cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καμπί Ζακύνθου
Γεωγραφικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται, μετά την ενσωμάτωση το 1866 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κοιλιωμένου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Έξω Χώρα αποτελούν την τοπική κοινότητα Έξω Χώρας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ελατίων του Ζακύνθου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 59 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου
Κάστρο του Εκουάν
Το κάστρο του Εκουάν (γαλλικά: Château d'Écouen) είναι κάστρο του 16ου αιώνα στη βόρεια Γαλλία, στην κοινότητα Εκουάν του νομού Βαλ-ντ'Ουάζ, περιοχή Ιλ-ντε-Φρανς, το οποίο από το 1977 φιλοξενεί το Εθνικό Μουσείο της Αναγέννησης.
Στο μουσείο εκτίθενται γαλλικές συλλογές από την περίοδο της Γαλλικής Αναγέννησης σε όλα τα καλλιτεχνικά πεδία: ταπετσαρίες, όπλα, γλυπτά, βιτρό, κεραμικά, έπιπλα, χρυσοχοΐες, πίνακες ζωγραφικής. Στη Γαλλία, είναι το μοναδικό μουσείο αποκλειστικά αφιερωμένο στην Αναγέννηση.
Γενιές αξιόλογων καλλιτεχνών εργάστηκαν κατά τη διάρκεια των αιώνων για να καταστήσουν το κάστρο του Εκουάν ένα επιβλητικό μνημείο, από τους πιο διάσημους: ο αρχιτέκτονας Ζαν Μπυλάν, ο γλύπτης Ζαν Γκουζόν, ο αγγειοπλάστης Μπερνάρ Παλισί, ο κεραμίστας Μασεό Αμπακέν, ο αρχιτέκτονας Ζυλ Αρντουάν-Μανσάρ.
Βρίσκεται 20 χιλιόμετρα περίπου βόρεια του Παρισιού και 15 χιλιόμετρα από το αεροδρόμιο Παρίσι-Σαρλ-ντε-Γκωλ.
Ιστορία του κάστρου
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η εσωτερική αυλή με τα αντίγραφα των Σκλάβων του [[Μιχαήλ Άγγελος|Μιχαήλ Άγγελου, τα πρωτότυπα των οποίων μεταφέρθηκαν στο Λούβρο.]] μικρογραφία|320x320εσ|Το κάστρο και οι κήποι του Το κάστρο βρίσκεται σε ένα λόφο που προσφέρει πανοραμική θέα στην πεδιάδα της Γαλλίας. Χτίστηκε το 1538 από τον κοντόσταυλο της Γαλλίας, Αν του Μονμορανσύ (στην υπηρεσία του Φραγκίσκου Α' και του Ερρίκου Β'). Το κάστρο ανεγέρθηκε στη θέση ενός κατεστραμμένου μεσαιωνικού φρουρίου. Ήταν ένα από τα πολλά περιουσιακά στοιχεία του Αν του Μονμορανσύ, ο οποίος είχε πάνω από 130 κάστρα και 600 φέουδα ταυτόχρονα. Ήταν ο πιο ισχυρός άνδρας στο βασίλειο, αντίπαλος του οίκου των Γκιζ.
Η αρχιτεκτονική του κάστρου φανερώνει τη δύναμη και τις φιλοδοξίες του Αν του Μονμορανσύ, που υπήρξε στενός φίλος των βασιλιάδων Φραγκίσκου Α' και Ερρίκου Β'. Ήταν στρατιωτικός και συγχρόνως παθιασμένος με την τέχνη, ανακάλυψε τα ιταλικά παλάτια κατά τους Ιταλικούς πολέμους και εμπνεύστηκε από αυτά για να χτίσει την κατοικία του στο Εκουάν. Ήταν κληρονόμος της σημαντικής περιουσίας του οίκου των Μονμορανσί, την οποία αύξησε περισσότερο μέσω της βασιλικής εύνοιας που απολάμβανε, και κατάφερε να χτίσει αυτό το σημαντικό κάστρο.
Το αρχικό σχέδιο του 1538, αγνώστου αρχιτέκτονα, ήταν ένα τετράπλευρο που πλαισιώνονταν από τέσσερα γωνιακά περίπτερα. Το 1547, ο Αν του Μονμορανσύ κάλεσε τον Ζαν Μπυλάν, ο οποίος ολοκλήρωσε τη βόρεια πτέρυγα και δημιούργησε την πύλη της νότιας πτέρυγας, η οποία φιλοξένησε τα δύο γλυπτά του Μιχαήλ Άγγελου, τον Σκλάβο θνήσκοντα και τον Σκλάβο επαναστάτη, που ο Ερρίκος Β' του είχε μόλις προσφέρει. Ο Ζαν Μπυλάν ήταν τότε ένας πολύ γνωστός αρχιτέκτονας που σχεδίασε επίσης την εκκλησία Σαιντ-Ακέλ στο Εκουάν, το παλάτι του Κεραμεικού κ.ά. Θάφτηκε στο Εκουάν και σήμερα το κολέγιο της πόλης φέρει το όνομά του.
αριστερά|μικρογραφία|Η παλαιά είσοδος με το έφιππο άγαλμα του Μονμορανσύ.
εναλλ.=|μικρογραφία|320x320εσ|Είσοδος της νότιας πτέρυγας. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|320x320εσ|Πρόσοψη της βόρειας πτέρυγας.
Μετά την εκτέλεση του Ερρίκου B´ του Μονμορανσί, εγγονού του Αν ο οποίος είχε συνωμοτήσει εναντίον του καρδιναλίου Ρισελιέ το 1632, ο παλαιότερος κλάδος των Μονμορανσί εξέλιπε. Ο Λουδοβίκος ΙΓ' κατέσχεσε το κάστρο, το οποίο αργότερα πέρασε στην ιδιοκτησία των Μπουρμπόν-Κοντέ, κλάδου της βασιλικής οικογένειας. Αυτή την εποχή, σχεδιάστηκε από τον Ζυλ Αρντουάν-Μανσάρ το πάρκο που υπάρχει μέχρι σήμερα.
Το 1787, λίγο πριν τη Γαλλική Επανάσταση η αρχική πύλη της ανατολικής εισόδου, στην οποία υπήρχε ένα έφιππο άγαλμα του Μονμορανσί, κατεδαφίστηκε από τον νέο ιδιοκτήτη Λουδοβίκο Ιωσήφ πρίγκιπα του Κοντέ. Όταν αυτός μετανάστευσε κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, το κάστρο κατασχέθηκε από το γαλλικό κράτος. Το 1806 ο Ναπολέων Βοναπάρτης παραχώρησε το κάστρο στη Λεγεώνα της Τιμής και έγινε σχολείο για τις κόρες των ιπποτών της τάξης μέχρι το 1962. Ο Ευγένιος του Μπωαρναί κατασκεύασε στο πάρκο ένα σιντριβάνι. Μετά την παλινόρθωση των Βουρβόνων το 1814, το κτήμα επιστράφηκε στον Λουδοβίκο Ερρίκο Β΄ του Κοντέ. Αυτός και ο κληρονόμος του, ο Ερρίκος της Ορλεάνης, δούκας του Ωμάλ, το κατείχαν μέχρι το 1850, όταν ο Ναπολέων Γ΄ αποφάσισε να αποκαταστήσει εκεί το σχολείο της λεγεώνας της Τιμής.
Το 1862, το κάστρο ανακηρύχθηκε ιστορικό μνημείο. Το 1969, ο υπουργός Πολιτισμού Αντρέ Μαλρώ πρότεινε να γίνει το κάστρο η έδρα της συλλογής της Αναγεννησιακής Τέχνης του Μουσείου του Κλυνύ. Άνοιξε το 1977 ως το Γαλλικό Εθνικό Μουσείο της Αναγέννησης.
Οι συλλογές του μουσείου
εναλλ.=|μικρογραφία|Τζάκι με ζωγραφική Ένα μεγάλο μέρος των εκθεμάτων του αναγεννησιακού μουσείου προέρχεται από άλλα ιδρύματα, όπως το Μουσείο του Λούβρου ή το Μουσείο Κεραμικής της Ρουέν. Τα περισσότερα προέρχονται από το Μουσείο του Κλυνύ. Εκτός αυτών, το μουσείο έχει επίσης τη δική του πολιτική αγοράς μέσω αγορών και δωρεών.
Αλέξιος Κομνηνός (κυβερνήτης Δυρραχίου)
Ο Αλέξιος Κομνηνός (π. 1077 - μετά το 1108) ήταν αριστοκράτης στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και ανιψιός του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Ανήλθε στον βαθμό του σεβαστού και υπηρέτησε ως δούκας του Δυρραχίου από το 1106 ως το 1108. Το διάστημα αυτό κατηύθυνε την επιτυχή αντίσταση της πόλης, όταν το Δυρράχιο πολιορκήθηκε από τον Βοημούνδο Α΄ Ωτβίλ, γιο του Ροβέρτου Γυισκάρδου. Η διαμάχη έληξε με τη Συμφωνία της Δεάβολης/Ντεβόλ.
