cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iron Fist (1ος κύκλος)
Εκπαίδευση σκηνών μάχης και χορογραφία
Ο Μπρετ Τσαν ήταν ο συντονιστής και ο χορογράφος των σκηνών μάχης, καθώς και ο διευθυντής της δεύτερης ομάδας παραγωγής για τον κύκλο, έχοντας «πλήρη συμμετοχή σε όλα τα επεισόδια». Ο Μπακ ήθελε οι μάχες στη σειρά να είναι κυρίως γουίν τσουν αλλά με τη διατήρηση των ζωικών στυλ (πέντε ζώα) του κουνγκ φου, και ο Τσαν εργάστηκε μαζί με τον Μπακ και άλλους εκτελεστικούς παραγωγούς της Marvel κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης των μαχών. Ως ο διευθυντής της δεύτερης ομάδας παραγωγής, το πόσο θα συνέβαλε δημιουργικά ο Τσαν εξαρτιόταν από τον σκηνοθέτη του κάθε επεισοδίου με τον οποίο συνεργαζόταν. Ο Τσαν επηρεάστηκε από τις δουλειές των αδελφών Σο, Τζάκι Τσαν, Στίβεν Τσόου, Μπρους Λι και Γιούεν Γου-πινγκ, αλλά απέφυγε οι σκηνές να είναι «αιωρούμενες ή σαν-σε-σύρμα» έπειτα από αίτημα της Marvel· η δουλειά με σύρμα και τα CGI γραφικά χρησιμοποιήθηκαν ελάχιστα για τις σκηνές μάχης.
Μουσική
Οι εκτελεστικοί παραγωγοί ήθελαν η μουσική επένδυση της σειράς να δίνει την αίσθηση του μοντέρνου και ο συνθέτης Τρέβορ Μόρις συμφώνησε να μην χρησιμοποιήσει ορχήστρα. Δοκίμασε κάποια μουσικά όργανα τα οποία θα εκπροσωπούσαν την Ασιατική επιρροή στη σειρά, αλλά θεωρήθηκαν «πολύ παραδοσιακά» από τους παραγωγούς. Τελικά, χρησιμοποιήθηκαν μόνο μερικά «επηρεασμένα σε μεγάλο βαθμό» Ιαπωνικά φλάουτα. Ο Μόρις πρόσεξε επίσης να αποφύγει τον παραδοσιακό τρόπο χρήσης ενός θέματος για διαφορετικούς χαρακτήρες. Συνέθεσε ένα θέμα για τον Ραντ, το οποίο ακούγεται στους τίτλους αρχής της σειράς, καθώς κι ένα θέμα για το Χέρι, αλλά γενικά επικεντρώθηκε σε περιβαλλοντική μουσική. Επιπρόσθετη μουσική που ακούγεται στον πρώτο κύκλο της σειράς περιλαμβάνει τα τραγούδια «So Fresh, So Clean» από Outkast, «Krystal Karrington» από Camp Lo, «Heat of the Moment» από Killah Priest, «Black Mags» από The Cool Kids, «Hang N' Bang» από Vince Staples, «Blockbuster Night, Pt. 1» από Run the Jewels, καθώς και μουσική από το συγκρότημα A Tribe Called Quest.
Ένα soundtrack άλμπουμ με τη μουσική σύνθεση του Μόρις κυκλοφόρησε ψηφιακά από τη Marvel στις 17 Μαρτίου 2017, την ίδια μέρα που κυκλοφόρησαν και τα επεισόδια του κύκλου στο Netflix. Σε αυτό περιλαμβάνεται επίσης και το μόνο σινγκλ του άλμπουμ, «Come Down», από τον Άντερσον Πακ.
Λίστα κομματιών
250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack Όλη η μουσική των κομματιών ανήκει στον Τρέβορ Μόρις, εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά:
Συνδέσεις με το Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel
Δουλεύοντας γύρω από τις άλλες σειρές της Marvel στο Netflix, ο Μπακ περιέγραψε «ένα δίκαιο ποσοστό ελευθερίας», αλλά «επειδή οδηγούμαστε στη σειρά The Defenders, πρέπει να αφήσουμε τη σειρά και τους χαρακτήρες της σε ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο, επειδή κατά κάποιο τρόπο φυτεύουμε σπόρους και ιστορίες που θα καρποφορήσουν στους Defenders. Εκεί θα πρέπει να υπάρχει αρκετή συνεργασία ανάμεσα σε όλους τους υπεύθυνους της εκάστοτε σειράς. Αλλά εκτός από αυτό, η δουλειά μας είναι ευδιάκριτα ξεχωριστή». Ο κύκλος κάνει αναφορές στα γεγονότα της ταινίας Οι Εκδικητές, την Stark Enterprises, τους Hulk, Jessica Jones, Daredevil, Luke Cage και τις φυλακές Σίγκεϊτ, ενώ αναφέρεται επίσης στη συμμορία μοτοσυκλετιστών Dogs of Hell, τον αρχισυντάκτη της New York Bulletin, Μίτσελ Έλισον, και τη δημοσιογράφο Κάρεν Πέιτζ, τη Roxxon Oil και τη Midland Circle. Επιπρόσθετα, γίνεται αναφορά σε γεγονότα του δεύτερου κύκλου του Daredevil, όπως η επίθεση του Χεριού στο νοσοκομείο Metro General, ενώ φαίνεται και η εγκατάσταση αποστράγγισης αίματος του Χεριού.
Προώθηση
Τον Οκτώβριο το 2016, ο Μπακ και το βασικό καστ της σειράς προώθησαν τον κύκλο στην Comic-Con της Νέας Υόρκης, προβάλλοντας αποκλειστικό υλικό και μια πρώτη ματιά στο πρώτο τρέιλερ της σειράς. Στις αρχές Φεβρουαρίου 2017, κυκλοφόρησε το επίσημο τρέιλερ του κύκλου. Ο Ντέιβιντ Μπέντακορτ, γράφοντας στην εφημερίδα The Washington Post, συνέκρινε την ιστορία που παρουσιάστηκε στο τρέιλερ με αυτήν της ταινίας Batman Begins (2005) και αμφισβήτησε το γεγονός πως η στολή του Iron Fist από τα κόμικ, δε φάνηκε πουθενά. Ο Έρικ Φρανσίσκο από τη σελίδα Inverse σημείωσε πως το τρέιλερ επικρίθηκε ευρέως στο Twitter για την απεικόνιση του Ραντ ως ένας «ανυπόφορος κολεγιακός χίπις».
