cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάρκο Μάριν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σερβοβόσνιοι Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Φραγκφούρτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΣΚ Άντερλεχτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τραμπζονσπόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ ΙΙ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαουδαραβικού Επαγγελματικού Πρωταθλήματος Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Σαουδική Αραβία
Σαιν-Ρεμί-λ'Ονορέ
Το Σαιν-Ρεμί-λ'Ονορέ (γαλλικά: Saint-Rémy-l'Honoré) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ρεμουά (γαλλικά: Saint-Rémois).
Σαιν-Ρεμί-λε-Σεβρέζ
Το Σαιν-Ρεμί-λε-Σεβρέζ (γαλλικά: Saint-Rémy-lès-Chevreuse) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ρεμουά (γαλλικά: Saint-Rémois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1978
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1978 ήταν η 8η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από τον Σύνδεσμο Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών και γυναικών. Οι κατηγορίες εφήβων και νεανίδων πραγματοποιήθηκαν στα Ιωάννινα.
Κάτοχοι μεταλλίων
1976 | 1977 | 1978 | 1979 | 1980
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 1978 Κατηγορία:Διοργανώσεις ενόργανης γυμναστικής στην Αθήνα
Ποταμός Γίκο
Ο Ποταμός Γίκο (ισπανικά: Río Llico) είναι ένας από τους κύριους ποταμούς της επαρχίας Γιανκίουε στη νότια Χιλή. Ο ποταμός τρέχει από βορειοανατολικά προς νοτιοδυτικά, αποστραγγίζοντας μέρος τις ανατολικές κλίσεις της Κορδιλιέρα Πελάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γικο
Επισκοπή Κισσάμου Χανίων
Η Επισκοπή Κισσάμου ή Πλατανιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Πλατανιά στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κισσάμου του Νομού Χανίων. Βρίσκεται σε υψόμετρο 170, 7 χιλιόμετρα νότια του Κολυμβαρίου ενώ απέχει 14 χιλιόμετρα από την Κίσσαμο (Καστέλλι Κισσάμου) και 19 χιλιόμετρα από τον Πλατανιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Παραντζέμ
Η Παραντζέμ (αναφέρεται και με διάφορες εναλλακτικές ονομασίες όπως Φαραντζέμ και Φαραντσέμ, 4ος αιώνας - περίπου 370) ήταν σύζυγος του βασιλιά της Αρμενίας Αρσάκη Β΄ της Δυναστείας των Αρσακιδών. Μετά την αιχμαλωσία του Αρσάκη κατά τον πόλεμο του αρμενικού βασιλείου με την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών και την επακόλουθη περσική εισβολή, κατέφυγε στο ισχυρό οχυρό της Αρτογκέρασσας ή Αρταγέρης. Περίπου έναν χρόνο αργότερα, οι αμυνόμενοι κάμφθηκαν ή παραδόθηκαν και η ίδια μεταφέρθηκε αιχμάλωτη στα ενδότερα της αυτοκρατορίας, όπου και εκτελέστηκε.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Παραντζέμ ήταν κόρη του ευγενή Αντόβκ της ισχυρής οικογένειας των Σιβνίκ και αναφέρεται ως η πρώτη ή η δεύτερη σύζυγος του Αρσακίδη βασιλιά της Αρμενίας Αρσάκη Β΄. Νωρίτερα ήταν παντρεμένη με τον - επίσης Αρσακίδη - Γνέλο, ο οποίος δολοφονήθηκε με εντολή του Αρσάκη, που τύγχανε θείος του. Κατόπιν, ο βασιλιάς παντρεύτηκε τη χήρα του Γνέλου, Παραντζέμ. Σύμφωνα με αρκετούς συγγραφείς, η ίδια εμπλέκεται στη δολοφονία της έτερης συζύγου του Αρσάκη, Ολυμπιάδας, η οποία δηλητηριάστηκε. Ο θάνατος της Ολυμπιάδας οδήγησε τον Πατριάρχη Ναρσή στο να εγκαταλείψει τη βασιλική αυλή. Ακόμη, αναφέρεται πως με δικές της ενέργειες - που περιλάμβαναν και τη δολοφονία στρατηγού - ανατέθηκε στον πατέρα της, Αντόβκ, η στρατιωτική ηγεσία της Τιγρανόκερτας. Αργότερα ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος εντός του αρμενικού κράτους μεταξύ του βασιλιά και μερίδας δυσαρεστημένων ευγενών τους οποίους ενίσχυσαν και περσικά στρατεύματα. Μετά από μια σύντομη ειρήνη ακολούθησε νέα περσική εισβολή, με τον Αρσάκη να αναγκάζεται να παραδοθεί στον Πέρση βασιλιά Σαπώρη Β΄.
Η Παραντζέμ, από την πλευρά της, συγκέντρωσε τους θησαυρούς του παλατιού και κατέφυγε με ισχυρή στρατιωτική δύναμη 11.000 ανδρών (καθώς και με μερικές χιλιάδες γυναίκες που την ακολούθησαν) στο ισχυρό οχυρό της Αρτογκέρασσας ή Αρταγέρης. Εκεί υπέστη μια μακρόχρονη πολιορκία που κράτησε δεκατρείς μήνες ή πιθανότερα δύο μικρότερες πολιορκίες που πραγματοποιήθηκαν εντός της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου. Εν τέλει το οχυρό κατελήφθη με τα όπλα ή συνθηκολόγησε και η Παραντζέμ οδηγήθηκε αιχμάλωτη στη Συρία ή την Περσία όπου εκτελέστηκε, με ορισμένους συγγραφείς να αναφέρουν άγριο και εξευτελιστικό θάνατο.
Από τον γάμο της με τον Αρσάκη Β΄, η Παραντζέμ απέκτησε έναν γιο, τον Παπ, ο οποίος αργότερα εκτελέστηκε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Ουάλη εξαιτίας της δολοφονίας του Αρμένιου Πατριάρχη Ναρσή. Η ίδια περιγράφεται ως γενναία γυναίκα εξαιρετικής ομορφιάς, ωστόσο κατηγορείται για διάφορα εγκλήματα, ενώ αντιμετωπίζει αρνητικές κριτικές και για τον χαρακτήρα της.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων της Αρμενίας Κατηγορία:Αρμένιοι ευγενείς Κατηγορία:Αρχαία Αρμενία
Σαιντ-Μεμ
Το Σαιντ-Μεμ (γαλλικά: Sainte-Mesme) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Μεμέν (γαλλικά: Saint-Mesmins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Πρωταράς
Αρχικά και μέχρι τα μέσα περίπου της δεκαετίας του '80 το τοπωνύμιο Πρωταράς χρησιμοποιούνταν για να περιγράψει μόνο την περιοχή γύρω από την Παραλία της Συκιάς(Fig Tree Bay). Η ραγδαία όμως τουριστική και οικιστική ανάπτυξη που ακολούθησε είχε ως αποτέλεσμα το τοπωνύμιο Πρωταράς να χρησιμοποιείται σήμερα για να περιγράψει όλη την ακτογραμμή του Δήμου Παραλιμνίου η οποία φτάνει σε μήκος τα 20km περίπου και εκτείνεται από το φυλάκιο των Ηνωμένων Εθνών στην περιοχή Κάππαρης μέχρι την παραλία Κόννος στο Ακρωτήριο Κάβο Γκρέκο.
Εντασσόμενες  περιοχές
Ο Πρωταράς χωρίζεται στις ακόλουθες περιοχές από βόρεια ως νότια:
•Κάππαρης
•Αγία Τριάδα
•Περνέρα
•Πρωταράς(Fig Tree Bay)-Κύρια Περιοχή
Εκτός από τις ξενοδοχειακές μονάδες χαρακτηριστική είναι και η παρουσία στην περιοχή χιλιάδων παραθεριστικών και εξοχικών κατοικιών ενώ τα τελευταία χρόνια αποτελεί και τόπο μόνιμης διαμονής από ντόπιους.
