cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Weezer
Οι Weezer είναι αμερικάνικο συγκρότημα από το Λος Άντζελες της Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Αποτελούνται από τους Ρίβερς Κουόμο (φωνητικά, κιθάρα), Πάτρικ Ουίλσον (ντραμς, κιθάρα, φωνητικά), Μπράιαν Μπελ (κιθάρα, φωνητικά, αρμόνιο) και Σκοτ Σράινερ (ηλεκτρικό μπάσο, φωνητικά, αρμόνιο). Είναι γνωστοί για τα τραγούδια "Perfect Situation", "Buddy Holly", "Undone - The Sweater Song", "Beverly Hills", "Pork and Beans" και "Island in the Sun".
Έχουν πουλήσει 10 εκατομμύρια άλμπουμ στις Ηνωμένες Πολιτείες και περισσότερα από 35 εκατομμύρια παγκοσμίως.
Ιστορία
Οι Weezer ιδρύθηκαν στις 14 Φεβρουαρίου του 1992 στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, ενώ η πρώτη τους εμφάνιση ήταν στη συναυλία του συγκροτήματος του Κιάνου Ριβς, Dogstar. Αργότερα, υπέγραψαν το πρώτο τους συμβόλαιο με την εταιρία Geffen Records.
Στις 10 Μαΐου του 1994, το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον πρώτο ομώνυμο δίσκο του, γνωστός ως The Blue Album, όπου και σημείωσε μεγάλη επιτυχία, ενώ κατάφεραν να αποσπάσουν και 4 MTV Video Music Awards. Επίσης, το τραγούδι τους Buddy Holly, που ήταν από αυτόν τον δίσκο, έγινε μεγάλη επιτυχία, ενώ ήταν και στο CD για την εγκατάσταση των Windows 95. Έγινε τέσσερις φορές πλατινένιος στις ΗΠΑ και στον Καναδά και θεωρείται ο δίσκος των Weezer με τις περισσότερες πωλήσεις.
Το 2005, οι Weezer έβγαλαν τον δίσκο Make Believe, που επίσης σημείωσε μεγάλη επιτυχία, ενώ έγιναν σχετικά γνωστοί και στην Ελλάδα με το τραγούδι Perfect Situation, που χρησιμοποιήθηκε σε διαφημιστική καμπάνια της εταιρίας κινητής τηλεφωνίας Vodafone. To 2008, το συγκρότημα έβγαλε τον τρίτο ομώνυμο δίσκο του, γνωστό και ως The Red Album που, όπως και ο αμέσως επόμενος δίσκος, σημείωσε μεγάλη επιτυχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά indie rock συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά emo συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Atzat Nefesh
Η Atzat Nefesh (εβραϊκά: עצת נפש, συμβουλή της ψυχής ) είναι ορθόδοξη ιουδαϊστική οργάνωση θεραπείας μετατροπής με έδρα το Ισραήλ, η οποία προωθεί την μεταβολή του σεξουαλικού προσανατολισμού.
Ιστορία
Η Atzat Nefesh ιδρύθηκε το 2001 από τον ραβίνο Σλόμο Αβινέρ. Απευθύνεται, συγκεκριμένα, σε άτομα τα οποία φέρουν βαρέως την εκ μέρους τους πρακτική του αυνανισμού, της ομοφυλοφιλίας και της πορνογραφίας ή της πορνείας. Ισχυρίζεται, επίσης, πως είναι σε θέση να θεραπεύσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης.
Η συγκεκριμένη οργάνωση διαθέτει ομάδες υποστήριξης, καθώς και μία τηλεφωνική πράσινη γραμμή, των οποίων υπεύθυνοι είναι εθελοντές οι οποίοι είναι εκπαιδευμένοι στην γιεσιβά. Οργανώνει, επίσης, εργαστήρια διάρκειας τριών ημερών κατά την διάρκεια των οποίων ο κόσμος έχει την δυνατότητα να εξερευνήσει την αρσενικότητά του. Στην συνέχεια, η οργάνωση τους παραπέμπει προς φερόμενους ως θεραπευτές οι οποίοι χρησιμοποιούν την θεραπεία μετατροπής.
Σκάνδαλο
Τον Οκτώβριο του 2014, η Υπουργός Υγείας του Ισραήλ, Γιαέλ Γκερμάν, υιοθέτησε την διακήρυξη των βασικών αρχών της Israel Psychological Association, η οποία απαγορεύει την χρήση θεραπειών μετατροπής, ενώ, ταυτόχρονα, προειδοποίησε τους πολίτες ενάντια σε παρόμοιες θεραπείες. Ο Σλόμο Αβινέρ, ως απάντηση, δήλωσε πως η οργάνωση θα συνέχιζε την δράση της παρά την αντίθετη άποψη της Υπουργού Υγείας.
Τον Μάρτιο του 2015, ο Ισραηλινός μπλόγκερ και γκέι ακτιβιστής Νατάν Αζουλάι πραγματοποίησε έρευνα αποδεχόμενος «θεραπεία» εντός της Atzat Nefesh, ενώ, στην συνέχεια, δημοσίευσε το ρεπορτάζ του στην ιστοσελίδα Mako. Εντός του συγκεκριμένου ρεπορτάζ, αναφέρει πως η οργάνωση εξακολουθεί να στέλνει τον κόσμο προς «θεραπευτές» οι οποίοι ήσαν ανεκπαίδευτοι ή δεν είχαν ουδεμία σχέση με τον χώρο της υγείας. Κατόπιν του συγκεκριμένου δημοσιεύματος, ο μπλόγκερ βρήκε στον τοίχο της κατοικίας του απειλιτικό μήνυμα το οποίο ανέφερε: «Αδερφή, θα σε σκοτώσουμε».
Έντινσον Καβάνι
Ο Έντινσον Ρομπέρτο Καβάνι Γκόμεζ (Edinson Roberto Cavani Gómez, ισπανική προφορά ΔΦΑ: ˈeðinson kaˈβani, Εδίνσον Καβάνι, 14 Φεβρουαρίου 1987) είναι Ουρουγουανός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός για τη Βαλένθια.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1987 στο Σάλτο. Η πρώτη του ομάδα ήταν η Ντανούβιο, στην οποία αγωνιζόταν από την ηλικία των δώδεκα ετών. Έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα το 2006, και σκόραρε εννέα φορές σε ολόκληρη τη σεζόν. Την επόμενη χρονιά τράβηξε το ενδιαφέρον πολλών μεγάλων ομάδων, όπως, μεταξύ πολλών, η Μίλαν και η Γιουβέντους. Εκείνος, όμως, επέλεξε να αγωνισθεί στην Παλέρμο. Η μεταγραφή του ολοκληρώθηκε στις 31 Ιανουαρίου του 2007. Έπαιξε για πρώτη φορά με τη φανέλα των Σικελών στις 11 Μαρτίου του 2007, σε έναν εντός έδρας αγώνα με αντίπαλο τη Φιορεντίνα. Τον Απρίλιο του 2010 υπέγραψε καινούργιο συμβόλαιο με την Παλέρμο μέχρι τον Ιούνιο του 2014, το οποίο δεν τέθηκε ποτέ σε ισχύ, αφού τον Ιούνιο του 2010 η Νάπολι του έκανε πρόταση πενταετούς συνεργασίας, την οποία και αποδέχθηκε.
2011–2012
Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2011 σκόραρε στον πρώτο του αγώνα για το Τσάμπιονς Λιγκ με αντίπαλο τη Μάντσεστερ Σίτι, στο ισόπαλο 1–1. Τρεις ημέρες αργότερα σκόραρε τρία τέρματα με αντίπαλο τη Μίλαν στη νίκη της Νάπολι με σκορ 3–1, σε έναν εντός έδρας αγώνα. Στις 22 Νοεμβρίου του 2011 σκόραρε 2 τέρματα με αντίπαλο τη Μάντσεστερ Σίτι, στο νικηφόρο 2–1, σε έναν αγώνα που διεξήχθη στο Στάντιο Σαν Πάολο. Στις 21 Φεβρουαρίου του 2012 σημείωσε δύο τέρματα με αντίπαλο την Τσέλσι, για τη φάση των 16 του Τσάμπιονς Λιγκ, βοηθώντας την ομάδα του να νικήσει με σκορ 3–1.
Παρι Σεν Ζερμέν
Μετά από πολλές προτάσεις που δέχτηκε η Νάπολι και έπειτα από αρκετές φημολογίες μεταγράφηκε στη γαλλική Παρί Σεν Ζερμέν στις 16 Ιουλίου 2013, με το ποσό της μεταγραφής του να φτάνει τα 64 εκατ. Ευρώ.
