cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λιντς Γιουνάιτεντ
Τα πρώτα χρόνια
Ως την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δυο φορές υποβιβάστηκε και δυο φορές κέρδισε την άνοδο της στην Α΄ κατηγορία. Το 1935 τον Dick Ray διαδέχθηκε ο Billy Hampson, που παρέμεινε 12 χρόνια.
Το 1947 υποβιβάστηκε ξανά, με την ομάδα να έχει τις χειρότερες επιδόσεις στην ιστορία της. Ο Hampson παραιτήθηκε και στη θέση του ήρθε ο Willis Edwards. Παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία ως το 1955-56, οπότε ανέβηκε ξανά στην Α΄ βασιζόμενη στο μεγάλο της αστέρι, τον Τζον Τσαρλς. Όμως, ο Τζον Τσαρλς μεταγράφηκε στην ιταλική Γιουβέντους και μοιραία η Λιντς υποβιβάστηκε πάλι το 1960.
Η χρυσή περίοδος
Το Μάρτιο του 1961 μάνατζερ του συλλόγου ανέλαβε ο Ντον Ρέβι. Την επόμενη σεζόν η ομάδα περνούσε δύσκολες μέρες οικονομικά και αγωνιστικά. Κατάφερε να παραμείνει στη Β΄ κατηγορία μόλις την τελευταία αγωνιστική. Ο Ρέβι κατάφερε να αναστρέψει αυτή την αρνητική εικόνα. Το 1964 ανέβασε την ομάδα στην Α΄ κατηγορία και στη συνέχεια επί μια δεκαετία τερμάτιζε στην πρώτη τετράδα του πρωταθλήματος. Επιπλέον, κέρδισε δυο φορές τον τίτλο (1969, 1974), ένα Κύπελλο Αγγλίας (1972), ένα Λιγκ Καπ (1968) και δυο φορές το ευρωπαϊκό Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων (1968, 1971). Επίσης, τερμάτισε πέντε φορές δεύτερη στο πρωτάθλημα, έφτασε άλλες τρεις φορές στον τελικό του κυπέλλου, κι από μια φορά στους τελικούς των Κυπέλλων Εκθέσεων και Κυπελλούχων. Το 1974 ο Ρέβι άφησε την Λιντς για να αναλάβει την Εθνική Αγγλίας. Τον διαδέχτηκαν ο Μπράιαν Κλαφ, που έμεινε μόνο 44 μέρες, κι ο Τζίμι Άρμφιλντ. Ο βασικός κορμός των παικτών παρέμεινε και το 1974-75 η ομάδα έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Αντιμετώπισε τη γερμανική Μπάγερν Μονάχου και παρά το ότι ήταν καλύτερη ηττήθηκε με 2-0, έχοντας πολλά παράπονα από το διαιτητή που ακύρωσε κανονικό γκολ του Πίτερ Λόριμερ. Η ομάδα αυτή, με παίκτες όπως οι: Μπίλι Μπρέμνερ, Τζόνι Τζάιλς, Πίτερ Λόριμερ, Φράνκι Γκρέι, Έντι Γκρέι, Νόρμαν Χάντερ είχε πλέον ολοκληρώσει τον κύκλο της.
Ο Άρμφιλντ, με βοηθό τον Ντον Χάου, αναδημιούργησε την ομάδα που παρέμεινε στην κορυφή του αγγλικού ποδοσφαίρου για αρκετά χρόνια, χωρίς όμως να κατακτήσει τίτλους.
Σύγχρονη εποχή
Ακολούθησαν μέτριες σεζόν και το 1982 η Λιντς υποβιβάστηκε. Ως το 1990 διάφοροι προπονητές προσπάθησαν να επαναφέρουν το σύλλογο αλλά δεν τα κατάφεραν. Τελικά, το 1989-90 ο Howard Wilkinson την ανέβασε πάλι στη μεγάλη κατηγορία. Η ανοδική πορεία συνεχίστηκε αφού την επόμενη σεζόν τερμάτισε τέταρτη και το 1992 κατέκτησε το τρίτο πρωτάθλημα στην ιστορία της.
Ακολούθησαν πολύ μέτριες χρονιές, στις οποίες το μόνο σημαντικό που κατάφερε η ομάδα ήταν να φτάσει στον τελικό του Λιγκ Καπ το 1996. Η επόμενη καλή περίοδος ήταν το 1998, που κέρδισε την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ με κόουτς τον George Graham και το 1999, που τερμάτισε τρίτη κερδίζοντας την έξοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ με μάνατζερ τον Ντέιβιντ Ο’Λίρι και κόουτς τον Έντι Γκρέι.
Στην Ευρώπη κατάφεραν να φτάσουν ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, όπου έχασαν από την τουρκική Γαλατασαράι και του Τσάμπιονς Λιγκ το 2001, όπου αποκλείστηκαν από την ισπανική Βαλένθια.
Όμως, τα οικονομικά ανοίγματα της ομάδας δεν μπόρεσαν να καλυφθούν, αφού δεν βγήκε στο Τσάμπιονς Λιγκ το επόμενο έτος. Έτσι αναγκάστηκε να πουλήσει τον Rio Ferdinand στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κι αργότερα κι άλλους καλούς παίκτες. Τελικά, η ομάδα δεν κατάφερε να γλυτώσει τον υποβιβασμό που ήρθε το 2004 έπειτα από 14 χρόνια. Τα χρέη εξακολουθούσαν να είναι μεγάλα και η Λιντς πιέστηκε να πουλήσει ακόμα και το γήπεδό της, το Elland Road.
Το 2007 τα χρέη οδήγησαν την ομάδα στην τρίτη κατηγορία, με την υποχρέωση να ξεκινήσει το νέο πρωτάθλημα με -15 βαθμούς, λόγω παραβίασης των κανονισμών!
Έμβλημα
Το πρώτο έμβλημα της Λιντς Γιουνάιτεντ εμφανίστηκε το 1934. Όπως και η ιστορική «Λιντς Σίτι» στο παρελθόν, ο σύλλογος υιοθέτησε το έμβλημα της πόλης του Λιντς, το οποίο παρέμεινε στη φανέλα σε διάφορες μορφές μέχρι το 1961.
Η μορφή της κουκουβάγιας παρουσιάστηκε το 1964. Το σχέδιο αποτέλεσε έκπληξη δεδομένης της δεισιδαιμονίας του Ρίβι σχετικά με τον συμβολισμό των πτηνών. Η κουκουβάγια προήλθε από τις τρεις κουκουβάγιες που εμφανίζονται στο έμβλημα της πόλης, οι οποίες με τη σειρά τους ελήφθησαν από το οικόσημο του Σερ Τζον Σάβιλ, του πρώτου δημογέροντα του Λιντς. Η κουκουβάγια ήταν συνήθως μπλε, αλλά έγινε χρυσή για τον τελικό του Κυπέλλου της Φούτμπολ Λιγκ του 1968.
Μεταξύ 1971 και 1973, η Λιντς χρησιμοποίησε τη συντομογραφία «LUFC» που υπάρχει το κέντρο του σύγχρονου εμβλήματος, αλλά διαγώνια και όχι κατακόρυφα. Το σχέδιο επανεμφανίστηκε στις φανέλες της Asics με «ρετρό εμφάνιση» που χρησιμοποιήθηκε κατά την περίδο 1995–96. Το 1973 επανεμφανίστηκαν τα μοτίβα της δεκαετίας του 1970 με το εμβληματικό σήμα «smiley», που αποτελείται από τα γράμματα L και U με καλλιγραφία. Η προτίμηση του Ρίβι ήταν χρόνια μπροστά από την εποχή του και έγινε με τη ρητή πρόθεση να κερδίσει την αποδοχή από ανθρώπους εκτός του Δυτικού Γιόρκσιρ.
Το 1984, παρουσιάστηκε ένα άλλο έμβλημα το οποίο διήρκεσε μέχρι το 1998. Το διακριτικό σήμα τριαντάφυλλου και μπάλας χρησιμοποιούσε τα παραδοσιακά μπλε, χρυσά και λευκά χρώματα και ενσωμάτωσε το Λευκό Ρόδο της Υόρκης, την επωνυμία του συλλόγου και μία μπάλα ποδοσφαίρου (ένα εικοσάεδρο παρόμοιο με την Adidas Telstar, αλλά σε χρώματα της Λιντς) στο κέντρο του εμβλήματος.
Την περίοδο 1998–99, το λογότυπο του συλλόγου αντικαταστάθηκε με ένα πιο «ευρωπαϊκό» σχέδιο σε μορφή ασπίδας. Η ασπίδα διατήρησε το λευκό τριαντάφυλλο, καθώς και τα μπλε, χρυσά και λευκά χρώματα, με το «LUFC» να παρουσιάζεται κάθετα προς τα κάτω στο κέντρο. Το 1999, το σήμα τροποποιήθηκε ελαφρώς, καθώς η μπάλα ποδοσφαίρου από το σήμα του 1984 προστέθηκε στο κέντρο του λευκού τριαντάφυλλου.
