cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης
Η πρόσληψη του Βαλαωρίτη
Ο Κωστής Παλαμάς στις ομιλίες, άρθρα και επιστολές του, που όλα μαζί συγκρότησαν το βιβλίο του ‘’Αριστοτέλης Βαλαωρίτης’’ (1924) προχωράει στις ειδολογικές διακρίσεις και την ιεράρχηση των ενδιαφερόντων του ποιητή. Ο Παλαμάς συνέθεσε ποίημα για τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη τονίζοντας περισσότερο την ‘’πρακτική πλευρά’’ της ποίησής του. Για τον κριτικό Γιάννη Αποστολάκη η ποιητική του Βαλαωρίτη είναι εξωτερική και περιγραφική χωρίς να μπορεί να κατορθώσει να αναχθεί στη σύνθεση ιδανικών μορφών, απουσιάζει η δύναμη της συνθετικής σύλληψης. Αλλά και η πολιτική του δράση δεν έμεινε ασχολίαστη από τους συγχρόνους του, έτσι ο Γεώργιος Ιακωβάτος, έγραψε μια έμμετρη σάτιρα: «Κνούτο, κνου, Βαλαωρίτη/Ως το στόμα , κι ως τη μύτη/Στα κεφάλια των παιδιών σου/Στυλαβάταις των σκοπών σου/Κνου, βρωμοποιηματούρα/που διαβάζει η Κουμουντούρα,/που διαβάζει η σγαριλιά/ η Κουμουντουροφωλιά. Η μαρξιστική ιστοριογραφία και χαρακτηριστικά, ο Γιάνης Κορδάτος τον είδε ως τον «πατριδολάτρη ποιητή που υμνεί το '21 και εκφράζει τη Μεγάλη Ιδέα».
Η κατασκευή του «Εθνικού» ποιητή
Στην περίπτωση του Βαλαωρίτη ο τίτλος του «εθνικού ποιητή» δόθηκε διότι «αντλούσε σχεδόν αποκλειστικά τα θέματά του από τη νέωτερη ελληνική ιστορία και επειδή υπερασπίστηκε την εθνική ιδέα όχι μόνο με το λόγο του αλλά και εμπράκτως». Όμως με δεδομένο πως και άλλοι ποιητές και πεζογράφοι της εποχής του αντλούσαν από το ίδιο υλικό, η Έρη Σταυροπούλου, εξηγεί πως η διάκριση αυτή του Βαλαωρίτη οφειλόταν: α) στη δημοτική γλώσσα που χρησιμοποίησε –θελκτικό στοιχείο για το ακροατήριό του μα που άρμοζε και με το «ήθος και τη φωνή των διαφόρων ηρώων του», β) στο πάθος και το τραγικό μεγαλείο με το οποίο πρόβαλε τους ήρωές του, γ) η συγκυρία επέτεινε όλα αυτά Κι έτσι ήταν επακόλουθο οι κριτικοί να επισημάνουν «διαρκώς θετικά», αυτά τα δεδομένα, «αναδεικνύοντας τον Βαλαωρίτη στον εγκυρότερο ποιητικό εκφραστή της Μεγάλης Ιδέας. Το 1906 συστήνεται επιτροπή με σκοπό την διεξαγωγή εράνου για την κατασκευή προτομής προς τιμήν, όπως αναφέρεται, του «εθνικού ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη».
Εργογραφία
Τα πρώτα δείγματα γραφής του είναι οι επιστολές που συντάσσει προς τη μητέρα του την εποχή που ταξιδεύει στην Ελλάδα και στην Ιταλία, πριν την έναρξη των σπουδών του. Στα 1847 φοιτητής όντας, τυπώνει την πρώτη ποιητική συλλογή του, «Στιχουργήματα». Το 1857 τυπώνει τη δεύτερη ποιητική συλλογή του, «Μνημόσυνα» και το 1859 τη μεγάλη ποιητική του σύνθεση «Η Κυρά Φροσύνη».
Επίσης πραγματοποίησε και μεταφράσεις, όπως ποιήματα του Βίκτωρα ντε Λαπράντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης: ψηφιακή έκδοση του έργου του και αναλυτικό εργοβιογραφικό (Ανεμόσκαλα του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας)
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Αριστοτελης Κατηγορία:Επτανησιακή σχολή
Tori Amos: iTunes Essentials
iTunes Essentials ονομάζεται μια συλλογή 45 μουσικών κομματιών της Αμερικανίδας τραγουδοποιού και ερμηνεύτριας Τόρι Έιμος, που κυκλοφόρησε μέσω του ηλεκτρονικού καταστήματος iTunes το καλοκαίρι του 2005. Τα τραγούδια διακρίνονται από μια ποικιλία στο ύφος εφόσον ανήκουν στην ευρεία περίοδο 1992 – 2005 και λειτουργούν σαν ένα είδος εισαγωγής για ακροατές που δεν γνωρίζουν την καλλιτέχνιδα. Είναι χωρισμένα σε τρεις αυτόνομα προσβάσιμες ομάδες.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
iTunes Essentials iTunes Essentials
Ύδρα (θωρηκτό)
To 'Β.Π. Θ/Κ Ύδρα' ναυπηγήθηκε στο Saint-Nazaire της Γαλλίας μεταξύ των ετών 1887-1889, μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης, με σχέδια και μελέτες του Γάλλου ναυάρχου Dupont. Ιδίου τύπου αδελφά πλοία ήταν τα Β.Π. Θ/Κ Σπέτσαι και Ψαρά.
Τον Ιανουάριο του 1897 με Κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Ι. Βωκό και Διοικητή της Θωρηκτής Μοίρας τον Πλοίαρχο Α. Ραϊνέκ, στάλθηκε στην Κρήτη με τα Αλφειός, Μυκάλη και Πηνειός και άλλα μικρότερα πλοία με σκοπό να προστατεύσει το διωκόμενο χριστιανικό ελληνικό πληθυσμό του νησιού από τους Τούρκους και να υποστηρίξει τον Ελληνικό Στρατό υπό τον Συνταγματάρχη Τ. Βάσσο, που είχε αποβιβασθεί στο Κολυμπάρι Σελίνου.
Συμμετείχε στον Ελληνοτουρκικό πολέμο του 1897, στους Βαλκανικούς 1912-1913 και στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο με τη λήξη του οποίου, τον Νοέμβριο του 1918 παροπλίστηκε. Από το 1922 μέχρι και το 1929 χρησιμοποιήθηκε για την στέγαση της Σχολής Πυροβολικού. Στο χρονικό διάστημα μεταξύ των ετών 1929-1930 φέρεται να διαλύθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά θωρηκτά
Ελ-Ασασίφ
Το Ελ-Ασασίφ (αραβικά: العساسيف, αγγλικά: El-Assasif, Al΄ Asasif) βρίσκεται στη νότια Αίγυπτο (Κάτω Αίγυπτος), κοντά στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι και νότια του Dra' Abu el-Naga, στο ερημικό τμήμα της δυτική κοιλάδας του Νείλου. Υπάγεται διοικητικά στο Κυβερνείο του Λούξορ. Αποτελεί τμήμα της αρχαίας Νεκρόπολης των Θηβών η οποία συγκαταλέγεται ανάμεσα στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Στο Ελ-Ασασίφ έχουν βρεθεί ταφές αξιωματούχων της 18ης (1550 – 1295 π.Χ.), 25ης (747 – 656 π.Χ.) και 26ης Δυναστείας (664 – 525 π.Χ.) της Αιγύπτου.
Στη λίστα τάφων του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης (List of MMA Tombs) που ανασκάφηκαν από τον Χέρμπερτ Ουίνλοκ, συμπεριλαμβάνονται και τάφοι που χρονολογούνται μεταξύ 11ης και 18ης Δυναστείας, καθώς και μεταξύ 21ης και 30ης Δυναστείας.
Έτσι, η Νεκρόπολη του Ελ-Ασασίφ καλύπτει χρονολογικά μία πολύ μεγάλη περίοδο της Αιγυπτιακής αρχαιολογίας, από το Μέσο Βασίλειο έως τις πρώτες Δυναστείες της Ύστερης περιόδου, μεταξύ 2100 π.Χ. και 525 π.Χ. περίπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αφρική
Κατάλογος γλωσσών ανά αριθμό μητρικών ομιλητών
μικρογραφία|275x275εσ|Τρέχουσα κατανομή των οικογενειών των ανθρώπινων γλωσσώνΑυτό το άρθρο κατατάσσει τις ανθρώπινες γλώσσες ανά τον αριθμό των μητρικών ομιλητών.
