cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευρωλίγκα ανδρών 2015-16
Playoffs
Ο 1οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 12 και 13 Απριλίου, οι 2οι στις 14 και 15 Απριλίου, οι 3οι στις 18 και 19 Απριλίου, οι 4οι (όπου χρειάστηκε) στις 20 και 21 Απριλίου και ο 5ος (όπου χρειάστηκε) στις 26 Απριλίου 2016. .
Final Four
Οι αγώνες διεξήχθησαν στο στάδιο «Mercedes-Benz Arena» στο Βερολίνο της Γερμανίας το τριήμερο 13-15 Μαΐου 2016. Πιο συγκεκριμένα, οι δύο ημιτελικοί πραγματοποιήθηκαν στις 13 Μαΐου ενώ ο αγώνας για τη τρίτη θέση (μικρός τελικός) πραγματοποιήθηκε, όπως και ο μεγάλος τελικός, στις 15 Μαΐου.
Παθογόνος μικροοργανισμός
Παθογόνος χαρακτηρίζεται ένας μικροοργανισμός, ο οποίος χρησιμοποιεί άλλον οργανισμό ως ξενιστή και του προκαλεί διαταραχές στην ομοιόσταση του και άρα ασθένειες
Ευρωλίγκα ανδρών 2015-16
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2016 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2016
Παθογόνος μικροοργανισμός
Η απόδειξη ότι οι μικροοργανισμοί είναι η αιτία που προκαλεί την εμφάνιση πολλών ασθενειών πραγματοποιήθηκε χάρη στην εφεύρεση των μικροσκοπίων και στο έργο δύο σημαντικών ερευνητών, του Λουί Παστέρ και του Ρόμπερτ Κοχ.
Η είσοδος παθογόνου μικροοργανισμού στον ξενιστή ονομάζεται μόλυνση, ενώ η εγκατάσταση και ο πολλαπλασιασμός του είναι η λοίμωξη. Όταν η ασθένεια μεταδίδεται από το ένα άτομο στο άλλο χαρακτηρίζεται ως μολυσματική.
Οι παθογόνοι μικροοργανισμοί χωρίζονται σε ευκαρυωτικούς παθογόνους μικροοργανισμούς, προκαρυωτικούς παθογόνους μικροοργανισμούς και ιούς.
Παθογόνοι ευκαρυωτικοί μικροοργανισμοί
Παθογόνοι ευκαρυωτικοί οργανισμοί αποτελούνται από πρωτόζωα και μύκητες.
Πρωτόζωα
Τα πρωτόζωα είναι μονοκύτταροι ευκαρυωτικοί οργανισμοί, αναπαράγονται μονογονικά με διχοτόμηση και κινούνται με ψευδοπόδια (π.χ. αμοιβάδα), βλεφαρίδες ή μαστίγια.
Μύκητες
Οι μύκητες είναι ευκαρυωτικοί μονοκύτταροι ή πολυκύτταροι οργανισμοί. Οι περισσότεροι σχηματίζουν νηματοειδείς δομές, τις υφές. Πολλαπλασιάζονται μονογονικά είτε με απλή διχοτόμηση είτε με εκβλάστηση. Η εκβλάστηση είναι τρόπος αναπαραγωγής κατά τον οποίο σε κάποιο σημείο του αρχικού κυττάρου του μύκητα δημιουργείται ένα εξόγκωμα, το εκβλάστημα, το οποίο, είτε θα παραμένει ενωμένο είτε θα αποκοπεί από το γονικό οργανισμό ζώντας πλέον ως αυτοτελής οργανισμός. Διαβιώνουν είτε ως παράσιτα σε ζωντανούς οργανισμούς, είτε ελεύθεροι στο έδαφος, στο νερό, στον αέρα, στα τρόφιμα. Οι παθογόνοι μύκητες προκαλούν νοσήματα που λέγονται μυκητιάσεις.
Παραδείγματα παθογόνων μυκήτων
μικρογραφία|316x316εσ|Mύκητας Candida albicans
Παθογόνοι προκαρυωτικοί μικροοργανισμοί
Τα βακτήρια είναι προκαρυωτικοί οργανισμοί, δηλαδή δε διαθέτουν οργανωμένο πυρήνα. Το γενετικό υλικό των προκαρυωτικών κυττάρων είναι ένα δίκλωνο κυκλικό μόριο DNA μήκους περίπου 1 mm και βρίσκεται κατά κανόνα σε μια συγκεκριμένη περιοχή, που ονομάζεται πυρηνική περιοχή (πυρηνοειδές). Το κυκλικό αυτό μόριο DNA αναδιπλώνεται και πακετάρεται με τη βοήθεια κυρίως πρωτεϊνών με αποτέλεσμα να έχει τελικό μήκος στο κύτταρο 1 μm. Δεν καλύπτεται από μεμβράνη και δε σχετίζεται με ιστόνες. Περιέχει ένα αντίγραφο του γονιδιώματος, άρα τα προκαρυωτικά κύτταρα είναι απλοειδή.
Σε πολλά βακτήρια, εκτός από το κύριο κυκλικό μόριο DNA, υπάρχουν και τα πλασμίδια. Τα πλασμίδια είναι δίκλωνα, κυκλικά μόρια DNA με διάφορα μεγέθη. Περιέχουν μικρό ποσοστό της γενετικής πληροφορίας και αποτελούν το 1 -2% του βακτηριακού DNA. Ένα βακτήριο μπορεί να περιέχει ένα ή περισσότερα πλασμίδια, τα οποία αντιγράφονται ανεξάρτητα από το κύριο μόριο DNA του βακτηρίου. Μεταξύ των γονιδίων που περιέχονται στα πλασμίδια υπάρχουν γονίδια ανθεκτικότητας σε αντιβιοτικά και γονίδια που σχετίζονται με τη μεταφορά γενετικού υλικού από ένα βακτήριο σε άλλο. Τα πλασμίδια έχουν τη δυνατότητα να ανταλλάσσουν γενετικό υλικό τόσο μεταξύ τους όσο και με το κύριο μόριο DNA του βακτηρίου, καθώς και να μεταφέρονται από ένα βακτήριο σε άλλο. Με τον τρόπο αυτό μετασχηματίζουν το βακτήριο στο οποίο εισέρχονται και του προσδίδουν καινούριες ιδιότητες.
Μέγεθος
Τα βακτήρια έχουν μέγεθος που συνήθως ποικίλλει ανάλογα με το είδος, από 0,5-1 μm σε διάμετρο ή πλάτος (αν πρόκειται για κόκκους ή βακίλλους αντίστοιχα). Το μήκος, επίσης, των προκαρυωτικών οργανισμών κυμαίνεται από 2 μm έως και 100 μm. Το μέγεθος ενός κυττάρου μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια του κλειστού κύκλου αύξησης και είναι συνάρτηση του ειδικού ρυθμού ανάπτυξης του κυττάρου.
Σχήμα
Τα σχήματα των βακτηρίων ποικίλλουν: υπάρχουν τρεις θεμελιώδεις μορφές:
Σπανιότερα απαντούν πιο περίεργες μορφές, όπως τα τετράγωνα βακτήρια, που ανακαλύφθηκαν το 1981 στις ακτές της Ερυθράς θάλασσας, και τα τριγωνικά βακτήρια, τα οποία ανακαλύφθηκαν το 1986 σε θερμά αλμυρά νερά της Ιαπωνίας. Και οι δύο τελευταίοι τύποι θεωρούνται μέλη της αρχέγονης ομάδας των αρχαιοβακτηρίων.
Δομή βακτηριακού κυττάρου
Το κυτόπλασμα είναι το παχύρρευστο, ημιδιάφανο, ελαστικό υλικό του κυττάρου που περιβάλλεται από την πλασματική μεμβράνη και περιέχει εκτός από το βακτηριακό DNA, τα ριβοσώματα στα οποία γίνεται η σύνθεση των πρωτεϊνών τους, τα αποταμιευτικά υλικά και άλλα κυτταρικά έγκλειστα. Η πλασματική τους μεμβράνη περιβάλλεται από κυτταρικό τοίχωμα. Το κυτταρικό τοίχωμα προσδίδει στερεότητα στο κύτταρο και είναι απαραίτητο για την αύξηση και τη διαίρεση του κυττάρου. Εκτός από το να καθορίζει το ευδιάκριτο σχήμα του μικροοργανισμού, παίζει επίσης τον ρόλο του φράγματος για κάποιες ουσίες π.χ. εμποδίζει την διαφυγή ενζύμων ή την είσοδο χημικών ουσιών που θα μπορούσαν να βλάψουν το κύτταρο.
Έξω από το κυτταρικό τοίχωμα μπορεί να βρίσκονται μαστίγια, ινίδια και κροσσοί.
