cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Λούλεο
Το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Λούλεο (Luleå University of Technology) της Σουηδίας, συντομογραφικά γνωστό ως LTU, είναι το βορειότερο τεχνολογικό πανεπιστήμιο της Σκανδιναβίας. Διαθέτει τέσσερις πανεπιστημιουπόλεις οι οποίες βρίσκονται στις πόλεις: Λούλεο (Luleå), Κιρούνα (Kiruna), Σελεφτιού (Skellefteå) και (Πίτεο) Piteå.
Ιστορικό
Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε την 1η Ιουνίου 1971 στη Luleå, με την ονομασία, Högskoleenheten i Luleå. Η επίσημη ονομασία του στη συνέχεια έγινε, Luleå University College). Το 1997, από τη Σουηδική κυβέρνηση το πανεπιστημιακό καθεστώς και έκτοτε είναι γνωστό ως Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Λούλεο.
Παρούσα κατάσταση
Είναι δημόσιο πανεπιστήμιο της Σουηδίας. Η κύρια πανεπιστημιούπολη έχει ως έδρα την πόλη Luleå, στην πόλη Kiruna εδρεύει το τμήμα Διαστημικής Επιστήμης, στην πόλη Skellefteå έχουν έδρα τα τμήματα: Τεχνολογίας Ξύλου, Τρισδιάστατης Γραφικής, και Μηχανικής Υπολογιστών.
Τέλος, στην πόλη Piteå εδρεύει το τμήμα Μουσικής και Μέσων. Πρύτανης του εν λόγω πανεπιστημίου είναι η καθηγήτρια Birgitta Bergvall-Kåreborn. Σήμερα έχει 1.700 μέλη πανεπιστημιακού προσωπικού και περίπου 17.200 φοιτητές.
Μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών
Το σουηδικό πανεπιστήμιο LTU σήμερα προφέρει 17 διαφορετικά μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών, μεταξύ άλλων, στα αντικείμενα: πολιτικής μηχανικής, αστικής δόμησης, τεχνολογίας ξύλου, διαστημικού σχεδιασμού, επιστήμης δεδομένων, γεωμηχανικής, διεθνών σπουδών, κ.α.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Σουηδία
Διασυμμαχική Θράκη
Ο όρος διασυμμαχική Θράκη (γαλλικά: Thrace interalliée) χρησιμοποιείται για να περιγράψει το καθεστώς που δημιουργήθηκε στην περιοχή της Δυτικής Θράκης κατά την περίοδο Οκτωβρίου 1919 - Μάϊου 1920, ως επακόλουθο της ήττας της Βουλγαρίας (που από το 1913 κατείχε την περιοχή) στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, και της ευρύτερης παρέμβασης των Συμμάχων στην περιοχή.
Ο δισταγμός των Μεγάλων Δυνάμεων να αποδώσουν τον έλεγχο της περιοχής στην Ελλάδα, οδήγησε στην εγκαθίδρυση ενός ιδιότυπου "πολιτικοστρατιωτικού" συστήματος υπό τον έλεγχο του Γάλλου στρατηγού Charpy και έδρα την πόλη της Κομοτηνής. Το καθεστώς αυτό διατηρήθηκε μέχρι τον Μάιο του 1920, οπόταν και η περιοχή αποδόθηκε στον έλεγχο του ελληνικού στρατού και εγκαταστάθηκε ελληνική διοίκηση (ακολούθησε η Συνθήκη των Σεβρών).
Σημαίνοντα ρόλο για την ελληνική πλευρά διαδραμάτισε ο Χαρίσιος Βαμβακάς, ο οποίος ως "Αντιπρόσωπος της Ελληνικής Κυβέρνησης" με τις ενέργειές του μεθόδευσε σε σημαντικό βαθμό την επικείμενη προσάρτησή της, και ο οποίος διετέλεσε και Ύπατος Αρμοστής της Δυτικής Θράκης έως τον Σεπτέμβριο του 1920 , οπότε και ενώθηκε διοικητικά με την Ανατολική Θράκη (που είχε στο μεταξύ περάσει υπό ελληνικό έλεγχο και όπου είχε εγκατασταθεί έτερος Ύπατος Αρμοστής με έδρα την Αδριανούπολη) και σχηματίστηκε τελικά η Γενική Διοίκηση Θράκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θράκη Κατηγορία:Ιστορία της Θράκης
Τραγουδώ το νησί μου
Τραγουδώ το νησί μου είναι ο τίτλος ενός προσωπικού άλμπουμ του μουσικοσυνθέτη και παραγωγού Γιώργου Θεοφάνους. Κυκλοφόρησε στην Κύπρο σε διπλό δίσκο ψηφιακής μορφής (CD) από το Ράδιο Πρώτο, ως ένθετο της Κυπριακής εφημερίδας Η Σημερινή στις 23 Μαρτίου 2014 το Α' μέρος (CD1 και λεύκωμα) και στις 30 Μαρτίου 2014 το Β' μέρος (CD2), μαζί με μια σπάνια 64σέλιδη έκδοση ανέκδοτου φωτογραφικού και λογοτεχνικού υλικού.
Το μουσικό έργο «Τραγουδώ το νησί μου» αποτελείται από κείμενα και ποιήματα μελοποιημένα από τον Γιώργο Θεοφάνους, που ανθολογούνται από την αρχαία, τη Βυζαντινή, τη Μεσαιωνική, τη Δημώδη, την Αναγεννησιακή και τη νεότερη λογοτεχνία της Κύπρου. Μια μουσική διαδρομή 28 αιώνων που ξεκινάει από τον 7ο π.Χ. αιώνα και φτάνει μέχρι σήμερα. Η μουσική παράσταση πραγματοποιήθηκε στην Τάφρο Ντ' Αβίλα της Λευκωσίας στις 11 Σεπτεμβρίου 2008 και στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού της Αθήνας στις 7 και 8 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου, όπου και ηχογραφήθηκε.
Τα μελοποιημένα κείμενα και ποιήματα ερμήνευσαν η Μαρινέλλα, ο Αντώνης Ρέμος και ο Πέτρος Γαϊτάνος, καθώς επίσης, ο Άλεξ Παναγή, ο Γιωργής Τσουρής και η Μάριαμ Βενιζέλου. Τους ερμηνευτές πλαισίωσαν η Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου και η Χορωδία «Άρης Λεμεσού». Στις αφηγήσεις και επί σκηνής συμμετείχαν η Βάνα Πεφάνη, ο Γιώργος Χατζηκυριάκος, η Βάλια Παπακωνσταντίνου, ο Γιάννης Αργυράκης και η Ζέτη Φίτσιου. Την ενορχήστρωση του έργου επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζαχαρίου. Μέρος των καθαρών εσόδων από τις πωλήσεις των CDs δόθηκαν ως εισφορά στο Μέλαθρον Αγωνιστών της ΕΟΚΑ.
Το τραγούδι «Σήμερον που σ' αντίκρυσα (Ξύπνα Γληόρη)», ο επικήδειος λόγος της Αντωνούς Αυξεντίου για τον γιο της και ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου, κυκλοφόρησε πρώτη φορά δικτυακά σε μορφή MP3 από τον ιστότοπο της εφημερίδας Η Καθημερινή της Κύπρου, στις 1 και 2 Απριλίου 2012,
Σταύρος Γουδελής
Ο Σταύρος Γουδελής (1904- ; ) ήταν Έλληνας βουλευτής από τη Θράκη.
Γεννήθηκε το 1904 στην Πέτρα της Ανατολικής Θράκης στην περιοχή των Σαράντα Εκκλησιών. Ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών και δημοτικός σύμβουλος Κομοτηνής. Πολιτεύθηκε για πρώτη φορά ως ανεξάρτητος αγροτικός στις εκλογές του 1946. Εκλέχθηκε βουλευτής Ροδόπης στις εκλογές του 1952, 1956, 1963 και 1964. Έγραψε βιβλίο για τις σχέσεις Χριστιανών και Μουσουλμάνων στην Ελληνική Θράκη που εκδόθηκε το 1991.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές Κατηγορία:Βουλευτές Ροδόπης
Περιφέρεια Σιράκ
Παραπομπές
Σιράκ
Περιφέρεια Ταβούς
Παραπομπές
Ταβούς
Γιάννης Αμανατίδης
Γιάννης Αμανατίδης
Ούβεδα
Η Ούβεδα (στα ισπανικά: Úbeda) είναι δήμος και πόλη που βρίσκεται στην επαρχία της Χαέν στην Ανδαλουσία. Χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη μιας πλούσιας αρχιτεκτονικής κληρονομιάς που ανάγεται κυρίως στην Αναγέννηση, που μαζί με την αντίστοιχη κληρονομιά της γειτονικής Μπαέθα είναι Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο. Σήμερα ωστόσο κυριαρχεί ο χαρακτήρας της ως «αγροτόπολη», όντας το αστικό κέντρο της πλούσιας αγροτικής της ενδοχώρας.
