cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αικατερίνη της Ναβάρρας
Βασίλισσα της Ναβάρρας
Με τον θάνατο του αδελφού της η Αικατερίνη έγινε βασίλισσα της Ναβάρρας υπό την κηδεμονία της μητέρας της. Τότε ο θείος της Ιωάννης των Φουά, με το πρόσχημα του Σαλικού νόμου, διεκδίκησε το βασίλειο της Ναβάρρας, προκαλώντας εμφύλιο πόλεμο (1483 - 1492). Για να διατηρήσει τις φιλοδοξίες της στον θρόνο της Ναβάρρας, η Μαγδαληνή του Βαλουά αποφάσισε να παντρέψει τη 16χρονη Αικατερίνη (1484) με τον Ιωάννη ντ'Αλμπρέ από την Γασκώνη, καθώς ο γάμος αυτός θα μπορούσε να προσφέρει σημαντική στρατιωτική βοήθεια απέναντι στις φιλοδοξίες του Ιωάννη. Η τελετή του γάμου πραγματοποιήθηκε στον Καθεδρικό ναό του Λεσκάρ. Όμως η στέψη του νέου ζεύγους στην Παμπλόνα καθυστέρησε μέχρι το 1494, χρονιά που υπεγράφη συνθήκη ανάμεσα στον Λουδοβίκο του Μπομώ, κόμη του Λερίν και τον μεγάλο θείο τής Αικατερίνης, τον Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας. Ο γάμος βρήκε αντίθετους τους Ναβαρρέζους οπαδούς τής οικογένειας των Μπομώ, επειδή προτιμούσαν να την παντρέψουν με τον Ιωάννη πρίγκιπα των Αστουριών, γιο του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας και της Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλης. Η μητέρα τής Αικατερίνης, η Μαγδαληνή απεβίωσνε το 1495. Το 1504 εκπληρώθηκε η επιθυμία της να εξασφαλίσει τον γιο της Ερρίκο να τη διαδεχτεί στον θρόνο της Ναβάρρας και της υποσχέθηκαν να ταφεί στον καθεδρικό ναό της Παμπλόνα, τελικά όμως θα ταφεί μαζί με τον Ιωάννη στο Λεσκάρ. Η πολιτική συμμαχία ανάμεσα στον Οίκο του Βαλουά και τον Οίκο των Φουά εξασφάλιζε προστασία έναντι Ισπανικής επίθεσης, έτσι ύστερα από διαπραγματεύσεις, συμφωνήθηκε ο γάμος τού Ερρίκου με μία από τις κόρες του Γάλλου βασιλιά (1512).
Οικονομία του Καζακστάν
Στην περιφερειακή κατάταξη του Παγκόσμιου Δείκτη Καινοτομίας 2018 για την Κεντρική και Νότια Ασία, το Καζακστάν κατετάγη τρίτο. Ο δείκτης εκδίδεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Κύριοι εμπορικοί συνεργάτες του Καζακστάν είναι η Ρωσία, η Κίνα, η Ιταλία (όσον αφορά τις εξαγωγές), η Ελβετία, η Αμερική, η Ολλανδία και η Γαλλία.
Αικατερίνη της Ναβάρρας
Κατάκτηση της Ναβάρρας από την Ισαβέλλα της Αραγωνίας
Ο Φερδινάνδος συμμάχησε με τον πάπα, προκειμένου να διεκδικήσει τα νόμιμα δικαιώματά του στον θρόνο της Ναβάρρας λόγω του πατέρα του. Η Αικατερίνη δεν δέχτηκε τα αιτήματά του και ο Φερδινάνδος έστειλε τον Φερνάνδο Άλβαρο δε Τολέδο, 3ο δούκα της Άλμπα, ο οποίος κατέλαβε την Παμπλόνα στις 25 Ιουλίου 1512. Τα στρατεύματα της Καστίλης έβαλαν φωτιά στο Ρονσεβώ και λεηλάτησαν ολόκληρη την Νότια Ναβάρρα, την οποία κράτησαν υπό την κατοχή τους τα επόμενα χρόνια. Η Αικατερίνη και ο σύζυγός της Ιωάννης Γ΄, χωρίς να έχουν άλλη επιλογή, δραπέτευσαν στο Μπηρν, το οποίο αποτελούσε τμήμα του βασιλείου τους. Εκεί χρησιμοποίησαν ως βάσεις τους τις πόλεις Πο, Ορθέζ και Ταρμπ, στις οποίες έμεναν μέχρι το τέλος της ζωής τους. Στις 23 Μαρτίου 1513 τα Κορτέζ της Ναβάρρας, τα οποία συνεκλήθησαν στην Παμπλόνα με μέλη ιδιαίτερα οπαδούς των Μπομώ, δήλωσαν την υποστήριξή τους στον Φερδινάνδο Β΄, αρκεί ο ίδιος να ορκιστεί πίστη στους νόμους της Ναβάρρας. Η νότια Ναβάρρα προσαρτήθηκε στο στέμμα της Καστίλης σαν διαφορετικό βασίλειο, το οποίο στην συνέχεια ήταν τμήμα του βασιλείου της Ισπανίας. Το 1516 δύο στρατιές, υπό την καθοδήγηση τού βασιλιά Ιωάννη Γ΄ και τού Πέτρου αρχιστράτηγου της Ναβάρρας, διέσχισαν τα Πυρηναία με στόχο να ανακαταλάβουν την Ναβάρρα, αλλά γνώρισαν την συντριβή. Ο Ιωάννης Γ΄ οπισθοχώρησε στο Μονέιν, όπου και απεβίωσε στις 17 Ιουνίου 1516. Η Αικατερίνη της Ναβάρρας δεν μπόρεσε να επιζήσει του συζύγου της· απεβίωσε και αυτή σε λίγους μήνες στις 12 Φεβρουαρίου 1517. Μαζί του είχε αποκτήσει 13 παιδιά.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Ιωάννη Γ΄ της Ναβάρρας απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ναβάρρας Κατηγορία:Οίκος της Φουά Κατηγορία:Ινφάντας της Ναβάρρας Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Πρόσνα
Ο Πρόσνα (πολωνικά: Prosna) είναι ποταμός στην κεντρική Πολωνία, παραπόταμος του ποταμού Βάρτα (κοντά στο Πίζντρι), με μήκος 227 χιλιόμετρα και έκταση λεκάνης απορροής 4.917 χλμ2 (όλα στην Πολωνία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Βάρτα
Μάχη της Καλιακούδας
Η μάχη της Καλιακούδας ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 1821 στις 28 Αυγούστου 1823 στον ομώνυμο ορεινό όγκο της Ευρυτανίας, με νικηφόρα έκβαση για τους Τούρκους.
Τα προηγηθέντα
Μετά την αποτυχία κατάληψης του Μεσολογγίου (Οκτ-Δεκ 1822) ο Σουλτάνος ανάθεσε τις επιχειρήσεις στον Μουσταφά Πασά της Σκόδρας. Τον Αύγουστο θα λάβει χώρα η μάχη στο Κεφαλόβρυσο Καρπενησίου, κατά την οποία ο Μάρκος Μπότσαρης νίκησε τις εμπροσθοφυλακές του Μουσταή. Όμως ο απροσδόκητος θάνατος του Μπότσαρη δεν βοήθησε στην εμπέδωση των αποτελεσμάτων της νίκης. Ο Πασάς της Σκόδρας σχεδίασε την καθόδο προς νότον. Γι' αυτό θέλησε να ξεκαθαρίσει τα νώτα του από κάθε απειλή. Κι αυτή ήταν το ελληνικό στρατόπεδο του όρους Καλιακούδας περί τα τέσσερα χιλίομετρα νοτιότερα του Καρπενησίου. Η θέση ήταν οχυρή και ελέγχει το πέρασμα του πιο σύντομου δρομολογίου προς το νότο.
Το ελληνικό και τουρκικό στρατόπεδο
Οι Ελληνικές δυνάμεις αποτελούνταν από τις δυνάμεις του Ζυγούρη Τζαβέλλα, τα σώματα των τοπικών οπλαρχηγών Γιολδάση και  Σιαδήμα και 200 υπό τον Νικολό Μήτρου Κοντογιάνη και 300 Πελοποννήσιοι υπό τον Γ. Ροδόπουλο, συνολικά ανερχόμενο σε 2.500. Επίσης στάλθηκαν 600 άνδρες Πελοποννήσιοι υπό τον Νικόλαο Πετμεζά και άλλα σώματα Πελοποννησίων υπό τους Ανδρέα Λόντο και Βασίλη Πετμεζά και Ρουμελιωτών υπό τους Μήτσο Κοντογιάννη και Δήμο Σκαλτσά, χωρίς να φθάσουν εγκαίρως. Ο Πασάς της Σκόρδας είχε 15.000 Τουρκαλβανούς.
