cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αβγαριά Ευβοίας
Γεωγραφία
Η Αβγαριά είναι χωριό της βόρειας Εύβοιας. Βρίσκεται κοντά και ανατολικά της Ιστιαίας, βόρεια του ποταμού Ξηριά (Ξεροπόταμου) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 220. Απέχει 108 χλμ. περίπου ΒΔ. της Χαλκίδας (Μέσω Ροβιών). Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός και καταλαμβάνει έκταση 6,252 χμ² (2011). Google Earth
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιστιαίων του νομού Ευβοίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αβγαριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιστιαίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιστιαίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιστιαίας-Αιδηψού.
Ιστορικά στοιχεία
Η Αβγαριά εικάζεται ότι ιδρύθηκε επί τουρκοκρατίας, χωρίς όμως αυτό να είναι απόλυτα εξακριβωμένο. Πιθανολογείται ότι ο Αχμέτ πασάς προσπάθησε, για οικονομικούς λόγους, να συγκεντρώσει τους χωρικούς, οι οποίοι μέχρι τότε κατοικούσαν στις περιοχές Ντινιούς και Παληοχώρι. Ο Μπαραμπούτης μπέης εμφανίζεται ως ο τελευταίος ιδιοκτήτης της περιοχής που ήταν τσιφλίκι. Μετά το θάνατό του και, επειδή δεν υπήρχαν κληρονόμοι, η ιδιοκτησία μεταβιβάστηκε απ’ ευθείας στον σουλτάνο. Η ευρύτερη περιοχή της Αβγαριάς έπαθε μεγάλη καταστροφή από τις πυρκαγιές του Αυγούστου 2021.
Ονομασία
Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα, η ονομασία του χωριού να προήλθε από τις άφθονες αβγαριές (Sorbus sp. ), ένα δένδρο που ευδοκιμεί στην περιοχή και παράγει χαρακτηριστικούς ωοειδείς καρπούς. Εχει διατυπωθεί και η άποψη ότι, η ονομασία Αβγαριά, ναι μεν προέρχεται από το συγκεκριμένο δένδρο, αλλά επειδή οι καρποί του έχουν το χρώμα της αυγής, όταν ανατέλλει ο ήλιος, πρέπει να γράφεται με υ και όχι με β, δηλ. Αυγαριά. Μάλιστα, η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Αυγαριά και μετονομάστηκε σε Αβγαριά, το 1940.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Πάβελ Ντιμπένκο
Ο Πάβελ Γιεφίμοβιτς Ντιμπένκο (ρωσικά: Павел Ефимович Дыбенко) ή Πάβλο Γιουχίμοβιτς Ντιμπένκο (Ουκρανικά: Павло Юхи́мович Дибенко), (16 Φεβρουάριου 1889 – 29 Ιουλίου 1938) ήταν Σοβιετικός επαναστάτης και κορυφαίο στέλεχος Ουκρανικής καταγωγής.
Πριν τη στρατιωτική θητεία
Ο Πάβελ Ντιμπένκο γεννήθηκε στο χωριό Λιούντκοβο του Κυβερνείου Τσερνίγκοφ, στη Ρωσική Αυτοκρατορία (τώρα εντός των ορίων της πόλης Νοβοζίμπκοφ της Περιφέρειας Μπριάνσκ της Ρωσίας), σε μια Ουκρανική αγροτική οικογένεια. Το 1907 άρχισε να εργάζεται στο τοπικό Δημόσιο Ταμείο, αλλά απολύθηκε σαν “αμφιβόλου αξιοπιστίας” λόγω των πολιτικών του δραστηριοτήτων. Από το 1907 και μετά, ο Ντιμπένκο ενεργοποιήθηκε σε μια ομάδα Μπολσεβίκων, διανέμοντας επαναστατικά έντυπα σε όλη την περιοχή του Novozybkov – προοδευτικές εκδόσεις, όπως η People’s Gazette και η Proletariat, που απευθύνονταν σε αντι-Τσαρικούς συμπαθούντες.
Μετακόμισε στη Ρίγα και εργάστηκε σαν λιμενεργάτης. Προσπάθησε να αποφύγει να καταταγεί, αλλά συνελήφθη και κατετάγη δια της βίας.
Προς την εξέγερση του Οκτώβρη 1917
Τον Νοέμβριο του 1911, κατατάχτηκε στον Στόλο της Βαλτικής. Τους πρώτους έξι μήνες υπηρέτησε στο πλοίο “Ντβίνα”. μικρογραφία|αριστερά| Πάβελ Ντιμπένκο Το “Ντβίνα” χρησιμοποιούνταν από το Πολεμικό Ναυτικό σαν εκπαιδευτικό πλοίο για τους νεοσύλλεκτους στην Κρονστάνδη. Άλλοτε γνωστό ως Pamiat Azova, οι ναύτες του ήταν βετεράνοι των επαναστατικών κινήσεων του 1906.
Το 1912 εντάχθηκε στο Μπολσεβίκικο Κόμμα. Το 1915, συμμετείχε στην ανταρσία επί του θωρηκτού Emperor Paul I. Φυλακίστηκε για έξι μήνες και στάλθηκε σαν στρατιώτης πεζικού στο Γερμανικό μέτωπο. Εκεί συνέχισε την αντιπολεμική προπαγάνδα, και φυλακίστηκε πάλι για 6 μήνες.
Αφέθηκε ελεύθερος μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου 1917, και επέστρεψε στον Στόλο της Βαλτικής. Τον Απρίλιο του 1917, έγινε ο ηγέτης της Τσέντρομπαλτ.
Ο ρόλος του Ντιμπένκο στην Οκτωβριανή Επανάσταση
Σαν ηγέτης της Τσέρνομπαλτ, ο Ντιμπένκο έπαιξε τεράστιο ρόλο στην εξέγερση. Ήταν τα δέκα πολεμικά πλοία που μπήκαν στην πόλη με τους δέκα χιλιάδες ναύτες του στόλου της Βαλτικής, που στην πραγματικότητα πήραν την εξουσία στην Πετρούπολη και έριξαν την Προσωρινή Κυβέρνηση. Οι ίδιοι ναύτες διέλυσαν δια της βίας το εκλεγμένο κοινοβούλιο της Ρωσίας, και χρησιμοποίησαν πυρά πολυβόλων κατά διαμαρτυρομένων διαδηλωτών στην Πετρούπολη. Περίπου εκατό διαδηλωτές σκοτώθηκαν, και εκατοντάδες τραυματίστηκαν. Ο Ντιμπένκο στις αναμνήσεις του ανέφερε αυτό το γεγονός ως “μερικές βολές στον αέρα”.
(Τα γεγονότα γύρω από τη Συντακτική Συνέλευση τον Ιανουάριο του 1918 όπως αναφέρονται παραπάνω, αμφισβητούνται από διάφορες πηγές. Οι παρατηρήσεις της Λουίζ Μπράιαντ για το πολιτικό κλίμα, είναι διαθέσιμες στο βιβλίο της Six Red Months in Russia, σελ. 60-61. Όσο για τη δολοφονία διαδηλωτών στην Πετρούπολη, ειδησεογραφικά πρακτορεία της εποχής στη Δύση ανέφεραν ότι η ατυχής απώλεια ζωής συνέβη στη Μόσχα και όχι στην Πετρούπολη και ο αριθμός ήταν πολύ μικρότερος από αυτόν που δηλώνεται ανωτέρω. Όσο για τις “μερικές βολές στον αέρα” υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία που να υποδηλώνουν κάτι άλλο. Ο Πάβελ Ντιμπένκο κατανόησε ότι παραδοχή της ηγεσίας των Δεξιών Σοσιαλ-Επαναστατών, θα σήμαινε ένα βήμα πίσω από τα επιτεύγματα του Οκτώβρη. Αυτό ήταν το κόμμα του Κερένσκι, του Τσερνόφ, και άλλων που αρνήθηκαν να συζητήσουν τις προτάσεις της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής των Σοβιέτ, δεν αναγνώρισαν τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Εργαζομένων και Εκμεταλλευομένων Ανθρώπων, αλλά και, το πιο σημαντικό, δεν αναγνώρισαν τον Οκτώβρη και τη Σοβιετική εξουσία. Η διάλυση της Συνέλευσης ήταν αναπόφευκτη. Ο Πάβελ Ντιμπένκο λέει ότι η Συνέλευση είχε διαλυθεί όχι την εναρκτήρια ημέρα, αλλά στις 25 Οκτωβρίου. Ο ναύτης Ζελεζνιάκοφ απλά εξετέλεσε τη διαταγή της Οκτωβριανής Επανάστασης).
