cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαράντ-Μαριτίμ
Συνοπτική ιστορία
Αρχικά, η πρωτεύουσα του νομού ήταν η κοινότητα Σαιντ, η οποία ήταν παλαιότερα η πρωτεύουσα της επαρχίας Σαιντόνζ. Αυτό άλλαξε το 1810 με αυτοκρατορικό διάταγμα του Ναπολέοντα που μετέφερε την πρωτεύουσα στη Λα Ροσέλ.
Κόδρα Θεσπρωτίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κόδρα βρίσκεται στα νότια όρια με την περιφερειακή ενότητα Πρέβεζας, σε απόσταση 20 χλμ. ΝΑ. από την Ηγουμενίτσα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μαζαρακιάς. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Μαζαρακιά και την Πάναινα αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαζαρακιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μαργαριτίου του δήμου Ηγουμενίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 50 μόνιμους κατοίκους.
Σαράντ-Μαριτίμ
Συνοπτική ιστορία
Από το 1960 έως το 2015 ήταν νομός της διοικητικής περιοχής Πουατού-Σαράντ, η οποία μαζί με τις πρώην περιοχές Λιμουζέν και Ακουιτανία από το 2016 συγκροτούν τη νέα περιοχή Νέα Ακουιτανία.
Κόδρα Θεσπρωτίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Σαράντ-Μαριτίμ
Συνοπτική ιστορία
Προϊστορία-Αρχαιότητα
Η περιοχή έχει κατοικηθεί από την παλαιολιθική εποχή. Κοντά στη Σαιντ, στο Σαιν-Σεζαίρ, ανακαλύφθηκε ένας σκελετός Νεάντερταλ 34.000 ετών. Στην περιοχή αυτών των ανασκαφών έχει κατασκευαστεί διαδραστικό προϊστορικό κέντρο που χρησιμοποιεί την τελευταία τεχνολογία επικοινωνίας.
Κατά τη διάρκεια της Γαλατο-ρωμαϊκής περιόδου, η πρωτεύουσα της Ακουιτανική Γαλατία ήταν το Santonum Mediolanum (σημερινό Σαιντ), η Αψίδα του Γερμανικού και το ρωμαϊκό αμφιθέατρο υπάρχουν ακόμη στην πόλη, μάρτυρες της παλιάς δόξας της.
Το δουκάτο της Ακουιτανίας
Με την πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τον 5ο αιώνα, οι Βησιγότθοι εισέβαλαν στην περιοχή, που παρέμεινε υπό την κυριαρχία τους μέχρι την άφιξη του Κλοβίς (466-511) το 507, που ήταν ο πρώτος βασιλιάς των Φράγκων που ένωσε όλες τις φυλές των Φράγκων υπό την εξουσία του. Από τον 7ο αιώνα και μέσα στα όρια του βασιλείου των Φράγκων, δημιουργήθηκε το Δουκάτο της Ακουιτανίας. Το 1137, η Ελεονώρα της Ακουιτανίας, δούκισσα της Ακουιτανίας και κληρονόμος της περιοχής, παντρεύτηκε τον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο Ζ', και οι δύο έλαβαν μέρος στη Β' Σταυροφορία, αλλά αποξενώθηκαν και ο γάμος τους ακυρώθηκε. Πολύ σύντομα η Ελεονώρα παντρεύτηκε τον δούκα της Νορμανδίας που αργότερα έγινε ο Ερρίκος Β' της Αγγλίας και η περιοχή βρέθηκε στην αγγλική κυριαρχία, τμήμα της αυτοκρατορίας των Πλανταγενετών, γεγονός που ήταν μία από τις αιτίες του Εκατονταετούς πολέμου που για περισσότερο από έναν αιώνα μαίνονταν στη Γαλλία.μικρογραφία|260x260εσ|Το [[Φορ Μπουαγιάρ (μνημείο)|Φορ Μπουαγιάρ|εναλλ.=]]Νεότερη εποχή
Το 1568, η Λα Ροσέλ έγινε προτεσταντική, προπύργιο των Ουγενότων. Η διακήρυξη του Διατάγματος της Νάντης που υπεγράφη τον Απρίλιο του 1598 από τον βασιλιά Ερρίκο Δ' της Γαλλίας, χορήγησε στους Ουγενότους σημαντικές ελευθερίες και επανέφερε την ηρεμία και ευημερία στο τμήμα. Το 1627, έλαβε χώρα η πολιορκία της Λα Ροσέλ, καθώς η πόλη βλέποντας να χάνει τα προνόμια που είχε, αντιστάθηκε και εξεγέρθηκε, με τη βοήθεια των Άγγλων, κατά της πολιτικής ενοποίησης του γαλλικού κράτους που οργάνωναν ο Ρισελιέ και ο Λουδοβίκος ΙΓ'. Η πολιορκία διήρκεσε 13 μήνες, ο πληθυσμός υποβλήθηκε σε πείνα και παραδόθηκε και η Λα Ροσέλ επέστρεψε στην Καθολική βασιλική εξουσία χάνοντας πολλά από τα προνόμιά της. Από αυτή την εποχή χρονολογούνται οι οχυρώσεις στα νησιά του νομού.
Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, οι κοινότητες Λα Ροσέλ και Σαιντ γνώρισαν σημαντική αστική επέκταση.
Ο νομός, που δημιουργήθηκε το 1790, βρέθηκε μεταξύ της εξέγερσης της Βανδέας και της εξέγερσης της Γιρόνδης. Το 1806, ο Ναπολέων προκάλεσε έναν ηπειρωτικό αποκλεισμό για να στερήσει από την Αγγλία τις εμπορικές της δυνατότητες και έτσι μείωσε τη δραστηριότητα των παράκτιων λιμένων. Το 1810, ο Ναπολέων θέσπισε ένα διάταγμα το οποίο κατέστησε τη Λα Ροσέλ την πρωτεύουσα του νομού.
Το 1876 την περιοχή έπληξε ο μύκητας φυλλοξήρα και καταστράφηκε η παραγωγή κονιάκ. Ο νομός στράφηκε στη γεωργία, ειδικά στη γαλακτοπαραγωγή. Το 1890, εγκαινιάστηκε το λιμάνι της Λα Παλίς στη Λα Ροσέλ.
Το σιδηροδρομικό δίκτυο στο νησί Ολερόν εγκαινιάστηκε το 1904.
Β' Παγκόσμιος πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, ο νομός κατελήφθη από το γερμανικό στρατό και έγινε μέρος της κατεχόμενης Γαλλίας. Για την άμυνα κατά πιθανής απόβασης των Συμμαχικών δυνάμεων στην ακτή, η Οργάνωση Τοτ κατασκεύασε μια σειρά από οχυρωματικά έργα στην περιοχή, τμήμα του Τείχους του Ατλαντικού. Τα αμυντικά έργα, όπως τα οχυρά καταφύγια, είναι εμφανή, στις ακτές του νομού και στο νησί Ολερόν.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|280x280εσ|Τα διαμερίσματα του νομούΟ νομός Σαράντ-Μαριτίμ χωρίζεται σε 5 διαμερίσματα, 27 καντόνια και 463 κοινότητες:
Πόλεις
μικρογραφία|399x399εσ|Τα διαμερίσματα του νομού και οι πρωτεύουσες Οι κυριότερες πόλεις του νομού Σαράντ-Μαριτίμ είναι:
Οικονομία
Η οικονομία του νομού βασίζεται σε τρεις μεγάλους τομείς: τον τουρισμό, τη ναυτιλία και τη βιομηχανία. Τα αλκοολούχα ποτά κονιάκ και πινώ είναι δύο από τα σημαντικά προϊόντα του νομού. Τα σημαντικότερα γεωργικά προϊόντα είναι αραβόσιτος, καλαμπόκι και ηλίανθος.
Σημαντικό κεφάλαιο της οικονομίας είναι η καλλιέργεια οστρακοειδών. Τα στρείδια και τα μύδια που καλλιεργούνται εδώ εξάγονται σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Η Ροσφόρ είναι μια ναυπηγική περιοχή και υπήρξε μεγάλη ναυτική βάση από το 1665.