Η διάταξη των αντιμαχομένων
Το κύριο μέρος των ελληνικών δυνάμεων τοποθετήθηκε αμυντικά στα ΒΔ. κράσπεδα της Καλιακούδας. Στο Νότιο και απόκρυμνο μέρος του βουνού, εκατέρωθεν δύσβατης στενωπού που οδηγούσε που οδηγούσε στην κορυφή του, εγκαταστάθηκε δύναμη 200 άνδρών υπό τους Γιολδάση και Σιαδήμα για να αποτραπεί υπερφαλάγγιση της κύριας δύναμης.
Η μάχη της Καλιακούδας
Οι Τούρκοι το πρωί της 28ης Αυγούστου επιτέθηκαν στις ελληνικές θέσεις, με έφιππους και πεζούς, αλλά αποκρούσθηκαν με βαριές απώλειες. Και άλλες δύο έφοδοι αποκρούσθηκαν με επιτυχία. Όμως σημειώθηκε ανατροπή όταν 400 πολεμικότατοι Αλβανοί Καθολικοί Μιρδίτες υπό τον Κροάτη Μάρκο διείσδυσαν από τη νότια δύσβατη στενωπό, την οποία δεν κάλυψαν επαρκώς ή σύμφωνα με άλλους άφησαν σκόπιμα αφύλακτη, οι Γιολδάσης και Σιαδήμας. Οι περικυκλωμένοι Έλληνες δεν κατόρθωσαν να σπάσουν τον κλοιό. Συνολικά οι νεκροί από την ελληνική πλευρά ήταν 150 μεταξύ των οποίων και οι Ζυγούρης Τζαβέλλας, Νικόλαος Κοντογιάννης, Δήμος Κίτσιος. Οι Τούρκοι έχασαν 500 άνδρες.
Συνέπειες της μάχης
Η ήττα προκάλεσε διάλυση του στρατοπέδου της Καλλιακούδας και συνέβαλε στη διάνοιξη του δρόμου προς το Μεσολόγγι. Ο αιφνιδιασμός βάρυνε ιδιαίτερα στην έκβαση της μάχης. Η πλημμελής φρούρηση της νότιας στενωπού ήταν προϊόν εφησυχασμού λόγω του δύσβατου και απόκρημνου εδάφους.Πρόθυμη ήταν η συμμετοχή των Πελοποννησίων προϊόν πατριωτικής αλληλεγγύης και ορθής εκτίμησης ό,τι μετά τη Ρούμελη θα ακολουθούσε και η δική τους η σειρά.
Γκραν Πρι Σαουδικής Αραβίας
Το Γκραν Πρι της Σαουδικής Αραβίας (αραβικά: جائزة السعودية الكبرى ‎) είναι μια διοργάνωση ενός αγώνα μηχανοκίνητου αθλητισμού και αποτελεί μέρος του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1 που πρόκειται να πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά το 2021. Η εναρκτήρια διοργάνωση πρόκειται να διεξαχθεί στη Τζέντα και είναι ο πέμπτος νυχτερινός αγώνας στο αγωνιστικό ημερολόγιο της Φόρμουλα 1, μετά το Γκραν Πρι της Σιγκαπούρης, του Μπαχρέιν, του Sakhir και του Κατάρ.
Ιστορικό
Τον Αύγουστο του 2019, δημοσιοποιήθηκαν τα σχέδια για ένα μόνιμο συγκρότημα μηχανοκίνητου αθλητισμού που θα κατασκευαστεί στην πόλη Qiddiya. Το έργο σχεδιάστηκε από τη Test and Training International, μια συμβουλευτική εταιρεία μηχανοκίνητου αθλητισμού με επικεφαλής τον πρώην οδηγό της Φόρμουλα 1 Αλεξάντερ Βουρτζ, με στόχο τη δημιουργία μιας πίστας παγκόσμιας κλάσης ικανή να φιλοξενήσει όλες τις κατηγορίες της FIA μέχρι τη Φόρμουλα 1. Τον Ιανουάριο του 2020, τα σχέδια για μια πίστα στην Qiddiya επιβεβαιώθηκαν επίσημα σε μια εκδήλωση, όπου ο σχεδιαστής της πίστας, εμφανίστηκε μαζί με νυν και πρώην οδηγούς της Φόρμουλα 1 στους οποίους δόθηκε η ευκαιρία να οδηγήσουν σε έναν προσομοιωτή αγώνων. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, επιβεβαιώθηκε ότι η πίστα σχεδιάστηκε για τη FIA. Ωστόσο εκείνη την εποχή, η Φόρμουλα 1 αρνήθηκε να σχολιάσει την πιθανότητα ενός αγώνα.
Το Γκραν Πρι της Σαουδικής Αραβίας εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 2021 σε προσωρινό χρονοδιάγραμμα της Φόρμουλα 1, το οποίο παρουσιάστηκε στις ομάδες σε μια συνάντηση της διοικούσας επιτροπής, που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2020. Το σχέδιο χρονοδιαγράμματος περιλάμβανε όλους τους 22 αγώνες από το προηγούμενο πρωτάθλημα του 2020, συν την προσθήκη της Σαουδικής Αραβίας. Τον Νοέμβριο του 2020, ανακοινώθηκε ότι η πόλη της Τζέντα θα φιλοξενούσε το εναρκτήριο Γκραν Πρι της Σαουδικής Αραβίας, σε συνεργασία με την Ομοσπονδία Αυτοκινήτου και Μοτοσικλέτας της Σαουδικής Αραβίας.
Κριτική
Η διεξαγωγή ενός Γκραν Πρι έχει δεχτεί έντονη κριτική από τη Διεθνή Αμνηστία για λόγους ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Σαουδική Αραβία. Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε επίσης την απόφαση υποστηρίζοντας ότι «Είναι μέρος μιας κυνικής στρατηγικής για την απόσπαση της προσοχής από τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Σαουδικής Αραβίας.»
Η Φόρμουλα 1 απάντησε λέγοντας ότι «[η Φόρμουλα 1] έχει καταστήσει σαφή τη θέση μας για τα ανθρώπινα δικαιώματα και άλλα ζητήματα σε όλους τους εταίρους μας και τις χώρες υποδοχής που δεσμεύονται να σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα στον τρόπο με τον οποίο φιλοξενούνται και πραγματοποιούνται οι εκδηλώσεις τους». Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το Γκραν Πρι και άλλα αθλητικά γεγονότα χρησιμοποιούνται από τη Σαουδική Αραβία για να αποσπάσουν την προσοχή των ανθρώπων από σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο Διευθυντής της Παγκόσμιας Πρωτοβουλίας στο Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – Μίνκι Βόρντεν κάλεσε τη Φόρμουλα 1 να αξιολογήσει την κατάσταση στη Σαουδική Αραβία και να επιμείνει στην απελευθέρωση των υπερασπιστών των δικαιωμάτων των γυναικών που τάχθηκαν υπέρ του δικαιώματος των γυναικών να οδηγούν. Τον Φεβρουάριο του 2021, 45 οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάλεσαν τον Λιούις Χάμιλτον να μποϊκοτάρει το Γκραν Πρι αναφέροντας τον ρόλο της Σαουδικής Αραβίας στον Εμφύλιο Πόλεμο της Υεμένης, την κράτηση ακτιβιστών για τα δικαιώματα των γυναικών και τη δολοφονία του δημοσιογράφου της The Washington Post, Τζαμάλ Κασόγκι. Η Σαουδική Αραβία αρνήθηκε ότι το Γκραν Πρι χρησιμοποιήθηκε για αθλητικό αποπροσανατολισμό, υποστηρίζοντας ότι ο αγώνας είναι μέρος μιας διαδικασίας για το άνοιγμα της Σαουδικής Αραβίας στον έξω κόσμο.
Μετά την αναχαίτιση πυραύλων στη Ντιρίγια κατά τη διάρκεια του Ντιρίγια Πρι 2021, τέθηκαν ερωτήματα σχετικά με τη βιωσιμότητα της εκδήλωσης. Η Φόρμουλα 1 αργότερα δήλωσε ότι δεν θα πήγαιναν ποτέ σε περιοχές υψηλού κινδύνου για την ασφάλεια, αν και δήλωσαν επίσης ότι είχαν «με απόλυτη εμπιστοσύνη ότι η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας και οι υπηρεσίες της έχουν τόσο την τεχνολογία όσο και την ικανότητα να διασφαλίσουν αυτήν την ασφάλεια.»
Πίστα
Η Jeddah Corniche Circuit ονομάστηκε ως η «γρηγορότερη πίστα» στο ημερολόγιο της Φόρμουλα 1, με τα μονοθέσια να επιτυγχάνουν μέση ταχύτητα άνω των 250 χλμ/ώρα, καθώς θα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε μήκος στο ημερολόγιο της Φόρμουλα 1. Η πίστα βρίσκεται στο Jeddah Corniche που γειτνιάζει με την Ερυθρά Θάλασσα και σχεδιάστηκε από τον Χέρμαν Τίλκε
Ιοάν-Αουρέλ Ποπ
Ο Ιοάν-Αουρέλ Ποπ (γεννημένος την 1η Ιανουαρίου 1955) είναι Ρουμάνος ιστορικός. Ο Ποπ διορίστηκε Καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Μπάμπες-Μπολιάι το 1996. Έκτοτε είναι Πρόεδρος του Τμήματος Μεσαιωνικής Ιστορίας και Ιστορίας της Προμοντέρνας Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Μπάμπες-Μπολιάι. Από το 2012, ο Ποπ είναι Πρύτανης στο Πανεπιστήμιο Μπάμπες-Μπολιάι. Το 2018 εξελέγη Πρόεδρος της Ρουμανικής Ακαδημίας.
