cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκάνγκα Σινγκ
Βιογραφικά στοιχεία
Ως Μαχαραγιάς του Μπικάνερ προώθησε σημαντικές μεταρρυθμίσεις κατασκευάζοντας το ομώνυμο φράγμα, ιδρύοντας πανεπιστήμια και σχολεία, Ανώτατο Δικαστήριο ενώ εισήγαγε νόμο που απαγόρευε τους γάμους παιδιών. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του κατασκευάσε τον ναό Κάρνι Μάτα. Διατηρούσε στενούς δεσμούς με την βρετανική εξουσία, υπήρξε προσωπικός φίλος του Βασιλιά Γεωργίου Ε΄ και ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στους αριστοκρατικούς κύκλους του Λονδίνου. Υπήρξε επίσης δεινός κυνηγός.
Απεβίωσε στην Βομβάη. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί
Βαλδουίνος ΦιτςΓκίλμπερτ
μικρογραφία|200x200εσ| Χάρτης που δείχνει χωροδεσποτείες στη Νορμανδία, που σχετίζονται με την προέλευση του Bαλδουίνου ΦιτςΓκίλμπερ. μικρογραφία|200x200εσ| Σωζόμενη τάφρος και ερείπια του κάστρου του Όκαμπτον, που κτίστηκε από τον Bαλδουίνο ΦιτςΓκίλμπερτ και αρχηγό της φεουδαρχικής βαρονίας του Όκαμπτον.
Ο Βαλδουίνος ΦιτςΓκίλμπερτ, αγγλ.: Baldwin FitzGilbert (απεβ. 1086-1091), αλλιώς Bαλδουίνος ο Σερίφης, Bαλδουίνος του Έξετερ, Bαλδουίνος ντε Μέγ (Meulles/Moels) και Βαλδουίνος ντυ Σαπ, από τον Οίκο της Νορμανδίας-Κλερ ήταν Νορμανδός μεγιστάνας και ένας από τους 52 ιδιοκτήτες του Ντέβον στο Domesday Book του βασιλιά Γουλιέλμου Α΄ του Κατακτητή, από τον οποίο έλαβε το μεγαλύτερο φέουδο στο Ντέβον, αποτελούμενο από 176 εκμεταλλεύσεις ή φέουδα. Ήταν φεουδάρχης βαρόνος του Όκαμπτον, με έδρα το κάστρο Όκαμπτον στο Ντέβον.
Βιογραφία
Καταγόταν από το Mελ (Μeulles) ή το κοντινό Λε Σαπ, στο Καλβαντός της Νορμανδίας. Ήταν νεότερος γιος του Γιλβέρτου, κόμη του Μπριόν (Brionne) και του E (Εu), στη Νορμανδία.
Μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ριχάρδο ΦιτςΓκίλμπερτ, το 1066 ο Bαλδουίνος συμμετείχε στην Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας.
Μετά την επιτυχή πολιορκία της σαξονικής πόλης του Έξετερ, ο Γουλιέλμος |Α΄ ο Κατακτητής διόρισε τον Βαλδουίνο καστελάνο του νεόκτιστου βασιλικού κάστρου εκεί, του Κάστρου Ρουζεμόν. Τον διόρισε επίσης κληρονομικό Σερίφη του Ντέβον, θέση που κράτησε μέχρι το τέλος του. Το κάστρο του Έξετερ ήταν από τότε η επίσημη έδρα του Σερίφη του Ντέβον. Ο βασιλιάς Γουλιέλμος Α' του παραχώρησε επίσης την πολύ μεγάλη φεουδαρχική βαρονία του Όκαμπτον στο Ντέβον, ως κεφαλή της οποίας έκτισε το κάστρο του Όκαμπτον.
Αγγλικά κτήματα
Το φέουδο του Bαλδουίνου στο Ντέβον ήταν το μεγαλύτερο σε εκείνη την κομητεία, που καταγράφεται στο Domesday Book του 1086, περιλαμβάνοντας 176 κτήσεις, κυρίως χωροδεσποτείες (ενορίες) ή ιδιοκτησίες, εκτός από τις δύο πρώτες εισηγμένες κτήσεις που αποτελούνταν από ομάδες σπιτιών στο Έξετερ και στο Μπάρνσταπλ. Καταγράφεται στο Domesday Book ως "Baldvinus Vicecomes", που κυριολεκτικά μεταφράζεται ως "Bαλδουίνος ο υποκόμης", ένας νορμανδικός τίτλος που σημαίνει ότι είχε διοικητική ευθύνη στην κομητεία του Ντέβον, το αξίωμα του οποίου είχε γίνει σχεδόν συνώνυμο με τον Σερίφη του Ντέβον, ένα αγγλοσαξονικό αξίωμα. Για το λόγο αυτό ο Βαλδουίνος είναι κοινώς γνωστός ως «Βαλδουίνος ο Σερίφης». Αυτές οι γαιοκτησίες αποτελούσαν τη φεουδαρχική βαρωνία του Όκαμπτον, που αργότερα κατείχε η οικογένεια Κουρτεναί, αργότερα επίσης φεουδαρχικοί βαρόνοι του Πλύμπτον και κόμητες του Ντέβον.
Οικογένεια
Η πρώτη του σύζυγος ονομαζόταν Aλμπρέντα, την οποία ο Oρντέρικ Βιτάλις αναφέρει ως κόρη της θείας του Γουλιέλμου Α΄ του Κατακτητή, πιθανώς ανιψιάς της μητέρας του Ερλέβας. Στο Domesday Book, η γυναίκα του εμφανίζεται ως Έμμα. Είχε τρεις γιους, που παπεβίωσαν όλοι άτεκνοι, και δύο κόρες:
Ο Bαλδουίνος είχε επίσης ένα νόθο παιδί, τον Γουίγκερ, μοναχό στο Μπεκ.
Το τέλος και η διαδοχή
Ο Bαλδουίνος ζούσε το 1086. Είχε αποβιώσει το 1091 σύμφωνα με τον Oρντέρικ. Μετά το τέλος των τριών γιων του χωρίς κληρονόμους, η κόρη του Αντελίζα ήταν η απόλυτη κληρονόμος του.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος της Νορμανδίας
Φόκε-Βουλφ
Η «Φόκε-Βουλφ» ( Γερμανικά: «Focke-Wulf Flugzeugbau AG») ήταν γερμανική κατασκευαστική εταιρεία πολιτικών και μαχητικών αεροσκαφών, και ελικοπτέρων πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το πιο διάσημο μοντέλο της ήταν το Focke Wulf Fw 190 Würger, παραλλαγές του οποίου αποτέλεσαν έμπνευση για τη δημιουργία άλλων μοντέλων της εταιρείας. Η Φόκε-Βουλφ ιδρύθηκε το 1923 από τους Χένριχ Φόκε, Γκέοργκ Βουλφ και Δρ. Βέρνερ Νάουμαν και έκλεισε το 1964.
Τα πρώτα χρόνια
200px|thumb|left|Focke-Wulf Fw 189 Το έργο της αεροπορικής εταιρείας «Φόκε-Βουλφ» χρονολογείται από το 1907, όταν ο Χένριχ Φόκε, Γερμανός καθηγητής, μαζί με τον αδελφό του Βίλχελμ Φόκε, πειραματίστηκαν με μοντέλα ελεύθερης πτήσης με οριζόντιες επιφάνειες ελέγχου τοποθετημένες στο εμπρόσθιο άκρο της ατράκτου, ενώ τα φτερά είναι μακρύτερα από την πρύμνη. Αυτός ο τύπος δεν ήταν καθόλου καινούριος, αλλά ανάγεται στις απαρχές της αεροπορίας. Μία από τις πρώτες πτήσεις στην Ευρώπη έγινε από τον Αλμπέρτου Σάντους-Ντουμό σε ένα διπλάνο του τύπου «Πάπιας» ( γ: «Ente»).
Τα πειράματα αυτά οδήγησαν το επόμενο έτος στην κατασκευή ενός αεροσκάφους με κινητήρα 40 ίππων, το οποίο πραγματοποίησε μια σειρά από σύντομες πτήσεις στο Μπόρνστεντ του Πότσδαμ τον Σεπτέμβριο του 1909. Το έργο αυτό συνεχίστηκε από τον Χένριχ Φόκε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η εταιρεία ιδρύθηκε στη Βρέμη στις 24 Οκτωβρίου 1923 από τους Χένριχ Φόκε, Γκέοργκ Βουλφ και Δρ. Βέρνερ Νάουμαν με το όνομα «Κατασκευαστική Αεροσκαφών Βρέμης ΑΕ» (Bremer Flugzeugbau AG). Σχεδόν αμέσως, μετονόμασαν την εταιρεία σε «Κατασκευαστική Αεροσκαφών Φόκε-Βουλφ ΑΕ» (Focke-Wulf Flugzeugbau AG), η οποία αργότερα άλλαξε την υπόστασή της σε Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης (GmbH) με την ονομασία «Κατασκευαστική Αεροσκαφών Φόκε-Βουλφ ΕΠΕ» (Focke-Wulf Flugzeugbau GmbH).