Χρώματα
Στα πρώτα 15 χρόνια της Λιντς, η αμφίεση του συλλόγου είχε ως πρότυπο τις μπλε και άσπρες ριγέ φανέλες της Χάντερσφιλντ Τάουν, τα λευκά παντελόνια και τις σκούρες μπλε κάλτσες με μπλε και λευκά διακριτικά, επειδή ο πρόεδρος της Χάντερσφιλντ Χίλτον Κρόουθερ προσπαθούσε να συγχώνευση των δύο συλλόγων.
Το 1934 καθιέρωσε τις μπλε και κίτρινες φανέλες με το έμβλημα της πόλης, λευκά παντελόνια και μπλε κάλτσες με κίτρινα διακριτικά. Οι φανέλες χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στις 22 Σεπτεμβρίου 1934. Το 1950 παρουσίασε νέες φανέλες κίτρινες με μπλε μανίκια και γιακά, λευκά και μαύρα παντελόνια, με τις κάλτσες να έχουν μπλε και χρυσά διακριτικά. Το 1955 άλλαξε ξανά χρησιμοποιώντας φανέλες με βασιλικό μπλε και χρυσό γιακά, λευκά παντελόνια και μπλε και κίτρινες κάλτσες με κρίκους, απηχώντας έτσι το αρχικό μοτίβο της πόλης του Λιντς. Το 1961 ο Ντον Ρέβι καθιέρωσε την κλασική πλέον ολόλευκη εμφάνιση (φανέλα-παντελόνι), μιμούμενος τη Ρεάλ Μαδρίτης. Το 1964 επέβαλε ως έμβλημα την κουκουβάγια, που υπάρχει στο λάβαρο της πόλης.
Το γήπεδο
thumb|right|300px|Το Έλλαντ Ρόουντ από τα ανατολικά Αρχικά, το γήπεδο ήταν η έδρα της ομάδας ράγκμπι Holbeck Rugby Club, που αγωνιζόταν στην Northern Rugby Union, τον πρόδρομο της Rugby Football League. Τότε το στάδιο ονομαζόταν «Δε Ολντ Πίκοκ γκράουντ» (The Old Peacock ground), διότι ανήκε στην Bentley's Brewery, η οποία κατείχε την παμπ «The Old Peacock», που ακόμα βρίσκεται απέναντι από το γήπεδο.
Το «Έλαντ Ρόουντ» (Elland Road) είναι το 10ο σε μέγεθος αγγλικό ποδοσφαιρικό γήπεδο και έχει χωρητικότητα 42.000 θεατών.
Οπαδοί
Η Λιντς Γιουνάιτεντ στηρίζεται εκτός από τους πολυάριθμους φανατικούς οπαδούς της στο νησί και στους οπαδούς της σε ολόκληρο τον κόσμο. Στην Ελλάδα λειτουργεί και επίσημα λέσχη υποστηρικτών της από τις 21-6-1999 αν και η ενεργή παρουσία οπαδών της ομάδας ξεκινάει από το 1973, όταν η Λιντς χειροκροτήθηκε στο Καυτανζόγλειο Στάδιο. Η Λιντς, για να τιμήσει το γεγονός αυτό, έδωσε φιλικό με τον Ηρακλή στις 5-9-2004 στο ίδιο γήπεδο, παρουσία 100 οπαδών της που ήρθαν από την Αγγλία και 100 Ελλήνων υποστηρικτών της.
Αντιπαλότητες
Η Λιντς Γιουνάιτεντ έχει αντιπαλότητα με αρκετές ομάδες. Η μεγαλύτερη είναι αυτή με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η οποία έχει τις ρίζες της στον Πόλεμο των Ρόδων καθώς και στην κοντινή απόσταση που χωρίζει τις δυο πόλεις. Έντονη επίσης είναι η αντιπαλότητα που επικρατεί με τις δυο ομάδες του Σέφιλντ, τη Σέφιλντ Γουένσντεϊ και τη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ. Αντιπαλότητα υπάρχει και με τις υπόλοιπες τοπικές ομάδες του Δυτικού Γιόρκσιρ, τις Μπράντφορντ Σίτι και Χάντερσφιλντ Τάουν. Από το 2000, πολύ μεγάλος αντίπαλος θεωρείται και η τουρκική Γαλατασαράι. Αιτία είναι η δολοφονία δυο οπαδών της Λιντς από οπαδούς της τουρκικής ομάδας, σε μεταξύ τους συμπλοκές πριν τον πρώτο ημιτελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1999-2000 μεταξύ των δυο ομάδων στην Κωνσταντινούπολη. Τέλος, υπάρχει και μια αντιπάθεια προς τους οπαδούς της Μίλγουολ.
Τίτλοι
Το 1971 η Λιντς έπαιξε με την Μπαρτσελόνα στον τελικό των τελικών του Κυπέλλου Εκθέσεων για την οριστική κατάκτηση του τροπαίου, το οποίο καταργήθηκε κι αντικαταστάθηκε από το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1919 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919
Τέοντορ Βίγκαντ
Ο Τέοντορ Βίγκαντ (γερμ. Theodor Wiegand, 1864-1936) ήταν Γερμανός κλασικός αρχαιολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1864 στο Μπέντορφ του Ρήνου.
Απεβίωσε στις 19 Δεκεμβρίου του 1936 στο Βερολίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι
Ναβέτα
Η λεγόμενη Ναβέτα ή Ναβέττα, κατά τη κοινή ναυτική ορολογία, ήταν τύπος εμπορικού πλοίου αντίστοιχο με τον πολεμικό δρόμωνα, μικρότερου της Νάβας που το εκτόπισμά του έφθανε τους 300 - 500 τόνους, (πάνω από 500 ήταν Νάβα). Ήταν ατμοκίνητα ιστιοφόρα πλοία.
Μυιώδης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μυιώδης είναι γνωστός ένας τοπικός θεός που λατρευόταν στην Ολυμπία. Στον Μυιώδη θυσίαζαν ένα ταύρο κατά την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων, και έτσι πίστευαν ότι οι μύγες απομακρύνονταν από την περιοχή του ιερού. Σύμφωνα όμως με μία άλλη μαρτυρία, οι Ηλείοι για να απομακρύνουν τις μύγες, που έφερναν ασθένειες, θυσίαζαν στον ήρωα Μυίαγρο.
Ναβέτα
Οι Ναβέτες εκτοπίστηκαν σιγά - σιγά από τα λεγόμενα μπάρκα και τα μπάρκο μπέστια. Σήμερα ο τύπος αυτος έχει εκλείψει.
Μυιώδης
Πηγή
Μυιωδης
Ναβέτα
Παραπομπές
Κατηγορία:Τύποι πλοίων Κατηγορία:Ναυτική ορολογία
Μυιώδης
Πηγή
Κατηγορία:Αρχαία Ηλεία
Αλφουζοσίνη
Η αλφουζοσίνη, διαθέσιμη με το εμπορικό σήμα Xatral, Alfural και άλλα, είναι ένα φάρμακο, που ανήκει στους α1 αδρενεργικούς ανταγωνιστές. Χρησιμοποιείται στην συμπτωματική αντιμετώπιση της υπερπλασίας του προστάτη (ΚΥΠ).
Ανταγωνιζόμενη εκλεκτικά τους α1 αδρενεργικούς υποδοχείς στο κατώτερο ουροποιητικό σύστημα, η αλφουζοσίνη προκαλεί χάλαση των λείων μυών στην ουροδόχο κύστη και στον προστάτη, βελτιώνοντας την ούρηση. Επιπλέον, μειώνει την αγγειοσυσπαστικότητα των κατεχολαμινών (επινεφρίνη, νορεπινεφρίνη), οδηγώντας σε περιφερική αγγειοδιαστολή.
Η αλφουζοσίνη δημιουργήθηκε το 1978 και έγινε διαθέσιμη προς πώληση το 1988. Εγκρίθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2003 για την καλοήθη υπερπλασία του προστάτη και το 2020 ήταν το 336ο πιο συχνό συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες με πάνω από 700 χιλιάδες συνταγές.
Παρενέργειες
Οι πιο συχνές παρενέργειες περιλαμβάνουν ζάλη, πονοκέφαλο, κόπωση, ναυτία και λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού. Θα πρέπει να δίνεται με προσοχή σε ασθενείς που λαμβάνουν νιτρώδη, αντιυπερτασικά ή έχουν εμφανίσει μειωμένη αρτηριακή πίεση μετά τη χρήση άλλων φαρμάκων, εξαιτίας της ορθοστατικής υπότασης ή συγκοπής, που μπορεί να προκαλέσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο ουρογεννητικό σύστημα Κατηγορία:Φουράνια Κατηγορία:Κιναζολίνες
Νάβα
Με τον κοινό ναυτικό όρο Νάβα ονομάζονταν τα ιστιοφόρα εμπορικά πλοία που έφεραν τρεις ιστούς (κατάρτια) και πλήρη εξαρτισμό του πολεμικού Δρόμωνα. Το εκτόπισμα αυτών των σκαφών ήταν από 500 μέχρι και τους 800 τόνους. Σε μικρότερο μέγεθος αυτών ήταν οι Ναβέτες.
