cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νέο Κύμα Τσεχοσλοβακίας
Επισκόπηση
Το Νέο Κύμα Τσεχοσλοβακίας ήταν κινηματογραφικό καλλιτεχνικό κίνημα, του οποίου οι ρίζες βρίσκονται στο πρώιμο κίνημα του Devětsil. Αντίθετοι με την κομμουνιστική κυριαρχία στην Τσεχοσλοβακία, φοιτητές της Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης της Πράγας (FAMU), αντιτάχθηκαν στο καθεστώς της εποχής. Στόχος των ταινιών τους ήταν να αποκτήσει ο τσέχικος λαός συνείδηση του καταπιεστικού και ανεπαρκούς συστήματος.
Το κίνημα αυτό διαφοροποιήθηκε από το γαλλικό Νέο Κύμα, του οποίου οι σκηνοθέτες προέρχονταν από μία εθνική κινηματογραφική βιομηχανία και κατ' επέκταση είχαν ευκολότερη πρόσβαση σε στούντιο και κρατικές επιχορηγήσεις. Επίσης, στο Νέο Κύμα της Τσεχοσλοβακίας, πολλές ταινίες βασίστηκαν στην τσεχική λογοτεχνία, όπως για παράδειγμα η διασκευή του Γιαρόμιλ Γιρίς στη νουβέλα του Μίλαν Κούντερα Το Αστείο (Žert). Στο Τέταρτο Συνέδριο της Ένωσης Τσεχοσλοβάκων Συγγραφέων, ο Κούντερα περιέγραψε το Νέο Κύμα ως τον εθνικό κινηματογράφο της χώρας και σημαντικό μέρος της ιστορίας της Τσεχοσλοβακικής λογοτεχνίας. Το Φωτιά... Πυροσβέστες του Φόρμαν θεωρείται μέχρι σήμερα κλασικό, παρά τα 40 χρόνια που πέρασαν από την κυκλοφορία του.
Μετά την ανάληψη καθηκόντων πρώτου γραμματέα στο Κομμουνιστικό Κόμμα Τσεχοσλοβακίας από τον Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ και το σχέδιο του για «σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο», ακολούθησε μία περίοδος μεταρρύθμισης (Άνοιξη της Πράγας), η οποία διακόπηκε με την εισβολή στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Έτσι το κίνημα ήρθε στο τέλος του, με τον Μίλος Φόρμαν και τον Γιαν Νέμεκ να φεύγουν από τη χώρα, ενώ όσοι παρέμειναν πίσω, αντιμετώπισαν λογοκρισία.
Τσεχικές ταινίες
Η πλειοψηφία των ταινιών του Νέου Κύματος προήλθε από την Τσεχία, με τα περισσότερα έργα να είναι τσεχόφωνα. Πολλοί σκηνοθέτες ήταν απόφοιτοι του γνωστού FAMU, ενώ στην πόλη της Πράγας βρισκόταν και η εταιρεία παραγωγής Barrandov Studios. Μερικά σπουδαία έργα που προήλθαν από εκεί ήταν το Μαργαρίτες της Βέρα Χιτίλοβα, το Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν του Γίρι Μένζελ αλλά και το Φωτιά... Πυροσβέστες του Μίλος Φόρμαν. Μάλιστα το δεύτερο κέρδισε και Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Σλοβακικές ταινίες
Από τη Σλοβακία προήλθε μικρό μέρος των ταινιών. Σπουδαιότερο θεωρείται Το μαγαζάκι της Κεντρικής Οδού, των Έλμαρ Κλος και Γιαν Καντάρ, το οποίο, μάλιστα, κέρδισε και το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, το 1965.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Τσεχία Κατηγορία:Κινηματογράφος στη Σλοβακία
Σχέσεις Ελλάδας και Ρουάντας
Οι σχέσεις Ελλάδας και Ρουάντας αναφέρονται στις επίσημες διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Ρουάντας.
Σύμφωνα με το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας, οι επίσημες διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Ρουάντας χαρακτηρίζονται ως «πολύ καλές». Οι εσωτερικές ένοπλες συγκρούσεις στη Ρουάντα, συμπεριλαμβανομένης της γενοκτονίας στη Ρουάντα, οδήγησαν στην αποχώρηση της μικρής ελληνικής κοινότητας στη χώρα. Σήμερα υπάρχουν τρεις ελληνικές οικογένειες στη χώρα - περίπου 15 άτομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρουαντα Κατηγορία:Πολιτική της Ρουάντα
Πουλινιέ-Λυζάν
Το Πουλινιέ-Λυζάν (γαλλικά: Pouligney-Lusans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ρίου Κίου
Ρίου Κίου (琉球, ορθότερα: Ρυοῡ Κυοῡ) ονομάζεται ένα σύμπλεγμα νήσων νοτιοανατολικά της Ιαπωνίας. Το πρώην ανεξάρτητο βασίλειο έγινε το 1879 τμήμα της Ιαπωνίας, αλλά διατηρεί και έναν ντόπιο πολιτισμό. Το γνωστότερο νησί είναι η Οκινάουα.
Κατηγορία:Νησιά της Ιαπωνίας
Οκινάουα
Η Οκινάουα έγινε γνωστή στην σύγχρονη ιστορία από την περίφημη Μάχη της Οκινάουα στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, γνωστή και ως "επιχείρηση παγόβουνο" μεταξύ Αμερικανών και Ιαπώνων που κράτησε 2 μήνες με πολύ μεγάλες απώλειες εκατέρωθεν.
Το βόρειο τμήμα του νησιού είναι ακατοίκητο και καλύπτεται από υποτροπικό δάσος της βροχής, όπου απαντούν πολλά ενδημικά είδη πτηνών, θηλαστικών, φυτών, ερπετών, αμφιβίων, εντόμων και ψαριών. Χαρακτηρίστηκε το 2021 φυσικό μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, μαζί με άλλα νησιά του συμπλέγματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Ιαπωνίας
Μακλάρεν
Η McLaren (παλαιότερα γνωστή ως McLaren Cars) είναι μια βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία που εδρεύει στο Τεχνολογικό Κέντρο McLaren στο Woking της Αγγλίας. Τα κύρια προϊόντα της εταιρείας είναι τα supercars, τα οποία παράγονται εσωτερικά σε καθορισμένες εγκαταστάσεις παραγωγής. Τον Ιούλιο του 2017, η McLaren Automotive έγινε 100% θυγατρική του ευρύτερου Ομίλου McLaren.
Προέλευση και ιδρυτής
Η McLaren Automotive αντικατέστησε τη McLaren Cars το 2010. Η McLaren Cars ιδρύθηκε το 1985. Η εταιρεία κυκλοφόρησε το McLaren F1 το 1992. Μεταξύ 1994 και 2010, η McLaren Cars καταχωρήθηκε ως «αδρανής εταιρεία», πριν από την ίδρυση της McLaren Automotive στο 2010. Η νέα εταιρεία ήταν αρχικά ξεχωριστή από τις υπάρχουσες εταιρείες McLaren για να επιτρέψει την επένδυση στη νέα επιχείρηση, αλλά συγκεντρώθηκε τον Ιούλιο του 2017 αφού ο Ρόν Ντένις πούλησε τις μετοχές του στη McLaren Automotive και στην McLaren Technology Group.
Ο ιδρυτής της Formula 1 της McLaren, Μπρους ΜακΛάρεν, γεννήθηκε στο Ώκλαντ της Νέας Ζηλανδίας το 1937. Η McLaren έμαθε για τα αυτοκίνητα και τη μηχανική στο πρατήριο και το εργαστήριο των γονιών του στη γενέτειρά του, το Ώκλαντ της Νέας Ζηλανδίας. Μέχρι τα 15, είχε μπει σε μια τοπική ανάβαση σε ένα Ulstin 7 Ulster. κερδίζοντας τον πρώτο του αγώνα με το αυτοκίνητο. Το 1958, η McLaren έφτασε στο Ηνωμένο Βασίλειο με το πρόγραμμα «Driver to Europe», με σκοπό να βοηθήσει Αυστραλούς και Νεοζηλανδούς δρομείς να αγωνιστούν στην Ευρώπη. Ο μέντοράς του, Τζακ Μπράχαμ, του σύστησε στην Cooper Cars, μια μικρή ομάδα με έδρα το Surbiton του Surrey. Ξεκινώντας αισιόδοξα την καριέρα του στη Formula 1 το 1958, η McLaren εντάχθηκε στην ομάδα της Formula 1 ένα χρόνο αργότερα. Την ίδια χρονιά, κέρδισε το Γκραν Πρι των ΗΠΑ σε ηλικία 22 ετών, καθιστώντας τον τον νεότερο νικητή του Γκραν Πρι μέχρι εκείνη την μέρα. Έμεινε με τον Cooper για άλλα επτά χρόνια, κερδίζοντας άλλα τρία Γκραν Πρι και άλλους αγώνες, οδηγώντας για την Jaguar και την Aston Martin και κερδίζοντας το 24 Hours of Le Mans το 1966 με τη Ford.
