cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εδιμβούργο των 7 Θαλασσών
Γεωγραφία
Ο οικισμός βρίσκεται στην βόρεια ακτή του νησιού με συντεταγμένες 37°4′2.2″S 12°18′36″W και έχει πληθυσμό περίπου 250 κατοίκους, ενώ πήρε το όνομά του προς τιμή του Πρίγκιπα Alfred, Δούκα του Εδιμβούργου, ο οποίος επισκέφτηκε το νησί το 1867.
Στο Εδιμβούργο των Επτά Θαλασσών υπάρχει ένα μικρό λιμάνι, η κατοικία του Διοικητή,ταχυδρόμείο καθώς και επιστημονικός σταθμός παρακολούθησης ΄
Παραπομπές
Κατηγορία:Νήσος Αγίας Ελένης
Χριστιανοδημοκρατία
Η χριστιανοδημοκρατία είναι μία πολιτική ιδεολογία που αποσκοπεί στην εφαρμογή χριστιανικών αρχών στην οργάνωση του κράτους. Πρωτοεμφανίστηκε κατά τον 19ο αιώνα και επηρεάστηκε κυρίως από τον συντηρητισμό και την καθολική κοινωνική διδασκαλία. Συνεχίζει να ασκεί επιρροή στην πολιτική ζωή κυρίως σε κράτη της Ευρώπης και της Νότιας Αμερικής, αν και σε ορισμένα κράτη της δυτικής Ευρώπης η χριστιανική ηθική έχει επηρεαστεί από την εκκοσμίκευση.
Στην πράξη, η χριστιανοδημοκρατία θεωρείται συντηρητική σε πολιτιστικά, κοινωνικά και ηθικά ζητήματα (κοινωνικός συντηρητισμός), ενώ προάγει την κοινωνική οικονομία της αγοράς στον οικονομικό τομέα, δηλαδή προσομοιάζει με τη σοσιαλδημοκρατία. Στην Ευρώπη, όπου οι κύριοι αντίπαλοι των χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων είναι κοσμικοί σοσιαλδημοκράτες, τα κόμματα αυτά σε γενικές γραμμές θεωρούνται μετριοπαθώς συντηρητικά (κεντροδεξιά), ενώ αντίστοιχα χριστιανοδημοκρατικά κόμματα στο εντελώς διαφορετικό πολιτικό τοπίο της Νότιας Αμερικής τείνουν γενικά να θεωρούνται κεντροαριστερά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες Κατηγορία:Κοινωνικός συντηρητισμός
Santorre Santarosa (υποβρύχιο)
Το Santorre Santarosa ήταν ένα από τέσσερα υποβρύχια κλάσης Bandiera που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Ολοκληρώθηκκε το 1929 και έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, στο πλαίσιο της υποστήριξης που παρείχε η Ιταλία στην πλευρά των Εθνικιστών.
Περιγραφή
Η κλάση Bandiera ήταν μία μεγαλύτερων διαστάσεων βελτιωμένη εκδοχή της προγενέστερης κλάσης Pisani. Τα πλοία της είχαν εκτόπισμα 940 t (925 LT) στην επιφάνεια και 1097 t (1080 LT) σε βύθιση. Το μήκος τους ήταν 69,8 m, το πλάτος 7,3 m και το βύθισμά τους 5,26 m. Μπορούσαν να επιχειρούν σε βάθος έως και 90 m και το πλήρωμά τους αποτελούνταν από 53 αξιωματικούς και ναύτες.
Στην επιφάνεια προωθούνταν από δύο κινητήρες ντίζελ ισχύος 1500 bhp ενώ σε βύθιση το έργο αυτό αναλάμβαναν δύο ηλεκτροκινητήρες των 650 hp. Η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης στην επιφάνεια ήταν 15 kn ενώ σε βύθιση έφθανε τους 8,2 kn. Η ακτίνα δράσης ήταν 4750 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 8,5 kn και 60 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 4 kn σε βύθιση. Ο οπλισμός του αποτελούνταν από οκτώ τορπιλοσωλήνες των 533 mm, τέσσερις στην πλώρη και άλλους τόσους στην πρύμνη, για τους οποίους έφεραν δώδεκα τορπίλες. Επίσης υπήρχε ένα πυροβόλο των 102 mm χαρή στο οποίο μπορούσαν να πληγούν στόχοι όταν το σκάφος ήταν στην επιφάνεια, καθώς και δύο πολυβόλα των 13,2 mm για αντιαεροπορική προστασία.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Santorre Santarosa άρχισε το 1928 στις εγκαταστάσεις της Odero-Terni-Orlando (Ο.Τ.Ο.) στο Μουτζιάνο (Muggiano). Καθελκύστηκε στις 22 Οκτωβρίου 1929 και εντάχθηκε σε υπηρεσία το επόμενο έτος.
Στις 11 Αυγούστου 1937, εν μέσω του Ισπανικού Εμφυλίου, το Santorre Santarosa επιχείρησε να τορπιλίσει το πετρελαιοφόρο των Δημοκρατικών SS Campeador στα ανοικτά του Ρας ελ Μουσταφά της Γαλλικής Τυνησίας, όμως το αντιτορπιλικό Saetta κατάφερε να το βυθίσει πριν το υποβρύχιο προλάβει να εξαπολύσει τις τορπίλες του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Υποβρύχια κλάσης Bandiera Κατηγορία:Ιταλικά υποβρύχια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Υδροβρωμικό οξύ
Το υδροβρωμικό οξύ είναι άχρωμο υδατικό διάλυμα που αποστάζει στους 124,3°C σχηματίζοντας αζεοτροπικό μίγμα με το νερό που περιέχει 47,63% w/w HBr.
Το υδροβρωμικό οξύ είναι ένα από τα ισχυρότερα γνωστά ανόργανα οξέα, έχει pKa = -9 και είναι ισχυρότερο από το υδροχλωρικό, αλλά όχι τόσο ισχυρό όσο το υδροϊωδικό οξύ.
Παρασκευές
Για να παρασκευαστεί το υδροβρωμικό οξύ στο εργαστήριο, συνήθως πρώτα παρασκευάζεται το άνυδρο υδροβρώμιο το οποίο στη συνέχεια διαλύεται στο νερό. Απευθείας, μπορεί να παρασκευαστεί από την αντίδραση Br2, SO2 και νερού.
Στη βιομηχανία, το υδροβρωμικό οξύ παρασκευάζεται συνήθως από αντίδραση του βρωμίου με θείο ή φωσφόρο και νερό. Μερικές φορές παρασκευάζεται και ηλεκτρολυτικά. Μπορεί να παρασκευαστεί επίσης από την κατεργασία βρωμιούχων ενώσεων με μη-οξειδωτικά οξέα όπως το φωσφορικό ή το οξικό.
Στο εμπόριο διατίθεται σε διαλύματα ποικίλων συγκεντρώσεων και με διάφορες καθαρότητες.
Χρήσεις
Το υδροβρωμικό οξύ χρησιμοποιείται κυρίως για την παρασκευή ανόργανων βρωμιούχων ενώσεων και κυρίως βρωμιούχου ψευδαργύρου (ZnBr2), βρωμιούχου ασβεστίου (CaBr2) και βρωμιούχου νατρίου (NaBr) π.χ. : Είναι χρήσιμο αντιδραστήριο για τη δημιουργία οργανοβρωμιούχων ενώσεων. Ορισμένοι αιθέρες διασπώνται από HBr. Καταλύει επίσης αντιδράσεις αλκυλίωσης και εξορύξεις κάποιων μεταλλευμάτων.
Βιομηχανικά σημαντικές οργανικές ενώσεις που παρασκευάζονται από υδροβρωμικό οξύ είναι οι φαινόλες και το βρωμοξικό οξύ.
Κατηγορία:Ανόργανα οξέα Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις βρωμίου
Bromowodór
Χέρμπερτ Έντουαρντ Ριντ
Ο Χέρμπερτ Έντουαρντ Ριντ (4 Δεκεμβρίου 1893 – 12 Ιουνίου 1968) ήταν Άγγλος αναρχικός, ποιητής και τεχνοκριτικός.
Βίος
Γιος ενός αγρότη, ο Ριντς γεννήθηκε στο Μούσκοουτς κοντά στο Νάνινγκτον, περίπου πέντε χλμ νότια του Κιρκμπαιμουρσάιντ στο Νορθ Ράιντινγκ του Γιορκσάιρ. Οι σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Λιντς διακόπηκαν από το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, κατά την οποία υπηρέτησε στη Γαλλία και στο Βέλγιο. Έλαβε τον Στρατιωτικό Σταυρό και το μετάλλιο Διακεκριμένων Υπηρεσιών Τάξης και έφθασε στο βαθμό του λοχαγού. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Ριντς ίδρυσε το περιοδικό Γράμματα και Τέχνες με τον Φρανκ Ράτερ, ένα από τα πρώτα λογοτεχνικά περιοδικά που δημοσίευσαν το έργο του Έλιοτ.
Ο Ριντ ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο του Λιντς (Αγγλία). Τα βιώματα του πολέμου τον μετέτρεψαν σε υπέρμαχο της ειρήνης και φαίνεται πως άσκησαν σημαντική επίδραση στη μεταγενέστερη ζωή και στα έργα του. Υπήρξε καθηγητής του πανεπιστημίου του Λιντς, και το 1922 ορίστηκε έφορος στο Μουσείο Βικτόρια και Άλμπερτ του Λονδίνου. Το 1931 έγινε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών του Εδιμβούργου.
