cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαλλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2012-13
Ομάδες
Η Μπαστιά ήταν η πρώτη ομάδα που εξασφάλισε την άνοδό της στη Λιγκ 1. Η ομάδα εξασφάλισε τον τίτλο του πρωταθλητή την 1η Μαΐου 2012, με τρεις αγώνες να υπολείπονται, μετά την επικράτησή της απέναντι στη Μετς, με σκορ 3–0 στο Σταντ Αρμάν Σεζαρί. Η Μπαστιά πραγματοποίησε την επιστροφή της στη Λιγκ 1, έπειτα από απουσία επτά ετών, έχοντας σημειώσει δύο συνεχόμενες ανόδους. Η ομάδα είχε πάρει την άνοδο για τη Λιγκ 2, έπειτα από την κατάκτηση της Νασιονάλ της σεζόν 2010–11.
Η Ρενς και η Τρουά αναδείχτηκαν δεύτερη και τρίτη στη βαθμολογική κατάταξη, αντιστοίχως, εξασφαλίζοντας την άνοδο στη Λιγκ 1, μαζί με την πρωταθλήτρια Μπαστιά. Και οι δύο αυτές ομάδες εξασφάλισαν την άνοδο με έναν αγώνα να υπολείπεται, μετά τις νίκες τους στις 11 Μαΐου 2012, οι οποίες οριστικοποίησαν τη βαθμολογική κατάταξη των δύο συλλόγων. Η Ρενς, η οποία έχει, κατά το παρελθόν, κατακτήσει τη Λιγκ 1 έξι φορές, επέστρεψε στην πρώτη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου έπειτα από απουσία 33 ετών, όπου και αγωνιζόταν στις χαμηλές κατηγορίες. Στη διάρκεια αυτών των 33 ετών, η ομάδα κήρυξε πτώχευση και υποχρεώθηκε στην πώληση των υπαρχόντων της (διακρίσεις, κύπελλα, κτλ.). Η Τρουά επέστρεψε στη Λιγκ 1, ύστερα από τέσσερα χρόνια στη Λιγκ 2. Στη διάρκεια της πενταετούς απουσίας της από την ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου, η Τρουά αγωνίστηκε και στη Νασιονάλ, την τρίτη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012-2013 Κατηγορία:Λιγκ 1
Λουθία Πέρεθ
Η Λουθία Πέρεθ Βιθκαίνο (Ισπανικά: Lucía Pérez Vizcaíno, προφορά: [luθi.a peɾeθ], γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1985 στο Ο Ίνθιο, Λούγο, Γαλικία ) είναι Ισπανίδα τραγουδίστρια που εκπροσώπησε τη χώρα της στον στη Γερμανία με το τραγούδι "Que me quiten lo bailao".
Καριέρα
Το 2002, στις 17, η Λουθία Πέρεθ κέρδισε το τάλεντ σόου για ερασιτέχνες τραγουδιστές Canteira de Cantareiros, στην περιφερειακή τηλεόραση της Γαλικίας (TVG). Ένα χρόνο αργότερα δημοσίευσε το πρώτο της άλμπουμ, Amores y amores, στο οποίο απονεμήθηκε η πιστοποίηση Galician Gold Record για τις πωλήσεις του.
Το 2005, έλαβε το βραβείο Galician Soloist Pop Album. Αργότερα εκείνο το έτος, εκπροσώπησε την Ισπανία στο Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού Viña del Mar στη Χιλή και κατέλαβε τη δεύτερη θέση στον διεθνή διαγωνισμό με το τραγούδι "Qué haría contigo". Επίσης το 2005, το τραγούδι της "Amarás Miña Terra" προτάθηκε για το καλύτερο τραγούδι στα Γαλικιανά στα Ισπανικά Μουσικά Βραβεία.
Το 2008, το τρίτο άλμπουμ της, Volar por los tejados, κυκλοφόρησε τόσο στην Ισπανία όσο και στη Χιλή, όπου περιοδεύτηκε εκτενώς. Το 2009, συμμετείχε στο Φεστιβάλ Viña del Mar για δεύτερη φορά. Το 2010, κυκλοφόρησε το τέταρτο άλμπουμ της, Dígocho en galego, το οποίο είναι εξ ολοκλήρου στη Γαλικική γλώσσα.
Το 2011, η Λουθία έλαβε μέρος στην ισπανική διαδικασία επιλογής για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2011, Destino Eurovisión και στις 18 Φεβρουαρίου κέρδισε τον τελικό με το τραγούδι "Que me quiten lo bailao".
Τον Μάρτιο του 2011, μετά την εκλογή της ως υποψήφιος της Ισπανίας στην Eurovision, η Λουθία υπέγραψε στην Warner Music για να κυκλοφορήσει το πέμπτο άλμπουμ της, Cruzo los dedos, τον Απρίλιο του 2011.
Στον τελικό του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision 2011 που πραγματοποιήθηκε στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας στις 14 Μαΐου, κατέλαβε την 23η θέση. Ωστόσο, τερμάτισε 16η στο ξεχωριστό αποτέλεσμα της τηλεψηφοφορίας.
Στις 22 Ιουνίου 2014, η Πέρεθ κυκλοφόρησε το έκτο στούντιο άλμπουμ της, Quitapenas. Τον Μάιο του 2018, η Πέρεθ κυκλοφόρησε το έβδομο στούντιο άλμπουμ Quince soles, το οποίο περιλαμβάνει συνεργασίες με τους Chenoa, Rosa Cedrón και Chema Purón.
Αργώ (αποσαφήνιση)
Το όνομα Αργώ μπορεί να αναφέρεται:
Σκουτάρι
Το όνομα Σκουτάρι μπορεί να αναφέρεται
Επίσης ως Σκούταρι:
Γιαμάτο (θωρηκτό)
To Γιαμάτο (大和), ονομασμένο έτσι από την αρχαία Ιαπωνική Επαρχία Γιαμάτο, ήταν το πρωτοπόρο πλοίο των θωρηκτών της εξ αυτού ομώνυμης κλάσης Γιαμάτο που υπηρέτησε στο Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μαζί με το αδελφό πλοίο, Μουσάσι, αποτέλεσαν τα μεγαλύτερα, βαρύτερα και πλέον βαριά εξοπλισμένα θωρηκτά που κατασκευάστηκαν ποτέ, με εκτόπισμα 72.800 τόνους με πλήρες φορτίο και οπλισμένα με εννέα κύρια πυροβόλα 46 εκατοστών. Κανένα δεν επιβίωσε του πολέμου.
Κατά τη διάρκεια του 1944 η ισορροπία ναυτικών δυνάμεων στον Ειρηνικό είχε στραφεί αποφασιστικά εναντίον της Ιαπωνίας, και κατά τις αρχές του 1945 ο Ιαπωνικός στόλος είχε κατά κύριο λόγο εξαντληθεί ενώ είχε κρίσιμες ελλείψεις σε καύσιμα περιορίζοντας τη χρησιμότητά του. Τον Απρίλιο του 1945, σε μία απελπισμένη προσπάθεια να επιβραδύνουν τη συμμαχική προώθηση, το Γιαμάτο αποσπάστηκε σε ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή στην Οκινάουα, όπου επρόκειτο να προστατεύσει το νησί από ενδεχόμενη απόβαση και να πολεμήσει μέχρι να καταστραφεί. Η δύναμη κρούσης του εντοπίστηκε νοτίως του Κιούσου από αμερικανικά υποβρύχια και αεροσκάφη, και στις 7 Απριλίου βυθίστηκε από βομβαρδιστικά που επιχειρούσαν από αεροπλανοφόρα και τορπιλοπλάνα χάνοντας το μεγαλύτερο μέρος του πληρώματός του.
Σχεδίαση και κατασκευή
left|thumb|Το Γιαμάτο κατά το τελευταίο στάδιο της κατασκευής του, 20 Σεπτεμβρίου 1941
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 η Ιαπωνική Κυβέρνηση υιοθέτησε υπερεθνικιστική μαχητική πολιτική με σκοπό την εκτεταμένη επέκταση της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας. Η Ιαπωνία αποχώρησε από την Κοινωνία των Εθνών το 1934, αποκηρύσσοντας τις απαιτήσεις της συνθήκης της. Καθώς δεν αναγνώριζαν πλέον από τη Ναυτική Συνθήκη της Ουάσιγκτον, η οποία περιόριζε το μέγεθος και την ισχύ των κύριων πολεμικών πλοίων (τότε θωρηκτά) σε αναλογία τονάζ 5-5-3 (ΗΠΑ-Μ.Βρεταννία-Ιαπωνία), το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό σχεδίασε την κλάση Γιαμάτο, μία κλάση βαρέων θωρηκτών στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Το Γιαμάτο ήταν το πρώτο πλοίο της κλάσης. Οι σχεδιαστές συνειδητοποίησαν ότι σε ενδεχόμενο πολέμου, η Ιαπωνία δεν θα μπορούσε να ανταγωνιστεί την παραγωγή των Αμερικανικών ναυπηγείων, έτσι τα πλοία της κλάσης Γιαμάτο σχεδιάστηκαν ώστε να είναι ικανά να εμπλακούν με πολλά εχθρικά θωρηκτά ταυτόχρονα. Ενας ακόμη παράγοντας επιλογής τέτοιου εκτοπίσματος ήταν το σκεπτικό πως οι ΗΠΑ,που μετακινούσαν τον στόλο τους από Ατλαντικό σε Ειρηνικό μέσω της διώρυγας του Παναμά, δεν θα καθέλκυαν ίσα ή μεγαλύτερα πλοία που πλέον δεν θα είχαν αυτήν τη δυνατότητα. Είχαν εκτόπισμα πάνω από 70.000 τόνους το καθένα και υπήρχε η ελπίδα ότι η δύναμη πυρός τους θα αντιστάθμιζε τις δυνατότητες της Αμερικανικής ναυτικής παραγωγής.