Η McLaren ίδρυσε την Bruce McLaren Motor Racing το 1963. Ένα χρόνο αργότερα, η εταιρεία κατασκεύασε το πρώτο αγωνιστικό αυτοκίνητο McLaren – το M1A. Παρήχθησαν 24. Ο διάδοχός του, η M1B, επέτρεψε στη McLaren να μπει στο πρωτάθλημα Can-Am και αναδείχθηκε ο κυρίαρχος νικητής με 43 νίκες, σχεδόν τρεις φορές περισσότερες από την αντίπαλη Porsche. Το 1965, το πρώτο αυτοκίνητο της McLaren Formula 1, το M2B, έκανε το ντεμπούτο του στο Grand Prix του Μονακό.
Μετά τις νίκες και τον χρόνο του στην F3, η McLaren σχεδίαζε και δοκίμαζε ένα πρωτότυπο OBH 500H με ταξινόμηση M6GT, ένα ελαφρύ σπορ αυτοκίνητο με εκτιμώμενη τελική ταχύτητα 165 mph και μηδέν έως 100 mph/ώρα σε χρόνο οκτώ δευτερολέπτων. Ωστόσο, ο McLaren πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 1970 πριν ολοκληρωθεί το πρωτότυπο.
Ένωση και ανάπτυξη
Το 1980, η εταιρεία ενώθηκε με την ομάδα Project 4 Racing του Ρον Ντένις. Η συγχώνευση επανέφερε τον σχεδιαστή, Τζον Μπάρναρντ, που ενδιαφέρεται να χρησιμοποιήσει σύνθετα υλικά από ανθρακονήματα. Οι ίνες άνθρακα είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί σε εφαρμογές αεροδιαστημικής, αλλά δεν είχαν εφαρμοστεί ποτέ σε ένα πλήρες μονοκόκ αγωνιστικών αυτοκινήτων. Η McLaren πρωτοστάτησε στη χρήση ανθρακονημάτων σε αγώνες με το νέο της αυτοκίνητο, το MP4/1, φέρνοντας νέα επίπεδα ακαμψίας και ασφάλειας του οδηγού στη Formula 1. Τον Αύγουστο του 1988, ο Ρον Ντένις και ο Γκόρντον Μουρέι άρχισαν να αναπτύσσουν ένα νέο αυτοκίνητο και το 1992, η F1 κυκλοφόρησε με συνολική παραγωγή μόλις 106 μονάδων.
Μετά από μια σύντομη συνεργασία με τη Mercedes-Benz για την SLR McLaren, η McLaren Automotive επανακυκλοφόρησε ως αυτόνομος κατασκευαστής το 2010, αποχωρώντας από τη McLaren Racing. Η εταιρεία κυκλοφόρησε το 12C το 2011 και το μοντέλο Spider το 2012. Το περιορισμένης παραγωγής P1 βγήκε στην παραγωγή το 2013 και τελείωσε το 2015. Αφού παρουσίασε ένα επιχειρηματικό σχέδιο για την κυκλοφορία ενός αυτοκινήτου ή μοντέλου κάθε χρόνο, η εταιρεία αποκάλυψε την 650S σε Coupé και Spider μοντέλα το 2014, και αποκάλυψε τη νέα σειρά Sports Series που περιλαμβάνει τις McLaren 570S και 540C το 2015. Η εταιρεία έκανε το ντεμπούτο του ένα παιδικό αυτοκίνητο, το P1TM, μετά το P1, τον Σεπτέμβριο του 2016 και ανακοίνωσε τον ίδιο μήνα ότι αναπτύσσει ένα ισχυρή μπαταρία για τη Φόρμουλα Ε. Τον Οκτώβριο του 2016, αναφέρθηκε ότι οι δημοτικοί σύμβουλοι εξετάζουν μια πρόταση για γη απέναντι από το Τεχνολογικό Κέντρο της McLaren για κατασκευή και ανακοίνωσαν την "Pure McLaren Arctic Experience" τον ίδιο μήνα, μια εκδήλωση όπου ένας συμμετέχων εκπαιδεύεται να οδηγήστε ένα 570S στον Αρκτικό Κύκλο.
Έδρα και εγκαταστάσεις
Το 2017 η McLaren ανακοίνωσε την κατασκευή του Κέντρου Τεχνολογίας McLaren Composites (MCTC) αξίας 50 εκατομμυρίων λιρών στο Advanced Manufacturing Park μεταξύ του Σέφιλντ και του Ρόδερχαμ. Η μονάδα θα κατασκευάσει σασί από ανθρακονήματα για μελλοντικά αυτοκίνητα δρόμου McLaren. Η εγκατάσταση στοχεύει να δώσει στη McLaren μεγαλύτερο έλεγχο στην κατασκευή σύνθετων σκάφους, παρέχοντας την ευκαιρία να αυξηθεί ο ρυθμός του σχεδιασμού και της ανάπτυξης των μπανιέρων. Η πλήρης παραγωγή θα ξεκινήσει στο MCTC έως το 2020. Το MCTC εγκαινιάστηκε επίσημα από τον Δούκα του Κέιμπριτζ, τη Δούκισσα του Κέιμπριτζ και τον Πρίγκιπα του Διαδόχου του Μπαχρέιν τον Νοέμβριο του 2018.
Προϊόντα και στρατηγική
Το πρώτο οδικό αυτοκίνητο της McLaren ήταν το F1, βασισμένο σε μια ιδέα που αναπτύχθηκε από τον Gordon Murray και έπεισε τον Ρον Ντένις να επιστρέψει. Η McLaren Cars έπεσε σε χειμερία νάρκη μετά την ολοκλήρωση της παραγωγής της F1 και η McLaren δεν επέστρεψε στην αγορά αυτοκινήτων παραγωγής μέχρι την κυκλοφορία της McLaren Automotive το 2010, λίγο πριν την κυκλοφορία του MP4-12C (τελικά απλοποιήθηκε σε μόλις 12C) το 2011.
Η McLaren κυκλοφόρησε την τρέχουσα δομή προϊόντων τριών επιπέδων της το 2015, χωρίζοντας τη γκάμα των αυτοκινήτων της σε Sports, Super και Ultimate Series. Τα αυτοκίνητα στις σειρές Sports και Super δίνουν ονόματα με βάση την ισχύ εξόδου του αυτοκινήτου σε PS, ακολουθούμενα από μια ονομασία μοντέλου (C για club, S για sport, GT για grand tourer και LT για longtail). Η βασική σειρά Sports αποτελείται από τα 570S, 570S Spider, 570GT, 540C, 600LT και 600LT Spider. Η Super Series, που θεωρείται η βασική γκάμα μοντέλων της McLaren, περιλάμβανε αρχικά τα 650S, 625C και 675LT. Αυτά αντικαταστάθηκαν με το 720S το 2017 (και το 720S Spider το 2018). Η κορυφαία σειρά Ultimate οδηγήθηκε από τα P1 και P1 GTR, τώρα περιλαμβάνει τα Senna, Senna GTR και το επερχόμενο Speedtail, που προορίζεται να είναι ο διάδοχος της αρχικής F1. Τα F1 και 12C συμπεριλήφθηκαν αναδρομικά στη σειρά Ultimate και Super, αντίστοιχα.
Mercedes-Benz SLR McLaren
Το 1999, η McLaren συμφώνησε να σχεδιάσει και να κατασκευάσει την SLR (επίσης γνωστή ως P7) σε συνδυασμό με τη Mercedes-Benz. Η DaimlerChrysler ήταν ο προμηθευτής κινητήρων της McLaren Racing μέσω του τμήματος συνεργατών της στη Formula 1 Mercedes-Benz. Τα τελευταία στάδια παραγωγής της Mercedes-Benz SLR McLaren πραγματοποιήθηκαν σε ειδική εγκατάσταση συναρμολόγησης στο Τεχνολογικό Κέντρο McLaren.
Η SLR διέθετε έναν υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα V8 5,5 λίτρων που απέδιδε 626 PS (460 kW, 617 hp) στις 6500 rpm και 780 N⋅m (575 lbf⋅ft) ροπής στις 3250-5000 rpm. Μπορεί να επιταχύνει από 0 έως 60 mph (0–97 km/h) σε 3,8 δευτερόλεπτα και από 0 έως 100 mph (0–161 km/h) σε 6,3 δευτερόλεπτα.
Το 2007, ανακοινώθηκε η Mercedes-Benz McLaren SLR Convertible, η οποία ήταν διαθέσιμη από τα τέλη του 2007. Το αυτοκίνητο χρησιμοποιεί τον ίδιο υπερτροφοδοτούμενο V8 5,5 λίτρων που υπάρχει στο κουπέ.
Παρουσιάστηκε μια περιορισμένη έκδοση που ονομάζεται SLR Stirling Moss. Το αυτοκίνητο ήταν η τελευταία SLR που παρήχθη και ένας φόρος τιμής στον Stirling Moss. Κάτω από τις πόρτες ψαλιδιού υπάρχει μια πλάκα με την υπογραφή του Moss.
