cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πλατάνα Μεσσαπίων Εύβοιας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Λαντουά-συρ-Σέιγ
Το Λαντουά-συρ-Σέιγ (γαλλικά: Ladoye-sur-Seille) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Σεμέι
Το Σεμέι (καζακικά: Семей / Semey), γνωστό ως Σεμιπαλατίνσκ μέχρι το 2007 (καζακικά και ρωσικά: Семипалатинск) είναι η ένατη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καζακστάν μετά το Αλμάτι, την Αστανά, το Σιμκέντ, την Καραγκάντα, το Ακτομπέ, το Ταράζ, το Παβλοντάρ και το Οσκεμέν. Ο πληθυσμός του υπολογίζεται σε 305.795 κατοίκους (εκτίμηση 2011). Βρίσκεται στην περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν και στο Καζακικό μέρος της Σιβηρίας, κοντά στα σύνορα με τη Ρωσία, περίπου 1.000 χιλιόμετρα βόρεια του Αλμάτι και 700 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ομσκ, κατά μήκος του ποταμού Ιρτύς.
Ιστορία
μικρογραφία|Ταταρικό Τζαμί του Σεμέι δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ|Νέα γέφυρα στο Σεμέι. δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ|Δορυφορική φωτογραφία του Σεμέι της ΝΑΣΑ. Ο πρώτος ρωσικός οικισμός στην περιοχή χρονολογείται από το 1718, όταν η Ρωσία έχτισε ένα φρούριο δίπλα στον ποταμό Ιρτύς, κοντά σε ένα ερειπωμένο βουδιστικό μοναστήρι. Τα επτά κτίρια της μονής έδωσαν στο φρούριο (και αργότερα στην πόλη) το όνομα Σεμιπαλατίνσκ. Το φρούριο υπέφερε συχνά από πλημμύρες που προκάλεσε η χιονοστιβάδα που διόγκωσε το Ιρτύς, και το 1778 το φρούριο μεταφέρθηκε 18 χιλιόμετρα βορειότερα σε λιγότερο επιρρεπή σε πλημμύρες έδαφος. Μια μικρή πόλη μεγάλωσε γύρω από το φρούριο, εξυπηρετώντας κατά ένα μεγάλο μέρος το ποτάμιο εμπόριο μεταξύ των νομαδικών λαών της Κεντρικής Ασίας και της αναπτυσσόμενης Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η κατασκευή του Σιδηροδρομικού Σταθμού Τουρκεστάν-Σιβηρίας στις αρχές του 20ού αιώνα αύξησε τη σημασία της πόλης, καθιστώντας τη σημαντικό σημείο διέλευσης μεταξύ της Κεντρικής Ασίας και της Σιβηρίας. Στις 19 Μαΐου 1854 το Σεμιπαλατίνσκ έγινε η πρωτεύουσα της Περιφέρειας Σεμιπαλατίνσκ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Το 1949 το σοβιετικό πρόγραμμα ατομικών βομβών επέλεξε μια τοποθεσία στη στέπα 150 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης ως τόπο δοκιμής των όπλων. Για δεκαετίες, το Κουρτσάτοφ (η μυστική πόλη στην καρδιά της ζώνης δοκιμών που ονομάστηκε προς τιμήν του Ιγκόρ Κουρτσάτοφ, πατέρα της σοβιετικής ατομικής βόμβας) φιλοξενούσε πολλά από τα πιο λαμπρά αστέρια της σοβιετικής οπλικής επιστήμης. Η Σοβιετική Ένωση λειτούργησε την Περιοχή Δοκιμών Σεμιπαλατίνσκ (ΠΔΣ) από την πρώτη έκρηξη το 1949 μέχρι το 1989. Πραγματοποιήθηκαν 456 πυρηνικές δοκιμές, συμπεριλαμβανομένων 340 υπόγειων και 116 ατμοσφαιρικών δοκιμών.
Το Σεμέι έχει υποστεί σοβαρές επιπτώσεις στο περιβάλλον και την υγεία από την εποχή της ατομικής ευημερίας: τα πυρηνικά απορρίματα από τις ατμοσφαιρικές δοκιμές και η ανεξέλεγκτη έκθεση των εργαζομένων, οι περισσότεροι από τους οποίους ζούσαν στην πόλη, έδωσαν στο Σεμέι και στα γειτονικά χωριά υψηλά ποσοστά καρκίνου, λευχαιμία παιδικής ηλικίας, ανικανότητα και γενετικές ανωμαλίες.
Το σύγχρονο Σεμέι, μια πολυσύχναστη πανεπιστημιακή πόλη, έχει πληθυσμό άνω των 300.000 κατοίκων. Η γειτνίαση του με τα σύνορα του Καζακστάν με τη Ρωσική Ομοσπονδία και η μεγάλη ομογενής επιστημονική κοινότητα που συνδέεται με το πανεπιστήμιο και το ΠΔΣ υποτίθεται ότι δίνει στη Σεμέι πιο ρωσικό χαρακτήρα από άλλες πόλεις του Καζακστάν.
Η περιφέρεια Σεμιπαλατίνσκ συγχωνεύθηκε με τη μεγαλύτερη περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν, η πρωτεύουσα της οποίας είναι το Οσκεμέν, στις 23 Μαΐου 1997.
Η γέφυρα Σεμιπαλατίνσκ, μια καλωδιωτή γέφυρα στον ποταμό Ιρτύς, συνδέει τα δύο μεγάλα τμήματα του Σεμέι. Έχει ένα κύριο εύρος 750 μέτρων και συνολικό μήκος 1.086 μέτρων. Η κατασκευή άρχισε το 1998 και η γέφυρα παραδόθηκε στην κυκλοφορία το Νοέμβριο του 2000.
Κλίμα
Το Σεμέι έχει ημίξηρο κλίμα (τύπος BSk της Κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν) με ζεστά καλοκαίρια και πολύ κρύους χειμώνες. Οι βροχοπτώσεις είναι χαμηλές για ολόκληρο το έτος, εκτός από τον Ιούλιο που έχει κατά μέσο όρο βροχόπτωσης 50 χιλιοστών σε σύγκριση με λιγότερα από 30 χιλιοστά τους υπόλοιπους μήνες. Το χιόνι είναι συνηθισμένο, αν και ελαφρύ, το χειμώνα. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ είναι -48.6 °C, που καταγράφηκε το Νοέμβριο του 1938 και η υψηλότερη 42.5 °C, η οποία καταγράφηκε τον Αύγουστο του 2002.
Διάσημοι κάτοικοι
Η πόλη έχει ένα μουσείο προς τιμήν του Αμπάι Κουνανμπαγιουλί, καθώς και ένα μουσείο και μια οδό προς τιμήν του Ντοστογιέφσκι.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Σεμέι είναι αδελφοποιημένο τις εξής πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Σκρουτζ Μακ Ντακ
Ο Σκρουτζ Μακ Ντακ ή Θείος Σκρουτζ (αγγλικά: Scrooge McDuck ή Uncle Scrooge) είναι φανταστικός χαρακτήρας της Disney. Σε αντίθεση με τα περισσότερα παπιά-ήρωες της εταιρίας, δεν δημιουργήθηκε στο χώρο των κινουμένων σχεδίων, αλλά στα περιοδικά κόμικς. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση τον Δεκέμβριο του 1947, δια χειρός του μεγάλου σχεδιαστή Καρλ Μπαρκς, στην ιστορία Χριστούγεννα στο Βουνό της Αρκούδας (Κόμιξ #127). Τα κύρια χαρακτηριστικά του Σκρουτζ είναι τα απίστευτα πλούτη του (είναι μακράν το πιο πλούσιο άτομο στον κόσμο της Disney, αλλά και σε όλο τον κόσμο της φαντασίας - μυθοπλασίας), αλλά και η απύθμενη τσιγκουνιά του. Σύμφωνα με φήμες, η περιουσία του Σκρουτζ είναι τόσο μεγάλη, που φτάνει τα 6 απιθανικομμύρια, 7 φανταστικομμύρια, 8 πολυμυριαδομμύρια, 9 δισεκατομμύρια, 1 εκατομμύριο, 23 δολάρια και 45 σεντς. Το όνομα Σκρουτζ είναι βασισμένο στον Εμπενίζερ Σκρουτζ, τον βασικό πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος Χριστουγεννιάτικη ιστορία του Καρόλου Ντίκενς.
