cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θ΄ Σταυροφορία
Επιχειρήσεις στους Αγίους Τόπους
Ο Εδουάρδος έφτασε στην Άκρα, ενώ η πόλη ήταν ακόμη υπό πολιορκία. Η άφιξή του έκανε τον Μπαϊμπάρς να αλλάξει τα σχέδιά του και να απομακρυνθεί από την Άκρα. Εν τω μεταξύ ο Εδουάρδος ανακάλυψε ότι οι Βενετοί είχαν ένα ανθηρό εμπόριο με τους Μαμελούκους, παρέχοντας στους τελευταίους ξυλεία και μέταλλα που χρειάζονταν για τον οπλισμό. Επιπλέον έλεγχαν το εμπόριο σκλάβων μαζί με τους Γενουάτες, στο οποίο μετέφεραν Τούρκους και Τατάρους σκλάβους από τα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας στην Αίγυπτο. Ωστόσο δεν μπορούσε να αποτρέψει τέτοιες επιχειρήσεις, καθώς αυτοί είχαν άδειες από το Υψηλή Αυλή της Άκρας.
Επιδρομές σταυροφόρων
Οι δυνάμεις υπό την εντολή του Εδουάρδου ήταν πολύ μικρές, για να αντιμετωπίσουν τους Μαμελούκους σε μία ευθεία μάχη, μη μπορώντας καν να εμποδίσουν τους Μαμελούκους να καταλάβουν το κοντινό Τευτονικό κάστρο Μονφόρ. Συμφώνησαν να ξεκινήσουν μία σειρά επιδρομών, που περιγράφονται από μερικούς συγγραφείς της εποχής ως «στρατιωτικοί περίπατοι». Αφού κατέλαβε τη Ναζαρέτ με επίθεση και εκτέλεσε τους κατοίκους της με σπαθί, ο Εδουάρδος επιτέθηκε στον Σαιν Ζωρζ-ντε-Λεμπέιν (Nτέιρ αλ-Άσαντ), αλλά επέτυχε λίγα περισσότερα από το να κάψει μερικά σπίτια και καλλιέργειες, καθώς και να χάσει μερικούς άνδρες από τη ζέστη.
Αργότερα η άφιξη πρόσθετων δυνάμεων από την Αγγλία και τον Ούγο Γ΄ της Κύπρου, υπό τη διοίκηση τού μικρότερου αδελφού τού Εδουάρδου Εδμόνδου, ενθάρρυνε τον Εδουάρδο. Ξεκίνησε μία μεγαλύτερη επιδρομή με την υποστήριξη των Ναϊτών, Ιωαννιτών και Tευτόνων ιπποτών στην πόλη Κακούν. Οι Σταυροφόροι αιφνιδίασαν μία μεγάλη δύναμη Τουρκομάνων (κυρίως νομάδων βοσκών), σκοτώνοντας σύμφωνα με πληροφορίες 1.500 από αυτούς και πήραν 5.000 ζώα ως λάφυρα. Αυτοί οι Τουρκομάνοι ήταν πιθανώς σχετικά νέες προσθήκες στον στρατό του Μπαϊμπάρς· είχαν ενσωματωθεί το 1268 και τους είχαν δοθεί άλογα, τίτλοι και εδάφη σε αντάλλαγμα για στρατιωτική υπηρεσία, μετά τις μεταναστεύσεις των Τουρκομάνων που είχαν ακολουθήσει τις επιδρομές των Μογγόλων. Μουσουλμανικές πηγές αναφέρουν έναν εμίρη ως νεκρό και έναν τραυματία κατά τη διάρκεια αυτής της επιδρομής. Επιπλέον ο μουσουλμάνος διοικητής τού κάστρου αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει. Ωστόσο ο Εδουάρδος δεν πήρε το ίδιο το κάστρο και υποχώρησε, πριν ο Μπαϊμπάρς μπορέσει να απαντήσει στρατιωτικά, καθώς ο σουλτάνος ήταν με τον κύριο στρατό του στο Χαλέπιο εκείνη τη στιγμή, φρουρώντας το από την επιδρομή των Μογγόλων.
Τον Δεκέμβριο του 1271 ο Εδουάρδος και τα στρατεύματά του είχαν κάποια δράση, όταν απέκρουσαν την επίθεση του Μπαϊμπάρς στην πόλη της Άκρας. Ο Μπαϊμπάρς εγκατέλειψε τελικά την πολιορκία του στην Τρίπολη, αλλά ο ακριβής λόγος δεν είναι γνωστός. Πηγές της εποχής αναφέρουν, ότι οι επιθέσεις του Εδουάρδου στις εσωτερικές γραμμές του Μπαϊμπάρς τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την πολιορκία. Μερικοί σύγχρονοι παρατηρητές απορρίπτουν αυτή την ερμηνεία, λέγοντας ότι αντίθετα την εγκατέλειψε για να αποφύγει την υπερβολική έκθεση προς μία κατεύθυνση, λόγω έλλειψης γνώσης του σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες των Σταυροφόρων.
Επιδρομές των Μογγόλων
Από τη στιγμή που ο Eδουάρδος έφτασε στην Άκρα, έκανε κάποιες προσπάθειες να σχηματίσει μία Γαλλο-Μογγολική συμμαχία, στέλνοντας πρεσβεία στον Μογγόλο ηγεμόνας της Περσίας Aμπαγκά, εχθρό των μουσουλμάνων. Επικεφαλής της πρεσβείας ήταν οι Ρεζινάλ Ροσέλ, Γκοντφρουά του Βως και Τζον του Πάρκερ, και η αποστολή της ήταν να λάβουν στρατιωτική υποστήριξη από τους Μογγόλους. Σε απάντηση με ημερομηνία 4 Σεπτεμβρίου 1271, ο Αμπαγκά συμφώνησε για συνεργασία και ρώτησε σε ποια ημερομηνία θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί η συντονισμένη επίθεση στους Μαμελούκους.
Στα τέλη Οκτωβρίου 1271 ένας μογγολικός στρατός έφτασε στη Συρία. Ωστόσο ο Αμπαγκά, που ήταν απασχολημένος από άλλες συγκρούσεις στο Τουρκεστάν, μπορούσε να στείλει μόνο 10.000 ιππείς υπό τον στρατηγό Σαμαγκάρ, μία δύναμη που αποτελείτο από τον στρατό κατοχής στη Σελτζουκική Ανατολία και βοηθητικά στρατεύματα Σελτζούκων. Παρά τη σχετικά μικρή δύναμη, η άφιξή τους προκάλεσε μία διαφυγή μουσουλμανικών πληθυσμών -που θυμήθηκαν τις προηγούμενες εκστρατείες του Κιτμπουγκά- μέχρι νότια, ως το Κάιρο. Οι Μογγόλοι νίκησαν τα στρατεύματα Τουρκομάνων, που προστάτευαν το Χαλέπιο και έκαναν επιδρομές προς τα νότια, πράγμα που έκανε τις άλλες φρουρές να διαφύγουν στη Χάμα, και καταστρέφοντας τα εδάφη μέχρι την Απάμεια. Αλλά οι Μογγόλοι δεν έμειναν, και όταν ο ηγέτης των Mαμελούκων Μπαϊμπάρς ξεκίνησε αντεπίθεση από την Αίγυπτο στις 12 Νοεμβρίου, οι Μογγόλοι είχαν ήδη υποχωρήσει πέρα από τον Ευφράτη, φορτωμένοι με λάφυρα.
αριστερά|μικρογραφία| Ο Εδουάρδος Α΄ σκοτώνει αυτόν που αποπειράται να τον φονεύσει.
Ναυτική εκστρατεία ανοικτά της Κύπρου
Στο μεταξύ ο Μπαϊμπάρς υποψιάστηκε ότι θα υπήρχε συνδυασμένη επίθεση ξηράς-θαλάσσης στην Αίγυπτο. Νιώθοντας τη θέση του να απειλείται αρκετά, προσπάθησε να αποτρέψει έναν τέτοιο ελιγμό με την κατασκευή ενός στόλου. Έχοντας ολοκληρώσει την κατασκευή του στόλου, αντί να επιτεθεί απευθείας στον στρατό των σταυροφόρων, ο Μπαϊμπάρς προσπάθησε να αποβιβαστεί στην Κύπρο το 1271, ελπίζοντας να αποσύρει τον Ούγο Γ΄ της Κύπρου, τον τυπικό βασιλιά της Ιερουσαλήμ, και τον στόλο του από την Άκρα. Ο στόχος του Μπαϊμπάρς ήταν να κατακτήσει το νησί, αφήνοντας τον Εδουάρδο και τον σταυροφορικό στρατό απομονωμένους στους Αγίους Τόπους. Μεταμφίεσε 17 πολεμικές γαλέρες σε χριστιανικά σκάφη και επιτέθηκε στη Λεμεσό. Ωστόσο στη ναυτική εκστρατεία που ακολούθησε, ο στόλος καταστράφηκε στα παράλια της Λεμεσού και οι στρατοί του Μπαϊμπάρς αναγκάστηκαν να επιστρέψουν.
