cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανάκτορο Σλάισχαϊμ
3. Νέο παλάτι Σλάισχαϊμ
Ο Τσουκάλι τελικά ανήγειρε το μπαρόκ Νέο Ανάκτορο μεταξύ των δύο ανακτόρων το 1701-1704 ως τη νέα κατοικία, αφού ο εκλέκτορας περίμενε το αυτοκρατορικό στέμμα. Αλλά αφού ο Μαξιμιλιανός Β΄ Εμμανουήλ έχασε τη Βαυαρία για μερικά χρόνια στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής, οι κατασκευαστικές εργασίες διακόπηκαν. Ο Γιόζεφ Έφνερ μεγάλωσε το κτίριο σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά μπαρόκ ανάκτορα το 1719-1726. Όμως ολοκληρώθηκε μόνο η κύρια πτέρυγα.
Το Nέο Ανάκτορο είναι μια ευρεία κατασκευή μήκους άνω των 300 μέτρων. Το κεντρικό κτήριο (corps de logis) χωρίζεται από 37 αυλάκια με παράθυρα με την πλευρά του κήπου, ενώ έντεκα άξονες πέφτουν στο μεσαίο τμήμα με τη μεγάλη σκάλα, την αίθουσα χορού και τη στοά. Το μεσαίο τμήμα είναι δομημένο με ψευδοκίονες (pilasters). Η κύρια πτέρυγα συνδέεται με στοές με δύο κιόσκια στα νότια και στα βόρεια, το νότιο περίπτερο πρέπει να χρησιμεύει ως ξενώνας, το βόρειο έχει το αντλιοστάσιο για τα αναβρυτήρια του πάρκου. Το κεντρικό κτίριο του κάστρου είναι τριώροφο. Ο τελευταίος όροφος του κεντρικού κτηρίου βρίσκεται πίσω από την πλευρά του κήπου, οπότε υπάρχει μια μεγάλη βεράντα. Αυτή η βεράντα είναι το αποτέλεσμα μιας αλλαγής στο βύθισμα, αφού τμήματα της πρόσοψης του κήπου εξακολουθούσαν να έχουν καταρρεύσει κατά την κατασκευή λόγω ανεπαρκούς θεμελίωσης.
Σημαντικά παραδείγματα γερμανικής μπαρόκ αρχιτεκτονικής είναι ιδιαίτερα η Μεγάλη Αίθουσα, η Μεγάλη Πινακοθήκη, η μεγάλη σκάλα, το παρεκκλήσιο του Μαξιμιλιανού και τα τέσσερα κρατικά διαμερίσματα διακοσμημένα από καλλιτέχνες όπως οι Σαρλ Ντυμπύ, Φραντς-Γιόακιμ Μπάιχ, Γιόχαν-Μπάπτιστ Τσίμερμαν, Κόσμας-Ντάμιαν Αμινιόνι, Γιάκοπο Αμινιόνι, Τζιουζέπε Βολπίνι, Γκουλιέλμους ντε Γκροφ και Aντουάν Μοτέ. Η φήμη του Μαξιμιλιανού Β΄ Εμμανουήλ ως θριαμβευτή στρατηγού ήταν το γενικό θέμα. Η Μεγάλη Στοά κατασκευάστηκε σύμφωνα με ένα προσχέδιο που παρείχε ο Ρομπέρ ντε Κοτ. Η Αίθουσα της Νίκης, το Κόκκινο Δωμάτιο και το Παρεκκλήσιο της Εκλέκτορος διατηρούν τις πιο σημαντικές εσωτερικές διακοσμήσεις. Η Μεγάλη Σκάλα του Τσουκάλι είναι ιδιαίτερα σημαντική από την άποψη της αρχιτεκτονικής: Οι σκάλες και τα βάθρα βρίσκονται σε μια ψηλή, ευρεία αίθουσα, μια ιδέα που ο Μπαλτάσαρ Νόιμαν υιοθέτησε αργότερα στο σχεδιασμό του ανακτόρου του Aουγκούστουσμπουργκ στο Μπρυλ και του Ανακτόρου Ράζιντεντς στο Βύρτσμπουργκ. Η νωπογραφία με θόλο του Κόσμας-Ντάμιαν Άσαμ απεικονίζει την Αφροδίτη στο σιδηρουργείο του Ηφαίστου, όπου κατασκευάζονται τα όπλα για τον γιο της Αινεία, ο οποίος φέρει τα χαρακτηριστικά του προσώπου του εκλέκτορα Μαξιμιλιανού Β΄ Εμμανουήλ. Τα περισσότερα από τα δωμάτια εξακολουθούν να έχουν την αυθεντική τους όψιμη μπαρόκ διακόσμηση, εορτάζοντας τις νίκες των εκλεκτόρων εναντίον των Τούρκων. Οι εξ ολοκλήρου διατηρημένες ταπετσαρίες Γκομπελέν αποκτήθηκαν από τον Mαξιμιλιανό Β΄ Εμμανουήλ από φλαμανδικά εργαστήρια, όταν υπηρετούσε ως κυβερνήτης για τις Ισπανικές Κάτω Χώρες.
Ο γιος του Μαξιμιλιανού Β΄ Εμμανουήλ, ο αυτοκράτορας Κάρολος Ζ' Αλβέρτος προτιμούσε την πιο ιδιωτική ατμόσφαιρα του ανακτόρου Νύμφενμπουργκ, έτσι ολοκληρώθηκε μόνο μία από τις τέσσερις προγραμματισμένες πτέρυγες.
Αλλά ο εγγονός του Μαξιμιλιανού Β΄ Εμμανουήλ, Μαξιμιλιανός Γ' Ιωσήφ, διέταξε να διακοσμήσουν μερικά δωμάτια σε στυλ ροκοκό. Το 1763 ο Ίγκνατς Γκύντερ διακόσμησε τις πτέρυγες της ανατολικής πύλης με αλληγορικές διακοσμήσεις. Υπό τον βασιλιά Λουδοβίκο Α' τελικά ο Λέο φον Κλέντσε ολοκλήρωσε τη Μεγάλη Σκάλα.
Οι νεοκλασικές αλλοιώσεις της πρόσοψης του Kλέντσε δεν αποκαταστάθηκαν με την ανακαίνιση, μετά τις καταστροφές στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πινακοθήκη μπαρόκ ζωγραφικής
Η Πινακοθήκη μπαρόκ ζωγραφικής που ανήκει στην Κρατική Συλλογή Εικόνων της Βαυαρίας εκτίθεται σήμερα σε πολλές αίθουσες. Μεταξύ των καλλιτεχνών είναι Φλαμανδοί ζωγράφοι μπαρόκ όπως ο Πέτερ-Πάουλ Ρούμπενς και ο Άντονυ φαν Ντάικ, Ιταλοί όπως ο Γκουίντο Ρένι, ο Λούκα Τζιορντάνο, ο Γκουερτσίνο, ο Κάρλο Σαρακένι, ο Mαρκανόνιο Μπασέτι, ο Aλεσάντρο Τούρκι, ο Κάρλο Ντόλτσι και ο Πιέτρο ντα Κορντόνα, αλλά και οι Γερμανοί.Γιόακιμ φον Σάντραρτ, Γιόχαν-Χάινριχ Σένφελντ και Γιόχαν-Καρλ Λοτ και οι Ισπανοί ζωγράφοι Aλόνσο Κάνo, Χοσέ Αντολίνεθ και Χοσέ ντε Ριμπέρα.
Οι γαλλικοί πίνακες του 17ου και 18ου αι. που εκτίθενται στο ανάκτορο είναι ως επί το πλείστον ιστορικά στενά συνδεδεμένοι με τον εκλέκτορα Μαξιμιλιανό Β΄ Εμμανουήλ και την οικογένειά του. Για παράδειγμα, μερικές φωτογραφίες του Πιέρ-Ντενί Μαρτέν δείχνουν τους Γάλλους και τους Πολωνούς συγγενείς του, η αδελφή του ήταν παντρεμένη με τον Μεγάλο Δελφίνο, ο ίδιος ήταν σε δεύτερο γάμο αρραβωνιασμένος με μια κόρη του Πολωνού βασιλιά Γιαν Σομπιέσκι. Μια τεράστια ιστοριογραφία του Ζοζέφ Βιβιάν πραγματεύεται την επανένωση του εκλέκτορα με την οικογένειά του το 1715. Αίθουσες με ζωγραφιές μάχης εορτάζουν τον εκλέκτορα.
Η πρώην Αίθουσα Κήπου (Gardesaal), που μετατράπηκε από το 1762 σε μια νέα τραπεζαρία, δείχνει τα πορτρέτα όλων των εκλεκτόρων της Βαυαρίας μεταξύ 1597 και 1777. Στον βόρειο τοίχο υπάρχουν πορτρέτα του Μαξιμιλιανού Α' από τον Nίκολαους Προύγκερ, ένα πορτρέτο του Φέρντιναντ Μαρίας σε όρθια θέση από τον Ζορζ Ντεσμαρέ και μια απεικόνιση του Mαξιμιλιανού Β΄ Εμμανουήλ έφιππου ως διοικητή από τον Mαρτέν Μαινγκώ, στον νότιο τοίχο απεικονίζονται ιππικά πορτρέτα του Καρόλου Αλβέρτου και του Mαξιμιλιανού Γ΄ Εμμανουήλ του Ντεσμαρέ. Οι πίνακες σε καμβά, που είναι ενσωματωμένοι στους τοίχους, είναι παλαιότεροι και είχαν μετασκευαστεί στο σημερινό μέγεθος του πλαισίου.
