cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σουφριέρ Χιλς
Έκρηξη του 1995-1999
Η πρώτη φρεατική έκρηξη έλαβε χώρα τις 21 Αυγούστου 1995, που οδήγησε στην πρώτη εκκένωση του Πλύμουθ και νότιου Μοντσερράτ με την απομάκρυνση περίπου 6.000 ατόμων, οι οποίοι τελικά επέστρεψαν στις εστίες τους μετά από δύο εβδομάδες. Στα μέσα Νοεμβρίου 1995 άρχισε η δημιουργία ενός ανδεσιτικού δόμου λάβας. Οι πρώτες πυροκλαστικές ροές έλαβαν χώρα τις πρώτες δύο μέρες του Δεκεμβρίου, με αποτέλεσμα η περιοχή να εκκενωθεί ξανά. Οι εκρήξεις κάλυψαν το Πλύμουθ, το οποίο βρίσκεται 6 χιλιόμετρα από το ηφαίστειο, με παχύ στρώμα στάχτης. Μεγάλες πυροκλαστικές ροές άρχισαν τις 31 Μαρτίου 1996, γεγονός που οδήγησε στην απόφαση για την οριστική εκκένωση του Πλύμουθ. Το Μάιο του 1996 οι πυροκλαστικές ροές άρχισαν να φτάνουν μέχρι τη θάλασσα. thumb|250px|left|Το Πλύμουθ τον Ιούλιο του 1997, αφότου καλύφθηκε με ηφαιστειακή στάχτη Οι πρώτες μαγματικές εκρήξεις άρχισαν να λαμβάνουν χώρα το Σεπτέμβριο του 1996, καθώς ο ηφαιστειακός δόμος συνέχισε να μεγαλώνει. Μια μεγάλη έκρηξη στις 25 Ιουνίου 1997 δημιούργησε μια πυροκλαστική ροή η οποία σκότωσε 19 ανθρώπους και τραυμάτισε άλλους 8. Το αεροδρόμιο του Μοντσερράτ βρισκόταν ακριβώς στο δρόμο της πυροκλαστικής ροής και καταστράφηκε τελειώς, όπως και το λιμάνι του Πλύμουθ. Μετέπειτα μεγάλες πυροκλαστικές ροές μέσα στον Ιούλιο κάλυψαν εκ νέου το Πλύμουθ. Τον Αύγουστο έλαβε χώρα μια σειρά βουλκανικών εκρήξεων, οι οποίες συνοδεύονταν από πυροκλαστικές. Μια δεύτερη σειρά 75 βουλκανικών εκρήξεων έλαβε χώρα από τις 22 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 21 Οκτωβρίου 1997. Τις 26 Δεκέμβριου 1997 ένα μεγάλο τμήμα του δόμου κατέρρευσε με αποτέλεσμα τη δημιουργία μεγάλων πυροκλαστικών ροών. Τελικά η άνοδος του μάγματος σταμάτησε το 1998. Ο δόμος συνέχισε να μεγάλωνει το 1999. Η έκρηξη τελικά τελείωσε τον Οκτώβριο του 2003, με τη μεγαλύτερη μέχρι τότε κατάρρευση του δόμου.
Εξαιτίας της έκρηξης από τους 10.500 κατοίκους του νησιού σε αυτό είχαν παραμείνει μέχρι το 1998 οι 3.000. Από αυτούς οι 4.000 μετοίκησαν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η τουριστική βιομηχανία του Μοντσερράτ καταστράφηκε, αν και τώρα έχει αρχίσει να αναγεννάται. Οι κυβερνήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου και του Μοντσερράτ πρωτοστάτησαν στις προσπάθειες βοήθειας, συμπεριλαμβανομένης της παροχής 41 εκατομμυρίων λιρών. Παρόλα αυτά, έλαβαν χώρα εξεγέρσεις καθώς θεωρούσαν ότι η Βρετανική κυβέρνηση δεν βοηθούσε αρκετά. Τελικά, δόθηκαν ακόμη 10 εκατομμύρια λίρες από τη Γραμματέα Διεθνούς Ανάπτυξης Κλερ Σορτ, με αποτέλεσμα την παραίτηση του Μπέρτραντ Όσμπορν, τότε Ανώτερο Υπουργό, επειδή δεν απαίτησε μια καλύτερη προσφορά. Το βρετανικό αντιτορπιλικό HMS Liverpool ανέλαβε την μετακίνηση των κατοίκων σε άλλα νησιά, όπως η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, η οποία προειδοποίησε ότι δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί με τόσους πρόσφυγες. thumb|250px|Δορυφορική εικόνα του Μοντσερράτ τις 19 Οκτωβρίου 2009, όπου διακρίνεται η δραστηριότητα του Σουφριέρ Χιλς με στήλες ατμού.
Μετέπειτα δραστηριότητα
Η ηφαιστειακή δραστηριότητα ήταν σε χαμηλά επίπεδα στο τέλος του 2003 και στην αρχή του 2004, με μερικές κατολισθήσεις και σεισμούς. Τις 3 Μαρτίου 2004 παρατηρήθηκε μερική κατάρρευση του ηφαιστειακού δόμου που προκάλεσε έκρηξη και πυροκλαστικές ροές. Η εκρηκτική στήλη έφτασε σε ύψος 6 χιλιομέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Η δραστηριότητα στο ηφαίστειο ξεκίνησε ξανά το 2005 με ανάπτυξη του δόμου λάβας η οποία τελείωσε το 2007. Ο ρυθμός ανάπτυξης ήταν ακόμη ταχύτερος. Ύστερα από μια περίοδο το 2007-2008 που η ανάπτυξη σταμάτησε και έλαβαν χώρα πυροκλαστικές ροές.
Η ανάπτυξη του δόμου άρχισε πάλι το 2009, αυτή τη φορά προς τα δυτικά. Κατά τη φάση αυτή η ανάπτυξη ήταν γρήγορη, μέχρι και 5 κυβικά μέτρα το δευτερόλεπτο και σημαδεύτηκε από βουλκανικές εκρήξεις τις 8, 10 (έλαβαν χώρα 2 εκρήξεις) Ιανουαρίου και 5 και 8 Φεβρουαρίου 2010 με πυροκλαστικές ρόες που είχαν μήκος μέχρι 6 χιλιόμετρα. Τελικά ο ηφαιστειακός δόμος κατέρρευσε τις 11 Φεβρουαρίου 2010. Η κατάρρευση συνοδεύτηκε από ισχυρές εκρήξεις και πυροκλαστικές ροές που έφτασαν μέχρι τη θάλασσα, σχηματίζοντας ένα δέλτα. Η εκρηκτική στήλη έφτασε σε ύψος 15 χιλιομέτρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντσερράτ Κατηγορία:Ηφαίστεια της Βόρειας Αμερικής
Ντέβον (νησί)
Η νήσος Ντέβον (αγγλικά:Devon Island ή Tatlurutit) είναι νησί στο Καναδικό Αρκτικό Αρχιπέλαγος, το οποίο ανήκει στο καναδικό έδαφος Νούναβουτ. Με έκταση 55.247 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το 6ο μεγαλύτερο νησί του Καναδά και το 27ο μεγαλύτερο παγκοσμίως. Η νήσος Ντέβον διεκδικεί το τίτλο του μεγαλύτερου ακατοίκητου νησιού στον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Καναδά Κατηγορία:Νούναβουτ
Αμφορέας του Διπύλου
Ιστορία της εύρεσής του
Βρέθηκε το 1891 στις αρχαιολογικές ανασκαφές που διηύθυνε ο Βαλέριος Στάης στο Δίπυλο του Κεραμικού.
Περιγραφή
Το αγγείο είναι εξολοκλήρου διακοσμημένο με αλλεπάλληλες παράλληλες οριζόντιες ζωφόρους γεωμετρικού διάκοσμου από μαιάνδρους και ρόμβους. Η κυρίως ζωφόρος περιέχει δύο εικόνες που πλαισιώνονται από τις δύο μικρές λαβές. Περιέχει συνολικά 19 ανθρώπινες σιλουέτες. Η εικόνα στην μπροστινή έχει μεγαλύτερο μήκος από την εικόνα στην πίσω όψη. Είναι πλαισιωμένη από δύο μικρούς κάθετους μαιάνδρους. Εικονίζει μια παράσταση πρόθεσης και θρήνου μιας νεκρής γυναίκας, όπως συμπεραίνουμε από την φούστα που φοράει. Είναι τοποθετημένη σε οριζόντια κλίνη με νεκρικό σενδόνι. Μπροστά στην κλίνη δύο γονατιστές γυναίκες προς τα δεξιά θρηνούν, ενώ δεξιά κάθονται σε καρέκλα ένας άνδρας και μια γυναίκα προς τα αριστερά που θρηνούν και αυτοί. Ακόμα πιο δεξιά ίστανται πέντε γυναίκες, και δύο άνδρες θρηνούμενοι και αυτοί, ενώ ένα παιδί αγγίζει με το χέρι του την κλίνη της νεκρής. Αριστερά της κλίνης ίστανται άλλες έξι γυναίκες και ένα παιδί που θρηνούν, ενώ το παιδί αγγίζει και αυτό με το χέρι του την κλίνη. Οι άνδρες διακρίνονται από το σπαθί και μαχαίρι που φοράνε στη μέση. Η παράσταση στην πίσω όψη είναι πλαισιωμένη από δύο μεγάλα αστέρια. Ο λαιμός του αγγείου περιέχει δύο παραστάσεις με ελάφια που βόσκουν και κατσίκες που ξεκουράζονται.