Αμφότεροι οι τύποι αυτοί εξέλιπαν μετά την ανάπτυξη των πρώτων μεταλλικών (σιδερένιων) εμπορικών πλοίων που έλαβαν γενικά την ονομασία μπάρκο, εξ ου και το ρήμα μπαρκάρω (=ναυτολογούμαι) που απαντάται και σήμερα.
Κατηγορία:Ιστιοφόρα
Άλισον Λος
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα
HMS Banshee (1894)
Το HMS Banshee ήταν ένα από τα τρία αντιτορπιλικά της ομώνυμης κλάσης που ναυπηγήθηκαν για το Βασιλικό Ναυτικό στα τέλη του 19ου αιώνα. Καθελκύστηκε στις 17 Νοεμβρίου 1894 στις εγκαταστάσεις της Laird, Son and Co στο Μπίρκενχεντ (Birkenhead) και υπηρέτησε κατά κύριο λόγο στην Μεσόγειο. Πωλήθηκε το 1912.
Boeing 727
Το Boeing 727 είναι τρικινητήριο αεριωθούμενο αεροσκάφος, στενής ατράκτου, μεσαίων αποστάσεων για επιβατικές αερογραμμές και μεταφορά εμπορευμάτων. Κατασκευαζόταν από την εταιρεία Boeing από το 1963 έως το 1984. Μπορεί να μεταφέρει από 149 έως 189 επιβάτες και μεταγενέστερα μοντέλα μπορούν να πετάξουν χωρίς διακοπή από 4.400 χιλιόμετρα μέχρι και 5.000 χιλιόμετρα. Προορίζεται για μικρού και μεσαίου μεγέθους πτήσεις και μπορεί να χρησιμοποιήσει μικρά και μεσαία αεροδρόμια στην προσγείωση. Οι μονάδες που κατασκευάστηκαν στην εικοσαετή παραγωγή του είναι 1.832. Το 727 είναι το μόνο τρικινητήριο αεροσκάφος της Boeing. Η παραγωγή του 727 έφτασε στο αποκορύφωμα της τη δεκαετία του 1970 ενώ το 1984 παρήχθη η τελευταία μονάδα. Το 2018 βρισκόταν σε υπηρεσία δύο 727-100s και 42 727-200s. Από το 2010 οι κανονισμοί των αεροδρομίων, που αφορούν στη μείωση του θορύβου από τους κινητήρες, επέβαλλαν τη χρήση σιγαστήρα ώστε το 727 να καλύπτει τις νέες προδιαγραφές. Η τελευταία επιβατική πτήση του 727 πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2019.
Εκδόσεις του 727
Υπάρχουν δύο βασικές εκδόσεις του 727 (μαζί με τις παραλλαγές τους): τo 727-100 που παρουσιάστηκε το 1960 και τέθηκε σε υπηρεσία τον Φεβρουάριο του 1964 και το 727-200 που παρουσιάστηκε το 1965 και μπήκε σε υπηρεσία τον Δεκέμβριο του 1967.
Γενικά Χαρακτηριστικά
Sources: Boeing Aircraft since 1916, > Airport report
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη Boeing
Μαραντί
Το Μαραντί (Maradi) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη σε πληθυσμό στη Δημοκρατία του Νίγηρα και η πρωτεύουσα ομώνυμης περιφέρειας. Ο πληθυσμός της πόλεως το 2012 ήταν 267.249 κάτοικοι. Το Μαραντί βρίσκεται στα νότια της χώρας, κοντά στα σύνορα με τη Νιγηρία.
Ιστορία
Αρχικώς το Μαράντι (ο τονισμός στη λήγουσα οφείλεται στη γαλλική αποικιοκρατία) ανήκε στην επικράτεια της Κατσίνα, ενός κράτους των ιθαγενών Χάουσα, και ανεξαρτητοποιήθηκε κατά τον 19ο αιώνα : Από τις αρχές του αιώνα αυτού έγινε η έδρα ενός από τα πολλά κρατίδια-υπολείμματα των Χάουσα, που σχηματίσθηκε από αρχηγούς και ευγενείς, οι οποίοι ήταν πρόσφυγες από την επέκταση του Χαλιφάτου του Σοκότο. Στοιχεία της άρχουσας τάξεως της Κατσίνα συνέχισαν να διεκδικούν την περιοχή ως έδρα μιας εξόριστης κυβερνήσεως (Sarkin Katsina Maradi). Κατόπιν το Μαράντι περιορίσθηκε από το ισχυρότερό του «κρατίδιο εξόριστων» Γκόμπιρ στα δυτικά, από το Σουλτανάτο του Νταμαγκάραμ (πρωτεύουσα το Ζίντερ) στα ανατολικά και από το Χαλιφάτο του Σοκότο στα νότια.
Η άφιξη των Γάλλων αποικιοκρατών το 1899 σημαδεύθηκε από την αιματηρή καταστροφή της πόλεως από την Εκστρατεία Βουλέ-Σανουάν. Ωστόσο η πόλη ανοικοδομήθηκε και ανέκαμψε και τη δεκαετία του 1950 εξελίχθηκε σε σημαντικό περιφερειακό εμπορικό κόμβο. Η επέκτασή του κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα ήταν δυναμική, με τον πληθυσμό να διπλασιάζεται σχεδόν από το 1911 μέχρι το 1950. Η παλαιά πόλη σωζόταν μέχρι το 1945 στην κοιλάδα του Γκουλμπί ν' Μαραντί, ενός εποχικού ποταμού που πηγάζει στη Νιγηρία. Η αστική αυτή έκταση είχε χονδρικά κυκλικό σχήμα και προστατευόταν από χωμάτινο (πήλινο) τείχος με 4 πύλες. Το 1945 πλημμύρισε από τον ποταμό, οπότε προκειμένου να προλάβει μελλοντικές πλημμύρες η γαλλική διοίκηση απεφάσισε να τροποποιήσει την πολεοδομία του Μαραντί. Η πόλη έχασε έτσι την παραδοσιακή, χαοτική πολεοδομία της, που αντικαταστάθηκε από ένα κανονικό ιπποδάμειο σύστημα.
Ως προς την οικονομία, οι Γάλλοι επεδίωξαν να δημιουργήσουν εμπορική γεωργία με φυτείες, κυρίως αράπικα φυστίκια. Εξαιτίας και της αναπτύξεως της εμπορικής οικονομίας μετά το 1960, το Μαραντί γνώρισε μια εκρηκτική αύξηση πληθυσμού, από 8.661 κατοίκους το 1950 σε 80.000 κατοίκους το 1983. Την εποχή της ανεξαρτησίας το 1960 το Μαραντί ήταν κέντρο του πολιτισμού των Χάουσα, μαζί με το παραδοσιακό κέντρο των Χάουσα, το Ζιντέρ.
Γεωγραφία
Το Μαραντί είναι κτισμένο σε υψόμετρο 385 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 13° 29′ 30′′ Βόρειο και μήκος 7° 05′ 47′′ Ανατολικό. Η συνολική έκταση της πόλεως είναι 74 τετρ. χιλιόμετρα. Διαιρείται σε τρεις αστικούς δήμους, τους Μαραντί I, Μαραντί II και Μαραντί III.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαραντι
Βάσος Στεφανόπουλος
Ο Βασίλειος Στεφανόπουλος (1902 - 26 Μαρτίου 1952) ήταν Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος.
Το 1927 υπήρξε συνιδρυτής του Προοδευτικού Συνδέσμου Δίβρης. Το 1933 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ηλείας και υπηρέτησε το ελληνικό Κοινοβούλιο έως το 1952, οπότε πέθανε.
Στις 18 Νοεμβρίου 1948 διορίστηκε Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου με καθήκοντα Υφυπουργού Οικονομικών. Μάλιστα υπήρξε και ο εισηγητής για την αναθεώρηση του Συντάγματος του 1950.
Δημοσίευσε σωρεία μελετών σε οικονομικά και πολιτικά θέματα, καθώς και λογοτεχνικά κείμενα. Είχε γράψει δοκίμια και στην Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια.
Απεβίωσε αιφνίδια στις 26 Μαρτίου 1952. Στις 23 Μαρτίου 1957 ο Σύλλογος των Λαμπειέων Διβριωτών Αθήνας, υπό την προεδρία του Νικολάου Σωτηρόπουλου, διευθυντού της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, πραγματοποίησε Φιλολογικό Μνημόσυνο στο Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός, με παρουσία πληθώρας πολιτικών προσωπικοτήτων και ανθρώπων του πνεύματος και της τέχνης.
Ήταν νυμφευμένος με την Τασία Δημουλιά και είχε έναν γιο, τον Στέφανο Β. Στεφανόπουλο, βουλευτή με τη Νέα Δημοκρατία και την Πολιτική Άνοιξη και μία κόρη, την Βάσω Στεφανοπούλου.