Το πιο διάσημο τέκνο της Ούβεδα είναι ο συγγραφέας Αντόνιο Μουνιόθ Μολίνα.
Η φυσική επαρχία της Λόμα
Η Ούβεδα είναι το κέντρο της φυσικής επαρχίας της Λόμα. Έτερη σημαντική κωμόπολη της κομάρκας είναι η Μπαέθα. Τις διασχίζουν ο ποταμός Γουαδαλκιβίρ και ο παραπόταμός του Γουαδαλιμάρ που ευνοούν την παραγωγή ελαιόλαδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Χαέν Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία
NGC 145
thumb|right|250px|NGC 145
Ο NGC 145 ή Arp 19 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Απέχει περίπου 13,5 μεγαπαρσέκ (45 εκατομμύρια έτη φωτός). Είναι γνωστός για τους σπειροειδείς βραχίονές του. Τον ανακάλυψε ο Τζον Χέρσελ (John Frederick William Herschel) στις 9 Οκτωβρίου 1828.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0145 Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός) Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Γαλαξίες Arp 01941
Κοσάλιν
Το Κοσάλιν (πολωνικά: Koszalin, Köslin, κασουβικά: Kòszalëno) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Κοσάλιν, στο Βοεβοδάτο Δυτικής Πομερανίας στη βορειοδυτική Πολωνία. Βρίσκεται 12 χιλιόμετρα νότια των ακτών της Βαλτικής Θάλασσας και τέμνεται από τον ποταμό Ντζιερζεντσίνκα. Τα έτη 1950–1998 ήταν η πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Κοσάλιν. Ο πληθυσμός του είναι 105.801 κάτοικοι (2020).
Μεσαίωνας
αριστερά|μικρογραφία| Μεσαιωνικά τείχη της πόλης Σύμφωνα με το μεσαιωνικό Χρονικό της Μείζονος Πολωνίας (Kronika Wielkopolska) το Κοσάλιν ήταν μια από τις πόλεις της Πομερανίας που κατελήφθη και υποτάχθηκε από τον Δούκα Μπολέσλαφ Γ΄ το Στραβόστομο της Πολωνίας το 1107 (άλλες πόλεις περιλαμβάνουν το Κοουόμπζεγκ, το Κάμιεν Πομόρσκι και το Βόλιν). Στη συνέχεια, τον 12ο αιώνα, η περιοχή έγινε μέρος του Δουκάτου της Πομερανίας που κυβερνούσε ο Οίκος της Πομερανίας, ένα υποτελές κράτος του Βασιλείου της Πολωνίας, το οποίο χωρίστηκε από την Πολωνία μετά τον κατακερματισμό της Πολωνίας σε μικρότερα δουκάτα και έγινε υποτελές της Δανίας το 1185 και μέρος της πολυεθνοτικής Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1227. αριστερά|μικρογραφία| [[Γοτθική αρχιτεκτονική|Γοτθικός Καθεδρικός Ναός του Κοσάλιν]] Το 1214, Μπόγκισλαβ Β΄ της Πομερανίας έκανε μια δωρεά ενός χωριού γνωστού ως Koszalice/Cossalitz από τη Γη του Κοουόμπζεγκ στο Νοβερτινικό μοναστήρι στο Μπιαουομπόκι, κοντά στο Τσεμπιάτουφ. Νέοι, κυρίως Γερμανοί, άποικοι από έξω από την Πομερανία προσκλήθηκαν να εγκαταστήσουν την περιοχή. Το 1248, το ανατολικό τμήμα της Γης του Κοουόμπζεγκ, συμπεριλαμβανομένου του χωριού, μεταφέρθηκε από τον Δούκα Μπάρνιμ Α΄ της Πομερανίας στη Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή του Κάμιν.
Στις 23 Μαΐου 1266, ο επίσκοπος του Κάμιν, Χέρμαν φον Γκλάιχεν, χορήγησε έναν χάρτη στο χωριό, παραχωρώντας του νόμο του Λύμπεκ, τοπική κυβέρνηση, αυτονομία και πολλαπλά προνόμια για να προσελκύσει Γερμανούς αποίκους από τη Δύση. Όταν το 1276 οι επίσκοποι έγιναν κυρίαρχοι στο γειτονικό Κοουόμπζεγκ, μετέφεραν την κατοικία τους εκεί, ενώ η διοίκηση της επισκοπής γινόταν από το Κοσάλιν. Το 1278, ιδρύθηκε ένα Κιστερκιανό μοναστήρι, το οποίο φρόντιζε την τοπική ενοριακή εκκλησία και το παρεκκλήσι της Αγίας Μαρίας στον λόφο Χέουμσκα.
Η πόλη απέκτησε άμεση πρόσβαση στη Βαλτική Θάλασσα όταν απέκτησε το χωριό Γιάμνο (1331), τμήματα της λίμνης Γιάμνο, μια γλώσσα ξηράς μεταξύ της λίμνης και της θάλασσας και το κάστρο του Ουνιέστσιε το 1353. Από εκεί, συμμετείχε στο εμπόριο της Βαλτικής Θάλασσας ως μέλος της Χανσεατικής Ένωσης (από το 1386), που οδήγησε σε αρκετές συγκρούσεις με τα ανταγωνιστικά λιμάνια του Κοουόμπζεγκ και του Νταρουόβο. Από το 1356 έως το 1417/1422, η πόλη ήταν μέρος του Δουκάτου της Πομερανίας-Βόλγκαστ. Το 1446, το Κοσάλιν έδωσε μια νικηφόρα μάχη ενάντια στην κοντινή αντίπαλη πόλη Κοουόμπζεγκ. Το 1475 ξέσπασε μια σύγκρουση μεταξύ της πόλης Κοσάλιν και του Πομερανού Δούκα Μπόγκισλαβ Ι΄, με αποτέλεσμα την απαγωγή και την προσωρινή φυλάκιση του δούκα στο Κοσάλιν.
Μοντέρνα εποχή
αριστερά|μικρογραφία| Εθνόσημο από περίπου. 1400–1800, που δείχνει το κεφάλι του [[Ιωάννης ο Βαπτιστής|Ιωάννη του Βαπτιστή .]] Ως αποτέλεσμα του γερμανικού αποικισμού, η πόλη έγινε κυρίως γερμανόφωνη, θέτοντας σε μειονεκτική θέση τους αυτόχθονες σλαβόφωνους. Το 1516, οι ντόπιοι Γερμανοί επέβαλαν την απαγόρευση αγοράς αγαθών από σλαβόφωνους. Απαγορευόταν επίσης η αποδοχή γηγενών Σλάβων σε συντεχνίες, γεγονός που υποδηλώνει εθνοτικές διακρίσεις.
Το 1531, σημειώθηκαν ταραχές μεταξύ υποστηρικτών και αντιπάλων της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης. Το 1534, η πόλη έγινε κυρίως λουθηρανική υπό την επιρροή του Γιοχάνες Μπουγκενχάγκεν. Το 1568, ο Δούκας Ιωάννης Φρειδερίκος της Πομερανίας και επίσκοπος του Κάμιν, άρχισε να χτίζει μια κατοικία, την οποία ολοκλήρωσε ο διάδοχός του, Καζιμίρ ΣΤ΄ της Πομερανίας, το 1582. Μετά το θάνατο του τελευταίου δούκα της Πομερανίας, Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ της Πομερανίας, το 1637, η πόλη πέρασε στον ξάδερφό του, Επίσκοπο Ερνστ Μπόγκισλαφ φον Κρόι του Κάμιν. Όταν καταλήφθηκε από τα σουηδικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου το 1637, ορισμένοι από τους κατοίκους της πόλης αναζήτησαν καταφύγιο στην κοντινή Πολωνία. Η πόλη παραχωρήθηκε στο Βρανδεμβούργο-Πρωσία μετά τη Συνθήκη της Βεστφαλίας (1648) και τη Συνθήκη του Στέτιν (1653) και μαζί με όλη την Πομερανία έγινε μέρος της Βρανδεμβουργιανής Πομερανίας. μικρογραφία|220x220εσ| Μνημείο για τους Πολωνούς αντάρτες από το 1831, στο λόφο Χέουμσκα Ως μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας, το Κόσλιν (Cöslin) υπέστη σοβαρές ζημιές από μια πυρκαγιά το 1718, αλλά ξαναχτίστηκε τα επόμενα χρόνια. Το 1764, στο λόφο Χέουμσκα, που τώρα βρίσκεται εντός των ορίων της πόλης, ένας Πολωνός, ο Γιαν Γκελτσέφσκι, ίδρυσε μια χαρτοποιία που προμήθευε πολλά γραφεία της πόλης. Η πόλη καταλήφθηκε από τα γαλλικά στρατεύματα το 1807 μετά τον πόλεμο του Τέταρτου Συνασπισμού. Μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους, έγινε η πρωτεύουσα της Περιοχής Φύρστεντουμ και της Κυβερνητικής Περιοχής Κόσλιν εντός της Επαρχίας Πομερανίας. Η Περιοχή Φύρστεντουμ διαλύθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1872 και αντικαταστάθηκε με την Περιοχή Κόσλιν στις 13 Δεκεμβρίου. Μεταξύ 1829 και 1845, κατασκευάστηκε ένας δρόμος που συνέδεε το Κοσάλιν με το Στσέτσιν και το Γκντανσκ. Μέρος αυτού του δρόμου, από το Κοσάλιν προς την κοντινή πόλη Σιάνουφ, χτίστηκε το 1833 από περίπου εκατό πρώην Πολωνούς αντάρτες. αριστερά|μικρογραφία|131x131εσ| Εθνόσημο από το 1800 έως το 1939 Η πόλη έγινε μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871 κατά τη γερμανική ενοποίηση. Ο σιδηρόδρομος από το Στέτιν (Στσέτσιν) μέσω του Κόσλιν και του Στολπ (Σουούπσκ) στο Ντάτσιχ (Γκντανσκ) κατασκευάστηκε από το 1858 έως το 1878. Ένα στρατιωτικό σχολείο δόκιμων που δημιουργήθηκε από τον Φρειδερίκο Β΄ το Μέγα το 1776 μεταφέρθηκε από το Κουλμ (Χέουμνο) στην πόλη το 1890.
