cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανδρέας Κάλβος
Βιογραφικά στοιχεία
Στο Λιβόρνο ο Κάλβος έγραψε μεταξύ Απριλίου και Ιουνίου και τύπωσε το καλοκαίρι του 1811 το πρώτο του έργο (Canzone...) αφιερωμένο στον Ναπολέοντα, που αργότερα αποκηρύσσει. Τον ίδιο χρόνο πήγε για λίγους μήνες στην Πίζα, όπου εργάστηκε ως γραμματέας και αμέσως μετά στη Φλωρεντία, κέντρο τότε της πνευματικής ζωής και δημιουργίας όπου φοίτησε στην Ακαδημία. Το 1812 σημαδεύεται από τη γνωριμία του με τον Ugo Foscolo, ποιητή και λόγιο, ο οποίος θα γίνει δάσκαλος, καθοδηγητής και μυητής του Κάλβου στον νεοκλασικισμό, στα αρχαϊκά πρότυπα, και στον πολιτικό φιλελευθερισμό. Το 1813 ο Κάλβος, και υπό την σκιά του Foscolo, γράφει στα ιταλικά τρεις τραγωδίες: Θηραμένης, Δαναΐδες και Ιππίας. Επιπλέον ολοκληρώνει τέσσερις δραματικούς μονολόγους σύμφωνα με τις νεοκλασικιστικές επιταγές. Ο Foscolo αυτοεξορίζεται στο τέλος του 1813 στη Ζυρίχη για να αποφύγει το αυστριακό καθεστώς. Ο Κάλβος τον ξανασυναντά εκεί το 1816 και την ίδια εποχή πληροφορείται τον θάνατο της μητέρας του. Εν τω μεταξύ έχει συνθέσει στα ιταλικά, από το 1814, την Ode agl’Ionii [Ωδή εις Ιονίους].
Σεπτέμβριο 1816 οι δύο φτάνουν στο Λονδίνο και η αλληλεπίδραση τους εξακολουθεί μέχρι τον Φεβρουάριο του 1817, όταν διαλύεται η σχέση τους. Ο Κάλβος εξασφαλίζει τα προς το ζην παραδίδοντας ιδιαίτερα μαθήματα ιταλικών και σε μικρότερο βαθμό ελληνικών. Μεταξύ 1817 και 1818 μεταφράζει στα νέα ελληνικά το Book of Common Prayer, το βασικό λειτουργικό κείμενο της Αγγλικανικής Εκκλησίας, και επιμελείται φιλολογικά την ιταλική μετάφραση για λογαριασμό του εκδότη Bagster. Η νεοελληνική έκδοση θα κυκλοφορήσει το 1820 και η ιταλική το 1821. Η πολύγλωττος έκδοση, σε οκτώ γλώσσες, θα τυπωθεί το 1821 σε σχήμα 4ο. Στα 1818-19 δίνει διαλέξεις με θέμα τη ορθή προφορά των αρχαίων ελληνικών, οι οποίες προκαλούν αίσθηση. Συντάσσει μια Νεοελληνική Γραμματική, μια Μέθοδο Εκμάθησης Ιταλικών σε τέσσερα μέρη (το τρίτο μέρος συνιστούν οι δικές του Danaidi) και ασχολείται με τη σύνταξη ενός αγγλοελληνικού λεξικού.
Το Μάιο του 1819, προσχώρησε στο Αγγλικανικό Δόγμα (he had conformed to the Church of England) και παντρεύεται με το αγγλικανικό τυπικό την Τερέζα Τόμας η οποία πεθαίνει (πιθανότατα και η κόρη που είχαν εν τω μεταξύ αποκτήσει) ένα χρόνο αργότερα. Συνάπτει ερωτική σχέση με τη μαθήτρια του Σούζαν Ριντού. Τέλη Ιουλίου του 1820 εγκαταλείπει την Αγγλία.
Το 1819 τυπώνει την πρώτη ελληνόφωνη ωδή του, Ελπίς Πατρίδος. Το ποίημα θα ανευρεθεί από τον Λεύκιο Ζαφειρίου σχεδόν 200 χρόνια μετά στην βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Γλασκόβης και θα παρουσιαστεί στον τόμο «Ο Βίος και το Έργο του Ανδρέα Κάλβου» (Μεταίχμιο 2006).
Τον Σεπτέμβριο του 1820 επιστρέφει στη Φλωρεντία με μια μικρής διάρκειας στάση στο Παρίσι. Εμπλέκεται στο κίνημα των Καρμπονάρων, συλλαμβάνεται και απελαύνεται στις 23 Απριλίου του 1821. Καταφεύγει στη Γενεύη, όπου εργάζεται ως καθηγητής ξένων γλωσσών, ενώ παράλληλα τον απασχολεί η έκδοση ενός χειρογράφου της Ιλιάδας, που όμως δεν πραγματοποιείται. Συγκλονισμένος και συνεπαρμένος από το ξέσπασμα της επανάστασης, εκδίδει το 1824 στη Γενεύη τη Λύρα, συλλογή 10 ωδών. Οι ωδές του σχεδόν αμέσως μεταφράζονται στα γαλλικά και βρίσκουν ευμενή υποδοχή. Στις αρχές του 1825 ο Κάλβος μεταβαίνει στο Παρίσι, όπου ένα χρόνο αργότερα δημοσιεύει ακόμη δέκα ωδές σε δίγλωσση έκδοση, με οικονομική ενίσχυση των φιλελλήνων, τις Νέες ωδές.
Τέλη Ιουλίου 1826 φτάνει στο Ναύπλιο όπου διαμένει για σύντομο χρονικό διάστημα και τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου αναχωρεί για την Κέρκυρα. Μέχρι το 1827 διδάσκει στην Ιόνιο Ακαδημία. Ως το 1836, οπότε και επανατοποθετείται στην Ακαδημία, ασχολείται με ιδιαίτερα μαθήματα. Το 1841 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του Κερκυραϊκού Γυμνασίου, παραιτείται όμως στο τέλος του χρόνου. Ταυτόχρονα συνεργάζεται με τοπικές εφημερίδες. Με τον Σολωμό, όπως μαρτυρείται, «είχε απλή γνωριμία».
Μετακομιδή των οστών του Κάλβου
Η σορός του Ανδρέα Κάλβου και της συζύγου παρέμειναν στην Αγγλία για 91 χρόνια. Κατόπιν αιτήσεως της, τότε, ελληνικής κυβέρνησης, που γιόρτασε το 1960 ως «Έτος Κάλβου», έγινε η μετακομιδή των οστών του εθνικού ποιητή από το Λονδίνο στην Αθήνα και εν συνεχεία στη Ζάκυνθο. Πρεσβευτής στην αγγλική πρωτεύουσα ήταν ο Γιώργος Σεφέρης. Στρατιωτικό απόσπασμα απένειμε τιμές στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, την 19η Μαρτίου, ημέρα της μεταφοράς των δύο φερέτρων, ενώπιον συγκεντρωμένου πλήθους και προσωπικοτήτων από τον πνευματικό και πολιτικό κόσμο. Με στρατιωτική συνοδεία τα δύο «μολύβδινα φέρετρα», στα οποία τοποθετήθηκε η ελληνική σημαία, οδηγήθηκαν στο ναό του Αγίου Ελευθερίου στη Μητρόπολη, όπου ετελέσθη τρισάγιο.
Ο Κάλβος ανάμεσα σε καθαρολόγους και δημοτικιστές
Τα έργα του Κάλβου δέχτηκαν αρκετή κριτική από τις δύο επικρατούσες παρατάξεις διανοουμένων της ελληνικής πραγματικότητας. Οι Φαναριώτες από τη μία και οι Επτανήσιοι από την άλλη, αρνήθηκαν στις Ωδές του το δικαίωμα πολιτογράφησης στον χώρο της ελληνικής ποίησης. Ο Κάλβος γεννήθηκε μεν στη Ζάκυνθο και γύρισε εκεί μετά τη συγγραφή των Ωδών του, αλλά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως Επτανήσιος ποιητής. Δεν ανήκει στη σχολή που παγιωνόταν γύρω από τον Σολωμό και μάλιστα κανένας λόγιος των Επτανήσων δεν τον θεώρησε ποτέ ως Ιόνιο ποιητή. Πολλοί άσκησαν κριτική στη γλώσσα που χρησιμοποιούσε ο Κάλβος, αν και παραδέχονταν την ποίηση του. Το ίδιο και οι Φαναριώτες. Σ’ αντίθεση με τους Έλληνες λόγιους, ο γαλλικός τύπος παρουσιαζόταν ενθουσιασμένος από τα έργα του Κάλβου, τα οποία κατάφεραν να πείσουν τους ξένους πολύ πιο εύκολα απ' ό,τι τους συμπατριώτες του.