Κυκλοφορία
Στις 15 Μαρτίου 2017, ο κύκλος έκανε την πρεμιέρα του στο Tribeca Performing Arts Center στην πόλη της Νέας Υόρκης. Ολόκληρος ο πρώτος κύκλος επεισοδίων του Iron Fist κυκλοφόρησε παγκοσμίως στις 17 Μαρτίου 2017 στην υπηρεσία streaming του Netflix, σε υψηλή ευκρίνεια ανάλυσης 4K (Ultra HD 4K) και σε υψηλής δυναμικής εμβέλειας βίντεο (HDR).
Ο πρώτος κύκλος της σειράς κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο σε μορφή DVD και Blu-ray στις 4 Ιουνίου και την 1η Ιανουαρίου 2018 αντίστοιχα, ενώ στην Αυστραλία κυκλοφόρησε και στις δύο μορφές στις 30 Μαΐου 2018.
Τηλεθέαση
Το Netflix δεν αποκαλύπτει τα νούμερα τηλεθέασης των συνδρομητών του για καμία από τις δικές του σειρές, αλλά η εταιρία ανάλυσης Parrot Analytics μέσα από στοιχεία συμπέρανε πως ο κύκλος προσέλκυσε περισσότερες από 63 εκατομμύρια «εκφράσεις ζήτησης» στην κορυφή του, πίσω μόνο από τη σειρά Luke Cage, όσον αφορούσε σειρές της Marvel στο Netflix, η οποία είχε 69 εκατομμύρια. Η Parrot υπολόγισε αυτές τις εκφράσεις «αξιολογώντας τα steaming βίντεο, το μοίρασμα μέσω P2P, τις συζητήσεις στα κοινωνικά δίκτυα και άλλα». Η 7Park Data, η οποία μετράει τον αριθμό των ροών σε υπηρεσίες βίντεο, συμπέρανε πως η πρεμιέρα του Iron Fist στο Netlix στις 17 Μαρτίου 2017, ήταν αυτή που ο κόσμος παρακολούθησε τρία ή περισσότερα επεισόδια μαζί περισσότερο από κάθε άλλη για το 2017, με ποσοστό 54.7%. Η 7Park Data συμπέρανε επίσης πως ο Iron Fist υπολογίστηκε να προβλήθηκε τη μέρα της πρεμιέρας σε ποσοστό 14.6% συνδρομητών του Netflix, το υψηλότερο ποσοστό οποιασδήποτε άλλης πρεμιέρας σειρών που είχε υπολογίσει η εταιρία, συμπεριλαμβανομένων και των πρεμιέρων άλλων σειρών της Marvel στο Netflix.
Αργότερα, η Parrot αποκάλυψε πως η ζήτηση για τη σειρά Iron Fist μία εβδομάδα μετά την κυκλοφορία της είχε μειωθεί στο μισό. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη πτώση που είχε μία σειρά της Marvel στο Netflix, υποδηλώνοντας «πως ο κόσμος είχε αρχίσει να βλέπει μαζεμένα τα πρώτα επεισόδια τις πρώτες μέρες μετά την κυκλοφορία, αλλά δεν επέστρεψε για να ολοκληρώσει τον κύκλο το επόμενο Σαββατοκύριακο». Η εταιρία ανάλυσης μάρκετινγκ Jumpshot, συμπέρανε πως ο κύκλος ήταν ο τρίτος σε τηλεθέαση κύκλος στο Netflix τις πρώτες 30 μέρες της κυκλοφορίας του συγκεντρώνοντας ποσοστό 28% των τηλεθεατών που είχε λάβει ο δεύτερος κύκλος της σειράς Daredevil, για τον οποίο η εταιρία πίστευε πως ήταν ο κύκλος με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση. Η Jumpshot, η οποία «αναλύει τα κτυπήματα στα δεδομένα ροής από έναν διαδικτυακό κατάλογο μεγαλύτερο των 100 εκατομμυρίων καταναλωτών», μελέτησε τη συμπεριφορά και δραστηριότητα των τηλεθεατών της αμερικανικής αγοράς, καταλήγοντας στον σχετικό αριθμό των Αμερικανών τηλεθεατών του Netflix που παρακολούθησαν τουλάχιστον ένα επεισόδιο του κύκλου.
Κριτικές
Η σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes δίνει στον κύκλο ποσοστό αποδοχής 20% βασισμένο σε 84 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας διαβάζουμε: «Παρά τις κάποιες υποσχόμενες στιγμές, ο Iron Fist βαραίνει από την απουσία της ταχύτητας και της πρωτοτυπίας». Η σελίδα συλλογής κριτικών Metacritic βαθμολόγησε τον κύκλο με 37% βασισμένο σε 27 κριτικές, με την ένδειξη «γενικά μη ευνοϊκές κριτικές».
Γράφοντας κριτική για τα πρώτα έξι επεισόδια του κύκλου, ο Ντάνιελ Φίνμπεργκ από το περιοδικό The Hollywood Reporter βρήκε τον Iron Fist να είναι «το πρώτο μεγάλο λάθος βήμα» για τη Marvel και το Netflix και να μην έχει «την αυθεντικότητα του επιπέδου-του-δρόμου» που είχαν οι προηγούμενες σειρές. Ο Φίνμπεργκ ένιωσε πως ο Τζόουνς δεν ήταν σε θέση να αναδείξει το υλικό που είχε στα χέρια του, ενώ έδινε την εικόνα ενός «κακομαθημένου αγοριού». Ανέφερε επίσης πως από τον κύκλο απουσίαζαν βασικά αρχέτυπα χαρακτήρων όπως «ένας άξιος αντίπαλος για τον ήρωά μας», το κωμικό στοιχείο ή μια «φωνή σοφής εξουσίας». Ο Μορίν Ράιαν από το περιοδικό Variety έδωσε αρνητική κριτική στα δύο πρώτα επεισόδια, αποκαλώντας τα «αγρίως ανιαρά» και «αδιάφορα». Αφού επέκρινε ρυθμό, δράση, γενικό χαρακτηρισμό, σχεδιασμό παραγωγής, φωτογραφία και διαλόγους, ο Ράιαν πρότεινε πως πρωταγωνιστής του κύκλου θα έπρεπε να ήταν η Χένγουικ και όχι ο Τζόουνς.