Το 1852, πάνω από 1000 πίνακες που ήταν αποθηκευμένοι στις Βαυαρικές Κρατικές Συλλογές Ζωγραφικής (Bayerische Staatsgemäldesammlungen) στο Σλάισχαϊμ, στο Άουγκσμπουργκ και στη Νυρεμβέργη πωλήθηκαν σε δημόσια δημοπρασία με την άδεια του βασιλικού οίκου της Βαυαρίας. Οι διαδικασίες χρησιμοποιήθηκαν για τη χρηματοδότηση σύγχρονων εξαγορών για την Πινακοθήκη πορτρέτων των Βίτελσμπαχ.
Το πάρκο
μικρογραφία| Το πάρκο Σλάισχαϊμ.
Το μεγάλο πάρκο είναι ένας από τους σπάνιους διατηρημένους μπαρόκ κήπους στη Γερμανία. Η δομή του με τα κανάλια και το άλσος φτιάχτηκε από τον Τσουκάλι. Ο Ντομινίκ Ζιράρ, μαθητής του Λε Νοτρ, κατασκεύασε το μεγάλο παρτέρι και τον καταρράκτη μέχρι το 1720. Το νερό σχηματίζεται από το κεντρικό στοιχείο στον κήπο. Το Μεγάλο Κανάλι στο κέντρο του κήπου και ο γύρος της τάφρου του νησιού Λούστχαϊμ αποτελούν μέρος του βόρειου συστήματος καναλιών του Μονάχου, ενός συστήματος πλωτών οδών που συνδέονταν επίσης με το συγκρότημα του ανακτόρου Nύμφενμπουργκ.
Από το Παλαιό Ανάκτορο, μια οπτική γραμμή πηγαίνει νότια στο Φράουενκιρχε στο Μόναχο, το οποίο είναι επίσης το τελικό σημείο μιας άλλης οπτικής γραμμής του ανακτόρου Φύρστενρηντ. Το βόρειο πλαϊνό κανάλι έχει τελικό στόχο το Ανάκτορο Ντάχαου.
Στο Brunnhaus (πηγαδόσπιτο), που κτίστηκε το 1867 βόρεια του Παλαιού Ανακτόρου από τον Καρλ φον Έφνερ, ο υδροτροχός και οι αντλίες εξακολουθούν να υπάρχουν, ωστόσο τα αναβρυτήρια τώρα τροφοδοτούνται από ηλεκτρικές αντλίες.
Ο Ανακτορικός Κήπος είναι επίσης ο χώρος ενός δέντρου 300 ετών, που έχει επιβιώσει από αρκετούς κεραυνούς.
Μπυραρία
δεξιά|μικρογραφία|500x500εσ| Νέο Παλάτι Σλάισχαϊμ από τα ανατολικά.
Ως τοποθεσία ταινίας
Αρκετές αξιόλογες κινηματογραφικές ταινίες έχουν χρησιμοποιήσει το παλάτι Σλάισχαϊμ ως τοποθεσία ταινίας:
Ο τουρισμός
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Η Μεγάλη Πινακοθήκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάρκα στη Γερμανία Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στη Γερμανία Κατηγορία:Ανάκτορα στη Γερμανία
Κρεμαστή Ικαρίας
Η Κρεμαστή είναι πολύ μικρός οικισμός στην Ικαρία και την Περιφερειακή Ενότητα Ικαρίας ο οποίος βρίσκεται προς τα βόρεια παράλια του νησιού, σε υψόμετρο 112 μέτρα. Είναι ανάμεσα στον Κάμπο (ΝΑ.) και το Αυλάκι (Δ.) ενώ απέχει περίπου 36 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τον Άγιο Κήρυκο και 5 χλμ. Δ. από τον Εύδηλο. Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Φραντάτου του τότε δήμου Ευδήλου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην κοινότητα Φραντάτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ευδήλου του Δήμου Ικαρίας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 8 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
Ιωάννης Μουσούρος
Ο Ιωάννης Μουσούρος ήταν ελληνικής καταγωγής οθωμανός υπήκοος, κάτοικος της Κωνσταντινούπολης. Ήταν πρωτότοκος γιος του Στέφανου Μουσούρου και της Κασσάνδρας, (το γένος Ιωαννίδου), και αδελφός του Κωνσταντίνου και Παύλου Μουσούρων.
Ο Ιωάννης φέρεται να σπούδασε στην Ευρώπη όπου επιστρέφοντας εμφανίζεται αρχικά ως λόγιος, ασχολούμενος στη συνέχεια έντονα με τη δημοσιογραφία. Γρήγορα αναδείχθηκε σ΄ αυτή όπου και υπήρξε ο πρώτος εκδότης ελληνικής εφημερίδας στη Κωνσταντινούπολη που έφερε τον τίτλο "Φάρος του Βοσπόρου". Κερδίζοντας επίσης την εκτίμηση του Σουλτάνου και της Υψηλής Πύλης υπήρξε ο πρώτος ελληνικής καταγωγής σύμβουλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που ιδρύθηκε επί Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Οθωμανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Οθωμανοί εκδότες
Καρολίνα Βοναπάρτη
Βιογραφία
Η Μαρία Αννουντσιάτα Καρολίνα ήταν η τρίτη κόρη του Κάρλο Μαρία Μπουοναπάρτε, διπλωμάτη & νομικού από την Κορσική, και της ευγενούς Λετίτσια Ραμολίνο, κόρης του Τζοβάννι Τζερόνιμο Ραμολίνο λοχαγού των Συνταγμάτων Ιππικού & Πεζικού της Κορσικής στον στρατό της Γένουας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Ζοακίμ Μυρά, στρατάρχη της Γαλλίας & ναυάρχου επί Ναπολέοντα Α΄, Πρίγκιπα Μυρά, Μεγάλου Δούκα του Μπεργκ & Βασιλιά τη Νάπολης (1808-15), και είχε τέκνα:
Το 1815 απεβίωσε ο Ζοακίμ και η Καρολίνα έκανε δεύτερο γάμο με τον Φραντσέσκο Μακντόναλντ, υπουργό Πολέμου του βασιλείου της Νάπολης. Δεν απέκτησε απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη Κατηγορία:Βασίλισσες των Δύο Σικελιών Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης
Χρυσή Εποχή του Ισλάμ
μικρογραφία|Λόγιοι σε μία βιβλιοθήκη Αβασιδών, στην Μακαμάτ του αλ-Χαρίρι από τον Γιαχιά ιμπν Μαχμούντ αλ-Ουασίτι, [[Βαγδάτη, 1237 μ.Χ.]] Η Χρυσή Εποχή του Ισλάμ είναι μία περίοδος στην Ιστορία του Ισλάμ που χρονολογείται από τον 8ο έως τον 14ο αιώνα, στην οποία μεγάλο μέρος του ιστορικού Ισλαμικού κόσμου ήταν οργανωμένο σε χαλιφάτα, και άνθιζαν η επιστήμη, η οικονομική ανάπτυξη και τα πολιτιστικά έργα. Η περίοδος άρχισε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αβασίδη χαλίφη Χαρούν αλ-Ρασίντ (786 έως 809) με τα εγκαίνια του Οίκου της Σοφίας στη Βαγδάτη, όπου λόγιοι από διάφορα μέρη και πολιτισμούς του κόσμου εντάλθηκαν να συγκεντρώσουν και να μεταφράσουν όλη την παγκόσμια κλασική γνώση στην αραβική γλώσσα. Η περίοδος έληξε με την κατάρρευση του χαλιφάτου των Αβασιδών από επιδρομές των Μογγόλων και την Πολιορκία της Βαγδάτης το 1258 μ.Χ.. Για πολλούς σύγχρονους μελετητές η Χρυσή Εποχή του Ισλάμ τελείωσε αργότερα, περί τα τέλη του 15ου με 16ου αιώνα.
Ιστορικοί όροι
μικρογραφία|Επέκταση των [[Χαλιφάτο|Χαλιφάτω ν, 622-750.
]] Η μεταφορική χρήση του όρου χρυσή εποχή άρχισε να χρησιμοποιείται στη λογοτεχνία του 19ου αιώνα για την Ισλαμική ιστορία, στο πλαίσιο της δυτικής αισθητικής μόδας γνωστής ως Οριενταλισμός. Το 1868 ο συγγραφέας του Εγχειριδίου για τους Ταξιδιώτες στη Συρία και την Παλαιστίνη παρατήρησε ότι τα πιο όμορφα τεμένη της Δαμασκού ήταν "σαν το Μωαμεθανισμό, πλέον ταχέως παρακμάζοντα" και κειμήλια από την "Χρυσή Εποχή του Ισλάμ".
