cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κριστιάν Ριγκανό
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Γ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Κρεμονέζε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερνάνα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Σιένα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβάντε ΟΝ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚΡ Μεσσίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έμπολι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Γενικές εκλογές στις Μπαχάμες (2017)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις Μπαχάμες στις 10 Μαΐου 2017. Τα εκλεγμένα μέλη της Συνέλευσης εξέλεξαν στη συνέχεια τον Πρωθυπουργό.
Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για το αντιπολιτευόμενο Ελεύθερο Εθνικό Κίνημα με ηγέτη τον Χιούμπερτ Μίνις, η οποία κατήγαγε αποφασιστική νίκη επί του Προοδευτικού Κόμματος των Φιλελευθέρων υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Πέρι Κρίστι.
Πλαίσιο
Το Ελεύθερο Εθνικό Κίνημα (FNM) κέρδισε το Προοδευτικό Κόμμα των Φιλελευθέρων (PLP) στις γενικές εκλογές του 2007 εν μέσω σκανδάλου για την κατοίκηση του μοντέλου και ριάλιτι σταρ Άννας Νικόλ Σμιθ και ισχυρισμών ότι ο υπουργός Μετανάστευσης του PLP είχε κινήσει γρήγορα την εφαρμογή στην αίτησή της να ζήσει στα νησιά.
Η σύνθεση του σώματος της Συνέλευσης άλλαξε κατά την περίοδο 2012-2017. Ο πρώην πρωθυπουργός Χιούμπερτ Ίνγκραμ παραιτήθηκε από την ηγεσία του FNM έπειτα από την ήττα του κόμματός του στις εκλογές του 2012 οι δημοσκοπήσεις και επίσης παραιτήθηκε από τη βουλευτική του έδρα, προκαλώντας μία επαναληπτική εκλογή στην εκλογική περιφέρεια Βόρεια Άμπακο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το PLP να κερδίσει την έδρα και να αυξήσει το σύνολο των εδρών του στις 30. Στη συνέχεια, η PLP έχασε τρεις έδρες και έμεινε στις 27 έδρες, λόγω προσχωρήσεων βουλευτών του σε άλλα κόμματα.
Εκλογικό σύστημα
Τα μέλη του σώματος της Συνέλευσης εκλέγονται σε ενιαία εκλογική περιφέρεια, χρησιμοποιώντας το πλειοψηφικό σύστημα. Στις γενικές εκλογές του 2017, διεκδικήθηκαν 39 έδρες στην Βουλή των αντιπροσώπων, μία περισσότερη έδρα σε σύγκριση με τις 38 κατά την προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο, που άρχισε μετά τις εκλογές του 2012. Το κόμμα της πλειοψηφίας, στη συνέχεια, επέλεξε τον πρωθυπουργό ο οποίος διορίζεται από τον Γενικό Κυβερνήτη.
Παραπομπές
2017 Μπαχαμες
Εμερί ντ' Αμπουάζ
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1434 στη Λουάρ-ε-Σερ της κεντρικής Γαλλίας και ήταν το τρίτο τέκνο του τοπικού άρχοντα και κρατικού αξιωματούχου Πιερ ντ' Αμπουάζ. Αδελφός του ήταν ο καρδινάλιος της Ρουέν, Ζορζ ντ' Αμπουάζ.
Κατετάγη στους Ιωαννίτες Ιππότες και αργότερα ανέλαβε τη θέση του ταμία του τάγματος, ενώ διορίστηκε από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΒ΄ ως πριόρης της Γαλλίας. Παράλληλα ανέλαβε διάφορες διοικητικές θέσεις στα παραρτήματα του τάγματος εντός της Γαλλίας και προχώρησε στην κατασκευή του επιβλητικού μέγαρου του Πριόρη της Γαλλίας στη Ρόδο.
Τον Ιούλιο του 1503, μετά τον θάνατο του Πιερ ντ' Ομπισόν, εξελέγη νέος μάγιστρος του τάγματος και το 1504 εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Ρόδο. Κατά τη διάρκεια της θητείας του αντιμετώπισε με επιτυχία τις πειρατικές επιδρομές και πραγματοποίησε επιτυχημένες θαλάσσιες επιθέσεις εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του σουλτανάτου της Αιγύπτου, ενώ μερίμνησε και για την ενίσχυση της άμυνας της Ρόδου (χαρακτηριστική είναι η πύλη στη βορειοδυτική πλευρά του μεσαιωνικού κάστρου της Ρόδου, η κατασκευή της οποίας ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της θητείας του και είναι σήμερα γνωστή ως Πύλη ντ' Αμπουάζ) και τη βελτίωση των οικονομικών του τάγματος.
Απεβίωσε στις 13 Νοεμβρίου του 1512. Τον διαδέχτηκε ο συγγενής του Γκυ ντε Μπλανσεφόρ, ο οποίος όμως πέθανε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του προς τη Ρόδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μοναχοί Κατηγορία:Ηγούμενοι του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί
Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών Λεωφόρου Αλεξάνδρας
μικρογραφία|Συνέλευση κατειλειμμένων προσφυγικών Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, δημιουργήθηκε από μία ομάδα καταληψιών των προσφυγικών κτηρίων της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, αποτελείται από διάφορες κοινωνικές ομάδες, οικονομικούς μετανάστες, πολιτικούς πρόσφυγες, ανέργους και αστέγους με σκοπό να καλύψουν την ανάγκη τους για στέγη, δημιουργώντας μια γειτονιά στα πλαίσια ενός οργανωμένου κοινωνικού εγχειρήματος αλλά και απώτερο σκοπό να αντιταχθούν στις καπιταλιστικές σχέσεις και να δημιουργήσουν ισότιμες, συντροφικές και αλληλέγγυες σχέσεις που θωρακίζουν και ενισχύουν τον συλλογικό αγώνα για αξιοπρέπεια και ισότητα.
Ιστορία
Τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας χτίστηκαν το 1933 για να στεγάσουν τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Πρόκειται για ένα συγκρότημα 8 πολυκατοικιών και 228 διαμερισμάτων και σχεδιάστηκαν από τους μηχανικούς Κ. Λάσκαρι και Δ. Κυριακό. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι κάτοικοι άρχισαν να εγκαταλείπουν τις προσφυγικές πολυκατοικίες. Το 2000 η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου αποκτά 137 διαμερίσματα και αποφασίζει την κατεδάφιση των 6 διαμερισμάτων. Οι κάτοικοι των προσφυγικών αντιδρούν και κατόπιν προσφυγών των κατοίκων των Αμπελοκήπων και της Αρχιτεκτονικής Σχολής, η κατεδάφιση ακυρώνεται από στο ΣτΕ. Το Υπουργείο Πολιτισμού χαρακτηρίζει τις 2 πολυκατοικίες διατηρητέες και το 2009 αποφασίζεται  από το  Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ο χαρακτηρισμός ολόκληρου του συγκροτήματος ως «μνημείο», καθώς «τα κτίρια έχουν ιδιαίτερη κοινωνική και ιστορική σημασία». Το 2014, τα 137 διαμερίσματα παραχωρούνται στο Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ). Ο Δήμος Αθηναίων με ομόφωνη απόφαση στις 26-03-2014 διαφωνεί και καταδικάζει την συγκεκριμένη εκποίηση  και σήμερα η Ανάπλαση Αθήνας ΑΕ, έχει αναλάβει την επισκευή και συντήρηση τους με σκοπό να  διατεθούν για κοινωνική κατοικία, για τους συνοδούς των ασθενών του Αγίου Σάββα και για χώρους μουσείου της Μικρασιατικής μνήμης.
Από το 2003 σε ένα τμήμα των προσφυγικών έχει γίνει κατάληψη στέγης και από το 2009 λαμβάνει τη μορφή πιο οργανωμένης στεγαστικής κατάληψης, δημιουργώντας μια συνθήκη πλησιέστερη σε αυτή της αυτό-οργανωμένη συλλογικής κατοίκησης και ενεργητικής γειτονιάς.
Λειτουργία
Οι κάτοικοι της κατάληψης των κτιρίων προχώρησαν στην δημιουργία της Συνέλευσης Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ). Λειτουργούν με βάση τις αρχές της αυτο-οργάνωσης, συλλογικότητας, αλληλεγγύης και ισότητας. Οι αποφάσεις λαμβάνονται οριζόντια από την εβδομαδιαία συνέλευση, στο χώρο λειτουργούν συλλογική κουζίνα και παιδικό στέκι, πραγματοποιούν δράσεις συλλογικής καθαριότητας, οργανώνουν μαθήματα αυτο-μόρφωσης, συμμετέχουν σε κοινωνικά εγχειρήματα σίτισης και ένδυσης.
