cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νέα Πύλη (Ιερουσαλήμ)
Βρετανική Εντολή
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1920 και του 1930 η Νέα Πύλη έγινε η πλησιέστερη πύλη στη σύγχρονη πόλη της Ιερουσαλήμ, με το Κολλέγιο των Χριστιανών Αδελφών να βρίσκεται ακριβώς μέσα στη δομή του στην Παλαιά Πόλη. Εκείνη την εποχή η Νέα Πύλη, όπως όλες οι πύλες προς την Παλαιά Πόλη, περιελάμβανε μία σιδερένια πύλη, που φυλασσόταν από την αστυνομία και έκλεισε όπως απαιτείται από τους διοικητικούς κανονισμούς. Το απόγευμα της Παρασκευής 23 Αυγούστου 1929 μία απρόκλητη επίθεση οργανώθηκε από τους Άραβες από την Παλαιά Πόλη μεταξύ της Νέας Πύλης και της Πύλης Δαμασκού, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία αρκετών Εβραίων, αφού οι Άραβες είχαν παρακινηθεί από τα κηρύγματα κατά τις μεσημεριανές προσευχές στο Χαράμ. ες Σερίφ. Από το 1946 και μέχρι την Ανεξαρτησία, η Βρετανική Διοίκηση δημιούργησε μία ζώνη ασφαλείας μεταξύ της Νέας Πύλης και της οδού Γιάφφα, που ονομάζεται ευφημιστικά Μπέβινγκραντ από τον Έρνεστ Μπέβιν, λόγω της τρομοκρατικής δραστηριότητας και από τις δύο πλευρές. Στις 15 Νοεμβρίου 1945 η Συμμορία Στερν προσπάθησε να κατεδαφίσει μέρος του τείχους δίπλα στη Νέα Πύλη, χρησιμοποιώντας μία τεράστια συσκευή, που απαιτούσε δέκα άνδρες για τη μεταφορά και την τοποθέτηση. ωστόσο απέτυχε να λειτουργήσει.
Πόλεμος του 1948 και περίοδος Ιορδανίας
Κατά τη διάρκεια του αραβο-ισραηλινού πολέμου του 1948, η Ταξιαρχία Etzioni ( Hagana) του David Shaltiel απέτυχε να καταλάβει την Ανατολική Ιερουσαλήμ από τους τοπικούς Άραβες υπερασπιστές, που ενισχύθηκαν από μία ομάδα του 6ου τάγματος της Αραβικής Λεγεώνας κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Kedem. Αυτό δεν συνέβη λόγω της αραβικής επιθετικής ενέργειας, η οποία συγκρατήθηκε με διαταγές του John Bagot Glubb, αλλά επειδή η εβραϊκή κατηγορία κατεδάφισης που προοριζόταν για τη σιδερένια πύλη, πυροδοτήθηκε από μία αδέσποτη οβίδα πυροβολικού, που έβαλε το αραβικό ξύλινο οδόφραγμα μπροστά από τη Νέα Πύλη στο πυρ, αναστέλλοντας την προέλαση των στρατευμάτων Stern Gang, Hagana και Irgun λίγο πριν την ανακοίνωση της κατάπαυσης του πυρός. Στη συνέχεια η ιορδανική κατοχική διοίκηση σφράγισε την πύλη.
Πόλεμος του 1967 και η Ισραηλινή περίοδος
Η πύλη άνοιξε ξανά από τον Ισραηλινό Στρατό το 1967 και η σιδερένια πύλη αφαιρέθηκε μετά την κατάληψη της Ανατολικής Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια της ιορδανικής εκστρατείας.
Η ίδια η πύλη διατηρείται υπό τις εντολές συντήρησης, υπό την επίβλεψη της Αρχής Αρχαιοτήτων του Ισραήλ. Η γη γύρω από τη Νέα Πύλη ανήκει σε μεγάλο βαθμό στο Λατινικό Πατριαρχείο και τη Φραγκισκανική Επιμέλεια των Αγίων Τόπων, τα οποία αρνήθηκαν να την πουλήσουν στην ισραηλινή κυβέρνηση. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια για τη μίσθωση γης από το Πατριαρχείο μεταξύ της Νέας Πύλης και της Πύλης της Δαμασκού, για ένα πάρκο.
Στην τρέχουσα αστική διάταξη της Ιερουσαλήμ, η Νέα Πύλη παρέχει την ταχύτερη διαδρομή από την Παλαιά Πόλη προς τη Δυτική Ιερουσαλήμ, μεταξύ άλλων μέσω των λεωφορείων Egged No 1 & 2, μέσω του δρόμου HaSha'ar HaKhadash (Νέα Πύλη).
Ορόσημα
Υπάρχουν πολλά αξιόλογα κτίρια κοντά στη Νέα Πύλη, τόσο μέσα στην Παλαιά Πόλη πίσω από την πύλη, όσο και έξω από το δρόμο. Μέσα στην Παλαιά Πόλη βρίσκονται το Collège de La Salle/Collège des Frères (για αγόρια), το ελληνορθόδοξο μοναστήρι του Αγίου Βασιλείου και το Καθολικό Μοναστήρι του Σωτήρος.
Η Notre Dame de France είναι ένα καθολικό μοναστήρι και ξενώνας, που βρίσκεται απέναντι από τη Νέα Πύλη στην Οδό Ha-Tsanchanim (Οδό Αλεξιπτωτιστών), όπως και το Νοσοκομείο Άγ. Λυδοβίκος.
Περσικοί κήποι
Η παράδοση και το ύφος του σχεδιασμού κήπων, όπως αυτά εκπροσωπούνται στους περσικούς κήπους ή τους ιρανικούς κήπους (περσικά : باغ ایرانی‎), είναι ένα παράδειγμα παραδεισένιων κήπων και έχουν επηρεαστεί από τον σχεδιασμό των κήπων στην Ανδαλουσία και την Ινδία. Οι κήποι της Αλάμπρα έχουν επηρεαστεί από την φιλοσοφία και το ύφος των περσικών κήπων όπως παρουσιάζονται στο παλάτι των Μαυριτανών, από την εποχή του Αλ-Άνταλους στην Ισπανία. Το Μαυσωλείο Χουμαγιούν και το Ταζ Μαχάλ περιλαμβάνουν μερικούς από τους μεγαλύτερους περσικούς κήπους στον κόσμο, από την εποχή της Μογγολικής Αυτοκρατορίας στην Ινδία.
Σύνταγμα της Ροζάβα
Το Σύνταγμα της Ροζάβα ή το Σύνταγμα των καντονίων της Ροζάβα, επίσημα με τίτλο Χάρτης του Κοινωνικού Συμβολαίου, είναι το προσωρινό σύνταγμα της αυτοανακηρυχθείσας αυτόνομης περιοχής της Συρίας γνωστής ως Ροζάβα (Δύση στα κουρδικά). Εκδόθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2014, όταν τα τρία τότε καντόνια της Ροζάβα (Βορειοανατολική Συρία), αποφάσισαν να δώσουν πολιτειακό χαρακτήρα στο ελευθεριακό τους εγχείρημά.
Το άρθρο 12 αναφέρει ότι η Ροζάβα παραμένει ένα "αναπόσπαστο μέρος της Συρίας", εφαρμόζοντας εθελοντικά μια αναμενόμενη μελλοντική ομοσπονδιακή συριακή διακυβέρνηση στο τμήμα της Ροζάβα.
Το Σύνταγμα έχει κερδίσει μεγάλη διεθνή προσοχή και είναι περισσότερο γνωστό για την ρητή επιβεβαίωσή του για τα δικαιώματα των μειονοτήτων και την ισότητα των φύλων και μια μορφή άμεσης δημοκρατίας γνωστή ως «δημοκρατικός συνομοσπονδισμός».
Στις 27-28 Ιουνίου 2016, η εκτελεστική επιτροπή για τη διοργάνωση ενός συντάγματος για την περιοχή, που θα αντικαταστήσει το σύνταγμα του 2014, παρουσίασε το σχέδιό της.
Υπόβαθρο
Όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία το 2011, τα κουρδικά κόμματα της Συρίας απέφευγαν να πάρουν μέρος. Όταν οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις υποχώρησαν στα μέσα του 2012 για να πολεμήσουν τους ως επί το πλείστον άραβες αντάρτες αλλού, οι κουρδικές ομάδες πήραν σταδιακά τον έλεγχο. Στις 12 Ιουλίου 2012, οι δύο κύριες πολιτικές συμμαχίες στη Ροζάβα, το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) και το Κουρδικό Εθνικό Συμβούλιο (KNC) σχημάτισαν την Κουρδική Ανώτατη Επιτροπή (KSC) ως το κυρίαρχο όργανο διοίκησης και των τριών αυτοανακηρυγμένων καντονιών του Αφρίνης του Κομπάνι και το Τζαζίρα. Μία επιτροπή διορίστηκε για να συντάξει ένα μεταβατικό σύνταγμα. Η PYD και η ένοπλη πτέρυγα της Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) σύντομα έγινε η κυρίαρχη δύναμη, trying to establish one-party governance in November 2013, προσπάθησε να δημιουργήσει διακυβέρνηση ενός κόμματος τον Νοέμβριο του 2013, [15] αλλά τον Ιανουάριο του 2014 συμφώνησε να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού με την KNC.
