cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δ΄ Βασιλειών
Εισαγωγικά
Και σε αυτό, όπως και στο Γ' βιβλίο, παρουσιάζεται η από μέρους των αρχόντων των δυο ανεξαρτήτων ισραηλιτικών βασιλείων αρνητική στάση απέναντι στον Γιαχβέ και τη λατρεία του, γεγονός που επιφυλάσσει δεινά για το λαό τους. Παρ' όλ' αυτά, ο Θεός παραμένει ανεκτικός αναμένοντας μετάνοια. Εντωμεταξύ, οι αληθινοί προφήτες και όχι οι ψευδοπροφήτες είναι οι γνήσιοι εκφραστές μονοθεϊσμού και επικρίνουν με παρρησία όσους έπραξαν «το πονηρόν εν οφθαλμοίς Κυρίου» εξαγγέλλοντας την τιμωρία του αποστάτη λαού τους από τον Γιαχβέ. Η αμαρτία του Ισραήλ προέρχεται κυρίως από την αδυναμία του να ακούσει τους προφήτες.
Στον αρχαίο εβραϊκό κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης, τα βιβλία Γ' Βασιλειών και Δ' Βασιλειών αποτελούσαν ενιαίο έργο, το οποίο οι Ο' μεταφραστές για λόγους μάλλον πρακτικούς το διχοτόμησαν.
Συγγραφέας, τόπος, χρόνος
Ο συγγραφέας των βιβλίων Γ' και Δ' Βασιλειών δεν αναγράφεται σε αυτά (ούτε άλλωστε στα Α' και Β' Βασιλειών). Ιουδαϊκή, Ταλμουδική παράδοση, διασώζει ότι τα βιβλία Γ' και Δ' Βασιλειών γράφτηκαν από τον προφήτη Ιερεμία γεγονός που αποδέχονται και κάποιοι νεώτεροι ερευνητές. Άλλοι τα απέδωσαν σε πρόσωπο που βρισκόταν κοντά στον Ιερεμία και άλλοι στον Έσδρα. Σύμφωνα με τον καθ. Παν. Μπρατσιώτη «συμπιλητικός χαρακτήρ του ιστορικού τούτου έργου τυγχάνει ενταύθα προφανής». Τα βιβλία Γ' και Δ' Βασίλειων αποκτούν τη σημερινή τους μορφή πιθανόν κατά τη διάρκεια της βαβυλώνιας αιχμαλωσίας (586-538 π.Χ.).
Διάγραμμα περιεχομένου
Το περιεχόμενο του βιβλίου αποτελείται από 25 κεφάλαια: (Γ' Βασ. 12 - Δ' Βασ. 17: η ιστορία των δύο βασιλείων)
(Δ' Βασ. 18 - Δ' Βασ. 25: η ιστορία του βασιλείου του Ιούδα)
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης
Αγαθόκλεια Μυσίας
Η Αγαθόκλεια φέρεται να ήταν ελληνιστική πόλη της Μυσίας. Η ύπαρξη της πόλη είναι υπόθεση του Λουί Ρομπέρ (Louis Robert), καθηγητή του Collège de France.
Στη βάση νομισμάτων που βρέθηκαν στην ΒΔ Μικρά Ασία, στα οποία αναγράφονταν ΑΓΑ, ΑΓΑΘ και ΑΓΑΘΟ, ο Ρομπέρ συνέστησε την ύπαρξη της πόλης. Θεώρησε πως τα ευρήματα δε σχετίζονταν με την Αγαθόπολιν της Θράκης, αλλά υποδείκνυαν την ύπαρξη μιας έως τότε άγνωστης πόλης του 4ου αι. π.Χ., ονόματι Αγαθόκλεια ή Αγαθόπολις. Βάση του ισχυρισμού -που τον διατύπωσε με τη συνεργασία της συζύγου του, Ζαν (Jeanne)- ήταν η σκέψη πως ο Λυσίμαχος, όπως είχε δώσει τα ονόματα των υπόλοιπων μελών της οικογένειάς του, όπως και το δικό του, σε γνωστές πόλεις (Λυσιμάχεια, Νίκαια, Ευριδίκεια και Αρσινόη ), το ίδιο θα έπρεπε να είχε κάνει και με το γιο του, Αγαθοκλή. Επιπλέον, επισημαίνοντας ότι η διπλή κουκουβάγια που απεικονιζόταν στην πίσω όψη των νομισμάτων που είχαν βρεθεί ήταν συνηθισμένη στα νομίσματα της Μιλητουπόλεως, θεωρήθηκε ότι η Αγαθόκλεια υπήρξε επανίδρυση της πρώτης. Προεκτείνοντας το συλλογισμό, ο Ρομπέρ κατέληξε στην άποψη ότι η Αγαθόκλεια μετονομάστηκε τελικά σε Αντιόχεια. Οι υποθέσεις αυτές, κατά τον καθηγητή G.M. Cohen, χρειάζονται επιπλέον στοιχεία ώστε να θεωρηθούν ισχυρές και όχι απλώς εικασίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Τελ Ανάφα
Η Τελ Ανάφα (εβραϊκά: תל אנפה, Λόφος των ερωδιών) είναι αρχαιολογικός χώρος και βιότοπος στο βόρειο Ισραήλ.
Στον χώρο αυτό έχουν πραγματοποιηθεί δέκα ανασκαφές από το Πανεπιστήμιο του Μισούρι και το Μουσείο του Κέλσυ, όπου ανασκάφηκε ο καλοδιατηρημένος ελληνιστικός οικισμός με ίχνη διηνεκούς ανθρώπινης παρουσίας από την εποχή του Χαλκού έως και την πρώιμη ρωμαϊκή περίοδο. Βρέθηκε ανακτορική έπαυλη ύστερου ελληνιστικού ρυθμού, με δωμάτια γύρω από αίθριο που κατασκευάστηκαν και εμπλουτίστηκαν κατ'επανάληψη. Ήταν επιπλωμένη με σκεύη φαγητού αλλά και γυάλινα και περιείχε άνετες εγκαταστάσεις ιδιωτικού βαλανείου. Πολλά κεραμικά ευρήματα ήρθαν στο φως από τις ανασκαφές στην Αρσινόη. Τα τείχη της πόλεως ανασκάφηκαν, όταν στα δυτικά του Τελ Ανάφα έσκαψαν τεχνητές λίμνες για ιχθυοκαλλιέργεια. Στον επανιδρυμένο οικισμό της ρωμαϊκής περιόδου, η αρχαιολογική υπηρεσία έφερε στο φως έντεκα κτίρια, γεγονός που αποδεικνύει τη συμβολή της Αρσινόης στην οικονομική εξέλιξη της περιοχής της Γαλιλαίας. Παράλληλα η απουσία μικβέχ (mikveh, εβραϊκά מקווה= λουτρό για τελετουργική πλύση στον Ιουδαϊσμό) και οποιωνδήποτε άλλων στοιχείων της εβραϊκής θρησκείας, σε συνδυασμό με την επικράτηση των χοίρων στην καθημερινή διατροφή, αποδεικνύουν ότι ο ελληνιστικός οικισμός ήταν καθαρά μη-εβραϊκός και ελληνιστικός.
Κατά τον ερευνητή Gedeon Fuks, πρόκειται για την ελληνιστική Αρσινόη. Ωστόσο η ταύτιση αυτή δεν έχει επιβεβαιωθεί από τα αρχαιολογικά δεδομένα, ενώ οι περισσότεροι ιστορικοί τοποθετούν την Αρσινόη στη Δαμασκό ή τη Γέρρα του Λιβάνου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Ισραήλ
Βορειοανατολικό Περιφερειακό Συμβούλιο
μικρογραφία|352x352εσ|Το Ζωνικό Συμβούλιο Βορειοανατολικής Ινδίας είναι σε σκούρο μπλε Το Βορειοανατολικό Ζωνικό Συμβούλιο είναι είναι διοικητική περιοχή (ζωνικό συμβούλιο) της Ινδίας που αποτελείται από τις πολιτείες της Βορειοανατολικής Ινδίας, τις Άσαμ, Αρουνάτσαλ Πραντές, Μανιπούρ, Μεγκαλάγια, Μιζόραμ, Ναγκαλάντ, Σικκίμ και Τρίπουρα.
Οι πολιτείες της Ινδίας έχουν ομαδοποιηθεί σε έξι ζώνες, έχοντας ένα Συμβουλευτικό Συμβούλιο για την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των κρατών αυτών. Πέντε Ζωνικά Συμβούλια δημιουργήθηκαν από τον Νόμο Αναδιοργάνωσης των Πολιτειών το 1956. Για την αντιμετώπιση των ειδικών προβλημάτων των βορειοανατολικών πολιτειών υπάρχει ένα άλλο συμβούλιο, το Βορειοανατολικό Συμβούλιο, που δημιουργήθηκε από το Νόμο Βορειοανατολικού Συμβουλίου του 1971. Τα υπόλοιπα ζωνικά συμβούλια είναι τα παρακάτω:
Γεωργίνα του Βίλτσεκ
Η Γεωργίνα του Βίλτσεκ (Georgina von Wilczek, 24 Οκτωβρίου 1921 - 18 Οκτωβρίου 1988) ήταν η σύζυγος του Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄ του Λίχτενσταϊν.