Συνέπειες
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|[[Ρομαντισμός|Ρομαντική απεικόνιση του "τελευταίου σταυροφόρου". Οι αυξανόμενες μουσουλμανικές νίκες και οι χριστιανικές ήττες οδήγησαν στο τέλος των Σταυροφοριών.]] μικρογραφία|Το Κάντβελ Φάντα, ένα γλυπτό σε ιρλανδικό τάφο, πιστεύεται ότι απεικονίζει έναν ιππότη, που πολέμησε στη σταυροφορία του δούκα Εδουάρδου.
Ο Εδουάρδος συνοδευόταν από τον Θεοβάλδο Βισκόντι, ο οποίος έγινε ο πάπας Γρηγόριος Ι΄ το 1271. Ο Γρηγόριος Ι΄ ζήτησε μία νέα σταυροφορία στη σύνοδο της Λυών το 1274, αλλά τίποτε δεν προέκυψε από αυτό. Εν τω μεταξύ νέες ρωγμές προέκυψαν μέσα στα χριστιανικά κράτη, όταν ο Κάρολος Α΄ της Σικελίας εκμεταλλεύτηκε μία διαμάχη μεταξύ του Ούγου Γ΄, των Ναϊτών Ιπποτών και των Βενετών, προκειμένου να θέσει υπό έλεγχο το εναπομείναν Χριστιανικό κράτος. Αφού δηλ. αγόρασε τις αξιώσεις της Μαρίας της Αντιόχειας για το βασίλειο της Ιερουσαλήμ, επιτέθηκε στον Ούγο Γ΄, προκαλώντας εμφύλιο πόλεμο στο βασίλειο. Το 1277 ο Ρογήρος του Σαν Σεβερίνο κατέλαβε την Άκρα για τον Κάρολο Α΄.
Αν και ο εσωτερικός πόλεμος στις τάξεις των σταυροφόρων ήταν εξουθενωτικός, έδωσε την ευκαιρία σε έναν μόνο διοικητή να πάρει τον έλεγχο της Σταυροφορίας στο πρόσωπο του Κάρολου Α¨. Ωστόσο αυτή η ελπίδα διαψεύστηκε, όταν η Βενετία πρότεινε μία Σταυροφορία να κληθεί όχι εναντίον των Μαμελούκων, αλλά εναντίον της Κωνσταντινούπολης, όπου ο Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγος είχε πρόσφατα αποκαταστήσει την Κωνσταντινούπολη και έδιωξε τους Βενετούς. Ο πάπας Γρηγόριος Ι΄ δεν θα υποστήριζε μία τέτοια επίθεση, αλλά το 1281 ο πάπας Μαρτίνος Δ΄ έδωσε τη συγκατάθεσή του. Το φιάσκο που ακολούθησε, έκανε να οδηγηθούν τα πράγματα στον Σικελικό Εσπερινό στις 31 Μαρτίου 1282, υποκινούμενο από τον Μιχαήλ Η΄, και ο Κάρολος αναγκάστηκε να επιστρέψει στην πατρίδα του. Αυτή ήταν η τελευταία αποστολή, που ξεκίνησε εναντίον των Βυζαντινών στην Ευρώπη ή των Μουσουλμάνων στους Αγίους Τόπους.
Τα υπόλοιπα εννέα χρόνια έγινε αύξηση των απαιτήσεων από τους Μαμελούκους, συμπεριλαμβανομένου του φόρου υποτέλειας, καθώς και αυξημένος διωγμός των προσκυνητών, όλα σε αντίθεση με την εκεχειρία. Το 1289 ο σουλτάνος Καλαβούν συγκέντρωσε έναν μεγάλο στρατό και επιτέθηκε στα υπολείμματα της κομητείας της Τρίπολης. Τελικά πολιόρκησε την πρωτεύουσα και την πήρε, μετά από μία αιματηρή επίθεση, ολοκληρώνοντας την άλωση της Τρίπολης. Ωστόσο η επίθεση στην Τρίπολη ήταν ιδιαίτερα καταστροφική για τους Μαμελούκους, καθώς η Χριστιανική αντίσταση μεγεθύνθηκε από τον φανατισμό και ο Καλαβούν έχασε τον μεγαλύτερο και ικανότερο γιο του στην εκστρατεία. Περίμενε άλλα δύο χρόνια για να ανασυντάξει τις δυνάμεις του.
Το 1275 ο Aμπακά έστειλε έναν αγγελιοφόρο στον Eδουάρδο με μία επιστολή. Ο Αμπακά ζήτησε από τον Εδουάρδο να κινητοποιηθεί για μία άλλη Σταυροφορία, λέγοντας ότι θα μπορούσε να προσφέρει περισσότερη βοήθεια αυτή τη φορά. Ο Εδουάρδος έγραψε το ίδιο έτος, ευχαριστώντας τον Αμπακά για τη βοήθειά του στην Θ΄ Σταυροφορία, σημειώνοντας παράλληλα την αγάπη του για τον Χριστιανισμό. Είπε ότι δεν ήξερε πότε θα υπάρξει άλλη σταυροφορία, αλλά ανυπομονούσε να επιστρέψει στους Αγίους Τόπους και θα ενημέρωνε την Αμπακά, εάν ο πάπας ξεκινούσε άλλη. Η επιστολή ήταν σχεδόν σίγουρα τυπική, καθώς ο Εδουάρδος δεν έκανε καμία προετοιμασία για άλλη Σταυροφορία. Το 1276 ένας άλλος απεσταλμένος στάλθηκε στον Εδουάρδο με το ίδιο μήνυμα, με ένα επιπλέον μήνυμα συγγνώμης για τη μη ουσιαστική παρέμβαση το 1271.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σταυροφορίες
782 Μοντεφιόρε
Ο Μοντεφιόρε (Montefiore) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,161. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά του από το επώνυμο της Κλαρίς Σεμπάγκ-Μοντεφιόρε, συζύγου του Αλφόνς Μάγιερ Ρότσιλντ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μοντεφιόρε εκτιμάται σε 11,9 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό του είναι 0,312. Ο Μοντεφιόρε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μοντεφιορε
Άισλεμπεν
To Άισλεμπεν είναι μια γερμανική πόλη στο ομόσπονδο κρατίδιο της Σαξoνίας-Άνχαλτ. Είναι γνωστή ως η γενέτειρα του Μαρτίνου Λούθηρου, προς τιμήν του οποίου από το 1946 η επίσημη ονομασία της είναι Λούτερστατ Άισλεμπεν (γερμ. Lutherstadt Eisleben). Το 2015 η πόλη είχε πληθυσμό 24.198 κατοίκων. Βρίσκεται επί της σιδηροδρομικής γραμμής Χάλλε-Κάσσελ.
Το Άισλεμπεν διαιρείται στην παλιά πόλη (Άλτστατ) και τη νέα (Νόιστατ), η δεύτερη εκ των οποίων χτίστηκε για τους ανθρακωρύχους του Άισλεμπεν τον 14ο αιώνα.
Το Άισλεμπεν ήταν η πρωτεύουσα της περιφέρειας Μάνσφελντερ Λαντ και είναι η έδρα του συλλογικού δήμου Λούτερστατ Άισλεμπεν.
Ιστορία
Το 1574 οι επιζώντες Κόμηδες του Μάνσφελντ Χάνς Χόιερ, Χάνς Γκέοργκ, Χάνς Άλμπρεχτ και Μπρούνο συνήψαν συμφωνία με τον Εκλέκτορα της Σαξονίας για την αποπληρωμή των μεγάλων χρεών της οικογένειας, αλλά κάποιες περιουσίες χάθηκαν το 1579 ούτως ή άλλως. Ο κλάδος των Χίντερορτ της οικογένειας εξοντώθηκε το 1666, αλλά η γραμμή Μάνσφελντ-Φόρντερορτ κράτησε μέχρι το 1780, όταν και αυτή αφανίστηκε και το Άισλεμπεν ήρθε άμεσα υπό τον έλεγχο του Εκλεκτοράτου της Σαξονίας. Μετά τη λήξη των Ναπολεόντειων Πολέμων, το Συνέδριο της Βιέννης απέδωσε το Άισλεμπεν στο Βασίλειο της Πρωσίας, το οποίο είχε από καιρό συμμαχήσει με τον Οίκο των Γουέλφων που κρατούσε το Δουκάτο του Μαγδεβούργου, και μετά την εκκοσμίκευση το 1680 υπάχθηκε στον Εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το Άισλεμπεν έγινε μέρος του νέου κράτους της Σαξονίας-Άνχαλτ (με πρωτεύουσα το Μαγδεβούργο), μέρος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ) μέχρι τη Γερμανική επανένωση το 1990.
