cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καμπέρα
Η Καμπέρα είναι η έδρα της αυστραλιανής κυβέρνησης και της βουλής του κράτους, του Ανώτατου Δικαστηρίου της Αυστραλίας, της Εθνικής Πινακοθήκης της Αυστραλίας και του Εθνικού Μουσείου της χώρας.
Γεωγραφία
Η Κανμπέρα εκτείνεται σε επιφάνεια 814,2 km2 (314,4 mi2) και βρίσκεται πλησίον των ορέων Μπρινταμπέλλα (μέρος των Αυστραλιανών Άλπεων, περίπου 150 km (93 mi) από την ανατολική ακτή της Αυστραλίας. Έχει υψόμετρο περίπου 580 m (1,900 ft) AHD το υψηλότερο σημείο είναι το Όρος Ματζούρα στα 888 m. Άλλα χαμηλά υψώματα περιλαμβάνουν το Όρος Τέιλορ 855 m, Mount Ainslie 843 m, Mount Mugga Mugga 812 m και το Όρος Μπλακ 812 m.
Το ιθαγενές δάσος στην περιοχή της Κανμπέρα ήταν σχεδόν αποκλειστικά δάσος ευκαλύπτων και προσέφερε πρώτη ύλη για καύσιμα και οικιακές χρήσεις. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960, η υλοτομία είχε αποδεκατίσει τους ευκάλυπτους, και ανησυχία για την ποιότητα των υδάτων οδήγησε στον αποκλεισμό τω δασών. Το ενδιαφέρον στη δασοκομία άρχισε το 1915 με δοκιμές ενός αριθμού ειδών, ανάμεσά τους το Pinus radiata, στις πλαγιές του Όρους Στρόμλο. Έκτοτε οι φυτεύσεις έχουν επεκταθεί, προσφέροντας το πλεονέκτημα μικρότερων διαβρώσεων στο Cotter catchment, και τα δάση είναι επιπλέον δημοφιλείς περιοχές αναψυχής.
Οι αστικές περιοχές της πόλης της Κανμπέρα διατρέχουν την πεδιάδα Γκινιντέρα, την Πεδιάδα Μολόνγκλο, την πεδιάδα Λάιμστον και την πεδιάδα Τούγκερανονγκ (Isabella's Plain). Ο Ποταμός Μολόνγκλο που ρέει κατά πλάτος της ομώνυμης πεδιάδας έχει τροποποιηθεί με τη δημιουργία φράγματος, η το οποίο δημιούργησε την περίφημη Λίμνη Μπέρλεϊ Γκρίφιν της πρωτεύουσας. Ο ποταμός then flows into the Murrumbidgee north-west of Canberra, which in turn flows north-west toward the New South Wales town of Yass. The Queanbeyan River joins the Molonglo River at Oaks Estate just within the ACT.
Ένας αριθμός ρεμάτων, ανάμεσά τους το Τζεραμπομπέρα and Yarralumla Creeks, flow into the Molonglo and Murrumbidgee. Δύο από αυτά τα ρέματα, το Γκινιντέρα και το Τούγκερανονγκ, περιλαμβάνουν επίσης φράγματα που δημιούργησαν τις λίμνες Γκινιντέρα και Τούγκερανονγκ. Μέχρι πρόσφατα ο ποταμός ήταν πηγή συχνά καταστροφικών πλημμυρών· η περιοχή ήταν παραποτάμια πεδιάδα προτού γεμίσει η Λίμνη Μπέρλεϊ Γκρίφιν.
Πρώτοι κάτοικοι
Πριν τη Βρετανική αποικιοποίηση, η περιοχή στην οποία τελικά κατασκευάστηκε η Κανμπέρα κατοικείτο από Ιθαγενείς Αυστραλούς. Ο ανθρωπολόγος Νόρμαν Τίντεϊλ ισχυρίζεται ότι η βασική φυλή της περιοχής ήταν οι Νγκουναουάλ, ενώ οι Νγκαρίγκο ζούσαν αμέσως νοτιότερα της Επικράτειας της Αυστραλιανής Πρωτεύουσας, οι Ουανταντιάν στα ανατολικά, οι Ουαλγκούλου στα νότια επίσης, οι Γκαντανγκάρα βόρεια και οι Ουιρανττζούρι στα βορειοδυτικά.
Οι πρώτοι Βρετανοί έποικοι στην περιοχή της Κανμπέρα περιέγραψαν δύο φυλές των Νγκουναουάλ που κατοικούσαν στην πλησίον περιοχή. Οι Κάνμπερρυ (Canberry) ή Νγκάνμπρα (Nganbra) ήταν μια φυλή που ζούσε κυρίως γύρω από το Σάλλιβαν'ς Κρικ και είχαν εθιμοτυπικά εδάφη στη βάση του Black Mountain, ενώ η φυλή Πιαλίγκο είχε γη γύρω από το σημερινό Αεροδρόμιο της Κανμπέρα.
Αρχαιολογικά στοιχεία εγκατάστασης στην περιοχή περιλαμβάνουν καταφύγια, ζωγραφική και χαρακτική σε πέτρα, ταφικούς χώρους, κατασκηνώσεις και λατομεία καθώς και λίθινα εργαλεία και διτάξεις. Τέχνεργα που έχουν βρεθεί συντείνουν ότι πρώιμη ανθρώπινη δραστηριότητα συνέβη κάποια στιγμή στην περιοχή 21.000 χρόνια πριν.
Βρετανική εξερεύνηση και αποικισμός
Τον Οκτώβριο 1820, ο Τσαρλς Θρόσμπι ηγήθηκε της πρώτης Βρετανικής αποστολής στην περιοχή. Τέσσερις ακόμα αποστολές έλαβαν χώρα μεταξύ 1820 και 1823 με τη δημιουργία του πρώτου ακριβούς χάρτη να συμβαίνει από τον εξερευνητή Mark John Currie τον Ιούνιο 1823. Τότε η περιοχή είχε πλέον γίνει γνωστή ως Limestone Plains.
Η Βρετανική εγκατάσταση στην περιοχή πιθανώς χρονολογείται από τα τέλη του 1823, when a sheep station was formed on what is now the Acton Peninsula by James Cowan, the head stockman employed by Τζόσουα Τζον Μουρ. Moore had received a land grant in the region in 1823 and formally applied to purchase the site on 16 December 1826. Ονόμασε την ιδιοκτησία "Canberry". Στις 30 Απριλίου 1827, ο Μουρ πληροφορήθηκε μέσω γράμματος ότι μπορούσε να διατηρήσει την κατοχή 1000 acres στο Canberry.
Άλλοι άποικοι σύντομα ακολούθησαν τον παράδειγμα του Μουρ και απέκτησαν γη στην περιοχή. Περίπου το 1825 ο James Ainslie, εργαζόμενος εκ μέρους του πλούσιου εμπόρου Ρόμπερτ Κάμπελ, κατέφτασε για να εγκαθιδρύσει σταθμό προβάτων. Οδηγήθηκε στην περιοχή από μια ανήλικη Αβορίγινα που του έδειξε τις ωραίες εκτάσεις της φυλής της, των Πιάλιγκο. The area then became the property of Campbell and it was initially named Πιάλιγκο προτού ο Κάμπελ το αλλάξει στο Σκωτικής προέλευσης τοπωνύμιο Ντάντρουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αυστραλίας Κατηγορία:Πόλεις που οικοδομήθηκαν για να γίνουν πρωτεύουσες
Assemble (συλλογικότητα)
Η Assemble είναι μια ομάδα καλλιτεχνών, αρχιτεκτόνων, θεατρολόγων, ανθρωπολόγων και σχεδιαστών η οποία έχει την έδρα της στο Λονδίνο. Ξεκίνησε να δραστηριοποιείται το 2010 και απαριθμεί 16 με 20 μόνιμα μέλη. Η εργασία τους επικεντρώνεται σε θέματα που αφορούν την αποσύνδεση των πολιτών από τις διαδικασίες βάσει των οποίων δομείται ο χώρος τους. Οι Assemble ακολουθούν ένα ανεξάρτητο και συνεργατικό μοντέλο εργασίας και συχνά προκαλούν την ενεργή συμμετοχή του κοινού κατά την υλοποίηση των έργων τους.
Cineroleum
μικρογραφία|128x128px| Cineroleum: ένα πρατήριο βενζίνης που μετατράπηκε σε κινηματογράφο Από τα πρώτα έργα των μελών της ομάδας Assemble ήταν η πρωτοβουλία τους να μετατρέψουν ένα πρώην πρατήριο καυσίμων αυτοκινήτων σε κινηματογράφο στην περιοχή Clerkenwell στο Λονδίνο. Η ονομασία Cineroleum προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων cinema και petroleum. Καθώς η κατασκευή δεν είχε τοίχους παρά μόνο μια κουρτίνα από συνθετικό υλικό Tyvek περιμετρικά, όταν αυτή σηκωνόταν μετά το τέλος της κάθε προβολής οι θεατές βρισκόντουσαν ξαφνικά σε ένα πολυσύχναστο δρόμο· σαν μια παράσταση για τους περαστικούς.
