cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μέγας Κωνσταντίνoς
Ο Κωνσταντίνος και ο Χριστιανισμός
Ένα πολυσυζητημένο και μελετημένο υπό ποικίλα πρίσματα κεφάλαιο της ζωής και της πολιτικής του Κωνσταντίνου είναι η σχέση του με τον Χριστιανισμό. Έχει ήδη προαναφερθεί ότι ο Κωνσταντίνος αξιοποίησε χωρίς διακρίσεις τους χριστιανούς στον στρατό του, εφάρμοσε στην επικράτειά του την αρχή της ανεξιθρησκίας και προστάτεψε έμπρακτα τις χριστιανικές κοινότητες με διάφορους τρόπους. Έχει λεχθεί ότι ο Κωνσταντίνος επέλεξε την ανοχή προς τον Χριστιανισμό ώστε να ενδυναμωθεί η εσωτερική συνοχή του ρωμαϊκού κράτους, το οποίο είχε επί 60 έτη μια πολύπλευρη κρίση. .
Το πρώτο διάταγμα που ευνοούσε τον χριστιανισμό εκδόθηκε το 311 από τον Γαλέριο, που υπήρξε ένας από τους πιο άγριους διώκτες του. Το διάταγμα αυτό αναγνώριζε το νόμιμο δικαίωμά τους να υπάρχουν. Σύμφωνα με το διάταγμα «Οι Χριστιανοί μπορούν να υπάρχουν και να συναθροίζονται, εφόσον δεν κάνουν τίποτε το αντίθετο προς το κοινό καλό, και υποχρεούνται να προσεύχονται στον Θεό τους για το καλό μας, το καλό της πολιτείας και το δικό τους».
Από τα διάφορα μέτρα που θέσπισε, μεγαλύτερη σημασία για τους χριστιανούς είχαν η επιστροφή της δημευμένης περιουσίας τους κατά τις περιόδους των διωγμών και το δικαίωμα που αποκτούσαν να αυξήσουν αυτή την περιουσία. Ο κάθε άνθρωπος επίσης θα μπορούσε πια να κληροδοτήσει την ιδιοκτησία του στην Εκκλησία, η οποία πάλι αποκτούσε το δικαίωμα της κληρονομιάς. Έτσι αναγνωριζόταν και η νομική υπόσταση της κάθε χριστιανικής κοινότητας. Ακόμη ο Κωνσταντίνος ενίσχυσε την ηθική θέση που είχαν οι επίσκοποι στις κοινωνίες τους. Τους παραχώρησε το δικαίωμα να επιλύουν τις ιδιωτικές διαφορές του ποιμνίου τους, όχι με την ιδιότητα του δικαστή, αλλά περισσότερο ως διαιτητές. Οι αποφάσεις των επισκοπικών δικαστηρίων αναγνωρίζονταν από το κράτος, ακόμη και για θέματα μη εκκλησιαστικά. Η επισκοπική δικαιοδοσία, όπως λεγόταν, ήταν μία ευνοϊκή για τους Χριστιανούς θεσμοθέτηση, αφού οι Χριστιανοί είχαν πολύ μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους επισκόπους από ότι στους δικαστές τις πολιτείας. Επίσης οι επίσκοποι απαλλάχτηκαν από όλες τις δημόσιες υποχρεώσεις και τα οικονομικά βάρη που τους αντιστοιχούσαν. Επιπλέον μέτρα ήταν η απαγόρευση της εργασίας την Κυριακή, καθώς και σε άλλες μεγάλες κατά τους Χριστιανούς γιορτές, όπως τα Χριστούγεννα. Ιδιαίτερα σημαντικές ήταν οι αυτοκρατορικές χορηγίες, με τις οποίες ανεγέρθηκαν χριστιανικοί ναοί. Μεταξύ αυτών των ναών είναι και οι χριστιανικοί ναοί της Ανάστασης, της Γέννησης και του Όρους των Ελαιών στους χριστιανικούς Αγίους Τόπους.
Με όλα αυτά τα θεσπίσματα, και παρόλο που ο ίδιος ήταν κατηχούμενος στον Χριστιανισμό, ο Κωνσταντίνος διατήρησε το αξίωμα τού pontifex maximus της κύριας θεότητας του ρωμαϊκού κράτους, του Δία, που αποτελούσε το ανώτατο αξίωμα της αυτοκρατορικής θρησκείας που ασκούσε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας. Κατά τη διάρκεια της ζωής του χρησιμοποιούσε τις εκφράσεις «Ημέρα του Ήλιου» (Dies Solis) και «Ανίκητος Ήλιος» (Sol Invictus). Είναι δε βέβαιο ότι ο Κωνσταντίνος υπήρξε υποστηρικτής της λατρείας του Ήλιου, έχοντας κληρονομήσει την αφιέρωση του αυτή στον Ήλιο από την οικογένειά του. Δεν στέρησε τους οπαδούς της αρχαίας θρησκείας από τα δικαιώματά τους ούτε έπαψε παράλληλα να στηρίζει την παραδοσιακή θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Για παράδειγμα, σεβάστηκε τα προνόμια που είχαν δοθεί στις Εστιάδες παρθένες, το κράτος εξακολουθούσε να καλύπτει τα έξοδα για τις διάφορες γιορτές και τελετές των εθνικών, στα νομίσματα παρέμειναν για αρκετά χρόνια τα συναφή σύμβολα, ενώ αναφέρεται ότι ίδρυσε ακόμη και ναούς για τους πιστούς της ρωμαϊκής λατρείας.
Σύμφωνα με αυτά τα στοιχεία, οι πληροφορίες πως ο Κωνσταντίνος κατέστρεψε ναούς της παραδοσιακής θρησκείας δεν ευσταθούν και δεν μπορούν να εξακριβωθούν με βεβαιότητα ούτε από τα ιστορικά γεγονότα ούτε από την πολιτική σκέψη του Κωνσταντίνου. Επιπλέον, είναι σημαντικό το γεγονός ότι στα χρόνια του Κωνσταντίνου ο Χριστιανισμός μπορεί να είχε εξαπλωθεί σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όμως οι εθνικοί εξακολουθούσαν να αποτελούν την πλειονότητα των κατοίκων της. Δεν θα μπορούσε λοιπόν ο αυτοκράτορας να στραφεί εναντίον των υπηκόων του τόσο απροκάλυπτα. Άλλωστε, ακόμη και μέσα στην αυτοκρατορική οικογένεια η γυναίκα του και ο γιος του παρέμεναν πιστοί στους θεούς της Ρώμης. Ακόμη, το πρωταρχικό κίνητρο του Κωνσταντίνου, όταν νομιμοποίησε τον Χριστιανισμό, ήταν η ομόνοια μεταξύ των πολιτών. Θα ήταν λοιπόν ενάντια στην πολιτική του να ξεκινήσει καινούργιο κύκλο αντιπαραθέσεων και διωγμών, αυτή τη φορά σε βάρος των ειδωλολατρών.
Οι κατεδαφίσεις αρχαίων ναών που πρέπει να διέταξε είναι αυτές στα Ιεροσόλυμα, όπου κατεδαφίστηκε ο ναός της Αφροδίτης από τον λόφο του Γολγοθά, για να κτιστεί ο ναός της Ανάστασης. Αυτοί οι τόποι όμως είχαν αποσυνδεθεί πλήρως από τη ρωμαϊκή λατρεία και είχαν χαρακτηριστεί ως άγιοι και θεοβάδιστοι για τους χριστιανούς, ιδιαίτερα ύστερα από τις εκτεταμένες ανασκαφές που διεξήγαγε η Ελένη, συνεπώς σε αυτούς αποδόθηκαν. Ακόμη, έκλεισε θρησκευτικά κέντρα ηθικά επιλήψιμων θεοτήτων, όπως της Αστάρτης και απαγόρευσε την τέλεση νυχτερινών και μυστικών θυσιών, καθώς αυτές δεν μπορούσαν να ελεγχθούν για τα δρώμενα που επιτελούσαν οι συμμετέχοντες σε αυτές. Αγάλματα και αρχιτεκτονικά μέλη ειδωλολατρικών ναών λεηλατήθηκαν από τους ναούς και μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη για τον καλλωπισμό της από τον Κωνσταντίνο.