Εκτός από τις πιο πάνω περιοχές, αξιόλογη οικιστική και άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα εντοπίζεται στις περιοχές του υψώματος Φανός και Άγιων Σαράντα που βρίσκονται στα δυτικά του θερέτρου και κοντά στα διοικητικά όρια του Δήμου Αγίας Νάπας.
Ονομασία
Κατά τον Σίμο Μενάρδο το τοπωνύμιο έχει Βυζαντινή προέλευση σύμφωνα με την κατάληξη του σε –ας. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για το από πού πήρε το όνομα του όπως :
- Επειδή οι κάτοικοι της περιοχής μπορούσαν να δουν τον ήλιο να ανατέλλει πρώτοι (πρώτα ορώ) από το ύψωμά του.
- Επειδή το ύψωμα της περιοχής φαινόταν πρώτο από αυτούς που πλησίαζαν από τη θάλασσα.
Τουριστική ανάπτυξη
Η περιοχή αυτή ήταν και είναι η κατ’ εξοχήν παραγωγική περιοχή του Παραλιμνίου. Εκατοντάδες ανεμόμυλοι που βρίσκονται στην περιοχή δίνουν μια ξεχωριστή γραφικότητα, αλλά και μαρτυρούν τη χρήση της γης στην τελευταία πεντηκονταετία.
Στις όμορφες παραλίες της περιοχής λειτουργούσαν από πολλά χρόνια γραφικά παραλιακά κέντρα, που εργάζονταν μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες και συγκέντρωναν αρκετή πελατεία από την Αμμόχωστο και τα χωριά της περιοχής. Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε ως το 1974. Μετά την τουρκική εισβολή και για μερικά χρόνια η κατάσταση παρέμεινε στάσιμη. Η σημερινή ραγδαία ανάπτυξη άρχισε γύρω στα 1977. Τότε άρχισαν να κτίζονται τα πρώτα ξενοδοχεία, τα πρώτα τουριστικά διαμερίσματα.
Κατηγορία:Παραλίμνι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ρένια Σπίγκελ
Η Ρένια Σπίγκελ (Renia Spiegel) (18 Ιουνίου 1924 – 30 Ιουλίου 1942) ήταν Εβραία-Πολωνή ημερολογιογράφος, η οποία σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στο Ολοκαύτωμα.
Το ημερολόγιο της Σπίγκελ, που κρατήθηκε μεταξύ 15 και 18 ετών, καταγράφει την εμπειρία της ως έφηβη στην πόλη Πσέμισλ κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς οι συνθήκες για τους Εβραίους επιδεινώθηκαν. Η Σπίγκελ έγραψε για συνηθισμένα θέματα όπως το σχολείο, τις φιλίες και τον ρομαντισμό, καθώς και για τον φόβο της για τον αυξανόμενο πόλεμο και για την αναγκαστική της μετακόμιση στο γκέτο του Πσέμισλ. Ως ημερολόγιο για το Ολοκαύτωμα, είναι μοναδικό στο ότι εξιστορεί εμπειρίες τόσο υπό σοβιετική όσο και υπό ναζιστική κυριαρχία.
Βιογραφία
Η Ρένια Σπίγκελ γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1924 στο Ουχρινκόφτσε, τότε στην Πολωνία και τώρα στη δυτική Ουκρανία. Οι γονείς της ήταν οι Πολωνοεβραίοι Μπέρναρντ Σπίγκελ και Ρόζα Μάρια Λεστσίνσκα. Μεγάλωσε στο μεγάλο κτήμα του πατέρα της στον ποταμό Δνείστερο, κοντά στα σύνορα μεταξύ Πολωνίας και Ρουμανίας, μαζί με μια αδελφή έξι χρόνια νεότερη από αυτήν, την Αριάνα (τώρα Ελίζαμπεθ Μπέλακ), η οποία ήταν σταρ του παιδικού κινηματογράφου στην Πολωνία.
Το 1938, η μητέρα της Σπίγκελ την έστειλε να ζήσει με τον παππού και τη γιαγιά της στην πόλη Πσέμισλ της Πολωνίας, ενώ η ίδια μετακόμισε στη Βαρσοβία για να προωθήσει την καριέρα της Αριάνα στην υποκριτική. Η Αριάνα στάλθηκε να ενωθεί με τη Σπίγκελ στο Πσέμισλ το καλοκαίρι του 1938. Η γιαγιά της Σπίγκελ είχε χαρτοπωλείο και ο παππούς της ήταν εργολάβος κατασκευών. Τον Αύγουστο του 1939, το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ και η επακόλουθη ναζιστική εισβολή στην Πολωνία κατέστησαν αδύνατο για τα δύο κορίτσια και τη μητέρα τους να συναντήσουν η μία την άλλη. Ο πατέρας της Σπίγκελ, Μπέρναρντ, είχε μείνει στην οικογενειακή περιουσία και στη συνέχεια εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου που ακολούθησε. Χωρισμένη από τους γονείς τους, η Αριάνα είπε αργότερα ότι η Σπίγκελ «ήταν σαν μητέρα για μένα». Καθώς ο πόλεμος συνεχιζόταν, η Σπίγκελ παρακολούθησε το σχολείο και κοινωνικοποιήθηκε στο Πσέμισλ και το 1940 άρχισε να αναπτύσσει μια ρομαντική σχέση με τον Ζίγκμουντ Σβάτσερ, τον γιο ενός εξέχοντος Εβραίου ιατρού, ο οποίος ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερος από αυτήν. Η Σπίγκελ αναφερόταν στον Σβάτσερ με το παρατσούκλι «Ζίγκου» (Zygu).
Όταν το γκέτο του Πσέμισλ δημιουργήθηκε τον Ιούλιο του 1942, η Σπίγκελ μετακόμισε μαζί με άλλους 24.000 Εβραίους. Μετά από περίπου δύο εβδομάδες, ο Σβάτσερ, ο οποίος συνεργάστηκε με την τοπική αντίσταση, απομάκρυνε κρυφά την Σπίγκελ από το γκέτο και έκρυψε εκείνη και τους γονείς του στη σοφίτα του σπιτιού του θείου του επειδή δεν είχαν λάβει τις άδειες εργασίας που θα χρειάζονταν για να αποφύγουν την απέλαση στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ένας άγνωστος πληροφοριοδότης είπε στην αστυνομία των Ναζί για την κρυψώνα, ο οποίος εκτέλεσε την δεκαοχτάχρονη Σπίγκελ μαζί με τους γονείς του Σβάτσερ στο δρόμο στις 30 Ιουλίου 1942.