Καλλιτεχνική ερμηνεία
Ο θώρακας των ανθρώπων έχει σχήμα τρίγωνο, από το οποίο τα χέρια αυτών που θρηνούν σχηματίζουν προέκταση. Οι παλάμες και τα δάκτυλα εικονίζονται μόνο όταν έχουν κάποια ιδιαίτερη σημασία για την εικονιζόμενη παράσταση. Τα χέρια και τα δάκτυλα των νεκρών εκδηλώνουν το άψυχο σώμα. Ανάμεσα στις ανθρώπινες σιλουέτες είναι τοποθετημένα διακοσμητικά στοιχεία που συνδέουν οπτικά τη σκηνή με τον όλο διάκοσμο του αγγείου, σχηματίζοντας έτσι μια γέφυρα ανάμεσα στα γεωμετρικά σχήματα και την ανθρώπινη σκηνή. Τα διακοσμητικά στοιχεία στην κοιλιά και τον λαιμό του αγγείου είναι άριστης ποιότητας. Χρησιμεύουν στον επιπλέον τονισμό του σχήματος του αγγείου. Στο κέντρο του λαιμού του αγγείου, καθώς και στους ώμους του και στο κέντρο της κοιλιάς παρατηρούμε έναν διπλό μαίανδρο, επινόηση του Αγγειογράφου του Διπύλου. Μια άλλη επίσης σημαντική καινοτομία είναι οι ζωφόροι με τα ελάφια, ίσως ανατολικής επιρροής με πρότυπο χρυσά ελάσματα.
Ιστορική τοποθέτηση
Χρονολογείται στην υστερογεωμετρική εποχή, 760-750 π.Χ. Το εργαστήριο του Αγγειογράφου του Διπύλου είχε εξειδικευτεί στην κατασκευή αυτού του μνημειώδους αγγείου. Ο Αγγειογράφος του Διπύλου μπορεί να ήταν ταυτόχρονα και ο κεραμεύς του αγγείου αυτού. Το Δίπυλο είναι μεταγενέστερης κατασκευής. Το αγγείο μπορεί να είχε μεταφερθεί εκεί από κάποιο άλλο μέρος μετά την καταστροφή της πόλης το 490 π.Χ. και τοποθετήθηκε στο σημείο εκεί που βρέθηκε.
Τσορίθο
μικρογραφία|δεξιά|Ψημένα τσορίθο στο [[Ισραήλ]] Το τσορίθο (ισπ.: chorizo) είναι ένας όρος που συμπεριλαμβάνει διάφορους τύπους χοιρινών λουκάνικων που κατάγονται από την Ιβηρική Χερσόνησο.
Γενικά
Το τσορίθο μπορεί να είναι ένα φρέσκο λουκάνικο, όπου σ' αυτή τη περίπτωση πρέπει να μαγειρευτεί πριν φαγωθεί. Στην Ευρώπη είναι πιο συχνά ένα καπνιστό λουκάνικο, το οποίο έχει υποστεί κάποιου είδους ζύμωση, επομένως συνήθως κόβεται σε λεπτές φέτες και τρώγεται ωμό. Το Ισπανικό τσορίθο, όπως και το πορτογαλικό chouriço, παίρνει την ξεχωριστή αυτή μυρωδιά καπνού και το βαθύ κόκκινο χρώμα από τις καπνιστές κόκκινες πιπεριές. Λόγω του κόστους της ισπανικής καπνιστής πάπρικας, το μεξικάνικο τσορίθο συνήθως φτιάχνεται με πιπεριές τσίλι. Στη Λατινική Αμερική, χρησιμοποιείται επίσης ξύδι αντί για λευκό κρασί που χρησιμοποιείται στην Ισπανία. Στην Ισπανία και τη Πορτογαλία τα λουκάνικα είναι συνήθως τυλιγμένα σε έντερα ζώων, σύμφωνα με το παραδοσιακό τρόπο που υπάρχει από τη ρωμαϊκή εποχή. Στη Λατινική Αμερική, ωστόσο, τυλίγονται σε φτιαχτά περιτυλίγματα κι έχουν μια λεία εμπορική εμφάνιση λόγω αυτού καθώς τα συγκεκριμένα περιτυλίγματα συχνά είναι χρωματιστά.
Το τσορίθο μπορεί να φαγωθεί ωμό (κομμένο ή σε σάντουιτς), ψητό στα κάρβουνα, τηγανητό ή σιγοβρασμένο σε ξινό κρασί ή κάποιο άλλο δυνατό αλκοολούχο ποτό όπως το κονιάκ.
Τα tapas bars (μαγαζιά που σερβίρουν το ορεκτικό τάπας) έχουν γίνει αρκετά δημοφιλή τα τελευταία χρόνια σε πολλές μεγάλες πόλεις της Βόρειας Αμερικής.
Ισπανικό Τσορίθο
Το Ισπανικό Τσορίθο είναι φτιαγμένο από ψιλοκομμένο χοιρινό και χοιρινό λίπος, καρυκευμένο με καπνιστή πάπρικα και αλάτι. Χαρακτηρίζεται είτε πικάντικο είτε γλυκό, ανάλογα με το τύπο καπνιστής πάπρικας που έχει χρησιμοποιηθεί. Υπάρχουν εκατοντάδες ντόπιες ποικιλίες ισπανικών τσορίθο, καπνιστά ή και μη καπνιστά, τα οποία μπορεί να περιέχουν σκόρδο, βότανα και άλλα συστατικά. Για παράδειγμα, το τσορίθο που φτιάχνεται στη πόλη Παμπλόνα είναι ένα πολύ πιο παχύ λουκάνικο με κιμά πολύ πιο φίνα κομμένο.
Το τσορίθο κυκλοφορεί στην αγορά σε είδη για όλα τα γευστικά γούστα. Από θέμα μεγέθους, κοντό ή και πιο μεγάλο και από θέμα γεύσης, σκληρό ή και απαλό. Πολλά είδη τσορίθο είναι προορισμένα απλά για να τρώγονται ωμά, άλλα πάλι θα ήταν προτιμότερο να μαγειρευτούν. Ένας γενικός κανόνας είναι ότι τα μακριά και λεπτά τσορίθο είναι γλυκύτερα και τα κοντά τσορίθο είναι πικάντικα, παρ'όλα αυτά δεν ισχύει πάντα.
Κατηγορία:Αλλαντικά Κατηγορία:Ισπανική κουζίνα Κατηγορία:Αποξηραμένα τρόφιμα Κατηγορία:Κουζίνα του Νέου Μεξικού
Μπόντο Ράμελο
Ο Μπόντο Ράμελο (γερμ. Bodo Ramelow, γενν. ) είναι Γερμανός πολιτικός (με το κόμμα Die Linke). Κατέχει την πολιτική θέση του πρωθυπουργού του Ελεύθερου Κράτους της Θουριγγίας από το 2014. Είναι ο πρώτος πρωθυπουργός ενός γερμανικού κρατιδίου που ανήκει στο κόμμα Die Linke. Από τον Νοέμβριο του 2021 έως τον Οκτώβριο του 2022 ήταν πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου σύμφωνα με την εκ περιτροπής θητεία. Από τον Νοέμβριο του 2022 είναι αντιπρόεδρός του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Πολιτικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Έμποροι Κατηγορία:Πολιτικοί του Die Linke
Εθνική Αλβανίας Κ-19 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Αλβανίας Κ-19 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα κάτω των 19 ετών της Αλβανίας και η οποία ελέγχεται από την Αλβανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Η ομάδα συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-19 Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αλβανία Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
Ερινεός (αρχαία Δωρίδα)
Ο Ερινεός ήταν αρχαία πόλη της Δωρίδας χτισμένη στην κοιλάδα της Γραβιάς, ανάμεσα στα όρη Οίτη, Παρνασσός και Γκιώνα. Πιθανόν βρισκόταν στην θέση που είναι χτισμένη σήμερα η Γραβιά. Ο Ερινεός ήταν μία από τις τέσσερις πόλεις που ίδρυσαν οι Δωριείς στην περιοχή της σημερινής κοιλάδας της Γραβίας, γύρω από τον Πίνδο ποταμό, και αποτέλεσαν την Δωρική Τετράπολη.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Δωρίδας
Επιτομή
thumb|right|170px|Επιτομή περί εκπαίδευσης (De doctrinae), Λειψία 1564 Ως επιτομή (από το επιτέμνειν) χαρακτηρίζεται ένα κείμενο, κυρίως βιβλίου, στο οποίο εκτίθεται συντομευμένο το περιεχόμενο άλλου εκτενέστερου. Αρκετά κείμενα από τα αρχαία ελληνικά και λατινικά επιβιώνουν μόνο σε επιτομές που οφείλονται στην πρακτική ορισμένων συγγραφέων που αργότερα αποκλήθηκαν επιτομείς (epitomators) που έγραφαν συνόψεις μεγαλυτέρων έργων που έχουν χαθεί.
