cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Until Dawn
Υποδοχή
Η Mollie L Patterson από το Electronic Gaming Monthly πίστευε ότι το παιχνίδι ήταν μια «φανταστική» προσθήκη, αλλά ωστόσο δεν έφτασε στη τελειότητα. Ο Chris Carter από το Destructoid χαρακτήρισε το σύστημα "Butterfly Effect" εντυπωσιακό λόγω των επιλογών που δεν επηρεάζουν σημαντικά την πλοκή. Η Louise Blain του GamesRadar έκρινε ότι οι περισσότερες επιλογές που κάνουν οι παίκτες στο πρώτο ήμισυ του παιχνιδιού δεν έχουν νόημα, αν και σημείωσε ότι αυτό διορθώνεται στην συνέχεια. Ο Phillip Kollar της Polygon σεβάστηκε την απόφαση της Supermassive να μην συμπεριλάβει τη μη αυτόματη αποθήκευση (save), αν και θεώρησε ότι η απόφαση είναι άδικη, επειδή είναι πιθανό εξαιτίας ενός λάθος του QTE (λειτουργία γρήγορου συμβάντος) μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο ενός χαρακτήρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2015 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Αποκλειστικότητες του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Havok Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στον Καναδά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 2014 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 2015 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα σε δάση Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με εναλλακτικούς τερματισμούς Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Decima Κατηγορία:Κανιβαλισμός στη μυθοπλασία Κατηγορία:Wendigo στην ποπ κουλτούρα Κατηγορία:Interactive movie βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Νικητές BAFTA (βιντεοπαιχνίδια)
Ιλλυρία
Ελληνιστική περίοδος
thumb|left|Ιλλυρικές αρχαιολογικές θέσεις
Θωρ (κόμικς της Marvel)
Ο Θωρ Όντινσον είναι ένας φανταστικός υπερήρωας που εμφανίζεται στα αμερικανικά κόμικς που δημοσιεύθηκαν από την Marvel Comics. Ο χαρακτήρας, που βασίζεται στην ομώνυμη Νορβηγική θεότητα, είναι ο ασγκαρντιανός θεός της βροντής που κατέχει το μαγεμένο σφυρί, το Mίολνιρ, που του δίνει την ικανότητα να πετά και να χειρίζεται τον καιρό μεταξύ των άλλων υπεράνθρωπων χαρακτηριστικών του. Το ντεμπούτο του έγινε στο Ασημένια Εποχή των Βιβλίων Κόμικ, όπου ο χαρακτήρας εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Journey into Mystery #83 (Αύγουστος του 1962) και δημιουργήθηκε από τον σχεδιαστή Τζακ Κίρμπι, τον συντάκτη Σταν Λι και τον σεναριογράφο Λάρι Λίμπερ. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές συνεχιζόμενες και περιορισμένες σειρές, και είναι ιδρυτικό μέλος της υπερηρωικής ομάδας ονόματι Εκδικητές. Ο χαρακτήρας έχει επίσης εμφανιστεί σε συναφή εμπορεύματα της Marvel, όπως τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων, ταινίες, βιντεοπαιχνίδια, ρούχα, παιχνίδια και κάρτες συναλλαγών.
Ιλλυρία
Ελληνιστική περίοδος
Όμως το 358 π.Χ. ο διάδοχος του Περδίκκα Φίλιππος Β', αφού πρώτα σταθεροποίησε την κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας του και νίκησε άλλους εξωτερικούς εχθρούς, ετοιμάστηκε να εκδιώξει τους Ιλλυριούς από το έδαφος της Μακεδονίας. Τότε ο Βάρδυλις πρότεινε ειρήνη, με τον όρο όμως να κρατήσει τα εδάφη που είχε καταλάβει. Ο Φίλιππος απέρριψε την πρόταση και εισέβαλλε στη Λυγκηστίδα. Η αποφασιστική μάχη φαίνεται πως δόθηκε στην πεδιάδα της Πελαγονίας, βόρεια της Λυχνίτιδας λίμνης (Οχρίδα), κοντά στο σημερινό Μοναστήρι, με τους δύο αντιπάλους να διαθέτουν ο καθένας από 10.000 πεζούς και 500-600 ιππείς. Οι Ιλλυριοί νικήθηκαν και υποχώρησαν άτακτα, καταδιωκόμενοι. Έτσι, τα σύνορα της Μακεδονίας με την Ιλλυρία επανήλθαν στη λίμνη Λυχνίτιδα. Αργότερα (356 π.Χ.), οι Ιλλυριοί συμμάχησαν με τους Αθηναίους, τους Παίονες και τους Θράκες στον πόλεμο των τελευταίων με τον Φίλιππο. Και πάλι όμως ηττήθηκαν.
thumb|Οι ιλλυρικές φυλές πριν τη ρωμαϊκή κατάκτηση, Αρχαϊκή Εποχή έως 168 π.Χ.
Κατά τη βασιλεία του γιου του Βαρδύλιος, Κλείτου, το ιλλυρικό βασίλειο τέθηκε υπό την επικυριαρχία του Φιλίππου (352 π.Χ.). Ο Κλείτος επαναστάτησε κατά τις αρχές τις βασιλείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, σε συνεργασία με τον βασιλιά του ιλλυρικού φύλου των Ταυλαντίων, Γλαυκία. Όμως, ο συνασπισμός τους νικήθηκε από τον Αλέξανδρο σε νυκτερινή μάχη έξω από το οχυρό Πήλιο, στην κοιλάδα του Εορδαϊκού ποταμού. Στη συνέχεια, ελαφρό πεζικό των Ιλλυριών συμμετείχε στην εκστρατεία του Αλεξάνδρου κατά των Περσών.
Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αναδύθηκαν πάλι ιλλυρικά βασίλεια. Το 312 π.Χ., ο βασιλιάς των Ταυλαντίων Γλαυκίας κατέλαβε την Επίδαμνο.
Επί βασιλείας του Άγρωνα (3ος αιώνας π.Χ.), οι Ιλλυριοί συμμάχησαν με τον Δημήτριο Β' της Μακεδονίας εναντίον των Δαρδάνων. Επίσης συμμάχησαν με τους Ακαρνάνες εναντίον της Αιτωλικής Συμπολιτείας που είχε εισβάλλει στο έδαφος των τελευταίων και τους νίκησαν το 231 π.Χ. Την επόμενη άνοιξη, οι Ιλλυριοί υπό τη βασίλισσα Τεύτα, σύζυγο και διάδοχο του Άγρωνα, εισέβαλλαν αιφνιδιαστικά στο Κοινό των Ηπειρωτών το οποίο δεν περίμενε επίθεση, και κατέλαβαν την πρωτεύουσά του Φοινίκη (νοτιοδυτικά του σημερινού Δέλβινου στην Αλβανία). Οι Ηπειρώτες έσπευσαν να ανακαταλάβουν την πρωτεύουσά τους πριν καταφθάσουν ενισχύσεις 5.000 ανδρών που έστειλε η Τεύτα, αλλά νικήθηκαν και κάλεσαν σε βοήθεια τους Αιτωλούς. Τότε οι Ιλλυριοί ήρθαν σε συμφωνία με τους Έλληνες και αποσύρθηκαν απελευθερώνοντας τους αιχμαλώτους και κρατώντας τα λάφυρα. Οι Ηπειρώτες, μάλιστα, αναγκάστηκαν αργότερα να συμμαχήσουν με την Τεύτα.
Ρωμαϊκή περίοδος
thumb|Η ρωμαϊκή επαρχία του Ιλλυρικού Στους πολέμους των Ρωμαίων κατά των Ιλλυριών του 229 π.Χ. και 219 π.Χ., η Ρώμη νίκησε τις φυλές των Ιλλυριών στην κοιλάδα των ποταμών Νερέτβα και κατέστειλε την πειρατεία, που είχε καταστήσει την Αδριατική επισφαλή για το ρωμαϊκό εμπόριο. Έγιναν δύο εκστρατείες, η πρώτη εναντίον της βασίλισσας των Ιλλυριών, Τεύτα και η δεύτερη εναντίον ενός Έλληνα, του Δημητρίου του Φάρου. Η αρχική εκστρατεία του 229 π.Χ. χαρακτηρίζεται από την πρώτη ρωμαϊκή εισβολή, μέσω της Αδριατικής θάλασσας.
Διήρκεσε από το 231 π.Χ.- 226 π.Χ.
