cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όφις (αστερισμός)
Ο Όφις (λατινικά: Serpens, συντομογραφία: Ser) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι ο μοναδικός αστερισμός που αποτελείται από δύο ξεχωριστά τμήματα στην ουράνια σφαίρα, που χωρίζονται από τον παρεμβαλλόμενο μεταξύ τους Οφιούχο. Το δυτικό τμήμα (αυτό που ανατέλλει νωρίτερα) είναι η «Κεφαλή» του Όφεως (Serpens Caput), ενώ το ανατολικό είναι η «Ουρά» (Serpens Cauda). Η Κεφαλή συνορεύει με τους αστερισμούς Βόρειο Στέφανο, Βοώτη, Παρθένο, Ζυγό, Οφιούχο και Ηρακλή. Η Ουρά συνορεύει με τους αστερισμούς Οφιούχο, Τοξότη, Ασπίδα και Αετό. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα. Διασχιζόμενος από τον ουράνιο ισημερινό, ο Όφις φαίνεται ολόκληρος από την Ελλάδα τις καλοκαιρινές νύχτες. Το όνομά του είναι φίδι, αποδιδόμενο στη καθαρεύουσα.
Ονομασίες και ιστορία
Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν τον αστερισμό ως `Οφιν Οφιούχου ή απλώς `Οφιν και πιο οικεία ως Ερπετόν ή Εγχέλυν (εγχέλυς = χέλι). Οι Ρωμαίοι, εκτός από το Serpens, χρησιμοποιούσαν τα ονόματα Anguilla, Anguis και Coluber. Σύμφωνα με διάφορες μυθολογικές εκδοχές ήταν το φίδι του Ασκληπιού, του Γλαύκου, του Λαοκόωντος ή ο όφις του Ηρακλή, η Λερναία Ύδρα (Serpens Lernaeus). Η Αλμαγέστη του 1515 και οι Αλφόνσειοι Πίνακες του 1521 τον ονομάζουν Serpens Alangue, συνδυάζοντας τη λατινική με την παρεφθαρμένη αραβική λέξη. Επίσης ήταν ο Λέσβιος Δράκων (Draco Lesbius) και ο Τιβερίνος Δράκων (Tiberinus).
Στους Άραβες ήταν ο Al Hayyah, το Φίδι, από την ελληνική επίδραση, αλλά πριν από αυτή ήταν η Βοσκή (Al Raudah). Αντιθέτως, στους Εβραίους και άλλους λαούς ήταν ερπετό από τους αρχαιότερους χρόνους. Στην αρχαία Μεσοποταμία μοιραζόταν με τον Οφιούχο την ονομασία Nu-tsir-da (= Εικόνα του Ερπετού).
Κατά τις ιουδαιοχριστιανικές αναπαραστάσεις των ουράνιων μορφών (κυρίως 17ος αι. μ.Χ.) ο Όφις έγινε το φίδι που «ηπάτησεν» την Εύα, ενώ αργότερα ευφάνταστοι παρατηρητές έβλεπαν στην Κεφαλή έναν ακόμα ουράνιο Σταυρό, τον του Αγίου Ανδρέου ή του Αγίου Πατρικίου.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στο σύνολο του `Οφεως 51 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 82 μέχρι το μέγεθος 6,7.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Το φωτεινότερο ανοικτό σμήνος στον αστερισμό, το IC 4756 με φαινόμενο μέγεθος 4,6, είναι ορατό και με γυμνό μάτι από πολύ σκοτεινή τοποθεσία. Περιέχει πάνω από 80 αστέρες και απέχει από τη Γη 1300 έτη φωτός.
- Το σφαιρωτό σμήνος M5 (NGC 5904) έχει φαιν.μέγεθος 5,8 και φαινόμενη διάμετρο 20΄. Περιέχει πάνω από μισό εκατομμύριο αστέρες. Το επίσης σφαιρωτό σμήνος NGC 6539 βρίσκεται μοιρασμένο ανάμεσα στον Όφι (Ουρά) και τον Οφιούχο.
- Το νεφέλωμα εκπομπής M16 είναι το πασίγνωστο από την απεικόνιση του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Χαμπλ «Νεφέλωμα Αετός».
- Ο πάλσαρ PSR B1534+12 αποτελεί διπλό σύστημα αστέρων νετρονίων με περίοδο περιφοράς 10,1 ώρες και εκκεντρότητα 0,274.
- Ο γαλαξίας Arp 220 με φαιν.μέγεθος 14 εμφανίζει διπλό πυρήνα, ως προϊόν αλληλεπιδράσεως δύο παλαιότερων γαλαξιών που ενώθηκαν σε ένα.
- Η ομάδα γαλαξιών Εξάδα του Σίφερτ ("Seyfert's Sextet", HCG 79) αποτελείται από 5 αμυδρούς γαλαξίες πολύ κοντά ο ένας στον άλλο — ο έκτος μοιάζει να ανήκει στην ομάδα, αλλά βρίσκεται σε πολύ διαφορετική απόσταση (NGC 6027A, NGC 6027B, ..., NGC 6027F).
Εθνική Γουινέα-Μπισσάου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Γουινέα-Μπισσάου είναι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα της Γουινέα-Μπισσάου. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Γουινέα-Μπισσάου. Είναι μέλος της Αφρικανικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (CAF). Έδρα της ομάδας είναι το Estádio 24 de Setembro. Δεν έχει προκριθεί ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, ενώ ξεκίνησε να συμμετάσχει στα προκριματικά από το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998. Στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2015 αποκλείεται από τα προκριματικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Γουινέα-Μπισσάου Γουινεα-Μπισσαου
Καλλιθέα Αργολίδας
Γενικά στοιχεία
Η Καλλιθέα είναι κτισμένη στον κάμπο της Ασίνης κοντά στις ακτές του Αργολικού κόλπου σε απόσταση 10 χιλιομέτρων ΝΑ του Ναυπλίου. Είναι αγροτικός οικισμός και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια εσπεριδοειδών.
Καίσαρ Αλεξόπουλος
Ο '''Καίσαρ Δ. Αλεξόπουλος''' (10 Νοεμβρίου 1909 – 27 Μαρτίου 2010) ήταν Έλληνας ακαδημαϊκός και καθηγητής φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είχε διαπρέψει και στον αθλητισμό, καθώς ήταν από τους πρώτους χιονοδρόμους στην Ελλάδα.
Καλλιθέα Αργολίδας
Γενικά στοιχεία
Μέχρι το 1953 έφερε την ονομασία Μουράταγας και κατά την περίοδο της δεύτερης Τουρκοκρατίας της Πελοποννήσου συμπεριλαμβανόταν στα λεγόμενα Δρεπανοχώρια, ενώ αποτελούσε πιθανότατα τσιφλίκι (ιδιοκτησία) Οθωμανών του Ναυπλίου. Αναφορά στην Καλλιθέα γίνεται το 1886 από τον γεωγράφο και ιστορικό Αντώνιο Μηλιαράκη, ο οποίος το χαρακτηρίζει (όπως και τα υπόλοιπα χωριά της περιοχής) ως αγροτικό οικισμό.
Καίσαρ Αλεξόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα, στις 10 Νοεμβρίου 1909 όπου τελείωσε και το Α΄ Γυμνάσιο Πατρών. Σπούδασε στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης αρχικά μηχανολογία και κατόπιν Φυσική, τελειώνοντας το διδακτορικό του το 1935 υπό την επίβλεψη του Paul Scherrer και με τίτλο διατριβής "Zertrümmerungsversuche an Lithium, Bor und Deuterium". Την ίδια χρονιά επέστρεψε στην Ελλάδα. Στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο κατατάχτηκε στην Μοίρα αυτοκινήτων στην Πάτρα αλλά λόγω ότι ήταν χιονοδρόμος εντάχτηκε στο Τάγμα χιονοδρόμων και από εκεί μετατέθηκε στο εργοστάσιο λαμπτήρων στα Μεσόγεια.
Καλλιθέα Αργολίδας
Γενικά στοιχεία
Διοικητικά μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους υπαγόταν αρχικά στον δήμο Ασίνης και στη συνέχεια στον δήμο Ναυπλιέων της ομώνυμης επαρχίας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χαϊδαρίου (μετέπειτα Δρεπάνου) της επαρχίας Ναυπλίου και από το 1997 ως το 2010 ανήκε στον καποδιστριακό δήμο Ασίνης. Από το 2011 υπάγεται στον διευρυμένο δήμο Ναυπλιέων.
Φραγκίσκος Σκούφος
Ο Φραγκίσκος Σκούφος (1644-1697) ήταν Έλληνας λόγιος από την Κρήτη.