Κατά τις πρώτες ώρες μετά την κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων, ο Ντιμπένκο προσωπικά πήγε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και κατέστρεψε εκεί τα ντοκουμέντα σχετικά με τη χρηματοδότηση του κόμματος των Μπολσεβίκων από τις Γερμανικές στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες και το Γενικό Επιτελείο του Γερμανικού Στρατού. μικρογραφία|αριστερά|Ο Π. Ντιμπένκο με τη σύζυγό του Αλ. Κολοντάι (Η παραπάνω υποτιθέμενη ενέργεια εισόδου του Ντιμπένκο στο Υπουργείο Δικαιοσύνης για να καταστρέψει ντοκουμέντα, όπως λέει ο Σαβσένκο μπορεί να αμφισβητηθεί… σύμφωνα με όλες τις εκθέσεις ο Πάβελ Ντιμπένκο ήταν στο Χέλσινγκφορς (Ελσίνκι) οργανώνοντας τις αναχωρήσεις των ναυτών για την Πετρούπολη. Από το βιβλίο Ράδιο Οκτώβρης… Πάνω στο “Krechet” στο Χέλσινγκφορς, ο ασυρματιστής Μακάροβ παραδίνει ένα τηλεγράφημα προς τον Πάβελ Ντιμπένκο με την έκθεση του κομισάριου του “Samson”, Γκριγκόρι Μπορίσοβ: “Προς Τσέντρομπαλτ. Όλα είναι ήρεμα στην Πετρούπολη. Η εξουσία στα χέρια της επαναστατικής επιτροπής. Πρέπει αμέσως να έρθετε σε επαφή με την επιτροπή μετώπου της Βόρειας Στρατιάς για να διατηρήσετε την ενότητα των δυνάμεων και τη σταθερότητα”).
Ο Ντιμπένκο διορίστηκε Λαϊκός Επίτροπος (υπουργός) των ναυτικών υποθέσεων. Ο Λένιν, ο οποίος γνώριζε αρκετά καλά τον Ντιμπένκο ώστε να μην στηρίζεται σε αυτόν σαν διοικητή του Στόλου, του ανέθεσε ένα βοηθό, έναν πρώην τσαρικό ναύαρχο που βοήθησε στη διαχείριση των επαγγελματικών υποθέσεων του Πολεμικού Στόλου.
Στις 18 Φεβρουαρίου 1918, ο Γερμανικός στρατός προέλασε κατά της Πετρούπολης. Η κυβέρνηση Λένιν – Τρότσκι έστειλε τον Ντιμπένκο να υπερασπιστεί την Πετρούπολη από τη δύναμη του Στόλου της Βαλτικής. Η κατοπινή κομμουνιστική προπαγάνδα ισχυρίστηκε ότι οι επαναστάτες ναύτες πέτυχαν μεγάλη νίκη εκεί στις 23 Φεβρουαρίου 1918. Η 23η Φεβρουαρίου ορίστηκε “Η γενέθλιος του Ερυθρού Στρατού”. Αυτή η ημέρα γιορτάζεται στη Ρωσία και την Ουκρανία σαν εθνική γιορτή. Η ειδική στρατιωτική παρασημοφόρηση “20 χρόνια στον Ερυθρό Στρατό” καθιερώθηκε με αυτή την αφορμή τον Φεβρουάριο του 1938. Ωστόσο, αυτό το μετάλλιο δεν δόθηκε ποτέ στον ίδιο τον Ντιμπένκο. μικρογραφία|δεξιά|Γραμματόσημο του 1969 της Σοβιετικής Ένωσης, που απεικονίζει τον Π. Ντιμπένκο Η αλήθεια είναι ότι ο Ντιμπένκο και οι ναύτες του εγκατέλειψαν το πεδίο της μάχης. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Μποντς-Μπρούγεβιτς, οι ναύτες βρήκαν ένα βαρέλι καθαρό αλκοόλ και το κατανάλωσαν. Το που βρίσκονταν, ήταν άγνωστο για έναν τουλάχιστον μήνα. Ο Λένιν έγραψε στο περίφημο άρθρο του της 25ης Φεβρουαρίου 1918, στην απογευματινή έκδοση της Πράβδα, Ένα μάθημα ταπεινωτικό, αλλά αναγκαίο: Αρνήθηκαν να πολεμήσουν… αρνήθηκαν να υπερασπιστούν τη γραμμή Νάρβα,… απέτυχαν να καταστρέψουν τα πάντα καθώς υποχωρούσαν…
Ο Λένιν πρόσθεσε: Από την άποψη της υπεράσπισης της πατρώας γης θα ήταν έγκλημα να συγκρουστούν ένοπλα με έναν απείρως ανώτερο και καλά προετοιμασμένο εχθρό, όταν εμείς ολοφάνερα δεν έχουμε στρατό… υπονοώντας ότι ο Ντιμπένκο και οι ναύτες του σίγουρα δεν ήταν στρατός.
Οι αντιπολιτευόμενες ομάδες της Σαμάρα σχεδίαζαν ένοπλη εξέγερση για τις 15 Μαΐου 1918. Ωστόσο, μία εβδομάδα πριν από αυτή την ημερομηνία, ο Ντιμπένκο επανεμφανίστηκε στη Μόσχα. Εκεί του δόθηκε χάρη και του χαρίστηκε η ζωή, υπό τον όρο ότι ποτέ δεν θα ανακατευτεί ξανά στην πολιτική. Η εξέγερση στη Σαμάρα καταπνίγηκε από τις δυνάμεις των Μπολσεβίκων.
Ο Ντιμπένκο έφυγε από τη Μόσχα. Για να τον κρατήσει όσο το δυνατόν πιο μακριά από τον Στόλο της Βαλτικής, ο Λένιν του έδωσε μια χαμηλόβαθμη στρατιωτική θέση (διοικητής τάγματος, ισοδύναμο του αντισυνταγματάρχη) στη “γη του κανενός” μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Η Ουκρανία είχε καταληφθεί από τα Γερμανικά στρατεύματα σαν αποτέλεσμα της ειρήνης του Μπρεστ, και μετά τη Γερμανική συνθηκολόγηση και την υποχώρηση του Γερμανικού στρατού, η κατάσταση εκεί δημιούργησε το χάος του “πολέμου όλων εναντίον όλων”.
Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου
Τον χειμώνα του 1918, στρατεύματα του Ντιμπένκο κατέλαβαν κάποιες πόλεις κοντά στα σύνορα Ρωσίας-Ουκρανίας στην περιοχή του Χάρκοβου. Ο Ντιμπένκο προσπάθησε τότε να συνεργαστεί με μη-Μπολσεβίκικες αριστερές πολιτικές δυνάμεις, ιδιαίτερα με τους Αριστερούς Εσέρους, αλλά και με Μαξιμαλιστές και Αναρχικούς, όλους να έχουν κάποιες στρατιωτικές δυνάμεις, που προσπάθησαν να επιτύχουν την ανεξαρτησία της Ουκρανίας. Ωστόσο, αυτή η προσπάθεια δεν έφερε αποτέλεσμα. Τα μη-Μπολσεβίκικα στρατεύματα αφοπλίστηκαν.
Στις αρχές του 1919 ο Ντιμπένκο απροσδόκητα διορίστηκε σε θέση στρατηγού σαν διοικητής των δυνάμεων του Ερυθρού Στρατού που εισέβαλαν στην Ουκρανία (συγκεκριμένα την 1η πέραν του Δνείπερου Μεραρχία. Αυτή η Μεραρχία είχε 10.000 στρατιώτες, και περιλάμβανε τις αναρχικές ταξιαρχίες του Μαχνό και του Γκριγκόριεβ). Ο Τρότσκι τον επέλεξε γι’ αυτόν τον ρόλο λόγω του Ουκρανικού του ονόματος και της καταγωγής του. Θα μπορούσε να βοηθήσει τους Μπολσεβίκους να προσποιηθούν ότι ήταν απλά άλλη μια στρατιωτική δύναμη που ενεργεί στο Ουκρανικό χάος, παρά μια “επίσημη εισβολή”.
Τραμ Λευκωσίας
Το τραμ (ή τροχιόδρομος) της Λευκωσίας είναι ένα υπό κατασκευή μεταφορικό μέσο σταθερής τροχιάς στην Λευκωσία, με την λειτουργία του οποίου θα επαναλειτουργήσει μέσο σταθερής τροχιάς στην Κύπρο και την Λευκωσία για πρώτη φορά από το 1951 οπότε και καταργήθηκε από τους Βρετανούς ο Κυπριακός Κυβερνητικός Σιδηρόδρομος.
Πάβελ Ντιμπένκο
Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου
Κατά την άνοιξη του 1919, οι δυνάμεις του Ντιμπένκο εξολόθρευσαν όλες τις μη-Μπολσεβίκικες πολιτικές δυνάμεις στην Ουκρανία. Στο Δνειπροπετρόβσκ συνέλαβε και εκτέλεσε όλα τα ενεργά στελέχη των Εσέρων. Στη Ζαπορόζια εκτέλεσε τα μέλη του τοπικού Σοβιέτ (εκλεγμένη τοπική αρχή).