Η μητέρα, η αδερφή της Σπίγκελ και ο Σβάτσερ επέζησαν από τον πόλεμο και μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η ιστορία του ημερολογίου
Η Σπίγκελ άρχισε να κρατά το ημερολόγιό της στις 31 Ιανουαρίου 1939, όταν ήταν 15 ετών. Το ημερολόγιο σχεδόν 700 σελίδων κρατήθηκε ως επί το πλείστον κρυφό και ήταν φτιαγμένο από επτά σχολικά βιβλία ασκήσεων ραμμένα μεταξύ τους. Το ημερολόγιο συζητά σε μεγάλο βαθμό την καθημερινή σχολική, κοινωνική και οικογενειακή ζωή της Σπίγκελ στο Πσέμισλ, αγγίζοντας ιδιαίτερα τη στενοχώρια της από τον χωρισμό από τη μητέρα της, τη ρομαντική της σχέση με τον Ζίγκμουντ Σβάτσερ, το φόβο γύρω από τον κλιμακούμενο πόλεμο και τον τρόμο της μετακόμισης στο γκέτο. Εκτός από τις χειρόγραφες καταχωρήσεις, το ημερολόγιο περιέχει σχέδια και πρωτότυπα ποιήματα. Στην τελευταία της είσοδο στις 25 Ιουλίου 1942, η Σπίγκελ έγραψε:"Αγαπημένο μου ημερολόγιο, καλέ μου, αγαπημένε φίλε! Έχουμε περάσει τόσο τρομερές στιγμές μαζί και τώρα η χειρότερη στιγμή είναι μπροστά μας. Θα μπορούσα να φοβάμαι τώρα. Αλλά Αυτός που δεν μας άφησε τότε θα μας βοηθήσει και σήμερα. Θα μας σώσει. Άκου, Ισραήλ, σώσε μας, βοήθησέ μας. Με κράτησες ασφαλή από σφαίρες και βόμβες, από χειροβομβίδες. Βοηθήσε με να επιβιώσω! Και εσύ, αγαπητή μου μαμά, προσευχήσου για εμάς σήμερα, προσευχήσου δυνατά. Σκεφτείτε μας και οι σκέψεις σας να είναι ευλογημένες."Στα τέλη Ιουλίου, ο Σβάτσερ πήρε στην κατοχή του το ημερολόγιο και έγραψε το τελευταίο κομμάτι για την απόκρυψη της Σπίγκελ έξω από το γκέτο και για τον θάνατό της: «Τρεις πυροβολισμοί! Τρεις ζωές χαμένες! Το μόνο που ακούω είναι πυροβολισμοί, πυροβολισμοί». Ο Σβάτσερ άφησε το ημερολόγιο σε κάποιον άλλον προτού σταλεί στη συνέχεια στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Αφού επέζησε από το στρατόπεδο, ο Σβάτσερ έφερε το ημερολόγιο στις Ηνωμένες Πολιτείες και το έδωσε στη μητέρα της Σπίγκελ το 1950. Η αδερφή της Σπίγκελ, Ελίζαμπεθ Μλέλακ, είχε στην κατοχή της το ημερολόγιο το 1969 και το φύλαξε σε τραπεζικό θησαυροφυλάκιο μέχρι το 2012.
Δημοσίευση και προσαρμογές
Το ημερολόγιο είναι επίσης το θέμα μιας ταινίας ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία Τόμας Μαγκιέρσκι με τίτλο Broken Dreams. Η ταινία έκανε πρεμιέρα για τα Ηνωμένα Έθνη στη Νέα Υόρκη ως μέρος του προγράμματος μνήμης του Ολοκαυτώματος. Η ταινία παίχτηκε πρώτη φορά σε έναν πολωνικό κινηματογράφο στις 18 Σεπτεμβρίου 2019.
Το 2022, η ιστορία της Ρένια Σπίγκελ αποτέλεσε μέρος της σκηνικής παραγωγής WITNESSES, η οποία αφηγείται τις ιστορίες πέντε Εβραίων ημερολογιογράφων κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Η παραγωγή έκανε το ντεμπούτο της στο Εσκοντίντο της Καλιφόρνια και βασίστηκε σε ένα βιβλίο του δραματουργού Ρόμπερτ Λ. Φρίντμαν.
Αποδοχή
Οι δημοσιογράφοι έχουν συγκρίνει και αντιπαραβάλει το ημερολόγιο της Σπίγκελ με αυτό της Άννας Φρανκ, με τον Ρόμπιν Σούλμαν του Smithsonian να σημειώνει ότι «η Ρένια ήταν λίγο μεγαλύτερη και πιο εκλεπτυσμένη... Ζούσε επίσης έξω στον κόσμο αντί στην απομόνωση». Γράφοντας επίσης για τη Smithsonian, η Μπρίτζιτ Κατς είπε ότι τόσο η Φρανκ όσο και η Σπίγκελ ήταν «διαυγείς συγγραφείς, άρτιοι και διορατικοί παρά το νεαρό της ηλικίας τους». Η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Κολούμπια, Άννα Φράιλιχ-Ζάγιατς, χαρακτήρισε το ημερολόγιο «ένα απίστευτο ιστορικό και ψυχολογικό ντοκουμέντο, καθώς και ένα αυθεντικό λογοτεχνικό επίτευγμα». Γράφοντας για τους The New York Times, η Τζοάνα Μπέρεντ είπε: «Σε μια στιγμή που η βασική συμφωνία για απλές αλήθειες έχει γίνει πεδίο πολιτικής μάχης και η ιστορία όπλο, η δημοσίευση του βιβλίου «Το ημερολόγιο της Ρένια» προσφέρει μια υπενθύμιση της δύναμης του μάρτυρα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ημερολογιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοεβραίοι που πέθαναν στο Ολοκαύτωμα
Χανόπουλο Άρτας
Το Χανόπουλο, είναι πεδινό χωριό στο νομό Άρτας με υψόμετρο 15 μέτρα.
Γεωγραφία - ιστορία
Το Χανόπουλο βρίσκεται σε πλαγιά του λόφου Μαραθιά (Γκελμπερίνι), ανάμεσα στα χωριά Καμπή, Βρυσούλες και Γρίμποβο. Το χωριό είναι δίπλα στην Ιόνιο Οδό απέχοντας μόλις 9 χλμ. ΒΔ. από την Άρτα και 6,5 χλμ. Α. της Φιλιππιάδας. Αξιοθέατα της περιοχής είναι τα ερείπια κάστρου των ελληνιστικών χρόνων στη τοποθέση "Καστρί" και η ιαματική πηγή  Χανόπουλου που είναι η μοναδική, αναγνωρισμένη από το Υπουργείο Τουρισμού, στη Δυτική Ελλάδα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Γρίμποβο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Γριμπόβου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βλαχερνών του Δήμου Αρταίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 306 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Σίμον ντε Φλίχερ
Ο Σίμον ντε Φλίχερ (ολλανδικά: Simon de Vlieger, Ρόττερνταμ, περ. 1601 - Βέισπ, 13 Μαρτίου 1653 (ταφή)) ήταν Ολλανδός ζωγράφος, χαράκτης και σχεδιαστής της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, ο οποίος έγινε περισσότερο γνωστός για τις θαλασσογραφίες του.
Βιογραφία
Εκτός από πίνακες δημιουργούσε και σχέδια: Μεταξύ 1638 και 1645 ολοκλήρωσε παραγγελίες από την πόλη του Ντελφτ για σχέδια ταπισερί, όπως αναφέρεται σε έγγραφα του Δεκεμβρίου 1640 και Μαρτίου 1641 καθώς και μια παραγγελία για να ζωγραφίσει τα καλύμματα του εκκλησιαστικού οργάνου στην Εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου, μητρόπολη του Ρόττερνταμ (Grote SintlaurensKerk), για την οποία έλαβε ως αμοιβή το πολύ αξιόλογο για την εποχή ποσόν των 2.000 γκίλντερς στις 7 Ιανουαρίου 1645. Δυστυχώς τα καλύμματα αυτά καταστράφηκαν το 1788. Αν και ίσως να διέμενε σποραδικά στο Ρόττερνταμ, τον Σεπτέμβριο του 1644 πώλησε το σπίτι που διέθετε εκεί. Στις αρχές του 1648 έλαβε νέα παραγγελία, αυτή τη φορά για τα βιτρώ της νότιας πτέρυγας της "Nieuwe Kerk" του Άμστερνταμ, έργο που του απέφερε το πολύ μεγάλο ποσόν των 6.000 γκίλντερς.
Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Βίλλεμ φαν ντε Φέλντε ο νεότερος, Άντριεν φαν ντε Φέλντε και Γιαν φαν ντε Καπέλλε, ο οποίος κατείχε εννέα πίνακες του Δασκάλου του και περισσότερα από 1300 χαρακτικά του. Με τον θάνατό του, κάποια έργα του έμειναν ανολοκλήρωτα. Ένα από αυτά, ο ψαράς που τραβά τα δίχτυα του στην ακτή πωλήθηκε από τον ντε Καπέλλε στην Γιοάννα Σιξ, σύζυγο του Σίμον φαν ντερ Στελ και αργότερα απεστάλη στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, όπου εκτέθηκε στην κατοικία του φαν ντερ Στελ "Groot Constantia".
