cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απέλλα
Στην απέλλα δεν συμμετείχαν οι τελείως φτωχοί ούτε οι είλωτες, που αποτελούσαν τη σημαντικότερη παραγωγική τάξη της σπαρτιατικής κοινωνίας. Η απέλλα ενέκρινε όλες τις σημαντικές αποφάσεις (κήρυξη πολέμου, συμμαχίες και συμφωνίες με άλλες πόλεις, απελευθέρωση ειλώτων), εξέλεγε τα μέλη της γερουσίας και πιθανότατα τους εφόρους, ενώ μπορούσε ακόμα και να ορίσει ή να παύσει βασιλείς, σε περίπτωση αμφισβητήσεων ή ερίδων. Η δημοκρατικότητα του σώματος περιοριζόταν όμως σημαντικά από τη διαδικασία, η οποία δεν επέτρεπε σε πολίτες να υποβάλουν πρόταση ή αντιπρόταση νόμου ή υποψηφίους σε εκλογές για κάποιο αξίωμα. Η αρμοδιότητα της απέλλας ήταν μόνο να εγκρίνει ή να απορρίπτει προτάσεις της γερουσίας, ενώ τα μέλη της έπαιρναν το λόγο μόνο μετά από έγκριση των εφόρων. Η εκλογή για την αποδοχή ή απόρριψη προτάσεων γινόταν δια βοής. Μόνο αν ο προεδρεύων είχε αμφιβολία ως προς την ένταση των φωνών χωρίζονταν οι υποστηρικτές της κάθε άποψης και γινόταν καταμέτρηση.
Την απέλλα συγκαλούσαν αρχικά οι βασιλείς και οι γέροντες της Σπάρτης και από τον 6ο αιώνα π.Χ. οι 5 έφοροι κάθε πανσέληνο. Οι έφοροι διεύθυναν επίσης τις συνεδριάσεις. Ένα τμήμα της απέλλας, η μικρά εκκλησία αναφέρεται από τον Ξενοφώντα (Ελληνικά, iii 3, 8). Συγκαλούνταν πιθανότατα με συνοπτικές διαδικασίες από τους εφόρους όταν η γρήγορη λήψη έκτακτων αποφάσεων ήταν επιβεβλημένη. Στη μικρά εκκλησία φαίνεται ότι συμμετείχαν κυρίως γέροντες και προβεβλημένοι πολίτες, όμως περισσότερα στοιχεία γι' αυτό το σώμα δεν είναι γνωστά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία Σπάρτη
Αϊρούμ
Το Αϊρούμ (αρμενικά: Այրում) είναι πόλη της Αρμενίας, ευρισκόμενη εντός του μαρζ του Ταβούς. Ευρισκόμενη σε απόσταση χιλιομέτρων από το Ερεβάν, η συγκεκριμένη πόλη, της οποίας η οικονομία βασίζεται κυρίως στο λιανικό εμπόριο, το 2008, αριθμούσε 2,381 κατοίκους.
Ετυμολογία
Η λέξη Αϊρούμ σημαίνει κάψιμο στην αρμενική γλώσσα. Σύμφωνα με τη Αρμενική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, η περιοχή ήταν γνωστή ως Αϊρούμ αφότου κάηκε από τους εχθρούς πολύ καιρό πριν.
Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία, το όνομα της πόλης προέρχεται από την παρουσία της φυλής Αϊρούμ, που είναι υποεθνοτική ομάδα των Αζέρων στον Καύκασο. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, μερικοί μετανάστευσαν στο Ιράν και στην Τουρκία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστικές κοινότητες του Ταβούς
Τείχος στο όρος “Τιτνάτα” (Παλαιοσκαμιά)
Το οχυρωματικό τείχος στο όρος Τιτνάτα το συναντούμε ανατολικά του χωριού Σκαμιά, απέναντι από την Κρυόβρυση, και σε υψόμετρο 1.420 μέτρων, στην κορυφή του λόφου με την ονομασία Τιτνάτα ή Οξιά.
Περιγραφή
Πρόκειται για έναν περίβολο χτισμένο από γκρίζες ασβεστολιθικές πέτρες σε κυκλική μορφή, ακολουθούμενο τις πλευρές του λόφου. Το τείχος στην βορειοανατολική πλευρά διακόπτεται γιατί οχυρώνεται φυσικά από την απότομη κλίση της πλαγιάς. Σώζεται σε μερικά σημεία και σε ύψος έως και 1,50 μέτρο και πάχος έως και 2 μέτρα. Χρησιμοποιήθηκε την εποχή που άνθιζε η Περραιβική Τρίπολη ως παρατηρητήριο και φυλάκιο, γιατί βρισκόταν στα σύνορα με το Δίον. Από εκεί παρατηρούσαν όλα τα περάσματα, ανατολικά προς Δίον και νοτιοανατολικά προς Τέμπη.
Στην κορυφή του λόφου συναντούμε 3 σημεία με χαλάσματα από ασβεστολιθικές πέτρες σε σχήμα τετράγωνο και διαστάσεις 4 επί 3, 2 επί 2 και άλλα διάσπαρτα σε όλο τον χώρο με διαστάσεις 2 επί 4 ή 2 επί 2, που πιθανώς πρόκειται για κτίσματα – δωμάτια. Στη νοτιοδυτική πλευρά του λόφου και εντός του τείχους σώζεται ένας μικρότερος περίβολος με διαστάσεις 20 επί 20. Ίσως πρόκειται για αυλή κάποιου κτίσματος με περίβολο που φτάνει και σε ύψος 1,50 μ. Στην κορυφή του λόφου, βορειοδυτικά, συναντούμε μία φυσική κοιλότητα, πηγάδι, με άνοιγμα διαμέτρου 1 μ. και διακρίνεται σε βάθος έως και 2 μ. Σε όλο το χώρο υπάρχουν λίγα ίχνη κεραμικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Δήμου Ελασσόνας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Θεσσαλία
Νίκος Κούρκουλος
Γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1934 στην Αθήνα, στην περιοχή του Ζωγράφου και ήταν το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας του Αλκίνοου Κούρκουλου, που ήταν κουρέας με καταγωγή από την Κέρκυρα.
Θεατρική προσφορά
Στα νιάτα του υπήρξε ποδοσφαιριστής στον Παναθηναϊκό και από σύμπτωση πήρε την απόφαση να γίνει ηθοποιός, όπως ο ίδιος έλεγε. Σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στο πλευρό του Μάνου Κατράκη, από την οποία αποφοίτησε το 1958. Την πρώτη θεατρική του εμφάνιση έκανε στο έργο Η κυρία με τις καμέλιες με τον θίασο Λαμπέτη - Χορν (1958-59). Η θεατρική του πορεία στη συνέχεια έχει ως εξής: 1959-60: Συμμετοχή στο θίασο Βεργή στο έργο Nίκη χωρίς φτερά. 1964: Πύργος του Φραντς Kάφκα και Ιούλιος Καίσαρ του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. 1967: Ποτέ την Κυριακή («Ίλια Ντάρλιγκ») στις H.Π.A., σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασέν με τη Μελίνα Μερκούρη, παράσταση για την οποία κέρδισε την υποψηφιότητα για Βραβείο Τόνυ. 1971: Η δίκη του Φραντς Kάφκα. 1972: Συγκροτεί δικό του θίασο. Ανεβάζει το Tάνγκο του Σλάβομιρ Μρόζεκ. 1974: Δημιουργεί το θέατρο «KAΠΠA» όπου στεγάζει τον θίασό του. 1975: Όπερα της πεντάρας του Μπέρτολτ Μπρεχτ. 1976: Ο γλάρος του Άντον Τσέχοφ. 1982: Οιδίπους τύραννος του Σοφοκλή. 1983: Ανταπόκριση του Oύγκο Μπέτι. 1986: Ψηλά από τη γέφυρα του Άρθουρ Μίλερ. 1987: Στη φωλιά του κούκου του Ντέιλ Bάσερμαν. 1988: Σκηνοθέτησε το Φτωχέ μου φονιά του Πάβελ Kόχουτ. 1992: Τελευταία εμφάνιση στο θέατρο, με τον Φιλοκτήτη του Σοφοκλή, στην Επίδαυρο. 1993: Πρόεδρος του Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου. 1994: Καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού θεάτρου. Ίδρυσε την Πειραματική Σκηνή και το Εργαστήρι Ηθοποιών, έθεσε σε μόνιμη λειτουργία την Παιδική Σκηνή του Θεάτρου, ενώ στις καινοτομίες του καταγράφηκε και η τεράστια επιτυχία του μιούζικαλ Βίρα τις άγκυρες των Ρέππα-Παπαθανασίου, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, ως το πρώτο μουσικό έργο στην ιστορία του Εθνικού Θεάτρου, αφιερωμένο στην ελληνική επιθεώρηση.
