cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναταλί Σαρώτ
Η Ναταλί Σαρώτ (Γαλλικά: Nathalie Sarraute, 1900 - 1999) ήταν Γαλλίδα συγγραφέας και δικηγόρος. Ήταν ρωσικής εβραϊκής καταγωγής, γεννήθηκε ως Νατάλια Ιλίνισνα Τσερνιάκ στη Ρωσία. Σχετίζεται με το Νέο Μυθιστόρημα.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Ναταλί Σαρώτ γεννήθηκε στο Ιβάνοβο - Βοζνεσένσκ, 300 χλμ βορειοανατολικά της Μόσχας σε μια εύπορη οικογένεια της εβραϊκής αστικής τάξης, κόρη της συγγραφέα Πωλίν και του Ιλία Τσερνιάκ, χημικού. Μετά το διαζύγιο των γονιών της, πέρασε την παιδική της ηλικία μεταξύ Γαλλίας και Ρωσίας. Το 1909 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι με τον πατέρα της. Σπούδασε νομική και λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης, έχοντας ιδιαίτερη αγάπη για τη σύγχρονη λογοτεχνία και τα έργα των Μαρσέλ Προυστ, Τζέιμς Τζόυς και Βιρτζίνια Γουλφ, που επηρέασαν πολύ την αντίληψή της για το μυθιστόρημα, και στη συνέχεια μελέτησε Ιστορία στην Οξφόρδη και Κοινωνιολογία στο Βερολίνο, πριν πάρει την άδεια και ασκήσει το επάγγελμα του δικηγόρου.
Το 1925, παντρεύτηκε τον Ρεϊμόν Σαρώτ, έναν συνάδελφο δικηγόρο, με τον οποίο απέκτησε τρεις κόρες. Το 1941, η Σαρώτ, λόγω της εβραϊκής καταγωγής της, απαγορεύτηκε να εργάζεται ως δικηγόρος ως αποτέλεσμα των αντι-εβραϊκών νόμων του καθεστώτος του Βισύ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, κρυβόταν και προσπάθησε να πάρει διαζύγιο από τον σύζυγό της σε μια προσπάθεια να τον προστατεύσει, αν και τελικά δεν χώρισαν.
Η Ναταλί Σαρώτ πέθανε σε ηλικία 99 ετών στο Παρίσι. Η κόρη της, δημοσιογράφος Κλωντ Σαρώτ, παντρεύτηκε τον Γάλλο Ακαδημαϊκό Ζαν-Φρανσουά Ρεβέλ.
Λογοτεχνική καριέρα
Το 1932 έγραψε το πρώτο της βιβλίο, Τροπισμοί, μια σειρά από σύντομα κείμενα και αναμνήσεις που έθεσαν τον τόνο για ολόκληρο το έργο της. Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1939, ωστόσο ο αντίκτυπος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μείωσε τη δημοτικότητά του. Η Ναταλί Σαρώτ αφιερώθηκε στη λογοτεχνία, το επόμενο έργο της ήταν το Πορτραίτο ενός άγνωστου (1948). Τα δύο πρώτα βιβλία της δεν είχαν επιτυχία, όταν όμως ανατυπώθηκαν το 1956-57, προκάλεσαν το ενδιαφέρον. Ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ο οποίος συνέβαλε επίσης με έναν πρόλογο, τα χαρακτήρισε ως «αντι-μυθιστόρημα». Παρά τις πολύ καλές λογοτεχνικές κριτικές, ωστόσο, τα έργα έμειναν γνωστά μόνο στους λογοτεχνικούς κύκλους, όπως και το επόμενο, Martereau.
Το δοκίμιο της Σαρώτ Η εποχή της υποψίας (1956) χρησίμευσε ως πρωταρχικό μανιφέστο για το λογοτεχνικό κίνημα του Νέου Μυθιστορήματος, μαζί με το έργο του Αλαίν Ρομπ-Γκριγιέ Για ένα καινούργιο μυθιστόρημα. Η Σαρώτ, μαζί με τους Αλαίν Ρομπ-Γκριγιέ, Κλωντ Σιμόν, Μαργκερίτ Ντυράς και Μισέλ Μπυτόρ, έγινε μία από τους λογοτέχνες που σχετίστηκαν περισσότερο με την άνοδο αυτής της νέας τάσης γραφής, η οποία επιδίωξε να μεταμορφώσει ριζικά τα παραδοσιακά αφηγηματικά μοντέλα χαρακτήρων και πλοκής του μυθιστορήματος. Το 1964 της απονεμήθηκε το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας για το μυθιστόρημά της Τα Χρυσά φρούτα (1963), γεγονός που οδήγησε σε μεγαλύτερη δημοσιότητα και προβολή της. Την ίδια χρονιά, η Σαρώτ άρχισε επίσης να γράφει θεατρικά έργα, γράφοντας συνολικά έξι έργα, μεταξύ των οποίων Η Σιωπή (1963), Το Ψέμα (1965) και Elle est là (1993). Σαν αποτέλεσμα της αυξανόμενης δημοσιότητας, παρουσιάσθηκε σε μια σειρά λογοτεχνικών εκδηλώσεων τόσο στη Γαλλία όσο και στο εξωτερικό.
Το έργο της Σαρώτ, συμπεριλαμβανομένων των επόμενων μυθιστορημάτων Ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο (1968), L’Usage de la parole (1980) και Tu ne t’aimes pas (1989), έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες. Το έργο της συχνά αναφέρεται ως «δύσκολο», ως αποτέλεσμα του πειραματικού της ύφους και της εγκατάλειψης των παραδοσιακών λογοτεχνικών συμβάσεων. Η Σαρώτ χαιρέτησε τον θάνατο του λογοτεχνικού «χαρακτήρα» και έδωσε πρωταρχική έμφαση στη δημιουργία μιας πιστής απεικόνισης ψυχολογικών φαινομένων, όπως στη μυθιστοριογραφία της Οι Χρυσοί Καρποί, αποτελούμενη εξ ολοκλήρου από εσωτερικούς μονολόγους, ή στο μυθιστόρημα Το Πλανητάριο (1959), το οποίο επικεντρώνεται στην εμμονή ενός νεαρού άνδρα να μετακομίσει στο διαμέρισμα της θείας του. Οι συνεχώς μεταβαλλόμενες προοπτικές και απόψεις στο έργο της χρησιμεύουν για να υπονομεύσουν τον ίδιο τον συγγραφέα, ενώ συγχρόνως αγκαλιάζουν την ασυνέπεια της ζωντανής εμπειρίας.
Σε αντίθεση με τη σχετική δυσκολία των μυθιστορημάτων της Σαρώτ, τα απομνημονεύματα της Παιδικά χρόνια θεωρούνται ευκολότερα. Έγραψε την αυτοβιογραφία της όταν ήταν πάνω από ογδόντα ετών, και δεν πρόκειται ακριβώς για απομνημονεύματα, καθώς αμφισβητεί την ικανότητά της να θυμάται με ακρίβεια το παρελθόν. Τη δεκαετία του 1980, τα απομνημονεύματά της διασκευάστηκαν σε έργο στο Μπρόντγουεϊ με πρωταγωνίστρια την Γκλεν Κλόουζ. Στο τελευταίο της μυθιστόρημα, Ici, που δημοσιεύτηκε το 1995, η συγγραφέας διερευνά μια σειρά υπαρξιακών ζητημάτων που σχετίζονται με τη διαμόρφωση τόσο της ατομικής όσο και της κοινωνικής πραγματικότητας.
Η Ανιές Βαρντά αφιέρωσε την ταινία Sans toit ni loi του 1985 σ' αυτήν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
4chan
Το 4chan δημιουργήθηκε ως αγγλόφωνο σάιτ, αντίστοιχο του ιαπωνικού Futaba Channel, γνωστό και ως 2chan, και τα πρώτα νήματα δημιουργήθηκαν για δημοσίευση εικόνων και συζητήσεων που σχετίζονται με anime. Ο ιστότοπος έχει περιγραφεί ως κόμβος της υποκουλτούρας του Διαδικτύου, με την κοινότητά του να ασκεί επιρροή στην meme κουλτούρα του διαδικτύου. Γνωστά memes όπως ο Wojak και ο Πέπε ο βάτραχος, που τον ενστερνίστηκε η alt-right κοινότητα, εξαπλώθηκαν μέσω του 4chan. Το 4chan έχει αποτελέσει συχνά αντικείμενο της προσοχής των μέσων ενημέρωσης ως πηγή αντιπαραθέσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαδικτυακά μιμίδια
Εθνικό Μουσείο της Βραζιλίας
Το Εθνικό Μουσείο (πορτογαλικά: Museu Nacional) ή Εθνικό μουσείο του ομοσπονδιακού πανεπιστημίου του Ρίο ντε Τζανέιρο ή γνωστό και ως Μουσειο Φυσικής Ιστορίας (πορτογαλικά: Μuseu de História Natural) είναι το αρχαιότερο επιστημονικό ίδρυμα της Βραζιλίας και ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία φυσικής ιστορίας και ανθρωπολογίας σε Βόρεια και Νότια Αμερική. Το μουσείο βρίσκεται εντός του πάρκου Κίντα ντα Μπόα Βίστα (Quinta da Boa Vista) στην πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο και στεγάζεται στο Παλάτι του Αγίου Χριστόφορου (Paço de São Cristóvão). Το παλάτι ήταν η κατοικία της πορτογαλικής βασιλικής οικογένειας από το 1808 μέχρι το 1821, της βραζιλιανικής αυτοκρατορικής οικογένειας από το 1822 μέχρι το 1889, φιλοξένησε την ρεπουμπλικανική συνταγματική συνέλευση από το 1889 μέχρι το 1891 και εν τέλει στέγασε το μουσείο το 1892. Το κτήριο βρίσκεται από το 1938 στον κατάλογο της Βραζιλιανικής πολιτιστικής κληρονομιάς.