Έργο
Ο Σίμον ντε Φλίχερ ήταν πολυτάλαντος καλλιτέχνης. Σχεδίασε και ζωγράφισε θαλασσογραφίες, σκηνές ακτών και τοπία, αλλά και μερικές ρωπογραφίες και πορτρέτα, με το πρώτο του γνωστό έργο να χρονολογείται το 1624. Οι ποικίλες παραγγελίες που έλαβε είναι εμφανώς ένδειξη της επιτυχίας του ως καλλιτέχνη, δεν καταδεικνύουν, ωστόσο, με επάρκεια τη θέση του ως ενός από τους σημαντικότερους και πλέον επιδραστικούς θαλασσογράφους της Ολλανδίας του 17ου αιώνα. Αν και είναι άγνωστος ο πρώτος του Δάσκαλος, τα πρώτα του έργα είναι σαφώς επηρεασμένα από τον Γιαν Πορσέλλις, τόσο ως προς την παλέτα όσο και ως προς τη θεματολογία: Απεικονίζουν πλοία και φανταστικές βραχώδεις ακτές. Ωστόσο, η απεικόνιση ταραγμένων θαλασσών με τις φανταστικές βραχώδεις ακτές σταδιακά φθίνει, δίνοντας τη θέση της σε πιο ήρεμες θάλασσες και τις αμμώδεις ακτές της Βόρειας Θάλασσας.
Οι απεικονίσεις του είναι ποικίλες και περιλαμβάνουν σκηνές σε θύελλα αλλά και ήρεμη θάλασσα, ενώ τα σκάφη του επίσης ποικίλουν, εκτεινόμενα από πολεμικά πλοία ως ταπεινές ψαρόβαρκες, με ιδιαίτερη ευαισθησία στις ατμοσφαιρικές συνθήκες, χαρακτηριστικό που είναι ιδιαίτερα εμφανές στα έργα του μετά το 1640. Η ήρεμη θάλασσα και η προσεκτικά δημιουργημένη σύνθεση είναι τα δύο βασικά στοιχεία που επηρέασαν τον μαθητή του Γιαν ντε Καπέλλε, ο οποίος, όμως, επηρέασε την παλέτα του Δασκάλου του, καθώς στα τελευταία του έργα ο ντε Φλίχερ χρησιμοποιεί πιο ζωηρά και πιο ανοικτά χρώματα, ίσως σαν απάντηση στον μαθητή του. Αξιοσημείωτα είναι, επίσης, τα λίγα δασικά τοπία και οι ιστορικού περιεχομένου πίνακές του. Στα τοπία του είναι εμφανής η επίδραση των Γιάκομπ φαν Ράουσντελ και Μέιντερτ Χομπέμα.
Ο ντε Φλίχερ δραστηριοποιήθηκε, επίσης, και ως χαράκτης, με θεματολογία ζώα και τοπία. Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, μαθητής του ήταν και ο Βίλλεμ φαν ντε Φέλντε ο νεότερος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Βιέρα Γκραν
Η Βιέρα Γκραν (πολωνικά: Wiera Gran), πραγματικό όνομα Ντβόιρα Γκρίνμπεργκ (Dwojra Grynberg) (20 Απριλίου 1916 – 19 Νοεμβρίου 2007), ήταν Πολωνή τραγουδίστρια και ηθοποιός, εβραϊκής καταγωγής.
Η Βιέρα Γκραν είχε χαμηλή φωνή άλτο ακόμα και στις αρχές του 1934, σε ηλικία 17 ετών, όταν -χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Σίλβια Γκριν - έκανε την πρώτη της ηχογράφηση, το τάνγκο Grzech. Τραγούδησε στο Cafe Paradis στη Βαρσοβία στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ενώ οι περισσότερες ηχογραφήσεις της είναι στην πολωνική γλώσσα, τραγούδησε στα γίντις στην ταινία On a heym με τον Σίμον Ντζίγκαν και τον Ίσραελ Σούμαχερ. Δραπέτευσε από το Γκέτο της Βαρσοβίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και κρυβόταν στο Μπαμπίτσε της Βαρσοβίας (Boernerowo). Το 1950 μετακόμισε στη Γαλλία. Συνδέθηκε με το θέατρο σκηνής του Μωρίς Σεβαλιέ, Αλάμπρα. Έπαιξε στο Παρίσι σε φιλανθρωπική συναυλία με τον Σαρλ Αζναβούρ. Το πρώτο τραγούδι που την έκανε δημοφιλή γράφτηκε το 1937 από τον Άντολφ Κρουτς (αργότερα γνωστό ως Έντι Κορτς) σε στίχους της Γκραν. Ταξίδεψε στην Πολωνία το 1965. Μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια της περιλαμβάνουν τα «List», «Wir tańca nas porwał», «Gdy odejdziesz», «Trzy listy», «Fernando», «Cicha jest noc», «Varsovie de mon enfance», «Ma Patrie» και «Mazowiecki wiatr».
Υπόθεση συνεργασίας
Μετά τον πόλεμο, το 1945, η Γκραν κατηγορήθηκε στην Πολωνία από τον Γιόνας Τούρκοφ και τον Άντολφ Μπέρμαν για συνεργασία με τους Γερμανούς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Βουαντίσουαφ Σπίλμαν είπε στο δικαστήριο ότι είχε ακούσει για τη συνεργασία της στην «Άρια» Βαρσοβία κατά τη διάρκεια του πολέμου από τον Αύγουστο του 1943. Ο Μάρεκ Έντελμαν (Διοικητής της Εξέγερσης του Γκέτο της Βαρσοβίας) είπε στις 5 Μαΐου 1945 ότι άκουσε για τη συνεργασία της Βιέρα Γκραν με την Γκεστάπο. Άκουσε επίσης ότι επιβλήθηκε σε βάρος της θανατική ποινή από τον Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό (Armia Krajowa – AK), αλλά η Γκραν δεν βρέθηκε και επομένως δεν τέθηκε σε εκτέλεση. Το 1947, το Πολιτικό Δικαστήριο της Κεντρικής Επιτροπής των Πολωνών Εβραίων (Sąd Obywatelski przy Centralnym Komitecie Żydów Polskich) εξέτασε την υπόθεση και η Γκραν κρίθηκε αθώα το 1949.
Η Βιέρα Γκραν προσπάθησε αργότερα να μεταναστεύσει στο Ισραήλ, όπου έπρεπε να αντιμετωπίσει παρόμοιες κατηγορίες από τους Γιόνας Τούρκοφ, Άντολφ Μπέρμαν και Πέσαχ Μπούρνσταϊν και μποϊκοταρίστηκε. Προσπάθησε να καθαρίσει το όνομά της στα δικαστήρια εκεί, αλλά η δίκη τελικά ανεστάλη το 1982. Ο Αντόνι Μαριανόβιτς, ο οποίος ήταν 16 ετών την εποχή της εισβολής της Γερμανίας στην Πολωνία, θεώρησε τις κατηγορίες ως «βαθιά ηλίθιες», αλλά ο Μαριανόβιτς λέει ο ίδιος στο βιβλίο του ότι έμεινε για το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου έξω από το γκέτο στην «Άρια» Βαρσοβία. Ο Μαριανόβιτς ισχυρίζεται ότι η Γκραν ήταν «τραγουδίστρια και μόνο τραγουδίστρια» και ήταν γνωστή σε αυτόν για τη φιλανθρωπία της. Στο βιβλίο της Sztafeta Oszczerców, το οποίο δημοσιεύτηκε το 1980 στο Παρίσι, η Γκραν δίνει τη δική της αφήγηση των γεγονότων και υποστηρίζει την αθωότητά της κατηγορώντας τον Γιόνας Τούρκοφ για συνεργασία με την Γκεστάπο. Η Γιοάννα Στσένσνα στην Gazeta Wyborcza το 2010 υποστηρίζει ότι οι κατηγορίες εναντίον της Γκραν βασίστηκαν σε προσωπικές εχθρότητες μεταξύ της Γκραν και του Γιόνας Τούρκοφ και του Βουαντίσουαφ Σπίλμαν. Η Στσένσνα παραθέτει, από έγγραφα που διατηρούνται στο Εβραϊκό Ιστορικό Ινστιτούτο στη Βαρσοβία, δηλώσεις φίλων του Γκραν όπως ο Γέζι Γιουράντοτ, η Κριστίνα Ζιβούλσκα και η Ιζαμπέλα Τσάισκα-Σταχόβιτς, οι οποίοι ισχυρίστηκαν όλοι ότι οι κατηγορίες εναντίον της Βιέρα Γκραν βασίστηκαν σε φήμες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Έγκλειστοι στο Γκέτο της Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στη Γαλλία
Σαρτρουβίλ
Το Σαρτρουβίλ (γαλλικά: Sartrouville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαρτρουβιλουά (γαλλικά: Sartrouvillois).