Ο Ρομπ Σέφιλντ από το περιοδικό Rolling Stone επέκρινε την ερμηνεία του Τζόουνς αποκαλώντας τον «εντελώς χωρίς χάρισμα, περισσότερο κουτάβι παρά μοναχικός λύκος». Θεώρησε επίσης πως έλειπε από τον χαρακτήρα το χιούμορ και η εσωτερική αναταραχή και ανέφερε πως «οι ατάκες του Ραντ περί μυστικού Ζεν δίνονται στημένα, χωρίς να περνάνε στον θεατή». Η Άλισον Κιν από τη σελίδα Collider βαθμολόγησε τον κύκλο με 3/5 αφού είδε τα πρώτα έξι επεισόδια. Ανέφερε πως ο κύκλος είχε ένα καλό καστ και εξαιρετική ιστορία προέλευσης, αλλά είχε «αργό ρυθμό» και ασταθές μοντάζ. Βρήκε τον Τζόουνς γοητευτικό, αλλά συμφώνησε με τον Φίνμπεργκ πως απουσίαζε ένας κακός και πως η Τεμπλ «ταίριαζε γάντι» στον κύκλο. Στη δική του κριτική για τη σελίδα Screen Crush, ο Κέβιν Φιτζπάτρικ δήλωσε: «Η σειρά Iron Fist έπρεπε να είναι πολύ πιο παράξενη από όσο είναι στην πραγματικότητα, παρομοίως με το πώς ο Doctor Strange (2016) ξαναείπε, ουσιαστικά, την ιστορία του Iron Man (2008) με αρκετά οπτικά εφέ και εκκεντρικούς δεύτερους χαρακτήρες στο χαρτί για κάλυψη τυχόν ελλείψεων. Ο Iron Fist ξεκινάει να δείχνει σημάδια ζωής στο έκτο επεισόδιο... αλλά το πόσο αργά φτάνει εκεί είναι πέραν αμφισβήτησης, ειδικά όταν η πλειοψηφία των βασικών χαρακτήρων [είναι τόσο] υποανάπτυκτοι». Ο Φιτζπάτρικ θεώρησε πως η Κολίν Γουίνγκ ήταν ο καλύτερος δεύτερος χαρακτήρας και επαίνεσε την ερμηνεία της Χένγουικ.
Ο Άλαν Σέπινγουολ από την ιστοσελίδα Uproxx έπειτα από την παρακολούθηση των έξι πρώτων επεισοδίων αναφέρει: «Είναι εύκολα η χειρότερη σειρά της Marvel στο Netflix», επικρίνοντας τον ρυθμό και την «εσφαλμένη επιλογή» του Τζόουνς, ενώ ήταν πιο θετικός για τους ρόλους των Μος και Ντόσον. Ο Σέπινγουολ κατέληξε λέγοντας: «το μεγαλύτερο πρόβλημα με τη νέα σειρά είναι πως όσοι εμπλέκονται σε αυτήν φαίνεται να μην έχουν οποιαδήποτε γνώση του υλικού. Απλά δημιούργησαν μια πιστή, αλλά χωρίς προσωπικότητα προσαρμογή, επειδή κάποιος στη Marvel αποφάσισε πριν από τέσσερα χρόνια πως ο Ντάνι έπρεπε να είναι [στους Defenders], κι ως αποτέλεσμα πήραμε αυτή την τόσο άψυχη σειρά η οποία με κάνει να μην ενδιαφέρομαι στο να την ολοκληρώσω». Ο Νταν Τζόλιν στην κριτική του για το περιοδικό Empire έδωσε βαθμολογία 3/5. Θεώρησε πως ήταν ευεργετικό το ότι ο Iron Fist κυκλοφόρησε μετά την εισαγωγή του Doctor Strange στο MCU και «όλες τις Ανατολικο-μυστικιστικές αποσκευές του», αποκαλώντας τον Iron Fist «μία φρέσκια παρουσία» σε σύγκριση με τον «κυκλοθυμικό, συγκρουόμενο ηρωισμό» των άλλων Defenders. Ο Τζόλιν επέκρινε ωστόσο το γεγονός πως ο Μπακ «δεν είχε καμία αίσθηση σύνδεσης με το θέμα» όπως είχαν οι προηγούμενοι υπεύθυνοι των σειρών της Marvel στο Netflix και θεώρησε πως δεν είναι παρά μόνο μέχρι το έκτο επεισόδιο «όπου νιώθεις πραγματικά την γεμάτη πολεμικές τέχνες προέλευση της σειράς». χάρη στον σκηνοθέτη του επεισοδίου RZA, ο οποίος «δίνει επιτέλους στη σειρά μία σωστή κλίση ... Είναι αρκετό για να σε κάνει να εύχεσαι να ήταν αυτός ο υπεύθυνος της σειράς». Ο Τζόλιν κατέληξε λέγοντας: «Ο Iron Fist προσφέρει μια γεύση φανταστικού στη μικρή γωνία των Defenders μέσα στο MCU, αλλά χρειάζεται περισσότερη κουνγκ φου γεύση από αυτήν που επιτρέπει ο Μπακ».
Ως απάντηση σε αυτές τις κριτικές, ο Τζόουνς είπε πως «αυτές οι σειρές δεν φτιάχνονται για τους κριτικούς, φτιάχνονται πρωτίστως και κυρίως για τους θαυμαστές ... όταν οι θαυμαστές του κόσμου της Marvel στο Netflix και οι θαυμαστές των κόμικ βλέπουν τη σειρά με την προοπτική πως απλά θέλουν να απολαύσουν μία σειρά με υπερήρωες, τότε πραγματικά θα απολαύσουν αυτό που θα δουν». Αργότερα, ο Τζόουνς απέδωσε τις αρνητικές κριτικές στο γεγονός πως ο χαρακτήρας του, «ένας λευκός δισεκατομμυριούχος Αμερικανός», ήταν παραπλήσιος του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έγινε «ο νούμερο ένα δημόσιος εχθρός, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες», στο διάστημα μεταξύ της δημιουργίας της σειράς και της κυκλοφορίας της. Σε ένα άρθρο της ιστοσελίδας Vox, ο Άλεξ Αμπάντ-Σάντος είπε πως ο Τζόουνς απλά προσπαθούσε να «ρίξει το φταίξιμο» σε κάποιον άλλον, όταν το πραγματικό πρόβλημα με τον κύκλο ήταν πως «κανένας δεν σκέφτηκε το τι κάνει τον χαρακτήρα ανθρώπινο». Ο Αμπάντ-Σάντος πρότεινε πως ο κύκλος θα πρέπει να είναι μια προειδοποίηση σε άλλους που θέλουν να διηγηθούν ιστορίες με υπερήρωες, οι οποίοι έπρεπε να εξασφαλίσουν πως «χρησιμοποιούσαν καθιερωμένους χαρακτήρες για να αγγίξουν κάποια θέματα - ψυχική ασθένεια, πατρότητα, φυλή, ψυχικά τραύματα - παρά απλά να αναμασούν παλιές πλοκές».