Το έργο του επικεντρώνεται στην έρευνα της μεσαιωνικής ιστορίας των Ρουμάνων και της Κεντρικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένων των ρουμανικών μεσαιωνικών θεσμών, των ρουμανοσλαβικών πολιτικών σχηματισμών στην Τρανσυλβανία, των σχέσεων των Ρουμάνων από την Τρανσυλβανία με τον εξωκαρπάθιο ρουμανικό χώρο, τη βυζαντινή επιρροή για τους Ρουμάνους, τις σχέσεις της Τρανσυλβανίας με την Κεντρική και Δυτική Ευρώπη και την εθνική και ομολογιακή δομή της Τρανσυλβανίας. Είναι εθνικιστής. Μετά την εμφάνιση του βιβλίου Ιστορία και μύθος στη ρουμανική συνείδηση του Λουτσιάν Μπόια, ο Ποπ δημοσίευσε ένα βιβλίο ως απάντηση, απορρίπτοντας εν μέρει την αποδομιστική θέση του ιστορικού του Βουκουρεστίου. Ανέπτυξε επίσης εναλλακτικά σχολικά εγχειρίδια για το λύκειο.
Βιογραφία
Ο Ποπ γεννήθηκε στη Σαντιοάνα της κομητείας Κλουζ της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ρουμανίας. Πήγε στο σχολείο στο Μπρασόβ και στη συνέχεια, αφού ολοκλήρωσε την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, σπούδασε Μεσαιωνική Ιστορία μεταξύ 1975-1979 στο Πανεπιστήμιο Μπάμπες-Μπολιάι στο Κλουζ-Ναπόκα.
Απέκτησε το διδακτορικό του στην ιστορία το 1989, με μια διατριβή με θέμα «Οι Εκδηλώσεις της Τρανσυλβανίας στον 14ο-16ο αιώνα».
Στις 4 Ιουλίου 2018, η Ρουμανική Ακαδημία και το Υπουργείο Ρουμάνων στο εξωτερικό υπέγραψαν το Πρωτόκολλο Συνεργασίας βάσει του οποίου τα δύο θεσμικά όργανα, με επικεφαλής τους Ιοάν-Αουρέλ Ποπ και Νατάλια-Έλενα Ιντοτέρο, στοχεύουν στην εντατικοποίηση των κοινών μέτρων για την ενίσχυση των δεσμών με Ρουμάνους εκτός των συνόρων της Ρουμανίας, προκειμένου να διατηρήσουν, να αναπτύξουν και να εκφράσουν την εθνική, γλωσσική τους ταυτότητα, πολιτιστικά και θρησκευτικά. Οι συμμετέχοντες ήταν αντιπρόεδροι της Ρουμανικής Ακαδημίας, ακαδημαϊκοί, προσωπικότητες, εκπρόσωποι του υπουργείου Ρουμάνων παντού. Στο ίδιο πνεύμα, η ρουμανική ακαδημία δημοσίευσε το ανακοινωθέν σχετικά με την ταυτότητα και την ιστορική και γλωσσική ενότητα των Ρουμάνων στο βορρά και το νότο του Δούναβη. Τον Οκτώβριο του 2018, ο Ιοάν-Αουρέλ Ποπ έγραψε, μαζί με τους Αντριάν Ναστάσε και Μιχάι Γκριμπινκέα, πρεσβευτή της Δημοκρατίας της Μολδαβίας στη Ρουμανία, τον τόμο «Τρανσυλβανία σε πέντε αιώνες χαρτογραφίας», το βιβλίο που χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα Ηγετών της Τρανσυλβανίας και το Ρουμανικό Πολιτιστικό Ινστιτούτο και εκδόθηκε υπό την αιγίδα της Ρουμανικής Ακαδημίας, του Ρουμανικού Πολιτιστικού Ινστιτούτου και του Εθνικού Μουσείου Χαρτών και Παλαιών Βιβλίων στο Βουκουρέστι, ίδρυμα που εγκαινίασε ο Αντριάν Ναστάσε κατά τη διάρκεια της θητείας του ως πρωθυπουργός.
Βραβεία
Το 2010, η Ποπ τιμήθηκε από τον τότε Πρόεδρο της Ρουμανίας, Τραϊάν Μπασέσκου, με το Τάγμα της Πολιτιστικής Αξίας, βαθμός Ιππότη. Το 2015, του απονεμήθηκε το παράσημο του Αστέρα της Ρουμανίας, βαθμός του Ιππότη. Το 2020, του απονεμήθηκε από τη Μαργαρίτα της Ρουμανίας το παράσημο του Στέμματος της Ρουμανίας, βαθμός Διοικητή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι πανεπιστημιακοί
Γενέσιο της Θεοτόκου
thumb|right|285px|«Η γέννηση της Ευλογημένης Παρθένου Μαρίας», έργο του [[Τζόττο, στο Παρεκκλήσιο Σκροβένι της Πάδοβας (περ. 1305)]] Το Γενέσιο της Θεοτόκου ή Γενέθλιο της Θεοτόκου είναι χριστιανική εορτή που αναφέρεται στη γέννηση της Παναγίας. Ο πλήρης τίτλος της εορτής είναι Γενέθλιον τῆς ὑπεραγίας δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας και ανήκει στις Θεομητορικές εορτές.
Συνήθως η Χριστιανική Εκκλησία εορτάζει τους αγίους μόνο την ημέρα του θανάτου τους, αλλά ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής και η Παναγία αποτελούν εξαίρεση. Η αιτία για το γεγονός αυτό έγκειται στην ιδιαίτερη αποστολή του καθενός στην ιστορία της δράσεως της Αγίας Τριάδας για τη σωτηρία των ανθρώπων, αλλά και στην παράδοση ότι αμφότεροι υπήρξαν ευλογημένοι από την κοιλιά της μητέρας τους (καθώς και ο προφήτης Ιερεμίας).
Η περίσταση αυτή εορτάζεται ευρύτατα σε πολλά έθνη της Γης.
Η παραδοσιακή αφήγηση
thumb|right|Η Αγία Άννα και ο Άγιος Ιωακείμ με τη Μαρία (Παναγία) ως βρέφος ή νήπιο Το Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου περιγράφει τον πατέρα της Θεοτόκου, τον Ιωακείμ (Γιεχογιακίμ στην εβραϊκή γλώσσα) ως εύπορο μέλος μιας από τις Δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Ωστόσο, ο ίδιος και η σύζυγός του ήταν βαθιά στενοχωρημένοι από το ότι δεν είχαν παιδιά. Για τον λόγο αυτό, προσευχήθηκαν και είχαν συμφωνήσει να αφιερώσουν το τέκνο τους στον Θεό. Και πράγματι, δέχθηκαν ένα θεϊκό μήνυμα ότι θα αποκτούσαν παιδί.
Η βασική παράδοση τοποθετεί τον τόπο της γεννήσεως της Θεοτόκου στη Σέπφωρι, το σημερινό Τζίπορι του Ισραήλ, όπου έχει ανασκαφεί μία βασιλική του 5ου αιώνα. Σύμφωνα με κάποιες άλλες αναφορές, η Παναγία γεννήθηκε στη Ναζαρέτ, ενώ σύμφωνα με άλλες σε ένα σπίτι κοντά στην Πύλη των Αμνών, στα Ιεροσόλυμα. Είναι πιθανό ένας εύπορος άνθρωπος όπως ο Ιωακείμ να διατηρούσε ένα σπίτι στην Ιουδαία και ένα στη Γαλιλαία. Ωστόσο, και η καλή οικονομική του κατάσταση αμφισβητείται από μελετητές όπως ο Charles Souvay
Ημερομηνία
Το χαρμόσυνο γεγονός της γεννήσεως της Θεοτόκου εορτάζεται ως Θεομητορική εορτή από την Ορθόδοξη, τις Ανατολικές Καθολικές και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, αλλά και από τα περισσότερα λειτουργικά ημερολόγια της Αγγλικανικής Εκκλησίας στις 8 Σεπτεμβρίου. Απλώς στις χώρες που ακολουθούν το παλαιό (Ιουλιανό) ημερολόγιο και στο Άγιο Όρος, η εορτή αντιστοιχεί στις 21 Σεπτεμβρίου του νέου (πολιτικού) ημερολογίου.
Ακόμη και η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία εορτάζει το Γενέθλιο της Θεοτόκου στις 8 Σεπτεμβρίου. Μόνο η Κοπτική Εκκλησία της Αλεξάνδρειας και η Αιθιοπική Εκκλησία το εορτάζει στις 9 Μαΐου.