Καλλιθέα Αργολίδας
Πληθυσμός
Το χωριό γνώρισε σημαντική αύξηση απο το 1879 μέχρι και το 1928 ενώ απο το 1928 μέχρι το 2011 μειώθηκε κατά το ήμισι. Έκτοτε έχει πάλι παρουσιάσει αύξηση.
Φραγκίσκος Σκούφος
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Κυδωνία της Κρήτης αλλά μετά την κατάκτηση του νησιού από του Οθωμανούς κατέφυγε με την οικογένεια του στη Ζάκυνθο. Σε ηλικία 13 ετών, πήγε στη Ρώμη όπου σπούδασε, στο ελληνικό γυμνάσιο της πόλης, θεολογία και φιλοσοφία και αφού αποφοίτησε προσελήφθη δάσκαλος στη Φλαγγίνειο Σχολή της Βενετίας (1669). Ήρθε όμως σε αντιπαράθεση με τον μητροπολίτη Φιλαδελφείας Μελέτιο Χορτάκη και αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Ρώμη. Το 1675 ασπάστηκε το Ρωμαιοκαθολικισμό και τρία χρόνια αργότερα διορίστηκε γενικός τοποτηρητής του ρωμαιοκαθολικού επισκόπου στην Κέρκυρα.
Καλλιθέα Αργολίδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων
Καίσαρ Αλεξόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Από το 1939 έως το 1974 κατείχε, ως τακτικός Καθηγητής, την έδρα της Πειραματικής Φυσικής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπήρξε, επίσης, Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά τα έτη 1970-72, θέση από την οποία παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενος για τις επεμβάσεις του τότε καθεστώτος στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 27 Μαρτίου 2010.
Φραγκίσκος Σκούφος
Βιογραφικό
Συνέγραψε: και αρκετά επιγράμματα.
Καίσαρ Αλεξόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Αποτέλεσε μέλος της ομάδας ΒΑΝ μαζί με τους καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών Παναγιώτη Βαρώτσο και Κωνσταντίνο Νομικό.
Το 1963 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας είχε την Προεδρία το 1979. Είχε τιμηθεί επίσης με το παράσημο «Τάγμα του Φοίνικος», ενώ κατείχε διευθυντικές θέσεις στο Βασιλικό Ίδρυμα Ερευνών και το Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών (Ε.Κ.Ε.Φ.Ε.) «Δημόκριτος».
Φραγκίσκος Σκούφος
Βιογραφικό
Στα έργα αυτά, τα οποία είναι γραμμένα απλά προκειμένου να γίνονται κατανοητά και από ανθρώπους που δε διέθεταν ιδιαίτερη μόρφωση (από απλούστερους ανθρώπους όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στην Τέχνη της Ρητορικής) φαίνεται η αρχαιομάθεια του Κρητικού λογίου. Επιπλέον ο Σκούφος προσπάθησε να στρέψει τα χριστιανικά κράτη κατά των Οθωμανών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Καίσαρ Αλεξόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Το τετράτομο έργο του «Φυσική» καλύπτει όλους τους επιμέρους τομείς της Φυσικής επιστήμης και αποτελεί σημείο αναφοράς στην ελληνική βιβλιογραφία. Το βιβλίο τελικά ήταν πεντάτομο και οι τόμοι είχαν τους τίτλους: Μηχανική, Ηλεκτρισμος-Μαγνητισμός, Θερμότητα, Οπτική, Ατομική-Πυρηνική φυσική.
Αθλητισμός
Ο Καίσαρ Αλεξόπουλος ήταν από τους πρώτους χιονοδρόμους στην Ελλάδα με πολλές επιτυχίες και μετάλλια και πολλές φορές πανελληνιονίκης. Ήταν μάλιστα αθλητής του Ε.Ο.Σ. Πατρών και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο του Ε.Ο.Σ. Αθηνών.
Ο Αλεξόπουλος ήταν πρωταθλητής Ελλάδος στις καταβάσεις το 1936 στο Βέρμιο, ενώ ήταν 4ος το 1937 αλλά 1ος στον αγώνα σλάλομ αντρών με επίδοση 2.50. Το 1938 στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν 2ος στο σλάλομ και 1ος στο σύνθετο σλάλομ-δρόμου 18 χλμ, στο Πρωτάθλημα Παρνασσού της ίδιας χρονιάς ήταν 2ος, 3ος ήταν στο πρωτάθλημα Χελμού, 2ος στο σλάλομ στο πρωτάθλημα Πηλίου, 1ος στο πρωτάθλημα Ζήρειας, και 2ος στο πρωτάθλημα Βοηδιά.
Το 1946 ήταν 8ος στην κατάβαση στους αγώνες της Ζήρειας τους πρώτους μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ενώ ήταν 6ος στο σλάλομ. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1950 ήταν 1ος στο σλάλομ και 1ος στο σύνθετο.
Τζον Σπένσερ-Τσώρτσιλ, 10ος Δούκας του Μάρλμπορο
Ο Τζον Άλμπερτ Έντουαρντ Γουίλιαμ Σπένσερ-Τσώρτσιλ ήταν ένας Βρετανός στρατιωτικός και αριστοκράτης, που διατέλεσε 10ος Δούκας του Μάρλμπορο την περίοδο 1934-1972 και κατείχε τον τίτλο του Μαρκήσιου του Μπλάντφορντ το διάστημα 1897-1934.
Πρώιμα χρόνια
Ο Τζον Σπένσερ-Τσώρτσιλ, αφού σπούδασε στο Κολλέγιο Ίτον της Αγγλίας, κατετάγη στο σύνταγμα Σωματοφυλακής του Στρατού Ξηράς.
Καριέρα
Πριν κληρονομήσει το Δουκάτο του Μάρλμπορο, το 1934, είχε αναδειχθεί στο βαθμό του αντισυνταγματάρχη και είχε υπηρετήσει με διακρίσεις στη Γαλλία και το Βέλγιο κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τον πόλεμο, διατέλεσε Δήμαρχος του Γούντστοκ, από το 1937 έως το 1942. Υπηρέτησε επίσης ως Ύπατος Οικονόμος της Οξφόρδης το 1937. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως αξιωματικός με τις δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βρετανία.
Το 1950, ο Δούκας άνοιξε για τους πολίτες πολλά δωμάτια του Παλατιού Μπλένιμ (συμπεριλαμβανομένης της κρεβατοκάμαρας στην οποία γεννήθηκε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, προκειμένου να αποκομίσει έσοδα για την κάλυψη του κόστους συντήρησης.
Προσωπική ζωή
Στις 17 Φεβρουαρίου 1920, παντρεύτηκε τον Αλεξάντρα Μέρι Κάντογκαν (1900–1961) στην εκκλησία της Αγίας Μαργαρίτας στο Λονδίνο, όπου παρευρέθηκαν ο Βασιλιάς Γεώργιος Ε΄ και η Βασίλισσα Μαίρη. Ως γαμήλιο δώρο, ο παππούς του, Γουίλιαμ Κίσαμ Βάντερμπιλτ, του έδωσε ένα σπίτι στο Λονδίνο. Η Αλεξάντρα Μέρι Κάντογκαν ήταν κόρη του Χένρι Κάντογκαν, Υποκόμη Τσέλσι. Το ζευγάρι απέκτησε δύο γιους και τρεις κόρες:
Δεύτερος γάμος
Έξι εβδομάδες πριν από το θάνατό του, στις 26 Ιανουαρίου 1972, ο Δούκας παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, Φράνσις Λόρα Τσάρτερις (1915–1990), η οποία είχε πραγματοποιήσει ήδη τρεις γάμους. Απεβίωσε σε νοσοκομείο του Λονδίνου στις 11 Μαρτίου 1972, όντας σε ηλικία 74 ετών. Το Δουκάτο του Μάρλμπορο πέρασε στην κατοχή του μεγαλύτερου γιου του. Ο Τζον Σπένσερ-Τσώρτσιλ, 10ος Δούκας του Μάρλμπορο, και η πρώτη σύζυγός του ενταφιάστηκε στην εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου στο Μπλέιντον.
Σαουλάτικα Κέρκυρας
Τα Σαουλάτικα είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 38 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Εθνική Ερυθραίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ερυθραίας είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ερυθραίας. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ερυθραίας. Δεν έχει προκριθεί ποτέ σε τελική φάση είτε του Παγκοσμίου Κυπέλλου είτε του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής. Είναι μέλος της Αφρικανικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Έδρα της ομάδας είναι το Cicero Stadium.