Η καρίνα του Γιαμάτο άρχισε να ναυπηγείται στο Ναυτικό Οπλοστάσιο του Κούρε, στη Χιροσίμα, στις 4 Νοεμβρίου 1937, σε ένα ναυπηγείο το οποίο είχε προσαρμοστεί ώστε να στεγάσει την τεράστια γάστρα. Η νηοδόχος εκβαθύνθηκε κατά ένα μέτρο και εγκαταστάθηκαν γερανογέφυρες ικανές να σηκώσουν φορτία έως και 350 τόνων. Φοβούμενοι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μάθαιναν τα χαρακτηριστικά του πλοίου, οι Ιάπωνες κατασκεύασαν ένα σκέπαστρο πάνω από μέρος της ναυπηγικής κλίνης ώστε να το κρύψουν. Το Γιαμάτο καθελκύστηκε στις 8 Αυγούστου 1940, έχοντας ως πλοίαρχο τον Πλοίαρχο (αργότερα Υποναύαρχο) Μιγιαζάτο Σουτόκου.
Δοκιμές και αρχικές επιχειρήσεις
Κατά τη διάρκεια του Οκτωβρίου ή του Νοεμβρίου 1941 το Γιαμάτο έκανε δοκιμαστικά ταξίδια, πιάνοντας τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα των 27,4 κόμβων. Καθώς ο πόλεμος φαίνονταν να πλησιάζει δόθηκε προτεραιότητα στην επιτάχυνση των στρατιωτικών κατασκευών. Στις 16 Δεκεμβρίου, μήνες πριν την προγραμματισμένη ημερομηνία, το θωρηκτό τέθηκε σε υπηρεσία επίσημα στο Κούρε. Η τελετή ήταν πιο λιτή από ότι συνήθως, καθώς οι Ιάπωνες είχαν ακόμη πρόθεση να αποκρύψουν τα χαρακτηριστικά του πλοίου. Την ίδια ημέρα, υπό τον πλοίαρχο (αργότερα Υποναύαρχο) Γκιχάτσι Τακαγιανάγκι, εντάχθηκε μαζί με το Ναγκάτο και το Μούτσου στην 1η Μοίρα Θωρηκτών.
Στις 12 Φεβρουαρίου του 1942 το Γιαμάτο έγινε η ναυαρχίδα του Συνδυασμένου Στόλου του Ναυάρχου Ισορόκου Γιαμαμότο. Ο Ιάπωνας ναύαρχος σχεδίαζε μια αποφασιστική εμπλοκή με τις Ηνωμένες Πολιτείς στο Μίντγουεϊ, έτσι μετά τη συμμετοχή του Γιαμάτο σε πολεμικά γυμνάσια απέπλευσε από τον Κόλπο της Χιροσίμα στις 27 Μαΐου για να αναλάβει υπηρεσία στην κύρια ομάδα των θωρηκτών του Γιαμαμότο. Οι Αμερικανοί ήταν ενήμεροι, έχοντας υποκλέψει επικοινωνίες, για τις προθέσεις του Γιαμαμότο και η Ναυμαχία του Μίντγουεϊ αποδείχθηκε καταστροφική για την Ιαπωνική δύναμη αεροπλανοφόρων, καθώς καταστράφηκαν τέσσερα από τα αεροπλανοφόρα και 332 αεροσκάφη. Ο Γιαμαμότο κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας διοικούσε από τη γέφυρα του Γιαμάτο, αλλά το σχέδιο μάχης του είχε διασκορπίσει τις δυνάμεις του προκειμένου να παγιδέψει τους Αμερικανούς, και η ομάδα θωρηκτών του βρίσκονταν αρκετά μακρυά ώστε να λάβει μέρος στη σύρραξη. Στις 5 Ιουνίου, ο Γιαμαμότο διέταξε τα υπόλοιπα πλοία του να επιστρέψουν στην Ιαπωνία, έτσι το Γιαμάτο αποσύρθηκε με την κύρια δύναμη θωρηκτών στη Χασιρατζίμα πριν επιστρέψει στο Κούρε.
Το Γιαμάτο απέπλευσε από το Κούρε για το Τρουκ στις 17 Αυγούστου του 1942. Μετά από 11 μέρες στη θάλασσα, εντοπίστηκε από το Αμερικανικό υποβρύχιο USS Flying Fish, το οποίο εξαπέλυσε τέσσερις τορπίλες. Καμία δεν πέτυχε το Γιαμάτο και έτσι επέστρεψε ασφαλές στο Τρουκ αργότερα την ίδια ημέρα. Παρέμεινε εκεί καθόλη τη διάρκεια της Εκστρατείας του Γκουανταλκανάλ εξαιτίας της έλλειψης πυρομαχικών 460 χιλιοστών που απαιτούνταν για παράκτιο βομβαρδισμό, των αχαρτογράφητων υδάτων γύρω από το Γκουανταλκανάλ, και την υψηλή κατανάλωση καυσίμου του. Πριν το τέλος του χρόνου, ο Πλοίαρχος (αργότερα Υποναύαρχος) Τσιάκι Ματσούντα διορίστηκε διοικητής του Γιαμάτο.
Στις 11 Φεβρουαρίου 1943, το Γιαμάτο αντικαταστάθηκε από το αδελφικό πλοίο Μουσάσι ως ναυαρχίδα του Συνδυασμένου Στόλου. Αναφερόμενο από τα πληρώματα καταδρομικών και αντιτορπιλικών του Νότιου Ειρηνικού ως «Ξενοδοχείο Γιαμάτο», το Γιαμάτο πέρασε μόλις μία μέρα έξω από το Τρουκ από τον Αύγουστο 1942 οπότε κατέπλευσε εκεί μέχρι τον απόπλου του στις 8 Μαΐου 1943. Εκείνη την ημέρα απέπλευσε για τη Γιοκοσούκα και από εκεί για το Κούρε όπου έφτασε στις 14 Μαΐου. Πέρασε εννέα μέρες σε νηωδόχο για επιθεώρηση και γενικές επισκευές, και μετά απέπλευσε προς τα δυτικά για την Εσωτερική Θάλασσα Σέτο όπου ξανά μπήκε σε νηωδόχο ώστε να γίνουν σημαντικές μετασκευές και αναβαθμίσεις. Αυτές συμπεριλάμβαναν βελτιώσεις στη θωράκιση των δευτερευόντων πύργων και έλεγχους πηδαλίου, καθώς και την αφαίρεση των πλευρικών πύργων με τα πυροβόλα 155 χιλιοστών ώστε να τοποθετηθούν περισσότερα αντιαεροπορικά των 25 χιλιοστών και δύο συστήματα ραντάρ επιφανείας. Στις 16 Αυγούστου, το Γιαμάτο απέπλευσε με προορισμό το Τρούκ, όπου εντάχθηκε σε μία μεγάλη δύναμη κρούσης που είχε σχηματιστεί ως απάντηση στις Αμερικανικές επιδρομές στις Ατόλλες Ταράουα και Μακίν. Έκανε έξοδο στα τέλη Σεπτεμβρίου, μαζί με το Ναγκάτο, τρία αεροπλανοφόρα, και μικρότερα πολεμικά πλοία ώστε να αναχαιτίσει την Αμερικάνικη Δύναμη Κρούσης 15 και ξανά ένα μήνα μετά μαζί με έξι θωρηκτά, τρία αεροπλανοφόρα και έντεκα αντιτορπιλικά. Η υπηρεσία πληροφοριών είχε αναφέρει ότι η Αμερικανική Ναυτική Βάση στο Περλ Χάρμπορ ήταν σχεδόν άδεια από πλοία, το οποίο κατά τους Ιάπωνες σήμαινε ότι μια Αμερικανική ναυτική δύναμη επρόκειτο να χτυπήσει τη Νήσο Γουέικ. Ωστόσο δεν εντοπίστηκε τίποτα στα ραντάρ για έξι μέρες και έτσι ο στόλος επέστρεψε στο Τρουκ στις 26 Οκτωβρίου.
