cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αθανάσιος Αλεξανδρείας
Ο Αθανάσιος Αλεξανδρείας ή Μέγας Αθανάσιος ή Άγιος Αθανάσιος (περ. 298 – 2 Μαΐου 373) ήταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Τιμάται ως άγιος από την Ανατολική Ορθόδοξη, την Κοπτική Ορθόδοξη, τη Ρωμαιοκαθολική, τις Λουθηρανικές και τις Αγγλικανικές εκκλησίες. Αποτελεί έναν από τους τέσσερις Πατέρες της Ανατολικής εκκλησίας που φέρουν τον τίτλο «Μέγας» μαζί με τούς Βασίλειο, Φώτιο, και Αντώνιο, και ένας από τους 33 Πατέρες της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.
Από πολύ νέος έδειξε την πνευματική κλίση του. Σε ηλικία 25 ετών χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Αλεξανδρείας Αλέξανδρο, τον οποίο ακολούθησε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο το 325, στη Νίκαια της Βιθυνίας. Εκεί αναδείχθηκε πρωτεργάτης στην καταδίκη της διδασκαλίας του Αρείου που χαρακτηρίστηκε αιρετική. Το 328 και σε ηλικία 33 ετών εξελέγη πατριάρχης Αλεξανδρείας.
Παιδική ηλικία και μόρφωση
Γεννήθηκε στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, αφού κατά τον ιστορικό Σωκράτη τον Σχολαστικό, εκεί είχε και πατρικό και οικογενειακό τάφο (Εκκλ. Ιστορία 4,13). Οι γονείς του ήταν Χριστιανοί και από μικρή ηλικία έδειξε την κλίση του, αφού παρίστανε τον ιερέα που βάπτιζε τους πιστούς (φίλους του).
Από τα συγγράμματα του και τις περιγραφές του Γρηγορίου Θεολόγου συμπεραίνουμε, ότι ανατράφηκε θεολογικά και απέκτησε λίγες εγκύκλιες γνώσεις. Τη θεολογική μόρφωση την απέκτησε από τη θεολογική Κατηχητική Σχολή της Αλεξάνδρειας. Μεγάλη επίδραση για τη διαμόρφωση του ήθους του και της πορείας του, συνέβαλε η γνωριμία του με τον Μέγα Αντώνιο του οποίου και συνέγραψε τον «Βίο και Πολιτεία».
Η Ιεροσύνη
Κατά τη δεύτερη δεκαετία του 4ου αιώνα προκαλείται αναστάτωση στην Εκκλησία όσον αφορά τον προσδιορισμό της φύσης του Θεού, λίγο μόλις καιρό μετά την κατάπαυση του κύματος διωγμών από τους Ρωμαίους Αυτοκράτορες. Ο Αθανάσιος από νωρίς, ως λαϊκός ακόμα, έδειξε έντονο ζήλο στην προσπάθεια καταπολέμησης των θέσεων που προασπιζόταν ο Άρειος, συγγράφοντας κείμενα όπως το Κατά Ειδώλων και το Περί Ενανθρωπήσεως του Λόγου. Το 325 μ.Χ. πληροφορούμαστε ότι ήδη έχει χειροτονηθεί διάκονος όπου και συμμετέχει ενεργώς ως γραμματέας στην Α΄ Οικουμενική σύνοδο, συγκληθείσα υπό του Μεγάλου Κωνσταντίνου με σκοπό τη διευθέτηση των θεολογικών συγκρούσεων που ταλάνιζαν τις χριστιανικές εκκλησίες. Το 328 μ.Χ, μετά την κοίμηση του πνευματικού του Πατέρα και επισκόπου Αλεξανδρείας Αλεξάνδρου, με σύμφωνη απόφαση κλήρου και λαού, χειροτονήθηκε επίσκοπος (εκ των υστέρων χαρακτηρίστηκε Πατριάρχης), ένεκα του μεγάλου ζήλου και της φήμης που είχε αποκτήσει ως «ανυποχώρητου μαχητή».
Διωγμοί
Ο Μέγας Αθανάσιος, ο επονομαζόμενος και «στύλος της ορθοδοξίας», διετέλεσε Επίσκοπος για 46 έτη, εκ των οποίων τα 17 τα πέρασε στην εξορία.
Μετά την καταδίκη του από την Α' Οικουμενική Σύνοδο, ο Άρειος δεν συμμορφώθηκε προς τις αποφάσεις της. Μολονότι καθαιρέθηκε και εξορίστηκε, δεν μετανόησε. Την ομολογία της πίστεως του Αρείου, η οποία απέφευγε τα ακραία στοιχεία που είχε προ της συνόδου εκφράσει, την έκανε δεκτή και ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος επηρεασμένος από έναν πρωτοστάτη των απόψεων, που χαρακτηρίστηκαν αργότερα αρειανιστικές, τον Ευσέβιο Νικομήδειας, με αποτέλεσμα να διατάξει, ο Άρειος να γίνει δεκτός στην εκκλησιαστική κοινωνία. Ο Αθανάσιος εναντιώθηκε, διότι ερχόταν σε σύγκρουση με τα επιχειρήματα και τις αποφάσεις της οικουμενικής συνόδου της Νίκαιας. Αυτό είχε αποτέλεσμα τη μήνη των «αρειανιστών» επισκόπων, οι οποίοι βρήκαν την ευκαιρία να εκδιώξουν τον Αθανάσιο λόγω της μαχητικότητας και της αποτελεσματικότητάς του εναντίον τους. Οι επίσκοποι που συντάχθηκαν με τις θέσεις του Αρείου συνασπίστηκαν με άλλους επισκόπους, οι οποίοι χαρακτηρίστηκαν αργότερα ως «αίρεση των Μελιτιανών», στέλνοντας αντιπροσωπεία στον αυτοκράτορα, κατηγορώντας το Αθανάσιο για επιβολή φόρων υπέρ της εκκλησίας, για μαγεία και πορνεία. Αρχικά συγκλήθηκε σύνοδος στην Καισάρεια, στην οποία και δεν παραβρέθηκε, γνωρίζοντας ότι ήταν προμελετημένη σκευωρία των αντιπάλων επισκόπων. Ο αυτοκράτορας όμως συγκάλεσε και δεύτερη σύνοδο στην Τύρο, διαμηνύοντάς του, ότι αν δεν παρευρισκόταν, θα ασκούταν βία προκειμένου να παραστεί. Έτσι εμφανίστηκε, καταρρίπτοντας όλες τις κατηγορίες.
Ο Αθανάσιος βρέθηκε, μετά τη σύνοδο, σε δύσκολη θέση παίρνοντας μηνύματα, σε βάρος της ζωής του. Γι' αυτό το λόγο εμφανίστηκε στην Κωνσταντινούπολη, ώστε να δει τον αυτοκράτορα και να του ζητήσει την προστασία του. Οι αντίπαλοί του όμως πέτυχαν όχι μόνο να μην ακροαστεί, αλλά και να διωχθεί στη Γαλατία, πείθοντας τον αυτοκράτορα με ψευδείς κατηγορίες. Ο ίδιος δε, φαίνεται να ήταν δυσαρεστημένος σε βάρος του Αθανασίου για την έντονη κριτική που του ασκούσε. Κατά άλλες πηγές o Αθανάσιος εξορίζεται στην πόλη Τριρ της σημερινής Γερμανίας, όπου έγινε δεκτός με τιμή και αγάπη, και κατά τη σύντομη παραμονή του άσκησε μεγάλη επίδραση στους εκκλησιαστικούς κύκλους. Μετά το θάνατο του Κωνσταντίνου το 337 μ.Χ ο Αθανά­σιος και άλλοι εξόριστοι πήραν την άδεια να επιστρέψουν στην Αλεξάνδρεια, όπου έγινε δεκτός με χαρά από το λαό.
Η επιστροφή του Αθανασίου, συνεχίστηκε με πολλές συκοφαντίες, και στη προσπάθεια να τους αντικρούσει, συγκάλεσε σύνοδο 100 επισκόπων που διακήρυξαν την αθωότητα του. Το ίδιο και Αρειανοί, πράττοντας το ακριβώς αντίθετο, πείθοντας και το νέο φιλοαρειανό αυτοκράτορα Κωνστάντιο. Έτσι εξορίζεται στη Ρώμη όπου ο Ιούλιος, επίσκοπος Ρώμης, συγκαλεί σύνοδο και κηρύσσει την αθωότητά του και την πίστη στο σύμβολο της Νίκαιας. Ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος πιέζει τον αδερφό του Κώνστα, να παρατείνει την εξορία του, παρά τη συνοδική απόφαση της Ρώμης. Αποτέλεσμα η επιστροφή του, το 346 μ.Χ., 6 έτη μετά την εξορία του. Ο Αθανάσιος λόγω του ποιμαντικού έργου που διενήργησε, φαίνεται να αγαπήθηκε και να αγκαλιάστηκε από τους Χριστιανούς της πόλης.