Σημαία του Ανατολικού Τιμόρ
Το κίτρινο τρίγωνο αντιπροσωπεύει τα ίχνη της αποικιοκρατίας στην ιστορία της χώρας και το μαύρο τρίγωνο το σκοταδισμό, ο οποίος είναι απαραίτητο να ξεπεραστεί. Το κόκκινο φόντο της σημαίας συμβολίζει τον αγώνα για την εθνική απελευθέρωση και το λευκό αστέρι την ειρήνη. Το άσπρο αστέρι έχει μία από τις ακτίνες του στραμμένη προς το αριστερό άκρο της σημαίας. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 22 Μαρτίου 2002.
Άλλες σημαίες
thumb|Σημαία του Εθνικού Συμβουλίου Αντίστασης των κατοίκων του Ανατολικού Τιμόρ Μια διαφορετική σημαία προτάθηκε από τους εκπροσώπους των τιμορέζικων πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων στη διάρκεια της πρώτης Εθνικής Συνέλευσης των κατοίκων του Ανατολικού Τιμόρ, η οποία διεξήχθη τον Απρίλιο του 1998 στην Πορτογαλία. Αρχικά η σημαία εκείνη ήταν η σημαία του Εθνικού Συμβουλίου Αντίστασης των κατοίκων του Ανατολικού Τιμόρ (στα πορτογαλικά: Conselho Nacional de Resistência Timorense, CNRT). Εξαιτίας της δημοφιλίας του Συμβουλίου οι συμμετέχοντες στη συνέλευση συμφώνησαν να υιοθετήσουν τη σημαία τους ως προσωρινή σημαία του Ανατολικού Τιμόρ. Αντικαταστάθηκε το 2002, με το προηγούμενο σχέδιο του 1975.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανατολικό Τιμόρ Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Ανατολικού Τιμόρ
Διαγωνισμός Νέων Χορευτών Eurovision 1991
Ο Διαγωνισμός Νέων Χορευτών Eurovision 1991 ήταν ο 4ος διαγωνισμός νέων χορευτών της Eurovision.Η εκδήλωσε έγινε στο δημοτικό θέατρο του Ελσίνκι,στο Ελσίνκι της Φινλανδίας στις 5 Ιουνίου του 1991.Διοργανώθηκε με συνεργασία της EBU και της YLE.15 χώρες πήραν μέρος στον διαγωνισμό ενώ συνολικά 18 χορευτές πήραν μέρος.Η Βουλγαρία έκανε ντεμπούτο ενώ,η Αυστρία,ο Καναδάς και το Ηνωμένο Βασίλειο αποχώρησαν από τον διαγωνισμό.Ωστόσο,αμφότερες η αυστριακή κρατική τηλεόραση (ORF) και ο καναδικός τηλεοπτικός σταθμός (CBC),μετέδωσαν τον διαγωνισμό.
Τοποθεσία
Περισσότερες πληροφορίες για την πόλη διεξαγωγής πατήστε εδώ:Ελσίνκι
Το Δημοτικό θέατρο του Ελσίνκι,επιλέχθηκε να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό. αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Ο χώρος διεξαγωγής του διαγωνισμού.
Μορφή
Οι κανόνες επιτρέπουν ότι οι συμμετέχοντες χορευτές δεν πρέπει να είναι επαγγελματίες και να είναι από 16 μέχρι 21 ετών.Οι συμμετέχοντες θα παρουσιάσουν το πρόγραμμα τους που οι ίδιοι διαλέγουν,προετιμαζοντάς το εξ'αρχής.Οι κριτές είναι επαγγελματίες χορευτές με διακρίσεις,εκπροσωπόντας στοιχεία του μπαλέτου και σύγχρονου στυλ χορού.Όταν τα αποτελέσματα γίνουν φανερά,οι δύο πρώτοι,φτάνουν σε ένα είδος τελικού,που ονομάζεται τελικός γύρος.Ο τελικός γύρος περιέχει 90 δευτερόλεπτα < > και 45 δευτερόλεπτα τυχαίο χορό.Ο νικητής ανακοινώνεται με την ολοκλήρωση του τελικού γύρου όπου οι κριτές ανακοινώνουν τον νικητή.
Αποτελέσματα
Συνολικά 15 συμμετείχαν στον προκριματικό γύρο,με τις 8 από αυτές να προκρίνονται στον τελικό. μικρογραφία|336x336εσ| Αναλυτικά: {{Legend|#22b14c|Χώρες που προκρίθηκαν στον τελικό.}}{{Legend|#FFC20E|Χώρες που συμμετείχαν σε προηγούμενους διαγωνισμούς,αλλά όχι το 1991}}{{Legend|#d40000|Χώρες που δεν προκρίθηκαν στον τελικό.}}
Προκριματίκος γύρος
Οι χώρες με χρυσό χρώμα προκρίθηκαν στον τελικό.
Τελικός
Βραβεία δώθηκαν στις τρεις πρώτες χώρες.Τα αποτελέσματα ποτέ δεν ανακοινώθηκαν μέχρι και σήμερα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Διαγωνισμοί Νέων Χορευτών Eurovision
Αεροδρόμιο Λαμίας
Το Αεροδρόμιο Λαμίας βρίσκεται στο 2ο χιλιόμετρο της Παλαιάς Εθνικής Οδού Λαμίας-Άμφισσας και συγκεκριμένα διπλά από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.
Το αεροδρόμιο ανήκει στην Πολεμική Αεροπορία και δεν έχει καμία εμπορική ή επιβατική κίνηση.
Το Αεροδρομιο Λαμιας δημιουργηθηκε το 1922 για την μεταφορα ανθρωπιστικης βοηθειας απο Αγγλια και Γαλλια προς τους αρτι αφιχθεντες προσφυγες της Μικρασιατικης Καταστροφης.
Το αεροδρομιο κατασκευαστηκε ως φιλανθρωπικο εργο απο τον τοπικο αρχοντα, βιομηχανο & τραπεζιτη Κωνσταντινο Κροκο, με την βοηθεια των φιλων του Ιωαννου κ' Αθανασιου Ευταξια, με τους οποιους ειχε ηδη συνδραμει σε αλλα εργα κοινης ωφελειας, οπως στην κατασκευη του Εμποροβιομηχανικου Επιμελιτηριου Φθιωτιδος, καθως και του Πολιτικου Νοσοκομειου Λαμιας στην περιοχη Νεας Αμπλιανης που υδρηθηκε ως φιλανθρωπικη βοηθεια απο τον Κωνσταντινο Ελασσονα το 1911 και ονομαστηκε Ελασσονιο Νοσοκομειο Λαμιας, και το οποιο βοηθησε τα μεγιστα τους προσφυγες καθως και τους ντοπιους τα δυσκολα αυτα χρονια πριν και μετα την καταστροφη του Ελληνισμου της Μικρας Ασιας.
Τοτε το νεο αεροδρομιο Ευρωπαικων προδιαγραφων στηθηκε το 1922 ως μεταφορικος αερολιμενας για τις αναγκες των προσφυγων της Ιωνιας, που ειχαν φθασει απελπισμενοι στην κοιλαδα του Σπερχειου ποταμου διπλα στην πολη της Λαμιας, και χρηζαν καθε μορφης Ανθρωπιστικης βοηθειας.
Σημερα το αεροδρομιο χρησιμοποιειται μονον απο την Αερολέσχη Λαμιας Φθιώτιδος ως έδρα της, και για όλες τις δραστηριότητές της.
Παραπομπές
Λαμία Αεροδρόμιο
Εθνική Μαυρίκιου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Μαυρίκιου είναι η εθνική, ποδοσφαιρική ομάδα του Μαυρίκιου. Είναι μέλος της FIFA, της Αφρικανικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου και του Συμβουλίου Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών Νοτίου Αφρικής. Έδρα της ομάδας είναι το Stade George V. Το μεγαλύτερο επίτευγμα της ομάδα είναι η συμμετοχή στην τελική φάση του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 1974.
Τερμενάδες Κέρκυρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Εθνική Μαυρίκιου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Μαυρίκιο Μαυρικιος
Τα χρονικά της Νάρνια: Το άλογο και το αγόρι του
Τα χρονικά της Νάρνια: Το άλογο και το αγόρι του (αγγλικά:The Chronicles of Narnia:The Horse and His Boy ) είναι ένα παιδικό μυθιστόρημα φαντασίας σε συγγραφή του CS Lewis, που εκδόθηκε από τον Geoffrey Bles το 1954. Από τα επτά μυθιστορήματα που απαρτίζουν τα Χρονικά της Νάρνια (1950-1956), το Άλογο και το Αγόρι του ήταν το πέμπτο που δημοσιεύθηκε. Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στην περίοδο που καλύπτεται από το τελευταίο κεφάλαιο του πρώτου βιβλίου των Χρονικών της Ναρνία, κατά τη διάρκεια της βασιλείας των τεσσάρων παιδιών Πέβενσι ως Βασιλιάδες και Βασίλισσες της Νάρνια. Αν και τρεις από τους Πέβενσι εμφανίζονται ως δευτερεύοντες χαρακτήρες σε αυτό το μυθιστόρημα, οι κύριοι χαρακτήρες είναι δύο παιδιά και δύο ομιλούντα άλογα που φεύγουν από το Κάλορμεν και ταξιδεύουν βόρεια στη Νάρνια. Στο ταξίδι τους, μαθαίνουν για το σχέδιο του πρίγκιπα του Calormen να επιτεθεί στην Άρτσενλαντ και προειδοποιούν τον βασιλιά της συγκεκριμένης περιοχής για την επικείμενο χτύπημα.
