cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλεσσάντρο Μικέλε
Εργασία
Ο πατέρας του Alessandro Michele ήταν επίσης ένας ενθουσιώδης καλλιτέχνης που συχνά πήγαινε τον γιο του στα μουσεία. Η οικογένειά του ενθάρρυνε το ενδιαφέρον του για τη μόδα σε νεαρή ηλικία. Ως έφηβος, διάβαζε βρετανικά περιοδικά και ήταν οπαδός του στυλ του Λονδίνου μετά το πανκ και το New Romantic street Τα σχέδιά του έχουν περιγραφεί ως εκλεκτικά, φανταχτερά και μαξιμαλιστικά, σχεδόν ψυχεδελικά, και αντλούνται από διάφορες επιρροές που εκτείνονται από τον κινηματογράφο και το θέατρο σε post-punk, βελονάκι και γοητεία.
Ο Alessandro Michele αναφέρεται στον εαυτό του ως αρχαιολόγος τέχνης - ιστορικός ενδυμάτων - και όχι δημιουργικός διευθυντής, θεωρώντας ότι τα ρούχα δεν έχουν νόημα χωρίς ιστορικό πλαίσιο. Στη διαδικασία αναγέννησης της μόδας του, διερευνά τον τρόπο με τον οποίο το στολίδι και ο εξωραϊσμός χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των αιώνων, φέρνοντας ένα καλειδοσκοπικό μείγμα χρόνων και πολιτισμών που ανταποκρίνεται στην ιδέα του Gilles Deleuze για τη «συνάθροιση».
Ο Alessandro Michele είναι το μανεκέν των δικών του δημιουργιών - χριστουγεννιάτικη γενειάδα με μακριά σκούρα μαλλιά, κάλτσες στο γόνατο από χοντρό μαλλί με σανδάλια, δαχτυλίδια πένθους στα δάχτυλά του - και πιστεύει ότι η μόδα βοηθά τα άτομα να αποκαλύψουν την ύπαρξή τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ιταλοί σχεδιαστές μόδας
Καντέλο
Το Καντέλο (ιταλικά: Candelo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Γκρέις Αγκυλάρ
Η Γκρέις ήταν το πρωτότοκο τέκνο Σεφαρδιτών Εβραίων προσφύγων από την Πορτογαλία, εγκατεστημένων στον λονδρέζικο Δήμο του Χάκνεϋ. Εξαιτίας μιας χρόνιας ασθένειας, δεν πήγαινε σχολείο και τη μόρφωσή της ανέλαβαν οι γονείς της, ιδίως η μητέρα της. Αργότερα ο πατέρας της τη δίδαξε την ιστορία των Εβραίων της Ιβηρικής, όταν ασθενούσε ο ίδιος από φυματίωση, γεγονός που είχε προκαλέσει την εγκατάσταση της οικογένειας σε παράλια τοποθεσία. Αφότου η Γκρέις επεβίωσε και της ιλαράς σε ηλικία 19 ετών, άρχισε να ακολουθεί μια σοβαρή συγγραφική σταδιοδρομία, ακόμα και με υγεία που ποτέ δεν αποκαταστάθηκε πλήρως.
Το πρώτο έργο της Αγκυλάρ που εκδόθηκε ήταν μια ανώνυμη ποιητική συλλογή με τίτλο The Magic Wreath of Hidden Flowers. Τρία έτη αργότερα μετέφρασε στην αγγλική το έργο του Ισαάκ Ορόμπιο ντε Κάστρο Israel Defended, κατόπιν παρακλήσεως του πατέρα της. Αργότερα το έργο της The Spirit of Judaism (= «Το πνεύμα του Ιουδαϊσμού») προσέλκυσε το ενδιαφέρον και σημείωσε εκδοτική επιτυχία, τόσο στη Μεγάλη Βρετανία όσο και στις ΗΠΑ.
Κατά τη δεκαετία του 1840 τα μυθιστορήματα της Αγκυλάρ άρχισαν να έχουν τακτικούς αναγνώστες και η συγγραφέας επανεγκαταστάθηκε στο Λονδίνο με τους γονείς της. Παρά την επιτυχία της, η ίδια και η μητέρα της χρειαζόταν να διατηρούν ένα εβραϊκό σχολείο αρρένων προκειμένου να έχουν οικονομική ρευστότητα, πράγμα για το οποίο η Αγκυλάρ λυπόταν εξαιτίας του χρόνου και της ενέργειας που της αφαιρούσε από τη συγγραφή. Το 1847 έπαθε παράλυση από τη σπονδυλική στήλη, γεγονός που δεν την απέτρεψε από το να επισκεφθεί τον αδελφό της στη Φραγκφούρτη. Η κατάσταση της υγείας της χειροτέρευσε όμως και πέθανε εκεί σε ηλικία 31 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γυναίκες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Βρετανοί Εβραίοι Κατηγορία:Εβραίοι ποιητές Κατηγορία:Εβραίοι λογοτέχνες
Παναγία Ελεήστρια Κορώνης
Η Παναγία Ελεήστρια είναι Ιερός Ναός της Υπεραγίας Θεοτόκου και Ιερό Προσκύνημα, στην Κορώνη Μεσσηνίας. Βρίσκεται δίπλα στα τείχη του Κάστρου της Κορώνης, στο άλσος της Ελεήστριας και κάτω από το σημείο, που έγινε το Ρεσάλτο στο Κάστρο της Κορώνης.
Παναγία Ελεήστρια
μικρογραφία|upright=1.00|αριστερά|Παναγία Ελεήστρια Κορώνης|εναλλ.= Η Παράδοση λέει, πως το 1897, η Παναγία εμφανίσθηκε στο όνειρο μια ηλικιωμένης γυναίκας, της Μαρίας Σταθάκη και της υπέδειξε που θα βρούν την Εικόνα Της. Η γυναίκα αυτή, απέκρυψε το όνειρό της από τους Κορωναίους συμπολίτες της, φοβούμενη ότι θα την περάσουν για τρελλή. Τότε η Παναγία εμφανίσθηκε πάλι στο όνειρό της και όταν ξύπνησε η ηλικιωμένη γυναίκα, είχε σημάδια στο χέρι της. Όταν ξύπνησε, φοβήθηκε και το είπε στους Κορωναίους και αφού έσκαψαν, βρήκαν την Εικόνα της Ελεήστριας. Μετά από την εύρεση της Θαυματουργής Εικόνας, έχτισαν τον Ναό της Παναγίας της Ελεήστριας, που εγκαινιάσθηκε το 1900.
Δίπλα απ΄ το Ναό, βρίσκονται τα Μνημεία της Μαρίας Σταθάκη, του τελευταίου Επισκόπου Κορώνης, Γρηγορίου Μπίστη, που κατακρεούργησαν και πέταξαν απ΄ το Κάστρο, οι Οθωμανοί Τούρκοι τον Ιούλιο του 1821, και του Μητροπολίτη Μεσσηνίας, Χρυσόστομου Δασκαλάκη.
Ιερό προσκύνημα
Κάθε χρόνο γίνεται το Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας της Ελεήστριας, στην Κορώνη. Ο εορτασμός γίνεται την Παρασκευή μετά το Πάσχα, στην εορτή της Ζωοδόχου Πηγής. Γίνεται Λιτανεία της Εικόνας και παρευρίσκεται πλήθος πιστών απ΄ όλη την Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην περιφέρεια Πελοποννήσου Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Πελοπόννησο Κατηγορία:Δήμος Κορώνης Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Κορώνη
Kraus & Co Sport & Casual Distribution
Η Kraus & Co Sport & Casual Distribution είναι ρουμανική εταιρεία εισαγωγής και διανομής αθλητικών ειδών και ειδών ένδυσης. Η εταιρεία είναι υπεύθυνη για την εισαγωγή στην τοπική αγορά ειδών των εταιρειών Reebok, Northland, Protest Boardwear, Rocawear & Sir Benni Miles και Capita&Union&Deeluxe. Η εταιρεία έχει υπό τον έλεγχό της, συνολικά, 14 καταστήματα είτε μέσω άμεσης ιδιοκτησίας είτε μέσω δικαιόχρησης, εκ των οποίων 11 λειτουργούν ως καταστήματα της Reebok, ενώ 3 ως καταστήματα της αυστριακής εταιρείας Northland, ενώ, το 2008, ο κύκλος εργασιών της ήταν της τάξεως των 9 εκατομμυρίων ευρώ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ρουμανίας
Σαιν-Παιρ
Το Σαιν-Παιρ (γαλλικά: Saint-Pair) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Καπρίλε
Το Καπρίλε (ιταλικά: Caprile) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Ανεξάρτητη Αλβανία
Ανεξάρτητη Αλβανία (αλβανικά: Shqipëria e Pavarur) ή σύμφωνα με το επίσημο κείμενο διακήρυξης της ανεξαρτησίας Αλβανία ονομαζόταν ένα κοινοβουλευτικό κράτος που συστάθηκε στον Αυλώνα στις 28 Νοεμβρίου 1912. Η συνέλευσή της συγκροτήθηκε την ίδια μέρα, ενώ η κυβέρνηση και η γερουσία της συστάθηκαν στις 4 Δεκεμβρίου 1912.