Το 1931 και μετά από κυβερνητικές πιέσεις, η «Φόκε-Βουλφ» συγχωνεύτηκε με την «Κατασκευαστική Αεροσκαφών Άλμπατρος ΕΠΕ» (Albatros-Flugzeugwerke GmbH). Ο μηχανικός και πιλότος δοκιμών της «Άλμπατρος», Κουρτ Τανκ, έγινε υπεύθυνος του τεχνικού τμήματος και ξεκίνησε να εργάζεται πάνω στο μοντέλο «Focke Wulf Fw 44 Stieglitz» («Καρδερίνα»).
Ο Δρ. Λούντβιχ Ροζέλιους (Ludwig Roselius) έγινε διευθυντής το 1925 αλλά το 1933 έδωσε τη θέση στον αδερφό του, Φρίντριχ. Το 1938 η εταιρεία του Ροζέλιους «Καφέ ΧΑΓΚ» (Café HAG) αύξησε το ποσοστό των μετοχών της στο 46% και η γερμανική εταιρεία ηλεκτρικών ειδών «Κ. Λόρεντς ΑΕ» (C. Lorenz AG) εξασφάλισε το 28%. Η εταιρεία άλλαξε τη σύστασή της σε Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης (GmbH) με την ονομασία «Κατασκευαστική Αεροσκαφών Φόκε-Βουλφ ΕΠΕ» (Focke-Wulf Flugzeugbau GmbH) και δεν ήταν πλέον υποχρεωμένη να δημοσιεύει τους λογαριασμούς της. Το κεφάλαιο της εταιρείας αυξήθηκε σημαντικά σε αυτό το σημείο.
Τον Αύγουστο 1933 οι Χανς Χόλλε και Ρούντολφ Σούμπερτ απέκτησαν πληρεξούσιο για το υποκατάστημα της «Φόκε-Βουλφ» στο Βερολίνο. Τον Οκτώβριο 1933 η εταιρεία «Κατασκευαστική Αεροσκαφών Φόκε-Βουλφ Άλμπατρος Βερολίνου ΑΕ» (Focke-Wulf Flugzeugbau A.G. Albatros Berlin) καταχωρήθηκε επισήμως στο Υπουργείο Εμπορίου.
Ο πόλεμος
200px|thumb|right|Focke-Wulf Fw 190 Ο Δρ. Ροζέλιους παρέμεινε η κινητήρια δύναμη της «Φόκε-Βουλφ». Αυτός μαζί με τη στενή του συνεργάτιδα και γραμματέα Μπάρμπαρα Γκαίτε (Barbara Götte), συναντιόντουσαν συχνά με τον υπεύθυνο του τεχνικού τμήματος Κουρτ Τανκ. Σύμφωνα με μαρτυρίες της Γκαίτε, ο Τανκ μιλούσε με μεγάλο ενθουσιασμό για τις τελευταίες εξελίξεις του σχεδιασμού για τα αεροσκάφη της «Focke-Wulf». Όταν πέθανε ο Ροζέλιους τον Μάιο του 1943, ο Χάινριχ Πούφογκελ (Heinrich Puvogel) συνέχισε το χειρισμό των οικονομικών υποθέσεων της «Φόκε-Βουλφ» ως διευθυντής της εταιρείας «Θαλάσσιο Εμπόριο ΑΕ» (Seehandel AG).
Το αεροπλάνο «Focke Wulf Fw 190 Würger» («Αετομάχος») που σχεδιάστηκε από το 1938 και μπήκε σε γραμμή παραγωγής την περίοδο 1941 - 1945 αποτέλεσε βασικό μονοθέσιο μαχητικό της Λουφτβάφε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με συνολική παραγωγή άνω των 20.000 αεροσκαφών.
Οι αλλεπάλληλοι βομβαρδισμοί της Βρέμης από τους Συμμάχους στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο προκάλεσαν την αναγκαστική μεταφορά των εργοστασίων παραγωγής από τη Βρέμη στην ανατολική Γερμανία και την Πολωνία, έχοντας την εταιρεία «Κατεσκευαστική Αεροσκαφών ΑΓΚΟ ΕΠΕ» (AGO Flugzeugwerke, Apparatebau GmbH Oschersleben Flugzeugwerke) του Οσερσλέμπεν ως τον κύριο υπεργολάβο για το «Focke Wulf Fw 190 Würger». Αυτά τα εργοστάσια χρησιμοποίησαν πολλούς ξένους εργάτες και κρατούμενους καταδικασμένους σε αναγκαστική εργασία, και από το 1944 χρησιμοποίησαν και αιχμαλώτους πολέμου. Το εργοστάσιο της «Φόκε-Βουλφ» στο Μάριενμπουργκ (σημερινό Μάλμπορκ), έκτασης 0,40 χλμ2, παρήγαγε σχεδόν τα μισά από όλα τα «Focke Wulf Fw 190 Würger» που κατασκευάστηκαν και βομβαρδίστηκε από την αμερικανική 8η Πτέρυγα Μάχης Πολεμικής Αεροπορίας στις 9 Οκτωβρίου 1943.
Μεταπολεμικά
thumb|200px|left|Focke-Wulf Fw 191 Μετά τον πόλεμο ο Τανκ διαπραγματεύτηκε με το Ηνωμένο Βασίλειο, την εθνικιστική κυβέρνηση της Κίνας, καθώς και με εκπροσώπους της Σοβιετικής Ένωσης και όταν οι διαπραγματεύσεις απέβησαν άκαρπες, δέχτηκε μια προσφορά από την Αργεντινή να εργαστεί στο αεροτεχνικό ινστιτούτο, «Instituto Aerotécnico» στην Κόρδοβα με το όνομα (Καθ. Δρ.) Πέδρο Ματίες (Pedro Matthies). Μετακόμισε στην Κόρδοβα, με πολλούς από τους συναδέλφους του από την «Focke-Wulf», το 1947. Το «Instituto Aerotécnico» αργότερα έγινε το στρατιωτικό εργοστάσιο αεροπλάνων της Αργεντινής, «Fábrica de Aviones» («Εργοστάσιο Αεροσκαφών»). Εκεί, σχεδίασε το «IAe Pulqui II» με βάση το σχέδιο του «Focke-Wulf Ta 183» που είχε σχεδόν ολοκληρώσει μέχρι το τέλος του πολέμου.
Η «Φόκε-Βουλφ» ξεκίνησε την παραγωγή ανεμόπτερων το 1951 και μηχανοκίνητων αεροσκαφών το 1955. Η «Φόκε-Βουλφ», η «Κατασκευαστική Αεροσκαφών Αμβούργου ΕΠΕ» (Hamburger Flugzeugbau GmbH) και η «Κατασκευαστική Αεροσκαφών Βέσερ ΕΠΕ» (Weser Flugzeugbau GmbH) ένωσαν τις δυνάμεις τους το 1961 για να δημιουργήσουν την εταιρεία «Εντβίκλουνγκσρινκ Νορντ ΕΠΕ» («Δαχτυλίδι Ανάπτυξης Βορρά», Entwicklungsring Nord GmbH), εν συντομία «ERNO», για την ανάπτυξη πυραύλων.
Η ITT Corporation είχε αποκτήσει μερίδιο 25% της εταιρείας προπολεμικά και κέρδισε αποζημιώσεις ύψους 27 εκατομμυρίων δολαρίων το 1960 για τη ζημιά που προκλήθηκε στο μερίδιό της στο εργοστάσιο της «Φόκε-Βουλφ» που κατείχε, κατά τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων. Η «Φόκε-Βουλφ» συγχωνεύτηκε επίσημα με την «Κατασκευαστική Αεροσκαφών Βέζερ» (Weser Flugzeugbau GmbH) το 1964, δημιουργώντας την «Ένωση Αεροτεχνικών Έργων» («VFW», Vereinigte Flugtechnische Werke), η οποία αργότερα και μετά από αλλεπάλληλες συγχωνεύσεις αποτελεί σήμερα μέρος της «Airbus Group».
Η «Φόκε-Βουλφ» σταμάτησε τη λειτουργία της με αυτό το όνομα το 1964.