Η επιτυχία του Cineroleum τους οδήγησε στο επόμενο εγχείρημα, το Folly for a Flyover. Επίσης ήταν μια εφήμερη κατασκευή κάτω από ένα αχρησιμοποίητο πέρασμα μια γέφυρας αυτοκινητόδρομου στην περιοχή Hackney Wick στο Λονδίνο. Εκεί μαζί με ένα αναψυκτήριο δημιουργήθηκε χώρος για προβολές και Περφόρμανς.
Granby Four Streets
Η πραγματοποίηση του έργου Granby Four Streets ήταν το αποτέλεσμα μιας μάχης είκοσι ετών των κατοίκων της περιοχής Toxteth στο Liverpool για να διασωθούν ορισμένες Βικτοριανές οικίες από κατεδάφιση.
Η περιοχή λόγω ανεπαρκών ρυθμίσεων είχε περιέλθει σε κατάσταση χρόνιας εγκατάλειψης. Η οδός Granby ήταν ένας ζωντανός κεντρικός δρόμος στο κέντρο της πιο πολυπολιτισμικής κοινότητας του Liverpool. Οι κάτοικοί της, μέσα από διάφορες ενέργειες σε διάστημα πολλών ετών, προσπαθούσαν να ανακόψουν την πτωτική πορεία της συνοικίας και τελικά το 2011 κατάφεραν να ιδρύσουν τον Granby Four Streets CLT, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό εθελοντών. Ο οργανισμός αυτός προσέλαβε την ομάδα Assemble για να σχεδιάσει ένα όραμα για την περιοχή που θα ήταν ικανό να ανακαινίσει τα άδεια κτίρια και να χρησιμοποιηθούν ως οικονομικές κατοικίες.
Τα έργα της ομάδας στο Gramby προτάθηκαν υποψήφια και κέρδισαν το 2015 το βραβείο Turner. Αυτό προκάλεσε διάφορες ενστάσεις διότι η ομάδα ποτέ δεν είχε ισχυριστεί ότι αποτελείται από καλλιτέχνες. Ήταν η πρώτη φορά που το βραβείο Turner δεν απονεμήθηκε σε ένα μεμονωμένο άτομο.
Granby Workshop
To "Εργαστήριο Gramby" είναι ένα κεραμοποιείο που ιδρύθηκε το 2015 στο Liverpool και αποτελεί μέρος της συνεχούς ανάμειξης της ομάδας Assemble στη γειτονιά Gramby Four Streets. Η πρώτη σειρά προϊόντων του εργαστηρίου σχεδιάστηκε για τα σπίτια που ανακαινίστηκαν και περιλάμβανε πλακάκια μπάνιου, λαβές για πόρτες και διάφορα άλλα αρχιτεκτονικά στοιχεία. Το εγχείρημα διατηρεί έναν έντονο κοινωνικό προσανατολισμό και έχει αναπτυχθεί σημαντικά, αναλαμβάνοντας ένα ευρύ φάσμα προμηθειών σε όλο τον κόσμο. Τα προϊόντα συνδυάζουν χειροτεχνικές μεθόδους με την πειραματική διάθεση για νέα αρχιτεκτονικά υλικά. Επίσης εφαρμόζουν ποικίλες τεχνικές κατασκευής με σκοπό τα προϊόντα που βγαίνουν από τις γραμμές παραγωγής να μην είναι ποτέ όμοια μεταξύ τους.
Granby Winter Garden
Δυο εγκαταλειμμένα σπίτια στην γειτονιά Granby στο Liverpool μετατράπηκαν σε κοινόχρηστο κήπο με ανοιχτή πρόσβαση στους κατοίκους και στην ευρύτερη γειτονιά. Τα πατώματα των ορόφων είχαν καταρρεύσει και οι Assemble χρησιμοποίησαν το ύψος για να τοποθετηθούν μεγάλα δέντρα εσωτερικά και κάτω από την γυάλινη οροφή, όπως στα Βικτωριανά θερμοκήπια.
Πόλεμοι του μπακαλιάρου
Με τον όρο Πόλεμοι του Μπακαλιάρου (αγγλ. Cod Wars, ισλ. Þorskastríðin ή Landhelgisstríðin, δηλαδή «ο πόλεμος για τα εδαφικά ύδατα») ονομάζονται τρία διπλωματικά επεισόδια μεταξύ Ισλανδίας και Ηνωμένου Βασιλείου με κινητοποίηση στόλων και ένταση μεταξύ 1958 και 1976. thumb|Επέκταση της ισλανδικής [[Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη|ΑΟΖ. {{legend|#E32636|Ισλανδία}} {{legend|#FFFFFF|εσωτερικά ύδατα}} {{legend|#00FFFF|επέκταση στα 4nm}} {{legend|#00CCCC|επέκταση στα 12nm (τρέχουσα έκταση των χωρικών υδάτων)}} {{legend|#4682B4|επέκταση στα 50nm}} {{legend|#1034A6|επέκταση στα 200nm (τρέχουσα έκταση της ΑΟΖ)}}]] Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-18), όπως και αργότερα, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1939-45), τα ύδατα γύρω από την Ισλανδία έμειναν ασφαλή και δεν σημειώθηκαν πολεμικές συρράξεις, πιθανώς και λόγω του ψυχρού κλίματος αλλά και της δυσκολίας προσέγγισης από ξένα σκάφη. Ως το 1952, οι βόρειες χώρες δέχονταν ως νόμιμο το δικαίωμα της Ισλανδίας και της Νορβηγίας να έχουν την αποκλειστική κυριότητα μόνον μέχρι τα 3 ναυτικά μίλια. Οι δύο αυτές χώρες θεωρούσαν ότι είχαν ευρύτερο δικαίωμα (που έφτανε ως τα 370 μίλια) και έτσι η υπόθεση παραπέμφθηκε στο Διεθνές Δικαστήριο.
Μετά τη λήξη του Πολέμου, η εκτεταμένη αλιεία άλλων χωρών (κυρίως της Μεγάλης Βρετανίας) στα ύδατα που η Ισλανδία θεωρούσε δικά της, οδήγησε στη μείωση των αλιευμάτων για τους Ισλανδούς ψαράδες (που αυτοί και οι οικογένειές τους αποτελούσαν το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού της χώρας και βιοπορίζονταν από αυτή τη διαδικασία), κατά το 1/3 περίπου, οπότε το 1949 η Ισλανδία ανακοίνωσε μέτρα για τον περιορισμό της υπερ-αλίευσης και προχώρησε σε νομοθετική πράξη με διετή προειδοποίηση. Απαγόρευσε σε ξένα σκάφη να αλιεύουν σε αυτά που θεωρούσε δικά της χωρικά ύδατα. Κατόπιν αυτού, οι κυβερνήσεις της Βρετανίας, της Γαλλίας, του Βελγίου και της Δυτικής Γερμανίας διαμαρτυρήθηκαν για τη ρύθμιση, αλλά σε γενικές γραμμές απέφυγαν τις εντάσεις και η απαγόρευση παρέμεινε de facto μέχρι το 1956. Η Ισλανδία επωφελήθηκε, αύξησε σημαντικά την παραγωγή της σε τόνους ψαριών και εξήγε σημαντικές ποσότητες στις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ένωση. Ακόμα και στη Βρετανία εξήγε μεγάλες ποσότητες φρέσκων ψαριών.
Β΄ Πόλεμος του Μπακαλιάρου
thumb|Η τεχνική που χρησιμοποιούσαν τα ισλανδικά σκάφη για να κόψουν με ψαλίδια τα δίχτυα των ξένων σκαφών. Το 1972-1973 είχαμε τον Β΄ Πόλεμο του Μπακαλιάρου (2nd Cod War), που ξεκίνησε επίσης την 1η Σεπτεμβρίου, όταν η Ισλανδία ανακοίνωσε ότι επέκτεινε τη τη ζώνη επιτρεπόμενης αλιείας της στα 50 μίλια (92.6 χλμ.). Και πάλι αρκετά βρετανικά (αλλά και δυτικογερμανικά) σκάφη αγνόησαν την απαγόρευση και εξακολουθούσαν να αλιεύουν σε αυτά τα ύδατα -που τα θεωρούσαν διεθνή και όχι ισλανδικά- ήδη από την 1η ημέρα της νέας κατάστασης. Η ένταση αυξήθηκε όταν ο αριστερός συνασπισμός που κυβερνούσε εκείνη την περίοδο την Ισλανδία δήλωσε ότι δεν δεσμεύεται από τη συμφωνία της προηγούμενης συντηρητικής κυβέρνησης για παραπομπή του ζητήματος στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Τους επόμενους μήνες, το ισλανδικό ναυτικό χρησιμοποιούσε μεγάλα ψαλίδια με τα οποία έκοβε τα δίχτυα των ξένων σκαφών, απελευθερώνοντας ταυτόχρονα στη θάλασσα τα αλιεύματα που αυτά είχαν πιάσει. Μόνο στις 18 Ιανουαρίου 1973, αυτό έγινε σε 18 ξένες μηχανότρατες. Την επομένη, οι Βρετανοί έστειλαν ρυμουλκά πλοία προς ενίσχυση της άμυνας των αλιευτικών τους. Μετά από σειρά διαπραγματεύσεων εντός του NATO και αφού η ισλανδική κυβέρνηση απειλούσε με αποχώρηση από τη Βορειοατλαντική Συμμαχία, στις 8 Νοεμβρίου 1973 επιτεύχθηκε συμφωνία που επέτρεπε -όπως το 1958- στους Βρετανούς να αλιεύουν σε συγκεκριμένες ζώνες, εντός των 50 μιλίων. Η συμφωνία πρόβλεπε και ανώτατο όριο αλιευμάτων για τους Βρετανούς τους 130.000 τόνους ετησίως. Όταν όμως έληξε η διετής διάρκειά της, το Νοέμβριο του 1975, προκλήθηκε ο Γ΄ Πόλεμος του Μπακαλιάρου. Στο μεταξύ, η Δυτική Γερμανία δεν αποδέχθηκε ανάλογη συμφωνία και έκλεισε τα λιμάνια της στα ισλανδικά σκάφη, απαγορεύοντάς τους να ελλιμενίζονται εκεί.
