cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παΐσιος Α΄
Βιογραφικά στοιχεία
Τον Ιούλιο του 1652 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης, διαδεχόμενος τον Αθανάσιο Πατελάρο. Τον Ιούλιο του 1653 επαύθη ή παραιτήθηκε λόγω των σοβαρών προβλημάτων που δημιουργούσε το βαρύ χρέος του Πατριαρχείου και αποσύρθηκε στη Χάλκη. Τον Μάρτιο ή αρχές Απριλίου του 1654 επανεξελέγη. Στη δεύτερη αυτή Πατριαρχία του επικύρωσε απόφαση συνόδου της Ρωσικής Εκκλησίας περί αναθεώρησης των εκκλησιαστικών βιβλίων.
Καθαιρέθηκε το Μάρτιο του 1655 και τον Αύγουστο του ίδιου έτους του δόθηκε «εις ζωαρκείαν» η Μητρόπολη Κυζίκου και κατόπιν και η Μητρόπολη Εφέσου. Πέθανε (πιθανότατα στη Χάλκη) περί το 1688.
Γιόχαν Γκάντολιν
Ο Γιόχαν Γκάντολιν (Johan Gadolin, 5 Ιουνίου 1760 – 15 Αυγούστου 1852) ήταν Φινλανδός χημικός, με προσφορά και σε άλλες φυσικές επιστήμες: στη φυσική, την ορυκτολογία και τη γεωλογία. Ο Γκάντολιν ανεκάλυψε το συχνά συγκαταλεγόμενο στις σπάνιες γαίες χημικό στοιχείο της ύλης ύττριο, που από αυτή την άποψη θεωρείται ως το πρώτο στοιχείο των σπάνιων γαιών που ανακαλύφθηκε.
Ο Γκάντολιν θεωρείται επίσης ο πατέρας της φινλανδικής χημείας ως ερευνητικής ενασχολήσεως. Υπήρξε ο δεύτερος κάτοχος της έδρας της χημείας στη Βασιλική Ακαδημία του Τούρκου (Åbo Kungliga Akademi) μετά την ίδρυση της έδρας και του απονεμήθηκε τίτλος ευγενείας για τα επιτεύγματά του. Εμμέσως έδωσε το όνομά του στο χημικό στοιχείο γαδολίνιο.
Οικογένεια, σπουδές και σταδιοδρομία
Ο Γιόχαν Γκάντολιν γεννήθηκε στο Åbo (στα φινλανδικά Τούρκου) της Φινλανδίας, που τότε όμως ήταν μέρος της Σουηδίας. Πατέρας του ήταν ο Γιάκομπ Γκάντολιν, καθηγητής της φυσικής και της θεολογίας στην πόλη, αλλά και επίσκοπος των Λουθηρανών. Ο Γιόχαν άρχισε να σπουδάζει μαθηματικά στη Βασιλική Ακαδημία του Τούρκου (Åbo Kungliga Akademi) σε ηλικία 15 ετών. Αργότερα άλλαξε το πεδίο σπουδών του στη χημεία και είχε καθηγητή τον Περ Άντριαν Γκαντ (Pehr Adrian Gadd), τον πρώτο κάτοχο της έδρας της χημείας στο ίδρυμα μετά τη θέσπισή της.
Ο Γκάντολιν είχε καλή γνώση 6 γλωσσών (λατινική, φινλανδική, ρωσική, γερμανική, αγγλική και γαλλική) πέρα από τη μητρική του γλώσσα, που ήταν η σουηδική. Είχε υποβάλει υποψηφιότητα για την έδρα της Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα το 1784, αλλά αντί για αυτόν επιλέχθηκε ο Γιόχαν Αφζέλιους. Ο Γκάντολιν έγινε έκτακτος καθηγητής στη Βασιλική Ακαδημία του Τούρκου το επόμενο έτος (μια άμισθη θέση). Από το 1786 πραγματοποίησε έναν μεγάλο «χημικό γύρο της Ευρώπης», επισκεπτόμενος πανεπιστήμια και ορυχεία σε διάφορες χώρες. Συνεργάσθηκε με τον Λόρεντς Κρελ, επιμελητή του περιοδικού Chemische Annalen στη Γερμανία, καθώς και με τους Άνταιρ Κρώφορντ και Ρίτσαρντ Κίργουαν στην Ιρλανδία.
Το 1790 ο Γκάντολιν εκλέχθηκε μέλος της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών, αλλά μόλις το 1797 έγινε τακτικός καθηγητής της χημείας στη Βασιλική Ακαδημία του Τούρκου, διαδεχόμενος τον Γκαντ μετά τον θάνατό του. Διετήρησε αυτή τη θέση μέχρι την απόσυρσή του το 1822. Υπήρξε ένας από τους πρώτους χημικούς που έδωσε εργαστηριακές ασκήσεις στους φοιτητές του και τους επέτρεπε ακόμα και να χρησιμοποιούν το ιδιωτικό του εργαστήριο.
Επιστημονικά επιτεύγματα
Ο Γιόχαν Γκάντολιν συνεισέφερε σε αρκετούς και ποικίλους τομείς της επιστήμης.
Παρά το ότι δεν επισκέφθηκε ποτέ τη Γαλλία, υπεστήριξε τη νέα θεωρία του Λαβουαζιέ για την καύση. Το βιβλίο του Γκάντολιν Inledning till Chemien (1798) ήταν το πρώτο σύγγραμμα χημείας στις Βόρειες Χώρες που αμφισβήτησε τη θεωρία του [φλογιστο]]ύ και εξέταζε τον ρόλο του οξυγόνου στην καύση.
Μελέτες της θερμότητας
Ο Γκάντολιν μελέτησε τη σχέση της θερμότητας με τις χημικές μεταβολές και ειδικότερα την ικανότητα όλων των υλικών να απορροφούν θερμότητα (ειδική θερμότητα), ιδίως την απορρόφηση θερμότητας κατά τη διάρκεια των μεταβολών της καταστάσεώς τους (λανθάνουσα θερμότητα). Αυτή η θερμοχημική έρευνα απαιτούσε εξαιρετικά ακριβείς μετρήσεις. Ο Γκάντολιν δημοσίευσε σημαντικές εργασίες για την ειδική θερμότητα το 1784 και για τη λανθάνουσα θερμότητα του ατμού το 1791. Απέδειξε ότι η ειδική θερμότητα του πάγου ισούται με εκείνη του χιονιού και δημοσίευσε πρότυπο σύνολο από πίνακες για τις ειδικές και λανθάνουσες θερμότητες. Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα του 1842:
"«Η καλύτερη σειρά πειραμάτων επί της κατανομής της θερμότητος σε διαφορετικά σώματα διεξήχθη προ του έτους 1784 από τον Καθηγητή Γκάντολιν του Ώμπο, ο οποίος, απορρίπτων την έννοια της χωρητικότητος, εισήγαγε τη μη επιδεχόμενη εξαιρέσεων έκφραση ειδική θερμότητα. Μία εκ των ωραιότερων συνεπειών της θεωρίας του ήταν ο προσδιορισμός του απολύτου μηδενός, ή του χαμηλοτέρου σημείου στην κλίμακα της θερμότητος."
Το ύττριο
Ο Γκάντολιν έγινε ονομαστός για την περιγραφή του πρώτου στοιχείου των σπάνιων γαιών, του υττρίου. Το 1792 τού στάλθηκε ένα δείγμα ενός μαύρου και βαρέος ορυκτού που είχε βρεθεί σε ένα λατομείο δίπλα στο σουηδικό χωριό Ιούτερμπιου (Ytterby), κοντά στη Στοκχόλμη, από τον Καρλ Άξελ Αρρένιους. Με προσεκτικά πειράματα, ο Γκάντολιν προσδιόρισε ότι το 38% περίπου του δείγματος ήταν ένα μέχρι τότε άγνωστο γαιώδες ορυκτό, ένα οξείδιο που αργότερα αποκλήθηκε υττρία. Η υττρία, που είναι οξείδιο του τρισθενούς υττρίου, ήταν η πρώτη γνωστή ουσία μετάλλου των σπάνιων γαιών: την εποχή εκείνη δεν το θεωρούσαν ακόμα ως χημικό στοιχείο με τη σύγχρονη έννοια. Η σχετική εργασία του Γκάντολιν δημοσιεύθηκε το 1794.