Την 6 Ιουνίου 1927 ο Αμερικανός αεροπόρος Κλάρενς Τσάμπερλιν προσγειώθηκε σε ένα χωράφι στα περίχωρα του Άισλεμπεν, ολοκληρώνοντας την πρώτη υπερατλαντική πτήση με επιβάτες (ο Τσαρλς Α. Λέβιν ήταν ο επιβάτης) και σπάζοντας το ρεκόρ απόστασης του Τσαρλς Λίντμπεργκ, που είχε επιτευχθεί μόλις δύο εβδομάδες νωρίτερα στο Παρίσι.
Χέλφτα
μικρογραφία|Σύγχρονες εγκαταστάσεις για τις καλόγριες, Μοναστήρι Χέλφτα (Λούτερστατ Άισλεμπεν). Οι Κόμηδες του Μάνσφελντ το 1229 δώρισαν ένα μοναστήρι για τις γυναίκες στα εδάφη του κάστρου τους και αργότερα έχτισαν ένα ξεχωριστό μοναστήρι στο Χέλφτα κοντά στο Άισλεμπεν, που άνοιξε το 1258. Διοικούμενο είτε υπό το πρότυπο των Βενεδικτίνων ή των Κιστερκιανών, το Χέλφτα έγινε γνωστό για τις ισχυρές και μυστικιστικές ηγουμένες, όπως την Γερτρούδη του Χάκεμπορν, την Γερτρούδη τη Μεγάλη και την Μεχτίλδη. Ωστόσο, ο Δούκας Άλμπρεχτ της Βρουνσβίκης κατέστρεψε τη μονή το 1342. Ξαναχτίστηκε το επόμενο έτος και μερικές φορές αποκαλούταν ως η «Βασίλισσα των Γερμανικών Μοναστηριών». Έκλεισε το 1524, κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών πολέμων που μερικές φορές σχετίζονταν με τον Μαρτίνο Λουθήρο, αλλά επαναλειτούργησε σε μικρότερη κλίμακα μέχρι το 1542, όταν εκκοσμικεύτηκε και ήρθε στον έλεγχων των τοπικών χωρικών. Το 1712 έγινε αγρόκτημα διοικούμενο από την Πρωσική πολιτεία και τα κτίρια επαναχρησιμοποιήθηκαν αναλόγως. Το 1950 η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας το μετέτρεψε σε οπωρώνα. Το 1994 μετά την Γερμανική Επανένωση η Καθολική Επισκοπή του Μαγδεβούργου αγόρασε την ιδιοκτησία με χρήματα από δωρεές από όλο τον κόσμο και σύντομα άρχισε τις εργασίες αποκατάστασης. Οι Κιστερκιανές μοναχές από το Ζέλιγκενταλ της Βαυαρίας μετακόμισαν στο μοναστήρι από το 1999. Από το 2006 το Χέλφτα βρίσκεται στο νότιο τμήμα μιας μεγάλης Ευρωπαϊκής πολιτιστικής διαδρομής, της Ρομανικής Οδού.
Ο Μαρτίνος Λούθηρος
Ο Προτεστάντης μεταρρυθμιστής Μαρτίνος Λούθηρος γεννήθηκε στο Άισλεμπεν στις 10 Νοεμβρίου 1483. Ο πατέρας του, Χανς Λούθηρος, ήταν ένας ανθρακωρύχος όπως και πολλοί άλλοι στο Άισλεμπεν. Η οικογένειά του μετακόμισε στο Μάνσφελντ όταν ήταν μόλις ενός έτους και έζησε στη Βιτεμβέργη το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Φαινομενικά τυχαία ο Λούθηρος κήρυξε το τελευταίο του κήρυγμα και πέθανε στο Άισλεμπεν το 1546.
Το Άισλεμπεν μερίμνησε για τη διατήρηση των Λουθηρανικών μνημείων ήδη από το 1689, και πρωτοστάτησε στον «πολιτιστικό τουρισμό». Ο Δανός ποιητής Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ήρθε στο Έισελμπεν ενώ ερευνούσε τους Λουθηρανικούς συνδέσμους ταξιδεύοντας μέσα από τη Σαξονία και την Οροσειρά Χαρζ το 1831.
Το 1997 το «Σπίτι Γέννησης» και το «Σπίτι Θανάτου» του Λούθηρου στο Άισλεμπεν χαρακτηρίστηκαν ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς μαζί με τις Λουθηρανικές τοποθεσίες στη Βιτεμβέργη. Ο Λούθηρος είχε βαπτιστεί στην Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου στο Άισλεμπεν, ενώ εκφώνησε τα τελευταία του κηρύγματα στην Εκκλησία του Αγ. Ανδρέα, με τις δύο αυτές εκκλησίες να λειτουργούν ως σήμερα.
Ιστορικός Πληθυσμός
Ο πληθυσμός έχει μειωθεί από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 λόγω υπογεννητικότητας και μεταναστεύσεων, αν και η δημοτική περιοχή έχει επεκταθεί αρκετές φορές από τη συγχώνευσή της με τις γειτονικές περιοχές. * πληθυσμός κατά την 31η Δεκεμβρίου, εκτός από το 1964-1981: απογραφή
μικρογραφία|173x173εσ|Ο Φρειδερίκος Αύγουστος φον Κβένστεντ το 1868|εναλλ.=|αριστερά
Αξιοσημείωτοι άνθρωποι της πόλης
μικρογραφία|196x196εσ|Ο Μαρτίνος Λούθηρος ως μοναχός το 1520
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία Κατηγορία:Μνημεία στη Γερμανία
Ιωάννης Κομνηνός (υιός Ανδρονίκου Α΄)
Ο Ιωάννης (Αύγουστος/Σεπτέμβριος 1159 - Σεπτέμβριος 1185) από τον Οίκο των Κομνηνών ήταν συναυτοκράτορας (1183-85) μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Μανουήλ και τον πατέρα τους Ανδρόνικο Α΄. Όταν ο τελευταίος εκθρονίστηκε, οι δύο γιοί του συνελήφθηκαν και μάλλον σκοτώθηκαν.
Γιάννης Καλαμπόκης
Ο Γιάννης Καλαμπόκης, (Ίλιον Αττικής, 15 Αυγούστου 1978), είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής καλαθοσφαιριστής που αγωνίστηκε σε πολλές ομάδες μπάσκετ της Α1 Εθνικής κατηγορίας. Αγωνιζόταν στις θέσεις του πλέι μέικερ και του σούτινγκ γκαρντ. Από το 2016 ξεκίνησε την προπονητική του σταδιοδρομία και σήμερα είναι προπονητής στην Δάφνη Δαφνίου.
Ιωάννης Κομνηνός (υιός Ανδρονίκου Α΄)
Βιογραφία
Ο Ιωάννης ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ανδρόνικου Α΄ και της πρώτης συζύγου του, της οποίας το όνομα δεν είναι γνωστό. Η μητέρα του τον συνέλαβε, όταν ενώ αυτή ήταν φυλακή, την επισκέφθηκε μυστικά ο άνδρας της μία νύχτα.
Γιάννης Καλαμπόκης
Σταδιοδρομία
Ο Γιάννης Καλαμπόκης ξεκίνησε την καριέρα του στην τοπική ομάδα του Ιλίου, "Νέοι Παλατιανής", με την οποία αγωνίστηκε στη Β΄ κατηγορία της Ε.Σ.Κ.Α.. Το 1999 μεταπήδησε στον Α.Ο. Παλαιό Φάληρο, που αγωνιζόταν στην Α2 εθνική κατηγορία.
