cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λούντβιχ βαν Μπετόβεν
Μουσική ωρίμανση
Ο Μπετόβεν συνέθεσε τα πρώτα έξι κουαρτέτα εγχόρδων μεταξύ 1798 και 1800, τα οποία του ανατέθηκαν —αλλά και αφιερώθηκαν— στον πρίγκηπα φον Λόπκοβιτς και δημοσιεύθηκαν το 1801. To 1800 και το 1803 πραγματοποιήθηκαν και οι πρεμιέρες της Πρώτης και της Δεύτερης Συμφωνίας του, οι οποίες εν πολλοίς τον έκαναν έναν από τους σπουδαιότερους νέους συνθέτες της εποχής, μαζί με τους Μότσαρτ και Χάυντν. Παράλληλα συνέχισε να συνθέτει και άλλες φόρμες, ειδικότερα στις σονάτες για πιάνο, με μία από τις σημαντικότερες εκείνης της εποχής να είναι η Παθητική (Op. 13), την οποία ο Κούπερ περιγράφει ως «ένα πέρασμα από όλες τις προηγούμενες συνθέσεις του σε δύναμη, ύφος, βάθος συναισθημάτων, επίπεδο αυθεντικότητας και εφευρετικότητας μοτίβου και τονικού χειρισμού». Το 1799 είχε ολοκληρώσει και τη σύνθεσή του Septet (Op. 20), η οποία ήταν ένα από τα σπουδαιότερα έργα του.
Για την πρεμιέρα της Πρώτης του Συμφωνίας ο Μπετόβεν προσλήφθηκε από το αυστριακό Εθνικό Θέατρο στη Βιέννη (Burgtheater) στις 2 Απριλίου του 1800 και μαζί με αυτήν εκτέλεσε ένα μακροσκελές μουσικό πρόγραμμα, το οποίο περιείχε και έργα του Χάυντν και του Μότσαρτ, όπως επίσης και τη Septet του, καθώς επίσης και κοντσέρτα του για πιάνο. Το έντυπο της εποχής Allgemeine Musikalische Zeitung (μετ. Γενική Μουσική Εφημερίδα) χαρακτήρισε εκείνη την παράσταση ως «το πιο ενδιαφέρον μουσικό γεγονός μετά από πολύ καιρό». Ωστόσο δεν έλειψε και η αρνητική κριτική, η οποία κριτικάρισε τους μουσικούς, οι οποίοι φαίνονταν να μη δίνουν προσοχή στο τι έπαιζε ο σολίστ.
Η ζωή του
thumb|200px|left|Πορτραίτο του Μπετόβεν σε πίνακα του Γιόζεφ Βίλλιμπρορντ Μέλερ ([[1804).]] Σε αντίθεση με την πλειονότητα των συνθετών της εποχής ο Μπετόβεν δεν ανήκε στην Αυλή, ούτε εργάστηκε για την Εκκλησία, αλλά διατήρησε την ανεξαρτησία του ως συνθέτης. Κατόρθωνε να συντηρείται είτε με έσοδα από τις δημόσιες συναυλίες του είτε παράγοντας έργα κατά παραγγελία. Την πρώτη δημιουργική του περίοδο κατάφερε να καθιερωθεί στη Βιένη χάρη στη σημαντική υποστήριξη του αριστοκρατικού κύκλου της Αυστρίας, της Βοημίας και της Ουγγαρίας.
Ένα από τα σημαντικότερα και το πιο τραγικό γεγονός της ζωής του Μπετόβεν αποτέλεσε η κώφωσή του. Άρχισε να χάνει την ακοή του σταδιακά από την ηλικία των 26 ετών το 1796 (κατά άλλους άρχισε λίγα χρόνια αργότερα) και περίπου το 1820 θεωρείται πως ήταν ολοκληρωτικά κωφός. Το γεγονός αυτό προκαλούσε μεγάλη θλίψη στον Μπετόβεν, η οποία αποτυπώνεται και σε γράμμα του προς τους αδελφούς του, το 1802, με την παράκληση να διαβαστεί μετά το θάνατό του, γνωστό και ως Διαθήκη του Heiligenstadt. Παρά την απώλεια της ακοής του έγραψε μουσική μέχρι το τέλος της ζωής του. Η υγεία του Μπετόβεν ήταν γενικά κακή και το 1826 επιδεινώθηκε δραστικά, γεγονός που οδήγησε και στο θάνατό του τον επόμενο χρόνο.
Μουσικό έργο
thumb|220px|Χειρόγραφη παρτιτούρα του Μπετόβεν (Σονάτα op. 109)
Το έργο του Μπετόβεν διακρίνεται κυρίως σε τρεις χρονικές περιόδους. Η πρώτη αρχίζει από τις δημιουργίες του μέχρι το 1802, οπότε και δημιουργεί το προσωπικό του ύφος. Η δεύτερη περίοδος διαρκεί περίπου μέχρι το 1816 και ο Μπετόβεν είναι ήδη ένας αναγνωρισμένος συνθέτης. Η τελευταία περίοδος διακρίνεται από την παρουσία του ρομαντικού στοιχείου στις συνθέσεις του.
Πρώτη περίοδος
Τις πρώτες σονάτες που συνέθεσε ο Μπετόβεν τις αφιέρωσε στον Χάιντν, που αποτέλεσε και το σημαντικότερο δάσκαλό του. Οι σονάτες αυτές χαρακτηρίζονται από μεγάλες ομοιότητες με αντίστοιχες συνθέσεις του Χάιντν. Η σημαντικότερη ίσως από αυτές είναι η Παθητική (op. 13). Άλλες εμφανείς επιδράσεις είναι ο Μότσαρτ, ο Μούτσιο Κλεμέντι (Muzio Clementi) και ο Γιαν Ντούσεκ (Jan Dussek). Τον Απρίλιο του 1800, ο Μπετόβεν παρουσίασε την 1η Συμφωνία και δύο χρόνια αργότερα τη 2η Συμφωνία. Η πρώτη ακολουθεί περισσότερο τα κλασικά πρότυπα, ενώ η δεύτερη χαρακτηρίζεται από περισσότερες καινοτομίες, κυρίως ως προς τη δομή της. Τα πρώτα έργα του Μπετόβεν διακρίνονται γενικά από συχνές εναλλαγές στη δυναμική και έντονες αντιθέσεις ή εξάρσεις. Στην πρώτη περίοδο ανήκουν επιπλέον τα έξι πρώτα κουαρτέτα εγχόρδων (op. 18) και τα δύο πρώτα κοντσέρτα για πιάνο.
Δεύτερη περίοδος
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης δημιουργικής περιόδου του ο Μπετόβεν έχει αναγνωριστεί σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη ως συνθέτης και πιανίστας. Παράλληλα αναπτύσσει ένα περισσότερο προσωπικό ύφος, το οποίο χαρακτηρίζεται συχνά ως "ηρωικό". Η περίοδος αυτή ξεκινά με την 3η Συμφωνία (ή Ηρωική Συμφωνία), η οποία είναι πολύ μεγάλη σε διαστάσεις για τα πρότυπα της εποχής και χαρακτηρίζεται από αρκετές παρεκτροπές από την κλασική δομή των συμφωνιών. Το δεύτερο μέρος (Πένθιμο Εμβατήριο) έχει εμβατηριακό χαρακτήρα και θεωρείται αναφορά στη Γαλλική Επανάσταση. Αφιερώθηκε αρχικά στον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη.
thumb|Η [[άρια «Komm' ο Hoffnung» από την όπερα Φιντέλιο]] Την ίδια περίοδο ο Μπετόβεν συνθέτει και τη μοναδική του όπερα, τη Φιντέλιο. Κεντρικός χαρακτήρας της είναι η Λεονόρα, η οποία μεταμφιεσμένη σε άνδρα σώζει το σύζυγο της από τη φυλακή. Η όπερα παραπέμπει επίσης στη Γαλλική Επανάσταση, με τη Λεονόρα να ενσαρκώνει τα ιδανικά της. Η πρώτη παράσταση της όπερας δόθηκε το 1805, αλλά ακολούθησαν άλλες δύο εκδοχές της το 1806 και το 1814.
thumb|[[5η Συμφωνία (Μπετόβεν)|5η Συμφωνία - Μέρος 1ο: Allegro con brio]]
Την περίοδο 1806-1808 ο Μπετόβεν ολοκλήρωσε την 4η, την 5η και την 6η Συμφωνία (ή Ποιμενική), ενώ το 1812 γράφτηκε η 7η και η 8η Συμφωνία. Στη δεύτερη περίοδο του Μπετόβεν ανήκουν ακόμα τα τρία τελευταία κοντσέρτα για πιάνο, το μοναδικό κοντσέρτο για βιολί, πέντε κουαρτέτα εγχόρδων (7-11) και έξι επιπλέον σονάτες για πιάνο στις οποίες περιλαμβάνεται η σονάτα Waldstein και η Appassionata.