Επικρίσεις των σκηνών μάχης
Ο Φίνμπεργκ, στην κριτική του, επέκρινε τις σκηνές μάχης του κύκλου αποκαλώντας τες «αδύναμα σκηνοθετημένες και πολύ σύντομες, χωρίς καν καμία προσπάθεια προσποίησης πως ο πρωταγωνιστής της σειράς κάνει ο ίδιος αυτές τις σκηνές» και θεώρησε πως «η δύναμη του Ντάνι και οι ενισχυμένες ικανότητές του μετά βίας εξηγούνται και απεικονίζονται χωρίς συνέπεια». Ο Σέπιγουολ περιέγραψε τις σκηνές μάχης του κύκλου ως «σύντομες και μη πειστικές», επικρίνοντας την ικανότητα του Τζόουνς να τις ερμηνεύσει αλλά και τον τρόπο που γυρίστηκαν και μονταρίστηκαν. Μία σκηνή μάχης, η οποία περιέχει 56 κοψίματα σε υλικό μόλις 35 δευτερολέπτων, επισημάνθηκε από μερικούς θαυμαστές και κριτικούς ως εμβληματική των προβλημάτων των συγκεκριμένων σκηνών, με τον Κρίστοφερ Χούτον της σελίδας The Independent να λέει πως το μοντάζ δημιούργησε αυτή «την αποπροσανατολιστική, ακατάστατη και τελικά όχι ιδιαίτερα εύστοχη ακολουθία». Συνέκρινε τη σκηνή με τη δουλειά του Τζάκι Τσαν που πιστεύει ως την ανώτερή του, επικαλούμενος μόνο μία λήψη σκηνής μάχης με τον ηθοποιό, καθώς και τις σκηνές μάχης από τον Daredevil, οι οποίες «ήταν τρομερά επιτυχημένες με μια πιο εξελιγμένη επιλογή λήψης και ελάχιστα κοψίματα σε σχέση με τον Iron Fist».
Ο Αλόισιους Λόου από τη σελίδα CNET, συνέκρινε επίσης τις σκηνές μάχης του Τζόουνς με αυτές του Τσαν, αλλά και του Τζετ Λι, λέγοντας: «Δεν υπάρχει αυτή η καλαισθησία που προσδοκώ από έναν δάσκαλο του κουνγκ φου, και δέχεται κτυπήματα πολύ εύκολα για έναν εκπαιδευμένο εξπέρ». Ο Λόου επέκρινε επίσης το γεγονός πως ο Τζόουνς ήταν ανίκανος να πολεμήσει και με τις δύο γροθιές του, ενώ σημείωσε πως αυτή που θεωρούσε να είναι η καλύτερη μάχη του κύκλου ήταν όταν ο Τζόουνς ήρθε αντιμέτωπος με τη μεθυσμένη τεχνική της γροθιάς κι έχανε εξαιτίας αυτού, με τον Ραντ να κερδίζει εκείνη τη μάχη μόνο λόγω «του αναπόφευκτου της νίκης της πανοπλίας που του προσφέρει η πλοκή». Η Μπρουκ Χ. από το Pop Culture Uncovered θεώρησε πως αρκετά από τα θέματα των σκηνών μάχης του κύκλου προέρχονταν από μία απόφαση να μοντελοποιήσουν τη σειρά με βάση τις Αμερικανικές ταινίες δράσης των δεκαετιών του 1980 και του 1990, παρά να ανανεώσουν το στυλ των ταινιών του Χονγκ Κονγκ της δεκαετίας του 1970. Ο κύκλος «δεν έχει ρευστότητα, ποικιλία, ενδιαφέροντα στυλ ή μπρος-πίσω μεταξύ αντιπάλων. Αυτές οι μάχες ήταν μία Αμερικανική ερμηνεία των πολεμικών τεχνών, χρησιμοποιώντας το προσωπείο του κουνγκ φου για να καλύψουν τίποτα περισσότερο από μια απλή φιλονικία». Η Μπρουκ Χ. σημείωσε πως ο Τσαν είχε εκτεταμένη εμπειρία στο να δουλεύει ως συντονιστής των σταντ, αλλά περιορισμένο χρόνο στο να δουλεύει ως χορογράφων σκηνών μάχης πριν την ένταξή του στη σειρά ενώ, ένας επαγγελματίας χορογράφος σκηνών μάχης, συζητώντας για τη σειρά, θεώρησε πως η χορογραφία δεν ήταν το πρόβλημα καθώς «μπορούσα να δω πού το πήγαιναν οι χορογράφοι» αλλά οι ηθοποιοί, ειδικά ο Τζόουνς, απλά δεν ήταν αρκετά ικανοί για να αποδώσουν. Το γρήγορο μοντάζ κοψίματος επικρίθηκε επίσης από την Μπρουκ, καθώς και οι προσπάθειες αντιγραφής «του στυλ επιβράδυνσης των Γουατσόφσκι», κάτι που «απέτυχε παταγωδώς».