Ο Κωνσταντίνος, ακολουθώντας τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του πατέρα του, είχε υιοθετήσει τον ενοθεϊσμό, την πίστη δηλαδή σε έναν υπέρτερο θεό και στην ύπαρξη άλλων μικρότερων θεοτήτων. Λάτρευε ως ύψιστο θεό τον θεό Ήλιο (Απόλλωνα) και τη θεά Νίκη με σαφή συγκρητισμό, με ανάμειξη δηλαδή στοιχείων από την αρχαία ελληνική θρησκεία και από ανατολικές θρησκείες. Το πέρασμα από τον ενοθεϊσμό στον μονοθεϊσμό δεν θα πρέπει να ήταν ιδιαίτερα δύσκολο. Ίσως ο Κωνσταντίνος δυσκολεύτηκε να υποτάξει την ορμητική του προσωπικότητα στο ασκητικό και συγχωρητικό πνεύμα του Χριστιανισμού. Η αποδοχή του Χριστιανισμού από τον Κωνσταντίνο πρέπει να θεωρηθεί όχι ως γεγονός που έλαβε χώρα εν μιά νυκτί, αλλά μάλλον ως μια πορεία ζωής που ολοκληρώθηκε με τη βάπτισή του την ημέρα του θανάτου του.
Α΄ Οικουμενική σύνοδος της Νίκαιας, 325 μ.Χ.
Η βαθιά μόρφωση του Αρείου και η δεινότητα του λόγου του (χαρακτηριστική είναι η παροιμία της εποχής «του Αρείου το απύλωτον στόμα») οδήγησαν πολλούς ανθρώπους από όλες τις τάξεις να ασπαστούν τις πνευματικές του πεποιθήσεις. Έτσι, σύντομα βρέθηκε να στηρίζεται από οπαδούς σε ολόκληρη την Ανατολή, παρά τον αφορισμό και το ανάθεμα που εξαπέλυσε εναντίον του ο γηραιός επίσκοπος Αλεξάνδρειας Αλέξανδρος. Ανάμεσα στους οπαδούς του Αρείου ήταν οι επίσκοποι Νικομήδειας Ευσέβιος και Καισαρείας Ευσέβιος, προσωπικοί φίλοι του αυτοκράτορα, καθώς και μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας, με σημαντικότερη ίσως την αδελφή του Κωνσταντίνου, τη nobilissima femina Κωνσταντία, που όπως έχει προαναφερθεί απολάμβανε ιδιαίτερη εύνοια από τον αδελφό της.
Ο Κωνσταντίνος προσπάθησε αρχικά να συμφιλιώσει τους αντιμαχόμενους, μέσω μιας επιστολής που απέστειλε και στις δύο πλευρές με αγγελιοφόρο τον επίσκοπο της Κορδούης της Ισπανίας. Επιστρέφοντας ωστόσο, ο επίσκοπος εξήγησε στον Κωνσταντίνο την πολιτική σημασία της κίνησης του Αρείου, οπότε ο αυτοκράτορας αποφάσισε να συγκαλέσει μια Σύνοδο.
Πληροφορίες σχετικά με τη Σύνοδο έχουμε μόνο από τους συμμετέχοντες και ιστορικούς, καθώς δεν διασώζονται πρακτικά, αν υποτεθεί ότι κρατήθηκαν. Ύστερα από ζωηρές συζητήσεις, η Σύνοδος καταδίκασε την αίρεση του Αρείου ενώ ο Άρειος και οι πιο θερμοί οπαδοί του καταδικάστηκαν σε περιορισμό και εξορία.
Οι εκτελέσεις του Κρίσπου και της Φαύστας
Κάποια χρονική στιγμή μεταξύ 15 Μαΐου και 17 Ιουνίου του 326, μετά από διαταγή του Κωνσταντίνου, συνελήφθη και εκτελέστηκε ο μεγαλύτερος γιος του (και γιος της Μινερβίνης), ο Κρίσπος με «ψυχρό δηλητήριο» στην Πούλα της Κροατίας. Τον Ιούλιο ο Κωνσταντίνος εκτέλεσε τη σύζυγό του Φαύστα, κατ' εντολή της μητέρας του Ελένης. Η Φαύστα αφέθηκε να πεθάνει σε ένα υπερθερμασμένο λουτρό. Τα ονόματά τους διαγράφηκαν από πολλές επιγραφές, οι αναφορές στη ζωή τους αφαιρέθηκαν από τα φιλολογικά αρχεία και η μνήμη τους καταδικάστηκε. Ο Ευσέβιος, για παράδειγμα, στο εγκώμιο του Κωνσταντίνου, που συνέθεσε από μεταγενέστερα αντίγραφα της Historia Ecclesiastica του, και της Vita Constantini δεν συμπεριλαμβάνει αναφορές στη Φαύστα ή στον Κρίσπο. Λίγες αρχαίες πηγές προτίθενται να αναλύσουν τα πιθανά κίνητρα για αυτά τα γεγονότα. Αυτές οι λίγες πηγές είναι πιο πρόσφατης προέλευσης ενώ θεωρούνται γενικά αναξιόπιστες καθώς δεν προσφέρουν πειστικές εξηγήσεις.
Θάνατος
Λίγο μετά την εορτή του Πάσχα του 337, ο Κωνσταντίνος αρρώστησε βαριά. Έφυγε από την Κωνσταντινούπολη για τα ζεστά λουτρά κοντά στη γενέτειρα πόλη της μητέρας του, τη μικρασιατική Ελενόπολη της Βιθυνίας, στις νότιες ακτές του κόλπου της Νικομήδειας. Εκεί, στον ναό του Αποστόλου Λουκιανού, που έχτισε η μητέρα του, προσευχήθηκε τελευταία φορά. Ο Κωνσταντίνος απεβίωσε το 337 μ.Χ.
Λείψανα
Τόσο το έργο του όσο και ο ίδιος έτυχαν μιας σπάνιας εκτιμήσεως από πολλές πλευρές. Η Ρωμαϊκή Σύγκλητος, όπως αναφέρει ο ιστορικός Ευτρόπιος, θεοποίησε τον Κωνσταντίνο. Η ιστορία τον ονόμασε Μέγα και η Ορθόδοξη Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και ισαπόστολο. Μετά τον θάνατό του, το σώμα του μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και τάφηκε στον Ναό των Αγίων Αποστόλων, σε σαρκοφάγο από πορφυρό λίθο. Το σώμα του διατηρήθηκε κατά τη λεηλασία της πόλης κατά τη διάρκεια της Τέταρτης Σταυροφορίας το 1204, αλλά καταστράφηκε κάποια στιγμή αργότερα. Σήμερα λείψανά του φυλάσσονται στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ιπποδρομίου Θεσσαλονίκης και στην ιερά μονή Κωσταμονίτου Αγίου Όρους.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μινερβίνη το 303 (ή την είχε ως παλλακίδα, καθώς δεν αναφέρεται διαζύγιο) και είχε τέκνο:
Έπειτα ο Κωνσταντίνος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Φαύστα, κόρη του Μαξιμιανού συναυτοκράτορα του Διοκλητιανού και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Δυναστεία του Κωνσταντίνου Κατηγορία:Ιλλυριοί Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Άγιοι προστάτες στρατιωτικών σωμάτων Κατηγορία:Μέγας Κωνσταντίνoς
Μαρκ'Αντόνιο Ιντζενιέρι
Βιογραφία
Γεννήθηκε γύρω στο 1536 στη Βερόνα. Καταγόταν από οικογένεια Βενετών και έκανε σπουδές αρχικά στη γενέτειρά του. Υπήρξε μαθητής του Ρούφο. Τα επόμενα χρόνια έζησε στην Κρεμόνα. Υπήρξε επίτροπος του καθεδρικού ναού το 1576 και στη συνέχεια ανέλαβε τη διεύθυνσή του. Ανάμεσα στους μαθητές του ήταν και ο νεότατος τότε, Κλάουντιο Μοντεβέρντι. Έγραψε έργα θρησκευτικής και λαϊκής μουσικής. Τα σημαντικότερα έργα του έχουν να κάνουν με θέματα θρησκευτικά. Σε πολλά από τα έργα συγκεράζει το βενετσιάνικο στιλ του Τζιοβάννι Γκαμπριέλι με το ρωμαϊκό του Παλεστρίνα. Έγραψε δύο βιβλία με λειτουργίες, οκτώ βιβλία με μαδριγάλια όπως επίσης και θρήνους.
Βιβλιογραφία
Ιντζενιερι Μαρκο Αντονιο Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης
Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (6ος κύκλος)
Τη σκηνοθεσία ανέλαβε και πάλι ο Διονύσης Φερεντίνος ενώ το σενάριο υπογράφουν οι Έλενα Σολωμού, Παναγιώτης Χριστόπουλος, Σάρα Γανωτή, Θέμης Γκυρτής, Φώφη Κώττη, Γιάννης Διακάκης και άλλοι. Τη σκηνοθεσία των κυπριακών ζευγαριών ανέλαβε η Ναστάζια Χριστοδούλου, ενώ το σενάριο οι Χριστιάνα Αρτεμίου και Αντρέας Αριστοτέλους.