Επίτομα Λεξικά
Στην Ελλάδα στις Εγκυκλοπαίδειες δεν συμπεριλαμβάνονται λήμματα σχετικά με τις επιτομές και στα λεξικά δίνεται συνήθως μόνο ο ορισμός. Ωστόσο έχουν εκδοθεί τους νεότερους χρόνους κυρίως επιτομές πολυτόμων λεξικών, όπως του Schmitd από τον Αντώνιο Γιάνναρη (1888), το Επίτομο Λεξικό Πάπυρος- Larous 1968 κ.α. αλλά και αξιόλογες επιτομές, κυρίως νομικών βιβλίων, όπως το «Κληρονομικό Δίκαιο» σελίδες 92 του καθηγητή Γεωργίου Μιχαηλίδη - Νουάρου.
Αργίνια Κεφαλονιάς
Τα Αργίνια είναι οικισμός της Κεφαλονιάς. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ελειού-Πρόννων, του δήμο Αργοστολίου, της περιφερειακής ενότητας Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κραναίας του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελιού του νομού Κεφαλληνίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αργινίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελειού-Πρόννων. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ελειού-Πρόννων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α – 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεφαλονιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Αργοστολίου.<
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Εκδικητές: The Kang Dynasty
Το Εκδικητές: The Kang Dynasty (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Avengers: The Kang Dynasty) είναι επερχόμενη αμερικανική υπερηρωική ταινία σε παραγωγή από την Marvel Studios και διανομή από την Walt Disney Studios Motion Pictures βασισμένη στην ομάδα των Marvel Comics, Εκδικητές. Είναι προορισμένη να είναι η πέμπτη ταινία στο franchise Εκδικητές, η συνέχεια του Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη (2019) και η 39η ταινία του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel (MCU). Η σκηνοθεσία της ταινίας θα γίνει από τον Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον από σενάριο του Τζεφ Λόβνες, με τον Τζόναθαν Μέιτζορς ως κύριο ανταγωνιστή.
Τον Ιούλιο του 2022, δύο νέες ταινίες Εκδικητές, το The Kang Dynasty και το Secret Wars, ανακοινώθηκαν για την ολοκλήρωση της Φάσης Έξι του MCU και του Multiverse Saga, ενώ ο Κρέτον εντάχθηκε στο έργο. Ο Λόβνες προσλήφθηκε τον Σεπτέμβριο. Τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν στις αρχές του 2024.
Το Εκδικητές: The Kang Dynasty θα κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ στις 1 Μαΐου του 2026 ως μέρος της Φάσης Έξι του MCU.
Γούντφορντ Χιλ
Η Γούντφορντ Χιλ (αγγλικά: Woodford Hill) είναι ένα χωριό της Δομινίκας. Βρίσκεται στον Άγιο Ανδρέα. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Ανδρέα. Έχει πληθυσμό 932 κατοίκων (2012).
Γεωγραφία
Η Γούντφορντ Χιλ βρίσκεται βορειοανατολικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται ανάμεσα στην Καλιμπισί στα βορειοδυτικά και την Ουέσλι. Βρίσκεται νότια των κόλπων Λα Ταιλ και Πετίτ Μπαπτίστ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γουντφορντ Χιλ Γουντφορντ Χιλ
Καρλ φον Νόρμαν-Έρενφελς
Ο Καρλ Φρίντριχ Λέμπερεχτ φον Νόρμαν-Έρενφελς (γερμ.: Karl Friedrich Leberecht von Normann-Ehrenfels, εξελληνισμένα: Κάρολος Νόρμαν / Στουτγκάρδη, 14 Σεπτεμβρίου 1784 – Μεσολόγγι, 15 Νοεμβρίου 1822) ήταν Γερμανός στρατιωτικός από τη Βυρτεμβέργη, ο οποίος πολέμησε στους Ναπολεόντειους Πολέμους. Ως Φιλέλληνας μετέβη στην Ελλάδα, προκειμένου να ενισχύσει τον αγώνα των επαναστατών κατά την περίοδο της Επανάσταση του 1821, όπου και απεβίωσε έπειτα από τραύματα που είχε υποστεί στη Μάχη του Πέτα το 1822.
Βιογραφία
Ο Καρλ φον Νόρμαν-Έρενφελς ήταν γιος του δικαστή και κόμη Φίλιπ Κρίστιαν φον Νόρμαν-Έρενφελς, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός του Βασιλείου της Βυρτεμβέργης κατά την περίοδο 1806–1812.
Ο Καρλ φον Νόρμαν εντάχθηκε το 1799 σε ένα σύνταγμα Αυστριακών Θωρακοφόρων. Σύντομα, έλαβε τίτλο διοικητή και πολέμησε μαζί με τους Αυστριακούς έως την υπογραφή της Ειρήνης της Λυνεβίλ. Με τη βοήθεια του πατέρα του, μετατοπίστηκε στη συνέχεια στο στρατό του Βασιλείου της Βυρτεμβέργης, φτάνοντας έως το αξίωμα του αντισυνταγματάρχη και διοικητή του Συντάγματος Ελαφρών Ιππέων της Βασιλικής Φρουράς το 1810. Το 1812, ηγήθηκε του συντάγματός του κατά τη γαλλική εισβολή στη Ρωσία. Το 1813, ως υποστράτηγος, οργάνωσε και ηγήθηκε μιας ταξιαρχίας ιππικού, αρχικά με το μέρος των Γάλλων, αν και στις 18 Οκτωβρίου προτίμησε να ταχθεί με το μέρος των Συμμαχικών Δυνάμεων, κι αυτό παρά το γεγονός ότι η Βυρτεμβέργη εξακολουθούσε να είναι σύμμαχος δύναμη του Ναπολέοντα. Η πράξη αυτή οδήγησε τον βασιλιά Φρειδερίκο Α΄ της Βυρτεμβέργης να απαγορεύσει στον Νόρμαν την επιστροφή στη Βυρτεμβέργη. Δεν ήταν παρά μονάχα μετά το θάνατο του βασιλιά, το Μάρτιο του 1817, που του επετράπη η επιστροφή στην πατρίδα του, αν και η απαγόρευση εισόδου παρέμενε όσον αφορούσε την πρωτεύουσα του βασιλείου, Στουτγκάρδη.
Μετά το θάνατο του πατέρα του, τον διαδέχτηκε ως κύριος των γαιών που αυτός διέθετε στο Έρενφελς, αλλά στις αρχές του 1822, μαζί και με άλλους Φιλέλληνες, αναχώρησε για την Ελλάδα για να συμπαρασταθεί στους Έλληνες επαναστάτες κατά τον γενικό ξεσηκωμό τους ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Υπηρέτησε ως αρχηγός του επιτελείου του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου στην καταστροφική μάχη του Πέτα στις 4 Ιουλίου 1822, και απεβίωσε από τα τραύματά του σε αυτή λίγους μήνες αργότερα στο Μεσολόγγι.
Πηγή
Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Φιλέλληνες Κατηγορία:Κόμητες της Γερμανίας Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού
Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος (αρχαιολόγος)
Ο '''Κωνσταντίνος Μ. Κωνσταντόπουλος''' (1874-1943) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1874. Σπούδασε νομισματική στη Γαλλία και Γερμανία με υποτροφία του Νομισματικού Μουσείου. Επέστρεψε και διορίστηκε Διευθυντής του Νομισματικού Μουσείου. Δημοσίευσε πάμπολλες μελέτες στη Διεθνή Εφημερίδα της Νομισματικής Αρχαιολογίας, Αρμονία, Βυζαντίδι, Επετηρίδα Εταιρείας Βυζαντινών σπουδών και αλλού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Νομισματολόγοι
Εσπεριδοειδή
thumb|300px|Άνθη και καρποί πορτοκαλιάς Ο όρος εσπεριδοειδή αναφέρεται σε μία ομάδα φυτών που κατατάσσεται στην οικογένεια των Ρυτοειδών (Rutaceae) και κυρίως στο γένος Κίτρος ή Κιτρέα (Citrus). Είναι χαμηλά δένδρα, που τα φύλλα τους δεν πέφτουν (αειθαλή) και ευδοκιμούν στις τροπικές ή ημιτροπικές και στις εύκρατες χώρες.
