cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οικονομία της Ισπανίας
Δεδομένα
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τους κύριους οικονομικούς δείκτες την περίοδο 1980–2021 (συν τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ για την περίοδο 2022–2027 με πλάγιους χαρακτήρες). Ο πληθωρισμός κάτω του 5% είναι πράσινος.
Παραπομπές
Ισπανια  Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ισπανικά (es)
Οδός Αλεξάνδρου Παπαναστασίου (Θεσσαλονίκη)
Η Οδός Αλεξάνδρου Παπαναστασίου είναι κεντρική οδός της Θεσσαλονίκης, παράλληλη στη Λεωφόρο Καραμανλή (Νέα Εγνατία) και στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Όλγας.
Διασταυρώνεται με κεντρικές οδούς της Θεσσαλονίκης, όπως οι οδοί Κατσιμίδη, Κλεάνθους, 28ης Οκτωβρίου, Μάρκου Μπότσαρη, 25ης Μαρτίου και Βούλγαρη. Διαθέτει δύο λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση.
Ονομασία
Η οδός ονομάστηκε προς τιμήν του πρώην πρωθυπουργού Αλέξανδρου Παπαναστασίου.
Δέξιππος
Ο Πόπλιος Ερρένιος Δέξιππος (λατινικά: Publius Herennius Dexippus, περ. 210-273) ή απλά Δέξιππος ήταν Έλληνας ιστορικός, πολιτευτής, στρατηγός και κληρονομκός ιερέας της Ελευσίνιας οικογένειας των Κήρυκων. Κατείχε τους τίτλους «Άρχων Βασιλεύς» και «Επώνυμος» στην Αθήνα.
Όταν οι Έρουλοι εισέβαλαν την Ελλάδα και κατέλαβαν την Αθήνα το 269, ο Δέξιππος έδειξε μεγάλο σθένος και κατάφερε να ζωντανεύσει το πνεύμα του πατριωτισμού στους συμπολίτες του. Προς τιμήν του ανεγέρθη άγαλμα το οποίο υπάρχει ως σήμερα με επιγραφή που περιγράφει τις υπηρεσίες που προσέφερε, αλλά παραδόξως, όχι τα στρατιωτικά του κατορθώματα. Ο Πατριάρχης Φώτιος αναφέρει τρία ιστορικά έργα του Δέξιππου, εκ των οποίων σημαντικά κομμάτια σώζονται ακόμα:
Ο Φώτιος μιλά με τα καλυτερα λογια για τον Δέξιππο, χαρακτηρίζοντάς τον «δεύτερο Θουκυδίδη».
Αμμούδι
Η ονομασία Αμμούδι μπορεί να αναφέρεται στα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Δέξιππος
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Φωσφολάνιο
Το φωσφολάνιο (αγγλικά phospholane) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και φωσφόρο, με μοριακό τύπο C4H9P. Είναι μια ετεροκυκλική φωσφίνη. Το μόριό του αποτελείται από έναν πενταμελή δακτύλιο, με τέσσερα (4) άτομα άνθρακα και ένα (1) άτομο φωσφόρου, στα οποία συνδέονται, επίσης, συνολικά εννέα (9) άτομα υδρογόνου. Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος φωσφολάνιο μπορεί, επίσης, να αναφέρεται (γενικότερα) σε μια σειρά «θυγατρικών» ή «υποκατεστημένων» παραγώγων ενώσεων, αρκεί να περιέχουν έναν (τουλάχιστον) φωσφολανικό δακτύλιο, δηλαδή πενταμελή δακτύλιο με τέσσερα (4) άτομα άνθρακα, ένα (1) άτομο φωσφόρου και κανένα διπλό δεσμό.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές ενώσεις Κατηγορία:Οργανικές φωσφίνες Κατηγορία:C4
Αμμούδι (Σαντορίνη)
Το Αμμούδι είναι ένα από τα λιμανάκια της Οίας. Χρησιμοποιόταν παλιότερα ως λιμάνι για ιστιοφόρα εμπορικά πλοία που μετέφεραν προϊόντα όλου του νησιού. Τα κτίσματά του ήταν κυρίως αποθήκες αυτών των εμπορευμάτων.
Ιστορία
Με το σεισμό του 1956 καταστράφηκαν αρκετά κτίσματα και το λιμάνι.
Στο διάστημα 1978 - 1980 ο ΕΟΤ αναστήλωσε 6 κτήρια, ενώ παράλληλα έγιναν και διάφορα έργα υποδομής.
Γενικά
300px|right Η πρόσβαση από ξηράς γίνεται είτε από τα 214 σκαλιά που ξεκινούν κάτω από το Κάστρο της Οίας είτε μέσω του ασφαλτόδρομου.
Το Αμμούδι λειτουργεί ως μικρό λιμάνι για πλοιάρια που κάνουν εκδρομές στη Νέα Καμένη, στη Θηρασιά και στο νησάκι του Αγίου Νικολάου. Επίσης η περιοχή είναι μία από της περιοχές της Σαντορίνης που προσφέρεται για καταδύσεις.
Από τον οικισμό υπάρχει πρόσβαση και προς το εκκλησάκι του Αϊ Νικόλα του Περαματάρη.
Στην περιοχή υπάρχουν αρκετές ταβέρνες.
Στη θαλάσσια περιοχή γύρω από το Αμμούδι γυρίστηκαν σκηνές από το Lara Croft Tomb Raider: The Cradle of Life.
Παραπομπές
<references group="Φωτογραφίες από το Αμμούδι" /> [[Αρχείο:Santorini Amoudi Bay.jpg|μικρογραφία|Αμμούδι στην Οία της Σαντορίνης. Oia village Santorini]] Φωτογραφίες από το Αμμούδι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Θήρας
Βασιλική Μιλλούση
Η Βασιλική Μιλλούση (Αθήνα, 4 Μαΐου 1984) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής.
Έχει δέκα συμμετοχές σε Παγκόσμια Κύπελλα στην δοκό ισορροπίας και εκπροσώπησε την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000, του 2012 και του 2016. Περιστασιακά αγωνίζεται στην ρυθμική γυμναστική αλλά ειδικεύεται στην δοκό ισορροπίας. Ήταν φιναλίστ στην δοκό ισορροπίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2011. Κέρδισε επίσης στον τελικό της δοκού στο Artistics Gymnastics Olympic Test 2012 με την οποία εξασφάλισε την συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 στο Λονδίνο.
Είναι παντρεμένη με τον επίσης αθλητή της ενόργανης γυμναστικής Λευτέρη Πετρούνια από τον Ιούλιο 2019. Έχουν αποκτήσει μαζί δύο κόρες, την Σοφία (γενν. 4 Νοεμβρίου 2019) και την Ελένη (γενν. 3 Δεκεμβρίου 2020).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ενόργανης γυμναστικής
Αρχαιολογικό Μουσείο «Γύρουλα» στο Σαγκρί
Το Αρχαιολογικό Μουσείο «Γύρουλα» στο Σαγκρί είναι αρχαιολογικό μουσείο εντός του αρχαιολογικού τόπου του Ναού της Δήμητρας, στην τοποθεσία Γύρουλας, στο χωριό του Σαγκρίου, στο νησί της Νάξου, στην Ελλάδα. Φιλοξενεί εκθέματα προερχόμενα από την ευρύτερη περιοχή του ναού, χρονολογούμενα, κυρίως, από την αρχαία περίοδο.
Το μουσείο άνοιξε στο κοινό το 2001. Η αρχιτεκτονική του κτιρίου του μουσείου έχει επαινεθεί για τον τρόπο με τον οποίο είναι εναρμονισμένη με το γειτονικό του φυσικό περιβάλλον. Επί του νησιού της Νάξου, δύο ακόμη μουσεία υφίστανται, πιο συγκεκριμένα το Αρχαιολογικό Μουσείο Νάξου και το Αρχαιολογικό Μουσείο Απειράνθου.