Ωστόσο, όλες αυτές οι βαθμολογίες θα πρέπει να χρησιμοποιούνται με προσοχή. Ο προσδιορισμός της διαφοράς ανάμεσα σε μια γλώσσα και μια διάλεκτο, ή ανάμεσα σε μια γλώσσα και μια μακρογλώσσα. Για παράδειγμα, τα Κινέζικα μερικές φορές θεωρούνται ενιαία γλώσσα και μερικές φορές ως μακρογλώσσα των οποίων πολλές ποικιλίες είναι ανεξάρτητες γλώσσες. Κάθε διαίρεση των ομιλητών μεταξύ των γλωσσών είναι το αποτέλεσμα της ταξινόμησης για αυτούς τους ομιλητές. Συχνά τέτοιες ταξινομήσεις βασίζονται σε πολιτικούς ή πολιτισμικούς παράγοντες. Παρόλο που αυτές οι ταξινομήσεις δεν είναι εντελώς αυθαίρετες, η ανάπτυξη συνεκτικών κριτηρίων για τα όρια ανάμεσα στις γλώσσες δεν είναι δυνατή.
Για ένα κατάλογο με τις γλώσσες με το μικρότερο αριθμό γηγενών ομιλητών, βλέπε Κατάλογος γλωσσών υπό εξαφάνιση.
Κορυφαίες γλώσσες ανά συνολικό αριθμό ομιλητών
Οι κορυφαίες έντεκα γλώσσες έχουν επιπλέον στοιχεία από την έκδοση της Nationalencyklopedin του 2010. Οι αριθμοί που ξεπερνούν τα 95 εκατομμύρια έχουν στρογγυλοποιηθεί στο πλησιέστερο 5ο εκατομμύριο.
Χέντρικ φαν ντερ Μπορχτ ο πρεσβύτερος
Ο Χέντρικ φαν ντερ Μπορχτ ο πρεσβύτερος (φλαμανδικά: Hendrik van der Borcht de Oudere' (1583 - 26 Ιουλίου 1651 ) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος νεκρών φύσεων και ανθέων και χαράκτης, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη Γερμανία.
Ο φαν ντερ Μπορχτ γεννήθηκε στις Βρυξέλλες. Προβλήματα στις Κάτω Χώρες υποχρέωσαν την οικογένειά του να μετοικήσει στη Γερμανία το 1586. Το 1598 εγκαταστάθηκαν στο Φράνκενταλ, όπου ο φαν ντερ Μπορχτ έγινε μαθητής του Φλαμανδού απόδημου Χίλλις φαν Φάλκενμπορχ. Μεταξύ 1604 και 1610 βρισκόταν στην Ιταλία, πιθανόν στη Ρώμη. Το 1627 εγκαταστάθηκε στη Φρανκφούρτη, όπου και απεβίωσε.
Ο κόμης της Αρουντέλ, καθώς περνούσε από τη Φρανκφούρτη, έγινε ο πάτρονας του γιου του, Χέντρικ φαν ντερ Μπορχτ του νεότερου(1614-1676). Ο Χέντρικ ο πρεσύβερος θεωρείται επίσης δάσκαλος του ζωγράφου Σεμπάστιαν φαν ντερ Μπορχτ, ίσως άλλου γιου του, που επίσης δραστηριοποιήθηκε στο Φράνκενταλ.
Ο φαν ντερ Μπορχτ θεωρείται μέλος της Σχολής του Φράνκενταλ. Στη Σχολή αυτή περιλαμβάνονταν οι ζωγράφοι Χίλλις φαν Κόνινξλοο, Πίτερ Σάουμπρουκ (Pieter Schoubroeck) και ο γιος του καλλιτέχνη.
Χαρακτικά
Φιλοτέχνησε τα εξής χαρακτικά:
Πηγές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Ροζέ Μιλλιέξ
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Μασσαλία και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αιξ. Το 1936 ήρθε στην Ελλάδα ως καθηγητής της γαλλικής γλώσσας και λογοτεχνίας στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών όπου αργότερα έγινε διευθυντής σπουδών ενώ παράλληλα δημοσίευσε πολλά δοκίμια σε διάφορα ελληνικά περιοδικά. Το 1939 παντρεύτηκε την Ελληνίδα Τατιάνα Γκρίτση μετέπειτα συγγραφέα και δημοσιογράφο.
Στην περίοδο της Κατοχής ο Ροζέ Μιλλιέξ είχε διαφύγει μαζί με τη σύζυγό του στην νότια Γαλλία, από όπου ανέπτυξε δραστηριότητα πετυχαίνοντας να προκαλέσει το ενδιαφέρον Γάλλων διανοούμενων για την Ελληνική αντίσταση. Με πρωτοβουλία δική του και της συζύγου του συγκεντρώθηκαν κείμενα Γάλλων διανοούμενων, μεταξύ των οποίων ήταν ο Αντρε Φουζερόν, ο Ανρί Ματίς κ.α., καθώς και πίνακες των Πικάσο, Μπονάρ, Μασόν, Πικαμπιά, Ντιφί κ.ά. για τον ελληνικό λαό που εκδόθηκαν σε ένα βιβλίο - λεύκωμα, με τίτλο Αφιέρωμα στην Ελλάδα 1940-1944. Οι πίνακες δωρήθηκαν στην Εθνική Πινακοθήκη.
Τον Δεκέμβριο του 1945 με πρωτοβουλία του διευθυντή του Γαλλικού Ινστιτούτου Οκτάβιου Μερλιέ και του Ροζέ Μιλλιέξ στάλθηκαν με υποτροφίες για σπουδές στη Γαλλία με το πλοίο «Ματαρόα» μερικά από τα λαμπρότερα νέα μυαλά της Ελλάδας (Μέμος Μακρής, Νίκος Σβορώνος, Μάνος Ζαχαρίας, Τάκης Ζενέτος, Κώστας Αξελός, Κορνήλιος Καστοριάδης, Μαργαρίτης Αποστολίδης, Μιμίκα Κρανάκη κ.ά.). Το 1959 ο Ροζέ Μιλλιέξ μετατέθηκε στην Κύπρο, όπου μετά την ανεξαρτησία έγινε μορφωτικός ακόλουθος της γαλλικής πρεσβείας και διευθυντής του Γαλλικού Μορφωτικού Κέντρου που ο ίδιος ίδρυσε τον Νοέμβριο του 1960. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το 1971. Τόσο ο ίδιος όσο και η σύζυγός του θεωρήθηκαν ανεπιθύμητοι από την απριλιανή δικτατορία η οποία μάλιστα αφαίρεσε από την Τατιάνα Γκρίτση-Μιλλιέξ την ελληνική υπηκοότητα. Το 1971 ο Ροζέ Μιλλιέξ διορίστηκε διευθυντής του Γαλλικού Μορφωτικού Κέντρου στη Γένοβα. Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την πτώση της δικτατορίας το 1975. Από το 1982 ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και από το 1986 μέλος της Ακαδημίας της Μασσαλίας. Είχε παρασημοφορηθεί με το μετάλλιο του Φοίνικος από την Ελληνική Δημοκρατία και με το αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών
Πέθανε σε ηλικία 93 ετών στην Αθήνα.
Το έργο του
Μετά την απελευθέρωση τύπωσε το βιβλίο του A l'ecole du peuple grec (1946) και την μελέτη του Ο Αδαμάντιος Κοραής για το γαλλικό πολιτισμό-Ο Victor Hugo πιστός φίλος της Ελλάδας(1953). Ξεχωρίζουν επίσης οι μελέτες του με τίτλο: «Ο Παλαμάς και οι ευρωπαϊκές αξίες», «Ο Σολωμός και η Γαλλία» κ.λ.π. Το 1982 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Ημερολόγιο και μαρτυρίες του πολέμου και της κατοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φιλέλληνες Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Τζον Στιούαρτ Μιλ
Ο Τζον Στιούαρτ Μιλ (John Stuart Mill ή J.S. Mill, 20 Μαΐου 1806 – 8 Μαΐου 1873) ήταν Βρετανός φιλόσοφος, πολιτικός οικονομολόγος και δημόσιος υπάλληλος με ισχυρή συνεισφορά στην κοινωνική και πολιτική θεωρία καθώς και την πολιτική οικονομία. Διετέλεσε μέλος του Αγγλικού κοινοβουλίου και θεωρείται σημαίνων κλασικός φιλελεύθερος στοχαστής του 19ου αιώνα. Έχει γίνει γνωστός ως «ο αγγλόφωνος φιλόσοφος με την ισχυρότερη επιρροή του 19ου αιώνα ». Η αντίληψη του Μιλ περί ελευθερίας δικαιολογεί την ελευθερία του ατόμου αντίθετα προς τον απεριόριστο κρατικό έλεγχο.
Βιογραφία
Τα κατορθώματά του ως παιδί ήταν εξαιρετικά. Σε ηλικία τριών ετών διδάχτηκε αρχαία ελληνικά και μεγάλες λίστες Ελληνικών λέξεων με τις Αγγλικές αντίστοιχές τους. Μέχρι την ηλικία των οκτώ είχε διαβάσει τους Μύθους του Αισώπου, την Ανάβαση του Ξενοφώντα, και ολόκληρο τον Ηρόδοτο , και ήταν εξοικειωμένος με τον Λουκιανό, τον Διογένη Λαέρτιο, τον Ισοκράτη και έξι διαλόγους του Πλάτωνα. Είχε επίσης διαβάσει πολύ ιστορία στα Αγγλικά και είχε διδαχθεί αριθμητική, φυσική και αστρονομία.
