cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξορκισμός
Η μη κανονική συμπεριφορά στην Ιστορία
Για την μελέτη της παθολογίας του φαινομένου χρειάζεται μια ματιά στην ιστορία της μη κανονικής συμπεριφοράς και της σχιζοφρένειας. Συμπτώματα σχετικά με τη σχιζοφρένεια έχουν σημειωθεί από την εποχή της αρχαιότητας. Ήταν διαδεδομένη η πίστη πως η παράξενη συμπεριφορά ήταν αποτέλεσμα της κατοχής από κάποιον δαίμονα ή αποτέλεσμα κάποιας επίθεσης από τους θεούς για ανήθικη συμπεριφορά (ένα είδος θεϊκής τιμωρίας). Οι εθνογραφικές μελέτες υποδεικνύουν ότι η σχιζοφρένεια είναι παρούσα σε όλους τους υπάρχοντες πολιτισμούς. Η ψυχωτική συμπτωματολογία και τα σχιζοφρενικά σύνδρομα είναι εμφανώς διακριτά στους αρχαίους πολιτισμούς από την εποχή του Λίθου ήδη, όπως φαίνεται από το φαινόμενο του τρυπανισμού. Αν και συχνά ο τρυπανισμός αναφέρεται ως αρχέγονη ιατρική πρακτική, εντούτοις η βασική πεποίθηση πίσω από το κίνητρο του πρωτόγονου χειρουργού ήταν η δημιουργία μιας εξόδου, από την οποία μπορούσαν να διαφύγουν τα κακά πνεύματα. Οι υπερφυσικές θεωρίες παρέμειναν κυρίαρχες για την αιτιολόγηση της παράξενης συμπεριφοράς και των νοητικών ασθενειών για πολλούς αιώνες.
Η σχιζοφρένεια μπορεί να επισημανθεί σε χειρόγραφα της φαραωνικής Αιγύπτου από την δεύτερη χιλιετηρίδα π.Χ. Η κατάθλιψη, όπως και άλλες διαταραχές περιγράφονται λεπτομερειακά στη Βίβλο των Καρδιών, που αποτελεί τμήμα του πάπυρου Έμπερ. Οι ψυχικές ασθένειες θεωρούνταν συμπτώματα της καρδιάς και της μήτρας και προέρχονταν από τα αιμοφόρα αγγεία, από δηλητήριο ή πνεύματα. Σε αρκετές περιπτώσεις οι Αιγύπτιοι θεωρούσαν προφανώς τις διανοητικές ασθένειες ως φυσικές ασθένειες, αλλά απέδιδαν ορισμένες ασθένειες και διάφορα άλλα κακά στους δαίμονες. Πίστευαν, επίσης, στην αποτελεσματικότητα των μαγικών γοητειών και των επικλήσεων για την απώθησή τους. Οι νεκροί ειδικότερα έπρεπε να ενισχυθούν καλά με μαγικά, προκειμένου να είναι σε θέση να ολοκληρώσουν ακίνδυνα το επικίνδυνο ταξίδι τους στον κάτω κόσμο. Αλλά όσον αφορά τον εξορκισμό, υπό την ακριβή έννοια, είναι λιγοστές οι μαρτυρίες στα αιγυπτιακά αρχεία. Στη γνωστή περίπτωση κατά την οποία εκδιώθηκε ο δαίμονας από την κόρη του πρίγκηπα του Μπεκτέν, η ανθρώπινη παρέμβαση ήταν ανώφελη και χρειάστηκε να παρέμβει ο θεός Χoνσού. Ο δαίμονας αποσύρθηκε όταν ήλθε αντιμέτωπος με τον θεό, και του επιτράπηκε να παραστεί σε ένα μεγάλο συμπόσιο πριν αναχωρήσει «για τον δικό του τόπο».
Η Βαβυλωνιακή μαγεία ήταν δεμένη κατά ένα μεγάλο μέρος με την ιατρική. Ορισμένες ασθένειες αποδίδονταν σε κάποια δαιμονική κατοχή, και εξορκισμός θεωρείτο ο ευκολότερος, αν όχι ο μοναδικός τρόπος για τη θεραπεία τους. Για αυτόν τον λόγο χρησιμοποιούνταν ορισμένοι παρακλητικοί τύποι, στους οποίους κάποιος θεός ή θεά, ή κάποια ομάδα θεοτήτων, επικαλείτο για να απωθήσει το κακό ή να αποκαταστήσει την αναστάτωση που είχε προκαλέσει : «Τον (κάτοχο) δαίμονα που αρπάζει τους ανθρώπους, τον δαίμονα (εκιμμού) που αρπάζει τους ανθρώπους, τον (αρπακτικό) δαίμονα που προκαλεί την αναστάτωση, τον κακό δαίμονα διώξε ω πνεύμα του ουρανού, διώξε πνεύμα της γης»Για περισσότερα παραδείγματα βλ. .
Οι ινδουϊστικές περιγραφές για την ισορροπία και ανισσοροπία της ανθρώπινης συμπεριφοράς χρονολογούνται πίσω, στο 1400 π.Χ. περίπου στην Αθάρβα Βέντα, ένα από τα πρωταρχικά κείμενα του Ινδουϊσμού. Οι Βέντα περιέχουν ύμνους και επικλήσεις από την αρχαία Ινδία στις οποίες η αποκατάσταση είναι ζήτημα ισορροπίας ανάμεσα στα 5 στοιχεία και τις τρεις προδιαθέσεις. Η ανισορροπία ανάμεσα στους διάφορους παράγοντες που προαναφέρθηκαν είναι δυνατόν να οδηγήσει στη σχιζοφρένεια. Μια τέτοια άποψη βέβαια είναι περισσότερο εξορθολογισμένη και εισάγει στοιχεία ψυχολογικής διερεύνησης. Δε συμβαίνει το ίδιο στην Κίνα, όπου διασώζεται ένα κείμενο με τίτλο Το κλασικό κείμενο του Κίτρινου αυτοκράτορα για την εσωτερική ιατρική, γραμμένο περίπου το 1000 π.Χ. και περιγράφει συμπτώματα της σχιζοφρένειας, της άνοιας και της επιληψίας. Η δαιμονική ή υπερφυσική κατοχή εμπλέκεται συχνά στο ίδιο κείμενο ως αιτία της ψυχωτικής συμπεριφοράς.
Η μελέτη της αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής γραμματείας δείχνει ότι αν και υπήρχε πιθανώς συνείδηση των ψυχωτικών διαταραχών, ωστόσο δεν υπήρξε κανένας όρος που θα ικανοποιούσε τα σύγχρονα διαγνωστικά κριτήρια για τη σχιζοφρένεια και την παράξενη συμπεριφορά σε αυτές τις κοινωνίες. Ως ένα σημείο, όλοι όσοι θεωρούνταν «μη κανονικοί», είτε λόγω διανοητικής ασθένειας, νοητικής καθυστέρησης ή φυσικών παραμορφώσεων, αντιμετωπίζονταν με τον ίδιο τρόπο. Οι πρώιμες θεωρίες υπέθεταν ότι οι διανοητικές διαταραχές προκαλούνταν από την κατοχή του σώματος από κακό δαίμονα, και η κατάλληλη θεραπεία ήταν η εκδίωξη των δαιμόνων με διάφορα μέσα, που ποίκιλαν από αβλαβείς θεραπείες, όπως η έκθεση του ασθενούς σε διάφορα είδη μουσικής, έως επικίνδυνα και μερικές φορές θανάσιμα μέσα, όπως η απελευθέρωση των κακών πνευμάτων με τη διάτρηση του κρανίου.
Οι αρχαίοι Έλληνες έδειξαν ένα μεγάλο ενδιαφέρον για την ανθρώπινη ψυχή και ειδικά για την τρέλα. Ο Πλάτων μιλά για δύο είδη τρέλας, ένα θείας προέλευσης και ένα άλλο φυσικής προέλευσης. Η θεία τρέλα της διονυσιακής λατρείας μπορεί να δημιουργήσει προφήτες, να ανακουφίσει από κάθε τι μιαρό, να εμπνεύσει ποιητές, ή να προκαλέσει μια έντονη επιθυμία για την ομορφιά. Τούτη η ιδέα της θείας τρέλας ήταν σταθερά θεμελιωμένη στον ελληνικό πολιτισμό ακόμη και πριν από τον Πλάτωνα. Εμφανίζεται επίσης στις ελληνικές τραγωδίες, οδηγώντας όμως σε καταστροφικά αποτελέσματα, όπως φαίνεται πιθανώς στις Βάκχες.