Εθνική ομάδα
Τον Ιανουάριο του 2007 ενίσχυσε το δυναμικό της Εθνικής Ομάδας Νέων της Ουρουγουάης. Αγωνίσθηκε στο Πρωτάθλημα Νέων Νότιας Αμερικής το 2007, στο οποίο βραβεύθηκε ως πρώτος σκόρερ πετυχαίνοντας επτά τέρματα σε εννέα αγώνες, βοηθώντας την εθνική του ομάδα να κατακτήσει την 3η θέση. Στις 6 Φεβρουαρίου του 2008 εντάχθηκε στο δυναμικό της πρώτης ομάδας της Εθνικής Ουρουγουάης των ανδρών. Σκόραρε στον πρώτο του αγώνα με αντίπαλο την Κολομβία. Στις 10 Ιουλίου του 2010 σκόραρε με αντίπαλο τη Γερμανία και βοήθησε την ομάδα του να κατακτήσει την 4η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Νοτίου Αφρικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντανούμπιο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣΣ Παλέρμο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Βίγλα Άρτας
Η Βίγλα, σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, υπήρξε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αμβρακικού και πρώην κοινότητα. Ο νόμος ίσχυσε μέχρι το τέλος του 2010, οπότε και αντικαταστάθηκε από τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, το οποίο δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 87/τ.Α'/2010, με αποτέλεσμα η Βίγλα να ενταχθεί στο Δήμο Αρταίων και σήμερα αποτελεί Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Αμβρακικού του διευρυμένου δήμου.
Ετυμολογία
Η Βίγλα πήρε την ονομασία της από τη λέξη βίγλα, που σημαίνει παρατηρητήριο. Ακόμη και σήμερα στο Μαυροβούνι μπορεί κανείς να παρατηρήσει τα χαλάσματα από τα παρατηρητήρια που υπήρχαν στην περιοχή.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Η Βίγλα βρίσκεται στη νοτιοδυτική άκρη του νομού Άρτας, στους πρόποδες του Μαυροβουνίου (329 μ. υψ.). Είναι μέσα στον υγρότοπο του Αμβρακικού, που είναι από τους μεγαλύτερους της Ελλάδας και τους σημαντικότερους Ramsar (Natura 2000) σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Συνδέεται οδικώς με την Άρτα μέσω της οδού Αμβρακικού (14,5 χλμ.) Επίσης συνδέεται με την Πρέβεζα μέσω της γέφυρας της Πέτρας (η οποία βρίσκεται στην Ε.Ο. Άρτας- Πρέβεζας στο 15 χλμ.) κι αφού διανύσουμε το χ. Πέτρα και το χ. Στρογγυλή (απόσταση 40 χλμ. από Πρέβεζα). Επιπλέον συνδέεται με τα Ιωάννινα μέσω της γέφυρας Καλογήρου (η οποία βρίσκεται στην Ε.Ο. Άρτας Ιωαννίνων στο 11 χλμ.) κι αφού διανύσουμε το χ.Πολύδροσο και πάρουμε το δρόμο του Πασά μέχρι τη γέφυρα Καλογήρου (απόσταση 76 χλμ. από Ιωάννινα).
Σύνδεση με γύρω χωριά:
Πλησιέστερα Αεροδρόμια: 1.Ακτίου-Πρέβεζας 2.Ιωαννίνων
Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 382 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 405 κατοίκους.
Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Ιστορικά στοιχεία
Με βάση την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», η Βίγλα ήταν ένας μικρός οικισμός με 10 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Η Βίγλα αναφέρεται στο "Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης και Πρεβέζης" του Σεραφείμ Ξενόπουλου του Βυζαντίου (Μητροπολίτου Άρτης) με έτος εκδόσεως 1884: Ιδιόκτητο χωριό της Μονής Ροδιάς έχον 12 οικογενείας, Ναόν του αγίου Νικολάου ανακαινισθέντα το 1873 και εγκαινιασθέντα την 7 Ιουλίου 1875. Στο ίδιο δοκίμιον αναφέρεται ότι ''η μονή Ροδιάς ανηγέρθη το 970 μ.Χ., επί της Αυτοκρατορίας του Ιωάννου του Τσιμισκή και Πατριάρχου Κων/πόλεως Βασιλείου και επί τουρκοκρατίας μέχρι το 1800 είχε πολυάριθμα κτήματα, όπως γράφουν διάφορα σωζόμενα Οθωμανικά έγγραφα. Στη Βίγλα περί το 1845 υπήρχε εν γραμματοδιδασκαλείον μεθ' ενός διδασκάλου και μαθητάς 10. Διδάσκονταν την θρησκείαν, την ιστορίαν, συνοπτική γεωγραφία και αριθμητική.''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Μεσίτης (μάγος)
Ο Μεσίτης ήταν Βυζαντινός μάγος, τσαρλατάνος, κατά την βασιλεία του αυτοκράτορα Μαυρικίου τον 6ο αιώνα.
Ο Μεσίτης την περίοδο που βασίλευε ο Μαυρίκιος είχε εγκατασταθεί στην Κωνσταντινούπολη, έφτιαχνε διάφορα μαγικά βότανα, και διαλαλούσε ότι ήταν ο καλύτερος στην αυτοκρατορία. Κατηγορήθηκε ότι κάποτε προσέλαβε έναν νοτάριο, γραμματέα, και θέλησε να τον μυήσει στα μυστικά της τέχνης του. Το πήγε βράδυ σε μια ερημιά κάλεσε τον διάβολο με τους δαίμονες του που είχαν μορφή Αιθιόπων, η συμφωνία όμως με τον διάβολο δεν πραγματοποιήθηκε επειδή ο νοτάριος φοβήθηκε κι έκανε τον σταυρό του και τους έδιωξε. Χωρίς την συμφωνία με τον διάβολο δεν μπορούσε να του μεταδώσει τις γνώσεις του.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί μάγοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Καρβίδιο του βολφραμίου
Το καρβίδιο του βολφραμίου είναι καρβίδιο με χημικό τύπο WC. Το μόριό του είναι διατομικό. Είναι ανόργανη ένωση. Η πιο βασική του μορφή είναι μία λεπτή γκρίζα σκόνη, αλλά μπορεί να συμπιεστεί και να διαμορφωθεί σε σχήματα για χρήση σε βιομηχανικά μηχανήματα, εργαλεία, λειαντικά, καθώς και κοσμήματα. Είναι τρεις φορές πιο σκληρό από ότι ο χάλυβας και πυκνότερο από ότι ο χάλυβας και το τιτάνιο. Είναι συγκρίσιμο με το κορούνδιο (Al2O3 ή ζαφείρι) στη σκληρότητα.
Ροδιόλα η ροδόχρους
Η Ροδιόλα η ροδόχρους (Rhodiola rosea) (κοινώς ως χρυσή ρίζα (golden root), ρίζα τριαντάφυλλου (rose root), τριανταφυλλόριζα (roseroot), δυτική τριανταφυλλόριζα (western roseroot), ράβδος του Ααρών (Aaron's rod), Αρκτική ρίζα (Arctic root), στέμμα του βασιλιά (king's crown), lignum rhodium, orpin rose), είναι ένα πολυετές (perennial) ανθοφόρο φυτό στην οικογένεια Κρασσουλίδες (Crassulaceae).
Καρβίδιο του βολφραμίου
Κατηγορία:Καρβίδια
Ροδιόλα η ροδόχρους
Αρκετοί βλαστοί αναπτύσσονται από την ίδια παχιά ρίζα. Οι βλαστοί μπορούν να φτάσουν σε ύψος από 5 έως 35 εκατοστά. Η Ρ. η ροδόχρους (R. rosea) είναι δίοικο – έχοντας ξεχωριστά θηλυκά και αρσενικά φυτά.
Ετυμολογία
Η ονομασία «Ροδιόλα», συνδυάζει το Ελληνικό ρόδο, που σημαίνει τριαντάφυλλο και αναφέρεται στις ρίζες, οι οποίες μοιάζουν στην οσμή με αυτή του τριαντάφυλλου και με την υποκοριστική Λατινική κατάληξη -iola.
Περιγραφή
Η Ροδιόλα η ροδόχρους (Rhodiola rosea), έχει ύψος από 5 έως 40 cm (2,0 έως 15,7 in), είναι σαρκώδης και έχει πολλά στελέχη τα οποία αναπτύσσονται από ένα σύντομο, φολιδωτό ρίζωμα (rhizome). Τα άνθη έχουν 4 σέπαλα και 4 πέταλα, κίτρινου και πρασινωπού-κίτρινου χρώματος, μερικές φορές με κόκκινο στα άκρα του, μήκους από 1 έως 3,5 mm (0,039 έως 0,138 in) και που ανθίζει το καλοκαίρι.
Ταξινομική
Την πρώτη φορά που περιγράφηκε η R. rosea, ήταν από τον Διοσκουρίδη στο «Περὶ ὕλης ἰατρικῆς» («De Materia Medica»).