Αναφέρεται ότι ήταν εξαιρετικός ποιητής στον ελεύθερο στίχο, αλλά εξίσου αξιόλογο θεωρείται και το τεχνοκριτικό του έργο. Έγραψε κυρίως ποιήματα και κριτικά ψυχαναλυτικά δοκίμια. Το 1946 κυκλοφόρησε τα Άπαντά του, στα οποία συγκέντρωσε τις σημαντικότερες ποιητικές συλλογές του. Ήταν συνιδρυτής του Ινστιτούτου Σύγχρονων τεχνών και θεωρείται ένας από τους πρωιμότερους Άγγλους συγγραφείς του Υπαρξισμού.
Αναρχισμός και φιλοσοφικό περίγραμμα
Πολιτικά, ο Ριντ θεωρούσε τον εαυτό του αναρχικό, αν και στην ήρεμη αγγλική παράδοση του Έντουαρντ Κάρπεντερ και του Ουίλιαμ Μόρις. Εντούτοις, το 1953 αποδέχθηκε τον τίτλο του ιππότη για τις "υπηρεσίες του στη λογοτεχνία". Αυτό προκάλεσε μια μακρά διαμάχη στο αναρχικό κίνημα που τον εξοστράκισε τελικά από το μεγαλύτερο μέρος του αναρχικού κινήματος. Ο Ριντ ήταν ενεργός στην αντίθεσή του με το καθεστώς του Φράνκο και συχνά οργάνωνε εκστρατείες για λογαριασμό των πολιτικών κρατουμένων στην Ισπανία.
Είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τα κείμενα του Ριντ σχετικά με την πολιτική από εκείνα που αφορούν στην τέχνη και τον πολιτισμό, επειδή είδε την τέχνη, τον πολιτισμό και την πολιτική ως ενιαία έκφραση της ανθρώπινης συνείδησης. Το σύνολο των έργων του ανέρχεται σε πάνω από 1.000 δημοσιευμένους τίτλους.
Σε ό,τι αφορούσε στη φιλοσοφική αντίληψη του, ο Ριντ ήταν κοντά στις ευρωπαϊκές παραδόσεις του ιδεαλισμού την οποία εκπροσωπούσε ο Φρίντριχ φον Σέλινγκ, ο Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε και ο Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ, πιστεύοντας ότι η πραγματικότητα, έτσι βιώνεται από το ανθρώπινο μυαλό ήταν προϊόν του ανθρώπινου νου, όπως κάθε εξωτερική ή αντικειμενική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια, το μυαλό δεν είναι μια φωτογραφική μηχανή καταγραφής της πραγματικότητας που αντιλαμβάνεται μέσα από τα μάτια. Είναι επίσης προβολέας που διαχέει προς τα έξω τη δική του πραγματικότητα.
Σε ό,τι αφορά στη συγκεκριμένη άποψη φαίνεται πως ο Ριντ επηρεάστηκε από τις εξελίξεις στη γερμανική ψυχολογία της τέχνης. Το ιδεαλιστικό του υπόβαθρο τον ώθησε προς την ψυχανάλυση. Ο Ριντ έγινε πρωτοπόρος στον αγγλόφωνο κόσμο όσον αφορά στη χρήση της ψυχανάλυσης ως εργαλείο για την τέχνη και τη λογοτεχνική κριτική. Αρχικά Φροϊδιστής ο Ριντ ασχολήθηκε αργότερα με την αναλυτική ψυχολογία του Καρλ Γιουνγκ, και τελικά έγινε εκδότης και αρχισυντάκτης των απάντων του Γιουνγκ στην αγγλική γλώσσα.
Ο Ριντ ήταν επίσης ο πρώτος Άγγλος συγγραφέας που ενδιαφέρθηκε για τα κείμενα των Γάλλων υπαρξιστών, ήδη από το 1949, ιδιαίτερα τα κείμενα του Ζαν-Πολ Σαρτρ. Αν και ποτέ δεν περιέγραψε τον εαυτό του ως υπαρξιστή, αναγνώρισε ότι πολλές από τις θεωρίες του έβρισκαν υποστήριξη στα κείμενα και τις ιδέες των υπαρξιστών.
Αναγνώριση
Ο Χέρμπερτ Ριντ έλαβε το Βραβείο Erasmus το 1966 για την δημιουργική κριτική του στον τομέα της τέχνης, η οποία έδωσε μεγάλη ώθηση στην κατανόηση και εκτίμηση της μοντέρνας τέχνης.
Μεταφρασμένα έργα του
Στη βάση της BiblioNet απαντώνται οι παρακάτω μεταφρασμένοι τίτλοι έργων του συγγραφέα :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι κριτικοί Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Βέρνερ Άλενμπαχ
Ο Βέρνερ Άλενμπαχ (Werner Allenbach, 1903-1975) ήταν Ελβετός αρχιτέκτονας. Γεννήθηκε στη Βέρνη, όπου έχουν υλοποιηθεί ορισμένα από τα πιο γνωστά του έργα και ήταν παντρεμένος με τη γραφίστρια Frida (Maya) Allenbach-Meier (1907-2002).
Εξοχική κατοικία Roesch στη Murtensee, Ελβετία, 1945
Η κατοικία χτίστηκε με θέα τη λίμνη, τοποθετημένη ανάμεσα στα δέντρα και στην όχθη. Στο ισόγειο βρίσκεται μια αποθήκη εργαλείων (αποσυναρμολογούμενη για περίπτωση υψηλής στάθμης των νερών) και στον όροφο ένα καθιστικό, μια κουζίνα, δυο υπνοδωμάτια (ένα με 1 κρεβάτι και ένα με δύο) και δύο ταράτσες. Το w.c. είναι έξω από τον κύριο όγκο της κατοικίας. Κατασκευάστηκε σε 2 μήνες, από ξύλινο σκελετό(wood-frame) και συγκεκριμένα στην περιοχή πλημμύρας της λίμνης, για αυτό και χτίστηκε πάνω σε πασσάλους με θεμέλια από ενισχυμένο σκυρόδεμα. Οι αντηρίδες και οι δοκοί είναι από αποφλοιωμένο ξύλο πεύκου, ενώ οι τοίχοι αποτελούνται από εσωτερικό και εξωτερικό σανίδωμα μερικώς σοβατισμένο στην κουζίνα. Ο όροφος ανάμεσα στο σανίδωμα έχει γέμισμα από πριονίδι και ασβέστη για μόνωση. Τα πατώματα είναι επίσης κατασκευασμένα από σανίδες, στην ταράτσα, συγκεκριμένα, από ξύλο πεύκου. Στην οροφή οι δοκοί είναι εμφανείς με μόνωση από ινοσανίδες ενδιάμεσά τους.Το συνολικό κόστος της κατοικίας ήταν 1,64 ελβετικά φράγκα ανά κυβικό πόδι.
Εξοχική κατοικία M-B. στη Murtensee, Ελβετία
PTT Pavilion(Περίπτερο της ελβετικής εταιρίας ταχυδρομείου και τηλεπικοινωνιών), υπαίθρια έκθεση Ζυρίχη, 1939. Ο Βέρνερ Άλενμπαχ και η γυναίκα του Φρίντα ως σχεδιαστές του περιπτέρου, ίσως σχετίζονταν επιπλέον, με τη μπροσούρα μεγέθους καρτ-ποστάλ που σχεδιάστηκε για την ίδια έκθεση (αλλά όχι απαραίτητα).
Το ίδρυμα Πάουλ Κλέε
Το 1947, ο Βέρνερ Άλενμπαχ μαζί με τους Ρολφ Μπέργκι (Rolf Buergi), Χανς Μέγιερ-Μπεντέλι (Hans Meyer-Benteli) και Χέρμαν Ρουπφ (Hermann Rupf)δημιούργησαν το ίδρυμα Πάουλ Κλέε (the Paul Klee Foundation) με έργα του ομώνυμου γνωστού καλλιτέχνη. Το ίδρυμα σε συνεργασία με το Μουσείο Τέχνης της Βέρνης (στο οποίο στεγάζεται από το 1952) καθώς και την οικογένεια Κλέε κατείχαν σημαντικό ρόλο στη διάδοση της τέχνης του Πάουλ Κλέε, καθιστώντας τον έναν από τους πιο φημισμένους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.
Γραφιστική
Στον αρχιτέκτονα αποδίδεται και ο σχεδιασμός βιβλίων τα οποία υπογράφονται «Werner Allenbach, grafiker, Bern». Στην πραγματικότητα όμως, ήταν η γυναίκα του Frida Allenbach-Meier που ήταν υπεύθυνη για πολλά, αν όχι για τα περισσότερα γραφιστικά έργα που αποδίδονται σε αυτόν. Ένα από αυτά είναι το βιβλίο του ελβετικού συλλόγου σκι για το έτος 1938 (Jahrbuch 1938.SSV). Το βιβλίο είναι αξιοσημείωτο για το σχεδιασμό του και το περιεχόμενό του, πλούσιο σε ενδιαφέρουσες φωτογραφίες και διαφημίσεις. Το νεωτεριστικό σχέδιο με χαρακτηριστικά τον ασύμμετρο σχεδιασμό του τίτλου και τον συνδυασμό αντιθετικών γραμματοσειρών φανερώνουν την επιρροή του γραφίστα από τον Tschichold, ο οποίος έζησε, δούλεψε και εξέδωσε βιβλία στην Ελβετία μετά το 1933.