Μοντέλα
thumb|200px|right|Focke-Wulf Fw 200 thumb|200px|right|Focke-Wulf Fw 159 thumb|200px|right|Focke-Wulf F-19
Μη κατασκευασμένα αεροσκάφη
thumb|200px|right|Focke-Wulf «Super Lorin» thumb|200px|right|Focke-Wulf «Volksjäger» 2
Ινδική απογραφή του 1951
Η Ινδική απογραφή του 1951 ήταν η 9η σε μια σειρά απογραφών που διεξάγονται στην Ινδία κάθε δέκα χρόνια από το 1871. Είναι επίσης η πρώτη απογραφή μετά την ανεξαρτησία και τη διαίρεση της Ινδίας. Η απογραφή του 1951 ήταν η πρώτη που διεξήχθη σύμφωνα με τον Ινδικό Νόμο Απογραφών, που ψηφίστηκε το 1948.
Ο πληθυσμός της Ινδίας μετρήθηκε στα 361.088.090 άτομα (η αναλογία φύλου εκείνη τη στιγμή ανήλθε σε 946 γυναίκες ανά 1.000 άνδρες). Ο συνολικός πληθυσμός αυξήθηκε κατά 42.427.510 άτομα, μια αύξηση 13.31% από τα 318.660.580 άτομα που καταμετρήθηκαν στην απογραφή του 1941. Το Τζαμού και Κασμίρ δεν αποτέλεσε μέρος της απογραφής του 1951 και οι αριθμοί για αυτή τη πολιτεία δεν υπάρχουν για τις απογραφές του 1941 και του 1961. Το εθνικό μητρώο πολιτών της Ινδίας καταρτίστηκε αμέσως μετά την απογραφή. Το 1951, κατά το χρόνο της πρώτης απογραφής του πληθυσμού, μόλις το 18% των Ινδών ήταν εγγράμματοι, ενώ το προσδόκιμο ζωής ήταν 32 έτη. Με βάση την απογραφή των εκτοπισθέντων του 1951, 7.226.000 μουσουλμάνοι μετανάστευσαν στο Πακιστάν (Δυτικό και Ανατολικό) από την Ινδία, ενώ 7.249.000 Ινδουιστές και Σιχιστές μετακόμισαν από το Πακιστάν στην Ινδία (δυτικό και ανατολικό).
Γλωσσική δημογραφία
Δεν έχουν εκδοθεί ξεχωριστά στοιχεία για τα Χίντι, Ούρντου και Παντζάμπι, λόγω του γεγονότος ότι οι επιστροφές καταγράφηκαν εκούσια λάθος σε πολιτείες όπως το Ανατολικό Παντζάμπ, το Χιματσάλ Πραντές, το Δελχί, τη Πατιάλα και την Ένωση Ανατολικών Πολιτειών του Παντζάμπ και το Μπιλασπούρ.
Θρησκευτική δημογραφία
Οι Ινδουιστές αριθμούσαν 306 εκατομμύρια (84.1%) και οι Μουσουλμάνοι αριθμούσαν 34 εκατομμύρια (9.8%) στην απογραφή του 1951. Επίσης, η Ινδική απογραφή του 1951 έδειξε ότι υπάρχουν 8.3 εκατομμύρια Χριστιανοί. Οι Ινδουιστές αποτελούσαν περίπου το 66 τοις εκατό στον πληθυσμό της Ινδίας πριν τη διαίρεση της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδικές απογραφές
Σόνια Γκάντι
Η Σόνια Γκάντι (सोनिया गांधी, 9 Δεκεμβρίου 1946) είναι Ινδή πολιτικός που από το 1998 είναι πρόεδρος του κόμματος του "Κογκρέσου". Είναι χήρα του Ρατζίβ Γκάντι, πρωθυπουργού της Ινδίας που δολοφονήθηκε το 1991.
Βιογραφικά στοιχεία
Έχει συμπεριληφθεί  πολλές φορές από τον τύπο στη λίστα με τις δέκα ισχυρότερες γυναίκες του κόσμου καθώς και σε αυτή με τις εκατό προσωπικότητες με τη μεγαλύτερη επιρροή.
Κατοικεί στο Νέο Δελχί.
Πηγές
Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί
Ο πρίγκιπας του σκότους (ταινία)
Ο πρίγκιπας του σκότους (Prince of darkness) είναι αμερικανική υπερφυσική ταινία τρόμου του 1987, σε σενάριο και σκηνοθεσία Τζον Κάρπεντερ, με πρωταγωνιστές τους Ντόναλντ Πλέζανς, Βίκτορ Γουόνγκ, Τζέιμσον Πάρκερ και Λίζα Μπλόουντ. Το δεύτερο μέρος σε αυτό που ο Κάρπεντερ αποκαλεί την «Τριλογία της Αποκάλυψης» - η οποία ξεκίνησε με το The Thing (1982) και ολοκληρώνεται με το Στο στόμα της τρέλας (In the Mouth of Madness) του 1994. - η ταινία ακολουθεί μια ομάδα φοιτητών κβαντικής φυσικής στο Λος Άντζελες που της ζητήθηκε να βοηθήσει έναν Καθολικό ιερέα στη διερεύνηση ενός αρχαίου κυλίνδρου με υγρό που ανακαλύφθηκε σε ένα μοναστήρι, τον οποίο βρήκαν ότι είναι μια αισθανόμενη, υγρή ενσάρκωση του Σατανά.
Πλοκή
Ένας καθολικός ιερέας προσκαλεί τον κβαντικό φυσικό καθηγητή Χάουαρντ Μπιράκ και τους μαθητές του να τον συνοδεύσουν στο υπόγειο ενός μοναστηριού του Λος Άντζελες που ανήκει στην «Αδελφότητα του Ύπνου», ένα παλιό τάγμα που επικοινωνεί μέσω των ονείρων. Ο ιερέας απαιτεί τη βοήθειά τους για τη διερεύνηση ενός μυστηριώδους κυλίνδρου που περιέχει ένα πράσινο υγρό που στροβιλίζεται. Μεταξύ των δεκατριών ακαδημαϊκών που είναι παρόντες είναι ο σοφός Γουόλτερ, η σεμνή Κέλι, η πολύ κουραστική Σούζαν και οι εραστές Μπράιαν και Κάθριν.
Ο καθηγητής Μπιράκ και ο ιερέας διατυπώνουν τη θεωρία ότι ο Σατανάς είναι στην πραγματικότητα ο απόγονος του «Αντι-Θεού», μιας ακόμη πιο ισχυρής δύναμης του κακού που συνδέεται με το βασίλειο της αντι-ύλης. Οι επιζώντες βρίσκουν τους εαυτούς τους να μοιράζονται ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο (μια μετάδοση ταχυόν που στάλθηκε ως προειδοποίηση από το μέλλον, "έτος ένα-εννέα-εννέα-εννέα") που δείχνει μια σκιώδη φιγούρα να αναδύεται από το μπροστινό μέρος της εκκλησίας. Η θολή μετάδοση αλλάζει ελαφρώς με κάθε εμφάνιση του ονείρου, αποκαλύπτοντας σταδιακά περισσότερες λεπτομέρειες. Η αφήγηση της μετάδοσης κάθε φορά καθοδηγεί τον ονειροπόλο ότι είναι μάρτυρας μιας πραγματικής μετάδοσης από το μέλλον.
Ο Γουόλτερ, παγιδευμένος σε μια ντουλάπα, βλέπει τον δαιμονισμένο να φέρνει τον κύλινδρο σε μια κοιμισμένη Κέλι. Ανοίγει μόνο του και το υπόλοιπο υγρό μεταγγίζεται στο σώμα της Κέλι, με αποτέλεσμα να γίνει το φυσικό σκάφος του Σατανά: ένα φρικιαστικά παραμορφωμένο ον, με δυνάμεις τηλεκίνησης και αναγέννησης. Η Kelly προσπαθεί να καλέσει τον Anti-God μέσω μιας πύλης διαστάσεων χρησιμοποιώντας έναν καθρέφτη, αλλά ο καθρέφτης είναι πολύ μικρός και η προσπάθεια αποτυγχάνει.
Ενώ η υπόλοιπη ομάδα είναι απασχολημένη πολεμώντας τους δαιμονισμένους, η Kelly βρίσκει έναν μεγαλύτερο καθρέφτη τοίχου και τραβάει το χέρι του Anti-God μέσα από αυτόν. Η Catherine, η μόνη ελεύθερη να δράσει, αντιμετωπίζει την Kelly, με αποτέλεσμα να πέσουν και οι δύο από την πύλη. Στη συνέχεια, ο ιερέας σπάει τον καθρέφτη με ένα τσεκούρι, παγιδεύοντας την Kelly, τον Anti-God και την Catherine στο άλλο βασίλειο. Η Catherine φαίνεται για λίγο στην άλλη πλευρά του καθρέφτη να απλώνει το χέρι στην πύλη πριν κλείσει. Αμέσως, οι δαιμονισμένοι πεθαίνουν, οι άνθρωποι του δρόμου απομακρύνονται και οι επιζώντες (Brian, Walter, καθηγητής Birack και ο ιερέας) σώζονται.
