cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καστανέα Πιερίας
Αξιοθέατα
Το χωριό είναι όλο πράσινο και ξεχωρίζει για τα περιποιημένα σπίτια και τις αυλές του. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το άλσος του Αγίου Νικολάου (όπου και το Κοιμητήριο) με τις βελανιδιές του, που αποτελεί τόπο συναντήσεως των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής κάθε Πρωτομαγιά. Προστάτης του χωριού είναι ο Άγιος Αθανάσιος, η εορτή του οποίου είναι λαμπρή στην Καστανιά. Στον άγιο αυτόν είναι αφιερωμένος και ο κύριος ναός του χωριού.
Η Μεταμόρφωση
Η ταινία με τίτλο Η Μεταμόρφωση είναι ιταλικής παραγωγής, έτους 1988, διάρκειας 88 λεπτών (Πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: Un delitto poco comune, Αγγλικοί τίτλοι: Off Balance, Phantom Of Death).
Υπόθεση
Ο Ρόμπερτ Ντομίνιτσι είναι νέος, όμορφος, πλούσιος και ένας επιτυχημένος πιανίστας διεθνούς φήμης. Κι ενώ όλα κυλούν ομαλά στη ζωή του, διαπιστώνει έντρομος ότι πάσχει από μια σπάνια ασθένεια, η οποία τον κάνει να γερνάει με τρομακτική ταχύτητα. Το γεγονός αυτό ξυπνάει μέσα του βίαια ένστικτα, με αποτέλεσμα να γίνει κατά συρροή μανιακός δολοφόνος. Έτσι ξεκινά μεταξύ αυτού και τη αστυνομίας ένα κυνηγητό σαν την γάτα με το ποντίκι…
Συντελεστές
Πρωταγωνιστούν: Michael York, Έντβιτζε Φένεκ, Donald Pleasence, Mapi Galán, Fabio Sartor
Σκηνοθεσία: Ruggero Deodato
1748
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1748 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αριστόδημος ο Χρηστός
Ο Αριστόδημος ο Χρηστός (γιος του Αρτύλα, 4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν τύραννος της Μεγαλόπολης στην Πελοπόννησο. Ο ίδιος είχε γεννηθεί στην Φιγαλεία και είχε υιοθετηθεί από τον Τριταίο ο οποίος ήταν Μεγαλοπολίτης και σημαντική μορφή στην πόλη.
Με την επικράτηση των Μακεδόνων επί των υπολοίπων ελληνικών περιοχών, ο Αριστόδημος τοποθετήθηκε ως τύραννος της Μεγαλόπολης από τον Αντίγονο Β´ Γονατά. Κατά την διάρκεια της τυραννίδος του, η Μεγαλόπολη δέχτηκε την εισβολή των Σπαρτιατών υπό τον Ακρότατο. Η πόλη άντεξε την επίθεση και ο Ακρότατος σκοτώθηκε, έτσι η μάχη χρονολογείται στο έτος θανάτου του Ακρότατου το 262 π.Χ. . Παρά την ιδιότητα του τυράννου, ο Αριστόδημος απέκτησε την επωνυμία ο Χρηστός -με την έννοια Καλός- από τους κατοίκους οι οποίοι φέρονται να τον είχαν σε εκτίμηση. Το 252 π.Χ. ωστόσο δολοφονήθηκε από τους Έκδημο και Δαμοφάνη και η πόλη επέστρεψε στο πολίτευμα της δημοκρατίας για λίγα χρόνια.
Το επιτύμβιο μνημείο διασώζονταν ακόμα κατά την εποχή που επισκέφτηκε την περιοχή ο περιηγητής Παυσανίας κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ..
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι Κατηγορία:Αρχαίοι Μεγαλοπολίτες
Εθνόσημο των Φίτζι
right|thumb|Το εθνόσημο των Φίτζι. Το εθνόσημο των Φίτζι καθιερώθηκε στις 4 Ιουλίου 1908. Ο θυρεός του παραμένει στη σημερινή Σημαία των Φίτζι.
Στο εθνόσημο υπάρχει ένας θυρεός που θυμίζει την αγγλική αποικιοκρατική ιστορία της νησιωτικής χώρας με τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου και ένα λιοντάρι, το οποίο έχει τροποποιηθεί ώστε να κρατάει ένα κακαόδεντρο. Τα τεταρτημόρια του σταυρού περιλαμβάνουν ζαχαροκάλαμο, έναν κοκκοφοίνικα, ένα τσαμπί με μπανάνες και ένα περιστέρι της ειρήνης. Αυτοί που βαστούν τον θυρεό είναι δύο Φιτζιανοί πολεμιστές ντυμένοι με φορέματα και ο ένας να κρατάει λόγχη και ο άλλος έναν ανανά. Στο εθνόσημο υπάρχει επίσης ένα πλεούμενο ανάμεσα στα άλλα και το εθνικό ρητό: "Rerevaka na kalou ka doka na Tui" (Να φοβάσαι τον Θεό και να τιμάς τον Βασιλιά).
Πηγές
Φίτζι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα των Φίτζι
Μάριους Μίτου
Ο Μάριους Μίτου είναι Ρουμάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής γενήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1976 στο Βουκουρέστι και έχει αγωνιστεί σε πολλούς συλλόγους μεταξύ αυτών η Στεάουα Βουκουρεστίου και η ΡΣΚ Άντερλεχτ στην Ελλάδα έχει αγωνιστεί με τη Skoda Ξάνθη ενώ την αγωνιστική περίοδο 2009-10 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Πανθρακικού.Απο το 2010 αγωνίζεται με τη φανέλα τις Şoimii Pâncota στη Ρουμανία.
Πηγές-Συνδέσεις
Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μεταλούργκ Ντονέτσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στεάουα Βουκουρεστίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΣΚ Άντερλεχτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΑΑ Λουβιερουάζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιρς ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρ. Γουάιτ Ντάρινγκ Μόλενμπεκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Προγκρέσουλ Βουκουρέστι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Φάρουλ Κονστάντσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στεάουα Μιζίλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚΜ Τιργκόβιστε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Ροκάρ Βουκουρέστι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣΜ Ρίμνικου Βίλτσεα Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ντομένικο Μονεγκάριο
Ο Ντομένικο Μονεγκάριο (Ιταλικά : Domenico Monegario, πέθανε το 764) ήταν παραδοσιακά ο 6ος και ιστορικά ο 4ος Δόγης της Βενετίας (756 - 764). Την εποχή αυτή η Βενετία αποτελούσε επίσημα τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Εξελέγη Δόγης της Βενετίας με την υποστήριξη του βασιλιά της Λομβαρδίας Δεσιδέριου. Οι Βενετοί για να εξασφαλίσουν τις καλές σχέσεις με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τους Φράγκους αποφάσισαν να εκλέγουν ετήσια δυο "Βηματοδότες" για να ελέγχουν την συμπεριφορά του δόγη, σε έναν από τους ελέγχους ο Ντομένικο κρίθηκε ακατάλληλος και εκθρονίστηκε ύστερα από οκτώ χρόνια. Την εποχή του οι Βενετσιάνοι μετατράπηκαν από αλιείς σε εμπόρους, τα πλοία τους που έγιναν ισχυρότερα ταξίδευαν συνέχεια στα Επτάνησα και την Λεβάντες, η πόλη πήρε τον εμπορικό χαρακτήρα που θα διατηρήσει την επόμενη χιλιετία. Όταν ο Πάπας Παύλος Α΄ ζήτησε δωρεές από την Βενετία στην Αγία Έδρα o δόγης εκθρονίστηκε, τυφλώθηκε και εξορίστηκε όπως οι προκάτοχοι του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Βενετίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Ηλίας Αποστολόπουλος
Ο Ηλίας Αποστολόπουλος (γεν. Χολαργός, 1976) είναι ιδιοκτήτης και εισαγωγέας τεχνικής κατασκευαστικής εταιρίας, ο δεύτερος στα χρονικά δήμαρχος του ενιαίου Δήμου Παπάγου Χολαργού και ένας από τους νεώτερους δημάρχους πανελληνίως.
Τυγχάνει μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Αττικό Μετρό, μέλος της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Αττικής, ενώ στο παρελθόν έχει διατελέσει πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Παπάγου Χολαργού, πρόεδρος του Δημοτικού Οργανισμού Κοινωνικής Μέριμνας και Προσχολικής Αγωγής Παπάγου Χολαργού, γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου Χολαργού, πρόεδρος του Πνευματικού Πολιτιστικού Κέντρου Χολαργού, μέλος της ΤΕΔΚΝΑ και μέλος των Διοικητικών Συμβουλίων του Πνευματικού Πολιτιστικού Κέντρου Χολαργού, του Δημοτικού Αθλητικού Οργανισμού Χολαργού και της Αναπτυξιακής Δημοτικής Επιχείρησης Χολαργού.
Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Παπάγου-Χολαργού
Ιωάννης της Κόνζα
Ο Ιωάννης της Κόνζα ήταν Βυζαντινός σφετεριστής του 7ου αιώνα.
Ο Ιωάννης ήταν ντόπιος κάτοικος της σημερινής Κόνζα ντέλλα Καμπάνια (Conza della Campania) στην βυζαντινή τότε ιταλική χερσόνησο. Αξιοποιώντας την αναταραχή που επικρατούσε στο Εξαρχάτο της Ραβέννας και την απασχόληση του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ηρακλείου με τον περσικό πόλεμο στην Ανατολή, επιτέθηκε και κατέλαβε τη Νεάπολη.
Η εξέγερση του όμως δεν κράτησε πολύ, έσπευσε εναντίον του ο έξαρχος Ελευθέριος και σε μάχη που δόθηκε ο Ιωάννης έχασε, σκοτώθηκε ο ίδιος, ή κατά άλλη εκδοχή εκτελέστηκε, όπως και πολλοί από τους οπαδούς του.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές Κατηγορία:Βυζαντινοί νεκροί σε μάχη Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης Κατηγορία:Δούκες της Νάπολης
Ναυτικό ατύχημα
Ως ναυτικό ατύχημα ή θαλάσσιο ατύχημα χαρακτηρίζεται γενικά κάθε θαλάσσιο συμβάν που έχει ως συνέπεια την απώλεια ή βλάβη πλοίου ή φορτίου του.
Γενικές κατηγορίες
Τα ναυτικά ατυχήματα διακρίνονται σε:
Παραδείγματα ναυτικών ατυχημάτων
Κυριότερα παραδείγματα (περιπτώσεις) ναυτικών ατυχημάτων είναι:
Ναυτικά ατυχήματα ελληνικών πλοίων
Ναυτικά ατυχήματα που σημειώθηκαν σε ελληνικά πλοία άνω των 100 κ.ο.χ. που βεβαιώθηκαν προανακριτικά:
Δείτε επίσης
* Κατηγορία:Ναυτικό Δίκαιο
Νικόλαος Μπρούμας
Ο Νικόλαος Μπρούμας (- 4 Δεκεμβρίου 1980) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και διπλωμάτης. Την περίοδο της δικτατορίας ήταν πρεσβευτής της Ελλάδας στις ΗΠΑ και στο Λονδίνο. Είχε δεχτεί απειλές για τη ζωή του το 1973.
Υπηρέτησε ως υπαρχηγός του ΓΕΕΘΑ. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντιστρατήγου. Απεβίωσε ξαφνικά το 1980.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες
Σεκχμέτ
alt=Η Σέκμετ είναι θεματοφύλακας του κόσμου ενάντια στο κακό|thumb|Η Σέκχμετ είναι θεματοφύλακας του κόσμου ενάντια στο κακό Η Σεκχμέτ (αλλιώς Σέκμετ, Σεκμέτ ή Σεχμέτ) συμβολίζει των αγώνα των θετικών και αρνητικών στοιχείων του σύμπαντος, της ζωής και του θανάτου, το σταθερό, το αμετάβλητο, το αιώνιο, της καθολικής τάξης και της αρμονίας του ουρανού και της Γης. Είναι η δημιουργική φωτιά, η ενεργοποίηση και η δύναμη της ζωής. Απεικονίζεται με ένα ηλιακό φίδι στο κεφάλι της, που είναι σύμβολο της αναγέννησης και ζωοποιού ρεύματος, έναν ήλιο επίσης στο κεφάλι της που είναι το σύμβολο της προσφοράς, αυτό που δίνει φως. Κρατά επίσης ένα σκήπτρο, δηλώνοντας την καθετότητα, την τιμή στα λόγια και στις πράξεις και το Ανκχ, ως σύμβολο αναγέννησης, ανανέωσης, και το πέρασμα σε άλλους κόσμους. Η Σέκχμετ είναι θεματοφύλακας του κόσμου ενάντια στο κακό. Απεικονίζεται συχνά ως φύλακας του σπιτιού που είναι ήρεμη και ήσυχη αλλά αν χρειαστεί γίνεται άγρια σαν οργισμένο λιοντάρι. Μερικές φορές σχετίζεται με το φίδι. Το φίδι είναι ένα σύμβολο θεραπευτή, οραματιστή και φύλακα των πυλών της ζωής και του θανάτου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τριάδα της Μέμφιδας Κατηγορία:Θεότητες της υγείας Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου Κατηγορία:Θεότητες της καταστροφής
1749
Η παρούσαΈντονο κείμενο σελίδα αφορά το έτος 1749 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ιγκλέσιας (Σαρδηνία)
Η Ιγκλέσιας (ιταλικά και ισπανικά: Iglesias,, σαρδηνιακά: Igrèsias) είναι πόλη και κοινότητα στη νότια Σαρδηνία, πρωτεύουσα της Ιταλικής επαρχίας της Καρμπόνια-Ιγκλέσιας μαζί με την Καρμπόνια, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας. Η Ιγκλέσιας με κυβερνητικό διάταγμα μετέβη στην Επαρχία της Νότιας Σαρδηνίας (2016). Η έκταση της πόλης είναι 207.63 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 είναι 26.784 κάτοικοι. Την εποχή της Ισπανικής κυριαρχίας αποτελούσε μια από τις σπουδαιότερες πόλεις της Σαρδηνίας και ήταν η έδρα της Ρωμαϊκής Καθολικής επισκοπής της Ιγκλέσιας. Τοποθετείται σε έναν λόφο στη νοτιοδυτική Σαρδηνία σε υψόμετρο 190 μέτρα, στην περιοχή υπάρχουν άφθονα ορυχεία από τα οποία εξάγεται μόλυβδος, ψευδάργυρος και άργυρος, υπάρχει επίσης κέντρο απόσταξης θειικού οξέος. Ο πληθυσμός της Ιγκλέσιας ανήκει στην συντριπτική του πλειοψηφία στην Καθολική εκκλησία, σύμφωνα με απογραφή που έγινε στις 31 Δεκεμβρίου 2015 ζούσαν στην πόλη 418 μετανάστες από τη Ρουμανία, τη Σενεγάλη και την Κίνα.
Αρχαιότητα
Η περιοχή κατοικείται συνεχώς από τη Νεολιθική εποχή με ασταμάτητα ίχνη ανθρώπινης εγκατάστασης. Την τέταρτη χιλιετία π.χ. ήταν το επίκεντρο του "Πολιτισμού του Οτσιέρι" με πολλά αρχαιολογικά ευρήματα στις ορεινές περιοχές του Σαν Μπενεντέτο, πολλοί άλλοι πολιτισμοί πριν τους "Νουράγκι" βρέθηκαν σκόρπιοι σε γειτονικά σπήλαια. Ακολούθησε ο Νουραγικός πολιτισμός, οι Φοίνικες και η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, οι Ρωμαίοι έλεγαν την πόλη "Μέταλλα" λόγω των πλούσιων κοιτασμάτων. Τον 9ο αιώνα π.χ. ύστερα από μια μεγάλη περίοδο ανθρώπινης απουσίας εμφανίζεται ένας Βυζαντινός οικισμός με μια εκκλησία, όταν εγκατέλειψαν οι Βυζαντινοί τη Σαρδηνία η Ιγκλέσιας εισήλθε στη "Δικαιοδοσία του Κάλιαρι" με το όνομα "Βίλα ντι Κιέζα".
Κυριαρχία της Πίζας
Με την πτώση της Δικαιοδοσίας του Κάλιαρι (1258) η νοτιοδυτική Σαρδηνία πέρασε στην οικογένεια Ντελλα Γκεραρντέσκα, η Βίλα ντι Κιέζα κυβερνήθηκε από τον Ουγκολίνο ντελλα Γκεραρντέσκα. Ο κόμης εκμεταλλεύτηκε τα πλούσια ορυχεία, ίδρυσε Λατινική εκκλησία, πολλά νέα κτίρια, το κάστρο του Σαλβατέρρα, αμυντικά τείχη, νοσοκομείο και ένα υδραγωγείο. Ο Ουγκολίνο πέθανε τον Μάρτιο του 1289, είχε φυλακιστεί από το καλοκαίρι του 1288 στον πύργο της Πίζα επειδή κατηγορήθηκε για προδοσία, ο γιος του Γουέλφος που είχε δραπετεύσει από την Πίζα στη "Βίλα ντι Κιέζα" διαδέχθηκε τον πατέρα του. Ο Γουέλφος προσπάθησε να κυριεύσει από την Πίζα την κληρονομιά του πατέρα του, το ένα έκτο από τη "Δικαιοδοσία του Κάλιαρι". Τα στρατεύματα της Δημοκρατίας της Πίζας με τη βοήθεια του συμμάχου τους Μαριάνου Β΄ της Αρμπορέα επιτέθηκαν στη Βίλα ντι Κιέζα, ο Γουέλφος τραυματίστηκε θανάσιμα και πέθανε από φλεγμονή στο νοσοκομείο.