Ιωάννης Κομνηνός (υιός Ανδρονίκου Α΄)
Βιογραφία
Ο νεαρός Ιωάννης θα συνόδευσε τον πατέρα του, όταν αυτός ορίστηκε δούκας της Κιλικίας το 1166. Είναι βέβαιο ότι ήταν μαζί του στην εξορία, που ακολούθησε και στις μακρές περιπλανήσεις του στα πριγκιπάτα της Εγγύς Ανατολής· ο μεγάλος του αδελφός Μανουήλ και η αδελφή του Μαρία παρέμειναν στην Κωνσταντινούπολη. Στα τέλη του 1178 (ή στις αρχές του 1179) επετράπη στον Ανδρόνικο να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη με την ερωμένη του Θεοδώρα Κομνηνή, τα τέκνα του από αυτήν και τον Ιωάννη. Ίσως τότε να έλαβε ο Ιωάννης τον τίτλο του σεβαστού από τον του Μανουήλ Α΄, εξάδελφο του Ανδρόνικου.
Όταν ο Μανουήλ Α΄ απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο 11χρονος γιος του Αλέξιος Β΄ Κομνηνός με αντιβασίλισσα τη μητέρα του Μαρία της Αντιόχειας και τον εξάδελφό του Αλέξιο Κομνηνό, πρωτοσεβαστό. Τότε η ετεροθαλής αδελφή του νεαρού Αυτοκράτορα, η Μαρία Κομνηνή με τον σύζυγό της καίσαρα Ρενιέ, αντιτέθηκαν στην αντιβασιλεία· με το μέρος τους πήγε ο Ιωάννης και ο Μανουήλ. Όμως η συνωμοσία αποκαλύφθηκε και οι δύο αδελφοί φυλακίστηκαν, ώσπου η αντιβασιλεία ανατράπηκε από τον πατέρα τους τον Απρίλιο του 1182.
Γιάννης Καλαμπόκης
Σταδιοδρομία
Ακολούθησε η σεζόν 2010-2011 με τη συνεργασία του με τον Ίκαρο Καλλιθέας ενώ την επόμενη σεζόν συνεργάστηκε ξανά με τον ΠΑΟΚ. Το κλείσιμο της σεζόν 2011-2012 τον βρήκε στη Γερμανία με τα χρώματα της Άλμπα Βερολίνου. Την περίοδο 2012-2013 αγωνίστηκε με τον Κολοσσό Ρόδου. Από το 2013 έως το 2015 αγωνίστηκε με τον Α.Γ.Ο. Ρεθύμνου. Από το 2015 μέχρι το 2016 αγωνίστηκε στην Α.Ε.Κ κατακτώντας την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα. Στις 29 Αυγούστου ανακοίνωσε μέσω επιστολής, την αποχώρησή του από την ενεργό δράση σε ηλικία 38 ετών. Την ίδια μέρα η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ευχαρίστησε τον αθλητή για την προσφορά του.
Προπονητής
Το 2017 ήταν παρουσιαστής του μέρους τεχνικής ανάλυσης αγώνων με την ονομασία "Focus on by John Corn" της τηλεοπτικής εκπομπής Pick n Roll στο Cosmote TV. Την σεζόν 2016-17 ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα στις ακαδημίες του Πανιώνιου, ενώ την επόμενη σεζόν 2017-18, πήγε στις ακαδημίες του Περιστερίου. Από το 2018 μέχρι το 2019 ήταν ο βοηθός προπονητή στην ομάδα του κινέζικου πρωταθλήματος, Zhejiang Guangsha Lions. Το καλοκαίρι του 2019 συμφώνησε με την ομάδα του Γ.Σ. Περιστερίου ως βοηθός προπονητή αυτή τη φορά. Στην ομάδα παρέμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2020. Στις 22 Ιουλίου 2020, ανακοινώθηκε από την Δάφνη Δαφνίου, ως ο πρώτος προπονητής της ομάδας.
Ο Καλαμπόκης έχει τη θέση του βοηθού προπονητή και στην Εθνική ομάδα της Ελλάδας από το 2017.
Ιωάννης Κομνηνός (υιός Ανδρονίκου Α΄)
Βιογραφία
Το 1185 ο Γουλιέλμος Β΄ της Σικελίας εισέβαλε στη Ρωμανία και πολιόρκησε τη Θεσσαλονίκη, τη δεύτερη πόλη της Αυτοκρατορίας. Ο Ιωάννης ήταν ένας από τους διοικητές, που έστειλε ο Ανδρόνικος Α΄ για την ενίσχυση της πόλης και την αντιμετώπιση των Νορμανδών, δίνοντάς του τα στρατεύματα της Φιλιππούπολης. Αντί όμως να αντιμετωπίσει τους κινδύνους του πολέμου, ο Ιωάννης προτίμησε να μείνει στη Φιλιππούπολη και να κυνηγά. Κατά τον αυτόπτη μάρτυρα Ευστάθιο Θεσσαλονίκης, οι πολιορκημένοι καλούσαν και προσευχόταν για τον "καλό Ιωάννη" να έρθει και να τους σώσει. Μάταια όμως· η πόλη έπεσε και οι Νορμανδοί κορόιδευαν τους αιχμαλώτους Θεσσαλονικείς, επαναλαμβάνοντας τις παρακλήσεις τους προς τον Ιωάννη.
Γιάννης Καλαμπόκης
Εθνική Ομάδα
Το 2009, σε ηλικία 31 ετών, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική ομάδα με την οποία κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2009.
Ιωάννης Κομνηνός (υιός Ανδρονίκου Α΄)
Βιογραφία
Τελικά στις 12 Σεπτεμβρίου 1185 μία λαϊκή εξέγερση στην Κωνσταντινούπολη εκτόπισε τον Ανδρόνικο, που διέφυγε από την πόλη. Την ίδια ημέρα ο Μανουήλ συνελήφθη και τυφλώθηκε. Σύντομα τα νέα της πτώσης του Ανδρόνικου έφθασαν στη Φιλιππούπολη. Ο στρατός αμέσως εξεγέρθηκε και ο Ιωάννης συνελήφθη και τυφλώθηκε, πριν σκοτωθεί.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών
Όστερμπρουννεν
Το Όστερμπρουννεν (γερμανικά: Osterbrunnen, μτφ. Πηγάδι του Πάσχα ή Κρήνη του Πάσχα) είναι γερμανική παράδοση διακόσμησης δημοσίων πηγαδιών ή κρηνών με αυγά του Πάσχα ενόψει του Πάσχα. Ως έθιμο ξεκίνησε κατά τις αρχές του 20ού αιώνα στην περιοχή της Φραγκονικής Ελβετίας, στην Άνω Φραγκονία, ωστόσο, στη συνέχεια, εξαπλώθηκε και σε άλλες περιοχές. Η διακόσμηση, συνήθως, διατηρείται από τη Μεγάλη Παρασκευή έως και δύο εβδομάδες μετά το Πάσχα.
Ιστορία
Η διακόσμηση ενός πηγαδιού ενόψει του Πάσχα τιμάει το νερό, επουσιώδες ως πηγή ζωής, και το Πάσχα, τον εορτασμό της αναστάσεως. Πέραν των αυγών (σήμερα, συνήθως, τεχνητά, ώστε να προστατεύονται από τυχόν βανδαλισμούς), χάρτινες κορδέλες γνωστές ως «Πένζαλα» και γιρλάντες κλαδιών δέντρων τοποθετούνται περιμετρικά των άκρων του πηγαδιού ή μετατρέπονται σε στεφάνια, τα οποία, στη συνέχεια, τοποθετούνται επί του πηγαδιού. Σε αριθμό τοποθεσιών, επίσης, χρησιμοποιούνται άνθη.