Τρίτη περίοδος
thumb|[[9η Συμφωνία (Μπετόβεν)|9η Συμφωνία — Ωδή στη Χαρά]] Το 1816 το προχωρημένο στάδιο απώλειας ακοής του Μπετόβεν αναγκάζει το συνθέτη να αποσυρθεί από πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις. Οι συνθέσεις αυτής της περιόδου είναι μεγαλοπρεπείς, με μεγαλύτερο πνευματικό βάθος, ενώ η δομή τους θεωρείται γενικά πιο αφηρημένη και ασαφής. Στα τελευταία έργα του, ο Μπετόβεν χρησιμοποίησε επίσης πολύ συχνά το στοιχείο των παραλλαγών. Οι παραλλαγές Diabelli θεωρούνται από τα σημαντικότερα έργα αυτού του είδους και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για αρκετά έργα της Ρομαντικής περιόδου.
Η τρίτη δημιουργική περίοδος χαρακτηρίζεται από την ολοκλήρωση της 9ης Συμφωνίας, η οποία παρουσιάστηκε δημόσια το Μάιο του 1824. Αναφέρεται πως ο Μπετόβεν, που φαινομενικά διηύθυνε το έργο, δεν ήταν σε θέση να ακούσει τα χειροκροτήματα του πλήθους και χρειάστηκε να τον στρέψει προς το κοινό για υπόκλιση μία από τις σολίστ. Στην 9η Συμφωνία υπάρχει ένα στοιχείο καινοτομίας, που είναι η χρήση χορωδίας και τεσσάρων μονωδών στη μελοποίηση του ποιήματος Ωδή στη Χαρά του Σίλερ (Friedrich Schiller). Θεωρείται ως σήμερα ένα από τα αριστουργήματα στην ιστορία της μουσικής αν και, σε ορισμένα σημεία, ο συνθέτης έχει (πιθανόν λόγω της κώφωσής του) γράψει για ορισμένα όργανα (όπως το κόρνο) νότες που δεν τις διαθέτουν. Άλλα έργα που ανήκουν στην τελευταία περίοδο δημιουργίας του Μπετόβεν είναι τα τελευταία έξι κουαρτέτα εγχόρδων, οι τελευταίες έξι σονάτες για πιάνο, καθώς και η Missa Solemnis (Επίσημη Λειτουργία), έργο θρησκευτικής αντιστικτικής μουσικής.
Παραπομπές
<References/>
Γεώργιος Αντωνακόπουλος
Ο Γεώργιος Αντωνακόπουλος είναι Έλληνας απόστρατος στρατηγός του Πυροβολικού, που διετέλεσε αρχηγός ΓΕΣ (2001 - 2002) και αρχηγός ΓΕΕΘΑ (2002 - 2005). Η περίοδος αρχηγίας του συνέπεσε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, που διεξήχθησαν με επιτυχία και χωρίς απρόοπτα, με καλή συνεργασία ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας, αλλά και με αυξημένη την ελληνική συμμετοχή σε διάφορες ειρηνευτικές αποστολές (Αφγανιστάν, Βαλκάνια κτλ).
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1943 στα Κριθαράκια Αχαΐας. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού, και συμπλήρωσε τις σπουδές του σε διάφορα σχολεία επιμόρφωσης του Στρατού των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου και την Σχολή Εθνικής Άμυνας, και στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ.
Πριν τοποθετηθεί αρχηγός ΓΕΣ, υπηρέτησε ως αξιωματικός σε διάφορες Μονάδες Πυροβολικού και σε Σχηματισμούς, στο Στρατηγείο της Νότιας Πτέρυγας του ΝΑΤΟ και ως διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα) Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Ελλάδα) Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού
Γιώργος Ορφανός
Ο Γεώργιος Ορφανός είναι Έλληνας πολιτικός.
Σπούδασε πολιτικός μηχανικός και μηχανολόγος μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Εξελέγη Βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης με τη Νέα Δημοκρατία το 1996, όπου και εκλεγόταν συνεχώς μέχρι το 2007 και επανεξελέγη το 2012. Στο διάστημα 2004-2007 διετέλεσε υφυπουργός Αθλητισμού στο υπουργείο Πολιτισμού κατά τη διάρκεια και των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Την περίοδο 2014-2015 υπήρξε Υπουργός Μακεδονίας Θράκης της κυβέρνησης Σαμαρά.
Είναι παντρεμένος με τη Μερόπη Καρανταλή, με την οποία απέκτησε 3 παιδιά.
Παραπληροφόρηση
Παραπληροφόρηση είναι η σκόπιμη διάδοση χαλκευμένων (ψευδών) ειδήσεων με στόχο τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης προς ορισμένη κατεύθυνση για την εξυπηρέτηση ιδιοτελών συμφερόντων.
Πιθανός σκοπός είναι η παραπλάνηση του δέκτη προς εκπλήρωση προσωπικών σκοπιμοτήτων του παραπληροφορούντος. Άλλος πιθανός σκοπός είναι η προστασία ατόμων με την απόκρυψη πληροφοριών που θα ήταν επιβαρυντικές γι' αυτά, οπότε η παραπληροφόρηση είναι καλή πράξη ή επιβάλλεται από τον νόμο.
Αυτός που παραπληροφορεί, αν είναι η πηγή της πληροφορίας, έχει όλη την ευθύνη. Αν δεν είναι η πρωτογενής πηγή της πληροφορίας, αλλά απλώς μεταφέρει όσα γνωρίζει, έχει περιορισμένη ευθύνη στο ότι δεν έχει διασταυρώσει τις πηγές του.
Κατά την παραπληροφόρηση γίνεται προβολή των επιλεγμένων πτυχών ενός γεγονότος, κατασκευάζονται ψευδείς αλήθειες, γίνεται παραποίηση της αλήθειας και διαβάλλονται τα εμπλεκόμενα πρόσωπα.
Σχετικά με τις ειδήσεις που μεταφέρονται από κάποιο Μέσο Μαζικής Ενημέρωσης, μπορεί να ισχύει περίπτωση παραπληροφόρησης εκούσια ή ακούσιας, για την οποία πάντα φέρει ευθύνη.
Οι αναγνώστες (ακροατές, θεατές) οφείλουν να διασταυρώνουν τις πηγές των πληροφοριών τους για να αποφεύγουν την παραπληροφόρηση.
Ευρύτερη χρήση του όρου
Η παραπληροφόρηση σαν ευρύτερη έννοια θα μπορούσε να εννοηθεί και η σκόπιμη διάδοση ιδεών και απόψεων για ένα θέμα για το οποίο υπάρχει συγκεκριμένη επιστημονική ή φιλοσοφική αντίληψη. Για παράδειγμα, η αστρολογία είναι η παραπληροφόρηση της αστρονομίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επικοινωνία Κατηγορία:Προπαγάνδα Κατηγορία:Τεχνικές προπαγάνδας Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης Κατηγορία:Χειραγώγηση από τα Μέσα Ενημέρωσης
Υλομορφισμός
Ο Υλομορφισμός είναι Αριστοτέλειος φιλοσοφικός όρος μεταφυσικής αντίληψης.
Συγκεκριμένα ο Αριστοτέλης με τον όρο αυτό υποστήριζε ότι κάθε φυσικό σώμα διέπεται από δύο βασικές εγγενείς αρχές, θεωρούμενες καταστάσεις. Την μία την χαρακτήριζε "δυνάμει κατάσταση" που αντιστοιχούσε στην άμορφη ύλη του σώματος και την άλλη "ενεργεία κατάσταση" που αντιστοιχούσε στο "είδος" που μορφοποιεί την ύλη και έτσι πραγματοποιείται η γένεση του όντος.
Γλώσσα Μπέμπε (Ιμπέμπε)
Η γλώσσα Μπέμπε (Ιμπέμπε) είναι Μπαντού γλώσσα της λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό και της δυτικής Τανζανίας. Σύμφωνα με τον Εθνολόγο, σχηματίζει ένα διαλεκτικό συνεχές με την Λέγκα γλώσσα μέσω του Μουένγκα Λέγκα. Δεν έχει καμία σχέση με τη Μπέμπε γλώσσα (Κιμπέμπε) στην δημοκρατία του Κονγκό.