Αστυράκι Ηρακλείου
Το Αστυράκι (επίσημο: Αστυράκιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 27 χιλιόμετρα. Το Αστυράκι είναι ορεινό χωριό και είναι κτισμένο στους πρόποδες του Ψηλορείτη σε υψόμετρο 610 μέτρα. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, τη μελισσοκομία και τη γεωργία. το λάδι το κρασί το γάλα το κρέας το μέλι και τα τυροκομικά προϊόντα φημίζονται για την ποιότητα και την νοστιμιά τους λογο του ότι στην περιοχή υπάρχει άφθονη βλάστηση λογο των συχνών βροχοπτώσεων και των πολλών ειδών από βότανα. Τη δεκαετία του ' 70 πολλοί Αστυρακιανοί μετανάστευσαν σε Γερμανία Αυστραλία αμερική και άλλες χώρες του κόσμου όπου και διαπρέπουν ο κάθε ενας στο τομέα του κάνοντας υπερήφανους όλους τους συγχωριανούς τους. Το Αστυράκι έχει προσφέρει επίσης πολλά και στην μουσική παράδοση του τόπου μας αφού έχει βγάλει πολλούς και γνωστούς καλλιτέχνες, οπως ακόμα γιατρους δικηγόρους πολιτικούς επιχειρηματίες κτλ. Στον οικισμό λειτουργεί Δημοτικό σχολείο χώροι αναψυχής για τα παιδιά με Ίντερνετ υπολογιστές και παιδική χαρά, υπάρχουν επίσης παραδοσιακοί ξενώνες γήπεδο ποδοσφαίρου και ένα πολύ όμορφο πάρκο στην είσοδο του χωριού. Μέσα στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης. Στις 21 Μαΐου τελείται το πανηγύρι στο Αστυράκι. Ενώ στο ψηλότερο σημείο του χωριού δεσπόζει η καινούργια εκκλησία των Αρχαγγέλου Μιχάηλ Αγίου Γεωργίου και Αγίου Ματθαίου.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Ιστορικά στοιχεία
Το Αστυράκι αναφέρεται (Astirachi) στον κατάλογο του Καστροφύλακα (Κ 174) το 1583, με 81 κατοίκους, υπαγόμενο τότε στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στο Κ 175 της ίδιας πηγής αναφέρεται και ο οικισμός Καμαράκι (Camarachi), με 110 κατοίκους. Στην επαρχία Μυλοποτάμου υπαγόταν έως και τις αρχές του 20ου αιώνα.
Γεωργίνα του Βίλτσεκ
Βιογραφία
Έλαβε την εκπαίδευσή της στο Λύκειο "Sacre Coeur", ιδιωτικό καθολικό σχολείο στη Βιέννη. Στη συνέχεια σπούδασε ιστορία τέχνης και εφαρμοσμένες τέχνες και αργότερα σπούδασε φιλολογικές γλώσσες στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και αποφοίτησε ως διερμηνέας στα Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά.
Αστυράκι Ηρακλείου
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή του χωριού Αστυράκι βρίσκεται σπήλαιο, που φέρει το όνομα σπηλιάρα στο όρος Σαλές ή Αγρανίτας που Κατά τις κρητικές επαναστάσεις, το εν λόγω μέρος αποτέλεσε καταφύγιο για τους κατοίκους Όταν το χωριό βομβαρδίστηκε δυο φορές από τους Γερμανούς, εκεί κρύφτηκαν τα γυναικόπαιδα για να γλιτώσουν ενώ η άντρες του χωριού βγήκαν στα βουνά μαζί με άλλους Αντάρτες για να πολεμήσουν. Στην πλατιά του χωριού υπάρχει μνημείο πεσόντων με τα ονόματα τον Αστυρακιανών που έδωσαν τη ζωή τους κατά την περίοδο των απελευθερωτικών αγώνων. Κοντά στον οικισμό Καμαράκι είναι ο Μαρμαρόσπηλιος ή Χαϊνόσπηλιος, ο οποίος πολλές φορές λέγεται από τους κατοίκους "Λαβύρινθος". Εκεί είχε το καταφύγιό του ο διάσημος χαΐνης Παλμέτης (1790-1834), από όπου και το όνομα.
Γεωργίνα του Βίλτσεκ
Βιογραφία
Στις 30 Δεκεμβρίου 1942 τα ανάκτορα ανακοίνωσαν το αρραβώνα του Πρίγκιπα Ιωάννη Αδάμ του Λίχτενσταϊν με την Κόμισσα Γεωργίνα του Βίλτσεκ. Ο γάμος τους έγινε στις 7 Μαρτίου 1943 στον Kαθεδρικό Nαό της Βαντούζ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Αστυράκι Ηρακλείου
Ιστορικά στοιχεία
Το 1867 έλαβε χώρα μεταξύ των χωριών Αστυράκι και Καμαριώτη μεγάλη μάχη κατά την οποία σκοτώθηκαν 500 Τούρκοι.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Δαμάστας και το 1926 με το ΦΕΚ 111Α - 31/03/1926 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τον οικισμό Καμαράκι, αποτελούν την κοινότητα Αστυρακίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γαζίου του Δήμου Μαλεβιζίου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 278 κατοίκους.
Γεωργίνα του Βίλτσεκ
Βιογραφία
Πέθανε στις 18 Οκτωβρίου 1989 στο Γκραμπς σε ηλικία 67 ετών. Είναι θαμμένη στον Kαθεδρικό Nαό της Βαντούζ.
Αστυράκι Ηρακλείου
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε Κοινότητα Αστυρακίου
Γεωργίνα του Βίλτσεκ
Τιμητικές διακρίσεις
Εθνικές
Αστυράκι Ηρακλείου
Πηγές
Αστυρακι Αστυρακι Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Γεωργίνα του Βίλτσεκ
Τιμητικές διακρίσεις
Ξένες
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν Κατηγορία:Αυστριακοί ευγενείς Κατηγορία:Κόμισσες της Αυστρίας
Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Α' Γυναικείου Ρόλου σε Δραματική Σειρά
Το Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Α' Γυναικείου Ρόλου σε Δραματική Σειρά είναι ετήσιο βραβείο που δίνεται στην καλύτερη γυναίκα ηθοποιό σε πρωταγωνιστικό ρόλο δραματικής τηλεοπτικής σειράς της χρονιάς και το οποίο απονέμεται από την Ακαδημία Τηλεοπτικών Τεχνών και Επιστημών (ATAS).
Το βραβείο δόθηκε για πρώτη φορά στην 6η απονομή των βραβείων Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης, στις 11 Φεβρουαρίου 1954. Τα βραβεία που δίνονταν στις κατηγορίες ερμηνείας κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων των βραβείων, δεν ήταν χωρισμένα σε ειδικές κατηγορίες δραματικών και κωμικών ρόλων, με τις ηθοποιούς από δραματικές και κωμικές σειρές να διαγωνίζονται στην ίδια κατηγορία. Αν και η Ιβ Αρντέν ήταν η πρώτη νικήτρια στη γυναικεία κατηγορία ερμηνείας για τον ρόλο της στο Our Miss Brooks, η Λορέτα Γιανγκ ήταν η πρώτη που έλαβε το βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου σε Δραματική Σειρά το 1957. Από τη 18η απονομή (1966), οι κατηγορίες χωρίστηκαν και οι ηθοποιοί δραματικών σειρών διαγωνίζονταν χωριστά από τους ηθοποιούς των κωμικών σειρών.
Από τη δημιουργία του, το βραβείο δόθηκε σε 36 ηθοποιούς συνολικά, με τις 31 από αυτές να το κερδίζουν για την ερμηνεία τους σε δραματική σειρά. Με τέσσερα βραβεία, οι Τάιν Ντέιλι και Μάικλ Λερντ διατηρούν το ρεκόρ της ηθοποιού με τα περισσότερα βραβεία στην κατηγορία. Η Άντζελα Λάνσμπερι είναι η ηθοποιός με τις περισσότερες υποψηφιότητες, δώδεκα συνολικά, αλλά και δεν έχει κερδίσει ποτέ το βραβείο.
