του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου όπως είναι ο Ηρακλής Σοφάδων (2006–2007), ο Ηρακλής Λάρισας (2014) και ο Αχιλλέας Φαρσάλων (2015-2017). Επί του παρόντος είναι προπονητής στον Ατρόμητο Παλαμά (2019–).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Λάρισας
Γενικές εκλογές στη Ναμίμπια 2014
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Ναμίμπια στις 28 Νοεμβρίου 2014, παρότι σε ξένα εκλογικά κέντρα η ψηφοφορία διεξήχθη στις 14 Νοεμβρίου. Οι εκλογές ήταν οι πρώτες στην αφρικανική ήπειρο κατά τις οποίες χρησιμοποιήθηκε η ηλεκτρονική ψηφοφορία.
Μόνο 9 πολιτικά κόμματα κατέβασαν υποψηφίους για τις προεδρικές εκλογές.
Παραπομπές
2014
Κυπριακές ευρωεκλογές 2014
Οι Ευρωεκλογές του 2014 ήταν οι τρίτες ευρωεκλογές στην Κύπρο. Διεξήχθησαν στις 25 Μαΐου 2014 για την εκλογή των 6 μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που αντιστοιχούσαν στην Κύπρο για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Κόμματα και επικεφαλής
Στις εκλογές συμμετείχαν 10 κόμματα/κινήματα και 8 ανεξάρτητοι υποψήφιοι.
Πηγές
Κατηγορία:Κυπριακές ευρωεκλογές Κύπρος
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1994-1995
Το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου ανδρών της περιόδου 1994-95 διεξήχθη σε δύο ομίλους με τη συμμετοχή 36 ομάδων.
Στη Δ΄Εθνική υποβιβάστηκαν οι ομάδες: Αχαρναϊκός, Α.Ο. Αιγάλεω, Α.Ε. Μεσολογγίου, Α.Ο. Σπάρτης, Κιλκισιακός, Πανδραμαϊκός, Ηρακλής Πτολεμαΐδας και Αχέρων Καναλακίου.
Βαθμολογίες
Πριν το τέλος του πρωταθλήματος ο Α.Ο. Σπάρτης χρεοκόπησε και δεν προσήλθε στις συναντήσεις εναντίον Δόξας Βύρωνα και Αγίου Νικολάου με αποτέλεσμα να ηττηθεί χωρίς αγώνα και να του αφαιρεθούν 6 βαθμοί από τον πίνακα κατάταξης.
Πηγές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1994-1995
Εφιάλτης (μυθολογία)
μικρογραφία|δεξιά|250px|Απόλλων και Εφιάλτης. Ανάγλυφο από τα ανάκτορα της Περγάμου Στην ελληνική μυθολογία ο Εφιάλτης ήταν γιος του Αλωέα και της Ιφιμεδείας. Ο Εφιάλτης και ο αδελφός του Ώτος είναι γνωστοί μαζί ως «Αλωάδες» από το όνομα του πατέρα τους. Ωστόσο, ο Υγίνος αναφέρει (Fabulae 25) τους Αλωάδες ως γιους του θεού Ποσειδώνα και της Ιφιμεδείας. Ο Εφιάλτης και ο `Ωτος αναφέρονται ως τεράστιοι γίγαντες και ήρωες: κράτησαν επί 13 μήνες αιχμάλωτο τον ίδιο τον θεό του πολέμου, τον `Αρη, μέσα σε ένα μεγάλο χάλκινο δοχείο. Ο Εφιάλτης μνημονεύεται τόσο στην Ιλιάδα (ραψωδία Ε, στίχος 385), όσο και στην Οδύσσεια (λ 305-319).