Ο Brian βλέπει ξανά το επαναλαμβανόμενο όνειρο και τώρα βλέπει ότι η Catherine (προφανώς δαιμονισμένη) είναι η φιγούρα που αναδύεται από την εκκλησία. Ο Μπράιαν ξυπνά και βρίσκει την Κέλι, φαινομενικά το σκάφος του Σατανά, ξαπλωμένη στο κρεβάτι μαζί του. Αυτό φαίνεται ότι είναι ένα άλλο όνειρο και ξυπνά ουρλιάζοντας. Σηκωμένος, πλησιάζει τον καθρέφτη του υπνοδωματίου του, απλωμένο το χέρι, η οθόνη μαυρίζει λίγο πριν αγγίξει τον καθρέφτη.
Ανάλυση
Ο κριτικός κινηματογράφου Τζον Κένεθ Μιουρ προτείνει ότι Ο πρίγκιπας του σκότους  χρησιμεύει ως παραβολή για την επιδημία του AIDS που βρισκόταν στο αποκορύφωμά της την εποχή που γυρίστηκε η ταινία. Σε όλη την ταινία, η δαιμονική κατοχή απεικονίζεται ως κάτι που μεταδίδεται σαν μεταδοτική ασθένεια, μέσω του υγρού που περνά μεταξύ των ανθρώπων. Ο Μιουρ συνεχίζει σημειώνοντας μια σειρά από αναφορές στην ομοφυλοφιλία στην ταινία, συγκεκριμένα σχετικά με τον χαρακτήρα του Γουόλτερ, ο οποίος κάνει αρκετές δηλώσεις υπονοώντας ότι είναι ομοφυλόφιλος (αν και φλέρταρε για λίγο με τη Λίζα, έναν από τους γυναικείους χαρακτήρες). Συγκεκριμένα, ο Μιουρ σημειώνει μια σκηνή στην οποία, ο Γουόλτερ οποίος δέχτηκε επίθεση από μια σειρά από δαιμονισμένες γυναίκες ενώ ήταν παγιδευμένος μέσα σε μια ντουλάπα, αναδύεται και φεύγει. Επιπρόσθετα, ο Μιουρ γράφει ότι η ταινία «θέτει εύστοχα μερικά αρκετά μεγάλα ερωτήματα σχετικά με την ανθρώπινη φύση, την ύπαρξή μας και το σύμπαν γενικότερα».
Παραγωγή
Ο εκτελεστικός παραγωγός Shep Gordon ήταν επίσης μάνατζερ της τραγουδιστή Άλις Κούπερ και πρότεινε στον Κούπερ να ηχογραφήσει ένα τραγούδι για την ταινία. Ο Κάρπεντερ έθεσε επίσης τον Κούπερ ως ένα από τα άστεγα ζόμπι. Ο Κούπερ επέτρεψε τη χρήση της «συσκευής πασπαρτού» από το σκηνικό του σόου στην ταινία στη σκηνή όπου ο χαρακτήρας του Κούπερ σκοτώνει τον Έτσινσον. Το τραγούδι που έγραψε ο Κούπερ για την ταινία, με τίτλο επίσης "Ο πρίγκιπας του σκότους", μπορεί να ακουστεί για λίγο στην ίδια σκηνή παίζοντας από τα ακουστικά του Έτσινσον.
Ο Κάρπεντερ έδωσε ρόλους σε ανθρώπους με τους οποίους είχε συνεργαστεί στο παρελθόν, συμπεριλαμβανομένων των Βίκτωρ Γουόνγκ, Ντένις Νταν και Ντόναλντ Πλέζανς. Ήταν η πρώτη ταινία του Πίτερ Τζέισον για τον Κάρπεντερ και στη συνέχεια θα γινόταν τακτικό μέλος του Κάρπεντερ. Η ταινία γυρίστηκε με ευρυγώνιους φακούς, οι οποίοι συνδυάστηκαν με αναμορφικό σχήμα για να δημιουργήσουν μεγάλη παραμόρφωση.
Ο Κάρπεντερ έγραψε το σενάριο, αλλά του αποδόθηκε ως "Martin Quatermass", το οποίο, μαζί με το όνομα του ιδρύματος του καθηγητή Μπίρακ (Kneale University), ήταν ένας φόρος τιμής στον Βρετανό συγγραφέα κινηματογράφου και τηλεόρασης Νάιτζελ Νέιλ και στον πιο γνωστό χαρακτήρα του, Bernard Quatermass. Η ιστορία περιλαμβάνει στοιχεία που σχετίζονται με το Νέιλ, συμπεριλαμβανομένης μιας αντιπαράθεσης με το αρχαίο κακό ( Quatermass and the Pit and The Quatermass Conclusion ), μηνύματα από το μέλλον ( The Road ) και την επιστημονική διερεύνηση του παραφυσικού ( The Stone Tape ). Ο Νέιλ ήταν δυσαρεστημένος με τον φόρο τιμής, φοβούμενος ότι οι θεατές μπορεί να πιστέψουν ότι είχε κάποια σχέση με την ταινία.
Η αφίσα για τον πρίγκιπα του σκότους  δημιουργήθηκε και σχεδιάστηκε από τον Χένρι Ρόζενταλ, ο οποίος εργαζόταν για τον πωλητή έντυπης παραγωγής Rod Dyer. Σύμφωνα με τον Κάρπεντερ στον ηχητικό σχολιασμό του DVD, η μετα-παραγωγή έγινε στα Walt Disney Studios στο Μπέρμπανκ της Καλιφόρνια.
Σε μια συνέντευξη με τον Μάικλ Ντόιλ στο τεύχος Νοεμβρίου 2012 της Rue Morgue, ο Κάρπεντερ αποκάλυψε πώς δημιούργησε τις απόκοσμες ακολουθίες ονείρων στον  πρίγκιπα του σκότους που παρουσιάζουν μια σκιώδη φιγούρα που αναδύεται από την πόρτα της εκκλησίας. Ο Κάρπεντερ γύρισε πρώτα τη δράση της φιγούρας (την οποία υποδύεται ο ηθοποιός Τζέσι Φέργκιουσον) με μια βιντεοκάμερα και στη συνέχεια «την ξαναγύρισε σε τηλεοπτική συσκευή» για να δώσει στην εικόνα μια περίεργη, εξαρθρωμένη αίσθηση που επίσης φαινόταν σαν να ήταν γυρίστηκε ζωντανά. Ο Ντόιλ υπενθύμισε επίσης στον Κάρπεντερ ότι ο ίδιος ο σκηνοθέτης παρείχε την άγνωστη φωνή που αφηγείται κάθε όνειρο.
Κριτικές
Στον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, Ο πρίγκιπας του σκότους έχει βαθμολογία έγκρισης 61%, με βάση 38 κριτικές και μέση βαθμολογία 6,2/10. Η κριτική συναίνεσή του ιστότοπου αναφέρει:«Ο πρίγκιπας του σκότους  έχει μια χούφτα ανατριχιαστικά έξυπνες ιδέες, αλλά δεν είναι αρκετές για να βάλουν την επιστροφή του Τζον Κάρπεντερ στον τρόμο στο ίδιο επίπεδο με τις κλασικές προηγούμενες ταινίες του». Στο Metacritic, η ταινία έχει σταθμισμένο μέσο όρο βαθμολογίας 50 στα 100, με βάση 10 κριτικές, υποδεικνύοντας "μεικτές ή μέσες κριτικές".
Στην κριτική του για την Washington Post, ο Ρίτσαρντ Χάρινγκτον έγραψε, «Κάποια στιγμή ο Πλέζανς ορκίζεται ότι «είναι ένα μυστικό που δεν μπορεί πλέον να κρατηθεί». Να ένα άλλο: «Ο Πρίγκιπας του Σκότους βρωμάει». Αξίζει επίσης να κλειστεί σε ένα κάνιστρο για 7 εκατομμύρια χρόνια. Ο Liam Lacey, στην κριτική του για την The Globe and Mail, έγραψε: «Δεν υπάρχει κανένας χαρακτήρας που να αξίζει πραγματικά να νοιάζεται, καμία συμπάθεια για κανέναν από αυτούς τους χαρακτήρες. Το κύριο ρομαντικό ζευγάρι, ο Jameson Parker και η Lisa Blount, είναι αρκετά δυσάρεστοι για να δημιουργήσουν μια ατυχή αμφιθυμία σχετικά με το αιώνιο πεπρωμένο τους». Στην κριτική του για τους New York Times, ο Βίνσεντ Κάνμπι χαρακτήρισε την ταινία μια "αναπάντεχα cheesy ταινία τρόμου που προέρχεται από τον κύριο Κάρπεντερ, έναν σκηνοθέτη του οποίου η δουλειά είναι συνήθως πολύ πιο αποτελεσματική και εφευρετική". Ο Νάιτζελ Φλόιντ στο Time Out έδωσε μια θετική κριτική για την ταινία, αποκαλώντας τον πρίγκιπα του σκότους "συναρπαστικό" και προσθέτοντας ότι "ο κλειστοφοβικός τρόμος που δημιουργείται από τη ρευστή κάμερα και τις εντυπωσιακές γωνίες" οδηγεί "σε μια συγκλονιστική κορύφωση".