Όσο αφορά τη γλώσσα, ο Κάλβος δεν είχε το θάρρος να απορρίψει την καθαρεύουσα ή τη δημοτική. Η γλωσσική πολλαπλότητα της εποχής του περιοριζόταν σε δύο στάσεις που αντιπαρατάσσονταν στις ωδές του. Στη συμβίωση της δημοτικής με την καθαρεύουσα γίνεται διασταύρωση μεταξύ της ζωντανής φωνής της ζωής και του κόσμου των βιβλίων. Γενικότερα, στα έργα του, ο Κάλβος επιχειρούσε να συνδυάσει δύο αντίθετες δυνάμεις, π.χ. το μυθικό στοιχείο και τα σύγχρονα γεγονότα της εποχής του, τον Δία και τον Θεό, τον νεοκλασικισμό και τον ρομαντισμό.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Επτανησιακή σχολή Κατηγορία:Καρμπονάροι
Γκουγιάβ
Η  Γκουγιάβ (Gouyave) είναι η δεύτερη σε πληθυσμό και τρίτη σε έκταση μεγαλύτερη πόλη της Γρενάδας. Είναι η πρωτεύουσα της ενορίας του Αγίου Ιωάννη. Έχει πληθυσμό 4.378 κατοίκους.
Γεωγραφία
Η Γκουγιάβ βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και του Αγίου Ιωάννη, στον κόλπο Γκουγιάβ. Είναι τοποθετημένη κοντά στον ποταμό Γκουγιάβ, από τον οποίο πήρε το όνομά της. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Κάτμπερτ και δυτικά της Δε Λανς.
Ιστορία
Η Γκουγιάβ λέγεται στα πατουά Gouyave. Λέγεται αλλιώς Σαρλότ Τάουν μετά την Βασίλισσα Καρλότα της Βρετανίας, αλλά μετονομάστηκε από τους Γάλλους Γκουγιάβ, εξαιτίας των πολλών δέντρων γκουάβα που έχει.
Κουλτούρα
Μια από τις γιορτές της πόλης που γίνεται κάθε χρόνο είναι τα "Γενέθλια του Ψαρά". Στις 29 Ιουνίου, έρχονται οι ψαράδες από όλη τη Γρενάδα. Μάλιστα, κάθε Παρασκευή, η πόλη γιορτάζει την "Παρασκευή των Ψαριών", οπότε οι κάτοικοί της τρώνε ψάρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας
Παραλία Ποροβίτσης Αχαΐας
Η Παραλία Ποροβίτσης είναι μικρός πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της Τοπικής Κοινότητας Ποροβίτσας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ακράτας ως έδρα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Ποροβίτσης.
Γενικά στοιχεία
Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθότι αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 07/04/1951. Δημιουργήθηκε από κατοίκους της ορεινής Ποροβίτσας, που κατέβαιναν στα παραλιακά εδάφη, και όταν απέκτησε τη μορφή μόνιμης εγκατάστασης απογράφηκε αυτοτελώς για πρώτη φορά το 1951. Με το ΦΕΚ 96Α της 13/06/1967 ο οικισμός αποτέλεσε την έδρα της τότε Κοινότητας Ποροβίτσας, όπου και μεταφέρθηκε από τον οικισμό της ορεινής Ποροβίτσας.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ακράτας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας Κατηγορία:Παραλίες της Αχαΐας
Επαρχίες της Δομινικανής Δημοκρατίας
Δείτε επίσης: Διοικητική Διαίρεση της Δομινικανής Δημοκρατίας
Η Δομινικανή Δημοκρατία διαιρείται σε 31 επαρχίες (provincias, ενικός provincia) και μία συνοικία, την εθνική συνοικία.
Χάρτες
thumb|right|250px|
Μεσιέ 88
Ο Μεσιέ 88 (γνωστός και ως Μ88 και NGC 4501) είναι σπειροειδής γαλαξίας Σίφερτ τύπου 2 σε απόσταση περίπου 60 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Είναι ένα από τα λαμπρότερα μέλη του σμήνους της Παρθένου.
Ιστορικό
Ο Μεσιέ 88 ανακαλύφθηκε τις 18 Μαρτίου 1781 από τον Τσαρλς Μεσιέ, μαζί με άλλα 7 μέλη του καταλόγου του στην ίδια περιοχή του ουρανού και το σφαιρωτό σμήνος Μεσιέ 92. Ο Μεσιέ 88 ήταν ένα από τα 14 σπειροειδή νεφελώματα που κατέταξε ο Λόρδος Ρος το 1850.
NGC 327
Ο NGC 327 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος, ο οποίος απέχει από την Γη περίπου 225 εκατομμύρια έτη φωτός.
Μεσιέ 88
Ιστορικό
Μέχρι το 2007 είχε ανακαλυφθεί ένας υπερκαινοφανής αστέρας στο Μεσιέ 88, ο SN 1999cl, τύπου Ιa που έφτασε σε μέγεθος 13,6.
NGC 327
Τον ανακάλυψε στις 27 Σεπτεμβρίου 1864 ο Γερμανός αστρονόμος Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth).
Μεσιέ 88
Χαρακτηριστικά
thumb|left|230px|Ο Μεσιέ 88 από το [[Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ|ΔΤΧ.]] Ο Μεσιέ 88 είναι ένας συμμετρικός γαλαξίας με πολλαπλούς βραχίονες. Το γαλαξιακό επίπεδο φαίνεται με κλίση περίπου 30 μοιρών, κάτι που τον κάνει να μοιάζει με τον γαλαξία της Ανδρομέδας. Δεδομένης μίας απόστασης 60 MLy και φαινομενικό μέγεθος μεταξύ 7x4 και 8x3 λεπτών της μοίρας έχει διάμετρο περίπου 130.000 έτη φωτός. Επειδή είναι γαλαξίας Σίφερτ έχει ένα λαμπρό πυρήνα ο οποίος τροφοδοτείται από μία υπέρμαζη μαύρη τρύπα, με μάζα στην περίπτωση του Μεσιέ 88 8×106 ηλιακές μάζες.
Θέση στο σμήνος της Παρθένου
Ο Μεσιέ 88 είναι ένα από τα δεκαπέντε αντικείμενα Μεσιέ που ανήκουν στο σμήνος της Παρθένου. Αυτός ο γαλαξίας μπορεί να είναι σε μία ιδιαίτερα ελλειπτική τροχιά γύρω από το κέντρο του σμήνους, από το οποίο βρίσκεται τώρα σε απόσταση περίπου 0,3 με 0,48 Mpc (2 μοίρες). Η κίνηση του γαλαξία προκαλεί αποκοπή υδρογόνου από τον γαλαξία, εξαιτίας της πίεσης από το διαγαλαξιακό ενδιάμεσο.
NGC 327
Αναφορές
0327 03462 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός)
Μεσιέ 88
Θέση στο σμήνος της Παρθένου
Έχει μία παράξενα υψηλή μετατόπιση προς το ερυθρό σε σχέση με το σμήνος, αφού απομακρύνεται από εμάς με περίπου 2300 km/s, ενώ το υπόλοιπο σμήνος με περίπου 1500 km/s. Ένα παρόμοιο και εντονότερο φαινόμενο παρατηρείται και στον Μεσιέ 99.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ενεργοί γαλαξίες 88 4501 Κατηγορία:Σμήνος της Παρθένου
NGC 328
Ο NGC 328 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Φοίνικα. Απέχει περίπου 300 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζων Χέρσελ (John Herschel) στις 5 Σεπτεμβρίου 1836.
Αναφορές
0328 03399 Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Φοίνιξ (αστερισμός)
Χλωραραχνιόφυτα
Τα χλωραραχνιόφυτα είναι θαλάσσιοι μονοκύτταροι φωτοσυνθετικοί οργανισμοί που έχουν αποκτήσει το πλαστίδιο τους μέσω δευτερογενούς ενδοσυμβίωσης μεταξύ ενός χλωροφύκους, που είναι στενά συσχετισμένο με την Brypsidales  της κλάσης Ulvophyceae, κι ενός κερκόζωου πρωτίστου. Η ονομασία τους οφείλεται στον πράσινο χρωματισμό του πλαστιδίου και στο αραχνοειδές σχήμα των αμοιβαδοειδών κυττάρων.
Ταξινόμηση
Φύλο:Cercozoa
Υπόφυλο:Filosa
Κλάση:Chlorarachniophyceae
Τάξη:Minorisida
Οικογένεια:Chlorarachniaceae
Οικολογία
Τα χλωραραχνιόφυτα απαντώνται ευρέως σε θαλάσσια περιβάλλοντα από τις τροπικές ακτές μέχρι και τον ανοιχτό ωκεανό. Αναπτύσσονται μεταξύ των κόκκων άμμου, επί της ιλύος,σε παλιρροϊκούς λιμνίσκους, σε θαλάσσια μακροφύκη ή στο πλαγκτό και διαθέτουν ποικίλους κυτταρικούς τύπους όπως αμοιβαδοειδή, κοκκιοειδή και μαστιγοφόρα κύτταρα.