Πίτερ Παν (ταινία, 1953)
Ο Πίτερ Παν (πρωτότυπος τίτλος: Peter Pan) είναι Αμερικανικη ταινία μιούζικαλ, φαντασίας, περιπέτειας κινουμένων σχεδίων του 1953, παραγωγής Walt Disney Productions, η οποία βασίστηκε στο θεατρικό έργο του 1904, Peter and Wendy (γνωστό και ως απλά Peter Pan ή The Boy Who Wouldn't Grow Up), του Τζ. Μ. Μπάρι. Η σκηνοθεσία ανήκει στους Κλάιντ Τζερόνιμι, Ουίλφρεντ Τζάκσον και Χάμιλτον Λάσκε, ενώ η ταινία αποτελεί τη 14η ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της Disney, η οποία κυκλοφόρησε στις 5 Φεβρουαρίου 1953 με διανομή της RKO Radio Pictures. Ο Πίτερ Παν ήταν η τελευταία ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney η οποία διανεμήθηκε μέσω της RKO πριν ο Γουώλτ Ντίσνεϋ ιδρύσει αργότερα μέσα στο 1953, και μετά την κυκλοφορία της ταινίας, τη δική του εταιρεία διανομής, την Buena Vista Distribution. Ο Πίτερ Παν αποτελεί επίσης την τελευταία ταινία της Disney όπου και τα εννέα μέλη της λεγόμενης Disney's Nine Old Men ομάδας (ελεύθερη μετάφραση: Οι Εννέα Γηραιοί της Disney) δούλεψαν όλοι μαζί ως επικεφαλής σκηνοθετικοί εικονογραφιστές, αλλά και τη δεύτερη ταινία Disney όπου πρωταγωνιστούν οι Κάθρυν Μπέουμοντ, Χέδερ Έιντζελ και Μπιλ Τόμσον, οι οποίοι είχαν συμπρωταγωνιστήσει και στην ταινία κινουμένων σχεδίων του 1951, Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων.
Η ταινία προβλήθηκε στο έκτο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 1953. Το 2002, κυκλοφόρησε μία συνέχεια με τίτλο Πίτερ Παν: Επιστροφή στη Χώρα του Ποτέ, ενώ το 2008 κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο μία σειρά ταινιών με τίτλο Τίνκερ Μπελ, η οποία επικεντρωνώταν στον χαρακτήρα της ομώνυμης νεράιδας και αποτελούσαν πρίκουελ της ταινίας. Η παραγωγή αυτής της σειράς ταινιών, έγινε από τα DisneyToon Studios.
Πλοκή
Στο Λονδίνο, περίπου το 1900, οι προετοιμασίες του Τζορτζ και της Μαίρης Ντάρλινγκ για να παρευρεθούν σε ένα πάρτι διακόπτοναι από τα παιχνίδια των δύο αγοριών τους, Τζον και Μάικλ, οι οποίοι αναπαριστούν μία ιστορία του Πίτερ Παν και των πειρατών, την οποία τους διηγήθηκε η μεγαλύτερη αδελφή τους, Γουέντι. Ο Τζορτζ, ο οποίος έχει φτάσει στα όριά του με αυτού του είδους τις ιστορίες, τους ανακοινώνει πως η Γουέντι έχει μεγαλώσει αρκετά για να συνεχίσει να μένει μαζί τους στο ίδιο δωμάτιο και πως θα πρέπει να μετακομίσει σε ξεχωριστό. Το ίδιο βράδυ και αφού οι γονείς τους αναχωρούν για το πάρτι, ο Πίτερ Παν επισκέπτεται τη Γουέντι και τα αγόρια όπου, με τη βοήθεια της νεράιδας και φίλης του Τίνκερμπελ, τους μαθαίνει πώς να πετάνε και όλοι μαζί φεύγουν για το νησί της Χώρας του Ποτέ.
Ένα πλοίο με πειρατές βρίσκεται αγκυροβολημένο έξω από τη Χώρα του Ποτέ, του οποίου επικεφαλής είναι ο Κάπταιν Χουκ μαζί με το πρωτοπαλλίκαρό του, κύριο Σμι. Ο Χουκ σχεδιάζει να εκδικηθεί τον Πίτερ Παν επειδή του έκοψε το χέρι και συνάμα, φοβάται τον κροκόδειλο ο οποίος έχει φάει το κομμένο χέρι του και ανυπομονεί να φάει και τον υπόλοιπο. Η άφιξη του Πίτερ Παν και των Ντάρλινγκ αναστατώνει τους πειρατές, ενώ η Τίνκερμπελ, η οποία ζηλεύει το ενδιαφέρον που δείχνει ο Πίτερ Παν στη Γουέντι, πείθει τα Χαμένα Αγόρια πως ο Πίτερ Παν έδωσε διαταγή να ρίξουν κάτω τη Γουέντι καθώς εκείνη πετάει. Η προδοσία της Τίνκερμπελ ανακαλύπτεται σύντομα και ο Πίτερ Παν την εξορίζει από το κρησφύγετό τους, ενώ ο Τζον και ο Μάικλ φεύγουν μαζί με τα Χαμένα Αγόρια για να βρουν τους Ινδιάνους του νησιού. Οι Ινδιάνοι όμως τους αιχμαλωτίζουν επειδή πιστεύουν πως τα Αγόρια ευθύνονται για την αρπαγή της Τάικερ Λίλη, της κόρης του Αρχηγού.
Ο Πίτερ Παν πηγαίνει τη Γουέντι να δει τις γοργόνες, οι οποίες τρέπονται σε φυγή όταν βλέπουν τον Χουκ. Ο Πίτερ Παν και η Γουέντι βλέπουν πως ο Χουκ και ο Σμι έχουν στα χέρια τους την Τάικερ Λίλη και καταφέρνουν να την απελευθερώσουν. Επιστρέφουν όλοι μαζί στον Αρχηγό και η φυλή τιμά τον Πίτερ Παν για την πράξη του με μία γιορτή. Ο Χουκ, αφού έχασε την Τάικερ Λίλη, ανακαλύπτει πως η Τίνκερμπελ έχει εξοριστεί λόγω της ζήλειας της για τη Γουέντι και εκμεταλλευόμενος αυτό, την ξεγελάει πως αν του αποκαλύψει το κρησφύγετο θα ξεφορτωθεί τη Γουέντι και δε θα πειράξει τον Πίτερ Παν. Στο μεταξύ, η Γουέντι και τα αδέλφια της αρχίζουν να νοσταλγούν το σπίτι τους και σχεδιάζουν να επιστρέψουν, προσκαλώντας τον Πίτερ Παν και τα Χαμένα Αγόρια να πάνε μαζί τους και να υιοθετηθούν από τους Ντάρλινγκ. Τα Χαμένα Αγόρια συμφωνούν, αλλά ο Πίτερ Παν ο οποίος δεν θέλει να μεγαλώσει, αρνείται να το κάνει. Οι πειρατές, ξέροντας πια που κρύβονται ο Πίτερ Παν και τα Αγόρια, παραμονεύουν έξω από το κρησφύγετο και μόλις τα Αγόρια βγαίνουν έξω τα αιχμαλωτίζουν μαζί με τους Ντάρλινγκ, αφήνοντας πίσω μία βόμβα τυλιγμένη ως δώρο για τον Πίτερ Παν, με σκοπό να τον σκοτώσουν.
Η Τίνκερμπελ ξέροντας πια τα σχέδια του Χουκ, προσπαθεί να προλάβει τον Πίτερ Παν πριν ανοίξει το δώρο. Αν και η έκρηξη γίνεται, καταφέρνει να τον απομακρύνει σώζοντάς τον αλλά εκείνη παγιδεύται στα ερείπια. Ο Πίτερ Παν την απελευθερώνει και οι δυο τους πάνε να αντιμετωπίσουν τους πειρατές και να απελευθερώσουν τα υπόλοιπα παιδιά, πριν ο Χουκ τους πετάξει στον κροκόδειλο. Ακολουθεί μάχη όπου ο Πίτερ Παν και τα Αγόρια νικάνε, με αποτέλεσμα οι πειρατές να τραπούν σε φυγή και ο Πίτερ Παν να αναλάβει ως καπετάνιος του καραβιού. Με τη βοήθεια της Τίνκερμπελ και της νεραϊδόσκονης, το καράβι πετάει προς το Λονδίνο όπου οι Ντάρλινγκ αποβιβάζονται στο σπίτι τους, ενώ τα Χαμένα Αγόρια αποφασίζουν τελικά να επιστρέψουν στη Χώρα του Ποτέ. Ο Τζορτζ και η Μαίρη επιστρέφουν από το πάρτι και βρίσκουν τη Γουέντι να κοιμάται δίπλα στο ανοικτό παράθυρο του δωματίου των αγοριών. Όταν ξυπνάει τους αφηγείται ενθουσιασμένη τις περιπέτειές τους ενώ, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο, οι γονείς της βλέπουν κάτι που μοιάζει με πειρατικό καράβι να κινείται στα σύννεφα. Ο Τζορτζ, ο οποίος φαίνεται να έχει αλλάξει γνώμη και επιτρέπει στη Γουέντι να παραμείνει στο ίδιο δωμάτιο με τα αγόρια, αναγνωρίζει το καράβι από τη δική του παιδική ηλικία.
