cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περικλής Παναγόπουλος
Επιχειρηματική καριέρα
Τον Οκτώβριο του 2007, ο Παναγόπουλος αποφάσισε να αποχωρήσει από τον κλάδο της ακτοπλοΐας, πουλώντας το πακέτο μετοχών που διέθετε στις Επιχειρήσεις Αττικής Α.Ε (Attica Group) στην Marfin Investment Group του Ανδρέα Βγενόπουλου, παραμένοντας ωστόσο στην ποντοπόρο ναυτιλία, καθώς δραστηριοποιούνταν εκεί από το 1989, με την εταιρεία Magna Marine που διαχειρίζεται πλοία μεταφοράς ξηρού φορτίου.
Απαγωγή
Το 2009 ο Παναγόπουλος έπεσε θύμα απαγωγής έξω από τα γραφεία του στην Αθήνα. Η απαγωγή ενορχηστρώθηκε μέσα από τη φυλακή από τον διαβόητο νονό της ελληνικής μαφίας Παναγιώτη Βλαστό, ο οποίος αργότερα έκανε μια αποτυχημένη προσπάθεια απόδρασης από την φυλακή, χρησιμοποιώντας ελικόπτερο μαζί με αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς και καλάσνικοφ AK-47.
Ο Περικλής Παναγόπουλος είχε πει για την απαγωγή του: «Οι εναγώνιες μνήμες της απαγωγής της ομηρίας αλλά και της απελευθέρωσής μου είναι τέτοιες που δεν θα φύγουν ποτέ από τη συνείδησή μου. Και ας μη θεωρηθεί πως ο χρόνος γιατρεύει τα πάντα. Υπάρχουν γεγονότα που δεν σβήνονται με τίποτα». Η απαγωγή και την ομηρία του κράτησε συνολικά οκτώ ήμερες από τις 12 Ιανουαρίου του 2009 έως τις 20 του ίδιου μήνα, καθώς η οικογένειά του τελικά κατέβαλε λύτρα 30 εκατομμυρίων ευρώ για να εξασφαλίσει την απελευθέρωση του. Τα λύτρα αυτά έχουν αναφερθεί από την ελληνική αστυνομία ως τα υψηλότερα που καταβλήθηκαν ποτέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Γιαχιά Ουλντ Αντεμίν
Ο Γιαχιά Ουλντ Αντεμίν (Yahya Ould Hademine,  يحي ولد حدمين,  γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1953) είναι μηχανικός και πολιτικός της Μαυριτανίας, ο οποίος είναι ο σημερινός υπουργός Άμυνας της Μαυριτανίας, στην υπηρεσία από τις 15 Μαρτίου 2019. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Μαυριτανίας από τις 21 Αυγούστου 2014 έως τις 29 Οκτωβρίου 2018.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1953 στην Τιμπεντρά. Έλαβε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση του στο Τζιγκουενί. Ο Αντεμίν παρακολούθησε το κολέγιο Aïoun μεταξύ 1967 και 1970 και αργότερα σπούδασε στο Λύκειο της Νουακσότ από το 1971 ως το 1974. Αφού μετακόμισε στον Καναδά το 1974, απέκτησε πτυχίο μεταλλουργικής μηχανικής από την Πολυτεχνική Σχολή του Μόντρεαλ το 1979.
Μετά την επιστροφή του στη Μαυριτανία, άρχισε να εργάζεται για την Εθνική Εταιρία Βιομηχάνων και Μεταλλωρύχων - Société nationale industrielle et minière (SNIM), η οποία εξορύσσει σίδηρο στη Μαυριτανία και έγινε επικεφαλής χαλυβουργείου το 1979. Μεταξύ του 1985 και του 1988, διατέλεσε ως προϊστάμενος τμήματος των αγορών για το SNIM. Το 1989 προήχθη στη θέση του Διευθύνοντα Συμβούλου της Αραβικής Εταιρείας Σιδήρου και Χάλυβα (SAFA), η οποία είναι θυγατρική της SNIM. Ο Αντεμίν διορίστηκε γενικός διευθυντής των έργων συντήρησης και μεταφοράς υγιεινής (SMTA) το 2008.Ανέφερε ότι υπήρχαν πάρα πολλοί μηχανικοί στη SMTA και η ποιότητα της εργασίας ήταν φτωχή. Μετά το μαυριτανικό πραξικόπημα του 2008 που ανέτρεψε τον πρόεδρο Σίντι Ουλντ Σεΐχ Αμπνταλαχί, ο Αντεμίν τάχθηκε στο πλευρό των πρωταιτίων του πραξικοπήματος και του επετράπη να κρατήσει τη δουλειά του. Τον Δεκέμβριο του 2010, έγινε υπουργός Εξοπλισμού και Μεταφορών. Στα τέσσερα χρόνια του ως υπουργός, δεν προέβη σε σημαντικές αλλαγές.
Μετά την επανεκλογή του προέδρου Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ τον Ιούνιο του 2014, ο Αντεμίν διορίστηκε πρωθυπουργός στις 21 Αυγούστου και αντικατέστησε τον Μουλάγιε Ουλντ Μοχάμεντ Λαγκντάφ, ο οποίος ήταν πρωθυπουργός από το 2008. Υποσχόμενος να προωθήσει τη συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, ο Αντεμίν διόρισε επτά γυναίκες στην κυβέρνησή του όταν συγκροτήθηκε τρεις ημέρες μετά τον διορισμό του πρωθυπουργού.
Προσωπική ζωή
Ο Αντεμίν είναι παντρεμένος και έχει τέσσερα παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μαυριτανίας
Ερρίκος της Βιγιένα
Ο Ερρίκος, ισπαν. Villena (1400 - 15 Ιουνίου 1445) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν 1ος δούκας της Βιγιένα (συζυγικώ δικαιώματι, jure auxoris), 4ος κόμης τού Αλμπουρκέρκε, κόμης τού Αμπούριας και μεγάλος Μάγιστρος τού Τάγματος τού Σαντιάγκο.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Φερδινάνδου Α΄ της Αραγωνίας και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα, κόρης τού Σάντσο-Αλφόνσου 1ου κόμη τού Αλμπουρκέρκε. Η μητέρα του έγινε 3η κόμισσα τού Αλμπουρκέρκε.
Μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας, η Μαρία και ο Ιωάννης. Οι γονείς του τού άφησαν ιδιοκτησίες στην Καστίλη. Από νέος εισήλθε στην Αυλή της Καστίλης, όπου ο θείος του Ερρίκος Γ΄ της Καστίλης τού εξασφάλισε μία θέση στο βασ. Συμβούλιο τού γιού του Ιωάννη Β΄.
Το 1409 απεβίωσε ο Λορένθο Σουάρεθ δε Φιγουερόα μεγάλος Μαγίστρου τού Τάγματος τού Σαντιάγκο. Αν και ο Ερρίκος ήταν 9 ετών, τον διαδέχθηκε. Το 1418 απεβίωσε η Αικατερίνη των Ανζού-Λάνκαστερ, σύζυγος τού Ερρίκου Γ΄ και ο νεαρός Ερρίκος φιλοδόξησε να επηρεάσει τον 13ετή εξάδελφό του Ιωάννη Β΄ και να λάβει μέρος στην εξουσία της Καστίλης. Ο Ερρίκος νυμφεύτηκε την Αικατερίνη, αδελφή τού Ιωάννη Β΄. Ο γάμος ήταν μέρος συμφωνίας, όπου η αδελφή του Ερρίκου, η Μαρία παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ και ο αδελφός του Αλφόνσος Ε΄ νυμφεύτηκε τη Μαρία (αδελφή τού Ιωάννη Β΄). Ο γάμος του αύξησε τη δύναμή του και ο Ιωάννης Β΄, που ένοιωθε πως απειλείται από αυτήν, ζήτησε την υποστήριξη τού Άλβαρο δε Λούνα δούκα τού Τρουχίγιο.
Το 1420 με τη βοήθεια ευγενών πολιόρκησε το κάστρο πού διέμενε ο Ιωάννης Β΄, ισχυριζόμενος ότι ο Άλβαρο δε Λούνα απήγαγε τον βασιλιά, τού οποίου ζήτησε την παράδοση. Όμως ο Ερρίκος συνελήφθη και κατηγορήθηκε για προδοσία. Φυλακίστηκε στο κάστρο Μόρα και με τις προσπάθειες τού Αλφόνσου Ε΄ ελευθερώθηκε και εξορίστηκε.