Είδη
380px|thumb|right|Το οικογενειακό δέντρο των εσπεριδοειδών (στα αγγλικά). Τα αμιγή είδη εμφανίζονται στην πρώτη γραμμή (λευκό φόντο), ενώ τα υβριδικά είδη αμέσως πιο κάτω (γκρίζο φόντο). Τα αμιγή είδη Citrus ichangensis και τα [[Αυστραλιανό μοσχολέμονο|Αυστραλιανά μοσχολέμονα δεν συμπεριλαμβάνονται σε αυτό το σχεδιάγραμμα.]] Στα εσπεριδοειδή ανήκουν:
Τα δέντρα αυτά τα λένε και «ξινά», γιατί η γεύση των καρπών τους είναι ξινή ή υπόξινη. Τα εσπεριδοειδή λέγονται ακόμα και «λεμονοπορτόκαλα» και «ξινόδενδρα». Τα φύλλα και τα άνθη τους ευωδιάζουν.
Τα εσπεριδοειδή ευδοκιμούν πολύ στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στα παράλια μέρη και νησιά. Αρχικά καλλιεργούνταν μόνο στις Ινδίες, την Κίνα και την Ιαπωνία κι από εκεί εξαπλώθηκαν σ' όλες τις χώρες που έχουν κατάλληλο κλίμα (δροσερό) και έδαφος (αμμοαργιλώδες). Πολλαπλασιάζονται με μπόλιασμα και καταβολάδες, αλλά ο καλύτερος τρόπος πολλαπλασιασμού τους είναι με σπόρους νεραντζιάς και κατόπιν με μπόλιασμα του μικρού δέντρου στην ποικιλία που θέλουμε. Για παράδειγμα υπάρχουν πολλές ποικιλίες πορτοκαλιών: ξινά, γλυκόξινα, Μέρλιν, Γιάφας, σαγκουίνια, μυρωδάτα, Κρήτης κλπ.
Καλλιέργεια
Σήμερα η καλλιέργειά τους στην Ελλάδα έχει εξαπλωθεί πολύ και γίνεται μεγάλη εξαγωγή.
Δεν υπάρχουν πληροφορίες πως οι αρχαίοι Έλληνες ήξεραν τα εσπεριδοειδή. Τα γνώριζαν ίσως μόνο όσοι ταξίδευαν σε μακρινούς τόπους και ο μύθος των Εσπερίδων φαίνεται πως συμβολίζει την επιθυμία των Ελλήνων ν' αποκτήσουν τους γλυκόχυμους και νόστιμους αυτούς καρπούς, που καλλιεργούνταν στην Ασία, ο οποίος είναι και ο τόπος καταγωγής αυτών των δέντρων.
Μερικοί υποστηρίζουν πως, τα παλιά χρόνια, καλλιεργούνταν εσπεριδοειδή στην Αίγυπτο σε μικρές εκτάσεις. Σήμερα η καλλιέργειά τους γίνεται συστηματικά, ιδιαίτερα στην Αμερική, την Ισπανία, Βραζιλία, Γαλλία, Ιταλία, Β. Αφρική, την Ελλάδα, Τουρκία, Ισραήλ, στις ακτές του Εύξεινου Πόντου κ.ό.
Στην Ελλάδα, μεγάλες φυτείες εσπεριδοειδών υπάρχουν στην Άρτα, το Βόλο, Αττική, Άργος, Εύβοια και στα νησιά του Αιγαίου. Το κλίμα που τα ευνοεί είναι το ζεστό, με κάποια υγρασία και το παραθαλάσσιο. Η απότομη και παρατεταμένη πτώση της θερμοκρασίας τα καταστρέφει, καθώς και η παγωνιά κάνει μεγάλες ζημιές σ' αυτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσπεριδοειδή
Κιλκίς
Το Κιλκίς είναι πόλη της Μακεδονίας, έδρα του δήμου Κιλκίς και πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία.
Λίγα χιλιόμετρα νοτίως του σημερινού Κιλκίς υπήρχε κατά την αρχαιότητα η πόλη Καλλικώς, που τους ρωμαϊκούς χρόνους ονομάστηκε Κάλλικουμ. Από τους κατοίκους του Καλλικού ιδρύθηκε τη βυζαντινή περίοδο πόλισμα, που πήρε την ονομασία Καλκούσι. Την οθωμανική περίοδο η πόλη έγινε έδρα καζά. Το 19ο αιώνα, όταν ήταν γνωστό ως Κούκους (Кукуш), αποτέλεσε κέντρο βουλγαρικής δράσης, ενώ η προσπάθεια να δημιουργηθεί εκεί ελληνική κοινότητα απέτυχε. Με τον Α' Βαλκανικό πόλεμο καταλήφθηκε από το βουλγαρικό στρατό, ενώ μετά τη μάχη του Κιλκίς-Λαχανά τον Ιούνιο του 1913 η πόλη πυρπολήθηκε και εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους της. Ήδη από το 1913 δέχθηκε πλήθος Μακεδόνων και Θρακών προσφύγων που εγκαταστάθηκαν σε αυτή, από τη βόρεια Μακεδονία, την Ανατολική Ρωμυλία και την Ανατολική Θράκη. Σήμερα κοντά στην πόλη έχει αναπτυχθεί η Βιομηχανική Περιοχή στο Σταυροχώρι. Απέχει 48 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη, 66 χιλιόμετρα από το αεροδρόμιο «Μακεδονία» και γειτνιάζει με την ελληνο-βορειομακεδονική μεθόριο. Είναι κτισμένη στους πρόποδες του λόφου του Αγίου Γεωργίου, όπου σώζεται η μεταβυζαντινή ομώνυμη εκκλησία του 1830.
Αρχαιότητα
thumb|Αγάλματα της αρχαίας πόλης Ἴωρον, που εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κιλκίς. Η περιοχή υπήρξε γνωστή από την εποχή του Τρωικού πολέμου ως κατοικία των Παιόνων με πρωτεύουσα την Αμυδώνα (σημερινό Αξιοχώρι). Οι Παίονες συμμετείχαν στον Τρωικό Πόλεμο με τον βασιλιά Πυραίχμη και τον Αστερόπαιο. Ο λόφος και η γύρω περιοχή κατοικούνται από την αρχαϊκή εποχή, όπως μαρτυρούν τα ευρήματα. Η πόλη πήρε το όνομά της από την αρχαία πόλη Καλλικώς, που στη συνέχεια ως Ρωμαϊκός σταθμός του 1ου αιώνα π.Χ. ονομάζονταν Κάλλικουμ (Callicum). Callicum ή Καλλικώς ήταν το δερμάτινο κόσκινο με το οποίο συλλέγονταν ο χρυσός από τον ποταμό Εχέδωρο. Άλλωστε ο ποταμός πήρε την ονομασία "Γαλλικός" από τον οικισμό Καλλικό. Σήμερα ο οικισμός Καλλικώς/Καλλικός έχει ταυτιστεί με την Κολχίδα Κιλκίς, όπου υπάρχουν ρωμαϊκά και παλαιοχριστιανικά ερείπια οικισμού. Το Καλλίκουμ αποτελούσε επίσης σημαντικό σταθμό στη δημόσια Ρωμαϊκή οδό που διέρχονταν την περιοχή.
Βυζαντινοί χρόνοι
Με την προσχώρηση των κατοίκων της περιοχής στο Χριστιανισμό ιδρύεται η Επισκοπή Καλλικού. Τον 5ο αιώνα μ.Χ. ιδρύεται στον λόφο του σημερινού Κιλκίς, η μονή της Παναγίας της Καλλικούς και γύρω από αυτή εξελίσσεται ένα μικρό πόλισμα.
Κατά τον 10ο αιώνα με την ίδρυση της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, η πόλη Καλλικόν λεηλατείται από τους Βούλγαρους και πολλοί κάτοικοί της μεταναστεύουν στην Καλαβρία της Νοτίου Ιταλίας, που τότε ανήκε στο Βυζάντιο. Ίδρυσαν εκεί την πόλη Γαλλικιάνο (Gallicianò), όπου μέχρι σήμερα οι κάτοικοι γνωρίζουν την καταγωγή τους από το Καλλικόν της Μακεδονίας και διατηρούν την ελληνική τους συνείδηση και παράδοση. Λόγω της εκτεταμένης καταστροφής του 10ου αιώνα παύει και η Επισκοπή Καλλικού. Η σύγχρονη πόλη δημιουργήθηκε από τους κατοίκους του κατεστραμμένου Καλλικού, μετά το 1014, όταν ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ κατέστρεψε το Βουλγαρικό στρατό και επανήλθε η ηρεμία στην περιοχή. Πολλοί κάτοικοι του Καλλικού συνέρρευσαν τότε στη μονή της Παναγίας της Καλλικούς και το ήδη υπάρχον πόλισμα εξελίχτηκε σε κωμόπολη με το όνομα Καλλικούς και μετέπειτα, εκ παραφθοράς, Καλκούσι.