Σύμφωνα με τον Μπέιν (Bain) η αυτοβιογραφία του μάλλον μειώνει το εύρος της δουλειάς που είχε καταφέρει ως παιδί μετά την ηλικία των οκτώ. Στα οκτώ του άρχισε να μαθαίνει Λατινικά, τον Ευκλείδη και άλγεβρα και του ανατέθηκε η διδασκαλία στα νεώτερα παιδιά της οικογένειας. Η βασική του μελέτη παρέμεινε η ιστορία, αλλά μελέτησε και όλους τους Λατίνους και Έλληνες συγγραφείς που διδάσκονταν την εποχή εκείνη στα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Δεν διδάχτηκε να συνθέτει στα Λατινικά ή τα Ελληνικά, και ποτέ δεν ήταν πραγματικός λόγιος. Τα διδάχτηκε για το αντικείμενο που έπρεπε να μελετήσει, και μέχρι την ηλικία των δέκα μπορούσε να διαβάσει Πλάτωνα και Δημοσθένη με ευκολία. Η Ιστορία της Ινδίας του πατέρα του εκδόθηκε το 1818. Αμέσως μετά, περίπου στην ηλικία των δώδεκα, ο Τζον άρχισε να μελετά εξονυχιστικά την σχολαστική λογική, διαβάζοντας ταυτόχρονα τις λογικές πραγματείες του Αριστοτέλη στην πρωτότυπη γλώσσα. Τον επόμενο χρόνο ήρθε σε επαφή με την πολιτική οικονομία και μελέτησε τους Άνταμ Σμιθ και Ντέιβιντ Ρικάρντο με τον πατέρα του – ολοκληρώνοντας τελικά την κλασική οικονομική θεώρησή τους των παραγόντων παραγωγής.
Το 1823 ίδρυσε με τον Τζέρεμι Μπένθαμ την Westminster Review, μια εφημερίδα για φιλοσοφικούς ριζοσπάστες.
thumb|right|250px|Ο Τζον Στιούαρτ Μιλ και η Έλεν Τέιλορ, κόρη της Χάριετ Τέιλορ, η οποία συνεργάστηκε μαζί του για δεκαπέντε χρόνια μετά τον θάνατο της μητέρας της το [[1858.]] Η εντατική όμως αυτή μελέτη είχε τραυματικά αποτελέσματα στην νοητική υγεία του Μιλ. Στην ηλικία των 20 υπέστη νευρικό κλονισμό. Όπως εξηγείται στο πέμπτο κεφάλαιο της Αυτοβιογραφίας του, ο κλονισμός προκλήθηκε από την μεγάλη σωματική και πνευματική καταβάρυνση από τις σπουδές του, που είχε καταπιέσει κάθε συναίσθημα ή πνευματική αναζήτηση που θ' ανέπτυσσε φυσιολογικά στην παιδική του ηλικία. Ωστόσο, η κατάθλιψη τελικά υποχώρησε, καθώς βρήκε παρηγοριά στην ποίηση του Ουίλιαμ Γουόρντσουερθ (William Wordsworth), και στην φιλική συντροφιά της Χάριετ Τέιλορ (Harriet Taylor). Η ικανότητά για συναίσθημα ξαναβγήκε στην επιφάνεια, σημειώνοντας πως «το σύννεφο σταδιακά υποχώρησε».
Ο Μιλ εργάστηκε για την Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, αλλά ήταν επίσης φιλελεύθερο μέλος του Κοινοβουλίου. Συνηγόρησε υπέρ της ελάφρυνσης του βάρους απέναντι στην Ιρλανδία, και βασικά εργάστηκε για ό,τι θεωρούσε λογική. Στο Θεωρήσεις για την Αντιπροσωπευτική Κυβέρνηση (Considerations on Representative Government) ο Μιλ κάλεσε για διάφορες μεταρρυθμίσεις του Κοινοβουλίου και της ψηφοφορίας, ιδιαίτερα για την αναλογική εκπροσώπηση και την επέκταση του εκλογικού δικαιώματος. Ήταν νονός του Μπέρτραντ Ράσσελ.
Το 1851 ο Μιλ παντρεύτηκε την Χάριετ Τέιλορ μετά από 21 χρόνια στενής φιλίας. Η Τέιλορ άσκησε σημαντική επιρροή στο έργο και τις ιδέες του Μιλ κατά τη διάρκεια της φιλίας τους και του γάμου τους. Η σχέση του με την Χάριετ Τέιλορ ενέπνευσε τη συνηγορία του Μιλ για τα γυναικεία δικαιώματα. Ο Μιλ θεωρείται ως ένας από τους πρώτους φεμινιστές. Το άρθρο του The Subjection of Women (1861) είναι από τα πρώτα έργα πάνω στο θέμα των δικαιωμάτων των γυναικών που γράφτηκαν από άντρες συγγραφείς.
Εξελέγη ανεξάρτητος βουλευτής Ουέστμινστερ στις εκλογές του 1865, νικώντας το φιλελεύθερο στρατηγό Ντι Λέισι Έβανς. Νικήθηκε στις επόμενες εκλογές, του 1868, από τον, μετέπειτα υπουργό, συντηρητικό Ουίλιαμ Σμιθ.
Έργο
Το μέγιστο έργο του Μιλ ήταν το Ένα Σύστημα Λογικής, Εκλογικευτικό και Επαγωγικό (A System of Logic, Ratiocinative and Inductive), το οποίο υπέστη διάφορες αναθεωρήσεις και εκδόσεις. Ιδιαίτερα, στην όγδοη έκδοσή του 1872, έχουν προστεθεί αρκετές νέες και αντιφατικές πληροφορίες και συμπληρώματα. Εκεί αποτιμά τις κατηγορίες του Αριστοτέλη και προτείνει το δικό του σύστημα. Παραθέτει τη θεωρία του για του όρους και τις προτάσεις και εστιάζει στην επαγωγική μέθοδο. Μεγάλη επιρροή άσκησε το έργο Ιστορία των Επαγωγικών Επιστημών (History of the Inductive Sciences) (1837) του William Whewell.
Η φήμη της δουλειάς αυτής οφείλεται κατά πολύ στη ανάλυσή του περί της επαγωγικής απόδειξης, σε αντίθεση με τους συλλογισμούς του Αριστοτέλη που είναι απαγωγικοί. Ο Μιλ διατυπώνει πέντε μεθόδους επαγωγής – την μέθοδο της συμφωνίας, την μέθοδο της διαφοράς, την συνδυαστική ή διπλή μέθοδο της συμφωνίας και διαφοράς, την μέθοδο των υπολοίπων, και αυτή των ακολούθων παραλλαγών. Το κοινό στοιχείο αυτών των μεθόδων, η μία πραγματική μέθοδος της επιστημονικής έρευνας, είναι η απαλοιφή. Επομένως όλες οι υπόλοιπες μέθοδοι είναι υποδεέστερες της μεθόδου της διαφοράς. Επίσης ήταν η προσπάθεια του Μιλ να αξιώσει μια θεωρία της γνώσης, στο ίδιο στυλ όπως ο Τζον Λοκ.
Περί Ελευθερίας
Ένα θεμελιώδες βιβλίο για την αρχή της ελευθερίας ήταν το Περί ελευθερίας (On Liberty), για τη φύση και τα όρια της εξουσίας που μπορεί νόμιμα να ασκηθεί από την κοινωνία πάνω στο άτομο. Ένα επιχείρημα που ανέπτυξε ο Μιλ ήταν η αρχή βλάβης, δηλαδή, οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να έχουν οποιαδήποτε συμπεριφορά επιθυμούν όσο δεν βλάπτουν άλλους. Παρ’ όλ’ αυτά, ο Μιλ καθιστά σαφές ότι το ενδιαφέρον του για την ελευθερία δεν επεκτείνεται σε όλα τα άτομα και σε όλες τις κοινωνίες. Δηλώνει ότι «Δεσποτισμός είναι μια έννομη λειτουργία του κράτους προς αντιμετώπιση των βαρβάρων ».
Αν και η αρχή αυτή φαίνεται ξεκάθαρη, υπάρχει μια σειρά από επιπλοκές. Ο Μιλ δηλώνει ρητά ότι οι «βλάβες» (“harms”) μπορεί να περιλαμβάνουν παραλείψεις καθώς και πράξεις. Γι’ αυτό, η παράλειψη διάσωσης ενός παιδιού που πνίγεται λογίζεται ως ζημιογόνος ενέργεια, όπως και η παράλειψη πληρωμής φόρων ή η παράλειψη εμφάνισης ως μάρτυρας στο δικαστήριο. Όλες αυτές οι επιβλαβείς παραλείψεις δύνανται να ρυθμίζονται, σύμφωνα με τον Μιλ. Αντίθετα, δεν θεωρείται ότι βλάπτεται κάποιος, αν - χωρίς βία ή εξαπάτηση – ο παθών συναινεί να αναλάβει τον κίνδυνο: γι’ αυτό δύναται κανείς επιτρεπτώς να προσφέρει επικίνδυνη απασχόληση σε άλλους, υπό την προϋπόθεση ότι δεν υπάρχει εξαπάτηση. (Ο Μιλ, ωστόσο, αναγνωρίζει ένα όριο στη συναίνεση: η κοινωνία δεν θα πρέπει να επιτρέπει στους ανθρώπους να πωλούνται οι ίδιοι ως σκλάβοι). Σε αυτές και σε άλλες περιπτώσεις είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου ότι τα επιχειρήματα στο Περί Ελευθερίας θεμελιώνονται στην αρχή της Ωφέλειας, και όχι σε επικλήσεις σε φυσικά δικαιώματα.