Παραγωγή
Τον Μάιο του 2018, δημοσιεύματα ανακοίνωσαν πως η σειρά θα ολοκληρωνόταν την τρέχουσα τηλεοπτική σεζόν έπειτα από πέντε χρόνια επιτυχημένης πορείας. Ωστόσο, ένα μήνα αργότερα, η σειρά ανανεώθηκε για έκτη χρονιά έπειτα από μεγάλη απαίτηση του κοινού.
Η Δάφνη Λαμπρόγιαννη, η οποία αποτελούσε μέρος του καστ από την πρώτη χρονιά, αποχώρησε από τη σειρά μετά το τέλος του πέμπτου κύκλου για προσωπικούς λόγους. Σε συνέντευξή της ανέφερε: «Έκλεισε ένας κύκλος για εμένα, δεν υπάρχει κάτι παραπάνω να πω ή να εξηγήσω. Πήραν την απόφαση να συνεχίσουν τη σειρά, όμως εγώ ένιωσα πως δεν έχω κάτι άλλο να προσφέρω σε αυτή. Μετά από πέντε χρόνια αισθάνομαι πως δεν έχω κάτι καινούριο να δώσω υποκριτικά, για αυτό και πήρα την απόφαση να μην είμαι στον νέο κύκλο της. Δεν υπάρχει κανένα παρασκήνιο πίσω από όλο αυτό. [...] Ένας κύκλος έκλεισε! Πόσο πιο ξεκάθαρα να το πω; Δεν υπάρχει παρασκήνιο πίσω απ’ αυτό».
Τα πρώτα ονόματα που ακούστηκαν πως θα αντικαθιστούσαν την ηθοποιό ήταν αυτά των Ελένης Ράντου, Βίκυς Σταυροπούλου και Κατερίνας Λέχου, οι οποίες απάντησαν αρνητικά. Στη συνέχεια έγινε επαφή με τις Υρώ Λούπη, Παναγιώτα Βλαντή και Μπέσυ Μάλφα. Τελικά, η ηθοποιός που πήρε το ρόλο ήταν η Κλέλια Ρένεση.
Τον Σεπτέμβριο του 2018, ανακοινώθηκε πως ο Γιώργος Κωνσταντίνου θα εμφανιζόταν στη σειρά ως guest, για να υποδυθεί τον ρόλο του μεγάλου αδελφού της Βούλας, ο οποίος παρουσιάζει συμπτώματα Αλτσχάιμερ.
Ο Alpha Κύπρου, μετά την αύξηση του ενδιαφέροντος του κοινού στον πέμπτο κύκλο λόγω της προσθήκης ενός κυπριακού ζευγαριού στη σειρά, αποφάσισε να εντάξει στη σειρά και δεύτερο κυπριακό ζευγάρι με αποτέλεσμα σε κάθε επεισόδιο αυτού του κύκλου να υπάρχουν δύο κυπριακά ζευγάρια και δύο από την Ελλάδα, τα οποία θα εναλλάσσονται. Το νέο ζευγάρι αποτελείτο από τους Μαριέλλα Σαββίδου και Αλέξανδρο Παρίση. Τα γυρίσματα για τα κυπριακά ζευγάρια ξεκίνησαν αρχές Σεπτεμβρίου 2018 και ολοκληρώθηκαν αρχές Ιουνίου 2019.
Λόγω εγκυμοσύνης, η οποία ενσωματώθηκε και στο σενάριο της σειράς, η Κλέλια Ρένεση έπρεπε να αποχωρίσει πριν την ολοκλήρωση των γυρισμάτων όλων των επεισοδίων του κύκλου για να γεννήσει. Ωστόσο, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης ανέφερε πως είχαν γυρίσει ήδη αρκετά επεισόδια πριν την αποχώρησή της και, για όσα θα απουσίαζε, θα υπήρχε αντικατάστασή της με διάφορες guest εμφανίσεις από άλλους ηθοποιούς.
Βασικοί ηθοποιοί (Κύπρος)
right|thumb|Τα δύο Κυπριακά πρωταγωνιστικά ζευγάρια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μην αρχίζεις τη μουρμούρα
Ντεμετριούς Στεφανοπολί ντε Κομνέν
Ο Δήμος Στεφανόπολι (γαλλικά: Démétrius Stephanopoli de Comnène, Παόμια, σήμερα Καργκέζε, Κορσική, 12 Νοεμβρίου 1749 - Παρίσι, 8 Αυγούστου 1821) ήταν Γάλλος αριστοκράτης ελληνικής καταγωγής, αξιωματικός, βοτανολόγος και συγγραφέας, απεσταλμένος του Ναπολέοντα στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Ο Δημήτριος ήταν ο γιος του Κωνσταντίνου Στεφανόπολι (†1779), του κληρονομικού ηγέτη της ελληνικής αποικίας στην Κορσική, καθώς επίσης και αδελφός της Πανώριας Κομνηνής, και θείος της Laure Junot d'Abrantès.
Το 1779 έλαβε το βαθμό του λοχαγού του ιππικού.
Ο Δημήτριος ισχυριζόταν ότι ήταν απόγονος δέκατης τρίτης γενεάς του τελευταίου αυτοκράτορα της Τραπεζούντας, του Δαυίδ της Τραπεζούντας.
Ο Στεφανόπολι αναγνωρίστηκε ως απόγονος και διάδοχος του αυτοκράτορα Δαυίδ Κομνηνού το 1782 από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΣΤ΄, κάτι που του επέτρεψε να προσθέσει το όνομα των Κομνηνών στο επώνυμό του. Μετά την Γαλλική Επανάσταση ο Ναπολέων «έξυπνα και κυνικά κερδοσκοπούσε με τις εθνικές φιλοδοξίες του ελληνικού λαού,» μυστικοί απεσταλμένοι του πλημμύρισαν την Ελλάδα, ειδικά στο πλαίσιο της προετοιμασίας για πόλεμο με την Τουρκία και την αιγυπτιακή εκστρατεία. thumb|200px|right|Άποψη του λόφου Απλουνόρι των Κυθήρων, χαλκογραφία του Δήμου Στεφανόπολι από το βιβλίο "Voyage de Dimo et Nicolo Stephanopoli en Grece...", Παρίσι 1800 Ο Ναπολέων έστειλε τους συμπατριώτες του Στεφανόπολι, Δημήτριο και τον αδελφό του Νικόλαο, στη Μάνη το 1797, για να προετοιμάσουν μια εξέγερση εναντίον των Τούρκων. Στις 19 Μαΐου του 1798 ο γαλλικός στόλος απέπλευσε από την Τουλόν και την 1η Ιουλίου 1798, ο Ναπολέων αποβιβάστηκε στην Αίγυπτο. Μετά την αιγυπτιακή εκστρατεία ο Στεφανόπολι επέστρεψε στη Γαλλία, όπου το 1800 εξέδωσε το βιβλίο με την ονομασία «Ταξίδι στην Ελλάδα» (Voyage en Grèce). Μετά την αποκατάσταση της Μοναρχίας ο Στεφανόπολι έλαβε από τον Λουδοβίκο ΙΗ' τον βαθμό του ταξιάρχου. Πέθανε στο Παρίσι στις 8 Αυγούστου, 1821.
Αναφορές
Στεφανόπολι Δήμος
Ο εφημέριος του χωριού
Ο εφημέριος του χωριού (γαλλικός τίτλος: Le Curé de village) είναι μυθιστόρημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ. Δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα La Presse το 1839 και εκδόθηκε το 1841. Περιλαμβάνεται στις Σκηνές της αγροτικής ζωής της ''Ανθρώπινης κωμωδίας.
Το μυθιστόρημα αρχικά παρουσιάζεται σαν αστυνομική ιστορία: διαπράττεται ένας μυστηριώδης φόνος, ακολουθεί έρευνα και δίκη. Η στάση της πρωταγωνίστριας, βρίσκει εξήγηση μόνο στο τέλος της ιστορίας. Τότε ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι ο δράστης προτίμησε να σιωπήσει για να μην εκθέσει την τιμή της ερωμένης του.
Υπόθεση
Η μοναχοκόρη ενός σιδηρέμπορου από την Ωβέρνη με μεγάλη περιουσία, η Βερονίκ Γκρασλέν, παντρεύτηκε έναν πλούσιο τραπεζίτη από τη Λιμόζ. Γίνεται η πιο αξιοζήλευτη γυναίκα στη Λιμόζ, σεβαστή για την εξυπνάδα και την αρετή της, η ιδιαίτερη ομορφιά της προσελκύει γύρω της την καλή κοινωνία της πόλης. Ωστόσο ο σύζυγος, απασχολημένος με τις επιχειρήσεις του, την παραμελεί.
Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Βερονίκ αποσύρεται στο Μοντενιάκ όπου ζει σε απόλυτη μοναξιά σαν σε μοναστηριακό καταφύγιο. Με τη βοήθεια του εφημέριου Μπονέ, αφιερώνει την περιουσία και τη ζωή της στην εργασία για τη βελτίωση της ζωής των αγροτών: αναλαμβάνει μεγάλα αρδευτικά έργα για την υδροδότηση των άνυδρων εκτάσεων της κοινότητας που μετέτρεψαν την άγονη περιοχή σε ένα χαρούμενο τοπίο. Είναι ευεργέτρια του χωριού, κερδίζει τη φήμη σχεδόν της αγίας. Στην πραγματικότητα, εξιλεώνεται για ένα τρομερό λάθος που θα αποκαλύψει μόνο πριν από τον θάνατό της:
Η Βερονίκ Γκρασλέν απατούσε τον άντρα της με τον νεαρό Τασερόν. Προκειμένου να αποκτήσουν τα απαραίτητα χρήματα για να φύγουν στο εξωτερικό, αποφάσισαν να ληστέψουν τον μοναχικό και μισητό γέρο τοκογλύφο. Η κλοπή πήγε στραβά: ο γέρος και ο υπηρέτης του δολοφονήθηκαν. Κατά τη διάρκεια της δίκης, ο Τασερόν δεν ανέφερε το όνομα της ερωμένης του, η οποία τον είχε ωθήσει να διαπράξει την κλοπή. Γεμάτη τύψεις, η Γκρασλέν εγκαθίσταται μόνιμα στο χωριό και αφιερώνεται σε ευεργεσίες. Μόνο πριν από τον θάνατό της ομολογεί δημόσια, στην εκκλησία, τα κίνητρα της συμπεριφοράς της.
Θέματα
Στο μυθιστόρημα παρουσιάζονται θέματα που έχει ήδη αναπτύξει ο Μπαλζάκ στο μυθιστόρημα Ο επαρχιακός γιατρός (1833): η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των αγροτών και η εξιλέωση για παλιό αμάρτημα μέσω της αυτοθυσίας. Το έργο αναδεικνύει την ευεργετική εκπολιτιστική επιρροή της καθολικής θρησκείας με έμφαση στο πρόσωπο του τίτλου, τον εφημέριο Μπονέ, και εξυμνεί τους συντηρητικούς θεσμούς, ενώ προτείνει δράση για την ανάπτυξη της γεωργίας και της βιομηχανίας. Ένα τέτοιο μήνυμα ήταν στενά συνδεδεμένο με την επιρροή της ατμόσφαιρας της εποχής του συγγραφέα (απογοήτευση από τη μοναρχία του Ιουλίου) και την επιρροή της βαθιά θρησκευόμενης Εβελίνας Χάνσκα. Ταυτόχρονα, το έργο συνδυάζει μια ηθογραφική λειτουργία με την περιγραφή της ζωής στην επαρχία, τη λεπτομερή παράθεση των εθίμων των αγροτών και τη συμπεριφορά τους ενόψει των αλλαγών που συντελούνταν στη χώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
336 Λακαντιέρα
Η Λακαντιέρα (Lacadiera) είναι ένας αρκετά μεγάλος αλλά σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,76. Ανακαλύφθηκε το 1892 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά του από την κωμόπολη Λα Καντιέρ ντ' Αζύρ της νότιας Γαλλίας, στην Κυανή Ακτή.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Λακαντιέρας υπολογίσθηκε σε 69,3 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 349 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι D, ενώ το άλβεδό της είναι 0,046 (από δεδομένα του IRAS). Η Λακαντιέρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 42 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 85 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λακαντιερα
Φίλιππος της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ-Λάουχστετ
Ο Φίλιππος, γερμ. Philipp (26 Οκτωβρίου 1657 - 1 Ιουλίου 1690) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ-Λάουχστετ.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Χριστιανού Α΄, δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ και της Χριστιανής, κόρης του Φίλιππου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1684 την Ελεονώρα-Σοφία των Βέττιν, κόρη του Ιωάννη-Ερνέστου Β΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και είχε τέκνα:
Το 1687 απεβίωσε η Ελεονόρα-Σοφία και ο Φίλιππος έκανε δεύτερο γάμο το 1688 με τη Λουίζα-Ελισάβετ, κόρη του Χριστιανού-Ούλριχ Α΄, δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς και είχε τέκνα:
Σύστημα
Ένα σύνολο, τα στοιχεία του οποίου αποτελούν οντότητες που έχουν το χαρακτηριστικό ότι κάθε μία από αυτές αλληλεπιδρά ή συσχετίζεται με τουλάχιστον μίαν άλλη από το ίδιο σύνολο, καλείται σύστημα. Μία οντότητα που δε συσχετίζεται / αλληλεπιδρά με κανένα στοιχείο ενός συστήματος δεν αποτελεί μέρος του συστήματος. Ένα υποσύνολο των στοιχείων ενός συστήματος το οποίο είναι σύστημα από μόνο του λέγεται υποσύστημα.
Μία αυθαίρετη διαμέριση ή συσσώρευση οντοτήτων σε συστήματα αποτελεί μία υποκειμενική αφαιρετική έννοια.
Το γνωστικό πεδίο της διεπιστημονικής μελέτης συστημάτων ονομάζεται (γενική)  θεωρία συστημάτων, ή αλλιώς συστημική επιστήμη. Η συστημική επιστήμη ερευνά την οργάνωση και τις αφηρημένες ιδιότητες της ύλης και της νόησης με σκοπό την ανακάλυψη γενικών αρχών που διέπουν διάφορες έννοιες ανεξάρτητα από κάποιο συγκεκριμένο εννοιολογικό πλαίσιο που αυτές ανήκουν, την ουσία τους, τον τύπο τους ή τη χωρική/χρονική κλίμακα ύπαρξης τους.
Σύμφωνα με τη μεταθεωρία TOGA, (A.M. Gadomski,1993), ουσιώδης πλευρά κάθε συστημικής θεωρίας είναι το σύνολο των άμεσων ή έμμεσων αξιωμάτων της, που οδηγούν σε ενοποιητικές έννοιες όπως μεταοντολογία, μετασύστημα και μεταθεωρία. Βασίζονται στις γενικές ιδιότητες των συστημάτων που απαρτίζονται από συστήματα και είναι τομέας πρακτικού ενδιαφέροντος και συνεχούς επιστημονικής έρευνας.
Συστήματα στην πληροφορική και την επιστήμη υπολογιστών
Στην επιστήμη υπολογιστών και στην πληροφορική, θα μπορούσε να θεωρείται ως σύστημα μία μέθοδος ή ένας αλγόριθμος. Ένα παράδειγμα θα διαφωτίσει: υπάρχουν διάφορα συστήματα αρίθμησης, όπως το ρωμαϊκό, το δεκαδικό κλπ., διάφορα συστήματα για τη συμπλήρωση εγγράφων και καταλόγων και διάφορα συστήματα βιβλιοθηκονομίας. Το παράδειγμα αφορά τον ορισμό των στοιχείων που διασυνδέονται (στην περίπτωση αυτή προκειμένου να διευκολυνθεί η ροή πληροφορίας). Ένα σύστημα μπορεί επίσης να αποτελεί ένα πλαίσιο, είτε λογισμικού είτε υλικού, το οποίο είναι σχεδιασμένο κατάλληλα ώστε να επιτρέπει την εκτέλεση προγραμμάτων λογισμικού.
Συστήματα στη μηχανική
Στη μηχανική, ο όρος σύστημα συνήθως είναι καλώς ορισμένος. Χρησιμοποιείται με αναρίθμητα διαφορετικά περιεχόμενα και αποτελεί αντικείμενο βασικών μηχανικών δραστηριοτήτων όπως ο προγραμματισμός, η σχεδίαση, η υλοποίηση, η κατασκευή και η συντήρηση. Η συστημική μηχανική είναι επίσης ένας γενικός θεωρητικός κλάδος των διαφόρων μηχανικών προσεγγίσεων και υποδειγμάτων.