Μετά την ανάληψη της εξουσίας από το Ναζιστικό Κόμμα στη Γερμανία το 1933, ιδρύθηκε σταθμός της Γκεστάπο στην πόλη και πραγματοποιήθηκαν μαζικές συλλήψεις αντιπάλων των Ναζί. Αφού οι Ναζί έκλεισαν το σεμινάριο του Ντίτριχ Μπονχέφερ στο Φίνκενβαλντε (Ζντρόγιε) το 1937, ο Μπονχέφερ επέλεξε την πόλη ως μια από τις τοποθεσίες όπου συνέχισε παράνομα να εκπαιδεύει εφημέριους της Ομολογητικής Εκκλησίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Κόσλιν ήταν η περιοχή του πρώτου σχολείου για τα «πυραυλικά στρατεύματα» που δημιουργήθηκε κατά εντολή του Βάλτερ Ντόρνμπεργκερ, του επικεφαλής του σχεδιασμού και την ανάπτυξη του προγράμματος V-2 της Βέρμαχτ. Οι Ναζί έφεραν στην πόλη πολλούς αιχμαλώτους πολέμου και καταναγκαστικούς εργάτες, κυρίως Πολωνούς, αλλά και Ιταλούς και Γάλλους. Οι Γερμανοί λειτούργησαν πολλά στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στην πόλη, συμπεριλαμβανομένου ενός υποστρατοπέδου του στρατοπέδου Stalag II-B. Οι Πολωνοί καταναγκαστικοί εργάτες αποτελούσαν έως και το 10% του πληθυσμού της πόλης κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η Γερμανία λειτουργούσε επίσης φυλακή στην πόλη, με υποστρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στην περιοχή. Μετά τη συντριβή της Εξέγερσης της Βαρσοβίας, οι Γερμανοί έφεραν πολλούς Πολωνούς από τη Βαρσοβία στην πόλη, κυρίως γυναίκες και παιδιά.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
αριστερά|μικρογραφία| Κεντρικό Ταχυδρομείο στο Κοσάλιν Στις 4 Μαρτίου 1945, η πόλη καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό. Κάτω από τις αλλαγές στα σύνορα που επιβλήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση στη μεταπολεμική Συμφωνία του Πότσνταμ, το Κοσάλιν έγινε μέρος της Πολωνίας ως μέρος των λεγόμενων Ανακτημένων Περιοχών. Ο γερμανικός πληθυσμός της πόλης που δεν είχε ακόμη διαφύγει εκδιώχθηκε στην υπόλοιπη μεταπολεμική Γερμανία σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ. Η πόλη επανεγκαταστάθηκε από Πολωνούς και Κασούβιους, πολλοί από τους οποίους είχαν εκδιωχθεί από τα εδάφη της Πολωνίας που προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση.
Ήδη από τον Μάρτιο του 1945 ιδρύθηκε μια πολωνική αστυνομική μονάδα, αποτελούμενη από πρώην καταναγκαστικούς εργάτες και αιχμαλώτους πολέμου, ωστόσο, οι Σοβιετικοί, που ήταν ακόμα παρόντες στην πόλη, λεηλάτησαν τοπικά βιομηχανικά εργοστάσια τον Απρίλιο. Από τον Μάιο του 1945, η ζωή οργανωνόταν στην κατεστραμμένη πόλη και ιδρύθηκαν τα πρώτα μεταπολεμικά σχολεία, καταστήματα και χώροι εξυπηρέτησης. Το 1946, άνοιξε η πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη, διευθύντρια της οποίας ήταν αργότερα η Μάρια Πιλέτσκα, αδελφή του εθνικού ήρωα της Πολωνίας, Βίτολντ Πιλέτσκι. Τον Μάρτιο του 1946, η αντικομμουνιστική 5η Ταξιαρχία Εσωτερικού Στρατού του Βίλνο ήταν ενεργή στο Κοσάλιν. Τον Ιούλιο του 1947, οι τελευταίες μονάδες του Σοβιετικού Στρατού έφυγαν από το Κοσάλιν και από τότε μόνο πολωνικά στρατεύματα βρίσκονταν στην πόλη. Το 1953, ιδρύθηκε ένας τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός στο Κοσάλιν. μικρογραφία| Η Πλατεία της Νίκης με το άγαλμα του [[Γιούζεφ Πιουσούτσκι και το πρώην Γραφείο του Βοεβοδάτου Κοσάλιν στο βάθος]] Αρχικά, το Κοσάλιν ήταν η πρώτη μεταπολεμική περιφερειακή πρωτεύουσα της πολωνικής Δυτικής Πομερανίας, προτού η διοίκηση μετακομίσει τελικά στο Στσέτσιν τον Φεβρουάριο του 1946, από το οποία η περιοχή ονομάστηκε Βοεβοδάτο Στσέτσιν. Το 1950, αυτό το βοεβοδάτο χωρίστηκε σε ένα μειωμένο Βοεβοδάτο Στσέτσιν και στο Βοεβοδάτο Κοσάλιν. Κατά τα έτη 1950-75, το Κοσάλιν ήταν η πρωτεύουσα του διευρυμένου Βοεβοδάτου Κοσάλιν, που μερικές φορές αποκαλείται Μέση Πομερανία, λόγω του ότι έγινε η ταχύτερα αναπτυσσόμενη πόλη στην Πολωνία. Τα έτη 1975-98, ήταν η πρωτεύουσα του μικρότερου Βοεβοδάτου Κοσάλιν. Ως αποτέλεσμα του νόμου για την αναδιοργάνωση της τοπικής αυτοδιοίκησης (1998), το Κοσάλιν έγινε μέρος του Βοεβοδάτου Δυτικής Πομερανίας (από την 1η Ιανουαρίου 1999) ανεξάρτητα από μια προηγούμενη πρόταση για ένα νέο Βοεβοδάτο Μέσης Πομερανίας που κάλυπτε περίπου την περιοχή του πρώην Βοεβοδάτου Κοσάλιν (1950–75).
Το 1991, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ επισκέφτηκε το Κοσάλιν. Στην πέμπτη επέτειο της επίσκεψής του έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου του στο κέντρο της πόλης.
Ορόσημα
Το πιο χαρακτηριστικό ορόσημο του Κοσάλιν είναι ο γοτθικός καθεδρικός ναός της Παναγίας, που χρονολογείται από τις αρχές του 14ου αιώνα. Μπροστά από τον καθεδρικό ναό βρίσκεται ένα μνημείο που τιμά την επίσκεψη του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ στην πόλη.
Άλλα ορόσημα της πόλης περιλαμβάνουν το Πάρκο των Δούκων της Πομερανίας (Park Książąt Pomorskich), το Μουσείο του Κοσάλιν, το κεντρικό ταχυδρομείο, το Παλάτι Γάμων του 16ου αιώνα και το Πολιτιστικό Κέντρο 105 (Centrum Kultury 105).