Πηγές
Εφιαλτης
Δούκισσα της Πλακεντίας
Παρά την αντιπαλότητά της με πολλές από τις πολιτικές και βασιλικές φυσιογνωμίες της εποχής, πέρασε αρκετά χρόνια της ζωής της στο Ναύπλιο, την Αθήνα, αλλά και την Πεντέλη, με πληθώρα αρχιτεκτονικών κειμηλίων να κοσμούν ακόμη και σήμερα γωνιές της ελληνικής γης. Η συνεισφορά της επεκτάθηκε στη Συναγωγή της Χαλκίδας και στην ολοκλήρωση της δεύτερης έκδοσης των Χρονικών του Μεσολογγίου.
Μετά τον χαμό της πολυαγαπημένης της κόρης Ελίζας κατά την περιοδεία της στην οθωμανική Ασία και την επιστροφή της στην Αθήνα, πληθώρα μαρτυριών και μυθοπλασίες άρχισαν να περιβάλλουν την εκκεντρική της προσωπικότητα, καθιστώντας την παρουσία της στην Πεντέλη κατά την εποχή της δράσης των ληστών μυστηριώδη και αινιγματική.
Βίος
Η δούκισσα γεννήθηκε τον Απρίλιο το 1785 στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ. Ήταν κόρη του επιτετραμμένου Γάλλου διπλωμάτη Μαρκησίου Φρανσουά Μπαρμπέ ντε Μαρμπουά και της Αμερικανίδας Ελίζαμπεθ Μουρ, κόρης του κυβερνήτη της Πενσιλβάνια. Το 1804 παντρεύτηκε τον στρατηγό Σαρλ Λεμπρύν, υπασπιστή του Ναπολέοντα, ο οποίος ήταν γιος του υπουργού οικονομικών. Ο Σαρλ είχε οριστεί Δούκας της Πιατσέντζα, μικρής πόλης της βόρειας Ιταλίας που είχε κατακτήσει ο Ναπολέων 1796. Μαζί με τη σύζυγό του τη Σοφί απέκτησαν το 1804 μια κόρη, την Ελίζα. Η συμβίωση τους ήταν προβληματική και σύντομα κατέληξαν να ζουν σε διάσταση χωρίς ποτέ να εκδοθεί διαζύγιο. Στο Παρίσι διατηρούσε φιλολογικό σαλόνι στο οποίο σύχναζαν πολλοί διανοούμενοι της εποχής όπως, ο Ντελαβίν, ο Λαμαρτίνος και ο Ουγκώ. Η Σοφί εγκατέλειψε τη Γαλλία και διέμεινε στην Ιταλία, επειδή διαφωνούσε με τον σύζυγό της αλλά κι επειδή αντιπαθούσε τους Βουρβόνους οι οποίοι είχαν επανακάμψει μετά την πτώση του Ναπολέοντα.
Η φιλελληνική της δράση
Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, τόσο η ίδια όσο και η κόρη της Ελίζα, διέθεσαν πολλά χρήματα στον αγώνα και διεκρίθησαν για τον φιλελληνισμό τους: συγκεκριμένα έγινε ενεργό μέλος του Φιλελληνικού Κομμιτάτου πουλώντας τα κοσμήματά της και συγκεντρώνοντας το ποσό των δεκατεσσάρων χιλίαδων φράγκων, αλλά και προσφέροντας και άλλα εννιά χιλιάδες φράγκα.