Το Περί ελευθερίας περιλαμβάνει μια ένθερμη υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου. Ο Μιλ διατείνεται ότι η ελεύθερη συζήτηση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την πνευματική και κοινωνική πρόοδο. Δεν μπορεί ποτέ να είμαστε σίγουροι, υποστηρίζει ο ίδιος, ότι μια φιμωμένη άποψη δεν περιέχει ένα στοιχείο αλήθειας. Ισχυρίζεται, επίσης, ότι το να επιτρέπεται στα άτομα να εκφράζουν σφαλερές απόψεις είναι παραγωγικό για δύο λόγους. Πρώτον, τα άτομα είναι πιθανόν να εγκαταλείψουν εσφαλμένες πεποιθήσεις, εάν εμπλακούν σε ανοιχτή ανταλλαγή ιδεών. Δεύτερον, αναγκάζοντας άλλα άτομα να επανεξετάσουν και να επανεπιβεβαιώσουν τις πεποιθήσεις τους στη διαδικασία δημοσίου διαλόγου (debate), αυτές οι πεποιθήσεις δεν ξεπέφτουν σε απλά δόγματα. Δεν αρκεί για τον Μιλ το γεγονός ότι κάποιος έχει μια ανεξέταστη πεποίθηση η οποία τυγχάνει να είναι αληθής∙ πρέπει να κατανοήσει κανείς για ποιο λόγο η επίμαχη πεποίθηση είναι η αληθής. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Μιλ έγραψε, «οι ατελείωτοι μύδροι, τους οποίους μετέρχεται η πλευρά της επικρατούσας άποψης, πραγματικά αποτρέπουν τους ανθρώπους από το να εκφράζουν αντίθετες απόψεις, και από το να ακούν αυτούς που τις εκφράζουν ».
Ο Τζον Στιούαρτ Μιλ μιλά μόνο για την αρνητική ελευθερία στο On Liberty, μια αρχή που σχημάτισε και ονόμασε ο Ιζάια Μπερλίν (Isaiah Berlin). Ο Μπερλίν προτείνει πως η αρνητική ελευθερία είναι μια απουσία ή έλλειψη εμποδίων, παρακωλύσεων ή εξαναγκασμών. Αυτό είναι σε αντιπαραβολή με την άλλη του ιδέα της θετικής ελευθερίας, μια ικανότητα συμπεριφοράς, και η παρουσία συνθηκών για ελευθερία, είτε είναι αυτές υλικοί πόροι, ένα επίπεδο διαφώτισης ή η ευκαιρία για πολιτική συμμετοχή.
Έτσι ο Μιλ υποστήριξε ότι ο ρόλος της Κυβέρνησης είναι να απομακρύνει τα εμπόδια, όπως οι νόμοι, από τις συμπεριφορές που δεν βλάπτουν τους άλλους.
Κοινωνική ελευθερία και τυραννία της πλειοψηφίας
Ο Μιλ πίστευε ότι «η διαμάχη μεταξύ Ελευθερίας και Εξουσίας είναι το πιο εμφανές χαρακτηριστικό σε όλα τα μέρη της ιστορίας». Για εκείνον, η ελευθερία στην αρχαιότητα ήταν ένας «διαγωνισμός... μεταξύ υποκειμένων, ή ορισμένων κατηγοριών υποκειμένων και της κυβέρνησης». Ο Μιλ όριζε την «κοινωνική ελευθερία» ως την προστασία από «την τυραννία των πολιτικών αρχόντων». Εισήγαγε μια σειρά από διαφορετικές έννοιες της μορφής την οποία μπορεί να πάρει η τυραννία, αναφερόμενη ως κοινωνική τυραννία και τυραννία της πλειοψηφίας αντίστοιχα.
Η κοινωνική ελευθερία σήμαινε για τον Μιλ το να τίθενται όρια στην εξουσία του ηγεμόνα, ώστε εκείνος να μην είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει τη δύναμή του κατά βούληση και να λάβει αποφάσεις οι οποίες θα μπορούσαν να βλάψουν την κοινωνία. Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα να έχουν λόγο στις αποφάσεις της κυβέρνησης. Είπε ότι η κοινωνική ελευθερία ήταν «η φύση και τα όρια της εξουσίας που μπορεί να ασκηθεί νόμιμα από την κοινωνία πάνω στο άτομο». Επιχειρήθηκε με δύο τρόπους: πρώτον, με την αναγνώριση ορισμένων ασυλιών, που ονομάζονταν πολιτικές ελευθερίες ή δικαιώματα, δεύτερον, με την καθιέρωση ενός συστήματος «συνταγματικών ελέγχων».
Ωστόσο, κατά την άποψη του Μιλ, το να περιορισθεί η εξουσία της κυβέρνησης δεν ήταν αρκετό. Δήλωσε ότι: «η κοινωνία μπορεί να εκτελεί και όντως εκτελεί τις δικές τις εντολές: και αν εκδίδει λανθασμένες εντολές αντί για ορθές, ή οποιεσδήποτε εντολές σχετικές με πράγματα με τα οποία δεν θα έπρεπε να αναμιχθεί, στην πραγματικότητα ασκεί μια κοινωνική τυραννία πιο τρομερή από πολλά είδη πολιτικής καταπίεσης, δεδομένου ότι, αν και συνήθως δεν υποστηρίζεται από τόσο ακραίες ποινές, αφήνει λιγότερα μέσα διαφυγής, διεισδύοντας πολύ βαθύτερα σε λεπτομέρειες της ζωής και υποδουλώνοντας την ίδια την ψυχή ».
Ελευθερία
Η άποψη του Τζον Στιούαρτ Μιλ περί ελευθερίας, η οποία επηρεάστηκε από τους Τζόζεφ Πρίστλι και Τζόζια Γουόρεν], είναι ότι το άτομο θα πρέπει να είναι ελεύθερο να κάνει ό,τι θέλει, εκτός αν αυτό βλάπτει τους άλλους. Τα άτομα έχουν την λογική να λαμβάνουν αποφάσεις για την ευημερία τους. Η Κυβέρνηση πρέπει να παρεμβαίνει όταν πρόκειται για την προστασία της κοινωνίας. Ο Τζον Στιούαρτ Μιλ εξηγεί:
Ο Μιλ πρόσθετε: «ο δεσποτισμός είναι μια νόμιμη λειτουργία της κυβέρνησης στην αντιμετώπιση των βαρβάρων, υπό την προϋπόθεση στο τέλος την βελτίωσή τους, καθώς και τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν για να επιτευχθεί ο σκοπός. Η ελευθερία, ως αρχή, δεν έχει εφαρμογή σε καμιά περίπτωση σε πρωθύστερο χρόνο από αυτόν που η ανθρωπότητα βρέθηκε σε θέση να μπορεί να βελτιωθεί με ελεύθερο και ίσο διάλογο ».
Ελευθερία του λόγου
Ο Μιλ, υπέρμαχος της ελευθερίας του λόγου με μεγάλη επιρροή, διαφωνούσε με την λογοκρισία. Λέει:
Ο Μιλ περιγράφει τα οφέλη της «αναζήτησης και της ανακάλυψης της αλήθειας» ως ένα τρόπο για την προώθηση της γνώσης. Υποστήριξε ότι ακόμη και αν μια γνώμη είναι λανθασμένη, η αλήθεια μπορεί να γίνει καλύτερα κατανοητή μέσω της αντίκρουσης του σφάλματος. Και δεδομένου ότι οι περισσότερες απόψεις δεν είναι ούτε απόλυτα σωστές, ούτε απόλυτα λανθασμένες, επισημαίνει ότι επιτρέποντας την ελεύθερη έκφραση επιτρέπεις το άκουσμα ανταγωνιστικών απόψεων ως ένα τρόπο για να διατηρηθεί η μερική αλήθεια σε διάφορες απόψεις. Ανησυχώντας για την καταπίεση των απόψεων της μειοψηφίας, ο Μιλ υποστήριξε επίσης την ελευθερία του λόγου σε πολιτική βάση, δηλώνοντας ότι είναι ένα κρίσιμο συστατικό για μια αντιπροσωπευτική κυβέρνηση προκειμένου να ενδυναμώσει την συζήτηση για τη δημόσια πολιτική. Ο Μιλ επίσης υποστήριξε εύγλωττα ότι η ελευθερία της έκφρασης επιτρέπει την προσωπική ανάπτυξη και αυτοπραγμάτωση. Είπε ότι η ελευθερία του λόγου ήταν ένας ζωτικής σημασίας τρόπος για την ανάπτυξη δεξιοτήτων και την πραγμάτωση του δυναμικού και της δημιουργικότητας του ατόμου. Έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι η εκκεντρικότητα είναι προτιμότερη της ομοιομορφίας και της στασιμότητας.