Κινηματογραφική και τηλεοπτική παρουσία
Στον κινηματογράφο διακρίθηκε σε ρόλους "ζεν-πρεμιέ" και πρωταγωνίστησε σε κοινωνικά δράματα, όπως Οργή, Ο κατήφορος (1961), Ορατότης μηδέν (1970). Αξιόλογη ήταν και η ερμηνεία του σε πολεμικά δράματα, όπως Το χώμα βάφτηκε κόκκινο, ενώ από τη φιλμογραφία του δεν έλειψε και η παρουσία του σε ξενόγλωσσες ταινίες. Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, πήρε δύο φορές το βραβείο Α΄ ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στις ταινίες Αδίστακτοι (1965) και Ο Αστραπόγιαννος (1970). Η τελευταία του κινηματογραφική παρουσία ήταν στην ταινία Το φράγμα (1982). Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε στη σειρά Το 13ο κιβώτιο, στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1.
Προσωπική ζωή
Σύζυγός του ήταν η Μελίτα Κουτσογιάννη - Κούρκουλου, βοηθός σκηνοθέτη, με την οποία δούλεψαν μαζί στο θέατρο - και δημιούργησαν το Θέατρο ΚΑΠΠΑ. Γνωρίστηκαν σε ένα πάρτι στις αρχές της δεκαετίας του '60. Ο έρωτας ήρθε δύο χρόνια αργότερα, όταν η γοητευτική κοπέλα χτύπησε την πόρτα του στο καμαρίνι του θεάτρου ΡΕΞ, για να τον συγχαρεί για την ερμηνεία του στην παράσταση Η γειτονιά των αγγέλων, όπου έπαιζε με την Τζένη Καρέζη. Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος. Ο Νίκος Κούρκουλος και η Μελίτα παντρεύτηκαν το 1966, την περίοδο που ξεκίνησε να γυρίζεται η ταινία Το χώμα βάφτηκε κόκκινο. Κουμπάρος ήταν ο ηθοποιός και συγγραφέας Νότης Περγιάλης.
Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Άλκη Κούρκουλο (Αλκίνοος), ο οποίος ακολούθησε το δρόμο του πατέρα του, και την Μελίτα Κούρκουλου - Κυριακοπούλου - ο μπαμπάς της επέμενε να πάρει το όνομα της γυναίκας που λάτρεψε, Μελίτα - η οποία ασχολείται με τη διαφήμιση και τις δημόσιες σχέσεις. Γι' αυτές τις γυναίκες, τις γυναίκες της ζωής του, ο Νίκος Κούρκουλος τραγούδησε το 1984 με τον Γιάννη Πάριο ένα τραγούδι, το οποίο όμως δεν κυκλοφόρησε ποτέ στο εμπόριο. Ήταν κουμπάροι με την ηθοποιό και καλή του φίλη Μαίρη Χρονοπούλου, η οποία βάπτισε τον γιο του, Άλκη.
Σταθμός στη ζωή του Νίκου Κούρκουλου ήταν η γνωριμία του με τη Μαριάννα Λάτση (1953) το καλοκαίρι του 1986 κατά τη διάρκεια παράστασης στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Ο ίδιος σε συνέντευξή του το 1994 στον Νίκο Χατζηνικολάου περιέγραψε με το ίδιο πάθος και το ίδιο καρδιοχτύπι την πρώτη στιγμή που αντίκρισε τον μεγάλο και τελευταίο έρωτα της ζωής του, λέγοντας: «Κάνω έτσι και παγώνω... Ξαφνικά βλέπω ένα πλάσμα να ανεβαίνει τις κερκίδες και αυτό ήταν».
Εκείνη την εποχή η Μαριάννα Λάτση ήταν παντρεμένη, από το 1982, με τον δάσκαλο του σκι και δήμαρχο Βουλιαγμένης, Γρηγόρη Κασιδόκωστα, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Πάρη (1982), ενώ το διαζύγιό τους βγήκε το 1987. Παράλληλα, ο Νίκος Κούρκουλος ζήτησε διαζύγιο από τη σύζυγο του, Μελίτα, με την οποία διατήρησαν μία άψογη σχέση αγάπης και σεβασμού όλα τα μετέπειτα χρόνια.
Ο Νίκος Κούρκουλος απέκτησε άλλα δύο παιδιά από τον γάμο του με τη Μαριάννα Λάτση το 2003, (με την οποία παντρεύτηκε μετά τον θάνατο του πατέρα της), την Εριέττα (1993) και τον Φίλιππο (1998).
Η τελευταία γυναίκα που "μπήκε" στη ζωή του Νίκου Κούρκουλου ήταν η εγγονή του, Αμαλία (2004). Καρπός του γάμου της κόρης του με τον επιχειρηματία Μενέλαο Κυριακόπουλο, το 2003.
Θάνατος
Το 2001, διαγνώστηκε ότι ο ηθοποιός έπασχε από καρκίνο στο ρινοφάρυγγα. Παρά τα προβλήματα υγείας, συνέχιζε να αγωνίζεται για το Εθνικό Θέατρο. Απεβίωσε στις 30 Ιανουαρίου 2007, σε ηλικία 73 ετών. Κηδεύτηκε στις 31 Ιανουαρίου 2007, στο νεκροταφείο Ζωγράφου, στη γειτονιά όπου μεγάλωσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Φαύστα (τραγωδία)
Η Φαύστα είναι τραγωδία του Δημήτριου Βερναρδάκη, που εκδόθηκε πρώτη φορά το 1894, με το τίτλο Φαύστα: δράμα εις πράξεις πέντε. Γράφτηκε σε γλώσσα καθαρεύουσα. Έχει θεωρηθεί ως το «αποκορύφωμα της δραματουργικής προσφοράς» του Βερναρδάκη και ως το κύκνειο άσμα του κλασικισμού και του καθαρευουσιάνικου θεάτρου στην Ελλάδα. Η πρώτη επί σκηνής παρουσίαση του έργου έγινε το 21 Σεπτεμβρίου 1893, στο Θέατρο της Ομόνοιας, με πρωταγωνίστρια την Αικατερίνη Βερώνη. Την επόμενη μέρα το έργο παρουσιάστηκε και στο Θέατρο Ολύμπια με την Ευαγγελία Παρασκευοπούλου στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι πρώτες αυτές παραστάσεις της Φαύστας διήρκησαν για αρκετούς μήνες και αποτέλεσαν μεγάλη θεατρική επιτυχία της περιόδου, η οποία τροφοδοτήθηκε και από τον ανταγωνισμό και τη διαμάχη που υπήρχε ανάμεσα στις δύο πρωταγωνιστριών.
Πρόσωπα και Υπόθεση
Τα πρόσωπα του έργου είναι:
Η υπόθεση της Φαύστας διαδραματίζεται στη Ρώμη κατά το έτος 326 μ.Χ.