Με αφορμή την παραχώρηση των 137 διαμερισμάτων στο Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ),το 2014, η Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών, απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα για την δημιουργία μίας διευρυμένης συνέλευσης με την συμμετοχή τόσο των κατοίκων της περιοχής όσο και αλληλέγγυων, ατόμων. Έτσι δημιουργήθηκε η Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα της Κοινότητας & Αλληλέγγυων των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας (ΑΣΑΚΑ).
Η Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα της Κοινότητας & Αλληλέγγυων των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας (ΑΣΑΚΑ)
Η ΑΣΑΚΑ σε συνεργασία με αλληλέγγυους,συμμετέχει σε όλες τις δράσεις της κοινότητας ενάντια στα σχέδια εκποίησης των κτιρίων των προσφυγικών, έχει λάβει ενεργό ρόλο στην διαχείριση των προβλημάτων της κοινότητας των προσφυγικών όπως η επισκευή και συντήρηση του εσωτερικού των κτιρίων, η ενίσχυση του παιδικού στεκιού, η παροχή νομικής βοήθειας στους κατοίκους μετανάστες, η δημιουργία αρχείου υλικού αντι-πληροφόρησης, η σύσταση ομάδας υγείας με σκοπό την αντιμετώπιση σωματικών και ψυχικών προβλημάτων καθώς και ενεργή συμμετοχή σε ζητήματα εκμετάλλευσης κατοίκων της κοινότητας από οργανωμένες παρασιτικές ομάδες.
Τον Ιούνιο του 2014, πραγματοποιήθηκε στη γειτονιά, το 2ο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών με την συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών και άλλων ομάδων με διοργάνωση θεατρικών παραστάσεων, προβολή ταινιών, πολιτικών συζητήσεων και άλλων δρώμενων, με σκοπό την πληροφόρηση και την υποστήριξη του εγχειρήματος των προσφυγικών από ευρύτερες κοινωνικές ομάδες.
Χι Ωμέγα
Η Χι Ωμέγα (αγγλ. Chi Omega ή ΧΩ) είναι γυναικεία φοιτητική ένωση και το μεγαλύτερο μέλος του Εθνικού Πανελληνικού Συνεδρίου της Αμερικής. Διατηρεί 173 κολεγιακές ομάδες και 230 ομάδες αποφοίτων. Τα γενικά γραφεία της είναι στο Μέμφις, Τενεσί.
Ιστορία
Η Χι Ωμέγα ιδρύθηκε στις 5 Απριλίου 1895 στο Πανεπιστήμιο του Αρκάνσας. Ιδρυτικά μέλη του ήταν οι δρ. Τσαρλς Ρίτσαρντσον, Ίνα Μέι Μπόουλς, Ζαν Βίνσενχέλλερ, Τζομπέλλ Χολμόμπι και Άλις Σίμοντς. Το 1915 η Χι Ωμέγα ίδρυσε τα γενικά της γραφεία στο Λέξινγκτον του Κεντάκυ, τα οποία μεταφέρθηκαν το 1926 στο Σινσινάτι του Οχάιο, και το 1995 στο Μέμφις. Επίσημα σύμβολα της ένωσης είναι τα χρώματα ερυθρό και χρυσαφί, ο ανθός του λευκού γαρύφαλλου, το μασκότ η κουκουβάγια, και η νεκροκεφαλή επάνω από δύο χιαστί κόκαλα. Επίσημος φιλανθρωπικός χορηγός της ένωσης είναι η Make-A-Wish Foundation από το 2000.
Σκοπός της ένωσης
Το 1895 η ένωση διατύπωσε τους εξής έξι στόχους, οι οποίοι εξέφραζαν το πνεύμα και τις αξίες των μελών της νεοϊδρυθείσης ενώσεως
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανισμοί των ΗΠΑ
Φαίδων Αλκίνοος
Ο Φαίδων Αλκίνοος (γεννήθηκε ως Γεώργιος Βλαχιώτης στο Κιάτο το 1956) είναι Έλληνας ποιητής, συγγραφέας θεατρικών έργων, διηγηματογράφος, στιχουργός. ιδιοκτήτης εκδοτικών οίκων βιβλίων.
Βιογραφικό
Ο Γεώργιος Βλαχιώτης γεννήθηκε το 1956 στο Κιάτο και ήταν γιος του Αλεξάνδρου Βλαχιώτη, ο οποίος λειτουργούσε και το ξενοδοχείο "Κύπρος". Ο πατέρας του καταγόταν από το Κιβέρι του νομού Αργολίδος. Η μητέρα του, η Βαρβάρα, καταγόταν από το χωριό Χαλκί του νομού Κορινθίας. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές, έγινε μόνιμος κάτοικος της Αθήνας. Σπούδασε λογιστικά στη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών. Στη συνέχεια υπηρέτησε την στρατιωτική θητεία και εργάστηκε ως λογιστής. Από μικρός έγραφε ποιήματα και τελικά έγινε συγγραφέας και εκδότης. Ο εκδοτικός του οίκος "Χώρος Ποίησης Σικυώνιος" ιδρύθηκε το 1987 και λειτούργησε μέχρι το 1997.
Ο γιος του Αλέξανδρος έγινε επίσης συγγραφέας.
Ενδεικτική εργογραφία
Συνέγραψε και εξέδωσε τα εξής βιβλία:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Αλβέρτος Β΄ της Γκορίτσια
Ο Αλβέρτος Β΄, γερμ. Albrecht II (απεβ. π. 1325) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κύριος της κοιλάδας του Πούστερ. Ανέλαβε επίτροπος κατά την ανιλικιότητα του ανιψιού του Ερρίκου Δ΄ κόμη της Γκορίτσια.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλβέρτου Α΄ κόμη της Γκορίτσια και της Ευφημίας των Πιάστ, κόρης του Κορράδου Α΄ δούκα του Γκουόγκοφ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Ερρίκου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Γκορίτσια
Ακίκο Ντομότο
Η Ακίκο Ντομότο (ιαπωνικά: 堂本 暁子, Dōmoto Akiko) είναι Ιαπωνέζα πολιτικός, γεννημένη στις 31 Ιουλίου 1932, η οποία, μεταξύ άλλων, διετέλεσε Κυβερνήτης της Νομαρχίας της Τσίμπα από το 2001 έως το 2009, ενώ, παράλληλα, αποτέλεσε την πρώτη εκλεγείσα γυναίκα κυβερνήτη της συγκεκριμένης νομαρχίας, καθώς και την τρίτη, συνολικά, γυναίκα κυβερνήτη στην Ιαπωνία.
Νεανικά χρόνια και σπουδές
Η Ακίκο Ντομότο φοίτησε, έως το 1959, στο Tokyo Woman's Christian University, προτού, στη συνέχεια, εργαστεί για λογαριασμό του τηλεοπτικού σταθμού Tokyo Broadcasting System. Το 1980, σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ Baby Hotel, το οποίο και βραβεύτηκε από την Japan Newspaper Publishers and Editors Association.
Βουλευτής και πρόεδρος του Νέου Κόμματος Σακιγκάκε
Κατά τη διάρκεια των 15ων εκλογών της Βουλής των Αντιπροσώπων της Ιαπωνίας, η Ντομότο εξελέγη ως βουλευτής για λογαριασμό του Ιαπωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, χάρη στη θεσμοθετημένη αρχή της αναλογικής. Κατά τη διαδικασία ανανέωσης του ημίσεος των μελών της Βουλής των Συμβούλων στις 23 Ιουλίου 1995, βρισκόταν μεταξύ των προτεινόμενων υποψηφίων του Νέου Κόμματος Σακιγκάκε, στο οποίο και είχε ενταχθεί το 1994, εντός της αναλογικής εκλογικής λίστας του. Η ίδια, τελικώς, εξελέγη, ενώ, στη συνέχεια, ανέλαβε την ηγεσία της κοινοβουλευτικής ομάδας του Νέου Κόμματος Σακιγκάκε στην άνω βουλή. Κατά τη διάρκεια της θητείας της, αγωνίστηκε υπέρ της ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών, καθώς και κατά της παιδικής πορνείας και της ενδοοικογενειακής βίας , μεταξύ άλλων καταγγέλλοντας, το 1999, τον σεξισμό της Κυβερνήσεως της Ιαπωνίας, η οποία, εντός συντόμου χρονικού διαστήματος, είχε νομιμοποιήσει την χρήση χαπιών Βιάγκρα, ωστόσο, εξακολουθούσε να απαγορεύει την χρήση αντισυλληπτικών χαπιών. Επίσης, αντιτάχθηκε στην χρήση περιορισμών και πιέσεων ως θεραπευτικό μέσο. Ακόμη, αγωνίστηκε προκειμένου να νομιμοποιηθούν οι εκτρώσεις στην Ιαπωνία.