Η Βίλα ντι Κιέζα πέρασε στη "Δικαιοδοσία της Αρμπορέα" και τελικά μεταβιβάστηκε στην Πίζα (1301). Με την κυριαρχία της Πίζας η "Βίλα ντι Κιέζα" έγινε από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς στη Σαρδηνία χάρη στα μεταλλεία αργύρου και μολύβδου, στις αρχές του 14ου αιώνα τα ορυχεία παρήγαγαν το 10% του αργύρου που κυκλοφορούσε στην Ευρώπη. Η πόλη κατοικήθηκε στην αρχή από Σαρδήνιους και Πιζανούς αλλά σύντομα έφτασαν μετανάστες από πολλές άλλες περιοχές όπως την Κορσική, τη Γερμανία, την Τοσκάνη και την Ιταλική χερσόνησο. Η πόλη κυβερνήθηκε με νομικό κώδικα που εκδόθηκε το 1327 και διατηρήθηκε στα δημοτικά αρχεία, απέκτησε και δικό της νομισματοκοπείο.
Βασίλειο της Αραγωνίας
Η "Βίλα ντι Κιέζα" κατακτήθηκε από το Βασίλειο της Αραγωνίας ύστερα από πολιορκία επτά μηνών (7 Φεβρουαρίου 1324), ήταν η πρώτη πόλη της Σαρδηνίας που κατακτήθηκε από τους Ίβηρες και αναγνωρίστηκε με βασιλικό διάταγμα τον Ιούνιο του 1327. Μετά την κατάκτηση της από την Αραγωνία η πόλη άλλαξε το όνομα της από το Ιταλικό "Βίλα ντι Κιέζα" στο Ισπανικό "Ιγκλέσιας". Την εποχή που κατακτήθηκε (1324) η Βίλα ντι Κιέζα είχε περίπου 6000 - 7000 κατοίκους, η Μαύρη πανώλη λίγο αργότερα θανάτωσε τον περισσότερο πληθυσμό (1348).
Η Ιγκλέσιας και η Δικαιοδοσία της Αρμπορέα επαναστάτησαν εναντίον της Αραγωνίας (1353), ο Μαριάνο Δ΄ της Αρμπορέα κατέλαβε την πόλη από τους Ισπανούς (1365), η Αρμπορέα κράτησε την πόλη μέχρι τη χρονιά που έκλεισε ειρήνη ανάμεσα στην Ελεονώρα της Αρμπορέας και τον Ιωάννη Α΄ της Αραγωνίας (1388). Η πόλη επέστρεψε στους Αραγωνέζους επαναστάτησε ξανά εναντίον τους συμμαχώντας με τον Μπαρκαλεόνε Ντόρια (1391), οι Ίβηρες την κατέλαβαν οριστικά το καλοκαίρι του 1409. Ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας έδωσε δώρο την πόλη στην Ελεονώρα Καρρόζ με 5.000 χρυσά φιορίνια (1436), μετά την πληρωμή του ποσού η Ιγκλέσιας πήρε τον τίτλο της βασιλικής πόλης (1450).
Ο Άνδρας με το Χρυσό Πινέλο
Ταινία συμπαραγωγής Δυτικής Γερμανίας - Ιταλίας, έτους 1969, διάρκειας 83 λεπτών (σάτιρα - κωμωδία), (πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: L'uomo dal pennello d'oro).
Ιγκλέσιας (Σαρδηνία)
Νεώτερα χρόνια
Το Στέμμα της Αραγωνίας και στη συνέχεια η Ισπανική αυτοκρατορία (1492) κυβέρνησαν την Ιγκλέσιας περίπου 400 χρόνια, στη συνέχεια μεταβιβάστηκε στον Οίκο της Σαβοΐας (1720). Από τα μέσα του 19ου αιώνα λειτούργησαν ξανά τα ορυχεία και η πόλη πέρασε ξανά περίοδο οικονομικής ευημερίας και ανάπτυξης με πολλούς ανθρακωρύχους, τεχνίτες και εργάτες από ολόκληρο το νησί και τη βόρεια Ιταλία. Ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε ταχύτατα από 5.000 - 6.000 κατοίκους τη δεκαετία του 1850 σε 20.000 κατοίκους στις αρχές του 20ου αιώνα. Μετά από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όλα τα ορυχεία της Σαρδηνίας πέρασαν περίοδο κρίσης, τα ορυχεία της Ιγκλέσιας είχαν τις μεγαλύτερες επιπτώσεις.
Ο Άνδρας με το Χρυσό Πινέλο
Πλοκή
Η Gioia (Έντβιτζε Φένεκ) είναι φίλη και μούσα ενός νεαρού ταλαντούχου ζωγράφου, του Archie (Willi Colombini), ο οποίος έχει επαναστατικές τάσεις, είναι ενάντια σε κάθε μορφής κατεστημένο και προσπαθεί να διαμαρτυρηθεί μέσω της τέχνης του στον συντηρητισμό και την οπισθοδρόμηση. Κι όλα αυτά δοσμένα υπό το πρίσμα της ιταλικής κωμωδίας…
Συντελεστές
Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, Willi Colombini, Marcella Michelangeli, Rainer Basedow, Luigi Bonos, Alexandra Marischka, Calisto Calisti
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ερωτικές ταινίες
Σύστημα τριών εποχών
Το σύστημα τριών εποχών είναι ένα σύστημα ταξινόμησης της ανθρώπινης προϊστορίας σε τρεις διαδοχικές χρονικές περιόδους, που πήραν το όνομά τους από το αντίστοιχο υλικό που χρησιμοποιείτο για την κατασκευή εργαλείων.
Χρονολογικά, οι τρεις εποχές ταξινομούνται ως εξής:
Ρωμανιώτες
Οι Ρωμανιώτες θεωρούνται η παλαιότερη κοινότητα Εβραίων στην Ευρώπη και μια από τις παλαιότερες γενικότερα. Διακρίνονται από άλλες κοινότητες Εβραίων όπως οι Σεφαρδίτες ή οι Ασκενάζι που κατέφτασαν στον Ελλαδικό χώρο από άλλες περιοχές της Ευρώπης σε μεταγενέστερες περιόδους. Οι Σεφαρδίτες ειδικότερα, μεγάλο πλήθος των οποίων εποίκησε την περιοχή των Βαλκανίων την περίοδο της Τουρκοκρατίας, αφομοίωσαν σε μεγάλο βαθμό τις κοινότητες των Ρωμανιωτών.
Σύστημα τριών εποχών
Ιστορία
Η αρχική παρουσίαση του συστήματος απόδίδεται στον Δανό Κρίστιαν Γιούργκενσεν Τόμσεν (δανικά: Christian Jürgensen Thomsen) το 1820 για την ταξινόμηση των τεχνουργημάτων της συλλογής που έγινε αργότερα το Εθνικό Μουσείο της Δανίας. Ο Τόμσεν δεν ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε το υλικό κατασκευής των εργαλείων ως βάση ταξινόμησης προϊστορικών κοινωνιών. Ο Γάλλος Νικολά Μαΐντ (γαλλικά: Nicholas Mahudel) είχε προτείνει ένα παρόμοιο σύστημα στις αρχές του 18ου αιώνα και η όλη ιδέα βρήκε αρκετούς υποστηρικτές στα επόμενα 100 χρόνια.
Ρωμανιώτες
Ιστορία
Η πρώτη μαρτυρία εβραϊκής παρουσίας στην Ελλάδα είναι μια επιγραφή του 300-250 π.Χ. από την Αττική. Στο ιερό νησί της Δήλου υπάρχει η αρχαιότερη συναγωγή στη διασπορά, που έχει χρονολογηθεί ήδη τον 1ο αι. π.Χ. Όταν ο Απόστολος Παύλος επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη, βρήκε εκεί οργανωμένη ισραηλιτική κοινότητα, όπως και στους Φιλίππους, τη Βέροια, την Κόρινθο και πιθανώς την Αθήνα.
