cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έντουαρντ Γκόρι
Προσωπική Ζωή
Από το 1996 μέχρι το θάνατό του τον Απρίλιο του 2000, ο συνήθως ερημίτης καλλιτέχνης ήταν το θέμα ενός ντοκιμαντέρ σε στυλ ταινίας σινεμά, σε απευθείας μετάδοση, σκηνοθετημένο από τον Κρίστοφερ Σόφερτ. Το ντοκιμαντέρ δεν προβλήθηκε μέχρι το 2010. Έδωσε συνέντευξη στο Tribute To Edward Gorey(Φόρος στον Edward Gorey ), μία προβολή στην τηλεόραση διάρκειας μιας ώρας, με παραγωγό το καλλιτέχνη και φίλο του Gorey, Τζόις Κένεϊ. Πρόσφερε βίντεο και τις προσωπικές του σκέψεις. Ο Έντουαρντ βοήθησε και σαν κριτής στις καλλιτεχνικές προβολές του Yarmouthand και ευχαριστήθηκε τις δραστηριότητες του τοπικού τηλεοπτικού σταθμού, μελετώντας την τέχνη των υπολογιστών και εξυπηρετώντας ως κάμεραμαν σε πολλές προβολές του Yarmouth.
Προσωπικό Στυλ
Αυτό πού τυπικά χαρακτηρίζει τον Gorey είναι η ιδιότητα του εικονογράφου. Τα βιβλία του μπορούν να βρεθούν στα τμήματα καρτούν και χιούμορ των μεγάλων βιβλιοπωλείων. Παρ'όλα αυτά, βιβλία όπως το The Object Lesson, έχουν κερδίσει το σεβασμό των κριτικών ως έργα σουρεαλιστικά. Οι πειραματισμοί του — το να δημιουργεί βιβλία χωρίς λόγια, βιβλία που είχαν, στην κυριολεξία, το μέγεθος σπιρτόκουτου, βιβλία τρισδιάστατα (pop-up), βιβλία αποκλειστικά γεμάτα με άψυχα αντικείμενα — περιπλέκουν ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Όπως είχε πει ο Gorey στον Richard Dyer της The Boston Globe,
Ο Gorey κατέτασσε τη δουλειά του ως λογοτεχνικές ανοησίες, είδος που έγινε γνωστό από τους Λιούις Κάρολ και Έντουαρντ Λιρ. Ως απάντηση σε εκείνους που τον αποκαλούσαν γοτθικό, δήλωνε:
Βιβλιογραφία
Ο Gorey έγραψε πάνω από 100 βιβλία, μέσα στα οποία και τα παρακάτω:
Πολλά από τα βιβλία του Gorey είχαν αδιευκρίνιστες εκδόσεις και γι'αυτό είναι δύσκολο να βρεθούν (και αντίστοιχα να τους δοθεί κάποια χρηματική αξία). Ωστόσο, οι ακόλουθες τέσσερις γενικές εκδώσεις περιλαμβάνουν αρκετό από το υλικό του. Επειδή τα πρωτότυπα βιβλία του είναι αρκετά μικρά σε μήκος, αυτές οι εκδόσεις μπορεί να περιέχουν 15 ή περισσότερα βιβλία σε κάθε τόμο.
Επίσης εικονογράφησε πάνω από 50 δουλειές από άλλους συγγραφείς, κάποιοι από τους οποίους ήταν οι Samuel Beckett, Edward Lear, John Bellairs, H. G. Wells, Alain-Fournier, Charles Dickens, T. S. Eliot, Hilaire Belloc, Muriel Spark, Florence Parry Heide, and John Ciardi.
Βιβλία του που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά
"Το εγχειρίδιο πρακτικής γατικής του γερο-Πόσουμ", (Old Possum's Book of Practical Cats), Συγγραφείς: Τόμας Στερνς Έλιοτ, Μετάφραση: Παυλίνα Παμπούδη, Εικονογράφηση: Edward Gorey, Εκδότης: Άγρα, 2000
"Το Επιπληκτικό Ποδήλατο", (The Epiplectic Bicycle), Μετάφραση: Σωτήρης Κακίσης, Αθήνα, Εκδότης: Άγρα, 2013
"Το Τερατώδες Μωρό", (The Beastly Baby), Μετάφραση: Σωτήρης Κακίσης, Αθήνα, Εκδότης: Άγρα, 2014
Ψευδώνυμα
Στον Gorey άρεσαν πολύ τα παιχνίδια με λέξεις, ιδιαίτερα οι αναγραμματισμοί. Έγραψε πολλά από τα βιβλία του χρησιμοποιώντας ψευδώνυμα τα οποία ήταν συνήθως αναγραμματισμοί του ονόματός του (το πιο διάσημο από τα οποία, Ogdred Weary). Κάποια από αυτά αναφέρονται παρακάτω, με τους τίτλους των αντίστοιχων βιβλίων. Το όνομα Eduard Blutig είναι επίσης λογοπαίγνιο : "Blutig" είναι ο "αιματηρός" στα γερμανικά (η γλώσσα από την οποία αυτά τα δύο βιβλία υποτίθεται μεταφράστηκαν) το οποίο είναι συνώνυμο του "gory."
Κληρονομιά
Το 1999, ο Edward Gorey σχεδίασε το εξώφυλλο και οπισθόφυλλο ενός δίσκου, για τον φίλο του, Clif Hanger, τον ιδρυτή-στιχουργό-τραγουδιστή της punk rock μπάντας, The Freeze,από το Cape Cod της Μασαχουσέτης. Το άλμπουμ που ονομάζεται One False Move, βγήκε στα τέλη του 1999. Ο Gorey έγραψε επίσης, μαζί με τον Clif Hanger τους στίχους στο τραγούδι του συγκροτήματος "Alien Heads".
Ο Gorey αποτελεί μία εικονική φιγούρα στηνGoth υποκουλτούρα. Διάφορες θεματικές δραστηριότητες πάνω στις δουλειές του και διακοσμημένες στο χαρακτηριστικό του στυλ είναι κοινές στα περισσότερο Βικτωριανά στοιχεία της υποκουλτούρας, ιδιαίτερα οι χοροί κοστουμιών από την εποχή του Εδουάρδου ("Edwardian costume balls") που γίνονται ετησίως στο Σαν Φρανσίσκο και τοΛος Άντζελες, που περιλαμβάνουν παραστάσεις βασισμένες στη δουλειά του. Σε αυτή την περίπτωση το στυλ εποχής Εδουάρδου αναφέρεται λιγότερο στη συγκεκριμένη περίοδο της ιστορίας και περισσότερο στον ίδιο τον Gorey του οποίου οι χαρακτήρες απεικονίζονται φορώντας κοστούμια που διακυμαίνονται από εκείνα που φορούσαν στα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι τη δεκαετία του 1930.
Το μουσικό βίντεο του σκηνοθέτη Mark Romanek για το τραγούδι των Nine Inch Nails "The Perfect Drug" σχεδιάστηκε ειδικά για να μοιάζει με βιβλίο του Gorey, με οικεία στοιχεία του Gorey, όπως υπερμεγέθη δοχεία, παράξενα φυτά, και σκυθρωποί, χλομοί χαρακτήρες με κοστούμια εποχής Εδουάρδου. Επίσης, η Caitlín R. Kiernan έχει εκδόσει μια ιστορία μικρού μήκους με τίτλο "A Story for Edward Gorey" (Tales of Pain and Wonder, 2000), το οποίο περιλαμβάνει τη μαύρη κούκλα του Gorey.
Μια πιο άμεση αναφορά σχετικά με την επιρροή του Gorey στον κόσμο της μουσικής είναι ολοφάνερη στο The Gorey End, ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε το 2003 από τους Tiger Lillies και τους Kronos Quartet. Αυτό το άλμπουμ ήταν μια συνεργασία με τον Gorey, στον οποίο άρεσε η προηγούμενη δουλειά των Tiger Lillies τόσο πολύ που τους έστειλε ένα μεγάλο κουτί με αδημοσίευτη δουλειά του, η οποία προσαρμόστηκε έπειτα σε τραγούδια. Ο Gorey πέθανε χωρίς να ακούσει το ολοκληρωμένο άλμπουμ.