Δεν υπάρχει ξεκάθαρη ερμηνεία του όρου χρυσή εποχή ή συσχέτιση με πολιτιστικό ή στρατιωτικό επίτευγμα, ούτε ακριβής χρονική περίοδος. Για έναν συγγραφέα διήρκεσε όσο το χαλιφάτο δηλαδή "εξίμισι αιώνες",   ενώ για άλλον έληξε λίγες μόνο δεκαετίες μετά από τις κατακτήσεις των Ρασιντούν, με το θάνατο του Ομάρ και την Πρώτη Φίτνα.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο όρος χρυσή εποχή περιστασιακά αναφερόταν στις στρατιωτικές επιτυχίες των χαλίφηδων των Ρασιντούν. Μόνο κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, ο όρος συσχετίστηκε με την πολιτιστική άνθηση της επιστήμης και των μαθηματικών στα χαλιφάτα του 9ου-11ου αιώνα (από την ίδρυση του Οίκου της Σοφίας έως την αρχή των σταυροφοριών), και κατ'επέκταση τον 8ου ή τον 12ου προς 13ου αιώνα. Ίσως η χρυσή εποχή δεν τελείωσε μαζί με τα χαλιφάτα, αν και πρόκειται για ιστορικό ορόσημο είναι λογικό να υποτεθεί ότι η παρακμή θα είχε αρχίσει προγενέστερα· για τον Χαν (2003) η χρυσή εποχή ήταν οι δύο αιώνες μεταξύ 750-950 παραπέμποντας σε απώλεια εδαφών από τον Χαρούν αλ-Ρασίντ μετά τον θάνατο του Αλ-Μαμουν το 833, και στις σταυροφορίες του 12ου αιώνα που αποδυνάμωσαν ανεπανόρθωτα την Αβασίδικη αυτοκρατορία.
Θρησκευτική επιρροή
Oi Κορανικ ές προσταγές και τα Χαντίθ, που εξυμνούν την εκπαίδευση και τη σημασία της για την απόκτηση γνώσεων, παρακίνησαν τους Μουσουλμάνους της περιόδου προς αναζήτηση γνώσης και ανάπτυξη επιστημονικού πνεύματος.
Κυβερνητική χορηγία
Η Ισλαμική Αυτοκρατορία υποστήριξε τους λόγιους. Υπολογίστηκε ότι το Κίνημα Μετάφρασης συχνά κόστισε το διπλάσιο του ετήσιου προϋπολογισμού για το αγγλικό Ιατρικό Συμβούλιο Έρευνας. Οι καλύτεροι λόγιοι και αξιόλογοι μεταφραστές, όπως ο Χουναΐν ιμπν Ισχάκ, είχαν αποδοχές ισοδύναμες των επαγγελματιών αθλητών σήμερα. Ο Οίκος της Σοφίας ήταν μια βιβλιοθήκη που ιδρύθηκε στην Αβασιδ ική Βαγδάτη στο Ιράκ από τον Χαλίφη αλ-Μανσούρ.
Πρώιμη πολιτιστική επιρροή
Κατά τη διάρκεια της περιόδου, οι Μουσουλμάνοι επέλεξαν να συντηρήσουν την επιστημονική γνώση των κατακτημένων πολιτισμών. Πολλά κλασικά έργα της αρχαιότητας, που θα είχαν χαθεί, μεταφράστηκαν από τα ελληνικά, περσικά, Ινδικά, Κινεζικά, Αιγυπτιακά (τότε δεν είχαν ανακαλύψει πώς διαβάζονται τα αιγυπτιακά) ά και Φοινικικά στα αραβικά και στα περσικά, και αργότερα στα τουρκικά, εβραϊκά και λατινικά.
Οι χριστιανοί, ειδικά οι ακόλουθοι της Ανατολικής Εκκλησίας (Νεστοριανιστές), συνείσφεραν στον Ισλαμικό πολιτισμό κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Ουμαγιάδων και των Αββασίδων, μεταφράζοντας έργα των αρχαίων ελλήνων φιλοσόφων και επιστημόνων στα Συριακά και μετά στα αραβικά. Διακρίθηκαν σε πολλούς τομείς, και ιδιαίτερα σε φιλοσοφία, επιστήμη (όπως οι Χουναΐν ιμπν Ισχάκ, Θαμπίτ ιμπν Κούρα, Γιουσούφ αλ-Χουρί , αλ Χιμσί , Κούστα ιμπν Λουκά, Μασαουαΐχ,  Πατριάρχης Ευτύχιος, και Τζαμπρίλ ιμπν Μπουχτίσου ) και θεολογία. Για πολύ καιρό οι προσωπικοί γιατροί των Αβασιδών Χαλιφών ήταν Ασσυρίοι Χριστιανοί,  εκ των οποίων η δυναστεία Μπουχτίσου ήταν από τις πιο επιφανείς οικογένειες χριστιανών.
Την χρονική περίοδο 4ος - 7ος αιώνας, τα Χριστιανικά έργα στα ελληνικά και συριακά ήταν νέες μεταφράσεις ή κείμενα διατηρημένα από την Ελληνιστική περίοδο. Στα επιφανή κέντρα μάθησης και διαφώτισης συμπεριλαμβάνονταν χριστιανικές σχολές, όπως η Σχολή της Νίσιβης  και η Σχολή της Έδεσσας,  το παγανιστικό Πανεπιστήμιο του Χαρράν και το φημισμένο νοσοκομείο και ιατρική ακαδημία του Τζουντισαπούρ, που αποτέλεσε πνευματικό, θεολογικό και επιστημονικό κέντρο της Ανατολικής Εκκλησίας. Ο Οίκος της Σοφίας ιδρύθηκε στη Βαγδάτη το 825, με πρότυπο την Ακαδημία του Γκοντισαπούρ. Επικεφαλής ήταν ο Χριστιανός ιατρός Χουναΐν ιμπν Ισχάκ με ενίσχυση από την Βυζαντινή ιατρική. Πολλά σημαντικά φιλοσοφικά και επιστημονικά έργα του αρχαίου κόσμου μεταφράστηκαν, με συμπεριλαμβανόμενα τα έργα του Γαληνού, του Ιπποκράτη, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Πτολεμαίου και του Αρχιμήδη. Πολλοί από τους λόγιους στον Οίκο της Σοφίας είχαν χριστιανική προέλευση.
Νέα τεχνολογία
μικρογραφία|Ένα χειρόγραφο από την εποχή των [[Χαλιφάτο των Αββασιδών|Αβασιδών.]] Με ένα νέο και ευκολότερο σύστημα γραφής, και την ανακάλυψη του χαρτιού, η διακίνηση πληροφοριών εκδημοκρατίστηκε τόσο που, πρωτοφανώς, τα προς το ζην μπορούσαν να εξασφαλιστούν απλά με συγγραφή και πώληση βιβλίων. Η χρήση του χαρτιού διαδόθηκε από την Κίνα στις Μουσουλμανικές περιοχές του όγδοου αιώνα και έφτασε στο αλ-Άνταλους της Ιβηρική χερσόνησο (σύγχρονη Ισπανία και Πορτογαλία) κατά τον 10ο αιώνα. Η παρασκευή του χαρτιού είναι ευκολότερη από της περγαμηνή ς, είναι ανθεκτικότερο από τον πάπυρο, και κατόπιν σημείωσης με μελάνι, τα γράμματα δεν σβήνονται και διατηρούνται για πολύ καιρό. Οι παρασκευαστές χαρτιού σχημάτιζαν αλυσίδες παραγωγής και αντέγραφαν τα χειρόγραφα σε πληθώρα εκδόσεων, περισσότερο από οπουδήποτε στην Ευρώπη για αιώνες. Με αυτές τις χώρες για πρότυπα ο υπόλοιπος κόσμος έφτιαχνε χαρτί από λινάρι.
Σημαντικοί συνεισφέροντες
Από τις κατακτημένες χώρες και πολιτισμούς πολλοί Πέρσες επιστήμονες συνείσφεραν σημαντικά στην Χρυσή Εποχή του Ισλάμ. Σύμφωνα με τον Μπέρναρντ Λιούις:"Πολιτισμικά, πολιτικά, και ιδιαίτερα θρησκευτικά, η συνεισφορά των Περσών στο νέο Ισλαμικό πολιτισμό ήταν σημαντικότατη. Η πολιτιστική συνεισφορά των Ιρανών σε πολλούς τομείς, όπως την αραβική ποίηση, ήταν εποικοδομητική."
Οι επιστήμες, η ιατρική, η φιλοσοφία και η τεχνολογία στην νέα ισλαμική Ιρανική κοινωνία επηρεάστηκε από και βασίστηκε στο επιστημονικό μοντέλο των μεγάλων προ-Ισλαμικών Ιρανικών πανεπιστήμιων της Σασσανιδική αυτοκρατορία ς. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εκατοντάδες λόγιοι και επιστήμονες συνέβαλαν πολύ στην τεχνολογία, την επιστήμη και την ιατρική, προωθώντας την ανάπτυξη της Ευρωπαϊκής επιστήμης κατά την Αναγέννηση.