Ο Ιπποκράτης με τη σειρά του επιθυμούσε για να στερεώσει τις θεωρίες του σε ορθολογιστική και εμπειρική βάση, συνεχίζοντας την παράδοση των Ιώνων φιλοσόφων, που επιθυμούσαν να ερμηνεύσουν τη φύση με ορθολογιστικό τρόπο. Η Ιπποκρατική ιατρική σύρει μια ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή μεταξύ της γνώσης και της πίστης. Επικρίνει σαφώς τις μαγικές μεθόδους ακόμη και στη θεραπεία των διανοητικών ασθενειών, για τις οποίες θεωρεί ότι έχουν βιολογικό θεμέλιο. Όμως, η πεποίθηση ότι οι διανοητικά ασθενείς κατέχονταν από δαίμονες ήταν ευρέως διαδεδομένη. Η ιδιοσυγκρασιακή παθολογία ανταγωνιζόταν την αστρολογία, τη μαγεία και τον αποκρυφισμό, που διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στη λαϊκή παράδοση. Εκτός από τους ακαδημαϊκά μορφωμένους παθολόγους υπήρχαν πολλοί άλλοι, παραδείγματος χάριν οι ιερείς, που προσπαθούσαν να θεραπεύσουν τον ασθενή με ένα οπλοστάσιο διαφορετικών θεραπειών που περιελάμβαναν ιατρικά βότανα, σωματική άσκηση, μαγεία και εξορκισμό. Στους ιερούς ναούς η ακαδημαϊκή θεραπεία ανακατευόταν με θρησκευτικές τελετουργίες.
Λίγο-πολύ αυτό είναι το εννοιολογικό πλαίσιο μέσα από το οποίο η πεποίθηση της κατοχής της ανθρώπινης ύπαρξης πέρασε όχι μόνο σε όλες τις μεγάλες βιβλικές θρησκείες, αλλά και στο συλλογικό ασυνείδητο που διαμόρφωσε τις κοινωνίες του Μεσαίωνα. Ο ορθός λόγος από μόνος του δεν στάθηκε ικανός να ξεριζώσει τις πανάρχαιες αντιλήψεις από την κοινωνική πρακτική. Έτσι ο εξορκισμός παρέμεινε ως μέθοδος αποκατάστασης της μη κανονικής συμπεριφοράς που δικαίως ή αδίκως συνδέθηκε με την κατοχή δαιμόνων. Τα πρακτικά αποτελέσματα τούτης της αντίληψης ήταν το θεμέλιο πάνω στο οποίο στήθηκε το κυνήγι των μαγισσών στον μεσαίωνα. Χιλιάδες άνθρωποι θανατώθηκαν στην πυρά με συνοπτικές διαδικασίες επειδή απλά η συμπεριφορά τους κρινόταν παράξενη ή μη κανονική. Φαινόμενο που κράτησε βέβαια και πολύ μετά την Αναγέννηση ακόμη, αν κρίνουμε από τις δίκες των μαγισσών του Σάλεμ. Φαινόμενο που στη σύγχρονη εποχή προκάλεσε ακόμη και θανάτους.
Ψυχοπαθολογία και εξορκισμός
Η ψυχοπαθολογία, επίσης γνωστή ως διανοητική ασθένεια, είναι ένας γενικός όρος για μια σειρά διαταραχών στη συμπεριφορά του ατόμου. Μπορεί να περιλαμβάνει σειρά από τις νευρολογικές αναταραχές, όπως η νόσος του Αλτσχάιμερ (Alzheimer) και η επιληψία έως πολύ κοινές συναισθηματικές διαταραχές, όπως η κατάθλιψη και η ανησυχία, ή πιο σύνθετες μορφές όπως η σχιζοφρένεια και οι πολλαπλές διαταραχές της προσωπικότητας.
Ένα πεντάχρονο κορίτσι σκοτώθηκε από τη μητέρα του, όταν εκείνη προσπάθησε να τραβήξει τον διάβολο από το στόμα του με τα χέρια της. Με αυτόν τον τρόπο οι αμυγδαλές ωθήθηκαν προς τα πίσω και προκάλεσαν μαζί με τα δάχτυλα της γυναίκας ένα προσωρινό κλείσιμο του υποφάρυγγα και την ασφυξία του παιδιού. Περίπου δύο χρόνια πριν η γυναίκα είχε αρχίσει να εμφανίζει παρανοϊκές ιδέες που επιδεινώθηκαν και οδήγησαν στο μοιραίο συμβάν. Αυτό δεν είναι το μόνο γεγονός βέβαια, καθώς είναι ανησυχητικά πολλές οι περιπτώσεις θανάτων που συνέβησαν κατά τη διάρκεια εξορκισμών.
Για τον Έστεραιχ (Oesterreich) η υπόθεση της κατοχής και του εξορκισμού είναι εν μέρει θέμα της θρησκευτικής ψυχολογίας, αλλά εκδηλώνεται κυρίως όπου υπάρχει σαφής έλλειψη μόρφωσης. Ανακαλύπτει ένα υστερικό υπόβαθρο, τόσο στον ασθενή «κατεχόμενο» όσο και στον εξορκιστή, καθώς και μια ιδιαίτερη σημασία του παράγοντα του τρόμου που οδηγεί στην αυθυποβολή, εμφανή τόσο στις αρχαίες όσο και στις σύγχρονες κοινωνίες. Ο Μπάρι Λ. Μπέγιερσταϊν (Barry L. Beyerstein) αναγνωρίζει στην παράξενη συμπεριφορά των «κατεχομένων» συμπτώματα επιληψίας ή το σύνδρομο Τουρέτ μια σπάνια νευρολογική διαταραχή που παρουσιάζει συμπτώματα σαν και αυτά που απεικονίζονται στο Malleus Maleficarum, το εγχειρίδιο των ιεροεξεταστών του 15ου αιώνα για το κυνήγι των μαγισσών. Θεωρεί πως η παρουσία του θεού, του σατανά και άλλων σχετικών οραμάτων είναι κοινός τόπος, ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο τόσο σε περιπτώσεις που καθόρισαν την ανάγκη εξορκισμού, όσο και σε εγνωσμένες περιπτώσεις επιληψίας.
Με άλλα λόγια πίσω από τέτοια φαινόμενα κρύβεται μια διαταραχή της προσωπικότητας που μπορεί να εκληφθεί ως δαιμονική κατοχή. Πέραν του γεγονότος ότι μια τέτοια αντίληψη δεν μπορεί να συνεισφέρει αποτελεσματικά στη θεραπεία του ασθενούς, είναι δυνατόν να αποβεί και επικίνδυνη, όπως δείχνουν οι περιπτώσεις ανθρώπων που πέθαναν από βίαιη συμπεριφορά του εξορκιστή, κατά τη διάρκεια της τέλεσης του εξορκισμού. Είτε η κατοχή από πνεύματα είναι αντικειμενικά αληθής είτε όχι, χρειάζεται μεγάλη προσοχή πριν αρχίσει κανείς να διεκδικεί και πολύ περισσότερο να εφαρμόζει εξορκιστικές μεθοδολογίες ως θεραπευτική μέθοδο.
Σύμφωνα με τον καρδινάλιο Jorge Arturo Medina Estevez που το παρουσίασε στον τύπο: "«Ο εξορκισμός και η ψυχανάλυση είναι δύο τελείως διαφορετικά θέματα. Αν ο εξορκιστής έχει οποιαδήποτε αμφιβολία σχετικά με τη ψυχική υγεία του δαιμονισμένου τότε πρέπει να συμβουλευτεί ειδικό. Είναι συχνό φαινόμενο απλοί άνθρωποι να μπερδεύουν τις σωματικές ασθένειες με διαβολικές επιρροές, όμως δεν μπορούν τα πάντα να οφείλονται στο διάβολο»" .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικές πρακτικές Κατηγορία:Θρησκειολογία Κατηγορία:Ανθρωπολογία
Θεώρημα του Καντόρ
Απόδειξη
Δύο σύνολα Α,Β είναι ισοδύναμα (έχουν την ίδια πληθικότητα) αν και μόνο αν υπάρχει συνάρτηση  f: Α→ Β η οποία να είναι ένα προς ένα και επί. Για να αποδείξω το θεώρημα του Καντόρ αρκεί να δείξω ότι, για οποιοδήποτε σύνολο Α, δεν υπάρχει επί συνάρτηση  f: Α → P(Α), όπου P(A): δυναμοσύνολο του Α, δηλαδή αρκεί να δείξω ότι υπάρχει τουλάχιστον ένα υποσύνολο του Α που δεν είναι στοιχείο της εικόνας του Α μέσω της συνάρτησης f. Ένα τέτοιο υποσύνολο είναι το σύνολο Β που ορίζεται με τον ακόλουθο τρόπο, που μερικές φορές καλείται διαγώνιο σύνολο Καντόρ της f.
