cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Swarovski
Ναζιστική περίοδος
Τα μέλη της οικογένειας Σβαρόσφκι ήταν υποστηρικτές του Εθνικού Σοσιαλισμού, και τουλάχιστον έξι από τα μέλη ήταν ενταγμένα στο κόμμα πριν από την προσάρτηση της Αυστρίας στην Ναζιστική Γερμανία στις 12 Μαρτίου 1938. Τρεις εβδομάδες νωρίτερα, 500 διαδηλωτές στην τιρολέζικη πόλη Βάττενς πραγματοποίησαν μια πομπή με συνθήματα όπως «Sieg Heil» και «Heil Hitler» .Η πλειονότητα των συμμετεχόντων, σύμφωνα με την αστυνομία, ήταν υπάλληλοι του εργοστασίου Swarovski, μεταξύ των οποίων οι κληρονόμοι της οικογένειας Swarovski Άλφρεντ ,Βίλχελμ και Φρίντριχ Σβαρόσφκι.
Στην έκθεσή του προς την κρατική αστυνομία στις 14 Φεβρουαρίου 1947, ο διοικητής της περιφέρειας του Ίνσμπρουκ αποκάλεσε τον επικεφαλής της εταιρείας Άλφρεντ Σβαρόσφκι «ενθουσιώδες μέλος του NSDAP». Ο Άλφρεντ είχε επαινέσει τον Χίτλερ σε επιχειρηματικές συγκεντρώσεις και έκανε ενέργειες ώστε να να διασφαλίσει ότι «η τιρολέζικη βιομηχανία θα μπορούσε να ενσωματωθεί όσο το δυνατόν πιο ομαλά στην οικονομία της Μεγάλης Γερμανίας και στην εθνικοσοσιαλιστική οικονομική τάξη»
Κατά τη διάρκεια του πολέμου η εταιρεία επέκτεινε τις επιχειρηματικές της γραμμές, προσθέτοντας λειαντικά ,τηλεσκόπια, κιάλια και άλλες σειρές προϊόντων για τη Βέρμαχτ και το προσωπικό αυξήθηκε από 500 σε σχεδόν 1.200 υπαλλήλους μεταξύ της Προσάρτησης της Αυστρίας το 1938 και του Μαρτίου 1944.Το 1943, λόγω της πολεμικής κατάστασης, η παραγωγή κρυστάλλων απαγορεύτηκε.
Ο Άλφρεντ Σβαρόσφκι είχε πει στο Δικαστήριο του Ίνσμπρουκ μετά τον πόλεμο:
Ο ιστότοπος του ομίλου Swarovski παραλείπει την αναφορά στη ιστορία της εταιρείας στη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου.
Προϊόντα
μικρογραφία|236x236εσ|Δοχείο από κρύσταλλα Swarovski Η Swarovski παράγει προϊόντα όπως κρυστάλλινα γλυπτά από γυαλί, μινιατούρες, κοσμήματα, στρας, διακοσμητικά σπιτιού και πολυελαίους.
Συλλογές
Η Atelier Swarovski συνεργάζεται με μεγάλους σχεδιαστές για τη δημιουργία συλλογών κοσμημάτων, καθώς και αντικειμένων διακόσμησης.
Οι Viktor & Rolf, Ζαν-Πολ Γκοτιέ, Φρέντρικσον Σταλλάρντ, Ζάχα Χαντίντ,Τζον Πόσον, Ντάνιελ Λίμπεσκιντ, Καρλ Λάγκερφελντ,Κρίστοφερ Κέιν, Μαίρη Κατράντζου, Άιρις Άπφελ, Στίβεν Γουέμπστερ, Άννα Ντέλο Ρούσο και Τζέισον Γου έχουν σχεδιάσει συλλογές για την Atelier Swarovski. Η Πενέλοπε Κρουζ είναι η σημερινή σχεδιάστρια για τις συλλογές της Atelier Swarovski.
Παράλληλα πραγματοποιούν συνεργασίες με εταιρείες όπως η Nike, Rosenthal και η Supreme, λανσάροντας συλλεκτικά προϊόντα που φέρουν και την υπογραφή της Σβαρόφκσι.
Το 2020 η νέα καλλιτεχνική διευθύντρια του ομίλου, Τζιοβάνα Ένγκελμπερτ συνεργάστηκε με την απόγονο της οικογένειας Σβαρόφκσι, Μαρίνα Ραφαήλ, για την σχεδίαση και παραγωγή της πρώτης συλλογής τσαντών στα 125 χρόνια ιστορίας του οίκου.
Στο χώρο του θεάματος
μικρογραφία|Η Μέριλιν Μονρόε φοράει κρύσταλλα Swarovski στη ταινία [[Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές]] Τα κρύσταλλα Swarovski έχουν προωθηθεί σε σειρά ταινιών, θεατρικών παραγωγών και επιδείξεων μόδας τα τελευταία εκατό χρόνια.
Όλα τα κοσμήματα της ταινίας Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές με πρωταγωνίστρια τη Μέριλιν Μονρόε ήταν από κρύσταλλα Swarovski. Επιπλέον, η τιάρα που φορούσε η Όντρεϊ Χέπμπορν στη κομεντί Πρόγευμα στο Τίφανις ήταν διακοσμημένη με κρύσταλλα Swarovski.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Αυστρίας
Αιματοεγκεφαλικός φραγμός
μικρογραφία|Τα αστροκύτταρα τύπου 1 που περιβάλλουν τριχοειδή αγγεία στον εγκέφαλο|338x338εσ Ο αιματοεγκεφαλικός φραγμός (αγγλικά blood–brain barrier BBB) είναι κυτταρικός φραγμός που περιορίζει την είσοδο ουσιών στον εγκέφαλο.
Ο αιματοεγκεφαλικός φραγμός παρεμβάλλεται μεταξύ του αίματος και του κεντρικού νευρικού συστήματος (εγκεφάλου και νωτιαίου μυελού). Χρησιμεύει για να διατηρεί το περιβάλλον του διάμεσου υγρού, ώστε να εξασφαλίζεται η καλύτερη δυνατή λειτουργικότητα των νευρώνων. Αυτός ο φραγμός συνίσταται από τα ενδοθηλιακά κύτταρα των τριχοειδών αγγείων με περίπλοκο δίκτυο από στεγανές συνδέσεις και πόδια αστροκυττάρων (αστρογλοιακά κύτταρα) που ακουμπούν στο ενδοθήλιο και τη βασική του μεμβράνη.
Η μετακίνηση μεγάλων μορίων και άλλων ουσιών, συμπεριλαμβανομένων και πολλών φαρμάκων, από το αίμα προς το διάμεσο χώρο του κεντρικού νευρικού συστήματος περιορίζεται από τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό. Τα ενδοθηλιακά κύτταρα του κεντρικού νευρικού συστήματος παρουσιάζουν, επίσης, μικρό βαθμό πινοκυττωτικής δραστηριότητας (φαγοκυττάρωση) διαμέσου του κυττάρου, έτσι, τα κύτταρα αυτά χαρακτηρίζονται από την παρουσία ειδικών μεταφορικών συστημάτων για τη μεταφορά των απαραίτητων ενεργειακών υποστρωμάτων του μεταβολισμού των αμινοξέων. Τα αστροκύτταρα βοηθούν στη μεταφορά σημαντικών μεταβολιτών από το αίμα στους νευρώνες και επίσης απομακρύνουν την περίσσεια των ιόντων καλίου και των νευροδιαβιβαστών από το διάμεσο υγρό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νευρικό σύστημα Κατηγορία:Εγκέφαλος Κατηγορία:Κυκλοφορικό σύστημα
Γερουσία του Κοινοβουλίου της Τσεχικής Δημοκρατίας
Η Γερουσία του Κοινοβουλίου της Τσεχικής Δημοκρατίας (τσεχικά: Senát Parlamentu České republiky) είναι ο άνω θάλαμος του Κοινοβουλίου της Τσεχικής Δημοκρατίας. Η έδρα της Γερουσίας είναι το Παλάτι Βάλενσταϊν, εντός της Πράγας.
Δομή
Η Γερουσία έχει 81 μέλη, που εκλέγονται για εξαετή θητεία, μέσω ενός εκλογικού πλειοψηφικού συστήματος, το οποίο αντιπροσωπεύει τις εκλογικές περιφέρειες της χώρας. Ένας υποψήφιος για τη Γερουσία δεν απαιτείται να είναι μέλος κάποιου πολιτικού κόμματος (σε αντίθεση με την κάτω βουλή).
Η καγκελαρία της γερουσίας έχει δημιουργηθεί για να παρέχει επαγγελματικές, οργανωτικές και τεχνικές υπηρεσίες. Η γερουσία καταλαμβάνει διάφορα ιστορικά μέγαρα στο κέντρο της Πράγας, εντός του προαστίου Μάλα Στράνα. Το 2005 ο προϋπολογισμός του ήταν 561,2 τσεχικές κορώνες.
