cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παναγιώτης Λαπατσάνης
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1893 και ήταν γιος του βουλευτή Λοκρίδας (1923) Πέτρου Λαπατσάνη. Σπούδασε ιατρική στη Γαλλία και στη Γερμανία και ειδικεύτηκε στη ραδιολογία και στην ακτινολογία. Εργάστηκε ως ακτινολόγος, σε δικό του εργαστήριο (1926) και κατά την περίοδο της Κατοχής το ιατρείο του μεταφέρθηκε στην κλινική Σμπαρούνη. Από το 1950 ως τη συνταξιοδότησή του εργαζόταν πάλι σε άλλο εργαστήρι.
Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Λαπατσάνη.
Εξελέγη βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδος με την ΕΠΕΚ το 1951.
Πέθανε στην Αθήνα στις 27 Μαΐου 1964 και κηδεύτηκε την επομένη από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ακτινολόγοι Κατηγορία:Έλληνες ραδιολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές Φθιωτιδοφωκίδας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Διδώ
thumb|right|275px|Ο Αινείας διηγείται τα του Τρωικού Πολέμου στη Διδώ. Πίνακας (1815) του [[Πιέρ-Ναρσίς Γκερέν|Πιερ-Ναρσίς Γκερέν.]] Στην ελληνική μυθολογία η Διδώ ήταν πριγκίπισσα της Τύρου, που πήγε στη Βόρεια Αφρική και ίδρυσε την Καρχηδόνα.
Ο μύθος
Η Διδώ είχε κληρονομήσει τον θρόνο της Τύρου από τον πατέρα της, Μάττα ή Μύττο, μαζί με τον σύζυγό της Σιχαίο, πλούσιο ιερέα του Ηρακλή. Ο νεότερος όμως αδελφός της Διδούς, ο Πυγμαλίων, δολοφόνησε τον Σιχαίο και κατέλαβε την εξουσία. Μόλις το έμαθε η Διδώ, παρέλαβε τους θησαυρούς του νεκρού πλέον συζύγου της και επιβιβάσθηκε σε ένα πλοίο μαζί με μερικούς αφοσιωμένους της Τυρίους και δούλους της. Το πλοίο τους μετέφερε στην Κύπρο και από εκεί στις ακτές της Λιβύης, στη χώρα Γετουλία ή Νουμιδία, όπου ζήτησε από τους ντόπιους και τον βασιλιά τους Ιάρβα να της επιτρέψουν να χτίσει στην ακτή μία πόλη. Ο Ιάρβας αρχικώς αρνήθηκε, όταν όμως η Διδώ του προσέφερε πλούσια δώρα δέχθηκε, υπό τον όρο η πόλη να καταλαμβάνει τόση έκταση όση ένα τομάρι βοδιού. Η πανέξυπνη Διδώ τότε έκοψε το τομάρι σε πολύ στενές λωρίδες και, ενώνοντας τη μία με την άλλη, περικύκλωσε τόσο χώρο, ώστε της έφθασε να κτίσει την Καρχηδόνα και την ακρόπολή της, τη Βύρσα (βύρσος = δέρμα, τομάρι). Ο Ιάρβας τότε τη ζήτησε σε γάμο, η Διδώ όμως, πιστή στη μνήμη του Σιχαίου, αρνήθηκε. Και, κατά την εκδοχή αυτή, για να αποφύγει τις συνέπειες από τον βάρβαρο βασιλιά, ανέβηκε σε μια πυρά και αυτοκτόνησε με ένα μαχαίρι. Μετά τον θάνατό της τιμήθηκε ως θεά: ο ναός της κτίστηκε στο λιμάνι της Καρχηδόνας.
thumb|right|255px|Χειρόγραφο της «Αινειάδας» (Βιβλίο 1) με εικονογράφηση του θανάτου της Διδούς (βιβλιοθήκη Βατικανού, Cod. Vat. lat. 3225). Αυτή την αρχική παράδοση τη μεταρρύθμισαν ως προς το τέλος της οι Ρωμαίοι ποιητές Ναίβιος και Έννιος, επιδιώκοντας να δικαιολογήσουν το άσπονδο μίσος των Καρχηδονίων για τη Ρώμη. Αυτούς ακολούθησε και ο Βιργίλιος, που στο τέταρτο βιβλίο της Αινειάδας περιγράφει τον τραγικό έρωτα της Διδούς για τον Αινεία, όταν αυτός πέρασε από τη βορειοαφρικανική ακτή. Ο Αινείας ανταποκρίθηκε αρχικώς στον έρωτά της, αλλά πήρε εντολή από τον Δία να φύγει για την Ιταλία, οπότε άρχισε να ετοιμάζεται να αναχωρήσει κρυφά. Η Διδώ όμως το κατάλαβε. Τότε άναψε φωτιά μέσα στην οποία έριξε το ξίφος του, την εικόνα του και καθετί που μπορούσε να της θυμίζει την απιστία του. Στη συνέχεια ανέβηκε στη φωτιά και κάηκε. Πριν πεθάνει όμως καταράστηκε τον Αινεία και έκανε έκκληση στους Τυρίους να τρέφουν μίσος κατά των απογόνων του, που ήταν οι Ρωμαίοι.
Από τον μύθο της Διδούς εμπνεύσθηκε και ο Οβίδιος, που άλλοτε ακολουθεί την αρχική παράδοση και άλλοτε τη ρωμαϊκή.
Πηγές
Διδω Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία
Πινακίδα της Γιούρας
Το Κεραμικό όστρακο των Γιούρων είναι ένα κομμάτι αγγείου που χρονολογείται γύρω στο 5.000-4.500 π.Χ. και ανακαλύφθηκε κατά την διάρκεια ανασκαφών στο σπήλαιο του Κύκλωπα στη νησίδα Γιούρα, 20 μίλια από τις ακτές της Αλοννήσου, στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Βορείων Σποράδων. Το ανασκαφικό εύρημα ήρθε στο φως το 1992 από τον Αδαμάντιο Σάμψων, καθηγητή της Αρχαιολογίας των Κλασσικών και των Προϊστορικών Χρόνων του Πανεπιστημίου Αιγαίου, κατά την διάρκεια ερευνητικών εργασιών με βασικό στόχο την μελέτη της προϊστορικής εγκατάστασης στην περιοχή, με έμφαση στη Μεσολιθική Περίοδο (8600 - 6500 π.Χ.), και στην Νεολιθική Περίοδο Ib (6500 - 3500 π.Χ.).
Στα όστρακα που ανακαλύφθηκαν, υπάρχουν εγχάρακτες γραμμές που φέρεται να σχηματίζουν γράμματα. Ο Αδαμάντιος Σάμψων σημειώνει ότι το αγγείο φέρει εγχάρακτα αδιευκρίνιστα σύμβολα. Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι πιθανό ότι τα σύμβολα έχουν άμεση σχέση με την "πρωτο-γραφή", που έχει εντοπιστεί σε κεραμική, πέτρα ή ξύλο σε θέσεις της Μακεδονίας, όπως στην Πινακίδα του Δισπηλιού. Η σχέση τους επίσης είναι άμεση με τη γνωστή "βαλκανική γραφή" που έχει βρεθεί στη Σερβία, Βουλγαρία και Ρουμανία και έχει κέντρο τη Vinca της Σερβίας. Παρόμοια σύμβολα έχουν βρεθεί και σε άλλες νεολιθικές θέσεις στην Ελλάδα, όπως στη Φτελιά Μυκόνου, Γυαλί Νισύρου, Θαρρούνια της Εύβοιας. Αρκετά όμοια είναι τα εγχάρακτα σύμβολα που υπάρχουν και σε κεραμικά της Πρώιμης Χαλκοκρατίας των Κυκλάδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιγραφές Κατηγορία:Ιστορία των Σποράδων Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Μαγνησία
271 Πενθεσίλεια
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Πενθεσίλειας υπολογίσθηκε σε 58 ± 3 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι PC, ενώ το άλβεδό της είναι 0,063. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Πενθεσίλεια γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πενθεσιλεια
1990 Πίλτσερ
Ο Πίλτσερ (Pilcher) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,855. Ανακαλύφθηκε το 1956 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Φρέντερικ Πίλτσερ (Frederick Pilcher).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Πίλτσερ είναι S (λιθώδης). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πιλτσερ
Νεφοσκόπιο
Το Νεφοσκόπιο είναι ειδικό μετεωρολογικό όργανο, με το οποίο γίνονται ειδικές παρατηρήσεις στα σύννεφα οι λεγόμενες και «νεφοσκοπικές παρατηρήσεις».
Στις παρατηρήσεις αυτές εκτιμάται η ποσότητα και το είδος της νέφωσης που υφίσταται κατά την παρατήρηση στον ουράνιο θόλο. Με το κατάλληλο αυτό όργανο, το νεφοσκόπιο, υπολογίζεται η διεύθυνση και η ταχύτητα με την οποία κινούνται τα σύννεφα, όπως επίσης και για τα χαμηλά ευρισκόμενα σύννεφα το ύψος της βάσης τους.