Η πόλη διαθέτει επίσης μνημεία αφιερωμένα στους Πολωνούς εθνικούς ήρωες: Γιούζεφ Πιουσούτσκι, Βουαντίσουαφ Άντερς, Κάσιμιρ Πουλάσκι, Βουαντίσουαφ Σικόρσκι, καθώς και μνημεία των Πολωνών ποιητών του 19ου αιώνα Τσίπριαν Νόρβιντ και Άνταμ Μιτσκιέβιτς.
Δημογραφικά στοιχεία
Πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο πληθυσμός της πόλης αποτελούνταν από Προτεστάντες, Εβραίους και Καθολικούς.
Κλίμα
Το κλίμα είναι ωκεάνιο (Κέππεν: Cfb) με ορισμένα υγρά ηπειρωτικά χαρακτηριστικά (Dfb), που συνήθως κατηγοριοποιούνται εάν το χρησιμοποιείται το ισόθερμο 0°C (για την ίδια ταξινόμηση). Όντας στη Δυτική Πομερανία και κοντά στη Βαλτική Θάλασσα, έχει πολύ πιο ήπιο κλίμα από τις άλλες μεγάλες πολωνικές πόλεις. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά και σχεδόν χωρίς καύσωνα όπως στο νότο και οι χειμώνες είναι συχνά πιο ήπιοι από τα βορειοανατολικά και τα ανατολικά, αν και είναι ακόμα κρύα, αλλά δεν είναι τόσο ήπιοι όσο η Δυτική Ευρώπη. Οι ημερήσιοι μέσοι όροι κάτω από το σημείο μηδενός μπορούν να βρεθούν τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο, ενώ το καλοκαίρι είναι μεταξύ 15 και 16°C, σχετική δροσιά. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 704 mm, που διανέμεται κατά τη διάρκεια του έτους. Το Κοσάλιν είναι μια από τις πιο ηλιόλουστες πόλεις της χώρας.
Αθλητισμός
μικρογραφία| Κλειστή αρένα πολλαπλών χρήσεων στο Κοσάλιν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Δυτικής Πομερανίας Κατηγορία:Μέλη της Χανσεατικής Ένωσης
Ξάγναντο Δράμας
Το Ξάγναντο είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στα όρια της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας με την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης. Το χωριό είναι κτισμένο στα νότια όρια του Εθνικού Πάρκου Οροσειράς Ροδόπης, σε υψόμετρο 141 μέτρα και κοντά στις ανατολικές όχθες του Νέστου ποταμού. Απέχει 41 χλμ. ΒΑ. από τη Δράμα, 51 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Ξάνθη και περίπου 3 χλμ. ΒΔ. από το Παρανέστι (έδρα του δήμου). Η παλιά του ονομασία, από την τουρκοκρατία, είναι Καρσή Τσιφλίκ και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 17 οικογένειες προσφύγων (72 άτομα). Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται ως Καρσή Τσιφλίκ και από το 1927 μετονομάζεται σε Ξάγναντο. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην τοπική κοινότητα Παρανεστίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρανεστίου του Δήμου Παρανεστίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 43 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Μαντζίντ Μπουγκερά
Ο Ματζίντ Μπουγκερά (αραβ.:مجيد بوغرة) είναι διεθνής Αλγερινός ποδοσφαιριστής και έχει γαλλική υπηκοότητα. Γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1982 στο Λονγκβέκ της Γαλλίας και αγωνίζεται στην θέση του αμυντικού.
Καριέρα
Ο Μπουγκερά ξεκίνησε να αγωνίζεται από τις ακαδημίες της Κετινί το 1999 και έναν χρόνο αργότερα μεταπήδησε στην Λονγκβέκ, όπου παρέμεινε για δύο σεζόν. Σε ηλικία είκοσι ετών υπέγραψε στην Γκενιόν, με την οποία αγωνίστηκε σε 49 αγώνες της Λιγκ 2 πετυχαίνοντας ένα τέρμα.
Το καλοκαίρι του 2006, συμφώνησε με την Σέφιλντ Γουένσντεϊ και στον δεύτερο του μήνα στην ομάδα κέρδισε το βραβείο του ποδοσφαιριστή του μήνα, ενώ ανέλαβε χρέη αρχηγού τον Οκτώβριο του 2006 στον αγώνα εναντίον της Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς. Συνολικά έπαιξε σε 28 παιχνίδια πετυχαίνοντας δύο γκολ, εναντίον της Ίπσουιτς και της Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον.
left|thumb|200px|Ο Μπουγκερά το 2011 Στις 28 Ιανουαρίου 2007, μεταγράφηκε στην Τσάρλτον Αθλέτικ έναντι του ποσού των 2,5 εκατομμυρίων λιρών. Με την Τσάρλτον έπαιξε σε 34 αγώνες πετυχαίνοντας δύο τέρματα. Το καλοκαίρι του 2008, η Τσάρλτον συμφώνησε με την Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον για την μεταγραφή του παίκτη, αλλά ο Μπουγκερά αρνήθηκε λόγω της απουσίας του προέδρου της Γουέστ Μπρομ από τις διαπραγματεύσεις.
Στις 31 Ιουλίου 2008, υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών με την Ρέιντζερς Γλασκώβης, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ στην Σκωτία κατά τον πρώτο χρόνο παρουσίας του στην Γλασκώβη. Στις 16 Σεπτεμβρίου 2009, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ, όπου σκόραρε και ένα γκολ στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Στουτγκάρδης. Η ομάδα των Ρέιντζερς κατέκτησε και πάλι τον τίτλο την σεζόν 2009-10, με τον Μπουγκερά να κερδίζει το βραβείο του γκολ της χρονιάς στη νίκη με 7-1 εναντίον της Νταντί Γιουνάιτεντ.
Το 2010-11, αναδείχθηκε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά πρωταθλητής με τους Ρέιντζερς, ενώ η σεζόν ξεκίνησε με τον Μπουγκερά να αναδεικνύεται παίκτης του αγώνα στην λευκή ισοπαλία εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Ολντ Τράφορντ στις 14 Σεπτεμβρίου 2010. Τον Μάρτιο του 2011, δήλωσε ότι θα αποχωρήσει από την ομάδα της Σκωτίας μετά το τέλος της χρονιάς και αφού απέρριψε ένα νέο συμβόλαιο.
Τον Αύγουστο του 2011, συμφώνησε με την Λέχβια ΣΚ από το Κατάρ έναντι 1,7 εκατομμυρίων λιρών. Κατά την τριετή παραμονή του στο Κατάρ, κατέκτησε 2 πρωταθλήματα και ένα κύπελλο, πριν συνεχίσει για δύο ακόμη σεζόν στην Αλ-Φουτζαϊρά από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2016, ανακοινώθηκε η απόκτηση του από τον Άρη Θεσσαλονίκης για ένα χρόνο.
Παράλληλα με την καριέρα του σε συλλογικό επίπεδο, ο Μπουγκερά υπήρξε αρχηγός της εθνικής ομάδας της Αλγερίας για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ έχει παίξει σε εβδομήντα διεθνείς αναμετρήσεις πετυχαίνοντας τρία γκολ, από το 2004 ως το 2015.
Πηγές
Κατηγορία:Αλγερινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Γκενιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κριου Αλεξάντρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέφιλντ Γουένσντεϊ‎ Μ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσάρλτον Αθλέτικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέιντζερς Γλασκώβης‎ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Ντουχαΐλ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κατάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ ΗΑΕ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2010
Γιούζεφ Ζαγιόντσεκ
Ο Πρίγκιπας Γιούζεφ Ζαγιόντσεκ (πολωνικά: Józef Zajączek) (1 Νοεμβρίου 1752 – 28 Αυγούστου 1826) ήταν Πολωνός στρατηγός και πολιτικός.