Όπως τα άλλα μυθιστορήματα των Χρονικών της Νάρνια, το συγκεκριμένο βιβλίο εικονογραφήθηκε από την Pauline Baynes και το έργο της έχει διατηρηθεί σε πολλές μεταγενέστερες εκδόσεις.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα φαντασίας Κατηγορία:Μυθιστορήματα για παιδιά Κατηγορία:Άλογα στην τέχνη Κατηγορία:Τα χρονικά της Νάρνια Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1954
Κλειδί αρχειοθέτησης πόρων (ARK)
Το κλειδί αρχειοθέτησης πόρων  (ARK) είναι μια URL διεύθυνση πολλαπλών χρήσεων, που λειτουργεί ως μόνιμο αναγνωριστικό για αντικείμενα πληροφοριών οποιουδήποτε τύπου. Χρησιμοποιείται ευρέως από βιβλιοθήκες, κέντρα δεδομένων, αρχεία, μουσεία, εκδότες και κυβερνητικές υπηρεσίες για να παρέχει αξιόπιστες αναφορές σε επιστημονικά και πολιτιστικά αντικείμενα. Το 2019 καταχωρίστηκε ως Uniform Resource Identifier (URI).
Σύμφωνα με τον ιστότοπο ARK Alliance «''oι τελικοί χρήστες, ειδικά οι ερευνητές, βασίζονται στο ARK για μακροπρόθεσμη πρόσβαση στο παγκόσμιο επιστημονικό και πολιτιστικό αρχείο. Από το 2001 περίπου 8,2 δισεκατομμύρια ARK έχουν δημιουργηθεί από περισσότερους από 780 οργανισμούς''»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαδίκτυο Κατηγορία:Ηλεκτρονικά έγγραφα
Εθνική Ισημερινής Γουινέας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ισημερινής Γουινέας είναι η εθνική, ποδοσφαιρική ομάδα της Ισημερινής Γουινέας. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισημερινής Γουινέας. Είναι μέλος της Αφρικανική Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Συμμετείχε στην τελική φάση του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2012 ως οικοδέσποινα. Έδρα της ομάδας είναι το Nuevo Estadio de Malabo. Δεν έχει προκριθεί ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου.
Ανρί Ζιρώ
Ο Ανρί Ονορέ Ζιρώ (Henri Honoré Giraud, 18 Ιανουαρίου 1879 – 11 Μαρτίου 1949) ήταν Γάλλος στρατηγός και ηγέτης των Ελεύθερων Γαλλικών Δυνάμεων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μέχρι που αναγκάστηκε να αποσυρθεί το 1944.
Γεννημένος από οικογένεια Αλσατών στο [Παρίσι, ο Ζιρώ αποφοίτησε από τη στρατιωτική ακαδημία Σεν Συρ και υπηρέτησε στη Γαλλική Βόρεια Αφρική. Τραυματίστηκε και συνελήφθη από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει από το στρατόπεδο αιχμαλώτων, όπου κρατούνταν. Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, ο Ζιρώ επέστρεψε στη Βόρεια Αφρική και πολέμησε στον πόλεμο Ριφ, οπότε και του απονεμήθηκε η διάκριση του Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής.
Στις αρχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ζιρώ πολέμησε στις Κάτω Χώρες. Τον Μάιο του 1940, συνελήφθη και πάλι από τους Γερμανούς, αλλά έκανε άλλη μια επιτυχημένη απόδραση από την αιχμαλωσία τον Απρίλιο του 1942 μετά από δύο χρόνια προσεκτικού σχεδιασμού. Μέσα από τη Γαλλία του Βισύ, συνεργάστηκε μυστικά με τους Συμμάχους και ανέλαβε τη διοίκηση γαλλικών στρατευμάτων στη Βόρεια Αφρική μετά την Επιχείρηση Πυρσός (Νοέμβριος 1942) μετά τη δολοφονία του Φρανσουά Ζαν Νταρλάν.
Τον Ιανουάριο του 1943, συμμετείχε στη Διάσκεψη της Καζαμπλάνκας μαζί με τους Σαρλ ντε Γκωλ, Ουίνστον Τσόρτσιλ και Φραγκλίνο Ρούζβελτ. Αργότερα τον ίδιο χρόνο, ο Ζιρώ και ο Ντε Γκωλ έγιναν συμπρόεδροι της Γαλλικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης, αλλά έχασε υποστήριξη και αποσύρθηκε με απογοήτευση τον Απρίλιο του 1944.
Μετά τον πόλεμο, ο Ζιρώ εξελέγη στην Εθνοσυνέλευση της Τέταρτης Γαλλικής Δημοκρατίας.
Απεβίωσε στη Ντιζόν το 1949.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Ακαδημία Σεν Συρ το 1900 και εντάχθηκε στον Γαλλικό Στρατό, διοικώντας στρατεύματα Ζουάβ στη Βόρεια Αφρική, μέχρι που μεταφέρθηκε πίσω στη Γαλλία το 1914, όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος.
Μεσοπόλεμος
Στη συνέχεια, ο Ζιρώ υπηρέτησε με γαλλικά στρατεύματα στην Κωνσταντινούπολη υπό τον στρατηγό Φρανσέ ντ' Εσπερέ. Το 1933, μεταφέρθηκε στο Μαρόκο για να πολεμήσει εναντίον των ανταρτών Ριφ (Κάβυλοι). Δίδαξε επίσης στρατιωτική στρατηγική στην Εκόλ Μιλιταίρ, όπου ένας από τους μαθητές του ήταν ο Σαρλ ντε Γκωλ. Του απονεμήθηκε το Légion d'Honneur μετά τη σύλληψη του Αμπντ ελ Κριμ (1926) και αργότερα έγινε στρατιωτικός διοικητής του Μετς.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος: Διοίκηση, σύλληψη και διαφυγή
μικρογραφία|Συλληφθείς ο Γάλλος στρατηγός Ζιρώ (δεύτερος από δεξιά) με Γερμανούς αξιωματικούς μικρογραφία|Συλληφθείς ο Γάλλος στρατηγός Ζιρώ κατά τη διάρκεια της καθημερινής του βόλτας. Γερμανία, 1940–41. Όταν ξεκίνησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Ζιρώ ήταν μέλος του Ανώτερου Πολεμικού Συμβουλίου και διαφωνούσε με τον Σαρλ ντε Γκωλ σχετικά με την τακτική της χρήσης τεθωρακισμένων στρατευμάτων. Έγινε διοικητής της 7ης Στρατιάς, όταν στάλθηκε στις Κάτω Χώρες στις 10 Μαΐου 1940 και κατάφερε να καθυστερήσει τα γερμανικά στρατεύματα στη Μπρέντα στις 13 Μαΐου. Στη συνέχεια, η εξαντλημένη 7η Στρατιά συγχωνεύτηκε με την 9η. Ενώ προσπαθούσε να εμποδίσει μια γερμανική επίθεση μέσω των Αρδεννών, βρισκόταν στο μέτωπο με περιπολία αναγνώρισης, όταν συνελήφθη από γερμανικά στρατεύματα στο Βασινύ στις 19 Μαΐου. Στρατοδικείο δίκασε τον Ζιρώ, επειδή διέταξε την εκτέλεση δύο Γερμανών σαμποτέρ με πολιτικά, αλλά αθωώθηκε και μεταφέρθηκε στο Κάστρο Κενιγκστάιν κοντά στη Δρέσδη, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή αιχμαλώτων πολέμου υψηλής ασφάλειας.
Ο Ζιρώ σχεδίασε τη διαφυγή του προσεκτικά για δύο χρόνια. Έμαθε γερμανικά και απομνημόνευσε χάρτη της περιοχής. Έφτιαξε 46 μέτρα σχοινί από σπάγγο, σχισμένα σεντόνια και χάλκινο σύρμα, τα οποία φίλοι είχαν λαθραία περάσει στη φυλακή για αυτόν. Χρησιμοποιώντας έναν απλό κωδικό ενσωματωμένο στα γράμματα προς την πατρίδα, ενημέρωσε την οικογένειά του για τα σχέδιά του να δραπετεύσει. Στις 17 Απριλίου 1942, κατέβηκε στον βράχο του ορεινού φρουρίου. Είχε ξυρίσει το μουστάκι του και, φορώντας ένα τιρολέζικο καπέλο, ταξίδεψε στο Σάνταου για να συναντήσει την επαφή του από τις Επιχειρήσεις Ειδικών Αποστολών (SOE), που του παρείχε άλλα ρούχα, μετρητά και έγγραφα ταυτότητας.