Η Φαύστα είναι η δεύτερη σύζυγος του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο (από την πρώτη σύζυγο) γιος του Κρίσπος συγκρούεται μαζί της, κατηγορώντας την δημόσια πως τον συκοφαντεί στον πατέρας του. Ο Κρίσπος μετακαλείται από τη Γαλλία και φυλακίζεται λόγω μιας μυστικής επιστολής ενός φίλου του. Η Φαύστα παρακαλεί την μητέρα του Κωνσταντίνου Ελένη να απελευθερωθεί. Η Φαύστα είναι ερωτευμένη μαζί του και δεν το κρύβει από τη μητέρα της Ευτροπία. Ο Κρίσπος τελικά συναντά την Φαύστα και εκείνη του φανερώνει τον ερωτά της γι' αυτόν. Του δίνει μαχαίρι να την σκοτώσει, αλλά εκείνη τη στιγμή αιφνιδιάζεται από τον Μέγα Κωνσταντίνο, ο οποίος τον κατηγορεί για μητροκτόνο. Εξορίζεται και σχεδιάζεται να σκοτωθεί καθ' οδόν. Η Φαύστα τα εξομολογείται όλα στο σύζυγό της και τα συναισθήματά της για τον Κρίσπο. Ο Κωνσταντίνος σπεύδει με απεσταλμένους του να ματαιώσει τη δολοφονία, αλλά μάταια διότι δεν προλαβαίνει. Ο Κωνσταντίνος δίνει εντολή να περιλούσουν με καυτό νερό τη Φαύστα, όμως εκείνη κατορθώνει να τραυματίσει τον ευνούχο που πήγε να την κάψει. Τελικά πεθαίνει από δηλητήριο.
Ανάλυση και κριτική
Η Φαύστα αποτέλεσε μια σημαντική προσπάθεια δραματουργίας παρουσιάζοντας ένα θέμα ταυτόχρονα τραγικό και ιστορικό, με συγκερασμό κλασικών και ρομαντικών στοιχείων. Το θέμα της Φαύστας υπήρξε τολμηρό για την εποχή του, καθώς μεταξύ άλλων προοικονομεί την ψυχανάλυση και εκθέτει στα μάτια του θεατή ένα Ιψενικό τρίγωνο. Ο Βερναδάκης βασίστηκε σε διάφορους συγγραφείς της βυζαντινής φιλολογίας, όπως ο Ζώσιμος, ο Ζωναράς, ο Κεδρηνός κ.ά. Λογοτεχνικά του πρότυπα υπήρξαν ο Ιππόλυτος του Ευριπίδη, η Φαίδρα του Ρακίνα, αλλά και ο Κρίσπος του Αντ. Αντωνιάδη (1869). Επιπλέον, έχει υποστηριχθεί ότι συστατικά στοιχεία της Φαύστας προέρχονται από την κλασικίζουσα δραματουργία, τον Σαίξπηρ και τον ρομαντισμό της τραγωδίας των Ιδεών του Σίλλερ. Η επιτυχία του έργου δεν ήταν άσχετη με την επικράτηση στην ελληνική κοινωνία της εποχής της Μεγάλης Ιδέας και της ιστορικής αντιπαράθεσης Ρώμης-Κωνσταντινούπολης. Η ταύτιση της Φαύστας με τον μεγαλοϊδεατισμο ανιχνεύεται στην προσπάθεια του συγγραφέα να αναδείξει τον ρόλο του χριστιανισμού και τη δημιουργία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ως το «τέλος της ρωμαϊκής βαρβαρότητας». Με την επιλογή της θεματικής του λοιπόν, ο Βερναρδάκης προσπαθεί να προβάλει μία ένδοξη στιγμή από το παρελθόν του ελληνισμού, μέσω της διαδικασίας της «επιλεκτικής μνήμης», αλλά και με αντιστοιχίες προς συγκεκριμένα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα της εποχής του. Ο Βερναρδάκης με την Φαύστα διαμορφώνει μία δραματουργική αισθητική, η οποία έχει χαρακτηριστεί ως «ελληνικός νεοκλασικισμός», συμβαδίζοντας με την επικρατούσα τάση των πνευματικών ανθρώπων της εποχής του για μπόλιασμα των έργων τους τόσο με στοιχεία της σύγχρονης τους πραγματικότητας όσο και της ελληνικής αρχαιότητας.
Θεατρικές Παραστάσεις
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20%20%28wdt%3AP1557%7Cwdt%3AP144%2a%29%20wd%3AQ15982949%3B%0A%20%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Πίνακας με ελληνικές θεατρικές παραστάσεις της Φαύστας του Βερναρδάκη].
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Πρόσβαση στο πλήρες κείμενο του θεατρικού έργου δίνεται ελεύθερα από την Λέσχη Πλωμαρίου "Βενιαμίν ο Λέσβιος"
Κατηγορία:Νεοελληνικά θεατρικά έργα
Πλάτανος της Τσαγκαράδας
thumb|Πλάτανος στην πλατεία της Τσαγκαράδας Μαγνησίας. thumb|Πλάτανος της Τσαγκαράδας. Τα κλαριά είναι χοντρά σαν κορμοί δέντρων και κολλημένα μεταξύ τους. left|thumb|Άποψη του πλάτανου στην Πλατεία Αγ. Παρασκευής.
Ο Πλάτανος της Τσαγκαράδας είναι ένα από τα γηραιότερα δέντρα ολόκληρης της Ευρώπης, με την ηλικία του να ανέρχεται στα 1000 χρόνια. Βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της Τσαγκαράδας στο βουνό Πήλιο του Νομού Μαγνησίας και αποτελεί σημείο αναφοράς της περιοχής και γενικότερα αξιοθαύμαστο φυσικό μνημείο.
Περιγραφή
Η περίμετρος του κορμού του ανέρχεται στα 15 μέτρα. Η κόμη του πλάτανου είναι τόσο μεγάλη ώστε είναι δυσχερής η μέτρησή της, ενώ η συνολική περίμετρός της μπορεί να ξεπερνά και τα 40 μέτρα. Τα κλαριά του είναι τόσο παχιά και ογκώδη όσο ο κορμός ενός δέντρου.
Η γενική κατάσταση του δέντρου είναι πολύ καλή. Παρόλα αυτά, ο κορμός του έχει μια κουφάλα που είναι κλεισμένη με λαμαρίνα. Επίσης το κούτσουρο ενός κλαριού του ακουμπάει σε έναν μαρμάρινο τοίχο στήριξης.
Φύεται σε υψόμετρο 450 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας.
Candlemass
Οι Candlemass είναι σουηδικό doom metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στη Στοκχόλμη το 1984. Στα τριάντα χρόνια παρουσίας τους έχουν κυκλοφορήσει έντεκα στούντιο και πέντε ζωντανά ηχογραφημένους δίσκους. Τον Ιανουάριο του 2013 οι Candlemass ψηφίστηκαν από τους αναγνώστες του σουηδικού περιοδικού "Sweden Rock" ως το καλύτερο σουηδικό hard rock / heavy metal συγκρότημα όλων των εποχών.
Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|Το λογότυπο του συγκροτήματος. Οι Candlemass δημιουργήθηκαν από τον μπασίστα Λέιφ Έντλινγκ, τον τραγουδιστή Γιόχαν Λένγκβιστ, τους κιθαρίστες Λαρς Μπέργκβαλ και Ματς Μπιέρκμαν και το ντράμερ Ματς Έκστρεμ. Πρώτη τους κυκλοφορία ήταν το επιδραστικό "Epicus Doomicus Metallicus", το οποίο σύμφωνα με το WhatCulture, είναι το καλύτερο άλμπουμ του είδους, όλων των εποχών. Ο δίσκος κυκλοφόρησε μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Black Dragon", το καλοκαίρι του 1986. Λίγο αργότερα, τα φωνητικά ανέλαβε ο Μεσάια Μάρκολιν, ενώ τη θέση του Μπέργκβαλ πήρε ο Λαρς Γιόχανσον και του Έκστρεμ ο Γιαν Λιντ.
left|170px|thumb|Οι Candlemass το 2005 Στις 9 Νοεμβρίου 1987 κυκλοφόρησε ο δεύτερος δίσκος τους με τίτλο "Nightfall" μέσω της "Axis Records". Αυτή η σύνθεση του συγκροτήματος κυκλοφόρησε τα "Ancient Dreams" (1988) και "Tales of Creation" (1989), όπως και το "Candlemass Live", το 1990.
Διαφωνίες ανάμεσα στα μέλη του συγκροτήματος οδήγησαν τον Μάρκολιν σε αποχώρηση το 1991, με τον Τόμας Βίκστρεμ να παίρνει τη θέση του. Οι Candlemass κυκλοφόρησαν το "Chapter VI" στις 25 Μαΐου 1992 μέσω της εταιρείας "Music for Nations", αλλά η εμπορική αποτυχία του δίσκου οδήγησε το συγκρότημα σε διάλυση, το 1994.