Το Γιαμάτο συνόδευσε την Επιχείρηση Μεταφοράς BO-1 από το Τρουκ στη Γιοκοσούκα μεταξύ 12-17 Δεκεμβρίου. Εν συνεχεία λόγω της μεγάλης αποθηκευτικής τους ικανότητας και της ισχυρής θωράκισης τους, το Γιαμάτο και το Μουσάσι χρησιμοποιήθηκαν ως φορτηγά. Στις 25 Δεκεμβρίου, και ενώ μετέφεραν στρατεύματα και εξοπλισμό, τα οποία προορίζονταν ως ενισχύσεις των φρουρών στο νησί Κάβιενγκ και στις Νήσους Ναυαρχείου, από τη Γιοκοσούκα στο Τρουκ, το Γιαμάτο και η υπόλοιπη δύναμη αναχαιτίστηκαν από το αμερικανικό υποβρύχιο USS Skate περίπου 290 χιλιόμετρα από την ξηρά. Το Skate εξαπέλυσε τέσσερις τορπίλες στο Γιαμάτο, η μία εκ τον οποίων το έπληξε στη δεξιά πλευρά προς την πρύμνη. Άνοιξε τρύπα 5 μέτρων και μήκους 25 μετρων κάτω από το αντιτορπιλικό του έξαρμα, ενώ εξαρθρώθηκε και ο αρμός μεταξύ της άνω και κάτω κύριας ζώνης, έχοντας ως αποτέλεσμα να πλημμυρίσει η άνω αποθήκη πυρομαχικών του οπίσθιου πύργου. Αν και έμπασε 3000 τόνους νερό, έφτασε στο Τρουκ αργά την ίδια ημέρα. Το επισκευαστικό πλοίο Ακάσι έκανε πρόχειρες επιδιορθώσεις, και έτσι το Γιαμάτο απέπλευσε στις 10 Ιανουαρίου για το Κούρε.
thumb|right|300px|Το Γιαμάτο όπως ήταν το 1944-1945
Στις 16 Ιανουαρίου 1944, το Γιαμάτο έφτασε στο Κούρε για επισκευές και έμεινε σε νηωδόχο έως τις 3 Φεβρουαρίου 1944. Κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος τοποθετήθηκαν κεκλιμένες πλάκες θωράκισης στην περιοχή που πλήγηκε από την τορπίλη. Προτάθηκε να τοποθετηθούν 5.000 τόνοι χάλυβα ώστε να ενισχυθεί η άμυνα του πλοίου απέναντι στις τορπίλες, πάνω από τα ήδη θωρακισμένα τμήματα, αλλά η ιδέα απορρίφθηκε αμέσως γιατί αυτό θα προσέθετε βάρος που θα αύξανε πολύ το εκτόπισμα και το βύθισμα του πλοίου. Ενώ το Γιαμάτο ήταν ακόμη στη νηωδόχο, ο Πλοίαρχος Μορισίτα, πρώην πλοίαρχος του θωρηκτού Χαρούνα, ανέλαβε τη διοίκησή του. Στις 25 Φεβρουαρίου αμφότερα τα Γιαμάτο και Μουσάσι μετατέθηκαν από την 1η Μοίρα Θωρηκτών στον Δεύτερο Στόλο. Το Γιαμάτο ξαναμπήκε σε νεωδόχο για επιπλέον αναβαθμίσεις σε όλα τα συστήματα ραντάρ και στα αντιαεροπορικά συστήματα, από τις 25 Φεβρουαρίου έως τις 18 Μαρτίου 1944. Προστέθηκαν έξι επιπλέον δίδυμα πυροβόλα των 127 χιλιοστών στη θέση των αρχικών πλευρικών πύργων με τα πυροβόλα 155 χιλιοστών, αυξάνοντας τον συνολικό αριθμό των αντιαεροπορικών πυροβόλων 127 και 25 χιλιοστών στα 24 162 αντίστοιχα. Το σύστημα ραντάρ αναβαθμίστηκε ώστε να περιλαμβάνει συστήματα υπέρυθρης αναγνώρισης καθώς και συστήματα ανίχνευσης αεροσκαφών και ελέγχου οπλισμού. Αποχώρησε από τη νεωδόχο στις 18 Μαρτίου και ξεκίνησε δοκιμές στις 11 Απριλίου. Απέπλευσε από το Κούρε στις 21 Απριλίου και φορτώθηκε με στρατεύματα και υλικό την επόμενη μέρα στην Οκινοσίμα για μία αποστολή στη Μανίλα, φτάνοντας στις Φιλιππίνες στις 28 Απριλίου. Αργότερα μετακινήθηκε στη Μαλαισία για να ενταχθεί στον Ευκίνητο Στόλο του Ναυάρχου Τζισαμπούρο Οζάουα στη Λίνγκα. Αυτή η δύναμη κατέπλευσε στο Τάβι Τάβι στις 14 Μαΐου.
Ναυμαχία της Θάλασσας των Φιλιππίνων
Στις αρχές Ιουνίου το Γιαμάτο και το Μουσάσι επιστρατεύτηκαν ως μεταγωγικά, αυτή τη φορά για να ενισχύσουν τη φρουρά και τη ναυτική άμυνα στο νησί Μπίακ ως μέρος της Επιχείρησης Κον. Η αποστολή ακυρώθηκε όταν στα αρχηγεία του Οζάουα έφτασε η είδηση για την Αμερικανική επίθεση με αεροπλανοφόρα στις Μαριάνες Νήσους. Αντ' αυτής το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό αναδιοργανώθηκε, συγκεντρώνοντας την πλειοψηφία των υπόλοιπων δυνάμεων του με την ελπίδα να πετύχει μια αποφασιστική επιτυχία ενάντια στους Αμερικανούς. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ωστόσο, ολόκληρο το Ιαπωνικό ναυτικό ήταν κατώτερο αριθμητικά και σε εμπειρία από τον Αμερικανικό Στόλο του Ειρηνικού. Από τις 19 ως τις 23 Ιουνίου το Γιαμάτο συνόδευσε δυνάμεις του Ταχυκίνητου Στόλου του Οζάουα κατά τη Ναυμαχία της Θάλασσας των Φιλιππινών, επονομαζόμενο από τους Αμερικανούς πιλότους «The Great Marianas Turkey Shoot». Οι Ιάπωνες έχασαν τρία αεροπλανοφόρα και 426 αεροσκάφη, ενώ η μόνη συνεισφορά του Γιαμάτο στη μάχη ήταν να ανοίξει κατά λάθος πυρ σε Ιαπωνικά αεροσκάφη που επέστρεφαν.
Μετά τη ναυμαχία, το Γιαμάτο αποσύρθηκε με τον Ταχυκίνητο Στόλο στη Χασιραγιάμα ώστε να ανεφοδιαστεί με καύσιμα και να επανεξοπλιστεί. Μαζί με το Μουσάσι εγκατέλειψαν τον στόλο στις 24 Ιουνίου για ένα σύντομο ταξίδι στο Κούρε, όπου αμφότερα εξοπλίστηκαν με πέντε επιπλέον θέσεις τριπλών πυροβόλων των 25 χιλιοστών. Επί τη ευκαιρία τέθηκαν σε εφαρμογή «διαδικασίες επείγουσας διατήρησης πλευστότητας». Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αφαίρεση σχεδόν κάθε εύφλεκτου υλικού από το θωρηκτό, συμπεριλαμβανομένων του λινόλαιου, στρωμάτων και στρώσεων. Οι ναύτες πλέον κοιμόνταν σε σανίδες, οι οποίες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για επισκευές καταστροφών. Στις εύφλεκτες μπογιές τοποθετήθηκε μία νέα επίστρωση με βάση τη σιλικόνη, ενώ εγκαταστάθηκαν επιπλέον φορητές αντλίες και εξοπλισμός πυρόσβεσης. Συνοδευόμενο από τα θωρηκτά Μουσάσι, Κόνγκο, Ναγκάτο και έντεκα αντιτορπιλικά και καταδρομικά, το Γιαμάτο απέπλευσε από την Ιαπωνία στις 8 Ιουλίου με προορισμό προς τα νότια. Μαζί με το Μουσάσι κατευθύνθηκαν προς τα Νησιά Λίνγκα, φτάνοντας στις 16-17 Ιουλίου. Σε αυτό το στάδιο του πολέμου ο στόλος πετρελαιοφόρων της Ιαπωνίας είχε μειωθεί σημαντικά από τα Αμερικανικά υποβρύχια, έτσι οι μείζονες μονάδες του στόλου στάθμευαν στις Ανατολικές Ινδίες ώστε να είναι κοντά στις πηγές ανεφοδιασμού τους σε πετρέλαιο. Τα θωρηκτά παρέμειναν στα νησιά για τους επόμενους τρεις μήνες.
Ναυμαχία του Κόλπου Λέυτε
thumb|left|Το Γιαμάτο στις 24 Οκτωβρίου κατά τη διάρκεια της [[Ναυμαχία της Θάλασσας Σιμπούγιαν|Ναυμαχίας της Θάλασσας Σιμπούγιαν, μόλις έχει χτυπηθεί από βόμβα.]]