Τα φυτά της Δυτικής Βόρειας Αμερικής που περιλαμβάνονταν προηγουμένως στη R. rosea, τώρα αντιμετωπίζονται ως:
Τρόφιμο
Σε ορισμένα μέρη του κόσμου, το υπέργειο τμήμα του καταναλώνεται ως τροφή, μερικές φορές προστίθεται στις σαλάτες.
Βοτανική ιατρική
Στη Ρωσία και τη Σκανδιναβία, η R. rosea χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες για την αντιμετώπιση του κρύου κλίματος της Σιβηρίας και του άγχους. Το φυτό έχει χρησιμοποιηθεί στην παραδοσιακή Κινεζική ιατρική, όπου ονομάζεται hóng jǐng tiān (红景天). Το φάρμακο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αποτροπή της ασθένειας του υψομέτρου.
Επιπτώσεις στην υγεία
Οι έρευνες σχετικά με την αποτελεσματικότητα της R. rosea είναι αντιφατικές. Ενώ κάποια στοιχεία δείχνουν, ότι το βότανο μπορεί να είναι χρήσιμο για τη βελτίωση της σωματικής απόδοσης και την ανακούφιση της ψυχικής κόπωσης, μεθοδολογικά ελαττώματα περιορίζουν την ακριβή εκτίμηση της αποτελεσματικότητας. Μια αυστηρά σχεδιασμένη, καλά αναφερόμενη τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή η οποία ελαχιστοποιεί την προκατάληψη, είναι απαραίτητη για να καθορίσει την πραγματική αποτελεσματικότητα της R. rosea για την κόπωση.
Χημικά συστατικά
Οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει περίπου 140 χημικές ενώσεις στα υπόγεια τμήματα της R. rosea. Οι ρίζες Ροδιόλα (Rhodiola) περιέχουν φαινόλες, rosavin, κολοφώνιο (rosin), rosarin, οργανικά οξέα, τερπενοειδή, phenolcarbonic οξέα και τα παράγωγά τους, τα φλαβονοειδή, ανθρακινόνες και αλκαλοειδή.
Η χημική σύσταση του αιθέριου ελαίου από την ρίζα της R. rosea που αναπτύσσεται σε διαφορετικές χώρες ποικίλλει. Για παράδειγμα, το rosavin, rosarin και κολοφώνιο (rosin) στο υψηλότερό τους επίπεδο συγκέντρωσης μετά από πολλές εξετάσεις, μπορεί να βρεθεί μόνο στη Ρωσικής προέλευσης R. rosea· το κύριο συστατικό του αιθέριου ελαίου από την Ροδιόλα (Rhodiola) που καλλιεργείται στη Βουλγαρία είναι η γερανιόλη και η myrtenol· στην Κίνα, τα κύρια συστατικά είναι η γερανιόλη και 1-οκτανόλη· και στην Ινδία, το κύριο συστατικό είναι η phenylethilic αλκοόλη. Η Κινναμωμική αλκοόλη, ανακαλύφθηκε μόνο στο δείγμα από τη Βουλγαρία.
Αν και το rosavin, rosarin, κολοφώνιο (rosin) και salidroside (και ορισμένες φορές p-τυροσόλη, rhodioniside, rhodiolin και rosiridin) είναι μεταξύ των υπόπτων ενεργών συστατικών της R. rosea, οι ενώσεις αυτές είναι ως επί το πλείστον σε πολυφαινόλες. Δεν υπάρχουν ενδείξεις, ότι αυτές οι ουσίες, δεν έχουν καμία φυσιολογική επίδραση στον άνθρωπο, που θα μπορούσε να αποτρέψει ή να μειώσει τον κίνδυνο της νόσου.
Αν και αυτά τα φυτοχημικά συνήθως αναφέρονται ως ειδικά για εκχυλίσματα Ροδιόλα (Rhodiola), υπάρχουν πολλά άλλα συστατικά φαινολικών αντιοξειδωτικών, συμπεριλαμβάνοντας τις προανθοκυανιδίνες, την κερκετίνη, το γαλλικό οξύ, το χλωρογενικό οξύ και την kaempferol.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρασσουλοειδή Κατηγορία:Αλπική χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα των Άλπεων Κατηγορία:Χλωρίδα των Πυρηναίων Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα του Πακιστάν Κατηγορία:Χλωρίδα του Κολοράντο Κατηγορία:Χλωρίδα από τα Βραχώδη Όρη Κατηγορία:Αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης Κατηγορία:Αντικαταθλιπτικά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά
Αθλητική Ένωση Καραϊσκάκης
Η Αθλητική Ένωση Καραϊσκάκης (εν συντομία Α.Ε. Καραϊσκάκης) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην Άρτα. Αγωνιστική έδρα της ομάδας αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Αγίων Αναργύρων με χωρητικότητα που ανέρχεται στις 1.656 θέσεις. Χρώματα του συλλόγου αποτελούν το πράσινο και το λευκό.
Ο σύλλογος αγωνιζόταν στις επαγγελματικές κατηγορίες την περίοδο 2017-2022 με επίσημη επωνυμία ΠΑΕ Καραϊσκάκης Άρτας.
Ιστορία
Η Αθλητική Ένωση «Καραϊσκάκης» ιδρύθηκε το 2012, έπειτα από συγχώνευση τριών ομάδων από την Άρτα, τον Αετό Διασέλλου, την Ομόνοια Πέτρας και τον Α.Ο. Άρτας. Την πρώτη της σεζόν η ομάδα αγωνίστηκε στην τέταρτη εθνική κατηγορία, την Δ΄ Εθνική, όπου και τελείωσε 7η, μόλις μια θέση πάνω από την ζώνη του υποβιβασμού σε τοπικά πρωταθλήματα. Αυτό, σήμαινε και την άνοδο της ομάδας στην Γ΄ Εθνική. Την επόμενη περίοδο, 2013-14, πλέον στην τρίτη κατηγορία, η ομάδα έπειτα από μια επιτυχημένη σεζόν, κατέλαβε την 4η θέση ανάμεσα σε 16 ομάδες.
Με καλή διοίκηση, δυνατό ρόστερ και στήριξη από τους κατοίκους της Άρτας, ο Καραϊσκάκης την περίοδο 2014-2015, μόλις για έναν βαθμό δεν πέτυχε την άνοδο στην επαγγελματική κατηγορία, Β' Εθνική, χάνοντας από τα Τρίκαλα στην τελευταία αγωνιστική, μέσα στο κατάμεστο Δημοτικό Στάδιο Αγίων Αναργύρων της Άρτας. Την περίοδο 2015-16 ο Καραϊσκάκης τερμάτισε ξανά δεύτερος. Την ίδια χρονιά κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία του το κύπελλο της ΕΠΣ Άρτας.
Τον Σεπτέμβριο του 2016 βγήκε κοινή ανακοίνωση με την διοίκηση της Αναγέννησης Άρτας για συνεργασία και κοινή πορεία των δυο ομάδων. Η συνεργασία τελικά δεν υλοποιήθηκε. Στο τέλος της περιόδου 2016-17 η ομάδα τερμάτισε στη δεύτερη θέση, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Μετά το τέλος του πρωταθλήματος η ομάδα κατάφερε να κερδίσει το Κύπελλο Γ' εθνικής 2016-17. Σαν κυπελλούχος διεκδίκησε με τον Ηρόδοτο το Σούπερ Καπ Ερασιτεχνών ποδοσφαίρου Ελλάδος, όπου ηττήθηκε με 1-0.
Άνοδος στην Β΄ Εθνική
Το καλοκαίρι του 2017, η ΕΠΟ αρχικά αποφάσισε να καλύψει το κενό μιας ομάδας στην Β' εθνική με τους δευτεραθλητές της Γ' εθνικής 2016-17, υπό την προϋπόθεση ότι θα καταθέσουν εγγυητική 300.000€. Οι μόνες ομάδες που το έκαναν ήταν ο Καραϊσκάκης και η Δόξα Δράμας. Το μπαράζ ορίστηκε να γίνει στην Κατερίνη. Τελικά με νέα απόφαση της, η ΕΠΟ ματαίωσε το μπαράζ ανόδου. Μετά από προσφυγή της Δόξας Δράμας κατά της απόφασης της ΕΠΟ, το διαιτητικό δικαστήριο της ΕΠΟ αποφάσισε να γίνει το μπαράζ. Μετά την απόσυρση του Ηρακλή από την Β' Εθνική, ο αγώνας ματαιώθηκε και οι δυο ομάδες προβιβάστηκαν στην Β' εθνική. Το 2017-18 συμμετέχοντας για πρώτη φορά στην ιστορία του στην δεύτερη κατηγορία, τερμάτισε στην 8η θέση και παρέμεινε άνετα στην κατηγορία. Το 2018-19 τερμάτισε στην 10η θέση εξασφαλίζοντας την παραμονή του στην κατηγορία. Σύμφωνα με την αναδιάρθρωση ο "Καραϊσκάκης" συμμετέχει στην νεοσύστατη Super League 2, στην ουσία όμως συμμετέχει ξανά στην δεύτερη κατηγορία. Το 2019-20 το πρωτάθλημα διακόπηκε εξαιτίας της επιδημίας του κορονοϊού. Ο "Καραϊσκάκης" τερμάτισε στην 5η θέση με 31 βαθμούς. Το 2020-21 η πορεία δεν ήταν ανάλογη. Στην κανονική διάρκεια τερμάτισε στην 11η θέση και συνέχισε στα play out. Αυτά πραγματοποιήθηκαν σε έναν γύρο αντί δυο εξαιτίας της καθυστέρησης που επέφερε η πανδημία του covid-19. Ο "Καραϊσκάκης" δεν κατάφερε να βελτιώσει την θέση του και τερμάτισε στην 11η θέση με 24 βαθμούς, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί. Τελικά, δεν υποβιβάστηκε λόγω αναδιάρθρωσης και συμμετείχε και την σεζόν 2021-22 στην Σούπερ Λιγκ 2. Το 2021-22 συμμετείχε στον νότιο όμιλο. Τερμάτισε στην 15η θέση και υποβιβάστηκε.