Τραμ Λευκωσίας
Το Τραμ θα πραγματοποιεί σε καθημερινή βάση 17 στάσεις.
Πάβελ Ντιμπένκο
Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου
Τα στρατεύματα του Ντιμπένκο κάλυπταν τις ανάγκες τους ληστεύοντας τόσο τον τοπικό πληθυσμό, όσο και τα τρένα που μετέφεραν άνθρακα και εφόδια στη Ρωσία.
Τραμ Λευκωσίας
Στις 9 Οκτωβρίου 2018, ο Γιάννης Μυλόπουλος πρόεδρος της Αττικό Μετρό, σε ανάρτηση του σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, ανέφερε ότι Η Αττικό Μετρό ανέλαβε σύμβουλος για το έργο του Τραμ Λευκωσίας, σε συνεργασία του με την υπουργό Μεταφορών της Κύπρου, Βασιλική Αναστασιάδου.
Πάβελ Ντιμπένκο
Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου
Τον Απρίλιο του 1919 ο Ντιμπένκο αγνόησε τις διαταγές των ανωτέρων του, και κατέλαβε την Κριμαία αντί να κινήσει τις δυνάμεις προς την ανατολική Ουκρανία (Ντονμπάς). Το αποτέλεσμα αυτής της ανυπακοής ήταν, ότι ο Λευκός στρατός κατέλαβε το Ντονμπάς, και αργότερα (Αύγουστο με Δεκέμβριο 1919) κατέλαβε ολόκληρη την Ουκρανία. Ο Ντιμπένκο δημιούργησε αυτό που ονόμαζε “Κριμαϊκός Σοβιετικός Στρατός”, με 9.000 άνδρες, ανεξάρτητους από το Ουκρανικό Μέτωπο. Δημιούργησε την Κριμαϊκή Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, και κάλεσε τον αδελφό του Λένιν, τον Ντμίτρι Ουλιάνοβ, να γίνει πρωθυπουργός εκεί. Η Κολοντάι τον ακολούθησε επίσης. Για τον εαυτό του κράτησε την τοποθέτησή του ως υπουργού Στρατού και Πολεμικού Στόλου.
Το καθεστώς που ο Ντιμπένκο επέβαλε στην Κριμαία ονομάστηκε “Ντιπενκισμός” από τους κορυφαίους Μπολσεβίκους. Με τον όρο “Ντιπενκισμός” εννοούσαν κάποιον συνδυασμό αναρχίας, τυραννίας και ληστείας. Ο Τρότσκι είπε τότε ότι ολόκληρος ο Κριμαϊκός στρατός είχε μολυνθεί από τον Ντιπενκισμό και σταμάτησε τους εφοδιασμούς προς αυτόν. Κατά τη διάρκεια της σύντομης εξουσίας του, ο Ντιμπένκο τρομοκρατούσε τις εθνικές μειονότητες στην Κριμαία.
Τραμ Λευκωσίας
Στις 11 Ιανουαρίου 2019 ετέθη ενώπιον της υπουργού Μεταφορών η μελέτη Jaspers.
Πάβελ Ντιμπένκο
Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου
Η Κριμαϊκή Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία ήταν μάλλον βραχύβια. Σύντομα η Κριμαία ανακαταλήφθηκε από τον Ντενίκιν. Ο Ντιμπένκο κατέφυγε στην Ουκρανία, χάνοντας τον στρατό του. Κάποιοι από τους στρατιώτες του λιποτάχτησαν προς τις δυνάμεις του Μαχνό, κάποιοι έγιναν ανεξάρτητες συμμορίες που μάχονταν ταυτόχρονα κατά του Ερυθρού και του Λευκού στρατού.
Τραμ Λευκωσίας
Χαρακτηριστικά του τραμ
Το δίκτυο τράμ στην Λευκωσία θα έχει ως εξής :
Πάβελ Ντιμπένκο
Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου
Τον Σεπτέμβριο του 1919 ο Ντιμπένκο εμφανίστηκε στη Μόσχα, και εισήχθη στην Ακαδημία του Ερυθρού Στρατού. Μετά από ένα μήνα διορίστηκε διοικητής της Μεραρχίας Νο 37, και στάλθηκε να πολεμήσει κατά του προελαύνοντος Λευκού στρατού στο Τσαρίτσιν και την Τούλα. Οδηγήθηκε στο Στρατοδικείο για αδικαιολόγητες εκτελέσεις στρατιωτών του, αλλά δεν βρέθηκε ένοχος.
Τον Μάρτιο του 1920 ο Ντιμπένκο διορίστηκε διοικητής της Μεραρχίας Ιππικού Καυκάσου, και τον Μάιο του 1920 της Εφίππου Μεραρχίας #2 του Νοτίου μετώπου. Λόγω της έλλειψης εμπειρίας του Ντιμπένκο στον ιππικό πόλεμο, η Μεραρχία του #2 συντρίφτηκε από το ιππικό της Λευκοφρουράς με επικεφαλής τον Στρατηγό Μπάρμποβιτς. Μετά από αυτό το γεγονός, η διοίκηση των Μπολσεβίκων δεν μπορούσε να του αναθέσει κάποιο ιππικό, και ανακλήθηκε στη Μόσχα για να τελειώσει τις σπουδές του.
Τραμ Λευκωσίας
Χαρακτηριστικά του τραμ
Κάθε μέρα θα διανύει 3.091 χιλιόμετρα με 216 διαδρομές
Πάβελ Ντιμπένκο
Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο
Τον Μάρτιο του 1921 ο Ντιμπένκο ηγήθηκε, υπό τη διοίκηση του Τουχατσέφσκι, της καταστολής της εξέγερσης του ναυτικού στην Κρονστάνδη. Μετά τη στρατιωτική επέμβαση, ο Ντιμπένκο έστησε ένα στρατοδικείο, όπου “ατομικά συζήτησε την περίπτωση του κάθε άνδρα, και εξέδωσε και διενήργησε 2.130 θανατικές εκτελέσεις σε μία ημέρα”. Οι ποινές εκτελέστηκαν κυρίως με πνιγμό των καταδικασθέντων ναυτών κάτω από τον πάγο. 7 με 15 χιλιάδες ακόμα ναυτικοί πέθαναν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Σολόβσκι.
Τραμ Λευκωσίας
Χαρακτηριστικά του τραμ
Θα αναπτύσσει μέση ταχύτητα 22,9 χιλιομέτρων την ώρα.
Πάβελ Ντιμπένκο
Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο
Ο Ντιμπένκο κέρδισε εκεί το πρώτο του Παράσημο Ερυθράς Σημαίας Μάχης, το ανώτερο την εποχή εκείνη μετάλλιο. Έλαβε ακόμα δύο, εν καιρώ ειρήνης, (12.2.1922, 19.4.1922) για τη διάκρισή του στην καταστολή αγροτικών εξεγέρσεων (η μία για την εξέγερση στο Ταμπόβ, η δεύτερη αδιευκρίνιστη).
Τραμ Λευκωσίας
Χαρακτηριστικά του τραμ
Η συχνότητα διέλευσης τραμ θα είναι ανά 10 λεπτά
Πάβελ Ντιμπένκο
Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο
Το 1922 ο Ντιμπένκο τελείωσε (σαν εξωτερικός) τη Στρατιωτική Ακαδημία Γενικού Επιτελείου. Η Αλεξάνδρα Κολοντάι παραδέχτηκε στα απομνημονεύματά της ότι έγραψε όλες τις εργασίες του στο σπίτι και τη διατριβή του. Επίσης συνέγραψε κάποιες ιδέες μεταρρύθμισης του στρατού, τις οποίες ο Ντιμπένκο απέδωσε στον εαυτό του. Σύντομα ο γάμος τους κατέρρευσε. Ο Ντιμπένκο έκανε απόπειρα αυτοκτονίας, και η Κολοντάι κανόνισε μια διπλωματική αποστολή για τον εαυτό της, ακριβώς για να είναι όσο το δυνατόν πιο μακριά από αυτόν. Ο Ντιμπένκο παντρεύτηκε ακόμα δύο φορές.
Τραμ Λευκωσίας
Χαρακτηριστικά του τραμ
Θα διαθέτει 4 βαγόνια (16 στο σύνολο)
Πάβελ Ντιμπένκο
Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο
Αφού τελείωσε την Ακαδημία, ο Ντιμπένκο διορίστηκε Διοικητής του 5ου Σώματος Τυφεκιοφόρων, και μετά του 10ου Σώματος Τυφεκιοφόρων και αποκαταστάθηκε σαν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο Ντιμπένκο υπηρέτησε μεταξύ 1925 και 1928 ως επικεφαλής της Διεύθυνσης Πυροβολικού και της Διεύθυνσης Προμηθειών του Γενικού Επιτελείου του Ερυθρού Στρατού.