Ο Έντλινγκ δημιούργησε τους Abstrakt Algebra, αλλά το 1997 επανασύνδεσε τους Candlemass με τον πρώην κιθαρίστα των Carcass Μάικλ Άμοτ, στην κιθάρα, τον Τζέγιο Πέτροβιτς στα τύμπανα, τον Μπιορν Φλέντγκβιστ στα φωνητικά και τον Καρλ Γουέστχολμ στα πλήκτρα. Η νέα σύνθεση κυκλοφόρησε το "Dactylis Glomerata" τον Φεβρουάριο του 1998 και ένα χρόνο αργότερα το "From the 13th Sun", με τον Ματς Σταλ στην κιθάρα.
Το 2002, επέστρεψαν στο συγκρότημα οι Μάρκολιν, Γιόχανσον, Μπιέρκμαν και Λιντ, κυκλοφορώντας το ζωντανά ηχογραφημένο "Doomed for Live - Reunion 2002". Οι Candlemass ξεκίνησαν να δουλεύουν σε νέο υλικό, αλλά προβλήματα μεταξύ των μελών έκαναν και πάλι την εμφάνιση τους οδηγώντας το συγκρότημα σε διάλυση για δεύτερη φορά.
Το Νοέμβριο του 2004 ανακοινώθηκε η επανένωση των Candlemass με την ίδια σύνθεση που είχαν το 2002. Στις 3 Μαΐου του 2005 κυκλοφόρησαν το επιτυχημένο "Candlemass" το οποίο ανέβηκε στο Top-10 της πατρίδας τους και έδωσε στο συγκρότημα το σουηδικό βραβείο "Grammy" για εκείνο το έτος. Την επόμενη χρονιά και ενώ δούλευαν πάνω στον επόμενο δίσκο τους, ο Μάρκολιν αποχώρησε οριστικά δίνοντας τη θέση του στον Ρόμπερτ Λόου των Solitude Aeternus.
Η νέα σύνθεση κυκλοφόρησε το "King of the Grey Islands" το καλοκαίρι του 2007, ενώ το συγκρότημα γιόρτασε τα είκοσι χρόνια ύπαρξης του. Ακολούθησε το "Death Magic Doom" τον Απρίλιο του 2009, ενώ ηχογράφησαν το ζωντανό άλμπουμ "Epicus Doomicus Metallicus - Live at Roadburn 2011", στον εορτασμό των 25 χρόνων από το ντεμπούτο τους.
240px|thumb|Ο Μεσάια ΜάρκολινΤο "Psalms for the Dead" του 2012 είχε ανακοινωθεί ότι θα είναι το τελευταίο τους άλμπουμ. Ο δίσκος ανέβηκε στο Top-20 της Σουηδίας και τα μέλη του συγκροτήματος αποφάσισαν να συνεχίσουν με νέο τραγουδιστή τον Ματς Λεβέν, ο οποίος είχε συνεργαστεί με τον Yngwie Malmsteen, τους Apocalyptica, τους Therion, κ.α..
Τον Ιούλιο του 2014, έπαιξαν στο "Väsby Rock Festival" και ανακοίνωσαν την κυκλοφορία ενός νέου ΕΡ μέσα στο 2016. Το ΕΡ τιτλοφορήθηκε "Death thy Lover" και οι ηχογραφήσεις του πραγματοποιήθηκαν τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2015. Παράλληλα, κυκλοφόρησαν τον Απρίλιο του 2016 την συλλογή "Behind the Wall of Doom", με αφορμή την τριακοστή επέτειο από την αρχική κυκλοφορία του "Epicus Doomicus Metallicus", με το box-set να αποτελείται από τρία CD και δύο DVD.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδικά doom metal συγκροτήματα
Λίππα Ιωαννίνων
Η Λίππα είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στο νομό Ιωαννίνων σε υψόμετρο 840 μέτρων.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Λίππα βρίσκεται μεταξύ του όρους Τόμαρος (Ολύτσικας) και τα όρη Σουλίου και ανήκει στα λεγόμενα χωριά της Λάκκας Σουλίου. Το χωριό είναι κτισμένο σε οροπέδιο σε τοποθεσία που δεσπόζει σαν φρούριο στην γύρω περιοχή, γι΄αυτό και οι ντόπιοι την αποκαλούν "Αετοφωλιά της Λάκκας Σουλίου". Απέχει 42 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων, 64 χλμ. ανατολικά της Ηγουμενίτσας και 13 χλμ. από τον κόμβο Τύριας της Εγνατίας Οδού. Από το 2017, στο παλιό δημοτικό σχολείο, υπάρχει εκθετήριο παραδοσιακών αντικειμένων που δημιουργήθηκε από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Λιππιωτών.
Ονομασία - Ιστορία
Το όνομα του χωριού προέρχεται από την κοινή ονομασία του δένδρου φλαμουριά ή φιλύρα που τα παλιότερα χρόνια κυριαρχούσε στη βλάστηση της γύρω περιοχής. Η χρονολογία ίδρυσης της Λίππας πιθανολογείται μεταξύ 16ου και 17ου αιώνα. Την περίοδο της τουρκοκρατίας, υπήρξε μεταξύ των χωριών που ήσαν υπό την επιρροή των Σουλιωτών αλλά και διεκδικούμενο από τον Αλή Πασά. Στους Βαλκανικούς πολέμους 1912-13, οι κάτοικοι της Λίππας συμμετείχαν τόσο στο εθελοντικό Μεικτό Ηπειρωτικό Στράτευμα όσο και στη μεταφορά κανονιών και πυρομαχικών για τη μάχες του Ελληνικού στρατού με τους Τούρκους.
Διοικητικά
Ως κοινότητα συστάθηκε, μετά την απελευθέρωση, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 και ως έδρα ορίστηκε η ίδια. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Κάτω Λίππα και την Ανάληψη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Λίππας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Σελλών του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 39 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Κορν φλέικς
Τα Κορν Φλέικς (νιφάδες καλαμποκιού) είναι πολύ δημοφιλή δημητριακά πρωινού που πρωτοδημιουργήθηκαν από τον Τζον Χάρβευ Κέλλογκ.
Ιστορία
Η ιστορία των κορν φλέικς ανάγεται στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν μια ομάδα Αντβεντιστών ξεκίνησε να αναζητά νέα τρόφιμα λόγω της αυστηρής χορτοφαγικής διατροφής που έκανε. Μέλη της ομάδας πειραματίστηκαν με διάφορους κόκκους δημητριακών, όπως σιτάρι, βρώμη, ρύζι, κριθάρι και φυσικά καλαμπόκι. Το 1894 ο γιατρός Τζον Χάρβευ Κέλλογκ που εργαζόταν στο Σανατόριο Μπατλ Κρικ του Μίσιγκαν και χιλιαστής, χρησιμοποίησε αυτές τις συνταγές σαν μέρος μιας σκληρής δίαιτας των ασθενών του, η οποία περιλάμβανε τελείως ήπιες γεύσεις, καθώς ο Κέλλογκ πίστευε πως οι έντονες γεύσεις όπως οι γλυκιές ή οι καυτερές αυξάνουν τη σεξουαλική όρεξη. Κατά συνέπεια πίστευε ότι τα κορν φλέικς θα έχουν αναφροδισιακές ιδιότητες και θα μείωναν τη σεξουαλική επιθυμία.
Η ιδέα για τα κορν φλέικς ξεκίνησε από ατύχημα όταν ο γιατρός και ο αδερφός του άφησαν μαγειρεμένο σιτάρι να καθίσει και έφυγαν για να ασχοληθούν με κάποια θέματα του Σανατορίου. Όταν επέστρεψαν διαπίστωσαν ότι το σιτάρι είχε μπαγιατέψει, αλλά καθώς είχαν πολύ αυστηρό προϋπολογισμό αποφάσισαν να πιέσουν το ζυμάρι με πλάστες για να φτιάξουν φύλλα ζύμης. Προς έκπληξή τους διαπίστωσαν ότι αντί για φύλλα δημιουργούνταν νιφάδες τις οποίες έψησαν και σέρβιραν στους ασθενείς.