Σύστημα τριών εποχών
Ιστορία
Ο Τόμσεν και οι προγενέστεροί του θεωρούσαν ότι κανείς δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιεί λίθινα εργαλεία αν είναι διαθέσιμα τα ορειχάλκινα και ότι παρόμοια κανείς δεν χρησιμοποιεί ορειχάλκινα, αν υπάρχουν σιδερένια εργαλεία. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι οι αλλαγές ακολουθούν μια χρονική σειρά, υπέθεσε πως υπάρχει μια λειτουργική βάση για την χρονολόγηση τεχνουργημάτων και αρχαιολογικών θέσεων. Το σύστημα ήταν επαναστατικό και βελτίωνε σημαντικά την αποδιοργανωμένη φύση της πρότερης προϊστορικής αρχαιολογίας.
Ρωμανιώτες
Ιστορία
Ο εβραϊκός πληθυσμός στην Ελλάδα αυξήθηκε τα ρωμαϊκά χρόνια και αποτέλεσε τη βάση των εβραϊκών εστιών κατά τη βυζαντινή εποχή. Κατά τον 12ο αιώνα, ο περιηγητής Βενιαμίν της Τουδέλας ανέφερε την ύπαρξη εβραϊκών οικογενειών και κοινοτήτων σε πολλές πόλεις, ενώ κοινότητες υπήρχαν και στα μεγαλύτερα νησιά. Οι κύριες ασχολίες τους ήταν η υφαντουργία, η βαφή υφασμάτων και η μεταξουργία.
Σύστημα τριών εποχών
Ιστορία
Αργότερα, η Εποχή του Λίθου διαιρέθηκε σε Παλαιολιθική, Μεσολιθική και Νεολιθική. Περαιτέρω υποδιαιρέσεις εφαρμόστηκαν για κάθε περίοδο, χωρίζοντάς τη σε πρώιμη, μέση και ύστερη ή κατώτερη, μέση και ανώτερη για την περίπτωση της Παλαιολιθικής. Σε ορισμένους πολιτισμούς, τα αρχαιολογικά ευρήματα οδήγησαν στην αναγκαιότητα πρόσθεση της Χαλκολιθικής ή εποχής του άμεικτου Χαλκού, ανάμεσα στην Νεολιθική περίοδο και την Εποχή του Χαλκού (Εποχή του Ορείχαλκου, ουσιαστικά). Ο όρος Μεγαλιθική δεν αναφέρεται σε κάποια χρονολογική περίοδο, αλλά απλά περιγράφει τη χρήση μεγαλίθων από τους αρχαίους λαούς οποιασδήποτε περιόδου.
Η επεξεργασία και ολοκλήρωση του συστήματος έγινε μέσω εξελίξεων στους τομείς της τυπολογίας και της στρωματογραφίας και φυσικά της επακόλουθης χρονολόγησης τεχνουργημάτων και χαρακτηριστικών. Ωστόσο, παραμένει το γεγονός ότι δεν μπορούσε να δοθεί ακριβής χρονολογία σε ευρήματα με το σύστημα των τριών εποχών, αλλά απλά να τα ταξινομήσει σε μια σχετική χρονική ακολουθία. Τούτο πυροδότησε σημαντικές προσπάθειες ευθυγράμμισης των ευρωπαϊκών χρονολογικών ταξινομήσεων και εκείνων της Εγγύς Ανατολής με την σταθερότερη χρονολογική ακολουθία της αρχαίας Αιγύπτου. Περισσότερο άμεσες και πειστικές επιστημονικές μέθοδοι όπως η ραδιοχρονολόγηση επινοήθηκαν αργότερα, στα μέσα του 20ού αιώνα.
Εφαρμογές
Το σύστημα των τριών εποχών ήταν δύσκολο να εφαρμοστεί έξω από την Ευρώπη. Οι διάφοροι πολιτισμοί αναπτύχθηκαν σε διαφορετικούς ρυθμούς ή έχασαν κάποια από τις προβλεπόμενες φάσεις. Για παράδειγμα οι φυλές του Αμαζονίου στην Νότιο Αμερική παρέμειναν στην Νεολιθική και δεν υπήρξε Εποχή του Χαλκού για τις νομαδικές φυλές της Σαχάρας, που πέρασαν από τη χρήση του λίθου στη χρήση του σιδήρου. Επίσης, η έρευνα έδειξε ότι οι αλλαγές από την μία εποχή την άλλη δεν ήταν αιφνίδιες. Ο πυριτόλιθος για παράδειγμα παρέμεινε εν χρήσει στην Εποχή του Σιδήρου της Ευρώπης, ενώ τα πρώιμα μεταλικά αντικείμενα ή εργαλεία ακολουθούν τυπολογικά τα λίθινα.
Ρωμανιώτες
Ιστορία
Οι Εβραίοι αυτοί, αποκαλούμενοι αργότερα Ρωμανιώτες, ήταν ελληνόφωνοι και σημαντικά ενσωματωμένοι στον ελληνικό πολιτισμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι έγραφαν στα ελληνικά, χρησιμοποιώντας το εβραϊκό αλφάβητο, όπως συμβαίνει επίσης με στη Γίντις και ενίοτε στην Ισπανοεβραϊκή γλώσσα.
Σύστημα τριών εποχών
Εφαρμογές
Παρόλο που η έρευνα κάνει το σύστημα των τριών εποχών όλο και περισσότερο ανακριβές, ωστόσο παραμένει θεμέλιος λίθος της προϊστορικής αρχαιολογίας και οι έννοιές του έχουν πλέον εντυπωθεί στον νου του καθημερινού ανθρώπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογία Κατηγορία:Αρχαιολογικές περίοδοι Κατηγορία:Συστήματα χρονολόγησης Κατηγορία:Προϊστορία
Ρωμανιώτες
Ιστορία
Οι Οθωμανικές αρχές αναγνώρισαν στους Εβραίους τα ίδια δικαιώματα που είχε κάθε μη μουσουλμανική θρησκευτική ομάδα της αυτοκρατορίας: μπορούσαν να ασκούν τη θρησκεία τους ελεύθερα και διέθεταν σχετική αυτονομία και δικαστικές αρμοδιότητες σε εσωκοινοτικά θέματα. Αναγνωρίζοντας τη σημασία του δραστήριου εβραϊκού στοιχείου, οι σουλτάνοι προσκάλεσαν τους διωκόμενους Εβραίους της Ισπανίας και Πορτογαλίας που ονομάστηκαν Σεφαρδίτες (εβρ. Sepharad "Ισπανία"). Εγκαταστάθηκαν στον ελλαδικό χώρο κυρίως κατά τον 15ο αιώνα, φέρνοντας τα δικά τους ήθη και έθιμα, καθώς και τη γλώσσα τους (την Ισπανοεβραϊκή ή Λαντίνο). Ακολούθησαν αφίξεις μικρότερων ομάδων από την Ουγγαρία και τη Νότια Ιταλία.
Κατά την περίοδο από το 16ο μέχρι τον 18ο αιώνα, η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης ήταν μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Σημαντικές επίσης ήταν οι κοινότητες στη Ρόδο και στην Κρήτη. Η τελευταία υπήρξε ονομαστή για την εκεί ανάπτυξη της ραββινικής φιλοσοφίας.
Με την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους το 1832, παραχωρήθηκαν στους Εβραίους ίσα πολιτικά δικαιώματα με τους άλλους Έλληνες. Από το 1882 ώς το 1920 οι εβραϊκές κοινότητες της χώρας αναγνωρίστηκαν ως νομικά πρόσωπα.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, στην Ελλάδα ζούσαν 10.000 περίπου Εβραίοι, αλλά μετά τις προσαρτήσεις εδαφών κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-13) ο αριθμός τους έφθασε τους 100.000.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι Ιταλοί (1940) και οι Γερμανοί (1941) επιτέθηκαν κατά της Ελλάδος, πολλοί Εβραίοι πολέμησαν στις τάξεις του Ελληνικού Στρατού. Κατά την Κατοχή, όμως, οι Ισραηλιτικές Κοινότητες αποδεκατίστηκαν, καθώς η πλειονότητα των μελών τους δολοφονήθηκε στα στρατόπεδα θανάτου. Οι απώλειες έφθασαν το 87% του προπολεμικού εβραϊκού πληθυσμού της Ελλάδος, πράγμα που αποτελεί ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρώπη. Πολλοί από τους Εβραίους που διασώθηκαν το οφείλουν στη βοήθεια των Χριστιανών συμπατριωτών τους· αρκετοί εντάχθηκαν στην αντίσταση ή στο Ελληνικό Σώμα της Μέσης Ανατολής.
Ο εβραϊκός πληθυσμός μειώθηκε ακόμα περισσότερο κατά τα μεταπολεμικά χρόνια λόγω της μετανάστευσης προς τις Η.Π.Α. και το Ισραήλ. Σήμερα στην Ελλάδα ζουν περίπου 5.000 Εβραίοι, οργανωμένοι σε εννέα κοινότητες.