Η αντιπροσωπεία της Αλβανίας υπέβαλε μνημόνιο στη Διάσκεψη του Λονδίνου του 1913, ζητώντας διεθνή αναγνώριση της ανεξάρτητης Αλβανίας. Στην αρχή του συνεδρίου αποφασίστηκε ότι η περιοχή της Αλβανίας θα ήταν υπό οθωμανική κυριαρχία αλλά με αυτόνομη κυβέρνηση. Τα αιτήματα της αντιπροσωπείας για αναγνώριση με βάση τα εθνοτικά δικαιώματα των Αλβανών απορρίφθηκαν και η συνθήκη που υπογράφηκε στις 30 Μαΐου 1913 χώρισε ένα μεγάλο μέρος των διεκδικούμενων εδαφών μεταξύ Σερβίας, Ελλάδας και Μαυροβουνίου, αφήνοντας ως ανεξάρτητο έδαφος μόνο μια κεντρική περιοχή, η οποία ήταν υπό την προστασία των Μεγάλων Δυνάμεων.
Οι πρεσβευτές των έξι μεγάλων δυνάμεων συναντήθηκαν ξανά στις 29 Ιουλίου 1913 και αποφάσισαν να συστήσουν ένα νέο κράτος, το πριγκιπάτο της Αλβανίας, ως συνταγματική μοναρχία. Τέλος, με την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου τον Αύγουστο του 1913, δημιουργήθηκε αυτό το νέο ανεξάρτητο κράτος, αφήνοντας περίπου το 30-40% του αλβανικού πληθυσμού εκτός των συνόρων του.
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κατηγορία:Ιστορία της νεότερης Αλβανίας
Σαιν-Πωλ-ντυ-Βερναί
Το Σαιν-Πωλ-ντυ-Βερναί (γαλλικά: Saint-Paul-du-Vernay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Πωλουά (γαλλικά: Saint-Paulois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Σαιν-Φιλμπέρ-ντε-Σαν
Το Σαιν-Φιλμπέρ-ντε-Σαν (γαλλικά: Saint-Philbert-des-Champs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Φιλμπερτέν (γαλλικά: Saint-Philibertins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Καζαπίντα
Η Καζαπίντα (ιταλικά: Casapinta) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Lord of the Lost
Οι Lord of the Lost είναι ένα γερμανικό industrial metal συγκρότημα από το Αμβούργο, που δημιουργήθηκε από τον τραγουδιστή και επικεφαλής Κρις Χαρμς (γενν. 22 Ιανουαρίου 1980). Εκπροσώπησαν τη Γερμανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023 με το τραγούδι "Blood & Glitter".
Ιστορία
Οι Lord of the Lost ιδρύθηκαν στα μέσα του 2007 από τον Κρις Χαρμς ως σόλο έργο. Ενώ εργαζόταν στα αρχικά τραγούδια και τα δημοσίευσε στο MySpace, ο Χαρμς έτυχε πολλής θετικής υποδοχής και συνειδητοποίησε ότι θα χρειαζόταν μια πλήρη μπάντα για να τα παίξει ζωντανά. Επιστράτευσε άλλους μουσικούς από τους φίλους του στη μουσική σκηνή του Αμβούργου για να σχηματίσουν το συγκρότημα και να αρχίσουν να εργάζονται για το πρώτο άλμπουμ. Ο Χαρμς αρχικά ονόμασε το έργο Lord, αλλά άλλαξε το όνομα του συγκροτήματος σε Lord of the Lost για να αποφύγει πιθανές διαφωνίες ονόματος με τους Lordi και The Lords. Πριν από τους Lord of the Lost, ο Χαρμς ήταν τραγουδιστής και κιθαρίστας του ροκ συγκροτήματος Philiae (1999–2004), κιθαρίστας και δεύτερος τραγουδιστής με το glam metal συγκρότημα The Pleasures (2004–2007), καθώς και μουσικός σε διάφορα έργα όπως Big Boy και Unterart.
Την άνοιξη του 2011, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το Sex on Legs ως το πρώτο σινγκλ από το δεύτερο άλμπουμ τους, Antagony. Το άλμπουμ, που θεωρείται το πρώτο τους concept άλμπουμ, κυκλοφόρησε λίγο αργότερα. Οι Lord of the Lost έκαναν περιοδεία για να υποστηρίξουν το άλμπουμ με το συγκρότημα Mono Inc. στην περιοδεία Viva Hades. μικρογραφία| Οι Lord of the Lost το 2012 Το καλοκαίρι του 2012, οι Lord of the Lost κυκλοφόρησαν το τρίτο τους άλμπουμ Die Tomorrow. Λίγο πριν την κυκλοφορία, το συγκρότημα άρχισε να εργάζεται για το τέταρτο άλμπουμ του, το From the Flame into the Fire. Τον Οκτώβριο του 2012, οι Lord of the Lost άνοιξαν το σόου για το Letzte Instanz στην περιοδεία τους Ewig. Οι Lord of the Lost ξεκίνησαν ξανά την περιοδεία την άνοιξη του 2013, συνεπικεφαλής στην περιοδεία Darkness Kills με τους Unzucht, και τον Σεπτέμβριο ξεκίνησαν την περιοδεία We Are the Lost μαζί με τους Lost Area. Τον Οκτώβριο του 2013, οι Lord of the Lost εμφανίστηκαν ως μέρος του Gothic Meets Klassik στο Leipzig Gewandhaus με τη Συμφωνική Ορχήστρα Zielona Gòra.
Τον Φεβρουάριο του 2014, ο ντράμερ Κρίστιαν Σέλορν αποχώρησε από το συγκρότημα και αντικαταστάθηκε από τον Τομπάιας Μέρτενς. Τον Μάρτιο του 2014, το συγκρότημα έπαιξε την πρώτη του περιοδεία στις ΗΠΑ, η οποία χρηματοδοτήθηκε από crowdfunding. Μέσα σε δύο μήνες οι θαυμαστές και οι χορηγοί συγκέντρωσαν $12.775, ξεπερνώντας τον αρχικό στόχο των $10.000.
Τον Μάρτιο του 2015, οι Lord of the Lost κυκλοφόρησαν το ακουστικό άλμπουμ Swan Songs, το οποίο έφτασε στο νούμερο 34 στα charts της GfK Entertainment. Οι ζωντανές εμφανίσεις για το άλμπουμ έγιναν στο Out of Line Weekender στο Βερολίνο τον ίδιο μήνα.
Το 2015, οι Lord of the Lost κυκλοφόρησαν το EP Full Metal Whore. Η περιοδεία για το άλμπουμ χρησιμοποιούσε το μότο "Make Love Make War" και υποστηρίχθηκε από τα συγκροτήματα Darkhaus, Eyes Shut Tight, Vlad in Tears και Erdling. Τον Δεκέμβριο του 2015, κυκλοφόρησαν το A Night to Remember – Live Acoustic in Hamburg, το DVD και το live CD από την ακουστική περιοδεία την προηγούμενη άνοιξη.
Το πρώτο σινγκλ "The Love of God" από το άλμπουμ Empyrean κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2016. Ακολούθησε η πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή περιοδεία του συγκροτήματος Make Europe Great Again (MEGA) με τους Combichrist, Filter και (στις γερμανικές συναυλίες) Rabia Sorda. Το Empyrean κυκλοφόρησε στα τέλη Ιουλίου 2016 και είναι το δεύτερο concept άλμπουμ από το συγκρότημα.