Το 1976 ο jazz συνθέτης Michael Mantler ηχογράφησε ένα άλμπουμ που λεγόταν The Hapless Child (Watt/ECM) με τους Robert Wyatt, Terje Rypdal, Carla Bley και Jack DeJohnette. Περιέχει μουσικές διασκευές των The Sinking Spell, The Object Lesson, The Insect God, The Doubtful Guest, The Remembered Visit και The Hapless Child. Τα τρία τελευταία τραγούδια συμπεριλαμβάνονται επίσης και στο Live άλμπουμ του 1987 με τους Jack Bruce, Rick Fenn και Nick Mason.
Στο κόμικ Perry Bible Fellowshipπου βρίσκεται στο διαδίκτυο υπάρχει ένα strip που ονομάζεται "The Throbblefoot Aquarium" το οποίο περιλαμβάνει εικονογραφήσεις στο στυλ του Gorey και μια μικρή υποσημείωση "συγνώμη, Edward Gorey."
Οι τίτλοι αρχής της σειράς του PBS Mystery! είναι βασισμένοι στην τέχνη του Gorey, σε μια κινούμενη διαδοχή σκηνοθετημένη σε συνεργασία με τον Derek Lamb.
Τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, το εμπόρευμα Gorey έγινε αρκετά δημοφιλές, με παραγεμισμένες κούκλες, φλυτζάνια, αυτοκόλλητα, αφίσες, και άλλα αντικείμενα διαθέσιμα σε εμπορικά κέντρα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η εταιρία του Jim Henson Company ανήγγειλε τα σχέδιά της να παράγει μια ταινία βασισμένη στο The Doubtful Guest που θα σκηνοθετηθεί από τον Brad Peyton. Η ημερομηνία προβολής της είναι άγνωστη. Δεν υπήρξαν και πολλές πληροφορίες από τότε που ανακοινώθηκε για πρώτη φορά, το 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί εικονογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί κριτικοί του κινηματογράφου
Ο Αιώνας των Φώτων (μυθιστόρημα)
Ο Αιώνας των Φώτων είναι ιστορικό μυθιστόρημα του Κουβανού συγγραφέα Αλέχο Καρπεντιέ που εκδόθηκε το 1962. Το έργο, που τοποθετείται χρονικά στην εποχή της Γαλλικής Επανάστασης, αλλά διαδραματίζεται κατά κύριο λόγο στην περιοχή της Καραϊβικής, έχει ως  πρωταγωνιστική μορφή τον ήρωα Βίκτορ Ουγκ (Victor Hugues, 1762-1826) και εκτυλίσσεται μέσα από τις εμπειρίες που βιώνουν τρεις νέοι, δύο αδέρφια και ο ξάδελφός τους, οι οποίοι αποτελούν και τους πραγματικούς πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, ο Βίκτορ Ουγκ υπήρξε ένα ιστορικό πρόσωπο που εστάλη στην Καραϊβική με σκοπό να διευρύνει τα όρια της επανάστασης και κατέληξε να μετατραπεί σε ηγεμόνα που πέτυχε μια σχετική πολιτική αυτονομία ως προς τη Γαλλία.
Υπόθεση
Το μυθιστόρημα βρίθει περιπετειών, οι οποίες τοποθετούνται στο ιστορικό πλαίσιο της δραματικής τελευταίας δεκαετίας του δέκατου όγδου αιώνα.
Το αφηγηματικό νήμα: Ο απόηχος της Γαλλικής Επανάστασης στην Καραϊβική. Οι κύριες τοποθεσίες της αφήγησης είναι η περιοχή της Καραϊβικής και η επαναστατημένη Γαλλία. Δευτερευόντως, μέσω ενός χρονικού άλματος που οδηγεί στην έκβαση του έργου, η Μαδρίτη σε ρόλο μάρτυρα των αναταραχών του Μαΐου του 1808.
Κάποια μέρα εμφανίζεται απροσδόκητα ένας Γάλλος που ονομάζεται Βίκτορ Ουγκ. Κατάγεται από τη Μασσαλία και εγκαθίσταται στον Άγιο Δομίνικο (στη μελλοντική Αϊτή). Επιθυμεί να συνάψει κάποια συμφωνία με τον ιδιοκτήτη της έπαυλης, για τον θάνατο του οποίου είναι προφανές ότι δεν έχει ενημερωθεί. Αφού ξεπεράσει την απογοήτευση, ο Γάλλος αποδεικνύεται εκπληκτικός σύντροφος των εφήβων στα παιχνίδια τους και εξαίρετος αφηγητής ιστοριών. Μοιάζει με ταχυδακτυλουργό που δεν σταματά να βγάζει άσους απ’ το μανίκι. Και προς επίρρωση του θαυμασμού των νέων φίλων του, παρέχει στον φιλάσθενο Εστέμπαν την ιατρική βοήθεια  του Ογκέ, ενός  φίλου του, μιγά από τη Μασσαλία,  που τους φαντάζει θεόσταλτη. Όμως ο Βίκτορ και ο Ογκέ είναι ελευθεροτέκτονες και ξένοι, δύο στοιχεία επαρκή για να εγείρουν υποψίες στις τοπικές αρχές. Πρέπει να εγκαταλείψουν την Κούβα. Τα πήγαινε-έλα της διαφυγής τους από την Κούβα έλκουν τη Σοφία και τον Εστέμπαν, οι οποίοι νιώθουν καταδικασμένοι σε μια Καραϊβική που συγκλονίζεται από την ταχεία εξάπλωση των επαναστατικών ιδεών και την εξέγερση των νέγρων στον Άγιο Δομίνικο. Τα γεγονότα οδηγούν τον Βίκτορ και τον Εστέμπαν στην άλλη όχθη του ωκεανού, σε μια Γαλλία στο ζενίθ της επανάστασης, που έχει δώσει στον κόσμο, λίγο νωρίτερα, τόσο συγκλονιστικές ειδήσεις, όπως την απόπειρα διαφυγής του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και τη σύλληψή του στη Βαρέν αν Αργκόν (Varennes-en-Argonne) (Ιούνιος 1791). Σε αυτό το σημείο ο Βίκτορ Ουγκ κάνει την είσοδό του στην ιστορία, καθώς θα επιστρέψει στην Καραϊβική επιφορτισμένος με επίσημα αξιώματα. Ο Εστέμπαν θα γίνει μάρτυρας της ανέλιξης και της κατάπτωσής του, με αποτέλεσμα να πληγωθεί ο νεανικός του ενθουσιασμός. Εξίσου σοβαρός θα είναι ο αντίκτυπος και στη Σοφία, για την οποία η αναμονή ενίσχυσε τη ρομαντική ατμόσφαιρα, διπλά ρομαντική στην περίπτωση της για τον Μασσαλό.
Ερμηνεία και ανάλυση
Το μυθιστόρημα αυτό εντάσσεται στο ονομαζόμενο νέο ιστορικό μυθιστόρημα, ονομασία που προέρχεται από τον κριτικό λογοτεχνίας Seymour Menton (1927), καθώς η εξιστόρηση των γεγονότων δε συντελείται από την οπτική γωνία των πρωταγωνιστικών μυθιστορηματικών χαρακτήρων, ούτε  βασίζεται στον Κανόνα της Ιστοριογραφίας,  αλλά η αφήγηση δομείται μέσω της οπτικής καθημερινών, κοινών ανθρώπων που δεν έχουν καταγραφεί από την επίσημη ιστορία. Δηλαδή, ο συσχετισμός των γεγονότων εδράζεται στη φωνή του «άλλου», εκείνου που δεν καταγράφεται στις ιστορικές αναφορές, και όχι στην επίσημη ιστορική αλήθεια.