Το 356 ο Κώνστας δολοφονείται, ο Κωνστάντιος γίνεται μονοκράτορας του Δυτικού και του Ανατολικού μέρους της Αυτοκρατορίας και οι Αρειανοί επίσκοποι, εκμεταλλευόμενοι την ευκαιρία αυτή, κινούνται αποφασιστικά. Καλούν σύνοδο, καθαιρούν τον Αθανάσιο και στέλνουν άγημα 5000 στρατιωτών με τον Ρωμαίο στρατηλάτη Συριανό, με σκοπό να τον εξοντώσουν οριστικά. Την ώρα που τελεί την παννυχίδα. σε ναό, με πλήθος πιστών, ο ίδιος φυγαδεύεται στη έρημο, όπου για έξι χρόνια διαφεύγει τη σύλληψη με τη βοήθεια φιλικά διακείμενων μοναχών και παρθένων. Εκείνη την περίοδο ο Αθανάσιος βρήκε την ευκαιρία να γράψει έναν πολύ μεγάλο αριθμό έργων του, ενώ ταυτόχρονα διεξήγαγε δριμεία εκστρατεία, ώστε να κατασταλεί κάθε αρειανή επιρροή.
Στην επιστροφή του, μετά το θάνατο του Κώνστα, στο θρόνο ανεβαίνει ο Ιουλιανός. Ο Ιουλιανός ανακαλεί όλους του εξορισμένους επισκόπους, μεταξύ αυτών και τον Αθανάσιο. Η σύγκρουση μεταξύ των δύο θέλω των ανδρών εμφανίζεται άμεσα. Ο Ιουλιανός θέλει να επαναφέρει το καθεστώς του πανθέου, από την άλλη ο Αθανάσιος μάχεται με όλες του τις δυνάμεις για την αποκατάσταση της εκκλησίας. Ο Ιουλιανός πληροφορείται για τη δράση του Αθανασίου και διατάσσει εξορία. Το 362 μ.Χ. εξορίζεται στη Θηβαΐδα μέχρι το θάνατο του Ιουλιανού. Όμως εξορίζεται ακόμα μια φορά. Ενώ επέστρεψε και αρχικά προχώρησε, απρόσκοπτα το έργο του, επί εποχής Ιοβιανού μέχρι το 364 μ.Χ. και το θάνατό του, τον διαδέχεται ο Ουαλεντινιανός Α΄, ο οποίος ήταν οπαδός του Αρείου και εκδιώκει τον Αθανάσιο. Έτσι πληροφορούμαστε ότι αυτή την εποχή κρυβόταν «εν πατρώο μνήματι». Μέσα σε τέσσερις μήνες όμως φοβούμενος εξέγερση από την αγανάκτηση των κατοίκων της Αλεξάνδρειας, ανακάλεσε από την εξορία τον Αθανάσιο. Έκτοτε μέχρι και τον θάνατο του, παρέμεινε στη θέση του, χωρίς διωγμούς.
Αντίθεση κατά του Αρειανισμού
Περίπου στα 319 μ.Χ., όταν ο Αθανάσιος ήταν διάκονος, ένας πρεσβύτερος που ονομαζόταν Άρειος άρχισε να διδάσκει ότι υπήρχε χρονική περίοδος πριν γεννήσει ο Θεός και Πατέρας τον Ιησού, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Υιός δεν υπήρχε. Ο Αθανάσιος συνόδευσε τον Αλέξανδρο, επίσκοπο Αλεξανδρείας στην Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας το έτος 325 μ.Χ., από την οποία προέκυψε το Σύμβολο της Πίστεως και κατά την οποία αναθεματίστηκε ο Άρειος και οι ακολουθούντες αυτόν. Στις 8 Ιουλίου 328μ.Χ., ο Αθανάσιος διαδέχθηκε τον Αλέξανδρο ως επίσκοπος Αλεξανδρείας. Ως αποτέλεσμα της μείωσης της επιρροής του Αρειανισμού, εξορίστηκε αρχικά από την Αλεξάνδρεια στην Τύρο από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α΄ για να επανέλθει μετά το θάνατο του Κωνσταντίνου πέντε φορές. Η κατάσταση αυτή γέννησε την έκφραση «Athanasius contra mundum» ή «Ο Αθανάσιος εναντίον του κόσμου», από τους αντιπάλους του. Κατά τη διάρκεια μερικών εξοριών του, έμεινε κοντά σε Πατέρες της Ερήμου, μοναχούς και ερημίτες που ζούσαν σε απομακρυσμένες περιοχές της Αιγύπτου. Παρά τη δογματική του σταθερότητα, επέδειξε διπλωματία υπερασπιζόμενος την Ορθοδοξία στη Σύνοδο της Αλεξανδρείας το 362.
Γενικά
Το εξαιρετικό στην περίπτωση του Αγίου Αθανασίου, είναι το πλούσιο συγγραφικό έργο, παρά τις πολύ μεγάλες διώξεις και εξορίες τις οποίες υπέστη. Δεν σώθηκαν όλα τα έργα του και από τα διασωθέντα, πολλά νοθεύτηκαν από αιρετικούς και αποδόθηκαν σε αυτόν χωρίς να είναι γνήσια
Κατηγοριοποίηση
Ανάλογα με το περιεχόμενο τους οι πατρολόγοι κατατάσσουν τα έργα του Μεγάλου Αθανασίου σε πέντε (5) ενότητες. Στα απολογητικά, υπέρ του Χριστιανισμού, αντιαιρετικά, ερμηνευτικά-ασκητικά και πρακτικά-επιστολές.
Κύρια έργα του
Είναι συγγραφέας πολλών έργων όπως «Κατά ειδώλων», «περί ενανθρωπήσεως του Λόγου» και διαφόρων επιστολών με κυριότερη την ΛΘ΄ (39η) όπου υπάρχει κανόνας (κατάλογος) των βιβλίων της Καινής Διαθήκης. Του αποδίδεται επίσης το Σύμβολο του αγίου Αθανασίου ή Symbolum Quicunqve, ένα από τα πρώτα σύμβολα της χριστιανικής πίστης το οποίο πολλοί δυτικοί μελετητές ισχυρίζονται ότι πρωτογράφτηκε στα Λατινικά. Οι ίδιοι θεολόγοι θεωρούν λανθασμένη την άποψη που έχει επικρατήσει ότι ο Αθανάσιος έγραψε το συγκεκριμένο σύμβολο και ο J.N.D. Kelly, σύγχρονος μελετητής των πατερικών κειμένων, θεωρεί ως πιθανότερο συγγραφέα τον Βικέντιο του Λερίν. Η υπόθεση αυτή ωστόσο δεν έχει γίνει αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα καθότι ο Βικέντιος είχε ελλιπή γνώση της ελληνικής γλώσσας στην οποία είναι πιο πιθανό να συντάχθηκε αρχικά το κείμενο. Σε αντίθετη περίπτωση, η διαμάχη γύρω από το Filioque θα είχε ξεκινήσει αμέσως εφόσον οι Ανατολικοί Πατέρες δεν υπήρχε καμία περίπτωση να δεχτούν άλλη εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος εκτός από αυτή του Πατέρα.
Την πρώτη συγγραφική του προσπάθεια την έκανε με το έργο «Κατά Ελλήνων» στρέφοντας τα βέλη του κατά των ειδωλολατρών. Το δεύτερο επιγράφεται «Λόγος περί ενανθρωπήσεως του λόγου», συνοψίζοντας τη διδασκαλία της εκκλησίας περί σωτηρίας του ανθρώπου. Μεγάλο τμήμα της συγγραφής του, αφορά την αίρεση των αρειανών με κυριότερα, «4 λόγοι κατά Αρειανών», «Απολογητικός κατά Αρειανών», «Απολογία προς βασιλέα Κωνστάντιο», «Απολογία περί φυγής αυτού» που πραγματεύονται τις διδασκαλίες της Α΄ Οικουμενικής συνόδου, τις απολογίες σε βάρος του, από τους Αρειανούς και τη φυγάδευση του στην έρημο το 356 μ.Χ. Από τα ερμηνευτικά, τα περισσότερα έχουν χαθεί, διασώζονται όμως οι ερμηνείες περί ψαλμών. Τέλος από τα ασκητικά και πρακτικά, διασώζονται τα «Βίος και Πολιτεία Πατρός Αντωνίου» και «Περί Παρθενίας»''. Από τις επιστολές διακρίνονται οι εορταστικές, προς μοναχό Αμούν, προς Ρουφινιανό, προς Σαρπίωνα, προς Επίκτητο προς Αδέλφιο, προς Μάξιμο και προς Δρακόντιο.''
Κανόνας Καινής Διαθήκης
Στην 39η Εορταστική Επιστολή του, το 367 μ.Χ., ο Αθανάσιος απαριθμεί τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης, γεγονός που αποτελεί την αρχαιότερη σωζόμενη εμφάνιση του κανόνα με την μορφή που έχει μέχρι και σήμερα. Από πληροφορίες που μαθαίνουμε από τον Ωριγένη, στα ταξίδια τα οποία διενήργησε σε κατά τόπους Εκκλησίες, ανέφερε ανάγνωση χωρίων, που απαγγέλλονταν ως Κανονικά. Το εύρος των βιβλίων που χρησιμοποιούνταν με αυτό τον τρόπο ήταν αρκετά μεγαλύτερο από τον πυρήνα των βιβλίων που χαρακτηρίστηκαν ως θεόπνευστα και κανονικά.