Έπειτα από την αποτυχία του κόμματός της στις ιαπωνικές βουλευτικές εκλογές του 1996, ο πρόεδρός του, Σόιτσι Ίντε, παραιτήθηκε, ενώ η Ακίκο Ντομότο τον διαδέχθηκε, διατηρώντας το συγκεκριμένο αξίωμα έως το 2001, ημερομηνία κατά την οποία παραιτήθηκε των κοινοβουλευτικών της δραστηριοτήτων, καθώς και της προεδρίας του κόμματος, προκειμένου να θέσει υποψηφιότητα για την ανάληψη της διακυβέρνησης της Νομαρχίας της Τσίμπα ως ανεξάρτητη υποψήφια, παρά το γεγονός πως έχαιρε της υποστήριξης του Νέου Κόμματος Σακιγκάκε.
Κυβερνήτης της Τσίμπα
αριστερά|μικρογραφία|Η Ακίκο Ντομότο, το 2008. Ανέλαβε το συγκεκριμένο αξίωμα, καθιστάμενη, ως αποτέλεσμα, η πρώτη γυναίκα κυβερνήτης της συγκεκριμένης νομαρχίας, καθώς και η πρώτη ως ανεξάρτητη υποψήφια. Ιδιαιτέρως ευαισθητοποιημένη απέναντι στα περιβαλλοντικής φύσεως ζητήματα, , πήρε θέση κατά την εκλογή της ακυρώνοντας σχέδιο το οποίο στόχευε στην αντικατάσταση των υγροβιότοπων του Σανμπάνζε με ένα κέντρο επεξεργασίας λυμάτων, ως συνέπεια, συμβάλλοντας στη διατήρηση ενός εκ των τελευταίων καταφυγίων μεταναστευτικών πτηνών στην περιοχή του Κόλπου του Τόκιο , , τηρώντας, ως εκ τούτου, μία εκ των προεκλογικών δεσμεύσεών της ,. Ο προϋπολογισμός ο οποίος είχε παραχωρηθεί για το συγκεκριμένο σχέδιο, στη συνέχεια, αναδιανεμήθηκε σε σχέδια η ιδέα των οποίων προήλθε από τους πολίτες της Νομαρχίας της Τσίμπα, καθώς η ενεργός συμμετοχή των πολιτών είχε ιδιαίτερη σημασία για την Ντομότο. Οι ακτιβιστές της εποχής χαιρέτησαν την συγκεκριμένη κίνηση της κυβερνήτη. Παράλληλα, το 2002, για λόγους διαφάνειας απέναντι στους ψηφοφόρους της, ξεκίνησε την κοινοποίηση των εσόδων της ως κυβερνήτης, παρά το γεγονός πως ουδεμία υποχρέωση είχε να προβεί σε παρόμοια κίνηση.
Παρά το γεγονός πως, αρχικώς, εξέτασε το ενδεχόμενο υποψηφιότητάς για τρίτη θητεία ως Κυβερνήτης της Τσίμπα, ωστόσο, τελικώς, αποφάσισε να μην θέσει υποψηφιότητα για το συγκεκριμένο αξίωμα, αποχωρώντας από την ενεργό πολιτική δράση σε ηλικία 77 ετών, έπειτα από διάστημα παρουσίας διάρκειας 8 ετών στη διακυβέρνηση της Τσίμπα. Κατά τη διάρκεια των εκλογών που ακολούθησαν, η ίδια υποστήριξε τον Γιοσίντα Χίρα, ωστόσο ο τελευταίος ηττήθηκε απέναντι στον Κενσάκου Μορίτα, ο οποίος και την διαδέχθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβερνήτες της Νομαρχίας της Τσίμπα Κατηγορία:Ιαπωνίδες πολιτικοί Κατηγορία:Ιάπωνες φεμινιστές
Τζένι Πάτεβα
Η Τζένι Πάτεβα (Jeni Bojilova-Pateva, Zheni Bozhilova-Pateva, βουλγάρικα: Жени Божилова-Патева; 1 Δεκεμβρίου 1878 - 17 Ιουνίου 1955) ήταν Βουλγάρα δασκάλα, συγγραφέας, ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών και σουφραζέτα, η οποία συμμετείχε στο ειρηνιστικό κίνημα. Αφού αποφοίτησε με τα διαπιστευτήρια διδασκαλίας το 1893, ξεκίνησε να εξασκεί το επάγγελμά της αλλά της απαγορεύτηκε η διδασκαλία όταν ψηφίστηκε νόμος το 1898 που περιόριζε τα δικαιώματα των παντρεμένων γυναικών. Στράφηκε προς τον ακτιβισμό και τη δημοσιογραφία, συμμετέχοντας στο διεθνές γυναικείο κίνημα εκείνης της χρονιάς. Εξαιρετικά διακεκριμένη φεμινίστρια, ήταν μία από τις ιδρύτριες της Βουλγαρικής Ένωσης Γυναικών το 1901. Το 1905 στο Μπουργκάς ίδρυσε την φεμινιστική ομάδα Αυτογνωσία και διετέλεσε πρόεδρός της για 25 χρόνια. Ως εκδότρια της Φωνής της Γυναίκας, δημοσίευε άρθρα σχετικά με τις εξελίξεις στο γυναικείο κίνημα στη Βουλγαρία και στο εξωτερικό καθώς και για θέματα που αφορούσαν τις γυναίκες. Κατά την διάρκεια της καριέρας της, δημοσίευσε πάνω από 500 άρθρα και βιβλία.
Πιστή στο δικαίωμα ψήφου των γυναικών, η Πάτεβα συμμετείχε σε πολυάριθμα διεθνή συνέδρια ως ομιλήτρια. Το βιβλίο της Να Βοηθήσουμε τις Γυναίκες (βουλγαρικά: В помощ на жената), που γράφτηκε το 1908, έγινε θεμελιώδες για την ιδεολογία της Βουλγαρικής Ένωσης Γυναικών, καθορίζοντας τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για τις πολιτικές που αφορούν τις γυναίκες και τα παιδιά. Όταν το 1915 ιδρύθηκε η Διεθνής Ένωση Γυναικών για την Ειρήνη και την Ελευθερία, έγινε εξέχον μέλος του ειρηνιστικού κινήματος. Το 1944, όταν εγκαθιδρύθηκε ο σοσιαλισμός στη Βουλγαρία, οι γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου αλλά ο Σύνδεσμος ήταν μεταξύ των πολλών οργανώσεων που καταργήθηκαν. Όταν η Πάτεβα ζήτησε άδεια για να ανοίξει μια πολιτιστική και εκπαιδευτική εταιρεία το 1945, χαρακτηρίστηκε εχθρός του λαού. Δυο χρόνια αργότερα, οι διαμαρτυρίες της για την θανατική ποινή και την καταδίκη του Νίκολα Πέτκοφ είχαν ως αποτέλεσμα να κρατικοποιηθεί το σπίτι της και το εργοστάσιο του γιου της, αφήνοντάς τους άφραγκους.
Their Satanic Majesties Request
"Their Satanic Majesties Request" είναι το έκτο βρετανικό και όγδοο αμερικανικό άλμπουμ των Rolling Stones. Κυκλοφόρησε στις 8 Δεκεμβρίου 1967 από την "Decca Records" στην Αγγλία και την επόμενη ημέρα από την "London Records" στις Η.Π.Α.. Ο τίτλος του άλμπουμ είναι ένα λογοπαίγνιο του "Her Britannic Majesty requests and requires ...", κειμένου που αναγραφόταν στα βρετανικά διαβατήρια της εποχής. Επίσης ήταν το πρώτο άλμπουμ των Rolling Stones στο οποίο η λίστα των τραγουδιών ήταν ίδια στη βρετανική και αμερικανική έκδοση.