Σω-Μαρσαί
Το Σω-Μαρσαί (γαλλικά: Saulx-Marchais) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαρκασαλυσεέν (γαλλικά: Marcasalucéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Λουί Περγκώ
Ο Λουί Περγκώ (γαλλικά: Louis Pergaud) (1882 -1915) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος. Το πιο αξιοσημείωτο έργο του είναι το μυθιστόρημα Ο Πόλεμος των κουμπιών (1912), έργο που έχει εκτυπωθεί περισσότερες από 30 φορές, έχει διασκευαστεί 5 φορές σε ταινία και περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα σπουδών του γαλλικού γυμνασίου.
Ο Λουί Περγκώ σκοτώθηκε κατά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο σε ηλικία 33 ετών.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λουί Περγκώ γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1882 στο χωριό Μπελμόν του νομού Ντου, κοντά στη Μπεζανσόν. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος από το 1877 και η μητέρα του κόρη αγροτών από την ίδια κοινότητα. Ήταν ο μικρότερος από τρία παιδιά και βρέθηκε ορφανός σε ηλικία 18 ετών, με τον πατέρα και τη μητέρα του να έχουν πεθάνει με διαφορά ενός μήνα το 1900. Ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του, σπούδασε και αποφοίτησε το 1901, τρίτος στην τάξη του, στη συνέχεια διορίστηκε δάσκαλος στο χωριό Ντυρν στον ίδιο νομό το 1901.
Πρώιμα γραπτά
αριστερά|μικρογραφία|Το πατρικό σπίτι του Περγκώ Το 1903 παντρεύτηκε την Μαρτ Καφό, δασκάλα σε γειτονικό χωριό. Τον Απρίλιο του 1904, εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, Η Αυγή. Το 1905, με τον διαχωρισμό Εκκλησίας και κράτους στη Γαλλία, ο Περγκώ μετατέθηκε σε γειτονικό χωριό, όπου η άφιξη ενός δασκάλου για τον οποίο υπήρχε η φήμη ότι ήταν σοσιαλιστής και αντικληρικός προκάλεσε διαμαρτυρίες στον τοπικό πληθυσμό. Η άρνηση του Περγκώ να παρακολουθήσει τη λειτουργία και να διδάξει το καθολικό δόγμα είχε ως αποτέλεσμα να επιδεινώσει τις εντάσεις.
Το 1907, εγκατέλειψε τη γυναίκα του. Μετακόμισε στο Παρίσι, εργάστηκε ως υπάλληλος και στη συνέχεια ως δάσκαλος σε δημοτικό σχολείο, αφιερώνοντας τον ελέυθερο χρόνο του στο μεγάλο πάθος του: τη συγγραφή. Ως συγγραφέας, βασίστηκε στις αναμνήσεις της πατρίδας του, της Φρανς-Κοντέ, για να συνθέσει σχεδόν όλα τα έργα του. Η πεζογραφία του Περγκώ θεωρείται ότι αντανακλά τις επιρροές του ρεαλιστικού μυθιστορήματος, μερικές φορές ακόμη και του νατουραλιστικού αλλά και του παρακμιακού και συμβολιστικού κινήματος. Το 1908 πήρε διαζύγιο και το 1910 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά.
Αναγνώριση
αριστερά|μικρογραφία|Ο Περγκώ με στρατιωτική στολή Το πρώτο του πεζογραφικό έργο εμφανίστηκε στο περιοδικό Ερμής της Γαλλίας το 1910. Αυτή η συλλογή διηγημάτων με τίτλο De Goupil à Margot και υπότιτλο Ιστορίες ζώων έλαβε το βραβείο Γκονκούρ την ίδια χρονιά. Μ' αυτό το έργο καθιερώθηκε ως λογοτέχνης με θέμα τα ζώα. Ορισμένοι κριτικοί το είδαν ως έκφραση των ομοιοτήτων μεταξύ των ανήθικων ενστίκτων των ζώων και των ανήθικων δραστηριοτήτων των ανθρώπων. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας του το 1902 ανέπτυξε ένθερμο αντιμιλιταρισμό.
Το 1911 κυκλοφόρησε η δεύτερη συλλογή διηγημάτων του με θέμα τα ζώα.
Το 1912, έγραψε το μυθιστόρημα Ο Πόλεμος των κουμπιών, με θέμα παιδικές αντιπαλότητες μεταξύ αγοριών δύο γειτονικών χωριών σε κάθε έναρξη της σχολικής χρονιάς. Αυτός ο πόλεμος παίρνει μια μάλλον ιδιαίτερη μορφή: εκτός από ξυλοδαρμούς και βρισιές, στους «ηττημένους» κατάσχονταν τα κουμπιά των ρούχων ως τρόπαια, πριν τους στείλουν σπίτι τους. Το μυθιστόρημα ξεκινά με χιούμορ και αθωότητα, αλλά γίνεται όλο και πιο σκληρό καθώς η γραμμή μεταξύ παιχνιδιού και πραγματικότητας είναι θολή. Ο Πόλεμος των Κουμπιών ασχολείται επίσης με κοινωνικοπολιτικά θέματα της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας: τη σύγκρουση μεταξύ της Εκκλησίας και του αντικληρικού κινήματος, το πνεύμα της διεκδίκησης των χαμένων (μετά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1870) εδαφών της Αλσατίας και της Λωρραίνης, την αγωγή του πολίτη κ.λπ.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και θάνατος
μικρογραφία|250x250εσ|Αναμνηστική πλακέτα στο σπίτι του συγγραφέα στο [[Παρίσι]] Τον Αύγουστο του 1914, ο Λουί Περγκώ επιστρατεύθηκε στον γαλλικό στρατό ως λοχίας, και ανθυπολοχαγός το 1915, στο 166ο σύνταγμα πεζικού που στάθμευε στο Βερντέν. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής, υπηρέτησε στη Λωρραίνη, στο δυτικό μέτωπο.
Από τις 3 Αυγούστου 1914 έως τις 6 Απριλίου 1915, έγραψε ένα Ημερολόγιο Πολέμου, το οποίο δημοσιεύτηκε ολόκληρο το 2011. Από τις σημειώσεις του και την αλληλογραφία με τη σύζυγό του συνάγεται ότι ο αρχικά ενθουσιασμένος Περγκώ, λόγω της διάρκειας, της σκληρότητας και της φρίκης του πολέμου επανήλθε στον αντιμιλιταρισμό του πριν από την επιστράτευση.