Γ΄ Πόλεμος του Μπακαλιάρου
thumb|Η βρετανική φρεγάτα Scylla διεμβολίζει το ισλανδικό περιπολικό Odinn. Ο Γ΄ Πόλεμος του Μπακαλιάρου έφερε ξανά σε αντιπαράθεση την Ισλανδία και τη Μεγάλη Βρετανία και διάρκεσε από τον Νοέμβριο του 1975 ως τον Ιούνιο του 1976. Η αιτία ήταν η νέα μονομερής επέκταση των χωρικών υδάτων της Ισλανδίας στα 200 ναυτικά μίλια (370 χλμ.) από τις ακτές της. Η βρετανική κυβέρνηση δεν αναγνώρισε την πράξη αυτή και έτσι συνέβησαν και πάλι περιστατικά εμπλοκής ανάμεσα σε σκάφη των δύο χωρών, αυτή τη φορά σε μεγαλύτερη έκταση και ισχυρότερη ένταση από τις δυο προηγούμενες. Η ισλανδική ακτοφυλακή εξακολουθούσε να κόβει τα δίχτυα σε βρετανικά ψαράδικα, ενώ το βρετανικό ναυτικό, ενισχυμένο πλέον και με φρεγάτες διεμβόλιζε ισλανδικά σκάφη, συχνά προκαλώντας τη βύθισή τους. Καθώς τα γεγονότα χειροτέρευαν, η Ισλανδία απείλησε να κλείσει τη στρατιωτική βάση του NATO στο Κεφλαβίκ, κίνηση που θα δυσχέραινε σημαντικά την αμυντική ικανότητα του ΝΑΤΟ στον Ατλαντικό, έναντι της Σοβιετικής Ένωσης. Σαν συνέπεια της όξυνσης, η βρετανική κυβέρνηση αποδέχθηκε να υποχρεώσει τα αλιευτικά της σκάφη να παραμένουν εκτός των 200 ναυτικών μιλίων, με εξαίρεση μόνον 24 πλοιαρίων το χρόνο στην αμφισβητούμενη περιοχή.
Η σημερινή κατάσταση
Παρότι δεν έχει υπογραφεί συγκεκριμένη συμφωνία, μετά τα γεγονότα του 1975, η Βρετανία φαίνεται ότι τηρεί τη δέσμευση που ανέλαβε τότε, αν και κατά καιρούς σημειώνονται περιστατικά ελάσσονος ναυτικής εμπλοκής. Το θέμα δεν έχει διευθετηθεί επίσημα, στα πλαίσια διμερούς συμφωνίας ή ΟΗΕ. Το 1992, ο Καναδάς επέβαλε κι αυτός μορατόριουμ στην αλιεία του μπακαλιάρου κατά μήκος των ακτών του, ενέργεια που επίσης προκάλεσε διεθνείς αντιδράσεις και αργότερα ανακλήθηκε.
Αναφορές
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης Κατηγορία:Ιστορία της Ισλανδίας Κατηγορία:Ιστορία της Βρετανίας
Μαρέττιμο
Το Μαρέττιμο (ιταλ. Marettimo) είναι ιταλικό νησί το οποίο βρίσκεται δυτικά της Σικελίας και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο, σε έκταση, νησί του συμπλέγματος των Αιγάδων νήσων. Το νησί έχει έκταση 12,3 τ.χλμ και πληθυσμό 684 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Μαρέττιμο.
Η αρχαία ονομασία του νησιού είναι Ιερά Νήσος. Η Λατινική αντίστοιχη ονομασία που χρησιμοποιεί ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος είναι επίσης "Sacra".
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σικελίας Κατηγορία:Νησιά της Ιταλίας
Ιωάννης Γ΄ Μέγας Κομνηνός
Ο Ιωάννης Γ΄ (1321 - 1362) από τον Οίκο των Μεγάλων Κομνηνών ήταν αυτοκράτορας της Τραπεζούντας από τις 4 Σεπτεμβρίου 1342 ως τις 3 Μαΐου 1344. Ήταν ο γιος του αυτοκράτορα Μιχαήλ Μεγάλου Κομνηνού.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Κωνσταντινούπολη όπου έζησε και ο πατέρας του από το 1297. Όταν ο πατέρας του Μιχαήλ έγινε, για λίγες μέρες μόνο, Αυτοκράτορας της Τραπεζούντας, το 1341, και μετά καθαιρέθηκε και φυλακίστηκε από τον «Μέγα Δούκα» Ιωάννη τον Ευνούχο, ο Ιωάννης βρίσκονταν ακόμη στην Κωνσταντινούπολη. Το 1342 τον επισκέφτηκαν Τραπεζούντιοι αξιωματούχοι και του ζήτησαν να έρθει στην Τραπεζούντα και να διεκδικήσει τον θρόνο με την υποστήριξή τους. Τελικά και με την υποστήριξη των βυζαντινών αρχών και Γενουατικών πλοίων, ο Ιωάννης και οι υποστηρικτές του κατέλαβαν την Τραπεζούντα στις 4 Σεπτεμβρίου. Μετά την επίσημη στέψη του, η έκπτωτη αυτοκράτειρα Άννα Μεγάλη Κομνηνή Αναχουτλού και οι υποστηρικτές της εκτελέστηκαν.
Ο έκπτωτος Ιωάννης Γ' μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και αμέσως μετά στην Αδριανούπολη το 1345. Το 1357 προσπάθησε να επιστρέψει στην Τραπεζούντα όμως πέθανε στη Σινώπη το 1362.
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Τραπεζούντας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Ρομανικός αρχιτεκτονικός ρυθμός
thumb|Ναός στο Τουμ της κεντρικής Πολωνίας thumb|Το [[Αββαείο Μαρία Λάαχ στη δυτική Γερμανία]] thumb|Το Αββαείο του [[Λεσέ (Νορμανδία)|Λεσέ στη Νορμανδία της Γαλλίας]] Η ρομανική αρχιτεκτονική (αγγλ. Romanesque architecture) ή ρομανικός ρυθμός είναι ένας αρχιτεκτονικός ρυθμός της μεσαιωνικής Ευρώπης, που χαρακτηρίζεται από ημικυκλικές αψίδες (καμάρες). Δεν υπάρχει συναίνεση για τον αιώνα της ενάρξεως αυτού του ρυθμού, καθώς διάφορες απόψεις την τοποθετούν από τον 6ο έως τον 11ο αιώνα μ.Χ., με την τελευταία άποψη να είναι η πιο διαδεδομένη. Τον 12ο αιώνα εξελίχθηκε στον γοτθικό ρυθμό, με αιχμηρά τόξα. Παραδείγματα ρομανικής αρχιτεκτονικής μπορούν να βρεθούν σε ολόκληρη την ήπειρο, καθιστώντας την τον πρώτο πανευρωπαϊκό αρχιτεκτονικό ρυθμό μετά την αυτοκρατορική ρωμαϊκή αρχιτεκτονική. Ειδικότερα στην Αγγλία και τη Σικελία, ο ρομανικός ρυθμός αναφέρεται παραδοσιακά ως νορμανδική αρχιτεκτονική.
Συνδυάζοντας χαρακτηριστικά αρχαίων ρωμαϊκών/βυζαντινών κτηρίων και άλλων τοπικών παραδόσεων, η ρομανική αρχιτεκτονική είναι γνωστή για τον ογκώδη χαρακτήρα της, τους χονδρούς τοίχους, τις ημικυκλικές αψίδες, τους στιβαρούς πυλώνες, τις ημικυλινδρικές οροφές, τους μεγάλους πύργους και τις διακοσμητικές αψιδωτές κιονοστοιχίες. Κάθε κτίριο έχει σαφώς καθορισμένες μορφές, συχνά με πολύ κανονικό, συμμετρικό σχέδιο. Η συνολική εντύπωση είναι αυτή της απλότητας, σε σύγκριση με τα γοτθικά κτήρια που επρόκειτο να ακολουθήσουν. Ο ρομανικός ρυθμός μπορεί να αναγνωριστεί σε όλη την Ευρώπη, παρά τα τοπικά χαρακτηριστικά και τα διαφορετικά υλικά.