Αποικιοκρατία
Ο Μιλ, υπάλληλος της βρετανικής Εταιρίας Ανατολικών Ινδιών μεταξύ 1823 και 1858, ήταν υπέρ αυτού που ονόμαζε «καλοπροαίρετο δεσποτισμό» όσον αφορά τις αποικίες. Ο Μιλ υποστήριζε ότι «είναι βαρύ σφάλμα να πιστεύει κανείς ότι τα ίδια διεθνή έθιμα, και οι ίδιοι κανόνες διεθνούς ηθικής, μπορούν να αποκτηθούν από ένα πολιτισμένο έθνος μέσω ενός άλλου, και μεταξύ βαρβάρων και πολιτισμένων εθνών... Το να χαρακτηρίζει κανείς οποιαδήποτε συμπεριφορά απέναντι σε έναν βάρβαρο λαό καταπάτηση του νόμου των εθνών, προδίδει το γεγονός ότι αυτός που μιλάει δεν έχει μελετήσει ποτέ το ζήτημα ».
Δουλεία
Ο Ντομένικο Λοζούρντο υποστηρίζει ότι «κατά τον Μιλ, ‘όλα τα μέσα ήταν θεμιτά για όσους ανέλαβαν την εκπαίδευση ‘αγρίων φυλών’’, η ‘δουλεία’ ήταν συχνά ένα υποχρεωτικό στάδιο για να τους προτρέψουν να εργαστούν και να τους κάνουν χρήσιμους στον πολιτισμό και την πρόοδο’ ».
Δικαιώματα των γυναικών
thumb|"A Feminine Philosopher". Καρικατούρα του Μιλ από τον Leslie Ward, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Vanity Fair το [[1873.]] Σύμφωνα με την άποψη του Μιλ, ακόμα και μέχρι τη δική του εποχή, «όλο το γυναικείο» και «το μεγαλύτερο μέρος του ανδρικού φύλου» ήταν «δούλοι». Απέκρουε οποιοδήποτε περί του αντιθέτου επιχείρημα, ισχυριζόμενος ότι οι σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα συνοψίζονταν στην «νομική υποτέλεια του ενός φύλου στο άλλο — [κάτι το οποίο] είναι από μόνο του άδικο, αποτελεί σήμερα ένα από τα βασικότερα εμπόδια στην ανθρώπινη εξέλιξη και πρέπει να αντικατασταθεί από την αρχή της απόλυτης ισότητας». Για τις απόψεις του αυτές, ο Μιλ πρέπει να συγκαταλεχθεί ανάμεσα στους πρώτους υπέρμαχους των γυναικείων δικαιωμάτων. Το βιβλίο του The Subjection of Women («Για την Υποτέλεια των Γυναικών», μεταφ.  Φώτης Τερζάκης, εκδ. Νόηση, 2013) είναι ένα από τα πρώτα βιβλία που γράφτηκαν πάνω στο θέμα από άνδρα συγγραφέα. Στο δοκίμιο αυτό, ο Μιλ επιχειρηματολογεί υπέρ της ισότητας, μιλάει για τον ρόλο της γυναίκας μέσα στον γάμο και για την ανάγκη να αλλάξει αυτός ο ρόλος. Σχολιάζει τις τρεις κύριες πτυχές της ζωής της γυναίκας, οι οποίες, κατά την άποψή του, έβαλαν φραγμούς στην εξέλιξή της: τον κοινωνικό επικαθορισμό του φύλου, την παιδεία και τον γάμο. Ισχυρίζεται ότι η καταπίεση των γυναικών, ένα από τα τελευταία κατάλοιπα του παρελθόντος, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια σειρά προκαταλήψεων που εμπόδισαν σημαντικά την πρόοδο της ανθρωπότητας. Τις απόψεις του αντέκρουσε ο Έρνεστ Μπέλφορτ Μπαξ (Ernest Belfort Bax) στη διατριβή του με τίτλο The Legal Subjection of Men.
Ο Τζον Στιούαρτ Μιλ έστρεψε την προσοχή στην υποταγή των γυναικών. Υποστηρίζει ότι, από τους αρχαίους χρόνους ως την δική του εποχή ─αλλά και ως τις ημέρες μας─, το φαινόμενο κάνει την εμφάνισή του σε διαφορετικές κοινωνίες και η διαχρονικότητά του οφείλεται στην άποψη της κοινωνίας για τη γυναίκα. Οι κοινωνίες, σύμφωνα με τον Μιλ, ήταν έτσι δομημένες ώστε ασυνείδητα να καταπιέζουν τη γυναίκα, ξεκινώντας από την ίδια τη ρίζα τους, το γάμο, και από τον προκαθορισμένο ρόλο που δίνουν στη γυναίκα μέσα στην οικογένεια. Αυτή η ανισότητα μέσα στον γάμο και την οικογένεια είναι, για τον Μιλ, εκείνο που βλάπτει την εικόνα της γυναίκας στην κοινωνία γενικότερα.
Πιο συγκεκριμένα, συζητά τους τρόπους με τους οποίους η υποτέλεια των γυναικών επηρεάζει αρνητικά, όχι μόνο τις γυναίκες, αλλά και τους άνδρες και τα παιδιά μέσα στην οικογένεια. Η υποτέλεια αυτή περιστέλλει την ηθική και πνευματική ανάπτυξη των γυναικών, περιορίζοντας το πεδίο των δραστηριοτήτων τους και εξωθώντας τις είτε στην αυτοθυσία είτε στον εγωισμό και τη μικρότητα, κάτι το οποίο, με τη σειρά του, οδηγεί στο χάσμα εξέλιξης και ισότητας που υπάρχει ανάμεσα στα δύο φύλα. Με άλλα λόγια, η οποιασδήποτε μορφής καταπίεση από την κοινωνία, έχει αρνητικό αντίκτυπο στα ενδιαφέροντα και τις φιλοδοξίες της γυναίκας.
Ο Μιλ ήταν υπέρμαχος της ισότητας μέσα στην οικογένεια και θεωρούσε ότι η άποψη πως η γυναίκα έπρεπε να παίξει τον ρόλο της νοικοκυράς ενώ το αρσενικό εκείνον του εργαζόμενου, κουβαλητή και προστάτη, έχει τις καταβολές της στην αρχαιότητα και είναι εγγεγραμμένη στον τρόπο σκέψης μας. Αυτό ακριβώς το παρωχημένο κοινωνικό στερεότυπο είναι εκείνο που πρέπει και μπορεί να αλλάξει, αν το αναδείξουμε ως ζήτημα και βοηθήσουμε τα μέλη της κοινωνίας να το συνειδητοποιήσουν. Ο Μιλ ισχυρίζεται ότι επειδή αυτός ο τρόπος σκέψης υπερίσχυσε από αρχαιοτάτων χρόνων, θεωρείται πλέον κοινά αποδεκτός, εξ ου και παραμένει αναλλοίωτος, είναι, όμως, επιζήμιος για την εξέλιξη των γυναικών και για τη θέση τους στην κοινωνία.
Μόνο όταν αλλάξει αυτός ο ρόλος θα μπορούν οι γυναίκες, χωρίς καταπίεση, να επιδιώξουν στόχους. Η ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα, στη μεταξύ τους σχέση, προϋποθέτει αλλαγή ενδιαφερόντων και διεύρυνση των κοινωνικών συμμαχιών και για να γίνει αυτό οι γυναίκες πρέπει να απελευθερωθούν από τα δεσμά τα οποία εκπαιδεύονται να επιβάλουν οι ίδιες στον εαυτό τους. Κάτι τέτοιο δεν θα είναι επωφελές μόνο για εκείνες, αλλά και για την κοινωνία συνολικά, ακόμα και για τους άντρες. Ο Μιλ δεν υποστηρίζει πως χρειάζεται πάλη μέσα στην οικογένεια για επικράτηση ενός από τα δύο φύλα, αλλά ισότητα. Αυτό σημαίνει ότι και ο άντρας θα πρέπει να μπορεί να μείνει στο σπίτι για να μεγαλώσει τα παιδιά της οικογένειας, χωρίς η κοινωνία να απαξιώνει αυτή την επιλογή έναντι άλλων μόνο και μόνο γιατί αυτός ο ρόλος θεωρείται γυναικείος. Άλλωστε, αυτή καθαυτή η αντίληψη ότι μερικοί ρόλοι είναι γυναικείοι, πρέπει να εγκαταλειφθεί και με αυτόν τον τρόπο οι γυναίκες να σπάσουν τις μεταφορικές αλυσίδες που τις κρατούν δέσμιες των απαιτήσεων της κοινωνίας.