Το μουσείο ιδρύθηκε στις 6 Ιουνίου του 1818 από τον βασιλιά Ιωάννη ΣΤ΄ υπό τον τίτλο "Βασιλικό Μουσείο" και εγκαταστάθηκε αρχικά στο πάρκο Campo de Santana, όπου εξέθετε συλλογές που είχαν ενσωματωθεί από τον Οίκο Φυσικής Ιστορίας, γνωστό και ως Casa dos Pássaros ("Σπίτι των Πουλιών"), που είχε δημιουργηθεί το 1784, καθώς και συλλογές ορυκτολογίας και ζωολογίας. Ήδη από τον 19ο αιώνα είχε καθιερωθεί ως το πιο σημαντικό μουσείο του τύπου του στη Νότια Αμερική. Το 1946 ενσωματώθηκε στο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Το παλάτι που φιλοξενεί το μουσείο καταστράφηκε από πυρκαγιά που ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της νύχτας στις 2 Σεπτεμβρίου 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εθνικο Μουσειο Βραζιλιας Εθνικο
Νοσοκομείο Σεντ Μέρι
Το Νοσοκομείο Σεντ Μέρι είναι ένα Νοσοκομείο στο Πάντινγκτον, στην Πόλη του Ουέστμινστερ, στο Λονδίνο. Ιδρύθηκε το 1845. Μέχρι το 1988 ήταν μέρος του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Το 1988 συγχωνεύθηκε με το Ιμπίριαλ Κόλετζ του Λονδίνου, και μετά με το Charing Cross and Westminster Medical School το 1977 δημιουργώντας το Imperial College School of Medicine. Το 2007 το Imperial College έγινε ένα ανεξάρτητο ινστιτούτο και αποσύρθηκε από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λονδίνο
Πινκ Χαναμόρι
Η Πινκ Χαναμόρι (ιαπωνικά: 花森 ぴんく, Χαναμόρι Πίνκου) είναι Ιαπωνέζα εικονογράφος μάνγκα. Είναι γνωστή για τη δουλειά της ως σκιτσογράφος του Mermaid Melody Pichi Pichi Pitch manga, καθώς και για το sequel του, στο οποίο η ίδια εικονογράφησε καθώς και έγραψε.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου, 1977 στην Ιαπωνία στον νομό Σιζουόκα του Χόνσου της Ιαπωνίας. Είναι θαυμάστρια των Shōnen manga και δουλεύει για το Nakayoshi.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες δημιουργοί μάνγκα
Ένωση του Μπρεστ
Η Ένωση του Μπρεστ (Берасцейская унія, Bresto unija, Unia brzeska, Берестейська унія) ονομάζεται η απόφαση των επαρχιών της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην πολωνική-λιθουανική Κοινοπολιτεία να διαρρήξουν την υπαγωγή τους στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και να τεθούν σε πλήρη κοινωνία και υπό την εξουσία του Πάπα της Ρώμης. Η απόφαση πάρθηκε το 1595-1596 και εκτός διαδικασίας έμεινε η Επαρχία του Μουκάτσεβο που βρισκόταν στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Η Ένωση του Μπρεστ ίδρυσε τη Ρουθηνική Ουνιτική Εκκλησία, η οποία σήμερα υπάρχει ως Ελληνοκαθολική Εκκλησία της Ουκρανίας, και την Ελληνοκαθολική Εκκλησία της Λευκορωσίας.
Η Ένωση του Μπρεστ θεωρήθηκε ως μέρος της «καθολικοποίησης» και «πολωνοποίησης», διαδικασίες που συνέβαλαν στην Εξέγερση του Χμελνίτσκι στην Ουκρανία.
Η Ένωση
Προηγούμενες προσπάθειες για ένωση με την Καθολική Εκκλησία έγιναν σε πολλές περιπτώσεις, όπως όταν ο Μητροπολίτης Κιέβου Ισίδωρος υπέγραψε την Ένωση της Φλωρεντίας και στην πράξη ένωσε την Ρουθηνική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Το 1588-1589, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίας Β' ο Τρανός ταξίδεψε σε όλη την Ανατολική Ευρώπη, ειδικά στην Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και το Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας, όπου ήδη από το 1458 αναγνωριζόταν η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία στη Μόσχα και χειροτόνησε τον Πατριάρχη Ιώβ της Μόσχας. Ο Πατριάρχης Ιερεμίας Β' καθαίρεσε τον Μητροπολίτη Κιέβου Ονησιφόρο Ντιβότσκα και, κατόπιν έγκρισης του Βασιλιά της Πολωνίας Σιγισμούνδου Γ', χειροτόνησε τον Μιχαήλ Ροχόζα ως νέο «Μητροπολίτη Κιέβου, Χαλιτσίου και πάντων των Ρως ».
Μετά την αποχώρηση του Ιερεμία Β', τέσσερις από τους εννέα επισκόπους της Ρουθηνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Βίλνιους συνήλθαν σε σύνοδο το 1590 στην πόλη του Μπρεστ και υπέγραψαν δήλωση βούλησης να υπογράψουν ένωση με τη Ρώμη , αποτελούμενη από 33 άρθρα, τα οποία έγιναν δεκτά από τον Πάπα. Στην αρχή είχε μεγάλη επιτυχία, αλλά σε μερικές δεκαετίες είχε χάσει μεγάλο μέρος της αρχικής επιρροής της, κυρίως λόγω της επιβολής της στις Ορθόδοξες ενορίες, η οποία προκάλεσε πολλές μαζικές εξεγέρσεις.
Επιμέρους όροι και αποτελέσματα
Συμφωνήθηκε ότι το filioque δεν θα εισαχθεί στο Σύμβολο της Πίστεως και έτσι οι Ρουθήνοι θα παρέμεναν στο δόγμα ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνο εκ του Πατρός (και διά του Υιού).
Οι επίσκοποι ζήτησαν επίσης να απαλλαγούν από την υποχρέωση καθιέρωσης του Γρηγοριανού Ημερολογίου, ώστε να αποφευχθεί λαϊκή δυσαρέσκεια και διχόνοιες, και επέμεναν ότι ο βασιλιάς έπρεπε να τους παραχωρήσει, όπως επιβαλλόταν, τον τίτλο των συγκλητικών.
Η ένωση υποστηρίχθηκε σθεναρά από τον Βασιλιά της Πολωνίας και Μέγα Δούκα της Λιθουανίας Σιγισμούνδο Γ΄, αλλά συνάντησε την αντίδραση ορισμένων επισκόπων και ευγενών της Ρωσίας και, ίσως το πιο σημαντικό, του εκκολαπτόμενου κινήματος των Κοζάκων για την αυτοδιοίκηση της Ουκρανίας. Το αποτέλεσμα ήταν «Ρως να πολεμούν εναντίον Ρως» και η διάσπαση της Εκκλησίας των Ρως σε ελληνοκαθολική και ελληνορθόδοξη δικαιοδοσία.
Εργοστάσιο ΕΣΤΙΑ Α.Ε
Το Εργοστάσιο ΕΣΤΙΑ Α.Ε ήταν μια πρότυπη βιομηχανική μονάδα παραγωγής βάμβακος και σπάγκων με έδρα την Έδεσσα και ένα από τα σημαντικότερα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας της Ελλάδας. Η τότε βιομηχανική επιχείριση χωριζόταν σε δυο μονάδες παραγωγής. Η πρώτη (Κάτω Εστία) βρισκόταν στον κάμπο της Έδεσσας («Λόγγος») σε απόσταση 800 μ. περίπου από το πάρκο των καταρρακτών, και η δεύτερη και μεγαλύτερη (Άνω Εστία) δίπλα στο πάρκο των Καταρρακτών. Ιδρύθηκε από την εταιρεία «Ένωσις Βιομηχανικών Επιχειρήσεων ΕΣΤΙΑ Α.Ε.»