Ορισμός
Σύμφωνα με το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης, η λέξη Romanesque σημαίνει «ρωμαϊκής καταγωγής» και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην αγγλική για να υποδηλώσει τις λεγόμενες ρομανικές γλώσσες (πρώτη αναφορά το 1715). Ο αντίστοιχος γαλλικός όρος romane χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά με την αρχιτεκτονική έννοια από τον αρχαιολόγο Σαρλ ντε Ζερβίλ σε μια επιστολή της 18ης Δεκεμβρίου 1818 για να περιγράψει αυτό που ο Ζερβίλ θεωρούσε «ευτελισμένη ρωμαϊκή αρχιτεκτονική». Το 1824 ο φίλος του Ζερβίλ Αρσίς ντε Κωμόν υιοθέτησε τον όρο roman για να περιγράψει την «υποβαθμισμένη» ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική από τον 5ο έως τον 13ο αιώνα, στο δοκίμιό του Essai sur l'architecture religieuse du moyen-âge, particulièrement en Normandie σε μια εποχή που οι πραγματικές χρονολογίες ανεγέρσεως πολλών από τα κτήρια που περιγράφηκαν δεν είχαν εισέτι εξακριβωθεί :
"Η ονομασία Roman (esque) που δίνουμε στην αρχιτεκτονική αυτή, που θα έπρεπε να είναι γενική καθώς είναι η ίδια παντού με ελαφρές τοπικές διαφορές, έχει επιπλέον το πλεονέκτημα τού να υποδεικνύει την προέλευση του ρυθμού. Και δεν είναι νέος όρος, αφού χρησιμοποιείται ήδη προκειμένου να περιγράψει τη γλώσσα της ίδιας χρονικής περιόδου. Η ρομανική γλώσσα είναι η εκφυλισμένη λατινική γλώσσα. Η ρομανική αρχιτεκτονική είναι ευτελισμένη ρωμαϊκή αρχιτεκτονική"
Ο όρος χρησιμοποιείται σήμερα για την πιο περιορισμένη περίοδο από τα τέλη του 10ου έως τον 12ο αιώνα. Ο όρος «προρομανικός» χρησιμοποιείται μερικές φορές στην αρχιτεκτονική στη Γερμανία της Καρολίγγειας και της Οθωνικής περιόδου, καθώς και στις κατασκευές Βησιγότθων, Μοζαράβων και Αστουριανών μεταξύ του 8ου και του 10ου αιώνα στην Ιβηρική Χερσόνησο, ενώ ο όρος «πρωτορομανικός» ή «λομβαρδικός ρομανικός» εφαρμόζεται σε κτήρια στη βόρεια Ιταλία και τη βόρεια Ισπανία, αλλα και σε μέρη της Γαλλίας που έχουν ρομανικά χαρακτηριστικά, αλλά προϋπήρχαν της επιρροής του Αββαείου του Κλυνύ.
Πεδίο εφαρμογής
Μακράν ο μεγαλύτερος αριθμός ρομανικών κτισμάτων που έχουν διασωθεί είναι χριστιανικοί ναοί, από μικροσκοπικά παρεκκλήσια έως μεγάλοι καθεδρικοί ναοί. Αν και πολλοί έχουν επεκταθεί και τροποποιηθεί σε διαφορετικούς ρυθμούς, ένας μεγάλος αριθμός παραμένει είτε ουσιαστικά άθικτος, είτε αποκατασταθεί με σεβασμό στον ρυθμό, καταδεικνύοντας τη μορφή, τον χαρακτήρα και τη διακόσμηση της ρομανικής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής.
Οι απαρχές
Η ρομανική αρχιτεκτονική ήταν ο πρώτος διακριτός ρυθμός που εξαπλώθηκε σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης μετά τους χρόνους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Με την παρακμή της Ρώμης, οι ρωμαϊκές μέθοδοι οικοδομήσεως επεβίωσαν ως έναν βαθμό στη Δυτική Ευρώπη, όπου διαδοχικά Μεροβίγγειοι, Καρολίγγειοι και «Οθωνικοί» αρχιτέκτονες συνέχισαν να κτίζουν μεγάλα πέτρινα οικοδομήματα, όπως μοναστηριακούς ναούς και κατοικίες για τους φεουδάρχες. Στις βορειότερες χώρες οι ρωμαϊκές τεχνικές και χαρακτήρες δεν είχαν υιοθετηθεί ποτέ εκτός από τα δημόσια κτήρια, ενώ στη Σκανδιναβία ήταν τελείως άγνωστες. Παρότι η κυκλική αψίδα συνέχισε να χρησιμοποιείται, οι δεξιότητες πολιτικού μηχανικού που απαιτούνταν για την επιστέγαση μεγάλων χώρων και για την κατασκευή μεγάλων θόλων είχαν χαθεί. Υπήρξε μια απώλεια υφολογικής συνέχειας, που εμφαίνεται ιδιαιτέρως στην παρακμή του επίσημου λεξιλογίου των αρχιτεκτονικών μερών της κλασικής εποχής. Στην ίδια τη Ρώμη αρκετές μεγάλες Κωνσταντίνειες βασιλικές συνέχισαν να είναι σε χρήση ως έμπνευση για τους μεταγενέστερους οικοδόμους. Ορισμένες παραδόσεις της ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής επεβίωσαν επίσης στη βυζαντινή αρχιτεκτονική, με την οκταγωνική βυζαντινή Βασιλική του Αγίου Βιταλίου στη Ραβέννα, έργο του 6ου αιώνα, να αποτελεί την έμπνευση για το κορυφαίο κτήριο του πρώιμου Μεσαίωνα στη βορειοδυτική Ευρώπη: το Ανακτορικό παρεκκλήσιο στο Ανάκτορο του Άαχεν του Καρλομάγνου (σήμερα στη Γερμανία), που ανεγέρθηκε περί το έτος 800 μ.Χ..
Χρονολογούμενο λίγο μετά το Ανακτορικό παρεκκλήσιο του Άαχεν είναι ένα αξιόλογο ελβετικό χειρόγραφο του 820-830 μ.Χ., γνωστό ως «Σχέδιο του Αγίου Gall», ένα πολύ λεπτομερές σχέδιο ενός μοναστηριακού συγκροτήματος, με όλα τα διάφορα μοναστηριακά του κτίρια και τις λειτουργίες τους να αναγράφονται. Το μεγαλύτερο κτίσμα είναι ο κυρίως ναός, η κάτοψη του οποίου είναι ευδιάκριτα γερμανική, με αψίδα στα δύο άκρα, μια διάταξη που δεν παρατηρείται γενικά αλλού. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του ναού είναι η κανονική αναλογία του, η τετράγωνη κάτοψη του πύργου, που παρέχει μια ενότητα για την υπόλοιπη κάτοψη. Αυτά τα χαρακτηριστικά φαίνονται και τα δύο στον πρωτο-ρομανικό Ναό του Αγίου Μιχαήλ στο Χίλντεσχαϊμ (1001-1030).
Αρχιτεκτονική ρομανικού ρυθμού αναπτύχθηκε επίσης ταυτόχρονα στη βόρεια Ιταλία, σε μέρη της Γαλλίας και στην Ιβηρική Χερσόνησο τον 10ο αιώνα και πριν από τη μεταγενέστερη επιρροή του Αββαείου του Κλυνύ. Ο ρυθμός αυτός, που μερικές φορές ονομάζεται «πρωτορομανικός» ή «λομβαρδικός ρομανικός», χαρακτηρίζεται από χονδρούς τοίχους, έλλειψη γλυπτικής και την παρουσία διακοσμητικών «γεμισμένων» ημικυκλικών αψίδων, γνωστών ως «λομβαρδικές ζώνες».
Η πλευρά της πολιτικής
Ο Καρλομάγνος στέφθηκε από τον Πάπα Λέοντα Γ΄ στην Παλαιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου την ημέρα των Χριστουγέννων του 800 μ.Χ., με στόχο την ανασύσταση της παλαιάς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι πολιτικοί διάδοχοι του Καρλομάγνου συνέχισαν να κυβερνούν μεγάλο μέρος της Δυτικής Ευρώπης, με μια σταδιακή εμφάνιση των χωριστών πολιτικών κρατών που τελικά επρόκειτο να συγκολληθούν στα σημερινά δυτικοευρωπαϊκά κράτη, αλλά τότε τα περισσότερα υποτάχθηκαν ως φεουδαρχικές επικράτειες στο Βασίλειο της Γερμανίας, δημιουργώντας τη μετέπειτα αποκληθείσα Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (μετά την Αναγέννηση γνωστή ως «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού έθνους»). Η εισβολή στην Αγγλία από τον Νορμανδό Γουλιέλμο τον Κατακτητή το 1066 είδε την οικοδόμηση τόσο κάστρων όσο και ναών, που ενίσχυσαν τη νορμανδική παρουσία. Αρκετές σημαντικές εκκλησιές που κτίστηκαν αυτή την εποχή ιδρύθηκαν από ηγεμόνες ως έδρες κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας, ή ως τόποι στέψεων και ταφών των ισχυρών της εποχής. Αυτές περιλαμβάνουν τη Βασιλική του Σαιν-Ντενί στο Παρίσι, τον Καθεδρικό Ναό του Σπάυερ και το Αββαείο του Ουέστμινστερ (όπου έχει απομείνει υπόλειμμα από τον νορμανδικό ναό).