Ο Μιλ πιστεύει πως για να αλλάξει ο τρόπος που η κοινωνία αντιλαμβάνεται την γυναίκα, χρειάζεται απτά τεκμήρια του αποτελέσματος των προκαταλήψεών της, κάτι που όμως δεν είναι εύκολα κατορθωτό επειδή πολλές γυναίκες είναι επιτυχημένες και οι ανισότητες δεν γίνονται άμεσα αντιληπτές στην καθημερινότητα. Η υποβόσκουσα, διακριτική, κυριαρχία των αρσενικών είναι εκείνη που δημιουργεί αυτή την αλυσιδωτή αντίδραση, κατά τον Μιλ. Η πραγματική φύση της γυναίκας δεν μπορεί να βγει στη επιφάνεια, ακριβώς επειδή ορισμένες πτυχές της είναι καταπιεσμένες και άλλες αφύσικα τονισμένες. Εξάλλου, σπάνια έχει επιτραπεί στις ίδιες τις γυναίκες να περιγράψουν ποια είναι η φύση τους· και αυτό ακόμα το έχουν μονοπωλήσει οι άντρες. Όλα αυτά αποτελούν τους λόγους γιατί οι γυναίκες δεν έχουν ποτέ αξιοποιήσει το σύνολο των δυνατοτήτων τους, γεγονός το οποίο ο Μιλ ήθελε να αναδείξει ως υπαρκτό πρόβλημα, ώστε να βοηθήσει να αλλάξει. Η θεωρία και οι απόψεις του συνοψίζονται ιδανικά ως εξής: «Εφόσον στις γυναίκες δεν επιτράπηκε ποτέ να αναπτυχθούν φυσιολογικά και χωρίς την καταπίεση, τη χειραγώγηση ή την καθοδήγηση των ανδρών, αυτό το σύστημα υποτέλειας των γυναικών που βασίζεται στην θεωρία της “εκ φύσεως ευαισθησίας τους” ή της απουσίας ιδιοτήτων που θεωρούνται πιο “ανδρικές” δεν ευσταθεί, όπως δε ευσταθεί κανένα σύστημα το οποίο βασίζεται εξ ολοκλήρου και μόνο στη θεωρία».
Ωφελιμισμός
Ο Μιλ ορίζει τη διαφορά μεταξύ των υψηλότερων και χαμηλότερων μορφών της ευτυχίας με την αξίωμα ότι όσοι έχουν βιώσει και τις δύο τείνουν να προτιμούν τη μια περισσότερο από την άλλη. Αυτό βρίσκεται, ίσως, σε πλήρη αντίθεση με τη δήλωση του Μπένθαμ ότι «Αν η ποσότητα της ευχαρίστησης είναι ίση, τότε το push-pin [παλιό παιδικό παίγνιο με πινέζες] είναι τόσο καλό όσο η ποίηση », ότι αν ένα απλό παιδικό παιχνίδι σαν το κουτσό προκαλεί περισσότερη ευχαρίστηση σε περισσότερους ανθρώπους από μια νύχτα στην όπερα, είναι πιο επιτακτικό σε μια κοινωνία να διαθέσει περισσότερους πόρους για να πολλαπλασιαστεί το κουτσό από το να λειτουργεί όπερες. Το επιχείρημα του Μιλ είναι ότι οι «απλές απολαύσεις» συνήθως προτιμούνται από ανθρώπους που δεν έχουν καμία εμπειρία με τις υψηλές τέχνες, και συνεπώς δεν είναι σε θέση να κρίνουν. Ο Μιλ υποστηρίζει, επίσης, ότι οι άνθρωποι που, για παράδειγμα, είναι ευγενείς ή φιλοσοφούν, ωφελούν την κοινωνία περισσότερο από εκείνους που εμπλέκονται σε ατομικιστικές πρακτικές για την ευχαρίστησή τους, οι οποίες είναι κατώτερες μορφές ευτυχίας. Δεν είναι η μεγαλύτερη ευτυχία του παράγοντα που έχει σημασία, «αλλά η μεγαλύτερη ποσότητα της ευτυχίας συνολικά ».
Ο Μιλ υποστήριζε μια νομοθεσία που θα χορηγούσε επιπλέον δύναμη ψήφου σε αποφοίτους πανεπιστημίων με την αιτιολογία ότι ήταν σε ευνοϊκότερη θέση να κρίνουν τι θα ήταν καλύτερο για την κοινωνία. (Γιατί πίστευε ότι η ίδια η εκπαίδευση, και όχι η εγγενής φύση των μορφωμένων ανθρώπων, τους έδινε προσόντα για να έχουν μεγαλύτερη επιρροή στην κυβέρνηση.)
Η ποιοτική ερμηνεία ευτυχίας που υποστηρίζει ο Μιλ ρίχνει έτσι φως στην σκέψη που παρουσίασε στo «Περί Ελευθερίας». Όπως προτείνει σε αυτό το κείμενο, η χρησιμότητα πρέπει να συλληφθεί σε σχέση με την ανθρωπότητα «ως ένα προοδευτικό ον», το οποίο περιλαμβάνει την ανάπτυξη και την άσκηση της ορθολογικής ικανότητας, καθώς προσπαθούμε να επιτύχουμε έναν «ανώτερο τρόπο ύπαρξης». Η απόρριψη της λογοκρισίας και του πατερναλισμού έχει ως στόχο να παράσχει τις απαραίτητες κοινωνικές προϋποθέσεις για την κατάκτηση της γνώσης και την μεγαλύτερη ικανότητα στο μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων να αναπτύξουν και να ασκήσουν τις διαβουλευτικές και ορθολογικές τους ικανότητες.
Οικονομική φιλοσοφία
Η αρχική οικονομική φιλοσοφία του Μιλ ήταν αυτή των ελεύθερων αγορών. Παρ’ όλα αυτά αποδέχτηκε παρεμβάσεις στην οικονομία, όπως ο φόρος στο αλκοόλ, υπό την προϋπόθεση ότι υπήρχε ωφελιμιστική βάση. Αποδέχτηκε επίσης την αρχή της νομοθετικής παρέμβασης για την προστασία των ζώων. Ο Μιλ πίστευε αρχικά ότι η «ισότητα στη φορολογία» σήμαινε «ισότητα στις θυσίες» και ότι η προοδευτική φορολόγηση επιβάρυνε όσους δούλευαν σκληρότερα και αποταμίευαν περισσότερο και ως εκ τούτου αποτελούσε «μία ήπια μορφή κλοπής».
Με δεδομένο ένα ποσοστό φορολόγησης ανεξαρτήτως του ύψους του εισοδήματος, ο Μιλ συμφώνησε ότι η κληρονομιά θα έπρεπε να φορολογείται. Μια ωφελιμιστική κοινωνία θα συμφωνούσε στο ότι όλοι θα πρέπει να είναι ίσοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Επομένως κάποιος που κληρονομεί, αποκτά πλεονέκτημα έναντι της υπόλοιπης κοινωνίας, εκτός αν φορολογηθεί. Όσοι κάνουν δωρεές θα πρέπει να σκέφτονται και να επιλέγουν προσεκτικά το που θα πάνε τα χρήματά τους – ορισμένοι φιλανθρωπικοί σκοποί αξίζουν περισσότερο από κάποιους άλλους. Δημόσιοι φιλανθρωπικοί φορείς, όπως μία κυβέρνηση, θα διανέμουν τα χρήματα εξίσου. Όμως, μία ιδιωτική φιλανθρωπική οργάνωση, όπως η εκκλησία, θα διανείμει τα χρήματα δικαιότερα, σε αυτούς που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη.
Αργότερα οι απόψεις του έλαβαν μία περισσότερο σοσιαλιστική στροφή, προσθέτοντας κεφάλαια στο έργο του «Αρχές Πολιτικής Οικονομίας», υπερασπιζόμενος τη σοσιαλιστική άποψη καθώς και ορισμένες σοσιαλιστικές υποθέσεις. Στην αναθεωρημένη του εργασία έκανε επίσης τη ριζοσπαστική πρόταση ότι όλο το σύστημα μισθών πρέπει να εγκαταλειφθεί και να αντικατασταθεί από ένα συνεταιριστικό σύστημα μισθών. Παρ’ όλα αυτά ορισμένες από τις απόψεις του στην ιδέα της ενιαίας (επίπεδης) φορολογίας παρέμειναν, αν και τροποποιημένη στην Τρίτη έκδοση των «Αρχών Πολιτικής Οικονομίας» ώστε να αντανακλά διαφοροποιημένους περιορισμούς σε «μη πραγματοποιημένα» κέρδη, για τους οποίους ήταν υπέρ, και σε πραγματοποιημένα κέρδη, στους οποίους ήταν κατά.