Ποσειδωνία
Η ονομασία Ποσειδωνία μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Γιώργος Παπαστάμκος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Παπαστάμκος γεννήθηκε το 1955 στο Πλατανόρρευμα Κοζάνης. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ευρωπαϊκό Κοινοτικό Δίκαιο, στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο και στις Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν (1979 - 1981), λαμβάνοντας τον τίτλο του διδάκτορα. Είναι καθηγητής του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς και έχει πλούσιο συγγραφικό και ερευνητικό έργο. Συμμετείχε στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη ως υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας. Εκλέγονταν βουλευτής Ημαθίας από το 1989 έως το 1996 και ευρωβουλευτής από το 2004. Το 2012 ανέλαβε αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Στις 13 Μαρτίου του 2013 υπέστη σοβαρό Εγκεφαλικό επεισόδιο ενώ προήδρευε στη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και μεταφέρθηκε στην εντατική νοσοκομείου του Στρασβούργου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παπαστάμκος Παπαστάμκος Παπαστάμκος Παπαστάμκος Παπαστάμκος Παπαστάμκος Παπαστάμκος Κατηγορία:Βουλευτές Ημαθίας Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2004-2009 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2009-2014
Λιθανθρακοφόρος περίοδος
Γεωλογικές και βιολογικές μεταβολές
Από παλαιοκλιματική άποψη η λιθανθρακοφόρος χαρακτηρίζεται ως παγετώδης, ιδιαίτερα στην ανατολική Γκοντβάνα με χαμηλή στάθμη της θάλασσας και διαδικασία ορογένεσης. Μεγάλα πρωτόγονα δένδρα στην στη Μισσισσίπια, που εξελίσσονται στην Πενσυλβάνια σε απέραντα ελώδη δάση στις εκβολές των ποταμών. Από αυτά τα δάση κυρίως σχηματίζονται τα αποθέματα λιθάνθρακα. Τα αμφίβια αφθονούν, ενώ ταυτόχρονα εξελίσσονται από τα αμφίβια τα πρώτα ερπετά.Τεράστιες λιβελούλες μεγέθους αετού περιπολούν τον αέρα ενω στο εδαφος υπάρχουν γιγάντιες αράχνες κα σαρανταποδαρούσες.Τα πρώτα ερπετά είναι μικρά και ανυπεράσπιστα απέντι στους γιγάντιους αυτούς θηρευτές, όμως η σχεδιαστική ανωτερότητα του οργανισμού τους δέιχνει οτι θα έχουν ένα περίλαμπρο μέλλον!
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Παλαιοζωική εποχή Κατηγορία:Λιθανθρακοφόρος περίοδος
C3H8O
Κατηγορία:C3 Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων
Δυναστεία των Μερμνάδων
Οι Μερμνάδες ήταν μια δυναστεία που κυβέρνησε την Λυδία για πέντε γενιές από το 717 μέχρι το 546 π.Χ.
Οι Μερμνάδες πήραν την εξουσία όταν ο Γύγης δολοφόνησε τον βασιλιά της Λυδίας της δυναστείας των Ηρακλείδων, Κανδαύλη, με την βοήθεια της βασίλισσας. Η δυναστεία έληξε με την κατάκτηση της Λυδίας από τον Κύρο την περίοδο που βασιλιάς της Λυδίας ήταν ο Κροίσος.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μερμνάδων
Προπαρθενών
Ο Προπαρθενώνας  αποτελούσε την πρώτη προσπάθεια για την κατασκευή ναού αφιερωμένου στην Αθηνά Παρθένο στο χώρο του σημερινού Παρθενώνα στην Ακρόπολη Αθηνών. Η κατασκευή του ξεκίνησε λίγο μετά τη Μάχη του Μαραθώνα (περ. 490-488 π.Χ.) επάνω σε ένα τεράστιο θεμέλιο ασβεστόλιθου, το οποίο επεκτάθηκε και ισοπέδωσε το νότιο τμήμα του λόφου της Ακρόπολης. Το κτίριο αυτό αντικατέστησε τον Εκατόμπεδο και θα βρισκόταν δίπλα στο Ιερό της Πολιάδος Αθηνάς.
Ο Προπαρθενώνας ήταν ακόμη υπό κατασκευή, όταν οι Πέρσες εισέβαλαν στη πόλη το 480 π.Χ. και ισοπέδωσαν την Ακρόπολη. Η ύπαρξη του Προπαρθενώνα και η κατεδάφισή του μας είναι γνωστά από τον Ηρόδοτο · επίσης οι κατόψεις των κιόνων είναι πλήρως ορατές, ενσωματωμένες στον τοίχο βόρεια του Ερέχθειου. Επιπλέον υλικό, αποδεικτικό της ύπαρξης του κτιρίου, βρέθηκε στις ανασκαφές του Παναγιώτη Καββαδία τη περίοδο 1885-1890. Τα ευρήματα αυτής της ανασκαφής επέτρεψαν στον Βίλελμ Ντέρπφελντ, μετέπειτα διευθυντή του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου, να επιβεβαιώσει πως υπήρχε μια ξεχωριστή από τον Παρθενώνα υποδομή, επονομαζόμενη από τον Ντέρπφελντ ως Παρθενών Α΄, όχι ακριβώς κάτω από το σημερινό οικοδόμημα όπως είχε προηγουμένως υποτεθεί. Η παρατήρηση του Ντέρπφελντ ήταν πως τα τρία σκαλοπάτια του Προπαρθενώνα αποτελούνταν, τα δύο κάτω σκαλοπάτια από ασβεστόλιθο πώρου, ίδιο με το υλικό των θεμελίων, και το επάνω σκαλοπάτι από ασβεστόλιθο Κάρρα το οποίο καλύφθηκε από το χαμηλότερο σκαλοπάτι του Παρθενώνα της εποχής του Περικλή. Αυτή η πλατφόρμα ήταν μικρότερη και ελαφρώς πιο βόρεια από τον τελικό Παρθενώνα, φανερώνοντας ότι είχε κτιστεί για ένα διαφορετικό κτίριο, το οποίο σήμερα είναι πλήρως καλυμμένο. Η εικόνα ήταν περίπλοκη με τη δημοσίευση της τελικής αναφοράς των ανασκαφών της περιόδου 1885-1890, δείχνοντας πως υπήρχε κτίριο σύγχρονο με τα τείχη του Κίμωνα, και υπονοούσε μια αργότερη ημερομηνία για τον πρώτο ναό.
Αν ο πρώτος Παρθενώνας όντως καταστράφηκε το 480 π.Χ., προξενείται το ερώτημα γιατί ο χώρος παρέμεινε ερειπωμένος για 33 χρόνια. Ένα επιχείρημα αναφέρεται στον όρκο τον οποίο ορκίστηκαν οι Ελληνικές συμμαχικές δυνάμεις πριν από τη Μάχη των Πλαταιών το 479 π.Χ. Ο όρκος αυτός ανέφερε πως όσα ιερά θα καταστρεφόταν από τους Πέρσες δεν θα ανακατασκευαζόταν, ένας όρκος από τον οποίο οι Αθηναίοι απηλλάγησαν μόνο μετά από την Ειρήνη του Καλλία το 450 π.Χ. Η κοινότοπη πραγματικότητα για το κόστος της ανακατασκευής της Αθήνας μετά τη Περσική εισβολή είναι ένα τουλάχιστον εξίσου σημαντικό αίτιο. Όμως οι ανασκαφές του Μπέρτ Χοτζ Χιλ (Bert Hodge Hill) τον οδήγησαν στο να προτείνει την ύπαρξη ενός δεύτερου Παρθενώνα, στην εποχή του Κίμωνα μετά το 468 π.Χ. Ο Χιλ υποστήριζε πως το σκαλοπάτι ασβεστόλιθου Κάρρα που ο Ντέρπφελντ θεώρησε ως το ανώτερο του Παρθενώνα Α΄ ήταν για την ακρίβεια το χαμηλότερο από τα τρία σκαλοπάτια του Παρθενώνα Β΄, του οποίου τις διαστάσεις υπολόγισε ο Χιλ μέσω του στυλοβάτη, σε 23,51x66,888 μ.