Μέσα από διάφορα τεχνάσματα, έφτασε στα ελβετικά σύνορα με το τρένο. Για να αποφύγει τους συνοριοφύλακες, που ήταν σε επιφυλακή, περπατούσε στα βουνά, μέχρι που τον σταμάτησαν δυο Ελβετοί στρατιώτες, που τον πήγαν στη Βασιλεία. Ο Ζιρώ τελικά μπήκε στη Γαλλία του Βισύ, όπου έκανε γνωστή την ταυτότητά του. Προσπάθησε να πείσει τον στρατάρχη Πετέν ότι η Γερμανία θα χάσει και ότι η Γαλλία πρέπει να αντισταθεί στη γερμανική κατοχή. Οι απόψεις του απορρίφθηκαν, αλλά η κυβέρνηση Βισύ αρνήθηκε να επιστρέψει τον Ζιρώ στους Γερμανούς.
Συνεργασία με τους Συμμάχους
μικρογραφία|[[Αλγέρι, Γαλλική Αλγερία. Ο στρατηγός Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, αρχηγός των συμμαχικών στρατευμάτων στη Βόρεια Αφρική, και ο στρατηγός Ανρί Ονορέ Ζιρώ διοικητής των γαλλικών δυνάμεων, χαιρετούν τις σημαίες και των δύο εθνών στην έδρα των Συμμάχων.]] Η απόδραση του Ζιρώ ήταν σύντομα γνωστή σε όλη τη Γαλλία. Ο Πιέρ Λαβάλ προσπάθησε να τον πείσει να επιστρέψει στη Γερμανία. Ωστόσο, ενώ παρέμεινε πιστός στον Πετέν και την κυβέρνηση του Βισύ, ο Ζιρώ αρνήθηκε να συνεργαστεί με τους Γερμανούς. Σε αντίποινα, ο Χάινριχ Χίμλερ διέταξε τη Γκεστάπο να προσπαθήσει να τον δολοφονήσει και να συλλάβει οποιαδήποτε μέλη της οικογένειας του Ζιρώ θα μπορούσαν να βρεθούν, τα οποία θα κρατούνταιν όμηροι για να αποθαρρύνουν τον Ζιρώ να συνεργαστεί με τους Συμμάχους. Συνελήφθησαν δεκαεπτά μέλη της εκτεταμένης οικογένειας του Ζιρώ.
Ήρθαν κρυφά σε επαφή με τους Συμμάχους, οι οποίοι του έδωσαν το κωδικό όνομα Kingpin ("Αφεντικό"). Ο Ζιρώ είχε ήδη σχεδιάσει την ημέρα, που τα αμερικανικά στρατεύματα προσγειώθηκαν στη Γαλλία. Συμφώνησε να υποστηρίξει μια Συμμαχική απόβαση στη Γαλλική Βόρεια Αφρική, υπό την προϋπόθεση ότι θα χρησιμοποιούνταν μόνο αμερικανικά στρατεύματα (όπως πολλοί άλλοι Γάλλοι αξιωματικοί, ήταν δυσαρεστημένος από τους Βρετανούς, ιδιαίτερα μετά την επίθεσή τους στο Μερς ελ Κεμπίρ), και ότι αυτός ή άλλος Γάλλος αξιωματικός θα ήταν ο διοικητής μιας παρόμοιας επιχείρησης.
Ο Ζιρώ όρισε τον στρατηγό Σαρλ Μαστ ως εκπρόσωπό του στην Αλγερία. Σε μια μυστική συνάντηση στις 23 Οκτωβρίου με τον στρατηγό των ΗΠΑ Μαρκ Γουέιν Κλαρκ και τον διπλωμάτη Ρόμπερτ Ντάνιελ Μέρφι, η εισβολή συμφωνήθηκε, αλλά οι Αμερικανοί υποσχέθηκαν μόνο ότι ο Ζιρώ θα είχε τη διοίκηση "το συντομότερο δυνατό". Ο Ζιρώ, ακόμα στη Γαλλία, απάντησε με αίτημα για γραπτή δέσμευση ότι θα ήταν διοικητής εντός 48 ωρών από την απόβαση και για αποβάσεις στη Γαλλία, καθώς και στη Βόρεια Αφρική. Ο Ζιρώ επέμεινε επίσης ότι δεν μπορούσε να φύγει από τη Γαλλία πριν από τις 20 Νοεμβρίου.
Ωστόσο, ο Ζιρώ πείστηκε ότι έπρεπε να φύγει. Ζήτησε να μεταφερθεί με αεροπλάνο, αλλά ο στρατηγός Αϊζενχάουερ συμβούλεψε ότι θα έπρεπε να μεταφερθεί στο Γιβραλτάρ από το βρετανικό υποβρύχιο HMS Seraph ως "USS Seraph", καθώς κανένα αμερικανικό υποβρύχιο δεν βρισκόταν κοντά. Στις 5 Νοεμβρίου, αυτός και οι δύο γιοι του μεταφέρθηκαν από την Τουλόν από το υποβρύχιο HMS Seraph και μεταφέρθηκαν για να συναντήσουν τον Αϊζενχάουερ στο Γιβραλτάρ. Έφτασε στις 7 Νοεμβρίου, λίγες μόνο ώρες πριν από τις αποβάσεις.
Ο Αϊζενχάουερ του ζήτησε να αναλάβει τη διοίκηση των γαλλικών στρατευμάτων στη Βόρεια Αφρική κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Πυρσός και να τα διατάξει να ενταχθούν στους Συμμάχους. Αλλά ο Ζιρώ περίμενε να διοικεί ολόκληρη την επιχείρηση και αρνήθηκε κατηγορηματικά να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε άλλη βάση. Είπε "η τιμή του θα αμαυρωνόταν" και ότι θα ήταν απλά θεατής στην υπόθεση.
Ωστόσο, το επόμενο πρωί, ο Ζιρώ άλλαξε γνώμη. Αρνήθηκε να φύγει αμέσως για το Αλγέρι, αντ' αυτού έμεινε στο Γιβραλτάρ μέχρι τις 9 Νοεμβρίου. Όταν ρωτήθηκε γιατί δεν πήγε στο Αλγέρι, απάντησε: "Ίσως έχετε δει μια μεγάλη διαδήλωση οπαδών του Ντε Γκωλ, που πραγματοποιήθηκε εδώ την περασμένη Κυριακή. Μερικοί από τους διαδηλωτές τραγούδησαν τη Μασσαλιώτιδα. Το εγκρίνω πλήρως! Άλλοι τραγούδησαν το Chant du Départ [μια στρατιωτική μπαλάντα]. Αρκετά ικανοποιητικό! Άλλοι φώναζαν ξανά "Ζήτω ο Ντε Γκωλ!". Καμία αντίρρηση. Αλλά μερικοί από αυτούς φώναζαν: "Θάνατος στον Ζιρώ!". Δεν το εγκρίνω καθόλου."
Φιλοσυμμαχικοί στην Αλγερία συμφώνησαν να υποστηρίξουν τις αποβάσεις των Συμμάχων και όντως κατέλαβαν τον Αλγέρι τη νύχτα της 7-8 Νοεμβρίου. Μετά η πόλη καταλήφθηκε από Συμμαχικά στρατεύματα. Ωστόσο, η αντίσταση συνεχίστηκε στο Οράν και την Καζαμπλάνκα. Ο Ζιρώ πέταξε στο Αλγέρι στις 9 Νοεμβρίου, αλλά απορρίφθηκε η προσπάθειά του να αναλάβει τη διοίκηση των γαλλικών δυνάμεων. Αντ' αυτού, φάνηκε ότι ο Ναύαρχος Φρανσουά Νταρλάν, που έτυχε να είναι στο Αλγέρι, είχε πραγματική εξουσία και ο Ζιρώ το συνειδητοποίησε γρήγορα αυτό. Παρά το γεγονός ότι ο Νταρλάν ήταν ο εκ των πραγμάτων αρχηγός της κυβέρνησης του Βισύ, οι Σύμμαχοι τον αναγνώρισαν ως επικεφαλής των γαλλικών δυνάμεων στην Αφρική και στις 10 Νοεμβρίου, έπειτα από συμφωνία, ο Νταρλάν διέταξε κατάπαυση πυρός στις γαλλικές δυνάμεις και να ενταχθούν στους Συμμάχους.