== Παραπομπές ==
Κατηγορία:Πολιτική της Συρίας Κατηγορία:Ροζάβα Κατηγορία:Συριακός Εμφύλιος Πόλεμος Κατηγορία:Κουρδιστάν
Τελλουρολάνιο
Το τελλουρολάνιο (αγγλικά Tellurolane) είναι οργανική ετεροκυκλική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και τελλούριο, με χημικό τύπο C4H8Te. Είναι ένας ετεροκυκλικός τελλουραιθέρας, με μόριο που αποτελείται από έναν πενταμελή δακτύλιο, που σχηματίζεται από τέσσερα (4) άτομα άνθρακα, και ένα (1) άτομο τελλουρίου. Στα άτομα άνθρακα συνδέονται, επίσης, συνολικά οκτώ (8) άτομα υδρογόνου. Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος τελλουρολάνιο μπορεί να αναφέρεται επίσης και σε μια ολόκληρη σειρά από «θυγατρικές» - παράγωγες ενώσεις, που περιέχουν έναν τουλάχιστον τελλουρολανικό δακτύλιο.
Παραπομπές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές ενώσεις Κατηγορία:C4
7η Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η 7η Συμφωνία σε Ρε ελάσσονα, K. 45 (γερμανικά: Sinfonie D-Dur Köchelverzeichnis 45) είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε το 1768, μετά την επιστροφή της οικογένειάς του από το Όλομουτς. Η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη. Πιθανώς είναι η πρώτη που παρουσιάστηκε σε ιδιωτικό κονσέρτο. Στη συνέχεια η Συμφωνία δουλεύτηκε ξανά και χρησιμοποιήθηκε ως Ουβερτούρα της όπερας του, La finta semplice, K. 51,  η οποία γράφτηκε και παρουσιάστηκε ένα χρόνο αργότερα. Η Οβερτούρα χρησιμοποιήθηκε περαιτέρω για μία νέα συμφωνία, γνωστή στον κατάλογο του Κέχελ ως K. 46a. Το χειρόγραφο της συμφωνίας φυλάσσεται σήμερα στην Staatsbibliothek Preusischer Kulturbesitz, του Βερολίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
07 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ρε ελάσσονα
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2022 – 20 χιλιόμετρα βάδην γυναικών
Τα 20 χιλιόμετρα βάδην δρόμου γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2022 πραγματοποιήθηκαν στις 15 Ιουλίου 2022, στους δρόμους του Γιουτζίν. Συμμετείχαν 41 αθλήτριες από 26 χώρες.
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1972-73
thumb|right|230px|Η πρωταθλήτρια Β' ομίλου Β' Εθνικής 1973, [[Αθλητική Ένωση Λάρισας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Α.Ε. Λάρισας.]]
Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1972-73 διεξήχθη και πάλι σε τρεις ομίλους με 20 ομάδες και οι νικητές των τριών ομίλων ανέβηκαν απευθείας στην Α΄ εθνική κατηγορία.
Διοργάνωση
Δεν υπήρχε κανένα νέο στοιχείο στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής του 1972-73 σε σχέση με το προηγούμενο. Στην Α΄ Εθνική κατηγορία ανέβηκαν και πάλι οι τρεις πρωταθλητές των ομίλων, ενώ υποβιβάστηκαν τρεις ομάδες από κάθε όμιλο, δηλαδή συνολικά εννιά. Τις αντικατέστησαν εννιά σύλλογοι από το ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα αλλά λόγω καθυστερημένης εκδίκασης μιας ένστασης του Εθνικού Αλεξανδρούπολης κατά του Νέστου Χρυσούπολης, στην οποία ο Εθνικός δικαιώθηκε, αποφασίστηκε να μετάσχουν και οι δυο στη Β΄ Εθνική, ανεβάζοντας τον αριθμό των ομάδων του ενός ομίλου σε 21.
Βαθμολογίες
{|
Πηγές
Κατηγορία:Β΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1972-1973
Λιμάνι του Βελιγραδίου
μικρογραφία|Το λιμάνι του Βελιγραδίου, με το Φρούριο του Βελιγραδίου στο παρασκήνιο. Το Λιμάνι του Βελιγραδίου (σερβικά: Лука Београд, Luka Beograd) είναι λιμάνι φορτίου στο Δούναβη, στο Βελιγράδι της Σερβίας.
Το λιμάνι βρίσκεται στο κέντρο του Βελιγραδίου, κοντά στη Γέφυρα Πάντσεβο. Επίσης, διαχειρίζεται το τερματικό σταθμό επιβατών στο κοντινό ποταμό Σάβο. Η ετήσια δυνατότητα μεταφοράς του λιμανιού ανέρχεται σε 3.000.000 τόνους και 10.000 TEU. Έχει επίσης αποθήκες 300.000 τ.μ. και 650.000 τ.μ. ανοιχτών χώρων.
Το λιμάνι λειτουργεί από το 1961. Υπάρχει πιθανότητα μετακίνησης του λιμανιού στην άλλη πλευρά του Δούναβη, παρέχοντας περισσότερο χώρο για την ανάπτυξη του Βελιγραδίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Βελιγραδίου
6η Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η 6η Συμφωνία σε Φα μείζονα, K. 43 (γερμανικά: Sinfonie F-Dur Köchelverzeichnis 43) είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε το 1767, όταν ακόμα ήταν 11 ετών. Το χειρόγραφο της Συμφωνίας φυλάσσεται στην Biblioteka Jagiellońska, στην Κρακοβία.
Υπόβαθρο και πληροφορίες
Σύμφωνα με την αναθεώρηση του Άλφρεντ Άινσταϊν, στον κατάλογο του Κέχελ, το 1937, η σύνθεση της Συμφωνίας ξεκίνησε στη Βιέννη και ολοκληρώθηκε στην πόλη Όλομουτς της Μοραβίας, όπου εκεί πάει η οικογένεια του Μότσαρτ εξ αιτίας της βιενέζικης επιδημίας (ευλογιά) που είχε ξεσπάσει τότε.
Ενορχήστρωση και δομή
Η Συμφωνία γράφτηκε για εξής μουσικά όργανά: 2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 κόρνο, φαγκότο, έγχορδα και ένα πληκτροφόρο continuo. Τα φλάουτα χρησιμοποιούνται στο δεύτερο μέρος και αντικαθιστούν τα όμποε. Για πρώτη φορά ο Μότσαρτ χρησιμοποιεί σε συμφωνία μέρη για βιόλα.
Η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη, στα οποία ο Μότσαρτ για πρώτη φορά εισάγει στο έργο του το μινουέτο και το τρίο, χαρακτηριστικά των επόμενων έργων του.
Στο Andante μέρος, ο Μότσαρτ χρησιμοποιεί ένα θέμα, από την πρώιμη όπερα του Apollo et Hyacinthus, Κ39, στην οποία χρησιμοποιεί πιτσικάτο στα δεύτερα βιολιά και γοητευτικά εφέ στη βιόλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
06 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα μείζονα
Αγαθάγγελος Παπαδάκης
Ο Ανδρέας Παπαδάκης, όπως ήταν το κατά κόσμο όνομά του, γεννήθηκε στα Σελλιά Ρεθύμνης. Το 1876 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Αμαρίου και το επόμενο έτος χειροτονήθηκε διάκονος. Το 1877 χειροτονήθηκε Διάκονος. Σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, απεφοίτησε το 1891 και το ίδιο έτος (26 Ιουνίου) χειροτονήθηκε πρεσβύτερος Κατόπιν υπηρέτησε ως καθηγητής σε γυμνάσια της Κρήτης. Το 1896 χειροτονήθηκε επίσκοπος και τον Μάρτιο εξελέγη στην Επισκοπή Χερρονήσου. Τον Σεπτέμβριο του 1900, λίγο πριν τη συγχώνευση της Επισκοπής Χερσονήσου με τη Μητρόπολη Κρήτης, ο Αγαθάγγελος εξελέγη επίσκοπος της Επισκοπής Λάμπης και Σφακίων, διαδεχόμενος τον Ευμένιο Ξηρουδάκη (επίσης μετέπειτα Μητροπολίτη Κρήτης). Αυτή την επισκοπή διεποίμανε μέχρι την ημέρα του θανάτου του στις 11 Ιουνίου 1928, με την εξαίρεση μιας περιόδου τα έτη 1919-1920, οπότε είχε εκτοπισθεί στη Χίο ως φιλοβασιλικός. Επίσης στις 31 Μαρτίου 1921 ανέλαβε τοποτηρητής της Μητροπόλεως Κρήτης μέχρι τον Φεβρουάριο του 1922. Στην επισκοπή τον διαδέχθηκε ο Ευμένιος Φανουράκης.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Πέτρας και Χερρονήσου Κατηγορία:Μητροπολίτες Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων
Σχέσεις Αλγερίας-Κύπρου
Οι σχέσεις Αλγερίας-Κύπρου αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ Αλγερίας και Κύπρου. Η Αλγερία εκπροσωπείται στην Κύπρο μέσω της πρεσβείας της στη Βηρυτό του Λιβάνου. Η Κύπρος εκπροσωπείται στην Αλγερία μέσω της πρεσβείας της στο Παρίσι της Γαλλίας. Και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη της Ένωσης για τη Μεσόγειο.