Συλλογές
Οι συλλογές του μουσείου περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τμήματα του αρχαϊκού ναού της Δήμητρας στο Σαγκρί, ανεγερθέντος κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα π.Χ., τα οποία δεν χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των αναστηλωτικών εργασιών του, τμήματα βυζαντινής εκκλησίας, η οποία ανεγέρθηκε εντός της ίδιας περιοχής, καθώς και αρχαιολογικά ευρήματα τα οποία ανευρέθηκαν εντός της ευρύτερης περιοχής.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Γυρουλα Κατηγορία:Μουσεία στη Νάξο
Δήμοι (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία δήμοι (ενικός: δήμος, αρχαία ελληνικά: δῆμος, αγγλικά: Demos & Deme και Municipality & Municipalities) μπορεί να αναφέρονται:
Με την ίδια ονομασία μπορεί να αναφέρονται επίσης διάφοροι δήμοι ανά χώρα ή περιοχή:
Σεργκέι Παρατζάνωφ
Ο Σεργκέι Ιόσιφοβιτς Παρατζάνωφ (αρμένικα:Սերգեյ Փարաջանով και ρωσικά: Серге́й Ио́сифович Параджа́нов, 9 Ιανουαρίου 1924 – 20 Ιουλίου 1990) ήταν Σοβιετικός σκηνοθέτης και καλλιτέχνης αρμενικής καταγωγής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Τιφλίδα της ΣΣΔ Γεωργίας της Σοβιετικής Ένωσης και ήταν γιος της αρμενικής οικογένειας των Ιωσήφ Σεργκέγιεβιτς Παρατζάνωφ και Σιριάν Νταβίντοβα Μπζάνοβα, ενώ είχε δύο μεγαλύτερες αδελφές.
Το 1945 εγκαταστάθηκε στη Μόσχα για να σπουδάσει κινηματογράφο στο Πανενωσιακό Ινστιτούτο Κινηματογραφίας, από το οποίο αποφοίτησε το 1951, υπό την επίβλεψη των καθηγητών Ιγκόρ Σάβτσενκο και Αλεξάντερ Ντοβτζένκο. Το 1948 καταδικάστηκε για ομοφυλοφιλικές πράξεις σε φυλάκιση πέντε ετών παραμένοντας για τρεις μήνες στη φυλακή μέχρι την χορήγηση σχετικής αμνηστίας. Στα μισά της δεκαετίας του 1950 εγκαταστάθηκε στην Ουκρανία, όπου και γύρισε ταινίες στην ουκρανική γλώσσα βασισμένες στην παράδοση του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.
Το 1962 παρακολούθησε την ταινία Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν του Αντρέι Ταρκόφσκι, η οποία και συνέβαλε καθοριστικά στο να παρατήσει τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό και να αναζητήσει τις ρίζες της αρμένικης κουλτούρας. Αποτέλεσμα αυτής της στροφής είναι η ταινία Στις Σκιές των Ξεχασμένων Προγόνων (1964), η οποία βραβεύθηκε σε αρκετά διεθνή φεστιβάλ και έγινε ευμενώς δεκτή από τις σοβιετικές αρχές.
Το 1965 ξεκίνησε τα γυρίσματα για την νέα του ταινία με τίτλο Οι νωπογραφίες του Κιέβου, σύντομα όμως οι σοβιετικές αρχές απαγόρευσαν την συνέχιση αυτών. Την ίδια εποχή εγκαθίσταται μόνιμα στο Ερεβάν. Το 1968, ύστερα από αρκετά προβλήματα και έχοντας μία εξαιρετικά μικρή χρηματοδότηση, ολοκλήρωσε την ταινία "Σάγιατ Νόβα", η οποία εν τέλει κυκλοφόρησε με τον τίτλο "Το χρώμα του ροδιού". Η ταινία αντιμετωπίστηκε καχύποπτα από τις σοβιετικές αρχές, οι οποίες παρενέβησαν στο περιεχόμενο αυτής και εν τέλει απαγόρευσαν την προβολή της. Το 1972 συνεργάστηκε πάλι με τα κινηματογραφικά στούντιο του Κιέβου για την προετοιμασία της ταινίας "Intermezzo". Τελικά ύστερα από παρέμβαση του κομμουνιστικού κόμματος η συνεργασία τους διακόπηκε και ο ίδιος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το ουκρανικό έδαφος. Την ίδια περίοδο γράφει και καταθέτει προς έγκριση δεκάδες σενάρια χωρίς όμως επιτυχία.
Τον Δεκέμβριο του 1973 καταδικάστηκε σε πενταετή καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία για τον βιασμό μέλους του κομμουνιστικού κόμματος και για διάδοση της πορνογραφίας. Παράλληλα δημεύθηκε η περιουσία του. Πλήθος καλλιτεχνών, μεταξύ των οποίων οι Αντρέι Ταρκόφσκι, Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Φεντερίκο Φελίνι, Υβ Σεν Λοράν, Λουίς Μπουνιουέλ, Μικελάντζελο Αντονιόνι, Μιχαήλ Βαρτάνοφ διαμαρτυρήθηκαν για την καταδίκη του. Τον Δεκέμβριο του 1977 αποφυλακίστηκε, ύστερα από απόφαση του Μπρέζνιεφ, προϊόν συνάντησής του με τον Λουί Αραγκόν και την Έλσα Τριολέτ. Κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του ο Παρατζάνωφ δημιούργησε δεκάδες εικαστικά έργα με την μέθοδο του κολάζ. Αποκλεισμένος από κάθε χρηματοδότηση και διωκόμενος από το σοβιετικό καθεστώς, επέστρεψε στο πατρικό του σπίτι στην Τυφλίδα, όπου και προσπάθησε να εργαστεί ως κινηματογραφιστής δίχως αποτέλεσμα.
Τον Φεβρουάριο του 1982, και ενώ βρισκόταν στη Μόσχα για την πρεμιέρα μιας παράστασης, συνελήφθη με την κατηγορία της δωροδοκίας και καταδικάστηκε σε φυλάκιση. Παρέμεινε στη φυλακή Ορτατσάλσκαγια για εννέα μήνες. Το 1984 του δόθηκε η άδεια από την Επιτροπή Κινηματογράφου της ΕΣΣΔ να γυρίζει ταινίες για λογαριασμό της "Γκρούζια Φιλμ". Απότοκος αυτής της συνεργασίας ήταν οι ταινίες Ο θρύλος του κάστρου του Σουράμ και το Ασίμπ Κερίμπ, οι οποίες και βραβεύθηκαν σε διεθνή φεστιβάλ. Το 1987 ταξίδεψε στο Ρότερνταμ για να παραλάβει το βραβείο «20 σκηνοθέτες του μέλλοντος». Λίγο αργότερα θα πραγματοποιηθεί έκθεση έργων του στο Μόναχο καθώς και προβολές των ταινιών του στο εξωτερικό. Τον Απρίλιο του 1989 επισκέπτεται την Κωνσταντινούπολη για να συμμετάσχει στο φεστιβάλ κινηματογράφου και μερικούς μήνες αργότερα στην Πορτογαλία για να συμμετάσχει στο φεστιβάλ κινηματογράφου «Φαντασπορτο».
Απεβίωσε από καρκίνο στις 20 Ιουλίου 1990 στο Ερεβάν και ενταφιάστηκε στο Κεντρικό Πάνθεον. Ένα χρόνο αργότερα εγκαινιάστηκε το Μουσείο Σεργκέι Παρατζάνωφ, ενώ το 2010 ιδρύθηκε στις ΗΠΑ το Ινστιτούτο Παρατζάνωφ - Vartanov με σκοπό την διατήρηση και την προώθηση του έργου των δύο σκηνοθετών. Στο Διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου του Γερεβάν έχει θεσπιστεί εις μνήμη του το βραβείο "Ταλερ του Παρατζάνωφ", το όνομα του οποίου έχει προέλθει από τις εικόνες που συνήθιζε να σκαλίζει με τα νύχια του πάνω σε μεταλλικά καπάκια μπουκαλιών όταν βρισκόταν φυλακισμένος.
Προσωπική ζωή
Τον Ιανουάριο του 1951 παντρεύτηκε την ταταρικής καταγωγής Νιγκιάρ Σεράεβα, η οποία ασπάστηκε τον χριστιανισμό, αν και ήταν μουσουλμάνα προκειμένου να πραγματοποιηθεί ο γάμος. Όμως λίγο αργότερα σκοτώθηκε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες (σύμφωνα με μια άποψη δολοφονήθηκε από συγγενείς της εξαιτίας της αδυναμίας του Παρατζάνωφ να ικανοποιήσει ορισμένες οικονομικές αξιώσεις τους προκειμένου να παντρευτεί τη Σεράεβα). Τον Νοέμβριο του 1955 παντρεύτηκε την Ουκρανή Σβετλάνα Ιβάνοβνα Σεπρμπατιούκ, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Σουρέν. Το ζευγάρι χώρισε στα τέλη του 1962.