Το 2004, ο Τζιμ Έμερσον έγραψε ότι  ο πρίγκιπας του σκότους  ήταν μια υποτιμημένη ταινία τρόμου: «Αυτό που με κάνει να γελάω για τον πρίγκιπα του σκότους  είναι η ανόητη, αλλά έξυπνη κεντρική έπαρσή του και οι πραγματικά σουρεαλιστικές εικόνες του, μερικές από τις οποίες θα μπορούσαν να έχουν ξεπηδήσει από Το Un Chien Andalou των Λουίς Μπουνιουέλ και Σαλβαδόρ Νταλί.
Όπως οι περισσότερες ταινίες του Κάρπεντερ, ο πρίγκιπας του σκότους συνέχισε να έχει θαυμαστές.
Οι αφηγήσεις της ονειρικής ακολουθίας έχουν δοκιμαστεί από διάφορους μουσικούς και παραγωγούς όλα αυτά τα χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του DJ Shadow στο ντεμπούτο του Endtroducing. . . . . LP.
Διακρίσεις
Το 1988, η ταινία ήταν υποψήφια για το βραβείο Saturn για την καλύτερη μουσική και κέρδισε το Βραβείο Κριτικών στο Φεστιβάλ Φανταστικού Κινηματογράφου Avoriaz.
Οικιακά μέσα
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2013, η ταινία κυκλοφόρησε από την Scream Factory σε Blu-ray και DVD. Στις 18 Φεβρουαρίου 2019 η ταινία κυκλοφόρησε σε 4K από το StudioCanal. Τον Ιανουάριο του 2021, η Scream Factory κυκλοφόρησε τη δική της κυκλοφορία σε 4K της ταινίας, η οποία περιλαμβάνει δίσκο 4K UHD και δίσκο Blu-ray.
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο μέλλον Κατηγορία:Αποκαλυπτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Κάρπεντερ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές υπερφυσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες του 1987 Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες
Χάγη
Η Χάγη (Ολλανδικά: Den Haag, προφορά: Ντεν Χαχ, ή επίσημα ‘s-Gravenhage) είναι η διοικητική πρωτεύουσα της Ολλανδίας. Βρίσκεται στα δυτικά της χώρας, στην επαρχία της Νότιας Ολλανδίας της οποίας αποτελεί επίσης την πρωτεύουσα. Με πληθυσμό 475.959 (1/8/2006) (700.000 στην μητροπολιτική περιοχή) και έκταση περίπου 100 χλμ² είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ολλανδίας μετά το Άμστερνταμ και το Ρότερνταμ.
Η Χάγη φιλοξενεί την Έερστε Κάμερ και Τβέντε Κάμερ, δηλαδή την άνω και κάτω βουλή αντίστοιχα, που σχηματίζουν το Ολλανδικό κοινοβούλιο. Επίσης στη Χάγη ζει και εργάζεται ο Γουλιέλμος-Αλέξανδρος, βασιλιάς της Ολλανδίας. Στην πόλη βρίσκονται όλες οι ξένες πρεσβείες και τα κυβερνητικά υπουργεία, όπως επίσης το Ανώτατο Δικαστήριο και πολλοί οργανισμοί. Παρ’ όλα αυτά επίσημη πρωτεύουσα της Ολλανδίας είναι το Άμστερνταμ, σύμφωνα με το Ολλανδικό σύνταγμα.
Η Χάγη είναι έδρα διαφόρων θεσμών των Ηνωμένων Εθνών:
Άλλοι μείζονες διεθνείς οργανισμοί στη Χάγη είναι η Γιουροπόλ και η Ακαδημία της Χάγης για το Διεθνές Δίκαιο.
Ιστορία
thumb|left|250px|Ριντερζάαλ Η Χάγη ιδρύθηκε το 1248 από τον Βίλεμ Β’, Κόμητα της Ολλανδίας και Βασιλιά της Γερμανίας, ο οποίος προοριζόταν να γίνει αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ξεκίνησε την κατασκευή ενός κάστρου σε δάσος κοντά στη θάλασσα στην Ολλανδία, όπου σκόπευε να μείνει μετά τη στέψη του. Πέθανε σε μάχη προτού στεφθεί. Το κάστρο του δεν ολοκληρώθηκε, αλλά τμήματα των υπολειμμάτων του ονομάζονται σήμερα Ριντερζάαλ (Αίθουσα των Ιπποτών) και χρησιμοποιείται ακόμα για πολιτικά γεγονότα.
Αργότερα, οι κόμητες της Ολλανδίας χρησιμοποίησαν τη Χάγη ως το διοικητικό τους κέντρο. ‘Des Graven Hage’ κυριολεκτικά σημαίνει ‘Ο φράχτης των κομήτων’ ή ‘Η ιδιωτική περίφραξη των κομήτων’. Οι ισχυρές πόλεις της Ολλανδίας, όπως οι Λέιντεν, Ντελφτ και Ντόρντρεχτ συμβιβάστηκαν να επιλέξουν την τότε μικρή και ασήμαντη Χάγη ως το διοικητικό τους κέντρο. Η πολιτική αυτή δεν άλλαξε ποτέ και επομένως η Χάγη είναι μέχρι σήμερα το κέντρο της κυβέρνησης αλλά όχι η επίσημη πρωτεύουσα.
Για να διατηρηθεί μικρή η Χάγη δεν της εκχωρήθηκαν δικαιώματα πόλης ή κατασκευή τειχών για την πόλη. Όταν επετράπη τελικά το χτίσιμο τειχών γύρω στα 1500, ο πληθυσμός επέλεξε να χρησιμοποιήσει τα χρήματα για την κατασκευή ενός δημαρχείου αντί για τείχη. Αυτό απέβη καταστροφικό κατά τον Ογδοηκονταετή Πόλεμο, καθώς επέτρεψε στα Ισπανικά στρατεύματα να καταλάβουν εύκολα την πόλη.
Η Χάγη ονομάστηκε τελικά πόλη από την Γαλλική κατοχική δύναμη το 1806, αιώνες μετά την απόκτηση ανάλογων δικαιωμάτων από άλλες Ολλανδικές πόλεις. Όλα αυτά είχαν καλλιεργήσει τον αστικό μύθο πως η Χάγη δεν είναι πόλη αλλά χωριό.
Εξαιτίας της ιστορίας της δεν διαθέτει μια μεγάλη ιστορική εσωτερική πόλη όπως οι γειτονικές πόλεις Λέιντεν και Ντελφτ. Αλλά όταν η κυβέρνηση άρχισε να διαδραματίζει πιο σημαντικό ρόλο στην Ολλανδική κοινωνία μετά το 1850, η Χάγη γρήγορα επεκτάθηκε. Τα παλαιότερα μέρη της πόλης είναι επομένως περισσότερο από τον 19ο αιώνα και τις αρχές του 20ου.
Η πόλη υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το Τείχος του Ατλαντικού είχε χτιστεί διαμέσου της πόλης, γεγονός που προκάλεσε την ισοπέδωση ολόκληρων γειτονιών από τους Γερμανούς. Στις 3 Μαρτίου 1945, η Βρετανική Βασιλική Αεροπορία βομβάρδισε το Μπεζαουντεχάουτ. Στόχος ήταν μια εγκατάσταση πυραύλων V-2 σε γειτονικό πάρκο. Εξαιτίας λαθών στην πλοήγηση, οι βόμβες έπεσαν σε ένα πολύ πυκνοκατοικημένο σημείο της πόλης. Πάνω από 500 άνθρωποι σκοτώθηκαν και τα σημάδια στην πόλη είναι ορατά ακόμα και σήμερα.
Στις δεκαετίες του 1970 και 1980 οι κατά βάση λευκές μεσαίες τάξεις μετακινήθηκαν στα προάστια όπως το Φοορμπούρχ, Λεϊντσχεντάμ, Ρεϊσβέικ και περισσότερο το Ζουτερμέερ. Αυτό οδήγησε στο παραδοσιακή μορφή ενός φτωχού κέντρου πόλης και περισσότερο ευκατάστατων προαστίων. Προσπάθειες να συμπεριληφθούν μέρη των προαστίων στη Χάγη προκάλεσαν πολλές συζητήσεις. Στη δεκαετία του 1990, μετά τη συγκατάθεση του Ολλανδικού Κοινοβουλίου, η Χάγη κατάφερε να προσαρτήσει αρκετά μεγάλες περιοχές από τις γειτονικές κωμοπόλεις στις οποίες κατασκευάστηκαν και συνεχίζουν να χτίζονται εξ αρχής νέες περιοχές κατοικιών.