Σε μια εποχή που οι εναπομείνασες αρχιτεκτονικές κατασκευές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας περιέπιπταν σε παρακμή και μεγάλο μέρος των γνώσεων και της τεχνολογίας χάθηκε, η κατασκευή θόλων και η λάξευση διακοσμητικών αρχιτεκτονικών λεπτομερειών συνεχίστηκαν αμείωτα (αν και εξελίχθηκαν σε μεγάλο βαθμό υφολογικώς μετά την πτώση της Ρώμης) στην ανθέξασα Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Οι ναοί με τρούλο της Κωνσταντινουπόλεως και της Ανατολικής Ευρώπης επρόκειτο να επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό την αρχιτεκτονική ορισμένων δυτικών πόλεων, ιδιαίτερα μέσω του εμπορίου και μέσω των Σταυροφοριών. Το πιο αξιοσημείωτο κτήριο που αποδεικνύει αυτό το γεγονός είναι η Βασιλική του Αγίου Μάρκου στη Βενετία, αλλά υπάρχουν πολλά άλλα, λιγότερο γνωστά, παραδείγματα, ιδιαίτερα στη Γαλλία, όπως ο Καθεδρικός Ναός του Περιγκέ (ανήκε σε αββαείο κατά τον Μεσαίωνα) και ο Καθεδρικός ναός του Ανγκουλέμ.
Μεγάλο μέρος της Ευρώπης επηρεάσθηκε από τη φεουδαρχία, στην οποία οι αγρότες είχαν την επιμέλεια αγροτεμαχίων που τους τα χορηγούσαν τοπικοί άρχοντες, με αντάλλαγμα να τους παρέχουν υπηρεσία στρατευόμενοι σε περίπτωση ανάγκης. Συνέπεια τούτου ήταν ότι μπορούσαν να κληθούν, όχι μόνο για τοπικές και περιφερειακές διαμάχες, αλλά και για να ακολουθήσουν τον κύριό τους (αν τους το ζητούσε) στο πιο μακρινό ταξίδι: στις Σταυροφορίες. Οι Σταυροφορίες (1095-1270), προκάλεσαν έτσι πολύ μεγάλη μετακίνηση ανθρώπων και μαζί ιδεών και δεξιοτήτων, ιδιαίτερα όσων ασχολούνταν με την κατασκευή οχυρώσεων και τη μεταλλουργία της κατασκευής όπλων, η οποία εφαρμόστηκε και στην οικοδόμηση και τη διακόσμηση κτηρίων. Η συνεχής μετακίνηση ανθρώπων, ηγεμόνων, ευγενών, επισκόπων, ηγουμένων, τεχνιτών και αγροτών, ήταν σημαντικός παράγοντας για τη δημιουργία ομοιογένειας στις οικοδομικές μεθόδους και ενός αναγνωρίσιμα ενιαίου ρομανικού ρυθμού, παρά τις κατά τόπους διαφορές.
Η ζωή έγινε γενικώς λιγότερο ασφαλής μετά την Καρολίγγεια περίοδο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κτισθούν κάστρα σε στρατηγικά σημεία, πολλά από τα οποία ανεγέρθηκαν ως προπύργια των Νορμανδών, απογόνων των Βίκινγκς που εισέβαλαν στη βόρεια Γαλλία υπο τον Ρόλλο από το 911. Οι πόλεμοι είχαν επίσης ως αποτέλεσμα την οχύρωση πολλών πόλεων ή την ανοικοδόμηση και ενίσχυση των τειχών που απέμεναν από τη ρωμαϊκή περίοδο. Μια από τις πιο αξιοσημείωτες οχυρώσεις που σώζονται από τότε είναι αυτή της πόλεως Καρκασσόν. Η περίφραξη των πόλεων προκάλεσε έλλειψη χώρου διαβιώσεως εντός των τειχών και είχε ως αποτέλεσμα ένα στιλ αστικής κατοικίας που ήταν ψηλή και στενή, συχνά περιβάλλοντας κοινόχρηστες αυλές, όπως στο Σαν Τζιμινιάνο στην Τοσκάνη.
Στη Γερμανία οι «Άγιοι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες» έκτισαν μια σειρά από κατοικίες, οχυρές μεν, αλλά ουσιαστικά περισσότερο ανάκτορα παρά κάστρα, σε στρατηγικά σημεία και πάνω σε εμπορικές οδούς. Το Αυτοκρατορικό Ανάκτορο του Γκόσλαρ (που αναστηλώθηκε ριζικά τον 19ο αιώνα) κτίσθηκε στις αρχές του 11ου αιώνα από τον Όθωνα Γ΄ και τον Ερρίκο Γ΄, ενώ το ερειπωμένο παλάτι στο Γκελνχάουζεν παρελήφθη από τον Φρειδερίκο Μπαρμπαρόσα πριν από το 1170. Η μετακίνηση ανθρώπων και στρατών οδήγησε επίσης στην κατασκευή γεφυρών, μερικές από τις οποίες έχουν διασωθεί, συμπεριλαμβανομένης της γέφυρας του 12ου αιώνα στο Μπεζαλού της Καταλωνίας, της Πουέντε δε λα Ρέινα (= «Γέφυρα της Βασιλίσσης») του 11ου αιώνα στη Ναβάρρα και της Πον Σαιν-Μπενεζέ στην Αβινιόν.
Η πλευρά της θρησκείας
Σε όλη την Ευρώπη, στα τέλη του 11ου και 12ου αιώνα παρατηρήθηκε μια άνευ προηγουμένου αύξηση στον αριθμό των ναών. Ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς, τόσο μεγάλα όσο και μικρά κτήρια, παραμένουν όρθια, άλλα σχεδόν άθικτα και άλλα σχεδόν αγνώριστα από τους επόμενους αιώνες. Περιλαμβάνουν πολλές γνωστές εκκλησιές, όπως η Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν στη Ρώμη, το Βαπτιστήριο της Φλωρεντίας και η Βασιλική του Αγίου Ζήνωνος στη Βερόνα (όπου κατά την παράδοση έγινε ο μυστικός γάμος του Ρωμαίου και της Ιουλιέττας). Στη Γαλλία, τα περίφημα αββαεία Aux Dames και Les Hommes στην Καέν και στο Λε Μον-Σαιν-Μισέλ χρονολογούνται από αυτή την περίοδο, όπως και τα αββαεία της προσκυνηματικής διαδρομής στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Πολλοί καθεδρικοί ναοί οφείλουν την ίδρυσή τους σε αυτή την εποχή, με άλλους να ξεκινούν ως τα καθολικά αββαείων και αργότερα να γίνονται καθεδρικοί ναοί. Στην Αγγλία, από τους παλαιότερους καθεδρικούς ναούς, όλοι σχεδόν ξεκίνησαν να κτίζονται αυτή την περίοδο, με εξαίρεση αυτόν του Σάλσμπερι, όπου οι μοναχοί μετεγκαταστάθηκαν από τον νορμανδικό ναό στο Ολντ Σάρουμ, και αρκετούς, όπως στο Κάντερμπερι, που ξανακτίσθηκαν στη θέση των σαξονικών ναών. Στην Ισπανία, η πιο διάσημη εκκλησιά της περιόδου είναι ο Καθεδρικός του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Στη Γερμανία, ο Ρήνος και οι παραπόταμοί του παρείχαν τοποθεσίες για την ίδρυση πολλών ρομανικών αββαείων, κυρίως του Μάιντς, της Βορμς, του Σπάυερ και της Βαμβέργης. Στην Κολωνία, τη μεγαλύτερη σε πληθυσμό τότε πόλη «βορείως των Άλπεων», μια πολύ σημαντική ομάδα μεγάλων ενοριακών ναών διασώθηκε σε μεγάλο βαθμό ανέπαφη. Καθώς ο μοναχισμός εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη, ρομανικοί ναοί «ξεπήδησαν» στη Σκωτία, τη Σκανδιναβία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, τη Σικελία, τη Σερβία, αλλά και στην Τυνησία. Αρκετές σημαντικές ρομανικές εκκλησιές κτίσθηκαν στα βασίλεια των Σταυροφόρων.