Τραμ Λευκωσίας
Κόστος κατασκευής
Το έργο προβλέπεται να κοστίσει, σύμφωνα με τη μελέτη 216,5 εκ. ευρώ
Πάβελ Ντιμπένκο
Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο
Το 1928 εστάλη να διοικήσει τη στρατιωτική περιοχή της Μέσης Ασίας. Για να καλύψει την άγνοιά του σε στρατιωτικά ζητήματα, προτιμούσε πάντα “τη μέθοδο της Σιδερένιας Γροθιάς”. Δημιούργησε μια συνοριοφυλακή και πολεμούσε κατά των λαθρεμπόρων. Κατέστειλε τις τοπικές εθνότητες και τους πιστούς Μουσουλμάνους με αξιοσημείωτη σκληρότητα. Δεν δίστασε να επιτεθεί σε αμάχους εν καιρώ ειρήνης, και να βάλει φωτιά σε πυκνοκατοικημένα χωριά.
Το 1930 ο Ντιμπένκο στάλθηκε, με πολυάριθμη ομάδα άλλων στρατηγών, στη Γερμανία.
Τραμ Λευκωσίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταφορές στην Κύπρο
Πάβελ Ντιμπένκο
Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο
Ο Ντιμπένκο έγινε μέλος του Ανωτάτου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ, προήχθη σε Komandarm δεύτερης τάξης (“Τέσσερις Ρόμβοι” εκείνη την εποχή ήταν ισοδύναμοι με έναν στρατηγό 4 αστέρων), και τοποθετήθηκε διοικητής της στρατιωτικής περιοχής του Λένινγκραντ, μετά την πτώση του Γιόνα Γιακίρ. (Η στρατιωτική περιοχή του Λένινγκραντ ήταν πάντα μια από τις πιο σημαντικές περιοχές, δεύτερη μόνο από το Κίεβο).
Όπου κι αν ήταν, αγαπούσε την πλούσια ζωή. Για παράδειγμα, ενώ υπηρετούσε το 1935-1937 σαν διοικητής της στρατιωτικής περιοχής του Βόλγα, οικειοποιήθηκε ένα νησί στον ποταμό Βόλγα, 57 τετραγωνικά χιλιόμετρα μεγάλο, μόνο για τη διασκέδαση του κυνηγιού για τον εαυτό του και τους φίλους του.
Ο Ντιμπένκο καθοδήγησε προσωπικά τις εκκαθαρίσεις στη στρατιωτική περιοχή του Λένινγκραντ το 1936-1937. Το 1938 συμμετείχε, σαν δικαστής, στη δίκη της ομάδας Τουχατσέφσκι.
Η πτώση
Ο Ντιμπένκο ήταν μεταξύ των αξιωματικών που εκκαθαρίστηκαν από το Κόμμα το 1938. Κατ’ αρχάς μετακινήθηκε από διοικητής της Στρατιωτικής Περιοχής του Λένινγκραντ για “έλλειψη εμπιστοσύνης” και τοποθετήθηκε Αναπληρωτής Λαϊκός Επίτροπος του Δασικού τομέα, σαν προετοιμασία για τη σύλληψή του, για να τον αποσυνδέσουν από τους οπαδούς του. Πέντε ημέρες αργότερα, συνελήφθη και κατηγορήθηκε για συνωμοσία με τους Ναζί και δεσμούς με τον Μιχαήλ Τουχατσέφσκι. Δεν αρνήθηκε τις κατηγορίες της χρησιμοποίησης κρατικών κονδυλίων για τη διοργάνωση οργίων σεξ και αλκοόλ. Η NKVD τον βασάνισε βάζοντάς τον σε ένα μικρό σιδερένιο κουτί.
Η Ζινάιντα Βικτόροβνα Ντιμπένκο, η τρίτη σύζυγος του Ντιμπένκο, συνελήφθη, κατηγορήθηκε ότι είναι “μέλος οικογένειας προδοτών”, με ομολογία προς τις αρχές για τον σύζυγό της ότι είναι προδότης και κατάσκοπος. Καταδικάστηκε πέντε χρόνια στο “στρατόπεδο Ακμολίνσκ για τις συζύγους των προδοτών της Πατρίδας”.
Ο Ντιμπένκο καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε. Είκοσι χρόνια αργότερα, μετά τον θάνατο του Στάλιν, ο Ντιμπένκο αποκαταστάθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες
Στέργιος Μίσιος
Ο Στέργιος Μίσιος, ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τον Γέρμα, πρώην Λόσνιτσα, της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Στέργιος Μίσιος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στον Γέρμα, πρώην Λόσνιτσα, της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς. Συμμετείχε από την αρχή του Μακεδονικού Αγώνα, ως αρχηγός τοπικής ένοπλης ομάδας με σκοπό την προστασία της γενέτειράς του από Βουλγαρικές επιθέσεις και Οθωμανικές αυθαιρεσίες. Έδρασε στη συνέχεια στις περιοχές Πρεσπών, Κορεστίων και Περιστερίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Σουλουσάρι
Το Σουλουσάρι είναι χωριό στην επαρχία Ζάρμα, στην περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν στο βορειοανατολικό Καζακστάν.
Γεωγραφική θέση
Το επαρχιακό κέντρο, το Καλμπατάου απέχει 28 χιλιόμετρα από το Σουλουσάρι.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την καζακική απογραφή του 2009, ο πληθυσμός είναι 456 κάτοικοι.
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Τζον Τουρτούρο
Ο Τζον Μάικλ Τουρτούρο (αγγλικά: John Michael Turturro, γενν. 28 Φεβρουαρίου 1957) είναι Ιταλοαμερικάνος ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης, γνωστός για τους ρόλους του στις ταινίες Κάνε το σωστό (1989), Το πέρασμα του Μίλερ (1990), Barton Fink (1991), Quiz Show (1994), Ο μεγάλος Λεμπόφσκι (1998), Ω αδελφέ, πού είσαι;  (2000) και τέσσερις συμμετοχές στη σειρά ταινιών Transformers, πιο πρόσφατα στο έργο Ο τελευταίος ιππότης (2017). Έχει εμφανιστεί σε πάνω από εξήντα ταινίες και έχει συνεργαστεί συχνά με τούς αδερφούς Κοέν, τον Άνταμ Σάντλερ και τον Σπάικ Λι.
Έχει κερδίσει Βραβείο Emmy και έχει προταθεί για τέσσερα Screen Actors Guild Awards και δύο Χρυσές σφαίρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί
Αχμέντ Αντνάν Σαϊγκούν
Ο Αχμέντ Αντνάν Σαϊγκούν (τουρκικά: Ahmed Adnan Saygun) ήταν Τούρκος συνθέτης, μουσικολόγος και στιχουργός. Αποτελώντας μέλος της ομάδας Τουρκική Πεντάδα, συνετέλεσε στην εισαγωγή της δυτικής κλασικής μουσικής στην Τουρκία, με τα έργα του να δείχνουν γνώση της δυτικής μουσικής πρακτικής, με ταυτόχρονη ενσωμάτωση παραδοσιακών τουρκικών στοιχείων. Στις παραγωγές του περιλαμβάνονται πέντε συμφωνικά έργα, πέντε όπερες, δύο κοντσέρτα για πιάνο, κοντσέρτα για βιολί, βιόλα και τσέλο, καθώς και μια ποικιλία έργων δωματίου και χορωδιών.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σαϊγκούν γεννήθηκε το 1907 στη Σμύρνη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι συναυλίες της οθωμανικής στρατιωτικής μπάντας και η εκτέλεση δυτικών έργων μουσικής δωματίου τον επηρέασαν ώστε να ξεκινήσει τα πρώτα μαθήματα μουσικής στο δημοτικό σχολείο. Έτσι, ξεκίνησε σε νεαρή ηλικία να παίζει πιάνο, κοντόλαιμο λαούτο και ούτι και γρήγορα παθιάστηκε με τη σύνθεση μουσικής στην ηλικία των δεκατεσσάρων ετών. Ο πατέρας του, ο οποίος ήταν καθηγητής μαθηματικών και μελετητής των θρησκειών και της λογοτεχνίας, τον δίδαξε αγγλικά και γαλλικά, καθώς και γνώσεις περί των θρησκειών του κόσμου. Μέσα από εμπεριστατωμένη μελέτη ο Σαϊγκούν ήταν σε θέση να μεταφράσει τη μουσική ενότητα της Γαλλικής Μεγάλης Εγκυκλοπαίδειας (French Grande Encyclopédie) σε μια μουσική εγκυκλοπαίδεια στα τουρκικά. Στο γυμνάσιο συνέχισε τα μαθήματα μουσικής και το 1926, μόλις δύο χρόνια μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο, διορίστηκε στη γενέτειρά του τη Σμύρνη ως καθηγητής μουσικής.