Η στάση της απέναντι στον Ιωάννη Καποδίστρια
Ένα πρόσωπο το οποίο εντυπωσίασε τη Δούκισσα, λόγω της μόρφωσης του, ήταν ο Καποδίστριας, τον οποίο συνάντησε το 1826 στο Παρίσι. Η Σοφία εγκαταστάθηκε το 1829 στο Ναύπλιο, πόλη που όρισε ο Καποδίστριας ως την πρώτη πρωτεύουσα του ελληνικού έθνους. Συμμετείχε ενεργά στο συντονισμένο κίνημα των Γάλλων φιλελλήνων, ενώ το 1834 μετακόμισε στην Αθήνα, επενδύοντας σε γη. Το σπίτι της σώζεται μέχρι σήμερα. Ενίσχυσε οικονομικά την τότε νεοσύστατη δημοτική εκπαίδευση και ανέλαβε την επιμόρφωση 12 θυγατέρων αγωνιστών. Παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα, αναγκάσθηκε αντιπολιτευόμενη τον Κυβερνήτη να μετατραπεί σε μισητό του εχθρό. Έπειτα από παραμονή 17 μηνών, η Σοφία αναχώρησε με την κόρη της για την Ιταλία. Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια το 1831, διένειμε η ίδια φυλλάδια στη Γαλλία για τον αήθη κατά τη γνώμη της τρόπο που ο Καποδίστριας κυβερνούσε την Ελλάδα, υπερασπιζόμενη τους Μαυρομιχαλαίους δολοφόνους του. thumb|right|200px|Η μαρμάρινη Έπαυλη των Ιλισίων της Δούκισσας στην Αθήνα, "[[Μέγαρο Δούκισσας της Πλακεντίας|Villa Ilissia"]] Το 1836 η Σοφία με την κόρη της αναχώρησαν για μακρά περιοδεία στην οθωμανική Ασία. Ένα χρόνο αργότερα, η κόρη της πέθανε από στηθικό νόσημα στη Βηρυττό, πιθανώς οφειλόμενο στην εξάπλωση της πανώλης. Η Δούκισσα δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει τον χαμό της αγαπημένης της κόρης και βαλσάμωσε το κορμί της Ελίζας, με το οποίο επέστρεψε στην Αθήνα. Τοποθέτησε το άψυχο σώμα της στο υπόγειο της προσωρινής κατοικίας της στην οδό Πειραιώς, το οποίο είχε μετατρέψει σε παρεκκλήσιο, έχοντας υπ' όψιν να το θάψει σε μεγαλοπρεπή ναό που σκόπευε να κτίσει στην Πεντέλη.
Στην Αθήνα ανέγειρε την ιδιωτική της κατοικία, τη Βίλα Ιλίσσια, έργο του διάσημου αρχιτέκτονος Σταματίου Κλεάνθη. Στην προσπάθειά της να αγοράσει εκτάσεις στο Πεντελικό, συνάντησε την αντίδραση της Ιεράς Μονής Πεντέλης που είχε θέσει άτυπα ολόκληρο το όρος υπό τη διακυβέρνησή της, λόγω της εξάπλωσης του ασκητισμού από τον μεσαίωνα. Το τίμημα που ζητούσε η Μονή ήταν απρόσιτο και χρειάστηκε η παρέμβαση της ελληνικής Κυβέρνησης και ιδίως του γαλλόφιλου Κωλέττη, ώστε να προωθηθεί η αγορά, υποσχόμενη η Δούκισσα την πραγματοποίηση έργων κοινής ωφέλειας στην περιοχή. Το 1840 περιήλθε στην κυριότητα της έκταση 1738 στρεμμάτων στην περιοχή, αντί τιμήματος 7.512 δραχμών. Ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Κλεάνθη την οικοδόμηση του περιβόητου Καστέλλου της Ροδοδάφνης, γνωστό ως Πύργος της Πλακεντίας, καθώς και τρεις οικίες, τη Maisonette (Μαιζονέττα), την Plaisance (Πλακεντία) και τον Tourelle (Πυργίσκο). Για την κατασκευή τους συνεργάστηκαν ο Χανς Κρίστιαν Χάνσεν και ο μηχανικός Αλέξανδρος Γεωργαντάς. Η Δούκισσα προχώρησε στην κατασκευή μαρμάρινης πεντάτοξης γέφυρας πάνω από ρεματιά της πεντελικής γης, κρηνών, δύο λατομείων μαρμάρου, ενός κοιτώνος για τους λατόμους, ενώ χρηματοδότησε και τη διάνοιξη δρόμων στην Πεντέλη.