Στη πράξη σήμερα χρησιμοποιούνται δύο ειδών νεφοσκόπια: Τα ανακλαστικά και τα σκοπευτικά.
Το ύψος που βρίσκεται η βάση της νέφωσης παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα μετεωρολογικά φαινόμενα που θα ακολουθήσουν, το οποίο και επισημαίνεται στους πιλότους. Όταν βεβαίως βρέχει ή υφίσταται ομίχλη, τότε ως ύψος δίδεται το 0 (μηδέν). Ο προσδιορισμός του ύψους της βάσης των νεφών γίνεται με διάφορους τρόπους:
Σήμερα σε όλα σχεδόν τα μεγάλα αεροδρόμια η μέτρηση αυτή γίνεται αυτόματα με εγκατεστημένα φωτοηλεκτρικά στοιχεία που περιστρέφονται κατακόρυφα σε τόξο 90°.
Νεφοσκ
Škoda Kodiaq
Το Škoda Kodiaq είναι ένα μεσαίο crossover SUV αυτοκίνητο που παράγεται από την τσεχική αυτοκινητοβιομηχανία Škoda Auto, από τον Μάρτιο του 2017. Το μοντέλο είναι μεγαλύτερο από τα SUV Škoda Kamiq και Škoda Karoq, ενώ ειδικά η κορυφαίας ισχύος έκδοση Škoda Kodiaq TSI RS, που κατασκευάζεται από τον Ιούνιο του 2021, είναι το ταχύτερο και ακριβότερο αυτοκίνητο της εταιρείας και η επίσημη ναυαρχίδα της Škoda.
Αμάξωμα
Στα πλαίσια της πολιτικής του Ομίλου Volkswagen, το Škoda Kodiaq μοιράζεται την πλατφόρμα Volkswagen Group MQB platform με τα Volkswagen Tiguan Allspace και SEAT Tarraco. Ωστόσο, το Kodiaq είναι μεγαλύτερο σε μήκος από το Tiguan και προσφέρει και μια 7-θέσια εκδοχή (ενώ η εκδοχή Tiguan Allspace είναι στάνταρ 7-θέσια). Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του Kodiaq είναι μόλις 0,33 - νούμερο κορυφαίο για μεσαίο crossover SUV.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Το Škoda Kodiaq απέσπασε την μέγιστη δυνατή επίδοση 5 στα 5 αστέρια στις δοκιμές πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 2017, καθώς μετρήθηκε στα εξής ποσοστά:
Ανανέωση του 2021
Τον Απρίλιο του 2021, η Škoda κυκλοφόρησε μια ανανεωμένη εκδοχή του μοντέλου, με έναν ελαφρύ αισθητικό εκσυγχρονισμό.
Τεχνικά στοιχεία
1 Μόνο στην Κίνα.
2 Από 11/2018 στα 400 N·m στις 1.900–3.300 στροφές το λεπτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Kodiaq Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Τσεχικά αυτοκίνητα
Φυλετικός διμορφισμός
μικρογραφία|200x200εσ|Οι αρσενικοί φασιανοί (δεξιά) έχουν μεγαλύτερο μέγεθος και άλλο χρώμα από τους θηλυκούς φασιανούς (αριστερά). Φυλετικός διμορφισμός είναι η ανάπτυξη ευδιάκριτων μορφολογικών (φαινοτυπικών) διαφορών μεταξύ θηλυκών και αρσενικών ατόμων σε ένα είδος ή πληθυσμό. Πιο απλά, φυλετικό διμορφισμό έχουμε όταν τα αρσενικά και τα θηλυκά ενός είδους παρουσιάζουν διαφορετικά χαρακτηριστικά (π.χ. στο μέγεθος, στο χρώμα κτλ.)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Σεξουαλικότητα Κατηγορία:Ανατομία ζώων Κατηγορία:Βιολογία του φύλου Κατηγορία:Ασυμμετρία
Σπέρμα
thumb|right|upright=1.4|Εικονογραφημένη ανάλυση του ανθρώπινου σπέρματος. Σπέρμα ονομάζεται η ουσία που παράγεται από τα γεννητικά όργανα του άνδρα ή των αρσενικών ζώων. Αποτελείται κυρίως από φρουκτόζη και ένζυμα. Το σπέρμα περιέχει κυρίως τα σπερματοζωάρια και το προστατικό υγρό. Από αυτό το 1/3, το 20% αποτελείται από εκκρίματα του προστάτη και το υπόλοιπο από εκκρίματα των βολβουρηθρικών αδένων. Για την έξοδό του περνά από τους δύο σπερματικούς πόρους. Η εκτίναξη του σπέρματος κατά την εκσπερμάτιση γίνεται χάρη στους βολβοσηραγγώδεις μύες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πέος Κατηγορία:Σωματικά υγρά Κατηγορία:Ανδρική υγεία Κατηγορία:Ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα
Αλέξιος Γ΄ Μέγας Κομνηνός
Ο Αλέξιος Γ΄ Μέγας Κομνηνός ( 5 Οκτωβρίου 1338 - 20 Μαρτίου 1390) ήταν αυτοκράτορας της Τραπεζούντας από το Δεκέμβριο του 1349 έως το θάνατό του. Γεννήθηκε το 1338 και το βαφτιστικό του όνομα ήταν Ιωάννης. Το άλλαξε σε Αλέξιος ίσως προς τιμήν του παππού του Αλέξιου Β' Μεγάλου Κομνηνού ή προς τιμήν του μεγαλύτερου αποθανόντος αδελφού του. Ήταν ο δεύτερος γιος του αυτοκράτορα Βασιλείου Μέγα Κομνηνού (22 Σεπτεμβρίου 1332 - 6 Απριλίου 1340) και της ερωμένης του - και κατοπινής δεύτερης συζύγου - του Ειρήνης, κόρης ενός Τραπεζούντιου αριστοκράτη.
Ο Αλέξιος Γ' παντρεύτηκε τη Θεοδώρα Καντακουζηνή, ανιψιά του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιωάννη Στ' Καντακουζηνού, στις 28 Σεπτεμβρίου 1351, στην εκκλησία του Αγίου Ευγένιου, πολιούχου της Τραπεζούντας. Στέφθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1351, αφού επέστρεψε στην Τραπεζούντα, μετά από μακρά περίοδο εξορίας στην Κωνσταντινούπολη.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Αλέξιος Γ΄ αντιμετώπισε εσωτερικές συγκρούσεις και εμφύλιους πολέμους μεταξύ των αριστοκρατικών οικογενειών της Τραπεζούντας, οι οποίες ταλαιπωρούσαν την αυτοκρατορία από τη βασιλεία της Ειρήνης Παλαιολογίνας (6 Αυγούστου 1340 - 17 Ιουλίου 1341). Δεν μπόρεσε να επιβληθεί ολοκληρωτικά στις αριστοκρατικές οικογένειες που βρίσκονταν σε σύγκρουση και έτσι επέλεξε να προσεγγίζει μια φατρία κάθε φορά, ανάλογα με τις περιστάσεις, ενώ συνέχισε να συλλαμβάνει μέλη αντιπάλων ομάδων. Επίσης αντιμετώπισε με ανάμεικτη επιτυχία τις εξωτερικές απειλές εναντίον του κράτους, οι οποίες προέρχονταν από τα γειτονικά Τουρκομανικά νομαδικά φύλα και εμιράτα, όσο και από τον ανταγωνισμό μεταξύ των Βενετών και Γενουατών εμπόρων, οι οποίοι μετέφεραν τις διαμάχες τους στην περιοχή του Πόντου.
Η μακρόχρονη βασιλεία του ήταν περίοδος ακμής για την αυτοκρατορία του Πόντου και ο ίδιος θεωρείται ένας από τους πιο αξιόλογους ηγεμόνες της. Ο Αλέξιος Γ΄ αναδείχθηκε σε σπουδαίο προστάτη των γραμμάτων και των τεχνών, με αποτέλεσμα η πρωτεύουσα του να εξελιχθεί σε σπουδαιότατο κέντρο επιστημών, τεχνών και εμπορίου. Ευεργέτησε και ίδρυσε μοναστήρια τόσο μέσα στην αυτοκρατορία όσο και στο Άγιο Όρος, ενώ αναστήλωσε τα τείχη της Τραπεζούντας και ανήγειρε φρούρια μέσα στην επικράτεια του. Υπέγραφε τα χρυσόβουλά του ως «Ἀλέξιος ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ πιστός βασιλεὺς καὶ αὐτοκράτωρ πάσης Ἀνατολῆς, Ἰβήρων καὶ Περατείας ὁ Μέγας Κομνηνός». Πέθανε στις 20 Μαρτίου 1390.