Ο σχεδιασμός σύνθετων συστημάτων μηχανικής απαιτεί πλαίσια μεταμοντέλων. Από τη συστημική προοπτική (που προτείνεται από Adam Maria Gadomski, 1988 ), η σχέση μεταξύ του συστήματος και των στόχων του μπορεί να αποσυντεθεί τυπικά σε αλληλεπιδρώντα επίπεδα συστήματος, διαδικασίας, λειτουργίας και στόχου. Αυτή η εννοιολογική μοντελοποίηση θα έπρεπε να επιτρέπει την ολοκλήρωση των προδιαγραφών σχεδίασης με τις αντικειμενικές ιδιότητες των συστημάτων του πραγματικού κόσμου και τα διαθέσιμα τεχνολογικά στοιχεία.
Συστήματα στις κοινωνικές και γνωστικές επιστήμες και την διοικητική επιστήμη
Οι κοινωνικές και οι γνωστικές επιστήμες μελετούν συστήματα σε μοντέλα ανθρώπων και ανθρωπίνων κοινωνιών. Σε αυτά συμπεριλαμβάνουν λειτουργίες του ανθρωπίνου εγκεφάλου, νοητικές διεργασίες, συστήματα κανονιστικής ηθικής και κοινωνικές και πολιτιστικές μορφές συμπεριφοράς.
Διάφοροι μελετητές της οργανωσιακής θεωρίας, όπως η Μάργκαρετ Γουίτλεϊ (αγγλ. Margaret Wheatley), έχουν επίσης περιγράψει τις εσωτερικές διεργασίες των οργανωσιακών συστημάτων στη βάση άλλων πλαισίων, όπως η κβαντική φυσική, η θεωρία του χάους και η αυτοοργάνωση συστημάτων.
Συστήματα για βελτίωση της λειτουργικότητος
Ένα σύστημα μπορεί να αφορά μία ιδιαίτερη μέθοδο υλοποίησης κάποιου έργου. Εφ' όσον μία επιτυχής μέθοδος υλοποίησης ενός τύπου έργου τελειοποιηθεί, και μπορεί να εφαρμοστεί επανειλημμένα, τότε αποτελεί μία «συστημική διεργασία» για την υλοποίηση έργων αυτού του τύπου. Το Εθνικό Βραβείο Ποιότητας «Μάλκομ Μπάμπριτζ» (αγγλ. Malcolm Baldrige National Quality Award) περιγράφει τη συστημική επιστήμη ως «προσεγγίσεις που είναι δυνατόν να επαναληφθούν και που χρησιμοποιούν δεδομένα και πληροφορίες ούτως ώστε η βελτίωση και η μάθηση να είναι δυνατές». Αυτοί οι τύποι συστημάτων εκτέλεσης έργων χρησιμοποιούνται για να βελτιώσουν την ικανότητα επανάληψης της λειτουργίας των ανθρώπων και του εξοπλισμού. Συχνά καταγράφονται υπό τη μορφή μιας τυποποιημένης διαδικασίας ώστε το προσωπικό να μπορεί να εκπαιδεύεται για να χρησιμοποιήσει το σύστημα. Κατ' επέκταση, κάποιοι τρίτοι αποκτούν έτσι επίσης την δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν το ίδιο σύστημα για να εκτελέσουν παρόμοιες εργασίες.
Διάφορα συστήματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να βελτιώσουν την λειτουργικότητα όπως το σύστημα Έξι Σίγμα (αγγλ. Six Sigma), η Διαχείριση Ολικής Ποιότητος, η Ανάλυση Αιτίων και ο Έλεγχος Στατιστικών Διαδικασιών. Παράδειγμα χρήσης συστημάτων για να βελτιωθεί η λειτουργικότητα παρουσιάζεται στο Great Systems web site.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συστημική θεωρία Κατηγορία:Κυβερνητική
Σάιμον Μπέικερ
Ο Σάιμον Μπέικερ (Simon Baker, 30 Ιουλίου 1969) είναι Αυστραλός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Μέσω της δουλειάς του στην τηλεόραση είναι κυρίως γνωστός από το κανάλι CBS που προβάλει τις σειρές The Mentalist που υποδύεται τον Πάτρικ Τζέιν και τον Νίκολας Φαλίν στη σειρά The Guardian.Επίσης είναι γνωστός και σε ταινίες που έχει παίξει, καθώς είναι κυρίως γνωστός από την ταινία Land of the Dead στην οποία υποδύεται τον Ρίνλει Ντένμπο και τον Christian Thompson στην ταινία The Devil Wears Prada βασισμένο στο μυθιστόρημα του ίδιου ονόματος που γράφτηκε το 2003.
Παιδικά χρόνια
Ο Σάιμον Μπέικερ γεννήθηκε από την Ελίζαμπεθ Λάμπερτον (δασκάλα αγγλικής φιλολογίας όπου δίδασκε σε ένα γυμνάσιο) και τον Μπάρρυ Μπέικερ (μηχανικό) στις 30 Ιουλίου του 1969 στο Launceston της Ταζμανίας. Μεγάλωσε σαν Καθολικός. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν ακόμα νέος. Αργότερα η μαμά του παντρεύτηκε τον Τομ Ντέννυ, έναν κρεοπώλη. Ο Σάιμον Μπέικερ έχει επίσης μια αδελφή, η οποία είναι γιατρός στην Αυστραλία, και έχει και άλλα 3 μικρότερα αδέλφια. Το 1972, η οικογένεια μετακόμισε από το Launceston στη Μπαλίνα της Νέας Νότιας Ουαλίας διότι οι γονείς του ήλπιζαν να βρούνε καλύτερες δουλειές (σε σχέση με το χρήμα). Το 1986 αποφοίτησε από το λύκειο της Μπαλίνας σαν Σάιμον Μπέικερ-Ντέννυ (Simon Baker- Denny), αφού αποφοίτησε το δημοτικό καθολικό σχολείο του αγίου Φρανσίς Χαβιέρ της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, επίσης στην Μπαλίνα.
Καριέρα ως ηθοποιός
Ο Μπέικερ άρχισε την καριέρα του ως ηθοποιός στην Αυστραλέζικη τηλεόραση κατά τη διάρκεια του 1980 με το όνομα "Σάιμον Μπέικερ". Πρώτα εμφανίστηκε σε ένα μουσικό βίντεο της Melissa Tkautz "Read my Lips" (Διάβασε τα χείλια μου) και στο χορευτικό Euphoria "Love you Right" το 1991 πριν την επιτυχής εμφανίσεις του στις σειρές E Street, ''Home and Away και Heartbreak High. Επίσης είχε κι έναν δευτερεύοντα ρόλο υποδύοντας τον David Croft/Jeremy Lloyd στη ταινία Which Way to the War ο οποίος δεν εξελίχθηκε μέσα στη σειρά.''
Το 2006 έπαιξε τον Μπάιαν Κέλλυ στη ταινία "Something New" καθώς έπαιξε και στην ταινία The Devil Wears Prada τον Κρίστιαν Θόμσον και είχε κι έναν ηγετικό ρόλο σαν Τζέφ στη μικρή διάρκειας σειρά Smith. ''Το 2007, πέρασε για κάστινγκ για τον ρόλο του Ρόμπερικ Μπλάνκ στο Sex and Death 101. Το 2008, ο Μπέικερ πρωταγωνίστησε σαν Πάτρικ Τζέιν, έναν σύμβουλο στα Γραφεία Ερευνών της Καλιφόρνιας (CBI) όπου προβάλετε στο κανάλι CBS η οποία σειρά ονομάζεται The Mentalist. Το 2009 βραβεύτηκε με το βραβείο Emmy για τον ρόλο του στο The Mentalist. Στα τέλη του 2009, ο Μπέικερ βραβεύτηκε επίσης με το δεύτερό του Golden Globe Award (για το The Mentalist) και το πρώτο του SAG Award για τη σημαντική δουλειά του στο χώρο της θεάσεως. Επίσης υποδύθηκε τον Χάουαρντ Χέντρικς στη ταινία The Killer Inside Me στην οποί α πρωταγωνιστούσαν οι Casey Affleck, Kate Hudson, Jessica Alba και ο Bill Pullman. Επίσης τον κάλεσαν στο Academy of Motion Picture Arts and Sciences τον Ιούλιο του 2012 μαζί με 175 άλλα άτομα.