NGC 2170
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2170 Κατηγορία:Μονόκερως (αστερισμός) Κατηγορία:Νεφελώματα ανάκλασης
Γιούζεφ Ζαγιόντσεκ
Ο Ζαγιόντσεκ ξεκίνησε την καριέρα του στον Στρατό της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, ως υπασπιστής του Χετμάνου Φραντσίσεκ Κσαβέρι Μπρανίτσκι. Υπήρξε υποστηρικτής του Μπρανίτσκι στην πολιτική σκηνή, πριν ενταχθεί στη φιλελεύθερη αντιπολίτευση κατά τη διάρκεια του Μείζονος Σέιμ το 1790. Έγινε ριζοσπαστικός υποστηρικτής του Συντάγματος της 3ης Μαΐου 1791. Ως στρατιωτικός διοικητής, με τον βαθμό του στρατηγού, συμμετείχε στον Πόλεμο Πολωνίας-Ρωσίας του 1792 και στην Εξέγερση του Κοστσιούσκο. Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας, εντάχθηκε στον Grande Armée του Ναπολέοντα και ήταν στρατηγός στις δυνάμεις του Ναπολέοντα μέχρι τον τραυματισμό και τη σύλληψή του κατά την εισβολή του Ναπολέοντα στη Ρωσία το 1812. Από το 1815, ενεπλάκη στη διακυβέρνηση της Πολωνίας του Συνεδρίου, και έγινε ο πρώτος Αντιβασιλέας της (Namestnik).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατηγοί της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Πολωνοί στρατηγοί Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Πολωνοί στρατηγοί σε ξένους στρατούς Κατηγορία:Στρατηγοί της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο Κατηγορία:Μέλη του Μείζονος Σέιμ Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Πολωνοί διοικητές των Ναπολεόντειων Πολέμων Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας Κατηγορία:Ταξιάρχες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου
NGC 5882
Το NGC 5882 είναι πλανητικό νεφέλωμα στον αστερισμό του Λύκου. Έχει φαινόμενο μέγεθος 9,4. Το ανακάλυψε ο Τζον Χέρσελ (John Frederick William Herschel) στις 27 Σεπτεμβρίου 1834.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
5882 Κατηγορία:Λύκος (αστερισμός) Κατηγορία:Πλανητικά νεφελώματα
Πάμε Πακέτο
Πάμε Πακέτο είναι μία ελληνική τηλεοπτική εκπομπή reality που μεταδόθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV από τις 15 Φεβρουαρίου του 2006 μέχρι τις 29 Ιουνίου του 2019. Την εκπομπή δημιούργησε και παρουσίασε η δημοσιογράφος και τηλεπαρουσιάστρια Βίκυ Χατζηβασιλείου.
Το concept της εκπομπής είναι η αποστολή ενός πακέτου από ένα πρόσωπο προς ένα άλλο με σκοπό την μεταξύ τους συνάντηση μετά από κάποιο χρονικό διάστημα. Σε περίπτωση που το πρόσωπο που δέχεται ένα πακέτο θέλει να έρθει σε επαφή με τον άγνωστο, μέχρι εκείνη τη στιγμή παραλήπτη, πηγαίνει στο πλατό της εκπομπής όπου συναντά τον αποστολέα με τον οποίο τους συνδέει κάποια σχέση από το παρελθόν.
Δομή
Το Πάμε Πακέτο φέρει κοινά στοιχεία με την αμερικάνικη εκπομπή The package. Σύμφωνα με αυτή, στην εκπομπή μπορεί να λάβει μέρος ο οποιοσδήποτε τηλεθεατής που επιθυμεί να έρθει σε επαφή με ένα δικό του πρόσωπο, με το οποίο ωστόσο έχει χάσει επαφή. Η εκπομπή λοιπόν αναλαμβάνει το ρόλο της αναζήτησης του προσώπου αυτού με σκοπό να το φέρει στο πλατό της εκπομπής. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο μερών, του αποστολέα και του παραλήπτη, είναι συνήθως οικογενειακές, κοινωνικές ή φιλικές. Ο ταχυδρόμος της εκπομπής, έχοντας τα στοιχεία σχετικά με την τοποθεσία διαμονής του παραλήπτη τον βρίσκει και του παραδίδει ένα κλειδί. Το κλειδί αυτό ανοίγει ένα πακέτο που βρίσκεται στο πλατό της εκπομπής. Αν το πρόσωπο που παραλάβει το κλειδί επιθυμεί να έρθει στη εκπομπή έχει τη δυνατότητα να ξεκλειδώσει το πακέτο. Μέσα σε αυτό βρίσκει ένα αντικείμενο που ανήκει στον αποστολέα, που μέχρι εκείνη τη στιγμή δε γνωρίζει. Με την παρουσία του παραλήπτη στην εκπομπή οι δύο πλευρές έρχονται ξανά σε επαφή μετά από καιρό. Σε αντίθετη περίπτωση, αν δηλαδή ο παραλήπτης δε δεχτεί να έρθει στο πλατό, δεν μπορεί να μάθει ποιο είναι το πρόσωπο που τον αναζητά.
Παραγωγή και ανάπτυξη
Τον Οκτώβριο του 2004, ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha TV ξεκίνησε να μεταδίδει μία εκπομπή με παρόμοιο concept στο πρόγραμμά του με παρουσιάστρια τη Βίκυ Χατζηβασιλείου. Το όνομα της εκπομπής ήταν Έχεις Γράμμα και βασιζόταν σε ξένο φορμάτ. Η εκπομπή σημείωσε μεγάλη επιτυχία και έτσι ο σταθμός την ανανέωσε για δεύτερη σεζόν τη χρονική περίοδο 2005-2006. Η εκπομπή έκανε πρεμιέρα για δεύτερη χρονιά τον Οκτώβριο του 2005. Τον Ιανουάριο του 2006, κι ενώ η εκπομπή μεταδιδόταν κανονικά στο πρόγραμμα του σταθμού, ο τηλεοπτικός σταθμός ANT1 αγόρασε τα δικαιώματα του ξένου φορμάτ με σκοπό να προβάλλει την εκπομπή Έχεις Γράμμα στο πρόγραμμά του άμεσα. Έτσι τον ίδιο μήνα η εκπομπή Έχεις Γράμμα διακόπηκε απότομα από τον Alpha TV και ξεκίνησε να μεταδίδεται από τον ANT1.
Ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha TV πρότεινε στη Βίκυ Χατζηβασιλείου την συνέχιση της μεταξύ τους συνεργασίας και τη δημιουργία μίας νέας παρόμοιας εκπομπής. Έτσι, σε σύντομο χρονικό διάστημα σχεδιάστηκε το Πάμε Πακέτο. Η εκπομπή προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 15 Φεβρουαρίου του 2006. Το Πάμε Πακέτο σημείωσε μεγάλη επιτυχία από άποψη τηλεθέασης ενώ θεωρήθηκε ένα από τα δημοφιλέστερα προγράμματα εκείνης της σεζόν. Ο σταθμός ανανέωσε την εκπομπή δεύτερη σεζόν τον Απρίλιο του ίδιου έτους.
Προβολή
Η πρώτη σεζόν της εκπομπής μεταδιδόταν κάθε Τετάρτη. Από τον Σεπτέμβριο του 2006 μέχρι τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, το Πάμε Πακέτο προβαλλόταν κάθε Δεύτερα. Από τον Ιανουάριο του 2007 μέχρι τον Ιούνιο του 2017 η μετάδοση της εκπομπής γινόταν την Πέμπτη. Τη σεζόν 2017-2018 η μέρα προβολής άλλαξε και γινόταν πλέον την Τετάρτη το βράδυ. Κατά την τελευταία σεζόν της εκπομπής η μετάδοση γινόταν το Σάββατο.
Διάρκεια
Κατά τη διάρκεια των τριών πρώτων κύκλων της εκπομπής, η διάρκειά της ήταν 60 λεπτά ανά επεισόδιο. Από το 2008 μέχρι το 2019 κάθε επεισόδιο διαρκούσε 120 λεπτά.
Τερματισμός της εκπομπής
Τον Αύγουστο του 2019, ενώ είχε ήδη ολοκληρωθεί η 14η σεζόν της εκπομπής, ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha TV αποφάσισε να σταματήσει τη μετάδοση της εκπομπής κι έτσι δεν την ανανέωσε για 15η σεζόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά ριάλιτι σόου του Alpha Κατηγορία:Τηλεοπτικές εκπομπές Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές εκπομπές
Κατάλογος αστέρων του Κενταύρου
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Κενταύρου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Κενταύρου κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Γκουλντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! Ίππαρχος ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Κατηγορία:Αστέρες ανά αστερισμό *
Ερμινίγγελδος
Ο άγιος Ερμινίγγελδος, Hermenegild ή Ermengild, San Hermenegildo, Hermenegildus, από το γοτθικό *Airmana-gild = "τεράστιος φόρος υποτέλειας" (απεβ. στις 13 Απριλίου 585), ήταν γιος του βασιλιά Λιουβιγγέλδος του Βησιγοτθικού βασιλείου στην Ιβηρική Χερσόνησο και τη νότια Γαλλία. Περιήλθε σε ρήξη με τον πατέρα του το 579 και στη συνέχεια εξεγέρθηκε τον επόμενο χρόνο. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσής του μεταστράφηκε από τον Αρειανισμό στον Καθολικισμό. Ο Ερμινίγγελδος ηττήθηκε το 584 και εξορίστηκε. Το τέλος του θεωρήθηκε αργότερα ως μαρτύριο, λόγω της επιρροής των Διαλόγων του πάπα Γρηγορίου Α΄, ο οποίος απεικόνισε τον Ερμινίγγελδος ως "Καθολικό μάρτυρα που επαναστάτησε ενάντια στην τυραννία ενός Αρειανού πατέρα".