Ιστορία και θρύλοι
Το παλαιότερο κείμενο που μνημονεύει την εορτή είναι ένας ύμνος του 6ου αιώνα. Πιθανώς ο σχετικός εορτασμός άρχισε κάπου στη Συρία ή στην Παλαιστίνη στις αρχές του ίδιου αιώνα, όταν μετά την Τρίτη Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου, οι εκδηλώσεις ευσέβειας προς τη Μητέρα του Θεού αυξήθηκαν σε ένταση και αριθμό, ιδίως στη Συρία.
Η πρώτη τέλεση λειτουργίας για την εορτή του Γενεσίου συνδέεται με τα θυρανοίξια, τον 6ο αιώνα, της Basilica Sanctae Mariae ubi nata est, που είναι σήμερα γνωστή ως Ναός της Αγίας Άννας στην Ιερουσαλήμ. Ο αρχικός ναός (5ος αιώνας) ήταν μία βασιλική προς τιμή της Θεοτόκου, που ανεγέρθηκε στο σημείο, γνωστό ως «Δεξαμενή του βοσκού», όπου βρισκόταν το σπίτι των γονέων της Παναγίας. Κατά τον 7ο αιώνα το Γενέθλιο εορταζόταν πλέον από τους Βυζαντινούς ως η εορτή της γεννήσεως της Παρθένου Μαρίας. Καθώς η ιστορία της γενέσεως της Παναγίας είναι γνωστή μόνο από απόκρυφες πηγές και ο εορτασμός της άρχισε στη Μέση Ανατολή, η Δυτική Εκκλησία άργησε περισσότερο να υιοθετήσει την εορτή. Στη Ρώμη άρχισε να τιμάται περί τα τέλη του 7ου αιώνα, αφού μεταφέρθηκε από μοναχούς της Ανατολής.
Η επισκοπή της Ανζέ στη Γαλλία υποστηρίζει ότι ο τοπικός Άγιος Μαυρίλιος εγκαινίασε τον εορτασμό του Γενεσίου της Θεοτόκου στην πόλη πολύ νωρίτερα, μετά από μία αποκάλυψη περί το έτος 430: Μια νύκτα της 8ης Σεπτεμβρίου ένας άνδρας άκουσε αγγέλους να τραγουδούν στα ουράνια και ρώτησε γιατί τραγουδούν. Τότε του είπαν πως χαίρονταν επειδή η Παρθένος Μαρία είχε γεννηθεί εκείνη τη νύχτα. Ωστόσο, αυτός ο θρύλος δεν υποστηρίζεται από ιστορικές πήγες.
Σχετικά έθιμα
Οι αμπελουργοί στη Γαλλία αποκαλούν αυτή την εορτή «Παναγιά του Τρύγου» και συνήθιζαν να φέρνουν τα καλύτερα σταφύλια στον τοπικό ναό για να ευλογηθούν και μετά έβαζαν τσαμπιά στα χέρια του αγάλματος της Παρθένου. Μέρος του εορτασμού της ημέρας είναι και εορταστικό γεύμα που περιλαμβάνει τα σταφύλια της νέας σοδειάς.
Στη Γκόα της Ινδίας η εορτή αποκαλείται Monti και αποτελεί μεγάλη εορτή οικογενειακού χαρακτήρα και ευχαριστιακού περιεχομένου για τη νέα σοδειά, με εορταστικό γεύμα επικεντρωμένο στα ευλογηθέντα σιτηρά του θερισμού. Αλλά και νοτιότερα, στην πόλη Μανγκαλόρ οι εκ των κατοίκων Χριστιανοί τρώνε λαχανικά και όσπρια. Ο ιερέας ευλογεί ένα στάχυ, του οποίου ο καρπός προστίθεται στο φαγητό. Πριν την ημέρα της εορτής στις 8 Σεπτεμβρίου τηρούνται εννέα ημέρες προσευχών και παρακλήσεων, ακολουθούμενες από τοποθέτηση ανθέων στο άγαλμα της Παναγίας-βρέφους.
Στην Ορθοδοξία
Στην Ελλάδα υπάρχουν αρκετές μονές αφιερωμένες στο Γενέσιο της Θεοτόκου, όπως:
Στην Αλβανία υπάρχει η Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου Αρδενίτσας ή «Μονή της Παναγίας Αρδεύουσας» (αλβ. Manastiri i Ardenicës).
Η Μονή Γενεσίου της Θεοτόκου στην κωμόπολη Σάξονμπεργκ της Πενσυλβάνια, βορείως του Πίτσμπεργκ, είναι το παλαιότερο Ελληνορθόδοξο γυναικείο μοναστήρι σε ολόκληρη την Αμερική, αν και ιδρύθηκε μόλις το 1989. Ο ναός της Γεννήσεως της Θεοτόκου στην κωμόπολη Μάντισον του Ιλινόι ανήκει στη ρωσική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία Αμερικής.
Απολυτίκιο
Ἡ γέννησίς σου Θεοτόκε, χαρὰν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οικουμένῃ, ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ λύσας τὴν κατάραν, ἔδωκε τὴν εὐλογίαν, καὶ καταργήσας τὸν θάνατον, ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωὴν τὴν αἰώνιον.
Κοντάκιο
Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα ὀνειδισμοῦ ἀτεκνίας, καὶ Ἀδὰμ καὶ Εὔα, ἐκ τῆς φθορᾶς τοῦ θανάτου, ἠλευθερώθησαν, Ἄχραντε, ἐν τῇ ἁγίᾳ γεννήσει σου, αὐτὴν ἑορτάζει καὶ ὁ λαός σου, ἐνοχῆς τῶν πταισμάτων, λυτρωθεὶς ἐν τῷ κράζειν σοι· Ἡ Στεῖρα τίκτει τὴν Θεοτόκον, καὶ τροφὸν τῆς ζωῆς ἡμῶν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γενεσιο Θεοτοκου Κατηγορία:Καθολικές θρησκευτικές εορτές
Ερρίκος Α΄ του Μπάντεν-Χάχμπεργκ
Ο Ερρίκος Α΄, γερμ. Heinrich I (π. 1180 - 2 Ιουλίου 1231) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Μπάντεν-Χάχμπεργκ (1190-1231).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χέρμαν Δ΄ μαργράβου του Μπάντεν και της Μπέρτας, κόρης του Λουδοβίκου παλατινού κόμη του Τύμπινγκεν. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Χέρμαν Ε΄ και μικρότερα αδέλφια ο Φρειδερίκος, η Γιούτα και η Μπέρτα.
Ο πατέρας του συμμετείχε στις εκστρατείες του Φρειδερίκου Α΄ της Γερμανίας στην Ιταλία και στην Γ΄ Σταυροφορία. Διέσχισε τη Μ. Ασία και στην Αντιόχεια, έπειτα από επιδημία, ασθένησε και απεβίωσε το 1190. Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του: ο Χέρμαν Ε΄ στο Μπάντεν-Μπάντεν και ο Ερρίκος Α΄ στο Μπάντεν-Χάχμπεργκ. Ο Χέρμαν Ε΄ ακολούθησε τον Φρειδερίκο Β΄ της Γερμανίας στην Ιταλία και στην Αίγυπτο (όπου αιχμαλωτίστηκε)· επίσης στην Ε΄ και στην ΣΤ΄ Σταυροφορία.
Ο Ερρίκος Α΄ ήταν ο πρώτος του Οίκου του που ονόμασε τον εαυτό του μάργραβο του Χάχμπεργκ. Απεβίωσε το 1231 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκος Β΄, που ήταν ανήλικος. Αυτός το 1232 αγόρασε το Ζάουζενμπεργκ από το αββείο του Αγ. Βλασίου και σύντομα μετά έκτισε το κάστρο Ζάουζενμπουργκ, που αναφέρεται για πρώτη φορά το 1246.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγνή, κόρη του Έγκινο Δ΄ κόμη του Ούραχ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
Μαυρίκιος της Σαξονίας
Με το όνομα Μαυρίκιος της Σαξονίας αναφέρονται τα εξής πρόσωπα:
Στρατσίμιρ Μπάλσιτς
Ο Στρατσίμιρ, Страцимир Балшић / Stracimir Balšić, Strazimir Balsha, (άκμασε 1360 – 15 Ιανουαρίου 1373) ήταν κύριος της Ζέτας, μαζί με τους δύο αδελφούς του Τζούρατζ Α΄ και Μπάλσα Β΄, περίπου. 1362–1372. Η οικογένεια Μπάλσιτς ανέλαβε τη Ζέτα, μέχρι το 1362, μετά την πτώση της αυτοκρατορίας της Σερβίας. Ο Στρατσίμιρ έλαβε μοναστικούς όρκους και απεβίωσε το 1373. Άφησε τρεις γιους, από τους οποίους ο Τζούρατζ Β΄ έγινε αργότερα κύριος της Ζέτας.