Δομή
Τα περισσότερα είδη  διαθέτουν δύο ή περισσότερους κυτταρικούς τύπους κι έχουν συγκεκριμένες μεταμορφώσεις μεταξύ των τύπων καθ΄όλη τη διάρκεια του κύκλου ζωής τους, αλλά ο αριθμός των τύπων ποικίλλει από γένος σε γένος. Τα μισά από τα είδη των χλωραραχνιοφύτων διαθέτουν  -και τους τρεις κυτταρικούς τύπους στον κύκλο ζωής τους και τα μισά από αυτά  έχουν έλλειψη ενός ή δύο κυτταρικών τύπων.
Σε κάθε κύτταρο χλωραραχνιοφύτου απαντώνται ένα ή πολλά δίλοβα πλαστίδια, κάθε ένα από τα οποία περιέχει ένα μεγάλο πυρηνοειδές. Η μορφή του πυρηνοειδούς αποτελεί σημαντικό ταξινομικό κριτήριο. Τα πλαστίδια των χλωραραχνιοφύτων  περιβάλλονται από τέσσερις περιελιγμένες μεμβράνες και περιλαμβάνει ένα υψηλά μειωμένο πυρήνα, γνωστό ως πυρηνοειδές, του ενδοσυμβιώτη του χλωροφύκους στο περιπλαστιδιακό διαμέρισμα ανάμεσα στα εσωτερικά και εξωτερικά ζεύγη των μεμβρανών του φακέλου του χλωροπλάστη.
Βιβλιογραφία
Graham E.L., Graham M.J., Wilcox W.L., (2009). Algae. Pearson Education, Inc.
Hirakawa Y., Howe A., James E.R., Keeling P.J., (2011). Morphological diversity between culture strains of a chlorarachniophyte, Lotharella globosa. PLoS One. 6(8):e23193. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0023193. PMID 21858028; PMCID: PMC3156133.
Suzuki S., Hirakawa Y., Kofuji R. et al. (2016). Plastid genome sequences of Gymnochlora stellata, Lotharella vacuolata, and Partenskyella glossopodia reveal remarkable structural conservation among chlorarachniophyte species. J Plant Res. 129:581–590. https://doi.org/10.1007/s10265-016-0804-5
Φερεγγυότητα
Ως φερεγγυότητα ορίζεται η δυνατότητα ενός οφειλέτη να αποπληρώνει τις υποχρεώσεις του όταν αυτές λήγουν. Επίσης χρησιμοποιούνται ως συνώνυμοι και οι όροι «αξιόχρεο» και «πιστωτική επιφάνεια». Η φερεγγυότητα αναφέρεται στην μακροπρόθεσμη επάρκεια των εσόδων και των στοιχείων του τρέχοντος ενεργητικού του δανειολήπτη να καλύψουν τις οφειλές του. Συχνά συγχέεται με τη ρευστότητα, ωστόσο οι δύο έννοιες διαφέρουν καθώς η ρευστότητα αναφέρεται στη βραχυπρόθεσμη επάρκεια των ρευστών διαθεσίμων.
Πηγές
Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά
Θάλασσα των Κρίσεων
Η Θάλασσα των Κρίσεων (λατινικά: Mare Crisium) είναι σεληνιακή θάλασσα. Βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Θάλασσας της Γαλήνης (Mare Tranquillitatis) και εκτιμάται ότι σχηματίστηκε πριν από 4,55 με 3,85 δισεκατομμύρια χρόνια.
Χαρακτηριστικά
Έχει διάμετρο 555 χλμ. και εμβαδόν 176.000 τ.χλμ. Ο πυθμένας της είναι επίπεδος, με αξιόλογο χαρακτηριστικό ένα δακτύλιο από ράχες (dorsa) κοντά στα όριά του. Ο σχηματισμός που θυμίζει ακρωτήριο και προεξέχει προς τα νοτιοανατολικά της θάλασσας ονομάζεται Promontorium Agarum. Στο δυτικό χείλος της Θάλασσας είναι ο κρατήρας Γιερκς, ενώ στα νοτιοανατολικά είναι ο παρόμοιος κρατήρας Λικ. Ο κρατήρας Πικάρ βρίσκεται σε μικρή απόσταση στα ανατολικά του Γιερκς και βορειοδυτικά του Πικάρ είναι οι κρατήρες Πιρς και Σουίφτ. Ejecta από τον σχηματισμό του κρατήρα Πρόκλου επικαλύπτουν το βορειοδυτικό μέρος της.
Ονομασία
Όπως και οι υπόλοιπες «θάλασσες» της Σελήνης, ονομάστηκε έτσι από τον Ιταλό αστρονόμο του 17ου αιώνα Τζοβάνι Ριτσιόλι, του οποίου το σύστημα ονοματοδοσίας παραμένει μέχρι σήμερα.
Ο συγκεκριμένος σχηματισμός στη σεληνιακή επιφάνεια ονομάστηκε επίσης Κασπία Θάλασσα από τους Τόμας Χάριοτ (Thomas Harriot), Πιερ Γκασσεντί (Pierre Gassendi) και Michael Van Langren. Ο Γιούεν Α. Ουίτακερ (Ewen A. Whitaker) εικάζει πως προσδόθηκε το όνομα αυτό διότι ο σχηματισμός έχει την ίδια θέση στη Σελήνη με αυτή της Κασπίας στη Γη, αναφορικά με χάρτες της Ευρώπης, της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Ο Άγγλος αστρονόμος Ουίλιαμ Γκίλμπερτ (William Gilbert) ανέφερε την περιοχή ως "Μπριτάνια" (από τη Βρετανία) σε χάρτη που συνέταξε περ. στα 1600.
Παρατήρηση και εξερεύνηση
Η Θάλασσα των Κρίσεων είναι μόλις ορατή δια γυμνού οφθαλμού από τη Γη. Φαίνεται ως μια σκουρόχρωμη κηλίδα στο όριο της ορατής πλευράς του φυσικού μας δορυφόρου.
Στην περιοχή συνετρίβη το 1969 το σοβιετικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Λούνα 15, ενώ το 1976 το επίσης σοβιετικό ρομποτικό σκάφος Λούνα 24 προσσεληνώθηκε, συνέλεξε δείγματα του εδάφους και τα επέστρεψε πίσω στη Γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεληνιακές θάλασσες
Μεσιέ 89
Ο Μεσιέ 89 (γνωστός και ως Μ89 και NGC 4552) είναι ελλειπτικός γαλαξίας σε απόσταση περίπου 50 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό της Παρθένου. Είναι μέλος του σμήνους της Παρθένου.
Ιστορικό
Ο Μεσιέ 86 ανακαλύφθηκε στις 18 Μαρτίου 1781 από τον Τσαρλς Μεσιέ, μαζί με άλλα 7 μέλη του καταλόγου του στην ίδια περιοχή του ουρανού και το σφαιρωτό σμήνος Μεσιέ 92.
Χαρακτηριστικά
Ο Μεσιέ 89 είναι ένας σχεδόν τελείως σφαιρικός ελλειπτικός γαλαξίας, αλλά παρουσιάζει ένα κέλυφος αερίου με διάμετρο περίπου 150.000 ετών φωτός, κάτι συνηθισμένο στους φακοειδείς γαλαξίες. Επιπλέον, μία δομή που μοιάζει με πίδακα φαίνεται να επεκτείνεται για 100.000 έτη φωτός, αν και μπορεί να πρόκειται για ένα παραμορφωμένο γαλαξία από την βαρύτητα του Μεσιέ 89. Είναι μία ραδιοπηγή, μία πηγή ακτίνων Χ και ένας γαλαξίας Σίφερτ. Οι ακτίνες Χ είναι πιο έντονες και συμπυκνωμένες στο κέντρο του γαλαξία και γύρω είναι πιο διάχυτες.
Έρευνες δείχνουν ότι ο αριθμός των σφαιρικών σμηνών στον Μεσιέ 89 είναι 2000 ± 700 σμήνη, ενώ ο Γαλαξίας μας έχει περίπου 150 με 200.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Ενεργοί γαλαξίες Κατηγορία:Σμήνος της Παρθένου 89 4552 Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός)
Ερρίκος Β΄ της Δανίας
Ο Ερρίκος Β΄ της Δανίας ή Ερρίκος ο Αλησμόνητος (δαν. Erik II Emune, 1100 - 18 Σεπτεμβρίου 1137) ήταν βασιλιάς της Δανίας (1134-1137), νόθος γιος του Ερρίκου Α΄ της Δανίας. Επαναστάτησε εναντίον του θείου του Νιλς της Δανίας και μετά τη δολοφονία του ανακηρύχθηκε βασιλιάς (1134), τιμώρησε σκληρά τους αντιπάλους του και αντάμειψε τους υποστηρικτές του. Δολοφονήθηκε από κάποιον υπήκοό του και τον διαδέχτηκε ο ανιψιός του Ερρίκος Γ΄ της Δανίας.