Προσωπική ζωή
Το 1998, ο Μπέικερ παντρεύτηκε την Αυστραλιανή ηθοποιό Ρεμπέκα Ρίγκ αφότου είχαν ζήσει μαζί 5 χρόνια. Έχουν 3 παιδιά: τη Στέλλα Μρίζ (γεννημένη στις 8 Αυγούστου του 1993), τον Κλοντ Μπλου (γεννημένος το 1998) και τον Χάρρυ Φράιντεη (γεννημένος στις 19 Σεπτεμβρίου του 2001). Η Αυστραλέζα συνάδελφός του, Νικόλ Κίντμαν, είναι νονά του Χάρρυ καθώς και η Ναόμι Γουάτς είναι η νονά του Κλοντ. Ο Μπέικερ και η οικογένειά του μετακόμισαν στο Μαλιμπού, της Καλιφόρνια ς, πριν ξαναμετακομίσουν στο Σίδνεϊ (όπου ξαναμετακόμισαν στο Λος Άντζελες όπου τότε ο Σάιμον εμφαν´ιστηκε στο Smith και αργότερα στο The Mentalist. Επίσης του ανήκει και μια ακίνητη περιουσία στην Αυστραλία, δίπλα από το Byron Bay.
Τον Ιανουάριοο του 2009, ο Μπέικερ ανέφερε στο Parade Magazine ότι αυτός και η γυναίκα του σκεφτόνταν να αποκτήσουν Αμερικάνικη υπηκοότητα. Έτσι, ο Μπέικερ έλαβε την Αμερικάνικη και Αυστραλιανή υπηκοότητα από το 2010.
Ο Σάιμον και οι γιοί του είναι οπαδοί της ομάδας Parramatta Eels ομάδα της Αυσταλιανής NRL. Το όνομά του πρωτοεμφανίστηκε στην Αυστραλιανή τηλεώραση στο Who's Who in Australia το 2011. Τον Ιούλιο του 2009, ο Μπέικερ ανέφερε στο περιοδικό PopMatters ότι είναι αγνωστικός (κλάδος του Χριστιανισμού).
Το 2010 άρχισε να κερδίζει US$350,000 για κάθε επεισόδιο για την σειρά The Mentalist. Εκείνη την εποχή η αξία αυτών των χρημάτων ήταν US$25 εκατομμύρια. Αργότερα υπέγραψε ένα συμβόλαιο που του παραδίδει για πληρωμή US $ 30.000.000 μόνο για τον ρόλο του σαν Πάτρικ Τζέιν.
Διακρίσεις
Στις 14 Φεβρουαρίου του 2013, ο Μπέικερ διακρίθηκε με ένα αστέρι στο Hollywood Walk of Fame για τη συνεισφορά του στον χώρο του θεάματος. Το αστέρι του Μπέικερ μπορεί κανείς να το βρει στον αριθμό 6352 στο Hollywood Blvd.
Διαφημίσεις
Ο Σάιμον Μπέικερ επιλέχτηκε για τη διαφήμιση του γαλλικού αρώματος "Gentlemen Only"από το Givenchy. Σε αυτή τη διαφήμιση ο Μπέικερ περπατάει στο πεζοδρόμιο μέσα στη βροχή χωρίς να έχει ανοίξει την ομπρέλα του. Όταν βλέπει μια κοπέλα να βρέχεται και να προσπαθεί να βρει ταξί για να αποφύγει την βροχή, ο Σάιμον ανοίγει την ομπρέλα και της την δίνει. Η διαφήμιση προβλήθηκε στη τηλεόραση στις 11 Μαΐου του 2013 καθώς και απέσπασε έναν ισχυρό βαθμό θεατών στο Youtube.
Ο Μπέικερ επίσης παρουσίασε τη 18μηνη διαφημιστική καμπάνια της τράπεζας ANZ της Αυστραλίας και της Νέα Ζηλανδίας στις αρχές του 2012.
Από το 2012, έγινε Πρέσβης της Longines Elegance και εμφανίστηκε στη στάση ονόματι Elegance για τη διαφημιστική καμπάνια που γυρίστηκε στο Chantilly Racecourse καθώς και σε ένα περιοδικό για την ίδια καμπάνια και γυρίστηκε στο Le Studio Production SA.
Ο Σάιμον επίσης διαφήμησε και το "Turn on Tomorrow" της Samsung Electronics, της Αυστραλίας, μια καμπάνια η οποία κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2010. Η τηλεοπτηκή διαφήμηση δημιουργήθηκε από τον Leo Burnett, από το Σίδνεϊ, που κάνει όλες της διαφημήσεις της Samsung στη διάρκεια των 60 δεύτερων.
RAF-2203
Το RAF-2203 ήταν βαν παραγωγής της RAF από το 1976 μέχρι το 1997. Ο προκάτοχός του ήταν το RAF-977.
Παρήχθη από την RAF (Rigas Autobusu Fabrika, μετάφραση: Εργοστάσιο αυτοκινήτων και λεωφορείων της Ρίγας στα λετονικά) της Λετονικής ΣΣΔ από το 1976 μέχρι το 1994 (όταν χρεοκόπησε, συνεπεία της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης και της απώλειας της μεγάλης εσωτερικής αγοράς) και παρήχθη από την GAZ μέχρι το 1997, αν και ήδη από τον Μάρτιο του 1994 είχε αντικατασταθεί από το GAZelle.
Δανείστηκε στοιχεία από μοντέλα της Moskvitch (δεν υφίσταται πλέον) και της GAZ. Ήταν δημοφιλές ως ταξί (μαρσρούτκα), ιατρικό όχημα και όχημα ειδικών υπηρεσιών. Πέρα από κάποια μοντέλα για την μιλίτια (αστυνομία) της ΕΣΣΔ, παρήχθησαν κάποια πρωτότυπα ηλεκτρικά οχήματα.
Αν και φαινόταν καλό αισθητικά, δεν ήταν η καταλληλότερη επιλογή για οδήγηση σε κακές καιρικές συνθήκες. Ο ποιοτικός έλεγχος του εργοστασίου ήταν ισχνός. Ως αποτέλεσμα, το όχημα εμφάνιζε συχνά προβλήματα στον άξονα του ρουλεμάν και εμφάνιζε διαρροή καυσίμων. Εμφάνιζε επίσης υπερθέρμανση του κινητήρα, προβλήματα στη δόνηση, παθογένειες στις αναρτήσεις που οδηγούσαν σε κακό χειρισμό του οχήματος και υψηλή κατανάλωση καυσίμων. Η πρόσβαση στην καμπίνα ήταν δύσκολη, παρά τον έλεγχο του οχήματος από τα εμπρός.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Ρωσικά αυτοκίνητα
Άντον Κάλτσεφ
Ο Άντον Κάλτσεφ (Андон Христов Калчев, Ζούζελστι, σημερινά Σπήλαια Καστοριάς, 1910 - Θεσσαλονίκη, 27 Αυγούστου 1948) ήταν Βούλγαρος στρατιωτικός, ο οποίος έδρασε εντός του ελληνικού τμήματος της Μακεδονίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως απεσταλμένος της βουλγαρικής κυβέρνησης με σκοπό την υποκίνηση του σλαβικού στοιχείου και την προσάρτησή της στη Βουλγαρία.
Βουλγαρική Οχράνα
Το 1941 στάλθηκε ως υπολοχαγός από τον Τσάρο της Βουλγαρίας Μπόρις Γ΄ στην κατεχόμενη από τις δυνάμεις του Άξονα Μακεδονία, όπου οργάνωσε την παραστρατιωτική οργάνωση Οχράνα(άμυνα), η οποία έδρασε κυρίως στις περιοχές Καστοριάς, Φλώρινας και Έδεσσας. Είναι επίσης ένας εκ των ιδρυτών της Βουλγαρικής Λέσχης Θεσσαλονίκης, που χορηγούσε αθρόες υποτροφίες, στην οποία συμμετείχαν πρώην έλληνες πολίτες που έλαβαν βουλγαρική υπηκοότητα στην διάρκεια της Κατοχής. Με την οργάνωσή του ανέλαβε ένοπλη δράση με σκοπό την προσάρτηση της Μακεδονίας στη Βουλγαρία.
Με την απελευθέρωση των Βαλκανίων από τους Γερμανούς, ο Κάλτσεφ καταφεύγει στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Στην συνέχεια επιστρέφει στην Γιουγκοσλαβία και συλλαμβάνεται από Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους, οι οποίοι τον παρέδωσαν στον ΕΛΑΣ ως συνεργάτη των κατακτητών της Ελλάδας. Ο ΕΛΑΣ στην συνέχεια μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας τον παρέδωσε με τη σειρά του στους Βρετανούς και τελικά περιήλθε στις ελληνικές Αρχές. Ο Κάλτσεφ μαζί με τον Ιταλό Λοχαγό Τζοβάνι Ραβάλι δικάσθηκε πρωτοδίκως στην Αθήνα το 1946 σε ισόβια και κλείσθηκε στις φυλακές Κερκύρας, απ΄όπου μετήχθη στη Θεσσαλονίκη το 1948 και δικάσθηκε από το Διαρκές Στρατοδικείο εκ νέου το Μάιο του ίδιου έτους για εγκλήματα πολέμου με βάση τη νομοθεσία περί δωσιλόγων (6η Συντακτική Πράξη του 1945). Κηρύχθηκε ένοχος ηθικής αυτουργίας σε ομαδικούς φόνους, συλλήψεις και εκτοπίσεις, εμπρησμούς καθώς και για την προσπάθεια εκριζώσεως του εθνικού φρονήματος και αλλοιώσεως της εθνολογικής σύνθεσης του πληθυσμού της Μακεδονίας. Καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στο Επταπύργιο Θεσσαλονίκης τα ξημερώματα της 27ης Αυγούστου 1948.
