cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Ρομπέν των Δασών (ταινία, 1973)
Πλοκή
Ο Τσίφτης και οι φίλοι του πάνε να παίξουν με το τόξο, αλλά ο Τσίφτης πετάει το βέλος στην αυλή του κάστρου του Πρίγκιπα Ιωάννη. Τα παιδιά τρυπώνουν μέσα για να το πάρουν και συναντούν τη Λαίδη Μάριαν και την ακόλουθό της, τη Λαίδη Κλώσσα. Η Λαίδη Μάριαν τους αποκαλύπτει ότι εκείνη και ο Ρομπέν ήταν ερωτευμένοι όταν ήταν παιδιά, αλλά έχουν να δουν ο ένας τον άλλο για πάρα πολλά χρόνια. Εν τω μεταξύ, ο Καλόγερος Τακ επισκέπτεται τον Ρομπέν και τον Λιτλ Τζον, ενημερώνοντάς τους ότι ο Πρίγκιπας Ιωάννης διοργανώνει ένα τουρνουά τοξοβολίας, όπου ο νικητής θα πάρει ως έπαθλο ένα φιλί από τη Λαίδη Μάριαν. Ο Ρομπέν αποφασίζει να λάβει μέρος στο τουρνουά, μεταμφιεσμένος όμως σε πελαργό, ενώ ο Λιτλ Τζον μεταμφιέζεται σε Δούκα του Τσάτνεϊ, έτσι ώστε να πλησιάζει τον Πρίγκιπα Ιωάννη. Ο Σερ Όφις ανακαλύπτει ότι ο πελαργός είναι ο Ρομπέν, αλλά ο Καλόγερος Τακ και ο Άλαν-α-Ντέιλ τον παγιδεύουν σε ένα βαρέλι μπύρας πριν προλάβει να το πει στον Πρίγκιπα Ιωάννη. Ο Ρομπέν κερδίζει τον αγώνα αλλά ο Πρίγκιπας Ιωάννης, ο οποίος έχει καταλάβει ποιος είναι, τον αποκαλύπτει και διατάζει την άμεση εκτέλεσή του παρά τις ικεσίες της Λαίδης Μάριαν να μην το κάνει. Ο Λιτλ Τζον απειλεί τον Πρίγκιπα με ένα μαχαίρι με σκοπό να τον κάνει να απελευθερώσει τον Ρομπέν, κάτι που οδηγεί σε μια μάχη μεταξύ των στρατιωτών του Πρίγκιπα Ιωάννη και των κατοίκων, οι οποίοι καταφέρνουν να το σκάσουν και να κρυφτούν στο Δάσος του Σέργουντ.
Καθώς ο Ρομπέν και η Λαίδη Μάριαν ερωτεύονται ξανά, οι κάτοικοι κοροϊδεύουν τον Πρίγκιπα Ιωάννη περιγράφοντάς τον ως τον «Κάλπικο Βασιλιά της Αγγλίας». Εξοργισμένος από την προσβολή, ο Πρίγκιπας Ιωάννης τριπλασιάζει τους φόρους, φυλακίζοντας τους περισσότερους κατοίκους μιας και δεν μπορούν να πληρώσουν. Ο Σερίφης επισκέπτεται τον Καλόγερο Τακ στην εκκλησία για να συλλέξει τα χρήματα από το κουτί των φτωχών κάτι που κάνει τον Καλόγερο Τακ να του επιτεθεί και τον Σερίφη να το συλλάβει με τη δικαιολογία της προδοσίας. Ο Πρίγκιπας Ιωάννης σχεδιάζει να εκτελέσει τον Καλόγερο Τακ, κάτι το οποίο θα κάνει τον Ρομπέν να έρθει να τον σώσει και έτσι θα έχει την ευκαιρία, επιτέλους, να τον συλλάβει και αυτόν.
Ο Ρομπέν και ο Λιτλ Τζον τρυπώνουν στο κάστρο και ο Λιτλ Τζον καταφέρνει να απελευθερώσει όλους τους κρατούμενους, ενώ ο Ρομπέν κλέβει όλα τα έσοδα από τους φόρους από το δωμάτιο του Πρίγκιπα Ιωάννη. Ενώ το κάνει όμως, ο Σερ Όφις ξυπνάει και τον ανακαλύπτει πριν το σκάσει. Ο Σερ Όφις ξυπάνει τον Πρίγκιπα Ιωάννη ο οποίος φωνάζει τους φρουρούς και ακολουθεί ένα χάος καθώς ο Ρομπέν και οι άλλοι προσπαθούν να το σκάσουν προς το Δάσος του Σέργουντ. Ο Σερίφης παγιδεύει τον Ρομπέν όταν εκείνος αναγκάζεται να επιστρέψει για να σώσει τον Σπόρο. Κατά τη διάρκεια της όλης καταδίωξης, το κάστρο παίρνει φωτιά και αναγκάζει τον παγιδευμένο Ρομπέν να πηδήξει από το κάστρο στην τάφρο με νερό που βρίσκεται γύρω γύρω από αυτό. Ο Λιτλ Τζον και ο Τσίφτης φοβούνται ότι ο Ρομπέν έχει πεθάνει, αλλά εκείνος βγαίνει σώος από την τάφρο, οδηγώντας τον Πρίγκιπα Ιωάννη σε ένα τυφλό ξέσπασμα οργής εναντίον του Σερ Όφις.
Αργότερα, ο Βασιλιάς Ριχάρδος επιστρέφει στην Αγγλία και συλλαμβάνει τον αδελφό του, τον Σερ Όφις και τον Σερίφη, ενώ επιτρέπει στην ανηψιά του, Λαίδη Μάριαν, να παντρευτεί τον Ρομπέν κάνοντας τον από φυγόδικο γαμπρό του.
Εναλλακτικό τέλος
Το εναλλακτικό τέλος (περιλαμβάνεται στο DVD «Ρομπέν των Δασών: Η πιο αγαπητή έκδοση») είναι μια κομμένη εκδοχή για το τέλος της ιστορίας, η οποία αξιοποιήσε κυρίως εικόνες από τις αυθεντικές ζωφραφιές του Κεν Άντερσον. Καθώς ο Ρομπέν πηδάει από το κάστρο στην τάφρο, πληγώνεται (πιθανότατα από ένα από τα βέλη που έριξαν στην τάφρο οι φρουροί αφού εκείνος είχε πηδήξει, για να τον κτυπήσουν) και οι φίλοι του τον μεταφέρουν στην εκκλησία για να είναι ασφαλής. Ο Πρίγκιπας Ιωάννης, εξοργισμένος που για ακόμη μία φορά ο Ρομπέν φάνηκε πιο έξυπνος από εκείνον, βρίσκει τον Λιτλ Τζον την ώρα που φεύγει από την εκκλησία και υποπτεύεται ότι ο φυγόδικος Ρομπέν είναι επίσης κρυμμένος εκεί. Αρκετά σίγουρος, βρίσκει τη Λαίδη Μάριαν να περιποιείται τον αναίσθητο Ρομπέν και βγάζει το μαχαίρι για να σκοτώσει και τους δυο. Πριν όμως προλάβει να τους κτυπήσει, ο αδελφός του, ο Βασιλιάς Ριχάρδος, ο οποίος έχει επιστρέψει από τις Σταυροφορίες, τον σταματά. Ο Βασιλιάς Ριχάρδος εκφράζει τον αποτροπιασμό του όταν ανακαλύπτει το τι έχει κάνει ο Πρίγκιπας Ιωάννης στο Βασίλειό του. Τηρώντας την επιθυμία της μητέρας του, ο Βασιλιάς Ριχάρδος αποφασίζει ότι δεν μπορεί να εξορίσει τον Πρίγκιπα Ιωάννη από το Βασίλειο, αλλά του χορηγεί μια αυστηρή τιμωρία. Ο Βασιλιάς Ριχάρδος επιστρέφει το Νότιγχαμ στην αρχική του δόξα, κάνει ιππότη τον Ρομπέν των Δασών, ο οποίος τώρα είναι ο Σερ Ρομπέν του Λόκσλεϊ, και ζητάει από τον Καλόγερο Τακ να παντρέψει τον Ρομπέν και τη Λαίδη Μάριαν.