Ο Παρατζάνωφ υπήρξε στενός φίλος του Αντρέι Ταρκόφσκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι ζωγράφοι Κατηγορία:Σοβιετικοί καλλιτέχνες Κατηγορία:ΛΟΑΤ στον κινηματογράφο Κατηγορία:Αρμένιοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Γεωργιανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Σοβιετικοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Ουκρανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
IPhone SE (2ης γενιάς)
Το iPhone SE δεύτερης γενιάς (γνωστό και ως iPhone SE 2 ή το iPhone SE 2020) είναι ένα κινητό τηλέφωνο που σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε από την Apple Inc. Η Apple ανακοίνωσε το αυτό iPhone SE στις 15 Απριλίου 2020 και διέκοψε τη σειρά iPhone 8. Το iPhone SE διαδέχθηκε το μικρότερο και ελαφρύτερο iPhone SE πρώτης γενιάς. Οι προπαραγγελίες ξεκίνησαν στις 17 Απριλίου 2020 και στη συνέχεια το τηλέφωνο κυκλοφόρησε στις 24 Απριλίου 2020. Κυκλοφόρησε με αρχική τιμή $399 στις ΗΠΑ και 499€ στην Ελλάδα.
Ακολουθώντας το μοτίβο του iPhone SE πρώτης γενιάς (το οποίο πήρε την εξωτερική εμφάνιση του iPhone 5S και το εσωτερικό του iPhone 6S), το μοντέλο δεύτερης γενιάς παίρνει τον σχεδιασμό και τις διαστάσεις του iPhone 8, ενώ και επιλεγμένα από τη σειρά iPhone 11, συμπεριλαμβανομένου του επεξεργαστή A13 Bionic-on-chip (σε αντίθεση με τον A11 Bionic-on-chip που βρίσκεται στη σειρά iPhone 8). Διαθέτει επίσης φωτογραφίες επόμενης γενιάς Smart HDR-2, οι οποίες διατίθενται στην αγορά ως καλύτερες από τις φωτογραφίες Smart HDR στο iPhone XS και στο iPhone XR.
Χαρακτηριστικά
Όπως προαναφέρθηκε, το συγκεκριμένο τηλέφωνο μοιράζεται χαρακτηριστικά του iPhone 8 και του iPhone 11.
Μέγεθος
Με διαγώνιο οθόνης 4,7 ιντσών (120 mm), η δεύτερη γενιά του iPhone SE ήταν μεταξύ των μικρότερων mainstream smartphone παραγωγής κατά τη στιγμή της κυκλοφορίας του. Ωστόσο, εξακολουθεί να είναι τριάντα τοις εκατό μεγαλύτερο από την παραλλαγή πρώτης γενιάς, της οποίας η οθόνη διαγώνια έχει μέγεθος 4 in (100 mm). Ο Dan Seifert από το The Verge δήλωσε τη δεύτερη γενιά SE "καρφί στο φέρετρο" για μικρά τηλέφωνα. Αυτό επιβεβαιώθηκε από το CNET, το οποίο δήλωσε ότι "η απόφαση της Apple να μην κατασκευάσει ένα ολοκαίνουργιο τηλέφωνο οθόνης 4 ιντσών είναι εντυπωσιακή. Σηματοδοτεί ότι η εταιρεία πιθανότατα δεν θα φέρει ποτέ ξανά το μικροσκοπικό iPhone, ανεξάρτητα από το πόσο άσχημα αντέδρασαν οι άνθρωποι.
Εσωτερικά χαρακτηριστικά
Το iPhone SE ενσωματώνει τον επεξεργαστή Apple A13 Bionic (7 nm) System-On-Chip (SoC), με τον ενσωματωμένο συμπολυτή κίνησης M13 και το Neural Engine τρίτης γενιάς. Διατίθεται σε τρεις εκδόσεις εσωτερικού χώρου αποθήκευσης: 64 GB, 128 GB και 256 GB. Το SE έχει πιστοποίηση IP67 για αντοχή στο νερό και στη σκόνη, όπως το iPhone 8. Το τηλέφωνο δεν διαθέτει τις δυνατότητες εξαιρετικά ευρείας ζώνης που ενεργοποιούνται από το τσιπ U1 που βρέθηκε στα iPhone 11 και 11 Pro. Παρά το μικρότερο μέγεθος του τηλεφώνου, ο A13 SoC στο SE λειτουργεί με την ίδια μέγιστη συχνότητα CPU με το iPhone 11. Επίσης, σε αντίθεση με το μοντέλο πρώτης γενιάς, το iPhone SE δεύτερης γενιάς δεν διαθέτει τυπικό 3,5 mm στερεοφωνική υποδοχή ακουστικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:IPhone Κατηγορία:IOS (Apple)
Αθηνά Χριστοφοράκη
Η Αθηνά Χριστοφοράκη (γεννημένη στις 6 Νοεμβρίου 1980) είναι Έλληνας παίκτρια της καλαθοσφαίρισης. Η Χριστοφοράκη αγωνίστηκε για την ελληνική εθνική ομάδα γυναικείας καλαθοσφαίρισηςτηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης
Θωμάς Λεφούσης
Ο Θωμάς Λεφούσης (Νάουσα, 5 Μαΐου 1972) είναι Έλληνας σκιέρ, αγωνιζόμενος στο αλπικό σκι. Αγωνίστηκε στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες του 1992 στην Αλμπερβίλ της Γαλλίας και έχει συμμετάσχει σε τρία παγκόσμια πρωταθλήματα το 1991 στο Saalbach-Hinterglemm στην Αυστρία, το 1993 στη Morioka-Sizukuisi της Ιαπωνίας και το 1996 στη Σιέρα Νεβάδα της Ισπανίας. Έχει κατακτήσει 18 πρώτες πανελλήνιες νίκες. Αγωνιζόταν για τον ΕΟΣ Νάουσας και πλέον είναι προπονητής στον σύλλογο αυτό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του αλπικού σκι
In War and Pieces
In War and Pieces είναι ο τίτλος του 13ου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Sodom, το οποίο κυκλοφόρησε στις 19 Νοεμβρίου 2010 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Steamhammer". Στην Βόρεια Αμερική, ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 11 Ιανουαρίου του 2011.
Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν θετικές, αφού το "Sputnik Music" του έδωσε μέσο όρο βαθμολογιών 3,9 / 5, το "AllMusic" τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sea Of Tranquility" 3 / 5, το "Metal Archives" 83% και το "Metal Storm" 8,2 / 10.
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| In War and Pieces (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 19 Νοεμβρίου 2010
Τα μέλη των Sodom
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "In War and Pieces" ήταν οι εξής:
Ασπρόγεια Φλώρινας
Τα Ασπρόγεια (παλαιότερη ονομασία: Στρέμπενο) είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Φλώρινας στη Μακεδονία. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Αμυνταίου της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Τα Ασπρόγεια εκκλησιαστικά ανήκουν στην Ιερά Μητρόπολη Καστοριάς. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 στο χωριό κατοικούσαν 459 κάτοικοι. Σήμερα στο χωριό οι μόνιμοι κάτοικοι είναι γύρω στους 100 ενώ το καλοκαίρι αυξάνονται στους 350. Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 850 μέτρων και γιορτάζει στις 5 και 6 Αυγούστου καθώς υπάρχει εκκλησία Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Πολλοί Ασπρογείτες ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Αυστραλία και Γερμανία. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει άγαλμα του Μακεδονομάχου Καπετάν Βαγγέλη όπου τελείται μνημόσυνο την 1η ή την 2η Κυριακή του Μαΐου. Η θέση τους είναι στο 21ο χλμ. της επαρχιακής οδού Αμυνταίου - Καστοριάς.
In War and Pieces
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Sodom Κατηγορία:Άλμπουμ του 2010
Ασπρόγεια Φλώρινας
Ιστορικά
Τα Ασπρόγεια κτίστηκαν κατά το τέλος του 17ου αιώνα, κατά την άποψη του εκπαιδευτικού Παντελή Οικονόμου, κτίστηκε γύρω στο 1752. Οι περισσότεροι κάτοικοι ήρθαν σταδιακά από την Ήπειρο, και κυρίως από την Θεσπρωτία, τα περίχωρα της Μοσχόπολης, από την Θεσσαλία, τα Άγραφα και άλλες περιοχές. Τον τόπο καταγωγής μαρτυρούν και τα επίθετα των κατοίκων, όπως Μίχηδες από την Σαμαρίνα, Αγραφιώτες ή Βαϊνάδες από τα Άγραφα, Βολιώτες από το Βόλο κ.α. Οι τελευταίοι ξεκίνησαν από την Ήπειρο πήγαν στο Βόλο και συγκεκριμένα κάποιος Νικόλαος Τσάμος παντρεύτηκε εκεί και έτσι πήρε το επώνυμο Βολιώτης. Οι προερχόμενοι από την Ήπειρο έφυγαν την εποχή του Αλή πασά, ενώ οι προερχόμενοι από τα Άγραφα την εποχή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Αρχικά υπήρχαν συνοικισμοί στις θέσεις Ελενίτσα, Αμμουδιά, Λεπτοκαρυές και άλλες περιοχές. Λόγω όμως της ελονοσίας και ύστερα από σύσταση των Οθωμανικών αρχών που είχαν πέδρα στο γειτονικό Σκλήθρο, το χωριό μεταφέρθηκε πιο ψηλά, στη σημερινή του θέση. Οι κάτοικοι ήταν αρχικά ελληνόφωνοι, αρβανιτόφωνοι και βλαχόφωνοι, αλλά κατά τα μέσα του 19ου αιώνα σλαβοφώνησαν.
