cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δυναστεία των Φλαβίων
Συνωμοσίες
Ο Σουητώνιος ισχυρίζεται ότι ο Βεσπασιανός αντιμετώπιζε συνεχώς συνωμοσίες εναντίον του. Μόνο μία συνωμοσία είναι γνωστή συγκεκριμένα. Το 78 ή το 79, ο Έπριος Μάρκελος και ο Aύλος Καικίνα Aλιηνός προσπάθησαν να υποκινήσουν την Πραιτωριανή Φρουρά σε εξέγερση εναντίον τού Βεσπασιανού, αλλά η συνωμοσία ματαιώθηκε από τον Τίτο. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τζον Κρουκ, ωστόσο, η υποτιθέμενη συνωμοσία ήταν στην πραγματικότητα μία υπολογισμένη συνωμοσία από τη μερίδα των Φλαβίων για την απομάκρυνση μελών της αντιπολίτευσης, που ήταν συνδεδεμένα με τον Mουκιανό, καθώς το προδοτικό σημείωμα που βρέθηκε στο σώμα τού Καικίνα, ήταν πλαστό από τον Τίτο. Ωστόσο, όταν αντιμετώπισαν πραγματικές συνωμοσίες, ο Βεσπασιανός και ο Τίτος φέρθηκααν στους εχθρούς τους με επιείκεια. «Δεν θα σκοτώσω ένα σκυλί, που μου γαβγίζει», ήταν λόγια που εξέφραζαν την ιδιοσυγκρασία του Βεσπασιανού, ενώ ο Τίτος έδειξε κάποτε τη γενναιοδωρία του ως Αυτοκράτορα, προσκαλώντας άνδρες που θεωρούνταν ύποπτοι για τον θρόνο σε δείπνο, ανταμείβοντάς τους με δώρα και επιτρέποντάς τους να κάθονται δίπλα του στους αγώνες.
Ο Δομιτιανός φαίνεται να συνάντησε πολλές συνωμοσίες κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, μία από τις οποίες οδήγησε στη δολοφονία του το 96. Η πρώτη σημαντική εξέγερση ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 89, όταν ο κυβερνήτης της Άνω Γερμανίας, Λεύκιος Aντώνιος Σατουρνίνος, και οι δύο λεγεώνες του στη Μαγεντία (Μάιντς), Legio XIV Gemina και Legio XXI Rapax, επαναστάτησαν κατά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τη βοήθεια των Chatti. Η ακριβής αιτία της εξέγερσης είναι αβέβαιη, αν και φαίνεται ότι είχε σχεδιαστεί πολύ εκ των προτέρων. Οι αξιωματικοί της Συγκλήτου μπορεί να αποδοκίμασαν τις στρατιωτικές στρατηγικές του Δομιτιανού, όπως την απόφασή του να οχυρώσει τα γερμανικά σύνορα αντί να επιτεθεί, την πρόσφατη υποχώρησή του από τη Βρετανία και, τέλος, την επαίσχυντη πολιτική κατευνασμού προς τον Δεκέβαλο. Εν πάση περιπτώσει, η εξέγερση περιορίστηκε αυστηρά στην επαρχία του Σατουρνίνου και γρήγορα εντοπίστηκε μόλις η φήμη διαδόθηκε στις γειτονικές επαρχίες. Ο κυβερνήτης της Κάτω Γερμανίας, Λάπιος Μάξιμος, μετακόμισε αμέσως στην περιοχή, βοηθούμενος από τον επόπτη (procurator) της Ραιτίας, Tίτο Φλάβιο Νορβάνο. Από την Ισπανία κλήθηκε ο Τραϊανός, ενώ ο ίδιος ο Δομιτιανός ήρθε από τη Ρώμη με την Πραιτωριανή Φρουρά. Από τύχη, μία απόψυξη εμπόδισε τους Chatti να διασχίσουν τον Ρήνο και να έρθουν σε βοήθεια του Σατουρνίνου. Μέσα σε 24 ημέρες η εξέγερση καταπνίγηκε και οι ηγέτες της στο Μάιντς τιμωρήθηκαν άγρια. Οι εξεγερμένες λεγεώνες στάλθηκαν στο μέτωπο στο Ιλλυρικό, ενώ όσοι είχαν βοηθήσει στην ήττα τους ανταμείφθηκαν δεόντως.
Τόσο ο Τάκιτος, όσο και ο Σουητώνιος μιλούν για κλιμάκωση των διωγμών προς το τέλος της βασιλείας του Δομιτιανού, εντοπίζοντας ένα σημείο απότομης αύξησης γύρω στο 93, ή κάποια στιγμή μετά την αποτυχημένη εξέγερση του Σατουρνίνου το 89. Τουλάχιστον είκοσι συγκλητικοί αντίπαλοι εκτελέστηκαν, συμπεριλαμβανομένου του πρώην συζύγου της Δομιτίας Λογγίνας, Λεύκιου Αίλιου Λάμια Πλαύτιου Αιλιανού και τρία μέλη της οικογένειας του Δομιτιανού, τους Τίτο Φλάβιο Σαβίνο IV, Tίτο Φλάβιο Κλήμη και Mάρκο Αρρενίκο Κλήμη. Μερικοί από αυτούς τους άνδρες είχαν εκτελεστεί ήδη από το 83 ή το 85, ωστόσο, δίνοντας λίγη πίστη στην ιδέα του Τάκιτου για μία «βασιλεία του τρόμου» στα τέλη της βασιλείας του Δομιτιανού. Σύμφωνα με τον Σουητόνιο, κάποιοι καταδικάστηκαν για διαφθορά ή προδοσία, άλλοι για ασήμαντες κατηγορίες, τις οποίες ο Δομιτιανός δικαιολογούσε μέσω της υποψίας του.
Προπαγάνδα
Από τη βασιλεία του Τιβέριου, οι ηγεμόνες της δυναστείας των Ιουλίων-Κλαυδίων είχαν νομιμοποιήσει την εξουσία τους μέσω της καταγωγής τους από τον Αύγουστο και τον Ιούλιο Καίσαρα. Ωστόσο, ο Βεσπασιανός δεν μπορούσε πλέον να διεκδικήσει μία τέτοια σχέση. Ως εκ τούτου, ξεκίνησε μία μαζική προπαγανδιστική εκστρατεία, για να δικαιολογηθεί η κυριαρχία των Φλαβίων ως προκαθορισμένη μέσω της θείας πρόνοιας. Ταυτόχρονα, η φλαβιανή προπαγάνδα τόνισε τον ρόλο του Βεσπασιανού ως φέροντος ειρήνη μετά την κρίση του 69. Σχεδόν το ένα τρίτο όλων των νομισμάτων που κόπηκαν στη Ρώμη υπό τον Βεσπασιανό, εόρταζαν τη στρατιωτική νίκη ή την ειρήνη, ενώ η λέξη εκδικητής (vindex) αφαιρέθηκε από τα νομίσματα, για να μην θυμίζει στο κοινό τον επαναστάτη G. J. Vindex. Τα κατασκευαστικά έργα έφεραν επιγραφές, που επαινούσαν τον Βεσπασιανό και καταδίκαζαν τους προηγούμενους Αυτοκράτορες και ένας Ναός της Ειρήνης κατασκευάστηκε στην Αγορά.
Ο Τίτος και ο Δομιτιανός αναβίωσαν επίσης την πρακτική της αυτοκρατορικής λατρείας, η οποία είχε εκπέσει κάπως εκτός χρήσης υπό τον Βεσπασιανό. Είναι σημαντικό ότι η πρώτη πράξη του Δομιτιανού ως Αυτοκράτορα, ήταν η θεοποίηση του αδελφού του Τίτου. Μετά το τέλος του, ο γιος του και η ανιψιά του Ιουλία Φλαβία, εγγράφηκαν επίσης μεταξύ των θεών. Για να προωθήσει τη λατρεία της αυτοκρατορικής οικογένειας, ο Δομιτιανός έκτισε ένα δυναστικό μαυσωλείο στη θέση τού πρώην σπιτιού τού Βεσπασιανού στον Κυρινάλιο λόφο και ολοκλήρωσε τον Ναό του Βεσπασιανού και του Τίτου, ένα ιερό αφιερωμένο στη λατρεία των θεοποιημένων πατέρα και αδελφού του. Για να μνημονεύσει τους στρατιωτικούς θριάμβους της οικογένειας των Φλαβίων, διέταξε την κατασκευή του Templum Divorum και του Templum Fortuna Redux και ολοκλήρωσε την Αψίδα του Τίτου. Προκειμένου να δικαιολογήσει περαιτέρω τη θεϊκή φύση της κυριαρχίας των Φλαβίων, ο Δομιτιανός τόνισε επίσης τις συνδέσεις τους με την κύρια θεότητα, τον Δία, κυρίως μέσω της εντυπωσιακής αποκατάστασης του Ναού του Δία στον Καπιτωλίνο λόφο.
