cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζόρτζο Βαζάρι
Βιογραφία
Το Φεβρουάριο του 1570 επισκέφτηκε τη Ρώμη για να επιθεωρήσει τρία παρεκκλήσια στο Βατικανό, τα οποία ανέλαβε να διακοσμήσει με παραγγελιοδότη τον Πάπα Πίο Ε΄, ξεκινώντας τις εργασίες για το έργο το Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Οι νωπογραφίες ολοκληρώθηκαν σε μεγάλο βαθμό από συνεργάτες του Βαζάρι όπως ο Αλεσάντρο Φέι, ενώ ο ίδιος φιλοτέχνησε επιμελώς το ιερό για κάθε παρεκκλήσι. Τον επόμενο χρόνο ανακηρύχθηκε ιππότης από τον πάπα και επέστρεψε στη Φλωρεντία όπου παράλληλα με τις εργασίες για το Παλάτσο Βέκιο, ανέλαβε τη διακόσμηση του καθεδρικού ναού της πόλης, έργο που έμεινε όμως ημιτελές εξαιτίας του θανάτου του, στις 27 Ιουνίου του 1574.
Βίοι των πλέον εξαίρετων ζωγράφων, γλυπτών και αρχιτεκτόνων
right|thumb|250px|Έκδοση των Βίων Ο Βαζάρι οφείλει τη φήμη του ως «πατέρα» της ιστορίας της τέχνης στη συγγραφή του έργου Οι βίοι των πλέον εξαίρετων ζωγράφων, γλυπτών και αρχιτεκτόνων (Le vite de più eccellenti architetti, pittori, et scultori ή απλώς Vite), καθώς δεν περιορίστηκε στην εξιστόρηση της ζωής των καλλιτεχνών αλλά προχώρησε σε μία κριτική θεώρηση της εξέλιξης των τεχνοτροπιών και του ύφους που επέβαλαν. Το έργο του ήταν αφιερωμένο στον Κόζιμο Α' των Μεδίκων και η πρώτη έκδοσή του δημοσιεύτηκε το 1550, σε δύο τόμους με συνολικά περισσότερες από χίλιες σελίδες. Περιείχε ένα προοίμιο, μία εισαγωγή στην αρχιτεκτονική, τη γλυπτική και τη ζωγραφική, καθώς και τρία κύρια μέρη με τις βιογραφίες συνολικά 133 καλλιτεχνών.
Σχετικά με τις πηγές που χρησιμοποίησε για τη συγγραφή της πρώτης έκδοσης, διαθέτουμε λίγες πληροφορίες. Ο ίδιος αναφέρεται σε κείμενα του Βιτρούβιου, σε αρχιτεκτονικές πραγματείες των Αλμπέρτι και Σεμπαστιάνο Σέρλιο, στα κείμενα του Λορέντζο Γκιμπέρτι (Commentari) καθώς και σε άλλα γραπτά του Ραφαήλ και του Ντομένικο Γκιρλαντάιο, τα οποία όμως δεν έχουν καθοριστεί. Ανάμεσα σε άλλα έργα που βρίσκονταν στη διάθεσή του Βαζάρι, περιλαμβάνονται ο οδηγός του Φραντσέσκο Αλμπερτίνι για την πόλη της Φλωρεντίας, η αλληλογραφία του Πιέτρο Αρετίνο και άλλες ανώνυμες πηγές. Μία δεύτερη εμπλουτισμένη έκδοση του έργου ολοκληρώθηκε το 1568 και αυτή αποτέλεσε τη βάση όλων των μελλοντικών εκδόσεων και μεταφράσεων. Εκδόθηκε σε τρεις τόμους, σημαντικά πιο εκτεταμένη από την πρώτη έκδοση, περιέχοντας περισσότερες από 1500 σελίδες και περίπου 30 νέες βιογραφίες. Η δεύτερη έκδοση ανέφερε επίσης πρόσθετες πηγές, μεταξύ αυτών τα ιστορικά έργα του Παύλου Διάκονου (π. 720-799), τα χρονικά των Τζοβάνι και Ματέο Βιλάνι, καθώς και την προσωπική του αλληλογραφία. Σημαντική συμβολή στη δεύτερη αναθεωρημένη και εμπλουτισμένη έκδοση είχε και ο Βιτσέντζο Μποργκίνι, ο οποίος συμβούλευσε τον Βαζάρι να μην περιοριστεί στις βιογραφικές πληροφορίες για κάθε καλλιτέχνη, αλλά να εστιάσει στο έργο τους και την αξία του.
Η έκδοσή του έργου θεωρήθηκε πολύ σημαντική στο σύνολο της Ευρώπης προκαλώντας τόσο τον άκριτο θαυμασμό όσο και την περιφρόνηση ή τα δυσμενή σχόλια από άλλους καλλιτέχνες της εποχής, μεταξύ αυτών και ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος. Ο Ελ Γκρέκο διαφώνησε με αρκετές από τις κριτικές τοποθετήσεις του Βαζάρι, χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς για το συγγραφέα των Βίων. Οι παρατηρήσεις του Θεοτοκόπουλου απηχούσαν τις απόψεις ενός ευρύτερου καλλιτεχνικού κόσμου του 16ου αιώνα, καθώς έχουν διασωθεί και άλλα σχόλια καλλιτεχνών και φιλότεχνων με ανάλογο περιεχόμενο.
Τα υπόλοιπα γραπτά κείμενα του Βαζάρι θεωρούνται μικρότερης αξίας, ωστόσο παρέχουν αρκετές πληροφορίες σχετικά με το έργο του ίδιου, ειδικότερα η αλληλογραφία του, τμήματα της οποίας εμφανίζουν αξιόλογες λογοτεχνικές αρετές, ωστόσο κατά το μεγαλύτερο ποσοστό δεν έχει διασωθεί.
Επιλογή των Βίων μετέφρασε ο Στέλιος Λυδάκης (εκδ.Κανάκη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ιστορικοί της τέχνης Κατηγορία:Αρχιτέκτονες της Αναγέννησης Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Μανιεριστές ζωγράφοι Κατηγορία:Ιταλοί βιογράφοι
Νασέρ αλ-Ντιν Σαχ Κατζάρ
Ο Nασέρ αλ-Ντιν Σαχ, , (16 Ιουλίου 1831 – 1 Μαΐου 1896) από τη δυναστεία των Κατζάρ, ήταν ο τέταρτος σάχης στο Ιράν των Κατζάρ από τις 5 Σεπτεμβρίου 1848 έως την 1η Μαΐου 1896, όταν δολοφονήθηκε. Ήταν γιος τού Moχάμαντ Σαχ Κατζάρ και της Mαλέκ Σαχ Χανούμ και ο τρίτος μακροβιότερος μονάρχης στην ιστορία τού Ιράν, μετά τον Σαπούρ Β΄ της δυναστείας των Σασανιδών και τον Tαχμάσπ Α΄ της δυναστείας των Σαφαβιδών. Ο Nασέρ αλ-Ντιν Σαχ είχε βασιλική εξουσία για σχεδόν 51 χρόνια.
Ήταν ο πρώτος σύγχρονος Πέρσης μονάρχης, που επισκέφτηκε επίσημα την Ευρώπη και έγραψε για τα ταξίδια του στα απομνημονεύματά του. Εκσυγχρονιστής, επέτρεψε την ίδρυση εφημερίδων στη χώρα και έκανε χρήση σύγχρονων μορφών τεχνολογίας, όπως τηλεγράφων, φωτογραφίας και επίσης σχεδίασε παραχωρήσεις για σιδηροδρομικές γραμμές και αρδευτικά έργα. Παρά τις εκσυγχρονιστικές του μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση, οι φορολογικές του μεταρρυθμίσεις καταχράστηκαν από άτομα στην εξουσία και η κυβέρνηση θεωρήθηκε διεφθαρμένη και ανίκανη να προστατεύσει τους απλούς πολίτες από την κακοποίηση της ανώτερης τάξης, που οδήγησε σε αυξανόμενα αντικυβερνητικά αισθήματα. Κατέληξε να δολοφονηθεί, όταν επισκεπτόταν ένα ιερό.