Τα πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του Αλέξιου Γ΄, αυτοκράτορας Βασίλειος, είχε παντρευτεί δυο φορές. Όταν πέθανε, η πρώτη του σύζυγος Ειρήνη Παλαιολογίνα, νόθα κόρη του βυζαντινού αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ΄, ανήλθε στο θρόνο με την υποστήριξη μερικών ανώτατων αξιωματούχων και πιστών της στρατιωτικών τμημάτων. Η νέα αυτοκράτειρα εξόρισε τη δεύτερη γυναίκα του συζύγου της, επίσης Ειρήνη με τα δυο ανήλικα παιδιά της τον Ιωάννη (=Αλέξιο) και Αλέξιο στην Κωνσταντινούπολη. Ο μικρός Ιωάννης(=Αλέξιος) ανατράφηκε στη βυζαντινή αυλή και παρέμεινε εκεί καθ' όλη την περίοδο 1340-1349, όπου η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας σπαρασσόταν από εμφυλίους πολέμους και πραξικοπήματα, από τα οποία δυο αυτοκράτειρες και δυο αυτοκράτορες ανήλθαν και έχασαν διαδοχικά την εξουσία. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του αυτόπτη αξιωματούχου και ιστορικού Μιχαήλ Πανάρετου, ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Μέγας Κομνηνός έχασε την εξουσία στις 13 Δεκεμβρίου 1349. Η ανατροπή του Μιχαήλ οργανώθηκε στην Κωνσταντινούπολη αλλά και μέσα στην Τραπεζούντα. Ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Στ΄ Καντακουζηνός, ύστερα από επαφές που είχε με Τραπεζούντιους υποστηρικτές του Ιωάννη(=Αλέξιου) στη Κωνσταντινούπολη, συμφώνησε να βοηθήσει το νεαρό διάδοχο και του διέθεσε ένα πλοίο για να επιστρέψει στην Τραπεζούντα. Στην ποντιακή πρωτεύουσα ισχυρή μερίδα της αριστοκρατίας, που ανήκε στην παράταξη των "Σχολαρίων", με επικεφαλής το μέγα δούκα Νικήτα Σχολάριο, προετοίμαζε από καιρό το έδαφος για την ανατροπή του Μιχαήλ. Το θαλάσσιο ταξίδι του Αλέξιου και των υποστηρικτών του έγινε με στάσεις στη Σινώπη, Αμισό, Κερασούντα και Τρίπολη, όπου έτυχε θριαμβευτικής υποδοχής.
Η άνοδος στο θρόνο (21 Ιανουαρίου 1350)
Στις 22 Δεκεμβρίου 1349 εισήλθε θριαμβευτικά στην Τραπεζούντα μαζί με τη μητέρα του και τους υποστηρικτές του. Στις 21 Ιανουαρίου 1350, έχοντας λάβει και επίσημα πλέον το όνομα Αλέξιος, στέφθηκε στο ναό του Αγίου Ευγένιου, την ημέρα της μνήμης του Αγίου. Για να διασφαλίσει τη θέση του, ο νέος αυτοκράτορας υποχρέωσε τον προκάτοχό του Μιχαήλ να καρεί μοναχός και τον περιόρισε στη μονή του Αγίου Σάβα. Για να ενδυναμώσει ακόμα περισσότερο τις στενές του σχέσεις με την Κωνσταντινούπολη, ο νεαρός ηγεμόνας παντρεύτηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1351 τη Θεοδώρα Καντακουζηνή, μικρανιψιά του Ιωάννη Στ΄ Καντακουζηνού και κόρη του σεβαστοκράτορα Νικηφόρου Καντακουζηνού, πρώτου εξαδέλφου του βυζαντινού αυτοκράτορα.
Η διακυβέρνηση του Αλέξιου Γ΄
Παρά την επιτυχία του πραξικοπήματος, η θέση του νέου αυτοκράτορα ήταν αρκετά επισφαλής, γιατί οι εμφύλιες διαμάχες μεταξύ των διάφορων φατριών της αριστοκρατίας δε σταμάτησαν. Πίσω από τις νέες συνωμοτικές κινήσεις βρίσκονταν αυτή τη φορά οι Δωρανίτες, οι οποίοι ανήκαν στην παράταξη των Σχολαρίων. Τον Ιούνιο του 1350 ο Αλέξιος Γ΄ συνέλαβε το μέγα στρατοπεδάρχη Θεόδωρο Δωρανίτη, τον επονομαζόμενο "Πιλέλη", τον αδελφό του πρωτοβεστιάριο Κωνσταντίνο, και άλλα μέλη της αριστοκρατίας. Σύντομα όμως αφέθηκαν ελεύθεροι και τέθηκαν ξανά στην υπηρεσία του αυτοκράτορα. Ο νέος πρωτοβεστιάριος Λέων Καβασίτης, ο οποίος προέρχονταν από μια άλλη αριστοκρατική οικογένεια, συνελήφθη ως ύποπτος τον Ιανουάριο του 1351 και το αξίωμα του μεταβιβάστηκε στον Θεόδωρο Δωρανίτη "Πιλέλη". Ο τελευταίος, έχοντας πλέον εξουσία στα χέρια του, κατέλαβε την ακρόπολη της Τραπεζούντας και αιχμαλώτισε το μέγα δούκα Νικήτα Σχολάριο. Μια λαϊκή εξέγερση είχε ως αποτέλεσμα τα σχέδια των Δωρανιτών να ναυαγήσουν και την απελευθέρωση του Νικήτα Σχολάριου. Ο Αλέξιος Γ' αποφάσισε να πάει στην Τρίπολη για να βρίσκεται πιο κοντά στην Κεγχρίνα, η οποία ήταν η έδρα των Σχολάριων, και εκεί εξορίστηκε ο Θεόδωρος Δωρανίτης "Πιλέλης" με το γιο του, το γαμπρό του και τα παιδιά ενός άλλου αριστοκράτη, του Ξενίτη. Τον Ιούλιο του 1352, οι φυλακισθέντες Δωρανίτες εκτελέστηκαν στην Κεγχρίνα δια απαγχονισμού. Ωστόσο η εξέγερση των Δωρανιτών δεν έληξε γιατί ο Κωνσταντίνος Δωρανίτης - αδελφός του Θεόδωρου - είχε υπό τον έλεγχο του το σημαντικό κάστρο των Λιμνίων. Εναντίον του στάλθηκε εκστρατευτική δύναμη με επικεφαλής την βασιλομήτωρα Ειρήνη, η οποία πολιόρκησε τα Λιμνία για τρεις μήνες χωρίς όμως αποτέλεσμα. Μια ακόμη σύντομη αυτή τη φορά ανταρσία σημειώθηκε τον Ιανουάριο του 1352, όταν ο πιγκέρνης Ιωάννης Τζανιχίτης κατέλαβε το κάστρο Τζανίχα, αλλά τον Απρίλιο ο αυτοκράτορας κατάφερε να καταστείλει την εξέγερση και να επανέλθει η ειρήνη.
Η μεγαλύτερη εσωτερική απειλή για τον Αλέξιο Γ΄ προήλθε από την εξέγερση των πρώην συμμάχων του Σχολαρίων το 1354. Ο Νικήτας Σχολάριος και ο γιος του, οι οποίοι είχαν βοηθήσει τον Αλέξιο Γ' να αντιμετωπίσει διάφορες αντίπαλες αριστοκρατικές οικογένειες, αποστάτησαν και κατέφυγαν στην Κερασούντα, την οποία μετέτρεψαν σε ορμητήριο τους. Στην κίνηση τους οι Σχολάριοι κατάφεραν να πάρουν με το μέρος τον μητροπολίτη Κερασούντας Κύριλλο και ορισμένους άλλους αξιωματούχους. Οι διαπραγματεύσεις που διεξήχθησαν μεταξύ των δυο πλευρών για την εκτόνωση της κρίσης δεν κατέληξαν πουθενά και στις 25 Μαρτίου 1355 δυνάμεις των επαναστατών με επικεφαλής το μέγα δούκα, το γιο του και τον παρακοιμώμενο Βασίλειο Χούπακα έπλευσαν στην Τραπεζούντα με σκοπό να επιτεθούν στην πρωτεύουσα. Όταν όμως έφτασαν στην πόλη ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις και συμφωνήθηκε ανακωχή μεταξύ των δυο πλευρών, οπότε οι επαναστάτες επέστρεψαν στην Κερασούντα. Το Μάρτιο του 1355 ο Αλέξιος Γ' εκστράτευσε εναντίον τους έχοντας μαζί του και συμμάχους Τουρκομάνους, τους "Αμιτώτες", και κατέλαβε την Κερασούντα, που υπεράσπιζε ο γιος του Νικήτα Σχολάριου. Οι στασιαστές αρχικά κατέφυγαν στην ακρόπολη που ήταν ισχυρά οχυρωμένη και διέθετε αφθονία εφοδίων. Από εκεί ορισμένοι κατόρθωσαν να διαφύγουν με πλοίο στην Κεγχρινά ενώ άλλοι διέφυγαν στα βουνά και από εκεί κατέβηκαν στην ακτή όπου μεταφέρθηκαν και αυτοί στην Κεγχρινά διά θαλάσσης. Μετά την κατάληψη της Κερασούντας ο Αλέξιος Γ΄ ήρθε στην Τρίπολη, όπου άφησε το στόλο του και την αυτοκράτειρα Θεοδώρα και με χερσαίες δυνάμεις κατευθύνθηκε στην Κεγχρινά για να την πολιορκήσει. Οι συγκρούσεις που έγιναν έξω από την πόλη ανέδειξαν νικητή τον αυτοκράτορα, αλλά οι πηγές δε μας διευκρινίζουν αν όντως η Κεγχρινά παραδόθηκε. Η μαρτυρία του Πανάρετου αναφέρει πως μετά τη νίκη του ο Αλέξιος Γ΄ επέστρεψε (πιθανώς στην Τρίπολη) ενώ στην Κεγχρινά έφτασε με ενισχύσεις από τα Λιμνία ο πρωτοβεστιάριος Βασίλειος Χούπακας. Μετά την αποχώρηση του αυτοκράτορα από την Κεγχρινά ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις μεταξύ των δυο πλευρών και με τη μεσολάβηση Ιταλών - όπως αναφέρει ο επίσης σύγχρονος των γεγονότων Ανδρέας Λιβαδηνός - (ίσως  Βενετών και Γενουατών) επήλθε συμφωνία για τον τερματισμό των εχθροπραξιών. Στο διάστημα αυτό σημειώθηκε μια απόπειρα του έκπτωτου αυτοκράτορα Μιχαήλ να καταλάβει την εξουσία, η οποία όμως απέτυχε και ο γηραιός Μιχαήλ επέστρεψε άπρακτος στην Κωνσταντινούπολη. Τον Οκτώβριο του 1355 ο μέγας δομέστικος Μειζομάτης και ο μέγας στρατοπεδάρχης Μιχαήλ Σαμψών ήρθαν στην Τρίπολη και την Κεγχρινά, όπου συνέλαβαν, για λογαριασμό του αυτοκράτορα, το Νικήτα Σχολάριο και τους οπαδούς του. Έτσι, έληξε ανταρσία των Σχολαρίων και η τάξη και η ειρήνη αποκαταστάθηκαν στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας.