Συμμετοχή στα τοπικά
Παρότι είχε δικαίωμα συμμετοχής στην Γ' Εθνική, τελικά δήλωσε συμμετοχή στην Β' Ερασιτεχνική της ΕΠΣ Άρτας.
Οικία Μπεζό
Η Οικία Μπεζό είναι μια οικιστική κατοικία στο Carthage Palace, στην Τύνιδα της Τυνησίας που σχεδιάστηκε από τον Ελβετό αρχιτέκτονα Le Corbusier το 1928. Το κτίριο αποτελεί το μοναδικό έργο του αρχιτέκτονα στην Τυνησία. Ο Le Corbusier σχεδίασε ολόκληρο το έργο από απόσταση. Ούτε αυτός ούτε κάποιο μέλος του προσωπικού του επισκέφθηκε την τοποθεσία πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά την κατασκευή του κτιρίου. Το κτίριο παρουσιάζει ειδικό αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, λόγω της ιδιαιτερότητας της επίλυσης της τομής, καθώς και των παθητικών ενεργειακών συστημάτων που χρησιμοποιούνται, στα πλαίσια μίας βιοκλιματικής μελέτης. Όπως αναφέρεται στο έργο Oeuvre complète, τόμος 1, 1910-1929, του Le Corbusier, το πρόβλημα συνίστατο στην προσπάθεια αποφυγής του ήλιου, ενώ παράλληλα η λύση εξασφάλιζε συνεχή αερισμό στο σπίτι. Η τομή παρέχει τις ακόλουθες λύσεις: το σπίτι φέρει μια ομπρέλα που σκιάζει τα εσωτερικά δωμάτια, ενώ από το ισόγειο στο ανώτερο επίπεδο ο εσωτερικός χώρος ρέει από το ένα δωμάτιο στο άλλο. δημιουργώντας έτσι ένα σταθερό ρεύμα αέρα.
Ο Le Corbusier σχεδίασε δύο εκδοχές του κτιρίου. Η τελική εκτέλεση βασίστηκε σε ένα δεύτερο έργο που περιελάμβανε βασικές τροποποιήσεις. μικρογραφία|Η βίλα Baizeau κατά τη διάρκεια της ανοικοδόμησης.
Βασικές συνθετικές αρχές
Βασικές συνθετικές αρχές του κτιρίου αποτελούν η προσπάθεια αποφυγής του ήλιου, εφόσον στην περιοχή το κλίμα είναι εξαιρετικά θερμό, καθώς και ο κατακόρυφος και οριζόντιος αερισμός όλων των εσωτερικών δωματίων, μέσω της ροϊκής οργάνωσης του κτιρίου, ώστε να δημιουργείται ένα σταθερό ρεύμα αέρα.
Το κτίριο έχει δύο εισόδους. Από την κεντρική είσοδο ο επισκέπτης φτάνει σε ένα χώρο υποδοχής, όπου βρίσκεται το κεντρικό κατακόρυφο κλιμακοστάσιο, το οποίο κατέχει κεντροβαρική θέση στην κάτοψη, ενώ διατρέχει καθ΄ ύψος το κτίριο και επιτρέπει την πρόσβαση σε όλες τις στάθμες. Από τη δευτερεύουσα είσοδο στην πλάγια όψη είναι προσβάσιμα μερικά υπνοδωμάτια και βοηθητικοί χώροι στο ισόγειο, ενώ υπάρχει κατακόρυφη σύνδεση με τον πρώτο όροφο του κτιρίου.
Από εκεί ο επισκέπτης φτάνει στον πρώτο όροφο που βρίσκεται το διώροφο καθιστικό, η κουζίνα πίσω από το κλιμακοστάσιο και μία σειρά υπνοδωματίων που παρατάσσονται σε σειρά, κατά μήκος του κεντρικού διαδρόμου. Όλοι οι χώροι εκτονώνονται σε επιμήκη ημιυπαίθρειο χώρο στη νοτιοδυτική πλευρά του κτιρίου, ο οποίος προστατεύει τους εσωτερικούς χώρους από το ανεπιθύμητο νοτιοδυτικό φως.
Στον δεύτερο όροφο βρίσκεται ένα δεύτερο διώροφο καθιστικό με διαγώνια σχέση και οπτική επαφή με αυτό του πρώτου ορόφου, καθώς και μία σειρά από υπνοδωμάτια και δευτερεύοντες χώρους κατά μήκος του κεντρικού διαδρόμου. Τα υπνοδωμάτια είναι διώροφα και έχουν πατάρια στον όροφο.
Μέσω ανεξάρτητης γραμμικής σκάλας είναι προσβάσιμο από το χώρο αυτό το τέταρτο επίπεδο του κτιρίου, που παραμένει ημιυπαίθρειο. Ολόκληρο το κτίριο στέφεται με πλάκα οπλισμένου σκυροδέματος, που δημιουργεί μία ανάλαφρη επίστεψη στην όψη και επιτρέπει το σκιασμό των εσωτερικών δωματίων, σαν μία μεγάλη ομπρέλα που προστατεύει το κτίριο από την υπερθέρμανση. Στην ίδια λογική κινούνται και οι ημιυπαίθρειοι χώροι που περιβάλλουν πολλά δωμάτια.
Τομή
Βασικό στοιχείο της συνθετικής δομής του κτιρίου και εργαλείο για την επίτευξη του ροϊκού χώρου, που θα επιτρέψει το φυσικό δροσισμό και αερισμό του κτιρίου αποτελεί η τομή. Αυτό επιτυγχάνεται με τις παρακάτω συνθετικές επιλογές:
Βιβλιογραφία
Le Corbusier, Jean - Louis Cohen, Taschen Pyblisher
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Τύνιδα
Θεόδωρος Στεφανίδης
Ο Θεόδωρος Στεφανίδης (1896 – 13 Απριλίου 1983) ήταν γιατρός, λογοτέχνης και μεταφραστής. Μετέφρασε στα αγγλικά, σε συνεργασία με τον Γιώργο Κατσίμπαλη, ποιήματα των μεγαλύτερων Νεοελλήνων ποιητών (Παλαμάς, Δροσίνης, Καβάφης, Καρυωτάκης, Σεφέρης κ.ά.). Επίσης έγραψε και ο ίδιος ποιήματα στα αγγλικά.
Ήταν άνθρωπος ευρύτατης παιδείας και με ποικίλα ενδιαφέροντα. Εκτός από την ιατρική, τη μετάφραση και τη λογοτεχνία, ασχολήθηκε και με τη βιολογία και την αστρονομία, και δημοσίευσε σχετικές μελέτες. Ο Χένρυ Μίλλερ στο έργο του Ο Κολοσσός του Μαρουσιού έγραψε για τον Στεφανίδη: ''Μια μέρα ο Θεόδωρος έπεσε πάνω μας- ο δόκτωρ Θεόδωρος Στεφανίδης. Όσο μπορεί κανείς να ξέρει για τα φυτά, τα ορυκτά, τα δέντρα, τα λουλούδια, τα βράχια, τις κατώτερες μορφές του ζωικού κόσμου, μικρόβια, αρρώστιες, άστρα, πλανήτες, κομήτες και τα λοιπά, το ήξερε''.
Βιογραφικό
Ο Στεφανίδης γεννήθηκε το 1896 στην Ινδία. Ο πατέρας του ήταν βαμβακέμπορας από τη Σμύρνη και η μητέρα του ήταν το γένος Ράλλη. Το 1907 η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα.