Σφαγή της Κλεισούρας
Σύμφωνα με μαρτυρίες, ο Άντον Κάλτσεφ, συμμετείχε στην θηριωδία στην κωμόπολη Κλεισούρα, γνωστή ως Σφαγή της Κλεισούρας μαζί με βουλγαρόφιλους άνδρες της γερμανικής πολιτοφυλακής. Στις 5 Απριλίου του 1944, ανταρτική ομάδα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ επιτίθεται σε γερμανική φάλαγγα από φορτηγά αυτοκίνητα σκοτώνοντας δυο προπομπούς μοτοσικλετιστές. Αργότερα το απόγευμα, Γερμανοί στρατιώτες και άτομα της γερμανικής πολιτοφυλακής, συγκεντρώνουν τα γυναικόπαιδα και τους γέροντες του χωρίου, που δεν είχαν καταφύγει στα γειτονικά βουνά, και σκοτώνουν επί τόπου τον άμαχο πληθυσμό ενώ έκαψαν πολλά σπίτια. Συνολικά εκτελέστηκαν 280 άνθρωποι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για εγκλήματα πολέμου Κάλτσεφ
Κατάλογος Ελλήνων διεθνών ποδοσφαιριστών με την ομάδα Ανδρών
Λαμβάνονται υπόψη οι αγώνες της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου Ανδρών Ελλάδας, τους οποίους αναγνωρίζει η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ΕΠΟ. Περιλαμβάνονται οι 33 –μέχρι τα τέλη του 2014– αναμετρήσεις επίσημου ή φιλικού χαρακτήρα που η Διεθνής Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου FIFA δεν θεωρεί ως full-A internationals, δηλαδή όσες οι δύο αντίπαλοι δεν υπήρξαν αποκλειστικά Α' εθνικές κρατών αναγνωρισμένων την ημέρα διεξαγωγής από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ΟΗΕ. Επίσης, σε ιδιαίτερη ενότητα παραθέτεται –για λόγους ιστορικούς, αλλά και κατά την κρίση της πλειοψηφίας των συγγραφέων που πραγματεύτηκαν την ιστορία της Ανδρών– η αγωνιζόμενη 11άδα στο πρώτο ελληνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα ποδοσφαίρου σύμφωνα με τη FIFA. Είναι η αποστολή που το 1920 σύστησε η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων ΕΟΑ (νυν ΕΟΕ) για το ολυμπιακό ποδοσφαιρικό τουρνουά της Αμβέρσας.
Τηρείται η αύξουσα αρίθμηση των συναντήσεων από τον αθλητικογράφο/συγγραφέα Ανδρέα Μπόμη, το eu-football.info (αξιόπιστη βάση δεδομένων εθνικών ομάδων Ευρώπης) και τον Αλέξανδρο Μαστρογιαννόπουλο στο RSSSF, που όλοι ακολουθούν τον κατάλογο ελληνικών διεθνών αναμετρήσεων της ΕΠΟ – με την ίδια πάντως να μην τους αριθμοδοτεί. Για διατήρηση της συγκεκριμένης αρίθμησης μετά και την προσμέτρηση του αγώνα των Ο.Α, υιοθετείται η λύση του Γιώργου Παγιωτέλη που θεωρεί εκείνο "συνάντηση 0" στην ιστορία της Ανδρών και τον παρθενικό από την ίδρυση της ΕΠΟ (7 Απρ 1929, γήπεδο ΠΑΟ: Ελλάδα - Β' Ιταλίας 1-4) ως "1". Κατά την παράθεση της αύξουσας σειράς με την οποία οι ποδοσφαιριστές χρίστηκαν διεθνείς, τηρείται διπλή αριθμοδότηση: χωρίς και με την 11άδα της Αμβέρσας. Στη σελίδα Συζήτησης του παρόντος λήμματος, τέλος, για ορισμένους από αυτούς υπάρχει πίνακας παραπομπών σε πηγές με την ημερομηνία ή απλά το έτος γέννησης, ώστε να διερευνώνται οι περιπτώσεις εναλλακτικών ή/και να τεκμηριώνονται ηλικιακά ρεκόρ (νεότερος, γηραιότερος κ.ά).
Πριν την ίδρυση της ΕΠΟ
Οι εξής 11 μετείχαν στον πρώτο αγώνα ελληνικής αντιπροσωπευτικής ομάδας που αναγνωρίζει η Διεθνής Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου FIFA, και μόνο σε εκείνον:
Οδηγός για τον κατάλογο
1. Η θέση του παίκτη στο γήπεδο καθορίζεται από την παραδοσιακή διάταξη της 11άδας σε τέσσερις γραμμές: τερματοφύλακας (Τ), αμυντικοί (Α), μέσοι (Μ) και επιθετικοί (Ε). Λαμβάνεται υπόψη η θέση που αγωνίστηκε σε διεθνές επίπεδο, όχι τυχόν άλλες σε συλλογικό, και για κάποιους υπάρχουν περισσότερες από μία.
2. Η συντομογράφηση των αντίπαλων εθνικών ομάδων ακολουθεί την έκδοση στα ελληνικά της ανάλογης από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή ΔΟΕ (IOC).
3. Για την κωδικοποίηση των διοργανώσεων, χρησιμοποιείται μία επαυξημένη μορφή της αντίστοιχης που έχει εισαγάγει ο Ανδρέας Μπόμης:
4. Οι ηλικίες ("ηλικ.") πρώτης και τελευταίας εμφάνισης, εφόσον είναι γνωστά
5. Ως αρχηγοί ("αρχ.") της Ανδρών παραθέτονται μόνο όσοι ηγήθηκαν αυτής στην έναρξη αγώνα, δεδομένου ότι είναι δύσκολο να εντοπιστεί σε ποιον δόθηκε το περιβραχιόνιο μετά τυχόν αντικατάσταση των πρώτων.
6. Για λόγους απλούστευσης στην παρουσίαση των στοιχείων, η "διάρκεια" θητείας του παίκτη στρογγυλοποιείται στον πλησιέστερο ακέραιο αριθμό ετών (π.χ διάστημα 2 έτη και 5½ μήνες αναγράφεται ως 2 χρόνια, ενώ 2 και 6½ ως 3). Εξαίρεση οι 5 περιπτώσεις (κατά σειρά Δομάζος, Μητρόπουλος, Λυμπερόπουλος, Βάζος, Καραγκούνης) που όντας ενεργοί ακόμη ποδοσφαιριστές προσέγγισαν ή ξεπέρασαν στην Ανδρών τα 15 χρόνια προσφοράς και όσοι περιορίστηκαν σε λιγότερο του ενός, όπου παραθέτονται έτη και σε στρογγυλοποίηση μήνες (ή μόνο ακριβής αριθμός ημερών, για διεθνείς με καριέρα διάρκειας μίας ολιγοήμερης επίσημης ή φιλικής διοργάνωσης).
7. Η στήλη "συμμ." περιέχει το -επί τοις %- ποσοστό συμμετοχής του παίκτη στους αγώνες της Εθνικής κατά τη θητεία του σε αυτήν, δηλαδή εκείνων ανάμεσα στην πρώτη και την τελευταία του εμφάνιση (συμπεριλαμβανομένων).
8. Επεξήγηση για ορισμένες/α επικεφαλίδες (ή τμήμα τους) και περιεχόμενα του επόμενου πίνακα που φέρουν διάστιξη (...) στο κάτω μέρος, γίνεται ορατή μέσω τοποθέτησης του δείκτη σε ένα γράμμα τους.