3 (τηλεπικοινωνίες)
Το Hutchison 3G (ακρωνύμιο H3G), γνωστό απλά ως 3 (Three), είναι μια παγκόσμια επωνυμία κινητής τηλεφωνίας του κινεζικού ομίλου CK Hutchison Holdings (CKHH), που λειτουργεί δίκτυα βασισμένα στην τεχνολογία UMTS στην Αυστρία, τη Δανία, το Χονγκ Κονγκ και το Μακάο της Ινδονησία. Ιρλανδία, Ιταλία, Σουηδία, Ηνωμένο Βασίλειο.
Their Satanic Majesties Request
Το άλμπουμ έλαβε αντικρουόμενες κριτικές ενώ και τα μέλη του γκρουπ θεώρησαν ότι είχε τρωτά στοιχεία. Παραμένει όμως ένα μοναδικό άλμπουμ, όντας ο μοναδικός ψυχεδελικός τους δίσκος. Στον δίσκο αυτό, οι Stones πειραματίστηκαν με νέα όργανα, όπως το Mellotron και με μικρές ηχητικές παρεμβολές που επιμελήθηκαν ο Τζον Πωλ Τζόουνς και ο Πωλ ΜακΚάρτνεϋ.
Είναι το μοναδικό άλμπουμ στο οποίο την παραγωγή έχουν κάνει οι ίδιοι οι Rolling Stones.
3 (τηλεπικοινωνίες)
Η CK Hutchison Holdings έχει πλειοψηφικό μερίδιο και στα 3 δίκτυα εκτός από 3 Hong Kong και Tri Indonesia. Αυτά τα δίκτυα ανήκουν κατά πλειοψηφία στην Hutchison Telecommunications International (HTIL), στην οποία η CK Hutchison Holdings έχει ποσοστό 50,003%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεπικοινωνιακές επιχειρήσεις
Their Satanic Majesties Request
Σύμφωνα με τους μουσικοκριτικούς, το εξώφυλλο του παραπέμπει στο "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" των Beatles.
Λίστα τραγουδιών
Όλα τα τραγούδια είναι των Μικ Τζάγκερ και Κιθ Ρίτσαρντς, εκτός από το "In Another Land" του Μπιλ Γουάιμαν.
Μέλη συγκροτήματος
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το άλμπουμ είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rolling Stones
Σόφι Βίλμες
Η Σόφι Βίλμες (Sophie Wilmès, γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1975 ) είναι πολιτικός και υπηρέτησε πρωθυπουργός της χώρας από τις 27 Οκτωβρίου 2019 ως την 1η Οκτωβρίου 2020, η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στην ιστορία του Βελγίου.
Πρώιμη ζωή
Γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1975 στην πόλη των Βρυξελλών και σπούδασε οικονομικά, ενώ έχει εργαστεί σε μεγάλο δικηγορικό γραφείο ως οικονομική σύμβουλος. Ενώ έχει επίσης σπουδάσει και εφαρμοσμένη επικοινωνία. Ο πατέρας ήταν καθηγητής στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λέουβεν, ενώ μετέπειτα ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της κεντρικής τράπεζας της χώρας. Η μητέρα της είναι εβραϊκής καταγωγής και δασκάλα στο επάγγελμα.
Επαγγελματική πορεία
Η Βίλμες ξεκίνησε, ως γραμματέας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στον τομέα του ελέγχου του προϋπολογισμού. Στην συνέχεια προσχώρησε σε ένα δικηγορικό γραφείο, για το εμπορικό δίκαιο ως οικονομική σύμβουλος. Έφυγε από αυτή την δουλειά για να επικεντρωθεί στην πολιτική της καριέρα.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένη με τον ποδοσφαιριστή Κρις Στόουν και έχει τέσσερα παιδιά.
Πολιτική
Η Βίλμες ξεκίνησε ως δημοτική σύμβουλος στις Βρυξέλλες, ενώ τα πρώτα της βήματα με την πολιτική ξεκίνησαν το 2000 με το Εργατικό Κόμμα, το οποίο μετονομάστηκε σε Μεταρρυθμιστικό Κίνημα. Εκλέχθηκε στην ομοσπονδιακή βουλή το 2014, ενώ ανέλαβε και στις δύο κυβερνήσεις του Σαρλ Μισέλ το υπουργείο Οικονομικών μέχρι τον διορισμό της στην πρωθυπουργία.
Πρωθυπουργός
Στις 27 Οκτωβρίου 2019 διαδέχθηκε στον πρωθυπουργικό θώκο τον Σαρλ Μισέλ, επειδή ο ίδιος παραιτήθηκε λόγω ανάληψης καθηκόντων του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στην ιστορία του Βελγίου.
Η πρώτη κυβέρνηση της ήταν υπηρεσιακή καθώς τα πολιτικά κόμματα βρίσκονταν σε διαβουλεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. Με βάση τα αποτελέσματα των εκλογών του Μαΐου 2019, καθώς το Βέλγιο δεν διέθετε κανονική κυβέρνηση από τον Δεκέμβριο του 2018. Η θητεία της πρώτης της κυβέρνησης έληξε στις 17 Μαρτίου 2020. Στη συνέχεια δημιουργήθηκε η δεύτερη κυβέρνηση της με φόντο την Πανδημία κορονοϊού 2019–20 ώστε να αντιμετωπιστεί γρηγορότερα αυτή η κρίση.
Στις 16 Μαρτίου 2020 παρουσιάστηκε για δεύτερη φορά στον βασιλιά Φίλιππο για να διοριστεί και επίσημα στην πρωθυπουργία, καθώς στις 15 Μαρτίου 2020 ο κυβερνητικός τρικομματικός συνασπισμός μειοψηφίας έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από το κοινοβούλιο με 94 ψήφους επί συνόλου 150 βουλευτών καθώς έλαβε τη στήριξη από τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Πράσινο Κόμμα, το Οικολογικό Κόμμα, το Ανθρωπιστικό Δημοκρατικό Κόμμα και το Φιλελεύθερο Κόμμα.
Στις 17 Μαρτίου 2020 σχηματίστηκε η δεύτερη κυβέρνηση της η οποία είναι μειοψηφίας μόλις τριών κομμάτων καθώς τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης στηρίζουν την κυβέρνηση δεν αποτελούν μέλη της. Αυτό έγινε ώστε να αντιμετωπιστεί η πανδημία καθώς πλέον αυτή η κυβέρνηση απέκτησε πλήρη νομοθετική εξουσία, σε σχέση με την πρώτη κυβέρνηση, η οποία ήταν υπηρεσιακή.
Στις αρχές Οκτωβρίου 2020 την διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Αλεξάντερ Ντε Κρο και η ίδια έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.
Λετίτια Τζέιμς
Η Λετίτια Ανν "Τις" Τζέιμς (αγγλικά: Letitia Ann "Tish" James, 18 Οκτωβρίου 1958), είναι Αμερικανίδα δικηγόρος, πολιτικός και ακτιβίστρια, που υπηρετεί ως 67η Γενική Εισαγγελέας της Νέας Υόρκης από τον Ιανουάριο του 2019. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Είναι η πρώτη αφροαμερικανίδα και η πρώτη γυναίκα στην πολιτεία που αναλαμβάνει αυτό το αξίωμα.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 4η Δημόσια Συνήγορος της Πόλης της Νέας Υόρκης, από τον Ιανουάριο του 2014 έως τον Δεκέμβριο του 2018. Επιπλέον, έχει υπηρετήσε και ως Μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της Νέας Υόρκης από την 35η περιφέρεια, από τον Ιανουάριο του 2004 έως τον Δεκέμβριο του 2013.
Εξελέγη πολιτειακή Γενική Εισαγγελέας, στις εκλογές του 2018, με ποσοστό 62,4% έναντι 35,2% του Ρεπουμπλικανού ανθυποψήφιού της.