Επανάσταση εναντίον του θείου του Νιλς
Ο ετεροθαλής αδελφός του Κνούτος Λαβάρντ του έδωσε τη διοίκηση μερικών μεγάλων νησιών της Δανίας όπως το Λόλαιν και το Φέλστερ. Όταν ο Λαβάρντ δολοφονήθηκε από τον Μάγκνους Α΄ της Σουηδίας, γιο του βασιλιά Νιλς (1131), ο Ερρίκος επαναστάτησε μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό του Χάραλντ Κέσγε εναντίον του θείου του. Εξελέγη από το τοπικό Κοινοβούλιο της Σκάνια αντιβασιλιάς (1131), κάτι που οδήγησε τον Χάραλντ Κέσγε να αλλάξει από ζήλεια τη συμμαχία του και να υποστηρίξει τον θείο του, βασιλιά Νιλς. Ο στρατός του Ερρίκου έχασε πολλές μάχες τον πρώτο χρόνο από τον στρατό του βασιλιά Νιλς (1131), όπως οι ήττες στη Γιουτλάνδη και τη Σγιέλαν και ο ίδιος αναγκάστηκε να δραπετεύσει στη Σκάνια και πήρε το παρατσούκλι "λαγοπόδαρος", σπεύδοντας απελπισμένος να ζητήσει βοήθεια απο τον βασιλιά της Νορβηγίας Μάγκνους Δ΄ και τον Γερμανό αυτοκράτορα Λοθάριο Γ΄. Επιστρέφοντας στην Σκάνια ο αρχιεπίσκοπος Άσσερ του Λουντ δήλωσε ότι τον υποστηρίζει, αλλά και ο Γερμανός αυτοκράτορας απρόσμενα δέχθηκε το αίτημα του να τον στηρίξει. Έτσι νίκησε τον βασιλιά Νιλς με τη βοήθεια Γερμανών μισθοφόρων στη μάχη του Φόντεβικ στη Σκάνια (1134), στην οποία σκοτώθηκε ο γιος του βασιλιά Μάγκνους, ενώ σύντομα δολοφονήθηκε και ο ίδιος ο Νιλς στο Σλέσβιχ.
Δολοφονία του Ερρίκου Β΄
Η μεγάλη αυταρχικότητα του Ερρίκου Β΄ και η σκληρότητα που έδειξε απέναντι στους αντιπάλους του είχαν ως αποτέλεσμα τη δολοφονία του στο Αρνεχόβεν από έναν τοπικό ευγενή, τον Σόρτε Πλοβ, που έφερε κρυφά ένα δόρυ και έχοντας πληροφορηθεί ότι ο βασιλιάς δεν φοράει ασπίδα κάτω από το χιτώνιο, τον χτύπησε στο κατάλληλο σημείο και τον άφησε νεκρό. Ο ανιψιός του βασιλιά κινήθηκε με ένα ξίφος εναντίον του δολοφόνου, αλλά ο Σόρτε Πλοβ τον συγκράτησε, λέγοντάς του πως χάρη στη δολοφονία αυτή θα γινόταν ο ίδιος βασιλιάς. Πράγματι ο ανιψιός του Ερρίκου Β΄ τον διαδέχθηκε ως Ερρίκος Γ΄ της Δανίας, ενώ στον δολοφόνο χαρίστηκε η ζωή. Η ταφή του βασιλιά της Δανίας Ερρίκου Β΄ έγινε στον καθεδρικό ναό του Ριμπ. Ο Ερρίκος Β΄ είχε έναν νόθο γιο, τον μετέπειτα βασιλιά Σβεν Γ΄ της Δανίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πριν το 1130 τη Μάλμφριντ των Ρουρικιδών, κόρη του Μστισλάβ Α΄, μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου και πρώην σύζυγο (χήρα) του Σίγκουρντ Α΄ της Νορβηγίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Από την ερωμένη του Τούννα είχε ένα φυσικό τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Μαρμαρίδα
thumb|280px|Μία από τις μαρίνες της πόλης Η Μαρμαρίς ή Μαρμαρίδα (τουρκικά: Marmaris, αρχαία ελληνικά: Φύσκος) είναι παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο και λίμανι στις τουρκικές ακτές του Αιγαίου. Ανήκει στην επαρχία Μούγλων. Η πόλη το 2012 είχε 34.047 κατοίκους ενώ η περιφέρεια Μαρμαρίς είχε 83.081 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται απέναντι από τη πόλη της Ρόδου.
Στον 6ο αιώνα π.Χ. στη θέση της σύγχρονης πόλης βρισκόταν η αρχαία ελληνική πόλη Φύσκος. Η πόλη ανήκε στην Καρία και ήταν επίνειο των Μυλασών. Στην πόλη στρατοπέδευσε ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής κατά την εκστρατεία του για την κατάκτηση της Ρόδου το 1522, η οποία ανήκε στους Ιωαννίτες Ιππότες. Η πόλη καταστράφηκε από σεισμό το 1957 και στη συνέχεια ξαναχτίστηκε. Η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται πολύ γρήγορα από τη δεκαετία του 1980 και μετά ως τουριστικός προορισμός. Σήμερα αποτελεί σημαντικό τουριστικό προορισμό κατά μήκος της τουρκικής ριβιέρας στον οποίο λειτουργούν πέντε μαρίνες.
Ετυμολογία
Κατά την περίοδο του Μπέιλικ του Μεντεσέ η πόλη έγινε γνωστή ως Marmaris, ένα όνομα που προέρχεται από την ελληνική λέξη μάρμαρον (Τουρκικά: mermer). Η ονομασία οφείλεται στα πλούσια κοιτάσματα μαρμάρου στην περιοχή και τον εξέχοντα ρόλο του λιμανιού της πόλης στο εμπόριο μαρμάρου.
Αρχαιότητα
Δεν είναι βέβαιο πότε ιδρύθηκε η Μαρμαρίς, αλλά τον 6ο αιώνα π.Χ. η τοποθεσία ήταν γνωστή ως Φύσκος (Φύσκος ή Φοῦσκα), επίσης λατινοποιημένη ως Physcus. Ήταν ένα τμήμα της Καρίας, που ανήκε στη Ρόδο και περιείχε ένα υπέροχο λιμάνι και ένα άλσος ιερό στη Λητώ.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Ηρόδοτο, υπήρχε κάστρο στην τοποθεσία από το 3000 π.Χ. Η περιοχή τελικά τέθηκε υπό τον έλεγχο της Περσικής Αυτοκρατορίας. Το 334 π.Χ., η Καρία κατακτήθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο και το Κάστρο του Φύσκου πολιορκήθηκε. Οι 600 κάτοικοι της πόλης συνειδητοποίησαν ότι δεν είχαν καμία πιθανότητα ενάντια στον στρατό εισβολής και έκαψαν τα τιμαλφή τους στο κάστρο πριν διαφύγουν στους λόφους. Έχοντας επίγνωση της στρατηγικής αξίας του κάστρου, οι εισβολείς επισκεύασαν τα κατεστραμμένα τμήματα, για να στεγάσουν μερικές εκατοντάδες στρατιώτες πριν επιστρέψει ο κύριος στρατός στην πατρίδα.
Οθωμανική περίοδος
Στον ύστερο Μεσαίωνα η Μαρμαρίδα αποτελούσε μέρος του Μπειλίκ του Μεντεσέ. Στη συνέχεια, στα μέσα του δέκατου πέμπτου αιώνα, ο Σουλτάνος Μεχμέτ ο Πορθητής κατέκτησε και ένωσε τις διάφορες φυλές και βασίλεια της Ανατολίας και των Βαλκανίων και κατέκτησε την Κωνσταντινούπολη. Οι Ιωαννίτες Ιππότες, με έδρα τη Ρόδο, είχαν πολεμήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία για πολλά χρόνια και κατάφεραν να αντέξουν την επιθέσεις του Μωάμεθ Β' επίσης. Όταν ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής ξεκίνησε να κατακτήσει την Ρόδο, η Μαρμαρίδα χρησίμευσε ως βάση για το Οθωμανικό ναυτικό. Το Κάστρο της Μαρμαρίδας ξαναχτίστηκε από την αρχή το 1522, για να φιλοξενήσει μια φρουρά του Οθωμανικού στρατού.
Το 1798 ναύαρχος Νέλσον συγκέντρωσε τον στόλο του στο λιμάνι στη Μαρμαρίδα πριν αποπλεύσει για την Αίγυπτο και τη Μάχη του Νείλου, που έβαλε τέλος στις φιλοδοξίες του Ναπολέοντα στη Μεσόγειο.
Το 1801, μια βρετανική δύναμη 120 πλοίων υπό τον ναύαρχο Κέιθ και 14.000 στρατιώτες υπό τον Στρατηγό Αμπερκρόμπι αγκυροβόλησαν στον κόλπο για οκτώ εβδομάδες, χρησιμοποιώντας το χρόνο για να εκπαιδευτούν και να εφοδιαστούν ώστε να είναι έτοιμοι για την αποστολή τους να τερματίσουν τη Γαλλική εκστρατεία στην Αίγυπτο και τη Συρία.
