cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lockheed F-104 Starfighter
Ιστορικό
Καύχημα της αμερικανικής Λόκχιντ, το F-104 Σταρφάιτερ σχεδιάστηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κορέας, ύστερα από το επίμονο αίτημα της αμερικανικής αεροπορίας για την κατασκευή καταδιωκτικού υψηλών επιδόσεων. Η μετέπειτα εκδοχή στηρίχθηκε στις εμπειρίες της εποχής εκείνης. Η Λόκχιντ κατασκεύασε το F-104C, που εισήχθη σε υπηρεσία το 1958 και χρησιμοποιήθηκε στον πόλεμο του Βιετνάμ. Στη συνέχεια, κονσόρτσιουμ, με επικεφαλής τη Δυτική Γερμανία και με συμμετοχή βελγικών, ιταλικών και ολλανδικών εταιρειών, ανέπτυξαν το F-104G, το οποίο παρήχθη στις Η.Π.Α., τον Καναδά, ως CF-104, και την Ιαπωνία, ως F-104J, και αγοράστηκε από τη Δυτική Γερμανία, την Ιταλία, την Ελλάδα, την Τουρκία, τη Δημοκρατία της Κίνας και την Ιαπωνία. Ήταν το μαχητικό-βομβαρδιστικό με τα μικρότερα και λεπτότερα φτερά, ένα αεροδυναμικό πλεονέκτημα που κατέστη σαφές από το ότι, αν και μονοκινητήριο, είχε μέγιστη ταχύτητα υπερδιπλάσια του ήχου.
Τα μικρά φτερά, ωστόσο, μείωναν τις δυνατότητές του τόσο ως μαχητικού όσο και ως βομβαρδιστικού, ενώ επιπλέον, όπως αποδείχθηκε, το μετέβαλαν σε θανατηφόρα παγίδα για τους πιλότους.
Τα θέματα ασφαλείας του F-104 Starfighter έγιναν είδηση στα μέσα της δεκαετίας του 1960, ειδικά στη Γερμανία, όπου τα αποκαλούσαν "ιπτάμενα φέρετρα". Από τις 25 Ιανουαρίου του 1962 έως τις 11 Δεκεμβρίου του 1984, και σε περίοδο ειρήνης, σκοτώθηκαν 116 Γερμανοί πιλότοι. Η πτώση του πρώτου αεροσκάφους και ο πρώτος θάνατος χειριστή, του Λουτς Τιρκόβσκι, συνέβη στις 25 Ιανουαρίου του 1962. Στις 13 Οκτωβρίου του 1969, κοντά στην πόλη Ερκχάιμ, συνετρίβη το 100ό αεροσκάφος αυτού του τύπου, σε σύνολο 431 που είχε αγοράσει η δυτικογερμανική Luftwaffe και η αεροπορία ναυτικού. Το F-104G απογειώθηκε από τη βάση του Μέμινγκεν και ανήλθε σε ύψος 1.000 μέτρων, όταν ξαφνικά ο χειριστής έχασε τον έλεγχο. Άρχισε η πτώση, αλλά ο πιλότος κατόρθωσε να εκτιναχθεί με το κάθισμά του, σε απόσταση 250 μέτρων από το έδαφος, και λίγα δευτερόλεπτα πριν τη συντριβή του αεροσκάφους στο λιβάδι. Είκοσι οκτώ ημέρες νωρίτερα, όμως, ο συνάδελφός του, Ράινχαρντ Βίκε ήταν λιγότερο τυχερός καθώς έγινε το 54ο θύμα της βλιβερής αυτής εκατόμβης των F-104G.
Παραπομπές
F-104 Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Αντρέα Μπαρτζάλι
Ο Αντρέα Μπαρτζάλι (Andrea Barzagli, 8 Μαΐου 1981) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Γιουβέντους και στην Εθνική Ιταλίας στη θέση του αμυντικού.
Καριέρα
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 1998 από τη Ροντινέλα και στη συνέχεια έπαιξε σε διάφορες ιταλικές ομάδες. Το 2008 υπέγραψε στη Βόλφσμπουργκ με την οποία κέρδισε το πρωτάθλημα το 2009. Τον Ιανουάριο του 2011 πήρε μεταγραφή για τη Γιουβέντους, στην οποία αγωνίζεται μέχρι σήμερα.
Στην εθνική ομάδα παίζει από το 2004 και ήταν στην αποστολή που κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας. Δύο χρόνια αργότερα, στο Μουντιάλ του 2006 ήταν στο ρόστερ της ομάδας που κατέκτησε το τρόπαιο. Στη συνέχεια, έπαιξε στο Euro του 2008, όμως δεν κλήθηκε στην ομάδα για το Μουντιάλ του 2010. Επέστρεψε στην εθνική ομάδα σε μεγάλη διοργάνωση το 2012, όταν έπαιξε στο Euro, και έκτοτε αγωνίστηκε στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2013, στο Μουντιάλ του 2014 και στο Euro του 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιατσέντζα Κάλτσιο 1919 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άσκολι Κάλτσιο 1898 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Λουδοβίκος της Κάτω Λωρραίνης
Ο Λουδοβίκος, γαλλ. Louis (π. 980 - 1012) ήταν από τον Οίκο των Καρολιδών.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου δούκα της Κάτω Λωρραίνης και της Αδελαΐδας του Τρουά. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Όθων διαδέχθηκε τον πατέρα τους.
Ο Λουδοβίκος ακολούθησε στη Δυτική Φραγκία τον πατέρα του, ο οποίος διεκδικούσε το θρόνο εκεί από τον Ούγο Καπέτο. Το 991 με την απιστία του Αντάλμπερον επισκόπου του Λoν (Laon), φυλακίστηκαν από τον Ούγο. Ο Κάρολος απεβίωσε στη φυλακή το 993, αλλά ο Λουδοβίκος, που ήταν ακόμη παιδί, ελευθερώθηκε.
Ο Γουλιέλμος Δ΄ Πουατιέ δούκας της Ακουιτανίας του πρόσφερε καταφύγιο το διάστημα 1005-1012. Του διέθεσε το ανάκτορο στο Πουατιέ και του συμπεριφέρθηκε βασιλικά: ως τον αληθινό διάδοχο της Δυτικής Φραγκίας. Ένα καταστατικό του Γουλιέλμου Δ΄ έχει υπογραφεί από τον Λουδοβίκο ως Lodoici filii Karoli regis.
Γρηγορίου
Το ελληνικό επώνυμο Γρηγορίου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Δενδρινός
Το ελληνικό επώνυμο Δενδρινός, που ετυμολογικά δηλώνει τον προερχόμενο από το δένδρο (ιδίως από τη δρυ), μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Δημητρόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Δημητρόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1993-94
Το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1993-94 ή αλλιώς η Ερεντιβίζιε 1993-94 ήταν το 38ο πρωτάθλημα Ερεντιβίζιε. Ξεκίνησε στις 14 Αυγούστου 1993 και ολοκληρώθηκε στις 8 Μαΐου 1994.
Ομάδες
Συνολικά 18 ομάδες αγωνίστηκαν στη συγκεκριμένη σεζόν: οι πρώτες 15 ομάδες της περσινής σεζόν, 2 νικητές των Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και η πρωταθλήτρια της Εέρστε Ντιβίζιε 1992-93.
Αποτελέσματα
Πράσινο: Νίκη γηπεδούχου ομάδας Μπλε: Ισοπαλία <div style="margin-left:185px; padding-left:10px; width:200px; background-color:#FCC; font-size:11px; margin-bottom:10px;">Κόκκινο: Νίκη φιλοξενούμενης ομάδας
Play-offs ανόδου/υποβιβασμού
Όμιλος Α Όμιλος Β
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έρεντιβιζι Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1993-1994
Φρανκ Βινσέντ
Ο Φρανκ Βινσέντ Γκατούζο Τζούνιορ (αγγλικά: Frank Vincent Gattuso Junior, 15 Απριλίου 1937 - 13 Σεπτεμβρίου 2017), γνωστός επαγγελματικά ως Φρανκ Βίνσεντ, ήταν Αμερικανός ηθοποιός. Έπαιξε πρωταγωνιστικούς ρόλους στην τηλεοπτική σειρά Οι σοπράνος και σε πολλές ταινίες του Μάρτιν Σκορτσέζε όπως Οργισμένο είδωλο (1980), Τα καλά παιδιά (1990) και Καζίνο (1995).
