cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιαπωνία
Προϊστορία και αρχαία ιστορία
Οι επιστήμονες πιστεύουν πως οι Ιάπωνες ως ενιαίο σύνολο προέρχονται από πολλές ομάδες, οι οποίες μετανάστευσαν στα νησιά από άλλα σημεία της Ασίας, στα οποία περιλαμβάνονται η Κίνα και η Κορέα. Οι αρχαιολογικές έρευνες, ωστόσο, υποδεικνύουν πως τα ιαπωνικά νησιά κατοικούνταν ήδη από το 30.000 π.Χ.. Αυτό ακολουθήθηκε στην αρχή της περιόδου Τζόμον (περίπου 14.000 π.Χ.) από ένα μεσολιθικό προς νεολιθικό ημινομαδικό πολιτισμό κυνηγών και τροφοσυλλέκτων, που περιλαμβάνουν τους προγόνους των σύγχρονων Αϊνού και Γιαμάτο, και χαρακτηρίζεται από κατοικίες λάκκους και στοιχειώδεις καλλιέργειες. Διακοσμημένα πήλινα αγγεία αυτής της περιόδου αποτελούν μερικά από τα παλαιότερα σωζόμενα ίχνη αγγειοπλαστικής στο κόσμο. Περίπου το 300 π.Χ., οι Γιαγιόι άρχισαν να φτάνουν στα ιαπωνικά νησιά και να αναμειγνύονται με τους Τζόμον. Η περίοδος Γιαγιόι αρχίζει περίπου το 500 π.Χ. και κατά τη διάρκειά της άρχισε η καλλιέργεια σε ορυζώνες, νέος ρυθμός διακόσμησης αγγείων και η μεταλλουργία, που εισήχθη από την Κίνα και την Κορέα.
Η Ιαπωνία εμφανίζεται για πρώτη φορά στη γραφόμενη ιστορία στο κινεζικό βιβλίο Χανσού. Σύμφωνα με τα Χρονικά των Τριών Βασιλείων, το πιο ισχυρό βασίλειο στο αρχιπέλαγος κατά τον 3ο αιώνα ονομαζόταν Γιαματαϊκόκου. Ο Βουδισμός εισήχθη στην Ιαπωνία από τον Μπαεκτζέ της Κορέας, αλλά η μετέπειτα ανάπτυξη του ιαπωνικού βουδισμού επηρεάστηκε κυρίως από τη Κίνα. Παρά τις αρχικές αντιστάσεις, ο Βουδισμός προήχθη στις εξουσιάζουσες τάξεις και είχε ευρεία αποδοχή ξεκινώντας από τη περίοδο Ασούκα (592-710).
Η περίοδος Νάρα (710-784) του 8ου αιώνα σημαδεύτηκε από την άνοδο ενός ισχυρού ιαπωνικού κράτους, επικεντρωμένο στην αυτοκρατορική αυλή στο Χεϊτζό-Κυό (σύγχρονη Νάρα). Η περίοδος Νάρα χαρακτηρίστηκε από την εμφάνιση λογοτεχνίας καθώς και την ανάπτυξη τέχνης και αρχιτεκτονικής εμπνευσμένης από το Βουδισμό. Η επιδημία ευλογιάς του 735-737 θεωρείται ότι σκότωσε περίπου το ένα τρίτο που πληθυσμού της Ιαπωνίας. Το 784, ο αυτοκράτορας Κάμμου μετακίνησε την πρωτεύουσα από τη Νάρα στο Ναγκαόκα-Κυό και στη συνέχεια στο Χεϊάν-κυό (Κυότο) το 794. Αυτό σήμανε την έναρξη της περιόδου Χεϊάν (794-1185), κατά τη διάρκεια της οποίας δημιουργήθηκε ένας ευδιάκριτα ιθαγενής ιαπωνικός πολιτισμός, αξιοσημείωτος για την τέχνη, την ποίηση και τη λογοτεχνία του. Το Γκέντζι Μονογκατάρι (Ιστορίες του πρίγκιπα Γκέντζι) της Μουρασάκι Σικίμπου και οι στίχοι του εθνικού ύμνου της Ιαπωνίας Kimi Ga Yo γράφηκαν εκείνη την περίοδο.
Φεουδαρχική περίοδος
thumb|250px|Σαμουράι αντιμετωπίζουν τους Μογγόλους Η φεουδαρχική εποχή της Ιαπωνίας χαρακτηρίστηκε από την εμφάνιση και την κυριαρχία μιας άρχουσας τάξης πολεμιστών, των σαμουράι. Το 1185, μετά την ήττα της φυλής Ταΐρα στον πόλεμο Γκενπέι, που τραγουδιέται στην επική ιστορία του Χεϊκέ, ο σαμουράι Μιναμότο νο Γιοριτόμο διορίστηκε σογκούν με έδρα τη Καμακούρα. Μετά το θάνατό του, η γενιά Χότζο ήρθε στην εξουσία ως αντιβασιλείς για τους σογκούν. Η σχολή Βουδισμού Ζεν εισήχθη από την Κίνα κατά την περίοδο Καμακούρα (1185-1333) και έγινε δημοφιλής στην τάξη των σαμουράι. Ο σογκούν Καμακούρα απώθησε τις επιδρομές των Μογγόλων το 1274 και το 1281, αλλά νικήθηκε τελικά από τον αυτοκράτορα Γκο-Νταϊγκό. Ο Γκο-Νταϊγκό νικήθηκε από τον Ασίκαγκα Τακαούτζι το 1336.
Ο Ασίκαγκα Τακαούτζι ίδρυσε το σογκουνάτο στο Μουρομάτσι, Κιότο. Αυτό ήταν το ξεκίνημα της περιόδου Μουρομάτσι (1336-1573). Το σογκουνάτο Ασίκαγκα απέκτησε δόξα την εποχή του Ασίκαγκα Γιοσιμίτσου, και ο πολιτισμός που βασίζεται στον Ζεν Βουδισμό (τέχνη Μιγιάμπι) ευημερούσε. Αυτός εξελίχθηκε στο πολιτισμό Χιγκασιγιάμα και άκμασε μέχρι τον 16ο αιώνα. Από την άλλη πλευρά, το επόμενο σογκουνάτο Ασίκαγκα απέτυχε να ελέγξει τους φεουδάρχες πολέμαρχους (νταΐμιο), και ένας εμφύλιος πόλεμος (ο πόλεμος Ονίν) ξεκίνησε το 1467, αρχίζοντας την εκατονταετή περίοδο Σενγκόκου («εμπόλεμα κράτη»).
Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, έμποροι και Ιησουίτες ιεραπόστολοι από την Πορτογαλία έφτασαν στην Ιαπωνία για πρώτη φορά, αρχίζοντας άμεσες εμπορικές και πολιτιστικές ανταλλαγές μεταξύ της Ιαπωνίας και της Δύσης. Ο Όντα Νομπουνάγκα νίκησε πολλούς άλλους νταΐμιο χρησιμοποιώντας ευρωπαϊκή τεχνολογία και όπλα. Αφότου δολοφονήθηκε το 1582, ο διάδοχός του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι ένωσε το έθνος το 1590. Ο Χιντεγιόσι εισέβαλε στην Κορέα δύο φορές, αλλά μετά τις ήττες από τις κορεατικές και κινεζικές δυνάμεις των Μινγκ και το θάνατο του Χιντεγιόσι, τα ιαπωνικά στρατεύματα αποσύρθηκαν το 1598. Αυτή η εποχή ονομάζεται Αζούτσι-Μομογιάμα (1573-1603).
Ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου υπηρέτησε ως αντιβασιλέας για το γιο του Χιντεγιόσι και χρησιμοποίησε τη θέση του για να κερδίσει πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, νίκησε τις αντίπαλες φυλές στη μάχη του Σεκιγκαχάρα το 1600 και ο Ιεγιάσου διορίστηκε σογκούν το 1603 και ίδρυσε το σογκουνάτο Τοκουγκάβα στο Έντο (σημερινό Τόκιο). Το σογκουνάτο Τοκουγκάβα θέσπισε μέτρα, συμπεριλαμβανομένου του μπούκε σοχάτο, ως κώδικα δεοντολογίας για τον έλεγχο των αυτόνομων νταΐμιο και το 1639, η απομονωτική πολιτική σακόκου («κλειστή χώρα») κράτησε για δυόμισι αιώνες αδύναμης πολιτικής ενότητας γνωστή ως περίοδος Έντο (1603-1868). Η μελέτη των δυτικών επιστημών, που είναι γνωστή ως ρανγκάκου, συνεχίστηκε μέσα από την επαφή με τον ολλανδικό θύλακα στο Ντετζίμα στο Ναγκασάκι. Η περίοδος Έντο έδωσε επίσης αφορμή για κοκουγκάκου («εθνικές μελέτες»), τη μελέτη της Ιαπωνίας από τους Ιάπωνες. μικρογραφία|Ο Αυτοκράτορας Μεϊτζί το 1888|240x240εσ
Σύγχρονη περίοδος
Στις 31 Μαρτίου 1854 ο Μάθιου Πέρι και τα «Μαύρα Πλοία» του ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών ανάγκασαν το άνοιγμα της Ιαπωνίας προς τον έξω κόσμο με τη Σύμβαση της Καναγκάβα. Μεταγενέστερες παρόμοιες συνθήκες με τις δυτικές χώρες κατά την περίοδο Μπακουμάτσου έφεραν οικονομικές και πολιτικές κρίσεις. Η παραίτηση του σογκούν οδήγησε στον πόλεμο Μποσίν και στη δημιουργία ενός συγκεντρωτικού κράτους που ενοποιήθηκε στο πρόσωπο του αυτοκράτορα (η Αποκατάσταση Μεϊτζί).