Το 1427 ο Άλβαρο δε Λούνα έπεσε σε δυσμένεια και ο Ερρίκος ανέλαβε κάποια από την πρότερη δύναμή του. Αυτός και η σύζυγός του επέστρεψαν στην Καστίλη, διεκδίκησαν το δουκάτο της συζύγου του, αυτό της Βιγιένα και το έλαβαν καθώς και την υπόλοιπη προίκα της. Το 1429 ο Αλφόνσος Ε΄ και ο αδελφός του Ιωάννης, σύζυγος της βασίλισσας της Ναβάρρας, κήρυξαν τον πόλεμο στην Καστίλη· ο Ερρίκος τους υποστήριξε. Όμως με τις προσπάθειες της αδελφής τους Μαρίας, η ρήξη αποσοβήθηκε. Τότε ο Ερρίκος έπρεπε να διαφύγει πάλι και ζήτησε καταφύγιο στη Νάπολη, της οποίας ο Αλφόνσος Ε΄ διεκδικούσε το στέμμα. Το 1435 τα δύο αδέλφια πολέμησαν μαζί, αλλά φυλακίστηκαν· χάρη στις προσπάθειες της αδελφής τους Μαρίας, ελευθερώθηκαν.
Όταν το 1435 απεβίωσε η μητέρα του, ο Ερρίκος κληρονόμησε την κομητεία τού Αλμπουρκέρκε & Αμπούριας. Μετά από μία εξέγερση των ευγενών στην Καστίλη, επέστρεψε εκεί το 1438 για να λάβει μέρος και συγκρούστηκε ένοπλα με τον Ιωάννη Β΄. Το 1439 απεβίωσε η σύζυγος τού Ερρίκου και ο Ιωάννης Β΄ κατέλαβε το δουκάτο της Βιγιένα. Το 1445 ο Ερρίκος συνέδραμε τον αδελφό του Ιωάννη στον πόλεμο εναντίον τού Ιωάννη Β΄ και έλαβε μέρος στη μάχη τού Ολμέδο. Υπάρχει η άποψη ότι ο Ιωάννης θα κατακτούσε τη νότια Καστίλη και θα έκανε εκεί βασιλιά τον Ερρίκο. Όμως ο τελευταίος πληγώθηκε θανάσιμα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1418 την εξαδέλφη του Αικατερίνη των Τραστάμαρα, κόρη τού Ερρίκου Γ΄ της Καστίλης. Δεν απέκτησαν απογόνους και η Αικατερίνη, κατά τη γέννηση ενός θνησιγενούς τέκνου της, απεβίωσε το 1439.
Σύντομα μετά ο Ερρίκος έκανε δεύτερο γάμο με τη Βεατρίκη δε Πιμέντελ και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα
Αρχίας ο Υβλαίος
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Drachma,%20360%20BC,%20Olympia.%20105th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Δραχμή της Ολυμπίας της 105ης (360 π.Χ.) διοργάνωσης των αγώνων]] Ο Αρχίας ο Υβλαίος (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τα Μέγαρα Υβλαία της Σικελίας, ο οποίος αναδείχθηκε 3 φορές νικητής στο αγώνισμα των κηρύκων στους 104ους (364 π.Χ.), 106ους (356 π.Χ.) και 103ους (368 π.Χ.) ή 105ους (360 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, και υπήρξε επίσης νικητής και στα Πύθια.
Ελισάβετ της Σικελίας
Με το όνομα Ελισάβετ της Σικελίας αναφέρονται τα παρακάτω πρόσωπα:
Λούντολφ ντε Γιονγκ
Ο Λούντολφ ντε Γιονγκ (ολλανδικά: Ludolf Leendertsz de Jongh, Όφερσχι, 1616 - Χίλλεχερσμπερχ, 1679 - την εποχή εκείνη Όφερσχι και Χίλλεχερσμπερχ ήταν δύο γειτονικά χωριά πολύ κοντά στο Ρόττερνταμ ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική. Ήταν ζωγράφος με ευρεία θεματολογία, σε σημείο που ορισμένοι πίνακές του είχαν αποδοθεί σε άλλους καλλιτέχνες, επιπλέον καθώς πολλά έργα του είναι ανυπόγραφα και το ύφος του άλλαζε συχνά, ακολουθώντας τις εκάστοτε τάσεις της ολλανδικής ζωγραφικής.
Βιογραφία
Ο ντε Γιονγκ πιθανότατα γεννήθηκε στο Όφερσχι το 1616. Πατέρας του ήταν ο Λέιντερτ Λέιντερτς (Leendert Leendertsz.), βυρσοδέψης, υποδηματοποιός και πανδοχέας. Ο Λούντολφ εκπαιδεύτηκε στη ζωγραφική από τρεις επιφανείς καλλιτέχνες της εποχής, όπως αναφέρει και ο Άρνολντ Χαουμπράκεν: Στη ρωπογραφία και στην τοπιογραφία από τον Κορνέλις Σαφτλέφεν στο Ρόττερνταμ, στη ρωπογραφία και τις προσωπογραφίες από τον Αντόνι Παλαμέντες στο Ντελφτ και από τον Γιαν φαν Μπάιλερτ στην Ουτρέχτη. Ο Μπάιλερτ ανήκε στην ομάδα καλλιτεχνών που, επηρεασμένοι από τον Καραβάτζο, επονομάστηκαν Καραβατζιστές της Ουτρέχτης. Σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν, ο Σαφτλέφεν τον δίδαξε και σχέδιο (είναι γνωστά αρκετά σχέδια του ντε Γιονγκ), ενώ ο Παλαμέντες δεν του έδινε μεγάλη προσοχή, αν και η επιρροή του είναι πολύ εμφανής στο έργο του ντε Γιονγκ ιδιαίτερα στις ρωπογραφίες των δεκαετιών 1630 και 1640 και στις προσωπογραφίες της δεκαετίας του 1650. Ταχεία πρόοδο σημείωσε ο ντε Γιονγκ μαθητεύοντας με τον Μπάιλερτ, του οποίου το ύφος είναι ιδιαίτερα εμφανές στα έργα του ντε Γιονγκ, ιδιαίτερα σε αυτά που απεικονίζουν "χαρούμενες συντροφιές" και δημιουργήθηκαν κατά τη δεκαετία του 1640.
Όταν ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του και μετά τις 11 Οκτωβρίου 1635, οπότε είχε καταγραφεί στο Ρόττερνταμ, πραγματοποίησε ταξίδι στη Γαλλία (Παρίσι), μαζί με κάποιον Frans Bacon όπου παρέμεινε επί επτά έτη, ως το 1642, χωρίς, όμως, να είναι γνωστό κανένα έργο του εκείνης της περιόδου. Στο Ρόττερνταμ επανήλθε όταν έμαθε ότι η μητέρα του ήταν σοβαρά άρρωστη, φθάνοντας στην πόλη πιθανόν στις αρχές του 1643, δημιουργώντας το δικό του εργαστήριο στην πόλη και τα πρώτα του υπογεγραμμένα έργα χρονολογούνται από αυτό το έτος. Σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν, μετά το ταξίδι του είχε μάθει γαλλικά τόσο τέλεια, ώστε οι γονείς του χρειάστηκε αρχικά να καλέσουν διερμηνέα και στη συνέχεια να μάθουν κι εκείνοι κάποια γαλλικά, ώστε να συνεννοούνται μαζί του.
Στις 4 Φεβρουαρίου 1646 ο ντε Γιονγκ νυμφεύτηκε την Αντριάνα Πίτερς Μοντάχνε (Adriana Piters Montagne) από το Σχόονσχόφεν (Schoonshoven), της οποίας ο πατέρας διατηρούσε γνωριμίες με επιφανείς αξιωματούχους των πόλεων απ' όπου προέρχονταν τόσο η νύφη όσο και ο γαμπρός. Οι γνωριμίες αυτές επέφεραν τον διορισμό του καλλιτέχνη ως "ταγματάρχη" της πολιτοφυλακής, από το 1652 ως το 1664. Το 1652 ο καλλιτέχνης δανείστηκε το ποσόν των 5.600 γκίλντερς από τρεις επιφανείς πολίτες και αγόρασε μια οικία στη Hoogstraat του Ρόττερνταμ. Ως μέλος της πολιτοφυλακής, ο ντε Γιονγκ πληρωνόταν από την πόλη και είχε αρκετές αρμοδιότητες που τον απασχολούσαν από την καλλιτεχνική του ενασχόληση. Ζωγράφισε, ωστόσο, αρκετά ομαδικά πορτρέτα της πολιτοφυλακής, τα οποία σήμερα έχουν χαθεί. Από το 1659 ως το 1651 διετέλεσε επικεφαλής ενός οίκου ευγηρίας, ενώ το 1665 ανέλαβε καθήκοντα Schout (ένα είδος "σερίφη" και δημοσίου κατηγόρου) στο Χίλλεχερσμπερχ, όπου μετακόμισε και διέμεινε εκεί ως το 1769, έτος του θανάτου του. Παράλληλα, ήδη από το 1660 παρατηρήθηκε μια ύφεση στην καλλιτεχνική του παραγωγή, η οποία οφείλεται στα ποικίλα καθήκοντα που είχε αναλάβει.