Στις 19 Δεκεμβρίου του 1847, ξέσπασε πυρκαγιά στην προσωρινή κατοικία της στην Πειραιώς, με αποτέλεσμα να αποτεφρωθεί το ταριχευμένο σώμα της κόρης της, Ελίζας. Την αντιπάθειά της προς τον Καποδίστρια διαδέχθηκε η αποστροφή της για τον βασιλιά Όθωνα, τη βασίλισσα Αμαλία και τους αυλικούς. Ο δύστροπος χαρακτήρας της την κράτησε μακριά και από τη συνεργασία της με τον Κλεάνθη και τον Χάνσεν, παραμελώντας τις οικοδομές της. thumb|220px|left|Η κατοικία Plaisance στην Πεντέλη Η Δούκισσα της Πλακεντίας εθεωρείτο εκκεντρική προσωπικότητα, με πολλούς μύθους να περιβάλλουν το πρόσωπό της και να τη συσχετίζουν με τους ληστές που κατοικούσαν στην αττική ύπαιθρο και ταλάνιζαν την Αθήνα. Στην αρχή απαρνιέται τον χριστιανισμό και ασπάζεται την ιουδαϊκή θρησκεία. Οι κοινωνικές συναναστροφές και οι πολιτικές ιδέες της την οδήγησαν να εισάγει στην Ελλάδα μια νέα θεοκρατική κοινωνική οργάνωση μεταβάλλοντας το μέγαρό της των Ιλισίων σε κέντρο διάφορων Ελλήνων και ξένων λογίων, διανέμοντας κτήματα και τίτλους ευγενείας σε εξέχουσες μεν ελληνικές οικογένειες, στερούμενη όμως από την πρότερη αγαθοποιό κοινωφελή δράση της. Αυτό είχε ως συνέπεια να αποξενωθεί ακόμα περισσότερο. Τον Ιούνιο του 1846 η Σοφία φέρεται να αιχμαλωτίστηκε από τον Λήσταρχο Σπύρο Μπίμπιση (με τον οποίον φημολογείτο πως είχε κρυφή σχέση) αλλά ελευθερώθηκε ύστερα από επέμβαση των Χαλανδριωτών. Ακολούθησαν άλλες ιστορίες, αναδιαρθρώνοντας κάθε φορά ιστορικά γεγονότα. Γεγονός πάντως είναι πως με δικά της έξοδα ανακατασκεύασε το 1854 τη Συναγωγή στη Χαλκίδα, ενώ συνέχισε με δικά της έξοδα τη δεύτερη έκδοση των Χρονικών του Μεσολογγίου. thumb|220px|right|Ο Πυργίσκος Tourelle στην Πεντέλη Στα τελευταία χρόνια της ζωής της δεν δεχόταν καμία επίσκεψη εκτός από τη Δεσποινίδα των Τιμών της Βασίλισσας Αμαλίας, τη Φωτεινή Μαυρομιχάλη, την οποία και η ίδια είχε αναθρέψει, και την Ελένη Καψάλη, θυγατέρα του ήρωα του Μεσολογγίου Χρήστου Καψάλη. Απεβίωσε τον Μάϊο του 1854 σε ηλικία 69 χρονών, όπως αναγράφεται επάνω στον τάφο της που επιμελήθηκε σε αρχαιότροπο μαρμάρινο ύφος ο Γεώργιος Σκουζές σε σχέδια του Σταμάτη Κλεάνθη. Ο τάφος της βρίσκεται σήμερα στην Πεντέλη και μάλιστα κοντά στην Πλατεία, υπάρχει ευμεγέθης πινακίς που οδηγεί σε αυτόν. Ο κληρονόμος ανεψιός της, ερχόμενος από Γαλλία πούλησε τα περισσότερα των κτημάτων της στο Ελληνικό Δημόσιο. Η Δούκισσα της Πλακεντίας διέθεσε πάνω από 40.000 δραχμές για λογαριασμό της Ελλάδος.