Οικονομική Δημοκρατία
Ο Μίλλ προωθούσε την οικονομική δημοκρατία αντί του καπιταλισμού, υπό την έννοια της αντικατάστασης των καπιταλιστικών επιχειρήσεων από εργατικές ενώσεις. Συγκεκριμένα λέει:
Πολιτική Δημοκρατία
Στο κύριο έργο του Μιλ για την πολιτική δημοκρατία, Σκέψεις για το Αντιπροσωπευτικό Σύστημα Διακυβέρνησης, αυτός αμύνεται δυο θεμελιωδών αρχών, αυτές της μεγάλης συμμετοχής των πολιτών και της μεγάλης ικανότητας των κυβερνώντων. Οι δυο αυτές αρχές είναι προφανώς σε σύγκρουση, και για αυτό μερικοί μελετητές τον έχουν χαρακτηρίσει ως ελιτιστή δημοκράτη, ενώ κάποιοι άλλοι ως έναν από τους πρώτους υποστηρικτές της μαζικής συμμετοχής των πολιτών στην δημοκρατία. Σε κάποιο σημείο φαίνεται να υπερασπίζεται το σύστημα της μερικής ψήφου, στην οποία μερικοί πιο ικανοί πολίτες έχουν περισσότερες ψήφους (μια άποψη που έπειτα αποκήρυξε). Ωστόσο στο κεφάλαιο 3 παρουσιάζει μια από τις καλύτερες επιχειρηματολογίες για την αξία της συμμετοχής όλων των πολιτών. Πίστευε πως η ανικανότητα των μαζών μπορούσε εν τέλει να ξεπεραστεί αν τους δινόταν η ευκαιρία να πάρουν μέρος στην πολιτική, ειδικά στο επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Ο Μιλ είναι ένας από τους λίγους πολιτικούς φιλόσοφους που υπηρέτησαν ως εκλεγμένοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι. Στα τρία χρόνια στο Κοινοβούλιο, ήταν πιο πρόθυμος να συμβιβαστεί, σε σχέση με αυτό που θα περίμενε κάποιος διαβάζοντας τις «ριζοσπαστικές» του θέσεις μέσω των γραπτών του.
Το περιβάλλον
Ο Μιλ επέδειξε μια πρωτοπόρα διορατικότητα σχετικά με την αξία του φυσικού περιβάλλοντος - ειδικά στο IV βιβλίο του, στο κεφάλαιο VI των «Αρχών της Πολιτικής Οικονομίας»: «Σχετικά με την Στάσιμη Κατάσταση» στο οποίο ο Μιλ αναγνώρισε τον πλούτο πέρα από τα αγαθά, και επιχειρηματολόγησε πως το λογικό συμπέρασμα της αέναης ανάπτυξης ήταν καταστρεπτική για το περιβάλλον και μείωνε την ποιότητα της ζωής. Αυτός συμπέρανε πως η στάσιμη κατάσταση μπορεί να ήταν προτιμότερη της αέναης οικονομικής ανάπτυξης.
Οικονομική ανάπτυξη
Ο Μιλ θεωρούσε την οικονομική ανάπτυξη ως συνάρτηση της γης, εργασίας και κεφαλαίου. Ενώ η γη και η εργασία είναι οι δύο αρχικοί συντελεστές της παραγωγής, το κεφάλαιο είναι «ένα ήδη συσσωρευμένο απόθεμα των προϊόντων της προηγούμενης εργασίας». Αύξηση του πλούτου είναι δυνατή μόνο εάν η γη και το κεφάλαιο βοηθούν την αύξηση της παραγωγής ταχύτερα από ότι το εργατικό δυναμικό. Είναι η παραγωγική εργασία που παράγει πλούτο και βοηθάει τη συσσώρευση κεφαλαίου. «Το ποσοστό της συσσώρευσης του κεφαλαίου είναι συνάρτηση του ποσοστού του εργατικού δυναμικού που απασχολείται παραγωγικά. Κέρδη που δημιουργήθηκαν χρησιμοποιώντας αντιπαραγωγική εργασία είναι απλώς μεταβιβάσεις εισοδήματος. Η αντιπαραγωγική εργασία δεν δημιουργεί πλούτο ή κέρδος». Είναι οι παραγωγικοί εργάτες που κάνουν παραγωγική κατανάλωση. Παραγωγική κατανάλωση είναι αυτή «η οποία υποστηρίζει και αυξάνει της παραγωγική ικανότητα της κοινότητας». Αυτό σημαίνει ότι η παραγωγική κατανάλωση είναι μια συμμετοχή αναγκαία για τη διατήρηση των παραγωγικών εργατών.
Ο έλεγχος της αύξησης του πληθυσμού
Ο Μιλ υποστήριζε την μαλθουσιανή θεωρία του πληθυσμού. Με τον όρο «πληθυσμό» εννοούσε τον αριθμό μόνο της εργατικής τάξης. Ανησυχούσε, συνεπώς, για την αύξηση του αριθμού των μισθωτών εργατών. Πίστευε ότι ο έλεγχος του πληθυσμού ήταν απαραίτητος για τη βελτίωση της κατάστασης της εργατικής τάξης, έτσι ώστε να μπορούν να απολαύσουν τους καρπούς της τεχνολογικής προόδου και της συσσώρευσης του κεφαλαίου. Ο Μιλ υποστήριζε τον έλεγχο των γεννήσεων. Το 1823 ο Μιλ και ένας φίλος του συνελήφθησαν ενώ διένειμαν φυλλάδια του Francis Place σχετικά με τον έλεγχο των γεννήσεων σε γυναίκες περιοχών της εργατικής τάξης.
Χρηματοδότηση μισθών
Σύμφωνα με τον Μιλ, η προσφορά είναι πολύ ελαστική σε σχέση με τους μισθούς. Οι μισθοί γενικά υπερβαίνουν το ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης, και πληρώνονται από to κεφάλαιo. Ως εκ τούτου, οι μισθοί περιορίζονται από τα υφιστάμενα κεφάλαια για καταβολή μισθών. Έτσι, ο μισθός ανά εργαζόμενο μπορεί να προκύψει από τη διαίρεση του συνόλου των κυκλοφορούντων κεφαλαίων με το μέγεθος του εργαζόμενου πληθυσμού. Οι μισθοί μπορούν να αυξηθούν είτε με την αύξηση του κεφαλαίου που χρησιμοποιείται στην καταβολή των μισθών, είτε με μείωση του αριθμού των εργαζομένων. Αν αυξηθούν οι μισθοί, η προσφορά εργασίας θα αυξηθεί. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργαζομένων όχι μόνο μειώνει τους μισθούς, αλλά αποκόπτει επίσης κάποιους εργαζόμενους από την απασχόληση. Αυτό βασίζεται στην αποδοχή του Μιλ ότι «η ζήτηση για εμπορεύματα δεν είναι και ζήτηση για εργάτες». Αυτό σημαίνει ότι το εισόδημα που επενδύεται ως προκαταβολές των μισθών στην εργασία δημιουργεί θέσεις απασχόλησης, και όχι του εισοδήματος που δαπανάται για καταναλωτικά αγαθά. Η αύξηση της κατανάλωσης προκαλεί μείωση των επενδύσεων. Έτσι, η αύξηση των επενδύσεων οδηγεί σε αύξηση του κεφαλαίου για μισθούς και οικονομική πρόοδο.
Ποσοστό συσσώρευσης κεφαλαίου
Σύμφωνα με τον Μιλ, ο ρυθμός συσσώρευσης του κεφαλαίου εξαρτάται από: (1) «το ποσό των κεφαλαίων από το οποίο μπορεί να γίνει αποταμίευση» ή «το μέγεθος του καθαρού προϊόντος της βιομηχανίας», και (2) την «τάση για αποταμίευση». Το κεφάλαιο είναι το αποτέλεσμα των αποταμιεύσεων, και οι αποταμιεύσεις προέρχονται από την «αποχή από τη σημερινή κατανάλωση για χάρη των μελλοντικών αγαθών». Αν και το κεφάλαιο είναι αποτέλεσμα αποταμίευσης, παρ’ όλα αυτά καταναλώνεται. Αυτό σημαίνει ότι αποταμίευση ισούται με κατανάλωση. Καθώς η αποταμίευση εξαρτάται από την καθαρή παραγωγή του κλάδου, μεγαλώνει με τα κέρδη και το ενοίκιο που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή του καθαρού προϊόντος. Από την άλλη πλευρά, η τάση για αποταμίευση εξαρτάται από (1) το ποσοστό του κέρδους και (2) την επιθυμία για αποταμίευση, ή σύμφωνα με τον Μιλ την «πραγματική επιθυμία για συσσώρευση». Ωστόσο, το κέρδος εξαρτάται επίσης από το κόστος της εργασίας, και το ποσοστό του κέρδους είναι ο λόγος των κερδών προς τους μισθούς. Όταν τα κέρδη αυξάνονται ή οι μισθοί μειώνονται, το ποσοστό των κερδών αυξάνεται, το οποίο με τη σειρά του αυξάνει το ρυθμό της συσσώρευσης κεφαλαίου. Ομοίως, είναι η επιθυμία για αποταμίευση που τείνει να αυξάνει το ρυθμό της συσσώρευσης του κεφαλαίου.