Εκπαίδευση
Με τη μελέτη των γραφών στο επίκεντρο της Ισλαμικής παράδοσης, η εκπαίδευση αποτέλεσε κεντρικό πυλώνα της θρησκείας σε κάθε εποχή και τόπο της ιστορίας του Ισλάμ. Η σημασία της μάθησης στην Ισλαμική παράδοση αντικατοπτρίζεται σε έναν αριθμό από χαντίθ που αποδίδονται στον Μωάμεθ, με συμπεριλαμβανόμενο ένα που συμβουλεύει τους πιστούς: "αναζητείστε γνώση, ακόμα και στην Κίνα". Η προσταγή ταιριάζει στους λόγιους αλλά και στο μέσο Μουσουλμάνο, όπως διευκρινίζει η ρήση του αλ-Ζαρνουτζί "μάθηση χρειάζεται σε όλους μας". Στην προ-μοντέρνα Ισλαμική κοινωνία σίγουρα υπήρχαν πολλοί γραμματισμένοι συγκριτικά με τους Ευρωπαίους ομολόγους. μικρογραφία|Η οργανωμένη διδασκαλία στο Τέμενος του αλ-Αζχάρ Καϊρου άρχισε το 978 Η εκπαίδευση άρχιζε σε νεαρή ηλικία με μελέτη της αραβικής γλώσσας και του Κορανίου, είτε στο σπίτι ή σε ένα δημοτικό σχολείο, που ήταν συχνά συνδεδεμένο με ένα τέμενος. Στη συνέχεια οι μαθητές μπορούσαν να καταρτιστούν στο ταφσίρ (ερμηνεία του Κορανίου) και το Φικχ (Ισλαμικός νόμος). H εκπαίδευση επικεντρωνόταν στην απομνημόνευση, και οι προχωρημένοι μαθητές ασκούνταν στην επεξεργασία και σχολιασμό κειμένων. Περιλάμβανε μια διαδικασία κοινωνικοποίησης των φιλόδοξων λόγιων από όλα τα κοινωνικά στρώματα με τις τάξεις των ουλεμάδων.
Οι μουσουλμάνοι διέκριναν τους κλάδους που κληροδοτήθηκαν από προ-Ισλαμικούς πολιτισμούς, όπως η φιλοσοφία και η ιατρική, που ονομάζονταν "επιστήμες των αρχαίων" ή "λογικές επιστήμες", από τις Ισλαμικές θρησκευτικές επιστήμες. Οι τελευταίες ευδοκίμησαν για πολλούς αιώνες, και η μετάδοση τους ήταν μέρος του εκπαιδευτικού πλαισίου στο κλασικό και μεσαιωνικό Ισλάμ. Συχνά υποστηρίχτηκαν από ιδρύματα όπως ο Οίκος της Σοφίας στη Βαγδάτη, αλλά συνηθέστερα μεταφέρονταν προφορικά από το δάσκαλο στο μαθητή.
Το Πανεπιστήμιο του Αλ Καραουΐν, που ιδρύθηκε το 859 μ.Χ., ίσως ήταν το αρχαιότερο πτυχιακό πανεπιστήμιο. Και το Πανεπιστήμιο Αλ Αζχάρ ήταν ένα από τα πρώτα πανεπιστήμια. Τα μεσαιωνικά Ισλαμικά "πανεπιστήμια" ήταν ουσιαστικά μαντρέσες, χώροι μελέτης  θρησκευτικών και νομικών κειμένων. Κατόπιν επαφής των Αράβων με τα ανώτατα ιδρύματα εκπαίδευσης της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τις κατακτήσεις τους, τα μαντρέσες περιέλαβαν και άλλα θέματα αλλά το μοναδικό πτυχίο που χορηγούταν ήταν του ειδικού στον θρησκευτικό νόμο:
"Δεν υπήρχε άλλο "διδακτορικό" σε οποιοδήποτε τομέα, καμία άδεια διδασκαλίας ενός πεδίου άλλου από το θρησκευτικό νόμο". Το μαντρέσα ήταν ένα από τα κειμήλια του χαλιφάτου των Φατιμιδών. Οι Φατιμίδες, που ήταν απόγονοι της λαμπρής (αλ-Ζάχρα) κόρης του Μωάμεθ Φάτιμα, ονόμασαν το ίδρυμα αλ-Ζάχρα προς τιμήν της. Η οργανωμένη διδασκαλία στο Τέμενος αλ-Αζχάρ ξεκίνησε το 978.
Δικαιοσύνη
Η νομική σκέψη αναπτύχθηκε σταδιακά από κύκλους μελέτης, που περιλάμβαναν θρησκευτικές συζητήσεις αυτόνομων λόγιων με τοπικούς δασκάλους. Αρχικά οι κύκλοι ήταν ρευστοί στη σύνθεσή τους, και αργότερα διακρίθηκαν σχολές με κοινά σύνολα μεθοδολογικών αρχών. Σαφώς οριοθετημένα, τα δόγματα της διδασκαλίας προστατεύονταν νομικά από έναν αρχαιότερο νομολόγο, που αναγνωριζόταν ως ιδρυτής της σχολής. Κατά τη διάρκεια των πρώτων τριών αιώνων του Ισλάμ, όλες οι νομικές σχολές αποδέχτηκαν τις γενικές γραμμές της κλασικής νομικής θεωρίας για τον Ισλαμικό νόμο όπως απορρέει από το Κοράνι και το χαντίθ στα οποία βασίστηκε.
Η κλασική θεωρία της Ισλαμικής νομολογίας αναλύει την ερμηνεία των γραφών από άποψη γλωσσολογίας και  ρητορικής. Περιλαμβάνει μεθόδους ελέγχου γνησιότητας για τα χαντίθ και προσδιορισμού της νομικής ισχύος μίας ρήτρας έως ότου καταργηθεί. Συν το Κοράνι και το σουνά, η κλασική Σουνίτικη θεωρία φικχ αναγνωρίζει δύο πρόσθετες πηγές δικαιοσύνης: τη νομική συναίνεση (ιτζμά) και την αναλογική λογική (κιγιά). Ως εκ τούτου εξετάζει τις εφαρμογές και τα όρια της αναλογίας, την αξία και τα όρια της συναίνεσης, μαζί με άλλες μεθοδολογικές αρχές ορισμένων νομικών σχολών. Αυτή η ερμηνευτική συσκευή πρέπει να αποδώσει ένα ιζτιχάντ, που είναι το πόρισμα του νομικού που πρέπει να καταλήξει σε μία απόφαση. Η θεωρία της Δωδεκαϊστής Σιιτής νομολογίας ελάχιστα διαφέρει από των Σουνιτών, όπως στην αναγνώριση της λογικής (ακλ) ως πηγή δικαοσύνης στη θέση των κιγιάδων και επέκταση του όρου σούννα για να συμπεριληγθούν οι παραδόσεις των ιμάμηδων.
Το σώμα του ουσιαστικού Ισλαμικού νόμου δημιουργήθηκε από ανεξάρτητους νομικούς (μουφτής). Οι νομικές γνωμοδοτήσεις (φετφας) λαμβάνονταν υπόψη από τον διορισμένο δικαστή που αποτελούσε πρόεδρο των καδηδικών δικαστήριων, και από τα μαδαλίμ δικαστήρια που ελέγχονταν από κυβερνητικό συμβούλιο και χορηγούμενο ποινικό δίκαιο.
Θεολογία
Η κλασική Ισλαμική θεολογία προέκυψε από πρώιμες δογματικές αντιπαραθέσεις μεταξύ του κινήματος αχλ αλ-Χαντίθ με αρχηγό τον Αχμάντ Ιμπν Χανμπάλ, που έθετε το Κοράνι και το αυθεντικό χαντίθ ως μοναδικές αποδεκτές αρχές σε θέματα πίστεως, και των Μουταζιλιτών και άλλων θεολογικών ρευμάτων που ανέπτυξαν θεολογικά δόγματα με ορθολογιστικές μεθόδους. Το 833 ο χαλίφης Αλ-μα'μουν επιχείρησε να επιβάλει μουταζαλιτική θεολογία σε όλους τους θρησκευτικούς λόγιους και σύστησε μια εξεταστική επιτροπή (μιννά), αλλά δεν κατάφερε να επιβάλλει χαλιφική γραφή σε θέματα θρησκευτικής ορθοδοξίας. Η διαμάχη συνεχίστηκε έως ότου ο Αλ-Ασάρι (874-936) βρήκε μια μέση λύση μεταξύ του μουταζαλιτικού ορθολογισμού και της χανμπαλιτικής πραγματικότητας, χρησιμοποιώντας τις ορθολογιστικές μεθόδους που προασπίστηκαν οι μουταζαλίτες για να προστατεύσουν τα ουσιαστικά δόγματα που διατηρούνταν από τους αχλ αλ-χαντίθ. Η αντιπαράθεση φάνηκε και στο έργο του αλ-Ματουριντί (πέθανε το 944), και μολονότι μία μειονότητα λόγιων διατήρησαν την πίστη τους στο πρώιμο θρήσκευμα αχλ αλ-Χαντίθ, η θεολογία των Ασαρί και Ματουριντί κυριάρχησε στο Σουνιτικό Ισλάμ από τον 10ο αιώνα.
Φιλοσοφία
μικρογραφία|Ένα αραβικό χειρόγραφο του 13ου αιώνα, που απεικονίζει [[Σωκράτης|τον Σωκράτη (Σοκράτ) σε συζήτηση με τους μαθητές του]] Ο Αβικέννας και ο Αβερρόης διέσωσαν τα έργα του Αριστοτέλη, του οποίου οι ιδέες επικράτησαν στην μη-θρησκευτική σκέψη του Χριστιανικού και Μουσουλμανικού κόσμου. Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια Φιλοσοφίας του Στάνφορντ, η μετάφραση φιλοσοφικών κειμένων από τα αραβικά στα λατινικά στη Δυτική Ευρώπη "οδήγησε σε μετασχηματισμό σχεδόν όλων των φιλοσοφικών αρχών στο μεσαιωνικό λατινικό κόσμο". Η επιρροή των Ισλαμικών φιλόσοφών στην Ευρώπη φάνηκε ιδιαίτερα στη φυσική φιλοσοφία, την ψυχολογία, τη μεταφυσική, και τις λογικές και ηθικές μελέτες.