Η «Κάτω Εστία»
Το 1907 ιδρύεται το βαμβακοκλωστήριο από τον Ηρακλή Χατζηδημούλα, το οποίο κτίσθηκε στη θέση Άγιος Λουκάς ή Κάτω Γκουραντζού, ύστερα από άδεια που δόθηκε με το 273 σουλτανικό (φιρμάνι), το οποίο εκδόθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 25 Αυγούστου 1907. Οι κτιριακές εγκαταστάσεις του εργοστασίου βρίσκονται στην άκρη ενός ποταμού. Κυρίαρχη θέση κατέχει ο επιμήκης ορθογώνιος όγκος του χώρου παραγωγής, ο οποίος σήμερα εμφανίζεται αλλοιωμένος μετά από μεταγενέστερες επεμβάσεις.
Μικρότερα κτίσματα, ελεύθερα στο χώρο του εργοστασίου, στεγάζουν τα γραφεία και τους ξενώνες για τους εργάτες που δουλεύουν εκεί καθώς η επιστροφή στην πόλη ήταν εκείνα τα χρόνια δύσκολη. Στον αρχικό εξοπλισμό του κλωστηρίου αποτελούσαν 7 κλώστριες, ενώ το σύστημα υδροκίνησης διέθετε 2.800 ατράκτους. Το 1914 οι κλώστριες γίνονται 15 και οι άτρακτοι 6.000. Όλα τα μηχανήματα είναι του αγγλικού οίκου Howard & Bullough Ltd.
Η «Άνω Εστία»
Αργότερα αφού η παραγωγή αυξήθηκε και η ζήτηση μεγάλωσε η εταιρεία αποφάσισε την ανέγερση μιας ακόμη εργοστασιακής μονάδας αυτή τη φορά στην ακρόπολη της Έδεσσας δίπλα στο πάρκο των Καταρρακτών. Η κίνηση του εργοστασίου αυτού γινόταν με ρεύμα που παρήγαγε η Κάτω Εστία. Οι κτιριακές εγκαταστάσεις οργανώνονται γύρω από το διώροφο επιμήκη ορθογώνιο όγκο του κλωστηρίου - υφαντηρίου που ενσωματώνεται στην κλίση του εδάφους και δημιουργεί δύο επίπεδα ανάπτυξης του εργοστασίου. Στο ισόγειο (α΄ επίπεδο), οργανώνεται το υφαντήριο, ενώ στον όροφο (ισόγειο για το β' επίπεδο), το κλωστήριο και η προετοιμασία για το υφαντήριο. Δίπλα στον κύριο αυτόν όγκο του εργοστασίου βρίσκεται το λεβητοστάσιο, δυο σωλήνες έδιναν θέρμανση και υγρασία στο υφαντήριο, αλλά ο λέβητας χρησίμευε κύρια για την παροχή ατμού (αρχικά υπόγεια).
Το εργοστάσιο είχε δύο εξωτερικές εισόδους, ώστε να είναι δυνατή η πρόσβαση και στα δυο επίπεδα ανάπτυξης του. Τα παλιά γραφεία βρίσκονταν στο β' επίπεδο του εργοστασίου, δίπλα στην κύρια είσοδο. Αργότερα τα γραφεία στεγάστηκαν σε νέο κτίσμα από μπετόν που κτίσθηκε σε μικρή απόσταση από αυτά. Το εργοστάσιο αυτό παρήγαγε δίμιτο, φανέλλα (άσπρη) και κάμποτο. Τον μηχανικό του εξοπλισμό τον αποτελούσαν 7 πάγκοι (κλώστριες), ενώ του υφαντήριου 114 αργαλειοί αγγλικού τύπου Dikinson, Hatersley και Hakey. Στη συνέχεια, όλος ο εξοπλισμός πουλήθηκε στη ΒΙΟΧΑΛΚΟ και αντικαταστάθηκε με πιο σύγχρονο.
Παρακμή 1947-1956
Στη συνέχεια το εργοστάσιο εξελίσσεται από τα καλύτερα της πόλης, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου όπως και όλες οι άλλες βιομηχανίες της πόλης, αλλά μετά από διαφωνίες μετόχων και της καταστροφικής πυρκαγιάς της Βιομηχανίας το 1956 η εταιρεία χρεοκοπεί και οι μονάδες βάζουν λουκέτο. Ιδιαίτερα εκείνη την περίοδο σχεδόν όλα τα εργοστάσια έκλεισαν αφήνοντας στον δρόμο 2.000 εργάτες που οι οποίοι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στη Γερμανία για δουλειά.
Αξιοποίηση
Στις αρχές του 2000 το «Ευρωπαϊκό πρόγραμμα ανάδειξης των Καταρρακτών» συμπεριλάμβανε τη μία από τις δυο μονάδες (Άνω Εστία) για μετατροπή του χώρου σε χώρο συνεδριάσεων. Όμως λόγο έλλειψης χρημάτων και αναγκαστικής απένταξης από το πρόγραμμα άφησε το κτήριο να ρημάζει ακόμη. Το 2010 εντάχθηκε στο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων με χορηγό όμως ιδιώτη για τη δημιουργία ξενοδοχειακής μονάδας ή οποία αναμενόταν να ολοκληρωθεί το Φθινόπωρο του 2018.
Κατά τη διάρκεια της επένδυσης συνέβαλαν και πολλά προβλήματα, όπως έλλειψη πόρων, καθίζηση του εδάφους, ανικανότητα χορηγού αλλά και η στατικότητα του κτηρίου, κατέστησαν την επένδυση χρονοβόρα. Επίσης, κατά τη διάρκεια 2014-2016 υπήρξε στάση των εργασιών λόγο έλλειψης πόρων, αλλά ύστερα υπήρξε προσφυγή του Δήμου στο Υπουργείο Οικονομικών και από τότε η επένδυση συνεχίζεται και αναμένεται να ολοκληρωθεί τέλη του 2018 αντί, όπως είχε σχεδιαστεί, το καλοκαίρι του 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές βιομηχανίες Κατηγορία:Βιομηχανικά μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Έδεσσα Κατηγορία:Μακεδονία
Ρωσική Ακαδημία Επιστημών
Η Ρωσική Ακαδημία Επιστημών (Росси́йская акаде́мия нау́к) αποτελείται από την εθνική ακαδημία της Ρωσίας, ένα δίκτυο επιστημονικών ερευνητικών ινστιτούτων από όλη τη Ρωσική Ομοσπονδία, καθώς και από πρόσθετες επιστημονικές και κοινωνικές μονάδες όπως βιβλιοθήκες, εκδοτικές μονάδες και νοσοκομεία.
Με έδρα τη Μόσχα, η Ρωσική Ακαδημία Επιστημών θεωρείται μια αστική, αυτοδιοικούμενη, με εμπορική οργάνωση, η οποία έχει δημιουργηθεί από την Κυβέρνηση της Ρωσίας. Συνδυάζει τα μέλη της Ακαδημίας και τους επιστήμονες που εργάζονται στα ινστιτούτα. Κοντά στο κεντρικό κτήριο της ακαδημίας υπάρχει ένα μνημείο στον Γιούρι Γκαγκάριν, στην πλατεία που φέρει το όνομά του.
Μέλη
Υπάρχουν τρεις τύποι συμμετοχής στο RAS: πλήρη μέλη (ακαδημαϊκοί), αντίστοιχα μέλη και ξένα μέλη. Οι ακαδημαϊκοί και τα αντίστοιχα μέλη πρέπει να είναι πολίτες της Ρωσικής Ομοσπονδίας όταν εκλέγονται. Ωστόσο, ορισμένοι ακαδημαϊκοί και αντίστοιχα μέλη εκλέχθηκαν πριν από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και είναι τώρα πολίτες άλλων χωρών. Τα μέλη της RAS εκλέγονται με βάση τις επιστημονικές συνεισφορές τους - η εκλογή ως μέλος θεωρείται πολύ περίφημη.
Κατά τα έτη 2005-2012, η ​​ακαδημία είχε περίπου 500 πλήρη και 700 αντίστοιχα μέλη. Αλλά το 2013, μετά την ενσωμάτωση της Ρωσικής Ακαδημίας Γεωργικών Επιστημών και της Ρωσικής Ακαδημίας Ιατρικών Επιστημών στο RAS, ο αριθμός μελών της RAS αυξήθηκε αντίστοιχα. Οι τελευταίες εκλογές για την ανανεωμένη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών διοργανώθηκαν στα Μάιο-Ιούνιο 2022.