Σε μια προγενέστερη δημοσίευσή του, το 1788, ο Γκάντολιν κατέδειξε ότι το ίδιο στοιχείο μπορεί να εμφανίζει αρκετές καταστάσεις οξειδώσεως, «συνδέοντας τον εαυτό του με μεγαλύτερες ή μικρότερες ποσότητες της πυρωτικής ουσίας».
Αναλυτική χημεία
Αναφορές πολλών από τις χημικές έρευνες του Γκάντολιν εμφανίσθηκαν στη γερμανική γλώσσα στο περιοδικό του Κρελ Chemische Annalen für die Freunde der Naturlehre, Arzneygelahrheit, Haushaltungskeit und Manufacturen. Το 1825 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Systema fossilium analysibus chemicis examinatorum secundum partium constitutivarum rationes ordinatorium, ένα σύστημα ταξινομήσεως βασισμένο σε χημικές αρχές. Η εισαγωγή του περιέχει μια σύνοψη της θεωρίας του Γκάντολιν, ενώ στο κυρίως κείμενο παρουσιάζονται τα είδη των ορυκτών σε συστηματική κατάταξη.
Μια από τις μεταγενέστερες μελέτες του Γκάντολιν ήταν η χημική ανάλυση του κινεζικού κράματος πακ-τονγκ το 1810 και το 1827. Γνωστό και ως «γερμανικός άργυρος» ή αλπάκκα, το κράμα αυτό ήταν ένα υποκατάστατο για τον άργυρο και συχνά περιείχε χαλκό, ψευδάργυρο, νικέλιο και κασσίτερο.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Γκάντολιν έλαβε τον τίτλο του ιππότη και είναι καταγεγραμμένος ως νο. 245 στον φινλανδικό «Οίκο Ευγενείας». Επίσης του απονεμήθηκαν δύο παράσημα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας: το Τάγμα του Αγίου Βλαδίμηρου και το Τάγμα της Αγίας Άννας.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Ο Γιόχαν Γκάντολιν νυμφεύθηκε αρχικώς σε ηλικία 35 ετών, τη Χέντβιγ Τίλεμαν, με την οποία απέκτησαν εννέα παιδιά. Μετά τον θάνατό της νυμφεύθηκε για δεύτερη φορά σε ηλικία 59 ετών την Έμπα Πάλαντερ. Ο Γκάντολιν αποσύρθηκε ως ομότιμος καθηγητής το 1822, δηλαδή σε ηλικία 62 ετών, η οποία τότε ήταν το υποχρεωτικό όριο αποχωρήσεως των πανεπιστημιακών. Κατόπιν εγκαταστάθηκε σε ένα κτήμα στην εξοχή, όπου έζησε άλλα τριάντα χρόνια, πεθαίνοντας στο Μύνεμεκι της νοτιοδυτικής Φινλανδίας σε ηλικία 92 ετών.
Η Μεγάλη πυρκαγιά του Τούρκου το 1827, που κατέστρεψε αρκετά μεγάλο μέρος της πόλεως αρχίζοντας από ένα αρτοποιείο, κατέστρεψε το εργαστήριο και τη συλλογή ορυκτών του Γκάντολιν, που βρίσκονταν κοντά στον καθεδρικό ναό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φινλανδοί χημικοί Κατηγορία:Ορυκτολόγοι Κατηγορία:Φινλανδοί φυσικοί Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών
817 Αννίκα
Η Αννίκα (Annika) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,585. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Η Αννίκα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Ευνομίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αννίκας εκτιμάται σε 22,04 χιλιόμετρα. Η μάζα της εκτιμάται σε 15 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2,7 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,174. Η Αννίκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 34 λεπτά.
Αλύτρωτος
Ο Αλύτρωτος ήταν εβδομαδιαία εφημερίδα με τόπο εκδόσεως την Αθήνα, όργανο της «Κοινής των Αλυτρώτων Ελλήνων Επιτροπείας». Η «επιτροπεία» αυτή είχε συγκροτηθεί κατά το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου ως μια κεντρική επιτροπή και συντονιστικό σώμα των ενεργειών των άλλων τότε αλυτρωτικών οργανώσεων της Ελλάδας, για τη διεκδίκηση των «εθνικών δικαίων του αλυτρώτου Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Θράκης».
Ο Αλύτρωτος κυκλοφορούσε κάθε Κυριακή από τις αρχές του 1918 έως τα μέσα του 1919. Στα πρώτα φύλλα του τον διεύθυνε ο Μιχαήλ Ροδάς (αργότερα προϊστάμενος του Γραφείου Τύπου της Αρμοστείας Σμύρνης), τον οποίο διαδέχθηκε στη διεύθυνση της εφημερίδας ο Κωνσταντίνος Φίλανδρος. Εκτός από τις σχετικές ειδήσεις, ο Αλύτρωτος περιείχε και αρκετές πληροφορίες και άλλα στοιχεία, ιστορικά κλπ., για τον μικρασιατικό και τον θρακικό ελληνισμό. Τακτικοί συνεργάτες της εφημερίδας ήταν, ανάμεσα σε άλλους, ο Σμυρναίος ποιητής Αλέκος Φωτιάδης, οι εκπαιδευτικοί Γ. Ασκητόπουλος (υπό το ψευδώνυμο «Αρέθας Αργαίος») και Νικηφόρος Ελεόπουλος, καθώς και ο ιατρός Κωνσταντίνος Ι. Λαμέρας, γενικός γραμματέας της Επιτροπείας των Αλυτρώτων.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα Κατηγορία:Εβδομαδιαίες εφημερίδες
Κριστίνα Σέντερμπαουμ
Η Κριστίνα Σέντερμπαουμ (σουηδικά: Kristina Söderbaum, Στοκχόλμη, 5 Σεπτεμβρίου 1912 - Χίτσακερ, 12 Φεβρουαρίου 2001) ήταν Σουηδή ηθοποιός στη ναζιστική Γερμανία.
Βιογραφία
Ο πατέρας της, Χένρικ Γκούσταφ Σέντερμπαουμ ήταν χημικός, καθηγητής πανεπιστημίου και πρόεδρος του συμβουλίου της απονομής του βραβείου Νόμπελ στη Σουηδία. Σπούδασε σε οικοτροφεία στη Στοκχόλμη, στο Παρίσι και στην Ελβετία. Το 1934, λόγω του θανάτου των γονιών της μετακόμισε κοντά στους συγγενείς της στο Βερολίνο. Εκεί παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής ενώ παράλληλα άρχισε να μαθαίνει γερμανικά.
Το 1935 άρχισε η καριέρα της στον κινηματογράφο και ταυτόχρονα η γνωριμία (που θα κατέληγε σε γάμο το 1939) με τον Γερμανό ηθοποιό και μετέπειτα σκηνοθέτη Φάιτ Χάρλαν. Έγινε διάσημη στη Ναζιστική Γερμανία για τους ρόλους της σε προπαγανδιστικές ταινίες του Γ΄ Ράιχ, όπως η ταινία "Jud Süß", και "Die goldene Stadt". Από το 1939 ως το 1945 η Κριστίνα Σέντερμπαουμ υποδύθηκε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε αρκετές ταινίες που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Εξαιτίας των ταινιών αυτών αποκλήθηκε «Η Μέριλιν Μόνροου των Ναζί»
Μετά τον πόλεμο σταμάτησε να εργάζεται. Πήρε μέρος σε λίγα έργα και αφιερώθηκε στο θέατρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί απομνημονευματογράφοι
Δέκιος
Ο Δέκιος (Γάιος Μέσσιος Κουίντος Τραϊανός Δέκιος Αύγουστος ) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 249 μ.Χ. έως το 251 μ.Χ. Κατά το τελευταίο έτος της βασιλείας του συμβασίλεψε με τον γιο του Ερέννιο Ετρούσκο έως ότου σκοτώθηκαν και οι δύο στη μάχη της Αβρίττου.
Τα πρώτα χρόνια και η άνοδος του στην εξουσία
thumb|200px|left|[[Αντωνινιανός του Δέκιου.]]
Ο Δέκιος γεννήθηκε στην Μπουντάλια, σημερινό Μαρτίντσι της Σερβίας, στην Κάτω Παννονία. Ήταν ο πρώτος σε μία μεγάλη σειρά Ρωμαίων Αυτοκρατόρων που προέρχονταν από την επαρχία του Ιλλυρικού του Δούναβη. Αντίθετα με τους άμεσους προκατόχους του, όπως τον Φίλιππο τον Άραβα ή τον Μαξιμίνο, ο Δέκιος ήταν διακεκριμένος συγκλητικός ο οποίος έφτασε ως το αξίωμα του υπάτου το 232 μ.Χ. Έγινε κυβερνήτης της Μοισίας και της Γερμανίας λίγο αργότερα και υπηρέτησε ως διοικητής της Ισπανίας μεταξύ 235 και 238. Κατά τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Φιλίππου του Άραβα ήταν νομάρχης (praefectus urbi) της Ρώμης.