Βιβλιογραφία
Werner, 1949, αναθεωρημένη έκδοση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί αρχιτέκτονες
Νταλαμάν
Κλίμα
Το Νταλαμάν έχει ζεστό μεσογειακό κλίμα. Τα καλοκαίρια είναι μακρά και ξηρά ενώ οι χειμώνες σύντομοι και δροσεροί. Το Νταλαμάν είναι ένα πολύ ηλιόλουστο μέρος καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, ειδικά τον Ιούνιο και τον Ιούλιο. Το Νταλαμάν κατέχει το ρεκόρ για την υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία στην Τουρκία.
Τουρκική βάση Νταλαμάν
Κοντά στο πολιτικό αεροδρόμιο Νταλαμάν βρίσκεται η στρατιωτική βάση Νταλαμάν στην οποία υπάρχουν τόσο αεροπορικές όσο και ναυτικές δυνάμεις της Τουρκίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαμερίσματα της Επαρχίας Μούγλων Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Μούγλων Κατηγορία:Τουρκική Ριβιέρα
Πυροστιά Διδυμοτείχου
Η Πυροστιά ή Τρίποδας είναι ένα ταφικό μνημείο, συγκεκριμένα τουρμπές του Ορούτς Πασά στο Διδυμότειχο και χρονολογείται από το 15ο αιώνα. Βρίσκεται πίσω από το Δημαρχείο Διδυμότειχου στην άκρη ενός μεγάλου μουσουλμανικού νεκροταφείου. Η ονομασία Πυροστιά ή Τρίποδας χρησιμοποιείται από το ντόπιο πληθυσμό και οφείλεται σε οπτική εντύπωση που δημιουργεί το μνημείο υπό συγκεκριμένη γωνία. Ο Ορούτς Πασάς ήταν στρατηγός και μπεηλέρμπεης της Ανατολίας υπό τον Μουράτ Β' (1453). Ο Ορούτς Πασάς προσέφερε αξιοσημείωτη οικοδομική δραστηριότητα στην πόλη, σήμερα σώζονται τα ομώνυμα χαμάμ.
Περιγραφή
Είναι ανοικτού τύπου και αποτελείται από ένα βάθρο με καμαροσκέπαστο θάλαμο όπου στο παρελθόν είχε πλινθόκτιστο θόλο ο οποίος έχει καταπέσει. Το 1989 βρέθηκε σε κρύπτη σκελετός άνδρα χωρισμένος στα δύο. Η ταφή με τέτοιο τρόπο ώστε να μην αντικρίζει το σώμα ο ήλιος υπόδειξε ότι πρόκειται για μουσουλμανική ταφή.
Στο μνημείο υπάρχει μαθηματική συμμετρία και εφαρμογή βυζαντινής μετρολογίας. Το μνημείο είναι τέλειος κύβος με μέγεθος πλευράς 20 βυζαντινών εμβατών (28,6 εκατοστά το καθένα). Στις διαστάσεις των και στην συσχέτιση των δομικών υλικών υπάρχει επίσης συμμετρία βυζαντινής μετρολογίας. Τα δομικά υλικά διασυνδέονται με γεωμετρικές σχέσεις όπως της χρυσής τομής και τα μεγέθη τους συνδέονται με το βυζαντινό εμβάτη. Συγκεκριμένα οι πλίνθοι έχουν μήκος ακριβώς 28,6 εκατοστά (δηλαδή 1 βυζαντινό εμβάτη).
Παραπομπές
Κατηγορία:Διδυμότειχο Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα Κατηγορία:Τουρμπέδες στην Ελλάδα
Αξλ Ρόουζ
Ο '''Γ. Αξλ Ρόουζ (γεννημένος ως Γουίλιαμ Μπρους Ρόουζ, Τζ.', αγγλικά: William Bruce Rose, Jr.'') είναι Αμερικανός μουσικός που έγινε διάσημος ως τραγουδιστής του ροκ συγκροτήματος Guns N' Roses, του οποίου παραμένει επικεφαλής.
Νεανικά Χρόνια (1962-1982)
Ο Γουίλιαμ Μπρους Ρόουζ γεννήθηκε στο Λαφαγιέτ της Ιντιάνα, στις 6 Φεβρουαρίου του 1962. Τα μέλη της οικογένειάς του είναι ευρωπαϊκής καταγωγής, Σκωτσέζοι και Γερμανοί, ενώ η γιαγιά του ήταν Πολωνή. Σε ηλικία δυο ετών, ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένειά του. Το 1965 η μητέρα του συνάντησε τον δεύτερο της σύζυγο, τον Στέφεν Μπέιλι, και έδωσε στο γιο της το όνομα Γουίλιαμ Μπρους Μπέλει. Απέκτησε δύο αδέρφια, τον Στιούαρτ και την Έιμι. ο Ρόουζ αποκάλυψε σε συνέντευξή του πως τα αδέρφια του και ο ίδιος υπήρξαν θύματα κακοποίησης από τον Μπέιλι. Όταν ήταν ακόμη μικρός, πίστευε πως εκείνος ήταν ο πραγματικός του πατέρας. Ανατράφηκε σε έντονα θρησκευτικό περιβάλλον και ήταν μέλος εκκλησίας της Πεντηκοστής, όπου εκκλησιαζόταν και παρείχε υπηρεσίες τρεις έως οκτώ φορές την εβδομάδα. Συμμετείχε στην εκκλησιαστική και σχολική χορωδία ενώ παράλληλα μελετούσε πιάνο. Φοίτησε στο γυμνάσιο Τζέφερσον, το οποίο όμως αργότερα εγκατέλειψε. Σε ηλικία 17 ετών ανακάλυψε ποιος ήταν ο βιολογικός του πατέρας και υιοθέτησε το πραγματικό του επώνυμο, αποφεύγοντας ωστόσο να χρησιμοποιεί το όνομα Μπρους, το οποίο δεν επιθυμούσε να μοιράζεται με τον πατέρα του. Ως έφηβος συνελήφθη πολλές φορές από την αστυνομία για μέθη και βανδαλισμό.
Εγκατέλειψε οριστικά την Ιντιάνα το Δεκέμβριο του 1982 εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες. Απέκτησε και νομικά το όνομα W. Axl Rose το 1986. Το όνομα "Axl" προήλθε από ένα παλιότερο συγκρότημα στο οποίο συμμετείχε.
Guns and Roses (1985-)
αριστερά|thumb|200px|Ο Axl Rose σε συναυλία στο [[Καράκας στη Βενεζουέλα το 2010]]
To άλμπουμ που έκανε θραύση ήταν το Appetite for Destruction που έκανε την πρώτη του εμφάνιση στις 21 Ιουλίου του 1987. Το άλμπουμ έκανε παραπάνω από 500.000 πωλήσεις (που είχαν αγοραστεί την χρονιά όπου βγήκε), και ανάμεσα σε αυτα τα τραγούδια, το πιο γνωστό για αυτους που ασχολούνται και για αυτούς που δεν ασχολούνται, τραγούδι ήταν το Welcome to the Jungle, το οποίο είχε ψηφιστεί ως το #1 στο σόου Billboard του 1988, αλλά και του 1989. Τελικά, συγκέντρωσε 28.000.000 πωλήσεις παγκοσμίως. Μετά, από αυτό το συγκρότημα του Ρόουζ, έβγαλε και άλλο άλμπουμ το G N' R Lies, το οποίο έκανε τον Αξλ διάσημο και ανακηρύχθηκε ως ένας από τους αστέρες του Hard Rock, όπου παραμένει μέχρι και σήμερα.
Το 1990, όταν ρωτήθηκε ο δημοσιογράφος, Κέρτ Λόντερ για το ποιος είναι κατά την γνώμη του είναι ο καλύτερος τραγουδιστής ροκ στον κόσμο και αυτός είπε τον Ρόουζ. Την ίδια χρονιά οι GN'R, άρχιζαν να δημιουργούν ένα ακόμα άλμπουμ το οποίο να προκαλέσει πάταγο, όπως είχε συμβεί στο Appetite for Destruction. Ο Στίβεν Άντλερ παραιτήθηκε από την θέση του ντράμερ και γενικά από το συγκρότημα, και αντικαταστάθηκε από έναν άλλο ντράμερ, τον Ματ Σόρουμ. Επίσης τον Μάη του 1991, άλλαξαν και μάνατζερ, επειδή ο πρώην μάνατζερ τους, Άλαν Νίβεν είχε σχέση με την προσωπική ζωή του Αξλ.
Παρόλα αυτά, έβγαλαν δύο άλμπουμ, τα Use Your Illusion I και το Use Your Illusion II, τον Σεπτέμβρη του '91. Είχαν ψηφιστεί ως το νούμερο 1 και 2 αντιστοίχως. Και έτσι τα άλμπουμ έμειναν στις πρώτες θέσεις για 108 συνεχόμενες εβδομάδες.