Στις 11 Νοεμβρίου, οι γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν τη νότια Γαλλία. Οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν στο Αλγέρι και μέχρι τις 13 Νοεμβρίου ο Νταρλάν αναγνωρίστηκε ως Ύπατος Αρμοστής της Γαλλικής Βόρειας και Δυτικής Αφρικής. Όλα αυτά έγιναν χωρίς αναφορά στην οργάνωση Ελεύθερη Γαλλία του Ντε Γκωλ, η οποία είχε ισχυριστεί ότι ήταν η νόμιμη κυβέρνηση της Γαλλίας στην εξορία.
Ηγέτης του Στρατού της Αφρικής
Ο Ανρί Ζιρώ και ο Σαρλ Ντε Γκωλ έγιναν συμπρόεδροι της Γαλλικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης και των Ελεύθερων Γαλλικών Δυνάμεων. Ο Ζιρώ ήθελε να άρει αμέσως όλους τους φυλετικούς νόμους. Ωστόσο, μόνο το διάταγμα Κρεμιέ αποκαταστάθηκε αμέσως από τον στρατηγό ντε Γκωλ. Ο Ντε Γκωλ παγίωσε την πολιτική του θέση σε βάρος του Ζιρώ, καθώς ήταν πιο ενημερωμένος με την πολιτική κατάσταση. Ο Ζιρώ μετέβη στις ΗΠΑ τον Ιούλιο σε ένα άχρηστο ταξίδι, ενώ ο ντε Γκωλ κέρδισε δύναμη. Ο Ζιρώ γελοιοποιήθηκε στο Ντιτρόιτ με μια ομιλία, που επαινούσε τα ναζιστικά επιτεύγματα στη Γερμανία.
Μετά την εξέγερση της Αντίστασης στην Κορσική στις 11 Σεπτεμβρίου 1943, ο Ζιρώ έστειλε μια αποστολή, συμπεριλαμβανομένων δύο Γάλλων καταστροφέων, για να βοηθήσει το κίνημα της αντίστασης, χωρίς να ενημερώσει την Επιτροπή. Αυτό προκάλεσε περισσότερη κριτική από τον Ντε Γκωλ και έχασε τη συμπροεδρία τον Νοέμβριο του 1943.
Όταν οι Σύμμαχοι ανακάλυψαν ότι ο Ζιρώ διατηρούσε το δικό του δίκτυο πληροφοριών, η γαλλική επιτροπή τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τη θέση του ως αρχηγός των γαλλικών δυνάμεων. Αρνήθηκε να δεχθεί θέση του Γενικού Επιθεωρητή του Στρατού και επέλεξε να αποσυρθεί μετά από σαράντα τέσσερα χρόνια θητείας.
Μεταπολεμικός βίος
Στις 2 Ιουνίου 1946 εξελέγη στη Γαλλική Συντακτική Συνέλευση ως εκπρόσωπος του Δημοκρατικού Κόμματος της Ελευθερίας και βοήθησε στη δημιουργία του συντάγματος της Τέταρτης Δημοκρατίας.
Δημοσίευσε δύο βιβλία, το Mes Evasions (Οι αποδράσεις μου, 1946) και το Un seul but, la victoire: Alger 1942-1944 (Μοναδικός στόχος η νίκη: Αλγέρι 1942–1944, 1949) για τις εμπειρίες του.
Απεβίωσε στην Ντιζόν της Γαλλίας στις 11 Μαρτίου 1949.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ειδικής Στρατιωτικής Σχολής του Σαιν-Σιρ Κατηγορία:Σαρλ ντε Γκωλ Κατηγορία:Γάλλοι στρατηγοί Κατηγορία:Λεγεώνα της Τιμής
Εθνική Μαλάουι (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Μαλάουι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα του Μαλάουι. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μαλάουι. Πριν το 1966 ήταν γνωστή ως  Εθνική Νυασαλάνδης. Δεν έχει προκριθεί ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου αλλά έχει συμμετάσχει δύο φορές σε τελική φάση του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής. Έδρα της ομάδας είναι το Kamuzu Stadium.
Γιώργος Απέργης
Ο Γιώργος Απέργης, στα γαλλικά Georges Aperghis (Αθήνα, 23 Δεκεμβρίου 1945), είναι Έλληνας συνθέτης που εργάζεται κυρίως στον τομέα του πειραματικού μουσικού θεάτρου, αλλά έχει επίσης συνθέσει όπερες, συμφωνική μουσική και μεγάλο αριθμό συνθέσεων μουσικής δωματίου.
Βιογραφία
Ο Γιώργος Απέργης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 23 Δεκεμβρίου 1945. Προέρχεται από καλλιτεχνική οικογένεια, ο πατέρας του, Αχιλλέας Απέργης, ήταν γλύπτης και η μητέρα του, Ειρήνη, ήταν ζωγράφος. . Από το 1963 ζει και εργάζεται στο Παρίσι. Αρχικά πειραματίστηκε με την σειραϊκή μουσική, τη Συγκεκριμένη μουσική (Musique concrète), ενώ τα πρώτα του έργα εμπνέονται από τις μουσικές αναζητήσεις του Ιάννη Ξενάκη. Το 1971 συνθέτει το πρώτο του μουσικοθεατρικό έργο, La tragique histoire du nécromancien Hiéronimo et de son miroir (Η τραγική ιστορία του νεκρομάντη Ιερωνύμου και του καθρέφτη του). Αυτό το έργο είναι η βάση του μεγαλύτερου μέρους των μεταγενέστερων αναζητήσεών του στη σχέση μεταξύ μουσικής και κειμένου, αλλά και μεταξύ μουσικής και σκηνικής ερμηνείας.
Το 1976 δημιούργησε στο Μπανιολέ (στα περίχωρα του Παρισιού) μαζί με τη σύζυγό του, την Γαλλίδα ηθοποιό Εντίθ Σκομπ (1937-2019), το ATEM (Ατελιέ Θεάτρου και Μουσικής), έναν πειραματικό χώρο μουσικού θεάτρου. Στα έργα του ενσωματώνει όλα τα φωνητικά, οργανικά, νοηματικά και σκηνικά συστατικά, αντιμετωπίζοντάς τα με τον ίδιο τρόπο και όπου μουσικοί, τραγουδιστές, ηθοποιοί και καλλιτέχνες πολυμέσων συναντιούνται σε μια ισότιμη βάση. Πέρα από το θεατρικό κομμάτι της δουλειάς του, συνθέτει επίσης συναυλιακή μουσική, που περιλαμβάνει μια μεγάλη σειρά σολιστικών έργων για όργανα ή φωνή, όπερες και συνθέσεις μουσικής δωματίου για ορχήστρα, για φωνή και για ενόργανο σύνολο. Οι όπερες του Απέργη είναι μια σύνθεση ανάμεσα στα έργα του για μουσικό θέατρο και στα έργα του για κοντσέρτα. Έχει συνθέσει επτά λυρικά έργα, στα οποία συγκαταλέγονται το Pandemonium (1973), εμπνευσμένο από τα γραπτά του Ιουλίου Βερν, το Liebestod (1981), από μια επιστολή της Μπετίνα Μπρεντάνο στον Γκαίτε, το Tristes tropiques (1996), από το ομώνυμο έργο του Κλωντ Λεβί-Στρως (Θλιβεροί Τροπικοί), και το Les Boulingrin (2010) από το ομώνυμο έργο του Ζωρζ Κουρτελίν.
Ο Γιώργος Απέργης έχει συνεργαστεί με πολύ σημαντικές μορφές του σύγχρονου θεάτρου, όπως ο εμβληματικός συγγραφέας του θεάτρου του παραλόγου Άρθουρ Αντάμοβ, ο σκηνοθέτης της Κομεντί Φρανσαίζ Αντουάν Βιτέζ, και ο σπουδαίος σκηνογράφος Γιάννης Κόκκος. Με περισσότερα από 100 έργα στο ενεργητικό του, εξαιρετικά προσωπικά και μη ταξινομήσιμα, σοβαρά αλλά με χιούμορ, ο Απέργης έχει διακριθεί ως εφευρετικός συνθέτης που ακολουθεί την παράδοση αλλά χωρίς θεσμικούς περιορισμούς. Έχει τιμηθεί με το γερμανικό βραβείο Mauricio Kagel (2011) και το βραβείο Frontiers of Knowledge του ισπανικού ομίλου BBVA Foundation (Banco Bilbao Vizcaya Argentaria) στην κατηγορία της σύγχρονης μουσικής (2016).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη Ιστοσελίδα
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες ηλεκτρονικής μουσικής Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής
Νομισματικό Μουσείο Αθηνών
Το Νομισματικό Μουσείο Αθηνών στεγάζεται σήμερα στο Ιλίου Μέλαθρον, την αρχοντική κατοικία του αρχαιολόγου Ερίκου Σλήμαν, έργο του αρχιτέκτονα Ερνστ Τσίλλερ.