Το συγκρότημα ακολούθησε το Empyrean με την υπαίθρια πρεμιέρα της συναυλίας τους ως The Lord of the Lost Ensemble, ένα ακουστικό-κλασικό συγκρότημα που υποστηρίζεται από κλασικούς μουσικούς και τον πρώην ντράμερ Κρίστιαν "Disco" Σέλορν.
Τον Δεκέμβριο του 2016, ο κιθαρίστας Bo Six ανακοίνωσε ότι θα αποχωρούσε από το συγκρότημα για επαγγελματικούς και ιδιωτικούς λόγους. Στις αρχές Ιανουαρίου 2017, το συγκρότημα ανακοίνωσε τον νέο του κιθαρίστα π (Pi).
Οι Lord of the Lost έπαιξαν με τους KMFDM στο σκέλος της περιοδείας "Hell Yeah" των KMFDM στο Ηνωμένο Βασίλειο με την Inertia τον Σεπτέμβριο του 2017. Το συγκρότημα σχεδίαζε να συμμετάσχει στους KMFDM στο τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών της περιοδείας "Hell Yeah" με τους ohGr που ξεκινούσε τον Οκτώβριο του 2017. Ο Κρις Χαρμς και ο π επρόκειτο να παίξουν κιθάρα στη σκηνή με τους KMFDM κατά τη διάρκεια της περιοδείας, εκτός από το σετ τους με τους Lord of the Lost. Οι Lord of the Lost αναγκάστηκαν να αποσυρθούν από την περιοδεία των KMFDM στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν δεν τους εκδόθηκαν βίζα από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Ο Steve Harris των Iron Maiden επέλεξε προσωπικά τους Lord of the Lost για να υποστηρίξει τους Iron Maiden στην ευρωπαϊκή τους περιοδεία του 2020, Legacy of the Beast World Tour, αλλά λόγω των περιορισμών της πανδημίας του COVID-19, η περιοδεία έπρεπε να ακυρωθεί. Η περιοδεία επαναπρογραμματίστηκε και το 2022, οι Lord of the Lost έπαιξε ως support act σε 17 ευρωπαϊκές πόλεις στην παγκόσμια περιοδεία των Iron Maiden Legacy of the Beast και κέρδισαν μεγάλη αναγνώριση. Στη συνέχεια, οι Iron Maiden ανανέωσαν αυτή την επιτυχημένη συνεργασία για το ευρωπαϊκό σκέλος της παγκόσμιας περιοδείας The Future Past 2023.
Με το τραγούδι "Blood and Glitter", οι Lord of the Lost κέρδισαν το Unser Lied für Liverpool, και έτσι θα εκπροσωπήσουν τη Γερμανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023.
Μουσικό στυλ και επιρροές
Οι Lord of the Lost παράγουν μουσική σε διάφορα είδη, όπως το heavy metal και το glam rock επηρεασμένο από το dark rock, την industrial μουσική και την κλασική μουσική. Σε συνεντεύξεις με το περιοδικό Orkus και τον ιστότοπο Subexistance, ο Κρις Χαρμς ανέφερε μπάντες και μουσικούς όπως οι Rammstein, Nine Inch Nails, Marilyn Manson και Lady Gaga ως μερικοί από τους πολλούς ερμηνευτές που ακούει και επηρεάζεται από αυτούς.
Αποδοχή
Αν και δεν ήταν πάντα δεκτό ως εξαιρετικά καινοτόμο, το ντεμπούτο άλμπουμ Fears έλαβε μια συνολική θετική κριτική από τον μουσικό τύπο. Το μουσικό περιοδικό Sonic Seducer επαίνεσε όχι μόνο τα "ευχάριστα βαθιά υποσχόμενα φωνητικά" αλλά και τις "σκοτεινές, μελοδραματικές στιγμές" και περιέγραψε το άλμπουμ ως "σκοτεινή σύνθεση στυλ μουσικής που δίνουν στο άλμπουμ μια φρέσκια και μεγάλη ποικιλία". Στο Zillo το ντεμπούτο έχει περιγραφεί ως "δεν είναι πραγματικά πρωτότυπο ή πρωτοποριακό", αλλά έχει επαινεθεί για τα "σκληρά και άνευ όρων τραγούδια του". Οι Orkus, ωστόσο, έγραψαν ότι περίμεναν πολύ καιρό για ένα άλμπουμ "τόσο ενδιαφέρον και πλούσιο σε ποικιλία". Το Metal.de περιέγραψε το άλμπουμ ως "απολύτως εντάξει", αλλά πρότεινε να ακούσετε μερικά τραγούδια πριν αγοράσετε το άλμπουμ γιατί μπορεί να είναι "πολύ σκληρό για κάποιους και πολύ μαλακό για άλλους".
Μέλη
Τα μέλη του συγκροτήματος συχνά, αλλά όχι πάντα, υιοθετούν σκηνικά ονόματα που εμφανίζονται στους τίτλους της μπάντας. Εάν είναι γνωστό, το όνομα του καλλιτέχνη αναγράφεται μετά το καλλιτεχνικό όνομα σε παρένθεση.
Τρέχοντα μέλη δεξιά|μικρογραφία| Ο Κρις "The Lord" Χαρμς στο Rockharz Open Air 2017
Προηγούμενα μέλη
Blood & Glitter
Το "Blood & Glitter" είναι ένα τραγούδι του γερμανικού γοτθικ μέταλ συγκροτήματος Lord of the Lost. Κυκλοφόρησε στις 24 Δεκεμβρίου 2022, μέσω της Napalm. Το τραγούδι ορίστηκε να εκπροσωπήσει τη Γερμανία στον στο Λίβερπουλ του Ηνωμένου Βασιλείου μετά τη νίκη του στο Unser Lied für Liverpool, τον εθνικό τελικό της Γερμανίας.
Ιστορικό
Το dark rock τραγούδι κυκλοφόρησε ως το βασικό σινγκλ από το ενδέκατο στούντιο άλμπουμ τους Blood & Glitter (2022). Ο τραγουδιστής Κρις Χαρμς αποκάλυψε ότι το συγκρότημα είχε υποβάλει αίτηση για να εκπροσωπήσει τη Γερμανία για πολλά χρόνια μέχρι τη νίκη του το 2023. Από τις 24 Φεβρουαρίου 2023, οι θαυμαστές μπορούσαν να ψηφίσουν την αγαπημένη τους συμμετοχή στο διαδίκτυο. Η παράσταση περιγράφηκε ως ένα "φλογερό Glam rock show", κάπου ανάμεσα στο "σκοτεινό" και το "gothic metal". Το συγκρότημα τελικά κέρδισε τον διαγωνισμό, έχοντας κερδίσει 189 πόντους που αποτελούνταν από 146 από θαυμαστές και θεατές και 43 βαθμούς από τις διεθνείς κριτικές επιτροπές.
Στη Eurovision
Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλα τα έθνη με εξαίρεση τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε" (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο) πρέπει να προκριθούν σε έναν από τους δύο ημιτελικούς προκειμένου να διαγωνιστούν για τον τελικό, με τις οι δέκα πρώτες χώρες από κάθε ημιτελικό να προχωρούν στον τελικό. Ως μέλος των "Μεγάλων Πέντε", η Γερμανία προκρίθηκε αυτόματα για να αγωνιστεί στον τελικό.
Για την εμφάνισή τους στο Λίβερπουλ, ο Χαρμς σχεδίασε ένα λαμπερό ροκ σόου για το συγκρότημα, θέλοντας να συμπεριλάβει κόκκινη πυροτεχνική βροχή για να αντικατοπτρίζει το μήνυμα του τραγουδιού.
Στον τελικό το τραγούδι ήρθε τελευταίο στην 26η θέση με 18 βαθμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Γερμανία Κατηγορία:Rock συγκροτήματα Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2023 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Γερμανικά rock συγκροτήματα Κατηγορία:Γερμανικά power metal συγκροτήματα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Φρίντα Τζαννίνι
Η Φρίντα Τζιανίνι  γεννήθηκε στη Ρώμη το 1972 και είναι Ιταλίδα σχεδιάστρια μόδας. Ήταν η δημιουργική διευθύντρια του ιταλικού οίκου μόδας Gucci από το 2006 έως το 2014.