Ελληνική μεταγλώττιση
Σημείωση: Αν και τουλάχιστον πέντε από τους ηθοποιούς που χάρισαν τις φωνές τους σε χαρακτήρες της ταινίας ήταν Βρετανοί, πάρθηκε η απόφαση να συμπεριληφθούν στο καστ αρκετοί Αμερικανοί ηθοποιοί σε παραδοσιακούς μεσαιωνικούς ρόλους. Πολλοί από αυτούς τους ηθοποιούς ήταν βετεράνοι από ταινίες Γουέστερν και τηλεοπτικά προγράμματα, που σήμαινε ότι χαρακτήρες όπως ο Καλόγερος Τακ και ο Σερίφης, είχαν ευδιάκριτες Αμερικανικές προφορές και ιδιομορφίες. Αυτό ενισχύθηκε περισσότερο με την επιλογή του τραγουδιστή της κάντρι μουσικής, Ρότζερ Μίλερ, ως τον στιχουργό των τραγουδιών της ταινίας αλλά και τον αφηγητή αυτής.
Παραγωγή
Το 1937, περίπου την περίοδο που κυκλοφόρησε η ταινία Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι, ο Γουώλτ Ντίσνεϋ έδειξε ενδιαφέρον στο να φτιάξει μία ταινία με πρωταγωνιστή τον θρύλο του δωδέκατου αιώνα, Ρέιναρντ η Αλεπού. Ωστόσο, εξαιτίας της ανησυχίας του Ντίσνεϋ πως ο Ρέιναρντ ήταν ακατάλληλη επιλογή για ήρωας, το πρότζεκτ εγκαταλείφθηκε. Σε μία συνάντηση που έγινε στις 12 Φεβρουαρίου 1938, ο Ντίσνεϋ σχολίασε: «Βλέπω έξοχες δυνατότητες για τον 'Ρέιναρντ', αλλά είναι έξυπνο να το προχωρήσουμε; Έχουμε ένα τόσο εξαιρετικό παιδικό κοινό ... γονείς και παιδιά μαζί. Αυτό είναι το πρόβλημα – είναι υπερβολικά επιτηδευμένο». Ο Ντίσνεϋ εξέταζε σοβαρά τρεις ενότητες κινουμένων σχεδίων για την ταινία Το Νησί των Θησαυρών (1950), με την κάθε μία να προέρχεται από ιστορίες του Ρέιναρντ και τις οποίες θα αφηγούνταν οι χαρακτήρες των Τζον Σίλβερ και Τζιμ Χόκινς ως ηθικούς μύθους. Τελικά, η ιδέα απορρίφθηκε καθώς η ταινία Το Νησί των Θησαυρών έγινε η πρώτη μεγάλου μήκους live-action ταινία των στούντιο. Την επόμενη δεκαετία, τα στούντιο αποφάσισαν να παρουσιάσουν τον Ρέιναρντ ως τον κακό σε μία ταινία μιούζικαλ με το όνομα Chanticleer and Reynard (βασισμένη στο θεατρικό του Εντμόν Ροστάν, Chanticleer), αλλά η παραγωγή δεν προχώρησε καθώς προτιμήθηκε να προχωρήσουν στην παραγωγή της ταινίας Το Σπαθί του Βασιλιά Αρθούρου (1963).
Τον Οκτώβριο του 1968, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού για ψάρεμα με τον Κεν Άντερσον, ο Καρντ Γουόκερ, στέλεχος των στούντιο, πρότεινε πως το επόμενο θέμα ταινίας κινουμένων σχεδίων μετά την ταινία Οι Αριστόγατες (1970), θα έπρεπε να ήταν ένα «κλασικό» παραμύθι. Ο Άντερσον πρότεινε το παραμύθι του Ρομπέν των Δασών, στο οποίο ο Γουόκερ ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό. Πίσω στα στούντιο, κατά τη διάρκεια μίας συνάντησης για την ταινία Οι Αριστόγατες, ο Άντερσον μετέφερε την ιδέα η οποία και έγινε αποδεκτή. Σε μετέπειτα συνάντηση με τους Βόλφγκανγκ Ράιτερμαν, Μπιλ Άντερσον και Λάρι Κλέμονς, ανατέθηκε στον Κεν Άντερσον να ξεκινήσει «διερευνητικά σχέδια χαρακτήρων ζώων». Ο Άντερσον ανέμειξε τις ιδέες που είχε για τον Ρομπέν των Δασών, ενσωματώνοντας τον χαρακτήρα της αλεπούς, ο οποίος μπορεί να ήταν γλαφυρός αλλά μπορούσε επίσης να χρησιμοποιήσει τις ικανότητές του για να προστατέψει την κοινότητα. Επιπρόσθετα, ο Άντερσον ήθελε να τοποθετήσει την ταινία στον Βαθύ Νότο, επιθυμώντας να συλλάβει το πνεύμα της ταινίας Το Τραγούδι του Νότου (1946), κάτι το οποίο ακολουθήθηκε από την απόφαση του Ράιτερμαν να τοποθετήσει την ταινία στην παραδοσιακή Αγγλική της τοποθεσία, όπως αυτή εμπνεύστηκε στην ταινία The Story of Robin Hood and His Merrie Men (1952). Ο Κλέμονς έγραψε τους διαλόγους του σεναρίου, το οποίο αργότερα εικονογραφήθηκε από άλλους σεναριογράφους.
Με την παραγωγή να έχει προχωρήσει, ο Ρόμπιν Άλαν ανέφερε στο βιβλίο του, Walt Disney and Europe, πως «ο Κεν Άντερσον έκλαψε όταν είδε το πώς η έννοια των χαρακτήρων που είχε δημιουργήσει μετατράπηκε σε στερεότυπο για την εικονογράφηση της ταινίας». Σύμφωνα με τους Φρανκ Τόμας και Όλι Τζόνστον, ένα τέτοιο περιστατικό αφορούσε τη δημιουργία του χαρακτήρα του Σερίφη ως κατσίκα, ως ένα καλλιτεχνικό πείραμα για να δοκιμαστούν διαφορετικά ζώα στο ρόλο του κακού. Αυτό όμως απορρίφτηκε από τον Ράιτερμαν, ο οποίος ήθελε να κρατήσει το στερεότυπο του κακού λύκου. Επιπρόσθετα, ο Άντερσον ήθελε να συμπεριλάβει στην ταινία τους συντρόφους του Ρομπέν των Δασών, κάτι το οποίο επίσης παρακάμφθηκε από τον Ράιτερμαν επειδή ήθελε μία «ταινία δύο φίλων» που θα θύμιζε την ταινία Οι Δύο Ληστές, με αποτέλεσμα στην ταινία να προστεθεί μόνο ο Λιτλ Τζον από τους συντρόφους του ήρωα, ενώ ο Καλόγερος Τακ προστέθηκε ως κάποιος φίλος του Ρομπέν που ζούσε στο Νότιγχαμ και ο Άλαν-α-Ντέιλ μετατράπηκε σε αφηγητή.
Καθώς ξοδεύτηκε πολύς χρόνος στην ανάπτυξη διαφόρων σκηνικών και στην εύρεση ηθοποιού που θα χάριζε τη φωνή του στον ομότιτλο χαρακτήρα, η παραγωγή βγήκε εκτός προγράμματος. Με σκοπό να προλάβουν τον προγραμματισμό, οι εικονογραφιστές δεν είχαν άλλη επιλογή από το να ανακυκλώσουν και να προσθέσουν στην ταινία αρκετές χορευτικές σκηνές που είχαν φτιάξει για προηγούμενες ταινίες της Disney, όπως Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι (1937), Το Βιβλίο της Ζούγκλας (1967) και Οι Αριστόγατες (1970).
Κάστινγκ
Μέχρι τον Οκτώβριο του 1970, επιβεβαιώθηκαν τα ονόματα των ηθοποιών που θα χάριζαν τις φωνές τους στους χαρακτήρες, με εξαίρεση τον Τόμμι Στιλ για την ομότιτλο ρόλο. Ο Στιλ επιλέχθηκε λόγω της ερμηνείας του στην ταινία μιούζικαλ Ο Πιο Ευτυχισμένος Εκατομμυριούχος (1967), ενώ ο Πίτερ Ουστίνοφ λόγω του ότι ο Ντίσνεϋ είχε απολαύσει την παρουσία του στο σκηνικό της κωμικής ταινίας φαντασίας Ενας Τρελός... Τρελός Πειρατής (1968). Ωστόσο, ο Στιλ δεν μπορούσε να κάνει τον χαρακτήρα να ακούγεται ηρωικός και η αντικατάστασή του κατέληξε ανάμεσα σε δύο υποψηφίους, τον Μπέρναρντ Φοξ και τον Μπράιαν Μπέντφορντ. Τα στελέχη της Disney είχαν πρωτοδεί τον Μπέντφορντ να παίζει σε σκηνή στο Λος Άντζελες, και τον Μάιο του 1971 τον έφεραν για να δοκιμαστεί για τον ρόλο, για τον οποίο και τελικά προσλήφθηκε. Στο μεταξύ, ο Λούις Πρίμα ήταν τόσο θυμωμένος που δεν βρέθηκε καν στις επιλογές για τον ρόλο, που πλήρωσε ο ίδιος τα έξοδα ηχογράφησης για το επόμενο άλμπουμ, Let's "Hear" it For Robin Hood, το οποίο και στη συνέχεια πούλησε στην Disneyland Records.