Οι Έλληνες Εβραίοι ανέκαθεν συμμετείχαν στη δημόσια ζωή του τόπου. Στο παρελθόν, αντιπροσωπεύονταν τόσο στη Βουλή των Ελλήνων όσο και στη Γερουσία (κάτι που σήμερα δεν ισχύει λόγω του μικρού τους αριθμού), ενώ πολλοί κατείχαν σημαντικές θέσεις στον δημόσιο τομέα και στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Σήμερα, οι Εβραίοι της Ελλάδας διαπρέπουν κυρίως στον ιδιωτικό τομέα, όπως π.χ. στο εμπόριο, τον βιομηχανικό και επιχειρηματικό τομέα, καθώς και τις επιστήμες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραίοι Κατηγορία:Εβραϊκή ιστορία Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στην Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Άβα (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία η Άβα ήταν μία Νύμφη που κατά την παράδοση γέννησε τον ήρωα Έργισκο από μία ερωτική σχέση της με τον θεό της θάλασσας Ποσειδώνα. Από τον γιο της αυτό πήρε το όνομά της η πόλη της Θράκης Εργίσκη, που είναι η σημερινή Τσατάλτζα της Τουρκίας. Η Άβα φέρεται επίσης προμάμμη των Αβάντων.
Πηγές
Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
1750
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1750 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ροπές συνάρτησης
Στα μαθηματικά, οι ροπές είναι μεγέθη του σχήματος μιας συνάρτησης. Χρησιμοποιούνται τόσο στη μηχανική όσο και στην στατιστική. Αν η συνάρτηση είναι η πυκνότητα, τότε η μηδενική ροπή είναι η συνολική μάζα, η πρώτη ροπή δια την μηδενική είναι το κέντρο μάζας και η 2η ροπή είναι η ροπή αδράνειας. Αν η συνάρτηση είναι κατανομή (πυκνότητα) πιθανότητας, η μηδενική ροπή είναι η συνολική πιθανότητα (=1), η πρώτη ροπή είναι η μέση τιμή, η 2η ροπή είναι η διακύμανση, η 3η ροπή είναι η λοξότητα και η τέταρτη ροπή είναι η κύρτωση της συνάρτησης. Η μαθηματική έννοια είναι άμεσα συνυφασμένη με την έννοια της ροπής στη φυσική.
Κατηγορία:Μηχανική Κατηγορία:Στατιστική
Καρμπόνια
εναλλ.=Το κέντρο της πόλης Καμπόνια|μικρογραφία|Καρμπόνια Η Καρμπόνια (Carbonia, ςαρδηνιακά: Crabònia) είναι πόλη και κοινότητα στην νότια Σαρδηνία, πρωτεύουσα της Ιταλικής επαρχίας της Καρμπόνια-Ιγκλέσιας μαζί με την Ιγκλέσιας, είναι η μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας. Η Καρμπόνια με κυβερνητικό διάταγμα μετέβη στην Επαρχία της Νότιας Σαρδηνίας (2016). Η έκταση της πόλης είναι 145.54 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός σύμφωνα με την Απογραφή του 2008 είναι 28.265 κάτοικοι. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού και απέχει περίπου μια ώρα με αυτοκίνητο ή με τρένο από την πρωτεύουσα Κάλιαρι.
Ιστορία
Η Καρμπόνια ιδρύθηκε από το Φασιστικό καθεστώς (18 Δεκεμβρίου 1938), ο Μπενίτο Μουσολίνι διέταξε την ίδρυση της πόλης ενώ παραβρέθηκε και ο ίδιος στα εγκαίνια. Ο στόχος ήταν να στεγαστούν οι εργάτες από τα γειτονικά πλούσια μεταλλεία, πήρε το όνομα "Καρμπόνια" που προέρχεται από την Ιταλική λέξη για τον "Άνθρακα". Ο πληθυσμός της Καρμπόνια αυξήθηκε ταχύτατα με πολλούς εργάτες που ήρθαν από την υπόλοιπη Σαρδηνία και την Ιταλική χερσόνησο, το 1951 έφτασε τους 45.000 κατοίκους. Μετά το κλείσιμο των μεταλλείων την δεκαετία του 1970 η πόλη πέρασε κρίση, η ανεργία αυξήθηκε με αποτέλεσμα οι εργάτες να εγκαταλείψουν την πόλη, ο πληθυσμός της έπεσε σήμερα στους 28.000 κατοίκους. Οι κάτοικοι ασχολήθηκαν κατόπιν με την μεταλλουργική βιομηχανία, σήμερα οι κάτοικοι εργάζονται στον τριτογενή τομέα και στην βαριά βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σαρδηνίας Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νότιας Σαρδηνίας
Προώθηση (υπολογιστές)
Στα δίκτυα υπολογιστών προώθηση είναι η μεταβίβαση πακέτων δεδομένων από έναν κόμβο σε έναν ή περισσότερους άλλους κόμβους μέσω των συνδέσεων του υποκείμενου δικτύου.
Το απλούστερο μοντέλο προώθησης, η μονοδιανομή (unicast), περιλαμβάνει τη μεταγωγή ενός πακέτου από σύνδεση σε σύνδεση κατά μήκος του δικτύου, με αλυσιδωτό τρόπο, από τον αποστολέα έως τον μοναδικό παραλήπτη. Ωστόσο άλλες στρατηγικές προώθησης είναι διαθέσιμες: η εκπομπή (broadcast), όπου ένα πακέτο αντιγράφεται και αντίγραφά του αποστέλλονται σε όλους τους κόμβους του δικτύου (σε μεγάλα δίκτυα βέβαια, στην πράξη παραλήπτες είναι μόνο τα μέλη κάποιου εκ των προτέρων προσδιορισμένου υποσυνόλου «γειτονικών» μεταξύ τους κόμβων), και η πολυδιανομή (multicast), όπου ένα αντίγραφο του πακέτου αποστέλλεται σε όλα τα μέλη ενός ρητά προσδιορισμένου υποσυνόλου των κόμβων (όχι απαραίτητα «γειτονικών», όπως και αν ορίζεται κατά περίπτωση η γειτνίαση στο δίκτυο). Η πολυδιανομή συνήθως είναι δυσκολότερο να επιτευχθεί, ενώ τόσο σε αυτήν όσο και στην εκπομπή απαιτούνται πιο περίπλοκοι αλγόριθμοι δρομολόγησης απ' ό,τι για τη συνήθη περίπτωση της μονοδιανομής.
Οι διάφορες δικτυακές τοπολογία συνήθως ταιριάζουν από τη φύση τους σε συγκεκριμένα μοντέλα προώθησης. Έτσι π.χ. οι οπτικές ίνες και τα καλώδια χαλκού από-σημείο-σε-σημείο τα οποία διασυνδέουν μεταξύ τους δύο μηχανήματα, αποτελούν φυσικά μέσα μονοδιανομής. Από την άλλη οι κόμβοι μπορούν επίσης να προωθήσουν πακέτα δεδομένων ώστε να δημιουργήσουν τελικά κατανομές πολυδιανομής ή εκπομπής από μέσα μονοδιανομής. Παρόμοια, το παραδοσιακό καλώδιο του Ethernet αποτελεί φυσικό μέσο εκπομπής αφού όλοι οι κόμβοι είναι προσκολλημένοι σε ένα μακρύ καλώδιο και κάθε πακέτο που αποστέλλεται από έναν κόμβο γίνεται αντιληπτό από όλους τους άλλους. Έτσι οι κάρτες δικτύου Ethernet υλοποιούν τη μονοδιανομή αγνοώντας τα πακέτα που δεν προορίζονται αποκλειστικά γι' αυτούς (δεν φέρουν δηλαδή ως ένδειξη παραλήπτη τη διεύθυνση MAC της συγκεκριμένης κάρτας δικτύου). Ένα ασύρματο δίκτυο είναι εκ φύσεως μέσο πολυδιανομής, αφού όλοι οι κόμβοι εντός της εμβέλειας του αποστολέα λαμβάνουν τα πακέτα του. Οι ασύρματοι κόμβοι αγνοούν τα πακέτα που απευθύνονται σε άλλες συσκευές, ενώ τα πακέτα απαιτούν προώθηση για να φτάσουν σε έναν κόμβο εκτός της εμβέλειας του αποστολέα (Ad hoc δίκτυο).