Βιογραφία
Η Λετίτια Τζέιμς, γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1958 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, όπου και μεγάλωσε. Αποφοίτησε από το Λύκειο "Fort Hamilton High School" στο Μπρούκλιν το 1976. Κατόπιν σπούδασε κοινωνικές επιστήμες και κοινωνική εργασία στο Πανεπιστήμιο της Πόλης της Νέας Υόρκης, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1981. Στη συνέχεια, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Χάουαρντ στην Ουάσινγκτον, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 1988. Το 1989, αφού ολοκλήρωσε την πρακτική της ως ασκούμενη δικηγόρος, έγινε μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου της Νέας Υόρκης. Αργότερα, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Δημόσια Διοίκηση στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (MPA) το 2003.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτειακοί Γενικοί Εισαγγελείς (ΗΠΑ) Κατηγορία:Γενικοί Εισαγγελείς της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Νέα Υόρκη Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανοί εισαγγελείς Κατηγορία:Αφροαμερικανοί Κατηγορία:Αφροαμερικανοί ακτιβιστές __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Βένταντ Ιμπίσεβιτς
O Βένταντ Ιμπίσεβιτς (Vedad Ibišević, 6 Αυγούστου 1984) είναι Βόσνιος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός στη Χέρτα Βερολίνου. Μέχρι το 2017 ήταν διεθνής με την Εθνική Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Σε συλλόγους
Η καριέρα του ξεκίνησε το 2004 από την Παρί Σεν Ζερμέν και δύο χρόνια αργότερα μετέβη στη Γερμανία. Αγωνίστηκε σε ομάδες όπως η Αλεμάνια Άαχεν, η Χόφενχαϊμ και η Στουτγκάρδη.
Από τον Αύγουστο του 2015 παίζει στη Χέρτα Βερολίνου και από το 2016 είναι αρχηγός της ομάδας.
Στην εθνική ομάδα
Στην Εθνική Βοσνίας και Ερζεγοβίνης ξεκίνησε να παίζει το 2007. Ήταν στο ρόστερ τη ομάδας στο Μουντιάλ του 2014. Ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την εθνική ομάδα το 2017.
Προσωπική ζωή
Σε μικρή ηλικία έφυγε από τη χώρα του εξαιτίας του πολέμου και εγκαταστάθηκε στην Ελβετία και αργότερα στις ΗΠΑ. Ο Ιμπίσεβιτς είναι Μουσουλμάνος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βόσνιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέρτα Βερολίνου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλεμάνια Άαχεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χόφενχαϊμ 1899 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιζόν ΦΚΟ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κ21 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μουσουλμάνοι Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία
Ο Νόμος των Γκάνγκστερς
Ο Νόμος των Γκάνγκστερς (Πρωτότυπος τίτλος: Force of Evil) είναι ένα φιλμ νουάρ αμερικανικής παραγωγής 1948 σε σκηνοθεσία Άμπραχαμ Πολόνσκι και σενάριο των Πολόνσκι και Άϊρα Γόλφερτ (βασισμένο στο μυθιστόρημά του «Οι άνθρωποι του Τάκερ»). Πρωταγωνιστούν οι Τζον Γκάρφιλντ, Μπεατρίς Πίρσον και Ρόι Ρόμπερτς.
Το 1994, επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου ως «πολιτισμικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική».
Υπόθεση
Ο δικηγόρος Τζο Μορς φροντίζει για τα νόμιμα συμφέροντα του Μπεν Τάκερ, ενός αδίστακτου επιχειρηματία με ένα σκοτεινό παρελθόν, και τον βοηθά να αποκτήσει τον έλεγχο των παράνομων γραφείων στοιχημάτων. Ο Τάκερ σε αντάλλαγμα για αυτό θα βοηθήσει τον Μορς να σώσει από την πτώχευση τον μεγαλύτερο αδελφό του Λέον, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης ενός μικρού παράνομου βιβλιοπωλείου, στις θυσίες του οποίου οφείλει τη σημερινή του θέση ο Τζο.
δεξιά|μικρογραφία|Ο [[Τζον Γκάρφιλντ και η Μαρί Ουίντσορ σε φωτογραφία για την προώθηση της ταινίας]]
Υποδοχή
Η ταινία στην ιστοσελίδα κριτικών Rotten Tomatoes έχει βαθμολογία έγκρισης σε ποσοστό 100%, με βάση 14 κριτικές και μέση βαθμολογία 4/ 5.
Με αφορμή αυτήν την ταινία, ο Πολόνσκι αποκλείστηκε από τα κινηματογραφικά δρώμενα από την επιτροπή Μακάρθι για 21 ολόκληρα χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1948 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άμπραχαμ Πολόνσκι Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές γκανγκστερικές ταινίες
Ηλιακή έκλειψη της 29ης Μαρτίου 2006
Η ολική έκλειψη ηλίου συνέβη στις 29 Μαρτίου 2006. Μια ηλιακή έκλειψη συμβαίνει όταν η Σελήνη περνάει ανάμεσα από την Γη και τον Ήλιο, οπότε αποκρύπτει εντελώς ή εν μέρει τον ηλιακό δίσκο για έναν παρατηρητή στη Γη. Μια ολική έκλειψη ηλίου συμβαίνει όταν η φαινομενική διάμετρος της Σελήνης είναι μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου, με αποτέλεσμα να καλύπτεται εξ ολοκλήρου ο ηλιακός δίσκος και να βυθίζονται κάποιες περιοχές στο σκοτάδι για μερικά λεπτά. Η ολικότητα συμβαίνει σε ένα στενή λωρίδα κατά μήκος της γήινης επιφάνειας, ενώ σε μια γύρω περιοχή με χιλιάδες χιλιόμετρα πλάτος, η έκλειψη είναι ορατή ως μερική.
Σε ποιες περιοχές ήταν ορατή η έκλειψη
αριστερά|μικρογραφία| Το "μονοπάτι" της έκλειψης Η έκλειψη ξεκίνησε με την ανατολή του Ηλίου και από τη Βραζιλία, διέσχισε τον Ατλαντικό φτάνοντας στην Αφρική, όπου η ολικότητα ήταν ορατή στη Γκάνα, στο νοτιοανατολικό άκρο της Ακτής Ελεφαντοστού, στο Τόγκο, στο Μπενίν, στη Νιγηρία, στο Νίγηρα, στο Τσαντ, στη Λιβύη και σε μια μικρή έκταση της βορειοδυτικής Αιγύπτου. Στη συνέχεια πέρασε από τη Μεσόγειο Θάλασσα και η ολικότητα ήταν ορατή στην Ελλάδα (μόνο στο Καστελλόριζο) και την Τουρκία, ύστερα κατά μήκος της Μαύρης Θάλασσας, της Γεωργίας, της Ρωσίας και του Καζακστάν, ενώ η τελευταία περιοχή που είδε την ολική έκλειψη ήταν η Δυτική Μογγολία, κατά το ηλιοβασίλεμα. Μια μερική έκλειψη παρατηρήθηκε από στα δύο τρίτα της Αφρικής, στο σύνολο της Ευρώπης και στην Κεντρική Ασία.
Παρατηρήσεις
Οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο συγκεντρώθηκαν σε περιοχές όπου η έκλειψη ήταν ορατή ως ολική. Η Αστρονομική Εταιρεία του Μάντσεστερ, η Μαλαισιανή Διαστημική Εταιρεία, η Αστρονομική Εταιρεία του Ειρηνικού, καθώς και δεκάδες γκρούπ τουριστών βρέθηκαν στον ναό του Απόλλωνα και στο θέατρο της Σίδης στην Τουρκία.
Ο καιρός ήταν αρκετά καλός σε σχεδόν όλες τις περιοχές που σημειώθηκε ολική έκλειψη. Πολλοί παρατηρητές ανέφεραν μια ασυνήθιστα όμορφη έκλειψη, με πολύ ωραίο αστρικό στέμμα. Η μερική φάση της έκλειψης ήταν επίσης ορατή από το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, όπου οι αστροναύτες φωτογράφησαν τη σκιά της Σελήνης στην επιφάνεια της Γης.
Στην Ελλάδα
Πλήθος κόσμου όχι μόνο από την Ελλάδα, αλλά και από ολόκληρο τον κόσμο, επισκέφθηκε το ακριτικό Καστελλόριζο, μιας και αυτή ήταν η μοναδική περιοχή όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης, όπου η έκλειψη ήταν ορατή ως ολική. Ήταν η πρώτη ολική έκλειψη ηλίου που σημειώθηκε σε ελληνικό έδαφος μετά το 1936, ενώ η επόμενη θα συμβεί το 2088. Η διάρκεια της ολικής φάσης στο Καστελλόριζο, ήταν 3 λεπτά. Στην υπόλοιπη Ελλάδα, η έκλειψη ήταν ορατή ως μερική.