Μουσική
Την περίοδο της αρχικής κυκλοφορίας της ταινίας, κυκλοφόρησε ένας δίσκος ο οποίος εμπεριείχε τα τραγούδια της ταινίας, τη μουσική επένδυση, αφήγηση και διαλόγους. Τα τραγούδια Oo-De-Lally και Love εμπεριέχονται επίσης στη συλλογή Τα Κλασικά της Disney: 60 Χρόνια Μουσικής Μαγείας. Το πλήρες soundtrack της ταινίας κυκλοφόρησε επίσης στις 4 Αυγούστου 2017 σε ψηφιακή μορφή και σε CD, ως μέρος της σειράς Walt Disney Records: The Legacy Collection.
Το τραγούδι The Phony King of England έχει μεγάλη ομοιότητα με ένα αρκετά παλαιότερο, κακόγουστο Αγγλικό παραδοσιακό τραγούδι, το The Bastard King of England.
Home media
Η ταινία κυκλοφόρησε πρώτη φορά σε μορφή βιντεοκασέτας, CED, Betamax και Laserdisc στις 3 Δεκεμβρίου 1984, γινόμενη η πρώτη ταινία της σειράς home video της εταιρίας, Τα Κλασικά της Disney. Ο Ντίσνεϋ είχε σκεφτεί πως η κυκλοφορία οποιασδήποτε κλασικής ταινίας κινουμένων σχεδίων σε home media θα μπορούσε να απειλήσει μελλοντικές επανακυκλοφορίες τους στις αίθουσες. Ωστόσο, η ταινία Ο Ρομπέν των Δασών επιλέχθηκε να είναι η πρώτη που θα δοκιμαστεί, καθώς δεν είχε τόσο μεγάλη εκτίμηση από την εταιρία σε σχέση με άλλους τίτλους. Η εκδοχή της ταινίας σε βιντεοκασέτα επανακυκλοφόρησε αρκετές φορές, ενώ η κυκλοφορία της αποσύρθηκε από την αγορά τον Ιανουάριο του 1987. Τέσσερα χρόνια μετά την απόσυρση, η βιντεοκασέτα επανακυκλοφόρησε στις 12 Ιουλίου 1991 και στις 18 Σεπτεμβρίου 1992. Η ταινία επανακυκλοφόρησε επίσης σε βιντεοκασέτα στις 28 Οκτωβρίου 1994, στις 4 Οκτωβρίου 1995, στις 24 Απριλίου 1996, στις 4 Μαρτίου 1997, στις 31 Μαρτίου 1998, στις 20 Απριλίου 1999 και στις 13 Ιουλίου 1999, ως μέρος της σειράς Τα Αριστουργήματα της Disney.
Τον Ιανουάριο του 2000, η Walt Disney Home Video εγκαινίασε μία νέα σειρά, τη «Συλλογή Χρυσών Κλασικών», με την ταινία Ο Ρομπέν των Δασών να επανακυκλοφορεί για αυτήν σε βιντεοκασέτα και DVD στις 4 Ιουλίου της ίδιας χρονιάς. Το DVD περιείχε την ταινία σε αναλογία οθόνης 1.33:1 και συνοδευόταν από ειδικά ένθετα, συμπεριλαμβανομένων ενός παιχνιδιού τρίβια και ενός καρτούν μικρού μήκους με τίτλο Ye Olden Days. Μία επεξεργασμένη έκδοση με τίτλο «Η πιο περιζήτητη έκδοση», κυκλοφόρησε σε DVD στις 28 Νοεμβρίου 2006, σε αναλογία 16:9 για να αντιπροσωπεύει τις αυθεντικές αναλογίες της κινηματογραφικής έκδοσης. Η έκδοση αυτή περιείχε επίσης και μία κομμένη σκηνή/εναλλακτικό τέλος, όπου ο Πρίγκιπας Τζον επιχειρεί να σκοτώσει τον τραυματισμένο Ρομπέν των Δασών. Στις 6 Αυγούστου 2013, η ταινία επανακυκλοφόρησε σε ένα σύνθετο πακέτο Blu-ray, με αφορμή την επέτειο των σαράντα χρόνων από την πρώτη κυκλοφορία.
Box office
Κατά τη διάρκεια της αρχικής της κυκλοφορίας, η ταινία Ο Ρομπέν των Δασών είχε έσοδα $9.6 εκατομμύρια από ενοικιάσεις σε Ηνωμένες Πολιτειές και Καναδά. Επίσης, από άλλες χώρες είχε έσοδα $18 εκατομμύρια, κάτι το οποίο αποτελούσε ρεκόρ για την Disney εκείνη την περίοδο, φτάνοντας συνολικά παγκοσμίως τα $27.5 εκατομμύρια.
Από τις δύο κυκλοφορίες της, η ταινία είχε έσοδα σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά κάπου ανάμεσα στα $32-35 εκατομμύρια.
Κριτικές
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών από την κυκλοφορία της, έγινε αντιληπτό και σημειώθηκε το γεγονός των ανακυκλωμένων σκηνών από προηγούμενες ταινίες των στούντιο, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν προς εξοικονόμηση χρόνου. Στη σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία συγκεντρώνει ποσοστό 55% με μέσο όρο 5.7/10, βασισμένα σε 29 κριτικές. Στη τμήμα ομοφωνίας αναφέρεται: «Μια από τις πιο αδύνατες προσαρμογές της Disney, η ταινία Ο Ρομπέν των Δασών είναι χαριτωμένη και γεμάτη χρώματα, αλλά της λείπει η μεγαλειότητα και ο ενθουσιασμός που είχαν αρχικές παραγωγές των στούντιο». Η σελίδα συλλογής κριτικών Metacritic, δίνει στην ταινία 57/100 βασισμένο σε 9 κριτικές, με την ένδειξη «μικτές ή μέτριες κριτικές».
Η Τζούντιθ Κράιστ, γράφοντας για το περιοδικό New York, αναφέρει πως η ταινία ήταν «καλά γραμμένη χωρίς να προσβάλλει τη νοημοσύνη ούτε των παιδιών,αλλά ούτε των ενηλίκων». Δήλωσε επίσης ότι στην ταινία «διακρίνεις κλάση - στους έξοχους ηθοποιούς που δίνουν στους χαρακτήρες όχι μόνο φωνή αλλά και προσωπικότητα, στον φωτεινό και γρήγορο διάλογο, στη συνολική της ιδέα». Ο Βίνσεντ Κάνμπι από την εφημερίδα The New York Times, έγραψε πως η ταινία «είναι πολύ διασκεδαστική για τα μικρά παιδιά των οποίων το μυαλό και η σκέψη δεν έχει ακόμα ενηλικιωθεί» και αποκάλεσε το στυλ των γραφικών «γοητευτικά συμβατικό». Ο Ντέιβ Μπίλινγκτον από την εφημερίδα The Montreal Gazette έγραψε: «Ως ταινία, Ο Ρομπέν των Δασών σηματοδοτεί κάπως την επιστροφή της Disney. Από τότε που πέθανε ο μεγάλος μαέστρος, τα χαρακτηριστικά των κινουμένων σχεδίων έδειχναν ανησυχητικά σημάδια πτώσης της ποιότητας, τόσο από μεριάς καλλιτεχνίας, όσο και από τις φωνές που επιλέγονταν για τους χαρακτήρες. Αλλά η ανάμειξη ελκυστικών ζώων με τις τέλειες φωνές, κάνει τον Ρομπέν των Δασών να αποτελεί μία εξαιρετική βραδινή έξοδο για όλη την οικογένεια». Η Ρουθ Γκίλμπερτ, γράφοντας επίσης για το περιοδικό New York, αποκάλεσε την ταινία «μια γλυκιά, αστεία, καλόκαρδη ταινία κινουμένων σχεδίων της Walt Disney με ένα εξαιρετικό καστ» και έγραψε πως ήταν «μία γιορτή για τα μάτια, για τα μικρά παιδιά, αλλά και για αυτούς που νοσταλγούν την Disney».