Ελληνική Επανάσταση του 1821
Οι Στρεμπενιώτες συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και πολλοί μετέβησαν στη νότια Ελλάδα για να συνεχίσουν τον αγώνα. Στρεμπενιώτες αγωνίστηκαν επίσης, στο σπώμα του Μάρκου Μπότσαρη, καθώς και στο πλευρό του Αθανάσιου Διάκου στη Μάχη της Αλαμάνας, όπου κάποιος αγωνιστής από το Στρέμπενο έπεσε νεκρός δίπλα στον Στερεοελλαδίτη αρχηγό. Σημαντικός Στρεμπενιώτης οπλαρχηγός ήταν ο Γιώργης Κύρκου ή καπετάν Βέτος.
Ελληνοτουρκικός Πόλεμος (1897)
Πολλοί Ασπρογείτες συμμετείχαν στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897.
Η μάχη των Ασπρογείων (Στρεμπένου), 1906
Στις 29 Μαΐου 1906, σε ύψωμα κοντά στο χωριό διεξήχθη σημαντική μάχη μεταξύ μικρού σώματος Μακεδονομάχων και πολλαπλάσιας δύναμης Τούρκων. Επικεφαλής του Ελληνικού σώματος ήταν ο κρητικός Παύλος Γύπαρης και οι Γεώργιος Βολάνης (Καπετάν Μπολάνης), Γεώργιος Δικώνυμος-Μακρής και Γρηγόριος Βαϊνάς. Στην περιοχή των Ασπρογείων γίνονταν τότε επιθέσεις του Βουλγαρικού Κομμιτάτου στην προσπάθειά τους να εκτοπίσουν το Ελληνικό στοιχείο. Η προσέλευση των Μακεδονομάχων στην περιοχή έγινε αντιληπτή από τους Βούλγαρους οι οποίοι κάλεσαν τον Τουρκικό στρατό να επέμβει. Το ολιγάριθμο σώμα των Μακεδονομάχων αμύνθηκε επί 14 ώρες και πολλοί απ' τους αγωνιστές του έπεσαν στη μάχη. Ο Γύπαρης με τον συναγωνιστή του Γιώργο Παληό κάνοντας ηρωική έξοδο κατώρθωσαν να σωθούν στην κορυφή γειτονικού βουνού. Εκτιμάται ότι οι Τούρκοι άφησαν περίπου 300 νεκρούς. Ο ηρωισμός του Γύπαρη εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από άλλους Μακεδονομάχους. Ο οπλαρχηγός Εμμανουήλ Κατσίγαρης - Καραμανώλης σε επιστολή του προς τον Γύπαρη αναφέρει:
Τη μάχη του Στρέμπενου αναπαράστησε σε λιθογραφία ο λαϊκός χαράκτης και ζωγράφος Σ. Χρηστίδης.
Κατά το Μακεδονικό Αγώνα τα Ασπρόγεια ανέδειξαν σπουδαίους Μακεδονομάχους οπλαρχηγούς, όπως ο πρωτεργάτης Ευάγγελος Γεωργίου Νάτσης (Στρεμπενιώτης), ο Γρηγόριος Βαϊνάς, ο Στέφανος Νάτσης, ο Γεώργιος Οικονομίδης, ο Χρήστος Παναγιωτίδης (Μαλέτσκος) και άλλοι. Επίσης, σημαντικός Μακεδονομάχος υπήρξε ο Παπα-Δημήτρης Οικονόμου, συνεργάτης του Μητροπολίτη Καστοριάς. Η προτομή του βρίσκεται στο προαύλιο της Εκκλησίας του χωριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Αμυνταίου
Σχιστόλιθος Σερρών
Ο Σχιστόλιθος είναι οικισμός του Δήμου Σιντικής της περιφερειακής ενότητας Σερρών. Υπάγεται στην κοινότητα Σιδηροκάστρου του δήμου Σιντικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 26 κατοίκων, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 18 κατοίκων.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Φραγκίσκος του Βολφενμπύτελ
Ο Φραγκίσκος Α΄ (1492 - 25 Νοεμβρίου 1529) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν επίσκοπος του Μίντεν (1508-29).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ερρίκου Δ΄ πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ, μέρους του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της Αικατερίνης, κόρης του Έρικ Β΄ δούκα της Πομερανίας. Στα 16 έτη του εκλέχθηκε επίσκοπος του Μύντεν (στη Βόρειο Ρηνανία) και έζησε στην πόλη αυτή από το 1511. Τα νιάτα του χαρακτηριζόταν από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, χρέη, βία, χαλαρή ηθική και πορνεία με αποτέλεσμα να μην είναι δημοφιλής και να χειροτερεύουν οι υποθέσεις της πόλης. Μάλωσε με τους συγγενείς του, του Οίκου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και με τις κακές πολιτικές αποφάσεις του ζημίωνε το Μίντεν: για παράδειγμα στην διαμάχη με την επισκοπή του Χιλντεσχάιμ, πήρε το μέρος τον εξεγερμένων ιπποτών εναντίον του πρίγκιπα επισκόπου του Χιλντεσχάιμ.
Στην εποχή του έφθασε η Μεταρρύθμιση, αλλά δεν προχώρησε τόσο, όσο στο διάστημα που ακολούθησε το θάνατό του το 1529 στο Βολφενμπύτελ. Τον διαδέχθηκε ο Φραγκίσκος Β΄ του Βάλντεκ ως επίσκοπος του Μίντεν.
Ξανθή Κωνσταντινίδου
Η Ξανθή Κωνσταντινίδου (Άγιος Αθανάσιος Δράμας, 2 Ιανουαρίου 1962) είναι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια και προπονήτρια. Αποφοίτησε από το ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης το 1983 με ειδικότητα Ποδόσφαιρο, έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην προπονητική και είναι υποψήφια διδάκτωρ στο ΤΕΦΑΑ του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης, στην κοινωνιολογία των γυναικείων σπορ. Έχει συγγράψει 3 βιβλία και πολλά άρθρα για το γυναικείο ποδόσφαιρο, είναι επί σειρά ετών καθηγήτρια φυσικής αγωγής στα ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης στον τομέα του Ποδοσφαίρου ενώ παράλληλα διδάσκει στις σχολές προπονητών της ΕΠΟ, καθώς και σε σεμινάρια του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και του ΥΠΕΠΘ για το ποδόσφαιρο στο σχολείο. Υπήρξε παίκτρια και αρχηγός της 1ης γυναικείας ομάδας ποδοσφαίρου στην Ελλάδα της ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ Θεσσαλονίκης (1979-83) και στην συνέχεια η 1η γυναίκα προπονήτρια ποδοσφαίρου.
Εργάστηκε από το 1985 ως προπονήτρια σε 2 ανδρικές και στις γυναικείες ομάδες Ολυμπιάδα '96, Κένταυρος Λάρισας, ΑΟ Ηλιούπολη Θεσσαλονίκης. Κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδος Γυναικών το 1997 με την ΑΟ Ηλιούπολη, ενώ με την αντρική ομάδα του Αποδοτού Ναυπάκτου (1985-1987) κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας. Από το 2000 ανέλαβε Τεχνική σύμβουλος των γυναικείων Εθνικών ομάδων και την περίοδο 2002 -2004 ανέλαβε προπονήτρια της Ολυμπιακής ομάδας ποδοσφαίρου γυναικών, με την οποία συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας. Κάθισε στον πάγκο της εθνικής για 57 αγώνες (19 Νίκες, 12 Ισοπαλίες, 26 Ήττες) κάτι που αποτελεί αριθμό ρεκόρ. Παράλληλα,την ίδια περίοδο, ήταν και προπονήτρια της εθνικής ομάδας νεανίδων.