Νεαρή ηλικία
Ο Φρανκ Βίνσεντ είχε ιταλική καταγωγή (οι πρόγονοί του ήταν από τη Σικελία και τη Νάπολη), γεννήθηκε στη Μασαχουσέτη και μεγάλωσε στο Νιου Τζέρσεϊ. Ο πατέρας του, Φρανκ Βίνσεντ Γκατούζο Σίνιορ, ήταν επιχειρηματίας. Είχε δυο αδερφούς, τον Νικ και τον Τζίμι, και μια ετεροθαλή αδερφή, τη Φραν.
Με ταλέντο στα ντραμς, το πιάνο και την τρομπέτα, ο Βίνσεντ αρχικά ξεκίνησε μια καριέρα στη μουσική αλλά έκανε στροφή στην υποκριτική το 1976, όταν συμπρωταγωνίστησε στη χαμηλού κόστους γκανγκστερική ταινία The Death Collector μαζί με τον Τζo Πέσι και τους είδε ο Ρόμπερτ ντε Νίρο. Ο ντε Νίρο μίλησε στον Μάρτιν Σκορτσέζε τόσο για τον Βίνσεντ όσο και για τον Πέσι. Ο Σκορτσέζε εντυπωσιάστηκε από τις ερμηνείες τους και προσέλαβε τον Βίνσεντ για να εμφανιστεί σε δευτερεύοντα ρόλο στην ταινία Οργισμένο είδωλο στην οποία εμφανίστηκε για ακόμα μια φορά μαζί με τον Πέσι και συμπρωταγωνίστησε με τον ντε Νίρο. Ο Βίνσεντ είχε έναν μικρό ρόλο σε δυο ταινίες του Σπάικ Λι το 1989 και 1991 αντίστοιχα: Do The Right Thing και Jungle Fever.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Μια από τις χαρακτηριστικές εμφανίσεις του σε ξενόγλωσση ταινία ήταν στο Made in Argentina του Juan Jose Jusid όπου ενσάρκωσε τον Βίτο, έναν πλούσιο επιχειρηματία του Μανχάταν. Ο Βίνσεντ έπαιζε συχνά τον γκάνγκστερ. Εμφανίστηκε στην ταινία του Σκορτσέζε Τα καλά παιδιά το 1990 όπου ενσάρκωσε τον Μπίλυ Μπατς, μέλος της οικογένειας γκάνγκστερ Γκαμπίνο. Έπαιξε επίσης έναν ρόλο στην ταινία Καζίνο το 1995, πάλι του Σκορτσέζε, όπου ενσάρκωσε τον Φρανκ Μαρίνο.
Το 1996 ο Βίνσεντ εμφανίστηκε στο βίντεο κλιπ για το τραγούδι Street Dreams του ράπερ Νας, ως Φρανκυ Μαρίνο από το Casino. Στην τηλεοπτική σειρά Gotti, ο Βίνσεντ έπαιξε τον Ρόμπερτ ντι Μπερνάντο, έναν συνεργάτη του μαφιόζου Τζον Γκόττι. Στην τηλεοπτική σειρά του HBO Οι Σοπράνος, είχε τον κεντρικότερο ρόλο ως Φιλ Λεοτάρντο, ένας γκάνγκστερ της Νέας Υόρκης ο οποίος, ως αρχηγός της οικογένειας εγκληματιών Λυπερτάτζι, γίνεται ο κύριος ανταγωνιστής στην τελευταία σεζόν. Το 2001 ο Βίνσεντ έδωσε τη φωνή του στον χαρακτήρα Σαλβατόρε Λεόνε για το ηλεκτρονικό παιχνίδι Grand Theft Auto III. Αργότερα ξαναπήρε τον ίδιο ρόλο για το Grand Theft Auto: San Andreas (2004) και για το Grand Theft Auto: Liberty City Stories (2005). Το 2006 εξέδωσε το βιβλίο A Guy's Guide to Being a Man's Man που έλαβε θετικές κριτικές. Το είδωλό του ήταν ο Ντιν Μάρτιν. Έχει επίσης κυκλοφορήσει μια σειρά από πούρα που φέρουν τη φωτογραφία του.
Το καλοκαίρι του 2008 έπαιξε τον αξιωματούχο Μαρίνο στην ανεξάρτητη ταινία The Tested, με σκηνοθέτη τον Ράσελ Κοστάντζο. Το 2009 έκανε μια σύντομη εμφάνιση μαζί με τον συμπρωταγωνιστή του στο Σοπράνος Στιβ Σιρίπα στην ταινία Stargate Atlantis. Πρωταγωνίστησε επίσης στην ταινία Chicago Overcoat το 2009 ως ο βασικός πρωταγωνιστής.
Θάνατος
Στις αρχές του Σεπτεμβρίου 2017 ο Βίνσεντ υπέστη καρδιακή προσβολή. Υποβλήθηκε σε εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς στο Νιου Τζέρσεϊ στις 13 Σεπτεμβρίου, κατά τη διάρκεια της οποίας πέθανε. Ο Βίνσεντ ήταν 80 ετών. Άφησε πίσω τη γυναίκα του Καθλίν και τα τρία τους παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί
SCS Software
Η SCS Software Ε.Π.Ε. είναι τσεχική εταιρεία με έδρα την Πράγα της Τσεχίας, η οποία παράγει βιντεοπαιχνίδια. Κυρίως παράγει βιντεοπαιχνίδια προσομοίωσης για τα λειτουργικά συστήματα Microsoft Windows, OS X και Linux, μεταξύ των οποίων είναι οι σειρές 18 Wheels of Steel και Truck Simulator.
Bus Driver
To Bus Driver είναι βιντεοπαιχνίδι προσομοίωσης οδήγησης λεωφορείου, το οποίο κυκλοφόρησε το 2007. Το 2014, αναπτύχθηκε μια έκδοση του παιχνιδιού για κινητά με λειτουργικό σύστημα iOS με την ονομασία Bus Driver - Pocket Edition.
18 Wheels of Steel
Το 18 Wheels of Steel είναι σειρά προσομοίωσης οδήγησης φορτηγού, με το περιβάλλον να τοποθετήται κυρίως στην Βόρεια Αμερική. Η σειρά κυκλοφόρησε μέσω της εταιρείας ValuSoft από το 2002 με το Hard Truck: 18 Wheels of Steel μέχρι το 2011 με το 18 Wheels of Steel: Extreme Trucker 2.
Truck Simulator
Η σειρά Truck Simulator περιλαμβάνει τα παιχνίδια Euro Truck Simulator, το οποίο κυκλοφόρησε το 2008, και, το επακόλουθό του, το Euro Truck Simulator 2, το οποίο κυκλοφόρησε το 2012. Και τα δύο βιντεοπαιχνίδια είναι προσομοίωσης οδήγησης φορτηγού και τοποθετούνται στην Ευρώπη, μερικές από τις χώρες είναι οι εξής: Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία και Τσεχία. Η SCS Software έχει κυκλοφορήσει μερικούς χάρτες, οι οποίο είναι με πληρωμή (DLC), για το Euro Truck Simulator 2.
Η SCS Software ανακοίνωσε ότι το επόμενο παιχνίδι της σειράς θα είναι το American Truck Simulator, το οποίο θα κυκλοφορούσε στις 3 Φεβρουαρίου του 2016. Τελικά, κυκλοφόρησε στις 2 Φεβρουαρίου του 2016. Στην αρχή το παιχνίδι περιείχε μόνο τις πολιτείες της Καλιφόρνιας και της Νεβάδας. Τον Ιούνιο του 2016, προστέθηκε και η Αριζόνα, ως δωρεάν επέκταση. Οι υπόλοιπες πολιτείες θα είναι με πληρωμή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών
Ρέγκιναρ Β΄ του Αινώ
Ο Ρέγκιναρ Β΄ ή Ράινερ ή Ραινιέ (γαλλ.: Régnier II de Hainaut, 890 - 932) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κόμης του Αινώ (915-932).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ρέγκιναρ Α΄ δούκα της Λωρραίνης και πρώτου κόμη του Αινώ και της Χερσίντας από τη Γαλλία, ίσως κόρης του Καρόλου Β΄ του φαλακρού, βασιλιά της Δυτικής Φραγκίας.