Μεταφυσική
Ο Αβικέννας παρουσίασε το μοντέλο του "Ιπτάμενου ανθρώπου" για την αυτογνωσία, που περιλαμβάνει έναν άνθρωπο που χωρίς αισθήσεις, με δεμένα τα μάτια και σε ελεύθερη πτώση θα εξακολουθήσει να διατηρεί τη συνείδηση της ύπαρξής του.
Επιστημολογία
Στην επιστημολογία, ο Ιμπν Τουφάλ έγραψε το μυθιστόρημα Χέι ιμπν Γιακδάν και σε απάντηση ο Ιμπν Αλ - Ναφίς έγραψε το μυθιστόρημα Theologus Autodidactus. Και τα δύο αφορούν την αυτοδιδασκαλία όπως φωτίζει τη ζωή ενός άγριου παιδού που βρέθηκε αυθαίρετα στη σπηλιά ενός έρημου νησιού.
Άλγεβρα
μικρογραφία|Γεωμετρικά μοτίβα: μια αψίδα από την οικία του Σουλτάνου στο Οθωμανικό Πράσινο Τζαμί στην [[Προύσα, Τουρκίας (1424), τα διακοσμητικά γκιρίχ σχηματίζουν αστέρια 10-σημείων και πεντάγωνα.]] Ο Αλ-Χουαρίζμι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των: άλγεβρα, αριθμητική και Ινδο-αραβικά νούμερα.
Γεωμετρία
Η Ισλαμική τέχνη περιλαμβάνει γεωμετρικά μοτίβα και συμμετρίες σε πολλές από τις μορφές της, όπως στα διακοσμητικά γκιρίχ. Αυτά σχηματίζονται από συνολικά πέντε τύπους πλακάκια: ένα κανονικό δεκάγωνο, ένα επίμηκες εξάγωνο, ;ένα παπιγιόν, έναν ρόμβο, και ένα κανονικό πεντάγωνο. Όλες οι πλευρές έχουν το ίδιο μήκος, και όλες οι γωνίες είναι πολλαπλάσια του 36° (π/5 ακτίνια), και δίνουν πενταπλάσιες και δεκαπλάσιες συμμετρίες. Τα πλακάκια είναι διακοσμημένα με γκιρίχ, που κρύβουν τα χωρίσματα της πλακόστρωσης. Το 2007, οι φυσικοί Πίτερ Λου και Πολ Στάινχαρτ υποστήριξαν ότι τα γκιρίχ του 15ου αιώνα έμοιαζαν με πλακοστρώσεις κβασικρυσταλλίνης Πένροζ. Τα περίτεχνα γεωμετρικά ψηφιδωτά ζελλίζ είναι χαρακτηριστικό στοιχείο της Μαροκινής αρχιτεκτονικής. Τα αρχιτεκτονικά Μουκαρνά ήταν τρισδιάστατα, αλλά είχαν σχεδιαστεί σε δύο διαστάσεις με σχέδια γεωμετρικών κυττάρων.
Τριγωνομετρία
[[Αρχείο:Acute_Triangle.svg|μικρογραφία|Ένα τρίγωνο που επισημαίνονται με τα συστατικά του νόμου των ημιτόνων. Κεφάλαιο
,
B
C
είναι οι γωνίες και κάτω περίπτωση
a
c
είναι οι πλευρές απέναντι τους. (
απέναντι από
A
, κλπ.)]] Ο Ιμπν Μουάντ αλ-Τζαγιανί είναι ένας από αρκετούς Ισλαμικούς μαθηματικούς στους οποίους αποδόθηκε ο νόμος των ημιτόνων; έγραψε Το Βιβλίο για τα Άγνωστα Τόξα μιας Σφαίρας τον 11ο αιώνα. Ο τύπος παρουσιάζει τη σχέση μεταξύ του μήκους πλευράς ενός τριγώνου, όχι απαραίτητα ορθογώνιου τρίγωνου, με τα ημίτονα των γωνιών του. Σύμφωνα με το νόμο:
όπου
a, b
, και
είναι τα μήκη των πλευρών του τριγώνου, και
A, B
είναι οι απέναντι γωνίες (βλέπε σχήμα).
Λογισμός
Ο Αλχάζεν ανακάλυψε την αθροιστική φόρμουλα για την τέταρτη δύναμη, με χρήση γενικής μεθόδου που προσδιορίζει το άθροισμα για οποιαδήποτε ακέραια δύναμη. Με χρήση αυτού υπολόγισε τον όγκο ενός παραβολοειδούς. Αναζητούσε μία ολοκληρωμένη φόρμουλα για οποιοδήποτε πολυώνυμο.
Επιστημονική μέθοδος
Ο Αλχαζέν ήταν σημαντική προσωπικότητα στην ιστορία της επιστημονικής μεθόδου, ιδιαίτερα για την προσέγγισή του στον πειραματισμό,  και περιγράφηκε ως ο "πρώτος πραγματικός επιστήμονας στον κόσμο".
Ο Αβικέννας σχεδίαζε πειραματικές διατάξεις για δοκιμή της αποτελεσματικότητας των φαρμάκων και την σταθερή επαναληψιμότητα αυτής. Ο ιατρός Ραζής ήταν πρώιμος υπέρμαχος της πειραματικής ιατρικής και πρότεινε την εισαγωγή δειγμάτων ελέγχου στην κλινική έρευνα. Είπε: "Για την μελέτη του αποτελέσματος αιμοληψίας σε δεδομένες συνθήκες, οι ασθενείς χωρίζονται σε δύο ομάδες, η μία ομάδα υποβάλλεται σε αιμοληψία, εξετάζονται τα αποτελέσματα των δύο ομάδων και συγκρίνονται τα αποτελέσματα."
Αστρονομία
δεξιά|μικρογραφία|Ζεύγος Τουσί Το 964 μ. Χ. ο πέρσης αστρονόμος Αμπντ αλ-Ραχμάν αλ-Σουφί, στο Βιβλίο των Σταθερών Αστεριών, περιέγραψε μια "νεφελώδες σημείο" στον αστερισμό Ανδρομέδα, την πρώτη οριστική αναφορά σε αυτό που γνωρίζουμε τώρα ότι είναι ο Γαλαξίας της Ανδρομέδας, ο πλησιέστερος σπειροειδής γαλαξία ς. Ο Νασίρ αλ-Ντιν αλ-Τουσί εφηύρε μια γεωμετρική τεχνική που ονομάζεται Ζεύγος Τουσί και παράγει μία γραμμική κίνηση από το άθροισμα δύο κυκλικών κινήσεις για να αντικαταστήσει το προβληματικό equant του Πτολεμαίου. Το Ζεύγος του Τουσί αξιοποιήθηκε από τον Ιμπν αλ-Σατίρ στο γεωκεντρικό μοντέλο και από τον Νικόλαο Κοπέρνικο στο ηλιοκεντρικό μοντέλο του , μολονότι ο μεσολαβητής παραμένει άγνωστος.
Φυσική
Ο Αλχάζεν έπαιξε ρόλο στην ανάπτυξη της οπτικής. Τότε, η επικρατούσα θεωρία για την όραση ήταν η θεωρία της εκπομπής, που υποστηρίχθηκε από τον Ευκλείδη και τον Πτολεμαίο, και βασίζεται στην όραση που προκύπτει από εκπομπή ακτινοβολίας από τα μάτια. Εναλλακτικά, η Αριστοτέλεια θεωρία περιλάμβανε όραση που προκύπτει από ροή της ουσίας των αντικειμένων προς τους οφθαλμούς. Ο Αλχάζεν υποστήριξε ορθά ότι η όραση προκύπτει όταν το φως κινούμενο σε ευθεία γραμμή, ανακλάται από ένα αντικείμενο προς τους οφθαλμούς. Ο Αλ-Μπιρούνι έγραψε για το φως, ότι η ταχύτητά του πρέπει να είναι τεράστια σε σύγκριση με την ταχύτητα του ήχου.
Χημεία
Ο Αλ-Κίντι προειδοποίησε για αλχημιστές που επιχειρούν τη μεταστοιχείωση απλών, βασικών μετάλλων σε πολύτιμα, όπως ο χρυσός, τον ένατο αιώνα.
Βιολογία
μικρογραφία|Το μάτι, σύμφωνα με τον Χουναΐν ιμπν Ισχάκ. Από χειρόγραφο που χρονολογείται γύρω στο 1200. Για το καρδιαγγειακό σύστημα, ο Ιμπν Αλ - Ναφίς στο Σχολιασμός για την Ανατομία του Αβικέννα  ήταν ο πρώτος γνωστός λόγιος που αντιπαρατέθηκε στον ισχυρισμό του Γαληνικού Σχολείου ότι το αίμα θα μπορούσε να κινηθεί μεταξύ των κοιλίεων της καρδιάς μέσω του ενδοκοιλιακού διαφράγματος που τις χωρίζει, λέγοντας ότι δεν υπάρχει πέρασμα μεταξύ των κοιλιών σε αυτό το σημείο. Αντ ' αυτού, ορθώς υποστήριξε ότι όλο το αίμα που φτάνει στην αριστερή κοιλία διέρχεται πρώτα από τον πνεύμονα. Επίσης, δήλωσε ότι πρέπει να υπάρχουν μικρές συμβολές ή πόροι μεταξύ της πνευμονικής αρτηρίας και της πνευμονικής φλέβας, και πρόκειται για πρόβλεψη που προηγήθηκε της ανακάλυψης των πνευμονικών τριχοειδών από τον Μαρτσέλο Μαλπίγκι κατά 400 χρόνια. Ο Σχολιασμός ανακαλύφθηκε εκ νέου στον εικοστό αιώνα στην Πρωσική βιβλιοθήκη στο Βερολίνο* δεν είναι ξεκάθαρο αν η άποψή του για την πνευμονική κυκλοφορία επηρέασε επιστήμονες όπως τον Μιχαήλ Σερβέτος.