Σημαία της Σερβίας και Μαυροβουνίου
Η σημαία της Σερβίας και Μαυροβουνίου υιοθετήθηκε αρχικά στις 27 Απριλίου 1992 ως σημαία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και η χώρα ήταν γνωστή με αυτό το όνομα από το 1992 έως το 2003. Αφού η χώρα μετονομάστηκε σε Ένωση Κρατών Σερβίας και Μαυροβουνίου το Φεβρουάριο του 2003, η σημαία παρέμεινε σε χρήση ως εθνική σημαία έως ότου η χώρα διαλυθεί τον Ιύνιο του 2006.
Εκτός από μια διαφορετική αναλογία, είναι ουσιαστικά ολόιδια με την σημαία της Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας (1943-1992), αλλά χωρίς το κόκκινο αστέρι στο κέντρο. Ουσιαστικά ήταν μια ολλανδική σημαία με ανεστραμμένο το κόκκινο και το μπλε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σερβία και Μαυροβούνιο Κατηγορία:Σημαίες
Φαιά Πέτρα Σερρών
Η Φαιά Πέτρα είναι οικισμός του Δήμου Σιντικής της περιφερειακής ενότητας Σερρών. Υπάγεται στην κοινότητα Σιδηροκάστρου του δήμου Σιντικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 92 κατοίκων.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Γκουγιούμ
Το Γκιουγκιούμ (επίσης, Γκγιουκγιούμ) είναι ένα χωριό στην επαρχία Ισμαΐλι του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Ντιγιαλλί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ισμαϊλί
Μορταδέλα
μικρογραφία|Μορταδέλα Μπολόνιας με γεωγραφική ένδειξη μικρογραφία|Μορταδέλα Μπολόνιας με [[Φιστικιά|φιστίκια και γεωγραφική ένδειξη από την Ιταλία]] Η μορταδέλα (ιταλική προφορά: [mortaˈdɛlla]) είναι ένα μεγάλο ιταλικό λουκάνικο ή αλλαντικό (σαλούμε [saˈluːme]) από λεπτώς κομμένο ή παστό χοιρινό σε θερμοκρασία εδάφους, το οποίο συμπεριλαμβάνει ή έδαφος θερμότητας-παστό χοιρινό. Περιλαμβάνει τουλάχιστον 15% μικρούς κύβους από τα λιπαρά του χοίρου (κυρίως το σκληρό λίπος από το λαιμό του χοίρου). Παραδοσιακά αρωματίζεται με μαύρο πιπέρι, αλλά οι σύγχρονες εκδόσεις μπορούν επίσης να περιέχουν φιστίκια ή πιο σπάνια μούρα μυρτιάς.
Η πιο γνωστή έκδοση της μορταδέλας είναι από την Μπολόνια, αλλά στην Ιταλία βρίσκονται και άλλες ποικιλίες που παράγονται με διάφορα είδη κρεάτων.
Ετυμολογία
Η προέλευση του ονόματος μορταδέλα συζητείται. Μία θεωρία λέει ότι το όνομα του αλλαντικού προέρχεται από τη λατινική λέξη mortarium (κονίαμα), που χρησιμοποιούνται παραδοσιακά για την επεξεργασία του κρέατος για την παραγωγή του λουκάνικου. Αυτή η θεωρία, που προτάθηκε από τον Τζιανκάρλο Σουζίνι, καθηγητή αρχαίας ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, βασίζεται σε δύο επιτύμβιες στήλες που εκτίθονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μπολόνια. Πιστεύεται ότι οι δύο στήλες αφορούν το ίδιο το μνημείο, με τη μία να δείχνει κοπάδι χοιριδίων και το άλλο ένα γουδί και γουδοχέρι.
Μια άλλη θεωρία, που εισήχθη από τον Οβίντιο Μονταλμπάνι τον 17ο αιώνα, αντλεί το όνομα της από ένα Ρωμαϊκό λουκάνικο αρωματισμένο με μούρα μυρτιάς, γνωστό στα λατινικά ως farcimen myrtatum ή farcimen murtatum (λουκάνικο από μυρτιά). Η μυρτιά ήταν στην πραγματικότητα ένα δημοφιλές μπαχαρικό πριν γίνει διαθέσιμο το πιπέρι στις Ευρωπαϊκές αγορές.
Ιστορία
Η μορταδέλα προέρχεται από την Μπολόνια, την πρωτεύουσα της Εμίλιας-Ρομάνιας. Η Άνα ντελ Κόντε βρήκε αναφορά σε ένα είδος λουκάνικου (το οποίο ίσως είναι μορταδέλα) σε έγγραφο του επίσημου σώματος συντηρητών κρέατος στη Μπολόνια το 1376.
Στον ισπανόφωνο και πορτογαλόφωνο κόσμο
μικρογραφία|Μορταδέλα με ελιές από την Πορτογαλία Η μορταδέλα είναι πολύ δημοφιλές έδεσμα στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Εκεί μια ποικιλία με πιπέρι και ελιές καταναλώνεται πολύ, ειδικά με σάντουιτς. Στην ανατολική Ισπανία, η μορταδέλα ονομάζεται ιταλική μορταδέλα (μορταδέλα ιταλιάνα) για να την ξεχωρίσουν από την τοπική καταλάνικη μορταδέλα.
Στη Βραζιλία, το Σάο Πάολο έχει ένα πολύ δημοφιλές σάντουιτς με μορταδέλα που διατίθεται στη δημοτική αγορά.
Στο Πουέρτο Ρίκο, το "καπνιστό σαλάμι" μερικές φορές μπερδεύεται με το σαλάμι που διατίθεται στο εμπόριο, ή με το σαλάμι κότο, επειδή οι καφετέριες, οι παναδερίας, τα κολμάδος και τα εστιατόρια αγοράζουν το μεγαλύτερο μέρος του καπνιστού σαλαμιού στην περιοχή. Ενώ το σαλάμι μπορεί να περιέχει κομμάτια χοιρινού, βοδινού και μοσχαρίσιου κρέατος (και μικρά κομμάτια λίπους επίσης) ομοιόμορφα κατανεμημένα στο λουκάνικο, στη μορταδέλα δεν υπάρχει ομοιόμορφη κατανομή. Η διάμετρός του είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή του σκληρού σαλαμιού και μοιάζει περισσότερο με το σαλάμι κότο (μαγειρεμένα) σε μέγεθος, γι'αυτό και πολλές φορές μπερδεύεται. Έχει μικρότερη διάμετρο από την παραδοσιακή μορταδέλα της Μπολόνιας, επειδή η διαδικασία του καπνίσματος προκαλεί κάποια συρρίκνωση. Προτιμάται το σερβίρισμα του σε θερμοκρασία δωματίου για να αναδείξει την πλούσια γεύση του.
Κεντρική, Νότια και Ανατολική Ευρώπη
Στη Ρουμανία, ένα παρόμοιο τρόφιμο είναι γνωστό ως παριζέρ. Είναι είδος μορταδέλας του τεχνίτη. Στην Ουγγαρία, ένα παρόμοιο προϊόν ονομάζεται μορταδέλα στα ουγγρικά, ενώ μια απλούστερη ποικιλία είναι γνωστή ως πάρισερ, πάριζερ ή παρίζι. Ο όρος πάριζερ χρησιμοποιείται συχνά και στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ενώ ο όρος παριζιέρ χρησιμοποιείται στα υπόλοιπα Βαλκάνια. Η κλασική ιταλική μορταδέλα είναι διαθέσιμη στα σουπερμάρκετ των αδριατικών χωρών.
Στην Ελλάδα υπάρχει, πέρα από την κανονική έκδοση, μια μικρότερη έκδοση γνωστή ως παριζάκι ή μορταδελάκι. Στη Βουλγαρία, τη Σλοβενία, την Κροατία, τη Σερβία και τη Βόρεια Μακεδονία η μορταδέλα είναι αρκετά γνωστό έδεσμα.
Στην Πολωνία, μερικές φορές βουτούνται φέτες μορταδέλας σε κουρκούτι, τηγανίζονται και σερβίρεται με πατάτες και σαλάτες ως μια πιο γρήγορη (και φθηνότερη) εναλλακτική λύση για τα παραδοσιακά χοιρινά παϊδάκια.
Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική
Σε αρκετές χώρες, όπως το Μαρόκο, την Αλγερία, την Αίγυπτο, το Ιράκ, τη Συρία, το Λίβανο, την Ιορδανία, την Παλαιστίνη, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ και το Ισραήλ, πωλείται μορταδέλα χαλάλ ή κοσέρ, η οποία παράγεται από κρέας κοτόπουλου, μοσχαριού ή γαλοπούλας. Στην Ιερουσαλήμ δραστηριοποιείται η μάρκα Σινιόρα από το 1920, η πρώτη στη περιοχή, η οποία παράγει μια μορταδέλα με κομμένεες ελιές, φιστίκια ή πιπέρι. Η λιβανέζικη Αλ-Ταγζία (Al-Taghziah) είναι γνωστή σε όλο το κόσμο. Οι πιο δημοφιλείς μάρκες στο Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου είναι οι Americana Group και Halwani Brothers. Στο Ιράν είναι επίσης δημοφιλής. Παράγεται συνήθως με κρέας μοσχαριού ή αρνιού και είναι συνήθως γνωστή ως καλμπάς, από το ρωσικό κολμπασά.
Η χοιρινή μορταδέλα διατίθεται στην Αίγυπτο, το Λίβανο, την Ιορδανία, τη Συρία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Ηνωμένες Πολιτείες
Η μορταδέλα είναι ένα από τα τρία κρέατα στο σάντουιτς με μουφαλέτα που προσφέρει το Central Grocery στη Νέα Ορλεάνη της Λουιζιάνας στις ΗΠΑ, μαζί με το ολλανδικό ζαμπόν και το σαλάμι της Γένοβας.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν απαγορέψει την εξαγωγή μορταδέλας από το 1967 έως το 2000 λόγω της εμφάνισης κρουσμάτων της Αφρικανικής πανώλης των χοίρων στην Ιταλία. Αυτή η απαγόρευση ήταν σημαντικό μέρος της πλοκής της ταινίας "Η μορταδέλα" (La mortadella) με πρωταγωνίστρια τη Σοφία Λόρεν. Ο τίτλος για τις Ηνωμένες Πολιτείες έκδοση ήταν ο Lady Liberty (η Κυρία Ελευθερία).
Η απαγόρευση στις Ηνωμένες Πολιτείες άρθηκε λόγω της υπογραφής της Συμφωνίας Κτηνιατρικής Ισοδυναμίας, κάτι που επιτρέπει στις χώρες να εξάγουν προϊόντα που αποδεδειγμένα δεν φέρουν ασθένειες ως μέρος μιας συνολικής συμφωνίας που θα επέτρεπε στα προϊόντα που θεωρούνται ασφαλή στις Ηνωμένες Πολιτείες να εξαχθούν στην Αμερική.
Ρωσία και πρώην Σοβιετική Ένωση
Στη Ρωσία, την Ουκρανία και άλλες πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες, υπάρχει ένα πολύ παρόμοιο τρόφιμο, το ντοκτόρσκαγια κολμπασά (Докторская колбаса, λουκάνικο του γιατρού). Ωστόσο, αυτό το προϊόν παράγεται συνήθως από μείγμα βοδινού και χοιρινού κρέατος (μερικές φορές από βόειο και αρνίσιο κρέας ή κρέας κοτόπουλου για θρησκευτικούς λόγους). Το λουκάνικο του γιατρού δεν περιλαμβάνει κομμάτια λίπους ή μυρτιάς. Τα λουκάνικα τύπου μορταδέλας είναι γνωστά ως λουμπιτέλσκαγια και στολίτσναγια. Αντ'αυτού αρωματίζεται με κάρδαμο, μερικές φορές με κόλιανδρο και μοσχοκάρυδο. Περιέχει επίσης παραδοσιακά αυγά και γάλα, τα οποία είναι συνήθως απόντα στην παραδοσιακή μορταδέλα. Σε αντίθεση με μορταδέλα, το λουκάνικο του γιατρού έχει λιγότερα λιπαρά και περισσότερες πρωτεΐνες.
Το όνομα του λουκάνικου του γιατρού επινοήθηκε στη Σοβιετική Ένωση στη δεκαετία του 1930 για να αναφερθεί σε λουκάνικα και προϊόντα κρέατος που συνιστούσαν οι γιατροί για να βοηθήσουν τα άτομα με υποσιτισμό και προβλήματα στο στομάχι. Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής εποχής, διαφημιζόταν συνήθως ως θρεπτικό τρόφιμο (λόγω της χαμηλής περιεκτικότητας του σε λίπος) και παρέμεινε δημοφιλής σε όλη την πρώην Σοβιετική Ένωση μέχρι σήμερα.
Ανατολική Ασία
Το τσα λουά (ή βιετναμέζικη μορταδέλα) χρησιμοποιείται μερικές φορές ως συνοδευτικό για το βιετναμέζικο πιάτο μπαν κουόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροατική κουζίνα Κατηγορία:Αλλαντικά Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα
Σχέσεις Μπανγκλαντές-Κύπρου
Οι σχέσεις Μπανγκλαντές και Κύπρου αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ του Μπαγκλαντές και της Κύπρου. Καμία χώρα δεν έχει μόνιμο πρεσβευτή. Και οι δύο χώρες είναι μέλη του Κινήματος των Αδεσμεύτων και της Κοινοπολιτείας των Εθνών Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών παραμένουν εγκάρδιες με τις δύο χώρες να δείχνουν προθυμία να τις ενισχύσουν περαιτέρω.
Συνεργασία στον τομέα της εκπαίδευσης
Το Μπαγκλαντές και η Κύπρος συνεργάζονται στον τομέα της εκπαίδευσης. Ένας αριθμός Μπανγκλαντεσιανών φοιτητών εισάγεται σε Κυπριακά πανεπιστήμια να επιδιώξει την είσοδο στην Ευρωπαϊκή αγορά εργασίας.
Οικονομική συνεργασία
Το Μπανγκλαντές και η Κύπρος έχουν δείξει ενδιαφέρον για να επεκτείνουν τις υφιστάμενες διμερείς οικονομικές δραστηριότητες μεταξύ των δύο χωρών και έχουν εργαστεί σε αυτήν την κατεύθυνση. Το Μπαγκλαντές εξάγει έτοιμα ενδύματα, φαρμακευτικά προϊόντα, δέρμα και προϊόντα που έχουν χαρακτηριστεί ως έχοντες καλές προοπτικές στην Κυπριακή αγορά.
Πολιτιστικές σχέσεις
Το Μπαγκλαντές έστειλε δύο θηλυκούς ελέφαντες που γεννήθηκαν σε αιχμαλωσία στο ζωολογικό κήπο της Πάφου. Οι ασιατικοί ελέφαντες είχαν εκτραφεί από την Εταιρεία Ανάπτυξης Δασών του Μπαγκλαντές.
Παραπομπές
Μπανγκλαντες Κατηγορία:Κύπρος-επέκταση Κυπρος
Χρυσοβίτσα Ιωαννίνων
Τοποθεσία
Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 920 μέτρων στις βορειοδυτικές πλαγιές της Πίνδου.
Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 900 μόνιμοι κάτοικοι.
Ονομασία
Το παλαιότερο όνομα του χωριού ήταν Παλαιόμυλος.
Το χωριό αναφέρεται με τον τύπο «Κουρσοβίτσα» από τον Αραβαντινό και με τον τύπο «Κρουσιοβίτσα» από τον Λαμπρίδη. Κατά τον Μπόγκα ο τύπος του τοπωνυμίου «Κουρσουβίτσα» είναι παραφθορά του Χρυσοβίτσα. Άλλοι αποδίδουν το τοπωνύμιο στο ελληνικό προσωνύμιο Χρυσός και τη σλαβική κατάληξη – ΟVO, που όπως αναφέρει ο Κώστας Ευ. Οικονόμου τη θεωρεί μη σωστή.
Θρησκεία
Το σημερινό όνομα, Χρυσοβίτσα, το οφείλει στην Εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας και το έχει από την εποχή της εμφάνισής της το έτος 1233 μ.Χ, επειδή στην εικόνα ήταν γραμμένη η λέξη
Παλαιότερα χρησιμοποιήθηκε ως σφραγίδα των επίσημων εγγράφων, σφραγίδα με παράσταση την Παναγία Βρεφοκρατούσα. Η σφραγίδα έγραφε: "ΣΦΡΑΓΙς ΤΗΣ ΠΑΝΑΓ(ΙΑ)ς ΧΡΥCΟΒΙΤΖΑς".
Στο χωριό δεσπόζει η Εκκλησία της Κοιμήσεως Θεοτόκου, όπου φυλάσσεται και η Εικόνα, η οποία κατά την παράδοση είναι Έργο του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά. Επίσεις το τέμπλο του Ναού είναι μοναδικής ξυλουργικής τεχνικής και μεγάλης ιστορικής αξίας.