Εξουσίες
Η γερουσία μπορεί να καθυστερήσει έναν προτεινόμενο νόμο που ψηφίστηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Τσεχικής Δημοκρατίας, αν και το βέτο του μπορεί να αγνοηθεί όταν στη Βουλή υπάρχει απόλυτη πλειοψηφία (δηλαδή τουλάχιστον 101 από τα 200 μέλη) σε μια επαναλαμβανόμενη ψηφοφορία. Η γερουσία, εντούτοις, δεν μπορεί να αγνοηθεί όταν ψηφίζει συνταγματικούς νόμους και διεθνείς συνθήκες.
Επιπλέον, η γερουσία αποφασίζει σχετικά με το διορισμό των δικαστών στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Τσεχικής Δημοκρατίας, έχοντας το δικαίωμα να εμποδίσει υποψηφίους, και μπορεί να προτείνει νέους νόμους. Ωστόσο, η γερουσία δεν μπορεί να ψηφίσει τον προϋπολογισμό της χώρας και να προβεί σε πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης, σε αντίθεση με τη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Ο πρόεδρος της γερουσίας είναι ο δεύτερος ισχυρότερος αξιωματούχος στην Τσεχία, για εθιμοτυπικούς κυρίως λόγους, μετά από τον πρόεδρο της δημοκρατίας. Στην πράξη, όμως, η εξουσία του είναι ελάχιστη.
Ιστορικά στοιχεία
Η γερουσία ιδρύθηκε με το συνταγματικό νόμο του τσεχικού εθνικού συμβουλίου (ČNR), στις 16 Δεκεμβρίου 1992. Ο κύριος λόγος για τη δημιουργία της ήταν η ανάγκη να εξευρεθεί ένα μέρος για τα μέλη της ομοσπονδιακής συνέλευσης, που απολύθηκαν κατά την διάλυση της Τσεχοσλοβακίας. Άλλοι λόγοι που δόθηκαν ήταν ο προσδιορισμός της θέσης της γερουσίας ως ένα ασφαλές όργανο επιδιόρθωσης νόμων της κάτω αίθουσας και ως εργαλείο εξισορρόπησης της εξουσίας, ενάντια στην κυριαρχία ενός μονοκομματικού κράτους.
Λόγω της αντιπολίτευσης από τη Δημοκρατική Συμμαχία Πολιτών και από τους πολιτικούς που φοβόντουσαν την αραίωση της κρατικής εξουσίας, η γερουσία δεν συστάθηκε τα πρώτα χρόνια μετά την ανεξαρτησία. Οι πρώτες εκλογές για τη γερουσία πραγματοποιήθηκαν το 1996, με τη συμμετοχή των ψηφοφόρων να φτάνει περίπου στο 35%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Τσεχίας
1289
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1289 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ρούντολφ Σίντλερ
Ο Ρούντολφ Μίκαελ Σίντλερ (Rudolph Michael Schindler) (5 Σεπτεμβρίου 1887 - 22 Αυγούστου 1953) ήταν Aυστριακός αρχιτέκτονας που εργάστηκε στην Αμερική.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Βιέννη από αστική οικογένεια ως ένα από τα δύο παιδιά των Σίντλερ. Το 1906 εισήχθη στο Imperial Institute of Engineering της Βιέννης από όπου και αποφοίτησε το 1911 ως διπλωματούχος μηχανικός. Ένα χρόνο νωρίτερα, το 1910 εισήχθη στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βιέννης (Academy of fine Arts), σπουδάζοντας αρχιτεκτονική υπό τον τότε διευθυντή Ότο Βάγκνερ (Otto Wagner). Το 1913 αποφοιτεί, έχοντας ακαδημαϊκό υπόβαθρο τόσο στη μηχανική όσο και στην αρχιτεκτονική.
Παράλληλα με τις σπουδές του εργάσθηκε ως σχεδιαστής στο γραφείο των Hans Mayr και Theodor M. Mayer. Στο διάστημα αυτό σχεδίασε και επέβλεψε το μοναδικό κτήριο του στον ευρωπαϊκό χώρο το Clubhouse for Actors στη Βιέννη, διαδικασία που του έδωσε την πρακτική εμπειρία καθώς και πολύ καλές προϋποθέσεις για την μετέπειτα εργασία του. Επιπλέον παρακολούθησε μαζί με τον Ρίτσαρντ Νόιτρα (Richard Neutra) και άλλους μαθήματα στην Ανεξάρτητη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Άντολφ Λως (Adolf Loos) (Adolf Loos Bauschule).
Όπως και οι περισσότεροι συνομήλικοί του, έτσι και ο ίδιος μαγνητίστηκε αρχικά από την επιρροή του Ότο Βάγκνερ και μόνο αργότερα από αυτήν του Λως. Ωστόσο είναι ο Λως που είχε την πιο βαθειά και καταλυτική επίδραση σε αυτόν με τον απόλυτο έλεγχο του εσωτερικού χώρου ως κατακόρυφα συνδεόμενα επάλληλα οριζόντια επίπεδα. Τόσο μέσω του Λως όσο και της δημοσίευσης του Wasmuth portfolio από τον Φρανκ Λόιντ Ράιτ ο Σίντλερ ενημερώνεται για την τεχνολογική και μορφολογική καινοτομία της αμερικάνικης αρχιτεκτονικής της περιόδου.
Στην Αμερική
Το 1916 επιχειρεί ατυχώς για πρώτη φορά να εργασθεί στο γραφείο του Φρανκ Λόιντ Ράιτ (Frank Lloyd Wright), έχοντας ήδη άτυπα συμπεριληφθεί στους αρχιτέκτονες της Prairie School, χάριν σε έργα του όπως το Log House. Ένα χρόνο αργότερα προσλαμβάνεται τελικά στο γραφείο του Wright στο Taliesin studio στο Wisconsin, ως μηχανικός, αρχικά χωρίς μισθό, αλλά καταλήγει υπεύθυνος του γραφείου, επιβλέπων μηχανικός καθώς και σχεδιαστής. Παρ’ όλο που σκεφτόταν να επιστρέψει, οι μεταπολεμικές συνθήκες στη Βιέννη τον αποθάρρυναν, έως το 1919 που παντρεύτηκε την Pauline Gibling και αποφάσισε οριστικά να μείνει στην Αμερική. Συνεχίζοντας να εργάζεται στο γραφείο του Ράιτ, εμπλέκεται στο σχεδιασμό του Hollyhock House στο Λος Άντζελες, όπου και γνωρίζεται με την ιδιοκτήτρια Aline Barnsdall, που θα εξελιχθεί σε καλή φίλη και μελλοντική πελάτη.
Η ανεξαρτητοποίηση του Σίντλερ από τον Ράιτ ήταν βαθμιαία. Σταδιακά από το 1921 αφιερώνει αρκετό χρόνο σε προσωπικά του έργα, έως ότου στα τέλη του επόμενου έτους έχει ολοκληρώσει την κατοικία και γραφείο του, το Kings Road House στο δυτικό Hollywood, ένα από τα σημαντικότερα έργα του.
Την περίοδο εκείνη η Καλιφόρνια αναπτύσσεται ραγδαία. Σε αυτά τα πλαίσια εμφανίζεται και το κίνημα της Αποικιακής Ισπανικής Αναβίωσης (Spanish Colonial Revival). Σε θεωρητικό επίπεδο οι μοντέρνοι αρχιτέκτονες ήταν κάθετα αντίθετοι σε αυτόν τον δανεισμό στοιχείων από προϋπάρχουσες κατασκευαστικές παραδόσεις, ωστόσο τόσο ο Σίντλερ όσο και ο Neutra δεν δίστασαν να πειραματιστούν.
Το 1922 γεννιέται ο γιος του Mark. Έως το 1925 πραγματοποιεί πολλά έργα και μελέτες κυρίως για κατοικίες και κάποια συγκροτήματα διαμερισμάτων όπου είναι διακριτή ή άμεση επιρροή του από τις εξπρεσιονιστικές τάσεις που κυριαρχούν στην Ευρώπη (Packard House, C. P. Lowes House at Eagle Rock κ.α.). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου πραγματοποιεί και το Lovell Beach House στο Newport Beach για τον Dr Phillip Lovell, το δεύτερο πιο σημαντικό του έργο.