Οι νιφάδες ήταν πολύ δημοφιλείς στους ασθενείς και έτσι οι αδερφοί πειραματίστηκαν και με νιφάδες άλλων δημητριακών. Το 1906 ο Γουίλ Κηθ Κέλλογκ αποφάσισε να βγάλει το προϊόν στην αγορά. Για να το κάνει πιο φιλικό προς ένα μεγάλο καταναλωτικό κοινό προσέθεσε ζάχαρη κι αυτός ήταν ένας λόγος που τσακώθηκε με τον αδερφό του.
Η πιο γνωστή μασκότ των κορν φλέικς είναι ο πράσινος κόκορας.
Εκτός από την Κέλλογκς πλέον υπάρχουν πάρα πολλές εταιρείες που παράγουν νιφάδες καλαμποκιού.
Συστατικά
Kellogg's κορν φλεικς
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σνακ Κατηγορία:Αμερικανική κουζίνα
Νυρεμβέργη
Η Νυρεμβέργη (γερμ.: Nürnberg) είναι πόλη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στο ομόσπονδο κρατίδιο της Βαυαρίας. Βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Πέγκνιτς (Pegnitz) και σε απόσταση περίπου 140 χιλιομέτρων, προς τα βόρεια, από το Μόναχο. Ο πληθυσμός της είναι 500.132 κάτοικοι.
Ιστορία
thumb|Κάστρο της Νυρεμβέργης thumb|Το δημαρχείο thumb|Άγιος Λαυρέντιος Από το 1050 έως το 1571 η πόλη γνώρισε περίοδο ακμής και επεκτάθηκε εντυπωσιακά. Λόγω της θέσης της πάνω σε βασικές εμπορικές οδούς έγινε σημαντικό οικονομικό και πολιτικό κέντρο. Αναφέρεται συχνά ως «ανεπίσημη πρωτεύουσα» της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους, επειδή τα επονομαζόμενα Ραϊχστάγκε (αυτοκρατορικά συμβούλια, γερμανικά: Reichstage) και τα δικαστήρια συνεδρίαζαν στο κάστρο της Νυρεμβέργης. Το 1219 η Νυρεμβέργη απέκτησε τον τίτλο της αυτοκρατορικής ελεύθερης πόλης από τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο τον Β'. Μέχρι το 1427 η πόλη διοικήθηκε από βουργράβους, μέχρι που ο τελευταίος, ο Φρειδερίκος ΣΤ' φον Χοεντσόλερν, πρώτος πρίγκιψ-εκλέκτωρ του Βρανδεμβούργου, πώλησε τα δικαιώματά του στο συμβούλιο της πόλης, το οποίο την κυβέρνησε μέχρι το 1806 οπότε ενσωματώθηκε στη Βαυαρία. Η Νυρεμβέργη έγινε γρήγορα, μαζί το Άουγκσμπουργκ, ένα από τα δύο μεγάλα εμπορικά κέντρα της διαδρομής από την Ιταλία στη βόρεια Ευρώπη. Το πολιτιστικό άνθισμα της Νυρεμβέργης κατά το 15ο και το 16ο αιώνα την έκανε το κέντρο της Γερμανικής Αναγέννησης. Το 1525 έφτασε στην πόλη η Μεταρρύθμιση και το 1532 υπογράφηκε η θρησκευτική ειρήνη της Νυρεμβέργης, από την οποία οι Λουθηρανοί αποκόμισαν σημαντικές παραχωρήσεις.
Το 1632 κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, ο Άλμπρεχτ φον Βάλενσταϊν (Albrecht von Wallenstein) νίκησε τον βασιλιά Γουστάβο Αδόλφο της Σουηδίας κατά την πολιορκία της Νυρεμβέργης. Η πόλη άρχισε να υποβαθμίζεται μετά από τον πόλεμο και ανέκτησε τη σημασία της μόνο τον 19ο αιώνα, όταν καθιερώθηκε ως βιομηχανικό κέντρο. Στις αρχές του 19ου αιώνα η Νυρεμβέργη είχε σχεδόν πτωχεύσει.
Το 1806 με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία να διαλύεται και τυπικά, η Νυρεμβέργη πέρασε στην κυριαρχία της Βαυαρίας. Το βαυαρικό κράτος ανέλαβε τα χρέη της Νυρεμβέργης και εγγυήθηκε τη χρεολυσία τους. Ο πρώτος γερμανικός σιδηρόδρομος, από τη Νυρεμβέργη στο κοντινό Φυρτ, άρχισε να λειτουργεί το 1835.
Σύγχρονη Ιστορία
Αφότου ανέλαβε την εξουσία ο Αδόλφος Χίτλερ, η Νυρεμβέργη έγινε το επίσημο κέντρο των Ναζί, οι οποίοι οργάνωναν στην πόλη τα ετήσια συνέδρια του Κόμματος από το 1933 μέχρι το 1938. Οι Ναζί επέλεξαν την πόλη ως συνεδριακό κέντρο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, NSDAP. Ένας μεγάλος αριθμός κτιριακών εγκαταστάσεων κατασκευάστηκε ειδικά για αυτές τις συνελεύσεις, μερικά από τα οποία παρέμειναν ημιτελή. Οι πανηγυρικού χαρακτήρα συνεδριάσεις των Ναζί απαθανατίστηκαν κινηματογραφικά από τη σκηνοθέτιδα Λένι Ρίφενσταλ. Σήμερα μπορούμε να δούμε στην πόλη πολλά παραδείγματα της ναζιστικής αρχιτεκτονικής. Η πόλη ήταν η πατρίδα του σημαντικού ναζιστικού στελέχους Γιούλιους Στράιχερ (Julius Streicher) και έγινε κέντρο της αντισημιτικής προπαγάνδας. Οι βιομηχανικές περιοχές της πόλης βομβαρδίστηκαν σφοδρά κατά τις συμμαχικές αεροπορικές επιδρομές των ετών 1943/1944. 350px|thumb|Πύργοι του Ζανκτ Ζέμπαλντ και το κάστρο όπως φαίνεται από το Ζανκτ Λόρεντς Στις 2 Ιανουαρίου 1945 το μεσαιωνικό κέντρο της πόλης βομβαρδίστηκε συστηματικά από τους Βρετανούς και τους Αμερικανούς και καταστράφηκε μεγάλο μέρος του. Η πόλη οικοδομήθηκε εκ νέου μετά από τον πόλεμο και αποκαταστάθηκε σε ορισμένο βαθμό η προπολεμική εμφάνισή της και ορισμένα από τα μεσαιωνικά κτήρια της. Μεταξύ του 1945 και του 1949 οδηγήθηκαν ενώπιον της Δικαιοσύνης τα ανώτατα στελέχη των Ναζί που συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, και στο Ολοκαύτωμα, στη δίκη που έγινε γνωστή ως Δίκη της Νυρεμβέργης. Η πόλη επιλέχτηκε συμβολικά για τη διεξαγωγή της δίκης αλλά και επειδή το Δικαστικό της μέγαρο είχε υποστεί μικρές μόνον καταστροφές.
Αξιοθέατα
thumb|179x179px|Νυρεμβέργη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νυρεμβεργη
Καλοχωραφίτης Ηρακλείου
Ο Καλοχωραφίτης είναι οικισμός της κοινότητας Μαγαρικαρίου του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πυργιωτίσσης του νομού Ηρακλείου. Απέχει 64 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και βρίσκεται σε υψόμετρο 280 μέτρων.
Το τοπωνύμιο είναι πατριδωνυμικό. Παράγεται από τις λέξεις καλό + χωράφι και το επίθημα –ίτης δηλωτικό της καταγωγής > Καλοχωραφίτης = ο καταγόμενος από το Καλό Χωράφι. Πιθανότατα αναφέρεται στον πρώτο οικιστή της περιοχής Καλό Χωράφι. Αργότερα το πατριδωνυμικό μετατρέπεται σε τοπωνύμιο Καλοχωραφίτης και οι κάτοικοί του αποκαλούνται Καλοχωραφιθιανοί. Στην εμπρόθετη μορφή του γίνεται στο gαλοχωραφίτη και στου Καλοχωραφίτη.