Έργο
Το έργο του ντε Γιονγκ εμφανίζει ισχυρή επιρροή από τη Σχολή των Καραβατζιστών της Ουτρέχτης, ιδιαίτερα από αυτό του Γιάκομπ Ντουκ (Jacob Duck). Κατά τη δεκαετία του 1650 θεωρούνταν ο επιφανέστερος ζωγράφος στο Ρόττερνταμ και πειραματίστηκε με ποικίλες καινοτομίες στην προσωπογραφία της εποχής. Ο καλλιτέχνης είναι, επίσης, γνωστός για τις απεικονίσεις αυλών και κήπων, που προσομοιάζουν πολύ με τα τελευταία έργα του Πίτερ ντε Χόοχ. Οι απεικονίσεις αυτές αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο οι εύποροι Ολλανδοί έμποροι έγιναν αριστοκράτες κατά το τελευταίο τμήμα του 17ου αιώνα, ιδιαίτερα μετά τη γαλλική εισβολή του 1672.
Οι περισσότεροι πίνακες του καλλιτέχνη δημιουργήθηκαν κατά τη διαμονή του στο Ρόττερνταμ, μεταξύ 1642 και αρχών της δεκαετίας του 1660. Κατά τη διάρκεια αυτής της εικοσαετίας ο ντε Γιονγκ εξέλιξε τη θεματογραφία του, από σκηνές με χωρικούς, ταβέρνες και δωμάτια της εθνοφυλακής σε κομψά, ακόμη και "αριστοκρατικά" θέματα, τα περισσότερα από τα τελευταία φαίνεται να τα ζωγράφισε στο Χίλλεχερσμπερχ. Το ενδιαφέρον του για την εξέλιξη της ολλανδικής ζωγραφικής αποτυπώνεται στις προσωπογραφίες του: Έγιναν περισσότερο εκφραστικές, ο χώρος είναι σαφέστερα καθορισμένος, ενώ σημαντικό ενδιαφέρον επέδειξε και στη χρήση του φωτός. Τα έργα αυτά επηρέασαν σαφώς τον κατά 13 έτη νεότερό του Πίτερ ντε Χόοχ. Από τα πλέον πρωτοποριακά πορτρέτα του θεωρείται το αγόρι με σκύλο (1661, σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βιρτζίνια, Ρίτσμοντ). Τα έργα του ντε Γιονγκ επηρέασαν σημαντικά τον ντε Χόοχ, ωστόσο αργότερα ο ντε Γιονγκ επέδειξε σημαντική ανταπόκριση στις ανανεωτικές ιδέες του νεότερου καλλιτέχνη.
Ζωγράφισε, επίσης, σημαντικό αριθμό τοπίων με ζώα και μορφές, κυρίως σκηνές κυνηγίου, με κομψούς εφίππους και κυνηγετικούς σκύλους, ενώ είναι γνωστά και κάποια έργα του με μυθολογικό περιεχόμενο. Οι κυνηγετικές σκηνές του θυμίζουν παλαιότερους ή συγχρόνους του καλλιτέχνες, όπως οι Νικολάες Μπέρχεμ, Φίλιπς Βάουβερμανς και Ντιρκ Στόοπ, καθώς και του συμπολίτη του Χέντρικ Χόντιους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Great Wall H3
Το Great Wall H3 ή Great Wall Hover ήταν μεσαίο SUV αυτοκίνητο που παρήγαγε η κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία Great Wall Motors από το 2005 έως το 2015. Το μοντέλο αντικατέστησε το Great Wall Safe και αντικαταστάθηκε απο το Great Wall H5, ειδικότερα η ανανεωμένη έκδοση του 2013, όπου υπάρχουν μεγάλες ομοιότητες μεταξύ τους.
Ονομασίες
Το Great Wall Η3 κυκλοφόρησε υπό διάφορες ονομασίες, όπως στη Βόρεια Κορέα, όπου η αυτοκινητοβιομηχανία Pyeonghwa Motors χρησιμοποίησε το μοντέλο με την δική της ονομασία, ενώ στην Αυστραλία διατέθηκε ως Χ240.
Ασφάλεια
Το 2010, το μοντέλο υποβλήθηκε σε δοκιμή πρόσκρουσης του ANCAP (Πρόγραμμα Αξιολόγησης Νέων Οχημάτων Αυστραλίας) και βαθμολογήθηκε με 4 στα 5 αστέρια, λόγω απουσίας βομβητή στις ζώνες ασφαλείας και απουσίας συστήματος ESP (Ηλεκτρονικό σύστημα ευστάθειας).
Εκδοχή λιμουζίνας
300px|thumb|left|Great Wall Hover Π (μπροστά). 300px|thumb|left|Great Wall Hover Π (πίσω).
Εκτός από την κανονική 5-πορτη SUV έκδοση, κυκλοφόρησε και ένα μοντέλο με διαστάσεις λιμουζίνας, το οποίο εκτός από την κινέζικη αγορά διατέθηκε επίσημα και στην Ευρώπη. Η ειδική αυτή εκδοχή, είχε την ονομασία Hover Π (το ελληνικό γράμμα π).
Παραπομπές
H3 Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Κινέζικα αυτοκίνητα
Χαράλαμπος Μάλης
Ο Χαράλαμπος Μάλης ήταν Κύπριος αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και πολιτευτής του ελεύθερου ελληνικού κράτους.
Βιογραφία
Ο Μάλης καταγόταν από την Κύπρο και προεπαναστατικά ήταν εγκατεστημένος στην Κωνσταντινούπολη όπου εργαζόταν ως δάσκαλος. Τον Οκτώβριο του 1819 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Παπαφλέσσα και κατά τα τέλη του 1820 εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη και κατήλθε στον ελλαδικό χώρο μαζί με τον Πελοποννήσιο αρχιμανδρίτη, του οποίου υπήρξε στενός συνεργάτης.
Κατά την Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου διορίστηκε στη θέση του γενικού γραμματέα του υπουργείου Θρησκείας και του Δικαίου (δικαιοσύνης), υπό τον Ιωσήφ Ανδρούσης, ενώ αναφέρεται ότι δέχτηκε αντί μισθού μια απόδειξη για οφειλόμενο ποσό καθώς το επαναστατικό κράτος αδυνατούσε να τον πληρώσει. Τον Ιούνιο του 1823 ορίστηκε γραμματέας του Ζαΐμη, ο οποίος είχε αναλάβει τη δημιουργία στρατοπέδου κοντά στην οθωμανοκρατούμενη Πάτρα. Τον Αύγουστο του 1824 ολοκλήρωσε την υπηρεσία του στο πλευρό του Ζαΐμη, καταφέρνοντας να διακριθεί για τη συνεισφορά του. Έκτοτε παρέμεινε στην έδρα της επαναστατικής κυβέρνησης στο Ναύπλιο όπου χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες κρατικές θέσεις. Μέσω της θέσης του προσπάθησε να πείσει την ελληνική κυβέρνηση να οργανώσει εκστρατεία για την απελευθέρωση της Κύπρου αλλά και να εκμεταλλευτεί προς όφελος της Ελληνικής Επανάστασης, το επαναστατικό κλίμα που επικρατούσε την ίδια περίοδο στον Λίβανο, τελικά όμως αντιτάχτηκε στην οργάνωση της αποτυχημένης εκστρατείας στο Λίβανο που απέβλεπε, μεταξύ άλλων, και στη λεηλασία των παραλίων της Συρίας.
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας και τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, η Επιτροπή Εκδουλεύσεων του Αγώνα κατέταξε τον Χαράλαμπο Μάλη στην τέταρτη τάξη των αγωνιστών και αναγνώρισε στην κόρη του χρηματικό ποσό ύψους 3400 γροσίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί
Φραγκίσκος του Πεδεμοντίου
Ο Φραντς φον Πεδεμόντιο ήταν ιατρός του 14ου αιώνα.
Βίος
Έζησε στς αρχές του 14ου αιώνα και ήταν από τη Βερόνα. Υπηρέτησε ως βασιλικός ιατρός στην αυλή του Ροβέρτου των δύο Σικελιών.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ιατροί Κατηγορία:Ιταλοί του 14ου αιώνα
Πολ Μενιέ
Ο Πολ Μενιέ (γαλλικά: Paul Mesnier), (4 Αυγούστου 1904 - 4 Ιουλίου 1988), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης του κινηματογράφου.