Το 1925 ο Neutra με την γυναίκα του μετακομίζουν από τη Νέα Υόρκη στο Λος Άντζελες, όπου μένουν στο Kings Road House μαζί με τους Σίντλερ. Οι δύο φίλοι συνεργάζονται για κάποιο διάστημα· ο Neutra φαίνεται να ενθάρρυνε τον Σίντλερ να απαγκιστρωθεί από την περιττή σχολαστικότητα του ύφους του Wright. Το 1926 ιδρύεται η εταιρεία Architectural Group for Industry and Commerce από τους δύο συνεργάτες και τον πολεοδόμο Carol Arnovici με σκοπό την ενασχόληση με μεγάλα εμπορικά και διοικητικά κτίρια η οποία όμως δεν μεγαλουργεί δεδομένης της ύφεσης που επικρατεί στην Αμερική έως το κραχ του 1929. Παρά τη σημαντική συμβολή του, ο Σίντλερ δεν συμπεριλαμβάνεται στους εκπροσώπους του International Style στην έκθεση με τίτλο «Μοντέρνα Αρχιτεκτονική» που λαμβάνει χώρα στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (ΜοΜΑ) το 1932. Σε μετέπειτα συνέντευξή του ο Phillip Johnson, επιμελητής της παραπάνω έκθεσης αναγνωρίζει την παράλειψη και αναφέρεται στον Σίντλερ ως τον σημαντικότερο αρχιτέκτονα της περιόδου του στην Καλιφόρνια.
Από το 1928 ασπάζεται το ολλανδικό de Stijl, πραγματοποιώντας πολυάριθμα κτίρια, κυρίως κατοικίες (Wolfe House, Elliot House κ.α.) Μεμονωμένα είναι τα κτήρια εμπορικής χρήσης που επιμελήθηκε, χαρακτηριστικά αναφέρονται δύο κτήρια εστιατορίων (Sardi’s Restaurant, Lindy’s Restaurant), καθώς και τρία πρατήρια καυσίμων για την Union Oil Company. Αναφέρεται επίσης μία εκκλησία, η Bethlehem Baptist Church, στο Λος Άντζελες. Μεταπολεμικά, την τελευταία δεκαετία της ζωής του, ο Σίντλερ φαίνεται να απομακρύνεται από το de Stijl, παράγοντας μορφές απελευθερωμένες, αν και η αρχιτεκτονική του κατά την περίοδο αυτή θεωρείται απογοητευτική.
Πέθανε σε ηλικία 66 ετών στις 22 Αυγούστου 1953.
Αρχιτεκτονικό ύφος
Θα έλεγε κανείς ότι η αρχιτεκτονική του Σίντλερ χαρακτηρίζεται από πολυπλοκότητα, συνθετικές αντιθέσεις και ασάφεια-πολυσημία.
Το ώριμο αρχιτεκτονικό ύφος του Σίντλερ φαίνεται να στηρίζεται σε αξίες που πηγάζουν από τις απαρχές της ενασχόλησής του με την αρχιτεκτονική. Το 1912, σε ηλικία 25 χρονών, κατά τη διάρκεια της πτυχιακής του εργασίας (project for a crematorium and chapel, Vienna) συντάσσει το μανιφέστο του. Ήδη από αυτό το σημείο εκφράζεται ξεκάθαρα η πρόθεσή του να διαχωρίσει την φέρουσα κατασκευή από τους “εγκυβωτισμένους” όγκους, πρόθεση που θα φανεί και αργότερα στο Lovell Beach House. Επιπλέον, με εμφανή την επιρροή του Άντολφ Λως, καταπιάνεται με την διάρθρωση των οριζόντιων επιπέδων του χώρου κατά την κατακόρυφη έννοια. Το πλάσιμο του χώρου είναι ζήτημα που κυριαρχεί (the architect has finally discovered the medium of his art: space), όπως κυριαρχεί και η γλυπτική διάπλαση των όγκων τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά.
Ο εμβάτης του 1.2μ σε οριζόντια και κατακόρυφη διεύθυνση είναι ένα στοιχείο που χρησιμοποίησε πολύ από την άφιξή του στην Αμερική και έπειτα (Log House) Επιπλέον η αποδοχή και ενσωμάτωση στο λεξιλόγιό του στοιχείων της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής του New Mexico (Spanish Colonial Revival κλπ.) σκιαγραφεί την εσωτερική πάλη που διακατείχε τον Σίντλερ, όσο και άλλους μοντέρνους, μεταξύ της ιδεολογίας του και της συναισθηματικής ανταπόκρισης στα οπτικά ερεθίσματα. Ο ίδιος δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει ευρέως το stucco για να επιτύχει τα επιθυμητά αποτελέσματα, όπως και γενικότερα να τροποποιήσει ή και να εγκαταλείψει εντελώς στοιχεία του θεωρητικού του υπόβαθρου εάν τον δέσμευαν στον σχεδιασμό (βλ. Martin House).
Η αρχιτεκτονική και η σχέση αυτής με την υγεία και την ευεξία είναι στοιχεία που καθορίζουν τον σχεδιασμό και των δύο σπουδαιότερων έργων του Kings Road House, Lovell Beach House, γεγονός που προκύπτει και από την δημοσίευση έξι άρθρων πάνω στο θέμα.
Το χαρακτηριστικότερο όμως στοιχείο της δουλειάς του είναι η σχέση του κτηρίου με το περιβάλλον, η αλληλεπίδραση μεταξύ του εξωτερικού και του εσωτερικού περιβάλλοντος και οι σχέσεις μεταξύ τους που προσπάθησε να επαναπροσδιορίσει. Το ήπιο κλίμα της Καλιφόρνια του έδινε άλλωστε τη δυνατότητα να το κάνει με αποτελεσματικό τρόπο ιδίως σε κατοικίες που προορίζονταν αποκλειστικά για διακοπές. Η χρήση του ξύλου τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό είναι έντονη και διαφορετική ανά περιπτώσεις. Χαρακτηριστική είναι η χρήση σε οροφές και σε διαχωριστικά πετάσματα καθώς και σε ξύλινα πλαίσια καλυμμένα με stucco, τεχνοτροπία που κυριαρχεί μετά τα μέσα του1920 ως στοιχείο ελαφρότητας σε αντίθεση προς το μνημειακό.
Ο Σίντλερ κατόρθωσε να μεταμορφώσει την συμβολική εικόνα της μηχανής, όπως αυτή εκφράζεται στην υψηλή τέχνη, σε μία μορφή ή σε συνδυασμούς μορφών που έχουν όμως την επιρροή και την ζωντάνια της χαμηλής-λαϊκής τέχνης. Το λεξιλόγιο για να το πετύχει αυτό δεν ήταν άλλο από αυτό που βρίσκει κανείς στους απλούς τρόπους δόμησης που μπορούσε να αντλήσει από παντού γύρω του στη νότια Καλιφόρνια. Είχε τον τρόπο να μεταμορφώνει την απλή τέχνη σε καλλιτεχνικό δημιούργημα που γι’ αυτόν μεταφραζόταν σε όρους αρχιτεκτονικής ως η δημιουργία χώρου.
King’s Road House (Schindler and Chace House), West Hollywood, 1922
thumb|right|250px|Schindler-Chase house Ένα από τα σημαντικότερα έργα του Σίντλερ, στο οποίο επαναπροσδιορίζεται ριζικά το τεχνητό περιβάλλον. Το κτήριο αυτό προοριζόταν για κατοικία και γραφείο του ίδιου του αρχιτέκτονα καθώς και για κατοικία του φιλικού ζευγαριού Chace. Το οικόπεδο αντιμετωπίστηκε σαν ένα αυτοαναφερόμενο περιβάλλον, το οποίο χωρίστηκε σε επτά υπαίθριες ζώνες, ενώ όσον αφορά στο εσωτερικό, αυτό σχεδιάζεται έτσι ώστε κάθε ένοικος να έχει το δικό του προσωπικό “καταφύγιο”. Οι ιδιαίτεροι χώροι-καταφύγια για κάθε άτομο οργανώνονται ανά δύο σε σχήμα Γ και εκτονώνονται σε ένα υπαίθριο καθιστικό μέσω συρόμενων πανέλων που εν δυνάμει αποσπώνται εντελώς έτσι ώστε το εξωτερικό να διεισδύσει στο εσωτερικό και αντιστρόφως. Με ποικίλους τρόπους το κτήριο θεωρήθηκε οπισθοδρομικό για την εποχή του ιδιαίτερα λόγω της ανύπαρκτης τεχνητής θέρμανσης που από επιλογή δεν εφαρμόστηκε. Η χρήση σκυροδέματος στο δάπεδο και στους στιβαρούς τοίχους έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις ξύλινες οροφές με τους στενούς φεγγίτες, τα λεπτά ξύλινα διαχωριστικά και τα συρόμενα κουφώματα από πανί δημιουργώντας αυτή την αντιστικτική σχέση της σταθερής, συμπαγούς σπηλιάς και της ανοιχτής, ελαφριάς σκηνής, όπως έλεγε ο ίδιος. Σήμερα στεγάζεται το Κέντρο Τέχνης και Αρχιτεκτονικής του Λος Άντζελες (MAK Center for Art and Architecture) που έχει ως βασικό στόχο την προστασία και προώθηση της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς αυστριακών αρχιτεκτόνων που δούλεψαν στην περιοχή.