Επίσημες συναντήσεις
Κατά την παρουσίαση των διαπιστευτηρίων του στον Πρόεδρο της Κύπρου Τάσσο Παπαδόπουλο τον Ιανουάριο του 2005, ο πρέσβης της Αλγερίας με έδρα τη Βηρυτό στην Κύπρο, Ιμπραήμ Μπενάουα Χατσί, δήλωσε ότι ο Πρόεδρος της Αλγερίας Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα επιβεβαίωσε την προθυμία του να ενισχύσει τις σχέσεις μεταξύ Αλγερίας και Κύπρου. Τον Οκτώβριο του 2006, όταν ο Πρέσβης της Κύπρου Μηνάς Χατζημιχαήλ παρουσίασε τα διαπιστευτήριά του στον Πρόεδρο της Αλγερίας Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα, τον ευχαρίστησε για την υποστήριξη της Αλγερίας στην Κύπρο στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών και του Κινήματος των Αδεσμεύτων και συζήτησε τρόπους για την ενίσχυση των διμερών σχέσεων. Ο Πρόεδρος της Αλγερίας δήλωσε ικανοποιημένος από τις φιλικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, αλλά τόνισε ότι η χώρα του ευνοεί την επανένωση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εξέφρασε επίσης την επιθυμία του για ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας. Η Αλγερία έχει υποστηρίξει σταθερά την επανένωση της Κύπρου με βάση ψηφίσματα του ΟΗΕ. Σε συνάντηση τον Απρίλιο του 2005 με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Αμπντουλάχ Γκιουλ στην Αλγερία, ο Πρόεδρος Μπουτεφλίκα δήλωσε ότι υποστηρίζει την Τουρκία για το Κυπριακό και θεωρεί ότι η Τουρκία έχει κάνει ότι αναμενόταν να κάνει για να λύσει το κυπριακό ζήτημα.
Τον Νοέμβριο του 1998 ο υπουργός Εξωτερικών της Αλγερίας συναντήθηκε με τον Ελληνοκύπριο ομόλογό του.
Τον Νοέμβριο του 2001, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γλαύκος Κληρίδης έλαβε τα διαπιστευτήρια του νέου Πρέσβη της Αλγερίας Αχμέντ Μπουντέχρι.
Τον Σεπτέμβριο του 2003, ο Κύπριος πρόεδρος και οι αρχηγοί της Αλγερίας, της Σενεγάλης και του Κουβέιτ συναντήθηκαν για να συζητήσουν περιφερειακά ζητήματα.
Συμφωνίες, εμπόριο και επενδύσεις
Η Κύπρος και η Αλγερία έχουν συνάψει διάφορες συμφωνίες. Για παράδειγμα, το Νοέμβριο του 1997, η Αλγερία και η Κύπρος συμφώνησαν για ένα πλαίσιο για τις θαλάσσιες ανταλλαγές μεταξύ των δύο χωρών, άρση των εμποδίων στην ελεύθερη κυκλοφορία των πλοίων και παροχή προτιμησιακής μεταχείρισης στα λιμάνια των δύο χωρών. Τον Δεκέμβριο του 1999 η Αλγερία και η Κύπρος υπέγραψαν συμφωνία αεροπορικών μεταφορών για την εισαγωγή ενός νομικού πλαισίου που θα διέπει τις αεροπορικές διαδρομές μεταξύ Αλγερίας και Κύπρου. Τον Ιούλιο του 2000, το αλγερινό ειδησεογραφικό πρακτορείο APS υπέγραψε μια συμφωνία με το κυπριακό πρακτορείο ειδήσεων που καλύπτει την ανταλλαγή ειδήσεων στα αγγλικά και φωτογραφιών.
Τον Δεκέμβριο του 2001, η αλγερινή εταιρεία Sonatrach και η κυπριακή πετρελαϊκή εταιρεία Medex Petroleum υπέγραψαν συμφωνία εξερεύνησης που καλύπτει το βόρειο τμήμα του Μπορντζ Ομάρ Ιντρίς στη λεκάνη Ιλιζί στη νοτιοανατολική Αλγερία.
Η Κύπρος θεωρεί την Αλγερία ως δυνητικό εταίρο για να βοηθήσει στην εξόρυξη αχρησιμοποίητου πετρελαίου και φυσικού αερίου από την αποκλειστική οικονομική ζώνη του νησιού. Άλλοι εταίροι που εξετάζονται είναι η Λιβύη, η Ρωσία και η Αλγερία - των οποίων οι πλήρεις λεπτομέρειες των διαπραγματεύσεων δεν έχουν ακόμη κυκλοφορήσει στο κοινό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Κύπρου
Ντέιβιντ Μακ Κι
Ο Ντέιβιντ Τζον Μακ Κί(αγγ.:David John McKee) (2 Ιανουαρίου 1935 - 7 Απριλίου 2022) ήταν Βρετανός συγγραφέας και εικονογράφος, κυρίως παιδικών βιβλίων και κινουμένων σχεδίων.
Για τη συμβολή του ως εικονογράφος παιδικών βιβλίων, ήταν υποψήφιος από το Ηνωμένο Βασίλειο για το διετές, διεθνές βραβείο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν το 2006.
Σύντομο βιογραφικό
Ο Μακ Κι γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1935 και μεγάλωσε στο Τάβιστοκ του Ντέβον της Αγγλίας. Αφού φοίτησε στο γυμνάσιο, σπούδασε στο Plymouth College of Art.
Ενώ ήταν ακόμα στο κολέγιο, άρχισε να πουλάει μεμονωμένες γελοιογραφίες, ιδίως στον εθνικό Τύπο. Μετά την αποχώρησή του από το κολέγιο, συνέχισε να ζωγραφίζει για να συντηρεί τον εαυτό του, σχεδιάζοντας τακτικά, μεταξύ άλλων, για το Punch, το Reader's Digest και το Times Educational Supplement.
Το πρώτο βιβλίο που πούλησε ήταν μια ιστορία που είχε πει στο κολέγιο, το Two Can Toucan. Πρόκειται για ένα πουλί της Νότιας Αμερικής που μπορεί να μεταφέρει δύο κουτιά μπογιάς στο τεράστιο ράμφος του. Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Abelard-Schuman το 1964- μια έκδοση του 1985 με νέες εικονογραφήσεις του McKee επανεκδόθηκε το 2001 από τον εκδοτικό οίκο Andersen Press.
Ο Μακ Κι είχε σπίτια στο Λονδίνο και στη νότια Γαλλία, όπου ζούσε με τη δεύτερη σύζυγό του, την Μπαχτά, μια Γαλλοαλγερινή έμπορο τέχνης, με την οποία μοιραζόταν το ενδιαφέρον του για τη συλλογή σχεδίων και την αφρικανική φυλετική τέχνη.
Συγγραφέας και εικονογράφος
Ο Μακ Κι δημιούργησε αρκετούς χαρακτήρες που αποτέλεσαν τη βάση για σειρές βιβλίων, όπως ο Elmer the Patchwork Elephant. Ο Elmer εκδόθηκε για πρώτη φορά από την Dobson Books το 1968 και επανεκδόθηκε από την Andersen Press το 1989. Τα 29 βιβλία του Έλμερ έχουν πουλήσει περισσότερα από 10 εκατομμύρια αντίτυπα και έχουν κυκλοφορήσει σε περισσότερες από 60 γλώσσες, ενώ έχουν μεταφερθεί σε θεατρικό έργο και σειρά κινουμένων σχεδίων. Ο χαρακτήρας έχει δημιουργήσει μια σειρά από εμπορεύματα, συμπεριλαμβανομένων μαλακών παιχνιδιών, από το London Emblem και τα επιτραπέζια βιβλία Elmer. Ο McKee εικονογράφησε τα τραγούδια "Toy Boy" και "Lonely Alcoholic" στο εκτεταμένο έργο Songs for Sorrow του τραγουδοποιού Mika. Ένα από τα πρώτα βιβλία του McKee, το Six Men (1972, 2011), διδάσκει πώς μπορεί να αναπτυχθεί ένας πόλεμος.