Παραγωγή
Το 1935, ο Γουώλτ Ντίσνεϋ εξέφρασε ενδιαφέρον στο να κάνει μία προσαρμογή του Πίτερ Παν ως τη δεύτερη ταινία των στούντιο μετά την ταινία Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι. Ωστόσο, τα κινηματογραφικά δικαιώματα ανήκαν στην Paramount Pictures και ο κάτοχος των δικαιωμάτων των χαρακτήρων προσπάθησε ανεπιτυχώς να φέρει τις δύο πλευρές, Disney και Paramount, σε συμφωνία. Τον Ιανουάριο του 1939, ο Ντίσνεϋ κατάφερε να αποκτήσει τα δικαιώματα για ταινία κινουμένων σχεδίων προσφέροντας σε πλειοδοσία περισσότερα χρήματα από τα Fleischer Studios, τα οποία δημιουργούσαν επίσης ταινίες κινουμένων σχεδίων. Μέχρι τις αρχές του 1939, είχε ολοκληρωθεί η ιστορία και μέχρι τον Μάιο της ίδιας χρονιάς, ο Ντίσνεϋ είχε στο μυαλό του αρκετούς εικονογραφιστές που θα μπορούσαν να δουλέψουν πάνω στους χαρακτήρες. Για τους πειρατές τον Βλαντίμιρ Τύτλα, για τον σκύλο, Νάνα, τον Νορμ Φέργκιουσον (είχε δουλέψει επίσης και πάνω στον χαρακτήρα του Πλούτο) και για την Τίνκερμπελ τον Φρεντ Μουρ.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Ντίσνεϋ διερεύνησε πολλές πιθανές ερμηνείες της ιστορίας. Στην αρχική εκδοχή, η ταινία θα ξεκινούσε με την αφήγηση της προϊστορίας του Πίτερ Παν. Αλλά, κατά τη διάρκεια μίας συνάντησης που έλαβε χώρα στις 20 Μαΐου 1940, ο Ντίσνεϋ είπε: «Πρέπει να μπούμε κατευθείαν στην ίδια την ιστορία, όπου ο Πίτερ Παν έρχεται στο σπίτι για να πάρει τη σκιά του. Αυτό το σημείο είναι από όπου ξεκινάει η ιστορία. Το πώς ο Πίτερ Παν έφτασε εκεί, είναι πραγματικά μία άλλη ιστορία». Ο Ντίσνεϋ διερεύνησε επίσης την ιδέα να ξεκινάει η ταινία στη Χώρα του Ποτέ με τον Πίτερ Παν να έρχεται στο σπίτι της Γουέντι και να την απαγάγει με σκοπό να την πάει στη Χώρα του Ποτέ ως μητέρα για τα Χαμένα Αγόρια. Τελικά όμως αποφάσισε πως η ιστορία της απαγωγής ήταν πολύ σκοτεινή και επέστρεψε στην αυθεντική ιστορία του Μπάρι, όπου ο Πίτερ Παν έρχεται για να πάρει τη σκιά του και η Γουέντι είναι πρόθυμη να ταξιδέψει στη Χώρα του Ποτέ γιατί θέλει να τη δει.
Ο Βαφτιστικός
Για την κινηματογραφική απόδοση του έργου, δείτε Ο βαφτιστικός (ταινία) του 1952
Πίτερ Παν (ταινία, 1953)
Παραγωγή
Μετά τον βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ στις 7 Δεκεμβρίου 1941, ο στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών πήρε τον έλεγχο του στούντιο αναθέτοντας στην Walt Disney Productions να παράγει εκπαιδευτικές ταινίες και ταινίες προπαγάνδας πολέμου, κάτι που οδήγησε στην παύση των εργασιών πάνω στις ταινίες Πίτερ Παν και Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Ωστόσο, η Τράπεζα της Αμερικής επέτρεψε να συνεχιστεί η παραγωγή κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μετά τον πόλεμο, οι εργασίες για την ταινία ξαναξεκίνησαν με τον Τζακ Κίννι στη θέση του σκηνοθέτη. Εκείνη την περίοδο, ο Κίννι είχε σκεφτεί να αποχωρήσει από τη Walt Disney Productions για να δουλέψει στα στούντιο κινουμένων σχεδίων της Metro-Goldwyn-Mayer, αλλά οι περιορισμοί του πολέμου δεν το επέτρεψαν. Επειδή ο Ντίσνεϋ δεν ήθελε τον Κίννι να αποχωρήσει από τη σύμβασή του, του ανέθεσε να σκηνοθετήσει τον Πίτερ Παν.
Ο Βαφτιστικός
Ο Βαφτιστικός (ή Βαπτιστικός ή Ο Βαφτιστικός της Κυρίας) είναι η γνωστότερη οπερέτα του Θεόφραστου Σακελλαρίδη.
Πίτερ Παν (ταινία, 1953)
Παραγωγή
Την ίδια περίοδο, ο Ντίσνεϋ είχε μιλήσει με τη Μαίρη Μάρτιν, η οποία εμφανιζόταν στη θεατρική παραγωγή του έργου, για να χαρίσει τη φωνή της στον Πίτερ Παν, παρόλο που ο Ρόι Ο. Ντίσνεϋ παραπονέθηκε πως η φωνή της ήταν «πολύ βαριά, ώριμη και ραφιναρισμένη». Η Τζιν Άρθουρ επικοινώνησε με τον Ντίσνεϋ για να την έχει υπόψιν για τον ρόλο. Ο Ντίσνεϋ είχε επίσης μιλήσει στον Κάρι Γκραντ για να χαρίσει τη φωνή του στον Κάπταιν Χουκ, μία πιθανότητα στην οποία ο Γκραντ είχε απαντήσει πως «η ιδέα του είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον». Ανυπόμονος με τις καθυστερήσεις, ο Ντίσνεϋ ζήτησε από τον Κίννι να δουλεύει διαδοχικά τις σκηνές παρά να ολοκληρώσει το σενάριο κι αυτό να μεταβεί στο στάδιο του εικονογραφημένου σεναρίου, έτσι ώστε κάθε σκηνή να εγκρίνεται ξεχωριστά στην πρωινή συνάντηση και μετά να μεταβαίνει απευθείας στο στάδιο της ανάπτυξης. Έξι μήνες αργότερα, ο Κίννι έκανε μία παρουσίαση διάρκειας δυόμιση ωρών κατά τη διάρκεια της οποίας ο Ντίσνεϋ παρέμεινε σιωπηλός και στο τέλος είπε: «Ξέρεις, σκεφτόμουν τη Σταχτοπούτα».
Μέχρι το 1947, τα οικονομικά της Walt Disney Productions άρχισαν και πάλι να βελτιώνονται. Περίπου εκείνη την περίοδο, ο Ντίσνεϋ αναγνώρισε την ανάγκη των υγιών οικονομικών πολιτικών, αλλά τόνισε στους οικονομικούς υποστηρικτές του πως οι περικοπές στην παραγωγή θα ήταν κίνηση αυτοκτονίας. Προκειμένου να επαναφέρει τα στούντιο σε πλήρη οικονομική υγεία, ο Ντίσνεϋ εξέφρασε την επιθυμία του να επιστρέψουν στην παραγωγή ταινιών κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους. Μέχρι τότε, τρία πρότζεκ κινουμένων σχεδίων—Σταχτοπούτα, Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και Πίτερ Παν—βρίσκονταν στο στάδιο της ανάπτυξης. Ο Ντίσνεϋ θεώρησε πως οι χαρακτήρες των ταινιών Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και Πίτερ Παν ήταν πολύ ψυχροί, αλλά καθώς η Σταχτοπούτα περιείχε στοιχεία παρόμοια με αυτά της Χιονάτης, αποφάσισε να δώσει το πράσινο φως για τη Σταχτοπούτα. Τον Μάιο του 1949, το περιοδικό Variety ανέφερε πως ο Πίτερ Παν επανήλθε και πάλι στην παραγωγή.