Κάστρο του Εκουάν
Οι συλλογές του μουσείου
Οι συλλογές χωρίζονται σε διάφορες κατηγορίες:
Αλέξιος Κομνηνός (κυβερνήτης Δυρραχίου)
Βιογραφία
Ήταν γιος του σεβαστοκράτορα Ισαακίου Κομνηνού, μεγαλύτερου αδελφού του Αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ (βασ. 181-1118) και της συζύγου του Ειρήνης της Αλανής. Ως μέλος του Αυτοκρατορικού Οίκου έφερε τον τίτλο του σεβαστού.
Κάστρο του Εκουάν
Οι συλλογές του μουσείου
Ένας πάγκος χρυσοχοΐας που χρονολογείται από το 1565 και σχεδιάστηκε από τον Leonhard Danner για τον Αύγουστο Α' της Σαξονίας είναι ένα από τα αριστουργήματα του μουσείου.
Αλέξιος Κομνηνός (κυβερνήτης Δυρραχίου)
Βιογραφία
Σχεδόν όλες οι λεπτομέρειες του βίου του προέρχονται από την Αλεξιάδα, γραμμένη από την εξαδέλφη του Άννα Κομνηνή. Ο Αλέξιος αναφέρεται για πρώτη φορά την άνοιξη του 1106, όταν διορίστηκε από τον θείο του κυβερνήτης (δούκας) του Δυρραχίου, αντικαθιστώντας τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Κομνηνό. Δεν μας είναι γνωστή η πρότερη σταδιοδρομία του, αλλά θα πρέπει να κατείχε δημόσιες θέσεις, όπως ο Ιωάννης που έλαβε το πρώτο αξίωμά του σε ηλικία 19 ετών. Κάποια στιγμή, μάλλον περί το 1094, νυμφεύτηκε κάποια Ζωή, αγνώστου καταγωγής.
Κάστρο του Εκουάν
Οι συλλογές του μουσείου
Μερικά από τα έργα που εκτίθενται:
Αλέξιος Κομνηνός (κυβερνήτης Δυρραχίου)
Βιογραφία
Η θέση του κυβερνήτη του Θέματος του Δυρραχίου ήταν μεγάλης σπουδαιότητας. Η πόλη ήταν σημαντική για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ως το κλειδί των δυτικών Βαλκανίων και το πιο σημαντικό λιμάνι εισόδου από την Ιταλία. Γι' αυτό και έγινε σημείο ενδιαφέροντος από τους Νορμανδούς εισβολείς στα πρώτα έτη της βασιλείας του Αλεξίου Α΄. Ο Ιωάννης είχε αποδειχθεί όμως ανάξιος, καθώς κατηγορήθηκε ότι σχεδίαζε εναντίον του Αυτοκράτορα και υπέστη ήττα από τους Δαλματούς. Με την απειλή μίας άλλης Νορμανδικής εκστρατείας να οργανώνεται, ο Αλέξιος Α΄ έδωσε τη θέση στον Αλέξιο, στον οποίο είχε μεγάλη εμπιστοσύνη. Ο Αυτοκράτορας έστελνε συνέχεια επιστολές στον ανιψιό του, τονίζοντας τη μεγάλη ανάγκη τού να επιτηρούνται οι ακτές σταθερά για κάποια ένδειξη Νορμανδικής εισβολής.
Κάστρο του Εκουάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα ιστορικά μνημεία (Γαλλία) Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιλ-ντε-Φρανς
Αλέξιος Κομνηνός (κυβερνήτης Δυρραχίου)
Βιογραφία
Πράγματι τον Οκτώβριο του 1107 ο Βοημούνδος Α΄, μιμούμενος τον πατέρα του Ροβέρτο Γυισκάρδο (Πονηρό), αυτοαποκαλούμενο κόμη της Απουλίας-Καλαβρίας και της Σικελίας, αποβιβάστηκε με δυνατό στρατό στην Αυλώνα. Ο Αλέξιος Α΄ έστειλε αμέσως τα νέα στην Κωνσταντινούπολη. Οι Νορμανδοί ξεκίνησαν να πολιορκούν το Δυρράχιο από τον Νοέμβριο του 1107 ως την άνοιξη του επόμενου έτους. Ο Βοημούνδος Α΄ εφήρμοσε πολλές πολιορκητικές μηχανές, αλλά οι πολιορκούμενοι τις κατέστρεφαν με τη χρήση του ελληνικού πυρός. Η Άννα επαινεί την ηγεσία του δούκα Αλεξίου για τη γενναιότητά του και για το θάρρος που ενέπνευσε στους άνδρες του. Εν τω μεταξύ ο Αυτοκράτορας έστειλε αποσπάσματα, που κατέλαβαν τα διάφορα περάσματα και οι Νορμανδοί εμποδιζόταν να βρουν τροφή, έτσι η κατάσταση των πολιορκητών έγινε άσχημη. Ο Αλέξιος Α΄ μετέβη με τον στρατό του στη Δεάβολη/Ντεβόλ και περίμενε ευκαιρία για να επιτεθεί εναντίον τους. Καθώς η πείνα, οι ασθένειες και οι λιποταξίες μάστιζαν τον Νορμανδικό στρατό, ο Βοημούνδος Α΄ έστειλε απεσταλμένους για διαπραγμάτευση στον δούκα Αλέξιο. Αυτός, σύμφωνα με οδηγίες του θείου του, τους έστειλε στον Αυτοκράτορα. Τότε ο Αλέξιος Α΄ συνήψε τη Συνθήκη της Δεάβολης, στην οποία ο Βοημούνδος Α΄ αναγνώριζε την επικυριαρχία του Αυτοκράτορα και έγινε υποτελής του.
Δεν γνωρίζουμε τη μετέπειτα ζωή του δούκα Αλεξίου ή το τέλος του. Σύμφωνα με τον Θεόδωρο Βαλσαμώνα ο Αλέξιος ασθένησε βαριά, λίγο μετά το 1130, και οι ιατροί έκριναν ανίατη την πάθησή του. Απεγνωσμένη η οικογένειά του στράφηκε σε ξένους τσαρλατάνους, που είπαν ότι οφείλεται σε ξόρκια. Αυτοί ανακάλυψαν κούκλες και κατηγόρησαν τους υπηρέτες και το περιβάλλον του. Οι τελευταίοι ανακρίθηκαν και βασανίστηκαν χωρίς αποτέλεσμα, μια και οι τσαρλατάνοι τις είχαν φυτέψει. Αποδείχθηκε ότι η κατάσταση δεν βελτιώθηκε και οι ξένοι διέφυγαν από το ανάκτορο. Αργότερα οι συγγενείς που συμμετείχαν σε αυτά τα γεγονότα τιμωρήθηκαν από τον Πατριάρχη Λέοντα Στυππή, επειδή πίστεψαν σε μαγείες.
Οικογένεια
Ο Αλέξιος και η Ζωή μάλλον είχαν έναν γιο, τον Ιωάννη, γνωστό από ένα επιτάφιο ποίημα, που αναφέρει την διακεκριμένη στρατιωτική του διοίκηση.
Πηγές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Δυρραχίου Αλεξιος Κατηγορία:Σεβαστοί
Bad Guy (τραγούδι της Μπίλλι Άιλις)
Το "Bad Guy" είναι τραγούδι της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Μπίλλι Άιλις, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον ντεμπούτο δίσκο της When We All Fall Asleep, Where Do We Go? (2019). Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε ως το πέμπτο single από τον ντεμπούτο δίσκο της. Το κομμάτι γράφτηκε από την ίδια την τραγουδίστρια και τον αδελφό της Φινέας Ο'Κόνελ, το κομμάτι χαρακτηρίζεται από τον μινιμαλισμό του, περιέχοντας μόνο synthesizer, kick drum, 808 και χτύπημα δαχτύλων. Στους στίχους χλευάζεται ο "κακός χαρακτήρας" ενός εραστή, αλλά παράλληλα αναφέρονται και θέματα όπως η μισανδρία και ο σαρκασμός.
Κατά τη διάρκεια της κυκλοφορίας του single, συνάντησε πολύ θετικές κριτικές από τους κριτικούς μουσικής. Τεράστια, επίσης, ήταν και η εισπρακτική του επιτυχία, φτάνοντας στο νούμερο 1 των αμερικανικών, Billboard Hot 100, και μεταξύ άλλων έφτασε στο νούμερο 1 στα καναδικά, ελληνικά, εστονικά, αυστραλιανά, φινλανδικά, ουγγρικά, ισλανδικά, νεοζηλανδικά, νορβηγικά και ρωσικά charts. Στις ΗΠΑ, παρέμεινε 19 εβδομάδες στο νούμερο 1. Στη Μεγαλή Βρετανία, έφτασε στο νούμερο 2, μεταξύ άλλων χωρών. Το κομμάτι, επίσης, ήταν υποψήφιο σε 3 κατηγορίες στα Grammy Awards του 2020, κερδίζοντας 2 από τις τρεις κατηγορίες (Song of the year, record of the year).