Έχει εικονογραφήσει βιβλία άλλων συγγραφέων, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων από τα πιο πρόσφατα βιβλία του αρκούδου Πάντινγκτον. Εικονογράφησε επίσης βιβλία που έγραψε η μητέρα του, Violet McKee, και ο γιος του, Chuck McKee.
Ταινίες και τηλεόραση
Το BBC χρησιμοποίησε μερικά από τα βιβλία του ΜακΚί στην τηλεόραση και ρώτησε για την πιθανότητα ενός πιο εκτεταμένου έργου. Το αποτέλεσμα ήταν η ανάπτυξη μιας σειράς για έναν από τους χαρακτήρες του McKee, η σειρά που προέκυψε ήταν ο κύριος Benn, η οποία διήρκεσε δεκατρία επεισόδια που μεταδόθηκαν για πρώτη φορά το 1971 και το 1972 και επαναλήφθηκε τακτικά τις επόμενες δύο δεκαετίες. Ακολούθησαν πέντε ταινίες για το ταμείο Save the Children και στη συνέχεια μια σειρά ταινιών βασισμένων στα βιβλία King Rollo, με δύο φίλους, τον Clive Juster και τον Leo Nielsen. Ξεκίνησε η εταιρεία King Rollo Films. Η εταιρεία διατήρησε την επιτυχία της, με τον McKee να συμμετέχει σε έργα συνήθως ως σεναριογράφος. Ήταν υπεύθυνοι για διάφορες ταινίες, όπως το Towser του Tony Ross, το Spot the Dog του Eric Hill και το Maisy της Lucy Cousins. Η εταιρεία σχεδιάζει να παράγει 26 ταινίες κινουμένων σχεδίων με τον Έλμερ.
Η King Rollo Films έχει παράγει πολλά άλλα κινούμενα σχέδια, όπως το Spot the Dog και τις ιστορίες κινουμένων σχεδίων στο παιδικό πρόγραμμα Fimbles του BBC.
Βραβεία
Του απονεμήθηκε το βραβείο BookTrust Lifetime Achievement Award το 2020, σε αναγνώριση του συνόλου του έργου του. Δήλωσε ότι ήταν ένα "σοκ" αλλά "φανταστικό", και είπε ότι "ποτέ δεν ήταν για τα φώτα της δημοσιότητας ή για να κερδίζει βραβεία". Ο McKee αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Πλίμουθ το 2011. Κέρδισε το Deutscher Jugendliteraturpreis το 1987.
Αγαθάγγελος Νινολάκης
Ο Αγαθάγγελος Νινολάκης (1871 - 7 Ιουνίου 1935) ήταν επίσκοπος της Εκκλησίας της Κρήτης.
Ο Αθανάσιος Νινολάκης του Εμμανουήλ, όπως ήταν το κατά κόσμο όνομά του, γεννήθηκε στα Κατσιφαριανά του Νεροκούρου Χανίων. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και κατόπιν υπηρέτησε ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση. Το 1912 χειροτονήθηκε επίσκοπος Κυδωνίας και Αποκορώνου, διαδεχόμενος τον Νικηφόρο Α΄ που είχε παραιτηθεί. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι την ημέρα του θανάτου του, που συνέβη στα Χανιά στις 7 Ιουνίου 1935. Τον διαδέχθηκε ως επίσκοπος Κυδωνίας και Αποκορώνου ο ομώνυμός του Αγαθάγγελος Ξηρουχάκης.
Ο Αγαθάγγελος Νινολάκης συνέγραψε μια βιογραφία του Αγίου Μελετίου Πηγά, που εκδόθηκε στα Χανιά το 1902, και εξέδωσε την προς τους Κρήτες αλληλογραφία του αγίου (Χανιά 1908).
Πηγές
Κατηγορία:Επίσκοποι Κυδωνίας και Αποκορώνου Κατηγορία:Απόφοιτοι Θεολογικής Σχολής Χάλκης
Γιόζεφ Τάκατς
Ο Γιόζεφ Τάκατς (ουγγρικά: Takács József, 30 Ιουνίου 1904 – 3 Σεπτεμβρίου 1983), ήταν Ούγγρος ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός την εποχή του Μεσοπολέμου.
Βιογραφία
Ο Τάκατς ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1917 με την ομάδα νέων της Βάσας της Βουδαπέστης. Το προσωνύμιό του ήταν "Κις Τάκι" (μικρός τερματοφύλακας), μιας και η πρώτη ποδοσφαιρική του εμπειρία ήταν σ' αυτή τη θέση. Όμως, γρήγορα αναδείχθηκε σε έναν από τους δεινότερους κεντρικούς επιθετικούς της εποχής του μεσοπολέμου χάρις στο ισχυρό δεξί του σουτ, τις κεφαλιές και την τεχνική του. Το 1920 σε ηλικία 16 ετών προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα. Το 1925 και το 1926 ο σύλλογος κατέλαβε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα της Ουγγαρίας και ο Τάκατς σημείωσε περισσότερα από τα μισά γκολ της ομάδας. Το 1926 κατέκτησε επίσης τον τίτλο του πρώτου του σκόρερ του πρωταθλήματος με 29 γκολ.
Το 1927 μετακινήθηκε στην Φερεντσβάρος. Στην πρώτη αγωνιστική περίοδο με την ομάδα κερδίζει το Κύπελλο Μιτρόπα, το πρωτάθλημα και το Ουγγρικό Κύπελλο. Στις δύο πρώτες διοργανώσεις, ο Τάκατς ήταν ο πρώτος σκόρερ με 10 και 31 γκολ αντίστοιχα. Στον πρώτο αγώνα του διπλού τελικού του Κυπέλλου Μιτρόπα απέναντι στη Ραπίντ Βιέννης (7–1) σημείωσε χατ τρικ. Εκείνη την εποχή, η Φερεντσβάρος είχε την ισχυρότερη ομάδα της χώρας. Ο Τάκατς δεν ήταν πλήρως επαγγελματίας αφού δούλευε και ως μηχανικός σε μια εταιρεία ταξί, ουσιαστικά κρυφά από τον επίσημο σύλλογο. Η πρακτική αυτή έγινε ανεκτή έως το 1934 και έτσι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την ομάδα για να αφιερωθεί στο κύριο επάγγελμά του. Για επτά χρόνια με την Φερεντσβάρος, κέρδισε το ουγγρικό πρωτάθλημα τρεις φορές, ενώ δύο φορές στέφθηκε Κυπελλούχος. Τέσσερις φορές αναδείχθηκε κορυφαίος σκόρερ του πρωταθλήματος, σημειώνοντας κατά μέσο όρο τρία γκολ σε δύο αγώνες. Η καλύτερη χρονιά του ήταν το 1932, όταν σημείωσε 42 τέρματα σε μόλις 22 αγώνες πρωταθλήματος που συνοδεύονταν και με ισάριθμες νίκες. Στο Κύπελλο Μιτρόπα σε 11 αγώνες σημείωσε 12 τέρματα. Συνολικά με τη Φερεντσβάρος σημείωσε 254 γκολ σε επίσημους αγώνες και συμπεριλαμβανομένων των φιλικών 608.
Το 1935, αγωνίστηκε σε ένα μικρότερο σύλλογο, την Ερζεμπέτ - Σόροκσαρ, ο οποίος δεν είχε υποχρεώσεις στο εξωτερικό και συνεπώς δημιούργησε λιγότερες υποχρεώσεις στον ποδοσφαιριστή. Τη σεζόν 1936–37 τραυματίστηκε σοβαρά και δεν αγωνίστηκε καθόλου. Η κατάσταση διευκολύνθηκε για τον ποδοσφαιριστή, όταν η εταιρεία όπου εργάστηκε το 1937 είχε την ομάδα στην πρώτη κατηγορία.
Με σύνολο 360 τερμάτων σε 355 αγώνες πρώτης εθνικής κατηγορίας, ο Τάκατς βρίσκεται στους 30 πρώτους στη λίστα των πιο επιτυχημένων ποδοσφαιριστών πρώτης κατηγορίας εθνικού πρωταθλήματος και η μέση απόδοσή του είναι από τις υψηλότερες (1,01 γκολ ανά αγώνα). Ως μέλος της εθνικής ομάδας, έκανε το ντεμπούτο του στον αγώνα Αυστρίας - Ουγγαρία (1–0) το 1923. Ήταν στην αποστολή της εθνικής του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924, αλλά δεν αγωνίστηκε. Το 1927 σημείωσε έξι γκολ στη συντριπτική νίκη επί της Γαλλίας με 13–1, τη μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία της εθνικής Ουγγαρίας. Ο Γάλλος τερματοφύλακας Maurice Cottenenet αποχώρησε από την εθνική του ομάδα μετά από αυτή την συνάντηση. Η τελευταία φορά που έπαιξε στην εθνική ομάδα ήταν στις 22 Οκτωβρίου 1933 απέναντι στην Ιταλίας (0–1). Συνολικά, συμμετείχε σε 32 αγώνες για την εθνική ομάδα της Ουγγαρίας και σημείωσε 26 γκολ καταλαμβάνοντας εκείνη την εποχή τη δεύτερη θέση των σκόρερ της εθνικής μετά τον Ίμρε Σλόσσερ.