Την άνοιξη του 1991, άρχιζαν να κάνουν την πρώτη τους περιοδεία, το Use Your Illusion Tour, το οποίο βασιζόταν από τα τελευταία τους άλμπουμ. Το συγκεκριμένο Tour, είχε διάρκεια 28 εβδομάδες, και χάρη σε αυτό το Tour, έγιναν γνωστά και αυτα τα άλμπουμ.
Δισκογραφία
thumb|right|Ο Axl Rose σε φεστιβάλ στο Ντόνινγκτον της Αγγλίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Guns N' Roses Κατηγορία:Μέλη των AC/DC
Περγκολέτσο
μικρογραφία|Τυπικό περγκολέτσο Περγκολέτσο (λέγεται και σκαλιστήρι ή πατητήρι ή απλά εργαλείο πίπας) ονομάζεται το εργαλείο πίπας το οποίο αποτελείται συνήθως από τρία μέρη, ένα πλατύ για να πιέζει τον καπνό, ένα μυτερό για να κάνει τρύπες στον καπνό ή να καθαρίζει τον καμένο καπνό και τέλος ένα σαν φτυαράκι/ξύστρα για να καθαρίζει τα τοιχώματα της πίπας από τον καμένο καπνό.
Κατηγορία:Κάπνισμα Κατηγορία:Εργαλεία
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2008
Το Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2008 ήταν το τελευταίο τουρνουά του Κυπέλλου Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ, του 14ου υπό την αιγήδα της UEFA και του 3ου με την νέα μορφή της διοργάνωσης. Διεξήχθησαν τρεις γύροι και 11 ομάδες προκρίθηκαν στο δεύτερο προκριματικό γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2008-2009. Η κλήρωση έγινε στη Νιόν της Ελβετίας στις 21 Απριλίου 2008. Τελική νικήτρια της διοργάνωσης ήταν η Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα.
Κατανομή ομάδων
Συμμετείχαν 50 ομάδες από 50 ομοσπονδίες της UEFA. Πιο κάτω παρουσιάζεται η δομή της διοργάνωσης. Η θέση των ομοσπονδίων βασιζόταν στην Κατάταξη ΟΥΕΦΑ 2007.
Πρώτος γύρος: (28 ομάδες)
Δεύτερος γύρος: (28 ομάδες)
Τρίτος γύρος: (22 ομάδες)
Ανδρέας Κορομηλάς
Ο Ανδρέας Κορομηλάς, (1811-1858) ήταν Έλληνας τυπογράφος, εκδότης, και βιβλιοπώλης που δραστηριοποιήθηκε πρώτα στην Αίγινα και μετά στην Αθήνα και για λίγο διάστημα και στην Κωνσταντινούπολη.
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2008
Πρώτος γύρος
Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 21 και 22 Ιουνίου 2008 και οι επαναληπτικοί στις 28 και 29 Ιουνίου 2008.
Ανδρέας Κορομηλάς
Ο Κορομηλάς διατήρησε το τυπογραφικό του κατάστημα από το 1834 έως και το 1858, ημερομηνία του θανάτου του, και κατάφερε να το κάνει ένα από τα μεγαλύτερα τυπογραφεία όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της ευρύτερης Ανατολής. Μετά το θάνατο του τη διατήρηση του τυπογραφείου του ανέλαβαν οι κληρονόμοι του οι οποίοι το λειτούργησαν μέχρι το 1884 οπότε και το πούλησαν στον εκδότη-τυπογράφο Ανέστη Κωνσταντινίδη. Γνωστό επίσης στην Αθήνα εκείνης της εποχής ήταν και το Μέγαρο Κορομηλά, το ιδιόκτητο κτίριο που διατηρούσε στην Πλατεία Συντάγματος, Ερμού 1, το οποίο όμως κατεδαφίστηκε το 1963. Σύζυγος του Κορομηλά ήταν η Μαρία Πιτσιπιού, κόρη του χιώτη συγγραφέα Ιάκωβου Πιτσιπιού και παιδιά του οι Δημήτριος Κορομηλάς γνωστός θεατρικός συγγραφέας, Χριστίνα Κορομηλά, και Λάμπρος Κορομηλάς,γνωστός δημοσιογράφος και διπλωμάτης.
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2008
Πρώτος γύρος
!colspan="5"|Περιοχή Νότου-Μεσογείου
!colspan="5"|Κεντρική-Ανατολική περιοχή
!colspan="5"|Βόρεια περιοχή
Ανδρέας Κορομηλάς
Τα πρώτα χρόνια
Ο Αντρέας Κορομηλάς ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αθηναίου κτηματία Χατζή Λάμπρου Κόσκορη και της Όρσας Κολιάτσου και γεννήθηκε στην Αθήνα το 1811.
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2008
Δεύτερος γύρος
Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 5 και 6 Ιουλίου 2008 και οι επαναληπτικοί στις 12 και 13 Ιουλίου 2008.
Ανδρέας Κορομηλάς
Τα πρώτα χρόνια
Πολέμησε μαζί με τον πατέρα του στη μάχη του Χαϊδάριου που δόθηκε μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων το καλοκαίρι του 1826, στην οποία και τραυματίστηκε ελαφρά. Ο πατέρας του όμως, πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Τούρκους και θανατώθηκε με μαρτυρικό τρόπο στην τότε πλατεία Αγίου Παντελεήμονα, σημερινή πλατεία Κοτζιά. . Σε ηλικία 16 χρόνων ο Αντρέας Κορομηλάς βρέθηκε προστάτης οικογενείας – της μητέρας του και των ακόμα 6 μικρότερων αδελφών του. Η οικογένεια μεταφέρεται στην Αίγινα και εκεί ο Κορομηλάς πιάνει δουλειά στο Τυπογραφείο της Διοίκησης ενώ τα μικρότερα αδέρφια του –Νικόλαος και Αντώνης- φοιτούν στο Κεντρικό Γυμνάσιο του νησιού, το οποίο κατά προτεραιότητα δεχόταν τα ορφανά παιδιά των αγωνιστών του 1821.
Η τυπογραφία μπαίνει στη ζωή του
Στο τυπογραφείο της Εθνικής Τυπογραφίας -όπως θα μετονομαστεί το Τυπογραφείο της Διοίκησης- θα δουλέψει μέχρι τον Απρίλη του 1832, όταν θα φύγει κατηγορούμενος για υπεξαίρεση τυπογραφικού υλικού. Από τότε και σε ηλικία 21 χρονών πλέον θα κινητοποιηθεί για να δημιουργήσει το δικό του τυπογραφείο. Γράφει στον διάσημο Γάλλο τυπογράφο και φιλέλληνα Αμβρόσιο Διδότο και του παραγγέλνει πιεστήριο και τυπογραφικό υλικό, ενώ ταυτόχρονα κάνει αίτηση μαζί με τον πρώην συνάδελφό του Παύλο Πατρίκιο να νοικιάσουν το κτίριο της Εθνικής Τυπογραφίας στην Αίγινα – η αίτηση δεν έγινε δεκτή.Τον Μάη του 1833 ο γνωστός λόγιος, Νεόφυτος Δούκας, ψάχνοντας να γνωριστεί με κάποιον τυπογράφο που μπορούσε να εκδώσει τα βιβλία του, αλληλογραφεί με τον Κορομηλά, όταν μαθαίνει ότι δραστηριοποιείται στην λειτουργία τυπογραφείου και συμφωνούν στην μεταξύ τους σύμπραξη.
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1982
Οι 41οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1982 έγιναν στο Βουκουρέστι. Συμμετείχαν και οι έξι βαλκανικές χώρες, αφού πήρε μέρος και η Αλβανία. Νικήτριες ήταν η Ελλάδα στους άνδρες, σε 23 αγωνίσματα, και η Ρουμανία στις γυναίκες, σε 16 αγωνίσματα.
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2008
Τρίτος γύρος
Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 19 και 20 Ιουλίου 2008 και οι επαναληπτικοί στις 26 και 27 Ιουλίου 2008. Οι 11 νικήτριες ομάδες προκρίθηκαν στο δεύτερο προκριματικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.
Ανδρέας Κορομηλάς
Η τυπογραφία μπαίνει στη ζωή του
Ο Δούκας τον προμηθεύει με την απαραίτητη συστατική και εγγυητική επιστολή του προς τον Διδότο, και φεύγει για το Παρίσι τον Αύγουστο του 1833. Τον Σεπτέμβρη του 1833 ήταν έτοιμη μέρος της παραγγελίας του, ένα πιεστήριο Στάχγχοπ, τρεις κόλλες στοιχεία, γαλλικά και τσίτσερο, τυπογραφικές κόλλες τέσσερεις ελληνικές των 11 στιγμών και μία 8 στιγμών ελληνικά, και κάποια αναγκαία εργαλεία. Όλα αυτά ήταν αξίας 8000 φράγκων.
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1982
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1982 Κατηγορία:Βουκουρέστι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1982
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2008
Τελικός νικητής
Οκτώ από τις 11 ομάδες που προκρίθηκαν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ μέσω του Ιντερτότο, πέρασαν από το δεύτερο προκριματικό στον πρώτο γύρο. Πέντε από τις 8 προκρίθηκαν στους ομίλους της διοργάνωσης. Τέσσερις από αυτές προκρίθηκαν στο γύρο των 32. Μόνο η Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα προκρίθηκα στο γύρο των 16 και έτσι έγινε η νικήτρια του Ιντερότο 2008.