Η Φραγκονική Ελβετία (Fränkische Schweiz), γνωστή υπό τη συγκεκριμένη ονομασία λόγω των απόκρημνων βραχωδών όγκων της, ευρίσκεται στην περιοχή της Άνω Φραγκονίας, εντός του βόρειου τμήματος της Βαυαρίας. Η παράδοση του Όστερμπρουννεν ξεκίνησε στη συγκεκριμένη τοποθεσία κατά τις απαρχές του 20ού αιώνα. Το Όστερμπρουννεν του Άουφζες θεωρείται ως πρώτο διακοσμημένο, προς το 1909. Εκείνο του χωριού του Ένγκελχαρντσμπεργκ διακοσμείται με έτος εκκίνησης το 1913. Μετά το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η σημασία των δημοσίων πηγαδιών περιορίστηκε, με συνέπεια να περιοριστεί ο αριθμός των διακοσμήσεων. Ωστόσο, με έτος εκκίνησης το 1952, ο Δρ. Κούνστμανν και η σύζυγός του, καταγόμενοι από τη Νυρεμβέργη, εργάστηκαν με στόχο την αναβίωση της συγκεκριμένης παράδοσης στη Φραγκονική Ελβετία. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, η ιδέα εξαπλώθηκε και σε άλλα τμήματα της Άνω Φραγκονίας. Τα διακοσμημένα πηγάδια κατέστησαν σημαντικά αξιοθέατα, ενώ, ενδεικτικά, τα πηγάδια στο Χαϊλίγκενστατ και το Μπίμπερμπαχ αποτελούν προορισμό τουριστικών διαδρομών μέσω λεωφορείων με αφετηρία πόλεις όπως το Μόναχο και η Δρέσδη. Επιπλέον, το Χαϊλίγκενστατ έχει δεχθεί έως και 80 επισκέψεις μέσω λεωφορείων σε χρονικό διάστημα μίας ημέρας. Η κρήνη στο Μπίμπερμπαχ κατεγράφη το 2001 εντός του Guinness World Records, λόγω των 11.108 βαμμένων στο χέρι αυγών.
Πιθανές καταβολές
Παλαιότερη παράδοση υφίστατο ανά τη Γερμανία, όπου αντλείτο νερό την ημέρα του Πάσχα με στόχο την κάθαρση και την ιατρική περίθαλψη, το οποίο, ορισμένες φορές, αναφερόταν ως Όστερμπρουννεν. Τα πηγάδια καθαρίζονταν και διακοσμούνταν με γιρλάντες, καθώς και, ορισμένες φορές, αυγά κατά τη διάρκεια του Μαΐου, μία παράδοση η οποία εξακολουθούσε να υφίσταται έως, περίπου, τα τέλη του 19ου αιώνα στο Μπάχαραχ. Άλλες ημερομηνίες διακόσμησης των πηγαδιών περιελάμβαναν την Πεντηκοστή στο νότιο τμήμα της Θουριγγίας και το Μεσοκαλόκαιρο στη Φούλντα, ενώ η συγκεκριμένη παράδοση λάμβανε χώρα κατά τη διάρκεια του Πάσχα στη Βοημία. Συγγραφείς του 19ου αιώνα, όπως ο Καρλ Βάινχολντ, εκτιμούσαν πως οι συγκεκριμένες παραδόσεις καθαρισμού και διακόσμησης των πηγαδιών αποτελούσαν κατάλοιπα προχριστιανικών παραδόσεων. Εντός έργου της το οποίο δημοσιεύτηκε αρχικώς το 1987, η Κλάουντα Σίλινγκερ υποστηρίζει, αντιθέτως, τη βενδική προέλευση της παραδόσεως της διακόσμησης των πηγαδιών στη Φραγκονία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πασχαλινές παραδόσεις Κατηγορία:Παραδόσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Φραγκονική Ελβετία Κατηγορία:Πολιτισμός της Φραγκονίας
Μπρίτζετ Μπίσοπ
Η Μπρίτζετ Μπίσοπ (Bridget Bishop, 1632 - 10 Ιουνίου 1692) ήταν ο πρώτος άνθρωπος που εκτελέστηκε με την κατηγορία της μαγείας, κατά τη διάρκεια των δικών των μαγισσών του Σάλεμ το 1692. Δεκαεννέα απαγχονίστηκαν και ένας, ο Giles Corey εκτελέστηκε με τη μέθοδο της σύνθλιψης. Συνολικά, δικάστηκαν περίπου 200 άτομα.
Οικογενειακή ζωή
Το πατρικό όνομα της Μπρίτζετ, ήταν απ'ότι φαίνεται «Mangus» ή «Playfer». Παντρεύτηκε τρεις φορές, ίσως και τέσσερις.
Παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο, τον Captain Samuel Wesselby, στις 13 Απριλίου 1660, στη περιοχή Norfolk της Αγγλίας. Είχε δύο γιους και μια κόρη από τον πρώτο της γάμο: Τον John, τον Benjamin και τη Mary. Ο πρώτος της σύζυγος πέθανε λίγο μετά τον γάμο, το 1666.
Ο δεύτερός της γάμος, στις 26 Ιουλίου 1666, ήταν με τον Thomas Oliver, έναν χήρο και περίφημο επιχειρηματία. Απέκτησε και δεύτερη κόρη από τον γάμο της με τον Thomas Oliver, η οποία γεννήθηκε στις 8 Μαίου 1667. Πρωτύτερα, είχε κατηγορηθεί ότι έκανε μάγια στον Thomas Oliver, απαλλάχτηκε όμως από τις κατηγορίες καθώς δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία.
Ο τρίτος της γάμος, το 1667, ήταν με τον Edward Bishop, έναν εύπορο ξυλοκόπο, του οποίου η οικογένεια ζούσε στο Beverly. Ο τρίτος της σύζυγος, Edward Bishop, ήταν επίσης ένας από τους ιδρυτές της πρώτης εκκλησίας του Beverly. Αυτός ήταν 44 ετών κατά τη περίοδο των δικών.
Η Μπρίτζετ διαχειριζόταν δύο ταβέρνες στο πλευρό του Edward. Πάντοτε την έβλεπαν φίλοι, οικογένεια και καλεσμένοι να φοράει εξωτικά ρούχα και ανοιχτόχρωμα χρώματα, και τα δύο αυτά ήταν αρκετά μακριά από τα συνηθισμένα ρούχα που είχαν συσχετιστεί με τον διάβολο.
Η φύση των ισχυρισμών
Η Μπρίτζετ Μπίσοπ εξετάστηκε λόγω της κατηγορίας που υπήρχε για εκείνη και τη καχυποψία ότι έπραττε μαγεία. Η Μπίσοπ κατηγορήθηκε ότι έκανε μάγια σε πέντε νεαρές γυναίκες, την Abigail Williams, Ann Putnam Jr, Mery Lewis, την Mary Walcott και την Elizabeth Hubbard, την ημέρα που εξετάστηκε από τις αρχές, στις 19 Απριλίου το 1692.
Δόθηκε ένα αρχείο από τη δίκη της, γραμμένο από τον Cotton Mather στο «Wonders of the Invisible World». Στο βιβλίο του, ο Mather κατέγραψε πως αρκετοί άνθρωποι κατέθεσαν εναντίον της Μπίσοπ, υποστηρίζοντας ότι το σχήμα της θα τους τσιμπούσε, θα τους έπνιγε ή θα τους δάγκωνε. Το σχήμα αυτό επίσης απείλησε ότι θα έπνιγε ένα θύμα, εάν αυτή δεν έγραφε το όνομά της σε ένα συγκεκριμένο βιβλίο. Κατά της διάρκεια της δίκης, κάθε φορά που η Μπίσοπ θα κοιτούσε αυτούς που, υποτίθεται, βασάνισε, εκείνοι θα πέθαιναν και θα τους έφερνε στη ζωή μόνο το άγγιγμά της. Περισσότερες κατηγορίες υπήρχαν κατά τη διάρκεια της δίκης, συμπεριλαμβανομένη εκείνη την γυναίκα που έλεγε ότι το φάντασμα της Μπίσοπ έσχισε το παλτό της, μετά από εκτεταμένη εξέταση το παλτό της βρέθηκε σχισμένο σε συγκεκριμένο σημείο. Ωστόσο, ο Mather αναφέρει ότι η αλήθεια όλων αυτών των κατηγοριών κουβαλούσε μεγάλη καχυποψία. Ο Ezekiel Cheevers και ο John Putnam έκαναν παράπονο στην Μπρίτζετ Μπίσοπ. Η Μπίσοπ κατηγορήθηκε για πρακτική μαγείας πάνω σε 5 γυναίκες (Ann Putnam, Marcy Lewis, Abigail Williams, Mary Walcot και Elis Hubert). Αυτές οι γυναίκες υποστήριξαν ότι η Μπρίτζετ Μπίσοπ ήταν η μάγισσα που προσπαθούσε να τις βλάψει. Η Ann Putnam υποστήριζε ότι η Μπίσοπ, αποκαλούσε ως θεό της τον διάβολο, ενώ άλλοι άνθρωποι όπως ο Richard Coman κατέθεσαν εναντίον της Μπρίτζετ Μπίσοπ, κατηγορώντας τη ότι τους είχε αρπάξει από τον λαιμό και ότι έσπρωξε τον Coman και τη σύζυγό του από το κρεβάτι. Αλλα κορίτσια την κατηγόρησαν ότι τους έκανε κακό με ένα μόνο γρήγορο βλέμμα της. Ακόμη και ο ίδιος ο σύζυγος της Μπίσοπ, ισχυρίστηκε ότι αυτή δοξάζει τον διάβολο. Η δίκη της Μπίσοπ κράτησε 8 ημέρες και καταγράφτηκε ως η πρώτη γυναίκα που πέθανε από απαγχονισμό, ξεκινώντας επίσημα τις δίκες των μαγισσών του Σάλεμ.