Ο Τσαρλς Τσάμπλιν από την εφημερίδα Los Angeles Times έγραψε πως «τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Disney είναι εκεί όπως πάντα: οι απαράμιλλα πλούσιοι, η πλήρης εικονογράφηση, οι ζωηροί, ανθρωπόμορφοι χαρακτήρες ζώων, η μαγεία και η άγρια, εφευρετική δράση». Σε μία αναδρομική κριτική για το περιοδικό Empire και βαθμολογώντας την ταινία με 4/5, ο Ίαν Νέιθαν επαίνεσε τις ερμηνείες των Πίτερ Ουστίνοφ και Τέρι-Τόμας αναγνωρίζοντας πως «ενώ αυτή είναι μετά δυσκολίας η πιο εκθαμβωτική ταινία κινουμένων σχεδίων, έχει αυτή την αίσθηση των κομμένων στα άκρα σκηνών που κυριαρχούσε τη δεκαετία του 1970, οι χαρακτήρες σπινθηροβολούν ζωή και η ιστορία παραμένει πιο σταθερή από ποτέ».
Ο Τζέι Κοκς από το περιοδικό Time έδωσε στην ταινία μία πιο μικτή κριτική γράφοντας: «Ακόμα και στα καλύτερά της, η ταινία Ο Ρομπέν των Δασών εκτρέπεται ελαφρώς. Δεν υπάρχει ούτε μία στιγμή της ιλαρότητας ή του βάθους, του απόκοσμου φόβου που οι άνθρωποι της Disney συνήθιζαν να πλάθουν, ή του είδους της οπτικής εφεύρεσης που έκανε τις πρώτες ταινίες τόσο αξιομνημόνευτες. Το βασικό πρόβλημα της ταινίας Ο Ρομπέν των Δασών είναι πως είναι μάλλον πολύ όμορφη και πολύ καλή». Ο Τζιν Σίσκελ από την εφημερίδα Chicago Tribune βαθμολόγησε την ταινία με 1.5/4, περιγράφοντάς την ως «80 λεπτά ντροπιαστικού και ανόητου διαλόγου» και επικρίνοντας την ποιότητα της εικονογράφησης ως «Σαββατιάτικο πρωινό τηλεοπτικό καρτούν». Ο Τζον Μπάξτερ από το Βρετανικό περιοδικό The Monthly Film Bulletin έγραψε πως «για το μεγαλύτερο μέρος της, η ταινία είναι τόσο ήπια και μονοδιάστατη όσο τα προϊόντα λιγότερο εξελιγμένων στούντιο· και εκτός του λαχταριστού Πρίγκιπα Ιωάννη του Πίτερ Ουστίνοφ, οι υπόλοιπες ερμηνείες είναι τόσο άτοπες όσο και η εικονογράφηση».
Διακρίσεις
Στην 46η τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ, το τραγούδι Love έλαβε υποψηφιότητα στην κατηγορία του Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού, αλλά έχασε από το τραγούδι The Way We Were της ταινίας Τα καλύτερά μας χρόνια. Το 2008, η ταινία ήταν επίσης υποψήφια από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου για τη λίστα με τις 10 καλύτερες ταινίες κινουμένων σχεδίων.
Κληρονομιά
Με την πάροδο των ετών, η ταινία έγινε μία από τις αγαπημένες των θαυμαστών ταινιών κινουμένων σχεδίων. Ο σκηνοθέτης και εικονογραφιστής της Disney, Μπάιρον Χάουαρντ, παραδέχτηκε πως η ταινία Ο Ρομπέν των Δασών ήταν η αγαπημένη του ταινία μεγαλώνοντας και υπήρξε μεγάλη επιρροή για εκείνον στη δημιουργία της ταινίας Ζωούπολη. Η ταινία ήταν επίσης μία από τις πολλές που ενέπνευσαν το τότε αναδυόμενο furry fandom. Κάποιοι από τους χαρακτήρες της ταινίας, έκαναν επίσης και μία σύντομη εμφάνιση στη μικρού μήκους ταινία Τα Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα του Μίκυ, η οποία ήταν υποψήφια για Όσκαρ το 1983.
Επίσης, το υποψήφιο για Όσκαρ τραγούδι Love, συμπεριλήφθηκε στην ταινία κινουμένων σχεδίων του 2009, Ο Απίθανος Κύριος Φοξ. Το τραγούδι Whistle-Stop υπέστη επεξεργασία κατά την οποία επιταχύνθηκε ο ρυθμός του και χρησιμοποιήθηκε για τον χορό Hampster, ένα από τα πρώτα memes του διαδικτύου, ενώ στην αυθεντική του εκδοχή χρησιμοποιήθηκε σε ένα διαφημιστικό της εταιρίας τηλεπικοινωνιών T-Mobile, το οποίο προβλήθηκε κατά τη διάρκεια του 48ου Super Bowl το 2014. Το 2015, το τραγούδι Oo De Lally χρησιμοποιήθηκε στο διαφημιστικό της Android στο οποίο ζώα διαφόρων ειδών παίζουν μαζί.
Live-action προσαρμογή
Τον Απρίλιο του 2020, δημοσιεύτηκε πως η Disney βρισκόταν στο στάδιο ανάπτυξης μίας live-action/CG προσαρμογής της ταινίας, στην οποία οι χαρακτήρες θα είχαν τα ίδια ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά όπως και στην ταινία του 1973, με το σενάριο να γράφεται από την Κάρι Γράντλουντ και τη σκηνοθεσία να αναλαμβάνει ο Κάρλος Λόπεζ Εστράντα, ενώ ο Τζάσιν Σπρίνγκερ θα ήταν ο παραγωγός. Η προσαρμογή αυτή θα κυκλοφορήσει αποκλειστικά στο Disney+.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1973 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Φανταστικές αλεπούδες Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βόλφγκανγκ Ράιτερμαν Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1973
Πύραυλος cruise
Ο πύραυλος cruise είναι κατευθυνόμενος πύραυλος εναντίον χερσαίων στόχων, ο οποίος προωθείται στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής πτήσης του με σταθερή ταχύτητα. Έχουν σχεδιαστεί για να προωθούν την εκρηκτική κεφαλή σε μεγάλες αποστάσεις με υψηλή ακρίβεια. Οι σύγχρονοι πύραυλοι cruise, αφού πυροδοτηθούν, μπαίνουν σε τροχιά με υπερηχητική ή υψηλή υποηχητική ταχύτητα, ενώ πλοηγούνται αυτόνομα και μπορούν να πετάξουν σε μη βαλλιστική τροχιά, εξαιρετικά χαμηλού ύψους.
Κατηγορία:Πύραυλοι
Μικέλης Άβλιχος
Ο '''Μικέλης (Μιχαήλ) Γ. Άβλιχος''' ( 1844 - 1917) ήταν Έλληνας σατιρικός ποιητής. Γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς στις 18 Μαρτίου 1844 από εύπορους γονείς, τον Γεώργιο Άβλιχο του Θεοδώρου (1807-28/10/1897) και την Ειρήνη Κουρούκλη του Σπυρίδωνος (1820-17/1/1845). Σπούδασε στο εκεί Πετρίτσειο Γυμνάσιο και μετά στην Ελβετία στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης, όπου και ήλθε σε επαφή με τον αναρχισμό και τις ιδέες του Μιχαήλ Μπακούνιν. Έζησε κάποια χρόνια στο Παρίσι, την Ζυρίχη και την Βενετία. Όταν το 1872 επέστρεψε στην πατρίδα του, συνέχισε και συμπλήρωσε την ποίηση του συμπατριώτη του Ανδρέα Λασκαράτου, εστιάζοντας την λεπτή ειρωνεία του στον αγώνα κατά της κοινωνικής αδικίας, της θρησκοληψίας, της πλουτοκρατίας και του πολέμου.
Για ένα μικρό διάστημα συνεργάστηκε λογοτεχνικά με τους Παναγιώτη Πανά και τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, υπήρξε ωστόσο πολύ φειδωλός στις δημοσιεύσεις και γι' αυτό το σύνολο της δημοσιευμένης ποιητικής του παραγωγής (κυρίως σονέτα) δεν ξεπερνά τις 100 σελίδες. Κατά την περίοδο 1912–1913 πάντως, έκανε τις τακτικότερες δημοσιεύσεις του στο περιοδικό Ζιζάνιο.
Παρά την ευψυχία και την ισχυρή του προσωπικότητα, ο Άβλιχος δεν κατόρθωσε να επηρεάσει αποτελεσματικά την επτανησιακή διανόηση της εποχής του, και ενώ, όπως γράφει ο Γιάννης Κορδάτος, στην Αθήνα η ποίησή του εκτιμήθηκε πολύ, η ασφυκτικά ελεγχόμενη από τους πλούσιους και τους παπάδες τοπική κοινωνία τον οδήγησε γρήγορα στην απομόνωση. Πέθανε στο Ληξούρι στις 28 Νοεμβρίου 1917 και τάφηκε εκεί. Έμεινε μέχρι το θάνατό του συνεπής στις αθεϊστικές και αναρχικές θέσεις του και αποχαιρέτησε τους φίλους του με τα εξής τελευταία του λόγια: «Μην θρηνείτε, γιατί ο Μικέλης πάει στην ζωή».