Κλοντ Μακελελέ
Ο Κλοντ Μακελελέ Σιντά (γαλλικά: Claude Makélélé Sinda, 18 Φεβρουαρίου 1973 -) είναι Γάλλος πρώην ποδοσφαιριστής και διεθνής με την Εθνική Γαλλίας. Από το 2017 είναι προπονητής της ΚΑΣ Όιπεν.
Ρέγκιναρ Β΄ του Αινώ
Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 915, όταν αυτός απεβίωσε, ως κόμης του Αινώ. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Γιλβέρτος διαδέχθηκε τον πατέρα τους ως δούκας της Λωρραίνης.
Κλοντ Μακελελέ
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε στη Ναντ και τελείωσε στην Παρί Σεν-Ζερμέν. Στο μεταξύ έπαιξε σε Μαρσέιγ, Θέλτα Βίγο, Ρεάλ Μαδρίτης και Τσέλσι. Κέρδισε πρωταθλήματα τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ισπανία και την Αγγλία. Ενώ τη σεζόν 2001-02, πανηγύρισε το Τσάμπιονς Λιγκ, με τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Ρέγκιναρ Β΄ του Αινώ
Βιογραφία
Απεβίωσε το 932 και τον διαδέχθηκε ο ομώνυμος γιος του Ρέγκιναρ Γ΄.
Κλοντ Μακελελέ
Ο Μακελελέ ήταν, επίσης, βασικό στέλεχος της Εθνικής Γαλλίας για πάνω από δέκα χρόνια, με την οποία συμμετείχε δύο Euro, το 2004 και το 2008, καθώς και σε δύο Μουντιάλ, το 2002 και το 2006, μάλιστα στο τελευταίο έφτασε και ως τον τελικό. Το 1996, συμμετείχε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ρέγκιναρ Β΄ του Αινώ
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα της Βουργουνδίας και είχε τέκνα:
Κλοντ Μακελελέ
Ο Μακελελέ πλέον θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους αμυντικούς μέσους και λέγεται ότι επαναπροσδιόρισε αυτήν τη θέση στο αγγλικό ποδόσφαιρο, ειδικά μετά τις πολύ καλές του εμφανίσεις τη σεζόν 2004-05, χρόνια που η Τσέλσι συγκέντρωσε 95 πόντους και πήρε το πρωτάθλημα, μετά από 50 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΚ Μπαστιά Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Γάλλοι με καταγωγή από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λιγκ 1
Ρέγκιναρ Β΄ του Αινώ
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Γιόσιπ Πάβιτς
Ο Πάβιτς είναι επίσης διεθνής με την Εθνική Κροατίας, με την οποία συμμετείχε σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες, το 2008 και το 2012, μάλιστα στους τελευταίους εκ των προαναφερθέντων κατέκτησε και το χρυσό μετάλλιο. Το 2012, ονομάστηκε από τη FINA ο Καλύτερος Υδατοσφαιριστής του Κόσμου για το 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Κροάτες Ολυμπιονίκες
Παρασκευάς Τσέλιος
Ο Παρασκευάς Τσέλιος (Αλεξανδρούπολη, 26 Ιουλίου 1997 -) είναι Έλληνας πετοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός στον Ο.Φ.Η. και στην Εθνική Ελλάδας, με την οποία συμμετείχε στο FIVB Volleyball World League, του 2017.
Ο Τσέλιος βρίσκεται στα 2.07 μέτρα. Η καριέρα του ξεκίνησε το 2012, όπου αγωνιζόταν, έως και το 2017, στον Εθνικό Αλεξανδρούπολης, με τον οποίον τη σεζόν 2013-14 κατάφερε να τερματίζει δεύτερος στον βαθμολογικό πίνακα. Το καλοκαίρι του 2017 εντάχθηκε στο έμψυχο δυναμικό του Ολυμπιακού Σ.Φ.Π.. Την αγωνιστική σεζόν 2019-20 θα αγωνίζεται στην ομάδα του Ο.Φ.Η.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Εθνικού Αλεξανδρούπολης
Στέφανος Γαλανόπουλος
Είναι επίσης μέλος της Εθνική Ελλάδας, με την οποία έχει συμμετάσχει στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα υγρού στίβου του 2015, όπου κατέκτησε και το χάλκινο μετάλλιο. Το 2016 συμμετείχε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βραζιλίας, όπου η Ελλάδα τερμάτισε 6η.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Ρέγκιναρ Γ΄ του Αινώ
Ο Ρέγκιναρ Γ΄ ή Ράινερ ή Ρενιέ (γαλλ.: Régnier III de Hainaut, 920 - 973) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κόμης του Αινώ (940-958). Ήταν πολέμιος του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βραβάντη και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ρέγκιναρ Β΄ κόμη του Αινώ και της Αδελαΐδας της Βουργουνδίας.
Μαζί με τον νεότερο αδελφό του Ροδόλφο έλαβαν μέρος στην εξέγερση που έκανε ο θείος τους Γιλβέρτος δούκας της Λωρραίνης. Όταν αυτός σκοτώθηκε το 939, ο Ρέγκιναρ Γ΄ έπρεπε να δηλώσει πίστη στον Όθωνα Α΄ της Γερμανίας.
Έπειτα συμμάχησε με τον Λουδοβίκο Δ΄ Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας, αλλά ο Όθων Α΄ έστειλε τον Χέρμαν Α΄ Κορραδιδών δούκα της Σουαβίας και κατέπνιξε τη στάση το 944. Τότε ο Όθων Α΄ όρισε τον Κορράδο Σαλίων ως δούκα της Λωρραίνης και προσπάθησε να μειώσει τη δύναμη του Ρέγκιναρ Γ΄. Πάντως όταν ο Κορράδος εξεγέρθηκε εναντίον του, ο Ρέγκιναρ Γ΄ υποστήριξε αρχικά τον Όθωνα Α΄. Επικράτησε αναρχία και ο Ρέγκιναρ Γ΄ διέθεσε την προίκα της Γκέρμπεργκα, αδελφής τού Όθωνα Α΄ (και σύζυγο πρώτα του Γιλβέρτου και έπειτα του Λουδοβίκου Δ΄), καθώς και εκκλησιαστική περιουσία. Το 953 ο αδελφός τού Όθωνα Α΄, ο Μπρούνο αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας, που είχε οριστεί επόμενος δούκας της Λωρραίνης επανέφερε την τάξη και νίκησε τον Ρέγκιναρ Γ΄. Αυτός αρνήθηκε να υποταχθεί και εξορίστηκε στη Βοημία, όπου και απεβίωσε το 973.
Ο Μπρούνο διαίρεσε τη Λωρραίνη σε Άνω και Κάτω και έδωσε την Άνω Λωρραίνη στον Φρειδερίκο Α΄ του Οίκου Αρντέν και την Κάτω Λωρραίνη και το Αινώ στον Γοδεφρείδο Α΄ των Ζεραρδιδών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδέλα, κόρη του Ούγου Ε΄ κόμη του Έκουισχαϊμ και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Λάμπερτ Β΄ του Λουβαίν
Ο Λάμπερτ Β΄ (γαλλ.: Lambert II de Louvain, ... - 19 Ιουνίου 1054) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κόμης του Λουβαίν.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον ''Βίο της Αγ. Γκουντίλα'' (1048-51), ακολούθησε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο Α΄ κόμη του Λουβαίν. Ο Λάμπερτ Β΄ περιφρονούσε τις αρχές και το 1054 πήρε τα όπλα ακόμη και εναντίον του Ερρίκου Γ΄ Σαλίων της Γερμανίας· ηττήθηκε και έχασε τη ζωή του στο Τουρναί το 1054.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Πότσανα Δράμας
Τα Πότσανα ή Πότσανης είναι ακατοίκητο χωριό του νομού Δράμας στο δήμο Νευροκοπίου στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Ιστορία
Η περιοχή ήταν κατά την αρχαιότητα η περιοχή που ζούσαν οι Δίοι, πανάρχαιο ελληνο-πελασγικό φύλο που αργότερα ταξινομήθηκε ως θρακικό. Κατά την Οθωμανική περίοδο, στο χωριό κατοικούσαν ως επί το πλείστον, μουσουλμάνοι, οι οποίοι προσέφυγαν στην Τουρκία το 1923 και τα Πότσανα ερημώθηκαν το 1924
Γεωγραφία
Τα Πότσανα βρίσκονται στις νοτιοδυτικές πλαγιές της Ροδόπης, και συγκεκριμένα στο όρος Ελατιά, στην ιστορική και γεωγραφική περιοχή Τσετς. Τα γειτονικά του χωριά είναι το Μαυροχώρι, το Εκκλησάκι, και το Βραχοχώρι. Ο ποταμός του Μαυροχωρίου ρέει κοντά από το χωριό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Δράμας
Λάμπερτ Α΄ του Λουβαίν
Ο Λάμπερτ Α΄ (γαλλ.: Lambert Ier de Louvain, 950 - 12 Σεπτεμβρίου 1015) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κόμης του Λουβαίν (1003-1015).