Νικητές και υποψηφιότητες
Οι παρακάτω πίνακες, χωρισμένοι ανά δεκαετία, παρουσιάζουν τις νικήτριες και τις υποψηφιότητες του βραβείου «Ά' Γυναικείου Ρόλου σε Δραματική Σειρά», σύμφωνα με τη βάση δεδομένων της επίσημης σελίδας των Βραβείων Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α' Γυναικείος Ρόλος
Τριοξιράνιο
Το τριοξιράνιο (αγγλικά trioxirane) ή κυκλικό όζον (αγγλικά cyclic ozone) είναι θεωρητικά προβλεπόμενη μετασταθής ισομερής μορφή του όζοντος. Όπως το κοινό όζον (O3), το μόριο τριοξιρανίου περιέχει τρία (3) άτομα οξυγόνου. Η διαφορά του τριοξιρανίου από το κοινό όζον είναι η σχετική θέση στο χώρο των τριών ατόμων οξυγόνου τους. Στο κοινό όζον, τα άτομα οξυγόνου τοποθετούνται σε δομή τεθλασμένης γραμμής, με δεσμική γωνία 117°, ενώ στο τριοξιράνιο σχηματίζουν ένα νοητό ισόπλευρο τρίγωνο (άρα με δεσμική γωνία 60°).
Κάποιες από τις ιδιότητες του τριοξιρανίου έχουν προβλεφθεί θεωρητικά. Πιο συγκεκριμένα, η τυπική ενθαλπία σχηματισμού του τριοξιρανίου υπολογίστηκε σε 130 kJ/mole, δηλαδή υψηλότερη από εκείνη του συνηθισμένου όζοντος. Πρέπει να περιέχει περισσότερη αποθηκευμένη χημική ενέργεια, σε σύγκριση με το κοινό όζον. Συγκεκριμένα, η ενέργεια που αναμένεται να προκύπτει από τη διάνοιξη του δακτυλίου, οπότε το τριοξιράνιο ξανασχηματίζει συνηθισμένο όζον, υπολογίστηκε σε 95 kJ/mole.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι μικρές ποσότητες τριοξιρανίου υπάρχουν πράγματι στην επιφάνεια κρυστάλλων οξειδίου του μαγνησίου (MgO) σε επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα. Το τριοξιράνιο δεν έχει γίνει εφικτό να παραχθεί μαζικά, αν και τουλάχιστον μια ερευνητική ομάδα προσπάθησε να φτιάξει μαζικά τριοξιράνιο, χρησιμοποιώντας ένα εξαιρετικά γρήγορο λέιζερ. Μια άλλη πιθανότητα σταθεροποίησης αυτής της αλλομορφής οξυγόνου είναι η παραγωγή της μέσα σε περιορισμένους χώρους, όπως για παράδειγμα τα φουλερένια.
Η πρόκληση είναι να επικυρωθούν τα δεδομένα που υπολογίζονται από τα θεωρητικά μοντέλα, αλλά και να είναι δυνατή η παραγωγή κυκλικού όζοντος σε βιομηχανικές ποσότητες, ώστε να χρησιμοποιείται ως πρόσθετο σε υγρό οξυγόνο, οπότε θα μπορούσε ειδικότερα να αποδώσει αύξηση της ειδικής ώθησης των υγρών προωθητικών, που χρησιμοποιούνται για τα καύσιμα πυραύλων.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Οξυγόνο Κατηγορία:Αλλοτροπία Κατηγορία:Ενώσεις με τριμελή δακτύλιο
Ψόφιοι Κοριοί
Οι Ψόφιοι Κοριοί ήταν Ελληνικό Ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε από φοιτητές του Πολυτεχνείου Ξάνθης. Η αρχική σύνθεση αποτελούνταν από το Βαγγέλη Νεραντζά στη φωνή, το Φάνη Βαλιάζη στην κιθάρα, το Μανούσο Νικολαΐδη στο μπάσο, το Δημήτρη Μυταφίδη στα ντραμς και με αυτή τη σύνθεση κυκλοφόρησαν τον πρώτο δίσκο (Outro, 1997). Αργότερα τη θέση στο μπάσο πήρε ο Γιώργος Κράλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα
Αραβική Δημοκρατία της Υεμένης
Η Αραβική Δημοκρατία της Υεμένης (αραβικά: الجمهوريّة العربية اليمنية, συντμημένα: ΑΔΥ), γνωστή και ως Βόρεια Υεμένη ή Υεμένη (Σαναά) ήταν ανεξάρτητη χώρα από το 1962 μέχρι το 1990 και σήμερα αποτελεί το βορειοδυτικό τμήμα της σημερινής Υεμένης. Πρωτεύουσά της ήταν η Σαναά, που σήμερα είναι η πρωτεύουσα της ενωμένης Υεμένης.
Γεωγραφία
Η Βόρεια Υεμένη καλύπτει όλη τη βορειοδυτική πλευρά της Υεμένης. Βρέχεται στα ανατολικά από την Ερυθρά Θάλασσα. Συμπεριλαμβάνει τα νησιά Καμαράν, τα νησιά Χάνις και το νησί Περίμ.
Κυβερνεία
Η Βόρεια Υεμένη διαιρείται σε 15 από τις 21 κυβερνεία της Υεμένης:
Πρωθυπουργός
Πρώτος πρωθυπουργός τη Βόρεια Υεμένης ήταν ο Αλί Αμπντουλά Σαλέ, ενώ ο τελευταίος ήταν ο Αμπντούλ Αζίζ Γκάνι. Την πρωθυπουργία στα χέρια του από το 1962 έως το 1963 είχε ο Αλί Αμπντουλά Σαλέ, ενώ από το 1983 έως το 1990 στα χέρια του την είχε ο Αμπντούλ Αζίζ Γκάνι.
Ιστορία
Μετά την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τόσο η βόρεια Υεμένη όσο και η νότια Υεμένη αποτέλεσαν ανεξάρτητα κράτη. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1962 οι επαναστάτες ακολουθώντας το παράδειγμα του πρόεδρου της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας (Αίγυπτος και Ιράκ) Γκαμάλ Αμπντέλ Νασσέρ, εκθρόνισαν τον Βασιλιά Μοχάμεντ αλ-Μπαντρ, έφεραν υπό τον έλεγχό τους την πρωτεύουσα Σαναά και ίδρυσαν την Αραβική Δημοκρατία της Υεμένης. Αυτό το πραξικόπημα προκάλεσε την αρχή του Εμφύλιου Πολέμου στην Βόρειας Υεμένης, στον οποίον αναμίχθηκαν η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία, καθώς η Σαουδική Αραβία και η Ιορδανία υποστήριζοντας τις βασιλόφρονες δυνάμεις του Μοχάμεντ αλ-Μπαντρ. Η διαμάχη συνεχίστηκε περιοδικά μέχρι το 1967 όταν οι Αιγυπτιακοί αποσύρθηκαν. , οι περισσότεροι από τους αντιταγμένους αρχηγούς έφτασαν σε συμφιλίωση. Η Σαουδική Αραβία αναγνώρισε την δημοκρατία το 1970.
Ένωση με τη Νότια Υεμένη
Τον Μάιο του 1988 οι κυβερνήσεις της Αραβικής Δημοκρατίας της Υεμένης και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Υεμένης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Υεμένης Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας
Οικογένεια Γρίβα
Η οικογένεια Γρίβα είναι παλιά οικογένεια αρματολών της Ακαρνανίας.
Σε όλες τις εξεγέρσεις εναντίον των Τούρκων στα ελληνικά εδάφη τον 17ο και 18ο αιώνα, οι Γριβαίοι πρωτοστάτησαν και δοξάστηκαν. Το 1768 ο Χρήστος Γρίβας έπεσε στον Άγιο Ηλία του Αγγελόκαστρου, πολεμώντας ηρωϊκά, και από τότε το μέρος αυτό ονομάζεται «Τα κόκκαλα των Γριβαίων». Την περίοδο 1778-1790 συγκρούστηκαν για άλλη μια φορά με τους Κατσικογιανναίους, ενώ αργότερα εξαιτίας του Αλή Πασά αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Λευκάδα.
Ετυμολογία
Προέρχεται από το μεσαιωνικό ελληνικό "γρίβας", και σημαίνει το άλογο που έχει χρώμα σταχτί, ψαρό, ή γκρίζο· π.χ. «εις ίππον γρίβαν επιβάς» (Διγενής Ακρίτας - Ζ3358). Πιθανόν από το γερμανικό *ghraewaz (ίδια σημασίας, πβ. γοτθικό *grewa «ψαρός») ή το αρωμουνικό grivu «ψαρός, φαιός»· σλαβικής αρχής.