Μια δυσκολία στη χρονολόγηση του Προπαρθενώνα ήταν πως την εποχή της ανασκαφής του 1885, οι αρχαιολογικές μέθοδοι δεν ήταν ανεπτυγμένες πλήρως: Το απρόσεκτο σκάψιμο και η εκ νέου επίχωση του χώρου οδήγησαν στην απώλεια μεγάλου μέρους χρήσιμων πληροφοριών. Μια προσπάθεια για την επεξήγηση των οστράκων που βρέθηκαν στην Ακρόπολη γίνεται από τη δίτομη έρευνα των Γκραφ (Graef) και Λάνγκλοτζ (Langlotz) που δημοσιεύθηκε μεταξύ 1925-1933. Αυτή η έρευνα ενέπνευσε τον Αμερικανό αρχαιολόγο Γουίλιαμ Μπελ Ντίνσμορ (William Bell Dinsmoor) να προσπαθήσει να χρονολογήσει τη πλατφόρμα του ναού και τα πέντε -κρυμμένα από την εκ νέου επίχωση- τοιχώματα. Ο Ντίνσμορ συμπέρανε πως η αργότερη πιθανή ημερομηνία κατασκευής του Παρθενώνα Α΄ δε μπορούσε να ήταν πριν από το 495 π.Χ., ερχόμενος σε αντίθεση με τις ημερομηνίες που είχε δώσει ο Ντέρπφελντ. Επιπλέον, ο Ντίνσμορ αρνήθηκε πως υπήρχαν δύο Προπαρθενώνες, και ο μοναδικός ναός της προ-Περικλή εποχής, ήταν ο ναός ο οποίος αποκαλέστηκε Παρθενών Β΄ από τον Ντέρπφελντ. Ντίνσμορ και Ντέρπφελντ αντάλλαξαν απόψεις επί του θέματος στην Αμερικανική Ημερίδα Αρχαιολογίας το 1935.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών Κατηγορία:Ναοί της Αθηνάς
Σωτήριος Βούλγαρης
Ο Σωτήριος Βούλγαρης (1857 - 1932) ήταν Έλληνας αργυροχόος και διακεκριμένος επιχειρηματίας, ο οποίος αρχικά ίδρυσε την ομώνυμη εταιρεία (σήμερα Bvlgari) που μεγαλούργησε επιχειρηματικά στην Ιταλία, και μετέπειτα σε διεθνές επίπεδο στον τομέα της χρυσοχοίας - αργυροχοίας και των αξεσουάρ μόδας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου 1857 στην Παραμυθιά της Θεσπρωτίας, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια.
Καταγόταν από το χωριό Καλαρρύτες, που τότε ήταν το μεγαλύτερο κέντρο αργυροχοΐας στα Βαλκάνια. Ήταν ένα τα έντεκα παιδιά του πατέρα του, του Γεώργιου Βούλγαρη (1823–1889), και της ελληνίδας μητέρας του με βλαχοφωνικές ρίζες, της Ελένης Στρουγγάρη. Ο Σωτήριος ήταν τελικά ο μοναδικός που επέζησε από όλα τα αδέλφια του.
Έχοντας ως πρότυπο τον παππού του, Κωνσταντίνο, ο Βούλγαρης έγινε αργυροχόος, κατασκευάζοντας πρώτα ζώνες και στην συνέχεια σκουλαρίκια, θήκες για σπαθιά και κουμπιά από ασήμι. Είχε και ταλέντο και μεράκι του και έτσι δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά και ξεκίνησε δειλά το επάγγελμα του χρυσοχόου - αργυροχόου στα χωριά της Ηπείρου, ενώ μαζί με τον πατέρα του ταξίδευαν από την Ελλάδα στην Αλβανία για να πουλήσουν τις δημιουργίες τους.
Στην Παραμυθιά άνοιξε το πρώτο του εργαστήριο αργυροχοίας μαζί με την βοήθεια του πατέρα του. Στη συνέχεια λόγω των δυσκολιών που προέκυπταν από το κρύο και τις πολιτικές αναταραχές, αλλά και της κακή κατάσταση λόγω της Οθωματικής κατοχής, ο πατέρας πρότεινε να αποχωρήσουν από τη χώρα και να βρουν έναν τόπο όπου να εργάζονται με ειρήνη και να δημιουργήσουν.
Κατέληξαν να εγκατασταθούν στην Κέρκυρα. Στην Κέρκυρα το 1888 παντρεύτηκε την Έλενη Μπάζιου, με την οποία απέκτησε έξι παιδιά, τους Κωνσταντίνο-Γεώργιο (1889–1973), Λεωνίδα-Γεώργιο (1890–1966), Μαρία-Αθηνά (1891–1976), Σοφία (1893–1908), Αλεξάνδρα (1895–1984) και Σπυρίδωνα (1897–1932). Μετά έφυγαν για την Νάπολη.
Ίδρυση εταιρείας
Η οικογένεια ίδρυσε το πρώτο κατάστημα της στη Νάπολη, αλλά αντιμετώπιζαν δυσκολίες λόγω ληστειών και τελικά έκλεισαν το κατάστημα. Στη συνέχεια (1881) μετακομίζουν στη Ρώμη και το 1884, άνοιξαν το πρώτο τους κατάστημα στην οδό Σιστίνα 85, και στη συνέχεια ανοίγουν και ένα δεύτερο κατάστημα στην Via Sistina, εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα του Charles Dickens. Λίγο αργότερα, ανοίγουν το κεντρικό κατάστημα στη Via dei Condotti μαζί με τους δύο γιους του, Κωνσταντίνο και Τζόρτζιο. right|thumb|140px|Κατάστημα Bvlgari στο [[Παρίσι]]
Το 1905, άνοιξε το κατάστημα στην οδό Κονντότι, το οποίο θα γίνει το κύριο κατάστημα της εταιρείας. Στα πρώτα της χρόνια, η εταιρεία του, η Bulgari, γίνεται γνωστή για τα ασημένια κομμάτια στα οποία ενσωμάτωναε στοιχεία από τη βυζαντινή και την ισλαμική τέχνη, συνδυάζοντάς τα με λουλουδένια μοτίβα. Κατά την εποχή εκείνη, η Παρίσι ήταν το κέντρο της μόδας και της δημιουργικότητας και επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τα σχέδια του Βούλγαρη. Τα κοσμήματα της δεκαετίας του '20 περιελάμβαναν πλατινένιες Art Deco ρυθμίσεις, ενώ τα κομμάτια της δεκαετίας του '30 είχαν γεωμετρικά διαμαντένια μοτίβα - συχνά συνδυασμένα με χρωματιστούς πολύτιμους λίθους.
Μετέπειτα εξέλιξη
Μετά τον θάνατο του, ο γιος του αναλαμβάνει τη διεύθυνση της εταιρείας μαζί με την ξαδέλφη του, Marina. Κατά τη δεκαετία του '70, ανοίγουν τα πρώτα καταστήματα Bulgari στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένων πόλεων όπως Νέα Υόρκη, Παρίσι, Μόντε Κάρλο και Γενεύη, ενώ το brand αρχίζει να αποκτά παγκόσμια φήμη με διάσημους καλλιτέχνες και ηθοποιούς να φορούν τα κοσμήματά του σε δημόσιες εκδηλώσεις και στην μεγάλη οθόνη.
Η εξέλιξη συνεχίζεται, με τα εγγόνια του Σωτήριου, Paolo και Nicola Bulgari, να αναλαμβάνουν την εταιρεία το 1984. Ο CEO, Francesco Trapani, επεκτείνει το brand με το λανσάρισμα αρωμάτων τη δεκαετία του '90, καθιστώντας το όνομα Bulgari γνωστό παγκοσμίως ως πολυτελές brand.
Τα προϊόντα της εταιρείας περιλαμβάνουν κοσμήματα, αρώματα, ρολόγια χειρός, γυαλιά ηλίου, τσάντες και άλλα αξεσουάρ, που απευθύνονται τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες. Παράλληλα απευθύνονται σε ανθρώπους πολύ υψηλών εισοδημάτων, καθώς πρόκειται για μία εκ των ακριβότερων επιχειρήσεων του είδους της.
Το 2011, η επιχείρηση Louis Vuitton εξαγοράζει την εταιρεία έναντι 4,3 δισεκατομμυρίων ευρώ, με την οικογένεια Bulgari να διατηρεί το μεγαλύτερο ποσοστό μετοχών στην LVMH. Η εταιρεία εκτιμάται σήμερα ότι αξίζει περίπου 7,49 δισεκατομμύρια ευρώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Μαργαρίτα, νόθη της Γαλλίας
Βιογραφία
Η Μαργαρίτα νομιμοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 1428 από τον Κάρολο Ζ' της Γαλλίας, τον ετεροθαλή αδελφό της. Της έδωσε μία πολύ άφθονη προίκα και την πάντρεψε στις 3 Μαΐου 1428 στο Πουατού με τον Ζαν Γ΄ ντε Αρπεντέν, κυρίου του Μπελβίλ (Belleville) και Moνταιγκύ, γιο του Ζαν Β΄ ντε Αρπεντέν και της συζύγου του Ιωάννας ντε Μυσιντάν. Ορισμένες πηγές υποστηρίζουν ότι αυτή παντρεύτηκε με το όνομα Mαργαρίτα του Φαλό (Μarguerite de Falots).