Ορισμένα βακτήρια διαθέτουν και ένα επιπλέον περίβλημα, τον γλυκοκάλυκα ή κάψα. Το περίβλημα αυτό αποτελείται από πολυμερή, μεγάλα μόρια εκατοντάδων ή χιλιάδων επαναλαμβανόμενων μονάδων. Συγκρατεί μεγάλη ποσότητα ύδατος. Όταν έχει συγκροτημένη δομή και βρίσκεται σε καλή επαφή με το κυτταρικό τοίχωμα λέγεται κάψα. Όταν είναι λεπτό, χαλαρό στρώμα διαλυτό στο νερό, λέγεται βλέννα. Λειτουργίες του είναι :
Δεν διαθετουν μεμβρανώδη οργανίδια.
Σε αντίξοες συνθήκες, όπως σε ακραίες θερμοκρασίες ή υπό τη δράση ακτινοβολιών, πολλά βακτήρια μετατρέπονται σε ανθεκτικές μορφές, τα ενδοσπόρια. Τα ενδοσπόρια είναι αφυδατωμένα κύτταρα με ανθεκτικά τοιχώματα και χαμηλούς μεταβολικούς ρυθμούς. Όταν οι συνθήκες του περιβάλλοντος ξαναγίνουν ευνοϊκές, τα ενδοσπόρια βλαστάνουν δίνοντας το καθένα ένα βακτήριο.
Αναπαραγωγή βακτηρίων
Τα βακτήρια αναπαράγονται κυρίως μονογονικά με απλή διχοτόμηση. Η αναπαραγωγή τους διαρκεί μικρό χρονικό διάστημα. Ορισμένα βακτήρια, σε ευνοϊκές γι' αυτά συνθήκες, διαιρούνται κάθε 20 λεπτά.
Ρόλος των προκαρυωτικών οργανισμών
Τα βακτήρια έχουν τεράστιες δυνατότητες εξάπλωσης και ορισμένα από αυτά μπορούν να επιζήσουν σε πολύ δυσμενείς και ακραίες συνθήκες όπως:
Παθογόνα βακτήρια και ασθένειες που προκαλούν
Μερικά από τα πιο γνωστά παθογόνα βακτήρια και οι ασθένειες που προκαλούν είναι τα παρακάτω:
Πολλά μικρόβια απειλούν την υγεία μας μέσω των ουσιών που παράγουν. Οι ουσίες αυτές ονομάζονται τοξίνες και διακρίνονται σε ενδοτοξίνες και εξωτοξίνες. Οι ενδοτοξίνες βρίσκονται στο κυτταρικό τοίχωμα ορισμένων παθογόνων βακτηρίων και είναι υπεύθυνες για συμπτώματα όπως ο πυρετός, η πτώση της πίεσης του αίματος κ.ά. Οι εξωτοξίνες εκκρίνονται από τα παθογόνα βακτήρια και με την κυκλοφορία του αίματος διασπείρονται στο εσωτερικό του ανθρώπινου οργανισμού και προσβάλλουν, ανάλογα με τη φύση τους, συγκεκριμένα όργανα.
Ιοί
Οι ιοί έχουν σχετικά απλά δομή. Το μέγεθός τους κυμαίνεται από 20-250 nm. Διαθέτουν ένα πρωτεϊνικό περίβλημα το καψίδιο, το οποίο έχει χαρακτηριστική γεωμετρία(ελικοειδές-ραβδοειδές, πολυεδρικό ή συνδυασμός και των δύο). Ορισμένοι ιοί διαθέτουν ένα ακόμα περίβλημα το έλυτρο, το οποίο έχει λιπίδια και πρωτεΐνες. Στο εσωτερικό τους προφυλάσσεται το γενετικό τους υλικό, το οποίο μπορεί να είναι DNA ή RNA, μονόκλωνο ή δίκλωνο ανάλογα με το είδος του ιού. Οι ιοί ανακαλύφθηκαν το 1883 από τον Mayer, ωστόσο λόγω του μικρού τους μεγέθους η μελέτη της δομής τους πραγματοποιήθηκε μετά την ανακάλυψη του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου.
Οι ιοί είναι υποχρεωτικά ενδοκυτταρικά παράσιτα, καθώς εξασφαλίζουν από τον ξενιστή τους:
Οι ιοί διακρίνονται με βάση σε τρία διαφορετικά κριτήρια:
Οι μολύνσεις από ιούς ονομάζονται ιώσεις και μπορεί να είναι ήπιες ή πολύ σοβαρές.
Από τη στιγμή που ένας ιός εισέλθει σε ένα κύτταρο ενεργοποιούνται μηχανισμοί για να τον εξουδετερώσουν. Στον ανθρώπινο οργανισμό παράγονται διάφορες πρωτεΐνες για να σταματήσουν τον πολλαπλασιασμό των ιών, όπως οι ιντερφερόνες, το συμπλήρωμα και η προπερδίνη. Συγκεκριμένα οι ιντερφερόνες παράγονται από το κύτταρο που έχει μολυνθεί και στη συνέχεια περνούν στο μεσοκυττάριο υγρό όπου θα συνδεθούν με υποδοχείς των γειτονικών υγειών κυττάρων και επάγουν εκεί την παραγωγή άλλων πρωτεϊνών ώστε ακόμα και να εισέλθει ο ιός στα κύτταρα αυτά δεν θα μπορεί να πολλαπλασιαστεί.
Πολλαπλασιασμός των ιών
Ο πολλαπλασιασμός των ιών πραγματοποιείται στο εσωτερικό του κυττάρου ξενιστή. Σε πρώτη φάση ο ιός συνδέεται σε υποδοχείς στην επιφάνεια των κυττάρων. Σε επόμενο στάδιο το γενετικό υλικό του ιού   (νουκλεϊκο οξύ) εισέρχεται στο εσωτερικό του κυττάρου, δηλαδή στο κυτταρόπλασμα. Για να ξεκινήσει ο πολλαπλασιασμός του ιού εξασφαλίζει από το κύτταρο τους απαραίτητους μηχανισμούς και υλικά. Ανάλογα με το είδος του γενετικού υλικού ακολουθεί διαφορετικό κύκλο ο ιός.
Οι ιοί με δίκλωνο μόριο DNA ενσωματώνουν το γενετικό τους υλικό στο γονιδίωμα του κυττάρου. Εκεί παραμένει σε λανθάνουσα κατάσταση για κάποιο χρονικό διάστημα ανάλογα με το είδος του ιού. Με αυτό τον τρόπο το DNA του ιού διπλασιάζεται μαζί με το γονιδίωμα του κυττάρου, όταν αυτό αντιγράφεται. Στη συνέχεια ενεργοποιείται και εκφράζει τις πληροφορίες του, δηλαδή γίνεται παραγωγή των πρωτεϊνών του και σχηματισμός νέων ιών που θα προσβάλλουν κι άλλα κύτταρα.
Οι RNA ιοί (στους οποίους περιλαμβάνεται και ο ιός του AIDS) πριν την ενσωμάτωση του γενετικού υλικού απαιτείται η μετατροπή του σε DNA με τη βοήθεια του ενζύμου αντίστροφη μεταγραφάση και στη συνέχεια γίνεται δίκλωνο. Τα στάδια που ακολουθούν είναι παρόμοια με αυτά που προαναφέρθηκαν στους DNA ιούς.
Σλαβόφωνοι της ελληνικής Μακεδονίας
Οι Σλαβόφωνοι της ελληνικής Μακεδονίας στις μέρες μας (αρχές του 21ου αι.) είναι πληθυσμιακή ομάδα δίγλωσσων που ομιλούν διάλεκτο της Σλαβομακεδονικής, όσοι απέμειναν εντός ελλαδικού χώρου μετά τους Βαλκανικούς πολέμους (1912-13), τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμ ο, το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ (1924) (περί εθελουσίας ανταλλαγής πληθυσμών) που υπογράφηκε μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας στα πλαίσια της συνθήκης του Νεϊγύ (1919), την εισβολή των Βουλγάρων κυρίως στην Ανατολική αλλά και τη Δυτική Μακεδονία κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ως συμμάχων του Άξονα και συνακόλουθα μετά την ήττα του ΔΣΕ (1949). Υπολογισμοί του 1999 τους αριθμούσαν σε 100.000 με 200.000. Αυτού του είδους το εύρος μεταξύ ελαχίστου και μεγίστου πληθυσμού οφείλεται τόσο στην έλλειψη στατιστικών στοιχείων, στις επιμειξίες αλλά και στη μαζική σχεδόν αστυφιλία που παρατηρήθηκε κυρίως στις δεκαετίες του 1950 και 1960.
Γενικά
230px|thumb|Το [[Ευαγγέλιο του Κονικόβου, Σολόν (Θεσσαλονίκη), 1852.]] Οι σλαβόφωνοι της ελληνικής Μακεδονίας βρίσκονται σε μια γεωγραφική ζώνη από βορειοδυτικά της λίμνης της Καστοριάς κατά μήκος των συνόρων της Βόρειας Μακεδονίας, άλλοτε Γιουγκοσλαβικών, έως το όρος Όρβηλο στα σύνορα με τη Βουλγαρία, όπως αυτά διαμορφώθηκαν και ισχύουν μέχρι τις μέρες μας μετά τους Βαλκανικούς πολέμους (1912-1913), βάσει της Συνθήκης του Βουκουρεστίου (28 Ιουλίου 1913).