Η παράδοση της εκκλησίας
Με το όρο αυτό εννοεί τόσο την Αγία Γραφή, όσο και την παράδοση των Αποστόλων και των Πατέρων της εκκλησίας, την οποία δίδαξε ο Κύριος και κήρυξαν οι Πατέρες. Σε αυτήν την παράδοση θεμελιώδης είναι η ύπαρξη της εκκλησίας του Χριστού και όποιος ξεφεύγει από αυτή χάνει την ιδιότητα του Χριστιανού. Τη δε δογματική διδασκαλία, έχει τη δυνατότητα, μόνο η εκκλησία να διατυπώνει.
Η ενανθρώπηση του Λόγου
Ο Ιησούς Χριστός κατά τον Αθανάσιο ''«υιοποίησεν ημάς τω Πατρί και εθεοποίησε τους ανθρώπους, γενόμενος αυτός άνθρωπος. Ουκ άρα άνθρωπος ων ύστερον γέγονεν άνθρωπος, ινα μάλλον ημάς θεοποίηση»'' (Λόγος κατά Αρειανών 1,30 ). Υποστηρίζει ότι όποιος υιοθετεί το δόγμα του Αρείου, ουσιαστικά υποστηρίζει ότι ο Χριστός είναι κτίσμα, και καταντάει και αυτός ειδωλολάτρης, όπως οι εθνικοί. Επίσης το Άγιο Πνεύμα «συναριθμείται» και «συνδοξάζεται» αφού «της αυτής Θεότητος εστί και της αυτής ουσίας».
Εορτή
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Αθανασίου ετησίως δύο φορές το χρόνο. Στις 2 Μαΐου, που είναι και η ημερομηνία κοίμησης του αγίου, το οποίο το μαθαίνουμε από Κώδικα των Καυσοκαλυβίων. Υπάρχει διάσταση απόψεων κάτα πόσο βέβαιο είναι, αν πρόκειται για την κοίμηση του ή την ανακομιδή των λειψάνων όπως ο Λαυριώτικος Κώδικας υποστηρίζει. Η δεύτερη εορτή του τιμάται στις 18 Ιανουαρίου μαζί με τον Άγιο Κύριλλο, χωρίς να είναι γνωστό, το γιατί και πότε καθιερώθηκε αυτή η εορτή, είναι πολύ πιθανό να τοποθετήθηκε η εορτή του Αθανασίου και Κυρίλλου στις 18 Ιανουαρίου, αμέσως μετά τη γιορτή του Μ. Αντωνίου, για να δειχθεί η πνευματική τους εξάρτηση και συνέχεια με τον Μέγα Αντώνιο, ο οποίος ήταν και ο πνευματικός τους πατέρας. Η Λουθηρανική, η Αγγλικανική και η Καθολική εκκλησία τιμούν τη μνήμη του στις 2 Μαΐου. Βάση του εορτολογίου της Εκκλησιάς η 2 Μαΐου είναι η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του ενώ η 18 Ιανουαρίου είναι η κύρια ημέρα μνήμης του αγίου, ενώ την ιδία μέρα εορτάζεται και η κοίμηση του Αγίου Κυρίλλου.
Αγιογραφία
Η απεικόνιση του αγίου εμφανίζεται σε δύο μορφές. Στην πρώτη μεταξύ των τριών ιεραρχών και του Κυρίλλου Αλεξανδρείας στην παράσταση μελισμού, στο εσωτερικό της κόγχης του Ιερού Βήματος ή σε κατενώπιον απεικόνιση σε φορητές εικόνες
Λαογραφία
Το όνομα Αθανάσιος έγινε Θανάσης, παρετυμολογήθηκε με τη λέξη θάνατος και γι' αυτό στα κοιμητήρια υπάρχει συχνά ναός αφιερωμένος στη μνήμη του συγκεκριμένου αγίου. Στη Μεσσηνία ''τ' αγιο Θανασού το 'χουνε κακό και κάνονε αρχή. Οι γυναίκες δε ζυμώνουνε δε πλένουνε, γιατί φοβούνται το θάνατο''
Ιερά Λείψανα
Ιερά Λείψανα του Αγίου Αθανασίου φυλάσσονται:
Μέρος της παλάμης του Αγίου Αθανασίου βρίσκεται στο Προσκύνημα Αγ. Νεκταρίου Καμαρίζης Λαυρίου.
Επίσης αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Αθανασίου φυλάσσονται στις Μονές:
Ιβήρων, Ζωγράφου και Εσφιγμένου Αγίου Όρους.
Μεγάλου Σπηλαίου Καλαβρύτων, Προυσού Ευρυτανίας και Αγάθωνος Φθιώτιδος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί Πατέρες Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί απολογητές Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Σαρνταραπάτ
Το Σαρνταραπάτ (αρμενικά: Սարդարապատ, παλαιότερα γνωστό ως Χοκτεμπέρ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 6,275 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1983-1984
Πρωταθλητής: Παναθηναϊκός
Βαθμολογία
Μπαράζ πρωταθλήματος
24 Απριλίου 1984, Κέρκυρα
Παναθηναϊκός-Άρης		80-76	(34-36)
Άρης (Ιωαννίδης): Ρωμανίδης 7 π., Κοκολάκης 9 π., Γκάλης 39 π., Νικήτας 14 π., Φιλίππου 7 π., Σταμάτης, Τσαχτάνης, Δοξάκης, Παραμανίδης.
Πηγές
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1983 1984 Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1983 1984
Κατάλογος δημάρχων του Αμβούργου
Ο Δήμαρχος του Αμβούργου είναι επικεφαλής της πόλης-κρατιδίου του Αμβούργου. Από το 1861 σύμφωνα με το Σύνταγμα της 28ης Σεπτεμβρίου 1860 το κράτος διοικείται από τη δεκαμελή Γερουσία, η οποία αποκαλείται «« συμβούλιο » (στη Γερμανική γλώσσα εκείνης της εποχής: "Rath") πριν από αυτήν την ώρα. Διευθύνεται από τον Πρώτο Δήμαρχο του Αμβούργου (Γερμανικός τίτλος: «Erster Bürgermeister der Freien und Hansestadt Hamburg») ως Πρόεδρος της Γερουσίας. Ο αναπληρωτής του είναι ο δεύτερος δήμαρχος.
Καθώς το Αμβούργο για μεγάλο μέρος της ιστορίας του ήταν ελεύθερη αυτοκρατορική πόλη και αργότερα κυρίαρχο κράτος, η θέση του Πρώτου Δήμαρχου ήταν ιστορικά ισοδύναμη με εκείνη ενός κυρίαρχου αρχηγού κράτους. Κατά τη Γερμανική Αυτοκρατορία (1871-1918), ο πρώτος δήμαρχος του Αμβούργου ήταν ισοδύναμος με τους ομοσπονδιακούς πρίγκιπες των 23 γερμανικών μοναρχιών (4 εκ των οποίων κατέχουν τον τίτλο Βασιλιάς και οι άλλοι κατέχουν τίτλους όπως ο Μεγάλος Δούκας, ο Δούκας ή ο Κυρίαρχος Πρίγκιπας). Από το 1918, η θέση του είναι ισοδύναμη με εκείνη του πρωθυπουργού των (δυτικών) γερμανικών κρατιδίων.
Πρώτοι Δήμαρχοι
Δήμαρχοι της ομοσπονδιακής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας της Γερμανίας.
Παραπομπές
Αμβούργο
Σπυρίδων Λούζης
Ο Σπυρίδων Λούζης (Spiridione Lusi, Spiridion Graf von Lusi) ήταν Έλληνας λόγιος, διπλωμάτης και πολιτικός που έδρασε υπέρ της Πρωσίας.
Βιογραφία
Ο Σπυρίδων γεννήθηκε στην Κεφαλονιά το 1741 όταν ήταν ακόμη έδαφος της Βενετικής Δημοκρατίας. Μετανάστευσε στην Ιταλία, όπου κατοίκησε για πολλά χρόνια και αποφοίτησε στην Φλαγγίνειος Σχολή της Βενετία και αργότερα στο πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Τελικά στάλθηκε ως υπουργός της Βενετίας στο Λονδίνο, στη Πρωσία και στο Βερολίνο. Από το 1763 έως το 1765, μετέφρασε τους τέσσερις τόμους του Λουκιανού από τα Ελληνικά στα Ιταλικά, σε τέσσερις τόμους που δημοσιεύθηκαν στο Λονδίνο και τη Βενετία το 1764. Λίγα χρόνια αργότερα μετακόμισε στη Βιέννη.