Κατά το 245, ο αυτοκράτορας Φίλιππος ανάθεσε στον Δέκιο μία σημαντική αποστολή στον Δούναβη. Στο τέλος του 248 ή του 249 ο Δέκιος εστάλη για να καταστείλει την εξέγερση του Πακατιανού (Tiberius Claudius Marinus Pacatianus) και να εκκαθαρίσει την περιοχή από τους Γότθους, τους Γερμανούς και τους Κάρπους της Δακίας που είχαν κατακλύσει την περιοχή κατά τη διάρκεια της κρίσης. Η εξέγερση προκλήθηκε επειδή οι στρατιώτες εξοργίστηκαν με τη συνθήκη ειρήνης που υπογράφτηκε μεταξύ του Φιλίππου και το βασιλείου των Σασσανιδών. Ο Πακατινός διεκδίκησε τον θρόνο και μαζί με τις κινήσεις των Γότθων αποτέλεσε ξεκάθαρη καθαρή απειλή εναντίον της εξουσίας του Φιλίππου. Η επιλογή του Δέκιου από τον Φίλιππο ήταν ίσως περισσότερο λόγω πολιτικής καταλληλότητας και λιγότερο λόγω στρατιωτικών ικανοτήτων. Ο Δέκιος είχε αριστοκρατική καταγωγή και ήταν δημοφιλής επιλογή για τη Σύγκλητο η οποία ήταν όλο και πιο επιφυλακτική για τις ικανότητες του Φιλίππου. Λίγο πριν από την άφιξη του Δέκιου, ο Πακατιανός σκοτώθηκε και τα στρατεύματα πίεσαν τον Δέκιο να αναλάβει ο ίδιος την αυτοκρατορική εξουσία. Ο Δέκιος διακήρυξε την πίστη του στον Φίλιππο αλλά τελικά κινήθηκε εναντίον του. Στο τέλος ο Φίλιππος σκοτώθηκε σε μάχη κοντά στη Βερόνα της Ιταλίας. Η Σύγκλητος αναγνώρισε τότε τον Δέκιο ως αυτοκράτορα δίνοντάς του τον χαρακτηριστικό τίτλο Τραϊανός ως αναφορά στον ομώνυμο αυτοκράτορα. Όπως έγραψε αργότερα ο βυζαντινός ιστορικός Ζώσιμος:
Πολιτικό πρόγραμμα
Το πολιτικό πρόγραμμα του Δέκιου επικεντρώθηκε στην αποκατάσταση της δύναμης του κράτους, τόσο της στρατιωτικής δύναμης που αντιτίθεται στις εξωτερικές απειλές, όσο και στην αποκατάσταση της δημόσιας ευλάβειας με ένα πρόγραμμα αποκατάστασης της επίσημης θρησκείας του κράτους.
Είτε ως παραχώρηση στη Σύγκλητo, ή ίσως με την ιδέα της βελτίωσης της δημόσιας ηθικής, ο Δέκιος προσπάθησε να αναβιώσει την αυτόνομη εξουσία και το κύρος του κήνσορα. Το δικαίωμα της επιλογής του κήνσορα δόθηκε στη Σύγκλητο η οποία εξέλεξε ομόφωνα τον Βαλεριανό (τον μελλοντικό αυτοκράτορα). Όμως ο Βαλεριανός γνωρίζοντας πολύ καλά τους κινδύνους και τις δυσκολίες που συνδέονται με αυτή τη θέση σε μια τέτοια δύσκολη στιγμή, απέρριψε την ευθύνη. Η εισβολή των Γότθων και ο θάνατος του Δέκιου έθεσαν τέλος σε αυτήν την αποτυχημένη απόπειρα.
Μνημειακά έργα
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ο Δέκιος προχώρησε σε αρκετά κατασκευαστικά έργα στην Ρώμη, συμπεριλαμβανομένων των Λουτρών του Δέκιου στο Aventine ή Thermae Deciane τα οποία ολοκληρώθηκαν το 252 και επέζησαν έως τον 16ο αιώνα. Ο Δέκιος επίσης ανέλαβε την επισκευή του Κολοσσαίου εξαιτίας των ζημιών που προκλήθηκαν από κεραυνούς.
Οι διώξεις των Χριστιανών
Τον Ιανουάριο του 250, ο Δέκιος εξέδωσε ένα διάταγμα για την καταστολή του Χριστιανισμού. Το διάταγμα ήταν αρκετά σαφές:
Ενώ ο Δέκιος, με το διάταγμα, μπορεί να είχε ως στόχο τη συντήρηση του οράματος της Pax Romana και να καθησυχάσει τους πολίτες της Ρώμης ότι η αυτοκρατορία ήταν ακόμα ασφαλής, προκάλεσε ωστόσο μια «τρομερή κρίση εξουσίας, όπου διάφοροι χριστιανοί επίσκοποι και το ποίμνιό τους, αντέδρασαν σε αυτό με διάφορους τρόπους». Το διάταγμα άρχισε να εφαρμόζεται απαιτώντας από τους επισκόπους και τους αξιωματούχους της εκκλησίας να κάνουν θυσία για τον αυτοκράτορα, ένα θέμα όρκου πίστεως τον οποίο οι Χριστιανοί θεώρησαν προσβλητικό. Τα πιστοποιητικά εκδόθηκαν σε όσους ικανοποίησαν τις παγανιστικές επιτροπές κατά τη διάρκεια της δίωξης των Χριστιανών υπό τον Δέκιο. Σαράντα έξι τέτοια πιστοποιητικά έχουν δημοσιευτεί ως σήμερα, όλα χρονολογούνται το 250, τέσσερα από τα οποία στην πόλη Οξύρρυγχο. Οι χριστιανοί πιστοί που αρνούνταν να προσφέρουν παγανιστική θυσία για τον αυτοκράτορα και την αυτοκρατορική ευημερία εντός ορισμένης ημερομηνίας, κινδύνευαν να τιμωρηθούν με βασανιστήρια και εκτελέσεις. Ένας αριθμός επιφανών χριστιανών αρνήθηκαν να κάνουν την θυσία και θανατώθηκαν κατά τη διαδικασία, συμπεριλαμβανομένων του Πάπα Φαβιανού το 250. Το αντι-χριστιανικό αίσθημα οδήγησε σε πογκρόμ εναντίον των χριστιανών σε Καρχηδόνα και Αλεξάνδρεια. Στην πραγματικότητα όμως, κατά το δεύτερο έτος της βασιλείας του Δέκιου, η αγριότητα των διώξεων είχε χαλαρώσει και η προηγούμενη παράδοση της ανεκτικότητας άρχισε να επανέρχεται. Η χριστιανική εκκλησία ποτέ δεν ξέχασε την εποχή του Δέκιου τον οποίο κατονομάζουν ως "σκληρό τύραννο".
Την ίδια εποχή ξέσπασε ένα δεύτερο κύμα της επιδημίας του Γαλιηνού, με αποκορύφωμα το διάστημα μεταξύ 251 και 266 που στοίχιζε τη ζωή 5.000 καθημερινά, μόνο στη Ρώμη. Αυτή η επιδημία αναφέρεται και ως η "επιδημία του Κυπριανού" (ο οποίος ήταν επίσκοπος Καρχηδόνας εκεί όπου η νόσος και ο διωγμός των Χριστιανών ήταν αμείλικτα. Ο βιογράφος του Κυπριανού, Πόντιος, έδωσε μια ζωντανή εικόνα της καταστροφικής επίδρασης της επιδημίας και ο Κυπριανός μνημονεύει το γεγονός στο δοκίμιό του De mortalitate . Στην Καρχηδόνα, οι διώξεις του Δέκιου  που εξαπολύθηκαν κατά την έναρξη της επιδημίας, στόχευσαν τους χριστιανούς ως αποδιοπομπαίους τράγους. Το Διάταγμα του Δέκιου ανανεώθηκε από τον Βαλεριανό το 253 και καταργήθηκε από τον γιο του Γαλλιηνό το 260-1.