Η λαιμητόμος, ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της Γαλλικής Επανάστασης, συμμετέχει ενεργά στο μυθιστόρημα, καθώς εμφανίζεται συνεχώς κατά τη διάρκεια της αφήγησης, αναφερόμενη απλώς ως «η Μηχανή».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Αλέχο Καρπεντιέ Κατηγορία:Ιστορικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ισπανικά μυθιστορήματα
Maroon 5
Οι Maroon 5 (Μαρούν Φάιβ) είναι ένα ροκ-ποπ συγκρότημα από το Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας. Ενώ ήταν ακόμη στο λύκειο, ο τραγουδιστής και κιθαρίστας του συγκροτήματος Άνταμ Λέβιν (Adam Levine), ο κιμπορντίστας Τζέζ Κάρμισελ (Jesse Carmichael), ο μπασίστας Μίκι Μέιντεν (Mickey Madden), καθώς και ο ντράμερ Ράιαν Ντάσικ (Ryan Dusick) δημιούργησαν μια μπάντα στο γκαράζ τους, η οποία λεγόταν Kara's Flowers και το 1997 κυκλοφόρησαν ένα τους άλμπουμ. Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα επανασυνδέθηκαν με τον κιθαρίστα Τζέιμς Βαλεντάιν (James Valentine) και πήραν μια πιο ποπ προσανατολισμένη κατεύθυνση ως Maroon 5. Το 2002 κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους Songs About Jane, το οποίο περιείχε τέσσερα τραγούδια : "Harder to Breathe", "This Love", "She Will Be Loved" και "Sunday Morning", τα οποία γνώρισαν μεγάλη επιτυχία και έγιναν χρυσά, πλατινένια, ακόμη και τρεις φορές πλατινένια σε πολλές χώρες του κόσμου.
Για να στηρίξουν το άλμπουμ τους ‘‘Songs About Jane’’ έκαναν εκτεταμένες περιοδείες το 2003–2005 και κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου δύο άλμπουμ από ζωντανές τους εμφανίσεις, κυκλοφόρησαν. Το συγκρότημα κέρδισε το βραβείο Grammy για τον Καλύτερο Νέο Καλλιτέχνη το 2005. Ο Ντάσικ άφησε το συγκρότημα το Σεπτέμβρη του 2006 λόγω τραυματισμών από τις συνεχόμενες συναυλίες και αντικαταστάθηκε από τον Ματ Φλυν (Matt Flynn). Το δεύτερο άλμπουμ των Maroon 5, ‘‘It Won't Be Soon Before Long’’ κυκλοφόρησε το 2007 και περιελάμβανε τα τραγούδια, το "Makes Me Wonder", το οποίο ήταν το πρώτο τους τραγούδι που έφτασε στο νούμερο ένα των 100 Πιο ‘‘Καυτών’’ Τραγουδιών του Billboard, το "Won't Go Home Without You" και "Wake Up Call". Η μπάντα τραγούδησε ζωντανά σε δύο περιοδείες μεταξύ Ιουνίου και Νοεμβρίου του 2007. Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου, μια συλλογή από ακυκλοφόρητα τραγούδια τους, κυκλοφόρησε.
Δύο άλλα άλμπουμ με τραγούδια τους από ζωντανές εμφανίσεις και ένα μικτό άλμπουμ κυκλοφόρησαν το 2008. Το τρίτο τους άλμπουμ ‘‘Hands All Over’’ κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ στις 21 Σεπτέμβρη του 2010. Από το ντεμπούτο τους το 2002, η μπάντα είχε πωλήσει πάνω από 10 εκατομμύρια άλμπουμ στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η μεγαλύτερή τους επιτυχία μέχρι τώρα είναι η συνεργασία τους με την Κριστίνα Αγκιλέρα (Christina Aguilera) για το τραγούδι "Moves like Jagger", πωλώντας 8 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και γι’αυτό χαρακτηρίστηκε ένα από τα τραγούδια που έχει κάνει τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών.
Το Μάρτιο του 2012, οι Maroon 5 ανακοίνωσαν το τέταρτό τους άλμπουμ, ‘‘Overexposed’’, το οποίο κυκλοφόρησε σχεδόν στα τέλη Ιούνιου του 2012. Το κυρίως τραγούδι σε συνεργασία με τον Wiz Khalifa, "Payphone", έφτασε στο νούμερο τρία των 100 Πιο ‘‘Καυτών’’ Τραγουδιών του Billboard και τελικά ανυψώθηκε στο νούμερο δύο. Το δεύτερο τραγούδι του άλμπουμ, "One More Night", έγινε το τρίτο νούμερο ένα τραγούδι του συγκροτήματος. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν το πολυαναμενόμενο άλμπουμ τους, V, το οποίο ενθουσίασε πολλούς από τους φαν τους και περιέχει διάσημες επιτυχίες όπως το Maps, Animals, Sugar, This Summer's Gonna Hurt Like MotherF***er και It Was Always You. Το 2016 κυκλοφόρησε το τραγούδι "Don't wanna know" και το 2017 κυκλοφόρησε το τραγούδι "Cold" χωρίς κάποιο άλμπουμ.
Δισκογραφία
as Kara's Flowers
Πηγές και παραπομπές
Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ Κατηγορία:Νικητές World Music Awards Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες Κατηγορία:Αμερικανικά pop συγκροτήματα Κατηγορία:Maroon 5
Εύα Κιουρί-Λαμπουίς
Η Εύα Κιουρί (Ève Denise Curie Labouisse) υπήρξε Γαλλίδα συγγραφέας.
Έπειτα από την κατάληψη της Γαλλίας από τους Ναζί το 1940, η Εύα εγκαταστάθηκε στην Αγγλία και εργάστηκε στο πλευρό των Συμμάχων και των Ελευθέρων Γάλλων. Το 1945 δημοσίευσε το "Ταξίδι Ανάμεσα στους Πολεμιστές", χρονικό του ταξιδιού της στα μέτωπα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Διορίστηκε σύμβουλος του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ το 1952 και υπηρέτησε στο Στρατιωτικό Σύμφωνο ως το γάμο της το 1954. Επί 15 χρόνια ήταν Διευθύντρια του Ταμείου του ΟΗΕ για τα Παιδιά (UNICEF).
Απεβίωσε στις 22 Οκτωβρίου του 2007 σε ηλικία 102 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Αμερικανοί βιογράφοι
Μικρή Ιταλία (Μανχάταν)
Η Μικρή Ιταλία (Piccola Italia) είναι γειτονιά στο Κάτω Μανχάταν της Νέας Υόρκης, γνωστή για τον μεγάλο ιταλικό πληθυσμό της. Οριοθετείται στα δυτικά από την Τριμπέκα και το Σόχο, στα νότια από την Τσαινατάουν, στα ανατολικά από το Μπάουερυ και την Κάτω Ανατολική Πλευρά και στα βόρεια από τη Νολίτα.
Ιστορία
Ο Μπιλ Τονέλι από το περιοδικό New York δήλωσε: «Κάποτε, η Μικρή Ιταλία ήταν σαν ένα νησιωτικό ναπολιτάνικο χωριό που ξαναδημιουργήθηκε σε αυτές τις ακτές, με τη δική της γλώσσα, έθιμα και την οικονομία και πολιτιστικά ιδρύματα». Η Μικρή Ιταλία δεν ήταν η μεγαλύτερη ιταλική γειτονιά στην πόλη της Νέας Υόρκης, καθώς το Ανατολικό Χάρλεμ (ή ιταλικό Χάρλεμ) είχε μεγαλύτερο ιταλικό πληθυσμό. Ο Τονέλι είπε ότι η Μικρή Ιταλία «ήταν ίσως η πιο φτωχή ιταλική γειτονιά της πόλης».
Το 1910 η Μικρή Ιταλία είχε σχεδόν 10.000 Ιταλούς και αυτή ήταν η κορύφωση του ιταλικού πληθυσμού της κοινότητας. Στις αρχές του 20ου αιώνα, πάνω από το 90% των κατοίκων του 14ου τμήματος ήταν ιταλικής καταγωγής. Ο Τονέλι είπε ότι αυτό σήμαινε "ότι οι κάτοικοι που άρχισαν να μετακινούνται σε πιο ευρύχωρες περιοχές σχεδόν μόλις έφτασαν". Μια τόσο πολύ αναπτυσσόμενη κοινότητα επηρέασε το «εργατικό κίνημα των ΗΠΑ στον 20ο αιώνα» αποτελώντας μεγάλο μέρος του εργατικού πληθυσμού στη βιομηχανία ενδυμάτων».