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Μπάλσα Α΄ και αδέλφια του ήταν ο Μπάλσα Β΄ και ο Τζούρατζ Α΄), ενός μικρού ευγενούς που κατείχε μόνο ένα χωριό κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης τού Στέφαν-Ούρου Δ΄ Ντούσαν (Ισχυρού) αυτοκράτορα της Σερβίας (βασ. 1331–1355). Μερικά χρόνια μετά το τέλος του αυτοκράτορα, ο Μπάλσα Α΄ και οι γιοι του κατάφεραν να επεκτείνουν την τοπική τους εξουσία, ξεκινώντας με την κατάληψη εδαφών που προηγουμένως κατείχε ο κύριος Ζάρκo (νότια της λίμνης Σκάνταρ, Κάτω Ζέτα). Το 1361, κατά τη διάρκεια μίας σύγκρουσης μεταξύ της Δημοκρατίας της Ραγκούσας και του Βόγισλαβ Βογίνοβιτς, υποστήριξαν τη Ραγκούσα. Γι' αυτό, έγιναν πολίτες της Ραγκούσας τον Μάιο ή στις 3 Ιουλίου 1361. Το 1362, τα τρία αδέρφια σκότωσαν τον čelnik Τζούρατζ Ιλίγιιτς, και επεκτάθηκαν περαιτέρω στην Άνω Ζέτα. Ο πατέρας τους απεβίωσε την ίδια χρονιά. Τα αδέλφια διαδέχθηκαν τον πατέρα τους κυβερνώντας τη Ζέτα μαζί, αν και ο Τζούρατζ Α΄ ήταν η κύρια προσωπικότητα. Ονομάζοντο επαρχιακοί άρχοντες (oblastni gospodari) στα καταστατικά του αυτοκράτορα Στέφαν-Ούρου Ε΄ του Αδύναμου (βασ. 1355–1371). Το 1368, μετά την επίθεση του Τζούρατζ Α΄ στο Κότορ, η σερβική Αυλή έκρινε ότι αυτός εξεγέρθηκε. Οι αδελφοί μεταστράφηκαν από την Ορθοδοξία στον Ρωμαιοκαθολικισμό το 1368–1369, προκειμένου να προωθήσουν τις παράκτιες φιλοδοξίες τους.
Οικογένεια
Ο Στρατσίμιρ νυμφεύτηκε πρώτα την Ειρήνη Ντουκλίνα και μετά τη Μιλίσα Μρνιαβτσέβιτς, κόρη του Βουκάσιν Μρνιαβτσέβιτς βασιλιά της Σερβίας. Είχε τρεις γιους με τη Μιλίτσα:
Μάρτεν φαν Φάλκενμπορχ
Ο Μάρτεν φαν Φάλκενμπορχ (φλαμανδικά: Marten van Valckenborch, 1535 Λέουβεν – 1612 Φρανκφούρτη) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της Αναγέννησης.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ έμαθε να ζωγραφίζει τοπία στο Μέχελεν, το οποίο τότε ήταν γνωστό ως κέντρο της τοπιογραφίας είτε με ελαιοχρώματα είτε με υδροχρώματαg. Κατά την εποχή της εικονομαχίας -στα πλαίσια της Διαμαρτύρησης- στις Κάτω Χώρες (Beeldenstorm), έφυγε το 1596 από την πόλη μαζί με τον Λούκας φαν Φάλκενμπορχ πραγματοποιώντας ένα ταξίδι από τη Λιέγη στο Άαχεν κατά μήκος του ποταμού Μεύση, ζωγραφίζοντας απόψεις της κοιλάδας του ποταμού. Όταν ο Γουλιέλμος ο Σιωπηλός στράφηκε κατά των Ισπανών, επέστρεψαν στις Κάτω Χώρες, όπου φιλοτέχνησαν πολλούς όμορφους μικρούς πίνακες οι οποίοι πωλούνταν εύκολα. Στη συνέχεια ο Μάρτεν μετοίκησε στη Φρανκφούρτη, όπου αργότερα απέκτησε δυο γιους, οι οποίοι έγιναν επίσης επιτυχημένοι ζωγράφοι.
Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης, ήταν ο πατέρας των ζωγράφων Φρέντερικ φαν Φάλκενμπορχ και Χίλλις φαν Φάλκενμπορχ και θείος του Λούκας φαν Φάλκενμπορχ (αν και είχαν μικρή διαφορά ηλικίας). Καταγράφηκε στην Αμβέρσα το 1565, στο Άαχεν την περίοδο 1566 - 1573, ξανά στην Αμβέρσα κατά την περίοδο 1584 - 1585 και, τέλος, στη Φρανκφούρτη από το 1586 και ύστερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Αρετή Ιωαννίνων
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα Αρετή (αποσαφήνιση)
Η Αρετή είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 410 μέτρα
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αρετή βρίσκεται στον κάμπο του Καλαμά (Θύαμις) και δυτικά του ποταμού, σε απόσταση 48 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα (μέσω Παρακάλαμου) και 12 χλμ. ΝΔ. από το Καλπάκι. Είναι κτισμένη ανάμεσα στα χωριά Κουκλιοί (ΝΔ.), Ρεπετίστα (Β.), Βροντισμένη (ΒΑ.) και Μαζαράκι (ΝΑ.). Το χωριό πρέπει να πρωτοδημιουργήθηκε την περίοδο της καθόδου των Σλάβων αφού η παλιά του ονομασία του Γκρίμπιανη είναι σλαβική λέξη και σημαίνει είτε "απόκρημνος τόπος" είτε "μανιταρότοπος" (gribo = μανιτάρι). Ο αρχικός οικισμός, η "Παλαιογκρίμπιανη", ήταν ψηλότερα στις πλαγιές του Κασιδιάρη όπου υπάρχουν κάποια ερείπιά του. Άρχισε να κατοικείται κυρίως το 1385 όταν ο Δεσπότης Ιωαννίνων Ιζαού τον παραχώρησε για κατοικία στον επίσκοπο Βελλάς.
Με την ίδια ονομασία, το χωριό αναφέρεται στην τουρκική στατιστική (σαλναμές) της Ηπείρου του 1895 να υπάγεται στο ναχιγέ Κουρέντων του καζά Ιωαννίνων (64 σπίτια - χανέδες, 88 αρρ. και 90 θηλ.). Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα το 1961 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1955 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Αρετή. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αρετής που ανήκει στη δημοτική ενότητα Άνω Καλαμά του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 80 μόνιμους κατοίκους. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 7,919 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Ζακίρ Ναΐκ
Ο Ζακίρ Αμπντούλ Καρίμ Ναΐκ (γεννημένος στις 18 Οκτωβρίου 1965) είναι Ινδός τηλεϊεροκήρυκας και ιεροκήρυκας του Ισλάμ. Ο Ναΐκ είναι φημισμένος ως μη Άραβας λόγιος, δημόσιος ρήτορας και μελετητής της συγκριτικής θρησκειολογίας. Είναι ο ιδρυτής και πρόεδρος του Ιδρύματος Ισλαμικών Ερευνών (ΙΙΕ) και του Δικτύου Peace TV, του μεγαλύτερου θρησκευτικού δικτύου δορυφορικών καναλιών στον κόσμο.
Με βάση τους νόμους περί ρητορικής μίσους, το κανάλι Peace TV του Ναΐκ απαγορεύτηκε στην Ινδία, το Μπαγκλαντές, τον Καναδά, τη Σρι Λάνκα και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η εφαρμογή Peace TV του Ναΐκ, από την άλλη πλευρά, δεν είναι αποκλεισμένη στις ίδιες χώρες. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι τα σχόλιά του έχουν ληφθεί εκτός πλαισίου πολλές φορές.
Ο Ναΐκ είναι δραπέτης, καταζητούμενος επί του παρόντος από τις ινδικές αρχές  με κατηγορίες για χρηματοδότηση τρομοκρατίας, ρητορική μίσους, υποκίνηση κοινοτικού μίσους, και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Ο Ναΐκ έφυγε από τη χώρα το 2016. Παρά τα πολλά αιτήματα από την Εθνική Υπηρεσία Ερευνών (ΕΥΕ), την αντιτρομοκρατική ομάδα δράσης της Ινδίας, η Ιντερπόλ έχει αρνηθεί να εκδώσει ερυθρά αγγελία για τη σύλληψη του Ναΐκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασιάτες Μουσουλμάνοι Κατηγορία:Μουσουλμάνοι θεολόγοι Κατηγορία:Υποστηρικτές της θεωρίας 9/11 Κατηγορία:Ινδοί Κατηγορία:Επικριτές του Χριστιανισμού
Ριζοχώρι
Με την ονομασία Ριζοχώρι ή Ριζοχώριον μπορεί να αναφέρονται οι εξής οικισμοί:
Φτωχός άγιος
Ο Φτωχός άγιος  είναι διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που δημοσιεύτηκε σε συνέχειες το 1891 στο περιοδικό Εστία. Το διήγημα, όπως και όλα τα έργα του, εκδόθηκε σε βιβλίο, μετά το θάνατο του συγγραφέα, το 1912 από τις εκδόσεις Γ. Φέξη, στην συλλογή διηγημάτων του, «Η νοσταλγός».