Ο δεύτερος πόλεμος κατά των Ιλλυριών διήρκεσε από το 220 π.Χ. μέχρι το 219 π.Χ.. Το 219 π.Χ., η ρωμαϊκή Δημοκρατία βρισκόταν σε πόλεμο με τους Κέλτες της εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας, όταν άρχιζε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος. Αυτές οι περισπάσεις έδωσαν στον Δημήτριο Φάρο το χρόνο που χρειαζόταν για να ναυπηγήσει νέο πολεμικό στόλο 90 πλοίων. Με αυτό το στόλο, ο Δημήτριος έπλευσε νότια στη Λύσσο και, παραβιάζοντας την προηγούμενη συνθήκη, άρχισε πόλεμο. Ο στόλος του Δημητρίου επιτέθηκε αρχικά στην Πύλο όπου συνέλαβε 50 πλοία. Από την Πύλο, ο στόλος κατέπλευσε στις Κυκλάδες, καταστέλλοντας καθ' οδόν την αντίσταση εναντίον του. Ο Δημήτριος έκανε το στρατηγικό λάθος να στείλει τμήμα του στόλου του στην Αδριατική και με τις δυνάμεις του διαιρεμένες, η ελληνική πόλη Διμάλη κατελήφθη από το ρωμαϊκό στόλο υπό τον Λεύκιο Παύλο. Από τη Διμάλη, ο στόλος έπλευσε προς τη Φάρο. Οι Ρωμαίοι είχαν νικήσει. Ο Δημήτριος διέφυγε στη Μακεδονία όπου έγινε σύμβουλος στην αυλή του Φιλίππου Ε', και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του στη Μεσσήνη το 214 π.Χ.
Ο Γ΄ Ιλλυρικός πόλεμος (αρχές 168 π.Χ.-μέσα Ιουνίου 168 π.Χ.) ήταν μία αποτυχημένη προσπάθεια αντιπερισπασμού που οργανώθηκε από την μακεδονική αυλή του Περσέα στα πλαίσια του Γ΄ Μακεδονικού πολέμου (171-167 π.Χ.).
Στην περίοδο της ρωμαϊκής κυριαρχίας η ιλλυρική άρχουσα τάξη δεν κατόρθωσε να προωθηθεί στην αυτοκρατορική ιεραρχία: οι γηγενείς περιορίστηκαν να υπηρετούν στον στρατό και στο ναυτικό. Η μόνη ιλλυρική κοινότητα που εντάχθηκε σε ισοπολίτιδες πολιτείες πριν την εποχή των Φλαβίων (69-96 μ.Χ.) ήταν οι Λιβυρνοί, κι αυτό επειδή, μετά τον καθορισμό των ορίων της ιταλικής επικράτειας στην ανατολική Ίστρια, η περιοχή των Λιβυρνών -που πριν ανήκε στην Ιταλία- υποβιβάστηκε σε επαρχία, οπότε για αντιστάθμισμα πολλές μικρές κοινότητες ονομάστηκαν ανεξάρτητες και ισότιμες με τις ιταλικές. Στην εποχή του Τραϊανού (98-117 μ.Χ) οι ιλλυρικές κοινότητες της νοτιοανατολικής Παννονίας, οι Σκορδίσκοι και οι Βρεύκοι, απέκτησαν δικαίωμα ρωμαίου πολίτη. Σε σχέση με άλλες ρωμαϊκές επαρχίες, οι Ιλλυριοί παρουσίαζαν χαμηλό ρυθμό αστικοποίησης.
Μετά τον εμφύλιο πόλεμο που εκδηλώθηκε ύστερα από τον θάνατο του Κόμμοδου, το 192 μ.Χ., οι Ιλλυριοί αποκτούν σταδιακά σοβαρό ρόλο στα ρωμαϊκά πράγματα, καθώς αναγορεύουν τα εκεί στρατεύματα ως αυτοκράτορα τον διοικητή της Άνω Παννονίας Λεύκιο Σεπτίμιο Σεβήρο, εκδιώκοντας τον Δίωνα Κάσσιο. Ο σημαντικός ρόλος της περιοχής φαίνεται και από το ότι επανεμφανίζεται η ονομασία Illyricum (Ιλλυρικό).
Κατά τον 3ο μ.Χ. αιώνα, σημαντικοί αυτοκράτορες κατάγονται από το Ιλλυρικό (Δέκιος, Κλαύδιος B΄ Γοτθικός, Αυρηλιανός, Πρόβος, Διοκλητιανός, Μαξιμιανός, Κωνσταντίνος Α΄). Οι ιστορικοί τους έχουν δώσει την επωνυμία Ιλλυριοί αυτοκράτορες.
Βυζαντινή περίοδος
Ιλλυριοί είναι κι αυτήν την περίοδο βυζαντινοί Αυτοκράτορες: ο Ιοβιανός από τη Σιγγιδώνα (Βελιγράδι), ο Βαλεντινιανός από τις Κιβάλες της Παννονίας (σημ. Βίνκοβτσι). Το ρωμαϊκό Ιλλυρικό έπαψε να υφίσταται στις 9 Αυγούστου του 378 μ.Χ., μετά την ήττα του Ουαλεντινιανού Β΄ στη μάχη της Αδριανούπολης. Στις αρχές του 5ου αι. το Ιλλυρικό ερημώνει λόγω των συνεχών επιδρομών Γότθων, Ούννων, Αλανών. Ο Αναστάσιος, ο Ιουστίνος και ο ανιψιός του Ιουστινιανός ήταν οι τελευταίοι Ιλλυριοί αυτοκράτορες. Οι βόρειες περιοχές του ρωμαϊκού Ιλλυρικού καταλήφθηκαν από τους Αβάρους και τους Λομβαρδούς αλλά το νότιο Ιλλυρικό εξακολουθούσε να αποτελεί πηγή τροφοδότησης του ρωμαϊκού στρατού με έμψυχο δυναμικό. Οι Ιλλυριοί αναφέρονται για τελευταία φορά στη συλλογή αγιολογικών κειμένων, γνωστή ως Θαύματα του Αγίου Δημητρίου (Miracula Sancti Demetri), η οποία γράφτηκε κατά τον 7ο αιώνα μ.Χ.
Υλικός πολιτισμός
Επιδίδονταν κυρίως στην κτηνοτροφία (αιγοπρόβατα, χοίροι), το κυνήγι, το ψάρεμα και λιγότερο στη γεωργία. Καλλιεργούσαν ήμερο σιτάρι,βρώμη, κεχρί, και όσπρια. Μάλλον δεν γνώριζαν την καλλιέργεια του αμπελιού και της ελιάς που την έμαθαν κατά τη ρωμαϊκή περίοδο. Αξιοποίησαν φυτά αρωματικά για φαρμακευτικούς λόγους (π.χ. ιλλυρική ίριδα).
Θρησκεία
Υπάρχουν αναφορές για τέλεση ανθρωποθυσιών πριν τη μάχη με τον Μέγα Αλέξανδρο το 335 π.Χ. Οι Ιλλυριοί υιοθετούν την άποψη πως η μαγεία και η βασκανία ασκούν επίδραση στους ανθρώπους. Δεν είχαν συγκροτημένη κοσμογονική θεωρία. Είναι πιθανότατο οι Ιλλυριοί να πίστευαν στην ύπαρξη υπερφυσικών δυνάμεων και διαφόρων θεοτήτων οι οποίες ρυθμίζουν τα φυσικά φαινόμενα, προκαλούν τις ασθένειες,την υγεία, την ευφορία και τις φυσικές καταστροφές. Συμβολικές μορφές διακοσμούν αντικείμενα: ο ήλιος, πτηνά, ερπετά, άλογα, σβάστικα-σύμβολο της ηλιακής τροχιάς. Φιλολογικές μαρτυρίες του 2ου αι. μ.Χ. αναφέρουν λατρευτικές πράξεις των Παιόνων με επίκεντρο ένα μικρό δίσκο στερεωμένο πάνω σε ένα στύλο-σύμβολο του ήλιου. Συχνά ετυμολογείται η ονομασία του λαού των Ιλλυριών από κάποια λέξη με τη σημασία ερπετό -κάτι που δείχνει την κεντρική σημασία που είχε στο κοσμοείδωλο των Ιλλυριών το ερπετό. Το φίδι κυριαρχεί στις απεικονίσεις σημαίνοντας γονιμότητα, δύναμη κι αργότερα, με τη διάδοση του Χριστιανισμού, γίνεται σύμβολο αντίδρασης προς αυτόν. Δεν υπάρχει μια μοναδική ή κυρίαρχη θεότητα και οι θεότητές τους είχαν μάλλον τοπικό χαρακτήρα: έτσι στην Ιστρία συναντάμε τις θεότητες Eia, Malesocus, Boria, και Iria. Επίσης η Sentona και η νύμφη Ica. Η Anzotica ήταν το λιβυρνικό αντίστοιχο της Αφροδίτης. Στην Πριβίλιστα, κοντά στο Μπίχατς, εντοπίστηκαν βωμοί προς τιμήν του τοπικού θεού Bindus, αντίστοιχου του Neptunus, ρωμαϊκού αντίστοιχου του Ποσειδώνα.