Αφού σπούδασε ιατρική στο Παρίσι επέστρεψε στην Κέρκυρα όπου άνοιξε ακτινολογικό εργαστήριο και παράλληλα ασχολήθηκε με τη βιολογία. Μελέτησε την υδροβιολογία των γλυκών υδάτων διαφόρων περιοχών της Ελλάδας και έγραψε την μελέτη Επισκόπηση της υδροβιολογίας των γλυκών υδάτων της Κέρκυρας και ορισμένων άλλων περιοχών της Ελλάδας που εκδόθηκε από την Ακαδημία Αθηνών το 1948.
Στο μακεδονικό μέτωπο, όπου υπηρέτησε ως εθελοντής στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου, γνωρίστηκε με τον το Γιώργο Κατσίμπαλη με τον οποίο συνεργάστηκε μετά τον πόλεμο στην μετάφραση και έκδοση στην αγγλική γλώσσα πρώτα μιας σειράς ποιημάτων του Κωστή Παλαμά (Poems by Kostes Palamas) και αργότερα μιας ανθολογίας από το έργο κορυφαίων νεοελλήνων ποιητών (Παλαμά, Δροσίνη, Καβάφη,Καρυωτάκη, Σεφέρη κ.α.) με τον τίτλο Modern Greek Poems(Λονδίνο 1926). Το 1935 συναντήθηκε στην Κέρκυρα με το συγγραφέα Λώρενς Ντάρελ.
Το 1939 πήγε με υποτροφία του Ιδρύματος Ροκφέλερ στην Κύπρο προκειμένου να ασχοληθεί με την ελονοσία. Πήρε μέρος και στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και συμμετείχε στην μάχη της Κρήτης όπου υπηρέτησε ως αξιωματικός του υγειονομικού του βρετανικού στρατού. Τις εμπειρίες του από την Μάχη της Κρήτης τις κατέγραψε στο βιβλίο του με τίτλο Climax in Crete (1946). Στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα ο Στεφανίδης αποχώρησε από το βρετανικό νοσοκομείο που εργαζόταν και μαζί πάντα με τον Κατσίμπαλη συνέχισε την μετάφραση και έκδοση στα αγγλικά του έργου του Παλαμά. Αργότερα ο Στεφανίδης μόνος του απέδωσε στα αγγλικά τον Ερωτόκριτο (που εκδόθηκε μετά το θάνατό του) και μετέφρασε και δημοσίευσε στο The Greek Gazette επεισόδια του Καραγκιόζη.
Ασχολήθηκε και προσωπικά με την ποίηση. Έγραψε στα Αγγλικά: The Golden Face (1965), Cities of Mind (1969) και Words in a Crucible (1973).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες ιατροί Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί γιατροί
Ανιόνε
Το Ανιόνε (ιταλ. Agnone) είναι κωμόπολη και δήμος (comune) στην Περιφέρεια Μολίζε της νοτιοκεντρικής Ιταλίας, περίπου 53 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Καμπομπάσσο. Το 2022 είχε πληθυσμό 4.629 κατοίκους. Το Ανιόνε είναι γνωστό για την κατασκευή καμπανών από την εταιρεία «Campane Marinelli – Pontificia Fonderia di Campane».
Σαμνίτες
left|thumb|205px|Ο «Οσκανός Πίνακας» στο Βρετανικό Μουσείο Οι Σαμνίτες αποτελούνταν από αρκετές ξεχωριστές φυλές που ζούσαν στην περιοχή Σάμνιον (λατ. Samnium), μια μεσόγεια επικράτεια στη νοτιοκεντρική Ιταλία. Οι Πέντροι ήταν η ισχυρότερη φυλή των Σαμνιτών και είχαν πρωτεύουσά τους το Μποβιάνιο, το σημερινό Μποτζάνο, μια πόλη περί τα δέκα χιλιόμετρα νοτίως του σημερινού Ανιόνε. Το Ανιόνε βρίσκεται στο κέντρο μιας περιοχής με σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα του αρχαίου πολιτισμού των Ασκανίων-Σαμνιτών, έχει μάλιστα αποκληθεί «Αθήνα του Σαμνίου», εξαιτίας των πολλών αρχαίων ερειπίων του σαμνιτικού πολιτισμού. Κατά την παράδοση η ονομασία του Ανιόνε προέρχεται από εκείνη της αρχαίας πόλεως Ακυϊλονίας (Aquilonia), η οποία καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 293 π.Χ.: Ο Ρωμαίος Παπίριος (Papirius) έγινε ο κυρίαρχος της Ακυϊλονίας, την οποία πυρπόλησε εντελώς.
Το Ανιόνε διεκδικεί το σημαντικότερο αρχαίο γραπτό κείμενο που έχει ανακαλυφθεί σε ολόκληρη την περιφέρεια Μολίζε: είναι ο λεγόμενος «Οσκανός Πίνακας» (Tabula Osca), ένα ορειχάλκινο πλακίδιο με κείμενο στην οσκική γλώσσα, το οποίο χρονολογείται στον 3ο αιώνα π.Χ. και βρίσκεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο. Για την ακρίβεια ανακαλύφθηκε το έτος 1848 στη θέση Φόντε ντι Ρομίτο, ανάμεσα στην Καπρακόττα και το Ανιόνε, κοντά στον ποταμό Σάνγκρο. Το κείμενο αποτελεί δείγμα της νοτιότερης διαλέκτου της γλώσσας των Σαμνιτών και αναφέρεται σε μια σειρά αφιερώσεων σε διάφορες θεότητες ή άλλες ιερές οντότητες
Ρωμαϊκή εποχή
Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στη σημερινή περιφέρεια Μολίζε. Το Ανιόνε εμφανίζεται σε ρωμαϊκούς χάρτες σε διαφορετικές θέσεις σε διαφορετικούς αιώνες, με τις ονομασίες Aprutium, Picenum, Sabina et Samnium, Flaminia et Picenum και/ή Campania et Samnium. Η τάση των Ρωμαίων για εκτεταμένη ανοικοδόμηση φαίνεται ότι παρέλειψε το Ανιόνε, καθώς η αρχιτεκτονική των Σαμνιτών κυριαρχούσε ακόμα στην υστερορρωμαϊκή περίοδο.
Μεσαίωνας
Το Ανιόνε ήταν σημαντική πόλη κατά την εποχή της κυριαρχίας των Λομβαρδών, αλλά στη συνέχεια αφέθηκε να παρακμάζει στους τελευταίους αιώνες της 1ης χιλιετίας μ.Χ., ενώ η κοιλάδα Βερρίνο και οι γύρω λόφοι κατέστησαν τόπος για ερημίτες, μοναστήρια και μικρούς αγροτικούς καταυλισμούς. Το 1139 η ισχυρή οικογένεια Μπορρέλλο απέκτησε τον έλεγχο του Ανιόνε, με τη βοήθεια Βενετών μισθοφόρων, πιθανώς δαλματικής καταγωγής.
Η σημασία του Ανιόνε αυξήθηκε κατά τις εποχές της βασιλείας των Ανδεγαυών και του Στέμματος της Αραγωνίας. Αλλά και αργότερα, στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών, η σημερινή κωμόπολη ήταν μια από τις 56 «βασιλικές πόλεις» που ανέφεραν απευθείας στον Βασιλιά και ήταν ελεύθερες από κάθε άλλη φεουδαρχική υποτέλεια. Ο Ιωσήφ Βοναπάρτης απεφάσισε να δημιουργήσει τη νέα περιφέρεια του Μολίζε και το Ανιόνε θα βρισκόταν εκτός των ορίων της. Αλλά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ζοακίμ Μυρά, οι πρεσβύτεροι του Ανιόνε τού ζήτησαν και πέτυχαν να ενταχθούν στο Μολίζε, με το επιχείρημα της γεωγραφικής δυσκολίας επικοινωνίας με το Αμπρούτσο. Την ίδια περίπου εποχή οι φυσικοί πόροι της περιοχής γύρω από την πόλη, αξιοποιούμενοι, οδήγησαν σε βελτίωση της οικονομικής της καταστάσεως, καθώς αναδείχθηκαν επιδέξιοι τεχνίτες που κατασκεύαζαν χρυσά κοσμήματα, χάλκινα είδη, ρολόγια και καμπάνες.
Στην ενωμένη Ιταλία
Το Ανιόνε ωστόσο περιέπεσε και πάλι σε παρακμή μετά την Ιταλική ενοποίηση τη δεκαετία 1860-1870. Το 1884 η τοπική εφημερίδα L'Aquilonia, εξετάζοντας τα αίτια της μαζικής μεταναστεύσεως στις ΗΠΑ και την Αργεντινή, συμπέραινε ότι οι δύο βασικοί παράγοντες ήταν οι υπερβολικοί φόροι στα καταναλωτικά αγαθά και τα τοκογλυφικά επιτόκια, που κατά καιρούς υπερέβαιναν το 20% στην πόλη. Οι φτωχοί χωρικοί συλλαμβάνονταν συχνά επειδή έκλεβαν τις σοδειές των «γκαλαντουόμινι» (galantuomini, η «άρχουσα τάξη» από όπου και η ελληνική λέξη «γαλαντόμος»), ενώ ένα άλλο ιδιαιτέρως συχνό αδίκημα ήταν η παράνομη υλοτόμηση σε δημοτικές εκτάσεις: για παράδειγμα, μόνο το έτος 1863 ασκήθηκε δίωξη για 624 περιπτώσεις παράνομης κοπής δέντρων.