Το 1928 αναγνωρίστηκε σε εθνικό επίπεδο και έλαβε υποτροφία για σπουδές στη Γαλλία από το τουρκικό κράτος. Εισήχθη στη Σχολή Καντορούμ του Παρισιού, όπου σπούδασε μουσική σύνθεση με την καθοδήγηση του Βανσάν Ντιντί, θεωρία και αντίστιξη από τον Ουζέν Μπορέλ, όργανο με τον Εντουάρντ Σουμπερμπιέλ και γρηγοριανό μέλος με τον Αμεντί Γκαστουέ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η φαντασία του άκμασε, παρέχοντάς του τη δυνατότητα να γράψει το πρώτο μεγάλο ορχηστρικό έργο του, το Ντιβερτιμέντο (Divertimento).
Το 1931 επέστρεψε στην Τουρκία ως καθηγητής μουσικής για μια σχολή που ιδρύθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ και στόχο είχε την εκπαίδευση των καθηγητών μουσικής βάση των δυτικών μουσικών προτύπων. Το 1934 διορίστηκε ως μαέστρος της Προεδρικής Συμφωνικής Ορχήστρας, ενώ την ίδια χρονιά ο Κεμάλ του ζήτησε να γράψει την πρώτη τουρκική όπερα. Μέσα σε δύο μήνες η πρώτη τουρκική όπερα, με τίτλο Οζσόι (Özsoy), ήταν πραγματικότητα. θέμα της όπερας ήταν η ιστορική φιλία μεταξύ των λαών της Τουρκίας και του Ιράν. Το ίδιο έτος ολοκληρώθηκε και η δεύτερη όπερα του Σαϊγκούν, με τίτλο Τασμπεμπέκ (Taşbebek), καθιστώντας τον έτσι ως το μουσικό σύμβολο της χώρας του.
Παρέμεινε για ένα μικρό διάστημα στο Κρατικό Ωδείο της Άγκυρας και μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη εργαζόμενος του Δημοτικού Ωδείου. Το 1936 ο Μπέλα Μπάρτοκ επισκέφθηκε την Τουρκία για να εξερευνήσει την τοπική λαϊκή μουσική. Ο Σαϊγκούν συνόδευσε τον Μπάρτοκ στα ταξίδια του σε όλη τη χώρα, συλλέγοντας και μεταγράφοντας λαϊκά τραγούδια από την Ανατολία και το Οσμανίγιε. Το 1939 κλήθηκε ξανά στην Άγκυρα για περαιτέρω προώθηση της δυτικής μουσικής. Ένα χρόνο αργότερα ίδρυσε τη δική του μουσική οργάνωση, η οποία παρουσίασε ρεσιτάλ και συναυλίες σε όλη τη χώρα, ενώ ανάπτυξε της δημόσια γνώση σχετικά με τη δυτική κλασική μουσική.
Ο Σαϊγκούν δεν ήταν μόνο γνωστός ως συνθέτης, αλλά και ως λόγιος, καθώς έγραψε και δημοσίευσε πολλά βιβλία σχετικά με τη διδασκαλία της μουσικής. Υπήρξε, επίσης, ένας εθνομουσικολόγος και βοήθησε στη δημιουργία πολλών νέων ωδείων. Αποτέλεσε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας της Τουρκίας και του διοικητικού συμβουλίου της Τουρκικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι συνθέτες
Αβελονήσια Ηράκλειας
thumb|250 px|right|Φωτογραφία της Ηρακλειάς από δορυφόρο. Οι νησίδες στα αριστερά (δυτικά) είναι τα Αβελονήσια Τα Αβελονήσια είναι συστάδα νησίδων των Κυκλάδων του Αιγαίου Πελάγους. Βρίσκονται κοντά στη νοτιοδυτική ακτή της Ηράκλειας. Η συστάδα αποτελείται από δύο ακατοίκητες νησίδες: τη νησίδα Μεγάλος Αβελάς 36.82632°N, 25.40681°W στα ανατολικά και τη νησίδα Μικρός Αβελάς 36.8247°N, 25.3935°W στα δυτικά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκουν στη δημοτική ενότητα Ηρακλείας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων.
Τα Αβελονήσια, όπως και άλλες νησίδες του Αιγαίου, έχουν χαρακτηρισθεί ως "τόπος ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους" με υπουργική απόφαση" με στόχο την αποτελεσματική προστασία, διατήρηση και ανάδειξη του φυσικού περιβάλλοντός του". Επίσης έχουν υπαχθεί στο πρόγραμμα Leader+ Κυκλάδων, καθώς και στα Ολοκληρωμένα Προγράμματα Ανάπτυξης Αγροτικού Χώρου (Ο.Π.Α.Α.Χ.) του Περιφερειακού Επιχειρησιακού Προγράµµατος (Π.Ε.Π.) Νοτίου Αιγαίου.
Τα Αβελονήσια, όπως και τα υπόλοιπα νησιά και νησίδες των νησιωτικών συμπλεγμάτων της Ηρακλείας, της Σχοινούσσας και των Κουφονησίων και οι νησίδες Αντικέρια της Αμοργού και Μάκαρες της Δονούσσας, περιλαμβάνονται στο Δίκτυο Natura 2000 και αποτελούν μέρος του Τόπου Κοινοτικής Σημασίας (ΤΚΣ) "Μικρές Κυκλάδες: από Κέρο μέχρι Ηράκλεια, Σχοινούσσα, Κουφονήσια, Κέρος, Αντικέρι και θαλάσσια ζώνη" και της Ζώνης Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ) "Νήσος Ηράκλεια, Νήσοι Μάκαρες, Μικρός και Μεγάλος Αβελάς, Νησίδα Βενέτικο Ηρακλείας". Στον ΤΚΣ έχουν παρατηρηθεί σπάνια ενδημικά είδη φυτών με περιορισμένη εξάπλωση, ενώ αποτελεί καταφύγιο για το απειλούμενο είδος της μεσογειακής φώκιας Monachus monachus. Στην ΖΕΠ επωάζουν θαλασσοπούλια και τα απειλούμενα είδη αρπακτικών μαυροπετρίτης (Falco eleonorae) και μύχος (Puffinus yelkouan).
Σκήτη του Προφήτη Ηλία
Η Ιερά Παντοκρατορινή Κοινοβιακή Σκήτη Του Προφήτου Ηλίου βρίσκεται μισή ώρα από τη Μονή Παντοκράτορος στην οποία ανήκει, σε αμφιθετρική και επικλινή τοποθεσία.
Αρχικά στη θέση της σκήτης ήταν Κελί το οποίο παραχωρήθηκε το 1757, στον Ουκρανό πνευματικό μοναχό Παΐσιο Βελισκόφσκυ. Η προσέλκυση Ελλήνων, Ουκρανών και Μολδαβών μοναχών επέφερε την κτιριολογική επέκταση του Κελιού και την μετατροπή του σε Σκήτη που λειτούργησε για πρώτη φορά κοινοβιακά.
Στη Σκήτη του Προφήτη Ηλία λειτούργησε συστηματική μετάφραση Πατερικών κειμένων στη ρωσική γλώσσα. Αναγνωρίστηκε σαν κοινοβιακή Σκήτη το έτος 1839. Στις αρχές του 20ου αιώνα αριθμούσε τριακόσιους μοναχούς, ρώσους κυρίως, οι οποίοι και προσπάθησαν να αναλάβουν και τη Μονή Παντοκράτορος, στα πλαίσια του εκρωσισμού του Αγίου Όρους. Όμως λόγω της Οκτωβριανής Επανάστασης ερήμωσε.Στις 22/05/1992 αναβίωσε από συνοδεία Ελλήνων μοναχών υπό τον Δικαίο Αρχιμανδρίτη Γέροντα Ιωακείμ Καραχρήστο
Το Κυριακό της Σκήτης Προφήτη Ηλία θεμελιώθηκε το 1900 από το Ρώσο ναύαρχο Βιβίλωφ και αποτελεί ένα ιδιαίτερα μεγάλο και επιβλητικό ναό. Στο Κυριακό φυλάσσεται η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας Δακρυρροούσας.
Η Σκήτη σήμερα (Αύγουστος 2020) έχει 9 μοναχούς.
Προφήτη Ηλία Κατηγορία:Μονή Παντοκράτορος
Λούπος Γ΄ Σεντούλε της Γασκώνης
Βιογραφία
Ήταν είτε γιος τού Γκαρθία Α΄ είτε του Σεντούλε, αδελφού του Σάντσο Α΄.