Οι σπουδαιότεροι λόγοι που συνετέλεσαν στη διαμόρφωση του σλαβικού ιδιώματος (φωνητικά) ανάγονται στη βυζαντινή περίοδο και τη Τουρκοκρατία που ακολούθησε, όταν αριθμός Βουλγάρων αιχμαλώτων αναζήτησε εργασία στα μεγάλα αγροκτήματα των Βυζαντινών τιμαριούχων. Ο Απόστολος Βακαλόπουλος αναφέρει ότι συναντώνταν σλαβόφωνοι ως εποχιακοί εργάτες συλλογής βαμβακιού ακόμα και στην περιοχή των Τρικάλων. Η έλλειψη ουσιαστικών συνόρων στην ελληνική χερσόνησο έκανε εύκολο τον συγχρωτισμό με τους άλλους λαούς και οι μετακινήσεις για εργασία πολλών φτωχών Σλάβων προς τις εύφορες βόρειες περιοχές του ελληνικού χώρου, ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Έτσι προέκυψε το σλαβικό ιδίωμα, και αποτέλεσε μέσο κοινής συνεννόησης Τούρκων, Ελλήνων και Σλάβων εποίκων για να εξυπηρετούνται εμπορικοί και άλλοι σκοποί. Σε πολλές περιπτώσεις, οι περιστάσεις ανάγκαζαν τον ελληνικό πληθυσμό να προτιμά να μαθαίνει το προφορικό ιδίωμα αυτό και να προσποιείται πρόσκαιρα ότι είναι σλαβικός ώστε να αποφεύγει το παιδομάζωμα, τις σφαγές και το μίσος των Τούρκων έπειτα από κάθε επανάσταση του ελληνισμού. Το σλαβoφωνικό γλωσσικό ιδίωμα αποτέλεσε αργότερα τη βάση της βουλγαρικής προπαγάνδας με την ίδρυση βουλγαρικών εξαρχικών σχολείων και καταλήψεις ελληνικών εκκλησιών, σύμφωνα με σουλτανικό φιρμάνι του 1870, που όριζε εφόσον οι εξαρχικοί αποτελούσαν το ένα τρίτο του εκκλησιάσματος να λειτουργούν εκ περιτροπής σε εκκλησίες που ποτέ δεν έκτισαν και να δημιουργούν μητροπόλεις αν ήσαν οι μισοί. Κατά την περίοδο των ελληνοβουλγαρικών αναταράξεων οι σλαβόφωνοι διχάστηκαν σε Πατριαρχικούς και εξαρχικούς στα συνοριακά όμως εδάφη της βόρειας σημερινής ελληνικής Μακεδονίας (1895 - 1908).
Η πολιτική των ελληνικών και βουλγαρικών κυβερνήσεων
Η ιστορία των σλαβοφώνων της ελληνικής Μακεδονίας εξαρτήθηκε άμεσα από την ιστορία των ελληνο-βουλγαρικών σχέσεων από τα τέλη του 19ου και στο μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα. Η ένταση μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας ξεκίνησε επίσημα με την απόσχιση της βουλγαρικής Εξαρχίας από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το 1870 και κορυφώθηκε το 1906 με τον ανθελληνικό διωγμό και την de facto κατάλυση των ελληνικών κοινοτήτων στη Βουλγαρία. Συνεχίστηκε με τον Β' Βαλκανικό Πόλεμο όταν η Βουλγαρία απέτυχε να διατηρήσει ένα λιμάνι στο Αιγαίο ενώ η Ελλάδα και η Σερβία προσάρτησαν το μεγαλύτερο μέρος της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας. Επιδιώκοντας να ανακτήσει τα εδάφη που διεκδικούσε, η Βουλγαρία συμμετείχε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στη συμμαχία των Κεντρικών Δυνάμεων, και βρέθηκε πάλι στο στρατόπεδο των ηττημένων. Με τη συνθήκη του Neuilly παραχώρησε μεγάλο μέρος των εδαφών της στη Σερβία, τη Ρουμανία και την Ελλάδα. Μετά τον πόλεμο επεδίωξε και πάλι να ασκήσει πολιτική στην περιοχή της Μακεδονίας χρησιμοποιώντας τη σλαβόφωνη ή βουλγαρίζουσα μειονότητα στην Ελλάδα, αμφισβητώντας το εδαφικό καθεστώς των Συνθηκών. Επειδή κρίθηκε πολύ δύσκολο να συμβιώσουν ειρηνικά Έλληνες και Βούλγαροι, προτιμήθηκε η λύση της αμοιβαίας εθελοντικής μετανάστευσης, πρόταση που εισηγήθηκε ο Ελ. Βενιζέλος τον Αύγουστο του 1919. Οι δύο χώρες υπέγραψαν σχετική συμφωνία, η οποία εφαρμόστηκε το 1920. Η ένταση μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων συνεχίστηκε, με μείζονα επεισόδια όπως η δολοφονία 17 σλαβόφωνων στο Τερλίζ (σημ. Βαθύτοπος Ν. Δράμας) της ελληνικής Μακεδονίας από Έλληνες πρόσφυγες της Μ. Ασίας (Ιούλιος 1924) και η δολοφονία Ελλήνων στρατιωτών στο Πετρίτσι από Βουλγάρους και η εισβολή ελληνικού στρατού στο βουλγαρικό έδαφος τον Οκτώβριο του 1925.
Για να μειωθούν οι εντάσεις, προτάθηκε το 1924 η λεγόμενη σύμβαση Πολίτη-Καλφώφ η οποία αναγνώριζε την ύπαρξη εθνικών μειονοτήτων εκατέρωθεν των συνόρων. Η Βουλγαρική βουλή ενέκρινε το σύμφωνο το οποίο θεώρησε «εθνική νίκη». Αντίθετα στην Ελλάδα δημιουργήθηκαν αντιδράσεις και έγινε αντιληπτό ότι η Βουλγαρία θα το χρησιμοποιούσε για επεκτατικούς σκοπούς. Έτσι η Ελληνική βουλή 1925 το καταψήφισε και αυτό έμεινε ανενεργό.
Μέσα στους παράγοντες που περιέπλεξαν την κρατική πολιτική έναντι των σλαβοφώνων ήταν η εγκατάσταση στη Μακεδονία Ελλήνων προσφύγων από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο,την Ανατολική Θράκη και τη Βουλγαρία, μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Συνθήκη της Λωζάνης. Τα προβλήματα αυτά έτειναν να επιλυθούν ειρηνικά με την αμοιβαία μετανάστευση σλαβόφωνων και ελληνόφωνων, όταν το Νοέμβριο του 1924 το ΚΚΕ, παρά τις αντιδράσεις ορισμένων μελών του, αποδέχτηκε τη διακήρυξη της Κομιντέρν για «ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία». Αυτή η απόφαση του ΚΚΕ έκανε μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού να συνδέσει τους βουλγαρίζοντες της Μακεδονίας με τους κομμουνιστές. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τις αδεξιότητες του ελληνικού κράτους στο προηγηθέν σύμφωνο Πολίτη-Καλφώφ, όξυνε τις τοπικές αντιπαραθέσεις, ενέπλεξε τη Σερβία στις ελληνο-βουλγρικές σχέσεις και οδήγησε στην άρνηση επικύρωσης του συμφώνου από την Ελληνική Βουλή. Στη δικτατορία του Πάγκαλου (1925-26), υπό την πίεση των τότε καταστάσεων, αναγνωρίστηκε η ύπαρξη σερβικής μειονότητας στην Ελλάδα αλλά μετά τη δικτατορία αυτή η απόφαση απορρίφθηκε από την Ελληνική Βουλή. Επί διακυβέρνησης Βενιζέλου (1928-32), η θέση της Ελλάδας ως προς τη σλαβική γλωσσική μειονότητα παρέμεινε ασταθής, λόγω αντιτιθέμενων πιέσεων από τη Σερβία και τη Βουλγαρία, δεδομένου ότι η πρώτη φοβόταν ότι θα δημιουργηθεί αντίστοιχο θέμα στο εσωτερικό της.