Πηγές
Γριβα
Code Geass
Το Code Geass: Lelouch of the Rebellion (Χέπμπορν: Kōdo Giasu: Hangyaku no Rurūshu), που αναφέρεται συνήθως ως απλά Code Geass, είναι ιαπωνική σειρά anime που δημιουργήθηκε από τη Sunrise, με σκηνοθεσία από τον Γκόρο Τανιγκούτσι, και γράφτηκε από τον Ίτσιρο Οκούτσι, με πρωτότυπα σχέδια χαρακτήρων από την ομάδα συγγραφέων manga, Clamp. Σε εναλλακτικό ιστορικό υπόβαθρο, η σειρά επικεντρώνεται στον τρόπο με τον οποίο ο 17χρονος ιδιοφυής και εξόριστος πρίγκιπας Lelouch vi Britannia αποκτά μια τηλεπαθητική υπερδύναμη γνωστή ως Geass. Αποφασίζει να τη χρησιμοποιήσει, μαζί με τις στρατηγικές του ικανότητες για να καταστρέψει την Αγία Βρετανική Αυτοκρατορία, μια τεχνολογικά προηγμένη υπερδύναμη, και τον αυτοκράτορά της, που είναι ο πατέρας του. Θα αναγκαστεί να ζήσει μια διπλή ζωή, τη μία ως δημοφιλής αλλά συγκρατημένος έφηβος και την άλλη ως ο μασκοφόρος ηγέτης της επανάστασης, με το ψευδώνυμο Zero.
Υπόβαθρο
Η Αγία Βρετανική Αυτοκρατορία δείχνει να υπερέχει σε όλους τους τομείς ενάντια των άλλων δύο και σταδιακά επεκτείνει τη κυριαρχία της παγκοσμίως. Ένα από τα σημαντικότερα επιστημονικά και στρατιωτικά επιτευγματά της είναι η δημιουργία μηχανικών υπερπανοπλιών (mecha) οι οποίες είναι ασύγκριτα πιο ευέλικτες και δυνατές από τα κοινά τάνκ. Με τη χρήση των mecha - στη σειρά αναφέρονται ως knightmare frames - η Αγία Βρετανική Αυτοκρατορία καταλαμβάνει την Ιαπωνία μέσα σε ένα μήνα, στην οποία διαδραματιζεται και η σειρά.
Η Αγία Βρετανική Αυτοκρατορία έχει οικονομικό μοντέλο βασισμένο στον καπιταλισμό αλλά με πολύ αυταρχική κυβέρνηση, με τον Αυτοκράτορα και την αυτοκρατορική οικογένεια να είναι υπεράνω όλων. Για να είναι σίγουρο ότι ο νέος Αυτοκράτορας θα είναι ο πιο ικανός, εφαρμόζεται στην οικογένεια μια υπερανταγωνιστική νοοτροπία δαρβινισμού: Ο Αυτοκράτορας κάνει έναν πολύ μεγάλο αριθμό παιδιών τα οποία στη συνέχεια για να φτάσουν στον πολυπόθητο θρόνο προσπαθούν ή να αποδείξουν την αξία τους με διάφορα μέσα, π.χ. στο πεδίο της μάχης ή πολλές φορές εξολοθρεύουν τα ίδια τους τα αδέρφια με ανόσια μέσα. Έτσι, με όποιον τρόπο και αν τα κατάφερε, αυτός που θα φτάσει στο θρόνο θα είναι πράγματι ο πιο ικανός.
Στην ιεραρχία της κοινωνίας οι Βρετανοί πολίτες είναι ανώτεροι των κατοίκων υποδουλωμένων περιοχών, οι οποίοι δέχονται διακρίσεις και εντάσσονται με μεγάλη δυσκολία στη νέα κοινωνία που έχει δημιουργηθεί στην ίδια τους τη πρωην χώρα. Μάλιστα για να καταλύσουν την έννοια του έθνους τους, οι Βρετανοί τους αποκαλούν με το όνομα της επαρχίας τους. Η Ιαπωνία για παράδειγμα έχει μετονομαστεί σε Επαρχία 11 και οι Ιάπωνες σε Ενδέκατοι.
Μέχρι την αρχή της σειράς είχαν ήδη δημιουργηθεί στην Ιαπωνία κάποιες αντιστασιακές οργανώσεις, οι οποίες όμως είχαν λίγα μέλη και δεν ήταν καθόλου υποσχόμενες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Anime με πρωτότυπο σενάριο Κατηγορία:Anime και manga φαντασίας Κατηγορία:Anime και manga επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Anime και manga περιπέτειας Κατηγορία:Anime και manga mecha Κατηγορία:Σειρές manga Κατηγορία:Σειρές anime Κατηγορία:Shōnen anime και manga Κατηγορία:Shōjo anime και manga Κατηγορία:Seinen anime και manga Κατηγορία:Προπαγάνδα στη μυθοπλασία
Έρικ Άξελ Κάρλφελντ
Ο Έρικ Άξελ Kάρλφελντ (Erik Axel Karlfeldt, 20 Ιουλίου 1864 - 8 Απριλίου 1931) ήταν Σουηδός ποιητής, του οποίου η ιδιαίτερα συμβολική ποίηση ήταν δημοφιλής και του απέφερε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας μετά θάνατον το 1931. Λέγεται ότι του είχε προσφερθεί το βραβείο από το 1919 αλλά το είχε αρνηθεί.
Το 1904 ο Κάρλφελντ εκλέχτηκε μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας και ανέλαβε τη θέση υπ'αριθμόν 11. Το 1905 εκλέχτηκε μέλος του Ινστιτούτου Νομπέλ της Ακαδημίας και, το 1907, της Επιτροπής Νόμπελ. Το 1912 εκλέχτηκε μόνιμος γραμματέας της Ακαδημίας, θέση που διατήρησε μέχρι το θάνατό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί ποιητές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Εδουάρδος ο Εξόριστος
Ο Εδουάρδος Έθελινγκ ή Εδουάρδος ο Εξόριστος (Edward Ætheling, 1016 - 19 Απριλίου 1057) ήταν δεύτερος γιος του βασιλιά Έντμουντ Β΄ του Σιδηρόπλευρου και της Ίλντγκιθ. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην εξορία μετά την ήττα του πατέρα του από τον Κνούτο. Την εποχή που κατακτήθηκε η Αγγλία από τον Κνούτο ο ίδιος ήταν μόλις λίγων μηνών, ο ίδιος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Έντμουντ Έθελινγκ στάλθηκαν όμηροι στην αυλή του Όλαφ Σκότκονουνγκ, ο Κνούτος είχε την ελπίδα ότι ο Σουηδός βασιλιάς θα δολοφονήσει τα δυο μικρά αδέλφια. Ο Όλαφ Σκότκονουνγκ μετέφερε ωστόσο τα δυο μικρά αδέλφια στο Κίεβο μαζί με την κόρη του Ίνγκιγκερντ Όλαφσντατερ της Σουηδίας η οποία είχε παντρευτεί τον Μεγάλο πρίγκιπα Γιαροσλάβ τον Σοφό. Η Ίνγκιγκερντ έστειλε στην συνέχεια τα δυο παιδιά στον διεκδικητή του Ουγγρικού θρόνου Ανδρέα Α΄ της Ουγγαρίας ο οποίος είχε παντρευτεί την κόρη της Αναστασία του Κιέβου.
Επιστροφή στην Αγγλία και θάνατος
Όταν ο θείος του Εδουάρδος ο εξομολογητής έμαθε ότι επέζησε τον προσκάλεσε στην Αγγλία ύστερα από πολλά χρόνια εξορίας να τον ορίσει διάδοχο του στον θρόνο ως τελευταίο επιζών μέλος του Οίκου του Ουέσσεξ, την ίδια εποχή ο Εδουάρδος βρισκόταν στην συνοδεία του Ερρίκου Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αμέσως συνάντησε αντιδράσεις από τους ευγενείς που επιθυμούσαν στην διαδοχή έναν από τους γιους του ισχυρότατου και φιλόδοξου κόμητος Γκόντουιν του Ουέσσεξ. Στη Νορμανδία υπήρχε επιπλέον άλλος ένας επίδοξος διάδοχος του θρόνου ο ανιψιός του βασιλιά Εδουάρδου Γουλιέλμος της Νορμανδίας, η ύπαρξη του Εδουάρδου Έθελινγκ ήταν μοιραία στα σχέδια όλων των ισχυρών μνηστήρων για την διαδοχή στον Αγγλικό θρόνο. Το 1054 ο Εδουάρδος ο Εξομολογητής έστειλε τον Ίλντριντ, επίσκοπο του Ουόρκεστερ να διαπραγματευτεί με τον Γερμανό αυτοκράτορα την επιστροφή του Εδουάρδο, οι διαπραγματεύσεις αρχικά δεν είχαν επιτυχία αλλά τελικά ο Γερμανός αυτοκράτορας συμφώνησε. Ο Εδουάρδος ο Εξόριστος έφτασε στην Αγγλία με την γυναίκα και τα παιδιά του (1057) αλλά πέθανε υπό ανεξιχνίαστες συνθήκες λίγες μέρες μετά την άφιξη του στις 19 Απριλίου 1057, οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν στο γεγονός ότι δολοφονήθηκε ή δηλητηριάστηκε από τους μεγάλους διεκδικητές του θρόνου. Η ταφή του πραγματοποιήθηκε στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου.