Στα μέσα Απριλίου 2023, η Ακαδημία είχε 1973 Ρώσικα μέλη (πλήρης: 860, αντίστοιχα: 1113) και 460 ξένα μέλη.
Η ίδια η Ακαδημία είναι συνεργαζόμενο ινστιτούτο μέλος του Διεθνούς Ινστιτούτου Μελέτης Νομαδικών Πολιτισμών.
Επί Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Ο αυτοκράτορας Πέτρος Α΄ της Ρωσίας, εμπνευσμένος και συμβουλευόμενος από τον Γκότφριντ Λίμπνιτς, ίδρυσε την Ακαδημία στην Αγία Πετρούπολη. Το διάταγμα της Γερουσίας της 8ης Φεβρουαρίου (28 Ιανουαρίου στο Παλαιό Ημερολόγιο), 1725 έδωσε την άδεια για το ίδρυμα.
Αρχικά ονομαζόταν "Η Ακαδημία Επιστημών της Αγίας Πετρούπολης" (Ρωσικά: Петербургская Академия наук), ο οργανισμός πήρε διάφορα ονόματα με την πάροδο των χρόνων, και έγινε η Αυτοκρατορική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών (Императорская Академия наук и художеств; 1747–1803), ύστερα η Αυτοκρατορική Ακαδημία Επιστημών (Императорская Академия Наук; 1803—1836), και τέλος, η Αυτοκρατορική Ακαδημία Επιστημών της Αγίας Πετρούπολης (Императорская Санкт-Петербургская Академяя) από το 1836 μέχρι και την διάλυση της Αυτοκρατορίας το 1917.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση στη Ρωσία
Διάλογος (λογοτεχνία)
Διάλογος στη λογοτεχνία λέγεται η ανταλλαγή φράσεων ανάμεσα στα πρόσωπα ενός ποιήματος ή πεζογραφήματος, τα οποία είναι είτε φανταστικά είτε πραγματικά.
Ιστορία
Η τέχνη του διαλόγου ανάγεται στην αρχαιότητα και χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα.
Αρχαία Ελλάδα
Ο διάλογος χρησιμοποιήθηκε με μεγάλη συχνότητα στα έργα των συγγραφέων και των ποιητών της αρχαιότητας. Οι κυριότεροι συγγραφείς που έγραψαν διαλόγους ήταν ο Πλάτωνας -όπου ακόμη και σήμερα έχουν απομείνει περίφημοι οι διάλογοι του-, ο Σώφρονας, ο Λουκιανός και ο Κικέρωνας.
Μεσαίωνας
Την ίδια περίοδο της ιστορίας εμφανίστηκαν οι αγώνες λόγων και οι διαλογικές αναμετρήσεις με κύριο θέμα τη διαμάχη της Ψυχής και του Σώματος.
Νεώτερα χρόνια
Κατά τα νεώτερα χρόνια, ο διάλογος χρησιμοποιήθηκε σε όλα τα λογοτεχνικά είδη, δηλαδή της ποίησης, της πεζογραφίας και του θεάτρου.
Τη διαλογική τεχνική έχουν χρησιμοποιήσει στα έργα τους ο Αδαμάντιος Κοραής, ο Διονύσιος Σολωμός, ο Κωστής Παλαμάς κ.ά.
Κύρια χαρακτηριστικά
Ο διάλογος μπορεί να είναι ήρεμος, φιλικός, έντονος και συγκρουσιακός. Κύριο χαρακτηριστικό του, όμως, είναι η φυσικότητα που επιδιώκεται από το συγγραφέα, ώστε να προσεγγίζει την πραγματικότητα.
Η θεματολογία του ποικίλη, αλλά επικεντρώνεται κυρίως σε δύο κατηγορίες:
Στην τελευταία κατηγορία συνήθως πραγματοποιείτε μία λογομαχία, στην οποία αντιπαρατάσσονται ισχυρά επιχειρήματα και από τις δύο πλευρές, με σκοπό είτε να πείσουν το αντιπαρατιθέμενο πρόσωπο είτε τα πρόσωπα που παρακολουθούν τον εν λόγω διάλογο.
Είδη του λόγου
Τον διάλογο το συναντάμε σε διάφορα είδη του λόγου είτε της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας είτε της νέας ελληνικής λογοτεχνίας. Ειδικότερα στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία το διάλογο τον συναντάμε στα εξής λογοτεχνικά είδη :
Στη νέα ελληνική λογοτεχνία το διάλογο τον συναντάμε στα εξής λογοτεχνικά είδη :
Ειδικά στην περίπτωση των θεατρικών έργων, ο διάλογος είναι το βασικότερο στοιχείο της δομής τους, εκτός από την περίπτωση των μονολόγων.
Επίσης αισθητή κάνει την παρουσία του ο διάλογος στα δημοτικά τραγούδια και τις παραλογές. Ακολουθεί ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα διαλόγου από το δημοτικό τραγούδι Ο πραματευτής.
<blockquote style="font-size:95%; font-style:italic; margin-left:5%;"> –Πούθ’ είναι σένα μάνα σου, πούθ’ είναι κι ο μπαμπάς σου;
–Η μάνα μ’ ’πο τα Γιάννινα, μπαμπάς μ’ από την Προύσα.
–Πόσα αδέρφια ήσασταν, σαν πόσα αδερφάκια;
–Τρία αδέρφια ήμασταν τα τρία ’πο μια μάνα
Γω είμαι ο πραματευτής κι γι–άλλος στο ζευγάρι
κι ο τρίτος ο μικρότερος δώδεκα χρόνια κλέφτης.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνική ορολογία
Αμβροσία Ροδόπης
Η Αμβροσία είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αμβροσία βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης και στη δυτική άκρη της πεδιάδας της Κομοτηνής σε υψόμετρο 13 μέτρα. Απέχει 8 χλμ. ΝΑ. από τον Ίασμο (έδρα του δήμου), 17 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Κομοτηνή και 36 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Ξάνθη. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα στον ποταμό Κομψάτο (δυτικά) και τον Ασπροπόταμο (ανατολικά) ενώ στα νοτιοδυτικά του είναι ο βιότοπος Κομψάτου και η λίμνη Βιστωνίδα. Στα βόρεια είναι το Πολύανθο και περνάει η Εγνατία Οδός, ανατολικά είναι ο Αίγειρος και περνάει η ΕΟ Κομοτηνής - Ξάνθης, νότια είναι το Παλλάδιο. Οι κάτοικοί του είναι χριστιανοί, με καταγωγή πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία (Θράκη) και Σαρακατσάνοι από τα τσελιγκάτα των βουνών της Δράμας - Σερβίας - Βουλγαρίας καθώς και μουσουλμάνοι κάτοικοι, από τους οποίους αρκετοί είναι Ρομά, λίγες οικογένειες Πομάκοι, Τσερκέζοι και Τουρκοφανείς.
Νοτιοανατολικά του χωριού, στην τοποθεσία "Παναγία", όπου σήμερα είναι η Μονή Παναγίας Φανερωμένης Βαθυρρύακος, το 1331 βρέθηκαν αντιμέτωπα στρατεύματα του Ανδρόνικου Γ' Παλαιολόγου απέναντι στον σατράπη της Ιωνίας Ουμούρ μπέης, που είχαν αποβιβαστεί στο Πόρτο Λάγος με σκοπό λεηλασίες, αρπαγές λαφύρων και αιχμαλωσίες γυναικόπαιδων. Τελικά οι Οθωμανοί αποχώρησαν και επέστρεψαν στα πλοία τους χωρίς να δοθεί μάχη.
Ονομασία - Διοικητικά
Το 1871, η περιοχή αναφέρεται ως τσιφλίκι "Ορτατζί" που κατοικείται από γεωργούς χριστιανούς που συνεκκλησιάζονται στις εκκλησίες του Σώστη ή των Ασωμάτων από τον Μελίρρυτο (γιατρό από την Μαρώνεια) στην περιγραφή της ιστορικής και γεωγραφικής άποψης της Μητρόπολης Μαρωνείας. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αμβροσίας. Το 1946 με το ΦΕΚ 81Β - 18/05/1946 ορίστηκε έδρα της κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Μικρό Παλλάδιο και το Παλλάδιο αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμβροσίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιάσμου του Δήμου Ιάσμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 432 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αμβροσίας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 21,929 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Ιάσμου
Ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο)
Ο Ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος (αγγλικά: Leader of the Conservative Party) (επίσημα: ηγέτης του Συντηρητικού και Ενωτικού Κόμματος) είναι η αρχαιότερη και η πιο υψηλόβαθμη πολιτική θέση εντός του Συντηρητικού Κόμματος του Ηνωμένου Βασιλείου.