Ιστορία
229x229px|thumb|Ο Σκρουτζ από τον Καρλ Μπαρκς.|αριστερά Μετά την πρώτη εμφάνιση του χαρακτήρα, ο Μπαρκς άρχισε να τον χρησιμοποιεί όλο και πιο συχνά και σύντομα έγινε πολύ δημοφιλής, αφού οι περιπέτειες του και η αναζήτηση για περισσότερα πλούτη τον έφερναν σε διάφορα μέρη του κόσμου και σε περίεργες καταστάσεις. Το 1952 απέκτησε το δικό του περιοδικό με τίτλο Uncle Scrooge, (Θείος Σκρουτζ). Το περιοδικό ανέβηκε στην κορυφή των πωλήσεων των κόμικς στην Αμερική. Ο Καρλ Μπαρκς συνέχισε για πολλά χρόνια να γράφει και να σχεδιάζει ιστορίες με πρωταγωνιστή τον Σκρουτζ και τα άλλα παπιά και οι περισσότερες από αυτές θεωρούνται πλέον κλασικές και ανήκουν στα αριστουργήματα της ένατης τέχνης. Το 1994, ο Ντον Ρόσα ολοκλήρωσε το βραβευμένο του κόμικς Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ, το οποίο αφηγείται σε δώδεκα κεφάλαια όλη την ιστορία του ήρωα, από τα παιδικά του χρόνια έως τη στιγμή της πρώτης του παρουσίασης στο κοινό, με την ιστορία "Χριστούγεννα στο Βουνό της Αρκούδας". Έκτοτε, ο Σκρουτζ έγινε ένας από τους κύριους χαρακτήρες των κόμικς και συνοδεύεται πάντοτε από την πρώτη του δεκάρα. Ο Ρόσα, επίσης, ανέλαβε και τη χρονολόγηση της ζωής του Σκρουτζ, βασισμένη αποκλειστικά σε στοιχεία από τις ιστορίες του Καρλ Μπαρκς.
Αντίπαλοι
Ο Σκρουτζ, κατά τη διάρκεια της περιπλάνησής του στον κόσμο, γνώρισε πολλούς οι οποίοι εποφθαλμιούν να κλέψουν τα χρήματά του, όπως ο Σκληρόκαρδος Χρυσοκούκης, Ολλανδός ο οποίος γεννήθηκε στη Νότια Αφρική, και ενώ έχει αρκετά κοινά με τον Σκρουτζ - στον τομέα του πλούτου - είναι πολύ πιο μοχθηρός. Ένας ακόμη ανταγωνιστής του είναι ο Τζον Ρόμπαξ, ένας πλούσιος αλλά σπάταλος εκατομμυριούχος. Αρκετά μεγάλος εχθρός είναι η συμμορία των Μουργόλυκων, οι οποίοι έχουν προσπαθήσει αμέτρητες φορές να του κλέψουν την αμύθητη περιουσία του, αλλά χωρίς επιτυχία. Ο μεγαλύτερος του όμως εχθρός είναι η σατανική μάγισσα Μάτζικα Ντε Σπελ. Η Μάτζικα έβαλε ως σκοπό της ζωής της να κλέψει την πρώτη δεκάρα του Σκρουτζ και, λιώνοντάς την, να αποκτήσει το άγγιγμα του Μίδα και έτσι να γίνει η πλουσιότερη μάγισσα του κόσμου. Γι' αυτόν τον λόγο, ο Σκρουτζ έχει εξοπλίσει το θησαυροφυλάκιό του με χιλιάδες αντιμαγικά μέτρα.
Ο Σκρουτζ στις ελληνικές εκδόσεις
Ο Σκρουτζ παρουσιάστηκε στο Ελληνικό κοινό από πολύ παλιά και είναι ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές του περιοδικού Μίκυ Μάους, όπως και άλλων περιοδικών της Ντίσνεϊ. Από το 1988, με την κυκλοφορία του περιοδικού Κόμιξ, το ελληνικό κοινό ήρθε σε επαφή και με τα κλασικά αριστουργήματα του Καρλ Μπαρκς, αλλά και των διαδόχων του, κυρίως του Ντον Ρόσα. Αφού ο "Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ" δημοσιεύτηκε στο περιοδικό αυτό σε συνέχειες, κυκλοφόρησε το 2004 σε έναν συγκεντρωτικό τόμο από τις εκδόσεις Νέα Ακτίνα Α.Ε. Το 2006 κυκλοφόρησε και ο συμπληρωματικός τόμος "Βίος και πολιτεία: Τα χαμένα επεισόδια".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κόμικς) Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων)
ΧΣΦ Αμβούργο
Η ΧΣΦ Αμβούργο (γερμανικά: HSV Hamburg) είναι σύλλογος χειροσφαίρισης με έδρα το Αμβούργο της Γερμανίας. Προήλθε από τη συνένωση των τμημάτων χειροσφαίρισης των ΦφΛ Μπαντ Σβάρταου και τη ΧΣΦ Λίμπεκ, το 1999. Το 2002 η έδρα της μεταφέρθηκε στο Αμβούργο, προκειμένου να αναπτυχθεί και να μετονομαστεί. Μετά τη μετεγκατάσταση παρουσιάστηκαν οικονομικά προβλήματα με αποτέλεσμα η ομάδα να μη διαθέτει πλέον άδεια συμμετοχής στην πρώτη κατηγορία. Με την επένδυση του νέου προέδρου Αντρέα Ρούντολφ το 2005, ο σύλλογος ήταν σε θέση να επικεντρωθεί και πάλι στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι.
Η ΧΣΦ Αμβούργο δεν αποτελούσε τμήμα του Αμβούργου ΣΦ, είχε μόνο το δικαίωμα να χρησιμοποιεί το λογότυπό της και τα αρχικά της για λόγους δημοσιότητας. Στις 20 Ιανουαρίου του 2016 η άδειά της αφαιρέθηκε λόγω παραβιάσεων. Για την περίοδο 2016–17, ο σύλλογος δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής στην πρώτη ή τη δεύτερη κατηγορία. Ως αποτέλεσμα η ομάδα δήλωσε σημμετοχή στην τρίτη κατηγορία, στο βορρά.
Λογότυπο
Το λογότυπο της ομάδας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύλλογοι χειροσφαίρισης ανά χώρα
Αμμόχωστος
Η Αμμόχωστος (λατινικά: Famagusta, τούρκικα: Mağusa,, ή Gazimağusa, , αρμενικά: Ֆամակուսթա) είναι πόλη στην Κύπρο που βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του νησιού, στον κόλπο που φέρει και το όνομά της. Τον Αύγουστο του 1974 κατελήφθη από τα τουρκικά στρατεύματα που είχαν εισβάλει στην Κύπρο, ενώ οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι της κατέφυγαν ως πρόσφυγες στο ελεύθερο κομμάτι του νησιού.
Προέλευση ονόματος
Αναφέρεται με το όνομα αυτό, που σημαίνει κυριολεκτικά την πόλη τη χωμένη στην άμμο, από τον 4ο μ.Χ. αιώνα. Και πράγματι, η Αμμόχωστος υπήρξε παγκόσμια γνωστό τουριστικό θέρετρο, μεταξύ του 1960 και 1974, λόγω της αμμώδους παραλίας της. Η Αμμόχωστος (Φαμαγκούστα η φράγκικη ονομασία της) είναι και η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας της Κύπρου με περίπου 40.000 κατοίκους.
Η αρχαία Αμμόχωστος έφερε το όνομα Σαλαμίνα, ενώ αργότερα μετονομάστηκε σε Αρσινόη και Κωνστάντια.
Γεωργικά προϊόντα
Η Αμμόχωστος βρίσκεται σε μια περιοχή πεδινή και εύφορη, με αρκετά αξιόλογη γεωργική παραγωγή. Από τα πιο βασικά προϊόντα της περιοχής είναι το σιτάρι, τα αμπέλια, τα εσπεριδοειδή, οι ελιές, ενώ παράγεται και μικρή ποσότητα από βαμβάκι.
Λιμάνι
thumb|205px|Το λιμάνι της Αμμοχώστου, [[χαλκογραφία του Όλφερτ Ντάπερ, 17ος αιώνας]]
Ιστορία
Η Αμμόχωστος είναι μια από τις πιο παλιές πόλεις της Κύπρου. Η πόλη πρωτοχτίστηκε κατά τον 3ο π.Χ. αιώνα από τους Πτολεμαίους, και είχε ονομαστεί Αρσινόη, προς τιμή της βασίλισσας Αρσινόης Β' Φιλαδέλφου, της διάσημης αυτής Ελληνίδας βασίλισσας της Αιγύπτου των Ελληνιστικών χρόνων. Στην ουσία όμως, η Αμμόχωστος υπήρξε η διάδοχος της πιο φημισμένης και πιο σημαντικής αρχαίας πόλης της Κύπρου, της Σαλαμίνας. Κατά την ελληνική μυθολογία, η Σαλαμίνα είχε ιδρυθεί μετά το τέλος του Τρωικού πολέμου από τον Τεύκρο, το γιο του Τελαμώνα και αδελφό του Αίαντα, από το ελληνικό νησί της Σαλαμίνας.
Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Η πόλη γνώρισε μεγάλη ακμή πολύ αργότερα, στην εποχή του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Για να τιμήσει την πόλη, από την οποία καταγόταν η γυναίκα του Θεοδώρα, ο Ιουστινιανός την πλούτισε με πολλά κτίρια, ενώ οι κάτοικοι, για να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους, την ονόμασαν Νέα Ιουστινιανία. Το 647 μ.Χ., όταν καταστράφηκαν οι γειτονικές πόλεις από τις επιδρομές των Σαρακηνών, οι κάτοικοι των πόλεων αυτών μετοίκησαν στην Αμμόχωστο, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός της πόλης να αυξηθεί σημαντικά και να γνωρίσει η ίδια η πόλη νέα άνθηση.