Ανδρέας Κορομηλάς
Στην Αίγινα
Το τυπογραφείο του Κορομηλά λειτούργησε στην Αίγινα από το 1834 έως το 1839. Πρωτο-τύπωσε στις 14 Φεβρουαρίου 1834, την αναγγελία-διαφήμιση του Νεόφυτου Δούκα για την έκδοση των έργων του και 14 βιβλία του σε 29 τόμους.
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2008
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2008
Ανδρέας Κορομηλάς
Στην Αίγινα
Στην Αθήνα θα τυπώσει ακόμα 4 έργα του από το 1842 έως το 1845 και τέλος και την αναγγελία του θανάτου του. Στην Αίγινα το 1834 και το 1835 τύπωσε ακόμα 9 βιβλία, ιστορικά, λογοτεχνικά, σχολικά, και πρακτικών γνώσεων, ανάμεσα στα οποία και την «Ιστορία των Αθηνών κατά των υπέρ Ελευθερίας Αγώνα» του Διονύσιου Σουρμελή. Από το 1835 ένα μέρος του τυπογραφείου, το μεγαλύτερο, θα μετακομίσει στην καινούρια πρωτεύουσα, την Αθήνα.
Στην Αθήνα
Το πρώτο βιβλίο που θα εκδώσει ο Κορομηλάς στην Αθήνα είναι η «Ανθολογία ή Συλλογή ασμάτων ηρωικών», τόμος Α, 1835. Το 1838 ξανα-ταξιδεύει στο Παρίσι για να επισκεφτεί και πάλι τον Διδότο με σκοπό να ανανεώσει τον τυπογραφικό του εξοπλισμό και να αγοράσει βιβλία σχολικού ενδιαφέροντος, για να τυπώσει στην Ελλάδα. Το 1840 εισάγει πρώτος στην Ελλάδα την τυπογραφική μέθοδο της στερεοτυπίας, και από τη Βενετία, την τεχνική της ερυθροτυπίας. left|frame|Το κτίριο που έχτισε το 1853 ο αρχιτέκτονας Πάνος Κάλκης για τον Ανδρέα Κορομηλά Στην Κωνταντινούπολη, η οικογένεια Κορομηλά, δραστηριοποιήθηκε από το 1844 όταν ο αδερφός του Αντώνης Κορομηλάς συνεργαζόμενος με τον Αντώνιο Πασπαλλή θα συγκροτήσει τυπογραφείο το οποίο θα προμηθεύει ελληνικά βιβλία σε όλες τις υπόδουλες, ακόμα, περιοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες τυπογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος
Ντιονίσιο Αγουάδο
Ο Ντιονίσιο Τομάς Βεντούρα Αγουάδο ι Γαρθία (Dionisio Tomás Ventura Aguado y García, Μαδρίτη, 8 Απριλίου 1784 – Μαδρίτη 20 Δεκεμβρίου 1849) ήταν Ισπανός κιθαριστής και συνθέτης, από τους σημαντικότερους της εποχής του. Οι συνθέσεις του ανήκουν στο βασικό ρεπερτόριο που διδάσκονται οι σπουδαστές κλασσικής κιθάρας, ιδιαίτερα στις πρώτες βαθμίδες.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αγουάδο ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές του με τον Πατέρα Βασίλειο, κατά κόσμον Μιγέλ Γαρθία (Fray Miguel García) και, αργότερα με τον Μανουέλ Γαρθία (Manuel Garcia), το διάσημο Ισπανό τενόρο. Εγκαταστάθηκε στο κτήμα του στη Φουενλαμπράδα (Fuenlabrada) κοντά στο Αρανχουέθ (Aranjuez) και αφοσιώθηκε στην κιθάρα. To 1825 εξέδωσε στη Μαδρίτη το πρώτο μεγάλο διδακτικό του έργο Η Σχολή της Κιθάρας (Escuela de Guitarra), του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα 3 αυθεντικά αντίτυπα. . Εκεί, περιγράφει πολλές καινοτομίες σε σχέση με την τεχνική και τα χέρια των εκτελεστών (βλ. Κιθαριστικές καινοτομίες). Το 1826 πήγε στο Παρίσι, όπου δίδαξε και έδωσε πολλές συναυλίες. Σύντομα έγινε ο «αγαπητός» στα κοσμικά σαλόνια αλλά και τις αίθουσες συναυλιών. Εδώ συναντήθηκε με τον μεγάλο σύγχρονό του, επίσης κιθαριστή και συνθέτη Φερνάντο Σορ (Fernando Sor), με τον οποίο μοιράστηκε στη συνέχεια μια ισόβια φιλία. Αφιέρωσε μάλιστα σ’αυτόν το έργο του για δύο κιθάρες Οι Δύο Φίλοι (Les deux amis), που το παρουσίαζε μαζί του. Πάντως, αντίθετα με ό,τι πιστεύεται, οι δυο κιθαριστές είχαν γνωριστεί πιο πριν, το 1713, αλλά δεν είχαν ξαναβρεθεί μέχρι την άφιξη του Αγουάδο στο Παρίσι.
Στη Γαλλική πρωτεύουσα, ο Αγουάδο απέκτησε σταδιακά μεγάλη φήμη και, μαζί με τους Ροσίνι, Παγκανίνι και Μπελίνι, υπήρξε από τους πιο αναγνωρισμένους μουσικούς. Εκεί, επανεξέδωσε το Η Σχολή της Κιθάρας (1826), χωρίς ιδιαίτερες αλλαγές, ενώ επιμελήθηκε και μιας εκδόσεως στα γαλλικά, με μετάφραση που την έκανε ο στρατιωτικός και φίλος του Φ. ντε Φόσα (Fransois de Fossa). Το 1834 εκδίδει το δεύτερο μεγάλο διδακτικό του έργο Νέα Μέθοδος για την Κιθάρα (Nuovo Método para Guitarra). Έμεινε στο Παρίσι μέχρι το 1837, και μετά επέστρεψε στην Ισπανία, συνεχίζοντας την καριέρα του ως καλλιτέχνης και δάσκαλος, μέχρι το θάνατό του. .
Μέθοδοι Κιθάρας
Στα τέλη του 18ου αιώνα, η -μπαρόκ- κιθάρα ήταν ακόμη 10χορδη με 5 διπλές χορδές, αλλά σταδιακά αντικαταστάθηκε από την σημερινή 6χορδη (με 6 μονές χορδές) στο κούρδισμα Μι-Λα-Ρε-Σολ-Σι-Μι (από τα μπάσα προς τα καντίνια). Με βάση πλέον το νέο κούρδισμα, ο Αγουάδο ανέλαβε τη συγγραφή του πονήματος Η Σχολή της Κιθάρας (Escuela de Guitarra), ένα σπουδαίο μαθησιακό έργο, που ακόμη και σήμερα διδάσκεται στα ωδεία. Περιέχει πολύ προσεγμένες, μικρές σπουδές (Etudes), που επεξηγούνται εν μέρει από ένα αντίστοιχο κείμενο. Εκεί, για πρώτη φορά εμφανίζονται εξαιρετικές λεπτομέρειες που, ακόμη και σήμερα μπορεί να «διαφεύγουν» της αντίληψης σπουδαστών αλλά και διδασκόντων, όπως για παράδειγμα το διαφορετικό ηχόχρωμα που έχει ο ίδιος φθόγγος σε διαφορετικές χορδές, ή η γωνία που πρέπει να σχηματίζουν τα χέρια των εκτελεστών σε σχέση με το όργανο.
Το έργο έχει, στην αυθεντική του έκδοση, 441 παραγράφους και 131 μαθήματα, που συνοδεύονται από επεξηγηματικό κείμενο. Ανάμεσά τους, υπάρχουν 14 ασκήσεις δεξιοτεχνίας και για τα δύο χέρια, και 30 σπουδές, από τις οποίες οι 16 εμφανίζονται και στο επόμενο διδακτικό του έργο Νέα Μέθοδος για την Κιθάρα (Nuovo Método para Guitarra) και έχουν συμπεριληφθεί στις μοντέρνες εκδόσεις, ενώ οι υπόλοιπες 16, όχι.
Βηθανία
thumb|250px|Ο τάφος του Λαζάρου Η Βηθανία (αραμαϊκά: בית עניא, Μπεθ Ανία, κυριολεκτικά σπίτι της φτώχειας/ένδειας) ήταν, σύμφωνα με τη Βίβλο, χωριό κοντά στην Ιερουσαλήμ στο οποίο ζούσαν τα αδέλφια Μαρία, Μάρθα και Λάζαρος, καθώς και ο Σίμων ο λεπρός. Αποτελεί τον τόπο όπου έλαβε χώρα η ανάσταση του Λαζάρου. Το χωριό ταυτίζεται παραδοσιακά με τη σημερινή πόλη αλ-Εϊζαριγιά, η οποία βρίσκεται στη Δυτική Όχθη, στους ανατολικούς πρόποδες του όρους των Ελαιών, περίπου 2,5 χιλιόμετρα ανατολικά της Ιερουσαλήμ. Κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών το χωριό ήταν ακόμη γνωστό στους χριστιανούς ως Βηθανία.