Η Ιλλυρία και τα Βαλκάνια
Η αφύπνιση του αλβανικού κράτους τον 19ο αιώνα που ήλθε ως αντίδραση στον πιθανό εδαφικό διαμελισμό της χώρας ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Σερβία αλλά και το Μαυροβούνιο που επιθυμούσε την έξοδό του στην Αδριατική θάλασσα, συνέβαλε στην καλλιέργεια των ισχυρισμών που έχουν διατυπώσει οι Αλβανοί περί άμεσης καταγωγής τους από τους αρχαίους Ιλλυριούς. Ο J. G. von Hahn, με το έργο του Albanischen Studien που εκδόθηκε στην Ιένα το 1854 υποστήριξε τη θεωρία της καταγωγής των σύγχρονων Αλβανών από τους αρχαίους Ιλλυριούς. . Η αλβανική αρχαιολογική έρευνα ενθαρρύνθηκε από την εθνική πολιτική στο να αποδείξει τους δεσμούς με τους αρχαίους Ιλλυριούς. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα από τα περιοδικά όπου δημοσιεύονται οι πιο σημαντικές αρχαιολογικές έρευνες στην Αλβανία ονομάζεται Illiria. Έτσι έγινε προσπάθεια να ενταχθούν οι Ιλλυριοί στον βραχύσωμο μελαχρινό ανθρωπολογικό τύπο στον οποίο ανήκουν οι Αλβανοί, μάλλον όμως δεν πρέπει να στηριζόμαστε σε τέτοιες προσεγγίσεις. Ο ισχυρισμός των Αλβανών ότι είναι απόγονοι των Ιλλυριών, παρακίνησε ακόμα πιο πολύ τους Σλάβους να αναζητήσουν ιλλυρικές ρίζες στο παρελθόν τους: στα ταφικά έθιμα, στη λίθινη επένδυση των ταφικών μνημείων, στο σπάσιμο κεραμικών κατά την ταφή, στην περιοδική αναδιανομή γαιών στη νήσο Παγκ, στη χρήση ταψιού στο ψήσιμο του ψωμιού, στο έθιμο του τατουάζ. Η αναβίωση του ονόματος της Ιλλυρίας μεταξύ των Σλάβων υπηκόων της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας οφείλεται στο κροατικό εθνικιστικό κίνημα με επίκεντρο την πρωτεύουσα της Κροατίας, Άγκραμ, (σημ. Ζάγκρεμπ). Η διαιωνιζόμενη κυριαρχία της ουγγρικής γλώσσας πυροδότησε το κίνημα των Ιλλυριών Σλάβων που ζούσαν βορειοδυτικά της σημερινής Λιουμπλιάνα και των αυτόνομων Σλάβων των ανατολικών επαρχιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ε
Φυσικό επίπεδο
Παραδείγματα πρωτοκόλλων που χρησιμοποιούν φυσικά επίπεδα:
Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
Сетевая модель OSI
Terror X Crew
Οι Terror X Crew, ή αλλιώς TXC, ήταν Ελληνικό χιπ χοπ και hardcore rap μουσικό συγκρότημα. Αποτελούνταν από τους Αρτέμη (ράπερ), Ευθύμη (ράπερ) και DJ ALX (μουσικός παραγωγός). Ενεργοί από το το 1992 έως το 2002, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση και διάδοση του σκληροπυρηνικού χιπ χοπ στην Ελλάδα.
Ιστορία
Οι Terror X Crew ξεκίνησαν ως πολυπληθής ομάδα (crew) γκραφίτι το 1989 στην Αθήνα. Το 1992 ο ασχολούμενος με το γκραφίτι Αρτέμης Φανουργιάκης γνωρίστηκε με τον Χρυσοβαλάντη Στραβαλέξη (μετέπειτα DJ ALX) μέσω του Δημήτρη Μεντζέλου από τα μετέπειτα Ημισκούμπρια. Λίγο μετά, οι Φανουργιάκης και Στραβαλέξης γνωρίστηκαν σε ένα πάρτυ με τον Ευθύμη Μπίλιο, και οι τρεις τους έφτιαξαν ένα χιπ χοπ συγκρότημα που έφερε το όνομα της ομάδας γκράφιτι (Terror X Crew). Τα πρώτα τους χρόνια οι TXC έπαιζαν σε συναυλίες μαζί με πανκ συγκροτήματα, όπως οι New Jack.
Το 1995, κυκλοφόρησε η πρώτη τους δουλειά, το ομώνυμο maxi single/EP Terror X Crew, από την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία Studio II Records, στην οποία απευθύνθηκαν κατόπιν παρότρυνσης των New Jack, αφού ο δίσκος δεν είχε γίνει δεκτός από τις μεγάλες δισκογραφικές. Μετά από αναπάντεχη επιτυχία (10.000 πωλήσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα) το συγκρότημα άφησε τη Studio II για την FM Records.
Το πρώτο άλμπουμ μεγάλης διάρκειας των Terror X Crew, Η Πόλις Εάλω, κυκλοφόρησε από τη νέα τους εταιρεία το 1997 και έγινε χρυσό. Από το Η Πόλις Εάλω ξεχώρισαν κομμάτια όπως το Ο Έλληνας που έχεις συνηθίσει (που ήταν και το πρώτο τους βίντεο κλιπ σε σκηνοθεσία DJ ALX), Μη Φοβάσαι και Hip-Hop Χούλιγκανς (επίσης γυρισμένα σε βίντεο κλιπ).
Το 1999, ακολούθησε Η Γεύση του Μένους, που έγινε επίσης χρυσός δίσκος και συνδυάζει στοιχεία από disco, techno και reggae μουσική.
Την ίδια χρονιά, οι Terror X Crew επιλέχθηκαν από τους The Prodigy για να εμφανιστούν πριν από τη δική τους συναυλία στο Rockwave Festival. Το 2000 κυκλοφόρησε το cd single τους Ξύπνιος μέσα στα όνειρα κάποιων άλλων, το βίντεο κλιπ του οποίου, σε σκηνοθεσία DJ ALX, κέρδισε τον τίτλο "Καλύτερο Ξενόγλωσσο Χιπ Χοπ Βίντεο" από το γαλλικό κανάλι TV5.
Το 2001, κυκλοφόρησε το τρίτο άλμπουμ τους, το Έσσεται Ήμαρ. Έργο πειραματικό, με ελληνοκεντρική θεματολογία και γλώσσα, το οποίο δίχασε έντονα το κοινό των TXC. Αρκετοί τους αποκάλεσαν εθνικιστές, μετά την εκ μέρους τους αποδοχή του βραβείου, που τους απένειμε η νεολαία του Ελληνικού Μετώπου, για την προσφορά τους στη σύγχρονη ελληνική μουσική. Ωστόσο, ο Αρτέμης απάντησε ότι θα δεχόταν βραβείο από οποιονδήποτε του άρεσε η μουσική των TXC.
Την επόμενη χρονιά και μετά από διαφωνίες και αντιπαραθέσεις του ALX με τους Αρτέμη και Ευθύμη, οι Terror X Crew διαλύθηκαν. Μετά τη διάλυση, ο DJ ALX ασχολήθηκε με τα υπόλοιπα συγκροτήματα της δισκογραφικής του εταιρείας Ηχοκρατορία, ενώ οι δύο MCs μαζί με τον Έλληνα DJ Smartie Al σχημάτισαν τους Αρτέμη/Ευθύμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά hip hop συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Μίλοτ Ρασίτσα
Ο Μίλοτ Ράσιτσα (Milot Rashica, 28 Ιουνίου 1996) είναι Κοσοβάρος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος ή πλάγιος μέσος για τη Νόριτς και την εθνική ομάδα του Κοσόβου.
Ο Ράσιτσα ξεκίνησε την καριέρα του από την Βούστρια και το 2015 αποκτήθηκε από τη Φίτεσε για 300.000 ευρώ και το 2018 αποκτήθηκε από τη Βέρντερ Βρέμης για ένα ποσό που υπολογίζεται στα 7 εκατομμύρια ευρώ. Τη σαιζόν 2019-20 ξεκίνησε εντυπωσιακά, σκοράροντας 7 φορές τις πρώτες 11 αγωνιστικές, αλλά στη συνέχεια η απόδοσή του έπεσε. Σκόραρε ξανά στην τελευταία αγωνιστική. Το 2021 αποκτήθηκε από τη Νόριτς έναντι 9,4 εκατομμυρίων λιρών.