Η απόφαση προώθησης λαμβάνεται συνήθως με έναν από δύο τρόπους: δρομολόγηση, η οποία χρησιμοποιεί πληροφορίες κωδικοποιημένες στη διεύθυνση μίας συσκευής για να υπολογίσει τη θέση της στο δίκτυο, ή γεφύρωση, η οποία δεν υπολογίζει την τοπολογική θέση που αντιστοιχεί σε κάθε διεύθυνση και βασίζεται σε εκπομπή για να εντοπίσει άγνωστες διευθύνσεις. Η μεγάλη επιβάρυνση στην οποία οδηγεί η εκπομπή έχει οδηγήσει σε επικράτηση της δρομολόγησης σε μεγάλα δίκτυα όπως το Διαδίκτυο. Επειδή όμως τα μεγάλα δίκτυα συνήθως αποτελούνται από μικρότερα υποδίκτυα διασυνδεδεμένα μεταξύ τους, στην πραγματικότητα η γεφύρωση χρησιμοποιείται στο Internet αλλά σε τοπικό μόνο επίπεδο.
Στα παράλληλα και κατανεμημένα συστήματα και στον παράλληλο προγραμματισμό η εκπομπή και η πολυδιανομή αποτελούν μόνο δύο τύπους συλλογικής επικοινωνίας, όπου στο πλαίσιο ενός κατανεμημένου υπολογισμού μία ή περισσότερες διεργασίες πρέπει να αποστείλουν δεδομένα σε μία ή περισσότερες άλλες διεργασίες. Κάθε διεργασία εκτελείται σε διαφορετικό υπολογιστή και η αποστολή γίνεται μέσω του υποκείμενου δικτύου διασύνδεσης, το οποίο μπορεί να είναι (αλλά όχι απαραίτητα) ενα σύνηθες δίκτυο υπολογιστών. Άλλοι τύποι συλλογικών επικοινωνιών είναι η διασκόρπιση (scatter), όπου ο αποστολέας πρέπει να αποστείλει διαφορετικό μήνυμα σε καθεμία από τις άλλες διεργασίες που συμμετέχουν στον υπολογισμό, η συλλογή (gather), όπου ένας παραλήπτης πρέπει να συλλέξει ένα διαφορετικό μήνυμα από όλες τις άλλες διεργασίες, η πολλαπλή εκπομπή (all to all broadcast), όπου όλες οι διεργασίες εκτελούν εκπομπή, και η ολική ανταλλαγή (total exchange), όπου όλες οι διεργασίες εκτελούν διασκόρπιση ή συλλογή.
Broadcast
Στα δίκτυα υπολογιστών το είδος εκπομπής broadcast αναφέρεται στη αποστολή ενός μηνύματος - πακέτου σε όλους τους δέκτες που ανήκουν στο υποδίκτυο.
Η εκπομπή μηνυμάτων broadcast γίνεται με την αποστολή μηνύματος στη διεύθυνση broadcast του κάθε δικτύου.
Γενικά σε όλα τα δίκτυα υπάρχει μία διεύθυνση για εκπομπή μηνυμάτων broadcast. Όταν κάποιο μήνυμα απευθύνεται σε αυτήν τη διεύθυνση θεωρείται ότι αφορά όλους τους κόμβους του αντίστοιχου δικτύου. Με αυτόν τον τρόπο δεν είναι απαραίτητη η δημιουργία ξεχωριστού μηνύματος για κάθε κόμβο.
Τι χρησιμεύει
Η εκπομπή μηνυμάτων broadcast είναι χρήσιμη όταν κάποιος κόμβος του δικτύου θέλει να πάρει πληροφορίες από τους υπόλοιπους χωρίς να γνωρίζει ποιοι είναι. Όταν κάποιος κόμβος θέλει να πάρει πληροφορίες από έναν ή περισσότερους κόμβους του ίδιου δικτύου θα πρέπει να έχει έναν κατάλογο με τους γειτονικούς κόμβους ή να αρχίσει να στέλνει μηνύματα σε ένα-ένα από τα μέλη του δικτύου για να δει αν θα του απαντήσουν. Αυτή η διαδικασία είναι αρκετά χρονοβόρα και προκαλεί και άλλα προβλήματα.
Ethernet
Στα δίκτυα Ethernet η διεύθυνση broadcast είναι η "FF:FF:FF:FF:FF:FF".
IPv4
Στο IPv4 κάθε υπολογιστής για να μπορέσει να επικοινωνήσει με τους υπόλοιπους με το πρωτόκολλο IP θα πρέπει να έχει ορίσει 2 αριθμούς: Αυτά τα δύο καθορίζουν ένα υποδίκτυο (subnet) στο οποίο η πρώτη διεύθυνση είναι το ίδιο το υποδίκτυο και η τελευταία είναι η διεύθυνση εκπομπής broadcast μηνυμάτων.
Για παράδειγμα ένας κόμβος (π.χ. υπολογιστής) με τα στοιχεία: ανήκει στο υποδίκτυο "192.168.0.0". Θεωρητικά αυτό το δίκτυο περιέχει 256 διευθύνσεις από "192.168.0.0" μέχρι και "192.168.0.255". Στην πράξη όμως η διεύθυνση 192.168.0.0 αποτελεί το "όνομα" του δικτύου και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ενώ η διεύθυνση 192.168.0.255 χρησιμοποιείται για την εκπομπή μηνυμάτων broadcast οπότε ούτε και αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί.
IPX
Στα δίκτυα που χρησιμοποιούν το πρωτόκολλο IPX της Novell η διεύθυνση FFFFFFFF είναι διεύθυνση για εκπομπή μηνυμάτων broadcast προς όλα τα διαθέσιμα δίκτυα ενώ η εκπομπή μηνυμάτων προς τη διεύθυνση FFFFFFFFFFFF δείχνει ότι το μήνυμα αφορά όλους τους κόμβους του δικτύου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική δικτύων Κατηγορία:Δρομολόγηση
BN
Το BN (μπι-εν) μπορεί να αναφέρεται στους:
JP
Το JP (τζεη-πη) μπορεί να αναφέρεται στους:
Ρόσσο Φιορεντίνο
Ο Τζοβάνι Μπατίστα ντι Γιάκοπο (ιταλικά: Giovanni Battista di Jacopo) (Φλωρεντία 1494 - Παρίσι 1540), γνωστός ως Ρόσσο Φιορεντίνο ή Ρόσσο (Κόκκινος) λόγω του χρώματος των μαλλιών του, ήταν Ιταλός ζωγράφος, χαράκτης και διακοσμητής, από τους κυριότερους εκπροσώπους του Μανιερισμού και ένας από τους ιδρυτές της πρώτης Σχολής του Φονταινεμπλώ που συνέβαλε στη Γαλλική Αναγέννηση.
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά τη λεηλασία της Ρώμης του 1527, έχοντας χάσει τα υπάρχοντά του, έφυγε από τη Ρώμη και κατέφυγε στο Μπόργκο Σαν Σεπόλκρο. Αφού εργάστηκε σε διάφορες πόλεις, όπως στην Περούτζα και στο Αρέτσο, το 1530 βρέθηκε στη Βενετία φιλοξενούμενος του Πιέτρο Αρετίνο. Εκεί, έλαβε μια παραγγελία από τον βασιλιά Φραγκίσκο Α' για τον γάμο του με την Ελεονώρα της Αυστρίας. Ο Ρόσσο επέλεξε να ζωγραφίσει μια αλληγορία του Άρη και της Αφροδίτης και μετά από πρόσκληση του βασιλιά το 1530 πήγε στη Γαλλία όπου εξασφάλισε θέση στη βασιλική αυλή του Φραγκίσκου Α' και παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του. Ο Φραγκίσκος Α' του εμπιστεύτηκε τη διακόσμηση του κάστρου του Φονταινεμπλώ. μικρογραφία|250x250εσ|Ελέφαντας, Στοά του Φραγκίσκου Α', Φονταινεμπλώ 1536 αριστερά|μικρογραφία|Χερουβείμ παίζοντας λαούτο ([[Ουφίτσι)]] Για σχεδόν μια δεκαετία, ο Ρόσσο, έχοντας την καλλιτεχνική διεύθυνση, μαζί με τον Φραντσέσκο Πριματίτσο ήταν ένας από τους κορυφαίους καλλιτέχνες που εργάστηκαν στο ανάκτορο του Φονταινεμπλώ όπου δημιούργησαν την Πρώτη Σχολή του Φονταινεμπλώ. Το σημαντικότερο από τα σωζόμενα έργα του είναι η μεγάλη Στοά του Φραγκίσκου Α' που συνδέει το παλιό και το νέο κάστρο του Φονταινεμπλώ που κατασκευάστηκε κυρίως μεταξύ 1533 και 1537, η οποία παραμένει το αριστούργημά του διακοσμημένη με πίνακες ζωγραφικής, νωπογραφίες και γύψινα διακοσμητικά. Ο Ρόσσο επιβραβεύτηκε με το διορισμό του ως πρώτου ζωγράφου και κληρικού του Αγίου Παρεκκλησίου.