Αυτό σημαίνει, εξ ορισμού, ότι για όλα τα x στο A, x ∈ B αν και μόνο αν x ∉ f(x). Για όλα τα x, τα σύνολα B και f(x) δεν μπορεί να είναι ίδια, επειδή το B κατασκευάστηκε από τα στοιχεία του Α των οποίων οι εικόνες (μέσω της f) δεν περιλαμβάνουν τους εαυτούς τους. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζει αν για κάθε x ∈ A, αν x ∈ f(x) ή x ∉ f(x). Στην πρώτη περίπτωση, f(x) δεν μπορεί να ισούται με το Β επειδή x ∈ f(x) από την υπόθεση και x ∉ Β, από την κατασκευή του Β. Στην τελευταία περίπτωση, f(x) δεν μπορεί να ισούται με το Β επειδή x ∉ f(x) από την υπόθεση και x ∈ Β από την κατασκευή του Β.
Λίγο πιο επίσημα, μόλις αποδείξαμε ότι η υπόθεση πως υπάρχει x στο A τέτοιο ώστε f(x) = B, συνεπάγεται την αντίφαση:
Ένας άλλος τρόπος για να σκεφτείτε την απόδειξη είναι: το Β, κενό ή μη-κενό, ανήκει πάντα στο δυναμοσύνολο του Α. Αν η f είναι επί τότε κάποια στοιχεία του Α πρέπει να οδηγούν στο Β. Αλλά αυτό οδηγεί σε μια αντίφαση: δεν υπάρχει στοιχείο του Β που οδηγεί στο Β, διότι αυτό θα ερχόταν σε αντίθεση με το κριτήριο της ένταξης στο B, έτσι το στοιχείο που οδηγεί στο Β δεν πρέπει να ναι στοιχείο του Β , με την έννοια ότι πρέπει να πληροί το κριτήριο ένταξης στο Β, μία άλλη αντίφαση. Οπότε η υπόθεση ότι ένα στοιχείο του Α οδηγεί στο Β πρέπει να ναι ψευδής και η f να μην είναι επί.
Λόγω της διπλής εμφάνισης του x στην έκφραση "x ∉ f(x)", έχουμε ένα διαγώνιο επιχείρημα του Καντόρ. Για ένα αριθμήσιμο (ή πεπερασμένο) σύνολο, το επιχείρημα του Καντόρ που δόθηκε παραπάνω, μπορεί να απεικονιστεί με την κατασκευή ενός πίνακα του οποίου κάθε σειρά να αντιστοιχεί σε ένα μοναδικό x από το, δηλαδή η ετικέτα της κάθε γραμμής να είναι x_1,x_2,.. (με αυτή την σειρά). Το Α θα πρέπει να ικανοποιεί κάποιες γραμμικές ιδιότητες έτσι ώστε να είναι δυνατή η ύπαρξη του. Κάθε στήλη του πίνακα Α να αντιστοιχεί σε ένα μοναδικό y από το δυναμοσύνολο του Α, δηλαδή η ετικέτα τις κάθε στήλης να είναι της μορφής f(x_1), f(x_2), ..., (με αυτή τη σειρά). Η διασταύρωση της κάθε σειράς x και στήλης y ορίζει μία μεταβλητή σωστού/λάθους (δύτιμη) για το αν x ∈ y. Δεδομένου της διάταξης που ορίσθηκε για τις ετικέτες των γραμμών και των στηλών, η κύρια διαγώνιος Δ του πίνακα ορίζει αν x ∈ f(x) για όλα τα x ∈ Α. Το σύνολο Β που κατασκευάστηκε στις προηγούμενες παραγράφους συμπίπτει με τις ετικέτες των γραμμών του υποσυνόλου όπου οι καταχωρήσεις αυτής της κύρια διαγωνίου Δ που εισήλθαν όρισαν ότι x ∈ f(x) είναι ψευδής. Κάθε στήλη καταγράφει τις τιμές της χαρακτηριστικής συνάρτησης του συνόλου που αντιστοιχεί στη κάθε στήλη. Η χαρακτηριστική συνάρτηση του Β συμπίπτει με την λογική άρνηση (αληθές ↔ ψευδής) των καταχωρήσεων της κύριας διαγωνίου. Έτσι, η χαρακτηριστική συνάρτηση του Β δεν συμφωνεί με καμία στήλη σε καμία καταχώρηση. Κατά συνέπεια, καμία στήλη δεν αντιπροσωπεύει το Β.
Δηιόκης
Ο Δηιόκης, γιoς του Φραόρτη, κατά τον Ηρόδοτο υπήρξε ο πρώτος βασιλιάς των Μήδων που βασίλεψε κατά πάσα πιθανότητα από το 700 ώς το 647 π.Χ.
Θεώρημα του Καντόρ
Απόδειξη
Για ένα πεπερασμένο σύνολο, η απόδειξη μπορεί να παρουσιαστεί με μια πιο πεζή παρουσίαση γνωστή ως το παράδοξο του Μπάρτερ
Δηιόκης
Προοίμιο
Οι Ασσύριοι ήταν κύριοι της Άνω Ασίας για μια περίοδο 520 χρόνων, όταν οι Μήδοι πρώτοι πήραν τα όπλα και έγιναν ελεύθερος λαός. Το παράδειγμα τους το ακολούθησαν και άλλα έθνη, ώσπου σιγά σιγά όλοι οι λαοί αυτού του μέρους της ηπείρου κέρδισαν την ανεξαρτησία τους.
Θεώρημα του Καντόρ
Απόδειξη
Παρά την απλότητα της παραπάνω απόδειξης, είναι μάλλον δύσκολη η παραγωγή της, για κάποιον που αποδεικνύει αυτόματα θεωρήματα. Η κύρια δυσκολία έγκειται σε μια αυτοματοποιημένη ανακάλυψη του διαγώνιου συνόλου του Καντόρ. Ο Λόρενς Πόλσον σημείωσε το 1992 ότι ο Ότερ δεν θα μπορούσε να το κάνει, ενώ η Ίζαμπελ θα μπορούσε, μολονότι ένα συγκεκριμένο ποσό της κατεύθυνσης της από την άποψη της τακτικής, θα μπορούσε ίσως να θεωρηθεί απιστία.
Λεπτομερής επεξήγηση της απόδειξης, όταν το X είναι άπειρα μετρήσιμο
Για να κατανοήσουμε την απόδειξη, ας εξετάσουμε την ειδική περίπτωση, όταν το X είναι άπειρα μετρήσιμο σύνολο. Χωρίς βλάβη της γενικότητας μπορούμε να πάρουμε X = N = {1, 2, 3,...}, το σύνολο των φυσικών αριθμών.
Ας υποθέσουμε ότι το N είναι ισοδύναμο με το δυναμοσύνολο του P(N). Ας δούμε ένα δείγμα με το πως δείχνει το P(N):
Δηιόκης
Πρώτες ενέργειες
Η πρώτη ενέργεια του Δηιόκη, με τη συγκατάθεση των Μήδων, όταν πήρε την εξουσία, ήταν να χτίσει ένα μεγάλο και καλά οχυρωμένο παλάτι και να αποκτήσει προσωπική φρουρά. Κατόπιν, έπεισε εκ νέου τους Μήδους να χτίσουν την πρωτεύουσα, μια τεράστια πόλη που πήρε το όνομα Αγβάτανα. Όταν οι οικοδομικές εργασίες τελείωσαν ο Δηιόκης καθιέρωσε το τυπικό της βασιλείας : Σκοπός αυτών των νόμων ήταν να μειώσει τις πιθανότητες κάποιας πιθανής συνωμοσίας που πίστευε πως θα προέρχονταν από τους εξέχοντες (από σημαντικές οικογένειες) συνομήλικούς του, εξίσου ικανούς με αυτόν και να προσδώσει μυστικότητα και συνεπώς ακόμα περισσότερο κύρος στο πρόσωπο του "απρόσιτου" βασιλιά.
Θεώρημα του Καντόρ
Λεπτομερής επεξήγηση της απόδειξης, όταν το X είναι άπειρα μετρήσιμο
το P(N) περιέχει άπειρα υποσύνολα του N, π. χ. το σύνολο όλων των άρτιων αριθμών {2, 4, 6,...}, καθώς και το κενό σύνολο.
Τώρα που έχουμε μια ιδέα για το πως δείχνουν τα στοιχεία του P(N), ας προσπαθήσουμε να αντιστοιχίσουμε κάθε στοιχείο του N, με κάθε στοιχείο του P(N) για να δείξουμε ότι αυτά τα άπειρα σύνολα είναι ισοδύναμα. Με άλλα λόγια, θα προσπαθήσουμε να αντιστοιχίσουμε κάθε στοιχείο του N με ένα στοιχείο από το άπειρο σύνολο P(N), έτσι ώστε κανένα στοιχείο από τα δύο άπειρα σύνολα να μην παραμείνει αταίριαστο. Μια τέτοια προσπάθεια αντιστοίχισης των στοιχείων θα μοιάζει με:
Δηιόκης
Επίλογος
Όταν κατοχύρωσε την εξουσία του συνέχισε την αυστηρή απονομή της δικαιοσύνης, όπου όλες οι καταγγελίες του στέλνονταν γραπτώς. Το επίτευγμα του Δηιόκη ήταν ότι κατάφερε να ενώσει όλο το έθνος των Μήδων. Ο Δηιόκης πέθανε μετά από βασιλεία πενήντα τριών χρόνων. Τον διαδέχτηκε ο γιος του, Φραόρτης.