Φραγκοκρατία
Μεγάλη ανάπτυξη και πρωτοφανή ακμή είχε γνωρίσει η Αμμόχωστος κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας και ιδίως κατά τον 13ο και 14ο αιώνα. Περιτοιχισμένη με ισχυρά τείχη, υπήρξε το σπουδαιότερο λιμάνι της Ανατολικής Μεσογείου και η ίδια μια από τις πιο πλούσιες πόλεις. Παροικίες πολλών εμπόρων, Βενετών, Γενουατών, Πιζάνων, Ναπολιτάνων, Καταλανών, Μασσαλών, Σύρων και άλλων, κατοικούσαν στην πόλη που είχε εξελιχθεί σε ιδιαίτερα σπουδαίο σταθμό διαμετακομιστικού εμπορίου μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Οι ποικίλες εμπορικές δραστηριότητες είχαν ως αποτέλεσμα να συρρέει στην Αμμόχωστο άφθονος πλούτος. Λαμπρά ανάκτορα και άλλα οικοδομήματα κοσμούσαν την πόλη, ανάμεσα στα οποία ξεχώριζε ο σωζόμενος και σήμερα γοτθικός καθεδρικός ναός του Αγίου Νικολάου. Στο ναό αυτό οι Φράγκοι βασιλιάδες της Κύπρου στέφονταν και ως βασιλιάδες Ιεροσολύμων.
Πρώτος κατέλαβε την πόλη ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, ενώ αμέσως μετά από αυτόν ο Γάλλος Λουζινιάν, που στην Αμμόχωστο στέφτηκε και βασιλιάς της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ.
Ωστόσο η Αμμόχωστος καταλήφθηκε από τους Γενουάτες το 1373, που διέθεταν ισχυρό στόλο, και κρατήθηκε από αυτούς για ένα σχεδόν αιώνα, μετά την κατάληψή της, το 1489, από τους Ενετούς η πόλη οχυρώνεται και μετατρέπεται σε διοικητικό κέντρο και γενικό στρατηγείο για την Ανατολική Μεσόγειο. Στον γνωστό πύργο της πόλης η παράδοση τοποθετεί την εξέλιξη και το τέλος της τραγωδίας του Σαίξπηρ «Οθέλλος», αν και ο ίδιος ο μεγάλος συγγραφέας δεν αναφέρει την Αμμόχωστο αλλά ομιλεί απλώς για «ένα λιμάνι στην Κύπρο» Όμως, ο Οθέλος, ο ήρωας της ομώνυμης τραγωδίας του Σαίξπηρ, θεωρείται ότι είχε πηγή έμπνευσης τον Κριστόφορο Μόρο, Βενετό αξιωματούχο που είχε διατελέσει διοικητής της Αμμοχώστου και της Κύπρου κατά το 1505 - 1507.
Οθωμανική Αυτοκρατορία και Αγγλοκρατία
Η Αμμόχωστος αντιστάθηκε με ηρωισμό κατά τη διάρκεια της εισβολής των Οθωμανών Τούρκων, που κατέλαβαν την Κύπρο το 1570, αντέχοντας μια ιδιαίτερα σκληρή πολιορκία που κράτησε έντεκα μήνες, μέχρι τον Αύγουστο του 1571. Παρά το ότι οι επιθέσεις των Τούρκων ήταν λυσσώδεις, η πόλη τις είχε αποκρούσει όλες. Αναφέρεται ότι μπροστά στα τείχη της Αμμοχώστου οι Τούρκοι είχαν 80.000 νεκρούς. Ωστόσο, ύστερα από έντεκα μήνες, και όταν οι υπερασπιστές της σχεδόν πέθαιναν από την πείνα και είχαν εξαντλήσει πλήρως τα πολεμοφόδια τους, πολεμώντας πλέον μόνο με πέτρες και ξύλα, η πόλη συνθηκολόγησε και αποφάσισε να παραδοθεί. Οι Τούρκοι δεν τήρησαν τελικά τη συμφωνία διέπραξαν άγρια σφαγή των κατοίκων και υπερασπιστών της πόλης και πλήρη λεηλασία της. Η ωμότητα των Οθωμανών ήταν τέτοια ώστε έγδαραν ζωντανό τον Βενετό κυβερνήτη Μάρκο Αντώνιο Μπραγκαντίν (Μπραγκαντίνο) και θεωρήθηκε πράγματι τυχερός όποιος εκτελέστηκε γρήγορα όπως ο Αστόρε κ.ά. Δεν θα ήταν υπερβολή να λεχθεί πως λόγω των Οθωμανικών αγριοτήτων στην Κύπρο, η Χριστιανική Δύση επί Πάπα Ρώμης Πίου Ε΄οργάνωσε την "Ιερά Συμμαχία" (Sacra Lingua Antiturca) που με αποκορύφωμα την Ναυμαχία της Ναυπάκτου και την καταστροφή του Τουρκικού Στόλου (1571) σταμάτησε ουσιαστικά η Οθωμανική κυριαρχία στη Μεσόγειο.
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Αμμόχωστος βρισκόταν σε κατάσταση παρακμής, όπως άλλωστε και ολόκληρη η Κύπρος. Άρχισε και πάλι να αναπτύσσεται μετά την κατάληψη της Κύπρου από τους Άγγλους (1878). Μεταξύ άλλων, οι Άγγλοι βελτίωσαν και επέκτειναν το λιμάνι της πόλης και την ένωσαν σιδηροδρομικώς με την πρωτεύουσα Λευκωσία, ενώ εδώ είχε τα κεντρικά γραφεία του ο Κυπριακός Κυβερνητικός Σιδηρόδρομος.
Το 1922 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, εγκαταστάθηκαν στην Αμμόχωστο όπως και σε όλη την Κύπρο οικογένειες Ελλήνων Μικρασιατών.
Ανεξαρτησία
Ιδιαίτερα αναπτύχθηκε η Αμμόχωστος μετά την ανακήρυξη της Κύπρου σε ανεξάρτητο κράτος (1960), οπότε, η πόλη γίνεται μεγάλο εμπορικό κέντρο αλλά γίνεται διεθνώς γνωστή και ως σημαντικό τουριστικό θέρετρο. Ανάμεσα στους εκτεταμένους πορτοκαλεώνες που περιέβαλλαν την πόλη, και δίπλα στην αμμώδη παραλία της, είχαν ανεγερθεί σύγχρονα ξενοδοχεία και η Αμμόχωστος είχε πάρει μια έντονα κοσμοπολίτικη όψη.
Διοικητική διαίρεση
Ο Δήμος Αμμοχώστου, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται στις εξής 12 συνοικίες (de jure):
Μνημεία
Το σωζόμενο και σήμερα φρούριο της Αμμοχώστου είναι γνωστότερο με την ονομασία "πύργος του Οθέλλου". Σώζονται επίσης σε καλή κατάσταση, τα ισχυρότατα μεσαιωνικά τείχη της πόλης, και εντός αυτών τα ερείπια και πολλών άλλων μνημείων, περιλαμβανομένων πολλών σημαντικών εκκλησιών. Υποστηρίχτηκε ότι η Αμμόχωστος είχε συνολικά 365 εκκλησίες και μοναστήρια, όσες και οι ημέρες του χρόνου, προφανώς όμως ο αριθμός είναι υπερβολικός.
Από τα αρχιτεκτονικά κτίρια που σώζονται μέχρι σήμερα θα πρέπει να αναφερθεί ο καθεδρικός γοτθικός ναός του Αγίου Νικολάου που από τον 16ο αιώνα και σήμερα έχει μετατραπεί σε τζαμί (Τέμενος Λαλά Μουσταφά Πασά). Υπάρχουν ακόμη και τα ερείπια από 300 και πάνω εκκλησίες.
Πολύ κοντά στην πόλη είναι το μοναστήρι του αποστόλου Βαρνάβα, ιδρυτή της Εκκλησίας της Κύπρου, στο χώρο όπου πιστεύεται ότι βρισκόταν και ο τάφος του. Στην ίδια περιοχή βρίσκεται ο εκτενής αρχαιολογικός χώρος της Έγκωμης, μεγάλης πόλης των προϊστορικών χρόνων. Πολύ κοντά βρίσκεται και άλλος εκτενής και σημαντικός αρχαιολογικός χώρος, εκείνος της αρχαίας πόλης της Σαλαμίνας.
Αθλητισμός
Η πόλη της Αμμοχώστου είχε πλούσια αθλητική δράση. Στην πόλη υπήρχε ο Γυμναστικός Σύλλογος Ευαγόρας (ΓΣΕ) και δύο μεγάλα σωματεία τα οποία δραστηριοποιούνται με επιτυχία ακόμα και σήμερα, παρ' όλες τις δυσκολίες που δημιούργησε η κατοχή. Τα σωματεία αυτά είναι η Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου και η Ανόρθωση Αμμοχώστου.
Τζοβάννι Πατσίνι
Ο Τζοβάννι Πατσίνι (Giovanni Pacini, 17 Φεβρουαρίου 1796 – 6 Δεκεμβρίου 1867) ήταν Ιταλός συνθέτης, γνωστός κυρίως για τις πολλές όπερες που συνέθεσε. Γεννήθηκε στην Κατάνια της Σικελίας και ήταν γιος του τραγουδιστή όπερας (κωμικού βαθύφωνου) Λουίτζι Πατσίνι (1767-1837), ο οποίος θα εμφανιζόταν αργότερα στις πρεμιέρες πολλών από τις όπερες του γιου του. Η οικογένεια καταγόταν από την Τοσκάνη.