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Αγκάθα απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Καμίνια Λήμνου
thumb|right|250px|Τα Καμίνια χιονισμένα. thumb|right|250px|Το λιθόγλυπτο καμπαναριό. thumb|right|250px|Το ηρώο. Τα Καμίνια βρίσκονται στη νοτιοανατολική χερσόνησο της Λήμνου σε απόσταση περίπου μισής ώρας από την ακτή. Διοικητικά ανήκουν στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Μούδρου. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Συνορεύουν με το Ρουσσοπούλι (Β), το Μούδρο (Δ και ΝΔ) και τους οικισμούς Αγ. Σοφία και Φισίνης (ΝΔ και Ν). Στα Α βρέχεται από το Αιγαίο πέλαγος στις ακτές Ξεσπάσματα, Μόλος, ακρωτήριο Βρόσκοπος, Πολιόχνη και Κοκκινόβραχος.
Ιστορία
Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά το 1346 σε έγγραφα της μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. Επί τουρκοκρατίας ήταν κεφαλοχώρι και είχε μόνο Έλληνες κατοίκους. Το 1874 είχε 90 οικογένειες. Από το έτος αυτό λειτουργησε κοινοτικό σχολείο. Μετά την ανακάλυψη της Στήλης των Καμινίων, το 1885, το χωριό έγινε πόλος έλξης πολλών περιηγητών. Προς το τέλος της τουρκοκρατίας είχε δημογεροντία, ταχυδρομικό γραφείο και η ενορία κυκλοφορούσε κέρματα με τη σφραγίδα: "ΠΚ+" (Παναγία Καμινίων).
Κατά τη δεκαετία 1920-30 ξεκίνησαν οι ανασκαφές της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής που αποκάλυψαν την προϊστορική πόλη Πολιόχνη. Έκτοτε τα Καμίνια αποτελούν πόλο έλξης πολλών κατοίκων και το 1951 είχαν 874 κ. Το 1932 χτίστηκε νέο σχολικό κτίριο. Στο σχολείο φοιτούσαν πάνω από 100 μαθητές και λειτουργούσε ως τριθέσιο ή διθέσιο ως το 1980. Το 1980 έγινε μονοθέσιο και το 1994 συγχωνεύτηκε με του Μούδρου λόγω έλλειψης μαθητών. Μεταπολεμικά μεγάλο μέρος του πληθυσμού μετανάστευσε στα αστικά κέντρα και στο εξωτερικό, κυρίως στο Μόντρεαλ του Καναδά και στην Αυστραλία.
Οικονομία
Οι κάτοικοι είναι κυρίως αγρότες και κτηνοτρόφοι. Σήμερα καλλιεργούνται σιτηρά και αμπέλια, ενώ ως το 1970 περίπου καλλιεργούσαν και το βαμβάκι. Από το 1937 λειτουργεί Γεωργικός Συνεταιρισμός. Επίσης, υπάρχουν ιδιωτικό οινοποιείο, λακαριά παραγωγής τσίπουρου, μελισσοκόμοι, αλιείς, παντοπωλεία, καφενεία, ταβέρνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ραφείο, ηλεκτρολόγοι, ξυλουργοί, αλουμινάδες, περίπτερο κλπ.
Αξιοθέατα
thumb|right|250px|Πολιόχνη - Το "Βουλευτήριο" thumb|right|250px|Η παραλία Κοκκινόβραχος-Αγία Τριάδα
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Λήμνου
Απόλλων Πατρών (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Ο Αθλητικός Σύλλογος Απόλλων Πατρών είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη της Πάτρας στην Αχαΐα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1926 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το μαύρο και το λευκό. Στο έμβλημά του απεικονίζεται ο αρχαιοελληνικός θεός Απόλλων και ιδιαίτερα με τον τρόπο που αυτός απεικονίζεται του ναού του Διός στην Ολυμπία.
Το τμήμα γυναικείας καλαθοσφαίρισης νομικά αποτελεί ένα από τα ερασιτεχνικά τμήματα του συλλόγου. Έδρα του είναι το ιδιόκτητο Κλειστό Γυμναστήριο στην περιοχή της Περιβόλας Πατρών χωρητικότητας 3.500 θεατών.
Ιστορική αναδρομή
Η γυναικεία ομάδα του Απόλλωνα Πατρών έχει αναδειχθεί τέσσερις φορές Πρωταθλήτρια στην τοπική Κατηγορία της Ε.Σ.Κ. Αχαΐας-Ηλείας και συγκεκριμένα κατά τα έτη 1997-98, 2005-06, 2006-07 και 2010-11.
Η κατάκτηση του τελευταίου από αυτούς τους τίτλους οδήγησε το σύλλογο στο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου που διοργανώνει η Ομοσπονδία ανάμεσα στους Πρωταθλητές των τοπικών Ενώσεων της Νοτίου Ελλάδος, προκειμένου να προωθηθούν ομάδες στην Α2 Εθνική Κατηγορία. Τα μπαράζ διεξήχθησαν σε δύο ομίλους, οι πρώτοι των οποίων θα ανέβαιναν απευθείας στην Α2 Εθνική. Ο Απόλλων κατετάγη δεύτερος στον όμιλό του, λαμβάνοντας το δικαίωμα συμμετοχής σε αγώνα κατάταξης με το δεύτερο του άλλου ομίλου Ιπποκράτη Κω. Επικρατώντας με σκορ 36-61, ο Ιπποκράτης απέκτησε προτεραιότητα για άνοδο σε περίπτωση που προέκυπταν κενές θέσεις εκτός προγράμματος. Τελικά ο Ιπποκράτης κλήθηκε όντως να αντικαταστήσει τον Κτησιφόντα Παιανίας που αποχώρησε εθελοντικά, ωστόσο στα εθνικά πρωταθλήματα ανέβηκε κι ο Απόλλων αντικαθιστώντας τον Άρη Χολαργού που διαλύθηκε.
Την αγωνιστική περίοδο 2011-12 ο Απόλλων εντάχθηκε στον Όμιλο Νότου της Α2 Εθνικής, τον οποίο συνέθεσαν 11 σύλλογοι. Στο πλαίσιο αυτό ο σύλλογος δεν κατάφερε να διακριθεί, ολοκληρώνοντας τη χρονία στην τελευταία θέση της κατάταξης και χωρίς καμία νίκη (19 ήττες κι ένας μηδενισμός). Η επίδοση αυτή τον οδήγησε εκ νέου στο τοπικό Πρωτάθλημα. Την ίδια χρονιά ο σύλλογος παραχώρησε δύο παιχνίδια στα πλαίσια της Α' Φάσης του Κυπέλλου Ελλάδος. Στην 1η Αγωνιστική επιβλήθηκε της Α.Γ.Ε. Χαλκίδας με σκορ 63-60. Εντούτοις, στη 2η Αγωνιστική ηττήθηκε με μεγάλη διαφορά (53-97) από την Αγία Παρασκευή κι έτσι αποκλείστηκε από τη συνέχεια.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2012-13, ο Απόλλων Πατρών ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις για το τοπικό Πρωτάθλημα στη 2η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα. Ειδικότερα συγκέντρωσε 10 νίκες σε 14 αγώνες, δύο λιγότερες από τον πρωτοπόρο Έσπερο.
Λογότυπο
Το λογότυπο της ομάδας, όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
μικρογραφία|δεξιά|300px|Το Κλειστό Γυμναστήριο του Απόλλωνα στην περιοχή της [[Περιβόλα Πάτρας|Περιβόλας (2006).]] Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2016-17, ο Α.Σ. Απόλλων Πατρών λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Γυναικών που διοργανώνει η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αχαΐας-Ηλείας.
Έδρα του Απόλλωνα είναι το ομώνυμο ιδιόκτητο Κλειστό Γυμναστήριο στην περιοχή της Περιβόλας Πατρών χωρητικότητας 3.500 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του ερασιτέχνη Απόλλωνα είναι ο Σωτήρης Χαλκιόπουλος. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από τον Ιούλιο του 2016 ο Γιώργος Μιχαηλίδης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση Γυναικων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Η. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Απόλυτος προορισμός
Ο Απόλυτος Προορισμός (ή Προκαθορισμός) είναι θεολογικό δόγμα που αναπτύχθηκε στο χώρο του Δυτικού ￼￼Χριστιανισμού.￼Ο Ιωάννης Καλβίνος είχε στο επίκεντρο της διδασκαλίας του την διδασκαλία περί απόλυτου προορισμού,Κατά τον Καλβινισμό, οι άνθρωποι είναι είτε προγνωρισμένοι και προορισμένοι για αιώνια δόξα και τον παράδεισο, είτε προγνωρισμένοι και προορισμένοι για την αιώνια καταδίκη.Σύμφωνα με αυτό, ''όλοι οι άνθρωποι από την φύση τους είναι αμαρτωλοί και ανεπίδεκτοι προόδου. Όμως, ο Θεός εκλέγει αιωνίως μερικούς από αυτούς, οι οποίοι τελικά ως εκλεκτοί του Θεού σώζονται, όχι κατά την δική τους αξία, αλλά κατά την ανεξερεύνητη βουλή του Θεού.''