Ο William Stacy, ένας μεσήλικας άνδρας στη Πόλη Σάλεμ, κατέθεσε ότι η Μπίσοπ του ανακοίνωσε πως οι άλλοι άνθρωποι στη πόλη τη θεωρούσαν μάγισσα. Εκείνος ήρθε αντιμέτωπος μαζί της, κατηγορώντας τη ότι χρησιμοποιούσε μαγεία για να τον βασανίσει, κάτι το οποίο εκείνη αρνήθηκε. Ένας άλλος ντόπιος άνδρας, ο Samuel Shattuck, κατηγόρησε τη Μπίσοπ ότι έκανε μάγια στο παιδί του και ότι επίσης χτύπησε τον γιο του με ένα φτυάρι. Ακόμη, κατέθεσε, ότι η Μπίσοπ τοu ζήτησε να βάψει δαντέλα, η οποία χάρη στο μικρό της μέγεθος, μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε μια κούκλα μαγείας. Ο John και William Bly, πατέρας και γιος, κατέθεσαν πως βρήκαν τέτοιου είδους κούκλες στο σπίτι της Μπίσοπ και ότι επίσης αυτή είχε κάνει μάγια στη γάτα τους ή την είχε δηλητηριάσει, μετά από μια αντιπαράθεση που είχαν με τη Μπίσοπ. Άλλα θύματα της Μπίσοπ, όπως είχε καταγραφθεί από τον Mather, συμπεριλαμβάνουν τους: Deliverance Hobbs, John Cook, Samuel Gray, Richard Coman, και John Louder.
Κατά τη διάρκεια της καταδίκης της, ένα σώμα ενόρκων που αποτελούνταν από γυναίκες βρήκε μια τρίτη θηλή στην Μπίσοπ (τότε θεωρούνταν αδιαμφισβήτητο σημάδι μαγείας), αλλά μετά από μια δεύτερη εξέταση η θηλή δεν βρέθηκε. Στο τέλος ο Mather δηλώνει ότι το μεγαλύτερο πράγμα που οδήγησε την Bishop στον θάνατό της, ήταν τα μεγάλα ψέματα που είχε πει στο δικαστήριο. Η Μπίσοπ καταδικάστηκε σε θάνατο και απαγχονίστηκε.
181 Εύχαρις
Η Εύχαρις (Eucharis) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,84. Ανακαλύφθηκε το 1878 από τον Γάλλο αστρονόμο Παμπλό Κοττενό, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη Νύμφη της ελληνικής μυθολογίας. Υπήρξε ο μοναδικός αστεροειδής που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του αστεροειδή αυτού υπολογίσθηκε σε 106 χλμ. Η μάζα του εκτιμάται σε 1,2 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό του εκτιμάται σε 2,96 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 330 περίπου φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 56 m/sec (202 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός του τύπος είναι K, ενώ το άλβεδό του είναι 0,115. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια είναι 117 βαθμοί C υπό το μηδέν. Η Εύχαρις περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της λιγότερο από μία φορά κάθε 24 ώρες, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ευχαρις
Κατάλογος έργων των Βασιλικών Μουσείων Καλών Τεχνών του Βελγίου
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων των Βασιλικών Μουσείων Καλών Τεχνών του Βελγίου.
1. Oldmasters Museum (άλλοτε Βασιλικό Μουσείο Παλαιάς Τέχνης)
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Τουρνέ στο Παρίσι (ταινία)
Τουρνέ στο Παρίσι (γαλλικός τίτλος: Tournée) είναι δραματική κωμωδία σε σκηνοθεσία Ματιέ Αμαλρίκ, γαλλο-γερμανικής παραγωγής, που κυκλοφόρησε στις 30 Ιουνίου 2010. Πρωταγωνιστεί ο ίδιος ο Αμαλρίκ ως ιμπρεσάριος που φέρνει έναν αμερικανικό θίασο φαντασμαγορικού σόου για μια περιοδεία στη Γαλλία.
Η ταινία χρησιμοποιεί τη μορφή της «ταινίας δρόμου» και η πλοκή ακολουθεί τον θίασο καθώς περιοδεύει σε γαλλικές πόλεις με το σόου τους, το οποίο παρουσιάσθηκε σε πραγματικό κοινό κατά τη διάρκεια της παραγωγής. Η έμπνευση για την ταινία ήταν ένα βιβλίο της Κολέτ για την εμπειρία της από μουσικές αίθουσες στις αρχές του 20ού αιώνα, και μέρος του στόχου του Αμαλρίκ ήταν να μεταφέρει το συναίσθημα του βιβλίου σε ένα σύγχρονο σκηνικό.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών 2010 όπου κέρδισε δύο βραβεία: το βραβείο FIPRESCI, που απονέμει η Επιτροπή της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών, και το βραβείο Σκηνοθεσίας για τον Αμαλρίκ.
Πρωταγωνιστούν οι Ματιέ Αμαλρίκ, Αν Μπενουά, Μιράντα Κολκλαζύρ και Αλεξάντερ Κρέιβεν.
Υπόθεση
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Ματιέ Αμαλρίκ και οι ηθοποιοί στο φεστιβάλ Καννών 2010 μικρογραφία|250x250εσ|Η διαδρομή της περιοδείας Ο Ζοακίμ Ζαντ είναι Γάλλος πρώην τηλεοπτικός παραγωγός ο οποίος, αφού εγκατέλειψε τα πάντα και εγκαταστάθηκε για αρκετά χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες για λόγους που παραμένουν ασαφείς, αποφασίζει να κάνει την «επιστροφή» του στη Γαλλία. Γι 'αυτό, επιστρέφει με έναν αμερικανικό θίασο νεο-μπουρλέσκ, φαντασμαγορικό σόου τύπου καμπαρέ με χορευτικά και στριπτίζ, που αποτελείται από πέντε χυμώδεις γυναίκες και έναν άνδρα. Αρχίζουν μια περιοδεία, παρουσιάζοντας το σόου που σκηνοθέτησε ο ίδιος, στη Γαλλία, πηγαίνοντας από λιμάνι σε λιμάνι από τη Χάβρη, το Σαιν-Ναζαίρ, την Λα Ροσέλ, για να τελειώσουν θεωρητικά στην Τουλόν. Παρόλο που οι συνθήκες ταξιδιού είναι κάτι παραπάνω από μέτριες - τρένα δεύτερης κατηγορίας και φθηνά ξενοδοχεία - τα μέλη του θιάσου είναι ενθουσιασμένα καθώς ανακαλύπτουν τη Γαλλία και γεμάτα αισιοδοξία λόγω της μεγάλης επιτυχίας κάθε μιας από τις παραστάσεις τους.
Αλλά τα κορίτσια ονειρεύονται μόνο το Παρίσι που είναι ο τελικός προορισμός της τουρνέ και που ο Ζοακίμ Ζαντ τους έκανε να θεωρούν ως το αποκορύφωμα της περιοδείας τους. Ωστόσο, όταν φθάνουν στο Παρίσι, ο Ζαντ έχει προβλήματα με την αφερέγγυα συμπεριφορά του στο παρελθόν του και σύντομα έρχεται αντιμέτωπος μαζί τους, έχοντας υποτιμήσει τις εχθρότητες και τις δυσαρέσκειες που παραμένουν στην πρωτεύουσα: η πρώην ερωμένη, ο εξαπατημένος πιστωτής, ο προδομένος φίλος, ο πικραμένος μέντορας, η εξοργισμένη πρώην σύζυγος και τα δύο παιδιά του που κάνουν τον πατέρα τους να πληρώσει για την απουσία του και τις αδυναμίες του.
Για να ολοκληρωθεί το σκηνικό, ο Ζοακίμ ερωτεύεται με μία από τις χορεύτριές του. Είναι αυτός ο έρωτας, η Μιμί Λε Μω, που θα δώσει πίσω στον Ζοακίμ το νόημα της ζωής και της αγάπης στο τέλος σε ένα νησί του Ατλαντικού.