Ιστορικά στοιχεία
Για πρώτη φορά γίνεται μνεία του οικισμού σε συμβόλαιο του ταβουλλάριου Μανουήλ Μορζήνου στις 28 Ιανουαρίου 1399, στο οποίο '' ο Κωστής Έντζος από το χωριό Καλ(ό) Χοράφη ανακηρύσσει κληρονόμο του τον γιο του Νικόλαο Έντζο. «Γεμάτην καί ἀπαραίτητον | σεγουρτάδαν καί ἀφυέρωσιν πιώ ἐγο Κοστῆς ὁ Ἔντζος κατ(οικούμενος) στο χορηον Καλ(ό) Χοράφη πρός ἐσέ τόν πανφήλτατό μου υἱόν τόν Νικόλ(αον) Ἔντζον κατ(οικούμενον) ος ιρυτε». '' (Το χωριό Καλό Χωράφι κατά τον Μανούσακα πιθανόν να ταυτίζεται με τον Καλοχωραφίτη)
Με το ίδιο όνομα Calo Chorafi εμφανίζεται σε έγγραφο χρονολογούμενο στις 1 Οκτώβρη 1454. Πρόκειται για μια απόφαση του ρέκτορα των Χανίων, που αφορά στην αποτυχημένη εξέγερση του Παύλου Βλαστού (1453-1454). Συγκεκριμένα ο Ανδρέας De Graecis, ο οποίος παρέδωσε στις βενετσιάνικες αρχές τον ιερέα Παύλο Καλύβα, έναν από τους βασικούς πρωτεργάτες της επανάστασης, ζητά ως αντάλλαγμα για τις προσφερθείσες υπηρεσίες του την παραχώρηση αμνηστίας στο κατάδικο Φραγκίσκο Gradonico, ο οποίος δολοφόνησε το Γεώργιο Κάλβο, γιο του Μιχαήλ. Ο Γεώργιος Κάλβος, ενόσω ζούσε, κατοικούσε στο χωριό Καλό Χωράφι, ως βιλλάνος του κρητικού δούκα Καλλέργη: «pro homicidio per eum perpetrato in personam Georgii Calvi, filii Micaelis, villani de cha Calergi, olim habitatoris in casali Calo Chorafi». (Και ο Σπανάκης θεωρεί ότι αναφέρεται και στις δυο περιπτώσεις στον Καλοχωραφίτη)
Ο οικισμός αναφέρεται στην καστελανία της Πυργιώτισσας από τον Francesco Barozzi το 1577 ως Caloghorafici, το 1583 από τον Pietro Castrofilaca ως Caloghorafiti με 108 κατοίκους και από τον Francesco Basilicata το 1630 ως Calochorafiti. Από την περίοδο αυτή σώζεται σε αρκετά καλή κατάσταση – παρόλο που κατακάηκε το 1866 - το ολόγραφο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου του Μεθυστή, νοτίως του οικισμού Κάτω Μετόχι, αγιογραφημένο με την τεχνική του a fresco, το πρώτο μισό του 15ου αιώνα.
Στις τουρκικές απογραφές του 1671 και 1672 καταγράφεται Kalohorafiti με 5 υπόχρεους σε φορολογία κατοίκους, ενώ στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται Kalochorafi με 4 χριστιανικές και 4 μουσουλμανικές οικογένειες.
Το 1881 ο Καλοχωραφίτης, που τότε συνίστατο σε τρεις συνοικισμούς (Κάτω Μετόχι, Μέση, Πίσω Ρούμα) είναι ενταγμένος στο δήμο Κισσών με 28 χριστιανούς και 43 μουσουλμάνους κατοίκους. Στον ίδιο δήμο καταγράφεται και το 1900 με 47 κατοίκους. Από τους τρεις συνοικισμούς του Καλοχωραφίτη μόνο το Κάτω Μετόχι σώζεται σε ερειπιώδη κατάσταση. Τα άλλα δυο τοπωνύμια είναι άγνωστα για τους κατοίκους της περιοχής.
Από το 1920 ως το 1998 εντάσσεται στην κοινότητα Μαγαρικαρίου.
Από το 1998 ο Καλοχωραφίτης εντάχθηκε στο δήμο Τυμπακίου και από το 2011 στον καλλικρατικό Δήμο Φαιστού, χωρίς όμως να αποτελεί ανεξάρτητο δημοτικό διαμέρισμα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Τσαγκαντζόρ
Το Τσαγκαντζόρ (αρμενικά: Ծաղկաձոր, Τσαγ'καντ'ζόρ) είναι λουτρόπολη και αστική δημοτική κοινότητα, καθώς και ένα από τα δημοφιλέστερα θέρετρα υγείας στην Αρμενία, που βρίσκεται στα βόρεια της πρωτεύουσας Γερεβάν στην επαρχία Κοτάικ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη είχε πληθυσμό 1.256 κατοίκων, μειωμένος σε σχέση με τους 3.350 που αναφέρθηκαν στην απογραφή του 1989. Επί του παρόντος, η πόλη έχει πληθυσμό περίπου 900 κατοίκων, σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016.
Ετυμολογία
Τσαγκαντζόρ κυριολεκτικά σημαίνει κοιλάδα λουλουδιών ή φαράγγι λουλουδιών στα αρμενικά. Η ονομασία του Τσαγκαντζόρ συνδέεται με την ονομασία των κοντινών Όρεων Τσαγκουνιάτς, που βρίσκονται δυτικά της πόλης.
Ορέστης (τραγωδία Αλέξανδρου Σούτσου)
Ο Ορέστης είναι τραγωδία του Αλέξανδρου Σούτσου.
Υπόθεση
Τα πρόσωπα του έργου είναι ο Αίγισθος, τύραννος του Άργους, η Κλυταιμνήστρα, χήρα του Αγαμνένονα και σύζυγος του Αίγισθου, τα παιδιά από τον πρώτο γάμο Ηλέκτρα, Χρυσόθεμις και Ορέστης, ο Πυλάδης,φίλος του Ορέστη και γιος του Στρόφιου,βασιλιά της Φωκίδος,η Αίγινα θεραπάινιδα της Κλυταιμνήστρας,ο Άτταλος αρχηγός της φυλακής του Αιγίσθου, ακόλουθοι του Ορέστη και Αργείοι. Το έργο ξεκινά με την Ηλέκτρα στον τάφο του Αγαμέμνονα και μονολογεί περιμένοντας οκτώ χρόνια τώρα τον Ορέστη. Η λέκτρα είναι μετανιωμένη για όσα έχουν γίνει, αφού έχει εφιάλτες και φοβάται γι' αυτό στέλνει να γίνουν θυσίες στον τάφο του βασιλιά. Ορέστης και Πυλάδης φτάνουν και σχεδιάζουν να πουν στον Αίγισθο πως ο Ορέστης έχει πεθάνει. Ο Αίγισθος προσποιείται τον τρυφερό σύζυγο στην Κλυταιμνήστρα και στέλνει να σκοτώσουν τον Ορέστη.
Τσαγκαντζόρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
Ορέστης (τραγωδία Αλέξανδρου Σούτσου)
Πληροφορίες
Η πεντάπρακτη τραγωδία Ορέστης γράφτηκε πιθανώς το 1823/4. Στο πρώτο μέρος της βασίζεται στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή. Στο δεύτερο μέρος στην ομώνυμη τραγωδία του Βιττόριο Αλφιέρι, που η ελληνική ανώνυμη μετάφρασή της είχε παρασταθεί στο Βουκουρέστι το 1820.
Πηγή
Κατηγορία:Νεοελληνικά θεατρικά έργα
Γαστροοισοφαγική παλινδρομική νόσος
Συνέπεια της παλινδρόμησης είναι η πρόκληση συμπτωμάτων, όπως ο οπισθοστερνικός καύσος (αίσθημα "καούρας" που ανεβαίνει από το στόμαχο προς το λαιμό), ερυγές (ρεψίματα) και αναγωγές. Κάποιο από αυτά τα συμπτώματα θα αναγκάσει τον ασθενή να επισκεφθεί τον γιατρό.
Είναι σημαντικό ότι σε ορισμένους ασθενείς η σοβαρότητα και η ένταση των συμπτωμάτων δεν σχετίζεται με την έκταση της βλάβης που υπάρχει. Όταν η παλινδρόμηση είναι συχνή, ο οισοφάγος ερεθίζεται (εικόνα οισοφάγου BARRET που θεωρείται μία προ-καρκινική κατάσταση) και αυτό προκαλεί καούρα αλλά και φλεγμονή, η οποία πια χαρακτηρίζεται οισοφαγίτιδα.