Το 1775, όταν ο Λούζης ήταν στο Βρότσλαβ, γνώρισε τον Φρειδερίκο Β΄. Ήρθε στο Βερολίνο το 1777, όπου εισήχθη στην κοινωνία και παρουσιάστηκε στο βασιλιά του Πότσδαμ. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της βαυαρικής διαδοχής, προσχώρησε στο εθελοντικό σώμα ως καπετάνιος και πολέμησε εναντίον της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Το 1780 προσλήφθηκε ως Πρώσος πρεσβευτής στο Λονδίνο, θέση που ανέλαβε το Φεβρουάριο του 1781. Με τη βελτίωση των σχέσεων της Πρωσίας με την Αγγλία, που συνέβησαν τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Φρέντερικ, ο Λούζης κατόρθωσε να ασκήσει μια πιο καρποφόρα πρεσβευτική δραστηριότητα. Το 1784 διορίστηκε συνταγματάρχης. Το 1790 συνόδευσε τον νέο βασιλιά Φρειδερίκο Γουλιέλμο Β΄, ο οποίος οργάνωσε στρατό εναντίον της Αυστρίας. Τον Ιανουάριο του 1792 απέκτησε έναν γιο, τον Φρειδερίκο Λούζη. Το 1792 διορίστηκε ο αρχιστράτηγος του βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄. Το 1800 διορίστηκε πρεσβευτής στην Αγία Πετρούπολη, αλλά αποσύρθηκε δύο χρόνια αργότερα κατόπιν αιτήματός του. Στη συνέχεια μετακόμισε και έζησε ήσυχα στο Πότσδαμ, όπου πέθανε το 1815.
Κάποιοι απόγονοι του εγκαταστάθηκαν στην Ιρλανδία αλλά το επίθετο του εξαφανίστηκε το 1919 με τον θάνατο της εγγονής του. Στην σημερινή Γερμανία εξακολουθούν να ζουν απόγονοι του
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί
Ιωάννης Αγοραστός Πλαγής
Ο Γιάννης Αγοραστός Πλαγής (1919-1974) υπήρξε άσος Έλληνας πιλότος που πολέμησε με την Αγγλική Βασιλική Αεροπορία (RAF) στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τιμήθηκε με τα παράσημα Διακεκριμένων Υπηρεσιών (DSO) και τον Διακεκριμένο Σταυρό Πτήσεων με Διεμβολή (DFC & Bar) για τις 19 αναγνωρισμένες καταρρίψεις του και ανήλθε στον βαθμό του αντισμηνάρχου. Μετά το 1945 απέκτησε ροδεσιανή υπηκοότητα και συνέχισε στη ΡΑΦ πετώντας με τα αεριωθούμενα Gloster Meteor. Αποστρατεύτηκε το 1948. Στην τότε Ροδεσία τιμήθηκε με την ονομασία μιας λεωφόρου που πήρε το όνομά του σε σπίτι της οποίας και κατοίκησε. Πέθανε το 1974.
Καταγωγή
Γιος του Αγοραστού Πλαγή από τον Κοντιά και της Ελένης Ροσέλη από το Πλατύ της Λήμνου που μετανάστευσαν στη Ροδεσία. Γεννήθηκε στο Χάρτλεϋ (Hartley) της Ροδεσίας στις 10 Μαρτίου του 1919 διατηρώντας την ελληνική του υπηκοότητα. Είχε μία μικρότερη αδελφή την Καίτη Πλαγή και βαφτίστηκαν χριστιανοί ορθόδοξοι με κάποια καθυστέρηση μέχρι να αφιχθεί ορθόδοξος ιερέας απ το Γιοχάνεσμπουργκ. Από έρευνες που έκανε ο ίδιος, σε γράμμα για την καταγωγή του που παρέμεινε ως σήμερα στα οικογενειακά αρχεία, αναφέρει σαν άμεσους συγγενείς του τη θεία του Δήμητρα Πλαγή απ τον Πλαγίσου Μόλο και τον πρώτο του εξάδελφο Νίκο Μπουγαδέλη.
Πολεμική Δράση
Ζήτησε ήδη από το 1939 να ενταχθεί στην πολεμική αεροπορία της Ροδεσίας αλλά του το αρνήθηκαν μέχρι που στα τέλη του 1940 ενεπλάκη και η Ελλάδα στον πόλεμο ως σύμμαχος της Αγγλίας. Τον δέχονται το 1941 και μέχρι τον Ιανουάριο 1942, συμπληρώνει την εκπαίδευσή του στη Νότια Ροδεσία και μετατίθεται στην Αγγλία με τον βαθμό του Επισμηνία. Εκεί λαμβάνει μέρος στις πρώτες εξορμήσεις πάνω από την κατεχόμενη Ευρώπη πετώντας με τύπο αεροσκάφους Spitfire Mk V – με χαρακτηρισμό και αριθμό σειράς, SH-B, BL734.
Σύντομα μέσα στο ίδιο έτος προθυμοποιείται να ενταχθεί στη Μοίρα 249 το οποίο εδρεύει στη Μάλτα, με τον βαθμό του Ανθυποσμηναγού. Το νησί δέχεται αλλεπάλληλες επιθέσεις από την Ιταλική και Γερμανική αεροπορία και η δοκιμαζόμενη ΡΑΦ έχει χάσει ήδη κάπου 300 μαχητικά αεροπλάνα σε μια άνιση αναμέτρηση. Ο Γιάννης Πλαγής απονηώνεται με τα πρώτα 16 Spitfire Mk Vb από το κατάστρωμα του αεροπλανοφόρου Eagle στα νερά της Αλγερίας με κατεύθυνση τη Μάλτα, πετώντας το αεροπλάνο με κωδικό αριθμό GN-K (τα γράμματα GN ήταν χαρακτηριστικά του σμήνους 249) και αριθμό σειράς ΑΒ346. Αμέσως μετά την προσγείωση ακολουθεί συναγερμός για απογείωση καθώς και νέα κύματα βομβαρδιστικών επανέρχονται με σκοπό να εξουδετερώσουν την αμυντική αεροπορία του νησιού. Ο ίδιος αναφέρει ότι σε δυο εβδομάδες όλα αυτά τα αεροπλάνα είχαν τεθεί εκτός μάχης καθώς αντιμετώπιζαν εξαιρετικά πολυάριθμο εχθρό. Αναφέρει ειδικά ότι «..αν 4 δικά μας διωκτικά αντιμετώπιζαν 20-30 αντίπαλα αεροσκάφη θεωρούσαμε την αναλογία ευνοϊκή για μας καθόσον συνήθως ένα δικό μας σμήνος αποστέλλονταν να αντιμετωπίσει μέχρι και 100-150 αντίπαλα εχθρικά ». Κάτω από παρόμοιες συνθήκες όσοι είχαν την τύχη να επιζήσουν σε ένα τέτοιο περιβάλλον είχαν την ευκαιρία και να διακριθούν.
Αυτό συνέβη και με τον Γιάννη Πλαγή που την 1η Απριλίου 1942 οδηγεί 4 Spitfire Mk Vb για να αναχαιτίσει Ιταλο-Γερμανικά σμήνη από 180 βομβαρδιστικά και 80 μαχητικά, όπου καταρρίπτει 4, έχει πιθανότατα καταρρίψει ένα 5ο ενώ προκαλεί σοβαρές ζημιές σε ένα βομβαρδιστικό Junkers Ju 88. Τότε του απονέμεται και η πρώτη διάκριση του Διακεκριμένου Σταυρού Πτήσεων και όπου στο κείμενο απονομής αναφέρεται συγκεκριμένα: « ''Ο πιλότος αυτός τυχαίνει ειδικής μνείας. Πετώντας με το Spitfire αποδεικνύεται ολέθριος αντίπαλος''». Παράλληλα γίνεται αντίστοιχη αναφορά στον καθημερινό τύπο της Μάλτας. Ακολουθεί προαγωγή σε Υποσμηναγό.
Στις 6 Ιουνίου του ίδιου έτους σε μια ανάσχεση 40 βομβαρδιστικών χρεώνεται με 2 νέες καταρρίψεις ενώ του αναγνωρίζονται και άλλες 4 πιθανές. Ακολουθεί προσθήκη μιας Διεμβολής στο προηγούμενο παράσημο και μετάθεση στη Μοίρα 185. Στο κείμενο απονομής αναφέρεται ότι «...Το παράδειγμα για τη γενναιότητά του θεωρείται αξεπέραστο έως σήμερα...». Τις περισσότερες καταρρίψεις του, συνολικά 13 στη Μάλτα, έχει πετύχει με το αεροπλάνο του Β, BR321, με το όνομα της αδελφής του, Καίτης, σαν ΚΑΥ (αγγλική συντόμευση του ΚΑΙΤΗ) όνομα που φέρουν όλα του τα αεροσκάφη έκτοτε.