Το 2016 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Αλβανίας αλλά αργότερα μέσα στη χρονιά επέλεξε να αγωνιστεί με την εθνική ομάδα του Κοσόβου, με την οποία έχει πραγματοποιήσει 27 συμμετοχές και έχει σκοράρει 4 γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοσοβάροι Κατηγορία:Αλβανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλβανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές εθνικής Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Βούστρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φίτεσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης
Γιαλούσα
Η Γιαλούσα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο ψευδοκράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου, με την ονομασία Γενί Ερένκιοϊ.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Διοικητική διαίρεση
Η Γιαλούσα, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται στις εξής 2 συνοικίες:
Πρόσωπα
Στη Γιαλούσα γεννήθηκε το 1943 ο ηθοποιός Αντώνης Κατσαρής.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Κοχουτεπέκε
Η Κοχουτεπέκε (ισπανικά: Cojutepeque) είναι η δέκατη τέταρτη μεγαλύτερη πόλη του Ελ Σαλβαδόρ. Είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Κουσκατλάν. Έχει πληθυσμό 70.000 κατοίκων (2006).
Γεωγραφία
Η Κοχουτεπέκε βρίσκεται κεντρο-δυτικά του Ελ Σαλβαδόρ και νοτιοανατολικά του Κουσκατλάν. Βρίσκεται νότια της Κολόνια Χαρδίνες δε Λας Πάβας, νοτιοανατολικά της Κουσκατλάν και βορειοανατολικά της Λίμνης Ιλοπάνγκο.
Ιστορία
Αρχικά η πρωτεύουσα του Διαμερίσματος Κουσκατλάν ήταν η Σουτσιοτότο, αλλά στις 2 Νοεμβρίου 1861 έγινε η Κοχουτεπέκε.
Δημογραφία
Η Κοχουτεπέκε είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2006, 70.000 κατοίκους. Είναι η δέκατη τέραρτη μεγαλύτερη πόλη του Ελ Σαλβαδόρ μετά το Σαν Σαλβαδόρ, την Σάντα Άνα, το Σογιαπάνγκι, το Σαν Μιγκέλ, την Απόντα, το Μεχικάνος, τη Σιουδάδ Ντελγάδο, την Σάντα Τέκλα, το Ιλοπάνγκο, το Σαν Μαρτίν, το Κουσκατανσίνγκο, την Αουατσαπάν και τη Σονσονάτε.
Οικονομία
Η κύριες παραγωγές της Κοχουτεπέκε είναι τα δημητριακά, η ζάχαρη, το ζαχαροκάλαμο, ο καφές, ο καπνός και τα φρούτα.
Διοικητική διαίρεση
Ο δήμος της Κοχουτεπέκε διαιρείται σε 7 καντόνια:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σενσουντεπέκε Σενσουντεπέκε Σενσουντεπέκε
Ματέους Πονίτκα
Ο Ματέους Πονίτκα (πολωνικά: Mateusz Ponitka) (Όστρουφ Βιελκοπόλσκι, 29 Αυγούστου 1993) είναι Πολωνός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ/ σουτινγκ γκαρντ στην Παρτίζαν Βελιγραδίου.
Πρώτα χρόνια
Τη σεζόν 2011-12, λόγω των καλών επιδόσεών του, ψηφίστηκε για το Πολωνικό All-Star Game με τις περισσότερες ψήφους. Στον αγώνα ήταν ο τρίτος σκόρερ της ομάδας του με 13 πόντους. Στην τελευταία του σεζόν με την ΑΖΣ, έιχε κατά μέσο όρο 13,6 πόντους και 4,6 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Ασέκο Πρόκομ
Στις 27 Μαρτίου 2012, ο Πονίτκα υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Ασέκο Πρόκομ. Είχε επίσης την επιλογή να αποχωρήσει από την ομάδα ύστερα από δύο σεζόν. Στη νέα ομάδα, τα λεπτά του ήταν πολύ περιορισμένα και είχε μέσο όρο 2,6 πόντους και 1,4 ριμπάουντ ανά αγώνα για το υπόλοιπο της σεζόν. Ωστόσο, η ομάδα του κέρδισε το πρωτάθλημα Πολωνίας, νικώντας την Τρεφλ Σόποτ με 78-67 στον τελευταίο αγώνα της σειράς των τελικών. Τη σεζόν 2012-13, ο ρόλος του στην ομάδα αναβαθμίσθηκε και είχε κατά μέσο όρο 8,6 πόντους και 4,2 ριμπάουντ ανά αγώνα στη διάρκεια της σεζόν. Αγωνίστηκε επίσης στην Ευρωλίγκα, με μέσο όρο 8,8 πόντους και 3,5 ριμπάουντ σε 10 αγώνες.
Οστένδη
Δεν επιλέχθηκε στο NBA Ντραφτ του 2015.
Ζιελόνα Γκούρα
Στις 4 Αυγούστου 2015, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Ζιελόνα Γκούρα. Ο Πονίτκα ονομάστηκε το Ανερχόμενο Αστέρι του EuroCup της σεζόν 2015-16.
Πίναρ Καρσίγιακα
Στις 8 Αυγούστου 2016, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την τουρκική Καρσίγιακα.
Τενερίφη
Το καλοκαίρι του 2017, υπέγραψε στην ισπανική Ιμπεροστάρ Τενερίφη. Ο Πονίτκα έκανε μία καλή σεζόν στην Ισπανία με την Τενερίφη μετρώντας 13,6 πόντους και 5,6 ριμπάουντ.
Λοκομοτίβ Κουμπάν
Στις 13 Ιουλίου 2018, υπέγραψε με τη Λοκομοτίβ Κουμπάν.
Παρτιζάν Βελιγραδίου
Στις 13 Ιουλίου 2023, ανακοινώθηκε από την Παρτίζαν Βελιγραδίου για δύο χρόνια.
Εθνική ομάδα
Ο Πονίτκα ήταν μέλος της Εθνικής Πολωνίας U17, η οποία κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα U17 του 2010, που διεξήχθη στη Γερμανία. Στον τελικό, σημείωσε 14 πόντους εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά η ομάδα του έχασε με μεγάλη διαφόρα, 111-80. Έπαιξε εναντίον αθλητών όπως, ο Μπιλ Μπράντλεϊ, ο Μάικλ Κιντ-Γκίλκριστ, ο Τζέιμς Μάικλ ΜάκΑντου, ο Άντρε Ντράμοντ, ο Κουίν Κουκ, ο Μαρκίς Τιγκ και άλλοι. Ονομάστηκε στην Κορυφαία Ομάδα της διοργάνωσης.
Το 2011, ήταν μέλος της ομάδας U18, η οποία κατέλαβε την έκτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U18 του 2011, που διεξήχθη στην Πολωνία. Σε 9 αγώνες στη διοργάνωση, είχε κατά μέσο όρο 15,3 πόντους και 7,6 ασίστ ανά αγώνα.
Έκανε το επίσημο ντεμπούτο του με την Εθνική Πολωνίας στις 3 Αυγούστου 2012, σε φιλικό αγώνα εναντίον του Μαυροβουνίου, όπου αγωνίστηκε για σχεδόν 23 λεπτά και σημείωσε 4 πόντους. Ήταν μέλος της ομάδας στο Ευρωμπάσκετ του 2013, που πραγματοποιήθηκε στη Σλοβενία. Είχε μέσο όρο 3,6 πόντους και 1,4 ριμπάουντ σε 5 αγώνες στη διοργάνωση. Εκπροσώπησε επίσης την Πολωνία στο Ευρωμπάσκετ του 2015 και στο Ευρωμπάσκετ του 2017.
Με την Πολωνία συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2019. Στον αγώνα εναντίον της Κίνας, σημείωσε 26 πόντους. Με 1 πόντο πίσω στο σκορ, ο Πονίτκα έκανε ένα κρίσιμο κλέψιμο στον Κινέζο αστέρα Τσόου Τσι, με 3 δευτερόλεπτα να απομένουν, κερδίζοντας φάουλ στη συνέχεια και στέλνοντας τον αγώνα στην παράταση, όπου η Πολωνία αργότερα θριάμβευσε σε μία νίκη-έκπληξη με 79-76 επί των οικοδεσπότων.
Επίσης συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 2022, όπου ήταν ο ηγέτης της ομάδας. Με την Πολωνία τελικά έκανε αναπάντεχα μεγάλη πορεία, αφού έφτασε στην τέταρτη θέση της διοργάνωσης, χάνοντας στον μικρό τελικό από τη Γερμανία με 82-69. Στα προημιτελικά, η Πολωνία απέκλεισε τη Σλοβενία με 90-87, με τον ίδιο να γράφει ιστορία, καθώς έκανε τριπλ νταμπλ με 26 πόντους (3/4 δίποντα, 5/13 τρίποντα, 5/6 βολές), 16 ριμπάουντ και 10 ασίστ μαζί με 3 κλεψίματα σε 35:29. Έτσι έγινε μόλις ο τρίτος αθλητής στην ιστορία του Ευρωμπάσκετ που κατάφερε κάτι ανάλογο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2013 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2017 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ασέκο Γκντίνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Πολωνίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Οστάνδης Κατηγορία:Πολωνοί καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάσκετ Ζιελόνα Γκούρα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Καρσίγιακα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΜ 1939 Κανάριας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λοκομοτίβ Κουμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλακανέστρο Ρετζάνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α
Όσκαρ Σίντλερ
Ο Όσκαρ Σίντλερ (Oskar Schindler, 28 Απριλίου 1908 - 9 Οκτωβρίου 1974) ήταν Γερμανός επιχειρηματίας, ο οποίος έγινε γνωστός όταν έσωσε περίπου 1.200 Εβραίους από βέβαιο θάνατο από τα χέρια των Ναζί στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου στην Πολωνία και στην Τσεχοσλοβακία. Χρησιμοποιώντας τους σαν εργάτες στα εργοστάσια του, τους προστάτεψε από τη βιαιότητα των Ναζί και βοήθησε στη συνέχεια γενεών πολλών εβραϊκών οικογενειών.