Την θέση αυτή κατέχει σήμερα ο βουλευτής Ρίσι Σούνακ, από τις 24 Οκτωβρίου 2022, μετά την νίκη του στις εσωκομματικές εκλογές του Οκτωβρίου για την ηγεσία του κόμματος, διαδεχόμενος την προκάτοχό του, Λιζ Τρας.
Υπόβαθρο
Η ίδρυση του Συντηρητικού Κόμματος χρονολογείται στην έκδοση του Μανιφέστου του Τάμγουορθ, στις 18 Δεκεμβρίου 1834, από τον Ρόμπερτ Πιλ.
Μέχρι το 1922, ο ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος δεν αποτελούσε επίσημη θέση. Αντίθετα υπήρχε ένας αρχηγός του Συντηρητικού Κόμματος σε κάθε αίθουσα του βρετανικού κοινοβουλίου και θεωρούνταν ισότιμοι, εκτός και εάν ο ένας υπερίσχυε του άλλου, όπως όταν ο ένας υπηρετούσε ως πρωθυπουργός. Μετά την ψήφιση της Κοινοβουλευτικής Πράξης το 1911, η μείωση της εξουσίας στην Βουλή των Λόρδων υποδήλωνε ότι ο αρχηγός των συντηρητικών στην Βουλή των Κοινοτήτων θα υπερείχε. Ωστόσο αυτό το γεγονός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1922.
Από το 1922, ο ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος εκλέγεται επίσημα, ακόμα και όταν το κόμμα είναι στην αντιπολίτευση. Αρχικά, ο αρχηγός του κόμματος διοριζόταν αδιαφανώς από άλλα υψηλόβαθμα μέλη του κόμματος. Η διαδικασία εκδημοκρατίστηκε σταδιακά στα τέλη του 20ου αιώνα. Το 1965 ο διορισμός έγινε με ψηφοφορία από τους βουλευτές του κόμματος και το 1998 η διαδικασία έγινε προσβάσιμη σε όλα τα μέλη του κόμματος προκειμένου να αποφασίσουν μεταξύ των δυο υποψηφίων που επιλέγονταν από τους βουλευτές.
Σύμφωνα με τους κανονισμούς του κόμματος, τα μέλη μπορούν να ψηφίζουν για τον ηγέτη των Συντηρητικών, ακόμα και αν δεν είναι Βρετανοί πολίτες, δεν ζουν στο Ηνωμένο Βασίλειο και δεν έχουν δικαίωμα ψήφου στις γενικές εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου.
Έχουν υπάρξει τρεις γυναίκες ηγέτες του Συντηρητικού Κόμματος: η Μάργκαρετ Θάτσερ, η Τερέζα Μέι και η Λις Τρας. Όλες τους έχουν διατελέσει πρωθυπουργοί του Ηνωμένου Βασιλείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Promptuarii Iconum Insigniorum
Με τον λατινικό τίτλο Promptuarii Iconum Insigniorum (μτφ. αποθετήριο εικόνων μεταλλείων, πλήρης τίτλος: Promptuarii iconum insigniorum à seculo hominum, subiectis eorum vitis, per compendium ex probatissimis autoribus desumptis ) είναι γνωστό έργο εικονογραφίας του 16ου αιώνα.
Περιγραφή
Εκδόθηκε στη Λυών το 1553 και δημιουργήθηκε από τον Γκιγιόμ Ρουιγιέ (Guillaume Rouillé).
Συνολικά υπάρχουν 950 αναπαραστάσεις ατόμων, με αρκετές μορφές από τη Βίβλο, αρχαία Ελλάδα και αρχαία Ρώμη, και αρκετά άτομα αγγλικής καταγωγής. Οι πρώτες εικόνες ξεκινούν με τον Αδάμ και την Εύα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία εικονογραφημένα
Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος
Ο Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν ο ημιμυθικός ιδρυτής της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και ο πρώτος Ύπατος της Ρώμης (509 π.Χ.). Το Ρωμαϊκό Βασίλειο και ο βασιλιάς Ταρκύνιος ο Υπερήφανος ανατράπηκαν όταν ο γιος του Σέξτος Ταρκύνιος βίασε την Λουκρητία, σύζυγος της ήταν ο ανεψιός του βασιλιά Λεύκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος που έγινε κατόπιν Ύπατος μαζί του. Ο Λεύκιος ωστόσο καθαίρεσε σύντομα τον Κολλατίνο με την κατηγορία ότι έδειξε επιείκεια στους συνωμότες που ήθελαν να επαναφέρουν τους Ταρκυνίους στην βασιλεία, εκτέλεσε και δύο από τους δικούς του γιους. Ο Λεύκιος θεωρείται γενάρχης του Ρωμαϊκού γένους Ιούνιος από το οποίο κατάγονται ο Δέκιμος Ιούνιος Βρούτος Αλβίνος και ο Μάρκος Ιούνιος Βρούτος, δολοφόνοι του Ιούλιου Καίσαρα. Οι παραδόσεις σχετικά με την ζωή του διαφέρουν και πολλοί υποθέτουν ότι ήταν ο Ετρούσκος βασιλιάς Πορσένα που ανέτρεψε τον Ταρκύνιο τον Υπερήφανο. Οι Πληβείοι ανήκαν συνήθως στην Ιουνία γενιά, το γεγονός ότι ανήλθε στον τίτλο του Υπάτου είχε σαν αποτέλεσμα να το αμφισβητήσουν οι Πατρίκιοι. Η αναπαράσταση του σαν ανεψιός του τελευταίου βασιλιά Ταρκύνιου πιθανότατα ανταποκρίνεται στις συγκρούσεις που ξέσπασαν όταν η Ρωμαϊκή δημοκρατία ανέτρεψε το καθεστώς της βασιλείας στην Ρώμη. Η Ρώμη κυβερνήθηκε αρχικά από βασιλείς αλλά ο τελευταίος βασιλιάς Ταρκύνιος ο υπερήφανος ανατράπηκε όταν ο γιος του Σέξτος βίασε την ευγενή Λουκρητία που ήταν ταυτόχρονα και ανεψιά του βασιλιά. Το γεγονός αυτό καταγράφει μόνο ο Τίτος Λίβιος, άλλες πηγές δεν υπάρχουν επειδή καταστράφηκαν όλα τα αρχεία όταν οι Γαλάτες του Βρέννου λεηλάτησαν την Ρώμη (390 π.Χ., 387 π.Χ.).
Ανατροπή της μοναρχίας
Ο Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος ήταν γιος της Ταρκυνίας, κόρης του πέμπτου βασιλιά της Ρώμης Ταρκύνιου του πρεσβύτερου και πιθανότατα θείας του Ταρκύνιου του Yπερηφάνου. Σύμφωνα με τον Λίβιο ο Βρούτος είχε πολλά παράπονα από τον βασιλιά όπως την άδικη εκτέλεση πολλών συγγενών του ανάμεσα τους και του αδελφού του Βρούτου, η βασιλική οικογένεια με την σειρά της τον κατηγόρησε σαν αργόστροφο στην σκέψη. Συνόδευσε τους γιους του Ταρκύνιου του Υπερήφανου στο Μαντείο των Δελφών όπου ρώτησαν την Πυθία ποιος θα είναι ο επόμενος βασιλιάς, εκείνη τους απάντησε αυτός που θα φιλήσει πρώτος την μητέρα τους "πριν επιστρέψουν στην Ρώμη". Ο Βρούτος αμέσως έσκυψε και φίλησε το έδαφος με τον ισχυρισμό ότι κοινή τους μητέρα ήταν η θεά Γαία. Ο Βρούτος, ο Πόπλιος Βαλέριος Ποπλικόλας, ο πατέρας της Λουκρητίας Σπούριος Λουκρήτιος Τρικιπτίνος και ο σύζυγος της Λεύκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος κλήθηκαν από την ίδια την Λουκρητία για να τους εξηγήσει τον βιασμό της, στην συνέχεια αυτοκτόνησε με το μαχαίρι στο στήθος παρά τις προσπάθειες τους να την εμποδίσουν. Ο ίδιος ο Βρούτος έβγαλε το μαχαίρι από το στήθος της και ορκίστηκε αμέσως εκδίκηση και ανατροπή της δυναστείας των Ταρκυνίων. Οι τέσσερεις άντρες συγκάλεσαν την νεολαία της Κολλατίας και ζήτησαν εξέγερση κατά του Ταρκύνιου, πέτυχαν τελικά την ανατροπή της βασιλικής οικογένειας. Ο Βρούτος άφησε την φύλαξη της Ρώμης στον Λουκρήτιο και προχώρησε για την Αρδέα όπου βρισκόταν ο βασιλικός στρατός, ο βασιλιάς όταν έμαθε ότι πλησιάζει ο Βρούτος έφυγε με τον στρατό του για την Ρώμη. Ο λαός της πόλης τον δέχτηκε σαν ήρωα, οι γιοι του Ταρκύνιου εκδιώχθηκαν από την Αρδέα ενώ απαγόρευσαν στον ίδιο να μπει στην Ρώμη, έφυγε με την οικογένεια του για την εξορία. Πολλοί μετέπειτα Ρωμαίοι ιστορικοί όπως ο Τάκιτος αναφέρουν ότι ο Βρούτος καθιέρωσε "δημοκρατία και σύνταγμα", αυτό το αρνούνται οι σύγχρονοι ιστορικοί.