Για την προώθηση του κομματιού κυκλοφόρησε και video clip, το οποίο σκηνοθετήθηκε από τον Ντέιβ Μάγιερς. Το κλιπ ανέβηκε στο προσωπικό YouTube κανάλι της τραγουδίστρας, ενώ ταυτόχρονα κυκλοφορούσε και σε digital μορφή το single. Το βίντεο παρουσιάζεται η τραγουδίστρια να κάνει διάφορες δραστηριότητες, όπως push-ups στην πλάτη ένος άνδρα, άγριο χορό κ.ά. Στις 11 Ιουλίου του 2019, κυκλοφόρησε κι ένα remix του τραγουδιού, στο οποίο συμμετείχε ο Καναδός τραγουδιστής Τζάστιν Μπίμπερ, το οποίο δέχτηκε ανάμικτες κριτικές, οι οποίες αφορούσαν τα φωνητικά του Μπίμπερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2019 Κατηγορία:Singles του 2019 Κατηγορία:Τραγούδια της Μπίλλι Άιλις Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100 Κατηγορία:Τραγούδια του Τζάστιν Μπίμπερ Κατηγορία:Singles της Interscope Records
Περι Μαντικής
Το De Divinatione ("Περι μαντικής") είναι φιλοσοφική γραμματεία σε δύο βιβλία, γραμμένα από τον Μάρκο Τύλλιο Κικέρωνα. Έχει τη μορφή διαλόγου, του οποίου oι συνομιλητές είναι ο Μάρκος (μιλάει περισσότερο στο δεύτερο βιβλίο) και ο αδελφός του Κουίντος. Το πρώτο βιβλίο ασχολείται με την απολογία του Κουίντου σχετικά με τη μαντική ( που συμβαδίζει τα στωικά πιστεύω του), ενώ το δεύτερο συμπεριλανβάνει τη διάψευση του Μάρκου για εκείνα, από την Aκαδημεική φιλοσοφική του οπτική γωνία. Ο Κικέρων ανησυχεί σε κάποιο βαθμό σχετικά με τους τύπους της μαντικής, διαχωρίζοντάς τες σε άμεση "θεόπνευστη" (furor, mania), ιδιαίτερα μέσω των ονείρων, και σε έμμεση, δηλαδή εκείνη που πραγματοποιείται μέσω κάποιας μορφής ερμηνευτικής ικανότητας (π.χ. ηπατοσκοπία, οιωνοσκοπία, αστρολογία και άλλα).
Είναι αξιόλογο αυτό το έργο, καθώς θεωρείται ως μία από τις κύριες πηγές σχετικά τη ρωμαϊκή θρησκεία. Περιλαμβάνει επίσης ένα απόσπασμα από ένα ποίημα του Κικέρωνα στη διάρκεια της υπατείας του.
Περιεχόμενα
Στο δεύτερο βιβλίο ο Κικέρων παρέχει επιχειρήματα εναντίον της ηπατοσκοπίας, της οιωνοσκοπίας, της αστρολογίας, της ονειρομαντείας και κάθε είδους οιωνών. Συμπεριλαμβάνει ένα κεφάλαιο σχετικά με τα κακά της δεισιδαιμονίας, και τις προσπάθειες του Κικέρωνα να την εξαλείψει. Oλόκληρη η κλωστή ξετυλίγεται από αλλόκοτες και ενδιαφέρουσες ιστορίες.
Ηπειρωτική Μαλαισία
thumb|Δορυφορική εικόνα με τεχνητό χρωματισμό της ηπειρωτικής Μαλαισίας
Η Ηπειρωτική Μαλαισία, επίσης γνωστή ως Μαλάγια ή Δυτική Μαλαισία, είναι το τμήμα της Μαλαισίας που βρίσκεται στη χερσόνησο της Μαλαισίας και τα γύρω νησιά. Η έκτασή της είναι 132.265 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή σχεδόν το 40% της συνολικής έκτασης της χώρας. Μοιράζεται χερσαία σύνορα με την Ταϊλάνδη στα βόρεια και τη Σιγκαπούρη στο νοτιότερο άκρο.
Δυτικά από το στενό της Μαλάκκα βρίσκεται η νήσος Σουμάτρα (Ινδονησία) και ανατολικά απέναντι από τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας βρίσκονται τα νησιά Νάτουνα (Ινδονησία). Η ηπειρωτική Μαλαισία αντιπροσωπεύει την πλειοψηφία (περίπου 81,3%) του πληθυσμού και της οικονομίας της Μαλαισίας, το 2017 ο πληθυσμός της ήταν περίπου 26 εκατομμύρια (92% του συνολικού πληθυσμού).
Κρατίδια και Ομοσπονδιακές Επικράτειες
thumb|Χάρτης της ηπειρωτικής Μαλαισίας Η ηπειρωτική Μαλαισία αποτελείται από τα ακόλουθα 11 κρατίδια της Μαλαισίας και δύο ομοσπονδιακές επικράτειες (ξεκινώντας από τον Βορρά προς Νότο):
Ετυμολογία
thumb|upright|Τοπογραφικός χάρτης της Ηπειρωτικής Μαλαισίας Η Ηπειρωτική Μαλαισία είναι επίσης γνωστή ως Δυτική Μαλαισία (Malaysia Barat) ή Κρατίδια της Μαλάγια (Negeri-negeri Tanah Melayu).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μαλαισίας
Μάχη του Βαθέος Ρύακος
Η μάχη του Βαθέος Ρύακος διεξήχθη το 872 ή 878 μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των Παυλικιανών. Οι Παυλικιανοί ήταν μία Χριστιανική αίρεση που -διωκόμενη από το Ρωμαϊκό κράτος- είχε ιδρύσει ένα ξεχωριστό πριγκιπάτο στην Τεφρική στα ανατολικά σύνορα της Ρωμανίας και συνεργάστηκε με τα μουσουλμανικά εμιράτα του thughur, δηλ. των συνόρων του χαλιφάτου των Αββασιδών, ενάντια στην Αυτοκρατορία. Η μάχη ήταν μία αποφασιστική Ρωμαϊκή νίκη, που είχε ως αποτέλεσμα τη συντριβή του στρατού των Παυλικιανών και τον θάνατο του αρχηγού τους Χρυσόχειρος. Αυτό το γεγονός κατέστρεψε τη δύναμη του Παυλικιανού κράτους και αφαίρεσε μία μεγάλη απειλή για την Αυτοκρατορία, προαναγγέλλοντας την πτώση της ίδιας της Τεφρικής και την προσάρτηση του Παυλικιανού πριγκιπάτου λίγο αργότερα.
Ιστορικό
μικρογραφία|250x250εσ|Η σφαγή των Παυλικιανών το 843/844. Από τη Σύνοψη Ιστοριών του [[Σύνοψις Ιστοριών|Σκυλίτζη, χειρόγραφο της Μαδρίτης.]]
Οι Παυλικιανοί ήταν Χριστιανική αίρεση, της οποίας η ακριβής προέλευση και οι πεποιθήσεις είναι κάπως ασαφείς: οι Βυζαντινές πηγές τους παρουσιάζουν ως δυϊστές, ενώ οι αρμενικές πηγές υποστηρίζουν ότι ήταν μία αίρεση που πρέσβευε ότι ο Χριστός υιοθετήθηκε από τον Θεό. Οι Παυλικιανοί ήταν σκληρά εικονοκλάστες, προσκολλήθηκαν σε μία πολύ ξεχωριστή Χριστολογία και απέρριπταν την εξουσία και τις πρακτικές της επίσημης Βυζαντινής Εκκλησίας, ακολουθώντας τους δικούς τους ηγέτες. Κατά συνέπεια, διώχθηκαν από το Βυζαντινό κράτος ήδη από το 813, παρά την επίσημη υποστήριξη των Αυτοκρατόρων στην εικονομαχία. Μετά το οριστικό τέλος της Βυζαντινής Εικονομαχίας το 843, αυτός ο διωγμός εντάθηκε σε μία προσπάθεια, μοναδική στη Βυζαντινή ιστορία, να εξαλειφθεί μία ολόκληρη «αιρετική» ομάδα: εστάλησαν διαταγές να σκοτωθεί, όποιος δεν θα αποκήρυσσε τις δοξασίες των Παυλικιανών. Σύμφωνα με τους χρονικογράφους, μέχρι και 100.000 Παυλικιανοί σφαγιάστηκαν, ενώ τα απομεινάρια έφυγαν από τα οχυρά τους στην ανατολική-κεντρική Μ. Ασία και βρήκαν καταφύγιο στους Μουσουλμάνους εχθρούς της Αυτοκρατορίας, στα αραβικά εμιράτα του thughur, δηλ. στην Βυζαντινο-αραβική συνοριακή ζώνη κατά μήκος του Ταύρου–Αντιταύρου. Με την υποστήριξη του Ουμάρ αλ-Ακτά εμίρη της Μελιτηνής, ο Παυλικιανός ηγέτης Καρβέας ίδρυσε ένα ξεχωριστό πριγκιπάτο στην Τεφρική και για τις επόμενες δεκαετίες, οι Παυλικιανοί εκστράτευαν μαζί με τους Άραβες εναντίον του Βυζαντίου.