Βιβλιογραφία
Σακκάτος Βαγγέλης, ''«Ανδρέας Λασκαράτος και Μικέλης Άβλιχος. Δύο μεγάλοι Κεφαλλονίτες σατιρικοί»'', Αθήνα, 2000, ISBN 960-8472-71-7
Τούλιος, Σπύρος Σ., «Η άγνωστη καταγωγή του Ληξουριώτη ζωγράφου, ποιητή και θεατρικού συγγραφέα Γεωργίου Γ. Άβλιχου»,   Κεφαλληνιακά Χρονικά 16, Εταιρεία Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών, Αργοστόλι, 2015, σελ. 551-567. ISSN 1105-2988.
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες άθεοι
Γενετήσιες σχέσεις στην αρχαία Ελλάδα
Με τον όρο γενετήσιες σχέσεις στην αρχαία Ελλάδα αναφερόμαστε στις ερωτικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονταν σε κοινωνικό και δικαιοπρακτικό επίπεδο.
Οι βασικές περιοχές της κοινoτικής σεξουαλικής ζωής των Αρχαίων ήταν: ο Γάμος, η Πορνεία και η Παιδεραστία. Στο θρησκευτικό επίπεδο συναντάμε τον λατρειακό σεβασμό του φαλλού, όπως και άλλες σεξουαλικές τελετουργίες στη λατρεία και τα μυστήρια γονιμότητας. Μέρος της σεξουαλικότητας στην περιοχή της θρησκείας ήταν και η Ιεροδουλεία, μία μορφή τελετουργικής πορνείας των ναών με ανατολική προέλευση, που σκόπευε επιπλεόν στην αύξηση των εσόδων του ναού.
Kάθε έρευνα για τη σεξουαλικότητα των Ελλήνων, επειδή οι σχετικές πηγές κειμένων και εικαστικών παραστάσεων είναι σχεδόν αποκλειστικά αττικής προελεύσεως, αντικατροπτρίζει τις αντίστοιχες συνήθειες γεωγραφικά, καθώς οι μαρτυρίες από άλλα ελληνικά κέντρα παραμένουν σποραδικές και μεταξύ τους ασύμφωνες.
Παλλακεία
Η Παλλακεία, ήταν θεσμός που ίσχυε παράλληλα με τον γάμο, και που σήμαινε τη χωρίς γάμο συμβίωση άνδρα και γυναίκας. Για τις ελεύθερες γυναίκες, αντίθετα από τους άνδρες, η σεξουαλική επικοινωνία επιτρεπόταν αποκλειστικά μόνο μέσα στο γάμο. Η παλλακεία αν και δεν ήταν νομιμοποιημένος γάμος πολιτών, εν τούτοις είχε de facto νομιμοποίηση και σε μερικά σημεία αντιμετωπίζονταν από τη νομοθεσία σαν νόμιμος γάμος. Νομικά, μόνο η σύζυγος έπαιρνε την κοινωνική θέση του άνδρα, αλλά η παλλακίδα είχε από τον νόμο την ίδια προστασία με τη σύζυγο σε περιπτώσεις προσβλητικής συμπεριφοράς προς το πρόσωπό της.
Είναι όμως αλήθεια πως η σχέση της παλλακίδας αντιμετωπιζόταν ως κατώτερου βαθμού συγκριτικά με τον κύριο γάμο, και τα παιδιά της είχαν ανάλογη αντιμετώπιση, με λιγότερα δικαιώματα από τα παιδιά της νόμιμης συζύγου. Σίγουρα αυτό σχετιζόταν και με την καταγωγή των γυναικών, καθώς το στοιχείο που θα όριζε αν μια κοπέλα είχε περισσότερες πιθανότητες να γίνει νόμιμη σύζυγος ή παλλακίδα, ήταν η προίκα, καθώς στην Αθήνα, σπάνια μια κοπέλα γινόταν νόμιμη σύζυγος χωρίς αυτήν. Έτσι εξάγεται το συμπέρασμα πως οι παλλακίδες θα πρέπει να ήταν φτωχά κορίτσια αττικών οικογενειών. Ο Πλάτωνας αναφέρει, σχετικά με το φαινόμενο της παλλακείας, στο έργο του Νόμοι (VIII, 841d):
Μέσα στο σπίτι, η σύζυγος είχε ως κύριο έργο και ήταν αφοσιωμένη στην ανατροφή των παιδιών και στη διαχείριση των οικιακών. Η παλλακίδα, ήταν αυτή που συνήθως περιποιόταν τον άνδρα, κάτι ανάμεσα σε σύζυγο και εταίρα. Ο σύζυγος μπορούσε να επιμένει στο προνόμιο του για εξωσυζυγικό έρωτα, χωρίς να αναμένει συνέπειες, καθώς η σεξουαλικότητα των γυναικών δεν ήταν στο ίδιο μέτρο αυτόνομη με του άνδρα. Από την άλλη όμως, αυτό δεν σήμαινε πως οι γυναίκες έβλεπαν ως αυτονόητη την παλλακεία, ώστε η νόμιμη σύζυγος να την αντιμετωπίζει με κατανόηση ή και να την έχει αποδεχθεί.
Πορνεία
Στην ελληνική αρχαιότητα, το φαινόμενο της πορνείας σε ορισμένες πόλεις ήταν ενίοτε περιστασιακό και χωρίς ανταλλάγματα, αλλά σε άλλες αποτελούσε πηγή εισοδήματος.
Η πορνεία λειτουργούσε σε μεγάλο βαθμό, ως ρυθμιστής των ανικανοποίητων και επιθετικών σεξουαλικών ορμών, προς προστασία της κοινωνικής τάξης, διότι κρατούσε π.χ. τους ακόμη άγαμους μακριά από τις θυγατέρες και τις συζύγους των αστών. Επιπλέον, οι Ελληνίδες πόρνες, οι εταίρες, ως οι μόνες γυναίκες, που είχαν εισέλθει στη δημόσια ζωή, έπαιζαν σπουδαίο ρόλο στις ανδρικές συντροφιές, και καλλιεργούνταν ως σημαντική διασκέδαση για τους άνδρες. Οι πόρνες, πολύ συχνά ήταν δούλες (υπηρέτριες, αυλητρίδες, χορεύτριες), απαραίτητη συντροφιά στα συμπόσια, όπου ενδεχομένως να προέκυπτε η προώθησή από τον κύριό τους στην αγκαλιά κάποιων από τους συμμετέχοντες.
Σε οικονομικό επίπεδο, ήταν δυνατό να αγοράσει κάποιος δούλες με αποκλειστικό σκοπό να τις προωθήσει στην πορνεία και να κερδίζει τη ζωή του με τον τρόπο αυτό. Στον Πειραιά, στους δυο αιώνες της αθηναϊκής ηγεμονίας, τα πλήθη των ξένων, των ναυτικών και των βιαστικών ταξιδιωτών οδηγούσαν ορισμένους στην ιδέα να αποκομίσουν κέρδη από την εκμετάλλευση της πορνείας.
Εκτός όμως από την αγορά δούλων, πηγή προμήθειας κοριτσιών προορισμένων για την πορνεία ήταν και ο θεσμός της έκθεσης. Η έκθεση των νεογέννητων είναι συχνά μια ανάγκη για τις οικογένειες με πολύ ταπεινά έσοδα. Για τους φτωχότερους, τα κορίτσια είναι συχνά επιβαρυντικά μέλη για την οικογένεια, λόγω του φόβου για τα έξοδα της προίκας, και έτσι τα απειλούσε η έκθεση συχνότερα από τα αγόρια. Αυτό σήμαινε συνηθέστερα ότι τα περίμενε η τύχη της πορνείας, αφού πολλά από αυτά τα κοριτσάκια μαζεύονταν από τους δουλεμπόρους στους δρόμους όπου οι γονείς τους τα εγκατέλειπαν μόλις γεννηθούν.
Στην Αθήνα, η γνωστότερη συνοικία με πλήθος πορνείων ήταν ο Κεραμεικός, χώρος εργασίας των αγγειοπλαστών και συνοικία με αρκετή κίνηση. Όλοι εκείνοι που τα πενιχρά τους μέσα δεν τους επέτρεπαν να χαρούν στο σπίτι τους, όπως οι πλουσιότεροι, εταίρες πολυτελείας, οδηγούνται στη συνοικία του Κεραμεικού για να αναζητήσουν την ερωτική διασκέδαση.
Αν και οι μαρτυρίες συχνότερα αναφέρουν την γυναικεία πορνεία που ήταν ευρέως αποδεκτή, εντούτοις υπήρξε διαδεδομένη και η παιδική πορνεία με επίκεντρο τα νεαρά αγόρια, μια σχέση όμως που γενικά ήταν καταδικαστέα.