Αποτελεσματικότητα της πρώιμης διακυβέρνησής του
Το κράτος υπό τον Nασέρ αλ-Ντινn ήταν η αναγνωρισμένη κυβέρνηση τού Ιράν, αλλά η εξουσία του υπονομεύτηκε από τους τοπικούς ηγέτες των φυλών. Οι θρησκευτικοί ταγοί και οι αρχηγοί των φυλών είχαν αρκετή αυτονομία στις κοινότητές τους. Ο Nασέρ αλ-Ντιν δεν ήταν αποτελεσματικός στην εφαρμογή της εξουσίας επί τού λαού του. Οι τοπικές ομάδες είχαν τις δικές τους πολιτοφυλακές και πολλές φορές δεν υπάκουαν στους νόμους, που ψηφίζονταν από τη μοναρχία, αφού δεν είχαν την εξουσία να τους επιβάλουν. Ο λαός ακολουθούσε τα φετβά των ουλεμάδων αντί τού νόμου, που θεσπιζόταν από το κράτος. Όταν ο Nασέρ αλ-Ντιν ανέλαβε την εξουσία, ο στρατός του είχε μόλις 3.000 άνδρες, που ήταν σημαντικά μικρότερος από τους στρατούς υπό τους αρχηγούς των διαφόρων φυλών. Όταν το κράτος χρειαζόταν έναν κατάλληλο στρατό, προσλάμβανε τις ντόπιες πολιτοφυλακές. Πριν από τις μεταρρυθμίσεις του, η κυβέρνηση τού Νασέρ είχε πολύ μικρή εξουσία στους υπηκόους τους και ακόμη και κατά τη διάρκεια των μεταρρυθμίσεων, αντιμετώπισαν περισσότερο έλεγχο ως προς την ικανότητά τους να εφαρμόσουν αυτές τις μεταρρυθμίσεις με επιτυχία.
Διπλωματία και πόλεμοι
αριστερά|μικρογραφία|Ο Nασέρ αλ-Ντιν Σαχ, έργο τού Aμπούλ Χασάν Γκαφαρί, 1859.
Μεταρρυθμίσεις
μικρογραφία|Ο Nασέρ αλ-Ντιν, σάχης της Περσίας. Φωτογραφία από τον [[Ναντάρ.]] αριστερά|μικρογραφία|Ο Σάχης στην ευρωπαϊκή του περιοδεία, καθισμένος με Βρετανούς και Ρώσους βασιλείς στο [[Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ τού Λονδίνου.]]
Δολοφονία
αριστερά|μικρογραφία|Ο Nασέρ αλ-Ντιν Σαχ στο φέρετρο, στο Tεκιέ Ντοβλάτ. μικρογραφία|Ο τάφος τού Nασέρ αλ-Ντιν Σαχ, που φυλάσσεται στο παλάτι Γκολεστάν. Ο αρχικός τάφος βρίσκεται στο ιερό Σαχ Αμπντόλ-Αζίμ.
Οικογένεια
Υιοί
Κόρες
Διακρίσεις
μικρογραφία|Ο σάχης με μία στολή διακοσμημένη με διαμάντια από το θησαυροφυλάκιο των Περσών αυτοκρατόρων. Συχντη ά φορούσε στη διάσημη πλατεία Νταρια-γιέ Νουρ.
Λίστα πρεμιέρων
μικρογραφία|Ο σάχης της Περσίας Νασέρ αλ-Ντιν Σαχ Κατζάρ έφιππος, με τη συνοδεία του από αξιωματικούς, σωματοφύλακες, πεζούς και δήμιους γύρω του.
Συναγωγή Μπετ Ελ (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Μπετ Ελ, έχουν ονομαστεί πολλές Εβραϊκές συναγωγές σε όλο το κόσμο. Η ονομασία Μπετ Ελ μεταφράζεται από τα Εβραϊκά ως Το σπίτι του Θεού.
Ηλείος
Με το όνομα Ηλείος ήταν γνωστοί δύο μυθικοί βασιλιάδες της Ηλείας.
Παραπομπές
Ηλειος Κατηγορία:Παιδιά του Ποσειδώνα Ηλειος
Δήμος Ηστ Εντ
Το Ηστ Εντ (αγγλ.: East End) είναι ένας από τους 14 δήμους της Ανγκουίλλα. Πρωτεύουσα είναι το ομώνυμο χωριό. Βρίσκεται βορειοανατολικά του νησιού της Ανγκουίλλα.
Δείτε επίσης
Η
Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών 1960
Οι Προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών 1960 έλαβαν χώρα στις 8 Νοεμβρίου του 1960. Σ' αυτές αναμετρήθηκαν Δημοκρατικός Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι κι ο Ρεπουμπλικανός Ρίτσαρντ Νίξον. Τις κέρδισε ο Κένεντι κι αναδείχθηκε ο 35ος Πρόεδρος της χώρας.
Κατηγορία:Εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Γκιουλσάχ Χατούν
Η Γκιουλσάχ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:کل شاہ خاتون) (Τούρκικα: Gülşah Hatun, 1433 - 1487) ήταν η τέταρτη σύζυγος του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Gülşah Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Πρώιμη ζωή
Παντρεύτηκε με τον Μωάμεθ το 1449, όταν ήταν ακόμα ηγεμόνας και ο διοικητής της Μανίσα. Λίγο πριν από το θάνατο Σουλτάνου Μουράτ Β΄, γέννησε τον μοναδικό της γιο, τον Ηγεμόνα Μουσταφά, ο οποίος επρόκειτο να είναι ο αγαπημένος του γιος. Σύμφωνα με την τουρκική παράδοση, όλοι οι ηγεμόνες επρόκειτο να γίνουν επαρχιακοί κυβερνήτες, ως μέρος της εκπαίδευσης τους. Ο Μουσταφά στάλθηκε να κυβερνήσει το Ικόνιο και αργότερα την Καισάρεια, και η Γκιουλσάχ τον συνόδευσε.
Τον Ιούνιο του 1474 ο Ηγεμόνας Μουσταφά πέθανε από φυσιολογικά αίτια. Ειπώθηκε ότι ο Μουσταφά είχε πλησιάσει την γυναίκα του Μαχμούτ Πασά και έτσι τον καθιστά πίσω από τη "δολοφονία" του Μουσταφά. Υπάρχουν εικασίες ότι η Γκουλσάχ Χατούν μπορεί να ήταν με το μέρος της παράνομης σχέσης μεταξύ του Μουσταφά και της συζύγου του Μαχμούτ Πασά.
Η Γκιουλσάχ Χατούν δεν είχε ενημερωθεί για το θάνατο του, και το βαγόνι με τον νεκρό γιο της σταμάτησε έξω από το παλάτι, η ίδια και οι γυναίκες του τρένου της άρχισαν να κλαίνε. Το μοναδικό παιδί του Μουσταφά, η πριγκίπισσα Χάνι Νεγκρισάχ Χατούν, μοιράστηκε τη θλίψη της με την γιαγιάς της, και ο θρήνος ήταν ατελείωτος.
Η Γκιουλσάχ Χατούν πέθανε το 1487, και θάφτηκε στην Προύσα στον τάφο που είχε κατασκευαστεί για τον εαυτό της, κοντά σε εκείνο του Μουσταφά.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Δήμος Νορθ Χιλ
Το Νορθ Χιλ (αγγλ.: North Hill) είναι ένας από τους 14 δήμους της Ανγκουίλλα. Πρωτεύουσα είναι το ομώνυμο χωριό. Βρίσκεται νοτιοδυτικά του νησιού της Ανγκουίλλα.
Σάουθπορτ ΦΚ
Η Σάουθπορτ ΦΚ είναι αγγλική, ποδοσφαιρική ομάδα από το Σάουθπορτ. Συμμετέχει στην Κόνφερενς Πρέμιερ, την πέμπτη κατηγορία του αγγλικού συστήματος ποδοσφαίρου. Ιδρύθηκε το 1881 σαν Σάουθπορτ Σέντραλ. Έδρα της ομάδας είναι το Μέρσεϊρεϊλ Κομιούνιτι Στέιντιουμ, χωρητικότητας 6.008 θεατών. Έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα της Φούτμπολ Λιγκ Αγγλίας την σεζόν 1972-73 και 2 φορές την Κόνφερενς Νορθ και πιο συγκεκριμένα τις σεζόν 2004–05 και 2009–10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σάουθπορτ ΦΚ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1881 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας
Κρίση του Οκτωβρίου
Η Κρίση του Οκτωβρίου (αγγλικά: October Crisis, γαλλικά: La crise d' octobre) ήταν μια σειρά γεγονότων που συνέβησαν τον Οκτώβριο του 1970 στον Καναδά και πυροδοτήθηκαν από δύο απαγωγές κυβερνητικών αξιωματούχων. Υπεύθυνα για τις απαγωγές ήταν μέλη της οργάνωσης Απελευθερωτικό Μέτωπο του Κεμπέκ (Front de Libération du Québec - FLQ) και τα γεγονότα που ακολούθησαν σημειώθηκαν κυρίως στη Μητροπολιτική περιοχή του Μόντρεαλ.
Οι περιστάσεις τελικά οδήγησαν στην μοναδική εν καιρώ ειρήνης εφαρμογή του “Νόμου περί Πολεμικών Μέτρων” (War Measures Act) στην ιστορία του Καναδά, από τον Γενικό Κυβερνήτη της Χώρας Roland Michener, μετά από εντολή του πρωθυπουργού Πιέρ Τρυντώ (Pierre Trudeau), αφού αυτό είχε ζητηθεί από τον πρωθυπουργό του Κεμπέκ, Ρομπέρ Μπουρασσά (Robert Bourassa) και από το Δήμαρχο του Μόντρεαλ, Ζαν Ντραπώ (Jean Drapeau).