Κατασκευή
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| Το πιο διαρκές ορόσημο της δυναστείας των Φλαβίων ήταν το Φλάβιο Αμφιθέατρο, γνωστότερο ως [[Κολοσσαίο (ιταλ.: Colosseo). Η κατασκευή του ξεκίνησε από τον Βεσπασιανό και τελικά ολοκληρώθηκε από τον Τίτο και τον Δομιτιανό.]]
Η δυναστεία των Φλαβίων είναι ίσως περισσότερο γνωστή για το τεράστιο κατασκευαστικό της πρόγραμμα στην πόλη της Ρώμης, με σκοπό να αποκαταστήσει την πρωτεύουσα από τις ζημιές που είχε υποστεί κατά τη Μεγάλη Πυρκαγιά του 64 και τον εμφύλιο πόλεμο του 69. Ο Βεσπασιανός πρόσθεσε τον Ναό της Ειρήνης και τον Ναό στον Θεοποιημένο Κλαύδιο. Το 75 ένα κολοσσιαίο άγαλμα του Απόλλωνα, που ξεκίνησε υπό τον Νέρωνα ως άγαλμα του εαυτού του, ολοκληρώθηκε με εντολή του Βεσπασιανού, και αφιέρωσε επίσης μία σκηνή του θεάτρου του Μάρκελλου. Η κατασκευή του Φλαβίου Αμφιθεάτρου, που σήμερα είναι περισσότερο γνωστό ως Κολοσσαίο (πιθανώς μετά το κοντινό άγαλμα), ξεκίνησε το 70 υπό τον Βεσπασιανό και τελικά ολοκληρώθηκε το 80 υπό τον Τίτο. Εκτός από την παροχή θεαματικής ψυχαγωγίας στον ρωμαϊκό πληθυσμό, το κτίριο σχεδιάστηκε ως ένα γιγαντιαίο θριαμβευτικό μνημείο, για να τιμήσει τα στρατιωτικά επιτεύγματα των Φλαβίων κατά τη διάρκεια των εβραϊκών πολέμων. Δίπλα στο αμφιθέατρο, στον περίβολο της Χρυσής Οικίας του Νέρωνα, ο Τίτος διέταξε επίσης την κατασκευή ενός νέου δημόσιου λουτρού, που επρόκειτο να φέρει το όνομά του (Thermae Titi). Η κατασκευή αυτού του κτιρίου ολοκληρώθηκε βιαστικά για να συμπέσει με την ολοκλήρωση του Φλαβιανού Αμφιθεάτρου.
Το μεγαλύτερο μέρος των Φλαβιανών κατασκευαστικών έργων πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Δομιτιανού, ο οποίος ξόδευσε αφειδώς για την αποκατάσταση και τον εξωραϊσμό της πόλης της Ρώμης. Πολύ περισσότερο από ένα απλό έργο ανακαίνισης, ωστόσο, το οικοδομικό πρόγραμμα του Δομιτιανού προοριζόταν να είναι το επιστέγασμα μίας πολιτιστικής αναγέννησης σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία. Περίπου 50α κατασκευές ανεγέρθηκαν, αποκαταστάθηκαν ή ολοκληρώθηκαν, αριθμός δεύτερος μόνο σε σχέση με το ποσό που ανεγέρθηκε επί Αυγούστου. Μεταξύ των πιο σημαντικών νέων κατασκευών ήταν ένα Ωδείο, ένα Στάδιο και ένα εκτεταμένο ανάκτορο στον Παλατίνο Λόφο, γνωστό ως Φλαβιανό Μέγαρο, το οποίο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα του Δομιτιανού, Ραβίριο. Το σημαντικότερο κτίριο που αναστήλωσε ο Δομιτιανός ήταν ο Ναός του Δία στον Καπιτωλίνο λόφο, ο οποίος λέγεται ότι ήταν καλυμμένος με επιχρυσωμένη στέγη. Μεταξύ αυτών που ολοκλήρωσε ήταν ο Ναός του Βεσπασιανού και του Τίτου, η Αψίδα του Τίτου και το Κολοσσαίο, στο οποίο πρόσθεσε ένα τέταρτο επίπεδο και τελείωσε το εσωτερικό καθιστικό.
Ψυχαγωγία
Τόσο ο Τίτος όσο και ο Δομιτιανός λάτρευαν τους μονομάχους και συνειδητοποίησαν τη σημασία τού να κατευνάσουν τους πολίτες της Ρώμης. Στο νεόδμητο Κολοσσαίο, οι Φλάβιοι φρόντισαν για θεαματικές διασκεδάσεις. Οι εναρκτήριοι αγώνες του Φλαβιανού Αμφιθεάτρου διήρκεσαν εκατό ημέρες και λέγονταν ότι ήταν εξαιρετικά περίτεχνοι, συμπεριλαμβανομένων μονομάχων, αγώνων μεταξύ άγριων ζώων (ελέφαντες και γερανοί), εικονικές ναυμαχίες για τις οποίες το θέατρο πλημμύρισε, ιπποδρομίες και αρματοδρομίες. Κατά τη διάρκεια των αγώνων, ξύλινες μπάλες έριχναν στο κοινό, στις οποίες έγραφαν διάφορα βραβεία (ρουχισμός, χρυσός ή ακόμα και σκλάβοι), τα οποία στη συνέχεια μπορούσαν να ανταλλάσσονται για το καθορισμένο αντικείμενο.
Υπολογίζεται ότι δαπανήθηκαν 135 εκατομμύρια σηστέρτιοι για δώρα στους στρατιώτες (donativa), ή δώρα στον λαό (congiaria), καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του Δομιτιανού. Αναβίωσε επίσης την πρακτική των δημόσιων συμποσίων, η οποία είχε περιοριστεί σε απλή διανομή φαγητού υπό τον Νέρωνα, ενώ επένδυσε μεγάλα ποσά σε διασκέδαση και παιχνίδια. Το 86 ίδρυσε τους Καπιτωλίνους Αγώνες, έναν τετραετή διαγωνισμό που περιλάμβανε αθλητικές επιδείξεις, αρματοδρομίες και διαγωνισμούς για ρητορεία, μουσική και υποκριτική. Ο ίδιος ο Δομιτιανός υποστήριζε τα ταξίδια των συναγωνιστών από ολόκληρη την Αυτοκρατορία και απέδιδε τα έπαθλα. Καινοτομίες εισήχθησαν επίσης στους τακτικούς αγώνες μονομάχων, όπως ναυτικοί αγώνες, νυκτερινές μάχες και μάχες μονομάχων γυναικών και νάνων. Τέλος, πρόσθεσε δύο νέες φατρίες, τη Χρυσή και την Πορφυρή, σε αρματοδρομίες, εκτός από τις κανονικές ομάδες των Λευκών, Κοκκίνων, Πρασίνων και Μπλε.
Υστεροφημία
Οι Φλάβοι, αν και μία σχετικά βραχύβια δυναστεία, βοήθησαν να αποκατασταθεί η σταθερότητα σε μία Αυτοκρατορία στα γόνατά της. Αν και και οι τρεις έχουν επικριθεί, ειδικά με βάση το πιο συγκεντρωτικό στυλ διακυβέρνησής τους, εξέδωσαν μεταρρυθμίσεις που δημιούργησαν μία αρκετά σταθερή Αυτοκρατορία, που διήρκεσει μέχρι τον 3ο αι. Ωστόσο, το υπόβαθρό τους ως στρατιωτική δυναστεία, οδήγησε σε περαιτέρω περιθωριοποίηση της Συγκλήτου και σε μία οριστική απομάκρυνση από τον princeps (τον πρώτο πολίτη) προς τον imperator (αυτοκράτορα).