Γάμος με την Ίνγκουντ
Ο Λιουβιγγέλδος έστειλε τον Ερμινίγγελδος στον νότο για να κυβερνήσει για λογαριασμό του. Εκεί, βρέθηκε υπό την επιρροή του Λέανδρου της Σεβίλλης, του μεγαλύτερου αδελφού του Ισιδώρου της Σεβίλλης. Ο Ερμινίγγελδος προσηλυτίστηκε στον Χαλκηδονικό (Ορθόδοξο) Χριστιανισμό. Η οικογένειά του ζήτησε να επιστρέψει στον Αρειανισμό, αλλά εκείνος αρνήθηκε.
Περίπου τότε, οδήγησε μία εξέγερση εναντίον τού Λιουβιγγέλδος. Οι σύγχρονες μαρτυρίες το αποδίδουν αυτό στην πολιτική, και όχι κυρίως στις θρησκευτικές διαφορές. Ζήτησε τη βοήθεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αλλά ασχολήθηκε με την άμυνα της από εδαφικές επιδρομές της αυτοκρατορίας των Σασανιδών. Για ένα διάστημα, ο Ερμινίγγελδος είχε την υποστήριξη των Σουηβών, οι οποίοι είχαν ηττηθεί από τον Λιουβιγγέλδος το 579, αλλά τους ανάγκασε να συνθηκολογήσουν για άλλη μία φορά το 583.
Ο Ερμινίγγελδος κατέφυγε στη Σεβίλλη και όταν η πόλη έπεσε μετά από πολιορκία το 584, πήγε στην Κόρδοβα. Αφού ο Λιουβιγγέλδος πλήρωσε 30.000 κομμάτια χρυσού, οι Βυζαντινοί αποσύρθηκαν και πήραν μαζί τους την Ίνγκουντ και τον γιο της.
Φυλάκιση και το τέλος
Ο Γκοϊσβίνθα, ωστόσο, έφερε μία άλλη αποξένωση μέσα στην οικογένεια. Ο Ερμινίγγελδος φυλακίστηκε στην Ταραγόνα ή στο Τολέδο. Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του στον πύργο της Σεβίλλης, ένας Αρειανός επίσκοπος στάλθηκε στον Ερμινίγγελδος για το Πάσχα, αλλά δεν δεχόταν την Ευχαριστία από αυτόν. Ο βασιλιάς Λιουβιγγέλδος διέταξε να τον αποκεφαλίσουν: εκτελέστηκε στις 13 Απριλίου 585.
Είχε έναν γιο από τη σύζυγό του, τον Αθάναγκιλντ (Athanagild), που ονομάστηκε από τον εκ μητέρων προπάππο του, βασιλιά Aθάναγκιλντ. Και οι δύο προσπάθησαν να καταφύγουν στην Κωνσταντινούπολη μετά την εκτέλεσή του, αλλά τους το αρνήθηκαν, ενώ βρίσκονταν ήδη στη Σικελία. Στη συνέχεια επέστρεψαν στο Φραγκικό Βασίλειο, όπου ο γιος παρέμεινε υπό την επιμέλεια της μητέρας του και τής μητέρας αυτής Μπρουχίλντας.
Καταγωγή
Σύμφωνα με το Χρονικό του 9ου αι. του Aλφόνσο Γ΄, ο Έρβιγκ (Erwig) ήταν γιος τού Αρδαβάστ (Ardabast), ο οποίος είχε ταξιδεύσει από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στην Ισπανία την εποχή του Χιντάσουινθ (Chindasuinth) και νυμφεύτηκε την ανιψιά του Χιντάσουινθ, Γκόντα (Goda). Ο Αρδαβάστ (ή Αρτάβασδος), ήταν πιθανότατα Αρμένιος ή Πέρσης χριστιανός εξόριστος στην Κωνσταντινούπολη ή στη βυζαντινή Αφρική. Στην Ισπανία τον έκαναν κόμη.
Ο Ισπανός γενεαολόγος του 17ου αι. Λούις Μπαρτολομέ ντε Σαλάζαρ υ Κάστρο, ονομάζει τον πατέρα τού Αρδαβάστ ως Αθάναγκιλντ, γιο του Αγίου Ερμινίγγελδος και της Ίνγκουντ, και τη μητέρα του ως Φλαβία Ιουλιανή, κόρη του Πέτρου κουροπαλάτη και ανιψιά τού Αυτοκράτορα Μαυρίκιου. Αυτή η αυτοκρατορική σύνδεση αμφισβητείται από τον Κριστιάν Σετιπάνι, ο οποίος λέει ότι η μόνη πηγή για τον γάμο του Aθάναγκιλντ με τη Φλαβία Ιουλία είναι ο Χοσέ Πεγίθερ (José Pellicer), για τον οποίο ισχυρίζεται ότι είναι πλαστογράφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 6ου αιώνα
NGC 5822
Το NGC 5822 είναι ανοικτό σμήνος στον αστερισμό του Λύκου.
Σχινοχώρι Αργολίδας
Το Σχινοχώρι (ή Σχοινοχώρι) είναι ημιορεινό χωριό του νομού Αργολίδας. Είναι κτισμένο στην ανατολική πλαγιά του όρους Μπραχριάμι σε υψόμετρο 250 μέτρων και βλέπει προς τον Αργολικό κάμπο. Αποτελεί την έδρα και μοναδικό οικισμό της κοινότητας Σχινοχωρίου που υπάγεται διοικητικά στην δημοτική ενότητα Κουτσοποδίου του δήμου Άργους - Μυκηνών της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2011 είχε 305 μόνιμους κατοίκους.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Σχινοχωρίου κατέγραψε σημαντική αύξηση την περίοδο 1879-1951 αλλά έκτοτε έχει μειωθεί σε μεγάλο βαθμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Η φιλοξενία του Αβραάμ (Μουσείο Μπενάκη)
Η Φιλοξενία του Αβραάμ είναι βυζαντινή εικόνα που εκτίθεται στο Μουσείο Μπενάκη.
Περιγραφή
Στις τρεις πλευρές επιμήκους τραπέζης εικονόζονται καθισμένοι τρεις Άγγελοι. Η στολή τους είναι ομοιόχρωμη, χιτώνα δηλαδή ερυθρού χρώματος. Απικλίνει προς το κιννάβαρι. Στο πάνω μέρος του βραχίονα χρυσό σημείο και ιμάτιο ρόδινου χρώματος. Και οι τρεις κρατούν στο αριστερό χέρι μακρύ και λεπτό σκήπτρο, το οποίο απολήγει σε κρινάνθεμο στο πάνω μέρος. Οι έδρες πάνω στις οποίες κάθονται οι δύο ακριανοί άγγελοι έχουν στην πάνω αυτών επιφάνεια μεγάλα προσκέφαλα χρώματος κόκκινου ομοίου με τους χιτώνες των αγγέλων και κοσμούνται με χρυσό.Με λευκό τραπεζομάντηλο διακοσμείται το τραπέζι πάνω στο οποίο υπάρχουν μικρά λευκά και κυανά στενόστομα δοχεία, κοχλιάρια κόκκινα και χρυσά, μαχαίρια και διαχαλωτές περώνες. Μεταξύ των Τριών Αγγέλων εικονίζονται Αριστερά ο Αβραάμ, ΄γέροντας με μαύρο ένδυμα, ο οποιος προσφέρει μεγάλο δοχείο χρώματος βαθύ καστανού διακοσμημένο με κυανά,ερυθρά και λευκά άνθη. Δεξιά παρίσταται η Σάρρα με μαύρο ένδυμα και καλύπτρα,κρατώντας στα χέρια της που είναι σκεπασμένα με το ίδιο ένδυμα δοχείο χρυσό.Το βάθος της σύνθεσης κοσμούν οικοδομήματα και στα δύο άκρα, τα οποία συνδέει μικρός τοίχος. Το έδαφος είναι χρώματος πράσινου. .
Στα πρόσωπα και τα γυμνά μέρη του σώματος οι σκιές είναι ελαφρές και αποδίδονται με χρώμα όμπρας, τα φωτεινά σημεία με μακρά λευκοκίτρινα επίπεδα και ελάχιστες φωτεινές γραμμές Στα ενδύματα με βαθύτερο τόνο χρώματικό διαγράφονται οι πτυχές που καθίστανται πιο έντονες με λευκές γραμμές ή μικρά φωτεινά επίπεδα.