Έκλεισε την καριέρα του το 1941 αγωνιζόμενος σε τοπικούς συλλόγους της Βουδαπέστης, ενώ για ένα χρόνο (1941–42) ήταν στην προπονητική ομάδα της Βάσας. Σημείωσε τουλάχιστον 542 τέρματα σε 528 επίσημους αγώνες έχοντας αναλογία υψηλότερη από ένα γκολ ανά αγώνα. Συμπεριλαμβανομένων και των φιλικών το γενικό σύνολο είναι τουλάχιστον 1.214 τέρματα σε 940 συναντήσεις.
Στατιστικά στοιχεία καριέρας
Πηγή : RSSSF - József Takács (2023)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φερεντσβάρος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βάσας ΣΚ
Δημάς
Ο Δημάς ήταν πρόσωπο της Καινής Διαθήκης, συνεργάτης του Απόστολου Παύλου.
Βίος
Ο Δημάς είναι συνεργάτης του Απόστολου Παύλου και πρωτοαναφερεται στην Επιστολή προς Κολοσσαείς και στην Επιστολή προς Φιλήμονα.Πιθανότατα στην Ρώμη εγκατέλειψε τον Παύλο,ίσως επειδή φοβήθηκε πως θα είχε παρόμοια τυχη με εκείνη του Παύλου. Κατά τον ψευδο-ιππόλυτο ανήκε στους εβδομηνταδύο αποστόλους και αργότερα έγινε ιερέας των ειδώλων.
Πηγές
Δημας
Ερρίκος Β΄ του Γκρουμπενχάγκεν
Ο Ερρίκος Β΄ της Ελλάδας (Heinrich II. von Braunschweig Grubenhagen, 1289 - 1351) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν (1322-1351), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ. Κυβερνούσε μαζί με τους αδελφούς του Ερνέστο Α' και Γουλιέλμο, ως το τέλος.
Βιογραφία
Ήταν ο 3ος γιος του Ερρίκου Α΄ και της Αγνής των Βέττιν, κόρης του Αλβέρτου Β΄ μαρκήσιου (margrave) του Μάισσεν. Ο Ερρίκος Α' ο θαυμάσιος ήταν ο ιδρυτής του πριγκιπάτου και είχε οκτώ γιους. Από αυτούς τρεις απεβίωσαν ως τα 32 έτη τους και δύο ακολούθησαν εκκλησιαστικά σταδιοδρομία. Έτσι όταν απεβίωσε το 1322 κυβέρνησαν από κοινού ο Ερρίκος Β', ο Ερνέστος Α' και ο Γουλιέλμος. Το πριγκιπάτο ήταν μάλλον μικρό σε σχέση με τα άλλα του δουκάτου των Γουέλφων και το 1324 συμφώνησαν να μην το διαιρέσουν, το επόμενο έτος όμως το χώρισαν. Ο Ερρίκος Β΄ δεν έλαβε μερίδιο, αλλά την όλη διοίκηση.
Το 1327 ακολούθησε τον Λουδοβίκο Δ΄ βασιλιά της Γερμανίας, ο οποίος πήγαινε στη Ρώμη για τη στέψη του. Συνέχισε το ταξίδι προς την Κωνσταντινούπολη, όπου επισκέφθηκε τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο, σύζυγο της αδελφής του Αδελαΐδας. Έφτασε στην Ιερουσαλήμ, όπου βρήκε ιερά λείψανα και επέστρεψε με αυτά το 1331. Απεβίωσε μετά το 1351. Από τους γιους του τέσσερις είχαν εκκλησιαστικό αξίωμα, ενώ άλλοι τρεις σταδιοδρόμησαν στη νοτιοανατολική Ευρώπη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Γιούτα των Άνχαλτ, κόρη του Ερρίκου Α΄ μαρκήσιου (margrave) του Βρανδεμβούργου-Στένταλ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Ρουτζίνα Μπάλσιτς
Η Ρουτζίνα, Руђина Балшић / Ruđina Balšić / Rugina (άκμασε 1396–1420) από τον Οίκο Μπάλσιτς ήταν ευγενής από τη Ζέτα. Κυβερνούσε μία περιοχή, που βρίσκεται σήμερα στο Μαυροβούνιο και τη βόρειο Αλβανία. Παντρεύτηκε τον Mρκσα Ζαρκόβιτς και κληρονόμησε το βασίλειό του, το πριγκιπάτο της Βαλόνας (Αυλώνας), όταν αυτός απεβίωσε το 1414. Μετά από μακρές διαπραγματεύσεις για την πώληση τού δουκάτου της στους Βενετούς, οι Οθωμανοί πρόλαβαν και το κατέλαβαν το 1417. Τότε η Ρουτζίνα διέφυγε από τη Βαλόνα στη Ζέτα, όπου έγινε κυβερνήτης της Μπούντβα από το 1418. Το 1420, κατά τη διάρκεια του Β' Πολέμου για το Σκουτάρι, παρέδωσε την Μπούντβα στους Βενετούς χωρίς καμία αντίσταση και μετακόμισε στη Ραγκούσα (Ντουμπρόβνικ) με το ταμείο (θησαυροφυλάκιο) της πόλης.
Βιογραφία
μικρογραφία|Η κυριαρχία των Μπάλσιτς μεταξύ 1372 και 1378.
Ήταν κόρη τού Μπάλσα Β΄ κυρίου της Zέτας (1378–85) και της Kομνηνής Ασέν της Βουλγαρίας, κόρης τού Ιωάννη των Σρατσιμίρ. Το 1391 η Ρουτζίνα παντρεύτηκε τον ευγενή Mρκσα Ζαρκόβιτς. Ο γάμος τους ευλογήθηκε από τον αρχιεπίσκοπο της Αχρίδας, αν και θεωρήθηκε ως μη κανονικός, επειδή ήταν στενοί συγγενείς. Το 1397 αυτή και η μητέρα της έλαβαν την υπηκοότητα της Δημοκρατίας της Ραγκούσας.
Δούκισσα της Βαλόνας, της Κανίνας, της Χειμάρρας και του Βερατίου
Μετά το τέλος τού συζύγου της το 1414, η Ρουτζίνα κληρονόμησε τον έλεγχο της Βαλόνα (Vlorë/Βλόρα) και τον κράτησε μέχρι να περιέλθει στους Οθωμανούς το 1417. Προσέφερε τη Βαλόνα στη Δημοκρατία της Βενετίας με αντάλλαγμα 10.000 δουκάτα. Οι Βενετοί ενδιαφέρθηκαν να αποκτήσουν τον έλεγχο της Βαλώνας, για να εμποδίσουν τους Οθωμανούς να ελέγχουν την είσοδο στην Αδριατική Θάλασσα. Ενώ οι Ενετοί παρέτειναν τις διαπραγματεύσεις με τη Ρουτζίνα ελπίζοντας να πάρουν καλύτερη τιμή, οι Οθωμανοί κατέλαβαν τη Βαλόνα τον Ιούνιο του 1417
Κυβερνήτης της Μπούντβα
Μετά την κατάκτηση της Βαλόνας από τους Οθωμανούς, η Ρουτζίνα χρειάστηκε να καταφύγει πρώτα στην Κέρκυρα και στη συνέχεια στη Ζέτα, την οποία κυβερνούσε ο ανιψιός της Μπάλσα Γ΄, ο οποίος της εμπιστεύτηκε τη διακυβέρνηση της παραλιακής πόλης Μπούντβα το 1418   Όταν οι Βενετοί έστειλαν μία ναυτική μοίρα στο λιμάνι της Μπούντβα το 1419, κατά τη διάρκεια τού Β΄ Πολέμου για το Σκουτάρι, η Ρουτζίνα παρέδωσε την πόλη χωρίς καμία αντίσταση και κατέφυγε στη Δημοκρατία της Ραγκούσας (Ντουμπρόβνικ) με το ταμείο (θησαυροφυλάκιο) της πόλης.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασέν
Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός
μικρογραφία|Ο [[Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ιδρυτής της ιδεολογίας]] Ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός, επίσης γνωστός ως δημοκρατικός φεντεραλισμός, είναι ελευθεριακό σοσιαλιστικό πολιτικό σύστημα που αναπτύχθηκε από τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ο οποίος επηρεάστηκε από τις ιδέες του Μάρεϋ Μπούκτσιν (τον οποίο και θεωρεί δάσκαλό του) και τις μελέτες του στον κλασικό αναρχισμό και τους θεωρητικούς του.
Τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό τον περιγράφει ως "ανοιχτό προς άλλες πολιτικές ομάδες και παρατάξεις" και ως "ευέλικτο, πολυπολιτισμικό, αντιμονοπωλιακό και προσανατολισμένο στη συναίνεση". Ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός οικοδομείται και εξελίσσεται συνέχεια στην Ροζάβα, όπως και σε άλλες περιοχές της Μ. Ανατολής.
Ιστορία
Ο Οτσαλάν, ο οποίος είναι o ιδεολογικό-φιλοσοφικός ηγέτης του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος, ίδρυσε αυτή την ιδεολογία ενώ ήταν στη φυλακή. Ενώ αρχικά ήταν μια μαρξιστική-λενινιστική οργάνωση, η οργάνωση άλλαξε τις απόψεις τους καθώς ο Οτσαλάν άρχισε να συμφωνεί με τον Μάρεϋ Μπούκτσιν και να ενσωματώνει κάποια από την ιδεολογία του. Προς το τέλος της ζωής του, ο Μπούκτσιν απογοητεύθηκε από τα ολοένα και πιο απολιτικά στοιχεία του σύγχρονου αναρχικού κινήματος και ανέπτυξε αντί αυτού τον ελευθεριακό κοινοτισμό. Οι κεντρικοί πυλώνες του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού είναι η γυναίκα, η κοινωνική οικολογία και η άμεση δημοκρατία.
Σύμφωνα με τον Οτσαλάν, η ιδεολογία του έχει τις ρίζες της στη συμμετοχική δημοκρατία και την αυτονομία σε τοπικό επίπεδο.
"Όσο ισχυρότερη είναι η συμμετοχή, τόσο ισχυρότερη είναι αυτή η δημοκρατία. Ενώ το έθνος-κράτος είναι σε αντίθεση με τη δημοκρατία, και μάλιστα το αρνείται, ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός αποτελεί μια συνεχή δημοκρατική διαδικασία."
Πολιτικό πρόγραμμα
Οι υποστηρικτές του δεν βλέπουν την επαναστατική ανατροπή ενός κράτους ως έναν τρόπο δημιουργίας μιας βιώσιμης αλλαγής. Αντίθετα, τα κοινωνικά ζητήματα και τα ζητήματα που αφορούν την ελευθερία και τη δικαιοσύνη πρέπει να επιλυθούν με μια δημοκρατική-συνομοσπονδιακή διαδικασία. Εάν ένα έθνος-κράτος επιλέξει να προχωρήσει στην επίθεση, ωστόσο, οι οπαδοί μπορεί να αντισταθούν στην αυτοάμυνα της δημοκρατικής συνομοσπονδίας (όπως οι Μονάδες Προστασίας του Λαού, YPG).
Η ιδεολογία γνώρισε μια κάθετη αύξηση του ενδιαφέροντος, καθώς υποστηρικτές του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού, όπως το YPG στη σύγκρουση στη Ροζάβα, έλαβαν μέρος στην καταπολέμηση της ISIS.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά συστήματα Κατηγορία:Σοσιαλισμός Κατηγορία:Πολιτική της Ροζάβα
Τομέας g
Τομέας g: Τα χημικά στοιχεία στο μπλοκ g αντιπροσωπεύουν μια υποθετική, μη παρατηρημένη ομάδα στοιχείων που θα ήταν πέρα από τα ήδη εντοπισμένα τεχνητά στοιχεία, και όπου ένα νέο τροχιακό θα καταλάμβανε.
Κατηγορία:Περιοδικός πίνακας
Μάχη του Μελιγαλά
Η μάχη του Μελιγαλά έλαβε χώρα στον Μελιγαλά της Μεσσηνίας, από τις 13 ως και τις 15 Σεπτεμβρίου του 1944 ανάμεσα στον ΕΛΑΣ, αντιστασιακό στρατό του ΕΑΜ, και τα δωσιλογικά Τάγματα Ασφαλείας (ΤΑ). Ανταρτοομάδες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ δρούσαν στην κατεχόμενη Πελοπόννησο από το 1942 και το 1943 ξεκίνησαν να εδραιώνουν την κυριαρχία τους στην περιοχή. Για την αντιμετώπισή τους οι γερμανικές αρχές οργάνωσαν τα ΤΑ, ένα από τα οποία είχε έδρα τον Μελιγαλά, τα οποία συμμετείχαν σε αντιανταρτικές επιχειρήσεις και μαζικά αντίποινα εναντίον του συμπαθούντος πληθυσμού. Καθώς πλησίαζε η απελευθέρωση, οι ταγματασφαλίτες βρέθηκαν στο στόχαστρο του ΕΛΑΣ.
Μετά την αποχώρηση των κατοχικών γερμανικών δυνάμεων από την Πελοπόννησο τον Σεπτέμβριο του 1944, και μετά τη μάχη της Καλαμάτας, μέρος της δωσιλογικής διοίκησης κατέφυγε στον Μελιγαλά όπου οχυρώθηκε μια δύναμη περίπου 1.000 ταγματασφαλιτών. Εκεί περικυκλώθηκαν από τμήματα του ΕΛΑΣ, συνολικής δύναμης περίπου 1.200 ανταρτών. Μετά από τριήμερη σκληρή μάχη, οι αντάρτες εκπόρθησαν τις οχυρώσεις των ταγματασφαλιτών και εισήλθαν στην πόλη. Την επικράτηση του ΕΛΑΣ ακολούθησε σφαγή, κατά την οποία πραγματοποιήθηκαν εκτελέσεις αιχμαλώτων ταγματασφαλιτών και κάποιων αμάχων σε μια κοντινή «πηγάδα». Το πλήθος των εκτελεσθέντων υπολογίζεται σε περίπου 700 με 1100. Μετά τη διάδοση της είδησης οι εκπρόσωποι του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ εργάστηκαν στις περισσότερες περιοχές της Ελλάδας για την ομαλή μεταβίβαση της εξουσίας, περιορίζοντας τα φαινόμενα αντεκδικήσεων.
Μεταπολεμικά οι εκτελεσθέντες μνημονεύονταν στον επίσημο δημόσιο λόγο ως «πατριώτες», θύματα της «κομμουνιστικής βαρβαρότητας». Μετά την έκλειψη της εθνικόφρονος κρατικής αιγίδας, τη δεκαετία του '80, οι εκτελεσθέντες τιμώνται από τους βιολογικούς απογόνους και τους ιδεολογικούς επιγόνους τους στην άκρα δεξιά, ενώ τα γεγονότα του Μελιγαλά έγιναν μέρος του αντιφασιστικού συνθηματολογικού οπλοστασίου της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Αντίσταση και δωσιλογισμός στην κατοχική Μεσσηνία
Μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941, εξαιτίας της επιθυμίας του Χίτλερ να αποδεσμεύσει το γρηγορότερο γερμανικά στρατεύματα για την επικείμενη επίθεση εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας, συμπεριλαμβανομένης της Πελοποννήσου, περιήλθε υπό ιταλική στρατιωτική κατοχή, εκτός από τη Θράκη και την ανατολική Μακεδονία, που τέθηκαν υπό βουλγαρική διοίκηση, και στρατηγικά σημεία (κυρίως η Κρήτη, η Αθήνα και ο Πειραιάς, η Θεσσαλονίκη και η ενδοχώρα της) που αποτέλεσαν τη γερμανική κατοχική ζώνη.
Στην επαρχία Καλαμάτας ήδη το 1942 δραστηριοποιήθηκε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ), που προωθούσε την παθητική αντίσταση στις απεχθείς για τον ντόπιο πληθυσμό κατασχέσεις τροφίμων από τους Ιταλούς στρατιώτες και προσπαθούσε να οργανώσει αντάρτικες ομάδες. Οι ανά την Πελοπόννησο ένοπλες αυτές ομάδες καταδιωκόμενων αριστερών περιορίζονταν σε αψιμαχίες με τη Χωροφυλακή και τον ιταλικό στρατό και έως το χειμώνα όλες τους πλην μιάς διαλύθηκαν ή πέρασαν στη Στερεά. Τον Απρίλιο του 1943, όταν η Πελοπόννησος θεωρούνταν ελεύθερη από αντάρτες, ο αντισμήναρχος Δημήτρης Μίχος, που είχε φυλακιστεί για ένα διάστημα από τους Ιταλούς, δημιούργησε με εντολή του ΕΑΜ μία αντάρτικη ομάδα. Μετά από τις πρώτες επιτυχίες, καθώς και τη λήψη τον Ιούλιο των ενισχύσεων που είχε ζητήσει το τοπικό ΕΑΜ από τον Άρη Βελουχιώτη, η ομάδα αυτή πλήθυνε και στράφηκε εναντίον Ιταλών στρατιωτών και πληροφοριοδοτών των αρχών κατοχής. Τον Ιούνιο δρούσαν συνολικά στην Πελοπόννησο περίπου 500 αντάρτες. Λόγω της ανυπαρξίας κεντρικής διοίκησης και της δυσκολίας της μεταξύ τους επικοινωνίας, ήταν οργανωμένοι και λειτουργούσαν ως ημι-αυτόνομες ομάδες. Τον Αύγουστο του 1943, σύμφωνα με ένα φυλλάδιο της γερμανικής αντικατασκοπείας, σημειώθηκε αύξηση των αντάρτικων δραστηριοτήτων στην ορεινή Μεσσηνία, όπου δρούσαν περίπου 800 άνδρες υπό την ηγεσία του Κώστα Κανελλόπουλου.