Απόγονοι
Ο Κλωντ ντε Μπελβίλ, ο τελευταίος γνωστός από τους απογόνους τους, σκοτώθηκε στη μάχη του Κουτρά στις 20 Οκτωβρίου 1587 κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου Γ' της Γαλλίας. Ο ποιητής Ζακ Μπερώ έγραψε το επιτάφιο επίγραμμά του. Ο πατέρας του ήταν ο Σαρλ Αρπεντέν, κύριος του Μπελβίλ, Σαντοναί, Σιγκουρναί, Πυμπελιάρ, Μπωλιέ, Saint-Flayve, La Roche-sur-Yon κ.λπ., ιππότης του τάγματος του βασιλιά και διοικητής 50 ανδρών.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς του Μεσαίωνα Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Τριαδική περίοδος
Ως Τριαδική (επίσης Τριασική, από το Τριάς στην πραγματικότητα) ή και απλά Τριαδικό ορίζεται εκείνη η γεωλογική περίοδος που εκτείνεται από τα 245,0 ± 1,5 έως τα 175,6 ± 2,0 εκατομμύρια έτη π.π., το σημείο έναρξης της Ιουρασικής. Ως πρώτη περίοδος της μεσοζωικής εποχής η Τριαδική ακολουθεί την Πέρμια του Παλαιοζωικού και ακολουθείται από την Ιουρασική. Μείζονα γεγονότα εξαφάνισης χαρακτηρίζουν την αρχή και το τέλος της συγκεκριμένης περιόδου.
Βιολογικές και γεωλογικές αλλαγές κατά την περίοδο
Εμφανίζονται τα θηλαστικά ζώα και επικρατούν τα σποριόφυτα. Από κλιματική άποψη η Βόρεια Αμερική και η Ευρώπη είναι τροπικές χώρες. Οι αμμωνίτες, τα μαλάκια και οι αχινοί, συνεχίζουν να κατακλύζουν τις θάλασσες και στο Τριαδικό, αφού επιβίωσαν από την καταστροφή της Πέρμιας περιόδου.Έχουμε την εμφάνιση των πρώτων κοραλλιών και υφάλων, όπως επίσης και γιγάντιων ερπετών(δεινόσαυροι), σαν τον ιχθυόσαυρο, με επίσης μεγάλη ανάπτυξη και ποικιλομορφία στα μικρότερου μεγέθους ερπετά, όπως οι σαλαμάνδρες, οι κροκόδειλοι, οι χελώνες και τα φίδια. Ακόμη, έχουμε την ανάπτυξη φυτικών οργανισμών, δηλαδή το φυτοπλαγκτόν.
Διαδίκτυο
Κατηγορία:Μεσοζωική εποχή
Ιταλική εισβολή στην Αλβανία
Η ιταλική εισβολή στην Αλβανία (7 Απριλίου 1939 - 12 Απριλίου 1939) ήταν μια σύντομη στρατιωτική εκστρατεία που διεξήγαγε το Βασίλειο της Ιταλίας εναντίον του Βασιλείου της Αλβανίας. Η σύγκρουση ήταν αποτέλεσμα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής του Ιταλού δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Η Αλβανία ηττήθηκε γρήγορα (μέσα σε 5 ημέρες). Ο βασιλιάς της Αλβανίας, Ζογ Α΄, αυτοεξορίστηκε στην Ελλάδα και η χώρα έγινε μέρος της ιταλικής αυτοκρατορίας ως ξεχωριστό βασίλειο σε προσωπική ένωση με το ιταλικό στέμμα.
Ιστορικό
Η Αλβανία είχε από καιρό μεγάλη στρατηγική σημασία για την Ιταλία. Οι Ιταλοί ναύαρχοι είχαν επιδείξει σημαντικό ενδιαφέρον για το λιμάνι του Αυλώνα καθώς και για την νήσο Σάσωνα στην είσοδο του κόλπου του Αυλώνα, διότι με τον έλεγχό τους η Ιταλία θα έλεγχε την είσοδο στην Αδριατική Θάλασσα. Επιπλέον, η Αλβανία θα μπορούσε να παρέχει στην Ιταλία προγεφύρωμα για μελλοντική επέκταση στα Βαλκάνια. Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο η Ιταλία και η Αυστροουγγαρία διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου αλβανικού κράτους. Με το ξέσπασμα του πολέμου, η Ιταλία βρήκε την ευκαιρία να καταλάβει το νότιο μισό της Αλβανίας, προκειμένου να μην καταληφθεί από τους Αυστροούγγρους. Η επιτυχία αυτή δεν κράτησε για πολύ όμως διότι η αλβανική αντίσταση και τα εσωτερικά προβλήματα μετά το τέλος του πολέμου ανάγκασαν την Ιταλία να αποχωρήσει από τη χώρα το 1920. Η επιθυμία να αντισταθμίσει αυτήν την ενοχλητική αποτυχία ήταν ένα από τα βασικά κίνητρα του Μπενίτο Μουσολίνι κατά την εισβολή στην Αλβανία.
Όταν ο Μουσολίνι κατέλαβε την εξουσία στην Ιταλία επέδειξε ανανεωμένο ενδιαφέρον για την Αλβανία. Η Ιταλία ξεκίνησε την οικονομική της διείσδυση στην Αλβανία το 1925, όταν η Αλβανία συμφώνησε να επιτρέψει στην Ιταλία να εκμεταλλευτεί τον ορυκτό της πλούτο. Ακολούθησε η Πρώτη συνθήκη των Τιράνων το 1926 και η Δεύτερη συνθήκη των Τιράνων το 1927, με τις οποίες οι δύο χώρες σύναψαν αμυντική συμμαχία. Η αλβανική κυβέρνηση και η οικονομία επιδοτήθηκαν από ιταλικά δάνεια, ο αλβανικός στρατός εκπαιδεύτηκε από ιταλικούς στρατιωτικούς εκπαιδευτές και ο ιταλικός αποικισμός ενθαρρύνθηκε. Παρά την ισχυρή ιταλική επιρροή, ο βασιλιάς Ζογ Α΄ αρνήθηκε να ενδώσει πλήρως την ιταλική πίεση. Το 1931 εναντιώθηκε ανοιχτά στους Ιταλούς, αρνούμενος να ανανεώσει τη συνθήκη των Τιράνων του 1926. Το 1934 η Αλβανία υπέγραψε εμπορικές συμφωνίες με τη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα, ενώ ο Μουσολίνι έκανε μια αποτυχημένη προσπάθεια να εκφοβίσει τους Αλβανούς στέλνοντας στόλο από πολεμικά πλοία στην Αλβανία.
Όπως η ναζιστική Γερμανία που ενσωμάτωσε την Αυστρία και κινήθηκε εναντίον της Τσεχοσλοβακίας, η Ιταλία είδε να γίνεται το μικρότερο μέλος του συμφώνου του χάλυβα. Η επικείμενη γέννηση του Αλβανού πρίγκιπα εν τω μεταξύ, απείλησε να δώσει στον Ζογ μια διαρκή δυναστεία. Αφού ο Αδόλφος Χίτλερ εισέβαλε στην Τσεχοσλοβακία (15 Μαρτίου 1939), χωρίς να ενημερώσει εκ των προτέρων τον Μουσολίνι, ο Ιταλός δικτάτορας αποφάσισε να προχωρήσει με την προσάρτηση της Αλβανίας. Ο Ιταλός βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ επέκρινε το σχέδιο να λάβει την Αλβανία ως περιττό κίνδυνο. Η Ρώμη, ωστόσο, που διατυπώθηκε στο τελεσίγραφο των Τιράνων στις 25 Μαρτίου 1939, ζητώντας να προσχωρήσει στην κατάληψη της Αλβανίας. Ο Ζογ αρνήθηκε να δεχτεί χρήματα σε αντάλλαγμα για μία πλήρη ιταλική εξαγορά και τον εποικισμό της Αλβανίας.
Η αλβανική κυβέρνηση προσπάθησε να κρατήσει μυστική την είδηση του ιταλικού τελεσιγράφου. Ενώ το Ράδιο Τιράνων επίμονα μετέδιδε ότι δεν συνέβαινε τίποτα, οι άνθρωποι έγιναν καχύποπτοι και η είδηση του ιταλικού τελεσιγράφου διαδόθηκε από ανεπίσημες πηγές. Στις 5 Απριλίου γεννήθηκε ο γιος του βασιλιά και η είδηση ​​ανακοινώθηκε με κανονιοβολισμούς. Οι άνθρωποι που χύθηκαν έξω στους δρόμους ανησυχώντας, αλλά η είδηση του νεογέννητου πρίγκιπα τους καθησύχασε. Οι άνθρωποι ήταν καχύποπτοι ότι κάτι συνέβαινε, οδηγώντας σε μια αντιιταλική διαδήλωση στα Τίρανα την ίδια ημέρα. Στις 6 Απριλίου υπήρξαν αρκετές διαδηλώσεις σε μεγάλες πόλεις της Αλβανίας. Το ίδιο απόγευμα 100 ιταλικά αεροσκάφη πέταξαν πάνω από Τιράνα, Δυρράχιο και Αυλώνα και έκαναν ρίψη φυλλαδίων που έδιναν εντολή στους ανθρώπους να υποταχθούν στην ιταλική κατοχή. Οι άνθρωποι εξαγριώθηκαν από αυτή την επίδειξη δύναμης και ζήτησαν από την κυβέρνηση να αντισταθεί και να απελευθερώσει τους Αλβανούς που συνελήφθησαν ως «κομμουνιστές». Το πλήθος φώναζε "Δώστε μας τα όπλα! Μας πρόδωσαν!". Ενώ ξεκίνησε η επιστράτευση των εφεδρειών, πολλοί υψηλόβαθμοι αξιωματικοί εγκατέλειψαν τη χώρα. Επίσης, η κυβέρνηση κατέρρευσε. Ο υπουργός Εσωτερικών, Μούσα Τζούκα, εγκατέλειψε τη χώρα για τη Γιουγκοσλαβία την ίδια μέρα. Ενώ ο βασιλιάς Ζογ απευθύνθηκε στο έθνος υποσχόμενος ότι θα αντισταθεί στην ιταλική κατοχή, οι άνθρωποι αισθάνθηκαν ότι είχαν εγκαταλειφθεί από την κυβέρνησή τους.