Η αναφορά στον Τίτο μεταξύ των αρχαίων ιστορικών είναι μία από τις πιο υποδειγματικές από κάθε άλλον Αυτοκράτορα. Όλες οι σωζόμενες μαρτυρίες αυτής της περιόδου, πολλές από τις οποίες γράφτηκαν από τους δικούς του συγχρόνους, όπως ο Σουητώνιος Τρανκουίλλος, ο Κάσσιος Δίων και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, παρουσιάζουν μία πολύ ευνοϊκή άποψη για τον Τίτο. Ο χαρακτήρας του έχει επαινεθεί ιδιαίτερα, σε σύγκριση με αυτόν του αδελφού του Δομιτιανού. Σε αντίθεση με την ιδανική απεικόνιση του Τίτου στις ρωμαϊκές ιστορίες, στην εβραϊκή μνήμη τον «Τίτο τον Κακό» τον θυμούνται ως κακό καταπιεστή και καταστροφέα του Ναού. Για παράδειγμα, ένας θρύλος στο Βαβυλωνιακό Ταλμούδ περιγράφει τον Τίτο ότι είχε ερωτική επαφή με μία πόρνη επάνω σε έναν κύλινδρο της Τορά, μέσα στον Ναό κατά τη διάρκεια της καταστροφής του.
Αν και οι σύγχρονοι ιστορικοί δυσφήμησαν τον Δομιτιανό μετά το τέλος του, η διακυβέρνησή του παρείχε τα θεμέλια για την ειρηνική Αυτοκρατορία του 2ου αι. και το αποκορύφωμα της Ρωναϊκής Ειρήνης (Pax Romana). Οι διάδοχοί του Νέρβας και Τραϊανός ήταν λιγότερο περιοριστικοί, αλλά, στην πραγματικότητα, οι πολιτικές τους διέφεραν ελάχιστα από αυτές του Δομιτιανού. Πολύ περισσότερο από ένα ζοφερό ενδιάμεσο του 1ου αι., η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ευημερούσε μεταξύ 81 και 96, σε μια βασιλεία την οποία ο Tέοντορ Μόμσεν περιέγραψε ως τον ζοφερό, αλλά ευφυή δεσποτισμό του Δομιτιανού.
Παλαιογράτσανο Κοζάνης
Το Παλαιογράτσανο ή Παληογράτσανο είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης σε υψόμετρο 900 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Παλαιογράτσανο βρίσκεται στη δυτική πλευρά του ορεινού όγκου των Πιερίων και ανατολικά της τεχνητής λίμνης Πολυφύτου του Αλιάκμονα, σε απόσταση 9 χιλιόμετρα Ν. από την πόλη του Βελβεντού και 43 χιλιόμετρα Α.-ΝΑ. από την πόλη της Κοζάνης. Η θέση στην οποία βρίσκεται σήμερα το Παλαιογράτσανο δεν είναι η αρχική. Σύμφωνα με τα ευρήματα, ο οικισμός βρισκόταν αρχικά στη θέση  «Γρατσάνη», αλλά εξαιτίας μάλλον εχθρικών επιδρομών, οι κάτοικοι μετοίκησαν στη σημερινή τοποθεσία. Ως οικισμός αναφέρεται μετά την απελευθέρωση το 1918 στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας Παληογρατσάνου. Το 1951 η κοινότητα καταργείται και ο οικισμός υπάγεται στην κοινότητα Βελβεντού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του το 2019, μαζί με τον Βελβεντό αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Βελβεντού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βελβεντού του δήμου Βελβεντού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 39 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σερβίων - Βελβεντού Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης
Νικηφόρος Διαμαντούρος
Ο Νικηφόρος Διαμαντούρος είναι Έλληνας πανεπιστημιακός. Γεννήθηκε στις 25 Ιουνίου 1942 στην Αθήνα και σπούδασε αρχικά στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα και στη συνέχεια έλαβε το μεταπτυχιακό (1969) και διδακτορικό (1972) του τίτλο από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια.
Υπηρέτησε τη θέση του Ευρωπαίου Διαμεσολαβητή την περίοδο από το 2003 έως το 2013. Διαδέχτηκε (ως δεύτερος Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής) τον πρώτο από την ίδρυση του θεσμού με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992) Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή (1995-2003), τον Φινλανδό Γιάκομπ Σέντερμαν (Jacob Soederman, γεν. 1938). Για πρώτη φορά εκλέχτηκε στη θέση του Ευρωπαίου Διαμεσολαβητή από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την 1η Απριλίου 2003. Επανεξελέγη για πενταετή θητεία τον Ιανουάριο του 2005 και ξανά στις 20 Ιανουαρίου 2010 για άλλα 4 χρόνια. Έμεινε στη θέση αυτή έως το 2013, όταν τον διαδέχθηκε η Ιρλανδή Έμιλυ Ο Ράιλι.
Κατά την περίοδο 1992 - 1998 ήταν πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης, ενώ την περίοδο 1995 - 1998 διετέλεσε πρόεδρος του Ελληνικού τμήματος του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) και την περίοδο 1998 - 2003 υπηρέτησε ως ο πρώτος Συνήγορος του Πολίτη της Ελλάδος. Από το 1993 έως το 2009 ήταν καθηγητής της Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έχοντας φτάσει στη βαθμίδα του ομότιμου καθηγητή. To 2014 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Το 2011 πριν αναλάβει την πρωθυπουργία της Ελλάδας ο Λουκάς Παπαδήμος, ήταν ανάμεσα στους υποψήφιους πρωθυπουργούς, θέση όμως που ο ίδιος απέρριψε.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2015, ανακοινώθηκε η τοποθέτησή του στη θέση του επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας του Ποταμιού για τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.
Εργογραφία
Έχει συγγράψει ή έχει λάβει μέρος σε συλλογικά έργα, με θέμα την πολιτική επιστήμη. Μεταξύ αυτών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Καθηγητές Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Αντισυνταγματικός νόμος
Έννοια
Ως αντισυνταγματικός νόμος, ή απλούστερα αντισυνταγματικός, όπως προσδιορίζει και η ονομασία του, χαρακτηρίζεται ο νόμος εκείνος που αντιβαίνει στις διατάξεις του Συντάγματος.
Διακρίσεις της αντισυνταγματικότητας του νόμου
Ένας νόμος μπορεί να είναι "ουσιαστικά (ή κατ' ουσίαν) αντισυνταγματικός" ή "τυπικά αντισυνταγματικός".
Επιπλέον, η τυπική αντισυνταγματικότητα νόμου διακρίνεται σε "εσωτερική τυπική αντισυνταγματικότητα" και σε "εξωτερική τυπική αντισυνταγματικότητα".
Ποιος ελέγχει αν κάποιος νόμος είναι αντισυνταγματικός;
Αποτελεί θεμελιώδη αρχή της έννομης τάξης, ότι νόμος αντισυνταγματικός δεν έχει νομική ισχύ και δεν πρέπει να εφαρμόζεται από τα διοικητικά όργανα.
Κοινοβουλευτικός έλεγχος συνταγματικότητας
Προτού εκδοθεί και δημοσιευθεί ένας νόμος, το νομοσχέδιο ελέγχεται διαδοχικά τόσο από ειδικές νομικές υπηρεσίες της Βουλής, όσο και από τα καθ' ύλην αρμόδια, συντεταγμένα όργανα του κράτους: το Κοινοβούλιο και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τα οποία υποχρεούνται να μην εγκρίνουν νομοθετικές διατάξεις, που αντίκεινται στο Σύνταγμα, το οποίο ορκίστηκαν να τηρούν. Ο σχετικός έλεγχος καλείται κοινοβουλευτικός έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων.
Έτσι, σύμφωνα με το άρθρο 100 του Κανονισμού της Βουλής, κατά το στάδιο της καταρχήν ψηφίσεως ενός σχεδίου ή μιας πρότασης νόμου, προβλέπεται η υποβολή ένστασης αντισυνταγματικότητας συγκεκριμένων υπό ψήφιση διατάξεων από οποιοδήποτε μέλος του κοινοβουλίου ή της κυβέρνησης. Η αυτή πρόβλεψη ισχύει μέχρι την έναρξη της ψηφοφορίας και για κάθε τροπολογία, που κατατέθηκε. Σε αυτό το στάδιο, ελέγχεται τόσο η ουσιαστική, όσο και εσωτερική τυπική αντισυνταγματικότητα του σχεδίου ή της πρότασης νόμου. Η απόφαση επί της ενστάσεως λαμβάνεται από την ίδια τη βουλή.