Εκτός από την σκηνοθετική του καριέρα, ο Μενιέ υπήρξε και ηθοποιός σε αρκετές ταινίες. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Αντρέ Σεβιλάνζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ενδοθήλιο
Το ενδοθήλιο​ είναι ένα σύνθετο και οργανωμένο σύνολο κυττάρων, το οποίο καλύπτει τον αυλό όλων των λεμφαγγείων και των αιμοφόρων αγγείων, συμπεριλαμβανομένου του στρώματος της καρδιάς που ονομάζεται ενδοκάρδιο. Δεν θεωρείται απλός φραγμός, που περιέχει πλάσμα αίματος και κύτταρα αίματος και επιτρέπει την ανταλλαγή θρεπτικών ουσιών και αποβλήτων. Το ενδοθήλιο στην τρέχουσα έννοια είναι ένα αληθινό όργανο, το οποίο συνθέτει και εκκρίνει διάφορα προϊόντα. Απελευθερώνει ουσίες που ελέγχουν την αγγειακή χαλάρωση και συστολή καθώς και ένζυμα που ελέγχουν την πήξη του αίματος, τη λειτουργία του ανοσοποιητικού και την αιμοπεταλιακή προσκόλληση.
Η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία ευθύνεται για πολυάριθμες ασθένειες, όπως η αρτηριοσκλήρυνση, η αρτηριακή υπέρταση, η σήψη, η θρόμβωση, η αγγειίτιδα, και η αιμορραγία.
Χαρακτηριστικά
Το ενδοθήλιο αποτελείται από τα ενδοθηλιακά κύτταρα. Είναι πολύ δυναμικό και μεταβαλλόμενο, συμμετέχει σε πολλαπλές φυσιολογικές λειτουργίες όπως: έλεγχος του αγγειοκινητικού τόνου, διακίνηση κυττάρων και θρεπτικών συστατικών, διατήρηση της ρευστότητας του αίματος και ανάπτυξη νέων αιμοφόρων αγγείων (αγγειογένεση).
Η τρέχουσα άποψη του ενδοθηλίου είναι αυτή ενός δυναμικού, ετερογενούς και διάχυτου οργάνου που διαθέτει εκκριτικές, συνθετικές, μεταβολικές και ανοσολογικές λειτουργίες που είναι θεμελιώδεις για τη ζωή.
Το ενδοθήλιο υιοθετεί μια δομή που είναι συγκεκριμένη για τις ανάγκες και τη λειτουργία καθενός από τους ιστούς και σε κάθε όργανο. Όπου κι αν βρίσκεται, το ενδοθήλιο υπόκειται σε σήματα εισόδου ειδικά για αυτόν τον ιστό. Τα ενδοθηλιακά κύτταρα καταναλώνουν μεγάλη ποσότητα ενέργειας λόγω του ενεργού μεταβολισμού τους. Στο ανθρώπινο σώμα, ολόκληρο το ενδοθήλιο των αγγείων μπορεί να ζυγίζει έως και 1 κιλό και στη μικροκυκλοφορία περιλαμβάνει μια έκταση από 1-7 m2 έως 500-700 m2.
Λειτουργίες
μικρογραφία|280x280εσ|Μια σχηματική περιγραφή εκκριτικών κόκκων και εξωκυτταρικών κυστιδίων και των φορτίων τους σε ενδοθηλιακά κύτταρα. Το ενδοθήλιο είναι γνωστό για τη σημασία του ως όχημα για τη μεταφορά ουσιών, σημάτων και άλλων κυττάρων σε όλο το σώμα.
Αυτές οι ρυθμιστικές λειτουργίες απαιτούν μακρινές επικοινωνίες μεταξύ των κυκλοφορούντων αιμοποιητικών κυττάρων και άλλων αγγειακών κυττάρων για αποτελεσματική ρύθμιση της θρόμβωσης, της αγγειογένεσης, της φλεγμονής, της μόλυνσης και της ανοσίας. Λειτουργούν μέσω του εξωκυτταρικού χώρου και ενορχηστρώνονται εν μέρει από την εκκριτική οδό και την εξωκυττάρωση των σωμάτων Βάιμπελ-Παλάντ (WPBs), των εκκριτικών κόκκων και των εξωκυτταρικών κυστιδίων (EVs) και των εξωσωμάτων.
Το ενδοθήλιο διευκολύνει τις απαραίτητες προσαρμογές για την κάλυψη των απαιτήσεων μεμονωμένων ιστών σε συγκεκριμένες περιπτώσεις:
Το ενδοθήλιο παρέχει κανονικά μια μη θρομβογόνο επιφάνεια καθώς περιέχει, για παράδειγμα, θειική ηπαράνη η οποία δρα ως συμπαράγοντας για την ενεργοποίηση της αντιθρομβίνης, μιας πρωτεάσης που απενεργοποιεί διάφορους παράγοντες στον καταρράκτη πήξης. Βοηθά στο σχηματισμό νέων αιμοφόρων αγγείων, μια διαδικασία γνωστή ως αγγειογένεση. Συμμετέχει στην αγγειοσύσπαση και στην αγγειοδιαστολή και συνεπώς στον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης.
Ενδοθήλιο των αγγείων
Προέρχεται από το σπλαχνικό μεσοδερμικό στρώμα του εμβρύου (τα προγονικά του κύτταρα είναι αιμαγγειοβλάστες).
Ενδοθηλιακή λειτουργία του μονοξειδίου του αζώτου
Το Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1998 απονεμήθηκε στους Ρόμπερτ Φίρσγκοτ, Φρέντ Μιούρατ και Λούις Ιγκνάρο, ερευνητές που καθιέρωσαν ορισμένους βιοχημικούς μηχανισμούς της αγγειακής ενδοθηλιακής λειτουργίας. Η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία είναι πιθανώς ένα αρχικό και βασικό βήμα στην εξέλιξη της αθηροσκλήρωσης.
Σε αυτές τις έρευνες οι ερευνητές υπέθεσαν την ύπαρξη μιας ουσίας ικανής να χαλαρώσει τα λεία μυϊκά κύτταρα των αιμοφόρων αγγείων. Στη συνέχεια, απομόνωσαν και αναγνώρισαν την υποθετική ουσία: το μονοξείδιο του αζώτου, ένα αέριο που παράγεται από τα ενδοθηλιακά κύτταρα που, διαλυμένο σε βιολογικά υγρά, χαλαρώνει τα λεία μυϊκά κύτταρα δίπλα στο ενδοθήλιο και έτσι διαστέλλει το αιμοφόρο αγγείο.
Παθολογία
Η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία ή η απώλεια επαρκούς ενδοθηλιακής λειτουργίας είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της αγγειακής νόσου και συχνά θεωρείται βασικό πρώιμο συμβάν στην ανάπτυξη αθηροσκλήρωσης.
Ο κυρίαρχος μηχανισμός της ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας είναι τα αυξημένα αντιδραστικά είδη οξυγόνου, τα οποία μπορούν να βλάψουν την παραγωγή και τη δραστηριότητα του μονοξειδίου του αζώτου μέσω αρκετών μηχανισμών.
Η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία λαμβάνει χώρα όταν το ενδοθήλιο δεν εκπληρώνει επαρκώς τον ρόλο του. Υπάρχουν αυξανόμενα στοιχεία που συσχετίζουν την ενδοθηλιακή δυσλειτουργία με την υπερχοληστερολαιμία, την υπέρταση, το κάπνισμα, τον διαβήτη και άλλους παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο.
Ασθένειες που σχετίζονται με ενδοθηλιακή δυσλειτουργία:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστοί (βιολογία) Κατηγορία:Αγγειολογία
Καρλ Αντρέ
μικρογραφία|Το γλυπτό 43 Roaring forty του Καρλ Αντρέ στο [[Μουσείο Κρέλερ-Μίλλερ, 1968. Ολλανδία]] Ο Καρλ Αντρέ (Carl Andre, γεννημένος στις 16 Σεπτεμβρίου 1935) είναι Αμερικανός μινιμαλιστής καλλιτέχνης, αναγνωρισμένος για τα γραμμικά γλυπτά του και τα γλυπτά με μορφή πλέγματος, καθώς και για την πιθανή δολοφονία της σύγχρονης καλλιτέχνιδας και συζύγου του, Άνα Μεντιέτα. Τα γλυπτά του κυμαίνονται από μεγάλα δημόσια έργα τέχνης (όπως το Stone Field Sculpture, 1977 στο Χάρτφορντ, Κονέκτικατ και το Lament for the Children, 1976 στο Λονγκ Άιλαντ Σίτι, Νέα Υόρκη), σε μεγάλα εσωτερικά έργα που εκτίθενται στο δάπεδο (όπως το 144 Magnesium Square, 1969 ), σε μικρά προσωπικά έργα (όπως το Satier: Zinc on Steel, 1989, και το 7 Alnico Pole, 2011 ).
Πρώτα χρόνια
Ο Αντρέ γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1935 στο Κουίνσι της Μασαχουσέτης. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο δημόσιο σχολείο του Κουίνσι και σπούδασε τέχνη στην Ακαδημία Φίλιπς στο Άντοβερ της Μασαχουσέτης από το 1951 έως το 1953. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στην Ακαδημία Φίλιπς, έγινε φίλος με τον Χόλις Φράμπτον, ο οποίος αργότερα θα επηρέαζε τη ριζοσπαστική προσέγγιση του Αντρέ στη γλυπτική μέσω των συζητήσεών τους για την τέχνη και μέσω γνωριμιών με άλλους καλλιτέχνες.