Θεώρημα του Καντόρ
Λεπτομερής επεξήγηση της απόδειξης, όταν το X είναι άπειρα μετρήσιμο
Με βάση μια τέτοια αντιστοίχιση, μερικοί φυσικοί αριθμοί συνδιάστηκαν με υποσύνολα που περιέχουν τους ίδιους αριθμούς ως μέλος. Για παράδειγμα, στο παράδειγμά μας, ο αριθμός 2 είναι αντιστοιχισμένος με το υποσύνολο {1, 2, 3}, το οποίο περιέχει το 2 ως μέλος. Ας ονομάσουμε αυτούς τους αριθμούς ιδιοτελείς. Άλλοι φυσικοί αριθμοί συνδιάστηκαν με υποσύνολα που δεν τους περιέχουν. Για παράδειγμα, στο παράδειγμά μας, ο αριθμός 1 είναι αντιστοιχισμένος με το υποσύνολο {4, 5}, το οποίο δεν περιέχει τον αριθμό 1 ως μέλος. Λέμε ότι οι αριθμοί αυτοί είναι μη ιδιοτελείς. Ομοίως, το 3 και το 4 είναι μη-ιδιοτελείς.
Χρησιμοποιώντας αυτή την ιδέα, ας δημιουργήσουμε ένα ειδικό σύνολο των φυσικών αριθμών. Αυτό το σύνολο θα παρέχει την αντίφαση που επιδιώκουμε. Ας ορίσουμε το Δ να είναι το σύνολο όλων των μη-ιδιοτελή φυσικών αριθμών. Εξ ορισμού, το δυναμοσύνολο P(N) περιέχει όλα τα σύνολα των φυσικών αριθμών, και γι ' αυτό θα περιέχει και το σύνολο Δ ως στοιχείο. Αν η αντιστοίχιση είναι ένα προς ένα, το Δ πρέπει να αντιστοιχηθεί με κάποιο φυσικό αριθμό, ας πούμε δ. Ωστόσο, αυτό προκαλεί ένα πρόβλημα. Αν το δ ανήκει στο Δ, τότε το δ είναι ιδιοτελής, γιατί είναι στο αντίστοιχο σύνολο, σε αντίθεση με τον ορισμό του "Δ". Αν το δ δεν ανήκει στο Δ, τότε είναι μη-ιδιοτελής και θα πρέπει να είναι μέλος του Δ. Ως εκ τούτου δεν υπάρχει στοιχείο δ το οποίο να οδηγεί στο Δ.
Δηιόκης
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Θεώρημα του Καντόρ
Λεπτομερής επεξήγηση της απόδειξης, όταν το X είναι άπειρα μετρήσιμο
Δεδομένου ότι δεν υπάρχει φυσικός αριθμός που μπορεί να αντιστοιχιστεί με το Δ, έχουμε διαψεύσει την αρχική μας υπόθεση, ότι υπάρχει ένα προς ένα αντιστοιχία μεταξύ των N και P(N).
Σημειώστε ότι το σύνολο Δ θα μπορούσε να ήταν κενό. Αυτό θα σήμαινε ότι : κάθε φυσικός αριθμός x αντιστοιχεί σε ένα σύνολο των φυσικών αριθμών που περιέχει το x. Τότε, κάθε αριθμός αντιστοιχεί σε ένα μη-κενό σύνολο και κανένας αριθμός δεν αντιστοιχεί στο κενό σύνολο. Αλλά το κενό σύνολο είναι μέλος της P(N), έτσι η αντιστοιχία εξακολουθεί να μην καλύπτει την P(N).
Δηιόκης
Πηγές
Κατηγορία:Μηδική δυναστεία Κατηγορία:Μήδοι
Θεώρημα του Καντόρ
Λεπτομερής επεξήγηση της απόδειξης, όταν το X είναι άπειρα μετρήσιμο
Μέσω εις άτοπον απαγωγή έχουμε δείξει ότι η πληθικότητα του N και του P(N) δεν μπορεί να είναι ίση. Ακόμα γνωρίζουμε, ότι η πληθικότητα του P(N) δεν μπορεί να είναι μικρότερη από την πληθικότητα του N επειδή το P(N) περιέχει όλα τα σύνολα με ένα στοιχείο σαν "αντίγραφο" του Ν μέσα στο P(N). Ως εκ τούτου, η μόνη δυνατότητα που μένει είναι η πληθικότητα του P(N) να είναι αυστηρά μεγαλύτερη από την πληθικότητα του N, αποδεικνύοντας το θεώρημα του Καντόρ.
Σχετικά παράδοξα
Το θεώρημα του Καντόρ και η απόδειξη του είναι στενά συνδεδεμένα με τα δύο παράδοξα της θεωρίας συνόλων.
"Καντόρ παράδοξο" είναι το όνομα που δίνεται στο θεώρημα που ακολουθεί αμέσως μετά από το θεώρημα του Καντόρ, ονομασμένο από το γεγονός ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος πληθικός αριθμός. Αυτό το αποτέλεσμα μπορούμε να το πούμε περισσότερα " παραδόξως" ως: η υπόθεση ότι υπάρχει ένα σύνολο που περιέχει όλα τα σύνολα (που ονομάζεται επίσης καθολικό σύνολο) οδηγεί σε μια αντίφαση. Ωστόσο, για να διακρίνουμε αυτό το παράδοξο από αυτό που θα συζητηθεί παρακάτω, είναι σημαντικό να σημειωθεί ποια είναι αυτή η αντίφαση. Από το θεώρημα του Καντόρ έχουμε ότι |P(X)| > |X| για κάθε σύνολο X. Από την άλλη πλευρά, αν όλα τα στοιχεία του P(X) περιέχονταν στο X, θα είχαμε |P(X)| ≤ |X|. Μια στενά συνδεδεμένη συνέπεια αυτών των γεγονότων είναι ο ορισμός της (απεριόριστης) ακολουθίας των αριθμών Μπεθ που αντιστοιχούν στις πληθικότητες των N, P(N), P(P(N)), ...
Η απόδειξη του θεωρήματος του Καντόρ είναι ευθέως προσαρμοσμένη για να δείξει ότι : υποθέτοντας πως το σύνολο όλων των συνόλων U υπάρχει και λαμβάνοντας υπόψη το Ράσελ σύνολο του RU οδηγούμαστε στην αντίφαση:
Το επιχείρημα αυτό είναι γνωστό ως το παράδοξο του Ράσελ. Ως σημείο λεπτότητας, η έκδοση του παραδόξου του Ράσελ που παρουσιάσαμε εδώ είναι στην πραγματικότητα ένα θεώρημα Ζερμέλο; μπορούμε να συμπεράνουμε από την αντίφαση που καταχωρήσαμε ότι πρέπει να απορρίψουμε την υπόθεση ότι R_U \in U, αντικρούοντας έτσι την ύπαρξη ενός συνόλου που περιέχει όλα τα σύνολα. Αυτό ήταν δυνατό επειδή είχαμε χρησιμοποιήσει περιορισμένη κατανόηση (όπως εμφανίζεται στο ZFC) στον ορισμό του R_A που ειπώθηκε παραπάνω, το οποίο με τη σειρά του συνεπάγεται ότι:
Αν είχαμε χρησιμοποιήσει απεριόριστη κατανόηση (όπως στο Frege's σύστημα, για παράδειγμα) με τον καθορισμό του Ράσελ συνόλου απλά ως, τότε το ίδιο το σύστημα των αξιωμάτων θα συνεπαγόταν την αντίφαση, χωρίς να απαιτούνταν περαιτέρω υποθέσεις.
Παρά τις συντακτικές ομοιότητες μεταξύ του Ράσελ συνόλου (σε οποιαδήποτε παραλλαγή) και του Καντόρ διαγωνίου συνόλου, ο Αλόνζο Χουρς τόνισε ότι το παράδοξο του Ράσελ είναι ανεξάρτητο από το σκεπτικό της πληθικότητας και τις βασικές του έννοιες, όπως η ένα-προς-ένα αντιστοιχία.