Τουρκοκρατία: 16ος-18ος αιώνας
Σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή του 1530, το Κιλκίς είχε 195 χριστιανικά νοικοκυριά. Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το Κιλκίς αναφέρεται πάλι τον 17ο αιώνα ως σημαντικό αγροτοεμπορικό Κέντρο. Το «χωρίον Κηλκήση» αναφέρεται σε εκκλησιαστικό κώδικα του 1732. Στα μέσα του 18ου αιώνα η πρωτεύουσα του καζά Αβρέτ Χισάρ (σημ. Γυναικοκάστρου) μεταφέρθηκε από το Γυναικόκαστρο στο Κιλκίς. Στα τέλη του 18ου αιώνα, το Κιλκίς αποτελούσε τσιφλίκι του Γιουσούφ Μουχλίς πασά, γιου του Ισμαήλ μπέη από τις Σέρρες.
Εθνικοί ανταγωνισμοί 19ου αιώνα
Από τα μέσα του 19ου αιώνα ξεκίνησε να διαδίδεται στο Κιλκίς η βουλγαρική εθνική ιδεολογία. Το 1869, προκειμένου να αποτρέψει τη μαζική προσχώρηση της τοπικής ορθόδοξης κοινότητας στην Καθολική Εκκλησία, τους ουνίτες προσηλυτιστές οι οποίοι δραστηριοποιούνταν στην περιοχή εκμεταλλευόμενοι τους αναδυόμενους εθνικούς ανταγωνισμούς, το Πατριαρχείο απέστειλε στο Κιλκίς ένα Βούλγαρο ιερέα. Όταν το 1874 υπήρξε συνεννόηση μεταξύ της Εξαρχίας και του Πατριαρχείου για την απομάκρυνση των εξαρχικών επισκόπων από τη Μακεδονία, περίπου 1.200 οικογένειες Κιλκισιωτών υπό τον εξαρχικό επίσκοπο Νείλο Ισβόρωφ πέρασαν στην Ουνία, εξακολουθώντας να τελούν τις θρησκευτικές τελετές στη βουλγαρική, αποφεύγοντας την εισφορά στον πατριαρχικό επίσκοπο και επωφελούμενοι από τη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που παρείχε το προσωπικό της Ουνίας. Μετά το 1878, την ίδρυση της ανεξάρτητης Βουλγαρίας και την εξασφάλιση ύπαρξης βουλγαρικής εθνικής εκκλησίας, η ουνιτική κοινότητα του Κιλκίς συρρικνώθηκε, αριθμώντας 300 οικογένειες το 1897 και μόλις 30, έναντι περ. 1.400 εξαρχικών οικογενειών, το 1909.
Το 1874 ο πληθυσμός του καζά του Αβρετ-Ισάρ, πρωτεύουσα του οποίου ήταν το Κιλκίς, ήταν σχεδόν αποκλειστικά βουλγαρικός, όπως μας πληροφορεί ο πρόξενος της Αυστροουγγαρίας φον Κναπ σε έκθεσή του προς τον υπουργό κόμη Αντράσσυ. Το 1884 το Κιλκίς αριθμούσε γύρω στους 800 κατοίκους. Η πλειοψηφία των χριστιανών κατοίκων της πόλης ήταν Έλληνες, όπως μας πληροφορεί ο Βρετανός πρόξενος Θεσσαλονίκης Τσαρλς Μπλαντ (Charles Blunt) σε απόρρητη έκθεσή του προς τη Βρετανική πρεσβεία Κωνσταντινουπόλεως, στις 15 Μαρτίου του 1885. Στο Κιλκίς αναφέρονται μετά το 1850 δύο ελληνικές εκκλησίες, της Παναγίας του Κιλκίς, στους πρόποδες του λόφου του Αγίου Γεωργίου και ο Άγιος Γεώργιος (που αργότερα καταλήφθηκε προσωρινά από τους Ουνίτες), καθώς και ένα Ελληνικό σχολείο. Η εκκλησία της Παναγίας (χρονολογείται ήδη από τον 5ο αιώνα, καθώς ήταν το καθολικό της μονής) καταστράφηκε από ουνίτες και εξαρχικούς το 1886, κατά τη διάρκεια των εθνικών ανταγωνισμών. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου χτίστηκε το 1830 πάνω σε ερείπια Βυζαντινού ναού, και αγιογραφήθηκε από το Γεώργιο από τη Χαλάστρα και τον Εμμανουήλ από τα Γιαννιτσά. Σύμφωνα με την καταγραφή του οδοιπόρου Σχινά το 1884, το Καλκίς (ή Καλκίτσι, Κιλκίς ή Κουκούσι) βρισκόταν κτισμένο στις πλαγιές ενός λόφου σε υψόμετρο 282 μ., αριθμούσε περίπου 380 οικογένειες, χριστιανικές και μουσουλμανικές, ήταν η «ἑστία τοῦ βουλγαρισμοῦ» στην επαρχία και 53 μέτρα ψηλότερα από αυτό βρισκόταν ένα «μοναστήριον ἑλληνικόν» ισομέγεθες με τη Μονή Δαφνίου.
thumb|Ο Κιλκισιώτης [[Ιβάν Χατζηνικόλοφ (1869-1934), ένας από τους έξι συνιδρυτές της ΕΜΕΟ.]] Το 1892 ο Κωνσταντίνος Χατζηλαζάρου, ιδιοκτήτης τσιφλικιού στο γειτονικό Γιάννες ή Ενέσοβο (σημ. Μεταλλικό), έγραφε στον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών Στέφανο Δραγούμη ότι το Κιλκίς είχε πληθυσμό περίπου 6.000, από τους οποίους χίλιοι περίπου ήταν μουσουλμάνοι, χίλιοι ουνίτες, τέσσερις χιλιάδες εξαρχικοί και ορθόδοξοι «κατ' όνομα μεν δυο τρεις, κατ' ουσίαν δε ουδείς», και λειτουργούσε ως κέντρο της βουλγαρικής δράσης. Σε όλα τα έγγραφα πρακτόρων της ελληνικής δράσης στη Μακεδονία το Κιλκίς μαζί με την πέριξ αγροτική χώρα, ο έλεγχος της οποίας επηρέαζε τον έλεγχο και της γειτονικής Θεσσαλονίκης, περιγράφεται ως στερούμενο ελληνικού ή ελληνίζοντος πληθυσμού, στην παρουσία του οποίου στηρίζονταν τα εθνολογικά επιχειρήματα της ελληνικής πλευράς. Από το Κιλκίς κατάγονταν και εκεί μεγάλωσαν σημαίνοντα στελέχη της ΕΜΕΟ, όπως ο Ιβάν Χατζηνικόλωφ και ο Γκότσε Ντέλτσεφ.
right|thumb|Ο [[:bg:Партений Галяс|Παρθένιος, επίσκοπος Πολυανής (1899-1907).]] Όταν στις αρχές του 1901 οι οθωμανικές αρχές έλαβαν έκτακτα μέτρα για να καταστείλουν τη δράση της ΕΜΕΟ, προβαίνοντας σε συλλήψεις, φυλακίσεις και συνοπτικές καταδίκες ανταρτών, μελών και συμπαθούντων της οργάνωσης ιδίως στην περιοχή του Κιλκίς, και συλλαμβάνοντας 25 μέλη των Κομιτάτων στην πόλη, αξιωματούχοι του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών και ο επίσκοπος Πολυανής Παρθένιος θεώρησαν τη στιγμή κατάλληλη για να προσπαθήσουν σε συνεργασία με τις οθωμανικές αρχές να ανακαταλάβουν το χαμένο έδαφος στην περιοχή του Αβρέτ-Ισάρ και ιδίως στο Κιλκίς, που ήταν κέντρο διάδοσης της βουλγαρικής δράσης. Το Μάρτιο του 1901 ο Παρθένιος επισκέφθηκε το Κιλκίς και έλαβε τη διαβεβαίωση από έναν ντόπιο δάσκαλο ότι θα ήταν δυνατό να συγκεντρωθούν 20 υπογραφές ντόπιων ότι ήταν Ορθόδοξοι πατριαρχικοί, ώστε να δημιουργηθεί ελληνική κοινότητα στην πόλη. Σε ανταπόκριση της αθηναϊκής εφημερίδας Εμπρός στις 21 Μαρτίου 1901 γράφηκε ότι στο Κιλκίς, «ακρόπολι του Βουλγαρισμού της Μακεδονίας», 42 οικογένειες αιτήθηκαν την επάνοδό τους στην Ορθοδοξία. Όταν ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, στον οποίον είχε απευθυνθεί ο Παρθένιος, έστειλε έναν επίτροπό του στην πόλη τον επόμενο μήνα, 16 αρχηγοί οικογενειών, εκπρόσωποι 41 ατόμων, υπέγραψαν μια αναφορά με την οποία ζητούσαν την αποστολή πατριαρχικού ιερέα και τη σύσταση σχολείου. Καθώς, ωστόσο, δεν τους καταβλήθηκαν προκαταβολικά τα υπεσχημένα ποσά, δεν παρουσιάστηκαν στον καϊμακάκη για να ζητήσουν την αλλαγή της καταχώρησης του μιλλέτ τους από «μπουλγκάρ» σε «ρουμ» στα διαμονητήριά τους («νουφούζια») και το Μάιο ο αρχιερατικός επίτροπος εγκατέλειψε την προσπάθεια. Τον Ιούλιο το έργο της σύστασης ελληνικής κοινότητας ανέλαβε ένας αρχιμανδρίτης του Πατριαρχείου που υπηρετούσε ως αρχιερατικός επίτροπος στα Σκόπια, που λίγο μετά την άφιξή του συνέταξε ένα πολυδάπανο σχέδιο δράσης σε μία έκθεση προς το ελληνικό προξενείο Θεσσαλονίκης, το οποίο, όμως, κρίθηκε αμφίβολης αποτελεσματικότητας από τον υπουργό Εξωτερικών Άθω Ρωμανό. Το 1903 στάλθηκε ένας νέος αρχιερατικός επίτροπος στο Κιλκίς για να μη χαθεί η ελπίδα ανάκτησής του από την ελληνική πλευρά και το 1904 έγινε προσπάθεια σε συνεννόηση με το Γενικό Διοικητή Μακεδονίας Χιλμή πασά να αλλαχθεί ο εχθρικά διακείμενος καϊμακάμης του Κιλκίς.
