cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θράκης 2017–18
Α Κατηγορία
Στην Α κατηγορία συμμετείχαν 12 σύλλογοι. Μετά τη λήξη της κανονικής περιόδου οι έξι πρώτες ομάδες συμμετείχαν στα «Play Off» για την ανάδειξη του πρωταθλητή και οι εξι τελευταίες στα «Play Out» για την αποφυγή του υποβιβασμού. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα του ΠΑΟ Κοσμίου, και η τελική κατάταξη μετά και τη διεξαγωγή της δεύτερης φάσης ήταν η εξής:
IOS 14
Το iOS 14 είναι η δέκατη τέταρτη έκδοση του λειτουργικού συστήματος iOS της Apple, και είναι διάδοχος του iOS 13. Ανακοινώθηκε κατά τη διάρκεια του συνεδρίου προγραμματιστών της Apple, στις 22 Ιουνίου 2020. Κυκλοφόρησε στις 16 Σεπτεμβρίου 2020.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θράκης 2017–18
Β΄ Κατηγορία
Στην Β΄ κατηγορία συμμετείχαν 15 σύλλογοι, τέσσερεις εκ των οποίων αποβλήθηκαν κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου. Η τελική βαθμολογία ήταν ως εξής:
IOS 14
Αλλαγές
Προστέθηκε μία Βιβλιοθήκη Εφαρμογών στην αρχική οθόνη.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θράκης 2017–18
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Θράκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Θράκης Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2017-2018
IOS 14
Αλλαγές
Πλέον, η Siri δεν καταλαμβάνει όλη την οθόνη παρά μόνο την κάτω δεξιά πλευρά.
Αυτή η επιλογή επιτρέπει στους χρήστες να κάνουν δύο πράγματα ταυτόχρονα, πχ. να βλέπουν ένα βίντεο και ταυτόχρονα να συνομιλούν με τους φίλους τους. Αυτό δεν υποστηρίζεται σε όλες τις εφαρμογές.
Πλέον, οι φωτογραφίες μπορούν να ληφθούν 90% πιο γρήγορα
Μπλοκάρισμα πρόσβασης ιστοσελίδων σε αποθηκευμένους κωδικούς. Προσθήκη ενσωματωμένης μετάφρασης στις εφαρμογές-λειτουργία που ήδη υπήρχε στον Chrome.
Αυτή η νέα εφαρμογή υποστηρίζει μετάφραση ανάμεσα σε 11 διαφορετικές γλώσσες.
Κατηγορία:IOS (Apple)
Μπαζεμόν
Το Μπαζεμόν (γαλλικά: Bazemont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαζεμονταί (γαλλικά: Bazemontais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Ρίστε Στεφάνοφ
Ο Ρίστε Στεφάνοφ (γεννήθηκε στις 30 Αυγούστου 1983) είναι Σλαβομακεδόνας πρώην καλαθοσφαιριστής.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Στεφάνοφ ξεκίνησε την σταδιοδρομία του με τους νέους της KK Τίκβες. Έκανε την πρώτη εμφάνισή του με την ΚΚ Τίκβες την περίοδο 1999–00 και υπέγραψε για τη χρονιά 2000–01 από την ΚΚ ΜΖΤ Σκοπίων. Πήγε στη Σλοβενία για την περίοδο 2001–02, υπογράφοντας με την KK Ουνιόν Ολίμπια. Τον Δεκέμβριο του 2001, άφησε την ομάδα και επέστρεψε στην Π.Γ.Δ.Μ., υπογράφοντας με την Μπάλκαν Στιλ Σκόπιε. Πήγε στην Τουρκία τη χρονιά 2002–03, υπογράφοντας με τηνΜπεσίκτας και επέστρεψε στην ΠΓΔΜ τον Ιανουάριο του 2003, αγωνιζόμενος με την ΚΚ Ραμποτνίτσκι. Έπαιξε εκεί κατά την διάρκεια του πρωταθλήματος 2004–05. Πήγε στη Βουλγαρία κατά την περίοδο 2005–06, υπογράφοντας με την ΠΜΚ Ακαντέμικ Σόφιας. Στη συνέχεια έπαιξε στην Α1 Εθνική με την ΑΕΚ. Εκτός από τη σκοπιανική, ο Στεφάνοφ έχει και βουλγαρική υπηκοότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ Ραμποτνίτσκι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ακαντέμικ Σόφιας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπεσίκτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπια Λιουμπλιάνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές από τη Βόρεια Μακεδονία
Μπαζαινβίλ
Το Μπαζαινβίλ (γαλλικά: Bazainville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαζαινβιλουά (γαλλικά: Bazainvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Βάσω Κυδωνάκη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες
Πίος Αύγουστος στη Βαυαρία
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λάντσχουτ και ήταν ο γιος του Γουλιέλμου, δούκα στη Βαυαρία και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φρειδερίκου Μιχαήλ, δούκα του Παλατινάτου-Τσβαάιμπρυκεν.
Το 1815 έγινε τιμητικό μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών. Του άρεσε να ταξιδεύει. Απεβίωσε το 1837 στο Μπαϊρόιτ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1807 την Αμαλία Λουίζα, κόρη του Λουδοβίκου Μαρία, δούκα του Άρενμπεργκ και είχε τέκνα:
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Μικαΐλ Ακιμένκο
Ο Μιχαΐλ Σεργκέιεβιτς Ακιμένκο (ρωσ. Михаил Сергеевич Акименко, γενν. 6 Δεκεμβρίου 1995, Καμπαρντίνο-Μπαλκάρια) είναι Ρώσος αθλητής του στίβου, ο οποίος εξειδικεύεται στο αγώνισμα του άλματος εις ύψος.
Έχει κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων 2014 στο Γιουτζίν, με άλμα στα 2.24 μέτρα.
Στο Τσεμποκσάρι το 2019 έκανε άλμα στα 2.33 μέτρα. Στις 10 Σεπτεμβρίου 2019 έγινε αποδεκτός στους Εξουσιοδοτημένους Ουδέτερους Αθλητές ώστε να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019, όπου εκεί κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο, με άλμα στα 2.35 μέτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Άλτες του ύψους Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Κουνιγούνδη των Χοενστάουφεν
Η Κουνιγούνδη, γερμ. Kunigunde (Φεβρουάριος/Μάρτιος 1202 - 13 Σεπτεμβρίου 1248) από τον Οίκο των Χοενστάουφεν γεννήθηκε πριγκίπισσα της Σουαβίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Βοημίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη τού Φιλίππου δούκα της Σουαβίας & βασιλιά της Γερμανίας και της Ειρήνης Αγγελίνας, κόρης τού Ισαακίου Β΄ Αγγέλου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ο Φίλιππος και η Ειρήνη είχαν μόνο κόρες.
Αδελφές της ήταν η Βεατρίκη σύζυγος τού Όθωνα Δ΄ της Γερμανίας, η Μαρία σύζυγος τού Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης και η Ελισάβετ σύζυγος τού Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης. Οι τέσσερις αδελφές ορφάνευσαν το 1208, όταν απεβίωσε ο πατέρας τους και λίγους μήνες μετά απεβίωσε η Ειρήνη κατά τη γέννηση μίας πέμπτης κόρης, που δεν επέζησε.
Σύντομα μετακόμισε στην Πράγα, όπου ζούσε ο μνηστήρας της Βεγκέσλαος, διάδοχος τότε της Βοημίας. Παντρεύτηκαν το 1224 και το 1228 στέφθηκαν βασιλείς της Βοημίας. Δύο έτη μετά ο Βεγκέσλαος διαδέχθηκε τον πατέρα του Ότακαρ Α΄ της Βοημίας. Η Κουνιγούνδη δεν αναμείχθηκε στην πολιτική· προτίμησε να ιδρύει μονές.