Υπόθεση
Το διήγημα αρχίζει με αναμνήσεις από την παιδική ηλικία του συγγραφέα: μία από τις αγαπημένες ψυχαγωγίες των παιδιών ήταν να συνοδεύουν τις μητέρες ή τις θείες τους όταν πήγαιναν σε εργασίες τους στους αγρούς ή ελαιώνες ή για να ανάψουν τα καντήλια στα ξωκλήσια. Σαν ωραιότερη από αυτές τις εξορμήσεις μας αναφέρει την εκδρομή στο Κάστρο της Σκιάθου.
Ακολουθεί η περιγραφή του κάστρου, μια παλαιά εγκαταλειμμένη από το 1821 μεσαιωνική πόλη που είχε χτιστεί από αιώνες σε απρόσιτο σημείο του νησιού, σε έναν απόκρημνο βράχο που βρισκόταν μέσα στη θάλασσα για να προστατευθούν οι κάτοικοι από επιθέσεις Αλγερινών, Βενετών και Τούρκων πειρατών. Η είσοδος στο κάστρο γινόταν μόνο από κινητή ξύλινη γέφυρα. Μετά την εγκατάσταση των νησιωτών στη νέα παραθαλάσσια πολίχνη, το κάστρο αποτελούσε τόπο εκδρομών. Σε κάποιο σημείο του κεντρικού δρόμου που οδηγούσε στο Κάστρο - στη θέση Τρεις Σταυροί, μισή ώρα δρόμο από το κάστρο - το χώμα είχε ασυνήθιστο κόκκινο χρώμα και ευωδίαζε: «ἀλλὰ τὸ βέβαιον εἶναι ὅτι ἐφαίνετο καὶ εἰς ἡμᾶς ὅτι τὸ χῶμα ἐκεῖνο πράγματι εὐωδίαζεν.» Σύμφωνα με την παράδοση, στο σημείο αυτό ένας άνθρωπος είχε μαρτυρήσει και αγιάσει.
Πολλά χρόνια αργότερα, το 1872, σε ηλικία 20 ετών, ο αφηγητής πληροφορήθηκε για τα γεγονότα που εξελίχθηκαν στο σημείο. Κάποτε, στην περιοχή ζούσε ένας βοσκός. Ένα πρωινό, αξημέρωτα ακόμη, καθώς έβοσκε τις γίδες του, ξαφνικά εμφανίστηκαν μπροστά του δύο άγνωστοι με ασυνήθιστες φορεσιές. Τον ρώτησαν για το δρόμο προς το Κάστρο μιλώντας σε μια δυσνόητη γλώσσα με λίγες ελληνικές λέξεις. Ο βοσκός τους έδειξε το δρόμο πρόθυμα και ανυποψίαστα αλλά όταν σε λίγο εμφανίστηκαν κι άλλοι με παραπλήσια αμφίεση, αντιλήφθηκε ότι πρόκειται για πειρατές που πήγαιναν να κουρσέψουν το Κάστρο. Αμέσως, αφήνοντας το κοπάδι του αφύλακτο, έτρεξε από ένα δύσβατο και συντομότερο μονοπάτι για να προλάβει να φθάσει πριν τους πειρατές και να ειδοποιήσει τους φρουρούς να μην κατεβάσουν τη γέφυρα που ένωνε τη στεριά με το βράχο, που την κατέβαζαν τα πρωινά. Πράγματι, κατάφερε και τους ειδοποίησε, ησύχασε όταν έμαθε ότι ο παραγυιός του, που τον είχε στείλει να μεταφέρει γάλα στο κάστρο και ανησυχούσε μήπως τον συνέλαβαν οι πειρατές, είχε φθάσει και ήταν ασφαλής και αποφάσισε να επιστρέψει στο κοπάδι του. Στην επιστροφή όμως οι πειρατές, που βρήκαν τη γέφυρα κλειστή, τον συνέλαβαν και θεωρώντας ότι αυτός τους πρόδωσε, καθώς ήταν ο μόνος που είχαν συναντήσει και συμπέραναν ότι ειδοποίησε τους φρουρούς, τον σκότωσαν. Στο τόπο όπου ξεψύχησε ο βοσκός, το χώμα βάφτηκε από το αίμα του κόκκινο και σαν από θαύμα αναδύεται μια ευωδιά, απόδειξη της αγιοσύνης του.
Σχόλια
μικρογραφία|Το [[Κάστρο της Σκιάθου]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Πολέντα
δεξιά|μικρογραφία| Πολέντα σερβιρισμένη με τον παραδοσιακό τρόπο σε στρογγυλή ξύλινη σανίδα κοπής. μικρογραφία| Τηγανητή πολέντα με σάλτσα μαρινάρας. Η πολέντα (ιταλικά: Polenta) είναι πιάτο με βραστό καλαμποκάλευρο που παρασκευαζόταν ιστορικά από άλλα δημητριακά. Το πιάτο προέρχεται από την Ιταλία. Μπορεί να σερβιριστεί ως ζεστός χυλός ή μπορεί να αφεθεί να κρυώσει και να στερεοποιηθεί σε μορφή καρβελιού που μπορεί να ψηθεί, να τηγανιστεί ή να ψηθεί στη σχάρα.
Η ποικιλία των δημητριακών που χρησιμοποιείται είναι συνήθως κίτρινος αραβόσιτος, αλλά συχνά μπορεί να χρησιμοποιηθεί φαγόπυρο, λευκός αραβόσιτος ή μείγματα αυτών. Το χοντρό άλεσμα δημιουργεί μια σφιχτή, χοντρή πολέντα, ενώ το λεπτότερο άλεσμα μια απαλή, κρεμώδη πολέντα. Η πολέντα είναι βασικό στοιχείο της κουζίνας της Βόρειας Ιταλίας, της Ελβετίας και των Βαλκανίων (όπου ονομάζεται kačamak ή žganci) και, σε μικρότερο βαθμό, της Κεντρικής Ιταλίας, π.χ. Τοσκάνη. Η κατανάλωσή του παραδοσιακά συνδέθηκε με τις κατώτερες τάξεις, καθώς παλαιότερα ο χυλός καλαμποκάλευρου ήταν απαραίτητη τροφή στην καθημερινή τους διατροφή. Στη Ρουμανία, τη Μολδαβία και τη Θεσσαλία, αυτό το πιάτο είναι γνωστό ως μαμαλίγκα.
Ετυμολογία
Η λέξη πολέντα προέρχεται από τη λατινική λέξη pollen που σημαίνει «λεπτό αλεύρι», που έχει την ίδια ρίζα με τη λατινική λέξη pulvis, που σημαίνει «σκόνη».
Ιστορία
Όπως είναι γνωστή σήμερα, η πολέντα προέρχεται από προηγούμενες μορφές πολτού σιτηρών (γνωστό ως puls ή pulmentum στα λατινικά) που καταναλώνονταν συνήθως από τη ρωμαϊκή εποχή. Πριν από την εισαγωγή του καλαμποκιού (αραβόσιτος) από την Αμερική τον 16ο αιώνα, η πολέντα παρασκευαζόταν από αμυλούχα συστατικά όπως φάρρο, αλεύρι από κάστανο, κεχρί, όλυρα και ρεβίθια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά πιάτα Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Ελβετική κουζίνα Κατηγορία:Σλοβενική κουζίνα Κατηγορία:Σερβική κουζίνα Κατηγορία:Μαυροβουνιακή κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Κροατική κουζίνα Κατηγορία:Βουλγαρική κουζίνα Κατηγορία:Αλβανική κουζίνα Κατηγορία:Χυλοί Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα
Μάχη του Αγίου Βλασίου (Αιτωλοακαρνανία)
Η μάχη του Άη Βλάση ή του Σοβολάκου ή της Κορομηλιάς, ήταν πολεμική εμπλοκή της Επανάστασης του 21 με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες, η οποία διεξήχθη στη τοποθεσία «Αλώνι της Κοροµηλιάς» της Αιτωλοακαρνανίας. Η έκβαση της μάχης, που ήταν η πρώτη σημαντική νίκη του οπλαρχηγού Γεώργιου Καραϊσκάκη, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εδραίωση της φήμης του και είχε αποφασιστική σημασία για τη στάση του εντός του επαναστατικού αγώνα των Ελλήνων και στην μετέπειτα ανάδειξή του σε έναν από τους κύριους πρωταγωνιστές του 1821.