Καστελλέττο Τσέρβο
Το Καστελλέττο Τσέρβο (ιταλικά: Castelletto Cervo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Φρίντα Τζαννίνι
Εκπαίδευση
Η Τζιανίνι σπούδασε σχέδιο μόδας στην Ακαδημία Μόδας της Ρώμης
Καστελλέττο Τσέρβο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Φρίντα Τζαννίνι
Καριέρα
Το 1997, η Τζιανίνι εργάστηκε για τη Fendi για να σχεδιάσει την ready-to-wear γραμμή του οίκου μόδας. Μετά από τρεις σεζόν, προήχθη σε σχεδιάστρια δερμάτινων ειδών. Το 2002, έγινε μέλος της Gucci ως σχεδιάστρια σχεδιασμού τσαντών.
Το 2004, η Τζιανίνι διορίστηκε ως επικεφαλής γυναικείων αξεσουάρ όταν ο Tom Ford αποχώρησε από την εταιρεία. Εκείνη την εποχή, τα καταστήματα Gucci εστίασαν το απόθεμά τους στην τσάντα με τομονόγραμμα "GG". Η Τζιανίνι προσπάθησε να αλλάξει το στυλ του Gucci από τα σχέδια του Tom Ford αντλώντας σχέδια και έμπνευση από την κληρονομιά της Gucci. Με βάση το μαντήλι της Grace Kelly της δεκαετίας του 1960, ανέπτυξε τη συλλογή "Flora" από πολύχρωμες τσάντες. Η συλλογή δεν έγινε δεκτή από τους κριτικούς. Το 2006, το Women's Wear Daily σχολίασε: "Οι τάσεις δεν ξεκινούν εδώ." Ωστόσο, η Flora αποδείχθηκε η πρώτη εμπορική επιτυχία της Τζιανίνι και εφάρμοσε το στυλ σε άλλα αξεσουάρ, όπως για παράδειγμα παπούτσια μπαλέτου. Το 2006, η Τζιανίνι προήχθη σε Creative Director για ολόκληρη την εταιρεία Gucci.
Το 2011 δημιούργησε, σε συνεργασία με τον Lapo Elkann, το Fiat 500 της Gucci, μια ειδική έκδοση του ιταλικού αυτοκινήτου.
Στις 12 Δεκεμβρίου 2014 η Kering SA ανακοίνωσε ότι η Frida Τζιανίνι και ο Patrizio di Marco ο τότε συζυγός της και CEO της εταιρείας θα αποχωρήσουν από την εταιρεία. Η Τζιανίνι σκοπεύε να παρουσιάσει τη συλλογή φθινοπώρου / χειμώνα στην Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου αλλά αναχώρησε στις αρχές του 2015 πολύ νωρίτερα απο ότι όλοι περίμεναν. Ο διάδοχός της είναι ο Αλεσσάντρο Μικέλε ο οποίος επιλέχθηκε απο τον καινούργιο CEO της εταιρείας Marco Bizzari.
Ταινίες
Το 2013 σχεδίασε τα κοστούμια για την Olivia Wilde και τον Chris Hemsworth για την ταινία τους Rush.
Προσωπική ζωή
Η Τζιανίνι συλλέγει δίσκους βινυλίου, με τη συλλογή της να φτάνει τα 8.000 κομμάτια.
Η Τζιανίνι παντρεύτηκε τον Patrizio Di Marco στις 5 Ιουνίου του 2015. η κόρη τους Γκρέτα γεννήθηκε το 2012.
ΜΜΕ
Η ζωή και το έργο της Τζιανίνι ήταν το θέμα της ταινίας του 2013 Ο σκηνοθέτης - Μια εξέλιξη σε τρεις πράξεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αποστολία Ζώη
Η Αποστολία Ζώη (Ελασσόνα 6 Ιανουαρίου 1980) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια. Έχει κυκλοφορήσει τέσσερα άλμπουμ.
Βιογραφία
Η Αποστολία Ζώη γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου του 1980. Σε ηλικία 4 ετών άρχισε να ασχολείται με την ενόργανη γυμναστική και στα 6 με τις καταδύσεις, σε επίπεδο Πρωταθλητισμού. Όταν ήταν 8 ετών ήρθε στη ζωή της το θέατρο και για 2 ολόκληρα χρόνια συμμετείχε σε επαγγελματικό επίπεδο στο Θεσσαλικό Θέατρο, στο ρόλο του Κοντορεβιθούλη. Στα 14 μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, με την Εθνική Ελλάδος, για να ακολουθήσει τις καταδύσεις. Ως αθλήτρια έχει στο ενεργητικό της αρκετές Ευρωπαϊκές και Βαλκανικές διακρίσεις καθώς και διακρίσεις σε Πανελλήνια Πρωταθλήματα. Το 1997 ξεκίνησε να σπουδάζει στη Γυμναστική Ακαδημία στη Θεσσαλονίκη και ταυτόχρονα άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής. Λίγο αργότερα ξεκίνησε μαθήματα φωνητικής στη συμπρωτεύουσα και άρχισε να εμφανίζεται σε νυχτερινά μαγαζιά. Από τις πρώτες της συνεργασίες ήταν αυτή με την Πέγκυ Ζήνα και στη συνέχεια, αφού πήρε το πτυχίο της, μετακόμισε μόνιμα στην Αθήνα.
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Εθνική Βιβλιοθήκη του Βασιλείου του Μαρόκου
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Βασιλείου του Μαρόκου (αραβικά: المكتبة الوطنية للمملكة المغربية‎, γαλλικά: Bibliothèque Nationale du Royaume du Maroc ή BNRM) είναι μια εθνική βιβλιοθήκη που λειτουργεί ως νόμιμη καταθετική βιβλιοθήκη του Βασιλείου του Μαρόκου. Βρίσκεται στην καρδιά του Ραμπάτ στη συνοικία του Αγκντάλ, υπό την επίβλεψη του Υπουργείου Πολιτισμού.
Διευθυντής της βιβλιοθήκης είναι ο Mohamed El Ferrane από το 2021.
Ιστορία
Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1924 και ονομαζόταν αρχικά Γενική Βιβλιοθήκη (Bibliothèque Générale). Το 1926 μετονομάστηκε σε Γενική Βιβλιοθήκη και Αρχείο (Bibliothèque Générale et Archives) (BGA). Το 2003, αποφασίστηκε να κατασκευαστεί ένα νέο σύγχρονο κτίριο για τη βιβλιοθήκη .Το έργο ανατέθηκε σε δύο νέους Μαροκινούς αρχιτέκτονες: τον Abdelouahed Mountassi r και τον Rachid Andaloussi .Τότε, η βιβλιοθήκη μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη του Βασιλείου του Μαρόκου (Bibliothèque Nationale du Royaume du Maroc).
Το νέο κτίριο εγκαινιάστηκε στις 15 Οκτωβρίου 2008 από τον βασιλιά Μοχάμεντ ΣΤ του Μαρόκου. . Συνδυάζει μοντερνισμό και παράδοση. Έχει έκταση 18.250 τ.μ. και εκτίνεται σε δύο επίπεδα,  φιλοξενεί  γκαλερί για τη διοργάνωση εκθέσεων, αίθουσες συνεδριάσεων, αίθουσα για το κοινό 300 ατόμων, καφετέρια και αναγνωστήριο. Πάνω από το κτίριο υψώνεται ο πύργος ύψους 28 μέτρων που μοιάζει με μιναρέ. Η συλλογή βιβλίων και σπανίων χειρογράφων βρίσκεται στους 11 ορόφους του πύργου. Το κτίριο είναι κλιματιζόμενο. Το 2009, η βιβλιοθήκη άρχισε να ψηφιοποιεί τις συλλογές της. Αγοράστηκαν εξειδικευμένοι σαρωτές και οι μισές συλλογές της βιβλιοθήκης είχαν σαρωθεί μέχρι το 2014. Τον Απρίλιο του 2020, η βιβλιοθήκη διέθεσε μέσω του ιστότοπού της μια συλλογή ομιλούντων βιβλίων στα αραβικά, γαλλικά, αγγλικά και ιταλικά.