Ακυκλοφόρητα οχήματα
Η συνεργασία μεταξύ της Mercedes-Benz και της McLaren είχε ως αποτέλεσμα να προταθούν τρία ακόμη αυτοκίνητα. Το P9 επρόκειτο να είναι ένα μωρό supercar με μεσαίο κινητήρα με ένα λιγότερο ακριβό μοντέλο, με το P8 (ή "SLS") να ανταγωνίζεται αυτοκίνητα όπως η Ferrari F430, η Bentley Continental GT και η Aston Martin DB9. Και τα δύο αυτοκίνητα έπρεπε να κινούνται με ατμοσφαιρικούς κινητήρες V8. Το P10 θα ήταν αντικατάσταση της SLR.
Και τα τρία αυτοκίνητα ακυρώθηκαν το 2005, με τη Mercedes να φημολογείται ότι θεωρούσε τα έργα απλά πολύ δαπανηρά για να μετατραπούν σε μια ισχυρή επιχειρηματική υπόθεση, αν και η θυγατρική της Mercedes AMG παρήγαγε ένα κορυφαίο σπορ αυτοκίνητο που ονομάζεται Mercedes-Benz SLS AMG. Το αυτοκίνητο είχε έναν ατμοσφαιρικό V8 με πάνω από 570 bhp (430 kW, 580 PS). Ωστόσο, δεν θεωρείται ότι σχετίζεται με το έργο P8.
McLaren GT
Η McLaren GT είναι ο αγωνιστικός βραχίονας GT της McLaren Automotive, που ιδρύθηκε το 2011 για να αναπτύξει, να κατασκευάσει και να υποστηρίξει όλες τις δραστηριότητες πίστας και αγώνων GT της McLaren. Το τμήμα είναι επί του παρόντος υπεύθυνο για το σχεδιασμό, την ανάπτυξη και την παραγωγή των 720S GT3 και 570S GT4.
Το πρώτο αυτοκίνητο που αναπτύχθηκε από τη McLaren GT ήταν το 12C GT3, το οποίο κυκλοφόρησε το 2011 και μετά από ένα έτος ανάπτυξης, παραδόθηκαν 25 παραδείγματα σε πελάτες για αγώνες σε όλη την Ευρώπη το 2012. Η πρώτη σεζόν είδε 13 ομάδες πελατών της McLaren GT να επισκέπτονται 14 χώρες και μεταξύ τους, οι ομάδες διεκδίκησαν συνολικά 19 νίκες στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα FIA GT1, Blancpain Endurance Series, Barcelona 24hours, British GT, City Challenge Baku, FFSA French GT και GT Cup.
Συνολικά 19 ομάδες πελατών της McLaren GT συμμετείχαν στη σεζόν του 2013, συμμετέχοντας σε 108 αγώνες σε 15 πρωταθλήματα παγκοσμίως. Συνολικά, οι ομάδες κατέκτησαν 27 pole positions, 23 νίκες, επιπλέον 39 τερματισμούς στο βάθρο και τρεις τίτλους πρωταθλήματος.
Μετά την επιτυχημένη σεζόν του 2013, η McLaren GT επέκτεινε την υποστήριξη πελατών της με το ανταγωνιστικό ντεμπούτο για το αυτοκίνητο 12C GT3 στο πρωτάθλημα Pirelli World Challenge στη Βόρεια Αμερική.
Περίπου 15 παραδείγματα της 650S GT3 έκαναν το ντεμπούτο τους σε αγώνες κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου του 2015, σημειώνοντας αρκετές νίκες. Πιο συγκεκριμένα, η αγωνιστική ομάδα πελατών της McLaren GT Von Ryan Racing κέρδισε τη σειρά Blancpain Endurance στο Σίλβερστόουν, σημειώνοντας την πρώτη νίκη στη σειρά Blancpain Endurance Series για την 650S GT3 στην πρώτη της αγωνιστική σεζόν.
Το 650S GT3 ήταν το κυρίαρχο αυτοκίνητο GT το 2016. Τον Φεβρουάριο, η αυστραλιανή ομάδα Tekno Autosports κέρδισε το Liqui Moly Bathurst 12 Hour 2016 στο Mount Panorama Circuit στην Αυστραλία με οδηγούς τους Álvaro Parente, Shane van Gisbergen και Jonathon Webb. Στο 2016 Blancpain GT Series Endurance Cup, η βρετανική ομάδα Garage 59 κέρδισε τις 3 Ώρες της Μόντσα και τα 1000 χιλιόμετρα καθοδόν προς τον τίτλο με την ομάδα της των van Gisbergen, Rob Bell και Côme Ledogar.
McLaren Special Operations
Η McLaren Special Operations είναι το κατά παραγγελία τμήμα της McLaren. Επίσημα λανσαρισμένο το 2011, η προέλευση της MSO χρονολογείται πριν από 20 χρόνια, καθώς το τμήμα αναπτύχθηκε από το Πρόγραμμα Εξυπηρέτησης Πελατών της McLaren που δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 για την εξυπηρέτηση, τη συντήρηση και την εξατομίκευση της McLaren F1 για τους ιδιοκτήτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1
Πρόθεσις (Μουσείο του Λούβρου αρ. ΜΝΒ 905)
Η Πρόθεσις είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Αθήνα που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου. Αγοράστηκε από το Μουσείο το 876.
Περιγραφή
Εικονίζει σκηνή θρήνου, στην οποία μια οικογένεια, ως επί το πλείστον γυναίκες, αποχαιρετίζει τον νεκρό. Από τις επιγραφές μαθαίνουμε ότι τα εικονιζόμενα πρόσωπα είναι η σύζυγος, αδελφές, μητέρα και κόρη του θρηνούμενου. Το μικρό κοριτσάκι ακουμπάει με το χέρι της το πόδι του νεκρού, ενώ θρηνεί σπαρακτικά. Ένα μεγαλύτερο κορίτσι πλησιάζει για να αγγίξει και αυτό με την σειρά του τον αγαπημένο νεκρό.
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πούλα
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πούλα (κροατικά: Pulski filmski festival, αγγλικά: Pula Film Festival) είναι το παλαιότερο φεστιβάλ κινηματογράφου που γίνεται στην Κροατία. Διεξάγεται κάθε χρόνο, από το 1954, τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο, σε ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο, γνωστό και ως Αρένα Πούλα, στην Πούλα της Κροατίας.
Το Φεστιβάλ ξεκίνησε το 1954 και μέσα σε λίγα χρόνια έγινε το κέντρο του Γιουγκοσλαβικού κινηματογράφου. Τα πρώτα βραβεία, σε εθνικό επίπεδο, δόθηκαν το 1957. Το 1991, το Φεστιβάλ ακυρώθηκε εξαιτίας της Διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, την επόμενη όμως χρονιά διεξήχθη και πάλι ως Φεστιβάλ πια της Κροατίας. Από το 1992 και μετά διεξάγεται κάθε χρόνο (δεν έγινε το 1994).
Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Πούλα γίνονται προβολές ταινιών, που είναι ανοιχτές στο κοινό, και απονέμονται βραβεία, που ονομάζονται Golden Arenas. Πρόκειται για τα σημαντικότερα βραβεία κινηματογράφου στην Κροατία.
Ιστορία
Την εποχή που ιδρύθηκε ήταν γνωστό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Γιουγκοσλαβίας και σύντομα έγινε το πιο σημαντικό φεστιβάλ κινηματογράφου της χώρας. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν το φεστιβάλ απέκτησε παγκόσμια αίγλη, μαζί με τον Γιουγκοσλαβικό κινηματογράφο, ο οποίος σημείωσε άνοδο τη δεκαετία του 1960. Δημιουργήθηκαν πολλές εταιρείες παραγωγής, και ετησίως κυκλοφορούσαν 20 νέες ταινίες παγκοσμίως. Το Φεστιβάλ ακολούθησε το Οσκαρικό μοντέλο και δομή, με κατηγορίες κ.λπ. σε αντίθεση όμως με τα Όσκαρ, το Φεστιβάλ προβάλει και νέες παραγωγές σε πρώτη προβολή στην αρχή της σεζόν και όχι στο τέλος της.
Το 1991, με τη Διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ακυρώθηκε και το Φεστιβάλ. Τον επόμενο χρόνο ξεκίνησε εκ νέου, υπό την ονομασία Filmski festival u Puli. Το 1992, ήταν η πρώτη φορά που το Φεστιβάλ ασχολήθηκε αποκλειστικά με κροατικές ταινίες, εφόσον η ταινίες από τη Γιουγκοσλαβία σταμάτησαν να παράγονται με τη διάλυση της χώρας.