Σύγχρονη εποχή
μικρογραφία|Θέα από το κάστρο της Μαρμαρίδας Οι δύο σεισμοί στο Φετίγιε του 1957 κατέστρεψαν σχεδόν ολοκληρωτικά την πόλη. Μόνο το κάστρο και τα ιστορικά κτίρια, που το περιβάλλουν έμειναν άθικτα.
Οι εργασίες ανακαίνισης του κάστρου ξεκίνησαν το 1979. Υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, μετατράπηκε σε μουσείο με επτά γκαλερί, η μεγαλύτερη από τις οποίες χρησιμοποιήθηκε ως εκθεσιακός χώρος. Η αυλή είναι γεμάτη εποχιακά λουλούδια. Χτισμένο την ίδια εποχή με το κάστρο, υπάρχει επίσης ένα μικρό Οθωμανική καραβανσεράι που χτίστηκε από τη μητέρα του Σουλεϊμάν Ayşe Hafsa Sultan στο παζάρι.
Τουρισμός
μικρογραφία Το Μαρμαρίδα είναι πλέον ένας σημαντικός προορισμός για πακέτα διακοπών, ιδιαίτερα δημοφιλής στους Βρετανούς επισκέπτες. Αν και το γειτονικό Ίτσμελερ είναι θεωρητικά ένα ξεχωριστό θέρετρο, πλέον και τα δύο μαζί λίγο πολύ έχουν γίνει ένα θέρετρο.
Οι περισσότεροι επισκέπτες στη Μαρμαρίδα έρχονται για τις παραλίες και τα θαλάσσια σπορ. Υπάρχουν επίσης δημοφιλείς κρουαζιέρες, που πηγαίνουν σε νησιά στον γύρω κόλπο, όπως το Νησί Sedir (Τουρκικά: Sedir Adası), κοινώς γνωστό ως το νησί της Κλεοπάτρας, το οποίο φημίζεται για την απαλή, λευκή του άμμο. Οι καλοκαιρινοί επισκέπτες μπορούν επίσης να κάνουν ημερήσιες εκδρομές στα ελληνικά νησιά Σύμη και Ρόδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Επαρχία Μούγλων
NGC 329
Ο NGC 329 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 200 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και βρίσκεται στον αστερισμό Κήτος.
Τον ανακάλυψε ο Γερμανός αστρονόμος Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth) στις 27 Σεπτεμβρίου 1864.
Αναφορές
0329 03467 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός)
Πανθηραϊκός Α.Ο.
Ο Πανθηραϊκός Α.Ο. είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Σαντορίνη. Ιδρύθηκε το 1969 αλλά ως επίσημο έτος ίδρυσής του θεωρείται το 1970. Έχει χρώματα κυανόλευκα και έμβλημα το περίγραμμα του νησιού και την επιγραφή της ονομασίας του. Διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου, ενώ στο παρελθόν διατηρούσε και τμήμα στίβου.
Η ποδοσφαιρική ομάδα έχει αγωνιστεί για πολλές σεζόν στη Δ΄ Εθνική καθώς και στη Γ' Εθνική Κατηγορία. Οι εντός έδρας αγώνες της διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Πανθηραϊκού, το οποίο έχει χλοοτάπητα και χτιστή κερκίδα. Αυτή την περίοδο ο Πανθηραϊκός συμμετέχει στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ Κυκλάδων.
Ιστορική αναδρομή
Η πρώτη αναφορά για τον Πανθηραϊκό είναι η συμμετοχή του σε τουρνουά ανεξαρτήτων ομάδων τον Ιούλιο του 1969 στην Αθήνα, στο οποίο μεταξύ άλλων αντιμετώπισε το Κερατσίνι, το Ζωγράφου, τον Ταξιάρχη Αλσούπολης, τον Αίνο Πετρούπολης και τον Κεραμεικό. Το Μάιο του 1971 αναφέρεται πως νίκησε σε φιλικά ματς τον ΑΟ Ίου 1-0, τον Πανναξιακό με 2-1 στη Νάξο και την ομάδα του γαλλικού πολεμικού πλοίου "Ρίν" με 2-1, σε έναν αγώνα που παρακολούθησαν χίλιοι και πλέον φίλαθλοι. Στο ματς αυτό η σύνθεση της ομάδας ήταν: Μάρκου, Φυλίτσης, Μενδρινός, Σορώτος, Καφιέρης, Ζώρζος, Γαβαλάς, Συρίγος, Δαρζέντας (Φύτρος), Σιγάλας (Μπίραλης).
Το καλοκαίρι του 1972 υπέβαλε αίτηση ένταξης στην Ε.Π.Σ. Πειραιώς, στην οποία μετείχαν ήδη ο Α.Ο. Σύρου και ο Αστήρ Σύρου. Όμως, η αποχώρηση του ΑΟ Μυκόνου από την ΕΠΣΠ την προηγούμενη σεζόν έκανε επιφυλακτική την Ένωση Πειραιά να επεκταθεί προς τις Κυκλάδες. Έγιναν κάποιες ενέργειες μήπως δημιουργηθεί Όμιλος Κυκλάδων στην Γ΄ κατηγορία της ΕΠΣΠ αλλά δεν βρέθηκε τρόπος να επιλυθούν το οικονομικό ζήτημα της κάλυψης των εξόδων μετακίνησης και το τεχνικό (δρομολόγια πλοίων κλπ). Έτσι το αίτημα απορρίφθηκε και ο Πανθηραϊκός, όπως και οι άλλες κυκλαδίτικες ομάδες, περιορίστηκε μόνο σε περιστασιακά φιλικά παιχνίδια.
Το 1980 ιδρύεται η Ε.Π.Σ. Κυκλάδων, οπότε λύνεται το πρόβλημα της συμμετοχής της ομάδας σε επίσημο πρωτάθλημα. Έκτοτε μετέχει στην Α΄ κατηγορία της ΕΠΣΚ έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο. Έχει κατακτήσει δυο φορές το πρωτάθλημα και μια φορά το κύπελλο Κυκλάδων. Το 1985 ως πρωταθλητής Κυκλάδων ανέβηκε στο μετείχε στη Δ΄ Εθνική. Το 1988, μετά το πρωτάθλημα Κυκλάδων, πήρε τον τίτλο στον όμιλό του στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και κέρδισε εκ νέου την άνοδο στη Δ΄ Εθνική, στην οποία αυτή τη φορά παρέμεινε για έξι συνεχείς σεζόν ως το 1994. Τον Δεκέμβριο του 2015, η ομάδα ανακοίνωσε τη μεγαλύτερη μεταγραφή τον Κυκλάδων, όπως χαρακτήρισε τη μεταγραφή αυτή, ο πρόεδρος της ομάδας, Νίκος Καμπουράκης, υπογράφοντας συμβόλαιο με τον Μάριο Μπρέσκα. Την περίοδο 2015-2016 ο Πανθηραϊκός κατέκτησε το πρωτάθλημα και το κύπελλο Κυκλάδων και εξασφάλισε την άνοδό του στην Γ΄Εθνική, μετά από τους ειδικούς αγώνες μπαράζ με αντιπάλους τους πρωταθλητές Δωδεκανήσων, Χίου και Λέσβου. Στη Γ Εθνική αγωνίστηκε με μεγάλη επιτυχία από το 2016 έως και το 2020, πραγματοποιώντας αξιοσημείωτες πορείες και τερματίζοντας πάντα στα υψηλά στρώματα της βαθμολογίας.
Το καλοκαίρι του 2020 και έπειτα από 4 συνεχόμενες παρουσίες στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ο Πανθηραϊκός αποφάσισε να συμμετέχει στη συνεργασία πέντε συλλόγων της Σαντορίνης και τη δημιουργία του Α.Σ. Σαντορίνη 2020. Ο νέος σύλλογος προήλθε από μετονομασία της Θύελλας Καμαρίου που συνέχισε στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής, ενώ ο Πανθηραϊκός συνέχισε κανονικά τη λειτουργία του καθώς συμμετέχει ανελλιπώς στα τοπικά και σε όλα τα αναπτυξιακά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Κυκλάδων.
Στίβος
thumb|right|100px|Σήμα στίβου Ο Πανθηραϊκός ανήκει στην "ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ Κυκλάδων". Έχει πάρει μέρος στους Αιγαιοπελαγίτικους Αγώνες Στίβου, ενώ διοργανώνει αθλητικές εκδήλωσεις για εφήβους-παίδες αθλητές/αθλήτριες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σαντορίνης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1969 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1969
Άγιος Μάρκος, Γρενάδα
Η ενορία του Αγίου Μάρκου (αγγλικά: Saint Mark parish, γαλλικά: Paroisse de Saint Mark) είναι η μικρότερη από τις 6 ενορίες της Γρενάδας. Πρωτεύουσα είναι η Γκουγιάβ. Έχει πληθυσμό 8.591 κατοίκων και έκταση 9 τ.μ. (23 τ.χλμ.).