Διαγνωστικές μέθοδοι και επιπτώσεις
Οι συνήθεις εξετάσεις για τη διάγνωση της ΓΟΠΝ/οισοφαγίτιδας είναι (όπως και στο έλκος του στομάχου) η ενδοσκόπηση (γαστροσκόπηση), η ακτινογραφία και το βαριούχο γεύμα. Τόσο η ΓΟΠΝ όσο και η οισοφαγίτιδα έχουν σημαντική επίπτωση στην ποιότητα ζωής των ατόμων που πάσχουν, διότι επηρεάζεται ο συνήθης ρυθμός της, με διαταραχή του ύπνου, μειωμένη παραγωγικότητα και γενικότερα περιορισμένη συμμετοχή στις κοινωνικές εκδηλώσεις.
Θεραπεία
Βασικά εφαρμόζεται η λήψη κατάλληλων φαρμάκων (κυρίως αναστολείς αντλίας πρωτονίων) και -αν κριθεί σκόπιμο- κάποια χειρουργική αντιπαλινδρομική επέμβαση. Η χειρουργική επέμβαση είναι πολύ αποτελεσματική για την θεραπεία της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης. Εν τούτοις, μέχρι πρόσφατα, η επέμβαση αυτή απαιτούσε μία μεγάλη τομή στην κοιλιά και είχε σαν αποτέλεσμα αρκετό μετεγχειρητικό πόνο και μία περίοδο ανάρρωσης έξι ή και περισσοτέρων εβδομάδων. Προσφάτως, η τεχνική αυτή έχει αλλάξει και χρησιμοποιούνται λαπαροσκοπικές τεχνικές αποφεύγοντας έτσι μεγάλες τομές.
Χειρουργική επέμβαση για την παλινδρομική νόσο
Η λαπαροσκοπική αντι-παλινδρομική χειρουργική (κοινώς αναφερόμενη ως λαπαροσκοπική θολοπλαστική κατά Nissen) περιλαμβάνει ενδυνάμωση της «βαλβίδος» μεταξύ του οισοφάγου και του στομάχου τυλίγοντας το ανώτερο τμήμα του στομάχου με το κατώτατο τμήμα του οισοφάγου.
Κατά την λαπαροσκοπική επέμβαση, οι χειρουργοί χρησιμοποιούν μικρές τομές (1/2 ή 1 εκ.) προκειμένου να εισάγουν στην κοιλιά τους σωλήνες, μέσω των οποίων θα γίνει η επέμβαση. Το λαπαροσκόπιο, το οποίο είναι συνδεδεμένο με μία μικροσκοπική βιντεοκάμερα, εισέρχεται μέσω της μικρής τομής, επιτρέποντας στον χειρουργό να έχει μία μεγεθυσμένη εικόνα των εσωτερικών οργάνων του ασθενούς στην οθόνη μίας τηλεόρασης.
Η τεχνική συνίσταται στα εξής στάδια:
Δασσαρήτες
Οι Δασσαρήτες ή Δεσσαρήτες ή Δεξάροι ή Δέξαρες ήσαν αρχαίο ελληνικό φύλο της Ηπείρου, το οποίο κατοικούσε στην περιοχή μεταξύ του Όρους Άμυρου (Όρος Τομόρ) και της Λίμνης Λυχνιτίδας (Λίμνη Οχρίδα) στα σύνορα με την Ιλλυρία. Επρόκειτο για το βορειότερα ευρισκόμενο υποφύλο των Χαόνων. Ο Στράβων, χρησιμοποιώντας ως πηγή του τον Θεόπομπο, κάνει λόγο για συνολικό αριθμό δεκατεσσάρων φύλων των Ηπειρωτών, τα οποία ήσαν ομιλητές μιας έντονης δυτικής ελληνικής διαλέκτου (των οποίων οι Δεξάροι ήσαν μέρος). Ο γεωγράφος του 6ου αιώνα π.Χ., Εκαταίος ο Μιλήσιος, περιγράφει τους Δεξάρους, το βορειότερο φύλο των Χαόνων, ως έναν ελληνόφωνο λαό ο οποίος κατοικούσε γειτονικά της ιλλυρικής φυλής των Εγχελίων. Πόλεις τους ήταν το Πήλιον, η Αντιπάτρεια, το Χρυσονδύων, η Γερτούς (ή Γερούς) και το Κρεώνιον.
Ιλλυρικό φύλο ιδίου ή σχετικού ονόματος βρισκόταν εγκατεστημένο βορειότερα και συγκεκριμένα στην περιοχή μεταξύ των εδαφών των Δάρδανων και των Αρδιαίων, το οποίο και συχνά συγχέεται με εκείνο των Δεσσαρητών του Χαονικού φύλου. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός πως ο Ιλλυριός, σύμφωνα με τον Αππιανό, είχε κόρη, την Δεσσαρώ, από την οποία και προήλθε η ιλλυρική φυλή των Δεσσαρητών.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Κατηγορία:Αρχαία φύλα στην Ήπειρο Κατηγορία:Αρχαία φύλα στην Αλβανία Κατηγορία:Δεσσαρητία Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα]
Σταύρος Παπαδούρης
Ο Σταύρος Παπαδούρης Λεμεσός, Κύπρος , 8 Ιανουαρίου 1974 είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2021 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το Κίνημα Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σταύρος Παπαδούρης γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1974. Σπούδασε Διεύθυνση Ξενοδοχείου με παράλληλες σπουδές στη Διοίκηση Τουριστικών Επαγγελμάτων. Δραστηριοποιείται στον τομέα των ακινήτων και παρέχει συμβουλές προώθησης και διαχείρισης ακινήτων καθώς και υπηρεσίες ψηφιοποίησης εξωτερικών και εσωτερικών χώρων.
Πολιτική διαδρομή
Συμμετείχε στις αρμόδιες Κοινοβουλευτικές Επιτροπές για θέματα δανειοληπτών και πρώτης κατοικίας και την περίοδο 2019-2021 ήταν μέλος της Παράλληλης Βουλής για την Κοινωνία των Πολιτών.
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2021 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το Κίνημα Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κίνημα Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ένωσις Κοκκινοτριμιθιά
Η Ένωσις Κοκκινοτριμιθιά (επίσημα Εθνικόφρονα Σωματεία Ένωσις Κοκκινοτριμιθιά) ήταν κυπριακός αθλητικός σύλλογος με έδρα την Κοκκινοτριμιθιά της επαρχίας Λευκωσίας. Ιδρύθηκε το 1968. Διατηρούσε τμήματα ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης.
Ίδρυση
Η Ένωσις Κοκκινοτριμιθιάς ιδρύθηκε το 1968. Πρόγονοι της Ένωσις Κοκκινοτριμιθιά αποτελούν άλλοι πέντε σύλλογοι: Όλα τα σωματεία είχαν συμμετοχή σε όλες τις δραστηριότητες της κοινότητας. Μέλη τους είχαν συμμετοχή στον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ. Πραγματοποιούσαν κοινωνικές, θρησκευτικές και εθνικές εκδηλώσεις. Διατηρούσαν ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου η οποία διεξήγαγε φιλικούς ποδοσφαιρικούς αγώνες και συμμετείχε σε πρωταθλήματα της περιοχής.
Το 1968 αποφασίστηκε η διάλυση και των πέντε σωματείων και η ίδρυση νέου σωματείου με την επωνυμία Εθνικόφρονα Σωματεία ΕΝΩΣΙΣ Κοκκινοτριμιθιάς. Ο πληθυντικός αριθμός που αναφέρεται στην επωνυμία οφείλεται στο γεγονός ότι το νέο σωματείο προήλθε από την ένωση πέντε άλλων σωματείων.
Έμβλημα και χρώματα
Έμβλημα του συλλόγου ήτανι ο Παρθενώνας με φόντο την ελληνική σημαία. Χρώματα του συλλόγου ήταν το πράσινο και το μαύρο.
Περίοδο 1987-1999
Την περίοδο 1996-97 τερμάτισε στην τρίτη θέση και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1997-98 τερμάτισε στη 10η θέση και την επόμενη περίοδο στην 4η θέση. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η Ένωσις Κοκκινοτριμιθιά συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. 2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Ένωσις Κοκκινοτριμιθιά συμμετείχε στον Α΄ όμιλο.