Lovell Beach House, New Port Beach, 1922-1926
thumb|right|250px|Lovell Beach House Το δεύτερο σημαντικότερο έργο του Σίντλερ για τον γιατρό Dr Lovell, άνθρωπο που ενδιαφερόταν για την υγεία και ευεξία του σώματος και που όπως πολλοί άλλοι ήθελε να θεωρείται προοδευτικός σε όλα τα επίπεδα, οπότε η κατοικία του θα έπρεπε να ανταποκρίνεται στην εικόνα που ήθελε αυτός για τον εαυτό του. Η ζωή στο ύπαιθρο είναι το θέμα του κτηρίου, που εκφράζει την σύμπραξη νεωτερικότητας και υγείας. Η ιδέα προέκυψε από τις χαρακτηριστικές πασσαλοκατασκευές των παραλιών. Το κτήριο στηρίζεται σε πυλώνες όχι μόνο για να εξασφαλίσει ιδιωτικότητα και θέα στον ωκεανό, αλλά και για να επιτρέψει στην παραλία να διεισδύσει κάτω από το σπίτι δημιουργώντας έναν ημιυπαίθριο, προφυλαγμένο χώρο διαβίωσης. Οι άλλοι κύριοι χώροι του σπιτιού συγκεντρώνονταν σε έναν ενιαίο χώρο που προοριζόταν για όλη την οικογένεια. Και σε αυτή την περίπτωση ο χώρος που παράγεται αντιμετωπίζεται ως κάτι διαφορετικό από την φέρουσα κατασκευή. Η χρήση αλληλοεμπλεκόμενων οριζόντιων επιπέδων και η δημιουργία χώρων διπλού ύψους εμφανίζονται κι εδώ εκδηλώνοντας την συνάφεια με τον Λως.
Wolfe House, Avalon, Catalina Island, 1928
Η κατοικία αυτή ήταν, όπως είπε ο ίδιος, μία σύνθεση χώρου που αιωρείται πάνω από το λόφο. Η περιγραφή του σαν κάτι που κρέμεται και δεν εφάπτεται με το τοπίο αποδεικνύει ότι ασπάζεται ένα ακόμη δόγμα του International Style εγκαταλείποντας την προσέγγιση του Wright. Έχει σχεδιαστεί με έξυπνη διαρρύθμιση στο εσωτερικό ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί από μία έως τρεις διαφορετικές οικογένειες. Ενώ η οροφή ήταν άμεσα συνδεδεμένη με το τρίτο και βασικό επίπεδο, τα άλλα δύο επίπεδα ήταν ανεξάρτητα. Στο τρίτο επίπεδο το υπνοδωμάτιο βρίσκεται 1.2μ πάνω από το καθιστικό και συνδέεται με αυτό μέσω τριών ενδιάμεσων όγκων που λειτουργούν ως σκάλες-καθίσματα. Οι δύο ΄όψεις του κτηρίου είναι εντελώς διαφορετικές· η όψη προς το λιμάνι καθορίζεται από όγκους και επεκτεινόμενα επίπεδα τα οποία γεννιόνται από τον βασικό όγκο, ενώ στην πλευρά του δρόμου η ξύλινη ράμπα, το ξύλινο πλαίσιο, και τα κατακόρυφα στοιχεία της οροφής δίνουν έμφαση στη γραμμικότητα. Η αντίθεση μεταξύ των όψεων είναι μία ακόμη αντίθεση στο έργο του Σίντλερ τη δεκαετία του 1930.
House for Rose L. Harris, Λος Άντζελες, 1942
Ένα από τα κτήρια της τελευταίας περιόδου του, το οποίο τοποθετείται ακριβώς στην κορυφή ενός βράχου. Αυτή είναι ίσως η πιο κυριολεκτική έκφραση της πρόθεσης του Σίντλερ να αναμείξει την αρχιτεκτονική με την φύση σε όλα του τα έργα. Μία πέργκολα που τρέχει σε όλη σχεδόν την πάνω επιφάνεια του βράχου οδηγεί στην είσοδο που χωρίζει το χώρο σε καθιστικό και τραπεζαρία στα δεξιά και υπνοδωμάτιο και μπάνιο στα αριστερά. Τμήμα του καθιστικού εξέχει πέρα από τον βράχο ως ένας χώρος απομόνωσης και θέας για την συγγραφέα και ιδιοκτήτρια Rose Harris.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Νομοθετικό Σώμα της Αλάσκας
Το Νομοθετικό Σώμα της Αλάσκας είναι το πολιτειακό νομοθετικό σώμα της πολιτείας της Αλάσκας. Είναι διθάλαμος νομοθετικό σώμα, αποτελούμενο από την Πολιτειακή Βουλή των Αντιπροσώπων της Αλάσκας, με 40 μέλη, και την Γερουσία της Αλάσκας, με 20 μέλη.
Συνεδριάσεις
Οι ετήσιες συνεδριάσεις αρχίζουν τον Ιανουάριο και περιορίζονται από νόμο σε 90 ημερολογιακές ημέρες. Ειδικές συνεδριάσεις 30 ημερολογιακών ημερών μπορούν ανασυγκληθούν με τη συναίνεση των δύο τρίτων κάθε σώματος.
Μη επαγγελματικό νομοθετικό σώμα
Αντίθετα με άλλα πολιτειακά νομοθετικά σώματα με μακρύτερες συνεδριάσεις, το συγκριτικά μικρό Νομοθετικό Σώμα της Αλάσκας επιτρέπει στους νομοθέτες να διατηρήσουν επαγγελματικές δραστηριότητες, ειδικά στις πολλές εποχικές βιομηχανίες της πολιτείας, όπως η αλιεία και ο τουρισμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα των Ηνωμένων Πολιτειών Νομοθ
1,1,1-τριχλωραιθάνιο
μικρογραφία|1,1,1-τριχλωραιθάνιο
Γενικά
Η χημική ένωση 1,1,1-τριχλωραιθάνιο είναι χλωριούχος υδρογονάνθρακας που χρησιμοποιούνταν έως πρόσφατα ως βιομηχανικός διαλύτης. Ο χημικός του τύπος είναι CH3-CCl3
Το 1,1,1-τριχλωραιθάνιο παράχθηκε για πρώτη φορά από το Γάλλο χημικό Ανρί Βικτόρ Ρενιό (Henri Victor Regnault) το 1840. Παραγόταν σε μεγάλες ποσότητες από τις χημικές βιομηχανίες από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 και η παραγωγή του συνεχίστηκε μέχρι το 1995. Σήμερα είναι απαγορευμένο από το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ.
Παρασκευή
Βιομηχανικά το 1,1,1-τριχλωραιθάνιο συνήθως παρασκευάζεται με διαδικασία δύο βημάτων από βινυλοχλωρίδια. Στο πρώτο βήμα τα βινυλοχλωρίδια αντιδρούν με υδροχλωρικό οξύ στους 20-50οC για να παραχθεί 1,1-διχλωραιθάνιο. Αυτή η αντίδραση καταλύεται με χλωριούχο αργίλιο, χλωριούχο σίδηρο(ΙΙΙ) ή χλωριούχο ψευδάργυρο. Η χημική εξίσωση της αντίδρασης είναι:
CH2=CHCl + HCl --> CH3CHCl2
Το 1,1-διχλωραιθάνιο μετατρέπεται στη συνέχεια σε 1,1,1-τριχλωραιθάνιο αντιδρώντας με χλώριο και δημιουργία έντονης ακτινοβολίας.
CH3CHCl2 + Cl2 --> CH3CCl3 + HCl
Αυτή η χημική αντίδραση προχωρά με 80-90% απόδοση και το υδροχλωρικό οξύ που παράγεται από την αντίδραση μπορεί να ανακυκλωθεί και να ξαναχρησιμοποιηθεί στο πρώτο βήμα της διαδικασίας. Το κύριο προϊόν της αντίδρασης είναι το 1,1,2-τριχλωροαιθάνιο, από το οποίο μπορεί να απομονωθεί το 1,1,1-τριχλωραιθάνιο με απόσταξη.