Προβλήματα στην ενσωμάτωση των σλαβόφωνων δημιουργούσε και η Βουλγαρική πολιτική εκσλαβισμού, εκμεταλλευόμενη τις τότε συνθήκες μετανάστευσης προς Αμερική και Αυστραλία. Λόγω των περιορισμών που έθεταν ορισμένες χώρες υποδοχής για Έλληνες μετανάστες ή για ανηλικους, πολλοί Μακεδόνες (που σε μεγάλο ποσοστό ήταν δίγλωσσοι ή ρευστής εθνικής συνείδησης) αναγκάζονταν να παραμείνουν επί τριετία στη Βουλγαρία και να αποκτήσουν βουλγαρικό διαβατήριο. Ταυτόχρονα, τα ελληνικά κόμματα δεν μπορούσαν να υιοθετήσουν μια κοινή πολιτική έναντι των σλαβοφώνων. Οι τελευταίοι ήταν κυρίως ψηφοφόροι του Λαϊκού Κόμματος, λόγω του ότι συσχέτιζαν τα βενιζελικά κόμματα με τους πρόσφυγες. Στην περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά εφαρμόστηκαν σκληρά μέτρα γλωσσικής αφομοίωσης των περίπου 85.000 απογραφέντων σλαβοφώνων, μέτρα που όπως φαίνεται είχαν εισηγηθεί κρατικοί παράγοντες από την προηγούμενη δεκαετία. Η πολιτική αυτή προκάλεσε δυσαρέσκεια και αναζωπύρωσε τα φιλοβουλγαρικά αισθήματα, κάτι που εκδηλώθηκε στα ταραγμένα χρόνια που ακολούθησαν.
Γλώσσα
''«Έκαμα ένα γλωσσάριο που το πλουτίζω, το συμπληρώνω μέρα με τη μέρα. Μιλάνε μια γλώσσα πούναι παρακλάδι σλαβικό, με πολλά τούρκικα και ελληνικά στοιχεία. Η αντρίκεια της φτογγολογία μου δίνει ένα τονωτικό συναίστημα Τα φωνήεντα είναι σπάνια. Η μαλακιά θηλυκάδα τους πνίγεται σ΄ ένα κατακρύλισμα από φωνές αδρές και σκληρές. Σας μιλάν ακούς να δρομίζουν τον κατήφορο βότσαλα και χαλίκια στρογγυλεμένα στ΄ ορμητικό ρέμα του Δραγόρα. Μερικές λέξεις έχουν την παρθένα παραστατικότητα των πρωτογέννητων γλωσσών, που δεν ήταν παρά ηχητική μίμηση των κρότων και των θορύβων της ζωντανής ζωής. Για να πούνε πως το πουλί ((πέταξε)) λένε ((π΄ρρλιτς)). Σε καμιά γλώσσα δεν άκουσα τόσο ηχητικά το πέταγμα του πουλιού. Στρατής Μυριβήλης, Η ζωή εν τάφω, Από τις αρχές ως τα μέσα κυρίως του 20ου αιώνα εκδόθηκε στην Ελλάδα μια σειρά εθνικιστικών ψευδογλωσσολογικών και εθνολογικών δημοσιεύσεων κυρίως από δασκάλους, όπως τον Κωνσταντίνο Τσιούλκα, που, αν και δήλωναν ότι δεν είχαν γνώση των σλαβικών γλωσσών, παρουσίαζαν καταλόγους με επινοημένες ετυμολογίες σλαβικών λέξεων από την αρχαία ελληνική και αρνούνταν το σλαβικό χαρακτήρα των διαλέκτων που μιλούσαν οι σλαβόφωνοι. Οι ίδιοι οι ομιλητές των σλαβικών διαλέκτων χρησιμοποιούν μια ποικιλία όρων για τη γλώσσα τους: «βουλγάρικα», «σλάβικα», «μακεδόνικα», «μακεδονίτικα», «νας» (δική μας [ενν. γλώσσα]), «ντόπια» ή «ντόπικα» ή απλώς «η γλώσσα», όροι οι οποίοι ενδέχεται να εναλλάσσονται αναλόγως των συμφραζομένων και του αν οι χρήστες τους θέλουν να προβάλουν (ή να αποφύγουν να προβάλουν) κάποιον εθνικό ισχυρισμό. Οι σλαβικές διάλεκτοι ομιλούνται σήμερα ως δεύτερη γλώσσα από τους σλαβόφωνους της ελληνικής Μακεδονίας.
Παραδοσιακή μουσική
Την περίοδο της όξυνσης του Μακεδονικού τη δεκαετία του '90, ένας οδοντίατρος από τα Κουφάλια, ο Κώστας Νοβάκης, ξεκίνησε να συλλέγει παραδοσιακά τραγούδια και το 2002-3 εξέδωσε τρία CD με σλαβόφωνα τραγούδια κυρίως από τη δυτική αλλά και την κεντρική Μακεδονία. Αυτή ήταν η πρώτη κυκλοφορία τραγουδιών με λόγια στις σλαβικές διαλέκτους της ελληνικής Μακεδονίας. Εξαιτίας της διακοπής της συνέχειας της σλαβόγλωσσης μουσικής παράδοσης και καθώς η καθημερινή χρήση των σλαβικών διαλέκτων στην ελληνική Μακεδονία έχει πλέον ατονήσει, οι λιγοστοί που ασχολούνται ενεργά με τα σλαβόφωνα μακεδονικά τραγούδια επηρεάζονται περισσότερο από την εκσυγχρονισμένη φολκλορική παραγωγή της Βόρειας Μακεδονίας και λιγότερο από τη ντόπια μουσική παράδοση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας Κατηγορία:Μακεδονία (ελληνικό διαμέρισμα) Κατηγορία:Γλώσσες της Ελλάδας Κατηγορία:Νοτιοσλαβικές γλώσσες Κατηγορία:Σχέσεις Ελλάδας-Βόρειας Μακεδονίας
Χάιλαντ (περιφέρεια)
Το Χάιλαντ (Highland council area) είναι το μεγαλύτερο από τα 32 διοικητικά τμήματα της Σκωτίας, καθώς και ολόκληρου του Ηνωμένου Βασιλείου. Η διοικητική της πρωτεύουσα είναι το Ινβερνές. Ήταν η 7η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή του στη Σκωτία κατά την απογραφή του 2011. Καλύπτει έκταση 25.657 τετραγωνικών χιλιομέτρων (9,906 τετραγωνικά μίλια), η οποία ισοδυναμεί με το 11,4% της χερσαίας έκτασης της Μεγάλη Βρετανίας, το 32,9% της έκτασης της Σκωτίας και μια έκταση 20% μεγαλύτερη από την Ουαλία.
Κατηγορία:Σκωτία
Πύργος Μπαζαίου
Ιστορικό
Ανάλογα πυργοειδή συγκροτήματα περισσότερα από τριάντα, υπάρχουν διάσπαρτα σε όλη τη Νάξο και χρονολογούνται από τον 13ο αιώνα έως τον 18ο αιώνα. Η διάδοση τους οφείλεται αφενός στον κίνδυνο της πειρατείας που μάστιζε το Αιγαίο ήδη από την Βυζαντινή περίοδο, αφετέρου στη φεουδαρχική οργάνωση της εξουσίας που επικρατούσε στη Νάξο κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας (Δουκάτο της Νάξου 1207-1566) και συνεχίστηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας μέχρι τους νεότερους χρόνους (βλ. Κάστρα στο Νομό Κυκλάδων).
Ο συγκεκριμένος πύργος εικάζεται ότι χτίστηκε περίπου το 1600 για να λειτουργήσει ως ορθόδοξο μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού με μοναχούς μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, οπότε περιήλθε σε παρακμή. Το 1834 το κτίσμα και οι γαίες που κατείχε περιήλθαν στην ιδιοκτησία του νεοσύστατου τότε ελληνικού κράτους. Τις επόμενες δεκαετίες του 19ου αιώνα το ελληνικό δημόσιο ενοικίαζε το κτίσμα και τα κτήματα, όπως έκανε με ανάλογες απαλλοτριωμένες περιουσίες, ώστε με τα έσοδα να χρηματοδοτεί τα πρώτα σχολεία δημόσιας παιδείας. Στο τέλος του 19ου αιώνα η χρεοκοπία του Ελληνικού κράτους (βλ. Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος της Ελλάδας 1898) οδήγησε στην εκποίηση περιουσιακών στοιχείων, ανάμεσα τους και το κτιριακό συγκρότημα του παλιού μοναστηριού, το οποίο αγόρασε σε ερειπωμένη κατάσταση ο Νικόλαος Ιακ. Μπαζαίος, μεγάλος γαιοκτήμονας της εποχής. Έκτοτε ο πύργος φέρει το όνομα του τελευταίου ιδιοκτήτη, όπως συνηθίζεται κατά παράδοση σε ανάλογα μνημεία της Νάξου.