Οι Άραβες και οι Παυλικιανοί υπέστησαν ένα κρίσιμο πλήγμα το 863, με την ήττα και τον θάνατο του Ουμάρ στη μάχη του Λαλακάοντα και τον θάνατο του Καρβέα την ίδια χρονιά, αλλά υπό τον νέο τους αρχηγό Χρυσόχειρα, οι Παυλικιανοί επανέλαβαν τις καταδρομές τους βαθιά στο Βυζαντινή Μ. Ασία: επέδραμαν στη Νίκαια και λεηλάτησαν την Έφεσο το 869/970. Ο νέος Ρωμαίος Αυτοκράτορας Βασίλειος Α΄ ο Μακεδόνας (βασ. 867–886), έστειλε πρεσβεία για διαπραγματεύσεις στην Τεφρική. Μετά την αποτυχία των συνομιλιών, ο Βασίλειος Α΄ οδήγησε μία εκστρατεία κατά του κράτους των Παυλικιανών την άνοιξη του 871, αλλά ηττήθηκε και μόνο ελάχιστα κατάφερε να ξεφύγει.
Μάχη
δεξιά|μικρογραφία|300px|Χρυσό νόμισμα του Αυτοκράτορα Βασιλείου Α΄ με τη σύζυγό του και τον γιο του (από τον 1ο του γάμο). Η νίκη του Bαθέως Ρύακος και η επακόλουθη διάλυση του κράτους των Παυλικιανών ήταν από τους σημαντικότερους θριάμβους της βασιλείας του. Επιγρ.: + BASILIOS AVGUSTOS / CONSTANT K EVDOCIA. Ο διάδοχος απεβίωσε 14 ετών.
Ενθαρρυμένος από αυτή την επιτυχία, ο Χρυσόχειρ οργάνωσε μία άλλη βαθιά επιδρομή στη Μ. Ασία, φτάνοντας στην Άγκυρα και λυμαίνοντας τη νότια Γαλατία. Ο Βασίλειος αντέδρασε, στέλνοντας εναντίον του έναν συγγενή του, τον Δομέστικο των Σχολών Χριστόφορο. Οι Παυλικιανοί κατάφεραν να αποφύγουν μία σύγκρουση και καθώς η περίοδος των εκστρατιών πλησίαζε στο τέλος της, άρχισαν να αποσύρονται προς τη δική τους επικράτεια. Στρατοπέδευσαν στις Aγράνες (σημερινό Muşali Kalesı) στο θέμα του Χαρσιανού, με τον κατά πόδας αυτών Βυζαντινό στρατό να στρατοπεδεύει στο κοντινό Σίβορον (σύγχρονο Karamağara) στα δυτικά. Από εκεί, οι Παυλικιανοί βάδισαν βορειοανατολικά προς το πέρασμα του Bαθέως Ρύακος (ή Βαθυρύακος, «Βαθύ ρέματος», σύγχρονο πέρασμα Kalinirmak δυτικά του Σεβάστειας, Sivas), μία τοποθεσία στρατηγικής σημασίας, όπως υποδεικνύεται από το γεγονός ότι χρησίμευε ως οχυρό σημείο συγκέντρωσης (άπλεκτον) για Βυζαντινές αποστολές στη Μ. Ασία. Ο Χριστόφορος έστειλε τους στρατηγούς των θεμάτων της Αρμενίας και του Χαρσιανού μπροστά με περίπου 4.000-5.000 άνδρες, για να έρθουν σε επαφή με τον Παυλικιανό στρατό, να τον παρακολουθήσουν μέχρι το πέρασμα και να αναφέρουν τις προθέσεις του, δηλαδή αν σκόπευε να αναδιπλωθεί προς τα δυτικά για να ξαναρχίσει τις επιδρομές στη Βυζαντινή επικράτεια ή αν αυτός κατευθυνόταν προς στην Τεφρική, οπότε θα έπρεπε να ενταχθούν ξανά στις δυνάμεις του Δομεστίκου.
Όταν οι δύο Ρωμαίοι στρατηγοί με τους άνδρες τους έφτασαν στο πέρασμα, είχε πέσει η νύχτα και οι Παυλικιανοί, προφανώς αγνοώντας ότι τους ακολουθούσαν, είχαν κατασκηνώσει στην κοιλάδα του περάσματος. Οι Βυζαντινοί πήραν θέση σε έναν δασώδη λόφο που ονομαζόταν Ζωγολόενος, που έβλεπε το στρατόπεδο των Παυλικιανών, αλλά τους έκρυβε περαιτέρω από τον εχθρό τους. Στο σημείο αυτό οι πηγές αναφέρουν ότι έγινε μία διαμάχη μεταξύ των στρατιωτών των δύο θεματικών στρατών, για το ποιος ήταν ο πιο γενναίος. Οι δύο στρατηγοί αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν το υψηλό ηθικό και την ορμητικότητα των στρατευμάτων τους για να επιτεθούν, παρά τις εντολές που είχαν. Επιλεγμένο απόσπασμα 600 ανδρών και από τις δύο μεραρχίες εξαπέλυσε αιφνιδιαστική επίθεση τα ξημερώματα, ενώ ο υπόλοιπος στρατός έμεινε πίσω και έκανε δυνατή βοή με σάλπιγγες και τύμπανα, ώστε να υποδηλώνει την επικείμενη άφιξη ολόκληρου του Βυζαντινού στρατού υπό τον Χριστόφορο. Το τέχνασμα λειτούργησε τέλεια: οι Παυλικιανοί αιφνιδιασμένοι, πανικοβλήθηκαν και διασκορπίστηκαν χωρίς να προβάλουν καμία σοβαρή αντίσταση. Η επιδρομή κατά των Παυλικιανών ολοκληρώθηκε, καθώς αυτοί κατά τη φυγή τους έπεσαν επάνω στον κύριο Βυζαντινό στρατό. Οι νικητές Βυζαντινοί καταδίωξαν τα απομεινάρια τους σε απόσταση 50 χλμ. Ο ίδιος ο Χρυσόχειρ κατάφερε να δραπετεύσει με ένα μικρό απόσπασμα σωματοφυλάκων, αλλά τον έφεραν στο κόλπο του Κωνσταντίνου Βουνός (πιθανώς σύγχρονο Γιλντίζ Νταγκί). Στον εμπλοκή που ακολούθησε, τραυματίστηκε από τον Πουλάδη, έναν Βυζαντινό στρατιώτη που ήταν στο παρελθόν αιχμάλωτος των Παυλικιανών, και έπεσε από το άλογό του. Στη συνέχεια συνελήφθη και αποκεφαλίστηκε από τους προελαύνοντες Βυζαντινούς· το κεφάλι του στάλθηκε στον Αυτοκράτορα Βασίλειο Α΄ στην Κωνσταντινούπολη.
Χρονολογικά ερωτήματα
Η χρονολογία και η σειρά των γεγονότων σχετικά με τη μάχη και την πτώση του Παυλικιανού κράτους είναι ασαφής, καθώς οι Βυζαντινές πηγές είναι αντιφατικές: αρκετοί μελετητές τοποθετούν τη μάχη το 872, άλλοι το 878, και στις δύο περιπτώσεις είτε πριν, είτε μετά την κατάληψη και καταστροφή της ίδιας της Τεφρικής από τους Βυζαντινούς. Έτσι ο Αλεξάντρ Βασίλιεφ πρότεινε μία πρώτη νικηφόρα μάχη για τους Βυζαντινούς, ακολουθούμενη από την λεηλασία της Τεφρικής και την τελική ήττα των Παυλικιανών στον Βαθύ Ρύακα, όλα το 872. Οι πιο πρόσφατοι ιστορικοί τοποθετούν τη μάχη πριν από τη λεηλασία της πόλης, αλλά διαφωνούν στις ημερομηνίες των δύο γεγονότων. Μερικοί, όπως η Nίνα Γκαρσόιαν ή ο Τζον Χάλντον, τοποθετούν και τα δύο γεγονότα στο 878. Ο Γάλλος Βυζαντινιστής Πωλ Λεμέρλ, ακολουθούμενος από άλλους μελετητές όπως ο Μαρκ Γουίτοου και ο Γουόρεν Τρέντγκολντ, τοποθέτησαν τη μάχη το 872 και την τελική υποταγή της Tεφρικής χρόνια αργότερα, το 878 (ο Τρέντγκολντ το 879).