Τουρισμός
μικρογραφία|260x260εσ|Το κάστρο του [[Ζονζάκ]]Ο τουρισμός είναι από τους κύριους τομείς της οικονομικής ανάπτυξης του νομού. Με τα 460 χιλιόμετρα ακτών με ωραίες ακρογιαλιές, το ήπιο κλίμα και τη σημαντική ιστορική κληρονομιά του, ο νομός Σαράντ-Μαριτίμ αποτελεί πόλο τουριστικής έλξης. Τα αρχιτεκτονικά μνημεία, τα νησιά, οι παλιές εκκλησίες αλλά και τα κέντρα θαλασσοθεραπείας και οι σπεσιαλιτέ της περιοχής προσελκύουν επισκέπτες σε όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Μερικά από τα αξιοθέατα του νομού. Πολλές τοποθεσίες αναφέρονται ως μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας Κατηγορία:Νομοί της Νέας Ακουιτανίας
Καραβοστάσι Θεσπρωτίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Καραβοστάσι (αποσαφήνιση)
Το Καραβοστάσι είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Πέρδικας στην περιφερειακή ενότητα Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 150 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Καραβοστάσι βρίσκεται στα παράλια του Ιονίου πελάγους, σε απόσταση 39 χλμ. Ν. από την Ηγουμενίτσα και 18 χλμ. ΒΔ. από την Πάργα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 2001 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πέρδικας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Πέρδικα, τον Αρίλλα και τη Βουνίστρα αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Πέρδικα που ανήκει στη δημοτική ενότητα Πέρδικας του δήμου Ηγουμενίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 5 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Μελανοδοχείο
thumb|right|250px|Μελανοδοχείο Το μελανοδοχείο είναι σκεύος - μικρή δεξαμενή μελάνης. Ήταν από την αρχαιότητα και μέχρι την ανακάλυψη της σύγχρονης πένας απαραίτητο εξάρτημα όλων των γραφέων χειρογράφων. Πολύτιμα συλλεκτικά μελανοδοχεία βρίσκονται σήμερα σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές και μουσεία.
Ιστορική αναδρομή
Η μελάνη εφευρέθηκε γύρω στα 2600 π.Χ. στην Κίνα και την Αίγυπτο. Πότε εφευρέθηκε το μελανοδοχείο δεν είναι ακριβώς γνωστό. Τα αρχαιότερα μελανοδοχεία ήταν απλά κέρατα βοδιού, ενώ διασώζονται πρώτα χάλκινα διακοσμημένα μελανοδοχεία από την ρωμαϊκή αρχαιότητα. Την εποχή του μεσαίωνα το μελανοδοχείο συχνά είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των επιτυχημένων εμπόρων και τεχνιτών. Την ίδια εποχή το μελανοδοχείο αλλάζει μορφή, και από μικρό δοχείο παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις και γίνεται μικρό επιτραπέζιο κασελάκι, καλλιτεχνικά επεξεργασμένο και με πλούσιο διάκοσμο, ενώ ταυτόχρονα γίνεται χρήσιμο αλλά και διακοσμητικό στοιχείο με όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του εκάστοτε ρυθμού της τέχνης και του πολιτισμού της εποχής του. Η τέχνη της κατασκευής του μελανοδοχείου άνθισε στις αρχές του 18ου αιώνα, κατά την οποία επιδέξιοι αργυροχόοι εκπαιδευμένοι στην τέχνη της κηροπηγιοποιΐας, αγγειοπλάστες στην τέχνη της κεραμικής και αγγειογραφίας, μεταλλοτεχνίτες και ξυλουργοί κατασκεύασαν πλήθος αριστουργηματικών μα και λειτουργικών μελανοδοχείων. Η ακμή του μελανοδοχείου σημειώνεται στην ύστερη βικτωριανή εποχή, στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα. Τα πολυτιμότερα μελανοδοχεία την εποχή αυτή είναι καλλιτεχνικά διακοσμημένα αργυρά αριστουργήματα τοποθετημένα επάνω σε τασάκι, εξίσου από ατόφιο άργυρο. Το μελανοδοχείο αρχίζει να εκτοπίζεται σταδιακά από τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η εφεύρεση της σύγχρονης πένας, η οποία είναι εξοπλισμένη με δεξαμενή μελάνης, δεν απαιτεί την συνεχή χρήση του μελανοδοχείου. Αργότερα, η εφεύρεση του στυλού θα καταστήσει το μελανοδοχείο απλό διακοσμητικό στοιχείο, χωρίς ιδιαίτερη πρακτική χρήση. Η χρήση του θα περιοριστεί πλέον μόνο σε εξειδικευμένες περιπτώσεις, όπως την ιστορική γραφή και την καλλιγραφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υλικά και όργανα γραφής
Πρινόλοφος Δράμας
Ο Πρινόλοφος είναι ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Πρινόλοφος βρίσκεται προς στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας σε υψόμετρο 340 μέτρα ενώ απέχει 17 χλμ. ΝΔ. από το Παρανέστι (έδρα του δήμου), 24 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Δράμα και 47 χλμ. Β. από την Καβάλα. Νότια του χωριού περνάει η ΕΟ Δράμας - Ξάνθης ενώ νοτιοδυτικά είναι η Χαμοκέρασα, νοτιοανατολικά η Πλατανιά και βόρεια ο Μαυροκορδάτος. Στα βόρεια του χωριού ξεκινάει το καταφύγιο θηραμάτων "Πρινόλοφος - Μαυροκορδάτος (Πλατανιάς - Πτελεάς)" με έκταση 3.900 εκταρίων το οποίο υπάγεται στο δασαρχείο Δράμας (ΦΕΚ 540/Β/90).
Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Γκοκτσελή το 1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κουζλού Κιόϊ (σημ. Πλατανιά). Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Πρινόλοφος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Πλατανιά, τον Μαυροκορδάτο, το Θαμνωτό και την Πελεκητή αποτελούν την τοπική κοινότητα Πλατανιά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου του Δήμου Παρανεστίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 76 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Κώστας Κουλεντιανός
Ο Κώστας Κουλεντιανός (1918-1995) ήταν Έλληνας γλύπτης, που πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής και της καλλιτεχνικής του δημιουργίας στη Γαλλία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1918 στην Αθήνα. Σπούδασε γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητές τους Μιχάλη Τόμπρο, Θωμά Θωμόπουλο και Κωνσταντίνο Δημητριάδη το διάστημα 1936-1939. Πολέμησε ως εθελοντής στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο και στη συνέχεια συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση. Στα τέλη του 1945 με ενέργειες του Οκτάβιου Μερλιέ εγκαταστάθηκε στη Γαλλία, όπου συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης. Σπούδασε αρχικά στη Σχολή Καλών Τεχνών και έπειτα στην Ακαδημία της Γκραντ Σωμιέρ ενώ καθοριστικό ρόλο για τη μετέπειτα σταδιοδρομία του έπαιξε το 1947 η γνωριμία του με τον Γάλλο γλύπτη Ανρί Λωράνς, από τον οποίο επηρεάστηκε βαθύτατα καθώς από εκείνη την εποχή παρατηρείται η αποστασιοποίηση του Κουλεντιανού από την ακαδημαϊκή γλυπτική. Στα έργα του της περιόδου 1947-1952, κυριαρχούν οι γυναικείες μορφές με έμφαση στην καμπυλότητα και την κίνηση, από το 1952 και μετά ο Κουλεντιανός χρησιμοποιεί ως υλικό το σίδερο ενώ από τη δεκαετία του '60 προσανατολίζεται στο συγκερασμό της γλυπτικής με στοιχεία αρχιτεκτονικής. Τα επόμενα χρόνια δίδαξε σε καλλιτεχνικά ιδρύματα του Παρισιού και της Μασσαλίας, ενώ διακρίθηκε και για τη δημιουργία μιας σειράς έργων υπό τη γενική ονομασία Generations, τα οποία αντιπροσώπευσαν την Ελλάδα σε διεθνείς εκθέσεις. Πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση το 1962 στη Γαλλία, ενώ έλαβε μέρος σε δεκάδες ομαδικές εκθέσεις. Πέθανε το 1995 στο Αρλ της Γαλλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Γάλλοι ελληνικής καταγωγής
Μαρτσέλοβα
Η Μαρτσέλοβα (σλοβακ. Marcelová, ουγγρ. Marcelháza) είναι χωριό και δήμος της Σλοβακίας, στα νοτιότερα όρια της χώρας, στην Περιφέρεια της Νίτρα. Ο πληθυσμός του δήμου είναι περίπου 3.825 κάτοικοι.