Πριν από το 2004, αρκετές πολυτελείς επιχειρήσεις εισήλθαν στο βόρειο τμήμα της περιοχής μεταξύ του Χιούστον και της οδού Κένμαρ. Ο Τονέλι ανέφερε: "Οι τιμές των ακινήτων αυξήθηκαν, καθιστώντας ακόμη πιο δύσκολο για τους παλιούς - κατοίκους και επιχειρηματίες - να συνεχίσουν να ζουν εκεί". Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, οι περιοχές κάτω από την οδό Χιούστον αποκόπηκαν για το υπόλοιπο φθινόπωρο του 2001. Η γιορτή του Σαν Τζενάρο, που είχε προγραμματιστεί για τις 13 Σεπτεμβρίου, αναβλήθηκε. Οι επιχειρήσεις από την Οικονομική Περιοχή μειώθηκαν σημαντικά, λόγω του κλεισίματος του Park Row, το οποίο συνέδεε την Τσάιναταουν και το Πολιτικό κέντρο ως αποτέλεσμα, οι κάτοικοι της Μικρής Ιταλίας και της Τσάιναταουν υπέφεραν. Ο Τονέλι ανέφερε ότι τα γεγονότα μετά την 11η Σεπτεμβρίου "περιέργως, κατέληξαν να παρακινούν όλες αυτές τις νέες προσπάθειες για να σωθεί ό,τι έχει απομείνει από την παλιά γειτονιά".
Το 2004 ο Τονέλι ανέφερε: «Σήμερα, η Μικρή Ιταλία είναι ένα μωσαϊκό—50 περίπου εστιατόρια και καφετέριες που εξυπηρετούν τουρίστες, καλύπτοντας μια πυκνή γειτονιά κατοικιών που μοιράζονται νέοι Κινέζοι μετανάστες, νεαροί Αμερικανοί που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά το Σόχο, και μερικοί που παραμένουν αληθινοί Ιταλοί». Αυτό το συναίσθημα έχει επίσης απηχηθεί από τον ιστότοπο ιταλικού πολιτισμού και κληρονομιάς ItalianAware. Ο ιστότοπος έχει χαρακτηρίσει την κυριαρχία των Ιταλών στην περιοχή «σχετικά βραχύβια». Αυτό το αποδίδει στη γρήγορη οικονομική ευημερία που πέτυχαν πολλοί Ιταλοί, η οποία τους επέτρεψε να εγκαταλείψουν τη στενή γειτονιά για περιοχές στο Μπρούκλιν και στο Κουίνς. Ο ιστότοπος συνεχίζει επίσης δηλώνοντας ότι η περιοχή αυτή τη στιγμή αναφέρεται ως Μικρή Ιταλία περισσότερο από νοσταλγία παρά ως αντανάκλαση ενός αληθινού εθνοτικού πληθυσμού.
Το 2010, η Μικρή Ιταλία και η Τσάιναταουν περιλήφθηκαν σε μια ενιαία ιστορική συνοικία στο Εθνικό Μητρώο Ιστορικών Τόπων. Η μικρή Ιταλία, σε αυτό το σημείο, συρρικνώθηκε γρήγορα.
Δημογραφικές αλλαγές
μικρογραφία|350x350εσ|Οι κάτοικοι στη Μικρή Ιταλία πανηγυρίζουν, μία ώρα αφότου η [[Εθνική Ιταλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|ιταλική ομάδα ποδοσφαίρου κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006]] Οι New York Times έστειλαν τους δημοσιογράφους τους για να χαρακτηρίσουν τη γειτονιά Μικρή Ιταλία/Μάλμπερι τον Μάιο του 1896:"Είναι εργάτες. Εργάτες όλων των βαθμίδων χειρωνακτικής εργασίας. Είναι τεχνίτες, είναι άχρηστοι, και εδώ κατοικούν και οι κουρελοσυλλέκτες...Υπάρχει μια αποικία Ιταλών που θα μπορούσε να ονομαστεί η εμπορική ή καταστηματαρχική κοινότητα των Λατίνων. Εδώ υπάρχουν κάθε λογής καταστήματα, πανσιόν, παντοπωλεία, εμπορικά καταστήματα φρούτων, ράφτες, υποδηματοποιοί, έμποροι κρασιών, εισαγωγείς, κατασκευαστές μουσικών οργάνων...Υπάρχουν συμβολαιογράφοι, δικηγόροι, γιατροί, φαρμακοποιοί, νεκροθάφτες...Υπάρχουν περισσότεροι τραπεζίτες μεταξύ των Ιταλών από οποιονδήποτε άλλο ξένο εκτός από τους Γερμανούς στην πόλη." Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες επέτρεψαν τη μετανάστευση από την Κίνα, το παραδοσιακό όριο της Τσάιναταουν στην οδό Κανάλ έχει φτάσει βόρεια στη Μικρή Ιταλία. Μέχρι τη δεκαετία του 1990, ενώ παρέμεναν πολλές ιταλικές επιχειρήσεις, τα τετράγωνα μεταξύ των οδών Κανάλ και Κένμαρ είχαν πάρει την αίσθηση της Τσάιναταουν, αν και οι ντόπιοι συνεχίζουν να αναφέρονται στην περιοχή (συμπεριλαμβανομένου του Νολίτα) ως Μικρή Ιταλία.
Το 2004, ο Τονέλι επανεξέτασε το θέμα, λέγοντας: «Η Μικρή Ιταλία μπορεί πάντα να αντέχει ως ένα υπαίθριο θεματικό πάρκο της ευρωπαϊκής μετανάστευσης του δέκατου ένατου και του εικοστού αιώνα στο Lower East Side... Αλλά θα περάσετε πολύ καιρό στη γειτονιά πριν ακούσετε κάποιον να μιλάει ιταλικά, και μετά ο ομιλητής θα είναι ένας τουρίστας από το Μιλάνο.» Ο Τονέλι πρόσθεσε: «Πρέπει να επιβραδύνεις το βλέμμα σου για να βρεις τους γείτονες σε αυτή τη γειτονιά, γιατί είναι τόσο συγκλονισμένοι και περισσότεροι από τους τουρίστες. Αλλά μόλις εστιάσετε, μπορείτε να τους δείτε, να στέκονται (ή να κάθονται) στα διάκενα, να παρακολουθούν τη σκηνή, όπως η ομάδα ανδρών, κυρίως ηλικιωμένων πολιτών, που περιπλανώνται ικανοποιημένοι κάτω από μια τέντα στην οδό Μάλμπερι"
Μέχρι το 2010, η κοινοτική έρευνα των ΗΠΑ διαπίστωσε ότι κανένας από τους ανθρώπους που ζούσαν στη Μικρή Ιταλία δεν γεννήθηκε στην Ιταλία και το 5% των κατοίκων ταυτοποιούνταν ως Ιταλοαμερικανοί.
Πολιτιστικά αξιοθέατα
μικρογραφία|350x350εσ|Οδός Μάλμπερι στη Μικρή Ιταλία Η Μικρή Ιταλία φιλοξενούσε δεκάδες εστιατόρια που σερβίρουν αυθεντική ιταλική κουζίνα, αλλά μεταξύ Μαρτίου 2013 και Μαρτίου 2014, οκτώ εστιατόρια έκλεισαν.
Από το 2004, το ίδρυμα Sorrento Lactalis χρηματοδοτεί πολιτιστικές εκδηλώσεις της γειτονιάς στη Μικρή Ιταλία.
Η γιορτή του Σαν Τζενάρο αρχικά ήταν κάποτε μόνο μια μονοήμερη θρησκευτική μνήμη. Ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1926 με τη νέα άφιξη μεταναστών από τη Νάπολη. Οι Ιταλοί μετανάστες συγκεντρώθηκαν κατά μήκος της Οδού Μάλμπερι στη Μικρή Ιταλία του Μανχάταν για να γιορτάσουν τον Άγιο Τζενάρο ως προστάτη Άγιο της Νάπολης. Η γιορτή του Σαν Τζενάρο είναι μια μεγάλη οδική έκθεση, διάρκειας 11 ημερών, που πραγματοποιείται κάθε Σεπτέμβριο κατά μήκος της Οδού Μάλμπερι μεταξύ των οδών Χιούστον και Κανάλ.
Το φεστιβάλ είναι μια ετήσια γιορτή του ιταλικού πολιτισμού και της ιταλοαμερικανικής κοινότητας. Το 1995 ο Μορτ Μπέρκοβιτς έγινε ο διευθυντής μιας κοινοτικής ομάδας που είχε δημιουργηθεί για να αναλάβει τη διαχείριση της γιορτής του Σαν Τζενάρο. Από τότε, ο Μπέρκοβιτς ασχολήθηκε με άλλες ψυχαγωγικές δραστηριότητες στη Μικρή Ιταλία, όπως το καλοκαίρι, το Καρναβάλι, την Ημέρα του Κολόμβου και τις Χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις.