Η σκηνή στο παιδικό δωμάτιο πέρασε πολλές τροποποιήσεις. Σε μία εκδοχή, η κυρία Ντάρλινγκ είναι αυτή που βρίσκει τη σκιά του Πίτερ Παν και τη δείχνει στον κύριο Ντάρλινγκ, όπως συμβαίνει και στην αυθεντική ιστορία. Σε μία άλλη εκδοχή, η Νάνα πηγαίνει στη Χώρα του Ποτέ μαζί με τον Πίτερ Παν και τα παιδιά Ντάρλινγκ και η αφήγηση της ιστορίας γίνεται μέσω των δικών της ματιών. Σε μία άλλη ερμηνεία της ιστορίας, ο Τζον Ντάρλινγκ αφήνεται πίσω γιατί είναι πολύ σοβαρός, πρακτικός και ανιαρός, αλλά ο καλλιτέχνης ιστορίας Ραλφ Ράιτ έπεισε τον Ντίσνεϋ να αφήσει τον Τζον να πάει με τους υπόλοιπους στη Χώρα του Ποτέ. Αυτή η προσαρμογή περιελάμβανε επίσης τη Γουέντι να παίρνει μαζί της το εικονογραφημένο βιβλιό του Πίτερ Παν και ο Πίτερ Παν μαζί με τα άλλα παιδιά να έχουν ένα «φανταστικό δείπνο». Σε κάποιο σημείο, διεξαγόταν ένα πάρτι στο κρησφύγετο του Πίτερ Παν κατά τη διάρκεια του οποίου η Τίνκερμπελ γελοιοποιείται και, πάνω στον θυμό της, λέει στον Κάπταιν Χουκ το πού βρίσκεται το κρησφύγετο με τη θέλησή της. Ωστόσο, ο Ντίσνεϋ θεώρησε πως αυτή η ιστορία ήταν κόντρα στον χαρακτήρα της Τίνκερμπελ και αντί αυτού, θέλησε να βάλουν τον Κάπταιν Χουκ να απαγάγει την Τίνκερμπελ και να την πείθει να του δώσει τη συγκεκριμένη πληροφορία. Στο αυθεντικό θεατρικό έργο του Μπάρι, ο Κάπταιν Χουκ προσθέτει δηλητήριο στο φάρμακο του Πίτερ Παν και η Τίνκερμπελ του σώζει τη ζωή πίνοντας εκείνη το δηλητήριο, αλλά ανασταίνεται από το χειροκρότημα του κοινού. Έπειτα από πολλή συζήτηση, ο Ντίσνεϋ απέρριψε αυτή την εξέλιξη της ιστορίας φοβούμενος πως θα ήταν δύσκολο να επιτευχθεί κάτι αντίστοιχο σε μία ταινία.
Ο Βαφτιστικός
Η υπόθεση
Η Κική, παλιά φίλη της Βιβίκας από το σχολείο, έρχεται από το Αίγιο με σκοπό να παρακαλέσει τη Βιβίκα να ζητήσει από το Συνταγματάρχη θείο της Ζαχαρούλη άδεια για τον άντρα της. Η Κική είναι η γυναίκα του Χαρμίδη. Η Κική φεύγει και ο βαφτιστικός εξομολογείται τον έρωτά του στη Βιβίκα. Την ώρα που τη φιλάει παρουσιάζεται ξαφνικά ο Συνταγματάρχης. Η Βιβίκα για να δικαιολογηθεί παρουσιάζει τον βαφτιστικό της ως άντρα της και τον Ζαχαρούλη που έρχεται σε λίγο για βαφτιστικό της. Σε λίγο φθάνει μία ορχήστρα τσιγγάνων και διασκεδάζει τους προσκεκλημένους. Όταν όλοι φεύγουν η Βιβίκα και ο βαφτιστικός της βρίσκουν ευκαιρία να χαρούν την αγάπη τους. Ο Συνταγματάρχης διηγείται στο τραπέζι ότι ερχόμενος από την Πάτρα, γνώρισε μια χαριτωμένη κυρία. Από τη συζήτηση, αποκαλύπτεται πως η κυρία του τρένου, δεν είναι άλλη από την Κική Χαρμίδη, τη φίλη της Βιβίκας.
Η Κική παρακαλεί το Συνταγματάρχη να φροντίσει για την άδεια του άντρα της. Η ορχήστρα των τσιγγάνων έρχεται για να πληρωθεί και ο Συνταγματάρχης φέρνει τον υποτιθέμενο σύζυγο της Βιβίκας, να τον γνωρίσει στην Κική. Οι δύο γυναίκες λιποθυμούν και ο Ζαχαρούλης πέφτει στην αγκαλιά του Συνταγματάρχη που του έχει ανακοινώσει ότι τον παίρνει μαζί του στο μέτωπο.
Πίτερ Παν (ταινία, 1953)
Παραγωγή
Στα πρώτα σενάρια, υπήρχαν περισσότερες σκηνές που εμπεριείχαν τους πειρατές και τις γοργόνες, οι οποίες έμοιαζαν με αυτές με τους νάνους στην ταινία Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι. Τελικά, αυτές οι σκηνές αφαιρέθηκαν από την ταινία για λόγους πιο γρήγορης εξέλιξης. Επίσης, σε κάποιο σημείο, η όλη ιδέα της ταινίας ήταν λίγο πιο σκοτεινή σε σχέση με την τελική εκδοχή της. Για παράδειγμα, υπήρχαν σκηνές όπου ο κροκόδειλος σκότωνε τον Κάπταιν Χουκ, όπου οι Ντάρλινγκ θρηνούσαν για τα χαμένα παιδιά τους και όπου ο Πίτερ Παν μαζί με τα άλλα παιδιά ανακάλυπταν τον θησαυρό των πειρατών, ο οποίος ήταν γεμάτος βόμβες-παγίδες.
Ο Βαφτιστικός
Η υπόθεση
Στη σκηνή εμφανίζεται ο πραγματικός βαφτιστικός, ο Μάρκος Κορτάσης, ο οποίος ζητά από τον Χαρμίδη το βιβλιάριό του για να επιστρέψει στο μέτωπο. Σταδιακά η αλήθεια αποκαλύπτεται και ο Ζαχαρούλης συμφιλιώνεται με τη γυναίκα του Βιβίκα, ο Πέτρος Χαρμίδης με την γυναίκα του Κική, και ο Συνταγματάρχης τους συγχωρεί με τον όρο να κάνουν γρήγορα παιδιά, ενώ ο βαφτιστικός, ο Μάρκος Κορτάσης αποκαλύπτει ότι ήδη έβαλε μπροστά για παιδί με την «δούλα» (την υπηρέτρια) του ξενοδοχείου στο οποίο έμεινε.
Κατηγορία:Οπερέτες
Πίτερ Παν (ταινία, 1953)
Εικονογράφηση
Όπως και με προηγούμενες ταινίες κινουμένων σχεδίων της Disney, γυρίστηκε μία live-action εκδοχή της ταινίας με ηθοποιούς να ερμηνεύουν προηχογραφημένα κομμάτια διαλόγου, η οποία χρησιμοποιήθηκε ως αναφορά για να βοηθήσει τους εικονογραφιστές στην απεικόνιση των κινήσεων των χαρακτήρων όσο πιο φυσικά γινόταν. Η Μάργκαρετ Κέρι έλαβε ένα τηλεφώνημα για να περάσει από ακρόαση για τη live-action αναφορά της Τίνκερμπελ. Για τις live-action αναφορές, η Κέρι είπε πως έπρεπε να έχει απλωμένα τα χέρια της και να προσποιείται πως πετάει για όλες τις σκηνές που το απαιτούσαν. Επιπρόσθετα, η Κέρι χρησιμοποιήθηκε ως αναφορά και για μία από τις γοργόνες, μαζί με τις Κόνι Χίλτον και Τζουν Φορέι. Την ίδια περίοδο, το στούντιο έψαχνε για έναν ηθοποιό να απεικονίσει τον Πίτερ Παν, με την Κέρι να προτείνει τον δάσκαλο χορού της, Ρόλαντ Ντουπρί. Ο Ντουπρί πέρασε από συνέντευξη και τελικά πήρε τον ρόλο, παρέχοντας αναφορά για τις σκηνές δράσης και τις σκηνές όπου ο χαρακτήρας πετούσε. Για τον Πίτερ Παν, live-action αναφορές παρείχε επίσης ο Μπόμπι Ντρίσκολ, ο οποίος ωστόσο χρησιμοποιήθηκε περισσότερο για τις σκηνές με κοντινά πλάνα στον χαρακτήρα. Ο Χανς Κόνραϊτ ολοκλήρωσε τις ηχογραφήσεις φωνής σε λίγες μόλις μέρες, ενώ εργάστηκε στην παροχή live-action αναφορών για δυόμιση χρόνια. Μετέπειτα, έκανε περίπου το ίδιο παρέχοντας live-action αναφορές για τον πατέρα της Πριγκίπισσας Ορόρα και τον Βασιλιά Στέφαν στην ταινία Η Ωραία Κοιμωμένη, αλλά δεν είχε την ευκαιρία να χαρίσει στον χαρακτήρα του Βασιλιά Στέφαν και τη φωνή του, καθώς ο ρόλος δόθηκε τελικά στον Τέιλορ Χολμς. Η Κάθρυν Μπέουμοντ, η οποία είχε χαρίσει τη φωνή της στη Γουέντι, παρείχε επίσης live-action αναφορά για τον χαρακτήρα, ενώ είχε κάνει το ίδιο και στην προηγούμενη ταινία της Disney, Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, για τον χαρακτήρα της Αλίκης.