Οι σφετεριστές της εξουσίας του
Όπως και σε άλλους Ρωμαίους αυτοκράτορες του 3ου αιώνα, η βασιλεία του Δέκιου δεν ήταν απαλλαγμένη από απειλές εναντίον της εξουσίας του, είτε εσωτερικές, είτε εξωτερικές. Η εξέγερση του Ιοταπιανού στη Συρία ή στην Καππαδοκία, είχε ξεκινήσει ουσιαστικά επί βασιλείας του Φιλίππου, αλλά συνεχίστηκε και στη βασιλεία του Δέκιου. Πιθανόν ο επίδοξος αυτοκράτορας δολοφονήθηκε από τους ίδιους του τους στρατιώτες και το σώμα του παραδόθηκε στον Δέκιο στην Ρώμη το καλοκαίρι του 249. Μία πιο σοβαρή εξέγερση ξέσπασε ενώ ο Δέκιος ήταν εκτός Ρώμης και πολεμούσε τους Γότθους το 250 από τον Λικινιανό (Julius Valens Licinianus), επίσης αριστοκράτη συγκλητικό με κάποια λαϊκή υποστήριξη. Η βραχύβια αρπαγή της εξουσίας τελείωσε μέσα σε λίγες μέρες με την εκτέλεσή του. Ο κυβερνήτης της Μακεδονίας, Πρίσκος (Titus Julius Priscus), επίσης αυτοανακηρύχθηκε Αύγουστος στη Φιλιππούπολη στο τέλος του 251, πιθανόν με την υποστήριξη των Γότθων. Η Σύγκλητος τον ανακήρυξε δημόσιο εχθρό. Πιθανόν να επέζησε και μετά τον θάνατο του Δέκιου, αλλά με την ανακήρυξη του Τρεβονιανό σε αυτοκράτορα χάνονται τα ίχνη του.
Οι επιδρομές των Γότθων και ο θάνατός του
Οι βαρβαρικές επιδρομές στην αυτοκρατορία γίνονταν όλο και πιο έντονες και συχνές ενώ η αυτοκρατορία αντιμετώπισε σοβαρή οικονομική κρίση στα χρόνια του Δέκιου. Κατά τη διάρκεια της σύντομης βασιλείας του ο Δέκιος ασχολήθηκε σημαντικές επιχειρήσεις εναντίον των Γότθων, οι οποίοι πέρασαν τον Δούναβη και έκαναν επιδρομή στην περιοχή της Μοισίας και της Θράκης. Αυτή είναι η πρώτη σημαντική στιγμή που οι Γότθοι εμφανίζονται στην ιστορία. Υπό τις διαταγές του βασιλιά τους Κνίβα, αιφνιδιάστηκαν από τον αυτοκράτορα, ενώ πολιορκούσαν τη Νικόπολη στον Δούναβη. Κατάφεραν όμως να διαφύγουν δια μέσου του ορεινού γεωγραφικού αναγλύφου των Βαλκανίων, στη συνέχεια επέστρεψαν και αιφνιδίασαν τους Ρωμαίους κοντά στη Βερόη (σύγχρονο Στάρα Ζαγόρα της Βουλγαρίας) λεηλατώντας το στρατόπεδό τους και διαλύοντας τα στρατεύματα. Ήταν η πρώτη φορά που Ρωμαίος αυτοκράτορας υποχώρησε μπροστά σε βαρβαρικά στρατεύματα. Οι Γότθοι τότε κινήθηκαν εναντίον της Φιλιππούπολης η οποία και έπεσε στα χέρια τους. Ο κυβερνήτης της Θράκης, Πρίσκος, ανακήρυξε τον εαυτό του αυτοκράτορα υπό γοτθική προστασία, αλλά η πρόκληση του Πρίσκου τερματίστηκε όταν σκοτώθηκε λίγο αργότερα.
Ο Δέκιος που κατάφερε να τους περικυκλώσει ελπίζοντας να ανακόψει την οπισθοχώρησή τους, αρνήθηκε να ικανοποιήσει τις προτάσεις συνθηκολόγησης των Γότθων, των οποίων τους η πολιορκία της Φιλιππούπολης είχε εξαντλήσει τον αριθμό και τους πόρους, που προσφέρθηκαν να παραδώσουν τα λάφυρα και τους αιχμαλώτους, υπό την προϋπόθεση να τους επιτραπεί να υποχωρήσουν. Η τελική συμπλοκή, η μάχη της Αβρίττου, στην οποία οι Γότθοι πολέμησαν υπό το θάρρος της απελπισίας, έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της δεύτερης εβδομάδας του Ιουνίου του 251 στο βαλτώδες έδαφος της Ludogorie (περιοχή στη βορειοανατολική Βουλγαρία, η οποία συνορεύει με το οροπέδιο της Δοβρουτσάς και την πεδιάδα του Δούναβη στα βόρεια), κοντά στην μικρή πόλη της Αβρίττου ή Forum Terebronii (σύγχρονο Ράζγκραντ). Ο βυζαντινός ιστορικός Ιορδάνης αναφέρει ότι, όταν σκοτώθηκε από ένα βέλος στην αρχή της μάχης ο γιος του Δέκιου, Ερέννιος Ετρούσκος, ο Δέκιος για να ανυψώσει το ηθικό των ανδρών του αναφώνησε "Κανείς να μη θρηνήσει, ο θάνατος ενός στρατιώτη δεν είναι μεγάλη απώλεια για τη δημοκρατία". Παρ' όλα αυτά, ο στρατός του Δέκιου εγκλωβίστηκε μέσα στους βάλτους και κατατροπώθηκε, ενώ ο ίδιος σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης. Ο Δέκιος ήταν ο πρώτος Ρωμαίος αυτοκράτορας που πέθανε σe μάχη εναντίον ξένης δύναμης. Μετά το τέλος της μάχης ο διασωθείς στρατηγός Τρεβονιανός Γάλλος αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας, απόφαση που στη συνέχεια επικυρώθηκε από τη Σύγκλητο.
Η παράδοση αναφέρει ότι ο Δέκιος προδόθηκε από τον Τρεβονιανό Γάλλο, ο οποίος είχε συνάψει μυστική συμφωνία με τους Γότθους, αλλά αυτό δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί και ήταν πιθανότατα μεταγενέστερη εφεύρεση. Αυτό δείχνει το γεγονός ότι ο ίδιος ο Τρεβονιανός υιοθέτησε τον νεότερο γιο του Δέκιου, Οστιλιανό (Gaius Valens Hostilianus), ως συν-αυτοκράτορα αν και ο τελευταίος ήταν πολύ μικρός για να διεκδικήσει τα δικαιώματά του. Επίσης, είναι απίθανο οι κατακερματισμένες ρωμαϊκές λεγεώνες να ανακήρυξαν ως αυτοκράτορα έναν προδότη ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την απώλεια τόσων πολλών στρατιωτών από τάξεις τους.
Θωμάς Ελεαβούλκος
Ο Θωμάς Ελεαβούλκος ο Νοταράς ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα. Αναφέρεται επίσης ως μοναχός με το όνομα Θεοφάνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Θωμάς Ελεαβούλκος έγινε επίσης μοναχός και μετονομάστηκε σε Θεοφάνης. Χρημάτισε ιεροκήρυκας της Μεγάλης Εκκλησίας. Επίσης, ήταν περίφημος διδάσκαλος, κάνοντας πολλούς από τους μαθητές του να προκόψουν και να γίνουν άξιοι.
Του απαγορεύτηκε όμως να κηρύσσει και γι' αυτό πήγε στη Μονή Ιβήρων στο Άγιο Όρος παίρνοντας όλα του τα βιβλία, που απέμειναν εκεί. Αργότερα πήγε στη Βέροια, όπου πέθανε και θάφτηκε με τιμές.
Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2015-16
Το Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2015-16 αποτέλεσε το 18ο πρωτάθλημα του Παγκυπρίου πρωταθλήματος γυναικών. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Apollon Ladies για 8η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2015-16 συμμετείχαν 8 ομάδες.
Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών 2016-17.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Παγκύπριο πρωτάθλημα 2014-15, στο πρωτάθλημα της περιόδου 2015-16 δεν συμμετείχε η Pascal-Λήδρα.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Πηγή: Πρωτάθλημα Γυναικών 15/16
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
1Ο διακοπέντας αγώνας Apollon Ladies - Δάφνη Τρούλλων κατακυρώθηκε με τέρματα 7-0 υπέρ της Apollon Ladies, κατόπιν απόφασης της Δικαστικής Επιτροπής της ΚΟΠ.