Βραβεία
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Ματιέ Αμαλρίκ και οι ηθοποιοί στα [[Βραβεία Σεζάρ 2010|αριστερά]] Στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών 2010, η ταινία ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα. Ο Ματιέ Αμαλρίκ έλαβε το βραβείο σκηνοθεσίας και το βραβείο FIPRESCI.
Στο RiverRun International Film Festival στις ΗΠΑ, ο Ματιέ Αμαλρίκ κέρδισε το βραβείο καλύτερου ανδρικού ρόλου.
Το 2011 η ταινία ήταν υποψήφια για επτά βραβεία Σεζάρ αλλά δεν κέρδισε κανένα από τα βραβεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές κωμικές ταινίες
ΣΚΣ Σταρόγκαρντ Γκντάνσκι
Η ΣΚΣ Σταρόγκαρντ Γκντάνσκι (πολωνικά: SKS Starogard Gdański), γνωστή και ως Polpharma Σταρόγκαρντ Γκντάνσκι για λόγους χορηγίας, είναι πολωνική ομάδα καλαθοσφαίρισης, με έδρα στο Σταρόγκαρντ Γκντάνσκι. Η ομάδα αυτή τη στιγμή παίζει στο Πρωτάθλημα Πολωνίας (κορυφαία κατηγορία). Το 2004, η ομάδα προβιβάστηκε στην κορυφαία κατηγορία της Πολωνίας. Το 2011, ο σύλλογος κέρδισε το πρώτο του τρόπαιο όταν νίκησε την Άνβιλ Βουοτσουάβεκ με 75-61 στον τελικό του Κυπέλλου Πολωνίας. Μετά την κατάκτηση του κυπέλλου, η ομάδα κέρδισε επίσης το Σούπερ Καπ Πολωνίας, νικώντας τους προηγούμενους πρωταθλητές Ασέκο Πρόκομ Γκντίνια με 79-78.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1998
Μαρία ντε λα Εσπεράνθα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Η Μαρία δε λα Εσπεράνθα (ισπαν. María de la Esperanza de Borbón-Dos Sicilias, 14 Ιουνίου 1914 - 8 Αυγούστου 2005) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόρη του Πρίγκιπα των Δύο Σικελιών και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα.
Βιογραφία
Η Μαρία δε λα Εσπεράνθα Αμαλία Ρανιέρα Μαρία Ροζάριο Λουίζα Γκοντζάγκα ήταν η τέταρτη κόρη (3η από τον 2ο γάμο) του Καρόλου των Δύο Σικελιών και της 2η συζύγου του Λουίζας των Βουρβόνων-Ορλεάνης, κόρης του Φιλίππου, Κόμη του Παρισιού.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1944 τον Πέτρο Γκαστάο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Τετραχλωραργιλιούχο λίθιο
Το τετραχλωραργιλιούχο λίθιο (αγγλικά lithium chloride ή Lithium Aluminium Chloride: LAC) είναι η ανόργανη χημική ένωση με εμπειρικό τύπο LiAlCl4.
Διάλυμα τετραχλωραργιλιούχου λιθίου σε θειονυλοχλωρίδιο (SOCl2) αποτελεί την υγρή κάθοδο και τον ηλεκτρολύτη σε κάποιες μπαταρίες λιθίου, όπως το κύτταρο λιθίου - θειονυλοχλωριδίου. Μια άλλη τυπολογία καθόδου - ηλεκτρολύτη αποτελεί το σύστημα τετραχλωραργιλιούχου λιθίου, θειονυλοχλωριδίου, διοξειδίου του θείου (SO2) και βρωμίου (Br2).
Άλλα άλατα που χρησιμοποιούνται ως ηλεκτρολύτες σε μπαταρίες λιθίου είναι το βρωμιούχο λίθιο (LiBr), το υπερχλωρικό λίθιο (LiClO4), το τετραφθοροβοριούχο λίθιο (LiBF4) και το εξαφθοροφωσφορικό λίθιο (LiPF6). Λιγότερο συχνά άλατα που χρησιμοποιούνται ως ηλεκτρολύτες σε μπαταρίες λιθίου είναι το χλωριούχο λίθιο (LiCl), το ιωδιούχο λίθιο (LiI), το χλωρικό λίθιο (LiClO3), το νιτρικό λίθιο (LiNO3), το εξαφθοραρσενικό λίθιο (LiAsF6), το εξαφθοροπυριτικό λίθιο (Li2SiF6), το δι(τριφθορομεθανοθειονυλo)λιθιιμίδιο [LiNHSO2(CF3)2] και το τριφθορομεθανοσουλφονικό λίθιο (LiSO3CF3).
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ενώσεις αλουμινίου Κατηγορία:Ενώσεις λιθίου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου
182 Έλσα
Η Έλσα (Elsa) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,12. Ανακαλύφθηκε το 1878 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από την Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας, και έλαβε πιθανώς το όνομά της από το ομώνυμο πρόσωπο του γερμανικού μύθου των Λόενγκριν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Έλσας εκτιμάται σε 43,68 χλμ, αλλά το σχήμα της είναι πολύ ακανόνιστο και/ή επίμηκες. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,208. Η Έλσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 80,0 ώρες, μια πολύ μεγάλη περίοδος περιστροφής για αστεροειδή (3 γήινες ημέρες και 8 ώρες). Για τον λόγο αυτό, επιλέχθηκε μαζί με άλλους 4 αστεροειδείς για να παρατηρηθεί με τον Φασματογράφο Αμυδρών Αντικειμένων (FOS) από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ προκειμένου να ανιχνευθεί στο υπεριώδες φάσμα του η ρίζα υδροξύλιο σε αυτόν. Κάτι τέτοιο θα στήριζε την άποψη ότι αυτοί οι αργά περιστρεφόμενοι αστεροειδείς είναι πυρήνες παλαιών κομητών. Ωστόσο, κανένα ίχνος εκπομπής υδροξυλίου δεν ανιχνεύθηκε από τις παρατηρήσεις αυτές, που έγιναν το 1993 στο πλαίσιο ενός προγράμματος χρήσεως του «Χαμπλ» από ερασιτέχνες αστρονόμους. Εναλλακτικά, η ύπαρξη ενός δορυφόρου έχει προταθεί για να ερμηνεύσει την αργή περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελσα
183 Ίστρια
Η Ίστρια (Istria) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,68. Ανακαλύφθηκε το 1878 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από την Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας, και έλαβε το όνομά της από τη χερσόνησο της Ίστρια, πάνω στην οποία βρίσκεται χτισμένη η Πούλα. Η τροχιά της Ίστριας είναι ιδιόμορφη, με πολύ μεγάλη εκκεντρότητα και μεγάλη κλίση ως προς την εκλειπτική, 26,4 μοίρες. Το δεύτερο θα καθιστούσε σχετικώς δύσκολη μια διαστημική αποστολή προς αυτό τον αστεροειδή.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ίστριας είναι 35,43 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,189. Η Ίστρια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 46 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστρια
ΦΚ Λίτεξ Λόβετς
Η Λίτεξ Λόβετς (βουλγαρικά: Литекс Ловеч) ή απλώς Λίτεξ, είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη Λόβετς της Βουλγαρίας, ο οποίος ιδρύθηκε το 1921. Έδρα της ομάδας αποτελεί το Λόβετς Στάντιον, χωρητικότητας 7.050 θέσεων.
Τίτλοι
Πρωταθλήματα Βουλγαρίας
Κύπελλα Βουλγαρίας
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βουλγαρίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1921 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1921
184 Δηιόπη
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Δηιόπης είναι 66,47 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι M (με πιθανή κυριαρχία των μετάλλων σιδήρου και νικελίου). Το άλβεδό της είναι 0,190. Η Δηιόπη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 27 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δηιοπη
Προπονητής της Χρονιάς της Ευρωλίγκα «Αλεξάντερ Γκομέλσκι»
μικρογραφία|370x370εσ| O [[Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς έχει κερδίσει 3 φορές το βραβείο «Προπονητής της Χρονιάς της Ευρωλίγκα» (2007, 2011 και 2017).]] Το βραβείο Προπονητής της Χρονιάς της Ευρωλίγκα «Αλεξάντερ Γκομέλσκι» είναι ένα ετήσιο βραβείο της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης καλαθοσφαίρισης της Ευρώπης, της Ευρωλίγκα, το οποίο απονέμεται στον καλύτερο προπονητή κάθε σεζόν. Το βραβείο εισήχθη για πρώτη φορά τη σεζόν 2004-05. Ο νικητής του βραβείου λαμβάνει το Τρόπαιο Αλεξάντερ Γκομέλσκι, που πήρε το όνομά του από τον Ρώσο προπονητή, ο οποίος, μεταξύ άλλων επιτευγμάτων, οδήγησε τη Ρίγα ΑΣΚ σε τρεις διαδοχικούς τίτλους της Ευρωλίγκα, μεταξύ 1958 και 1960, προτού προσθέσει έναν ακόμη με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας το 1971.