Το σύμβολο της Χάγης είναι ο πελαργός.
Η πόλη
250px|thumb|Το Δημαρχείο της Χάγης Η ζωή της πόλης κινείται γύρω από το Χοφέιφερ και το Μπίννενχοφ, όπου βρίσκεται το Κοινοβούλιο.
Η τοποθεσία της την καθιστά τη μεγαλύτερη Ολλανδική πόλη στη Βόρεια Θάλασσα. Η Χάγη περιλαμβάνει δύο ξεχωριστές παραλιακές πόλεις. Το βασικό παραλιακό θέρετρο Σχέβενινχεν, στο νότιο δυτικότερο μέρος της πόλης, είναι δημοφιλής προορισμός για τουρίστες και τη νεολαία. Με 10 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως είναι η πιο δημοφιλής παραλιακή πόλη στη Μπενελούξ. Ίσως γι’ αυτό το λόγο πολλοί, ακόμα και Ολλανδοί, πιστεύουν πως το Σεβενίνχεν είναι πόλη. Αυτό όμως δεν συμβαίνει: το Σεβενίνχεν είναι μία από τις οκτώ περιφέρειες της Χάγης (‘statsdelen’). Το Κεϊκντάουν είναι το άλλο παραλιακό θέρετρο της Χάγης, στα νοτιοδυτικά, αρκετά μικρότερο, που συγκεντρώνει κυρίως τον τοπικό πληθυσμό.
Η πρώην Ολλανδική αποικία των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών (‘Nederlands-Indië’, η σημερινή Ινδονησία) έχει αφήσει το σημάδι της στην Χάγη. Πολλοί δρόμοι έχουν ονομασίες μερών των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών και υπάρχει μια ευμεγέθης ‘Indisch(e)’ ή ‘Indo’ (δηλ. μεικτή Ολλανδο-Ινδονησιακή) κοινότητα. Μετά την απώλεια των Ολλανδικών αυτών κτήσεων τον Δεκέμβριο του 1949, οι κάτοικοι που ανήκουν στην κοινότητα αυτή συχνά αναφέρονται στη Χάγη ως ‘η Χήρα των Ανατολικών Ινδιών’.
Τα παλαιότερα μέρη της πόλης συνήθως έχουν χαρακτηριστικά ευρείς και μακρείς δρόμους. Τα σπίτια είναι γενικά χαμηλά (όχι πάνω από 3 όροφοι), και αρκετά κομψά. Η διάταξη της πόλης είναι περισσότερο ευρύχωρη απ’ ό,τι άλλες Ολλανδικές πόλεις. Στη Χάγη δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου κανάλια, καθώς αποξηράνθηκαν όλα στα τέλη της δεκαετίας του 1800.
Οικονομία
Η επαγγελματική ζωή στην πόλη κυριαρχείται από τον μεγάλο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων που δουλεύουν σ’ αυτή. Τα κυβερνητικά υπουργεία και οι δημόσιοι οργανισμοί σχεδόν εξ ολοκλήρου βρίσκονται στη Χάγη. Επιπροσθέτως διάφορες μεγάλες επιχειρήσεις έχουν τα διοικητικά τους κέντρα στην πόλη:
Πολιτισμός
thumb|250px|Μαουριτσχάους thumb|250px|Ο τάφος του Σπινόζα στη Νιούε Κερκ Η Χάγη δεν έχει τη φήμη πόλης με έντονη νυχτερινή ζωή. Όλη η νυχτερινή ζωή περιστρέφεται γύρω από τις τρεις βασικές πλατείες στο κέντρο της πόλης: την Πλέιν (Πλατεία), την Χρότε Μαρκτ (Μεγάλη Αγορά) και την Μπαουτενχόφ (Εξωτερική Βουλή, που βρίσκεται έξω από το Μπιννενχόφ). Η Μπαουτενχόφ διαθέτει τον πολυτελή κινηματογράφο Πατέ Μπαουτενχόφ και μερικά μπαρ και εστιατόρια κοντά. Παρόμοια διάταξη νυχτερινής ζωής επικεντρωμένης γύρω από έναν κινηματογράφο διαθέτει και το Σεβενίνγκεν, αν και, ιδιαίτερα το καλοκαίρι, η παράκτια λεωφόρος με τα μπαρ, τα εστιατόρια και τη διασκέδαση προσελκύει τους περισσότερους.
Η Χάγη διαθέτει το μερίδιό της από καλά μουσεία και πολιτιστικούς θεσμούς, όπως:
Αθλήματα
Στην Χάγη εδρεύει η Άντο Ντεν Χάαχ (ADO Den Haag) που αγωνίζεται στην Ερεντιβίζιε. Παράλληλα υπάρχει και η ΧΦΦ Ντεν Χάαχ η οποία μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η πιο επιτυχημένη ποδοσφαιρική ομάδα στην Ολλανδία. Η ΧΦΦ Ντεν Χάαχ είναι η μόνη ομάδα στην Ολλανδία εκτός του ισχυρού τρίο (Άγιαξ, Αϊντχόφεν ΠΣΦ, Φέγενορντ) η οποία δικαιούται να φέρει αστέρι στην φανέλα της, ως αποτέλεσμα των 10 Πρωταθλημάτων Ολλανδίας που έχει κατακτήσει. Σήμερα αγωνίζεται στην τρίτη ερασιτεχνική κατηγορία του Ολλανδικού ποδοσφαίρου.
Μεταφορές
thumb|250px|Το τούνελ του τραμ της Χάγης Οι δημόσιες μεταφορές στη Χάγη αποτελούνται από έναν μεγάλο αριθμό γραμμών λεωφορείων και τραμ. Τα σχέδια για μετρό αναβλήθηκαν επ’ αόριστον στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Ωστόσο, από το 2004 υπάρχει ένα τούνελ με δύο υπόγειους σταθμούς τραμ (οι Σπάου και Χρότε Μαρκτ) στο κέντρο της πόλης.
Υπάρχουν δύο κεντρικοί σιδηροδρομικοί σταθμοί: οι Ντεν Χάαχ Χόλλαντς Σπόορ και Ντεν Χάαχ Σεντράαλ. Ο κεντρικός σταθμός συνδέει την Χάγη με όλες τις μεγάλες πόλεις της Ολλανδίας, συχνά με άμεσες συνδέσεις.
Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Ρότερνταμ, αλλά δεν είναι εύκολα προσβάσιμο με τις δημόσιες μεταφορές. Αντίθετα τέσσερα τρένα ανά ώρα πηγαίνουν άμεσα από το Χόλλαντς Σπόορ ή Σεντράαλ στο Αεροδρόμιο Σκίπχολ του Άμστερνταμ, και έτσι οι περισσότεροι ταξιδιώτες προτιμούν το Σκίπχολ.
Οι μεγαλύτεροι αυτοκινητόδρομοι είναι οι Α12 (που επίσης ήταν η πρώτη εθνική οδός στην Ολλανδία), που κατευθύνεται στην Ουτρέχτη και συνεχίζει προς τα σύνορα με τη Γερμανία, και Α4, που συνδέει το Άμστερνταμ, την Χάγη και το Ρότερνταμ με τις Βελγικές πόλεις Αμβέρσα και Βρυξέλλες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ολλανδίας
Τάτζεϊ Γκέιλ
Ο Τάτζεϊ Γκέιλ (γενν. 2 Αυγούστου 1996) είναι Τζαμαϊκανός αθλητής του στίβου, που εξειδικεύεται στο άλμα εις μήκος.
Το 2017 πήδηξε για πρώτη φορά στα 8 μέτρα (8,00 μ.), βελτιώνοντας το ατομικό του ρεκόρ κατά 46 εκατοστά από την προηγούμενη σεζόν.
Το 2018 κατέκτησε την 4η θέση στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας 2018, με άλμα στα 8,12 μέτρα και νέο ατομικό ρεκόρ.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 κατέκτησε τον τίτλο με 8,69, βελτιώνοντας το ρεκόρ του για παραπάνω από 35 εκατοστά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τζαμαϊκανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Άλτες του μήκους Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Ορεσθεύς
Στην ελληνική μυθολογία, Ορεσθεύς είναι όνομα που αποδίδεται σε δύο πρόσωπα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Δευκαλιωνίδες
3302 Σλήμαν
Ο Σλήμαν (Schliemann) είναι μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναούτσνι της Κριμαίας, και πήρε το όνομα του προς τιμή του Γερμανού αρχαιολόγου Χάινριχ Σλήμαν (εξελληνισμένα Ερρίκου Σλήμαν ή και Σχλήμαν), γνωστού από τις ανασκαφές του στην αρχαία Τροία και στις Μυκήνες.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σλήμαν εκτιμάται σε 7,54 ± 0,1 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,236. Ο Σλήμαν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 2 ώρες 40 λεπτά και 31 δευτερόλεπτα, μια αρκετά γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σλημαν
Τόνι Μπεν
Ο Τόνι Μπεν (Anthony Neil Wedgwood Benn, 3 Απριλίου 1925 - 14 Μαρτίου 2014) ήταν Άγγλος πολιτικός που σταδιοδρόμησε ως βουλευτής με το κόμμα των Εργατικών.