Πηγή: Πρωτάθλημα Γυναικών 15/16
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016
Πεύκα Θεσσαλονίκης
Το Ρετζίκι αποτελεί την δημοτική κοινότητα Πεύκα του Δήμου Νεαπόλεως - Συκεών της Θεσσαλονίκης και απέχει οδικώς 6 χλμ από το κέντρο της πόλης. Αναπτύχθηκε ως οικισμός από Μικρασιάτες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται σε 13.435 κατοίκους.
Ονομασία
μικρογραφία Η ιστορική ονομασία της δημοτικής ενότητας είναι Ρετζίκι. Η λέξη Ρετζίκι προέρχεται από την παράφραση της παλαιοτουρκικής λέξης Örencik ή Urendjick που σημαίνει μικρός παράδεισος, ενώ κάποιοι την ερμηνεύουν και ως ερείπια. Η κατάληξη –djick είναι τούρκικη και μπαίνει στα υποκοριστικά δείχνοντας το μικρό μέγεθος. Η γαλλική παράφραση της ίδιας λέξης είναι Eurumedjeeck. Ανατρέχοντας στους παλιούς χάρτες της Θεσσαλονίκης και στους περιηγητές του 19ου και 20ου αιώνα εντοπίζονται πολλές εκδοχές του ιδίου ονόματος, ανάλογα πώς αντιλαμβανόταν ο κάθε χαρτογράφος ή συγγραφέας το περίεργο αυτό όνομα. Έτσι μερικές από τις πολλές ονομασίες που βρίσκουμε είναι Ουρουμδζίκ το 1839 (Αντριάνο Βάλβι), Erunjuk το 1854, Ρουντσούκιο και Ουροντσούκιο το 1880 (Μιχαήλ Χατζή Ιωάννου), Orentzik το 1903, Ρουντζίκιο το 1905, Ουραντζίκ το 1913, Orendzik το 1914, Urendjick το 1924 και 1929, Ρετζίκι και Τζέκη το 1927, Ρενδζίκ και Ρετζίνα το 1928, Retsina (Retsiki) το 1940, Ρετζίκιον το 1955. Η ονομασία Τζέκη του 1927 αποδίδεται στον δραστήριο έμπορο της Θεσσαλονίκης Τζέκη.
Ιστορία
Το 1914 εγκαταστάθηκαν στην περιοχή οι πρώτες τέσσερις οικογένειες προσφύγων, που έχτισαν τα μικρά σπίτια τους και δημιούργησαν λαχανόκηπους και κάποια κοτέτσια.
Το 1922 οι οικογένειες των κτηνοτρόφων, κυρίως από τα Λιβάδια Κιλκίς, εγκαταστάθηκαν μόνιμα και την ίδια χρονιά κατοχύρωσαν δικαιώματα για τις εκτάσεις που είχαν δημιουργήσει τους τόπους βοσκής για τα κοπάδια τους. Μικρασιάτες πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή το 1925 και έτσι ο οικισμός αναπτύχθηκε και πληθυσμός του οικισμού αυξήθηκε σημαντικά. Τους πρόσφυγες εγκατέστησε η υπηρεσία εποικισμού με τη φροντίδα της οποίας τους δόθηκε η δυνατότητα, να ανεγείρουν σπίτια και να αποκτήσουν κλήρο. Στο σύνολό τους οι πρόσφυγες, κατάγονταν από περιοχές της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης. Συγκεκριμένα εγκαταστάθηκαν 61 οικογένειες προσφύγων, οι 56 από τη Μικρά Ασία και οι 5 από την Ανατολική Θράκη.
Αγίασμα - παρεκκλήσι της Αγίας Τριάδας
μικρογραφία Πρώην Κοινοτάρχης, αρθρογραφώντας σε τοπικό περιοδικό, μεταφέρει μαρτυρίες και συζητήσεις από παλιότερους Τούρκους και Έλληνες κατοίκους και αναφέρεται στην ίδρυση του παρεκκλησίου της Αγίας Τριάδας, το οποίο λειτουργεί μέχρι και σήμερα. Η Αγία Τριάδα ήταν προστάτης του χωριού και των Βλάχων κτηνοτρόφων. Λέγεται ότι αγίασμα που ανάβλυζε από την πηγή ήταν θαυματουργό και χάρισε την υγεία σε πολλούς πιστούς.
Συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση και προσβασιμότητα
Τα Πεύκα είναι προσβάσιμο από τον περιφερειακό της Θεσσαλονίκης από τον κόμβο 6. Ο ΟΑΣΘ εξυπηρετεί με τις γραμμές 57, 59, και 64. Η γραμμή 57 το συνδέει με το Ασβεστοχώρι και τον Χορτιάτη προς τα ανατολικά και με την Νεάπολη και την Πλατεία Αριστοτέλους προς το κέντρο. Η γραμμή 64 εξυπηρετεί προς το Φίλυρο και το κέντρο και η γραμμή 59,το τοπικό λεωφορείο των Πευκών,αποκλειστικά με δρομολόγια ανά μία ώρα από και προς το κέντρο.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 1971, ο οικισμός είχε 899 κατοίκους, με την απογραφή του 2001, η κοινότητα είχε 6.136 κατοίκους και με την Ελληνική απογραφή 2011 είχε 13.052 κατοίκους. Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται σε 13.435 κατοίκους (απογραφή 2021).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης
Δήμος Χερσονήσου (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Χερσονήσου.
Ο πρώην δήμος αποτελούνταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα:
Αβδού
Το χωριό Αβδού βρίσκεται βαθιά μέσα στην κοιλάδα του Λαγκαδά, μόλις 33 χλμ από την πόλη του Ηρακλείου. Κοσμείται με αξιόλογα ιστορικά μνημεία Βυζαντινής τέχνης, αρχαίες πολιτιστικές ρίζες, αρχαιολογικά ευρήματα και δείγματα του πρώτου Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Το μουσείο Αντωνίου Ξανθουδή λειτουργεί στο κέντρο του χωριού καθώς και ένας αριθμός Βυζαντινών και μεταβυζαντινών εκκλησιών, όπως ο Άγιος Κωνσταντίνος, του οποίου οι αγιογραφίες χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα. Μια τεχνητή λίμνη απλώνεται δίπλα στο χωριό, μετά την υλοποίηση του έργου του φράγματος Αποσελέμη.
Αγριανά
Το χωριό Αγριανά βρίσκεται 1 χλμ. νότια του χωριού Ανάληψη και μόλις 2 χλμ από την παραλία, στις αρχές της ενδοχώρας του Δήμου Χερσονήσου και σε υψόμετρο 92 μ. Το χωριό είναι κτισμένο μέσα σε απέραντους ελαιώνες και δίπλα στο φαράγγι του ποταμού Αποσελέμη, αυτή του η θέση του δίνει μια άγρια ομορφιά όπως και μια βαθιά αίσθηση χαλάρωσης. Μπαίνοντας στο χωριό αξίζει να δείτε την γραφική του πλατεία με τις παραδοσιακές ταβέρνες, που προσφέρουν παραδοσιακή κουζίνα με ξεχωριστές λιχουδιές της περιοχής, και το καφενείο του χωριού που προσφέρει δροσιστικά ποτά και καφέ κάτω από τον ίσκιο που προσφέρουν ελιές και λευκές μουριές. Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες διάφορες εκδηλώσεις γίνονται στο χωριό με αυτή του εορτασμού της Παναγίας να ξεχωρίζει, όπου επισκέπτες και ντόπιοι μετά την εκκλησιαστική λειτουργία μαζεύονται στην πλατεία όπου υπό τους ήχους παραδοσιακών ή και λαϊκών καλλιτεχνών γιορτάζουν με φαγητό ποτό και χορό. Πρόκειται για ένα γραφικό χωριό με πολλά μέρη για να φωτογραφίσετε και αποτελεί ιδανικό οικογενειακό προορισμό λόγω και της ελάχιστης απόστασης του από την θάλασσα.