Ιστορία
Ο Καντόρ έδωσε ουσιαστικά αυτή την απόδειξη σε μία εφημερίδα που δημοσιεύτηκε το 1891 Über eine elementare Frage der Mannigfaltigkeitslehre, όπου εμφανίζεται επίσης για πρώτη φορά το διαγώνιο επιχείρημα για την μη –μετρησιμότητα των πραγματικών αριθμών (το οποίο είχε νωρίτερα αποδείξει με άλλες μεθόδους). Η έκδοση του επιχειρήματος που έδωσε στις εφημερίδες είχε διατυπωθεί από την άποψη των χαρακτηριστικών συναρτήσεων σε ένα σύνολο και όχι των υποσυνόλων ενός συνόλου. Έδειξε ότι, αν f είναι μια συνάρτηση που ορίζεται στο X, του οποίου οι τιμές είναι 2-συναρτήσει του Χ, τότε οι 2-συναρτήσει του Χ, G(x) = 1 − f(x)(x) δεν είναι στην περιοχή της f.
Ερνστ Ζέρμελο έχει ένα θεώρημα (το οποίο ο ίδιος αποκαλεί "Θεώρημα του Καντόρ"), που είναι ταυτόσημη με την παραπάνω φόρμα στην εφημερίδα και η οποία έγινε το θεμέλιο της σύγχρονης θεωρίας συνόλων ("Untersuchungen über die Grundlagen der Mengenlehre"), που δημοσιεύθηκε το 1908. Δείτε την θεωρία συνόλων Zermelo.
Γενικεύσεις
Το θεώρημα του Καντόρ έχει γενικευθεί σε κάθε κατηγορία με προϊόντα.
Άλλες εφαρμογές
Ο Πάτρικ Κριμ έχει εφαρμόσει το θεώρημα του Καντόρ για να ισχυριστεί ότι το σύνολο όλων των αληθείς δεν υπάρχει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεωρία συνόλων Κατηγορία:Θεμελιώδη θεωρήματα μαθηματικών Κατηγορία:Πληθικοί αριθμοί Κατηγορία:Γκέοργκ Κάντορ
Μητροπολίτης Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών Ευσέβιος
Ο Μητροπολίτης Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών Ευσέβιος (κατά κόσμον Ευάγγελος Πιστολής, Καρλόβασι, 30 Μαΐου 1949), είναι Έλληνας επίσκοπος και Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Είναι Μητροπολίτης της Ιεράς Μητρόπολεως Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών, από τον Ιούλιο του 1995.
Βίος
Ο Μητροπολίτης Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών Ευσέβιος (κατά κόσμον Ευάγγελος), γεννήθηκε στις 30 Μαΐου 1949 στο Παλαιό Καρλόβασι Σάμου.
Τις εγκύκλιες σπουδές του πραγματοποίησε στη γενέτειρά του. Φοίτησε στο Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής και στη συνέχεια σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπήρξε μέλος της ιεραποστολικής Αδελφότητας Χρυσοπηγή.
Το 1972 εκάρη μοναχός λαμβάνοντας το όνομα Ευσέβιος. Το 1972 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1976 πρεσβύτερος. Υπηρέτησε ως διάκονος στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών, και ως Αρχιδιάκονος στη Μητρόπολη Δημητριάδος. Από το 1976 έως το 1995 υπηρέτησε διαδοχικά ως ιεροκήρυκας, προϊστάμενος της Θρησκευτικής Υπηρεσίας της Ελληνικής Αστυνομίας και καθηγητής στις Σχολές της Αστυνομίας και του Πυροσβεστικού Σώματος.
Στις 20/9/2017, ο Μητροπολίτης Σάμου απέστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στον πρωθυπουργό για την «εισροή μεταναστών ... με τη μορφή επέλασης» και επεσήμανε την ανάγκη βοηθείας προς αυτό για να μην προκύψουν δυσάρεστες καταστάσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών
Γιόζεφ Καίλιν
Ο Γιόζεφ Καίλιν (ελβετικά:Josef Kälin/αγγλικά:Joseph Kaelin) (1903-1965) είναι Ελβετός ζωολόγος και ανθρωπολόγος, καθηγητής από το 1940, στο Πανεπιστήμιο του Φρίμπουργκ (Fribourg) και διευθυντής του Ινστιτούτου Ζωολογίας και συγκριτικής Ανατομίας. Προηγουμένως ο καθηγητής Καίλιν εργάσθηκε στο Κρατικό Μουσείο του Μονάχου και στο εθνικό Μουσείο φυσικής ιστορίας των Παρισίων. Διετέλεσε πρόεδρος (1948 - 1949) της Ελβετικής Ζωολογικής Εταιρείας και προηγουμένως πρόεδρος της Ελβετικής Ανθρωπολογικής καθώς και της Παλαιοντολογικής Εταιρείας και Πρύτανης (1959 - 1960) του Πανεπιστημίου Fribourg. Υπήρξε εκδότης του περιοδικού "Acta Anatomica" και συγγραφέας πολυαρίθμων επιστημονικών εργασιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετοί επιστήμονες Κατηγορία:Ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Ζωολόγοι Κατηγορία:Ελβετοί εκδότες
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 2007
Το 21ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 2007 διοργανώθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο Παιανίας στις 10 & 11 Φεβρουαρίου μαζί με τo αντίστοιχo των ανδρών. Το πρωτάθλημα συνθέτων αγωνισμάτων έγινε στις 3 & 4 Φεβρουαρίου. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για για άλλη μια φορά ο Πανελλήνιος Γ.Σ.
Πηγές
Κλειστου στιβου γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 2007 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Παιανία
Κατάλογος ποταμών του Πακιστάν
300px|thumb|Σημαντικά ποτάμια και λίμνες του [[Πακιστάν.]] Αυτός ο κατάλογος των ποταμών, που διαρρέουν εν όλω ή εν μέρει, το Πακιστάν, είναι ταξινομημένος γεωγραφικά με βάση το που βρίσκεται η λεκάνη απορροής του κάθε ποταμού, από τα δυτικά προς τα ανατολικά. Οι παραπόταμοι παρατίθενται από το σημείο εκβολή τους ως το σημείο που πηγάζουν (δηλαδή ως την πηγή τους).Το μακρύτερο και το μεγαλύτερο ποτάμι στο Πακιστάν είναι ο Ινδός (ποταμός). Περίπου τα δύο τρίτα του νερού που παρέχεται για άρδευση σε καλλιέργειες και πόσιμο νερό στα σπίτια προέρχεται από τον Ινδό ποταμό και τους συνδεόμενους με αυτόν παραποτάμους του.
Πενταποταμία ή Παντζάμπ (αγγλικά: Punjab)
thumb|right|Ποτάμια του [[Παντζάμπ.]] Η περιοχή (άρθρο: η ή το) Παντζάμπ (συναντάται και ως Πουντζάμπ ή Πεντζάμπ, αγγλικά: Punjab) στην αρχαιότητα ονομαζόταν από τους Έλληνες Πενταποταμία και αυτό σημαίνει και η λέξη Παντζάμπ στη γλώσσα χίντι (Πάντζ = πέντε και αμπ=νερά). Η ονομασία οφείλεται στους πέντε παραπόταμους του Ινδού, τους "πέντε ποταμούς":
Οι ποταμοί αυτοί είναι γνωστοί από την αρχαιότητα ως Υδάσπης, Ακεσίνης, Υδραώτης, Ζάραδρος και Ύφασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί του Πακιστάν Κατηγορία:Κατάλογοι
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 1943
Το κύπελλο Ισπανίας 1943 ήταν η 39η φορά που διοργανώθηκε το κύπελλο.
Τελικός
thumb|centre|167px| Κυπελλούχος Ισπανίας 1943 [[Αθλέτικ Μπιλμπάο ]]
Κυπελλο Ανδρων 1943 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1943
Κώστα Αμπράσεβιτς
Ο Κώστα Αμπράσεβιτς (σερβικά: Коста Абрашевић) (Αχρίδα, 29 Μαΐου 1879 - Σάμπατς, 20 Ιανουαρίου 1898), ήταν Σερβοέλληνας ποιητής.
Η ζωή του
Ο Κώστα γεννήθηκε στην Αχρίδα στις 29 Μάη 1879 σε μια οικογένεια εμπόρων. Ο πατέρας του ήταν Σέρβος και η μητέρα του ήταν Ελληνίδα.
Μετά την ολοκλήρωση τριών χρόνων σε Ελληνικό σχολείο στην Οχρίδα, συνεχίζει την εκπαίδευσή του στο γυμνάσιο της Σάμπατς, όπου άρχισε να χρησιμοποιεί το παρατσούκλι του πατέρα του "Αμπράς" ("Abras") ως επώνυμο. Νωρίς έρχεται σε επαφή με τις σοσιαλιστικές ιδέες, και συμμετέχει στα περιοδικά "Omirov venac" και "Grbonja". Στην ποίηση του οι σοσιαλιστικές και κοινωνικές ιδέες είναι διαδεδομένες. Μετέφρασε γερμανούς ποιητές με σοσιαλιστικές ιδέες όπως ο Χανς Λέβερ και άλλοι.