Το 1995, μετονομάστηκε σε Festival hrvatskog filma, δίνοντας έμφαση στην κροατική του προέλευση. Παρόλα αυτά, κι εφόσον η παραγωγή ταινιών στην Κροατία ήταν μικρή, το Φεστιβάλ έχασε κατακόρυφα τη δημοτικότητα του. Το 2001, στο Φεστιβάλ συμμετείχαν για πρώτη φορά ξενόγλωσσες ταινίες, και μετονομάστηκε ξανά σε Festival hrvatskog i europskog filma. Από εκεί και πέρα το Φεστιβάλ, προβάλει μία κροατική ταινία, ενώ έχει και διεθνές πρόγραμμα, μεταξύ άλλων εκδηλώσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου
Νταβίντ Φοενκινός
Ο Νταβίντ Φοενκινός, γεννημένος στις 28 Οκτωβρίου 1974 στο Παρίσι, είναι Γάλλος μυθιστοριογράφος.
Βιογραφία
Σπούδασε φιλολογία στην Σορβόνη, σε συνδυασμό με την εκμάθησή του στην τζαζ, κάτι που τον οδήγησε στο επάγγελμα του καθηγητή κιθάρας. Το πρώτο του μυθιστόρημα εκδόθηκε το 2002 από τον εκδοτικό οίκο Gallimard. Τα μυθιστορήματά του έχουν μεταφραστεί στο εξωτερικό, σε συνολικά τριάντα πέντε γλώσσες.
Σύμφωνα με την εφημερίδα Le Figaro, ήταν ένας από τους πέντε κορυφαίους σε πωλήσεις συγγραφείς για το 2011.
Στυλ, συγγραφικά είδη
Ο Νταβίντ Φοενικνός έχει δηλώσει μεγάλος θαυμαστής του συνόλου του έργου του Αλμπέρ Κοέν, κάτι που τον οδηγεί στο να ασχολείται αρκετά συχνά με το θέμα του έρωτα στα συγγραφικά του έργα. Ασχολείται κυρίως με την συγγραφή μυθιστορημάτων.
Τα έργα του χαρακτηρίζονται από το χαλαρό τους ύφος το οποίο θεωρείται τόσο φαιδρό όσο και ενθουσιώδες, ενώ ξεχειλίζουν από χιούμορ. Αυτό γίνεται ιδιαιτέρως διακριτό στο βιβλίο του με τίτλο Le Potentiel érotique de ma femme το οποίο και έλαβε το Βραβείο Ροζέ-Νιμιέ το 2004. Η απελευθερωμένη γραφή περιγράφει, πίσω από την ειρωνεία, το άγχος της εγκατάλειψης και τις δυσκολίες του έρωτα. Ο απρόβλεπτος χαρακτήρας του κεραυνοβόλου έρωτα έρχεται στο προσκήνιο με το βιβλίο με τίτλο Entre les oreilles. Στο En cas de bonheur, ο Νταβίντ Φοενκινός ασχολείται με τις ενδοσυζυγικές σχέσεις και την μοιχεία με κωμικότητα και τρυφερότητα. Τα μυθιστορήματά του Nos séparations και La Délicatesse είναι επίσης αφιερωμένα στην επιδέξια και συγκινητική ανάλυση των συμπεριφορών των ερωτευμένων ατόμων οι οποίες μπορεί να αποδειχτούν ορισμένες φορές εκκεντρικές.
Σε αυτό το πλαίσιο, η συμμετοχή του στη συλλογή βιβλίων « Ceci n'est pas un fait divers » εντός της οποίας εξέδωσε το Les Cœurs autonomes, μυθιστόρημα εμπνευσμένο από την Υπόθεση Φλοράνς Ρε, προκάλεσε έκπληξη. Ο ίδιος την δικαιολόγησε δηλώνοντας ότι το βιβλίο αυτό είχε ως θέμα τον έρωτα, όπως και τα προηγούμενα, άλλωστε, έργα του. Αυτό που το τράβηξε το ενδιαφέρον στην αιματηρή αυτή ιστορία ήταν η στενή σχέση που δημιουργείτο μεταξύ της ερωτικής και δολοφονικής τρέλας. Σε αυτό το βιβλίο, περιέγραψε τον εγκλωβισμό της Φλοράνς Ρε και του Ωντρέ Μωπέν σε μια σχέση αυτάρκειας η οποία θα τους καταστρέψει και θα τους οδηγήσει στην πτώση.
Το 2010, ο Φοενκινός εξέδωσε ένα βιβλίο αφιερωμένο στον Τζον Λένον, έναν τραγουδιστή του οποίου ήταν φαν. Το βιβλίο αυτό παρουσιάζεται ως μια ακριβής βιογραφία, αλλά και μια φανταστική αναπαράσταση που ξεφεύγει από την απλή καταγραφή των γεγονότων και προχωρά στη διερεύνησή τους. Είχε ήδη κάνει χρήση της διαδικασίας αυτής στο Les cœurs autonomes, όπου την είχε εφαρμόσει σε ένα αιματηρό περιστατικό. Στο Lennon, ο Φοενκινός επιχειρεί να περιγράψει τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από τον μύθο. Οι εκμυστηρεύσεις του Λένον, όπως τις έχει φανταστεί ο συγγραφέας υπογραμμίζουν την σημασία του θανάτου ως ένα απότομο και πρόωρο τέλος της ζωής. Αναφέρει, επίσης, τον πόνο του θανάτου της μητέρας του ενώ ήταν ακόμη έφηβος, του φίλου του Στιούαρτ Σάτκλιφ στο Αμβούργο, κι έπειτα την αυτοκτονία του Μπράιαν Έπσταϊν, του ομοφυλόφιλου μάνατζερ του συγκροτήματος ο οποίος ήταν κρυφά ερωτευμένος με τον τραγουδιστή.
Ο αναγνώστης θα παρατηρήσει, ταυτόχρονα, την επαναλαμβανόμενη εμφάνιση δύο Πολωνών. Ο συγγραφέας έχει δηλώσει κατά καιρούς ότι ποτέ (ή σχεδόν) δεν αποτέλεσαν τα βιώματά του πηγή έμπνευσης για τα έργα του. Στο Qui se souvient de David Foenkinos, επικεντρώνεται με ειρωνική διάθεση στον ίδιο του τον εαυτό, παρουσιάζοντάς τον ως έναν αποτυχημένο συγγραφέα ο οποίος βρίσκεται σε αναζήτηση ιδεών για την συγγραφή νέου μυθιστορήματος.
Αυτό δεν το εμπόδισε από το να εργαστεί κατά καιρούς για την συγγραφή σεναρίων για τον κινηματογράφο ή κόμικς. Συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, με τον αδερφό του, Στεφάν Φοενκινός, για την υλοποίηση, το 2005, μιας ταινίας μικρού μήκους με τίτλο Une Histoire de Pieds.
Το 2012, ο Νταβίντ Φοενκινός συμμετείχε στην τρίτη έκδοση του βιβλίου AudioSolidaire (φωνητική ηχογράφηση του La Délicatesse από χρήστες με αποδέκτη άτομα με μερική ή ολική απώλεια της όρασης).
Κινηματογράφος
Με τον αδερφό του Στεφάν, ο Νταβίντ Φοενκινός μετέφερε στον κινηματογράφο το μυθιστόρημά του με τίτλο La Délicatesse, με τους Ωντρέ Τωτού και Φρανσουά Νταμιένς στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Η ταινία βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 21 Δεκεμβρίου 2011 σε συνεργασία με την Εμιλί Σιμόν για την μουσική της ταινίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι παραγωγοί ταινιών
NGC 3077
Χαρακτηριστικά
Παρά το ότι μοιάζει αρκετά με ελλειπτικό γαλαξία, ο NGC 3077 είναι ιδιόμορφος για δύο λόγους. Πρώτον, έχει θυσανωτές άκρες και διάσπαρτα νέφη σκόνης, που αποτελούν πιθανώς αποτέλεσμα βαρυτικών αλληλεπιδράσεων με τους μεγαλύτερους γειτονικούς του γαλαξίες, στην περίπτωση αυτή του γαλαξία M82 και του γαλαξία M82. Δεύτερον, έχει έναν πολύ φωτεινό «ενεργό» πυρήνα, κάτι που προκάλεσε την ένταξή του από τον Καρλ Σίφερτ το 1943 στον κατάλογό του γαλαξιών, που είναι γνωστοί σήμερα ως γαλαξίες Σίφερτ. Ωστόσο, ο NGC 3077, παρά το ότι το φάσμα του περιέχει γραμμές εκπομπής, δεν ταξινομείται πλέον σήμερα ως γαλαξίας Σίφερτ.
Ο NGC 3077 ανακαλύφθηκε από τον Ουίλιαμ Χέρσελ στις 8 Νοεμβρίου 1801. Ο Χέρσελ σχολίασε ότι στη βορειοανατολική πλευρά του υπάρχει μια αμυδρή ακτινωτή γραμμή, «που διασπά τη στρογγυλότητα». Ο Ναύαρχος Σμάυθ τον περιέγραψε ως «...ένα στρογγυλό νεφέλωμα της τάξεως των λαμπρών. Είναι χρώματος καθαρού λευκού και λάμπει πολύ περισσότερο στο κέντρο ... ανάμεσα σε αυτούς [τους αστέρες] ο ουρανός είναι έντονα μαύρος και αναδεικνύει το νεφέλωμα σαν να αιωρείται σε έναν απεριόριστο χώρο, σε ασύλληπτη απόσταση».