Ο Αυγουστίνος Ιππώνος δεν δίδαξε ποτέ περί «προορισμού» όπως τον καταλαβαίνουν οι περισσότεροι σήμερα,αυτό που έκανε ο Αυγουστίνος ήταν να διδάξει το ορθόδοξο δόγμα περί προορισμού με έναν υπερβολικό τρόπο ο οποίος ήταν εύκολο να παρερμηνευθεί.Η ορθόδοξη έννοια του προορισμού βρίσκεται στην διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου: «ὅτι οὓς προέγνω, καὶ προώρισε συμμόρφους τῆς εἰκόνος τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν πρωτότοκον ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς·
οὓς δὲ προώρισε, τούτους καὶ ἐκάλεσε, καὶ οὓς ἐκάλεσε, τούτους καὶ ἐδικαίωσεν, οὓς δὲ ἐδικαίωσε, τούτους καὶ ἐδόξασε» ( 'Ρωμ. 8,29-30). Εδώ ο Απόστολος Παύλος μιλάει γι αυτούς που είναι προγνωρισμένοι και προορισμένοι από τον Θεό να συμμετέχουν στην αιώνια δόξα,λαμβάνοντας υπ' όψην το περιεχόμενο όλης της Χριστιανικής διδασκαλίας. Ότι δηλαδή σε αυτόν τον προορισμό συμμετέχει πάντα και η ελευθέρα βούληση του ανθρώπου. Εδώ βλέπουμε πάλι το μυστήριο της συνεργίας,τη συνεργασία μεταξύ Θεού και ανθρώπου.
Θεολόγοι που δέχθηκαν τον απόλυτο προορισμό
Από τους πρώτους γνωστούς υποστηριχτές του, ήταν ο Αυγουστίνος Ιππώνος. Σε γενικές γραμμές η ιδέα διατηρήθηκε από τον Δυτικό Χριστιανισμό, αλλά η ιδέα ότι κάποιοι είναι προορισμένοι να καταδικαστούν, απορρίφθηκε στην Σύνοδο της Οράγγης (529). Η κλασική μεσαιωνική διδασκαλία περί του θέματος βασίζεται στον Αυγουστίνο, και περιγράφεται από τον Θωμά Ακινάτη στη Summa Theologica (1265–1274): εις του αιώνες κάποιοι είναι προορισμένοι για την αιώνια ζωή.
Με την εμφάνιση του Προτεσταντισμού τον απόλυτο προορισμό εξέφρασε κατά κύριο λόγο, ο Ιωάννης Καλβίνος.
Η θεωρία του απόλυτου προορισμού εκφράζεται με μεγάλη σαφήνεια στην Ομολογία πίστης του Γουεστμίνστερ, του 1647. Πρόκειται για μια μεταρρυθμισμένη ομολογία πίστης της Καλβινιστικής θεολογικής παράδοσης. Παρότι σχεδιάστηκε από την συνάθροιση της Εκκλησίας του Γουεστμίνστερ, που ανήκε στην Εκκλησία της Αγγλίας, έγινε και παραμένει μια βασική δογματική βάση της Εκκλησίας της Σκωτίας, κι έχει επηρεάσει Πρεσβυτεριανές Εκκλησίες παγκόσμια, ενώ έχει επίσης υιοθετηθεί από κάποιους Κονγκρεγκασιοναλιστές και Βαπτιστές.
Κεφάλαιο 3 (για τις αιώνιες βουλές του Θεού), άρ. 3: Με το θέλημα του Θεού, για την αποκάλυψη της Μεγαλοσύνης Του... μερικοί άνθρωποι προορίζονται για αιώνια ζωή και άλλοι προκαθορίσθηκαν για αιώνιο θάνατο.
Άρ. 7. Στο υπόλοιπο από το ανθρώπινο γένος ο Θεός ευαρεστήθηκε σύμφωνα με ανεξερεύνητη απόφαση της θέλησής Του, με την οποία παρέχει ή αποστερεί τη χάρη Του, όπως Του άρεσε, για την δόξα της άπειρης δύναμής Του πάνω στα πλάσματά Του, να αντιπαρέλθει και να τα διατάξει για την ατιμία και την οργή για τις αμαρτίες τους, για τον ύμνο της ένδοξης δικαιοσύνης Του.
Κεφάλαιο 10 (για την αποτελεσματική κλήση), άρ. 1: Όλους εκείνους που ο Θεός προόρισε για ζωή, και μόνο εκείνους, ευαρεστείται ο Θεός στο καθορισμένο απ’ Αυτόν και κατάλληλο χρόνο να καλέσει αποτελεσματική, με το λόγο και το πνεύμα Του, αφαιρώντας την πέτρινη καρδία τους, και δίνοντάς τους την σαρκική καρδιά, ενώ ανανέωσε τις θελήσεις Του και με την πανίσχυρη δύναμή Του αποφάσισε γι’ αυτούς αυτό που είναι καλό.
Απόλυτος προορισμός στην αρχαία Εκκλησία και την Ορθοδοξία
Στην Ορθοδοξία η έννοια του απόλυτου προορισμού είναι άγνωστη. "Η Εκκλησία δεν είναι ένα σύστημα ευσεβών σεσωσμένων εκ προοιμίου ανθρώπων, σύμφωνα με προαιώνιες επιλογές του Θεού, αλλά είναι ένα πνευματικό θεραπευτήριο, μέσα στο οποίο σώζονται οι άνθρωποι".
"Δια να μη νομίσουν δε μερικοί από τα προλεχθέντα ότι ημείς λέγομεν ότι τα γινόμενα γίνονται κατά την αναπόφευκτον ειμαρμένην, εφ' όσον ως προλεχθέντα ήσαν προεγνωσμένα, θα διαλύσωμεν και αυτήν την δυσκολίαν. Μαθόντες από τους προφήτας, διακηρύσσομεν ως αληθές ότι αι τιμωρίαι, αι κολάσεις, αι αγαθαί αμοιβαί αποδίδονται εις έκαστον κατ' αξίαν των πράξεων του, επειδή, αν δεν συμβαίνει τούτο, αλλ' όσα γίνονται κατά την ειμαρμένην, δεν υπάρχει καμμία αυτεξουσιότης εις ημάς διότι εάν είναι προωρισμένον ούτος να είναι αγαθός και εκείνος φαύλος, ούτε ούτος είναι αποδεκτός ούτε εκείνος αξιόμεμπτος. Και πάλιν, εάν το ανθρώπινον γένος δεν έχει δύναμιν να αποφεύγει τα αισχρά και να προτιμά τα καλά με ελευθέραν προαίρεσιν, είναι ανεύθυνον δι' οποιαδήποτε πράξεις. Αλλ' ότι και επιτυγχάνει και αποτυγχάνει με ελευθέραν προαίρεσιν, το αποδεικνύομεν ούτως. Βλέπομεν τον ίδιον άνθρωπον να επιδιώκει τα εναντία. Εάν δε είναι προωρισμένον να είναι ή φαύλος ή σπουδαίος, δεν θα ήτο ποτέ δεκτικός των εναντίον και δεν θα μετέβαλε γνώμιν συχνάκις ούτε θα ήσαν άλλοι μεν σπουδαίοι, άλλοι δε φαύλοι, επειδή θα διεκηρύσσομεν την ειμαρμένην ως αιτίαν φαύλων και ως πράττουσαν τα αντίθετα εις εαυτήν, ή εκείνο το προειρημένον θα εφαίνετο να είναι αληθές, ότι τίποτε δεν είναι αρετή ουδέ κακία, αλλά νομίζονται αγαθά μόνον με την γνώμην, πράγμα το οποίον, όπως δεικνύει ο αληθής λόγος, είναι ασέβεια και αδικία. Αλλά θεωρούμεν ως απαραβίαστον ειμαρμένην, τας αξίας ανταμοιβάς δια τους εκλέγοντας τα καλά, και τας αξίας τιμωρίας δια τους εκλέγοντας τα αντίθετα. Διότι ο Θεός δεν έπλασε τον άνθρωπον, όπως τα άλλα ζώα τα οποία δεν δύνανται να πράξουν τίποτε κατά προαίρεσιν διότι δεν θα ήτο άξιος αμοιβής ή επαίνου, εφ' όσον δεν θα εξέλεγε μόνος του το αγαθόν, αλλ' έγινεν αγαθός, ούτε, εάν ήτο κακός, θα εύρισκε δικαίως τιμωρίαν, αφού δεν ήτο αφ' εαυτού τοιούτος, αλλά δεν ηδύνατο να είναι τίποτε άλλο από ότι έγινεν".