Νεανικά χρόνια
Ο Όσκαρ Σίντλερ γεννήθηκε το 1908 στη βιομηχανική πόλη Τσβίταου (Zwittau), τότε γερμανική επαρχία της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και σήμερα τμήμα της Τσεχίας. Ο Όσκαρ φοίτησε σε γερμανικό σχολείο. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης εργοστασίου και η μητέρα του ήταν νοικοκυρά. Ο Όσκαρ είχε μια μικρότερη αδελφή και ήταν πολύ δημοφιλής με πολλούς φίλους ανάμεσα στους οποίους και οι υιοί του τοπικού ραβίνου. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 ο Σίντλερ εργάστηκε για τον πατέρα του πουλώντας γεωργικά μηχανήματα. Το 1928 παντρεύτηκε την Έμιλυ. Το γεγονός αυτό δημιούργησε προβλήματα στις σχέσεις του με τον πατέρα του με αποτέλεσμα να φύγει από την οικογενειακή τους επιχείρηση και να εργαστεί στην τοπική εταιρεία Ηλεκτρισμού.
Πολωνία
Τον Σεπτέμβριο του 1939 ο Χίτλερ εισέβαλε στην Πολωνία, με αποτέλεσμα η Γαλλία και η Αγγλία να κηρύξουν πόλεμο εναντίον της Γερμανίας. Μέσα σε μία εβδομάδα από την εισβολή ο Σίντλερ πήγε στην Κρακοβία της Πολωνίας αναζητώντας τρόπους για να αναπτυχθεί στον επιχειρηματικό τομέα. Στα μέσα Οκτωβρίου η πόλη έγινε το κέντρο διαχείρισης όλης της Πολωνίας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο έξυπνος Σίντλερ να μπορέσει να κάνει φιλίες τόσο με άτομα κλειδιά του γερμανικού στρατού, όσο και με άτομα της SS, προσφέροντάς τους δώρα «μαύρης αγοράς» όπως πούρα, κονιάκ, κα.
Εκείνη την εποχή γνώρισε τον Ισαάκ Στερν έναν Εβραίο λογιστή με τον οποίο θα δημιουργήσει μια ιδιαίτερη σχέση και ο οποίος θα τον βοηθήσει στις επιχειρηματικές του δραστηριότητες. Το 1940 ο Σίντλερ αγοράζει ένα πτωχευμένο εργοστάσιο οικιακών σκευών. Ο Σίντλερ αποφασισμένος να αναπτύξει τις επιχειρήσεις πουλώντας σκεύη σίτισης στον γερμανικό στρατό, δεν δίστασε να προχωρήσει σε συνεχόμενες δωροδοκίες ατόμων «κλειδιών» για ανάθεση συμβολαίων με τον γερμανικό στρατό.
Στη συγκεκριμένη πόλη ζούσαν σε γκέτο γύρω στις 6.000 Εβραίοι. Μετά από συμβουλή του Εβραίου λογιστή του προχώρησε σε πρόσληψη μεγάλου αριθμού Εβραίων για τα εργοστάσιά του μιας και θεωρήθηκαν φθηνό και οικονομικό εργατικό προσωπικό.
Τον Ιούνιο του 1942 οι Ναζί άρχισαν να μεταφέρουν τους Εβραίους της Κρακοβίας σε στρατόπεδα εξόντωσης. Μερικοί από τους εργάτες του στα εργοστάσια ήταν από τους πρώτους που θα έπρεπε να μεταφερθούν σε αυτά. Ο Σίντλερ, με τις γνωριμίες του και τις απειλές του, κατάφερε να αποτρέψει τη μεταφορά τους.
Το 1943 αποφασίστηκε το οριστικό κλείσιμο του εβραϊκού γκέτο. Υπεύθυνος για το παραπάνω ήταν ένας Γερμανός αξιωματικός, ο Άμον Γκετ (Amon Leopold Göth). Ο Γκετ αποφάσισε τη δημιουργία ενός κέντρου εργασίας έξω από την πόλη όπου θα εργάζονταν μόνο οι υγιείς Εβραίοι, ενώ οι υπόλοιποι είτε θα πήγαιναν σε στρατόπεδα θανάτου είτε θα εκτελούνταν. Όταν αποφασίστηκε η μεταφορά όλων των βιομηχανιών εκτός της πόλης, ο Σίντλερ, αφού δωροδόκησε τον Γκετ κατάφερε να τον πείσει να μετατρέψει τα εργοστάσιά του σε μικρά κέντρα εργασίας, κρατώντας ταυτόχρονα τους ήδη υπάρχοντες εργάτες του.
Η λίστα
Στις αρχές του 1944 αποφασίστηκε η μετατροπή του στρατοπέδου εργασίας του Πουάσουφ (Płaszów) (έξω από την πόλη της Κρακοβίας) σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αυτό σήμαινε ότι ανά πάσα στιγμή κρατούμενοι θα μπορούσαν να μεταφερθούν σε στρατόπεδα θανάτου όπως το Άουσβιτς.
Το καλοκαίρι του 1944 τόσο το στρατόπεδο όσο και το εργοστάσιο του Σίντλερ αποφασίστηκε να κλείσουν. Ο Σίντλερ πρότεινε στον Γκετ να τον βοηθήσει να μεταφέρει το εργοστάσιο μαζί με τους υπαλλήλους του στην Τσεχοσλοβακία με σκοπό να συνεχίσει να προσφέρει στο τρίτο Ράιχ με σημαντικά υλικά πολέμου. Αφού δωροδοκήθηκε, ο Γκετ συμφώνησε να τον βοηθήσει. Του έδωσε την εντολή να φτιάξει μία λίστα στην οποία θα αναφέρονταν τα ονόματα όλων των Εβραίων που θα πήγαιναν στο καινούργιο εργοστάσιο. Η λίστα περιείχε 1100 άτομα τα οποία ήταν όλοι οι υπάλληλοι του εργοστασίου του, αλλά και αρκετοί άλλοι. Το φθινόπωρο του 1944 ο Σίντλερ, αφού δωροδόκησε όλους τους ανθρώπους «κλειδιά», άρχισε τη μεταφορά του εργοστασίου του στην Τσεχοσλοβακία. Τον Οκτώβριο στην αρχή κάπου στα 800 άτομα μεταφερθήκανε και μετά άλλα 300 άτομα, γυναίκες και παιδιά. Είναι χαρακτηριστικό ότι η δεύτερη ομάδα οδηγήθηκε μετά από λάθος στο Άουσβιτς με σκοπό τη θανάτωση και των 300 ατόμων, αλλά ο Σίντλερ μετά από άμεσες ενέργειες κατόρθωσε να τους σώσει και να τους οδηγήσει στην Τσεχοσλοβακία. Κατά τους επόμενους 11 μήνες το εργοστάσιό του δεν παρήγαγε ούτε ένα κάλυκα. Σαν δικαιολογία για το παραπάνω προς τον Γερμανικό στρατό, δόθηκε το γεγονός των «αρχικών δυσκολιών». Στην πραγματικότητα όμως σκοπίμως είχε αποδυναμώσει τη γραμμή παραγωγής με απώτερο σκοπό την κακή παραγωγή καλύκων για σφαίρες.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο
Η ζωή του Σίντλερ μετά το τέλος του πολέμου χαρακτηρίστηκε από αποτυχημένες επαγγελματικές επιλογές, πολύ ποτό, σχέσεις με άλλες γυναίκες και αλόγιστες σπατάλες. Το 1949 ο Σίντλερ μετακόμισε στην Αργεντινή, όπου και αγόρασε μία φάρμα. Μέχρι το 1957 ο Σίντλερ είχε πτωχεύσει και βασιζόταν σε φιλανθρωπίες Εβραίων. Το 1958 ο Σίντλερ εγκατέλειψε τη γυναίκα του και γύρισε στη Γερμανία όπου και ασχολήθηκε με παραγωγή τσιμέντου μέχρι το 1961. Από τότε και μετά βασιζόταν σε εβραϊκές φιλανθρωπίες και σε μικρή σύνταξη που του αποδόθηκε από τη γερμανική κυβέρνηση το 1968. Τη χρονιά που έχασε την επιχείρηση τσιμέντου, προσκλήθηκε να επισκεφτεί το Ισραήλ όπου και έτυχε θερμής υποδοχής. Κάθε άνοιξη από τότε, και μέχρι το τέλος της ζωής του, επισκεπτόταν το Ισραήλ. Πολλοί από τους συμπατριώτες του εξοργίστηκαν μαζί του επειδή βοήθησε τους Εβραίους και επειδή κατέθεσε εναντίον των Ναζιστών εγκληματιών πολέμου. Το 1974 πέθανε ύστερα προβλήματα σε καρδιά και συκώτι. Τάφηκε, μετά από επιθυμία του, στο Ισραήλ σε καθολικό νεκροταφείο.