Η επιβολή των Πολεμικών Μέτρων έλαβε χώρα ταυτόχρονα με την ευρεία ανάπτυξη καναδικών στρατευμάτων σε όλο το Κεμπέκ και στην Οτάβα, κατ' εφαρμογή άλλης νομοθεσίας, δίνοντας την εντύπωση ότι είχε επιβληθεί στρατιωτικός νόμος, αν και ο στρατός παρέμεινε σε ρόλο υποστηρικτικό των πολιτικών αρχών του Κεμπέκ. Η αστυνομία εξοπλίστηκε επίσης με εκτεταμένες εξουσίες και προχώρησε σε συλλήψεις και προσωρινές κρατήσεις, χωρίς εγγύηση, 497 ατόμων, σε 62 μόνο εκ των οποίων αργότερα απαγγέλθηκαν κατηγορίες.
Κατά το χρόνο των γεγονότων, οι δημοσκοπήσεις σε όλον τον Καναδά (συμπεριλαμβανομένης της περιοχής του Κεμπέκ) έδειχναν ευρεία υποστήριξη για τη χρήση του νόμου περί Πολεμικών Μέτρων. Η επιβολή των μέτρων αυτών, ωστόσο, επικρίθηκε εκείνη την εποχή αλλά και στη συνέχεια από πολλούς επιφανείς ηγέτες, συμπεριλαμβανομένων των René Lévesque, Robert Stanfield και Tommy Douglas, οι οποίοι πίστευαν ότι τα μέτρα ήταν υπερβολικά και το προηγούμενο που καθιερωνόταν ως προς την αναστολή των πολιτικών ελευθεριών επικίνδυνο. Η κριτική αυτή ενισχύεται από στοιχεία που αποδεικνύουν ότι αξιωματούχοι της αστυνομίας καταχράστηκαν τις εξουσίες τους και έθεσαν υπό κράτηση, χωρίς αιτία, εξέχοντες καλλιτέχνες και διανοούμενους που συνδέονταν με το κίνημα της ανεξαρτησίας του Κεμπέκ.
Τα γεγονότα του Οκτωβρίου του 1970 ενίσχυσαν την υποστήριξη κατά της χρήσης βίας στο πλαίσιο των προσπαθειών για ανεξαρτησία του Κεμπέκ και διοχέτευσαν το κίνημα αυτό προς τη χρήση πολιτικών μέσων για την επίτευξη μεγαλύτερης αυτονομίας και ανεξαρτησίας, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης του φιλοανεξάρτητου Κόμματος Québécois (Parti Québécois), το οποίο κατάφερε στη συνέχεια να κερδίσει την άνοδό του στην επαρχιακή κυβέρνηση, το 1976.
Ιστορικό πλαίσιο
Από το 1963 έως το 1970 το εθνικιστικό Απελευθερωτικό Μέτωπο του Κεμπέκ είχε πυροδοτήσει πάνω από 95 βόμβες. Συνήθεις στόχοι ήταν γραμματοκιβώτια, ιδιαίτερα στην εύπορη και βασικά αγγλόφωνη πόλη Westmount. Η μεγαλύτερη, ωστόσο, βομβιστική επίθεση ήταν αυτή κατά του Χρηματιστηρίου του Μόντρεαλ στις 13 Φεβρουαρίου 1969, η οποία προκάλεσε εκτεταμένες υλικές ζημιές, αλλά και τον τραυματισμό 27 ατόμων. Άλλοι στόχοι περιελάμβαναν το Δημαρχείο του Μόντρεαλ, τα γραφεία κατάταξης στην Βασιλική Έφιππη Καναδική Αστυνομία, σιδηροδρομικές γραμμές, καθώς και εγκαταστάσεις του στρατού. Μέλη του Μετώπου, σε κινήσεις στρατηγικής, είχαν κλέψει αρκετούς τόνους δυναμίτη από στρατιωτικές και βιομηχανικές εγκαταστάσεις, και, καθώς χρηματοδοτούσαν τις επιχειρήσεις τους με χρήματα από ληστείες τραπεζών, εξέφραζαν απειλές για νέες επιθέσεις, μέσω του επίσημου οργάνου επικοινωνίας τους, γνωστό ως "ο Σύνδεσμος" (La Cognée).
Μέχρι το 1970, 23 μέλη του Μετώπου ήταν στη φυλακή, μεταξύ των οποίων τέσσερα μέλη καταδικασμένα για ανθρωποκτονίες. Στις 26 Φεβρουαρίου 1970 συνελήφθησαν δύο άντρες σε ένα κλειστό ημιφορτηγό στο Μόντρεαλ, ένας από τους οποίους ήταν ο Jacques Lanctôt. Στην κατοχή τους βρέθηκαν μια κοντόκανη καραμπίνα και μια προκήρυξη που ανήγγειλε την απαγωγή του ισραηλινού προξένου. Τον Ιούνιο η αστυνομία διεξήγαγε κατ' οίκον έρευνα σε σπίτι της μικρής κοινότητας Prévost, βόρεια του Μόντρεαλ, στα Λαυρεντιανά Όρη, όπου βρήκε πυροβόλα όπλα, πυρομαχικά, 140 κιλά δυναμίτη, πυροκροτητές, καθώς και προσχέδιο σημειώματος για λύτρα που θα χρησιμοποιείτο στην απαγωγή του προξένου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Επιβολή πολεμικών μέτρων και εμπλοκή του στρατού
Όταν ο δημοσιογράφος του CBC, Tim Ralfe ρώτησε τον Trudeau πόσο μακριά ήταν πρόθυμος να πάει για να σταματήσει το ΑΜΚ, αυτός απάντησε: "Απλά δείτε με". Τρεις ημέρες αργότερα, στις 16 Οκτωβρίου, το Υπουργικό Συμβούλιο υπό την προεδρία του ζήτησε από το Γενικό Κυβερνήτη να εφαρμόσει το νόμο περί Πολεμικών Μέτρων, κατόπιν αιτήματος του Πρωθυπουργού του Κεμπέκ, Robert Bourassa και του Δημάρχου του Μόντρεαλ, Jean Drapeau. Οι διατάξεις τέθηκαν σε ισχύ στις 4:00 π.μ. Ο νόμος περί Πολεμικών Μέτρων έδωσε στην αστυνομία τη δυνατότητα να συλλαμβάνει χωρίς ένταλμα, κάτι που οδήγησε σε 497 συλλήψεις, προσώπων για τα οποία υπήρχαν υποψίες συμμετοχής στο ΑΜΚ ή ότι ήταν “συμπαθούντες”.
Ο νόμος επιβλήθηκε μετά τη διακοπή των διαπραγματεύσεων με το ΑΜΚ, εν αναμονή κλιμάκωσης του τρομοκρατικού σχεδιασμού του. Κατά τη δεδομένη χρονική στιγμή, οι δημοσκοπήσεις στο Κεμπέκ και στον υπόλοιπο Καναδά έδειξαν συντριπτική υποστήριξη για τα Πολεμικά Μέτρα.
Σε μια δημοσκόπηση του Δεκεμβρίου του 1970 διαπιστώθηκε ότι το 89% των αγγλόφωνων και το 86% των γαλλόφωνων Καναδών υποστήριξαν την εφαρμογή του νόμου. Τα αντίστοιχα ποσοστά αποδοκιμασίας ήταν 6% και 9% και οι υπόλοιποι αναποφάσιστοι. Έκτοτε, ωστόσο, η εφαρμογή των Πολεμικών Μέτρων από την κυβέρνηση εν καιρώ ειρήνης έχει αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης στον Καναδά, καθώς έδωσε την αστυνομία σαρωτικές εξουσίες σύλληψης και κράτησης.
Ταυτοχρόνως, κατ’ εφαρμογή διατάξεων ανεξάρτητων από το νόμο περί Πολεμικών Μέτρων και πολύ πιο συχνά χρησιμοποιούμενων, ο Γενικός Εισαγγελέας του Κεμπέκ έδωσε εντολή στον Αρχηγό του Επιτελείου Άμυνας (Chief of the Defence Staff) για την ανάπτυξη του στρατού, σύμφωνα με το νόμο περί Εθνικής Άμυνας. Στρατεύματα από βάσεις στο Κεμπέκ και άλλα μέρη της χώρας κινήθηκαν, υπό τη διεύθυνση της Sûreté du Québec (επαρχιακής αστυνομίας του Κεμπέκ), αναλαμβάνοντας θέσεις για φύλαξη στόχων, τόσο άψυχων όσο και έμψυχων. Αυτό απελευθέρωσε αστυνομικές δυνάμεις ώστε να διεξάγουν πιο δυναμικές επιχειρήσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Έξω από το Κεμπέκ, κυρίως στην περιοχή της Οτάβας, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ανέπτυξε στρατεύματα για τη φύλαξη των ομοσπονδιακών γραφείων και των εργαζομένων σε αυτά. Ο συνδυασμός των αυξημένων δυνατοτήτων για συλλήψεις από τα Πολεμικά Μέτρα και η ανάπτυξη του στρατού από την κυβέρνηση του Κεμπέκ, έδωσε ευρέως την εντύπωση ότι είχε επιβληθεί στρατιωτικός νόμος. Μια σημαντική διαφορά, ωστόσο, είναι ότι ο στρατός παρέμεινε σε υποστηρικτικό ρόλο προς τις πολιτικές αρχές (στην περίπτωση αυτή, τις αρχές του Κεμπέκ) και δεν απέκτησε δικαιοδοτικό ρόλο. Τόσο η κριτική προς την κυβέρνηση και την εφαρμογή του νόμου περί Πολεμικών Μέτρων όσο και οι δραστηριότητες του Parti Québécois δεν περιορίστηκαν. Παρ' όλα αυτά, το θέαμα των αρμάτων μάχης στο γρασίδι του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου ήταν ανησυχητικό για πολλούς Καναδούς. Επιπλέον, η αστυνομία έκανε μερικές φορές κατάχρηση των αρμοδιοτήτων τους και επέβαλε κράτηση χωρίς αιτία σε εξέχοντες καλλιτέχνες και διανοούμενους που συνδέονταν με το κίνημα της ανεξαρτησίας.