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες στη Μεσαιωνική Μικρά Ασία Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
When the Party's Over (τραγούδι)
Το "When the Party's Over" είναι ένα τραγούδι της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Μπίλλι Άιλις, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον ντεμπούτο δίσκο της When We All Fall Asleep, Where Do We Go? (2019). Το τραγούδι κυκλοφόρησε και ως single, το δεύτερο από τον παραπάνω δίσκο. Το κομμάτι γράφτηκε από τον αδελφό της τραγουδίστριας, Φινέας Ο'Κόνελ.
Το single, έφτασε έως και το 29 στα Billboard Hot 100, ένω έφτασε στο νούμερο 1 των βελγικών, και κατάφερε να μπει συνολικά στο τοπ 10, άλλων έξι χωρών. To 2018, κυκλοφόρησε και video clip για την προώθηση του κομματιού, το οποίο σκηνοθετήθηκε από τον Κάρλος Λόπεθ Εστράδα, και κέρδισε βραβεία στα Clio Awards.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2018 Κατηγορία:Singles του 2018 Κατηγορία:Τραγούδια της Μπίλλι Άιλις Κατηγορία:Singles της Interscope Records
Πρελούδιο, Op. 28, No. 4 (Σοπέν)
Το Πρελούδιο, Op. 28, No. 4, σε Μι ελάσσονα είναι ένα από τα 24 συνολικά πρελούδια του Φρεντερίκ Σοπέν και ένα από τα πιο δημοφιλή εξ αυτών. Μέσω της κόρης της Γεωργίας Σάνδη, φημολογείται ότι το εν λόγω πρελούδιο είχε τιτλοφορηθεί από τον ίδιο τον Σοπέν, αλλά τίποτα δεν είναι γνωστό σήμερα, καθότι είχε γράψει όλους του τίτλους των πρελουδίων, χωρίς όμως να τα αντιστοιχίσει, πιθανολογείται πάντως ότι ο τίτλος του είναι Quelles larmes au fond du cloître humide?.
Η συγκεκριμένη σύνθεση, έχει χρησιμοποιηθεί δεκάδες φορές στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση, ενώ αρκετοί είναι και οι μουσικοί που το έχουν διασκευάσει. Επίσης, ο Μπέντζαμιν Ζάντερ, σε μία ομιλία του στο TED, μίλησε για τα πρελούδια και πόσο ευχάριστη είναι η εν λόγω μουσική, χρησιμοποιώντας και το παραπάνω πρελούδιο. Τέλος, ο συνθέτης, λέγεται ότι με δική του απαίτηση, ήθελε να ακουστεί στην κηδεία του αυτή του η σύνθεση, καθώς και το Requiem του Μότσαρτ, μεταξύ άλλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρελούδια του Φρεντερίκ Σοπέν Κατηγορία:Συνθέσεις του 1839 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι ελάσσονα
TVNZ 1
μικρογραφία|Λογότυπο του TVNZ 1. Το TVNZ 1 είναι το πρώτο εθνικό τηλεοπτικό κανάλι που ανήκει και λειτουργείται από τον κρατικό τηλεοπτικό οργανισμό Television New Zealand (TVNZ). Ήταν ο πρώτος μεγάλος τηλεοπτικός σταθμός στη Νέα Ζηλανδία, ξεκινώντας από το 1960 και μετά με ανεξάρτητες εγκαταστάσεις στα τέσσερα κύρια κέντρα στο Ώκλαντ, Ουέλινγκτον, Κράισττσερτς και Ντάνεντιν, ενώ άρχιζαν να μοιράζονται τον προγραμματισμό μεταξύ τους σε πραγματικό χρόνο το 1969 ως NZBC TV (αν και οι μεμονωμένες εγκαταστάσεις διατηρούσαν τους κωδικούς κλήσης τους στη δεκαετία του 1970). Το κανάλι ανέλαβε το σημερινό όνομά του τον Οκτώβριο του 2016.
Το TVNZ 1 είναι δημόσιος εμπορικός τηλεοπτικός οργανισμός. Το κεντρικό σημείο του TVNZ 1 είναι τα νέα και τα τρέχοντα γεγονότα, τα οποία παράγονται με το μπάνερ 1 News Now. Μεταδίδει θεατρικά, ψυχαγωγικά και δραματικά προγράμματα (με πολλά βρετανικά και εγχώρια προγράμματα εντός αυτών). Το κανάλι μεταδίδεται στο κυβερνητικό επίγειο δίκτυο Kordia καθώς και σε έναν από τους δύο δορυφορικούς αναμεταδότες της Kordia, και περιλαμβάνεται στα πακέτα καναλιών στις πλατφόρμες Freeview, Igloo και Sky.
Εκτιμάται ότι το 98.5% των νοικοκυριών της Νέας Ζηλανδίας με τηλεοπτικό δέκτη έχουν πρόσβαση στο TVNZ 1. Πάνω από το 50% του προγράμματος του καναλιού είναι τοπικές παραγωγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί στη Νέα Ζηλανδία
Αλφάβητο Φαγιούμ
Το αλφάβητο Φαγιούμ είναι αρχαίο ελληνικό αλφάβητο χαραγμένο κατ' επανάληψη σε τέσσερις πλάκες χαλκού, οι οποίες πιστεύεται ότι προέρχονται από το Φαγιούμ της Αιγύπτου. Ήταν η άσκηση ενός μαθητού στη γραφή. Μπορεί να διατηρεί την αρχαιότερη μορφή του ελληνικού αλφαβήτου. Είναι το μόνο γνωστό ελληνικό αλφάβητο που τελειώνει στο γράμμα ταυ (Τ) όπως και στο προγονικό Φοινικικό αλφάβητο, σε αντίθεση τα υπόλοιπα ελληνικά αλφάβητα τα οποία προσθέτουν τουλάχιστον το μη-φοινικικό ύψιλον (Υ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικό αλφάβητο
Δάσος της Βουλώνης
Το δάσος της Βουλώνης (Γαλλικά: Bois de Boulogne) είναι μεγάλο δημόσιο πάρκο που βρίσκεται κατά μήκος της δυτικής άκρης του 16ου διαμερίσματος του Παρισιού, κοντά στις κοινότητες Βουλώνη-Μπιγιανκούρ και Νεϊγί-συρ-Σεν. Η περιοχή παραχωρήθηκε στην πόλη του Παρισιού από τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ' για να μετατραπεί σε δημόσιο πάρκο το 1852.
Το δάσος της Βουλώνης προσαρτήθηκε επισήμως στην πόλη του Παρισιού το 1929 και ενσωματώθηκε στο 16ο διαμέρισμα.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Lac Inférieur (Κάτω Λίμνη) στο δάσος της Βουλώνης αριστερά|μικρογραφία|Πρώτη ελεύθερη πτήση με αερόστατο 1783. Αναπαράσταση από τα τέλη του 19ου αιώνα.|εναλλ.=|366x366εσ Το δάσος της Βουλώνης αποτελεί κατάλοιπο του παλαιού μεγάλου δάσους του Ρουβραί. Ήδη από τον 7ο αιώνα, ο βασιλιάς Δαγοβέρτος Α΄ κυνηγούσε αρκούδες, ελάφια και άλλα θηράματα στο δάσος. Τον 8ο αιώνα, ο εγγονός του, ο Χιλδέριχος Β΄, παραχώρησε το δάσος στους μοναχούς του αβαείου του Σαιν-Ντενί που εγκατέστησαν εκεί πολλές μοναστικές κοινότητες. Στη συνέχεια, το μεγαλύτερο τμήμα του δάσους το αγόρασε ο Φίλιππος Αύγουστος για να το μετατρέψει σε κυνηγετικά εδάφη για την βασιλική οικογένεια. Το δάσος πήρε το όνομά του από ένα παρεκκλήσι που κτίσθηκε στην περιοχή και ήταν αφιερωμένο στην Παναγία της Βουλώνης.
Για αιώνες και παρά τη βασιλική προστασία, το δάσος της Βουλώνης συγκέντρωνε παράνομους, φυγόδικους, ληστές, ανατρεπτικά στοιχεία κτλ και θεωρούνταν επικίνδυνη περιοχή - κυρίως για τους ταξιδιώτες, ο φυσιοδίφης Πιέρ Μπελόν δολοφονήθηκε από κλέφτες μέσα στο δάσος το 1564.
Από τον 17ο αιώνα, έγινε τόπος περιπάτου των κατοίκων του Παρισιού. Κατά τον 18ο αιώνα, οι λειτουργίες που γίνονταν στο αβαείο του Λονσάν, που ιδρύθηκε τo 1256 από την Ισαβέλα της Γαλλίας, αδελφή του Αγίου Λουδοβίκου, συγκέντρωναν την αριστοκρατία του Παρισιού. Το 1857, στην περιοχή του μοναστηριού αυτού, που καταστράφηκε εντελώς κατά τη Γαλλική επανάσταση, δημιουργήθηκε ο ιππόδρομος Λονσάν.
Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' και η οικογένειά του χρησιμοποίησαν το δάσος ως κυνηγετικό τόπο και κήπο αναψυχής. Το 1777, ο κόμης του Αρτουά, αδελφός του Λουδοβίκου ΙΣΤ', έχτισε ένα γοητευτικό παλάτι-μινιατούρα, το κάστρο της Μπαγκατέλ σε μόλις 64 ημέρες, κερδίζοντας ένα στοίχημα που είχε βάλει με την Μαρία Αντουανέτα. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' άνοιξε το περιφραγμένο πάρκο στο κοινό για πρώτη φορά.
Στις 21 Νοεμβρίου 1783, ο Πιλάτρ ντε Ροζιέ και ο μαρκήσιος του Αρλάντ πραγματοποίησαν την πρώτη ελεύθερη επανδρωμένη πτήση με αερόστατο τύπου Μονγκολφιέ. Προηγούμενες πτήσεις είχαν μεταφέρει ζώα ή είχαν προσγειωθεί στο έδαφος. Αυτή ήταν η πρώτη επανδρωμένη πτήση στην ιστορία. Το μπαλόνι υψώθηκε σε ύψος 910 μέτρων, παρέμεινε στον αέρα για 25 λεπτά και κάλυψε 9 χιλιόμετρα.
Μετά την ήττα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη το 1814, 40.000 στρατιώτες βρετανικών και ρωσικών στρατευμάτων στρατοπέδευσαν στο δάσος. Χιλιάδες δέντρα κόπηκαν για να κατασκευάσουν καταφύγια και για καυσόξυλα.
Από τον 19ο αιώνα, το δάσος της Βουλώνης έγινε δημοφιλής τόπος συνάντησης και περιπάτου για τους Παριζιάνους όλων των τάξεων. Τα δρομάκια γέμιζαν με περιπατητές, άμαξες και αναβάτες, και αργότερα άνδρες και γυναίκες με ποδήλατα και στη συνέχεια με αυτοκίνητα. Οικογένειες που έκαναν πικνίκ γέμιζαν το δάσος και το γκαζόν, και οι Παριζιάνοι κωπηλατούσαν στις βάρκες στη λίμνη, ενώ οι ανώτερες τάξεις διασκέδαζαν στα καφέ. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, όταν οι λίμνες ήταν παγωμένες, έκαναν παγοδρομίες.
Λογοτεχνία και τέχνη
μικρογραφία|250x250εσ|Παγοδρομίες στο δάσος της Βουλώνης, [[Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ|Ρενουάρ, 1868]] Οι δραστηριότητες των Παρισινών στο δάσος της Βουλώνης, ιδιαίτερα οι περίπατοι γύρω από τις λίμνες, απεικονίστηκαν συχνά στη γαλλική λογοτεχνία και τέχνη στο δεύτερο μισό του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα.
Σκηνές από το πάρκο εμφανίστηκαν στη Νανά του Εμίλ Ζολά και στην Αισθηματική αγωγή του Γκυστάβ Φλωμπέρ. Στις τελευταίες σελίδες του Από τη μεριά του Σουάν στο Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο (1914), ο Μαρσέλ Προυστ περιέγραψε λεπτομερώς έναν περίπατο γύρω από τις λίμνες που έκανε ως παιδί.
Η ζωή στο πάρκο αποτέλεσε επίσης αντικείμενο ζωγραφικής πολλών καλλιτεχνών, μεταξύ των οποίων και των Εντουάρ Μανέ, Πιέρ-Ωγκύστ Ρενουάρ, Βενσάν βαν Γκογκ και Μαίρη Κάσατ.
Περιγραφή
μικρογραφία|250x250εσ|Το περίπτερο Μπαγκατέλ, 1777 μικρογραφία|250x250εσ|Ο ανεμόμυλος στον Ιππόδρομο του Λονσάν είναι ένα υπόλειμμα του παλιού αββαείου του Λονσάν, που καταστράφηκε κατά τη [[Γαλλική Επανάσταση|Γαλλική Επανάσταση.]] Το δάσος της Βουλώνης είναι το δεύτερο μεγαλύτερο πάρκο στο Παρίσι, λίγο μικρότερο από το δάσος της Βενσέν στην ανατολική πλευρά της πόλης. Καλύπτει έκταση 845 εκταρίων (2088 στρέμματα), που είναι περίπου δυόμισι φορές μεγαλύτερο του Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης και λίγο μικρότερο (88%) του Ρίτσμοντ Παρκ του Λονδίνου.
Μέσα στα όρια του δάσους περιλαμβάνονται:
Καθημερινά και κυρίως τα σαββατοκύριακα, το δάσος της Βουλώνης είναι γεμάτο επισκέπτες και προσφέρει πολλές δραστηριότητες όπως ποδηλασία, τζόκινγκ, κωπηλασία με βάρκα, ιππασία και πόνυ, και ταχύπλοα με τηλεχειρισμό. Τα πικνίκ επιτρέπονται στα περισσότερα μέρη του πάρκου, αλλά δεν επιτρέπεται το μπάρμπεκιου.
Το δάσος της Βουλώνης την ημέρα είναι ένας παράδεισος φυσικού κάλλους και κατακλύζεται καθημερινά από μαθητές, φοιτητές, τουρίστες και κατοίκους των κοντινών περιοχών για την γυμναστική τους, τη βόλτα με σκύλο ή για διάβασμα. Αντίθετα, κατά τη διάρκεια της νύχτας είναι επικίνδυνο λόγω των σκοτεινών δραστηριοτήτων που εκτυλίσσονται στην περιοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάρκα στη Γαλλία
Πέτρος Δήμας
Ο Πέτρος Δήμας (1917–2005) ήταν Έλληνας πεζογράφος και ποιητής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου 1917 στο Αγρίνιο και η καταγωγή του ήταν από τη Βόρεια Ήπειρο. Στο Αγρίνιο πέρασε τα πρώτα του χρόνια και ολοκλήρωσε τη φοίτηση του Γυμνασίου, ενώ στη συνέχεια μετέβη στην Αθήνα, όπου σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά την ολοκλήρωσή των σπουδών του επέστρεψε στο Αγρίνιο όπου εργάστηκε μέχρι τη συνταξιοδότησή του στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της πόλης. Πέθανε το 2005 στη γενέτειρα του.
Συγγραφικό έργο
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη λογοτεχνία το 1936 ως φοιτητής, δημοσιεύοντας στίχους του στο περιοδικό Εβδομάς, και αργότερα και σε άλλα περιοδικά της Αθήνας, όπως τα Νεοελληνικά Γράμματα, η Νεοελληνική Λογοτεχνία, τα Καλλιτεχνικά Νέα, η Νεανική Φωνή και η Ποιητική Τέχνη. Η πρώτη και μοναδική του συλλογή διηγημάτων, με τίτλο Στη βορινή πλευρά της Κυραβγένας, εκδόθηκε το 1940, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε και με τη μετάφραση λογοτεχνικών έργων. Συγκαταλέγεται στους ποιητές του Μεσοπολέμου, με σημαντικές επιρροές από τον νεοσυμβολισμό και τον νεορομαντισμό. Στα έργα του περιλαμβάνονται τα εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κατζέ
Η Κατζέ, ή Κοτζέ (κορεατικά: 거제시), είναι πόλη στην επαρχία Νότιας Γκιόνγκσανγκ, ακριβώς έξω από την ακτή του λιμανιού της πόλης Μπούσαν, Νότια Κορέα. Η Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering στο Όκπο και η Samsung Heavy Industries στο Γκόχιεον βρίσκονται και οι δύο στο νησί Κατζεντό. Η πόλη προσφέρει επίσης μια μεγάλη ποικιλία τουριστικών αξιοθέατων. Αποτελείται από πολλά νησιά, εκ των οποίων, μακράν το μεγαλύτερο είναι το Κατζεντό. Υπάρχουν πολλές συνοικίες (ντονγκ) στην πόλη: Τζάνγκπιεονγκ-ντονγκ, Όκπο-ντονγκ και Γκόχιεον-ντονγκ.
Σύμφωνα με μελέτη του 2014, ο κορεατικός πληθυσμός του Κατζέ ήταν 243.736 και ο πληθυσμός ξένων υπηκόων ήταν 12.240.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Κορέας
Άγιος Δημήτριος Μονεμβασίας Λακωνίας
Ο Άγιος Δημήτριος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Στην τοπική κοινότητα Αγίου Δημητρίου ανήκει και ο οικισμός Φλόκα.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας. Είχε οριστεί ως έδρα της τοπικής κοινότητας Αγίου Δημητρίου από το 1912. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Δημητρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασιάς.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Μονεμβασιάς
Πολωνέζες, Op. 71 (Σοπέν)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολωνεζα 71 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1825 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1828 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ρε ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σι ύφεση μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα ελάσσονα
Τόσια
Η Τόσια (ελληνικά: Θεοδοσία ή Δοκεία) είναι κωμόπολη της Τουρκίας στα ΝΑ της Κασταμονής, κτισμένη στους πρόποδες του Ολγάσσυου όρους εν μέσω κατάφυτων αμπελώνων. Ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους κάπου μεταξύ 2ου και 5ου μ.Χ αιώνα ενώ γνώρισε ιδιαίτερη ακμή την ύστερη Βυζαντινή περίοδο. Κατακτήθηκε από τους Σελτζούκους Τούρκους κατά τον 13ο αιώνα.