Ο Λούπος Γ΄ ήταν επαναστάτης της Γασκώνης ενάντια στην εξουσία του Πεπίνου στην Ακουιτανία. Το 818 το τέλος του Γκαρθία άφησε ένα κενό εξουσίας στη Γασκώνη, το οποίο ο Λούπος Γ΄ προσπάθησε να καλύψει. Ωστόσο, ο Πεπίνος απάντησε γρήγορα και μπήκε στη Γασκώνη, εκδίδοντας δίπλωμα στο Καστιγιόν-συρ-Ντορντόν τον επόμενο χρόνο. Καθαίρεσε επίσημα τον Λούπο Γ΄ και έστειλε τον Βερεγγάριο της Τουλούζης και τον Γκερέν του Ωβέρν στην περιοχή, για να τον απομακρύνουν από την εξουσία. Ο Λούπος Γ΄ αντικαταστάθηκε από τον Aθνάρ Σάντσεθ, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία και στην Αραγόνα.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Γασκώνης Κατηγορία:Οίκος της Γασκώνης
Έλληνες στην Πολωνία
Οι Έλληνες στην Πολωνία αποτελούν μια από τις μικρότερες μειονοτικές ομάδες της χώρας.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ| Η Ορθόδοξη Εκκλησία των Αγίων Ελένης και Κωνσταντίνου, κατά μήκος της οδού Lubańska στο Ζγκοζέλετς, χτίστηκε, σε μεγάλο βαθμό, χάρη στην υποστήριξη της τοπικής ελληνικής κοινότητας. Οι Έλληνες, ιδιαίτερα οι έμποροι, είναι παρόντες στα πολωνικά εδάφη από τον Μεσαίωνα, χρηματοδοτώντας αρκετές ορθόδοξες εκκλησίες σε όλη την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία. Ωστόσο, οι περισσότεροι από αυτούς τους μετανάστες τελικά αφομοιώθηκαν στις ποικίλες ομάδες που εντοπίζουν την κληρονομιά τους από αυτήν την πολιτεία, όπως οι Πολωνοί, οι Λιθουανοί, οι Λευκορώσοι και οι Ουκρανοί.
Οι περισσότεροι αυτοπροσδιοριζόμενοι Έλληνες στην Πολωνία, εντοπίζουν σήμερα την κληρονομιά τους στον μεγάλο αριθμό Ελλήνων πολιτών που έφυγαν ως πρόσφυγες από τον εμφύλιο πόλεμο και μετακινήθηκαν στην Πολωνία. Αποτελούσαν σε μεγάλο βαθμό πρώην αντάρτικες μονάδες από τη Μακεδονία.
Οι περισσότεροι ήταν αγρότες πριν από τη φυγή τους από την Ελλάδα. Συνολικά, από το 1949 έως το 1951, 12.300 άτομα από την Ελλάδα πήγαν στην Πολωνία, εκ των οποίων περίπου το ένα τέταρτο ήταν παιδιά.
Οι περισσότεροι πρόσφυγες έφτασαν δια θαλάσσης, μέσω του λιμανιού της Γκντίνια. Η πολωνική κυβέρνηση επέλεξε να τους τοποθετήσει στα εδάφη δυτικά του ποταμού Όντερ, κοντά στα σύνορα με την Ανατολική Γερμανία, πάρα πολύ κοντά στο Ζγκοζέλετς. Επίσης, περίπου 200 άτομα στάλθηκαν στο Κροστσιένκο στα νοτιοανατολικά, κοντά στην οροσειρά Μπιεστσάντι, σε μια πρώην εθνική ουκρανική περιοχή. Αρχικά, οι πρόσφυγες αναγνωρίστηκαν ως αντικαπιταλιστές ήρωες και έλαβαν σημαντική κυβερνητική βοήθεια για την οικοδόμηση νέων ζωών και την ένταξη τους στην Πολωνία. Bρήκαν απασχόληση σε αγροκτήματα, για τα οποία ήταν κατάλληλοι λόγω της αγροτικής προέλευσής τους. Ωστόσο, αργότερα μετακινήθηκαν προς τις αστικές περιοχές.
Κάποιοι πρόσφυγες επέλεξαν να επιστρέψουν νωρίς στην Ελλάδα. Μέχρι το 1957, είχαν παραμείνει περίπου 10.000 στην Πολωνία. Εντούτοις, αργότερα έπεσαν υποψίες προς αυτούς τους ότι ήταν Τιτοϊκοί πράκτορες. Το 1961, ένας μεγάλος αριθμός απελάθηκε στη Βουλγαρία. Μετά από μια συμφωνία του 1985 μεταξύ των κυβερνήσεων της Πολωνίας και της Ελλάδας που επέτρεψε στους Έλληνες πρόσφυγες να λαμβάνουν συντάξεις γήρατος στο σπίτι, ο αριθμός των Ελλήνων στην Πολωνία έχει μειωθεί περαιτέρω.
Οι πρόσφυγες ανήκαν σε διαφορετικές εθνοτικές ομάδες, μεταξύ των οποίων οι μισοί της σλαβομακεδονικής εθνικότητας και μιλούσαν τη σλαβομακεδονική γλώσσα. Δύο Πολωνοί ειδικοί στις Μειονοτικές Σπουδές, ο Άλφρεντ Μαγέβιτς και ο Τόμας Βιχεκριέβιτς, ισχυρίζονται ότι η πολωνική κυβέρνηση συνεργάστηκε με τους Έλληνες πρόσφυγες, για να αναγκάσει τους Σλαβομακεδόνες πρόσφυγες να υιοθετήσουν ελληνικά ονόματα και τους εμπόδισαν να ανοίξουν τα σχολεία και τις οργανώσεις τους.
Το 1950 οι πρόσφυγες από την Ελλάδα οργανώθηκαν στην Κοινότητα των Πολιτικών Προσφύγων από την Ελλάδα (Gmina Demokratycznych Uchodźców Politycznych z Grecji), με έδρα το Ζγκοζέλετς. Δύο χρόνια αργότερα, μετακόμισε στο Βρότσλαβ και μετονομάστηκε το 1953 σε Ένωση Πολιτικών Προσφύγων του Νίκου Μπελογιάννη από την Ελλάδα (Związek Uchodźców Politycznych z Grecji im. Nikosa Belojanisa). Μετά την πτώση της δικτατορίας στην Ελλάδα, άλλαξε το όνομά της σε Ένωση Ελλήνων στην Πολωνία (Towarzystwo Greków w Polsce), αλλά το 1989, ένα εσωτερικό σχίσμα οδήγησε στη δημιουργία του Συλλόγου Μακεδόνων στην Πολωνία (Stowarzyszenie Macedończyków w Polsce).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολωνια Ελληνες
Παραστάσεις Σύντομοι Χρονικαί
Οι Παραστάσεις σύντομοι χρονικαί είναι έργο της βυζαντινής γραμματείας, άγνωστου συγγραφέα ή εκδότη, αφιερωμένο στα αξιοθέατα και τα σπουδαιότερα μνημεία της Κωνσταντινούπολης. Το μοναδικό χειρόγραφο των Παραστάσεων που διασώζεται χρονολογείται στον 11ο αιώνα (Παρίσι, Εθνική Βιβλιοθήκη gr. 1336). Αποτελεί μέρος της συλλογής «Πάτρια Κωνσταντινουπόλεως» και θεωρείται το καλύτερα μελετημένο κείμενό της. Παραδοσιακά η συγγραφή του εντοπίζεται χρονικά περίπου από την περίοδο της αυτοκρατορίας του Λέοντα Γ' (717-41) μέχρι τα μέσα του 9ου αιώνα.
Το κείμενο των Παραστάσεων αποτελείται από πληθώρα θεμάτων, που συχνά επικαλύπτονται ή επαναλαμβάνονται. Ορισμένα τμήματά του είναι παραφθαρμένα και δυσνόητα. Σε συνδυασμό με την έλλειψη θεματικής ενότητας και ομοιογένειας, πιστεύεται ότι αποτελεί ημιτελές συμπίλημα διαφόρων πηγών. Το περιεχόμενο του έργου έχει ερμηνευθεί ως «πολιτικό», ενάντια στη λατρεία του Κωνσταντίνου Α' που αναπτυσσόταν επί εικονομάχων αυτοκρατόρων και διαδόχων τους και προειδοποιούσε για τις επικίνδυνες μαγικές δυνάμεις των παγανιστικών αγαλμάτων.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινή γραμματεία
Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών
thumb|250px|Το κτήριο της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών στη Θεσσαλονίκη, όπου στεγάζεται το θέατρο και η πινακοθήκη. Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών (ΕΜΣ) επιστημονικός φορέας για την μελέτη της ιστορίας και του πολιτισμού της Μακεδονίας με έδρα την πόλη της Θεσσαλονίκης.