Χρονολογία κατασκευης
Κατά πάσα πιθανότητα εκτελέσθηκε στα μέσα του 14ου αι. και είναι αναμφίβολα πρϊόν της τέχνης της Πρωτεύουσας.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσείο Μπενάκη
Φακούντο Σάντσες
Ο Φακούντο Σάντσες (γεννημένος στις 7 Μαρτίου 1990) είναι Αργεντινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως δεξί μπακ για την ΑΕΚ Λάρνακας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εστουδιάντες Λα Πλάτα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Τίγρε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεφένσα ι Χουστίσια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Κολόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Αργεντινής Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές
Τζιμ Ρουτ
Ο Τζιμ Ρουτ (James Donald Root) (γεννημένος στις 2 Οκτωβρίου 1971),  επίσης γνωστός ως #4, είναι Αμερικανός κιθαρίστας και τραγουδοποιός. Είναι ένας από τους δύο κιθαρίστες του heavy metal συγκροτήματος Slipknot και ο πρώην βασικός κιθαρίστας του rock συγκροτήματος Stone Sour.
Ισαβέλλα, κόμισσα του Λέννοξ
Η Ισαβέλλα, κόμισσα του Λέννοξ (πέθανε το 1458), κόμισσα του Λέννοξ (1437 - 1458), η τελευταία των γηγενών Σκωτσέζων μορμάρων ήταν κόρη του Ντόνντσαντχ, κόμη του Λέννοξ και της Έλενας κόρης του Σερ Άρστιμπαλντ Κάμπελ. Παντρεύτηκε τον Μέρντοχ Στιούαρτ και έγινε δούκισσα του Όλμπανυ (1420 - 1425) αλλά η οικογένεια της καταστράφηκε όταν ο σύζυγος της και οι δυο μεγαλύτεροι γιοι της εκτελέστηκαν με την κατηγορία της έσχατου προδοσίας από τον Ιάκωβο Α΄ της Σκωτίας (1425). Ο μικρότερος γιος της Ιάκωβος Μορ Στιούαρτ κατόρθωσε να δραπετεύσει στην Ιρλανδία και πέθανε πολύ σύντομα στην εξορία. Η Ισαβέλλα μετά τον βίαιο θάνατο του Ιακώβου Α΄ αποκαταστάθηκε στους τίτλους και την περιουσία της και μεγάλωσε η ίδια τα εγγόνια της στο κάστρο του Λοχ Λόμοντ. Δεν επέζησε κανένας από τους γιους της μέχρι τον δικό της θάνατο αλλά πρόλαβε να δει τον εγγονό της Άντριου Στιούαρτ, 1ο λόρδο του Αβαντάλ υψηλό καγκελάριο της Σκωτίας.
Ο Ντόνντσαντχ του Λέννοξ με να δημιουργήσει συγγενικούς δεσμούς με τον ισχυρότατο Ροβέρτο Στιούαρτ, δούκα του Όλμπανυ δεύτερο γιο του Ροβέρτου Β΄ της Σκωτίας και της πρώτης συζύγου του Ελισάβετ Μουρ, ισχυρού διεκδικητή του θρόνου της Σκωτίας την εποχή του πατέρα του και του αδελφού του αποφάσισε να παντρέψει την κόρη του με τον γιο του Μέρντοχ. Ο γάμος επικυρώθηκε (1392), ο Μέρντοχ και η Ισαβέλλα απέκτησαν :
Τελευταία χρόνια
Μετά την εκτέλεση του συζύγου της και των δυο μεγαλύτερων γιων της από τον Ιάκωβο Α΄ της Σκωτίας (1425) η ίδια παρέμεινε φυλακισμένη 8 χρόνια στο κάστρο του Τάνταλο. Ο μικρότερος γιος της Ιάκωβος ο Παχύς δραπέτευσε στο Άντριμ, στην Ιρλανδία αλλά πέθανε πρόωρα πριν προλάβει να οργανώσει την αντεπίθεση του για να ανακαταλάβει τον θρόνο από τον Ιάκωβο Α΄. Η Ισαβέλλα του Λέννοξ κατόπιν είδε τους δυο μεγαλύτερους εχθρούς της οικογένειας της να θανατώνονται βίαια. Ο Ιάκωβος Α΄ της Σκωτίας δολοφονήθηκε τον Φεβρουάριο του 1437 ύστερα από συνωμοσία στην οποία πρωταγωνιστής ήταν ο πρώην σύμμαχος του Γουόλτερ Στιούαρτ, 1ος κόμης του Άθολ που ήταν και μικρότερος ετεροθαλής αδελφός του πεθερού της. Ο Γουόλτερ Στιούαρτ κατόπιν ο οποίος ήταν και ο ίδιος ένας από τους πρωταγωνιστές στην εκτέλεση του Μέρντοχ συνελήφθη από τους οπαδούς του βασιλιά και θανατώθηκε στο Εδιμβούργο με φρικτά βασανιστήρια.
Η Ισαβέλλα αμέσως μετά αποκαταστάθηκε στους τίτλους και την περιουσία της, εξέδωσε πλήθος από διατάγματα με έδρα την κατοικία της στο κάστρο του Λοχ Λόμοντ που έγιναν δεκτά από τον βασιλιά Ιάκωβο Β΄ της Σκωτίας. Μετά την απελευθέρωση της δέχτηκε στο κάστρο της και ανάθρεψε τα εγγόνια της, τα παιδιά του γιού του της Ιάκωβου του Παχύ.
Ο Μαρκ Νάπιερ περιγράφει την Ισαβέλλα του Λέννοξ ως εξής (1835) :
"ευγενής με αδάμαστο χαρακτήρα και μεγάλο πνεύμα, καμιά άλλη γυναίκα στην εποχή της δεν θα μπορούσε στην θέση της να αντέξει τέτοιες βιαιότητες της μοίρας και συμφορές".
Η Ισαβέλλα πέθανε υπέργηρη ύστερα από όλους τους γιους της (1458), η τελευταία Γαλατική μορμαρδεία ολοκληρώθηκε με τον θάνατο της. Ο εγγονός της Άντριου Στιούαρτ, 1ος λόρδος του Αβαντάλ γιος του Γουόλτερ που εκτελέστηκε (1425) έγινε λόρδος του Αβαντάλ και υψηλός καγκελάριος της Σκωτίας (1459), ήταν ένας από τους βασικούς συμβούλους του Ιακώβου Γ΄ της Σκωτίας και κράτησε την θέση του καγκελαρίου 25 χρόνια.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
NGC 5824
To NGC 5824 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό του Λύκου. Οι αστρονόμοι James Dunlop (1826), Τζον Χέρσελ (1831) και Έντουαρντ Έμερσον Μπάρναρντ (1882) ισχυρίστηκαν ότι το ανακάλυψαν ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο. Είναι δυνατή η παρατήρησή του με μικρά τηλεσκόπια, όμως απαιτούνται ισχυρότερα όργανα για να γίνει διακριτός ο αστρικός πυρήνας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
5824 Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Λύκος (αστερισμός)
NGC 5986
Το NGC 5986 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό του Λύκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
5986 Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Λύκος (αστερισμός)
Κέβιν Άντριους
Ο Κέβιν Άντριους (Kevin Andrews, 1924–1989) ήταν Αμερικανός φιλέλληνας, αρχαιολόγος και συγγραφέας.
Γεννήθηκε στο Πεκίνο και σπούδασε αρχικά στην Αγγλία και μετά στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Το 1947, επισκέφτηκε την Ελλάδα για πρώτη φορά. Μιά υποτροφία του ιδρύματος Φουλμπράιτ του επέτρεψε να παρατείνει τη διαμονή του στη χώρα για να μελετήσει τα κάστρα της Πελοποννήσου. Εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα το 1954 και πολιτογραφήθηκε Έλληνας το 1975. Έπαιζε φλογέρα και συνεργάστηκε με τη Δόμνα Σαμίου σε ηχογραφήσεις τραγουδιών. Πνίγηκε το 1989 ενώ κολυμπούσε στα Κύθηρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Ινγούνδη (σύζυγος του Ερμινίγγελδου)
Η Ινγούνδη, Ingunde, Ingund, Ingundis ή Ingunda (γενν. 567/568), ήταν το μεγαλύτερο παιδί τού Σιγιβέρτου Α΄ βασιλιά της Αυστρασίας και της συζύγου του Μπρουνχίλντας, κόρης τού βασιλιά Αθαναγίλδ των Βησιγότθων. Παντρεύτηκε τον Ερμινίγκελδ και έγινε η πρώτη ορθόδοξη βασίλισσα των Βησιγότθων.
Πρώιμη ζωή
Ο πατέρας της Ινγούνδης, Σιγιβέρτος Α΄, έγινε ηγεμόνας του φραγκικού βασιλείου της Αυστρασίας το 561, με το τέλος τού πατέρα του Χλοτάριου Α΄.
Ακολουθώντας την παράδοση της εποχής, η Ινγούνδη πήρε το όνομά της από τη μητέρα τού πατέρα της. Τα αδέλφια της ήταν η Χλοδοσίνδη (γενν. π. 569) και ο Χιλδεβέρτος Β΄ (γενν. 570).