Έπειτα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας οφείλει, σύμφωνα με το άρθρο 42 παρ.1 του Συντάγματος, αφού προβεί σε νέο έλεγχο συνταγματικότητας, μέσα σε ένα μήνα από τη ψήφιση ενός σχεδίου ή πρότασης νόμου, είτε να το εκδώσει και να το δημοσιεύσει ως τυπικό νόμο στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, είτε να τον αναπέμψει στη Βουλή (ασκώντας το δικαίωμα της αναβλητικής αρνησικυρίας), εκθέτοντας τους λόγους, οι οποίοι (κατά την κρατούσα άποψη) περιορίζονται στην εσωτερική τυπική αντισυνταγματικότητα. Πριν τη συνταγματική αναθεώρηση του 1986, όταν ο Πρόεδρος είχε επιπλέον την αρμοδιότητα να κυρώνει, πέρα από το να εκδίδει και να δημοσιεύει τους νόμους, θεωρούταν ανεκτή και η αναπομπή για λόγους ουσιαστικής αντισυνταγματικότητας. Ωστόσο, αυτή η αρμοδιότητα δεν έχει ασκηθεί από κανέναν αρχηγό του Ελληνικού Κράτους μέχρι και σήμερα. Σε κάθε περίπτωση, αρμόδιο όργανο, για να κρίνει τους λόγους της αναπομπής είναι η Ολομέλεια της Βουλής, η οποία αποφασίζει με την απόλυτη πλειοψηφία των μελών της και, εφόσον αυτή επιτευχθεί, τότε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υποχρεούται να δημοσιεύσει το νόμο εντός δέκα ημερών από την επιψήφισή του.
Δικαστικός έλεγχος συνταγματικότητας
Με βάση τη θεμελιώδη διάταξη του άρθρου 93§4 του Συντάγματος, ο έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων (δηλαδή το αν ένας ψηφισμένος και επίσημα δημοσιευμένος νόμος είναι αντισυνταγματικός ή όχι) ενεργούν τα δικαστήρια, κατά την εξέταση των υποθέσεων που αρμοδίως φέρονται ενώπιόν τους για επίλυση. Ο σχετικός έλεγχος καλείται δικαστικός έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων.
Με βάση τα μέχρι σήμερα κρατούντα, τα δικαστήρια ελέγχουν παρεμπιπτόντως την ουσιαστική αντισυνταγματικότητα του νόμου καθώς και την εξωτερική τυπική αντισυνταγματικότητα του νόμου, αλλά όχι την εσωτερική τυπική αντισυνταγματικότητα του νόμου.
Βεβαίως, τα δικαστήρια δεν είναι τα αποκλειστικώς αρμόδια όργανα για να κρίνουν αν ένας νόμος είναι αντισυνταγματικός ή όχι. Άπαντα τα κρατικά όργανα είναι υποχρεωμένα να μην εφαρμόσουν νόμο αντισυνταγματικό και σχετικώς είναι αρμόδια να ελέγξουν αν είναι αντισυνταγματικός ή όχι. Για τη Νομική Επιστήμη, όμως, ιδιαίτερη σημασία έχει η κρίση δικαστηρίων και μάλιστα των ανώτατων δικαστηρίων της χώρας (Αρείου Πάγου, Συμβουλίου της Επικρατείας, Ελεγκτικού Συνεδρίου) περί του αν κάποιος νόμος είναι αντισυνταγματικός, διότι η σχετική κρίση τους καταγράφεται με επιχειρήματα στο κείμενο της αποφάσεώς τους.
Πάντως, μπορεί το δικαστήριο να μην εφαρμόσει ένα νόμο ως αντισυνταγματικό στα πλαίσια εκδικάσεως μιας συγκεκριμένης υποθέσεως, αλλά αυτή η κρίση του δικαστηρίου περί αντισυνταγματικότητάς του δεν έχει ως συνέπεια την κατάργηση του (κριθέντος ως αντισυνταγματικού) νόμου. Ο νόμος εξακολουθεί να ισχύει και μπορεί να εφαρμοστεί από άλλο δικαστήριο, εφόσον αυτό κρίνει, ότι ο νόμος δεν είναι αντισυνταγματικός.
Στην περίπτωση, όμως, που δύο ανώτατα δικαστήρια της χώρας διαφωνήσουν με αποφάσεις τους ως προς το αν ένας τυπικός νόμος είναι αντισυνταγματικός ή όχι, τη διαφωνία επιλύει με απόφασή του το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο της χώρας. Εφόσον ένας νόμος κριθεί αντισυνταγματικός με απόφαση του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, ο νόμος αυτός παύει πλέον να έχει οποιαδήποτε ισχύ. Είναι η μοναδική περίπτωση, σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα, που η δικαστική κρίση περί ουσιαστικής αντισυνταγματικότητας ενός νόμου έχει ως αυτόματη συνέπεια την κατάργηση του τυπικού νόμου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νόμοι Κατηγορία:Συνταγματικό Δίκαιο
Νικομήδειον
Το Νικομήδειον ήταν ελληνιστική πόλη στη Βιθυνία της Μικράς Ασίας.
Η ίδρυσή της ανάγεται πιθανότατα στον βασιλιά της περιοχής Νικομήδη Α (που ίδρυσε και την Νικομήδεια). Η ύπαρξη της πόλεως αυτής από πουθενά αλλού δεν πιστοποιείται, παρά μόνο από τον ιστορικό Φλάβιο Αρριανό (στο βιβλίο του «Βιθυνιακά») και από το λεξικό του Σουϊδα στο λήμμα «Νικομήδεια» (δοκεί δε της Νικομηδείας παρώνυμον είναι και το εν Βιθυνία Νικομήδειον εμπόριον αυτό Βιθυνίας).
Η θέση της ελληνιστικής αυτής πόλης τυγχάνει όλως άγνωστη.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Βιθυνίας
Τα γεγονότα της ζωής
Τα γεγονότα της ζωής (γαλλικά: Les Choses de la vie), είναι μια δραματική ταινία Γαλλικής παραγωγής του 1970 σε σκηνοθεσία του Κλοντ Σοτέ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πωλ Γκουίναρ. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι η Ρόμι Σνάιντερ, Μισέλ Πικολί και Λέα Μασάρι.
Η ταινία περιστρέφεται γύρω από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα που βιώνει ο κύριος χαρακτήρας και τα γεγονότα πριν και μετά από αυτό.
Πλοκή
Ο Πιέρ Μπεράρντ είναι ένας επιτυχημένος αρχιτέκτονας που εδώ και πολύ καιρό ζει στο Παρίσι με την πολύ νεα και όμορφη ερωμενή του, την Ελέν.
Ένα επαγγελματικό ταξίδι στην Τύνιδα μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία για να εδραιωθεί η σχέση τους, αλλά όταν ο Πιέρ επισκέπτεται τον 20χρονο γιο του, δεν μπορεί να του αρνηθεί την υπόσχεση για διακοπές μαζί του, αναβάλλοντας το ταξίδι στην Αφρική ξανά. Ο δεσμός με τη σύζυγό του Κατρίν εξακολουθεί να είναι πολύ ισχυρός, αλλά ταυτόχρονα δεν αισθάνεται να αφήσει την γυναίκα που του άλλαξε τη ζωή του. Η Ελέν, ωστόσο, είναι ανυπόμονη και δεν μπορεί πλέον να αντέξει αυτή την κατάσταση. Μετά από ένα βράδυ, όπου θα την επισκεφτούν οι γονείς της θα αναγκάσει τον Πιέρ να φύγει από το σπίτι, ο οποίος έχει μια υποχρεώση στη Ρεν το επόμενο πρωί.
Ανήσυχος και νευρικός, αποφασίζει να φύγει αμέσως, ταξιδεύοντας όλη τη νύχτα. Κάποια στιγμή θα γράψει μια αποχαιρετιστήρια επιστολή προς την Ελέν, αλλά όταν πρόκειται να την στείλει, διστάζει και την κρατά στο σακάκι του.
Νωρίς το πρωί, ένα φορτηγό γεμάτο χοίρους ξεφεύγει από την πορεία του και ανεβαίνει σε ένα σταυροδρόμι. Ο Πιέρ οδηγώντας μια Alfa Romeo Giulietta Sprint στην προσπάθεια του να αποφύγει το φορτηγό πέφτει σε έναν οπωρώνα, εκτοξεύοντας τον ίδιο μακριά από το αμάξι και πεφτόντας στη συνέχεια στα χόρτα. Εκείνη την στιγμή αρχίζει να περνούν από την σκέψη του όλα τα γεγονότα, όπου και θα επανεξετάσει τα βασικά πράγματα που συνθέτουν τη ζωή του.