Εκθέματα
thumb|left|Το εσωτερικό του Μουσείου|356x356px|εναλλ.= Η μόνιμη έκθεσή του παρουσιάζει την ιστορία του νομίσματος καθώς και την κατασκευή, διάδοση, χρήση, ως και την εικονογραφία των νομισμάτων, στην εποχή της κοπής των, του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Η έκθεση συνεχίζεται στο 2ο όροφο που εκθέτονται νομίσματα της Ελληνιστικής περιόδου, Ρωμαϊκής, Βυζαντινής, Μεσαιωνικής αλλά και νεότερης εποχής.
Το Νομισματικό Μουσείο Αθηνών θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα τους είδους του στον κόσμο. Η συλλογή των εκθεμάτων του περιλαμβάνει περισσότερα από 500.000 αρχαία νομίσματα, μολυβδόβουλα, μετάλλια, σφραγιδόλιθους, αρχαία σταθμία και άλλα σχετικά αντικείμενα που ανάγονται από τον 14ο αιώνα π.Χ. μέχρι και σήμερα.
Ιστορικό ίδρυσης
Το 1843 η εθνική συλλογή νομισμάτων μεταφέρεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη υπό τη διεύθυνση του Γ. Τυπάλδου. Το 1856 τη διεύθυνση της εθνικής συλλογής ανέλαβε ο πρώτος Έλληνας επιστήμων νομισματολόγος Ποστολάκας όπου και αρχίζει η επιστημονική κατάταξη καταλογοποίηση, παρουσίαση και πλουτισμός. Στην αρχή της Βασιλείας Γεωργίου του Α΄ η ελληνική εθνική συλλογή νομισμάτων περιελάμβανε ήδη 24.000 νομίσματα.
Το 1887 σημειώθηκε μία μεγάλη κλοπή νομισμάτων από υπάλληλο της Εθνικής Βιβλιοθήκης, τα οποία βρέθηκαν αργότερα στο Παρίσι και τη Γενεύη τα οποία και επιστράφηκαν. Ένεκα όμως του γεγονότος αυτού, στη συνέχεια η εθνική συλλογή τοποθετήθηκε και σφραγίστηκε σε μεταλλικούς φοριαμούς, (κιβώτια), τα οποία δόθηκαν στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο προς φύλαξη. Την ίδια εποχή η εθνική συλλογή υπάχθηκε διοικητικά στην Εφορεία Αρχαιοτήτων thumb|Το Μέγαρον Σλήμαν που στεγάζει το Νομισματικό Μουσείο Αθηνών|273x273px|εναλλ.=
Το 1890 κατόπιν έγκρισης του Βασιλέως ο καθηγητής Ιωάννης Σβορώνος παρέλαβε την εθνική συλλογή και την τοποθέτησε στη δεξιά πτέρυγα της Ακαδημίας Αθηνών προς έκθεση αυτής. Την εποχή εκείνη η Ακαδημία ως μουσειακός χώρος, λόγω και της αρχιτεκτονικής του θεωρούνταν ένα από τα πολυτελέστερα μουσεία του κόσμου περιλαμβάνοντας πλέον 250.000 νομίσματα διαφόρων εποχών και γεωγραφικών τόπων του ελληνικού χώρου. Βέβαια η συγκέντρωση όλων αυτών προέρχονταν και από πολλές δωρεές ιδιωτικών συλλογών όπως και από την εκτεταμένη αρχαιολογική έρευνα. Στο χώρο αυτό παρέμεινε η εθνική συλλογή μέχρι τη κήρυξη του πολέμου του 1940 οπότε και μεταφέρθηκε σε κρύπτη εντός της Αθήνας υπό την επιμέλεια της Τράπεζας της Ελλάδος.
Το 1893 επί πρωθυπουργίας Χαρ. Τρικούπη η εθνική συλλογή αποκτά δια νόμου αυτοτελή οργανισμό μουσείου υπαγόμενου στη Πρυτανεία του Πανεπιστημίου υπό την εποπτεία όμως του γενικού εφόρου αρχαιοτήτων. Το 1922 μετά το θάνατο του Σβορώνου τη διεύθυνση ανέλαβε ο καθηγητής αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Γ. Οικονόμου μέχρι το 1928 όπου τον διαδέχτηκε ο νομισματολόγος Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος μέχρι τον θάνατό του, το 1940. Τότε για μικρό διάστημα τη θέση του ανέλαβε ο Ιωάννης Μηλιάδης που παρέδωσε στη νομισματολόγο Ειρήνη Βαρουχά η οποία με ιδιαίτερη ευαισθησία ανέλαβε τη μεταφορά και απόκρυψή του. Το 1942 με νομοθετικό διάταγμα της κατοχικής κυβέρνησης η «Νομισματική συλλογή» αποτελεί τμήμα του αρχαιολογικού μουσείου και μετά την απελευθέρωση μεταφέρεται στα υπόγεια του αρχαιολογικού μουσείου Η επανέκθεση των νομισμάτων ξεκίνησε το 1956 στον α΄ όροφο του μουσείου που είχε διαμορφωθεί ανάλογα. Το 1964 την διεύθυνση αναλαμβάνει η έφορος αρχαιοτήτων Μάντω Οικονομίδου ή οποία τον επόμενο χρόνο πέτυχε δια νόμου την διοικητική αυτοτέλεια με τον τίτλο «Νομισματικό Μουσείο». Το 1994 την διαδέχθηκε ο Ιωάννης Τουράτσογλου ο οποίος και ξεκίνησε τις προσπάθειες μεταστέγασης του Μουσείο στο Ιλίου Μέλαθρον. Πράγματι οι προσπάθειες τελεσφόρησαν και στις 11 Δεκεμβρίου του 1998 πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του Νομισματικού Μουσείου στο διώροφο ιστορικό νεοκλασικό μέγαρο που υφίσταται σήμερα.
Πηγές
Νομισματικο Νομισματικο Αθηνων Αθήνα
Εθνική Ζάμπιας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ζάμπιας εκπροσωπεί τη Ζάμπια στο διεθνές ποδόσφαιρο. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ζάμπιας. Έδρες της ομάδας αποτελούν το Στάδιο Εθνικών Ηρώων και το Στάδιο Λέβι Μουαναουάσα.
Ιστορία
Η ομάδα κατέκτησε το Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2012, ενώ συμμετείχε στον τελικό ακόμα 2 φορές.
Στάδιο
Η εθνική ομάδα χρησιμοποιεί ως έδρες το Στάδιο Εθνικών Ηρώων, χωρητικότητας 60.000 θεατών που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Λουσάκα και το Στάδιο Λέβι Μουαναουάσα, χωρητικότητας 49.800 θεατών, που βρίσκεται στην Ντόλα.
It's Okay to Not Be Okay
Το It's Okay to Not Be Okay (κορεατικά: 사이코지만 괜찮아, Saikojiman gwaenchana) είναι μια ρομαντική τηλεοπτική σειρά της Νότιας Κορέας του 2020 με πρωταγωνιστές τους Κιμ Σου-γιουν και Σέο Γε-τζι. Η σειρά αφηγείται μια ασυνήθιστη ρομαντική ιστορία μεταξύ δύο ανθρώπων που καταλήγουν να θεραπεύουν ο ένας τον άλλον τις συναισθηματικές και ψυχολογικές πληγές. Προβλήθηκε στο tvN κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21:00 (KST) χρονικό διάστημα από 20 Ιουνίου έως 9 Αυγούστου 2020 για 16 επεισόδια. Η σειρά είναι διαθέσιμη παγκοσμίως στο Netflix.
Πλοκή
Η σειρά αφηγείται την ιστορία του Μουν Γκανγκ-τάε, κοινοτικού λειτουργού υγείας σε ψυχιατρικό θάλαμο, που δεν έχει χρόνο για αγάπη, και της Κο Μουν-γιανγκ, μίας επιτυχημένης συγγραφέα παιδικών βιβλίων, που δεν έχει μάθει ποτέ πώς είναι η αγάπη. Μετά τη συνάντησή τους, οι δύο αρχίζουν αργά να θεραπεύουν τις συναισθηματικές πληγές του άλλου. Καθώς εξελίσσεται η ιστορία, αποκαλύπτεται επίσης η αλήθεια πίσω από τα αλληλένδετα παρελθόντά τους, που τους στοιχειώνει.