Ο Αντρέ υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό στη Βόρεια Καρολίνα από το 1955 έως το 1956 και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 1956. Ενώ βρισκόταν στη Νέα Υόρκη, ο Φράμπτον σύστησε τον Αντρέ στον Κονσταντίν Μπρανκούζι, μέσω του οποίου ο Αντρέ επανασυνδέθηκε με έναν πρώην συμμαθητή του από την Ακαδημία Φίλιπς, τον Φρανκ Στέλλα, το 1958. Ο Αντρέ μοιράστηκε χώρο στο στούντιο με τον Στέλλα από το 1958 έως το 1960.
Πρώιμο έργο
Ο Αντρέ ανέφερε τον Μπρανκούζι ως πηγή έμπνευσης για τα πρώιμα ξυλόγλυπτά του, αλλά οι συζητήσεις του με τον Στέλλα για τον χώρο και τη μορφή τον οδήγησαν σε διαφορετική κατεύθυνση. Ενώ μοιραζόταν ένα στούντιο με τον Στέλλα, ο Αντρέ ανέπτυξε μια σειρά από ξύλινα «κομμένα» γλυπτά (όπως το Radial Arm Saw cut sculpture, 1959, και το Maple Spindle Exercise, 1959). Σημειώνεται ότι ο Στέλλα είπε στον Αντρέ (σχετικά με κομμάτια ξύλου που αφαιρέθηκαν από τα γλυπτά του Αντρέ): "Καρλ, κι αυτό είναι γλυπτό".
Από το 1960 έως το 1964, ο Αντρέ εργάστηκε ως ελεγκτής και εισπράκτορας εμπορευμάτων στο Νιου Τζέρσεϊ για τον Σιδηρόδρομο της Πενσυλβάνια. Η εμπειρία του στην εργασία και η διατεταγμένη φύση της διεύθυνσης εμπορευματικών τρένων θα επηρέαζαν αργότερα τη γλυπτική και την καλλιτεχνική προσωπικότητα του Αντρέ. Για παράδειγμα, ήταν σύνηθες για τον Αντρέ να ντύνεται με φόρμες εργασίας και μπλε πουκάμισο εργασίας, ακόμη και στις πιο επίσημες περιστάσεις.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Αντρέ επικεντρώθηκε κυρίως στη συγγραφή, και υπάρχουν ελάχιστα αξιόλογα γλυπτά του στο αρχείο μεταξύ 1960 και 1965. Η ποίηση επανήλθε αργότερα, κυρίως σε ένα βιβλίο που δημοσιεύθηκε το 1980 από την NYU Press με τίτλο 12 Dialogues, στο οποίο ο Αντρέ και ο Χόλις Φράμπτον απαντούσαν εναλλάξ ο ένας στον άλλον σε μια γραφομηχανή χρησιμοποιώντας κυρίως ποίηση και κείμενα που μοιάζουν με ελεύθερα δοκίμια. Η συγκεκριμένη ποίηση του Αντρέ έχει εκτεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη, μια ολοκληρωμένη συλλογή της οποίας βρίσκεται στη συλλογή του Μουσείου Στέντελαϊκ στο Άμστερνταμ.
Ώριμο έργο
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο επιχειρηματίας Καρλ Στρέχερ από το Ντάρμστατ της Γερμανίας απέκτησε τρία σημαντικά έργα του Αντρέ για να τα παραχωρήσει ως δάνειο στο Μουσείο του Ντάρμσταντ (Hessisches Landesmuseum Darmstadt). Στη συνέχεια, ο Πέτερ Ίντεν απέκτησε τα έργα αυτά για το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Φρανκφούρτης το 1981. Έκτοτε τα έργα έχουν παρουσιαστεί σε διάφορες εκθέσεις "Change of Scene" (1992–2002) στο μουσείο της Φρανκφούρτης και διεθνώς.
Γεωγραφικό Διαμέρισμα Άλμπερνι-Κλεϊοκουότ
Το Άλμπερνι-Κλεϊοκουότ (αγγλικά: Alberni-Clayoquot) είναι γεωγραφικό διαμέρισμα της Βρετανικής Κολομβίας στο κέντρο και δυτικά της Νήσου Βανκούβερ. Συνορεύει με τα γεωγραφικά διαμερίσματα Στρατσκόνα και Κόμοξ Βάλεϊ στα βόρεια, και τα Νανάιμο και Κάουισον Βάλεϊ στα ανατολικά. Το διοικητικό κέντρο βρίσκεται στην πόλη Πόρτ Άλμπερνι. Το Άλμπερνι-Κλεϊοκουότ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 31.061 κατοίκους.
Καρλ Αντρέ
Equivalent VIII
Το 1972, η Tate Gallery της Βρετανίας απέκτησε το Equivalent VIII του Αντρέ, μια διάταξη 120 πυρότουβλων.
Γεωγραφικό Διαμέρισμα Άλμπερνι-Κλεϊοκουότ
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Α
Καρλ Αντρέ
Equivalent VIII
Το έργο εκτέθηκε αρκετές φορές χωρίς περιστατικά, αλλά έγινε το 1976 το επίκεντρο διαμάχης αφού παρουσιάστηκε σε ένα άρθρο στους Sunday Times και αργότερα αλλοιώθηκε με μπλε χρωστική τροφίμων. Η «διαμάχη για τα τούβλα» έγινε μια από τις πιο διάσημες δημόσιες συζητήσεις στη Βρετανία σχετικά με τη σύγχρονη τέχνη.
Lever
Το "Lever" του Καρλ Αντρέ αποτελείται από μία μόνο γραμμή 137 πυρότουβλων. Το έργο διαιρεί συνοπτικά έναν χώρο καθώς τα τούβλα αγκαλιάζουν το δάπεδο. Η έκθεση του Lever στην έκθεση Primary Structures του 1966 στο Εβραϊκό Μουσείο της Νέας Υόρκης έφερε σημαντική αναγνώριση στον Καρλ Αντρέ.
Σχέση με την Άνα Μεντιέτα
Το 1979, ο Αντρέ γνώρισε την καλλιτέχνιδα Άνα Μεντιέτα μέσω μιας κοινής φιλίας με τους καλλιτέχνες Λέον Γκόλουμπ και Νάνσι Σπέρο στη γκαλερί AIR της Νέας Υόρκης. Ο Αντρέ και η Μεντιέτα παντρεύτηκαν το 1985. Η Μεντιέτα έπεσε νεκρή από το παράθυρο του διαμερίσματος του Αντρέ στον 34ο όροφο το 1985, μετά από καυγά με τον Αντρέ. Οι γείτονές τους, ένα ζευγάρι της διπλανής πόρτας, φέρεται να άκουσαν τη Μεντιέτα να φωνάζει «Όχι» το ίδιο βράδυ, ενώ ο Αντρέ εθεάθη επίσης με πολλαπλές γρατζουνιές στο πρόσωπό του μετά από εκείνη τη νύχτα. Ο Αντρέ αναφέρεται από μια κλήση στο 911 μετά το θάνατό της να έχει πει: «Αυτό που συνέβη ήταν ότι είχαμε… η γυναίκα μου είναι καλλιτέχνης και εγώ είμαι καλλιτέχνης και είχαμε μια διαφωνία για το γεγονός ότι εγώ ήμουν πιο, ε, εκτεθειμένος στο κοινό από ό,τι εκείνη και πήγε στην κρεβατοκάμαρα και εγώ πήγα πίσω της και εκείνη βγήκε από το παράθυρο…». Το ίδιο βράδυ ο Αντρέ κατηγορήθηκε για φόνο δευτέρου βαθμού. Επέλεξε να δικαστεί ενώπιον δικαστή χωρίς ενόρκους. Το 1988 αθωώθηκε από όλες τις κατηγορίες που αφορούσαν το θάνατο της Μεντιέτα. Ο Αντρέ παραμένει μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα και τα μουσεία που εκθέτουν το έργο του έχουν αντιμετωπίσει την οργή των υποστηρικτών της Μεντιέτα. Το 2017, διαδηλωτές παραβρέθηκαν στα εγκαίνια της έκθεσής του στο The Geffen Contemporary στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Λος Άντζελες, μοιράζοντας καρτ ποστάλ που έγραφαν «Ο Καρλ Αντρέ είναι στο MOCA Geffen. ¿Dónde está Ana Mendieta?» (στα ισπανικά «Πού είναι η Άνα Μεντιέτα;»).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί γλύπτες Κατηγορία:Καλλιτέχνες του Μινιμαλισμού
Οίκος του Σβέρκερ
Ο Οίκος του Σβέρκερ είναι ένας δυναστικός Οίκος της Σουηδίας, που τέσσερα μέλη του έγιναν βασιλείς της χώρας από τον 12ο ως τον 13ο αι.