Η κρίση του Οκτωβρίου ήταν η μόνη περίπτωση κατά την οποία ο εφαρμόστηκε ο Νόμος περί Πολεμικών Μέτρων σε καιρό ειρήνης. Το ΑΜΚ κηρύχθηκε παράνομη ένωση, που σημαίνει ότι, σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου, ο στρατός είχε πλήρη εξουσία για σύλληψη, ανάκριση και κράτηση όποιου θεωρούσε ότι συνδεόταν με το ΑΜΚ, κάτι που συνεπαγόταν σημαντικές κυρώσεις: “Όποιος ήταν μέλος σε αυτή την ομάδα, ενήργησε ή την υποστήριξε με κάποιο τρόπο τιμωρείται με ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα πέντε έτη. Όποιος συλλαμβάνεται για τέτοιο σκοπό [ενν. για την απαγγελία τέτοιων κατηγοριών] μπορεί να κρατηθεί χωρίς δυνατότητα χορήγησης εγγύησης μέχρι ενενήντα ημέρες. Η αστυνομία και ο στρατός διεξήγαγαν 3.000 έρευνες και 497 άτομα συνελήφθησαν. Παράλληλα, τα Πολεμικά Μέτρα σήμαιναν αναστολή και περιορισμό πολλών από τα ανθρώπινα δικαιώματα αυτών που κρατούνταν. Για παράδειγμα “Όσοι συλλαμβάνονται στο πλαίσιο του νόμου στερούνται τις δικονομικές εγγυήσεις και το Habeas corpus (δικαίωμα του ατόμου να κρίνεται δικαστικά η νομιμότητα της κράτησής του). Η εισαγγελία θα μπορούσε να έχει υπό κράτηση έναν ύποπτο για επτά ημέρες πριν απαγγείλει κατηγορίες. Εξάλλου, ο γενικός εισαγγελέας μπορούσε να διατάξει, πριν παρέλθουν οι επτά ημέρες, να κρατηθεί ο κατηγορούμενος για χρονικό διάστημα έως 21 ημερών. Οι κρατούμενοι δεν είχαν το δικαίωμα να συμβουλευτούν δικηγόρο και πολλοί κρατούνταν σε απομόνωση”.
Υπήρξαν περιπτώσεις, λίγες ωστόσο, ανθρώπων που δικαιολογημένα ενοχλήθηκαν από τον τρόπο που έγινε η ανάκρισή τους. Παρ’ όλα αυτά, η πλειοψηφία όσων εξετάστηκαν διατύπωσε ολιγάριθμες διαμαρτυρίες και αρκετοί σημείωσαν την ευγενική φύση των ανακρίσεων και των ερευνών. Επιπλέον, ο Συνήγορος του Πολίτη (Ombudsman) του Κεμπέκ, Louis Marceau, έδωσε εντολή να εξετάζονται οι καταγγελίες των κρατουμένων και η κυβέρνηση Κεμπέκ συμφώνησε να καταβάλει αποζημίωση σε οποιοδήποτε πρόσωπο συνελήφθη αδικαιολόγητα. Στις 3 Φεβρουαρίου 1971, ο John Turner, υπουργός Δικαιοσύνης του Καναδά, ανέφερε ότι 497 άτομα συνελήφθησαν στο πλαίσιο των Πολεμικών Μέτρων, εκ των οποίων 435 είχαν ήδη αφεθεί ελεύθεροι. Στους υπόλοιπους 62 απαγγέλθηκαν κατηγορίες, εκ των οποίων σε 32 για εγκλήματα αρκετής σοβαρότητας ώστε να κρατηθούν από δικαστή Δικαστηρίου του Κεμπέκ χωρίς τη δυνατότητα παροχής εγγύησης.
Επακόλουθα
Ο Pierre Laporte βρέθηκε τελικά δολοφονημένος από τους απαγωγείς του, ενώ ο James Cross απελευθερώθηκε μετά από 60 ημέρες, ως αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων με τους απαγωγείς οι οποίοι προτίμησαν την εξορία στην Κούβα παρά να δικαστούν στο Κεμπέκ. Τα μέλη του πυρήνα που ευθυνόταν για το θάνατο του Laporte συνελήφθησαν μετά την επιστροφή τους και τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για απαγωγή και ανθρωποκτονία.
Ο χειρισμός του περιστατικού από τις ομοσπονδιακές και επαρχιακές κυβερνήσεις εξακολουθεί και σήμερα να πυροδοτεί διαμάχη. Ήταν η μοναδική φορά που εφαρμόστηκε ο νόμος περί Πολεμικών Μέτρων σε καιρό ειρήνης στον Καναδά. Κάποιοι επικριτές (κυρίως ο Tommy Douglas και ορισμένα μέλη του Νέου Δημοκρατικού Κόμματος [New Democratic Party]) ) πίστευαν ότι ο Trudeau αντέδρασε υπερβολικά με την εφαρμογή του νόμου και την αναστολή των πολιτικών ελευθεριών και ότι το προηγούμενο που δημιουργήθηκε από το περιστατικό αυτό ήταν επικίνδυνο. Ο ομοσπονδιακός ηγέτης των Προοδευτικών Συντηρητικών Robert Stanfield αρχικά υποστήριξε τις δράσεις του Trudeau, αλλά αργότερα το μετάνιωσε. Το μέγεθος της οργάνωσης ΑΜΚ και ο αριθμός των υποστηρικτών του στη κοινή γνώμη δεν ήταν γνωστά. Ωστόσο, στο μανιφέστο του, το ΑΜΚ δήλωσε: "Κατά το επόμενο έτος ο (πρωθυπουργός του Κεμπέκ Robert) Bourassa θα πρέπει να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα: 100.000 επαναστάτες εργάτες, ένοπλοι και οργανωμένοι". Με δεδομένη αυτήν τη δήλωση, σε συνδυασμό με επτά χρόνια βομβιστικών ενεργειών και τη φρασεολογία των ανακοινωθέντων τους καθ' όλην εκείνη την περίοδο, με τα οποία προσπάθησαν να παρουσιάσουν μια εικόνα ενός ισχυρού οργανισμού που εξαπλώνεται κρυφά σε όλους τους τομείς της κοινωνίας, οι αρχές ανέλαβαν σημαντική δράση.
Πράγματι, τα γεγονότα του Οκτωβρίου του 1970 παγίωσαν μια μείωση της υποστήριξης προς τη βίαιη πλευρά του αυτονομιστικού κινήματος του Κεμπέκ η οποία υποστήριξη είχε αυξηθεί κατά τη διάρκεια των προηγούμενων δέκα περίπου χρόνων και μεγένθυναν τη στήριξη πολιτικών μέσων για την επίτευξη της ανεξαρτησίας, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης του αυτονομιστικού Parti Québécois, το οποίο το 1976 κέρδισε την εξουσία σε επαρχιακό επίπεδο. Μετά την ήττα της Συμφωνίας της Meech Lake, με την οποία επιδιωκόταν η αναθεώρηση του Συντάγματος του Καναδά με την εφαρμογή του Αναθεωρητικού Νόμου του 1982, χωρίς επικύρωση από το Κεμπέκ, δημιουργήθηκε σε ομοσπονδιακό επίπεδο ένα ακόμα πολιτικό κόμμα υπέρ της ανεξαρτησίας, το Bloc Québécois.
Το 1988 ο νόμος περί Πολεμικών Μέτρων αντικαταστάθηκε από το Νόμο Έκτακτης Ανάγκης και το νόμο περί Ετοιμότητας για Έκτακτες Καταστάσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Κεμπέκ Κατηγορία:Ιστορία του Καναδά Κατηγορία:1970 Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα
Ζιχοστρόλ Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε
Η Ζιχοστρόλ Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε (τσεχικά: Jihostroj České Budějovice) είναι επαγγελματική πετοσφαιρική ομάδα με έδρα την Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε, Τσεχία. Συμμετέχει στο ανώτατο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Τσεχίας.
