cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αποστασία της Μυτιλήνης
Περιγραφή των γεγονότων
Την ίδια περίοδο, οι Σπαρτιάτες και οι συμμάχοι τους συγκεντρώθηκαν στην Ολυμπία, όπου παρεβρέθηκαν και οι Μυτιληναίοι πρέσβεις. Στην ομιλία τους, οι Μυτιληναίοι αναφέρθηκαν στους λόγους που τους έκαναν ν' αποστατήσουν από την αθηναϊκή συμμαχία - κύριος λόγος ήταν ο φόβος για την αυξανόμενη δύναμη των Αθηναίων και η συμπεριφορά τους απέναντι στους συμμάχους. Στο τέλος της ομιλίας, οι Μυτιληναίοι παρότρυναν τους Πελοποννήσιους να κινηθούν ταχέως κατά της Αττικής, καθώς ο αθηναϊκός στόλος ήταν διασκορπισμένος στις ακτές της Πελοπννήσου και της Λέσβου. Επίσης, οι Μυτιληναίοι δήλωσαν πως αν οι Πελοποννήσιοι δεν βοηθήσουν στην αποστασία, τότε οι Αθηναίοι θα καταπνίξουν την εξέγερση και θα λάβουν περισσότερα εισοδήματα από τις υποτελείς πόλεις, καθώς οι άλλες πόλεις δεν θα τολμήσουν να εξεγερθούν. Μετά τη συγκέντρωση, οι Σπαρτιάτες πρότειναν στους συμμάχους να συγκεντρώσουν τα 2/3 των δυνάμεων τους στον Ισθμό για να επιτεθούν στην Αττική - οι ίδιοι έφτιαχναν μηχανές για να περάσουν τα πλοία στην αθηναϊκή θάλασσα, ελπίζοντας να αποκλείσουν την πόλη και από τη ξηρά και από τη θάλασσα. Ωστόσο, οι Πελοποννήσιοι σύμμαχοι επικεντρώθηκαν στη συγκομιδή. Την ίδια εποχή, οι Μυτιληναίοι και οι συμμάχοι τους κινήθηκαν εναντίον της Μηθύμνης, αλλά απέτυχαν να καταλάβουν την πόλη. Τότε, επικεντρώθηκαν στην ενίσχυση των τειχών και την τακτοποίηση των υποθέσεων στην Άντισσα, την Πύρρα και την Έρεσο, πριν κινηθούν εκ νέου κατά της Μηθύμνης. Ωστόσο, οι Μηθυμναίοι επιτέθηκαν κατά των κατοίκων της Άντισσας, ωστόσο, υπέστησαν βαριές απώλειες και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Οι Αθηναίοι έμαθαν πως οι δυνάμεις τους δεν ήσαν ικανές να κρατήσουν τους Μυτιληναίους πίσω από τα τείχη και έστειλαν ενισχύσεις με 1.000 οπλίτες υπό τις διαταγές του Πάχητος, οι οποίοι έφτιαξαν τείχος και περικύκλωσαν την Μυτιληνή και δια ξηράς. Προς το τέλος του χειμώνα, στην πόλη έφθασε απαρατήρητος ο Σπαρτιάτης Σάλαιθος, ο οποίος ανακοίνωσε στους νησιώτες πως οι Λακεδαιμόνιοι και οι σύμμαχοι τους θα εισβάλλουν στην Αττική και πως θα έστελναν ενισχύσεις αποτελούμενες από 40 πλοία, ενώ ο ίδιος θα αναλάμβανε τη διοίκηση των στρατευμάτων της Μυτιλήνης.
Καϊχοσρόης Α΄
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοσελτζουκικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Σελτζούκοι Σουλτάνοι Κατηγορία:Σουλτάνοι του Ρουμ
Αποστασία της Μυτιλήνης
Περιγραφή των γεγονότων
Το επόμενο καλοκαίρι, οι Σπαρτιάτες κινήθηκαν κατά της Αττικής και ερήμωσαν εκ νέου τη χώρα, ενώ περίμεναν να ακούσουν καλά νέα από τον στόλο του Αλκίδα που έπλευσε για τη Λέσβο. Ωστόσο, αυτά τα νέα δεν είχαν φθάσει. Επίσης, τα τρόφιμα και τα εφόδια είχαν τελειώσει, αναγκάζοντας τους Πελοποννήσιους να αποχωρήσουν από την Αττική. Στη Μυτιλήνη, οι κάτοικοι της πόλης είχαν προχωρήσει σε συνθηκολόγηση με τους Αθηναίους. Οι Μυτιληναίοι είχαν αντιμετωπίσει σοβαρή έλλειψη τροφίμων, ενώ ο Σάλαιθος δεν έτρεφε ελπίδες για ενισχύσεις από τη Σπάρτη. Έτσι, παραχώρησε βαρύ οπλισμό στους νησιώτες, αλλά οι τελευταίοι προκαλούσαν τους ολιγαρχικούς να παραδώσουν στον λαό τα τρόφιμα που έκρυβαν, ειδεμή θα συνθηκολογούσαν με τους εχθρούς. Οι ολιγαρχικοί και οι δημοκρατικοί της πόλης συνθηκολόγησαν με τον Πάχη. Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας, οι Αθηναίοι είχαν το δικαίωμα να λάβουν οποιαδήποτε απόφαση για την τύχη των Μυτιληναίων - οι τελευταίοι είχαν το δικαίωμα να στείλουν πρεσβεία στην Αθήνα και να λογοδοτήσουν για τις ενέργειες τους. Επίσης, ο αθηναϊκός στρατός εισήλθε στην πόλη, αλλά δεν είχε δικαίωμα να συλλάβει, να θανατώσει και να πουλήσει κανένα Μυτιληναίο ως δούλο πριν τη λήψη της απόφασης στην Αθήνα. Οι Μυτιληναίοι που είχαν συνεννοηθεί προηγούμενως με τους Σπαρτιάτες ένιωσαν φόβο για τη ζωή τους, αλλά ο Πάχης τους εγγυήθηκε πως δεν θα τους προξενούσε κακό και τους έστειλε στην Τένεδο. Τέλος, οι Αθηναίοι έστειλαν στόλο στην Άντισσα και έλαβαν άλλα χρήσιμα στρατιωτικά μέτρα.
Οι Πελοποννήσιοι είχαν πλεύσει από την Πελοπόννησο και έφθασαν στη Δήλο, πριν οι Αθηναίοι καταλάβουν τον πλου τους. Μετά, οι Σπαρτιάτες πέρασαν από τη Μύκονο και την Ίκαρο, όπου έμαθαν για την κατάληψη της Μυτιλήνης, ενώ μετά έπλευσαν στο Έμβατον και στην Ερυθραία. Στην Ερυθραία, εφτά μέρες μετά την κατάληψη της Μυτιλήνης, οι Πελοποννήσιοι επιβεβαίωσαν τα νέα για την κατάληψη της Λέσβου και συγκάλεσαν συμβούλιο για ν' αποφασίσουν τις μελλοντικές ενέργειες τους. Ο Ηλείος Τευτίαπλος πρότεινε μια αιφνιδιαστική έφοδο στον αθηναϊκό στόλο, πιστεύωντας πως οι αθηναϊκές δυνάμεις είχαν χαλαρώσει μετά την κατάληψη της Μυτιλήνης, αλλά ο Αλκίδας θεώρησε πως δεν υπήρχε νόημα να πλεύσει στη Λέσβο, μιας και δεν ήταν εκεί την ώρα της αθηναϊκής επίθεσης - μόνη του σκέψη ήταν η επιστροφή του στόλου στην Πελοπόννησο. Ο Αλκίδας πέρασε από αρκετά νησιά και απέπλευσε βιαστικά από την Έφεσο, καθώς στην Κλάρο τον είχαν εντοπίσει δύο αθηναϊκά πλοία, η «Σαλαμινία» και η «Πάραλος». Ο Πάχης είχε λάβει αναφορές από διάφορα νησιά για τον πλου των Σπαρτιατών και αφού οι αναφορές αυτές επιβεβαιώθηκαν από την αναφορά των δύο αθηναϊκών πλοίων, ο Αθηναίος στρατηγός καταδίωξε τον Αλκίδα μέχρι την Πάτμο, αλλά κατάλαβε πως ήσαν αδύνατο να τον φθάσει και σταμάτησε την καταδίωξη. Μετά από εχθροπραξίες στο Νότιο, ο Πάχης επέστρεψε στη Λέσβο, όπου υπέταξε την Πύρρα και την Έρεσο και αιχμαλώτισε τον Σάλαιθο. Ο Πάχης έστειλε στην Αθήνα το μεγαλύτερο μέρος της δύναμης του μαζί με τον Σάλαιθο και τους Μυτιληναίους αποστάτες, ενώ ο ίδιος με μια μικρή δύναμη έμεινε στη Μυτιλήνη για να ρυθμίσει τις υποθέσεις της περιοχής. Οι Αθηναίοι σκότωσαν απευθείας τον Σάλαιθο, παρά το γεγονός ότι υποσχέθηκε να μεσολαβήσει για να λυθεί η πολιορκία στις Πλαταιές. Τότε, αποφάσισαν να θανατώσουν όχι μόνο τους Μυτιληναίους που βρίσκονταν στην Αθήνα, αλλά και κάθε ενήλικα Μυτιληναίο, ενώ τα γυναικόπαιδα τους έπρεπε να πουληθούν ως δούλοι. Έστειλαν πλοίο με διαταγές στον Πάχη να αφανίσει τη Μυτιλήνη, αλλά αργότερα, όταν είχαν καταλαγιάσει τα πνεύματα, οι Αθηναίοι ανακάλεσαν την απόφαση περί καταστροφής της Μυτιλήνης, καθώς κατάλαβαν πως μια τέτοια τιμωρία ήταν πολύ σκληρή και έθεσαν το θέμα εκ νέου στην Αγορά.
Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, στη συγκέντρωση μίλησαν δύο άνδρες: ο Κλέωνας, γιος του Κλεαινέτου, γνωστός ως ο πιο άγριος άνδρας στην Αθήνα, και ο Διόδοτος, γιος του Ευκράτους. Ο Κλέωνας υποστήριξε την άποψη πως οι Μυτιληναίοι είχαν εξεγερθεί ως σύνολο κατά της αθηναϊκής ηγεμονίας και πως έπρεπε να καταδικαστούν σε θάνατο, ώστε οι άλλες πόλεις να μην ακολουθήσουν το παράδειγμα τους. Επίσης, κατηγόρησε τους Αθηναίους για αδυναμία, η οποία οφειλόταν στο δημοκρατικό πολίτευμα της πόλης. Ο Διόδοτος ξεκίνησε να αποκρούει τις κατηγορίες του Κλέωνα, λέγοντας πως η συνέλευση δεν θα λάβει τις σωστές αποφάσεις αν βασιστεί στα κίνητρα των ομιλητών και όχι στα επιχειρήματα τους. Μετά, ο Διόδοτος διαφώνησε με την άποψη του Κλέωνα πως μια σκληρή τιμωρία θα αποτρέψει μελλοντικές εξεγέρσεις, λέγοντας πως καμία πόλη δεν προχωρεί σε εξέγερση με την ιδέα της αποτυχίας και πως μια ήπια τιμωρία θα έδινε στους μελλοντικούς αποστάτες μια ευκαιρία επανεξέτασης των ενέργειών τους σε περίπτωση αποτυχίας. Τέλος, ο Διόδοτος εξέφρασε την άποψη πως οι Αθηναίοι συγκεντρώνονταν όχι ως δικαστήριο αλλά ως πολιτική συγκέντρωση που λάμβανε αποφάσεις για το συμφέρον της Αθήνας - η ηγεμονία θα έχανε τη στήριξη αρκετών συμμάχων αν τιμωρούσε τον δήμο (δημοκράτες) της Μυτιλήνης μαζί με τους ολιγαρχικούς. Οι Αθηναίοι υποστήριξαν τις απόψεις του Διόδοτου και έστειλαν εκτάκτως μια δεύτερη τριήρη στον Πάχη, ανακοινώνοντας στο πλήρωμα πως θα λάμβανε μια μεγάλη αμοιβή αν έφθανε στη Λέσβο πριν εκτελεστούν οι πρώτες διαταγές περί καταστροφής της Μυτιλήνης. Τελικά, το πλήρωμα της δεύτερης τριήρους κατάφερε να φθάσει στη Μυτιλήνη πριν ο Πάχης προχωρήσει στην εκτέλεση της πρώτης διαταγής. Όσον αφορά τους Μυτιληναίους που ο Πάχης είχε στείλει στην Αθήνα, αυτοί δεν ξεπερνούσαν τους χίλιους και εκτελέστηκαν. Οι Αθηναίοι κατεδάφισαν τα τείχη της πόλης και μοίρασαν τη Λέσβο σε 3.000 κλήρους, το 1/10 των οποίων αφιέρωσαν στους θεούς. Οι Αθηναίοι ανάγκασαν τους Λέσβιους να πληρώνουν ετήσιο φόρο 2 μηνών για κάθε κλήρο, αλλά τους έδωσαν το δικαίωμα να καλλιεργούν τη γη τους. Μ' αυτό τον τρόπο έληξε η αποστασία της Μυτιλήνης.
Πηγές
κατηγορία:Μάχες του Πελοποννησιακού Πολέμου
Δροσουλίτες
300px|right|thumb|Το Φραγκοκάστελλο Ο όρος Δροσουλίτες αφορά ένα οπτικό φαινόμενο που, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, παρατηρείται γύρω από το Φραγκοκάστελλο, στην περιοχή των Σφακίων, στη νότια Κρήτη σχεδόν κάθε χρόνο μεταξύ τελών Μαΐου και αρχών Ιουνίου, σε συγκεκριμένες ατμοσφαιρικές συνθήκες, κατά το οποίο σκιές που μοιάζουν με ανθρώπινες μορφές φαίνονται μέσα στην πρωινή δροσιά. Στην κρητική λαϊκή παράδοση, συνδέεται με ιστορικό γεγονός που συνέβη στην περιοχή το 1828 και αφορούσε πολεμική συμπλoκή μεταξύ επαναστατημένων Ελλήνων και Τούρκων, τη Μάχη του Φραγκοκάστελλου. Οι τοπικές δοξασίες συνδέουν το φαινόμενο με το φονικό γεγονός.
Ιστορικό πλαίσιο
Στις 18 Μαΐου 1828 είχε διεξαχθεί μάχη μεταξύ Ελλήνων, με επικεφαλής τον Χατζημιχάλη Νταλιάνη, και τουρκικού στρατεύματος με επικεφαλής το Μουσταφά Ναϊλή Πασά, στην οποία ηττήθηκαν οι Έλληνες, πέφτοντας μεγάλο μέρος από αυτούς νεκροί. Ο Νταλιάνης, με ένα μικρό σώμα αποτελούμενο από 600 πεζούς και 100 ιππείς συγκρούστηκε με ισχυρή τουρκική δύναμη 8.000 πεζών και 300 ιππέων, με ολέθρια αποτελέσματα για την πλευρά των Ελλήνων, που είχε 385 νεκρούς (έναντι 800 των αντιπάλων). Η μάχη υπήρξε από τις πλέον σφοδρές και φονικές της Ελληνικής Επανάστασης στην Κρήτη και η λαϊκή αντίληψη τη συνδύασε με το φαινόμενο των Δροσουλιτών, θεωρώντας πως πρόκειται για φαντάσματα των στρατιωτών του Νταλιάνη.
Πιθανές εξηγήσεις
Το φαινόμενο προσέλκυσε το ενδιαφέρον όσων ασχολούνταν με παραψυχολογικά και μεταφυσικά φαινόμενα. Για παράδειγμα, το 1928 η βρετανική Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών (Society for Psychical Research) είχε αποστείλει στην περιοχή το μέλος της Έ. Μπένετ για να διερευνήσει το θέμα. Ωστόσο, η προσπάθεια εκείνη απέτυχε, διότι ο Μπένετ, από δικό του λανθασμένο υπολογισμό, δεν κατόρθωσε να δει το φαινόμενο, καθόσον επισκέφθηκε το επίμαχο μέρος δεκαπέντε μέρες νωρίτερα από το συνηθισμένο χρονικό διάστημα της εμφάνισης των σκιών.
Στο πέρασμα του χρόνου, έχουν γίνει διάφορες έρευνες του φαινομένου κι έχουν προταθεί ποικίλες εξηγήσεις/ερμηνείες των Δροσουλιτών, από το μαζικό αυτοϋπνωτισμό μέχρι τον (πρακτικά αδύνατο) αντικατοπτρισμό καραβανιού από τη αφρικανική ακτή. Σύμφωνα με μία εξήγηση το φαινόμενο οφείλεται σε οφθαλμαπάτη που προκαλείται από την εξάτμιση της πρωινής δροσιάς. Η ελαφριά ομίχλη που δημιουργείται από αυτή την εξάτμιση μοιάζει συχνά να δημιουργεί διάφορες φιγούρες που μπορούν να εκληφθούν και ως ανθρώπινες. Κατά μια άλλη άποψη, που ερμηνεύει τις εμφανίσεις αυτές ως απόκρυφο ψυχικό φαινόμενο, πρόκειται για μια μορφή διοράσεως (clairvoyance), ακριβώς όπως εμφανίζεται σε άλλες χώρες όπως την Βρετανία και τη Γερμανία, με ανάλογες εμφανίσεις σκιωδών στρατευμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σφακιά Κατηγορία:Λαϊκή παράδοση της Ελλάδας Κατηγορία:Φαινόμενα
Φραγκοκάστελλο
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με βενετικά αρχεία, το κάστρο χτίστηκε στο διάστημα 1371-74 από τους Βενετούς, κυρίαρχους τότε του νησιού της Κρήτης, με σκοπό την προστασία από τους πειρατές αλλά και από τους συχνά εξεγερμένους Σφακιανούς. Σύμφωνα με τοπική παράδοση το κάστρο χτιζόταν την ημέρα από τους Βενετούς στρατιώτες και το βράδυ οι Σφακιανοί με αρχηγούς τους έξι αδελφούς Πατσούς γκρέμιζαν ότι είχε χτιστεί κατά τη διάρκεια της ημέρας. Τελικά οι Βενετοί συνέλαβαν και εκτέλεσαν τους αδελφούς Πατσούς και κατάφεραν να ολοκληρώσουν το κάστρο.
Το Βενετικό όνομα του κάστρου ήταν Άγιος Νικήτας. Επικράτησε όμως η ονομασία Φραγκοκάστελλο, που του αποδόθηκε από τον τοπικό πληθυσμό και σημαίνει το κάστρο των Φράγκων, καθώς ο τοπικός πληθυσμός συνήθιζε να αποκαλεί Φράγκους όλους τους ξένους καθολικούς. Το όνομα σταδιακά υιοθετήθηκε και από τους Βενετούς. Το 1770 ο κρητικός οπλαρχηγός Ιωάννης Βλάχος, γνωστότερος ως Δασκαλογιάννης κατέλαβε το κάστρο από τους Οθωμανούς διοικητές του. Αργότερα όμως συνελήφθη κει εκτελέστηκε μετά από βασανιστήρια στο Ηράκλειο.
Το 1828, κατά την διάρκεια της ελληνικής επανάστασης ο οπλαρχηγός Χατζημιχάλης Νταλιάνης οχυρώθηκε στο κάστρο μαζί με 700 αντρες. Στις 18 Μαΐου 1828 διεξήχθη άγρια μάχη μεταξύ των οχυρωμένων Ελλήνων και των οθωμανικών δυνάμεων του Μουσταφά Ναϊλή Πασά. Οι Έλληνες ηττήθηκαν πέφτοντας μεγάλο μέρος από αυτούς νεκροί. Μετά την μάχη ο Ναϊλής Πασάς κατέστρεψε προσωρινά το κάστρο για να μην ξαναχρησιμοποιηθεί από τους εξεγερμένους ντόπιους, αλλά αργότερα το επισκεύασε. Το κάστρο δεν ξαναχρησιμοποιήθηκε τα επόμενα χρόνια. Η φονική αυτή μάχη συνδέθηκε με το σπάνιο φαινόμενο που παρατηρείται στην περιοχή και είναι γνωστό ως Δροσουλίτες. Κάθε χρόνο μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου κατά τις πρωινές ώρες, παρατηρούνται στον κάμπο γύρω από το κάστρο σκιές που θυμίζουν φιγούρες ιππέων ή πολεμιστών. Η παράδοση αναφέρει πως πρόκειται για τα φαντάσματα των στρατιωτών που σκοτώθηκαν στην φονική μάχη που διεξήχθη τέτοια εποχή. Οι πιο αποδεκτές επιστημονικά εξηγήσεις αποδίδουν το φαινόμενο σε αντικατοπτρισμό ή σε οφθαλμαπάτη. μικρογραφία|αριστερά|Το εσωτερικό του κάστρου
Περιγραφή φρουρίου
Το κάστρο έχει απλό ορθογώνιο σχήμα με πύργο σε κάθε γωνία του. Τα τείχη του είναι κατακόρυφα και σχετικά αδύνατα, σύμφωνα με τις αρχές της φρουριακής αρχιτεκτονικής που εφαρμόζονταν από την αρχαιότητα, πριν την ανακάλυψη της πυρίτιδας και την επικράτηση του «προμαχωνικού συστήματος» φρουριακής αρχιτεκτονικής με τα ισχυρά τείχη και το κεκλιμένο εξωτερικό μέτωπο για την αντιμετώπιση κανονιοβολισμών. Το «προμαχωνικό σύστημα» των Βενετών διαδόθηκε στην Κρήτη το πρώτο μισό του 16ου αι., αλλά εφαρμόστηκε κυρίως στα μεγαλύτερης στρατηγικής σημασίας οχυρά των βόρειων παραλίων, όπως η Φορτέτζα του Ρεθύμνου ή ο Κούλες στο Ηράκλειο. μικρογραφία|Το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου πάνω από τη νότια πύλη του Φραγκοκάστελλου Η κύρια είσοδος του Φραγκοκάστελλου βρίσκεται στα νότια και στη σημερινή της μορφή αποτελεί ανακατασκευή του 19ου αιώνα. Πάνω από την πύλη σώζεται ανάγλυφο με το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου, το έμβλημα της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας. Σώζονται επίσης οικόσημα επιφανών Βενετικών οικογενειών. Τα κτίσματα που υπάρχουν σήμερα στο εσωτερικό του κάστρου είναι ανακατασκευασμένα κατά την περίοδο της Οθωμανικής κατοχής του κάστρου. Το κάστρο έχει ανακατασκευαστεί σε διάφορες φάσεις της ιστορίας του. Ανακατασκευάστηκε την περίοδο 1593-1597 από το γενικό προβλεπτή Νικολό Ντόνα (Nicolo Dona), το 1645 και την περίοδο 1866-1869 κατά τη διάρκεια της κρητικής Επανάστασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Χανίων Κατηγορία:Κάστρα της Κρήτης Κατηγορία:Βασίλειο της Κάντια Κατηγορία:Σφακιά
Παιρισάδης Ε΄ του Βοσπόρου
Ο Παιρισάδης Ε΄ (2ος αι. π.Χ.) ήταν γιος τού Παιρισάδη Γ΄ και μάλλον της 2ης συζύγου του, της Αργώτης. Ήταν ο τελευταίος από τη δυναστεία των Σπαρτοκιδών ηγεμόνας τού βασιλείου του Βοσπόρου και κυβέρνησε από το 125 έως το π. 109 π.Χ. μετά το τέλος τού αδελφού του Παιρισάδη Δ΄ Φιλομήτορος. Με τον θάνατό του, έληξε μία δυναστεία βασιλέων τού Βοσπόρου, που κυβέρνησε το βασίλειο τού Βοσπόρου για περισσότερους από 3 αιώνες, ξεκινώντας το 438 π.Χ. με τον πρόγονό του Σπάρτοκο Α΄.
Η βασιλεία και το τέλος του
Το βασίλειο δεχόταν αυξανόμενη πίεση από τους γειτονικούς Σκύθες, πιθανότατα υπό τους ηγεμόνες Σκιλούρο και Παλακό. Ο μεγαλύτερος αδελφός του μπορεί να σκοτώθηκε από τους Σκύθες, καθώς και ένας πιθανός συγγενής του ονόματι Σπάρτοκος ΣΤ΄, αν και η ύπαρξή του αμφισβητείται.
Ο Παιρισάδης Ε΄ διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του τον Παιρισάδη Δ΄ το 125 π.Χ., ο οποίος ήταν ήδη υπό πίεση από τους εισβολείς Σκύθες, που μπορεί να προκάλεσαν τον θάνατό του. Για να βελτιώσει τη σχέση του με τους Σκύθες, ο Παιρισάδης Ε΄ μπορεί να υιοθέτησε ένα άτομο, που ονομαζόταν Σαύμακος. Προς το τέλος της βασιλείας του Παιρισάδη Ε΄, ο Διόφαντος, στρατηγός στην υπηρεσία του Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου, άρχισε να επιτίθεται στους Σκύθες που είχαν ηγέτη τον Παλακό και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς την πρωτεύουσα τού βασιλείου τού Βοσπόρου, το Παντικάπαιον. Εκεί ξεκίνησε συνομιλίες με τον Παιρισάδη Ε΄ για να θέσει το βασίλειο τού Βοσπόρου υπό τον έλεγχο τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ με αντάλλαγμα την επιβίωσή του. Το βασίλειο τού Βοσπόρου υπέφερε εκείνη την εποχή από οικονομική κρίση, καθώς και από αυξανόμενες πιέσεις από τους Σκύθες. Ο Διόφαντος επέστρεψε έναν χρόνο αργότερα στην Αυλή του Παιρισάδη Ε΄ για να οριστικοποιήσει τη συμφωνία, αλλά ο Σαύμακος, ο θετός Σκύθης γιος τού Παιρισάδη Ε΄, ξεκίνησε μία εξέγερση που κατέληξε στον θάνατο τού Παιρισάδη Ε΄ και ο Διόφαντος μετά βίας κατάφερε να δραπετεύσει εγκαίρως.
Συνέπεια
Ο Διόφαντος επέστρεψε με μεγαλύτερο στρατό και σκότωσε τον Σαύμακο. Στη συνέχεια εξασφάλισε τον θρόνο στον Μιθριδάτη ΣΤ' και ονομάστηκε «ο πρώτος ξένος εισβολέας που κατέκτησε τους Σκύθες». .
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Σπαρτοκιδών
Νικόλαος Β΄ της Οπάβα
Ο Νικόλαος Β΄, τσεχ. Mikuláš II. (1288 - 8 Δεκεμβρίου 1365) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Οπάβα (γερμαν. Τρόππαου) το διάστημα 1318-65, μπουργκράβος τού Κουότσκο (γερμαν. Γκλατς) και αρχιθαλαμηπόλος τού βασιλείου της Βοημίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Νικολάου Α΄ δούκα της Οπάβα και της Αδελαΐδας, ανιψιάς τού Ροδόλφου Α΄ των Αψβούργων της Γερμανίας.
Το 1306 απεβίωσε ο Βεγκέσλαος Γ΄ της Βοημίας και τον θρόνο διεκδίκησαν οι δύο αδελφές του Άννα και Ελισάβετ, εξαδέλφες τού Νικολάου Β΄. Ο τελευταίος υποστήριξε τον σύζυγο της Ελισάβετ, τον Ιωάννη από τον Οίκο του Λουξεμβούργου, που έγινε βασιλιάς της Βοημίας και αντάμειψε τον Νικόλαο Β΄ με το φέουδο της Οπάβα το 1318. Ταυτόχρονα το φέουδο αναβαθμίστηκε σε δουκάτο. Ο Νικόλαος Β΄ μετακίνησε τη διαμονή από το Χράντεκ ναντ Μοράβιτσι (γερμαν. Γκρατς) στην Οπάβα. Το ίδιο έτος έκανε τον πρώτο του γάμο με την αδελφή τού Λέσεκ δούκα του Ράτσιμπορς (γερμαν. Ράτιμπορ), ο οποίος απεβίωσε το 1336 και το Ράτσιμπορς επέστρεψε στο στέμμα της Βοημίας. Το επόμενο έτος ο Ιωάννης έδωσε το Ράτσιμπορς στον πιστό του Ιωάννη. Με τα δύο αυτά δουκάτα ο Νικόλαος Β΄ έγινε ένας από τους πιο δυνατούς πρίγκιπες της περιοχής τού άνω Όντερ. Έτσι η Οπάβα προσανατολίστηκε προς το Ράτσιμπορς της Σιλεσίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1318 την Άννα των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Πρέμυσλαβ δούκα τού Ράτσιμπορς και είχε τέκνα:
Το 1359 απεβίωσε η Χέντβιχ και το 1360 ο Νικόλαος Β΄ νυμφεύτηκε για τρίτη φορά, με τη Γιούττα των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Μπολέσλαφ τού πρεσβύτερου δούκα τριών πόλεων στη Σιλεσία. Είχε τέκνα:
Έντουαρτ Ρ. Μάροου
Πρωτοπόρος στη μετάδοση ειδήσεων στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, ο Μάροου παρήγαγε μια σειρά από ρεπορτάζ στο τηλεοπτικό του πρόγραμμα Δείτε το τώρα, που βοήθησε στην αποπομπή του γερουσιαστή Τζόζεφ ΜακΚάρθι. Οι συνάδελφοι του δημοσιογράφοι Eric Sevareid, Ed Bliss, Bill Downs, Dan Rather και Alexander Kendrick έχουν κατα καίρους δηλώσει ότι θεωρούν τον Murrow μία από τις μεγαλύτερες μορφές της δημοσιογραφίας.
Πρώιμη ζωή
Όταν ο Murrow ήταν έξι ετών, η οικογένειά του μετακόμισε σε όλη τη χώρα στην κομητεία Skagit στη δυτική Ουάσιγκτον, και εγκατασταθήκαν κοντά στο Blanchard, 30 mi νότια των συνόρων Καναδά-Ηνωμένων Πολιτειών. Φοίτησε στο γυμνάσιο στο κοντινό Έντισον και ήταν πρόεδρος του μαθητικού σώματος στο τελευταίο του έτος εκεί, και επίσης διέπρεψε στην ομάδα συζήτησης. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας μπάσκετ που κέρδισε το πρωτάθλημα της κομητείας.
Καριέρα στο CBS
Ο Μάροου εντάχθηκε στο CBS ως διευθυντής ομιλιών και εκπαίδευσης το 1935 και παρέμεινε στο δίκτυο για όλη την καριέρα του. Το CBS δεν είχε ειδησεογραφικό προσωπικό όταν έγινε μέλος ο Μάροου, εκτός από τον εκφωνητή Bob Trout. Η δουλειά του Μάροου ήταν να αναζητήσει και να προσκαλεί καλεσμένους στο δίκτυο για να μιλήσουν για τα θέματα της καθημερινότητας. Αλλά ο άλλοτε πτυχιούχος ομιλίας από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον βρήκε ενδιαφέρουσα την εκφορά λόγου του Τράουτ όταν ήταν στον αέρα, οπότε και ο Τράουτ του έδωσε συμβουλές για το πώς να επικοινωνεί αποτελεσματικά στο ραδιόφωνο.
Ο Μάροου πήγε στο Λονδίνο το 1937 ως διευθυντής των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων του CBS. Η θέση δεν περιελάμβανε χρέη παρουσίασης από τον ίδιο. Η δουλειά του ήταν να πείσει ευρωπαϊκές προσωπικότητες να εμφανίζονται στο δικτύο CBS, το οποίο βρισκόταν σε άμεσο ανταγωνισμό με τα δύο ραδιοφωνικά δίκτυα του NBC. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έκανε συχνά ταξίδια σε όλη την Ευρώπη. Το 1937, ο Murrow προσέλαβε τον δημοσιογράφο William L. Shirer και τον ανέθεσε σε μια παρόμοια θέση στην ήπειρωτική Ευρώπη. Αυτό σηματοδότησε την αρχή της ομάδας πολεμικών ανταποκριτών με το παρατσούκλι «Τα Παλικάρια του Μάροου».
Ραδιόφωνο
Ο Μάροου κέρδισε την πρώτη αναγνώριση κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ένωσης του Μαρτίου 1938, στο οποίο ο Αδόλφος Χίτλερ σχεδίασε την προσάρτηση της Αυστρίας στη Ναζιστική Γερμανία. Ενώ ο Μάροου βρισκόταν στην Πολωνία κανονίζοντας μια μετάδοση παιδικών χορωδιών, ενημερώθηκε από τον Σίρερ για την προσάρτηση — και το γεγονός ότι ο Σίρερ δεν μπορούσε να μεταδώσει το γεγονός μέσω των αυστριακών κρατικών ραδιοφωνικών εγκαταστάσεων. Ο Μάροου έστειλε αμέσως τον Σίρερ στο Λονδίνο, όπου και μετάδωσε το γεγονός όπως το είχε βιώσει ο ίδιος χωρίς λογοκρισία. Στη συνέχεια, ο Μάροου ναύλωσε το μοναδικό διαθέσιμο μεταφορικό μέσο, ένα αεροπλάνο 23 επιβατών, για να πετάξει από τη Βαρσοβία στη Βιέννη, ώστε να μπορέσει να αντικαταστήσει τον Σίρερ.
Κατόπιν αιτήματος της διοίκησης του CBS στη Νέα Υόρκη, οι Μάροου και Σίρερ συνέταξαν απο κοινού μία Δημοσιογραφική Ανασκόπηση για την αντίδραση του Ευρωπαϊκού Τύπου στην προσάρτηση, η οποία συγκέντρωσε ανταποκριτές από διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις για μια ραδιοφωνική εκπομπή. Στις 13 Μαρτίου 1938, η ειδική εκπομπή μεταδόθηκε, με συντονιστή τον Μπομπ Τράουτ στη Νέα Υόρκη, με συμμετοχή του Σίρερ στο Λονδίνο (με τη βουλευτή των Εργατικών Ellen Wilkinson ), του ρεπόρτερ Edgar Ansel Mowrer της Chicago Daily News στο Παρίσι, του ρεπόρτερ Pierre J. Huss του Διεθνής Υπηρεσία Ειδήσεων στο Βερολίνο και τον γερουσιαστή Lewis B. Schwellenbach στην Ουάσιγκτον, DC. Ο δημοσιογράφος Φρανκ Γκερβάσι, στη Ρώμη, δεν μπόρεσε να βρει έναν πομπό για να μεταδώσει τις αντιδράσεις από την ιταλική πρωτεύουσα, αλλά μετέφερε τηλεφωνικώς το προσ μετάδοση κειμενό του στον Σίρερ στο Λονδίνο, ο οποίος το διάβασε στον αέρα. Ο Μάροου βγήκε σε απευθείας μετάδοση από τη Βιέννη, στο πρώτο ζωντανό ρεπορτάζ της καριέρας του: «Από Έντουαρτ Μάροου στη Βιέννη. . . . Τώρα είναι σχεδόν 2:30 τα ξημερώματα και αναμένουμε την άφιξη του κυρίου Χίτλερ».
Η εκπομπή θεωρήθηκε επαναστατική εκείνη την εποχή. Από πολλαπλά σημεία μετάδωσης, ζωντανά ρεπορτάζ που μεταδόθηκαν από τα βραχέα κύματα πριν τη σύγχρονη τεχνολογία (και χωρίς τον καθένα από τους συμμετέχοντες να μπορεί απαραίτητα να ακούσει ο ένας τον άλλο), η μετάδοση ήταν σχεδόν άψογη. Η εκπομπή έγινε η βάση για την εκπομπή World News Roundup —την παλαιότερη ραδιοφωνική εκπομπή ειδήσεων, η οποία εξακολουθεί να προβάλλεται καθημερινά πρωί και βράδυ στο Ραδιοφωνικό Δίκτυο CBS.
Κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους, μέχρι το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μάροου συνέχισε να εδρεύει στο Λονδίνο. Το ρεπορτάζ του Γουίλιαμ Σίρερ από το Βερολίνο του έφερε εθνική αναγνώριση και θέση σχολιαστή στο CBS News μετά την επιστροφή του στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Δεκέμβριο του 1940. Το 1941, ο Σίρερ θα περιέγραφε τις εμπειρίες του από το Βερολίνο στο δημοφιλές βιβλίο του Ημερολόγιο του Βερολίνου. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος τον Σεπτέμβριο του 1939, ο Μάροου έμεινε στο Λονδίνο και αργότερα παρήγαγε ζωντανές ραδιοφωνικές εκπομπές με τον τίτλο "Λονδίνο στο Σκοτάδι" κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών. Αυτές οι ζωντανές εκπομπές βραχέων κυμάτων, που αναμεταδόθηκαν στο δίκτυο CBS, κέρδισαν την προσοχή του ραδιοφωνικού κοινού, όπως ποτέ άλλοτε: η κάλυψη του προηγούμενου πολέμου είχε ως επί το πλείστον γίνει μέσω ρεπορτάζ εφημερίδων, μαζί με ειδησεογραφικές ταινίες που προβαλόντουσαν στις κινηματογραφικές αίθουσες. Τα προηγούμενα ραδιοφωνικά ειδησεογραφικά προγράμματα είχαν απλώς παρουσιάσει έναν εκφωνητή σε ένα στούντιο που διάβαζε τις επίσημες αναφορές που έρχονταν από τον τυλέτυπο.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Μάροου έγινε διάσημος ως αποτέλεσμα των πολεμικών αναφορών του. Από τις πολεμικές αναφορές προέρχεται και η δεύτερη διάσημη φράση του ; στα τέλη του 1940, μετά από κάθε βραδινό γερμανικό βομβαρδισμό, οι Λονδρέζοι που μπορεί να μην έβλεπαν απαραιτήτως ο ένας τον άλλον το επόμενο πρωί, συχνά έκλειναν τις συνομιλίες τους με την φράση «καληνύχτα και καλή τύχη». Η μελλοντική βρετανίδα μονάρχης, πριγκίπισσα Ελισάβετ, έκανε γνωστό τον χαιρετισμό σε όλο τον δυτικό κόσμο σε μια ζωντανή ραδιοφωνική ομιλία στο τέλος του έτους, όταν είπε «καληνύχτα και καλή τύχη σε όλους σας». Έτσι, στο τέλος μιας εκπομπής του 1940, ο Murrow τελείωσε το τμήμα του με το "καληνύχτα και καλή τύχη". Ο δάσκαλος ομιλίας Άντερσον επέμενε να το καθιερώσει, και έτσι μια άλλη συνθηματική φράση του Murrow γεννήθηκε.
Όταν ο Μάροου επέστρεψε στις ΗΠΑ το 1941, το CBS παρέθεσε ένα δείπνο προς τιμήν του στις 2 Δεκεμβρίου στο ξενοδοχείο Waldorf-Astoria. 1.100 καλεσμένοι παρακολούθησαν το δείπνο, το οποίο μετέδωσε το δίκτυο. Ο Φράνκλιν Ντ. Ρούσβελτ έστειλε ένα τηλεγράφημα καλωσορίσματος, το οποίο διαβάστηκε στο δείπνο, και ο Βιβλιοθηκονόμος του Κογκρέσου Άρτσιμπαλντ ΜακΛις έδωσε ένα εγκώμιο που σχολίασε την αίσθηση και την οικειότητα των αποστολών του Μάροου εν καιρώ πολέμου. «Φέρατε τις πυρκαγίες της πόλης του Λονδίνου μέσα στα σαλόνια των σπιτιών μας και νιώσαμε τις φλόγες που τις έθρεφαν», είπε ο MacLeish. «Ανάπαυσες τους νεκρούς του Λονδίνου στα κατώφλια μας και ξέραμε ότι οι νεκροί τους ήταν και νεκροί μας, ήταν νεκροί της ανθρωπότητας. Διαλύσατε τη δεισιδαιμονία ότι ό,τι γίνεται πέρα ένα ωκεανό και 3.000 μίλια θάλασσας δεν μας αφορά.»
Η ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ σημειώθηκε λιγότερο από μία εβδομάδα μετά από αυτή την ομιλία και οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο ως μαχητές στην πλευρά των Συμμάχων. Ο Μάρροου πέταξε σε 25 αποστολές μάχης των Συμμάχων στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του πολέμου, παρέχοντας ρεπορτάζ μέσα από τα αεροπλάνα καθώς περνούσαν πετούσαν στους ουρανούς της Ευρώπης  (ηχογραφήθηκαν για καθυστερημένη μετάδοση). Η ικανότητα του Μάροου να αυτοσχεδιάζει γλαφυρές περιγραφές του τι συνέβαινε γύρω ή κάτω από αυτόν, που προήλθε εν μέρει από την εκπαίδευσή του στο κολέγιο στην ομιλία, βοήθησε στο αντίκτυπο των ραδιοφωνικών εκπομπών του.
Καθώς οι εχθροπραξίες εξαπλώθηκαν, ο Μάροου επέκτεινε την ειδησιογραφική κάλυψη του CBS News στο Λονδίνο σε αυτό που ο Χάρισον Σάλσμπερι περιέγραψε ως «το καλύτερο ειδησεογραφικό προσωπικό που είχε συγκεντρώσει ποτέ κανείς στην Ευρώπη». Το αποτέλεσμα ήταν μια ομάδα δημοσιογράφων αναγνωρισμένων για τη διάνοια και την περιγραφική τους ικανότητα, συμπεριλαμβανομένων των Eric Sevareid, Charles Collingwood, Howard K. Smith, Mary Marvin Breckinridge, Cecil Brown, Richard C. Hottelet, Bill Downs, Winston Burdett, Charles Shaw, Ned Calmer. και ο Larry LeSueur. Πολλοί από αυτούς, συμπεριλαμβανομένου του Σίρερ, ονομάστηκαν αργότερα « Τα αγόρια του Μάροου» — παρά το γεγονός ότι η Μαίρυ Μπρέκινριτζ ήταν γυναίκα. Το 1944, ο Μάροου "στρατολόγησε" τον Γουόλτερ Κρόνκαϊτ για να αντικαταστήσει τον Bill Downs στο γραφείο της Μόσχας του δικτύου CBS. Ο Κρόνκαϊτ δέχτηκε αρχικά, αλλά αφού έλαβε μια καλύτερη προσφορά από τον τρέχων εργοδότη του, United Press, απέρριψε την προσφορά.
Ο Μάροου συνεργάστηκε τόσο στενά με τους Βρετανούς που το 1943 ο Ουίνστον Τσόρτσιλ προσφέρθηκε να τον κάνει ομότιμο γενικό διευθυντή του BBC και υπεύθυνο προγραμματισμού. Αν και αρνήθηκε τη δουλειά, κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Μάροου ερωτεύτηκε την νύφη του Τσόρτσιλ, την Πάμελα, της οποίας άλλοι Αμερικανοί εραστές ήταν ο Averell Harriman, τον οποίο παντρεύτηκε πολλά χρόνια αργότερα. Η Πάμελα ήθελε ο Μάροου να την παντρευτεί, και το σκέφτηκε. Ωστόσο, αφού η σύζυγός του γέννησε το μοναχοπαίδι τους, την Κέισι, τελείωσε τη σχέση.
Μετά τον πόλεμο, ο Μάροου στρατολόγησε δημοσιογράφους όπως ο Alexander Kendrick, ο David Schoenbrun, ο Daniel Schorr και ο Robert Pierpoint στον κύκλο του ως την «επόμενη γενιά», αν και το βιογραφικό της αρχικής ομάδας εν καιρώ πολέμου την έθεσε σε διαφορετικό επίπεδο.
Στις 12 Απριλίου 1945, ο Μάροου και ο Bill Shadel ήταν οι πρώτοι ρεπόρτερ στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλτ  στη Γερμανία. Γνώρισε αποστεωμένους επιζώντες, συμπεριλαμβανομένου του Petr Zenkl, παιδιών με τατουάζ αναγνώρισης και «σωρούς στοιβαγμένους σαν κούτσουρα» στο κρεματόριο. Στην έκθεσή του τρεις ημέρες αργότερα, ο Murrow είπε: "Σας εκλιπαρώ να πιστέψετε την μαρτυρία μου για το Μπούχενβάλντ. Παρότι η αναφορά μου πηγάζει σε αυτά που είδα και άκουσα, ήταν μόνο μέρος της μαρτυρίας μου. Για το μεγαλύτερο μέρος αυτής, δεν έχω λόγια να τη περιγράψω. Και αν σαας αναστάτωσα με αύτη την κατ'εμέ ήπια περιγραφή του στρατοπέδου Μπούχενβαλτ, δεν το μετανιώνω επ'ουδενί"
-- Απόσπασμα από το ρεπορτάζ του Μάροου για το Μπούχενβαλντ. 15η Απριλίου 1945.
Ραδιόφωνο
Τον Δεκέμβριο του 1945 ο Μάροου αποδέχτηκε απρόθυμα την πρόταση του William S. Paley να γίνει αντιπρόεδρος του δικτύου και επικεφαλής του δελτίου ειδήσεων CBS News, και έκανε την τελευταία του αναφορά ειδήσεων από το Λονδίνο τον Μάρτιο του 1946. Η παρουσία του και η προσωπικότητά του διαμόρφωσαν την ομάδα σύνταξης και το ύφος των ανταπροκρίσεων. Μετά τον πόλεμο, διατήρησε στενές φιλίες με τους δημοσιογράφους που είχε προσλάβει, συμπεριλαμβανομένων των πρώην και νυν "Αγοριών του Μάροου". Οι πιό νέοι εργαζόμενοι στο CBS άρχισαν να τρέφουν μια δυσαρέσκεια εξαιτίας συτού, θεωρώντας το φαινόμενο ως προνομιακή μεταχείριση, οπότε και σχημάτισαν τη άτυπη λέσχη "Murrow Isn't God Club". Η λέσχη διαλύθηκε όταν ο Murrow ρώτησε αν μπορούσε να γίνει μέλος.
Με τον Μάροου ως αντιπροέδρου, η συνεργασία με τον Σίρερ έληξε το 1947 σε μια από τις μεγάλες αντιπαραθέσεις της αμερικανικής ζωντανής δημοσιογραφίας, όταν και ο Σίρερ απολύθηκε από το CBS. Ο Σίρερ δηλωσε ότι παραιτήθηκε εν μέσω συνέντευξης  ενώ ήταν στον αέρα, αλλά στην πραγματικότητα απολύθηκε. Η σύγκρουση ξεκίνησε όταν ο χορηγός JB Williams, κατασκευαστής σαπουνιού ξυρίσματος, απέσυρε τη χορηγία από το κυριακάτικο δελτίο ειδήσεων του Shirer. Το CBS, του οποίου ο Μάροου ήταν τότε αντιπρόεδρος για δημόσιες υποθέσεις, αποφάσισε να «κινηθεί σε μια νέα κατεύθυνση», προσλαμβάνοντας νέο παρουσιαστή και αποδεσμεύοντας τον Σίρερ από το συμβολαιό του. Υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές αυτών των γεγονότων. Η εκδοχή κατά Σίρερ δεν δημοσιοποιήθηκε μέχρι το 1990.
Ο Σίρερ υποστήριξε ότι η ρίζα των προβλημάτων του ήταν ότι το δίκτυο και ο χορηγός αποσύραν την στηριξή τους στο ατομό του λόγω επικριτικών σχολίων του για το Δόγμα Τρούμαν, καθώς και άλλων σχολίων που θεωρήθηκαν εκτός της πεπατημένης. Ο Σίρερ και οι υποστηρικτές του ένιωσαν ότι φιμώθηκε λόγω των απόψεών του. Εν τω μεταξύ, ο Μάροου, και κάποιοι από τους συνεργάτες του, πίστευαν ότι ο Σίρερ εκμεταλευόταν την φήμη του και δεν εργαζόταν αρκετά σκληρά για να αναπτύξει τον σχολιασμό του με δική του έρευνα. Εξαιτίας αυτού, οι Μάροου και Σίρερ  δεν συμφιλιώθηκαν.
Το επεισόδιο επιτάχυνε την επιθυμία του Murrow να εγκαταλείψει την αντιπροεδρία του δικτύου του και να επιστρέψει στη μετάδοση ειδήσεων, και προμήνυε τα δικά του προβλήματα να έρθει με τον φίλο του Paley, αφεντικό του CBS.
Ο Murrow και ο Paley είχαν αναπτύξει φιλία όταν ο πρόεδρος του δικτύου συμμετείχε στην πολεμική προσπάθεια, δημιουργώντας ραδιοφωνικούς σταθμούς των Συμμάχων στην Ιταλία και τη Βόρεια Αφρική. Μετά τον πόλεμο, συχνά πήγαινε απευθείας στο Paley για να διευθετήσει τυχόν προβλήματα που είχε. «Ο Έντ Μάροου ήταν ο ένας γνήσιος φίλος του Μπιλ Πάλεϊ στο CBS», σημείωσε ο βιογράφος του Murrow, Joseph Persico.
Ο Μάροου επέστρεψε στον αέρα τον Σεπτέμβριο του 1947, αναλαμβάνοντας το βραδυνό δελτίο ειδήσεων και με κύριο παρουσιαστή τον παλιό του φίλο και δάσκαλο παρουσίασης Μπομπ Τράουτ. Για τα επόμενα αρκετά χρόνια ο Μάροου θα επικεντρωνόταν στο ραδιόφωνο και εκτός από τα δελτία ειδήσεων θα παρήγαγε ειδικά αφιερώματα για το CBS News Radio. Το 1950, αφηγήθηκε ένα μισάωρο ραδιοφωνικό ντοκιμαντέρ με τίτλο Η υπόθεση του Ιπτάμενου Δίσκου. Προσέφερε μια ισορροπημένη ματιά στα UFO, ένα θέμα ιδιαίτερου ενδιαφέροντος εκείνη την εποχή. Ο Μάροου πήρε συνέντευξη από τον Kenneth Arnold και τον αστρονόμο Donald Menzel.
Από το 1951 έως το 1955, ο Μάροου ήταν ο παρουσιαστής του This I Believe, το οποίο πρόσφερε σε απλούς ανθρώπους την ευκαιρία να μιλήσουν για πέντε λεπτά στο ραδιόφωνο. Συνέχισε να παρουσιάζει καθημερινές ραδιοφωνικές ειδήσεις στο Ραδιοφωνικό Δίκτυο CBS μέχρι το 1959. Ηχογράφησε επίσης σαν αφηγητής μια σειρά "ιστορικών άλμπουμ" για την Columbia Recordsμε τον τίτλο I Can Hear It Now, η οποία εγκαινίασε τη συνεργασία του με τον παραγωγό Fred W. Friendly. Το 1950 αυτοί οι δίσκοι εξελίχθηκαν σε μια εβδομαδιαία εκπομπή του CBS Radio, Hear It Now, με παρουσιαστή τον Μάροου και συμπαραγωγούς τους Μάροου και Φριέντλι.
Τηλεόραση και ταινίες
Καθώς ξεκίνησε η δεκαετία του 1950, ο Μάροου ξεκίνησε την τηλεοπτική του καριέρα κάνοντας σχολιασμό στο τέλος του βραδυνού δελτίου CBS Evening News και στην κάλυψη ειδικών εκδηλώσεων. Αυτό προέκυψε παρά τις δικές του επιφυλάξεις για το νέο μέσο και την έμφαση που αυτό έδινε στην εικόνα και όχι στις ιδέες.
Το 1952, ο Μάροου παρείχε την αφήγηση στο πολιτικό ντοκιμαντέρ Συμμαχία για την Ειρήνη, ένα μέσο ενημέρωσης για το νεοσύστατο SHAPE που περιέγραφε λεπτομερώς τις επιπτώσεις του Σχεδίου Μάρσαλ σε μια Ευρώπη που έχει καταρρεύσει από τον πόλεμο. Γράφτηκε από τον William Templeton και η παραγωγή ήταν του Samuel Goldwyn Jr.
Το 1953, ο Μάροου ξεκίνησε μια δεύτερη εβδομαδιαία τηλεοπτική εκπομπή, μια σειρά από συνεντεύξεις διασημοτήτων με τίτλο Πρόσωπο με Πρόσωπο.
Κριτική του Μακαρθισμού
Στις 15 Ιουνίου 1953, ο Μάροου φιλοξένησε το The Ford 50th Anniversary Show, που μεταδόθηκε ταυτόχρονα στα δίκτυα NBC και CBS και το παρακολούθησαν 60 εκατομμύρια θεατές. Η εκπομπή έκλεισε με το σχόλιο του Μάροου που κάλυπτε μια ποικιλία θεμάτων, συμπεριλαμβανομένου του κινδύνου πυρηνικού πολέμου, με το φόντο στο στούντιο να δείχνει ένα πυρηνικό 'μανιτάρι'. Ο Μάροου άσκησε επίσης έμμεση κριτική στον Μακαρθισμό, λέγοντας: «Εθνη έχουν χάσει την ελευθερία τους ενώ ετοιμάζονταν να την υπερασπιστούν, και αν εμείς στη χώρα μας συγχέουμε τη αντίρρηση με την προδοσία, τότε αφαιρούμε από τους εαυτούς μας το δικαίωμα να κάνουμε λάθος». Σαράντα χρόνια μετά τη μετάδοση της εκπομπής, ο τηλεοπτικός κριτικός Tom Shales θυμήθηκε τη μετάδοση ως «ορόσημο στην ιστορία της τηλεόρασης» και ως «ορόσημο στην πολιτιστική ζωή της δεκαετίας του '50».
Στις 9 Μαρτίου 1954, ο Μάροου, ο Φριέντλι και η ειδησεογραφική τους ομάδα παρήγαγαν ένα μισάωρο ειδικό επσισόδιο για το See It Now με τίτλο "Αφιέρωμα στον Γερουσιαστή Τζόζεφ ΜακΚάρθυ". Ο Μάροου σκόπευε να κάνει ένα τέτοι επεισόδιο από το ντεμπούτο του το See It Now και είχε την ενθάρρυνση πολλών συναδέλφων του, συμπεριλαμβανομένου του Μπιλ Ντάουνς. Ωστόσο, ο Φριέντλι ήθελε να περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να το κάνει. Ο Μάροου χρησιμοποίησε αποσπάσματα από τις ομιλίες και τις διακηρύξεις του ίδιου του ΜακΚάρθι, για να επικρίνει τον γερουσιαστή και να επισημάνει επεισόδια όπου είχε αντικρούσει τον εαυτό του. Οι Μάροου και Φριέντλι με δικά τους έξοδα διαφήμησαν το επεισόδιο στις εφημερίδες, καθώς δεν τους επιτρεπόταν να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα του CBS για τη διαφημιστική εκστρατεία ή ακόμη και να χρησιμοποιήσουν το λογότυπο του δικτύου CBS.
Το επεισόδιο αποτέλεσε καταλύτη για μια πανεθνική κατακραυγή κατά του Μακάρθι και γι αυτό θεωρείται σαν σημείο καμπής για την ιστορία της τηλεόρασης. Προκάλεσε την αποστολή δεκάδων χιλιάδων επιστολών, τηλεγραφημάτων και τηλεφωνημάτων στα κεντρικά γραφεία του CBS, με αναλογία 15 προς 1 υπέρ της τοποθέτησης του Μάροου. Σε ένα αναδρομικό επεισόδιο που δημιουργήθηκε για το κανάλι Biography, ο Φριέντλι σημείωσε πώς οι φορτηγατζήδες σταματούσαν τον Μάροου στο δρόμο για τις επόμενες μέρες και φώναζαν "Ωραία Εκπομπή, Εντ."
Ο Μάροου πρόσφερε στον ΜακΚάρθι την ευκαιρία να απαντήσει στην κριτική παρεχοντάς του τριάντα λεπτά σε επεισόδιο του See It Now. Ο ΜακΚάρθι αποδέχτηκε την πρόσκληση και εμφανίστηκε στις 6 Απριλίου 1954. Στην απάντησή του, ο ΜακΚάρθι απέρριψε την κριτική του Μάροου και τον κατηγόρησε ότι ήταν οπαδός του κομμουνισμού [ο ΜακΚάρθι κατηγόρησε επίσης τον Μάροου ότι ήταν μέλος της οργάνωσης Εργάτες του Κόσμου, κάτι που ο Murrow αρνήθηκε. ]. Ο ΜακΚάρθι έκανε επίσης έκκληση στο κοινό επιτιθέμενος στους επικριτές του, δηλώνοντας: ''Γενικά, δεν θα διέκοπτα την σημαντική μου εργασία για να απαντήσω στον Μάροου. Ομως, στην συγκεκριμένη περίπτωση αισθάνομαι υπόχρεος να το κάνω διότι ο Μάροου είναι σύμβολο, μια ηγετική φιγούρα και ο ευφυέστερος της αγέλης των αρπαχτικών που πάντα επιτίθεται σε οποιόνδήποτε τολμά να φανερώσει κομμουνιστικά στοιχεία και προδότες.'' Εν τέλει, ο αντίλογος του ΜακΚάρθι το μόνο που κατάφερε ήταν να μειώσει περαιτέρω τη δημοτικότητά του που είχε ήδη εξασθενίσει. Στο πρόγραμμα μετά την εμφάνιση του Μακάρθι, ο Μάροου σχολίασε ότι ο γερουσιαστής "δεν έκανε αναφορά σε καμία από τις συγκεκριμένες δήλωσεις μας" και αντέκρουσε τις κατηγορίες του ΜακΚάρθι εναντίον του, μία προς μία.
Μεταγενέστερη τηλεοπτική καριέρα
Η σκληρή δημοσιογραφική προσέγγιση του Μάροου, ωστόσο, είχε αρνητικές συνέπειες στην δημοφιλία του με τους συναδέλφους τους στον κόσμο της τηλεόρασης. Η εκπομη του See It Now κατά καιρούς σημείωσε υψηλές τηλεθεάσεις (συνήθως όταν καταπιανόταν με ένα ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο θέμα), αλλά γενικά, δεν είχε μεγάλη ακροαματικότητα όταν προβαλόταν στις 'καλές' ώρες τηλεθέασης.
Όταν το φαινόμενο των τηλεπαιχνιδιών εμφανίστηκε και έκανε πάταγο στην τηλεόραση στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ο Μάροου συνειδητοποίησε ότι οι μέρες της εκπομπής του See It Now ως εβδομαδιαίας εκπομπής ήταν μετρημένες. (Ο βιογράφος Joseph Persico σημειώνει ότι ο Μάροου, παρακολουθώντας ένα από τα πρώτα επεισόδια του The $64.000 Question λίγο πριν από το δικό του See It Now, λέγεται ότι στράφηκε στο Φριέντλι και τον ρώτησε πόσο καιρό περίμεναν να κρατήσουν την ώρα μεταδοσής τους).
Το See It Now σταμάτησε να προβάλλεται εβδομαδιαία το 1955 αφού ο χορηγός Alcoa απέσυρε τη διαφήμισή του, αλλά η εκπομπή παρέμεινε ως μια σειρά περιστασιακών ειδικών εκπομπών, οι οποίες κατάφεραν να αποτελέσουν το πρότυπο στην κάλυψη τρέχουσων ειδήσεων. Παρά το κύρος της εκπομπής, το CBS δυσκολεύτηκε να βρει μόνιμο χορηγό, καθώς προβαλλόταν κατά διαστήματα στο νέο του χρονοδιάγραμμα (Κυριακάτικα απογεύματα στις 5 μ.μ. μέχρι το τέλος του 1956) και δεν μπορούσε να αναπτύξει ένα τακτικό κοινό.
Το 1956, ο Μάροου δαπάνησε χρόνο για να εμφανιστεί ως αφηγητής ενός ειδικού προλογίζοντα επεισόδιο για την επική παραγωγή του Μάικλ Τοντ , Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Μέρες. Αν και ο πρόλογος γενικά παραλειφόταν στις τηλεοπτικές μεταδόσεις της ταινίας, συμπεριλαμβανόταν στις εκδόσεις βίντεο.
Ξεκινώντας το 1958, ο Μάροου φιλοξένησε μία εκπομπή συζήτησης με τίτλο Μικρός Κόσμος που συγκέντρωνε πολιτικές προσωπικότητες για συζητήσεις σε πρώτυο πρόσωπο. Τον Ιανουάριο του 1959, εμφανίστηκε στο Ο Τύπος και το Κοινό του WGBH με τον Louis Lyons, συζητώντας τις ευθύνες της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας.
Ο Μάροου υποδύθηκε τον εαυτό του στη βρετανική κινηματογραφική παραγωγή του Sink the Bismarck! το 1960, αναδημιουργώντας μερικές από τις εκπομπές εν καιρώ πολέμου που έκανε από το Λονδίνο για το CBS.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1962, εισήγαγε την εκπαιδευτική τηλεόραση στο κοινό της Νέας Υόρκης μέσω της παρθενικής εκπομπής του WNDT, που έγινε WNET.
Πτώση Δημοφιλίας
Το στυλ και η θεματολογία που επέλεγε ο Μάροου τον έφεραν σε επανειλημμένες συγκρούσεις με το CBS, ειδικά με τον πρόεδρό του δικτύου Γουίλιαμ Πάλεϋ, με την σχέση να συνοψίζεται από τον Φριέντλυ στο βιβλίο του 'Λόγω των περιστάσεων πέρα από τον έλεγχό μας '. Η εκπομπή See It Now βγήκε από τον αέρα το καλοκαίρι του 1958 μετά από μια λογομαχία στο γραφείο του Πάλεϋ. Ο Μάροου είχε παραπονεθεί στον Πάλεϋ ότι δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να κάνει το σόου αν το δίκτυο παρείχε διαρκώς (χωρίς να συμβουλευτεί τον Murrow) τηλεοπτικό χρόνο σε άτομα που ένιωθαν ότι είχαν αδικηθεί από το πρόγραμμα.
Σύμφωνα με το Φριέντλυ, ο Μάροου ρώτησε τον Πάλεϋ αν επρόκειτο να βγάλει το See It Now από τον αέρα, στο οποίο είχε επενδύσει τόσα πολλά ο διευθύνων σύμβουλος του CBS. Ο Πάλεϋ απάντησε ότι είχε κουραστεί από τους πονοκεφάλους που αποκτούσε κάθε φορά που ο Μάροου κάλυπτε ένα αμφιλεγόμενο θέμα.
Η τελική εκπομπή με τίτλο “Ρολόι στην Ruhr ” (που αφορούσε την μεταπολεμική Γερμανία), προβλήθηκε την 7 του Ιούλη 1958. Τρεις μήνες αργότερα, στις 15 Οκτωβρίου 1958, σε μια ομιλία ενώπιον της Ένωσης Διευθυντών Ραδιοφωνικών και Τηλεοπτικών Ειδήσεων στο Σικάγο, ο Μάροου μίλησε επικριτικά για το βάρος που έδινε η τηλεόραση στην ψυχαγωγία και την εμπορευματοποίηση εις βάρος του δημόσιου ενδιαφέροντος στην ομιλία του με τίτλο «Καλώδια και Φώτα»: ''Εν μέσω των περιόδων τακτικής τηλεθέασης, καταλήγουμε να απομονωμαστε από την πραγματικότητα του κόσμου στον οποίο ζούμε. Αν η τρέχουσα τάξη πραγμάτων συνεχιστεί, θα καταλήξουμε να διαφημίζουμε τις υπηρεσίες μας με το σλόγκαν : 'Δες τώρα, και ο λογαριασμός θα έρθει αργότερα.'''
Ο σκληρός τόνος της ομιλίας του Σικάγο έβλαψε σοβαρά τη φιλία του Μάρου με την Πάλεϋ, ο οποίος ένιωσε ότι ο Μάροου δάγκωνε το χέρι που τον τάιζε. Πριν από το θάνατό του, ο Φριέντλυ είπε ότι η ομιλία του Μάροου στην ένωση RTNDA (τώρα Radio Television Digital News Association) επιδείνωσε πολυ περισσότερο από την εκπομπή με τον Γερουσιαστή ΜακΚάρθυ, τη σχέση μεταξύ του αφεντικού του CBS και του πιο σεβαστού δημοσιογράφου του.
Ένα άλλο στοιχείο που συνέβαλε στην παρακμή της καριέρας του Μάροου ήταν η άνοδος μιας νέας κλάσης τηλεοπτικών δημοσιογράφων. Η άφιξη του Γουόλτερ Κρονκάϊτ στο CBS το 1950 σηματοδότησε την αρχή μιας μεγάλης αντιπαλότητας που συνεχίστηκε έως ότου ο Μάροου παραιτήθηκε από το δίκτυο το 1961. Ο Μάροου κρατούσε μνησικακία που χρονολογείται από το 1944, όταν ο Κρονκάϊτ απέρριψε την προσφορά του να ηγηθεί του γραφείου του CBS στη Μόσχα. Με τα ' παιδιά του Μάροου ' να κυριαρχούν στην αίθουσα σύνταξης, ο Κρονκάϊτ ένιωσε σαν αουτσάιντερ αμέσως μετά την ένταξή του στο δίκτυο. Με την πάροδο του χρόνου, καθώς η καριέρα του Μάροου φαινόταν σε ύφεση και του Κρονκάϊτ σε άνοδο, οι δυο τους δυσκολεύονταν όλο και περισσότερο να συνεργαστούν. Η συμπεριφορά του Κρονκάϊτ ήταν παρόμοια με τους δημοσιογράφους που είχε προσλάβει ο Μάροου. Η διαφορά ήταν ότι ο Μάροου έβλεπε τα 'παιδιά του Μάροου ' ως δορυφόρους και όχι ως πιθανούς αντιπάλους, όπως φαινόταν να είναι ο Κρονκάϊτ.
Καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, οι δυο τους ερχόντουσαν σε έντονες λογομαχίες που πυροδοτούσε εν μέρει η επαγγελματική τους αντιπαλότητα. Σε ένα δείπνο που παρέθεσε ο Μπιλ Ντάουνς στο σπίτι του στη Βηθέσδα, ο Κρονκάϊτ και ο Μάροου μάλωναν για τον ρόλο των χορηγών, τους οποίους ο Κρονκάϊτ αποδεχόταν ως αναγκαίο κακό και όπως έλεγε "πλήρωναν τους λογαριασμούς". Ο Μάροου, ο οποίος από καιρό περιφρονούσε τους χορηγούς παρόλο που βασιζόταν επίσης σε αυτούς, απάντησε θυμωμένα. Σε μια άλλη περίπτωση, μια λογομαχία κατέληξε σε «μονομαχία» στην οποία οι δυο τους πήραν μεθυσμένοι ένα ζευγάρι πιστόλια αντίκες μονομαχίας και προσποιήθηκαν ότι πυροβολούσαν ο ένας τον άλλον. Παρόλα αυτά, ο Κρονκάϊτ κατέλειξε να έχει μια μακρά καριέρα ως παρουσιαστής στο CBS.
Μετά το τέλος του See It Now, ο Μάροου προσκλήθηκε από το Δημοκρατικό Κόμμα της Νέας Υόρκης να θέσει υποψηφιότητα για τη Γερουσία. Ο Πάλεϋ ήταν ενθουσιώδης και τον ενθάρρυνε να το κάνει. Ο Χάρι Τρούμαν συμβούλεψε τον Μάροου ότι η επιλογή του ήταν μεταξύ του να είναι ο νεόκοπος γερουσιαστής από τη Νέα Υόρκη ή ο Έντουαρντ Ρ. Μάροου, ο αγαπημένος δημοσιογράφος της εκπομπής και ήρωας εκατομμυρίων Αμερικάνων. Ο Μάροου ακολούθησε την συμβουλή του Τρούμαν και δεν ασχολήθηκε με την πολιτική.
Αφού συνεισέφερε στο πρώτο επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ CBS Reports, ο Μάροου, καταβεβλημένος από σωματικό στρες λόγω των συγκρούσεων και της απογοήτευσής του με το CBS, πήρε άδεια από το καλοκαίρι του 1959 έως τα μέσα του 1960, αν και συνέχισε να εργάζεται στο CBS Reports και στο Small World. κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Ο Φριέντλυ, όντας εκτελεστικός παραγωγός του CBS Reports, ήθελε το δίκτυο να επιτρέψει στον Murrow να είναι και πάλι συμπαραγωγός του μετά το πέρας της ιατρικής αδείας του Μάροου, αλλά τελικά απορρίφθηκε.
Η τελευταία σημαντική τηλεοπτική εμφάνιση του Μάροου ήταν η παρουσιάση της ειδικής εκπομπής του CBS Reports Η Σοδειά της Ντροπής, ένα αφιεέρωμα για τα δεινά των μεταναστών αγροτών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε σκηνοθεσία του Φριέντλι και παραγωγή του Ντέιβιντ Λόου, προβλήθηκε τον Νοέμβριο του 1960, αμέσως μετά την Ημέρα των Ευχαριστιών.
ΚρονκάϊτΔιευθυντής του Οργανισμού Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών (USIA).
Ο Μάροου παραιτήθηκε από το CBS για να δεχτεί μια θέση ως επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών, μητρικής εταιρίας του δημοσιογραφικού πρακτορείου Η Φωνή της Αμερικής, τον Ιανουάριο του 1961. Ο Πρόεδρος John F. Kennedy πρόσφερε στον Murrow τη θέση, την οποία θεώρησε ως «ένα επίκαιρο δώρο». Ο πρόεδρος του CBS, Φρανκ Στάντον, φέρεται να του είχε προταθεί η δουλειά, αλλά εκείνος αρνήθηκε, προτείνοντας τον Μάροου ως κατάλληλο για την θέση.
Η διασημότητα του Μάροου αναβάθμισε το προφίλ του πρακτορείου, το οποίο μπορεί να βοήθησε στο να εξασφαλίσει  περισσότερα κονδήλια από το Κογκρέσο. Η ανάληψη κυβερνητικής θέσης —ο Μάροου διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, ένας ισόβιος διορισμός—οδήγησε σε ένα ντροπιαστικό περιστατικό λίγο μετά την ανάληψη της θέσης. Ο ίδιος θεώρησε σώφρον να ζητήσει από το BBC να μην προβάλει το ντοκιμαντέρ που είχε παραγάγει με τίτλο "Harvest of Shame", το οποίο είχε κατακριτική άποψη για το κράτος πρόνοιας στις ΗΠΑ. Ωστόσο, το BBC αρνήθηκε και το μετάδωσε, με τη δικαιολογία ότι είχε αγοράσει το πρόγραμμα καλόπιστα. Οι βρετανικές εφημερίδες ενθουσιάστηκαν με την ειρωνεία της κατάστασης, με έναν συγγραφέα της Daily Sketch να λέει: «αν ο Μάροου οικοδομήσει την Αμερική τόσο επιδέξια όσο την έκανε κομμάτια χθες το βράδυ (με την αφήγηση του στο ντοκιμαντέρ), ο πόλεμος της προπαγάνδας είναι σίγουρο πως θα κερδιθεί».
Σύμφωνα με ορισμένους βιογράφους,  κοντά στο τέλος της ζωής του Murrow, όταν προβλήματα υγείας τον ανάγκασαν να παραιτηθεί από την USIA, ο Πάλεϋ φέρεται να κάλεσε τον Μάροου να επιστρέψει στο CBS. Ο Μάροου, πιθανώς γνωρίζοντας ότι η υγεία του δεν θα του επέτρεπε να εργαστεί, απέρριψε την προσφορά του Πάλεϋ.
Θάνατος
Ένας μανιώδης καπνιστής σε όλη του τη ζωή, ο Μάροου ήταν πρακτικά αχώριστος από ένα τσιγάρο Camel. Αναφέρθηκε ότι κάπνιζε από εξήντα έως εξήντα πέντε τσιγάρα την ημέρα, που ισοδυναμούν με περίπου τρία πακέτα. Το See It Now ήταν το πρώτο τηλεοπτικό πρόγραμμα που έκανε αναφορά για τη σχέση καπνίσματος και καρκίνου. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής, ο Μάροου είπε: «Αμφιβάλλω ότι θα μπορούσα να αντέξω μισή ώρα χωρίς τσιγάρο, και να μην νιώσω άγχος και δυσφορία». Εμφάνισε καρκίνο του πνεύμονα και έζησε δύο χρόνια μετά την επέμβαση αφαίρεσης του αριστερού πνεύμονα.