Ιδρύθηκε στις 29 Απριλίου 1939 από πρόσωπα της Θεσσαλονίκης που ανήκαν στον πνευματικό και εμπορικό κόσμο της χώρας. Σκοπός είναι η περισυλλογή και μελέτη παντός γλωσσικού, αρχαιολογικού, ιστορικού ή λαογραφικού υλικού που σχετίζεται με τη Μακεδονία. Αποτελεί νομικό πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου. Η Εταιρεία διοικείται από εννεαμελές Διοικητικό Συμβούλιο. Έχει τύχει διάκρισης για το έργο της τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Συγκεκριμένα, έχει τιμηθεί με το αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και το χρυσό μετάλλιο του Δήμου Θεσσαλονίκης. Ο οργανισμός στεγάζεται σε τρία κτίρια. Η Εταιρεία διαθέτει επίσης Βιβλιοθήκη (1951) με 70.000 τόμους βιβλίων, περιοδικών, χειρογράφων, εφημερίδων και χαρτών καθώς και την Πινακοθήκη της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (Ιούνιος 1975), η οποία αποτέλεσε τον πρώτο οργανωμένο εικαστικό μουσειακό φορέα της Θεσσαλονίκης. Ως ξεχωριστό παράρτημα της Εταιρίας λειτουργεί το Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου (Ι.Μ.Χ.Α.).
Το όνομα του οργανισμού εμπνεύστηκε ο αντιστασιακός καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Αντώνιος Σιγάλας.
Κερασιές Πέλλας
Η Κερασιά ή Κερασιές   είναι ορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας σε υψόμετρο 705 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Κερασιές βρίσκονται προς τα σύνορα με την Βόρεια Μακεδονία και το χιονοδρομικό κέντρο Βόρα Καϊμακτσαλάν, σε απόσταση 14 χλμ. ΒΔ. (μέσω Λύκων) από την Έδεσσα. Είναι κτισμένες ανάμεσα σε κατάφυτους λόφους (Κούλα, Λεπτοκαρυά, Μεγάλη Καστανιά) και γειτονεύει με τους οικισμούς Καρυδιά (Ν.) και Σαρακηνοί (Β.). Στο κέντρο του χωριού υπάρχει μία παραδοσιακή πλατεία, ένας μεγάλος πλάτανος και γύρω του καφενεία  και παντοπωλεία. Η κεντρική εκκλησία του είναι ο Άγιος Δημήτριος που είναι ο πολιούχος του χωριού. Οι κάτοικοί του είναι κυρίως αγρότες και καλλιεργούν κυρίως κερασιές στις οποίες οφείλεται και το όνομά του. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει Αγροτικός Συνεταιρισμός Κερασιών και πολιτιστικά δραστηριοποιείται ο Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλογγος "Αριστοτέλης".
Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Κρουτσέλοβον και έτσι αναφέρεται μετά την απελευθέρωση το 1918 με το ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Τεχόβου (Καρυδιάς). Το 1926 με το ΦΕΚ 97Α - 18/03/1926 μετονομάστηκε σε Κερασιές. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον οικισμό Καρυδιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Καρυδιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Έδεσσας του Δήμου Έδεσσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 473 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Έδεσσας
Εσμαχάν Σουλτάνα (κόρη του Σελίμ Β')
Η Εσμαχάν Χανίμ Σουλτάν (οθωμανικά τούρκικα: سيدة تهب سلطان خان, τούρκικα: Esmahan Hanım Sultan, 1544 - 1585) ήταν κόρη του σουλτάνου Σελίμ Β΄ και της Νουρμπανού Σουλτάν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εγγονή του Σουλεϊμάν Α΄ και της Χουρέμ Σουλτάνας και αδελφή του σουλτάνου Μουράτ Γ΄.
Ζωή
Το 1565 ο Σοκολού έγινε Μεγάλος Βεζίρης. Όταν μετά το θάνατο του παππού της Σουλεϊμάν Α΄ το 1566, Σουλτάνος έγινε ο πατέρας της Σελίμ Β΄, η Εσμαχάν έφτασε στην Κωνσταντινούπολη με τη μητέρα της Νουρμπανού Σουλτάν και τα αδέλφια της.
Το 1579 ο Σοκολού πέθανε και μετά το θάνατό του παντρεύτηκε τον Νισαντζί Φεριντούν Πασά. Πέθανε στη γέννα το 1585 στην Κωνσταντινούπολη, σε ηλικία 41 ετών. Το τι απέγινε το μωρό είναι άγνωστο. Ο τάφος της βρίσκεται στο τζαμί της Αγίας Σοφίας. Είχε δύο παιδιά, τον Σουλτανζαδέ Ιμπραήμ Χαν και την Γκιουλρούχ Σουλτάν.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Μαρτινίκα
Ετυμολογία
Πιστεύεται ότι το όνομα Μαρτινίκα είναι μια παραφθορά του ντόπιου ονόματος του νησιού (Madiana / Madinina, που σημαίνει «νησί των λουλουδιών»), όπως μεταδόθηκε στον Χριστόφορο Κολόμβο όταν επισκέφτηκε το νησί το 1502. Σύμφωνα με τον ιστορικό Sydney Daney, το νησί ονομαζόταν "Jouanacaëra" από τους Καραΐβους, που σημαίνει «το νησί των ιγκουάνα».
Προ-αποικιακή περίοδος
Οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι Αραουάκοι και ακολούθησαν οι Καραΐβοι. Οι Αραουάκοι περιγράφηκαν ως δειλοί ενώ οι Καραΐβοι ως άγριοι κανίβαλοι πολεμιστές. Οι Αραουάκοι προέρχονταν από την Κεντρική Αμερική τον 1ο αιώνα μ.Χ. και οι Καραΐβοι προέρχονταν από τις ακτές της Βενεζουέλας γύρω στον 11ο αιώνα μ.Χ.. Όταν έφτασε ο Κολόμβος, οι Καραΐβοι είχαν σφαγιάσει πολλούς από τους αντιπάλους τους, σώζοντας τις γυναίκες, τις οποίες κρατούσαν για προσωπική ή οικιακή χρήση.
Ευρωπαϊκή άφιξη και πρώιμη αποικιακή περίοδο
Η Μαρτινίκα χαρτογραφήθηκε από τον Κολόμβο το 1493, αλλά η Ισπανία είχε μικρό ενδιαφέρον για την περιοχή. Ο Χριστόφορος Κολόμβος έφτασε στο νησί στις 15 Ιουνίου του 1502, μετά από 21 ημέρες αληγών ανέμων, το ταχύτερο ταξίδι του στον ωκεανό. Πέρασε τρεις μέρες εκεί ξαναγεμίζοντας τα βαρέλια του νερού, κάνοντας μπάνιο και προετοιμασίες.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1635, ο Pierre Belain d'Esnambuc, Γάλλος κυβερνήτης του νησιού Άγιος Χριστόφορος, έφτασε στο λιμάνι του Σαιν-Πιερ με 80-150 Γάλλους αποίκους οι οποίοι είχαν εκδιωχθεί από τους Άγγλους. Ο D'Esnambuc διεκδίκησε τη Μαρτινίκα για τον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκος ΙΓ΄ και τη γαλλική «Εταιρεία Αμερικανικών Νήσων» (Compagnie des Îles de l'Amérique), και ίδρυσε τον πρώτο ευρωπαϊκό οικισμό στο οχυρό Σαιν-Πιερ. Ο D'Esnambuc πέθανε το 1636, αφήνοντας τη Μαρτινίκα και την εταιρεία στα χέρια του ανιψιού του, Jacques Dyel du Parquet, ο οποίος το 1637 έγινε διοικητής του νησιού.
Το 1636, στην πρώτη από τις πολλές αψιμαχίες, οι αυτόχθονες Καραΐβοι ξεσηκώθηκαν εναντίον των αποίκων για να τους διώξουν από το νησί. Οι Γάλλοι απέκρουσαν με επιτυχία τους ντόπιους και τους ανάγκασαν να υποχωρήσουν στο ανατολικό τμήμα του νησιού, στη χερσόνησο Caravelle, η οποία ήταν τότε γνωστή ως Capesterre. Όταν οι Καραΐβοι εξεγέρθηκαν εναντίον της γαλλικής κυριαρχίας το 1658, ο κυβερνήτης Σαρλ Ουέλ (Charles Hou Charlesl du Petit Pré) αντέδρασε με πόλεμο εναντίον τους. Πολλοί σκοτώθηκαν, όσοι επέζησαν αιχμαλωτίστηκαν και εκδιώχθηκαν από το νησί. Μερικοί Καραΐβοι είχαν φύγει στη Δομινίκα ή στον Άγιο Βικέντιο, όπου οι Γάλλοι συμφώνησαν να τους αφήσουν ήσυχους.