Για το νευρικό σύστημα, ο Ραζής δήλωσε ότι τα νεύρα έχουν κινητικές ή αισθητηριακές λειτουργίες, περιγράφοντας 7 κρανιακά και 31 νεύρα νωτιαίου μυελού. Αρίθμησε τα κρανιακά νεύρα από το οπτικό έως το υπογλώσσιο νεύρο. Διέκρινε τα νεύρα της σπονδυλικής στήλης σε 8 αυχενικά, 12 θωρακικά, 5 οσφυϊκά, 3 ιερά και 3 κοκκυγικά νεύρα. Τοιουτοτρόπως σύνδεσε τα κλινικά σημάδια τραύματος με την αντίστοιχη θέση της κάκωσης στο νευρικό σύστημα.
Οι σύγχρονοι σχολιαστές παρομοιάζουν μεσαιωνικούς λογαριασμούς για τον "αγώνα για την ύπαρξη" με το βασίλειο των ζώων στο πλαίσιο της θεωρίας της εξέλιξης. Έτσι, στην έρευνα για την ιστορίας των ιδεών που οδήγησαν στη θεωρία της φυσικής επιλογής, ο Κόνγουεϊ Ζιρκλ σημείωσε ότι ο αλ-Τζαχίζ ήταν ένας από όσους συζήτησαν για την "πάλη για την ύπαρξη", στο Κιτάμπ αλ-Χαγιαουάν (Βιβλίο για τα Ζώα), που γράφτηκε τον 9ο αιώνα. Τον 13ο αιώνα, ο Νασίρ αλ-Ντιν αλ-Τουσί πίστευε ότι οι άνθρωποι προήλθαν από εξελιγμένα ζώα, λέγοντας, "Τέτοιοι άνθρωποι [μάλλον ανθρωποειδείς πίθηκοι] ζουν στο Δυτικό Σουδάν και άλλες απόμακρες γωνίες του κόσμου. Βρίσκονται κοντά σε ζώα από τις συνήθειές τους, τις πράξεις και τη συμπεριφορά τους." Το 1377 ο Ιμπν Χαλντούν στο Μουκαντίμα δήλωσε: "Το βασίλειο των ζώων αναπτύχθηκε, τα είδη αυξήθηκαν, και στη σταδιακή διαδικασία της Δημιουργίας, κατέληξε στον άνθρωπο και την εξέλιξη από τον κόσμο των πιθήκων."
Μηχανική
Οι αδελφοί Μπάνου Μουσά, στο Βιβλίο του Πολυμήχανων Συσκευών, περιέγραψαν έναν αυτόματο παίκτη  φλάουτου που θα ήταν η πρώτη προγραμματιζόμενη μηχανή. Ο ήχος του φλάουτου παραγόταν με χρήση ζεστού ατμού και ο χρήστης μπορούσε να ρυθμίσει τα μοτίβα της συσκευής ώστε να επιτύχει διάφορους ήχους.
Κοινωνικές επιστήμες
Ο Ιμπν Χαλντούν θεωρείται ένας από τους ιδρυτές της σύγχρονης κοινωνιολογίας, της ιστοριογραφίας, της δημογραφίας, και των οικονομικών.
Νοσοκομεία
μικρογραφία|Η είσοδος στο συγκρότημα Καουαλούν που στεγάζεται το εξαιρετικό νοσοκομείο Καουαλούν στο Κάιρο Το αρχαιότερο γνωστό Ισλαμικό νοσοκομείο χτίστηκε το 805 στη Βαγδάτη με διαταγή του Χαρούν Αλ-Ρασίντ, και το σημαντικότερο από τα νοσοκομεία της Βαγδάτης ιδρύθηκε το 982 από τον Μπουγίδικο αρχηγό Άντουντ αλ-Ντάουλα. Τα καλύτερα τεκμηριωμένα πρώιμα Ισλαμικά νοσοκομεία είναι οι μεγάλες Συρο-Αιγυπτιακές εγκαταστάσεις του 12ου και του 13ου αιώνα. Από το δέκατο αιώνα η Βαγδάτη είχε πέντε νοσοκομεία, ενώ η Δαμασκός είχε έξι νοσοκομεία από τον 15ο αιώνα και η Κόρδοβα είχε 50 μεγάλα νοσοκομεία, πολλά αποκλειστικά για το στρατό.
Το τυπικό νοσοκομείο ήταν χωρισμένο σε τμήματα όπως για συστηματικές ασθένειες, χειρουργείο, ορθοπεδικό, με τα μεγαλύτερα νοσοκομεία να έχουν περισσότερες ειδικότητες. Τα "Συστηματικά νοσήματα" ήταν το πρόχειρο ισοδύναμο της σύγχρονης εσωτερικής παθολογίας και διακρίνεται σε περαιτέρω τμήματα όπως πυρετός, λοιμώξεις και πεπτικά προβλήματα. Κάθε τμήμα είχε έναν επικεφαλής, έναν προεδρεύων αξιωματούχο και έναν ειδικό επιβλέποντα. Τα νοσοκομεία διέθεταν θέατρα διαλέξεων και βιβλιοθήκες. Στο προσωπικό των νοσοκομείων περιλαμβάνονταν υγειονομικοί επιθεωρητές για θέματα καθαριότητας, λογιστές και άλλο διοικητικό προσωπικό. Τα νοσοκομεία διοικούνταν από τριμελές συμβούλιο που αποτελείτο από ένα μη-ιατρικό διαχειριστή, τον επικεφαλής φαρμακοποιό που ονομαζόταν σαΐχ σαϊνταλανί, και τον επικεφαλής γιατρό που υπηρετούσε ως μουτβαλλή (ντιν). Οι Ιατρικές εγκαταστάσεις παραδοσιακά κλείνονταν κάθε βράδυ, αλλά από το 10ο αιώνα νομοθετήθηκε 24ώρη λειτουργία των νοσοκομείων.
Για ήπια περιστατικά είχαν στελεχωθεί εξωτερικά ιατρεία. Στις πόλεις είχαν στελεχωθεί κέντρα πρώτων βοηθειών με ιατρούς για έκτακτα περιστατικά, και βρίσκονταν σε πολυσύχναστους δημόσιους χώρους, όπως οι μεγάλες συγκεντρώσεις για την προσευχή της παρασκευής. Στην περιοχή υπήρχαν και κινητές μονάδες στελεχωμένες από γιατρούς και φαρμακοποιούς που θα κάλυπταν τις ανάγκες των απομακρυσμένων κοινοτήτων. Στη Βαγδάτη υπήρχε ξεχωριστό νοσοκομείο για κατάδικους από τον 10ο αιώνα, αφότου ο βεζίρης " Αλί Ιμπν Ισά ιμπν Ιαρά Θαμπίτ έγραψε στον επικεφαλής Ιατρό της Βαγδάτης ότι "οι φυλακές πρέπει να έχουν δικούς τους γιατρούς για καθημερινές εξετάσεις". Το πρώτο νοσοκομείο που χτίστηκε στην Αίγυπτο, στη νοτιοδυτική συνοικία του Καίρου, ήταν η πρώτη τεκμηριωμένη εγκατάσταση θεραπείας για ψυχικές ασθένειες. Στο Νοσοκομείο Αργούν Χαλεπίου" η φροντίδα για τους ψυχασθενείς περιλάμβανε άφθονο φως και φρέσκο αέρα, τρεχούμενο νερό και μουσική.
Οι φοιτητές ιατρικής θα βοηθούσαν τους γιατρούς στη φροντίδα των ασθενών. Τα νοσοκομεία τότε απαιτούσαν ΄πτυχία ιατρικής για την αδειοδότηση των γιατρών. Οι εξετάσεις για την άδεια διοργανώνονταν από τον διορισμένο αρχίατρο. Η εξέταση περιλάμβανε δύο στάδια: το πρώτο ήταν η συγγραφή διατριβής για αντικείμενο επιλογής του υποψήφιου και χρήζει πιστοποιητικό αρχικής έρευνας ή σχολιασμού των υφιστάμενων κειμένων, τα οποία ενθαρρύνθηκαν να ελέγξουν για σφάλματα. Το δεύτερο βήμα ήταν απάντηση ερωτήσεων σε συνέντευξη με τον αρχίατρο. Οι γιατροί εργάζονταν με σταθερό ωράριο και οι μισθοί του ιατρικού προσωπικού ορίζονταν από το νόμο. Για διευθέτηση θεμάτων φροντίδας και αυθαιρεσίας αναφέρεται ότι, αν ένας ασθενής πέθαινε, η οικογένειά του παρουσίαζε τις συνταγές του γιατρού στον αρχίατρο που θα έκρινε αν ο θάνατος ήταν φυσικός ή επήλθε από αμέλεια, στην οποία περίπτωση η οικογένεια θα δικαιούταν αποζημίωση από το γιατρό. Τα νοσοκομεία είχαν χωριστά καταλύματα για άντρες και γυναίκες, ορισμένα νοσοκομεία δέχονταν μόνο άνδρες και άλλα νοσοκομεία στελεχώνονταν από γυναίκες γιατρούς και δέχονταν μόνο γυναίκες. Οι γυναίκες γιατροί ήταν ειδικευμένες στην μαιευτική.