Σύμφωνα με τα οθωμανικά στατιστικά αρχεία του βιλαετίου Κασταμονής του 1898, οι Έλληνες κάτοικοι της Τόσιας ήταν 551, εκ των οποίων 275 άνδρες και 276 γυναίκες. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοι ήταν 21.519 και οι Αρμένιοι 50. Για τους Έλληνες της Μικράς Ασίας ήταν γνωστή και ως Θεοδοσία.
Η Τόσια ήταν γνωστή για την παραγωγή ρυζιού, την οικιακή υφαντουργία, τις κατασκευές μεταλλικών αντικειμένων, ιδιαίτερα τα ξακουστά της μαχαίρια, τα οποία πωλούνταν στις αγορές της Κασταμονής, της Άγκυρας, της Καισάρειας και της Σμύρνης.
Προσχωσιγενής πεδιάδα
μικρογραφία| Πλημμυρική κοιλάδα (κέντρο) εντός της προσχωσιγενούς πεδιάδας του ποταμού Waimakariri, [[Νέα Ζηλανδία (τμήμα των πεδιάδων του Canterbury).]] μικρογραφία| Μια μικρή, εγχάρακτη αλλουβιακή πεδιάδα από το Πολιτειακό Πάρκο Ρέντ Ρόκ Κάνυον ([[Καλιφόρνια) .]] Μια προσχωσιγενής πεδιάδα είναι μια σε μεγάλο βαθμό επίπεδη εδαφική μορφή δημιουργείται από την εναπόθεση ιζημάτων για μεγάλο χρονικό διάστημα από έναν ή περισσότερους ποταμούς που προέρχονται από ορεινές περιοχές, στις οποίες σχηματίζεται προσχωσιγενές έδαφος. Μια πλημμυρική πεδιάδα είναι μέρος της διαδικασίας, καθώς είναι η μικρότερη περιοχή στην οποία πλημμυρίζουν τα ποτάμια σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, ενώ η προσχωσιγενής πεδιάδα είναι η μεγαλύτερη περιοχή που αντιπροσωπεύει την περιοχή στην οποία έχουν μετατοπιστεί οι πλημμυρικές πεδιάδες κατά τη διάρκεια του γεωλογικού χρόνου.
Καθώς τα υψίπεδα διαβρώνονται λόγω των καιρικών συνθηκών και της ροής του νερού, το ίζημα από τους λόφους μεταφέρεται στην κάτω πεδιάδα. Διάφορα ρυάκια θα μεταφέρουν το νερό περαιτέρω σε ένα ποτάμι, λίμνη, κόλπο ή ωκεανό. Καθώς τα ιζήματα εναποτίθενται κατά τις συνθήκες πλημμύρας στην πλημμυρική πεδιάδα ενός ρυακιού, το υψόμετρο της πλημμυρικής πεδιάδας θα αυξηθεί. Καθώς αυτό μειώνει την χωρητικότητα πλημμυρικού νερού του καναλιού, το ρυάκια, με την πάροδο του χρόνου, θα αναζητήσει νέα, χαμηλότερα μονοπάτια, σχηματίζοντας έναν μαίανδρο (μια καμπυλωτή κωνική διαδρομή). Οι εναπομείνασες υψηλότερες τοποθεσίες, τυπικά φυσικά αναχώματα στα περιθώρια του καναλιού πλημμύρας, θα διαβρωθούν από την πλευρική διάβρωση των ρεμάτων και από τις τοπικές βροχοπτώσεις και πιθανώς τη μεταφορά αέρα, εάν το κλίμα είναι ξηρό και δεν υποστηρίζει χόρτα που συγκρατούν το έδαφος. Αυτές οι διεργασίες, κατά τη διάρκεια του γεωλογικού χρόνου, θα σχηματίσουν την πεδιάδα, μια περιοχή με μικρό ανάγλυφο (τοπικές αλλαγές στο υψόμετρο), αλλά με σταθερή και μικρή κλίση.
Το Glossary Landform and Geologic Terms, που διατηρείται από την Εθνική Συνεταιριστική Έρευνα Εδάφους των Ηνωμένων Πολιτειών, ορίζει μια "αλλουβιακή πεδιάδα" ως "ένα μεγάλο σύνολο ποτάμιων μορφών εδάφους (πλεγμένα ρέματα, αναβαθμίδες, κ.λπ.,) που σχηματίζουν χαμηλή κλίση, περιφερειακές ράμπες κατά μήκος των πλαγιών των βουνών και εκτείνονται σε μεγάλες αποστάσεις από τις πηγές τους (π.χ. Υψηλές πεδιάδες της Βόρειας Αμερικής)" Η χρήση της "αλλουβιακής πεδιάδας" ως γενικού, άτυπου όρου για μια ευρεία πεδιάδα πλημμυρών ή ένα δέλτα χαμηλής κλίσης αποθαρρύνεται ρητά. Το γλωσσάρι του NCSS προτείνει αντ 'αυτού το "πλημμυρική κοιλάδα".
Παραπομπές
Κατηγορία:Πεδιάδες Κατηγορία:Ποτάμιες και λιμνιαίες γεωμορφές
Κρόκος του Καρτράιτ
Ο Κρόκος του Καρτράιτ (Crocus cartwrightianus) είναι είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας των Ιριδοειδών. Είναι ενδημικό της Ελλάδας, και συγκεκριμένα στη Στερεά Ελλάδα, την Πελοπόννησο, τις Κυκλάδες και την Κρήτη.
Η ειδική λατινική ονομασία cartwrightianus αναφέρεται από το όνομα του Άγγλου πρεσβευτή στην Κωνσταντινούπολη, John Cartwright, ο οποίος συνέλεξε το φυτό από την Τήνο.
Περιγραφή
Είναι πολυετές βολβώδης πόα που φτάνει σε ύψος τα 5 εκ. με 6 άνθη λευκά ή ιώδη με έντονες σκούρες νευρώσεις και δεν κλείνουν τη νύχτα. Φέρει 3 ανθήρες κίτρινους και στίγματα μακρότατα με έντονο πορτοκαλί ή κόκκινο χρώμα που βγαίνουν και κρέμονται έξω από το περιγόνιο (1). Ο βολβός του περιβάλλεται από νηματώδεις ή δικτυωτούς χιτώνες. Φύλλα λεπτά, λογχοειδή, πράσινα, 6-12 ανά βολβό που βγαίνουν συγχρόνως με τα άνθη φθινόπωρο με χειμώνα. Ανθίζει τους μήνες Οκτώβριο-Δεκέμβριο.
Εξάπλωση και βιότοπος
Ο κρόκος του Καρτράιτ είναι ενδημικό είδος της Νότιας Ελλάδας, όπου φυτρώνει σε βραχώδεις τοποθεσίες ασβεστολιθικού πετρώματος, λόφους, θαμνότοπους και αραιά πευκοδάση χαμηλού υψομέτρου, μέχρι 1000 μ. από το επίπεδο της θάλασσας. Εξαπλώνεται στη Δυτική Κρήτη (Χανιά), αρκετά νησιά των Κυκλάδων (Σαντορίνη, Νάξος, Μύκονος, Τήνος, Σύρος, Κέα), την Αττική (Υμηττός), την Αίγινα, τη Σαλαμίνα και την Ύδρα. Το βορειότερο σημείο που έχει εντοπιστεί είναι το όρος Πάστρα, στα σύνορα Αττικής και Βοιωτίας. Υπάρχει αναφορά και από τον Ελικώνα, που χρειάζεται επιβεβαίωση.
Καλλιέργεια
Ο κρόκος του Καρτράιτ είναι ο υποτιθέμενος άγριος πρόγονος του καλλιεργούμενου στείρου τριπλοειδούς Crocus sativus (σαφράν), τον κρόκο της Κοζάνης. Πιθανότατα εμφανίστηκε πρώτα στην Κρήτη. Μια προέλευση στη Δυτική ή Κεντρική Ασία, αν και συχνά ύποπτη, έχει απορριφθεί από τη βοτανική έρευνα.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι το φυτό αυτό καλλιεργήθηκε στην αρχαία Κρήτη τουλάχιστον από την Μέση Μινωική Εποχή, όπως παρουσιάζεται από την τοιχογραφία με τίτλο «Οι Κροκοσυλλέκτριες», του 16ου π.Χ. αιώνα που βρέθηκε στο Ακρωτήρι της Θήρας, που απεικονίζει δύο γυναίκες να συγκεντρώνουν άνθη κρόκου.
Επίσης, σήμερα καλλιεργείται μια ποικιλία αυτού του είδους, το 'Albus', που κάνει λευκά και πιο πυκνά άνθη.