Οι «Νόμοι» του Σόλωνα, είναι αρκετά σαφείς για τις συνέπειες που έχει κάποιος Αθηναίος εκπορνευτεί :
Αν τις Αθηναίος εταιρήση, μη έξεστω αυτώ των εννέα αρχόντων γενέσθαι, μηδέ ιερωσύνην ιερώσασθαι, μηδέ συνδικήσαι τω δήμω, μηδέ αρχήν αρχέτω μηδεμιάν, μήτε ενδημον, μήτε υπερόριον, μήτε κληρωτήν, μήτε χειροτονητήν, μηδέ επικυρήκειαν αποστελλέσθω, μηδέ γνώμην λεγέτω, μηδέ εις τα δημοτελή ιερά εισίτω, μηδέ εν ταις κοιναίς στεφονοφορίες στεφανούσθω, μηδέ εντός των της αγοράς περιρραντηριων πορευέσθω. Εάν δε ταύτα τις ποιή, καταγνωσθέντως αυτού εταιρείν, θανάτω ζημιούσθω.
"Δηλαδή, αν κάποιος Αθηναίος πολίτης εκπορνευτεί:
Δεν του επιτρέπεται να γίνει μέλος των 9 αρχόντων. Δεν του επιτρέπεται να εκλεγεί ιερέας. Δεν του επιτρέπεται να είναι συνήγορος του λαού. Δεν του επιτρέπεται να ασκήσει κάποια εξουσία, εντός η εκτός της χώρας, κληρωτή ή χειροτονητή. Δεν του επιτρέπεται να σταλεί ως κήρυκας πολέμου. Δεν του επιτρέπεται να εκθέσει τη γνώμη του. Δεν του επιτρέπεται να εισέλθει στους δημόσιους ναούς. Δεν του επιτρέπεται να στεφανωθεί στις δημόσιες στεφανοφορίες. Δεν του επιτρέπεται να παίρνει μέρος στους περιπάτους που γίνονται στην αγορά. Όποιος λοιπόν ενώ έχει καταδικαστεί, εκπορνεύεται και ενεργήσει αντίθετα τις διατάξεις του νόμου,τιμωρείται με θάνατο."
Παιδεραστία
Ο όρος παιδεραστία περιέχει τις δύο έννοιες παις (=παιδί) και έράν (=αγαπώ, ποθώ). Ενώ ο όρος "παις" σημαίνει γενικά είτε το αρσενικό είτε το θηλυκό παιδί, εντούτοις, στην περίπτωση αυτή αναφέρεται μόνο στο αγόρι και συγκεκριμένα σ' εκείνο που βρίσκονταν προς το τέλος της εφηβείας.
Ο σύνδεσμος αυτός, ήταν μια ιδιαίτερη μορφή "ερώμενης" συμπεριφοράς, στην οποία κύριος στόχος ήταν η διαπαιδαγώγηση του εφήβου από τον ενήλικο άνδρα που όφειλε να διδάσκει το αγαπημένο του αγόρι πρότυπα συμπεριφοράς και να του δίνει μέτρα αξιών για τη ζωή του. Καθώς η αγωγή σε πολλές περιπτώσεις δεν δινόταν από δημόσια σχολεία αλλά βρισκόταν στα χέρια των ιδιωτών, στο πλαίσιο αυτό ο εραστής, όφειλε να παιδαγωγεί τον νεαρό ώστε να γίνει όμορφος και καλός άνθρωπος (καλοκαγαθία), ένα πρότυπο αρετής που περιελάμβανε σωματική ομορφιά, ηθική, μόρφωση και σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Ως προς τον παιδαγωγικό σκοπό της παιδεραστίας, τα κείμενα της ελληνικής γραμματείας δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία. Στο κείμενο Ερωτικός του Πλουτάρχου γίνονται σαφείς αναφορές για το σεξουαλικό χαρακτήρα που υπήρχε στη σχέση μεταξύ Εραστή και Ερωμένου.
Αυτή η ερωτικά χρωματισμένη ιδιότητα του Μέντορος, την οποίαν είχε ένας ενήλικος, ο οποίος έβρισκε ανταπόκριση στο θαυμασμό και στην ευγνωμοσύνη του αναπτυσσόμενου, ήταν η προϋπόθεση που έκανε αποδεκτή μία τέτοια σχέση, ενώ σε διαφορετική περίπτωση, χωρίς δηλ. τον παιδαγωγικό έρωτα, ήταν απλώς βλαπτική πορνεία ή και παρά φύσιν ασέλγεια (Πλάτ. Νόμοι 636c, 835c - 842a). Αντίθετα, η σεξουαλική επαφή εάν υπήρχε χωρίς συναίνεση και δια της βίας, αποτελούσε όνειδος για τον παιδαγωγικό αυτό έρωτα (όπως η περίπτωση του "αρπαγμού" στην Κρήτη ).
Είναι άξιο αναφοράς ότι αν ένας νεαρός ερώμενος διέπραττε κάτι ανάρμοστο, δε θα του ήταν τόσο οδυνηρό να τον έβλεπε ο πατέρας του, όσο ο εραστής του αφού στα μάτια του αγοριού εκπλήρωνε τη λειτουργία ενός προτύπου που ασφαλώς ήταν στενά συνδεδεμένο με το κοινωνικό γόητρο και την κοινωνική θέση. Άλλωστε, όταν παιζόταν μία θέση για την προτίμηση ενός όμορφου αγοριού με πολλούς θαυμαστές, ο συχνότερα κερδισμένος ήταν ο πιο ισχυρός κοινωνικά άνδρας.
Η σχέση που αναπτυσσόταν μεταξύ τους, κατέληγε σε μια ισόβια φιλία, αφού έπαυε η παιδεραστική σχέση, όταν ο έφηβος μεγάλωνε και γινόταν άνδρας. Ήταν δεδομένο ότι η σχέση αυτή ήταν πολύ ισχυρή και αυτό είχε μια επιπλέον ιστορική εφαρμογή με τον περίφημο Ιερό Λόχο των Θηβών, όπου στρατολογούνταν αποκλειστικά τέτοια ζευγάρια (Πλούτ. Πελοπ. 287, 6).
Το κοινωνικά αντιφατικό σε αυτού του είδους τις σχέσεις είναι ότι στις ημέρες μας έχει διαβληθεί η "παιδεραστία" με την αρχαία έννοια και θεωρείται ως ανήθικη πράξη η δια του πρωκτού γενετήσια επικοινωνία ενώ προκύπτει σαφώς από τα κείμενα ότι στην αρχαιότητα μια τέτοιου είδους σχέση μεταξύ εκπαιδευτή και εκπαιδευομένου ήταν καθόλα αποδεκτή. Εθεωρείτο ταπεινωτική για τον παθητικό συμμέτοχο στην περίπτωση που αυτή η πράξη δεν εντασσόταν στα πλαίσια μιας σχέσης εκπαιδευτή και εκπαιδευόμενου και στόχο είχε αποκλειστικά τη σεξουαλική συνεύρεση. Ο Πλούταρχος διαχωρίζει τις δύο περιπτώσεις, αναφερόμενος στους "έρωτες της Θήβας και της Ήλιδας" (καθώς και η περίπτωση του λεγόμενου "αρπαγμού" στην Κρήτη) που είχαν μοναδικό σκοπό την σαρκική ηδονή ανάμεσα σε εραστή-ερωμένο και τους "έρωτες της Αθήνας και της Λακεδαίμονος" όπου ο εκπαιδευτής ήταν "συνολικά εραστής της ψυχής", πέραν της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης.
Αναφορές για τη σεξουαλική φύση της σχέσης εραστή-ερωμένου βρίσκουμε και σε άλλα έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Είναι χαρακτηριστική η φράση του Πλούταρχου στο έργο του Ερωτικός όπου αναφέρει ότι "τα είδωλα των αγοριών μπορούν να εισέρχονται στο σώμα του εραστή τους ερεθίζοντας και παράγουν σπέρμα ", φράση που φανερώνει ότι σεξουαλική σχέση ήταν καθόλα αποδεχτή μεταξύ εραστή και ερωμένου αλλά μόνο στο πλαίσιο της εκπαίδευσης.
Ιεροδουλεία
Η ιερή πορνεία είναι ένα ιδιόμορφο φαινόμενο στην αρχαιότητα, σύμφωνα με το οποίο νεαρά κορίτσια και αγόρια, αφιερωμένα από τους γονείς τους ή τους κυρίους τους σε ναούς στην υπηρεσία κάποιας θεότητας, προσέφεραν σεξουαλικές υπηρεσίες στους επισκέπτες του ναού. Οι υπηρεσίες αυτές ποίκιλαν ως προς το ιδεολογικό τους υπόβαθρο. Σε κάποιες περιπτώσεις, νεαρές γυναίκες που ετοιμάζονταν να παντρευτούν εντάσσονταν στις ιερόδουλες κάποιου ναού, ώστε να μαζέψουν την προίκα τους, χωρίς αυτό να αποτελεί εμπόδιο για τους μέλλοντες συζύγους.