Διαμάχες ως προς το κάστινγκ
Ως απάντηση σε αυτό, ο Κιθ Τσόου από το The Nerds of Color, ζήτησε συγκεκριμένα από τη Marvel να προσλάβει έναν Ασιο-Αμερικανό για τον ρόλο. Ο Τσόου επικεντρώθηκε στην έλλειψη Ασιο-Αμερικανικής εκπροσώπησης στην επικρατούσα τάση της τηλεόρασης και των ταινιών, στο γεγονός πως η ιστορία του χαρακτήρα δε θα έπρεπε να αλλάξει για να προσαρμοστεί αυτή η διαφορά και στο πώς αυτό θα σταματούσε την απεικόνιση των στοιχείων αλληγορίας του «λευκού σωτήρα» όπου ένας «λευκός-τύπος-είναι-καλύτερος-στο-να-είναι-Ασιάτης-από-τους-Ασιάτες». Ο Τσόου δεν θεώρησε πως θα ήταν ισάξιο απλά να προστεθεί ένας Ασιάτης ήρωας στη σειρά, όπως ο Shang-Chi, καθώς υπάρχει διαφορά μεταξύ της εμπειρίας ενός Ασιάτη χαρακτήρα κι ενός Ασιο-Αμερικανού, αφού ο δεύτερος θα ήταν σε θέση να αποδώσει την ιστορία του «ψαριού έξω από το νερό» όπως συμβαίνει με τον Ραντ στα κόμικ. Ο Τσόου διαφώνησε πως ήταν ρατσιστικό να υπάρχει ένας Ασιο-Αμερικανός δάσκαλος πολεμικών τεχνών, καθώς οι πολεμικές τέχνες αποτελούν φυσικό κομμάτι της κληρονομιάς των Ασιο-Αμερικανών και δεν θα ήταν το μοναδικό πράγμα που θα έκανε ο χαρακτήρας. Έδωσε ως παράδειγμα τον Ντάνιελ Γου, τον πρωταγωνιστή της σειράς Into the Badlands, τον μοναδικό Ασιο-Αμερικανό πρωταγωνιστή σε μία σειρά πολεμικών τεχνών, ο οποίος συμφώνησε να πρωταγωνιστήσει στη συγκεκριμένη σειρά παρά τα αντιληπτά στερεότυπα χαρακτηριστικά που υπήρχαν λόγω των πολεμικών τεχνών και επειδή η «κουλτούρα του δημιούργησε το κουνγκ φου, άρα γιατί είναι αυτό στερεοτυπικό; Όχι, είναι μέρος της ιστορίας [μου]». Ο Τσόου ξεκίνησε το hashtag #AAIronFist στο Twitter, ξεκινώντας ένα κίνημα που έλαβε υποστήριξη από «ανθρώπους υψηλού προφίλ» όπως οι Λέξι Αλεξάντερ και Γκέιλ Σιμόν.
Έπειτα από την πρόσληψη του Τζόουνς, ο Ρομπ Μπρίκεν από io9 μίλησε εναντίον των σχολιαστών που αποδέχτηκαν αυτή την πρόσληψη επειδή η Marvel βρισκόταν σε μία «καταδικασμένοι αν το κάνουν, καταδικασμένοι αν δεν το κάνουν» κατάσταση, θεωρώντας πως αυτό δεν ήταν αλήθεια αφού τα οφέλη που θα είχαν από την πρόσληψη ενός Ασιο-Αμερικανού ηθοποιού - συμπεριλαμβανομένου να είχαν τον χαρακτήρα «να αξιοποιεί την Ασιατική καταγωγή του αντί να την κλέβει από άλλους» - υπερτερούσαν από το να αντέγραφαν απλά τα στερεότυπα από τα κόμικ. Αργότερα, η συνάδελφός του Κάθριν Τρεντακόστα αφού παρακολούθησε ολόκληρο τον κύκλο, πρόσθεσε πως ένας Ασιο-Αμερικανός Ντάνι Ραντ θα ήταν πιο ενδιαφέρον, ειδικά στο να είναι ικανός να εξερευνήσει το πώς ένιωθε σχετικά με την επιστροφή του στην Αμερική να έχει γίνει περισσότερο ένα στερεότυπο, καθώς στην Καν Λαν θα ένιωθε εκτός τόπου εξαιτίας του ότι είναι Αμερικανός, ενώ στους κύκλους υψηλής κοινωνίας θα ένιωθε το ίδιο εξαιτίας του ότι ήταν Ασιάτης. Ως απάντηση σε αυτές τις επικρίσεις, ο Τζόουνς συμφώνησε πως «πρέπει να υπάρχει περισσότερη ποικιλομορφία στις ταινίες και στην τηλεόραση» αλλά ήταν μπερδεμένος στο γιατί συγκεκριμένα ο Iron Fist έγινε στόχος από σχολιαστές στο διαδίκτυο και ανέφερε πως θα έπρεπε να είναι εξοργισμένοι με «πραγματικά προβλήματα που υπάρχουν στον κόσμο» αντί με αυτό. Έπειτα από μία ανάρτησή του στο Twitter τον Μάρτιο του 2017 όπου υποστήριζε την ποικιλομορφία και η οποία δημιούργησε αντιδράσεις, ο Τζόουνς πρόσθεσε πως οι παραγωγοί επέλεξαν να επικεντρωθούν στις προβληματικές πτυχές του χαρακτήρα και να τον περιτριγυρίσουν με «ένα από τα πιο ποικιλόμορφα» καστ σειράς της Marvel στο Netflix για να δημιουργήσουν μία «κοινωνικά προοδευτική ιστορία», χωρίς να απομακρύνονται από τη βάση των θαυμαστών των κόμικ. Μετέπειτα, ο Τζόουνς διέγραψε για μικρό χρονικό διάστημα τον λογαριασμό του στο Twitter, καθώς «βρισκόταν εν μέσω γυρισμάτων και ήθελε να επικεντρωθεί στο να φέρει τον χαρακτήρα στη ζωή χωρίς επικρίσεις».
Ως απάντηση σε συγκεκριμένες επικρίσεις πως ο Ραντ είναι ένας «λευκός σωτήρας», ο Μπακ ανέφερε πως είχε προσεγγίσει τον χαρακτήρα χωρίς να γνωρίζει τα ρατσιστικά θέματα που περιτριγύριζαν εκείνον και την ιστορία του στα κόμικ, και πως «μπορώ να πω οριστικά πως ο Ντάνι Ραντ δεν είναι λευκός σωτήρας. Προσπαθεί να σώσει τον εαυτό του, αν μη τι άλλο». Ο Τζόουνς συμφώνησε λέγοντας: «Ο Ντάνι Ραντ δεν είναι ένας λευκός σωτήρας. Ο Ντάνι Ραντ μετά δυσκολίας μπορεί να σώσει τον εαυτό του, πόσο μάλλον μία ολόκληρη φυλή ανθρώπων. Είναι ένα πολύ πολύπλοκο, ευάλωτο άτομο». Ο Τζόουνς θεώρησε πως η αλλαγή της Καν Λαν στη σειρά να είναι ένα πολυπολιτισμικό μέρος βοήθησε στο να μειωθεί η αφήγηση περί λευκού σωτήρος, ενώ ανέφερε: «Οι θεματικές και αφηγηματικές επιλογές είναι θέμα των σεναριογράφων. Και είναι δικό μας θέμα ως ηθοποιοί να προσπαθήσουμε να δώσουμε ζωή σε αυτούς τους χαρακτήρες όσο αληθινά και όσο ειλικρινά και με όσο γνήσιο πάθος είναι δυνατόν». Ο Ρόι Τόμας, συν-δημιουργός του χαρακτήρα, υπερασπίστηκε επίσης τον κύκλο έπειτα από τις κατηγορίες περί πολιτισμικού σφετερισμού, λέγοντας πως ο χαρακτήρας δημιουργήθηκε σε μία λιγότερο «πολιτικά ορθή» εποχή και πως η Καν Λαν προοριζόταν πάντα να είναι ένα μυστικιστικό μέρος παρά μία αναπαράσταση της Ασίας. Ο Τόμας πρόσθεσε πως δεν θα τον ενοχλούσε αν ο χαρακτήρας είχε αλλάξει και είχε προσωποποιηθεί από έναν Ασιο-Αμερικανό, αλλά δεν «ντρεπόταν» που ο Ραντ παρέμεινε λευκός.