Ο πύργος σήμερα
Από το 2001 όταν αναστηλώθηκε συνολικά ο πύργος με τα προσκτίσματα του, από τον τελευταίο απόγονο της οικογένειας των ιδιοκτητών, το μνημείο παραμένει ανοιχτό και επισκέψιμο για το κοινό κατά την θερινή περίοδο οπότε λειτουργεί ως κέντρο πολιτισμού. Τη διαχείριση και οργάνωση των πολιτιστικών εκδηλώσεων που φέρουν τον χαρακτηριστικό τίτλο "Φεστιβάλ Νάξου" έχει αναλάβει ένας Πολιτιστικός Μη Κερδοσκοπικός Φορέας σε συνεργασία με ανάλογους φορείς ιδιωτικούς και δημόσιους, ινστιτούτα, πανεπιστήμια και μουσεία της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Βιβλιογραφία
Μπαζαιου Κατηγορία:Μοναστήρια στη Νάξο
Αγγελική Νικολοπούλου
Η Αγγελική Νικολοπούλου, γεννημένη στις 2 Μαΐου 1991 στην Αθήνα, είναι διεθνής Ελληνίδα καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτει ύψος 1,78 μέτρα και αγωνίζεται στις θέσεις Point Guard και Shooting Guard.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Νικολοπούλου ξεκίνησε την αθλητική της πορεία το 1996, σε ηλικία μόλις 5 ετών, από την ομάδα του Πρωτέα Νέου Κόσμου, ο οποίος το 2002 συγχωνεύτηκε με τα τμήματα του Αρίωνα και του Παγκρατίου και μετονομάστηκε σε Αθλητική Ένωση Παγκρατίου Αρίωνα Πρωτέα (Α.Ε Π.Α.Π). Με την ομάδα του Παγκρατίου αγωνίστηκε τόσο στα ηλικιακά πρωταθλήματα, όσο και στο γυναικείο τμήμα του συλλόγου που συμμετείχε στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Σ.Κ.Α. Την περίοδο 2008-2009 κατέκτησε με τη γυναικεία ομάδα του Α.Ο. Παγκρατίου το πρωτάθλημα και το κύπελλο της Α' ΕΣΚΑ, καθώς και την άνοδο στην Α2 Εθνική κατηγορία. Η επόμενη σεζόν βρήκε την ομάδα της Νικολοπούλου να τερματίζει στην έκτη θέση της Α2, ενώ η ίδια ηγήθηκε και της ομάδας των νεανίδων του συλλόγου και το Μάρτιο του 2010 την οδήγησε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος μετά από ήττα στον τελικό του Final Four από τον Δ.Α.Σ Άνω Λιοσίων με 80-66. Όπως ήταν φυσικό ξεχώρισε και ήδη στα 19 της χρόνια, από το καλοκαίρι του 2010, διάφορες ισχυρές ομάδες διεκδίκησαν τη μεταγραφή της. Τη συμφωνία έκλεισε εν τέλει ο Πρωτέας Βούλας, μια μεταγραφή που από τον Τύπο χαρακτηρίστηκε ως από τις σημαντικότερες και δαπανηρότερες της μεταγραφικής περιόδου. Με την ομάδα της Βούλας η αθλήτρια κατέκτησε ένα Πρωτάθλημα Α2 Εθνικής (2013), ενώ μετρά δύο συμμετοχές σε τελικούς Κυπέλλου Ελλάδος, κατακτώντας το τρόπαιο την άνοιξη του 2013.
Στις 20 Ιουνίου 2017, μετά από 7 χρόνια συνεργασίας με την ομάδα της Βούλας, η Αγγελική θα συνεχίσει την καριέρα της στον Ολυμπιακό Σ.Φ.Π. .
Εθνική Ομάδα
Με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδος η Νικολοπούλου έχει διαγωνιστεί στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Κορασίδων του 2006 στην Τιμισοάρα, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κορασίδων του 2006 στο Κόζιτσε και του 2007 στη Βαλμιέρα, στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Νεανίδων του 2007 στο Γκεοργκίου, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νεανίδων (Β' Κατηγορία) του 2008 στα Σκόπια, όπου η ομάδα κατέκτησε την τέταρτη θέση και του 2009 στο Εϊλάτ, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Γυναικών του 2008 στην Πεσκάρα και του 2010 στο Καβάνταρτσι. Πρόσφατα αγωνίστηκε με την Εθνική Γυναικών που πέρασε επιτυχώς στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών του 2015 ως πρωτοπόρος του Α' Προκριματικού Γύρου.
Διακρίσεις
Στις καλύτερες εμφανίσεις της με την ομάδα του Α.Ο Παγκρατίου αξίζουν να αναφερθούν οι 38 πόντοι που είχε πετύχει εναντίον της ομάδας του Π.Α.Ο Θριάμβου για το πρωτάθλημα της  Α' ΕΣΚΑ, ενώ με την ομάδα του Πρωτέα Βούλας αξιοσημείωτες ήταν οι εμφανίσεις της για το πρωτάθλημα της Α1 εναντίον του Αθηναϊκού με 16 πόντους (2011) και εναντίον του Παναθηναϊκού με 17 στην προημιτελική φάση του Κυπέλλου Ελλάδος (2013).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νέων γυναικών Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Παγκρατίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Πρωτέα Βούλας Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ολυμπιακού Πειραιώς
Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας
Η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας (ρωσικά: Ольга Александровна, 13 Ιουνίου [π.η. 1 Ιουνίου] 1882 - 24 Νοεμβρίου 1960) ήταν το νεώτερο παιδί του αυτοκράτορα Αλέξανδρου Γ΄ της Ρωσίας και η νεώτερη αδελφή του αυτοκράτορα Νικολάου Β΄. Μεγάλωσε στο Παλάτι Γκατσίνα έξω από την Αγία Πετρούπολη. Η σχέση της Όλγας με τη μητέρα της, αυτοκράτειρα Μαρία, ήταν δύσκολη από την παιδική ηλικία. Αντίθετα, αυτή και ο πατέρας της ήταν κοντά. Πέθανε όταν η Όλγα ήταν 12 ετών και ο αδελφός της Νικόλαος έγινε αυτοκράτορας.
Το 1901, στα 19, παντρεύτηκε τον Πέτρο Αλεξάνδροβιτς του Όλντενμπουργκ, ο οποίος θεωρήθηκε ιδιωτικά από την οικογένεια και τους φίλους του ως ομοφυλόφιλος. Ο 15ετής γάμος τους παρέμεινε άτεκνος και ο Πέτρος αρνήθηκε αρχικά το αίτημα της Ολγας για διαζύγιο. Το ζευγάρι έζησε ξεχωριστές ζωές και ο γάμος τους τελικά ακυρώθηκε από τον αυτοκράτορα τον Οκτώβριο του 1916. Τον επόμενο μήνα η Όλγα παντρεύτηκε τον αξιωματικό του ιππικού Νικολάι Κουλικόβσκι, τον οποίο είχε ερωτευτεί αρκετά χρόνια πριν. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Μεγάλη Δούκισσα υπηρέτησε ως στρατιωτική νοσοκόμα στο μέτωπο και της απονεμήθηκε μετάλλιο. Κατά την πτώση των Ρομανώφ στη Ρωσική επανάσταση του 1917, έφυγε με τον σύζυγό της και τα παιδιά της στην Κριμαία, όπου ζούσαν υπό την απειλή δολοφονίας. Ο αδελφός της Νικόλαος και η οικογένειά του εκτελέστηκαν από επαναστάτες.
Η Όλγα έφυγε από την επαναστατική Ρωσία με το δεύτερο σύζυγό της και τους δύο γιους τους το Φεβρουάριο του 1920. Συναντήθηκε με τη μητέρα της, την Επίτιμη Αυτοκράτειρα, στη Δανία. Στην εξορία, η Όλγα ενήργησε ως σύντροφος και γραμματέας της μητέρας της και συχνά αναζητήθηκε από απατεώνες που ισχυρίστηκαν ότι είναι νεκροί συγγενείς της. Συναντήθηκε με την Άννα Άντερσον, που ισχυρίστηκε ότι ήταν η ανιψιά της, Αναστασία, στο Βερολίνο το 1925. Μετά το θάνατο της μητέρας το 1928, η Όλγα και ο σύζυγός της αγόρασαν ένα αγρόκτημα γαλακτοπαραγωγής στο Ballerup, κοντά στην Κοπεγχάγη. Έζησαν μια απλή ζωή: μεγαλώνοντας τους δύο γιους τους, δουλεύοντας στο αγρόκτημα και ασχολούνταν με τη ζωγραφική. Κατά τη διάρκεια της ζωής της, ζωγράφισε πάνω από 2.000 έργα τέχνης, τα οποία παρείχαν επιπλέον εισόδημα τόσο για την οικογένειά της όσο και για φιλανθρωπικά έργα.
Πρώτα χρόνια
Η Όλγα ήταν η νεώτερη κόρη του αυτοκράτορα Αλέξανδρου Γ΄ και της συζύγου του, αυτοκράτειρας Μαρίας, πρώην Δάγμαρ της Δανίας. Γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα της στις 13 Ιουνίου 1882 στο παλάτι Πέτερχοφ, δυτικά της κεντρικής Αγίας Πετρούπολης. Η μητέρα της, μετά τη συμβουλή της αδερφής της, Αλεξάνδρας, τοποθέτησε την Όλγα στη φροντίδα της Αγγλίδας νταντάς, Ελίζαμπεθ Φράνκλιν.