thumb|right|250px|Το Spitfire 5Β ‘ΚΑΥ’ με τις 13 νίκες του Γιάννη Πλαγή στη Μάλτα Τον Αύγουστο μετατίθεται από τη Μάλτα για την Αγγλία μετά από διαπίστωση ψυχοσωματικής κόπωσης. Οι Έλληνες κάτοικοι της Μάλτας του χαρίζουν αναμνηστική τιμητική πλάκα για τις διακρίσεις του την οποία εμπιστεύτηκε σε ένα μέλος του υποβρυχίου HMS Tortoise, που όμως χάθηκε στη Μεσόγειο, μαζί με αυτήν. Έχει ήδη εν τω μεταξύ ανέλθει στον βαθμό του Σμηναγού. Επιστρέφοντας στην Αγγλία για ένα διάστημα αρχικά αναρρώνει και στη συνέχεια χρησιμοποιείται στις πρώτες πτητικές δοκιμές του νέου τύπου Spitfire Mk IX το οποίο κατασκευάστηκε για να έχει επιδόσεις ισάξιες του εξαιρετικά αξιόλογου γερμανικού Focke-Wulf Fw 190. Επιστρέφει στην ενεργό δράση και του ανατίθεται η διοίκηση σμήνους της Μοίρας 64 με βάση το Κόλτισωλ. Με αυτό συμμετέχει σε πάμπολλες υποστηρίξεις βομβαρδιστικών στην κατεχόμενη Ευρώπη και χρεώνεται με 2 νέες καταρρίψεις. Ακολουθεί προαγωγή σε Επισμηναγό και η ανάληψη της διοίκησης της μοίρας 126 όπου πετάει με το Spitfire Mk IX, 5J-K, ML214 και καταρρίπτει ακόμα 4 εχθρικά. Η επόμενη στιγμή διάκρισης για τον Γιάννη Πλαγή έρχεται στη Μάχη του Άρνεμ στην Ολλανδία όπου συνοδεύει τα μεταγωγικά που ρίπτουν τα τελευταία εφόδια στα αποκλεισμένα βρετανικά στρατεύματα που κρατούν πολύ δύσκολα την εκεί γέφυρα. Επικρατεί ένα εξαιρετικά έντονο αντιαεροπορικό πυρ που απαιτεί μεγάλες θυσίες από τα πληρώματα. Εκεί ο Γ. Πλαγής καταρρίπτεται αλλά παρόλη την ταχύτατη πρόσκρουση με το έδαφος εκτινάσσεται με μέτρια τραύματα από το διαλυόμενο αεροπλάνο του και επιζεί για να δεχτεί ένα ακόμα παράσημο από την Ολλανδική κυβέρνηση αυτή τη φορά.
Η Μοίρα 126 ανεφοδιάζεται στη συνέχεια με νέα Mustang Mk.III (αντίστοιχο τύπο της ΡΑΦ του αμερικανικού μαχητικού P-51B. Η τελευταία πολεμική επιχείρηση που παίρνει μέρος είναι στις 17 Μαρτίου 1945 όπου συνοδεύει βομβαρδιστικά de Havilland Mosquito σε ειδική αποστολή καταστροφής στην Κοπενχάγη του αρχηγείου της Γκεστάπο
Μεταπολεμική περίοδος
Ο Γ. Πλαγής είναι 29 ετών όταν ανέρχεται στον βαθμό του Αντισμηνάρχου στα τέλη του πολέμου. Επιστρέφει στη Ροδεσία όπου του ανατίθεται ένα τοπικό σμήνος ενώ παράλληλα αποκτά τη Ροδεσιανή υπηκοότητα όπως και όλοι οι άλλοι πιλότοι της χώρας που πολέμησαν στον πόλεμο αλλά δεν τους είχε προηγούμενα δοθεί η υπηκοότητα. Επειδή απ όλους αυτούς ο Γιάννης Πλαγής είναι ο πλέον διακεκριμένος του γίνεται η τιμή στην τότε πόλη του Σάλισμπρυ να ονομασθεί λεωφόρος με το όνομά του και αναγνωρίζεται ως Ροδεσιανός ήρωας. Την ίδια ώρα παραμένει συνεχώς άγνωστος στην ίδια του την πατρίδα. Το 1946 ανακαλείται σαν πεπειραμένος πιλότος για να πετάξει διοικώντας μια μοίρα αεριωθουμένων, με τον τύπο Gloster Meteor. Ο Γ.Πλαγής θα παραμείνει εκεί ως το 1948 οπότε και αποστρατεύεται. Επιστρέφει στον τόπο γέννησής του στο Χάρτλεϋ και ανοίγει μια δική του επιχείρηση. Αναφέρεται σαν πολιτευθείς με το κόμμα Rhodesian Front όπου εξελέγη στη Β' περιφέρεια της πόλης του. Πέθανε το 1974. Άφησε πίσω του τέσσερα παιδιά που ζουν σήμερα στη Νότια Αφρική, 3 γιους, τον Ιάσονα, τον Μιχάλη και τον Γιάννη και μια κόρη την Τζιλ – Αγγέλα, η οποία μας παρέδωσε τα οικογενειακά στοιχεία που παρέμεναν ακόμα στα αρχεία της. Έχει και μια ανιψιά καθηγήτρια στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίλι Πλαγκις (Kelee Plagis), η οποία ήταν και το πρώτο πρόσωπο επαφής των ερευνητών προς αναζήτηση της οικογενείας του Γιάννη Πλαγή.
Δυστυχώς το όνομα του Πλαγή αποκαλύφθηκε στο ελληνικό κοινό μόνο περί το έτος 2000 και μετά από επίμονες προσωπικές έρευνες ερασιτεχνών ιστορικών. Μνημονεύεται σήμερα στη λίστα των διεθνών αεροπορικών άσσων άλλοτε σαν Ροδεσιανός και άλλοτε σαν Έλληνας άσσος. Στην αγγλική αεροπορική βιβλιογραφία ο Γιάννης Πλαγής είναι εξαιρετικά γνωστός ιδίως για τις αερομαχίες στη Μάλτα, αναφέρεται μάλιστα και από ορισμένα ιταλικά περιοδικά του είδους.
Κατηγορία:Έλληνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Έλληνες πιλότοι
Ερνστ Λούμπιτς
Ο Ερνστ Λούμπιτς (γερμανικά: Ernst Lubitsch), (28 Ιανουαρίου 1892 - 30 Νοεμβρίου 1947) ήταν Γερμανός, μετέπειτα πολιτογραφημένος Αμερικανός, σκηνοθέτης, ηθοποιός, σεναριογράφος και παραγωγός. Οι κωμωδίες του σατίριζαν τα κακώς κείμενα των σύγχρονων κοινωνιών, καθώς και διάφορες εθνικές ομάδες, τον κατέστησαν ως έναν από τους πιο οξυδερκείς σκηνοθέτες του Χόλιγουντ. Αποκαλούνταν Ο Μάγος της Κωμωδίας και τα έργα του χαρακτηρίζονταν από το άγγιγμα του Λούμπιτς. Μερικές από τις σημαντικότερές του ταινίες είναι: Ερωτική Παρέλαση (The Love Parade, 1930), Φασαρία στον Παράδεισο (Trouble in paradise, 1932), Ερωτικές καντρίλιες (Design for loving, 1933), Νινότσκα (Ninotchka, 1939), Να ζει κανείς ή να μη ζει (To Be or Not to Be, 1942) και Ο ουρανός ας περιμένει (Heaven Can Wait, 1943). Ο σκηνοθέτης προτάθηκε τρεις φορές για Όσκαρ Σκηνοθεσίας και το 1947 του απένειμαν Τιμητικό Όσκαρ.
Γκόλουμ
μικρογραφία|Το Γκόλουμ, ως ο κινηματογραφικός χαρακτήρας στην τριλογία «[[Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών»]] Ο Γκόλουμ (γεννήθηκε ως Σμίγκολ) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας από τα βιβλία του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Ο Γκόλουμ κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο βιβλίο φανταστικής λογοτεχνίας του Τόλκιν, Το Χόμπιτ, και αργότερα παίζει κύριο ρόλο στα βιβλία της τριλογίας Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών.