Οι πρώτες 25 περίπου όπερες του Πατσίνι γράφτηκαν όταν ο Τζοακίνο Ροσσίνι κυριαρχούσε στην ιταλική όπερα. Αλλά οι όπερες του Πατσίνι ήταν «μάλλον επιφανειακές», γεγονός που, αργότερα, παραδέχθηκε με ειλικρίνεια στα Απομνημονεύματά του. Για μερικά χρόνια κατείχε τη θέση του διευθυντή του Θεάτρου Σαν Κάρλο στη Νάπολη. Αργότερα, αποσυρμένος στο Βιαρέτζιο για να ιδρύσει σχολή μουσικής, ο Πατσίνι πήρε χρόνο για να αξιολογήσει την κατάσταση της όπερας στην Ιταλία και, κατά τη διάρκεια μιας πενταετούς περιόδου κατά την οποία σταμάτησε να συνθέτει, εξέφρασε τις απόψεις του στα απομνημονεύματά του. Όπως ο Σαβέριο Μερκαντάντε, ο οποίος επίσης επανεκτίμησε τη δύναμη και τις αδυναμίες αυτής της περιόδου στην όπερα, έτσι και ο Πατσίνι άλλαξε το στιλ του, αλλά γρήγορα επισκιάσθηκε από την αυξανόμενη επιρροή του Τζουζέπε Βέρντι στην ιταλική οπερατική σκηνή και πολλές από τις όπερες του φάνηκαν να είναι «ντεμοντέ», και σπάνια παρουσιάστηκαν εκτός της Ιταλίας. Το έργο του Πατσίνι είναι σε μεγάλο βαθμό ξεχασμένη σήμερα, αν και υπάρχουν κάποιες ηχογραφήσεις του.
Σταδιοδρομία
Σε όλη τη ζωή του ο Πατσίνι συνέθεσε περίπου 74 όπερες, μια εκτίμηση μικρότερη από παλαιότερες, που έδιναν 80 έως 90, καθώς έχει πλέον βεβαιωθεί ότι πολλές ήταν απλώς εναλλακτικοί τίτλοι άλλων έργων. Γράφηκε ότι «λίγο νοιαζόταν για την αρμονία και την ενορχήστρωση», κάτι που συνδέεται με το αποφθεγματικό σχόλιο που είχε εκφράσει ο Ροσσίνι για αυτόν: «Ο Θεός να μας βοηθούσε αν ήξερε μουσική. Κανένας μας δεν θα μπορούσε να του αντισταθεί». Ο Πατσίνι ανεγνώριζε σαφώς τα δυνατά χαρακτηριστικά της συνθέσεως του Ροσσίνι και την κυριαρχία του εκείνη τη χρονική περίοδο: «Ο καθένας ακολουθούσε την ίδια σχολή, τις ίδιες μόδες, και ως αποτέλεσμα ήσαν όλοι μιμητές του μεγάλου αστέρα ... Εάν εγώ ήμουν ακόλουθος του μεγάλου ανδρός από το Πέζαρο, το ίδιο ήταν και όλοι οι άλλοι.»
thumb|left|295px|Η τελευταία σκηνή της όπερας Η τελευταία ημέρα της Πομπηίας με σκηνικό ζωγραφισμένο από τον [[Αλεσσάντρο Σανκουίρικο]] Μετά την αποδημία του Ροσσίνι στο Παρίσι το 1824, ο Πατσίνι και οι σύγχρονοί του (Μάιερμπεερ, Βακκάι, Κότσια, Μπελλίνι, Ντονιτσέττι, Μερκαντάντε και αδελφοί Ρίτσι) άρχισαν να μεταβάλλουν τη φύση της ιταλικής όπερας και έδωσαν νέα κατεύθυνση στο μπελ κάντο. Η ενορχήστρωση έγινε βαρύτερη, η κολορατούρα μειώθηκε, ιδίως στις ανδρικές φωνές, και δόθηκε μεγαλύτερη σημασία στο λυρικό πάθος. Εκτός από εξαιρέσεις, οι ρομαντικοί πρώτοι ρόλοι γράφονταν πλέον για φωνή τενόρου. Οι ρόλοι των «κακών» έγιναν μπάσοι ή αργότερα βαρύτονοι (ενώ συχνά ήταν τενόροι στον Ροσσίνι). Με τον καιρό, πολύ μεγαλύτερη έμφαση δόθηκε στη θεατρική πλευρά της όπερας.
Ο ρόλος του Πατσίνι στο να επέλθουν αυτές οι αλλαγές αρχίζει να αναγνωρίζεται μόλις τώρα, υπό το φως και της αναβιώσεως δύο έργων-κλειδιών: της όπερας του Βακκάι Ιουλιέττα και Ρωμαίος και της όπερας του Πατσίνι Η τελευταία ημέρα της Πομπηίας, που γράφτηκαν το 1825.
thumb|right|Οι θυγατέρες του Πατσίνι, Τζοβαννίνα και Αματσίλια, το 1832. Πίνακας του [[Καρλ Μπριουλόφ.]] Στον Μέγα Αλέξανδρο στις Ινδίες ο επώνυμος ρόλος δημιουργήθηκε από έναν βαρύτονο τενόρο, τον Αντρέα Νοτσάρι (Andrea Nozzari, 1776-1832), αλλά στην αναθεώρηση του Μιλάνου ερμηνεύθηκε σε υψηλότερες οκτάβες από τον Τζοβάννι Νταβίντ, δείχνοντας την επιθυμία του Πατσίνι να ακολουθήσει μια νέα κατεύθυνση. Η όπερα Οι Άραβες στη Γαλατία (Μιλάνο 1827) έφθασε σε πολλές από τις σημαντικότερες σκηνές του κόσμου και υπήρξε η πρώτη του όπερα που εκτελέσθηκε στις ΗΠΑ. Στην Ιταλία «ανέβαινε» συχνότατα και μόλις το 1830 η πρώτη επιτυχία του Μπελλίνι, Ο πειρατής (επίσης έργο του 1827) ξεπέρασε τους `Αραβες στη Γαλατία σε αριθμό παραστάσεων στη Σκάλα του Μιλάνου. Αν και αυτό δεν έχει συνειδητοποιηθεί γενικά, ήταν ο Πατσίνι και όχι ο Ντονιτσέττι ή ο Μπελλίνι, αυτός που ανταγωνιζόταν σκληρότερα από πλευράς εμπορικής επιτυχίας τον Ροσσίνι σε όλη τη δεκαετία 1820-1830.
Ακολούθησαν πολλές όπερες που σήμερα είναι σχεδόν εντελώς ξεχασμένες. Μία από αυτές, Ο κουρσάρος (Ρώμη 1831) ερμηνεύθηκε μετά από 173 χρόνια, το 2004, αν και μόνο με συνοδεία πιάνου. Αυτό το έργο διαφέρει σε πολλά από την ομώνυμη μεταγενέστερη όπερα του Βέρντι. Ο επώνυμος ρόλος του Κορράδου γράφτηκε για να ερμηνεύεται από musico (γυναίκα που υποδυόταν τον άνδρα) κοντράλτο, ενώ ο «κακός» Σαΐντ είναι τενόρος.
Ωστόσο, ο Μπελλίνι πρώτα και κατόπιν ο Ντονιτσέττι ξεπέρασαν σε φήμη τον Πατσίνι. Πολλές από τις ύστερες όπερες του Πατσίνι, όπως ο Carlo di Borgogna το 1835, υπήρξαν αποτυχίες. Ο ίδιος ο Πατσίνι υπήρξε ο πρώτος που ανεγνώρισε την ήττα του στα απομνημονεύματά του: «Άρχισα να συνειδητοποιώ ότι πρέπει να αποσυρθώ από τον χώρο. Ο Μπελλίνι, ο θεϊκός Μπελλίνι, με έχει ξεπεράσει.» Ωστόσο ο Μπελλίνι απεβίωσε σε ηλικία μόλις 34 ετών, το 1835, οπότε λίγα χρόνια αργότερα ο Πατσίνι ξανάρχισε να συνθέτει και, μετά από μία ακόμη αποτυχία, απόλαυσε τον μεγαλύτερο θρίαμβό του με την όπερα Σαπφώ (Saffo, Νάπολη 1840).
Μετά τη Σαπφώ, ο Πατσίνι εισήλθε σε μία ακόμα χρονική περίοδο υπεροχής. Εκτός από τον θάνατο του Μπελλίνι, ο Ντονιτσέττι είχε αναχωρήσει για το Παρίσι, ενώ οι μεγάλες επιτυχίες του Μερκαντάντε ανήκαν στο παρελθόν. Ο μόλις τότε ανερχόμενος Βέρντι ήταν ο μόνος που μπορούσε να τον συναγωνισθεί. Οι επιτυχίες του Πατσίνι αυτή την περίοδο περιλαμβάνουν τις όπερες La fidanzata corsa (Νάπολη 1842), Maria, regina d'Inghilterra (Παλέρμο 1843), Μήδεια (Παλέρμο 1843, με αρκετές μετέπειτα αναθεωρήσεις, η τελευταία των οποίων πρωτοπαρουσιάσθηκε στη Νάπολη το 1853), Lorenzino de' Medici (Βενετία 1845), Bondelmonte (Φλωρεντία 1845), Stella di Napoli (Νάπολη 1845) και Η Βασίλισσα της Κύπρου (Τορίνο 1846). Η όπερα Allan Cameron (Βενετία 1848) είναι αξιοσημείωτη επειδή ασχολείται με τη νεανική ηλικία του βασιλιά Καρόλου Β΄ της Αγγλίας. Ο Βέρντι καθιερώθηκε την ίδια δεκαετία με τα έργα Ναμπούκο, Οι Λομβαρδοί και Ερνάνης, ξεπερνώντας τον Πατσίνι.