Από την πόλη του Κιλκίς κατάγονταν οι Μακεδονομάχοι Γεώργιος Σαμαράς, Ιωάννης Δοϊρανλής και Πέτρος Κουκίδης καθώς και οι Ευαγγελία Τραϊανού Τζούκου και Αικατερίνη Σταμπουλή. Επίσης, σημαντική ήταν η προσφορά της οικογένειας Χατζηλαζάρου. Η οικογένεια Χατζηλαζάρου διατηρούσε μεγάλο κτήμα στο Μεταλλικό, του οποίου τη σοδειά διέθετε για τη χρηματοδότηση του Μακεδονικού Αγώνα. Το κτήμα αποτέλεσε και καταφύγιο των Μακεδονομάχων στην περιοχή.
Το Μάρτιο του 1905 στο ελληνικό σχολείο φοιτούσαν 12 παιδιά, ενώ τον Ιούλιο η «Ορθόδοξη Ελληνική Κοινότητα Κιλκισίου» αριθμούσε δύο οικογένειες. Σε μία έκθεση προς το υπουργείο εξωτερικών το Μάιο του 1905 ο ιδρυτής ενός «Μακεδονικού Συνδέσμου» στην Καβάλα, προέκρινε σε περίπτωση αποτυχίας των προσηλυτιστικών ενεργειών των Ελλήνων στο Κιλκίς τη «δι' οιωνδήποτε μέσων διαγραφή αυτού από του χάρτου».
Βαλκανικοί Πόλεμοι
Τον Οκτώβριο του 1912, κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, οι κάτοικοι του Κιλκίς υποδέχθηκαν πανηγυρικά το βουλγαρικό στρατό. Δυο μήνες αργότερα η πόλη έγινε πρωτεύουσα της «επαρχίας Θεσσαλονίκης» της νεοσύστατης Βουλγαρικής Στρατιωτικής Διοίκησης Μακεδονίας. Τον πρώτο καιρό της βουλγαρικής κυριαρχίας, παραστρατιωτικές ομάδες κομιτατζήδων εξαπέλυσαν διωγμό εναντίον των μουσουλμάνων κατοίκων της πόλης, με αποτέλεσμα το 1913 οι περισσότεροι να έχουν καταφύγει στη Θεσσαλονίκη και μόνο 22 από τις 300 μουσουλμανικές οικογένειες της πόλης να έχουν παραμείνει εκεί.
thumb|Το κατεστραμμένο Κιλκίς κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο του 1913 ο ελληνικός στρατός εισήλθε στο Κιλκίς μετά από την τριήμερη, πολύνεκρη μάχη του Κιλκίς-Λαχανά (19-21 Ιουνίου), κατά την οποία οι ελληνικές απώλειες ξεπέρασαν τις 10.000, αλλά αποτέλεσε καθοριστικό βήμα για την τελική, νικηφόρα για την Ελλάδα έκβαση του πολέμου. Όταν ο ελληνικός στρατός εισήλθε στο Κιλκίς το πρωί της 21ης Ιουνίου/4ης Ιουλίου, βρήκε την πόλη έρημη, καθώς οι περισσότεροι κάτοικοί της, που ήταν Βούλγαροι, 7.000 συνολικά, μετά από προτροπή του Βούλγαρου επισκόπου είχαν ακολουθήσει τον υποχωρούντα βουλγαρικό στρατό, με την εξαίρεση 400 αμάχων που βρήκαν καταφύγιο στο καθολικό ορφανοτροφείο της πόλης και 70 ατόμων που παρέμειναν στην πόλη και μάλλον σκοτώθηκαν. Προς το απόβραδο της ίδιας μέρας το Κιλκίς, αφού λεηλατήθηκε, πυρπολήθηκε και καταστράφηκε ολοκληρωτικά από τον ελληνικό στρατό. Οι Κιλκισιώτες (βουλγαρικής συνείδησης) εγκατέλειψαν την πόλη, κατέφυγαν στη Βουλγαρία και εγκαταστάθηκαν στο μεγαλύτερο μέρος τους στη Σόφια.
Εγκατάσταση προσφύγων (1913-1924)
Με τη Συνθήκη Βουκουρεστίου (1913) επιδικάστηκε στη Βουλγαρία τμήμα της Μακεδονίας συμπεριλαμβανομένης της πόλης της Στρώμνιτσας (Τιβεριουπόλεως). Έτσι το ελληνικό στοιχείο αναγκάστηκε να καταφύγει στην Ελλάδα. Στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο πόλη του Κιλκίς εγκαταστάθηκαν τον Αύγουστο του 1913 οι Έλληνες Μακεδόνες πρόσφυγες από τις πόλεις Στρώμνιτσα, Τίκφες και Γευγελή της βόρειας Μακεδονίας. Οι Στρωμνιτσιώτες που εγκαταστάθηκαν στο Κιλκίς, ανέρχονταν σε 3.500 πρόσωπα και έφεραν μαζί τους ως κειμήλια την παλαιά εικόνα των Πεντεκαίδεκα Ιερομαρτύρων και το λείψανο του αγίου Πέτρου, ενός εκ των Πεντεκαίδεκα Μαρτύρων πολιούχων της Στρώμνιτσας. Εναπόθεσαν τα κειμήλια σε έναν παλαιό ναό της Μεταμορφώσεως κοντά στο Κοιμητήριο, τον οποίο μετονόμασαν σε ναό των Πεντεκαίδεκα Μαρτύρων και από τότε καθιερώθηκαν ως πολιούχοι του Κιλκίς. Επίσης έφεραν και μια παλαιά εικόνα του Αγίου Δημητρίου την οποία εναπόθεσαν επίσης σε έναν παλαιό ναό του Αγίου Αθανασίου, που μετονόμασαν σε ναό του Αγίου Δημητρίου λόγω του ότι και στη Στρώμνιτσα υπήρχε ναός προς τιμήν του Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, ο οποίος ήταν ο Μητροπολιτικός ναός της πόλης. Σε ανάμνηση του ονόματος της πατρίδας τους οι Έλληνες πρόσφυγες έδωσαν στην πόλη του Κιλκίς την ονομασία «Νέα Στρώμνιτσα». Επισκεύασαν επίσης το παλιό βουλγάρικο σχολείο που σώθηκε από τη φωτιά που ξέσπασε μετά τη μάχη του Κιλκίς και εκεί λειτούργησε αρχικά Ημιγυμνάσιο και αργότερα το Γυμνάσιο Κιλκίς. Το ιστορικό αυτό κτίριο αποτέλεσε τμήμα του 2ου Γυμνασίου και σήμερα στεγάζει το Λαογραφικό μουσείο της πόλης.
Το επόμενο έτος, 1914, εγκαταστάθηκαν στο Κιλκίς Θρακιώτες από το Ακαλάν (σήμερα Μπελοπόλιανε) και τη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας, λόγω των διώξεων των Βουλγάρων, και από τη Βιζύη της Ανατολικής Θράκης. Από το 1913 έως το 1919 οι περισσότεροι Έλληνες των περιοχών αυτών μετακινήθηκαν εντός Ελληνικής επικράτειας στη Μακεδονία σύμφωνα με τη χάραξη των νέων συνόρων. Οι τελευταίοι Έλληνες της Στενημάχου, 304 οικογένειες, ήρθαν ως πρόσφυγες στο Κιλκίς το 1925 σύμφωνα με όσα είχε προβλέψει λίγα χρόνια νωρίτερα η Συνθήκη του Νεϊγύ. Οι Θρακιώτες πρόσφυγες της Στενημάχου τιμούν την Παναγία Ελεούσα και τον Άγιο Τρύφωνα προστάτη των αμπελοκαλλιεργητών καθώς ασχολούνταν με την καλλιέργεια της αμπέλου.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, κατά τα έτη 1922-1924, εγκαταστάθηκαν στο Κιλκίς και την περιφέρειά του Έλληνες πρόσφυγες που προέρχονταν από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη και το έτος 1925 από την Ανατολική Ρωμυλία (Βόρεια Θράκη). Το 1915 οι Θρακιώτες και Μακεδόνες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην πόλη (από από το Ακαλάν (σήμερα Μπελοπόλιανε) της Ανατολικής Ρωμυλίας, τη Στρώμνιτσα και τη Βιζύη) επανέκτησαν τον ναό του Αγίου Γεωργίου, καθώς τον κατείχαν ακόμα Ουνίτες. Τότε, αποκαλύφθηκαν οι παλαιότερες ελληνικές γραφές στις αγιογραφίες, αφού ξύστηκαν οι νεώτερες κυριλλικές που είχαν προστεθεί.