Σημειώσεις
(1) περιγόνιο: έτσι λέγονται όλα μαζί τα πέταλα στα άνθη των φυτών της τάξης των Λειριωδών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λειριοειδή Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Φρίξος Κολώτας
Ο Φρίξος Κολώτας ήταν Ελληνοκύπριος διπλωμάτης και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Γεωργίας και Φυσικών Πόρων και Πρέσβης της Κύπρου στην Ελλάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φρίξος Κολώτας γεννήθηκε στο Άρσος το 1932. Απέκτησε πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Την περίοδο 1963-1970 εργάστηκε ως δικηγόρος. Στη συνέχεια εργάστηκε ως δικαστής.
Ήταν νυμφευμένος με την Ανδριάνα, το γένος Κικκίδου, και είχε μία κόρη. Απεβίωσε στις 5 Ιανουαρίου 2016.
Πολιτική διαδρομή
Στις 17 Ιανουαρίου 1975 διορίστηκε Υπουργός Γεωργίας και Φυσικών Πόρων στη Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973, θέση στην οποία παρέμεινε και στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1977. Στη συνέχεια διετέλεσε διευθυντής της Νομικής Υπηρεσίας της Τράπεζας Κύπρου.
Τον Ιανουάριο του 1989 ανέλαβε Πρέσβης της Κύπρου στην Ελλάδα, θέση στην οποία παρέμεινε έως τον Μάρτιο του 1993. Όντας πρέσβης τιμήθηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο.
Συγγραφικό έργο
Έχει εκδώσει το Ο Εντιμότατος Κύριος Θεοφύλακτος Γυπάρης. Ακόμη έχει δημοσιεύσει άρθρα και μελέτες με πολιτικό, νομικό και ιστορικό περιεχόμενο.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Γεωργίας και Φυσικών Πόρων (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι διπλωμάτες Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1977 Κατηγορία:Κύπριοι δικαστικοί Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι
Ελίσα Λεονίντα Ζαμφιρέσκου
Η Ελίσα Λεονίντα Ζαμφιρέσκου (Γκαλάτσι, 10 Νοεμβρίου 1887 - Βουκουρέστι, 25 Νοεμβρίου 1973) ήταν Ρουμάνα χημικός μηχανικός, ερευνήτρια, ακαδημαϊκός και μαχητική ειρηνίστρια. Αποτέλεσε την πρώτη εκπρόσωπο του γυναικείου φύλου που πήρε πτυχίο μηχανικού στην πατρίδα της, αλλά και την πρώτη γυναίκα που έγινε δεκτή στην Ένωση Ρουμάνων Μηχανικών.
Κατηγορία:Ρουμάνοι μηχανικοί Κατηγορία:Ρουμάνοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Χημικοί μηχανικοί
Νικόλαος Χαρίτος
Ο Νικόλαος Χαρίτος (1914-1984), του Λεωνίδα ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής από το 1963 ως το 1964 και ως Δήμαρχος Καρδίτσας από τις 12 Αυγούστου 1964 ως τις 15 Ιουνίου 1967.
Σταδιοδρομία
Σπούδασε ιατρική και ειδικεύθηκε στην ουρολογία. Ήταν επίσης χειρουργός. Εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας με την Ένωση Κέντρου το 1963. Στη συνέχεια εξελέγη δήμαρχος Καρδίτσας στις εκλογές του 1964. Το 1967 παύτηκε από τη χούντα.
Απεβίωσε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 70 ετών στην Καρδίτσα, στις 11 Νοεμβρίου 1984.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμαρχοι Καρδίτσας
Κατάλογος αστέρων του Νοτίου Ιχθύος
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Νοτίου Ιχθύος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Νότιος Ιχθύς κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Ν *
Μάχη της Ανδράσσου
Η Μάχη της Ανδράσσου ή Αδράσσου ήταν μία συμπλοκή που διεξήχθη στις 8 Νοεμβρίου 960 σε ένα άγνωστο ορεινό πέρασμα στα βουνά του Ταύρου, μεταξύ των Ρωμαίων, με επικεφαλής τον Λέοντα Φωκά τον νεότερο, και των δυνάμεων του εμιράτου των Χαμδανιδών του Χαλεπίου υπό τον εμίρη Σαΐφ αλ-Ντάουλα.
Ο Σαΐφ αλ-Ντάουλα είχε ιδρύσει ένα εμιράτο με έδρα το Χαλέπιο το 945 και γρήγορα αναδείχθηκε ως ο κύριος Μουσουλμάνος ανταγωνιστής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στα ανατολικά της σύνορα. Και οι δύο πλευρές εξαπέλυσαν επιδρομές και αντεπιδρομές με εναλλασσόμενη επιτυχία: οι Χαμδανίδες εισέβαλαν στις Ρωμαϊκές επαρχίες της Μ. Ασίας και οι Ρωμαίοι επιδρομές στις κτήσεις των Χαμδανιδών στην Άνω Μεσοποταμία και τη βόρεια Συρία.
Στα μέσα του 960, εκμεταλλευόμενος την απουσία μεγάλου μέρους του Ρωμαϊκού στρατού στην εκστρατεία κατά του εμιράτου της Κρήτης, ο Χαμδανίδης πρίγκιπας εξαπέλυσε άλλη μία εισβολή στη Μ. Ασία και εισέβαλε βαθιά και ευρέως στην περιοχή της Καππαδοκίας. Κατά την επιστροφή του όμως, ο στρατός του δέχθηκε ενέδρα από τον Λέοντα Φωκά στο πέρασμα της Ανδάσσου. Ο ίδιος ο Σαΐφ αλ-Ντάουλα μόλις και μετά βίας γλίτωσε, αλλά ο στρατός του εξολοθρεύτηκε.
Μετά από μία σειρά Ρωμαϊκών επιτυχιών τα προηγούμενα χρόνια, η μάχη της Ανδράσσου θεωρείται από πολλούς μελετητές ότι έσπασε οριστικά την εξουσία του εμιράτου των Χαμδανιδών. Έχοντας χάσει μεγάλο μέρος της δύναμής του και όλο και περισσότερο κατακλυζόμενος από ασθένειες, ο Σαΐφαλ-Ντάουλα δεν θα μπορούσε ποτέ ξανά να επιτεθεί τόσο βαθιά σε Ρωμαϊκά εδάφη. Με επικεφαλής τον αδελφό του Λέοντα, τον Νικηφόρο (Β΄) Φωκά, οι Βυζαντινοί εξαπέλυσαν τώρα μία συνεχή επίθεση, που μέχρι το 969 είχε κατακτήσει την Κιλικία και τη βόρεια Συρία γύρω από την Αντιόχεια και είχε ως αποτέλεσμα την υποτέλεια του ίδιου του Χαλεπίου.
Ιστορικό
Μετά την εγκατάστασή του στο Χαλέπιο, τον χειμώνα 945–946 ο Σαΐφ αλ-Ντάουλα ξεκίνησε την πρώτη του επιδρομή στο Βυζαντινό έδαφος, αλλά κανονίστηκε εκεχειρία και ο τακτικός πόλεμος μεταξύ του Σαΐφ αλ-Ντάουλα και των Ρωμαίων ξεκίνησε μόλις το 948. Αρχικά, οι Ρωμαίοι ηγούνταν από τον Δομέστικο των Σχολών (αρχιστράτηγου) Βάρδα Φωκά τον Πρεσβύτερο, αλλά παρόλο που ήταν αρκετά ικανός ως υφιστάμενος διοικητής, η θητεία του ως Δομεστίκου αποδείχθηκε σε μεγάλο βαθμό αποτυχημένη. Το 948–950 οι Βυζαντινοί σημείωσαν μερικές επιτυχίες, λεηλατώντας τα συνοριακά φρούρια Χαντάθ και Μαράς και κατέλαβαν τη Θεοδοσιούπολη, δίνοντας τέλος στο Μουσουλμανικό συνοριακό εμιράτο εκεί. Ο δεύτερος γιος του Βάρδα, ο Λέων ο Νεότερος, διακρίθηκε σε αυτά τα χρόνια, οδηγώντας την κατάληψη του Χαντάθ και μία επιδρομή που έφτασε στα περίχωρα της Αντιόχειας και νίκησε έναν στρατό των Χαμδανιδών. Τον Νοέμβριο του 950 ο Λέων σημείωσε μεγάλη επιτυχία εναντίον του Σαΐφ αλ-Ντάουλα, ο οποίος προηγουμένως είχε προχωρήσει βαθιά στη Βυζαντινή Μικρά Ασία από την Κιλικία και είχε νικήσει τον Βάρδα στη μάχη. Ο Λέων έστησε ενέδρα στον στρατό των Χαμδανιδών κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της επιστροφής σε ένα ορεινό πέρασμα. Ο Σαΐφ αλ-Ντάουλα έχασε 8.000 άνδρες και μετά βίας γλίτωσε ο ίδιος.