Το τέλος του καλλιτέχνη είναι σκοτεινό. Φέρεται ότι κατηγόρησε τον πιστό του φίλο Πελεγκρίνο ότι έκλεψε τις αποταμιεύσεις του. Ο τελευταίος υπέστη βασανιστήρια και ο Ρόσσο απελπισμένος που έχασε τον φίλο του, λέγεται ότι δηλητηριάστηκε στα τέλη του 1540, σε ηλικία 46 ετών, στην ακμή της σταδιοδρομίας του. Την περί αυτοκτονίας εκδοχή αναφέρει στο έργο του Οι βίοι των πλέον εξαίρετων ζωγράφων, γλυπτών και αρχιτεκτόνων ο Τζόρτζιο Βαζάρι, στοιχεία που σήμερα επαναξιολογούνται.
Μετά το θάνατό του το 1540, ο Φραντσέσκο Πριματίτσο ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση στο Φονταινεμπλώ.
Ο Ρόσσο φιλοτέχνησε επίσης πολλά σχέδια και χαρακτικά. Το έργο του, σε συνεργασία με τον Πριματίτσο και της Σχολής του Φονταινεμπλώ, διαμόρφωσε μια διακοσμητική τεχνοτροπία που η επίδρασή της έγινε αισθητή στη Γαλλία και σε όλη τη βόρεια Ευρώπη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Μανιεριστές ζωγράφοι
Ελένη Ράντου
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1965 στο Αιγάλεω Αττικής όπου και μεγάλωσε και κατάγεται από τα Χανιά. Μετά το σχολείο, φοίτησε στο Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα πέρασε στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από όπου και αποφοίτησε ως αριστούχος.
Το τηλεοπτικό της ντεμπούτο έγινε το 1983, σε ηλικία μόλις 20 ετών, μέσα από την σειρά της ΕΡΤ «Ουράνιο Τόξο», όπου είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε και στην σειρά «Η Κυρία Ντορεμί», έχοντας τον ρόλο της Ελευθερίας.
Το 1984 συμμετείχε στην σειρά «Παραμύθια πίσω από τα κάγκελα» και το 1985 στη σειρά «Χαίρε Τάσο Καρατάσο». Το 1987, εμφανίστηκε στην «Απόδραση» και την επόμενη χρονιά, στην σειρά «Σταύρωση Χωρίς Ανάσταση». Τελευταίες της δουλειές για την ΕΡΤ, ήταν οι σειρές «Οδός Ανθέων», «Ποιος ήρθε στο σπίτι μας απόψε;» και «Το συνεργείο» το 1989.
Το 1991, με την ίδρυση των ιδιωτικών καναλιών, παρουσίασε την εκπομπή «Όχι τα νέα του ΑΝΤ1» στο ομώνυμο κανάλι, πρωταγωνίστησε στην σειρά «Το Παιχνίδι του Γάτου» και έναν χρόνο αργότερα, το 1992, πρωταγωνίστησε στην σειρά «Αχ! Ελένη» στο MEGA. Το 1993 είχε guest συμμετοχή στην σειρά «Εσύ αποφασίζεις», και έπαιξε σε δύο επεισόδια της αστυνομικής σειράς «Τμήμα Ηθών», ενώ το 1995 πρωταγωνίστησε στη σειρά «Σαμπουάν» του ΑΝΤ1. Το 1998, έρχεται ο ρόλος που την έκανε ευρύτερα γνωστή και αγαπητή, δηλαδή ο ρόλος της Ελένης Βλαχάκη στην τηλεοπτική σειρά «Κωνσταντίνου και Ελένης» του ΑΝΤ1, όπου πρωταγωνίστησε στο πλευρό του Χάρη Ρώμα. Στην σειρά έπαιζαν επίσης οι Βασίλης Κούκουρας, Μαρία Λεκάκη, Καλλιρρόη Μυριαγκού και Στέργιος Νένες, ενώ ολοκληρώθηκε σε 68 επεισόδια στις 30 Ιουνίου του 2000. Έπειτα, ακολούθησε άλλος ένας πολύ αγαπημένος ρόλος στην σειρά «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή», η οποία όμως διακόπηκε στα 6 επεισόδια, καθώς και κάποια guests στην αστυνομική σειρά «Κόκκινος Κύκλος». Την σεζόν 2003-2004 συνεργάστηκε με τον Γιώργο Καπουτζίδη για την σειρά «Σαββατογεννημένες», στην οποία πρωταγωνιστούσαν και οι Κατιάνα Μπαλανίκα, Ράνια Σχίζα και Σάκης Μπουλάς. Την περίοδο 2009-2010 πρωταγωνίστησε στη σειρά «Εργαζόμενη Γυναίκα», που προβλήθηκε στον ΑΝΤ1 και διήρκεσε 20 επεισόδια. Το 2021 πρωταγωνίστησε στη σειρά της ΕΡΤ1 «Ζακέτα να πάρεις», με συμπρωταγωνίστριες τις Δάφνη Λαμπρόγιαννη και Φωτεινή Μπαξεβάνη.
Το 1995 ξεκίνησε την καριέρα της σαν θεατρική παραγωγός και θιασάρχης, ανεβάζοντας παραστάσεις στα θέατρα «Ιλίσια» και «Διονύσια», ενώ από το 2000 στεγάζεται θεατρικά στο θέατρο «Διάνα».
Προσωπική ζωή
Από το 1994 είναι παντρεμένη με τον τραγουδιστή της ροκ και έντεχνης μουσικής Βασίλη Παπακωνσταντίνου και έχουν αποκτήσει μια κόρη, τη Νικολέτα, που γεννήθηκε το 1996.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Νείλος
Ονομασία
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία και τη Θεογονία Ησιόδου, ο Νείλος ήταν Ποταμός - θεός, γιος του Τιτάνα Ωκεανού και της Τιτανίδας Τηθύος και αδερφός των Ποταμών και των Ωκεανίδων, ο οποίος έδωσε το όνομά του στο μεγάλο ποταμό της Αιγύπτου. Στην Οδύσσεια, το έπος του Ομήρου, ο Νείλος αναφέρεται με το όνομα Αίγυπτος (αρσενικό) και η χώρα δια μέσου της οποίας ρέει ονομάζεται επίσης Αίγυπτος (θηλυκό). Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη ο ποταμός πήρε το όνομά του από τον Νειλέα, ο οποίος όταν έγινε άνακτας της Αιγύπτου κατασκεύασε σε καίρια σημεία πολλές διώρυγες και φιλοδόξησε να κάνει πολύ πιο πλωτό τον Νείλο - πράγμα που έγινε η αιτία να πάρει το ποτάμι το όνομά του. Άλλη εκδοχή θέλει την ονομασία Νείλος πιθανώς να προέρχεται από τη σημιτική ρίζα νάχαλ, που σημαίνει «κοιλάδα» ή «ποτάμια κοιλάδα» και κατ' επέκταση «ποταμός». Μετά την πλήρη γεωγράφηση του πλανήτη, διαπιστώθηκε ότι υπάρχουν και πολλοί άλλοι ποταμοί που βαίνουν προς Βορρά, όπως π.χ. ο Ρήνος. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ονόμαζαν το ποταμό Αρ ή Αούρ (Κοπτικά Ιάρο), ή «μαύρο», από το χρώμα μεταφερόμενων από αυτόν ιζημάτων κατά τις πλημμύρες. Η ιλύς του Νείλου είναι αρκετά σκουρόχρωμη, ώστε να δώσει στη χέρσο την παλαιότερη ονομασία της, Κεμ ή Κέμι (Km.t), η οποία επίσης σημαίνει «μαύρη» και συμβολίζει το σκότος. Στην Αίγυπτο και στο βόρειο Σουδάν ο Νείλος ονομάζεται σήμερα αν-Νιλ, αλ-Μπαρ (η θάλασσα) και Μπαρ αν-Νιλ ή Ναρ αν-Νιλ (ο ποταμός Νείλος).
Δείτε επίσης
Νείλος (μυθολογία)
Κατηγορία:Ποταμοί της Αφρικής  Κατηγορία:Υδάτινα σώματα της Αιγύπτου Κατηγορία:Ακραία σημεία της Γης
Ανίμπαλ Καβάκο Σίλβα
Ο Ανίμπαλ Καβάκο Σίλβα είναι πολιτικός, 21ος Πρόεδρος της Πορτογαλίας από το 2006 ως το 2016.