Τα έργα του είναι μεταφρασμένα στα ρωσικά, ουγγρικά, αλβανικά, και στα ρουμανικά, και κάποια από τα έργα του έχουν ερμηνευθεί από συνθέτες όπως ο Σ. Anđelić και Μ. Živković. Πέθανε στο Σάμπατς στις 20 Ιανουαρίου 1898, μόνο 19 ετών.
Πηγές
thumb|right|150px|Αναμνηστική πλάκα στην Οχρίδα
Κατηγορία:Σέρβοι ποιητές Κατηγορία:Σέρβοι ελληνικής καταγωγής
Βαρθολομαίος Ντιάζ
Ο Βαρθολομαίος Ντιάζ (Bartolomeu Dias, 1450 - 29 Μαΐου 1500) έζησε κατά την εποχή των Ανακαλύψεων. Ήταν Πορτογάλος θαλασσοπόρος. Το 1488 έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος, που ανακάλυψε το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, πραγματοποιώντας τον περίπλου της Αφρικής. Πνίγηκε σε ναυάγιο ανοιχτά των ακτών του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας στις 29 Μαΐου του 1500. Ο Βαρθολομαίος Ντιάζ, πεπειραμένος και αξιόπιστος πλοίαρχος, επιφορτίστηκε από τον βασιλιά της Πορτογαλίας Ιωάννη Β΄ να εξερευνήσει τις ακτές της Αφρικής, νότια του κόλπου της Γουινέας.
Αφού προετοίμασε το ταξίδι του με μεγάλη προσοχή, ξεκίνησε από τη Λισσαβόνα το 1487 με δύο καραβέλες (Σάο Κριστοβάο και Σάο Παντελάο) και ένα πλοίο ανεφοδιασμού, έχοντας σαφείς εντολές: έπρεπε να πλεύσει όσο το δυνατόν πιο μακριά από τις γνωστές περιοχές, με σκοπό να βρει το νοτιότερο άκρο της αφρικανικής ηπείρου.
Πράγματι, ο στολίσκος του Ντιάζ μετά από ταξίδι τριών μηνών πέρασε το νοτιότερο σημείο στο οποίο είχαν φτάσει μέχρι τότε Πορτογάλοι εξερευνητές και μπήκε σε αχαρτογράφητα νερά. Συναντώντας άγριες καταιγίδες και προκειμένου να τις αποφύγει, ο Ντιάζ αναγκάστηκε να πλεύσει ακόμη πιο νότια παρακάμπτοντας, χωρίς να το ξέρει, το νοτιότερο άκρο της Αφρικής. Αφού ξέφυγε από την κακοκαιρία, κινήθηκε προς τα ανατολικά και – μή συναντώντας γη – στράφηκε πάλι βόρεια, όπου συνάντησε πάλι τις ακτές της Αφρικής (σημερινό Mossel Bay) και συνέχισε προς τα ανατολικά (Algoa Bay), όπου τοποθέτησε το σύμβολο της πορτογαλικής κυριαρχίας (padrão), όχι όμως στο νησί St Croix Island όπως πιστεύουν πολλοί. Έπειτα έφτασε μέχρι τον ποταμό Groot Visrivier. Κατά την επιστροφή του συνειδητοποίησε τι ακριβώς είχε συμβεί. Στην πραγματικότητα είχε χάσει το νοτιότερο άκρο της Αφρικής, όταν παρασύρθηκε από τις τρικυμίες. Ονόμασε την ανακάλυψή του Ακρωτήριο των Τρικυμιών (cabo tormentoso ή  cabo des tormentas). Φτάνοντας στην Πορτογαλία, στο τέλος του 1488, ύστερα από 16 μήνες ταξιδιού, δεν έγινε δεκτός ως ήρωας. thumb|200px|left|Άγαλμα του Ντιάζ στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής. Ο δρόμος προς τις Ινδίες ήταν πια ανοιχτός για τον επόμενο εξερευνητή, γι΄ αυτό ο βασιλιάς Ιωάννης Β' άλλαξε την ονομασία σε Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας (της ελπίδας για τον δρόμο προς τις Ινδίες). thumb|Ο σταυρός (padrão) που έθεσε ο Ντιάζ στο σημείο που νόμιζε ως το νοτιότερο άκρο της Αφρικής, στο National Cultural History Museum της Πραιτόρια. thumb|Dias Cross, αντίγραφο του σταυρού, στην ίδια θέση που βρέθηκε, όπου τον είχε τοποθετήσει ο Ντιάζ.
Πολλά χρόνια αργότερα, το 1497, ο Ντιάζ συνόδευσε τον Βάσκο ντα Γκάμα στο πρώτο ταξίδι του προς τις Ινδίες (αλλά μόνο μέχρι το Πράσινο Ακρωτήριο) και ύστερα έλαβε μέρος στην δεύτερη αποστολή για τις Ινδίες (1500) υπό τον Πέδρο Άλβαρες Καμπράλ, ο οποίος ανακάλυψε τη Βραζιλία. Κατά την συνέχιση όμως του ταξιδιού από την Νότια Αμερική προς τις Ινδίες, πνίγηκε σε ναυάγιο στα ανοιχτά του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας.
Αναφορές
Κατηγορία:Πορτογάλοι εξερευνητές Κατηγορία:Θαλασσοπόροι εξερευνητές Κατηγορία:Εποχή των Ανακαλύψεων
Βίλχελμ Τέμπελ
Ο Ερνστ Βίλχελμ Λέμπερεχτ Τέμπελ (Ernst Wilhelm Leberecht Tempel, 4 Δεκεμβρίου 1821 – 16 Μαρτίου 1889), γνωστός συνήθως ως Βίλχελμ Τέμπελ, ήταν Γερμανός αστρονόμος, ο οποίος εργάσθηκε στη Μασσαλία μέχρι την έναρξη του Γαλλοπρωσικού Πολέμου το 1870, οπότε και εγκαταστάθηκε στην Ιταλία.
Ο Τέμπελ ανακάλυψε 21 κομήτες, μεταξύ των οποίων και ο περιοδικός Κομήτης 55P/Τέμπελ-Τατλ, γνωστός σήμερα ως υπεύθυνος για τη βροχή διαττόντων Λεοντίδες, καθώς και ο 9P/Τέμπελ, που έγινε ο στόχος της διαστημικής αποστολής της NASA Deep Impact το 2005.
Επίσης, ο Τέμπελ ανακάλυψε πέντε αστεροειδείς, όλους από τη θέση που κατείχε στη Μασσαλία, με πρώτο τον 64 Αγγελίνα και τελευταίο τον 97 Κλωθώ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Τόζα Βεσελίνοβιτς
Σε συλλογικό επίπεδο
Ήταν ένας ιδιαίτερα χαρισματικός σκόρερ, κάτι που φαίνεται από το γεγονός ότι χρίστηκε τέσσερις φορές πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας (1956, 1957, 1958 και 1961) καθώς επίσης και από το σύνολο των γκολ που σημείωσε στα εθνικά πρωταθλήματα στα οποία αγωνίστηκε (170 γκολ σε 341 συμμετοχές).
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Τόζα Βεσελίνοβιτς έχει πραγματοποιήσει με την εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας 37 συμμετοχές, ενώ κατάφερε να πετύχει και 28 γκολ. Μεταξύ άλλων, συμμετείχε στα Μουντιάλ του 1954 και του 1958.
Προπονητική καριέρα
Μετά το τέλος της πολυετούς επαγγελματικής του καριέρας ως ποδοσφαιριστής, ο Τόζα Βεσελίνοβιτς αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα αλλά από ένα άλλο πόστο και συγκεκριμένα αυτό του προπονητή.
Από το 1968 και μέχρι το 1998 εργάστηκε ως προπονητής σε αρκετές χώρες του κόσμου και συγκεκριμένα σε Αυστρία, Ισημερινό, Κολομβία, Σερβία, Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία και Τουρκία. Οι ομάδες στις οποίες έχει διατελέσει προπονητής είναι οι: Αούστρια Κέρντεν, Ιντεπεντιέντε Σάντα Φε, Κλουμπ Ντεπορτίβο Ελ Νασιονάλ, Βοϊβοντίνα, Ολυμπιακός Πειραιώς, Λεβάντε, Μιγιονάριος, Φενέρμπαχτσε, Απόλλων Σμύρνης, Καταντζάρο, Διαγόρας Ρόδου, ΑΕΚ, Γκαζιάντεπσπορ, Μπακιρκόισπορ, Καρσίγιακα και Εθνικός Πειραιώς.
Εκτός των άλλων, έχει διατελέσει ομοσπονδιακός προπονητής των εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου της Κολομβίας (1972-73) και της Γιουγκοσλαβίας (1982-84).