Κριτικές για τον απόλυτο προορισμό
Ο Μητροπολίτης Ιερόθεος Βλάχος χαρακτηρίζει τη θεωρία του απόλυτου προορισμού, "σύμφωνα με την οποία ο Θεός έχει προορίσει τους ανθρώπους που θα σωθούν, και η όλη προσπάθεια του ανθρώπου έγκειται στο να ανακαλύψει ποιος ανήκει στους εκλεκτούς του Θεού για την σωτηρία" ως "την μεγαλύτερη θεολογική ρατσιστική αντίληψη όλων των εποχών που δημιούργησε τεράστια προβλήματα στον δυτικό χώρο μέχρι τις ημέρες μας".
Ο Μάριος Μπέγζος θεωρεί ότι "η διδασκαλία για τον απόλυτο προορισμό είναι η σκληρότερη πλευρά της αυγουστίνειας σκέψης" και ότι "ο Θεός του Αυγουστίνου παίρνει τα χαρακτηριστικά της προσωπικής αυθαιρεσίας και παρομοιάζεται με αυτοκράτορα της αρχαιότητας", όπου "η δικαιοσύνη γίνεται βαναυσότητα και η χάρη καταντά αυθαιρεσία".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χριστιανική φιλοσοφία Κατηγορία:Καλβινισμός Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Φιλοσοφία της θρησκείας
Εμίλ Ντιρκέμ
Βίος
Η μητέρα του, Μελανί, ήταν η κόρη εμπόρου και ο πατέρας του ήταν ο ραβίνος του Επινάλ και επίσης αρχιραβίνος των Βοσγίων (Vosges) και του Άνω Μάρνη (Haute-Marne). Ο Εμίλ πέρασε ένα μέρος των σχολικών του χρόνων σε ένα ραβινικό σχολείο, καθώς προοριζόταν να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του, του παππού και του προπάππου του, που ήταν ραβίνοι. Όμως, η επιθυμία του δεν κράτησε και πολύ, καθώς ξέκοψε από τον Ιουδαϊσμό αφότου έφθασε στο Παρίσι. Ο Ντιρκέμ, λαμπρή διάνοια, αρίστευσε στο Κολέγιο του Επινάλ. Κατόπιν έφυγε από το Επινάλ για το Παρίσι για να προετοιμαστεί για την αποδοχή στην École Normale Supérieure, αλλά η συναισθηματική ένταση που προκλήθηκε από την ασθένεια του πατέρα του, είχε επιπτώσεις στη μελέτη του. Τελικά, το 1879 πέρασε τις εισαγωγικές εξετάσεις μετά από την τρίτη προσπάθειά του και έγινε δεκτός στην ηλικία των 21 χρόνων. Στη Σχολή, ο Ντιρκέμ συνάντησε και έγινε φίλος με τους φιλόσοφους Σαρλ Ρενουβιέ (Charles Renouvier) και Εμίλ Μπουτρού (Emile Boutroux). Συνδέθηκε, επίσης, φιλικά με τον ιστορικό Νουμά-Ντενί Φυστέλ ντε Κουλάνζ (Numas-Denis Fustel de Coulanges). Πέρασε με επιτυχία τις εξετάσεις του και άρχισε να διδάσκει φιλοσοφία το 1882 στο Σενς και το Σαιν-Κουεντέν. Το 1887, ο Ντιρκέμ διορίστηκε στο Μπορντώ. Σε αυτή την περίοδο έδωσε έμφαση στην αξία της κοινωνιολογίας και μίλησε επίσης για τη θεωρία, την ιστορία και την πρακτική της εκπαίδευσης. Δίδαξε κοινωνικές επιστήμες, αφιερώνοντας το χρόνο του σε εξειδικευμένες μελέτες, όπως η αυτοκτονία, η συγγένεια, το έγκλημα, ο νόμος, η θρησκεία, η αιμομιξία και ο σοσιαλισμός. Το 1896, ο Ντιρκέμ έβαλε κατά μέρος το έργο του για την ιστορία του σοσιαλισμού και έστρεψε την προσπάθειά του στην καθιέρωση ενός ογκώδους προγράμματος δημοσιογραφικής συνεργασίας. Το 1898, ίδρυσε το περιοδικό «Κοινωνιολογικά Χρονικά» (L'Année Sociologique), το πρώτο περιοδικό κοινωνικών επιστημών στη Γαλλία. Υποστηρίχθηκε από νέους ερευνητές, οι οποίοι και παρείχαν την ετήσια έρευνά τους για την επετηρίδα. Το 1902, ο Ντιρκέμ διορίστηκε Καθηγητής στην έδρα της Παιδαγωγικής στην Σορβόνη.
Αναγνώριση
Ο Εμίλ Ντιρκέμ επέστρεψε στο Παρίσι αναγνωρισμένος πλέον ως ισχυρή παρουσία στην κοινωνιολογία και την εκπαίδευση. Οι ιδέες του για την «επιστήμη της ηθικής» ήταν προκλητικές για τους Καθολικούς και ο επόμενος διορισμός του στο Φορμπόρν (Forborne) εξόργισε εκείνους που ανήκαν στην δεξιά πολιτική παράταξη, καθώς ο νέος διορισμός τού έδωσε σημαντική δύναμη. Όλοι οι σπουδαστές που αναζητούσαν πτυχίο στη φιλοσοφία, τις γλώσσες, την ιστορία ή τη λογοτεχνία έπρεπε να πάρουν τις σειρές μαθημάτων του. Η τραγωδία τον χτύπησε καθώς ο γιος του Αντρέ, λαμπρός γλωσσολόγος, σκοτώθηκε στο βουλγαρικό μέτωπο στην Θεσσαλονίκη κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κηρύχθηκε νεκρός τον Απρίλιο του 1916. Ήταν ένα φοβερό χτύπημα για τον Ντιρκέμ, από το οποίο δεν συνήλθε ποτέ πλήρως. Υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και πέθανε ένα χρόνο μετά, στις 15 Νοεμβρίου του 1917, στην ηλικία των 59 χρόνων.
Ο όρος "Ανομία"
Στα τέλη του 19ου αιώνα ο Εμίλ Ντιρκέμ επέλεξε έναν ελληνικό όρο για να περιγράψει μία νέα κοινωνική κατάσταση στη δυτική Ευρώπη, αυτόν της ανομίας (anomie). Σύμφωνα με το Γάλλο κοινωνιολόγο, σε καταστάσεις ανομίας εκλείπουν οι σαφείς ρυθμίσεις, οι κανόνες και τα πρότυπα που καθορίζουν τον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας. Οι πολίτες δυσκολεύονται να συμμορφωθούν με κανόνες τους οποίους κρίνουν ανίσχυρους και ως συνέπεια αυτού αισθάνονται αποπροσανατολισμένοι και διακατέχονται από άγχος. Το φαινόμενο της ανομίας -δηλαδή της μη εφαρμογής των νόμων- αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα ενός λαού, εφόσον πιθανόν είναι να επιφέρει τον κοινωνικό κατακερματισμό και τη διάσπαση της συλλογικής συνείδησης. Καταστάσεις ανομίας βιώνει η ανθρωπότητα σε περιόδους οικονομικής κρίσης, διαπίστωσε ο Ντιρκέμ. Όμως, φαινόμενα ανομίας παρουσιάζονται και σε εποχές ευδαιμονίας, όταν η επαναστατικότητα τείνει να ταυτιστεί με την καταπάτησή των κανόνων και των νόμων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι
Ισαάκιος Κομνηνός (υιός Αλεξίου Α΄)
μικρογραφία|Το οικόσημα των Κομνηνών και σύμβολο της Θράκης: ο βυζαντινός αετός της οικογένειας των Κομνηνών (από την Κόμνη της Θράκης καταγόμενων) που απεικονίζεται στον Ναό της [[Θεοτόκος η Κοσμοσώτειρα|Παναγίας Κοσμοσώτειρας στις Φέρες Θράκης.]] Ο Ισαάκιος Κομνηνός (16 Ιανουαρίου 1093 – 1152) ήταν το πέμπτο παιδί και ο τρίτος γιος του Βυζαντινού αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού και της αυτοκράτειρας Ειρήνης Δούκαινας. Την εποχή που γεννήθηκε ο πατέρας του είχε ανέβει στον θρόνο και γι΄αυτό ονομάστηκε Πορφυρογέννητος, τον τίτλο κατείχε σε όλη του την ζωή. Πήρε τον τίτλο του σεβαστοκράτορα από τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Β΄ Κομνηνό, αλλά αργότερα ήρθε σε σύγκρουση μαζί του χάρη στις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες του.