Κατά την μεταφορά του στο νοσοκομείο, η σύζυγος του Κατρίν, θα φτάσει πρώτη και θα βρει την αποχαιρετιστήρια επιστολή που είχε γράψει ο Πιέρ για την ερωμένη του, θα την διαβάσει και στην συνέχεια την καταστρέφει χωρίς η Ελέν να μάθει για αυτήν την επιστολή του Πιέρ.
Box office
Η ταινία κέρδισε το βραβείο Λουί Ντελούκ το 1969 και κατά την διάρκεια της προβολής της είχε εισπράξεις 2,928,000 γαλλικά φράγκα εκ των οποίων τα 900,000 φράγκα να πραγματοποιούνται στο Παρίσι.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ιδέα της παραγωγής μιας ταινίας βασισμένη στο μυθιστόρημα του Paul Guimard αρχικά απορρίφθηκε από πολλούς χρηματοδότες στη Γαλλία. Ήταν η τέταρτη χαρακτηριστική ταινία του Κλοντ Σοτέ και η πρώτη του που έγινε μεγάλη επιτυχία. Ο Σοτέ θα συνεργαστεί με την ηθοποιό Ρόμι Σνάιντερ και πάλι σε πολλές ακόμη ταινίες, συμπεριλαμβανομένου της επόμενης του σκηνοθέτη Max και των Junkmen.
Για την μουσική της ταινίας ο Σοτέ προσέλαβε τον νέο συνθέτη Φιλίπ Σαρντ, όπου και δημιούργησε μια μακρά συνεργασία μεταξύ των δύο, που εκτείνεται σε είκοσι πέντε χρόνια και έντεκα ταινίες.
Η σκηνή της συντριβής του αυτοκινήτου γυρίστηκε σε ένα σταυροδρόμι ειδικά δημιουργημένο για το σκοπό αυτό και πήρε τρεις εβδομάδες για να ολοκληρώθει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1970 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κλοντ Σοτέ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα
Αετός Τρικάλων
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Γκούρνικ Ζάμπζε
Η Γκούρνικ Ζάμπζε (Górnik Zabrze) είναι πολωνικός σύλλογος ποδοσφαίρου από το Ζάμπζε. Έχει κερδίσει πολυάριθμα πρωταθλήματα, και ήταν μια κυρίαρχη δύναμη στη δεκαετία του '60 και τη δεκαετία του '80. Αν και δεν έχουν κερδίσει τον τίτλο από το 1988, αγωνίζονται ακόμα στην Εκστρακλάσα, όπως λέγεται η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική κατηγορία της Πολωνίας. Τα χρώματα της είναι κόκκινα και άσπρα, και η έδρα της το γήπεδο Έρνεστ Πολ.
Διακεκριμένοι ποδοσφαιριστές
(αλφαβητική σειρά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πολωνίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948
Ιωάννα Παπαντωνίου
Η Ιωάννα Παπαντωνίου (Αθήνα, 1936 ) είναι Ελληνίδα σκηνογράφος, ενδυματολόγος, ιδρύτρια και πρόεδρος του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος (ΠΛΙ). Σπούδασε σκηνογραφία και ενδυματολογία στο Wimbledon School of Art του Λονδίνου. Έχει συνεργαστεί με μεγάλους Έλληνες σκηνοθέτες και υπήρξε στενή συνεργάτιδα του Μάικλ Έλιοτ στο Royal Exchange Theatre. Ασχολήθηκε κυρίως με την επιτόπια έρευνα για το ελληνικό ένδυμα. Το 1974 ίδρυσε το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα στο Ναύπλιο, που το 1981 τιμήθηκε με το European Museum of the Year main Award (EMYA).
Προσωπικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 7 Ιανουαρίου 1936. Πατέρας της ήταν ο Βασίλειος Παπαντωνίου, ένας από τους ιδρυτές της Α.Ε. Κονσερβών Κύκνος ενώ η μητέρα της Αναστασία, το γένος Παπαγιάννη, ήταν δημόσια υπάλληλος. Στα δεκαοκτώ της η Ιωάννα Παπαντωνίου στάλθηκε από τη μητέρα της σε Finishing school (σχολή καλών τρόπων) της Αγγλίας. Με την επιστροφή της στην Ελλάδα παντρεύτηκε (σε ηλικία είκοσι ετών) αλλά χώρισε δέκα χρόνια αργότερα. Μετά τον χωρισμό της επέστρεψε στην Αγγλία και συγκεκριμένα στο Λονδίνο, όπου σπούδασε ενδυματολογία και σκηνογραφία το διάστημα 1967-1970 στο Wimbledon School of Art.
Σκηνογραφία-ενδυματολογία
Το 1970 εκπόνησε τη διπλωματική της εργασία, με θέμα τις Βάκχες του Ευριπίδη, και τον επόμενο χρόνο πραγματοποίησε την πρώτη της επαγγελματική δουλειά στην παράσταση «Κοριός» του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού. Είναι η πρώτη γυναίκα σκηνογράφος του Εθνικού Θεάτρου, όπως και η πρώτη γυναίκα που υπήρξε συντελεστής σε παράσταση του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου, με το έργο "Ορέστης", σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού και πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο στην πρώτη του εμφάνιση στην Επίδαυρο. Συνεργάστηκε επίσης με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του Καρόλου Κουν, με τον θίασο Αλέξη Μινωτή-Κατίνας Παξινού και με τα δυο κρατικά θέατρα. Τα τελευταία χρόνια συνεργάστηκε με τον Κώστα Μπάκα, τον Κώστα Τσιάνο και τη Λυδία Κονιόρδου. Στο εξωτερικό συνεργάστηκε και με τον Μάικλ Έλιοτ στο Royal Exchange Theatre του Μάντσεστερ. Αποχαιρέτησε το θέατρο με το έργο "Ο κύκλος με την κιμωλία" του Μπρεχτ, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου και πρωταγωνίστρια τη Λυδία Κονιόρδου, παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου στο θέατρο "Κάππα". ΄΄Εχει δουλέψει και στον κινηματογράφο. Μία από τις ταινίες που έχει συμμετάσχει είναι η Λυσιστράτη (1972) σε σκηνοθεσία του Γιώργου Ζερβουλάκου.
Ακαδημαϊκή δράση
Δίδαξε στα τμήματα Θεατρολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, του Πανεπιστημίου Πατρών και του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στο Ναύπλιο. Είναι επίτιμη διδάκτορας του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Έρευνα
Από το 1956 μέχρι το 1974 ως μέλος του Λυκείου των Ελληνίδων Αθηνών επισκέφτηκε διάφορα χωριά της ελληνικής επικράτειας, πραγματοποιώντας επιτόπια έρευνα και συγκεντρώνοντας πολύτιμο λαογραφικό υλικό. Με βάση αυτές τις έρευνες δημοσίευσε πλήθος βιβλίων αλλά και άρθρων σε περιοδικά και εφημερίδες, έχοντας ως επίκεντρο τις ελληνικές τοπικές φορεσιές και τη μόδα. Το 1974 ίδρυσε στο Ναύπλιο το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα «Βασίλειος Παπαντωνίου» στη μνήμη του πατέρα της, το οποίο διαθέτει περίπου 45.000 αντικείμενα, ως επί το πλείστον διαλεγμένα και αγορασμένα από την ίδια. Για τις ανάγκες του ιδρύματος, δώρισε σχεδόν ολόκληρη την κινητή και ακίνητη περιουσία της. Παράλληλα, συνεργάστηκε στενά με το Λύκειο Ελληνίδων, αναλαμβάνοντας επί μια τετραετία την επίβλεψη του Μουσείου Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας, τη διαχείριση των συλλογών του αλλά και την εφορία της ιματιοθήκης του.
Διακρίσεις
Το 1981 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά της στην επιστήμη και το θέατρο, ενώ το 1987 της απονεμήθηκε το βραβείο του υπουργείου Πολιτισμού για την ενδυματολογική της επιμέλεια στην ταινία Δοξόμπους του Φώτου Λαμπρινού. Το 2000 της απενεμήθη από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο Χρυσός Σταυρός του Φοίνικος. Το 2004 τιμήθηκε από το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου με το έπαθλο "Πάνος Αραβαντινός" για τη συνολική προσφορά της στο θέατρο και στη σκηνογραφία. Το 2013 η European Museum Academy (AMA) της απένειμε την πρώτη νέα διάκριση που θέσπισε, τη "Lifetime Achievement Award".