Μοναστήρια
Το σύστημα του μοναχισμού, στο οποίο οι θρησκευόμενοι γίνονται μέλη ενός τάγματος, με κοινούς δεσμούς και κοινό κανόνα βίου, ζώντας σε μια αμοιβαία εξαρτώμενη κοινότητα και όχι ως ομάδα ερημιτών (που ζουν κοντά αλλά ουσιαστικά χωριστά), καθιερώθηκε στον δυτικό κόσμο από τον μοναχό Βενέδικτο τον 6ο αιώνα. Τα μοναστήρια των Βενεδικτίνων εξαπλώθηκαν από την Ιταλία σε όλη την Ευρώπη, και ανέκαθεν ήταν με διαφορά τα πιο πολυάριθμα στην Αγγλία. Ακολούθησαν το τάγμα των Κλυνιακών, οι Κιστερκιανοί, οι Καρθουσιανοί και τα τάγματα ιερομονάχων (Canonici Regulares). Κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών ιδρύθηκαν τα στρατιωτικά τάγματα των Ιωαννιτών Ιπποτών και των Ναϊτών Ιπποτών, και τέλος οι Δομινικανοί και οι Αυγουστινιανοί.
Τα μοναστήρια, των οποίων ο κεντρικός ναός λειτουργούσε κάποιες φορές ως Καθεδρικός Ναός, και οι καθεδρικοί ναοί που είχαν σώματα κοσμικών κληρικών που συχνά ζούσαν ως κοινόβιο, αποτελούσαν σημαντική πηγή ισχύος στην Ευρώπη. Οι επίσκοποι και οι ηγούμενοι των σημαντικότερων μοναστηριών ζούσαν και λειτουργούσαν σαν πρίγκιπες. Τα μοναστήρια ήταν οι κύριες έδρες μαθήσεως κάθε είδους. Ο Βενέδικτος είχε διατάξει να διδάσκονται και να ασκούνται όλες οι τέχνες στα μοναστήρια. Μέσα στα μοναστήρια τα βιβλία μεταγράφονταν με το χέρι, και λίγοι άνθρωποι εκτός των μονών μπορούσαν να διαβάσουν ή να γράψουν.
Στη Γαλλία το κέντρο του μοναχισμού ήταν η Βουργουνδία. Το τεράστιο και ισχυρό μοναστήρι (Αββαείο) του Κλυνύ επρόκειτο να έχει μακρόχρονη επίδραση στη διαμόρφωση άλλων μοναστηριών και στον σχεδιασμό των ναών τους. Δυστυχώς, μικρό μέρος από τον κεντρικό ναό στο Κλυνύ έχει απομείνει. Η ανοικοδόμηση του 963 μ.Χ. («Cluny II») και μετά έχει εξαφανισθεί εντελώς, αλλά έχουμε μια καλή ιδέα για το σχέδιο της φάσεως «Cluny III», που διάρκεσε από το 1088 έως το 1130 και της οποίας ο ναός παρέμενε μέχρι την Αναγέννηση το μεγαλύτερο κτίριο στην Ευρώπη μετά την Αγία Σοφία Κωνσταντινουπόλεως. Ωστόσο, η Βασιλική του Αγίου Σερνίνου στην Τουλούζη (1080-1120) έχει παραμείνει ανέπαφη και καταδεικνύει την κανονικότητα του ρομανικού σχεδιασμού με τη σπονδυλωτή μορφή της, την ογκώδη εμφάνισή της και την επανάληψη του απλού τοξωτού μοτίβου των παραθύρων.
Σταυροφορίες και προσκυνήματα
Μεταξύ των επιδράσεων των Σταυροφοριών ήταν η αναμόχλευση μεγάλου θρησκευτικού ζήλου, ο οποίος με τη σειρά του ενέπνευσε μεγάλα προγράμματα θρησκευτικής αρχιτεκτονικής. Οι ευγενείς της Δύσεως, μόλις επέστρεφαν σώοι στα μέρη τους, ευχαριστούσαν τον Θεό με την ανέγερση ενός νέου ναού, ή με την επέκταση ενός παλαιού. Αλλά και η μνήμη των όσων δεν επέστρεψαν από τις Σταυροφορίες μπορούσε να τιμηθεί ταιριαστά από την οικογένεια του καθενός με την ανέγερση ενός μικρού έστω παρεκκλησίου ή μνημείου θρηκευτικού χαρακτήρα.
Οι Σταυροφορίες είχαν ως αποτέλεσμα τη μεταφορά στη Δύση, μεταξύ άλλων, μεγάλου αριθμού Ιερών Λειψάνων αγίων και αποστόλων του Χριστιανισμού. Πολλοί ναοί, όπως ο Καθεδρικός Ναός του Περιγκέ, είχαν τον δικό τους άγιο (στην περίπτωση αυτή τον Άγιο Φρόντο), ενώ άλλοι, όπως ο Καθεδρικός του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, διεξεδίκησαν τα λείψανα και την προστασία ενός ισχυρού αγίου, σε αυτή την περίπτωση ενός από τους Δώδεκα Αποστόλους. Η πόλη Σαντιάγο ντε Κομποστέλα στο τότε Βασίλειο της Γαλικίας (στη σημερινή Ισπανία) έγινε ένας από τους σημαντικότερους προορισμούς προσκυνήματος στην Ευρώπη. Οι περισσότεροι από τους προσκυνητές ταξίδευαν στην «οδό του Αγίου Ιακώβου» με τα πόδια, πολλοί από αυτούς ξυπόλητοι ως ένδειξη μετάνοιας. Ακολουθούσαν μια από τις 4 κύριες διαδρομές που περνούσαν από τη Γαλλία, συγκεντρωνόμενοι για το ταξίδι σε συγκεκριμένες πόλεις. Διέσχιζαν δύο περάσματα στα Πυρηναία και συνέκλιναν σε ενιαίο ρεύμα για να διασχίσουν τη βορειοδυτική Ισπανία. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, τους ενθάρρυναν προσκυνητές που επέστρεφαν από το ταξίδι. Σε καθεμία από τις διαδρομές λοιπόν, αββαεία όπως εκείνα του Μουασάκ, της Τουλούζης, του Ρονθεσβάλες, του Κονκ, της Λιμόζ και του Μπούργος φρόντιζαν τα σμάρια αυτά των ανθρώπων. Το Σαν-Μπενουά-ντυ-Σω, στην επαρχία Μπερύ, διασώζει χαρακτηριστικό ναό από όσους ιδρύθηκαν στη διαδρομή του προσκυνήματος.
Χαρακτηριστικά
Η ρομανική αρχιτεκτονική συχνά χωρίζεται σε δύο περιόδους γνωστές ως «πρώτο-ρομανικός» και απλώς «ρομανικός» ρυθμός. Η διαφορά οφείλεται κυρίως στην τεχνογνωσία με την οποία κατασκευάστηκαν τα κτίρια. Ο πρώτο-ρομανικός είχε τοίχους από τεμάχια παλαιότερων κτισμάτων, μικρότερα παράθυρα και στέγες χωρίς θόλους. Μια μεγαλύτερη «φινέτσα» οριοθετεί τον κυρίως ρομανικό ρυθμό, μαζί με την αυξημένη χρήση θόλων και της πέτρας.
Τοιχοποιία
Οι τοίχοι των ρομανικών κτηρίων είναι συχνά τεράστιου πάχους και με λίγα και σχετικώς μικρά ανοίγματα. Συχνά είναι διπλοί, με το ενδιάμεσο γεμισμένο με μπάζα. Το οικοδομικό υλικό διαφέρει πολύ στην Ευρώπη, ανάλογα με την τοπικώς διαθέσιμη πέτρα και τις οικοδομικές παραδόσεις. Στην Ιταλία, την Πολωνία, μεγάλο μέρος της Γερμανίας και μέρη της Ολλανδίας, το τούβλο χρησιμοποιείται γενικά. Σε άλλες περιοχές χρησιμοποιήθηκε πολύ ο ασβεστόλιθος, ο γρανίτης και ο πυριτόλιθος. Η οικοδομική πέτρα χρησιμοποιήθηκε συχνά σε σχετικώς μικρά και ακανόνιστα τεμάχια, περιβαλλόμενα από χονδρό κονίαμα. Η λεία τοιχοποιία δεν ήταν χαρακτηριστικό γνώρισμα της τεχνοτροπίας, ιδιαίτερα στο παλαιότερο τμήμα της περιόδου, αλλά εμφανιζόταν κυρίως εκεί όπου ήταν διαθέσιμος εύκολα επεξεργαζόμενος ασβεστόλιθος.
Αντηρίδες
Εξαιτίας της ογκώδους φύσεως των ρομανικών τοίχων, οι αντηρίδες δεν αποτελούν ιδιαίτερα σημαντικό χαρακτηριστικό, όπως είναι στη γοτθική αρχιτεκτονική. Οι ρομανικές αντηρίδες είναι γενικώς επίπεδου τετράγωνου προφίλ και δεν προεξέχουν πολύ πέρα από τον τοίχο. Στην περίπτωση των ναών με κλίτη, οι αψίδες ή οι ημικυλινδρικοί θόλοι πάνω από τα κλίτη βοηθούσαν στη στήριξη του κυρίως ναού, εάν αυτός ήταν θολωτός.
Στις περιπτώσεις που χρησιμοποιήθηκαν οι ημικυλινδρικοί θόλοι, ουσιαστικά δομήθηκαν σαν επίστεγες αντηρίδες. Συχνά τα κλίτη εκτείνονταν σε δύο ορόφους, αντί του συνηθισμένου ενός στη γοτθική αρχιτεκτονική, έτσι ώστε να υποστηρίζουν καλύτερα το βάρος ενός θολωτού κυρίως ναού. Στην περίπτωση του Καθεδρικού ναού του Ντέραμ έχουν χρησιμοποιηθεί επίστεγες αντηρίδες, αλλά είναι κρυμμένες μέσα στη στοά του τριφόρου.