Ο Ρίτσαρντ Άλμπα, κοινωνιολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ωλμπανι, είπε: «Το συναρπαστικό μέρος εδώ είναι ο τρόπος με τον οποίο ο εθνοτικός τουρισμός —όχι μόνο από Ιταλοαμερικανούς αλλά από ανθρώπους που θέλουν να δουν ένα αυθεντικό αστικό χωριό— κρατά αυτές τις γειτονιές."
Η Μικρή Ιταλία φιλοξενεί επίσης το Alleva Dairy, το παλαιότερο τυροκομείο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το κατάστημα ιδρύθηκε το 1892 και βρίσκεται στη οδό Γκραντ.
Οι κάτοικοι της μικρής Ιταλίας έχουν βιώσει το οργανωμένο έγκλημα από τις αρχές του 20ου αιώνα. Ισχυρά μέλη της ιταλικής μαφίας έχουν δράσει στη Μικρή Ιταλία.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Η Μικρή Ιταλία ήταν ο τόπος της φανταστικής οικογένειας Κορλεόνε που απεικονίζεται στο μυθιστόρημα Ο Νονός και στις τρεις ταινίες που βασίζονται σε αυτό. Είναι επίσης το σκηνικό για την ταινία του 1973 Μάρτιν Σκορσέζε Κακόφημοι Δρόμοι, με πρωταγωνιστές τους Χάρβεϊ Καϊτέλ και Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ο τελευταίος από τους οποίους μεγάλωσε επίσης στη γειτονιά, και την ταινία του Λυκ Μπεσσόν του 1994 Léon: The Professional, με πρωταγωνιστές τους Ζαν Ρενό, Γκάρι Όλντμαν και Νάταλι Πόρτμαν. Απεικονίζεται επίσης στη σειρά The Sopranos, στο φινάλε με τίτλο " Made in America ", όπου ένας χαρακτήρας κατεβαίνει ένα τετράγωνο και βρίσκεται στην Τσάιναταουν και δείχνει πόσο συρρικνώθηκε η Μικρή Ιταλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νέα Υόρκη
Καστανιά Λακωνίας
Η Καστανιά Λακωνίας (ή Καστάνιτσα ή Καστάνια) είναι χωριό που ανήκει στα Μανιάτικα Μπαρδουνοχώρια της Λακωνίας. Ανήκει στο Δ. Δ. Σμύνους του Δήμου Ανατολικής Μάνης του Νομού Λακωνίας. Βρίσκεται 28 χλμ. Β.Δ. του Γυθείου σε υψόμετρο 780 μ. στις νοτιοανατολικές πλαγιές του Ταϋγέτου. Λίγο υψηλότερα βρίσκεται η Ιερά Μονή της Παναγίας Γιάτρισσας Ταϋγέτου.
Ονομασία
Η Καστάνια απαντάται στο ποίημα του Νηφάκη του 1789, στον Ληκ το 1805 ως Kastanitza, στη στατιστική της Exped.Scient. το 1829 ως Καστάνιτζα. Οι Μανιάτες την ονόμαζαν Μικρή Καστάνια ή Καστάνιτσα για να την ξεχωρίζουν απο την Καστάνια της Μεσσηνιακής Μάνης.
Ιστορία
Είναι πατρίδα του Παναγιώταρου Βενετσανάκη και έμεινε γνωστή από την πολιορκία της τον Ιούλιο του 1780 (Πολιορκία της Καστανίτσας) από 14.000 Τούρκους, με σκοπό την εξόντωση του Παναγιώταρου, αλλά και του Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνη (πατέρα του Γέρου του Μοριά), την οποία και τελικά πέτυχαν μετά από αποτυχημένη έξοδο των πολιορκημένων στις 19 προς 20 Ιουλίου 1780 ύστερα από δώδεκα μέρες γενναίας αντίστασης.
Η πολιορκία του Κροκόδειλου Κλαδά το 1481 από τους Τούρκους επίσης συνέβη στη Καστάνιτσα.
Ο δήμος Μελιτίνης της επαρχίας Λακεδαίμονος Γ΄ τάξεως, ο οποίος συστάθηκε με βασιλικό διάταγμα το 1835, περιελάμβανε τα χωριά Καστάνιτσα, Σελεγούδι, Άγιος Νικόλαος, Κόκκινα Λουριά, Μαλτσίνα, Αρχοντικό. Το 1912 χωρίστηκαν σε κοινότητες. Το 1998 τα χωριά ενσωματώθηκαν στον νέο Δήμο Σμύνους Λακωνίας που δημιουργήθηκε. Με τη θέσπιση καλλικρατικών δήμων το 2010 και τη δημιουργία πέντε συνολικά δήμων στη Λακωνία, ο Δήμος Σμύνους εντάχθηκε στο Δήμο Ανατολικής Μάνης Π.Ε. Λακωνίας.
Γεωγραφία
Γειτονικά χωριά το Σελεγούδι, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 5 χλμ νότια, ο Άγιος Νικόλαος, τα Κόκκινα Λουριά και η Μέλισσα (Μαλτσίνα). Η φυσική οχυρωματική της θέση της έδινε το δικαίωμα να είναι ο άγρυπνος φρουρός της περιοχής ενάντια στους Τουρκομπαρδουνιώτες, που λυμαίνονταν την περιοχή της Βαρδούνιας Λακωνίας προεπαναστατικά.
Τα χωριά Αρχοντικό, Μέλισσα, Κόκκινα Λουριά, Άγιος Νικόλαος, Σελεγούδι και Καστάνια ανήκαν, κατά τη δεύτερη Τουρκοκρατία 1715-1821, στη Μάνη και όχι στα Μπαρδουνοχώρια. Στη Μάνη ανήκαν μόνο τα παραπάνω 6 χωριά που αποτελούσαν την καπετανία του Παναγιώταρου Βενετσανάκη, γιατί σε αυτά ζούσαν μόνο Έλληνες και δεν χτίστηκε ποτέ πύργος Τουρκομπαρδουνιωτών, χωρίζονταν δε από τα υπόλοιπα χωριά από τον ποταμό Σμήνο. Ο Γ. Καψάλης εντάσσει τα χωριά αυτά στα Μπαρδουνοχώρια, αλλά διευκρινίζει ότι υπάγονται στη Μάνη.
Τα Μπαρδουνοχώρια Λακωνίας βρίσκονται σε νευραλγικό σημείο του νομού, αφού είναι ο συνδετικός κρίκος της Σπάρτης με την Μάνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας
Χοσβάιν φαν ντερ Βάιντεν
Ο Χοσβάιν φαν ντερ Βάιντεν (φλαμανδικά: Goswin van der Weyden (αναφέρεται και ως Goossen), 1455–1543) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της Αναγέννησης, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Αμβέρσα.
Βιογραφία
Ο Χοσβάιν φαν ντερ Βάιντεν γεννήθηκε το 1455 στις Βρυξέλλες. Ήταν γιος του Πέτερ και εγγονός του Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν. Το 1497 έγινε πολίτης της Λίερ, αλλά τελικά εγκαταστάθηκε στην Αμβέρσα, όπου καταγράφεται, από το 1503 ως το 1530, ως μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης, στην οποία και απεβίωσε.
Ζωγράφισε μια σειρά έργων για την μονή του Tongerlo, συμπεριλαμβανομένου ενός ρετάμπλ, το οποίο είχε παραγγείλει ο Ηγούμενος της μονής Αντόνιους Τσχρόοτεν ( Antonius Tsgrooten) για το παρεκκλήσιο της Αγίας Ντύμφνα (Dymphna). Επίσης, το τρίπτυχο Colibrant (1516), το οποίο βρίσκεται στην εκκλησία του Αγίου Χομμάρους (Sint-Gummaruskerk) του Λίερ αποδίδεται σε αυτόν. Το τρίπτυχό του Ο Ιησούς στον Ναό βρίσκεται σήμερα στο Εθνικό Μουσείο Αρχαίας Τέχνης της Λισαβόνας.