Διακρίσεις
Ο πρώτος κύκλος της σειράς ήταν υποψήφιος στην κατηγορία «Καλύτερη Νέα Σειρά με Υπερήρωες» στην 44η τελετή απονομής των βραβείων Saturn, αλλά έχασε από την άλλη σειρά της Marvel στο Netflix, The Punisher.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύκλοι του Iron Fist
Νικκολό Τσούκκι
Ο Νικκολό Τσούκκι (Niccolò Zucchi, 6 Δεκεμβρίου 1586 – 21 Μαΐου 1670) ήταν Ιταλός Ιησουίτης αστρονόμος και φυσικός.
Υπήρξε πιθανώς ο πρώτος άνθρωπος που διέκρινε τις ζώνες στον πλανήτη Δία (το 1630), ενώ ανέφερε κηλίδες πάνω στον Άρη (1640).
Το έργο του Optica philosophia experimentis et ratione a fundamentis constituta (1652–1656) περιγράφει τα πειράματά του το 1616 με ένα κοίλο κάτοπτρο αντί του αντικειμενικού φακού σε τηλεσκόπιο, κάτι που αποτελεί την πρώτη γνωστή περιγραφή ενός κατοπτρικού τηλεσκοπίου. Στο ίδιο βιβλίο αποδεικνύεται ότι οι φωσφορίζουσες ουσίες παράγουν και δεν αποθηκεύουν το φως που εκπέμπουν.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικκολό Τσούκκι ήταν το τέταρτο από οκτώ τέκνα των Πιέρε Τσούκκι και Φρανσουάζ Τζιάντε Μαρίε, ζεύγους ευγενικής καταγωγής. Οι τρεις αδελφές του έγιναν όλες καλόγριες, τρεις από τους αδελφούς του Ιησουίτες και ο τέταρτος αδελφός εφημεριακός ιερέας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Ο Νικκολό σπούδασε ρητορική στην Πιατσέντσα και φιλοσοφία και θεολογία στην Πάρμα. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του αυτές σε ηλικία 16 ετών και εισήλθε στο τάγμα των Ιησουιτών στην Παδούη στις 28 Οκτωβρίου 1602, όπου και παρέμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του.
Ο Τσούκκι δίδαξε ρητορική, θεολογία και μαθηματικά ως καθηγητής στο Ρωμαϊκό Κολέγιο και μετά διορίσθηκε επικεφαλής ενός νέου κολεγίου των Ιησουιτών στη Ραβέννα από τον Καρδινάλιο Αλεσσάντρο Ορσίνι. Αργότερα υπηρέτησε ως αποστολικός κήρυκας, αξίωμα που αναφέρεται συχνά ως «κήρυκας στον Πάπα», για περίπου επτά χρόνια. Οι έρευνές του υποστηρίχθηκαν οικονομικά από τον δούκα της Πάρμας Ρανούτσιο Φαρνέζε, στον οποίο ο Τσούκκι αφιέρωσε το βιβλίο του Nova de machinis philosophia το 1642. Επίσης, αφιέρωσε το βιβλίο του Optica philosophia (1652) στον Αρχιδούκα Λεοπόλδο της Αυστρίας. Το τελευταίο του αξίωμα ήταν στον Οίκο των Ιησουιτών στη Ρώμη, πόλη στην οποία απεβίωσε σε ηλικία 83 ετών.
Επιστημονικό έργο
Ο Τσούκι συνέγραψε πολλά επιστημονικά βιβλία, μεταξύ των οποίων δύο έργα επί της «φιλοσοφίας των μηχανών» (αναλύσεις μηχανικής) το 1646 και το 1649, καθώς και το Optica philosophia («Οπτική Φιλοσοφία») το 1652. Συνέγραψε επίσης το αδημοσίευτο Optica statica, που δεν διασώθηκε. Μερικά εκ των θεμάτων για τα οποία έγραψε ο Τσούκκι ήταν ο μαγνητισμός, τα βαρόμετρα (αρνούμενος την ύπαρξη κενού) και την απόδειξη ότι οι φωσφορίζουσες ουσίες παράγουν και δεν αποθηκεύουν το φως που εκπέμπουν (σε αντίθεση με τις φθορίζουσες).
Στην αστρονομία
Ο Τσούκκι υπεστήριξε λανθασμένα ότι, αφού η Αφροδίτη αντιπροσώπευε την ομορφιά, ήταν πιο κοντά στον Ήλιο από ό,τι ο Ερμής (που αντιπροσώπευε την επιδεξιότητα). Το 1623 ο Τσούκκι ήταν μέλος της παπικής αντιπροσωπείας που στάλθηκε στην αυλή του Αυτοκράτορα Φερδινάνδου Β΄. Εκεί συνάντησε τον Γερμανό αστρονόμο Γιοχάνες Κέπλερ.
Ο Κέπλερ ενεθάρρυνε το ενδιαφέρον του Τσούκκι για την αστρονομία. Μετά την επιστροφή του στη Ρώμη, ο Τσούκκι άρχισε και διατήρησε αλληλογραφία με τον Κέπλερ. Σε κάποια περίοδο που ο Κέπλερ αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες, ο Τσούκκι, μετά από παρότρυνση του Ελβετού Ιησουίτη επιστήμονα πατρός Πάουλ Γκούλντιν, δώρισε ένα τηλεσκόπιο δικής του σχεδίασης στον Κέπλερ, ο οποίος μνημόνευσε την προσφορά στο έργο του Somnium («Το όνειρο»).