Ανάληψη
Το χωριό Ανάληψη βρίσκεται 20 χλμ ανατολικά της πόλης του Ηρακλείου, κατά μήκος της ακτογραμμής του Δήμου Χερσονήσου. Πήρε το όνομα του από την ομώνυμη εκκλησία που βρίσκεται στη μέση του χωριού, με υπέροχες αγιογραφίες να κοσμούν το εσωτερικό της και μια αξιοζήλευτη αυλή που φιλοξενεί διάφορες εορτές και δραστηριότητες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Οι κάτοικοι του χωριού φημίζονται για την Κρητική φιλοξενία τους, που με τις μικρές και τις μεγάλες ξενοδοχειακές τους μονάδες και ενοικιαζόμενα δωμάτια, καλοδέχονται τους επισκέπτες σε μια ατμόσφαιρα χαλάρωσης και οικογενειακής ζεστασιάς με άπταιστες τουριστικές υπηρεσίες. Κατά μήκος του χωριού συναντάμε ταβέρνες, καφετέριες, φαρμακεία, φούρνους, σούπερ και μίνι μάρκετ, κοσμηματοπωλεία και μαγαζιά με παραδοσιακά είδη που ο επισκέπτης θα συναντήσει, επίσης στο κάτω μέρος του χωριού θα συναντήσετε και την πλατεία του χωριού, στρωμένη με κυβόλιθους και ένα μεγάλο φοίνικα στο κέντρο της και αμέσως δίπλα το Ηρώο του χωριού ένα μνημείο Εθνικής Αντίστασης των Ηρώων του ΔΠΠ. Περνώντας την πλατεία θα βρεθείτε στο παραλιακό μέτωπο του χωριού όπου και θα δείτε το γραφικό εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας, όπου στις 17 του Ιούλη κάθε χρόνο ντόπιοι και επισκέπτες συνέρχονται για να γιορτάσουν με φαγητό, ποτό και χορό στην παραλία μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Το χωριό προσφέρεται για οικογενειακές διακοπές που θα ικανοποιήσουν κάθε επισκέπτη όπως επίσης και τους λάτρεις της φωτογραφίας αφού τα γραφικά σοκάκια του και η υπέροχη θέα στη θάλασσα είναι μοναδικής ομορφιάς τοπία.
Ανισσαράς
Το χωριό Ανισσαράς βρίσκεται 24 χλμ ανατολικά της πόλης του Ηρακλείου και μόλις 1 χλμ δυτικά της κωμόπολης Χερσονήσου, εκτείνεται στο παραλιακό μέτωπο του Δήμου Χερσονήσου. Η περιοχή του Ανισσαρά είναι λοφώδης και προσφέρει μια μικρή αλλά αξιοσημείωτη γκάμα ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων που κυρίως δραστηριοποιείται στο χώρο του all inclusive, με προσιτές τιμές και εύκολη πρόσβαση. Οι χαρακτηριστικής ομορφιάς παραλίες του απλώνονται σε ελάχιστη απόσταση από τον κεντρικό δρόμο και είναι πλήρως οργανωμένες με γήπεδα και χώρους για τένις, βόλεϊ και υδάτινα σπορ. Καταγάλανα νερά αγκαλιάζουν τις ακτές του με κομμάτια βραχώδους βυθού που θα λατρέψουν οι κολυμβητές και οι λάτρεις των καταδύσεων, όπως επίσης και αμμώδεις παραλίες με ρηχά νερά και άπλετο χώρο για ηλιοθεραπεία και χαλάρωση. Οι επιλογές σε νυχτερινή διασκέδαση είναι περιορισμένη στην περιοχή του Ανισσαρά που μπορεί να καλυφτεί από την κωμόπολη της Χερσονήσου που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής. Το χωριό είναι ένας καθαρά οικογενειακός προορισμός με μαγευτικά θαλάσσια αξιοθέατα που θα μαγέψουν τους λάτρεις της φωτογραφίας.
Κερά
Το χωριό Κερά βρίσκεται 50 χλμ νοτιοανατολικά της πόλης του Ηρακλείου και 25 χλμ νότια του Λιμένα Χερσονήσου, βαθιά μέσα στην ενδοχώρα του Δήμου Χερσονήσου και είναι το τελευταίο χωριό στα όρια του, σε υψόμετρο 680 μ. Λόγω της θέσης του το χωριό προσφέρει μια άγρια και συνάμα επιβλητική ατμόσφαιρα, με σημαντικά και αξιοζήλευτα αξιοθέατα όπως ο Μινωικός Οικισμός που βρίσκεται στη θέση Καρφί, που πήρε την ονομασία του λόγω του σχήματος του πελώριου βράχου που βρίσκεται πίσω του, και χρονολογείται στο 1050 π.Χ. Επίσης το μοναστήρι της Παναγίας της Καρδιώτισσας αποτελεί ένα εκκλησιαστικό μνημείο μεγάλης σημασίας για την ιστορία της ορθοδοξίας όχι μονό στην περιοχή αλλά ευρύτερα στη Κρήτη, με αξιοθαύμαστες αγιογραφίες εντός της εκκλησιάς. Οι κάτοικοι του χωριού κατά παράδοση ήταν μυλωνάδες αλλά με το πέρασμα των χρόνων και την εξέλιξη της τεχνολογίας το επάγγελμα εξαφανίστηκε και έτσι σήμερα ασχολούνται κυρίως με την ελαιοκομία, και φημίζονται για το εξαιρετικής ποιότητας λάδι που παράγουν. Κλείνοντας το χωριό με τα γραφικά καφενεδάκια του και τους φιλόξενους κατοίκους του είναι ιδανικός προορισμός για όσους αναζητούν χαλάρωση και μοναδικής ομορφιάς τοπία που απλόχερα προσφέρονται σε όσους το επισκεφτούν.
Κουτουλουφάρι
Το χωριό Κουτουλουφάρι βρίσκεται ακριβώς πάνω από την πόλη της Χερσονήσου, μόλις 1 χλμ απόστασης. Είναι γνωστό για την παραδοσιακή του αρχιτεκτονική, μια αμφιθεατρικού τύπου δομή που σε σύνδεση με τα πλακόστρωτα δρομάκια του, προσφέρουν μια μοναδική αίσθηση για κάθε επισκέπτη. Οι παραδοσιακές ταβέρνες του, σερβίρουν Κρητικά πιάτα καθώς και διάφορες άλλες κουζίνες, προσφέροντας συνάμα ένα ήρεμο περιβάλλον που είναι δεμένο με την αξιοζήλευτη θέα του βουνού προβάλλοντας ένα φάσμα της πόλης της χερσονήσου καθώς και ολόκληρης της ακτογραμμής της. Κρητικές βραδιές με παραδοσιακή μουσική και χορό θα ολοκληρώσουν μια μαγευτική εμπειρία.
Λιμένας Χερσονήσου
Ο λιμένας Χερσονήσου βρίσκεται στην πόλη της Χερσονήσου, μια πανέμορφη Μεσογειακή ακτή όπου ο επισκέπτης μπορεί επίσης να δει την νήσο Ντία. Μια μαγευτική θέα του λιμανιού φαίνεται και τονίζεται κατά τις νυχτερινές ώρες όταν και έχει διαφωτιστεί ολόκληρη η ακτογραμμή από τα χαρακτηριστικά φώτα των μαγαζιών και όχι μόνο. Επίσης οι επισκέπτες θα θαυμάσουν τα ρωμαϊκά ευρήματα, τα οποία έχουν κτιστεί και συντηρηθεί από τα Ρωμαϊκά έτη. Το ρωμαϊκό Θέατρο, το σιντριβάνι του Σαρακίνου καθώς και το ρωμαϊκό υδραγωγείο συνθέτουν μια μεγαλοπρεπή αλλά και εντυπωσιακή εικόνα για κάθε επισκέπτη
Πισκοπιανό
Το χωριό Πισκοπιανό βρίσκεται 2 χλμ νότια του Λιμένα Χερσονήσου, στην πλαγιά του όρους Χάρακα, και πρόκειται για ένα παραδοσιακό καθαρά οικισμό, όπου οι κάτοικοι του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και την ελαιοκομία. Παράγουν εξαιρετικής ποιότητας γαλακτοκομικά προϊόντα καθώς και μοναδικής φήμης ελαιόλαδο, που ο κάθε επισκέπτης μπορεί να προμηθευτεί και να γευτεί στα τοπικά παραδοσιακά καφενεδάκια και ταβερνάκια που απλώνονται στο χωριό. Τα γραφικά σοκάκια του και τα πετρόχτιστα σπίτια του συμπληρώνουν μια πανέμορφη εικόνα του παλιού κλασικού ρυθμού, σε όποιο σημείο και αν βρεθείτε μέσα στο χωριό, πράγμα που το κάνει ακαταμάχητο προορισμό για τους λάτρεις της φωτογραφίας που επίσης θα εντυπωσιαστούν με την πανοραμική θέα του. Το χωριό είναι ένας προορισμός ηρεμίας για οικογένειες που μπορούν να κατηφορίσουν και να βρεθούν σε χρόνο μηδέν στο παραλιακό μέτωπο της Χερσονήσου.