Οι αρχές του 20ου αιώνα είδαν μια σύντομη περίοδο «δημοκρατίας Ταϊσό» που επισκιάστηκε από την αύξηση του επεκτατισμού και της στρατιωτικοποίησης. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος βοήθησε την Ιαπωνία, από την πλευρά των νικητών Συμμάχων, να διευρύνει την επιρροή της και την εδαφική έκταση. Συνέχισε την επεκτατική πολιτική της καταλαμβάνοντας τη Μαντζουρία το 1931. Ως αποτέλεσμα της διεθνούς καταδίκης αυτής της κατοχής, η Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας παραιτήθηκε από την Κοινωνία των Εθνών δύο χρόνια αργότερα. Το 1936 η Ιαπωνία υπέγραψε το σύμφωνο Αντι-Κομιντέρν με τη ναζιστική Γερμανία και το 1940, με το Τριμερές Σύμφωνο, έγινε μία από τις Δυνάμεις του Άξονα. Το 1941, η Ιαπωνία διαπραγματεύτηκε το Σοβιετικοϊαπωνικό Σύμφωνο Ουδετερότητας. αριστερά|μικρογραφία|249x249εσ|Η στιγμή της συνθηκολόγησης της Ιαπωνίας και της λήξης του Β' παγκοσμίου πολέμου στις 2 Σεπτεμβρίου 1945. Η Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας εισέβαλε σε άλλα μέρη της Κίνας το 1937, επισπεύδοντας το δεύτερο Σινοϊαπωνικό πόλεμο (1937-1945). Ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός κατέλαβε γρήγορα την πρωτεύουσα Ναντζίνγκ και διεξήγαγε τη Σφαγή της Ναντσίνγκ. Το 1940, η Αυτοκρατορία στη συνέχεια εισέβαλε στη Γαλλική Ινδοκίνα, μετά την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες άσκησαν εμπάργκο πετρελαίου στην Ιαπωνία. Τις 7 Δεκεμβρίου 1941, η Ιαπωνία επιτέθηκε στη ναυτική βάση των ΗΠΑ στο Περλ Χάρμπορ και κήρυξε τον πόλεμο, φέρνοντας τις ΗΠΑ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τη σοβιετική εισβολή στη Μαντζουρία και τη ρίψη ατομικών βομβών σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι το 1945, η Ιαπωνία συμφώνησε σε άνευ όρων παράδοση στις 15 Αυγούστου. Ο πόλεμος στοίχισε στην Ιαπωνία και στην υπόλοιπη Σφαίρα Συν-Ευημερίας της Ευρύτερης Ανατολικής Ασίας εκατομμύρια ζωές και άφησε ένα μεγάλο μέρος της βιομηχανίας και των υποδομών της χώρας κατεστραμμένο. Οι Σύμμαχοι (με επικεφαλής τις ΗΠΑ) επαναπάτρισαν εκατομμύρια των εθνοτικών Ιαπώνων από τις αποικίες και τα στρατόπεδα σε όλη την Ασία, εξαλείφοντας σε μεγάλο βαθμό την ιαπωνική αυτοκρατορία και αποκατέστησαν την ανεξαρτησία των κατακτημένων εδαφών της. Οι Σύμμαχοι συγκάλεσαν επίσης το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο για την Άπω Ανατολή στις 3 Μαΐου 1946 για τη δίωξη κάποιων Ιαπώνων ηγετών για εγκλήματα πολέμου. Ωστόσο, οι βακτηριολογικές ερευνητικές μονάδες και τα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας που ενεπλάκησαν στον πόλεμο είχαν απαλλαγεί από ποινικές διώξεις από τον Ανώτατο Συμμαχικό Διοικητή παρά τις εκκλήσεις για δίκη και για τις δύο ομάδες. Το 1947, η Ιαπωνία υιοθέτησε νέο σύνταγμα, τονίζοντας φιλελεύθερες δημοκρατικές πρακτικές. Η συμμαχική κατοχή έληξε με τη Συνθήκη του Σαν Φρανσίσκο το 1952 και η Ιαπωνία εντάχθηκε στα Ηνωμένα Έθνη το 1956. Η Ιαπωνία αργότερα γνώρισε ταχεία ανάπτυξη και έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, μέχρι να ξεπεραστεί από την Κίνα το 2010. Αυτό τελείωσε στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν η Ιαπωνία υπέστη σοβαρή οικονομική ύφεση. Στις αρχές του 21ου αιώνα, η θετική ανάπτυξη έχει σηματοδοτήσει σταδιακή ανάκαμψη της οικονομίας.
Γεωγραφία
Η Ιαπωνία αποτελεί νησιωτική χώρα, με κυριότερα νησιά το Χονσού, το Χοκκάιντο, το Κιούσου και το Σικόκου, στα οποία μπορούν να προστεθούν περίπου 3.000 μικρότερα νησιά. Ορεινή και ηφαιστειογενής είναι η αλυσίδα των νησιών της, με τα πολυάριθμα ηφαίστειά της, 192 στον αριθμό. Βρίσκεται στην ηφαιστειακή ζώνη του Ειρηνικού Ωκεανού (γνωστή και ως «Δαχτυλίδι της Φωτιάς»), στη συμβολή τριών τεκτονικών πλακών, κάτι που ευθύνεται και για τους συχνούς σεισμούς που συμβαίνουν στη περιοχή. Το έδαφός της είναι κατά βάση ορεινό, με δύο κύριες οροσειρές. Στη μία από αυτές ξεχωρίζει η οροσειρά των Ιαπωνικών Άλπεων που χωρίζει στη μέση το νησί Χονσού και εκτείνεται μέχρι το ηφαίστειο Φούτζι. Οι ποταμοί της Ιαπωνίας έχουν γενικά μικρό μήκος με μόλις έξι από αυτούς να υπερβαίνουν τα 200 χιλιόμετρα. Χαρακτηρίζεται ακόμα από αρκετές λίμνες, πολλές από τις οποίες σχηματίζονται στον κρατήρα των ηφαιστείων της.
Κλίμα
Λόγω της μεγάλης έκτασης της χώρας, το κλίμα της Ιαπωνίας υφίσταται διαφοροποιήσεις ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος και το υψόμετρο. Η μέση θερμοκρασία το καλοκαίρι είναι 30 °C, ενώ τον χειμώνα 4,7 °C. Οι νότιες ακτές χαρακτηρίζονται από ήπιο κλίμα, ενώ στο βορρά τους χειμερινούς μήνες καταγράφονται γενικά πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Ειδικότερα, διακρίνονται έξι ξεχωριστές κλιματικές ζώνες:
Βιοποικιλότητα
Η Ιαπωνία έχει εννέα δασικές οικολογικές εκτάσεις που αντικατοπτρίζουν το κλίμα και τη γεωγραφία των νησιών. Κυμαίνονται από υποτροπικά υγρά πλατύφυλλα δάση στα νησιά Ριουκιού και Μπονίν, σε εύκρατα πλατύφυλλα και μικτά δάση στις ήπιες κλιματολογικές περιοχές των κύριων νησιών, σε εύκρατα κωνοφόρα δάση στα κρύα, χειμερινά τμήματα των βόρειων νησιών. Η Ιαπωνία έχει πάνω από 90.000 είδη άγριας ζωής, συμπεριλαμβανομένης της καφέ αρκούδας, του ιαπωνικού μακακίου, του ιαπωνικού σκύλου ρακούν, του ιαπωνικού δασοποντικού και της ιαπωνικής σαλαμάνδρας. Έχει δημιουργηθεί ένα μεγάλο δίκτυο εθνικών πάρκων για την προστασία σημαντικών περιοχών χλωρίδας και πανίδας.
Περιβάλλον
Στην περίοδο της ταχείας οικονομικής ανάπτυξης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι περιβαλλοντικές πολιτικές υποβαθμίστηκαν από την κυβέρνηση και τις βιομηχανικές εταιρείες. Ως εκ τούτου, η περιβαλλοντική ρύπανση ήταν ευρέως διαδεδομένη στη δεκαετία του 1950 και του 1960. Ανταποκρινόμενη στην αυξανόμενη ανησυχία για το πρόβλημα, η κυβέρνηση εισήγαγε αρκετούς νόμους για την προστασία του περιβάλλοντος το 1970. Η πετρελαϊκή κρίση το 1973 ενθάρρυνε επίσης την αποδοτική χρήση της ενέργειας λόγω της έλλειψης φυσικών πόρων στην Ιαπωνία. Τα τρέχοντα περιβαλλοντικά ζητήματα περιλαμβάνουν την αστική ατμοσφαιρική ρύπανση, τη διαχείριση αποβλήτων, τον ευτροφισμό του νερού και την κλιματική αλλαγή.
Η Ιαπωνία κατέχει την 12η θέση στο Δείκτη Περιβαλλοντικής Απόδοσης του 2020, η οποία μετρά τη δέσμευση ενός έθνους για περιβαλλοντική βιωσιμότητα.
Οικονομία
thumb|right|100px|νόμισμα των πέντε [[γιεν]] Η Ιαπωνία είναι μια από τις ισχυρότερες βιομηχανικές χώρες και μαζί με άλλες αποτελούν σήμερα μια ισχυρή βιομηχανική και εμπορική ζώνη που ανταγωνίζονται τις Η.Π.Α και την Ευρώπη. Η μεγάλη οικονομική ανάπτυξη της Ιαπωνίας συντελέστηκε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα και ύστερα από σημαντικές καταστροφές που είχαν συμβεί στη χωρά κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, γεγονός που αποτέλεσε το ιαπωνικό θαύμα. Πάντως η οικονομία της χώρας τα τελευταία χρόνια μαστίζεται από σοβαρά οικονομικά προβλήματα αφού το δημόσιο χρέος της εκτοξεύτηκε στο 205% που είναι και το μεγαλύτερο στο κόσμο.
Οικονομική ιστορία
Μερικά από τα δομικά χαρακτηριστικά της οικονομικής ανάπτυξης της Ιαπωνίας αναπτύχθηκαν κατά την περίοδο Έντο, όπως το δίκτυο μεταφορών, οδικών και ναυτιλιακών, και τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης, τραπεζικό και ασφαλιστικό σύστημα των μεσιτών ρυζιού της Οσάκα. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Μεϊτζί από το 1868, η Ιαπωνία επεκτάθηκε οικονομικά, εναγκαλιζόμενη την οικονομία της αγοράς. Πολλές από τις σημερινές επιχειρήσεις ιδρύθηκαν εκείνη την εποχή, και την Ιαπωνία αναδείχθηκε ως το πιο ανεπτυγμένο έθνος στην Ασία. Η περίοδος ανάπτυξης της συνολικής πραγματικής οικονομικής από τη δεκαετία του 1960 τη δεκαετία του 1980 έχει χαρακτηριστεί ως το ιαπωνικό μεταπολεμικό οικονομικό θαύμα: ο ρυθμός ανάπτυξης ήταν κατά μέσο όρο 7,5% στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 και 3,2% στη δεκαετία του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Η ανάπτυξη επιβραδύνθηκε σημαντικά στη δεκαετία του 1990, χρονική περίοδο που οι Ιάπωνες αποκαλούν «χαμένη δεκαετία», κυρίως λόγω των επιπτώσεων της ιαπωνικής φούσκας των τιμών των περιουσιακών στοιχείων και των εγχώριων πολιτικών που προορίζονταν να στραγγαλίσουν κερδοσκοπικά πλεονάσματα από τα χρηματιστήρια και τις αγορές ακινήτων. Οι προσπάθειες της κυβέρνησης για αναζωογόνηση της οικονομικής ανάπτυξης είχαν μικρή επιτυχία και παρεμποδίστηκαν περισσότερο από την επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας το 2000. Η οικονομία έδειξε σημαντικά σημάδια ανάκαμψης μετά το 2005: η αύξηση του ΑΕΠ για το ίδιο έτος ήταν 2,8%, ξεπερνώντας τους ρυθμούς ανάπτυξης των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου.
Από το 2012, η Ιαπωνία είναι η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα, όσον αφορά το ονομαστικό ΑΕΠ, και η τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα και την Ινδία, όσον αφορά την αγοραστική δύναμη. Όσον αφορά το Δεκέμβριο του 2013, το δημόσιο χρέος της Ιαπωνίας ήταν περισσότερο από 200 τοις εκατό του ετήσιου ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της, το δεύτερο μεγαλύτερο από κάθε έθνος στον κόσμο. Τον Αύγουστο του 2011, η αξιολόγηση της Moody's υποβάθμισε τη μακροπρόθεσμη αξιολόγηση του δημόσιου χρέους της Ιαπωνίας κατά μια βαθμίδα, από Aa3 σε Aa2, σε αντιστοιχία με το μέγεθος του ελλείμματος και το επίπεδο δανεισμού της χώρας. Τα μεγάλα ελλείμματα του προϋπολογισμού και του δημόσιου χρέους από την παγκόσμια ύφεση του 2009 και ακολουθούμενα από το σεισμό και το τσουνάμι το Μάρτιο 2011 οδήγησαν στην υποβάθμιση της πιστοληπτικής αξιολόγησης.
Οικονομικά στοιχεία
Ο τομέας των υπηρεσιών αποτελεί τα τρία τέταρτα του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Η Ιαπωνία έχει μεγάλη βιομηχανική βάση, και είναι έδρα μερικών από τους μεγαλύτερους και πιο τεχνολογικά προηγμένους παραγωγούς μηχανοκίνητων οχημάτων, ηλεκτρονικών, εργαλειομηχανών, χάλυβα και μη σιδηρούχων μετάλλων, πλοίων, χημικών ουσιών, κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων και επεξεργασμένων τροφίμων. Γεωργικές επιχειρήσεις στην Ιαπωνία καλλιεργούν το 13 τοις εκατό του εδάφους της χώρας, και στην Ιαπωνία αλιεύεται σχεδόν το 15 ​​τοις εκατό των παγκόσμιων αλιευμάτων, δεύτερη μόνο μετά την Κίνα. Το 2010, το εργατικό δυναμικό της Ιαπωνίας αποτελείται από 65.900.000 εργαζομένους. Ιαπωνία έχει χαμηλό ποσοστό ανεργίας, της τάξης του τέσσερα τοις εκατό. Περίπου 20 εκατομμύρια άνθρωποι, περίπου το 17 τοις εκατό του πληθυσμού, ήταν κάτω από το όριο της φτώχειας το 2007. Η στέγαση στην Ιαπωνία χαρακτηρίζεται από περιορισμένη προσφορά γης σε αστικές περιοχές.
Μερικές από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις στην Ιαπωνία περιλαμβάνουν τις Toyota, Nintendo, NTT DoCoMo, Canon, Honda, Takeda Pharmaceutical, Sony, Panasonic, Toshiba, Sharp, Nippon Steel και Nippon Oil. Έχει κάποια από τις μεγαλύτερες τράπεζες στον κόσμο και το Χρηματιστήριο του Τόκιο (γνωστό ως Nikkei 225 και TOPIX) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο με βάση την κεφαλαιοποίηση της αγοράς. Το 2006, στην Ιαπωνία έδρευαν 326 εταιρείες από τις εταιρείες που συμπεριλήφθηκαν στο Forbes Global 2000, ή 16,3 %.
Κύριες εισαγωγές της Ιαπωνίας είναι μηχανήματα και εξοπλισμός, ορυκτά καύσιμα, τρόφιμα (κυρίως βόειο κρέας), χημικά προϊόντα, κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα και πρώτες ύλες για τις βιομηχανίες της. Με τα μέτρα του μεριδίου αγοράς του 2008, οι εγχώριες αγορές είναι λιγότερο ανοικτές από οποιαδήποτε χώρα του ΟΟΣΑ.
Υποδομές
thumb|250px|Ένα [[σινκανσέν, τρένο υψηλής ταχύτητας]] Όσον αφορά το 2011, το 46,1% της ενέργειας στην Ιαπωνία παράγεται από πετρέλαιο, 21,3% από τον άνθρακα, 21,4% από το φυσικό αέριο, 4,0% από πυρηνική ενέργεια και 3,3% εκατό από την υδροηλεκτρική ενέργεια. Η πυρηνική ενέργεια παρήγαγε το 9,2% της ιαπωνικής ηλεκτρικής ενέργειας το 2011, κάτω από 24,9 τοις εκατό σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Ωστόσο, όπως τις 5 Μαΐου 2012, το σύνολο των πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής της χώρας έχει τεθεί εκτός λειτουργίας, λόγω της συνεχιζόμενης δημόσιας αντιπολίτευσης μετά την πυρηνική καταστροφή της Φουκουσίμα Νταϊτσί, αν και κυβερνητικοί αξιωματούχοι συνεχίζουν να προσπαθούν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη υπέρ της επαναλειτουργίας τουλάχιστον μερικών από τους 50 πυρηνικούς αντιδραστήρες της Ιαπωνίας. Λαμβάνοντας υπόψη τη μεγάλη της εξάρτηση από την εισαγόμενη ενέργεια, η Ιαπωνία έχει ως στόχο να διαφοροποιήσει τις πηγές ενέργειάς της και να διατηρήσει υψηλά επίπεδα ενεργειακής απόδοσης.
Δεκάδες ιαπωνικές σιδηροδρομικές εταιρείες ανταγωνίζονται σε περιφερειακές και τοπικές αγορές τη μεταφορά επιβατών. Μεγάλες εταιρείες περιλαμβάνουν επτά επιχειρήσεις της JP, την Kintetsu Corporation, Seibu Railway και Keio Corporation. Περίπου 250 σινκανσέν τρένα μεγάλης ταχύτητας συνδέουν μεγάλες πόλεις και τα ιαπωνικά τρένα είναι γνωστά για την ασφάλεια και την ακρίβεια τους. Προτάσεις για μια νέα διαδρομή τρένων μαγνητικής αιώρησης (Μαγκλέβ) μεταξύ Τόκιο και Οσάκα βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο. Υπάρχουν 175 αεροδρόμια στην Ιαπωνία. Το μεγαλύτερο εγχώριο αεροδρόμιο είναι το αεροδρόμιο Χανέντα, το οποίο επίσης είναι το δεύτερο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο της Ασίας. Οι μεγαλύτερες διεθνείς πύλες είναι το διεθνές αεροδρόμιο Ναρίτα, το Διεθνές Αεροδρόμιο Κανσάι και το διεθνές αεροδρόμιο του Τσούμπου. Το λιμάνι της Ναγκόγια είναι το μεγαλύτερο και πιο πολυσύχναστο λιμάνι στη χώρα, αντιπροσωπεύοντας το 10 τοις εκατό της εμπορικής αξίας της Ιαπωνίας.
Διακυβέρνηση
Αρχηγός Κράτους είναι ο Αυτοκράτορας Ναρουχίτο, ο οποίος ενθρονίστηκε την 1η Μαΐου 2019 στη θέση του πατέρα του αυτοκράτορα Ακιχίτο.
Εκλογές
Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Το διθάλαμο Κοινοβούλιο αποτελείται από την Άνω Βουλή (Οίκος των Συμβούλων) με 242 μέλη με θητεία εξαετή (εκλογές ανά τριετία) και την Κάτω Βουλή (Βουλή των Αντιπροσώπων) με 480 μέλη.
Ανθρώπινα Δικαιώματα
Η Διεθνής Αμνηστία στηλίτευσε το γεγονός ότι η θανατική ποινή ισχύει. Στη χώρα επικρατεί η πρακτική να ειδοποιούνται οι κατάδικοι ότι θα απαγχονιστούν μόλις την ημέρα της εκτέλεσής τους, ενώ οι οικογένειές τους ειδοποιούνται μόνο μετά την εκτέλεση.
Πολιτισμός
Ο ιαπωνικός πολιτισμός δέχτηκε πολλές επιδράσεις από τον πολιτισμό της Κίνας και της Κορέας. Ο σύγχρονος πολιτισμός περιλαμβάνει επιρροές από την Ασία, Ευρώπη και Βόρεια Αμερική. Παραδοσιακές ιαπωνικές τέχνες περιλαμβάνουν την κεραμική, την υφαντουργία, την κατασκευή σπαθιών, κουκλών και λάκας και παραστάσεις μπουνράκου, καμπούκι, νο, χορού και ρακούγκο. Άλλες τέχνες από την Ιαπωνία είναι το ικεμπάνα, πολεμικές τέχνες, η καλλιγραφία, το οριγκάμι, η τελετουργία του τσαγιού, τα μάνγκα και τα άνιμε και οι γκέισες.
Το θέατρο στην Ιαπωνία γνωρίζει εξαιρετική άνθηση. Στην Ιαπωνία αναπτύχθηκε το θέατρο Νο, λέξη που σημαίνει «παράσταση, εκτέλεση, δράμα». Οι ηθοποιοί την εκτελούν με αργές και γεμάτες θρησκευτικότητα κινήσεις. Η τοπική θρησκεία είναι ο Σιντοϊσμός και έχει 100,000 ιερά και 78,890 σε όλη τη χώρα. Ο Βουδισμός ήρθε στη χώρα το 538 ή το 552, εισηγμένο από το βασίλειο των Μπάεκτζε στην Κορέα.
Εικαστικές τέχνες
thumb|250px|Ο πίνακας [[ουκίγιο-ε το 19ου αιώνα Το μεγάλο κύμα έξω από την Καναγκάουα είναι παγκοσμίως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα ιαπωνικής τέχνης]] Τα ιερά της Ίσε θεωρούνται το πρωταρχικό δείγμα ιαπωνικής αρχιτεκτονικής. Οι παραδοσιακοί ναοί και κατοικίες είναι κυρίως από ξύλο και χρησιμοποιούν πατώματα από τατάμι και συρρόμενες πόρτες (σόγκι), τα οποία αποσυνθέτουν την έννοια των δωματίων και του εσωτερικού και εξωτερικού χώρου. Η ιαπωνική γλυπτική, κυρίως σε ξύλο, και η ιαπωνική ζωγραφική είναι ανάμεσα στις παλαιότερες ιαπωνικές τέχνες, με τις πρώτες εικονιστικές παραστάσεις να χρονολογούνται τουλάχιστον από το 300 π.Χ. Η ιστορία της ιαπωνικής ζωγραφικής χαρακτηρίζεται από τη σύνθεση και τον ανταγωνισμό ανάμεσα στην ιθαγενή ιαπωνική αισθητική και την προσαρμογή εισαγόμενων ιδεών.
Η αλληλεπίδραση ανάμεσα σε ιαπωνική και ευρωπαϊκή τέχνη ήταν σημαντική, π.χ. το ουκίγιο-ε, το οποίο άρχισε να εξάγεται τον 19ο αιώνα με το κίνημα γνωστό ως Ιαπωνισμός, είχε σημαντική επίδραση στην εξέλιξη της σύγχρονης τέχνης στη δύση, κυρίως στον μεταϊμπρεσιονισμός. Διάσημοι καλλιτέχνες του ουκίγιο-ε ήταν ο Χοκουσάι και ο Χιροσίτζε. Η σύντηξη παραδοσιακής ξυλοτυπίας και δυτικής τέχνης οδήγησε στη δημιουργία των μάνγκα, μια μορφή κόμικς η οποία είναι δημοφιλής τόσο εντός όσο και εκτός Ιαπωνίας. Τα κινούμενα σχέδια τα οποία είναι εμπνευσμένα από τα μάνγκα ονομάζονται άνιμε. Ιαπωνικές παιχνιδομηχανές είναι δημοφιλείς από τη δεκαετία του 1980.
Μουσική
Η ιαπωνική μουσική είναι εκλεκτική και ποικίλη. Πολλά μουσικά όργανα, όπως το κότο, εισήχθησαν το 9ο και 10ο αιώνα, το συνοδευτικό αφηγηματικό θέατρο Νο από τον 14ο αιώνα και η λαϊκή μουσική, με το σαν κιθάρα σαμισέν, τον 16ο αιώνα. Η δυτική κλασσική μουσική, η οποία εισήχθη στα τέλη του 19ου αιώνα, τώρα αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του ιαπωνικού πολιτισμού. Η αυτοκρατορική ορχήστρα γκαγκάκου έχει επηρεαστεί από το έργο μερικών σύγχρονων δυτικών συνθετών. Αξιοσημείωτοι κλασσικοί συνθέτες από την Ιαπωνία είναι ο Τόρου Τακεμίστου και ο Ρεντάρο Τάκι.
Η λαϊκή μουσική στη μεταπολεμική Ιαπωνία έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές τάσεις, οι οποίες οδήγησαν στην εξέλιξη της J-pop. Το καραόκε είναι πιο κοινή πολιτιστική δραστηριότητα στην Ιαπωνία. Μια έρευνα του 1993 από το Γραφείο Πολιτιστικών Υποθέσεων βρήκε ότι περισσότεροι Ιάπωνες τραγούδησαν καραόκε εκείνο το χρόνο απ'ότι συμμετείχαν σε παραδοσιακές δραστηριότητες όπως το ικεμπάνα και οι τελετουργίες του τσαγιού.
Κουζίνα
thumb|250px|Ιαπωνικό πρωινό Η ιαπωνική κουζίνα χρησιμοποιεί ως βάση τροφές όπως το ιαπωνικό ρύζι και τα νουντλς, τις οποίες αναμιγνύει με σούπα ή οκάζου - πιάτα από ψάρι, λαχανικά, τόφου κ.ά.- για να τους δώσουν γεύση. Στην αρχή της σύγχρονης περιόδου εισήχθησαν στην Ιαπωνία συστατικά όπως το κόκκινο κρέας τα οποία δεν είχαν χρησιμοποιηθεί παλαιότερα. Ο οδηγός Μισελέν έχει δώσει στα εστιατόρια στην Ιαπωνία περισσότερα αστέρια απ'ότι σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο μαζί. Η ιαπωνική κουζίνα είναι γνωστή για την έμφαση που δίνει στην εποχικότητα των τροφίμων, την ποιότητα των συστατικών και την παρουσίαση. Η ιαπωνική κουζίνα προσφέρει μια μεγάλη ποικιλία από τοπικές σπεσιαλιτέ για τις οποίες χρησιμοποιούνται παραδοσιακές συνταγές και τοπικά συστατικά.
Τα παραδοσιακά ιαπωνικά γλυκά είναι γνωστά ως ουαγκάσι. Χρησιμοποιούνται συστατικά όπως πάστα κόκκινου φασολιού και μότσι. Οι πιο σύγχρονες γεύσεις περιλαμβάνουν παγωτό πράσινου τσαγιού, μια πολύ δημοφιλής γεύση. Το κακιγκόρι είναι ένα επιδόρπιο θρυμματισμένου πάγου στον οποίο για γεύση προστίθεται σιρόπι ή συμπυκνωμένο γάλα. Συνήθως πωλείται στα καλοκαιρινά φεστιβάλ.
Αθλητισμός
Το παραδοσιακό άθλημα της Ιαπωνίας θεωρείται το σούμο. Πολεμικές τέχνες οι οποίες προέρχονται από την Ιαπωνία είναι το τζούντο, το καράτε, το κέντο, το ζιουζίτσου κ.α. Οι Ιάπωνες είναι αθλητικός λαός και συχνά ασχολούνται με κάποιο άθλημα, είτε παραδοσιακό όπως το καράτε, το αϊκίντο ή το σούμο, είτε κάποιο δυτικό όπως το μπέιζμπολ, το ράγκμπι, το ποδόσφαιρο ή το γκολφ. Στη χώρα είναι ανεπτυγμένος επίσης και ο μηχανοκίνητος αθλητισμός, με αρκετές πίστες για αγώνες σε διάφορες κατηγορίες. Η Ιαπωνία φιλοξένησε τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 1964 και το 2021, και έτσι το Τόκιο κατέστη η πρώτη ασιατική πόλη που φιλοξένησε τους ολυμπιακούς αγώνες δύο φορές. και τους χειμερινούς το 1972 στο Σαππόρο και το 1998 στο Ναγκάνο.
Αν και το ποδόσφαιρο δεν είναι δημοφιλές στην Ιαπωνία όσο το μπέιζμπολ, τα τελευταία χρόνια έχει προοδεύσει αρκετά. Υπάρχουν 2 εθνικές κατηγορίες με επαγγελματικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους (J.LEAGUE). Το ιαπωνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου διεξάγεται από το 1992. Επιτυχίες του ιαπωνικού ποδοσφαίρου σε συλλογικό επίπεδο είναι η κατάκτηση του ασιατικού Τσάμπιονς Λιγκ τη χρονιά 2007 από την Ουράβα Ρέζου, και το 2008 από την Γκάνμπα Όσακα. Σε εθνικό επίπεδο, η ιαπωνική ποδοσφαιρική ομάδα συμμετέχει σε όλα τα Μουντιάλ από το 1998. Επίσης, η Ιαπωνία οργάνωσε επιτυχώς το Μουντιάλ του 2002 μαζί με τη Νότια Κορέα. Η γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου της Ιαπωνίας κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου το 2011.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός, με βάση την απογραφή του 2010, είναι 128.057.352. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 84,3 χρόνια (81,5 χρόνια οι άνδρες και 86,9 οι γυναίκες).
Η Ιαπωνία διαθέτει τη μεγαλύτερη αναλογία ηλικιωμένων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Η χώρα αντιμετωπίζει πληθυσμιακή υπεργήρανση σε αγροτικές και αστικές περιοχές. Σύμφωνα με στοιχεία του 2014, το 33% του ιαπωνικού πληθυσμού είναι ηλικίας 60 ετών και άνω, το 25,9% 65 ετών και άνω και το 12,5% 75 ετών και άνω. Τον Σεπτέμβριο του 2018, για πρώτη φορά στην ιστορία, ένας στους πέντε κατοίκους της Ιαπωνίας ήταν ηλικίας 70 ετών και άνω. Επίσης ένας σημαντικός αριθμός Ιαπώνων ανδρών και γυναικών επιλέγει να μην παντρευτεί και να μην αποκτήσει παιδιά. Το 2016 ο αριθμός των ετήσιων γεννήσεων στην Ιαπωνία δεν υπερέβη για πρώτη φορά το 1.000.000. Η μεγάλη αυτή δημογραφική μεταβολή έχει προκαλέσει έναν αριθμό κοινωνικών θεμάτων, καθώς ο αριθμός των ενεργών Ιαπώνων εργαζομένων μειώνεται διαρκώς και οι κοινωνικές δαπάνες αντιμετωπίζουν επίσης μία πιθανή μείωση, καθώς ο αριθμός των συνταξιούχων θα υπερβαίνει αυτόν των εργαζομένων. Το 2050 ο πληθυσμός της Ιαπωνίας αναμένεται να μειωθεί σε 95.000.000 ανθρώπους και το 2100 σε 47.000.000.
Νομοί
thumb|300px|Χάρτης με τους νομούς της Ιαπωνίας σύμφωνα με τη σειρά [[ISO 3166-2:JP και τα διαμερίσματα]] Οι νομοί υπάγονται σε ευρύτερα διαμερίσματα. Η λέξη «νομός» αποδίδει τους ιαπωνικούς όρους το (都), ντόου (道), φου (府) και κεν (県). Η λέξη το (πρωτεύουσα) χρησιμοποιείται μόνο για το Τόκυο ως Τόκυο-το, η λέξη ντόου (δρόμος) μόνο ως Χοκκαϊ-ντόου, η λέξη φου (κυβέρνηση) μόνο για το Κυότο και την Όσακα αντίστοιχα ως Κυότο-φου και Όσακα-φου. Τέλος, για όλους τους άλλους νομούς χρησιμοποιείται η λέξη κεν (Ακίτα-κεν, Ιβάτε-κεν κοκ). Οι νομοί από βόρεια προς νότια είναι (σύμφωνα με τη σειρά ISO):
Ελληνική Ονομασία
Η ονομασία "Ιαπωνία" προέρχεται από τη γαλλική "Japon" με την προσθήκη της κατάληξης "ια" η οποία παρατηρείται στις ελληνικές ονομασίες πολλών χωρών. Το νεολατινικό γράμμα "J" προέρχεται από το λατινικό "Ι" το οποίο βασίζεται στο ελληνικό. Η μετατροπή του "ο" σε "ω" παρατηρείται σε αρκετά ελληνικοποιημένα ονόματα όπως "Ρωσσία", "Φλώριδα", και "Κωνσταντίνος".
Ευαγγελία Συριοπούλου
Η Ευαγγελία Συριοπούλου (γεν. 28 Σεπτεμβρίου 1984) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Είναι απόφοιτη της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, το 2011. Έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό από τους πρωταγωνιστικούς της ρόλους σε δημοφιλής τηλεοπτικές σειρές όπως Το σπίτι της Έμμας, Δικαίωση και Έλα στη θέση μου καθώς και από ρόλους της σε κινηματογραφικές παραγωγές όπως Τέλειοι Ξένοι, Αιγαίο SOS και Ευτυχία.
Σπουδές, Καλλιστεία και Υποκριτική
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Τελειώνοντας το σχολείο σπούδασε νηπιαγωγός και έπειτα ξεκίνησε να εργάζεται στο αντικείμενο των σπουδών της. Παράλληλα παρακολουθούσε σεμινάρια υποκριτικής στο "Θέατρο των Αλλαγών", ενώ συμμετείχε στα Καλλιστεία των Δωδεκανήσων κερδίζοντας την πρώτη θέση με τίτλο Σταρ Δωδεκάνησα. Το 2008 ξεκίνησε να σπουδάζει υποκριτική στην Ανώτερη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από όπου αποφοίτησε τρία χρόνια αργότερα. Έτσι εγκατέλειψε το επάγγελμα της νηπιαγωγού και αφοσιώθηκε στην υποκριτική.
Τηλεόραση
Το 2013 πέρασε από casting και πήρε το ρόλο της Ουκρανής Άννια Λίσιτσα στην οικογενειακή κωμική σειρά του Mega Channel Το σπίτι της Έμμας κάνοντας έτσι το τηλεοπτικό της ντεμπούτο. Εκεί τη σεζόν 2013-2014 συμπρωταγωνίστησε με τον Γιάννη Μπέζο και την Κάτια Δανδουλάκη υποδυόμενη μία νεαρή γυναίκα που ερωτεύεται έναν άνδρα ηλικιακά μεγαλύτερο της, με τον οποίο αποφασίζουν να συγκατοικήσουν. Την επόμενη σεζόν αποδέχτηκε την πρόταση του σκηνοθέτη Δημήτρη Αρβανίτη για το γυναικείο πρωταγωνιστικό ρόλο στη δραματική σειρά Δικαίωση που προβλήθηκε από το Mega Channel. Εκεί υποδύθηκε τη Τζίνα Σωτηρίου, μια γυναίκα που αλλάζει την ταυτότητα της με σκοπό να πάρει εκδίκηση από την ίδια της τη μητέρα για τη δολοφονία του πατέρα της. Μετά από μικρό διάστημα τηλεοπτικής αποχής επέστρεψε το 2016 με μία guest εμφάνιση δύο επεισοδίων στον τρίτο κύκλο της κωμικής σειράς του Alpha TV Μην αρχίζεις την μουρμούρα.
Τον Οκτώβριο του 2016 ξεκίνησε να πρωταγωνιστεί στην κωμική σειρά του Alpha TV Έλα στη θέση μου, στο καθημερινό πρόγραμμα του σταθμού. Εκεί είχε το ρόλο της Ρενάτας Προκοπίου πρωταγωνιστώντας μαζί με τον Γιάννη Τσιμιτσέλη, την Αθηνά Οικονομάκου και τον Μαρίνο Κόνσολο. Ο ρόλος της στη σειρά ήταν και ένας από τους μακροβιότερους έχοντας παρουσία σε αυτή καθ' όλη τη διάρκεια προβολής των πέντε χρόνων, συμμετέχοντας σε συνολικά 930 επεισόδια από το 2016 μέχρι το 2021. Τη σεζόν 2022 Τα Νεοκλασικά:Επεισόδιο: "Ο φίλος μου ο Λευτεράκης" του Alpha TV και Τη σεζόν 2022 - σήμερα Παράδεισος των Κυριών του Alpha TV
Κινηματογράφος
Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο το 2012 με ένα μικρό ρόλο στη δραματική ταινία του Άντυ Παπαδημητρίου Γκρίζα διαδρομή. Ακολούθησε μία ακόμη μικρή κινηματογραφική συμμετοχή το 2014 στην ταινία φαντασίας του Γιάννη Βεσλεμέ Νορβηγία.
Ο πρώτος της πρωταγωνιστικός κινηματογραφικός ρόλος ήταν στην ερωτική comedy του Θοδωρή Αθερίδη Τέλειοι Ξένοι. Εκεί το 2016 υποδύθηκε τη Λίνα, μία από τις γυναίκες της παρέας ζευγαριών που προσπαθούν να βρουν λύση στα προβλήματα της ερωτικής τους ζωής, συμπρωταγωνιστώντας με τον Θοδωρή Αθερίδη, τη Σμαράγδα Καρύδη, τον Άλκη Κούρκουλο, τη Μαρία Ναυπλιώτου, το Μάκη Παπαδημητρίου και το Γιάννο Περλέγκα. Ακολούθησε ο ρόλος της Γκαμπριέλας Ρομάνι, στελέχους του ελληνικού στρατού, στην κωμωδία Αιγαίο SOS σε σκηνοθεσία Πιέρρου Ανδρακάκου συμπρωταγωνιστώντας με τον Θοδωρή Αθερίδη, τον Πάνο Βλάχο και τον Μιχάλη Λεβεντογιάννη ενώ το 2019 συμπρωταγωνίστησε μαζί με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στην βιογραφική ταινία Ευτυχία υποδυόμενη την κόρη της γνωστής στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, Μαίρη Νικολαΐδη.
Προσωπική ζωή
Από το 2010 μέχρι σήμερα διατηρεί δεσμό με τον οικονομολόγο Στράτο Πατσατζή. Στις 31 Οκτωβρίου 2021, γέννησε το πρώτο τους παιδί, έναν γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Θανάσης Πετσάλης - Διομήδης
Ο Θανάσης Πετσάλης-Διομήδης (11 Σεπτεμβρίου 1904 - 7 Απριλίου 1995) ήταν Έλληνας πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Έγινε γνωστός κυρίως για τα ιστορικά του μυθιστορήματα.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 11 Σεπτεμβρίου του 1904. Ο πατέρας του ήταν ο Νικόλαος Πετσάλης, υφηγητής της γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συμμετείχε ως στρατιωτικός ιατρός με τους Αμυνίτες της Θεσσαλονίκης. Συμμετείχε στην Α΄και Β΄Αναθεωρητική Βουλή (1910-11), ως πληρεξούσιος Εύβοιας και λίγο μετά εκλέγεται βουλευτής της ίδιας περιοχής με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Η μητέρα του ήταν η Θεοδώρα Διομήδη. Είχε έναν ακόμα αδελφό τον Αλέξανδρο γεννημένο το 1902. Στα προεφηβικά του χρόνια φοιτά στο εκπαιδευτήριο Δ. Μακρή. Σπούδασε αρχικά στη Νομική Σχολή του Μονπελιέ και στη συνέχεια στο Παρίσι,στην εκεί Νομική Σχολή και στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών στον διπλωματικό τομέα. Το φθινόπωρο του 1924 επιστρέφει στην Ελλάδα χωρίς να έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του. Στη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας υπηρέτησε ως αποσπασμένος στη Γαλλική Στρατιωτική Αποστολή στην Ελλάδα λόγω της γαλλομάθειάς του. Τον Απρίλιο του 1928 λαμβάνει το πτυχίο από τη Νομική Σχολή της Αθήνας με  βαθμό Λίαν καλώς «μαρτυρώντας την επιμέλειά του»
Η επαγγελματική του σταδιοδρομία ξεκινά από το Τμήμα Οικονομικών Μελετών και Στατιστικής της νεοϊδρυμένης Τράπεζας της Ελλάδος, την εποχή που διοικητής της ήταν ο Αλέξανδρος Διομήδης αδελφός της μητέρας του, ενώ συμμετέχει στην ίδρυση της Εταιρείας Μελετών Διοικητικού Δικαίου. Στις αρχές Μαρτίου του 1932 απορρίπτει ανεπίσημη πρόταση που του γίνεται από τον γενικό γραμματέα του Υπουργείου Γεωργίας Παύλο Καλλιγά να διοριστεί νομάρχης Φλωρίνης ενώ εκφράζει την πρόθεσή του να συμμετάσχει στις εκλογές ως υποψήφιος με το Κόμμα των Φιλελευθέρων. Ο Βενιζέλος όμως δεν τον εντάσσει στο ψηφοδέλτιό του, λόγω των ριζοσπαστικών του ιδεών.Τελικά προσχωρεί στο Προοδευτικό Κόμμα του Γεώργιου Καφαντάρη Στις εκλογές της 25ης Σεπτεμβρίου 1932 έρχεται πρώτος επιλαχών στο νομό Εύβοιας. Το 1941 παντρεύεται την Αιμιλία το γένος Γεωργίου Τριλίβα. Στις αρχές του 1946 παραιτήθηκε από την Τράπεζα της Ελλάδος.
Η λογοτεχνική και επιστημονική του διαδρομή
Ο Πετσάλης-Διομήδης πρωτοεμφανίζεται στα ελληνικά γράμματα με ποιήματα που πρωτοδημοσιεύονται στην εφημερίδα Ελεύθερον Βήμα στις 6 Μαρτίου 1923 και μετά τον Νοέμβριο του ίδιου έτους με τίτλους, αντίστοιχα Ζωή και Ηλιοβασίλεμα. Την ίδια περίοδο επεξεργάζεται ποιητικές συλλογές οι οποίες μένουν ανέκδοτες. Από τον Νοέμβριο του 1924 έως τον Φεβρουάριο του 1925 δημοσιεύει στο περιοδικό Ερανιστής τα πρώτα διηγήματά του: Χινοπωρινές αισθηματολογίες, Στερνά λείψανα, Πατέρας, Το παραμύθι της χαράς Μεταξύ 1925 και 1928 γράφει δεκαπέντε μόνο διηγήματα. Τον Ιανουάριο του 1929 γράφει και δημοσιεύει το 1930 την μελέτη Σκέψεις επί των μεταπολεμικών τάσεων συγκεντρώσεως της εξουσίας. Τον Φεβρουάριο του 1929 γράφει και δημοσιεύει, επίσης, το 1930 τη Συμβολή εις την Φιλοσοφίαν του Δικαίου. Στη διάρκεια της ίδιας χρονιάς δημοσιεύει άρθρα νομικού περιεχομένου. Το 1930 εκδίδει το Η δημοσιονομική αντιμετώπισις του Προσφυγικού ζητήματος και το 1931 Το Δάνειον Παραγωγικών Έργων και τα δημόσια οικονομικά της Ελλάδος Από το 1933 έως το 1935 εκδίδει τρία μυθιστορήματα: Ο προορισμός της Μαρίας Πάρνη, Το Σταυροδρόμι και το Ο Απόγονος και μια συλλογή διηγημάτων, Παράλληλα και Παράταιρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Γενιά του ’30 Θ Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Μάσιμο Τσέντσι
Ο Μάσιμο Τσέντσι (Massimo Cenci) είναι πολιτικός του Αγίου Μαρίνου. Έγινε Κυβερνών Διοικητής την 1η Απριλίου του 2009 για θητεία ενός εξαμήνου. Συνδιοικητής του είναι ο Όσκαρ Μίνα. Ανήκει στο Νέο Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Προφίλ
Γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου του 1967. Ακολούθησε οικονομικές σπουδές στο πανεπιστήμιο της Μπολόνια και επίσης σπουδές στο μάνατζμεντ και στην επικοινωνία, στο πανεπιστήμιο του Αγίου Μαρίνου. Εξελέγη με τη Λίστα Ελευθερία (Lista della Libertà) στο Μέγα Γενικό Συμβούλιο. Το 2005 υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του Νέου Σοσιαλιστικού Κόμματος. Την 1η Απριλίου του 2009 ανέλαβε Κυβερνών Διοικητής μαζί με τον Όσκαρ Μίνα, διαδεχόμενοι τους Ερνέστο Μπενεντετίνι και Ασούντα Μελόνι.
Παραπομπές
Τσεντσι
Μετώπη (μυθολογία)
Στην Ελληνική μυθολογία με το όνομα Μετώπη φέρονται δύο πρόσωπα.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ηλέκτρα (αποσαφήνιση)
Το Ελληνικό όνομα Ηλέκτρα, μπορεί να αναφέρεται στις:
Διάφορα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Sony Pictures Animation
Η Sony Pictures Animation είναι ένα αμερικανικό στούντιο κινούμενων σχεδίων που είναι θυγατρική της Sony Pictures
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Sony Pictures Entertainment Κατηγορία:Εταιρείες διανομής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Αμερικανικές εταιρίες παραγωγής κινουμένων σχεδίων
Άνω Γαρούνα Κέρκυρας
Η Άνω Γαρούνα είναι χωριό της Κέρκυρας. Είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αχιλλείων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Η Άνω Γαρούνα είναι χωριό της κεντρικής Κέρκυρας. Βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του βουνού Άγιοι Δέκα, κοντά στον επαρχιακό δρόμο Κέρκυρας-Αγίου Ματθαίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 340. Απέχει 17 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης της Κέρκυρας. Η τοπική κοινότητα Άνω Γαρούνας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 2,989 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελιτειέων της Κέρκυρας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Γαρούνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αχιλλείων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αχιλλείων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων.
Ονομασία
Για την ονομασία του οικισμού υπάρχουν δύο εκδοχές. Κατά την πρώτη, προήλθε από οικογένεια που ήλθε από την Πάργα το 1473 με το επώνυμο Γαρούνη. Κατά την δεύτερη εκδοχή, από Γάλλο βαρόνο που προερχόταν από την ομώνυμη περιοχή της Γαλλίας και στον οποίο, πιθανόν, παραχωρήθηκαν τιμάρια στην περιοχή από τους Ανδεγαυούς που κατείχαν την Κέρκυρα.
Εθνόσημο της Ολλανδίας
Το εθνόσημο έχει μεταξύ άλλων ένα λιοντάρι με στέμμα και στο δεξί του πόδι κρατάει ένα σπαθί, ενώ στο αριστερό επτά βέλη, όσες και οι επαρχίες της Ένωσης της Ουτρέχτης. Ο θυρεός στέφεται από το βασιλικό στέμμα της Ολλανδίας και τον βαστούν δύο λιοντάρια, που στέκονται σε περγαμηνή, η οποία φέρει το κείμενο «Je Maintiendrai» (που σημαίνει στα μεσαιωνικά γαλλικά «Θα υπομείνω»).
Ιστορία και προέλευση του εθνοσήμου
Η παρούσα έκδοση του εθνοσήμου είναι σε χρήση από το 1907 και διαφέρει ελάχιστα από αυτήν του 1815. Από το 1815 μέχρι το 1907 όλα τα λιοντάρια φορούσαν το βασιλικό στέμμα και τα λιοντάρια που βαστούσαν το θυρεό είχαν μέτωπο προς τα μπροστά.
Το βασιλικό οικόσημο καθιερώθηκε από τον πρώτο μονάρχη της Ολλανδίας, το Γουλιέλμο Α΄, ο οποίος έγινε Βασιλιάς έπειτα από το Συνέδριο της Βιέννης, το 1815. Το ρητό «Je Maintiendrai» συμβολίζει περισσότερο τον Οίκο της Οράγγης.
Το οικόσημο της δυναστείας του Νάσσαου χρονολογείται γύρω στο 1250. Το εθνόσημο της Ολλανδίας ήταν επίσης σε χρήση ως μέρος της Δημοκρατίας της Βαταβίας (1795-1806).
Δημόσια διοίκηση
Οι διάφορες εκδοχές του ολλανδικού εθνόσημου χρησιμοποιούνται από την κυβέρνηση, το κοινοβούλιο και τα δικαστήρια. Η κυβέρνηση και οι οργανισμοί που την απαρτίζουν γενικά χρησιμοποιούν μια απλοποιημένη εκδοχή του εθνόσημου.
Βασιλική οικογένεια
Τα μέλη της ολλανδικής βασιλικής οικογένειας χρησιμοποιούν τις δικές τους εξατομικευμένες εκδοχές που βασίζονται στο Βασιλικό εθνόσημο, το οποίο βασίζεται στα στοιχεία του οίκου Νάσσαου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ολλανδία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ολλανδίας
Όσκαρ Μίνα
Ο Όσκαρ Μίνα (Oscar Mina) είναι πολιτικός του Αγίου Μαρίνου Κυβερνών Διοικητής από την 1η Απριλίου 2022 και για το εξάμηνο έως τις 30 Σεπτεμβρίου, μαζί με τον Πάολο Ροντέλι. Υπηρέτησε ξανά στο αξίωμα, από τον Απρίλιο του 2009 έως και τις 30 Σεπτεμβρίου 2009. Συνδιοικητής του ήταν το 2009 ο Μάσιμο Τσένκι. Ανήκει στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα.
Προφίλ
Γεννήθηκε στο Σεραβάλε, στις 24 Σεπτεμβρίου του 1958. Ακολούθησε σπουδές στις πολιτικές επιστήμες και στη διπλωματία. .Την 1η Απριλίου του 2009 ανέλαβε Κυβερνών Διοικητής μαζί με τον Τσένκι, διαδεχόμενοι τους Ερνέστο Μπενεντετίνι και Ασούντα Μελόνι.Ανέλαβε ξανά την 1η Απριλίου 2022, με συγκυβερνώντα διοικητή τον Πάολο Ροντέλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικοί του Αγίου Μαρίνου Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Led Zeppelin
Οι Led Zeppelin ήταν Αγγλικό ροκ συγκρότημα, ένα από τα δημοφιλέστερα στην ιστορία της μουσικής. Αναδύθηκαν μέσα από τη βρετανική blues σκηνή και είναι ένα από τα δέκα πρώτα συγκροτήματα σε πωλήσεις, στην ιστορία της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Αποτελούνταν από τον Τζίμι Πέιτζ (κιθάρα, μαντολίνο, θερεμίν), τον Ρόμπερτ Πλαντ (φωνητικά, φυσαρμόνικα), τον Τζον Πωλ Τζόουνς (μπάσο, πλήκτρα, μαντολίνο, φλογέρα ) και τον Τζον Μπόναμ (τύμπανα). Θεωρούνται πρωτοπόροι στην δημιουργία νεότερων ειδών μουσικής, όπως το χέβι μέταλ και το χαρντ ροκ (που κυριάρχησαν τις δεκαετίες του '70 και του '80) και η μουσική τους είχε επιρροές από άλλα είδη, όπως η μπλουζ και το ροκ εντ ρολ.
1968-1971
μικρογραφία|δεξιά|Το λογότυπο των Led Zeppelin. Οι Led Zeppelin απέκτησαν το όνομα τους μετά από πρόταση του ντράμερ των The Who, Κιθ Μουν, ο οποίος τους το πρότεινε μετά την απόρριψη του αρχικού τους ονόματος, "The New Yardbirds", από την εταιρεία τους, λόγω πνευματικών δικαιωμάτων. Το πρώτο τους, ομώνυμο άλμπουμ, ηχογραφήθηκε το φθινόπωρο του 1968, στα "Olympic Studios" του Λονδίνου, για να κυκλοφορήσει στις 12 Ιανουαρίου 1969 από την "Atlantic", ανεβαίνοντας στο αμερικανικό και το βρετανικό Top-10, συνοδευόμενο από το σινγκλ "Good Times Bad Times", το οποίο γνώρισε μικρή επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες, φθάνοντας ως το # 80.
Στις 26 Δεκεμβρίου του 1968, οι Led Zeppelin έδωσαν την πρώτη τους συναυλία, στο Ντένβερ των Ηνωμένων Πολιτειών. Την άνοιξη του 1969, περιόδευσαν στη Μεγάλη Βρετανία και μετά από διάλειμμα μιας εβδομάδας, συνέχισαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ξεκινώντας στις 24 Απριλίου, στο Σαν Φρανσίσκο. Τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς, επέστρεψαν για δεύτερη φορά στην πατρίδα τους, για να συνεχίσουν όλο τον Ιούλιο και τον Αύγουστο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τις πρώτες τους συναυλίες εκτός Ηνωμένων Πολιτειών και Μεγάλης Βρετανίας, τις έδωσαν στις αρχές Οκτωβρίου στην Ολλανδία και τη Γαλλία, για να επιστρέψουν για άλλη μία περιοδεία στην Αμερική.
left|thumb|230px|Ο Ρόμπερτ Πλαντ Στα ενδιάμεσα διαστήματα από τις συνεχείς περιοδείες, οι Led Zeppelin ηχογραφούσαν νέα κομμάτια για το δεύτερο τους άλμπουμ, "Led Zeppelin II", το οποίο κυκλοφόρησε στις 22 Οκτωβρίου του 1969, ανεβαίνοντας στην πρώτη θέση των περισσότερων τσαρτ του κόσμου. Παρ' όλη τη δυσαρέσκεια του συγκροτήματος ως προς την κυκλοφορία σινγκλ, η εταιρεία τους επέμεινε στο να κυκλοφορήσει το τραγούδι "Whole Lotta Love", στην Αμερική, όπου και βραβεύθηκε ως χρυσό, φθάνοντας στο # 4 των αμερικανικών τσαρτ.
Το συγκρότημα συνέχισε περιοδεύοντας ακατάπαυστα. Τον Ιανουάριο του 1970 περιόδευσαν στην Αγγλία, για να συνεχίσουν τον Μάρτιο με την πρώτη τους ευρωπαϊκή περιοδεία, περνώντας από τη Φινλανδία, τη Σουηδία, την Ολλανδία, τη Δανία, το Βέλγιο, την Ελβετία, την Αυστρία και τη Γερμανία. Αμέσως, μετά, επέστρεψαν στις Ηνωμένες Πολιτείες για να παίξουν 25 συναυλίες σε 28 ημέρες, από τις 21 Μαρτίου μέχρι τις 18 Απριλίου 1970. Το καλοκαίρι τους πέρασε με άλλη μία περιοδεία στη Βόρεια Αμερική, ενώ ενδιάμεσα από όλες αυτές τις ζωντανές εμφανίσεις ηχογράφησαν τον τρίτο τους δίσκο με τίτλο "Led Zeppelin III", το οποίο έγινε το δεύτερο τους άλμπουμ το οποίο ανέβηκε στην κορυφή των τσαρτ και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Μαζί με το δίσκο, κυκλοφόρησε στην Αμερική το σινγκλ "Immigrant Song", το οποίο ανέβηκε στο # 15.
thumb|180px|Ο Τζίμι Πέιτζ Οι περιοδείες συνεχίστηκαν τον Μάρτιο του 1971 με άλλη μία βρετανική περιοδεία, την οποία διαδέχθηκε συναυλίες στη Δανία και την Ιταλία, δύο μήνες αργότερα. Από το Δεκέμβριο του 1970 μέχρι και το Μάρτιο του 1971, οι Led Zeppelin ηχογράφησαν το τέταρτο άλμπουμ τους, το οποίο κυκλοφόρησε στις 8 Νοεμβρίου του 1971. Το εξώφυλλο του δίσκου δεν έφερε καμία επιγραφή και γι' αυτό το λόγο, οι φίλοι του συγκροτήματος το αποκαλούν "Led Zeppelin IV" ή "Untitled". Ένα από τα γνωστότερα τραγούδια όλων των εποχών, το "Stairway to Heaven", βρίσκεται σε αυτό το δίσκο μαζί με άλλες επιτυχίες όπως το "Rock and Roll", το "When the Levee Breaks" και το "Black Dog". Το συγκρότημα αρνήθηκε να κυκλοφορήσει το "Stairway to Heaven" σε μορφή σινγκλ και γι' αυτό η "Atlantic" εξέδωσε τα κομμάτια "Black Dog" (# 15) και "Rock and Roll" (# 47). Το τέταρτο άλμπουμ των Led Zeppelin, θεωρείται ένα από τα 100 καλύτερα άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής σύμφωνα με το περιοδικό "Rolling Stone", ενώ το περιοδικό "Classic Rock" το έχει χαρακτηρίσει ως το καλύτερο βρετανικό ροκ άλμπουμ όλων των εποχών. Μέχρι το 2006, το "Led Zeppelin IV" είχε πουλήσει πάνω από 23 εκατομμύρια αντίτυπα, μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
1971-1976
left|thumb|140px|Ο Τζον Πωλ Τζόουνς το 1980 Για την προώθηση του, οι Led Zeppelin περιόδευσαν όλο το Μάρτιο στην Ευρώπη και έκαναν δύο περιοδείες στη Βόρεια Αμερική, το Μάιο και τον Ιούλιο. Στις 5 Μαΐου του 1973, έσπασαν το ρεκόρ των Beatles στα "Tampa Stadium" της Φλόριντα, παίζοντας μπροστά σε 56.800 οπαδούς τους, για να κλείσουν τις περιοδείες τους με τρεις sold out συναυλίες στο "Madison Square Garden" της Νέας Υόρκης, στις 27, 28 και 29 Ιουλίου 1973. Οι τρεις τελευταίες συναυλίες, αποτυπώθηκαν στο ζωντανό δίσκο και βίντεο "The Song Remains the Same", το οποίο κυκλοφόρησε τρία χρόνια αργότερα.
Το 1974, ήταν η πρώτη χρονιά κατά τη διάρκεια της οποίας το συγκρότημα αποφάσισε να κάνει διάλειμμα από τις συνεχείς περιοδείες και να αφοσιωθεί στις ηχογραφήσεις του επόμενου δίσκου του. Επίσης εκείνη τη χρονιά, δημιούργησαν τη δική τους δισκογραφική εταιρεία, με την ονομασία "Swan Song", η οποία λειτούργησε μέχρι το 1982.
Τον Φεβρουάριο του 1975, κυκλοφόρησαν το διπλό δίσκο "Physical Graffiti", το οποίο γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία και αποτέλεσε το έναυσμα για να εισέλθουν και πάλι τα προηγούμενα πέντε άλμπουμ του συγκροτήματος στα αμερικανικά τσαρτ, με αποτέλεσμα να υπάρχουν εβδομάδες κατά τις οποίες τα έξι από τα πρώτα εκατό άλμπουμ σε πωλήσεις να είναι αυτά του καταλόγου των Led Zeppelin! Το "Physical Graffiti", περιείχε επτά τραγούδια προερχόμενα από παλιότερες ηχογραφήσεις και οκτώ καινούρια. Το σινγκλ "Trampled Under Foot" ανέβηκε στο αμερικανικό Top-40 και ο δίσκος παρουσίασε τόσο μεγάλες πωλήσεις, ώστε το 2006 είχε φθάσει στο να είναι 16 φορές πλατινένιος. Μία πολύ μεγάλη περιοδεία, στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά ξεκίνησε στις 18 Ιανουαρίου του 1975 και τελείωσε στις 27 Μαρτίου, ενώ πέντε συναυλίες, στις 17, 18, 23, 24, και 25 Μαΐου του 1975 στο "Earls Court" του Λονδίνου, έγιναν sold out. Αρχικά, οι εν λόγω συναυλίες είχαν κλειστεί για τις τελευταίες τρεις ημερομηνίες, αλλά τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν σε τέσσερις ώρες, γεγονός που τους ανάγκασε να κλείσουν άλλες δύο ημέρες, στις 17 και 18 του μήνα.