Η εξέλιξη των γεγονότων
Μετά τη λήξη της πρώτης πολιορκίας του Μεσολογγίου οι Τούρκοι έστειλαν 3.000 Τουρκαλβανούς υπό τους Ισμαήλ Πλιάσσα, Ισμαήλ Χατζημπέντο και Άγο Βασιάρη να πάνε στην Πρέβεζα, με στόχο την εξασφάλιση και αποστολή πολεμικού υλικού και τροφίμων. Ο Καραϊσκάκης, πληροφορούμενος την πρόθεσή τους να διαβούν από το αρματολίκι των Αγράφων κίνησε γρήγορα και κατέλαβε με 800 πολεμιστές τον Άη Βλάση (βορειοδυτικά του Αγρινίου). Στις 15 Ιανουαρίου 1823, ο Καραϊσκάκης μετακινήθηκε στη θέση «Κορομηλιά», τοποθετώντας τους άνδρες του περιμετρικά στην κορυφογραμμή, ενώ εκείνος μαζί με άλλους (μεταξύ των οποίων και ο τοπικός οπλαρχηγός Γεωργάκης Πεσλής) παρέμειναν στο κέντρο της παράταξης.
Όταν έφθασαν οι Τούρκοι στο πέρασμα, απαίτησαν από τους Έλληνες να τους αφήσουν ελεύθερη τη διάβαση, αλλά εκείνοι αρνήθηκαν κι έτσι ξεκίνησε η επίθεσή τους και η σύγκρουση. Αρχικά οι επιτιθέμενοι πέτυχαν σημαντικά πλήγματα στον ελληνικό σχηματισμό, τρέποντας σε φυγή τα δυο άκρα της παράταξης των Ελλήνων. Ωστόσο, έγινε κατορθωτή η ανασύνταξη του ελληνικού στρατεύματος πίσω από τον Καραϊσκάκη, στο κέντρο της παράταξης, με τελικό αποτέλεσμα τη νίκη, καθώς και την καταδίωξη των αντιπάλων μέχρι το Αγρίνιο (τότε Βραχώρι). Ως απώλειες των Τουρκαλβανών αναφέρθηκαν 200 νεκροί, ανάμεσά τους και ο Χατζημπέντος, από βόλι μάλιστα του ίδιου του Έλληνα αρχηγού, ενώ από ελληνικής πλευράς οι νεκροί ήταν 20, μεταξύ τους και ο Μπακογιάννης, πρωτοπαλίκαρο και στενός φίλος του Καραϊσκάκη.
Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος
Ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος (συντομογραφία: ) είναι ιστορικός ελληνικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1913 από καθηγητές του Ωδείου Αθηνών και από μουσικούς της Ορχήστρας του Συλλόγου Συναυλιών του Ωδείου.
Η δράση του συλλόγου ξεκίνησε το 1915, με αυτή να περιλαμβάνει την καλλιέργεια και την ευαισθητοποίηση γύρω από την τέχνη της μουσικής, αλλά και την πάταξη της καταπάτησης των δικαιωμάτων των μουσικών στο εργασιακό τους περιβάλλον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνδικαλιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Καραμαναίικα Αιτωλοακαρνανίας
Τα Καραμαναίικα είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 700 μέτρα. Βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, ανάμεσα στις τεχνητές λίμνες Κρεμαστών (ΝΔ.) και Καστρακίου (ΒΑ.). Απέχει 41 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Αγρίνιο και μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Καρπενησίου - Αγρινίου. Ως οικισμός αναφέρεται το 1928 με την ονομασία Καραμανέϊκα να ανήκει στην τότε κοινότητα Αγίου Βλασίου και το 1940 να διορθώνεται σε Καραμαναίικα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Αγίου Βλασίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 48 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Εισόδια της Θεοτόκου
thumb|285px|Αγιογραφία των Εισοδίων της Θεοτόκου από τον ομώνυμο ορθόδοξο ναό στα [[Σκόπια]] Τα Εισόδια της Θεοτόκου στον Ναό, γνωστά στη Δύση ως Παρουσίαση της Παρθένου Μαρίας, είναι χριστιανική εορτή, η οποία εορτάζεται από όλα τα χριστιανικά δόγματα που αναγνωρίζουν αγίους στις 21 Νοεμβρίου. Ανήκει στις Θεομητορικές εορτές.
Το εορταζόμενο γεγονός δεν αναφέρεται στην κανονική Αγία Γραφή. Η πρώτη γνωστή αναφορά σε αυτό βρίσκεται στο Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου, ένα απόκρυφο κείμενο του τέλους του Β΄ αιώνα. Σύμφωνα με αυτό, οι μετέπειτα γονείς της Παναγίας, ο Ιωακείμ και η Άννα, ήταν βαθιά στενοχωρημένοι από το ότι δεν είχαν παιδιά. Για τον λόγο αυτό, προσευχήθηκαν και είχαν συμφωνήσει να αφιερώσουν το τέκνο τους στον Θεό. Αποκτώντας τη Μαρία λοιπόν, την πήγαν όταν ακόμη αυτή ήταν παιδί, στον Ναό της Ιερουσαλήμ προκειμένου να την αφιερώσουν στον Θεό. Αυτά είναι τα Εισόδια της Θεοτόκου. Μεταγενέστερες εκδοχές της ιστορίας (όπως το Ευαγγέλιο του Ψευδο-Ματθαίου και το Βιβλίο της Γεννήσεως της Μαρίας) προσθέτουν ότι η Μαρία αφιερώθηκε στον Ναό σε ηλικία περίπου τριών ετών, σε εκπλήρωση ενός όρκου. Κατά την παράδοση παρέμεινε εκεί προς μόρφωση για να προετοιμασθεί για τον ρόλο της ως Θεομήτωρ.
Η ιστορία
Η διήγηση στο Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου αναφέρει ότι, σε ευχαριστία για τη γέννηση της κόρης τους Μαρίας, ο Ιωακείμ και η Άννα απεφάσισαν να την αφιερώσουν στον Θεό και την πήγαν ως νήπιο στον Ναό της Ιερουσαλήμ. Υπάρχει παραλληλία των Εισοδίων με την ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης για τον προφήτη και Κριτή Σαμουήλ, του οποίου η μητέρα, επίσης ονομαζόμενη Άννα, πίστευε ότι ήταν στείρα και προσέφερε έτσι το τέκνο της ως δώρο προς τον Θεό στο Σιλόχ.
Η Μαρία παρέμεινε στον Ναό μέχρι το δωδέκατο έτος της ηλικίας της, οπότε οι ιερείς του Ναού όρισαν τον Ιωσήφ ως προστάτη της. Σύμφωνα με την Κοπτική παράδοση, ο πατέρας της, ο Ιωακείμ, είχε αποβιώσει όταν η Μαρία ήταν έξι ετών και η μητέρα της, η Άννα, είχε αποβιώσει όταν η Μαρία ήταν οκτώ ετών. Ακόμα και αν η ιστορία είναι ένας θρύλος χωρίς ιστορικές αποδείξεις, έχει σκοπό να τονίσει πως ακόμα και στην παιδική της ηλικία η Μαρία ήταν αφιερωμένη στον Θεό με απόλυτο τρόπο.
Εορτασμός
thumb|right|245px|«Η Παρουσίαση της Παρθένου Μαρίας», πίνακας του [[Τιτσιάνο (1534-1538), Πινακοθήκη της Ακαδημίας (Βενετία)]] Ο εορτασμός των Εισοδίων της Θεοτόκου άρχισε με τα θυρανοίξια της Νέας Βασιλικής της Αγίας Μαρίας, που ανεγέρθηκε κοντά στην τοποθεσία του κατεστραμμένου Ναό της Ιερουσαλήμ. Η παλαιά βυζαντινή βασιλική, έργο του 543, είχε καταστραφεί από τους Πέρσες του Χοσρόη Β΄ μετά την Πολιορκία της Ιερουσαλήμ το 614. Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά στην εορτή είναι η μνεία «Εἴσοδος τῆς Παναγίας Θεοτόκου» στο Μηνολόγιον του Βασιλείου Β΄, ένα Αυτοκρατορικό Μηνολόγιο του 11ου αιώνα.
Τα Εισόδια συνέχισαν να εορτάζονται σε όλη την Ανατολή, με καταγεγραμμένο τον εορτασμό τους στα μοναστήρια της νότιας Ιταλίας τον 9ο αιώνα, και μεταφέρθηκαν στη Δύση εορταζόμενα στο Παπικό Παρεκκλήσιο της Αβινιόν το 1372 με διάταγμα του Πάπα Γρηγορίου ΙΑ΄. Ωστόσο, στο Ρωμαϊκό Λειτουργικό η εορτή εντάχθηκε μόλις το 1472, και καταργήθηκε από τον Πάπας Πίος Ε΄ το 1568. Ως αποτέλεσμα, δεν εμφανίζεται στο Τριδεντινό Αγιολόγιο. Ο Πάπας Σίξτος Ε΄ την επανεισήγαγε στο Ρωμαϊκό Αγιολόγιο το 1585.
Σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τα Εισόδια ως μία από τις 12 Μεγάλες Εορτές της. Επειδή η ημερομηνία της (21 Νοεμβρίου) βρίσκεται μέσα στη Νηστεία των Χριστουγέννων («Σαρανταρά»), κατά την ημέρα αυτή οι κανόνες της νηστείας ελαφραίνουν κάπως και επιτρέπεται η κατανάλωση ψαριού, κρασιού και λαδιού.
Στην εγκύκλιό του το 1974 με τίτλο Marialis Cultus, ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ τονίζει ότι η εορτή «παρουσιάζει υψηλές και παραδειγματικές αξίες, και μεταφέρει τις σεβαστές παραδόσεις που έχουν την προέλευσή τους στις Ανατολικές Εκκλησίες».
Μονές και ναοί
Το γυναικείο «Κοινόβιο των Αδελφών της Παρουσιάσεως» (λατ. Congregatio Virginum a Praesentatione Beatae Mariae Virginis), που ιδρύθηκε το 1627 στην Κρακοβία υπήρξε το πρώτο πολωνικό Ιερό Τάγμα.
Μέσα στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, τον μεγαλύτερο χριστιανικό ναό του κόσμου, υπάρχει το «Παρεκκλήσιο της Παρουσιάσεως» (ιταλ. Cappella della Presentazione), η Αγία Τράπεζα του οποίου είναι αφιερωμένη στον Πάπα Πίο Ι΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εισοδια Θεοτοκου Κατηγορία:Καθολικές θρησκευτικές εορτές
Κάτω Άγιος Βλάσιος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Κάτω Άγιος Βλάσιος ή Κάτω Άγιος Βλάσης είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 620 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Κάτω Άγιος Βλάσιος βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, ανάμεσα στις τεχνητές λίμνες Κρεμαστών (ΝΔ.) και Καστρακίου (ΒΑ.). Είναι κτισμένος στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Κούτουπα του Παναιτωλικού. Απέχει 40 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Αγρίνιο και ανατολικά του χωριού περνάει η ΕΟ Καρπενησίου - Αγρινίου. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1928 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αγίου Βλασίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Αγίου Βλασίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 24 κατοίκους.
Αθανάσιος Σκληρός
Ο Αθανάσιος Σκληρός (ο επιλεγόμενος Πικρός ή και Πικρίδης) (1580 – 1664) ήταν γιατρός και λόγιος του 17ου αιώνα από την Κρήτη. Έγραψε ποιήματα και επιγράμματα, και μετέφρασε στα ελληνικά της εξομολογήσεις του Αυγουστίνου.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στον Χάνδακα. Σπούδασε στο Ελληνικό Γυμνάσιο της Βενετίας και ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, του οποίου έγινε διδάκτορας το 1615. Στη συνέχεια γύρισε στην Κρήτη, όπου εργάστηκε ως γιατρός. Τιμήθηκε από τη Βενετική Δημοκρατία με το αξίωμα του αρχιάτρου. Στο Τουρκοβενετικό πόλεμο (1645-1669), που έληξε με την κατάληψη της Κρήτης από τους Οθωμανούς και τον τερματισμό της βενετικής κυριαρχίας στο νησί, ο Σκληρός έχασε το γιο του και τελικά πέθανε το 1664 στο Χάνδακα που ήταν υπό την πολιορκία των οθωμανικών στρατευμάτων. Σε ένα ποίημα του, που αποτελείται από 9287 ιαμβικούς τρίμετρους στίχους και το οποίο εκδόθηκε το 1867 από τον Κωνσταντίνο Σάθα με τον τίτλο «Αθανασίου εκ Πικριδών ιατρού θρήνος εις την εαυτού Κρητομήτορα πάτρην της απάσης νήσου καταστροφής ένεκεν», ο Σκληρός έδωσε μια πολύ παραστατική περιγραφή των δεινών του Τουρκοβενετικού πολέμου. Συνέγραψε επίσης υπόμνημα στα έργα του Ιπποκράτη. Κατά τον Σάθα ο Σκληρός διέθετε μία από τις πλουσιότερες βιβλιοθήκες της εποχής του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Αυτοκινητοβιομηχανία
thumb|right|300px|Ένα από τα εργοστασιακά παραρτήματα της [[Toyota στην Ιαπωνία.]]
Με τον όρο «αυτοκινητοβιομηχανία» νοείται συγκεκριμένα ολοκληρωμένη φράση των βιομηχανιών είτε ως σύνολο είτε μεμονωμένα, και ως κύριος ή ένας από τους κύριους ρόλους τους είναι να παράγουν αυτοκίνητα ανεξαρτήτως κατηγορίας.
Η σημασία της αυτοκινητοβιομηχανίας έχει εξαπλωθεί σε παγκόσμια κλίμακα, και αυτό γιατί χάρη σε αυτήν γίνεται κατασκευή και παραγωγή οχημάτων σε όλες τις ηπείρους της Γης. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, πρέπει να γίνεται οικοδόμηση σχετικών εργοστασιακών παραρτημάτων σε ένα συγκεκριμένο μέρος στην εκάστοτε ήπειρο ώστε να υπάρχει αυξημένη παραγωγή των αυτοκινήτων. Βέβαια, υπάρχουν και οι περιπτώσεις συνεργασίας μιας βιομηχανίας με μια άλλη ώστε να μέσω της εξυπηρέτησης της μιας, να γίνεται συναρμολόγηση των οχημάτων της άλλης. Φυσικά, και οι δυο έχουν οικονομικά έσοδα και γι' αυτόν τον λόγο όσο ένα όχημα έχει ικανοποιητικές πωλήσεις τόσο αυξάνεται η παραγωγή. Όταν παρατηρείται αισθητή μείωση των πωλήσεων, συνήθως η κατασκευή του οχήματος σταματάει για να αντικατασταθεί από ένα πιο σύγχρονο και νεότερο μοντέλο ή να ολοκληρωθεί.
Μαρσελίνιο Παραΐμπα
Ο Μαρσέλο ντος Σάντος (γεννημένος 17 Μαΐου 1975 στο Καμπίνα Γκράντε, Βραζιλία), περισσότερο γνωστός ως Μαρσελίνιο Παραΐμπα ή απλώς Μαρσελίνιο, είναι Βραζιλιάνος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής.
Στη Βραζιλία, είναι επίσης γνωστός ως Μαρσελίνιο Παραΐμπα, ως αναφορά στην Πολιτεία στην οποία γεννήθηκε. Ήταν αδιαμφισβήτητα ένας από τους κορυφαίους δημιουργικούς μέσους της Μπουντεσλίγκα, λόγω της υψηλής τεχνικής του κατάρτισης, στην οποία περιλαμβάνονταν η ακρίβεια στις πάσες του, οι πλούσιες τεχνικές του ικανότητες, καθώς και το υψηλό επίπεδο των ντριμπλών του.
Αυτοκινητοβιομηχανία
Ιστορικά γεγονότα
Η πρώτη αυτοκινητοβιομηχανία σε παγκόσμιο επίπεδο που ιδρύθηκε το 1883 είναι η Mercedes-Benz. Ιδρυτής και σημαντικό πρόσωπο στην εξέλιξη της, ήταν ο Καρλ Μπενζ. Επίσης, η Γαλλική Peugeot είναι από τις παλαιότερες σε αυτόν τον κλάδο, καθώς το 1891, είχε κατασκευάσει το πρώτο της όχημα, το Type 3. Μάλιστα, η Γαλλική φίρμα τα κατασκεύαζε στον ίδιο χώρο που γίνονταν και τα ποδήλατα. Η Τσέχικη Tatra επίσης λειτούργησε ως κατασκευαστής οχημάτων, το 1897. Η Γαλλική Renault ιδρύθηκε το 1898 με τον Μαρσέλ Ρενώ που είναι ο συνιδρυτής της, να σκοτώνεται σε αγώνα το 1903. Το 1899, η Γερμανική Opel ξεκίνησε να παράγει δικά της οχήματα, αλλά ο πρωταρχικός της ρόλος δεν ήταν αυτός. Το ίδιο έτος, συνέβη και με την ιταλική FIAT.
Μαρσελίνιο Παραΐμπα
Καριέρα
Ο Μαρσελίνιο Παραΐμπα ξεκίνησε την καριέρα του από την Καμπινένσε, στην Παραΐμπα, με την οποία και κατέκτησε δύο τίτλους πρωταθλήματος. Μεταξύ του 1994 και του 1995, αγωνίστηκε με τα χρώματα της Σάντος. Δύο χρόνια αργότερα, ωστόσο, πέτυχε να καθιερωθεί ποδοσφαιρικά στη Σάο Πάολο, με την οποία και κατέκτησε δύο φορές το κρατικό πρωτάθλημα, προτού πωληθεί στη Μαρσέιγ.
Αυτοκινητοβιομηχανία
Ιστορικά γεγονότα
Η αυτοκινητοβιομηχανία είχε αποτελέσει στάδιο εξέλιξης στην ανθρωπότητα και οδηγώντας έτσι στην σταδιακή απομάκρυνση παλαιών μεταφορικών μέσων όπως η άμαξα. Μετά από χρόνια, ο Αμερικανός Χένρι Φορντ άνοιξε την δική του επιχείρηση γνωστή και ως Ford Motor Company, το 1903. Ακολούθησαν οι General Motors με την εξαγορά παλαιότερων βιομηχανιών, η Aston Martin και έπειτα πολλές ακόμη.