Μεταξύ 22 και 25 Οκτωβρίου 1944, ως τμήμα της Κεντρικής Δύναμης του Ναυάρχου Τακέο Κουρίτα (γνωστή και ως Δύναμη Α ή Πρώτη Δύναμη Κρούσης), το Γιαμάτο έλαβε μέρος σε μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές συγκρούσεις της ιστορίας, τη Ναυμαχία του Κόλπου Λέυτε. Ως απάντηση στην Αμερικανική εισβολή στις Φιλιππίνες, η Επιχείρηση Σο-Γκο (Shō-Gō) είχε στόχο ένας αριθμός Ιαπωνικών ομάδων να συγκλίνουν στο νησί Λέυτε, όπου αποβιβάζονταν Αμερικανικά στρατεύματα. Στις 18 Οκτωβρίου, τοποθετήθηκε στο Γιαμάτο μαύρη παραλλαγή ως προετοιμασία για τη νυκτερινή διέλευση από τον Πορθμό Σαν Μπερναρντίνο, το κύριο συστατικό της οποίας ήταν αιθάλη από την καμινάδα του. Καθ οδόν για το Λέυτε η δύναμη δέχτηκε επίθεση στο Πέρασμα Παλαουάν στις 23 Οκτωβρίου από τα υποβρύχια USS Darter και USS Dace με αποτέλεσμα να βυθιστούν δύο βαρέα καταδρομικά κλάσης Τακάο, συμπεριλαμβανομένης της ναυαρχίδας του Κουρίτα, του Ατάγκο, και να υποστεί ζημιές ένα τρίτο. Ο Κουρίτα επέζησε από τη βύθιση του Ατάγκο και μεταφέρθηκε στο Γιαμάτο, το οποίο και έκανε νέα ναυαρχίδα του. Την επόμενη μέρα, στη Ναυμαχία της Θάλασσας Σιμπούγιαν βυθίστηκαν τρία επιπλέον καταδρομικά, με αποτέλεσμα να χαθεί μεγάλο μέρος της αντιαεροπορικής άμυνας του στόλου. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, τα αμερικανικά αεροσκάφη από τα αεροπλανοφόρα έκαναν 259 εξόδους. Ένα αεροσκάφος από το αεροπλανοφόρο USS Essex έβαλε κατά του Γιαμάτο με δύο διατρητικές βόμβες η μία εκ των οποίων αστόχησε παρά λίγο. Το πλοίο έπαθε μέτριες ζημιές, μπάζοντας περίπου 2270 τόνους νερό. Το Μουσάσι βυθίστηκε αφού δέχτηκε 17 τορπίλες και 19 βόμβες.
Χωρίς να το γνωρίζει ο Ιάπωνας ναύαρχος, η κύρια Αμερικανική αμυντική δύναμη υπό τον Ναύαρχο Ουίλιαμ Χάσλεϊ απέπλευσε από το Λέυτε το απόγευμα της 24ης Οκτωβρίου. Πεπεισμένος ο Χάσλεϊ ότι η Κεντρική Δύναμη του Κουρίτα είχει υποχωρήσει, διέταξε τον πανίσχυρο Τρίτο Στόλο να κυνηγήσει την Ιαπωνική Βόρεια Δύναμη, μία ομάδα παραπλάνησης που αποτελούνταν από ένα αεροπλανοφόρο, το Ζουϊκάκου, τρία ελαφρά αεροπλανοφόρα, δύο υβριδικά θωρηκτά-αεροπλανοφόρα κλάσης Ίζε, και πλοία συνοδείας. Η παραπλάνηση ήταν επιτυχημένη, παρασύροντας πέντε αεροπλανοφόρα και πέντε ελαφρά αεροπλανοφόρα με πάνω από 600 αεροσκάφη, έξι ταχύπλοα θωρηκτά, οκτώ καταδρομικά και πάνω από 40 αντιτορπιλικά. Τις νυχτερινές ώρες η δύναμη του Κουρίτα πέρασε από τον Πορθμό του Σαν Μπερναρντίνο και λίγο μετά την αυγή, στη Ναυμαχία του Σαμάρ, επιτέθηκαν στον Αμερικανικό σχηματισμό που είχε παραμείνει στην περιοχή ώστε να παρέχει κάλυψη στα στρατεύματα που εισέβαλαν. Η μικρή αυτή δύναμη, γνωστή ως «Taffy 3», αποτελούνταν από έξι αεροπλανοφόρα συνοδείας, τρία αντιτορπιλικά και τέσσερα αντιτορπιλικά συνοδείας. Στα αρχικά στάδια αυτής της ναυμαχίας, το Γιαμάτο ενεπλάκει με επιφανειακούς στόχους για μοναδική φορά στην καριέρα του, πετυχαίνοντας αρκετά Αμερικανικά πλοία. Αφότου επιβεβαιώθηκε πλήγμα από την κύρια συστοιχία του Γιαμάτο στο αεροπλανοφόρο συνοδείας USS Gambier Bay, εντοπίστηκαν τορπίλες που κατευθύνονταν προς αυτό και έτσι αναγκάστηκε να απομακρυνθεί από τη θέση του ώστε να τις αποφύγει αλλά μετά δεν κατάφερε να επανενταχθεί στη ναυμαχία. Τα ελαφρά Αμερικανικά σκάφη, αν και εξοπλισμένα μόνο με τορπίλες και πυροβόλα 5 ιντσών, και δεχόμενα πυρά από πυροβόλα μεγάλου διαμετρήματος, υποστηριζόμενα από αεροσκάφη F4F Wildcat και TBF Avenger από τα αεροπλανοφόρα συνοδείας της ομάδας « Taffy 3», επιτέθηκαν με τέτοια βιαιότητα ώστε ο Κουρίτα πίστεψε ότι είχε εμπλακεί με ολόκληρη τακτική δύναμη κύριων αεροπλανοφόρων. Μια λανθασμένη αναφορά ότι αντιμετώπιζε έξι κύρια αεροπλανοφόρα, τρία καταδρομικά και δύο αντιτορπιλικά, οδήγησε τον Κουρίτα στο να δώσει διαταγή για απεμπλοκή. Το Γιαμάτο βγήκε από τη ναυμαχία χωρίς σοβαρές ζημιές, μόλις τρεις βόμβες σχεδόν επί του στόχου και δεκαεπτά απώλειες από αεροπορικούς πολυβολισμούς, ενώ οι αεροπορικές επιδρομές κατά τη διάρκεια της υποχώρησης προκάλεσαν ελαφρές ζημιές και τραυμάτισαν ή σκότωσαν 21 μέλη του πληρώματος. Χάθηκαν τρία επιπλέον βαρέα καταδρομικά και ένα ελαφρύ καταδρομικά. Η Κεντρική Δύναμη βύθισε δύο Αμερικανικά αεροπλανοφόρα συνοδείας, δύο αντιτορπιλικά και ένα αντιτορπιλικό συνοδείας.
Μετά τη σύγκρουση, το Γιαμάτο και τα υπολείμματα της δύναμης του Κουρίτα επέστρεψαν στο Μπρούνεϊ. Στις 15 Νοεμβρίου 1944, η 1η Μοίρα Θωρηκτών διαλύθηκε και το Γιαμάτο έγινε η ναυαρχίδα του Δεύτερου Στόλου. Στις 21 Νοεμβρίου, ενώ διέπλεε την Ανατολική Σινική Θάλασσα αποχωρώντας από τη Ναυτική Βάση του Κούρε, η ομάδα του Γιαμάτο δε΄χτηκε απίθεση από το αμερικανικό υποβρύχιο USS Sealion. Το θωρηκτό Κόνγκο και το αντιτορπιλικό Ουρακάζε βυθίστηκαν. Το Γιαμάτο τοποθετήθηκε αμέσως σε νηοδόχο μόλις επέστρεψε στο Κούρε, για επισκευές και αναβαθμίσεις στον αντιαεροπορικό εξοπλισμό. Στις 25 Νοεμβρίου, ο Πλοίαρχος Αρούγκα Κοσάκου ανέλαβε τη διοίκηση του Γιαμάτο.
Επιχείρηση Τεν-Γκο
Την 1η Ιανουαρίου 1945, το Γιαμάτο, το Χαρούνα και το Ναγκάτο αποσπάστηκαν στην προσφάτως επαναδραστηριοποιημένη 1η Μοίρα Θωρηκτών. Το Γιαμάτο έφυγε από τη νηοδόχο δύο ημέρες αργότερα με προορισμό την Εσωτερική Θάλασσα της Ιαπωνίας. Η νέα απόσπαση ήταν σύντομη καθώς η 1η Μοίρα Θωρηκτών απενεργοποιήθηκε για άλλη μία φορά στις 10 Φεβρουαρίου και το Γιαμάτο τοποθετήθηκε στην 1η Μοίρα Αεροπλανοφόρων. Στις 19 Μαρτίου Αμερικανικά αεροσκάφη απονηωμένα από τα USS Enterprise, USS Yorktown και USS Intrepid έκαναν επιδρομή στο Κούρε. Παρότι χτυπήθηκαν 16 πολεμικά πλοία, το Γιαμάτο υπέστη μόνο μικρές ζημιές από μερικές σχεδόν επί του στόχου βόμβες και μία που το έπληξε στη γέφυρα. Η επέμβαση ενός σμήνους μαχητικών Kawanishi N1K1 «Shiden» (επονομαζόμενα «George» από τους συμμάχους) με χειριστές βετεράνους πιλότους εκπαιδευτές απέτρεψε την επιδρομή από το να προκαλέσει μεγάλες ζημιές στη βάση και στα πλοία, ενώ το Γιαμάτο επωφελήθηκε από την ικανότητά του να πλοηγηθεί, αν και με μικρή ταχύτητα, στον Δίαυλο Νασάμι.