Εισβολή
Τα αρχικά σχέδια των Ιταλών για την εισβολή προέβλεπαν δύναμη έως και 50.000 ανδρών που θα υποστηρίζονταν από 137 ναυτικές μονάδες και 400 αεροπλάνα. Τελικά, η δύναμη εισβολής αυξήθηκε σε 100.000 άνδρες που υποστηρίζονταν από 600 αεροπλάνα. Στις 7 Απριλίου τα ιταλικά στρατεύματα, με επικεφαλής τον στρατηγό Αλφρέντο Γκουτσόνι εισέβαλαν στην Αλβανία και επιτέθηκαν σε όλα τα λιμάνια ταυτόχρονα. Υπήρχαν 65 μονάδες στους Αγίους Σαράντα, 40 στον Αυλώνα, 38 στο Δυρράχιο, 28 στο Σενγκίν και 8 ακόμα στο Παλές.
Από την άλλη πλευρά, ο τακτικός στρατός της Αλβανίας αριθμούσε 15.000 ανεπαρκώς εξοπλισμένους άνδρες που είχαν για ινστρούχτορες τους Ιταλούς αξιωματικούς. Το σχέδιο του βασιλιά Ζογ ήταν να αντισταθεί ο στρατός στα βουνά, αφήνοντας τα λιμάνια και τις κύριες πόλεις ανυπεράσπιστες, αλλά Ιταλοί πράκτορες που είχαν τοποθετηθεί στην Αλβανία ως στρατιωτικοί σύμβουλοι σαμποτάρισαν αυτό το σχέδιο. Οι Αλβανοί ανακάλυψαν ότι τα κομμάτια πυροβολικού είχαν υποστεί δολιοφθορά και ότι δεν υπήρχαν πυρομαχικά. Κατά συνέπεια, την κύρια αντίσταση πρόσφεραν χωροφύλακες και μικρές ομάδες πατριωτών.
Στο Δυρράχιο, μια δύναμη μόλις 360 Αλβανών, ως επί το πλείστον χωροφύλακες και οι αστοί, με επικεφαλής τους Αμπάζ Κουρί, διοικητή της χωροφυλακής της πόλης και τον Μουξό Ουλτζινάκου προσπάθησαν να σταματήσουν την ιταλική εισβολή. Εξοπλισμένοι μόνο με μικρά όπλα και τρία πολυβόλα, πέτυχαν να καθηλώσουν τους Ιταλούς στον κόλπο για αρκετές ώρες μέχρι που ένας μεγάλος αριθμός ελαφρών αρμάτων αποβιβάστηκε από τα ιταλικά πλοία. Μετά από αυτό, η αντίσταση κατέρρευσε και μέσα σε πέντε ώρες η πόλη είχε καταληφθεί.
Εγκυκλοπαίδεια
thumb|300px|right|Διαφήμιση του [[1913 για την Encyclopædia Britannica]] Ο όρος εγκυκλοπαίδεια είναι ελληνικός και πηγάζει από τις ελληνικές λέξεις «εγκύκλιος παιδεία». Ουσιαστικά είναι μια σύνοψη της γνώσης. Ο όρος σε όλες τις γλώσσες προέρχεται από τον Ελληνικό, που κυριολεκτικά σημαίνει «η εν κύκλω προσφερομένη διδασκαλία» και ο ακριβής τονισμός της στο Μέγα Ελληνικόν Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης, γνωστό επίσης ως Liddell-Scott είναι εγκυκλοπαιδεία, λέξη που κατά τον λεξικογράφο συνιστά βαρβαρισμό. Σύμφωνα όμως με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη επειδή (στην αρχαία ελληνική) το -α στο «παιδεία» ήταν μακρό, ο κανονικός τονισμός του συνθέτου «εγκυκλοπαιδεία» είναι στη παραλήγουσα (σύμφωνα με το κανόνα ότι, όταν η λήγουσα είναι μακρά, δεν τονίζεται η τρίτη συλλαβή, η προπαραλήγουσα).
Ιταλική εισβολή στην Αλβανία
Εισβολή
Ο αριθμός των απωλειών σε αυτές τις μάχες αμφισβητείται. Για παράδειγμα, οι ιταλικές στρατιωτικές δυνάμεις υποστήριξαν ότι στο Δυρράχιο σκοτώθηκαν 25 Ιταλοί και τραυματίστηκαν άλλοι 97 όπως επίσης ότι σκοτώθηκαν 160 Αλβανοί και εκατοντάδες τραυματίστηκαν, ενώ οι κάτοικοι του Δυρραχίου δήλωσαν ότι περίπου 400 Ιταλοί είχαν σκοτωθεί. Για να καλύψουν τις απώλειες τους οι Ιταλοί αμέσως πήραν όλα τα πτώματα και έπλυναν το λιμάνι και τους δρόμους της πόλης.
Εγκυκλοπαίδεια
Ωστόσο, αναλογικώς προς τα πολλά ουσιαστικά σε -εια τα οποία τονίζονταν στη προπαραλήγουσα (κυρίως ως παράγωγα επιθέτων σε -ης με βραχύ το -α τού -εια) σχηματίστηκε και ο τύπος «εγκυκλοπαίδεια», όπως ευγένεια (<ευγενής), ασέβεια (<ασεβής), αμάθεια (<αμαθής), αλήθεια (<αληθής), ο οποίος τελικά επικράτησε αντί του ορθού εγκυκλοπαιδεία.
Ιταλική εισβολή στην Αλβανία
Εισβολή
Στις 12 Απριλίου, το αλβανικό κοινοβούλιο ψήφισε να καθαιρεθεί ο Ζογ και να ενωθεί το έθνος με την Ιταλία "σε προσωπική ένωση", προσφέροντας το αλβανικό στέμμα στον Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄. Το κοινοβούλιο εξέλεξε πρωθυπουργό τον μεγαλύτερο γαιοκτήμονα της Αλβανίας, τον Σεφκέτ Μπέξ Βερλάσι. Ο Βερλάσι υπηρέτησε επιπλέον ως επικεφαλής του κράτους για πέντε ημέρες μέχρι ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ επίσημα αποδέχθηκε το αλβανικό στέμμα σε μια τελετή στο βασιλικό παλάτι στη Ρώμη. Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ διόρισε τον Φρανσέσκο Τζακομόνι Ντι Σαν Σαβίνο, πρώην πρέσβη στην Αλβανία, για να τον εκπροσωπήσει στην χώρα ως "αντιστράτηγος του βασιλιά" (ουσιαστικά αντιβασιλέας).
Εγκυκλοπαίδεια
Οι εγκυκλοπαίδειες μπορούν να είναι γενικής φύσης, δηλαδή να περιέχουν λήμματα από θεματικές ενότητες πολλών διαφορετικών γνωστικών πεδίων, (η αγγλική Britannica, η γερμανική Brockhaus και η αμιγώς ελληνική Πυρσός είναι πολύ γνωστά παραδείγματα), ή να εξειδικεύονται σε ειδικά θέματα, (για παράδειγμα εγκυκλοπαίδεια της Ιατρικής, της Φιλοσοφίας, ή του Δικαίου). Υπάρχουν επίσης εγκυκλοπαίδειες που καλύπτουν μια ποικιλία θεματικών ενοτήτων από μια ιδιαίτερη πολιτισμική, εθνική ή ιδεολογική προοπτική, (όπως για παράδειγμα η Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, η Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαίδεια, η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια και η Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια.