Ένα κάπως μικρότερο ποσοστό 1,1,1-τριχλωραιθανίου μπορεί να παραχθεί από την αντίδραση της χλωριούχου βινυλιδίνης και του υδροχλωρικού οξέος με την παρουσία του χλωριούχου σιδήρου (ΙΙΙ) ως καταλύτη:
CH2=CCl2 + HCl --> CH3CCl
Χρήσεις
Το 1.1.1-τριχλωροαιθάνιο είναι πολύ καλός διαλύτης οργανικών ουσιών και υλικών και επίσης ένας από τους λιγότερο τοξικούς χλωριωμένους υδρογονάνθρακες. Πριν το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ χρησιμοποιούνταν στον καθαρισμό μεταλλικών επιφανειών, στις ηλεκτροβιομηχανίες ως ψεκαστικό σε φιάλη υπό πίεση και στα μελάνια, τις ζωγραφιές, τα αυτοκόλλητα και σε άλλα επικαλυπτικά στρώματα ως διαλυτικό. Ήταν, επίσης, πολύ αποτελεσματικό στην ασφαλή αφαίρεση των πολυβινυλοχλωριδίων (PVC) από τα χάλκινα και αργυρά νομίσματα, τα οποία αποθηκεύονταν σε δοχεία από PVC για αρκετά χρόνια. Ήταν επίσης ο κλασσικός καθαριστής των φωτογραφικών φιλμ. Είχε τη δυνατότητα να καθαρίζει σχεδόν τα πάντα από ένα φιλμ, χωρίς να κάνει πιο μαλακή ή γενικά να βλάπτει την επιφάνειά του. Άλλα διαλυτικά που ήταν γενικά διαθέσιμα έβλαπταν την επιφάνεια του φιλμ και γι’ αυτό το λόγο δεν είναι κατάλληλα για αυτή τη χρήση. Το επίσημο εναλλακτικό, Forane 141 είναι πολύ λιγότερο αποτελεσματικό και τείνει να αφήνει υπολείμματα. Πολλές από τις χρήσεις του 1,1,1-τριχλωραιθανίου (συμπεριλαμβανομένου του καθαρισμού του φιλμ) πραγματοποιούνταν πριν από τετραχλωράνθρακα CCl4, η χρήση του οποίου απαγορεύτηκε το 1970.
Το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ θεώρησε το 1,1,1-τριχλωραιθάνιο ως μια από τις ουσίες που ευθύνεται για την καταστροφή της στοιβάδας του όζοντος (Ο3) και απαγόρευσε τη χρήση του αρχικά το 1996. Από τότε η παρασκευή και η χρήση του σταμάτησε σταδιακά σχεδόν σε όλο τον κόσμο.
Το 1,1,1-τριχλωραιθάνιο γενικά δεν θεωρείται πολικό διαλυτικό, αλλά αφού και τα τρία ηλεκτραρνητικά άτομα χλωρίου βρίσκονται στην ίδια πλευρά του μορίου, είναι ελαφρώς πολικό, κάτι που το κάνει ένα καλό διαλυτικό για οργανικές ουσίες, οι οποίες δε διαλύονται με εντελώς μη πολικές ουσίες, όπως το C6H18 (εξάνιο). Το 1,1,1-τριχλωραιθάνιο σε εργαστηριακές μεθόδους λογικής ανάλυσης έχει αντικατασταθεί από άλλα διαλυτικά.
Ασφάλεια
Παρόλο που δεν είναι τοξικό, όπως πολλές παρόμοιες ουσίες, το 1,1,1-τριχλωραιθάνιο όταν εισπνέεται ή τρώγεται λειτουργεί ως κατευναστικό του νευρικού συστήματος και μπορεί να προκαλέσει αποτελέσματα παρόμοια με αυτά της μέθης, όπως ζαλάδα, μπέρδεμα και, σε αρκετά μεγάλες, ποσότητες λιποθυμία και θάνατο.
Παρατεταμένη επαφή του υγρού με το δέρμα μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την αφαίρεση των λιπιδίων από αυτό, με αποτέλεσμα το συνεχή ερεθισμό του.
Έρευνες σε πειραματόζωα έδειξαν ότι το 1,1,1-τριχλωραιθάνιο δεν παραμένει στο σώμα για μεγάλες χρονικές περιόδους. Παρόλ’ αυτά, συνεχής έκθεση σε αυτό έχει συνδεθεί με παρενέργειες στο συκώτι, τους νεφρούς και την καρδιά. Έγκυες γυναίκες θα πρέπει να αποφεύγουν την έκθεση, επειδή η ουσία έχει συνδεθεί με γεννήσεις μη φυσιολογικών ατόμων σε πειραματόζωα.
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:C2 Κατηγορία:Τριαλαλκάνια Κατηγορία:Μη πολικοί διαλύτες
Άντον Ντρέξλερ
Ο Άντον Ντρέξλερ (Anton Drexler, Μόναχο, 13 Ιουνίου 1884 - Μόναχο, 24 Φεβρουαρίου 1942) ήταν Γερμανός πολιτικός και ιδρυτής του Κόμματος των Γερμανών Εργατών (DAP), του κατοπινού Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος των Γερμανών Εργατών (NSDAP).
Στις 5 Ιανουαρίου 1919, ιδρύθηκε, μέσα από αυτόν τον κύκλο, το Κόμμα των Γερμανών Εργατών, το οποίο, στις 24 Φεβρουαρίου 1920, μετονομάστηκε σε Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα των Γερμανών Εργατών (NSDAP). Ο Ντρέξλερ παρέμεινε πρόεδρος του κόμματος μέχρι που, το 1921, τον διαδέχθηκε ο Αδόλφος Χίτλερ. Σύμβουλος του Ντέξλερ ήταν ο δρ. Πάουλ Τάφελ, κορυφαίο στέλεχος του εθνικιστικού Παγγερμανικού Συνδέσμου (Alldeutscher Verband) και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της βιομηχανίας MAN, ο οποίος του είχε προτείνει την ίδρυση του κόμματος.
Μετά την προσωρινή διάλυση του NSDAP δραστηριοποιήθηκε, δίχως επιτυχία, από το 1923, στο κόμμα Völkischer Block. Στην επανίδρυση του NSDAP, το 1925, ο Ντρέξλερ δεν έπαιζε πλέον κανένα ρόλο. Ξαναέγινε μέλος του κόμματος του 1933, όταν το κόμμα ανήλθε στην εξουσία. Το 1934 τιμήθηκε ως ιδρυτής του κόμματος με το Blutorden (Παράσημο τάξης του Αίματος). Δεν μπόρεσε, όμως, ποτέ ξανά να αποκτήσει αξιόλογη επιρροή εντός του κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Ν
Ραν
Με το όνομα Ραν είναι γνωστά τα:
Σαλμανασέρ Β΄
Ο Σαλμανασέρ Β' υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (1031 π.Χ. - 1019 π.Χ.) μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Ασουρνασιρπάλ Α' κυβέρνησε σε περίοδο μεγάλης παρακμής και ξηρασίας, οι Αραμαίοι λεηλατούν με επιδρομές την περιοχή ενώ οι κάτοικοι της Ασσυρίας μεταναστεύουν από τη χώρα για να αποφύγουν τις κλιματικές αλλαγές.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Τρισεύγενη Δεληβοριά
Η Τρισεύγενη Δεληβοριά ή Ντελή Βοριά ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.
Η Τρισεύγενη ήταν από την Λαγκάδια Αρκαδίας, κόρη του Παναγιώτη Καζή, σύζυγος του Πανάγου Δεληβοριά με τον οποίο απέκτησαν τρία παιδιά. . Η Τρισεύγενη προτίμησε να αυτοκτονήσει παρά να πέσει στα χέρια των Οθωμανών του Ιμπραήμ που εισέβαλε στην Πελοπόννησο το 1826. Οι Οθωμανοί ήρθαν στη Δημητσάνα και έφυγε κυνηγημένη μαζί τα παιδιά της για να σωθούν, βλέποντας ότι θα την πιάσουν πετάει τα δύο παιδιά της που ήταν μωρά στον Λάδωνα και πέφτει και η ίδια και σκοτώνονται. Σώθηκε μόνο το μεγάλυτερο παιδί της, κορίτσι, που έφυγε τρέχοντας στο δάσος και ξέφυγε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
1291
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1291 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σβάστικα
thumb|250px|right|Άγαλμα του [[Βούδας|Βούδα (Χσι Λάι, Καλιφόρνια). Στο στήθος του η σβάστικα, παραδοσιακό κινέζικο σύμβολο ειρήνης, αρμονίας, ισότητας και ισορροπίας.]]
Η σβάστικα, στα σανσκριτικά स्वस्तिक, (δεξιόστροφη 卐) και η σωβάστικα (αριστερόστροφη 卍) είναι ένα πανάρχαιο σταυροειδές σύμβολο.
Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα η σβάστικα συνδέθηκε με την ναζιστική ιδεολογία, εξαιτίας της χρήσης του συμβόλου στη Γερμανία κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης του Χίτλερ. Η σημασία του συμβόλου αυτού δεν είχε σχέση με αυτήν της αρχαίας σβάστικας, και αποκαλούνταν "αγκυλωτός σταυρός (hakenkreuz)". Το γεγονός αυτό είχε ως συνέπεια το σύμβολο να έχει μετατραπεί για πολλούς σε ταμπού, κυρίως στη Δύση.