Τίτλοι
Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Τσεχίας
Φιλοσοφική θεωρία
Μια φιλοσοφική θεωρία ή φιλοσοφική θέση είναι σύνολο πεποιθήσεων που εξηγεί ή λογαριασμούς για μια γενική φιλοσοφία ή συγκεκριμένο κλάδο της φιλοσοφίας. Ενώ κάθε είδους διατριβή ή γνώμη μπορεί να ονομαστεί θέση, στην αναλυτική φιλοσοφία είναι καλύτερο να διατηρούμε τη λέξη "θεωρία" για τη συστηματική, ολοκληρωμένη προσπάθεια λύσης προβλήματος.
Επισκόπηση
Τα στοιχεία που συνθέτουν μια φιλοσοφική θέση αποτελούνται από δηλώσεις που πιστεύεται ότι είναι αλήθεια από τους στοχαστές που τους δέχονται, και μπορεί να είναι ή να μην είναι εμπειρική. Οι επιστήμες έχουν μια πολύ σαφή ιδέα του τι είναι θεωρία, ωστόσο στις τέχνες, όπως είναι η φιλοσοφία, ο ορισμός είναι πιο θολός. Οι φιλοσοφικές θέσεις δεν είναι κατανάγκη επιστημονικές θεωρίες, αν και μπορεί να αποτελούνται τόσο από εμπειρικές όσο και μη-εμπειρικές καταστάσεις.
Φιλοσοφικές θέσεις μπορούν επίσης να λάβουν τη μορφή της θρησκείας, της φιλοσοφίας της ζωής, της ιδεολογία, της κοσμοθεωρίας, ή της στάσης ζωής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρίες Κατηγορία:Φιλοσοφικές θεωρίες
Ουκρανικό Κράτος
Το Ουκρανικό Κράτος (Українська держава, Ukrajinśka Deržava, Ουκραγίνσκα Ντερζάβα), μερικές φορές γνωστό ως Χετμανάτο (Гетьманат, Χετμανάτ), ήταν αντισοσιαλιστική κυβέρνηση που κυβερνούσε το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Ουκρανίας (εκτός από τη Δυτική Ουκρανία) από τις 29 Απριλίου έως τις 14 Δεκεμβρίου 1918. Είχε εγκατασταθεί από γερμανικές στρατιωτικές αρχές, αφού το φιλοσοσιαλιστικό Κεντρικό Συμβούλιο της Ουκρανικής Λαϊκής Δημοκρατίας διασπάστηκε στις 28 Απριλίου του 1918. Η Ουκρανία έγινε προσωρινή δικτατορία υπό την ηγεσία του Χετμάνου Πάβλο Σκοροπάντσκι, ο οποίος απαγόρευσε τα κόμματα με σοσιαλιστικό προσανατολισμό, δημιουργώντας αντιμπολσεβικικό μέτωπο. Κατέρρευσε το Δεκέμβριο του 1918, όταν ο Σκοροπάντσκι καθαιρέθηκε και η Ουκρανική λαϊκή Δημοκρατία επέστρεψε στην εξουσία με τη μορφή της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας.
Η δυναμικότερη εξωτερική πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη από τις Κεντρικές Δυνάμεις είδε κάποια βελτιωμένη σταθεροποίηση στο εσωτερικό της χώρας.
Γεωγραφία
Η χώρα βρισκόταν στην Ανατολική Ευρώπη κατά μήκος των μέσων και κάτω τμημάτων του Δνείπερου στην ακτή της Μαύρης και της Αζοφικής θάλασσας. Το ουκρανικό Κράτος κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας της σύγχρονης Ουκρανίας—χωρίς την Δυτική Ουκρανία και την Κριμαία. Το έδαφος του, ωστόσο επεκτάθηκε στη σημερινή Ρωσία, Λευκορωσία, Μολδαβία και Πολωνία.
Στη βορειοανατολική Ουκρανία δημιουργήθηκε προκαταρκτική διαχωριστική γραμμή με τη Ρωσική ΣΟΣΔ, στην ανατολή είχε σύνορα με την Δημοκρατία του Ντον, στα νότια βρισκόταν η Μαύρη Θάλασσα και η Αζοφική Θάλασσα, ενώ η χερσόνησο της Κριμαίας (Περιφερειακή Κυβέρνηση της Κριμαίας) τέθηκε υπό τον έλεγχο του Σούλκεβιτς. Στα νοτιοδυτικά, κατά μήκος του Δνείστερου, ορίστηκαν τα σύνορα με το Βασίλειο της Ρουμανίας. Στα δυτικά, συνόρευε με την γερμανική Αυτοκρατορία και την Αυστροουγγαρία. Στο βορρά συνόρευε με το Όμπερ Οστ (υπό γερμανική κατοχή) και τη Λευκορωσική Εθνική Διοίκηση.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|277x277εσ|Πάβλο Σκοροπάντσκι, Χετμάνος της Ουκρανίας. Ως αποτέλεσμα της μπολσεβικικής επιθετικότητας, η κυβέρνηση της Ουκρανικής Λαϊκής Δημοκρατίας αρχικά επιδίωξε αντιστρατιωτική πολιτική αφού η πρωτεύουσα, το Κίεβο, λεηλατήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1918 από τον Μιχαήλ Μουραβιόφ. Στις 9 Φεβρουαρίου η Ουκρανία υπέγραψε τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ με το συνασπισμό των Κεντρικών Δυνάμεων και μέχρι τον Μάρτιο όλες οι δυνάμεις των Μπολσεβίκων (πιστοί στη Ρωσική ΣΟΣΔ) απομακρύνθηκαν από το έδαφος της Ουκρανίας. Η γερμανική Στρατιωτική Ομάδα Κίεβο δημιουργήθηκε για να προστατεύσει την Ουκρανία από την περαιτέρω επιθετικότητα των Μπολσεβίκων. Επικεφαλής τέθηκε ο στρατάρχης Χέρμαν φον Άιχορν.
Στις 25 Απριλίου, η διοίκηση της στρατιάς του Κιέβου κατηγόρησε τη κυβέρνηση του Βσεβολόντ Χολούμποβιτς για την απαγωγή του Άβραμ Ντόμπρι, πρόεδρο της Εξωτερικής Εμπορικής Τράπεζας στο Κίεβο. Μέσα από αυτή την τράπεζα τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής διεξήγαγαν όλες τις συναλλαγές με τη Ράιχσμπανκ στο Βερολίνο. Την επόμενη μέρα, ο Άιχορν εξέδωσε ένα διάταγμα σύμφωνα με το οποίο όλες οι ποινικές υποθέσεις στο έδαφος της Ουκρανίας θα μπορούσαν να μεταφερθούν επιλεκτικά στη δικαιοδοσία του γερμανικού δικαστηρίου αντί του ουκρανικού. Κατά την επόμενη σύνοδο του Κεντρικού Συμβουλίου στις 29 Απριλίου, ο Χολούμποβιτς δήλωσε: Την ίδια ημέρα (29 Απριλίου), ένα συνέδριο παραγωγών ψωμιού από 6.000 περίπου αντιπρόσωπους από όλες τις οκτώ επαρχίες της Ουκρανίας λάμβανε χώρα στο Τσίρκο του Κιέβου. Μετά την παραλαβή των πληροφοριών σχετικά με την κατάσταση στο κογκρέσο από τους αγγελιαφόρους του, ο Πάβλο Σκοροπάντσκι αργότερα έφτασε στο αυτοκίνητό του στην εκδήλωση, όπου εξελέγη Χετμάνος της Ουκρανίας. Μετά από αυτό όλοι οι συμμετέχοντες μετακόμισε στην Πλατεία της Αγίας Σοφίας, όπου ο Σκοροπάντσκι ευλογήθηκε από τον Νικοντίμ, Εφημέριος του Κιέβου και Γαλικίας (ο Μητροπολίτης Βλαδίμηρος εκτελέστηκε από τους Μπολσεβίκους). Εκείνο το βράδυ οι υποστηρικτές του χετμάνου κατέλαβαν κυβερνητικό κτίριο των στρατιωτικών και εσωτερικών υποθέσεων, καθώς και την Κρατική Τράπεζα. Την επόμενη μέρα, η ελίτ και η πιο πιστή φράξια του Κεντρικού Συμβουλίου (Τουφεκοφόροι του Σιτς) αφοπλίστηκαν.