Συνορεύει στα βορειοανατολικά με τον Άγιος Πατρίκιο, στα νότια με τον Άγιο Ιωάννη και στα ανατολικά με τον Άγιο Ανδρέα
Περιφέρειες
Ο Άγιος Μάρκος αποτελεί και την ομώνυμη περιφέρεια.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Μάρκος βρίσκεται βορειοδυτικά της Γρενάδας. Έχει έκταση 9 τ.μ. (23 τ.χλμ.). Είναι η μικρότερη σε έκταση ενορία της Γρενάδας. Συνορεύει στα βορειοανατολικά με τον Άγιος Πατρίκιο, στα νότια με τον Άγιο Ιωάννη και στα ανατολικά με τον Άγιο Ανδρέα
Ποτάμια
Τα κυριότερα ποτάμια είναι:
Κόλποι
Ο κυριότερος κόλπος είναι ο Κράιφις Μπέυλ.
Όνομα
Ο Άγιος Μάρκος λέγεται στα αγγλικά: Saint Mark parish και στα γαλλικά: Paroise de Saint Mark.
Παραπομπές
Αγιος Μάρκος
Κεντρικό Γραφείο Ασφαλείας του Ράιχ
Το Κεντρικό Γραφείο Ασφαλείας του Ράιχ (Reichssicherheitshauptamt -RSHA) ήταν η βασική οργάνωση αστυνόμευσης στη Ναζιστική Γερμανία. Υπαγόταν απευθείας στην SS και τον ηγέτη της Χάινριχ Χίμλερ και από την έναρξη λειτουργίας της ως τη δολοφονία του, το 1942, επικεφαλής της ήταν ο Ράινχαρντ Χάιντριχ. Το 1942 αντικαταστάθηκε από τον Ερνστ Κάλτενμπρουνερ, που παρέμεινε επικεφαλής ως τη λήξη του Πολέμου και τη διάλυσή της. Σκοπός της οργάνωσης ήταν "η εξόντωση όλων των εχθρών του Ράιχ μέσα και έξω από τα σύνορά του".
Η απαρχή
Η δημιουργία μιας αστυνομικής μη στρατιωτικής δύναμης ήταν από τους πρώτους στόχους των εθνικοσοσιαλιστών. Η πρώτη σοβαρή απόπειρα δημιουργίας της έγινε στην Πρωσία, που τότε περιλάμβανε την πρωτεύουσα Βερολίνο και αρκετές μεγάλες πόλεις. Στις 26 Απριλίου 1933 ο Χέρμαν Γκέρινγκ, ενεργώντας ως υπουργός εσωτερικών της Πρωσίας, δημιούργησε το "Κρατικό Γραφείο Μυστικής Αστυνομίας" (Geheimes Staatspolizeiamt - Gestapa), το οποίο μεταξελίχθηκε στην "Κρατική Μυστική Αστυνομία" (Geheime Staatspolizei - Gestapo). Η Πρωσική αυτή υπηρεσία απαρτιζόταν αρχικά από τους ένστολους αστυνομικούς της Αστυνομίας τήρησης της τάξης (Ordnungpolizei - Orpo) και τους με πολιτικά αστυνομικούς δίωξης του ποινικού εγκλήματος (Kriminalpolizei – Kripo), στην οποία υπαγόταν και η "πολιτική αστυνομία" (Staatspolizei – Stapo). Τα δύο τελευταία τμήματα συνενέωθηκαν και σχημάτισαν τη Γκεστάπο, της οποίας επικεφαλής τοποθετήθηκε ο Ρούντολφ Ντιλς (Rudolf Diels).
Το 1939 ο Χίμλερ αποφάσισε να ενοποιήσει την SD και την Ασφάλεια της Αστυνομίας (Sicherheitspolizei, SiPo). Η SiPo απαρτιζόταν από την Γκεστάπο (μυστική κρατική αστυνομία) και την Kripo (Kriminalpolizei, ποινική αστυνομία). Η νέα υπηρεσία ονομάστηκε Reichssicherheitshauptamt, Κεντρικό Γραφείο Ασφαλείας του Ράιχ (RSHA). Επικεφαλής της τοποθετήθηκε ο Ράινχαρντ Χάιντριχ. Το 1942, ύστερα από συντονισμένη από εκπαιδευμένους στη Βρετανία Τσέχους αντάρτες, ο Χάιντριχ δολοφονήθηκε. Την ηγεσία του RSHA αρχικά ανέλαβε ο ίδιος ο Χίμλερ, για να τοποθετήσει, τον Ιανουάριο του 1943, τον Ερνστ Κάλτενμπρουνερ], ο οποίος διατήρησε τη θέση ως το τέλος του Πολέμου, χωρίς, ωστόσο, να επιδείξει ούτε το ζήλο ούτε τις ικανότητες του δολοφονημένου προκατόχου του.
Οργάνωση
Ως κεντρική υπηρεσία, η RSHA ήλεγχε όλα τα επίσημα όργανα και υπηρεσίες της αστυνομίας, τόσο της κανονικής (ένστολης) όσο και μυστικής, του Γ' Ράιχ. Για τους σκοπούς χάριν των οποίων δημιουργήθηκε διέθετε πληθώρα τμημάτων, γραφείων, οργάνων και υπομονάδων, με άλλα λόγια αποτελούσε την πεμπτουσία της γραφειοκρατίας. Βασική της πηγή ισχύος ήταν η αποκαλούμενη "προστατευτική επιτήρηση" (Schutzhaft), δηλ. ο προληπτικός εγκλεισμός: κάποιος ύποπτος μπορούσε να σταλεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης χωρίς δίκη και χωρίς καμία δυνατότητα υπεράσπισης. Με τον τρόπο αυτό η ηγεσία του RSHA διέθετε απεριόριστη εξουσία.
Το 1940, ένα έτος μετά την επίσημη ίδρυσή του, το RSHA απαρτιζόταν από επτά άλλα, κάτω από αυτό, "γραφεία" (Ämter):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυστική Αστυνομία Κατηγορία:SS Κατηγορία:Σώματα ασφαλείας
Ελς Βιλάρς
μικρογραφία|Μερική άποψη του εξωτερικού τείχους του φρουρίου όπου διακρίνονται οι κάθετες μυτερές πέτρες που χρησίμευαν στην άμυνα του χώρου. Το Ελς Βιλάρς (στα καταλανικά Fortaleza dels Vilars) ένας αρχαιολογικός χώρος που περιλαμβάνει ένα φρούριο του 8ου αιώνα π.Χ., που βρίσκεται κοντά στο χωριό Αρβέκα στην καταλανική κομητεία Γκαρίγες. Αποτελεί μοναδικό δείγμα ιθαγεννούς αμυντικής αρχιτεκτονικής, με μεγάλη αξία για την κατανόηση της προρωμαϊκής και προϊβηρικής Ιβηρικής χερσονήσου, και από το 1998 έχει ανακηρυχθεί Πολιτισμικό Μνημείο Εθνικού Ενδιαφέροντος στην Ισπανία.
Σταδιακά οι κάτοικοι της πεδιάδας των Γκαρίγες ιβηροποιήθηκαν κι ενσωματώθηκαν στην ιβηρική φυλή των Ιλεργετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Καταλωνίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ισπανία
MV
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων MV ή Mv ή mV ή .mv (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται εμ-βι) ή μV μπορεί να αναφέρεται:
486 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μάικλ Ρέντγκρεϊβ
Ο Σερ Μάικλ Ρέντγκρεϊβ (αγγλικά: Sir Michael Redgrave, 20 Μαρτίου 1908 - 21 Μαρτίου 1985) ήταν Άγγλος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, σκηνοθέτης και συγγραφέας. Στο 4ο Φεστιβάλ των Καννών κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού για την ερμηνεία του στην ταινία Η σκιά ενός ανθρώπου (1951), ενώ είχε στο ενεργητικό του μια υποψηφιότητα για βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Ηθοποιού για την ερμηνεία του στην ταινία Το Πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα (1947), καθώς και δύο υποψηφιότητες στα βραβεία BAFTA ως Καλύτερος Βρετανός Ηθοποιός για τις ταινίες Το όνειρό μου βγήκε αληθινό (1955) και το Άλλοθι της τελευταίας ώρας (1957).