Η ρωσική αυτοκρατορική οικογένεια ήταν ένας συχνός στόχος για δολοφόνους, οπότε για λόγους ασφαλείας η Μεγάλη Δούκισσα ανατράφηκε στο παλάτι Γκατζίνα, περίπου 80 μίλια δυτικά της Αγίας Πετρούπολης. Αν και η Όλγα και τα αδέλφια της ζούσαν σε παλάτι, οι συνθήκες στο νηπιαγωγείο θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν μέτριες. Κοιμόντουσαν σε σκληρά κρεβάτια στρατόπεδου, σηκωνόντουσαν την αυγή κι έκαναν ένα μπάνιο με κρύο νερό κάθε πρωί.
Η Όλγα εγκατέλειψε για πρώτη φορά το παλάτι το 1888 όταν η αυτοκρατορική οικογένεια επισκέφθηκε τον Καύκασο. Στις 29 Οκτωβρίου, το τρένο επιστροφής πλησίασε τη μικρή πόλη Borki με ταχύτητα. Οι γονείς της Όλγας και τα τέσσερα μεγαλύτερα παιδιά τους έτρωγαν μεσημεριανό, όταν το τρένο βγήκε από τις ράγες. Οι επιζώντες ισχυρίστηκαν ότι ο Τσάρος έκανε μια "ηράκλεια προσπάθεια" έτσι ώστε οι άλλοι να διαφύγουν, μια ιστορία που αργότερα θεωρήθηκε απίστευτη. Σκοτώθηκαν 21 άτομα. Η αυτοκράτειρα Μαρία βοήθησε να φροντίσουν τους τραυματίες, και έφτιαξε αυτοσχέδιους επίδεσμους από τα ρούχα της. Μια επίσημη έρευνα διαπίστωσε ότι η σύγκρουση ήταν ατύχημα, αν και αυτό αμφισβητήθηκε.
Η Μεγάλη Δούκισσα και τα αδέλφια της διδάχθηκαν στο σπίτι από ιδιωτικούς δασκάλους. Τα θέματα περιελάμβαναν ιστορία, γεωγραφία, ρωσικά, αγγλικά και γαλλικά, καθώς και ζωγραφική και χορό. Τα παιδιά διδάχθηκαν από μικρή ηλικία φυσικές δραστηριότητες, όπως ιππασία, και έγιναν εξαιρετικοί αναβάτες.
Η οικογένεια ήταν βαθιά θρησκευτική. Ενώ τα Χριστούγεννα και το Πάσχα ήταν στιγμές εορτασμού, τηρήθηκε αυστηρά η νηστεία - το κρέας, τα γαλακτοκομικά προϊόντα και οποιαδήποτε μορφή διασκέδασης αποφεύχθηκαν.
Η αυτοκράτειρα Μαρία ήταν επιφυλακτική και τυπική με την Όλγα ως παιδί και η σχέση τους παρέμεινε δύσκολη. Αντιθέτως, η Όλγα, ο πατέρας της και ο μικρότερος από τους αδελφούς της, ο Μιχαήλ, είχαν στενή σχέση. Μαζί, οι τρεις τους έκαναν συχνά πεζοπορίες στα δάση, όπου ο Τσάρος δίδαξε την Όλγα και τον Μιχαήλ δασοκομεία. Η Όλγα είπε για τον πατέρα της: "Ο πατέρας μου ήταν τα πάντα για μένα. Βυθισμένος στη δουλειά όπως ήταν, πάντα μου αφιέρωνε καθημερινά μισή ώρα ... όταν ο πατέρας μου μου έδειξε ένα πολύ παλιό άλμπουμ γεμάτο από συναρπαστικά σκίτσα μιας φανταστικής πόλης που ονομαζόταν "Mopsopolis", που κατοικείτo από σκυλά Παγκ. Μου το έδειξε κρυφά και ήμουν ενθουσιασμένη που μοιράστηκε μαζί μου τα δικά του παιδικά μυστικά"
Οικογενειακές διακοπές πραγματοποιήθηκαν το καλοκαίρι στο Πέτερχοφ και με τους παππούδες της Όλγας, στη Δανία. Ωστόσο, το 1894, ο πατέρας της Όλγας αρρώστησε και το ετήσιο ταξίδι στη Δανία ακυρώθηκε. Στις 13 Νοεμβρίου 1894, πέθανε σε ηλικία 49 ετών. Η συναισθηματική επίπτωση στην Όλγα, ηλικίας 12 ετών, ήταν τραυματική και ο μεγαλύτερος αδελφός της, ο Νικόλαος Β΄, προωθήθηκε σε έναν ρόλο για τον οποίο, όπως είπε η Όλγα αργότερα, δεν είχε προετοιμαστεί.
Ζωή στο βασίλειο
Η Όλγα επρόκειτο να εισέλθει στην κοινωνία στα μέσα του 1899, αλλά μετά το θάνατο του αδελφού της Γεωργίου σε ηλικία 27 ετών, η πρώτη επίσημη δημόσια εμφάνισή της καθυστέρησε ένα χρόνο μέχρι το 1900. Μίσησε την εμπειρία και αργότερα είπε στον επίσημο βιογράφο της Ian Vorres: «Ένιωσα σαν να ήμουν ζώο σε κλουβί-εκτέθηκα στο κοινό για πρώτη φορά». Από το 1901, η Όλγα διορίστηκε επίτιμη διοικήτρια ως επικεφαλής του 12ου συντάγματος του αυτοκρατορικού ρωσικού στρατού.
Μέχρι το 1900, η Όλγα, ηλικίας 18 ετών, συνοδεύτηκε στο θέατρο και την όπερα από έναν μακρινό ξάδερφο, τον δούκα Πέτρο Αλεξάντροβιτς του Όλντενμπουργκ. Ήταν 14 χρόνια μεγαλύτερός της και γνωστός για το πάθος του για τη λογοτεχνία και τα τυχερά παιχνίδια. Ο Πέτρος ζήτησε το χέρι της Όλγας το επόμενο έτος, μια πρόταση που κατέπληξε απόλυτα τη Μεγάλη Δούκισσα: "Ήμουν τόσο αμήχανη που το μόνο που μπόρεσα να πω ήταν "ευχαριστώ"» δήλωσε η ίδια αργότερα.
Ο αρραβώνας τους, που ανακοινώθηκε τον Μάιο του 1901, κατέπληξε την οικογένεια και τους φίλους, καθώς ο Πέτρος δεν έδειξε προηγούμενο ενδιαφέρον για τις γυναίκες και τα μέλη της κοινωνίας ανέφεραν ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Σε ηλικία 19 ετών, στις 9 Αυγούστου 1901, η Όλγα παντρεύτηκε τον 33χρονο Πέτρο. Μετά τον εορτασμό οι νεόνυμφοι έφυγαν για το παλάτι του Όλντενμπουργκ. Η Όλγα πέρασε τη νύχτα του γάμου μόνη της κλαίγοντας, ενώ ο σύζυγός της έφυγε για μια λέσχη τυχερών παιχνιδιών και επέστρεψε το επόμενο πρωί. Ο γάμος τους παρέμεινε ανολοκλήρωτος και η Όλγα υποψιαζόταν ότι ο Πέτρος προωθήθηκε από τη φιλόδοξη μητέρα του. Η βιογράφος της, Πατρίσια Φένιξ, θεωρούσε ότι η Όλγα μπορεί να αποδέχθηκε την πρότασή του μόνο και μόνο για να αποκτήσει ανεξαρτησία από τη μητέρα της, την αυτοκράτειρα Μαρία, ή να αποφύγει το γάμο σε ξένο βασίλειο. Το ζευγάρι ζούσε αρχικά με τα πεθερικά της, Αλέξανδρο Πέτροβιτς και Ευγενία. Η συγκατοίκηση δεν ήταν αρμονική, καθώς οι γονείς του Πέτρου, γνωστοί για το φιλανθρωπικό τους έργο, κατέκριναν τον μοναδικό τους γιο για την τεμπελιά του. Η Όλγα αντιπαθούσε την πεθερά της, αν και η Ευγενία, στενή φίλη της Επίτιμης Αυτοκράτειρας, έδωσε στη νύφη της πολλά δώρα, συμπεριλαμβανομένης μιας τιάρας με ρουμπίνια, που ήταν δώρο του Ναπολέοντα για την Ιωσηφίνα ντε Μπωαρναί. Λίγες εβδομάδες μετά τον γάμο, η Όλγα και ο σύζυγός της ταξίδεψαν στο Μπιαρίτζ της Γαλλίας, από όπου πήγαν στο Σορέντο της Ιταλίας σε ένα σκάφος που δανείστηκαν από τον βασιλιά Εδουάρδο Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Κατά την επιστροφή τους στη Ρωσία, εγκαταστάθηκαν σε ένα ανάκτορο 200 δωματίων (το πρώην αρχοντικό Μπαρυάτινσκι) στην οδό Sergievskaya 46 (σήμερα Τσαϊκόφσκι), στην Αγία Πετρούπολη. Το παλάτι, δώρο από τον Τσάρο Νικόλαο Β΄ στην αδελφή του, φιλοξενεί τώρα το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Αγίας Πετρούπολης. Η Όλγα και ο Πέτρος είχαν ξεχωριστά υπνοδωμάτια στα αντίθετα άκρα του κτιρίου και η Μεγάλη Δούκισσα είχε το δικό της στούντιο τέχνης. Καθώς ήταν δυστυχισμένη στο γάμο της, έπεσε σε περιόδους κατάθλιψης που οδήγησαν στην απώλεια των μαλλιών της, αναγκάζοντάς της να φορέσει περούκα. Χρειάστηκαν δύο χρόνια για να ξαναμακρύνουν τα μαλλιά της.