Υπατεία και θάνατος
Η μόνη βέβαιη πράξη του Βρούτου σύμφωνα με τον Τίτο Λίβιο ήταν ότι έβαλε τους κατοίκους της Ρώμης να ορκιστούν ότι δεν δεχτούν ποτέ ξανά άλλον βασιλιά στην πόλη τους. Ο όρκος αυτός δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια επαναδιατύπωσε από τον αρχικό όρκο που είχε δώσει για την ανατροπή της δυναστείας του Ταρκύνιου. Δεν υπάρχουν πηγές σχετικά με το πόσο υπήρξε αυτός ο όρκος, ενέπνευσε ωστόσο πολλούς Ρωμαίους όπως και τους απογόνους του που ήταν δολοφόνοι του Καίσαρα. Ο Βρούτος και ο ταπεινωμένος σύζυγος της Λουκρητίας έγιναν οι πρώτοι Ύπατοι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας (509 π.Χ.), τον Λεύκιο ωστόσο θα αντικαταστήσει σύντομα ο Πόπλιος Βαλέριος Ποπλικόλας. Η πρώτη πράξη του Βρούτου ήταν να διατάξει τον Ρωμαϊκό λαό να δώσει όρκο ότι δεν θα δεχτεί ποτέ ξανά άλλον βασιλιά, η επόμενη ήταν να ορίσει το σύνολο των Γερουσιαστών σε 300 και να ορίσει συμβούλιο που θα εκτελεί τα θρησκευτικά καθήκοντα που είχε ο βασιλιάς. Η βασιλική οικογένεια έκανε νέα απόπειρα να ξαναπάρει τον θρόνο με συνωμοσία στην οποία ανήκαν πολλοί Ρωμαίοι πολίτες, ανάμεσα τους οι δύο αδελφοί της συζύγου του Βρούτου και οι δύο του γιοι Τίτος Ιούνιος Βρούτος και Τιβέριος Ιούνιος Βρούτος. Η συνωμοσία αποκαλύφτηκε και όλοι οι συνωμότες εκτελέστηκαν, ο Βρούτος είδε με θλίψη την εκτέλεση των γιων του αλλά δεν έκανε τίποτα να την εμποδίσει. Ο συνύπατος Λεύκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος καθαιρέθηκε και εξορίστηκε επειδή ήθελε να αντιμετωπίσει τους συνωμότες με επιείκια. Ο Ταρκύνιος ο Υπερήφανος προσπάθησε ξανά να ανακαταλάβει τον θρόνο με δυνάμεις από την Ταρκυνία και τους Βήιους, ο Βαλέριος που αντικατέστησε τον Λεύκιο ανέλαβε το πεζικό και ο Βρούτος το ιππικό, ο γιος του πρώην βασιλιά Αρρούν Ταρκύνιος οδηγούσε το ιππικό των Ετρούσκων. Ο Αρρούν σύντομα αναγνώρισε τον μεγάλο του εχθρό και ξάδελφο του, οι δύο άντρες συναντήθηκαν και χτυπήθηκαν μέχρι θανάτου. Οι δεξιές πλευρές και των δύο στρατών διεκδίκησαν την νίκη, ο στρατός των Ταρκυνίων νίκησε τους Ρωμαίους αλλά οι Βήιοι γνώρισαν την συντριβή, οι Ετρούσκοι αναγκάστηκαν να δραπετεύσουν. Ο Πόπλιος Βαλέριος Ποπλικόλας που επέζησε έκανε τον γύρο του θριάμβου στην Ρώμη και έθαψε τον Βρούτο με μεγάλες τιμές, ο Ρωμαϊκός λαός τον θρήνησε έναν χρόνο για τον τιμήσουν για την εκδίκηση του στον βιασμό της Λουκρητίας.
Πηγές
Κατηγορία:Επαναστάτες
Μπαρδάκι Αρκαδίας
Το Μπαρδάκι είναι οικισμός του πρώην Δήμου Ηραίας του Δήμου Γορτυνίας της Δημοτικής Ενότητας Ηραίας του Δ.δ Κοκκορά του Νομού Αρκαδία ς. Ο οικισμός είναι χτισμένος σε μικρή απόσταση από τον ποταμό Αλφειό σε μια καταπράσινη και γεμάτη καλοποτισμένα δένδρα λόγω της υγρασίας του ποταμού. Το Μπαρδάκι απέχει 5 χιλιόμετρα από τον Κοκκορά και είναι ο πιο απομακρυσμένος και νοτιότερος οικισμός της Ηραία ς.
Πρώτη αναφορά του χωριού έχουμε γύρω στο 1734, ενώ αναφορές στον πληθυσμό του έχουμε από το 1829. Κοντά του, την εποχή εκείνη, αναφέρεται και ο οικισμός Πέτα ή Λαγαύτι.
Το Μπαρδάκι έχει υψόμετρο 180 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε 7 μόνιμους κατοίκους ενώ με την παλαιά απογραφή του 2001 είχε 17 κατοίκους. Χτισμένο στη παραποτάμια κοιλάδα του Αλφειού, στο παρελθόν αποτέλεσε αναμφίβολα ένα εμπορικό πέρασμα που ένωνε όλα τα περίχωρα του δήμου Ηραίας. Η οικονομική του ανάπτυξη βασίστηκε στη γεωργία και τη κτηνοτροφία εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Στη τοποθεσία Πέτα (15 λεπτά με τα πόδια από το χωριό) βρίσκεται η πλειονότητα των κτημάτων όλων των Μπαρδακιωτών και όχι μόνο, όπου έχουν καλλιεργηθεί κυρίως ελιές. Από εκεί προκύπτει και το εισόδημα των ελαχίστων πλέον κατοίκων.
Κοντά στο Μπαρδάκι βρίσκονται τα ξωκκλήσια του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Αθανασίου σε πανέμορφες τοποθεσίες. Σε απόσταση μόλις 4 χιλιομέτρων από το χωριό βρίσκεται ο γειτονικός οικισμός Ριζοσπηλία. Το Μπαρδάκι απέχει 30 χιλιόμετρα από την Δημητσάνα,75 χιλιόμετρα από την Τρίπολη,και 230 χιλιόμετρα από την Αθήνα.
Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Παλιό Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας
To Παλιό Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας ήταν το κύριο νοσοκομείο της Λευκωσίας στην Κύπρο από το 1936 έως το 2006. Το 2006 οι ασθενείς μεταφέρθηκαν στο Νέο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Το 2010 κατεδαφίστηκε.
Φραγκίσκος του Γκιζ
Ο Φραγκίσκος (γαλλ. François, 17 Φεβρουαρίου 1519 - 24 Φεβρουαρίου 1563) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας του Γκιζ (1550-1563). Στην αντιπαράθεση Καθολικών - Ουγενότων της εποχής του, ήταν υπέρμαχος των πρώτων.
Από τα πρώτα έτη ως την κορύφωση της ισχύος του
Γεννήθηκε στο Μπας-λε-Ντικ της Λωρραίνης και ήταν ο πρώτος γιος του Κλαύδιου (Κλωντ) δούκα του Γκιζ και της Αντουανέτας των Βουρβόνων, κόρης του Φραγκίσκου κόμη του Βαντόμ. Ανατράφηκε μαζί με τον 3o εξάδελφό του Ερρίκο Β' της Γαλλίας.
Παλιό Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοσοκομεία στην Κύπρο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λευκωσία
Φραγκίσκος του Γκιζ
Από τα πρώτα έτη ως την κορύφωση της ισχύος του
Το 1545, κατά τη διάρκεια των Ιταλικών πολέμων, στη 2η πολιορκία της Βουλώνης μία λόγχη διαπέρασε το κράνος του. Το βίαιο χτύπημα έσπασε τη λόγχη και ένα τμήμα της 15 εκ. διαπέρασε τα μάγουλά του. Ο Φραγκίσκος στάθηκε στη σέλα του και οδήγησε μόνος το άλογό του στη σκηνή. Όταν ο χειρουργός του έβγαλε το τμήμα της λόγχης, το υπέμεινε σαν να του αφαιρούσαν τρίχα από το κεφάλι. Η ουλή του έμεινε για την υπόλοιπη ζωή. Πήρε την εκδίκησή του αργότερα στις μάχες του Καλαί, όπου οι τελευταίοι Άγγλοι έφυγαν για πάντα από τη χώρα.