Αυτή η περίοδος ακολουθήθηκε από μία μακρά αλλά αργή παρακμή, που απαλύθηκε μόνο από τις μέτριες επιτυχίες των La punizione (Βενετία 1854), Il saltimbanco (Ρώμη 1858) και Niccolò de' Lapi (Φλωρεντία 1873).
Ο Πατσίνι πέθανε στην Πέσια της Τοσκάνης, σε ηλικία 71 ετών. Δημιούργησε μεγάλο όγκο μουσικής υψηλού διαμετρήματος. Οι πάνω από 70 όπερές του υπερβαίνουν σε αριθμό ακόμα και εκείνες του Ροσσίνι (41 όπερες) και του Χαίντελ (43). Μαζί με τον Ντονιτσέττι θα παραμείνει στην ιστορία της μουσικής ως ένας από τους παραγωγικότερους συνθέτες όπερας που έζησαν ποτέ.
Ιωάννης Ερνέστος του Χάναου-Μύντσενμπεργκ
Ο Ιωάννης-Ερνέστος, γερμ.: Johann Ernst, Count of Hanau-Münzenberg (13 Ιουνίου 1613 - 12 Ιανουαρίου 1642) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ το διάστημα 1641-1642.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος του Αλβέρτου πρύτανη του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης και της Έρενγκαρντ (1577-1637), κόρης του Φιλίππου Β΄ κόμη του Ίζενμπουργκ-Μπύντινγκεν (!526-1596).
Εκπαιδεύτηκε στο σχολείο της πρώην μονής Σλύχτερν, που λεγόταν Ούλριχ-φον-Χούτεν-Γκυμνάζιουμ και στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Έπειτα από τη συμπλη΄ρωση των σπουδών του ξεκίνησε τη ΜΕγάλη Περιήγηση στη Γαλλία. Επέστρεψε σπίτι το 1633. Ο Τριακονταετής Πόλεμος ανα΄γκασε αυτόν και την οικογένειά του να καταφύγουν στη Βορμς και μετά στο Στρασβούργο, όπου αντιμετώπισαν μεγάλες οικονομικές δυσκολίες. Αφού ο πατέρας του απεβίωσε εκεί, ακολούθησε τη μητέρα του στη Φραγκφούρτη.
Ανόμοια από τον πατέρα του, δεν διεκδίκησε το δικαίωμα του ανιψιού του να εξουσιάσει το Χάναου-Μύντσενμπεργκ μόνος του και δεν ζήτησε μία θέση ως συγκυβερνήτης. Τα πήγαινε καλά με τον κόμη, τον ανιψιό του Φίλιππο-Μαυρίκιο και τη σύζυγο εκείνου Σίβυλλα-Χριστίνα του Άνχαλτ-Ντέσαου.
Παραπομπές σε πηγές
ΚΑτηγορία:Οίκος του Χάναου
Ίναχος (μυθολογία)
Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ο Ίναχος ήταν ο μυθικός πρώτος βασιλιάς του Άργους, ο οποίος έδωσε το όνομα του στον ομώνυμο ποταμό Ίναχο που υδροδοτεί το δυτικό τμήμα του Αργολικού κάμπου. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν τον Ίναχο ως τον αρχαιότερο θεό και ήρωα του Άργους, σύγχρονος του Ευμόλπου και του Εριχθονίου. Ήταν γιος του Ωκεανού και της Τηθύος και ιδρυτής του βασιλικού γένους των Ιναχιδών. Σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Γκρέιβς ήταν απόγονος του Ιαπετού αλλά η μυθολογία τον θεωρεί σαν έναν από τους ποτάμιους θεούς που ήταν όλοι γιοι του Τιτάνα Ωκεανού και της Τηθύς, οι Έλληνες τον τοποθετούσαν στο Δωδεκάθεο και οι απόγονοι του πήραν το όνομα Πελασγοί.
Ο Γουόλτερ Μπάρκερτ σημειώνει ότι στην Ελληνική εικονογραφία οι ποταμοί είχαν την μορφή ταύρου με ανθρώπινη κεφαλή ή το κεφάλι του Αχελώου. Το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι τα αρχαιολογικά ευρήματα του Άργους δείχνουν την σύνδεση της πόλης με την Αίγυπτο και την Βαβυλώνα. Καθώς οι ποταμοί ήταν εξαιρετικά γόνιμοι ο Ίναχος είχε πολλά παιδιά, οι πιο γνωστοί γιοι του ήταν ο Πελασγός, ο Φορωνέας και ο Αιγιαλέας του Ινάχου, οι κόρες του ήταν η Αργεία Ιώ και η Φιλοδίκη, σύζυγος του Λεύκιππου. Η μητέρα των παιδιών του δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα, με μερικές πηγές η Μελία μια από τις Ωκεανίδες ήταν μητέρα του Αιγιαλέα και του Φορωνέως, με άλλες η επίσης Ωκεανίδα Αργεία ήταν η μητέρα του Φορωνέως και της Αργείας Ιούς. Η Αργεία Ιώ καταγράφεται μερικές φορές σαν κόρη του Ινάχου και της Μελίας, άλλες σαν κόρη του Ινάχου μόνο. Άλλα παιδιά του Ινάχου ήταν η Μυκήνη, επώνυμη των Μυκηνών που ίδρυσε αργότερα ο απόγονος του Ινάχου Περσέας, η Αμυμώνη, η Υπερία, η Θεμιστώ μητέρα του Αρκάδα με τον Δία και ίσως η Τηλεδίκη. Ο Άργος ο Πανόπτης καταγράφεται επίσης μερικές φορές σαν γιος του Ινάχου.
Δημιουργία του Άργους
Ο Παυσανίας τον περιγράφει σαν τον αρχαιότερο βασιλιά του Άργους που έδωσε το όνομα του στον μεγαλύτερο ποταμό και ήταν λάτρης της Ήρας. Όταν η Ήρα και ο Ποσειδώνας ανταγωνίζονταν για την προστασία του βασιλείου του Άργους, απευθύνθηκαν στους ποταμούς Ίναχο, Αστερίωνα και Κηφισό, για να διαιτητεύσουν στη διαμάχη. Ο Ίναχος τάχθηκε υπέρ της Ήρας και ο Ποσειδώνας, για να τους τιμωρήσει, αποτράβηξε τα νερά από ολόκληρη την περιοχή, με αποτέλεσμα να ρέει νερό στους τρεις ποταμούς, μόνον όταν εκείνος αποφάσιζε να ρίξει βροχή. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή ο Δίας ξέρανε τον ποταμό Ίναχο με κεραυνό του, γιατί, όταν ο Δίας άρπαξε την κόρη του βασιλιά Ίναχου, την Ιώ, ο βασιλιάς τον κυνηγούσε και εξαπέλυε εναντίον του Δία βρισιές και κατάρες.
Τονίζει ότι δεν ήταν θνητός άνθρωπος αλλά ποταμός, σύμφωνα με άλλες πηγές ήταν ιερέας της Ήρας στο Άργος. Ο Ιερώνυμος και ο Ευσέβιος της Καισαρείας βασιζόμενοι σε γραπτά του Κάστωρ του Ρόδιου και αργότερα ο Ευημεριστής Τζον Λεμπριέρ (1812) καταγράφουν την διάρκεια της βασιλείας του στα 50 χρόνια (περί το 1807 π.Χ.). Ο Ίναχος μοίρασε το βασίλειο στους γιους του, τον διαδέχθηκε ο γιος του Φορωνεύς σαν δεύτερος βασιλιάς του Άργους, θεωρείται σύγχρονος του βασιλιά της Σικυώνας Λεύκιππου. Οι αρχαίοι έχουν παρουσιάσει πολλές ιστορίες σχετικά με τον Ίναχο, μερικοί τον εμφανίζουν σαν γηγενή Αργείο που συγκέντρωσε τους κατοίκους μετά τον κατακλυσμό, τους μετέφερε σε έναν νέο οικισμό δημιουργώντας κανόνες και νόμους. Άλλοι θρύλοι αναφέρουν ότι ήρθε από μακριά την Ανατολή ή την Αίγυπτο, συγκέντρωσε τους διασωθέντες κατοίκους σε έναν οικισμό στις όχθες του ομώνυμου ποταμού και έγινε βασιλιάς τους. Σε κάθε περίπτωση το όνομα του μεταφράζεται ως "σπουδαίος" και "λαμπρός", από την ίδια ρίζα προήλθε αργότερα το Μυκηναϊκό "Άναξ" δηλαδή "βασιλιάς". Ο Βιργίλιος στην Αινειάδα παρουσιάζει τον Ίναχο στην ασπίδα του Τούρνου. Σύμφωνα με τη μυθολογία η λέξη Ίναχος ήταν το τρίτο όνομα του ποταμού. Στην αρχή ονομαζόταν Καρμάνωρ, μετά Αλιάκμονας από τον ομώνυμο κάτοικο της Τίρυνθας, που σε μια κρίση τρέλας έπεσε στον ποταμό. Ύστερα, ονομάστηκε ο ποταμός Ίναχος από τον ομώνυμο ήρωα. Ο Δίας είδε μια μέρα την Ιώ και την ερωτεύτηκε. Όταν ο πατέρας της Ίναχος προσπάθησε να κυνηγήσει τον Δία, που είχε αρπάξει την Ιώ, ο Δίας έστειλε μια Ερινύα, την Τισιφόνη, που τον βασάνισε τόσο μέχρι που τον έσπρωξε στον ποταμό, που λεγόταν Αλιάκμονας μετονομάζοντάς τον σε Ίναχο.