Ο 20ός αιώνας
Μεταπολεμικώς το μεταναστευτικό ρεύμα επαναλήφθηκε, αυτή τη φορά όχι τόσο προς το εξωτερικό, όσο προς την ταχέως εκβιομηχανιζόμενη βόρεια Ιταλία. Ακόμα και σήμερα ο πληθυσμός του Ανιόνε συνεχίζει να μειώνεται. Καθώς το Μολίζε αρχίζει να έχει κάποια αναγνώριση ως τουριστικός προορισμός, το Ανιόνε προσπαθεί να αναπτύξει τον αγροτουρισμό, αλλά και τον αρχαιολογικό τουρισμό με βάση τα προρωμαϊκά ερείπια και τη μεσαιωνική αρχιτεκτονική του.
Μεσαιωνικός πολιτισμός
Η μεσαιωνική αρχιτεκτονική του Ανιόνε αντιπροσωπεύεται από τους 19 χριστιανικούς ναούς του, από τους οποίους ξεχωρίζει εκείνος του Αγίου Μάρκου, με τη μεγάλη πύλη του, που διακοσμείται από έναν χάλκινο λέοντα. Τον 11ο αιώνα οι Οντορίζιο και Γκουαλτιέρο Μπορρέλλο έφεραν καλλιτέχνες από τη Βενετία για να διακοσμήσουν τα σπίτια τους με τον λέοντα του Αγίου Μάρκου. Αυτός ο ναός είναι διακοσμημένος με πεποικιλμένες Άγιες Τράπεζες και μια ζωγραφιά της «Αγίας Οικογενείας με Αγίους», έργο του Λούκα Τζορντάνο. Αξιόλογος είναι επίσης ο Ναός του Αγίου Αντωνίου Αμπάτε, με πύλη ρομανικού ρυθμού, κωδωνοστάσιο (καμπαναριό) του 17ου αιώνα και στο εσωτερικό μια γιγαντιαία νωπογραφία του Φραντσέσκο Παλούμπο. Ο Άγιος Εμίντιο έχει πύλη του 12ου αιώνα και πλούσια τέχνη, όπως ξύλινα χρωματισμένα αγάλματα που βγαίνουν στο προαύλιο τη Μεγάλη Πέμπτη και τη Μεγάλη Παρασκευή για μια αναπαράσταση του Μυστικού Δείπνου. Ο Ναός του Κόρσο Γκαριμπάλντι πλαισιώνεται από χιλιόχρονες οικίες με πέτρινους λέοντες κοντά στις θύρες τους (ο λέοντας συναντάται και στον θυρεό του Ανιόνε): εργαστήρια μεσαιωνικών τεχνιτών και τα σπίτια των οικογενειών Απολλόνιο και Νουόννο. Ο Ναός του Αγίου Φραγκίσκου έχει ένα τεράστιο κυκλικό παράθυρο πάνω από την κύρια είσοδο, χρονολογούμενο από το 1330, ενώ στο εσωτερικό η «Τελική Κρίση» στην κόγχη είναι ζωγραφισμένη από τον Γκαμπόρα. Τέλος, ο Ναός του Αγίου Νικολάου έχει ένα ιδιόμορφο κωδωνοστάσιο, επενδυμένο με κίτρινα και πράσινα κεραμικά πλακίδια.
Στους τεχνίτες και στη μεσαιωνική αρχιτεκτονική του Ανιόνε οφείλεται και το προσωνύμιό του «Città d'Arte» (= «Πόλη της Τέχνης»), το οποίο ο δήμος εκμεταλλεύεται για την προαγωγή του τουρισμού.
Το εργοστάσιο και μουσείο Μαρινέλλι
right|thumb|Το Μουσείο Καμπάνας Μαρινέλλι Το «Pontificia Fonderia Marinelli» είναι ένα εργοστάσιο κατασκευής καμπανών που λειτουργεί στο Ανιόνε επί σχεδόν μια χιλιετία. Είναι μία από τις αρχαιότερες εταιρείες σε ολόκληρο τον κόσμο και όλους αυτούς τους αιώνες ανήκει και διευθύνεται από την οικογένεια Μαρινέλλι.
Το εργοστάσιο διαθέτει ένα μουσείο, όπου εκτίθενται καμπάνες ηλικίας σχεδόν χιλίων ετών, αλλά και αρκετά πιο πρόσφατες. Είναι επίσης δυνατό ο επισκέπτης να παρακολουθήσει τη διαδικασία κατασκευής των καμπανών. Το εργοστάσιο δέχθηκε την επίσκεψη του τότε Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ το 1995, καθώς πολλές καμπάνες κατασκευής του βρίσκονται στο Βατικανό.
Γεωγραφία
Το Ανιόνε είναι κτισμένο πάνω σε μια βραχώδη μακρόστενη προεξοχή στην υψηλότερη, ορεινή περιοχή της Περιφέρειας Μολίζε, την Alto Molise = «Άνω Μολίζε». Η πόλη περιβάλλεται από αγροκτήματα και υποστατικά. Η έκταση του δήμου του Ανιόνε είναι 96,85 τετραγωνικά χιλιόμετρα, που βρίσκονται σε υψόμετρα από 370 έως 1.386 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, με υψηλότερο σημείο την κορυφή του όρους Καστελμπαρόνε. Ο δήμος διαρρέεται από τα ποτάμια Σάνγκρο και Βερρίνο. Η γεωγραφική θέση του Ανιόνε έχει χαρακτηρισθεί ως «το φυσικό κεφάλαιο της Άνω Μολίζε».
Εξαιτίας της γεωμορφολογίας της, η περιοχή του Ανιόνε είναι επιρρεπής στις κατολισθήσεις. Για παράδειγμα, τον Ιανουάριο του 2003, μια τεράστια κατολίσθηση μέσα στα όρια του Δήμου προκάλεσε σημαντική ζημιά σε υποδομές.
Τοπικές εκδηλώσεις
right|thumb|Στιγμιότυπο από την παρέλαση-λαμπαδηφορία Ndocciata Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων η πόλη διοργανώνει το Carnevale Agnonese, που περιλαμβάνει τη Ndocciata, μια πολύ μεγάλη νυκτερινή παρέλαση-λαμπαδηφορία με αναμμένους χειροποίητους πυρσούς. Η παρέλαση διέρχεται από εννέα διαφορετικές συνοικίες (borgate) της πόλεως και συνοδεύεται από τον ήχο από τσαμπούνες. Καταλήγει στην Πιάτσα (πλατεία) Plebiscito, όπου ανάβεται μια πυρά.
Το καλοκαίρι, από τις 17 έως τις 19 Αυγούστου, λαβαίνει χώρα η «Έκθεση παλαιών τεχνών» (Fiera delle Arti e Mestieri Antichi) σε μια μεγάλη έκταση της παλαιάς πόλεως, όπου τον Μεσαίωνα υπήρχαν τα εργαστήρια των τεχνιτών.
Αξιοσημείωτα πρόσωπα
Στο Ανιόνε έδρασε και απεβίωσε ο Άγιος Φραγκίσκος Καρατσόλο (1563-1608), συνιδρυτής του Μοναστικού Τάγματος Ordo Clericorum Regularium Minorum, κοινώς γνωστού ως «Πατέρες Caracciolini/Adorno». Την ίδια περίοδο γεννήθηκε στην πόλη ο Ιππολίτο Φρανκόνι (1593-1653), Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος.
Παραπομπές
Ανιονε
Λουίζ Μπράιαν
Η Λουίζ Μπράιαν (αγγλικά: Louise Bryant, 5 Δεκεμβρίου 1885 - 6 Ιανουαρίου 1936) ήταν μια Αμερικανίδα δημοσιογράφος, γνωστή για τη συμπάθειά της στην κάλυψη ειδήσεων για τη Ρωσία και τους Μπολσεβίκους κατά τη Ρωσική Επανάσταση. Η Μπράιαν, ήτανφεμινίστρια και παντρεύτηκε το 1916 τον πιο διάσημο από αυτήν συγγραφέα Τζον Ριντ, και έγραψε για κορυφαίες Ρωσίδες όπως η Κατερίνα Μπρεσκόφσκι και η Μαρία Σπιριντόνοβα, όπως και για άνδρες σαν τον Αλέξανδρο Κερένσκι, τον Βλαδίμηρο Λένιν και τον Λέοντα Τρότσκι. Οι ειδήσεις της που διανέμονταν από την Εταιρεία Χηρστ, κατά και μετά τα ταξίδια της στην Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα, εμφανίστηκαν σε εφημερίδες σε όλες τις ΗΠΑ και τον Καναδά τα χρόνια που ακολούθησαν αμέσως μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μια συλλογή από το πρώτο ταξίδι της δημοσιεύτηκε σε βιβλίο με τίτλο Six Red Months in Russia το 1918. Το 1919, υπεραμύνθηκε της επανάστασης με ένορκη κατάθεση ενώπιον της Επιτροπής Όβερμαν, μιας υποεπιτροπής της Γερουσίας που ιδρύθηκε για να ερευνήσει την επιρροή των Μπολσεβίκων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αργότερα εκείνη τη χρονιά, ανέλαβε μια πανεθνική περιοδεία ομιλιών, για να παροτρύνει το κοινό στη στήριξη των Μπολσεβίκων και να αποτρέψει την ένοπλη επέμβαση των ΗΠΑ στη Ρωσία.