Στις 6 Απριλίου 1915, το σύνταγμά του εξαπέλυσε επίθεση κατά των γερμανικών γραμμών κοντά στο Βερντέν, μετά την οποία αναφέρθηκε ως αγνοούμενος. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Περγκώ τραυματίστηκε, Γερμανοί στρατιώτες τον μετέφεραν με μερικούς άλλους Γάλλους σε προσωρινό νοσοκομείο, το οποίο καταστράφηκε από επίθεση του γαλλικού στρατού στις 8 Απριλίου 1915. Ο Περγκώ και πολλοί συμπατριώτες του ήταν μεταξύ των θυμάτων, αν και οι σοροί τους δεν βρέθηκαν ποτέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Βραβείο Γκονκούρ Κατηγορία:Γάλλοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Γάλλοι διηγηματογράφοι
Βάιμπλινγκεν
Το Βάιμπλινγκεν (γερμανικά: Waiblingen) είναι πόλη στο νοτιοδυτικό τμήμα της Γερμανίας, που βρίσκεται στο κέντρο της πυκνοκατοικημένης Περιφέρειας της Στουτγκάρδης, που γειτνιάζει με τη Στουτγκάρδη. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Ρεμς-Μουρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Βυρτεμβέργη
Σερζ Ρουλέ
Ο Σερζ Ρουλέ (γαλλικά: Serge Roullet), (6 Ιουλίου 1926), είναι Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Σκηνοθέτησε οκτώ ταινίες από το 1959.
Η ταινία του "The Wall" πήρε μέρος στο 17ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το 1967.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Καπλίτσα
Ο Δαυλός είναι χωριό της επαρχίας Αμμοχώστου σ την αυτοαποκαλούμενη Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Δαυλός. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Σανλίς (Ιβλίν)
Το Σανλίς (γαλλικά: Senlisse) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Αλεξάντρ Αρουτιουνιάν
Ο Αλεξάντρ Γκριγκόρι Αρουτιουνιάν (Aleksandr Grigori Arutiunian ή Arutunian, Arutyunyan, Arutjunjan, αρμεν. Ալեքսանդր Գրիգորի Հարությունյան), Ερεβάν 23 Σεπτεμβρίου 1920 – Ερεβάν 28 Μαρτίου 2012) ήταν Αρμένιος συνθέτης και πιανίστας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αρουτιουνιάν γεννήθηκε στο Ερεβάν, πρωτεύουσα της Αρμενίας. Ο πατέρας του Γκριγκόρ ήταν στρατιωτικός. Το 1927, έγινε μέλος της παιδικής ομάδας του Κρατικού Ωδείου του Ερεβάν και, σε ηλικία 14 ετών, μπήκε στο Ωδείο στις τάξεις της Όλγα Μπαμπασιάν (πιάνο) και Σεργκέι Μπαρχουνταριάν και Βαρντζ Ταλιάν (σύνθεση). Αποφοίτησε από το Μουσικό Ωδείο του Ερεβάν τις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκε στη Μόσχα όπου, από το 1946 έως το 1948, συμμετείχε στα εργαστήρια του Οίκου της Αρμενικής Κουλτούρας και σπούδασε σύνθεση με τον Γ. Λιτίνσκι (Genrikh Litinsky). Μετά την αποφοίτησή του επέστρεψε στο Ερεβάν για να διδάξει στο τοπικό Ωδείο και, το 1954, διορίστηκε καλλιτεχνικός διευθυντής της Κρατικής Φιλαρμονικής της Αρμενίας. Ήταν, επίσης, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Συνθετών της ΕΣΣΔ, καθώς και της Αρμενικής Ένωσης Συνθετών ΣΣΔ.
Το 1948, τού απονεμήθηκε το Βραβείο Στάλιν για την καντάτα του Μητέρα Πατρίδα, έργο που έγραψε ως σπουδαστής στο Ωδείο της Μόσχας. Η Χορωδία και Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της ΕΣΣΔ εκτέλεσαν την καντάτα, για πρώτη φορά, τον Νοέμβριο του 1948. Το 1949, ο Αρουτιουνιάν συνέθεσε την Εορταστική Εισαγωγή που πρωτοπαρουσιάστηκε στη μεγάλη αίθουσα της Φιλαρμονικής του Λένινγκραντ τον Νοέμβριο του 1949, υπό τη διεύθυνση του Evgeny Mravinsky. Κατά τη διάρκεια του Μουσικού Συνεδρίου της Μόσχας, ο Αράμ Χατσατουριάν τον θεωρούσε ως πολλά υποσχόμενο σοβιετικό συνθέτη. Το 1950, συνέθεσε το γνωστότερο έργο του, το Κοντσέρτο για τρομπέτα. Συνέχισε να κερδίζει αναγνώριση στην πατρίδα του και στο εξωτερικό για τα έργα του, πολλά από τα οποία έχουν τις ρίζες τους στις λαϊκές παραδόσεις της αρμενικής μουσικής. Το 1970 τού απονεμήθηκε ο τίτλος «Καλλιτέχνης του Λαού της ΕΣΣΔ». Το 1988, επηρεασμένος από το σεισμό του Σπιτάκ, στην Αρμενία, ο Αρουτιουνιάν συνέθεσε το Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα εγχόρδων Αρμενία-88, αφιερωμένο στον Ρ. Αχαρογιάν (Ruben Aharonyan). Η πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε στο Ερεβάν το 1989. Πέθανε σε ηλικία 91 ετών στη γενέτειρά του του, Ερεβάν. Ενταφιάστηκε στο Komitas Pantheon που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης.
Μουσικολογικά στοιχεία
Το ύφος του Αρουτιουνιάν έχει, κατά βάσιν, διαμορφωθεί από τα αρμενικά λαϊκά τραγούδια, καθώς και από τους αυτοσχεδιασμούς των τοπικών λαϊκών βάρδων ashughner. Αρχικά, παρουσίαζε συγγένεια με τα έργα του Χατσατουριάν, στη συνέχεια όμως, έτεινε προς τις κλασικές μορφές.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρμένιοι Κατηγορία:Αρμένιοι συνθέτες Κατηγορία:Πιανίστες
Τόμας Μπο Λάρσεν
Ο Τόμας Μπο Λάρσεν (1963) είναι Δανός ηθοποιός που έχει γίνει γνωστός μέσα από τις ταινίες του Τόμας Βίντερμπεργκ.
Το 1999 έλαβε το βραβείο Robert για την ερμηνεία του στην ταινία Οικογενειακή Γιορτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Δανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1979
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1979 ήταν η 9η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από τον Σύνδεσμο Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη.
Κάτοχοι μεταλλίων
1977 | 1978 | 1979 | 1980 | 1981
Πουρνιά Ιωαννίνων
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Πουρνιά βρίσκεται στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Σμόλικα στην κοιλάδα του Βουρκοπόταμου, παραπόταμου του Σαραντάπορου. Το χωριό είναι κτισμένο σε επικλινές έδαφος ανάμεσα σε δάση από δρυ και μαύρη πεύκη. Απέχει 87 χλμ. Β. από τα Ιωάννινα και 25,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Κόνιτσα. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Σταρίτσιανη και χαρακτηριστικά του είναι τα πλούσια νερά, οι ανακαινισμένες πέτρινες βρύσες, ο φωτισμός του και οι λιθόστρωτοι δρόμοι του.
Γεφύρι μαύρης Πέτρας
Στην είσοδο του χωριού και σε απόσταση 3,5 χλμ. περίπου βρίσκεται το πέτρινο γεφύρι της "Μαύρης Πέτρας" ή "Σελλού" ή "Σελιού" χρονολογίας 1817 το οποίο έχει χαρακτηριστεί από το 2010 ως μνημείο και δείγμα της λαϊκής Ηπειρώτικης αρχιτεκτονικής, αποτελεί τοπόσημο και σημείο αναφοράς για την περιοχή και τους κατοίκους της και ταυτόχρονα αποτελεί σημαντική ιστορική μαρτυρία για τον τρόπο επικοινωνίας και την κοινωνικοοικονομική οργάνωση της περιοχής. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι τα τεταρτοκυκλικά ανακουφιστικά τόξα του και μαζί με τον απότομο βράχο (ζωγραφισμένο με αγιογραφία του Παντοκράτορα) πάνω από το γεφύρι, την πέτρινη βρύση, τον ερειπωμένο νερόμυλο συνθέτουν ιδιαίτερο τοπίο.
Στό σημείο τού γεφυριού τής Μαύρης Πέτρας ή Μαυροπέτρας, υπάρχουν δύο παραδοσιακά λιθόκτιστα γεφύρια.