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στο δυτικό Λονδίνο. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει παιδιά. Ο γιος του, Χίλαρι Μπεν, διετέλεσε υπουργός σε κυβέρνηση των Εργατικών.
Πέναλτι
Το Πέναλτι είναι η αγγλική λέξη.Οταν ενας παικτης της αντιπαλης ομαδας κανει φαουλ ή χερι ειναι πεναλτι
Αθλητισμός:
Ιζβέστια
frame|right|Παλαιό [[λογότυπο πριν το 1917.]] Η Ιζβέστια (ρωσ. Известия) είναι μια πολύχρονη και μεγάλης κυκλοφορίας καθημερινή εφημερίδα στη Ρωσία. Στα ρωσικά, η λέξη «Ιζβέστια» προέρχεται από το ρήμα извещать [ɪzvʲɪ'ɕːætʲ] (πληροφορώ, ενημερώνω) και σημαίνει «ειδήσεις, νέα». Στο χώρο της δημοσιογραφίας, συνήθως μεταφράζεται ως «ρεπορτάζ» ή «τα νέα».
Προέλευση
Η εφημερίδα ξεκίνησε ως «Τα Νέα των Εργατικών Αντιπροσώπων του Σοβιέτ της Αγίας Πετρούπολης» στις 13 Μαρτίου (π/η 28 Φεβρουαρίου) 1917 στην Αγ. Πετρούπολη. Στην αρχή η εφημερίδα εξέφραζε τις απόψεις των Μενσεβίκων και του Σοσιαλιστικού-Επαναστατικού Κόμματος. Τον Αύγουστο του 1917 μετονομάστηκε σε «Νέα της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής των Εργατών και Στρατιωτών του Σοβιέτ της Αγ. Πετρούπολης». Τον Οκτώβριο 1917 άλλαξε σε «Νέα της Επιτροπής Εργατικών και Στρατιωτικών Αντιπροσώπων των Σοβιέτ» και τελικά σε «Νέα των Σοβιετικών Αντιπροσώπων του Λαού». Μετά το δεύτερο Πανενωτικό Συνέδριο των Σοβιέτ, η Ιζβέστια έγινε επίσημο όργανο της Σοβιετικής κυβέρνησης (Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή του Ανωτάτου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης και του Σοβναρκόμ).
Μετέπειτα ιστορία
Στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης (1917-1991), ενώ η Πράβντα αποτελούσε τη φωνή του Κομμουνιστικού Κόμματος, η Ιζβέστια εξέφραζε τις επίσημες θέσεις της κυβέρνησης όπως αυτές ανακοινώνονταν από το Πρεζίντιουμ. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το 1992, η Ιζβέστια αυτοχαρακτηρίστηκε ως πανεθνικό έντυπο της Ρωσίας. Η εφημερίδα ανήκε σε Συμμετοχική Εταιρεία υπό τον Βλαντίμιρ Ποτάνιν που διατηρούσε στενές σχέσεις με την κυβέρνηση. Η κρατική Γκάζπρομ αγόρασε σημαντικό μερίδιο μετοχών της Ιζβέστια στις 3 Ιουνίου 2005 και το έντυπο περιήλθε στον έλεγχο της συμμετοχικής Γκάζπρομ Μίντια. Σύμφωνα με ισχυρισμούς της μη-κυβερνητικής Επιτροπής Προστασίας Δημοσιογράφων, ο Ραφ Σακίροφ, διευθυντής σύνταξης της Ιζβέστια, αναγκάστηκε σε παραίτηση ύστερα από την εκπεφρασμένη δυσαρέσκεια του Κρεμλίνου για την κάλυψη της σφαγής του Μπρεσλάν (Σεπτ. 2004). Άλλες πηγές αναφέρουν ότι του ζητήθηκε να αποχωρήσει υπό το φόβο του εκρηκτικού θυμού του Κυβέρνησης για τις φωτογραφίες της σφαγής που δημοσίευσε η Ιζβέστια.
Εν έτει 2010, η Ιζβέστια είχε ημερήσια κυκλοφορία της τάξης των 234.500 φύλλων.
Ως και τον Οκτώβριο του 2008, διευθυντής εικονογράφησης ήταν ο Μπορίς Γιεφίμοφ, ο 107 ετών πολιτικός γελοιογράφος του Στάλιν.
Το 2008, η Γκάζπρομ Μίντια πούλησε την εφημερίδα στον όμιλο National Media Group.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες στη ρωσική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αγία Πετρούπολη Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Ρωσική Αυτοκρατορία
Παύλος Κοντίδης
Ο Παύλος Κοντίδης είναι Κύπριος αθλητής της ιστιοπλοΐας και αργυρός Ολυμπιονίκης.
Γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 11 Φεβρουαρίου 1990. Στα εννέα του χρόνια έτρεξε για πρώτη φορά στη θάλασσα. Στο παγκύπριο εφηβικό πρωτάθλημα Laser το 2003 πήρε την πρώτη του νίκη. Σε ηλικία 15 ετών συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά στην παγκόσμια κατάταξη των Laser, ως Νο541 του κόσμου, ενώ σε ηλικία 18 ετών μπήκε για πρώτη φορά στην 100άδα (Νο96). Αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο καταλαμβάνοντας την 13η θέση.
Τον Αύγουστο του 2009 ο Κοντίδης ανέβηκε στο Νο8 του κόσμου, με την καλύτερη του θέση να έρχεται τον Ιούνιο του 2011, όταν έφτασε στο Νο6. Τον Αύγουστο του 2010 πήρε την 5η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Laser στη θάλασσα της Μάγχης.
Στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο. Παράλληλα έγινε ο πρώτος σύγχρονος Κύπριος αθλητής που κατακτά ολυμπιακό μετάλλιο      με τα χρώματα της Κύπρου. (Το 1896 είχε κατακτήσει ένα χρυσό, ένα αργυρό και ένα χάλκινο ο κύπριος Ιωάννης Φραγκούδης συμμετέχοντας με την Ελλάδα).
Είναι αθλητής του ναυτικού ομίλου Λεμεσού. Ο Κοντίδης ανέβαλε τις σπουδές του στο Σαουθάμπτον το 2010, αφού ήθελε να προετοιμαστεί επαγγελματικά για την Ολυμπιάδα του 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές της ιστιοπλοΐας Κατηγορία:Κύπριοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της ιστιοπλοΐας
3304 Πηρς
Ο Πηρς (Pearce) είναι μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 13,2. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Σελτ Μπας, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Σάιντινγκ Σπρινγκ της Αυστραλίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Καναδού αστρονόμου Τζόζεφ Α. Πηρς (Joseph Algernon Pearce, 1893-1988). Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Πηρς κοντά στο αφήλιό του υπερβαίνει τα έξωτατα όρια της Κύριας Ζώνης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Πηρς εκτιμάται σε 9,3 ± 0,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,077. Ο Πηρς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 30 έως 50 ώρες περίπου, μια πολύ αργή περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πηρς
Casino Royale (ταινία, 2006)
Το Casino Royale είναι βρετανική κατασκοπευτική περιπέτεια παραγωγής 2006. Αποτελεί την 21η προσθήκη στη σειρά ταινιών Τζέιμς Μποντ (James Bond) και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Πράκτoρα 007 Τζέιμς Μποντ αναλαμβάνει για πρώτη φορά ο Ντάνιελ Κρεγκ. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Μάρτιν Κάμπελ και το σενάριο έγραψαν οι Νιλ Πέρβις, Ρόμπερτ Γουέιντ και Πολ Χάγκις. Η ταινία σηματοδοτεί την τρίτη κινηματογραφική μεταφορά της ομότιτλης νουβέλας του Ίαν Φλέμινγκ. Στην ταινία επίσης πρωταγωνιστούν οι Τζούντι Ντεντς στο ρόλο της Μ, Εύα Γκριν και Μαντς Μίκελσεν. Το Casino Royale διαδραματίζεται στο ξεκίνημα της καριέρας του Τζέιμς Μποντ ως Πράκτορας 007 στο σημείο που του δίνεται η άδεια να σκοτώνει. Αφού σταματάει μια τρομοκρατική επίθεση στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Μαϊάμι, ο Μποντ ερωτεύεται τη Βέσπερ Λιντ, υπάλληλο του θησαυροφυλακίου που έχει ως αποστολή να δίνει στον Μποντ χρήματα ώστε ο 007 να χρεοκοπήσει τον οικονομικό τρομοκράτη Λε Σιφρ, νικώντας τον σε μια παρτίδα πόκερ. Η ιστορία συνεχίζεται στην επόμενη ταινία Τζέιμς Μποντ με τίτλο Quantum of Solace (2008).