Πρώιμα χρόνια
Ο Μάικλ Σκάνταμορ Ρέντγκρεϊβ γεννήθηκε στο Μπρίστολ της Αγγλίας, ήταν γιος της ηθοποιού Μάργκαρετ Σκάνταμορ και του ηθοποιού βωβών ταινιών Ρόι Ρέντγκρεϊβ. Ο πατέρας του έφυγε όταν ο Μάικλ ήταν έξι μηνών για να ακολουθήσει καριέρα στην Αυστραλία. Πέθανε όταν ο Μάικλ ήταν 14 ετών. Η μητέρα του παντρεύτηκε στη συνέχεια τον Τζέιμς Άντερσον, έναν καλλιεργητή φυτειών τσαγιού για τον οποίον ο Μάικλ δεν έτρεφε μεγάλη συμπάθεια.
Ολοκλήρωσε τις σπουδές Μέσης εκπαίδευσης στο Clifton College του Μπρίστολ το 1926 και συνέχισε στο Magdalene College στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Το θέατρο του Clifton College, ονομάζεται πλέον Θέατρο Ρέντγκρέϊβ, τιμής ένεκεν. Κατά τη διάρκεια της φοιτητικής του ζωής ήρθε σε επαφή με την πρωτοποριακή καλλιτεχνική Ομάδα Μπλούμσμπερι και διαμόρφωσε αριστερές πολιτικές πεποιθήσεις, αν και δεν υπήρξε ποτέ μαρξιστής. Εργάστηκε για 3 χρόνια ως καθηγητής στο οικοτροφείο Cranleigh του Σάρρεϋ, πριν γίνει ηθοποιός το 1934. Με την θεατρική ομάδα του σχολείου ανέβασε τον Άμλετ, τον Βασιλιά Ληρ και την Τρικυμία, όπου κρατούσε όλους τους πρωταγωνιστικούς ρόλους για τον εαυτό του.
Δεκαετία '30 και '40
Με την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο Ρέντγκρεϊβ κατετάγη στο Βασιλικό Ναυτικό και υπηρέτησε ως απλός ναύτης στο αεροπλανοφόρο «Illustrious», αλλά αποστρατεύτηκε τον Νοέμβριο του 1942 για ιατρικούς λόγους. Επέστρεψε στο θέατρο το 1943 με πρώτη παράσταση το έργο του Ιβάν Τουργκένιεφ Ένας μήνας στην εξοχή. Ο πρώτος σπουδαίος του σαιξπηρικός ρόλος ήταν ο Μάκβεθ στο Λονδίνο το 1947 και στη Νέα Υόρκη το 1948. Το 1950 έπαιξε για πρώτη φορά τον Άμλετ, με τον θίασο του Ολντ Βικ. Το έργο πήγε και περιοδεία στο εξωτερικό, στο φεστιβάλ της Ζυρίχης, στο Ολλανδικό φεστιβάλ στο Άμστερνταμ και στο Κάστρο του Κρόνμποργκ (Κάστρο της Ελσινόρης) στη Δανία, όπου ο ίδιος ο Σαίξπηρ είχε τοποθετήσει τα γεγονότα της τραγωδίας του Άμλετ.
Δεκαετία '50
Το 1951 άρχισε η συνεργασία του με τον θίασο του Shakespeare Memorial Theatre στη γενέτειρα του Σαίξπηρ, στο Στράτφορντ-απόν-Έιβον. Ερμήνευσε τον Πρόσπερο στην Τρικυμία και τον Ριχάρδο τον Β'. Ύστερα από μια σεζόν στο Λονδίνο επέστρεψε στο Στράτφορντ, όπου ανέλαβε τους ρόλους του Σάιλοκ στον Έμπορο της Βενετίας, του Βασιλιά Ληρ και του Αντώνιου στο Αντώνιος και Κλεοπάτρα. Η αντίθεση που υπήρχε ανάμεσα στην αρχοντιά της εμφάνισής του και τον αναταραγμένο ψυχικό του κόσμο έδινε στις ερμηνείες του μια μοναδική ένταση. Το 1955 και 1956 δούλεψε στις Η.Π.Α., παίζοντας τον Έκτορα στο Ο πόλεμος της Τροίας δεν θα γίνει του Ζαν Ζιρωντού, σκηνοθετώντας το Ένας μήνας στην εξοχή και το Ο πρίγκιπας και η χορεύτρια, όπου ερμήνευσε τον πρίγκιπα. Το 1958 επανήλθε στο Στράφορντ ως Άμλετ και ως Βενέδικτος στο Πολύ κακό για το τίποτα. Το 1959 ανέβασε στο Λονδίνο μια δική του διασκευή του διηγήματος Τα χαρτιά του Άσπερν του Χένρι Τζέιμς.
Για τον Ρέντγκρεϊβ αυτή υπήρξε η χρυσή δεκαετία της καριέρας του, γεμάτη θεατρικά και κινηματογραφικά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις. Η ωραία του παρουσία και η υπέροχη φωνή του τον βοηθούσαν να υποδύεται με εξαιρετική επιτυχία ήρωες σκεπτόμενους και ευαίσθητους που συντρίβονταν κάτω από το βάρος των συναισθημάτων τους. Το 1958 για την ερμηνεία του στο έργο A Touch of the Sun του Νόρμαν Χάντερ πήρε το πρώτο του βραβείο καλύτερου ηθοποιού στα «Evening Standard Awards», τα παλαιότερα θεατρικά βραβεία του Ηνωμένου Βασιλείου. Το 1952 τιμήθηκε από τη Βασίλισσα με τη διάκριση του Διοικητή (CBE) του πιο εξαίρετου τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και το 1959 χρίστηκε Ιππότης. Το 1955 έλαβε στη Δανία τη διάκριση του Διοικητή του ιπποτικού τάγματος του Ντάνεμπρογκ.
Δεκαετία '60 και '70
Το 1962 ερμήνευσε έναν έξοχο Θείο Βάνια, ρόλο που επανέλαβε την επόμενη χρονιά στην εναρκτήρια σεζόν του Βασιλικού Εθνικού θεάτρου κερδίζοντας το βραβείο καλύτερου ηθοποιού στα «Evening Standard Awards». Το 1964 πρωταγωνίστησε στην Εκλογή του Χόμπσον του Μπρίγκχαους και στον Αρχιμάστορα Σόλνες του Ίψεν, ερμηνείες από τις οποίες ο ίδιος δεν έμεινε καθόλου ευχαριστημένος. Εκείνη την εποχή βρισκόταν στα πρώιμα στάδια της Νόσου του Πάρκινσον, αν και ο ίδιος δεν το γνώριζε ακόμη.Το 1965 σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στην παλιά του επιτυχία Ένας μήνας στην εξοχή. Το 1966 σκηνοθέτησε την όπερα Βέρθερος του Ζυλ Μασνέ και το 1967 την Μποέμ του Τζάκομο Πουτσίνι.
Το 1972 διαδέχτηκε τον Άλεκ Γκίνες στο έργο του Τζον Μόρτιμερ A Voyage Round My Father, στο ανέβασμά του στο Λονδίνο και στη συνέχεια σε περιοδεία στον Καναδά και την Αυστραλία. To 1974-75 συμμετείχε στην περιοδεία του Βασιλικού Σαιξπηρικού Θιάσου στις Η.Π.Α, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία ενώ το 1976-77 έκανε περιοδεία στη Νότιο Αφρική, τον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες με μια ανθολογία σαιξπηρικών αποσπασμάτων. Η τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1979 σε έναν σιωπηλό, καθιστικό ρόλο, τον ρόλο του Τζάσπερ στο έργο Close of Play του Σάιμον Γκρέι, που σκηνοθέτησε για το Εθνικό Θέατρο ο Χάρολντ Πίντερ.
Κινηματογραφική και τηλεοπτική καριέρα
To 1952-53 πρωταγωνίστησε στη ραδιοφωνική σειρά Horatio Hornblower 48 επεισοδίων, που βασιζόταν στα μυθιστορήματα με τον ομώνυμο ήρωα του Σ.Σ. Φόρεστερ. Τη δεκαετία του '60 είχε μερικές συνεργασίες με την τηλεόραση του BBC: το 1964 σε μια σειρά 26 επεισοδίων αφιερωμένων στην ιστορία του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κρατούσε τον ρόλο του αφηγητή, το 1968 στην τηλεταινία Χάιντι είχε τον ρόλο του παππού και το 1970 συμμετείχε στην τηλεοπτική μεταφορά του Ντέιβιντ Κόπερφιλντ κρατώντας τον ρόλο του Ντάνιελ Πέγκοτυ.
Προσωπική ζωή
μικρογραφία | Από αριστερά στα δεξιά: Η Τζέμα, ο Κόριν, η Λιν και η Βανέσα Ρεντγκρεϊβ Στις 18 Ιουλίου 1935 ο Ρέντγκρεϊβ παντρεύτηκε τη συνάδελφό του Ρέιτσελ Κέμπσον, με την οποία έμεινε παντρεμένος 50 χρόνια, μέχρι τον θάνατό του. Μαζί απέκτησαν 3 παιδιά: τη Βανέσα (1937), τον Κόριν (1939-2010) και την Λιν Ρεντγκρέιβ (1943-2010), και οι τρεις τους έγιναν ηθοποιοί, το ίδιο και τα 3 από τα 10 εγγόνια του (Νατάσα Ρίτσαρντσον, Τζόλυ Ρίτσαρντσον και Τζέμα Ρέντγκρεϊβ), ενώ ο εγγονός του Κάρλο Νέρο είναι σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Γι' αυτό και η οικογένεια Ρέντγκρεϊβ αποκαλείται θεατρική δυναστεία.