Χάρη στον Όσκαρ Σίντλερ, παραπάνω από 6000 επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος και απόγονοί τους είχαν παραμείνει ζωντανοί τη δεκαετία του 1990 για να αφηγηθούν την απίστευτη ιστορία της «Λίστας του Σίντλερ».
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί επιχειρηματίες Σ Κατηγορία:Ολοκαύτωμα στην Πολωνία Κατηγορία:Γερμανοί Δίκαιοι των Εθνών
Νέα Ενότητα
Η Νέα Ενότητα (Jaunā Vienotība, JV) είναι μια κεντροδεξιά πολιτική συμμαχία στη Λετονία. Μέλη του είναι η Ενότητα, το «Κόμμα Λατγαλίας» και τέσσερα άλλα περιφερειακά κόμματα, και προσανατολίζεται προς τον φιλελεύθερο-συντηρητισμό και τον φιλελευθερισμό.
Ιστορικό
Πριν από τις βουλευτικές εκλογές του 2018, η Ενότητα σχημάτισε τη συμμαχία της «Νέας Ενότητας» τον Απρίλιο του 2018 μαζί με τα περιφερειακά κόμματα «Για τον Δήμο Kuldīga», «Για τη Βάλμιερα και το Βίντζεμε» και «Για το Τούκουμς», στα οποία προσχώρησε το «Περιφερειακό Κόμμα Γιέκαμππιλς» τον Ιούνιο.
Το «Κόμμα Λατγαλίας», πρώην εταίρος της Ενότητας, που αρχικά ήταν αβέβαιο αν θα συμμετάσχει στη συμμαχία, καθώς μια ομάδα του κόμματος υποστήριξε μια εταιρική σχέση με τη Λετονική Ένωση Περιφερειών, τελικά υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας τον Ιούλιο. Πρόταση για ένταξη στη λίστα επεκτάθηκε και στο φιλελεύθερο Κίνημα Υπέρ! και στους κεντροαριστερούς Προοδευτικούς, αλλά και τα δύο κόμματα τελικά αρνήθηκαν.
Τελικά, η λίστα της Νέας Ενότητας είχε κακή απόδοση στις εκλογές, ξεπερνώντας το όριο του 5% μόνο κατά 1,7% και έγινε το μικρότερο κόμμα στο κοινοβούλιο. Ωστόσο, η επακόλουθη αποτυχία των υποψηφίων για τη θέση του πρωθυπουργού από το Νέο Συντηρητικό Κόμμα και το «Σε ποιον ανήκει το κράτος;» να σχηματίσουν η κυβέρνηση μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου 2019, προέτρεψε τον Πρόεδρο της Λετονίας, Ράιμοντς Βέγιονις, να προσφέρει την ευκαιρία στον υποψήφιο της Νέας Ενότητας, πρώην ευρωβουλευτή Αρτούρς Κρισιάνις Καρίνς. Το υπουργικό συμβούλιο του Καρίνς, που αποτελείται από τη Νέα Ενότητα, το Νέο Συντηρητικό Κόμμα, το «Σε ποιόν ανήκει το κράτος», το Ανάπτυξη/Υπέρ!, την Εθνική Συμμαχία εγκρίθηκε από τη Σαϊμά στις 23 Ιανουαρίου 2019. Παράλληλα με το γραφείο του πρωθυπουργού, η Νέα Ενότητα ελέγχει δύο υπουργεία: το Υπουργείο Εξωτερικών και το Υπουργείο Οικονομικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα Κατηγορία:Λετονικά πολιτικά κόμματα
Μωμόγεροι (λαϊκό δρώμενο)
thumb|right|400px|30 Ιανουαρίου 2011: Αναβίωση των Μωμόγερων στην [[Κομοτηνή από τον Ποντιακό Σύλλογο Θρυλορίου «Η Κερασούντα και το Γαρς». ]] Οι Μωμόγεροι (γνωστό και ως Μωμόεροι ή Μωμοέρια είναι ένα ποντιακό λαϊκό δρώμενο το οποίο λαμβάνει χώρα το 12ήμερο Χριστούγεννα - Πρωτοχρονιά - Θεοφάνια με ευχετηριακό χαρακτήρα. Παραλλαγή μπορεί να θεωρηθεί το έθιμο Ραγκουτσάρια που συναντάται στην περιοχή της Κοζάνης και της Καστοριάς. Οι ρίζες του εθίμου βρίσκονται στους προ-χριστιανικούς χρόνους αλλά οι Πόντιοι έδωσαν αργότερα χριστιανικό χαρακτήρα.
Ετυμολογία
Η ονομασία του δρώμενου προέρχεται από τις λέξεις μίμος και γέρος. Στο έθιμο οι λέξεις αυτές συνδέονται με τις μιμιτικές κινήσεις των πρωταγωνιστών-γερόντων. Κατ' άλλους υπάρχει σύνδεση με τον αρχαιοελληνικό θεό Μώμο, ο οποίος ήταν ο θεός της χλεύης και του σκώμματος, της ειρωνείας και του σαρκασμού, προσωποποίηση της κοροϊδίας και της αποδοκιμασίας.
Ιστορικά στοιχεία
Το έθιμο των Μωμόγερων πιστεύεται ότι προέρχεται από την αρχαία Ελλάδα, λόγω της ομοιότητάς του με τον διθύραμβο. Οι θεωρίες που κυριαρχούν υποστηρίζουν ότι οι Μωμόγεροι είτε ήταν οι δώδεκα ιερείς του Μώμου, θεού του γέλιου και της σάτιρας, είτε σύμβολα των στρατηγών του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το έθιμο είχε αρχικά τελετουργικό χαρακτήρα, στη συνέχεια όμως μεταβλήθηκε λόγω των επιδράσεων που δέχτηκαν οι Μωμόγεροι τόσο από το περιβάλλον τους, όσο και από τις γειτονικές κουλτούρες. Τα στοιχεία που είχαν πάρει από την αρχαϊκή περίοδο αντικαταστάθηκαν από άλλα της βυζαντινής περιόδου που βίωναν. Η Μωμοέρια αργότερα εξελίχτηκε σε δρώμενο Σε νεότερο στάδιό τους με επίκεντρο τη σάτιρα, τον έρωτα και την ψυχαγωγία.
Το έθιμο της Μωμοέριας έχει πάνω από πενήντα παραλλαγές. Ωστόσο, μέχρι σήμερα έχει διατηρηθεί μόνο εκείνη που προέρχεται από το χωριό Λιβερά της Τραπεζούντας. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών ανάμεσα στον Πόντο και την Ελλάδα το 1923, οι Πόντιοι πρόσφυγες ήταν αναγκασμένοι να φέρουν μαζί τους λιγοστά πράγματα κατά τη μετανάστευσή τους στον ελλαδικό χώρο. Ανάμεσα σε αυτά βρίσκονταν περικεφαλαίες και εγκόλπια Μωμόγερων. Συνέχισαν να τελούν το έθιμο ακόμη και μετά την εγκατάστασή τους στη Μακεδονία. Για αυτόν τον λόγο, από το 1924 η Μωμοέρια πραγματοποιείται κάθε χρόνο στην Ελλάδα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως την περίοδο της γερμανικής κατοχής. Ο πρώτος χορευτής που αναβίωσε το δρώμενο στην Ελλάδα ήταν ο Ταπαντζίδης Νικόλαος από τα Λιβερά του Πόντου. Μετά τον εμφύλιο του 1949,απαγορεύτηκε η μάσκα για λόγους ασφαλείας. Η παραλλαγή της Λιβεράς επιβιώνει σήμερα κατά τη διάρκεια του Δωδεκαημέρου σε οκτώ κοινότητες του νομού Κοζάνης: Τετράλοφος, Αλωνάκια, Σκήτη, Άγιος Δημήτριος, Πρωτοχώρι, Ασβεστόπετρα, Καρυοχώρι και Κομνηνά. Σε όλα τα χωριά η δομή του εθίμου παραμένει ίδια,με ελάχιστες παραλλαγές στον βηματισμό και τα παραγγέλματα.