Ερνστ Λούμπιτς
Βιογραφία
Ο Ερνστ Λούμπιτς γεννήθηκε στο Βερολίνο και είχε ρωσοεβραϊκή καταγωγή. Σε ηλικία δεκαεννέα ετών σπούδασε την τέχνη της υποκριτικής πλάι στον Μαξ Ράινχαρντ και αποτέλεσε μέλος του γερμανικού θεάτρου. Την επόμενη χρονιά γύρισε την πρώτη του ταινία ως ηθοποιός και μέχρι και το 1920 γύρισε 30 ταινίες. Έπειτα αφοσιώθηκε εξ ολοκλήρου στη σκηνοθεσία. Το 1918 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία με τίτλο Die Augen der Mumie Ma και με πρωταγωνίστρια την Πόλα Νέγκρι. Την επόμενη χρονιά γύρισε τη Μαντάμ Ντυμπαρύ (Madame Du Barry, 1919) επίσης με τη Νέγκρι. Οι ταινίες του είχαν απήχηση στις Ηνωμένες Πολιτείες και τα χρήματα τα οποία έβγαλε από την προβολή τους του έδωσαν τη δυνατότητα να κάνει την παραγωγή της ταινίας Η Γυναίκα του Φαραώ (Das Weib des Pharao, 1922), η οποία γνώρισε επιτυχία. Το 1922 ο σκηνοθέτης έφυγε από τη Γερμανία και εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Χόλιγουντ όπου σκηνοθέτησε τη Μαίρη Πίκφορντ στην ταινία Ροζίτα, η Τραγουδίστρια του Δρόμου (Rosita, 1922), το οποίο γνώρισε καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία. Έπειτα υπέγραψε συμβόλαιο τριών χρόνων με τη Warner Bros. Το συμβόλαιο του εξασφάλιζε καλλιτεχνική ελευθερία και έλεγχο πάνω στο μοντάζ, αλλά οι ταινίες που γύρισε με το στούντιο δεν είχαν εμπορική επιτυχία. Στη συνέχεια υπέγραψε συμβόλαιο με την Metro-Goldwyn-Mayer. Έπειτα μετά την έλευση του ήχου στον κινηματογράφο άρχισε να σκηνοθετεί μιούζικαλ όπως το Ερωτική Παρέλαση (The Love Parade, 1929) που επαινέθηκε από τους κριτικούς και του χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Το 1932 γύρισε την ταινία Φασαρία στον Παράδεισο (Trouble in paradise, 1932) η οποία χαρακτηρίστηκε ανήθικη, λόγω του έντονου σεξουαλικού της θέματος και η λογοκρισία που ασκήθηκε από τον Κώδικα Χέιζ από εκείνη τη χρονιά κι έπειτα, η ταινία αποσύρθηκε και δεν ξαναπροβλήθηκε μέχρι και το 2003 που κυκλοφόρησε σε DVD. Την ίδια χρονιά γύρισε και τη μοναδική του δραματική ταινία Ο άνθρωπος που σκότωσα (Broken Lullaby, 1932) με τον Λάιονελ Μπάριμορ. Το 1935, ο Λούμπιτς έγινε διευθυντής παραγωγής της εταιρίας Paramount Pictures και τέσσερα χρόνια αργότερα σκηνοθέτησε τη Γκρέτα Γκάρμπο στην ταινία Νινότσκα (Ninotchka, 1939) για λογαριασμό της Metro-Goldwyn-Mayer. Το σενάριο της ταινίας υπέγραψε ο άσημος ακόμα τότε Μπίλι Γουάιλντερ και ο Λούμπιτς έλαβε τη δεύτερή του υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Ακολούθησαν οι ταινίες Να ζει κανείς ή να μη ζει (To Be or Not to Be, 1942) και Ο ουρανός ας περιμένει (Heaven Can Wait, 1943). Το 1945 ενώ γύριζε την ταινία A Royal Scandal (1945) αρρώστησε και αντικαταστήθηκε από τον Ότο Πρέμινγκερ. Γύρισε ακόμη δυο ταινίες: το Τολμηρός Εραστής (Cluny Brown, 1946) πριν βραβευτεί με τιμητικό βραβείο Όσκαρ το 1947. Την ίδια περίοδο ετοίμαζε την ταινία That Lady in Ermine (1947), αλλά πέθανε από καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και αντικαταστήθηκε για άλλη ακόμα φορά από τον Πρέμινγκερ. Στην επιστροφή από την κηδεία του, ο Μπίλι Γουάιλντερ είπε στον Γουίλιαμ Γουάιλερ Λούμπιτς τέλος και ο Γουάιλερ του απάντησε: ''Ακόμη χειρότερα. Ταινίες του Λούμπιτς, τέλος''. Ο Γουάιλντερ είχε μια επιγραφή πάνω από την πόρτα του γραφείου του που έγραφε Πώς θα το έκανε ο Λούμπιτς;.
Γκόλουμ
Ο Γκόλουμ είναι ένα Χόμπιτ που μεταλλάχτηκε σωματικά και τρελάθηκε, εξαιτίας της μακρόχρονης κατοχής του Ενός Δαχτυλιδιού.
Κατηγορία:Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (χαρακτήρες) Κατηγορία:Το Χόμπιτ (χαρακτήρες)
Figuren in Tolkiens Welt
Φραγκίσκος Β΄ Κρίσπος
Ο Φραγκίσκος Β΄ Κρίσπος (1417 - 1463), ήταν κύριος της Σαντορίνης και αργότερα δούκας της Νάξου (1463).
Ο Φραγκίσκος Β΄ ήταν ο πρωτότοκος γιος του Νικολό, αυθέντη της Σύρου και της Σαντορίνης, και της Ευδοκίας (Βαλέντζας) Μεγάλης Κομνηνής, κόρης του Δαυίδ, τελευταίου αυτοκράτορα της Τραπεζούντας. Ο πατέρας του κληροδότησε τη Σαντορίνη σε αυτόν, τη Σύρο στον Αντώνιο, ενώ ο τρίτος αδελφός Μάρκος έγινε Ιωαννίτης ιππότης. Από τις επτά αδελφές του, η Φιορέντσα ήταν μητέρα της Κατερίνας Κορνάρο, τελευταίας βασίλισσας της Κύπρου. Ο πατέρας του ήταν ο μικρότερος αδελφός του Γουλιέλμου Β' και είχαν συμφωνήσει να διαδεχθεί τον Γουλιέλμο Β' ο Νικολό. Ο πατέρας του όμως απεβίωσε το 1450, έτσι η συμφωνία ίσχυε για τον γιο του Φραγκίσκο. Πράγματι όταν το 1463 απεβίωσε ο γέρων πια θείος του, τον διαδέχθηκε. Σε λίγο ο νέος δούκας της Νάξου ασθένησε βαριά και πήγε στην (υπό Βενετική κυριαρχία) Κορώνη σε ιατρό, απεβίωσε όμως αργότερα εκεί.
Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Ιάκωβος Γ΄ Κρίσπος και έπειτα ο Ιωάννης Γ΄ Κρίσπος.
Οικογένεια
Ο Φραγκίσκος Β΄ νυμφεύτηκε πρώτα τη Γουλιέλμα Τζόρτζι, χωρίς να αποκτήσει απογόνους και έπειτα την Πετρονίλα Μπέμπο με την οποία απέκτησε τα εξής τέκνα:
Καθεδρικός ναός της Πίζας
Ο καθεδρικός ναός της Πίζας (ιταλικά:Cattedrale Metropolitana Primaziale di Santa Maria Assunta ή Duomo di Pisa) είναι μεσαιωνικός ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός αφιερωμένος στην Ανάληψη της Θεοτόκου, ο οποίος βρίσκεται στην Πιάτσα ντέι Μιράκολι στην Πίζα, Ιταλία. Η Πιάτσα ντέι Μιράκολι, στην οποία πέρα από τον καθεδρικό βρίσκεται επίσης το Βαπτιστήριο και το κωδωνοστάσιο του καθεδρικού, ο περίφημος Κεκλιμένος Πύργος της Πίζας, έχει χαρακτηριστεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO από το 1987. Ο καθεδρικός αποτελεί σημαίνον δείγμα ρομανικής αρχιτεκτονικής, ιδιαίτερα της τοπικής παραλλαγής της Πίζας. Είναι έδρα της αρχιεπισκοπής της Πίζας.
Ιστορία
Η κατασκευή του καθεδρικού ναού ξεκίνησε το 1063 (ή 1064 σύμφωνα με το ημερολόγιο που χρησιμοποιούσε τότε η Πίζα) από τον αρχιτέκτονα Μπουσκέτο και τα έξοδα πληρώθηκαν με λάφυρα από τις μάχες εναντίον των Μουσουλμάνων στη Σικελία το 1063. Περιλαμβάνει διάφορους καλλιτεχνικούς ρυθμούς, κλασικό, βυζαντινό και ισλαμικό, αποτέλεσμα της διεθνούς παρουσίας των Πιζανών εμπόρων εκείνη την εποχή. Την ίδια χρονικά ξεκίνησε η κατασκευή της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου στη Βενετία, σημάδι την έντονης αντιπαλότητας των δύο θαλασσίων δημοκρατιών για την δημιουργία του πιο όμορφου και πολυτελούς τόπου λατρείας. Ο ναός κατασκευάστηκε εκτός των τειχών, στη θέση μιας λομβαρδικής νεκρόπολης. Ο ναός καθαγιάστηκε το 1118 από τον πάπα Γελάσιο Β΄.
Στις αρχές του 12ου αιώνα ο καθεδρικός επεκτάθηκε υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Ραϊνάλντο, ο οποίος αύξησε το μήκος του κλίτος ακολουθώντας το αρχικό στυλ του Μπουσκέτο, επέκτεινε το εγκάρσιο κλίτος και σχεδίασε νέα πρόσοψη, η οποία ολοκληρώθηκε από εργάτες υπό την καθοδήγηση των γλυπτών Γκουλιέλμο και Μπιντουίνο. Η ακριβής ημερομηνία του έργου είναι ασαφής: σύμφωνα με κάποιους οι εργασίες άρχισαν αμέσως μετά τον θάνατο του Μπουσκέτο περί το έτος 1100 αν και άλλοι υποστηρίζουν ως έτος έναρξης το 1140. Εν πάσει περιπτώσει, οι εργασίες ολοκληρώθηκε το 1180, όπως εμφανίζεται στην ημερομηνία που αναγράφεται στα χάλκινα πόμολα που έφτιαξε ο Μπονάνο Πιζάνο για την κύρια είσοδο.