Δείτε επίσης
Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα
Παραπομπές
20060329
Βραβείο Φρανσουά Τρυφώ
Το Βραβείο Φρανσουά Τρυφώ (Ιταλικά: Premio François Truffaut) ήταν ιταλικό κινηματογραφικό βραβείο, που δινόταν στη μνήμη του Γάλλου σκηνοθέτη Φρανσουά Τρυφώ, που απονεμήθηκε από το 1988 έως το 2014 στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Τζιφόνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στην Ιταλία
Αχμάτ Καντίροφ
Ο Αχμάτ-Χαντζί Αμπντουλχαμίντοβιτς Καντίροφ (Ахмат-Хаджи Абдулхамидович Кадыров, τσετσενικά: Къадири Ӏабдулхьамидан кӀант Ахьмад-Хьажи, Καντίρι Τζαμπντουλχαμιντάν χαντ Αχμάντ-Χαζί, 23 Αυγούστου 1951, Καραγκαντά, Καζακική ΣΣΔ, ΕΣΣΔ - 9 Μαΐου 2004, Γκρόζνι, Τσετσενία) ήταν ο πρώτος Πρόεδρος της Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, παρασημοφορημένος μετά θάνατον με το παράσημο του «Ήρωα της Ρωσικής Ομοσπονδίας» (2004).
Ο Αχμάτ Καντίροφ είχε χρηματίσει Ανώτατος Μουφτής στην Τσετσενική Δημοκρατία της Ιτσκερίας τη δεκαετία του 1990 και μέχρι το τέλος του πρώτου πολέμου της Τσετσενίας. Από τον δεύτερο πόλεμο της Τσετσενίας και μετά, άλλαξε στρατόπεδο και από αντίπαλος έγινε σύμμαχος της Ρωσίας, επικεφαλής της κυβέρνησης από το 2000 και Πρόεδρος της Δημοκρατίας από τις 5 Οκτωβρίου του 2003 και ως το θάνατό του.
Δολοφονήθηκε από τρομοκρατική επίθεση σαλαφιτών αντιπάλων του, στο στάδιο του Γκρόζνι στη Τσετσενία κατά τη διάρκεια των εορτασμών της Ημέρας της Νίκης εναντίον των γερμανικών στρατευμάτων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1951 στην οικογένεια των Αμπντούλ Χαμίτ Καντίροφ και της Ντίκα Καντίροβα στην Καραγκάντα του σημερινού Καζακστάν, πρώην Καζακική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Η οικογένειά του ήταν μία από τις χιλιάδες οικογένειες Τσετσένων που απελάθηκαν μαζικά στις αρχές του 1944 από την Τσετσενο-Ινγκουσετική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, και μετεγκαταστάθηκαν στις σοβιετικές δημοκρατίες του Καζακστάν και της Κιργιζίας.
Το 1957 με την ανασύσταση της Τσετσενο-Ινγκουσετικής Σοβιετικής Δημοκρατίας επέστρεψαν και εγκαταστάθηκαν στο χωριό Τσενταρόι (σημερινό Αχμάτ-Γιουρτ). Εργάστηκε από το 1969 ως το 1971 σε παρακείμενη κρατική αγροτική επιχείρηση ρυζιού, ενώ από το 1971 ως το 1980 ασχολήθηκε με τον οικοδομικό-κατασκευαστικό τομέα.
ιμάμης
Από το 1980 το επίκεντρο της ζωής του γίνεται η ισλαμική θρησκεία. Πιστός σουνίτης μουσουλμάνος από την παιδική του ηλικία ανήκε στο τάγμα των Σούφι, το πιο διαδεδομένο παρακλάδι του Ισλάμ στη Τσετσενία. Το 1980 εισήλθε στο ιεροσπουδαστήριο «Mir-i Arab» της Μπουχάρα στο Ουζμπεκιστάν⇒, ενώ από το 1982 ως το 1986 φοίτησε στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο της Τασκένδης. Με το πέρας των σπουδών τοποθετήθηκε αναπληρωτής ιμάμης στο Γκουντέρμες της Τσετσενίας όπου και συνετέλεσε στη δημιουργία ισλαμικής θεολογικής σχολής, στο Κουρτσαλόι (Kurchaloy). Το ίδρυμα του οποίου ο Καντίροφ διετέλεσε Πρόεδρος (1989 - 1994) ήταν το πρώτο του είδους του στο βόρειο Καύκασο που παρείχε σπουδές ανωτάτου επιπέδου, ειδικά από το 1991 και μετά, όταν αναβαθμίστηκε σε Ισλαμικό Ινστιτούτο.
Το 1990 ξεκίνησε τη φοίτηση στο Πανεπιστήμιο του Αμμάν στην Ιορδανία, την οποία όμως διέκοψε το 1991, για να γυρίσει πίσω στη πατρίδα του, και να βοηθήσει στην ανεξαρτητοποίησή της
Την 1η Νοεμβρίου του 1991, και ενώ η Σοβιετική Ένωση διαλυόταν, ο Τσετσένος στρατηγός Τζοχάρ Ντουντάγιεφ, ανακήρυξε την δημιουργία της Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ιτσκερίας, ως ανεξάρτητου κράτους. Με την ιδιότητα του μουφτή, ο Καντίροφ, όπως και όλοι οι Ισλαμιστές θεολόγοι συμμετείχε στον αγώνα για την εδραίωση του νέου κράτους αλλά και την κυριαρχία του παραδοσιακού τσετσενικού μουσουλμανισμού (tasawwuf).
Πολιτικο-θρησκευτικός ηγέτης
Το 1994 στις αρχές του πρώτου πολέμου της Τσετσενίας, ο αρχιμουφτής της Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ιτσκερίας, Μουχάμεντ Χουσείν Αλσαμπέκοφ, αρνήθηκε να ευθυγραμμιστεί με την απόφαση του Ντουντάγιεφ, και να κηρύξει  γκαζαβάτ (gazavat) εναντίον των Ρώσων, με αποτέλεσμα να αποπεμφθεί. Τον Μάρτιο του 1995, ο αναπληρωτής μουφτής, Αχμάτ Καντίροφ, ανακηρύσσεται από την ηγεσία της χώρας, ως αρχιμουφτής και τον επόμενο μήνα, τον Απρίλιο κηρύσσει gavazat Η πράξη αυτή ήταν γενικευμένης αποδοχής αφού γύρω από τον αγώνα που ξεκινούσε συντάχτηκαν και οι «συντηρητικοί σαλαφίτες» και οι «προοδευτικοί σουφιστές».
Την περίοδο που ακολούθησε τις συμφωνίες του Χασαβιούρτ (Khasavyurt) της 22ας Αυγούστου του 1996 με τις οποίες τερματίστηκε ο πρώτος πόλεμος της Τσετσενίας, οι σκληροπυρηνικοί ισλαμιστές (ουαχαμπίτες) που είχαν συρρεύσει από την Μέση Ανατολή και τη Σαουδική Αραβία για να βοηθήσουν στον πόλεμο της ανεξαρτησίας εδραιώθηκαν τόσο ώστε έγιναν μια υπολογίσιμη δύναμη. Με αρχηγό τους τον Σαμίλ Μπασάγιεφ κατάφεραν να αποκτήσουν τόση εξουσία, ώστε να επηρεάζουν τον Πρόεδρο της χώρας, διάδοχο του δολοφονημένου Ντουντάγιεφ, Ασλάν Μασκάντοφ. Τον Νοέμβριο του 1997, ο Μασκάντοφ διακήρυξε τη μετατροπή του κράτους σε Ισλαμική δημοκρατία''.
Ο Καντίροφ αντέδρασε σε αυτή την αλλαγή, καλώντας τον Μασκάντοφ να αποκηρύξει τον γουαχαμπισμό και να εκδιώξει από τη χώρα τους πιστούς του. Oi εχθροπραξίες μεταξύ των δυο αντίπαλων παρατάξεων έφτασαν στο αποκορυφωμά τους με τις συγκρούσεις που έλαβαν χώρα στη πόλη Γκουντέρμες της Τσετσενίας τον Ιούλιο του 1998 όταν φανατικοί γουαχαμπίτες προσπάθησαν να βεβηλώσουν τον τάφο ενός σουφιστή Αγίου. Το εξαήμερο των συγκρούσεων που έληξε με την νίκη της πλευράς του Καντίροφ, αλλά και με το θάνατο 150 ανθρώπων, οδήγησε στην ακόμη μεγαλύτερη πόλωση και στην ολοένα αυξανόμενη βιαιότητα των αντιπαραθέσεων.