Κοντά στην πόλη Ραμόν, η Όλγα είχε τη δική της βίλα, που ονομάστηκε "Ολτζίνο" από την τοπική πόλη. Χρηματοδότησε το σχολείο του χωριού με δικά της χρήματα και ίδρυσε νοσοκομείο. Η νύφη της έγραψε αργότερα: «Προσπάθησε να βοηθήσει κάθε άτομο που είχε ανάγκη, όσο ήταν δυνατό και όσο τα μέσα της το επέτρεπαν». Στο νοσοκομείο έμαθε τη βασική ιατρική περίθαλψη και την κατάλληλη φροντίδα από τον τοπικό γιατρό. Έδειξε την ισχυρή της ορθόδοξη πίστη δημιουργώντας θρησκευτικές εικόνες, τις οποίες διένεμε για φιλανθρωπικά έργα. Στο Ραμόν, η Όλγα και ο Πέτρος απολάμβαναν το περπάτημα μέσα από τα κοντινά δάση και το κυνήγι λύκων. Ήταν ευγενικός και προσεκτικός με την Όλγα, αλλά εκείνη λαχταρούσε αγάπη, κανονικό γάμο και παιδιά.
Τον Απρίλιο του 1903, γνωρίστηκε με έναν υπάλληλο της Γαλάζιας Φρουράς, τον Νικολάι Κουλίκοφσκι κατά τη διάρκεια μιας βασιλικής στρατιωτικής ανασκόπησης στο παλάτι Παβλόφσκ. Η Όλγα και ο Κουλίκοφσκι άρχισαν να βλέπουν ο ένας τον άλλον και να ανταλλάσσουν τακτικά γράμματα. Την ίδια χρονιά, στην ηλικία των 22 ετών, αντιμετώπισε το σύζυγό της ζητώντας του διαζύγιο, αλλά αυτός αρνήθηκε λέγοντας πως θα μπορούσε να το επανεξετάσει μετά από επτά χρόνια. Παρ 'όλα αυτά, ο Πέτρος όρισε τον Κουλίκοβσκι ως βοηθό και του επέτρεψε να ζήσει στην ίδια κατοικία με εκείνον και τη σύζυγό του. Η σχέση του Κουλίκοβσκι και της Μεγάλης Δούκισσας δεν ήταν δημόσια, αλλά τα κουτσομπολιά για τη σχέση τους εξαπλώθηκαν στην κοινωνία.
Από το 1904 έως το 1906, ο δούκας Πέτρος διορίστηκε σε στρατιωτική θέση στο Tσάρσκογιε Σέλο, ένα συγκρότημα παλατιών νότια της Αγίας Πετρούπολης. Στο Τσαρσκόγιε Σέλο, η Μεγάλη Δούκισσα έζησε κοντά στον αδελφό της Νικόλαο και την οικογένειά του, που ζούσαν κοντά στην κατοικία της. Η Όλγα χάρηκε για τη γνωριμία της με τις τέσσερις κόρες του Τσάρου. Από το 1906 έως το 1914, η Όλγα έπαιρνε τις ανιψιές της στην Αγία Πετρούπολη, χωρίς τους γονείς τους, κάθε Σαββατοκύριακο καθ' όλη τη διάρκεια του χειμώνα. Συμπαθούσε ιδιαίτερα τη μικρότερη από τις κόρες του Νικολάου, τη βαφτισιμιά της Αναστασία. Μέσω του αδερφού της και της συζύγου του της, η Όλγα συναντήθηκε με τον Γκριγκόρι Ρασπούτιν, έναν αυτοαποκαλούμενο ιερέα που φέρεται να είχε θεραπευτικές δυνάμεις. Αν και δεν έκανε καμία δημόσια κριτική για τη σχέση του Ρασπούτιν με την αυτοκρατορική οικογένεια, δεν πείστηκε για τις υποτιθέμενες δυνάμεις του και τον αντιπαθούσε. Καθώς η Όλγα ήρθε πιο κοντά με την οικογένεια του αδελφού της, η σχέση της με τον άλλον επιζώντα αδελφό της, Μιχαήλ, επιδεινώθηκε. Προς φρίκη της ίδιας και του Νικολάου, ο Μιχαήλ το έσκασε με την ερωμένη του, μια δύο φορές διαζευγμένη κοινή γυναίκα, και η επικοινωνία μεταξύ του Μιχαήλ και της υπόλοιπης οικογένειας ουσιαστικά διακόπηκε.
Η Όλγα υποστήριξε τον Πιότρ Σολιπέν ως πρωθυπουργό, αλλά εκείνος δολοφονήθηκε το 1911. Η δημόσια αναταραχή που ακολούθησε, η φυγή του Μιχαήλ και ο ψεύτικος γάμος της Όλγας την έβαλαν υπό πίεση, και το 1912, ενώ επισκέφθηκε την Αγγλία με τη μητέρα της, υπέστη μια νευρική κατάρρευση. Η Τσαρίνα Αλεξάνδρα ήταν επίσης εξουθενωμένη, ανησυχώντας για την κακή υγεία του αιμοφιλικού γιου της, Αλεξέι. Η Όλγα αντικατέστησε την Τσαρίνα σε δημόσιες εκδηλώσεις και συνόδευσε τον αδελφό της σε περιήγηση στο εσωτερικό, ενώ η Τσαρίνα παρέμεινε στο σπίτι.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και Επανάσταση
Το 1916 ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ ακύρωσε το γάμο μεταξύ του δούκα Πέτρου Αλεξάντροβιτς και της Μεγάλης Δούκισσας, επιτρέποντάς της να παντρευτεί τον συνταγματάρχη Κουλίκοφσκι. Ο γάμος έλαβε χώρα στις 16 Νοεμβρίου 1916 στην εκκλησία Kievo-Vasilievskaya στο Κίεβο. Οι μόνοι επισκέπτες ήταν η Επίτιμη αυτοκράτειρα, ο γαμπρός της Όλγας, Μέγας Δούκας Αλέξανδρος, τέσσερις αστυνομικοί και δύο από της νοσηλεύτριες στο νοσοκομείο του Κιέβου.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι εσωτερικές εντάσεις και η φτώχεια στη Ρωσία συνέχισαν να αυξάνονται και οι επαναστατικές τάσεις αυξήθηκαν. Αφού ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ παραιτήθηκε στις αρχές του 1917, πολλά μέλη της δυναστείας των Ρομανώφ, συμπεριλαμβανομένου του Νικολάου και της άμεσης οικογένειάς του, κρατήθηκαν υπό κατ' οίκον περιορισμό. Σε αναζήτηση ασφάλειας, η Επίτιμη Αυτοκράτειρα, ο Μέγας Δούκας Αλέξανδρος και η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα ταξίδεψαν στην Κριμαία με ειδικό τρένο, όπου συναντήθηκαν με την αδελφή της Όλγας (και σύζυγο του Αλεξάνδρου) Μεγάλη Δούκισσα Ξένια. Ζούσαν στην περιουσία του Αλεξάνδρου, Ay-Todor, περίπου 19 χλμ. από τη Γιάλτα, όπου βρίσκονταν υπό κατ' οίκον περιορισμό από τις τοπικές αρχές. Στις 12 Αυγούστου 1917, γεννήθηκε το πρώτο παιδί της Όλγας, ο Τύχων Νικολάγιεβιτς κατά τη διάρκεια του κατ' οίκον περιορισμού της. Ονομάστηκε από τον Τύχων του Ζαντόνσκ, Αγίου που λατρευόταν κοντά στο κτήμα της Μεγάλης Δούκισσας στο Ολτζίνο.