Τα νοσοκομεία απαγορευόταν από το νόμο να διώξουν ασθενείς που αδυνατούσαν να πληρώσουν. Τελικά, συστάθηκαν φιλανθρωπικά ιδρύματα που ονομάζονταν Βακούφι για την υποστήριξη των νοσοκομείων και των σχολείων. Ο κρατικός προϋπολογισμός πρόβλεπε δαπάνη για τη διατήρηση των νοσοκομείων. Παρ'ότι οι υπηρεσίες του νοσοκομείου ήταν δωρεάν για όλους τους πολίτες και οι ασθενείς και οι ασθενείς υποστηρίζονταν οικονομικά με ένα μικρό μισθό έως ότου αναρρώσουν, ορισμένοι ιατροί ζητούσαν να πληρωθούν. Τον 13ο αιώνα, ως αξιόλογη χορηγία, ο κυβερνήτης της Αιγύπτου αλ-Μανσούρ Καλαούν ίδρυσε το νοσοκομείο Καλαούν που θα περιλάμβανε  τέμενος και παρεκκλήσι, ξεχωριστές πτέρυγες για διαφορετικές ασθένειες, μία βιβλιοθήκη για τους γιατρούς και ένα φαρμακείο και σήμερα χρησιμοποιείται για την οφθαλμολογία. Το νοσοκομείο Καλαούν χτίστηκε με πρότυπο ένα παλαιό παλάτι των Φατιμίδων που είχε χωρητικότητα 8.000 ατόμων - "εξυπηρετούσε έως 4.000 ασθενείς καθημερινά." Το ουάκφ δήλωσε:"'...Το νοσοκομείο θα κρατά όλους τους ασθενείς, άνδρες και γυναίκες, μέχρι να αναρρώσουν πλήρως. Όλα τα έξοδα θα επιβαρύνουν το νοσοκομείο ανεξάρτητα από το αν οι άνθρωποι έρχονται από μακριά ή κοντά, αν είναι ντόπιοι ή ξένοι, ισχυροί ή αδύναμοι, κοντοί ή ψηλοί, πλούσιοι ή φτωχοί, εργαζόμενοι ή άνεργοι, τυφλοί ή βλέποντες, σωματικά ή ψυχικά άρρωστοι, γραμματισμένοι ή αγράμματοι. Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για εξέταση και δεν υπάρχουν επιπτώσεις σε περίπτωση μη πληρωμής. '"
Ναβάχο
Οι Νάβαχο (προφέρεται: ; Navaho; Navajo ή Naabeehó) είναι ιθαγενής αμερικανικός λαός των Νοτιοδυτικών Ηνωμένων Πολιτειών.
Χρυσή Εποχή του Ισλάμ
Φαρμακεία
Από τον ένατο αιώνα, υπήρξε μια ταχεία επέκταση των ιδιωτικών φαρμακείων σε πολλές Μουσουλμανικές πόλεις. Αρχικά, ήταν άναρχα και διαχειρίζονταν από αφερέγγυο προσωπικό. Τα διατάγματα των Χαλίφηδων Αλ-Μαμούν και Αλ-Μουτασίμ περιλάμβαναν αδειοδότηση φαρμακοποιού και μαθητών μόνο κατόπιν εξετάσεων, εκπαίδευσης και άσκησης για απόκτηση σταδιακής εμπειρίας στα φάρμακα. Για να αποφεύγονται συγκρούσεις συμφερόντων, στους γιατρούς απαγορεύτηκε η ολική ή μερική ιδιοκτησία φαρμακείου. Τα φαρμακεία επιτηρούνταν από επιθεωρητές της κυβέρνησης που ονομάζονταν μουχτασίμπ, που έλεγχαν την καλή παρασκευή των φαρμάκων, την καλή διάλυση και διατήρηση σε καθαρά βάζα. Οι παραβάτες τιμωρούνταν με χρηματικό πρόστιμο ή ξυλοδαρμό.
Ναβάχο
Με περισσότερα από 399.494 εγγεγραμμένα μέλη ως το 2021, το Έθνος Νάβαχο είναι η μεγαλύτερη ομοσπονδιακά αναγνωρισμένη φυλή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιπλέον, το Έθνος Νάβαχο έχει τη μεγαλύτερη επικράτεια στη χώρα. Η επικράτεια εκτείνεται στην περιοχή Four Corners και καλύπτει περισσότερα από 27.325 τετραγωνικά μίλια (70.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα) γης στην Αριζόνα, τη Γιούτα και το Νέο Μεξικό. Η επικράτεια των Νάβαχο είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από την πολιτεία της Δυτικής Βιρτζίνια. Η γλώσσα Νάβαχο ομιλείται σε όλη την περιοχή και οι περισσότεροι Νάβαχο μιλούν, επίσης, αγγλικά.
Χρυσή Εποχή του Ισλάμ
Ιατρική
Για τις πρακτικές υγιεινής, παραδειγματικά αναφέρεται ότι κάποτε που ζητήθηκε από τον Rhazes να επιλέξει μία περιοχή της Βαγδάτης για κατασκευή νοσοκομείου, αυτός κρέμασε φιλέτα κρέατος σε διάφορα σημεία σε όλην την πόλη, και πρότεινε για επιλογή την περιοχή όπου το κρέας διατηρήθηκε περισσότερο.
Ναβάχο
Οι πολιτείες, που έχουν τους μεγαλύτερους πληθυσμούς Νάβαχο είναι η Αριζόνα (140.263) και το Νέο Μεξικό (108.306). Πάνω από τα τρία τέταρτα του εγγεγραμμένου πληθυσμού των Νάβαχο, κατοικούν σε αυτές τις δύο πολιτείες. Εκτός από το ίδιο το Έθνος Νάβαχο, μια μικρή ομάδα Νάβαχο είναι μέλη των ομοσπονδιακά αναγνωρισμένων Ινδιάνικων Φυλών του ποταμού Κολοράντο.
Χρυσή Εποχή του Ισλάμ
Ιατρική
Για τους Ισλαμικούς λόγιους, οι Ινδοί και έλληνες γιατροί και ιατρικοί ερευνητές Σουσρούτα, Γαληνός, Μάνκαχ, Ατρέγια, Ιπποκράτης, Τσαράκα, και Αγκνιβέσα ήταν κατ' εξοχήν αρχές. Προκειμένου να καταστούν η Ινδική και η ελληνική παράδοση πιο προσιτές, κατανοητές και διδακτέες, οι Ισλαμικοί λόγιοι συστηματικά ενσωμάτωσαν την ινδική και ελληνορωμαϊκή ιατρική γνώση σε εγκυκλοπαίδειες και περιλήψεις. Συχνά οι νέοι λόγιοι αντιπαρατίθενται προς τους παλαιούς, όπως ο Ραζής που επέκρινε και αντέκρουσε τις τότε σεβαστές θεωρίες του Γαληνού, κυρίως την Θεωρία του Χιούμορ και όθεν κατηγορήθηκε για άγνοια. Από αραβικές μεταφράσεις του 12ου αιώνα η Ευρώπη ανακάλυψε εκ νέου την Ελληνική ιατρική, όπως τα έργα του Γαληνού και του Ιπποκράτη, και ανακάλυψε την αρχαία Ινδική ιατρική, όπως τα έργα των Σουσρούτα και Τσαράκα. Έργα όπως Ο Κανόνας Της Ιατρικής του " Αβικέννα" μεταφράστηκαν στα λατινικά και διαδόθηκαν σε ολόκληρη την Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια των 15ου-16ου αιώνων ο Κανόνας Της Ιατρικής δημοσιεύθηκε περισσότερο από τριάντα-πέντε φορές. Χρησιμοποιήθηκε ως πρότυπο ιατρικό βιβλίο τον 18ο αιώνα στην Ευρώπη.
Ναβάχο
Πρώιμη ιστορία
μικρογραφία|Ένα Χόγκαν του 19ου αιώνα μικρογραφία|Κλώση και ύφανση των Νάβαχο. Οι Νάβαχο ομιλούν την γλώσσα Na-Dené (Να-Ντενέ)  της Νότιας Αθαμπάσκαν την οποία αποκαλούν Diné bizaad (λιτ. «Γλώσσα του λαού»). Αν κι αποκαλούσαν τους εαυτούς τους Diné, μια σύνθετη λέξη που σημαίνει "πάνω όπου δεν υπάρχει επιφάνεια, και μετά κάτω εκεί όπου βρισκόμαστε εμείς στην επιφάνεια της Μητέρας Γης". Η γλώσσα περιλαμβάνει δύο γεωγραφικές, αμοιβαία κατανοητές διαλέκτους. Η γλώσσα των Απάτσι σχετίζεται στενά με τη Γλώσσα των Νάβαχο. Οι Νάβαχο και οι Απάτσι μετανάστευσαν από τον βορειοδυτικό Καναδά και την ανατολική Αλάσκα, όπου και κατοικεί η πλειονότητα των ομιλητών της Αθαμπάσκαν. Οι ομιλητές διαφόρων άλλων γλωσσών, του γλωσσικού κλάδου Αθαμπάσκαν, που βρίσκονται στον Καναδά μπορεί να καταλαβαίνουν τη γλώσσα Νάβαχο παρά τη γεωγραφική και γλωσσική απόκλιση αυτών των 2 γλωσσών. Επιπλέον, ορισμένοι Νάβαχο μιλούν τη νοηματική γλώσσα Ναβάχο, η οποία είναι είτε διάλεκτος είτε παρακλάδι της Ινδικής νοηματικής γλώσσας Πλέινς. Μερικοί μιλούν επίσης την ίδια την νοηματική γλώσσα Πλέινς.