Ο Σκοροπάντσκι εξέδωσε μανιφέστο (χραμότα) "Για το ουκρανικό Έθνος" και το Νόμο του Προσωρινού Κρατικού Συστήματος. Επιθυμώντας τη σταθερότητα, η Αυστροουγγαρία και η Γερμανία, μέσω των δυνάμεων τους, χαιρέτισαν το πραξικόπημα. Ο Σκοροπάντσκι συνεργάστηκε με αυτούς και η δημοτικότητα του μειώθηκε. Το νέο κράτος διατήρησε το τριζούμπ (εθνόσημο) και την εθνική σημαία, αλλά το σχέδιο αναποδογυρίστηκε σε μπλε-κίτρινο. Οι τουφεκοφόροι του Σιτς ήταν κατά του πραξικοπήματος και διαλύθηκαν μαζί με τις "γαλάζιες στολές", ένα ουκρανικό τμήμα σχηματισμένο από Αιχμαλώτους πολέμου στη Γερμανία και την Αυστρία που ονομάστηκαν από τις μπλε στολές.
Το Δεκέμβριο του 1918, ο Σκοροπάντσκι καθαιρέθηκε και η Διεύθυνση ιδρύθηκε ως μια μορφή της Ουκρανικής Λαϊκής Δημοκρατίας.
Διοικητικές διαιρέσεις
μικρογραφία|250x250εσ|Διοικητική διαίρεση του Ουκρανικού κράτους. Η πράσινη γραμμή δείχνει τις εδαφικές διεκδικήσεις του Ουκρανικού Κράτους.
Ουκρανικό Εμφύλιο Πόλεμο
μικρογραφία|200x200εσ|Ο Σκοροπάντσκι επιθεωρεί τα ουκρανικά στρατεύματα. Σχεδόν το σύνολο του διοικητικού προσωπικού του Ουκρανικού Κράτους αποτελούνταν από αξιωματικούς του πρώην Αυτοκρατορικού ρωσικού Στρατού. Οι περισσότεροι αστυνομικοί δεν υποστήριζαν το ουκρανικό ζήτημα. Την ίδια στιγμή, ευρείες μάζες πληθυσμού δεν είχαν ανεπτυγμένη την αίσθηση της εθνικής ταυτότητας και εύκολα έπεσαν κάτω από την επιρροή της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής προπαγάνδας.
Στις 16 Νοεμβρίου του 1918, με αφετηρία τη Μπίλα Τσέρκβα, ξέσπασε εξέγερση και στο Χετμανάτο. Ο Σκοροπάντσκι στράφηκε προς τα μέλη της ρωσικής Λευκής Φρουράς που είχαν διαφύγει στην Ουκρανία με την πρόθεση της ένταξης στον στρατό του Ντένικιν στην περιοχή του Ποταμού Ντον πιο ανατολικά. Συγκεντρώθηκαν σε ένα "Ειδικό Σώμα", αλλά αποδείχθηκε ανίκανο να αντισταθεί στις δυνάμεις της Διεύθυνσης υπό τον Συμόν Πέτλιουρα. Ο Σκοροπάντσκι παραιτήθηκε από Χετμάνος στις 14 Δεκεμβρίου, καθώς ο Ουκρανικός Λαϊκός Στρατός κατέλαβε στο Κίεβο. Απελάθηκε και το Χετμανάτο αντικαταστάθηκε από την προσωρινή κυβέρνηση της Διεύθυνσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοχές παραδοσιακής εξάπλωσης των Ουκρανών και της ουκρανικής γλώσσας Κατηγορία:Κράτη της περιόδου μετά την Ρωσική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Πρώην σλαβικά κράτη Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης
Αμρισγουίλ Βόλλει
Η Αμρισγουίλ Βόλλει είναι μια πετοσφαιρική ομάδα με έδρα την Ελβετία. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 συμμετέχει στην ανώτατη κατηγορία της χώρας. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ευρωπαϊκές διοργανώσεις από το 1995 και μετά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Ελβετίας
Η Ζωή του Τζον Φ. Ντόνοβαν
'Η Ζωή του Τζον Φ. Ντόνοβαν (πρωτότυπος τίτλος: The Death & Life of John F. Donovan') είναι καναδική δραματική ταινία του 2018 σε σενάριο, συμπαραγωγή και σκηνοθεσία του Ξαβιέ Ντολάν, στο αγγλόφωνο ντεμπούτο του. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Κιτ Χάρινγκτον, Τζέικομπ Τρέμπλεϊ, Νάταλι Πόρτμαν, Σούζαν Σαράντον, Κάθι Μπέιτς, Θάντι Νιούτον, Μπεν Σνέτζερ και Τζάρεντ Κίσο. Πραγματεύεται τα θέματα των διασημοτήτων, της ταμπλόιντ δημοσιογραφίας στο Χόλιγουντ, των σχέσεων μητέρας-γιου και της ομοφυλοφιλίας.
Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο το 2018, καθιστώντας την την πρώτη ταινία του σκηνοθέτη που έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ. Η ταινία δέχθηκε αρνητικές κριτικές, με πολλούς κριτικούς να την περιγράφουν ως τη χειρότερη σκηνοθετική προσπάθεια του Ντολάν.
Κώστας Τριανταφύλλου
Ο '''Κωνσταντίνος Ν. Τριανταφύλλου''' (Πάτρα, 15 Αυγούστου 1912 - Πάτρα, 23 Φεβρουαρίου 2002) ήταν δικηγόρος και ιστορικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1912 και καταγόταν από την Τολοφώνα Φωκίδος. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ιδιώτευσε ως δικηγόρος στην Πάτρα. Συνδέθηκε με στενή φιλία με τον ιστορικό Στέφανο Θωμόπουλο, ολοκληρώνοντας μάλιστα την επιμέλεια της β΄ έκδοσης της «Ιστορίας της πόλεως Πατρών» και διασώζοντας το αρχείο του Θωμόπουλου μετά τον θάνατο του τελευταίου, το οποίο και αγόρασε εν συνεχεία ο Δήμος Πατρέων. Παράλληλα με την δικηγορία ασχολήθηκε με την τοπική ιστορία των Πατρών, για την οποία και εξέδωσε δεκάδες μελέτες και μονογραφίες.
«Ο ιστορικός και συγγραφέας Κ. Τριανταφύλλου αποτελεί ένα αναπόσπαστο πλέον κομμάτι της ιστορίας της πόλης των Πατρών. Μια ιστορία που λάμπρυνε με το έργο του, με την έρευνά του, τη συγγραφή και την έκδοση των βιβλίων του και μέσω της οποίας δε συνέβαλε μόνο στο να μας κάνει γνώστες της, αλλά και να κεντρίσει το ενδιαφέρον άλλων μελετητών να αφοσιωθούν σε αυτή». Η πιο γνωστή του εργασία είναι το «Ιστορικόν λεξικόν των Πατρών», η οποία γνώρισε μέχρι σήμερα τρεις εκδόσεις (1959, 1980 και 1995) και βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Από 1937 έως το 1943 ήταν διευθυντής έκδοσης του επιστημονικού περιοδικού «Αχαϊκά».
Διετέλεσε πρόεδρος της Διακίδειου σχολής, του Ροταριανού Ομίλου Πατρών και της Αχαϊκής Εταιρείας ενώ εκλεγόταν για πολλά χρόνια δημοτικός σύμβουλος. Είχε τιμηθεί πλείστες φορές από θεσμούς και ιδρύματα και είχε τιμηθεί από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως με το οφίκιο του «Άρχοντος Εκδίκου». Είχε πραγματοποιήσει δωρεές στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Πάτρας ενώ ως δικηγόρος είχε αναλάβει την εκτέλεση της διαθήκης του Δημητρίου Δαμίρη, η οποία όριζε την ανέγερση του νοσοκομείου «Άγιος Ανδρέας».
Απεβίωσε στην Πάτρα στις 23 Φεβρουαρίου 2002. Ο Δήμος Πατρέων τον τίμησε δίνοντας το όνομά του σε μια πλατεία της πόλης.
Εργογραφία
Επιλογή από την εργογραφία του:
Βιβλία, μελέτες κ.λπ.
(ενδεικτικά)
Άρθρα κ.λπ.
(ενδεικτικά)
Λοιπά
Έγγραψε ποιήματα και διηγήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας
Κυκλοεξάνιο
Το κυκλοεξάνιο είναι ένα κυκλοαλκάνιο με χημικό τύπο C6H12. Το κυκλοεξάνιο χρησιμοποιείται ως ένας μη πολικός διαλύτης για τη χημική βιομηχανία, αλλά και ως μια πρώτη ύλη για την παραγωγή άλλων χημικών προϊόντων, όπως το αδιπικό οξύ και την καπρολακτάμη, που και τα δυο χρησιμοποιούνται, με τη σειρά τους, ως ενδιάμεσες ύλες για την παραγωγή του νάυλον. Σε βιομηχανική κλίμακα, το κυκλοεξάνιο παράγεται με καταλυτική υδρογόνωση βενζολίου. Εξαιτίας των μοναδικών χημικών και διαμορφωτικών του ιδιοτήτων, το κυκλοεξάνιο χρησιμοποιείται από αναλυτικά εργαστήρια ως ένα πρότυπο. Στις συνηθισμένες συνθήκες, δηλαδή θερμοκρασία 25°C και πίεση 1 Ατμόσφαιρα (μονάδα), το κυκλοπεντάνιο είναι ένα άχρωμο υγρό, με μια διακριτική οσμή που θυμίζει αυτή προϊόντων καθαρισμού, σε ορισμένα από τα οποία πράγματι χρησιμοποιείται.