Η Μπράιαν μεγάλωσε στην αγροτική Νεβάδα και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Νεβάδα στο Ρήνο και στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον, και πήρε πτυχίο στην Ιστορία το 1909. Επιδιώκοντας μια καριέρα στη δημοσιογραφία, έγινε κοσμική συντάκτης του Spectator στο Πόρτλαντ του Όρεγκον και ελεύθερη ρεπόρτερ για την The Oregonian. Στα χρόνια του Πόρτλαντ (1909-15), ενεργοποιήθηκε στο κίνημα για την ψήφο των γυναικών. Αφήνοντας τον πρώτο της άντρα το 1915 για να ακολουθήσει τον Ριντ στο Γκρίνουιτς Βίλατζ, δημιούργησε φιλίες με κορυφαίες φεμινίστριες της εποχής, κάποιες από τις οποίες γνώρισε μέσω των συναδέλφων του Ριντ σε εκδόσεις όπως The Masses, ή σε συγκεντρώσεις μιας γυναικείας ομάδας, της Heterodoxy (Ετεροδοξία), ή μέσω της δουλειάς με τους ηθοποιούς της Προβινστάουν. Σε ένα συλλαλητήριο για την ψήφο των γυναικών του Πανεθνικού Κόμματος Γυναικών στην Ουάσιγκτον το 1919 συνελήφθη και πέρασε τρεις μέρες στη φυλακή. Όπως ο Ριντ, είχε εραστές εκτός γάμου. Την εποχή του Γκρίνουιτς Βίλατζ (1916-20) ανάμεσά τους ήταν ο θεατρικός συγγραφέας Ευγένιος Ο'Νηλ και ο ζωγράφος Άντριου Ντάσμπεργκ.
Το φιλμ Οι Κόκκινοι (Reds) του 1981, αναφέρεται στην ιστορία της Μπράιαν και του Ριντ. Μετά τον θάνατό του από τύφο το 1920, συνέχισε να γράφει για λογαριασμό της Χηρστ για τη Ρωσία, όπως και για την Τουρκία, Ουγγαρία, Ελλάδα, Ιταλία και άλλες χώρες στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Κάποια από αυτά τα άρθρα επανεκδόθηκαν σε βιβλίο με τίτλο Mirrors of Moscow το 1923. Αργότερα εκείνη τη χρονιά παντρεύτηκε τον Ουίλιαμ Κρίστιαν Μπούλιτ τον νεώτερο, με τον οποίο απέκτησε το μόνο της παιδί, την Άνι, που γεννήθηκε το 1924. Υποφέροντας από μια σπάνια και επώδυνη διαταραχή, η Μπράιαν μείωσε τη συγγραφική της παραγωγή τα τελευταία 10 χρόνια ενώ έπινε πολύ. Ο Μπούλιτ, παίρνοντας την αποκλειστική κηδεμονία της Άνι, τη χώρισε το 1930. Η Μπράιαν πέθανε στο Παρίσι το 1936 και τάφηκε στις Βερσαλίες. Μια ομάδα από το Πόρτλαντ επισκέφτηκε τον παραμελημένο τάφο το 1998 και ασχολήθηκε να τον αποκαταστήσει.
Πρώτα χρόνια
Η Μπράιαν γεννήθηκε ως Άννα Λουίζ Μόχαν (Anna Louise Mohan) στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας το 1885. Ο πατέρας της, Χιού Μόχαν, γεννημένος στην Πενσιλβάνια, έγινε δημοσιογράφος και εκφωνητής λόγων που είχαν σχέση με εργατικά θέματα και την πολιτική του Δημοκρατικού Κόμματος. Μετακομίζοντας στο Σαν Φρανσίσκο, συνέχισε να γράφει για εφημερίδες, και το 1880 παντρεύτηκε τη Λουίζα Φλικ, που μεγάλωσε στο ράντσο του πατριού της Τζέιμς Σέι, κοντά στο Χούμπολντ Λέικ της Νεβάδα. Οι Μόχαν είχαν δύο παιδιά, την Μπάρμπαρα (1880) και τη Λουίζ (1882), πριν γεννηθεί η Άννα Λουίζ. Αργότερα, το 1885, η οικογένεια μετακόμισε στο Ρίνο, όπου ο Μόχαν συνέχισε τη δημοσιογραφική του καριέρα, αλλά έπινε πολύ. Μια μέρα έφυγε και δεν επέστρεψε ποτέ. Η μητέρα της Λουίζ τον χώρισε το 1889 και παντρεύτηκε τον Σέρινταν Μπράιαν, προϊστάμενο εμπορευματικών αμαξοστοιχιών για τους σιδηροδρόμους Southern Pacific. Η οικογένεια, η οποία τελικά απέκτησε δύο παιδιά, τον Φλόιντ (1894) και τον Ουίλιαμ (1896) ζούσε στο Γουάντσγουορθ. Ωστόσο, η Λουίζ σύντομα δέχθηκε μια πρόσκληση από τον παππού της, Τζέιμς Σέι, να ζήσει στο ράντσο του. Παρέμεινε εκεί για τρία ή τέσσερα χρόνια, επιστρέφοντας στο Γουάντσγουορθ μόνο μετά από επιμονή της μητέρας της, σε ηλικία 12 ετών.
Πηγαίνοντας στο γυμνάσιο του Γουάντσγουορθ και του Ρίνο, και μετά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Νεβάδα (το οποίο έγινε το Πανεπιστήμιο της Νεβάδα, στο Ρήνο), η Μπράιαν ανέπτυξε ενδιαφέροντα για τη δημοσιογραφία, τη δημόσια αντιπαράθεση-συζήτηση (debate), την εικονογράφηση, την κοινωνική ζωή, τον χορό, και το μπάσκετ μπολ. Επιμελήθηκε την έκδοση του Young Ladies Edition στο Άλμπουμ των μαθητών του 1905, έγραψε τη σύντομη ιστορία The Way of a Flirt (Ο Τρόπος Ενός Φλερτ), για ένα λογοτεχνικό περιοδικό, το Chuckwalla, και έδωσε σκίτσα σε αυτό και σε μια άλλη έκδοση, την Artemisia. Καταπτοημένη από τον θάνατο του Σέι το 1906, η Μπράιαν εγκατέλειψε το σχολείο για να βρει δουλειά στη Χολόν της Καλιφόρνια, όπου για λίγους μήνες έμεινε σε ένα ράντσο με γελάδια και δίδασκε παιδιά, κυρίως νεαρούς Μεξικάνους. Εκείνο το καλοκαίρι μετακόμισε πάλι, στο Γιουτζίν του Όρεγκον, όπου ο αδελφός της Λουίζ εργαζόταν για την Southern Pacific.
Πόρτλαντ
μικρογραφία|δεξιά| Πορτραίτο της Μπράιαν το 1913 από τον Θείο του Πολ Τρούλιτζερ, Τζον Χένρι Τρούλιτζερ. Εκείνη την Άνοιξη η Μπράιαν μετακόμισε στο Πόρτλαντ, όπου στην αρχή μοιραζόταν ένα διαμέρισμα στο κέντρο με μια φίλη της από το κολέγιο, την Κλάρα Γουώλτ, και μετά νοικιάζοντας το δικό της διαμέρισμα στο ίδιο κτίριο. Αναζητώντας εργασία, έπιασε μια προσωρινή εργασία σχεδιάζοντας ένα παράθυρο βιτρό για τους Povey Brothers, έκανε λίγο ελεύθερο ρεπορτάζ για τη The Oregonian, και βρήκε εργασία, σαν εικονογράφος και κοσμική συντάκτης για τη Spectator του Πόρτλαντ. Εν τω μεταξύ, έκανε φιλίες με ανθρώπους όπως τον Κας Μπάερ, θεατρικό συντάκτη του The Oregonian, που ενδιαφέρονταν για τη δημοσιογραφία και τις Τέχνες. Στα τέλη του 1909 γνώρισε και παντρεύτηκε τον Πολ Τρούλιτζερ, έναν γοητευτικό οδοντίατρο που ζούσε σε ποταμόπλοιο στον ποταμό Γουίλαμετ, συλλέκτη έργων τέχνης, που απολάμβανε τα απελευθερωμένα πάρτι.