Χρυσή Εποχή του Ισλάμ
Χειρουργική επέμβαση
Ο αλ-Ζαχράουι ήταν άραβας γιατρός του 10ου αιώνα. Ήταν ο "Πατέρας της χειρουργικής επέμβασης". Περιέγραψε ότι πιστεύεται ότι πρόκειται για σμίκρυνση στήθους ως θεραπεία της γυναικομαστίας και την πρώτη μαστεκτομή ως θεραπεία του καρκίνου του μαστού. Του αποδόθηκε η πρώτη θυρεοειδεκτομή.
Ναβάχο
Πρώιμη ιστορία
Τα αρχαιολογικά και ιστορικά στοιχεία υποδηλώνουν ότι οι πρόγονοι των Αθαμπάσκων, των Νάβαχο και των Απάτσι εισέβαλαν γύρω στο 1400 μ.Χ., στα νοτιοδυτικά της βορειο-αμερικάνικης ηπείρου. Η προφορική παράδοση των Νάβαχο μεταγράφηκε, ώστε να διατηρηθούν οι αναφορές για αυτή τη μετανάστευση.
Χρυσή Εποχή του Ισλάμ
Εμπόριο και Ταξίδια
μικρογραφία|Εισαγωγική συνοπτική επισκόπηση από τον παγκόσμιο άτλας του αλ-Ιντρίσι το 1154 (σημειώστε ότι  [[Νότος βρίσκεται στην κορυφή του χάρτη).]] Στη Μέση Ανατολή που υπήρχαν πολλοί πλωτοί ποταμοί, όπως ο Νείλος, ο Τίγρης ποταμός, ο Ευφράτης και άλλοι, οι θαλάσσιες μεταφορές ήταν θέμα ενδιαφέροντος. Οι επιστήμες πλοήγησης αναπτύχθηκαν με τη χρήση του απλού εξάντα (καμάλ). Σε συνδυασμό με λεπτομερείς χάρτες της περιόδου, οι ναύτες μπορούσαν να ταξιδέψουν στους ωκεανούς, αντί να περιορίζονται σε διαδρομές κατά μήκος της ακτής. Οι Μουσουλμάνοι ναυτικοί ίσως σχεδίασαν τις Καραβέλες, η ονομασία των οποίων ίσως προέρχεται από την παλαιότερη Αραβική βάρκα καρίμπ.
Πολλοί Μουσουλμάνοι έμποροι ταξίδεψαν ως την Κίνα, και είχαν δυνατή οικονομική επιρροή. Ουσιαστικά κυριάρχησαν στην βιομηχανία εισαγωγών/εξαγωγών έως την εποχή της δυναστείας Σονγκ (960-1279).
Ναβάχο
Πρώιμη ιστορία
Αρχικά, οι Νάβαχο ήταν σε μεγάλο βαθμό κυνηγοί και συλλέκτες. Αργότερα, έμαθαν πως να εκμεταλλεύονται την γη από τους λαούς Πουέμπλο (Pueblo), καλλιεργώντας κυρίως τις παραδοσιακές « Three Sisters » των Pueblos από καλαμπόκι, φασόλια και σκουός. Υιοθέτησαν την βοσκή αιγοπροβάτων από τους Ισπανούς ως κύρια πηγή εμπορίου και τροφής. Το κρέας έγινε απαραίτητο υλικό στη διατροφή των Νάβαχο. Τα πρόβατα έγιναν μια μορφή νομίσματος και μαρτυρούσε την κατάσταση μιας οικογένειας. Οι γυναίκες άρχισαν να να υφαίνουν το μαλλί και να το κάνουν κουβέρτες και ρούχα πράγμα που έμαθαν από το "Weaving Woman" από τον Ζία Πουέμπλο. δημιούργησαν αντικείμενα υψηλής καλλιτεχνικής έκφρασης, τα οποία επίσης εμπορεύονταν και πωλούνταν.
Χρυσή Εποχή του Ισλάμ
Λογοτεχνία και Ποίηση
Τον 13ο αιώνα, ο πέρσης ποιητής Ρουμί έγραψε εξαιρετικά δείγματα περσικής ποίησης και παραμένει ένας από τους καλύτερα πωλούμενους ποιητές στην Αμερική.
Ναβάχο
Πρώιμη ιστορία
Η προφορική ιστορία υποδηλώνει μια καλή σχέση με τους ανθρώπους της φυλής Πουέμπλο και μια προθυμία να υιοθετήσουν τα ιδανικά τους, η οποία εξακολουθεί να αμφισβητείται ως μη συναινετική, με βάση τις προφορικές ιστορίες των Πουέμπλο και τη γλωσσική διακύμανση. Υπήρχαν καθιερωμένες, μακροχρόνιες εμπορικές πρακτικές μεταξύ των ομάδων και μία συνεχής σύγκρουση η οποία οδήγησε τους ανθρώπους της φυλής Πουέμπλο να αναχαιτίσουν πολλές από τις παραδόσεις τους, να αλλάξουν τα τελετουργικά τους για να αποφύγουν τις επιδρομές των Νάβαχο και να περιορίσουν την πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικά με παραδοσιακές πρακτικές και τις συμβολισμούς τους. Αυτές οι προκλήσεις συνεχίζονται στη σύγχρονη εποχή, συμπεριλαμβανομένης της οικειοποίησης των συμβόλων των Πουέμπλο από τους Νάβαχο και της πολιτιστικής σημασίας για την υποδιαίρεση Nike, N7. Τα ισπανικά αρχεία των μέσων του 16ου αιώνα αναφέρουν ότι οι Πουέμπλο ήταν έμποροι καλαμποκιού και βαμβακερών υφαντών για κρέας βίσωνος, δέρματα και πέτρες από τους Αθαμπάσκαν, που μετανάστευαν γύρω από τους Πουέμπλο ή εγκαταστάθηκαν εκεί κοντά. Τον 18ο αιώνα, οι Ισπανοί ανέφεραν ότι οι Νάβαχο διατηρούσαν μεγάλα κοπάδια ζώων και εκμεταλλεύονταν μεγάλες εκτάσεις γης για καλλιέργεια.
Οι ιστορικοί της Δύσης πιστεύουν ότι οι Ισπανοί πριν από το 1600 αναφέρονταν στους Νάβαχο ως Απάτσι ή Κέτσος. Φρέι Τζερόνιμο ντε Ζαράτε-Σαλμερόν, ο οποίος ήταν στο Χέμεθ το 1622, χρησιμοποίησε το "Apachu de Nabajo" τη δεκαετία του 1620 για να αναφερθεί στους ανθρώπους στην περιοχή της κοιλάδας Τσάμα (Chama), ανατολικά του ποταμού Σαν Χουάν και βορειοδυτικά της σημερινής Σάντα Φε, Νέο Μεξικό. Δεν είναι σαφές από τις πηγές των Νάβαχο το πότε έγιναν πιο διακριτοί από την συγγενική φυλή των Απάτσι. Το Navahu προέρχεται από τη γλώσσα Τέουα (Tewa). Μέχρι τη δεκαετία του 1640, οι Ισπανοί άρχισαν να χρησιμοποιούν τον όρο Νάβαχο, για να αναφερθούν στους Ντινέ.
Χρυσή Εποχή του Ισλάμ
Τέχνη
μικρογραφία|Τραπέζι με ψηφιδωτά και πλακόστρωτη επιφάνεια από το 1560.
Αρχιτεκτονική
Το Μεγάλο Τζαμί της Καϊρουάν (στην Τυνησία), ο πρόγονος όλων των τζαμιών στον δυτικό Ισλαμικό κόσμο, είναι ένα από τα πιο καλοδιατηρημένα και σημαντικά παραδείγματα των πρώιμων μεγάλων τζαμιών. Ιδρύθηκε το 670, και η παρούσα μορφή του χρονολογείται από τον 9ο αιώνα. Το Μεγάλο Τζαμί της Καϊρουάν περιλαμβάνει ένα τριών επιπέδων τετραγωνικό μιναρέ, μια μεγάλη αυλή περιβαλλόμενη από στοές κιονοστοιχίων, και μια μεγάλη υπόστυλη αίθουσα προσευχής που καλύπτεται σε όλον τον άξονά της από δύο τρούλους.
Ναβάχο
Πρώιμη ιστορία
Το 1800, ο κυβερνήτης Τσακόν οδήγησε 500 άνδρες στα βουνά Tunicha εναντίον των Νάβαχο. Είκοσι αρχηγοί Νάβαχο ζήτησαν ειρήνη. Το 1804 και το 1805, οι Νάβαχο και οι Ισπανοί οργάνωσαν μεγάλες αποστολές εναντίον των οικισμών του άλλου. Τον Μάιο του 1805 ανακηρύχθηκε μια ακόμη συμφωνία ειρήνης. Παρόμοια πρότυπα ειρήνης, επιδρομών και συναλλαγών μεταξύ των Νάβαχο, Ισπανών, Απάτσι, Κομάντσε, Χόπι, Πουέμπλο συνεχίστηκαν μέχρι την άφιξη των Αμερικανών το 1846.