Ντιονίσιο Αγουάδο
Μέθοδοι Κιθάρας
Η Νέα Μέθοδος για την Κιθάρα (Nuovo Método para Guitarra, Παρίσι 1834) είναι μικρότερης έκτασης έργο από το προηγούμενο, με εντελώς διαφορετικό στόχο. Ενώ Η Σχολή της Κιθάρας σκοπεύει στις διδακτικές τεχνικές, η Νέα Μέθοδος για την Κιθάρα σκοπεύει στις εκτελεστικές ικανότητες του σπουδαστή. Έχει 172 παραγράφους, 28 μαθύματα με εξειδικευμένο περιεχόμενο το καθένα και, 34 ασκήσεις οι οποίες από το μάθημα 15 και μετά παίζονται μαζί με τα μαθήματα. Από τις 34 ασκήσεις, οι 12 αφορούν στο αριστερό χέρι, οι 12 στο δεξί και οι υπόλοιπες και στα δύο χέρια. Στο έργο αυτό γίνεται αναφορά στο στηρικτικό τρίποδο, που υποτίθεται ότι βοηθάει τον εκτελεστή της κιθάρας (βλ. Άλλες αλλαγές). Ωστόσο, η διδακτική και καλλιτεχνική αξία του συγκεκριμένου έργου, το οποίο γνώρισε 3 εκδόσεις, υπολείπεται σαφώς του προηγουμένου.
Βηθανία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Αγιοταφικά προσκυνήματα
Ντιονίσιο Αγουάδο
Χρήση των νυχιών
Μέχρι την εποχή του Αγουάδο, οι βιρτουόζοι κιθαριστές δεν άφηναν τα νύχια του δεξιού χεριού τους να μεγαλώνουν, διότι θεωρούσαν ότι τους εμπόδιζαν στο παίξιμο. Ο Αγουάδο, όμως, υποστήριζε το παίξιμο με το νύχι, διότι έβγαζε ένα χαρακτηριστικό «μεταλλικό» ήχο που έδινε ιδιαίτερο χρώμα στον ήχο της χορδής. Υπήρξε λοιπόν πρωτοπόρος αυτής της μορφής κτυπήματος των χορδών, αν και οι διακεκριμένοι δεξιοτέχνες της κιθάρας χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα: Από τη μία πλευρά οι Αγουάδο, Τζιουλιάνι, Καρούλι και από την άλλη οι Καρκάσι, Μεϊσονιέ και...ο Σορ, που υποστήριζαν το κτύπημα των χορδών με την άκρη («ψίχα») των δακτύλων.
Ο Αγουάδο, παρόλο επιστήθιος φίλος με τον Σορ, υπερασπίστηκε την τεχνική του: '' «...μπορούμε να παίξουμε είτε με τα νύχια, είτε με τις άκρες των δακτύλων του δεξιού χεριού. Όσο για μένα, χρησιμοποιώ πάντα τα νύχια μου. Ωστόσο, αποφάσισα να κόψω το νύχι του αντίχειρά μου και, όταν ο φίλος μου Σορ με άκουσε να παίζω, με συνεχάρη που ακολούθησα το παράδειγμά του, διότι το κτύπημα με τον αντίχειρα στο μπάσο δημιουργεί έναν πλούσιο και ευχάριστο τόνο. Όμως, για το δείκτη και το μεσαίο δάκτυλο έχω κρατήσει τα νύχια μου, αφού η εμπειρία μου, μπορεί να μου δίνει το δικαίωμα να έχω τη γνώμη μου ... εξηγώ αυτό το θέμα με τα νύχια για να επιτύχουμε στην κιθάρα ένα χρώμα που δεν μοιάζει με εκείνο της άρπας, ούτε του μαντολίνου, η κιθάρα έχει ένα ηχόχρωμα που την διακρίνει από τα άλλα όργανα: είναι γλυκιά, αρμονική, λυπημένη, μερικές φορές μεγαλοπρεπής. Βέβαια, δεν μπορεί να πετύχει το μεγαλείο της άρπας ή του πιάνου, αλλά η λεπτή χάρη της και η ποικιλία των εναλλαγών στον ήχο της, την κάνουν ένα όργανο γεμάτο μυστικά. Για το λόγο αυτό, πιστεύω ότι είναι επιθυμητό οι χορδές να κτυπώνται με το νύχι, που παράγει ένα σαφώς μεταλλικό, γεμάτο τρυφερότητα πλούσιο ήχο, εναλλασσόμενο από το φως στη σκιά...»''.
Άλλες αλλαγές
Η θεμελιώδης αλλαγή στο κτύπημα των χορδών με τα νύχια, συνοδεύτηκε και από αλλαγή στα καθίσματα και τη στάση των κιθαριστών. Αυτό συζητήθηκε επίσης στα διάφορα μουσικά εγχειρίδια, από τον Καρούλλι (Παρίσι 1810) και τον Σορ (Παρίσι / Βόννη 1830). Επίσης, ο κιθαρίστας είχε πλέον στη διάθεσή του τη νέα σημειογραφία κιθάρας, που είχε μόλις πρόσφατα εισαχθεί στα ωδεία.
Όσον αφορά στο κράτημα της κιθάρας, ο Αγουάδο συνιστούσε ένα ειδικό τρίποδο σκαμπώ για τη στήριξη του οργάνου, το τριπόδιον (tripodion), -διακρίνεται στη λιθογραφία της εισαγωγής-, όμως η στάση αυτή δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα από αυτά που έλυνε και δεν υιοθετήθηκε από τους κιθαριστές. Ωστόσο, το συγκεκριμένο τρίποδο, μπορεί να θεωρηθεί ως ο πρόγονος της σημερινής μεταλλικής κατασκευής που χρησιμοποιούν κάποιοι κιθαριστές για τη στήριξη της κιθάρας πάνω στο μηρό τους. Το σημερινό, ευρέως χρησιμοποιούμενο υποπόδιο (footstool), που τοποθετείται κάτω από το πόδι του εκτελεστή, δεν υπήρχε τότε.
Έργα
Επίσης
Μουσικολογική προσέγγιση
Η προσφορά του Αγουάδο στη σύγχρονη κλασσική κιθάρα, μέσω των διδακτικών του πονημάτων, ιδιαίτερα της Escuela de Guitarra, είναι ανεκτίμητη. Πέρα από τις μικρές ατέλειες (βλ. παρακάτω), που εμφανίζει, ανοίγει νέους ορίζοντες στην τεχνική και το ρεπερτόριο διδαχής του οργάνου και, «λύνει» πολλά προβλήματα για τους διδάσκοντες, δεδομένου ότι είναι η πρώτη μοντέρνα μέθοδος κιθάρας στην ιστορία του οργάνου. Πρέπει, βέβαια, να ληφθεί υπόψιν και η εποχή που γράφηκε, μια εποχή τελείως κενή από διδακτικές μεθόδους του συγκεκριμένου οργάνου.
Τα χαρακτηριστικά του κιθαριστικού έργου του Αγουάδο, κυρίως των σπουδών του, σχετικά με τη διδακτική του αξία, έχει μεγάλο ενδιαφέρον δεδομένου ότι έχει να κάνει με πολλούς τομείς της τεχνικής εκτέλεσης του οργάνου. Πέραν από την αδιαμφισβήτητη ποιότητά τους, ωστόσο, οι επί μέρους σπουδές δεν είχαν γραφεί κατά σειρά αυξανόμενης δυσκολίας, με αποτέλεσμα να χρειάζεται προσοχή, ιδιαίτερα εκ μέρους του διδάσκοντος, έτσι ώστε να τηρηθεί ένας ελάχιστος βαθμός ισορροπίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Νίζνι Νόβγκοροντ
Το Νίζνι Νόβγκοροντ (σε ελληνική απόδοση «Κάτω Νεάπολη», στη ρωσική Ни́жний Но́вгород, ), ευρύτερα γνωστό και απλώς ως Νίζνι, είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Ρωσίας μετά τη Μόσχα, την Αγία Πετρούπολη, το Νοβοσιμπίρσκ και το Γεκατερίνμπουργκ, με πληθυσμό 1.250.619 κατοίκους (ρωσική απογραφή 2010), από 1.311.252 κατοίκους (ρωσική απογραφή 2002) και 1.438.133 (σοβιετική απογραφή 1989). Είναι οικονομικό και πολιτισμικό κέντρο της μεγάλης οικονομικής περιοχής Βόλγα-Βιάτκα, καθώς και διοικητικό κέντρο της ομώνυμης Περιφέρειας Νίζνι Νόβγκοροντ και της Ομοσπονδιακής Περιοχής του Βόλγα.
Από το 1932 έως το 1990 η πόλη ήταν γνωστή με το όνομα Γκόρκι (Го́рький), προς τιμή του συγγραφέα Μαξίμ Γκόρκι που γεννήθηκε εκεί.