Ισομέρεια
Με βάση το χημικό τύπο του, C6H12, το κυκλοεξάνιο έχει τα ακόλουθα ισομερή 23 θέσης:
Διαμόρφωση
Το κυκλοεξάνιο έχει τη χαμηλότερη παραμόρφωση, τόσο γωνιακή όσο και στρέψης, από όλα τα άλλα κυκλοαλκάνια, οπότε το κυκλοεξάνιο θεωρείται ότι έχει συνολική «ενέργεια τάσης δεσμών» μηδέν (0). Αυτή η κατάσταση κάνει το κυκλοεξάνιο το πιο σταθερό κυκλοαλκάνιο και γι' αυτό παράγει την ελάχιστη θερμότητα (ανά μεθυλενική ομάδα), όταν καίγεται, όταν συγκρίνεται με τα άλλα κυκλοαλκάνια.
Το στεροποιημένο κυκλοεξάνιο
Το κυκλοεξάνιο σχηματίζει δυο (2) κύριες κρυσταλλικές φάσεις, όταν βρίσκεται στη στερεή κατάσταση. Η «φάση I» είναι σταθερή μεταξύ 186 K και του σημείου τήξης του, δηλαδή τους 280 Κ. Είναι ένα «πλαστικό κρυσταλλικό», έκφραση που σημαίνει ότι τα μόριά του έχουν ένα βαθμό ελεύθερης περιστροφής. Σε θερμοκρασίες κάτω από τους 186 Κ, σχηματίζεται η «φάση II». Έχουν παρατηρηθεί άλλες δυο (2) μετασταθείς φάσεις (που χαρακτηρίζονται ως «φάση III» και «φάση IV», αντίστοιχα). Η «φάση III» παρατηρήθηκε ότι σχηματίζεται όταν το ψυχρό στερεό κυκλοεξάνιο υφίσταται πιέσεις πάνω από 30 MPa, ενώ η «φάση IV» παρατηρήθηκε αποκλειστικά μόνο αν το κυκλοεξάνιο περιέχει δευτέριο. Σημειώστε ότι η εφαρμογή πίεσης αυξάνει τις τιμές όλων των θερμοκρασιών μετάβασης.
Παραγωγή
Βιομηχανικά παράγεται με με καταλυτική υδρογόνωση βενζολίου : 30 px :
Εναλλακτικά, υπάρχουν και οι ακόλουθες μέθοδοι:
Με θέρμανση αλάτων δικαρβονικών οξέων με Ca ή Ba
Κατά τη θέρμανση επτανοδιικού ασβεστίου ή επτανοδιικού βαρίου παίρνουμε κυκλοεξανόνη. Στη συνέχεια αυτή ανάγεται προς το κυκλοεξάνιο. Π.χ. υδροξείδιο του ασβεστίου [Ca(OH)2] : χωρίς-πλαίσιο|50x50εσ χωρίς-πλαίσιο|50x50εσ 30 px
Με διαμοριακή συμπύκνωση διεστέρων δικαρβονικών οξέων
Η διαμοριακή συμπύκνωση δύο διεστέρων δικαρβονικών οξέων, από τους οποίους ο ένας είναι του οξαλικού οξέως και ο άλλος του εξανοδιικού οξέος, γίνεται με επίδραση μεταλλικού νατρίου. Με τον τρόπο αυτό σχηματίζεται δικετοδικαρβονικός διεστέρας με εξαμελή δακτύλιο. Στη συνέχεια αυτός ανάγεται προς σαπωνοποείται προς το αντίστοιχο δικαρβονικό άλας. Το τελευταίο διαποκαρβοξυλιώνεται προς την αντίστοιχη κυκλοδικετόνη, που τελικά ανάγεται προς το αντίστοιχο κυκλοαλκάνιο : 1,4-δι(αλκυλοκαρβοξυλο)-2,3-κυκλοεξαδιόνη
1,4-δι(αλκυλοκαρβοξυλο)-2,3-κυκλοεξαδιόνη 1,4-δι(νατριοκαρβοξυλο)-2,3-κυκλοεξαδιόνη
1,4-δι(νατριοκαρβοξυλο)-2,3-κυκλοεξαδιόνη 1,2-κυκλοεξανοδιόνη
1,2-κυκλοεξανοδιόνη 30 px
Εξαμελής δακτύλιος με αντίδραση Diels–Adler
Κατά την επίδραση «συζυγούς» αλκαδιενίου (διένιου) σε αιθένιο (διενόφιλο) έχουμε την ονομαζόμενη (αντίδραση Diels–Adler) που στην περίπτωση αυτή οδηγεί σε παραγωγή παραγώγων κυκλοεξενίου. Π.χ. με 1,3-βουταδιένιο παίρνουμε κυκλοεξένιο. Το τελευταίο μπορεί να υδρογονωθεί καταλυτικά, σχηματίζοντας κυκλοεξάνιο : 40 px 40 px 30 px
Χημική συμπεριφορά και παράγωγα
Το καθαρό κυκλοεξάνιο είναι μάλλον (σχετικά) αδρανές, αφού είναι ένας μη πολικός, υδρόφοβος υδρογονάνθρακας. Μπορεί να αντιδράσει με σουπεροξέα, όπως το μίγμα υδροφθορίου και πενταφθοριούχου αντιμονίου, το οποίο «εξαναγκάζει» το κυκλοεξάνιο να πρωτονιωθεί και να υποστεί πυρόλυση. Τα υποκατεστημένα κυκλοεξάνια, ωστόσο, μπορεί να είναι δραστικά κάτω από μια ποικιλία συνθηκών, και έτσι πολλά από αυτά είναι σημαντικά για την Οργανική Χημεία. Ακόμη, το κυκλοεξάνιο είναι πολύ εύφλεκτο.
Πηγές
Κατηγορία:Κυκλοαλκάνια Κατηγορία:C6 Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις Κατηγορία:Μη πολικοί διαλύτες
Δήμος Σάντυ Γκράουντ
Το Σάντυ Γκράουντ (αγγλ.: Sandy Ground) είναι ένας από τους 14 δήμους της Ανγκουίλλα. Πρωτεύουσα είναι το ομώνυμο χωριό. Βρίσκεται νοτιοδυτικά του νησιού της Ανγκουίλλα.
250px
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σ
Μεσιέ 105
Ο Μεσιέ 105 (γνωστός και ως Μ105 και NGC 3379) είναι ελλειπτικός γαλαξίας σε απόσταση 32 εκατομμυρίων ετών φωτός, στον αστερισμό Λέοντα. Ανήκει στην ομάδα Μ96, μαζί με τον Μεσιέ 95 και τον Μεσιέ 96.
Ιστορικό
Ο Μεσιέ 105 ανακαλύφθηκε από τον Πιέρ Μεσαίν τις 24 Μαρτίου 1781, λίγες μέρες μετά τους Μεσιέ 95 και Μεσιέ 96, αλλά δεν συμπεριλαμβάνεται στον αρχικό κατάλογο του Μεσιέ. Προστέθηκε το 1947 μαζί με το Μεσιέ 106 και το Μεσιέ 107 από την Helen B. Sawyer Hogg.
Χαρακτηριστικά
Στο πυρήνα του Μεσιέ 105 βρίσκεται μία υπέρμαζη μαύρη τρύπα με μάζα περίπου 5 x 107 ηλιακές μάζες. Στις οπτικές εικόνες διακρίνεται ένα δακτυλίδι σκόνης, το οποίο όμως δεν είναι εμφανές στο εγγύς υπέρυθρο (ΝIR).
Κοντινοί γαλαξίες
Ο Μεσιέ 105 ανήκει στην ομάδα Μ96, που περιλαμβάνει επίσης τον Μεσιέ 96 και τον Μεσιέ 95. Σε απόσταση 7,2 λεπτών της μοίρας από τον Μεσιέ 105 βρίσκεται ο NGC 3384, με τον οποίο δεν αλληλεπιδρά, και σε απόσταση 10 λεπτών της μοίρας είναι ο NGC 3389, ο οποίος πιθανότατα δεν ανήκει στην ομάδα Μ96.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες 105 3379 Κατηγορία:Λέων (αστερισμός)
Live in Europe (δίσκος του Ρόρι Γκάλαχερ)
Το Live in Europe είναι το πρώτο ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του μπλουζ ροκ κιθαρίστα Ρόρι Γκάλαχερ, το οποίο κυκλοφόρησε το Μάιο του 1972 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Buddha Records" και επανεκδόθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1999 από την "Capo Records" με δύο επιπλέον τραγούδια, τα "What in the World" και "Hoodoo Man".