Νυμφεύτηκε την Άννα ντ' Έστε, εξαδέλφη του Ερρίκου Β'. Έγινε Μέγας Καγκελάριος της Γαλλίας. Κέρδισε διεθνή φήμη όταν αμύνθηκε με επιτυχία κατά την πολιορκία του Μετς από τον Κάρολο Ε' των Αψβούργων και νίκησε το στρατό εκείνου το 1554 στη μάχη του Ρέντυ. Ακολούθησε η ειρήνη του Βωσέλ. Οδήγησε στρατό στην Ιταλία το 1557 για βοήθεια του πάπα Παύλου Δ'. Επέστρεψε στη Γαλλία και έγινε αντιστράτηγος της χώρας έπειτα από την ήττα του κοντόσταυλου Αν του Μονμορανσύ στο Σαιν-Κεντέν. Πήγε στο εκεί πεδίο και κατέλαβε το Καλαί από τους Άγγλους το 1558, μια μεγάλη -μετά από προπαγάνδα- νίκη της Γαλλίας, έπειτα το Τιονβίλ και το Αρλόν· ακολούθησε η ειρήνη του Κατώ-Καμπρεζί.
Σε όλη τη βασιλεία του Ερρίκου Β', ο δούκας του Γκιζ ήταν η δεσπόζουσα στρατιωτική μορφή, ευγενής, προσηνής, με ειλικρίνεια και δημοφιλής. Θρίαμβος για τον Οίκο του Γκιζ ήταν όταν η κόρη της αδελφής του Μαρίας, η Μαρία, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β' γιο του Ερρίκου Β'. Ο Μέγας Μάγιστρος της Γαλλίας Ανν ντε Μονμορανσύ έπεσε σε δυσμένεια και έφυγε από την Αυλή. Ο Φραγκίσκος και ο αδελφός του Κάρολος καρδινάλιος της Λωρραίνης υπερείχαν στο βασιλικό Συμβούλιο. Περιστασιακά υπέγραφε δημόσιες πράξεις με το μικρό του όνομα μόνο, κατά το βασιλικό τρόπο.
Οι θρησκευτικές έριδες
Ως αντίδραση για την εξουσία του υπερ-Καθολικού δούκα του Γκιζ στην Αυλή, ο Προτεστάντης ευγενής Ρενωντί από το Περιγκόρ, ίσως με την απόμακρη προτροπή του Λουδοβίκου πρίγκιπα του Κοντέ, οργάνωσε ένα πρόχειρο σχέδιο, τη Συνωμοσία του Αμπουάζ το 1560 για να συλλάβει τον δούκα του Γκιζ και τον αδελφό του καρδινάλιο. Το σχέδιο αποκαλύφθηκε και κατεστάλη βίαια, εγκαινιάζοντας μια σειρά δολοφονιών και αντεκδικήσεων σε μια όλο και πιο δηλητηριώδη ατμόσφαιρα. Ο Λουδοβίκος του Κοντέ αναγκάστηκε να φύγει από την Αυλή και η δύναμη των δύο Γκιζ έγινε υπέρτατη.
Όταν ο Κολινύ, αρχηγός των Ουγενότων, εκφράστηκε στη Συνέλευση των προκρίτων (Φωνταινεμπλώ, 1560) εναντίον των Γκιζ, ο Φραγκίσκος Β' φυλάκισε τον Λουδοβίκο του Κοντέ. Έπειτα από τέσσερις μήνες ο βασιλιάς απεβίωσε και άρχισε η εξασθένηση της δύναμης των Γκιζ. Όταν έγινε ο Κάρολος Θ' βασιλιάς, ο δούκας του Γκιζ αποσύρθηκε στα κτήματά του. Η μητέρα του 10ετούς βασιλιά, η Αικατερίνη των Μεδίκων, έγινε αντιβασίλισσα και ευνοούσε τους Προτεστάντες. Τότε ο δούκας του Γκιζ, ο κοντόσταυλος Αν του Μονμορανσύ και ο μαρεσάλης του Σαιν-Αντρέ έφτιαξαν Τριανδρία για να υπερασπιστούν την Καθολική Μερίδα ενάντια στις παραχωρήσεις της αντιβασίλισσας στους Προτεστάντες. Ο παλαιός στρατιωτικός ήρωας είχε γίνει ακραίος πολιτικά και αυταρχικός και είχε προκαλέσει το μίσος των εχθρών του.
Το σχέδιο της Τριανδρίας ήταν η συνεργασία με τους Αψβούργους της Ισπανίας και τον πάπα, καθώς και η συνεννόηση με τους Λουθηρνούς πρίγκιπες της Γερμανίας, ώστε να μην συνδράμουν τους Ουγενότους. Έτσι τον Ιούλιο του 1561 έγραψε στον δούκα της Βυτεμβέργης· το φθινόπωρο η Σύσκεψη των θεολόγων των δύο δογμάτων στο Πουασύ δεν απέδιδε καρπούς. Επίσης ο συμβιβασμός που επεχείρησε η αντιβασίλισσα ναυάγησε. Το Φεβρουάριο του 1518 ο δούκας του Γκιζ επισκέφθηκε τον δούκα της Βυτεμβέργης στο Σαβέρν και του εξήγησε ότι αν αποτύχει η Σύσκεψη των θεολόγων, την ευθύνη θα έχουν οι Καλβινιστές. Επιστρέφοντας στο Παρίσι το Μάρτιο, πέρασε από το Βασύ-συρ-Μπλαιζ, όπου έγινε σφαγή Προτεσταντών. Δεν ξέρουμε το πόσο υπεύθυνος ήταν γι' αυτό, αλλά ήταν η αρχή της στρατιωτικής αντιπαράθεσης. Ακολούθησε η πολιορκία της Μπουρζ το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο η Προτεσταντική Ρουέν καταλήφθηκε από τον δούκα του Γκιζ έπειτα από ενός μήνα πολιορκία. Το Δεκέμβριο στη μάχη του Ντρε ο μαρεσάλης του Σαιν-Αντρέ σκοτώθηκε· ο Αν του Μονμορανσύ αιχμαλωτίστηκε αλλά και ο Λουδοβίκος του Κοντέ επίσης.
Το τέλος
Ήταν έτοιμος να καταλάβει την Ορλεάνη από τους Ουγενότους, όταν πληγώθηκε από έναν Προτεστάντη δολοφόνο, τον Ζαν ντε Πολτρό ντε Μερέ. Οι γιατροί άρχισαν αφαιμάξεις, αλλά απεβίωσε 6 ημέρες μετά στο σατώ Κορνεΰ. Δεν ήταν η πρώτη απόπειρα εναντίον του· ένα κυνηγετικό ατύχημα το Μάιο του 1560 είχε σχεδιαστεί, όπως πληροφόρησε ο Νίκολας Θροκμόρτον την Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας, αλλά ένας από τους 5 συνωμότες το αποκάλυψε. Ο Ζαν ντε Πολτρό στην κατάθεσή του ενέπλεξε τον Γκασπάρ ντε Κολινύ, αλλά αργότερα ανακάλεσε και ο Κολινύ αρνήθηκε την ευθύνη. Παρ' όλα αυτά ο γιος του δούκα του Γκιζ περιήλθε σε διαμάχη με τον γιο του Κολινύ, η οποία κορυφώθηκε με τη σφαγή του Αγ. Βαρθολομαίου.
Οικογένεια
Το 1548 νυμφεύτηκε στο Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι με μεγαλοπρέπεια την Άννα ντ' Έστε, κόρη του Έρκολε Β' δούκα της Φερράρα και είχαν τέκνα:
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Δούκες του Γκιζ Κατηγορία:Δούκες του Ωμάλ
Εξοχή Ιωαννιτών Ιωαννίνων
Η Εξοχή είναι κωμόπολη της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Εξοχή βρίσκεται στη βορειοδυτική άκρη της λίμνης Παμβώτιδας και τη βορειοδυτική συνέχεια της πόλης των Ιωαννίνων, της οποίας αποτελεί μαζί με τα γειτονικά Καρδαμίτσια επέκταση του πολεοδομικού τους ιστού, σε υψόμετρο 490 μέτρα. Στη βόρεια και ανατολική άκρη είναι ο Κρατικός Αερολιμένας Ιωαννίνων "Βασιλεύς Πύρρος" και περνάει η Λεωφόρος Γράμμου που συνδέει το κέντρο των Ιωαννίνων με την εθνική οδό για Κοζάνη.
Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1961 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Περάματος ενώ το 1971 προσαρτήθηκε σε αυτήν ο καταργούμενος οικισμός Νεάπολις. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Εξοχής της δημοτικής ενότητας Ιωαννιτών που υπάγεται στο δήμο Ιωαννιτών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 2.975 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων και το Δήμο Κόνιτσας υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Εξοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Ιωάννα, Λαίδη της Ουαλίας
Η Ιωάννα, Λαίδη της Ουαλίας (1191 - 2 Φεβρουαρίου 1237) σύζυγος του Λιουέλιν του Μέγα, πρίγκιπα της Ουαλίας και του Γκουινέθ, ήταν νόθη κόρη του Ιωάννη του Ακτήμονα, δεν είναι το ίδιο πρόσωπο με την ετεροθαλή αδελφή της Ιωάννα της Σκωτίας. Ελάχιστα είναι γνωστά για την παιδική της ηλικία, η μόνη πληροφορία για τη μητέρα της προέρχεται από τα Χρονικά του Τιουκέσμπουρι, καταγράφεται ως "Βασίλισσα Κλημεντία" αλλά δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι ήταν βασιλικής καταγωγής. Η Ιωάννα έζησε τα παιδικά χρόνια στη Γαλλία, ο πατέρας της τη μετέφερε στην Αγγλία από τη Νορμανδία τον Δεκέμβριο του 1203 για να παντρευτεί τον πρίγκιπα Λιουέλιν Δε Γκρέιτ. Ο φυσιοδίφης Τόμας Πέναντ (1726 - 1798) στο έργο του "Γύρος της Ουαλίας, Τόμος Β΄" που δημοσιοποιήθηκε στο Λονδίνο (1810) γράφει : "Ακούγεται ότι σε αυτή τη θέση στο Τρέφριου ο Λιουέλιν ο Μέγας έκτισε ανάκτορα, η εκκλησία του Τρέφριου χτίστηκε από τον Λιουέλιν για χάρη της πριγκίπισσας επειδή ήταν υποχρεωμένη να περπατά μεγάλες αποστάσεις ανάμεσα στα βουνά".
Γάμος με τον Λιουέλιν τον Μέγα
Η Ιωάννα παντρεύτηκε τον Λιουέλιν τον Μέγα την περίοδο (Δεκέμβριος 1203 - Οκτώβριος 1204) στο αβαείο της Σάντα Γουέρμπουργκ στο Τσέστερ, μαζί του απέκτησε :
Άλλα παιδιά τους πιθανότατα ήταν :
Τον Απρίλιο του 1226 ο Πάπας Ονώριος Γ΄ νομιμοποίησε την Ιωάννα σαν παιδί του Ιωάννη του Ακτήμονα επειδή οι γονείς της δεν είχαν παντρευτεί, δεν είχε όμως κανένα δικαίωμα στον Αγγλικό θρόνο. Το Πάσχα του 1230 ο Γουίλιαμ ντε Μπραόζ που ήταν αιχμάλωτος του Λιουέλιν συνελήφθη με την Ιωάννα στην κρεβατοκάμαρα, ο Γουίλιαμ θανατώθηκε με απαγχονισμό σύμφωνα με τον τοπικό θρύλο στο Άμπερ (2 Μαΐου 1230). Η Ιωάννα μετά το περιστατικό έμεινε υπό περιορισμό 11 μήνες και στη συνέχεια συγχωρέθηκε από τον Λιουέλιν, πιθανότατα γέννησε άλλη μια κόρη (1231). Η Ιωάννα ποτέ δεν πήρε τον τίτλο της "πριγκίπισσας της Ουαλίας", ονομάστηκε "λαίδη της Ουαλίας".
Θάνατος
thumb|right|250px|Η επιγραφή στη σαρκοφάγο της Ιωάννας, Λαίδης της Ουαλίας. Πέθανε στα βασιλικά ανάκτορα του Άμπερ στις βόρειες ακτές του Γκουινέθ (1237), η θλίψη της Λιουέλιν για τον θάνατο της συζύγου του ήταν τεράστια και ίδρυσε προς τιμή της μια Φραγκισκιανή μονή στις ακτές του Λάνφλις στην απέναντι πλευρά των ανακτόρων πριν τον θάνατο του (1240). Η μονή καταστράφηκε από τον Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας την εποχή της "Διάλυσης των Μοναστηριών". Το πέτρινο φέρετρο της Ιωάννας βρέθηκε άδειο στην ενοριακή εκκλησία της Σαιν Μαρί και του Σαιν Νικολά στο Μπωμαρί του Άνγκλεσι, μια επιγραφή πάνω στον φέρετρο του Τόμας Τζέιμς Μπαλκέλει, υποκόμη του Μπαλκέλει (Οκτώβριος 1808) γράφει :
"Η άδεια σαρκοφάγος περιείχε κάποτε τα οστά της Ιωάννας, της κόρης του Ιωάννη του Ακτήμονα και της συζύγου του Λιουέλιν Δε Γκρέιτ που πέθανε το 1237 που μεταφέρθηκαν από τη μονή του Λάνφλις. Το φέρετρο αλίμονο χρησιμοποιήθηκε πολλά χρόνια σαν εργαλείο σε σταύλους για να πίνουν τα άλογα νερό και μεταφέρθηκε εδώ μόνιμα για τη συντήρηση του".
Τα τελευταία χρόνια πολλοί υποστήριξαν την άποψη ότι η γυναίκα που απεικονίζεται στο φέρετρο δεν ήταν η Ιωάννα, χρονολόγησαν την επιγραφή πολλές δεκαετίες αργότερα από όταν πέθανε η Ιωάννα τη δεκαετία του 1230. Η Ελεονώρα του Μόντφορτ προτάθηκε εναλλακτική λύση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Μη ανταλλάξιμο διακριτικό
Τα Μη Εναλλάξιμα Κρυπτοπαραστατικά (αγγλικά:non-fungible token, NFT) αποτελούν (i) κρυπτογραφημένα στοιχεία βασισμένα σε δίκτυο Blockchain, (ii) με μοναδικούς κωδικούς αναγνώρισης και μεταδεδομένα που τα διακρίνουν μεταξύ τους και σε σχέση με άλλα, (iii) παρέχοντας τη δυνατότητα σύνδεσής τους με φυσικά ή ψηφιακά περιουσιακά στοιχεία .Τα μη εναλλάξιμα κρυπτοπαραστατικά μπορούν να συσχετιστούν με οποιοδήποτε ψηφιακό αρχείο-έργο τέχνης, όπως φωτογραφίες, βίντεο, ήχος και άλλους τύπους πολυμέσων, είτε με ψηφιακή αποτύπωση φυσικού αντικειμένου: η σύνδεση αυτή επιτυγχάνεται συνήθως μέσω της προσθήκης ενός υπερσυνδέσμου (URL) στο έξυπνο συμβόλαιο (smart contract) που αντιστοιχεί στο κρυπτοπαραστατικό, ο οποίος (υπερσύνδεσμος) παραπέμπει στον ιστοχώρο όπου απεικονίζεται το ψηφιακό αρχείο που συνδέεται με το κρυπτοπαραστατικό. Συνεπώς, κατ' ουσίαν, αποτελούν μεταδεδομένα αποθηκευμένα σε ένα δίκτυο Blockchain. Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά κρυπτονομίσματα (cryptocoins), τα κρυπτοπαραστατικά (cryptotokens) δεν διαθέτουν δικό τους αυτόνομο δίκτυο Blockchain, αλλά χρησιμοποιείται η υπολογιστική ισχύς ενός ήδη υπάρχοντος δικτύου Blockchain στο οποίο λειτουργούν «προσκολλημένα». Η δομή του συστήματος στο οποίο εντάσσονται αποτελείται από δύο επίπεδα- βάσεις δεδομένων:
(α) το δίκτυο Blockchain, όπου κατατίθενται τα έξυπνα συμβόλαια κάθε ένα εκ των οποίων αντιστοιχεί σε κάποιο κρυπτοπαραστατικό (πχ smart contract address, token ID κ.ά.), και μέσω των έξυπνων συμβολαίων, ή άλλως του κώδικα προγραμματισμού, διεξάγονται και καταγράφονται σε αυτό το δημόσιο καθολικό οι κρυπτογραφημένες συναλλαγές που αφορούν σε αυτό.
(β) μία πλατφόρμα ή αποκεντρωμένη εφαρμογή που συνιστά μητρώο καταγραφής των κρυπτοπαραστατικών και των σχετικών πληροφοριών, κυρίως του αριθμού του κρυπτοπαραστατικού (token ID) και της κρυπτογραφημένης διεύθυνσης του/της κατόχου του (owner).