Ιταλική εισβολή στην Αλβανία
Μετά την εκστρατεία
Κύρια άρθρα: Βασίλειο της Αλβανίας (1939-1943) και η Αλβανική αντίσταση του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου
Εγκυκλοπαίδεια
Πολλά λεξικά είναι εγκυκλοπαιδικά ως προς τη φύση τους, ιδιαίτερα εκείνα που σχετίζονται με ένα ιδιαίτερο πεδίο (όπως το Dictionary of National Biography, το Dictionary of American Naval Fighting Ships και το Black's Law Dictionary). Εγκυκλοπαιδικά έργα εκδόθηκαν σε ένα μεγάλο τμήμα της ανθρώπινης Ιστορίας, αλλά ο όρος εγκυκλοπαίδεια δεν χρησιμοποιείτο για έργα τέτοιου είδους έως τον 16ο αιώνα. Το The Macquarie Dictionary: Australia's National Dictionary, έγινε εγκυκλοπαιδικό λεξικό μετά την πρώτη του έκδοση σε αναγνώριση της χρήσης κατάλληλων ουσιαστικών, που σηματοδοτούνταν από το αρχικό κεφαλαίο γράμμα τους, καθώς και λέξεων που προέρχονταν από τέτοια κατάλληλα ουσιαστικά.
Ιταλική εισβολή στην Αλβανία
Μετά την εκστρατεία
Στις 15 Απριλίου 1939, η Αλβανία αποχώρησε από την Κοινωνία των Εθνών, από την οποία η Ιταλία είχε παραιτηθεί το 1937. Στις 3 Ιουνίου 1939, το αλβανικό υπουργείο Εξωτερικών συγχωνεύθηκε στο ιταλικό υπουργείο Εξωτερικών, και στον Αλβανό υπουργό Εξωτερικών, Χέμιλ Ντίνο, δόθηκε το αξίωμα του Ιταλού πρεσβευτή. Μετά την κατάληψη της Αλβανίας, Μπενίτο Μουσολίνι κήρυξε την επίσημη δημιουργία της ιταλικής αυτοκρατορίας και ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ στέφθηκε βασιλιάς των Αλβανών, ενώ ήταν ήδη αυτοκράτορας της Αιθιοπίας, χώρας που είχε καταληφθεί από την Ιταλία τρία χρόνια πριν. Ο αλβανικός στρατός τέθηκε υπό ιταλική διοίκηση και συγχωνεύθηκε επίσημα με τον ιταλικό το 1940. Επίσης, οι Ιταλοί μελανοχιτώνες σχημάτισαν τέσσερις λεγεώνες της αλβανικής πολιτοφυλακής, όπου προσλάμβαναν αρχικά Ιταλούς αποίκους που ζούσαν στην Αλβανία αλλά αργότερα και Αλβανούς.
Εγκυκλοπαίδεια
Υπάρχουν δύο κύριες μέθοδοι οργάνωσης των εγκυκλοπαιδειών: η μέθοδος της αλφαβητικής τάξης, (τα λήμματα οργανώνονται με αλφαβητική τάξη), ή η οργάνωση βάσει ιεραρχημένων κατηγοριών. Η πρώτη από τις δύο είναι η κοινότερη, ειδικά για γενικά έργα.
Ιταλική εισβολή στην Αλβανία
Μετά την εκστρατεία
Η Αλβανία ακολούθησε την Ιταλία σε πόλεμο με τη Βρετανία και τη Γαλλία στις 10 Ιουνίου 1940. Χρησίμευσε ως βάση για την ιταλική εισβολή στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1940 στην οποία συμμετείχαν και αλβανικά στρατεύματα, αλλά εγκατέλειψαν μαζικά την πρώτη γραμμή. Νότιες περιοχές της χώρας (συμπεριλαμβανομένων των πόλεων του Αργυροκάστρου και της Κορυτσάς) καταλήφθηκαν προσωρινά από τον ελληνικό στρατό κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας, αλλά η Ιταλία, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι δεν κέρδισε καμιά μάχη εναντίον του ελληνικού στρατού, τελικά ανέκτησε τον έλεγχο ολόκληρης της Αλβανίας, λόγω της βοήθειας της Γερμανίας και την επακόλουθη κατοχή της Ελλάδας από το γερμανικό και τον ιταλικό στρατό. Τα σύνορα της Αλβανίας διευρύνθηκαν τον Μάιο του 1941 με την προσάρτηση του Κοσσυφοπεδίου και μέρη του Μαυροβουνίου και της Βαρντάρ Μπανοβίνα, σε μια προσπάθεια για την υλοποίηση των εθνικιστικών αιτημάτων για μια "Μεγάλη Αλβανία". Όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε τον Σεπτέμβριο του 1943, τα γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την Αλβανία αμέσως μετά από μια σύντομη εκστρατεία, με σχετικά ισχυρή αντίσταση.
Εγκυκλοπαίδεια
Πρώιμα εγκυκλοπαιδικά έργα
Η ιδέα της συλλογής της γνώσης όλου του κόσμου σε μια κοινή στέγη ανάγεται στην αρχαία Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και της Περγάμου. Πολλοί συγγραφείς της αρχαιότητας (όπως ο Αριστοτέλης) προσπάθησαν να γράψουν ευρέως για όλη την ανθρώπινη γνώση. Ο σημαντικότερος πιθανώς από αυτούς τους πρώιμους εγκυκλοπαιδιστές ήταν ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος του πρώτου μ.Χ. αιώνα, που έγραψε το Naturalis Historia (Φυσική Ιστορία), ένα 37τομο έργο περί του φυσικού κόσμου, ιδιαίτερα δημοφιλές στη δυτική Ευρώπη για ένα μεγάλο μέρος της μεσαιωνικής εποχής.
Ιταλική εισβολή στην Αλβανία
Αντίσταση
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι Αλβανοί παρτιζάνοι, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων σποραδικών αλβανικών εθνικιστικών ομάδων, πολέμησαν εναντίον των Ιταλών (μετά το φθινόπωρο του 1942) και, στη συνέχεια εναντίον των Γερμανών. Μέχρι τον Οκτώβριο του 1944 οι Γερμανοί είχαν αποσυρθεί από τα νότια Βαλκάνια εξαιτίας της συντριβής των δυνάμεων του Άξονα από τον Κόκκινο Στρατό, την κατάρρευση της Ρουμανίας και την επικείμενη πτώση της Βουλγαρίας. Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, λόγω της ταχείας εξέλιξης των αλβανικών κομμουνιστικών δυνάμεων, οι Αλβανοί παρτιζάνοι σύνθλιψαν την εθνική αντίσταση και ο ηγέτης του Αλβανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Ενβέρ Χότζα, έγινε πρωθυπουργός και αργότερα δικτάτορας της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσοπόλεμος Κατηγορία:Ιστορία της Αλβανίας
Εγκυκλοπαίδεια
Πρώιμα εγκυκλοπαιδικά έργα
Ο Κινέζος αυτοκράτορας Γιονγκλέ της δυναστείας των Μινγκ επέβλεψε τη σύνθεση της Εγκυκλοπαίδειας Γιονγκλέ, μιας δηλαδή από τις μεγαλύτερες εγκυκλοπαίδειες της Ιστορίας, η οποία ολοκληρώθηκε το 1408 και συνίστατο από 11.000 χειρόγραφους τόμους, από τους οποίους μόνον 400 υπάρχουν σήμερα. Από την επόμενη δυναστεία Κινγκ, ο αυτοκράτορας Κιαν Λονγκ συνέθεσε περίπου 4.000 ποιήματα, ως τμήμα μιας βιβλιοθήκης με 4,7 εκατομμύρια σελίδες, χωρισμένη σε τέσσερις κατηγορίες, στις οποίες περιλαμβάνονταν χιλιάδες πραγματείες. Έχει ενδιαφέρον εδώ να συγκρίνουμε τον τίτλο εκείνης της «εγκυκλοπαίδειας» (Παρακολουθώντας τα κύματα στην Ιερή Θάλασσα) με τον σημερινό όρο που καλύπτει το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης.
Τα πρώιμα έργα της ισλαμικής φιλοσοφίας στον μεσαίωνα περιλάμβαναν έργα που σχετίζονταν με την εγκυκλοπαιδική γνώση, και υπήρξε ευρύτατη ανάπτυξη αυτού που αποκαλούμε σήμερα επιστημονική, ιστορική μέθοδος και παραπομπή ή μνεία. Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα περιλαμβάνονται η Εγκυλοπαίδεια της Επιστήμης του Αμπού Μπακρ αλ-Ραζί (Abu Bakr al-Razi), το Μουτατζιλίτ του Αλ-Κίντι (Al-Kindi), μια γόνιμη απόδοση 270 βιβλίων, και η ιατρική εγκυκλοπαίδεια του Ιμπν Σινά, έργο αναφοράς επί αιώνες. Σημαντικά είναι, επίσης, έργα για την παγκόσμια Ιστορία (ή κοινωνιολογία) από τους Ασαρίτες αλ-Ταμπρί (al-Tabri), αλ-Μασουντί (al-Masudi), Ιμπν Ρουστάχ (Ibn Rustah), αλ-Αθίρ (al-Athir) και Ιμπν Κχαλντούν (Ibn Khaldun). Το έργο του τελευταίου, Μουκαντιμάχ (Muqadimmah), περιλαμβάνει οδηγίες για την πρόσληψη των γραπτών αρχείων που είναι εφαρμόσιμες ακόμη και σήμερα. Οι συγκεκριμένοι λόγιοι άσκησαν σημαντική επίδραση στις μεθόδους έρευνας και δημοσίευσης, οφειλόμενη εν μέρει στην ισλαμική πρακτική του ιζνάντ, που έδινε έμφαση στην έρευνα των πηγών και τη σκεπτικιστική αναζήτηση.