Γεωγραφία
Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 112 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 47°47΄53΄΄ Βόρειο πλάτος και 20°16΄46΄΄ Ανατολικό μήκος. Απέχει μόλις 4 έως 6 χιλιόμετρα από τον ποταμό Δούναβη και τα σύνορα με την Ουγγαρία. Ο δήμος έχει έκταση 35,75 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Ιστορία
Τον 9ο αιώνα μ.Χ. η περιοχή του δήμου προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Το χωριό αναφέρεται σε ιστορικά αρχεία για πρώτη φορά το έτος 1245 ή κατά τη γνώμη άλλων το 1353. Μετά τη διάλυση του αυστροουγγρικού στρατού τον Νοέμβριο του 1918, η περιοχή καταλήφθηκε από στρατεύματα της Τσεχοσλοβακίας, χώρα στην οποία παραχωρήθηκε επισήμως λίγο αργότερα με τη Συνθήκη του Τριανόν. Από το 1938 μέχρι το 1945 η Μαρτσέλοβα απετέλεσε και πάλι έδαφος της Ουγγαρίας. Από το 1945 μέχρι το «Βελούδινο διαζύγιο» ήταν και πάλι μέρος της Τσεχοσλοβακίας, ενώ από τότε ανήκει στη Σλοβακία.
Βίος και άνθρωποι
Εθνοτικά ο πληθυσμός της Μαρτσέλοβα αποτελείται κατά 88% από Ούγγρους, 10% από Σλοβάκους και 2% από Ρομά. Το χωριό διαθέτει δημοτική βιβλιοθήκη και γήπεδο ποδοσφαίρου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Σλοβακίας
Δημήτριος Καλλιφρονάς (αθλητής)
Ο Δημήτριος Καλλιφρονάς (Αθήνα 1917 - ;) ήταν Έλληνας πρωταθλητής της αντισφαίρισης της τοιχοσφαίρισης και νομικός.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Μιχαήλ Καλλιφρονά και της Έλλης Γκύζη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την Οικογένεια Καλλιφρονά και ήταν εγγονός του Δημητρίου Καλλιφρονά. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πρόσφερε αμισθί νομικές υπηρεσίες στην ΕΦΟΑ και στον Ο.Α.Α. του οποίου ήταν αθλητής από τις αρχές της δεκαετίας του 30.
Στην τοιχοσφαίριση (Σκουός) ήταν τρίτος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1950. Γιος του ήταν ο πρωταθλητής της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Μιχαήλ Καλλιφρονάς.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της τοιχοσφαίρισης Δημητριος
Τραχύλη Αργολίδας
Η Τραχύλη ή το Τραχήλι είναι βραχονησίδα του Αργοσαρωνικού η οποία βρίσκεται δίπλα στα παράλια της Πελοποννήσου και στο ακρωτήριο Τραχήλι. Στην περιοχή υπάρχουν μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Επιδαύρου
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Κρέας φώκιας
Πολιτιστικά ζητήματα
Ο Ινουίτ/Εβραίος ακτιβιστής Killaq Enuaraq-Strauss υποστήριξε ότι το κρέας φώκιας μπορεί να θεωρηθεί kosher. Επικαλούμενος την αρχή του «pikuach nefesh», ισχυρίζεται ότι είναι αποδεκτό για τους Εβραίους Ινουίτ να καταναλώνουν κρέας φώκιας, δεδομένου ότι είναι απαραίτητο για την επιβίωση των Ινουίτ που ζουν στην Αρκτική. Ως υπέρμαχος της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας, έχει τονίσει την κοινή αξία της ανθρώπινης μεταχείρισης των ζώων τόσο στην κουλτούρα των Ινουίτ όσο και στην εβραϊκή κουλτούρα. Οι φώκιες παραδοσιακά θεωρούνται μη-κοσέρ ζώα, επειδή τα ζώα του νερού πρέπει να έχουν λέπια για να θεωρηθούν κοσέρ και τα κοσέρ ζώα της ξηράς πρέπει να έχουν διαιρεμένες οπλές και να μασάνε την αγελάδα τους.
Διατροφική αξία
Το λίπος και το κρέας της φώκιας μελετήθηκαν για να βοηθήσουν στην κατανόηση της θρεπτικής σύνθεσης. Δύο είδη αξιολογήθηκαν από το Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου του Μπέργκεν και το Εθνικό Ινστιτούτο Διατροφής και Έρευνας Θαλασσινών. Τα είδη αυτά ήταν η φώκια με κουκούλα (Cystophora cristata) και η φώκια αρπάγη (Phagophilus groenlandicus). Τα δείγματα που χρησιμοποιήθηκαν στη μελέτη ελήφθησαν από τον δυτικό πάγο της Γροιλανδίας.
Το κρέας της φώκιας είναι γενικά άπαχο, με λιγότερο από 2% λίπος. Αυτό το λίπος αποτελείται κυρίως από MUFAs, μακράς και πολύ μακράς αλυσίδας ωμέγα-3 PUFAs. Επίσης, το κρέας είναι πλούσιο σε πρωτεΐνες και η σύνθεσή του σε αμινοξέα είναι ισορροπημένη. αριστερά|μικρογραφία|Κρέας φώκιας κρεμασμένο για να στεγνώσει στο [[Σεντ Λόρενς (νησί)|νησί του Αγίου Λαυρεντίου.]] Η μελέτη έδειξε σημαντικές διαφορές στη διατροφική σύνθεση από τη μία φώκια στην άλλη. Αυτό μπορεί να οφείλεται στην έντονη διαφοροποίηση της ηλικίας και του μεγέθους των φωκιών που εξετάστηκαν. Σε γενικές γραμμές, τόσο το κρέας όσο και το λίπος μπορούν να θεωρηθούν τρόφιμα υψηλής ποιότητας όσον αφορά τα βιοδραστικά συστατικά και τα θρεπτικά συστατικά. Κατά μέσο όρο, η συνιστώμενη ημερήσια πρόσληψη βιταμίνης Β12 και σιδήρου μπορεί να καλυφθεί με μόλις 40 γραμμάρια κρέατος φώκιας.
Διαπιστώθηκε σημαντική διαφορά μεταξύ των ειδών στην περιεκτικότητα σε εικοσιπεντανοϊκό οξύ (ΕΡΑ) τόσο στο κρέας όσο και στο λίπος. Το λίπος της φώκιας περιείχε 9,2%, ενώ ο μυϊκός ιστός περιείχε μόνο 3%.
Βρέθηκαν υψηλά επίπεδα ιχνοστοιχείων. Συγκεκριμένα, το κρέας των μυών της φώκιας περιείχε 379 μg/g σιδήρου και το κρέας των μυών της φώκιας 30 μg/g ψευδαργύρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρέας Κατηγορία:Πτερυγιόποδα Κατηγορία:Ιαπωνική κουζίνα Κατηγορία:Καναδική κουζίνα
Σμολένιτσε
Το Σμολένιτσε (σλοβακ. Smolenice, ουγγρ. Szomolány, γερμ. Smolenitz) είναι χωριό και δήμος της Σλοβακίας στα δυτικά της χώρας, στην Περιφέρεια της Τρνάβα. Ο πληθυσμός του δήμου ήταν 3.240 κάτοικοι το έτος 2021.
Γεωγραφία
Το χωριό είναι κτισμένο στους πρόποδες των Μικρών Καρπαθίων, σε υψόμετρο 224 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου 48°30΄21΄΄ Βόρειο πλάτος και 17°25΄48΄΄ Ανατολικό μήκος. Βρίσκεται 60 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας της χώρας Μπρατισλάβα και 22,5 χιλιόμετρα οδικώς βορειοδυτικά της πόλεως Τρνάβα. Το χωριό χωρίζεται σε δύο συνοικισμούς, το κυρίως Σμολένιτσε και το Σμολένιτσε Νόβα Βες (το παλαιότερα αποκαλούμενο Neštich).