Μονή
Το μοναστήρι της Χρυσοβίτσας περικλείεται από κάστρο. Υπάρχει εγχάρακτη ημερομηνία 1253, ημερομηνία κτίσεως των κελιών. Λειτούργησε ως ανδρικό αλλά και ως γυναικείο. Δύο επιγραφές αναφέρουν ότι η ιστόρηση του πρόναου έγινε αρχιερατεύοντος του Μητροπολίτη Ιωαννίνων Κλήμεντος (1680 – 1715), ενώ η επιγραφή στον κυρίως ναό γράφει ότι η ιστόρηση έγινε στις 29 Ιουνίου 1781.
Στον κυρίως ναό, υπάρχει ξυλόγλυπτος άμβωνας, ξυλόγλυπτος αρχιερατικός θρόνος και ξυλόγλυπτο τέμπλο.
Το καθολικό της Μονής Χρυσοβίτσας σύμφωνα με υπουργικές αποφάσεις είναι διατηρητέο μνημείο.
Πρόσβαση
Η Χρυσοβίτσα απέχει 43 χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων και σε 16 χιλιόμετρα από την Κωμόπολη του Μετσόβου.
Είναι ο πρώτος οικισμός που συναντά κανείς στην Εθνική Οδό Ιωαννίνων - Τρικάλων. Επίσης βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από την Εθνική οδό δίπλα απο τον ποταμό Άραχθο και απέχει από την Εγνατία Οδό έξι χιλιόμετρα.
Εκπαίδευση
Η παρουσία μορφωμένων στο χωριό παλιότερα ίσως να οφειλόταν και στη λειτουργία Ελληνικού σχολείου ή Σχολαρχείου.
Στο χωριό σήμερα λειτουργούν δύο Νηπιαγωγεία, δύο Δημοτικά Σχολεία, Παιδικός Σταθμός και Γυμνάσιο - Λύκειο όπου εξυπηρετεί τα χωριά που βρίσκονται γύρω του με μικρό σήμερα αριθμό μαθητών.
Δραστηριότητες
Οι κάτοικοι σήμερα ασχολούνται ως επί το πλείστον με την καλλιέργεια της πατάτας στο οροπέδιο Πολιτσές και πολύ λίγοι με την κτηνοτροφία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου
Τάταροι της Κριμαίας
thumb|right|200px|Παραδοσιακές φορεσιές των Τατάρων της Κριμαίας Με τον όρο Τάταροι της Κριμαίας εννοείται ταταρικό τουρκόφωνο μουσουλμανικό φύλο. Κατόπιν μαζικής μετανάστευσης στην ταυρική χερσόνησο οι Τάταροι της Κριμαίας ίδρυσαν το Χανάτο της Κριμαίας το 1440. Το 1475 μετά τις επεκτατικές κινήσεις της οθωμανικής αυτοκρατορίας οι πρίγκιπες του Χανάτου κυβέρνησαν ως υποτελείς ηγεμόνες των Οθωμανών. Μετά την κατάληψη της χερσονήσου από τους Ρώσους και τη διάλυση του Χανάτου το 1783, πολλοί Τάταροι μετανάστευσαν στα οθωμανικά εδάφη, κίνηση που συνεχίστηκε και το 19ο αιώνα. Μετά το 1944 οι Τάταροι εκτοπίστηκαν βιαίως από την Κριμαία.
Διανομή
Στην ουκρανική απογραφή του 2001, 248.200 Ουκρανοί πολίτες αναγνωρίστηκαν ως Τάταροι της Κριμαίας με 98% (ή περίπου 243.400) από αυτούς που ζουν στην Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας. Περίπου 1.800 (ή περίπου 0,7%) ζουν στην πόλη Σεβαστούπολη, αλλά έξω από τα σύνορα της αυτόνομης δημοκρατίας.
Περίπου 150.000 παραμένουν στην εξορία στην Κεντρική Ασία, κυρίως στο Ουζμπεκιστάν. Οι Τάταροι της Κριμαίας στην Τουρκία ζουν κυρίως στην επαρχία Εσκίσεχιρ, απόγονοι εκείνων που μετανάστευσαν στα τέλη του 18ου, 19ου και αρχές του 20ου αιώνα.
Μαριάννα Μαντία
Η Μαριάννα Μαντία (ιταλικά: Maria Anna "Marianna" Madia, γεννημένη στις 5 Σεπτεμβρίου 1980) είναι Ιταλίδα πολιτικός η οποία ανήκει στο Δημοκρατικό Κόμμα και είναι μέλος της ιταλικής Βουλής των Αντιπροσώπων από το 2008. Ήταν υπουργός δημόσιας διοίκησης από τις 22 Φεβρουαρίου 2014 έως την 1η Ιουνίου 2018.
Βιογραφία
Η Μαντία γεννήθηκε στη Ρώμη το 1980. Η οικογένειά της ζούσε στην Καλαβρία προτού μετακομίσει στη Ρώμη. Ο προπάππους της, Τίτα Μαντία, ήταν δικηγόρος, δημοσιογράφος και βουλευτής τη δεκαετία του 1950. Ο πατέρας της ήταν ο πολιτικός, δημοσιογράφος και ηθοποιός Στέφανο Μαντία.
Σπούδασε στο γαλλικό λύκειο Σατωβριάνδου στη Ρώμη και συνέχισε τις σπουδές της στο IMT Institute for Advanced Studies Lucca, με ειδίκευση τις πολιτικές επιστήμες.
Η ίδια υποστηρίζει τον Καθολικισμό.
Καριέρα
Η Μαντία ξεκίνησε την καριέρα της τον Φεβρουάριο 2008 όταν επιλέχθηκε από τον γραμματέα του Δημοκρατικού Κόμματος, Βάλτερ Βελτρόνι, ο οποίος την πρότεινε ως την υποψήφια του κόμματος για τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Τον Απρίλιο 2008 εξελέγη για πρώτη φορά ενώ επανεξελέγη το 2013 και το 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί
Underworld: Η Εξέγερση των Λύκων
Το Underworld: Η Εξέγερση των Λύκων (Underworld: Rise of the Lycans) είναι μια αμερικανική ταινία τρόμου του 2009 σε σκηνοθεσία Πάτρικ Τατόπουλου και σενάριο των Ντάνι ΜακΜπράιντ, Ντιρκ Μπλάκμαν και Χάουαρντ Μακέιν βασισμένο σε μια ιστορία των ΜακΜπράιντ και Λεν Γουάιζμαν. Πρωταγωνιστούν οι Μάικλ Σιν, Μπιλ Νάι, Ρόνα Μίτρα, Στίβεν Μάκιντος και Κέβιν Γκρεβιού.
Είναι η τρίτη (χρονικά, η πρώτη) ταινία της κινηματογραφικής σειράς Underworld και ένα πρίκουελ της ταινίας Underworld του 2003. Η ταινία εστιάζει κυρίως στην προέλευση των χαρακτήρων και στα γεγονότα που οδήγησαν στον πόλεμο Βρυκολάκων-Λυκανθρώπων. Η Κέιτ Μπεκινσέιλ, που πρωταγωνίστησε στις προηγούμενες ταινίες της σειράς, εμφανίζεται για λίγο στο τέλος της ταινίας.
Το Underworld: Η Εξέγερση των Λύκων έκανε πρεμιέρα στις 23 Ιανουαρίου 2009 και κυκλοφόρησε σε 2.942 κινηματογράφους στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου απέσπασε κατ΄ εκτίμηση 8.050.000 δολάρια την πρώτη εβδομάδα προβολή της, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση στο box office.
Πλοκή
Στο Μεσαίωνα, οι λυκάνθρωποι ήταν οι σκλάβοι των βρυκολάκων. Ο Λουσιάν, ο πρώτος από τους λυκάνθρωπους που μπορεί να επιστρέψει στην ανθρώπινη μορφή, και η Σόνια, η κόρη του Βίκτορ του αρχηγού των βρυκολάκων, είναι κρυφά ερωτευμένοι ο ένας με τον άλλον.
Ένα βράδυ, η Σόνια οδηγεί φρουρούς και σκοτώνει τους λυκανθρώπους που βρίσκονται πίσω από τα τείχη της πόλης των βρικόλακων. Η Σόνια ξεκινά με πολεμιστές στο δάσος για να προστατεύσει έναν άνθρωπο βαρόνο, αλλά βρίσκεται να δίνει μάχη ενάντια στους λυκανθρώπους. Ο Λουσιάν προβλέπει ότι θα υπάρξουν περισσότεροι από αυτούς και ενώνεται μαζί με την Σόνια, έχοντας δημιουργήσει ένα κλειδί για να ελευθερωθεί από το περιδέραιο με τις ασημένιες ακίδες που βάζουν οι βρικόλακες στο λαιμό των ανθρώπων για να τους αποτρέψουν από το να μετατραπούν σε λυκάνθρωπους. Βγάζει το κολιέ του και μεταμορφώνεται για να σώσει τη Σόνια. Ο Βίκτορ, προειδοποιημένος για αυτό που συμβαίνει, συμμετέχει στον αγώνα και τιμωρεί τον Λουσιάν μαστιγώνοντάς τον δημόσια. Η Σόνια, που είδε τη σκηνή, είναι αναστατωμένη.