Ως το τελευταίο στάδιο πριν από τη σχεδιαζόμενη εισβολή στην κυρίως Ιαπωνία οι συμμαχικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Οκινάουα την 1η Απριλίου. Η αντίδραση του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Ναυτικού ήταν να οργανώσει μια αποστολή με κωδική ονομασία Επιχείρηση Τεν-Γκο η οποία επρόκειτο να δεσμεύσει το μεγαλύτερο μέρος της ναυτικής δύναμης της Ιαπωνίας. Το Γιαμάτο και εννιά συνοδά πλοία (το καταδρομικό Γιαχάγκι και οκτώ αντιτορπιλικά) θα απέπλεαν με προορισμό την Οκινάουα και, σε συνδυασμό με καμικάζι και στρατιωτικές μονάδες που βρίσκονταν στην Οκινάουα, θα επιτίθονταν στις Συμμαχικές δυνάμεις που είχαν συγκεντρωθεί πάνω και γύρω από το νησί. Το Γιαμάτο τότε θα προσάραζε επίτηδες ώστε να δράσει ως αβύθιστο πυροβολείο και θα συνέχιζε να μάχεται μέχρι να καταστραφεί. Ως μέρος της προετοιμασίας για την αποστολή, το Γιαμάτο εφοδιάστηκε πλήρως με πυρομαχικά στις 29 Μαρτίου. Σύμφωνα με το Ιαπωνικό σχέδιο, τα πλοία επρόκειτο να εφοδιαστούν με καύσιμα αρκετά μόνο για φτάσουν στην Οκινάουα, όμως κάθε πλοίο εφοδιάστηκε τελικά με το 60 τοις εκατό της συνολικής τους χωρητικότητας με διαταγές των διοικητών των τοπικών βάσεων. Τα πλοία, λαμβάνοντας το όνομα «Επιφανειακή Ειδική Επιθετική Δύναμη», απέπλευσαν από την Τοκουγιάμα στις 15:20 στις 6 Απριλίου.
Δυστυχώς για τους Ιάπωνες, οι Σύμμαχοι είχαν υποκλέψει και αποκρυπτογραφήσει τις επικοινωνίες τους, μαθαίνοντας τις λεπτομέρειες της επιχείρησης Τεν-Γκο. Επιπλέον επιβεβαίωση για τις Ιαπωνικές προθέσεις ήρθε γύρω στις 20:00 όταν η Επιφανειακή Ειδική Επιθετική Δύναμη, καθώς περνούσε τον Πορθμό Μπούνγκο εντοπίστηκε από τα Αμερικανικά υποβρύχια USS Threadfin και USS Hackleback. Αμφότερα ανέφεραν τη θέση του Γιαμάτο στην κύρια Αμερικανική επιθετική δύναμη αεροπλανοφόρων, αλλά κανένα από τα δύο δεν μπόρεσε να επιτεθεί, εξαιτίας της ταχύτητας των Ιαπωνικών πλοίων (22 κόμβοι) και της εξαιρετικά τεθλασμένης πορείας τους.
Οι Συμμαχικές δυνάμεις γύρω από την Οκινάουα άρχισαν να ενισχύονται για να επιτεθούν. Ο Ναύαρχος Ρέιμοντ Σπριόυανς διέταξε έξι θωρηκτά που ήδη βομβάρδιζαν τις ακτές να ετοιμαστούν για επιφανειακή δράση εναντίον του Γιαμάτο. Οι διαταγές αυτές ανακλήθηκαν και αντ' αυτών θα αναλάμβαναν δράση τα αεροπλανοφόρα του Ναυάρχου Μάρκ Μίτσερ, ωστόσο για κάθε ενδεχόμενο τα θωρηκτά μαζί με επτά καταδρομικά και εικοσιένα αντιτορπιλικά στάλθηκαν να αντιμετωπίσουν την Ιαπωνική δύναμη πριν προλάβει να φτάσει τα ευάλωτα μεταγωγικά και αποβατικά πλοία.
thumb|left|Το Γιαμάτο κάνει ελιγμούς για να αποφύγει βόμβες και τορπίλες που εκτοξεύτηκαν από αεροπλάνα κατά την Επιχείρηση Τεν Γκο
Το πλήρωμα του Γιαμάτο βρίσκονταν σε θέσεις μάχης και σε ετοιμότητα για αντιαεροπορική δράση κατά την αυγή της 7ης Απριλίου. Το πρώτο συμμαχικό αεροσκάφος ήρθε σε επαφή με την Επιφανειακή Ειδική Επιθετική Δύναμη στις 08:23, και λίγο μετά έφτασαν δύο ιπτάμενες άκατοι. Για τις επόμενες πέντε ώρες το Γιαμάτο έριχνε αντιαεροπορικά βλήματα 3 Shiki tsûjôdan (Κυψέλη Κοινός Τύπος 3) στα συμμαχικά αεροσκάφη, χωρίς να καταφέρει όμως να τα αποτρέψει από το να ακολουθούν τη δύναμη. Το Γιαμάτο εντόπισε τα πρώτα αεροσκάφη στο ραντάρ στις 10:00, ενώ μία ώρα αργότερα εμφανίστηκαν Αμερικανικά μαχητικά F6F HEllcat ώστε να αντιμετωπίσουν οποιοδήποτε Ιαπωνικό αεροσκάφος εμφανιστεί. Κανένα δεν εμφανίστηκε.
thumb|right|Το Γιαμάτο φωτογραφημένο κατά τη διάρκεια της μάχης από αεροσκάφος του [[USS Yorktown (CV-10)|USS Yorktown. Το θωρηκτό φλέγεται και η κλίση του προς τα αριστερά είναι εμφανής.]]
Η δεύτερη επίθεση άρχισε ακριβώς πριν της 13:00. Σε μία συντονισμένη επίθεση, βομβαρδιστικά καθέτου εφορμήσεως πέταξαν ψηλά από πάνω ώστε να αρχίσουν την επίθεσή τους ενώ τορπιλοπλάνα προσέγγισαν από όλες τις κατευθύνσεις πετώντας λίγο πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Λόγω του συντριπτικού αριθμού των στόχων, τα αντιαεροπορικά πυροβόλα του θωρηκτού ήταν ελάχιστα αποτελεσματικά, και έτσι οι Ιάπωνες έλαβαν απελπισμένα μέτρα ώστε να αντιμετωπίσουν την επίθεση. Τα κύρια πυροβόλα του Γιαμάτο άρχισαν να βάλλουν αντιαεροπορικά βλήματα «κυψέλες» ρυθμισμένα να εκρήγνυνται μόλις ένα δευτερόλεπτο μετά τη βολή - 1.000 μέτρα από το πλοίο - αλλά είχαν λίγα αποτελέσματα. Τέσσερις ή πέντε τορπίλες έπληξαν το θωρηκτό, τρεις ή τέσσερις στα αριστερά και μία στα δεξιά. Τα τρία πλήγματα, κοντά το ένα στο άλλο στην αριστερή πλευρά, είναι επιβεβαιωμένα: μία χτύπησε μία αποθήκη καυσίμων που είχε πληγεί πρωτύτερα, μία σε μία άλλη αποθήκη καυσίμων, και μία τρίτη χτύπησε ένα μηχανοστάσιο που είχε πληγεί πρωτύτερα, αυξάνοντας την ποσότητα νερού που είχε ήδη μπει μέσα και πιθανότατα προκαλώντας πλημμύρα σε γειτονικούς χώρους. Μια τέταρτη (αν και μη επιβεβαιωμένη) ενδέχεται να έπληξε το πλοίο πίσω από την τρίτη. Οι Garzke και Dulin πιστεύουν ότι αυτή μπορεί να εξηγεί το ραγδαίο πλημμύρισμα που αναφέρθηκε σε εκείνο το μέρος. Αυτή η επίθεση άφησε το Γιαμάτο σε επικίνδυνη κατάσταση, με κλίση 15-18° στα αριστερά. Με ηθελημένο πλημμύρισμα όλων των υπολοίπων κενών χώρων της δεξιάς πλευράς, η κλίση μειώθηκε σε 10°, αλλά περαιτέρω διόρθωση θα απαιτούσε είτε επισκευές είτε πλημμύρισμα των δεξιών μηχανοστασίων και δεξαμενών καυσίμων. Παρότι δεν υπήρχε κίνδυνος βύθισης σε αυτό το σημείο, η κλίση σήμαινε ότι η κύρια συστοιχία δεν ήταν δυνατόν να βάλλει και η μέγιστη ταχύτητά του μειώθηκε σε 18 κόμβους.
thumb|left|upright|Η έκρηξη στις αποθήκες πυρομαχικών του Γιαμάτο
Στις 14:02 δόθηκε καθυστερημένα η διαταγή εγκατάλειψης του πλοίου. Εκείνη τη στιγμή η ταχύτητα του Γιαμάτο είχε πέσει στους 10 κόμβους και η κλίση του αυξάνονταν σταθερά. Οι φωτιές μαίνονταν εκτός ελέγχου και σήμαναν οι συναγερμοί στη γέφυρα για την άνοδο της θερμοκρασίας σε κρίσιμο σημείο στο οπλοστάσιο των μπροστινών κύριων συστοιχιών. Η κανονική διαδικασία σε αυτή την περίπτωση θα ήταν να πλημμυριστούν τα οπλοστάσια, ώστε να προληφθεί οποιαδήποτε έκρηξη, αλλά τα αντλιοστάσια που εκτελούσαν αυτό το έργο ήταν ήδη εκτός λειτουργίας εξαιτίας προηγούμενων πλημμυρισμάτων.