Άλλοτε, οι ιερόδουλοι μοιάζουν να αποτελούν ένα μόνιμο ιερό "κλήρο" του ναού, στον οποίο πηγαίνουν τα έσοδα από τα αφιερώματα των επισκεπτών που συνέρχονταν με τους ιερόδουλους ενώ υπάρχουν και φορές όπου οι κοπέλες ήταν υποχρεωμένες να τηρήσουν το τοπικό έθιμο και να έρθουν μία μόνο φορά σε επαφή με έναν άγνωστο άνδρα. Μετά την συνεύρεση μπορούσαν να αποχωρήσουν για το σπίτι τους και ήταν έτοιμες για γάμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων Ελλήνων Κατηγορία:Φιλοσοφία της αγάπης Κατηγορία:Αρχαία ΛΟΑΤ ιστορία Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία στην Ελλάδα
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1981
Το 22ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε από τις 5 εώς τις 11 Οκτωβρίου 1981 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.
Ρετροσπεκτίβα
Το ελληνικό κινούμενο σχεδίο από το 1943 μέχρι το 1980
Νέο Ραδιομέγαρο, Μάντσεστερ
Το Νέο Ραδιομέγαρο εκκενώθηκε το Φθινόπωρο του 2011, όταν οι υπηρεσίες του BBC μετακινήθηκαν στην περιοχή MediaCityUK, του Σάλφορντ. Πλέον, το κτήριο έχει κατεδαφιστεί.
Κατασκευή
250px|left|thumb|Το Νέο Ραδιομέγαρο τη νύχτα
Το κτήριο κατασκευάστηκε στο τετράγωνο γύρω από τις οδούς Oxford Road, Charles Street και Pritchard Street. Η κατασκευή του κτηρίου στην περιοχή εγκρίθηκε από τον Υπουργό Στέγασης και την Τοπική Αυτοδιοίκηση στις 21 Ιουλίου του 1967 και τα σχέδια ξεκίνησαν την ίδια χρονιά. Η οικοδομική άδεια χορηγήθηκε τον Δεκέμβριο του 1968. Η κατασκευή του κτηρίου ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1971 και ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 1975.
Το κτήριο στηρίζονταν από 214 πασσάλους, με μέγιστο βάθος τα 13 μέτρα. Το εξωτερικό του κτηρίου αποτελούταν από σκυρόδεμα και από 2.100 τετραγωνικά μέτρα παραθύρων. Η αρχιτεκτονική του έχει χαρακτηριστεί ως μονότονη και ακατάλληλη για τον 21ο αιώνα.
Ιστορικό
250px|right|thumb|Η κατεδάφιση του κτηρίου το 2012
Πριν τα εγκαίνια του Νέου Ραδιομέγαρου το BBC Μάντσεστερ στεγάζονταν στο Ραδιομέγαρο τους Κήπους του Πικαντίλι. Το προσωπικό μετακινήθηκε στο Νέο Ραδιομέγαρο το Σαββατοκύριακο 12-13 Ιουλίου του 1975 και ήταν σε πλήρη λειτουργία τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς. Στις 18 Ιουλίου του 1978 το κτήριο έγινε η επίσημη έδρα του BBC Βόρεια. Ένα δεύτερο τηλεοπτικό στούντιο είχε χτιστεί τον Μάιο του 1981 για τις τοπικές ειδήσεις, σηματοδοτώντας το κλείσιμο του Ραδιομεγάρου στους Κήπους του Πικαντίλι έπειτα από 52 χρόνια λειτουργίας. Στα εγκαίνια, ο ραδιοφωνικός σταθμός ονομάστηκε BBC Radio Manchester. Ο σταθμός μετονομάστηκε σε BBC GRM πριν μετονομαστεί στη αρχική ονομασία του τον Απρίλιο του 2006.
Το 2010, το κτήριο προσφέρονταν προς πώληση, καθώς το BBC θα μετακινούνταν στην περιοχή MediaCityUK. Τον Απρίλιο του 2011, το κτήριο πουλήθηκε για 10 εκατ. λίρες. Η πινακίδα του BBC στην μπροστινή όψη του κτηρίου αφαιρέθηκε τον Νοέμβριο του 2011, λίγο αργότερα από την μετακίνηση και της τελευταίας υπηρεσίας του BBC στο MediaCityUK, τελειώνοντας 35 χρόνια μετάδοσης από το κτήριο. Η τελευταία εκπομπή μεταδόθηκε την Κυριακή 27 Νοεμβρίου του 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αγγλία
Ραζιγιελέρ
Το Ραζιγιελέρ (επίσης, Ρεζελέρ και Ραζαλγιάρ) είναι ένα χωριό στην επαρχία Κούμπα στο Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Τσιτσί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κούμπα
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1964
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1964 ήταν η 9η έκδοση του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Έλαβε χώρα στην πρωτεύουσα της Δανίας, την Κοπεγχάγη, μετά τη νίκη Γκρέτε και Γιούργκεν Ίνγκμαν στο διαγωνισμό του με το τραγούδι "Dansevise". Ήταν η πρώτη φορά που η Δανία διοργάνωνε το διαγωνισμό, καθώς και η πρώτη φορά που μια χώρα του Βορρά διοργάνωνε το διαγωνισμό. Ο διαγωνισμός διοργανώθηκε στην Αίθουσα Συναυλιών του Τίβολι το Σάββατο 21 Μαρτίου του 1964 και τον παρουσίασε η Δανέζα ηθοποιός Λότε Βέβερ (Lotte Wæver).
Βοαδίκεια
Το όνομά της φαίνεται να ήταν αρχικά Μπουντίκα (Boudica), αλλά ο Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος, ο οποίος αποτελεί και την κύρια πηγή πληροφοριών για τη ζωή της, φαίνεται πως το έγραψε λάθος ως Μπουντίκκα (Boudicca). Μεταγενέστεροι συγγραφείς παρέφθαραν το όνομά της σε Βοαδίκεια (Boadicea).
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1964
Δεκαέξι χώρες έλαβαν μέρος, με την Πορτογαλία να κάνει το ντεμπούτο της και τη Σουηδία να μην συμμετέχει, λόγω της απόφασης μποϊκοτάζ των καλλιτεχνών της ένα χρόνο πριν.
Βοαδίκεια
Η ζωή της
Γεννήθηκε γύρω στο 30 μ.Χ. στο μέρος που σήμερα θα αποκαλούσαμε Ανατολική Αγγλία. Έγινε σύζυγος του υποτελή των Ρωμαίων βασιλιά των Ικένων Πρασούταγου και ανέλαβε την εξουσία της φυλής της μετά τον θάνατό του, σύμφωνα με τις επιθυμίες του. Το ότι η Βοαδίκεια έγινε αρχηγός της φυλής της ενώ ήταν γυναίκα δεν ήταν καθόλου παράξενο αφού ήταν κοινή πρακτική, αν όχι όλων, των περισσότερων κέλτικων φυλών στη Βρετανία. Στην διαθήκη του ο Πρασούταγος άφησε τη μισή περιουσία στον Ρωμαίο αυτοκράτορα, που τότε ήταν ο Νέρων, και την άλλη μισή στις κόρες του. Όμως ο Νέρων, βάσει των ρβμαϊκών κριτηρίων που θεωρούσαν αδύναμη και αφύσικη της εξουσία μία γυναίκας, έκρινε πως από την στιγμή που αρχηγός των Ικένων είχε γίνει η Βοαδίκεια μπορούσε να διεκδικήσει όλη την περιουσία του Πρασούταγου χωρίς συνέπειες και διέταξε εισβολή. Οι Ρωμαίοι κατέλαβαν το βασίλειο των Ικένων, μαστίγωσαν την Βοαδίκεια και βίασαν τις κόρες της, φέρθηκαν στους συγγενείς της σαν να ήταν σκλάβοι ενώ άρπαξαν και την περιουσία όλων των Ικενών πολέμαρχων.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1964
Χώρος διεξαγωγής
thumb|left|250px|Η Αίθουσα Συναυλιών του Τίβολι (Tivolis Koncertsal), στην Κοπεγχάγη, το μέρος όπου έγινε ο διαγωνισμός του 1964.