Ο θάνατός της δεν της επέτρεψε να δει ολοκληρωμένο το αρχιτεκτονικό αριστούργημα του Καστέλλου της Ροδοδάφνης, το οποίο ολοκληρώθηκε λίγο αργότερα. Περιήλθε στο δημόσιο, ενώ τα υπόλοιπα ιδιοκτησιακά της στοιχεία αγοράσθηκαν από τον τραπεζίτη της δουκίσσης, Γεώργιο Σκουζέ, ο οποίος είχε παντρευτεί τη γραμματέα της, Ελένη Καψάλη. thumb|left|220px|Σταθμός Δουκίσσης Πλακεντίας Σήμερα, το Καστέλλο της Ροδοδάφνης στον λόφο Κουφού είναι γνωστό ως Πύργος Δουκίσσης Πλακεντίας, απ' όπου διένοιξε τον δρόμο από τον Καρηττό (οδός Δουκίσσης Πλακεντίας) ενώ τον ίδιο τίτλο έχει πάρει και ο Σταθμός Δουκίσσης Πλακεντίας του Μετρό των Αθηνών στον οποίον καταλήγει η μεγάλη ομώνυμος λεωφόρος στο Χαλάνδρι.
Με τη ζωή, το έργο και τις περίεργες συναναστροφές της Δουκίσσης της Πλακεντίας ασχολήθηκαν ο Πολύβιος Δημητρακόπουλος και ο Δημήτριος Καμπούρογλου με πολλά ιστορικά, ανεξακρίβωτα όμως, στοιχεία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φιλέλληνες Κατηγορία:Παλαιά Αθήνα Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
Κώστας Βασιλακάκης
Ο Κώστας Βασιλακάκης γεννήθηκε σις 27 Μαρτίου 1957 στην Πόρπη Ροδόπης, είναι πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Ξεκίνησε την καριέρα του ως επιθετικός, αργότερα άλλαξε θέση και καθιερώθηκε ως αμυντικός μέσος και κεντρικός αμυντικός. Ο Πανθρακικός και η Δόξα Δράμας είναι οι δύο ομάδες με τις οποίες συνδέθηκε τόσο ως ποδοσφαιριστής όσο και ως προπονητής.
Απο την ποδοσφαιρική σεζόν 2022-2023, θα είναι ο προπονητής στην ομάδα του Νέστου Χρυσούπολης.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 16 ετών από τον Πανθρακικό το 1973, όπου αγωνίστηκε ως το 1981 στη Β΄ Εθνική. Λόγω της αξιόλογης απόδοσής του πήρε μεταγραφή στη Δόξα Δράμας που συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής, με την οποία αγωνίσθηκε επί 14 χρόνια (1981-1995), ολοκληρώνοντας σ' αυτήν την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής.
Με τον Πανθρακικό αγωνίστηκε 8 περιόδους (1973-1981), 7 στη Β΄ Εθνική και 1 στην Γ΄. Είναι ο ρέκορντμαν συμμετοχών Α' Εθνικής, με 226+ εμφανίσεις (δεν υπάρχουν στοιχεία για την περίοδο 1981-82), της Δόξας Δράμας, αγωνιζόμενος μέχρι την ηλικία των 38. Από το 1981 έως το 1995 αγωνίστηκε 13 περιόδους στην Α' Εθνική και 1 περίοδο στη Β΄. Διατέλεσε αρχηγός και ήταν ηγετική μορφή στις ομάδες που αγωνίστηκε.
Προπονητική καριέρα
Ως προπονητής ποδοσφαίρου οι μεγαλύτερες επιτυχίες του ήταν την περίοδο από το 2004 έως το 2008 όταν οδήγησε την ομάδα του Πανθρακικού στη μεγάλη ανοδική πορεία της, από την Δ΄ Εθνική στην Γ΄ την περίοδο 2004-05, στη Β΄ Εθνική την επόμενη περίοδο, ως την άνοδο στη Σούπερ Λίγκα την περίοδο 2007-08.