Ωστόσο, όλα αυτά τα έργα σπάνια ήταν διαθέσιμα στο ευρύ κοινό. Τα χρησιμοποιούσαν εκείνοι που εξειδίκευαν προσέτι την γνώση παρά εκείνοι που την ασκούσαν στην πράξη, με κάποιες εξαιρέσεις στην ιατρική.
Σύγχρονες εγκυκλοπαίδειες
thumb|Η αρχική σελίδα της ελληνικής Βικιπαίδειας
Οι παλαιότερες εγκυκλοπαίδειες σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να παραβλέπονται, ιδιαίτερα όταν χρησιμοποιούνται ως αρχεία των αλλαγών που συνέβησαν στην επιστήμη και την τεχνολογία.
Η δομή της εγκυκλοπαίδειας
Η εξελισσόμενη φύση της ιεραρχικής δομής της εγκυκλοπαίδειας είναι ιδιαίτερα προσαρμόσιμη σε ψηφιακή μορφή κατάλληλη για CD-ROM ή τον σκληρό δίσκο ενός υπολογιστή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα όλες οι μεγάλες εγκυκλοπαίδειες να στραφούν σε αυτή τη μορφή έκδοσης στα τέλη του 20ού αιώνα. Ψηφιακές εκδόσεις (σε τυπική CD-ROM μορφή) έχουν το πλεονέκτημα της φτηνής παραγωγής και της εύκολης χρήσης και μεταφοράς. Επιπλέον, περιλαμβάνουν πολυμέσα που δεν είναι δυνατό να συμπεριληφθούν στην έντυπη έκδοση. Επιπλέον, η υπερκειμενική δομή με κατάλληλους συνδέσμους είναι σημαντικό πλεονέκτημα. Οι διαδικτυακές εγκυκλοπαίδειες είναι δυνητικά δυναμικές. Η νέα πληροφορία προστίθεται άμεσα, χωρίς την αναμονή μιας νέας έκδοσης, (κάτι που συμβαίνει με το CD-ROM ή την έντυπη έκδοση). Όλα αυτά βέβαια για εκείνους που έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης στο διαδίκτυο.
Η πληροφορία σε μια έντυπη εγκυκλοπαίδεια χρειάζεται αναγκαστικά κάποια μορφή ιεραρχικής δομής. Παραδοσιακά η μέθοδος που χρησιμοποιείται, είναι η παρουσίαση της πληροφορίας ταξινομημένης αλφαβητικά, βάσει του τίτλου του λήμμαυ. Ωστόσο με την έλευση των δυναμικών ηλεκτρονικών μορφών έκδοσης η ανάγκη της προκαθορισμένης δομής δεν είναι αναγκαία. Παρόλα αυτά, όμως, οι περισσότερες ηλεκτρονικές εγκυκλοπαίδειες προσφέρουν ακόμη μια γκάμα οργανωτικών στρατηγικών για τα λήμματα, ανά θεματική ενότητα ή αλφαβητικά.
Οι νεότερες στρατηγικές για την κατασκευή εγκυκλοπαιδειών δίνουν έμφαση στη σύμπτωση πολλών πιθανών τρόπων οργάνωσης της γνώσης με τη χρήση μητρών για τον συνδυασμό, την αλληλεπίδραση και τη σύνθεση των κειμένων. Αυτή η μετα-εγκυκλοπαιδική προσέγγιση διαθέτει διαμεσολαβητές (interfaces) για τη συστηματική ταξινόμηση και σύνθεση των λέξεων, των αριθμών, των ήχων και των εικόνων. Με αυτόν τον τρόπο παράγει συναισθητική (τέχνη) και συγκριτική (επιστήμη) οργάνωση της γνώσης.
Ελληνικές εγκυκλοπαίδειες
thumb|Το Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ήλιος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Καρλότα Πέρσι του Νορθάμπερλαντ
Η Καρλότα Πέρσι του Νορθάμπερλαντ (Charlotte Percy of Northumberland, γεννημένη ως Καρλότα Φλωρεντία Κλιβ ως Charlotte Florentia Clive, 13 Σεπτεμβρίου 1787 - 27 Ιουλίου 1866) ήταν Αγγλίδα αριστοκράτισσα και παιδαγωγός Βασίλισσας Βικτωρίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1787, και ήταν κόρη του πολιτικού Εδουάρδου Κλιβ, 1ου Κόμη του Πάουις και της συλλέκτριας ορυκτών Ερριέτας Χέρμπερτ.
Η Δούκισσα γεννήθηκε σε μια οικογένεια που αγαπούσε τα φυτά και ήταν και η ίδια ενθουσιώδης με τα φυτά. Ήταν το πρώτο άτομο στη Μεγάλη Βρετανία που καλλιέργησε και έφερε στα άνθη φυτά της Νότιας Αφρικής που ανήκουν στο γένος Κλίβια, που ονομάστηκε προς τιμήν του από τον βοτανολόγο Ιωάννη Λίντλεϊ το 1828.
Στις 29 Απριλίου 1817 παντρεύτηκε τον Χιου Πέρσι, 3ο Δούκα του Νορθάμπερλαντ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Το 1825, ο Δούκας και η Δούκισσα του Νορθάμπερλαντ παρακολούθησαν τη στέψη του Βασιλιά Καρόλου Ι΄ της Γαλλίας ως εκπρόσωποι του Βασιλιά Γεωργίου Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Καρλότα συνόδευσε επίσης τον σύζυγό της στο Δουβλίνο κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Λόρδος Υπολοχαγός της Ιρλανδίας από το 1829 έως το 1830.
Το 1831, ως φίλη του Βασιλιά Γεωργίου Δ΄, διορίστηκε παιδαγωγός της ανιψιάς του και κληρονόμου του, Πριγκίπισσας Βικτώριας του Κεντ, που ανέβηκε στο βρετανικό θρόνο το 1837. Ο ρόλος ήταν τελετουργικός και η Βικτώρια συνέχισε να βασίζεται κυρίως στη Βαρώνη Λουίζα Λέζεν.
Η Δούκισσα απολύθηκε το 1837 από τη μητέρα της πριγκίπισσας, τη Δούκισσα του Κεντ, επειδή προσπάθησε να επηρεάσει στην εκπαίδευση του κοριτσιού και αρνούμενη να υποταχθεί στον ελεγκτή της Δούκισσας του Κεντ, Σερ Ιωάννη Κονρόι.
Είχε προηγουμένως αντιταχθεί στη σκληρότητα του συστήματος Κένσινγκτον, που σχεδιάστηκε από τον Κονρόι και τη Δούκισσα του Κεντ, και έγραψε στην Πριγκίπισσα Φεοδώρα του Λάινινγκεν για να της ζητήσει να πει στον Βασιλιά να παρέμβει. Η Φεοδώρα και η Δούκισσα ήταν επίσης αποφασισμένες να προστατεύσουν τη Βαρώνη Λέζεν από την εχθρότητα του Κονρόι και της φίλης του, Λαίδη Φλόρα Χέστινγκς.
Πέθανε στις 27 Ιουλίου 1866 στο Τουίκεναμ του Λονδίνου σε ηλικία 78 ετών. Είναι θαμμένη στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Νικόλαος Τσιαρτσιώνης
Ο Νικόλαος Τσιαρτσιώνης είναι Έλληνας αρχιτέκτονας και πολιτικός. Κατάγεται από την Κοζάνη. Χρημάτισε υπουργός Μακεδονίας - Θράκης τα έτη 2004-2006.
Γεννήθηκε στην Κοζάνη το 1950. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Άσκησε ελεύθερο επάγγελμα στο διάστημα 1975-2000.
Εξελέγη βουλευτής Κοζάνης με τη Νέα Δημοκρατία το 1996, το 2000 και το 2004 και διετέλεσε υπουργός Μακεδονίας-Θράκης στο διάστημα 2004-2006.
Είναι παντρεμένος με τη Δήμητρα Κουρέλη, με την οποία απέκτησε 2 παιδιά.
Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Μακεδονίας-Θράκης
Δίσεκτο έτος
Δίσεκτο ονομάζεται το έτος στο οποίο προσμετράται μία παραπάνω ημέρα, με σκοπό τη διόρθωση σφαλμάτων που προκαλούνται από τον μη ακριβή υπολογισμό της διάρκειας της ημέρας, πλήρους περιφοράς της Γης, στη μέτρηση του ηλιακού έτους.