Το 1227 απεβίωσε άγαμος ο Βλαδίσλαος Β΄ μάργραβος της Μοραβίας και το 1239 απεβίωσε άτεκνος ο Πρέμυσλ μάργραβος της Μοραβίας. Ήταν οι μόνοι αδελφοί τού συζύγου της, έτσι ο Βεγκέσλαος Α΄ και η Κουνιγούνδη θα συνέχιζαν τον Οίκο των Πρεμυσλιδών. Το 1247 απεβίωσε ο πρωτότοκος γιος τους Βλαδίσλαος Γ΄ μάργραβος της Μοραβίας και η Κουνιγούνδη θρήνησε, περισσότερο όμως ράγισε η καρδιά τού Βεγκέσλαου Α΄.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1224 τον Βεγκέσλαο Α΄ των Πρεμυσλιδών της Βοημίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοενστάουφεν
Μπλαρύ
Το Μπλαρύ (γαλλικά: Blaru) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπλαζυριέν (γαλλικά: Blasuriens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Σάντορ Πέταιφι
Ο Σάντορ Πέταιφι ή Πέτοφι (ουγγρικά: Sándor Petőfi, [ˈʃaːndor ˈpɛtøːfi], γεννημένος Πέτροβιτς [Petrovics], Alexander Petrovič, Александар Петровић; 1 Ιανουαρίου 1823 – πιθανότατα 31 Ιουλίου 1849) ήταν Ούγγρος ποιητής και φιλελεύθερος επαναστάτης. Θεωρείται ο εθνικός ποιητής της Ουγγαρίας και ήταν μια από τις βασικές προσωπικότητες της Ουγγρικής Επανάστασης του 1848. Είναι ο συγγραφέας του Nemzeti dal (Εθνικό Τραγούδι), το οποίο λέγεται ότι ενέπνευσε την επανάσταση στο Βασίλειο της Ουγγαρίας που εξελίχθηκε σε πόλεμο για την ανεξαρτησία από την Αυστριακή Αυτοκρατορία. Το πιθανότερο είναι ότι πέθανε στη μάχη του Σέγκεσβαρ, μια από τις τελευταίες μάχες του πολέμου.
Πρώτα χρόνια
Ο Πέταιφι γεννήθηκε το πρωί της Πρωτοχρονιάς του 1823, στην πόλη Κίσκερες, στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Ο πληθυσμός του Κίσκερες ήταν κυρίως Σλοβακικής καταγωγής ως συνέπεια της πολιτικής ανασυγκρότησης των Αψβούργων που σχεδιάστηκε για να εγκαταστήσει, όπου ήταν δυνατόν, μη Ούγγρους σε περιοχές που καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια των τουρκικών πολέμων. Το πιστοποιητικό γέννησής του, στα λατινικά, αναφέρει το όνομά του ως Alexander Petrovics, όπου Alexander είναι το λατινικό αντίστοιχο του ουγγρικού Sándor. Ο πατέρας του, Ίστβαν (Στέφανος) Πέτροβιτς, ήταν χασάπης και ξενοδόχος και ήταν δεύτερης γενιάς Σέρβος ή Σλοβάκος μετανάστης στη Μεγάλη Ουγγρική Πεδιάδα. Η Μαρία Χρουζ (Mária Hrúz), η μητέρα του Πέτοφι, ήταν υπηρέτρια και πλύστρα πριν από το γάμο της. Ήταν Σλοβακικής καταγωγής και μιλούσε ουγγρικά με κάτι σαν προφορά. Οι γονείς του Πέτοφι συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο Μάγκλοντ, παντρεύτηκαν στο Άσοντ και μετακόμισαν στο Κίσκερες ένα χρόνο πριν από τη γέννηση του ποιητή. αριστερά|μικρογραφία| Οι γονείς του Πέτοφι (ζωγραφισμένο από τον Πέτριτς Σόμα Όρλαϊ) Η οικογένεια έζησε για κάποιο διάστημα στο Σαμπάντσαλας, όπου ο πατέρας του είχε ένα σφαγείο. Μέσα σε δύο χρόνια, η οικογένεια μετακόμισε στην Κίσκουνφελεχαζα και ο Πέτοφι πάντα έβλεπε την πόλη ως το πραγματικό του σπίτι. Ο πατέρας του προσπάθησε να δώσει στον γιο του την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση και τον έστειλε σε λύκειο, αλλά όταν ο Σάντορ ήταν 15 ετών, η οικογένεια πέρασε μια οικονομικά δύσκολη περίοδο, λόγω των πλημμυρών του Δούναβη το 1838 και της χρεοκοπίας ενός συγγενή του. Ο Σάντορ έπρεπε να εγκαταλείψει το λύκειο στο οποίο φοιτούσε στη Σελέμτσμπανια (σήμερα Banská Štiavnica στη Σλοβακία). Έκανε μικροδουλειές σε διάφορα θέατρα στην Πέστη, εργάστηκε ως δάσκαλος στο Ostffyasszonyfa και πέρασε μερικούς μήνες ως στρατιώτης στο Σόπρον.
Μετά από μια ανήσυχη περίοδο ταξιδιών, ο Πέτοφι φοίτησε στο κολέγιο στο Πάπα, όπου συνάντησε τον Μορ Γιόκαϊ. Ένα χρόνο αργότερα, το 1842, το ποίημά του «A borozó» (Ο οινοπότης) δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο λογοτεχνικό περιοδικό Athenaeum με το όνομα Sándor Petrovics. Στις 3 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, δημοσίευσε το ποίημα με το επίθετο «Petőfi» για πρώτη φορά.
Ο Πέτοφι ενδιαφερόταν περισσότερο για το θέατρο. Το 1842 μπήκε σε ένα περιοδεύοντα θίασο, αλλά έπρεπε να τον αφήσει για να κερδίσει χρήματα. Έγραφε για μια εφημερίδα, αλλά δεν μπορούσε να βγάλει αρκετά από αυτήν. Υποσιτισμένος και άρρωστος, πήγε στο Ντέμπρετσεν, όπου οι φίλοι του τον βοήθησαν να σταθεί ξανά στα πόδια του.
Το 1844 περπάτησε από το Ντέμπρετσεν στην Πέστη για να βρει εκδότη για τα ποιήματά του και τα κατάφερε. Τα ποιήματά του γίνονταν όλο και πιο δημοφιλή. Βασίστηκε σε λαογραφικά στοιχεία και λαϊκούς, παραδοσιακούς στίχους που μοιάζουν με τραγούδια.
Μεταξύ των μεγαλύτερων έργων του είναι το έπος «János Vitéz» (Ιωάννης ο Γενναίος, 1845). Το ποίημα είναι ένα παραμύθι που ξεχωρίζει για το μήκος του, τα 370 τετράστιχα χωρισμένα σε 27 κεφάλαια και για το έξυπνο παιχνίδι των λέξεων. Έχει αποκτήσει τεράστια δημοτικότητα στην Ουγγαρία, ωστόσο, ο Πέτοφι αισθάνθηκε επηρεασμένος από τον εκδότη του, Ίμρε Βάχοτ, να συνεχίσει να γράφει ποιήματα λαογραφικού στυλ, ενώ ήθελε να χρησιμοποιήσει τη δυτική εκπαίδευσή του και να γράψει για τα αυξανόμενα επαναστατικά πάθη. (Η κυβερνητική λογοκρισία θα είχε δυσχεράνει τη δημοσίευση τέτοιων έργων.)
Γάμος και οικογένεια
μικρογραφία| Γιούλια Σέντρεϊ, σύζυγος του Πέταιφι μικρογραφία| [[Νταγκεροτυπία|Δαγκεροτυπία του Πέταιφι, 1844]] Το 1846, γνώρισε την Γιούλια Σέντρεϊ στην Τρανσυλβανία. Παντρεύτηκαν τον επόμενο χρόνο, παρά την άρνηση του πατέρα της, και πέρασαν το μήνα του μέλιτος στο κάστρο του Κόμη Σάντορ Τέλεκι, ο μόνος αριστοκράτης ανάμεσα στους φίλους του Πέταιφι. Ο μόνος γιος τους, Ζόλταν, γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1848.
Πολιτική καριέρα
Ο Πέταιφι κυριεύτηκε περισσότερο από τις σκέψεις μιας παγκόσμιας επανάστασης. Αυτός και η Γιούλια μετακόμισαν στην Πέστη, όπου εντάχθηκε με μια ομάδα ομοϊδεατών φοιτητών και διανοουμένων που συναντιόντουσαν τακτικά στο Café Pilvax. Εργάστηκαν για την προώθηση της ουγγρικής ως γλώσσας λογοτεχνίας και θεάτρου, που παλαιότερα βασιζόταν στα γερμανικά. Το πρώτο μόνιμο ουγγρικό θέατρο (Pesti Magyar Színház), το οποίο αργότερα έγινε το Εθνικό Θέατρο, άνοιξε εκείνη την εποχή (1837).