Εικονογράφηση χαρακτήρων
Ο Μιλτ Καλ ήθελε να εικονογραφήσει τον Κάπταιν Χουκ, αλλά αντί αυτού, του ανατέθηκε η εικονογράφηση του Πίτερ Παν και τον παιδιών Ντάρλινγκ, με τον ίδιο να ισχυρίζεται πως «κάποιος κινήθηκε πιο γρήγορα» από εκείνον» για τον Κάπταιν Χουκ. Κατά τη διάρκεια της παραγωγής, ενώ εικονογραφούσε τον Πίτερ Παν, ο Καλ ισχυρίστηκε πως το δυσκολότερο πράγμα να εικονογραφήσεις, ήταν ένας χαρακτήρας που επιπλέει στον αέρα. Ενώ παρατηρούσε την εικονογράφηση του Πίτερ Παν, ο Ουώλτ Ντίσνεϋ παραπονέθηκε πως οι εικονογραφιστές είχαν εισάγει υπερβολικά πολλές εκφράσεις του Ντρίσκολ στον σχεδιασμό του χαρακτήρα, λέγοντας στον Καλ πως «είναι πολύ αρρενωπές, πολύ ώριμες. Κάτι είναι λάθος σε όλο αυτό». Ο Καλ απάντησε: «Θες να ξέρεις τι είναι λάθος!;...Το λάθος είναι πως δεν έχουν καθόλου ταλέντο στον χώρο».
Η εικονογράφηση του Κάπταιν Χουκ ανατέθηκε στον Φρανκ Τόμας, ο οποίος ήρθε αντιμέτωπος με αντικρουόμενες απόψεις για το πώς έπρεπε να δείχνει ο χαρακτήρας. Ο καλλιτέχνης ιστορίας, Εντ Πένερ, φανταζόταν τον Κάπταιν Χουκ ως «έναν πολύ επηρμένο, όχι δυνατό, καλοντυμένο άντρα που αγαπούσε να δείχνει πάντα στην πένα. Ένα είδος απατεώνα. [Ο συν-σκηνοθέτης Τζέρι] Τζερόνιμι τον φανταζόταν κάπως σαν τον Έρνεστ Τόρενς: έναν κακό, κάπως βαρύ χαρακτήρα που χρησιμοποιεί τον γάντζο του απειλητικά προς τους άλλους». Όταν ο Γουώλτ Ντίσνεϋ είδε τις πρώτες δοκιμαστικές σκηνές του Τόμας είπε: «Λοιπόν, η τελευταία σκηνή έχει κάτι που μου αρέσει και πιστεύω πως αρχίζεις καταλαβαίνεις τον χαρακτήρα. Νομίζω καλύτερα να περιμένουμε και να αφήσουμε τον Φρανκ να τον προχωρήσει λίγο περισσότερο». Επειδή ο Τόμας δεν μπορούσε να εικονογραφήσει όλες τις σκηνές του Κάπταιν Χουκ, κάποιες συγκεκριμένες σκηνές δόθηκαν στον Βόλφγκανγκ Ράιτερμαν, όπως αυτή που δείχνει τον Κάπταιν Χουκ να προσπαθεί να δραπετεύσει από τον Τικ-Τοκ τον κροκόδειλο.
Ο Όλι Τζόνστον εικονογράφησε τον κύριο Σμι. Για να απεικονίσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την κωμική, ωστόσο φοβισμένη και συκοφαντική προσωπικότητα του χαρακτήρα, ο Τζόνστον χρησιμοποίησε μία ποικιλία του σχεδιασμού των Νάνων από τη Χιονάτη και έβαλε τον κύριο Σμι να ανοιγοκλείνει συνεχώς τα μάτια. Ο πρώην μέντορας του Τζόνστον, Φρεντ Μουρ, εργάστηκε στο τμήμα του ως εικονογραφιστής των μικρών σκηνών του Σμι. Ο Μουρ εικονογράφησε επίσης τις γοργόνες και τα Χαμένα Αγόρια. Στις 22 Νοεμβρίου 1952, ο Μουρ και η σύζυγός του ενεπλάκησαν σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο Λος Άντζελες και την επόμενη μέρα, ο Μουρ έχασε τη ζωή του στο Νοσοκομείο St. Joseph, απέναντι από το στούνιο της Disney.
Μουσική
Η μελωδία του τραγουδιού «The Second Star to the Right» είχε αρχικά γραφτεί για την ταινία Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, ως μέρος ενός τραγουδιού με τίτλο «Beyond the Laughing Sky». Το τραγούδι «What Made the Red Man Red?» προκάλεσε αντιδράσεις λόγω των ρατσιστικών στερεοτύπων προς το πρόσωπο των ιθαγενών Αμερικανών.
Το 1997, κυκλοφόρησε ένα soundtrack το οποίο περιείχε ως έξτρα κομμάτια το τραγούδι «Never Smile at a Crocodile» (με στίχους) και μία πρόωρη ντέμο ηχογράφηση του τραγουδιού «The Boatswain's Song». Το τραγούδι «Never Smile at a Crocodile» εμφανίζεται επίσης με στίχους στη σειρά βίντεο Sing-Along Songs.
Λίστα κομματιών
220px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack
Κυκλοφορία
Ο Πίτερ Παν έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 5 Φεβρουαρίου 1953. Κατά τη διάρκεια αυτής της πρώτης κυκλοφορίας, ο Πίτερ Παν κυκλοφόρησε μαζί με ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους με τίτλο Bear Country, της σειράς True-Life Adventures. Έπειτα, επανακυκλοφόρησε στις αίθουσες τις χρονιές 1958, 1969, 1976, 1982 και 1989. Η ταινία είχε επίσης μία ειδική περιορισμένη επανακυκλοφορία στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Φιλαδέλφειας το 2003, ενώ προβλήθηκε και σε επιλεγμένες αίθουσες των Cinemark Theatres από τις 16-18 Φεβρουαρίου 2013.
Home media
Ο Πίτερ Παν κυκλοφόρησε σε VHS, LaserDisc και Betamax μορφή στη Βόρεια Αμερική το 1990 και σε VHS μορφή στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1993. Μία THX περιορισμένη εκδοχή για την 45η επέτειο της ταινίας κυκλοφόρησε στις 3 Μαρτίου 1998, ως μέρος της συλλογής «Τα Αριστουργήματα της Disney». Ο Πίτερ Παν κυκλοφόρησε σε DVD στις 23 Νοεμβρίου 1999, ως μέρος της σειράς «Τα Περιορισμένα της Disney» για διάστημα μόλις 60 ημερών, πριν αποσυρθεί από την αγορά. Η ταινία επανακυκλοφόρησε σε ειδική έκδοση VHS και DVD το 2002 για την προώθηση της συνέχειας, Πίτερ Παν: Επιστροφή στη Χώρα του Ποτέ. Το DVD συνοδευόταν με ειδικά χαρακτηριστικά συμπεριλαμβανομένων ενός ντοκιμαντέρ για το πώς φτιάχτηκε η ταινία, ενός τραγουδήστε μαζί μας ένθετου, ενός βιβλίου και μίας γκαλερί εικόνων της παραγωγής.
Στις 6 Μαρτίου 2007, η Disney κυκλοφόρησε την «Πλατινένια Έκδοση» DVD 2-δίσκων της ταινίας, ενώ η «Διαμαντένια Έκδοση» σε μορφή Blu-ray κυκλοφόρησε στις 5 Φεβρουαριου 2013, για τον εορτασμό της 60ης επετείου της ταινίας. Η «Διαμαντένια Έκδοση» κυκλοφόρησε επίσης σε DVD μορφη και ψηφιακά στις 20 Αυγούστου 2013. Ο Πίτερ Παν επανακυκλοφόρησε σε ψηφιακή μορφή υψηλής ανάλυσης (HD) στις 29 Μαΐου 2018 και σε Blu-ray μορφή στις 5 Ιουνίου 2018, ως μέρος της γραμμής «Συλλογή Υπογραφής Ουώλτ Ντίσνεϋ», για τον εορτασμό της 65ης επετείου της ταινίας.
Box office
Κατά την αρχική της κυκλοφορία στις κινηματογραφικές αίθουσες, η ταινία είχε έσοδα $6 εκατομμύρια σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά. Συνολικά, η ταινία είχε έσοδα $87.4 εκατομμύρια. Προσαρμοσμένα στον πληθωρισμό και ενσωματώνοντας όλες τις κυκλοφορίες, τα έσοδα της ταινίας φτάνουν τα $427.5 εκατομμύρια.
Κριτικές
Η σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes αναφέρει ποσοστό αποδοχής της ταινίας 81%, βασισμένο σε 36 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας αναφέρεται: «Παρά το ότι δεν βυθίζεται βαθιά μέσα στο σκοτάδι του παραμυθιού του Τζ. Μ. Μπάρι, η ταινία Πίτερ Παν είναι συγκινητική και πληθωρική, με μερικές υπέροχες μελωδίες».