Συλλογές
Πάνω από 340.000 βιβλία
Βραβείο Χασάν ΙΙ
Για να ενθαρρύνει τους Μαροκινούς να μοιράζονται τα χειρόγραφά τους, το Βραβείο Χασάν ΙΙ των Χειρογράφων απονέμεται από το 1969. Ο κύριος σκοπός είναι η συλλογή της χειρόγραφης κληρονομιάς που ανήκει σε μαροκινές οικογένειες, η διατήρησή τους μέσω ψηφιοποίησης και η αποθήκευση αντιγράφων στη βιβλιοθήκη. Κατά την τελετή απονομής, η βιβλιοθήκη φιλοξενεί έκθεση με βραβευμένα χειρόγραφα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Μαρόκο Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Καβαλιά
Το Καβαλιά (ιταλικά: Cavaglià) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Τσεμποξάρι
Το Τσεμποξάρι (ρωσικά: Чебокса́ры· τσουβασικά: Шупашкар, Σουπασκάρ) είναι η πρωτεύουσα της Τσουβασίας στη Ρωσία και λιμένας στον ποταμό Βόλγα.
Η πόλη βρίσκεται στην περιοχή Υψιπέδου του Βόλγα και στην ακτή της τεχνητής λίμνης Τσεμποξάρι. Η έκτασή του είναι 250,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το μικρότερο Νοβοτσεμποξάρσκ βρίσκεται περίπου 6 χιλιόμετρα ανατολικά του Τσεμποξάρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Τσερκέσκ
Το Τσερκέσκ (ρωσικά: Черкесск) είναι η πρωτεύουσα της Δημοκρατία του Καρατσάγεβου-Κιρκασίας της Ρωσίας, καθώς και το πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό της κέντρο. Ο πληθυσμός της ήταν 129.069 κάτοικοι (το 2010).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Μεγάλες Κονσεπσιόν
Μεγάλες Κονσεπσιόν είναι μια μητροπολιτική αστική περιοχή της Χιλής, που δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα. Το 2002 ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 889.725 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Χιλής
Πατριάρχης Ιεροσολύμων
Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων είναι ο επίσκοπος που ποιμαίνει το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, τέταρτος τη τάξει των εννέα Πατριαρχών της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Από το 2005, Πατριάρχης Ιεροσολύμων είναι ο Θεόφιλος Γ΄. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων έχει τον τίτλο «Πατριάρχης της Αγίας Πόλεως Ιερουσαλήμ και πάσης Παλαιστίνης, Συρίας, Αραβίας, πέραν του Ιορδάνου, Κανά της Γαλιλαίας και Αγίας Σιών». Είναι ηγούμενος της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας και ο πνευματικός ποιμένας περίπου 130.000 Ορθόδοξων Χριστιανών των Αγίων Τόπων, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι Παλαιστίνιοι, καθώς και της αυτόνομης Εκκλησίας του Όρους Σινά.
Ιστορία
Στην Αποστολική Εποχή η Χριστιανική Εκκλησία οργανώθηκε ως ένας ακαθόριστος αριθμός τοπικών Εκκλησιών που στα πρώτα χρόνια έβλεπαν σε αυτήν την Ιερουσαλήμ ως το κύριο κέντρο και σημείο αναφοράς της. Ο Ιάκωβος ο Δίκαιος, που μαρτύρησε γύρω στα 62, περιγράφεται ως ο πρώτος Επίσκοπος της Ιερουσαλήμ. Οι ρωμαϊκοί διωγμοί που ακολούθησαν τις εβραϊκές εξεγέρσεις κατά της Ρώμης τον τελευταίο 1ο και 2ο αιώνα επηρέασαν επίσης τη χριστιανική κοινότητα της πόλης και οδήγησαν στο να επισκιαστεί σταδιακά η Ιερουσαλήμ σε εξέχουσα θέση από άλλες έδρες, ιδιαίτερα εκείνες της Κωνσταντινούπολης, της Αντιόχειας, της Αλεξάνδρειας και της Ρώμης. Ωστόσο, όταν αυξήθηκαν οι προσκυνητές κατά τη διάρκεια και μετά τη βασιλεία του Μέγα Κωνσταντίνου, υπήρξε αύξηση των περιουσίων της έδρας της Ιερουσαλήμ και το 325 η Α' Σύνοδος της Νίκαιας απέδωσε στον επίσκοπο Ιεροσολύμων ιδιαίτερη τιμή, αλλά όχι μητροπολιτική ιδιότητα (τότε ο ανώτατος βαθμός στην Εκκλησία). Η Ιερουσαλήμ συνέχισε να είναι επισκοπή μέχρι το 451, όταν η σύνοδο της Χαλκηδόνας παραχώρησε στην Ιερουσαλήμ ανεξαρτησία από τον μητροπολίτη Αντιοχείας και από οποιονδήποτε άλλο υψηλόβαθμο επίσκοπο, παραχωρώντας αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως αυτοκεφαλία, στην έβδομη σύνοδο του συμβουλίου του οποίου το «Διάταγμα για τη δικαιοδοσία της Ιερουσαλήμ και της Αντιόχειας» περιέχει: «Ο επίσκοπος Ιεροσολύμων, ή μάλλον η αγιότατη Εκκλησία που είναι υπό αυτόν, θα έχει υπό τη δική του εξουσία τις τρεις Παλαιστίνες». Αυτό οδήγησε στο να γίνει η Ιερουσαλήμ πατριαρχείο, ένα από τα πέντε πατριαρχεία γνωστά ως πενταρχείο, όταν ο τίτλος του «πατριάρχη» δημιουργήθηκε το 531 από τον Ιουστινιανό.
Μετά την κατάκτηση των Σαρακηνών τον 7ο αιώνα, οι Μουσουλμάνοι αναγνώρισαν την Ιερουσαλήμ ως έδρα του Χριστιανισμού και τον Πατριάρχη ως ηγέτη της. Όταν έλαβε χώρα το Σχίσμα το 1054, ο Πατριάρχης της Ιερουσαλήμ και οι άλλοι τρεις Ανατολικοί Πατριάρχες σχημάτισαν την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και ο Πατριάρχης της Ρώμης (δηλ. ο Πάπας) σχημάτισαν τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Το 1099 οι Σταυροφόροι διόρισαν Λατίνο Πατριάρχη. Ως αποτέλεσμα, οι Ανατολικοί Ορθόδοξοι Πατριάρχες έζησαν εξόριστοι στην Κωνσταντινούπολη μέχρι το 1187.
Τρέχουσα θέση
thumb|left|200px|[[Ναός της Αναστάσεως]] Σήμερα, η έδρα του πατριαρχείου είναι ο Ναός της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα. Ο αριθμός των Ανατολικών Ορθοδόξων Χριστιανών στους Αγίους Τόπους υπολογίζεται σε περίπου 200.000. Η πλειοψηφία των μελών της Εκκλησίας είναι Παλαιστίνιοι Άραβες και υπάρχει επίσης ένας μικρός αριθμός Ασσύριων, Ελλήνων και Γεωργιανών.
Κατα τις αρχές τις δεκαετίας του 2000 το πατριαρχείο ενεπλάκη σε μια σημαντική αντιπαράθεση. Ο Πατριάρχης Ειρηναίος, που εξελέγη το 2001, καθαιρέθηκε, με αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου Ιεροσολύμων, μετά από ένα σκάνδαλο που αφορούσε την πώληση εκκλησιαστικής γης στην Ανατολική Ιερουσαλήμ σε Ισραηλινούς επενδυτές. Η κίνηση αυτή προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας και στις 24 Μαΐου 2005 συγκλήθηκε ειδική Πανορθόδοξη Σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη για να εξετάσει τις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου της Ιερουσαλήμ. Η Πανορθόδοξη Σύνοδος υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου ψήφισε με συντριπτική πλειοψηφία την επιβεβαίωση της απόφασης της Ιεράς Αγιοταφιτικής Αδελφότητας και τη διαγραφή του ονόματος του Ειρηναίου από τα δίπτυχα και στις 30 Μαΐου η Ιερά Σύνοδος Ιεροσολύμων επέλεξε τον Μητροπολίτη Πέτρας Κορνήλιο για να εκλεγεί ως τοποτηρητής μέχρι την εκλογή νέου Πατριάρχη.