Η Ουγγρική Επανάσταση του 1848
Μεταξύ των διαφόρων νεαρών ηγετών της επανάστασης, που ονομάζονταν Márciusi Ifjak (Νεολαία του Μαρτίου), ο Πέταιφι ήταν το κλειδί για την έναρξη της επανάστασης στην Πέστη. Υπήρξε συν-συγγραφέας και συγγραφέας, αντίστοιχα, των δύο σημαντικότερων γραπτών εγγράφων: του 12 Pont (12 Σημεία, αιτήματα προς τον Γενικό Κυβερνήτη των Αψβούργων) και του «Nemzeti Dal», το επαναστατικό του ποίημα.
Όταν τους έφτασαν τα νέα της επανάστασης στη Βιέννη στις 15, ο Πέταιφι και οι φίλοι του αποφάσισαν να αλλάξουν την ημερομηνία της «Εθνοσυνέλευσης» (μια συγκέντρωση όπου μια αίτηση προς τη συνέλευση των Ούγγρων ευγενών θα εγκρινόταν από τον λαό), από τις 19 Μαρτίου έως τις 15. Το πρωί της 15ης, ο Πέταιφι και οι επαναστάτες ξεκίνησαν πορεία γύρω από την πόλη της Πέστης, διαβάζοντας το ποίημά του και τα «12 Σημεία» στο αυξανόμενο πλήθος, το οποίο προσέλκυσε χιλιάδες. Επισκεπτόμενοι τυπογράφους κήρυξαν το τέλος της λογοκρισίας και τύπωσαν το ποίημα και το «12 Σημεία».
Η δημοτικότητα του Πέταιφι μειώθηκε καθώς η ανάμνηση της ένδοξης ημέρας ξεθώριασε και η επανάσταση ακολούθησε τον δρόμο της υψηλής πολιτικής: στην ηγεσία των ευγενών. Όσοι στη συνέλευση των ευγενών στο Ποζσόνυ, (σήμερα Μπρατισλάβα) πίεζαν για πιο αργές μεταρρυθμίσεις την ίδια εποχή, τις οποίες παρέδωσαν στον Αυτοκράτορα στις 13, αλλά τα γεγονότα τους είχαν ξεπεράσει για λίγο. Ο Πέταιφι διαφώνησε με τη Συνέλευση και επέκρινε την άποψή τους για τους στόχους και τις μεθόδους της Επανάστασης. (Ο συνάδελφός του Τάντσιτς φυλακίστηκε ξανά από τη νέα κυβέρνηση.) Στις γενικές εκλογές, ο Πέταιφι έθεσε υποψηφιότητα στην πατρίδα του, αλλά δεν κέρδισε κάποια έδρα. Εκείνη την εποχή, έγραψε το πιο σοβαρό ποίημά του, Az Apostol (Ο Απόστολος). Ήταν ένα έπος για έναν φανταστικό επαναστάτη που, μετά από πολλά βάσανα, επιχειρεί, αλλά αποτυγχάνει, να δολοφονήσει έναν φανταστικό βασιλιά.
Ο Πέτεφι εντάχθηκε στον Ουγγρικό Επαναστατικό Στρατό και πολέμησε υπό τον Πολωνό Φιλελεύθερο Στρατηγό Γιούζεφ Μπεμ, στον στρατό της Τρανσυλβανίας. Ο στρατός ήταν αρχικά επιτυχής εναντίον των στρατευμάτων των Αψβούργων, αλλά αφού ο Τσάρος Νικόλαος Α' της Ρωσίας επενέβη για να υποστηρίξει τους Αψβούργους, ηττήθηκε. Ο Πέτοφι εθεάθη για τελευταία φορά ζωντανός στη μάχη του Σέγκεσβαρ στις 31 Ιουλίου 1849.
Θάνατος
Ο Πέταιφι πιστεύεται ότι σκοτώθηκε στη μάχη κατά τη διάρκεια της μάχης του Σέγκεσβαρ από τον Αυτοκρατορικό Ρωσικό Στρατό. Ένας Ρώσος στρατιωτικός γιατρός κατέγραψε στο ημερολόγιό του μια αφήγηση του θανάτου του Πέταιφι. Καθώς το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ επίσημα, οι φήμες για την επιβίωση του Πέταιφι επέμειναν. Στο αυτοβιογραφικό του roman a clef Πολιτικές Μόδες (Politikai divatok, 1862), ο Μορ Γιόκαϊ φαντάστηκε την «ανάσταση» του αείμνηστου φίλου του. Στο μυθιστόρημα ο Πέταιφι (ο χαρακτήρας που ονομάζεται Pusztafi) επιστρέφει δέκα χρόνια αργότερα ως μια άθλια, ντεκλασέ φιγούρα που έχει χάσει την πίστη του σε όλα, συμπεριλαμβανομένης της ποίησης.
Αν και για πολλά χρόνια εικαζόταν ο θάνατός του στο Σέγκεσβαρ, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 οι Σοβιετικοί ερευνητές βρήκαν αρχεία που αποκάλυψαν ότι μετά τη μάχη περίπου 1.800 Ούγγροι αιχμάλωτοι πολέμου οδηγήθηκαν στη Σιβηρία. Εναλλακτικές θεωρίες προτείνουν ότι ήταν ένας από αυτούς και πέθανε από φυματίωση το 1856. Το 1990, οργανώθηκε μια αποστολή στο Μπαργκούζιν, Μπουργιατία, Σιβηρία, όπου οι αρχαιολόγοι ισχυρίστηκαν ότι έφεραν στο φως τον σκελετό του Πέταιφι. Επιπλέον, στην Ουγγαρία έχουν ένα ρητό για αυτόν: "Eltűnt, mint Petőfi a ködben" (Εξαφανίστηκε, όπως ο Πέταιφι στην ομίχλη).
Ποίηση
Ο Πέταιφι ξεκίνησε την καριέρα του ως ποιητής με τα «δημοφιλή τραγούδια κατάστασης», ένα είδος στο οποίο ανήκει το πρώτο του ποίημα, A borozó («Ο οινοπότης», 1842). Είναι το τραγούδι ενός πότη που υμνεί τη θεραπευτική δύναμη του κρασιού να διώχνει όλα τα προβλήματα. Αυτό το είδος ψευδο-λαϊκού τραγουδιού δεν ήταν ασυνήθιστο στην ουγγρική ποίηση της δεκαετίας του 1840, αλλά ο Πέταιφι σύντομα ανέπτυξε μια πρωτότυπη και φρέσκια φωνή που τον έκανε να ξεχωρίσει. Έγραψε πολλά δημοτικά τραγούδια με θέμα το κρασί, τον έρωτα, τους ρομαντικούς ληστές κ.α. Πολλά από αυτά τα πρώιμα ποιήματα έχουν γίνει κλασικά, για παράδειγμα το ποίημα αγάπης A virágnak megtiltani nem lehet («Δεν μπορείς να απαγορεύσεις το λουλούδι», 1843) ή το Befordultam a konyhára («Μπήκα στην κουζίνα», 1843) που χρησιμοποιεί την αρχαία μεταφορά της αγάπης και της φωτιάς με παιχνιδιάρικο και κάπως προκλητικό τρόπο.
Η επιρροή της λαϊκής ποίησης και του λαϊκισμού του 19ου αιώνα είναι πολύ σημαντική στο έργο του Πέταιφι, αλλά υπάρχουν και άλλες επιρροές: ο Πέταιφι άντλησε πηγές όπως οι τόποι της σύγχρονης πίησης-αλμανάκ με ευρηματικό τρόπο και ήταν εξοικειωμένος με τα έργα σημαντικών λογοτεχνικών φιγούρες της εποχής του, συμπεριλαμβανομένων των Πέρσι Σέλλεϋ, Πιερ-Ζαν ντε Μπερανζέ και Χάινριχ Χάινε.