Ιστορικά στοιχεία
Η θέση του Σμολένιτσε, η εύκολη πρόσβαση και το εύφορο του εδάφους, διευκόλυναν την εγκατάσταση ανθρώπων ήδη από την Παλαιολιθική περίοδο. Υπάρχουν πολύ λίγα αρχαιολογικά δείγματα από αυτή την περίοδο, αλλά περισσότερα από τη Νεολιθική. Σημαντικότερη υπήρξε η μετάβαση από την Εποχή του Χαλκού στην Εποχή του Σιδήρου, περίπου τον 6ο αιώνα π.Χ., όταν οι Κέλτες είχαν ένα oppidum πάνω από το σημερινό χωριό. Στην ίδια θέση υπήρχε οικισμός κατά την περίοδο της Μεγάλης Μοραβίας. Από τον 10ο αιώνα μ.Χ. ανήκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά το 1256 με την ονομασία villa Solmus και άρχισε να αναπτύσσεται πριν από το τέλος του Μεσαίωνα. Τον 14ο αιώνα κτίσθηκε το γοτθικού ρυθμού Κάστρο του Σμολένιτσε στην πλαγιά πάνω από το χωριό, ως κρίκος μιας αλυσίδας οχυρώσεων που προστάτευαν τις διαβάσεις των Μικρών Καρπαθίων. Αρχικώς το κάστρο ήταν ιδιοκτησία του στέμματος, αλλά άλλαξε ιδιοκτήτες για αρκετούς αιώνες, ώσπου το 1777 το απέκτησε, σε κακή κατάσταση, η Οικογένεια των Πάλφυ (Pálffy). Στις 28 Μαΐου 1704 διεξάχθηκε στην περιοχή η Μάχη του Σμολένιτσε ανάμεσα σε εξεγερμένους Ούγγρους χωρικούς και τον αυστριακό αυτοκρατορικό στρατό, ο οποίος ηττήθηκε. Κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους το Κάστρο πυρπολήθηκε και διασώθηκαν μόνο οι εξωτερικές οχυρώσεις. Ο κόμης Ιωσήφ Πάλφυ το ξανάχτισε από τις αρχές του 20ού αιώνα και μετά, ως «σατώ», με τα έργα να ολοκληρώνονται μόνο αφού το Κάστρο είχε πλέον περάσει στα χέρια του κράτους, το 1953, οπότε και αποδόθηκε στη Σλοβακική Ακαδημία Επιστημών. Η Ακαδημία το χρησιμοποιούσε ως τόπο παραθερισμού των ερευνητών επιστημόνων της Σλοβακίας. Εξακολουθεί να χρησιμεύει ως τόπος διεξαγωγής επιστημονικών συνεδρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σμολενιτσε
Μαριάννα Ευστρατίου
Η Μαρία-Αναστασία (Μαριάννα) Ευστρατίου (17 Απριλίου 1955 Αθήνα) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια, που συνδέεται σε αρκετές περιπτώσεις με το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision.
Το 1987 εμφανίστηκε ως τραγουδίστρια υποστήριξης για το δίδυμο Bang. Η Ευστρατίου κέρδισε τον ελληνικό εθνικό διαγωνισμό τραγουδιού το 1989, ξεπερνώντας την Άννα Βίσση, και εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Λωζάνη με «Το δικό σου αστέρι». Το τραγούδι τερμάτισε ένατο. Το 1996, η ΕΡΤ την επέλεξε για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα και πάλι, αυτή τη φορά με το τραγούδι «Εμείς φοράμε το χειμώνα ανοιξιάτικα», αλλά το τραγούδι τερμάτισε μόλις στη 14η θέση στο Όσλο. Η Ευστρατίου τραγούδησε διάφορα τραγούδια στα ημιτελικά του ελληνικού εθνικού διαγωνισμού το 1998, από τα οποία κανένα δεν κέρδισε.
Έχει συνεργαστεί με τον Μίμη Πλέσσα και πρωταγωνίστησε επίσης επί σκηνής σε αρκετές περιπτώσεις. Έχει εκδώσει δύο βιβλία και ένα promo cd single. Από το ντεμπούτο της άλμπουμ υπάρχει ένα cover, το "Twist in My Sobriety", που αρχικά τραγουδήθηκε από την Τανίτα Τικάραμ. Έχει επίσης συμμετάσχει στο θεατρικό έργο "Πορνογραφία" του Μάνου Χατζιδάκι. Επί του παρόντος, είναι τραγουδίστρια του τζαζ συγκροτήματος Nova Mood.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελλάδα Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1989 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1996
Λουίζα Μοντεσάντου
Η Λουίζα Μοντεσάντου (1917 - 2007) ήταν Ελληνίδα χαράκτρια.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1917 στην Αθήνα και σπούδασε από το 1937 έως το 1941 ζωγραφική και χαρακτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών υπό την επίβλεψη του Κωνσταντίνου Παρθένη και του Γιάννη Κεφαλληνού αντίστοιχα. Μάλιστα η Μοντεσάντου ανήκε στην πρώτη γενιά Ελλήνων χαρακτών, όπως αυτή προέκυψε από τη μαθητεία πλάι στον Γιάννη Κεφαλληνό που καθιέρωσε την χαρακτική στην Ελλάδα ως τέχνη. Πέρα από τη χαρακτική ασχολήθηκε και με την ξυλογλυπτική και την εικονογράφηση βιβλίων, αναλαμβάνοντας το 1949 αλλά και το 1975 την εικονογράφηση σχολικών βιβλίων του δημοτικού.
Παρουσίασε τις δημιουργίες της σε πολλές εκθέσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Αίγυπτος, Ελβετία, Βραζιλία) ενώ το 1959 τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο του ΕΟΤ για τη δημιουργία τουριστικής αφίσας. Η θεματολογία των έργων της, τόσο της ζωγραφικής όσο και της χαρακτικής, περιλάμβανε κατά κύριο λόγο τοπία, νεκρές φύσεις και απεικονίσεις ανθρώπινων μορφών. Πέθανε στις 10 Ιουλίου του 2007.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Σοκόμπα
Το Σοκόμπα (Socompa) είναι αδρανές στρωματοηφαίστειο, το οποίο βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ της περιφέρειας Αντοφαγάστα στη Χιλή και της επαρχίας Σάλτα στην Αργεντινή (νομός Λος Άνδες).
Το υψόμετρο του είναι 6.051 μέτρα.
Ιστορία
Το ηφαίστειο Σοκόμπα προκάλεσε μεγάλες κατολισθήσεις πριν από περίπου 7.200 χρόνια. Κατά τη διάρκεια μιας βίαιης πλίνειας έκρηξης, ολόκληρο το βορειοδυτικό του τέταρτο εξερράγη και εξαπλώθηκε λοξά στο έδαφος της Χιλής. Μάζες βράχων κατέρρευσαν και ολίσθησαν πάνω από 34 χιλιόμετρα από το σημείο εκκίνησής τους.
Η ποσότητα του υλικού που κατέρρευσε και διασκορπίστηκε έφτασε τα 50 κυβικά χιλιόμετρα. Σήμερα το ηφαίστειο έχει το σχήμα μιας σφήνας με νοτιοανατολικό προσανατολισμό. Είναι γνωστό ως το αμφιθέατρο Σοκόμπα.
Το ηφαίστειο δεσπόζει στο Πάσο Σόκομπα, καθώς και ο σιδηρόδρομος και ο μικρός δρόμος που περνάει κατά μήκος του. αριστερά|μικρογραφία|Μακρινή θέα από τη Χιλή ([[Σαλάρ ντε Ατακάμα) των ηφαιστείων Πουλάρ (αριστερά), Παχονάλες (κέντρο αριστερά) και Σοκόμπα (δεξιά).]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Αργεντινής Κατηγορία:Βουνά της Χιλής Κατηγορία:Ηφαίστεια της Αργεντινής Κατηγορία:Ηφαίστεια της Χιλής
Καταφύγιο Ανζαναρίμπε-Σουντ
Το Καταφύγιο Ανζαναρίμπε-Σουντ (Réserve Spéciale d’Anjanaharibe-Sud) είναι καταφύγιο άγριας ζωής στη Μαδαγασκάρη. Στο Ανζαναρίμπε-Σουντ, μαζί με τα το Εθνικό Πάρκο Marojejy βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του μεταξένιου σίφακα (Propithecus candidus). Το καταφύγιο έχει προταθεί για τον δοκιμαστικό κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Μαδαγασκάρης το 2008 ως επέκταση των βροχοδασών του Ατσινανανά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαδαγασκάρη
Σιχισμός στη Μαλαισία
thumb|Ο γκουντβάρα Σαχίμπ Πολίς στην [[Κουάλα Λουμπούρ.]] Υπολογίζεται πως υπάρχουν περίπου 100,000 Σιχ στη Μαλαισία. Συνολικά, υπάρχουν 119 γκουντβάρα (ιεροί ναοί) σε ολόκληρη τη χώρα, με τους 42 από αυτούς να βρίσκονται στην πολιτεία Περάκ όπου και διαμένει η πλειοψηφία των Σιχ της χώρας.
Πρώτοι Σιχ
Παρά τη δημοφιλή πεποίθηση πως οι πρώτοι Σιχ μεταφέρθηκαν στη Μαλάγια (σημερινή Δυτική Μαλαισία) ως αστυνομικοί και στρατιώτες, ιστορικά έχει αποδειχθεί πως οι πρώτοι Σιχ που έφτασαν στη χώρα, στην πραγματικότητα στάλθηκαν εκεί ως πολιτικοί κρατούμενοι. Οι πρώτοι (μόλις δύο) Σιχ που πάτησαν το πόδι τους στη Μαλάγια κάπου γύρω στο 1800, ήταν ο Νιχάλ Σινγκ (περισσότερο γνωστός ως Μπάι Μαχαράζ Σινγκ) και ο Χαράκ Σινγκ, οι οποίοι εξορίστηκαν από την Ινδία εξαιτίας της εμπλοκής τους σε αντι-Βρετανικές δραστηριότητες. Αυτοί οι κρατούμενοι στάλθηκαν στη φυλακή Outram Road, τη σημερινή Σιγκαπούρη. Το 1865, πιστεύεται πως ξεκίνησε για ακόμα μία φορά η διαδικασία της μετανάστευσης των Σιχ στη Μαλαισία, αλλά αυτή τη φορά αφορούσε τη στρατολόγηση, κυρίως αστυνομικών, στρατιωτικών και φρουρών, στις ένοπλες δυνάμεις της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Σιχ κοινότητα και μετανάστευση
Η τακτική μετανάστευση των Σιχ στη Μαλάγια (Μαλαισία) ξεκίνησε το 1873. Η τοπική Σιχ κοινότητα αποτελεί τη μεγαλύτερη στη Νοτιοανατολική και Ανατολική Ασία και οι πρώτοι άποικοι ήταν αστυνομικοί. Ο πρώτος Γκουντβάρα χτίστηκε στην Κορνουάλλις το 1873 μέσα σε αστυνομική περιοχή, ενώ ο πρώτος δημόσιος Σιχ Γκουντβάρα χτίστηκε το 1903 στην πολιτεία Πενάνγκ. Οι Σιχ καταλάμβαναν υψηλές θέσεις στον Στρατό και την Αστυνομία κατά την περίοδο της Βρετανικής κυριαρχίας στη Μαλαισία. Μόνο στην Κουάλα Λουμπούρ υπάρχουν 15 Σιχ Γκουντβάρας, περισσότεροι από τα αντίστοιχα τζαμιά παρά το γεγονός πως η Μουσουλμανική κοινότητα είναι η κυρίαρχη δημογραφικά κοινότητα στην πόλη. Οι Σιχ της Μαλαισίας είναι βαθιά ριζωμένοι στη Σιχ κουλτούρα, περισσότερο από οποιαδήποτε κοινότητα διασποράς των Σιχ στον κόσμο, και προσαρμόστηκαν στην επικρατούσα τάση της περιοχής διατηρώντας ανέπαφη την ταυτότητά τους.
Το 2007, μια ομάδα Σιχ επιχειρηματιών στη Μαλαισία δημιούργησε ένα δίκτυο Διεθνών Σιχ Επιχειρηματιών (International Sikh Entrepreneurs - NISE) με σκοπό την προώθηση των προϊόντων και των υπηρεσιών τους και τη δημιουργία ευκαιριών ανάμεσα στα μέλη τους.
Διώξεις
Τα ανθρώπινα δικαιώματα θρησκευτικών και εθνοτικών μειονοτήτων στη Μαλαισία, συμπεριλαμβανομένων των Βουδιστών, Ινδουιστών, Σιχ, Ινδών και Κινέζων Μαλαισιανών, έχουν συστηματικά, επίσημα και νόμιμα παραβιαστεί τακτικά με θεσμοθετημένο τρόπο, με σκοπό τον εξαναγκασμό οι μειονότητες να ασπαστούν το Ισλάμ αλλά και την εθνοκάθαρση ώστε να επέλθει ομογενοποίηση της κοινωνίας προς το Ισλάμ.
Το 2016, δημοσιεύτηκε μια διδακτική ενότητα από ένα κορυφαίο πανεπιστήμιο της Μαλαισίας (Universiti Teknologi Malaysia (UTM)) όπου μία διαφάνεια απεικόνιζε τους Ινδουιστές ως ακάθαρτους και βρώμικους. Μια άλλη διαφάνεια που στόχευε την προέλευση των διδασκαλιών του Σιχισμού, ισχυριζόταν πως ο ιδρυτής της θρησκείας, Γκουρού Νάνακ Ντεβ, είχε κακή κατανόηση του Ισλάμ και το συνδύασε με τον τρόπο ζωής των Ινδουιστών, δημιουργώντας την αρχή της Σιχ πίστης. Ο πρόεδρος της Ένωσης Ινδουιστών Ντάρμα της Μαλαισίας στην περιοχή Σουνγκάι Πετάνι, κατέθεσε καταγγελία στην αστυνομία εναντίον του UMT. Ο Υπουργός Υγείας της Μαλαισίας, ο Αναπληρωτής Υπουργός Παιδείας της Μαλαισίας και άλλοι καταδίκασαν το γεγονός, ενώ το UTM αναγκάστηκε να απολογηθεί για το περιστατικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαλαισία Κατηγορία:Μαλαισία
Πουλίτσι Μεσσηνίας
To Πουλίτσι, αναφερόμενο επίσημα ως το Πουλίτσιον και παλαιότερα ως η Πουλίτσα ή το Πουλίτζι, είναι ορεινός οικισμός κοντά στον Αριστομένη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Μεσσήνης, του Νομού Μεσσηνίας.
Ιστορία
Το χωριό, το οποίο θεωρείται ως ένα από τα χωριά του ημιορεινού συμπλέγματος των Κοντοβουνίων, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεσσήνης στη σύγχρονη εποχή, όσο και της Μεθώνης κατά την μεσαιωνική εποχή και της Πυλίας κατά την μυκηναϊκή εποχή. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το χωριό υπάρχει, τουλάχιστον από τα χρόνια της Ενετοκρατίας και η παλαιότερη ονομασία του ήταν Πολίτσι.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως το Πολίτσι (Polizi ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο.
Το χωριό Πολίτσι (Polizi), ανήκε στην επαρχία της Μεθώνης (Territorio di Modon), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης).
Νεότερη ιστορία
Επίσης το χωριό αναφερόταν τον 19ο αιώνα ως Poulitsi σύμφωνα με την απογραφή του 1829, που έγινε από την «επιστημονική αποστολή του Μοριά» (Mission scientifique de Morée), τμήμα της γαλλικής αποστολής με την ονομασία Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée), η οποία ήταν αποστολή εκστρατευτικού σώματος 13.000-15.000 ανδρών, υπό την αρχηγία του Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος στην Πελοπόννησο, μεταξύ των ετών 1828 και 1833, ενώ η πρώτη επίσημη ονομασία του χωριού, μετά από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, ήταν η ονομασία το Πουλήτσι.
Διοικητική ιστορία
Το Πουλίτσι ή η Πουλίτσα προσαρτήθηκε αρχικά, το 1835, στον Δήμο Υαμείας, που είχε ως έδρα την Πεντιά (σήμερα το Τρίκορφο), ως το 1840, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε και ο οικισμός προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Ιθώμης με έδρα το Μαυρομμάτι. Μόλις 5 χρόνια μετά, το 1845, το Πουλίτσι αποσπάται από την Δήμο Ιθώμης και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Αριστομένους, με έδρα το Μουσταφάπασα (σήμερα ο Αριστομένης), όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1879 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Πουλίτσι και από το 1879 ως το 1907 ως το Πουλίτζι. Από το 1907 ως το 1940 αναφερόταν και πάλι ως το Πουλίτσι, ενώ από το 1940 ως σήμερα το χωριό αναφέρεται επίσημα ως το Πουλίτσιον. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Πουλίτσι στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Αριστομένους της Επαρχίας Μεσσήνης με πληθυσμό 69 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Στην ίδια πηγή αναφέρεται ως «πρώην έδρα» του Δήμου Αριστομένους η Πολαίνα (σήμερα η Πλατανόβρυση) και ως «νυν έδρα» (το 1853) το χωριό Κουτήφαρι (σήμερα ο Κουτίφαρης). Το 1912 το χωριό προσαρτάται στην Κοινότητα Χαλβάτσου, με έδρα το Χαλβάτσο (Κεφαλόβρυσο), Στην ίδια κοινότητα προσαρτώνται επίσης, το 1912, οι οικισμοί Μάκρενα, Κουλυκάδα (η Κουλκάδα), Ράδου (η Περδικόβρυση) και Ξηροκάσι (το Παλαιόκαστρο). Ένα χρόνο αργότερα, το 1913, το Πουλίτσι αποσπάται από την Κοινότητα Χαλβάτσου και προσαρτάται στην Κοινότητα Πολαίνης με έδρα την Πολαίνα και στη συνέχεια, το 1919, αποσπάται εκ νέου από την Κοινότητα Πολαίνης και γίνεται έδρα στην Κοινότητα Πουλιτσίου. Στην Κοινότητα Πουλιτσίου προσαρτήθηκαν επίσης το 1919 και οι οικισμοί Ράδου και Χαμουζά (σήμερα το Αμμουδερό). Το 1927 το Ράδου μετονομάζεται σε Περδικόβρυση και το Χαμουζά σε Αμμουδερό (καταργήθηκε ως οικισμός το 1940). Το Πουλίτσιον παρέμεινε ως έδρα και οικισμός της Κοινότητας Πουλιτσίου, από το 1919 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Πουλίτσιον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αριστομένους, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Πουλίτσιον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Μεσσήνης. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αιπείας, Ανδρούσας, Αριστομένους, Βουφράδων, Ιθώμης, Μεσσήνης, Πεταλιδίου και της Κοινότητας Τρικόρφου. Το Πουλίτσιον σήμερα είναι έδρα και οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Πουλιτσίου του Δήμου Μεσσήνης, στην οποία υπάγεται επίσης η Περδικόβρυση.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 10 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, ενώ παλαιότερα η κύρια απασχόληση ήταν η κτηνοτροφία.
Κτίρια - αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά πέτρινα σπίτια, υπάρχει η εκκλησία του χωριού ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας, καθώς και η πηγή του χωριού δίπλα στην εκκλησιά. Στα κοντινά αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνεται το Καταφύγιο Άγριας Ζωής Τούμπα.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="37.124739" longitude="21.869659" zoom="13" width="1000" height="630" align="center" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης Κατηγορία:Δήμος Υάμειας
DailyMed
Η βάση δεδομένων DailyMed είναι ιστότοπος που λειτουργεί από την Εθνική Βιβλιοθήκη Ιατρικής των ΗΠΑ (NLM) για τη δημοσίευση ενημερωμένων και ακριβών ετικετών φαρμάκων (ονομάζονται επίσης "ένθετο συσκευασίας") στους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης και στο ευρύ κοινό. Τα περιεχόμενα του DailyMed παρέχονται και ενημερώνονται καθημερινά από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA). Ο FDA με τη σειρά του συλλέγει αυτές τις πληροφορίες από τη φαρμακευτική βιομηχανία.
Τα έγγραφα που δημοσιεύονται χρησιμοποιούν το πρότυπο HL7 έκδοση 3 Structured Product Labeling (SPL) το οποίο είναι μια μορφή XML που συνδυάζει το αναγνώσιμο από τον άνθρωπο κείμενο της ετικέτας του προϊόντος με δομημένα στοιχεία δεδομένων που περιγράφουν τη σύνθεση, τη μορφή, τη συσκευασία και άλλες ιδιότητες των φαρμακευτικών προϊόντων αναλυτικά σύμφωνα με το μοντέλο πληροφοριών αναφοράς HL7 (RIM).
Από τις 21 Αυγούστου 2021, περιέχει πληροφορίες για 140.232 καταχωρήσεις φαρμάκων.
Περιλαμβάνει ροή RSS για ενημερωμένες πληροφορίες φαρμάκων.
Ιστορία
Το 2006 ο FDA αναθεώρησε την ετικέτα του φαρμάκου και δημιούργησε επίσης το DailyMed για να διατηρεί ενημερωμένες τις πληροφορίες των συνταγών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
• Official website
• labels.fda.gov Drug labels at FDA website Κατηγορία:Βάσεις δεδομένων Κατηγορία:Φάρμακα Κατηγορία:Αμερικανικές Ιατρικές Βάσεις Δεδομένων Κατηγορία:Αμερικανική Εθνική Ιατρική Βιβλιοθήκη
Αινέα Μυσίας
Η Αινέα ήταν αρχαία πόλη στη Μυσία της Μικράς Ασίας.
Η σημερινή της θέση είναι άγνωστη αλλά γνωρίζουμε πως βρισκόταν στην άνω κοιλάδα του ποταμού Αισήπου. Επειδή στα μέρη εκείνα, κατά τον Όμηρο, βασίλευε ο τρίτος εξάδελφος του Έκτορος, Αινείας με έδρα μάλλον την Σκήψιν, δεν αποκλείεται η πόλη της Αινέας να ονομάστηκε από εκείνον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Ογκογονίδιο
Ογκογονίδιο (oncogene) είναι ένα γονίδιο που έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει καρκίνο. Τα καρκινικά κύτταρα (tumor cells), μεταλλάσσονται συχνά ή εκφράζονται σε υψηλά επίπεδα.
Τα περισσότερα κανονικά κύτταρα θα υποστούν μια προγραμματισμένη μορφή γρήγορου κυτταρικού θανάτου (απόπτωση) όταν κρίσιμες λειτουργίες μεταβληθούν και δυσλειτουργούν. Τα ενεργοποιημένα ογκογονίδια μπορούν να προκαλέσουν την επιβίωση και διάδοση αυτών των κυττάρων αντί για την προγραμματισμένη απόπτωση. Τα περισσότερα ογκογονίδια ξεκίνησαν ως πρωτοογκογονίδια (proto-oncogenes), κανονικά γονίδια που εμπλέκονται στην κυτταρική ανάπτυξη και διάδοση ή παρεμπόδιση της απόπτωσης. Εάν κανονικά γονίδια που προωθούν την κυτταρική ανάπτυξη αυξηθούν (μετάλλαξη με αυξημένη λειτουργικότητα (gain-of-function mutation)), μέσω μετάλλαξης, προδιαθέτουν το κύτταρο για καρκίνο και έτσι χαρακτηρίζονται ως ογκογονίδια. Συνήθως, πολλαπλά ογκογονίδια, μαζί με μεταλλαγμένα αποπτωτικά ή ογκοκατασταλτικά γονίδια (tumor suppressor genes) δρουν όλα από κοινού για να προκαλέσουν καρκίνο. Από τη δεκαετία του 1970, έχουν ταυτοποιηθεί δεκάδες ογκογονίδια στον ανθρώπινο καρκίνο. Πολλά καρκινικά φάρμακα στοχεύουν στις πρωτεΐνες που κωδικοποιούνται από ογκογονίδια.
Ιστορικό
Η θεωρία των ογκογονιδίων προδιαγράφηκε από τον Γερμανό βιολόγο Theodor Boveri στο βιβλίο του (έκδοσης του 1914) Zur Frage der Entstehung Maligner Tumoren ('The Origin of Malignant Tumours'), Gustav Fisher, Jena, 1914.
Αργότερα, ο όρος "ογκογονίδιο" ξαναανακαλύφθηκε το 1969 από τους επιστήμονες George Todaro και Robert Heubner του National Cancer Institute.
Το πρώτο επιβεβαιωμένο ογκογονίδιο ανακαλύφθηκε το 1970 και ονομάστηκε sarcom. Το σάρκωμα ανακαλύφθηκε πρώτα ως ογκογονίδιο σε ρετροϊό σε κοτόπουλα. Πειράματα που εκτελέστηκαν από τον Dr. G. Steve Martin του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ απέδειξαν ότι το σάρκωμα ήταν στην πραγματικότητα το ογκογονίδιο του ιού. Η πρώτη νουκλεοτιδική αλληλουχία του σαρκώματος v ταξινομήθηκε το 1980 από τους A.P. Czernilofsky κ.α..
Το 1976 οι Drs. Dominique Stehelin, J. Michael Bishop και Harold E. Varmus του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Σαν Φρανσίσκο, απέδειξαν ότι τα ογκογονίδια ήταν ενεργοποιημένα πρωτοογκογονίδια, που βρέθηκαν σε πολλούς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων. Οι Bishop και Varmus τιμήθηκαν με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1989 για την ανακάλυψη της κυτταρικής προέλευσης των ρετροϊικών (retroviral) ογκογονιδίων.
Η προκύπτουσα κωδικοποιημένη πρωτεΐνη από ένα ογκογονίδιο ονομάζεται ογκοπρωτεΐνη (oncoprotein). Τα ογκογονίδια παίζουν σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση ή σύνθεση των πρωτεϊνών που συνδέονται με την ογκογενετική κυτταρική ανάπτυξη. Κάποιες ογκοπρωτεΐνες γίνονται αποδεκτές και χρησιμοποιούνται ως καρκινικοί δείκτες. Ο Ισπανός βιοχημικός Mariano Barbacid απομόνωσε το πρώτο ογκογονίδιο. Η ανακάλυψή του δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature το 1982 σε ένα άρθρο με τον τίτλο "A point mutation is responsible for the acquisition of transforming properties by the T24 human bladder-carcinoma oncogene". Διέθεσε τους επόμενους μήνες επεκτείνοντας την ερευνά του, ανακαλύπτοντας τελικά ότι αυτό το ογκογονίδιο ήταν η μετάλλαξη ενός αλληλόμορφου της υποοικογένειας Ras, καθώς και τον μηχανισμό ενεργοποίησής του.
Πρωτοογκογονίδιο
Ένα πρωτοογκογονίδιο (proto-oncogene) είναι ένα κανονικό γονίδιο που μπορεί να γίνει ογκογονίδιο λόγω μεταλλάξεων ή αυξημένης έκφρασης. Ο κώδικας των πρωτοογκογονιδίων για τις πρωτεΐνες βοηθά τη ρύθμιση της κυτταρικής αύξησης και της διαφοροποίησης. Τα πρωτοογκογονίδια εμπλέκονται συχνά στη μεταγωγή σήματος (signal transduction) και στην εκτέλεση μιτογόνων σημάτων, συνήθως μέσω των πρωτεϊνικών τους προϊόντων. Αφού αποκτήσει μια ενεργοποιητική μετάλλαξη, ένα πρωτοογκογονίδιο γίνεται ογκοεπαγωγός (tumor-inducing) παράγοντας, ογκογονίδιο. Παραδείγματα πρωτοογκογονιδίων περιλαμβάνουν τις RAS, WNT, MYC, ERK και TRK. Το γονίδιο MYC εμπλέκεται στο λέμφωμα Burkitt, που ξεκινά όταν μια χρωμοσωμική μετατόπιση μετακινεί μια ενισχυτική αλληλουχία γειτονικά προς το γονίδιο MYC. Το γονίδιο MYC κωδικοποιεί πλατιά χρησιμοποιούμενους παράγοντες μεταγραφής. Όταν η ενισχυτική αλληλουχία τοποθετηθεί εσφαλμένα, αυτοί οι μεταγραφικοί παράγοντες παράγονται με υψηλότερους ρυθμούς. Ένα άλλο παράδειγμα ογκογονιδίου είναι το γονίδιο Bcr-Abl που βρίσκεται στο χρωμόσωμα Φιλαδέλφεια, ένα τμήμα του γενετικού υλικού που φαίνεται στη χρόνια μυελογενή (Myelogenous) λευχαιμία και προκαλείται από την μετατόπιση κομματιών από τα χρωμοσώματα 9 και 22. Το Bcr-Abl κωδικοποιεί μια κινάση της τυροσίνης, που είναι ιδιοσυστατικά ενεργή, οδηγώντας σε ανεξέλεγκτη διάδοση των κυττάρων.
Ενεργοποίηση
Το πρωτοογκογονίδιο μπορεί να γίνει ογκογονίδιο με σχετικά μικρή τροποποίηση της αρχικής του λειτουργίας. Υπάρχουν τρεις βασικές μέθοδοι ενεργοποίησης:
Η έκφραση των ογκογονιδίων μπορεί να ρυθμιστεί από μικροRNAs (miRNAs), μικρά RNAs με 21-25 νουκλεοτίδια σε μήκος που ελέγχουν την έκφραση του γονιδίου ρυθμίζοντας τα προς τα κάτω. Μεταλλάξεις σε τέτοια μικροRNAs (γνωστά ως ογκομικροRNAs (oncomirs)) μπορούν να οδηγήσουν σε ενεργοποίηση των ογκογονιδίων. Τα αντισημαίνοντα (αντινοηματικά (Antisense)) αγγελιοφόρα RNAs θα μπορούσαν θεωρητικά να χρησιμοποιηθούν για να εμποδίσουν τα αποτελέσματα των ογκογονιδίων.
Ταξινόμηση
Υπάρχουν αρκετά συστήματα ταξινόμησης των ογκογονιδίων, αλλά δεν υπάρχει ακόμα ένα πλατιά αποδεκτό πρότυπο. Μερικές φορές ομαδοποιούνται και στον χώρο (από το εξωτερικό του κυττάρου προς τα μέσα) και χρονολογικά (παράλληλα με την "κανονική" διεργασία της μεταγωγής σήματος). Υπάρχουν αρκετές κατηγορίες που χρησιμοποιούνται συνήθως:
Πρόσθετες ογκογενετικές ρυθμιστικές ιδιότητες περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καρκινογένεση Κατηγορία:Ογκογονίδια
Τσιταγκόνγκ (αποσαφήνιση)
Ο όρος Τσιταγκόνγκ μπορεί να αναφέρεται σε:
Χόλιοκ (Μασαχουσέτη)
Το Χόλιοκ (αγγλικά: Holyoke) είναι πόλη στην Κομητεία Χάμπτεν (Hampden County) της Μασαχουσέτη, στις ΗΠΑ, ανάμεσα στις δυτικές όχθες του ποταμού Κονέκτικατ και της οροσειράς Τομ Ρέιντζ (αγγλ: Mount Tom Range). Κατά την απογραφή του 2010, η πόλη είχε 39.880 πληθυσμό. Το 2018, ο πληθυσμός υπολογίστηκε στους 40.358 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται σε απόσταση 8 μιλίων (13 χλμ) βόρεια του Σπρίνγκφιλντ και αποτελεί μέρος της Μητροπολιτικής Περιοχής του Σπρίνγκφιλντ, μία από τις δύο ξεχωριστές μητροπολιτικές περιοχές της Μασαχουσέτης.
Το Χόλιοκ είναι μία από τις πρώτες βιομηχανικές πόλεις με πολεοδομικό σχεδιασμό στις Ηνωμένες Πολιτείες. Χτισμένη ταυτόχρονα με το Φράγμα Χόλιοκ, το οποίο χρησιμοποιεί την υδροηλεκτρική ενέργεια των καταρρακτών Χάντλεϊ (Hadley Falls), είναι μία από τις λίγες πόλεις της Νέα Αγγλία χτισμένες με σχέδιο πλέγματος. Κατά τον ύστερο 19ο αιώνα η πόλη εκτιμάται ότι παρήγαγε το 80% του χαρτιού που χρησιμοποιούνταν στις Ηνωμένες Πολιτείες και ήταν η πατρίδα του μεγαλύτερου εργοστασίου παραγωγής χαρτιού της χώρας, καθώς και των μεγαλύτερων μύλων χαρτιού, μεταξιού και μαλλιού αλπακά στον κόσμο. Αν και σήμερα ο αριθμός των επιχειρήσεων στο Χόλιοκ που ασχολούνται με το χαρτί είναι σαφώς μικρότερος, η πόλη ακόμα αναφέρεται ως η "Πόλη του Χαρτιού" ("Paper City"). Σήμερα ή πόλη έχει έναν αριθμό εξειδικευμένων κατασκευαστικών εταιρειών, καθώς και το Κέντρο Υπολογιστών της Μασαχουσέτης (Massachusetts Green High Performance Computing Center), ένα διαπανεπιστημιακό ερευνητικό κέντρο που άνοιξε το 2012. Το Χόλιοκ είναι επίσης η βάση του Πάνθεον του Βόλεϊ και θεωρείται η "Πατρίδα του Βόλεϊ", αφού είναι το μέρος που ανακαλύφθηκε και παίχτηκε για πρώτη φορά το διεθνές αναγνωρισμένο Ολυμπιακό άθλημα, στην τοπική Χριστιανική Αδελφότητα Νέων (YMCA) από τον Γουίλιαμ Μόργκαν το 1895.
Ενώ εργαζόταν για την Εταιρεία Παραγωγής Νερού του Χόλιοκ τη δεκαετία του 1880, ο υδραυλικός μηχανικός Κλέμενς Χέρσελ εφηύρε τον μετρητή Βεντούρι για να υπολογίσει τη χρήση νερού των μεμονωμένων μύλων στο Σύστημα Καναλιών Χόλιοκ. Αυτή η συσκευή, η οποία αποτελεί τον πρώτο ακριβή τρόπο μέτρησης μεγάλων ροών, χρησιμοποιείται σε ένα πολύ μεγάλο αριθμό μηχανικών εφαρμογών σήμερα, συμπεριλαμβανομένων των συστημάτων ύδρευσης και των εξαερωτών καθώς και στα όργανα μέτρησης στην αεροπλοΐα. Παίρνοντας ενέργεια από αυτά τα δημοτικά κανάλια, το Χόλιοκ έχει από τα χαμηλότερα ποσοστά ενέργειας στην Κοινοπολιτεία και από το 2016 το 85% με το 90% της ενέργειας της πόλης έχει ουδέτερο ισοζύγιο διοξειδίου του άνθρακα, με τη διοίκηση να έχει ως στόχο το ποσοστό αυτό να φτάσει το 100% στο μέλλον.
Στις αρχές του 20ου αιώνα η Χόλιοκ θα ζήσει την άφιξη οικογενειών από την Ελλάδα, που έψαχναν δουλειές στους μύλους και στα εργοστάσια της περιοχής. Οι πρώτες αφίξεις ήταν κυρίως μεμονωμένοι εργάτες στα τοπικά εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας, με την πρώτη οικογένεια του Γιώργου Δήμου να φτάνει το 1904. Το 1905 αναφέρεται ότι ζούσαν στην "Πόλη του Χαρτιού" 25 ελληνικές οικογένειες, ενώ μέχρι το 1920 ήταν δηλωμένα στην ελληνική κοινότητα 400 μέλη που διέμεναν στο Χόλιοκ.
Η κοινότητα του Χόλιοκ ήταν κυρίως χτισμένη γύρω από την Ορθόδοξη Εκκλησία, ακόμα και πριν από την κατασκευή του μόνιμου κτιρίου της. Τα πρώτα χρόνια η Ορθόδοξη κοινότητα φιλοξενούνταν στο Μέγαρο του Εθνικού Γαλλο-καναδικού Μνημείου, όπου τελέστηκαν οι πρώτες λειτουργίες από τον αιδεσιμότατο Παπαλελούδα, καθώς και εορτασμοί για την Ελληνική Επανάσταση και εθνικές συναντήσεις της Πανελλαδικής Ένωσης της Αμερικής, που διατηρούσε ένα παράρτημα στο Χόλιοκ. Στις 19 Μαΐου 1916, εκδόθηκε επίσημα για την Εκκλησία της Αγίας Τριάδας από τον Γραμματέα της Κοινοπολιτείας το δικαίωμα σύστασης ενορίας και η διαδικασία ξεκίνησε με την ανέγερση του μόνιμου κτιρίου της εκκλησίας. Η ενορία προσέλαβε τον ελληνοαμερικάνο αρχιτέκτονα από τη Νέα Υόρκη Κυριάκο Κάλφα, ο οποίος βάσισε τα σχέδια του στην εκκλησία του Παντοκράτορα στην Πάτρα, αλλά αποφάσισε να χρησιμοποιήσει συγκολλημένο χάλυβα για τον τρούλο και όχι ξύλο όπως συνηθίζονταν παραδοσιακά και μεθόδους κατασκευής με βάση τις πλάκες, προσπαθώντας να εμποδίσει το χιόνι και τον πάγο από το να προκαλέσουν ζημιά στην κατασκευή. Η εκκλησία εγκαινιάστηκε στις 18 Νοεμβρίου 1917.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μασαχουσέτης Κατηγορία:Πετοσφαίριση
Γάιδαρος της Καταλονίας
Ο Γάιδαρος της Καταλονίας (στα καταλανικά: Ase Català ή Ruc Català, στα ισπανικά : Asno Catalán) είναι φυλή οικόσιτων γαϊδάρων, που ζει κυρίως στην Καταλονία αλλά και στην ιστορική περιοχή Roussillon, στην νότια Γαλλία. Τα τελευταία χρόνια έχει υιοθετηθεί από Καταλανούς εθνικιστές ως σύμβολο του Καταλανικού εθνικισμού.
Κατάγεται από την περιοχή της λεκάνης απορροής των ποταμών Cardener, Σέγρε και Τερ στη βόρεια Ισπανία. Έχει υποστηριχθεί η άποψη ότι είναι συγγενής με το Γάιδαρο της Μαγιόρκα και του Zamorano-Leonés. Χρησιμοποιήθηκε για τη βελτίωση άλλων φυλών σε διάφορα μέρη του κόσμου μεταξύ των οποίων η Γαλλία και η Βόρεια Αμερική. Συνήθως ζυγίζει 350 με 450 κ.
Ο αριθμός των Γαϊδάρων της Καταλονίας μειώθηκε στη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου αλλά άρχισε να αυξάνεται και πάλι την επόμενη δεκαετία. Τις δεκαετίες του ‘60 και του ’70 η αστυφιλία και η εκβιομηχάνιση της γεωργίας οδήγησε σε νέα μείωση του πληθυσμού του. Στα τέλη του 2013 υπήρχαν σε όλη την Ισπανία 851 γάιδαροι αυτού του είδους και το Υπουργείο Γεωργίας της Ισπανίας το ενέταξε στη λίστα με τα ζώα που κινδυνεύουν με εξαφάνιση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καταλωνία Κατηγορία:Ιππίδες
Νουράγκι
Τα Νουράγκι ή Νουράγκ ήταν τύπος αρχαίου Μεγαλιθικού Κτιρίου στην προϊστορική Σαρδηνία την εποχή που ανθούσε ο Νουραγικός πολιτισμός (1900 π.Χ. - 730 π.Χ.). Στην Σαρδηνία βρέθηκαν σήμερα πάνω από 7.000 Νουράγκι ενώ οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι ο συνολικός τους αριθμός ήταν μεγαλύτερος από 10.000. Σύμφωνα με το Oxford English Dictionary η ετυμολογία του ονόματος είναι "αμφισβητούμενη και αβέβαιη", σχετίζεται με την τοποθεσία της Σαρδηνίας Νούρρα και με το Σαρδηνιακό "Νούρρα" που μεταφράζεται ως "σωροί από πέτρες". Μια προσπάθεια να συνδεθεί στα Σημιτικά με την Αραβική λέξη λέξη "Νουρ" που σημαίνει "φωτιά" έχει απορριφθεί. Η Λατινική λέξη "Μούρου" που σημαίνει "τοίχος" είναι πιο πιθανή αλλά δεν έχει επιβεβαιωθεί. Μια ετυμολογική θεωρία προτείνει την πρωτο-Βασκική ρίζα "Νουρ" που σημαίνει "λίθος" και την κατάληξη "αγκί" που στην Παλαιοσαρδηνική γλώσσα υποδηλώνει τον πληθυντικό. Η κατάληξη αυτή υπάρχει σε όλες τις Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες τόσο στην Λατινική γλώσσα όσο και στην Ελληνική γλώσσα. Άλλη μια πιθανή εξήγηση το σχετίζει με τον μυθολογικό ήρωα της Ιβηρίας Νώραξ, το όνομα του έχει Ινδο-Ευρωπαική ρίζα. Τα περισσότερα Νουράγκι δεν βρίσκονται μακριά από τις πεδιάδες με τις Αλλούβιες αποθέσεις, σχηματίζουν έναν κυκλικό πύργο από πέτρα με οροφή που φαίνεται εσωτερικά ως Θολοειδής. Η κατασκευή του τοίχου έγινε σε τρία στρώματα, το εξωτερικό από μεγάλες πέτρες, το εσωτερικό από μικρότερες και ένα ενδιάμεσο με βότσαλα που δημιουργεί μια στυγερή κατασκευή. Το ύψος του Νουράγκι είναι συνήθως στα 20 μέτρα αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνει μέχρι τα 30.