Η ιστορία
thumb|260px|Αγκυλωτός σταυρός σε Ρωμαϊκό μωσαϊκό. Ο αγκυλωτός σταυρός έχει μια εκτενή ιστορία. Το μοτίβο φαίνεται να χρησιμοποιείται για πρώτη φορά στη νεολιθική Ινδία. Το σύμβολο έχει μια αρχαία ιστορία στην Ευρώπη, που εμφανίζεται στα χειροποίητα αντικείμενα από τους προ-χριστιανικούς ευρωπαϊκούς πολιτισμούς. Στην αρχαιότητα, ο αγκυλωτός σταυρός χρησιμοποιήθηκε εκτενώς από τους Ινδο-άρειους, τους Χετταίους, τους Κέλτες και τους Έλληνες, μεταξύ άλλων. Ειδικότερα, ο αγκυλωτός σταυρός είναι ένα ιερό σύμβολο του Ινδουισμού, του Βουδισμού και του Τζαϊνισμού - θρησκειών με πέρα από δισεκατομμύρια πιστούς παγκοσμίως, που καθιστούν τον αγκυλωτό σταυρό πανταχού παρόντα τόσο στην ιστορική όσο και στη σύγχρονη κοινωνία.
Ο αγκυλωτός σταυρός, σβάστικα, ή μάλλον ο τετρα-αγκυλωτός σταυρός, είναι ένα αρχαίο σύμβολο, επίσης γνωστό κι ως σβάστικα. Ο αγκυλωτός σταυρός προέρχεται από το γεγονός ότι αποτελείται από δύο διπλά (ενωμένα) ελληνικά γάμμα (Γ) - γράμματα. Αρχαίες Ελληνίδες ιέρειες ζωγράφιζαν αυτό το σύμβολο πάνω τους, μαζί με το τετρασκέλιον (από τα τέσσερα σκέλη που απεικονίζει), στους οργανισμούς τους. Αρχαία ελληνικά αρχιτεκτονικά σχέδια είναι κορεσμένα με τη διασύνδεση τους ως σύμβολο. Επίσης είχε χρησιμοποιηθεί και από διάφορους εγγενείς αμερικανικούς πολιτισμούς.
thumb|260px|left|Αρχαίο Ελληνικό κράνος με σβάστικα, [[350 π.Χ.|350-325 π.Χ. από τον Τάραντα της Σικελίας. Εύρημα στο Ερκολάνο. Καμπινέ ντε Μεντέιγ (Cabinet des Médailles), Παρίσι]]
Στο δυτικό κόσμο, το σύμβολο γνώρισε μια αναβίωση μετά από τις αρχαιολογικές ανασκαφές του Σλήμαν στα τέλη του 19ου αιώνα, ο οποίος ανακάλυψε το σύμβολο στην περιοχή της αρχαίας Τροίας και το συνέδεσε με τις αρχαίες μεταναστεύσεις των Πρωτο-Ινδο-Ευρωπαίων.
Τον συνέδεσε με τις παρόμοιες μορφές που βρέθηκαν στα αρχαία δοχεία στη Γερμανία, και θεωρητικολόγησε ότι ο αγκυλωτός σταυρός ήταν ένα "σημαντικό θρησκευτικό σύμβολο των μακρινών προγόνων μας", και ότι συνδέει τους Γερμανικούς, Ελληνικούς και Ινδο-Ιρανούς πολιτισμούς.
Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, χρησιμοποιήθηκε ευρέως παγκοσμίως και θεωρήθηκε ως σύμβολο καλής τύχης και επιτυχίας.
Η εργασία του Σλήμαν συνδυάστηκε με τα εθνικά (völkisch)-κινήματα, για τους οποίους ο αγκυλωτός σταυρός ήταν ένα σύμβολο της "άριας" ταυτότητας. Μετά από την υιοθέτησή του από τους ναζί του Χίτλερ, ο αγκυλωτός σταυρός έχει συνδεθεί με το φασισμό, το ρατσισμό, τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, και το ολοκαύτωμα. Ο αγκυλωτός σταυρός παραμένει μέχρι σήμερα ένα κύριο σύμβολο των νεοναζί, και χρησιμοποιείται τακτικά από τις ομάδες ενεργών στελεχών για να δηλώσουν τη ναζιστική συμπεριφορά των οργανώσεων και των ατόμων τους.
thumb|260px|Παραδοσιακή [[μόλα με σβάστικα, που βασίζεται στη σημαία του Κούνα Γιάλα]]
Προέλευση
Η πανταχού παρουσία του αγκυλωτού σταυρού εξηγείται εύκολα αν υποθέσουμε ότι είναι μια πολύ απλή μορφή που ανακαλύφτηκε ανεξάρτητα και κατά τύχη σε διάφορες κοινωνίες όταν οι άνθρωποι ασχολήθηκαν με το πλέξιμο καλαθιών, αφού το σχήμα του αγκυλωτού σταυρού δημιουργείται επανειλημμένα από τις βέργες των καλαμιών όταν πλέκουμε καλάθι. Άλλες θεωρίες εικάζουν κάποια σύνδεση των πολιτισμών ή ζητούν μια εξήγηση σύμφωνα με τη θεωρία της κοινής συναίσθησης του Καρλ Γιουνγκ. Ενώ η ύπαρξη των συμβόλων αγκυλωτού σταυρού στην Αμερική μπορεί να εξηγηθεί με τη θεωρία της καλαθοπλεκτικής, ενώ αποδυναμώνει τη θεωρία της πολιτιστικής διάχυσης.
Ενώ μερικοί έχουν προτείνει ότι ο αγκυλωτός σταυρός μεταφέρθηκε στη Βόρεια Αμερική από έναν αρχαίο ναυτικό πολιτισμό στην Ευρασία, μια χωριστή αλλά παράλληλη ανάπτυξη θεωρείται πλέον πιθανή εξήγηση. Η γένεση του συμβόλου αγκυλωτών σταυρών αντιμετωπίζεται συχνά από κοινού με το σύμβολο του σταυρού γενικά, όπως η "ρόδα του ήλιου" της θρησκείας της εποχής του χαλκού.
thumb|260px|left|Τμήματα από το [[μετάξινο βιβλίο]]
Μια άλλη εξήγηση προτείνεται από τον Καρλ Σαγκάν στο βιβλίο του με τίτλο «Ο Κομήτης». Ο Σαγκάν αναπαράγει ένα αρχαίο κινεζικό χειρόγραφο (το μετάξινο βιβλίο) που παρουσιάζει ποικιλίες ουρών κομητών: οι περισσότερες είναι παραλλαγές της απλής ουράς κομητών, αλλά στην τελευταία απεικόνιση ο πυρήνας του κομήτη έχει τέσσερα πύρινα σκέλη, που θυμίζουν σβάστικα. Ο Σαγκάν προτείνει ότι στην αρχαιότητα ένας κομήτης μπορεί να είχε πλησιάσει τόσο κοντά στη γη που οι άνθρωποι είδαν πύρινους πίδακες από αέριο να ρέουν από το κέντρο, και με την κλίση από την περιστροφή του κομήτη, σχημάτιζε μια μορφή του συμβόλου που έγινε ορατό σε όλα τα μέρη του κόσμου.
Αρχαιολογικά ευρήματα
thumb|260px|Κολιέ από ανασκαφές στο [[Καλουράζ της επαρχίας Γκιλάν, πρώτη χιλιετία π.Χ., Εθνικό Μουσείο του Ιράν]] Την πιο πρόωρη αλλά και συχνή χρήση των μοτίβων αγκυλωτού σταυρού στην αρχαιότητα βρίσκουμε στη νεολιθική εποχή, αν και υπάρχει ένα μοναδικό παλαιολιθικό χειροποίητο αντικείμενο που περιέχει αυτό το σύμβολο.
Το σύμβολο βρέθηκε σε διάφορες ανασκαφές στην επαρχία του Χουζεστάν του Ιράν και ως τμήμα του "χειρογράφου Βίνκα" της νεολιθικής Ευρώπης της 5ης χιλιετίας Π.Χ.. Στην πρώιμη εποχή του χαλκού, εμφανίζεται στην αγγειοπλαστική που βρίσκεται στο Σινταστά της Ρωσίας.
Άλλα παρόμοια σύμβολα εμφανίστηκαν επίσης την εποχή του χαλκού και του σιδήρου σε σχέδια του βόρειου Καύκασου (στον πολιτισμό Κουμπάν), και του Αζερμπαϊτζάν, καθώς επίσης και των Σκυθών και Σαρματών.