Νέα Στρώμνιτσα - Κιλκίς
Η ελληνική κυβέρνηση αρχικά σχεδιάσει να εγκατασταθούν στο Κιλκίς όλοι οι προερχόμενοι από τη Στρώμνιτσα Έλληνες πρόσφυγες και την καθιέρωση του ονόματος της πόλης ως Νέα Στρώμνιτσα. Αργότερα ο εισηγητής μετονομασίας των μη-ελληνικών τοπωνυμίων της Μακεδονίας Βασίλειος Κ. Κολοκοτρώνης πρότεινε τη διατήρηση της παλαιάς ονομασίας της πόλης (Κιλκίς) καθώς είχε συνδεθεί με την ιστορική μάχη από την οποία είχε κριθεί όλη η τύχη του ελληνοβουλγαρικού πολέμου. Η απόφαση αυτή έδωσε την αφορμή να εγκατασταθούν και Στρωμνιτσιώτες στη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι, για να μη χάσουν την ενότητά τους, ίδρυσαν το σύλλογο Στρωμνιτσιωτών «Η Τιβεριούπολις» με έδρα τη Θεσσαλονίκη και με παράρτημα στο Κιλκίς.
Σε ανάμνηση της νικηφόρας για την Ελλάδα μάχης του Κιλκίς-Λαχανά το Πολεμικό Ναυτικό ονόμασε το 1914 ένα θωρηκτό με το όνομα της πόλης, το θωρηκτό Κιλκίς
Κατοχή, Εθνική Αντίσταση και Απελευθέρωση (1941-44)
Η πόλη του Κιλκίς περιήλθε υπό Βουλγαρική κατοχή το 1943, όταν η Βουλγαρική ζώνη κατοχής επεκτάθηκε, ώστε να συμπεριλάβει τις περιφέρειες του Κιλκίς και της Χαλκιδικής. Οι Βούλγαροι ακολούθησαν πολιτική βίαιου εκβουλγαρισμού με απώτερο σκοπό την προσάρτηση της περιοχής στη Βουλγαρία, αλλά εμποδίστηκαν σ’ αυτό από τους Γερμανούς συμμάχους τους, που φοβήθηκαν μια αποσταθεροποίηση της Ελλάδας, αν οι Βούλγαροι συνέχιζαν την πολιτική τους. Η περιοχή έγινε μείζον κέντρο αντάρτικης αντιστασιακής δράσης πριν απελευθερωθεί το 1944.
Στις 4 Νοεμβρίου 1944 έλαβε χώρα η Μάχη του Κιλκίς (1944) μεταξύ του ΕΛΑΣ, από τη μία πλευρά, και εθνικιστικών ομάδων-συνεργατών του ναζιστικού Γ΄ Ράιχ και Ταγμάτων Ασφαλείας της Μακεδονίας, από την άλλη. Η μάχη διήρκεσε 9 ώρες και κατέληξε σε πλήρη επικράτηση του ΕΛΑΣ.
Αρχαιολογικό Μουσείο
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Κιλκίς λειτουργεί από το 1972 και συγκεντρώνει στις αίθουσες του τα διάφορα ευρήματα του νομού, που προέρχονται από παραδόσεις ιδιωτών, καθώς και από τις συστηματικές ανασκαφές των τελευταίων ετών. Το υφιστάμενο κτήριο του μουσείου περιλαμβάνει τρεις αίθουσες με διάφορα ευρήματα της προϊστορικής περιόδου και της πρώιμης εποχής του Σιδήρου, ανασκαφικά ευρήματα από τον αρχαιολογικό χώρο του νεκροταφείου της εποχής του Σιδήρου του Παλιού Γυναικόκαστρου, καθώς και ευρήματα ιστορικών χρόνων από την καθημερινή ζωή των πόλεων Ευρωπού και Παλατιανού. Το σημαντικότερο έκθεμα είναι ο μοναδικός στη Βόρεια Ελλάδα Κούρος της αρχαίας Ευρωπού του 6ου π.Χ. αιώνα. Επίσης, έχει και εξωτερικό χώρο όπου φιλοξενούνται επιγραφές και πολλά άλλα εκθέματα.
Το Μουσείο λειτουργεί Τρίτη-Κυριακή από 8:30 ως 15:00 και διαθέτει υποδομές πρόσβασης για τα άτομα με ειδικές ανάγκες.
Πολεμικό Μουσείο
Το Πολεμικό Μουσείο του Κιλκίς άρχισε να λειτουργεί το 1966. Βρίσκεται στον πευκόφυτο λόφο του Ηρώου που απέχει 1 χλμ. από την πόλη, στο λόφο όπου έγινε η τριήμερη φονική μάχη του Κιλκίς (19-21 Ιουνίου 1913) μεταξύ του ελληνικού και του βουλγαρικού στρατού στη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου και πρόκειται για το παλαιότερο μουσείο από όσα ίδρυσε το Γενικό Επιτελείο Στρατού. Στον ίδιο χώρο υπάρχει Ηρώο πεσόντων της μάχης και προτομές ηρώων αξιωματικών.
Από τα πιο σημαντικά εκθέματα είναι οι σημαίες των πολεμικών σχηματισμών (μεραρχιών και συνταγμάτων) που έλαβαν μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους και τα προσωπικά αντικείμενα του συνταγματάρχη Αντωνίου Καμπάνη, που έπεσε μαχόμενος. Επίσης εκτίθεται οπλισμός, μετάλλια και παράσημα του ελληνικού και του βουλγαρικού στρατού και στολές Ελλήνων στρατιωτών και αξιωματικών του 1913 και διάφορα προσωπικά αντικείμενα πεσόντων μαχητών. Τέλος υπάρχουν πίνακες ζωγραφικής, λιθογραφίες και φωτογραφίες από τις κινήσεις του ελληνικού στρατού.
Στον προαύλιο χώρο του μουσείου, όπως και στο Ηρώο εκτίθενται ορειβατικά και πεδινά πυροβόλα που χρησιμοποιήθηκαν στη μάχη του Κιλκίς. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ανάγλυφος χάρτης και η οπτικοακουστική παρουσίαση της μάχης. Το Στρατιωτικό Μουσείο διαθέτει μικρό χώρο στάθμευσης για ΙΧ οχήματα (χώρος στάθμευσης για λεωφορεία 300 μ. από το Μουσείο ) και έχει δυνατότητα πρόσβασης για άτομα με ειδικές ανάγκες. Το μουσείο λειτουργεί καθημερινά από τις 08:00 έως 14:00 και από 17:00 έως 20:00, και τα Σαββατοκύριακα από 08:00 έως 20:00. Η είσοδος είναι δωρεάν.
Σπήλαιο Αγίου Γεωργίου
Το Σπήλαιο του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται στους πρόποδες του Λόφου του Αγίου Γεωργίου του Κιλκίς με μήκος διαδρόμων 300 μέτρων. Το μεγαλύτερο μέρος από τους σταλακτίτες και τους σταλαγμίτες καταστράφηκε από ανθρώπους που έμπαιναν και έσπαζαν κομμάτια, όπως τεχνίτες που έσπαγαν και χρησιμοποιούσαν τον διάκοσμο του σπηλαίου για επενδύσεις συντριβανιών, τζακιών κ.ά. Η επιφάνεια του ξεπερνά τα 1.000 τετραγωνικά μέτρα και έχει δύο ορόφους. Η υγρασία του παραμένει σταθερή στο 95% και η θερμοκρασία του δεν ξεπερνά τους 15 με 17 βαθμούς Κελσίου. Αποτελείται από ασβεστολιθικά πετρώματα και χρονολογούνται 235 εκατομμύρια χρόνια πριν. Η δημιουργία του σπηλαίου άρχισε όταν το νερό της βροχής κατάφερε να περάσει μέσα στα πετρώματα ελευθερώνοντας διοξείδιο του άνθρακα με αποτέλεσμα τη διάβρωση του πετρώματος από την όξινη δράση του. Έτσι με το νερό της βροχής ασβεστίτης εγκαθίσταται στο σπήλαιο, ο οποίος είναι βασικό υλικό των σχηματισμών του σπηλαίου. Μέσα σε αυτό έχουν βρεθεί εκεί πάνω από 1200 δείγματα απολιθωμένων οστών ζώων σε πολύ καλή κατάσταση διατήρησης. Από ύαινα (Crocuta crocuta spelaea), αλεπού (Vulpes vulpes), γιγαντιαία νυφίτσα (Mustela putorius robusta), άγριο βόδι (Bos primigenius), ελάφια (Cervus elaphus, Megaceros giganteus), άλογα (Equus hydruntinus και E. caballus), πτηνά. Αξιοσημείωτη είναι και η παρουσία απολιθωμένων δοντιών και οστών που ανήκουν σε μικροθηλαστικά (τρωκτικά). Η ηλικία της πανίδας τοποθετείται στο Ανώτερο Πλειοστόκαινο (10-100,000 χρόνια πριν από σήμερα). Τον πλούσιο θησαυρό των απολιθωμάτων και των λοιπών σπηλαιολογικών ευρημάτων, καθώς και άλλα ενδιαφέροντα εκθέματα μπορεί ο επισκέπτης να γνωρίσει στο Κέντρο Προβολής Λόφου Αγίου Γεωργίου. Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε τυχαία γύρω στο 1925 και η πρώτη χαρτογράφηση έγινε από την Άννα Πετροχείλου, το 1962. Το 1986 έγινε επισκέψιμο ύστερα από κατάλληλες εργασίες αξιοποίησης οι οποίες ξεκίνησαν το 1977.