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες η Παπαντωνίου εργάστηκε ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
• Η ιδρύτρια του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος αφηγείται τη ζωή της
Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ενδυματολόγοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνογράφοι Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικα
Σαν Τζιμινιάνο
Η Σαν Τζιμινιάνο (ιταλ. San Gimignano) είναι μια από τις καλύτερα διατηρημένες μεσαιωνικές πόλεις της Ιταλίας. Βρίσκεται πάνω σε λόφο, σε υψόμετρο 324 μ., στην επαρχία της Σιένας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης, στο βόρειο τμήμα της κεντρικής Ιταλίας. Η πόλη είναι διάσημη για την μεσαιωνική οχυρωματική της αρχιτεκτονική με τείχη, πύλες και πύργους που διακρίνονται από μεγάλη απόσταση. Επίσης η πόλη είναι γνωστή και για το εξαιρετικό λευκό κρασί της, "Vernaccia di San Gimignano", που παράγεται στην περιοχή.
Η Σαν Τζιμινιάνο καταλαμβάνει έκταση με τις υπαγόμενες σε αυτή γύρω αγροτικές περιοχές 138 τ.χλμ. ενώ ο πληθυσμός της το 1981 αριθμούσε 7.390 κατοίκους, το 2005 δεν φέρεται να διαφοροποιήθηκε, αριθμούμενος σε 7.100. Η 31 Ιανουαρίου είναι ημέρα τοπικής εορτής του Αγίου Τζιμινιάνο.
Ιστορία
thumb|right|220px| Η Σαν Τζιμινιάνο με τους πύργους της Η Σαν Τζιμινιάνο φέρεται ν΄ αποτελούσε ένα μικρό χωριό, των Ετρούσκων από τον 3ο αιώνα π.Χ.. Ιστορικά αρχεία την παρουσιάζουν κατά τον 10ο αιώνα, ως εκκλησιαστική επισκοπή όπου και έλαβε το όνομα του επισκόπου Τζεμινιάνο που ανακηρύχθηκε άγιος από την υπεράσπιση της περιοχής κατά την επιδρομή του Αττίλα.
Κατά το Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, αποτελούσε ένα ενδιάμεσο σημείο ανάπαυσης των καθολικών προσκυνητών στην πορεία τους προς τη Ρώμη. Η ανάπτυξη όμως της πόλης ήταν και αποτέλεσμα της βελτίωσης του εμπορίου των γεωργικών προϊόντων από τους εύφορους γειτονικούς λόφους.
Στο 1199, η επισκοπή της πόλης ανεξαρτητοποιήθηκε οπότε και άρχισε η πολιτιστική της ανάπτυξη σε έργα τέχνης και πλούσιας αρχιτεκτονικής. Η πόλη τελικά άκμασε μέχρι το 1348, όταν η πανώλης που επηρέασε σχεδόν το σύνολο της Ευρώπης, την υποχρέωσε να υπαχθεί στη Φλωρεντία. Από τότε η πόλη έχασε την αρχική της αίγλη και αποτέλεσε δευτερεύουσα πόλη της περιοχής μέχρι τον 19ο αιώνα, όταν άρχισε ν΄ αναγνωρίζεται ως τουριστικό θέρετρο και καλλιτεχνικό κέντρο.
Κύρια αξιοθέατα
Ενώ σε άλλες πόλεις, όπως στη Μπολόνια τη Φλωρεντία, οι περισσότεροι ή όλοι τους οι μεσαιωνικοί πύργοι έχουν μειωθεί από πολέμους και καταστροφές, ή ανοικοδόμηση των αστικών κέντρων, η Σαν Τζιμινιάνο κατάφερε να διατηρήσει 14 ψηλούς πύργους, από τους 74 που είχε κάποτε, ποικίλου ύψους που έχουν γίνει το διεθνές σύμβολο της.
Από τα υφιστάμενα ιστορικά κτίρια της πόλης αυτά που ξεχωρίζουν είναι: Η παλιά πόλη περιλαμβάνει τέσσερις πλατείες: τη Πιάτσα ντελά Κιστέρνα, τη Πιάτσα Ντουόμο, τη Πιάτσα Πεκόρι και τη Πιάτσα ντελ Έρμπε. Δύο σημαντικοί δρόμοι διασχίζουν τη πόλη από Βορρά προς Νότο, του Αγίου Ματθαίου (Σαν Ματέο) και του Αγίου Ιωάννη (Σαν Τζιοβάννι).
Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Ο πορτοφολάς
Ο πορτοφολάς (Πρωτότυπος τίτλος: Pickup on South Street) είναι ένα κατασκοπευτικό φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1953 σε σενάριο και σκηνοθεσία Σάμιουελ Φούλερ, βασισμένο σε μια ιστορία του Ντουάιτ Τέιλορ. Πρωταγωνιστούν οι Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ, Τζιν Πίτερς, Θέλμα Ρίτερ και ο Ρίτσαρντ Κάιλ.
Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1953, όπου ο Φούλερ κέρδισε τον Αργυρό Λέοντα, ενώ το 2018, ο πορτοφολάς χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Πλοκή
Ο Σκιπ Μακόι, ένας πορτοφολάς και πρόσφατα αποφυλακισμένος, ευρισκόμενος μέσα σε ένα βαγόνι του μετρό κλέβει μέσα στην τσάντα της νεαρής Κάντι, ένα πορτοφόλι χωρίς να γνωρίζουν και οι δύο ότι μέσα βρίσκεται ένα μικροφίλμ με άκρως απόρρητες κυβερνητικές πληροφορίες. Η Κάντι σκόπευε να δώσει έναν φάκελο ως τελευταία χάρη στον πρώην φίλο της, τον Τζόι, ο οποίος της είπε ότι περιέχει κλεμμένα επιχειρηματικά μυστικά, αγνοώντας ότι ο Τζόι είναι στην πραγματικότητα ένας κομμουνιστής κατάσκοπος.
Ο κυβερνητικός πράκτορας Ζάρα που είχε την Κάντι υπό στενή παρακολούθηση, διαπιστώνοντας την κλοπή του πορτοφολιού ζητά βοήθεια από την αστυνομία για τον εντοπισμό του κλέφτη. Ο αστυνομικός Νταν Τάιγκερ προκειμένου να εντοπίσει τον πορτοφολά, καλεί την επαγγελματία πληροφοριοδότη Μο Γουίλιαμς, η οποία θέτει στον Ζάρα αρκετές ερωτήσεις σχετικά με την τεχνική του πορτοφολά, και αφού συμφωνήσει με τον Τάιγκερ την αμοιβή της, του δίνει μια λίστα με οκτώ ονόματα. Ο Ζάρα εντοπίζει γρήγορα τον Σκιπ στην παράγκα του και προσπαθεί να τον πείσει να παραδώσει το μικροφίλμ, προσδοκώντας στον (ανύπαρκτο) πατριωτισμό του, αλλά ο Σκιπ αρνείται τα πάντα.
Εν τω μεταξύ, ο Τζόι πείθει την διστακτική Κάντι να εντοπίσει τον κλέφτη χρησιμοποιώντας τις συνδέσεις της στον υπόκοσμο. Το μονοπάτι οδηγεί την στη Μο, η οποία και πουλά τις ίδιες πληροφορίες για δεύτερη φορά.νΗ Κάντι εντοπίζει την παράγκα του Σκιπ δίπλα στον ποταμό Χάντσον και αναζητάει το μικροφίλμ, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Όταν ο Σκιπ επιστρέφει, η Κάντι προσπαθεί να πάρει το μικροφίλμ από αυτόν χωρίς επιτυχία. Τη δεύτερη φορά που τον επισκέπτεται, ο Σκιπ απαιτεί 25.000 δολάρια για να της παραδώσει το μικροφίλμ. Παρά τη σκληρή μεταχείρισή της από τον Σκιπ, η Κάντι βρίσκει τον εαυτό της να τον ερωτεύεται.
Πίσω στο διαμέρισμα του Τζόι, ο ανώτερός του, του δίνει μια μέρα προθεσμία για να πάρει το μικροφίλμ πίσω και του αφήνει ένα όπλο. Η Κάντι στρέφεται στην Μο για βοήθεια, αλλά αυτήν αποτυγχάνει να πείσει τον Σκιπ να δώσει το μικροφίλμ στην κυβέρνηση. Όταν η Μο επιστρέφει σπίτι της, βρίσκει τον Τζόι να την περιμένει. Εκεί η Μο αρνείται να αποκαλύψει τη διεύθυνση του Σκιπ και ειρωνεύεται τον Τζόι, όπου εκείνος τελικά την σκοτώνει.