Ο Πίνι Γκέρσον ήταν ο πρώτος αποδέκτης του βραβείου, αφού κέρδισε τον τίτλο της Ευρωλίγκα 2004-2005 με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ. Ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς έχει κερδίσει το βραβείο τρεις φορές.
Νικητές
μικρογραφία|362x362εσ| Ο [[Ντούσαν Ίβκοβιτς ήταν ο Προπονητής της Χρονιάς της Ευρωλίγκα το 2012.]] μικρογραφία|240x240εσ| Ο [[Ντέιβιντ Μπλατ ήταν ο Προπονητής της Χρονιάς της Ευρωλίγκα το 2014.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία και διακρίσεις της Ευρωλίγκα Κατηγορία:Βραβεία προπονητών καλαθοσφαίρισης
783 Νόρα
Η Νόρα (Nora) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,845. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από την ηρωίδα του ομώνυμου θεατρικού έργου του `Ιψεν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Νόρας εκτιμάται σε 40,02 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0635. Η Νόρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 34 ώρες και 24 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νορα
Υδατοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Το πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2020 λαμβάνουν χώρα στο διεθνές κολυμβητικό κέντρο Τατσούμι του Τόκιο στο Κότο. Είκοσι δύο ομάδες (δώδεκα ανδρικές και δέκα γυναικείες) συμμετέχουν στο τουρνουά από 20 το 2016. Από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίου ντε Τζανέιρου το 2016, οι αγώνες που λήγουν ισόπαλοι σε γύρους αποκλεισμού κρίνονται με εκτελέσεις πέναλτι επειδή η παράταση καταργήθηκε το 2013.
Αρχικά επρόκειτο να λάβει χώρα το 2020, αλλά στις 24 Μαρτίου 2020 οι Ολυμπιακοί Αγώνες μετατέθηκαν για το 2021 λόγω της πανδημίας του κορονοϊού.
Παραπομπές
Υδατοσφαιριση 2020
784 Πικερινγκία
Η Πικερινγκία (Pickeringia) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,295. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Γουίντσεστερ της Μασαχουσέτης, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο των Αμερικανών αστρονόμων Έντουαρντ Τσαρλς Πίκερινγκ και Ουίλλιαμ Χένρι Πίκερινγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πικερινγκια
Εντ Κέμπερ
Ο Εντ Κέμπερ (Edmund Emil Kemper, γεννημένος στις 18 Δεκεμβρίου 1948) είναι ένας αμερικανός κατά συρροήν δολοφόνος, βιαστής, κανίβαλος, και νεκρόφιλος που δολοφόνησε δέκα άτομα, συμπεριλαμβανομένων της γιαγιάς του, του παππού του και της μητέρας του. Διακρίνεται για το μεγάλο του ύψος 2,06 μέτρα και για την υψηλή του διάνοια, έχοντας IQ 145. Ο Κέμπερ πήρε το παρατσούκλι του δολοφόνου των φοιτητριών, καθώς τα περισσότερα θύματα του ήταν γυναίκες φοιτήτριες.
Η δράση του και η ζωή του
Γεννημένος στην Καλιφόρνια, ο Εντ Κέμπερ είχε μια διαταραγμένη ανατροφή. Από πολύ μικρός φάνηκε να έχει δολοφονικές τάσεις και είχε έντονες δολοφονικές φανταασιώσεις. Υποστήριξε ότι η μητέρα του μείωνε τόσο εκείνον όσο και τον πατέρα του και υπέστησαν λεκτικό μπούλινγκ, λόγος που οδήγησε τον πατέρα να εγκαταλείψει το σπίτι. Σε ηλικία 12 ετών σκότωσε δύο γάτες του που αγαπούσε πολύ η μητέρα του και όταν ρωτήθηκε γιατί το έκανε απάντησε "μου αρέσε να βλέπω τη μητέρα μου να υποφέρει". Σε ηλικία 15 χρονών έφυγε απο το σπίτι του και πήγε να βρει τον πατέρα του ο οποίος με τη σειρά του τον πήγε στη γιαγιά και τον παππού του, τους οποίους δολοφόνησε με τη χρήση όπλου κι ύστερα παραδόθηκε στην αστυνομία. Διαγνώστηκε οτι πάσχει από παρανοϊκή σχιζοφρένεια από ιατροδιδικαστές και εγκλείστηκε στο Κρατικό Νοσοκομείο Atascadero ως τρελός.
Απελευθερωμένος σε ηλικία 21 ετών αφού έπεισε τους ψυχίατρους ότι αποκαταστάθηκε. Ο Κέμπερ στόχευσε νεαρές γυναίκες που έκαναν ωτοστόπ ή που γνώριζαν την μητέρα του που ήταν καθηγήτρια σε πανεπιστήμιο, αφού έμπαιναν στο όχημα του τις οδηγούσε σε απομονωμένες περιοχές όπου τις δολοφονούσε.
Η πρώτη του δολοφονία αφότου βγήκε από το νοσοκομείο ήταν στα 23 του, δύο 18χρονες φοιτήτριες των οποίων τα σώματα κακοποίησε και ύστερα τα πέταξε διαμελισμένα σε κάδους. Με αυτό το μοτίβο αντιμετώπιζε τα σώματα και τις υπόλοιπες φορες. Ο ίδιος αργότερα είπε ότι σκότωνε φοιτήτριες νιώθοντας ότι με αυτο τον τρόπο εκδικούνταν τη μητέρα του η οποία ήταν ο στόχος του εξαρχής.
Σκότωσε 6 φοιτήτριες και τα θύματα του συνολικά ήταν 9.
Ήταν φίλος με αστυνομικούς και είχε κάνει αίτηση στην τροχαία αλλά τον απορρίψανε λόγω ύψους. Παραδόθηκε μόνος του 4 μέρες μετά την δολοφονία της μητέρας του.
Παρότι ο ίδιος ζήτησε να πάρει την ποινή του θανάτου ο νόμος εκείνης της περιόδου δεν του το επέτρεψε καθώς είχε μόλις καταργηθεί κι έτσι καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, ενώ συμμετείχε σε ερευνητικά προγράμματα ψυχολόγων που ερευνούσαν την συμπεριφορά των κατά συρροή δολοφόνων. Σε ερώτηση "ποια θα έπρεπε να είναι η τιμωρία σου;", απάντησε "θάνατος με βασανιστήρια, αλλιώς δεν έχει νόημα". Σε ερώτηση αν θα το ξαναέκανε, απάντησε "αμέσως μόλις βγω".
Ο Εντ Κέμπερ έδωσε μεγάλο μερίδιο ευθύνης στην μητέρα του, αφού είπε ότι μείωσε άπειρες φορές τον ανδρισμό του, ότι μικρό τον "ξεφτύλιζε" και τον έβαζε να κοιμάται σε ένα σκοτεινό υπόγειο το οποίο ο ίδιος χαρακτήριζε "κόλαση", ενώ εκείνη με τις δύο αδερφές του κοιμόντουσαν στον πάνω όροφο που τον χαρακτήριζε "παράδεισο", σε ηλικία 9 χρονών επειδή έμοιαζε με τον πατέρα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί κατά συρροή δολοφόνοι
Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα
Ο Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα ή Ο Μέγας Ντομ Φρανσίσκο (περί το 1450 - 1 Μαρτίου 1510) ήταν διακεκριμένος Πορτογάλος ευγενής, αξιωματικός και εξερευνητής. Διακρίθηκε σαν σύμβουλος του βασιλιά της Πορτογαλίας Ιωάννη του Τέλειου, αργότερα στους πολέμους εναντίον των Μαυριτανών και όταν κατακτήθηκε το Εμιράτο της Γρανάδας (1492). Διορίστηκε πρώτος αντιβασιλιάς της Πορτογαλικής Ινδίας (1505), ίδρυσε με τη "ναυμαχία του Ντιού" (1509) την Πορτογαλική ηγεμονία στον Ινδικό Ωκεανό. Στην επιστροφή του στην Πορτογαλία (1510) έχασε τη ζωή του σε σύγκρουση στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος, ο γιος του Λουρένσο ντι Αλμέιντα είχε ήδη σκοτωθεί στη "μάχη του Χολ".