Μετά το θάνατο του du Parquet το 1658, η χήρα του Marie Bonnard du Parquet προσπάθησε να κυβερνήσει τη Μαρτινίκα, αλλά η απέχθεια των κατοίκων στην κυριαρχία της οδήγησε τον βασιλιά Λουδοβίκος ΙΔ΄ να αναλάβει την κυριαρχία του νησιού. Εν τω μεταξύ, οι Ολλανδοί Εβραίοι, που εκδιώχθηκαν από την Πορτογαλική Βραζιλία, εισήγαγαν στο νησί, το 1654, φυτείες ζάχαρης στις οποίες εργάστηκαν Αφρικανοί σκλάβοι. Μεγάλος αριθμός σκλάβων εισήχθει από την Αφρική για να εργαστούν στις φυτείες.
thumb|upright=1.35|Η επίθεση στα γαλλικά πλοία στη Μαρτινίκα το 1667 Το 1667 ο δεύτερος Αγγλο-Ολλανδικός πόλεμος ξέσπασε στην Καραϊβική, με τη Βρετανία να επιτίθεται στον φιλο-ολλανδικό γαλλικό στόλο στη Μαρτινίκα, ουσιαστικά τον καταστρέφει και ενισχύει περαιτέρω τη βρετανική υπεροχή στην περιοχή. Το 1674 οι Ολλανδοί προσπάθησαν να κατακτήσουν το νησί αλλά απωθήθηκαν.
Επειδή υπήρχαν λίγοι καθολικοί ιερείς στις Γαλλικές Αντίλλες, πολλοί από τους πρώτους Γάλλους αποίκους ήταν Ουγενότοι που ζητούσαν μεγαλύτερη θρησκευτική ελευθερία από ό, τι θα μπορούσαν να βιώσουν στην ηπειρωτική Γαλλία. Άλλοι μεταφέρθηκαν εκεί ως τιμωρία για την άρνηση να προσηλυτιστούν στον καθολικισμό, πολλοί από αυτούς πέθαναν καθ 'οδόν. Εκείνοι που επέζησαν ήταν αρκετά εργατικοί και με την πάροδο του χρόνου ευημέρησαν, αν και οι λιγότερο τυχεροί υπέπεσαν στο καθεστώς των ασφαλισμένων υπηρετών. Αν και διατάγματα από τον βασιλιά Λουδοβίκου XIV έφταναν τακτικά στα νησιά για να καταστείλουν τους «αιρετικούς» Προτεστάντες, αυτά αγνοήθηκαν ως επί το πλείστον από τις αρχές του νησιού έως το Έδικτο του Φονταινεμπλώ το 1685.
Καθώς πολλοί από τους καλλιεργητές στη Μαρτινίκα ήταν και οι ίδιοι Ουγενότοι, και οι οποίοι ζούσαν τα βάσανα υπό τις σκληρές αυστηρές συνθήκες του Εδίκτου του Φονταινεμπλώ, άρχισαν να σχεδιάζουν να μεταναστεύσουν από τη Μαρτινίκα μαζί με πολλούς από τους πρόσφατα αφιχθέντες αδελφούς τους. Πολλοί από αυτούς ενθαρρύνθηκαν από τους Καθολικούς που προσβλέπαν στην αναχώρησή τους και τις ευκαιρίες κατάσχεσης της περιουσίας τους. Μέχρι το 1688, σχεδόν ολόκληρος ο γαλλικός προτεσταντικός πληθυσμός της Μαρτινίκας είχε δραπετεύσει στις βρετανικές αμερικάνικες αποικίες ή στις προτεσταντικές χώρες στην Ευρώπη. Η πολιτική αποδεκάτισε τον πληθυσμό της Μαρτινίκας και των υπόλοιπων γαλλικών Αντιλλών και πήγε τον αποικισμό δεκαετίες πίσω, κάνοντας τον Γάλλο βασιλιά να χαλαρώσει τις πολιτικές του στην περιοχή, η οποία ωστόσο άφησε τα νησιά ευπαθή στη βρετανική κατοχή τον επόμενο αιώνα.
Περίοδος μετά το 1688
thumb|Η μάχη της Μαρτινίκας μεταξύ βρετανικών και γαλλικών στόλων το 1779 thumb|5 σαντίμ 1841. Το νόμισμα κόπηκε για τις γαλλικές αποικίες στις Δυτικές Ινδίες, συμπεριλαμβανομένης της Μαρτινίκας Με Κυβερνήτη των Αντιλλών τον Charles de Courbon, comte de Blénac, η Μαρτινίκα χρησίμευσε ως λιμάνι για τους Γάλλους πειρατές, συμπεριλαμβανομένων των Captain Crapeau, Etienne de Montauban και Mathurin Desmarestz. Τα τελευταία χρόνια ο πειρατής Βαρθολομαίος Ρόμπερτς έφτιαξε μια νέα μαύρη σημαία που απεικονίζει έναν πειρατή να στέκεται σε δύο κρανία με την ένδειξη "ABH" ("A Barbadian's Head", το κρανίο ενός κατοίκου του Μπαρμπάντος) και "AMH" ("A Martinican's Head", το κρανίο ενός κατοίκου της Μαρτινίκας), αφού οι κυβερνήτες αυτών των δύο νησιών έστειλαν πολεμικά πλοία για να τον συλλάβουν.
Η Μαρτινίκα δέχθηκε επίθεση ή κατελήφθει αρκετές φορές από τους Βρετανούς, συμπεριλαμβανομένων των 1693, 1759, 1762 και 1779. Εκτός από μια περίοδο από το 1802 έως το 1809 μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Αμιένης. Η Βρετανία ελέγχει το νησί τις περισσότερες φορές από το 1794 έως το 1815, όταν ανταλλάχθηκε πίσω στη Γαλλία κατά το τέλος των Ναπολεόντων Πολέμων. Η Μαρτινίκα παρέμεινε γαλλική κατοχή από τότε.
Παρά την εισαγωγή επιτυχημένων φυτειών καφέ στη δεκαετία του 1720, με τη Μαρτινίκα να είναι η πρώτη περιοχή στο δυτικό ημισφαίριο όπου εισήχθη ο καφές, καθώς οι τιμές της ζάχαρης μειώθηκαν στις αρχές του 1800 και οι καλλιεργητές έχασαν την πολιτική επιρροή τους. Οι εξεγέρσεις των σκλάβων το 1789, 1815 και 1822, καθώς και οι εκστρατείες των καταργητών της δουλείας όπως ο Cyrille Bissette και ο Victor Schœlcher, έπεισαν τη γαλλική κυβέρνηση να τερματίσει τη δουλεία στις Γαλλικές Δυτικές Ινδίες το 1848. Ως αποτέλεσμα, ορισμένοι ιδιοκτήτες φυτειών εισήγαγαν εργάτες από την Ινδία και την Κίνα. Παρά την κατάργηση της δουλείας, η ζωή δεν βελτιώθηκε σημαντικά για τους περισσότερους κατοίκους της Μαρτινίκας. Ταξικές και φυλετικές εντάσεις ξέσπασαν σε ταραχές στη νότια Μαρτινίκα το 1870 μετά τη σύλληψη του Léopold Lubin, ενός εμπόρου αφρικανικής καταγωγής που αντέδρασε μετά τον ξυλοδαρμό του από έναν Γάλλο. Μετά από αρκετούς θανάτους, η εξέγερση συντρίφθηκε από τη γαλλική πολιτοφυλακή.
20ος - 21ος αιώνας
Στις 8 Μαΐου του 1902, το Όρος Πελέ (Mont Pelé) εξερράγη και κατέστρεψε εντελώς το Σαιν-Πιερ, σκοτώνοντας 30.000 ανθρώπους. Λόγω της έκρηξης, πρόσφυγες από τη Μαρτινίκα έφτασαν με βάρκες προς τα νότια χωριά της Δομινίκας με μερικούς να παραμένουν μόνιμα στο νησί. Στη Μαρτινίκα ο μόνος επιζών στην πόλη του Σαιν-Πιερ, ο Auguste Cyparis, σώθηκε από τους παχύς τοίχους του κελιού της φυλακής του. Λίγο αργότερα, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Φορ-ντε-Φρανς, όπου παραμένει μέχρι σήμερα.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, η φιλοναζιστική κυβέρνηση του Βισύ έλεγχε τη Μαρτινίκα υπό τον Ναύαρχο Georges Robert. Τα γερμανικά U-boat χρησιμοποίησαν τη Μαρτινίκα για ανεφοδιασμό κατά τη διάρκεια της Μάχης της Καραϊβικής. Το 1942, 182 πλοία βυθίστηκαν στην Καραϊβική, το 1943, 45 πλοία και το 1944, 5. Γαλλικές δυνάμεις της Ελεύθερης Γαλλίας κατέλαβαν το νησί την Ημέρα της Βαστίλης, 14 Ιουλίου του 1943.