Το επόμενο πρωί, ο Σκιπ επιστρέφει στο σπίτι του για να βρει την Κάντι εκεί, η οποία κατηγορεί τον εαυτό της για τον θάνατο της Μο, αλλά προς απογοήτευσή της, ο Σκιπ είναι ακόμα πρόθυμος να διαπραγματευτεί με τον Τζόι. Ο Τζόι και ένας συνεργάτης του πηγαίνουν στην παράγκα του Σκιπ και βρίσκουν το μικροφίλμ. Όταν ο Τζόι διατάσσεται να παραδώσει το μικροφίλμ που έχει, ο Σκιπ τον ακολουθεί σε έναν σταθμό του μετρό. Παρακολουθεί την ανταλλαγή του μικροφίλμ σε μια τουαλέτα, στη συνέχεια χτυπάει τον αρχηγό και κυνηγάει και χτυπά τον Τζόι.
Αργότερα, στο αστυνομικό τμήμα, ο αστυνόμος Τάιγκερ προβλέπει ότι ο Σκιπ θα επιστρέψει στην παρανομία, αλλά αυτός και η Κάντι αναχωρούν για να ξεκινήσουν μια νέα ζωή.
Ανάπτυξη σεναρίου
Ο Ντάρυλ Ζάνουκ έδειξε στον Φούλερ, ο οποίος ήταν τότε συμβεβλημένος με την 20th Century Fox, ένα σενάριο του Ντουάιτ Τέιλορ που ονομάζονταν Blaze of Glory με θέμα μια γυναίκα δικηγόρο που ερωτεύτηκε έναν εγκληματία που υπερασπιζόταν σε μια δίκη δολοφονίας. Στον Φούλερ άρεσε η ιδέα, αλλά γνώριζε από την προηγούμενη εμπειρία του αστυνομικού ρεπόρτερ ότι οι υποθέσεις των δικαστηρίων χρειάζονται πολύ χρόνο για να εξελιχθούν.
Ο Φούλερ ρώτησε τον Ζάνουκ αν θα μπορούσε να γράψει μια ιστορία ενός μικροκακοποιού και της φίλης του, την οποία ονόμασε αρχικά Pickpocket, αλλά ο Ζάνουκ πίστευε ότι ο τίτλος ήταν πολύ «ευρωπαϊκός». Ο Φούλερ είχε αναμνήσεις από την Σάουθ Στριτ από τις μέρες του ως αστυνομικός ρεπόρτερ και κατέληξε στον νέο του τίτλο. Ο Φούλερ συνάντησε τον ντετέκτιβ Νταν Κάμπιον του αστυνομικού τμήματος της Νέας Υόρκης για να ερευνήσει το υπόβαθρο της ιστορίας του για να προσθέσει ρεαλισμό, με τον Φούλερ να βασίζει τον ρόλο του Τάιγκερ, του αστυνομικού ντετέκτιβ στον Κάμπιον, ο οποίος είχε τεθεί σε αναστολή χωρίς μισθό για έξι μήνες για κακό χειρισμό ενός υπόπτου.
Επιλογή ηθοποιών
Ο Φούλερ απέρριψε πολλές ηθοποιούς για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, συμπεριλαμβανομένων των αγαπημένων του στούντιο Μέριλιν Μονρόε, Σέλλεϊ Γουίντερς και Άβα Γκάρντνερ, που φαινόταν πολύ λαμπερή. Ο Φούλερ αρχικά δεν ήθελε την Τζιν Πίτερς, καθώς δεν του άρεσε όταν είδε στην ταινία Captain from Castile. Μόλις μια εβδομάδα πριν από την έναρξη της παραγωγής της ταινίας, ο Φούλερ είδε την Πίτερς να μπαίνει στο στούντιο ενώ εκείνος γευμάτιζε. Τότε παρατήρησε ότι η Πίτερς περπατούσε με ένα ελαφρώς στυλ που είχαν και πολλές ιερόδουλες. Ο Φούλερ εντυπωσιάστηκε με την εξυπνάδα, την ακαμψία και τους διαφορετικούς ρόλους της Πίτερς στο στούντιο όταν την πέρασε από οντισιόν την Παρασκευή πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα τη Δευτέρα. Όταν η Μπέτι Γκρέιμπλ επέμεινε να είναι στην ταινία και απείλησε να προκαλέσει προβλήματα, τότε ο Φούλερ έδωσε τον ρόλο στην Πίτερς.
Αντιδράσεις
Τον Αύγουστο του 1952, το σενάριο κρίθηκε απαράδεκτο από τον κώδικα παραγωγής Χέιζ, για λόγους «υπερβολικής βιαιότητας και σαδιστικών ξυλοδαρμών, τόσο ανδρών όσο και γυναικών». Η επιτροπή εξέφρασε επίσης περιφρόνηση για τον βάναυσο ξυλοδαρμό του χαρακτήρα της Κάντι, από την πλευρά του Τζόι. Παρόλο που ένα αναθεωρημένο σενάριο έγινε αποδεκτό αμέσως μετά, το στούντιο αναγκάστηκε να τραβήξει πολλαπλές λήψεις μιας συγκεκριμένης σκηνής, καθώς η Τζιν Πίτερς και ο Ρίτσαρντ Κάιλ παλεύαν ο ένας με τον άλλον θεωρήθηκε πολύ ριψοκίνδυνο.
Η γαλλική κυκλοφορία της ταινίας αφαίρεσε κάθε αναφορά σε κατασκόπους και μικροφίλμ στην μεταγλωττισμένη έκδοση. Ονόμασαν την ταινία Le Port de la Drogue (Το Λιμάνι του Ναρκωτικών). Οι διευθυντές της 20th Century Fox θεώρησαν ότι το θέμα των κομμουνιστών κατασκόπων ήταν πολύ αμφιλεγόμενο σε μια χώρα όπου το Κομμουνιστικό Κόμμα αποτελούσε επιρροή και νόμιμο μέρος της δημόσιας ζωής.
Ο διευθυντής του FBI, Τζέι Έντγκαρ Χούβερ, γευμάτισε με τον Φούλερ και τον Ζάνουκ και είπε πόσο απεχθανόταν τη δουλειά του Φούλερ και κυρίως σε αυτήν την ταινία. Ο Χούβερ αντιτάχθηκε στον μη πατριωτικό χαρακτήρα του Γουίντμαρκ, ειδικά στην ατάκα του «Κουνάτε τη σημαία σε μένα;», τη σκηνή ενός ομοσπονδιακού πράκτορα που δωροδοκούσε έναν πληροφοριοδότη. Ο Ζάνουκ υποστήριξε τον Φούλερ, λέγοντας στον Χούβερ ότι δεν ήξερε τίποτα για τη δημιουργία ταινιών.
Ανακρίβειες
Αν και ο χαρακτήρας του Γουίντμαρκ ψάχνει ένα αντίγραφο μικροφίλμ των The New York Times από τις 5 Ιανουαρίου 1947, ενώ βρισκόταν στη βιβλιοθήκη, η έκδοση που δείχνει να βλέπει χρονολογείται από την 1η Ιανουαρίου 1947.
Προσαρμογές
Τον Ιούνιο του 1954, η Ρίτερ συμπρωταγωνίστησε μαζί με τους Τέρι Μουρ και Στίβεν ΜακΝάλι σε μια παρουσίαση της ιστορίας στο Lux Radio Theater. Η 20th Century Fox έκανε ένα ριμέικ το 1967 με τίτλο The Cape Town Affair, σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Γουέμπ και πρωταγωνιστές την Κλερ Τρέβορ (στο ρόλο της Θέλμα Ρίτερ), και τον Τζέιμς Μπρόλιν (στον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο) και την Ζακλίν Μπισέ.
Κριτικές
Όταν κυκλοφόρησε η ταινία, οι κριτικές ήταν κάπως ανάμεικτες. Ο κριτικός κινηματογράφου των The New York Times, Μπόσλει Κράουδερ έγραψε:
Το προσωπικό του περιοδικού Variety στην κριτική του ανέφερε για την ταινία:
Ο ιστότοπος συλλογής κριτικών [Rotten Tomatoes]], δίνει βαθμολογία (Οκτώβριος 2021) θετικής έγκρισης 92% βασισμένες σε 36 κριτικές με μέσο όρο 7.70/10. Ο κριτικός των Chicago Sun Times, Ρότζερ Ίμπερτ θεωρεί τον πορτοφολά ως ένα από τα «κλασικά νουάρ» του Φούλερ.