Στις 22 Αυγούστου 2005, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ εξέλεξε ομόφωνα τον Θεόφιλο, πρώην Αρχιεπίσκοπο Θαβώρ, ως 141ο Πατριάρχη Ιεροσολύμων.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Πατριαρχείο Ιεροσολύμων
Σαιν-Πιερ-Αζίφ
Το Σαιν-Πιερ-Αζίφ (γαλλικά: Saint-Pierre-Azif) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Τσερριόνε
Το Τσερριόνε (ιταλικά: Cerrione) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Σαιν-Πιερ-Κανιβέ
Το Σαιν-Πιερ-Κανιβέ (γαλλικά: Saint-Pierre-Canivet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Λίμνη Αλβέρτου
thumb|right|350px|Ποταμοί και λίμνες της Ουγκάντας Η λίμνη Αλβέρτου (γνωστή και ως Αλβέρτου Νιάνζα) είναι λίμνη της Αφρικής που βρίσκεται στα σύνορα της Ουγκάντας με την Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Είναι μια από τις Μεγάλες Λίμνες της Αφρικής και η έβδομη μεγαλύτερη λίμνη της Αφρικής. Το 1864, οι εξερευνητές Σάμουελ Μπέικερ και Φλόρενς Μπέικερ ανακάλυψαν τη λίμνη και την ονόμασαν λίμνη Αλβέρτου προς τιμήν του πρόσφατα αποθανόντα Πρίγκιπα Αλβέρτου, συζύγου της βασίλισσας Βικτωρίας.
Γεωγραφία
Η λίμνη Αλβέρτου βρίσκεται στο κέντρο της ηπείρου, στα σύνορα μεταξύ της Ουγκάντας ​​και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Η λίμνη Αλβέρτου είναι η βορειότερη λίμνη του Albertine Rift, του δυτικού κλάδου του Ρήγματος Ανατολικής Αφρικής. Έχει μήκος περίπου 160 χιλιόμετρα και πλάτος 30 χιλιομέτρων, με μέγιστο βάθος 51 μ. Ενώ έχει επιφανειακό υψόμετρο 619 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η λίμνη Αλβέρτου είναι μέρος του περίπλοκου συστήματος του άνω Νείλου. Οι κυριότερες πηγές της λίμνης είναι ο Λευκός Νείλος, που ρέει από τη λίμνη Βικτόρια στα νοτιοανατολικά και ο ποταμός Σεμλίκι, που πηγάζει από τη λίμνη Εδουάρδου στα νοτιοδυτικά. Το νερό του Λευκού Νείλου είναι λιγότερο αλμυρό από αυτό της λίμνης Αλβέρτου. Στο νότιο άκρο της λίμνης, όπου εκβάλλει ο Σεμλίκι, υπάρχουν βάλτοι. Νότια της λίμνης Αλβέρτου, και ανάμεσα σε αυτήν και την λίμνη Εδουάρδου, βρίσκονται τα Όρη Ρουβενζόρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλβερτου Αλβερτου
Γιάλμαρ Ουγκλά
Ο Γιάλμαρ Φρέντερικ Καρλ Ουγκλά (Hjalmar Frederik Karl Uggla) (17 Μαρτίου 1908 – 13 Μαρτίου 1983) ήταν Πολωνός εδαφολόγος, καθηγητής και επικεφαλής του Τμήματος Εδαφολογίας στην Ανώτατη Γεωργική Σχολή στο Όλστιν (αργότερα μετονομάστηκε σε Ακαδημία Γεωργίας και Τεχνολογίας, τώρα Πανεπιστήμιο Βαρμίας και Μαζουρίας του Όλστιν). Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν μέλος ενός πολωνικού κινήματος αντίστασης. Του απονεμήθηκε επίσης το βραβείο του Δίκαιου των Εθνών.
Ο Ουγκλά γεννήθηκε στη Βαρσοβία σε μια οικογένεια ιντελιγκέντσια από τη σουηδική αριστοκρατία, η οποία κατοικούσε τον 19ο αιώνα στη Φινλανδία, η οποία εκείνη την εποχή ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι πρόγονοι του στάλθηκαν από τις τσαρικές αρχές ως αξιωματούχοι της αυτοκρατορίας στην Πολωνία του Συνεδρίου. Μετά από δύο γενιές, η οικογένεια πολωνοποιήθηκε και κατά τη διάρκεια των πολέμων καθόρισε ξεκάθαρα την πολωνική εθνική της ταυτότητα.
Ήταν πατέρας του Άντζεϊ Νιλς Ουγκλά, καθηγητή λογοτεχνικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα.
Δραστηριότητες εν καιρώ πολέμου
Από την αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ουγκλά ήταν ενεργό μέλος του κινήματος της αντίστασης - πρώτα στην Ένωση Ενόπλων Μάχης και στη συνέχεια στον Πολωνικό Στρατό Εσωτερικού. Ανήκε στη διμοιρία «Μιελίζνα» με το ψευδώνυμο «Σόβα» («Κουκουβάγια») ως παραϊατρικός στο βαθμό ενός μεγαλύτερου σκοπευτή. Συμμετείχε ενεργά σε επιχειρήσεις δολιοφθοράς και αναλαμβάνοντας αεροπορικές εκκενώσεις. Χρησιμοποιώντας έγγραφα της σουηδικής καταγωγής του και άπταιστη γνώση της γερμανικής γλώσσας, παρενέβη πολλές φορές στις κατοχικές αρχές για την απελευθέρωση κρατουμένων μελών του αντιστασιακού κινήματος και άλλων ανθρώπων. Μετά το τέλος της Εξέγερσης της Βαρσοβίας, έκρυψε δραπέτες (άμαχους, αντάρτες, Εβραίους και καλόγριες) από μια φλεγόμενη Βαρσοβία στο σπίτι του στο Μιλανούβεκ. Στα τέλη του 1944, περίπου 50 άτομα κρύβονταν ταυτόχρονα στο σπίτι του Ουγκλά στο Μιλανούβεκ. Όλη η οικογένεια απειλήθηκε με θανατική ποινή για αυτή τη δραστηριότητα. Μεταξύ των διασωθέντων ήταν ο Καζίμιες Λεβαρτόβιτς, ένας Εβραίος που ζει σήμερα στις ΗΠΑ, μαζί με τη μητέρα του Ζόφια, μια πιανίστρια συναυλιών, οι οποίοι κρατούνταν σε μια μυστική κρυψώνα που είχε προετοιμαστεί ειδικά για αυτόν τον σκοπό. Μετά από αίτημα του Καζίμιες Λεβαρτόβιτς, το Ινστιτούτο Μνήμης Γιαντ Βασσέμ στην Ιερουσαλήμ έδωσε τον τίτλο του Δίκαιου των Εθνών μετθαανάτια, στον Γιάλμαρ Ουγκλά και τη σύζυγό του, Λουντβίκα Ουγκλά, στις 6 Μαΐου 2007.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εδαφολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί σουηδικής καταγωγής Κατηγορία:Μέλη του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1944-1989) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Μάρκο Μπιτσάρρι
Ο Μάρκο Μπιζάρρι (Marco Bizzarri), γεννημένος στις 19 Αυγούστου 1962 στο Reggio Emilia της Ιταλίας, είναι Ιταλός στέλεχος επιχείρησης, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Gucci από τον Ιανουάριο του 2015. Προηγουμένως διετέλεσε Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του οίκου Stella McCartney (2005-2009), του οίκου Bottega Veneta (2009-2014), και εντάχθηκε στην Εκτελεστική Επιτροπή της Kering το 2012.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Μάρκο Μπιζάρι ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως σύμβουλος της εταιρείας χρηματοοικονομικών συμβουλευτικών υπηρεσιών Accenture το 1986. Το 1993 έγινε μέλος του ομίλου Mandarina Duck με βάση τη Μπολόνια και αργότερα έγινε διευθύνων σύμβουλος του ομίλου. Το 2004 έγινε γενικός διευθυντής της εταιρίας σχεδιαστών Marithé et François Girbaud.