Βοαδίκεια
Η ζωή της
Στην συνέχεια εκστράτευσε κατά του Λονδινίου (σημερινό Λονδίνο), στο οποίο είχε προλάβει να επιστρέψει ο Σουητόνιος όταν έμαθε τα νέα για την καταστροφή του Καμουλοδούνου, χωρίς όμως να μπορέσει να προστατέψει την πόλη από τις δυνάμεις της Βοαδίκειας. Το Λονδίνιο είχε την ίδα τύχη με το Καμουλόδουνον και αμέσως μετά ακολούθησε και το Βερουλάμιον (κοντά στο σημερινό Σεντ Άλμπανς).
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1964
Χώρος διεξαγωγής
Ο χώρος διεξαγωγής του διαγωνισμού ήταν η Αίθουσα Συναυλιών του Τίβολι Tivolis Koncertsal στην Κοπεγχάγη, που βρίσκεται στους κήπους του Τίβολι. Το εν λόγω πάρκο άνοιξε το 1843 και είναι το δεύτερο αρχαιότερο πάρκο αναψυχής στον κόσμο, μετά το Dyrehavsbakken στο γειτονικό Κλάμπενμποργκ.
Καρλ-Χάιντς Σνέλινγκερ
Ο Καρλ-Χάιντς Σνέλινγκερ (γεννημένος στις 31 Μαρτίου 1939) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνίζονταν ως αμυντικός. Αθλητικός και σκληροτράχηλος παίκτης, με δυνατή σωματική διάπλαση, του δόθηκε το παρατσούκλι " Volkswagen " για τη συνεχή υψηλή επίδοσή του, τόσο στην ποσότητα των αγώνων του όσο και σε ποιότητα αυτών, και για την ευελιξία του. Πράγματι, αν και συνήθως τοποθετούνταν ως μπακ, ήταν ικανός να παίξει οπουδήποτε στην άμυνα, και μπορούσε επίσης να παίξει ως κεντρικός αμυντικός, ως σάρωθρος ή ακόμα και ως αμυντικός μέσος. Στην ακμή του θεωρούνταν συχνά ως ένας από τους καλύτερους και πληρέστερους αριστερούς μπακ στον κόσμο, με αντίπαλο μόνο τους Τζατσίντο Φακέτι, Νίλτον Σάντος και Σίλβιο Μαρτσολίνι.
Καριέρα συλλόγου
Ο Σνέλινγκερ γεννήθηκε στο Ντύρεν (τότε στην επαρχία του Ρήνου της Πρωσίας,ενώ σήμερα αποτελεί μέρος της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας ). Κατέκτησε το γερμανικό πρωτάθλημα με την Κολωνία το 1962, και τιμήθηκε με το βραβείο ( Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς (Γερμανία) ), απέδωσε καλά στο Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA του 1962 και στη συνέχεια συμπεριλήφθηκε στην «Dream-Team» του τουρνουά. Αφού ο Σνέλινγκερ είχε φύγει από την Κολωνία για την Μαντόβα το 1963, το ντεμπούτο του στη Σέριε Α έγινε σε έναν αγώνα εναντίον της Μίλαν που έληξε με μια εκπληκτική νίκη με 4-1 για τη Μαντόβα. Ωστόσο, έπαιξε εκεί μόνο για μία σεζόν προτού υπογράψει στην Ρόμα το 1964 όταν κέρδισε το Κύπελλο Ιταλίας, και έπειτα στην Μίλαν το 1965, μεταγραφόμενος μαζί με τους συμπαίκτες της Roma Αντόνιο Βαλεντίν Αντζελίγιο και Άντζελο Σορμάνι. Έπαιξε εννέα σεζόν με τους Ροσονέρι, σημειώνοντας αρκετές επιτυχίες τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ήταν ένας από τους πρώτους επιτυχημένους Γερμανούς ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό.
Ο Σνέλινγκερ άφησε τη Μίλαν το 1974 και αποσύρθηκε μετά από μια σεζόν πίσω στην πατρίδα του τη Γερμανία με την Τένις Μπορούσια Βερολίνου.
Διεθνής καριέρα
Ο Σνέλινγκερ συμμετείχε στο πρώτο του Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 στη Σουηδία σε ηλικία 19 ετών, και έγινε ένας από τους λίγους παίκτες που έπαιξαν σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα ( 1958, 1962, 1966, 1970 ). Ήταν διάσημος για τη σωματική του δύναμη, τον ρυθμό και τη νοοτροπία του νικητή την οποία κατείχε. Το μοναδικό του διεθνές γκολ ήρθε το τελευταίο λεπτό για να ισοφαρίσει 1-1 στον συναρπαστικό ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970 εναντίον της Ιταλίας, που αργότερα έγινε γνωστό ως το " Παιχνίδι του Αιώνα ". Ο στόχος του οδήγησε στη διάσημη γερμανική ραδιοφωνική γραμμή σχολίων "Ausgerechnet Schnellinger!" – χονδρικά: «Από όλους τους παίκτες, είναι ο Σνέλινγκερ» – που αναφέρεται στο ότι δεν είχε σκοράρει ποτέ στο παρελθόν για την εθνική ομάδα, καθώς και στο ότι ήταν ένας από τους δύο παίκτες της γερμανικής ομάδας που έπαιζε τότε στην ιταλική Serie A (ο άλλος όντας Χέλμουτ Χάλερ ). Η Ιταλία κέρδισε τελικά με 4-3 μετά από παράταση. Στον προηγούμενο γύρο, στα τέλη του αγώνα με την Αγγλία, ήταν η σέντρα του Σνέλινγκερ από την οποία σκόραρε ο Ούβε Ζέελερ με κεφαλιά προς τα πίσω που ισοφάρισε το σκορ 2–2, ένα παιχνίδι που κέρδισε η Δυτική Γερμανία με 3–2 μετά την παράταση. Ο Σνέλινγκερ είχε την τελευταία του συμμετοχή με την εθνική ομάδα το 1971. Είναι ο τελευταίος επιζών παίκτης από την ομάδα της Γερμανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958.
Προσωπική ζωή
Ο Σνέλινγκερ έζησε αργότερα στο προάστιο Σεγκράτε του Μιλάνου, όπου εργάστηκε ως επιχειρηματίας μετά την αποχώρησή του από το ποδόσφαιρο.
Διακρίσεις
Κολωνία
Ρόμα
Μίλαν
Δυτική Γερμανία
Ατομικές
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜπούντεσλιγκαΚατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κολωνία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1964
Διαδικασία
Κάθε χώρα είχε 10 μέλη κριτικής επιτροπής, τα οποία έδωσαν τρεις ψήφους ανάμεσα σε ένα, δύο ή τρία αγαπημένα τραγούδια. Οι βαθμοί αθροίστηκαν και τα τραγούδια που κατατάχθηκαν στην πρώτη, δεύτερη και την τρίτη θέση έλαβαν 5, 3 και 1 ψήφους στη σειρά. Αν μόνο ένα τραγούδι συγκέντρωνε κάθε βαθμό από την κριτική επιτροπή, ελάμβανε και τους 9 πόντους. Αν επιλέγονταν μόνο δύο τραγούδια, τα άσματα θα έπαιρναν 6 και 3 βαθμούς στη σειρά.
Πολιτική διαδήλωση
Μία πολιτική διαδήλωση συνέβη λίγο μετά την είσοδο της Ελβετίας: ένας άντρας κατάφερε να περάσει στη σκηνή κρατώντας ένα πανό που έγραφε "Μποϊκοτάρετε τον Φράνκο & τον Σαλαζάρ". Όσο αυτή ήταν σε εξέλιξη, οι τηλεοπτικοί δέκτες έδειχναν μια εικόνα από τον πίνακα βαθμολογίας. Μόλις ο άντρας απομακρύνθηκε, ο διαγωνισμός συνέχισε κανονικά.
Ρεκόρ νίκης της Ιταλίας
Η άμεση ανταπόκριση του κοινού στη συμμετοχή της Ιταλίας ήταν ενθουσιώδης και διήρκεσε αρκετό χρόνο. Μετά την έξοδό της από τη σκηνή, στην Τζιλιόλα Τσινκουέτι (κάτι ασυνήθιστο για τον διαγωνισμό) επιτράπηκε να επιστρέψει για να τραγουδήσει για 2η φορά. Η ερμηνεία της επαναλήφθηκε απρογραμμάτιστα στη βρετανική τηλεόραση το επόμενο απόγευμα. Η Ιταλίδα κέρδισε την πιο τρανταχτή νίκη στην ιστορία του διαγωνισμού, με βαθμολογία σχεδόν τριπλάσια από την πλησιέστερη αντίπαλό της, ένα κατόρθωμα που είναι εξαιρετικά απίθανο να επαναληφθεί στα χρονικά με βάση το σύστημα βαθμολόγησης που καθιερώθηκε μετά το 1974.