Διατήρηση
Η Ταινιοθήκη της Ακαδημίας διατήρησε την ταινία στην συλλογή της το 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες του 1953 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σάμιουελ Φούλερ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Βιοστατιστική
Η βιοστατιστική (μερικές φορές γνωστή ως βιομετρία) είναι η εφαρμογή των στατιστικών μεθόδων στη βιολογία και, συνηθέστερα, στην ιατρική. Επειδή οι ερευνητικές υποθέσεις και σενάρια στις επιστήμες της βιολογίας και της ιατρικής είναι ποικίλες, η βιοστατιστική συμπεριλαμβάνει γενικότερα κάθε ποσοτική, και όχι μόνο στατιστική, προσέγγιση που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να απαντήσει σε ερευνητικά ερωτήματα ή να ελέγξει την ορθότητα επιστημονικών θεωριών, υποθέσεων και σεναρίων. Ο Σχεδιασμός και η ανάλυση των κλινικών δοκιμών είναι ίσως η περισσότερο γνωστή εφαρμογή των στατιστικών μεθόδων στη ιατρική.
Τα προγράμματα και τα πανεπιστήμια
Τα εκπαιδευτικά προγράμματα Βιοστατιστικής είναι σχεδόν αποκλειστικά μεταπτυχιακά. Συχνά βρίσκονται στα σχολεία της δημόσιας υγείας, που συνδέονται με τις σχολές της ιατρικής, της δασοπονίας, ή της γεωργία ή ως ειδικές κατευθύνσεις εφαρμογής στα τμήματα Στατιστικής επιστήμης.
Επιπλέον, πολλά πανεπιστημιακά τμήματα σχετικά με τις οικολογικές επιστήμες διοργανώνουν μια σειρά μαθημάτων βιοστατιστικής που εισάγει έννοιες όπως αυτή των ελέγχων υποθέσεων για μία μεταβλητή ή για πολυμεταβλητά δεδομένα ενός ή περισσότερων δειγμάτων ή ομάδων. Συχνά αυτά τα μαθήματα συνδυάζονται με μαθήματα Πειραματικού Σχεδιασμού.
Ο διαχωρισμός από τη στατιστική
Πολλοί επιστήμονες της στατιστικής δυσανασχετούν για το διαχωρισμό της Βιοστατιστικής από τη Στατιστική με την έννοια ότι ένας στατιστικός μπορεί να χειριστεί και Ιατρικά προβλήματα. Όμως η πράξη στις χώρες της Ευρώπης και τις Η.Π.Α έδειξε ότι χρειάζονται εξειδικευμένες γνώσεις (τόσο στην ορολογία όσο και στην ανάλυση) που ένας στατιστικός δεν γνωρίζει. Αυτό, σε συνδυασμό με αυξημένη ζήτηση Βιοστατιστικών επιστημόνων από Ιατρικές και φαρμακευτικές εταιρείες, οδήγησε στη δημιουργία εντατικών μεταπτυχιακών προγραμμάτων βιοστατιστικής ή ιατρικής στατιστικής σε πολλά πανεπιστήμια της Ευρώπης και των ΗΠΑ εκ των οποίων αρκετά είναι άμεσα συνδεδεμένα με τη διαδικασία της παραγωγής και της Ιατρικής έρευνας.
Τα τελευταία χρόνια λειτουργεί μεταπτυχιακό τμήμα βιοστατιστικής στην Ιατρική Σχολή Αθηνών σε συνεργασία με το Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημιού Αθηνών ενώ τόσο το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών όσο και το Πανεπιστήμιο Πειραιώς έχουν καθιερώσει κατευθύνσεις σχετικές με την Ιατρική Στατιστική στα μεταπτυχιακά τους.
Στην Ελλάδα
Επίσης, πρόσφατα εγκρίθηκε το "Μεταπτυχιακό Μεθοδολογία Βιοϊατρικής Έρευνας, Βιοστατιστική και Κλινική Βιοπληροφορική" που δίνει έμφαση στην εφαρμογή της Βιοστατιστικής και Βιοπληροφορικής στις Βιοϊατρικές Επιστήμες. Το Μεταπτυχιακό οργανώνεται από το Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Το συγκεκριμένο Μεταπτυχιακό παρέχει υπόβαθρο για i) το σχεδιασμό, τη διεξαγωγή και την ανάλυση Κλινικών Μελετών, ii) την επεξεργασία και ερμηνεία Βιοϊατρικών (και Γενετικών) Δεδομένων, iii) τη διαχείριση Βιοϊατρικών Δεδομένων και iv) τη Λήψη Αποφάσεων βασισμένων στη Συστηματική Ανασκόπηση και Μέτα-ανάλυση.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Statistics for College Students and Researchers
Κατηγορία:Βιοπληροφορική Κατηγορία:Δημογραφία
Νέρων
Ο Νέρων (Νέρων Κλαύδιος Καίσαρ Αύγουστος Γερμανικός ή Λεύκιος Δομίτιος Αηνόβαρβος, 15 Δεκεμβρίου 37 – 9 Ιουνίου 68) από το γένος των Δομιτίων-Αηνοβάρβων και λόγω υιοθεσίας από την Ιουλιο-Κλαυδιανή Δυναστεία, ήταν ο τελευταίος Ρωμαίος αυτοκράτορας της δυναστείας αυτής. Υιοθετήθηκε από τον Κλαύδιο και έγινε κληρονόμος και διάδοχός του. Όπως ο Κλαύδιος, ο Νέρων έγινε αυτοκράτορας με τη συγκατάθεση της Πραιτωριανής Φρουράς. Ανήλθε στον θρόνο το 54, μετά τον θάνατο του Κλαύδιου.
Ο Νέρων εστίασε μεγάλο μέρος της προσοχής του στη διπλωματία, το εμπόριο και την ενίσχυση της πολιτιστικής ζωής της αυτοκρατορίας, διατάσσοντας την κατασκευή θεάτρων και προωθώντας αθλητικούς αγώνες, αλλά σύμφωνα με τον ιστορικό Τάκιτο (ο οποίος έγραψε μία γενιά αργότερα), ο ρωμαϊκός λαός τον έβλεπε ως ψυχαναγκαστικό και διεφθαρμένο.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Νέρων γεννήθηκε με το όνομα Λεύκιος Δομίτιος Αηνόβαρβος ως ο μόνος γιος του Γναίου Δομίτιου Αηνόβαρβου υπάτου το 32 και της Ιουλίας Αγριππίνας της Νεότερης, δισεγγονής του Οκταβιανού Αυγούστου, κόρης του στρατηγού Γερμανικού και αδερφής του Αυτοκράτορα Καλιγούλα. Ο πατέρας του, αξιωματούχος στην Αυλή του Καλιγούλα, ο οποίος καταγόταν από τον Αύγουστο αλλά και από τον Μάρκο Αντώνιο, απεβίωσε όταν ο Λούκιος ήταν μόλις τριών ετών. Ο νεαρός δεν προοριζόταν για το ανώτατο αξίωμα, καθώς ο Καλιγούλας αναμενόταν να έχει δικό του αρσενικό απόγονο. Όμως ο πρόωρος φόνος του οδήγησε στη διαδοχή του στον θρόνο από τον ηλικιωμένο θείο του Κλαύδιο· ο γάμος του τελευταίου με την Ιουλία Αγριππίνα έκανε αυτομάτως τον Λούκιο υιοθετημένο γιο του αυτοκράτορα (με το όνομα Νέρων Κλαύδιος Καίσαρ Δρούσος) και πιθανό διάδοχο. Το 51 ο δεκατετράχρονος Νέρων κηρύχθηκε ενήλικος και έγινε ανθύπατος. Δύο χρόνια μετά νυμφεύθηκε, κατ' εντολή του Κλαύδιου, την κόρη του τελευταίου Κλαυδία Οκταβία.
Επιχείρηση Fortitude
Η Επιχείρηση Καρτερία (Operation Fortitude) ήταν το κωδικό όνομα για τομέα της επιχείρησης παραπλάνησης Επιχείρηση Bodyguard που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Η επιχείρηση διεξήχθη από τους Βρετανούς και τους Αμερικανούς με κύριους στόχους: