cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρατικός Αερολιμένας Σύρου «Δημήτριος Βικέλας»
Υποδομή - Εγκαταστάσεις
Διαθέτει:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σύρο Συρος Κατηγορία:Ερμούπολη
Κίμωλος (αποβατικό)
Πρώην USS LCU 971. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία «USA – Mare Island Naval ShipYard. Mare Island Cal». Στην ενεργεία στις 1 Φεβρουαρίου 1944. Παρελήφθη με το Κάρπαθος στις 21 Δεκεμβρίου 1960. (Ύψωση Ελληνικής Σημαίας) Ένα από τα οκτώ (8) μικρά αποβατικά που παραχωρήθηκαν από τις ΗΠΑ (στρ. βοήθεια) το 1959 και 1960. Στις 21/12/1960 παρελήφθη, όλα χρησιμοποιούνται σε αποβατικές επιχειρήσεις-μεταφερόμενα με τα LSD, όπως το ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ-καθώς και για τις μεταφορές λιμένων. Παροπλίστηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1992.
Ιδίου τύπου Κάρπαθος ΙΙ, Κάσος ΙΙΙ, Κέα, Κύθνος ΙΙ, Κίμωλος, Σίφνος, ΣΚΙΑΘΟΣ και ΣΚΟΠΕΛΟΣ.
Κατηγορία:Ελληνικά αποβατικά
Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου - Βιβλίο 3: Φωτιά
Ο τρίτος κύκλος (Βιβλίο 3: Φωτιά) της αμερικανικής σειράς κινουμένων σχεδίων του Nickelodeon, Άβαταρ: Ο Τελευταίος Ανεμοδαμαστής, ολοκληρώθηκε σε 21 επεισόδια, που προβλήθηκαν από τις 21 Σεπτεμβρίου του 2007 μέχρι τις 19 Ιουλίου του 2008.
Η σειρά δημιουργήθηκε από τους Μάικλ Τάντε ΝτιΜάρτινο και Μπράιαν Κονιέτζκο, και πρωταγωνιστούν ο Ζάχαρι Τίλερ Έισεν, η Μέι Ουίτμαν, ο Τζακ ΝτεΣένα, η Τζέσι Φλάουερ, ο Ντάντε Μπάσκο και η Γκρέι ΝτεΛάιλ.
Η ιστορία αρχίζει με τον Άανγκ, τον κύριο πρωταγωνιστή, να συνέρχεται μετά από ένα τρομερό χτύπημα που δέχτηκε από την Αζούλα, την πριγκίπισσα της Φυλής της Φωτιάς, όταν βρισκόταν στη Μπα-Σιν-Κσε (βλ. Βιβλίο 2). Μαζί με τους φίλους του, Σόκκα, Κατάρα και Τοφ ταξιδεύουν στη Φυλή της Φωτιάς για να βρουν ένα δάσκαλο της μαγείας της φωτιάς, ο οποίος θα βοηθήσει τον Άανγκ να μάθει τη μαγεία της φωτιάς και να νικήσει τον Λόρδο της Φωτιάς Οζάι. Ο δάσκαλος του Άανγκ θα γίνει ο πρίγκιπας της Φυλής της Φωτιάς και πρώην εχθρός του Άανγκ, Ζούκο. Ο Άανγκ μαθαίνει την μαγεία της φωτιάς και κατά τον ερχομό του κομήτη του Σόζιν καταφέρνει να νικήσει τον Οζάι και να σταματήσει τον πόλεμο, ο οποίος διαρκεί εδώ και 100 χρόνια.
Ο τρίτος κύκλος της σειράς παρουσιάζεται σε 21 επεισόδια, 1 επεισόδιο περισσότερο από τους προηγούμενους 2 κύκλους. Το τελευταίο κομμάτι του κύκλου, Ο Κομήτης του Σόζιν: Η Τελική Αναμέτρηση, περιλαμβάνει 4 επεισόδια, τα οποία αν συνδεθούν δημιουργούν μια 2ωρη ταινία. Ο τρίτος κύκλος της σειράς έλαβε ανάλογη κριτική όπως και οι 2 προηγούμενοι κύκλοι της σειράς. Ο τρίτος κύκλος, και ειδικά τα τελευταία του επεισόδια, δέχθηκαν καλή κριτική από διάφορους κριτικούς και ιστοσελίδες όπως το DVD Talk και το IGN.
Από τις 30 Οκτωβρίου 2007 μέχρι τις 16 Σεπτεμβρίου 2008, η Nickelodeon κυκλοφόρησε 4 DVD σετ και ένα «Complete Box Set». Το κάθε από τα 4 DVD σετ περιλαμβάνει ένα δίσκο με 5 επεισόδια, με εξαίρεσε το 4ο DVD, το οποίο περιλαμβάνει 6 επεισόδια καθώς και το «Complete Box Set», το οποίο περιλαμβάνει όλα τα 21 επεισόδια του τρίτου κύκλου σε 5 δίσκους. Στις 1 Φεβρουαρίου 2010, η Nickelodeon κυκλοφόρησε τα DVD στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Παραγωγή
Ο τρίτος κύκλος της σειράς Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου προβλήθηκε από την Nickelodeon, το οποίο ανήκει στη Viacom. Οι δημιουργοί της σειράς είναι ο Κονιέτζκο και ΝτιΜάρτινο, με κύριο βοηθό τον Άαρον Έχασζ. Πολλά από τα επεισόδια του τρίτου κύκλου σκηνοθετήθηκαν από τους Έθαν Σπάουλντιγκ, Λόρεν ΜακΜούλλαν και Τζιανκάρλο Βόλπ. Τα επεισόδια γράφτηκαν από μια ομάδα συγγραφέων με αρχηγό τον Άαρον Έχασζ, την Ελίζαμπεθ Βέλτς Έχασζ, τον Τιμ Χέντρικ, τον Τζον Ο' Μπράιν σε συνεργασία με τους Κονιέτζκο και ΝτιΜάρτινο. Η μουσική γράφτηκε από τους "The Track Team", μαζί με τους Τζέρεμι Ζάκερμαν και Μπέντζαμιν Βιν.
Ηθοποιοί
Όλοι οι πρωταγωνιστές του 2ου κύκλου της σειράς έμειναν οι ίδιοι: Άανγκ (Ζάχαρι Τίλερ Έισεν), Κατάρα (Μάε Ουάιτμαν), Σόκκα (Τζακ ΝτεΣένα) και Τοφ (Τζέσι Φλάουερ). Ο Μάκο Ιβαμάτσου, ο οποίος υποδυόταν τον Άιρο πέθανε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του 2ου κύκλου, για αυτό και τον αντικατέστησε ο Γκρέγκ Μπάλτουιν. Ο Ζούκο, τον οποίο υποδύεται ο Ντάντε Μπάσκο, παίρνει το μέρος του Άανγκ στο επεισόδια Δυτικός Ναός του Αέρα (12ο επεισόδιο). Αυτό κάνει την Αζούλα, την οποία υποδύεται η Γκρέι ΝτεΛίσλε, την κύρια ανταγωνιστή. Τον Λόρδο της Φωτιάς Οζάι, ο οποίος δε συμμετείχε και τόσο πολύ στα προηγούμενα επεισόδια, υποδύεται ο Μαρκ Χάμιλ.
Κριτική
Όπως και οι 2 προηγούμενοι κύκλοι της σειράς Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου, έτσι και ο τρίτος έλαβε σχετικά καλή κριτική. Στα 36α Annie Awards, ο τρίτος κύκλος έλαβε το βραβείο «Best Animated Television Production for Children». Επίσης, στα 36α Annie Awards, ο Ιοακίμ Ντος Σάντος έλαβε το βραβείο "Best Directing in an Animated Television Production" για τη σκηνοθεσία του στο επεισόδιο Ο Κομήτης του Σόζιν: Μέσα στον Άδη (20ο επεισόδιο). Στα Διεθνές Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων του Ανσί του 2008, ο Ιοακίμ Ντος Σάντος ήταν υποψήφιος για το επεισόδιο Η ημέρα του Μαύρου Ήλιου, Μέρος 2: Έκλειψη. Επίσης, ο Τζέρεμι Ζούκερμαν ήταν υποψήφιος για το βραβείο «Best Sound Editing in a Television Animation» στο φεστιβάλ Golden Reel Award για τη δουλειά του στο επεισόδιο Ο Κομήτης του Σόζιν: Αβατάρ Άανγκ (21ο επεισόδιο).
Σε βιντεοπαιχνίδια
Στον τρίτο κύκλο της σειράς Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου βασίζεται το βιντεοπαιχνίδι Avatar: The Last Airbender – Into the Inferno, το οποίο κυκλοφόρησε στις 13 Οκτωβρίου 2008.
Σε ταινίες
Στον τρίτο κύκλο της σειράς Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου βασίζεται η ταινία The Last Airbender 3, το 3ο μέρος της τριλογίας The Last Airbender, και η οποία θα κυκλοφορήσει το 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Liste des épisodes d'Avatar, le dernier maître de l'air
Γιώργος Μαρμαρίδης
Ο Γιώργος Μαρμαρίδης (21 Νοεμβρίου 1930 - 22 Δεκεμβρίου 2005) ήταν Έλληνας πρωταθλητής της σκοποβολής, δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930. Ήταν αθλητής της σκοποβολής του Παναθηναϊκού, πρωταθλητής Ελλάδας από το 1955 μέχρι το 1980 με συμμετοχές σε παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και στην Ολυμπιάδα του 1960 στην Ρώμη. Παράλληλα ήταν και δημοσιογράφος γράφοντας σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες αλλά και σαν ανεξάρτητος ρεπόρτερ συνεργαζόταν με εφημερίδες, ήταν συντάκτης της Απογευματινής .Έγραψε πεζογραφήματα, ποιήματα, θεατρικά έργα, και μυθιστορηματική βιογραφία. Πέθανε στις 22 Δεκεμβρίου 2005.
Πρόσωπο
Το πρόσωπο είναι το εμπρόσθιο μέρος της κεφαλής ενός ζώου που χαρακτηρίζεται από τρία αισθητήρια όργανα, τα μάτια (οφθαλμοί), τη μύτη και το στόμα και μέσα από τα οποία τα ζώα εκφράζουν πολλά από τα συναισθήματά τους. Το πρόσωπο είναι ζωτικής σημασίας για τον άνθρωπο.
Δομή
Η εμφάνιση του προσώπου είναι ζωτικής σημασίας για την ανθρώπινη αναγνώριση και επικοινωνία. Οι μύες του προσώπου στους ανθρώπους επιτρέπουν την έκφραση συναισθημάτων.
Το πρόσωπο είναι από μόνο του μια πολύ ευαίσθητη περιοχή του ανθρώπινου σώματος και η έκφρασή του μπορεί να αλλάξει όταν ο εγκέφαλος διεγείρεται από οποιαδήποτε από τις πολλές ανθρώπινες αισθήσεις, όπως η αφή, η θερμοκρασία, η οσμή, η γεύση, η ακοή, η κίνηση, η πείνα ή τα οπτικά ερεθίσματα. Μία αλλοίωση του προσώπου αλλάζει την εμφάνιση του ανθρώπου.
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 30
Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-30 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Χρησιμοποιήθηκε την δεκαετία του 60 σε συνδυασμό με κινητές εξέδρες εκτόξευσης για τα δοκιμαστικά του πυραύλου μέσου βεληνεκούς Pershing.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Honda Super Cub
Ιστορία μοντέλου
Το Honda Super Cub έκανε το ντεμπούτο του το 1958, δέκα χρόνια μετά την ίδρυση της Honda Motor Co. Ltd. Το αρχικό Honda Cub F ήταν μοτοποδήλατο. Η Honda κράτησε το όνομα άλλα πρόσθεσε το πρόθεμα "Super" για το νέο ελαφρύ μηχάνημα. Το Super Cub αρχικά δεν είχε επιτυχία στις πωλήσεις κυρίως λόγω της ύφεσης στην Ιαπωνία. Έπειτα 3 μήνες μετά το 1958 οι πελάτες ξεκίνησαν τα παράπονα. Οι εργάτες της Honda παράτησαν τις διακοπές τους για να επισκευάσουν τα προβληματικά Super Cub στα σπίτια των πελατών.
Όταν το μοντέλο εισήχθηκε στις ΗΠΑ το όνομα άλλαξε σε Honda 50, και αργότερα Honda Passport C70 και C90. Παρομοίως, στη Βρετανία πήραν τα ονόματα Honda 50 και Honda 90.
Κατηγορία:Μοντέλα μοτοσικλετών Honda
Λορς
Ιστορία
Το Αββαείο του Λορς ιδρύθηκε το 764 από τον Φράγκο Κόμη Κάνκορ και τη μητέρα του Βιλσβίντα. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα της Καρολίγγειας τέχνης. Αρκετοί Γερμανοί βασιλείς των Καρολιδών τάφηκαν εκεί.
Αίνος Θράκης
thumb|Ο βυζαντινός ναός της Αγίας Σοφίας της Αίνου εξωτερικά. thumb|Ο βυζαντινός ναός της Αγίας Σοφίας της Αίνου εσωτερικά. Η Αίνος είναι μια από τις αρχαιότερες θρακικές πόλεις. Αρχικά ονομαζόταν Πολυόμβρια, παίρνοντας το κλασικό της όνομα τον 6ο π.Χ. αιώνα. Πρόκειται για τη σύγχρονή πόλη Ενέζ (Enez).
Λορς
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γερμανίας
Αίνος Θράκης
Χτισμένη στις εκβολές του Έβρου ποταμού, που τότε ήταν πλωτός, μπόρεσε, χάρη στη θέση αυτή, να αναπτυχθεί ταχύτατα. Αναφέρεται στους περισσότερους αρχαίους Έλληνες γεωγράφους και Ιστορικούς, από τον Όμηρο μέχρι τον Στράβωνα. Στην Ιλιάδα ο Όμηρος αναφέρει ότι οι ηγέτες των συμμάχων των Τρώων Θρακών ήσαν οι Ακάμας και Πείρος, προερχόμενοι από την Αίνο.
Προς τα τέλη του Μεσαίωνα η Αίνος έγινε η έδρα κάστρου των Γατελούζων, της γενοβέζικης οικογένειας που κυριάρχησε στο χώρο του βόρειου Αιγαίου κατά την εποχή εκείνη. Από την Αίνο ήταν η Οσία Σοφία εξ Αίνου Θράκης, αγία των μεσοβυζαντινών χρόνων, που τιμάται στις 4 Ιουνίου.
==Συμμετοχή των Αινιτών στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 ==
Ζωηρές επαναστατικές ενέργειες παρατηρήθηκαν στην Αίνο στα τέλη Απριλίου - αρχές Μαΐου του 1821, όταν οι Αινίτες κατέλαβαν το κάστρο, αιχμαλώτισαν τις τουρκικές δυνάμεις, οι οποίες, επωφελούμενες από την απουσία των Αινίτικων καραβιών, κυριάρχησαν και πάλι. Τότε όμως, στις 2 Μαΐου, Ψαριανή μοίρα με επικεφαλής τον Ανδρέα Γιαννίτση βομβάρδισε το οχυρό Ιμπριτζέ στον κόλπο του Σάρου, απώθησε τους Τούρκους και ανακατέλαβε το φρούριο. Μαζί με τα πλοία της Ψαριανής μοίρας συμμετείχε στις επιχειρήσεις και ο πλοίαρχος Χατζή Αντώνιος Βισβίζης, ο οποίος διοικούσε το βρίκι του «Καλομοίρα» μαζί με τη γυναίκα του Δόμνα Βισβίζη. Η Αίνος φαίνεται ότι έμεινε για αρκετές μέρες στα χέρια των Ελλήνων, ειδικά των Ψαριανών, και αργότερα, μετά την ανακατάληψη της, πολλοί κάτοικοι της έσπευσαν να κα­ταφύγουν στην επαναστατημένη Ελλάδα
Στρατής Σκάρδος
Ο Στρατής Σκάρδος, από την Αίνο, με πλήρωμα 32 άντρες συμμετείχε σε ναυμαχία κοντά στη Λέσβο.
Γιάννης Καράβελας
Ο Γιάννης Καράβελας, από την Αίνο, ιδιοκτήτης του πλοίου «Άγιος Συ­μεών», έλαβε μέρος στον αποκλεισμό της Χαλκίδας και της Καρύστου και αργότερα χρησιμοποιήθηκε το πλοίο του ως πυρπολικό.
Λευτέρης Παλιός
Το πλοίο «Μιχαήλ Αρχάγγελος» του Αινίτη Λευτέρη Παλιού χρησιμοποιήθηκε ως πυρπολικό.
Γρηγόριος Κομνηνός
Ο Γρηγόριος Κομνηνός από την Αίνο, είχε αναλάβει από κοινού με τους Ψαριανούς αιφνι­διαστικές επιχειρήσεις.
Αγγελής Αργυρίου
Ο Αγγελής Αργυρίου από την Αίνο, συμμετείχε με τη σκούνα του σε επικίνδυνες αποστολές.
Οικογένεια Κούταβου
thumb|Ο Μαργαρίτης Κούταβος Ο Χατζή Φραντζής Κούταβος έδειξε ακαταπόνητο ζήλο και διακρίθηκε για τη γενναιότητά του σε διάφορες αναμετρήσεις με τον εχθρό, όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς από τη μελέτη των δημοσιευμένων, σχετικών με τη δράση του εγγράφων. Ο γιος του Μαργαρίτης Κούταβος συνέβαλε στην ενίσχυση του ναυτικού αγώνα με το πλοίο του «Ποσειδών» παίρνοντας μέρος στην εκστρατεία του Ολύμπου, σώζοντας πολλούς κατοίκους της Χίου με το καράβι του, συμμετέχοντας στην πολιορκία της Χαλκίδας και συμβάλλοντας στη σωτηρία πολλών Ελλήνων της Εύβοιας κατά την εκστρατεία του Δράμα­λη. Μάλιστα τον Ιούλιο του 1825 διορίσθηκε γενικός φροντιστής του στρατοπέδου της Αθήνας.
Οικογένεια Βισβίζη
Η σπουδαιότερη συμβολή των Αινιτών καραβοκυραίων στους ναυτικούς αγώνες των Ελλήνων ανήκει στον Χατζή Αντώνη Βισβίζη, ο οποίος πήρε μέρος σε αλλεπάλληλες επιχειρήσεις με το μπρίκι του «Καλομοίρα» μαζί με τη γυναίκα του Δόμνα, τα 5 παιδιά του και 140 ναύτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θράκης
Δημήτρης Αλευρομάγειρος
Ο Δημήτρης Αλευρομάγειρος (γεν. το 1940) είναι αντιστράτηγος εν αποστρατεία του Ελληνικού Στρατού, επίτιμος Γενικός Επιθεωρητής Στρατού.
Βιογραφία
Ο Δημήτρης Αλευρομάγειρος γεννήθηκε στην Αθήνα από Μανιάτες γονείς το 1940. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) ως ανθυπολοχαγός του Πεζικού. Αργότερα συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Σχολή Πολέμου, τη Σχολή Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ), αλλά και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Τον Απρίλιο του 1964 κατήλθε στην Κύπρο - μεταξύ των πρώτων εθελοντών Αξιωματικών - και έλαβε μέρος στην εκπαίδευση των Κυπρίων εθελοντών εθνοφρουρών της Ακανθού Αμμοχώστου και στη συνέχεια ως διοικητής λόχου του 206 Τάγματος Πεζικού έλαβε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις της Μανσούρας τον Αύγουστο του 1964.
Το 1974 έλαβε μέρος στην αντίσταση κατά των Τούρκων εισβολέων ως διοικητής του 336 Τάγματος [αποτελούμενο εξ' ολοκλήρου από Κυπρίους Εθνοφρουρούς] στην Πράσινη Γραμμή Λευκωσίας [από περιοχή ΕΛΔΥΚ μέχρι της οδού Λήδρας ] η οποία και διατηρήθηκε ανέπαφος. Τη δράση του αυτή εξύμνησε ο ελληνικός και κυπριακός Τύπος και έγινε ένας από τους ήρωες εκείνης της περιόδου, ενώ ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης του Δήμου Έγκωμης Λευκωσίας, για τις προσφερθείσες υπηρεσίες του στη διάσωση της Λευκωσίας από τους εισβολείς.
Από το 1987 έως το 1990 υπηρετεί στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων ως διοικητής Συντάγματος Ευελπίδων και διευθυντής σπουδών, θέση στην οποία τον βρίσκει η αποστρατεία τον Ιούνιο του 1990 με το βαθμό του ταξίαρχου. Με απόφαση του ΚΥΣΕΑ [Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας] επανέρχεται στο στράτευμα τον Δεκέμβριο του 1993, προάγεται σε αντιστράτηγο και τοποθετείται Α' υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Το 1995 αναλαμβάνει τη διοίκηση της Στρατιωτικής Διοίκησης Αθηνών (ΣΔΑ) και το 1996  τοποθετείται γενικός επιθεωρητής Στρατού. Αποστρατεύεται ευδοκίμως τον Μάρτιο του 1997 και του απονέμεται ο τίτλος του επίτιμου γενικού επιθεωρητού Στρατού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Μετασχηματισμός του Παρισιού κατά τη Δεύτερη Αυτοκρατορία
μικρογραφία|320x320εσ|Το μπουλβάρ Οσμάν μικρογραφία|Ο [[Ζωρζ Εζέν Οσμάν, νομάρχης του Σηκουάνα από το 1853 έως το 1870]] Ο μετασχηματισμός του Παρισιού κατά τη Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία ήταν ένα τεράστιο πρόγραμμα δημόσιων έργων που πραγματοποιήθηκε από τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ' και τον νομάρχη του Σηκουάνα, βαρόνο Οσμάν, μεταξύ 1853 και 1870 και προέβλεπε τον συνολικό εκσυγχρονισμό της Γαλλικής πρωτεύουσας. Περιλάμβανε την κατεδάφιση μεσαιωνικών συνοικιών που ήταν πυκνοκατοικημένες και ανθυγιεινές, την οικοδόμηση μεγάλων λεωφόρων, τη δημιουργία νέων πάρκων και πλατειών, την ενοποίηση με το Παρίσι των προαστίων που περιέβαλαν την πόλη, την κατασκευή ενός τεράστιου αποχετευτικού και υδρευτικού δικτύου και την κατασκευή νέων δημοσίων κτηρίων και μνημείων. Η υπερχρέωση του δήμου του Παρισιού και συνολικά το έργο του βαρόνου Οσμάν προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και τελικά ο Οσμάν παραιτήθηκε το 1870 αλλά τα έργα του συνεχίστηκαν μέχρι το 1927. Η ρυμοτομία και η ξεχωριστή εμφάνιση του κέντρου του Παρισιού σήμερα είναι σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα της ανακαίνισης του βαρόνου Οσμάν.
Υπερπληθυσμός, ασθένεια, εγκληματικότητα και αναταραχές στο κέντρο του παλιού Παρισιού
Στα μέσα του 19ου αιώνα, το κέντρο του Παρισιού ήταν πυκνοκατοικημένο, σκοτεινό, επικίνδυνο και ανθυγιεινό. Το 1845, ο Γάλλος κοινωνικός μεταρρυθμιστής Βικτόρ Κονσιντεράν έγραψε: «Το Παρίσι είναι ένα τεράστιο εργαστήριο σήψης, όπου η δυστυχία, η επιδημία και η ασθένεια δρουν συνδυαστικά, όπου σπάνια διεισδύει το φως του ήλιου και ο αέρας. Από επτά μικρά βρέφη, τα τέσσερα πεθαίνουν κατά τη διάρκεια του έτους ». Το Ιλ ντε λα Σιτέ και η περιοχή ανάμεσα στο Λούβρο και το Δημαρχείο του Παρισιού, είχαν αλλάξει ελάχιστα από τον Μεσαίωνα. Η πυκνότητα του πληθυσμού σε αυτές τις γειτονιές ήταν εξαιρετικά υψηλή σε σύγκριση με το υπόλοιπο Παρίσι. Στην περιοχή των Ηλυσίων Πεδίων, η πληθυσμιακή πυκνότητα εκτιμάται σε 5380 ανά χλμ2. Στο σημερινό Τρίτο διαμέρισμα, υπήρχε ένας κάτοικος για κάθε τρία τετραγωνικά μέτρα. Το 1840, ένας γιατρός περιέγραψε ένα κτίριο στο Ιλ ντε λα Σιτέ, όπου ένα δωμάτιο πέντε τετραγωνικών μέτρων στον τέταρτο όροφο καταλαμβάνονταν από είκοσι τρία άτομα, τόσο ενήλικες όσο και παιδιά. Σε αυτές τις συνθήκες, η ασθένεια εξαπλώνονταν πολύ γρήγορα. Οι επιδημίες της χολέρας κατέστρεψαν την πόλη το 1832 και το 1848. Στην επιδημία του 1848, πέντε τοις εκατό των κατοίκων αυτών των δύο γειτονιών πέθαναν.
Η κυκλοφορία ήταν ένα άλλο μείζον πρόβλημα. Οι ευρύτεροι δρόμοι σε αυτές τις δύο γειτονιές είχαν πλάτος μόλις πέντε μέτρων, τα δε στενά δρομάκια είχαν μόνο ένα ή δύο μέτρα πλάτος. Οι άμαξες και τα κάρα μετακινούνταν με δυσκολία σ'αυτούς τους δρόμους.
Ένα άλλο σοβαρό θέμα ήταν πολιτικοστρατιωτικής φύσης. Το κέντρο της πόλης ήταν εστία επαναστατική. Μεταξύ 1830 και 1848, είχαν ξεσπάσει επτά ένοπλες εξεγέρσεις στο κέντρο του Παρισιού, ιδιαίτερα κατά μήκος του Φωμπούρ Σαιντ-Αντουάν, γύρω από το Δημαρχείο και γύρω από τον λόφο Σαιντ-Ζενεβιέβ στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα. Οι κάτοικοι αυτών των γειτονιών μπλόκαραν τους στενούς δρόμους με οδοφράγματα και για να απομακρυνθούν χρειάζονταν η επέμβαση του στρατού. Η διάνοιξη λεωφόρων πολύ μεγάλου εύρους εξυπηρετούσε την ταχεία μετακίνηση των στρατευμάτων για τη συντριβή των εξεγερμένων.
Οι στόχοι
μικρογραφία|Η [[οδός Ριβολί, εδώ το 1855, ήταν η πρώτη λεωφόρος που χτίστηκε από τον βαρόνο Οσμάν και χρησίμευσε ως πρότυπο για τις άλλες.]] Ο Λουδοβίκος Ναπολέων Βοναπάρτης, όταν έγινε πρόεδρος της Δεύτερης Γαλλικής Δημοκρατίας το 1848, ανακάλυψε το Παρίσι για πρώτη φορά από την παιδική του ηλικία. Είχε ζήσει και γνώριζε το Λονδίνο, τους κήπους και τις ευάερες συνοικίες του, αλλά και τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου είχε δει τη δημιουργία νέων πόλεων και έτσι θεωρούσε το Παρίσι μια αρχαϊκή, σκοτεινή και ανθυγιεινή πόλη. Ο θείος του, ο αυτοκράτορας Ναπολέων Α', ήθελε να κάνει το Παρίσι την πιο όμορφη πόλη στον κόσμο, αλλά κατάφερε να εκτελέσει μόνο μέρος των έργων του. Αυτό ανέλαβε να ολοκληρώσει ο μελλοντικός αυτοκράτορας Ναπολέων Γ' για σχεδόν είκοσι χρόνια που μεταμόρφωσαν την πόλη. Το 1849, έτος επιδημίας χολέρας που έπληξε το Παρίσι, εξέφρασε αυτή τη βούληση με διάταγμα.
Ο Ναπολέων Γ' ήθελε να κάνει μεγάλες μετατροπές, δηλαδή να δημιουργήσει νέους δρόμους και λεωφόρους, καταστρέφοντας, όταν είναι απαραίτητο, όλες τις κατασκευές που υπήρχαν στην περιοχή. Οι στόχοι του ήταν:
Τα μέσα
μικρογραφία|300x300εσ|Οι λεωφόροι και οι δρόμοι που κατασκευάστηκαν από τον [[Ναπολέων Γ΄|Ναπολέοντα Γ' και τον βαρόνο Οσμάν κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας εμφανίζονται με κόκκινο χρώμα. Κατασκεύασαν επίσης το δάσος της Βουλώνης (πράσινο στην αριστερή πλευρά), το δάσος της Βενσέν (πράσινο στην δεξιά πλευρά) και δεκάδες μικρότερα πάρκα και πλατείες.]] Για να πραγματοποιήσει αυτό το τεράστιο έργο, ο Ναπολέων Γ' χρειάστηκε:
Όλα αυτά τα μέσα επέτρεψαν στον Ναπολέοντα Γ' να πραγματοποιήσει τον μεγάλο μετασχηματισμό του Παρισιού.
Ο μετασχηματισμός του Παρισιού
Τα έργα ξεκίνησαν το 1853. Το 1860, περίπου 8.000 επιχειρήσεις απασχολούσαν 31.000 κτίστες, 5.000 ξυλουργούς, 3.500 κατασκευαστές στεγών, 8.000 ξυλουργούς, 600 ζωγράφους και 6.000 κλειδαράδες, ή σχεδόν 55.000 τεχνίτες που εργάζονταν σε αυτόν τον γιγαντιαίο χώρο.
Με αυτόν τον «στρατό», ο Οσμάν μετασχημάτισε το Παρίσι:
Πολλά δημόσια κτήρια κατασκευάστηκαν εκείνη την εποχή: η όπερα Γκαρνιέ είναι το πιο γνωστό, ανακατασκευάστηκε το Δικαστικό Μέγαρο του Παρισιού, δημιουργήθηκαν σταθμοί όπως ο σταθμός Ορσαί (που σήμερα στεγάζει το μουσείο Ορσαί), ο Γκαρ ντυ Νορ και ο Γκαρ ντε λ'Εστ, εκκλησίες όπως η Σαιντ Τρινιτέ , νέα σχολεία, η γιγαντιαία αγορά Λε Αλ, στρατώνες όπως το κτήριο του Ιλ ντε λα Σιτέ που τώρα στεγάζει το αρχηγείο της αστυνομίας του Παρισιού, το Εμπορικό δικαστήριο, καινούργιες γέφυρες του Σηκουάνα, θέατρα, νοσοκομεία όπως το Οτέλ-Ντιέ στο Ιλ ντε λα Σιτέ, καθένα από τα 20 διαμερίσματα απέκτησε το Δημαρχείο του και πολλά άλλα.
Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν κυρίως η πέτρα και ο σίδηρος. Τα κτήρια είχαν πλούσια διακόσμηση, μερικές φορές με επιχρυσωμένα στοιχεία. Ο κυρίαρχος ρυθμός της εποχής ήταν ο αρχιτεκτονικός εκλεκτικισμός, ένας συνδυασμός διάφορων αρχιτεκτονικών τεχνοτροπιών από εποχές του παρελθόντος που μπορούσε να συνυπάρχουν σε όλα τα έργα του ίδιου αρχιτέκτονα ή ακόμα και στο ίδιο κτήριο: Ρομανικός και γοτθικός ρυθμός, αναγεννησιακή αρχιτεκτονική και αρχιτεκτονική του 17ου αιώνα.
Τα πάρκα
μικρογραφία|Το [[Παρκ Μονσώ|πάρκο Μονσώ, Κλωντ Μονέ, 1878]] Αλλά η μεταμόρφωση του Παρισιού δεν ήταν μόνο αρχιτεκτονική, ο αυτοκράτορας ενδιαφέρθηκε πολύ για τους χώρους πρασίνου. Αυτή την εποχή δημιουργήθηκαν:
Οι επικρίσεις
Ο μετασχηματισμός του Παρισιού, τεράστιο πολεοδομικό πρόγραμμα, κόστισε πολύ: περίπου δύο δισεκατομμύρια την εποχή εκείνη και διήρκεσε σχεδόν 20 χρόνια. Ο Οσμάν επικρίθηκε έντονα και ο Ναπολέοντας Γ' τον εγκατέλειψε την παραμονή της κατάρρευσης της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας και της πτώσης του μετά την ήττα στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο. Ωστόσο, ο Οσμάν παρέμεινε πιστός στον αυτοκράτορα και παραβρέθηκε στην κηδεία του στην Αγγλία το 1873. Ο ίδιος πέθανε το 1891.
Στόλεν
Το Στόλεν είναι ένα αρτοσκεύασμα σαν κέικ με ζαχαρωμένα ή αποξηραμένα φρούτα, ξηρούς καρπούς ή και αμυγδαλόπαστα, επικαλυμμένο με ζάχαρη άχνη. Πρόκειται για παραδοσιακό γερμανικό έδεσμα που τρώγεται κατά την περίοδο των Χριστουγέννων.
Διαδικασία παρασκευής
Το στόλεν παρασκευάζεται με αλεύρι, μαγιά, ζάχαρη, αυγά, βούτυρο και γάλα. Τα υλικά αναμειγνύονται σε μπώλ μέχρι να σχηματιστεί η ζύμη. Στη συνέχεια το μπώλ σκεπάζεται με πετσέτα και αφήνεται σε ζεστό μέρος μέχρι να φουσκώσει και να διπλασιαστεί σε μέγεθος. Στη ζύμη μπορούν να προστεθούν φρούτα, αποξηραμένα ή ζαχαρωμένα, ξύσμα πορτοκαλιού, σταφίδες, ξηροί καρποί, κάρδαμο, κανέλα, ρούμι, λικέρ ή κονιάκ και αμυγδαλόπαστα. Μετά πλάθεται ο κορμός του στόλεν και ψήνεται για 25 λεπτά μέχρι να χρυσίσει. Τελικά πασπαλίζεται με ζάχαρη άχνη.
Ιστορία
Όταν πρωτοεμφανίστηκε το στόλεν ήταν απλά ένα νηστίσιμο Χριστόψωμο που παρασκευαζόταν από αλεύρι, μαγιά, λάδι και νερό, για την περίοδο της νηστείας (4 Κυριακές πριν τα Χριστούγεννα) που αποτελεί ιερή περίοδο για την χριστιανική εκκλησία καθώς περιλαμβάνει τις ημέρες της προετοιμασίας για τον εορτασμό της Γέννησης του Χριστού.
Σύμφωνα με το δόγμα της καθολικής εκκλησίας απαγορευόταν η χρήση βούτυρου και καρυκευμάτων στο στόλεν. Η γραφειοκρατία και οι αυστηροί νόμοι του Βατικανού περιόριζαν πολύ τους Σάξονες αρτοποιούς της εποχής, οι οποίοι θα προτιμούσαν να χρησιμοποιήσουν βούτυρο εφόσον το λάδι ήταν ακριβό και δυσεύρετο. Περί το 1450 ο πρίγκιπας-εκλέκτορας Ερνέστος της Σαξονίας και ο αδελφός του, δούκας Αλβέρτος Γ΄, ζήτησαν με μια επιστολή από τον Πάπα Νικόλαο Ε΄ να επιτρέψει τη χρήση βουτύρου αντί για λάδι για το ψήσιμο. Το αίτημα δεν έγινε τότε δεκτό, αλλά το 1491 ο Πάπας Ιννοκέντιος Η΄ έδωσε τελικά την έγκρισή του για το βούτυρο με την προϋπόθεση, να καταβάλλεται στην εκκλησία ένα είδος φόρου σε χρυσό κάθε χρόνο. Στη διάρκεια των επόμενων χρόνων το Χριστόψωμο εμπλουτίστηκε με ξηρούς καρπούς και φρούτα ξερά και ανακηρύχτηκε γλυκό των Χριστουγέννων. μικρογραφία|200x200εσ|Στόλεν με φρούτα|εναλλ.=|αριστερά
Το 1730, επί Αυγούστου Β΄ του Δυνατού,  εκλέκτορα της Σαξονίας και βασιλιά της Πολωνίας, το συγκεκριμένο έθιμο ξεπέρασε όλα τα προηγούμενα. Κατόπιν διαταγής του και με την ευκαιρία μιας γιορτής που θρυλείται ότι δόθηκε για περισσότερους από 24000 επισκέπτες, διέταξε την συντεχνία των αρτοποιών να ψήσουν ένα γιγαντιαίο στόλεν βάρους 1,8 τόνων. Το μεγαλοπρεπές γλυκό ψήθηκε σε ειδικό υπερμεγέθη φούρνο που κατασκεύασε ο αρχιτέκτονας της αυλής Ματέους Ντάνιελ Πέπελμαν. Τελικά, το ψημένο στόλεν ζύγιζε 3-4 τόνους και μία παρέλαση το μετέφερε με άλογα μέσω των δρόμων της Δρέσδης στην Αυλή του Βασιλιά. Το στόλεν κόπηκε με γιγάντιο μαχαίρι που είχε μήκος 1,60 μέτρα και ζύγιζε 12 κιλά, και μοιράστηκε σε όλους τους επισκέπτες.
Αναφορές
Κατηγορία:Γερμανικά επιδόρπια Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικα εδέσματα Κατηγορία:Δρέσδη Κατηγορία:Χριστιανική κουζίνα
Ελληνικές Σπουδές στις ΗΠΑ
Οι ελληνικές σπουδές είναι ένα επιστημονικό πεδίο που εστιάζει στη γλώσσα, τη λογοτεχνία, την ιστορία και την πολιτική της μετακλασικής Ελλάδας. Στο πανεπιστήμιο, ένα ευρύ φάσμα μαθημάτων, εκθέτει τους μαθητές σε απόψεις που τους βοηθούν να κατανοήσουν τις ιστορικές και πολιτικές εμπειρίες της Βυζαντινής, της Οθωμανικής και της σύγχρονης Ελλάδας. Επίσης διδάσκονται και για τις διακεκριμένες λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές παραδόσεις της εποχής.
Ιστορία
Η λέξη "Ελληνικές" αναφέρεται σε μια περίοδο στην αρχαία ελληνική ιστορία μεταξύ 507 π.Χ. (ημερομηνία της πρώτης δημοκρατίας στην Αθήνα) και 323 π.Χ. (ο θάνατος του Μεγάλου Αλεξάνδρου). Αυτή η περίοδος αναφέρεται επίσης ως η εποχή της Κλασικής Ελλάδας και δεν πρέπει να συγχέεται με τον Ελληνιστικό Κόσμο, που ορίζει την περίοδο μεταξύ του θανάτου του Αλεξάνδρου και της κατάκτησης της Ελλάδας από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (323/146/31 π.Χ.).
Ο κατάλογος των στοχαστών, συγγραφέων, γιατρών, καλλιτεχνών, επιστημόνων, πολιτικών και πολεμιστών του Ελληνικού Κόσμου που έδωσε σημαντικές συνεισφορές στον δυτικό πολιτισμό είναι μακρύς. Ο πολιτικός Σόλων, οι ποιητές Πίνδαρος και Σαπφώ, οι τραγωδοί Σοφοκλής, Αισχύλος και Ευριπίδης, και πολλοί άλλοι ακόμα ζούσαν εκείνη την περίοδο.
Πανεπιστήμιο της Φλόριντα
Το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Φλόριντα συγκεντρώνει υπό την αιγίδα του τα διάφορα μαθήματα και προγράμματα που ασχολούνται με την Ελλάδα στο παρελθόν και το παρόν, για την προώθηση των αξιών του ελληνικού πολιτισμού και την παροχή βοήθειας στους ντόπιους πολίτες στις αλληλεπιδράσεις τους με την Ελλάδα.
Πανεπιστήμιο της Ιντιανάπολις
Το Γραφείο Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Ιντιανάπολις προσφέρει ένα πρόγραμμα σπουδών στο εξωτερικό.
Πανεπιστήμιο του Μιζούρι-St. Louis
Το Πανεπιστήμιο του Μιζούρι-St. Louis φιλοξενεί ένα πρόγραμμα Ελληνικών Σπουδών, το οποίο περιλαμβάνει ένα πρόγραμμα διδακτορικού από το Karakas Foundation. Αποστολή τoυ είναι να εστιάσει, να αναπτύξει και να διατηρήσει την έρευνα, τη διδασκαλία και τη δημόσια εκπαίδευση στον Ελληνισμό.
Πανεπιστημίου του John Hopkins
Το Πανεπιστήμιο John Hopkins δημοσιεύει ένα περιοδικό Νεοελληνικών Σπουδών. Το περιοδικό δημοσιεύει κριτικές αναλύσεις των Eλληνικών κοινωνικών, πολιτιστικών και πολιτικών υποθέσεων, καλύπτοντας την περίοδο από την ύστερη Βυζαντινή Αυτοκρατορία έως και σήμερα.
Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης
Το Πρόγραμμα Ωνάση στις Ελληνικές Σπουδές στο NYU προσφέρει μια ολοκληρωμένη και διεπιστημονική κατανόηση της γλώσσας, της λογοτεχνίας, της ιστορίας και της πολιτικής της μετακλασικής Ελλάδας. Οι μαθητές εκτίθενται σε πολλές απόψεις που τους βοηθούν να κατανοήσουν τις ιστορικές και πολιτικές εμπειρίες του Βυζαντίου, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της σύγχρονης Ελλάδας, τους τρόπους με τους οποίους η Ελλάδα έχει αναλάβει τα παρελθόντά της και τα μετέφρασε στη σύγχρονη εποχή, αλλά και τις ελληνικές λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές παραδόσεις μιας χώρας.
Η βιβλιοθήκη Bobst του Πανεπιστημίου φιλοξενεί δύο προικισμένες συλλογές Ελληνικών Σπουδών: τη Βιβλιοθήκη Βυζαντινών και Μεσαιωνικών Βιβλίων Παπαμάρκου και τη Βιβλιοθήκη Βαρδινογιάννη των Ελληνικών Πολιτισμών. Το "NYU in Athens" δίνει στους μαθητές την ευκαιρία να σπουδάσουν στην Ελλάδα.
Πανεπιστήμιο της Πολιτείας του Οχάιο ή Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο (Ohio State University)
Το Τμήμα Νεοελληνικών σπουδών ιδρύθηκε την δεκαετία του 1970 όταν η τοπική ελληνική κοινότητα του Οχάιο συγκέντρωσε την αναγκαία χρηματοδότηση. Από τότε περισσότεροι από 12.000 φοιτητές έχουν παρακολουθήσει τα μαθήματα που προσφέρει το τμήμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική γραμματεία
Γύγης
Ο Γύγης, γιος του Δασκύλου, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο υπήρξε ο πρώτος Βασιλιάς της Λυδίας της δυναστείας των Μερμνάδων (687 π.χ. - 652 π.χ.)
Άνοδος στην εξουσία
Ο Γύγης ήταν φίλος και μέλος της φρουράς του Κανδαύλη, βασιλιά της Λυδίας της δυναστείας των Ηρακλείδων. Ο Κανδαύλης εκτός από συζητήσεις για τις σημαντικές υποθέσεις ανάγκαζε τον Γύγη να ακούει τα εγκώμια για την γυναίκα του που τη θεωρούσε την πιο όμορφη που υπάρχει. Επειδή πίστευε πως ο Γύγης δεν τον πίστευε του είπε να βρει τρόπο να την δει γυμνή. Ο Γύγης προσπάθησε να το αποφύγει, αλλά ο βασιλιάς τον ανάγκασε. Έτσι ο Κανδαύλης έκρυψε τον Γύγη σ' ένα σημείο του δωματίου που δεν θα τον έπαιρνε είδηση η γυναίκα του και έτσι ο Γύγης την είδε. Η βασίλισσα τον είδε και κατάλαβε αμέσως πως έφταιγε ο άντρας της, όμως δεν πρόδωσε την ντροπή της και αποφάσισε σιωπηλά να πάρει εκδίκηση.
Εκείνη την νύχτα δεν έκανε τίποτα, αλλά το επόμενο πρωινό κάλεσε τον Γύγη. Ο Γύγης δεν υποψιάστηκε τίποτα επειδή δεν ήταν ασυνήθιστο να τον καλεί η βασίλισσα. Όμως, όταν έφτασε η βασίλισσα του είπε πως έχει δύο επιλογές, ή να δολοφονήσει τον βασιλιά και να πάρει τη θέση του και κείνη γυναίκα του ή να πεθάνει εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Ο Γύγης στην αρχή έμεινε άφωνος, αλλά στην συνέχεια ικέτεψε τη βασίλισσα να το ξανασκεφτεί. Όταν κατάλαβε πως η βασίλισσα ήταν ανένδοτη αποφάσισε να ζήσει.
Έτσι δολοφόνησε τον Κανδαύλη μ' ένα μαχαίρι την νύχτα ενώ κοιμόταν και έγινε βασιλιάς. Στην αρχή οι Λύδοι εξοργισμένοι ήταν έτοιμοι να εξεγερθούν, αλλά ένας χρησμός του μαντείου των Δελφών επικύρωσε την εξουσία του. Σ' αυτόν τον χρησμό η Πυθία πρόσθεσε πως οι Ηρακλείδες θα έπαιρναν εκδίκηση στην πέμπτη γενιά, προφητεία που δεν έδωσαν σημασία οι Λυδοί. Όταν νομιμοποιήθηκε στην εξουσία ο Γύγης έκανε πολλά δώρα στο μαντείο.
Πολύτιμα Αναθήματα του Γύγη στους Δελφούς
Κατά την αρχαϊκή περίοδο, όταν το Μαντείο των Δελφών ήταν στην ακμή του, αρκετοί ηγεμόνες της Μικράς Ασίας θέλησαν να νομιμοποιήσουν την εξουσία τους αναφερόμενοι σε χρησμούς που τους έδωσε η Πυθία. Έτσι, ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι και ο Γύγης πήρε το θρόνο κατόπιν δελφικού χρησμού, που έκανε τους Λυδούς να τον αποδεχτούν. Ωστόσο η Πυθία είχε προβλέψει ότι η εκδίκηση των Ηρακλειδών, τους οποίους εκθρόνισε, θα έπεφτε στον πέμπτο απόγονό του. Για τον ευνοϊκό αυτό χρησμό ο Γύγης αντάμειψε το μαντείο με πολύτιμα αναθήματα: έξι χρυσοί κρατήρες δωρήθηκαν στο ιερό του Απόλλωνα, οι οποίοι ζύγιζαν τριάντα τάλαντα. Την εποχή του Ηροδότου οι κρατήρες αυτοί ήταν εκτεθειμένοι στον θησαυρό των Κορινθίων. Αφιέρωσε κι άλλα πολύτιμα αναθήματα, από χρυσό και άργυρο, τα οποία όμως δεν κατονομάζονται.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Λυδίας Κατηγορία:Δυναστεία των Μερμνάδων
Δημοκρατία
Η Δημοκρατία (ετυμ. δημοκρατία < (δῆμος) δημο- + -κρατία (< κρατέω < κράτος) είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού . Κεντρικό χαρακτηριστικό της δημοκρατίας είναι η λήψη αποφάσεων με ψηφοφορία των πολιτών (στην άμεση δημοκρατία, στις εκλογές ή στα δημοψηφίσματα) ή κάποιων αντιπροσώπων τους (στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία). Οι ακρογωνιαίοι λίθοι της, περιλαμβάνουν την ελευθερία του συνέρχεσθαι και του λόγου, την κοινωνική ισότητα, τη συμμετοχή στα κοινά και το δικαίωμα στη ζωή. Θεσπίστηκε από τον Κλεισθένη για πρώτη φορά, στην Ελλάδα (στην Αθήνα συγκεκριμένα) το 508 π.Χ.
Κατά τον Αριστοτέλη, είναι το πολίτευμα στο οποίο επικρατούν οι απόψεις της πλειοψηφίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι πολίτες της μειοψηφίας δεν έχουν και αυτοί τα ίδια δικαιώματα. Με την προϋπόθεση ότι οι ενέργειες όλων των πολιτών περιορίζονται μέσα σε ορισμένα όρια. Τα όρια αυτά στις δημοκρατίες τα καθορίζουν οι νόμοι και δεν πρέπει να τα υπερβαίνει κανείς. Γιατί η υπέρμετρη δραστηριότητα (ασυδοσία) του ενός περιορίζει την ελευθερία του άλλου.
Στα κράτη του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού, συνήθως με τον όρο δημοκρατία εννοείται η Φιλελεύθερη (Αστική) Δημοκρατία, που θεωρείται ο κυρίαρχος τύπος δημοκρατίας της εποχής μας. Η ταύτιση τους όμως δεν είναι σωστή, καθώς πρόκειται απλά για έναν τύπο δημοκρατίας. Για παράδειγμα ακόμα και μια κοινωνία με αυταρχικά στοιχεία μπορεί να θεωρηθεί δημοκρατική εφόσον η διακυβέρνησή της γίνεται με βάση την αρχή της δημοκρατίας. Επίσης υπάρχουν κι άλλοι τύποι δημοκρατίας, όπως η Λαϊκή, η Συμμετοχική και η Άμεση, ενώ πολλά δημοκρατικά πολιτικά κόμματα από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, είναι σκεπτικιστικά (αφού υποστηρίζουν διαφορετικές ιδεολογίες) απέναντι στην σύγχρονη Αστική Δημοκρατία.
Ετυμολογία
thumb|right|300px|Ο [[Περικλής αγορεύων στην Πνύκα, τοιχογραφία στο Μαξιμιλιάνειο Παλάτι του Μονάχου, του Φίλιπ Φολτζ (1852).]]
Η ετυμολογία της λέξεως βρίσκεται στα συνθετικά «δήμος» (το σύνολο ή η συνέλευση των ανθρώπων που έχουν πολιτικά δικαιώματα) και «κράτος» (δύναμη, εξουσία, κυριαρχία). Ο όρος επινοήθηκε κατά τον πέμπτο αιώνα π.Χ., στην κλασική Ελλάδα, και χρησιμοποιήθηκε κατ' αντιδιαστολή με τη μοναρχία, την αριστοκρατία και την ολιγαρχία, με τον Κλεισθένη να είναι ο ιδρυτής της πρώτης δημοκρατίας κατά το 508-507 π.Χ. μετά το τέλος της τυραννίας του Πεισίστρατου, και τον Περικλή να συνεχίζει την παράδοση κατά τον χρυσό αιώνα των Αθηνών. Σήμερα, στην καθομιλουμένη, χρησιμοποιείται συνήθως κατ' αντιδιαστολή με τον όρο δικτατορία.
Είναι πιθανό ο όρος «δημοκρατία» να επινοήθηκε από τους δυσφημιστές της που απέρριπταν την πιθανότητα μίας, ούτως ειπείν, «δημαρχίας». Οποιαδήποτε κι αν ήταν η αρχική απόχρωση, ο όρος υιοθετήθηκε από τους Αθηναίους δημοκρατικούς ώστε να δηλώνει «το πολίτευμα εκείνο στο οποίο η εξουσία βρίσκεται στα χέρια της συνέλευσης των εχόντων πολιτικών δικαιώματα». Η λέξη παρουσιάζεται στον Ηρόδοτο, αλλά ίσως δεν χρησιμοποιήθηκε πριν το 440-430 π.Χ. Δεν είναι σίγουρο ότι η λέξη χρησιμοποιήθηκε από τη στιγμή της γέννησης της δημοκρατίας, αλλά από το 460 π.Χ. γνωρίζουμε την ύπαρξη του ονόματος «Δημοκράτης», που προφανώς δόθηκε από τους γονείς στο παιδί τους ως ένδειξη δημοκρατικής νομιμότητας.
Η δημοκρατική αρχή
Μπορούμε να δούμε ότι ο ορισμός της δημοκρατίας, όπως δίνεται πιο πάνω, έχει τρία μέρη:
Τύποι δημοκρατίας
[[File:2019 Democracy index.svg|alt=|thumb| Η Δημοκρατία στον κόσμο το 2019 σύμφωνα με το Economist Intelligence Unit
Πλήρεις δημοκρατίες {{Legend|#006837|9.01–10}} {{legend|#1a9850|8.01–9}}
Ελλιπείς δημοκρατίες {{legend|#66bd63|7.01–8}} {{legend|#a6d96a|6.01–7}}
Υβριδικά καθεστώτα {{legend|#fee08b|5.01–6}} {{legend|#fdae61|4.01–5}}
Ολοκληρωτικά καθεστώτα {{legend|#f46d43|3.01–4}} {{legend|#d73027|2.01–3}} {{legend|#a50026|0–2}}
Κατά μία κατηγοριοποίηση η δημοκρατία μπορεί να είναι έμμεση, όπως είναι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία αλλά και άμεση, όπως εκείνη της αρχαίας Αθήνας. Ιστορικά εμφανίστηκε πρώτα η δεύτερη και ακολούθησε, κατά την περίοδο του διαφωτισμού, η πρώτη. Η πρακτική του δημοψηφίσματος εμφυτεύει, έστω και σε περιορισμένο βαθμό, στοιχεία άμεσης στην έμμεση δημοκρατία. Μία προσπάθεια ριζικότερης ανάμειξης των δύο, σε φιλελεύθερο συνήθως πλαίσιο, αποκαλείται συμμετοχική δημοκρατία.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Στέφανος Δούγκας
Βιογραφία
Γεννήθηκε το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα και ήταν μαθητής του Ιωάννη Πέζαρο. Σπούδασε στα πανεπιστήμια της Χάλε, του Γκέτινγκεν και της Ιένας μαθηματικά και φιλοσοφία. Στην Ιένα παρακολούθησε τα μαθήματα του φιλοσόφου Schelling.Το 1809 ανέλαβε τη διεύθυνση της Μεγάλης του Γένους σχολής στην Κωνσταντινούπολη αλλά τον επόμενο χρόνο παραιτήθηκε. Το 1813 ύστερα από πρόσκληση του ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Σκαρλάτου Καλλιμάχη ανέλαβε τη διεύθυνση του ηγεμονικού λυκείου στο Ιάσιο. Προσπαθώντας να συμβιβάσει τις φυσικές επιστήμες με τη θεολογία, ο Δούγκας δημιούργησε παρεξηγήσεις και υποχρεώθηκε να στείλει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο απολογία-ομολογία πίστεως. Χειροτονήθηκε διάκονος και διορίστηκε ηγούμενος στο μετόχιο της αγιορείτικης Μονής Βατοπεδίου στη Ρακετώσα της Μολδαβίας. Σχεδίαζε να ιδρύσει πανεπιστήμιο στα Αμπελάκια μαζί με τον Αθανάσιο Χριστοπούλο, το Γρηγορίο Κωνσταντά και τους αδελφούς Καπετανάκη κάτι που τελικά δε στάθηκε δυνατόν να γίνει.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 29
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Scream 4
Το Scream 4 (γνωστό και ως SCRE4M) είναι αμερικανική ταινία τρόμου παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία Γουές Κρέιβεν και σε σενάριο του Κέβιν Γουίλιαμσον, σεναριογράφο των Scream και Scream 2. Είναι η τέταρτη προσθήκη της σειράς ταινιών τρόμου και λειτουργεί ως συνέχεια του Scream 3 (2000). Οι πρωταγωνιστές της αρχικής τριλογίας, Νιβ Κάμπελ, Ντέιβιντ Αρκέτ και Κόρτνεϊ Κοξ επιστρέφουν επαναλαμβάνοντας τους ρόλους τους ενώ στο καστ προστίθενται πολλοί νέοι ηθοποιοί, ανάμεσά τους οι Έμα Ρόμπερτς, Χέιντεν Πανετιέρ, Ρόρι Κάλκιν, Νίκο Τορτορέλα, Έρικ Νάντσεν, Άλισον Μπρι, Άνταμ Μπρόντι και Άντονι Άντερσον. Η ιστορία ακολουθεί και πάλι τη Σίντνεϊ Πρέσκοτ, η οποία επιστρέφει στο Γούντσμπορο για την προώθηση του βιβλίου της. Εκεί θα συναντήσει τον Σερίφη Ντιούι Ράιλι και την Γκέιλ Γουέδερς, οι οποίοι είναι παντρεμένοι, καθώς και την ξαδέρφη της Τζιλ και τη θεία της Κέιτ. Δυστυχώς η παρουσία της Σίντνεϊ θα προκαλέσει την επιστροφή του Ghostface, βάζοντας την ίδια αλλά και τους φίλους της καθώς και ολόκληρη την πόλη του Γούντσμπορο σε κίνδυνο. Όπως και οι προηγούμενες ταινίες, το Scream 4 συνδυάζει τον τρόμο και τη βία των σλάσερ ταινιών με στοιχεία μαύρης κωμωδίας και μυστηρίου για να σατιρίσει τα κλισέ των ριμέικ. Η ταινία επίσης σχολιάζει την υπερβολική χρήση των social media και την εμμονή για διαδικτυακή φήμη.
Αρχικά, η σειρά προοριζόταν να είναι μία τριλογία, αλλά δέκα χρόνια μετά από το τελευταίο Scream οι αδερφοί Γουάνστιν σκέφτηκαν ότι ήταν καιρός να πραγματοποιήσουν ακόμα μία ταινία. Σκοπό είχαν το Scream 4 να είναι το πρώτο μέρος μιας νέας τριλογίας, με τον Κρέιβεν και τον Γουίλιαμσον να έχουν υπογράψει και για τα δύο ακόμα sequel. Ο Γουίλιαμσον στα μέσα της παραγωγής έπρεπε να αποχωρήσει λόγω άλλων επαγγελματικών υποχρεώσεων και ο Έρεν Κρούγκερ, σεναριογράφος του Scream 3, κλήθηκε να κάνει κάποιες αλλαγές στο σενάριο. Οι Κάμπελ, Κοξ και Αρκέτ ήταν οι πρώτοι ηθοποιοί που υπέγραψαν να παίξουν στην ταινία. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2010 και ολοκληρώθηκαν το Σεπτέμβριο του 2010, ενώ μετά από δοκιμαστικές προβολές πραγματοποιήθηκαν και κάποια συμπληρωματικά γυρίσματα στις αρχές του 2011.
Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 11 Απριλίου 2011 στο Λος Άντζελες και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 15 Απριλίου 2011. Έλαβε μικτές κριτικές με αρκετούς να επαινούν τις ερμηνείες, τη σκηνοθεσία και το χιούμορ ενώ αρνητικά σχόλια προκάλεσε η έλλειψη τρόμου και η χρήση κλισέ φόρμουλας. Ωστόσο πολλοί κριτικοί θεώρησαν το Scream 4 καλύτερο του Scream 3. Αρκετά χρόνια μετά την κυκλοφορία της ταινίας, η κριτική ήταν πιο ευνοϊκή, επαινώντας τον εύστοχο σχολιασμό του σεναρίου σχετικά με τη χρήση των κοινωνικών δικτύων και την αντανάκλαση αυτών στη σημερινή κοινωνία. Με προϋπολογισμό 40 εκατομμύρια δολάρια, οι συνολικές εισπράξεις της ταινίας έφτασαν τα 97,2 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, καθιστώντας το Scream 4 τη χαμηλότερη εισπρακτικά ταινία της σειράς. Αν και είχε προγραμματιστεί το Scream 4 να αποτελούσε το πρώτο μέρος μιας νέας τριλογίας, τελικά δεν υλοποιήθηκε εξαιτίας της απογοητευτικής πορείας που είχε στο box office. Αποτελεί την τελευταία ταινία που σκηνοθέτησε ο Γουές Κρέιβεν πριν το θάνατό του το 2015.
Την ταινία ακολούθησε η σειρά ανθολογίας Scream που προβλήθηκε στο MTV χωρίς τη συμμετοχή των Γουίλιαμσον, Κάμπελ, Αρκέτ και Κοξ, ωστόσο ο Ρότζερ Λ. Τζάκσον επέστρεψε και δάνεισε τη φωνή του στον Ghostface στην τρίτη σεζόν. Μια πέμπτη ταινία, με τον τίτλο Scream κυκλοφόρησε το 2022 ενώ το Scream VI κυκλοφόρησε το 2023.
Πλοκή
Δεκαέξι χρόνια μετά τα γεγονότα της σφαγής στο Γούντσμπορο, η Σίντνεϊ Πρέσκοτ επιστρέφει στη γενέτειρά της ως μέρος μιας διαφημιστικής εκστρατείας για το αυτοβιογραφικό της βιβλίο, Out of Darkness. Ο Ντιούι Ράιλι είναι πλέον ο σερίφης της αστυνομίας του Γούντσμπορο και η σύζυγός του Γκέιλ Γουέδερς προσπαθεί να δουλέψει πάνω σε ένα νέο βιβλίο. Την παραμονή της άφιξης της Σίντνεϊ, ένας νέος Ghostface σκοτώνει δύο μαθήτριες, την Τζένι Ράνταλ και τη Μάρνι Κούπερ.
Η Γκέιλ μαθαίνει από τους φίλους της παρέας της Τζιλ, Ρόμπι Μέρσερ και Τσάρλι Γουόκερ, ότι έχουν οργανώσει ένα μαραθώνιο προβολής των ταινιών Stab. Η Γκέιλ πιστεύει ότι ο Ghostface δεν θα μπορέσει να χάσει αυτό το γεγονός και πηγαίνει στο μαραθώνιο κρυφά, ο οποίος διεξάγεται σε μια παλιά φάρμα. Τοποθετεί κάμερες γύρω από τον αχυρώνα με την ελπίδα να εντοπίσει το δολοφόνο, γρήγορα όμως ο Ghostface την ανακαλύπτει και τη μαχαιρώνει. Η Γκέιλ τραυματίζεται σοβαρά και καταλήγει στο νοσοκομείο. Εν τω μεταξύ, στο σπίτι της Κίρμπι, γίνεται πάρτι στο οποίο παρίστανται η Τζιλ, ο Ρόμπι και ο Τσάρλι. Η Σίντνεϊ αποφασίζει να βρει την Τζιλ, αλλά ξαφνικά εμφανίζεται ο Ghostface και σκοτώνει την Κέιτ. Απροσδόκητα, ο Τρέβορ πηγαίνει στο πάρτι, λέγοντας ότι τον προσκάλεσε Τζιλ, κάτι το οποίο η ίδια αρνείται. Ενώ όλη η παρέα διασκορπίζεται μέσα στο σπίτι, ο δολοφόνος σκοτώνει τον Ρόμπι. Η Σίντνεϊ καταφτάνει στο σπίτι της Κίρμπι. Μαζί με την Τζιλ και την Κίρμπι δέχονται επίθεση από το δολοφόνο. Ενώ τρέχουν να σωθούν, η Σίντνεϊ κρύβει την Τζιλ κάτω από το κρεβάτι, ενώ η ίδια βγαίνει στο μπαλκόνι για να αποσπάσει την προσοχή του Ghostface. Παράλληλα, τηλεφωνεί στον Ντιούι. Η Σίντνεϊ ξεφεύγει από το δολοφόνο, βρίσκει την Κίρμπι και κλείνονται στο υπόγειο. Ο Τσάρλι χτυπά την εξώπορτα ζητώντας να τον αφήσει να μπει, αλλά η Σίντνεϊ και η Κίρμπι βλέπουν αίμα στο χέρι του και αρνούνται να του ανοίξουν. Τότε εμφανίζεται ο δολοφόνος, ο οποίος δένει τον Τσάρλι σε μια καρέκλα στην αυλή. Στη συνέχεια τηλεφωνεί στην Κίρμπι και την προσκαλεί να παίξει ένα κουίζ ταινιών τρόμου. Η Σίντνεϊ ζητά από την Κίρμπι να απασχολήσει τον δολοφόνο για λίγο, ενώ εκείνη πηγαίνει να βρει την Τζιλ. Η Κίρμπι κερδίζει στο κουίζ και ο δολοφόνος εξαφανίζεται. Μετά βγαίνει έξω και ελευθερώνει τον Τσάρλι, αλλά αυτός τη μαχαιρώνει στο στομάχι. Όταν η Σίντνεϊ, μη μπορώντας να βρει την Τζιλ, επιστρέφει, ο Τσάρλι της επιτίθεται. Η Σίντνεϊ προσπαθεί να δραπετεύσει, αλλά τότε εμφανίζεται ο δεύτερος δολοφόνος, ο οποίος μαχαιρώνει τη Σίντνεϊ στο στομάχι. Ο Ghostface αφαιρεί τη μάσκα και αποκαλύπτεται ότι είναι η Τζιλ.
Οι δολοφόνοι σέρνουν τον δεμένο Τρέβορ μαζί με τη Σίντνεϊ στην κουζίνα. Εκεί αποκαλύπτουν τα κίνητρά τους. Η Τζιλ ζηλεύει να βλέπει τη Σίντνεϊ να απολαμβάνει τη δόξα και τη φήμη που έχει και θέλει η ίδια να βρίσκεται στο επίκεντρο. Έτσι αποφάσισαν να ενοχοποιήσουν ως δολοφόνους τον Ρόμπι και τον Τρέβορ ώστε να γίνουν διάσημοι ως οι μόνοι επιζήσαντες. Η Τζιλ σκοτώνει τον Τρέβορ και στη συνέχεια αποφασίζουν να τραυματίσουν ο ένας τον άλλο ώστε να φαίνονται ως θύματα. Η Τζιλ μαχαιρώνει θανάσιμα τον Τσάρλι επίτηδες, καθώς θέλει όλη τη δόξα για τον εαυτό της και στη συνέχεια μαχαιρώνει τη Σίντνεϊ. Η Τζιλ αρχίζει τότε να αυτοτραυματίζεται πολύ άσχημα μέχρι που εξαντλημένη πια ξαπλώνει στο πάτωμα δίπλα στη Σίντνεϊ και λιποθυμά. Γρήγορα καταφτάνει η αστυνομία και βρίσκουν τέσσερα ματωμένα πτώματα στην κουζίνα. Ενώ η Τζιλ μεταφέρεται με φορείο στο ασθενοφόρο, φωτογραφίζεται από πλήθη δημοσιογράφων και παίρνει αυτό που ήθελε, τη δημοσιότητα.
Στο νοσοκομείο, η Τζιλ μιλάει στον Ντιούι και λέει ότι τώρα αυτή και η Γκέιλ μπορούν να γράψουν ένα βιβλίο για το τι συνέβη, σημειώνοντας ότι και οι δύο έχουν τις ίδιες πληγές. Η Τζιλ προσποιείται ότι στενοχωριέται για τον θάνατο της Σίντνεϊ, αλλά ο Ντιούι την καθησυχάζει όταν την ενημερώνει ότι η Σίντνεϊ βρίσκεται στην εντατική, αλλά είναι ακόμα ζωντανή. Ο Ντιούι πηγαίνει στο δωμάτιο της Γκέιλ, όπου της λέει για την επιθυμία της Τζιλ και της αναφέρει αυτό που είπε για "τις ίδιες πληγές". Η Γκέιλ το βρίσκει περίεργο καθώς η Τζιλ δεν θα μπορούσε να έχει γνώση για αυτό και ο Ντιούι ορμάει στο δωμάτιο της Σίντνεϊ. Εν τω μεταξύ, η Τζιλ έχει ήδη πάει στη Σίντνεϊ για να την αποτελειώσει. Στη μέση της αντιπαράθεσης, ο Ντιούι καταφτάνει στο δωμάτιο όπου η Τζιλ τον χτυπάει δυνατά και πέφτει αναίσθητος, παίρνει το όπλο του και σημαδεύει την Γκέιλ. Ξαφνικά εμφανίζεται η Τζούντι Χικς και σώζει την Γκέιλ από τον πυροβολισμό. Η Τζιλ, απειλώντας να σκοτώσει τον Ντιούι, απαιτεί από την Τζούντι να της δώσει το όπλο της. Η Τζούντι παραδίνεται και η Τζιλ την πυροβολεί. Στη συνέχεια σημαδεύει τη Γκέιλ, χωρίς να παρατηρεί ότι η Σίντνεϊ σηκώνεται από το πάτωμα και ενεργοποιεί τον απινιδωτή. Η Γκέιλ προσπαθεί να αποσπάσει την προσοχή της Τζιλ και η Σίντνεϊ φορτίζει την Τζιλ με τον απινιδωτή. Η Σίντνεϊ εξαντλημένη πέφτει στο πάτωμα, η Τζιλ παίρνει ένα κομμάτι γυαλιού και πλησιάζει ύπουλα από πίσω της και τότε η Σίντνεϊ γυρίζει απότομα και την πυροβολεί στο κεφάλι. Αποδεικνύεται ότι η Τζούντι είναι ζωντανή καθώς φορούσε αλεξίσφαιρο γιλέκο.
Οι δημοσιογράφοι στέκονται έξω από το νοσοκομείο και χωρίς να γνωρίζουν ακόμη τα γεγονότα στο νοσοκομείο, συνεχίζουν να κάνουν ρεπορτάζ για την Τζιλ Ρόμπερτς, αποκαλώντας την ως τη νέα ηρωίδα της Αμερικής, που έβαλε τέλος στην αιματηρή σφαγή.