Ο Τσούκκι και το κατοπτρικό τηλεσκόπιο
Μεταξύ των αναφερομένων από τον Τσούκκι στο βιβλίο του Optica philosophia experimentis et ratione a fundamentis constituta (1652) είναι ο ισχυρισμός του ότι μελέτησε την ιδέα ενός κατοπτρικού τηλεσκοπίου το 1616, δηλαδή για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία. Συγκεκριμένα, περιέγραψε ένα πείραμα που πραγματοποίησε με έναν κοίλο φακό και μπρούτζινο παραβολικό κάτοπτρο. Ο Τσούκκι μεταχειρίσθηκε τον φακό ως προσοφθάλμιο, επιχειρώντας να παρατηρήσει την εστιασμένη εικόνα που έστελνε το κάτοπτρο προκειμένου να διαπιστώσει εάν μπορούσε το σύστημα να λειτουργήσει ως τηλεσκόπιο. Αν και περιέγραψε το κάτοπτρο ως «ab experto et accuratissimo artifice elaboratum nactus» («κατασκευασμένο από έμπειρο τεχνίτη» ), φαίνεται ότι δεν ικανοποιήθηκε από τις εικόνες που έδινε, πιθανώς εξαιτίας της ανεπάρκειας του κατόπτρου να εστιάζει με ακρίβεια τα είδωλα, της γωνίας κλίσεως, ή του γεογνότος ότι το κεφάλι του εμπόδιζε μερικώς τη διαδρομή του φωτός. Ο Τσούκκι εγκατέλειψε την ιδέα. Αν τα παραπάνω ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, τότε αυτή είναι η παλαιότερη γνωστή περιγραφή της ιδέας χρήσεως κατόπτρου αντί αντικειμενικού φακού σε τηλεσκόπιο, αρκετά χρόνια νωρίτερα από τις σχετικές συζητήσεις των Γαλιλαίου και Τζοβάννι Φραντσέσκο Σαγκρέντο κατά τη δεκαετία του 1620.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αστρονόμοι Κατηγορία:Ιταλοί φυσικοί Κατηγορία:Αστρονόμοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Ιησουίτες
Kouris Media Group
Η Kontra Media Group (KMG, γνωστή και ως Όμιλος Κουρή) είναι όμιλος έντυπων και ηλεκτρονικών μέσων μαζικής ενημέρωσης, ιδιοκτησίας του Ανδρέα Κουρή. Ιδρύθηκε το 1980 και αποτελεί για χρόνια έναν από τους μεγαλύτερους ομίλους, στον κλάδο των μέσων ενημέρωσης.
Ιστορία
Η εταιρεία ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1980, με την έκδοση της εφημερίδας Αυριανή. Παρ' όλο που τις αρχές της κυκλοφορίας δεν πουλούσε πολλά φύλλα, μετά την μεγάλη απεργία των εργαζομένων όλων των εφημερίδων τον Ιούλιο του 1980 η κυκλοφορία αυξήθηκε κατακόρυφα και έμεινε έτσι και μετά το τέλος της απεργίας. Το 1982, εκδίδει την αθλητική εφημερίδα Ο Φίλαθλος, την πρώτη ανεξάρτητη αθλητική εφημερίδα στην Ελλάδα.
Με το άνοιγμα της ιδιωτικής τηλεόρασης και μετά από παράκληση του Ανδρέα Παπανδρέου στις αρχές του 1990, ο ιδιοκτήτης του ομίλου, Γιώργος Κουρής, ιδρύει την εταιρεία Ελεύθερη Τηλεόραση Ανώνυμος Εταιρεία, και ξεκινάει τον τρίτο τότε, μετά το Mega Channel και τον ΑΝΤ1, κατά σειρά πανελλαδικής εμβέλειας τηλεοπτικό σταθμό Κανάλι 29, έχοντας πολιτική πεποίθηση προς τον Κεντροαριστερό χώρο και τη σοσιαλδημοκρατία, με μεγάλη φιλικότητα στο τότε παντοδύναμο κόμμα του ΠΑΣΟΚ.
Ωστόσο, λόγω του Σκανδάλου Κοσκωτά, το οποίο βγήκε στην επιφάνεια το 1989, και την γενική φιλική στάση των τότε μεγάλων μέσων ενημέρωσης στη Νέα Δημοκρατία, το Κανάλι 29 απέκτησε μεγάλη τηλεθέαση. Όμως αργότερα, ο Κουρής, ήταν απογοητευμένος από την μετέπειτα στάση του ΠΑΣΟΚ, και υποχρεώθηκε και πούλησε τελικά, το 1993 το Κανάλι 29, στην ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ ΕΛΛΑΣ, συμφερόντων της οικογένειας Βαρδινογιάννη, η οποία αγόρασε την Νέα Τηλεόραση Α.Ε. που είχε ανεκμετάλλευτη τηλεοπτική άδεια μετατρέποντας τον σταθμό στο σημερινό Star Channel, ενώ με χρήματα που απέκτησε η Ελεύθερη Τηλεόραση Α.Ε., από την πώληση του Καναλιού 29, ξεκινάει το Μάρτιο του 1994, το Κανάλι 5, σε άλλες συχνότητες, το οποίο μετέπειτα, μετατράπηκε στο γνωστό Alter Channel.
Τον Ιούλιο του 1996 ξεκινάει και το μουσικό ραδιόφωνο Love Radio 99 FM, το οποίο το 2001, λόγω ανακατανομής των ραδιοφωνικών συχνοτήτων, μετακομίζει από τους 99 μεγάκυκλους (MHz), στους 97.5 μεγάκυκλους (MHz), και μετονομάζεται στο σημερινό Love Radio 97.5. Στα τέλη του 2000, αγοράζει το Κανάλι 40 του Βασίλη Λεβέντη και το 2001 βγάζει στον αέρα το Extra Channel, το οποίο το 2003, το πούλησε στον Φίλιππο Βρυώνη. Το 2007 ιδρύεται η Real Media Group του Νίκου Χατζηνικολάου, με το 50% των μετοχών της εταιρείας να την κατέχει ο Ανδρέας Κουρής. Στις 13 Σεπτεμβρίου 2010, αγοράζει το πλειοψηφικό πακέτο του τηλεοπτικού σταθμού ΤηλεΦΩΣ από τον Κώστα Παπανικόλα και στην θέση του εξέπεμψε το Kontra Channel.
Οικονομική κρίση και απώλειες
Ωστόσο, η οικονομική κρίση της Ελλάδας, χτύπησε και τον Όμιλο Κουρή. Πρώτη η εφημερίδα Ο Φίλαθλος τον Οκτώβριο του 2011 έκλεισε λόγω οικονομικών χρεών. Ακολούθησε η μακρά οικονομική ιστορία του τηλεοπτικού σταθμού Alter Channel το οποίο είχε πολλά χρέη και κρατούσε τους εργαζόμενους του καναλιού απλήρωτους για μήνες. Αποτέλεσμα, η γνωστή απεργία των εργαζόμενων και το 2012, το κανάλι έκλεισε. Τέλος, το ίδιο καθεστώς υπήρχε και στην Αυριανή, η οποία έκλεισε τον Δεκέμβριο του 2012.