Ο Λουσιάν και οι αιχμάλωτοι λυκάνθρωποι καταστρώνουν ένα σχέδιο για να ελευθερωθούν. Ο Λουσιάν δολοφονεί τον Φύλακα που τον απείλησε, η Σόνια απειλεί τον υπολοχαγό του Βίκτορ, έχοντας επίγνωση της υπόθεσης του, και στη συνέχεια συνάπτει συμφωνία μαζί του σε αντάλλαγμα για τη θέση του στο Συμβούλιο των Βρυκολάκων. Επείτα σίνει στον Λουσιάν ένα κλειδί για να τον ελευθερώσει.
Η Σόνια βοηθά τους λυκανθρώπους να δραπετεύσουν, ενώ ο υπολοχαγός του Βίκτορ του λέει ψέματα. Ο Βίκτορ τον πιστεύει, αλλά ανακαλύπτει ότι η Σόνια βοήθησε τους λυκανθρώπους να δραπετεύσουν. Όταν ο Λουσιάν επιστρέφει στο φρούριο για να πάρει μαζί του τη Σόνια, ο πατέρας και η κόρη συγκρούονται βίαια και ο Βίκτωρ είναι έτοιμος να σκοτώσει την ίδια του την κόρη, αλλά υποχωρεί καθώς αυτή του λέει ότι είναι έγκυος. Ο Λουσιάν είναι δεμένος και η Σόνια είναι καταδικασμένη να πεθάνει. Ο Λουσιάν επιζεί από το μαστίγωμα για άλλη μια φορά και βλέπει τη Σόνια να πεθαίνει μπροστά στα μάτια του, εκτεθειμένη στο φως της ημέρας που την κάνει στάχτη. Ο Λουσιάν μετατρέπεται σε λυκάνθρωπο και προσπαθεί να σκοτώσει τον Βίκτορ, καλεί τους άλλους λυκανθρώπους και τους συμμάχους του να ελευθερώσουν τους άλλους σκλάβους, που επαναστατούν ενάντια στους βρυκόλακες. Ο Λουσιάν αντιμετωπίζει τον Βίκτορ και τον σκοτώνει, με τους βρικόλακες να νικούνται. Οι λυκάνθρωποι τον συγχαίρουν, αλλά ο Λουιάν ανακοινώνει ότι μόλις αρχίζει ο πόλεμος. Σε μια βάρκα, ο Βίκτορ, ζωντανός ακόμη, φεύγει από τη χώρα με τα φέρετρα του Μάρκους και της Αμέλια, των άλλων δύο μελών του κυβερνώντος συμβουλίου των βρυκόλακων.
Η Σελέν εμφανίζεται ξανά να παρατηρεί τον ανθρώπινο κόσμο πολλούς αιώνες αργότερα. Η φωνή του Κράβεν της λέει την αλήθεια για την καταγωγή της. Είναι η αρχή ενός ανελέητου πολέμου...
Παραγωγή
Τον Σεπτέμβριο του 2003, λίγο μετά την κυκλοφορία του Underworld, οι εταιρείες παραγωγής Screen Gems και Lakeshore σχεδιάζαν να κυκλοφορήσουν ένα πρίκουελ ως τρίτη ταινία του Underworld και του σίκουελ Underworld: Η Εξέλιξη (2006). Η Κέιτ Μπεκινσέιλ, η οποία υποδύθηκε τη Σέλεν στο Underworld, εξέφρασε ενδιαφέρον να επαναλάβει τον ρόλο της τόσο για το σίκουελ, όσο και το πρίκουελ της σειράς.
Τον Δεκέμβριο του 2005, ο σκηνοθέτης του Underworld: Η Εξέλιξη, Λεν Γουάιζμαν, εξήγησε ότι το franchise του Underworld σχεδιάστηκε αρχικά ως τριλογία. Ο Γουάιζμαν είπε: «Κατά κάποιον τρόπο χαρτογραφήσαμε μια ολόκληρη ιστορία... μια τεράστια συλλογή ιδεών και ιστοριών που δημοσιεύουμε σε συγκεκριμένες στιγμές». Ο Γουάιζμαν περίμενε να δημιουργήσει μια τρίτη ταινία για το franchise με βάση την υποδοχή του κοινού για το Underworld: Η Εξέλιξη, το οποίο θα κυκλοφορούσε τον επόμενο μήνα.
Ο σκηνοθέτης ανέφερε επίσης πως «όσον αφορά το σενάριο, έχει γίνει μεγάλο μέρος της συγγραφής. Έχουμε αναπτύξει το Underworld 3 για λίγο». Όταν ρωτήθηκε αν η Κέιτ Μπεκινσέιλ θα επαναλαμβάνε ξανά τον ρόλο της ως Σελέν στο πρίκουελ, ο Γουάιζμαν είπε: «Θα γίνει την προηγούμενη χρονική περίοδο, αλλά θα αλληλεπικαλύπτεται στη δημιουργία της. Είμαστε στη διαδικασία να δούμε πόσο μακριά θα πάμε με αυτό». Τον επόμενο Οκτώβριο, ο ηθοποιός Μάικλ Σιν ο οποίος υποδύεται τον Λουσιάν στη κινηματογραφική σειρά, εξέφρασε το ενδιαφέρον του να είναι μέρος του πρίκουελ.
Box office
Το Underworld: Η Εξέγερση των Λύκων διανεμήθηκε σε 2.942 κινηματογράφους κατά την πρώτη ημέρα κυκλοφορία της (23 Ιανουαρίου 2009) στις Ηνωμένες Πολιτείες και απέσπασε εκτιμώμενα 8.050.000 δολάρια, καταλαμβάνοντας το νούμερο 1 στο box office. Το πρώτο σαββατοκύριακο προβολής της, η ταινία κατετάγη δεύτερη στο box office πίσω από το Paul Blart: Mall Cop με 20,7 εκατομμύρια, που είναι χαμηλότερο από το ποσό που κέρδισαν οι Underworld και Underworld: Η Εξέλιξη (21,8 εκατομμύρια και 26,9 εκατομμύρια δολάρια αντίστοιχα)
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η ταινία διανεμήθηκε σε 339 κινηματογραφικές αίθουσες και κέρδισε 1,4 εκατομμύρια δολάρια στο box office την ημέρα κυκλοφορίας, κατατάσσοντας την ως την δεύτερη καλύτερη της εβδομάδας πίσω από το Valkyrie. Από τις 26 Απριλίου 2009, η ταινία είχε εισπράξεις περίπου 45.802.315 δολάρια στη Βόρεια Αμερική και 92.100.370 δολάρια στο box office παγκοσμίως.
Κριτικές
Το Underworld: Η Εξέγερση των Λύκων έλαβε ως επί το πλείστον μικτές κριτικές. Ο ιστότοπος συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, δίνει βαθμολογία (Ιανουάριος 2012) θετικής έγκρισης 29% βασισμένες σε 76 κριτικές με μέσο όρο 5.90/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: Παρά τις καλύτερες προσπάθειες του ικανού καστ του, το Underworld: Η Εξέγερση των Λύκων είναι ένα αδιάκριτο και περιττό πρίκουελ. Το μεγαλύτερο μέρος της αναγνώρισης αποδίδεται στην ερμηνεία του Μάικλ Σιν.
Στην ιστοσελίδα Metacritic η ταινία έχει λάβει μέση βαθμολογία 44, με βάση 14 κριτικές. Το κοινό που συμμετείχε σε δημοσκόπηση από το CinemaScore έδωσαν στην ταινία έναν μέσο βαθμό "B+" σε μια κλίμακα A+ έως F. Ο Τζο Λέιντον του Variety έδωσε μια θετική κριτική, δηλώνοντας ότι ο σκηνοθέτης Πάτρικ Τατόπουλος προσφέρει ένα ικανοποιητικά συναρπαστικό θέαμα τεράτων που συχνά παίζει σαν λάτρης της εποχής» και ότι η ταινία είναι «ιδιαίτερα λιγότερο φρενήρης (και πολύ πιο συνεκτική) από τους προκατόχους της. Επαίνεσε επίσης τους πρωταγωνιστές για τις ερμηνείες τους.
Παραπομπές
<References/>