Διευθύνων σύμβουλος της Kering
Τον Ιανουάριο του 2009 ο Μπιζάρι έγινε Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Bottega Veneta. Εν μέσω μιας παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης, άλλαξε γρήγορα τη διανομή της μάρκας για να την επανατοποθετήσει στην Ευρώπη, και εργάστηκε σε μια λιγότερο συντηρητική αγορά, ανακουφίζοντας έτσι το οικονομικό άγχος και ενεργοποιώντας νέες επενδύσεις. Σε 4 χρόνια, παράλληλα με τον δημιουργικό σκηνοθέτη Tomas Maier, ο Marco Bizzarri διατήρησε την άκρη της Bottega Veneta για την ιταλική δερμάτινη χειροτεχνία, οδήγησε την ανάπτυξη στην Ασία, άνοιξε ένα κατάστημα ναυαρχίδων στο Μιλάνο, νέο φιλικό προς το περιβάλλον με έδρα στη Βιτσέντσα. Το 2012, οι πωλήσεις της Bottega Veneta έφτασαν τα $ 1 δισεκατομμύριο.
Το 2012 ο Μπιζάρι έγινε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Kering. Τον Απρίλιο του 2014 ο Μπιζάρι διορίστηκε διευθύνων σύμβουλος του τμήματος Couture and Leather Goods που δημιουργήθηκε πρόσφατα από την Kering, εποπτεύοντας άμεσα τις περισσότερες μάρκες πολυτελείας της Kering.
Πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Gucci
Τον Δεκέμβριο του 2014 η Kering όρισε τον Marco Bizzarri Πρόεδρο και Διευθύνων Σύμβουλο της κορυφαίας μάρκας πολυτελείας Gucci. Η πρώτη του κίνηση ήταν να ονομάσει ένα 12χρονο μέλος της δημιουργικής ομάδας της Gucci, τον Αλεσσάντρο Μικέλε, δημιουργικό διευθυντή, ο οποίος κατάφερε να ανανεώσει με επιτυχία τη δημοτικότητα της μάρκας με «geek chic» στηρίγματα. Και να παραδώσει ένα ολόκληρο προτζεκτ για μια παρουσίασει μόδας μέσα σε μια εβδομάδα Ο Μάρκο Μπιζάρι σταμάτησε την πολιτική σήμανσης της μάρκας, ευνόησε τις συλλογές μεταξύ των δύο φύλων και τις ενοποιημένες επιδείξεις μόδας και απαγόρευσε τη χρήση γούνας από τη μάρκα. Η Gucci ενίσχυσε επίσης την ψηφιακή της στρατηγική για να αυξήσει την πελατειακή της βάση στα κοινωνικά δίκτυα.
Υπό τη θητεία του Μάρκο Μπιζάρι οι ετήσιες πωλήσεις της Gucci αυξήθηκαν από 3,9 δισεκατομμύρια ευρώ το 2015 σε 9,6 δισεκατομμύρια ευρώ το 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ιταλοί επιχειρηματίες
Μεγάλη Μικτή Στοά Ελευθεροτεκτόνων Ελλάδος
Η Μεγάλη Μικτή Στοά Ελευθεροτεκτόνων Ελλάδος είναι Ελευθεροτεκτονικός οργανισμός με την ιδιότητα της Μεγάλης Στοάς.
Λειτουργία
Η Μεγάλη Μικτή Στοά Ελευθεροτεκτόνων Ελλάδος ακολουθεί, κατά το εθιμικό της μέρος, τους τύπους και τις διακηρύξεις του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου, σύμφωνα με τα Συντάγματα για εργασίες Μικτών Στοών, αλλά και της Διακήρυξης Αρχών, όπως αυτή συμφωνήθηκε κατά την ίδρυσή της.
Η "Μεγάλη Μικτή Στοά Ελευθεροτεκτόνων Ελλάδος" είναι αυτόνομη και λειτουργεί, σύμφωνα προς τις αρμοδιότητες και τα προνόμια, τα οποία περιγράφονται στο εγκεκριμένο Καταστατικό Μελών και τον Γενικό Κανονισμό Λειτουργίας της.
Εκδόσεις
Πέρα από τις Τεκτονικές εκδόσεις για χρήση από τα μέλη της, η Μεγάλη Μικτή Στοά Ελευθεροτεκτόνων Ελλάδος εκδίδει 2 φορές το χρόνο το περιοδικό "Phoenix" με Τεκτονικά και κοινωνικά θέματα. Η πρόσβαση και το κατέβασμα του περιοδικού είναι δωρεάν και ελεύθερη για όλους.
Κοινωνική προσφορά
Κάθε χρόνο πραγματοποιούνται αρκετές φιλανθρωπικές, ανθρωπιστικές και εθελοντικές δράσεις όπως αυτές αποφασίζονται από τις Στοές και τα μέλη τους και προβλέπονται από το καταστατικό. Οι δράσεις ανακοινώνονται μόνο κατά΄εξαίρεση όταν και όποτε κρίνεται πως αυτό επιτρέπεται στα πλαίσια του Τεκτονικού ηθικού κώδικα.
Εκδηλώσεις
Οι εκδηλώσεις χωρίζονται σε 2 κατηγορίες: λευκές όπου συμμετέχουν και άτομα που δεν είναι Τέκτονες και Τεκτονικές όπου μπορούν να συμμετέχουν Τέκτονες μέλη της Μεγάλης Μικτής Στοάς Ελευθεροτεκτόνων Ελλάδος ή άλλων Τεκτονικών οργανισμών ύστερα από πρόσκληση. Πρόγραμμα εκδηλώσεων και απολογισμός δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του οργανισμού.
Παραπομπές - Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεκτονισμός
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ταντέους Αϊντουκιέβιτς
Ο Ταντέους Αϊντουκιέβιτς (πολωνικά: Tadeusz Ajdukiewicz) (1852 – 9 Ιανουαρίου 1916) ήταν Πολωνός ρεαλιστής ζωγράφος, περισσότερο γνωστός για τις σκηνές μάχης, τις προσωπογραφίες, τα τοπία και τους πίνακες αλόγων. Σπούδασε στην Κρακοβία, στον Αυστριακό Διαμελισμό της διαμελισμένης Πολωνίας. Πέθανε στον ένοπλο αγώνα για την ανεξαρτησία της Πολωνίας γύρω από την Κρακοβία κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Βιογραφία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ab/Tadeusz Ajdukiewicz - Portrait of Helena Modrzejewska - MNK II-a-20 - National Museum Kraków.jpg/Tadeusz Ajdukiewicz - Portrait of Helena Modrzejewska - MNK II-a-20 - National Museum Kraków.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Πορτρέτο της Χελένα Μοντζεγέφσκα, 1880 Ο Αϊντουκιέβιτς γεννήθηκε στη Βιελίτσκα. Από το 1868 έως το 1873 σπούδασε κοντά στον Βουαντίσουαφ Γουστσκιέβιτς στη Σχολή Καλών Τεχνών της Κρακοβίας. Αργότερα, ταξίδεψε στη Βιέννη και στο Μόναχο, με υποτροφία μαζί με τον Βόιτσεχ Κόσακ και σπούδασε στο ατελιέ του Γιούζεφ Μπραντ, μεταξύ άλλων. Το 1877, ο Αϊντουκιέβιτς ταξίδεψε στο Παρίσι και την Εγγύς Ανατολή με τον Κόμη Βουαντίσουαφ Μπρανίτσκι. Το 1882, έζησε στη Βιέννη, όπου εργάστηκε σε παραγγελίες για την αριστοκρατία. Ζωγράφισε ένα πορτρέτο του Πρίγκιπα της Ουαλίας το 1883, ενώ διέμενε στο Λονδίνο.
Ο Αϊντουκιέβιτς ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1884 και ήταν καλεσμένος του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄. Στη συνέχεια εργάστηκε στη Σόφια, στην Αγία Πετρούπολη και στο Βουκουρέστι. Εντάχθηκε στην 1η Ταξιαρχία των Πολωνικών Λεγεώνων το 1914 που δημιουργήθηκε από τον Γιούζεφ Πιουσούτσκι και πέθανε στη μάχη γύρω από την Κρακοβία στις 9 Ιανουαρίου 1916, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο πρώτος του ξάδερφος ήταν ο Πολωνός ζωγράφος Ζίγκμουντ Αϊντουκιέβιτς (1861-1917).