Στις 14:05 βυθίστηκε το Γιαχάγκι, έχοντας δεχτεί δώδεκα βόμβες και επτά τορπίλες. Την ίδια ώρα το Γιαμάτο δέχτηκε μια τελευταία επίθεση από τορπιλοπλάνα από τη δεξιά πλευρά του. Η κλίση του ήταν τέτοια που η τορπίλες, ρυθμισμένες σε βάθος 6,1 μέτρων, χτύπησαν το κάτω μέρος της γάστρας. Η κλίση προς τα αριστερά συνέχισε να αυξάνει. Στις 14:20 το ρεύμα έπεσε και όσο αντιαεροπορικά των 25 χιλιοστών είχαν παραμείνει άρχισαν να πέφτουν στη θάλασσα. Τρία λεπτά αργότερα το Γιαμάτο ανατράπηκε. Οι κύριοι πύργοι με τα πυροβόλα των 460 χιλιοστών έπεσαν, και καθώς το πλοίο ανατρέπονταν δημιούργησε τέτοια αναρρόφηση που τράβηξε όσους άνδρες του πληρώματος βρίσκονταν στη θάλασσα προς το πλοίο. Όταν είχε πλέον κλίση περίπου 120 μοιρών ένα από τα δύο οπλοστάσια της πλώρης εξερράγη προκαλώντας τρομερή έκρηξη. Το επακόλουθο μανιτάρι της έκρηξης, που είχε ύψος 6,4 χιλιόμετρα, ήταν ορατό σε απόσταση 160 χιλιομέτρων έως το Κιούσου. Το Γιαμάτο βυθίστηκε ταχύτατα, παίρνοντας μαζί του κατ' εκτίμηση 3.055 από τα 3.332 μέλη του πληρώματός τους, συμπεριλαμβανομένου του Αντιναυάρχου Σεΐτσι Ίτο, διοικητή του στόλου. Οι λίγοι επιζώντες διασώθηκαν από τα εναπομείναντα αντιτορπιλικά, τα οποία επέστρεψαν στην Ιαπωνία.
Από την πρώτη επίθεση στις 12:37 έως την έκρηξη στις 14:23, το Γιαμάτο, δέχτηκε τουλάχιστον έντεκα τορπίλες και οκτώ βόμβες. Είναι πιθανό να δέχτηκε ακόμη δύο τορπίλες, αλλά αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί.
Η ανακάλυψη του ναυαγίου
Λόγω των συχνά συγκεχυμένων καταστάσεων και της ατελούς πληροφόρησης σχετικά με τα ναυάγιά τους, ελάχιστα Ιαπωνικά κύρια πολεμικά πλοία έχουν ανακαλυφθεί και ταυτοποιηθεί. Βασιζόμενη σε πολεμικά αρχεία των ΗΠΑ, μία αποστολή στη Νότια Σινική Θάλασσα το 1982 είχε κάποια αποτελέσματα, αλλά το ναυάγιο που ανακαλύφθηκε δεν κατέστη δυνατόν να αναγνωριστεί. Μια δεύτερη αποστολή επέστρεψε στην περιοχή δύο χρόνια αργότερα, και από το φωτογραφικό και κινηματογραφικό υλικό, ένας από τους σχεδιαστές του Γιαμάτο, ο Σιγκέρου Μακίνο, αναγνώρισε ότι το ναυάγιο ήταν του Γιαμάτο. Το ναυάγιο βρίσκεται 290 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Κιούσου σε βάθος 340 μέτρων σε δύο κύρια τμήματα, το τμήμα της πρύμνης αποτελούμενο από τα δύο τρίτα του πλοίου και ένα τμήμα της πλώρης.
Πολιτισμική σημασία
thumb|Επισκέπτες στο Μουσείο Γιαμάτο στο Κούρε παρατηρούν ένα μοντέλο κλίμακας 1:10 του θωρηκτού
Από τη στιγμή της κατασκευής τους το Γιαμάτο και το αδελφικό του πλοίο, Μουσάσι, είχαν σημαντικό βάρος στην Ιαπωνική κουλτούρα. Τα θωρηκτά αντιπροσώπευαν την επιτομή της ναυπηγικής της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας, και λόγω του μεγέθους τους, της ταχύτητάς τους και της ισχύος τους ενσάρκωναν την αποφασιστικότητα και την ετοιμότητα της Ιαπωνίας να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της ενάντια στις Δυτικές Δυνάμεις και συγκεκριμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Σιγκέρου Φουκουντόμε, αρχηγός του Τομέα Επιχειρήσεων του Επιτελείου του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού, περιέγραφε αυτά τα πλοία ως «σύμβολα της ναυτικής ισχύος τα οποία παρείχαν στους αξιωματικούς και τους ναύτες μία έντονη αίσθηση εμπιστοσύνης στο ναυτικό τους.» Η δύναμη του Γιαμάτο ως σύμβολο, ήταν τέτοια, που κάποιοι Ιάπωνες πολίτες είχαν την πεποίθηση ότι η χώρα τους δεν επρόκειτο ποτέ να πέσει όσο το πλοίο αυτό ήταν ικανό να μάχεται.
Δεκαετίες μετά τον πόλεμο, το Γιαμάτο μνημονεύεται με πολλούς τρόπους από τους Ιάπωνες. Ιστορικά η λέξη «Γιαμάτο» χρησιμοποιούνταν ως ποιητικό όνομα για την Ιαπωνία και έτσι λειτούργησε ως μεταφορά για το τέλος της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας. Τον Απρίλιο του 1968 χτίστηκε ένας αναμνηστικός πύργος στο Ακρωτήριο Ινουτάμπου του Νομού Καγκοσίμα προς ανάμνηση των χαμένων ζωών της Επιχείρησης Τεν Γκο. Τον Οκτώβριο του 1974, ο Λεΐτζι Ματσουμότο δημιούργησε μια τηλεοπτική σειρά, το Space Battleship Yamato (Διαστημικό Θωρηκτό Γιαμάτο) με θέμα την επανακατασκευή του θωρηκτού ως διαστημοπλοίου και της διαστημικής του περιπέτειας ώστε να σώσει τη Γη. Η σειρά είχε τεράστια επιτυχία, αποτελώντας το έναυσμα για πέντε κινηματογραφικές ταινίες και δύο ακόμη τηλεοπτικές σειρές. Καθώς μετά τον πόλεμο οι Ιάπωνες προσπαθούσαν να επαναπροσδιορίσουν τον σκοπό της ζωής τους, το Γιαμάτο έγινε σύμβολο ηρωισμού καθώς και της επιθυμίας τους να επανακτήσουν την αίσθηση της αρρενωπότητας μετά την ήττα της χώρας τους στον πόλεμο. Η τηλεοπτική σειρά έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως Star Blazers όπου αποδείχτηκε δημοφιλής και έθεσε τις βάσεις για το άνιμε στην αγορά της Βόρειας Αμερικής. Το μοτίβο του Space Battleship Yamato επαναλήφθηκε στο The Silent Service, ένα δημοφιλές μάνγκα και άνιμε που εξερευνά ζητήματα πυρηνικών όπλων και Ιαπωνο-Αμερικανικών σχέσεων. Το πλήρωμα της κύριας συσκευής της πλοκής, ένα πυρηνικό υπερυποβρύχιο, στασιάζει και μετονομάζει το σκάφος σε Γιαμάτο, μια αναφορά στο πλοίο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τα ιδανικά που συμβόλιζε.
Ναυμαχία της Κοπεγχάγης (αποσαφήνιση)
Ο όρος Ναυμαχία της Κοπεγχάγης συναντάται στα άρθρα:
Γιαμάτο (θωρηκτό)
Πολιτισμική σημασία
Το 2005, άνοιξε το Μουσείο Γιαμάτο κοντά στην τοποθεσία των πρώην ναυπηγείων του Κούρε. Παρότι προορίζονταν για τη ναυτική ιστορία της Ιαπωνίας στη μετά-Μεΐτζι περίοδο, το μουσείο δίνει ιδιαίτερο βάρος στο Γιαμάτο το οποίο είναι κοινό θέμα σε αρκετά από τα εκθέματά του, τα οποία περιλαμβάνουν και ένα τομέα αφιερωμένο στο άνιμε του Ματσουμότο. Το κύριο έκθεμα του μουσείου, το οποίο καταλαμβάνει μεγάλο μέρος του πρώτου ορόφου, είναι ένα αντίγραφο του Γιαμάτο, μήκους 26.3 μέτρων.