Η ειρήνη του 1355 και ο θάνατος του Νικήτα Σχολάριου το 1361 δεν αποθάρρυνε την οικογένεια των Σχολαρίων από νέες συνωμοτικές ενέργειες για την ανατροπή του Αλέξιου Γ΄. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Πανάρετος, το 1362 παραλίγο να ξεσπάσει νέα ανταρσία. Την ίδια χρονιά και ο γιος του Μιχαήλ, πρώην αυτοκράτορας Ιωάννης Γ΄ Μέγας Κομνηνός (4 Σεπτεμβρίου 1342 - 3 Μαΐου 1344) επιχείρησε και αυτός να καταλάβει την εξουσία χωρίς όμως αποτέλεσμα. Αφού δραπέτευσε από την Αδριανούπολη, όπου βρισκόταν εξορισμένος, με τη βοήθεια των Γενουατών έφτασε στη Σινώπη. Εκεί όμως πέθανε λόγω της πανώλης που μάστιζε την περιοχή. Τον Οκτώβριο του 1363 οι Σχολάριοι επιχείρησαν ακόμη μια προσπάθεια. Ο μέγας λογοθέτης Γεώργιος Σχολάριος μαζί με μέλη της αριστοκρατικής οικογένειας των Καβασιτών και άλλους άρχοντες επιτέθηκαν στον αυτοκράτορα και τον καταδίωξαν ως τον πύργο της ακρόπολης της Τραπεζούντας. Η κίνηση τους όμως απέτυχε και οι Καβασίτες συνελήφθησαν, ενώ ο Γεώργιος Σχολάριος με τους οπαδούς του κατέφυγαν πρώτα στην Κερασούντα και μετέπειτα στην Αμισό, όπου λίγο αργότερα με τη μεσολάβηση των Γενουατών συμφιλιώθηκε με τον αυτοκράτορα. Το αξιοσημείωτο πάντως ήταν πως στη συνωμοσία συμμετείχε και ο μητροπολίτης Τραπεζούντας Νήφων Πτερυγιωνίτης, ο οποίος φυλακίστηκε για την ανάμειξη του, στη μονή Σουμελά, όπου και πέθανε στις 19 Μαρτίου 1364.
Η απειλή των Τουρκομάνων
Η απειλή των Τουρκομάνων νομάδων και εμιράτων που περιέβαλλαν την αυτοκρατορία σε όλο το νότιο, νοτιοανατολικό και νοτιοδυτικό σύνορο της παρέμεινε αμείωτη καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του Αλέξιου Γ'. Για να αντιμετωπίσει τους Τουρκομάνους νομάδες ο Αλέξιος Γ΄ χρησιμοποίησε έναν συνδυασμό δυναμικής αναμέτρησης και διπλωματικού κατευνασμού, με τη σύναψη συμμαχιών μέσω επιγαμιών των πριγκιπισσών του αυτοκρατορικού οίκου με τους Τουρκομάνους εμίρηδες.
Ο Αχί(= ηγεμονικός τίτλος) Εϋνέ μπεκ του Ερζιντζάν είχε ήδη επιτεθεί από το 1348 στην Τραπεζούντα επικεφαλής ενός ισχυρού συνασπισμού Τουρκομάνων εμίρηδων, με τους Τραπεζούντιους να αποκρούουν τους επιδρομείς και να τους καταφέρνουν βαριές απώλειες σε μάχες που κράτησαν τρεις ημέρες. Οι επιχειρήσεις που διεξήγαγε ο δούκας Ιωάννης Καβασίτης στη Χερίανα τον Αύγουστο 1355 στρέφονταν κατά του Αχί Εϋνέ μπεκ αλλά το Νοέμβριο του ίδιου έτους ο αυτοκράτορας θα υποστεί βαριά ήττα, πιθανώς από Τουρκομάνους του ίδιου ηγεμόνα, και ο Καβασίτης θα πιαστεί αιχμάλωτος. Μετά το 1361 ο Αχί Εϋνέ μπεκ πήρε υπό τον έλεγχο του και τη Βαϊβέρτη και εξαπέλυσε και από εκεί μια σειρά επιδρομών εναντίον των εδαφών της Τραπεζούντας. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους θα εισβάλει στο θέμα Μεγάλης Χαλδίας, ενώ τον Οκτώβριο θα πολιορκήσει το Γολαχά και το οχυρό Κούκος δίχως να καταφέρει να τα καταλάβει. Ο προκάτοχος του Εϋνέ μπεκ στη Βαϊβέρτη, Χότζα Λατίφ, θα επιτεθεί δυο φορές εναντίον της αυτοκρατορίας. Το 1360 θα ματαιώσει τα σχέδια του Αλέξιου Γ΄ να ολοκληρώσει το χτίσιμο του οχυρού Κούκος, το οποίο βρίσκεται πάνω στο δρόμο που οδηγούσε από τη Βαϊβέρτη στη Χαλδία, αλλά σε μια νέα του επιδρομή τον Ιούλιο του 1361 στη Ματζούκα θα υποστεί συντριβή, θα πιαστεί αιχμάλωτος και θα εκτελεστεί, ενώ το κεφάλι του θα μεταφερθεί θριαμβευτικά στη Τραπεζούντα, όπου θα εκτεθεί σε κοινή θέα.
Με τον εμίρη του Ερζιντζάν και της Βαϊβέρτης Μουταχαρτάν (1379-1403), ο αυτοκράτορας διατηρεί φιλικές σχέσεις και μάλιστα θα του δώσει ως σύζυγο του μια από τις κόρες του, αν και δεν γνωρίζουμε το όνομα της. Η συμμαχία που κλείστηκε μεταξύ των δυο ηγεμόνων όριζε, ότι ο αυτοκράτορας θα πλήρωνε και κάποιο φόρο στον Μουταχαρτάν. Οι "Αμιτώται" που αναφέρει ο Πανάρετος στο χρονικό του είναι το νομαδικό φύλο των Ακ-Κογιουνλού (Ασπροπροβατάδες) και βρίσκονται σε συνεχή σύγκρουση με την αυτοκρατορία, ιδιαίτερα την περίοδο 1340-1352. Το καλοκαίρι του 1352 ο Αλέξιος Γ΄ θα παντρέψει την αδελφή του Μαρία με τον εμίρη τους, τον Κουτλού μπεκ και οι "Αμιτιώται" από εχθροί θα μετατραπούν σε σύμμαχους του αυτοκράτορα, συνδράμοντας τον στις επιχειρήσεις του εναντίον των Σχολαρίων το 1355. Ο Χατζή Αμήρ της Χαλυβίας, περιοχή που βρίσκεται νοτιοανατολικά των εδαφών της αυτοκρατορίας, θα εισβάλλει το 1357 φτάνοντας ως το Δικαίσιμο. Ο Αλέξιος Γ' το επόμενο έτος (1358) θα έρθει σε συνδιαλλαγή με τον Χατζή Αμήρ και θα του προσφέρει ως σύζυγο την αδελφή του Θεοδώρα, ενώ το Δεκέμβριο του 1361 θα επισκεφτεί προσωπικά τον Χατζή Αμήρ στα εδάφη του. Ο διάδοχος όμως του Χατζή Αμήρ, Σουλεϋμάν μπεκ θα ακολουθήσει εχθρική πολιτική εναντίον της Τραπεζούντας και την περίοδο 1396-1397 θα καταλάβει την Κερασούντα.