Οι Ρομανώφ που απομονώθηκαν στην Κριμαία δεν ήξεραν τίποτα για την τύχη του Τσάρου και της οικογένειάς του. Ο Νικόλαος, η Αλεξάνδρα και τα παιδιά τους, είχαν αρχικά κρατηθεί στην επίσημη κατοικία τους, το παλάτι, αλλά η Προσωρινή κυβέρνηση υπό τον Αλέξανδρο Κρένσκι τους εγκατέστησε στο Τόμπολσκ της Σιβηρίας. Τον Φεβρουάριο του 1918, το μεγαλύτερο μέρος της αυτοκρατορικής οικογένειας στο Ay-Todor μεταφέρθηκε σε άλλο κτήμα στο Djulber, όπου οι Μεγάλοι Δούκες Πέτρος και Νικόλαος ήταν ήδη υπό κατ' οίκον περιορισμό. Η Όλγα και ο σύζυγός της έμειναν στο Ay-Todor. Οι Ρομανόφ στην Κριμαία καταδικάστηκαν σε θάνατο από το επαναστατικό συμβούλιο της Γιάλτας, αλλά οι εκτελέσεις καθυστέρησαν από την πολιτική αντιπαλότητα μεταξύ των Σοβιετικών της Γιάλτας και της Σεβαστούπολης. Μέχρι το Μάρτιο του 1918, η Κεντρική Δύναμη της Γερμανίας είχε προχωρήσει στην Κριμαία και οι επαναστάτες φρουροί αντικαταστάθηκαν από Γερμανούς. Τον Νοέμβριο του 1918, οι γερμανικές δυνάμεις πληροφορήθηκαν ότι το έθνος τους είχε χάσει τον πόλεμο και στάλθηκαν προς το σπίτι. Οι συμμαχικές δυνάμεις ανέλαβαν τα λιμάνια της Κριμαίας, για να υποστηρίξουν τον πιστό Λευκό Στρατό, ο οποίος επέτρεψε στα επιζώντα μέλη του οίκου Ρομανώφ να διαφύγουν στο εξωτερικό. Η Επίτιμη Αυτοκράτειρα και, μετά την επιμονή της ίδιας, το μεγαλύτερο μέρος της οικογένειας και των φίλων της διέφυγαν με το βρετανικό πολεμικό πλοίο HMS Marlborough. Ο Νικόλαος Β΄ είχε ήδη εκτελεστεί και η οικογένεια υπέθεσε, σωστά, ότι η σύζυγός του και τα παιδιά του είχαν επίσης σκοτωθεί.
Η Όλγα και ο σύζυγός της αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τη Ρωσία και αποφάσισαν να μετακινηθούν στον Καύκασο, τον οποίο ο Λευκός Στρατός είχε εκκαθαρίσει από τους επαναστάτες μπολσεβίκους. Ένας αυτοκρατορικός σωματοφύλακας, ο Τιμόθεος Γιατσίκ, τους οδήγησε στη γενέτειρά του, το μεγάλο χωριό του, το Νοβομίνσκαγια. Σε μια μισθωμένη αγροικία πέντε δωματίων, η Όλγα γέννησε τον δεύτερο γιο της, τον Γκούρι Νικολάγιεβιτς, στις 23 Απριλίου 1919. Ονομάστηκε από έναν φίλο της, τον Γκούρι Παναγιέφ, ο οποίος δολοφονήθηκε ενώ υπηρετούσε στο σώμα της Όλγας κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Τον Νοέμβριο του 1919, η οικογένεια εξέθεσε ποιο θα ήταν το τελευταίο ταξίδι τους στη Ρωσία. Λίγο πριν από τα επαναστατικά στρατεύματα, διέφυγαν στο Νοβοροσίσκ και κατέφυγαν στην κατοικία του Δανού Προξένου Thomas Schytte, ο οποίος τους ενημέρωσε για την ασφαλή άφιξη της Αυτοκράτειρας Μαρίας στη Δανία. Μετά από μια σύντομη παραμονή στον πρόξενο, η οικογένεια μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο προσφύγων στο νησί Büyükada στο στενό Dardanelles κοντά στην Κωνσταντινούπολη, όπου η Όλγα, ο σύζυγός της και τα παιδιά μοιράστηκαν τρία δωμάτια με έντεκα ενήλικες. Μετά από δύο εβδομάδες, εκκενώθηκαν στο Βελιγράδι, όπου τους επισκέφθηκε ο στρατηγός Αλέξανδρος, αργότερα ο βασιλιάς Αλέξανδρος Α΄ της Γιουγκοσλαβίας. Ο Αλέξανδρος προσέφερε στη Μεγάλη Δούκισσα και την οικογένειά της ένα μόνιμο σπίτι, αλλά η Όλγα κλήθηκε στη Δανία από τη μητέρα της. Την Παρασκευή 1920, η Όλγα και η οικογένειά της έφθασαν στην Κοπεγχάγη. Ζούσαν με την αυτοκράτειρα Μαρία, αρχικά στο παλάτι Amalienborg και στη συνέχεια στο βασιλικό κτήμα του Hvidøre, όπου η Όλγα ενεργούσε ως γραμματέας και σύντροφος της μητέρας της. Ήταν μια δύσκολη συγκατοίκηση κατά περιόδους. Η αυτοκράτειρα επέμενε να έχει υπό έλεγχο την Όλγα και βρήκε τους μικρούς γιους της πολύ άτακτους. Ποτέ δεν συμφιλιώθηκε με την ιδέα του γάμου της κόρης της με έναν κοινό, έτσι ήταν ψυχρή προς τον Κουλίκοφσκι και σπάνια του επέτρεπε να παρουσιάζεται μπροστά της. Στις επίσημες λειτουργίες, η Όλγα αναμενόταν να συνοδεύει μόνη τη μητέρα της.
Άννα Άντερσον
Το 1925, η Όλγα και ο συνταγματάρχης Κουλίκοφσκι ταξίδεψαν στο Βερολίνο για να συναντήσουν την Άννα Άντερσον, που ισχυρίστηκε ότι είναι η ανιψιά της Όλγας, η Μεγάλη Δούκισσα Αναστασία της Ρωσίας. Η Άντερσον είχε επιχειρήσει να αυτοκτονήσει στο Βερολίνο το 1920, κάτι που η Όλγα αποκάλεσε αργότερα "ίσως το μοναδικό αδιαμφισβήτητο γεγονός σε όλη την ιστορία". Η Άντερσον ισχυρίστηκε ότι με τη βοήθεια ενός άνδρα που ονομάστηκε Τσαϊκόφσκι είχε δραπετεύσει από τη Ρωσία μέσω του Βουκουρεστίου, όπου είχε γεννήσει το παιδί του. Η Όλγα πίστευε ότι η ιστορία ήταν «φανερά ψεύτικη», καθώς η Άντερσον δεν προσπάθησε να προσεγγίσει τη βασίλισσα Μαρία της Ρουμανίας, κατά τη διάρκεια της υποτιθέμενης περιόδου στο Βουκουρέστι. Η Όλγα είπε: "Αν η κυρία Άντερσον ήταν πράγματι η Αναστασία, η Βασίλισσα Μαρία θα την είχε αναγνωρίσει επιτόπου. ... Η Μαρία δεν θα είχε ποτέ συγκλονιστεί από τίποτα και η ανιψιά μου θα το γνώριζε. ... Δεν υπάρχει κανένας τίτλος πραγματικών στοιχείων στην ιστορία. Η γυναίκα παραμένει μακριά από τη συγγενή που θα ήταν η πρώτη που θα την αναγνώριζε, θα καταλάβαινε την απεγνωσμένη δυστυχία της και θα τη συμπαθούσε."
Η Άντερσον δήλωσε ότι ήταν στο Βερολίνο για να συναντήσει την πριγκίπισσα Ειρήνη της Έσσης και του Ρήνου (αδελφή της Τσαρίνας Αλεξάνδρας και ξαδέρφη της Όλγας). Η Όλγα δήλωσε: «Η πριγκίπισσα Ειρήνη ήταν μια από τις πιο αυστηρές γυναίκες της γενιάς της · η ανιψιά μου θα ήξερε ότι η ιστορία θα την είχε πράγματι σοκάρει.»
Η Όλγα συναντήθηκε με την Άντερσον, ο οποίος υποβλήθηκε σε θεραπεία για τη φυματίωση, σε ένα σανατόριο. Από την επίσκεψη, η Όλγα δήλωσε αργότερα: "Η αγαπημένη μου Αναστασία ήταν δεκαπέντε όταν την είδα για τελευταία φορά το καλοκαίρι του 1916. Θα ήταν είκοσι τεσσάρων το 1925. Σκέφτηκα ότι η κ. Άντερσον φαινόταν πολύ μεγαλύτερη από αυτήν. Εν πάση περιπτώσει, τα χαρακτηριστικά της ανιψιάς μου δεν θα μπορούσαν ενδεχομένως να έχουν αλλάξει. Η μύτη, το στόμα, τα μάτια ήταν διαφορετικά. ... Μόλις κάθισα κάτω από το κρεβάτι στο Mommsen Nursing Home, ήξερα ότι έβλεπα μια ξένη. ... Είχα φύγει από τη Δανία με κάποια ελπίδα στην καρδιά μου. Έφυγα από το Βερολίνο με κάθε ελπίδα να έχει σβήσει."