Αργότερα τον ίδιο χρόνο, η εταιρεία Toei κυκλοφόρησε μία ταινία 143 λεπτών, με τίτλο Γιαμάτο, για την 60η επέτειο του τέλους του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σε συνδυασμό με την ταινία η Tamiya κυκλοφόρησε ειδικές εκδόσεις μοντέλων του θωρηκτού. Βασισμένη σε ομώνυμο βιβλίο, η ταινία περιγράφει ναύτες σε ένα καταδικασμένο θωρηκτό καθώς και τις έννοιες της τιμής και του καθήκοντος. Η ταινία προβλήθηκε σε 290 αίθουσες σε όλη τη χώρα και σημείωσε εμπορική επιτυχία κάνοντας εισπράξεις 5,11 δισεκατομμύρια γιεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Θωρηκτά Κατηγορία:Ιστορικά πλοία Κατηγορία:Πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Ριμπάουντ (καλαθοσφαίριση)
thumb|right|Ο Ισπανός παίκτης [[Ινιάκι ντε Μιγκέλ κερδίζει ένα ριμπάουντ σε διεθνή αγώνα.]] Ριμπάουντ στην καλαθοσφαίριση είναι η επιτυχημένη ανάκτηση κατοχής της μπάλας μετά από ένα χαμένο σουτ ή μια χαμένη ελεύθερη βολή ή ένα έρμπολ. Το ριμπάουντ είναι μια ρουτίνα στο παιχνίδι, καθώς η κατοχή μπάλας αλλάζει πολλές φορές μετά από κάθε σουτ.
Τα ριμπάουντ χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες: τα «επιθετικά ριμπάουντ», στο οποίο η μπάλα ανακτάται από την επιτιθέμενη ομάδα και επομένως δεν αλλάζει κατοχή, και τα «αμυντικά ριμπάουντ», στην οποία η αμυνόμενη ομάδα κερδίζει το ριμπάουντ. Η πλειοψηφία των ριμπάουντ είναι αμυντικά, επειδή η ομάδα στην άμυνα τείνει να είναι σε καλύτερη θέση (πιο κοντά στο καλάθι) για να ανακτήσει τα χαμένα σουτ. Ένα μπλοκ (κοινώς τάπα) δεν θεωρείται ριμπάουντ. Τα ριμπάουντ της ομάδας πιστώνονται σε μια ομάδα που κερδίζει την κατοχή μετά από χαμένη βολή ή σουτ και η μπάλα δεν έχει επανακτηθεί από κανένα παίκτη (π.χ. μπάλα εκτός ορίων του γηπέδου).Εάν ένας παίχτης ανακτήσει την κατοχή ύστερα από Airball του αντιπάλου, χωρίς η μπάλα να έχει βρει δηλαδή σε κανένα σημείο της μπασκέτας δεν χρεώνεται ως rebound αλλά ως κλέψιμο.
Αναφορές
Κατηγορία:Ορολογία καλαθοσφαίρισης
Εθνικός Λατσιών (πετοσφαίριση γυναικών)
Ο Εθνικός Λατσιών είναι κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα με έδρα τα Λατσιά της επαρχίας Λευκωσίας. Χρώματα του συλλόγου είναι το μπλε και το άσπρο.
Ιστορία
Η πετοσφαιρική ομάδα γυναικών συμμετείχε στο πρώτο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας. Συνέχισε στη Β΄ κατηγορία τερματίζοντας στις χαμηλές θέσεις της βαθμολογίας.
Δεκαετία 2010-
Τις περιόδους 2010-11 και 2011-12 δεν συμμετείχε στο πρωτάθλημα. Επέστρεψε την περίοδο 2012-13. Η ομάδα συνέχισε να τερματίζει στις χαμηλές θέσεις του βαθμολογικού πίνακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες γυναικών Κύπρου
Mark II
Το Mark IΙ ήταν ένα άρμα μάχης του Ηνωμένου Βασιλείου της εποχής του Α΄ Παγκόσμιου Πόλεμου. Επρόκειτο για μια βελτίωση του τανκ Mark I, χωρίς το τιμόνι (επειδή δεν εξυπηρετούσε καθόλου στην οδήγηση) και με στενότερο πύργο και φαρδύτερες ερπύστριες. Η σημαντικότερη διαφορά ήταν ότι ο τύπος αυτός δεν ήταν προορισμένος για να πάρει μέρος σε μάχες, αλλά το χρησιμοποιούσαν ειδικά για εκπαιδευτικό άρμα. Εκ τούτου δεν είχε θωράκιση. Για κάθε ενδεχόμενο είχε όμως ειδικές οπές ανάρτησης προαιρετικής θωράκισης.
Σε καιρό ανάγκης χρησιμοποιήθηκαν το Απρίλιο του 1917 45 ή 50 άρματα στη Γαλλία, τα οποία όμως δεν είχαν θωράκιση.
Σήμερα
Σήμερα υπάρχει ένα τανκς Mark II, ο λεγόμενος ιπτάμενος Σκοτσέζος (αγγλ. The Flying Scotsman) στο πολεμικό Μουσείο Αρμάτων Bovington Tank Museum. Είχε πάρει μέρος στη μάχη του Arras τον Απρίλιο του 1917 και φέρει ως σήμερα ζημιές που έπαθε στη μάχη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βρετανικά άρματα μάχης
Σαμβύκη (πολιορκητική μηχανή)
Η Σαμβύκη στην αρχαιότητα ήταν εξάρτημα πολεμικής μηχανής της λεγόμενης ελέπολης που χρησίμευε ως κινητή γέφυρα για την άνοδο δι΄ αυτής των πολιορκητών στα εχθρικά τείχη. Η Σαμβύκη ήταν ικρίωμα εγκατεστημένο σε τροχοφόρο πάνω σε κάθετες δοκούς ύψους ανάλογα του προς κατάληψη ύψους των τειχών. Στη κορυφή αυτού του ικριώματος φέρονταν η σαμβύκη η οποία αποτελούσε τον κινητό καταπέλτη που ριχνόταν πάνω στις επάλξεις των τειχών.
Ο Αθήναιος υποστηρίζει ότι τη σαμβύκη καθώς και την ελέπολη είχε εφεύρει ο Επίμαχος ο Αθηναίος και πρώτος που χρησιμοποίησε αυτή την πολεμική μηχανή ήταν ο Δημήτριος ο Πολιορκητής στη πολιορκία της Ρόδου, κατά την οποία χρησιμοποίησε σαμβύκη ύψους 42 μέτρων.
Χάιλαντς (περιφέρεια)
Τα Υψίπεδα (αγγλικά: Highlands) είναι η μικρότερη από τις 4 περιφέρειες της Παπούα Νέα Γουινέα. Πρωτεύουσα είναι το Όρος Χάγκεν.
Γεωγραφία
Η περιφέρεια των Υψιπέδων βρίσκεται στο κέντρο της χώρας. Συνορεύει στα βόρεια με τη Μομάσε (επαρχίες Δυτική Σεπίκ, Ανατολική Σεπίκ, Μαντάνγκ και Μορόμπ) και στα νότια με την Παπούα (επαρχίες Κόλπος και Δυτική).
Συνοικίες
Τα Υψίπεδα υποδιαιρούνται σε 34 συνοικίες: 9 στα Ανατολικά Υψίπεδα (Ντάουλο, Γκορόκα, Χενγκανόφι, Καϊνάντου, Λούφα, Οκάπα, Ομπούρα-Ουονενάρα, Ουνγκάι-Μπέννα), 7 στα Δυτικά Υψίπεδα (Αγκλίμπ-Νότιο Ουάγκι, Ντέι, Όρος Χάγκεν, Μουλ Μπάιερ, Τζίμι, Βόρειο Ουάγκι, Ταμπούλ-Νεμπλίγερ), 8 στα Νότια Υψίπεδα (Ιαλίμπου-Πάνγκια, Ινμπόνγκου, Κάγκουα-Εράβε, Κόμο-Μαγαρίμα, Κορόμπα-Κοπιάγκο, Μέντι-Μουνίχου, Νίπα-Κουτούμπου, Τάρι-Πόρι), 4 στην Ένγκα (Καντέπ, Κομπιάν, Λαγκαίπ-Ποργκέρα, Ουαμπάγκ) και 6 στο Σιμπού (Σουάβ, Γκουμίν, Καριμούι-Νομάν, Κεροουάγκι, Κουντιάβα-Γκεμπόγκλ, Σίνα Σίνα-Γιονγκομούγκλ).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γεωγραφία της Παπούα Νέας Γουινέας
Κατερίνα Καρατζόρτζεβιτς
Η Κατερίνα Καρατζόρτζεβιτς (σερβικά: Катарина Карађорђевић, 13 Νοεμβρίου 1943), το γένος Μπατή, αποκαλούμενη και Πριγκίπισσα Αικατερίνη της Σερβίας, είναι σύζυγος του Αλέξανδρου Καρατζόρτζεβιτς, πρώην διαδόχου του θρόνου της Γιουγκοσλαβίας. Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι η μία από τις δύο κόρες της Άννας Ντόστη (1922-2010) και του Ρόμπερτ Μπατή (1916-2011). Αδελφή της είναι η Μπέτυ Ρουμελιώτη. Η Κατερίνα τελείωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση της στην Αθήνα και τη Λωζάνη. Αργότερα, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Ντένβερ στο Κολοράντο και στο Πανεπιστήμιο του Ντάλας στο Τέξας, στον τομέα των επιχειρήσεων. Μόλις αποφοίτησε ξεκίνησε να εργάζεται στο αντικείμενο της, εκεί στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στις 25 Νοεμβρίου του 1962, παντρεύτηκε τον Τζακ Γουόλτερ Άντριους (1933-2013), με τον οποίον απέκτησε δύο τέκνα, τον Ντέιβιντ και την Άλισον. Στις 7 Δεκεμβρίου του 1984, χώρισαν με τον Άντριους.