Συμμετοχή και χαρακτήρες
Ο Γκανγκ-ταέ είναι ένας ορφανός νοσηλευτής στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο ΟΚ. Είναι συμπαθητικός αλλά δυσκολεύεται με την αυτοεκτίμηση ώς αποτέλεσμα των προηγούμενων εμπειριών του και αποφεύγει να έχει στενές σχέσεις με οποιονδήποτε άλλο εκτός από τον μεγαλύτερο αδερφό του.
Ένας δημοφιλής συγγραφέας παιδικών βιβλίων με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας. Είχε μια ταραγμένη παιδική ηλικία και μια ταραχώδη σχέση με τους γονείς της. Αναπτύσσει μια ρομαντική εμμονή για τον Γκανγκ-ταέ μετά από μια τυχαία συνάντηση και συχνά καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να τραβήξει την προσοχή του.
Ο μεγαλύτερος αδερφός του Μουν Γκανγκ-ταέ, ο οποίος είναι αυτιστικός. Είναι οπαδός της Μουν-γιανγκ, καθώς και υπέροχος εικονογράφος. Ήταν ο μοναδικός μάρτυρας της δολοφονίας της μητέρας του, που είχε ως αποτέλεσμα τον παράλογο φόβο του για τις πεταλούδες. Ο φόβος του εξελίσσεται σε εφιάλτες κάθε άνοιξη, και αναγκάζει τον Γκάνγκ-ταέ να μετακομίσει μαζί του για να "φύγει από τις πεταλούδες".
Μια νοσοκόμα και συνάδελφος του Γκανγκ-ταέ στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο OK. Είναι ερωτευμένη με τον Γκανγκ-ταέ και φαίνεται να είναι ντροπαλή και εύκολα ζηλεύει από άλλους που είναι κοντά με τα ρομαντικά τους ενδιαφέροντα. Αντιπαθεί την Μουν-γιάνγκ, με την οποία είχε μια σύντομη φιλία στο δημοτικό σχολείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές τηλεοπτικές σειρές
Πέδρο ντε Βαλδίβια
Ο Πέδρο ντε Βαλδίβια (ισπανικά: Pedro de Valdivia, 17 Απριλίου 1497 – 25 Δεκεμβρίου 1553) ήταν Ισπανός στρατιωτικός και εξερευνητής (κονκισταδόρος), καθώς και κατακτητής και πρώτος κυβερνήτης της σημερινής Χιλής.
Ο Βαλδίβια υπηρέτησε στον ισπανικό στρατό αρχικά σε περιοχές της, υπό ισπανικής κατοχής τότε, Ιταλίας και Φλάνδρας. Το 1532 έλαβε μέρος στις εξερευνητικές επιχειρήσεις στο σημερινό Περού της Νότιας Αμερικής, υπό τις διαταγές του Φρανσίσκο Πισάρρο και ονομάστηκε από τον Ισπανό βασιλιά Κάρολο Α΄ γενικός κυβερνήτης της περιοχής αυτής, όπως και κάθε περιοχής που θα κυρίευε νοτιότερα.
Το 1538 συνέβαλε στη συντριβή της εξέγερσης του Ισπανού Ντιέγο ντε Αλμάγρο και το 1540 κατέλαβε τη σημερινή Χιλή. Επίσης διεξήγαγε συστηματικές εξερευνητικές επιχειρήσεις στις περιοχές της Παταγονίας και των Άνδεων, και υπέταξε τις ιθαγενείς φυλές των Αραουκάνων (1546). Στη Χιλή ίδρυσε αρκετές πόλεις, όπως τη σημερινή πρωτεύουσα της χώρας, Σαντιάγο (1541).
Ο Βαλδίβια ήταν ιδιαίτερα σκληρός με τους ιθαγενείς πληθυσμούς, κάτι που επέτεινε την αντίδρασή τους. Σε συμπλοκή με τοπικές φυλές είχε οικτρό τέλος. Σύμφωνα με μια παράδοση, οι Ινδιάνοι κατασκεύασαν αυλούς με τα κόκκαλά του και κάθε χρονιά γιόρταζαν την επέτειο του θανάτου του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί εξερευνητές Κατηγορία:Ιστορία του Περού Κατηγορία:Ιστορία της Χιλής
Μάχη της σοδειάς
Η επονομαζόμενη Μάχη της σοδειάς πραγματοποιήθηκε στις 20 Ιουλίου 1944, στον δρόμο Βόλου-Ν. Αγχιάλου περί τη θέση "Καντήραγας" (16ο χλμ., σημερινή ονομασία: "Χρυσή Ακτή Παναγίας").
Ιστορικό πλαίσιο
Από τον χειμώνα των αρχών του 1944, ο Γερμανικός στρατός που έδρευε κοντά στον Βόλο Μαγνησίας στην Κεντρική Ελλάδα άρχισε να αισθάνεται έντονα την έλλειψη σοβαρής και αποτελεσματικής επιμελητείας λόγω της συνεχούς κατάρρευσης των σοβαρότερων μετώπων: του ανατολικού στη Ρωσία, του δυτικού στη Γαλλία και τις Κάτω Χώρες, αλλά και του νοτίου πλέον, καθώς είχε πραγματοποιηθεί ήδη η απόβαση στην Ιταλία και η συνθηκολόγησή της στους Συμμάχους.
Από τις αρχές του Αυγούστου του 1944, η Ελληνική Αντίσταση είχε βάσιμες πληροφορίες ότι θα γινόταν απόπειρες ιδιοποιήσεων των καρπών και των τροφίμων που οι τοπικοί αγροτικοί πληθυσμοί μετέφεραν από τα χωράφια στις αποθήκες τους στα χωριά της περιοχής.
Η τοπική οργάνωση του ΕΛΑΣ είχε ήδη ειδοποιήσει και υπήρχαν πλέον "σκοπιές", αλλά και καλά ενεργοποιημένη κατασκοπεία στο Βόλο και μέσω των συνεργαζομένων με το Στρατό Κατοχής Ελλήνων. Μεγάλος ήταν και ο κίνδυνος και από τα μέλη της Κατοχικής Πολιτοφυλακής που αποτελείτο από Φιλογερμανούς ντόπιους.
Η συμπλοκή
Από το καλοκαίρι του 1944 και μετά, έγιναν διάφορες μικροαπόπειρες Γερμανών ενόπλων με μοτοσυκλέτες και με στρατιωτικά οχήματα, οι οποίες απωθήθηκαν σε μικρές αψιμαχίες. Η πιο ενδεικτική ήταν αυτή της 20ής Ιουλίου, οπότε οι Γερμανοί θα επέστρεφαν με το κύριο μέρος του τάγματος ευθύνης της διατήρησης τάξης με ελαφριά και βαρύτερα όπλα.
Η παρεμβαλλομένη μεταξύ Βόλου-Αλμυρού Νέα Αγχίαλος, ήδη καμένη από τους Ιταλούς, στέγαζε σημαντικό κλιμάκιο αντίστασης και όλοι περίμεναν τον τελικό εξανδραποδισμό. Ωστόσο, εκείνη την ημέρα έφθασαν τα νέα για την απόπειρα κατά του Χίτλερ, πράγμα που ακύρωσε αφενός τις επιχειρήσεις κατά των χωριών της περιοχής, αλλά και επιτάχυνε δραστικά τις ετοιμασίες για την οπισθοχώρηση του Γερμανικού Στρατού Κατοχής προς τη Γερμανία.
Συγκροτήθηκαν ειδικά τμήματα για την προστασία της σοδειάς, από τα οποία αναχαιτίστηκαν οι γερμανικές δυνάμεις.
Η αντίσταση του ντόπιου πληθυσμού στα γερμανικά στρατεύματα υπενθυμίζεται πλέον από μνημείο που υπάρχει στην περιοχή και έγινε γνωστή ως Μάχη της Σοδειάς, λόγω της προσπάθειας των κατοίκων να διασώσουν τις σοδειές και τα χωράφια τους.
Βίλι φαν ντερ Κάουλεν
Βιογραφία
Μεγάλωσε στο Χέλμοντ και άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στην ηλικία των οκτώ ετών, όταν εντάχθηκε στον τοπικό σύλλογο HVV Helmond. Έτυχε προσοχής λόγω των ικανοτήτων του στο σκοράρισμα αγωνιζόμενος ως επιθετικός. Σε ηλικία 15 ετών, έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα του Χέλμοντ. Το 1963, τράβηξε το ενδιαφέρον της Αϊντχόφεν και έπαιξε ένα δοκιμαστικό αγώνα, του προσφέρθηκε συμβόλαιο, αλλά αυτός αρνήθηκε. Παίζοντας για τη Χέλμοντ, σκόραρε 69 γκολ σε 63 αγώνες για την ερασιτεχνική ομάδα. Το 1964, τελικά υπέγραψε για την Αϊντχόφεν.