Πηγές
Ι
Ευρωαμερική
Η Ευρωαμερική (επίσης γνωστή ως Λαυρωσία – δεν πρέπει να συγχέεται με τη Λαυρασία, – η Παλιά Κόκκινη Ήπειρος ή το Παλιά Κόκκινη Ήπειρος Ψαμμίτη) ήταν μια μικρή υπερήπειρος που δημιουργήθηκε κατά την Δεβόνια περίοδο ως αποτέλεσμα μιας σύγκρουσης μεταξύ των κρατώνων της Λαυρεντίας, της Βαλτικής και της Αβαλονίας κατά τη διάρκεια της Καληδονιακής ορογένεσης, περίπου 410 εκατομμύρια χρόνια πριν. Στα τέλη του Λιθανθρακοφόρου, τα τροπικά δάση βρίσκονταν πάνω από τον ισημερινό της Ευραμερικής. Μια μεγάλη απότομη αλλαγή στη βλάστηση συνέβη όταν το κλίμα έγινε ξηρότερο. Το δάσος κατακερματίστηκε και οι λυκοψίδες που κυριαρχούσαν τους υγρότοπους αραίωσαν, για να αντικατασταθούν από φτέρες. Υπήρχε επίσης μια μεγάλη απώλεια στη πολυμορφία των αμφιβίων ενώ, ταυτόχρονα, το πιο ξηρό κλίμα πυροδότησε τη διαφοροποίηση των ερπετών.
Έκταση
μικρογραφία|300x300εσ|Η Ευρωαμερική στο Δεβόνιο Η Ευρωαμερική έγινε ένα μέρος από της μεγαλύτερης υποηπείρου Παγγαίας στην Πέρμια. Η Ιουράσια περίοδος, όταν η Παγγαία έαπασε σε δύο ηπείρους, τη Γκοντβάνα και τη Λαυρασία, η Ευρωαμερική ήταν μέρος της Λαυρασίας.
Στην Κρητιδική, η Λαυρασία διαιρέθηκε στις ηπείρους της Βόρειας Αμερικής και της Ευρασίας. Ο Λαυρεντιανός κρατώνας έγινε μέρος της Βόρειας Αμερικής, ενώ η Βαλτική έγινε μέρος της Ευρασίας, και η Αβαλονία χωρίστηκε μεταξύ των δύο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερήπειροι
Ferrari F355
Η Ferrari F355 ήταν ένα σπορ αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Ferrari, από τον Μάιο του 1994 έως το 1999, σε 11.273 αντίτυπα. Αντικατέστησε την Ferrari 348 και αντικαταστάθηκε από την Ferrari 360 Modena, η οποία παρουσιάστηκε και κυκλοφόρησε στα τέλη του 1999.
Αμάξωμα
Επίσης, η F355 είχε καταφέρει αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,33 και ήταν από τα πρώτα σπορ αυτοκίνητα που η αεροδυναμική έπαιξε σημαντικό ρόλο στο τελικό σχεδιαστικό αποτέλεσμα, καθώς είχαν προηγηθεί πάνω από 1.300 ώρες μελέτης σε αεροδυναμική σήραγγα. Για την ιστορία, ήταν και το τελευταίο «εισαγωγικό» μοντέλο της Ferrari με αναδιπλούμενα φώτα, καθώς η διάδοχος Ferrari 360 Modena του 1999 - 2005 καθιέρωσε εξ αρχής συμβατικά μπροστινά φώτα, όπως συνέβη και σε όλα τα μετέπειτα μοντέλα της εταιρείας. Το δομικό πλαίσιο της F355 ήταν από χάλυβα και τα εξωτερικά πάνελ του αμαξώματος από αλουμίνιο.
Κινητήρας
Ο κινητήρας της F355 ήταν ένας ατμοσφαιρικός 3.5 λίτρων (3.496 cm³) V8 σε γωνία 90 μοιρών, φυσικά στο κέντρο του αμαξώματος, ο οποίος διέθετε 4 εκκεντροφόρους ανά κύλινδρο και, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ferrari, 5 βαλβίδες ανά κύλινδρο (3 βαλβίδες εισαγωγής και 2 για την εξαγωγή). Οι μηχανικές του ιδιότητες, έδωσαν και την ονομασία του μοντέλου, από το όνομα Ferrari και τα 3.5 λίτρα και τις 5 βαλβίδες = F355. Η ισχύς του κινητήρα ήταν 380 άλογα στις 8.250 στροφές το λεπτό, νούμερο εντυπωσιακό την τότε εποχή για κινητήρα 3.5 λίτρων χωρίς υπερτροφοδότηση. Αναλόγως με την έκδοση, η επιτάχυνση 0 - 100 km/h ερχόταν σε μόλις 4,7 έως 5,0 δευτερόλεπτα, τα 0 - 200 km/h σε 16,5 δευτερόλεπτα και η τελική ταχύτητα ήταν από 288 έως 295 km/h, αναλόγως με την έκδοση.
Κιβώτια ταχυτήτων
thumb|left|Το σειριακό κιβώτιο F1 σε Ferrari F355 GTS Targa.
Τα πρώτα 3 χρόνια από την εισαγωγή της, η μοναδική διαθέσιμη μετάδοση στη Ferrari F355 ήταν ένα 6-τάχυτο χειροκίνητο κιβώτιο, με τις παραδοσιακές περιφραγμένες θυρίδες «σαν χτένα» που είχαν όλα τα παλαιότερα μοντέλα της Ferrari. Από τον Ιούλιο του 1997 όμως, μπορούσε να παραγγελθεί με ένα προαιρετικό 6-τάχυτο ημι-αυτόματο σειριακό ηλεκτρο-υδραυλικό κιβώτιο F1. Το σειριακό αυτό κιβώτιο ήταν αντίστοιχο με αυτά της Φόρμουλα 1, εξ ου και η ονομασία του, και ήταν τότε καινοτομία.
Ευρύτερη απήχηση
thumb|right|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονη Ferrari F355 Spider που ταξινομήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Δεκέμβριο του 1996.]]
Οι υψηλές επιδόσεις της F355 για τα τότε στάνταρ των κινητήρων V8, αλλά σε κάποιο βαθμό ακόμα και για τα σημερινά στάνταρ, την έκαναν τότε ένα ελκυστικό σπορ αυτοκίνητο, που θεωρήθηκε ότι προσέφερε τα πλεονεκτήματα των μεγαλύτερων Ferrari με τους κινητήρες V12 σε μια κάπως πιο λογική τιμή. Ως αποτέλεσμα, οι πωλήσεις της αυξήθηκαν σημαντικά ως προς το παρελθόν, με τη συνολική παραγωγή της να φτάνει τα 11.273 αντίτυπα, έναντι 8.844 της προκατόχου 348. Με το νούμερο αυτό, η F355 έγινε ιστορικά η πρώτη σε δημοτικότητα Ferrari έως τότε, ρεκόρ που ξεπεράστηκε από τη διάδοχο Ferrari 360, που έφτασε τα 16.244 αντίτυπα.
Σε σχετική δοκιμή, ο Klaus Westrup, αρχισυντάκτης του γερμανικού περιοδικού αυτοκινήτου Auto Motor und Sport, επαίνεσε ιδιαίτερα την Ferrari F355 για τις πολύ υψηλές επιδόσεις της, την άμεση απόδοση του κινητήρα, τον πολύ καλό χειρισμό του αυτοκινήτου και την εξαιρετική θέση οδήγησης. Ωστόσο, εξέφρασε αρνητικά σχόλια για το μικρής χωρητικότητας σαλόνι, την σχετικά άβολη πρόσβαση και είσοδο στο σαλόνι, την κακή άνεση στις χαμηλές ταχύτητες και τον έντονο θόρυβο του κινητήρα.
Μεταγενέστερα, επίσης, η F355 εμφάνισε κάποια σοβαρά ζητήματα αναξιοπιστίας, που διαχρονικά έπληξαν το κύρος της ως συλλεκτικό μοντέλο, καθώς απαιτεί εξαιρετικά ακριβή συντήρηση και συνεχείς επιδιορθώσεις, ιδίως στον κινητήρα και στα εσωτερικά πλαστικά, και μάλιστα ανά σύντομα χρονικά διαστήματα. Ευτυχώς, αυτά τα ζητήματα αντιμετωπίστηκαν επιτυχώς στη διάδοχο Ferrari 360 Modena του 1999 - 2005, η οποία κατάφερε σαφώς καλύτερη αξιοπιστία και χαμηλότερο κόστος συντήρησης, ιδίως στα τελευταία αντίτυπα. Η Ferrari F430 του 2004 - 2009, που αντικατέστησε την 360, σημείωσε ακόμα πιο θεαματική βελτίωση στις δύο αυτές παραμέτρους (αν και εμφάνισε κάποια προβλήματα στον καταλύτη, τα οποία είχαν εμφανιστεί και στην F355) και συνιστάται ως μεταχειρισμένο σπορ αυτοκίνητο.