Εν τω μεταξύ, την άνοιξη του 1943 συγκροτήθηκαν μικρές ανταρτοομάδες του «Ελληνικού Στρατού» (Ε.Σ.), μιας οργάνωσης κατά πλειονότητα βασιλοφρόνων αξιωματικών, που αρχικά διακήρυξε την πολιτική της ανεξαρτησία, αλλά μετά την ανάπτυξη σχέσεων με αθηναϊκά και κυρίως τοπικά φιλοβασιλικά δίκτυα και κάποιες συμπλοκές με τον ιταλικό στρατό, απέκτησε τον Ιούλιο αντιεαμικό προσανατολισμό. Μετά την αποτυχία των βρετανικών προσπαθειών να ενοποιήσουν τις αντιστασιακες οργανωσεις της Πελοποννήσου, τον Αύγουστο ο Ε.Σ. ενεπλάκη σε σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ και επιφανή στελέχη του, όπως ο Διονύσιος Παπαδόγγονας και - πιθανώς - ο Τηλέμαχος Βρεττάκος, επιδίωξαν τη συνεργασία με τον ιταλικό και το γερμανικό στρατό αντίστοιχα. Όμως η - ενδεχόμενη - καθυστέρηση της ενίσχυσης του Βρεττάκου από τις γερμανικές δυνάμεις, οι απώλειες που υπέστησαν οι αντάρτες του Βρεττάκου σε σύγκρουση με τους Γερμανούς στο Πυργάκι Αρκαδίας και η διακοπή των συμμαχικών ρίψεων προς αμφότερες τις οργανώσεις του Ε.Σ. και του ΕΛΑΣ είχαν ως αποτέλεσμα την οριστική ήττα και διάλυση του υποδεέστερου Ε.Σ. από τον ΕΛΑΣ τον Οκτώβριο, καθιστώντας έτσι το ΕΑΜ ως τη μοναδική αντιστασιακή πολιτική δύναμη στην Πελοπόννησο.
Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας το Σεπτέμβριο του 1943 τη διεύθυνση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη νότια Πελοποννησο ανέλαβε η γερμανική 117η Μεραρχία Κυνηγών, η οποία είχε μεταφερθεί στην Πελοπόννησο τον Ιούλιο, υπό τη διοίκηση του υποστράτηγου Καρλ φον Λε Σουίρ, που τον Οκτώβριο διορίστηκε μοναδικός διοικητής Πελοποννήσου. Ο Μελιγαλάς, μια κωμόπολη της Μεσσηνίας με πληθυσμό περίπου 3.000 κατοίκους, που μετά την κατοχή της Ελλάδας από τις στρατιωτικές δυνάμεις του Άξονα είχε αποτελέσει τη βάση μιας ιταλικής καραμπινιερίας, έγινε τώρα έδρα μιας διλοχίας της γερμανικής Βέρμαχτ. Η ιταλική συνθηκολόγηση οδήγησε στην ψυχολογική, υλική και έμψυχη ενίσχυση του ΕΛΑΣ, που με τη συνδρομή Βρετανών συνδέσμων ξεκινησε επιθέσεις σε γερμανικούς στόχους. Εκπρόσωποι του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, που είχε πλέον το μονοπώλιο της αντίστασης στην Πελοπόννησο, είχαν αναλάβει την άσκηση της εξουσίας σε χωριά στις ορεινές περιοχές, αντιμετωπίζοντας, ωστόσο, δυσκολίες στην ιδεολογική αποδοχή από τον πληθυσμό, που χαρακτηριζόταν για τις συγκριτικά ισχυρές φιλομοναρχικές του διαθέσεις. Στη δυσαρέσκεια των χωρικών συνέβαλε η ανάγκη εφοδιασμού των ανταρτών σε συνθήκες υποσιτισμού και διατάραξης της αγροτικής παραγωγής στην επαρχία, λόγω του καλπάζοντος πληθωρισμού και των γερμανικών εκκαθαριστικών επιχειρήσεων (Säuberungen) μεγάλης κλίμακας εναντίον των ανταρτών και αντιποίνων. Αντίποινα πραγματοποιούνταν κατ' εφαρμογή διαταγής του Ιουλίου του διοικητή του 68ου Σώματος Στρατού Χέλμουτ Φέλμυ και με ιδιαίτερη σκληρότητα στην Πελοπόννησο από τον Λε Σουίρ, όπως συνέβη στη σφαγή των Καλαβρύτων τον Οκτώβριο του 1943, καθώς ένιωθε να χάνει τον έλεγχο της περιοχής από τους αντάρτες.
Το τέλος της κατοχής και η τιμωρία των δωσιλόγων
Το Νοέμβριο του 1943 εκδόθηκε στη Μόσχα μία δήλωση των Ρούσβελτ, Τσώρτσιλ και Στάλιν «περί ωμοτήτων», για τη μελλοντική εκδίκαση κατηγοριών εις βάρος Γερμανών για εγκλήματα πολέμου από τους πληγέντες λαούς, που αποτέλεσε τη βάση για την καταδίκη επίσης των συνεργατών των δυνάμεων του Άξονα στις κατακτημένες χώρες. Στο πνεύμα αυτό η εξόριστη κυβέρνηση του Καΐρου ανακοίνωσε τη στέρηση της ελληνικής ιθαγένειας από τα μέλη των δωσιλογικών κυβερνήσεων, ενώ η ΠΕΕΑ εξέδωσε μια νομοθετική πράξη που όριζε την επιβολή της θανατικής ποινής για εσχάτη προδοσία σε όσους συνεργάστηκαν με τους κατακτητές, συμπεριλαμβανομένων των ταγματασφαλιτών. Η αντιπαράθεση μεταξύ αφενός του ΕΑΜ και αφετέρου της εξόριστης κυβέρνησης και των Βρετανών, που από το 1943 θεωρούσαν το ΕΑΜ εμπόδιο για την άσκηση της βρετανικής επιρροής στην Ελλάδα, έκανε τους δεύτερους περισσότερο δεκτικούς στο ενδεχόμενο χρησιμοποίησης των Ταγμάτων Ασφαλείας ως τμήματος του σχεδιαζόμενου εθνικού στρατού ή τουλάχιστον ως μοχλού πίεσης ώστε να συμμετάσχει το ΕΑΜ στην κυβέρνηση εθνικής εθνότητας. Έτσι, τον Ιούνιο έπαψε, μετά από αίτημα του Γεωργίου Παπανδρέου, αρχικά η ρίψη φυλλαδίων και έπειτα η μετάδοση ραδιοφωνικών μηνυμάτων εναντίον των Ταγμάτων, ενώ, παρά τις πιέσεις της ΠΕΕΑ κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την είσοδό της στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας, ο Παπανδρέου ανέβαλλε τη συμφωνημένη στο Λίβανο καταγγελία τους, ισχυριζόμενος ότι το είχε ήδη πράξει τότε.