Διοικητικά - πληθυσμιακά
Ως οικισμός αναφέρεται με το όνομα Σταρίτσιανη, μετά την ενσωμάτωση στην Ελλάδα, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1928 μετονομάστηκε σε Πουρνιά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Πουρνιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 35 κατοίκους.
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Προσωπικότητες
Βασίλης Έξαρχος (γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό) - από αυτόν πήρε το όνομα της η συνοικία των Εξαρχείων της Αθήνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Σουέντρ
Το Σουέντρ (γαλλικά: Soindres) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σουεντραί (γαλλικά: Soindrais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Σετέιγ
Το Σετέιγ (γαλλικά: Septeuil) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Αγριώνια
Τα Αγριώνια ήταν αρχαία ελληνική θρησκευτική εορτή προς τιμή του θεού Διονύσου (Διόνυσος Αγριώνιος), η οποία γινόταν κάθε έτος, αρχικώς μόνο στην πόλη του Ορχομενού στη Βοιωτία, και αργότερα και σε άλλες ελληνικές πόλεις. Ο μήνας κατά τον οποίο εορτάζονταν τα Αγριώνια ονομαζόταν επίσης «Αγριώνιος», τουλάχιστον στον Ορχομενό, και αντιστοιχούσε με το χρονικό διάστημα από τα μέσα Σεπτεμβρίου μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου.
Από τα Αγριώνια αποκλείονταν με ποινή θανάτου όλες οι γυναίκες που ανήκαν στο βασιλικό γένος των Μινυών, επειδή οι Μινυάδες ή Ὀλεῖαι, οι θυγατέρες του βασιλιά Μινύου, είχαν περιφρονήσει την εορτή και είχαν μείνει στο παλάτι κλώθοντας και υφαίνοντας, αντί να τρέχουν στα βουνά και τα λαγκάδια για να λατρέψουν τον θεό. Η ποινή του θανάτου επιβαλλόταν από τους ιερείς στις παραβάτιδες, αλλά ο άγριος αυτός άγραφος νόμος καταργήθηκε αργότερα. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, πάλι κατά τον Πλούταρχο, ο φόνος ήταν μια ανθρωποθυσία, κατά την οποία ο ιερέας του Διονύσου κυνηγούσε με ένα σπαθί στο χέρι μια απόγονο των Μινυαδών και τη σκότωνε ως έθιμο. Αυτή η πρακτική λέγεται ότι διακόπηκε αργότερα, όταν επισυνέβησαν κακοί οιωνοί. Ωστόσο, μετά την κατάργηση του εθίμου, κατά την εποχή του ίδιου του Πλουτάρχου, ένας φανατικός ιερέας του Διονύσου, ο Ζωιλός, σκότωσε με τσεκούρι μια γυναίκα από το «απαγορευμένο» γένος, την οποία είδε να συμμετέχει στα Αγριώνια. Το έγκλημα αυτό προεκάλεσε γενικευμένη εξέγερση και τότε με επέμβαση των Ρωμαίων τα Αγριώνια καταργήθηκαν οριστικά σε ολόκληρη την Ελλάδα. Ορίσθηκε μάλιστα βαρύ πρόστιμο για την πόλη του Ορχομενού σε περίπτωση που οι γυναίκες της θα επιχειρούσαν να ξαναεορτάσουν τα Αγριώνια.
Προς τιμή του θεού Διονύσου πολλοί αρχαίοι Έλληνες ποιητές έγραψαν στίχους, τους οποίους τραγουδούσαν στην εορτή των Αγριωνίων. Μεταξύ των ποιητών αυτών ξεχωρίζουν ο Αλκαίος ο Μυτιληναίος και ο Βακχυλίδης ο Κείος.
Πηγές
Αγριωνια
Σονσάν
Το Σονσάν (γαλλικά: Sonchamp) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σονσαμπουά (γαλλικά: Sonchampois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Έγκωμη (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Έγκωμη μπορεί να αναφέρεται σε:
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1980
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1980 ήταν η 10η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από τον Σύνδεσμο Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων.
Κάτοχοι μεταλλίων
1978 | 1979 | 1980 | 1981 | 1982
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 1980 Κατηγορία:Διοργανώσεις ενόργανης γυμναστικής στην Αθήνα
Αγύριος
Ο Αγύριος ήταν αρχαίος Αθηναίος δημαγωγός, που έζησε στις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ., όταν καταλύθηκε η Τυραννία των Τριάκοντα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες δημαγωγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Λε Ταρτρ-Γκωντράν
Το Λε Ταρτρ-Γκωντράν (γαλλικά: Le Tartre-Gaudran) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Τακουανιέρ
Το Τακουανιέρ (γαλλικά: Tacoignières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τακουανιερουά (γαλλικά: Tacoignièrois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Τούζλα (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Τούζλα μπορεί να αναφέρεται σε:
Νικόλ (τραγουδίστρια)
Η Νικόλ Σάιμπερτ, το γένος Χόλοχ (Nicole Seibert-Hohloch, γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1964 στο Σααρμπρύκεν της Γερμανίας) είναι Γερμανίδα τραγουδίστρια. Το 1982 κέρδισε τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision για πρώτη φορά για τη χώρα της, εκπροσωπώντας τη Δυτική Γερμανία.
Βιογραφία
Η Νικόλ ερμήνευσε τη γερμανική συμμετοχή στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 1982, κατακτώντας την πρώτη θέση με το τραγούδι, «Ein bißchen Frieden» («Λίγη ειρήνη»), σε μουσική του Ραλφ Σίγκελ και στίχους των Μπερντ Μάινουνγκερ και Πάουλ Γκρίντους (αγγλική έκδοση). Όταν επανέλαβε το τραγούδι μετά την ανακοίνωση της τελικής βαθμολογίας, τραγούδησε μέρη του τραγουδιού στα αγγλικά, γαλλικά, ολλανδικά μαζί με το γερμανικό πρωτότυπο. Το 1983 πήρε τη δεύτερη θέση (πίσω από την ουγγρική μπάντα Neoton Familia) στο Διεθνές Φεστιβάλ Λαϊκού Τραγουδιού στο Τόκιο με το τραγούδι των Ραλφ Σίγκελ και Ρόμπερτ Γιουνγκ «So viele Lieder sind in mir».
Παντρεύτηκε τον Βίνφριντ Σάιμπερτ (Winfried Seibert) το 1984 και έχουν δύο κόρες και δύο εγγόνια.
Η πλήρης αγγλική έκδοση του τραγουδιού «Λίγη ειρήνη» (αγγλικά: «A Little Peace») είχε μεγάλη επιτυχία και έγινε το 500ό νούμερο ένα single στον κατάλογο με τις μουσικές επιτυχίες (UK Singles Chart). Πλήρεις εκδόσεις ηχογραφήθηκαν στα γαλλικά («La Paix sur Terre»), ολλανδικά («Een beetje vrede»), τα ισπανικά («Un poco de paz»), δανικά («El smule fred»), σλοβενικά («Malo miru»), ρωσικά («Немного мира»), πολωνικά («Troszeczkę ziemi, troszeczkę słońca») και ουγγρικά («Egy kis nyugalmat kívánok én», από την προαναφερθείσα μπάντα Neoton Familia).
Τον Οκτώβριο του 2010 κυκλοφόρησε το άλμπουμ 30 Jahre mit Leib und Seele, ένα άλμπουμ με τα καλύτερα τραγούδια της, για την 30η επέτειο της μουσικής της σταδιοδρομίας.
Στο πρόγραμμα του BBC4 Η Eurovision στα 60 περιέγραψε τα συναισθήματά της, όταν συνειδητοποίησε ότι το Ισραήλ είχε δώσει 12 βαθμούς για το τραγούδι της. Συνεχίζοντας ανέφερε πόσο σημαντικό ήταν για εκείνη αναφορικά με την ιστορία της Γερμανίας, και στη συνέχεια προσκλήθηκε στην Ιερουσαλήμ για να ερμηνεύσει τραγούδια, εν μέσω της σύγκρουσης με τον Λίβανο.