Σε όλους αυτούς τους πολιτισμούς, το σύμβολο του αγκυλωτού σταυρού δεν εμφανίζεται να καταλαμβάνει οποιαδήποτε χαρακτηρισμένη θέση ή σημασία, αλλά εμφανίζεται ως μόνο μια μορφή μιας σειράς παρόμοιων συμβόλων ποικίλης πολυπλοκότητας.
Στην προ-Χριστιανική Ευρώπη και σε λαϊκές δοξασίες
thumb|right|260px|Αναδημιουργημένο έγχρωμο σχέδιο του πλαισίου σε έναν δωρικό ναό, που έχει για διακοσμητικά σχέδια μαιάνδρους και αγκυλωτούς σταυρούς. Έχουν βρεθεί πάρα πολλά δείγματα χρήσης της σβάστικας σε αντικείμενα αρχαίας ελληνο-ρωμαϊκής τέχνης, όπως σε ρούχα, αγκράφες, πανοπλίες, αγγεία, αλλά και σε ακολουθίες Μαιάνδρων.
Οι αρχαίοι Γερμανικοί λαοί χρησιμοποιούσαν το ίδιο σύμβολο αποκαλώντας το Φύλφοτ, και λεγόταν ότι συμβόλιζε το σφυρί του θεού Θωρ, και ίσως και τον Ηλιακό Τροχό, που είναι με τη σειρά του αρχαίο προ-χριστιανικό σύμβολο που απαντάται σε όλη την Ευρώπη.
Το σύμβολο της σβάστικας απαντάται και στις προ-χριστιανικές Σλαβικές παραδόσεις, ήταν αφιερωμένο στον θεό Σβαρόγ (Ουκρανικά: Сварог) και λεγόταν Κολοβράτ (Σλοβένικα, Κροατικά, Βοσνιακά: kolovrat, Πολωνικά: kołowrót, Ρώσικα, Σερβικά και Ουκρανικά: коловрат). Στην πρώιμη μεσαιωνική Ευρώπη η χρήση της σβάστικας για διακόσμηση ήταν πιο συχνή στις Σλαβικές φυλές. Παρουσιάζεται αρχικά σε Παραδουνάβιες ηγεμονίες (Βλαχία και Μολδαβία), όπου οι Σλάβοι είχαν επαφές με τους Σαρμάτες. Για τους Σλάβους το σύμβολο αντιπροσώπευε τη δύναμη του Ήλιου και της φωτιάς, και αποκαλούνταν "Τροχός του Σβαρόγ", και χρησιμοποιούνταν τόσο για διακόσμηση, όσο και για θρησκευτικές τελετές.
Στους αρχαίους Φίννους είχε παρατηρηθεί το σύμβολο σε τελετουργικά τύμπανα των Σάμι σαμάνων πολύ πριν εγκαθιδρυθεί ο Χριστιανισμός. Χρησιμοποιείται ακόμα στη Φινλανδία σαν διακοσμητικό αλλά και σύμβολο της Φινλανδικής Πολεμικής Αεροπορίας, και ονομάζεται Τουρσαανσύνταν ή Μουρσουνσύνταν.
Ένα σχετικό σύμβολο που παρουσιάζεται στην Αρχαία Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη της Εποχής του Ορείχαλκου είναι και το Τρίσκελον.
Στην τέχνη και στην αρχιτεκτονική
thumb|150px|right|Σχέδια αγκυλωτών σταυρών στο [[πέπλο μιας κόρης, μουσείο της Ακρόπολης.]] thumb|150px|right|Αγκυλωτός σταυρός σε αγγείο της γεωμετρικής εποχής. 740 π.Χ., Κρατική αρχαιολογική συλλογή του Μονάχου. Ο αγκυλωτός σταυρός είναι συχνό μοτίβο σχεδίου στη σύγχρονη αρχιτεκτονική και σε έργα τέχνης στην Ινδία καθώς επίσης και στην αρχαία δυτική αρχιτεκτονική, αφού τον συναντάμε συχνά σε μωσαϊκά, ανάγλυφα, και άλλα έργα τέχνης σε όλο τον αρχαίο κόσμο.
Η αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική και τα σχέδια ιματισμού είναι συχνά διακοσμημένα με το επαναλαμβανόμενο μοτίβο του αγκυλωτού σταυρού συχνά συνδυασμένο και με μαιάνδρους.
Τα σχετικά σύμβολα στην κλασσική δυτική αρχιτεκτονική περιλαμβάνουν το σταυρό, το τρίποδο, ή το τρισκελές και τη στρογγυλεμένη σβάστικα.
Στην κινεζική, κορεατική, και ιαπωνική τέχνη, ο αγκυλωτός σταυρός βρίσκεται συχνά ως τμήμα ενός σχεδίου επανάληψης.
Ένα κοινό σχέδιο, αποκαλούμενο σαγιαγκάτα στα ιαπωνικά, περιλαμβάνει αριστερά και δεξιά αγκυλωτούς σταυρούς που είναι συνδεδεμένοι από γραμμές.
Το σύμβολο αγκυλωτών σταυρών βρέθηκε σε πολλά από τα ερείπια της αρχαίας Τροίας και σε μερικά από τα μωσαϊκά στην Πομπηία.
Στην αρχαία Ελληνική τέχνη και την αρχιτεκτονική, καθώς και στην Ρομανική και Γοτθική τέχνη της δύσης, οι απομονωμένοι αγκυλωτοί σταυροί είναι σχετικά σπάνιοι, και ο αγκυλωτός σταυρός βρίσκεται συχνότερα ως επαναλαμβανόμενο στοιχείο σε μωσαϊκά και σε πεζούλια.
Ο αγκυλωτός σταυρός αντιπροσώπευσε συχνά τη διαρκή κίνηση, που απεικονίζει το σχέδιο ενός περιστρεφόμενου ανεμόμυλου ή νερόμυλου. Ένας μαίανδρος με συνδεδεμένους αγκυλωτούς σταυρούς αποτελεί τη μεγάλη ζώνη που περιβάλλει το Ara Pacis. Ένα σχέδιο από γραναζωτούς αγκυλωτούς σταυρούς είναι ένα από διάφορα μωσαϊκά στο πάτωμα του καθεδρικού ναού της Αμιάν στη Γαλλία.
Σχήματα που ομοιάζουν προς το σύμβολο του ιερού πυρός έχουν βρεθεί σε επιτραχήλιο του 14ου-15ου αιώνος στη Ναύπακτο. Μπορντούρες με συνδεδεμένους αγκυλωτούς σταυρούς ήταν ένα συνηθισμένο αρχιτεκτονικό μοτίβο στην αρχαία Ρώμη, και συναντάται ακόμα και σε πιο πρόσφατα κτήρια ως νεοκλασικό στοιχείο. Σύνορα αγκυλωτών σταυρών είναι μια μορφή μαιάνδρου. Αγκυλωτοί σταυροί έχουν βρεθεί επίσης στην αγγειοπλαστική σε αρχαιολογικές ανασκαφές στην περιοχή του αρχαίου Κους. Αγκυλωτοί σταυροί βρέθηκαν και στην αγγειοπλαστική στους ναούς Γκεμπέλ Μπαρκάλ καθώς επίσης και σε ανασκαφές στους λαούς της ομάδας Χ.
Η Γέφυρα Λαγκούνα (Laguna Bridge) στην Γιούμα της Αριζόνας που χτίστηκε το 1905 από το αμερικάνικο Τμήμα Ανάκτησης (Reclamation Department) είναι διακοσμημένη με αγκυλωτούς σταυρούς. Αμερικάνικοι λιθογράφοι του 1900 συνήθιζαν να τυπώνουν στο χαρτί μια κορνίζα από αγκυλωτούς σταυρούς, και δημιούργησαν έντονο θέμα συζήτησης το 1937 όταν εμφανίστηκαν σε δείγματα εκλογικών ψηφοδελτίων στο Πάσαϊκ του Νιου Τζέρσεϋ. Ο λιθογράφος αποκρίθηκε ότι «έχει χρησιμοποιήσει τα εμβλήματα αγκυλωτών σταυρών για κορνίζα σε ψηφοδέλτια πολύ πριν ο κόσμος μάθει τον Χίτλερ». Ακόμα και διακοσμητικά πήλινα κεραμίδια με αγκυλωτούς σταυρούς έχουν βρεθεί σε πολλά μέρη του κόσμου συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών στις αρχές του 20ού αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρεία της Θούλης Κατηγορία:Ινδουισμός Κατηγορία:Βουδισμός Κατηγορία:Ναζιστικά σύμβολα
Κλείτωρ (αρχαία πόλη)
Ο Κλείτωρ ή Κλείτωρας ήταν αρχαία Αρκαδική πόλη-κράτος. Η περιοχή που βρισκόταν ανήκει σήμερα διοικητικά στην Επαρχία Καλαβρύτων και στον Νομό Αχαΐας.