Ιστορία
Μετά τον Οίκο των Στένκιλ ακολούθησε η βασιλεία του Σβέρκερ Α΄ της Σουηδίας, αρχηγέτη του Οίκου του Σβέρκερ. Κατά το διάστημα π. 1130-1222 που τα μέλη του Οίκου έγιναν βασιλείς, υπήρχε ανταγωνισμός με τον Οίκο του Έρικ. Στον εμφύλιο αυτόν οι δύο Οίκοι εναλλασσόταν στην εξουσία, ώσπου επικράτησε ο δεύτερος. Ακολούθησε ο Οίκος του Μπγιέλμπο.
Βασιλείς της Σουηδίας από τον Οίκο του Σβέρκερ:
Σβέρκερ Α΄ της Σουηδίας ο πρεσβύτερος.
Γενεαλογία των Σβέρκερ της Σουηδίας
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Σβερκερ
Ίβαν φον Μύλερ
Ο Ίβαν φον Μύλερ (γερμ. Iwan Philipp Eduard von Müller) (1830–1917) υπήρξε Γερμανός κλασικός φιλόλογος και παιδαγωγός, και καθηγητής πανεπιστημίου. Γνωστό του έργο είναι το «Εγχειρίδιο της αρχαιολογικής επιστήμης» (γερμ. «Handbuch der Altertumswissenschaft»).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1830 στο Βούνζίντελ. Οι γονείς του ήταν ο κατασκευαστής πιάνων και εκκλησιαστικών οργάνων Γιόχαν Κρίστοφ Μύλερ (1792-1863) και η Αουγκούστε Φριντερίκε, το γένος Γλας (1803-1870). Πήγε τα πρώτα χρόνια στο λατινικό σχολείο του Βούνζίντελ, και συνέχισε τα μαθήματα στο γυμνάσιο «Ζαν Πολ» του Χοφ. Γράφτηκε στο φοιτητικό μητρώο του Πανεπιστημίου του Έλανγκεν το 1848 και άρχισε να σπουδάζει μαθηματικά και κλασσική φιλολογία. Συγκέντρωσε το ενδιαφέρον του στη φιλολογία υπό την προτροπή των καθηγητών του Λούντβιχ Ντέντερλαϊν και Καρλ Φρίντριχ Νέγκελσμπαχ. Αποφοίτησε το Νοέμβριο του 1853 και διορίστηκε ως καθηγητής γυμνασίου στο Άνσμπαχ. Παντρεύτηκε το 1860 τη γυναίκα του Λουίζε, το γένος Χόφμανν (1840-1923) με την οποία απόκτησαν ένα γιο. Αργότερα μετοίκησε στο Τσβάιμπρυκεν και στο Έρλανγκεν, όπου διορίστηκε καθηγητής πανεπιστημίου διαδεχόμενος τον καθηγητή Ντέντερλαϊν. Διέπρεψε ως καθηγητής πανεπιστημίου και τιμήθηκε με πολλές και σημαντικές διακρίσεις. Το 1889 τιμήθηκε με τον τίτλο ευγενείας «φον» Μύλερ. Απεβίωσε στις 20 Ιουλίου 1917 στο Μόναχο.
Πηγές
Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Θέων ο Σάμιος
Ο Θέων ο Σάμιος (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν Έλληνας ζωγράφος με καταγωγή από τη Σάμο ο οποίος εξειδικεύονταν σε αναπαραστάσεις δράσης. Αναφορές για τον Θέωνα γίνονται από τον Ρωμαίο ρήτορα Κοϊντιλιανό (1ος αιώνας μ.Χ.), και γνωστά έργα του υπήρξαν ο ομηρικός Ορέστης, καθώς και η παράσταση ενός στρατιώτη να εφορμά στη μάχη. Ενδεχομένως πρόκειται για το ίδιο άτομο με κάποιον άλλο ζωγράφο ο οποίος ονομάζονταν Θεωρός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Σάμιοι
In Concert (άλμπουμ των Jethro Tull)
Το In Concert είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, το οποίο κυκλοφόρησε στις 10 Απριλίου 1995 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Windsong International".
Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στο "Hammersmith Odeon" στις 8 Οκτωβρίου 1991, ως μέρος της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Catfish Rising", ο οποίος είχε κυκλοφορήσει έναν μήνα νωρίτερα.
Ο δίσκος επανεκδόθηκε σε μορφή CD το 1998 από την "Strange Fruit Records".
Μέλη των Jethro Tull
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "In Concert" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Jethro Tull Κατηγορία:Άλμπουμ του 1995
Αίπεια Μεσσηνίας
Η Αίπεια είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 157 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Άνθειας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Θουρίας, του Δήμου Καλαμάτας.
Τοποθεσία
Η Αίπεια βρίσκεται σε υψόμετρο 31 μέτρων και παλαιότερα ονομαζόταν Φαρμίον,μέχρι το 1867.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Πολύιδος (ποιητής)
Ο Πολυίδος ή Πολύειδος ή Πολυείδης (5ος/4ος αιώνας π.Χ.) ήταν Έλληνας διθυραμβικός ποιητής, μουσικός και ζωγράφος, ο οποίος υπήρξε σύγχρονος του Τιμόθεου του Μιλήσιου. Ένας από τους μαθητές του, ο Φιλώτας, κατάφερε να κερδίσει τον Τιμόθεο σε διαγωνισμό. Κατά τον Πλούταρχο, ο Πολύειδος ήταν ανώτερος του Τιμοθέου, ενώ ο Αριστοτέλης τον ονομάζει ως Σοφιστή και με παράδειγμα τον μύθο του Ορέστη σχολιάζει την ικανότητα του Πολύειδου στο να μεταφέρει την δράση στους ακροατές με τις μουσικές ερμηνείες του. Άλλη γνωστή σύνθεση του ήταν αυτή του Άτλαντα, όπου ο τιτάνας μετατρέπεται σε πέτρα κατά την συνάντηση του με τον Περσέα ο οποίος του δείχνει την κεφαλή της Μέδουσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι
Άννα της Ορλεάνης, δούκισσα της Αόστας
Η Άννα της Ορλεάνης (Anne d'Orléans, 5 Αυγούστου 1906 - 19 Μαρτίου 1986) ήταν κόρη του Ιωάννη, δούκα του Γκιζ.
Βιογραφία
Η Άννα Ελένη Μαρία γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1906 στη Λε Νουβιόν-εν-Τιράς, και ήταν το τρίτο παιδί και η νεότερη κόρη του Ιωάννη, δούκα του Γκιζ, και της Ισαβέλλας, πριγκίπισσας της Ορλεάνης.
Οικογένεια
Στις 5 Νοεμβρίου 1927 η Άννα παντρεύτηκε τον Αμεντέο, 3ο δούκα της Αόστας, στη Νάπολι. Μαζί απέκτησαν παιδιά:
Ναυαρχείο (Ηνωμένο Βασίλειο)
Το Ναυαρχείο (Admiralty), γνωστό παλαιότερα ως Γραφείο Ναυαρχείου και Θαλάσσιων Υποθέσεων (Office of the Admiralty and Marine Affairs), ήταν το κυβερνητικό τμήμα υπεύθυνο για την διοίκηση του Βασιλικού Ναυτικού αρχικά στο Βασίλειο της Αγγλίας, έπειτα στο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και την περίοδο 1801-1964 στο Ηνωμένο Βασίλειο και την πρώην Βρετανική Αυτοκρατορία. Το Ναυαρχείο αρχικά ασκούνταν από ένα μόνο πρόσωπο, τον Ανώτατο Λόρδο Ναύαρχο, αλλά από τις αρχές του 18ου αιώνα και έπειτα, τοποθετούνταν σχεδόν πάντα «σε επιτροπή» και ασκούνταν από τους Λόρδους Επιτρόπους του Ναυαρχείου, που είχαν θέση στο Συμβούλιο του Ναυαρχείου.
Το 1964, οι λειτουργίες του Ναυαρχείου μεταφέρθηκαν σε ένα νέο Συμβούλιο Ναυαρχείου, το οποίο ήταν επιτροπή του τριμελούς Συμβουλίου Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου και μέρος του Τμήματος Ναυτικού του Υπουργείου Άμυνας. Το νέο Συμβούλιο του Ναυαρχείου συνεδριάζει μόνο δύο φορές τον χρόνο, και η ημερήσια λειτουργία του Βασιλικού Ναυτικού ελέγχεται από το Ναυτικό Συμβούλιο (δεν πρέπει να συγχέεται με το ιστορικό Ναυτικό Συμβούλιο που περιγράφεται παρακάτω στο λήμμα). Είναι σύνηθες να αναφέρεται απλά ως Το Ναυαρχείο στις διάφορες αρχές που επιβλέπει το Βασιλικό Ναυτικό.