Ποσοστό κέρδους
Σύμφωνα με τον Μιλ, η απόλυτη τάση σε μια οικονομία είναι το ποσοστό του κέρδους να μειώνεται λόγω της φθίνουσας απόδοσης στον τομέα της γεωργίας και την αύξηση του πληθυσμού με μαλθουσιανό ρυθμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνεπειοκράτες φιλόσοφοι Κατηγορία:Βρετανοί φεμινιστές Κατηγορία:Φεμινισμός πρώτου κύματος Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου Κατηγορία:Βρετανοί αυτοβιογράφοι
Νεκύδαλις του Ουλμ
Η Νεκύδαλις του Ουλμ (Necydalis ulmi) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Cerambycidae και την υποοικογένεια Necydalinae. Στην Ευρώπη συναντούμε μόνο δυο είδη του γένους Νεκύδαλις (Necydalis), τον Necydalis ulmi, και τον Necydalis major. Στην Ελλάδα συναντούμε και τα δύο είδη, τα οποία μοιάζουν πολύ μεταξύ τους.
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Η Νεκύδαλις του Ουλμ (Necydalis ulmi) μοιάζει περισσότερα με μεγάλη σφήκα παρά με σκαθάρι. Τα έλυτρα είναι πολύ μικρά και δεν φτάνουν μέχρι τις οπίσθιες πτέρυγες. Αυτές είναι μεμβρανώδεις. Κατά τη στάση ανάπαυσης οι οπίσθιες πτέρυγες ακουμπούν κατά μήκος στην κοιλία. Δεν υπάρχει η δυνατότητα να διπλώσει η Νεκύδαλις τις οπίσθιες πτέρυγες κατά πλάτος, την οποία δυνατότητα διαθέτουν κατά κανόνα τα κολεόπτερα.
Το κεφάλι, το πρόνωτο και η κοιλία είναι μαύρα με ερυθροκίτρινα τμήματα. Στα αρσενικά κατά κανόνα το δεύτερο και τρίτο κοιλιακό δακτύλιο είναι ερυθροκίτρινο, στα θηλυκά μόνο οι κάτω οπίσθιες άκρες του πρώτου και καμιά φορά του δευτέρου κοιλιακού δακτυλίου. Οι κεραίες και τα πόδια είναι χρώματος ανοιχτού καφέ με καμιά φορά μαύρες άκρες. Στην Νεκύδαλις οι οπίσθιες άκρες των οπίσθιων μηρών και των οπίσθιων κνημών είναι μαυρισμένες, καμιά φορά και οι οπίσθιες άκρες των μεσαίων κνημών. Στην Necydalis major το χρώμα είναι λιγότερο μαύρο, αλλά αυτή η διαφορά δεν είναι πολύ σαφής. Στα αρσενικά του Necydalis ulmi ο πέμπτος ουροστερνίτης έχει σε όλο το μήκος του αυλάκι, ενώ στα αρσενικά του Necydalis major το αυλάκι αυτό περιορίζεται στην οπίσθια άκρη. Στα θηλυκά του Necydalis ulmi ο πέμπτος ουροστερνίτης έχει λιγότερα, αλλά βαθύτερα σημεία (εντυπώσεις) από τον τέταρτο. Στα θηλυκά του Necydalis major τα σημεία του τέταρτου και πέμπτου ουροστερνίτη σχεδόν δεν διαφέρουν μεταξύ τους. Στις πλευρές του θώρακα το κολεόπτερο έχει χρυσαφί πυκνό τρίχωμα (Εικ. γ).
Βιολογία
Η προνύμφη τις Νεκύδαλις του Ουλμ (εικόνα ) αναπτύσσεται σε παλιά φυλλοφόρα δέντρα, ιδιαίτερα στις βελανιδιές, οξιές και φτελιές. Το θηλυκό τοποθετεί τα αυγά σε κουφάλες δέντρων, τα οποία έχουν προσβληθεί από μύκητες (εικόνα ). Οι προνύμφες σκάβουν στοές στο σάπιο ξύλο. Το μυκήλιο των μυκήτων γύρω από τις στοές δίνει ένα χαρακτηριστικό χρώμα (εικόνα )
Το έντομο συμπληρώνει τον βιολογικό του κύκλο σε τρία χρόνια. Το ακμαίο γίνεται ορατό κατά την αρχή του καλοκαιριού σε λουλούδια σκιαδοφόρων και στα δέντρα-ξενιστές.
Γεωγραφική εξάπλωση
Ο χώρος διαμονής εξαπλώνεται από την Ισπανία μέχρι την Ουκρανία και Λευκορωσία. Περιλαμβάνει και περιοχές ανατολικά των Ουραλίων. Στα Νότια επεκτείνεται μέχρι τις βόρειες ακτές της Μεσογείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Μουχαμέντ Ζακαρία Γκουνάιμ
Ο Μουχαμέντ Ζακαρίς Γκουνάιμ ήταν Αιγύπτιος αρχαιολόγος, γνωστός για τις ανακαλύψεις του στην Σακκάρα. Έγινε γνωστός για την ανακάλυψη της ημιτελούς κλιμακωτής πυραμίδας του Σεκχεμχέτ.
Εργάστηκε στις ανασκαφές στην Σακκάρα μέχρι τον Β'ΠΠ, και κατά την διάρκεια του πολέμου στο Λούξορ. Επέστρεψε στην Σακκάρα, όπου ανακάλυψε την κλιμακωτή πυραμίδα του Σεκχεμχέτ. Στην συνέχεια έδωσε μαθήματα σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ, και εξέδωσε βιβλίο με τις ανακαλύψεις του, το οποίο μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι
Γεωλογικές μελέτες τεχνικών έργων
Κατά την εκπόνηση γενικών μελετών τεχνικών έργων, ιδιαίτερο ρόλο κατέχει το τμήμα των γεωλογικών μελετών καθώς σχετίζεται αφενός με θέματα ευστάθειας των κατασκευών και ασφάλειας αυτών (όπως η ασφαλής θεμελίωση του έργου, διερεύνηση των συνθηκών του υπεδάφους κ.λπ.) και αφετέρου με την ελαχιστοποίηση του κόστους (όπως αποφυγή κατασκευαστικών αστοχιών, αναζήτηση κατασκευαστικών υλικών κ.λπ.).
Στάδια Μελετών.
Αναλόγως προς τις ερευνητικές εργασίες που λαμβάνουν χώρα, διακρίνουμε τρία στάδια, τα οποία — με σειρά αναφοράς από το πρώιμο προς το τελικό — είναι τα ακόλουθα.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωλογία Κατηγορία:Μηχανική Κατηγορία:Τεχνική μηχανική
Μάχη του Μεδεώνα
Η Μάχη της Μεδεώνας, 231 π.Χ. ήταν μια πολεμική σύγκρουση μεταξύ της Αιτωλικής Συμπολιτείας   και των Ιλλυριών  που έσπευσαν να υποστηρίξουν τους Ακαρνάνες.
Η επίθεση των Αιτωλών στην Μεδεώνα
Το 231 π.Χ.  η βασιλεία καταλύθηκε στην  Ήπειρο. Την θέση του βασιλείου των Μολοσσών, που είχε φιλικές σχέσεις με το βασίλειο των Αντιγονιδών κατέλαβε το Κοινό της Ηπείρου το οποίο συμμάχησε με την Αιτωλική Συμπολιτεία. Την εποχή εκείνη οι δύο Συμπολιτείες Αιτωλική και Αχαϊκή  βρίσκονταν σε πόλεμο (Δημητριακός πόλεμος) με την Μακεδονία.
Ύστερα από την συμμαχία του Κοινού των Ηπειρωτών με τους Αιτωλούς οι Ακαρνάνες που ανήκαν στο πρώην βασίλειο (περιοχή της δυτικής Ακαρνανίας) αποχώρησαν από το Κοινό και έγιναν ανεξάρτητοι επειδή αντιπαθούσαν τους Αιτωλούς. Οι Αιτωλοί προσπάθησαν να επωφεληθούν από την κατάσταση αυτή και ζήτησαν από την ακαρνανική πόλη της Μεδεώνας να προσχωρήσει στην Συμπολιτεία. Όταν η πρόταση τους δεν έγινε δεκτή οι  Αιτωλοί πολιόρκησαν  την πόλη. Οι Ακαρνάνες στράφηκαν προς τον Μακεδόνα βασιλιά Δημήτριο. Εκείνος δεν μπορούσε να τους βοηθήσει γιατί έπρεπε να   αντιμετωπίσει τις    επιδρομές των Δαρδάνων στα βόρεια σύνορα του. Έτσι τους παρέπεμψε στον βασιλιά των Ιλλυριών Άγρωνα που ήταν σύμμαχός του. Ο Άγρων αφού έλαβε ένα σημαντικό χρηματικό ποσό από τους Ακαρνάνες δέχθηκε να τους βοηθήσει.