Ως προπονητής της Δόξας Δράμας πέτυχε την άνοδο της στη Β΄ Εθνική την περίοδο 2008-09, παραιτήθηκε όμως τον Μάρτιο του 2010. Ως βασικότερο λόγο της παραίτησης του πρόβαλε την αλλαγή της ψυχολογίας των ποδοσφαιριστών, μετά από συνεχή ατυχή αποτελέσματα. Επανήλθε στον Πανθρακικό καθώς προσελήφθη ως προπονητής για την περίοδο 2010-11, μετά τη μετακίνηση του Παύλου Δερμιτζάκη στον ΠΑΟΚ. Τον Οκτώβριο του 2010 παραιτήθηκε από τον πάγκο της ομάδας εξαιτίας μιας εντός έδρας ισοπαλίας αλλά και την αδυναμία του Πανθρακικού να κερδίσει βαθμούς μακριά από την έδρα του. Για 1,5 και πλέον χρόνο δεν εργάστηκε πουθενά και το καλοκαίρι του 2012 συμφώνησε να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της Καβάλας, η οποία εντάχθηκε στη Football League, αποχώρησε όμως τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Την περίοδο 2013-14 επέστρεψε για τρίτη φορά ως προπονητής στη Δόξα Δράμας, ενώ το 2014 ανέλαβε τον Πανσερραϊκό.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανθρακικού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Δόξας Δράμας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Καβάλα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανσερραϊκού
Σούζαν Μπλέικλι
Η Σούζαν Μπλέικλι (αγγλικά: Susan Blakely), (7 Σεπτεμβρίου 1949, Φρανκφούρτη), είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο. Είναι γνωστή για τον ρόλο της στην μίνι τηλεσειρά του ABC του 1976, "Πλούσιος και φτωχός", για το οποίο έλαβε την Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ηθοποιού δραματικής τηλεοπτικής σειράς. Η Μπλέκλι έχει επίσης εμφανιστεί σε ταινίες όπως: Ο Πύργος της κολάσεως (1974), Αναφορά προς τον Επίτροπο (1975), Καπόνε (1975), και Κόνκορντ..Αεροδρόμιο '79 (1979).
Βιογραφία
Η Σούζαν Μπλέικλι γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας το 1948, από Αμερικανούς γονείς, την Μέρι Λουίζ, μια πρώην δάσκαλα τέχνης, και τον Συνταγματάρχη Λάρι Μπλέικλι, έναν αξιωματικό του Αμερικανικού Στρατού. Μετά πήγε στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ελ Πάσο, έπειτα μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και σπούδασε υποκριτική με τον Γουώρεν Ρόμπερτσον, και τον Λι Στράσμπεργκ στο θεατράκι της γειτονιάς και αργότερα σπούδασε με τον Τσαρλς Κόνραντ στο Λος Άντζελες. Ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία ως μοντέλο το 1967 στο πρακτορείο Ford Modeling.
Καριέρα
Η Μπλέικλι πήγε στο Χόλυγουντ στις αρχές της δεκαετίας του 1970, και άρχισε να εμφανίζεται σε μικρούς ρόλους σε διάφορες ταινίες. Ο πρώτος σημαντικός ρόλος της ήταν της Πάτυ Σίμονς στην ταινία του 1974 Ο Πύργος της κολάσεως μαζί με τον Στηβ ΜακΚουήν και τον Πολ Νιούμαν. Την επόμενη χρονιά, έπαιξε στην ταινία Αναφορά προς τον Επίτροπο μαζί με τον Μάικλ Μοριάρτυ και στη ταινία Καπόνε (1975) με τον Μπεν Γκαζάρα. Επίσης θα πάρει μέρος και στην ταινία Κόνκορντ...Αεροδρόμιο '79 με τον Αλέν Ντελόν. Η Σούζαν Μπλέικλι επαίξε ακόμη και σε τηλεοπτικές σειρές όπου βραβεύτηκε με μια Χρυσή Σφαίρα ως καλύτερη ηθοποιός σε τηλεοπτική δραματική σειρά.