Αψίδες και ανοίγματα
Οι στενές θύρες και τα μικρά παράθυρα μπορεί να επιστεγάζονται από ένα συμπαγές λίθινο υπέρθυρο. Τα μεγαλύτερα ανοίγματα επιστεγάζονται σχεδόν πάντοτε από αψίδες. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της ρομανικής αρχιτεκτονικής, εκκλησιαστικής και μη, είναι το ζευγάρωμα δύο τοξωτών (αψιδωτών) παραθύρων ή ανοιγμάτων στοάς, που χωρίζονται από έναν πυλώνα ή μια κιονοστοιχία και συχνά τοποθετούνται μέσα σε μια μεγαλύτερη αψίδα. Τα «οφθαλμικά» παράθυρα είναι κοινά στην Ιταλία, ιδιαίτερα στο αέτωμα της προσόψεως και εμφανίζονται επίσης στη Γερμανία. Οι μεταγενέστερες ρομανικές εκκλησιές μπορεί να έχουν παράθυρα με τροχούς ή παράθυρα-ρόδακες, χωρισμένα σε δισκοειδή τμήματα.
Υπάρχει ένας πολύ μικρός αριθμός κτηρίων σε ρομανικό ρυθμό, όπως ο καθεδρικός ναός του Ωτάν στη Γαλλία και ο Καθεδρικός Ναός του Μονρεάλε στη Σικελία, όπου αιχμηρές αψίδες έχουν χρησιμοποιηθεί εκτενώς, προφανώς για στιλιστικούς λόγους. Πιστεύεται ότι σε αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει άμεση μίμηση της ισλαμικής αρχιτεκτονικής. Σε άλλους ναούς της ύστερης ρομανικής εποχής, όπως ο καθεδρικός ναός του Ντέραμ και ο Καθεδρικός Ναός της Τσεφαλού, η οξυκόρυφη αψίδα εισήχθη ως δομική διάταξη σε ραβδωτούς θόλους. Η αυξανόμενη εφαρμογή του ήταν θεμελιώδης για την ανάπτυξη της γοτθικής αρχιτεκτονικής.
Τοξοστοιχίες (arcades)
Οι τοξοστοιχίες μπορούν να εμφανισθούν σε ορόφους ή στάδια. Ενώ η στοά ενός μοναστηριού είναι συνήθως ενός σταδίου, η στοά που χωρίζει τον σηκό από τα κλίτη σε μια εκκλησιά είναι συνήθως δύο σταδίων, με ένα τρίτο στάδιο ανοιγμάτων παραθύρων που είναι γνωστό ως «υπερόροφο» (γαλλ. Claire-voie) να υψώνεται από πάνω τους. Η τοξοστοιχία σε μεγάλη κλίμακα εκπληρώνει γενικά έναν δομικό σκοπό, αλλά χρησιμοποιείται επίσης, γενικά σε μικρότερη κλίμακα, ως διακοσμητικό χαρακτηριστικό, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά, όπου συχνά είναι «τυφλή», με μόνο έναν τοίχο ή ένα στενό πέρασμα πίσω της.
Πρόβολοι
Στη ρομανική αρχιτεκτονική οι πρόβολοι χρησιμοποιούνταν συχνά για τη στήριξη αψίδων (τόξων). Ήταν κτισμένοι με τοιχοποιία και είχαν τετράγωνη ή ορθογώνια διατομή, με οριζόντιο διάζωμα που παριστάνει κιονόκρανο στις βάσεις της αψίδας. Μερικές φορές οι πρόβολοι έχουν κάθετους άξονες συνδεδεμένους σε αυτούς και μπορεί επίσης να έχουν οριζόντια καλούπια στο επίπεδο της βάσεως. Αν και βασικά ορθογώνιοι, οι πρόβολοι μπορεί συχνά να έχουν πολύ περίπλοκη μορφή, με μισά τμήματα μεγάλων κιόνων κοίλου πυρήνα στην εσωτερική επιφάνεια που στηρίζουν το τόξο ή μια ομάδα μικρότερων αξόνων που οδηγούν στα καλούπια του τόξου.
Οι πρόβολοι που εμφανίζονται στη διασταύρωση δύο μεγάλων τόξων, όπως αυτοί κάτω από τη διασταύρωση του κυρίως ναού και του εγκάρσιου κλίτους, έχουν συνήθως σταυροειδές σχήμα. Κάθε τόξο έχει τον δικό του ορθογώνιο πρόβολο στηρίξεως σε ορθή γωνία με τον άλλο.
Κίονες
Οι κίονες (κολόνες) αποτελούν σημαντικό δομικό χαρακτηριστικό της ρομανικής αρχιτεκτονικής. Οι κιονοστοιχίες και οι προσαρτημένοι άξονες χρησιμοποιούνται επίσης δομικά και διακοσμητικά. Μονολιθικοί κίονες κομμένοι από ένα μόνο τεμάχιο λίθου χρησιμοποιούνταν συχνά στην Ιταλία, όπως και στη ρωμαϊκή και την παλαιοχριστιανική αρχιτεκτονική. Χρησιμοποιήθηκαν επίσης, ιδιαίτερα στη Γερμανία, όταν εναλλάσσονταν μεταξύ πιο ογκωδών προβόλων. Οι τοξοστοιχίες που σμιλεύονται από μεμονωμένα τεμάχια είναι επίσης κοινές σε κατασκευές που δεν φέρουν μεγάλα βάρη τοιχοποιίας, όπως στα μοναστήρια, όπου μερικές φορές συναντώνται σε ζεύγη.
Στην Ιταλία, κατά τη διάρκεια της περιόδου του ρομανικού ρυθμού, μεγάλος αριθμός αρχαίων ρωμαϊκών κιόνων διασώθηκαν και επαναχρησιμοποιήθηκαν στους εσωτερικούς χώρους και στις στοές των ναών. Οι πιο ανθεκτικές από αυτές τις κολόνες είναι μαρμάρινες και έχουν την πέτρα οριζόντια στρωμένη. Η πλειονότητα είναι κάθετα κλινοστρωμένη και μερικές φορές έχει ποικιλία χρωμάτων. Μπορεί να διατήρησαν τα αρχικά ρωμαϊκά κιονόκρανα, γενικά κορινθιακού ή ρωμαϊκού σύνθετου ρυθμού. Ορισμένα κτήρια, όπως η Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν (που απεικονίζεται παραπάνω) και το αίθριο στον Άγιο Κλήμεντα του Λατερανού στη Ρώμη, μπορεί να έχουν μια αταίριαστη ποικιλία κιόνων, στους οποίους μεγάλα κιονόκρανα τοποθετούνται σε κοντούς κίονες και μικρά κιονόκρανα τοποθετούνται σε ψηλότερους κίονες, ώστε να εξισώνεται το ύψος. Αρχιτεκτονικοί συμβιβασμοί αυτού του τύπου παρατηρούνται όπου έχουν χρησιμοποιηθεί υλικά από άλλα, παλαιότερα κτήρια. Ανακυκλωμένοι κίονες χρησιμοποιήθηκαν επίσης σε μικρότερο βαθμό στη Γαλλία.
Στα περισσότερα μέρη της Ευρώπης, οι ρομανικοί κίονες ήταν ογκώδεις, καθώς στήριζαν χονδρούς επάνω τοίχους με μικρά παράθυρα και μερικές φορές βαρείς θόλους. Η πιο συνηθισμένη μέθοδος κατασκευής ήταν από λίθινους κυλίνδρους που ονομάζονται τύμπανα, όπως στην κρύπτη στον Καθεδρικό ναό του Σπάυερ.
Εκεί όπου απαιτούνταν πραγματικά τεράστιοι κίονες, όπως στον Καθεδρικό ναό του Ντέραμ, κατασκευάστηκαν από τοιχοποιία και με κοίλο πυρήνα, ο οποίος γεμίστηκε με μπάζα. Αυτές οι τεράστιες κολόνες, ανοικτές στην κορυφή είναι μερικές φορές διακοσμημένες με εγχάρακτες διακοσμήσεις.
Εναλλαγή
Κοινό χαρακτηριστικό των ρομανικών κτηρίων, που απαντάται τόσο στους ναούς όσο και στις τοξοστοιχίες που χωρίζουν μεγάλους εσωτερικούς χώρους των κάστρων, είναι η εναλλαγή προβόλων και κιόνων. Η πιο απλή μορφή που παίρνει αυτό είναι να υπάρχει ένας κίονας ανάμεσα σε κάθε γειτονικό πρόβολο. Μερικές φορές οι κολόνες είναι σε ομάδες των δύο ή τριών. Στον Ναός του Αγίου Μιχαήλ του Χίλντεσχαϊμ εμφανίζεται μια εναλλαγή A-B-B-A στον κυρίως ναό, ενώ μια εναλλαγή A-B-A μπορεί να παρατηρηθεί στο εγκάρσιο κλίτος.