Μερικούς μήνες μετά στις 26 Οκτωβρίου 1998 πραγματοποιείται η πρώτη απόπειρα κατά της ζωής του. Συγκεκριμένα, έγινε έκρηξη σε κτίριο δίπλα από το κτίριο της Μουφτείας στο Γκρόζνι τη στιγμή που ο Καντίροφ πλησίαζε σε αυτό. Από την έκρηξη τραυματίστηκε ελαφρά ο οδηγός του Καντίροφ, μόνο.
Τον Αύγουστο του 1999 ο Πρόεδρος Μασκάντοφ απέπεμψε τον Καντίροφ από το αξίωμα του Αρχιμουφτή. Η απόφαση αυτή του Μασκάντοφ φαίνεται να ήταν η θρυαλλίδα που άλλαξε τον προσανατολισμό του Καντίροφ - πλέον δεν ήταν οι Ρώσοι ο μεγαλύτερος εχθρός της χώρας του, αλλά οι Ισλαμιστές. Ο Καντίροφ κλιμάκωσε τον αγώνα του εναντίον των ουαχαμπιτών, ανακηρύσσοντας την περιοχή του Γκουτέρμες ως ξεχωριστή, λίγο-πολύ αυτόνομη ζώνη, ελεγχόμενη από τους Σούφι. Η ανάρρηση του Βλαντίμιρ Πούτιν στην Πρωθυπουργία και μετά στην Προεδρία της Ρωσίας, και η αποφασιστικότητά του να πατάξει την ισλαμική τρομοκρατία αλλά και την ανεξαρτησία της Τσετσενίας, υποστηρίχτηκαν έκτοτε από τον Καντίροφ, ο οποίος μάλιστα παρέδωσε την Γκουντέρμες στα ρωσικά στρατεύματα. Τον Νοέμβριο του 1999 ο Μασκάντοφ κήρυξε τον Καντίροφ «εχθρό του Έθνους». Έκκληση για την προστασία της ζωής του Αρχιμουφτή, έγινε προς την κυβέρνηση της Ρωσίας, από το Πανρωσικό Συμβούλιο Μουφτήδων.: Τα ρωσικά στρατεύματα ξεκίνησαν τον δεύτερο πόλεμο της Τσετσενίας τον Δεκέμβριο του 1999 και με τη βοήθεια των σουφιστών πολεμάρχων απώθησαν τους ισλαμιστές στα ορεινά της χώρας. Ο Καντίροφ, που στο μεταξύ είχε παραιτηθεί από το θρησκευτικό του αξίωμα, τοποθετήθηκε, στις 12 Ιουνίου του 2000 επικεφαλής της διοίκησης της Δημοκρατίας της Τσετσενίας.
Επικεφαλής της Διοίκησης & Πρόεδρος της Τσετσενίας
Ο δεύτερος πόλεμος της Τσετσενίας έχοντας πλέον και την υποστήριξη της πλευράς του Καντίροφ και των σουφιστών μουσουλμάνων, ήταν στην ουσία πόλεμος κατά της τρομοκρατίας με κύριο στόχο του, την εκμηδένιση των ισλαμιστών που δρώντας τόσο στο έδαφος της Τσετσενίας όσο και στο έδαφος της Ρωσίας, κατάφερναν να προκαλούν πολλαπλά και σοβαρά χτυπήματα. Με τη παροχή άφθονων χρημάτων από τη Μόσχα, ο Καντίροφ επιδόθηκε σε μια προσπάθεια ανασυγκρότησης της χώρας, κυρίως ανοικοδομώντας τις κατεστραμμένες αστικές περι0οχές. Παράλληλα φρόντισε να επαναφέρει στην ηγεσία των θεσμών τους παραδοσιακούς σουφιστές, προχωρώντας όμως στην ισλαμοποίηση του κράτους. Χρηματοδότησε την ανέγερση πολλών ισλαμικών ινστιτούτων και τζαμιών συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου ρωσικού τεμένους, που ονομάστηκε «Καρδιά της Τσετσενίας» στην αρχή, «Τζαμί του Αχμάτ Καντίροφ» μετά το θάνατό του.
Το 2003 διενεργείται τόσο το δημοψήφισμα για το Σύνταγμα με το οποίο η Τσετσενία υπήχθη και τυπικά στη Ρωσική ομοσπονδία ενώ υπερψηφίστηκαν και οι νόμοι για τις αρμοδιότητες του Προέδρου και του κοινοβουλίου. Στις 6 Οκτωβρίου 2003 έλαβαν χώρα οι πρώτες Προεδρικές εκλογές. Ο Αχμάτ Καντίροφ εκλέχτηκε Πρόεδρος, από 403.490 ψηφοφόρους, και ποσοστό περίπου 81%.
Θάνατος
Ο Αχμάτ Καντίροφ δολοφονήθηκε και πέθανε καθ' οδόν προς το νοσοκομείο στις 9 Μαΐου του 2004, όταν εξερράγη εκρηκτικός μηχανισμός κάτω από το κάθισμά του, στο στάδιο του Γκρόζνι στη Τσετσενία. Στο στάδιο εορταζόταν η ημέρα της Νίκης (κατά των Γερμανών)← μια παν-ρωσική εθνική εορτή και ο Καντίροφ με τη συνοδεία του παρευρισκόταν στις εκδηλώσεις. Στις 10:35 η έκρηξη από βόμβα, που κατασκευάστηκε από βλήμα πυροβολικού 152 χιλιοστών, σκότωσε εκτός από τον Καντίροφ, ακόμα 13 παρευρισκόμενους μεταξύ των οποίων τον πρόεδρο του Κρατικού Συμβουλίου της Τσετσενίας, ένα φωτογράφο του πρακτορείου Reuters, δυο σωματοφύλακες και ένα ανήλικο παιδί.
Οι αρχές ασφαλείας που μελέτησαν τα ευρήματα, ανακάλυψαν ακόμα μια βόμβα που δεν εξερράγη κι έναν εκρηκτικό μηχανισμό που το χρονόμετρο του είχε οριστεί να εκραγεί μισή ώρα μετά την πρώτη έκρηξη και που κι αυτός δεν λειτούργησε. Οι ειδικοί αποφάνθηκαν ότι οι βόμβες είχαν τοποθετηθεί αρκετό καιρό πριν τη συγκεκριμένη ημέρα, αφού το στάδιο ήταν κλειστό για εργασίες ανακαίνισης επί τρεις μήνες και μάλιστα είχαν ενσωματωθεί στο σκυρόδεμα που στήριζε την εξέδρα, έτσι ώστε ήταν αδύνατο να εντοπιστούν από ανιχνευτές μετάλλων ή ειδικά σκυλιά.
Την ευθύνη για την τρομοκρατική επίθεση δεν ανέλαβε καμμία οργάνωση αλλά οι περισσότερες αν όχι όλες οι πηγές θεωρούν ότι προερχόταν από τους αντιπάλους του καθεστώτος Καντίροφ, και συγκεκριμένα από τον Σαμίλ Μπασάγιεφ.
Η κηδεία του έγινε την επόμενη ημέρα, 10 Μαΐου 2004, στον προγονικό τόπο όλης της φατρίας των Καντίροφ, το χωριό Τσεντορόι.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Τσετσενίας, τον Καντίροφ αντικατέστησε προσωρινά, ο μέχρι τότε Πρωθυπουργός του, Σεργκέι Αμπράμοφ, μέχρι τον Αύγουστο του 2004, που ανέλαβε Πρόεδρος ο Αλού Αλχάνοφ.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Αλβέρτος Γ΄ της Γκορίτσια
Ο Αλβέρτος Γ΄, γερμ. Albrecht III (απεβ. π. 1365) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόμης της Γκορίτσια (1338-1365). Ως το 1362 ήταν με τον αδελφό του Ερρίκο Ε΄ και ως το 1365 ήταν με τον αδελφό του Μάινχαρτ ΣΤ΄.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου Β΄ κυρίου της κοιλάδας του Πούστερ και της Ελισάβετ, κόρης του Ερρίκου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης.