Μετρήσεις της αποστάσεως
Τουλάχιστον δύο διαφορετικές μέθοδοι έχουν εφαρμοσθεί για να μετρηθεί η απόσταση του NGC 3077 από τη Γη. Η μέθοδος των διακυμάνσεων της επιφανειακής λαμπρότητας (SBF) εκτιμά τις αποστάσεις σπειροειδών γαλαξιών με βάση το πόσο κοκκώδης είναι η εμφάνιση του κεντρικού εξογκώματός τους. Η απόσταση του NGC 3077 με χρήση αυτής της μεθόδου υπολογίσθηκε σε 13,2 ± 0,8 εκατομμύρια έτη φωτός (4,0 ± 0,2 Mpc). Αλλά ο NGC 3077 είναι αρκετά κοντά ώστε να μπορεί να εφαρμοσθεί και η μέθοδος του άκρου του κλάδου των ερυθρών γιγάντων (TRGB) για να εκτιμηθεί η απόστασή του. Η ευρεθείσα απόσταση του NGC 3077 από τη Γη με χρήση αυτής της μεθόδου είναι 12,5 ± 1,2 εκατομμύρια έτη φωτός (3,82 ± 0,38 Mpc). Με τον μέσο όρο τους, αυτές οι εκτιμήσεις δίνουν μια μέση εκτίμηση για την απόσταση 12,8 ± 0,7 εκατομμύρια έτη φωτός (3,9 ± 0,3 Mpc).
Μάχη του Λύτσεν (1813)
H μάχη του Λύτσεν (γαλλ. Bataille de Lützen (1813)) ή μάχη του Γκροσγκέρσεν (γερμ. Schlacht bei Großgörschen) έλαβε χώρα στις 2 Μαΐου 1813 στην πόλη Λύτσεν (γερμ. Lützen) κοντά στη Λειψία, στη σημερινή Γερμανία. Στη μάχη αυτή, ο Ναπολέων Α΄ της Γαλλίας σταμάτησε την προέλαση των δυνάμεων του ΣΤ΄ Συνασπισμού. Ο γερμανικής καταγωγής Ρώσος πρίγκηπας Πιοτρ Βίτγκενσταϊν προσπάθησε να προλάβει την κατάληψη της Λειψίας από τον Ναπολέοντα και επιτέθηκε στην απομονωμένη δεξιά πτέρυγα του στρατού του. Μετά από σφοδρή μάχη ο συνασπισμένος ρωσσοπρωσσικός στρατός υπό τον Βίτγκενσταϊν υποχώρησε, αλλά χωρίς ιππικό οι Γάλλοι δεν είχαν τη δυνατότητα να καταδιώξουν τους ηττημένους εχθρούς τους.
Πρελούδιο
Μετά την καταστροφή των Γάλλων στην Εκστρατεία της Ρωσίας, ένας νέος συνασπισμός δημιουργήθηκε εναντίον του Ναπολέοντα. Σε απάντηση ο τελευταίος δημιούργησε βιαστικά ένα στρατό 200.000 ανδρών, που συμπεριλάμβανε πολλούς άπειρους και ελάχιστα εκπαιδευμένους στρατιώτες. Ακόμη οι Γάλλοι είχαν σοβαρές ελλείψεις ιππικού (μια συνέπεια της ρωσικής εκστρατείας όπου πολλοί βετεράνοι ιππείς και άλογα είχαν χαθεί). Έτσι ο Ναπολέων, που είχε επιστρέψει στη Γαλλία μετά την περιπέτεια στη Ρωσσία, διασχίζοντας με τις νέες δυνάμεις του τον ποταμό Ρήνο, γύρισε στη Γερμανία, όπου ενώθηκε με τα σταθμεύοντα εκεί απομεινάρια της παλαιάς Μεγάλης Στρατιάς, με σκοπό να νικήσει γρήγορα αυτό το νέο συνασπισμό, πριν αυτός γίνει ισχυρότερος.
Στις 30 Απριλίου του 1813 ο γαλλικός στρατός διέσχισε τον ποταμό Ζάαλε (Saale) προελαύνοντας προς τη Λειψία, σχηματισμένος σε τρεις φάλαγγες και οδηγούμενος από μια εμπροσθοφυλακή. Σκοπός του Γάλλου αυτοκράτορα ήταν να αναγκάσει τους Συμμάχους να χωρίσουν τους στρατούς τους, και να νικήσει τον καθένα ξεχωριστά. Ωστόσο, εξαιτίας των απειροπόλεμων ιππέων και της εσφαλμένης αναγνώρισής τους, ο Ναπολέων ήταν ανήσυχος για τις 93.000 στρατιώτες υπό τον πρίγκηπα Βίτγκενσταϊν και τον Γκέμπχαρντ φον Μπλύχερ, οι οποίοι συγκεντρώνονταν στη δεξιά πτέρυγα του στρατού του στα νότια. Σύντομα οι δυνάμεις του στρατάρχη Νέυ αιφνιδιάστηκαν, αφού δέχτηκαν επίθεση πάνω στο δρόμο Λύτσεν-Λειψίας (η Λειψία βρίσκεται 33 χλμ. περίπου βορειοανατολικά του Λύτσεν). Ακόμη, την παραμονή της μάχης ένας από τους στρατάρχες του Ναπολέοντα, ο Μπεσσιέρ, σκοτώθηκε από μια αδέσποτη οβίδα κανονιού κατά τη διάρκεια αναγνώρισης των εχθρικών στρατευμάτων κοντά στο Ρίππαχ (Rippach).
Η μάχη
Ο Ναπολέων επισκέφθηκε το πεδίο όπου είχε διεξαχθεί μία άλλη μάχη κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο το 1632, ανάμεσα στις σουηδικές και τις γερμανικές αυτοκρατορικές δυνάμεις. Ο Ναπολέων παίζοντας το ρόλο του ξεναγού περιέγραφε στους επιτελείς του τα γεγονότα του 1632, μέχρι που άκουσε τις πρώτες κανονιές. Έτσι διέκοψε αμέσως την ξενάγηση και ίππευσε προς την κατεύθυνση όπου ακούγονταν οι κανονιές. Όταν έφθασε, πήρε την κατάσταση στα χέρια του και αποφάσισε να δημιουργήσει μια παγίδα χρησιμοποιώντας το Σώμα Στρατού (ΣΣ) του στρατάρχη Νέυ ως δόλωμα. Την ίδια στιγμή έστειλε ενισχύσεις στον τελευταίο, οι οποίες θα καταλάμβαναν ισχυρές αμυντικές θέσεις μέσα και γύρω από τα δύο χωριά που βρίσκονταν νότια της πόλης. Όταν αυτές οι μεραρχίες ήταν έτοιμες, το υπόλοιπο σώμα θα αποσυρόταν προς αυτές, δελεάζοντας τους Συμμάχους να επιτεθούν. Την ίδια ώρα ο Ναπολέων, οδηγώντας τις κύριες γαλλικές δυνάμεις, 110.000 στρατιώτες, θα ερχόταν γύρω από τη συμμαχική πτέρυγα και θα εξαπέλυε αντεπίθεση.
Ο Βίτγκενσταϊν και ο Μπλύχερ καταδίωξαν τον Νέυ και έπεσαν στην παγίδα που τους είχε ετοιμάσει ο Ναπολέων. Όταν η προέλασή τους σταμάτησε, ο Γάλλος αυτοκράτορας ξεκίνησε την αντεπίθεση. Αφού ενίσχυσε τον Νέυ, ο Ναπολέων συγκέντρωσε ένα μεγάλο μέρος του πυροβολικού του (Μεγάλη Πυροβολαρχία), που εξαπέλυσε ένα καταστροφικό μπαράζ πυρών προς το κέντρο της διάταξης του Βίτγκενσταϊν. Τότε ο ίδιος ο Ναπολέων, μαζί με την Αυτοκρατορική Φρουρά, ηγήθηκε μαζικής επίθεσης στη συμμαχική πτέρυγα. Ο Βίτγκενσταϊν και ο Μπλύχερ αντιμετώπιζαν τον κίνδυνο μιας μεγάλης ήττας, ανάλογης του Άουστερλιτς. Ωστόσο, τα άπειρα και εξαντλημένα γαλλικά στρατεύματα που προήλαυναν και πολεμούσαν όλη την ημέρα, δεν μπορούσαν πλέον να συνεχίσουν τη νικηφόρα προέλασή τους. Επιπλέον πλησίαζε η νύχτα, γεγονός που επέτρεψε στους Συμμάχους να υποχωρήσουν με τάξη. Η έλλειψη γαλλικού ιππικού δεν έδωσε τη δυνατότητα στον Ναπολέοντα να καταδιώξει τους αντιπάλους του. Οι Γάλλοι είχαν περίπου 20.000 νεκρούς και τραυματίες, ενώ οι Σύμμαχοι γύρω στις 22.000 νεκρούς, τραυματίες και αγνοουμένους. Όταν έπεσε η νύχτα ο Βίτγκενσταϊν και ο Μπλύχερ πλέον υποχωρούσαν, ενώ ο Ναπολέων είχε υπό τον έλεγχό του την πόλη του Λύτσεν και το πεδίο της μάχης.