Δεκαετία 2000-2009
Την περίοδο 2000-01 τερμάτισε στην τρίτη θέση και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Παρέμεινε για τρεις περιόδους στη Β΄ κατηγορία, έως την περίοδο 2003-04 που τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2005-06 υποβιβάστηκε στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2007-08 τερμάτισε στην έκτη θέση, όπως και την περίοδο 2007-08. Την περίοδο 2008-09 τερμάτισε στην όγδοη θέση.
Περίοδος 2010-2016
Την περίοδο 2009-10 τερμάτισε στη 10η θέση. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά πρωταθλήματα. Συμμετείχε για δύο περιόδους στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ. Το 2013 συμμετείχε στο πρωτάθλημα ένταξης 2013, κατακτώντας το πρωτάθλημα και κερδίζοντας τη συμμετοχή της στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2013-14 τερμάτισε στη 13η θέση και παρόλο που με το τέλος του πρωταθλήματος είχε διαβαθμιστεί, λόγω αναδιάρθρωσης των κατηγοριών από την ΚΟΠ με την αποχώρηση μερικών ομάδων, η Ένωσις Κοκκινοτριμιθιά παρέμεινε στη Δ΄ κατηγορία.
Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στην τελευταία θέση. Όπως είχε προαποφασιστεί, η περίοδος αυτή ήταν η τελευταία για τη Δ΄ κατηγορία. Οι ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 6 έως 14 εντάχθηκαν στη νεοϊδρυθείσα Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2015-16. Τερμάτισε στη 13η θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα.
Καλαθοσφαίριση
Το τμήμα καλαθόσφαιρας της Ένωσις Κοκκινοτριμιθιάς δημιουργήθηκε το 1995. Εντάχθηκε στη Β΄ κατηγορία Κύπρου, στην οποία συμμετείχε μέχρι το 2016.
Ενοποίηση
Το καλοκαίρι του 2016 ενοποιήθηκε με τη Θύελλα Κοκκινοτριμιθιάς δημιουργώντας τον ΠΑΟΚ Κοκκινοτριμιθιάς (Παγκοινοτικός Αθλητικός Όμιλος Κοκκινοτριμιθιάς).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1968 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Κυπριακοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1995 Κατηγορία:Κοκκινοτριμιθιά
Ρουμανικό συνταγματικό δημοψήφισμα (1991)
Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα για την έγκριση νέου συντάγματος πραγματοποιήθηκε στη Ρουμανία στις 8 Δεκεμβρίου 1991. Το νέο σύνταγμα εγκρίθηκε από το 79.1% των ψηφοφόρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Ρουμανία
Βάιος Παγκουρέλης
Ο Βάιος Παγκουρέλης (1946-1998) ήταν θεατρικός κριτικός.
Βίος
Ο Βάιος Παγκουρέλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946 και σπούδασε φυσική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Από νεαρή ηλικία εκδήλωσε το ενδιαφέρον του για το θέατρο. Ξεκίνησε από το χώρο του πολιτιστικού ρεπορτάζ στις εφημερίδες Βραδυνή, Ναυτεμπορική, Το Βήμα, Διαβάζω, ενώ έγραφε θεατρική κριτική στον Ελεύθερο τύπο. Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, μέλος του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, της Ένωσης Θεατρικών κριτικών. Δίδαξε στη δραματική σχολη του Πειραϊκού Συνδέσμου και στο τμήμα Θεάτρου του στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Συνεργάστηκε με την Ελληνική Ραδιοφωνίαως υπεύθυνος του αρχείου με τα ραδιοφωνικά θεατρικά έργα. Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στις 29 Απριλίου του 1998.
Συγγραφικό έργο
Ο Παγκουρέλης συνέθεσε μια σείρα από κείμενα τα οποία παρουσιάστηκαν το 1992 στα πλαίσια των εκδηλώσεων της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης στην Αμβέρσα, με τίτλο Μεταμορφώσεις και μια άλλη σύνθεση με τίτλο Τρεις τρελοί και δύο ανόητοι παίρνουν χαιρετίσματα από τον κύριο Ουίλιαμ βασιασμένο στους τρελούς των Σαίξπηρικών έργων Δωδεκάτη νύχτα, Άμλετ και Βασιλιάς Ληρ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του θεάτρου
Γενεαλογία Καικιλίων Μετέλλων
Οι Καικίλιοι Μέτελλοι, λατιν.: Caecilii Metelli ήταν μία από τις σημαντικότερες οικογένειες της ύστερης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Αναδείχθηκαν στην αρχή του 3ου αι. με την υπατεία τού Λεύκιου Καικίλιου Μέτελλου Δέντερ το 284 π.Χ. Ωστόσο ο Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος ύπατος το 143, βελτίωσε πολύ το κύρος της οικογένειας, κυρίως χάρη στη νίκη του κατά τον Δ΄ Μακεδονικό Πόλεμο, για τον οποίο έλαβε τον παρωνύμιο (agnomen) Μακεδονικός. Οι απόγονοί του, και εκείνοι τού μικρότερου αδελφού του Λεύκιου, έλαβαν έναν εκπληκτικό αριθμό αξιωμάτων κατά τον τελευταίο αιώνα της Δημοκρατίας.
Ως η πιο ισχυρή οικογένεια στη ρωμαϊκή πολιτική, οι Mέτελλοι διακρίθηκαν για την αταλάντευτη υποστήριξή τους στους Αρίστους (Optimates), τη συντηρητική μερίδα που αντιτάχθηκε στις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, που υποστήριζαν οι Λαϊκοί (Populares). Η ήττα τους κατά τον Εμφύλιο πόλεμο εναντίον τού Ιουλίου Καίσαρα τερμάτισε απότομα την επιρροή τους.
Γενεαλογία Καικιλίων Μετέλλων
Η συνολική δομή τού γενεαλογικού δένδρου λαμβάνεται από αυτήν, που σχεδίασε ο Mύντσερ στην Realencyclopädie, η οποία αναπαρήχθη πρόσφατα από τον Kαρλ Τζ. Χέλκεσκαμπ. Ο T. Π. Γουάιζμαν έκανε μερικές σημαντικές διορθώσεις σε δύο άρθρα για τους απογόνους τού Βαλεαρικού και των μετέπειτα Mετέλλων, που έχουν συμπεριληφθεί.
Το όνομα (nomen) Καικίλιος παραλείπεται για όλους τους άνδρες, που ονομάζονται Mέτελλοι. Όλες οι ημερομηνίες είναι π.Χ., εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά. Οι αριθμοί σε παρενθέσεις υποδηλώνουν τη σειρά των γάμων. Οι διακεκομμένες γραμμές δείχνουν υιοθεσίες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γενεαλογία
Κέρκωψ
Ο Κέρκωψ, ο επονομαζόμενος Πυθαγόρειος, ήταν ορφικός ποιητής άγνωστης εποχής, πρωιμοτερης όμως του 4ου π.Χ. αιώνα.
Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (επικαλούμενος παλαιότερη μαρτυρία του γραμματικού Επιγένη, συγγραφέα μιας χαμένης πραγματείας με τίτλο Περί της εις Ορφέα ποιήσεως) αναφέρει ότι ο Κέρκωψ έγραψε δύο ορφικά ποιήματα, την Εις Άδου κατάβασιν (που σωζόταν τουλάχιστον μέχρι την αλεξανδρινή εποχή) και τον Ιερόν Λόγον. Η Σούδα προσθέτει ότι οι Ιεροί Λόγοι αποτελούνταν από 24 ραψωδίες και ότι ορισμένοι απέδιδαν το έργο (αντί στον Κέρκωπα) στον μυθικό Ορφέα ή στον Θεόγνητο τον Θεσσαλό. Ως συγγραφέα όμως της Εις Άδου καταβάσεως μνημονεύει μόνον τον ποιητή Ορφέα τον Καμαριναίο.
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές
Μοναστήρι των Σελεστίνων του Παρισιού
Το μοναστήρι των Σελεστίνων είναι παλιό μοναστήρι του Τάγματος των Σελεστίνων, το οποίο βρισκόταν κοντά στην Place de la Bastille, στην συνοικία του Αρσενάλ, στο 4ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού στη Γαλλία.