Οι ηχογραφήσεις οι οποίες παρουσιάζονται στο συγκεκριμένο άλμπουμ προέρχονται από την ευρωπαϊκή περιοδεία του Γκάλαχερ την άνοιξη του 1972, η οποία πέρασε από τη Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία. Μόνο δύο τραγούδια είχαν κυκλοφορήσει στο παρελθόν, τα "Laundromat" και "In Your Town" τα οποία περιέχονται στο ομώνυμο άλμπουμ του Γκάλαχερ και το "Deuce", αντίστοιχα.
Τραγούδια
1. Messin' With the Kid (Wells) - 6:25
2. Laundromat (Gallagher) - 5:12
3. I Could've Had Religion (Gallagher) - 8:35
4. Pistol Slapper Blues (Fuller) - 2:54
5. Going to My Hometown (Gallagher) - 5:46
6. In Your Town (Gallagher) - 10:03
7. Bullfrog Blues (Gallagher) - 6:47
Θέσεις τσαρτ
Live in Europe (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 14 Μαΐου 1972
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Live in Europe" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Ρόρι Γκάλαχερ Κατηγορία:Άλμπουμ του 1972
Μπουντβάνσκα Ριβιέρα Μπούντβα
Η Μπουντβάνσκα Ριβιέρα Μπούντβα είναι μια επαγγελματική πετοσφαιρική ομάδα από την Μπούντβα, Μαυροβούνιο. Συμμετέχει στην ανώτατη κατηγορία της χώρας και στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ιδρύθηκε το 1978.
External links
Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Μαυροβουνίου
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης 1992-93
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών (σήμερα Ευρωλίγκα ανδρών) της περιόδου 1992-93 διεξήχθη με προκριματική φάση (δυο γύρων) διπλών αναμετρήσεων, ημιτελική φάση δυο ομίλων των 8 ομάδων έκαστος (14 αγωνιστικών), φάση των Play-Off με 4 ζευγάρια αντιπάλων που αποτέλεσαν οι 4 πρώτοι κάθε ημιτελικού ομίλου και την τελική φάση (φάιναλ-φορ) η οποία ορίσθηκε να λάβει χώρα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας στον Πειραιά,   το τριήμερο 13-15 Απριλίου 1993. Η φιναλίστ της προηγούμενης περιόδου Ζουβεντούτ Μαρμπέγια και η ιταλική Μπενετόν Τρεβίζο, ξεκίνησαν τις υποχρεώσεις τους από την ημιτελική φάση.
Α' γύρος
Από αυτόν, προκρίθηκαν η ΤΣΣΚΑ Σόφιας (Βουλγαρία) (σε βάρος της αλβανικής Παρτιζάνι Τιράνων), η Ντιναμό Τιφλίδας (Γεωργία) σε βάρος της πολωνικής Σλασκ Βρότσλαβ, η τσέχικη USK Πράγας επί της ρουμανικής Ουνιβέρσιτάτεα, η ουκρανική Μπουντιβέλνικ Κιέβου επί της ουγγρικής ΖΤΕ ΚΚ, η γερμανική Μπάγερ Λεβερκούζεν επί της σουηδικής SK Κέφλαβικ, ο ΠΑΟΚ επί της κυπριακής ΑΕΚ Λάρνακας, η Σμελτ Ολίμπια Σλοβενίας επί της λιθουανικής Ζαλγκίρις Κάουνας, η αγγλική Γκίλφορντ Κινγκς που πέρασε στον πόντο επί της εσθονικής Κάλεβ Τάλιν (ήττα 75-80 στο Τάλιν και νίκη με 79-73 εντός έδρας), η τουρκική Εφές Πίλσεν επί της ελβετικής Φριμπούρ Ολιμπίκ, η φιλνανδική Ελσίνκι ΝΜΚΥ επί των αυστριακών της Μπάσκετ Φλάιερς, η ΤΣΣΚΑ Μόσχας επί της ολλανδικής Χανς Βέρκερκ Κόικενς, η πορτογαλική SL Μπενφίκα επί της Έτσελα Έτελμπρυκ από το Λουξεμβούργο και η βελγική Άντβερπ επί της Άστρα Μπάσκετ από τη Σουηδία.
Β' γύρος
Στο δεύτερο προκριματικό γύρο έδωσαν το παρών μερικές από τις ισχυρότερες ομάδες της σεζόν, προερχόμενες από την Ιταλία (Σκαβολίνι Πέζαρο, Κνορ Μπολόνια), την Ισπανία (Ρεάλ Μαδρίτης Τέκα, Εστουδιάντες Αρτζεντάρια), τη Γαλλία (Λιμόζ Σερκλ Σαιν-Πιερ, Πω-Ορτέζ), το Ισραήλ (Μακάμπι Τελ Αβίβ) και την Κροατία (Τσιμπόνα, Ζάνταρ).
Ο εκπρόσωπος της Γιουγκοσλαβίας Ερυθρός Αστέρας ενώ αρχικά έγινε δεκτός στη διοργάνωση, τελικά αποκλείστηκε, ύστερα από απόφαση των Ηνωμένων Εθνών, ως τιμωρία για τις πολεμικές συγκρούσεις στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.
Α' όμιλος
Στον α΄ όμιλο συμμετείχε ο ΠΑΟΚ, ο οποίος κατέλαβε την πρώτη θέση με ρεκόρ 8-4 και 20 βαθμούς. Λιμόζ και Σκαβολίνι Πέζαρο όντας ισόβαθμες με ρεκόρ 7-5 και 19 βαθμούς, μοιράστηκαν τη δεύτερη και τη τρίτη θέση αντίστοιχα, ενώ τέταρτη αναδείχθηκε η Κνορ Μπολόνια (6-6, 18 β.) παρότι ισοβάθμησε με την πέμπτη Μαρμπέγια Ζουβεντούτ, η οποία αποκλείστηκε από τη συνέχεια της διοργάνωσης μαζί με την έκτη Τσιμπόνα (5-7, 17 β.) και την έβδομη και τελευταία Μακάμπι Ελίτ Τελ Αβίβ (3-9, 15 βαθμοί).
Β' όμιλος
Στον β' όμιλο, πρώτη βγήκε κυριολεκτικά περπατώντας η Ρεάλ Μαδρίτης Τέκα, με ρεκόρ 12-2 και 26 βαθμούς. Την ακολούθησε στη δεύτερη θέση η Μπενετόν Τρεβίζο (10-4, 24 βαθμοί), ενώ στην τριπλή ισοβαθμία με ρεκόρ 8-6 και 22 βαθμούς, τρίτος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός (η Ελλάδα εκπροσωπήθηκε για πρώτη φορά στο θεσμό με 2 ομάδες) και τέταρτη η Πω-Ορτέζ, με τη Μπάγερ 04 Λεβερκούζεν να μένει πέμπτη και εκτός προημιτελικής φάσης πλέι-οφ λόγω χειρότερου «γκολ-αβερέιτζ» στα μεταξύ τους ματς. Στις τρεις τελευταίες θέσεις βρέθηκαν η Ζάνταρ (5-9, 19 β.), η Εστουδιάντες Αρτζεντάρια (4-10, 18 β.) και η ουραγός Μάες Πιλς (1-13, 15 β.).
Φάιναλ φορ
Μπροστά στο φανατικό Ελληνικό κοινό, ο ΠΑΟΚ πίστεψε στην κατάκτηση του Ευρωπαϊκού τίτλου, ωστόσο στον ημιτελικό με αντίπαλο τη Μπενετόν δεν τα κατάφερε. Παρότι οι παίκτες του Ντούσαν Ίβκοβιτς προηγήθηκαν στο ημίχρονο με έξι πόντους, δεν κατάφεραν να «χτίσουν» στη συνέχεια τη διαφορά ασφαλείας που θα τους έστελνε στο μεγάλο Τελικό της διοργάνωσης. Οι Ιταλοί αντέδρασαν και σιγά σιγά ισορρόπησαν το ρυθμό με αποτέλεσμα λίγα δευτερόλεπτα πριν το τέλος να περάσουν μπροστά με δυο πόντους. Ο Μπάνε Πρέλεβιτς ανέλαβε το ρίσκο της τελευταίας προσπάθειας, όμως αστόχησε και η ομάδα του Τρεβίζο πήρε το εισιτήριο για τον τελικό.
Στον άλλο ημιτελικό, η Λιμόζ, με κορυφαίους τον Αμερικανό σέντερ Γιανγκ και τον Σλοβένο διεθνή γκαρντ Γιούρι Ζντοβτς, νίκησε την Ρεάλ Μαδρίτης.
Τα αποτελέσματα:
Το ζευγάρι του μεγάλου τελικού αποτέλεσαν η Λιμόζ Σερκλ Σαιν-Πιερ του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς και η Μπενετόν Τρεβίζο του Πέταρ Σκάνσι. Στο ημίχρονο, οι Ιταλοί με κορυφαίο τον Τόνι Κούκοτς είχαν αποκτήσει προβάδισμα έξι πόντων, όμως στο δεύτερο ημίχρονο η σκληρή άμυνα των «λιμουζό» ανέτρεψε την κατάσταση και έτσι η Λιμόζ στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης για το 1993.