Το 1361 απεβίωσε ο Ερρίκος Ε΄ και το 1365 απεβίωσε και ο Αλβέρτος Γ΄, άτεκνος· λίγο πριν, κληροδότησε τις γαίες του στον γιο του 2ου εξαδέλφου του Ροδόλφο Δ΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας. Οι υπόλοιπες γαίες του Οίκου κληρονομήθηκαν στον ετεροθαλή αδελφό του Μάινχαρτ ΣΤ΄, τον οποίο ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας τον αναβίβασε σε πρίγκιπα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ελένη, ευγενή και μετά την Αικατερίνη, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ κόμη του Σέλγιε στη Σλοβενία. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Γκορίτσια
Ιωσηφίνα (δρόμος)
μικρογραφία|Ο οβελίσκος αρχής στο Κάρλοβατς Η Ιωσηφίνα (Jozefina ή Jozefinska cesta, Josefiner Straße) είναι ένας ιστορικός δρόμος στην Κροατία που συνδέει το Σένι και, συνεπώς, την ακτή της Αδριατικής, το Κάρλοβατς και την Πανονική πεδιάδα. Διασχίζει τις Δειναρικές Άλπεις μέσω του περάσματος Βράτνικ (με υψόμετρο 700 μέτρων) μεταξύ του Σένι και του Μπρίνιε, και το πέρασμα Καπέλα μεταξύ του Μπρίνιε και του Μοντρούς.
Το πέρασμα Βράτνικ, που αποτελεί επί του παρόντος τμήμα του δρόμου D23, χρησιμοποιήθηκε ήδη κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής εποχής ως δρόμος αλατιού, και έγινε σημαντικός για τη ξυλεία και άλλα αγαθά κατά τον Μεσαίωνα. Ωστόσο, ο πρώτος καλά τεκμηριωμένος δρόμος που κατασκευάστηκε κατά μήκος της διαδρομής ήταν η Οδός Ιωσηφίνα προς τιμήν του Ιωσήφ Β΄, τον Άγιο Ρωμαίο Αυτοκράτορα που ανέθεσε την κατασκευή του το 1775. Οι λατινικές επιγραφές σκαλισμένες σε βράχο κατά μήκος της αρχικής διαδρομής που ολοκληρώθηκε το 1779, μαρτυρούν ότι ο αυτοκράτορας ταξίδεψε μέσω του περάσματος Βράτνικ με άλογο όταν συνειδητοποίησε ότι η διαδρομή μεταξύ του Σένι, ως σημαντικό φρούριο στις ακτές της Αδριατικής, και της ενδοχώρας ήταν σχεδόν αδιαπέραστη. Ο θρύλος λέει ότι αυτό συνέβη όταν έπεσε από το άλογό του κοντά στο Πέρασμα Βράτνικ. Παρόλο που το περιστατικό είναι αδύνατο να επαληθευθεί, η πόλη Γιοσιπντόλ στα ανατολικά του ορεινού περάσματος ονομάζεται προς τιμήν του Άγιο Ρωμαίο αυτοκράτορα.
Το 1775, ο Ιωσήφ Β΄ ανέθεσε την κατασκευή της διαδρομής με μήκος 100 χιλιομέτρων ακριβώς στον Βίντσεντς Στρούπι, στρατιωτικό μηχανικό, και ο δρόμος, που έλαβε το όνομά του από τον αυτοκράτορα, ολοκληρώθηκε το 1779. Η αρχική διαδρομή περιελάμβανε πολύ απότομα τμήματα και οι κλίσεις 20% δεν ήταν ασυνήθιστες. Υπήρξε ακόμη και μία άνοδος σε βαθμό 30%. Εξαιτίας αυτού ο δρόμος τροποποιήθηκε και επεκτάθηκε κατά 15 χιλιόμετρα, προκειμένου να αφαιρεθούν τέτοια απότομα τμήματα. Η πρώτη ανακατασκευή πραγματοποιήθηκε ήδη από τα τέλη του 18ου αιώνα και μια άλλη από το 1833 έως το 1845, την οποία διαχειρίζονταν αντιστοίχως ο Γιόσιπ Φιλίπ Βουκάσοβιτς και ο Γιόσιπ Καγιετάν Κνέζιτς. Οι μεταγενέστερες τροποποιήσεις δεν ήταν τόσο σημαντικές. Ο δρόμος άνοιξε το 1950, όταν εκτελέστηκαν οι τελευταίες μικρές τροποποιήσεις της διαδρομής.
Η διαδρομή αποσαφηνίστηκε από σημαδευτές μιλίων. Κατά μήκος της διαδρομής, ένας οβελίσκος στο Κάρλοβατς σηματοδοτεί την αρχή του δρόμου και μια ειδικά χτισμένη πύλη στο Σένι σηματοδοτεί το τέλος της. Πιο αξιοσημείωτο είναι ότι ο αρχικός δρόμος περιελάμβανε μια πέτρινη γέφυρα σε τρεις εκτάσεις στο Τόουνι, η οποία επεκτάθηκε κατά την ανακατασκευή του 1845 και τώρα έχει δύο επίπεδα. Το ανώτερο επίπεδο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά ξαναχτίστηκε τη δεκαετία του 1950.
Καρλόττα της Πρωσίας
Η Καρλόττα της Πρωσίας (Charlotte von Preußen, 24 Ιουλίου 1860 - 1 Οκτωβρίου 1919) ήταν Δούκισσα της Σαξονίας-Μάινινγκεν ως σύζυγος του τελευταίου κυβερνήτη του δουκάτου, Βερνάρδου Γ΄. Ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Φρειδερίκου της Πρωσίας. Μέσω της μητέρας της, Βικτωρίας, Βασιλικής Πριγκίπισσας, η Καρλόττα ήταν η μεγαλύτερη εγγονή της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου.
Γέννηση
Η Βικτωρία Ελισάβετ Αυγούστα Καρλόττα γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1860 στο Νέο Παλάτι του Πότσδαμ. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη και το δεύτερο παιδί του Φρειδερίκου της Πρωσίας και της συζύγου του, Βικτωρίας, Βασιλικής Πριγκίπισσας, γνωστής στην οικογένεια ως Βίκυ. Ήταν ένα υγιές μωρό που έφτασε δεκαεννέα μήνες μετά τη δύσκολη γέννηση του μεγαλύτερου αδελφού της, Γουλιέλμου. Η γιαγιά της, Βικτωρία, ήθελε η εγγονή της να πάρει το όνομά της. Ωστόσο, οι Πρώσοι ήθελαν να ονομαστεί η νέα Πριγκίπισσα "Καρλόττα" από την Αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα Φεοντόροβνα της Ρωσίας, αρχικά Καρλόττα της Πρωσίας. Τελικά, αν και το επίσημο όνομά της ήταν Βικτωρία, ωστόσο, την αποκαλούσαν Καρλόττα. Επίσης πήρε το όνομα Αυγούστα από την εκ πατρός γιαγιά της, τη Αυγούστα της Πρωσίας.
Η Καρλόττα και ο αδελφός της, Γουλιέλμος, ήταν τα μόνα εγγόνια που γεννήθηκαν όσο ζούσε ο εκ μητρός παππούς τους, Αλβέρτος της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα. Αυτός και η Βασίλισσα Βικτωρία επισκέφθηκαν την κόρη τους και τα δύο εγγόνια τους όταν η Καρλόττα ήταν δυο μηνών. Η Βίκυ και ο Φρειδερίκος με τη σειρά τους έφεραν τον Γουλιέλμο και την Καρλόττα σε επίσκεψη στην Αγγλία τον Ιούνιο του 1861, έξι μήνες πριν τον θάνατο του Aλβέρτου.
Παιδική ηλικία
Η οικογένεια αποτελούνταν οκτώ παιδιά. Ο Φρειδερίκος ήταν ένας αγαπημένος σύζυγος, αλλά ως αξιωματικός του πρωσικού στρατού, τα καθήκοντά του όλο και περισσότερο τον κρατούσαν μακριά από το σπίτι. Η Βίκυ ήταν μια απαιτητική σε μορφωτικό επίπεδο μητέρα. Έθεσε τα παιδιά της σε βρεφονηπιακούς σταθμούς αγγλικού τύπου και με επιτυχία ενθάρρυνε την αγάπη τους για την πατρίδα της, ενσωματώνοντας τις πτυχές του αγγλικού πολιτισμού στο σπίτι και παίρνοντάς τους σε συχνές εκδρομές στην Αγγλία.