Ο Μπόσλεϊ Κράουτερ από την εφημερίδα The New York Times επέκρινε την ταινία για την έλλειψη της πιστότητάς της προς την αυθεντική ιστορία, ισχυριζόμενος πως «έχει την ιστορία, αλλά όχι το πνεύμα του Πίτερ Παν όπως αυτό συνελήφθη από τον συγγραφέα και όπως αυτό απεικονίζεται συνήθως στη σκηνή του θεάτρου». Παρ'όλα αυτά, επαίνεσε τα χρώματα της ταινίας αναφέροντας: «[τα χρώματα] είναι πιο συναρπαστικά και τα τεχνικά χαρακτηριστικά, όπως ο συγχρονισμός των φωνών με τα χείλη των χαρακτήρων, είναι πολύ καλά». Το περιοδικό Time έδωσε μία πολύ θετική κριτική στην ταινία, χωρίς να αναφέρει καθόλου τις αλλαγές από την αυθεντική ιστορία. Ο Μάε Τίνι από την εφημερίδα The Chicago Tribune έγραψε: «Το φόντο είναι υπέροχα γραφικό, η μουσική έτσι κι έτσι. Η ταινία είναι σχεδιασμένη για ευρεία επίδραση, με προφορά κωμωδίας. Είμαι σίγουρος πως οι νεαροί που μεγάλωσαν με κινούμενα σχέδια θα δεθούν αμέσως με τους χαρακτήρες». Το περιοδικό Variety περιέγραψε την ταινία ως «προεξέχων καρτούν με μαγευτική ποιότητα. Η μουσική επένδυση είναι καλή, τονίζοντας τον συνεχές θόρυβο της δράσης και της κωμωδίας, αλλά τα τραγούδια είναι λιγότερο εντυπωσιακά από ό,τι συνήθως σε σχέση με αυτά που συναντάμε σε τέτοιου είδους παρουσιάσεις της Disney». Το περιοδικό Harrison's Reports θεώρησε πως η ταινία ήταν «ακόμα ένα αριστούργημα του Ουώλτ Ντίσνεϋ. Θα πρέπει να αποτελέσει απόλαυση, όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά επίσης και για κάθε ενήλικα. Η εικονογράφηση είναι τόσο καλή που οι χαρακτήρες εμφανίζονται να είναι σχεδόν φυσικοί».
Σύγχρονες κριτικές για την ταινία παραμένουν θετικές. Ο Τζιν Σίσκελ από την εφημερίδα Chicago Tribune, βαθμολόγησε την ταινία με 3,5/4 σημειώνοντας πως «ο σχεδιασμός της Τίνκερμπελ και της επιδεικτικότητας του Κάπταιν Χουκ» καθώς επίσης και «η ποιοτική μουσική σε συνδυασμό με την κατάλληλη εικονογράφηση» ήταν τα καλύτερα σημεία της ταινίας. Ο Μάικλ Τζάκσον ανέφερε πως ο Πίτερ Παν ήταν η αγαπημένη του ταινία και υπήρξε η έμπνευση για το όνομα που έδωσε στην έπαυλή του, Neverland Ranch, στη Σάντα Μπάρμπαρα της Καλιφόρνιας, όπου και διατηρούσε ένα ιδιωτικό λούνα παρκ. Ο Ρόναλντ Ντ. Μουρ, ένας από τους εκτελεστικούς παραγωγής της σειράς επιστημονικής φαντασίας Battlestar Galactica (2004), ανέφερε την ταινία ως πηγή έμπνευσης για το θέμα της κυκλικής φύσης του χρόνου στη σειρά, χρησιμοποιώντας την εναρκτήρια ατάκα της σειράς «Όλα αυτά έχουν συμβεί στον παρελθόν και όλα θα συμβούν ξανά» ως βασικό δόγμα της γραφής του πολιτισμού.
Αντιδράσεις
Στις πιο πρόσφατες δεκαετίες, η ταινία Πίτερ Παν έχει δεχθεί επικρίσεις για την γενικά στερεοτυπική απεικόνιση των ιθαγενών Αμερικανών. Στο τραγούδι «What Made the Red Man Red?», οι ιθαγενείς Αμερικανοί αποκαλούνται «Ινδιάνοι» και «Ίντζουνς» και απεικονίζοναι ως μία φυλή που ορίζεται κυρίως από τη σεξουαλικότητα, με τους στίχους να αποδίδουν το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα του δέρματός τους στη συνεχή αναζήτηση γυναικών. Ο Μαρκ Ντέιβις, ένας από τους επικεφαλής εικονογραφιστές της ταινίας, ανέφερε σε μία συνέντευξή του χρόνια μετά την παραγωγή: «Δεν είμαι σίγουρος αν θα βάζαμε τους Ινδιάνους στην ταινία αν κάναμε την ταινία σήμερα. Και αν τους βάζαμε, δεν θα τους απεικονίζαμε με τον τρόπο που το κάναμε τότε». Οι ιθαγενείς Αμερικανοί δεν συμπεριλήφθηκαν στη συνέχεια της ταινίας που κυκλοφόρησε το 2002, αλλά συμπεριλήφθηκαν στο συνδεδεμένο σε αυτήν βιντεοπαιχνίδι, Peter Pan: Adventures in Never Land.
Νεράιδες της Disney
Οι Νεράιδες της Disney είναι σειρά παιδικών βιβλίων που κυκλοφόρησε από την Random House, στην οποία πρωταγωνιστεί η Τίνκερμπελ και οι φίλοι της. Επίσης, κυκλοφόρησε και σειρά ταινιών όπου πρωταγωνιστεί η Τίνκερμπελ, με την πρώτη να κυκλοφορεί το 2008.
Θεματικά πάρκα
Το Peter Pan’s Flight (ελεύθερη μετάφραση: Η πτήση του Πίτερ Παν) είναι δημοφιλής βόλτα την οποία μπορούμε να βρούμε στα θεματικά πάρκα της Disney στην Καλιφόρνια (Disneyland), στη Φλόριντα (Walt Disney World), στο Τόκυο (Disneyland), στο Παρίσι (Disneyland Park) και στη Σανγκάη (Disneyland). Οι χαρακτήρες των Πίτερ Παν, Γουέντι, Κάπταιν Χουκ και κύριος Σμι εμφανίζονται σε παρελάσεις, καθώς επίσης και σε συναντήσεις με θαυμαστές, σε όλα τα θεματικά πάρκα. Επίσης, οι τέσσερις χαρακτήρες μαζί με τους Πειρατές, συμμετείχαν σε μία σκηνή της αυθεντικής εκδοχής του βραδινού σόου Fantasmic! (1992–2016) που ανέβαινε στα θεματικά πάρκα.
Παραστάσεις στον πάγο
Η παραγωγή της περιοδείας του Πίτερ Παν για τη σειρά παραστάσεων της Disney στον πάγο, ξεκίνησε το φθινόπωρο του 1989. Η παραγωγή περιόδευσε τόσο εθνικά όσο και στο εξωτερικό, από το 1989 μέχρι το 1993, και συμπεριλάμβανε ένα προ-ηχογραφημένο soundtrack με όλα τα τραγούδια της ταινίας και τις φωνές των χαρακτήρων.
Μία πιο σύντομη εκδοχή της ιστορίας παρουσιάζεται στην τρέχουσα παραγωγή των παραστάσεων στον πάγο της Disney με τίτλο Mickey & Minnie's Amazing Journey (ελεύθερη μετάφραση: Το εκπληκτικό ταξίδι του Μίκυ και της Μίνι). Η παράσταση ανέβηκε για πρώτη φορά το φθινόπωρο του 2003 και σήμερα βρίσκεται σε εθνική περιοδεία. Συμπεριλαμβάνει τα τραγούδια «You Can Fly!», «Following the Leader», «Your Mother and Mine», A «Pirate's Life», «The Elegant Captain Hook» και «"The Second Star to the Right».
Βιντεπαιχνίδια
Επίσης, η Χώρα του Ποτέ συμπεριλαμβάνεται ως ένας από τους κόσμους που μπορείς να παίξεις στο Kingdom Hearts και στο Kingdom Hearts: Chain of Memories, με την Τίνκερμπελ να εμφανίζεται ως κλητευτής. Ο Πίτερ Παν εμφανίζεται ως κλητευτής στη συνέχεια, στο Kingdom Hearts II. Ο κόσμος της Χώρας του Ποτέ εμφανίζεται ακόμη και στα Kingdom Hearts 358/2 Days και Kingdom Hearts Birth by Sleep.
Επιτραπέζια παιχνίδια
Το Walt Disney's Peter Pan: A Game of Adventure (ελεύθερη μετάφραση: Ο Πίτερ Παν του Ουώλτ Ντίσνεϋ: Ένα παιχνίδι περιπέτειας) το οποίο κυκλοφόρησε το 1953, είναι επιτραπέζιο παιχνίδι που δημιούργησε η εταιρεία Transogram Company Inc. και το οποίο βασίζεται στην ταινία. Το συγκεκριμένο παιχνίδι ήταν ένα από τα πολλά παιχνίδια που εκμεταλλεύτηκαν τη δημοτικότητα των ταινιών του Ουώλτ Ντίσνεϋ που κυκλοφόρησαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αντικείμενο του παιχνιδιού είναι το να είσαι ο πρώτος παίκτης που θα καταφέρει να ταξιδέψει από το σπίτι των Ντάρλινγκ στη Χώρα του Ποτέ και στη συνέχεια να επιστρέψει πίσω.