Το Casino Royale επαναπροσδιορίζει τη σειρά ταινιών, εδραιώνοντας ένα καινούριο χρονολόγιο και αφηγηματικό πλαίσιο, τα οποία δεν προηγούνται ή διαδέχονται καμία προηγούμενη ταινία. Αυτό επέτρεψε στην ταινία να δείξει έναν λιγότερο έμπειρο και πιο ευάλωτο Μποντ, ενώ για πρώτη φορά στην ιστορία της σειράς ο χαρακτήρας της δεσποινίδας Μανιπένι δεν εμφανίζεται. Το κάστινγκ της ταινίας συμπεριλάμβανε εκτενή έρευνα για τον καινούριο ηθοποιό που θα υποδυόταν τον Τζέιμς Μποντ και υπήρξε σημαντική αρνητική αντίδραση για το πρόσωπο του Κρεγκ, όταν επιλέχτηκε να αντικαταστήσει τον Πιρς Μπρόσναν τον Οκτώβριο του 2005. Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν στην Τσεχία στις Μπαχάμες, στην Ιταλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο με εσωτερικά σκηνικά να κατασκευάζονται στα Pinewood Studios. Αν και μέρος του σεναρίου διαδραματίζεται στο Μαυροβούνιο, κανένα γύρισμα δεν έλαβε χώρα εκεί. Την παραγωγή της ταινίας ανέλαβε η Eon Productions για την Metro-Goldwyn-Mayer και την Columbia Pictures.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Λονδίνο στις 14 Νοεμβρίου 2006 και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους δύο μέρες αργότερα, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες κυκλοφόρησε στις 17 Νοεμβρίου 2006. Έλαβε εξαιρετικά θετικά σχόλια από τους κριτικούς, με αρκετούς να επαινούν την ερμηνεία του Κρεγκ καθώς και την επανεφεύρεση του χαρακτήρα του Μποντ. Έλαβε 9 υποψηφιότητες για BAFTA, ανάμεσά τους και στις κατηγορίες Διασκευασμένου Σεναρίου και Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Κρεγκ, κερδίζοντας ένα για Καλύτερο Ήχο, και έγινε τεράστια εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας συνολικά 616,5 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Αποτελούσε την πιο επιτυχημένη εισπρακτικά ταινία της σειράς παγκοσμίως μέχρι το 2012 που κυκλοφόρησε η 23η ταινία Skyfall.
Πλοκή
Ο Μποντ ξαναγίνεται μέλος της υπηρεσίας και μαθαίνει ότι η Βέσπερ είχε ένα αγόρι, το οποίο η οργάνωση πίσω από τον Λε Σιφρ και τον Κύριο Γουάιτ απήγαγε, ώστε να την εκβιάσουν να συνεργαστεί μαζί τους και επίσης ότι συμφώνησε να τους δώσει τα χρήματα με αντάλλαγμα να μη σκοτώσουν τον Μποντ. Ο Μποντ ανακαλύπτει τον Γουάιτ και τον πυροβολεί στο πόδι, λέγοντάς του: "Το όνομα μου είναι Μποντ, Τζέιμς Μποντ".
Ανάπτυξη
Η Eon Productions απέκτησε τα δικαιώματα του Casino Royale το 1999 αφού η Sony Pictures τα αντάλλαξε με τα δικαιώματα της Metro-Goldwyn-Mayer για το Spider-Man (2002). Το Μάρτιο του 2004, ο Νιλ Πέρβις και ο Ρόμπερτ Γουέιντ ξεκίνησαν να γράφουν το σενάριο με τον Πιρς Μπρόσναν στο ρόλο του Μποντ, με σκοπό να φέρουν πίσω την ατμόσφαιρα των βιβλίων του Ίαν Φλέμινγκ. Η κύρια συνεισφορά του Πολ Χάγκις ήταν να ξαναγράψει το κρεσέντο στο φινάλε της ταινίας. Εξήγησε "Το προσχέδιο ήταν πολύ πιστό στο βιβλίο και υπήρχε μια ομολογία και στο αρχικό σενάριο ο χαρακτήρας ομολόγησε και μετά αυτοκτόνησα. Μετά έστειλε τον Μποντ να κυνηγήσει τους κακούς. Ο Μποντ κυνήγησε τους κακούς μέσα στο σπίτι. Δεν ξέρω γιατί αλλά σκέφτηκα ότι η Βέσπερ έπρεπε να είναι μέσα στο σπίτι που βυθίζεται και ο Μποντ να θέλει αρχικά να τη σκοτώσει και μετά να προσπαθήσει να τη σώσει".
Η Eon παραδέχτηκε ότι είχαν βασιστεί σε μεγάλο βαθμό στη χρήση υπολογιστή για τα εφέ των πιο πρόσφατων ταινιών της σειράς, συγκεκριμένα στο Πέθανε Μια Άλλη Μέρα (Die Another Day, 2002) και ήθελαν τα σταντς στο Casino Royale να γίνουν με τον παραδοσιακό παλιό τρόπο. Οι σεναριογράφοι Πέρβις, Γουέιντ και Χάγκις ήθελαν το σενάριο να ακολουθεί πιστά όσο το δυνατόν περισσότερο τη νουβέλα, διατηρώντας το σκοτεινό στόρι και την απεικόνιση του Μποντ του Φλέμιγκ.
Το Casino Royale έγινε η πρώτη ταινία Μποντ που παίρνει τον τίτλο από μυθιστόρημα ή μικρό στόρι του Φλέμινγκ από την ταινία Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Με το Δάχτυλο στη Σκανδάλη (The Living Daylights) το 1987.
Κάστινγκ
Το Μάιο του 2005, ο Ντάνιελ Κρεγκ ανακοίνωσε ότι η MGM και οι παραγωγοί Μάικλ Τζ. Γουίλσον και Μπάρμπαρα Μπροκόλι τον διαβεβαίωσαν ότι πήρε το ρόλο του Μποντ και ο Μάθιου Βον είπε στον τύπο ότι του πρότειναν να σκηνοθετήσει αλλά η Eon Productions μέχρι τότε δεν είχε προσεγγίσει κανέναν από τους δύο. Ένα χρόνο πριν, ο Κρεγκ είχε απορρίψει το ρόλο, καθώς πίστευε ότι η σειρά ταινιών είχε πέσει σε μια φόρμουλα και μόνο όταν διάβασε το σενάριο έδειξε ενδιαφέρον. Ο Κρεγκ διάβασε όλες τις νουβέλες του Φλέμινγκ για να προετοιμαστεί για το ρόλο, λέγοντας "Ο Μποντ μόλις βγήκε από την υπηρεσία και είναι ένας δολοφόνος. Μπορείς να το δεις στα μάτια του, ξέρεις, αμέσως. Υπάρχει ένα βλέμμα. Αυτοί οι τύποι εισέρχονται σε ένα χώρο και τσεκάρουν τις περιμέτρους για μία έξοδο. Αυτό ακριβώς ήθελα".
Box office
Με προϋπολογισμό 150.000.000 δολάρια, το Casino Royale συγκέντρωσε 167,4 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 449 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 616,5 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η 4η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία παγκοσμίως για το 2006 και παρέμεινε η πιο πιο επιτυχημένη εισπρακτικά ταινία της σειράς μέχρι το 2012 όπου κυκλοφόρησε η 23η ταινία Skyfall που την ξεπέρασε.
Ηνωμένες Πολιτείες
Στις ΗΠΑ το Casino Royale άνοιξε στη 2η θέση συγκεντρώνοντας 40,8 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο τριήμερο. Συνολικά απέφερε 167,4 εκατομμύρια δολάρια και ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία της σειράς ταινιών μέχρι το 2008, όταν το Quantum of Solace το ξεπέρασε φτάνοντας τα 168,4 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η 9η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του 2006.
Ηνωμένο Βασίλειο
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η ταινία άνοιξε στην 1η θέση με 13,3 εκατομμύρια λίρες. Οι συνολικές εισπράξεις άγγιξαν τις 55,4 εκατομμύρια λίρες, κάνοντας το Casino Royale με τη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία της χρονιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Τσεχικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στις Μπαχάμες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσεχία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες Τζέιμς Μποντ Κατηγορία:Reboots ταινιών Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στα Pinewood Studios Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λονδίνο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λονδίνο
Αλέξιος ο Στουδίτης
Ο Αλέξιος ο Στουδίτης διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μεταξύ των ετών 1025 και 1043.