Δρώμενο
Στο δρώμενο αυτό παρουσιάζεται η αναγέννηση της φύσης με την αλλαγή του νέου έτους και έχει σκοπό σάτιρας. Στο δρώμενο αναπαρίσταται η ιστορία του Κιτί Γοτσά. Στο έθιμο αυτό, παραδοσιακά μέρος των συμμετεχόντων φοράνε τομάρια ζώων όπως λύκων και τράγων ενώ άλλοι ντύνονται με στολές ανθρώπων οπλισμένων με σπαθιά και έχουν την μορφή γεροντικών προσώπων.
Το δρώμενο λαμβάνει χώρα το όπου ο θίασος παραδοσιακά τριγυρνά στις αυλές των σπιτιών. Στο δρώμενο οι πρωταγωνιστές είναι τρεις, ο γέρος Κιτί Γοτσά, η νύφη και ο "αράπης". Η αλλαγή του χρόνου και η αναγέννηση της φύσης συμβολίζεται με τη νύφη η οποία ερωτοτροπεί με τον νέο (ο νέος είναι ο χαρακτήρας "αράπης"). Στο δρώμενο εναλλάσσεται η απαγωγή της νύφης από τον νέο "αράπη" με τον γέρο Κιτί Γοτσά.
μικρογραφία|307x307εσ|Έθιμο μωμόγερων στην περιοχή της Κοζάνης Επίσης, στο δρώμενο συμμετέχουν και ο διάβολος που συνήθως κάνει "αταξίες" και πειράγματα στα σπίτια που επισκέπτονται. Ο αστυνόμος είναι ένας χαρακτήρας που φροντίζει για την τάξη και την ασφάλεια και συνήθως όποιος πειράξει τη νύφη ή το γέρο (ή γριά) είναι υπεύθυνος για την επιβολή προστίμων. Υπάρχει ο χαρακτήρας του γιατρού που είναι υπεύθυνος για την σωματική και ψυχική υγεία των συμμετεχόντων και μπορεί να προβεί σε εξετάσεις και χορήγηση φαρμάκων όπου απαιτείται. Όλα γίνονται σε ένα κλίμα χαράς και πειραγμάτων και όλοι οι συμμετέχοντες διασκεδάζουν και ξορκίζουν το κακό.
ΟΥΝΕΣΚΟ
Στα τέλη του 2016 η Διακυβερνητική Επιτροπή της Σύμβασης για την Διαφύλαξη της 'Αυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ενέκρινε την πρόταση του υπουργείου Πολιτισμού και ενέγραψε στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της 'Αυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας' (Ουνέσκο) το εθιμικό δρώμενο των Μωμόγερων.
Λιθί Χίου
μικρογραφία|ΛΙΜΕΝΑΣ ΛΙΘΙΟΥ
Το Λιθί είναι χωριό της δυτικής Χίου, σε οδική απόσταση 23,5 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου. Παλαιότερα ήταν έδρα κοινότητας, ενώ σήμερα αποτελεί ένα από τα εννέα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου Μαστιχοχωρίων. Το Λιθί είναι ένα από τα 24 χωριά της νότιας Χίου όπου καλλιεργείται το μαστιχόδεντρο ή μαστιχοφόρος σχίνος (Pistacia lentiscus, ποικιλία Chia) από το οποίο εξάγεται η μαστίχα. Το Λιθί είναι πατρίδα του μεγάλου τραπεζίτη και εθνικού ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού, ενώ εκεί δίδαξε ως δάσκαλος ο άγιος Νεκτάριος (κατά κόσμο Αναστάσιος Κεφαλάς) επί 10 χρόνια τη δεκαετία του 1870.
Το Λιθί βρίσκεται σε ημιορεινή περιοχή, στη δυτική πλαγιά του βουνού Ερεικανή με θέα προς το ανοικτό Αιγαίο Πέλαγος δυτικά της Χίου. Το μεσοσταθμικό υψόμετρο είναι 120 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Κοντινότερα χωριά είναι η Βέσσα (οδική απόσταση 4,5 χιλιόμ.) και η Ελάτα (8 χιλιόμ.) προς νότο. Στο Λιθί δεν διασώζεται (όπως στα Μεστά, στην Ελάτα και αλλού) η μορφή του «χωριού-κάστρου»: Η αρχαία κώμη με την τετράγωνή της οχύρωση κυκλώθηκε ήδη από τον 19ο αιώνα από νέες οικοδομές και δεν σχηματίζει πλέον παρά έναν πυρήνα, δυσδιάκριτο στη μέση του χωριού από τη δεκαετία του 1890. thumb|200px|Το σπήλαιο Συκιά βρίσκεται κοντά στο Λιθί Το φυσικό επίνειο του Λιθίου είναι ο ομώνυμος όρμος και ο εκεί μικρός οικισμός Λιμένας (χωρίς μόνιμους κατοίκους, αλλά με παραθεριστικές κατοικίες) με αρκετά μεγάλο μώλο στην αριστερή του (δυτική) πλευρά. Βρίσκεται σε απόσταση 1,5 χιλιόμετρο από το κέντρο του χωριού με ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Η είσοδος του όρμου είναι προς τον Βορρά. Οι κάτοικοι του Λιθίου ονομάζονται Λιθονομούσοι (θηλυκό «Λιθονομούσαινες») στη Χίο, και όχι «Λιθούσοι» όπως θα περίμενε κάποιος σε αντιστοιχία με τους κατοίκους των άλλων χωριών (π.χ. Μεστούσοι, Πυργούσοι κλπ.). Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το κοντινό επίνειο, παραπέμπει σε μία άλλη ετυμολογία για την λέξη «Λιθί», πέρα εκείνης που θα μπορούσε να θεωρηθεί προφανής, από το λίθος. Πραγματικά, με δεδομένο ότι παλαιότερα αναφέρεται η γραφή «Ληθί» με «η», πιθανότατα το όνομα του χωριού προέρχεται από τη φράση «Αληθής Λιμήν».
Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Λιθίου στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα και είναι τυπικό δείγμα μαρασμού της ελληνικής επαρχίας:
Ιστορία
Πεθαίνοντας τον Φεβρουάριο 1899 ο Ανδρέας Συγγρός άφησε στη Χίο δωρεά 25.000 λίρες της εποχής και στη γενέτειρά του, το Λιθί, 5.000. Για να διατηρηθεί η μνήμη αυτής της χορηγίας, οι Λιθονομούσοι έγραψαν πάνω στο κτήριο του παλαιού σχολείου τους, όχι μακριά από το καλύβι που έζησε κάποτε ο πατέρας του ευεργέτη, την εξής επιγραφή με μεγάλα γράμματα: «Όσο θα υπάρχει ευγνωμοσύνη πάνω στη γη, η κοινότητα του Ληθί δε θα ξεχάσει τ' όνομα του μεγάλου ευεργέτη Ανδρέα Τσιγγρού».
Στην απελευθέρωση της Χίου από τους Τούρκους, διεξάγεται μάχη στο Λιθί στις 28 Νοεμβρίου 1912, κατά την οποία πέφτει ηρωικά μαχόμενος ο επικεφαλής πολυμελούς ομάδος ανταρτικού σώματος από την Κρήτη Γεώργιος Πέρρος από την Χώρα Σφακίων.
Σύγχρονη εποχή
Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») του Λιθίου τιμάται στο όνομα του Αγίου Γεωργίου. Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική εποπτεία Πυργίου της μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.
Ο ταχυδρομικός κωδικός του Λιθίου είναι 82102.
Στην περιοχή του Λιθίου υπάρχει το μικρό σπήλαιο Συκιά, η ηλικία του οποίου εκτιμάται στα 200 εκατομμύρια χρόνια. Στο εσωτερικό του ανακαλύφθηκε ένας ψευδοσκορπιός, σπάνιο είδος αρθρόποδου σε απολιθωμένη κατάσταση.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Μέθοδος Μόντε Κάρλο
Η μέθοδος Μόντε Κάρλο (αγγλικά: Monte Carlo method), ή πείραμα/προσoμοίωση Μόντε Κάρλο, είναι μια στοχαστική διαδικασία όπου με χρήση τυχαίων αριθμών και τη στατιστική προσπαθούμε να λύσουμε ένα πρόβλημα. Σε ένα πείραμα Μόντε Κάρλο χρησιμοποιείται προσομοίωση με μια γεννήτρια τυχαίων αριθμών. Το όνομα Μόντε Κάρλο προέρχεται από την ομώνυμη πόλη του Μονακό όπου εκεί υπάρχει ένα διάσημο καζίνο. Η μέθοδος Μόντε Κάρλο παρουσιάστηκε το 1949 με την δημοσίευση των Νίκολας Μετρόπολις και Στάνισλαβ Ούλαμ «Η μέθοδος Μόντε Κάρλο» στο περιοδικό Journal of the American Statistical Association. Η ιδέα αυτή ήταν γνωστή και νωρίτερα όπου κάποια προβλήματα στατιστικής λυνόντουσαν με τυχαία δειγματοληψία.
Ένα παράδειγμα πειράματος Μόντε Κάρλο είναι το πρόβλημα του μεθυσμένου ναύτη. Στο πρόβλημα αυτό έχουμε ένα ναύτη μεθυσμένο σε μια πόλη όπου θέλει να βρει την έξοδο. Σε κάθε σταυροδρόμι έχει ίση πιθανότητα να επιλέξει ένα από τους 4 δρόμους. Θέλουμε να βρούμε την πιθανότητα που έχει ο ναύτης να εξέλθει σε κάθε μια από τις εξόδους της πόλης. Αν έχουμε λίγα οικοδομικά τετράγωνα (π.χ. 3x2 οικοδομικά τετράγωνα) η πιθανότητα μπορεί να υπολογιστεί εύκολα με μαθηματικούς υπολογισμούς. Στην περίπτωση μια πόλης το πρόβλημα γίνεται πολύ δύσκολο να λυθεί με μαθηματικές πράξεις αλλά λύνεται με ένα πείραμα Μόντε Κάρλο και τη χρήση ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή. Χρησιμοποιώντας μια μηχανή τυχαίων αριθμών σε ένα υπολογιστή προσομοιώνουμε την κίνηση του ναύτη μέχρι να εξέλθει από την πόλη. Το πείραμα το τρέχουμε πάρα πολλές φορές και στο τέλος υπολογίζουμε (κατά προσέγγιση) την κάθε πιθανότητα να βγει από κάθε έξοδο της πόλης.
Τα πειράματα Monte Carlo χρησιμοποιούνται για ανάλυση παιχνιδιών όπως το σκάκι ή το Γκο (ασιατικό παιχνίδι στρατηγικής όπως το σκάκι). Χρησιμοποιούμε γεννήτριες τυχαίων αριθμών και βάζουμε δύο εικονικούς παίχτες (υπολογιστές) να παίζουν στην "τύχη". Επαναλαμβάνοντας το πείραμα Μόντε Κάρλο πάρα πολλές φορές είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε ποια επόμενη κίνηση είναι στατιστικά καλή για να κερδίσει το παιχνίδι ένα παίκτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στατιστικές μέθοδοι Κατηγορία:Αλγόριθμοι
Σακτίκιος
Ο Σακτίκιος ή Σακτίκης ήταν βυζαντινός στρατιωτικός, κόμης των εξκουβιτόρων, του 10ου αιώνα, κατά τους αυτοκράτορες Κωνσταντίνο Ζ΄ και Ρωμανού Α΄.
Το Σακτίκιος πιθανότατα ήταν παρονύμιο χωρίς να είναι γνωστό το πραγματικό του όνομα. Το 922/923, οι Βούλγαροι του Συμεών Α΄ εκστρατεύτηκαν εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και έφτασαν κοντά στην Κωνσταντινούπολη, όπου έκαψαν το Παλάτι της Θεοδώρας. Ο Ρωμανός καλεσε σε δείπνο τους αρχηγούς των ταγμάτων και τους ανέθεσε αποστολές. Έστειλε τους εξκουβλιτορες, με τον Σακτίκιο, να επιτεθούν στο βουλγαρικό στρατόπεδο ενώ οι περισσότεροι εισβολείς απουσίαζαν, λεηλατώντας γειτονικές περιοχές. Η επίθεση στέφτηκε με επιτυχία, μόλις έλαβαν νέα για την επίθεση οι Βούλγαροι επέστρεψαν και αντιμετώπισαν τους Βυζαντινούς. Ο Σακτικιος πολέμησε γενναία, αλλά τραυματίστηκε στη μάχη στα πόδια όταν το αλογό του κόλλησε στη λάσπη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμητες των Εξκουβιτόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Αντώνης Οικονόμου (πλοίαρχος)
Ο Αντώνης Οικονόμου (1785 – 16 Δεκεμβρίου 1821) ήταν Έλληνας πλοίαρχος και αγωνιστής του 1821 που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξέγερση των Υδραίων παραμερίζοντας τους πρόκριτους και προύχοντες του νησιού. Δολοφονήθηκε από άνδρες του Ανδρέα Λόντου.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|right|Τον Απρίλιο του 1988 ανεγέρθη μνημείο για τον Αντώνη Οικονόμου στο [[Άργος.]] Γεννήθηκε στην Ύδρα και ακολούθησε το ναυτικό επάγγελμα. Λίγο πριν το ξέσπασμα της επανάστασης το ιστιοφόρο του ναυάγησε στο Γιβραλτάρ και αναγκάστηκε να καταφύγει στην Κωνσταντινούπολη για να ναυπηγήσει καινούριο. Εκεί μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία από τον Παπαφλέσσα και αμέσως αφιερώθηκε στον ιερό σκοπό της απελευθέρωσης της πατρίδας του παρατώντας τα όποια εμπορικά σχέδια είχε.
Στην Ύδρα όμως οι πρόκριτοι δεν είχαν ξεσηκωθεί ακόμη, φοβούμενοι μήπως ο αγώνας δεν ήταν αρκετά σοβαρός με αποτέλεσμα να χαθεί η ισχυρή ναυτική δύναμη που διέθετε το νησί. Τότε ο Οικονόμου, αφού χρηματοδοτήθηκε από τους Φιλικούς της Πελοποννήσου, κατέλαβε στις 30 Μαρτίου 1821 το λιμάνι και κατέλυσε την εξουσία των προκρίτων. Θεωρώντας πως δεν έχει ανάγκη συμβούλων, παραμέρισε ακόμη και τον ευεργέτη του και μέντορά του Γκίκα Θεοδώρου. Ο διοικητής του νησιού Νικόλαος Κοκοβίλας εκδιώχθηκε και εγκαθιδρύθηκε λαϊκή εξουσία υπό τον Οικονόμου. Στις 14 Απριλίου 1821 κήρυξε την επανάσταση και στο νησί της Ύδρας.
Οι πρόκριτοι όμως, οι οποίοι είχαν παραγκωνιστεί από τον Οικονόμου, οργάνωσαν συνωμοσία εναντίον του, η οποία εκδηλώθηκε στις 22 Μαΐου του 1821. Οι υποστηρικτές του, κατά κύριο λόγο ναύτες, είχαν μπαρκάρει με τα πλοία, με αποτέλεσμα ο Οικονόμου να βρεθεί απροστάτευτος. Αφού συνελήφθη, του απαγγέλθηκαν κατηγορίες. Οι συγγενείς του όμως κατάφεραν να τον φυγαδεύσουν στην Πελοπόννησο, και συγκεκριμένα στο Κρανίδι. Από κει αυτοεξορίστηκε στις Κλουκίνες Καλαβρύτων στο μοναστήρι της Αγίας Βαρβάρας (Ζαρούχλα). Κατευθύνθηκε προς το Άργος με 12 παλικάρια και σημαία μεγαλοπρεπή για να παρουσιαστεί στην εθνοσυνέλευση που γινόταν εκεί, γεγονός που ανησύχησε τους προκρίτους της Ύδρας, οι οποίοι και έστειλαν στρατιωτικό σώμα υπό τον Ξύδη, οπλαρχηγό του Λόντου, να τον σκοτώσει. Ο Κολοκοτρώνης, γνωρίζοντας τα σχέδια των προκρίτων, έστειλε τον οπλαρχηγό Τσωκρή με 200 παλικάρια να τον προστατεύσουν. Ο Τσωκρής όμως δεν κατάφερε να τον προλάβει πριν τον δολοφονήσουν οι μισθοφόροι των προκρίτων της Ύδρας κοντά στο Άργος, στις 16 Δεκεμβρίου 1821. Ο Νίκος Εγγονόπουλος έχει αφιερώσει το ποίημα "Μπολιβάρ" στον Αντώνη Οικονόμου.
Ο Σπυρίδων Τρικούπης ανέφερε για τη δολοφονία του Οικονόμου: «με την τόλμη του ανυψώθηκε υπεράνω της παντοδύναμης αριστοκρατίας και οδήγησε τον λαό στον αγώνα της ελευθερίας και της δόξας». Αντίθετα, ο Δ. Κριεζής, χαρακτηρίζει τον Οικονόμου "ιδιοτελή, μέθυσο και ανίκανο", λόγος για τον οποίο τον εγκατέλειψαν όλοι οι οπαδοί του. Είχε μεν ενθουσιασμό και πατριωτισμό υπέρ της Επανάστασης, αλλά "η καθημερινή κατάχρησίς του εις τα ποτά έκαμνε πολλούς να τον υποπτεύωσι και να μη τον πλησιάζωσι"
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Καπεταναίοι του 1821 Κατηγορία:Έλληνες που δολοφονήθηκαν από Έλληνες στην Επανάσταση του 1821