Η πρώιμη ποίηση του Πέταιφι συχνά ερμηνεύτηκε ως κάποιο είδος παιχνιδιού ρόλων, λόγω του ευρέος φάσματος καταστάσεων και φωνών που δημιούργησε και χρησιμοποιούσε. Ωστόσο, πρόσφατες ερμηνείες εφιστούν την προσοχή στο γεγονός ότι κατά κάποιο τρόπο όλη η λυρική ποίηση μπορεί να γίνει κατανοητή ως παιχνίδι ρόλων, γεγονός που καθιστά την κατηγορία των «ποιημάτων ρόλων» (που επινοήθηκαν ειδικά για τον Πέταιφι) περιττή. Ενώ χρησιμοποιούσε μια ποικιλία φωνών, ο Πέταιφι δημιούργησε μια καλοσχηματισμένη περσόνα για τον εαυτό του: έναν χαρμόσυνο, επίμονο μοναχικό που αγαπά το κρασί, μισεί κάθε είδους όρια και είναι παθιασμένος με ό,τι νιώθει. Σε ποιήματα όπως το Jövendölés («Προφητεία», 1843) φαντάζεται τον εαυτό του ως κάποιον που θα πεθάνει νέος αφού κάνει σπουδαία πράγματα. Αυτό το μοτίβο επαναλαμβάνεται στην επαναστατική ποίηση των τελευταίων χρόνων του.
Η επιρροή της σύγχρονης αλμανάκ-ποίησης μπορεί να φανεί καλύτερα στον κύκλο ποιημάτων Cipruslombok Etelke sírjára («Κλαδιά Κυπαρισσιού για τον τάφο της Ετέλκε», 1845). Αυτά τα συναισθηματικά ποιήματα, που αφορούν τον θάνατο, τη θλίψη, την αγάπη, τη μνήμη και τη μοναξιά γράφτηκαν μετά τον θάνατο ενός ερωτικού ενδιαφέροντος του Πέταιφι, Έτελκε Τσάπο.
Στα έτη 1844–1845, η ποίηση του Πέταιφι γινόταν όλο και πιο λεπτή και ώριμη. Εμφανίστηκαν νέα θέματα, όπως το τοπίο. Το ποίημά του με τη μεγαλύτερη επιρροή είναι το Az Alföld («Οι πεδιάδες»), στο οποίο λέει ότι η πατρίδα του, οι ουγγρικές πεδιάδες είναι πιο όμορφες και πολύ πιο αγαπητές από τα Καρπάθια βουνά. Επρόκειτο να γίνει το θεμέλιο μιας μακρόχρονης μόδας: αυτή των πεδιάδων ως το τυπικό ουγγρικό τοπίο.
Τιμές και μνημεία
μικρογραφία|227x227εσ| Άγαλμα Πέτοφι στη Βουδαπέστη Μετά τη συντριβή της Επανάστασης, η γραφή του Πέταιφι έγινε εξαιρετικά δημοφιλής, ενώ η επαναστατικότητά του χρησίμευε ως πρότυπο από τότε για τους Ούγγρους επαναστάτες και τους επίδοξους επαναστάτες κάθε πολιτικού χρώματος.
Drake (μουσικός)
Ο Όμπρεϊ Ντρέικ Γκράχαμ (24 Οκτωβρίου 1986), γνωστός και ως Drake, είναι Καναδός μουσικός, συνθέτης και ράπερ και ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Οκτωβρίου του 1986 στο Τορόντο του Καναδά. Επιθυμώντας να γίνει ράπερ, παράτησε την σειρά το 2007, ακολουθώντας με το πρώτο του άλμπουμ,  Room for Improvement . Έκανε δύο ακόμα τραγούδια, το Comeback Season και το So Far Gone, προτού υπογράψει για την Lil Wayne's Young Money Entertainment το 2009.
O Drake δημιούργησε το πρώτο του άλμπουμ με την βοήθεια στούντιο, το Thank Me Later το 2010, το οποίο έγινε 1# στο Bilboard 200 στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και πάρα πολύ σύντομα αναδείχτηκε πλατινένιο από τον δισκογραφική βιομαχανία της Αμερικής (RIAA).Ύστερα, το 2011 το Take Care και το 2013 το  Nothing Was The Same, το δεύτερο από τα δύο του χάρισε το βραβείο για το καλύτερο άλμπουμ ραπ. Κυκλοφόρησε το τέταρτό του άλμπουμ Views το 2016.
Το 2017 ο Ντρέικ κυκλοφόρησε το άλμπουμ  More Life , το οποίο δεν περιείχε μόνο το μουσικό είδος της ραπ, χαρακτηρίζοντας το ο ίδιος ως playstyle, παρά κανονικό άλμπουμ.
To 2018, κυκλοφόρησε το άλμπουμ  Scorpion  με κύριο τραγούδι το  God's Plan  και το  Nice For What . Επίσης συμμετείχε στο τραγούδι των Migos  Walk It Talk It  και στο τραγούδι επιτυχία από το πρώτο άλμπουμ του ανερχόμενου ράπερ BlocBoy JB, το  Look Alive .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ράπερ Κατηγορία:Καναδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Σάντορ Πέταιφι
Τιμές και μνημεία
Ο Ούγγρος συνθέτης και σύγχρονός του Φραντς Λιστ συνέθεσε το κομμάτι για πιάνο Dem Andenken Petőfis (Στη μνήμη του Πέταιφι) προς τιμήν του. Ο Λιστ έχει επίσης μελοποιήσει αρκετά από τα ποιήματα του Πέταιφι.
Το 1911, ένα άγαλμα του Σάντορ Πέταιφι Petőfi στήθηκε στη Μπρατισλάβα, στην Κεντρική Πλατεία. Το 1918, αφού ο στρατός της πρόσφατα ανεξάρτητης Πρώτης Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας κατέλαβε την πόλη, το άγαλμα δυναμιτίστηκε. Μετά από αυτό το γλυπτό επιβιβάστηκε προσωρινά μέχρι την αφαίρεσή του και αντικαταστάθηκε με ένα άγαλμα του Σλοβάκου ποιητή Πάβολ Όρσαγκ Χβιέζντοσλαβ. Σήμερα, υπάρχει ένα άγαλμα του Πέταιφι στον κήπο Μέντικ (Medická záhrada).
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, ο Μπορίς Παστερνάκ παρήγαγε περίφημες μεταφράσεις των ποιημάτων του Πέταιφι στη ρωσική γλώσσα.
Ένα υπερφυσικών διαστάσεων άγαλμα από τερακότα του Σάντορ Πέταιφι βρίσκεται κοντά στο άκρο της Πέστης της γέφυρας Έρσεμπετ, έργο των Μίκλος Ίσο και Άντολφ Χούσαρ. Παρόμοια αγάλματα Πέταιφι ιδρύθηκαν και σε πολλές άλλες πόλεις, κατά τον 19ο αιώνα και τις αρχές του 20ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επικοί ποιητές Κατηγορία:Ούγγροι ποιητές
Μπουενβίλ-αν-Μαντουά
Το Μπουενβίλ-αν-Μαντουά (γαλλικά: Boinville-en-Mantois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουενβιλουά (γαλλικά: Boinvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Τζουλιάνο των Μεδίκων
Ο Τζουλιάνο Α΄ (ιταλ.: Giuliano de' Medici, 28 Οκτωβρίου 1453 - 26 Απριλίου 1478) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν συγκυβερνήτης, μαζί με τον αδελφό του Λαυρέντιο Α΄ τον Μεγαλοπρεπή, της Φλωρεντίας και προστάτης των Τεχνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Φλωρεντία και ήταν δευτερότοκος γιος του Πέτρου Α΄ του Ποδάγρα κυβερνήτη της Φλωρεντίας και της Λουκρητίας Τορναμπουόνι. Τον αποκαλούσαν και Τζουλιάνο του Πέτρου (Giuliano di Pietro). Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Λαυρέντιος Α΄ ο Μεγαλοπρεπής.
Ο λόγιος Άντζελο Πολιτσιάνο έγραψε δύο έργα για τον Τζουλιάνο. Στο πρώτο, στο έργο Για την κονταρομαχία τού Τζουλιάνο απαθανατίζεται η κονταρομαχία τού 1475, που νίκησε ο Τζουλιάνο και η αγάπη του για την Σιμονέτα, σύζυγο του Βεσπούτσι, που εθεωρείτο η μεγαλύτερη καλλονή της εποχής της. Το έργο έμεινε ημιτελές. Στο δεύτερο έργο Σχόλιο για τη Συνωμοσία (1478) αναφέρεται στους ανθρώπους της συνωμοσίας και τα συμβάντα της ημέρας που δολοφονήθηκε ο Τζουλιάνο.
Οικογένεια
Θα νυμφευόταν την Σεμιραμέντε Απιάνι, κόρη του Ιάκοπο Δ΄ κυρίου του Πιομπίνο, αλλά δεν πρόλαβε.
Από την ερωμένη του Φιορέτα Γκορίνι είχε ένα φυσικό τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων
Blue Öyster Cult (άλμπουμ)
Blue Öyster Cult είναι ο τίτλος του πρώτου άλμπουμ του αμερικάνικου χαρντ ροκ συγκροτήματος Blue Öyster Cult, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου στις 16 Ιανουαρίου 1972 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Columbia".
Το εξώφυλλο του άλμπουμ είναι δημιουργία του Μπιλ Γκόλικ, ενώ κατά την περιοδεία για την προώθηση του έπαιξαν μαζί με τους The Byrds, Mahavishnu Orchestra και Alice Cooper.
Οι πωλήσεις του "Blue Öyster Cult" υπήρξαν θετικές, με τον δίσκο να μπαίνει στις λίστες του Billboard 200, όπου παρέμεινε για οκτώ εβδομάδες.
Πληροφορίες τραγουδιών
Το κομμάτι "Redeemed" φέρει και τον εναλλακτικό τίτλο "Sir Rastus Bear", ενώ το "Before The Kiss, A Redcap" αρχικά ονομαζόταν "Conry's Bar". Το "Cities on Flame With Rock And Roll", γνωστότερο τραγούδι του άλμπουμ, είχε αρχικό τίτλο "Siren Singalong" και είναι επηρεασμένο από το "The Wizard" των Black Sabbath, το "Motor City is Burning" των MC5 και το "21st Century Schizoid Man" των King Crimson. Επίσης, το βασικό ριφ του "I'm On The Lamb, But I Ain't No Sheep" είναι εμπνευσμένο από το "Hey Joe" του Jimi Hendrix.
Τα μέλη των Blue Öyster Cult
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Blue Öyster Cult" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Blue Öyster Cult Κατηγορία:Άλμπουμ του 1972
Λάσλο Έρντος
Ο Λάσλο Έρντος (ουγγρικά: László Erdős, γενν. 14 Απριλίου 1966, Βουδαπέστη) είναι Ούγγρος μαθηματικός φυσικός.
Βιογραφία
Ο Έρντος σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Έτβος Λόραντ (Eötvös Loránd) της Βουδαπέστης και πήρε το πτυχίο του το 1990 μαζί με τον Ντομόκος Σάζ (Ένα μηχανικό μοντέλο της κίνησης Μπράουν: το αέριο Rayleigh). Το 1994 έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα με τον Έλιοτ Λιμπ στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον με τίτλο Magnetic Lieb-Thirring Inequalities And Estimates On Stochastic Oscillatory Integrals (Μαγνητικές ανισότητες Lieb-Thirring και εκτιμήσεις σε στοχαστικά ταλαντωτικά ολοκληρώματα) και στη συνέχεια ήταν μεταδιδακτορικός υπότροφος στο ETH της Ζυρίχης το 1994/95. Από το 1995 έως το 1998 ήταν επισκέπτης υπότροφος και στη συνέχεια επίκουρος καθηγητής στο Ινστιτούτο Μαθηματικών Επιστημών Courant του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και από το 1998 επίκουρος καθηγητής, από το 2001 αναπληρωτής καθηγητής και από το 2003 έως το 2004 καθηγητής στο Georgia Institute of Technology (Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Γεωργίας). Παράλληλα, από το 2003 και μετά, ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Λούντβιχ Μαξιμίλιαν του Μονάχου, αφού είχε κατοχυρωθεί στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης το 2001 (ασυμπτωτική ανάλυση πολύπλοκων κβαντικών προβλημάτων). Ήταν επίσης μέλος του Ινστιτούτου Προηγμένων Σπουδών στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϊ, 2013-2014. Από το 2013 εργάζεται ως καθηγητής στο Αυστριακό Ινστιτούτο Επιστήμης και Τεχνολογίας (ISTA) στο Κλόστερνεμπουργκ.
Διατέλεσε προσκεκλημένος επισκέπτης ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, στα Πανεπιστήμια της Κοπεγχάγης και του Άαρχους, στην Ακαδημία Σίνικα και στο Κέντρο Θεωρητικών Σπουδών της Ταϊβάν, στο Ινστιτούτο Φουριέ της Γκρενόμπλ, στο ETH της Ζυρίχης (1997) και στο Διεθνές Ινστιτούτο Μαθηματικής Φυσικής Έρβιν Σρέντιγκερ της Βιέννης.
Εργασίες
Η έρευνα του Έρντος επικεντρώνεται στη μαθηματική φυσική, ιδίως στην κβαντομηχανική πολλών σωμάτων, στα άτακτα κβαντικά συστήματα και στους τυχαίους πίνακες. Ο Έρντος εργάζεται πάνω σε μια αυστηρή μαθηματική αιτιολόγηση της θεμελιώδους άποψης του Eugene Wigner ότι τα μεγάλα πολύπλοκα κβαντικά συστήματα έχουν καθολικές ιδιότητες που αντιστοιχούν στο φάσμα των μεγάλων τυχαίων πινάκων και εξαρτώνται μόνο από τη βασική συμμετρία τους και όχι από τις λεπτομέρειες των φυσικών μοντέλων. Αυτό επιβεβαιώθηκε αριθμητικά σε αρκετές περιπτώσεις- η μόνη παράληψη είναι η αυστηρή απόδειξη σε ένα ρεαλιστικό φυσικό σύστημα και η κατανόηση του υποκείμενου μηχανισμού. Ο Έρντος σημείωσε πρόοδο στους μεγάλους τυχαίους πίνακες με ανεξάρτητα ομοιόμορφα στοιχεία (απο)πίνακα και επίσης σε συσχετισμένες εισόδους. Εκτός από τις καθολικές ιδιότητες των τυχαίων πινάκων, ασχολήθηκε με τις μαγνητικές ανισότητες Lieb-Thirring, την κίνηση Brown στην περίπτωση της κλασικής και της κβαντικής μηχανικής, την εξίσωση Gross-Pitaevskii για συμπυκνώματα Bose-Einstein και την εξαγωγή κινητικών εξισώσεων όπως η εξίσωση Μπόλτζμαν από την κβαντική μηχανική (εξίσωση Schrödinger). Ο Έρντος δημοσίευσε μαζί με τους Γιαν Σολοβέι, Μάνφρεντ Σαλμχόφερ και Χορνγκ-Τζερ Γιάου, μεταξύ άλλων.
Συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά, όπως οι «Επικοινωνίες στη Μαθηματική Φυσική», «Επιθεώρηση Στατιστικής Φυσικής», «Θεωρία Πιθανοτήτων και Συναφή Πεδία», «Χρονικά των Πιθανοτήτων», «Επικοινωνίες στα Καθαρά και Εφαρμοσμένα Μαθηματικά», «Μαθηματικό Περιοδικό του Δούκα» ή ακόμη περισσότερο «Χρονικά των Μαθηματικών», «Επιθεώρηση της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας», «Acta Mathematica» και «Εφεύρεσεις Μαθηματικών».
Βραβεία και διακρίσεις
Ως φοιτητής, ήταν μέλος της ουγγρικής ομάδας στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα το 1983 (αργυρό μετάλλιο) και το 1984 (χάλκινο μετάλλιο) και στη Διεθνή Ολυμπιάδα Φυσικής το 1984 (χάλκινο μετάλλιο). Ως φοιτητής, κέρδισε αρκετές φορές τον Μαθηματικό Διαγωνισμό M. Schweitzer και τον Μαθηματικό Διαγωνισμό F. Riesz. Το 1995 έλαβε το βραβείο Γκέζα Γκρίνβαλντ της Ουγγρικής Μαθηματικής Εταιρείας. Ήταν προσκεκλημένος ομιλητής στο 5ο Ευρωπαϊκό Μαθηματικό Συνέδριο στο Άμστερνταμ το 2008 (Παραγωγή της εξίσωσης Gross-Pitaevskii για τη δυναμική του συμπυκνώματος Μπος-Αϊνστάιν). Το 2012 είναι επισκέπτης καθηγητής Aisenstedt στο Μόντρεαλ. Το 2014, είναι προσκεκλημένος ομιλητής στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στη Σεούλ με διάλεξη με τίτλο Τυχαίοι πίνακες, log gas και κανονικότητα Χόλντερ. Το 2000 είναι προσκεκλημένος ομιλητής στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών Φυσικών στο Λονδίνο (On the derivation of quantum kinetic equations from Schrödinger equation) και το 2009 δίνει διάλεξη ολομέλειας στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών Φυσικών στην Πράγα (Bulk universality for Wigner random matrices). Το 2015, ο Έρντος εξελέγη μέλος της Ακαδημίας της Ευρώπης και αντεπιστέλλον μέλος της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών. Το ίδρυμα αυτό του απονέμει το βραβείο Έρβιν-Σρέντινγκερ για το 2020, από κοινού με τον Μάρκους Άρντ. Το 2016 έγινε ξένο μέλος της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών. Το 2017 έλαβε το βραβείο Αϊζενμπουντ της AMS, μαζί με τον Horng-Tzer Yau. Το 2019 δίνει διάλεξη στο συνέδριο Dynamics, Equations and Applications (DEA 2019).
Είναι συνεκδότης του επιθεωρήματος της Μαθηματικής Φυσικής (Journal of Mathematical Physics) από το 2012 και του περιοδικού της Στατιστικής Φυσικής (Journal of Statistical Physics) από το 2008. Διετέλεσε επίσης αρχισυντάκτης, μεταξύ άλλων, των περιοδικών Επικοινωνίες στη Μαθηματική Φυσική (Communications in Mathematical Physics), Θεωρία Πιθανοτήτων και Συναφή Πεδία (Probability Theory and Related Fields) και Περιοδικό Λειτουργικής Ανάλυσης (Journal of Functional Analysis). Είναι ένας από τους επιστήμονες με τις περισσότερες αναφορές στο ISI. Είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Διεθνούς Ένωσης Μαθηματικής Φυσικής (IAMP) και ταμίας της από το 2009.
Δεν έχει συγγένεια με τον Πολ Ἐρντος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Πρίνστον
Μπουενβίλ-λε-Γκαγιάρ
Το Μπουενβίλ-λε-Γκαγιάρ (γαλλικά: Boinville-le-Gaillard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουενβιλουά (γαλλικά: Boinvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Ελένη Μάρκου
Η Ελένη Μάρκου (γεννημένη στις 29 Μαρτίου 1995) είναι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια, η οποία αγωνίζεται στη Ελβετία στην ομάδα FC Zurich παλιότερα έχει αγωνιστεί για λογαριασμο των Apollon Ladies FC και στον ΠΑΟΚ. Έχει αγωνιστεί με την Εθνική Ελλάδας Κ-19 και αγωνίζεται από το 2014 στην κύρια ομάδα. Το 2016 βραβεύτηκε ως η καλύτερη παίκτρια των κολλεγίων της Αμερικής.
Βραβεύσεις
Βραβεύσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες
Μπουενβιλιέ
Το Μπουενβιλιέ (γαλλικά: Boinvilliers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουενβιλιερουά (γαλλικά: Boinvilliérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Γάμος συμφέροντος
Ο κατά συνθήκην γάμος (αγγλ. Marriage of convenience), ή γάμος συμφέροντος, ή γάμος από συμφέρον , είναι ένας γάμος -παράνομος σε ορισμένες χώρες του κόσμου- ο οποίος συνάπτεται για λόγους διαφορετικούς από αυτόν της πραγματικής αγάπης και της δέσμευσης, αλλά αμιγώς για διαφορετικούς λόγους που έχουν να κάνουν με το ίδιον συμφέρον.
Ένας τέτοιος γάμος συνάπτεται για προσωπικό κέρδος, για να «κρυφτεί» η ομοφυλοφιλία, για αποκόμιση χρηματικού κέρδους, για εξασφάλιση προσωρινής ή μόνιμης άδειας παραμονής σε ένα κράτος (λ.χ. ΗΠΑ, Αγγλία, Γερμανία), ή κάποιον άλλο σκοπό. Υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις στις οποίες εκείνοι που παντρεύονται δεν σκοπεύουν να ζήσουν μαζί ως ζευγάρι και συνήθως παντρεύτηκαν μόνο για έναν από αυτούς για να αποκτήσει το δικαίωμα διαμονής σε μια χώρα, που σημαίνει και προνόμια, δηλ. επιδόματα κτλ.
Σε ορισμένες χώρες λόγω των ιδιαίτερων κοινωνικών εθίμων, είναι συνηθισμένο για τους γονείς να αποφασίζουν τους γάμους των ενηλίκων παιδιών τους. Αυτό ονομάζεται τακτοποιημένος γάμος, και βέβαια είναι μια διαφορετική περίπτωση που σχετίζεται εν μέρει με τον κατά συνθήκην γάμο. Ένας γάμος συμφέροντος, σε ορισμένες χώρες, αποτελεί σοβαρό ποινικό αδίκημα και διώκεται.
Στην Ελλάδα αρκετοί τέτοιοι γάμοι τελούνται κάθε χρόνο.
Παραπομπές
Συμφεροντος
Σεντ Πίτερ Πορτ
thumb|right|Το κάστρο Cornet thumb|right|Η εκκλησία Το Σεντ Πίτερ Πορτ (αγγλικά: Saint Peter Port) είναι η πρωτεύουσα του Γκέρνζι καθώς και το κύριο λιμάνι. Το Σεντ Πίτερ Πορτ έχει πληθυσμό 18.207 κατοίκων (2014), δηλαδή περίπου το 29% του συνολικού πληθυσμού της νήσου.
Στα Guernésiais και στα γαλλικά, ιστορικά την επίσημη γλώσσα του Γκέρνζι, το όνομα της πόλης και της γύρω κοινότητας είναι St Pierre Port. Εκτός του οτι είναι ενορία, το Σεντ Πίτερ Πορτ είναι μια μικρή πόλη που αποτελείται κυρίως από απότομα στενά δρομάκια και βαθμίδες στις καταπράσινες πλαγιές. Είναι γνωστό ότι στην περιοχή υπήρχε εμπορικός σταθμός - πόλη από πριν από τους Ρωμαϊκούς χρόνους, το προχριστιανικό όνομα του οποίου δεν επιβίωσε στη σύγχρονη εποχή. Ο ταχυδρομικός κώδικας για διευθύνσεις σε αυτήν την ενορία ξεκινάει με GY1. Άνθρωποι από το Σεντ Πίτερ Πορτ, αποκαλούνταν «les Villais» (οι κάτοικοι της πόλης) ή «cllichards» στην Guernésiais.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σεντ Πίτερ Πορτ
Δανάη-Ελένη Σιδηρά
Βραβεύσεις
Νικητής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες
Μπουασέ (Ιβλίν)
Το Μπουασέ (γαλλικά: Boissets) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Βιβλίοθήκη του Σουδάν
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Σουδάν (NLS, αραβικά: مكتبة السودان الوطنية) είναι η εθνική βιβλιοθήκη του Σουδάν, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Χαρτούμ.
Ιστορία
Η Εθνική Βιβλιοθήκη βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Χαρτούμ, ωστόσο, είναι σε διαφορετική ταχυδρομική διεύθυνση και δεν υπήρχε (ή δεν υπάρχει) ξεχωριστή Εθνική Βιβλιοθήκη στη χώρα και η συλλογή της Βιβλιοθήκης του Σουδάν στο Πανεπιστήμιο του Χαρτούμ αναφέρεται ως Εθνική Βιβλιοθήκη της χώρας, τουλάχιστον από ορισμένες πηγές.
Η Εθνική Βιβλιοθήκη αποτελεί αποθετήριο όλων των σουδανικών δημοσιεύσεων από το 1966 που τέθηκε σε ισχύ ο νόμος περί νόμιμης κατάθεσης. Η βιβλιοθήκη συλλέγει επίσης έργα Σουδανών συγγραφέων και έργα για το Σουδάν που έχουν δημοσιευτεί στο εξωτερικό. Ο κατάλογός της αποτελεί μια αναδρομική εθνική βιβλιογραφία. Επίσης έλαβε, υλικό όπως υπολογιστές από αραβικές χώρες ως δωρεά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Σουδάν Σ
Λα Μπουασιέρ-Εκόλ
Το Λα Μπουασιέρ-Εκόλ (γαλλικά: La Boissière-École) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουασεριέν (γαλλικά: Boissériens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Δημήτριος Αγκύραμος
Ο Δημήτριος Αγκύραμος ήταν Έλληνας ιατρός, βοτανολόγος και λόγιος, που γεννήθηκε, έζησε και έδρασε στην Κωνσταντινούπολη κατά τον 18ο αιώνα. Ο Αγκύραμος σπούδασε ιατρική και βοτανική σε διάφορα πανεπιστήμια της Ευρώπης. Μετά τις σπουδές του εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου μελέτησε τις θεραπευτικές ιδιότητες των βοτάνων, επίσης ίδρυσε και βοτανικό κήπο. Εκεί άσκησε με επιτυχία το επάγγελμά του, ενώ συνέταξε και βοτανικό λεξικό στην ελληνική, λατινική, περσική, γαλλική, αραβική και τουρκική γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βοτανολόγοι Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 18ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα
Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου
Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου είναι το πρόσωπο που προεδρεύει και προωθεί το έργο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, καθώς και ο κύριος εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) στην παγκόσμια σκηνή.
Ρόλος
Ο ρόλος του Προέδρου ορίζεται στο άρθρο 15 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ). Ειδικότερα, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου:
Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου εξασφαλίζει επίσης την εξωτερική εκπροσώπηση της ΕΕ στο επίπεδο των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων:
Ιστορικό του αξιώματος
Από το 1975 έως το 2009, ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ήταν μια ανεπίσημη θέση (συχνά αναφερόμενη ως ο Προεδρεύων του Συμβουλίου), την οποία κατείχε ο αρχηγός κράτους ή η κυβέρνηση του κράτους μέλους που κατείχε την εξαμηνιαία εκ περιτροπής Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ωστόσο, μετά τη Συνθήκη της Λισαβόνας του 2007, το άρθρο 15 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση ορίζει ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο διορίζει έναν πρόεδρο πλήρους απασχόλησης για θητεία δυόμισι ετών, με δυνατότητα ανανέωσης μία φορά. Οι διορισμοί, καθώς και η απομάκρυνση των κατεστημένων φορέων, απαιτούν διπλή πλειοψηφική υποστήριξη στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.
Στις 19 Νοεμβρίου 2009, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο συμφώνησε ότι ο πρώτος πρόεδρός του βάσει της Συνθήκης της Λισαβόνας θα είναι ο Χέρμαν βαν Ρομπέι (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα). Ο Χέρμαν βαν Ρομπέι ανέλαβε καθήκοντα όταν τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη της Λισαβόνας, την 1η Δεκεμβρίου 2009 με θητεία μέχρι τις 31 Μαΐου 2012. Η θητεία του παρατάθηκε αργότερα με μια δεύτερη περίοδο που έληξε στις 30 Νοεμβρίου 2014.
Ο δεύτερος και σημερινός Πρόεδρος είναι ο πρώην Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ. Αρχικά εξελέγη για να υπηρετήσει από την 1η Δεκεμβρίου 2014 έως τις 31 Μαΐου 2017 και στη συνέχεια επανεκλέχθηκε στις 9 Μαρτίου 2017 σε δεύτερη θητεία από την 1η Ιουνίου 2017 έως τις 30 Νοεμβρίου 2019.
Στις 2 Ιουλίου 2019, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εξέλεξε τον Βέλγο πρωθυπουργό Σαρλ Μισέλ ως διάδοχο του Ντόναλντ Τουσκ ως Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για την περίοδο από την 1η Δεκεμβρίου 2019 έως τις 31 Μαΐου 2022.
Διορισμός
Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου εκλέγεται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο με ειδική πλειοψηφία.
Εκλέγεται για θητεία 2,5 ετών, η οποία μπορεί να ανανεωθεί μία φορά. Σύμφωνα με την καθιερωμένη πρακτική, η εκ περιτροπής προεδρία είναι επιφορτισμένη με τον συντονισμό της εκλογικής διαδικασίας. Κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στο οποίο συζητείται η εκλογή του Προέδρου, στο σχετικό μέρος της συνεδρίασης προεδρεύει ο αρχηγός κράτους ή κυβέρνησης που εκπροσωπεί την Προεδρία.
Ο Πρόεδρος δεν μπορεί να κατέχει παράλληλα κρατικό αξίωμα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Αλμπέρ Σαβαρύς
Αλμπέρ Σαβαρύς (γαλλικός τίτλος:Albert Savarus) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου μυθιστοριογράφου Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε το 1842. Είναι το έβδομο έργο στις Σκηνές της ιδιωτικής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας, έργο το οποίο απεικονίζει σκηνές της γαλλικής κοινωνίας στην περίοδο της Παλινόρθωσης και της Ιουλιανής μοναρχίας (1815–1848).
Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στην κλειστή, στρατιωτική επαρχιακή πόλη Μπεζανσόν, την οποία ο Μπαλζάκ γνώρισε σε μια σύντομη επίσκεψη το 1833.
Το 1993 το μυθιστόρημα διασκευάστηκε στην ομώνυμη ταινία σε σκηνοθεσία Αλεξάντρ Αστρύκ.
Υπόθεση
Η βαρόνη ντε Βατβίλ, «ίσως η πιο σημαντική γυναικεία προσωπικότητα στη Μπεζανσόν», κυρίαρχη κοινωνικά και ευσεβής, είχε ένα από τα πιο δημοφιλή σαλόνια της πόλης. Ακόμη ελκυστική, ζει με τον πλούσιο σύζυγο και την κόρη της, την εύθραυστη 17χρονη Ροζαλί, για την οποία ετοιμάζει έναν υπέροχο γάμο με τον Αμεντέ, έναν ανόητο αλλά πλούσιο νεαρό που θαυμάζει επίσης τη μητέρα.
Όμως η Ροζαλί έχει άλλα σχέδια, ιδιαίτερα από όταν ένας νεαρός δικηγόρος, ο Αλμπέρ Σαβαρόν ντε Σαβαρύς, έχει εγκατασταθεί στην πόλη, του οποίου η μυστηριώδης προσωπικότητα κινεί το ενδιαφέρον της νεαρής κοπέλας. Ο Σαβαρύς έχει ήδη γίνει γνωστός στη Μπεζανσόν κερδίζοντας πολλές μεγάλες υποθέσεις και απολαμβάνει την εμπιστοσύνη των ντόπιων εμπόρων που επωφελήθηκαν από τις νίκες του στα δικαστήρια. Η Ροζαλί ερωτεύεται κρυφά αυτόν τον φιλόδοξο άντρα που συγχρόνως προετοιμάζει την πολιτική του καριέρα και εκδίδει μια εφημερίδα. Αλλά ο Σαβαρύς είχε την απερισκεψία να δημοσιεύσει στην εφημερίδα του ένα διήγημα.
Στο διήγημα του Σαβαρύς, δύο νεαροί άντρες ταξιδεύουν στην Ελβετία. Από μια βάρκα, ο Ροδόλφος, ένας από τους νεαρούς, εντυπωσιάζεται από ένα κορίτσι που βλέπει στο παράθυρο σπιτιού στην όχθη της λίμνης. Αμέσως σταματάει στο χωριό για να μάθει ποια είναι. Του λένε ότι είναι μια νεαρή Αγγλίδα, μένει με τον παππού της που έχει έρθει εκεί για την υγεία του. Ο Ροδόλφος μπαίνει στον κήπο της και κρυφακούει την κοπέλα με την υπηρέτριά της να μιλάνε ιταλικά. Αποδεικνύεται ότι η κοπέλα, η Φραντσέσκα, είναι η σύζυγος ενός ηλικιωμένου Ιταλού που αντιμετωπίζοντας πολιτική δίωξη κατέφυγε κρυφά στην Ελβετία. Ο Ροδόλφος γίνεται φίλος τους και σύντομα ερωτεύονται και συμφωνούν να περιμένουν μέχρι να πεθάνει ο ηλικιωμένος σύζυγος για να παντρευτούν. Έρχεται η είδηση ​​ότι η δίωξή τους έχει αρθεί και οι Ιταλοί αναχωρούν για τη Γενεύη, όπου ο Ροδόλφος θα τους συναντήσει αργότερα. Όταν φτάνει εκεί, αποδεικνύεται ότι η Φραντσέσκα είναι πριγκίπισσα και ο σύζυγός της δούκας. Ο Ροδόλφος τη συναντά και ορκίζονται αιώνιο έρωτα, πριν φύγει για να αφοσιωθεί στην καριέρα του.
Όταν η Ροζαλί διαβάζει την ιστορία, υποπτεύεται ότι είναι η αληθινή ιστορία του Σαβαρόν και αρχίζει να ζηλεύει.
Από ερωτική περιέργεια, κατακρατεί την αλληλογραφία του δικηγόρου, μέσω της οποίας μαθαίνει για τις πολιτικές του φιλοδοξίες και τη βαθιά αγάπη που τρέφει για μια Ιταλίδα αριστοκράτισσα, τη Φραντσέσκα. Δεν αρκέστηκε στην κλοπή των επιστολών του και στη συνέχεια στην εξαφάνιση της αλληλογραφίας από τη Φραντσέσκα, αλλά κατέληξε να γράφει ψεύτικα γράμματα μιμούμενη τον γραφικό χαρακτήρα του δικηγόρου, κάνοντας την πριγκίπισσα να πιστέψει ότι ο Σαβαρύς, πολύ απορροφημένος στην προεκλογική του εκστρατεία, δεν νιώθει πλέον καμία αγάπη γι' αυτήν και ετοιμάζεται μάλιστα να παντρευτεί στη Μπεζανσόν. Στη συνέχεια, χωρίς κανένα νέο από τον Αλμπέρ, μετά τον θάνατο του συζύγου της η πριγκίπισσα παντρεύεται ξανά. Επί πλέον, μέσω των μηχανορραφιών της, η Ροζαλί, που φοβάται ότι ο «εραστής» της αν γινόταν βουλευτής θα έφευγε για το Παρίσι, καταστρέφει την προεκλογική του εκστρατεία δίνοντας στους αντιπάλους του πληροφορίες για τις βασιλικές διασυνδέσεις του στο παρελθόν και άλλες πληροφορίες που έχει αποκομίσει από τις επιστολές του. Όταν η προεκλογική εκστρατεία γίνεται σκληρότερη και ο Αλμπέρ θα έπρεπε να δραστηριοποιηθεί, αυτός εξαφανίζεται από τη Μπεζανσόν, έχοντας λάβει ξαφνικά την είδηση ​​ότι η πριγκίπισσα Φραντσέσκα έχει ξαναπαντρευτεί.
Στη συνέχεια, η Ροζαλί εξομολογείται το απαίσιο μυστικό σε έναν ιερέα, ο οποίος τρομοκρατείται, αλλά δεν μπορεί πλέον να αντιστρέψει τα γεγονότα και προβλέπει ότι το μέλλον θα είναι καταστροφικό. Ο Αλμπέρ βρίσκει την πριγκίπισσα, αλλά είναι πολύ αργά, και, τρελός από τη θλίψη του, αποσύρεται στο μοναστήρι της Γκραντ Σαρτρέζ.
Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η βαρόνη ντε Βατβίλ ξαναπαντρεύτηκε τον Αμεντέ, τον οποία η κόρη της είχε κατηγορηματικά αρνηθεί ως σύζυγο, και έφυγε για το Παρίσι. Η Ροζαλί έφυγε από τη Μπεζανσόν και αποσύρθηκε στα κτήματά της, μακριά από την πόλη. Στη συνέχεια ομολογεί την ενοχή της στη Φραντσέσκα, επικοινωνώντας μαζί της και επιστρέφοντας τα γράμματα που έκλεψε, αλλά με εκδικητική διάθεση της γράφει ότι η αδιαλλαξία της ώθησε τον Αλμπέρ στη σιωπή του μοναστηριού.
Στη συνέχεια, κάθε χρόνο, η Ροζαλί κάνει ένα προσκύνημα στα τείχη του μοναστηριού. Το 1841, ενώ ταξίδευε με ατμόπλοιο στον Λίγηρα, ακρωτηριάσθηκε και παραμορφώθηκε φρικτά σε ένα ατύχημα.
Μπουασί-Μωβουαζέν
Το Μπουασί-Μωβουαζέν (γαλλικά: Boissy-Mauvoisin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Αλμπέρ Σαβαρύς
Σχόλια
Η πόλη Μπεζανσόν ήταν πιθανώς μια αναφορά στο μυθιστόρημα του Σταντάλ Το κόκκινο και το μαύρο, το οποίο είχε δημοσιευθεί δέκα χρόνια νωρίτερα και το οποίο επίσης διαδραματίζεται στην Μπεζανσόν. Εκείνη την εποχή, η πόλη, στρατιωτικό προπύργιο και έδρα πολλών θρησκευτικών ταγμάτων, παρουσίαζε όλα τα χαρακτηριστικά μιας κλειστής συντηρητικής επαρχιακής πόλης όπου πιθανόν αναπτύσσονταν κρυφά πάθη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Μπουασί-Μωβουαζέν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Σαρακίνι Γορτυνίας Αρκαδίας
Το Σαρακίνι του πρώην Δήμου Ηραίας του Δημοτικού διαμερίσματος Σαρακινίου της Δημοτικής Ενότητας Ηραίας ανήκει στον τέως Δήμο Γορτυνίας του Νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται πάνω σε δυο λόφους στα 720 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας που του δίνουν θέα προς την περιοχή της Ολυμπίας μέχρι το Ιόνιο Πέλαγος και τα νησιά Ζάκυνθο και Κεφαλλονιά. Το χωριό έχει αρκετά τρεχούμενα νερά και πλούσια βλάστηση που με την πάροδο του χρόνου και την μείωση της κτηνοτροφίας έχει αυξηθεί θεαματικά.
Εκκλησίες Σαρακινίου
Γύρω από το χωριό μπορεί κανείς να επισκεφθεί αρκετά εκκλησάκια με κυριότερο αυτό της Αγίας Τριάδος. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι η Κοίμηση της Θεοτόκου του 18 αιώνα. Άλλο εκκλησάκι του οικισμού ειναι ο Άη Λιάς χτισμένο στην κορυφή του δεξιού λόφου του χωριού με πολύ ωραία θέα στην ευρύτερη περιοχή. Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι επίσης ένα εκκλησάκι χτισμένο στην αρχή του Παππαδορέματος. Εξίσου όμορφο είναι και το εικονοστάσι στο τέλος του χωριού προς τη Λυσσαρέα.
Δημογραφικά στοιχεία
Ο οικισμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε 68 μόνιμους κατοίκους που ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την γεωργία, ενώ ο πληθυσμός του χωριού σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 138 μόνιμοι κάτοικοι.
Οι κάτοικοί του σήμερα αν και λίγοι δεν εγκαταλείπουν τη γη τους που την καλλιεργούν ακόμη, με τα λιγοστά τους αμπέλια και τους ελαιώνες τους. Ασχολούνται επίσης με την κτηνοτροφία. Έτσι κάθε νοικοκυριό έχει επάρκεια αγαθών.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Σαρακίνι συνδέεται οδικά με δρόμο 3,5 χιλιομέτρων με το Παλούμπα και με δρόμο 2 χιλιομέτρων με την Λυσσαρέα. Το Σαρακίνι χτισμένο στην ορεινή Ηραία απέχει 28 χιλιόμετρα από την Δημητσάνα, 22 χιλιόμετρα από τα Λαγκάδια και 70 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Πάσιο Κορινθίας
Το Πάσιο είναι χωριό του νομού Κορινθίας. Υπάγεται στο δήμο Σικυωνίων. Η πρώτη ονομασία του οικισμού ήταν Κλημεντέικα, επειδή οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Κλημενταίοι που ξεχειμώνιαζαν εκεί.