Η σημερινή εμφάνιση του κτιρίου είναι αποτέλεσμα των πολυάριθμων ανακαινίσεων που έγιναν τους επόμενους αιώνες.
Περιγραφή
Το αρχικό κτίριο είχε σχέδιο ελληνικού σταυρού με μεγάλο θόλο στο κέντρο, όμως το σημερινό σχέδιο είναι λατινικός σταυρός με κεντρικό κλίτος με δύο πλευρικούς διαδρόμους σε κάθε πλευρά και ιερό και εγκάρσια κλίτη και τρία επιμέρους κλίτη. Το κεντρικό κλίτος έχει μήκος 96 μέτρων και το εγκάρσιο κλίτος έχει πλάτος 72 μέτρα. Το ύψος του κεντρικού κλίτους είναι 28 μέτρα ενώ το συνολικό ύψος του τρούλου είναι 51,3 μέτρα. Το εσωτερικό με τις ανυψωμένες αψίδες, τα εναλλασσόμενα στρώματα λευκού και μαύρου μαρμάρου και ο ελλειπτικός τρούλος δίνουν στον ναό εμφάνιση που παραπέμπει σε μαυριτανικό τζαμί. Δύο μεγάλοι μονολιθικοί κίονες από γρανίτη είναι σημάδι βυζαντινών επιρροών. Ο Μπουσκέτο ήταν δεκτικός σε ισλαμικές και αρμενικές επιρροές.
Ο τρούλος εσωτερικό, στο σημείο όπου διασταυρώνονται το κεντρικό και το εγκάρσιο κλίτος είναι διακοσμημένος με μια σπάνια ζωγραφική τεχνική η οποία αποκαλείται ενκαυστική και απεικονίζει την Παναγία σε δόξα με αγίους, έργο των Πιζανών αρχιτεκτόνων Οράτσιο και Τζιρόλαμο Ριμινάλντι (1627-1631). Εντυπωσιακός είναι επίσης ο άμβωνας του 1302-1310, έργο του Τζοβάνι Πιζάνο. Στο ναό βρίσκονται τα λείψανα του αγίου Ραινιέρου, πολιούχου της Πίζας, και τμήμα του τύμβου του Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ερρίκου Ζ΄, ο οποίος πέθανε κατά την ανεπιτυχή πολιορκία της Φλωρεντίας. Ο τύμβος είναι έργο του Τίνο ντι Καμάινο.
Στα τέλη του 10ου αιώνα η Πίζα όρισε την 25 Μαρτίου, ημέρα του Ευαγγελισμού και κοντά στην εαρινή ισημερία ως αρχή του έτους. Για να εορταστεί η αρχή του έτους στον καθεδρικό κατασκευάστηκε ένα παράθυρο στο νότιο κλίτος του ναού απ'όπου μια ακτίνα φωτός το μεσημέρι της 25ης Μαρτίου φωτίζει ένα ράφι πάνω σε ένα πυλώνα στον απέναντι τοίχο του ναού. Το ράφι βρίσκεται πάνω σε ένα μαρμάρινο αυγό, σύμβολο της γέννησης και της νέας ζωής. Η αλλαγή της ημερομηνίας του νέου έτους άλλαξε επισήμως το 1750 αλλά το γεγονός γιορτάζεται ακόμη και σήμερα.
Στο κέντρο του κλίτους βρίσκεται η λάμπα του Γαλιλαίου, καθώς σύμφωνα με τον θρύλο, ο Γαλιλαίος συνέλαβε την θεωρία του ισοχρωνισμού του εκκρεμούς κοιτώντας την ταλάντωση της λάμπας. Η αρχική λάμπα σήμερα βρίσκεται στο Καμποσάντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πίζα Πιζα κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Παρασκευή
Με το όνομα Παρασκευή, είναι γνωστή η έκτη σε σειρά ημέρα της εβδομάδας των Εβραίων, με πρώτη ημέρα την Κυριακή, ενώ άλλες φορές αναφέρεται ως πέμπτη ημέρα της εβδομάδος με πρώτη τη Δευτέρα. Ακολουθεί την Πέμπτη και προηγείται του Σαββάτου.
Η ημέρα Παρασκευή αναφέρεται από τον Τερτυλλιανό και ως «έκτη Σαββάτων» (sexta sabbati), καθώς και «Προσάββατον» κατά τον Επιφάνειο. Αλλά και ο Ευαγγελιστής Μάρκος υπαινίσσεται το αυτό κατά την ημέρα του Πάθους γράφωντας «επεί ήν Παρασκευή, ό εστί Προσάββατον». (Μάρκου: 15,42).
Γενικά το όνομα αυτό καθιερώθηκε από τους Εβραίους επειδή την ημέρα αυτή παρασκεύαζαν ό,τι θα χρησιμοποιούσαν την επομένη, τούτο και υιοθετήθηκε από τους Χριστιανούς, χωρίς να υφίσταται ίδιος λόγος.
Από το τέλος του 2ου αιώνα φαίνεται πως οι Χριστιανοί την ημέρα αυτή μαζί με την Τετάρτη, τη λεγόμενη «Τετράς», τις καθιέρωσαν ως ημέρες νηστείας. Τη μεν Τετάρτη «διά τό γινόμενον συμβούλιον υπό των Ιουδαίων επί τη προδοσία του Κυρίου», τη δε Παρασκευή «διά τό πεπονθέναι τον Κύριον υπέρ ημών». (Πέτρου Αλεξανδρείας Κανών 15).
Επειδή όμως η μεν Τετράς για τους αρχαίους Έλληνες Εθνικούς ήταν η ημέρα που επευφημίζοταν ο Ερμής, τη δε Παρασκευή η Αφροδίτη, ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς σημπλήρωσε θεολογικά την επιταγή: τις ημέρες αυτές των νηστειών με τη ρήση ο «γνωστικός και πεφωτισμένος» Χριστιανός: «οίδε και της νηστείας τα αινίγματα της Τετράδος και Παρασκευής» και «νηστεύει κατά τον βίον φιλαργυρίας τε ομού και φιληδονίας».
Σημειώνεται ότι η Παρασκευή είναι ημέρα αργίας και συνάθροισης για προσευχή των Μουσουλμάνων, (αντίστοιχα της Κυριακής των Χριστιανών, και του Σαββάτου των Εβραίων), ειδικά στη Σαουδική Αραβία, το Ιράν και το Ιράκ. Παρά ταύτα παγκοσμίως σε όλες τις εμπορικές πράξεις η Παρασκευή λογίζεται ως εργάσιμη πέμπτη ημέρα της εβδομάδας.
Λαογραφία
Η Παρασκευή αν συμπέσει με τη 13η μέρα ενός μήνα, θεωρείται σε πολλές χώρες άτυχη, ενώ κάτι τέτοιο δεν ισχύει για την Ελλάδα και την Ισπανία, στις οποίες χώρες θεωρείται άτυχη η Τρίτη. Τούτο προήλθε από τη αγγλική ναυτική λαογραφία του Μεσαίωνα.
Σημειώσεις
α. Υπόψη ότι στις ευρωπαϊκές γλώσσες το όνομα παραμένει συνυφασμένο με την Αφροδίτη, όπως επίσης και στην αστρολογία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παρασ Κατηγορία:Χριστιανικές εορτές και τελετές
Ντάνιελ Σέγκερς
Βίος
Ο Σέγκερς γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Μετακόμισε με τη μητέρα του στην Ολλανδική Δημοκρατία, πιθανότατα στην Ουτρέχτη, γύρω στα 1601, ύστερα από τον θάνατο του πατέρα του Πίτερ και τη μεταστροφή της μητέρας του στον Καλβινισμό.
Πιθανότατα ξεκίνησε την εκπαίδευσή του ως ζωγράφου στην Ουτρέχτη. Ο νεαρός καλλιτέχνης επέστρεψε στην Αμβέρσα το 1611, όπου εγγράφηκε στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά ως μαθητής του Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου. Ο Σέγκερς επανέκαμψε στον Καθολικισμό το 1614 και έγινε δόκιμος στο Τάγμα των Ιησουιτών στο Μέχελεν. Καταγράφεται στις Βρυξέλλες το 1621 όπου είναι γνωστό ότι δημιούργησε δύο πίνακες με γιρλάντες λουλουδιών για τον Καθεδρικό ναό των Αγίων Μιχαήλ και Γκούντουλα. Το 1625 έδωσε τους τελικούς όρκους ως Ιησουίτης μοναχός. Οι πηγές δεν συμφωνούν αναφορικά με τη θέση του στο Τάγμα: Μερικές αναφέρουν ότι χειροτονήθηκε ιερέας το 1625, ενώ άλλες αναφέρουν ότι παρέμεινε αδελφός μοναχός χωρίς χειροτονία.