Καθώς στο ανατολικό μέτωπο η γερμανική γραμμή άμυνας κατέρρεε μπροστά στη ραγδαία προέλαση του Κόκκινου Στρατού ως τη Ρουμανία, πάρθηκε η απόφαση στις 23 Αυγούστου του 1944 να αποχωρήσει από την Πελοπόννησο η 117η μεραρχία και στις 26 από την Ελλάδα τα στρατεύματα της Βέρμαχτ και να μεταβούν στη Γιουγκοσλαβία. Ενώ οι Βρετανοί επιθυμούσαν τη διατήρηση της κατάστασης ως έχει μέχρι την άφιξη δυνάμεών τους και της κυβέρνησης Παπανδρέου και επιδίωκαν να μην περιέλθει γερμανικός οπλισμός στα χέρια των αντιστασιακών, τα δωσιλογικά στοιχεία και ιδιαίτερα τα υπολείμματα της κατοχικής χωροφυλακής και τα τάγματα ασφαλείας βρίσκονταν στο στόχαστρο του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, που, εξαιτίας και της επιθυμίας των υποστηρικτών του για εκδίκηση, ήταν έτοιμος να εμπλακεί σε τακτικές μάχες εναντίον τους. Τον Μάιο ο Βελουχιώτης, ως επικεφαλής του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, είχε αποστείλει στην 3η Μεραρχία «σχέδιο ενέργειας» για την ανάληψη του «λαϊκοδημοκρατικού» ελέγχου των αστικών κέντρων μετά τη γερμανική αποχώρηση και τη «δια παντός τρόπου και παντί σθένει διάλυσιν των Ταγματασφαλιτών». Μετά τη γερμανική αποχώρηση από την Πελοπόννησο, η θέση των ταγματασφαλιτών ήταν επισφαλής και ο φόβος τους για αντίποινα από τον ΕΛΑΣ ήταν έντονος. Ανακοίνωση της 3ης Σεπτεμβρίου του στρατιωτικού αρχηγού του ΕΛΑΣ, Στέφανου Σαράφη, καλούσε τους ταγματασφαλίτες να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ με τα όπλα τους ώστε να σώσουν τη ζωή τους. Την ίδια μέρα ο Βρετανός αντιστράτηγος Ρόναλντ Σκόμπι έδωσε εντολή στον υφιστάμενό του στην Αθήνα, αντιστράτηγο Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλο, να τους συστήσει να λιποτακτήσουν ή να παραδοθούν σε εκείνον με την υπόσχεση ότι θα φυλακίζονταν ως αιχμάλωτοι πολέμου. Η διαταγή, ωστόσο, είτε δεν αφορούσε τους ταγματασφαλίτες της Πελοποννήσου ή αγνοήθηκε από αυτούς. Καθώς είχε προηγηθεί στις 15 Αυγούστου η συμφωνία για τη συμμετοχή εκπροσώπων του ΕΑΜ στην κυβέρνηση, εκδόθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου ασαφές ανακοινωθέν της κυβέρνησης Παπανδρέου που χαρακτήρισε τους ταγματασφαλίτες εγκληματίες κατά της πατρίδας και τους κάλεσε «να εγκαταλείψουν αμέσως» τις θέσεις τους και να έρθουν στην πλευρά των Συμμάχων. Το ίδιο ανακοινωθέν διέταξε τις αντάρτικες οργανώσεις να σταματήσουν την αυτοδικία κατά των δωσίλογων, παρουσιάζοντας την απόδοση δικαιοσύνης ως δικαίωμα του κράτους και όχι «των οργανώσεων και των ατόμων», υποσχόμενο πως «η Εθνική Νέμεσις θα είναι αδυσώπητος».
Οχύρωση στο Μελιγαλά
Με βάση τις ανωτέρω εξελίξεις, η κατάληψη του Μελιγαλά απέκτησε μεγάλη σημασία για την επικράτηση του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο. Ο αρχιμανδρίτης Ιωήλ Γιαννακόπουλος μαζί με δύο Βρετανούς αξιωματικούς μεσολάβησαν και μετέφεραν στους ταγματασφαλίτες πρόταση για παράδοση και μεταφορά τους σε ασφαλές στρατόπεδο μέχρι την άφιξη της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, για να διασφαλισθεί η ζωή και η περιουσία των ίδιων και των συγγενών τους, αλλά ο Περρωτής την απέρριψε. Την ίδια τύχη είχαν και εκκλήσεις συγγενών των πολιορκημένων που ήρθαν στον Μελιγαλά από κοντινά χωριά.
Μάχη
Οι ταγματασφαλίτες τοποθέτησαν το πολυβόλο που είχαν στη διάθεσή τους στο ρολόι της κεντρικής εκκλησίας του Μελιγαλά, του Αγιο-Λιά, και τα περίπου 50 οπλοπολυβόλα σε σπίτια γύρω από τον Αγιο-Λιά και σε ημικυκλικά ταμπούρια γύρω από τη μάντρα του Μελιγαλά. Οχύρωσαν, επίσης, τα σπίτια και αποψίλωσαν τη γύρω περιοχή, καθιστώντας δύσκολη την προσέγγιση του ΕΛΑΣ. Η επίθεση του ΕΛΑΣ, η συνολική δύναμη του οποίου ανερχόταν σε περίπου 1.200 άνδρες από το 9ο και το 8ο Σύνταγμα, ξεκίνησε στις 5:30 το πρωί της 13ης Σεπτεμβρίου. Κατ' εφαρμογήν του επιτελικού σχεδίου του ΕΛΑΣ, που καταστρώθηκε με τη συμμετοχή, μεταξύ άλλων, του καπετάνιου Γιάννη Μιχαλόπουλου ή Ωρίωνα από την ηγεσία της 9ης Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ, το 2/9 Τάγμα ανέλαβε την επίθεση στον τομέα μεταξύ των δρόμων Μελιγαλά-Ανθούσας και Μελιγαλά-Νεοχωρίου, το 1/9 τον τομέα στα βορειανατολικά του Προφήτη Ηλία, το 3/9 το βόρειο τμήμα ως το δρόμο προς τη Μερόπη και το 1/8 την ανατολική πεδιάδα ως το δρόμο προς τη Σκάλα, στα υψώματα της οποίας τοποθετήθηκε και το κανόνι 105 χιλ. χωρίς βάση, που χειριζόταν ο λογαχός πυροβολικού Κώστας Καλογερόπουλος. Ο στόχος του ΕΛΑΣίτικου σχεδίου ήταν να προωθηθούν γρήγορα οι δυνάμεις του 2/9 Τάγματος, υπό τη διοίκηση του λογαχού Τάσου Αναστασόπουλου ή Κωλοπιλάλα, από την άκρη του οικισμού στην κεντρική πλατεία, ώστε να δεχτεί το οχυρό του Αγιο-Λιά επίθεση από δύο πλευρές και να εξουδετερωθεί η άμυνα των ταγματασφαλιτών. Οι επιτιθέμενοι, ωστόσο, έπεσαν πάνω σε ένα ναρκοπέδιο κουτιών με δυναμίτη που είχαν τοποθετήσει οι ταγματασφαλίτες έξω από την οχύρωση του Μελιγαλά το απόγευμα της προηγουμένης, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, και έως πριν το χάραμα. Το νέο σχέδιο προέβλεπε την κατάληψη με επίθεση του Αγιο-Λιά με επικεφαλής τον Κώστα Μπασακίδη, διοικητή λόχου του 2/9. Η νέα επίθεση των ΕΛΑΣιτών του 9ου συντάγματος υποχρέωσε τους ταγματασφαλίτες να κατεβάσουν το πολυβόλο από το ρολόι του Αγιο-Λιά και εκείνη ανταρτών του 1/8 ανάγκασε το φυλάκιο των αμυνομένων που βρισκόταν στον σιδηροδρομικό σταθμό να υποχωρήσει στο μπεζεστένι, όπου κρατούνταν όμηροι υποστηρικτές του ΕΛΑΣ. Από το απόγευμα ως το βράδυ τα μέτωπα έμειναν στάσιμα. Οι απώλειες οδήγησαν σε πτώση του ηθικού των ταγματασφαλιτών και απροθυμία να συνεχίσουν τη μάχη. Μια επιτροπή που έστειλε ο διοικητής των ταγματασφαλιτών, ταγματάρχης Διονύσιος Παπαδόπουλος, στον Παναγιώτη Στούπα στους Γαργαλιάνους για να ζητήσει ενισχύσεις εγκατέλειψε την αποστολή της μετά την έξοδο από τον Μελιγαλά.
Την επόμενη μέρα, βρετανική ομάδα πήρε την άδεια του ΕΛΑΣ να προσεγγίσει τα πολιορκούμενα τάγματα, προκειμένου να βοηθήσουν στη παράδοση τους, πρόταση που απορρίφθηκε εκ νέου. Το μεσημέρι της 14ης μια ομάδα 30 ανταρτών επιτέθηκε ρίχνοντας «τηγάνια» (μεγάλες νάρκες) στα συρματοπλέγματα του Αγιο-Λιά, αλλά δέχτηκε καταιγιστικά πυρά από τους ταγματασφαλίτες, ενώ μια ομάδα υπό τον Μπασακίδη έφτασε μέσα στα ταμπούρια των αμυνομένων, αλλά, όντας χωρίς κάλυψη, απωθήθηκε μετά την αντεπίθεση μιας μικρής ομάδας υπό τον επιλοχία Παναγιώτη Μπένο. Πολεμώντας ακάλυπτοι σε πεδιάδα, οι αντάρτες είχαν πολλά θύματα. Η θέα τραυματισμένων ΕΛΑΣιτών και ειδήσεις για μια άγρια δολοφονία από ταγματασφαλίτες όξυναν τις διαθέσεις των αμάχων που παρακολουθούσαν τη μάχη.