Στο Αββαείο του Ζυμιέζ υπάρχουν ψηλοί κίονες με τύμπανα μεταξύ των προβόλων, καθένας από τους οποίους έχει έναν ημικίονα που στηρίζει την αψίδα. Υπάρχουν πολλές παραλλαγές σε αυτό το θέμα, κυρίως στον Καθεδρικό ναό του Ντέραμ, όπου οι καλουπώσεις και οι άξονες των προβόλων είναι πλουσίως διακοσμημένες, και οι τεράστιες κτιστές κολόνες είναι βαθιά χαραγμένες με γεωμετρικά σχέδια.
Συχνά η διάταξη γινόταν πιο περίπλοκη από την πολυπλοκότητα των ίδιων των προβόλων, έτσι ώστε δεν εναλλάσσονταν προβλήτες με κίονες, αλλά πρόβολοι τελείως διαφορετικής μορφής μεταξύ τους, όπως αυτοί του Αγίου Αμβροσίου του Μιλάνου, όπου η φύση του θόλου υπαγόρευε ότι οι εναλλακτικοί πρόβολοι έφεραν πολύ μεγαλύτερο βάρος από τους ενδιάμεσους και επομένως είναι πολύ μεγαλύτεροι.
Κιονόκρανα
Ο φυλλώδης κορινθιακός ρυθμός παρέσχε την έμπνευση για πολλά ρωμανικά κιονόκρανα και η ακρίβεια με την οποία ήταν σκαλισμένα εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από τη διαθεσιμότητα αυθεντικών μοντέλων. Σε ιταλικούς ναούς, όπως ο Καθεδρικός ναός της Πίζας ή ο ναός του Αγίου Αλεξάνδρου στη Λούκκα, και στη νότια Γαλλία, τα κιονόκρανα είναι πολύ πιο κοντά στα αρχαία κλασικά από αυτά στην Αγγλία. Το κορινθιακό κιονόκρανο είναι ουσιαστικά κυκλικό στο κάτω μέρος, όπου επικάθεται σε κυλινδρικό κίονα, και τετράγωνο στην κορυφή, όπου στηρίζει τον τοίχο ή την αψίδα. Αυτή η μορφή κιονόκρανου διατηρήθηκε στις γενικές της αναλογίες και περίγραμμα στο ρομανικό κιονόκρανο. Αυτό επιτεύχθηκε πολύ απλά κόβοντας ένα ορθογώνιο μπλοκ και αφαιρώντας τις τέσσερις κάτω γωνίες υπό γωνία, έτσι ώστε το μπλοκ να είναι τετράγωνο στην κορυφή, αλλά οκταγωνικό στο κάτω μέρος, όπως φαίνεται στον Άγιο Μιχαήλ του Χίλντεσχαϊμ. Αυτό το σχήμα προσφέρθηκε για μια μεγάλη ποικιλία επιφανειακών επεξεργασιών, μερικές φορές φυλλώδεις σε μίμηση της πηγής, αλλά συχνά απεικονιστικές. Στη Βόρεια Ευρώπη τα κιονόκρανα με φυλλώδη διακόσμηση γενικά μοιάζουν πολύ περισσότερο με τις περιπλοκές των εικονογραφημένων χειρογράφων, παρά με τις κλασικές πηγές. Σε μέρη της Γαλλίας και της Ιταλίας υπάρχουν ισχυροί δεσμοί με τα κιονόκρανα της βυζαντινής αρχιτεκτονικής. Στα απεικονιστικά κεφαλαία διακρίνουμε τη μεγαλύτερη πρωτοτυπία. Ενώ μερικά εξαρτώνται από εικονογραφήσεις χειρογράφων με βιβλικές σκηνές και απεικονίσεις θηρίων και τεράτων, άλλα απεικονίζουν ζωντανές σκηνές των θρύλων των τοπικών αγίων. Τα κιονόκρανα, ενώ διατηρούσαν τη μορφή τετράγωνης κορυφής και κυκλικού κάτω μέρους, συχνά συμπιέζονταν σε κάτι περισσότερο από ένα διογκωμένο σχήμα μαξιλαριού. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα σε μεγάλους κίονες.
Θόλοι και οροφές
Η πλειονότητα των ρομανικών κτηρίων φέρει ξύλινες στέγες, γενικά απλής δοκού, προσδεδεμένης δοκού ή βασιλικού στύλου. Στην περίπτωση των οροφών με απλές δοκούς, μερικές φορές επενδύονται/αποκρύπτονται με ξύλινα ταβάνια σε τρία τμήματα, όπως αυτά που σώζονται στους καθεδρικούς ναούς του Έλυ και του Πίτερμπρο στην Αγγλία. Στους ναούς τα πλευρικά κλίτη είναι συνήθως θολωτά, αλλά το κεντρικό κλίτος στον κυρίως ναό είναι στεγασμένο με ξυλεία, όπως συμβαίνει και στο Πίτερμπρο και στο Έλυ. Στην Ιταλία, όπου οι ανοιχτές ξύλινες στέγες είναι συνηθισμένες, και οι προσδεδεμένες δοκοί υπάρχουν συχνά σε συνδυασμό με θόλους, τα ξύλα έχουν συχνά διακοσμηθεί, όπως στον Σαν Μινιάτο αλ Μόντε της Φλωρεντίας. Οι θόλοι από πέτρα ή τούβλα πήραν πολλές διαφορετικές μορφές και παρουσίασαν αξιοσημείωτη ανάπτυξη κατά τη διάρκεια της περιόδου, εξελισσόμενοι στην οξυκόρυφη αψίδα που χαρακτηρίζει τη γοτθική αρχιτεκτονική.
Ο απλούστερος τύπος θολωτής στέγης είναι ο ημικυλινδρικός ή «βαρελοειδής», στον οποίο εκτείνεται μια ενιαία ημικυκλική επιφάνεια από τοίχο σε τοίχο, κατά το μήκος του χώρου που πρόκειται να θολωθεί, για παράδειγμα, του κυρίως ναού. Ένα σημαντικό παράδειγμα, που διατηρεί και μεσαιωνικές ζωγραφιές, είναι ο θόλος του Ναού του Σαιν-Σαβέν στη Γαλλία, των αρχών του 12ου αιώνα. Ωστόσο, ο ημικυλινδρικός θόλος απαιτούσε γενικώς τη στήριξη συμπαγών τοίχων, ή έστω τοίχων στους οποίους τα παράθυρα ήταν πολύ μικρά.
Οι θόλοι με ραβδώσεις άρχισαν να χρησιμοποιούνται γενικά τον 12ο αιώνα. Στον ραβδωτό θόλο όχι μόνο υπάρχουν ραβδώσεις που εκτείνονται εγκάρσια στη θολωτή περιοχή, αλλά κάθε θολωτό κοίλο έχει διαγώνιες νευρώσεις, ακολουθώντας την ίδια πορεία με τις διασταυρώσεις σε έναν σταυροειδή κυρτό θόλο. Ωστόσο, ενώ σε έναν σταυροειδή θόλο ο ίδιος ο θόλος είναι το δομικό μέλος, σε ένα ραβδωτό θόλο, είναι οι νευρώσεις που αποτελούν τα δομικά μέλη και οι χώροι μεταξύ τους μπορούν να γεμιστούν με ελαφρύτερο, μη δομικό υλικό.
Επειδή οι ρομανικές αψίδες είναι σχεδόν πάντοτε ημικυκλικές, το δομικό και σχεδιαστικό πρόβλημα που είναι εγγενές στον ραβδωτό θόλο είναι ότι το διαγώνιο άνοιγμα είναι μεγαλύτερο και επομένως υψηλότερα από το εγκάρσιο άνοιγμα. Οι ρομανικοί οικοδόμοι χρησιμοποίησαν μια σειρά από λύσεις σε αυτό το πρόβλημα. Το ένα ήταν να έχει το κεντρικό σημείο όπου συναντώνται οι διαγώνιες νευρώσεις ως το υψηλότερο σημείο, με το γέμισμα όλων των επιφανειών να έχει κλίση προς τα πάνω προς αυτό, με κεντρικό τρόπο. Αυτή η λύση χρησιμοποιήθηκε στην Ιταλία στη βασιλική Σαν Μικέλε Ματζόρε της Πάβιας, και στη Βασιλική του Αγίου Αμβροσίου στο Μιλάνο.
Η λύση που χρησιμοποιήθηκε στην Αγγλία ήταν να στηριχτούν οι εγκάρσιες νευρώσεις, διατηρώντας μια οριζόντια κεντρική γραμμή στην οροφή, όπως αυτή ενός θόλου. Οι διαγώνιες νευρώσεις θα μπορούσαν επίσης να συμπιεστούν, μια λύση που χρησιμοποιήθηκε στα θησαυροφυλάκια του φύλου τόσο στο Αββαείο του Αγίου Στεφάνου στην πόλη Καέν, όσο και στο Αββαείο της Αγίας Τριάδας στην ίδια πόλη, στα τέλη του 11ου και στις αρχές του 12ου αιώνα.