Ποταμιές
Το χωριό Ποταμιές βρίσκεται 10 χλμ νότια του Λιμένα Χερσονήσου, στην ενδοχώρα του Δήμου Χερσονήσου, σε υψόμετρο 170 μ. και στην δεξιά πλευρά της όχθης του ποταμού Αποσελέμη. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και πιο συγκεκριμένα με την ελαιοκομία και την παραγωγή κηπευτικών προϊόντων. Το χωριό περικλείεται από εύφορα εδάφη με ελαιώνες, εσπεριδοειδή και την άγρια βλάστηση του ποταμού, όπως επίσης και από κατάφυτους λόφους γεμάτους με ελαιόδεντρα, πικροδάφνες, κυπαρίσσια, καρυδιές, ροδιές και πλατάνια. Στην περιοχή του ο επισκέπτης θα βρει αξιόλογα σημεία ενδιαφέροντος όπως το Βυζαντινό Μοναστήρι της Παναγίας της Γουβερνιώτισσας και τις Ρωμαϊκές υδρογέφυρες, που κάποτε υδροδοτούσαν την Χερσόνησο. Τα γραφικά σοκάκια και οι παραδοσιακές ταβέρνες του χωριού σε συνδυασμό με την τοπική φιλοξενία και την μοναδική ποιότητα τοπικών προϊόντων, προσφέρουν ένα οικογενειακό προορισμό με χαλαρωτική ατμόσφαιρα που θα μείνει αξέχαστη σε όσους το επισκεφτούν.
Σφενδύλι
Ο οικισμός Σφενδύλι βρίσκεται 8 χλμ νοτιοδυτικά της κωμόπολης των Μαλίων, σε υψόμετρο μόλις 202 μ. Πρόκειται για ένα ακατοίκητο οικισμό, μετά την υλοποίηση του έργου υδροδότησης, του φράγματος του Αποσελέμη. Η εκκλησία του Αγίου Μάμα είναι ένα μικρό αλλά σημαντικό εκκλησάκι της περιοχής όπου ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει το περίτεχνο εσωτερικό του καθώς και τις αξιοζήλευτες αγιογραφίες του, είναι φτιαγμένο εξ ολοκλήρου από πέτρα και χρονολογείται το 1841 όπως και αναγράφεται στην είσοδο του. Ο οικισμός σήμερα αποτελεί ένα ιδανικό προορισμό για περίπατο και φωτογράφιση τόσο των παραδοσιακών σπιτιών του όσο και της μαγευτικής πανοραμικής θέας του.
Μουσείο Λυχνοστάτης
Το  κρητικό υπαίθριο μουσείο Λυχνοστάτης δημιουργήθηκε για να ενημερώσει, να μορφώσει και να προωθήσει στους επισκέπτες του την Κρητική παραδοσιακή κληρονομιά μέσα από τις αξιόλογες συλλογές παράδοσης και εθνολογίας, φύσης και κλίματος καθώς και Κρητική παραδοσιακή τέχνη και τέλος προ-βιομηχανικής επανάστασης τεχνολογία.
Μουσείο Μενελάου Παρλαμά στο Πισκοπιανό
Μόλις 1.5 χλμ από την πόλη της Χερσονήσου βρίσκεται το χωριό Πισκοπιανό, όπου σε ένα ανακαινισμένο κτήριο, πλήρως πετρόκτιστο, από την Κοινωνία Κρητικών Ιστορικών Ερευνών, που κάποτε χρησιμοποιούνταν ως μύλος του ελαιοτριβείου του χωριού, κτισμένο τον 19ο αιώνα, βρίσκεται σήμερα το μουσείο Μενελάου Παρλαμά. Φιλοξενεί συλλογή παραδοσιακών προ-βιομηχανικής επανάστασης εργαλεία καθώς και μηχανήματα παραδοσιακής κλωστοϋφαντουργίας (αργαλειός), δωρεάς της Θεανώ Μεταξά. Μια πραγματικά αξιόλογη συλλογή για κάθε επισκέπτη να δει.
Παναγία Γουβερνιώτισσα στις Ποταμιές
Πάνω σε ένα λόφο βόρεια του χωριού Ποταμιές, βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγίας της Γουβερνιώτισσας, που χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα. Το μοναστήρι είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου και σήμερα δεν είναι ενεργό ως προς τις ιερές λειτουργίες και τελετές, παρόλο που οι εγκαταστάσεις του έχουν διατηρηθεί και είναι προσβάσιμες για τους επισκέπτες. Ένα μεγαλοπρεπές και σημαντικό Χριστιανικό μνημείο.
Παναγία Καρδιώτισσα στη Κερά
Η Παναγία η Καρδιώτισσα είναι ένα ιστορικό μοναστήρι και βρίσκεται σε μια δασώδη περιοχή 50 χλμ νοτιοανατολικά της πόλης του Ηρακλείου, στο χωριό Κερά από όπου και έχει πάρει το όνομα του. Κατά την διάρκεια του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου το μοναστήρι χρησιμοποιήθηκε ως ορμητήριο απ τον Ελληνικό Απελευθερωτικό Στρατό. Σήμερα λειτουργεί ως γυναικείο μοναστήρι και ένα πλούσιο φάσμα αγιογραφιών κοσμεί το εσωτερικό του που χρονολογείται απo τον 14ο αιώνα.
Σπήλαιο Αγίας Φωτεινής
Το σπήλαιο της Αγίας Φωτεινής βρίσκεται 7 χλμ νότια του χωριού Αβδού. Σύμφωνα με τα αρχεία της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας, αυτό το σπήλαιο ανοίχτηκε από την ίδια την Παναγία για να έχει η Αγία Φωτεινή ένα μέρος να μπορεί να απομονωθεί ώστε να αφοσιωθεί ψυχή τε και σώματι στο Θεό. Το σπήλαιο έχει μήκος 44 μ, πλάτος 1.8- 7.5 μ και ύψος 5.3- 20 μ. Ωστόσο το συνολικό μέγεθος των διαδρόμων εντός του, φτάνει και ξεπερνά τα 700 μ.
Τουρισμός Περιπέτειας
Ο Δήμος Χερσονήσου προσφέρει μεγάλη γκάμα για τους περιπετειώδεις επισκέπτες όπως καταδύσεις, ιππασία, πεζοπορίες και παραπέντε. Σχόλες καταδύσεων βρίσκονται κατά μήκος της ακτογραμμής του, σχολές ιππασίας κοντά στις κεντρικές πόλεις στις πλαγιές των βουνών του καθώς και εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα. Κλείνοντας με την αποκορύφωση αδρεναλίνης με το παραπέντε και την αναρρίχηση σε πέτρινα κομμάτια.
Υδάτινα Πάρκα
Ο Δήμος Χερσονήσου έχει τρία κύρια υδάτινα πάρκα, το Star Beach, το Water City και το Aqua Plus. Όλα τους παρέχουν στον επισκέπτη περιπετειώδη υδάτινα παιχνίδια, χαλαρωτικές υδάτινες διαδρομές και σταθμούς, καθώς επίσης και συναυλίες παντός τύπου. Μια μοναδική εμπειρία για ζευγάρια, οικογένειες καθώς και για ανεξάρτητους επισκέπτες που μπορούν ακόμα να απολαύσουν υπηρεσίες catering.
Φαράγγι της Ρόζας
Το φαράγγι της Ρόζας είναι μια ανηφορική διαδρομή 2.750 μ, με υψομετρική διαφορά 300 μ. Είναι μια σχετικά εύκολη διαδρομή με λίγα δύσκολα σημεία. Το πέρασμα του φαραγγιού είναι ανοιχτό στο κοινό από τον μήνα Απρίλιο έως και τον μήνα Νοέμβριο. Η άγρια ομορφιά της άγριας χλωρίδας και πανίδας θα χαραχτεί στη μνήμη του κάθε επισκέπτη. Μια μαγευτική και εκπληκτική θέα καθ’ όλη τη διαδρομή οδηγεί σε μια μοναδική εμπειρία ζωής.