Μετά την ένταξή του στο Τάγμα το 1625 αναχώρησε για τη Ρώμη, όπου παρέμεινε επί δύο έτη. Στη Ρώμη ο Σέγκερς είχε την ευκαιρία να συμμετάσχει σε έργα με μεγάλους καλλιτέχνες: Συνεργάστηκε με τον Νικολά Πουσέν σε μερικά θρησκευτικά έργα, ενώ για λογαριασμό του Καρδιναλίου Λουντοβίζι ζωγράφισε μια γιρλάντα από λουλούδια γύρω από ένα οβάλ διακοσμητικό πλαίσιο που περιείχε ερωτιδείς ζωγραφισμένους από τον Ιταλό ζωγράφο Ντομενικίνο. Η σύνθεση συχνά αναφέρεται ως Δίκλινο στεφάνι γύρω από ένα μενταγιόν με τον θρίαμβο της αγάπης.
Ο Σέγκερς επέστρεψε στη γενέτειρά του το 1627 όπου συνέχισε να εργάζεται ως ζωγράφος μέχρι το τέλος της ζωής του. Τον επισκέφθηκαν στο εργαστήριό του στην Αμβέρσα ο Καρδινάλιος-Ινφάντης Φερδινάνδος της Αυστρίας, το 1625, και ο Αρχιδούκας Λέοπολντ - Βίλχελμ της Αυστρίας το 1641. Ακολούθησαν η βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας και ο Κάρολος Β΄ της Αγγλίας το 1649. Είναι γνωστό ότι ζωγράφισε ένα διακοσμητικό πλαίσιο με λουλούδια για τον Κάρολο της Αγγλίας. Το έργο του απολάμβανε του θαυμασμού των συναδέλφων του, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς.
Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Γιαν Φίλιπ φαν Τίλεν (Jan Philip van Thielen), Ότμαρ Έλλιγκερ (Ottmar Elliger, 1633–1679) Ιγκνάσε Ράετ( Ignace Raeth) και, πιθανόν, και ο Άντριες Μπόσμαν (Andries Bosman).
Γενικά
Από το 1630 και ύστερα ο Σέγκερς προσπάθησε να κάνει πιο ρεαλιστικές τις απεικονίσεις του, τοποθετώντας τα λουλούδια σε πιο αληθοφανείς διατάξεις. Τα λουλούδια που ζωγράφισε σε αυτή την όψιμη περίοδο είναι πιο φωτεινά, σε πιο σκούρο παρασκήνιο και έχουν "γλυπτικό" χαρακτήρα. Όπως ο δάσκαλός του, Μπρίγκελ, και ο Σέγκερς χρησιμοποίησε λουλούδια και φυτά που φύονται στην πατρίδα του και ιδιαίτερα λουλούδια που καλλιεργούνταν σε κήπους, αλλά δεν "σεβάστηκε" τις εποχές που ανθίζει κάθε λουλούδι, όταν τα τοποθετούσε μαζί. Έδειχνε προτίμηση στα τοπικά τριαντάφυλλα και στις τουλίπες που είναι έτοιμες να ανοίξουν. Στη λεπτομερή απεικόνιση των λουλουδιών και των φυτών, ο Σέγκερς αποκάλυψε το ταλέντο του ως μικρογράφου.
Πολλοί πίνακές του είναι φτιαγμένοι με λάδι σε χαλκό, υλικό συχνά χρησιμοποιούμενο για μικρών διαστάσεων πίνακες.
Ανθοστέφανοι
Η πλειονότητα των έργων του Σέγκερς είναι ευδιάκριτα σε φλαμανδικό ύφος και τυπο, που χαρακτηρίζεται ως "ζωγραφική με ανθοστεφάνους (γιρλάντες)". Πρόκειται για ειδικό υποτύπο της νεκρής φύσης που αναπτύχθηκε στην Αμβέρσα από τον δάσκαλο του Σέγκερς Γιαν Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο σε συνεργασία με τον Ιταλό Καρδινάλιο Φεντερίκο Μπορρομέο στις αρχές του 17ου αιώνα. Στην αρχική ανάπτυξη του υποτύπου, εκτός από τον Σέγκερς και τον δάσκαλό του, συνέβαλαν επίσης οι καλλιτέχνες Χέντρικ φαν Μπάλεν, Άντριες Ντάνιελς και Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Αρχικά αυτός ο υποτύπος συνδέθηκε με τις οπτικές αναπαραστάσεις κατά το αντιμεταρρυθμιστικό κίνημα. Επιπλέον άντλησε έμπνευση από τη "μόδα" που αναπτύχθηκε σχετικά με τη λατρεία και αφοσίωση στην Παναγία, που επικρατούσε στην Αυλή των Αψβούργων, που τότε κυβερνούσαν το νότιο τμήμα των Κάτω Χωρών, της Αμβέρσας συμπεριλαμβανομένης.
Οι ανθοστέφανοι συνήθως απεικονίζουν μια γιρλάντα από λουλούδια γύρω από μια ευλαβική εικόνα, πορτρέτο ή άλλο θρησκευτικό σύμβολο, όπως τον Άρτο. Κατά το δεύτερο ήμισυ του αιώνα, τα "κοσμικά" έργα, όπως πορτρέτα και μυθολογικά θέματα επίσης διακοσμούσαν το κεντρικό τμήμα πινάκων που φτιάχνονταν κατ' αυτό τον τρόπο. Ο Σέγκερς καινοτόμησε έναντι του δασκάλου του, περιλαμβάνοντας ένα πέτρινο διακοσμητικό πλαίσιο για τη διακοσμητική γιρλάντα αντί για άνθη. Δημιούργησε επίσης Πιετά με γιρλάντες, στις οποίες τα άνθη είχαν αντικατασταθεί από γαϊδουράγκαθο, αγκάθια, στρύχνο και άλλα βλαβερά φυτά ως αναφορά στον "Στέφανον εξ Ακανθών" κατά το μαρτύριο του Ιησού. Παράδειγμα της πρώιμης συνεργασίας του με τον Νικολά Πουσέν είναι η Πιετά (σήμερα στο Μουσείο Τόμας - Χένρυ), στην οποία ο Πουσέν ζωγράφισε τη μορφή και ο Σέγκερς τον ανθοστέφανο.
Οι πίνακες με γιρλάντες ήταν συνήθως αποτέλεσμα συνεργασίας ενός καλλιτέχνη νεκρών φύσεων που ζωγράφιζε τη γιρλάντα και ενός προσωπογράφου. Ο ίδιος ο Σέγκερς εν γένει ζωγράφιζε μόνον τα λουλούδια, ενώ το κεντρικό θέμα συμπληρωνόταν αργότερα από άλλον καλλιτέχνη. Αυτό το πνεύμα καλλιτεχνικής συνεργασίας, το οποίο συναντάται στις πρώτες δημιουργίες πινάκων με γιρλάντες του Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου και του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς είναι, στην πραγματικότητα, μια αξιοσημείωτη αρετή της φλαμανδικής ζωγραφικής της Αμβέρσας του 17ου αιώνα.
Οι πίνακες με γιρλάντες έχουν συχνά μεγάλο μέγεθος. Ο πίνακας Ο Άγιος Ιγνάτιος σε πλαίσιο με άνθη και χερουβείμ, που δημιούργησε σε συνεργασία με τον Κορνέλις Σχουτ (σήμερα στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας έχει διαστάσεις 190 x 299 εκ. και δεν περιλαμβάνει μόνο το πλαίσιο με τον Άγιο Ιγνάτιο (του Σχουτ), αλλά και μορφές χερουβείμ που αποδίδονται στον Γιαν φαν Μπάλεν.
Αποδοχή
Η τέχνη του Σέγκερς θαυμαζόταν πολύ κατά τη διάρκεια του βίου του, δημιουργώντας μεγάλο ενδιαφέρον στους συλλέκτες. Το ύφος του συνεχίστηκε και ακολουθήθηκε κι από άλλους καλλιτέχνες, όπως οι Γιαν Φίλιπ φαν Τίλεν, Άντριες Μπόσμαν, Γιαν Άντον φαν ντερ Μπάρεν, Φρανς Άικενς και Γιαν φαν ντεν Χέκε Το έργο του επηρέασε καλλιτέχνες όπως οι Γιαν Ντάβιντς ντε Χέιμ στην Αμβέρσα και Χουάν ντε Αρελλάνο στη Μαδρίτη.
Οι πίνακές του πωλούνταν σε υψηλές τιμές και συλλέγονταν στην Αυλή του Φρέντερικ - Χέντρικ, Πρίγκηπα της Οράγγης στη Χάγη. Εκεί, ο συλλέκτης έργων τέχνης και γραμματέας του Πρίγκηπα Κονσταντάιν Χόυχενς εξεθείαζε τους πίνακες στην ποίηση και αλληλογραφούσε επανειλημμένα με τον καλλιτέχνη, γράφοντάς του ότι "μπορούσε κανείς σχεδόν να μυρίσει τα λουλούδια". Ο Ολλανδός ποιητής Γιόος φαν ντεν Φόντελ (Joost van den Vondel) έγραψε επίσης εγκωμιαστικά για τους πίνακες του Σέγκερς. Άλλοι συλλέκτες έργων του ήταν επίσης η βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας, ο βασιλιάς Κάρολος Α΄ της Αγγλίας, ο Φίλιππος Δ΄ της Ισπανίας, η Μαρία των Μεδίκων, και ο βασιλιάς Κάρολος Β΄ της Αγγλίας.