Με το εμιράτο του Τζανίκ, που περιέβαλλε την αυτοκρατορία από τα νοτιοδυτικά και τον εμίρη του Τατζεντίν, που είχε στην κατοχή του τη Νικσάρ (Νεοκαισάρεια), ο αυτοκράτορας θα βρίσκεται σε συνεχή σύγκρουση για περίπου τρεις δεκαετίες (1351-1379), προσπαθώντας να αποκρούσει και να αποτρέψει τη μόνιμη εγκατάστασή τους στα Λίμνια και την ευρύτερη περιοχή τους. Το 1362 ο Τατζεντίν θα ζητήσει το χέρι μιας Μεγαλοκομνηνής πριγκίπισσας αλλά το αίτημά του θα απορριφθεί. Στα τέλη της δεκαετίας του 1370 όμως κοινά συμφέροντα και κοινοί κίνδυνοι θα φέρουν κοντά τους δυο ηγεμόνες· το 1379 ο Αλέξιος Γ' θα παντρέψει την κόρη του Ευδοκία - ξακουστή για την ομορφιά της - με τον Τατζεντίν. Έτσι θα πάρει πίσω τα Λίμνια, τα οποία ο εμίρης πιθανώς είχε καταλάβει για να ασκήσει κάποιου είδους πίεση στον αυτοκράτορα, αλλά για πολύ λίγο, διότι  μέσα στην επόμενη δεκαετία τα Λίμνια θα ξαναπεράσουν στην κυριαρχία των Τουρκομάνων.
Οι Τζαπνίδες, ισχυρό Τουρκομανικό φύλο, είναι εγκατεστημένοι στα νοτιοδυτικά της αυτοκρατορίας και το 1348 συμμετείχαν στην επίθεση του Τουρκομανικού συνασπισμού εναντίον της Τραπεζούντας. Έχουν κατακλύσει την κοιλάδα του ποταμού Φιλαβωνίτη διώχνοντας τους ελληνικούς πληθυσμούς που κατοικούσαν εκεί. Για τις σχέσεις τους μετά το 1348 με τους Μεγάλους Κομνηνούς δεν γνωρίζουμε πολλά. Την περίοδο 1370-1390 ο Αλέξιος Γ' θα πραγματοποιήσει επιχειρήσεις εναντίον των Τζαπνιδών με στόχο να τους εκδιώξει από την κοιλάδα του Φιλαβωνίτη, χωρίς όμως αποτέλεσμα.
Διπλωματικές και εμπορικές επαφές με τη Βενετία και τη Γένουα
Οι διπλωματικές και εμπορικές σχέσεις του Αλέξιου Γ' με τις δυο Ιταλικές ναυτικές δημοκρατίες, τη Βενετία και τη Γένουα χαρακτηρίζονται από προσπάθεια άσκησης μιας πολιτικής ισορροπιών καθώς και περιορισμού της επιρροής της μιας προς όφελος της άλλης. Βλέποντας ότι οι Γενουάτες είχαν αυξήσει κατά πολύ την παρουσία και την επιρροή τους στα λιμάνια του Πόντου, ο αυτοκράτορας έθεσε σε νέα βάση τις σχέσεις του με τη Βενετία, ώστε να αποκατασταθούν πλήρως οι εμπορικές επαφές, οι οποίες είχαν διαταραχθεί - τα χρόνια πριν ανεβεί στο θρόνο αλλά και την πρώτη δεκαετία της βασιλείας του - λόγω του Ενετογενουατικού πολέμου του 1350-1355 και της πανώλης που έπληξε την Ευρώπη και τη λεκάνη της Μεσογείου στα μέσα του 14ου αιώνα.
Οι πρώτες επαφές ξεκίνησαν με πρωτοβουλία του αυτοκράτορα, ο οποίος έστειλε απεσταλμένους πρώτα στη Βενετία το 1360 και τρία χρόνια αργότερα στο Βενετό βάιλο της Κωνσταντινούπολης. Η Βενετική Γερουσία έδωσε εντολή στο βάιλο της να στείλει στην Τραπεζούντα ένα κατάλληλο άτομο ώστε να εξασφαλίσει με μια νέα συμφωνία τα ήδη υπάρχοντα εμπορικά προνόμια ή και να τα διευρύνει αν είναι δυνατόν. Επίσης η δημοκρατία του Αγίου Μάρκου ζητούσε και την παροχή μιας νέας τοποθεσίας για την ανέγερση ενός νέου εμπορικού σταθμού. Ο Αλέξιος Γ' συναίνεσε και το Μάρτιο του 1364 εξέδωσε χρυσόβουλλο υπέρ των Βενετών, με το οποίο θα είχαν το δικαίωμα να εμπορεύονται με ασφάλεια σ' όλη την επικράτειά του υπό την προϋπόθεση ότι θα αποδέχονταν την εξουσία του. Οι Βενετοί θα πλήρωναν μειωμένο κομμέρκιο αν το εμπόρευμα ζυγιζόταν, δηλαδή 2% αντί του 3% που ίσχυε μέχρι τότε, αλλά αυξανόταν όμως ο ειδικός φόρος επί ζυγίω από 1,5% σε 2,5%, οπότε όλο το ποσό του κομμερκίου έφτανε ξανά στα προηγούμενα επίπεδα (4,5%) του χρυσοβούλλου του 1319 που είχε εκδώσει ο Αλέξιος Β΄ Μέγας Κομνηνός. Στην περίπτωση που τα εμπορεύματα δεν ζυγίζονταν, οι Βενετοί έμποροι θα πλήρωναν όπως και πριν το 3% της αξίας. Επίσης τους παραχωρήθηκε ένα οικόπεδο δίπλα στη Μονή του Θεοδώρου Γαβρά για να χτίσουν εκεί τον εμπορικό σταθμό. Αν και τα προνόμια που τους παραχωρήθηκαν δεν ήταν αυτά που ανέμεναν, η Γερουσία αποφάσισε να δεχτεί τη συμφωνία και να την επικυρώσει, γι' αυτό και ψηφίστηκαν και τα χρηματικά δώρα που θα δινόταν στον αυτοκράτορα και τους υπόλοιπους αξιωματούχους του.
Επειδή το χρυσόβουλλο του 1364 δεν ικανοποίησε πλήρως τη Βενετία, η Γερουσία αποφάσισε να σταλεί επίσημη πρεσβεία στον αυτοκράτορα, με την οποία ζητούσε ευνοϊκότερους εμπορικούς όρους και όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διεύρυνση των προνομίων. Ο Αλέξιος Γ' ικανοποίησε το νέο αίτημα των Βενετών και το 1367 εξέδωσε νέο χρυσόβουλλο με το οποίο επιβεβαίωνε όλα τα προηγούμενα προνόμια τους, μείωνε κατά 0,5% το φόρο επί του τζίρου αλλά άφηνε άθικτο το φόρο επί ζυγίω. Επιπροσθέτως τους παραχώρησε μια άλλη τοποθεσία κοντά στο ακρωτήριο του Αγίου Σταυρού για να κτίσουν εκεί την εμπορική τους συνοικία, εκκλησία, σπίτια έχοντας το δικαίωμα να οχυρώσουν την συγκεκριμένη τοποθεσία. Ο νέος βενετικός εμπορικός σταθμός θα είχε πλήρη διοικητική αυτονομία με δικό του βάιλο, αξιωματούχους και δικούς του ιερείς. Οι Βενετοί έμειναν πολύ ικανοποιημένοι από τους όρους της νέας εμπορικής συμφωνίας και έστειλαν ως δώρο στον Αλέξιο Γ' μια πολυτελή καμπάνα, ενώ διατηρήθηκε και η συνήθεια της καταβολής των  χρηματικών δώρων στον αυτοκράτορα και τους αξιωματούχους του κάθε φορά που βενετικά πλοία θα έφθαναν στην Τραπεζούντα. Βασικός άξονας της πολιτικής του Αλέξιου Γ΄ ήταν η καλλιέργεια ισότιμων και επωφελών και για τις δυο πλευρές εμπορικών και οικονομικών σχέσεων. Δεν παρέλειπε ποτέ όμως να τους θυμίζει, ότι μέσα στο κράτος του υπάρχουν χάρη στη δική του προστασία και εύνοια γι αυτό και απαίτησε το 1372 τα αυτοκρατορικά λάβαρα να κυματίζουν πάνω από τον εμπορικό τους σταθμό στην Τραπεζούντα.
Η αυθαίρετη όμως ερμηνεία και η συχνή παραβίαση των Βενετικών προνομίων από τις αυτοκρατορικές αρχές, η ληστεία των εμπορευμάτων τους, η κακομεταχείριση που υφίσταντο σε αρκετές περιπτώσεις οι Βενετοί έμποροι λόγω και της δυσαρέσκειας του ντόπιου πληθυσμού εναντίον τους, οδήγησαν τις δυο πλευρές σε ρήξη την περίοδο 1374-1376. Οι διαπραγματεύσεις για την επίλυση των διαφορών που διεξήχθησαν μέχρι και το Φεβρουάριο του 1375 δεν οδήγησαν σε εξομάλυνση της κρίσης, μιας και η Βενετία συνέχιζε να ζητά από τον Αλέξιο Γ΄ την πληρωμή αποζημιώσεων για τις απώλειες που είχαν υποστεί οι έμποροί της. Ο αυτοκράτορας αρνιόταν να ενδώσει στις απαιτήσεις των Βενετών και η Γερουσία αποφάσισε στρατιωτική επέμβαση με υποστήριξη ανταπαιτητών του θρόνου, όπως ο Μιχαήλ Παλαιολόγος, γιος του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄, και ο Ανδρόνικος Μεγαλοκομνηνός, γιος του πρώην αυτοκράτορα Ιωάννη Γ΄. Η εκστρατεία των Βενετών ανάγκασε τον Αλέξιο Γ΄ να ενδώσει στις αξιώσεις τους, να πληρώσει ένα μέρος των αποζημιώσεων, και με νέο χρυσόβουλλο του το 1376 να επαυξήσει τα προνόμια των Βενετών.
Στα τέλη της βασιλείας του Αλέξιου Γ΄, λόγω του Ενετογενουατικού πολέμου της Κιότζα (1376-1381), οι εμπορικές επαφές Βενετίας - Τραπεζούντας περνάνε και πάλι κρίση. Η Βενετία, αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε, υποβάθμισε τη σημασία του εμπορικού της σταθμού στην Τραπεζούντα, μειώνοντας τις ροές των εμπορευμάτων και ανακαλώντας τον βάιλο. Από το 1385 η τακτική ναυσιπλοΐα των Βενετών προς την Τραπεζούντα διακόπηκε σχεδόν ολοκληρωτικά με αποτέλεσμα ο τζίρος να μειωθεί και οι αυτοκρατορικές αρχές να επιβάλλουν αύξηση της φορολογίας μεγαλύτερης απ' ότι προέβλεπε το χρυσόβουλλο του 1376.
Η σύναψη ειρήνης μεταξύ Τραπεζούντας και Γένουας το 1349 απεκατέστησε τις σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών και η αυτοκρατορία τήρησε ουδέτερη στάση στον Ενετογενουατικό πόλεμο του 1350-1355. Οι τακτικές εμπορικές και διπλωματικές επαφές ατόνησαν από το 1350 και εξής λόγω του πολέμου αν και οι Γενουάτες αξιωματούχοι λάμβαναν οδηγίες από την πατρίδα τους για τον καθορισμό της δράσης τους μέσα στην αυτοκρατορική επικράτεια. Γενουάτες πιθανώς υποστήριξαν τον Αλέξιο Γ' το 1355 εναντίον των στασιαστών Σχολαρίων, και στη συνέχεια μεσολάβησαν για τον τερματισμό του εμφυλίου και τη συμφωνία ειρήνης μεταξύ των δυο πλευρών. Μια αυτοκρατορική πρεσβεία το 1363 επισκέφτηκε το Γενουάτη ποντεστά (κυβερνήτη) του Πέραν, ίσως για να διαπραγματευτεί την επανέναρξη των εμπορικών επαφών. Την Κυριακή του Πάσχα του 1365, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Πανάρετου, Γενουάτες και Βενετοί στο κέντρο της Τραπεζούντας συνεπλάκησαν μπροστά στον αυτοκράτορα ενώ στα 1373-1374 η Γένουα θα στείλει δυο πρεσβείες στον Αλέξιο Γ' για την επίλυση εκκρεμών οικονομικών ζητημάτων. Η δραστηριότητα των Γενουατών αυτή την περίοδο αποδεικνύει, ότι ο εμπορικός σταθμός τους στην Τραπεζούντα λειτουργούσε κανονικά παρά τον πόλεμο της Κιότζα με τη Βενετία (1376-1381).
Οι σχέσεις με τους Γεωργιανούς ηγεμόνες του Καυκάσου
Ο Αλέξιος Γ΄ ακολούθησε την πολιτική της συμμαχίας μέσω επιγαμίας και με το βασίλειο της Γεωργίας στα ανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας. Το 1367 ο βασιλιάς της Γεωργίας Μπαγκράτ Ε΄ παντρεύτηκε την κόρη του Αλέξιου Γ΄, Άννα Μεγαλοκομνηνή. Ο αυτοκράτορας συνόδεψε την κόρη του μέχρι την περιοχή Μακραγιαλοί στα σύνορα των δύο κρατών, και το 1372 επισκέφτηκε ξανά το γαμπρό και την κόρη του. Κατά τη διάρκεια αυτής της επίσκεψης ο Αλέξιος Γ΄ πήγε στο Βάτι, όπου τον συνάντησε ο πρίγκιπας της Γουριάς για να του υποβάλλει τα σέβη του και να ανανεώσει την υποτέλεια του στον αυτοκράτορα. Το 1377 ο Αλέξιος Γ' επισκέφτηκε ξανά τους Μακραγιαλούς και εκεί τον συνάντησε η Γεωργιανή πριγκίπισσα Γκιουλκάν, κόρη του βασιλιά Δαυίδ Θ΄. Η πριγκίπισσα ήταν αρραβωνιασμένη με τον γιο και διάδοχο του αυτοκράτορα, τον Ανδρόνικο, αλλά μετά τον αναπάντεχο θάνατο του, παντρεύτηκε τον αδελφό του Μανουήλ - μετέπειτα αυτοκράτορα Μανουήλ Γ΄. Τότε μετονομάστηκε σε Ευδοκία και ο ίδιος ο Αλέξιος Γ΄ στεφάνωσε τη νύφη του με τις γαμήλιες τελετές που κράτησαν μια εβδομάδα να είναι ιδιαίτερα λαμπρές.
Ευεργέτης των μοναστηριών του Πόντου
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ο Αλέξιος Γ΄ ευεργέτησε με δωρεές διάφορα μοναστήρια μέσα στην αυτοκρατορία του και ίδρυσε τη Μονή του Διονυσίου στο Άγιο Όρος. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Πανάρετου το 1362 ο αυτοκράτορας ανακαίνισε το ναό του Αγίου Φωκά στην Κορδύλη. Ιδιαίτερη όμως εύνοια έδειξε στη Μονή της Παναγίας στο όρος Μελά στην περιοχή της Ματζούκας την περίφημη Παναγία Σουμελά. Θέλοντας να ευχαριστήσει την Παναγία που τον γλίτωσε από ένα ναυάγιο, ο αυτοκράτορας το Δεκέμβριο του 1364 απέλυσε χρυσόβουλλο υπέρ της Μονής, με το οποίο επικύρωνε τα παλαιά προνόμια και κτήσεις της και πολλαπλασίαζε με νέες δωρεές τις γαίες και τους παροίκους του μοναστηριού. Παράλληλα παραχωρούσε πλήρη φορολογική ατέλεια για όλα τα περιουσιακά στοιχεία της και απαλλαγή από κάθε είδους οικονομική ή στρατιωτική αγγαρεία και επιβάρυνση, η οποία θα μπορούσε να επιβληθεί από τις τοπικές αρχές. Σε περίπτωση που ξένοι ή μετανάστες εγκαθίσταντο στις γαίες της Μονής θα εξαιρούνταν και αυτοί από κάθε φόρο προς το δημόσιο. Επίσης αν πάροικοι από τις αυτοκρατορικές γαίες εγκαθίσταντο σε γαίες του μοναστηριού, τότε τα περιουσιακά τους στοιχεία θα περνούσαν αυτόματα στη Μονή ενώ το ίδιο θα ίσχυε και για παροίκους της Μονής και θα απεβίωναν δίχως κληρονόμους, χωρίς να εγείρονται περαιτέρω διεκδικήσεις για αυτά τα περιουσιακά στοιχεία από τρίτους. Η μονή θα κατέβαλλε μονάχα έναν φόρο στο αυτοκρατορικό ταμείο ανά διετία και τίποτε περισσότερο. Παράλληλα διασώζονται αντίγραφα δύο ακόμα χρυσοβούλλων του Αλέξιου Γ΄ - των οποίων όμως η γνησιότητα αμφισβητείται έντονα από τους ερευνητές -  για τη Μονή του Αγίου Γεωργίου Χουτουρά και τη Μονή Βαζελώνος. Σύμφωνα με αυτά τα έγγραφα, τα οποία χρονολογούνται το 1365 και 1386 αντιστοίχως, ο αυτοκράτορας παραχωρούσε φόρους και χωριά σε αυτά τα μοναστήρια.
Κτίτωρ της Μονής Διονυσίου στο Άγιο Όρος
To 1374 ο Διονύσιος, αδελφός του Μητροπολίτη Τραπεζούντας Θεοδόσιου, έφτασε στην ποντιακή πρωτεύουσα για να επισκεφτεί τον αδελφό του και να προσπαθήσει να πάρει οικονομική ενίσχυση για τη μονή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου της "Νέας Πέτρας" την οποία είχε ιδρύσει στο Άγιο Όρος. Ο Θεοδόσιος κανόνισε ο αδελφός του να γίνει δεκτός από τον αυτοκράτορα και και ο Διονύσιος κατάφερε να πείσει τον Αλέξιο Γ΄ να ιδρύσει το δικό του μοναστήρι στο Άγιο Όρος, όπως "είχαν πράξει όλοι οι αυτοκράτορες στο παρελθόν". Έτσι το Σεπτέμβριο του 1374 απέλυσε χρυσόβουλο με το οποίο επικυρώνει τις δωρεές του στο μοναστήρι, που θα ίδρυε ο Διονύσιος στον Άθω. Σύμφωνα με το χρυσόβουλο ο αυτοκράτορας αναλάμβανε όλα τα έξοδα για την ανέγερση του μοναστηριού (του ναού, των κελιών, των τειχών, του υδραγωγείου κ.λ.π.) και γι' αυτό δώριζε στο Διονύσιο 100 σώμια αργυρού (=περίπου 1000 χρυσά υπέρπυρα) εκ των οποίων τα 50 θα καταβαλλόταν αμέσως και τα άλλα 50 σε τρεις ετήσιες δόσεις. Επίσης η μονή θα λάμβανε από το αυτοκρατορικό ταμείο 1000 άσπρα "κομνηνάτα" (=ασημένια νομίσματα) σε ετήσια βάση για τη συντήρηση των μοναχών. Σε αντάλλαγμα οι μοναχοί θα μνημόνευαν αιωνίως τον αυτοκράτορα, τα μέλη της οικογένειας του, τους προγόνους και τους διαδόχους του, όφειλαν να φιλοξενούν κάθε Τραπεζούντιο που θα ερχόταν στο Άγιος Όρος για να προσκυνήσει στη Μονή, να δέχονται επίσης κάθε Τραπεζούντιο που επιθυμούσε να ασπαστεί το μοναχικό βίο και φυσικά να τηρούν το καταστατικό της Μονής.
Οικογένεια
Με την σύζυγό του Θεοδώρα Καντακουζηνή, ο Αλέξιος Γ΄ είχε πέντε παιδιά :
Από μία παλακίδα, της οποίας το όνομα δεν διασώζεται, είχε δύο γιους:
Πηγές - Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Τραπεζούντας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
272 Αντωνία
Η Αντωνία (Antonia) είναι σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,7. Ανακαλύφθηκε το 1888 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια. Η Αντωνία ήταν ο δεύτερος από τους 99 αστεροειδείς που ανεκάλυψε συνολικά ο συγκεκριμένος αστρονόμος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αντωνια
Αρμενικό Ζήτημα
Αρμενικό ζήτημα ονόμασαν οι διπλωματικοί και δημοσιογραφικοί κύκλοι το πρόβλημα της μεταχείρισης των Αρμενίων και της αυτονομίας τους, που αναδύθηκε στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, απο τους Αρμένιους που ζούσαν στην παρακμάζουσα Οθωμανική αυτοκρατορία. Οι σαρωτικές αλλαγές που από την αρχή σχεδόν του 19ου αιώνα έλαβαν χώρα στην Οθωμανική αυτοκρατορία και οι πόλεμοι της με τη Ρωσία, έδωσαν και στους Αρμένιους, μετά τους Έλληνες, τους Σέρβους, τους Βούλγαρους, τη δυνατότητα να διεκδικήσουν και αυτοί, κατ'αρχήν καλύτερη (ισόνομη) μεταχείριση μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία και αργότερα και την ανεξαρτησία τους.
Η Τουρκία απάντησε με σφαγές μεγάλης έκτασης, οι πιο γνωστές των οποίων ήταν οι λεγόμενες σφαγές του σουλτάνου Αμπντουλ-Χαμίτ και φυσικά, η προσπάθεια εξόντωσης των Αρμενίων, (γενοκτονία ) κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου πολέμου απο τους Νεότουρκους.
Τα πρώτα χρόνια
Αποτέλεσμα εκτός των άλλων, ήταν να βρεθούν Αρμένιοι και απο τις δυο πλευρές των συνόρων.
Ρωσία και Αρμένιοι
Η ανατολική (Ρωσική) Αρμενία άρχισε να αναπτύσσεται, οικονομικά και πολιτιστικά. Τον Ιούνιο του 1849 ιδρύθηκε το Κυβερνείο του Ερεβάν, που με τη διοικητική συγκέντρωση που επέβαλλε, βοήθησε στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής. Καταργήθηκε το προηγούμενο φορολογικό (φεουδαρχικού τύπου) σύστημα, προωθήθηκε το εμπόριο, επιβλήθηκαν χαμηλοί δασμοί, ιδρύθηκαν βιοτεχνίες και βιομηχανίες και επόμενα ήρθε και η πνευματική ανάπτυξη των Αρμενίων. Ιδρύθηκαν αρμενικά σχολεία και κολλέγια, και αναπτυχθήκε η αρμενική κουλτούρα, με έργα αρμενικής λογοτεχνίας και ποίησης. Έτσι άρχισε να αναπτύσσεται και ο αρμενικός εθνικισμός και η απαίτηση για εθνικό κράτος. Άρχισαν να καλλιεργούνται οι ιδέες του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα, να γίνονται ομιλίες, να κυκλοφορούν φυλλάδια και εφημερίδες. Απο το 1850 και μετά άρχισε όλο και να δυναμώνει το εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα των Αρμενίων. Με την έναρξη του Ρωσο-τουρκικού πολέμου του 1877-1878 οι Αρμένιοι του Καύκασου βοήθησαν ενεργητικά το ρωσικό στρατό σχηματίζοντας εθελοντικά σώματα στρατού, πεζικού και ιππικού, μετέφεραν με τις άμαξες πολεμοφόδια, φρόντιζαν τους πληγωμένους, κ.α.. Μετά το τέλος του πολέμου, ορισμένες περιοχές της τουρκικής Αρμενίας, όπως το Καρς, ενώθηκαν με τη Ρωσία. Οι Τούρκοι θυμωμένοι και φοβισμένοι άρχισαν τις βιαιοπραγίες εναντίον των Αρμενίων, κυρίως αυτών που ζούσαν στα σύνορα με τη Ρωσία.
Η φωτιά που ξέσπασε στην αγορά της αρμενικής πόλης Βαν, οι σκοτωμοί Αρμενίων από τον τουρκικό όχλο, η φανάτιση του όχλου από τους ισλαμιστές αρχηγούς του, η ευνοϊκή αντιμετώπιση των Κούρδων και η μεταχείρισή τους από τη τουρκική κυβέρνηση για να σκοτώνουν ή να καταπιέζουν τους Αρμένιους, οδήγησε αυτούς στο να ζητήσουν τη προστασία της Ρωσίας που εξάλλου βρισκόταν έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης.
Η μορφή του Αρμένιου πατριάρχη Ναρσή Βαρζαμπετιάν, ξεχωρίζει εκείνη τη περίοδο με τις επίμονες εκκλήσεις του προς τη Ρωσία να φροντίσει και το αρμενικό ζήτημα στη συνθήκη που επρόκειτο να υπογραφεί ζητώντας οι περιοχές της Μικράς Ασίας που κατοικούνταν απο Αρμένιους να κηρυχθούν ανεξάρτητες ή τουλάχιστον να περάσουν στην κυριαρχία της Ρωσίας.
η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου
Έτσι, η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, μεταξύ Ρώσων και Οθωμανών που υπογράφηκε στις 3 Μάρτη του 1878 και συγκεκριμένα το άρθρο 16 έγραφε:...(...καθώς η αποχώρηση των Ρωσικών στρατευμάτων απο τις περιοχές της Αρμενίας που έχουν καταλάβει και που θα αποδοθούν στη Τουρκία, μπορεί να γίνει αιτία εχθροπραξιών, η Υψηλή Πύλη αναλαμβάνει την υποχρέωση να φροντίσει άμεσα για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και βελτιώσεις που απαιτούνται στις περιοχές που ζουν Αρμένιοι και να εγγυηθεί την ασφάλειά τους απέναντι στους Κούρδους και τους Κιρκάσσιους.)...
η συνθήκη του Βερολίνου
Η αναθεώρηση της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου που επιβλήθηκε από την Μεγάλη Βρεττανία, με τη συνθήκη του Βερολίνου της 13ης Ιουνίου του 1878, και πάλι με το άρθρο 61 αυτή τη φορά όριζε οτι...(...η Υψηλή Πύλη έπρεπε οπωσδήποτε να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις προς όφελος των Αρμενίων, κυρίως προστατεύοντάς τους από τους Κούρδους και Κιρκασσιανούς γείτονές τους. Οι Μεγάλες Δυνάμεις είχαν δικαίωμα να επιστατούν την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων...)...
Τότε τέθηκε επίσημα και για πρώτη φορά, το ζήτημα της κατάστασης στην οποία ζούσαν οι Αρμένιοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι αναγκαίες αλλαγές που έπρεπε να γίνουν για να αποκτήσουν μεγαλύτερη αυτονομία – αφού το ζήτημα της ανεξαρτησίας δεν είχε ακόμα τεθεί – και η διεθνοποίηση της κατάστασης, με το δικαίωμα που απέκτησαν οι Μεγάλες Δυνάμεις να επεμβαίνουν προς την κατεύθυνση της επίλυσης των προβλημάτων. Οι Αρμένιοι λοιπόν, ήταν η μόνη χριστιανική εθνότητα πλέον, που έμεινε υποδουλωμένη στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Και οι Τούρκοι είχαν σκοπό να την κρατήσουν έτσι.
Οι διωγμοί αρχίζουν
Η κατάσταση συνεχώς επιδεινωνόταν τις επόμενες δεκαετίες. Όταν ο Αμπντούλ-Χαμίτ χρησιμοποίησε τους Κούρδους -που λίγο ή πολύ μοιράζονταν τα ίδια εδάφη -για να υποτάξουν τους Αρμένιους, οι Αρμένιοι ξεσηκώθηκαν ζητώντας πολιτικές ελευθερίες. Άρχισαν να ζητούν μια πλήρως ανεξάρτητη Αρμενία στην ανατολική Τουρκία. Επίσης προσπάθησαν να γνωστοποιήσουν το θέμα τους στην Ευρώπη και γενικά στις δυτικές χώρες, ιδρύοντας οργανώσεις και συλλόγους.
Η πιο ακραία απο αυτές τις οργανώσεις ήταν η Χουντσάκ ( Καμπάνα, στα ελληνικά) που ιδρύθηκε το 1881 στη Γενεύη, η πρώτη σοσιαλιστική οργάνωση των Αρμενίων. Το 1890 ιδρύθηκε η δεύτερη οργάνωση των Αρμενίων, η Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία, στη Τιφλίδα της σημερινής Γεωργίας, τότε Ρωσίας. Αρμένικες αντάρτικες ομάδες άρχισαν να επιτίθενται εναντίον τουρκικών στόχων. Ο σουλτάνος ενεργοποίησε και πάλι τους Κούρδους για να επιτεθούν εναντίον των Αρμενίων, εξοπλίζοντάς τους με όπλα και άλογα. Οι σφαγές απο τους Κούρδους και τους Κιρκάσσιους συνεχίστηκαν, χωρίς αντίδραση από τις Οθωμανικές αρχές, και οι Ευρωπαίοι δεν μπορούσαν να κάνουν παρά ότι δε βλέπουν.
Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε μέχρι το 1908.
Η αντιμετώπιση των Αρμενίων από τους Νεότουρκους
Τότε η εκθρόνιση του Αμπντουλ-Χαμίτ το 1909 απο τους Νεο-Τούρκους αναπτέρωσε τις ελπίδες των Αρμενίων για παραχωρήσεις. Αν και δόθηκαν στους Αρμένιους αρκετές έδρες στο τουρκικό κοινοβούλιο και τους επιτράπηκαν κάποιες ελευθερίες λόγου, Τύπου, θρησκείας τα πράγματα δεν καλυτέρεψαν ουσιαστικά. Σύντομα έγινε αντιληπτό οτι η πολιτική των Νεο-Τούρκων προς τους Αρμενίους θα ήταν η ίδια όπως και επί Σουλτάνου. Στις 26 Ιανουαρίου του 1914 οι αντιπρόσωποι Τουρκίας και Ρωσσίας υπέγραψαν στη Κωνσταντινούπολη μια συμφωνία στην οποία δημιουργούσαν 2 περιφέρειες που περιλάμβανε και τα 6 αρμενικά βιλαέτια,  που θα διοικούνταν  από Ευρωπαίους διοικητές. Όμως το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τον Αύγουστο του 1914, ματαίωσε τη πραγματοποίηση αυτών των σχεδίων και άφησε και πάλι τους Αρμένιους εκτειθειμένους.
Και τα χειρότερα δεν είχαν έρθει ακόμα.
Η απόφαση της Τουρκίας να μπει στο πόλεμο στο πλάι της Γερμανίας και εναντίον λοιπόν της Ρωσίας, σήμαινε οτι και πάλι οι Αρμένιοι, θα μετατρέπονταν σε εσωτερικούς εχθρούς.
Ένα απο τα πρώτα πράγματα που έκανε η τουρκική κυβέρνηση ήταν να εξορίσει όσους περισσότερους Αρμένιους, από τα σύνορα με τη Ρωσία, μπορούσε στο εσωτερικό της Ανατολίας. Τα κτίρια που άφηναν πίσω οι Αρμένιοι φεύγοντας (εκκλησίες, σχολεία, πολιτιστικά ιδρύματα) δεσμεύονταν για τις ανάγκες του τουρκικού στρατού. Οι Αρμένιοι στρατιώτες σιγά-σιγά άρχισαν να μετακινούνται απο τις τάξεις του μάχιμου στρατού, στις άοπλες εφεδρείες. Τον Απρίλη του 1915, άρχισε η μαζική εξόντωση των Αρμενίων. Στις 24 αυτού του μήνα, συνελήφθησαν όλοι οι ηγέτες των Αρμενίων της Κωνσταντινούπολης και στάλθηκαν στα βάθη της Ανατολίας, χιλιάδες φυλακίστηκαν, οι επικοινωνία μεταξύ των αρμενικών χωριών κόπηκε και χιλιάδες πολίτες με τη βοήθεα του στρατού αλλά και παραστρατιωτικών οργανώσεων εξορίστηκαν απο τις περιοχές τους. Τα αρμενικά χωριά άδειαζαν το ένα μετά το άλλο και υπολογίζεται σε 1.500.000 ο αριθμός των Αρμενίων που αφήνοντας τα σπίτια τους, προχωρούσαν χωρίς ελπίδα για τις ερήμους της Συρίας. Οι Αρμένιοι της Ρωσίας απο την άλλη, με θέρμη μπήκαν στο πόλεμο υπέρ των Συμμάχων πιστεύοντας οτι με το τέλος του πολέμου θα δικαιούνταν μια ελεύθερη Αρμενία. Οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις όμως είχαν άλλα σχέδια απο αυτά των Αρμενίων. Ήδη απο την άνοιξη του 1916 η Γαλλία, η Μεγάλη Βρεττανία και η Ρωσία υπέγραψαν μια μυστική συνθήκη που έδινε τις επαρχίες του Βαν, του Ερζερούμ, του Μπιτλίς και της Τραπεζούντας στη Ρωσία ενώ η Κιλικία θα δινόταν στη Γαλλία.
Ο δρόμος προς το ανεξάρτητο Αρμενικό κράτος
Η πρώτη περίοδος της ανεξάρτητης και ελεύθερης Αρμενίας ήταν πια γεγονός.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Αρμενίας Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ρωσική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Γενοκτονίες Κατηγορία:Εθνικά ζητήματα
Ρ. Ντάρινγκ Κλαμπ Μόλενμπεκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1895 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου
Μαϊσόρ
Η Μαϊσόρ (κανάντα: ಮೈಸೂರು), επίσημα γνωστή ως Μαϊσούρου, είναι μια πόλη στην πολιτεία της Καρνατάκα στην Ινδία. Βρίσκεται στους πρόποδες των λόφων Τσαμούντι, 150 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Μπανγκαλόρ και εξαπλώνεται σε έκταση 152 τ.χλμ. Η Αστική Επιχείριση της Μαϊσόρ είναι υπεύθυνη για τη διοίκηση της πόλης. Η πόλη είναι η έδρα της ομώνυμης επαρχίας και διαίρεσης.
Υπηρέτησε ως πρωτεύουσα του Βασιλείου του Μαϊσόρ για σχεδόν έξι αιώνες, από 1399 μέχρι το 1956. Το Βασίλειο κυβερνήθηκε από τη δυναστεία Ουαντιγιάρ, με μια σύντομη περίοδο παύσης στη δεκαετία του 1760 και του 1770, όταν οι Χαϊντέρ Αλί και Τιπού Σουλτάν ήταν στην εξουσία. Οι Ουαντιγιάρ ήταν προστάτες της τέχνης και του πολιτισμού και συνέβαλαν σημαντικά στην πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη της πόλης και του κράτους. Το πολιτιστικό περιβάλλον και τα επιτεύγματα της Μαϊσόρ έδωσαν στην πόλη το παρατσούκλι Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Καρνάτακα.