Η κόρη του Λιν έγραψε και έπαιξε το 1992 έναν θεατρικό μονόλογο με τίτλο Shakespeare for My Father, προσπαθώντας μέσα από την αγάπη της για τα κείμενα του Σαίξπηρ να έρθει πιο κοντά στον συχνά απόντα πατέρα της. . Γι' αυτή της την παράσταση κέρδισε μια υποψηφιότητα στα Βραβεία Τόνυ για Καλύτερη Α' Γυναικεία Ερμηνεία σε θεατρικό έργο.
Από την εποχή που ήταν φοιτητής ο Ρέντγκρεϊβ διατηρούσε ερωτικές σχέσεις και με τα δυο φύλα. Την αμφισεξουαλικότητά του την είχε παραδεχτεί ανοιχτά όταν υπαγόρευε στον γιο του Κόριν την αυτοβιογραφία του. Κατά τη διάρκεια του γάμου του υπήρξε ιδιαίτερα άπιστος προς τη σύζυγό του, είναι γνωστές τουλάχιστον 4 μακροχρόνιες σχέσεις του με άνδρες.
Το 1976 διέγνωσαν στον Ρέντγκρεϊβ τη νόσο Πάρκινσον σε επιθετική μορφή, ασθένεια που είχε ήδη μεγάλο αντίκτυπο στην καριέρα του και στην προσωπική του ζωή. Ο ίδιος είχε πει κάποτε: «Για πολύ καιρό κανένας δεν καταλάβαινε την κατάσταση με την Πάρκινσον, οι σκηνοθέτες νόμιζαν ότι ήμουν ξεχασιάρης ή μεθυσμένος. Η δυσκολία δεν είναι μόνο να θυμάσαι τις ατάκες σου αλλά και να πηγαίνεις από το ένα σημείο στο άλλο.» Το 1985, την επόμενη των εβδομηκοστών έβδομων γενεθλίων του, ο Ρεντγκρεϊβ έχασε τη μάχη με τη ζωή λόγω της Πάρκινσον. Η σορός του αποτεφρώθηκε και σκορπίστηκε στους κήπους του ναού του Αγίου Παύλου, στο Κόβεντ Γκάρντεν.
Για τη ζωή και την καριέρα του Μάικλ Ρέντγκρεϊβ έχουν γράψει τόσο η σύζυγός του Ρέιτσελ όσο και ο γιος του Κόριν:
Ο ίδιος ο Ρέντγκρεϊβ είχε δημοσιεύσει τη δεκαετία του '50 τρία βιβλία, τα δυο πρώτα ήταν δοκίμια για την υποκριτική τέχνη και το τρίτο ήταν μυθιστόρημα: Το 1983 είχε εκδώσει την αυτοβιογραφία του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Τουπόου ΣΤ΄
Ο Γεώργιος Τουπόου ΣΤ΄ (γενν. στις 12 Ιουλίου 1959 πλήρες όνομα: Ahoʻeitu ʻUnuakiʻotonga Tukuʻaho Tupou VI) είναι ο Βασιλιάς της Τόνγκα από το 2012. Έγινε Βασιλιάς μετά το θάνατο του αδερφού του, Τουπόου Ε΄. Από τις 3 Ιανουαρίου 2000 ως τις 11 Φεβρουαρίου 2006 υπηρέτησε και ως πρωθυπουργός.
Βιογραφία
Είναι ο 3ος γιος και το νεότερο παιδί του Βασιλιά Ταουφαχάου Τουπόου Δ΄ και αρχικά έκανε σπουδές στο Λέιζ Σκουλ του Κέμπριτζ (1973-77). Στη συνέχεια φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Αγγλίας όπου σπούδασε Αναπτυξιακές Μελέτες (1977-80).Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα αρχικά στο Ναυτικό της Τόνγκα, το 1982 και έγινε ανώτερος αξιωματικός το 1987. Αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολέγιο Ναυτικού Πολέμου το 1988. Ήταν διοικητής του περιπολικού σκάφους "Πανγκάι" στον Ειρηνικό, από το 1990 ως το 1995 και διηύθυνε τις ειρηνευτικές επιχειρήσεις στο Μπουγκαινβίλ. Απέκτησε τίτλο Μάστερ στις Αμυντικές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας το 1997 και Μάστερ στις Διεθνείς Σχέσεις από το Πανεπιστήμιο Μποντ το 1999.
Το 1998 η στρατιωτική του καριέρα έλαβε τέλος, καθώς έγινε μέλος της κυβέρνησης, πρώτα ως υπουργός Άμυνας και την ίδια στιγμή ως υπουργός Εξωτερικών, από τον Οκτώβριο του 1998 ως τον Αύγουστο του 2004. Ανέλαβε τα πόστα αυτά από τον αδερφό του, ο οποίος αργότερα έγινε Βασιλιάς με το όνομα Τουπόου Ε΄. Διορίστηκε πρωθυπουργός στις 3 Ιανουαρίου 2000 και πιθανότατα έπειτα από τις ταραχές στη χώρα του παραιτήθηκε ξαφνικά στις 11 Φεβρουαρίου 2006. Το 2008 διορίστηκε ως ο πρώτος ύπατος αρμοστής της χώρας του στην Αυστραλία και παρέμεινε στη θέση αυτή ως την έναρξη της βασιλείας του, το 2012.
Όταν πέθανε ο αδερφός του, Βασιλιάς Γεώργιος Τουπόου Ε΄ στις 18 Μαρτίου 2012, ο Αχοέιτου τον διαδέχθηκε στο θρόνο με το μοναρχικό όνομα Τουπόου ΣΤ΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Μονάρχες της Τόνγκα Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τόνγκα
Γενικές εκλογές στη Σιέρα Λεόνε (2012)
Προεδρικές και βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σιέρα Λεόνε στις 17 Νοεμβρίου 2012. Ο Έρνεστ Μπάι Κορόμα επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 58,7% των ψήφων έναντι 37,4% για τον Τζούλιους Μαάντα Μπίο. Το Παλλαϊκό Κογκρέσο (APC) κέρδισε 67 επί συνόλου 112 εδρών στο Κοινοβούλιο. Στις 23 Νοεμβρίου ο Κορόμα ορκίστηκε ξανά πρόεδρος.
Επαναληπτικές εκλογές
Στις επαναληπτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 9 Φεβρουαρίου 2013 στις εκλογικές περιφέρειες 5, 12 και 92 (Δυτική Περιοχή Αγροτική Περιφέρεια) εξαιτίας του θανάτου ενός υποψηφίου του PMDC]], το αποτέλεσμα ήταν να κερδίσει ο υποψήφιος του APC με ποσοστό 61% των ψήφων.
Παραπομπές
2012
485 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εκλογές στην Τόνγκα
Οι Νήσοι Τόνγκα είναι συνταγματική μοναρχία, με τον Βασιλιά να είναι αρχηγός κράτους και επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Βασιλιά και προέρχεται από το κόμμα που συγκέντρωσε τις περισσότερες ψήφους στις βουλευτικές εκλογές. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από το Υπουργικό Συμβούλιο, η νομοθετική από τον Βασιλιά στο Κοινοβούλιο και η δικαστική εξουσία από το Ανώτατο Δικαστήριο.
Το εκλογικό σύστημα άλλαξε τον Απρίλιο του 2010, με τους 17 από τους συνολικά 26 αντιπροσώπους (βουλευτές) να εκλέγονται με άμεση εκλογή.
Τον Ιούλιο του 2008, 3 ημέρες πριν τη στέψη του, ο βασιλιάς Τζορτζ Τουπόου Ε΄ ανακοίνωσε ότι θα εκχωρήσει τις περισσότερες εξουσίες του και θα τον συμβουλεύει πλέον ο πρωθυπουργός για τα περισσότερα ζητήματα.
Η Νομοθετική Συνέλευση (Fale Alea) αποτελείται από αντιπροσώπους των ευγενών, από εκπροσώπους του λαού και από μέλη του υπουργικού συμβουλίου. Η σύνθεση αυτή θεσμοθετήθηκε με το Άρθρο 59 του Συντάγματος, το οποίο αναθεωρήθηκε με την Πράξη του 2010. To Άρθρο 51 της ίδιας Πράξης επιτρέπει στον Πρωθυπουργό να προτείνει για διορισμό και στον Βασιλιά να διορίζει μέχρι και 4 επιπλέον εξωκοινοβουλευτικά μέλη στο υπουργικό συμβούλιο.
Η σημερινή σύνθεση της Βουλής είναι: