cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρκ Σοουόλτερ
Βιογραφία
Ο αστεροειδής 18499 Σοουόλτερ που διασχίζει τον Άρη πήρε το όνομά του από τον Σοουόλτερ.
Argo (συγκρότημα)
Οι Argo (πρώην Europond), είναι ελληνικό συγκρότημα. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διαγωνισμό της Eurovision το 2016, στη Στοκχόλμη της Σουηδίας με το τραγούδι "Utopian Land". Διαγωνίστηκαν στον πρώτο ημιτελικό στις 10 Μαίου, αποτυγχάνοντας να προκριθούν στον τελικό. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά μετά την εισαγωγή των ημιτελικών το 2004, όπου η Ελλάδα δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό.
Τα έξι μέλη του συγκροτήματος είναι: Χριστίνα Λαχανά στα φωνητικά, Μαρία Βενετικίδου επίσης στα φωνητικά, Βλαδίμηρος Σοφιανίδης στα φωνητικά, Κώστας Τοπούζης στην ποντιακή λύρα, Ηλίας Κεσίδης στα κρουστά και Αλέκος Παπαδόπουλος στο νταούλι. Πριν τον διαγωνισμό, το συγκρότημα ήταν γνωστό ως Europond, ωστόσο το όνομα άλλαξε για τις ανάγκες του διαγωνισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά λαϊκά συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελλάδα Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2016
Electro (χαρακτήρας κόμικ)
Ο Electro (Maxwell "Max" Dillon) είναι εικονικός χαρακτήρας που πρωτοεμφανίστηκε στο κόμικ της Marvel Comics The Amazing Spider-Man #9 (Feb. 1964).
Ιστορία δημοσιεύσεων
Ο Electro δημιουργήθηκε από τον Σταν Λι και τον Στιβ Ντίτκο. Το 2009, ο Electro κατατάσσεται από το IGN ως ο 87ος Καλύτερος Υπερκακοποιός Κόμικ Βιβλίων όλων των εποχών.
Ιστορικό
Πρώην ηλεκτρολόγος, ο Μαξ χτυπήθηκε από κεραυνό καθώς επιδιόρθωνε ένα καλώδιο. Δεν σκοτώθηκε, αλλά το νευρικό του σύστημα μεταλλάχθηκε, δίνοντας του έτσι νέες ικανότητες. Ο Μαξ δεν έχασε χρόνο και παράτησε την κανονική του δουλειά για μια εγκληματική καριέρα.
Δυνάμεις και ικανότητες
Ο Electro μπορεί να δημιουργεί και να ελέγχει τεράστια ποσά ηλεκτρικής ενέργειας. Έχει την ικανότητα να αποθηκεύσει πάνω από 1.000.000 Βολτ και να εκτοξεύει κεραυνούς εναντίον των εχθρών του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Spider-Man Κατηγορία:Υπερκακοί της Marvel Comics Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Σταν Λι Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Στιβ Ντίτκο
Λάστος Καρπάθου
Για το συνώνυμο βουνό δείτε το λήμμα: Λάστος (βουνό)
Η Λάστος είναι μικρός ορεινός οικισμός στην Κάρπαθο, ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο του νησιού, σε απόσταση 15 χλμ. ΒΔ. από την Κάρπαθο (ή Πηγάδια) και 5 χλμ. ΒΔ. από τη Βωλάδα. Είναι κτισμένη στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Λάστος, στο οποίο οφείλει το όνομά του, σε υψόμετρο 723 μέτρα. Η γύρω του χωριού περιοχή περιλαμβάνεται στον χαρακτηρισμένο βιότοπο Natura2000 με κωδικό GR4210002 "Κεντρική Κάρπαθος:Καλή Λίμνη - Λάστος - Κυρά Παναγιά και παράκτια ζώνη". Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Βωλάδας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Βωλάδα αποτελούν την τοπική κοινότητα Βωλάδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 13 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Καρπάθου
Βραζιλιάνικες γενικές εκλογές 2018
Ιστορικό
Στις εκλογές του 2014 επανεξελέγη πρόεδρος η Ντίλμα Ρούσεφ, υποψήφια από το Εργατικό κόμμα λαμβάνοντας στον δεύτερο γύρο το 51,6% των ψήφων, νικώντας τον Αέσιο Νέβες από το Βραζιλιάνικο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, ο οποίος έλαβε το 48,4% των ψήφων. Η Ρούσεφ είχε εκλεγεί για πρώτη φορά στις εκλογές του 2010, και διαδέχθηκε τον πολιτικό της μέντορα, Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, πρόεδρο από το 2003 ως το 2011.
Ωστόσο, στις 3 Δεκεμβρίου 2015, η διαδικασία καθαίρεσης της Ρούσεφ άρχισε επίσημα από την Βουλή των Αντιπροσώπων. Στις 12 Μαΐου 2016, η Ομοσπονδιακή Γερουσία ανέστειλε προσωρινά τις εξουσίες και τα καθήκοντα της Ρούσεφ έως και έξι μήνες ή έως ότου η Γερουσία καταλήξει σε ετυμηγορία: να της αφαιρέσει το αξίωμα αν κριθεί ένοχη ή να την αθωώσει από τα εγκλήματα που κατηγορείται. Ο αντιπρόεδρος Μικέλ Τεμέρ, από το Βραζιλιάνικο Δημοκρατικό Κίνημα, ανέλαβε υπηρεσιακός πρόεδρος της χώρας κατά την περίοδο εκείνη.
Στις 31 Αυγούστου 2016 η Γερουσία ψήφισε με ψήφους 61 – 20 υπέρ της μομφής, βρίσκοντας τη Ρούσεφ ένοχη για παραβίαση των δημοσιονομικών νόμων και την απομάκρυνε από τα καθήκοντά της. Οι επικριτές της παραπομπής την θεώρησαν ως νομοθετικό πραξικόπημα. Ο αντιπρόεδρος Τεμέρ διαδέχθηκε τη Ρούσεφ ως ο 37ος Πρόεδρος της Βραζιλίας. Η κυβέρνησή του εφήρμοσε πολιτικές που ήρθαν σε αντίθεση με το πρόγραμμα με βάση το οποίο είχε εκλεγεί η Ρούσεφ με το Εργατικό Κόμμα. Η περίοδος εκείνη θεωρείται από τις πιο αμφιλεγόμενες και τεταμένες στην σύγχρονη βραζιλιάνικη πολιτική ιστορία.
Gottgläubig
Ο θρησκευτικός όρος Gottgläubig (ελλ.: πίστη στα θεία) αναφερόταν σε Γερμανούς πολίτες που είχαν εγκαταλείψει τις χριστιανικές εκκλησίες, αλλά ομολογούσαν την πίστη τους σε κάποια ανώτερη δύναμη ή θεϊκό δημιουργό. Χρησιμοποιήθηκε κατά την διάρκεια της ναζιστικής διακυβέρνησης, ώστε να ενταχθούν οι πολίτες που είχαν εγκαταλείψει τα επίσημα εκκλησιαστικά δόγματα σε ένα ενιαίο θρησκευτικο-εθνικιστικό πλαίσιο. Οι άνθρωποι που ακολουθούσαν την συγκεκριμένη πίστη καλλούνταν Gottgläubige (πιστοί στον Θεό) και ο όρος που αναφερόταν σε αυτήν γενικώς ήταν Gottgläubigkeit (πίστη στον Θεό). Οι συγκεκριμένοι πολίτες ήταν μεν απομακρυσμένοι από τις διάφορες εκκλησίες, αλλά δεν είχαν και κάποια σχέση με τις τάξεις των άθεων. Το 1943, το Φιλοσοφικό Λεξικό περιέγραψε την Gottgläubig ως «επίσημο χαρακτηρισμό για όσους δηλώνουν ένα είδος ευσέβειας και πίστης στον Θεό χωρίς να δεσμεύονται σε ένα εκκλησιαστικό δόγμα, ενώ ταυτόχρονα απορρίπτουν την αθρησκεία και την αθεΐα». Στην απογραφή του Γερμανικού Ράιχ του 1939, το 3.5% του Γερμανικού πληθυσμού αυτοπροσδιορίστηκε ως Gottgläubig.
Βραζιλιάνικες γενικές εκλογές 2018
Εκλογικό σύστημα
Δικαίωμα ψήφου έχουν οι πολίτες της Βραζιλίας που είναι τουλάχιστον 16 ετών και είναι υποχρεωτική η ψηφοφορία για εκείνους που έχουν ηλικία μεταξύ 18 και 70 ετών. Όσοι δεν προσέρχονται στην κάλπη και δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την απουσία τους, πληρώνουν πρόστιμο 3,51 BRL (ισοσυναμούσε με 0,90 αμερικανικά δολάρια τον Οκτώβριο του 2018). Οι πολίτες της Βραζιλίας που κατοικούν στο εξωτερικό ψηφίζουν μόνο για πρόεδρο.
Gottgläubig
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκεία στη Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:Θεολογία
Βραζιλιάνικες γενικές εκλογές 2018
Προεδρικές εκλογές
Ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος της Βραζιλίας εκλέγονται σε 2 γύρους. Οι εκλογές διενεργούνται την πρώτη Κυριακή του Οκτωβρίου. Σε περίπτωση που ένας υποψήφιος που έχει λάβει τις περισσότερες ψήφους υπερβεί το ποσοστό του 50% της συνολικής ψήφου, κηρύσσεται νικητής των εκλογών και εκλέγεται πρόεδρος. Εάν κανείς από τους υποψηφίους δεν συγκεντρώσει το απαιτούμενο όριο του 50%, τότε διεξάγεται δεύτερος και τελικός γύρος ανάμεσα στους δύο πρώτους σε ποσοστά υποψηφίους του 1ου γύρου, την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου. Πρόεδρος εκλέγεται ο νικητής του 2ου γύρου. Οι υποψήφιοι για το αξίωμα του Προέδρου διεκδικούν τη θέση έχοντας μαζί τους έναν υποψήφιο για το αξίωμα του Αντιπροέδρου, ο οποίος εκλέγεται ως αποτέλεσμα της προεδρικής εκλογής.
Εκλογές κυβερνητών
Οι Κυβερνήτες και Υποκυβερνήτες (Αντικυβερνήτες) όλων των πολιτειών της Βραζιλίας και του Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος εκλέγονται, αν χρειαστεί σε 2 γύρους, με τον ίδιο τρόπο όπως στις προεδρικές εκλογές.
Εκλογές Ομοσπονδιακής Γερουσίας
Τα 2/3 των 81 μελών της Ομοσπονδιακής Γερουσίας εξελέγησαν για οκταετή θητεία, ενώ το ένα τρίτο εξελέγη στις γενικές εκλογές του 2014. Κάθε πολιτεία εκλέγει από δύο υποψήφιους στη Γερουσία και στο Ομόσπονδο Διαμέρισμα.
Εκλογές Βουλής των Αντιπροσώπων
Στις εκλογές εξελέγησαν όλα τα 513 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ομοσπονδιακοί βουλευτές). Οι υποψήφιοι εκλέγονται σε 27 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες που αντιστοιχούν στις ισάριθμες πολιτείες και στο Ομόσπονδο Διαμέρισμα, ποικίλλοντας σε μέγεθος από 8 ως 70 έδρες. Οι εκλογές της Βουλής γίνονται με ανοικτή λίστα και με αναλογική, με τις έδρες να κατανέμονται με την απλή αναλογική (simple quotient).
Διεξαγωγή
Κατά την προεκλογική εκστρατεία ο Ζαΐχ Μπολσονάρου υπέστη δολοφονική επίθεση με μαχαίρι στις 6 Σεπτεμβρίου 2018 στην πόλη Τζουίζ ντε Φόρα στην Μινάς Ζεράις. Ο γιος του Μπολσονάρο δήλωσε στα ΜΜΕ ότι τα τραύματα του πατέρα του ήταν επιπόλαια και ότι ανέρρωνε στο νοσοκομείο. Ο δράστης συνελήφθη και ταυτοποιήθηκε από την αστυνομία. Ήταν ο Adelio Bispo de Oliveira, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι είχε "λάβει εντολή από τον Θεό να διαπράξει την επίθεση". Αργότερα ο γιος του Μπολσονάρο έγραψε στα κοινωνικά δίκτυα ότι η κατάσταση του πατέρα του ήταν πιο σοβαρή από όσο ο ίδιος νόμιζε, και ότι εκείνος είχε χάσει πολύ αίμα και είχε πολυ΄χαμηλή πίεση. Ο τότε πρόεδρος Τεμέρ και οι πιο πολλοί υποψήφιοι από όλες τις πλευρές καταδίκασαν την επίθεση.
Δολοφονία της Μάρθα Μόρισον
Η Μάρθα Μαρί Μόρισον (Αγγλικά: Martha Marie Morrison, 1956 – Σεπτέμβριος 1974) ήταν μια 17χρονη Αμερικανίδα που θεωρούνταν εξαφανισμένη από το 1974, άλλα τελικά είχε πέσει θύμα ανθρωποκτονίας. Η σορός της βρέθηκε δύο μήνα μετά την εξαφάνιση της, άλλα μπόρεσε να ταυτοποιηθεί το 2015, δηλαδή μετά από 40 και πλέον χρόνια.
Ιστορικό
Η Μάρθα μεγάλωσε με ανάδοχες οικογένειες ενώ ζούσε στην Κομητεία Λέιν του Όρεγκον κοντά στο Γιουτζήν. Η αδερφή της, Ρέμπα, θυμάται ότι η βιολογική τους μητέρα ήταν κωφάλαλη και ότι η Μάρθα ήταν επιδέξια στη νοηματική γλώσσα. Η Μάρθα αποφοίτησε από τα λύκεια Roosevelt στο Πόρτλαντ και το Corvallis Farm School στο Κορβάλλης. Δυστυχώς όμως, είχε ιστορικό χρήσης ναρκωτικών και φυγής από τα σπίτια των βιολογικών και ανάδοχων οικογενειών της, καθώς και ως μαθήτρια στο Λύκειο Corvallis Farm School. Παρόλα αυτά, το 1973 πήγε στην Αριζόνα για να συμμετάσχει στο πρόγραμμα δωρεάν εκπαίδευσης και επαγγελματικής κατάρτισης του οργανισμού Job Corps. Εκεί συνάντησε έναν άλλο σπουδαστή με τον οποίο η Μάρθα γνωρίστηκε, πολύ σύντομα έγιναν ζευγάρι και αργότερα ταξίδεψαν μαζί στο Πόρτλαντ. Αυτός ο νεαρός άνδρας περιγράφτηκε από μάρτυρες ως ένας αδύνατος, ψηλός, και ανοιχτόχρωμος Αφροαμερικανός.
Το ζευγάρι συζούσε σε ένα διαμέρισμα στο Πόρτλαντ. Ωστόσο την 1η Σεπτεμβρίου του 1974, πριν ο σύντροφος της Μόρισον πάει στη δουλειά του, οι δύο τους διαπληκτίστηκαν άσχημα. Όταν εκείνος τελικά έφυγε, η Μάρθα εθεάθη να βγαίνει από το διαμέρισμα τους, κρατώντας μερικά από τα υπάρχοντα της. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που κάποιος την είδε ζωντανή. Δύο μήνες αργότερα βρέθηκε το πτώμα της.
Έρευνα
Όλες οι εξετάσεις ήταν ανεπιτυχείς για την ταυτοποίηση του δεύτερου θύματος, που αρχικά εκτιμήθηκε ότι ήταν ηλικίας 20 έως 25 ετών. Τα λείψανα εξετάστηκαν αρχικά από έναν ανθρωπολόγο από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον. Δημιουργήθηκαν ιατροδικαστικές ανακατασκευές του προσώπου του θύματος ανφάς και προφίλ, και κυκλοφόρησαν μέσω μιας εφημερίδας, αλλά δεν αναγνωρίστηκαν από το κοινό. Αναφέρθηκε επίσης η φυσική περιγραφή του θύματος, συμπεριλαμβανομένου του γεγονότος ότι είχε σγουρά μαλλιά και προβλήματα οδοντικής υγιεινής. Μετά από εξετάσεις των λειψάνων της τότε άγνωστης γυναίκας, υπήρχαν ενδείξεις ότι είχε γεννήσει μια φορά, αν και είναι άγνωστο αν η Μόρισον είχε αποκτήσει παιδί. Η αστυνομία επέστρεψε στο σημείο ανακάλυψης των πτωμάτων, προκειμένου να συλλέξει πιθανώς περισσότερα στοιχεία. Χρησιμοποιήθηκε επίσης ένας νέος ανιχνευτής μετάλλων, που δανείστηκαν από έναν κάτοικο της κομητείας Σνοχόμις.
Η ερευνητής Νίκι Κόστα δήλωσε σε μια συνέντευξη που διεξήχθη μετά την ταυτοποίηση, ότι είχε δαπανηθεί πολύς χρόνος για την έρευνα, συμπεριλαμβανομένων των στοιχείων που μπορεί να είχαν συνδέσει την υπόθεση με τον κατά συρροή δολοφόνο Γκάρι Ρίτζγουεϊ. Ο Τεντ Μπάντι αναφέρθηκε επίσης ως πρόσωπο ενδιαφέροντος τόσο για την υπόθεση της Μόρισον όσο και της Βαλενζουέλα πριν από το 2017, όταν ο Γουόρεν Λέσλι Φόρεστ αναγνωρίστηκε ως ο κύριος ύποπτος.
Η Μάρθα, ενώ ήταν αγνοούμενη αποκλείστηκε ως η πιθανή ταυτότητα μιας τότε άγνωστων στοιχείων γυναίκας, η οποία έπεσε θύμα ανθρωποκτονίας, και κατόπιν απέκτησε το παρατσούκλι "Πορτοκαλί Κάλτσες". Οι αρχές εκτιμούσαν ότι ήταν μεταξύ 15 και 30 ετών όταν εντοπίστηκε στο Τέξας το 1979. Ωστόσο αναγνωρίστηκε τον Αύγουστο του 2019 ως Ντέμπρα Τζάκσον. Αρκετές αγνοούμενες γυναίκες εξετάστηκαν εκείνη την εποχή, συμπεριλαμβανομένης της Πάτι Χερστ (η οποία αργότερα βρέθηκε ζωντανή).
Ταυτοποίηση
Μετά από αντιστοιχίες πιθανόν συγγενών μέσω της γενετικής τεχνολογίας, η αστυνομία πηρέ δείγματα DNA από την αδερφή και τον ετεροθαλή αδερφό της Μάρθα Μόρισον. Μετά την ολοκλήρωση της δοκιμής, συγκρίθηκε με τα άγνωστα λείψανα, των οποίων το προφίλ DNA αναπτύχθηκε το 2012. Παρατηρήθηκαν ομοιότητες, ωστόσο δεν διαπιστώθηκε οριστική αντιστοίχιση. Τόσο η Μόρισον όσο και το αγνώστων στοιχείων θύμα εντάχθηκαν τελικά στο Εθνικό Σύστημα Αγνοουμένων και Αγνώστων Προσώπων, το οποίο ειδικεύεται στον εντοπισμό αγνοουμένων και στον εντοπισμό ανθρώπινων λειψάνων. Δέκα αγνοούμενες αποκλείστηκαν ως πιθανές ταυτότητες των λειψάνων μέχρι να γίνει η οριστική ταυτοποίηση τον Ιούλιο του 2015. Το κρανίο της Μάρθα και κάποια άλλα οστά είχαν λανθασμένα δηλωθεί ως εκείνα της Κάρολ Πλατ Βαλενζουέλα ενώ βρίσκονταν σε αποθήκευση. Η ερευνητής Νίκι Κόστα είπε ότι αυτός ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους τα λείψανα ήταν άγνωστα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Το 2011, αυτό το πρόβλημα ανακαλύφθηκε όταν παρατηρήθηκε ότι τα δόντια του κρανίου ήταν διαφορετικά από τα οδοντιατρικά αρχεία της Βαλενζουέλα.
Μετά από προηγούμενες ανεπιτυχείς δοκιμές, το Εθνικό Κέντρο για τα Εξαφανισμένα & Κακοποιημένα Παιδιά δήλωσε ότι θα πληρώσει για την εκταφή του πατέρα και της μητέρας της Μόρισον προκειμένου να ανακτηθεί το DNA και να συγκριθεί με τα άγνωστα λείψανα. Το αποτέλεσμα αυτής της τελευταίας δοκιμής ήταν μια οριστική ένδειξη ότι τα λείψανα ήταν της Μάρθα Μαρί Μόρισον (με πιθανότητα 99,999998%).
Οι αξιωματούχοι επιβολής του νόμου το 2017 διεξήγαγαν επίσης τεστ DNA σε μια κηλίδα αίματος που βρέθηκε σε αεροβόλο πιστόλι του κατά συρροή βιαστή και δολοφόνου Γουόρεν Λέσλι Φόρεστ, η οποία προηγουμένως θεωρούνταν ότι ανήκε σε μία από τις έξι γυναίκες που είχε επιτεθεί κατά τα χρόνια της φυγής του. Τελικά όμως το αίμα ήταν της Μάρθας Μόρισον. Οι αξιωματούχοι δηλώνουν τώρα ότι τα αποτελέσματα αποδεικνύουν ότι όχι μόνο σκότωσε την Μόρισον, αλλά επίσης και τη Βαλενζουέλα, λόγω του γεγονότος ότι οι σοροί των δύο γυναικών βρέθηκαν μαζί. Ο Φόρεστ είναι επίσης ύποπτος για την εξαφάνιση της Νταϊάν Γκίλχριστ το 1974 και την εξαφάνιση της Τζέιμι Γκρίσομ το 1971. Αυτή τη στιγμή ο Φόρεστ είναι φυλακισμένος για τη δολοφονία της Κρίστα Κέι Μπλέικ τον Ιούλιο του 1974. Συνελήφθη στις 2 Οκτωβρίου του 1974 — μόλις δέκα μέρες πριν βρεθούν τα πτώματα της Μάρθα Μόρισον και της Κάρολ Πλατ Βαλενζουέλα στην κοιλάδα Ντολ. Τον Ιανουάριο του 2020, ξεκίνησε η δίκη κατηγορίας του Φόρεστ για τη δολοφονία της Μόρισον και εκείνος κρίθηκε ένοχος τον Φεβρουάριο του 2023.
Τον Μάρτιο του 2016, η αστυνομία έκανε έκκληση στο κοινό για βοήθεια για τον εντοπισμό του τότε συντρόφου του Μόρισον, ο οποίος δεν θεωρείται ύποπτος. Οι ερευνητές όμως πιστεύουν ότι θα μπορούσε να παράσχει «λεπτομέρειες» που μπορεί να έχουν αξία για την υπόθεση. Η οικογένεια της Μόρισον ανέφερε ότι το 1974 αυτός ο νεαρός άνδρας τους επισκέφτηκε μια φορά στο σπίτι τους στο Γιουτζήν μαζί με την Μάρθα και άλλη μια φορά μόνος του, λίγο μετά την εξαφάνιση της. Δεν θυμούνται το όνομα του, αλλά ο ίδιος τους είχε πει ότι επρόκειτο να δουλέψει ως συγκολλητής σε ναυπηγείο ή αποβάθρα του Πόρτλαντ.
Αναφορές
Κατηγορία:Γυναίκες θύματα δολοφονίας Κατηγορία:Δολοφονίες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ανεξιχνίαστα εγκλήματα
Σουλτανάτο της Αιγύπτου
Σουλτανάτο της Αιγύπτου (السلطنة المصرية) ονομαζόταν το βρετανικό προτεκτοράτο που συστάθηκε στην Αίγυπτο το 1914, ως συνέχεια των προηγούμενων καθεστώτων στα αιγυπτιακά εδάφη. Το 1922 ανακοινώθηκε μονομερώς η ανεξαρτησία της περιοχής και το νεοσυσταθέν κράτος ονομάστηκε βασίλειο της Αιγύπτου.
Iστορία
Κατά την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Ηνωμένο Βασίλειο, με στρατιωτική παρουσία στην οθωμανική Αίγυπτο από το 1882, σχεδίαζε να ιδρύσει το δικό της προτεκτοράτο και να αντικαταστήσει το προηγούμενο χεδιβάτο της Αιγύπτου, για να μπορέσει να το θέσει εντελώς έξω από την οθωμανική σφαίρα επιρροής. Στις 19 Δεκεμβρίου 1914, επιβλήθηκε ο στρατιωτικός νόμος στη χώρα και ο χεδίβης Αμπάς Χιλμί πασάς αντικαταστάθηκε από τον θείο του Χουσεΐν Καμίλ πασά που πήρε τον τίτλο του σουλτάνου, εκτελώντας χρέη κυβερνήτη της Αιγύπτου. Την ίδια στιγμή η Μεγάλη Βρετανία εγκατέστησε Ύπατη Αρμοστεία στην περιοχή, καθιστώντας την Αίγυπτο προτεκτοράτο. Ο πρώτος Ύπατος Αρμοστής ήταν μέχρι τις 9 Ιανουαρίου 1915 ο Μιλν Τσίταμ, που αντικαταστάθηκε από τον Χένρυ Μακμάχον.
Χειρόγραφα της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης
Η Συλλογή Χειρόγραφων της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης περιλαμβάνει 4.639 χειρόγραφα και 13.117 τόμους χειρογράφων. Ο ιστορικός πυρήνας της είναι η ιδιωτική συλλογή του Καρδιναλίου Βησσαρίωνα, η οποία δωρήθηκε στη Δημοκρατία της Βενετίας το 1468.
Σουλτανάτο της Αιγύπτου
Iστορία
Τον Ιανουάριο του 1915, ο οθωμανικός στρατός με δύναμη 80.000 ανδρών στάλθηκε με σκοπό την ανάκτηση της περιοχής από τους Βρετανούς. Ωστόσο οι Οθωμανοί ηττήθηκαν και στις 3 Φεβρουαρίου 1915 υποχώρησαν προς το κανάλι του Σουέζ. Παρά το γεγονός ότι στη χερσόνησο του Σινά οι εχθροπραξίες συνεχίστηκαν, το προτεκτοράτο δεν απειλήθηκε σοβαρά. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ιδρύθηκε το κόμμα Βαφντ με επικεφαλής τον Σαάντ Ζαγκλούλ επονομαζόμενο πασά και τρεις Αιγύπτιους πολιτικούς, οι οποίοι πρότειναν να συζητηθεί το θέμα της ανεξαρτησίας από τη βρετανική κυριαρχία. Η βρετανική κυβέρνηση απέρριψε την πρόταση και συνέλαβε τον Σαάντ Ζαγκλούλ και τρεις από τους συνεργάτες του, τους οποίους και απέλασε στη Μάλτα. Στη συνέχεια ξέσπασε μεγάλη αναταραχή στην περιοχή. Από το Μάρτιο έως τον Απρίλιο του 1919, υπήρξαν εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες. Τα γεγονότα αυτά αποτέλεσαν την πρώτη επανάσταση στην Αίγυπτο. Ο λόρδος Έντμουντ Άλενμπι, ο οποίος στάλθηκε στην περιοχή ως Ύπατος Αρμοστής, ακολούθησε μια συμβιβαστική πολιτική απέναντυ στον εθνικισμό.
Χειρόγραφα της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης
Χειρόγραφα
Ελληνικά
Σουλτανάτο της Αιγύπτου
Iστορία
Ο Σαάντ Ζαγκλούλ απελευθερώθηκε και εξελίχθηκε σε πολιτική προσωπικότητα σε εθνικό επίπεδο, ενώ το Βαφντ μετατράπηκε στην πιο ισχυρή πολιτική δύναμη της Αιγύπτου. Ο λόρδος Άλενμπι δεσμεύτηκε να χορηγήσει στην Αίγυπτο ανεξαρτησία, διαφορετικά θα ήταν δύσκολο να διατηρηθεί το ισχύον καθεστώς. Με μια συνθήκη που προέβλεπε την προστασία των βρετανικών συμφερόντων, ο Άλενμπι επέτρεψε τη μονομερή διακήρυξη ανεξαρτησίας στις 28 Φεβρουαρίου 1922. Έτσι, η Αίγυπτος κέρδισε την ανεξαρτησία της, το σουλτανάτο καταργήθηκε ενώ ο Αχμέντ Φουάντ πήρε τον τίτλο του βασιλιά.
Χειρόγραφα της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης
Χειρόγραφα
Ορισμένα σημαντικά χειρόγραφα της συλλογής περιλαμβάνουν:
Σουλτανάτο της Αιγύπτου
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Αιγύπτου
Χειρόγραφα της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης
Χειρόγραφα
Ιταλικά
Λατινικά
Ανατολικές γλώσσες
Βιβλικά χειρόγραφα
Παλαιά Διαθήκη
Μουσικά χειρόγραφα
Διατίθενται ορισμένα σημαντικά μουσικά χειρόγραφα. Οι συνθέτες που εκπροσωπούνται περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές βιβλιοθήκες Κατηγορία:Βενετία Κατηγορία:Χειρόγραφα
Φάρος του Κορντουάν
Ο Φάρος του Κορντουάν (γαλλικά: Le phare de Cordouan) είναι ένας ενεργός φάρος που βρίσκεται 7 χιλιόμετρα ανοιχτά στη θάλασσα, στο Πλατώ ντε Κορντουάν κοντά στις εκβολές της Ζιρόντ στο νομό Ζιρόντ, στη νοτιοδυτική Γαλλία. Έχει ύψος 68 μέτρα και είναι ο δέκατος ψηλότερος παραδοσιακός φάρος στον κόσμο.
Ο φάρος του Κορντουάν, η «Ναυαρχίδα των Φάρων», είναι μακράν ο παλαιότερος φάρος στη Γαλλία. Σχεδιάστηκε από τον κορυφαίο αρχιτέκτονα Λουί ντε Φουά και αρχιτεκτονικά είναι ένα αριστούργημα της Αναγέννησης, μια σύνθεση βασιλικού παλατιού, καθεδρικού ναού και οχυρού. Κατασκευάστηκε από το 1584 έως το 1611 για να αντικαταστήσει τον παλαιότερο Πύργο του Μαύρου Πρίγκιπα και παραμένει μέχρι σήμερα σε λειτουργία.
Είναι ο πρώτος φάρος που έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό μνημείο ήδη από το 1862.
Ιστορική περιγραφή
μικρογραφία|250x250εσ αριστερά|μικρογραφία|Ο φάρος του Κορντουάν με [[παλίρροια]] Τον 15ο αιώνα, μόνο δύο φάροι υπήρχαν από τον Λίγηρα έως τις εκβολές της Ζιρόντ: ο φάρος του Κορντουάν και ο φάρος της Λα Ροσέλ. Ο φάρος του Κορντουάν ήταν ο παλαιότερος. Η παράδοση αναφέρει ότι ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο Ευσεβής (778-840) ανήγειρε έναν πύργο σε αυτόν τον βράχο που βρίσκεται στην βραχώδη περιοχή Πλατώ ντε Κορντουάν. Το 1092, είναι γνωστό ότι μοναχοί άναβαν στην κορυφή του μια φωτιά.
Κατά την Αγγλική κυριαρχία, κατασκευάστηκε στον βράχο ο Πύργος του Μαύρου Πρίγκιπα από τον Μαύρο Πρίγκιπα Εδουάρδο του Γούντστοκ που κυβέρνησε τη Γκιγιέν από το 1362 έως το 1371. Ο πύργος αυτός χρονολογούνταν από εκείνη την εποχή. Είχε οκταγωνικό σχήμα και ύψος 16 μέτρα και στην κορυφή του επίσης έκαιγε μια φωτιά για να διευκολυνθεί η ναυσιπλοΐα στην είσοδο των Εκβολών της Ζιρόντ.
Στα τέλη του 16ου αιώνα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου Γ΄ της Γαλλίας, και καθώς ο πύργος είχε ερειπωθεί, αποφασίστηκε η ανοικοδόμηση νέου οικοδομήματος υπό την εποπτεία του αρχιτέκτονα Λουί ντε Φουά. Οι εργασίες άρχισαν το 1584 και ολοκληρώθηκαν το 1611. Κατασκευάστηκε μια βάση διαμέτρου 16 μέτρων από το 1606 έως το 1611, στην οποία εγκαταστάθηκαν τα καταλύματα και τα κτίσματα των φαροφυλάκων. Μια στοά με δωρικές στήλες, που περιβάλλεται από φιγούρες της Νίκης και του Άρη δίνει πρόσβαση σε έναν προθάλαμο, το σημείο εκκίνησης μιας σπειροειδούς σκάλας που οδηγεί σε έναν στρογγυλό πυργίσκο. Ο πρώτος όροφος καταλαμβάνεται από έναν τετράγωνο χώρο που ονομάζεται «Το διαμέρισμα του βασιλιά», αποτελούμενο από σαλόνι, προθάλαμο και μια σειρά από αποθηκευτικούς χώρους. Ο δεύτερος όροφος περιέχει ένα παρεκκλήσι κυκλικής κάτοψης, διακοσμημένο με τρούλο. Τρεις όροφοι προστέθηκαν τον 18ο αιώνα.
Πρόσβαση
Ο φάρος είναι επισκέψιμος από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο, στα διαστήματα της άμπωτης, από τα λιμάνια του Ρουαγιάν και του Μεσέρ-συρ-Ζιρόντ. Η κορυφή είναι προσβάσιμη με σκάλα 301 σκαλοπατιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νέα Ακουιτανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γαλλία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Τζέιμς Μπράντλεϋ
Ο Τζέιμς Μπράντλεϋ (James Bradley, Μάρτιος 1693 – 13 Ιουλίου 1762) ήταν Άγγλος αστρονόμος, γνωστός κυρίως από δύο σημαντικές ανακαλύψεις: την αποπλάνηση του φωτός (1725–1728) και την κλόνιση του γήινου άξονα (1728–1748). Αυτές οι ανακαλύψεις αποκλήθηκαν «οι χρησιμότερες του αιώνα» από τον Ντελάμπρ, ιστορικό της αστρονομίας και αστρονόμο, διευθυντή του Αστεροσκοπείου των Παρισίων στην ιστορία του για την αστρονομία του 18ου αιώνα, επειδή ''«σε αυτές τις δύο ανακαλύψεις του Μπράντλεϋ χρωστούμε την ακρίβεια της σύγχρονης αστρονομίας. .... Αυτή η διπλή υπηρεσία προς την Αστρονομία εξασφαλίζει στον ανακαλύψαντα την πλέον διακεκριμένη θέση (μετά τον Ίππαρχο και τον Κέπλερ) μεταξύ των μεγαλύτερων αστρονόμων όλων των εποχών και χωρών.»''
Η ζωή και το έργο του
Ο Τζέιμς Μπράντλεϋ γεννήθηκε στο χωριό Σέρμπορν, κοντά στο Τσέλτναμ της κομητείας Γκλόστερσερ, στην Αγγλία, και ήταν γιος του Γουίλιαμ Μπράντλεϋ και της Τζέιν Πάουντ. Στις 15 Μαρτίου 1711 εισάχθηκε στο Κολέγιο Μπέιλιαλ του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, από όπου απεφοίτησε με πτυχίο το 1714 και master of arts το 1717. Οι πρώτες αστρονομικές παρατηρήσεις του έγιναν στο Ουάνστηντ (σήμερα προάστιο του Λονδίνου), υπό την καθοδήγηση και τα μαθήματα του αιδεσιμότατου Τζέιμς Πάουντ, θείου του και ικανού ερασιτέχνη αστρονόμου. Ο Πάουντ τον γνώρισε στον Έντμοντ Χάλλεϋ, ο οποίος με τη σειρά του, διακρίνοντας το ταλέντο του, συνετέλεσε στο να εκλεγεί ο Μπράντλεϋ εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας στις 6 Νοεμβρίου 1718.
Το επόμενο έτος ο Μπράντλεϋ χειροτονήθηκε ιερέας της Αγγλικανικής Εκκλησίας για να γίνει βικάριος στο χωρίο Μπρίντστοου, αλλά παραιτήθηκε το 1721, όταν διορίσθηκε στη Σαβιλιανή έδρα της Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ενώ ως λέκτορας της «πειραματικής φιλοσοφίας από το 1729 ως το 1760, έδωσε 79 κύκλους διαλέξεων στο Ασμόλειο Μουσείο.
Το 1722 ο Μπράντλεϋ μέτρησε τη διάμετρο του πλανήτη Αφροδίτη με ένα σύστημα φακών με εστιακή απόσταση 65 μέτρων.
Η ανακάλυψη της αποπλανήσεως του φωτός έγινε ενώ ο Μπράντλεϋ προσπαθούσε να ανιχνεύσει την αστρική παράλλαξη. Συγκεκριμένα, συνεργάσθηκε επί τριετία με τον βουλευτή και ερασιτέχνη αστρονόμο Σάμουελ Μολυνέ μέχρι τον θάνατο του τελευταίου το 1728, επιχειρώντας να μετρήσουν την παράλλαξη του αστέρα Ελτανίν (γ Δράκοντος).
Αν υπήρχε, αυτή η ηλιοκεντρική παράλλαξη θα έπρεπε να διαπιστωθεί ως μία μικρή ετήσια κυκλική κίνηση της φαινομενικής θέσεως του αστέρα. Παρότι λοιπόν οι Μπράντλεϋ και Μολυνέ δεν παρατήρησαν την αναμενόμενη μετατόπιση, ανίχνευσαν μία διαφορετική και ανεξήγητη ετήσια κυκλική κίνηση. Λίγο μετά τον θάνατο του Μολυνέ, ο Μπράντλεϋ συνειδητοποίησε ότι την προκαλούσε το φαινόμενο της αποπλανήσεως του φωτός, κάτι που δημοσιοποίησε με επιστολή του προς τον Χάλλεϋ.
Η μοναδική διαφορά της παραλλακτικής από την αποπλανητική μετατόπιση στη θέση ενός αστέρα (αμφότερες είναι φαινομενικές και οφείλονται στην κίνηση της Γης περί τον Ήλιο) είναι η διαφορά στην κατεύθυνση της μετατοπίσεως σε σχέση με την εποχή. Στη περίπτωση του Ελτανίν, η παραλλακτική μετατόπιση θα έφερνε τον αστέρα στη νοτιότατη θέση του τον Δεκέμβριο και την βορειότατη τον Ιούνιο. Αντίθετα, ο Μπράντλεϋ βρήκε ότι η νοτιότερη θέση ήταν τον Μάρτιο και η βορειότατη τον Σεπτέμβριο. Στην αρχή δεν μπόρεσε να σκεφθεί ποια ήταν η αιτία. Σύμφωνα με μία συχνά αναφερόμενη ιστορία, η λύση του αινίγματος τού ήρθε όταν ιστιοπλοούσε στον Τάμεση. Πρόσεξε πως όταν η βάρκα του στρεφόταν, η σημαιούλα στην κορυφή του ιστού άλλαζε διεύθυνση, παρότι η διεύθυνση του ανέμου παρέμενε σταθερή: το μόνο που άλλαζε ήταν η κατεύθυνση και η ταχύτητα της βάρκας. Ο Μπράντλεϋ τότε κατάλαβε ότι αν η Γη μετέβαλλε συνεχώς τη διεύθυνση της ταχύτητάς της περί τον Ήλιο ενώ η ταχύτητα του φωτός που ερχόταν από τον αστέρα παρέμενε πεπερασμένη και σταθερή, τότε η διεύθυνση από την οποία φαινόταν να έρχεται το φως του θα μεταβαλλόταν αντιστοίχως, όπως ακριβώς η διεύθυνση της σημαιούλας της λέμβου. Ο Μπράντλεϋ διεπίστωσε ότι η ερμηνεία αυτή ταίριαζε καλά με τις παρατηρήσεις τους. Κι αυτό πρόσφερε αρκετά «δώρα»: μπορούσε να δώσει μία εκτίμηση για το πόση περίπου ήταν η ταχύτητα του φωτός και φανέρωνε ότι η αστρική παράλλαξη, αν υπήρχε, ήταν υπερβολικά μικρή για να ανιχνευθεί με την ακρίβεια που ήταν διαθέσιμη στον Μπράντλεϋ (κι αυτό με τη σειρά του υπεδείκνυε ότι οι απλανείς αστέρες βρίσκονταν σε πολλαπλάσιες αποστάσεις από όσο θα μπορούσε κανείς να πιστέψει την εποχή εκείνη).
Η ανακάλυψη αυτή ήταν εξίσου πειστική απόδειξη ότι η Γη περιφερόταν περί τον Ήλιο όσο θα ήταν η ανίχνευση της ηλιοκεντρικής παραλλάξεως. Ανακοινώθηκε στη Βασιλική Εταιρεία (το αντίστοιχο των Ακαδημιών της ηπειρωτικής Ευρώπης) τον Ιανουάριο του 1729 (Phil. Trans. xxxv. 637). Η ακρίβεια στον υπολογισμό της ταχύτητας του φωτός που απέφερε η θεωρία της αποπλανήσεως ήταν καλύτερη από εκείνη των προηγούμενων εκτιμήσεων, όπως π.χ. του Όλε Ρέμερ.
Οι πρώτες παρατηρήσεις της αποπλανήσεως του φωτός έγιναν στο σπίτι του Μολυνέ στο Κιου Γκρην. Αργότερα, συνεχίσθηκαν στο σπίτι του Τζέιμς Πάουντ, στο Ουάνστηντ. Μετά τη δημοσίευση της ανακαλύψεως, ο Μπράντλεϋ συνέχισε να παρατηρεί και να επαληθεύει επί εικοσαετία τη δεύτερη μεγάλη του ανακάλυψη την κλόνιση του άξονα της Γης, την οποία δημοσίευσε μόλις στις 14 Φεβρουαρίου 1748 (Phil. Trans. xlv. I), έχοντας επιβεβαίωσει την προέλευσή της από παρατηρήσεις ακριβείας κατά τη διάρκεια μιας πλήρους περιφοράς των συνδέσμων της σεληνιακής τροχιάς (18,6 έτη).
Το 1742 ο Μπράντλεϋ διαδέχθηκε τον Χάλλεϋ στη θέση του Βασιλικού Αστρονόμου. Το αυξημένο κύρος του, τον βοήθησε να έχει επιτυχία όταν ζήτησε από τον βασιλιά για το Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς νέου τύπου όργανα κόστους χιλίων λιρών για ακριβέστερες παρατηρήσεις και μετρήσεις, όπως ένα τεταρτημόριο 8 ποδών που ολοκληρωσε για λογαριασμό του το 1750 ο Τζων Μπερντ (John Bird). Συγκέντρωσε έτσι μέσα σε δέκα χρόνια στο Γκρήνουιτς υλικά ανεκτίμητης αξίας για την αναμόρφωση της αστρονομίας στη Μεγάλη Βρετανία. Το 1748 ο Μπράντλεϋ τιμήθηκε με το Μετάλλιο Copley της Βασιλικής Εταιρείας, ενώ το 1752 του χορηγήθηκε μία βασιλική σύνταξη 250 λιρών τον χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Νασρ Ελ Ντιν Αμπάς
Ο Νασρ Ελ Ντιν Αμπάς (αραβικά: نصر الدين عباس, γεννήθηκε 13 Αυγούστου 1944), είναι Σουδανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Σουδάν με 27 γκολ.
Βιογραφία
Οι σουδανικές γενιές της δεκαετίας του 1960 και του 1970 συνδέουν στο μυαλό τους το ποδόσφαιρο με τον Νασρ Ελ Ντιν Αμπάς, ευρέως γνωστός για το προσωνύμιο «Τζάκσα». Ένας ποδοσφαιριστής που κάποτε πίστευαν ότι ήταν ο Πελέ της Αφρικής για το μοναδικό του ταλέντο στους ελιγμούς, στο σκοράρισμα και στη δημιουργία παιχνιδιού. Ψηλός, εμφανίσιμος και καλοσχηματισμένος, είχε κερδίσει τις καρδιές των Σουδανών. Με την Αλ Χιλάλ της πατρίδας του κέρδισε τέσσερα συνεχόμενα πρωταθλήματα (1964–67). Η φήμη του διέσχισε επίσης χώρες και ακόμη και ηπείρους με τις οποίες φλέρταρε να αγωνιστεί, όπως η Μπόκα Τζούνιορς και η Μπάγερν Μονάχου. Συμμετείχε στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 1963 και το 1970, διοργάνωση στην οποία το Σουδάν κέρδισε τον τίτλο και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο.
Παρέμεινε στο χώρο του ποδοσφαίρου και μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση αρχικά ως προπονητής και αργότερα δημιουργώντας Ακαδημία ποδοσφαίρου (χωρίς επιτυχία). Το 2007 στην ψηφοφορία της Αφρικανικής Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου για την ανάδειξη των καλύτερων ποδοσφαιριστών της ηπείρου ψηφίστηκε 30ός Αφρικανός και κορυφαίος της πατρίδας του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουδανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουδάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Βασίλης Σπεράντζας
Ο Βασίλης Σπεράντζας (1938) είναι Έλληνας ζωγράφος και χαράκτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού (Ecole des Beaux Arts) και δίδαξε λιθογραφία στην ίδια σχολή από το 1976 έως το 1988. Από το 1988 κατοικεί στην Ελλάδα.
Στα έργα του αποτυπώνονται σκηνές από την καθημερινότητα με έντονο ερωτικό και αισθησιακό χαρακτήρα με κυρίαρχο στοιχείο την πλαστικότητα των μορφών. Ιδιαίτερα αισθητή είναι η γυναικεία μορφή. Το έργο του συνδυάζει στοιχεία από την βυζαντινή και λαϊκή τέχνη καθώς και από την ευρωπαϊκή τέχνη.
Πίνακές του φιλοξενούνται σε μουσεία (Εθνική Πινακοθήκη Ελλάδος, Πινακοθήκη Αβέρωφ) και ιδιωτικές συλλογές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες
Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ
Είναι Ισπανό-Μεξικάνος συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής. Γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1949 στην Χιχόν της Ισπανίας.
Εκτός από παγκόσμιας φήμης συγγραφέας είναι καθηγητής πανεπιστημίου στο Τμήμα Ιστορίας και Ανθρωπολογίας, δημοσιογράφος, και πρόεδρος της AIEP (Asociación Internacional de Escritores Policíacos).
Είναι πολυγραφότατος.Έχει γράψει πάνω από 50 βιβλία που έχουν εκδοθεί σε πάνω από 29 χώρες, και μεταφραστεί μεταξύ άλλων στα αγγλικά γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά. Έχει γράψει επίσης νουβέλες, ιστορικά κείμενα, χρονικά και ποίηση. Θεωρείται ο θεμελιωτής του νέο-αστυνομικού μυθιστορήματος της λατινικής Αμερικής.
Κάποιες από τις νουβέλες του έχουν επιλεγεί ως βιβλία της χρονιάς από τα περιοδικά The New York Times, Le Monde, και Los Angeles Times. Έχει τιμηθεί τρείς φορές με το βραβείο Χάμμετ (1989 για το "Η ζωή η ίδια", 1991 για το "Με τέσσερα χέρια", 1994 για το "Το ποδήλατο του Λεονάρντο"). Το 1994 τιμήθηκε επίσης με το αμερικάνικο βραβείο Planeta International. Την ίδια χρονιά πήρε το βραβείο καλύτερου αστυνομικού μυθιστορήματος στη Γαλλία. Η βιογραφία του για τον Ερνέστο Γκεβάρα πούλησε πάνω από μισό εκατομμύριο αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και κέρδισε το βραβείο για το βιβλίο της χρονιάς Bancarella στην Ιταλία το 1998.
Στα Ελληνικά έχουν εκδοθεί τα παρακάτω βιβλία του:
Ενέργεια στη Σερβία
Ηλεκτρισμός
Προκειμένου να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα του τομέα μέσω της δράσης των μηχανισμών της αγοράς στην παραγωγή και την προμήθεια ηλεκτρικής ενέργειας, η σερβική κυβέρνηση εισήγαγε ανταγωνισμό στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας με την υιοθέτηση του νόμου περί ενέργειας το 2004. Οι αγοραστές που πληρούν τα κριτήρια σύμφωνα με τον νόμο έχουν την ευκαιρία να γίνουν ειδικοί αγοραστές και έτσι να έχουν την δυνατότητα να αγοράσουν ηλεκτρική ενέργεια στην ανοικτή αγορά. Στην πρώτη φάση, η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας ήταν ανοικτή σε όλους τους δυνητικούς πελάτες με ετήσια κατανάλωση ηλεκτρισμού άνω των 25 GWh. Από 1η Ιανουαρίου 2007 το Συμβούλιο του Οργανισμού Ενέργειας της Δημοκρατίας της Σερβίας αποφάσισε ότι το δικαίωμα απόκτησης του καθεστώτος ενός επιλέξιμου πελάτη είναι διαθέσιμο σε όλους τους πελάτες ηλεκτρικής ενέργειας με ετήσια κατανάλωση άνω των 3 GWh.
Πετρέλαιο και φυσικό αέριο
Η Naftna Industrija Srbije (Βιομηχανία Πετρελαίου της Σερβίας) είναι η μόνη εταιρεία στη Σερβία που ασχολείται με την έρευνα και την παραγωγή αργού πετρελαίου και φυσικού αερίου, καθώς και με την παραγωγή γεωθερμικής ενέργειας. Η εταιρεία διαθέτει όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό για την πραγματοποίηση μιας ολόκληρης σειράς σύνθετων δραστηριοτήτων, όπως γεωφυσική εξερεύνηση, έλεγχος της παραγωγής αργού πετρελαίου, φυσικού αερίου και γεωθερμικής ενέργειας. Η πλειοψηφία των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της εταιρείας βρίσκονται στο έδαφος της Σερβίας, στην περιοχή Μπανάτ, αν και διατηρεί επιχειρηματικές δραστηριότητες τόσο στη Σερβία όσο και στο εξωτερικό. Το 2011 Naftna Industrija Srbije ξεκίνησε να αναπτύσσει δραστηριότητες στη Νοτιοανατολική Ευρώπη στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, τη Ρουμανία και την Ουγγαρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της Σερβίας
Ερρίκος Δ΄ του Λουξεμβούργου
Ο Ερρίκος Δ΄ του Λουξεμβούργου ή Ερρίκος ο Τυφλός, (Γαλλ. Henri IV l'Aveugle 1112 – 14 Αυγούστου 1196) τελευταίο μέλος του Οίκου του Ναμύρ, κόμης του Λουξεμβούργου (1136 - 1196) και κόμης του Ναμύρ (1139 - 1189) ήταν δεύτερος γιος και διάδοχος του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Ναμύρ και της Ερμεσίνδας των Αρντέν-Λουξεμβούργου, κόρης του Κορράδου Α΄ κόμη του Λουξεμβούργου. Ο Ερρίκος Α΄ ήταν σημαντική ιστορική μορφή σε όλη την ευρύτερη περιοχή που περιλαμβάνει την Ολλανδία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, στην Κομητεία του Ναμύρ στάθηκε ο τελευταίος και ισχυρότερος σε μιά μεγάλη σειρά από κόμητες. Η πανίσχυρη κληρονομιά μοιράστηκε μετά τον θάνατο του σε βαθύτατο γήρας, το Ναμύρ και το Λουξεμβούργο μεταφέρθηκαν σε διαφορετικές οικογένειες. Η κόρη του που γεννήθηκε όταν ήταν ο ίδιος σε μεγάλη ηλικία διατήρησε το Λουξεμβούργο και τις μικρότερες ηγεμονίες του Αρντέν, οι απόγονοι της μικρότερης αδελφής του Αλίκης κληρονόμησαν το Ναμύρ. Ο Ερρίκος Α΄ του Λουξεμβούργου έχασε το ένα του μάτι (1182) αλλά αναφέρεται ως "Τυφλός" πολύ αργότερα, πολλοί ιστορικοί του έδωσαν το προσωνύμιο αυτό για να τον διαχωρίσουν με κάποιον μετέπειτα Ερρίκο του Ναμύρ, τον Ερρίκο Α΄, κόμη του Βιαντέν.
Κόμης του Λουξεμβούργου και του Ναμύρ
Το όνομα του καταγράφεται σε ένα ιδρυτικό διάταγμα, που σχετίζεται με το "αβαείο του Φλόρεφφε" (1121). Ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλβέρτος πέθανε πολύ πρόωρα (1127) και ο Ερρίκος έγινε ο πρώτος σε σειρά διαδοχής (1127), κατόπιν έγινε διεκδικητής της κληρονομιάς του Ναμύρ (1131). Βρέθηκε μαζί με τον πατέρα του (1136) όταν συγκρούστηκε με τον Γοδεφρείδο Α΄ τον Γεννειοφόρο κόμη του Λουβαίν στις διαμάχες που ξεκίνησαν μετά τον θάνατο του ηγούμενου Άνσελμου. Κληρονόμησε τις κομητείες του Λα Ρος και Ντυρμπουί από τα ξαδέλφια του Ερρίκο ντε Λα Ρος και Γοδεφρείδο κόμη του Ντυρμπουί. Ο εξάδελφός του Κορράδος Β΄ δούκας του Λουξεμβούργου απεβίωσε (1136), και ο Λοθάριος Γ΄ Σούπλινμπουργκ βασιλιάς της Γερμανίας, αντί να δώσει το Λουξεμβούργο στην αδελφή του Λιούτγκαρτ, σύζυγο του Ερρίκου Β΄ κόμη του Γκρανπρέ που ήταν Γάλλος, το έδωσε στον Ερρίκο. Κληρονόμησε την επιτροπεία των αβαείων Σαιν-Μαξιμίν στο Τρηρ και Σαιν-Βίλλιμπρορτ στο Έχτερναχ. Αυτό έγινε αφορμή πολλών συγκρούσεων με τον Άλμπερο αρχιεπίσκοπο του Τρηρ· σε τρία χρόνια (1139) διαδέχθηκε και τον πατέρα του στο Ναμύρ.
Από τον 12ο μέχρι τον 14ο αιώνα οι κόμητες του Ναμύρ έχασαν μεγάλη δύναμη, λόγω της επεκτατικής πολιτικής των γειτόνων τους πριγκίπων-επισκόπων της Λιέγης και επειδή είχαν κατώτερα δικαιώματα απέναντι στον αυτοκράτορα. Οι κόμητες κατάφεραν ωστόσο να προσαρτήσουν πολλά εδάφη από την περιοχή του Αρντέν, με την επιτυχή διπλωματική τους πολιτική. Ο γάμος των γονέων του, με τον οποίο κατάφερε ο ίδιος να αποκτήσει την κομητεία του Λουξεμβούργου, ανήκε σε αυτή την διπλωματική πολιτική. Υπό την ηγεμονία του Ερρίκου, το Λουξεμβούργο ενώθηκε με πολλές άλλες περιοχές των Αρντέν, που διεκδικούσε η οικογένεια παλαιότερα. Στις αρχές του 1133 κληρονόμησε την ηγεμονία του Λα-Ρος-αν-Αρντέν από τον Ερρίκο Β΄ του Λα Ρος, ξάδελφο του πατέρα του. Έχουν ισχυριστεί ότι το Ντυρμπουί το έλαβε ο παππούς του Αλβέρτος Γ΄ κόμης του Ναμύρ από τον εκ μητρός θείο του Γκοθέλο Α΄ δούκα της Λωρραίνης. Το Λα Ρος και το Σταβελότ τα κατείχε ο Φρειδερίκος δούκας της Κάτω Λωρραίνης, γενάρχης των δουκών του Λίμπουργκ· η σύζυγος του Ίδα ήταν εκ πατρός γιαγιά του. Το Λονγκουί το κατείχε η μητέρα του, το κληρονόμησε μετά τον θάνατο της (1141). Βοήθησε τον Άλμπερον Β΄ επίσκοπο της Λιέγης να λάβει το Μπουγιόν από τον Ρενώ/Ρέγκιναλντ Α΄ κόμη του Μπαρ (1141). To 1147 εγκατέλειψε το Σαιν-Μαξιμίν, αλλά το ξαναπήρε όταν απεβίωσε ο αρχιεπίσκοπος Άλμπερο ντε Μοντρέιγ (1152). Ο νέος αρχιεπίσκοπος Χιλλίν του Φαλμάν αντάλλαξε τα δικαιώματα του στα αβαεία με το Γκρέβενμαχερ (1155).
Διαδοχή
Ο Φελίξ Ρουσσώ ισχυρίζεται ότι είχε νυμφευτεί για πρώτη φορά την περίοδο της εφηβείας του, αλλά δεν υπάρχουν αναφορές γι' αυτό. Την περίοδο 1152 - 1159 νυμφεύτηκε τη Λωρέτ (απεβ. το 1175), κόρη του Τιερί της Αλσατίας· χώρισαν (1163) χωρίς να κάνουν παιδιά. Ορίστηκε διάδοχος ο γαμπρός του Βαλδουίνος Δ΄ κόμης του Αινώ, σύζυγος της μικρότερης αδελφής του Αλίκης του Ναμύρ. Όταν πέθανε ο Βαλδουίνος ο Κτίστης (1171), τον κληρονόμησε ο γιος του Βαλδουίνος Ε΄ κόμης του Αινώ. Ο Ερρίκος Δ΄ με τον ανιψιό του Βαλδουίνο Ε΄ διεξήγαγαν δύο πολέμους εναντίον του Ερρίκου Γ΄ δούκα του Λίμπουργκ (1170, 1172).
Έκανε δεύτερο γάμο με την Αγνή των Βάσσενμπερκ, κόρη του Ερρίκου Α΄ του Χέλρε και της Αγνής του Άρνσταϊν. Δεν αποκτούσε απογόνους και το 1184 την απέπεμψε, αλλά αυτός ασθένησε σοβαρά και την έφερε πίσω. Το 1186 απέκτησαν την Ερμενσίνδη, και ο Ερρίκος Δ΄ θεώρησε την υπόσχεση διαδοχής στον ανιψιό του άκυρη. Ο Βαλδουίνος Ε΄ ζητούσε την κληρονομιά και το 1189 αποφασίστηκε η Ερμενσίνδη να λάβει το Ντυρμπουί και το Λα Ρος, ο ανιψιός να λάβει το Ναμύρ, και το Λουξεμβούργο να επιστρέψει στον βασιλιά της Γερμανίας. Ο Ερρίκος Δ΄ προσπάθησε να παντρέψει την κόρη του με τον Ερρίκο Β΄ κόμη της Καμπανίας, αλλά τελικά η Ερμενσίνδη παντρεύτηκε τον Θεοβάλδο Α΄ κόμη του Μπαρ (εγγονό του Ρενώ Α΄).
Περιήλθε σε πόλεμο με τον Ερρίκο Γ΄ δούκα του Λίμπουργκ, αλλά ηττήθηκε στο Νοβίλ-συρ-Μεαίν (1194), απεβίωσε δύο έτη μετά στο Έχτερναχ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1157 τη Λωρέτ, κόρη του Τιερί της Αλσατίας αλλά αργότερα διαζεύχθηκαν (1163).
Το 1171 ο Ερρίκος Δ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αγνή των Βάσενμπεργκ, κόρη του Ερρίκο Α΄ κόμη του Χέλρε και απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ναμύρ Κατηγορία:Κόμητες του Ναμύρ
Ιθαγενείς γλώσσες της Αμερικής
μικρογραφία| Η γραφή των Yucatec Maya στον κώδικα της Δρέσδης, περίπου 11-12ος αιώνας, Chichen Itza Οι αυτόχθονες γλώσσες της αμερικανικής ηπείρου είναι οι γλώσσες που υπήρχαν στην αμερικανική ήπειρο πριν από την ευρωπαϊκή επαφή. Πάνω από χίλιες από αυτές τις γλώσσες ομιλούνται σήμερα, ενώ πολλές ακόμη από αυτές τις γλώσσες έχουν εκλείψει.
Οι γλώσσες αυτές δεν είναι όλες συγγενείς μεταξύ τους και ταξινομούνται σε εκατό περίπου γλωσσικές οικογένειες (συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου αριθμού απομονωμένων γλωσσών), καθώς και σε έναν αριθμό εξαφανισμένων γλωσσών που δεν έχουν ταξινομηθεί λόγω έλλειψης δεδομένων. Έχουν γίνει πολλές προτάσεις για τη συσχέτιση ορισμένων ή όλων αυτών των γλωσσών μεταξύ τους, με διαφορετικό βαθμό επιτυχίας. Η πιο ευρέως αναφερόμενη είναι η υπόθεση των Αμερικανών του Joseph Greenberg, την οποία, ωστόσο, σχεδόν όλοι οι ειδικοί απορρίπτουν λόγω σοβαρών μεθοδολογικών ατελειών, ψευδών δεδομένων και αποτυχίας διάκρισης της γνώσης, της επαφής και της σύμπτωσης.
Σύμφωνα με την UNESCO, οι περισσότερες από τις αυτόχθονες γλώσσες της αμερικανικής ηπείρου απειλούνται με εξαφάνιση και πολλές από αυτές είναι αδρανείς (χωρίς φυσικούς ομιλητές αλλά με μια κοινότητα χρηστών της γλώσσας της κληρονομιάς) ή έχουν εξαφανιστεί εντελώς. Οι πιο διαδεδομένες αυτόχθονες γλώσσες είναι η νότια Quechua (ομιλείται κυρίως στο νότιο Περού και τη Βολιβία) και η Guarani (με επίκεντρο την Παραγουάη, όπου μοιράζεται το καθεστώς εθνικής γλώσσας με την ισπανική), με ίσως έξι ή επτά εκατομμύρια ομιλητές η καθεμία (συμπεριλαμβανομένων πολλών ευρωπαϊκής καταγωγής στην περίπτωση της Guarani). Μόνο μισή ντουζίνα άλλες έχουν περισσότερους από ένα εκατομμύριο ομιλητές- αυτές είναι η Aymara της Βολιβίας και η Nahuatl του Μεξικού, με σχεδόν δύο εκατομμύρια η καθεμία- οι γλώσσες των Μάγια Kekchi, Quiché και Yucatec της Γουατεμάλας και του Μεξικού, με περίπου 1 εκατομμύριο η καθεμία- και ίσως μία ή δύο επιπλέον γλώσσες Quechuan στο Περού και τον Ισημερινό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, 372.000 άτομα ανέφεραν ότι μιλούσαν μια αυτόχθονη γλώσσα στο σπίτι τους κατά την απογραφή του 2010, και ομοίως στον Καναδά, 133.000 άτομα ανέφεραν ότι μιλούσαν μια αυτόχθονη γλώσσα στο σπίτι τους κατά την απογραφή του 2011. Στη Γροιλανδία, περίπου το 90% του πληθυσμού μιλάει τη γροιλανδική, την πιο διαδεδομένη γλώσσα των Εσκιμώων-Αλέουτ.
Πάνω από χίλιες γνωστές γλώσσες ομιλούνταν από διάφορους λαούς της Βόρειας και της Νότιας Αμερικής πριν από την πρώτη επαφή τους με τους Ευρωπαίους. Οι συναντήσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν μεταξύ των αρχών του 11ου αιώνα (με τον σκανδιναβικό εποικισμό της Γροιλανδίας και τις αποτυχημένες προσπάθειες στη Νέα Γη και το Λαμπραντόρ) και του τέλους του 15ου αιώνα (τα ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου). Αρκετοί αυτόχθονες πολιτισμοί της αμερικανικής ηπείρου είχαν επίσης αναπτύξει τα δικά τους συστήματα γραφής, με πιο γνωστό τη γραφή των Μάγια. Οι ιθαγενείς γλώσσες της αμερικανικής ηπείρου είχαν πολύ διαφορετικές δημογραφικές διαστάσεις, από τις γλώσσες Quechuan, Aymara, Guarani και Nahuatl, οι οποίες είχαν εκατομμύρια ενεργούς ομιλητές, μέχρι πολλές γλώσσες με μερικές εκατοντάδες μόνο ομιλητές. Μετά τους προκολομβιανούς χρόνους, αναπτύχθηκαν στην αμερικανική ήπειρο αρκετές αυτόχθονες κρεολικές γλώσσες, βασισμένες σε ευρωπαϊκές, αυτόχθονες και αφρικανικές γλώσσες.
Οι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες και τα κράτη που τους διαδέχθηκαν είχαν πολύ διαφορετικές στάσεις απέναντι στις γλώσσες των ιθαγενών της Αμερικής. Στη Βραζιλία, οι μοναχοί έμαθαν και προώθησαν τη γλώσσα Τούπι. Σε πολλές ισπανικές αποικίες, οι Ισπανοί ιεραπόστολοι συχνά μάθαιναν τις τοπικές γλώσσες και τον πολιτισμό προκειμένου να κηρύξουν στους ιθαγενείς στη δική τους γλώσσα και να συνδέσουν το χριστιανικό μήνυμα με τις θρησκείες των ιθαγενών τους. Στις αποικίες της Βρετανικής Αμερικής, ο John Eliot από την αποικία του Κόλπου της Μασαχουσέτης μετέφρασε τη Βίβλο στη γλώσσα Massachusett, η οποία ονομαζόταν επίσης Wampanoag ή Natick (1661-1663)- εξέδωσε την πρώτη Βίβλο που τυπώθηκε στη Βόρεια Αμερική, τη Βίβλο των Ινδιάνων Eliot.
Οι Ευρωπαίοι κατέστειλαν επίσης τη χρήση των γλωσσών των ιθαγενών, καθιερώνοντας τις δικές τους γλώσσες για τις επίσημες επικοινωνίες, καταστρέφοντας κείμενα σε άλλες γλώσσες και επιμένοντας να μαθαίνουν οι ιθαγενείς ευρωπαϊκές γλώσσες στα σχολεία. Ως αποτέλεσμα, οι αυτόχθονες γλώσσες υπέστησαν πολιτιστική καταπίεση και απώλεια ομιλητών. Μέχρι τον 18ο και 19ο αιώνα, η ισπανική, η αγγλική, η πορτογαλική, η γαλλική και η ολλανδική γλώσσα, που έφεραν στην Αμερική οι Ευρωπαίοι άποικοι και διαχειριστές, είχαν γίνει οι επίσημες ή εθνικές γλώσσες των σύγχρονων εθνικών κρατών της αμερικανικής ηπείρου.
Πολλές αυτόχθονες γλώσσες έχουν απειληθεί με εξαφάνιση, αλλά άλλες είναι ζωντανές και αποτελούν μέρος της καθημερινής ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων. Αρκετές αυτόχθονες γλώσσες έχουν αποκτήσει επίσημο καθεστώς στις χώρες όπου απαντώνται, όπως το Γκουαρανί στην Παραγουάη. Σε άλλες περιπτώσεις το επίσημο καθεστώς περιορίζεται σε ορισμένες περιοχές όπου οι γλώσσες ομιλούνται περισσότερο. Αν και μερικές φορές κατοχυρώνονται στα συντάγματα ως επίσημες, οι γλώσσες μπορεί να χρησιμοποιούνται σπάνια σε επίσημη de facto χρήση. Παραδείγματα είναι η Quechua στο Περού και η Aymara στη Βολιβία, όπου στην πράξη η ισπανική γλώσσα είναι κυρίαρχη σε όλα τα επίσημα πλαίσια.
Στη βορειοαμερικανική περιοχή της Αρκτικής, η Γροιλανδία υιοθέτησε το 2009 την Kalaallisut ως τη μοναδική επίσημη γλώσσα της. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η γλώσσα Ναβάχο είναι η πιο ομιλούμενη γλώσσα των ιθαγενών Αμερικανών, με περισσότερους από 200.000 ομιλητές στις νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Το Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ στρατολόγησε άνδρες Ναβάχο, οι οποίοι καθιερώθηκαν ως ομιλητές κωδικών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Προέλευση
in American Indian Languages: The Historical Linguistics of Native America (1997), ο Lyle Campbell παραθέτει αρκετές υποθέσεις για την ιστορική προέλευση των αμερικανικών γλωσσών.
Ο Roger Blench (2008) έχει υποστηρίξει τη θεωρία των πολλαπλών μεταναστεύσεων κατά μήκος της ακτής του Ειρηνικού από λαούς της βορειοανατολικής Ασίας, οι οποίοι ήδη μιλούσαν διάφορες γλώσσες. Αυτές πολλαπλασιάστηκαν στον Νέο Κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιθαγενείς λαοί της Αμερικής Κατηγορία:Ιθαγενείς γλώσσες της Αμερικής
Κυβερνήτης του Οχάιο
Ο Κυβερνήτης του Οχάιο (αγγλικά: Governor of the State of Ohio), είναι ο αρχηγός της πολιτείας, ο επικεφαλής της πολιτειακής κυβέρνησης, και ο ανώτατος εκτελεστικός αξιωματούχος στην Αμερικανική πολιτεία του Οχάιο. Επιπλέον, ο Κυβερνήτης, είναι ταυτόχρονα και ο ανώτατος διοικητής των ενόπλων (της Εθνοφρουράς) και αστυνομικών δυνάμεων της πολιτείας.
Ο Κυβερνήτης, έχει καθήκον να επιβάλλει τους ομοσποναδιακούς και τους πολιτειακούς νόμους, την εξουσία να εγκρίνει ή να ασκεί αρνησικυρία (βέτο) στα νομοσχέδια που εγκρίνονται από την Γενική Συνέλευση του Οχάιο, την εξουσία να συγκαλεί το Νομοθετικό Σώμα (την Γενική Συνέλευση), καθώς και την εξουσία να αποδίδει χάρη (εκτός από περιπτώσεις προδοσίας ή παραπομπής).
Σημερινός και 70ος Κυβερνήτης του Οχάιο, είναι ο Ρεπουμπλικανός Μάικ ΝτεΓουάιν, από τις 14 Ιανουαρίου 2019.
Προϋποθέσεις
Κάθε άτομο που επιθυμεί να θέσει υποψηφιότητα για το αξίωμα του Κυβερνήτη του Μέριλαντ, πρέπει να πληροί τις εξής προϋποθέσεις:
Επιπλέον, για να θέσει υποψηφιότητα, δεν μπορεί να κατέχει κάποια άλλη εκλεγμένη ή δημόσια θέση.
Δείτε ακόμα
Οχιαο  Κατηγορία:Οχάιο __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__