Ο τίτλος του Ανωτάτου Λόρδου Ναύαρχου του Ηνωμένου Βασιλείου παραχωρήθηκε στον μονάρχη την περίοδο από το 1964 έως το 2011. Ο τίτλος απονεμήθηκε στον Φίλιππο, Δούκα του Εδιμβούργου, από την βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ για τα 90α του γενέθλια. Επίσης συνεχίζουν να υπάρχουν οι τίτλοι του αντιναύαρχου και του υποναύαρχου του Ηνωμένου Βασιλείου, οι οποίοι είναι επίτιμοι.
Ιστορία
Το 1628, ο Κάρολος Α΄ ενεργοποίησε την έδρα του Ανωτάτου Λόρδου Ναυάρχου και ο έλεγχος του Βασιλικού Ναυτικού μεταβιβάστηκε σε επιτροπή, με τη μορφή του Συμβουλίου του Ναυαρχείου. Η έδρα του Ανωτάτου Λόρδου Ναυάρχου ενεργοποιήθηκε και απενεργοποιήθηκε πολλές φορές μέχρι το 1709, όταν η έδρα ήταν σχεδόν μονίμως εν χρήσει (ο τελευταίος Ανώτατος Λόρδος Ναύαρχος ήταν ο μετέπειτα βασιλιάς Γουλιέλμος Δ΄ στις αρχές του 19ου αιώνα).
Το 1832, το πρώτο Ναυτικό Συμβούλιο έπαψε να λειτουργεί ως ξεχωριστή οντότητα, και τα καθήκοντα και οι ευθύνες του αποδόθηκαν στο Ναυαρχείο.
Το 1964, το Ναυαρχείο μαζί με το Γραφείο Πολέμου και το Υπουργείο Αεροπορίας καταργήθηκαν ως ξεχωριστές υπηρεσίες, και εντάχθηκαν στο νέο ενιαίο Υπουργείο Άμυνας. Εντός του διευρυμένου Υπουργείου Άμυνας βρίσκεται το νέο Συμβούλιο Ναυαρχείου το οποίο έχει ξεχωριστό (δεύτερο) Ναυτικό Συμβούλιο, υπεύθυνο για την ημερήσια λειτουργία του Βασιλικού Ναυτικού, Στρατιωτικό Συμβούλιο και Συμβούλιο Πολεμικής Αεροπορίας, με το καθένα να έχει ως επικεφαλής τον Υπουργό Άμυνας.
Συμβούλιο του Ναυαρχείου
thumb|right|Το Συμβούλιο Ναυαρχείο περίπου το 1810.
Όταν η έδρα του Ανωτάτου Λόρδου Ναυάρχου ήταν εν χρήσει, όπως ήταν στο μεγαλύτερο μέρος του 18ου, 19ου και 20ού αιώνα, μέχρι που επανήλθε στη Βασιλική Οικογένεια, ασκούνταν από το Συμβούλιο του Ναυαρχείου, επίσημως γνωστό ως Επίτροποι για την Άσκηση της Έδρας του Ανωτάτου Λόρδου Ναυάρχου του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας (Commissioners for Exercising the Office of Lord High Admiral of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) (ανάλογα με την περίοδο για την Αγγλία, τη Μεγάλη Βρετανία ή το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας).
Το Συμβούλιο του Ναυαρχείου αποτελούνταν από αρκετούς Λόρδους Επιτρόπους του Ναυαρχείου. Οι Λόρδοι Επίτροποι ήταν πάντα ανάμιξη ναυάρχων, γνωστών ως Ναυτικοί Λόρδοι ή Θαλάσσιοι Λόρδοι και Πολιτικών Λόρδων, κυρίως πολιτικοί. Η απαρτία του Συμβουλίου αποτελούνταν από δύο επιτρόπους και έναν γραμματέα.
Ο πρόεδρος του Συμβουλίου ήταν γνωστός ως Πρώτος Λόρδος του Ναυαρχείου, ο οποίος ήταν μέλος του υπουργικού συμβουλίου. Μετά το 1806, ο Πρώτος Λόρδος του Ναυαρχείου ήταν πάντοτε πολιτικό προσωπικό, ενώ ο επαγγελματικός επικεφαλής του ναυτικού έγινε ξανά (και είναι ακόμα και σήμερα) γνωστός ως ο Πρώτος Θάλασσιος Λόρδος.
Οργάνωση
Αυτή η δομή διαχείρισης του ναυτικού κράτησε για 285 χρόνια, ωστόσο το σύστημα ανεφοδιασμού ήταν συχνά αναποτελεσματικό και διεφθαρμένο και είχε ελλείψεις που οφείλονταν στους περιορισμούς των εποχών που λειτουργούσε. Οι διάφορες λειτουργίες εντός του Ναυαρχείου δεν συντονιζόταν αποτελεσματικά και δεν είχαν αλληλοεξάρτηση το ένα με το άλλο, με αποτέλεσμα το 1832 ο Σερ Τζέιμς Γκρέιχαμ να καταργήσει το Ναυτικό Συμβούλιο και να συγχωνεύσει τις λειτουργίες του στο Συμβούλιο του Ναυαρχείου, που εκείνη την εποχή είχε σαφή πλεονεκτήματα, ωστόσο, απέτυχε να διατηρήσει την αρχή των διακρίσεων εντός του Ναυαρχείου και των προμηθειών που είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία γραφειοκρατικών προβλημάτων μετά την συγχώνευση.
Το 1860 υπήρξε μεγάλη βελτίωση στην ανάπτυξη των τεχνικών κατασκευών, στην επέκταση των περισσότερων κλάδων του ναυαρχείου που για την ακρίβεια εκκίνησε με την εποχή του ατμού η οποία θα είχε τεράστια επιρροή στο ναυτικό και στην ναυτική θεωρία.
Μεταξύ 1860 και 1908 δεν υπήρχε πραγματική μελέτη της στρατηγικής και της εργασίας του προσωπικού εντός της ναυτικής υπηρεσίας, το οποίο πρακτικά αγνοούνταν. Όλο το ταλέντο του ναυτικού έρεε στο μεγάλο πολυτεχνείο. Αυτή η σχολή σκέψης, ήταν αποκλειστικά για τα επόμενα 50 χρόνια και μόνο σε τεχνική βάση, η πρώτη σοβαρή προσπάθεια εισαγωγής ενός μοναδικού φορέα διαχείρισης της ναυτικής υπηρεσίας, η οποία εκδηλώθηκε με την δημιουργία του Συμβουλίου Ναυαρχείου Ναυτικού Πολέμου το 1909. Έγινε αντιληπτό από αξιωματικούς εντός του Ναυαρχείου πως αυτή τη στιγμή η διεξαγωγή του πολέμου ήταν μια αρκετά απλή υπόθεση για οποιονδήποτε υποναύαρχο ο οποίος δεν χρειαζόταν επίσημη εκπαίδευση. Ωστόσο, αυτή η νοοτροπία θα μπορούσε να αμφισβητηθεί σοβαρά με την έλευση της κρίσης του Αγκαντίρ, όταν τα πολεμικά σχέδια του Ναυαρχείου επικρίθηκαν έντονα. Μετά από αυτό συστάθηκε ένα νέο συμβουλευτικό όργανο με την ονομασία Πολεμικό Επιτελείο Ναυαρχείου το 1912 με επικεφαλής τον Αρχηγό του Πολεμικού Επιτελείου που ήταν υπεύθυνος για τη διαχείριση τριών νέων υποτμημάτων. Το νέο τμήμα Πολεμικού Επιτελείου μόλις είχε βρει τα βήματά του και συνεχώς μαχόταν με την αντιπολίτευση σχετικά με την ύπαρξη του από αξιωματικούς που ήταν κατηγορηματικά αντίθετοι με το επιτελείο. Οι ανεπάρκειες του συστήματος σε αυτό το κυβερνητικό όργανο φάνηκαν κατά τη διεξαγωγή της Εκστρατείας των Δαρδανελλίων. Δεν υπήρχαν μηχανισμοί για να τοποθετηθούν ως απάντηση στα μεγάλα στρατηγικά ζητήματα που οδήγησαν στην δημιουργία Εμπορικού Τμήματος το 1914.
Το 1916, ο Σερ Τζον Τζελικόε διορίστηκε στο Ναυαρχείο, και αναδιοργάνωσε το πολεμικό προσωπικό ως εξής: Αρχηγός του Πολεμικού Επιτελείου, Τμήμα Επιχειρήσεων, Τμήμα Πληροφοριών, Τμήμα Σηματοδότησης, Τμήμα Κινητικότηας, και Τμήμα Εμπορίου.
Η έδρα του Ελεγκτή ανασυστάθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου ώστε να ασχολείται με όλα τα θέματα που αφορούν τις προμήθειες, ενώ προστέθηκε Αναπληρωτής του Ανωτέρου Θαλάσσιου Λόρδου στο Συμβούλιο ο οποίος διαχειριζόταν τις επιχειρήσεις στο εξωτερικό καθώς και τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής.