Martin Baltimore
Το Martin 187 Baltimore ήταν ελαφρύ δικινητήριο επιθετικό/βομβαρδιστικό αεροσκάφος κατασκευασμένο από την Glenn L. Martin Company στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για να επιτραπεί η παροχή των αεροσκαφών στην Βρετανική Αεροπορία, στα πλαίσια του προγράμματος δανεισμού και μισθώσεων (που ακολούθησε η Αμερικανική κυβέρνηση μεταξύ του 1941 και του 1945), δόθηκε από την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία ο κωδικός A-30. Το Baltimore δεν χρησιμοποιήθηκε σε μάχη από τις Αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, αλλά είδε υπηρεσία με τις πολεμικές αεροπορίες της Βρετανίας, του Καναδά, της Αυστραλίας, της Νοτίου Αφρικής, της Ελλάδας και της Ιταλίας.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Μοντέλο 187 αναπτύχθηκε από το Martin 167 Maryland, έχοντας βαθύτερη άτρακτο και ισχυρότερες μηχανές.
Αρχικά σχεδιάστηκε για τη Γαλλία, σαν ένα κοινό πρόγραμμα τον Μάιο του 1940 από την Αγγλογαλλική Επιτροπή Προμηθειών, για να αντικαταστήσει το Maryland. Μετά την πτώση της Γαλλίας όμως η RAF ήταν εκείνη που τον Μάιο του 1940 παρέλαβε 400 αεροσκάφη, τα οποία και μετονόμασε σε Baltimore. Με την έναρξη του προγράμματος δανεισμού και μισθώσεων η Βρετανοί παρέλαβαν δύο ακόμα παρτίδες αεροσκαφών των 575 και 600 αεροσκαφών αντίστοιχα.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το πρώτο Βρετανικό αεροσκάφος παραδόθηκε στα τέλη του 1941 εξοπλίζοντας τις επιχειρησιακές εκπαιδευτικές μονάδες. Η ΡΑΦ χρησιμοποίησε τα Baltimore επιχειρησιακά στα πολεμικά θέατρα της Μεσογείου και της Βορείου Αφρικής.
Πολλοί χρήστες εντυπωσιάστηκαν από την αναβάθμιση τον ικανοτήτων που το Baltimore εμφάνιζε σε σχέση με τα παλαιότερα αεροσκάφη όπως το Blenheim. Παρόλο που οι χρήστες του Baltimore εγκωμίαζαν το αεροσκάφος για το βαρύ οπλισμό του, τη δομική αντοχή, την ικανότητα ελιγμών, την ακρίβεια στους βομβαρδισμούς και τις σχετικά υψηλές αποδόσεις του, τα πληρώματα παραπονιούνταν για τους περιορισμένους χώρους του, όπως και στο προηγούμενο Maryland. Λόγω της στενής ατράκτου του ήταν σχεδόν αδύνατο για τα μέλη του πληρώματος να αλλάξουν τις θέσεις κατά τη διάρκεια της πτήσης εάν κάποιος πληγωνόταν, γεγονός κοινό για τα περισσότερα ελαφρά βομβαρδιστικά αεροσκάφη της εποχής όπως το Hampden, το Boston και το Blenheim. Το Baltimore είχε ένα πολύ χαμηλό ποσοστό απωλειών με την πλειοψηφία των απωλειών να προέρχεται από επιχειρησιακά ατυχήματα.
Το Baltimore υπηρέτησε σε περιορισμένους αριθμούς στο Αεροπορικό σκέλος του Βρετανικού Ναυτικού, εξοπλιζόμενο με αεροσκάφη που μεταφέρθηκαν από τη RAF στη Μεσόγειο, ώστε να εξοπλίσουν μια μοίρα το 1944. Η RAF μετέφερε επίσης αεροσκάφη και σε άλλους συμμάχους στη περιοχή της Μεσογείου. Μετά από τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας το 1943 μια μοίρα, επανδρωμένη από ιταλικά πληρώματα, εξοπλίστηκε με πρώην βρετανικά Baltimore, δημιουργώντας έτσι το Stormo Baltimore. Οι Ιταλοί είχαν αρκετά ατυχήματα κατά την διάρκεια της εκπαίδευσής τους στα Baltimore, με την πλειοψηφία των ατυχημάτων να συμβαίνουν κατά τη διάρκεια των απογειώσεων και των προσγειώσεων λόγω της αρκετά υψηλής φόρτισης των πτερύγων, της υψηλής ταχύτητας προσέγγισης και προβλημάτων κατευθυντήριας σταθερότητας κατά τη διάρκεια της απογείωσης. Οι Ιταλοί χρησιμοποίησαν τα Baltimore για περίπου έξι μήνες. Πολλές από τις επιχειρήσεις έγιναν πάνω από Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα, όπου που παρείχαν εναέρια υποστήριξη για τις αντιστασιακές δυνάμεις ή πραγματοποιούσαν ρίψεις προμηθειών.
Σε ανθυποβρυχιακούς ρόλους, το αεροσκάφος βύθισε οκτώ υποβρύχια.
Όλα τα Baltimore αποσύρθηκαν από την ενεργό υπηρεσία το 1949.
Σε Ελληνική υπηρεσία
Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία άρχισε να παραλαμβάνει τα πρώτα Baltimore από την RAF στις 13 Σεπτεμβρίου του 1943, σε αντικατάσταση των Bristol Blenheim Mk V, και εντάχθηκαν στην 13η Μοίρα Ελαφρού Βομβαρδισμού. Αρχικά τα Baltimore της 13 ΜΕΒ έδρευαν σε βάσεις της Βόρειας Αφρικής και εκτελούσαν αποστολές συνοδείας νηοπομπών, ανθυποβρυχιακών περιπολιών και αναγνώρισης. Έφερε τετραμελές πλήρωμα και συνήθως το τέταρτο μέλος ήταν Βρετανός, σε ρόλο ασυρματιστή-πολυβολητή. Τον Μάιο του 1944 η Μοίρα μεταφέρθηκε στην Ιταλία και εντάχθηκε στην Balkan Air Force, αναλαμβάνοντας αποστολές βομβαρδισμού στόχων τακτικής και στρατηγικής σημασίας στη Γιουγκοσλαβία και τη βόρεια Ιταλία. Το φθινόπωρο του 1944 η 13 ΜΕΒ, εξοπλισμένη με 16 Baltimore Mk V επιστρέφει στην Ελλάδα και αναλαμβάνει αποστολές κατά γερμανικών στόχων στα νησιά του Αιγαίου.
Τα Βaltimore επιστράφηκαν στους Βρετανούς μεταξύ του 1945 - 1946. Συνολικά στην Ελληνική Αεροπορία υπηρέτησαν 79 αεροσκάφη.
Εκδόσεις
thumb|300px|right|Αεροσκάφος Martin A-30 Baltimore Έφερε δύο πυροβόλα των 0.50-inch (12.7-mm) σε ηλεκτρικό ραχαίο πυργίσκο οπλισμού. Ονομάστηκε A-30 από τη USAAF. Κατασκευάστηκαν 281 αεροσκάφη.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Πηγή: Jane's Fighting Aircraft of World War II
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
B B B B
Ηρώδης της Χαλκίδας
Ο Ηρώδης Ε΄ (απεβ. 48-49 μ.Χ.) ήταν κυβερνήτης ("βασιλιάς") της Χαλκίδας στη Συρία, υποτελής βασιλιάς στη Ρώμη.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αριστοβούλου διαδόχου της Ιουδαίας (γιου τού Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου) και της Βερενίκης. Μητέρα της Βερενίκης ήταν η Σαλώμη Α΄, αδελφή του Ηρώδη Α΄, δηλ. οι γονείς του ήταν εξαδέλφια. Αδέλφια του Ηρώδη ήταν ο Ηρώδης Αγρίππας Α΄ βασιλιάς της Ιουδαίας και η Ηρωδιάς.
Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του, Μαριάμνη, και απέκτησε γιο τον Αριστόβουλο, που επίσης έγινε κυβερνήτης της Χαλκίδας. Όταν η Μαριάμνη απεβίωσε, ο Ηρώδης νυμφεύτηκε την ανιψιά του Βερενίκη, κόρη του αδελφού του Ηρώδη Αγρίππα Α΄.