Golf Club Κρήτης
Είναι το μοναδικό γήπεδο γκολφ στην Κρήτη και ένα από τα πιο εντυπωσιακά στη Μεσόγειο. Προσφέρει μια μοναδική εμπειρία στους επισκέπτες σε μια συνολική έκταση 720 τετραγωνικών μ. Το Crete Golf Club απαρτίζεται από μια πίστα μορφολογίας βουνού και την ίδια στιγμή ένα ιδανικό σημείο συνάντησης για διεθνή τουρνουά γκολφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χ
818 Καπτεϋνία
Η Καπτεϋνία (Kapteynia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,122. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο του Ολλανδού αστρονόμου Ιακώβου Καπτέυν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Καπτεϋνίας εκτιμάται σε 49,46 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,166. Η Καπτεϋνία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 21 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καπτεϋνια
Επόπτες δημόσιας υγείας
Οι Eπόπτες δημόσιας υγείας (επίσης γνωστοί και ως Υγιεινολόγοι) αποτελούν ένα από τα επαγγέλματα που απαντώνται στο Ελληνικό Κράτος και έχει ως αντικείμενο τον έλεγχο της υγιεινής και της καταλληλότητας τροφίμων, ποτών, και χώρων σε εστιατόρια, ζαχαροπλαστεία, ξενοδοχεία, καταστήματα και άλλους επαγγελματικούς χώρους. Ειδικότερα, ασκεί υγειονομικό έλεγχο σε σχολεία, εργασιακούς χώρους, αθλητικές εγκαταστάσεις και καταστήματα και παρέχει υπηρεσίες στους φορείς προστασίας του περιβάλλοντος. Αποτελούν δηλαδή το λεγόμενο υγειονομικό.
Οι δραστηριότητες του Επόπτη Δημόσιας υγείας περιλαμβάνουν αυτοψίες και διαδικασίες ελέγχου για την έκδοση αδειών λειτουργίας καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, τη διεξαγωγή απολυμάνσεων, μυοκτονιών και απεντομώσεων, τη σύνταξη σχετικών εκθέσεων για κάθε είδους επιχειρήσεις, τη διεξαγωγή δειγματοληψιών για την συλλογή κα αποστολή δειγμάτων σε εργαστήρια για μικροβιολογική-χημική ανάλυση νερών. Ακόμη, ασχολείται με την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών σε οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης πάνω σε θέματα δημόσιας υγείας, τη δραστηριοποίηση στον τομέα πωλήσεων προϊόντων δημόσιας υγείας (χλώριο).
Προϋποθέσεις Άσκησης Επαγγέλματος
Απαιτείται άδεια άσκησης επαγγέλματος. Για την άσκηση του επαγγέλματος απαιτούνται αφενός πρακτική εξάσκηση έξι μηνών και αφετέρου επιτυχείς εξετάσεις στη Διεύθυνση Υγείας της νομαρχίας. Επαγγελματικός φορέας είναι ο Σύλλογος Εποπτών Δημόσιας Υγείας.
Οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του Επόπτη Δημόσιας Υγείας ορίζονται από την υγειονομική νομοθεσία, τα δε επαγγελματικά του δικαιώματα προσδιορίζονται από το Π.Δ 83/1989.
Απαιτούμενη Εκπαίδευση
Για την άσκηση του επαγγέλματος απαιτείται η λήψη σχετικού πτυχίου από Τ.Ε.Ι τμήματος Δημόσιας Υγιεινής, ή από αντίστοιχη σχολή της αλλοδαπής.
Μετά την κατάργηση των Τ.Ε.Ι το επάγγελμα ασκούν οι απόφοιτοι του τμήματος Δημόσιας και Κοινοτικής υγείας του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής (ΠΑ.Δ.Α), με κατεύθυνση δημόσια υγεία, καθώς και του τμήματος Δημόσιας και Ενιαίας Υγειάς του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (Π.Θ).
Απαιτούμενες Δεξιότητες: Για το επάγγελμα του Επόπτη Δημόσιας Υγείας απαιτείται:
Επαγγελματικές Προοπτικές
Εργασιακές Συνθήκες και Περιβάλλον: Ο Επόπτης Δημόσιας Υγείας εργάζεται εντός και εκτός γραφείου, συνήθως σε εσωτερικούς χώρους. Οι συνθήκες εργασίας είναι μερικές φορές ανθυγιεινές ειδικά κατά την διενέργεια μυοκτονιών και απεντομώσεων και θέτουν τον εργαζόμενο σε σχετικό κίνδυνο. Στον ιδιωτικό τομέα το ωράριο εργασίας είναι αυξημένο. Στο δημόσιο τομέα ισχύει το κανονικό ωράριο, αλλά υπάρχουν ορισμένες υποχρεωτικές υπερωρίες. Στο Δημόσιο, επίσης, υπάρχει και το ενδεχόμενο της μετάθεσης ή μετάταξης σε άλλη υπηρεσία, φορέα ή περιοχή.
Η ταβέρνα
Η Ταβέρνα (Γαλλικά: L'Assommoir) (1877) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Εμίλ Ζολά, το έβδομο στον εικοσάτομο μυθιστορηματικό κύκλο του Οι Ρουγκόν-Μακάρ.
Θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του Ζολά. Το μυθιστόρημα, μια μελέτη πάνω στον αλκοολισμό και τη φτώχεια στις περιοχές της εργατικής τάξης του Παρισιού, εκδόθηκε το 1877 και είχε τεράστια εμπορική επιτυχία συνεισφέροντας στην καθιέρωση της φήμης του συγγραφέα σε όλη τη Γαλλία και τον κόσμο.
Υπόθεση
αριστερά|μικρογραφία|Διαφημιστική αφίσα του 1879 για μια αμερικανική θεατρική διασκευή του έργου μικρογραφία|Ο Εμίλ Ζολά σε φωτογραφία του [[Ναντάρ]] Το μυθιστόρημα αφηγείται την ιστορία της Ζερβαίζ Μακάρ, η οποία είχε ήδη κάνει την εμφάνισή της στο πρώτο μυθιστόρημα της σειράς, Η Μοίρα των Ρουγκόν. Η Ζερβαίζ, εγκαταλείποντας τη φανταστική επαρχιακή πόλη της Προβηγκίας Πλασσάνς, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι με τον εραστή της Λαντιέ, με τον οποίο είχε αποκτήσει δύο παιδιά. Σύντομα ο Λαντιέ την εγκατέλειψε με μια άλλη γυναίκα και η Ζερβαίζ γνώρισε και παντρεύτηκε - η γαμήλια πομπή που κατέληξε στο Λούβρο είναι ένα από τα πιο διάσημα αποσπάσματα του έργου του Ζολά - τον Κουπώ, έναν καλόκαρδο εργάτη, που την βοήθησε και στην ανατροφή των παιδιών της.
Στην αρχή του γάμου όλα πήγαιναν καλά και το ζευγάρι έκανε οικονομίες για να πραγματοποιήσει η Ζερβαίζ το όνειρό της και να ανοίξει δικό της κατάστημα-πλυντήριο, ήδη εργαζόταν σαν πλύστρα. Η ευτυχία του ζευγαριού φαίνονταν πλήρης με τη γέννηση μιας κόρης, της Άννας, που την αποκαλούσαν Νανά (πρωταγωνίστρια επόμενου μυθιστορήματος - Νανά -του Ζολά).
Ωστόσο, αργότερα στην ιστορία, βλέπουμε την πτωτική πορεία της ζωής της Ζερβαίζ. Ο σύζυγός της τραυματίστηκε σε πτώση από την οροφή όπου εργαζόταν και κατά τη διάρκεια της μακράς ανάρρωσης κατέφυγε στο ποτό. Σε λίγους μήνες, ο Κουπώ μεταμορφώθηκε σε βίαιο αλκοολικό άτομο που τη χτυπούσε, χωρίς να ενδιαφέρεται πλέον να αναζητήσει εργασία.
Ο γείτονας Γκουζέ, ένας σιδεράς ερωτευμένος κρυφά με τη Ζερβαίζ, τη βοήθησε να βρει τα χρήματα που της επέτρεψαν να ανοίξει δικό της πλυντήριο. Γρήγορα απέκτησε μεγάλη πελατεία και πολλούς εργαζόμενους. Η Ζερβαίζ αγωνίστηκε σκληρά να διατηρήσει το μαγαζί της αλλά η υπερβολική της υπερηφάνεια την οδήγησε σε μια σειρά αποτυχιών και σύντομα όλα κατέρρευσαν. Σε μια προσπάθεια να εντυπωσιάσει τους άλλους και να ζήσει ως αστή, ξόδευε τα χρήματά της σε πλούσιες γιορτές ενώ ο Κουπώ βυθιζόταν όλο και περισσότερο στον αλκοολισμό.