Πηγές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γκαζιάντεπσπορ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Καρσίγιακα ΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπακιρκόισπορ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ιντεπεντιέντε Σάντα Φε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΝ Καταντζάρο 1929 Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Κολομβίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλωνα Σμύρνης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Διαγόρα Ρόδου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιρστ Βιέννα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αούστρια Κέρντεν Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λεβάντε ΟΝ Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1984
Απόστολος Ορφανίδης
Ο '''Απόστολος Νικ. Ορφανίδης''' (Σμύρνη, 1890 - Αθήνα, 10 Οκτωβρίου 1973) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως υπουργός Υγιεινής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1890 και ακολούθησε ιατρικές σπουδές στην Αθήνα και στο Παρίσι. Υπηρέτησε ως γιατρός στο στρατιωτικό νοσοκομείο της γενέτειράς του και στη συνέχεια, ως επίατρος, ανέλαβε διευθυντής του Προσφυγικού Νοσοκομείου Αθηνών (Ιπποκράτειο), θέση στην οποία παρέμεινε επί 25 χρόνια.
Εξελέγη βουλευτής Αθηνών - Πειραιώς το 1923 και Αθηνών το 1946 με το Κόμμα Φιλελευθέρων.
Διετέλεσε υπουργός Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως στην κυβέρνηση Θ. Σοφούλη. και στην κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου (από τις 25 Ιουλίου 1924 ως τις 8 Μαρτίου 1925) και ξανά υπουργός Υγιεινής στην κυβέρνηση Σοφούλη (7 Σεπτεμβρίου 1947 – 18 Νοεμβρίου 1948).
Επίσης, από το 1928 ως το 1930 και από το 1932 ως το 1933 ήταν πρόεδρος του Πανιωνίου.
Ήταν παντρεμένος με την Κάλη Ορφανίδου.
Συνέγραψε τη μελέτη "Ιστορία της Νέας Σμύρνης" (1956), το έργο "Σκωληκοειδίτις οξεία και διάτρησις έλκους δωδεκαδάκτυλου" και άλλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών και Πειραιώς Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως
Απρόσωπα ρήματα
Απρόσωπα ρήματα
Απρόσωπα ή αλλιώς τριτοπρόσωπα λέγονται τα ρήματα που απαντώνται στο γ' ενικό πρόσωπο και το υποκείμενό τους δεν είναι πρόσωπο ή πράγμα. Από τα απρόσωπα ρήματα λίγα απαντούν ως αποκλειστικώς απρόσωπα, όπως τα χρή (=πρέπει, είναι ανάγκη, επιβάλλεται), μέλει (υπάρχει φροντίδα), ἔξεστι (επιτρέπεται, είναι δυνατόν): Τα περισσότερα, ωστόσο, προέρχονται από προσωπικά ρήματα (είτε ενεργητικά είτε παθητικά) που χρησιμοποιούνται ως απρόσωπα ή είναι περιφράσεις που χρησιμοποιούνται απρόσωπα (βλ. κατωτέρω απρόσωπες εκφράσεις). Μερικά από τα πιο συνηθισμένα είναι τα εξής:
Β. Απρόσωπα ρήματα προερχόμενα από προσωπικά παθητικά (κυρίως λεκτικά ρήματα)
Απρόσωπες εκφράσεις
Οι απρόσωπες εκφράσεις σχηματίζονται:
α) από το ουδέτερο ενός επιθέτου και το ρήμα ἐστί. Συχνά όμως το ρήμα ἐστὶ παραλείπεται: β) από ένα τροπικό επίρρημα και το ρήμα ἔχει: γ) από ένα αφηρημένο ουσιαστικό και το ρήμα ἐστί. Συχνά όμως το ρήμα ἐστὶ παραλείπεται:
Σύνταξη των απρόσωπων ρημάτων ή εκφράσεων
α) Άναρθρο απαρέμφατο (ειδικό ή τελικό· στις απρόσωπες εκφράσεις πάντοτε τελικό). β) Δευτερεύουσα πρόταση, συνηθέστερα ειδική, πλάγια ερωτηματική ή ενδοιαστική.
γ) αφηρημένη έννοια· συνήθως η έννοια αυτή ενυπάρχει στο απρόσωπο ρήμα, άρα είναι συνώνυμη ή σύστοιχη με αυτό, π.χ. ἁμαρτάνεται = ἁμαρτία γίγνεται· εἴρηται = λόγος γεγένηται. Στην περίπτωση αυτή φαινομενικά δεν υπάρχει κανένα υποκείμενο. Έτσι, χωρίς υποκείμενο συντάσσονται ενίοτε τα παθητικά απρόσωπα και τα ακόλουθα ιδιόρρυθμα απρόσωπα ρήματα:
μέλοι μοί τινος (=μέλησίς ἐστι μοί τινος: φροντίζω για κάτι), μεταμέλοι μοί τινος (=μεταμέλειά μοί ἐστι τινος: μετανοώ για κάτι), δεῖ μοί τινος (=ἔνδεια ἢ ἀνάγκη ἐστί μοί τινος: χρειάζομαι κάτι, έχω ανάγκη από κάτι), μέτεστί μοί τινος (=μετουσία ἐστί μοί τινος: μετέχω σε κάτι, έχω αξιώσεις σε κάτι, δικαιούμαι κάτι), παρεσκεύασταί τινι/παρεσκεύαστό τινι (=παρασκευὴ γεγένηταί/ἐγένετό τινι: έχει προετοιμαστεί κάποιος).
Η γενική που συνοδεύει τα απρόσωπα αυτά ρήματα (πλην του παρεσκεύασται) είναι αντικείμενο· σπανιότερα απαντάται και αιτιατική:
Δοτική προσωπική
Με τα απρόσωπα ρήματα και τις απρόσωπες εκφράσεις συνάπτεται συνήθως ένας προσδιορισμός σε δοτική πτώση που δηλώνει το πρόσωπο στο οποίο αναφέρεται το ρήμα και ονομάζεται δοτική προσωπική. Η δοτική προσωπική ουσιαστικά αναπληρώνει το ελλείπον προσωπικό υποκείμενο των απρόσωπων ρημάτων, αποτελεί με άλλα λόγια το λογικό υποκείμενο των ρημάτων αυτών. Για τον λόγο αυτό κατά τη μετάφραση, όταν το απρόσωπο αποδίδεται με προσωπικό ρήμα, η δοτική προσωπική γίνεται υποκείμενό του:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρήματα
Παρεκκλήσιο Νοτρ-Νταμ-ντε-λα-Σαλέτ (Σαιντ-Μαρί)
Το Παρεκκλήσιο Νοτρ-Νταμ-ντε-λα-Σαλέτ (γαλλικά: Chapelle Notre-Dame-de-la-Salette) είναι καθολικό παρεκκλήσιο στη νήσο της Ρεϋνιόν, γαλλικό υπερπόντιο νομό στα νοτιοδυτικά του Ινδικού Ωκεανού. Ευρισκόμενο εντός της κοινότητας της Σαιντ-Μαρί, στα βόρεια του νησιού, κατεγράφη ως ιστορικό μνημείο το 2012.
Παραπομπές
Νοτρ-Νταμ-ντε-λα-Σαλετ Νοτρ-Νταμ-ντε-λα-Σαλετ Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στη Ρεϋνιόν Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία καταγεγραμμένα το 2012 Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία στη Ρεϋνιόν Κατηγορία:Θρησκευτική ιστορία της Ρεϋνιόν Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στη Σαιντ-Μαρί (Ρεϋνιόν)
Λουκρητία Βοργία
thumb|upright|"Πορτραίτο μιας γυναίκας" του Μπαρτολομέο Βενέτο. Παραδοσιακά θεωρείται ότι είναι της Λουκρητίας Βοργία. thumb|right|Πορτρέτο της Λουκρητίας Βοργία, αγνώστου καλλιτέχνη Η Λουκρητία Βοργία (18 Απριλίου 1480 - 24 Ιουνίου 1519) ήταν δούκισσα της Φερράρας, πασίγνωστη για την ομορφιά της, τους σκανδαλώδεις έρωτές της αλλά και για τα εγκλήματα στα οποία φέρεται να είχε αναμειχθεί. Ήταν η φυσική κόρη του Ροδερίγου Βοργία, του μετέπειτα πάπα Αλέξανδρου ΣΤ΄ και της Βανότσα Κατανέι και συνεπώς αδελφή των Καίσαρα Βοργία, Ιωάννη Βοργία και Τζόφρε ή Γοδεφρείδου Βοργία.