Μετά τη μάχη
Ο Συνασπισμός στάθηκε πολύ τυχερός. Εάν η μάχη είχε ξεκινήσει νωρίτερα εκείνη την ημέρα, όταν ο Ναπολέων είχε ξεκούραστα στρατεύματα και περισσότερο χρόνο, το Λύτσεν θα μπορούσε να είχε γίνει κάλλιστα ένα δεύτερο Άουστερλιτς. Μια μάχη που θα μπορούσε να ήταν μια αποφασιστική και στρατηγική ήττα για τους Συμμάχους, μετατράπηκε σε τακτική. Ο Μπλύχερ και ο Βίτγκενσταϊν υποχώρησαν νοτιοανατολικά προς τη Δρέσδη (απόσταση 112 χλμ. από τη Λειψία) και η μάχη του Μπάουτσεν θα ακολουθούσε.
Πηγές
• Pigeard, Dictionnaire des batailles de Napoléon, p. 499-500. • Jump up to: a b Pigeard, Dictionnaire des batailles de Napoléon, p. 503. • Jump up ^ Digby Smith, Napoleonic Wars Data Book • Jump up ^ The Encyclopedia of Military History: From 3500 B.C. to the Present. (2nd Revised Edition, 1986), R. Ernest Dupuy, and Trevor N. • Dupuy. pg 760.
Κατηγορία:Μάχες Ναπολεόντειων Πολέμων Λ
Πρεζαντβιλέρ
Το Πρεζαντβιλέρ (γαλλικά: Présentevillers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Βολογέσης ΣΤ΄ της Παρθίας
Ο Βολογέσης ΣΤ΄ της Παρθίας ήταν βασιλιάς της Παρθίας (208 - 216), μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά Βολογέση Ε΄ της Παρθικής Αυτοκρατορίας. Ανατράπηκε (216) από τον μικρότερο αδελφό του Αρταβάνο ο οποίος έγινε στην συνέχεια βασιλιάς ως Αρταβάνος Ε'. Ο ίδιος ο Βολογέσης κράτησε μονάχα ένα τμήμα της Βαβυλωνίας.
Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Ζαρούχλα Αχαΐας
Η Ζαρούχλα είναι ορεινό χωριό, έδρα πρώην ομώνυμης κοινότητας, της άλλοτε Επαρχίας Καλαβρύτων, του Νομού Αχαΐας. Πρόκειται για ένα από τα Κλουκινοχώρια. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.020 μέτρων στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Κράθης, πρόβουνου των Αροανίων, κοντά στα όρια με το Νομό Κορινθίας και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αχαΐας. Ο οικισμός της Ζαρούχλας αποτελεί ορεινό θέρετρο και διαθέτει αρκετούς ξενώνες και ταβέρνες. Απέχει 35 χιλιόμετρα από την Ακράτα και 110 χλμ. απο την Πάτρα. Πολύ κοντά στον οικισμό βρίσκεται η λίμνη Τσιβλού και το Χιονοδρομικό κέντρο Καλαβρύτων. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 94 κατοίκους.
Ιστορία
Είναι άγνωστο πότε δημιουργήθηκε η Ζαρούχλα. Κοντά στο χωριό υπάρχουν δύο ναοί, ο ένας του 12ου και ο άλλος του 13ου αιώνα που δείχνει ότι επί Φραγκοκρατίας ήδη κατοικούνταν. Κατά την Φραγκοκρατία η περιοχή που βρίσκεται το χωριό δόθηκε το 1204 ως φέουδο στο Λατίνο Αρχιεπίσκοπο Πάτρας και αυτός έπειτα την έδωσε στο Αβαείο του Κλουνύ. Η Ζαρούχλα αναφέρεται στην ενετική απογραφή του "Γκριμάνι" το 1700 με 808 κατοίκους. Το 1806 πέρασε από εκεί ο περιηγητής Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ ο οποίος αναφέρει ότι το χωριό είχε 200 οικογένειες, όλοι Έλληνες όπως τους αναφέρει, και ήταν χτισμένο γύρω από τον ποταμό Κράθι. Ο Ληκ αναφέρει ότι δεν κατοίκησαν ποτέ Οθωμανοί στο χωριό και λόγω της δυσπρόσιτης θέσης του δεν περνούσαν καν από εκεί.
Κατά την επανάσταση του 1821 στον Πύργο του στην Ζαρούχλα είχε κρυφτεί ο Σωτήρης Χαραλάμπης για να αποφύγει την οργή των Οθωμανών. Ο Πύργος αυτός μάλιστα είχε πυρποληθεί το 1796 περίπου από τον Πετμεζά που θεώρησε ότι ο Χαραλάμπης ήταν φιλότουρκος.
Από το 1835 μέχρι το 1912 αποτέλεσε οικισμό του Δήμου Νωνάκριδος. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης πολλοί κάτοικοι έφυγαν από το χωριό προς πιο πεδινές περιοχές. Κάτοικοι από την Ζαρούχλα τον 19ο αιώνα κατέβαιναν στα πεδινά και αναφέρονται οικιστές των Ζαρουχλέικων (πολύ μεγάλης συνοικίας της Πάτρας), των Βραχναίικων  και των Καμινίων.
Αξιοθέατα
Στα αξιοθέατα της Ζαρούχλας είναι τα πυργόσπιτα που μερικά έχουν συντηρηθεί, όπως ο Πύργος της Ζαρούχλας, και άλλα έχουν εγκαταλειφθεί, όπως ο Πύργος Παπαδημητρόπουλου, ο Πύργος του Χαραλάμπη κ.ά. αλλά και βυζαντινοί ναοί, όπως της Αγίας Τριάδας, των Ταξιαρχών, του Αγίου Δημητρίου (κοιμητηριακός) και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου [Παναγίτσα]. Υπάρχουν πολλές εκκλησίες με βυζαντινές τοιχογραφίες που διατηρούνται σε καλή κατάσταση μέχρι σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ακράτας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Εκλογές ΠΕΕΑ 1944
Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα, διεξήχθησαν εκλογές που διοργανώθηκαν από την Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ) με κέντρο το χωριό Κορυσχάδες του νομού Ευρυτανίας, στο οποίο συνήλθε το Εθνικό συμβούλιο, γνωστό ως «βουλή του βουνού».
Το Μάρτιο του 1944 δημιουργήθηκε η ΠΕΕΑ, προσωρινή κυβέρνηση από το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) με στόχο την διακυβέρνηση των απελευθερωμένων περιοχών. Την άνοιξη του ίδιου έτους διεξήχθησαν εκλογές για την ανάδειξη των εθνοσυμβούλων στη ΠΕΕΑ. Η διαδικασία διέφερε σε μεγάλο βαθμό από τυπικές εκλογές και έλαβε χώρα σε διαφορετικές χρονικές περιόδους ανά περιοχή. Μέλη του ΕΑΜ πήγαιναν στα σπίτια των ψηφοφόρων και παρέδιδαν καταλόγους με τους υποψηφίους. Ο ψηφοφόρος υπέγραφε ή μονόγραφε ανάλογα αν ήθελε να εγκρίνει ή να ακυρώσει τον υποψήφιο αντίστοιχα. Ύστερα, επέστρεφαν μέλη των ΕΑΜικών οργανώσεων για να συλλέξουν τα ψηφοδέλτια. Οι υποψήφιοι του ΕΑΜ εξελέγησαν με συντριπτική πλειοψηφία, χωρίς όμως όλα τα στελέχη του να είναι παράλληλα μέλη του ΚΚΕ. Επρόκειτο για τις πρώτες εκλογές στις οποίες επιτρεπόταν η συμμετοχή των γυναικών στη ψηφοφορία καθώς και τις πρώτες στις οποίες εξελέγησαν γυναίκες.
Η δημοκρατικότητα των εκλογών και η ελευθερία επιλογής των ψηφοφόρων αμφισβητείται.
Παρασκήνιο
Το χειμώνα του 1943-44, το ΕΑΜ προσέγγισε τον Γεώργιο Παπανδρέου και άλλες προσωπικότητες του προοδευτικού χώρου, προκειμένου να ηγηθούν της προσωρινής κυβέρνησης. Ο Παπανδρέου αρνήθηκε, θεωρώντας πως οι κομμουνιστές είχαν υπερβολικά μεγάλη ισχύ στο ΕΑΜ. Παραταύτα, φιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί, όπως ο Αλέξανδρος Σβώλος, ήταν πιο θετικοί στην πρόταση και τελικά πείστηκαν πως η συμμετοχή τους στην ΠΕΕΑ θα μείωνε την επιρροή του ΚΚΕ. Στις 10 Μαρτίου 1944, ορκίστηκε η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, ως ανώτατη πολιτική εξουσία στην Ελεύθερη Ελλάδα, της οποίας επικεφαλής τέθηκε ο στρατιωτικός Ευριπίδης Μπακιρτζής. Τον Απρίλιο μετασχηματίστηκε σε ευρύτερή βάση όταν ο Σβώλος και ο Μπακιρτζής ανέλαβαν χαρτοφυλάκια, η αίγλη των οποίων ήταν μεγάλη, αλλά η πραγματική τους δύναμη εντός της Ελεύθερης Ελλάδας πολύ περιορισμένη.