Βασίλειος Πετράκος
Ο Βασίλειος Πετράκος είναι Έλληνας αρχαιολόγος, Γενικός Γραμματέας της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας και ακαδημαϊκός. Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1932.
Σπουδές
Σπούδασε Αρχαιολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε στη Γαλλία σε θέματα επιγραφικής.
Έργο
Από το 1959 έως το 1994 εργάστηκε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία, αρχικά ως Επιμελητής Αρχαιοτήτων και αργότερα ως Έφορος και συγκεκριμένα στη Σπάρτη, στους Δελφούς, στην Αττική, στην Πάτρα, τη Χαλκίδα, τα Νησιά του Αιγαίου και στο Τμήμα Γλυπτών του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Πραγματοποίησε ανασκαφές στην Φωκίδα, τη Χαλκίδα, και στην Αττική και ιδίως στον Ραμνούντα, όπου αποκάλυψε και αναστήλωσε το ιερό της Νεμέσεως και τμήμα του νεκροταφείου με ταφικούς περιβόλους.
Από το 1988 εκλέχθηκε Γενικός Γραμματέας της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, δίνοντας προτεραιότητα στην έκδοση των επιστημονικών δημοσιεύσεων των ανασκαφών της Εταιρείας και την προώθηση των μελετών. Ήταν ιδρυτής του αρχαιολογικού περιοδικού Ο Μέντωρ που έχει ως κύριο αντικείμενο την ιστορία και τα ιστορικά πρόσωπα της ελληνικής αρχαιολογίας και διευθυντής των επιστημονικών εκδόσεων της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Το 2000 εκλέχτηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Πηγή
Κατηγορία:Έλληνες έφοροι αρχαιοτήτων Κατηγορία:Έλληνες έφοροι μουσείων Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Σέπικ (ψωμί)
μικρογραφία|Σέπικ Το σέπικ είναι εσθονικό ψωμί ολικής αλέσεως. Το σέπικ παρασκευάζεται με αλεύρι ή με μίγμα που μπορεί να περιέχουν σιτάρι, σίκαλη και αλεύρι κριθαριού. Επιπλέον μπορεί να περιέχει πίτουρο.
Παραδοσιακά, το ψωμί σερβιριζόταν για τις γιορτές, όπως η Πρωτοχρονιά, το Βαστλαπέεβ ή τηνν Ημέρα του Αγίου Μαρτίνου. Ο άμεσος προκάτοχος του σέπικ είναι ένα κριθαρένιο ψωμί γνωστό στη Νότια Εσθονία ως καράσκ.
Πολλές εταιρείες τροφίμων στην Εσθονία και άλλες χώρες της Βαλτικής παράγουν δικές τους παραλλαγές του σέπικ που διαφέρουν από το παραδοσιακό εσθονικό σέπικ. Έχει περιγραφεί ως συγκρίσιμο με το ψωμί Γκράχαμ στις ΗΠΑ.
Βιβλιογραφές
Σεπικ Κατηγορία:Ψωμιά
Θεωρίες μάθησης (εκπαίδευση)
Οι θεωρίες μάθησης είναι εννοιολογικά πλαίσια που περιγράφουν πώς απορροφάται, επεξεργάζεται και διατηρείται κατά τη διάρκεια της μάθησης η πληροφορία. Οι γνωστικές, συναισθηματικές και περιβαλλοντικές επιρροές, καθώς και η προηγούμενη εμπειρία, όλα παίζουν ρόλο στον τρόπο κατανόησης, ή στην αποδοχή ή αλλαγή μιας κοσμοθεωρίας καθώς και στη διατήρηση της γνώσης και των ικανοτήτων.
Οι συμπεριφοριστές βλέπουν τη μάθηση ως μια όψη της διαμόρφωσης και υποστηρίζουν ένα σύστημα αμοιβών και στόχων στην εκπαίδευση. Οι δάσκαλοι που αγκαλιάζουν τη γνωστική θεωρία πιστεύουν ότι ο ορισμός της μάθησης ως μιας αλλαγής στην συμπεριφορά είναι υπερβολικά περιορισμένος και προτιμούν να μελετούν τον μαθητή αντί για το περιβάλλον του και ειδικά τα σύνθετα στοιχεία του ανθρώπου όπως η μνήμη. Αυτοί που υποστηρίζουν τον οικοδομισμό πιστεύουν ότι η ικανότητα του μαθητή να μάθει βασίζεται σε μεγάλο ποσοστό στο τι ήδη ξέρει και κατανοεί και αυτή η απόκτηση της γνώσης πρέπει να είναι μια ατομικά προσαρμοσμένη διαδικασία οικοδόμησης. Η θεωρία της μετασχηματιστικής μάθησης εστιάζει στην συχνά απαραίτητη αλλαγή που απαιτείται στις προκαταλήψεις του μαθητή και της κοσμοθεωρίας.
Έξω από τον χώρο της εκπαιδευτικής ψυχολογίας, οι τεχνικές άμεσης παρατήρησης της λειτουργίας του εγκεφάλου κατά τη διάρκεια της μαθησιακής διαδικασίας, όπως σε δυναμικά γεγονότων και στην Μαγνητική Απεικόνιση Μαγνητικού Συντονισμού, χρησιμοποιούνται στην εκπαιδευτική νευροεπιστήμη. Από το 2012, τέτοιες σπουδές ξεκινούν να υποστηρίζουν μια θεωρία της πολλαπλής νοημοσύνης, όπου η μάθηση θεωρείται ως η αλληλεπίδραση μεταξύ δεκάδων διαφορετικών λειτουργικών περιοχών στο μυαλό, που η καθεμιά τους έχει τα δικά της ατομικά πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα σε οποιονδήποτε συγκεκριμένο ανθρώπινο μαθητή.
Συμπεριφορισμός
Ο όρος "συμπεριφορισμός" δημιουργήθηκε από τον Τζον Γουάτσον (1878–1959). Ο Watson πίστευε ότι διαμορφώνοντας μια θεωρία σκέψεων, σκοπών ή άλλων υποκειμενικών εμπειριών ήταν αντιεπιστημονικό και επέμενε ότι η ψυχολογία πρέπει να εστιάζει σε μετρήσιμες συμπεριφορές. Για τον συμπεριφορισμό, η μάθηση είναι η απόκτηση μιας νέας συμπεριφοράς μέσα από την εξάρτηση.
Εξάρτηση (διαμόρφωση)
Υπάρχουν δύο τύποι εξάρτησης:
Η κλασική εξάρτηση καταγράφηκε από τον Ιβάν Πάβλοφ όταν είδε ότι αν τα σκυλιά συσχετίσουν την παράδοση φαγητού με ένα λευκό περίβλημα ή με το χτύπημα ενός κουδουνιού, παράγουν σάλιο, ακόμα κι όταν δεν φαίνεται ή δε μυρίζει φαγητό. Η κλασική εξάρτηση όσον αφορά αυτήν τη μορφή μάθησης είναι η ίδια είτε αφορά σκύλους ή ανθρώπους. Η συντελεστική εξάρτηση, ή ο ριζοσπαστικός συμπεριφορισμός, ενισχύει αυτήν τη συμπεριφορά με ανταμοιβή ή τιμωρία. Μια ανταμοιβή αυξάνει την πιθανότητα επανάληψης της συμπεριφοράς, μια τιμωρία μειώνει την πιθανότητα.
Οι συμπεριφοριστές βλέπουν την μαθησιακή διαδικασία ως μια αλλαγή συμπεριφοράς και θα ρυθμίσουν το περιβάλλον για να αποσπάσουν τις επιθυμητές απαντήσεις μέσα από τέτοια εργαλεία όπως οι συμπεριφοριστικοί στόχοι, μάθηση με βάση την ικανότητα και η ανάπτυξη δεξιοτήτων και εκπαίδευσης. Οι εκπαιδευτικές προσεγγίσεις όπως η εφαρμοζόμενη ανάλυση συμπεριφοράς, η μέτρηση με βάση το πρόγραμμα σπουδών και η άμεση διδασκαλία έχουν δημιουργηθεί με βάση αυτό το πρότυπο.