Κόκκινος δράκος (βιβλίο)
Ο Κόκκινος δράκος (Red Dragon) είναι μυθιστόρημα τρόμου και ψυχολογικό θρίλερ του Αμερικανού μυθιστοριογράφου Τόμας Χάρις που εκδόθηκε από τον αμερικανικό εκδοτικό οίκο "G. P. Putnam's Sons" το 1981. Είναι το πρώτο μιας σειράς μυθιστορημάτων του Χάρις, με ήρωα τον διαβόητο ψυχίατρο -κανίβαλο, Χάνιμπαλ Λέκτερ.
Νίζνι Νόβγκοροντ
Γεωγραφία
Το Νίζνι Νόβγκοροντ βρίσκεται στη |συμβολή των δύο μεγαλύτερων ποταμών του ευρωπαϊκού τμήματος της Ρωσίας: του Οκά και του Βόλγα. Η πόλη χωρίζεται από τον Οκά σε δύο μέρη: την ανατολική ορεινή περιοχή (Άνω πόλη) και τη δυτική πεδινή, εγκάρσια (Κάτω πόλη). Στην άλλη όχθη του ποταμού Βόλγα υπάρχει μια δορυφορική πόλη, το Μπορ.
Η περιοχή της πόλης είναι 515 km².
Κλίμα
Το 1834 ο πρώτος μετεωρολογικός σταθμός άνοιξε στο Νίζνι Νόβγκοροντ. Έναν αιώνα αργότερα μετατράπηκε στο Τμήμα Υδρομετεωρολογικών Υπηρεσιών του Γκόρκυ, από το 1978 - σε Τμήμα Υδρομετεωρολογίας και Περιβαλλοντικού Ελέγχου Άνω Βόλγα.
Κόκκινος δράκος (βιβλίο)
Επίσης έχει ενταχτεί στη λίστα των "Top 100 Mystery Novels of All Time", «Τα 100 καλύτερα αστυνομικά μυθιστορήματα όλων των εποχών» της «Εταιρείας Αμερικανών συγγραφέων μυστηρίου»
Νίζνι Νόβγκοροντ
Κλίμα
Το κλίμα στο Νίζνι Νόβγκοροντ είναι μέτρια ηπειρωτικό, με πολύ κρύους χειμώνες και ζεστά, σχετικά σύντομα καλοκαίρια. Λόγω των μεγάλων διαφορών στο έδαφος στο εγκάρσιο τμήμα της πόλης, είναι κάπως πιο ζεστό από ό, τι στο υψίπεδο. Κατά μέσο όρο, λαμβάνει 15 έως 20% περισσότερη βροχόπτωση ανά έτος. Οι μέσες μηνιαίες μακροχρόνιες θερμοκρασίες σε χαμηλές περιοχές κυμαίνονται από –11,6 ° C τον Ιανουάριο έως +18,4 ° C τον Ιούλιο, σε ορεινές περιοχές από -12 ° C τον Ιανουάριο έως +18,1 ° C τον Ιούλιο. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι +4,8 ° C; ταχύτητα ανέμου 2,8 m/sec, μέση ετήσια υγρασία αέρα - 76%. Η πόλη βρίσκεται στη συμβολή δύο μεγάλων ποταμών σε μια ελώδη περιοχή, έτσι ομίχλες είναι πολύ συχνές εδώ και υψηλή σχετική υγρασία το καλοκαίρι.
Κόκκινος δράκος (βιβλίο)
Το μυθιστόρημα αυτό - δεύτερο στην εργογραφία του Χάρις - πρώτο στην σειρά βιβλίων με ήρωα τον Χάνιμπαλ Λέκτερ - είναι αποτέλεσμα μακρόχρονης έρευνας του συγγραφέα ο οποίος παρακολούθησε μαθήματα του FBI στο Κουάντικο της Βιρτζίνια, για την ψυχοσύνθεση των κατά συρρή δολοφόνων. Κατά τη διάρκεια της συγγραφής, που κράτησε 18 μήνες, ο Χάρις ζούσε κοντά στο πατρικό του σπίτι, παραστεκόμενος στον άρρωστο πατέρα του, σε μια καλύβα με παρέα μια αγέλη από σκυλιά. Ο πατέρας του Χάρις, πέθανε την 1η Μαϊου του 1981, και ο Χάρις αφιέρωσε το βιβλίο σε αυτόν.
Νίζνι Νόβγκοροντ
Κλίμα
Ο ήλιος λάμπει στο Νίζνι Νόβγκοροντ για περίπου 1775 ώρες το χρόνο. Η μέγιστη διάρκεια της ημέρας είναι τον Ιούνιο, 17 ώρες 44 λεπτά, και η ελάχιστη τον Δεκέμβριο, 6 ώρες 52 λεπτά. Η συννεφιά το χειμώνα είναι αρκετά μεγάλη: 75-80% του χρόνου που ο ουρανός καλύπτεται με σύννεφα και από τον Απρίλιο έως τον Αύγουστο η πιθανότητα ενός καθαρού ουρανού είναι ήδη 49-56%. Την περίοδο φθινοπώρου-χειμώνα, ο ουρανός συχνά καλύπτεται με σύννεφα το πρωί και κατά τη διάρκεια της ημέρας ο καιρός καθαρίζει. Την άνοιξη και το καλοκαίρι, αντίθετα, είναι χωρίς σύννεφα κυρίως τα πρωινά · μέχρι το μεσημέρι, εμφανίζονται ισχυρά σύννεφα σωρείτων, τα οποία εξαφανίζονται το βράδυ.
Κόκκινος δράκος (βιβλίο)
Το μυθιστόρημα έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο δυο φορές: το 1986 με τίτλο "Manhunter" (Ανθρωποκυνηγός) από τον Michael Mann και το 2002 με τίτλο ίδιο με του βιβλίου "Red Dragon" (Κόκκινος δράκος) από τον Brett Ratner.
Νίζνι Νόβγκοροντ
Κλίμα
Λόγω του πιο ηπειρωτικού κλίματος, το καλοκαίρι στο Νίζνι Νόβγκοροντ η θερμοκρασία είναι ελαφρώς υψηλότερη από ό,τι στη Μόσχα, ενώ τον χειμώνα είναι χαμηλότερη. Την άνοιξη, η παραπάνω μηδενική θερμοκρασία καθορίζεται συνήθως γύρω στις 5 Απριλίου και παραμένει μέχρι το τέλος Οκτωβρίου. Η μέση βροχόπτωση είναι 653 mm ετησίως, με τη μεγαλύτερη βροχόπτωση τον Ιούλιο και τη μικρότερη τον Μάρτιο. Κατά μέσο όρο υπάρχουν 180 ημέρες με βροχόπτωση ετησίως. Το χιόνι αρχίζει να πέφτει τον Οκτώβριο, αλλά μια σταθερή κάλυψη χιονιού παρατηρείται στα τέλη Νοεμβρίου, μέχρι τα μέσα Απριλίου. Κατά κανόνα, η θερμοκρασία του αέρα τον χειμώνα κυμαίνεται ελαφρώς και είναι -10 ... -20 °C. Χειμερινές καταιγίδες παρατηρούνται περιστασιακά (συγκεκριμένα, τέτοιες καταιγίδες παρατηρήθηκαν στις 27 Νοεμβρίου 1940, στις 30 Νοεμβρίου 1951, στις 14 Φεβρουαρίου 1960 και στις 3 Δεκεμβρίου 1962). Υπάρχουν λιγότερες βροχοπτώσεις την άνοιξη από ό,τι σε άλλες εποχές. Την άνοιξη το χιόνι αρχίζει να λιώνει το δεύτερο μισό του Μαρτίου και συνήθως λιώνει εντελώς μέχρι τα τέλη Απριλίου.
Κόκκινος δράκος (βιβλίο)
Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε σε βιβλίο από τις εκδόσεις «Bell / Χαρλένικ Ελλάς» το 2000, σε 416 σελ. και μετάφραση του Μάρκου Χρόνη (ISBN 9789604500284)
Νίζνι Νόβγκοροντ
Κλίμα
Το καλοκαίρι στο Νίζνι Νόβγκοροντ ξεκινά στις αρχές Ιουνίου, όταν η θερμοκρασία είναι σταθερή, περίπου +15 ° C. Η μέγιστη θερμοκρασία παρατηρείται συνήθως το τρίτο δεκαήμερο του Ιουλίου. Η μέση θερμοκρασία το καλοκαίρι είναι +15 μέχρι +20 °C. Το καλοκαίρι, βρέχει κυρίως με τη μορφή βραχυπρόθεσμων αλλά έντονων βροχοπτώσεων, συνήθως περίπου 20 ημέρες με καταιγίδες. Οι καταιγίδες μπορούν πολύ συχνά να συνοδεύονται από λαμπερούς ανέμους και τυφώνες. Οι τυφώνες είναι ιδιαίτερα συχνές στην Κάτω Πόλη. Τον Σεπτέμβριο η θερμοκρασία πέφτει απότομα και πέφτει κάτω από τους +10 °C έως τις 20. Το φθινόπωρο βρέχει συχνά και για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σις 10 Οκτωβρίου περίπου, η ανάπτυξη των φυτών σταματά και συμβαίνει μετάβαση στα τέλη του φθινοπώρου. Στα τέλη του φθινοπώρου ο καιρός γίνεται συννεφιασμένος και βροχερός.