Η εκλογική διαδικασία
Η ΠΕΕΑ είχε ορκιστεί να κάνει εκλογές για το Εθνικό Συμβούλιο, οι οποίες διοργανώθηκαν κυρίως από το ΕΑΜ. Με εντολή του τότε γενικού γραμματέα του ΚΚΕ, Γιώργη Σιάντου, ο νομικός σύμβουλος του ΕΛΑΣ Κώστας Δεσποτόπουλος ανέλαβε τη διοργάνωση των εκλογών. Η εκλογική διαδικασία ήταν αρκετά διαφορετική από εκείνη σε περίοδο ειρήνης και χαρακτηριζόταν από έντονη πολιτική κινητοποίηση και προπαγάνδα σχετικά με τα επιτεύγματα της αντίστασης. Τα αστικά κέντρα εξέλεγαν άμεσα εθνοσύμβουλους ενώ οι περιοχές της υπαίθρου εκλέκτορες, οι οποίοι μέσω συνέλευσης εκλεκτόρων καθόριζαν τους εθνοσύμβουλους. Τα μέλη του ΕΛΑΣ συμμετείχαν επίσης στη ψηφοφορία, αλλά σε ξεχωριστά εκλογικά τμήματα τα οποία ακολουθούσαν την εκλογική λειτουργία της περιφέρειας. Ομάδες του ΕΑΜ παρέδιδαν ψηφοδέλτια και πληροφορίες στα σπίτια, και μετέπειτα επέστρεφαν για να τα συλλέξουν. Οι ψηφοφόροι μπορούσαν να αλλάξουν τα ονόματα στη λίστα αλλά δύσκολα μπορούσαν να κάνουν εκστρατεία για διαφορετικούς υποψήφιους ενώ έπρεπε να υπογράψουν το ψηφοδέλτιο πριν το παραδώσουν. Με αυτό τον τρόπο, οι υποψήφιοι επιλεγμένοι από το ΕΑΜ, ήταν σίγουρο ότι θα κέρδιζαν παρότι, φαινομενικά, οι εκλογές ήταν ανοιχτές για υποψήφιους από όλα τα κόμματα. Αποτέλεσαν τις πρώτες βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα που μπορούσαν να ψηφίσουν και οι γυναίκες. Δεν κατάφεραν να ψηφίσουν πολίτες από όλες τις περιοχές της χώρας καθώς σε ορισμένες γίνονταν μάχες. Κατά τη διάρκεια των εκλογών, στη Θεσσαλονίκη ομάδες της ΟΠΛΑ εκτελούσαν χρέη περιφρούρησης, ενώ στην Αθήνα ο ΕΛΑΣ περιφρουρούσε τις ομάδες που παρέδιδαν τα ψηφοδέλτια.
Αποτέλεσμα και σύγχρονες εκτιμήσεις
Οι υποψήφιοι του ΕΑΜ, αν και δεν ήταν όλοι μέλη του ΚΚΕ, εξελέγησαν με συντριπτική πλειοψηφία. Εξελέγησαν συνολικά 208 εθνοσύμβουλοι, 24 από τους οποίους ήταν μέλη της προπολεμικής βουλής του 1936 και πέντε ήταν γυναίκες.
Αναφορικά με τη δημοκρατικότητα των εκλογών, ο Γιάννης Σκαλιδάκης παραπέμπει σε αναφορά του Κώστα Κουβαρά, ελληνοαμερικανού πράκτορα του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών που ήταν παρών στην απελευθερωμένη Ελλάδα εκείνη την περίοδο, που ανέφερε πως «οι εκλογές ήταν αρκετά δίκαιες», και απεδείκνυαν την άνοδο του ΕΑΜ έναντι του προπολεμικού πολιτικού συστήματος καθώς και την μαζική απόρριψη της μοναρχίας από τον πληθυσμό. Αντιθέτως, ο Μαρκ Μαζάουερ αναφέρει πως είχαν αρκετές ομοιότητες με εκείνες των μεταπολεμικών Λαϊκών Δημοκρατιών. Στο ίδιο μήκος κύματος με τον Μαζάουερ, ο Γαβρίλης Λαμπάτος αναφέρει πως σε ορισμένες περιοχές που εξελέγησαν υποψήφιοι εκτός του ψηφοδελτίου του ΕΑΜ, εκτελέστηκαν, όπως ο τροτσκιστής Σταύρος Βερούχης που εξελέγη εθνοσύμβουλος στην Εύβοια και εκτελέστηκε από τον ΕΛΑΣ. Επίσης, υπογραμμίζει πως η επιλογή των εθνοσυμβούλων γινόταν μέσω των ηγετών των τοπικών οργανώσεων του ΚΚΕ.
Οι απόψεις σχετικά με την απήχηση των εκλογών διίστανται. Ο Μαζάουερ αναφέρει πως, λόγω των διπλωματικών εξελίξεων που λάμβαναν χώρα εκείνη την περίοδο στο Κάιρο, πέρασαν σχεδόν απαρατήρητες, παρότι το ΕΑΜ ισχυριζόταν ότι σε αυτές συμμετείχαν περισσότεροι από 1,5 εκατομμύρια άνθρωποι. Αντιθέτως, ο Σκαλιδάκης αναφέρει πως οι εκλογές αποτέλεσαν ένα πραγματικά μαζικό γεγονός στο οποίο υπολογίζεται πως συμμετείχαν 1,5-1,8 εκατομμύρια ψηφοφόροι. Ο Γιάννης Ιωαννίδης, ηγετικό στέλεχος του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, αναφέρει πως στις εκλογές ψήφισαν 1.150.000 άτομα.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Λαοδίκη Α΄ της Συρίας
Η Λαοδίκη Α'  (απεβ. πριν το 236 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Σελευκιδών ήταν βασίλισσα της Συρίας κατά την ελληνιστική εποχή. Αποτέλεσε την πρώτη σύζυγο του βασιλιά Αντίοχου Β' του Θεού, ηγεμόνα των Σελευκιδών κατά την περίοδο 261 – 246 π.Χ.. Ήταν κόρη τού Αχαιού τού Πρεσβύτερου, έτσι ήταν εξαδέλφη του μετέπειτα συζύγου της. Είναι γνωστή περισσότερο σαν τη γυναίκα που έδωσε την αφορμή να ξεκινήσει ο Τρίτος Συριακός Πόλεμος, γνωστός σήμερα και ως "Λαοδίκειος Πόλεμος".
Γάμος & Παιδιά
Η Λαοδίκη αποτέλεσε την πρώτη γυναίκα του συζύγου της, ο οποίος πρέπει να την νυμφεύθηκε πράγματι από έρωτα. Μαζί απέκτησαν αρκετά παιδιά, πρώτο από τα οποία ήταν ο μετέπειτα διάδοχος του Αντίοχου, ο Σέλευκος Β' ο Καλλίνικος. Άλλα τους παιδιά ήταν ο Αντίοχος ο Ιέραξ, η Στρατονίκη, σύζυγος του Αριαράθη Γ' της Καππαδοκίας, η Λαοδίκη, σύζυγος του Μιθριδάτη Β' του Πόντου και η Απάμα.
Το Διαζύγιο
Η ζωή αυτή πλάι στο βασιλιά έλαβε τέλος μετά τη λήξη του Δεύτερου Συριακού Πολέμου. Ο πόλεμος αυτός διεξήχθη ανάμεσα στον Πτολεμαίο Β' το Φιλάδελφο, φαραώ της Αιγύπτου, και τον Αντίοχο. Ανάμεσα στους όρους της ειρήνης που υπέγραψαν οι δύο ηγεμόνες ήταν να απομακρύνει ο Αντίοχος τη Λαοδίκη και να παντρευτεί την κόρη του Πτολεμαίου, τη Βερενίκη. Ο γάμος αυτός τελέστηκε πράγματι το 252 π.Χ. και καρπός του ήταν ένας γιος που ονομάστηκε Αντίοχος, όπως και ο πατέρας του. Ο μικρός Αντίοχος μόλις μεγάλωνε θα διαδεχόταν σύμφωνα με τη συνθήκη τον πατέρα του. Η Λαοδίκη, αν και δεν ήταν πλέον βασίλισσα, διατήρησε κάποια εδάφη κοντά στην Κύζικο.