Η Άλισον παντρεύτηκε τον Ντιν Ράσελ Γκάρφινκελ, και έχουν τέσσερα παιδιά. Ο Ντέιβιντ, νυμφεύθηκε την Αγγελική Μαργαρίτη, και απέκτησαν το πρώτο τους παιδί το 2008. Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ελλάδας, Προκόπης Παυλόπουλος, είναι κουμπάρος του Ντέβιντ και νονός του μοναδικού του γιου. Και τα δύο τα παιδιά της Κατερίνας ζουν στην Αθήνα. Η Κατερίνα έχει ζήσει και στην Αυστραλία, την Αφρική και τις ΗΠΑ.
Το 1984, στην Ουάσιγκτον, γνώρισε τον δεύτερο σύζυγό της, Αλέξανδρο Καρατζόρτζεβιτς, με τον οποίον παντρεύτηκε το 1985. Αρχικά, παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο στο Λονδίνο στις 20 Σεπτεμβρίου 1985 και στις 21 του ίδιου μήνα με θρησκευτικό γάμο, στην Ορθόδοξη Σερβική Εκκλησία του Αγίου Σάββα, στο Νότινγκ Χιλ. Κουμπάρος τους ήταν ο έκπτωτος βασιλιάς της Ελλάδας Κωνσταντίνος Β΄, ενώ μάρτυρας ήταν ο Τομισλάβ της Γιουγκοσλαβίας.
Στις 17 Ιουλίου 2001, μετά τη δημοκρατική επανάσταση στη Σερβία, ο διάδοχος πρίγκιπας και η διάδοχος πριγκίπισσα εγκαταστάθηκαν στο Βασιλικό Παλάτι στο Βελιγράδι.
Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, έχει αφιερώσει τον περισσότερο χρόνο της στις φιλανθρωπίες. Το 2001, ίδρυσε τον φιλανθρωπικό οργανισμό Foundation of Her Royal Highness Crown Princess Katherine, στο Βελιγράδι, προκειμένου να επεκτείνει τα φιλανθρωπικά της έργα.
Το φιλανθρωπικό της έργο συνεχίστηκε στις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Το 1993, ίδρυσε τον διεθνή ανθρωπιστικό οργανισμό Lifeline στο Σικάγο, τη Νέα Υόρκη, το Τορόντο, το Λονδίνο και αργότερα το 2002 στην Αθήνα.
Το Lifeline Hellas παρέχει βοήθεια αποκλειστικά στην Ελλάδα με την υποστήριξη των γραφείων Lifeline στο εξωτερικό. Μία από τις σημαντικότερες δραστηριότητες του οργανισμού είναι η προσφορά ιατρικού εξοπλισμού σε νοσοκομεία παίδων και η υποστήριξη παιδικών ιδρυμάτων.
Μιλάει αγγλικά, ελληνικά και γαλλικά, καθώς επίσης και σερβικά και λίγα ισπανικά. Έχει λάβει τιμές από διαφορετικές χώρες παγκοσμίως όπως από τις ΗΠΑ και την Ελλάδα.
Παραπομπές
<References/>
Χριστόφορος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Βιογραφία
Είναι ο πρωτότοκος γιος του Πέτρου τιτουλάριου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Μαρίας-Αλίκης, κόρης του Στεφάνου πρίγκιπα του Σάουμπουρκ-Λίππε. Ο πατέρας του ήταν γιος της Μελίτας-Μαρίας, κόρης της Αλεξάνδρας, η οποία ήταν εγγονή της Βικτωρίας της Βρετανίας και εγγονή του Αλεξάνδρου Β΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας.
Είναι 13ος εξ αρρενογονίας απόγονος τού Χριστιανού Γ΄ της Δανίας (16ος αι.) και 4ος απόγονος του Φρειδερίκου δούκα του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουρκ, αδελφού τού Χριστιανού Θ΄ της Δανίας. Ο τίτλος αυτός τού δούκα δημιουργήθηκε το 1825 από τον βασιλιά της Δανίας. Ο Οίκος τού Γκλύκσμπουρκ είναι κλάδος τού Οίκου τού Όλντενμπουρκ. Στον Οίκο του Γκλύκσμπουρκ ανήκουν: η Μαργαρίτα Β΄ της Δανίας, ο Χάραλντ Ε΄ της Νορβηγίας , ο Κωνσταντίνος Β΄ της Ελλάδας και ο Κάρολος διάδοχος της Βρετανίας.
Γεννήθηκε στο κάστρο Λουίζενλουντ στο Γκύμπυ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Απέκτησε δίπλωμα ως μηχανικός Γεωργίας και υπηρέτησε ως έφεδρος στο στρατό της Γερμανίας για δύο έτη, όπου έγινε υπολοχαγός. Το 1980 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως τιτουλάριος δούκας του Σ.Χ. και επικεφαλής του Οίκου του Όλντενμπουρκ. Ο τίτλος του δούκα αναφέρεται στα αδιαίρετα δουκάτα Σλέσβιχ & Χόλσταϊν, που όμως μετά τον Α΄ Πόλεμο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (1848-51) το πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1852 κατένειμε τα εδάφη. Έμεινε ο τίτλος, που τον κράτησαν τα τελευταία μέλη του κλάδου Σ.Χ.Σόνντερμπουρκ και όταν εξέλιπε ο κλάδος τους, τον κληρονόμησε το 1934 ο πρόπαππος του Χριστοφόρου. Επίσης αποκαλείται και δούκας του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουρκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1981 την Ελισάβετ, κόρη του Αλφρέδου πρίγκιπα του Λίππε-Βάισενφελτ και έχει τέκνα  :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ
826 Ερρίκα
Η Ερρίκα (Henrika) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,405. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ερρίκας εκτιμάται σε 19,28 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,144. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Ερρίκα γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ερρικα
Ουσκουντάρ
thumb|right|250px|Ουσκουντάρ 1900 thumb|right|250px|Ουσκουντάρ 2007 Το Ουσκουντάρ (τουρκ. Üsküdar), γνωστό και ως Σκουτάριον ή Σκούταρι (αρχ. Χρυσόπολις), είναι μεγάλος και πυκνοκατοικημένος δήμος της Κωνσταντινούπολης που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προάστια της πόλης και βρίσκεται επί της ασιατικής πλευράς, στο νότιο άκρο του Βοσπόρου. Συνορεύει βόρεια με το Μπεϊκόζ, ανατολικά με το Ουμράνιε και νότια με το Χαϊντάρ Πασά και το Καντίκιοϊ, ενώ δυτικά του δήμου και στην απέναντι πλευρά του Βοσπόρου βρίσκονται οι περιοχές Μπεσικτάς, Μπέηογλου και Εμινονού. Διακρίνεται για τα πολυάριθμα τεμένη, τους μεντρεσέδες, τα ασκητήρια των δερβισών και τα λουτρά του. Ξεχωρίζει το νεκροταφείο Μπουγιούκ Μεζαριστάν (τουρκ. Büyük Mezaristan) όπου έχουν ταφεί περίπου 8.000 βρετανοί στρατιώτες που πέθαναν στον πόλεμο της Κριμαίας (1853-6), ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ακόμα το Μιχριμά (ή Ισκελέ) Τζαμί (τουρκ. Mihrimah Sultan Camii), έργο του Μιμάρ Σινάν το 1548.
Η βυζαντινή ονομασία «Χρυσούπολις» σχετίζεται πιθανώς με μύθο, σύμφωνα με τον οποίο πρώτος οικιστής της πόλης ήταν ο Χρύσος, γιος του Αγαμέμνονα και της Χρυσηίδας, ή ακόμα με το γεγονός πως ήταν τόπος συγκέντρωσης φόρων. Η σύγχρονη ονομασία ετυμολογείται πιθανώς από την αρχαία περσική Ουσκιουδάρ που δηλώνει τον αγγελιαφόρο, υπόθεση που υποστηρίζεται από τη σημαντική θέση της πόλης που συνιστά συγκοινωνιακό κόμβο. Η ονομασία αυτή, ως Escutaire, δόθηκε πρώτα από τον Βιλλεαρδουίνο το 1203. Το τοπωνύμιο Σκουτάρι παραπέμπει επίσης σε φρουρά, η οποία έφερε είδος ασπίδας που λεγόταν «σκουτάριον». Στο χρονικό του Νικήτα Χωνιάτη αναφέρεται ομώνυμο παλάτι του Μανουήλ Α' Κομνηνού, επί του ακρωτηρίου της Δαμάλεως, που ενδέχεται να ευθύνεται και για το τοπωνύμιο της ευρύτερης περιοχής.