Η Μπράιαν, που κράτησε το πατρικό της όνομα και το διαμέρισμά της στο κέντρο μετά τον γάμο της με τον Τρούλιτζερ, περιφρονούσε τις δουλειές στο σπίτι και λαχταρούσε επαγγελματική ανέλιξη. Οδηγημένη στην πολιτική από μια νέα φίλη, τη Σάρα Μπαρντ Φιλντ, ενεπλάκη στο κίνημα για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών. Το 1912 εντάχθηκε στο Παράρτημα του Όρεγκον του College Equal Suffrage League. Αυτή και η Φιλντ έκαναν ομιλίες υπέρ της ψήφου σε μικρές πόλεις του Όρεγκον, και η Μπράιαν ανέβηκε στο άρμα της ψήφου στην ετήσια παρέλαση της Ημέρας της Σημαίας (Flag Day) στο Πόρτλαντ. Με επικεφαλής την Αμπιγκέιλ Σκοτ Ντανιγουέι, οι γυναίκες πέτυχαν να ψηφίζουν στο Όρεγκον αργότερα εκείνη τη χρονιά.
Η Μπράιαν γνώρισε το σοσιαλιστικό περιοδικό The masses μέσω του κατοίκου και δικηγόρου του Πόρτλαντ, Τσαρλς Έρσκιν Σκοτ Γουντ, ο οποίος τελικά παντρεύτηκε τη Φιλντ και ο οποίος συχνά συνεργαζόταν με το περιοδικό. Ενθουσιασμένη με τα περιεχόμενά του, ιδιαίτερα με τα άρθρα του καταγόμενου από το Πόρτλαντ, Τζον Ριντ, η Μπράιαν άρχισε να συγκεντρώνει συνδρομές γι' αυτό. Η Έμμα Γκόλντμαν, μια πολύ γνωστή αναρχική την οποία ο Γουντ είχε υπερασπιστεί στο δικαστήριο, έκανε ομιλία προς τιμήν του Ριντ στην αίθουσα των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (IWW) στο Πόρτλαντ. Αυτή και άλλοι πολιτικοί ακτιβιστές, όπως ο Αλεξάντερ Μπέρκμαν, ήταν ανάμεσα στους καλεσμένους που τους δεξιώθηκαν η Μπράιαν και ο σύζυγός της. Το 1914, ο Ριντ, απόφοιτος του Χάρβαρντ και καθιερωμένος συγγραφέας που τότε ζούσε στο Γκρίνουιτς Βίλατζ, ήρθε στην ιδιαίτερη πατρίδα του για επίσκεψη, κατά τη διάρκεια της οποίας μίλησε στη Λέσχη του Πανεπιστημίου (University Club) του Πόρτλαντ κατά του ταξικού συστήματος. Ακριβώς πως ή πότε ή πόσο συχνά η Μπράιαν και ο Ριντ συναντήθηκαν δεν είναι σίγουρο, αλλά κοντά στα Χριστούγεννα του 1915, όταν ο Ριντ ήρθε πάλι για να δει τη χήρα μητέρα του, το νεαρό ζευγάρι ανακοίνωσε τον έρωτά τους σε ένα πάρτι με δείπνο. Ο Ριντ επέστρεψε στο Γκρίνουιτς Βίλατζ στις 28 Δεκεμβρίου, και η Μπράιαν, εγκαταλείποντας τον γάμο της, τον ακολούθησε τρεις ημέρες αργότερα. Ο Τρούλιτζερ κατέθεσε αίτηση διαζυγίου, το οποίο δόθηκε τον Ιούλιο του 1916, λόγω εγκατάλειψης.
Γκρίνουιτς Βίλατζ και Κέιπ Κοντ
200px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Τζον Ριντ γύρω στα 1910-15. Ο Ριντ είχε νοικιάσει ένα δωμάτιο για την Μπράιαν κοντά στο διαμέρισμά του στην Washington Square 43, αλλά αυτή, αντίθετα, εγκαταστάθηκε μαζί του σε ένα μέρος που ο Μαξ Ήστμαν, εκδότης του The Masses, αποκάλεσε "τσιγγάνικη γωνίτσα". Η χωρίς γάμο συγκατοίκησή τους προκάλεσε ελάχιστη περιέργεια στους φίλους του Ριντ στο Βίλατζ, γιατί πολλοί από αυτούς απέρριπταν τον γάμο και άλλα μικροαστικά πρότυπα εκ πεποιθήσεως. Ενωμένοι από έναν "αέρα διανοητικής ελευθερίας, ηθική μη ανάμιξης και συναδελφικότητα" οι περισσότεροι συμμετείχαν σε λογοτεχνικές, καλλιτεχνικές ή πολιτικές αναζητήσεις, σε μια μποέμικη γειτονιά που κατά κάποιο τρόπο έμοιαζε με την Αριστερή Όχθη του Παρισιού. Κατά την επίσκεψή της στη Νέα Υόρκη, η Φιλντ πήρε την Μπράιαν σε μια συνεδρίαση της Heterodoxy, μιας γυναικείας ομάδας που περιλάμβανε τη φεμινίστρια Σαρλότ Πέρκινς Γκίλμαν, τη δημοσιογράφο Μαίρη Χήτον Βορς, την ακτιβίστρια της πολιτικής Κρίσταλ Ήστμαν (αδελφής του Μαξ), την ηθοποιό Άιντα Ραφ, τις συγγραφείς Ζόνα Γκέιλ και Μαίρη Όστιν, και πολλές άλλες. Ανάμεσα στις νέες φίλες της Μπράιαν ήταν οι φεμινίστριες Ινέζ Μιλχόλαντ, Ινέζ Γκίλμουρ και Ντόρις Στήβενς. Άλλοι διάσημοι που κυκλοφορούσαν στο Βίλατζ περιλάμβαναν την Γκόλντμαν, τον θεατρικό συγγραφέα Ευγένιο Ο'Νηλ, και μια από τις πρώην ερωμένες του Ριντ, την προστάτιδα των Τεχνών Μέιμπελ Ντοτζ.
Στο νούμερο 43, η Μπράιαν και ο Ριντ ασκούσαν τις δημοσιογραφικές τους προσπάθειες σε χωριστά δωμάτια. Τέσσερις μήνες αφού έφυγε από το Όρεγκον, η Μπράιαν πήγε στο τυπογραφείο για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη με ένα άρθρο για δύο δικαστές από το Πόρτλαντ, ένας από τους οποίους είχε απορρίψει μια υπόθεση που υποβλήθηκε κατά της Γκόλντμαν για τη διανομή πληροφοριών αντισύλληψης. Δημοσιεύθηκε με τίτλο "Δύο Δικαστές" στην έκδοση του Απριλίου 1916, στο The Masses. Εν τω μεταξύ ο Ριντ, ο οποίος είχε κάνει ρεπορτάζ το 1913 για την απεργία του μεταξιού στο Πάτερσον, τον Πάντσο Βίλα, και τον συνεχιζόμενο πόλεμο (Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο) στην Ευρώπη, πήγε σε αποστολή για το περιοδικό Κολίερς για να πάρει συνέντευξη από τον Ουίλιαμ Τζέκινς Μπράιαν στη Φλόριντα.
Αργότερα εκείνη την Άνοιξη, η Μπράιαν και ο Ριντ δέχτηκαν την πρόσκληση της Βορς να περάσουν μια ζεστή σεζόν στο Προβινστάουν της Μασαχουσέτης, στην άκρη του Κέιπ Κοντ, και να πάρουν μέρος στις κοινές θεατρικές παραγωγές των ηθοποιών του Προβινστάουν. Πήγαν κι άλλοι, επίσης από το Βίλατζ και εντάχθηκαν στην ομάδα, που οργανώθηκε το 1915 από τον Τζόρτζ Κραμ Κουκ και τη γυναίκα του, Σούζαν Γκλάσπελ, που ήλπιζαν να δημιουργήσουν έργα που θα ήταν πολιτικά και καλλιτεχνικά. ανάμεσα στις δουλειές που ανέβασε η ομάδα το 1916 ήταν της Μπράιαν το "The Game", στο οποίο οι χαρακτήρες που λέγονται Ζωή και Θάνατος παίζουν ζάρια για τις ζωές του Νεαρού (ένας ποιητής) και της Κοπέλας (μια χορεύτρια). Παρουσιάστηκε στο ίδιο πρόγραμμα με το "Not Smart" του Γουίλμπουρ Στηλ και το "Bound East for Cardiff" (Πλέοντας Ανατολικά για το Κάρντιφ) του Ευγένιου Ο'Νηλ.