Ιστορία
Ιδρύθηκε από Πελασγούς Πρωτοέλληνες και ήταν από τις πλουσιότερες και ισχυρότερες πόλεις της Αρκαδίας. Το όνομα της πόλης προέρχεται από τον Κλείτωρα, γιό του Αζάνα και εγγονό του Αρκάδα, πέμπτο βασιλιά των Αρκάδων που ίδρυσε και εποίκισε την πόλη. Σύμφωνα με τον Παυσανία απείχε 60 στάδια από τις πηγές του Αροάνιου και κοντά στην πόλη περνούσε ποταμός με το όνομα Κλείτωρ. Στην πόλη υπήρχαν ιερά της Δήμητρας, της Εἰλειθυίας, του Ασκληπιού και των Διόσκουρων το οποίο ήταν έξω από την πόλη, είχε χάλκινα αγάλματα και απείχε τέσσερα στάδια από αυτή. Τριάντα στάδια από τον Κλείτωρα υπήρχε ιερό της Κορίας Αθηνάς με άγαλμά της και κάθε χρόνο προς τιμήν της γίνονταν τα Κοράσια.
Ο Κλείτωρας είχε μεταλλεία χαλκού στα οποία στηριζόταν η οικονομία του και ήταν από τις πρώτες Αρκαδικές πόλεις που έκοψαν νομίσματα. Είχε συμμετάσχει στην ίδρυση της Μεγαλόπολης το 369 π.Χ με τους Κλεόλαο και Ακρίφιο. Ήταν μέλος της Αχαϊκής Συμπολιτείας και συμμετείχε σε όλες τις πολεμικές αναμετρήσεις της συμμαχίας. Το 395 μ.Χ καταστράφηκε από τον Αλάριχο.
Ο Κλείτωρας είχε αναδείξει τρεις ολυμπιονίκες, τον Άλκετο στην 99η Ολυμπιάδα το 384 π.Χ. στη πυγμή παίδων, τον Κριτόδαμος στην 101η Ολυμπιάδα το 376 π.Χ. στην πυγμή παίδων και τον Κλεόμαντι στην 111η Ολυμπιάδα στο στάδιο.
Η θέση της αρχαίας πόλης έχει βρεθεί αλλά δεν έχει ανασκαφεί παρότι υπάρχουν εμφανή πολλά λείψανα της αρχαίας πόλης. Βρίσκεται τρία χιλιόμετρα δυτικά του σημερινού χωριού Κλειτορία του Δήμου Καλαβρύτων. Σώζεται το αρχαίο θέατρο στο οποίο γίνονται παραστάσεις, τα τείχη της πόλης και πολλά ερείπια κτιρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Αχαϊκή Συμπολιτεία Κατηγορία:Κλείτωρ κατηγορία:Επαρχία Καλαβρύτων κατηγορία:Δήμος Λευκασίου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αχαΐα
Νέρτους
Στη Σκανδιναβική μυθολογία η Νέρτους (Nerthus) είναι θεά της γονιμότητας που περιγράφεται από τον Τάκιτο. Περιγράφει μια θυσία στη θεά σε μια λίμνη, πιθανότατα στο νησί Φυν (Fyn) στη Δανία.
Εξαιτίας των χιλιάδων χρόνων που μεσολάβησαν μεταξύ αυτής της περιγραφής και των Έντα, ο ρόλος της Νέρτους στη Σκανδιναβική μυθολογία μπορεί να γίνει αντικείμενο μόνο εικασιών.
Αμφιβολίες έχουν υπάρξει και για το φύλο της θεότητας που αναφέρεται με αυτό το όνομα. Λόγω παρόμοιας ετυμολογίας, το όνομα της Νέρτους σχετίστηκε με το όνομα του θεού Νγιορντ, ακόμα και ως η θηλυκή εκδοχή του , με αποτέλεσμα να εκφραστεί μια θεωρία αρχικά ότι επρόκειτο για μα ερμαφρόδιτη θεότητα. Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία, είναι αδερφή και σύζυγος του Νγιορντ και μητέρα των παιδιών του, του Φρέιρ και της Φρέγια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Μόντι (θεός)
Στη Σκανδιναβική μυθολογία ο Μόντι (Móði) είναι ο θεός της οργής στη μάχη, γιος του Θωρ και της Σιφ. Όπως όλα τα παιδιά των μεγάλων θεοτήτων, ο ίδιος και ο αδερφός του ο Μάγκνι είχαν λίγους οπαδούς. Πολλοί από τους οπαδούς του έκαναν χρήση ναρκωτικών ή άλλων μεθόδων για να φτάσουν σε συγκεκριμένο επίπεδο μανίας στη μάχη.
Οι οπαδοί του λάτρευαν και τη Σιφ για τις μαχητικές της ικανότητες. Ο Μόντι θα επιβιώσει του Ράγκναροκ και μαζί με τον αδερφό του θα κληρονομήσουν το Μγιόλνιρ.
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Ιδεαλισμός στην χριστιανική εσχατολογία
Ιδεαλισμός (λέγεται επίσης και "πνευματική θεώρηση") στην χριστιανική εσχατολογία είναι μια ερμηνεία του βιβλίου της Αποκάλυψης Ιωάννου, που θεωρεί όλες τις εικόνες αυτού του βιβλίου ως μη-κυριολεκτικά σύμβολα τα οποία εκπληρώνονται αιώνια και κυκλικά με ένα πνευματικό νόημα, κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης μεταξύ της βασιλείας του Θεού και των δυνάμεων του Σατανά διαμέσου του χρόνου από την πρώτη έλευση μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού.
Ως τέτοιος, ο ιδεαλισμός στη χριστιανική εσχατολογία διαφέρει από τον Πρετερισμό, τον Μελλοντισμό και τον Ιστορικισμό στο ότι δεν βλέπει καμιά από τις προφητείες ως εκπληρωμένη με κυριολεκτικό, φυσικό, επίγειο νόημα ούτε στο παρελθόν, ούτε στο παρόν, ούτε στο μέλλον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανική εσχατολογία
Σιμόν Ατσικγκιοζγιάν
Πρώτα χρόνια, εκπαίδευση και σταδιοδρομία
Ο Ατσικγκιοζγιάν γεννήθηκε στην πόλη Γκαλάτσι στο Βασίλειο της Ρουμανίας, στους Χοβχάνες και Σιρανουίς από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, επιζώντες της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Το 1946, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στη Σοβιετική Αρμενία. Ο Ατσικγκιοζγιάν αποφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Γερεβάν το 1960 ως μηχανικός-γεωλόγος. Από το 1961 έως το 1990, εργάστηκε στο Ινστιτούτο Γεωλογικών Επιστημών της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Αρμενίας, κερδίζοντας διδακτορικό δίπλωμα στη Γεωλογία το 1970. Είναι συγγραφέας με πάνω από 70 επιστημονικές δημοσιεύσεις στη γεωλογίας και τα ορυκτά της Αρμενίας.
Πόλεμος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Το κίνημα του Καραμπάχ που ξεκίνησε το Φεβρουάριο του 1988 και απαιτούσε την ενοποίηση της κυρίως κατοικούμενης από τους Αρμένιους Αυτόνομη Περιφέρεια του Ναγκόρνο-Καραμπάχ του Σοβιετικού Αζερμπαϊτζάν με την Αρμενία. Οι εντάσεις μεταξύ των Αρμενίων και των Αζέρων σύντομα κλιμακώθηκαν σε ένοπλη σύγκρουση, γνωστή ως Πόλεμος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Ο Ατσικγκιοζγιάν εντάχθηκε στο συνδεδεμένο με την Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία απόσπασμα Αράμπο το 1989 και εξελέγη στο δημοτικό Συμβούλιο του Γερεβάν το 1990. Από τις αρχές του 1991, οι εντάσεις αυξήθηκαν σταδιακά σε ένα σημείο όπου μια ένοπλη σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Στα τέλη Απριλίου του 1991, οι κοινές Σοβιετικές και Αζερικές δυνάμεις ασφαλείας διέπραξαν την Επιχείριση Δαχτυλίδι. Περιλάμβανε την απέλαση χιλιάδων αμάχων Αρμενίων από την περιοχή. Οι αρμενικές ομάδες εθελοντών είχαν επικεφαλής τον Τατούλ Κρπεϊάν (τιμήθηκε μεταθανάτια με τον τίτλο του Εθνικού Ήρωα της Αρμενίας) και ο Σιμόν Ατσικγκιοζγιάν οργάνωσε τις επιχειρήσεις αυτοάμυνας, ωστόσο οι πράξεις τους κατεστάλησαν από τις Σοβιετοαζερικές δυνάμεις. Στις 30 Απριλίου 1991 ο Ατσικγκιοζγιάν σκοτώθηκε στο χωριό Μαρτουνασέν μαζί με τον Κρπεϊάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι στρατιωτικοί