Γεννήθηκε στο Λουλέ, στις 15 Ιουλίου 1939. Σπούδασε Οικονομικά και η δεκαετής πρωθυπουργία του την περίοδο 1985-1995 ήταν η μακροβιότερη θητεία οποιουδήποτε Πορτογάλου πρωθυπουργού στην ιστορία της χώρας. Ήταν πρωθυπουργός από τις 6 Νοεμβρίου 1985 ως τις 28 Οκτωβρίου 1995. Επίσης ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός που εξασφάλισε απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, κάτι που επιτεύχθηκε από τον ίδιο δύο φορές. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Αντόνιο Γκουτέρρες (Antonio Guterres).
Επανεκλογή 2011
Ο Σίλβα εξελέγη για μία ακόμη θητεία, κερδίζοντας τις προεδρικές εκλογές από τον πρώτο γύρο, στις 23 Ιανουαρίου 2011, επικρατώντας με ποσοστό 52,9% έναντι 19,7% του αντιπάλου του ,Μανουέλ Αλέγκρε, από το Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Λίγο μετά την επανεκλογή του στο ύπατο αξίωμα, ανακοινώθηκε ότι ο ίδιος αποφάσισε να μην λαμβάνει τον μισθό για το αξίωμά του, ύψους 6.523,93 ευρώ, καθώς λάμβανε σύνταξη 10.000 ευρώ μηνιαίως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πορτογαλίας Κατηγορία:Πρόεδροι της Πορτογαλίας
Εθνική Πορτογαλίας Κ-16 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Πορτογαλίας Κ-16 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου κάτω των 16 ετών της Πορτογαλίας. Ελέγχεται από την Πορτογαλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Μέχρι το 2001 συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-16. Η διοργάνωση άλλαξε σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-17 και έκτοτε συμμετέχει η Εθνική Πορτογαλίας Κ-17.
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-16 Ευρώπης Κατηγορία:Εθνική Πορτογαλίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
Λουίζα Σοφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ
Η Λουίζα Σοφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ (Louise Sophie von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg, 8 Απριλίου 1866 - 28 Απριλίου 1952) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Η΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Βιογραφία
Η Θεοδώρα Λουίζα Σοφία Αδελαΐδα Ερριέττα Αμαλία γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1866 στο Κίελο, και ήταν το έκτο παιδί και η τρίτη κόρη του Φρειδερίκου Η΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, και της Αδελαΐδας του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ.
Στις 24 Ιουνίου 1889 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Λεοπόλδο της Πρωσίας στο Παλάτι Σαρλόττενμπουργκ. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Πέθανε στις 28 Απριλίου 1952 στο Μπαντ Ναουχάιμ της Έσσης σε ηλικία 86 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο του Μπαντ Ναουχάιμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ
Αβαρβαρέα
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αβαρβαρέα ή Αβαρβαρέη αναφέρονται τα ακόλουθα δύο πρόσωπα:
Παρατηρήσεις
Από ιστορικής άποψης ολόκληρος ο μύθος της Αβαρβαρέης μαρτυρεί τη φυλετική συγγένεια μεταξύ των Ελλήνων Αχαιών και των Τρώων, οι οποίοι μιλούσαν την ίδια γλώσσα ως μητρική, την ελληνική, και οι οποίοι ήταν πολιτισμένοι όσο οι Αχαιοί. Το επίθετο αβάρβαρος, αβάρβαρη, από όπου και η ονομασία της Ναϊάδας επιβεβαιώνει ετυμολογικά το γεγονός της φυλετικής αυτής συγγένειας παράλληλα με τα ονόματα Βουκολίων, Καλύβη κ.λπ. που αποτελούν δηλωτικά ενός ανεπτυγμένου αγροτικού (βουκολικού) πολιτισμού κατά τους μυθικούς εκείνους χρόνους της Τροίας.
Το αυτό βέβαια συμβαίνει και με την απόμακρη Αβαρβαρέα, που κατανικώντας τους Γίγαντες (σε πολλαπλάσιο αριθμό) κατοίκους μακρινής χώρας ίδρυσε την Τύρο.
Πηγές
Αβαρβαρ Αβαρβαρ
Unicast
Στην μετάδοση δεδομένων ο όρος εκπομπή unicast ορίζεται ως η αποστολή πλαισίων από ένα αποστολέα σε ένα και μόνο παραλήπτη δικτύου. Ο όρος Unicast είναι παραπλήσιος του όρου broadcast που σημαίνει την μεταφορά των ίδιων δεδομένων σε όλους τους δυνατούς σταθμούς - παραλήπτες. Μιά άλλη μέθοδος αποστολή σε συγκεκριμένους παραλήπτες είναι η αποστολή multicasting, η οποία στέλνει δεδομένα σε ενδιαφερόμενους μόνο παραλήπτες χρησιμοποιώντας ειδικές τεχνικές απόδοσης διευθύνσεων.
Τα μηνύματα Unicast χρησιμοποιούνται για όλες τις λειτουργίες του δικτύου όπου απαιτείται μοναδική ή αποκλειστική χρήση ενός πόρου. Σε πολλές περιπτώσεις οι εφαρμογές δικτύων όπου απαιτούν μαζική διανομή δεδομένων έχουν μεγάλο κόστος αν υλοποιηθούν με μεταφορές unicast διότι κάθε σύνδεση απαιτεί την χρήση πόρων του αποστολές και ξεχωριστό εύρος ζώνης για κάθε μεταφορά δεδομένων.
Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
Τάσης Καζάζης
Ο Τάσης (Αναστάσιος) Καζάζης (1903-1997) ήταν Έλληνας πολιτικός και δήμαρχος Πύργου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Δίβρη (σήμερα Λαμπεία) της Ηλείας το 1903. Πατέρας του ήταν ο Διονύσιος Καζάζης, κηροπλάστης και έμπορος στον Πύργο. Ήταν γόνος της μεγάλης οικογενείας του οπλαρχηγού της Δίβρης Αθανασίου Αναστασόπουλου.
Αφού τελείωσε το δημοτικό σχολείο στη Δίβρη, συνέχισε τις γυμνασιακές του σπουδές στον Πύργο. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του, φοίτησε στη Γερμανία.
Το όνομά του συνδέθηκε με την περίοδο της Κατοχής στην ιστοριογραφία της πόλης που υπήρξε δήμαρχος, αλλά και της Ηλείας. Με τις ενέργειές του έσωσε τον Πύργο από τους Γερμανούς. Το 1977 τυπώθηκε στον Πύργο το βιβλίο του Οι Γερμανοί στην Ηλεία, το οποίο επανεκδόθηκε το 1994.
Απέκτησε με την σύζυγό του Ανθούλα (απεβίωσε στις 31 Δεκεμβρίου 2008 στην Αθήνα) δύο παιδιά, τον Θάνο και τη Βάσω.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πύργου Ηλείας
1751
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1751 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Σεργκέι Νετσάγιεφ
thumb|left|Ο Σεργκέι Νετσάγιεφ στα φοιτητικά του χρόνια Ο Σεργκέι Γκενάντιεβιτς Νετσάγιεφ (ρώσικα: Серге́й Генна́диевич Неча́ев, ΔΦΑ: [nʲɪˈt͡ɕæjɪf]), θεωρητικός της επανάστασης, γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1847 στο Ιβάνοβο της Ρωσίας και πέθανε το 1882 στην Αγία Πετρούπολη. Έμεινε γνωστός για τις ιδέες του σχετικά με το ποια θα έπρεπε να είναι η οργάνωση και η δράση ενός επαναστατικού κόμματος, για τη δραστηριότητά του, που ανταποκρινόταν στο οργανωτικό σχήμα που είχε συλλάβει, και για το ολόψυχο δόσιμό του στην υπόθεση της επανάστασης. Μοναδικός σκοπός της ζωής του, για τον οποίο κάθε μέσο είναι θεμιτό (από την αυτοθυσία, τον φανατισμό και την πειθώ μέχρι το ψέμα και τον καταναγκασμό) ήταν η καταστροφή του ρωσικού status quo της εποχής του, του άκρατου δεσποτισμού, καταπίεσης και εκμετάλλευσης των μαζών.
Κατά το 1868-1869 ο Νετσάγιεφ συμμετείχε στο φοιτητικό επαναστατικό κίνημα στην Αγία Πετρούπολη. Το Μάρτιο του 1869 γνώρισε στη Γενεύη τον εξορισμένο ρώσο αναρχικό Μιχαήλ Μπακούνιν και ανέπτυξε στενή, αν και βραχύχρονη, συνεργασία μαζί του. Την ίδια χρονιά έγραψε την Κατήχηση του Επαναστάτη, η οποία συγκεκριμενοποιεί την αγωνιστική φιλοσοφία του και μια ηθική κατά την οποία κάθε μέσο που υπηρετεί τον επαναστατικό σκοπό είναι δικαιολογημένο (κατά τον ιησουιτικό αφορισμό Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα).