cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χώρος Μάχης
Επίγνωση Χώρου Μάχης
Η ΒΑ βασίζεται στη γνώση και αντίληψη που προκύπτουν από το σύστημα πληροφοριών, παρακολούθησης και αναγνώρισης (intelligence, surveillance, and reconnaissance, ISR). Πρόκειται για μιαν άλλη έννοια μεθόδου χρησιμοποίησης για την απόκτηση πληροφοριών σχετικά με τον επιχειρησιακό τομέα - το περιβάλλον, τους παράγοντες και τις συνθήκες, συμπεριλαμβανομένης της κατάστασης των φιλικών και εχθρικών δυνάμεων, των ουδέτερων και των αμάχων, του καιρού και του εδάφους - που επιτρέπει έγκαιρες, σχετικές, ολοκληρωμένες και ακριβείς αξιολογήσεις. Αποτελεί ήδη μια αποτελεσματική ιδέα για συμβατικές και μη συμβατικές επιχειρήσεις επιτυχούς διάθεσης ή προστασίας μιας στρατιωτικής δύναμης ή / και ολοκλήρωσης της αποστολής της.
Ψηφιοποίηση Χώρου Μάχης
Η ψηφιοποίηση του χώρου μάχης έχει σχεδιαστεί για να βελτιώσει τη στρατιωτική επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα ενσωματώνοντας πλατφόρμες όπλων, δίκτυα αισθητήρων, πανταχού παρούσα εντολή και έλεγχο (UC2), νοημοσύνη και πόλεμο που επικεντρώνεται στο δίκτυο. Αυτό το στρατιωτικό δόγμα αντικατοπτρίζει ότι στο μέλλον, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις θα συγχωνευτούν σε κοινές επιχειρήσεις αντί να πραγματοποιηθούν σε ξεχωριστούς μάχες υπό τον τομέα των μεμονωμένων ένοπλων υπηρεσιών.
Προετοιμασία πληροφοριών
Στη συνέχεια, η βάση δεδομένων αναλύεται λεπτομερώς για να προσδιοριστεί η επίδραση του εχθρού, του περιβάλλοντος και του εδάφους στις επιχειρήσεις και την παρουσιάζει σε γραφική μορφή. Η προετοιμασία πληροφοριών για το χώρο μάχης είναι μια συνεχής διαδικασία.
Προετοιμασία συντονισμού της πληροφόρησης
Η προετοιμασία του συντονισμού πληροφοριών για το χώρο μάχης (Joint intelligence preparation of the battlespace, JIPB) είναι η αναλυτική διαδικασία πληροφοριών που χρησιμοποιείται διακλαδικά για την παραγωγή προϊόντων πληροφοριών υποστηρικτικών της διαδικασίας λήψης αποφάσεων του διοικητή μιας διακλαδικής δύναμης. Πρόκειται για μια συνεχή διαδικασία που περιλαμβάνει τον καθορισμό του συνολικού περιβάλλοντος μάχης, περιγράφοντας τις συνέπειες στο χώρο μάχης, αξιολογώντας τον αντιπάλου, και προσδιορίζοντας και περιγράφοντας τις πιθανές πορείες δράσης του αντιπάλου.
Η διαδικασία χρησιμοποιείται για την ανάλυση των εναέριων, χερσαίων, θαλάσσιων, χωρικών, ηλεκτρομαγνητικών, κυβερνοχωρικών και ανθρώπινων διαστάσεων του περιβάλλοντος και για τον προσδιορισμό των δυνατοτήτων ενός αντιπάλου να λειτουργεί σε κάθε ένα από αυτά τα πεδία. Τα προϊόντα της JPIB χρησιμοποιούνται από το προσωπικό της κοινής δύναμης για την προετοιμασία των εκτιμήσεών τους και εφαρμόζονται επίσης κατά την ανάλυση και την επιλογή φιλικών ενεργειών.
Έλεγχος ελιγμών
Τα μέτρα ελέγχου ελιγμών είναι το βασικό προκαταρκτικό βήμα για την αποτελεσματική εξασφάλιση της υποστήριξης πυρός (π.χ. πυροβολικό, ναυτικό πυροβόλο όπλο και στενή αεροπορική υποστήριξη ), δοθείσης της οριοθέτησης της γεωγραφικής περιοχής για την οποία είναι τακτικά υπεύθυνο ένα στρατιωτικό συγκρότημα. Το βήμα αυτό γίνεται συνήθως σε αναγνωρίσιμο έδαφος για να συνδράμει στη βιαστική μετακίνηση με σκοπό καλύτερο πλευρικό πλεονέκτημα πυρός, και ενορχηστρώνεται συνήθως από υψηλότερο κλιμάκιο του γενικού επιτελείου.
Βασίζεται υπό κανονικές συνθήκες σε εύκολα αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά του εδάφους. Ένα σημαντικό σημείο στα γραφικά ελέγχου ελιγμών: το προσωπικό πρέπει να είναι ενημερωμένο σχετικά με τα διάφορα μέτρα ελέγχου ελιγμών και τον αντίκτυπό τους στην αποφυγή πυρός. Για παράδειγμα, οι γραμμές οριοθέτησης των επιχειρήσεων είναι τόσο περιοριστικές όσο και ανεκτικές, οι διάδρομοι είναι περιοριστικοί, ενώ οι οδοί, άξονας και κατευθύνσεις μιας επίθεσης δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Θα πρέπει να υπενθυμίσουμε την επίδραση στην απομάκρυνση από τη ζώνη πυρός εάν οι μονάδες δευτερεύοντος ελιγμού δεν έχουν ζώνες ή τομείς (δηλ. Δεν έχουν καθοριστεί όρια επιχείρησης). Δεδομένου ότι τα όρια χρησιμεύουν τόσο ως επιτρεπτά όσο και ως περιοριστικά μέτρα, η απόφαση να μην υπάρξουν έχει σοβαρές επιπτώσεις στην έγκαιρη απομάκρυνση από το πεδίο πυρός.
Το υψηλότερο κλιμάκιο μπορεί να συντονίσει όλες τις σχετικές απομακρύνσεις κοντά στη γραμμή συντονισμένου πυρός (Coordinated Fire Line, CFL), το οποίο βέβαια πρέπει να επιτευχθεί πολύ γρήγορα. Επιτρέπει στη μονάδα να κάνει ελιγμούς με επιτυχία και γρήγορη και αποτελεσματική επίτευξη στόχων. Απαιτεί συντονισμό και εκκαθάριση μόνο εντός αυτών των πλαισίων.
Διαμόρφωση Χώρου Μάχης
Η διαμόρφωση του χώρου μάχης είναι μια έννοια που εμπλέκεται κατά την πρακτική εφαρμογή του πολέμου ελιγμών για τη διαμόρφωση μιας τέτοιας κατάστασης στο πεδίο της μάχης ώστε ο διοικητής να αποκτά στρατιωτικό πλεονέκτημα. Προβλέπει την εξάλειψη της μαχητικής ικανότητας του εχθρού, πολεμώντας με τέτοιο συνεκτικό τρόπο πριν την ανάπτυξη δυνάμεων από τον εχθρό ώστε να την αποτρέψει.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Στρατιωτική ορολογία Κατηγορία:Στρατιωτική αρχιτεκτονική ανά χώρα
Βιβιάνα Γκραντινάρου
Η Βιβιάνα Γκραντινάρου (Viviana Grădinaru) (γεννημένη το 1981) είναι Ρουμανοαμερικανίδα νευροεπιστήμονας. Είναι καθηγήτρια Νευροεπιστήμης στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια ς. Αναπτύσσει τεχνολογίες για την απεικόνιση του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένης της οπτογενετικής και της CLARITY, για να κατανοήσει την ανταμοιβή και τον ύπνο. Της έχει απονεμηθεί το Προεδρικό Βραβείο Πρώιμης Σταδιοδρομίας για Επιστήμονες και Μηχανικούς και το Βραβείο Πρωτοπόρου Επιστήμονα του Διευθυντή του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας. Το 2019 ήταν φιναλίστ για τα Βραβεία Μπλαβάτνικ για Νέους Επιστήμονες. Το 2020 της απονεμήθηκε το Βραβείο Βίλτσεκ για τη Δημιουργική Υπόσχεση στη Βιοϊατρική Επιστήμη από το Ίδρυμα Βίλτσεκ.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Η Γκραντινάρου γεννήθηκε στο Βασλούι της Ρουμανίας και μεγάλωσε με τον παππού και τη γιαγιά της σε ένα μικρό χωριό. Ως παιδί, οι παππούδες και οι γιαγιάδες της και η υπόλοιπη κοινότητά της συνεργάζονταν, για να λύσουν τοπικά προβλήματα. Καταγώμενη από την Ανατολική Ευρώπη, η Γκραντινάρου ενθαρρύνθηκε να σπουδάσει από νεαρή ηλικία και έλαβε μέρος σε επιστημονικές ολυμπιάδες. Έχει πει ότι ωφελήθηκε από τις πολλές «εξαιρετικές γυναίκες, που διδάσκουν και είναι επιστήμονες στην πατρίδα μου». Η Γκραντινάρου σπούδασε τελικά φυσική στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Μετά από δύο χρόνια μετακόμισε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας και αποφοίτησε από τη βιολογία το 2005. Κατά τη διάρκεια των προπτυχιακών της σπουδών γοητεύτηκε από τον νευροεκφυλισμό. Μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ για τις διδακτορικές της σπουδές, όπου ειδικεύτηκε στις νευροεπιστήμες υπό την επίβλεψη του Καρλ Νταϊσερόθ. Κατά τη διάρκεια της διδακτορικής της έρευνας δίδαξε καλοκαιρινά μαθήματα στο Εργαστήριο Cold Spring Harbor και εκπαίδευσε ερευνητές για το Εργαστήριο Καινοτομίας Οπτογενετικής του Στάνφορντ. Πήρε μέρος σε διαγωνισμούς χορού και διαγωνιζόταν σε κουίκ στεπ (quickstep) σε ερασιτεχνικό επίπεδο σε όλη τη διάρκεια των μεταπτυχιακών σπουδών της.
Έρευνα και καριέρα
Σε συνεργασία με τους συναδέλφους της στο Στάνφορντ, η Γκραντινάρου ίδρυσε την Circuit Therapeutics, υπηρετώντας ως επικεφαλής τεχνολογίας και δημιουργώντας οπτογενετικές θεραπείες για τη θεραπεία ατόμων με διαταραχές του νευρικού συστήματος. Η Γκραντινάρου εντάχθηκε στη σχολή του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας, αρχικά ως Επισκέπτης Ερευνητής, στη συνέχεια ως Επίκουρος Καθηγητής το 2012 και τελικά προήχθη σε Τακτικός Καθηγητής το 2018. Από το 2017 υπηρετεί ως Κύρια Ερευνήτρια του Κέντρου CLARITY, Optogenetics and Vector Engineering Research (CLOVER) στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια ς.
Η Γκραντινάρου έχει εργαστεί για την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών για την απεικόνιση του εγκεφάλου, τις οποίες χρησιμοποιεί, για να κατανοήσει τις διαταραχές ύπνου και την κίνηση. Αυτές οι τεχνολογίες περιλαμβάνουν την οπτογενετική και CLARITY. Ανέπτυξε μεθόδους εξέτασης ιικών φορέων για την παρακολούθηση γονιδίων, που μπορούν να διασχίσουν τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό. Η οπτογενετική χρησιμοποιεί το φως και φωτοευαίσθητες πρωτεΐνες, για να διαχειριστεί τη λειτουργία των κυττάρων που ζουν σε ετερογενείς ιστούς του σώματος.
Προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τις γνώσεις της για τη νευρωνική δραστηριότητα, για να καθορίσει τον μηχανισμό δράσης της βαθιάς εγκεφαλικής διέγερσης (DBS), καθώς και να εξετάσει τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του DBS στη νευρωνική λειτουργία. Συγκεκριμένα έχει χρησιμοποιήσει την οπτογενετική, για να μελετήσει τα εγκεφαλικά κυκλώματα, που εμπλέκονται με τη νόσο του Πάρκινσον. Χρησιμοποιώντας το CLARITY η Γκραντινάρου φαίνεται να δημιουργεί ανατομικούς χάρτες ανέπαφων δικτύων εγκεφάλου και βιολογικών συστημάτων. Το 2019 η Γκραντινάρου εντάχθηκε σε μία ερευνητική ομάδα, που απέδειξε ότι τα ζεβρόψαρα και τα ποντίκια χρειάζονται σεροτονίνη, για να κοιμηθούν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνες επιστήμονες
Συμπεριληπτική εκπαίδευση
Ο όρος συμπεριληπτική εκπαίδευση αναφέρεται στην προσπάθεια υπερπήδησης κάθε εμποδίου που βρίσκεται μπροστά στη συμμετοχή και μάθηση όλων των παιδιών, ανεξάρτητα από την εθνικότητα τους, το φύλο, το κοινωνικό υπόβαθρο, τη σεξουαλικότητα, την αναπηρία ή την επίδοση τους.
Στα τέλη του 20ου αιώνα υπήρξε μια παγκόσμια κινητικότητα με σκοπό τη δημιουργία μιας ουσιαστικής αλλαγής στο ζήτημα της εκπαίδευσης. Η διεθνής κοινότητα ζητούσε αλλαγές που στόχευαν στην εξάλειψη οποιασδήποτε μορφής διάκρισης. Σημαντικό ρόλο στις αλλαγές αυτές έπαιξε η Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του 1948 με όσα ορίζει για τον σκοπό της εκπαίδευσης, η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού του ΟΗΕ το 1989 με την οποία αναγνωρίζονταν ο σεβασμός στα δικαιώματα, την ελευθερία έκφρασης των επιθυμιών και απόψεων του κάθε παιδιού, καθώς επίσης και η Σύμβαση ενάντια στις Διακρίσεις στην εκπαίδευση της UNESCO η οποία εμπόδιζε κάθε διάκριση ή αποκλεισμό στην εκπαίδευση.
Τάξεις Συμπεριληπτικής Εκπαίδευσης
Τα σχολεία συμπερίληψης δείχνουν πλήρη αποδοχή στην διαφορετικότητα του κάθε παιδιού χωρίς να τα αντιμετωπίζουν σαν ένα πρόβλημα. Οι τάξεις συμπεριληπτικής εκπαίδευσης είναι ένας χώρος ενεργητικής μάθησης όπου εφαρμόζονται στρατηγικές διαφοροποίησης (συζήτηση σε ομάδα, αλληλοδιδακτική μέθοδος). Οι τάξεις αυτές πρέπει να αναγνωρίζουν τις ανάγκες του κάθε παιδιού και να προσαρμόζουν το πρόγραμμα ανάλογα με τις δυνατότητές του. Το υλικό θα πρέπει να προωθεί αξίες όπως η διαφορετικότητα, η αποδοχή και να δημιουργεί ένα κίνητρο για το παιδί να συμμετέχει και να δημιουργεί.
Πηγές
Αγγελίδης, Π. (2012). Συμπεριληπτική Εκπαίδευση και Βελτίωση Σχολείων σχέση αμφίδρομη . Αθήνα: εκδόσεις Διάδραση
Κατηγορία:Εκπαίδευση
Τροιζήνα
Η Τροιζήνα (επίσημα Τροιζήν, παλαιά ονομασία: Δαμαλάς) είναι πεδινό χωριό του νομού Αττικής, βρίσκεται στην Τροιζηνία στην βορειοανατολική Πελοπόννησο. Έχει 673 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και ανήκει διοικητικά στην κοινότητα Τροιζήνας του δήμου Τροιζηνίας-Μεθάνων ενώ παλαιότερα υπήρξε τμήμα του καποδιστριακού δήμου Τροιζήνος.
Μυκηναϊκή περίοδος
Η Τροιζήνα υπήρξε αρχαιότατη πόλη. Πρώτος βασιλιάς της αναφέρεται ο Ώρος. Το όνομά της σύμφωνα με τον μύθο το πήρε από τον γιο του Πέλοπα Τροιζήνα, την περίοδο που βασιλιάς της Τροιζήνας ήταν ο Πιτθέας. Κόρη του Πιτθέα ήταν η Αίθρα, μητέρα του ήρωα Θησέα. Ο Θησέας γεννήθηκε από την Αίθρα και τον βασιλιά της Αθήνας κατόπιν σχεδίου του πατέρα της Αίθρας, Πιτθέα. Όταν ενηλικιώθηκε πήγε στην Αθήνα, καθαρίζοντας από τους ληστές τον χερσαίο δρόμο που ένωνε την Τροιζήνα με την Αθήνα, που τότε ήταν γεμάτος κινδύνους. Ο Θησέας αφού σκότωσε τον Μινώταυρο και απελευθέρωσε τους Αθηναίους από την ηγεμονία του Μίνωα έγινε βασιλιάς της Αθήνας. Γιος του ήταν ο Ιππόλυτος, ο οποίος έγινε ήρωας για την Τροιζήνα και λατρεύτηκε σαν θεός. Στην πόλη υπήρχε σημαντικός ναός αφιερωμένος σ' αυτόν.
Αρχαία χρόνια
Τα προηγούμενα χρόνια στην Τροιζήνα κυριάρχησαν οι Δωριείς, όπως και στην υπόλοιπη Αργολική χερσόνησο. Από την Τροιζήνα και το Άργος, έφυγαν άποικοι που ίδρυσαν την πόλη Αλικαρνασσό στα Μικρασιατικά παράλια. Η Τροιζήνα ήταν μία από τις πόλεις της Αμφικτυονίας της Καλαυρίας. Η Αμφικτυονία της Καλαυρίας δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς ιδρύθηκε. Πιστεύεται ότι υπήρχε από τη Μυκηναϊκή εποχή, ενώ σύμφωνα με άλλες απόψεις δημιουργήθηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. ως συμμαχία πόλεων που απειλούνταν από το Άργος. Κατά τους Περσικούς πολέμους συμμετείχε στη συμμαχία των Ελλήνων. Μάλιστα η Τροιζήνα ήταν μία από τις περιοχές στις οποίες κατέφυγαν και φιλοξενήθηκαν τα γυναικόπαιδα των Αθηναίων όταν οι Πέρσες εισέβαλαν στην Αττική. Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, καταλήφθηκε από τους Αθηναίους για να χρησιμεύσει ως Αθηναϊκή βάση στη βορειοανατολική Πελοπόννησο, αλλά μετά το 413 π.Χ. η Τροιζήνα ακολούθησε τη Σπάρτη. Μετά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου η Τροιζήνα ακολουθούσε τις μεγάλες δυνάμεις που κυριαρχούσαν κατά περιόδους στον ελλαδικό χώρο μέχρι που υποτάχτηκε στους Μακεδόνες.
Φραγκοκρατία
Η Τροιζήνα σε αντίθεση με τις γειτονικές πόλεις, το Άργος και το Ναύπλιο, που αντιστάθηκαν μέχρι το 1212, ήταν από τις πρώτες περιοχές της Πελοποννήσου που αλώθηκαν από τους Σταυροφόρους. Η Τροιζήνα δεν εμφανίζεται στις πρώτες βαρονίες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας στη γαλλική και την ελληνική έκδοση του Χρονικού του Μορέως (1230) και ανήκε στο Δουκάτο των Αθηνών. Τη δεκαετία του 1250 κυβερνούσε την περιοχή ο Γουλιέλμος ντε λα Ρος μέλος του Οίκου ντε Λα Ρος που κυβερνούσε το Δουκάτο των Αθηνών. Αυτός πήρε την Τροιζήνα δώρο από τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος. Ο Γουλιέλμος κληρονόμησε τη Βαρωνία της Βελιοστής που ανήκε στο πριγκιπάτο της Αχαΐας και από τότε οι δυο περιοχές ενώθηκαν στην ίδια βαρονία.
Βαρονία της Βελιγοστής
Η Αραγονική έκδοση καταγράφει μόνο έναν ευγενή με το όνομα Γουλιέλμος Β΄ ντε Λα Ρος που ταυτίζεται με τον Γουλιέλμο, ο οποίος είχε έξι δώρα στη περιοχή και είχε ανεγείρει ένα κάστρο. Ο Ιάκωβος ντε λα Ρος, γιος του Γουλιέλμου, αναφέρεται στην Αραγονική έκδοση ως "Λόρδος της Βελιγοστής" και στις αρχές του 14ου αιώνα ο Ρενάλδος ντε λα Ρος γιος του Ιακώβου με τη Μαρία Αλλαμάν κόρη του Βαρόνου της Πάτρας Γουλιέλμου Β΄ Αλλαμάνου αναφέρεται σαν "Λόρδος της Τροιζήνας".
Οι Φράγκοι δέχτηκαν στη Βελιγκοστή μετά το 1272 σημαντικές απειλές από τους Βυζαντινούς, από τότε εξαφανίστηκαν σταδιακά από τις πηγές. Η οικογένεια εξακολουθούσε να κατέχει τον τίτλο του βαρόνου της Βελιγοστής (ή Βελιγούρτ σύμφωνα με τη γαλλική έκδοση) χάρη στην κατοχή της Τροιζήνας. Ο Ρενάλδος έπεσε στη Μάχη του Αλμυρού (1311) και η διάδοχος του Ζακλίν ντε Λα Ρος παντρεύτηκε τον Μαρτίνο Ζαχαρίας που ήταν λόρδος της Χίου και έγινε Βαρόνος της Χαλανδρίτσας λίγο πριν το 1325. Τον Μαρτίνο διαδέχθηκαν οι δυο γιοι του: ο μεγαλύτερος Βαρθολομαίος και, μετά τον θάνατο του (1336), ο μικρότερος Κεντυρίων Α΄ Ζαχαρίας. Μετά τον θάνατο του Κεντυρίωνα (1382) η οικογένεια Ζαχαρία φαίνεται ότι έχασε την Τροιζήνα. Η βαρονία έπεσε πιθανότατα το 1382 εξ ολοκλήρου στα χέρια του δεσπότη του Μυστρά.
Δεσποτάτο του Μυστρά
Σύμφωνα με μια εκδοχή στη Χώρα του Δαμαλά ανήκε το Κρανίδι, ο αρχαίος Μάσσητας που πρωτοαναφέρεται σε χρυσόβουλο του βυζαντινού αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου (1259-1332) και το οποίο δωρήθηκε στον Θεόδωρο Νομικόπουλο για τις υπηρεσίες του απέναντι στον Αυτοκράτορα. Το Κρανίδι αναφέρεται ως πατρογονικό χωρίο και ανήκε στη χώρα του Δαμαλά.
Η νέα βυζαντινή κυριαρχία επί της Τροιζηνίας δεν υπήρξε ούτε σταθερή ούτε και μακρόχρονη. Μετά την άλωση της Πόλης –και ενώ η Πελοπόννησος ζούσε την οθωμανική κατάκτηση– οι Παλαιολόγοι προσέφεραν τις εκεί κτήσεις τους στους Ενετούς, οι οποίοι, μετά από μια περίοδο δισταγμών, αποδέχτηκαν την προσφορά και διοίκησαν για ένα διάστημα την περιοχή. Έτσι από το 1484 -1715 ακολούθησε η Ενετοκρατία.
Ενετοκρατία
Την περίοδο εκείνη (1688) το λιμάνι του Πόρου αποτελούσε ορμητήριο των Ενετών, γι αυτό και οι Τούρκοι άργησαν πολύ να εγκατασταθούν στην περιοχή της Τροιζήνας. Τότε επισκέφθηκε τον Πόρο ο Φραντσέσκο Μοροζίνι. Ήταν άλλωστε και τα ναυπηγεία που τους ενδιέφεραν. Από εκεί τον Ιούλιο του 1688 οι Ενετοί ξεκίνησαν για τον Ευβοϊκό, για την κατάληψη της Χαλκίδας. . Ο νέος Βενετοτουρκικός πόλεμος επικρατούσε από το 1685. Πότε ακριβώς η περιοχή της Τροιζήνας πέρασε στους Τούρκους δεν είναι γνωστό. Πάντως μετά το 1694 αφού στον πρόναο του ναού της Μονής του Αγίου Δημητρίου υπάρχουν αγιογραφίες του ιερομόναχου Νεκταρίου με αυτή την ημερομηνία. Κατά τον 14ο αιώνα, περίοδος στην οποία ο πληθυσμός της περιοχής είχε αραιώσει πολύ, εγκαταστάθηκαν στην Τροιζηνία Αρβανίτες.
Σύγχρονα χρόνια
Στην Επανάσταση του 1821 συγκλήθηκε στην Τροιζήνα η η Γ' Εθνοσυνέλευση το 1827, η οποία εξέλεξε κυβερνήτη της Ελλάδας τον Ιωάννη Καποδίστρια.
Η Τροιζήνα είναι σήμερα ένα μικρό χωριό με σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους. Στην περιοχή βρίσκεται και το Λεμονόδασος, ένας κατάφυτος λόφος από λεμονιές και πορτοκαλιές. Κέντρο πλέον της επαρχίας Τροιζήνας αποτελεί ο οικισμός Γαλατάς.
Πληθυσμός
Η Τροιζήνα είχε σταθερό πληθυσμό απο το 1879 μέχρι και το 1940 ενώ έκτοτε ο πληθυσμός έχει αυξηθεί με σημαντική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Τροιζηνίας * Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αργολίδας
Θεόφιλος Κουρκούας
Ο Θεόφιλος Κουρκούας (fl. π. 920-δεκαετία του 960) ήταν διακεκριμένος βυζαντινός στρατηγός του 10ου αι. και παππούς του αυτοκράτορα Ιωάννη Α΄ Κουρκούα του Τζιμισκή.
Βιογραφία
Ο Θεόφιλος ήταν γόνος της οικογένειας των Κουρκουάδων, που καταγόταν από την Αρμενία και η οποία ήδη από τις αρχές του 10ου αι. είχε αναδειχθεί σε ηγετική οικογένεια της στρατιωτικής αριστοκρατίας της Μικράς Ασίας. Ο πατέρας του φέρεται να ονομαζόταν Ρωμανός και πιθανόν ήταν εγγονός του Ιωάννη Κουρκούα του πρεσβύτερου, που υπηρέτησε ως διοικητής του Τάγματος των Ικανάτων και συνωμότησε εναντίον του Βασιλείου Α΄ Μακεδόνος (β. 867-886) τη δεκαετία του 870. Ο Θεόφιλος πρέπει να ταυτίζεται με το πρόσωπο που οι Αραβικές πηγές αναφέρουν ως ash-Shamīshāq και οι Αρμενικές ως Ch‘mšshik, πράγμα που δείχνει ότι το παρωνύμιο Τζιμισκής του εγγονού του (β. 969-976) ήδη το έφερε ο Θεόφιλος. Αν και οι Ρωμαϊκές πηγές επιμένουν ότι το παρωνύμιο δόθηκε μόνο στον διάσημο εγγονό και πως προέρχεται από έναν τύπο μικρών ερυθρών σανδαλιών που φορούσαν οι γυναίκες στην Ανατολή, θα μπορούσε επίσης να προέρχεται από τον ποταμό και την ομώνυμη πόλη Chimichgezek νότια του θέματος της Μεσοποταμίας, όπου πιθανότατα ο Θεόφιλος θα ήταν ενεργός, ίσως ως στρατηγός (στρατιωτικός διοικητής).
Ο Θεόφιλος ήταν ο νεότερος αδελφός του επιφανούς στρατηγού Ιωάννη Κουρκούα, που ανήλθε στο αξίωμα του Δομέστικου των Σχολών περί το 923 υπό τον Ρωμανό Α΄ Λεκαπηνό (β. 90-944) και υπηρέτησε στη θέση αυτή για 22 έτη. Ο Θεόφιλος αναφέρεται για πρώτη φορά το 923, όταν μαζί με τον αδελφό του κατέστειλαν την Εξέγερση του Βάρδα Βοϊλά στρατηγού της Χαλδίας. Διαδέχθηκε τον ηττημένο στασιαστή ως κυβερνήτης της στρατηγικά σημαντικής αυτής επαρχίας ως π. το 940. Από το 927 και μετά, όταν ο Ιωάννης Κουρκούας ξεκίνησε συνεχείς εκστρατείες εναντίον των γειτονικών Μουσουλμανικών εμιράτων στα σύνορα, ο Θεόφιλος τον βοήθησε επιδέξια, ιδίως προς την κατεύθυνση της Αρμενίας και εξελίχθηκε σε κύριο βοηθό και υπαρχηγό του αδελφού του. Οι Συνεχιστές του Θεοφάνη επαινούν την ικανότητα και την ανδρεία του, συγκρίνοντάς τον με τον Σολομώντα, στρατηγό του Ιουστινιανού Α΄, που έδρασε στην Άνω Μεσοποταμία.
Ζίφτα
Η Ζίφτα (αραβικά : زفتى) είναι πόλη της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Γαρμπία. Βρίσκεται 25 χιλιόμετρα νότια-ανατολικά του Κυβερνείου Τάντα, στην αριστερή όχθη του ανατολικού κλάδου του Νείλου. Ο πληθυσμός της πόλης των 93.740 άτομα (2006). Στην απέναντι όχθη του Νείλου είναι η πόλη Μιτ Γαρμ που ανήκει διοικητικά στο Κυβερνείο Ντακάχλια.
Θεόφιλος Κουρκούας
Βιογραφία
Σύμφωνα με το Πρὸς τὸν ἴδιον υἱὸν Ρωμανόν (De Administrando Imperio), ο Θεόφιλος εξεστράτευε από τη Χαλδία προς την περιοχή του Βασεάν (Φασιανή), στο ανατολικό μέρος του εμιράτου του Καλικαλά ή Θεοδοσιούπολης (σημερινού Ερζερούμ). Σε άγνωστο έτος εξασφάλισε την υποταγή του εμιράτου του Αβνίκ, του οποίου ο ηγεμόνας αναγκάστηκε να παραδώσει τον γιο του ως όμηρο στην Κωνσταντινούπολη. Ο Θεόφιλος προήλασε και επιτέθηκε στην Θεοδοσιούπολη.
Η πόλη έπεσε τον Σεπτέμβριο του 949, έπειτα από επτάμηνη πολιορκία. Ο Θεόφιλος διορίστηκε στρατηγός του νεοσύστατου θέματος Θεοδοσιουπόλεως, θέση που κατείχε τουλάχιστον ως το 952. Δεν σώζονται πληροφορίες για τη μετέπειτα ζωή του, με εξαίρεση μία σύντομη αναφορά των Συνεχιστών του Θεοφάνη ότι κατείχε το βαθμό του μαγίστρου και τη θέση του δομεστίκου των Σχολών επί Νικηφόρου Β΄ Φωκά (β. 963-969), διορισμός που ίσως ήταν τιμητικός. Πάντως, κατά την ιστορικό Λίζα Ανντριόλλο, η εκδοχή αυτή των γεγονότων είναι εσφαλμένη και οφείλεται σε παρερμηνεία του κειμένου, το οποίο στην πραγματικότητα αναφέρεται στον Ιωάννη Τζιμισκή.
Ζίφτα
Ιστορία
Στη σύγχρονη ιστορία της Αιγύπτου η πόλη είναι γνωστή από το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της Αιγυπτιακής επανάστασης του 1919, όταν ο Σαάντ Χαγλούλ εγκατέλειψε τη χώρα για τη Μάλτα, ο πληθυσμός της πόλης συγκεντρώθηκαν και διακήρυξαν την ανεξαρτησία της Δημοκρατίας της Ζίφτα.
Θεόφιλος Κουρκούας
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Ζίφτα
Ιστορία
Στην Ζίφτα υπήρχε μικρή ελληνική παροικία από το 1907.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Λάχης (Πλατωνικός διάλογος)
Ο Λάχης είναι ένας πρώιμος διάλογος του Πλάτωνα που διαδραματίζεται στην Αθήνα περί το 420 π.Χ. κι έχει ως θέμα την έννοια της ανδρείας. Οι διαλεγόμενοι κάνουν επανειλημμένες προσπάθειες να ορίσουν την ανδρεία, αλλά τελικά εγκαταλείπουν τη συζήτηση χωρίς να καταλήξουν σε κάποιον ικανοποιητικό ορισμό.
Τα πρόσωπα
Στον διάλογο συμμετέχει ο Λυσίμαχος, γιος του δίκαιου Αριστείδη, ο αριστοκρατικός πολιτικός Μελησίας, ο στρατηγός Νικίας, ο στρατηγός Λάχης, ο φιλόσοφος Σωκράτης και τα παιδιά του Λυσίμαχου και του Μελησία που παρακολουθούν τη συνομιλία.
Η πορεία του διαλόγου
Μετά από μια σύντομη συζήτηση σχετικά με την αγωγή των παιδιών, που καταλήγει σε ασυμφωνία των γονέων, καλείται ο Σωκράτης να μεσολαβήσει και να κατευθύνει την πορεία του διαλόγου.
Ξεκινώντας από το πρόβλημα, πώς μπορούν οι νέοι να ασκούνται σωστά στην αρετή, και μάλιστα στην ανδρεία ως ένα σημαντικό μέρος της, οι συζητητές οδηγούνται στο ερώτημα: τι είναι η ανδρεία; (190d).
O Λάχης, που ως στρατηγός φέρεται συνδεδεμένος με αυτή την αρετή, απαντά ότι ανδρείος είναι όποιος μένει στη θέση του και πολεμά τον εχθρό με ψυχικό σθένος. Η απάντηση ελέγχεται από τον Σωκράτη ως ανεπαρκής, επειδή προσφέρει μόνο ένα παράδειγμα ανδρείας και όχι την ουσία της: δεν συμπεριλαμβάνει καν όσους στέκονται γενναία μέσα στις θαλασσοταραχές ή κατά τη λήψη πολιτικών αποφάσεων.
Ο Λάχης προσφέρει έναν καλύτερο ορισμό λέγοντας ότι η ανδρεία είναι ψυχική καρτερία (192c). Αλλά και αυτή η απάντηση κρίνεται ανεπαρκής, επειδή δεν διασαφηνίζει κατά πόσο η ανδρεία αφορά την ανθρώπινη σκέψη (ως φρόνηση, σύνεση) ή μόνο την πράξη ή και τις δύο μαζί.
Τότε ζητείται η γνώμη του στρατηγού Νικία, ο οποίος ορίζει την ανδρεία ως ένα είδος γνώσης όσον αφορά τα πράγματα που προκαλούν φόβο ή θάρρος (194e – 195a). Είναι όμως η ανδρεία το ίδιο πράγμα με την αφοβία, την οποία έχουν ακόμα και τα ζώα; Η φυσική αφοβία των ζώων και των μικρών παιδιών είναι μια μη-συνειδητή τόλμη, ενώ η πραγματική ανδρεία συνδέεται με την προνοητικότητα και το θράσος, το οποίο δεν συμπίπτει με το θράσος της αφροσύνης (197a-c).
Ελέγχοντας τον ορισμό του Νικία ο Σωκράτης ζητά να προσδιοριστούν όσα επιφέρουν φόβο (τὰ δεινὰ) και όσα επιφέρουν θάρρος (τὰ θαρραλέα). Πράγματι, συμφωνείται ότι ο φόβος είναι η προσδοκία ενός μελλοντικού κακού, ενώ τα ενθαρρυντικά είναι όσα προκαλούν την αναμονή ενός μελλοντικού καλού (198b-c). Τότε όμως η ανδρεία δεν είναι γνώση, διότι κάθε γνώση αφορά όχι μόνο τα μελλοντικά αλλά και τα παρελθόντα και τα παρόντα. Συνεπώς ο ορισμός του Νικία αφορά όχι την ανδρεία, αλλά ολόκληρη την αρετή: αυτή είναι γνώση των καλών και των κακών που συμβαίνουν σε οποιαδήποτε στιγμή (199a-b).
Η ανδρεία ως ένα μέρος της αρετής δεν προσδιορίστηκε. Ο Σωκράτης διαπιστώνει όχι μόνο ότι οι απόψεις των διαλεγομένων ήταν μη-ικανοποιητικές αλλά και ότι ο διάλογος οδηγήθηκε σε αδιέξοδο (200e: έν απορίᾳ).
Ερμηνευτικό σχόλιο
Έχει συζητηθεί επανειλημμένα, γιατί αυτός ο διάλογος παρέμεινε άγονος και δεν έδωσε επαρκή απάντηση. Είναι όμως σημαντικά τα συμπεράσματά του: αφενός η άγνοια των στρατηγών όσον αφορά την ανδρεία, αφετέρου η διάγνωση ότι η ανδρεία δεν είναι μια ζωώδης, φυσική ή παράτολμη ικανότητα (θράσος), αλλά ότι συνοδεύεται από φρόνηση και προνοητικότητα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πλατωνικοί διάλογοι Κατηγορία:Αρετή
Παύλος Αστραίος
Ο Παύλος Αστραίος γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου 1925, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως χειρουργός στο Ελληνικό Νοσοκομείο Αλεξάνδρειας.
Πρώτα χρόνια
Το 1926 η οικογένεια μετοίκησε στην Κύπρο, και ο πατέρας του τελικά διορίστηκε στο ιατρικό τμήμα της κυβέρνησης. Ως κυβερνητικός ιατρός ο πατέρας του υπέκειτο σε μεταθέσεις απο πόλη σε πόλη, ως εκ τούτου για το Δημοτικό πήγε σε τρία διαφορετικά σχολεία. Άρχισε στην Πάφο, μέχρι το ήμισυ της τετάρτης τάξης, μετά στην Κερύνεια, μέχρι το τέλος της πέμπτης τάξης και ολοκλήρωσε την έκτη τάξη στην Λεμεσό.
Σχολείο, πανεπιστημιακές σπουδές, επαγγελματική κατάρτιση
Την πρώτη και δευτέρα Γυμνασίου τις ολοκλήρωσε στο Κολλέγιο Αθηνών, στο Ψυχικό, στην Ελλάδα. Μετά κηρύχθηκε ο πόλεμος και ο πατέρας του δεν τον άφησε να επιστρέψει στην Ελλάδα. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παγκύπριο Γυμνάσιο διότι ο πατέρας του, εν τω μεταξύ μετατέθει στη Λάρνακα στην Κύπρο, όπου δεν υπήρχε Γυμνάσιο. Μετά από έξι μήνες όμως, μετατέθει και πάλι, αυτή τη φορά στο Βαρώσι, από όπου και αποφοίτησε το 1943.
Ο πόλεμος δεν του επέτρεψε να φύγει για σπουδές, μέχρι το τέλος του. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ όπου αποφοίτησε το 1950, με ειδίκευση στην Ηλεκτρονική Μηχανική. Έπειτα από σύντομη απασχόληση στη βιομηχανία και στο BBC, προσελήφθει από την αποικιακή κυβέρνηση στην υπό ίδρυση Κυπριακή Ραδιοφωνική Υπηρεσία (ΡΙΚ). Έφθασε στην Κύπρο και άρχισε δουλειά στις 30 Ιουλίου 1951.
Ο ρόλος του κατά την ΕΟΚΑ
Η υπηρεσία υπό την Αγγλική διοίκηση δεν ήταν εύκολη, ιδίως όταν άρχισε ο απελευθερωτικός αγώνας της Εθνκιής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ). Επειδή ήταν υπεύθυνος του τμήματος Πομπών, που επανελημμένα ανετινάσσοντο απο την ΕΟΚΑ, οι Άγγλοι, παρόλο που δεν ειχαν στοιχεία, υποψιάζοντο ότι ήταν ο ιθύνων νους πίσω από τις ανατινάξεις. Έτσι, αντί να τον κλείσουν αμέσως σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, τον έστειλαν στην Αγγλία για τετράμηνη μετεκπαίδευση στο BBC και στο τέλος της μετεκπαίδευσης του ανακοίνωσαν πως εάν επέστρεφε στην Κύπρο, θα τον έκλειναν σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Ήταν πιο εύκολο για αυτούς να αυτοεξοριστεί.
Αυτός όμως πήρε το αεροπλάνο του γυρισμού μέσω Αθηνών. Στο γραφείο της ΒΕΑ στο Σύνταγμα, όταν προσπάθησε να κλείσει θέση για την Κύπρο, του έδωσαν ενα φάκελλο με επιστολή του αποικιακού γραμματεα John Redaway, όπου του ανακοίνωναν ότι απαγορεύετο η είσοδος του στην Κύπρο. Έξι μήνες μετά του έστειλαν και την παύση του. Έμεινε στην Αθήνα ως τον Μάρτη του 1959. Με την Ζυρίχη, φαίνεται ήρθη και η απαγόρευση της εισόδου του στην Κύπρο, και επέστρεψε στη δουλειά του, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Επιστροφή στην Κύπρο μετά την ανεξαρτησία
Με την αποχώρηση των Άγγλων από την Κύπρο, ανέλαβε το Τεχνικό Τμήμα του ΡΙΚ και προσέλαβε Κύπριους τεχνικούς. Το έργο όμως ήταν τεράστιο, γιατί οι Κύπριοι τεχνικοί που ήρθαν, είχαν μεν προσόντα, αλλά δεν είχαν εργαστεί ποτέ σε Ραδιοφωνία. Η δε τηλεόραση που εγκατέστησαν οι Άγγλοι ήταν δοκιμαστική, με πολύ μικρό πομπό, μερικών βατ, για να καλύπτει ουσιαστικά, μόνο την Λευκωσιά. Έπρεπε, όσο το δυνατό πιο σύντομα να καλυφθεί όλη η Κύπρος με τα πολύ πενιχρά μέσα της νεοσύστατης Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η δημιουργία το 1963 των σταθμών της Χιονίστρας στο Τρόοδος και της Καντάρας στον Πενταδακτυλο (περιλαμβανομένων των δρόμων και κτηρίων) απο το νεοσύστατο Τεχνικό Τμήμα του ΡΙΚ με ολικό κόστος 180.000 λίρες ήταν μια τεράστια πρόκληση, αλλά και πηγή ικανοποίησης για τον νέο Αρχιμηχανικό. Ως εκ τούτου, για να αποφύγει τα τεράστια έξοδα λειτουργίας για το μικρό Ίδρυμα, οι σταθμοί που εγκατέστησε λειτούργησαν χωρίς προσωπικό, με τηλεκατευθυνόμενα σήματα από την Λευκωσία. Αυτό σε εποχή που δεν υπήρχαν ακόμη τρανζίστορς για πομπούς τηλεόρασης και οι συνήθεις σταθμοί αυτού του μεγέθους δεν λειτουργούσαν με τηλεκατευθυνόμενα σήματα. Χαρακτηριστηκό είναι ότι, μηχανικοί από την Αμερική ήρθαν για να δουν τους νέους σταθμούς και να πάρουν στοιχεία, για να πείσουν το Federal Communications Commission, να τους επιτρέψει να λειτουργήσουν και εκεινοι παρόμοιους.
Η Τουρκική εισβολή το 1974 προκάλεσε νέα προβλήματα εφόσον το ίδιο το ΡΙΚ εγκαταλείφθηκε με αποτέλεσμα την τάχιστη δημιουργία ενός νέου σταθμού στην Δευτερά, για πολύ μικρό διάστημα ωστόσο.
Με την σταθεροποίηση της κατάστασης κοίταξε το μέλλον και την εξασφάλιση συχνοτήτων για την Ραδιοφωνία της Κύπρου.
Ο Παύλος Αστραίος αντιπροσώπευσε την Κυβέρνηση της Κύπρου σε παγκόσμια συνέδρια της Διεθνούς Ένωσης Τηλεπικοινωνιών για Ραδιοφωνία και Τηλεόραση, όπως επίσης και για Τηλεπικοινωνιακούς Δορυφόρους. Όλες οι συχνότητες που έχει σήμερα η Κύπρος για τους σκοπούς αυτούς εξασφαλίσθηκαν σε αυτά τα συνέδρια. Επίσης αντιπροσώπευσε το ΡΙΚ σε συνέδρια της Τεχνικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ραδιοφωνίας όπως και σε συνέδρια της Τεχνικής Επιτροπής της Ένωσης Ραδιοφωνίας της Κοινοπολιτείας.
Η εγκατάσταση πομπών FM, η έγχρωμη τηλεόραση και η κάλυψη μικρών χωριών στα οποία η λήψη παρεμποδίζετο απο τα βουνά, ήταν τα επόμενα μεγάλα έργα που ανέλαβε και έφερε σε πέρας τα επόμενα χρόνια, πριν αφυπηρετήσει το 1985.
Σε όλα αυτά τα χρόνια οι πόροι του Ιδρύματος ήταν πενιχροί. Το τεχνικό τμήμα αναγκάστηκε πολλές φορές να κατασκευάσει μηχανήματα στα εργαστήριά του, γιατί δεν είχε τα χρήματα να αγοράσει απο εργοστάσια. Ο ενθουσιαμός όμως του προσωπικού ήταν μεγάλος.
Επαναλημμένα είπε: «Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που είχα τόσο καλό προσωπικό. Παλιά, προτού εμφανιστεί το θέμα της «υπερωρίας» εργάζοντο χωρίς επιπλέον αμοιβή, εως τις 11 το βράδυ. Απλά από ενθουσιασμό για αυτό που έκαναν. Όλοι ήσαν μεθυσμένοι με το αίσθημα της δημιουργίας. Είχα πολλές φορές, πολύ δύσκολες στιγμές, αλλά γενικά, αισθάνομαι μεγάλη ικανοποίηση που μου δώθηκε η ευκαιρία να ηγηθώ του Τεχνικού Τμήματος του ΡΙΚ, όλα αυτά τα χρόνια.»
Προσφιλείς ενασχολήσεις
Ο Πάυλος Αστραίος υπηρέτησε για σειρά ετών ως πρόεδρος του Cyprus Bridge Club[1][2], όπου και βραβεύθηκε για τη συνεισφορά του τον Δεκέμβριο του 2010[3].
Πηγές
1. 2. 3.
Μονόλοφο Θεσσαλονίκης
Ο Μονόλοφος είναι ημιορεινό χωριό του Νομού Θεσσαλονίκης με πληθυσμό 370 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι κτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 134 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 29 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης της Θεσσαλονίκης και 4 χλμ. ανατολικά από τον ποταμό Γαλλικό, στους πρόποδες του βουνού Σιβρί. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Μονόλοφου είναι πλάτος 40°48΄ Βόρειο και μήκος 22°54,5΄ Ανατολικό. Κοντινότεροι οικισμοί είναι ο Παντελεήμων Κιλκίς, το Πετρωτό και το Μεσαίο.
Διοικητικά το Μονόλοφο υπάγεται σήμερα στην τοπική κοινότητα Μεσαίου της Δημοτικής Ενότητας Καλλιθέας του Δήμου Ωραιοκάστρου, στην Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν χωριό της κοινότητας Μεσαίου, της Επαρχίας και Νομού Θεσσαλονίκης (και από το 2001 ως το 2011 του Δήμου Καλλιθέας).
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Μονολόφου στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Ο ενοριακός ναός του χωριού τιμάται στο όνομα των Αγίων Γεωργίου και Νεκταρίου. Ο πληθυσμός είναι ποντιακής καταγωγής, από το Τσεβλισίκ (κοντά στο Σοχούμι) και από την επαρχία Κοτυώρων και θρακιώτικης καταγωγής, από το Ιντζέκιοϊ Ανατολικής Θράκης. Πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους το Μονόλοφο ονομαζόταν Νταουντλή (Δαουτλή) και σε αυτό ζούσαν περίπου 250 κάτοικοι, όλοι Μουσουλμάνοι, που υποχρεώθηκαν να μεταναστεύσουν μέχρι το 1924 στην Τουρκία.
Στο χωριό έχει την έδρα της η ποδοσφαιρική ομάδα «Διγενής Μονολόφου», που ιδρύθηκε το 1957.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μονολοφο Κατηγορία:Δήμος Ωραιοκάστρου
Τζον Θόου
Ο Τζον Θόου (John Edward Thaw, 8 Ιανουαρίου 1942 - 21 Φεβρουαρίου 2002) ήταν Βρετανός ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για το ρόλο του «Επιθεωρητή Μορς (Inspector Morse)», στην ομώνυμη σειρά του ITV που είναι βασισμένη στα μυθιστορήματα του Κόλιν Ντέξτερ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γκόρτον του Μάντσεστερ και μεγάλωσε για ένα διάστημα στην ίδια περιοχή μέχρι που η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο προάστιο του Burnage του Μάντσεστερ. Ο Θόου πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια καθώς έχασε την μητέρα του στην ηλικία των 7 ετών. Εντάχθηκε στην ηλικία των 16 ετών στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών απο την οποία αποφοίτησε. Αμέσως μετά την αποφοίτηση του έκανε το ντεμπούτο στην παράσταση A Shred of Evidence στο θέατρο Liverpool Playhouse με το οποίο μετά έκλεισε συμβόλαιο. Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν το 1962 στην ταινία The Loneliness of the Long Distance Runner. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στην παράσταση Semi-Detached μαζί με τον Sir Λόρενς Ολίβιε. Το 1975 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά του Thames Television, The Sweeney στον ρόλο του επιθεωρητή Jack Regan ο οποίος ρόλος τον ανέδειξε σαν μεγάλο ηθοποιό στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1987 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά του ITV Επιθεωρητής Μορς (Inspector Morse) στην οποία υποδύθηκε τον ομώνυμο ντετέκτιβ απο τα μυθιστορήματα του Κόλιν Ντέξτερ. Ο Τζον Θόου έφυγε απο τη ζωή τον Φεβρουάριο του 2002 στα 60 του χρόνια από καρκίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA
Χριστόδουλος Τσιγάντες
Ο Χριστόδουλος Τσιγάντες (30 Ιανουαρίου 1897 - 12 Οκτωβρίου 1970) ήταν Έλληνας στρατιωτικός (αντιστράτηγος Πεζικού), αρθρογράφος, γενικός διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ) και πολιτικός.
Οικογένεια
Ηταν πρωτότοκος γιος του Γεράσιμου Σβορώνου - Τσιγάντε, εμπόρου Κεφαλληνιακής καταγωγής, και της Ευγενίας Αντύπα. Γεννήθηκε στη Ρουμανία στις 30 Ιανουαρίου του 1897. Αδέλφια του ήταν ο στρατιωτικός και ήρωας της αντίστασης κατά την κατοχή Ιωάννης Τσιγάντες (γεννηθείς την 1/12/1897) και ο Γεώργιος (περίπου το 1910). Μια σοβαρή ασθένεια του Γεράσιμου Σβορώνου - Τσιγάντε ανάγκασε την οικογένεια, περί το 1910, να εγκατασταθεί οριστικά στη Μεταξάτα, Κεφαλλονιά. Μετά τον θάνατό του πατέρα του, μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου αποφοίτησε από τη Μεγάλη του Γένους Σχολή.
Περίοδος 1913 - 1935
Μετά την αποφοίτησή του, επέστρεψε στην Αθήνα και εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από την οποία και αποφοίτησε το 1916 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού Πεζικού.
Μόλις εξήλθε της Σχολής έλαβε μέρος στο βενιζελικό Κίνημα της Εθνικής Αμύνης το 1916 και πολέμησε στο Μακεδονικό Μέτωπο (1917-18) εναντίον Γερμανών και Βουλγάρων κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εν συνεχεία, έλαβε μέρος στην ελληνική στρατιωτική αποστολή στην Κριμαία στο πλαίσιο του ρωσικού εμφυλίου πολέμου, καθώς και στη Μικρασιατική Εκστρατεία ως λοχαγός.
Στις 17 Ιανουαρίου 1921, νυμφεύθηκε τη Μαρία Δρακούλη, καταγόμενη από την Ιθάκη αλλά μόνιμη κάτοικο της Ρουμανίας, με την οποία απέκτησε αργότερα δύο αγόρια, τον Γεράσιμο (1924) και τον Ελευθέριο (1935).
Στις 15 Δεκεμβρίου 1923 προβιβάστηκε στο βαθμό του ταγματάρχη. Στη συνέχεια φοίτησε στη Γαλλική Σχολή Πολέμου στο Παρίσι και με την επιστροφή του στην Ελλάδα υπηρέτησε σε διάφορες επιτελικές θέσεις.
Το 1934 προάχθηκε στο βαθμό του αντισυνταγματάρχη.
Κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935
Έλαβε μέρος, ως κύριο μέλος της μυστικής επαναστατικής «Ελληνικής Στρατιωτικής Οργάνωσης» (1933-1935), στο βενιζελικό κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935. Μετά την αποτυχία του κινήματος, συνελήφθη και να δικάστηκε, στις 31 Μαρτίου 1935, από το Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών επί εσχάτη προδοσία μαζί με άλλους βενιζελικούς αξιωματικούς. Καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά με συνεπαγόμενη την ποινή της στρατιωτικής καθαίρεσης, σε απλό στρατιώτη, που πραγματοποιήθηκε δημόσια στις 2 Απριλίου 1935 στους τότε στρατώνες πεζικού (σημερινό πάρκο Ελευθερίας).
Μετά όμως την παλινόρθωση ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ του απένειμε χάρη από την οποία και διακόπηκε η περαιτέρω έκτιση ποινής.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Από το 1940 μέχρι το 1941 υπηρέτησε στη γαλλική Λεγεώνα των Ξένων στη Λιβύη και στην Ερυθραία.
Το 1942, μετά την εμφάνισή του στην εξόριστη ελληνική κυβέρνηση στο Κάιρο, ανακλήθηκε στις τάξεις του ελληνικού Στρατού.
Κατά την περίοδο 15 Σεπτεμβρίου 1942 - 7 Αυγούστου 1945 ανέλαβε τη διοίκηση του Ιερού Λόχου της Μέσης Ανατολής λαμβάνοντας μέρος τόσο στις επιχειρήσεις της Λιβύης και της Τύνιδος, όσο και της Δωδεκανήσου.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Με το τέλος του πολέμου, το 1945, ανέλαβε στρατιωτικός διοικητής Αρχιπελάγους και, έως το 1947, αρχηγός της Ελληνικής Στρατιωτικής Αποστολής στα Δωδεκάνησα, προετοιμάζοντας την ενσωμάτωσή τους στο ελληνικό κράτος. Την περίοδο εκείνη προάχθηκε στο βαθμό του ταξιάρχου.
Τέλος ανέλαβε στρατιωτικός διοικητής Ευβοίας όπου και αποστρατεύθηκε κατόπιν αιτήσεώς του, την 1 Μαΐου του 1948, λαμβάνοντας το βαθμό του υποστρατήγου.
Τιμήθηκε με πλείστα παράσημα, ελληνικά και συμμαχικά, καθώς και από τους βασιλείς Γεώργιο Β΄ κσι Παύλο.
Πολιτική σταδιοδρομία
Μετά την αποστρατεία του υπήρξε αρθρογράφος και σχολιαστής διαφόρων κεντρώων εφημερίδων (Το Έθνος, Τα Νέα, Ελευθερία).
Το 1950 ορίστηκε γενικός διευθυντής του (τότε) Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ, η μετέπειτα ΕΡΤ) με υπόδειξη του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου. Παρέμεινε σε αυτήν τη θέση έως τις αρχές του 1953, οπότε αντικαταστάθηκε από την κυβέρνηση Παπάγου.
Επίσης στις βουλευτικές εκλογές των ετών 1950, 1956 και 1958 πολιτεύθηκε ως υποψήφιος με το Κόμμα Φιλελευθέρων, χωρίς όμως επιτυχία.
Το 1970 ασθένησε σοβαρά και μεταφέρθηκε στο Λονδίνο όπου και πέθανε στις 12 Οκτωβρίου 1970. Η σορός του αποτεφρώθηκε στη βρετανική πρωτεύουσα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Έλληνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κινηματίες Κατηγορία:Βενιζελισμός
210 Ισαβέλλα
Η Ισαβέλλα (Isabella) είναι μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,33 και φωτεινότερο φαινόμενο μέγεθος 12,2. Ανακαλύφθηκε το 1879 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από την Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας.
Η Ισαβέλλα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Νεμέσεως.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ισαβέλλας εκτιμάται σε 87 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι CF (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,045. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Ισαβέλλα γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισαβελλα
Κορυφή Ισμοΐλ Σομόνι
Η Ισμοΐλ Σομόνι Πικ (Τατζίκ: Қуллаи Исмоили Сомонӣ, Qullai Ismoili Somonī; Ρωσικά: пик Исмаила Самани pik Ismaila Samani) είναι το υψηλότερο βουνό στο Τατζικιστάν, στην πρώην ρωσική αυτοκρατορία και κατόπιν στην ΕΣΣΔ, και αντλεί το όνομά της από τον Ισμαΐλ Σαμάνι, τον μεγαλύτερο κυβερνήτη της δυναστείας των Σαμανιδών.
Γεωλογία
Η Ισμοΐλ Σομόνι Πικ βρίσκεται στην υπο-οροσειρά των ορέων Παμίρ που ονομάζεται Οροσειρά της Ακαδημίας Επιστημών («Ακαντέμιγια Νάουκ») και όπως όλα τα βουνά της οροσειράς συντίθεται κυρίως από ιζηματογενή και μεταμορφωσιγενή πετρώματα και γρανίτη.
Όνομα
Όταν ανακαλύφθηκε το 1828 κορυφή στα σοβιετικά όρη Παμίρ υψηλότερη από τη Λένιν Πικ το βουνό ταυτίστηκε με την Γκάρμο Πικ. Ωστόσο, περαιτέρω έρευνα σοβιετικών αποστολών έδειξε ξεκάθαρα το 1932 ότι δεν ήταν τα ίδια βουνά και το 1933 η νέα κορφή, στην οροσειρά Ακαντέμιγια Νάουκ ονομάστηκε Στάλιν Πικ (Pik Stalina, пик Сталина) προς τιμήν του Ιωσήφ Στάλιν. Το 1962 το όνομα άλλαξε σε πικ Κομμουνίζμα (τατζικικά: Пики Коммунизм, Piki Kommunizm, ρωσικά: пик Коммуни́зма, Pik Kommunizma Κορυφή του Κομμουνισμού) με παρέμβαση του Νικίτα Χρουστσόφ και το 1998 σε Ισμοΐλ Σομόνι Πικ.
Αναβάσεις
Η πρώτη ανάβαση στην κορυφή έγινε στις 9 Σεπτεμβρίου 1933 από τον σοβιετικό ορειβάτη Γεβγένι Αμπαλάκοφ με τον Νικολάι Γκόρμπουνοφ. Εκπίπτοντας της ευμένειας του Στάλιν ο Νικολάι Γκόρμπουνοφ αργότερα εκτελέστηκε και ο Αμπαλάκοφ έκανε 2 χρόνια φυλακή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισμοιλ Σομονι
Πεντζακέντ
Το Πεντζακέντ ( Tajik Панҷакент ), ή Πεντζικέντ ( Пенджикент ) είναι μια πόλη στην Περιφέρεια Σουγντ του Τατζικιστάν κοντά στον ποταμό Ζεραβσάν, με εκτιμώμενο πληθυσμό 52.500 κατοίκους (2020). Υπήρξε πόλη της αρχαίας Σογδιανής. Τα ερείπια δε της παλιάς πόλης βρίσκονται στα περίχωρα της σύγχρονης πόλης. Σύμφωνα με Άραβες γεωγράφους, το Πεντζακέντ, ήδη κατά τον 10ο αιώνα είχε ένα επίσημο τζαμί για τις προσευχές της Παρασκευής και είχε λάβει το καθεστώς πόλης. Υπήρξε η ανατολικότερη πόλη του Σογντ, ιδιαίτερα φημισμένη για την παραγωγή καρυδιών. Ο Ρώσος αρχαιολόγος Μπαρίς Μαρσάκ πέρασε περισσότερα από πενήντα χρόνια ανασκάπτοντας τα ερείπια στο αρχαίας Πεντζακέντ. Παρέμεινε μάλιστα εκεί ακόμη και μετά την ανεξαρτησία του Τατζικιστάν ως διευθυντής των ανασκαφών, κατά τα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου στο Τατζικιστάν από το 1992 έως το 1997. Μέσω στενής συνεργασίας με την κυβέρνηση του Τατζικιστάν, ο Μαρσάκ εξασφάλισε την προστασία και τη συνέχιση της ανασκαφής των ερειπίων της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αχαιμενιδικές πόλεις Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru)
ΑΜΑΝ τα καθάρματα
ΑΜΑΝ Τα Καθάρματα (ή Α.Μ.Α.Ν. Τα Καθάρματα) είναι η συνέχεια της κωμικής σατιρικής τηλεοπτικής εκπομπής ΑΜΑΝ. Την εκπομπή παρουσίαζαν ο Αντώνης Κανάκης, ο Σωτήρης Καλυβάτσης και ο Γιάννης Σερβετάς.
Αρχικά, το κόνσεπτ της εκπομπής θεωρούνταν ότι δεν θα ήταν το ίδιο με αυτό του ΑΜΑΝ (τα πρώτα επεισόδια δεν είχαν καν το ΑΜΑΝ στον τίτλο). Η ιδέα ήταν στο πρώτο μισό της εκπομπής να παρουσιάζονται σκετς ζωντανά στον αέρα -κάτι που δεν είχε ξαναγίνει στο ΑΜΑΝ, αλλά θύμιζε περισσότερο το προγενέστερο Comfuzio και στο δεύτερο μισό να σχολιάζεται η επικαιρότητα με παρεμβάσεις από το κοινό. Η εκπομπή έκανε πρεμιέρα στις 16 Οκτωβρίου του 2000 με τίτλο "Τα Καθάρματα" και μεταδιδόταν καθημερινά τα μεσάνυχτα. Ωστόσο, το κόνσεπτ δεν πέτυχε και διακόπηκε στις 27 Οκτωβρίου, δύο εβδομάδες αργότερα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το πρόγραμμα να μείνει κενό για μια εβδομάδα.
Έτσι, η εκπομπή μετεξελίχθηκε σε συνέχεια του ΑΜΑΝ με μαγνητοσκοπημένα σπονδυλωτά σατιρικά σκετς σχετικά με την επικαιρότητα. Η εκπομπή με τίτλο "ΑΜΑΝ Τα Καθάρματα" κάνει πρεμιέρα στις 6 Νοεμβρίου του 2000 στις 21:00. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2002 προβαλλόταν επεισόδια σε εβδομαδιαία βάση, ενώ από το 2002 και μετά η εκπομπή προβαλλόταν με τη μορφή έκτακτων επεισοδίων, όποτε το απαιτούσε η επικαιρότητα. Μία από τις ενότητες που περιλάμβανε η εκπομπή, ήταν οι τρεις φίλες οι οποίες βρίσκονταν σε μία καφετέρια και η ξανθιά της παρέας (Αντώνης Κανάκης) είχε πάντα τις πιο αστείες απορίες. Αργότερα, αποφασίστηκε η ενότητα αυτή να γίνει αυτούσια εκπομπή.
Επισκόπηση σειράς
Η πρώτη σεζόν ολοκληρώθηκε τέλος Μαΐου και ακολούθησαν 4 επεισόδια Best Of με τις καλύτερες στιγμές των εκπομπών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές σατιρικές εκπομπές
Βασίλειο του Μορέως
Το Βασίλειο του Μορέως ή του Μορέα (ιταλικά : Regno di Morea) ήταν το επίσημο όνομα που έδινε η Δημοκρατία της Βενετίας στην Πελοπόννησο (η οποία ήταν ευρύτερα γνωστή ως Μοριάς μέχρι τον 19ο αιώνα), κατά την περίοδο 1688-1715, όπου αυτή αποτέλεσε υπερπόντια κτήση της Βενετίας.
Οι Βενετοί κατέλαβαν την Πελοπόννησο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τα πρώτα στάδια του πολέμου του Μορέως (1684-1699). Οι Βενετοί προσπάθησαν με μεγάλη επιτυχία να αναπτύξουν τη χώρα, που είχε ερημωθεί από τον πόλεμο, και να αναζωογονήσουν τη γεωργία και την οικονομία της, αλλά δεν ήταν σε θέση να κερδίσουν την αφοσίωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, ούτε να εξασφαλίσουν τη νέα τους κτήση στρατιωτικά. Ως εκ τούτου, ανακτήθηκε και πάλι από τους Οθωμανούς μετά από μια σύντομη εκστρατεία τον Ιούνιο-Σεπτέμβριο του 1715.
Ιστορικό
Η Βενετία είχε μια μακρά ιστορία αλληλεπίδρασης με τον Μοριά που χρονολογείται από τον απόηχο της Τέταρτης Σταυροφορίας (1203-1204), όταν η Γαληνοτάτη Δημοκρατία απέκτησε τον έλεγχο των παράκτιων φρουρίων της Μεθώνης και της Κορώνης, το Ναύπλιο και το Άργος. Αυτά τα φρούρια παρέμειναν υπό βενετική κυριαρχία και όταν η υπόλοιπη Πελοπόννησος κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς το 1460, αλλά χάθηκαν σταδιακά κατά τους πρώτο, δεύτερο και τρίτο Βενετο-οθωμανικούς πολέμους. Σε διαδοχικές συγκρούσεις οι Οθωμανοί κατέκτησαν τις άλλες εναπομείναντες βενετικές υπερπόντιες κτήσεις, συμπεριλαμβανομένων της Κύπρου και της Κρήτης, η τελευταία μετά από έναν παρατεταμένο αγώνα που έληξε το 1669.
Το 1684, μετά την ήττα των Οθωμανών κατά τη δεύτερη πολιορκία της Βιέννης, η Βενετία εντάχθηκε στην Ιερά Συμμαχία και κήρυξε τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Υπό την ηγεσία του τον Φραντσέσκο Μοροζίνι, ο οποίος είχε ηγηθεί της άμυνας του Χάνδακα, της πρωτεύουσας της Κρήτης, οι Βενετοί εκμεταλλεύτηκαν την οθωμανική αδυναμία και γρήγορα κατέλαβαν το νησί της Λευκάδας (Σάντα Μαύρα) το 1684. Τον επόμενο χρόνο, ο Μοροζίνι αποβιβάστηκε στην Πελοπόννησο και μέσα σε δύο χρόνια με τη βοήθεια του τοπικού ελληνικού πληθυσμού πήρε τον έλεγχο της χερσονήσου και των φρουρίων της. Η ακόλουθη ενετική εκστρατεία στην ανατολική Στερεά Ελλάδα κατάφερε να κατακτήσει την Αθήνα αλλά απέτυχε μπροστά στα τείχη του Νεγκροπόντε (Χαλκίδα). Στη συνέχεια η σύγκρουση κατέληξε σε αδιέξοδο, με επιδρομές και αντεπιδρομές και από τις δύο πλευρές, μέχρι την υπογραφή της Συνθήκης του Κάρλοβιτς μεταξύ των Οθωμανών και της Ιεράς Συμμαχίας, οι όροι της οποίας στην Ελλάδα άφησαν το Μοριά, τη Λευκάδα και το νησί της Αίγινας στα χέρια των Ενετών.