Κόκκινος δράκος (βιβλίο)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Tony Magistrale και Michael A. Morrison: "A Dark Night's Dreaming: Contemporary American Horror Fiction" εκδ. Πανεπιστήμιο Νότιας Καρολίνας, 1996 https://books.google.gr/books?id=wWnF_DxlFCkC&pg=PA27&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false
Νίζνι Νόβγκοροντ
Η εμφάνιση της πόλεως και το πριγκιπάτο του Νίζνι Νόβγκοροντ
Από τον 9ο αιώνα πραγματοποιήθηκε ο σλαβικός εποικισμός των εδαφών κατά μήκος του ανώτερου Βόλγα, που κατοικείτο έως τότε από φινοουγγρικούς λαούς. Μέχρι το τέλος του 11ου αιώνα, ολόκληρος ο άνω ρους του Βόλγα ανήκε στη Ρωσία, σχεδόν έως το στόμιο του Οκά. Τα όρια της Βουλγαρίας του Βόλγα άρχισαν λίγο χαμηλότερα, και η δεξιά όχθη του Βόλγα μέχρι το στόμιο του Σούρα κατοικήθηκε από τους Ερζιανούς. Ταυτόχρονα, το Γκοροντγιέτς ήταν η «τελευταία» σλαβική πόλη επί του Βόλγα έως το 1221.
Κόκκινος δράκος (βιβλίο)
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τόμας Χάρις
Νίζνι Νόβγκοροντ
Η εμφάνιση της πόλεως και το πριγκιπάτο του Νίζνι Νόβγκοροντ
Το 1221 ο πρίγκιπας Γιούρι Β΄ του Βλαντίμιρ ίδρυσε στη συμβολή του Βόλγα και του Οκά ένα προπύργιο για την υπεράσπιση των συνόρων του πριγκιπάτου του Βλαντιμίρ από τους Μοκάν, τους Ερζιανούς, τη Μάρι και τους Βούλγαρους με το όνομα Νόβγκοροντ της γης Νίζοβ. Οι Νοβογκόριοι ονόμασαν το πριγκηπάτο του Βλαντιμίρ «Γη Νίζοβσκαγια», αργότερα αυτό το όνομα μετατράπηκε σε Νίζνι Νόβγκοροντ και παρέμεινε στον αυτοκρατορικό τίτλο μέχρι το 1917.
Κατά την περίοδο του φεουδαρχικού κατακερματισμού, ο Νίζνι Νόβγκοροντ ήταν εναλλακτικά το μεγαλύτερο μέρος των αρχηγών του Σούζνταλ και του Βλαντιμίρ. Το 1350 η πόλη έγινε η πρωτεύουσα του ανεξάρτητου πριγκιπάτου Νίζνι Νόβγκοροντ, το οποίο κατέλαβε ένα τεράστιο έδαφος και ανταγωνίστηκε τη Μόσχα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι περιοχές του Νίζνι Νόβγκοροντ άρχισαν να ζουν ενεργά.
Ρωσικό βασίλειο
αριστερά|117x117εσ Το 1392 (αλλά τελικά μόνο το 1425 υπό τον Βασίλι Κιρντιάπα), κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης των εδαφών του πριγκηπάτου της Μόσχας, το Μεγάλο Δουκάτο του Νίζνι Νόβγκοροντ προσαρτήθηκε στα υπάρχοντα της Μόσχας και η ίδια η πόλη έγινε το κέντρο της ίδιας περιοχής όνομα.
Περί το 1469 ο Αφανασιγι Νικιτιν επισκέφθηκε την πόλη και το ανέφερε στις ταξιδιωτικές του σημειώσεις «Περπατώντας στις Τρεις Θάλασσες».
Κάτω από τον Ιβάν Γ΄ και τον Βασίλι Γ΄, η πόλη έπαιξε το ρόλο συνοριακού σταθμού με το Καζάν Χανιάτ, είχε μόνιμο στρατό και ήταν τόπος συγκέντρωσης πολεμιστών κατά τη διάρκεια εκστρατειών εναντίον του. Το 1500-1511, αντί του υπάρχοντος ξύλου, χτίστηκε η πέτρα Νίζνι Νόβγκοροντ Κρεμλίνο. Μετά την εκστρατεία του Βασίλι Γ΄ Χανάτο του Καζάν, το 1523, η πόλη του Βασιλείου (τώρα Βασιλσουρσκ) ιδρύθηκε στον ποταμό Σουρα, στον οποίο μεταφέρθηκαν τα συνοριακά καθήκοντα και με την κατάκτηση του Καζάν και του Αστραχάν από τον Ιβάν IV, τα σύνορα στο Βόλγα εξαφανίστηκαν εντελώς. Το 1565, αφού ο Τσάρος Ιβάν ο Τρομερός διαίρεσε το ρωσικό βασίλειο σε οπρίτσνινα και ζεμσετσεινα, ο Νίζνι Νόβγκοροντ έγινε μέρος της ζεμσετσεινα.
Κατά τη διάρκεια της Εποχή των Αναστατώσεων, ο Νίζνι Νόβγκοροντ, μαζί με την Τριάδα-Σέργιος Λαύρα, συνέχισαν να παρέχουν υποστήριξη στη Μόσχα, που καταλήφθηκε από την Κοινοπολιτεία. Ο αποφασιστικός ρόλος στην απελευθέρωση από τους πολωνούς-λιθουανικούς εισβολείς διαδραμάτισε η πολιτοφυλακή του Νίζνι Νόβγκοροντ του 1612 υπό την ηγεσία του επικεφαλής του Νίζνι Νόβγκοροντ zemstvo Κοζμά Μινίν και του πρίγκιπα Ντμίτρι Ποζάρσκι.
Τον 17ο αιώνα το εκκλησιαστικό σχίσμα που συνέβη στην Ορθόδοξη Εκκλησία υπό τον Πατριάρχη Νίκωνα οδήγησε στον σχηματισμό πολυάριθμων οικισμών Παλαιών Πιστών στην περιοχή του Νίζνι Νόβγκοροντ, και ειδικά στον ποταμό Kerzhenets. Για την εξάλειψη του σχίσματος στη Νίζνι το 1672, ιδρύθηκε η Επισκοπή Νίζνι Νόβγκοροντ και Αλατίρ, επικεφαλής της οποίας μέχρι το 1719 ήταν Μητροπολίτης.
Ρωσική αυτοκρατορία
αριστερά|106x106εσ μικρογραφία|Κύρια πλατεία Ευαγγελισμού Ως αποτέλεσμα των διοικητικών-εδαφικών μεταρρυθμίσεων του Πέτρου Α΄, το 1708 η περιφέρεια Νίζνι Νόβγκοροντ έγινε μέρος της επαρχίας του Καζάν. Στις 26 Ιανουαρίου 1714 έγινε το κέντρο της ομώνυμης επαρχίας. Στη συνέχεια, από τη μεγαλύτερη επαρχία του Καζάν, ο Νίζνι Νόβγκοροντ ξεχωρίζει, συμπεριλαμβανομένων των Αρζάμας, Αλατύρ, Μπαλάχνα, Βασίλης, Γκορόκοβιτς, Μουρόμ, Γιουριεβέτς, Γιαντρίν, οι κάτω άκρες των ποταμών Κγιερζγιενετσ και Βγιετλουγκα. Στη δεκαετία του 1720 δημιουργήθηκαν στην πόλη δημοτικό σχολείο, τα σλαβικά-ρωσικά και τα ελληνικά σχολεία, και το 1721 ο Αρχιεπίσκοπος Πιλιτριμ άνοιξε το Θεολογικό Σεμινάριο Νίζνι Νόβγκοροντ. Στις 23 Απριλίου (4 Μαΐου) 1733, ιδρύθηκε αστυνομική δύναμη στην πόλη. Ο πρώτος αρχηγός της αστυνομίας του Νίζνι Νόβγκοροντ ήταν ο συνταξιούχος λοχαγός του στρατού Γκριγκόρι Ράτκοφ.
Στις 20-21 Μαΐου 1767 πραγματοποιήθηκε η επίσκεψη του υψηλότερου προσώπου στην πόλη: της Αυτοκράτειρας Αικατερίνης Β΄. Η αυτοκράτειρα, σε μια επιστολή προς τον Κόμη Πανίν, έδωσε μια χαμηλή εκτίμηση της ανάπτυξής της:
Ως αποτέλεσμα, ο κυβερνήτης Γιακόφ Αρσενέφσκι διατάχθηκε να καταργήσει το ακριβές σχέδιο του Νίζνι Νόβγκοροντ, βάσει του οποίου δημιουργήθηκε ένα νέο σχέδιο πόλεως στην Επιτροπή της πρωτεύουσας για την κατασκευή της Αγίας Πετρούπολης και της Μόσχας. Στο έργο συμμετείχαν γνωστοί πολεοδόμοι Το σχέδιο εγκρίθηκε από τη Διοικητική Γερουσία και εγκρίθηκε από την Αυτοκράτειρα στις 13 Απριλίου 1770. Σύμφωνα με τον ίδιο, θα πρέπει να εμφανιστούν διάφορα κοινωνικά και πολιτιστικά ιδρύματα: το πρώτο νοσοκομείο της πόλης και το πρώτο φαρμακείο, το πρώτο επαρχιακό τυπογραφείο στην περιοχή του Βόλγα, το πρώτο δημόσιο θέατρο με μια ομάδα ηθοποιών.