Γνωστικισμός (Cognitivism)
Οι μορφολογικοί ψυχολόγοι κριτικάρουν τους συμπεριφοριστές ότι εξαρτώνται υπερβολικά από φανερές συμπεριφορές για να εξηγήσουν τη μάθηση. Προτείνουν την αναζήτηση στα πρότυπα αντί για τα μεμονωμένα γεγονότα. Οι μορφολογικές απόψεις για τη μάθηση έχουν ενσωματωθεί σε αυτό που έχει ονομαστεί γνωστικές θεωρίες. Δύο βασικές υποθέσεις βρίσκονται κάτω από αυτή τη γνωστική προσέγγιση: ότι το σύστημα μνήμης είναι μια ενεργά οργανωμένη επεξεργασία της πληροφορίας και ότι η προηγούμενη γνώση παίζει έναν σημαντικό ρόλο στη μάθηση. Οι γνωστικές θεωρίες κοιτούν κοιτούν πέρα από τη συμπεριφορά για να εξετάσουν πώς δουλεύει η ανθρώπινη μνήμη για να προάγει τη μάθηση και για την κατανόηση της βραχυχρόνιας μνήμης και της μακροχρόνιας μνήμης είναι σημαντική η επιρροή για τους εκπαιδευτικούς από τη γνωστική θεωρία. Βλέπουν τη μάθηση ως μια εσωτερική νοητική διαδικασία (συμπεριλαμβάνοντας τη διαίσθηση, την επεξεργασία πληροφορίας, τη μνήμη και αντίληψη), όπου ο δάσκαλος εστιάζει στην οικοδόμηση ευφυίας και γνωστικής ανάπτυξης. Ο ατομικός μαθητής είναι πιο σημαντικός από το περιβάλλον.
Όταν οι θεωρίες μνήμης όπως το πρότυπο μνήμης Άτκινσον-Σίφριν και το πρότυπο μνήμης εργασίας του Baddeley καθιερώθηκαν ως ένα θεωρητικό πλαίσιο στη γνωστική ψυχολογία, νέα γνωστικά πλαίσια μάθησης ξεκίνησαν να εμφανίζονται κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1970, 80 και 90. Σήμερα, οι ερευνητές επικεντρώνονται σε θέματα όπως το γνωστικό φορτίο και η θεωρία επεξεργασία πληροφοριών. Αυτές οι θεωρίες μάθησης επηρεάζουν τον εκπαιδευτικό σχεδιασμό. Η γνωστική θεωρία χρησιμοποιείται για να εξηγήσει τέτοια θέματα όπως η κοινωνική απόκτηση ρόλου, η ευφυΐα και η μνήμη σε σχέση με την ηλικία.
Οικοδομισμός (constructivism)
Βασισμένος στην εργασία του Ζαν Πιαζέ και του Τζερόμ Μπρούνερ, ο οικοδομισμός τονίζει τη σημασία της ενεργού συμμετοχής των μαθητών στην οικοδόμηση γνώσης για τους ίδιους, και στην οικοδόμηση νέων ιδεών ή εννοιών με βάση την τρέχουσα γνώση και την παρελθούσα εμπειρία. Αναζητά γιατί οι σπουδαστές δεν μαθαίνουν βαθιά ακούγοντας τον δάσκαλο, ή διαβάζοντας ένα σύγγραμμα. Για να σχεδιαστούν αποτελεσματικά περιβάλλοντα διδασκαλίας, πιστεύει, χρειάζεται κάποιος μια καλή κατανόηση της γνώσης των παιδιών όταν μπαίνουν στην τάξη. Το πρόγραμμα σπουδών πρέπει να σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο που να δημιουργεί πάνω σε αυτό που ήδη ξέρουν οι μαθητές και μπορεί να αναπτυχθεί μαζί τους. Ξεκινώντας με σύνθετα προβλήματα και διδάσκοντας βασικές δεξιότητες κατά την επίλυση αυτών των προβλημάτων. Αυτό απαιτεί μια κατανόηση της γνωστικής ανάπτυξης των παιδιών και ο οικοδομισμός σκιαγραφεί έντονα τις ψυχολογικές σπουδές της γνωστικής ανάπτυξης.
Μετασχηματιστική θεωρία μάθησης (Transformative learning theory)
Τα δικά μας πλαίσια αναφοράς συντίθενται από δύο παράγοντες: πνευματική κατάσταση και απόψεις. Πνευματικές καταστάσεις, όπως ο εθνοκεντρισμός, είναι πιο δύσκολο να αλλαχθούν παρά οι απόψεις. Οι πνευματικές καταστάσεις επηρεάζουν την άποψή μας και οι τελικές σκέψεις ή συναισθήματα συσχετίζονται με αυτές, αλλά οι απόψεις μπορούν να αλλάξουν με την πάροδο του χρόνου ως αποτέλεσμα επιρροών όπως σκέψεις, διάθεση και ανάδραση. Η μετασχηματιστική μάθηση λαμβάνει χώρα συζητώντας με άλλους τα “εμφανιζόμενα αίτια που υποστηρίζουν τις ανταγωνιζόμενες ερμηνείες, κρίνοντας στοιχεία, επιχειρήματα και εναλλακτικές απόψεις.” Όταν οι περιστάσεις το επιτρέπουν, οι μετασχηματιστικοί μαθητές προχωρούν προς ένα πλαίσιο αναφοράς που περιλαμβάνει, μεροληπτεί, αυτό αντανακλά και ενσωματώνει την εμπειρία περισσότερο.
Πηγή (συνοικία)
μικρογραφία|Η Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη, κάτω αριστερά η Πηγή Η Πηγή ή και Πηγές ήταν συνοικία της βυζαντινής Κωνσταντινούπολης εκτός των τειχών της πόλης, έξω από την Πύλη της πηγής (ή πηγών) ή Σηλυβρίας όπου εκεί είχε χτιστεί η μονή Ζωοδόχος Πηγή η σημερινή συνοικία Μπαλουκλή. Η περιοχή πήρε το όνομα της από την πηγή που αργότερα κι έως σήμερα αποτελεί αγίασμα κι απείχε 7 στάδια από τα τείχη.
Θεωρίες μάθησης (εκπαίδευση)
Εκπαιδευτική νευροεπιστήμη (Educational neuroscience)
Αμερικανικά πανεπιστήμια όπως τα Harvard, Johns Hopkins, Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας και άλλα, την πρώτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα, ξεκίνησαν να προσφέρουν εξειδικεύσεις και πτυχία αφιερωμένα στην εκπαιδευτική νευροεπιστήμη ή νευροεκπαίδευση. Τέτοιες σπουδές αναζητούν τους συνδέσμους μεταξύ της κατανόησης των εγκεφαλικών διεργασιών με τη διδασκαλία στην τάξη και τις εμπειρίες. Η νευροεκπαίδευση αναζητά την ανάλυση των βιολογικών αλλαγών που λαμβάνουν χώρα στον εγκέφαλο καθώς επεξεργάζεται μια νέα πληροφορία. Δείχνει ποιο περιβάλλον, συναισθηματικό και κοινωνικών καταστάσεων είναι άριστο για να κρατηθεί και να αποθηκευτεί μια νέα πληροφορία στον εγκέφαλο μέσα από τη σύνδεση των νευρώνων, αντί να επιτρέψει στους δενδρίτες την επαναπορρόφηση και την απώλεια της πληροφορίας. Η δεκαετία του 1990 χαρακτηρίστηκε ως "Η δεκαετία του εγκεφάλου," και οι εξελίξεις έλαβαν χώρα στην νευροεπιστήμη με έντονα γρήγορο βηματισμό. Οι τρεις επικρατέστερες μέθοδοι για μέτρηση εγκεφαλικών δραστηριοτήτων είναι: δυναμικό γεγονότων, Λειτουργική Απεικόνιση Μαγνητικού Συντονισμού και μαγνητοεγκεφαλογραφία (MEG).
Πηγή (συνοικία)
Η περιοχή της Πηγής ήταν γνωστή αρχικά σαν Πηγή του Φιλοπάτιου από την συνοικία του Φιλοπάτιου. Από τα ψάρια που είχε η πηγή ονομάστηκε από τους Τούρκους Μπαλουκλή. Ο οικισμός των Πηγών βρισκόταν ανάμεσα στις δύο πηγές, αγιάσματα, της Ζωοδόχου και της Αγίας Τριάδος.
Θεωρίες μάθησης (εκπαίδευση)
Εκπαιδευτική νευροεπιστήμη (Educational neuroscience)
Η ενσωμάτωση και η εφαρμογή στην εκπαίδευση της γνώσης για τον εγκέφαλο δυνάμωσε το 2000 όταν η Αμερικανική ομοσπονδία δασκάλων δήλωσε: "Είναι ζωτικό να προσδιορίσουμε ποια επιστήμη μας λέει τον τρόπο μάθησης των ανθρώπων για να βελτιώσουμε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα σπουδών." Αυτό που συναρπάζει για αυτό το νέο πεδίο στην εκπαίδευση είναι ότι οι σύγχρονες τεχνικές απεικόνισης του εγκεφάλου τώρα κάνουν εφικτή, κατά κάποιον τρόπο, την παρατήρηση του εγκεφάλου καθώς μαθαίνει και εγείρεται το ερώτημα: μπορούν τα αποτελέσματα των νευροεπιστημονικών σπουδών των εγκεφάλων καθώς μαθαίνουν, να πληροφορήσουν πρακτικά και χρήσιμα αυτόν τον τομέα; Αν και το πεδίο της νευροεπιστήμης είναι νέο, αναμένεται ότι με νέες τεχνολογίες και τρόπους παρατήρησης της μάθησης, τα παραδείγματα του τι χρειάζονται οι σπουδαστές και πώς μαθαίνουν άριστα θα βελτιωθούν παραπέρα με ενεργά επιστημονικά στοιχεία. Ειδικότερα, οι σπουδαστές που μπορεί να έχουν προβλήματα μάθησης θα διδαχθούν στρατηγικές που είναι περισσότερο αποτελεσματικές.