Λε Τερτρ-Σαιν-Ντενί
Το Λε Τερτρ-Σαιν-Ντενί (γαλλικά: Le Tertre-Saint-Denis) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τερτρουά (γαλλικά: Tertrois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Απέλλαι
Οι Απέλλαι ήταν αρχαία ελληνική θρησκευτική εορτή προς τιμή του θεού Απόλλωνα. Είχε οικογενειακό περισσότερο, παρά δημόσιο χαρακτήρα και διαρκούσε τρεις ημέρες. Η καταγωγή της εορτής ανιχνεύεται στη βορειοδυτική Ελλάδα και διαδόθηκε στην υπόλοιπη χώρα από τους Δωριείς, εξάλλου η ίδια η ονομασία της εορτής σύμφωνα με μία εκδοχή προέρχεται από το Ἀπέλλων, τη δωρική μορφή του ονόματος του θεού. Η αντίστοιχη εορτή των Ιώνων ήταν τα Απατούρια. Οι Απέλλαι δεν πρέπει να συγχέονται με την Απέλλα, τη συνέλευση της αρχαίας Σπάρτης, παρότι είναι ο πληθυντικός της.
Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η ονομασία της εορτής προέρχεται από τη λέξη της αρχαίας μακεδονικής διαλέκτου πέλλα, που σημαίνει «πέτρα» (Ησύχιος) και εμφανίζεται σε τοπωνύμια όπως Πέλλα και Πελλήνη. Αυτή η εκδοχή συνδέει την εορτή με τη συνέλευση: η α-πέλλα σήμαινε αρχικώς τον πέτρινο τοίχο, το περιτείχισμα, και συνεκδοχικώς τον χώρο που είναι χωρισμένος, αποκλεισμένος, άρα τον χώρο όπου συγκεντρώνονταν σε συναντήσεις χωριστά οι άνδρες. Πάντοτε ο λόγος είναι για τη δωρική διάλεκτο, στην οποία η λέξη απαντάται συνηθέστερα στον πληθυντικό. Τη στιγμή λοιπόν που ένας έφηβος γινόταν δεκτός στο σώμα των ενηλίκων ανδρών ως κούρος (νεαρός άνδρας), γινόταν ἀπελλάξ και μπορούσε να συμμετέχει στις συναντήσεις τους, τας απέλλας.
Στην εορτή «Απέλλαι» προσφέρονταν τα απελλαία, δηλαδή προσφορές που γίνονταν κατά τη μύηση του νεαρού άνδρα σε μια συνάντηση της ευρύτερης οικογένειας.
Το «απελλαίον» ειδικότερα ήταν η προσφορά ενός μέρους της κόμης της κεφαλής στον θεό, αντίστοιχη πράξη με το κουρείον των Απατουρίων. Ακόμα και ο μήνας τελέσεως της εορτής ονομαζόταν Απελλαίος, ενώ ο θεός Απόλλων/Απέλλων χαρακτηριζόταν ως ο «μέγιστος κούρος».
Μαρτυρίες για την τέλεση της εορτής Απέλλαι υπάρχουν για τις πόλεις Επίδαυρος, Ολούς, Χαλκηδόνα, Ηράκλεια (μικρή πόλη κοντά στη Σύριν), Ταυρομένιον, Χάλαιον, Λαμία, Οίτη (πόλη στην επικράτεια των Μαλιέων ), Τολοφών, Δελφοί και πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας. Η δωρική phratry («αδελφότητα») έλεγχε την πρόσβαση στα πολιτικά δικαιώματα. Η τρήμερη εορτή περιελάμβανε οικογενειακές τελετές μυήσεως, που δεν αφορούσαν το κράτος:
Οι αντίστοιχες ονομασίες για τις προσφορές που γίνονταν ήταν παίδεια, απελλαία και γάμηλα.
Σύνδεση του θεού Απόλλωνα με την οικογένεια υπήρχε και στους Ίωνες, καθώς στην αρχαία Αθήνα μια συνηθισμένη επίκλησή του ήταν εκείνη του «Απόλλωνος Πατρώου» (υπήρχε και ομώνυμος ναός).
Παραπομπές
Απελλαι
Τεσανκούρ-συρ-Ωμπέτ
Το Τεσανκούρ-συρ-Ωμπέτ (γαλλικά: Tessancourt-sur-Aubette) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ταξικυρσιέν (γαλλικά: Taxicurtiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Tanki Online
μικρογραφία|Λογότυπο Το Tanki Online (ρωσικά: Танки Онлайн) είναι διαδικτυακό, πολλών παικτών και ελεύθερο βιντεοπαιχνίδι που δημιουργήθηκε από την AlternativaPlatform, η οποία εδρεύει στη Ρωσία.
Περιγραφή
Οι παίκτες αγωνίζονται με ένα τεθωρακισμένο όχημα, όπου ανταγωνίζονται με άλλους παίκτες σε διάφορες λειτουργίες, όπως οι Capture the Flag, Control Points, Deathmatch, Team Deathmatch και Juggernaut. Το παιχνίδι διαθέτει τους κρυστάλλους και τα tankicoins ως νόμισμα εντός του παιχνιδιού, τους οποίους μπορούν να κερδίσουν από αγώνες, μικροσυναλλαγές και χρυσά κουτιά που πέφτουν περιοδικά σε μάχες. Τα χρυσά κιβώτια και εμπορευματοκιβώτια μπορούν επίσης να κερδηθούν μέσω μικροσυναλλαγών και από ολοκληρώσεις συναλλαγών. Αυτά εξαργυρώνονται με την αγορά διαφόρων όπλων για το τεθωρακισμένο όχημα. Επίσης, οι παίκτες έχουν την δυνατότητα να προσθέσουν φίλους.Επιπλέον, οι δημιουργοί πρόσθεσαν και άλλα νόμισμα του παιχνιδιού τα Τankicoins, τα οποία μπορούν να κερδίσουν από weekly containers και από Coinboxes.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στη Ρωσία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια MMOG Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια φυλλομετρητών Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2009
Κέραμος Καρίας
Η Κέραμος ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Καρία της Μικράς Ασίας. Βρισκόταν ανατολικά της Αλικαρνασσού, στη βόρεια ακτή του Κεραμεικού κόλπου, ο οποίος ονομάστηκε από την πόλη.
Αρχαιότητα
Η προέλευση της φαίνεται πως ήταν Καρική (γηγενής) αν και έχουν ανακαλυφθεί αρχαϊκά ελληνικά έργα τέχνης. Υπήρξε μέλος της Αθηναϊκής συμμαχίας με την καταβολή 9.000 δραχμών, και μια από τις πόλεις τις Χρυσαωρικής συμμαχίας. Στην πόλη βρισκόταν και ο ναός του Χρυσαώριου Διός. Κατά τον 2ο αιώνα π.Χ. ήταν υποτελής στη Ρόδο, και αργότερα στη Στρατονίκεια. Έχουν ανακαλυφθεί ευρήματα τα οποία δείχνουν πως υπήρχε επιρροή από τη Σαμιακή τεχνοτροπία, όπως η μεγάλου μεγέθους μαρμάρινη αρχαϊκή κεφαλή με εμφάνιση κούρου.
Από την Κέραμο καταγόταν ο Πολίτης, ο οποίος ήταν πολυολυμπιονίκης του 1ου αιώνα μ.Χ. σε αγωνίσματα δρόμου.
Εκκλησιαστική ιστορία
Κατά την Καθολική εγκυκλοπαίδεια υπάρχουν 3 γνωστοί επίσκοποι από την πόλη αυτή, ο Σπουδάσιος ο οποίος παρευρέθηκε στην πρώτη σύνοδο της Εφέσου του 431, ο Μαυριανός ο οποίος συμμετείχε στη σύνοδο της Νίκαιας το 787, και ο Συμεών στη σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 879.