Γενικά
Η Λουκρητία Βοργία γεννήθηκε στο Σουμπιάκο, στα περίχωρα της Ρώμης στις 18 Απριλίου του 1480 και πέθανε στη Φεράρα στις 24 Ιουνίου του 1519. Τα νεανικά της χρόνια τα πέρασε στην αυλή των Βοργιών ονομαστή για τις ραδιουργίες και τα εγκλήματά της. Η ίδια διέθετε εξαιρετική ομορφιά και πολλές χάρες, ενώ ο ήπιος χαρακτήρας και η ιδιαίτερη ευφυΐα της τη βοήθησαν στο ρόλο τον οποίο ίσως ασυναίσθητα να διαδραμάτισε. Οι αλλεπάλληλοι γάμοι της μάλλον υπήρξαν σκόπιμοι προκειμένου να ικανοποιήσουν τη φιλοδοξία του πατέρα της και την αύξηση της δύναμης του αδελφού της.
Γάμοι και πάθη
Σε πολύ νεαρή ηλικία αρραβωνιάστηκε διαδοχικά δύο Ισπανούς ευγενείς, τον Δον Χερουβίν ντε Σεντέλλος και τον Γασπάρντο ντε Προσίντα. Όταν όμως ο πατέρας εξελέγη Πάπας προκειμένου να εξυπηρετήσει τις πολιτικές του βλέψεις, διέλυσε τους αρραβώνες της Λουκρητίας και την πάντρεψε με τον Τζιοβάνι Σφόρτσα, νόθο γιο του Αλέξανδρου Σφόρτσα, κόμη του Μιλάνου.
Αργότερα, όταν ο αδελφός της αντελήφθη ότι αδυνατούσε να προσπορίσει οικονομικά οφέλη από τον γάμο της αδελφής του αποπειράθηκε να δολοφονήσει το γαμπρό του μέσα στη κρεβατοκάμαρα της αδελφής του.
Οι χρονικογράφοι της εποχής εκείνης του Πέζαρο αφηγούνται την απόπειρα εκείνη, που διέφυγε τελικά ο Ιωάννης Σφόρτσα ως εξής: (σε ελεύθερη μετάφραση) Μετά από αυτόν τον έντεχνο χωρισμό ο πατέρας της, ο Πάπας, ακύρωσε τον γάμο της κόρης του με τον Σφόρτσα, μετά τον οποίο η Λουκρητία κατέφυγε σε Μοναστήρι καλογραιών του Αγίου Σίξτου.
Τον Ιούλιο του 1498 η Λουκρητία παντρεύεται, πάλι για πολιτικούς σκοπούς, τον Αλφόνσο ντι Μπιντέλια, νόθο γιο του Βασιλέως της Νάπολης Αλφόνσου Β΄ της Αραγωνίας. Και αυτός ο γάμος υπήρξε ατυχής. Τότε, οι Βοργίες ανέλαβαν την ιδέα να καθυποτάξουν το Βασίλειο της Νάπολης συμμαχώντας με τον Βασιλέα της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΒ΄. Έτσι την επομένη της εορτής του ιωβηλαίου του 1500 που γιόρταζε όλη μαζί η οικογένεια του Ποντίφικα, ο Αλφόνσος δέχθηκε επίθεση από τέσσερις προσωπιδοφόρους κοντά στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου όπου τραυματίσθηκε σοβαρά δεχόμενος τις φροντίδες που έσπευσε να του παράσχει η σύζυγός του Λουκρητία, επί 34 συνεχείς ημέρες, ενώ ο Πάπας διέθεσε 14 άνδρες για τη φρούρησή του. Όταν τη περίοδο εκείνη ο Καίσαρας Βοργίας πήγε να επισκεφθεί τον ημιθανή τραυματία φέρεται να δήλωσε «ό,τι δεν γίνεται στο γεύμα, μπορεί να γίνει στο δείπνο». Έτσι στις 18 Αυγούστου του 1500 αφού εισήλθε στη κρεβατοκάμαρα του γαμπρού του και απομάκρυνε την αδελφή του, στραγγάλισε τον Αλφόνσο με τη βοήθεια του σωματοφύλακά του, Μικελόττο.
Αιμομιξία;
Μετά τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της η Λουκρητία κατέφυγε στο πύργο του Νέππι. Τότε ξέσπασε το σκάνδαλο για αιμομικτικές σχέσεις που μπορεί να είχε με τον πατέρα της και τον αδελφό της. Αφορμή αυτού ήταν το γεγονός ότι το 1498 η Λουκρητία είχε γεννήσει κατά τον 2ο γάμο ένα βρέφος άρρεν. Το 1501 φέρεται και με δεύτερο βρέφος με το όνομα Τζοβάνι (Ιωάννη) το οποίο και ανέτρεφε και για το οποίο ο Πάπας εξέδωσε δύο αναγνωριστικές βούλες που φυλάσσονταν στα αρχεία της Μόντενα. Στη μεν μία εξ αυτών ο Πάπας αναγνώριζε το βρέφος ως τέκνο του Καίσαρα Βοργία, στη δε άλλη ως τέκνο δικό του. Η διπλή αυτή αναγνώριση της πατρότητας του παιδιού ενισχύει παρά συσκοτίζει ακόμη περισσότερο τις κατηγορίες των χρονικογράφων της εποχής για τις πιθανές αισχρές και οργιώδεις σχέσεις πατέρα, αδελφού και κόρης. Βέβαια σ΄ αυτό το σημείο έδωσε λαβή να υποστηρίζεται και η ενεργή συμμετοχή της Λουκρητίας σε όλες τις οργιώδεις εορτές που συνήθιζε ο Πάπας στα ποντιφικά ανάκτορα.
Τρίτος γάμος - ανάταση
Το 1501, ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του 2ου συζύγου της η Λουκρητία παντρεύεται τον Αλφόνσο της Έστης, Δούκα της Φερράρας, τον οποίο και ακολούθησε στη Φεράρα. Εκεί η Λουκριτία δημιούργησε περί αυτής σπουδαίο κύκλο ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Μπέμπο, ο οποίος χάρη στη Λουκρητία έγινε καρδινάλιος, και ο Αριόστο ο οποίος εξύμνησε τις αρετές της Λουκρητίας σε ένα οκτάστιχο που αναφέρεται στο έργο του «Μαινόμενος Ρολάνδος». Έτσι μέσα σ΄ ένα τέτοιο κύκλο και σ΄ ένα πλήθος τίτλων από τους γάμους της συνέχισε να ζει η Λουκρητία στην ίδια πόλη μέχρι τον θάνατό της το 1519. Σημαντικότεροι των τίτλων που έφερε ήταν Πριγκίπισσα του Σαλέρνο, Δούκισσα της Μόντενα, του Ρέτζιο και της Φερράρας, Δούκισσα της Βισκεγλίας και Λαίδη του Πέζαρο και της Γραδάρας. Σημειώνεται ότι τότε οι κληρονομικοί τίτλοι φέρονταν κατά σειρά από τον νεότερο προς τον αρχαιότερο αποκτηθέντα και όχι κατά την σύγχρονη αξιωματική σειρά από ανώτερο προς κατώτερο.
Κριτικές
Οι σύγχρονοι της Λουκρητίας χρονικογράφοι της απέδωσαν πλήθος κατηγοριών. Αντίθετα οι νεότεροι ιστοριοδίφες εξετάζοντας τα πολιτικά πάθη και τις θρησκευτικές έριδες της εποχής εκείνης στέκονται απέναντι από το πρόσωπό της με περισσότερο ίσως σεβασμό. Συγκεκριμένα ο Γρηγορόβιος καίτοι αναγνωρίζει τη Λουκρητία ως φιλήδονη γενικά, δεν δέχεται να είχε εγκληματική φύση, θεωρώντας πως όλα αυτά είναι κατηγορίες των εχθρών των Βοργιών. Βέβαια υπήρξαν και συγγραφείς που προσπάθησαν να την εξαγνίσουν από κάθε κατηγορία.
Κατά την ασφαλέστερη κρίση η Λουκρητία δεν ήταν τύπος ανήθικου ανθρώπου (immorale), αλλά μάλλον εξωηθική (amorale) που όμως μπορούσε να διακρίνει τα όρια μεταξύ της ηθικής και της ανηθικότητας. Όπως σημειώνει ο Γκέμπχαρτ (Gebhart). Έτσι ως γλυκύτατη γυνή προετοιμάστηκε να δεχτεί χωρίς αντιστάσεις τις σκανδαλωδέστερες περιπέτειες του Οίκου των Βοργίων τις οποίες κάποια ψυχική αναισθησία τις καθιστούσε λιγότερο οδυνηρές για την ίδια. Συνήθισε στο πόνο, (συνεχίζει ο Γκέμπχαρτ) όπως συνήθισε τα παράξενα θεάματα της παπικής αυλής''». Σε κάποια δε επιστολή της, λίγο πριν πεθάνει, προς τον Πάπα Λέοντα Ι΄ διαφαίνεται το παράπονο μιας πικραμένης ύπαρξης στην οποία το παρελθόν, της είχε αφήσει μάλλον μελαγχολικές παρά φρικιαστικές αναμνήσεις.