Το 575 ο Σιγιβέρτος Α΄ ενεπλάκη σε εμφύλιο πόλεμο με τον ετεροθαλή αδελφό του, Χιλπέριχο Α΄ βασιλιά της Nευστρίας. Στα πρόθυρα της νίκης, ο Σιγιβέρτος Α΄ δολοφονήθηκε. Με το τέλος τού Σιγιβέρτου Α΄, η Μπρουνχίλντα και τα παιδιά φοβήθηκαν πολύ για την ασφάλειά τους. Ο Χιλδεβέρτος Β΄, μόλις πέντε ετών, αντιμετώπιζε σχεδόν βέβαιο θάνατο από τον Χιλπέριχο Α΄. Ο δούκας Γκούντοβαλντ ήρθε αμέσως στο Παρίσι, όπου ζούσαν η Μπρουνχίλντα και τα παιδιά, έλαβε τον Χιλδεβέρτο Β΄ και εξασφάλισε την ασφάλειά του ανάμεσα στους αυστρασιανούς ευγενείς. Όταν ο Χιλπέριχος Α΄ ήρθε στο Παρίσι, άρπαξε τη Μπρουνχίλντα και διέταξε την Ινγούνδη και τη Χλοδοσίνδη να τεθούν υπό κράτηση στο μοναστήρι του Mω (Μeaux). Ή Ινγούνδη θα ήταν μόλις 7 ή 8 ετών, κατά τη διάρκεια αυτής της τραυματικής περιόδου.
Γάμος του Ερμινίγκελδ με την Ινγούνδη
δεξιά|μικρογραφία| Χάρτης που δείχνει Bαιτική και τη Λουζιτανία. Το 569 ο Λιουβιγκέλδ ενθρονίστηκε για να συγκυβερνήσει τους Βησιγότθους στην Ισπανία και τη Σεπτιμανία με τον αδελφό του Λιούβα Α΄. Λίγο αργότερα, προκειμένου να νομιμοποιήσει τη βασιλεία του, νυμφεύτηκε τη Γοϊσβίνθα, χήρα του προηγούμενου βασιλιά των Βησιγότθων Aθαναγίλδ και μητέρα της Μπρουνχίλντας. Ο Λιουβιγκέλδ είχε δύο γιους, τον Ερμινίγκελδ και τον Ρεκαρέδο Α΄, από προηγούμενο γάμο. Περί το 578 ο Λιουβιγκέλδ διαπραγματεύτηκε τον γάμο τού μεγαλύτερου γιου του Ερμίνιγκελδ με την Ινγούνδη, κόρη της Μπρουνχίλντας που τώρα ήταν αντιβασίλισσα τού γιου της Χιλδεβέρτου στην Αυστρασία.
Η Ινγούνδη ταξίδευσε από τη Γαλλία στο Τολέδο μέσω της Σεπτιμανίας, του τμήματος της Γαλατίας που κατείχαν ακόμη οι Βησιγότθοι. Η Σεπτιμανία εκτείνεται από το ανατολικό άκρο των Πυρηναίων, κατά μήκος της Μεσογείου, μέχρι τον Ροδανό. Καθώς η Ινγούνδη περνούσε από τη βησιγοτθική πόλη Άγκντε, συνάντησε τον τοπικό Ορθόδοξο επίσκοπο, Φρονίμιο, ο οποίος την προειδοποίησε να μη δεχτεί το «δηλητήριο» τού Αρειανισμού.
Το 579 ο πρίγκιπας Ερμινίγκελδ νυμφεύτηκε τον Ινγούνδη: αυτός ήταν Αρειανός και εκείνη Ορθόδοξη. Στην αρχή η Ινγούνδη έγινε δεκτή θερμά από τη βασίλισσα Γοϊσβίνθα. Ωστόσο, η βασίλισσα ήταν αποφασισμένη ότι η Ινγούνδη έπρεπε να βαφτιστεί ξανά, τώρα στην πίστη των Αρειανών. Η Ινγούνδη, μόλις 12 ετών, αρνήθηκε κατηγορηματικά. Σύμφωνα με τον Γρηγόριο του Τουρ: «η βασίλισσα έχασε την ψυχραιμία της τελείως» και «άρπαξε την κοπέλα από τα μαλλιά της και την πέταξε στο έδαφος: μετά την κλώτσησε μέχρις ότου την γέμισε αίμα, την έγδυσε και διέταξε να την πετάξουν στην κολυμβήθρα του βαπτίσματος». Είτε εξαιτίας αυτού του σπασίματος, είτε, πιθανότατα, λόγω της επιθυμίας του Λιουβιγκέλδ να διασφαλίσει τη διαδοχή των γιων του (σύμφωνα με τις προηγούμενες ενέργειές του να συσχετίσει τους γιους του με τον εαυτό του ως ηγεμόνες του βασιλείου ), έστειλε τον Ερμινίγκελδ και την Ινγούνδη στη Σεβίλλη, για να κυβερνήσουν ένα τμήμα τού βασιλείου του, πιθανώς την επαρχία Βαιτική και τη νότια Λουζιτανία.
Εξέγερση του Ερμινίγκελδ
δεξιά|μικρογραφία| Χάρτης που δείχνει τη Βυζαντινή Σπανία π. 580
Καταγωγή
Σύμφωνα με το Χρονικό του 9ου αιώνα του Aλφόνσου Γ΄, ο Έρβιγ ήταν γιος του Aρδαβάστ, ο οποίος είχε ταξιδεύσει από τη (Ρωμαϊκή) Βυζαντινή Αυτοκρατορία στην Hispania την εποχή τού Σινδάσβινθ και νυμφεύτηκε την ανιψιά τού Σινδάσβινθ, Γκόντα. Ο Αρδαβάστ (ή Αρτάβασδος), ήταν πιθανώς Αρμένιος ή Πέρσης χριστιανός εξόριστος στην Κωνσταντινούπολη ή στη βυζαντινή Αφρική. Στην Ισπανία τον έκαναν κόμη (comes).
Ο Ισπανός γενεαλόγος του 17ου αι. Λουίς Μπαρτολομέ δε Σαλαθάρ υ Κάστρο ονομάζει τον πατέρα τού Αρδαβάστ ως Αθάναγκιλντ, γιο τού Αγίου Ερμινίγκελδ και της Ινγούνδης, και τη μητέρα του ως Φλαβία Ιουλιανή, κόρη του Πέτρου κουροπαλάτη και ανιψιά του Αυτοκράτορα Μαυρίκιου. Αυτή η αυτοκρατορική σύνδεση αμφισβητείται από τον Κριστιάν Σετιπάνι, ο οποίος λέει ότι η μόνη πηγή για τον γάμο του Aθάναγκιλντ με τη Φλαβία Ιουλιανή είναι ο Χοσέ Πεγίθερ, για τον οποίο ισχυρίζεται ότι είναι πλαστογράφος.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων Κατηγορία:Βισιγοθικές βασίλισσες
Η ωραία του κουρέα
Η ωραία του κουρέα είναι μια ταινία του ελληνικού κινηματογράφου, παραγωγής του έτους 1969. Πρόκειται για κωμωδία μεγάλου μήκους σε σκηνοθεσία του Ντίνου Δημόπουλου.
Ηθοποιοί
Στην ταινία παίζουν οι ηθοποιοί: Γιάννης Γκιωνάκης, Μάρθα Καραγιάννη, Αλέκος Τζανετάκος, Χρόνης Εξαρχάκος, Σωτήρης Μουστάκας, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Νίκος Τσούκας, Νίτσα Μαρούδα, Αιμιλία Υψηλάντη, Κατερίνα Γώγου, Μαρία Μπονέλου, Ηλέκτρα Καλαμίδου, Νικήτας Πλατής, Αθηνόδωρος Προύσαλης, Μαίρη Μεταξά, Γιώργος Μεσσάλας, Γιώργος Ξύδης, Θόδωρος Κεφαλόπουλος.
Στοιχεία ταινίας
Η διάρκεια της ταινίας είναι 80 λεπτά. Η σκηνοθεσία και οι στίχοι των τραγουδιών που ακούγονται στην ταινία είναι του Ντίνου Δημόπουλου, το σενάριο του Λάκη Μιχαηλίδη, η μουσική του Νίκου Μαμαγκάκη και η χορογραφία του Γιάννη Φλερρύ. Τραγουδούν ο Γιάννης Πουλόπουλος, η Πόπη Αστεριάδη, ο Γιώργος Χατζηαντωνίου και η Βάκια Βάλβη. Η παραγωγή της ταινίας είναι της Φίνος Φιλμ.
Διάφορα
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1968-1969 και έκοψε 228.142 εισιτήρια. Ήρθε στην 31η θέση σε 108 ταινίες. <references group="σημ." />