Περί το 41 μ.Χ., έπειτα από αίτημα του Ηρώδη Αγρίππα Α΄, ο Αυτοκράτορας Κλαύδιος του χορήγησε τον τίτλο του κυβερνήτη της Χαλκίδας, μίας περιοχής βόρεια της Ιουδαίας, με τον τίτλο του βασιλιά. Τρία έτη μετά, έπειτα από το τέλος τού αδελφού του αυτού, τού δόθηκε η αρμοδιότητα του ναού της Ιερουσαλήμ και ορίστηκε αρχιερέας του ναού. Κατά τα επόμενα 4 έτη που ασκούσε το δικαίωμά του, όρισε δύο αρχιερείς, τον Ιωσήφ γιο του Καμύδους (44-46) και τον Ανανία, γιο του Νεδεβέου (π. 47-52).
Απεβίωσε το 48 μ.Χ. και η Χαλκίδα δόθηκε στον ανιψιό του Ηρώδη Αγρίππα Β΄ βασιλιά της Ιουδαίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαριάμνη Ε΄, κόρη του Ιωσήφ Β΄ (γιου του Ιωσήφ Α΄, αδελφού του Ηρώδη Α΄) και της Ολυμπιάδας (κόρης του Ηρώδη Α΄) και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία
Βιττόριο Πότσο
Ο Βιττόριο Πότσο (ιταλ. Vittorio Pozzo, Τορίνο, 2 Μαρτίου 1886 – Τορίνο, 21 Δεκεμβρίου 1968) ήταν Ιταλός προπονητής ποδοσφαίρου διάσημος για την κατάκτηση με την Εθνική Ομάδα της Ιταλίας των Μουντιάλ (Παγκόσμιο Κύπελλο) του 1934 και 1938. Υπό τις οδηγίες του η Σκουάντρα Ατζούρα (προσωνύμιο της ιταλικής Εθνικής Ομάδας - γαλάζια ομάδα) κατέκτησε επίσης το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου του 1936 και το χάλκινο στους Ολυμπιακούς του 1928 στο Άμστερνταμ. Επί των ημερών του η Ιταλία έζησε τις μεγαλύτερες στιγμές της ποδοσφαιρικής της ιστορίας και πέτυχε ένα σπουδαίο σερί μένοντας αήττητη από το Δεκέμβρη του 1934 μέχρι το 1939. Υπήρξε επίσης ο εμπνευστής της Μεθόδου (Metodo), σύστημα τακτικής το οποίο χάρισε τόσες επιτυχίες στο ιταλικό ποδόσφαιρο. Είναι ο μόνος προπονητής στην ιστορία του ποδοσφαίρου που έχει κερδίσει δύο Παγκόσμια Κύπελλα.
Περίοδος 1886-1928
Γνωστός με το προσωνύμιο Ο γερο - δάσκαλος (Il Vecchio Maestro), άσκησε καθήκοντα ομοσπονδιακού προπονητή επί των ημερών του καθεστώτος των μελανοχιτώνων του Μπενίτο Μουσολίνι. Ήταν αυταρχικός και γνωστός αγγλόφιλος. Η αυταρχικότητα του χαρακτήρα του και η γενικότερη πειθαρχία που χαρακτήριζε το καθεστώς του Μουσολίνι, τού επέτρεψε να έχει τον απόλυτο έλεγχο στους παίκτες του, σε βαθμό που ποτέ δεν ήταν τόσο μεγάλος μετά την πτώση του φασισμού.
Στα πρώτα παραγωγικά του χρόνια ο Πότσο, ο οποίος προερχόταν από σχετικά ευκατάστατη οικογένεια, ταξίδεψε σε πολλά μέρη. Προσωπικότητα ευρυμαθής με ποικίλα ενδιαφέροντα. Σπούδασε στο Μάντσεστερ της Αγγλίας στη στροφή του 20ού αιώνα, όπου και γνώρισε παρακολουθώντας προπονήσεις ποδοσφαίρου τον άσο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Τσάρλι Ρόμπερτς, ο οποίος έπαιζε στη θέση του σέντερ-χαφ (ο πολυτάλαντος μέσος σε θέση δημιουργού, κεντρικός μέσος στο σύστημα της πυραμίδας 2-3-5, όλο το παιχνίδι της Γιουνάιτεντ περνούσε από τα πόδια του) και τον, σε θέση μέσα αριστερά επιθετικό της Ντέρμπι Κάουντι, θρυλικό Στιβ Μπλούμερ.
Αγάπησε πολύ αυτό το νέο άθλημα με αποτέλεσμα να παίξει και ο ίδιος επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην Ελβετία και συγκεκριμένα στη Γκρασχόπερς (Ακρίδες) της Ζυρίχης την περίοδο 1905-06. Στη συνέχεια επέστρεψε στην πατρίδα του όπου και συμμετείχε στην ίδρυση της Τορίνο (ομάδα που σημάδεψε το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο τη δεκαετία του '40), τον Δεκέμβριο του 1906. Με την Τορίνο αγωνίστηκε από το 1906 έως το 1911 οπότε και σταμάτησε την καριέρα του ως παίκτης.
To 1912 η ιταλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία τού ανέθεσε να καθοδηγήσει την ιταλική Εθνική Ομάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης, σε ηλικία μόλις 26 ετών. Στους Αγώνες αυτούς η Ιταλία αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο χάνοντας στον κρίσιμο νοκ άουτ αγώνα με 3-2 από τη Φινλανδία στο Τράνεμπουργκ. Το ματς είχε διαιτητεύσει μια μεγάλη μορφή του αυστριακού και ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, ο Ούγκο Μάισλ.
Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σουηδίας ανέλαβε την Τορίνο την οποία κοουτσάρισε στο Καμπιονάτο (ιταλικό πρωτάθλημα) το διάστημα 1912-1924. Στο διάστημα αυτό, επειδή ο μισθός του δεν ήταν μεγάλος, εργάστηκε παράλληλα ως διοικητικό στέλεχος στην εταιρεία Πιρέλλι. Πολέμησε επίσης στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918) με τις ιταλικές δυνάμεις στο μέτωπο των Άλπεων εναντίον των Αυστριακών.
Επιστροφή στον πάγκο των Ατζούρι
thumb|upright|Η Μέθοδος (2-3-2-3), τακτικός σχηματισμός τον οποίο εμπνεύστηκε ο Πότσο
Τον Δεκέμβριο του 1929 κάθισε ξανά στον πάγκο της ιταλικής Εθνικής Ομάδας. Το 1930 κατέκτησε το Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης (πρόδρομο του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, κύπελλο που είχε μορφή Λίγκας με διπλά παιχνίδια εντός και εκτός έδρας) νικώντας στο άκρως σημαντικό τελευταίο παιχνίδι 5-0 τους Ούγγρους μέσα στη Βουδαπέστη, κατατασσόμενος πρώτος με 11 βαθμούς, ένα βαθμό διαφορά από τη δεύτερη ομάδα της κατάταξης.
Ο Πότσο ήταν το απόλυτο αφεντικό στην ομάδα. Μέγας τακτικιστής, απέδιδε μεγάλη σημασία στην πειθαρχία και την τακτική προσήλωση στο παιχνίδι. Μετά την ήττα-αποκλεισμό από την Ισπανία στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930 στην Ουρουγουάη, δεν δίστασε να θέσει εκτός ομάδας τον αρχηγό της ομάδας Αντόλφο Μπαλοντσιέρι (στράικερ), τον ηγέτη στο χάλκινο μετάλλιο των Ολυμπιακών Αγώνων του 1928 και στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κεντρικής Ευρώπης το 1930, διεθνή επί δεκαετία και ποδοσφαιριστή με μεγάλη επιρροή στους συμπαίκτες του, στα μέσα και στους φιλάθλους.
Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1934 (η διοργανώτρια χώρα έδινε τότε προκριματικά) η Ιταλία δεν ξεκίνησε καλά. Η Αυστρία και η Τσεχοσλοβακία τη νίκησαν ενώ η ήττα από την Ουγγαρία αποσοβήθηκε την τελευταία στιγμή χάρις σε ένα χαμένο πέναλτι. Αμέσως ο Πότσο χωρίς να υπολογίσει την κριτική των μέσων περί παλινδρομήσεων, επανέφερε στην ομάδα τον πρώτο σκόρερ της Μπολόνια, Άντζελο Σκιάβιο (στράικερ). Στα τέλη δε εκείνων των προκριματικών, με τη δεύτερη ήττα από την Αυστρία μέσα στο Τορίνο με 4-2, τον Φλεβάρη του '34, και παρά την πρόκριση στο Μουντιάλ, πήρε και δεύτερο κεφάλι αρχηγού, εκείνο του Ουμπέρτο Καλιγκάρις (δεξιού αμυντικού στους δυο αμυντικούς του συστήματος 2-3-5).
Η δεκαετία του '30
Οδήγησε την Εθνική ομάδα της Ιταλίας την περίοδο 1931-1948 φθάνοντας στην κατάκτηση δύο Παγκοσμίων Κυπέλλων (το 1934 και το 1938) και του χρυσού μεταλλίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Τορίνο ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA
Αντρέας Καυκαλιάς
Ο Αντρέας Καυκαλιάς (Λεμεσός, 21 Οκτωβρίου 1971) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2011 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ.
Βιογραφικά Στοιχεία
Είναι νυμφευμένος με την Αγαθονίκη Λαζάρου και έχει δύο υιούς και μία κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Στις Δημοτικές εκλογές του 2006 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Λεμεσού με το ΑΚΕΛ. Την περίοδο 2003-2009 ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου (ΟΝΕΚ). Την περίοδο 2008-2009 ήταν μέλος του Αντιναρκωτικού Συμβουλίου Κύπρου. Από το 2008 είναι μέλος του Επαρχιακού Πολιτιστικού Γραφείου του ΑΚΕΛ Λεμεσού, από το 2011 μέλος του Γραφείου Παιδείας της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ, από το 2015 μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ και από το ίδιο έτος μέλος του Αθλητικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2011 εκλέχθηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΑΚΕΛ για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2016 για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας και Φυσικών Πόρων. Είναι πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας και Φυσικών Πόρων και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού. Επιπλέον, είναι αρχηγός της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη.
Επανεκλέγηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Φρέντερικ Σάνγκερ
Ο Φρέντερικ Σάνγκερ, αγγλ. Frederick Sanger (13 Αυγούστου 1918 – 19 Νοεμβρίου 2013) ήταν Βρετανός βιοχημικός που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Χημείας δύο φορές (ο ένας από τους δύο ανθρώπους στην ιστορία που έχουν κερδίσει δύο φορές το βραβείο σε μία κατηγορία - ο άλλος είναι ο Τζον Μπαρντίν στη Φυσική ): Το 1958 «για τις εργασίες του επί της δομής των πρωτεϊνών, και ιδίως της ινσουλίνης», και το 1980 μαζί με τους Αμερικανούς Γουόλτερ Γκίλμπερτ και Πωλ Μπεργκ «για τις συνεισφορές τους στον προσδιορισμό των αλληλουχιών των βάσεων στα νουκλεϊκά οξέα».
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φρέντερικ Σάνγκερ γεννήθηκε στο Ρέντκομπ, ένα μικρό χωριό του Γκλώστερσάιρ της Αγγλίας, ως ο δεύτερος γιος του γενικού παθολόγου Φρέντερικ Σάνγκερ και της Σίσιλυ Κριούντσον-Σάνγκερ. Είχε ένα μεγαλύτερο αδελφό και μία μικρότερη αδελφή. Ο πατέρας Σάνγκερ είχε εργασθεί ως Αγγλικανός ιατρός και ιεραπόστολος στην Κίνα, αλλά επέστρεψε στην Αγγλία για λόγους υγείας. Μετά τη γέννηση των δύο εκ των παιδιών του έγινε Κουάκερος και έτσι ανέθρεψε και τα παιδιά του ως Κουακέρους. Η μητέρα του βιοχημικού ήταν κόρη ενός πλούσιου βαμβακεμπόρου. Το 1923 η οικογένεια μετακόμισε σε ένα άλλο μικρό χωριό, το Τάνγουορθ-ιν-Αρντεν στο Γουόργουικσάιρ. Η εκπαίδευση των παιδιών ανατέθηκε σε μία γκουβερνάντα. Το 1927, σε ηλικία 9 ετών, ο μελλοντικός βιοχημικός στάλθηκε εσωτερικός στη Σχολή Downs των Κουακέρων, όπου ήδη φοιτούσε ο αδελφός του, ενώ το 1932 στο σχολείο Bryanston στο Ντόρσετ. Σε αυτό η εκπαίδευση γινόταν με το σύστημα Ντάλτον και ήταν πιο φιλελεύθερο, κάτι που προτιμούσε πολύ ο νεαρός Φρέντερικ. Αγαπούσε τους δασκάλους του και απολάμβανε περισσότερο τα μαθήματα των φυσικών επιστημών.
Πέτυχε υψηλή βαθμολογία στις εισαγωγικές εξετάσεις και το 1936 πήγε στο Κολέγιο St John's του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, το ίδιο κολέγιο που είχε εισαχθεί και ο πατέρας του, για να σπουδάσει φυσικές επιστήμες. Διδάχθηκε φυσική, χημεία, βιοχημεία και μαθηματικά, ενώ μετέπειτα ειδικεύθηκε στη φυσιολογία και τη βιοχημεία, σε ένα σχετικώς νέο τμήμα της σχολής με ενθουσιώδεις διδάσκοντες όπως τους Μάλκολμ Ντίξον (Malcolm Dixon), Τζόζεφ Νήνταμ και Έρνεστ Μπάλντουιν (Ernest Baldwin).
Αμφότεροι οι γονείς του πέθαναν από καρκίνο ενώ ο Φρέντερικ ήταν προπτυχιακός φοιτητής: Ο πατέρας του σε ηλικία 60 ετών και η μητέρα του 58. Ως Κουακέρος, ο νεαρός Σάνγκερ ήταν ειρηνιστής, μέλος της Peace Pledge Union. Μέσα στην Αντιπολεμική Ομάδα Επιστημόνων του Κέμπριτζ γνώρισε και τη μελλοντική του σύζυγο Μάργκαρετ Τζόαν Χάου (Margaret Joan Howe), η οποία σπούδαζε οικονομικά. Παντρεύτηκαν μετά την αποφοίτησή του, τον Δεκέμβριο 1940. Απέκτησαν τρία παιδιά: τον Ρόμπιν (γενν. 1943), τον Πήτερ (γενν. 1946) και τη Σάλλυ Τζόαν (γενν. 1960). Αργότερα, ο Σάνγκερ είπε ότι η σύζυγός του είχε «συνεισφέρει περισσότερο στο έργο του από οποιονδήποτε άλλον, παρέχοντάς του ένα ειρηνικό και ευτυχισμένο σπιτικό». Με την έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939 ο Σάνγκερ είχε εξαιρεθεί από τη στρατιωτική υπηρεσία ως αντιρρησίας συνείδησης.
Ο Σάνγκερ άρχισε να μελετά για το διδακτορικό του τον Οκτώβριο του 1940 υπό την επίβλεψη του Norman Pirie με αρχικό θέμα έρευνας το αν πρωτεΐνες χρήσιμες στην ανθρώπινη διατροφή μπορούν να εξαχθούν από τα χόρτα. Μετά από ένα μήνα όμως ο Pirie έφυγε από το τμήμα και εποπτεύων καθηγητής του έγινε ο Albert Neuberger, οπότε το ερευνητικό θέμα του άλλαξε στον μεταβολισμό της λυσίνης και στο πρακτικό πρόβλημα του αζώτου στις πατάτες : Η διδακτορική διατριβή του είχε τίτλο «Ο μεταβολισμός του αμινοξέος λυσίνη στο σώμα των ζώων». Ο Σάνγκερ πήρε το διδακτορικό του το 1943.
Ερευνητική σταδιοδρομία
right|thumb|Αλληλουχία αμινοξέων στην ινσουλίνη των βοοειδών
Προσδιορισμός της αλληλουχίας αμινοξέων της ινσουλίνης
Ο Neuberger έφυγε για το Εθνικό Ίδρυμα Ιατρικών Ερευνών στο Λονδίνο, αλλά ο Σάνγκερ παρέμεινε στο Κέμπριτζ, όπου το 1943 μπήκε στην ομάδα του χημικού πρωτεϊνών Charles (Albert) Chibnall, που είχε ερευνήσει τη σύσταση της ινσουλίνης των βοοειδών και του συνέστησε να ανιχνεύσει τις αμινομάδες στην πρωτεΐνη αυτή, καθώς ήταν μία από τις ελάχιστες πρωτεΐνες που μπορούσαν τότε να αγορασθούν σε καθαρή μορφή.