Ενδοοικογενειακές Έριδες
Τον Ιανουάριο του 246 π.Χ. τα πράγματα έλαβαν μια απρόσμενη τροπή όταν ο Πτολεμαίος Β' πέθανε. Ο Αντίοχος Β' βρήκε την ευκαιρία να αποπέμψει τη Βερενίκη και να αποκαταστήσει τη Λαοδίκη στην παλαιά της θέση. Η Βερενίκη, παίρνοντας μαζί τον πεντάχρονο Αντίοχο, εγκαθίσταται στην Αντιόχεια.
Το ίδιο καλοκαίρι πεθαίνει απρόσμενα και ο Αντίοχος Β', σύμφωνα με ορισμένες πηγές από το χέρι της Λαοδίκης, που τον δηλητηρίασε. Η Λαοδίκη τότε, υποστήριξε πως λίγο πριν πεθάνει ο βασιλιάς όρισε διάδοχο το γιο της, το Σέλευκο. Η Βερενίκη έστειλε μήνυμα στον αδελφό της και νέο φαραώ της Αιγύπτου Πτολεμαίο Γ' Ευεργέτη να έρθει και να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της. Εκείνος κινητοποιείται άμεσα, (μάλιστα κατά μία παράδοση άφησε τη νέα του σύζυγο στο νυφικό τους κρεβάτι), και κινήθηκε προς την Αντιόχεια. Έφτασε όμως αργά. Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού η Βερενίκη και ο μικρός της γιος ήταν νεκροί.
Τρίτος Συριακός Πόλεμος
Αποφασισμένος να πάρει την εκδίκησή του, ο Πτολεμαίος Γ' προελαύνει ενάντια στους Σελευκίδες. Οι δύο γιοι της Λαοδίκης, ο Σέλευκος και ο αδελφός του Αντίοχος ο Ιέραξ, συσπειρώθηκαν ενάντια στον κίνδυνο. Ο Πτολεμαίος πετύχαινε ωστόσο τη μία νίκη μετά την άλλη: κατέλαβε τη Σελεύκεια, την Αντιόχεια και μέχρι το τέλος του έτους είχε φτάσει στη Βαβυλώνα, όπου και έμεινε τους επόμενους μήνες.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η κόρη της βασίλισσας, που ονομάζεται επίσης Λαοδίκη, νυμφεύεται τον Μιθριδάτη Β' του Πόντου και λαμβάνει τη Φρυγία ως γαμήλιο δώρο.
Εκείνη την εποχή η βασίλισσα Λαοδίκη αποπειράται να ελέγξει τη ροή των πραγμάτων επιμένοντας πως ο Σέλευκος πρέπει να ορίσει συμβασιλέα τον αδελφό του Αντίοχο Ιέρακα και να του δώσει όλα τα εδάφη στην Ανατολία. Σύντομα ο Αντίοχος κήρυξε την ανεξαρτησία του και ενεπλάκη σε πόλεμο με τον αδελφό του.
Δεν είναι γνωστό τι απέγινε μετά η Λαοδίκη, αλλά πρέπει να πέθανε πριν το 236 π.Χ.
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Δυναστεία των Σελευκιδών Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου Κατηγορία:Δηλητηριαστές
Αφρόδιτος
μικρογραφία|Αφρόδιτος Αναδυόμενος, ερμή εκτιθέμενη στο Εθνικό Μουσείο, Στοκχόλμη Η λατρεία της Αφρόδιτος προέρχεται από την Αμαθούντα, στο νησί της Κύπρου. Η θεότητα αυτή είναι ανατολικής συλλήψεως και συναντάται σε όλες τις ανατολικές θρησκείες. Εκφράζει ή την ιδέα ενός πρωταρχικού ανθρώπινου όντος ανώτερου και τελειότερου ή το ον που παρουσιάζει εις εαυτό την ένωση και των δύο φύλλων με την δυνατότητα να αυτογονιμοποιείται (την ιδέα αυτή ανήγαγε εις φιλοσοφική θεωρία ο Αριστοφάνης στο «συμπόσιο» του Πλάτωνα) ή την επί όλης της φύσης γονιμοποιούσα δύναμη της μεγάλης θεάς, Γης ή Σελήνης, από την οποία προέρχεται το άπειρο πλήθος των ειδών.
Στην Ελλάδα εισήχθηκε ο Ερμαφροδιτικός μύθος και η σχετική λατρεία δια μέσω της Κύπρου. Η λατρευόμενη Αφροδίτη στην Πάρο και στην Αμάθεια που ονομάζονταν από τους συγγραφείς «αρσενοθύλης» (λατ. Biformis) είχε μεγάλη συγγένεια με την Κυβέλη της Φρυγίας, όπως όντως υπήρχε ναός της Αφροδίτης Κυβέλης. Η παλιά αυτή αμφοτερόφυλος Αφροδίτη διακρίθηκε σε δύο θεότητες, την κυρίως Αφροδίτη και τον Αφρόδιτο. Αυτός παριστάνονταν πωγωνοφόρος και φαλλοφόρος, έχοντας κορμό και ενδύματα γυναικεία κρατώντας σκήπτρο. Κατά τη λατρεία του οι άνδρες ντύνονταν γυναίκες και οι γυναίκες άνδρες. Από την Κύπρο η λατρεία του Αφροδίτου μεταδόθηκε στη Μικρά Ασία (Παμφυλία, Λυδία, Καρία) και τέλος στην κυρίως Ελλάδα προς το τέλος του 5ου αιώνα. Ετσι δεν πρόλαβε να γίνει η προσωποποίηση ουσιαστικού θρησκευτικού συμβόλου αλλά παρέμεινε κυρίως ως ήρωας ποιητικού μύθου, άξιος μόνο καλλιτεχνικής απόδοσης. Ο Αφρόδιτος αυτός άλλαξε σταδιακά όνομα στην Ελλάδα επειδή κατασκεύαζαν σε αυτόν Ερμές, οπότε επικράτησε για τον θεό αυτό η λέξη Ερμαφρόδιτος και έτσι προέκυψε ο σχετικός μύθος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Κύπρος Κατηγορία:Θεότητες γονιμότητας της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της σελήνης Κατηγορία:Ανδρόγυνο
Audi S8
Το Audi S8 είναι ένα μεγάλο πολυτελές 4-πορτο σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας F από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Audi. Πρόκειται για μια βελτιωμένη και πιο σπορ έκδοση του Audi A8, που ανήκει επίσης στην κατηγορία F. Η πρώτη γενιά του μοντέλου παρήχθη μεταξύ του 1996 και του 2002, ενώ η δεύτερη γενιά μεταξύ του 2006 και του 2009. Η τρίτη γενιά μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Απρίλιο του 2012 και έφτασε έως το 2018. Η τέταρτη γενιά του S8 παρουσιάστηκε λίγο μετά, τον Ιούλιο του 2019, και μπήκε στην παραγωγή τον Νοέμβριο του 2019.
Τόσο η πρώτη γενιά όσο και οι μεταγενέστερες γενιές του S8, διατέθηκαν με στάνταρ την μόνιμη τετρακίνηση quattro της Audi. Οι 3 πρώτες γενιές του S8 διατέθηκαν μόνο στην έκδοση με το κοντό μεταξόνιο, ενώ η τέταρτη γενιά τόσο με το κοντό όσο και με το μακρύ μεταξόνιο.
Πρώτη γενιά
Η πρώτη γενιά του S8 παρήχθη από τον Ιούλιο του 1996 έως τον Σεπτέμβριο του 2002. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά στα τέλη του 1996 και είχε έναν κινητήρα 4.2 λίτρων V8 βενζίνης, αρχικής ισχύος 250 kW (340 hp) και από το 1999 έφτασε τα 265 kW (360 hp). Όπως συνέβη και με τις τρεις πρώτες γενιές του S8, διατέθηκε μόνο στην έκδοση με το κοντό μεταξόνιο. Επίσης, όπως και όλες οι γενιές του S8, έφερε στάνταρ την μόνιμη τετρακίνηση quattro της Audi, με κεντρικό διαφορικό Torsen.
Όσον αφορά τη μετάδοση, ήταν διαθέσιμο είτε με 5-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο με κατ' επιλογήν χειροκίνητο έλεγχο ταχυτήτων Tiptronic, που είχε δυναμικό πρόγραμμα αλλαγής (DSP) και σπορ πρόγραμμα, είτε με ένα πλήρως συγχρονισμένο 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, το οποίο έκανε το Audi S8 μοναδικό στην κατηγορία των σπορ σεντάν πολυτελείας. Κατά την εποχή της κυκλοφορίας του, ήταν το πιο ισχυρό 4-κίνητο sedan παγκοσμίως. Ο ειδικός συνδυασμός του σασί από αλουμίνιο, μόνιμη τετρακίνηση και ισχυρό κινητήρα V8, μπορούσε να συναγωνιστεί ακόμα και την Porsche Carrera 993.
Ο κινητήρας V8 με 340 hp, του Audi S8, είχε αρκετή ισχύ για επιτάχυνση αντίστοιχη με της Porsche 993 Carrera 2. Η έκδοση V8 με 265 kW (360 hp) ήταν ακόμα καλύτερη κατά δύο δέκατα του δευτερολέπτου.