Πλήρης κατάλογος των 568 Ελλήνων διεθνών με την ομάδα Ανδρών κατά την 85ετία 1929-2014
<div style="height: 750px; width: 1000px; overflow: auto; padding: 3px;text-align: left; border:solid 1px">
{1} σύμφωνα με την ΕΠΟ, ο Γιώργος Ανδριανόπουλος φέρεται να έχει σημειώσει 1 τέρμα για λογαριασμό της Ανδρών και ο Βασίλης 3, αντί αμφότεροι από 2. Πρόκειται για σύγχυση στα μικρά ονόματα των δύο αδελφών, γεγονός που επιβεβαιώνει -μεταξύ άλλων- το αρχείο αγώνων της ίδιας.
{2} μεταγενέστερες πηγές αναφέρουν τα εξής συνολικά τέρματα για λογαριασμό της Ανδρών: Θ. Συμεωνίδης και Βάζος 4 αντί 3, Χούμης 7 αντί 8, Κλ. Βικελίδης 4 αντί 5. Το λάθος πηγάζει από τη συνάντηση Βουλγαρία-Ελλάδα 5-4 στις 21.05.1936 (α/α αγώνα 27) για το 6ο Βαλκανικό κύπελλο, ξεκίνησε ενδεχομένως με την πρώτη απόπειρα καταγραφής της ιστορίας της Εθνικής, αναπαράχθηκε στον επίσημο ιστότοπο της ΕΠΟ, έκτοτε δε αντιγράφεται. Οι περιγραφές όμως σε εφημερίδες της εποχής από τρεις διαφορετικούς Έλληνες απεσταλμένους στο Βουκουρέστι, δεν αφήνουν αμφιβολία πως κατά σειρά σκόραραν οι Μηγιάκης, Βικελίδης (όχι Χούμης) και δύο φορές ο Χούμης (όχι Βάζος-Συμεωνίδης.
{3} οι περισσότερες πηγές τον παραθέτουν ως στέλεχος του Ηρακλή Θ. σε όλες τις διεθνείς του εμφανίσεις (1933-1935), μάλλον εξαιτίας σύγχυσης με (συγγενή του;) ποδοσφαιριστή της δεκαετίας του '50. Εδώ ακολουθούνται τα γραφόμενα των Σιδηρόπουλου και Μπόμη, τα οποία επιβεβαιώνονται από διασταύρωση με άλλες πηγές: ανήκε όντως στον Άρη περί τα τέλη του 1931, α' εξάμηνο 1933 και τέλη του 1934.
{4} όχι Κατραντζόπουλος, σύμφωνα τουλάχιστον με το αξιόπιστο πόνημα των Θεόφιλου (Λάκη) Ιωαννίδη και Άγι Κυνηγόπουλου "Η ιστορία του αθλητισμού της Θεσσαλονίκης" (ιδιωτική έκδοση, Θεσσ/κη 2006), όπου εκτός της καταγραφής του Α. Κατρατζόπουλου υπάρχουν φωτογραφίες αγώνων από το προσωπικό του αρχείο (Α' τόμος, σελ. 270). Εξαιτίας της συχνής αναφοράς του ως Αγ. επίσης, πολλές πηγές -της ΕΠΟ περιλαμβανομένης- υιοθετούν το πιθανότατα εσφαλμένο Άγγελος. Ο Σιδηρόπουλος τον παραθέτει ως Ἀγ. (με ψιλή) και ο Μπόμης με το πλήρες όνομα Ιωάννης Αγησίλαος (Άγης).
Πηγές
Κατηγορία:Εθνική Ελλάδας (ποδόσφαιρο)
Τογκρούλ-Μπεγκ
Ο Τουγκρούλ Μπέη ή Τογκρούλ-Μπεγκ γνωστός και ως « Ο Πρίγκηπας Γεράκι » (γεννημένος το 990 και αποβιώσας στις 4 Σεπτεμβρίου 1063), ήταν Τούρκος Σελτζούκος πρίγκηπας, γιος του Μιχαήλ ιμπν Σελτζούκ και εγγονός του Σελτζούκ (Σαλτζούκ). Θεωρείται ως ο ιδρυτής της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων (της οποίας ηγήθηκε από το 1038 ως το 1063).
Τέθηκε επικεφαλής των Σελτζούκων Τούρκων το 1038 (αφότου συγκέντρωσε υπό την αρχηγία του τους Τουρκομάνους πολεμιστές των στεπών της Κεντρικής Ασίας), ενώ στη συνέχεια ανακηρύχτηκε βασιλιάς και σουλτάνος από τον Αββασίδα χαλίφη της Βαγδάτης το 1058.
Βιογραφία
Το 1025, όταν ο θείος του Αρσλάν Ισραήλ, γιος του Σελτζούκ, ηττήθηκε και πιάστηκε αιχμάλωτος από τον Μαχμούντ του Γκαζνί, ο Τογκρούλ-Μπεγκ εγκατέλειψε, μαζί με τον αδελφό του, Σαγκρί Μπεγκ, τις βάσεις του στην Χορασμία και προχώρησε προς το Χορασάν.
Κατά την περίοδο 1028-1029 κατέλαβαν την Μερβ και το Νισαπούρ και έπειτα ανεξαρτητοποιήθηκαν από τους Γαζναβίδες (1031). Ο Τογκρούλ-Μπεγκ αυτοανακηρύχτηκε σουλτάνος του Νισαπούρ (1038).
Στις 22 Μαΐου 1040 οι Τούρκοι Γαζναβίδες ηττήθηκαν στο Νταντανκάν, στα βόρεια του Μερβ, από τους Σελτζούκους, οι οποίοι κατέλαβαν το Χορασάν. Ο Σαγκρί Μπεγκ (1040-1058), και στη συνέχεια ο γιος του, Αλπ Αρσλάν, παρέμειναν στο Χορασάν, ενώ ο Τογκρούλ-Μπεγκ αναχώρησε για να καταλάβει το Ιράν και το Ιράκ.
Ο Τογκρούλ-Μπεγκ αντελήφθη την πίστη των Ιρανών σε μία ισχυρή και κεντροποιημένη εξουσία, η οποία απείχε παρασάγγας από τα αναρχικά πρότυπα των Τουρκομάνων. Εκμεταλλεύτηκε επίσης -εν μέρη- ένα σκάνδαλο, που προκλήθηκε από την επιβολή των Μπουγιδών επί του χαλίφη, προκειμένου να ενισχύσει την εμπιστοσύνη που του έδειχναν οι Χορασανιανοί προεστοί, οι οποίοι ήλπιζαν στη διατήρηση του ελέγχου των ανακτηθέντων, σε βάρος των Σιιτών, εδαφών. Τα χορασανιανά στρατεύματα, αρτίως εξοπλισμένα για την κατάληψη πόλεων, ήλθαν να ενισχύσουν τα ήδη υπάρχοντα των Τουρκομάνων, των οποίων η κύρια δύναμη βρισκόταν στην ταχύτητα των κινήσεών τους.
Το 1046, ο Τογκρούλ-Μπεγκ κατέλαβε το Χαμαντάν και έπειτα το Ισπαχάν και έκανε το Ράι (ευρισκόμενο εντός της σημερινής Τεχεράνης) την πρωτεύουσά του. Αντιτέθηκε στην επίθεση των Φατιμιδών της Αιγύπτου ενάντια της Βαγδάτης (1054), ενώ στη συνέχεια προέβη σε σειρά επιδρομών στην Αρμενία, στην περιοχή του Βαν (1054-1055).
Το 1055, έπειτα από κάλεσμα του Αββασίδη χαλίφη και μετά από διαπραγματεύσεις του νομικού Αλ Μαγουαρντί, εισήλθε ειρηνικά στη Βαγδάτη και απελευθέρωσε τον χαλίφη από τον έλεγχο των Μπουγιδών. Ο Σουνιτισμός επανήλθε. Ο Τογκρούλ-Μπεγκ ανακηρύχτηκε σουλτάνος και εμίρης της ανατολής και της δύσης από τον χαλίφη (1058).
Με τον θάνατό του το 1063, ο ανιψιός του, Αλπ Αρσλάν, γιος του Σαγκρί Μπεγκ, τον διαδέχτηκε στην ηγεσία της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελτζούκοι Τούρκοι
Πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
thumb|right|250px|Αστικός χάρτης της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα thumb|right|250px|Η πρωτεύουσα, [[Σαιντ Τζονς]]
Αυτός είναι ένας κατάλογος πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα.
Μπαρμπούντα
Πολεις Κωμοπολεις Χωρια
Μαρία Γεωργάτου
Η Μαρία Γεωργάτου (γεννημένη στις 10 Μαΐου 1984 στην Αθήνα) είναι Ελληνίδα πρώην αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής. Κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ.
Προσωπική ζωή
Η Μαρία Γεωργάτου κατάγεται από την Κέρκυρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ρυθμικής γυμναστικής