Τον Οκτώβριο του 1917 η ανάπτυξη του επιτελείου πήγε ένα βήμα παραπέρα με τη δημιουργία των δύο υποεπιτροπών του Συμβουλίου - της Επιτροπής Επιχειρήσεων και της Επιτροπής Συντήρησης. Ο Πρώτος Λόρδος ήταν πρόεδρος και των δύο. Η πρώτη αποτελούνταν από τον Πρώτο Θαλάσσιο Λόρδο και τον Αρχηγό του Επιτελείου, τον 1ο Αναπληρωτή Θαλάσσιο Λόρδο, τον Αναπληρωτή Αρχηγό του Επιτελείου, τον Βοηθό Αρχηγό του Επιτελείου και τον 5ο Θαλάσσιο Λόρδο. Η δεύτερη αποτελούνταν από τον Αναπληρωτή 1ο Θαλάσσιο Λόρδο (που αντιπροσώπευε την επιτροπή επιχειρήσεων), τον 2ο Θαλάσσιο Λόρδο (προσωπικό), τον 3ο Θαλάσσιο Λόρδο (υλικό), τον 4ο Θαλάσσιο Λόρδο (μεταφορές και αποθήκες), τον Αστικό Λόρδο, τον Ελεγκτή και τον Γραμματέα Οικονομικών.
Η κατεύθυνση του πλήρως επιχειρησιακού έλεγχου του Βασιλικού Ναυτικού τελικά δόθηκε στον Επικεφαλής του Επιτελείου Ναυτικού, μετά από διάταγμα του Συμβουλίου, που ξεκίνησε να ισχύει από τον Οκτώβριο του 1917, και σύμφωνα με το οποίο ανέλαβε την ευθύνη για την έκδοση εντολών που επηρέαζαν όλες τις πολεμικές επιχειρήσεις του στόλου. Επίσης ο Αρχηγός του Επιτελείου Ναυτικού είχε την εξουσία να εκδίδει εντολές στο όνομα του εν αντιθέσει με το παρελθόν που γινόταν από τον Γραμματέα στο όνομα του Συμβουλίου. Αυτό συνέχισε να ισχύει μέχρι την κατάργηση του τμήματος το 1964, ωστόσο, ο επιχειρησιακός έλεγχος και το σύστημα αυτό εξακολουθεί να είναι μέρος του πολεμικού ναυτικού έως και σήμερα.
Ανώτερη στρατιωτική και πολιτική διοίκηση
Περιλαμβανόταν:
Κτίρια του Ναυαρχείου
thumb|Το συγκρότημα του Ναυαρχείου το 1794. Τα χρώματα δείχνουν τις υπηρεσίες ή κατοικίες των διάφορων Λόρδων του Ναυαρχείου. Στα απαλά χρώματα που εκτείνονται πίσω από την μικρή αυλή βρίσκεται στα αριστερά ο Οίκος του Ναυαρχείου. Το συγκρότημα του Ναυαρχείου βρίσκεται ανάμεσα στο Γουάιτχολ, και το Μολ στο Λονδίνο και περιλαμβάνει πέντε εσωτερικά συνδεδεμένα κτίρια. Μιας και το Ναυαρχείο δεν υφίσταται πλέον ως όργανο, τα κτίρια αυτά χρησιμοποιούνται από άλλες κρατικές υπηρεσίες:
Το Ναυαρχείο
Το παλαιότερο κτίριο ήταν για καιρό γνωστό απλά ως Το Ναυαρχείο, και τώρα είναι γνωστό επισήμως ως Κτίριο Ρίπλεϊ, ένα κτίριο με τρεις ορόφους σε σχύμα U επενδυμένο με τούβλο σε σχέδια του Τόμας Ρίπλεϊ από το 1726. Ο Αλεξάντερ Πόουπ υπονόησε πως η αρχιτεκτονική ήταν μάλλον βαρετή, έχοντας έλλειψη τόσο στο σφρίγος του μπαρόκ ύφους, ξεθωριασμένο από τη μόδα της εποχής, όσο και στο λιτό μεγαλείο του Παλλαντιανού ύφους στη μόδα. Είναι κυρίως γνωστό ως το πρώτο κτίριο γραφείων που κατασκευάστηκε με αυτό το σκοπό στη Μεγάλη Βρετανία. Περιείχε την αίθουσα του Συμβουλίου του Ναυαρχείου, η οποία εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από το Ναυαρχείο, άλλες κυβερνητικές αίθουσες, γραφεία και διαμερίσματα για τους Λόρδους του Ναυαρχείου. Ο Ρόμπερτ Άνταμ κατασκεύασε το παραπέτασμα στην είσοδο του κτιρίου το 1788. Το Κτίριο Ρίπλεϊ χρησιμοποιείται πλέον από το Υπουργείο Διεθνούς Ανάπτυξης.
Οίκος του Ναυαρχείου
Ο Οίκος του Ναυαρχείου είναι μια μεσαίου μεγέθους έπαυλη στα νότια του Κτιρίου Ρίπλεϊ, που χτίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα ως κατοικία για τον Ανώτερο Λόρδο του Ναυαρχείου. Χρησιμοποιήθηκε για το σκοπό αυτό μέχρι το 1964. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ ήταν ένας από τους ενοίκους του. Δεν έχει δική του είσοδο από το Γουάιτχολ και η είσοδος του περνά από το κτίριο Ρίπλεϊ. Είναι τριώροφο κτίριο με κίτρινο τούβλο και νεοκλασική διακόσμηση. Αρχιτέκτονας ήταν Σάμιουελ Πόπυς Κόκρελλ. Πλέον υπάρχουν τρια υπουργικά διαμερίσματα στο κτίριο.
Επέκταση του Ναυαρχείου
thumb|right|Η Επέκταση του Ναυαρχείου (η οποία είναι ένα από τα δύο κτίρια που αναφέρονται μερικές φορές ως το «Παλαιό Ναυαρχείο») χρονολογείται από τις αρχές του 20ού αιώνα. Είναι το μεγαλύτερο από τα κτίρια του Ναυαρχείου. Άρχισε να κατασκευάζεται στα τέλη του 19ου αιώνα και επανασχεδιάστηκε κατά την διάρκεια της κατασκευής του ώστε να φιλοξενήσει το επιπλέον γραφεία που απαιτήθηκαν από τη ναυτική εκστρατεία κατά της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Είναι κτίριο με κόκκινο τούβλο και λευκή πέτρα, με λεπτομέρειες από το ύφος της Βασίλισσας Άννας, και γαλλικές επιρροές. Έχει χρησιμοποιηθεί από το υπουργείο Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας από το 1960 έως το 2016. Το Υπουργείο Παιδείας σχεδίαζε να μεταφερθεί στο κτίριο, τον Σεπτέμβριο του 2017, μετά την απόφαση του υπουργείου Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας να εγκαταλείψει το κτίριο.
Τόξο του Ναυαρχείο
thumb|left|[[Τόξο του Ναυαρχείου]] Το Τόξο του Ναυαρχείου συνδέεται με το κτίριο του Παλαιού Ναυαρχείου μέσω γέφυρας και είναι μέρος της διαδρομής τελετών από την πλατεία Τραφάλγκαρ στο Παλάτι του Μπάκιγχαμ.
Ακρόπολη του Ναυαρχείου
μικρογραφία|Η ανθεκτική στους βομβαρδισμούς ακρόπολη κατασκευάστηκε το 1940, και χρησιμοποιήθηκε ως έδρα του Ναυαρχείου. Πρόκειται για στενόμακρο οχυρό χωρίς παράθυρα της εποχής του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το οποίο πλέον καλύπτεται με κισσούς.
Βιβλιογραφία
Γραφείο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικό Ναυτικό
Żubrówka
Η Żubrówka Bison Grass είναι αρωματισμένη πολωνική βότκα, η οποία περιέχει ένα φύλλο βουχλόης (Hierochloe odorata) σε κάθε μπουκάλι. Το εμπορικό σήμα Żubrówka χρησιμοποιείται επίσης σε μπουκάλια συμβατικής βότκας, με την ένδειξη Żubrówka Biała (Λευκή Żubrówka). Ένας εύκολος τρόπος για να διακρίνετε τη διαφορά είναι να αναζητήσετε το φύλλο της βουχλόης στο μπουκάλι. Το γρασίδι προέρχεται από το Δάσος Μπιαλοβιέζα, συλλέγεται με το χέρι και ξηραίνεται υπό φυσικές συνθήκες.
Η Żubrówka κατατάσσεται ως η τρίτη ή τέταρτη μάρκα βότκας με τις περισσότερες πωλήσεις στον κόσμο (μετά τα Smirnoff, Absolut και περιστασιακά την Khortytsia). Η Żubrówka είναι διαθέσιμη σε περισσότερες από 80 αγορές παγκοσμίως.