Άλλα αξιοθέατα και μνημεία
Στον μόνιμο εκθεσιακό του χώρο φιλοξενείται παλαιοντολογικά απολιθώματα ζώων και ευρημάτων που έχουν εντοπιστεί στο Σπήλαιο Κιλκίς, καθώς και άλλα ενδιαφέροντα εκθέματα όπως το ομοίωμα της στικτής ύαινας του σπηλαίου, ο “σπηλαιολόγος”, η αναπαράσταση του άγριου ημίονου.
Μεταφορές
Οδικές Μεταφορές
Το Κιλκίς είναι προσβάσιμο από τον αυτοκινητόδρομο Α1 μέχρι τον κόμβο του Πολύκαστρου και από την Εθνική Οδό 65 που διέρχεται περιφερειακά της πόλης του Κιλκίς και τη συνδέει νότια με την Εγνατία Οδό και τον Αυτοκινητόδρομο 25, ενώ βόρεια με το Τελωνείο Δοϊράνης και τέλος με το βόρειο άκρο του  Αυτοκινητόδρομου 25, μόλις 10 χιλιόμετρα από το Τελωνείο Προμαχώνα (σύνορα Ελλάδας-Βουλγαρίας).
Το ΚΤΕΛ Κιλκίς εκτελεί καθημερινά δρομολόγια για Αθήνα, Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις της Ελλάδας.
Σιδηροδρομικές Μεταφορές
Το Κιλκίς διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό επί της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης. Εκτελούνται καθημερινά δρομολόγια για Θεσσαλονίκη και Αλεξανδρούπολη.
Αεροπορικές Μεταφορές
Το Κιλκίς δεν διαθέτει αεροδρόμιο και εξυπηρετείται το αεροδρόμιο «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης, από το οποίο απέχει 66 χιλιόμετρα.
Γεωγραφία και κλίμα
Το έδαφος του Κιλκίς είναι στο μεγαλύτερο μέρος του πεδινό ενώ το κλίμα είναι ηπειρωτικό, με ψυχρούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Δέχεται δε πολλές βροχές και χιόνια κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Εκπαίδευση
Στην πόλη του Κιλκίς υπάρχουν 14 Νηπιαγωγεία, 9 Δημοτικά σχολεία, 3 Ημερήσια Γυμνάσια και 1 Εσπερινό, 2 Ημερήσια Γενικά Λύκεια, 1 Εσπερινό, 2 ΕΠΑΛ, 1 EΠΑΣ και 1 Σ.Ε.Κ. Επίσης υπάρχει 1 ΤΕΕ Νοσηλευτικής - Σχολή Νοσηλευτικής ΓΝΝΚ και Εργαστήρια ΕΕΕΚ.
Στην πόλη του Κιλκίς είναι εγκατεστημένο το τμήμα Δημιουργικού Σχεδιασμού και Ένδυσης το οποίο αποτελεί παράρτημα της Σχολής Επιστημών Σχεδιασμού του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Ελλάδος (πρώην ΤΕΙ Κεντρικής Μακεδονίας).
Από το 2000 στην πόλη λειτουργεί «Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη». Η συλλογή που έχει συγκεντρώσει αφορά όλα τα θεματικά πεδία των επιστημών και αποτελείται από περίπου 30.000 αντίτυπα βιβλίων, 220 CD-ROM, πλήρες αρχείο όλων των τοπικών εφημερίδων από το 2004 και 6 ενεργές συνδρομές σε περιοδικά. Παράλληλα, εμπλουτίζεται με νέο υλικό.
Αθλητικές Εγκαταστάσεις
Οι κυριότερες αθλητικές εγκαταστάσεις της πόλης:
Δευτερεύουσες εγκαταστάσεις:
Αθλητικοί Σύλλογοι
Στο Κιλκίς δραστηριοποιούνται διάφορα αθλητικά σωματεία, με σημαντικότερα τον Κιλκισιακό στο ποδόσφαιρο και το Γ.Α.Σ. Κιλκίς στο χάντμπολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται αναφορά αριθμού σελίδας Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας
Οικονόμος Καλομοίρης
Ο παπα-Καλομοίρης (κοσμικό όνομα Ιωάννης Καλομοίρης), γνωστός και ως Οικονόμος Καλομοίρης ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας και αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821, με καταγωγή από την Βορδόνια Λακωνία ς της επαρχίας Μυστρά.
Από πολύ νεαρή ηλικία είχε συμμετάσχει στην εξέγερση του Μυστρά το 1769 κατά την περίοδο των Ορλωφικών. Κατά την διάρκεια της ελληνικής επανάστασης συμμετείχε σε πολλές μάχες σε Ναύπλιο, Άργος, Πάτρα, Δερβενάκια και Ακροκόρινθο, διακρινόμενος για την ανδρεία του, και σκοτώθηκε στη μάχη στο Βασιλικό της Σικυώνας, κοντά στην Κόρινθο, στις 12 Αυγούστου 1822, σε ενέδρα του οθωμανικού ιππικού. Η κεφαλή του στάλθηκε στην Υψηλή Πύλη στην Κωνσταντινούπολη ωστόσο το σώμα του ανεβρέθηκε αργότερα από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τάφηκε με στρατιωτικές τιμές στον κοντινό ναό της Αγίας Παρασκευής στα Βασιλικά.
σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Αουρέλιο Παλμιέρι
Ο Αουρέλιο Παλμιέρι (Aurelio Palmieri, Σαβόνα 1870 – Ρώμη 18 Οκτωβρίου 1926) ήταν Ιταλός κληρικός και λόγιος. Το 1885 εντάχθηκε στο Τάγμα Αυγουστίνων το οποίο αργότερα εγκατέλειψε. Ασχολήθηκε με τη θεολογία, την ιστορία του χριστιανισμού, τις βυζαντινές μελέτες, και γενικότερα με την ανατολική Ευρώπη. Εργάστηκε κάποια χρόνια στην Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, στις ΗΠΑ, και από το 1922 έως τον θάνατό του ήταν διευθυντής του Σλαβικού τομέα του Ινστιτούτου Ανατολίτικης Ευρώπης στην Ιταλία. Συνέγραψε 15 βιβλία και εκατοντάδες άρθρα, μετέφρασε λογοτεχνικά έργα Ρώσων και Πολωνών συγγραφέων. Από τα σημαντικότερα έργα του θεωρούνται η Ρώσικη εκκλησία (La chiesa russa, le sue odierne condizioni e il riformismo dottrinal) και η Δογματική ορθόδοξη θεολογία (Theologia dogmnatica ortodossa (Ecclesi graeco-russicae) ad lumen Catholicce doctrinac examinata et discussa).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί κληρικοί Κατηγορία:Ιταλοί λόγιοι
Άντρα Νίκολιτς
Ο Άντρα Νίκολιτς (σερβικά : Андра Николић), (Βελιγράδι 23 Σεπτεμβρίου 1853 - Παρίσι, 18 Σεπτεμβρίου 1918) ήταν Σέρβος πολιτικός, συγγραφέας και ακαδημαϊκός.
Είχε εξελέγη τακτικό μέλος της Σερβικής βασιλικής ακαδημίας στις 5 Φεβρουαρίου 1897.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών Κατηγορία:Σέρβοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Πρόεδροι της εθνοσυνέλευσης της Σερβίας
Φουρφουράλη
Η φουρφουράλη είναι οργανική ένωση με τον χημικό τύπο C4H3OCHO. Είναι άχρωμο υγρό, αν και ορισμένα εμπορικά δείγματα της συχνά έχουν καφετί χρώμα. Φέρει μια ομάδα αλδεΰδης που είναι συνδεδεμένη με τη θέση -C2 του φουρανίου. Διαλύεται πολύ εύκολα στους περισσότερους πολικούς οργανικούς διαλύτες, αλλά είναι ελάχιστα διαλυτή στο νερό και στα αλκάνια.