Έργα
Ο Αϊντουκιέβιτς είναι κυρίως γνωστός για τα όρθια πορτρέτα του, όπως το Πορτρέτο της Χελένα Μοντζεγέφσκα, και για τους πολυάριθμους πίνακές του με σκηνές μάχης και ιππικά πορτρέτα ευγενών. Διακρίθηκε επίσης για τις σκηνές καθημερινότητας και τους ανατολίτικους πίνακές του. Με εντολή του Ρουμανικού Υπουργείου Πολέμου, παρήγαγε επίσης ένα άλμπουμ αφιερωμένο στην αυτοκρατορική στρατιωτική στολή ενώ βρισκόταν στο Βουκουρέστι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί λεγεωνάριοι (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Σπρίνγκφιλντ (Μασαχουσέτη)
Το Σπρίνγκφιλντ (αγγλ. Springfield) είναι πόλη στην πολιτεία Μασαχουσέτη των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, έδρα της Κομητείας Χάμπντεν. Το Σπρίνγκφιλντ βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Κονέκτικατ, κοντά στη συμβολή του με τρία μικρότερα ποτάμια: τον ποταμό Γουέστφιλντ από τα δυτικά και τους Τσικόπη (Chicopee) και Μιλ από τα ανατολικά. Στην απογραφή του 2020, ο πληθυσμός της πόλεως ήταν 155.929 κάτοικοι, καθιστώντας την την τρίτη μεγαλύτερη πληθυσμιακά πόλη στη Μασαχουσέτη, την τέταρτη μεγαλύτερη στη Νέα Αγγλία μετά τη Βοστώνη, το Γούστερ και το Πρόβιντενς (Ρόουντ Άιλαντ), αλλά και τη 12η μεγαλύτερη στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες. Το Μητροπολιτικό Σπρίνγκφιλντ, ως μία από τις δύο μητροπολιτικές περιοχές στη Μασαχουσέτη (η άλλη είναι η Μείζων Βοστώνη), είχε πληθυσμό 699.162 κατοίκους (2020).
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2010-2011
Α1 Γυναικών 2010-2011
Σπρίνγκφιλντ (Μασαχουσέτη)
Ιδρύθηκε το 1636 ως το πρώτο «Σπρίνγκφιλντ» στον Νέο Κόσμο, κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επαναστάσεως, ο Τζωρτζ Ουάσινγκτον το όρισε ως τοποθεσία του Οπλοποιείου του Σπρίνγκφιλντ εξαιτίας της κεντρικής του θέσεως. Εκεί έλαβε χώρα στη συνέχεια η Εξέγερση του Σέυς. Η πόλη θα είχε επίσης κεντρικό ρόλο στον Εμφύλιο Πόλεμο, μεταξύ άλλων και με την κατασκευή των φημισμένων «τουφεκιών Σπρίνγκφιλντ» από το Οπλοποιείο, που χρησιμοποιούσαν παντού τα στρατεύματα των Βορείων. Σήμερα το Οπλοποιείο είναι μουσείο και διαθέτει τη μεγαλύτερη συλλογή ιστορικών αμερικανικών πυροβόλων όπλων στον κόσμο. Το Σπρίνγκφιλντ αποτελεί στις ημέρες μας την αστική και οικονομική πρωτεύουσα του τμήματος της Μασαχουσέτης στην κοιλάδα του ποταμού Κονέκτικατ, κοινώς γνωστή ως «Κοιλάδα των Πρωτοπόρων». Το Σπρίνγκφιλντ έχει αρκετά προσωνύμια (παρατσούκλια): «Η Πόλη με τις πρωτιές», εξαιτίας των πολλών καινοτομιών που αναπτύχθηκαν εκεί, όπως το πρώτο αμερικανικό λεξικό (αυτό του Γουέμπστερ), το πρώτο αμερικανικό αυτοκίνητο που έκαιγε βενζίνη και ο πρώτος τόρνος μηχανικής κατεργασίας για εναλλάξιμα εξαρτήματα. Επίσης, «Η Πόλη των Σπιτικών», εξαιτίας της βικτοριανής αρχιτεκτονικής οικιών, και «Hoop City», καθώς η καλαθοσφαίριση (κοινώς «μπάσκετ», ένα από τα πιο δημοφιλή αθλήματα στον κόσμο) εφευρέθηκε στο Σπρίνγκφιλντ το 1891 από τον Τζέιμς Νέισμιθ.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2010-2011
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 30 Οκτωβρίου 2010 έως τις 16 Ιανουαρίου 2011. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 22 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 17 Απριλίου 2011. Πρωταθλήτρια της χρονιάς αναδείχτηκε η ομάδα του Αθηναϊκού για τρίτη φορά στην ιστορία της.
Σπρίνγκφιλντ (Μασαχουσέτη)
Ιστορία
285px|thumb|left|«Άποψη του Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης επί του ποταμού Κοννέκτικατ», έργο του Τόμας Τσέιμπερς, περ. 1840-1845 Το Σπρίνγκφιλντ ιδρύθηκε το 1636 από τον Άγγλο Πουριτανό Γουίλιαμ Πύντσον ως «Φυτεία Άγκαγουαμ» (Agawam) υπό τη διοίκηση της Αποικίας του Κονέκτικατ. Το 1641 πήρε το όνομα της γενέτειρας του Πύντσον, του Σπρίνγκφιλντ στο Έσσεξ της Αγγλίας. Περιστατικά, συμπεριλαμβανομένων εμπορικών διαφορών και εχθροπραξιών του λοχαγού Τζων Μέισον εναντίον ιθαγενών φυλών, επέσπευσαν την ένταξη του οικισμού στην Αποικία του Κόλπου της Μασαχουσέτης. Κατά την πρώιμη ύπαρξή του, το Σπρίνγκφιλντ άκμασε τόσο ως γεωργικός οικισμός, όσο και ως εμπορικός σταθμός, αν και η ευημερία του διακόπηκε δραματικά κατά τη διάρκεια (και μετά) του Πολέμου του Βασιλιά Φιλίππου το 1675, όταν οι ιθαγενείς το πολιόρκησαν και το έκαψαν. Κατά τη διάρκεια αυτής της επιθέσεως, τα τρία τέταρτα του αρχικού οικισμού κάηκαν ολοσχερώς, με πολλούς από τους κατοίκους του Σπρίνγκφιλντ να επιζούν βρίσκοντας καταφύγιο στο πλινθόκτιστο σπίτι του Πύντσον, το «Old Fort», το πρώτο μη ξύλινο σπίτι που χτίστηκε στην κοιλάδα του ποταμού Κονέκτικατ.
Ο αρχικός οικισμός, το σημερινό κέντρο του Σπρίνγκφιλντ, βρισκόταν στην κορυφή υψωμάτων στη συμβολή τεσσάρων ποταμών, στο πλέγμα των εμπορικών οδών προς τη Βοστώνη, το Όλμπανι, τη Νέα Υόρκη και το Μόντρεαλ και με κάποια από τα πιο εύφορα εδάφη των βορειοανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1777 η τοποθεσία αυτή του Σπρίνγκφιλντ σε πολλά σταυροδρόμια οδήγησε τους Τζωρτζ Ουάσινγκτον και Χένρυ Νοξ να ιδρύσουν το Εθνικό Οπλοποιείο των ΗΠΑ στο Σπρίνγκφιλντ, το οποίο παρήγαγε το πρώτο αμερικανικό μουσκέτο το 1794 και αργότερα το περίφημο «τουφέκι Σπρίνγκφιλντ». Από το 1777 μέχρι το κλείσιμό του κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, το Οπλοστάσιο προσέλκυσε ειδικευμένους εργάτες στο Σπρίνγκφιλντ, καθιστώντας το το επί μακρόν κέντρο κατασκευής όπλων ακριβείας των Ηνωμένων Πολιτειών. Η παραλίγο κατάληψη του οπλοστασίου κατά τη διάρκεια της Εξεγέρσεως του Σέυς το 1787 οδήγησε άμεσα στον σχηματισμό της Συνταγματικής Συνελεύσεως των ΗΠΑ.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2010-2011
Στοιχεία