Βιογραφία
Ήταν (μάλλον) ο δευτερότοκος γιος του Ρέγκιναρ Γ΄ κόμη του Αινώ και της Αδέλας, κόρης του Ούγου Ε΄ κόμη του Έκουισχαϊμ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Ρέγκιναρ Δ΄ κόμης του Μονς.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Γκέρμπεργκα των Καρολιδών, κόρη του Καρόλου δούκα της Κάτω Λωρραίνης και είχε τέκνα :
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Εκκλησάκι Δράμας
Το Εκκλησάκι, που μέχρι το 1927 ονομαζόταν Μοναστηρτζίκι, είναι ένα ακατοίκητο χωριό του νομού Δράμας στο δήμου Νευροκοπίου στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Ιστορία
Η περιοχή ήταν κατά την αρχαιότητα η περιοχή που ζούσαν οι Δίοι, πανάρχαιο ελληνο-πελασγικό φύλο που αργότερα ταξινομήθηκε ως θρακικό. Κατά την Οθωμανική περίοδο, στο χωριό κατοικούσαν ως επί το πλείστον, μουσουλμάνοι, οι οποίοι προσέφυγαν στην Τουρκία το 1923 και το χωριό ερήμωσε.
Γεωγραφία
Το Εκκλησάκι βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές της Ροδόπης, και συγκεκριμένα στο όρος Ελατιά, στην ιστορική και γεωγραφική περιοχή Τσετς, σε απόσταση περίπου δύο χιλιομέτρων από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Τα γειτονικά του χωριά είναι τα Πότσανα, το Μαυροχώρι, το Σουρδίλοβο και το Βραχοχώρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Δράμας
Ερρίκος Β΄ του Λουβαίν
Ο Ερρίκος Β΄ (γαλλ.: Henri II de Louvain, 1020 - 1078) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κόμης του Λουβαίν (1054-1078).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λάμπερτ Β΄ κόμη του Λουβαίν και της Όντα των Αρντέν-Βερντέν, κόρης του Γκοθέλο Α΄ δούκα της Άνω & Κάτω Λωρραίνης.
Αδέφια της μητέρας του ήταν ο πάπας Στέφανος Θ΄ και ο Γοδεφρείδος Γ΄ δούκας της Κάτω Λωρραίνης.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του. Ο ίδιος απεβίωσε το 1078 και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Ερρίκος Γ΄ και έπειτα ο Γοδεφρείδος Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδέλα Τβάιστερμπαντ της Θουριγγίας, κόρης του Έβεραρτ κόμη του Όρτεν και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Μεντεφέρα
Ιστορία
Η Μεντεφέρα ιδρύθηκε τον πέμπτο αιώνα π.Χ. Εξελίχθηκε σε μια σημαντική πόλη του Αξουμιτικού πολιτισμού. Πολλά κτίρια έχουν ανασκαφεί από το 1959, και έχουν βρεθεί σταυροί και τοπικά Ρωμαϊκά νομίσματα. Πολλές περιοχές, συμπεριλαμβανομένων τάφων, δεν έχουν ακόμη διερευνηθεί.
Η πόλη είναι τώρα μια πολυσύχναστη πόλη στην αγορά σε μια εύφορη περιοχή της Ερυθραίας. Είναι ένα μέρος όπου μικρής και μεγάλης κλίμακας εργοστάσια παράγουν διαφορετικά προϊόντα.
Τοποθεσία
Μερικά χωριά στην περιοχή της Μεντεφέρα είναι το Γκούχτσεα (ጉሕጭዓ), Κσαντ Νταάρο (ክሳድ ዳዓሮ), και Άντι Μπάνα (አዲ ባና).
Κλίμα
Η Μεντεφέρα έχει ένα οριακό ζεστό ημίξηρο κλίμα (τύπος BSh της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν) που συνορεύει με ένα δροσερό ημίξηρο κλίμα (BSk) και ένα υποτροπικό ορεινό κλίμα (Cwb). Εκτός από κατά τη διάρκεια της υγρής περιόδου του Ιουλίου και Αυγούστου, όταν η βαριά νεφοκάλυψη πιέζει τις θερμοκρασίες κατά περίπου 5 °C, και τη διάρκεια της ημέρας οι θερμοκρασίες είναι πολύ ζεστές, ωστόσο, ο λεπτός, ξηρός αέρας σημαίνει ότι τα πρωινά είναι ευχάριστα δροσερά όλη τη διάρκεια του έτους.
Βάλτερ Γκέρλαχ
Ο Βάλτερ Γκέρλαχ (Walther Gerlach, 1 Αυγούστου 1889 – 10 Αυγούστου 1979) ήταν Γερμανός φυσικός που συνετέλεσε στην ανακάλυψη της κβάντωσης του σπιν μέσα σε μαγνητικό πεδίο, με το γνωστό ως πείραμα Στερν-Γκέρλαχ.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Γκέρλαχ γεννήθηκε στο Μπήμπριχ (Biebrich) της Ρηνανίας, στην τότε Γερμανική Αυτοκρατορία, και ήταν γιος του ιατρού Βαλεντίν Γκέρλαχ και της συζύγου του Μαρίας, το γένος Νήντερχάουζερ.
Ο Βάλτερ σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν (Τυβίγγης) από το 1908 και πήρε από εκεί το διδακτορικό του νεότατος, το 1912. Το θέμα της διατριβής του, που εκπονήθηκε υπό την επίβλεψη του Φρήντριχ Πάσεν, ήταν η μέτρηση της ακτινοβολίας. Στη συνέχεια ο Γκέρλαχ παρέμεινε στο Τύμπιγκεν ως βοηθός του Πάσεν και ολοκλήρωσε εκεί τη διατριβή του επί υφηγεσία το 1916, ενώ υπηρετούσε στον στρατό.
Σταδιοδρομία
Από το 1915 ως το 1918, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γκέρλαχ υπηρέτησε στον γερμανικό στρατό και ερεύνησε την ασύρματη τηλεγραφία στην Ιένα υπό τον Μαξ Βην. Υπηρέτησε επίσης στην «Επιτροπή Δοκιμών Πυροβολικού» (Artillerie-Prüfungskommission) υπό τον Ρούντολφ Λάντενμπουργκ.
Ο Γκέρλαχ έγινε υφηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν το 1916 και ένα έτος αργότερα στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Από το 1919 ως το 1920 ήταν επικεφαλής του εργαστηρίου φυσικής των εργοστασίων Farbenfabriken Elberfeld, πρώην Bayer-Werke.
Το 1920 διορίσθηκε λέκτορας και το 1921 έκτακτος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε της Φραγκφούρτης. Εκεί, τον χειμώνα 1921-1922, μαζί με τον Όττο Στερν ανεκάλυψαν την κβάντωση του σπιν μέσα σε μαγνητικό πεδίο, γνωστή ως φαινόμενο Stern-Gerlach, χρησιμοποιώντας άτομα αργύρου. Ο Στερν πήρε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1944. Στο σκεπτικό της υποψηφιότητάς του για το Βραβείο δεν αναφερόταν το πολύ σημαντικό πείραμα Stern-Gerlach, το οποίο ο Γκέρλαχ είχε διεξαγάγει τελικώς μόνος του στις αρχές του 1922 χωρίς την παρουσία του Στερν, ο οποίος είχε ήδη μετακληθεί στο Ρόστοκ, στερώντας έτσι την τιμή από τον Γκέρλαχ.
Το 1925 ο Γκέρλαχ δέχθηκε την πρόσκληση να γίνει τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν, ως διάδοχος του Πάσεν. Το 1929 τέλος δέχθηκε την πρόσκληση να γίνει τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, όπου διαδέχθηκε τον Βίλχελμ Βην. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τον Μάιο του 1945, οπότε και συνελήφθη αιχμάλωτος από τον αμερικανικό και τον βρετανικό στρατό.
Από το 1937 ως το 1945 ο Γκέρλαχ ήταν μέλος του εποπτικού συμβουλίου της «Εταιρείας Kaiser-Wilhelm για την Προαγωγή της Επιστήμης» και μεταπολεμικά συνέχισε να είναι στέλεχος με επιρροή στη διάδοχο Εταιρεία Μαξ Πλανκ για την Προαγωγή της Επιστήμης (MPG), γνωστής από τα 76 Ινστιτούτα Μαξ Πλανκ που διατηρεί.
Την 1η Ιανουαρίου 1944 ο Γκέρλαχ έγινε και επισήμως ο επικεφαλής του τομέως φυσικής του Συμβουλίου Ερευνών του Ράιχ (Reichsforschungsrat, RFR) και Bevollmächtigter (με πλήρη εξουσία) στα θέματα πυρηνικής φυσικής, αντικαθιστώντας τον Α. Εζάου. Τον Απρίλιο του 1944 ίδρυσε τα Reichsberichte für Physik, τα οποία ήταν επίσημες αναφορές εμφανιζόμενες ως ένθετα στο περιοδικό Physikalische Zeitschrift.
Από τον Μάιο του 1945 ο Γκέρλαχ τέθηκε υπό περιορισμό στη Γαλλία και στο Βέλγιο από τον αμερικανικό και τον βρετανικό στρατό στα πλαίσια της Επιχειρήσεως «Άλσος». Από τον Ιούλιο 1945 μέχρι τον Ιανουάριο 1946 βρισκόταν στο Φαρμ Χωλ της Αγγλίας στα πλαίσια της Επιχειρήσεως Έψιλον, την κράτηση δηλαδή σε ένα σπίτι με κρυφά μικρόφωνα 10 Γερμανών φυσικών που πιστευόταν ότι είχαν συμμετάσχει στην ανάπτυξη πυρηνικών όπλων, έτσι ώστε από τις μεταξύ τους συζητήσεις να διαλευκανθεί το πόσο κοντά είχε φθάσει το Γ΄ Ράιχ στην παραγωγή ατομικής βόμβας.
Με την επιστροφή του στη Γερμανία το 1946, ο Γκέρλαχ έγινε επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, ενώ από το 1948 επέστρεψε ως τακτικός καθηγητής της Πειραματικής Φυσικής και πρόεδρος του Τμήματος Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, θέση που κράτησε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1957. Επίσης διετέλεσε πρύτανης του ιδρύματος από το 1948 μέχρι το 1951.
Από το 1949 ως το 1951 ο Γκέρλαχ ήταν πρόεδρος και ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Φράουνχοφερ, η οποία προάγει την εφαρμοσμένη επιστημονική έρευνα. Επίσης, από το 1949 ως το 1961, ήταν αντιπρόεδρος της Γερμανικής Ενώσεως για την Υποστήριξη και Προαγωγή της Επιστημονικής Έρευνας (Deutsche Forschungs-Gemeinschaft, DFG).
Το 1957 ο Γκέρλαχ συνυπέγραψε το «Μανιφέστο του Γκέτινγκεν» εναντίον του εξοπλισμού της Δυτικής Γερμανίας με πυρηνικά όπλα.
Ο Βάλτερ Γκέρλαχ πέθανε στο Μόναχο σε ηλικία 90 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Πυρηνικοί φυσικοί
Περιτοιχισμένη πόλη της Καουλούν
Η περιτοιχισμένη πόλη της Καουλούν (κινεζικά: 九龍寨城, αγγλικά: Kowloon Walled City) ήταν ακραία πυκνοκατοικημένος, άναρχα δομημένος, και πρακτικά αναρχοαυτόνομος παραμελημένος οικισμός στην περιοχή Καουλούν στο Χονγκ Κονγκ. Αρχικά αποτελούσε οχυρό του κινεζικού στρατού, και αργότερα αποτέλεσε βρετανικό θύλακα μετά από την επέκταση της βρετανικής διοίκησης στην ευρύτερη περιοχή το 1898. Ο πληθυσμός του οικισμού αυξήθηκε δραματικά μετά την ιαπωνική κατοχή του Χονγκ Κονγκ κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, και έως το 1987 η περιτοιχισμένη πόλη έφτασε να διαθέτει 33.000 κατοίκους εντός έκτασης μόλις 0,026 τ.χλμ (26 στρέμματα / 2,6 εκτάρια), και τα κτήρια της ήταν τόσο κοντά το ένα στο άλλο ώστε σε κάποιες περιοχές υπήρχε διαρκές σκότος όπου δεν έφτανε το φως του ηλίου. Από την δεκαετία του 1950 έως την δεκαετία του 1970, αποτέλεσε κοιτίδα του οργανωμένου εγκλήματος και των τοπικών κινεζικών τριάδων, και μεγάλο μέρος της οικονομίας του στηρίζονταν στην πορνεία, τζόγο, και εμπόριο ναρκωτικών.
Στρατιωτική βάση
Οι απαρχές του κτηριακού συγκροτήματος εντοπίζονται στην περίοδο της δυναστείας Σονγκ (960–1279), όταν στην περιοχή υπήρχε φυλάκιο όπου διαχειρίζονταν το εμπόριο αλατιού. Το 1668 είναι γνωστό πως ήταν στελεχωμένο με 30 στρατιώτες, και το 1810 ιδρύθηκε μικρό παραλιακό οχυρό. Το 1842, κατά την περίοδο όπου ηγεμόνας ήταν ο αυτοκράτορας Νταογκουάνγκ, ολόκληρη η νήσος του Χονγκ Κονγκ παραχωρήθηκε στην βρετανική αυτοκρατορία μέσω της συνθήκης του Νανκίνγκ. Ως αποτέλεσμα οι κινεζικές αρχές ενίσχυσαν το οχυρό το οποίο βρισκόταν κοντά στο Χονγκ Κονγκ έτσι ώστε να παρατηρούν την γειτονική βρετανική επιρροή και δραστηριότητες. Οι οχυρωματικές βελτιώσεις περιελάμβαναν κατασκευή μεγάλου αμυντικού τείχους, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1847.
Η περιτοιχισμένη πόλη καταλήφθηκε κατά την διάρκεια της εξέγερσης των Ταϊπίνγκ το 1854, και ανακαταλήφθηκε από τις κυβερνητικές δυνάμεις λίγες εβδομάδες αργότερα.
Το 1898, κατά την συνθήκη για την επέκταση της περιοχής του Χονγκ Κονγκ μεταξύ της Κίνας και του Ηνωμένου Βασιλείου, παραχωρήθηκαν επιπλέον περιοχές στην βρετανική διοίκηση (γνωστές ως οι νέες περιοχές) για 99 έτη, με την περιτοιχισμένη πόλη να εξαιρείται, και της οποίας ο πληθυσμός είχε φτάσει περίπου τα 700 άτομα. Επιτράπηκε στην Κίνα να διατηρεί τους δικούς της αξιωματούχους στην πόλη, με την προϋπόθεση ότι δεν θα αναμειγνύονταν με τις υποθέσεις του βρετανικού Χονγκ Κονγκ. Κατά το επόμενο έτος από την υπογραφή της συνθήκης, ο κυβερνήτης του Χονγκ Κονγκ, Χένρι Άρθουρ Μπλέικ, υποπτεύθηκε πως στην περιοχή της πόλης συγκεντρώνονταν κινεζικά στρατεύματα τα οποία στόχο είχαν την υποβοήθηση της αντίστασης ως προς την εφαρμογή των νέων διακανονισμών. Στις 16 Μαΐου του 1899, οι βρετανικές δυνάμεις επιτέθηκαν στην πόλη και ανακάλυψαν πως τα κινεζικά στρατεύματα είχαν αποχωρήσει, αφήνοντας πίσω τους μόνο τον μανδαρίνο αξιωματούχο και 150 κατοίκους. Η δυναστεία των Κιν καταλύθηκε το 1912, και μετά την εξέλιξη αυτή η περιτοιχισμένη πόλη πέρασε στην βρετανική διοίκηση.
Παρότι τυπικά η περιοχή ήταν υπό βρετανική διοίκηση, ουσιαστικά απείχαν από το να ασχοληθούν με τις υποθέσεις της. Η αγγλικανική εκκλησία ίδρυσε γηροκομείο στο παλιό κτήριο του κυβερνείου (γιαμέν) όπου στεγάζονταν οι κινεζικές αρχές, καθώς και φτωχοκομείο σε κάποια άλλα πρώην γραφεία. Πέρα από αυτού του τύπου την δραστηριοποίηση ωστόσο η περιτοιχισμένη πόλη αποτελούσε απλώς μια αξιοπερίεργη τοποθεσία για τους Βρετανούς και εν γένει ξένους τουρίστες, ενώ σε βρετανικό χάρτη του 1915 περιγράφεται ως κινεζική πόλη. Το 1933, οι αρχές του Χονγκ Κονγκ ανακοίνωσαν πως σκόπευαν να κατεδαφίσουν τα περισσότερα κτήρια της περιτοιχισμένης πόλης τα οποία είχαν σημαντικές φθορές, και αποζημείωσαν τους 436 καταληψίες που ζούσαν εκεί με νέες οικίες. Έως το 1940, το μόνο που απέμενε ήταν το γιαμέν, το σχολείο, και μια οικία, ενώ κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο και την κατάληψη της περιοχής από την Ιαπωνία, οι Ιάπωνες κατεδάφισαν το παλιό αμυντικό τείχος και χρησιμοποίησαν τις πέτρες ως υλικό για τις εργασίες επέκτασης του κοντινού αεροδρομίου Κάι Τακ.
Αστικός οικισμός
Μετά το τέλος του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου και την αποχώρηση των Ιαπώνων το 1945, οι αρχές της Κίνας ανακοίνωσαν πως σκόπευαν να επανακτήσουν τα δικαιώματα τους στην περιτοιχισμένη πόλη. Καθώς κατά την περίοδο αυτή βρισκόταν σε εξέλιξη ο κινεζικός εμφύλιος πόλεμος, υπήρχαν πολλοί πρόσφυγες οι οποίοι κατέφυγαν στην περιτοιχισμένη πόλη ώστε να βρίσκονται υπό την βρετανική προστασία, καθώς η πόλη ήταν κινεζική αλλά περιβάλλονταν από περιοχή η οποία βρίσκονταν υπό βρετανική διοίκηση. Έως το 1947 είχαν συγκεντρωθεί 2.000 πρόσφυγες στην πόλη. Οι Βρετανοί προσπάθησαν να τους διώξουν ωστόσο η προσπάθεια αυτή απέτυχε, και κατόπιν η πολιτική που ακολούθησαν σε σχέση με την πόλη ήταν να μην ασχολούνται σε ότι αφορούσε τις υποθέσεις της περιοχής αυτής.
Τον Ιανουάριο του 1950, ξέσπασε πυρκαγιά η οποία κατέστρεψε πάνω από 2.500 καλύβες, ενώ στην πόλη ζούσαν σχεδόν 3.500 οικογένειες και συνολικά 17.000 άνθρωποι. Η καταστροφή αυτή κατέδειξε την ανάγκη για πρόνοια πυρόσβεσης σε μια πόλη η οποία αποτελούνταν τότε κυρίως από ξύλινα κτίσματα, ενώ παράλληλα δεν διατηρούσε πολιτικούς δεσμούς ούτε με την Κίνα ούτε με την βρετανική διοίκηση στο Χονγκ Κονγκ. Η ζημιά που προκλήθηκε στα κτήρια, χρησιμοποιήθηκε ως ευκαιρία για να κτιστούν νέα μεγαλύτερα κτήρια, και δημιουργήθηκε η εντύπωση πως ίσως η πυρκαγιά ήταν σκόπιμος εμπρησμός.
Χωρίς να υπάρχει καμία αστυνόμευση από τους Κινέζους ή τους Βρετανούς, με εξαίρεση κάποιες επιδρομές αστυνομικών διμοιριών της αστυνομίας του Χονγκ Κονγκ, η πόλη έγινε κοιτίδα του οργανωμένου εγκλήματος και του εμπορίου ναρκωτικών. Μόλις το 1959 και λόγω κάποιου φόνου που συνέβη εντός της πόλης η βρετανική διοίκηση του Χονγκ Κονγκ αναφέρθηκε επίσημα πως διαθέτει δικαιοδοσία στην περιοχή. Έως τότε όμως, πρακτικά η πόλη διαχειρίζονταν από τα συνδικάτα του οργανωμένου εγκλήματος γνωστά ως κινεζικές τριάδες.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, οι τριάδες όπως η 14K και η Σουν Γι Ον είχαν τον έλεγχο στο πλήθος οίκων ανοχής, καζίνο και γενικές δραστηριότητες τζόγου, και τεκέδες οπίου. Ο έλεγχος και η παρουσία τους ήταν τόσο ισχυρός, ώστε η αστυνομία του Χονγκ Κονγκ αδυνατούσε να παρέμβει παρά μόνο με αριθμητικά ισχυρές δυνάμεις. Κατά την περίοδο 1973–74, έγινε πλήθος μαζικών και επαναλαμβανόμενων αστυνομικών επιδρομών, πάνω από 3.500, και ως αποτέλεσμα υπήρξαν 2.500 συλλήψεις και κατασχέθηκαν 1,8 τόνοι ναρκωτικών, με την δύναμη των τριάδων να εξασθενεί. Η αστυνομία είχε την στήριξη των κατοίκων της πόλης, κυρίως των νεότερων σε ηλικία, και οι συνεχιζόμενες επιδρομές μείωσαν το ποσοστό των ναρκωτικών ουσιών και των βίαιων εγκλημάτων. Το 1983, ο αστυνομικός διοικητής της ευρύτερης περιοχής της Καουλούν ανακοίνωσε πως το ποσοστό εγκλημάτων στην περιτοιχισμένη πόλη ήταν πλέον υπό έλεγχο.
Παράλληλα, στην πόλη είχε ξεκινήσει μαζικό κατασκευαστικό πρόγραμμα πολυκατοικιών κατά την δεκαετία του 1960, με τους εργολάβους να επεκτείνουν την πόλη κτίζοντας νέα κτίσματα επί των υπαρχόντων. Η πόλη έγινε ακραία πυκνοκατοικημένη, με πάνω από 30.000 να στοιβάζονται σε 300 κτήρια τα οποία εκτείνονταν σε μόλις περίπου 0,03 τ.χλμ (26 στρέμματα / 2,6 εκτάρια). Το αποτέλεσμα ήταν η πόλη να φτάσει στην μέγιστη έκταση της στα τέλη της δεκαετίας του 1970 με αρχές του 1980. Ως όριο στον αριθμό ορόφων που θα έπρεπε να διαθέτουν τα κτήρια επιβλήθηκαν οι 13 με 14 όροφοι, ώστε να μην προκληθεί πρόβλημα στα αεροπλάνα που προσέγγιζαν το αεροδρόμιο Κάι Τακ. Εκτός από το όριο ορόφων, τα αεροπλάνα που προσέγγιζαν το αεροδρόμιο προκαλούσαν σοβαρό πρόβλημα ηχορύπανσης για τους κατοίκους κατά τα τελευταία 20 χρόνια της ύπαρξης της πόλης. Η υδροδότηση της γινόταν μέσω 8 αγωγών, αν και υπήρχαν και πηγάδια για την άντληση νερού. Κάποιοι από τους δρόμους είχαν διαρκή ηλεκτροφωτισμό, καθώς η πυκνότητα των κτισμάτων εμπόδιζε το φως από το να εισχωρήσει στα χαμηλά στρώματα της πόλης. Αν και η ανεξέλεγκτη εγκληματική δραστηριότητα είχε πλέον υποχωρήσει, η πόλη εξακολουθούσε να είναι γνωστή για τον μεγάλο αριθμό μη αδειοδοτημένων ιατρών και οδοντογιατρών, οι οποίοι εργάζονταν εκεί χωρίς τον κίνδυνο να τους ασκηθεί δίωξη.
Πέρα από την φήμη ως κοιτίδα της παρανομίας που είχε αποκτήσει η πόλη, οι περισσότεροι κάτοικοι της δεν συμμετείχαν σε εγκληματικές δραστηριότητες και ζούσαν ειρηνικά. Υπήρχαν πολλές μικρές βιοτεχνίες και επιχειρήσεις καθώς και μερικοί σύνδεσμοι οι οποίοι ως σκοπό είχαν την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης. Κατά την προσπάθεια κατεδάφισης κάποιων καλυβών στην άκρη της πόλης το 1963 από τις αρχές του Χονγκ Κονγκ, συστάθηκε επιτροπή αντικατεδάφισης από τους κατοίκους της πόλης η οποία αντιστάθηκε στην κατεδάφιση, και μετέπειτα εξελίχθηκε σε τοπικό κοινωφελές οργανισμό, παράλληλα με άλλες παρόμοιες τοπικές οργανώσεις. Εκτός από τις δραστηριότητες αυτές, η βρετανική διοίκηση του Χονγκ Κονγκ παρείχε κάποιες βασικές υπηρεσίες όπως παροχή νερού και ταχυδρομικές υπηρεσίες.
Κατεδάφιση
Με την πάροδο του χρόνου, τόσο οι βρετανικές όσο και οι κινεζικές αρχές θεώρησαν πως η ανοχή τους δεν μπορούσε να συνεχιστεί άλλο σε σχέση με την πόλη, παρότι η εγκληματική δραστηριότητα είχε μειωθεί. Η ποιότητα ζωής στην πόλη, ιδιαίτερα οι συνθήκες υγιεινής, ήταν σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα από το υπόλοιπο Χονγκ Κονγκ. Κατά την κοινή σινοβρετανική διακήρυξη του 1984 τέθηκε η βάση της μελλοντικής κατεδάφισης της πόλης, η οποία ανακοινώθηκε επίσημα στις 14 Ιανουαρίου του 1987. Στις 10 Μαρτίου του 1987, έγινε η αίτηση προς το δημοτικό συμβούλιο ώστε να αναλάβει τον σχεδιασμό για τις εργασίες κατεδάφισης, ενώ το κόστος κατασκευής για το πάρκο που θα αντικαθιστούσε την παλαιά πόλη αναλήφθηκε από την κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ.
Τα ύψος των αποζημιώσεων στους κατοίκους της πόλης για την αναγκαστική έξωση τους έφτασε στα 2.7 δισεκατομμύρια δολάρια Χονγκ Κονγκ (350 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ) τα οποία κατανεμήθηκαν στους 33.000 κατοίκους και τις διάφορες επιχειρήσεις στην πόλη. Υπήρξε μερίδα κατοίκων οι οποίοι παρά την αποζημίωση δεν ήθελαν να φύγουν, και έτσι εκκενώθηκαν δια της βίας κατά την περίοδο μεταξύ του Νοεμβρίου 1991 και Ιουλίου 1992. Μετά από τετράμηνη τεχνική προεργασία και διευθετήσεις για την κατεδάφιση, αυτή ξεκίνησε στις 23 Μαρτίου του 1993 και ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 1994. Οι εργασίες κατασκευής του πάρκου ξεκίνησαν ένα μήνα μετά την κατεδάφιση.
Κατασκευή
Το πάρκο που αντικατέστησε την πόλη έχει έκταση 31 τ.χλμ και ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 1995 με την διαχείριση του να γίνεται από τον δήμο. Εγκαινιάστηκε επίσημα από τον τελευταίο Βρετανό κυβερνήτη του Χονγκ Κονγκ, Κρις Πάττεν, στις 22 Δεκεμβρίου. Το συνολικό κόστος κατασκευής του ήταν 76 εκατομμύρια δολάρια Χονγκ Κονγκ, και διακρίθηκε για την καλαίσθητη κατασκευή του.
Το πάρκο είναι σχεδιασμένο με την παραδοσιακή τεχνοτροπία της πρώιμης περιόδου της δυναστείας των Τσινγκ, και διαχωρίζεται σε 8 θεματικές περιοχές και κήπους, ενώ το παλαιό κτήριο του κυβερνείου (γιαμέν) διατηρήθηκε και ανακαινίστηκε πλήρως ως χώρος έκθεσης. Τα διάφορα μονοπάτια και κτίσματα στο πάρκο έχουν πάρει τις ονομασίες τους από τις αντίστοιχες των δρόμων της παλαιάς πόλης, ενώ αντικείμενα και τέχνεργα που διασώζονται από την πρώην πόλη, όπως λίθοι με χαράξεις και πηγάδια, εκτείθονται επίσης στο πάρκο.
Μνημεία
Κατά την κατεδάφιση της παλαιάς πόλης, εκτελέστηκαν παράλληλα και αρχαιολογικές έρευνες μέσω των οποίων ανακαλύφθηκαν διάφορες κατασκευές και αντικείμενα, όπως τμήματα παλαιών κτηρίων και υπολλείματα της νότιας πύλης από τον 19ο αιώνα, τα οποία πλέον είναι προστατευόμενα μνημεία με ειδική νομοθεσία.
Η νότια πύλη αποτελούσε αρχικά την κύρια είσοδο στην πόλη, και μαζί με τα θεμέλια της ανακαλύφθηκαν και πλάκες με την ονομασία της πόλης, ενώ παράλληλα ανακαλύφθηκαν και τα ίχνη των παλαιών τειχών και η ανατολική πύλη.
Το κτήριο του διοικητηρίου (γιαμέν) αποτελείται από 3 αίθουσες. Αρχικά στην μεσαία αίθουσα βρισκόταν τα διοικητικά γραφεία, και η πίσω αίθουσα αποτελούσε την κατοικία του τοπικού διοικητή. Μετά την αποχώρηση των κινεζικών αρχών από την πόλη το 1899, το κτήριο χρησιμοποιήθηκε για την στέγαση γηροκομείου, μετέπειτα ως ορφανοτροφείο, κατόπιν σχολείο, και αργότερα ως κλινική. Δεν κατεδαφίστηκε κατά την συνολική κατεδάφιση της πόλης αλλά διατηρήθηκε και ανακαινίστηκε το 1996, και πλέον βρίσκεται στο κέντρο του πάρκου. Εντός του υπάρχει φωτογραφική έκθεση της παλαιάς περιτοιχισμένης πόλης, ενώ στην είσοδο 2 του υπάρχουν τοποθετημένα 2 κανόνια από το 1802 όταν η περιοχή αποτελούσε στρατιωτικό φυλάκιο.
Πολεοδομία
Η περιτοιχισμένη πόλη βρισκόταν στην περιοχή η οποία έγινε γνωστή ως πόλη της Καουλούν. Παρά την μετατροπή του αρχικού οχυρού σε αστική περιοχή, η πόλη στην έκταση της διατηρήθηκε στην ίδια βασική διάταξη. Το οχυρό είχε κτιστεί πάνω σε ανηφορικό έδαφος, και είχε έκταση 0,026 τ.χλμ (26 στρέμματα / 2,6 εκτάρια) με διαστάσεις 210 x 120 μέτρα. Το περιμετρικό τείχισμα του διέθετε 4 πύλες και είχε ύψος 4 μέτρων πριν κατεδαφιστεί το 1943.
Η οικοδομική δραστηριότητα σημείωσε κατακόρυφη αύξηση κατά τις δεκαετίες του 1960 και 1970, και όλα τα κτήρια της πόλης πλέον διέθεταν 10 ή περισσότερους ορόφους, με μόνη εξαίρεση το γιαμέν στο κέντρο της πόλης. Καθώς όμως το αεροδρόμιο Κάι Τακ βρισκόταν σε απόσταση μόλις 800 μέτρων, το ύψος των κτηρίων απαγορευόταν να ξεπεράσει τους 14 ορόφους. Στα νοτιοδυτικά της πόλης υπήρχε ο μικρός οικισμός Σάι Τάου Τσουέν ο οποίος κατεδαφίστηκε το 1985 και στην θέση του κτίστηκε το πάρκο Κάρπεντερ Ρόαντ.
Τα δεκάδες μονοπάτια εντός της πόλης συχνά είχαν εύρος μόλις 1 με 2 μέτρα, με ελάχιστο φωτισμό και διαρροές από το αποχετευτικό σύστημα. Υπήρχαν επίσης διάφορες αυτοσχέδιες σκάλες και ανοίγματα τα οποία οδηγούσαν στα άνω επίπεδα της πόλης, και ήταν τόσο εκτεταμένα ώστε κάποιος μπορούσε να ταξιδέψει από την μια άκρη της πόλης στην άλλη χωρίς να περπατήσει στο έδαφος. Η οικοδομική δραστηριότητα στην πόλη ήταν άναρχη, και τα περισσότερα από τα 350 κτήρια τα οποία βρίσκονταν εντός της διέθεταν ατελώς κατασκευασμένα θεμέλια και συχνά είχαν βασικές ελλείψεις αποχέτευσης, υδροδότησης και ηλεκτροδότησης. Καθώς τα διαμερίσματα των κτηρίων ήταν πολύ μικρά, με το χαρακτηριστικό διαμέρισμα να είναι περίπου 23 τετραγωνικά μέτρα, ο χώρος μεγιστοποιούνταν με την προσθήκη μεγαλύτερων άνω ορόφων, αυτοσχέδια μπαλκόνια με κλουβιά, και προσθήκες στις ταράτσες των κτηρίων. Ιδιαίτερα οι ταράτσες ήταν γεμάτες με τηλεοπτικές κεραίες, μπουγάδες, δεξαμενές νερού, και σκουπίδια, και μπορούσαν να διασχιστούν με την χρήση σκάλας.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της πόλης αρχικά κυμαινόταν από 0 έως μερικές εκατοντάδες και άρχισε να αναπτύσσεται σταθερά μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν υπάρχουν ωστόσο αξιόπιστα απογραφικά στοιχεία για μεγάλο μέρος της μετέπειτα ιστορίας της πόλης. Τα επίσημα στοιχεία αναφέρουν πως το 1971 ο πληθυσμός ήταν 10.004 και το 1981 14.617, αλλά οι αριθμοί αυτοί θεωρούνται πολύ χαμηλοί σε σχέση με την πραγματικότητα. Οι ανεπίσημες εκτιμήσεις, συχνά συνυπολογίζοντας και τον γειτονικό μικρό οικισμό του Σάι Τάου Τσουέν έκαναν λόγο για 50.000 κατοίκους.
Μετά από εκτεταμένη κυβερνητική έρευνα το 1987, διαπιστώθηκε πως στην πόλη διαβιούσαν 33.000 άτομα, και βάσει της έρευνας αυτής η πληθυσμιακή πυκνότητα αντιστοιχούσε σε 1.255.000 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, κάνοντας την πόλη το πλέον πυκνοκατοικημένο μέρος του κόσμου.
Πολιτισμός
Οι κάτοικοι της πόλης είχαν τις ίδιες συνήθειες με αυτές των υπολοίπων κατοίκων στην ευρύτερη περιοχή του Χονγκ Κονγκ. Κατά την δύσκολη διαβίωση τους εκεί, ανέπτυξαν συνεταιρισμούς και συνδέσμους ώστε να αντιμετωπίζουν από κοινού τις δυσκολίες, ενώ στις οικογένειες οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι ανελάμβαναν το νοικοκυριό και την φροντίδα των παιδιών. Οι ταράτσες των πολυκατοικιών αποτελούσαν σημαντικό σημείο συνάντησης, ιδιαίτερα για τους κατοίκους των άνω ορόφων, και συχνά έπαιζαν εκεί και τα παιδιά.
Το γιαμέν στο κέντρο της πόλης, αποτελούσε το κυρίαρχο σημείο κοινωνικής συνάθροισης, όπου οι κάτοικοι μπορούσαν να συναντηθούν, να πιούν τσάι, και να επιδοθούν σε καλλιγραφία και άλλες δραστηριότητες. Στο γηροκομείο που στεγάζονταν στο γιανμέν γινόταν θρησκευτικές συναντήσεις για χριστιανούς και άλλους πιστούς. Άλλοι θρησκευτικά κέντρα της περιοχής ήταν οι ναοί Φουκ Τακ και Τιν Χάου οι οποίοι χρησιμοποιούνταν από διάφορες άλλες θρησκείες όπως βουδιστές, ταοιστές, και ανιμιστές.
Χρονικά και αφιερώματα
Η ιδιόρρυθμη πολεοδομία της πόλης καθώς και η φήμη που απέκτησε ως άντρο αναρχίας και εγκληματικότητας, μεταφέρθηκε σε πολλά μετέπειτα συγγραφικά και κινηματογραφικά χρονικά και έργα κάνοντας είτε άμεσες είτε έμμεσες αναφορές σε αυτήν. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν το Νευρομάντης του Γουίλιαμ Γκίμπσον, ή το Στη Σκιά των Κατασκόπων του Ρόμπερτ Λάντλαμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χονγκ Κονγκ Κατηγορία:Αστικός μαρασμός
Δεοξυριβόζη
Η δεοξυριβόζη (αγγλ.: deoxyribose) ή δεσοξυριβόζη (γαλ.: désoxyribose), ή ακριβέστερα, η 2-δεοξυριβόζη, είναι ένας μονοσακχαρίτης με ημισυντακτικό τύπο
HOCH2CH(OH)CH(OH)CH2CHO. Το όνομά της δείχνει ότι είναι ένα δεοξυσάκχαρο, που σημαίνει ότι (τυπικά) προέρχεται από ένα άλλο σάκχαρο, μετά από την αφαίρεση ενός ατόμου οξυγόνου από το μόριο αυτού.
Πιο συγκεκριμένα, η δεοξυριβόζη (τυπικά) προέρχεται απότο σάκχαρο ριβόζη [HOCH2CH(OH)CH(OH)CH(OH)CHO], μετά από την αφαίρεση ενός ατόμου οξυγόνου από το μόριο αυτής (της ριβόζης). Από τις πεντόζες, η αραβινόζη και η ριβόζη διαφέρουν μόνο  στερεοχημικά, και ειδικότερα στο C#2. Επομένως, η 2-δεοξυριβόζη και η 2-δεοξυαραβινόζη είναι ισοδύναμες, αν και ο τελευταίος όρος (2-δεοξυαραβινόζη) χρησιμοποιείται σπάνια, γιατί η ριβόζη, και όχι η αραβινόζη, αποτελεί τον πρόδρομο της δεοξυριβόζης.
Τυπικά, ο όρος «δεοξυριβόζη», εκτός από τη 2-δεοξυριβόζη, επεκτείνεται επίσης και σε άλλες ισομερείς δεοξυριβόζες. Συγκεκριμένα, τυπικά, υπάρχουν οι ακόλουθες δεοξυριβόζες:
Δομή
Υπάρχουν αρκετά (στερεο)ϊσομερή που να αντιστοιχούν στον ημισυντακτικό τύπο HOCH2CH(OH)CH(OH)CHO, αλλά στις δεοξυριβόζες όλες οι υδροξυλομάδες είναι στην ίδια πλευρά, σύμφωνα με την προβολή Φίσχερ (Fischer). Ο όρος 2-δεοξυριβόζη μπορεί να αναφέρεται (τυπικά) σε δύο εναντιομερή: Βιοχημικά σημαντική είναι η D -2-δεοξυριβόζη, και σπάνια συναντιέται το κατοπτρικό της ισομερές  L -2-δεοξυριβόζης. Η D -2-δεοξυριβόζη αποτελεί δομική υπομονάδα του  DNA. Η 2-δεοξυριβόζη είναι μια αλδοπεντόζη, δηλαδή μονοσακχαρίτης με πέντε (5) άνθρακα άτομα και έχει μια αλδεϋδομάδα, ως (κύρια) λειτουργική ομάδα.
Σε μορφή υδατικού της διαλύματος, η δεοξυριβόζη κυρίως υπάρχει ως ένα μείγμα από τρεις δομές: Η τελευταία δομή είναι η κυρίαρχη (74,8%), λαμβάνοντας υπόψη ότι  η #2 μορφή ευνοείται (24,9%), σε σύγκριση με τη γραμμική (#1) μορφή (0,7%). κέντρο|μικρογραφία|400x400εσ|Χημική ισορροπία της δεοξυριβόζης στο διάλυμα