Ο Ισαάκιος και οι γιοι του εξορίστηκαν μετά την εμπλοκή τους σε συνωμοσία εναντίον του Ιωάννη Β΄, περιπλανήθηκαν πολλά χρόνια στην Μικρά Ασία και την Ανατολή, προσπάθησαν να αποκτήσουν την στήριξη τοπικών ηγεμόνων αλλά απέτυχαν. Οι μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες του Ιωάννη Β΄ ανάγκασαν τον Ισαάκιο να συμφιλιωθεί με τον αδελφό του (1138) αλλά δεν εγκατέλειψε ποτέ τις φιλοδοξίες του για τον Βυζαντινό θρόνο. Ο μεγαλύτερος γιος του αποστάτησε στους Σελτζούκους και ο Ισαάκιος εξορίστηκε στην Ηράκλεια (1139). Στην σύγκρουση που ξέσπασε για την διαδοχή όταν πέθανε ο Ιωάννης Β΄ (1143) υποστήριξε τον τρίτο γιο του Ισαάκιο αλλά τελικά επικράτησε ο μικρότερος Μανουήλ Α΄ Κομνηνός. Η κατάσταση της υγείας του χειροτέρεψε άσχημα και αποφάσισε να αποσυρθεί από την δημόσια ζωή (1150), οικοδόμησε το μοναστήρι Θεοτόκος η Κοσμοσώτειρα στις Φέρες Έβρου όπου και τάφηκε.
Πρώτα χρόνια
Ο Ισαάκιος Κομνηνός έμεινε γνωστός για την μεγάλη του αγάπη στις τέχνες, τον πολιτισμό και την ποίηση. Επανοικοδόμησε την Μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη, η προτομή του στο μωσαϊκό σώζεται σε άριστη κατάσταση μέχρι σήμερα. Ο μικρότερος γιος του Ανδρόνικος πραγματοποίησε τις φιλοδοξίες του πατέρα του και στέφτηκε Βυζαντινός αυτοκράτορας (1183 - 1185), ήταν ο τελευταίος από την Δυναστεία των Κομνηνών. Με τον θάνατο του θείου του Νικηφόρου Μελισσηνού (1104) ο Ισαάκιος πήρε από τον πατέρα του τον τίτλο του Καίσαρα. Στην σύγκρουση διαδοχής που ξέσπασε με τον θάνατο του Αλεξίου Α΄ (1118) ο Ισαάκιος υποστήριξε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Β΄ Κομνηνό σε αντίθεση με την μητέρα του και την αδελφή του Άννα Κομνηνή που υποστήριζαν τον σύζυγο της Άννας Νικηφόρο Βρυέννιο. Ο Ιωάννης Β΄ του έδωσε σαν ανταμοιβή τον τίτλο του Σεβαστοκράτορα, ο τίτλος είχε δημιουργηθεί από τον πατέρα του Αλέξιο προς τιμή του μεγαλύτερου αδελφού του Ισαάκιου, ήταν ισάξιος με αυτόν του Αυτοκράτορα. Σε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του ωστόσο καταγράφηκε στα διατάγματα με τον τίτλο του Καίσαρα και με έμφαση στο όνομα του πατέρα του, χρησιμοποίησε έντονα τον τίτλο για να τονίσει τις αυτοκρατορικές του φιλοδοξίες.
Εξορία
Οι σχέσεις ανάμεσα στον Ισαάκιο και τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Β΄ αρχικά ήταν καλές αλλά σταδιακά χειροτέρευσαν, μετά το 1130 αποξενώθηκαν πλήρως. Δεν υπάρχουν σαφείς πληροφορίες σχετικά με την αιτία, όπως γράφουν οι συγγραφείς Νικήτας Χωνιάτης και Ιωάννης Κίνναμος ο Ιωάννης Β΄ ήταν έντονα δυσαρεστημένος με τις φιλοδοξίες του αδελφού του στον θρόνο. Η σύγκρουση ξεκίνησε όταν έστεψε ο Ιωάννης Β΄ τον μεγαλύτερο γιο του Αλέξιο Κομνηνό Συναυτοκράτορα (1122). Την εποχή που ο Ιωάννης Β΄ είχε εκστρατεύσει στο Σουλτανάτο του Ρουμ ο Ισαάκιος ενεπλάκη σε συνωμοσία για την ανατροπή του (1130). Μετά την αποκάλυψη του γεγονότος ο Ισαάκιος δραπέτευσε μαζί με τους δύο του γιους στην αυλή του Ντανισμεντίδεη Εμίρη στην Μαλάτεια.
Ο Ισαάκιος παρέμεινε στην εξορία έξι χρόνια, το διάστημα αυτό ταξίδευσε στις περισσότερες πόλεις σε Μικρά Ασία και την Ανατολή με στόχο την αναζήτηση συμμάχων είτε μουσουλμάνων είτε χριστιανών απέναντι στον αδελφό του. Οι κύριες πηγές για την ζωή του Ανδρόνικου τότε ήταν ο Νικήτας Χωνιάτης, ο ποιητής της αυλής Πτωχοπρόδρομος και ο Μιχαήλ ο Σύριος (1126 - 1199). Από την Μαλάτεια ταξίδευσε στην Τραπεζούντα, ο κυβερνήτης της πόλης Κωνσταντίνος Γαβράς συγκρούστηκε με την Βυζαντινή αυτοκρατορία (1126) και αποστασιοποιήθηκε στην Χαλδία σαν ανεξάρτητος πρίγκιπας.
Συμμαχίες
Ο Μιχαήλ ο Σύριος γράφει ότι τον χειμώνα του 1130 - 1131 ο Ισαάκ συνάντησε τον Γαβρά και δημιούργησε συμμαχία εναντίον του αδελφού του στην οποία συμμετείχε ο Εμίρης της Μαλάτειας και ο Σουλτάνος του Ρουμ Μεσούντ Α΄ (1095 – 1156). Ο Ισαάκιος πήγε στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας και προσπάθησε να πείσει τον Λέων Α΄ της Αρμενίας να ενωθεί μαζί τους στην συμμαχία. Ο Ισαάκιος έγινε δεκτός με τιμές στην Κιλικία, ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννης παντρεύτηκε μία από τις κόρες του Λέοντα και δέχτηκε σαν προίκα την Μοψουεστία και τα Άδανα. Σύντομα όμως συγκρούστηκε και με τον Λέοντα, δραπέτευσε στην αυλή του Σουλτάνου Μεσούντ Α΄ εγκαταλείποντας τα δώρα του στην Κιλικία. Ο Μιχαήλ ο Σύριος γράφει ότι ο Ιωάννης Β΄ εξοργίστηκε όταν πληροφορήθηκε τα νέα και ετοιμάστηκε για εκστρατεία για να κατακτήσει τα κάστρα των Τούρκων και των Αρμενίων στην Μαύρη Θάλασσα. Την περίοδο που απουσίαζε από την Κωνσταντινούπολη οι οπαδοί του Ισαάκιου ετοίμαζαν πραξικόπημα εναντίον του αυτοκράτορα αλλά ο Ιωάννης Β΄ επέστρεψε γρήγορα και ανέτρεψε τα σχέδια τους. Οι Τούρκοι πήραν θάρρος επειδή ο αυτοκράτορας εγκατέλειψε την εκστρατεία, κατέκτησαν την Ζινίν και την Σωζόπολη. Ο Ισαάκιος δεν αναφέρεται από τον Μιχαήλ τον Σύριο μετά το 1132, επισκέφτηκε τους Αγίους Τόπους για προσκύνημα και κατασκεύασε ένα νέο υδραγωγείο για την Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου κοντά στον Ιορδάνη. Είναι πολύ πιθανό αν και δεν αναφέρεται από τις πηγές να ήταν στόχος του ταξιδιού του το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ και η αναζήτηση συμμαχίας με τον Φούλκων της Ιερουσαλήμ.
Επιστροφή στην Κωνσταντινούπολη
Η συμμαχία του Ισαάκιου απέτυχε πλήρως, η θέση του Ιωάννη Β΄ ενισχύθηκε σημαντικά όταν κατέκτησε το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας, μετά την Συριακή εκστρατεία (1137 - 1138) οι οπαδοί του Ισαάκιου άρχισαν να αποσύρονται. Ο Ισαάκιος αναζήτησε συμφιλίωση με τον αδελφό του, ο Ιωάννης Β΄ την δέχτηκε με ενθουσιασμό την άνοιξη του 1138 μετά την επιστροφή του από την Αντιόχεια και συγχώρεσε τον αδελφό του. Ο Νικήτας Χωνιάτης γράφει ότι ο αυτοκράτορας ήταν περισσότερο ενθουσιασμένος επειδή συμφιλιώθηκε με τον αδελφό του παρά με τις κατακτήσεις του. Αμέσως μετά ο μεγαλύτερος γιος του Ισαάκιου Ιωάννης αποστάτησε στους Τούρκους (1139), ο Ιωάννης Β΄ έστειλε για ασφάλεια τον Ισαάκιο εξορία στην Ηράκλεια την Ποντική.