Μετέπειτα
Η εταιρεία γρήγορα ανέκαμψε και έγιναν προσπάθειες, χωρίς όμως αποτέλεσμα να επαναλειτουργήσει το Alter,  το οποίο έχει χρέη γύρω στα 500 εκατομμύρια ευρώ, ενώ παράλληλα, το 2013, με έναν αμφιλεγόμενο νόμο της τότε κυβέρνησης Σαμαρά, το πτωχευμένο Alter, έχασε πλήρως και την προσωρινή άδεια εθνικής εμβέλειας που διέθετε από το 1993, ενώ τα υπόλοιπα εν ενεργεία ιδιωτικά κανάλια, αναβαπτίστηκαν σε νόμιμα, χωρίς να διαθέτουν τότε νόμιμες τηλεοπτικές άδειες, με οικονομικό αντάλλαγμα. Επίσης δύο χρόνια μετά το κλείσιμο του Φιλάθλου, έγιναν ευρύτατες προσπάθειες για την επανέκδοση του, που στην πορεία ναυάγησαν.
Τέλος, ο Γιώργος Κουρής, ίδρυσε μια νέα εφημερίδα στη θέση της Αυριανής, που είναι και παρόμοιά της, ονόματι Kontra News, ενώ αντίστοιχα το 2021, το Kontra Channel, άλλαξε την άδεια του σε γενικού ενημερωτικού σταθμού, από μη ενημερωτικού - ψυχαγωγικού, που είχε εξαρχής, το οποίο βγήκε, το 2010 από τις συχνότητες του ΤηλεΦΩΣ.
Ιδιοκτησίες
Παρ' όλο που η οικονομική κρίση προξένησε μεγάλες απώλειες στην KMG, διατηρεί την ιδιοκτησία πολλών ΜΜΕ. Τα ΜΜΕ που έχει ο όμιλος είναι τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Kouris Media Group
Αλεξανδρινή Λουίζα της Δανίας
Η Αλεξανδρινή Λουίζα της Δανίας (Alexandrine Lovise af Danmark, 12 Δεκεμβρίου 1914 – 26 Απριλίου 1962) ήταν κόρη του Χάραλντ της Δανίας.
Βιογραφία
Η Αλεξανδρινή Λουίζα Καρολίνα Ματθίλδη Δάγμαρ γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1914 στο Γιέγασμπορους, και ήταν το τρίτο παιδί και κόρη του Χάραλντ της Δανίας και της Ελένης Αδελαΐδας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ.
Πριν από τον γάμο της, η Αλεξανδρινή Λουίζα αναφερόταν συχνά ως πιθανή σύζυγος για τον Εδουάρδο Η΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Στις 24 Αυγούστου 1936 αρραβωνιάστηκε με τον Λεοπόλδο, Κόμη του Κάστελ-Κάστελ. Το ζευγάρι συναντήθηκε για πρώτη φορά στο Βερολίνο κατά τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936. Μετά την πρώτη τους συνάντηση, ο Λεοπόλδος και η Αλεξανδρινή ήταν σχεδόν κάθε μέρα μαζί. Κατά τη στιγμή της ανακοίνωσης αρραβώνων τους, ο Λεοπόλδος ήταν φοιτητής νομικής που ζούσε στο Μόναχο.
Ο γάμος τους έγινε στις 22 Ιανουαρίου 1937 στο Παλάτι Κρίστιανσμποργκ. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Ο Λεοπόλδος σκοτώθηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Μπάνκια κοντά στη Σόφια στις 6 Νοεμβρίου 1941. Εκείνη την περίοδο η Αλεξανδρινή ήταν 5 μηνών έγκυος.
Πέθανε στις 26 Απριλίου 1962 στην Κοπεγχάγη σε ηλικία 47 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Δανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας
Δρόσος Παμπούκης
Ο '''Δρόσος Π. Παμπούκης''' (γενν. 1892) ήταν Έλληνας μαιευτήρας-γυναικολόγος, υφηγητής (από το 1930) και μετέπειτα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Γεννήθηκε στην Αθήνα και σύζυγός του ήταν η Λίλη Σαριδάκη, ανεψιά του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου από τη μητέρα της Ευανθία.
Ο Δρόσος Παμπούκης δίδαξε στη Β΄ Έδρα Μαιευτικής και Γυναικολογίας, στο Αρεταίειο Νοσοκομείο, και συνέγραψε βιβλία σχετικά με την επιστήμη του, όπως:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες γυναικολόγοι Κατηγορία:Έλληνες μαιευτήρες
Μπερνάρντιτσα Γιούρετιτς
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Μπερνάρντιτσα Γιούρετιτς γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1963 στο μικρό χωριό Σριγιάνε κοντά στο Ομίς. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο "23 Μάι" στην πατρίδα της το 1978, και μετά έλαβε το πτυχίο στο Νοσηλευτικό Γυμνάσιο του Ντουμπρόβνικ από το οποίο αποφοίτησε το 1982. Το 1984, στην ηλικία των 21 ετών, έγινε καλόγρια με την προσχώρηση στο ιταλικό τάγμα Ancelle Della Carita'. Τελικά άφησε το τάγμα το 1990 σε ηλικία 27 ετών, λόγω των πολλών άλλων υποχρεώσεων που είχε γύρω από τη φροντίδα των τοξικομανών. Η Γιούρετιτς συνέχισε την εκπαίδευσή της στο Σαλεσιανό Ποντιφικικό Πανεπιστήμιο της Ρώμης από το οποίο αποφοίτησε το 1988 στην ψυχολογία με διατριβή. Πήρε το μάστερ της το 1990 τη διδακτορικές διατριβές στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Εγγράφηκε σε διδακτορικές σπουδές το 1995.
Καριέρα
Η Γιούρετιτς εργάστηκε ως νοσοκόμα στο Σπίτι Ηλικιωμένων της Caritas στο Φρέγιουνγκ της Γερμανίας (1984-1986). Το 1990 ίδρυσε τη Zajednica susret, τη πρώτη μη κυβερνητική ανθρωπιστική οργάνωση για την πρόληψη της τοξικομανίας και της θεραπείας των τοξικομανών στην πρώην ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας. Από το 1992 έως το 1996, η Γιούρετιτς άνοιξε τρεις θεραπευτικές κοινότητες στο Παούτσγιε, Ιβάνοβατς και Τσίοβο, καθώς και τρία συμβουλευτικά κέντρα. Το 1991 η Γιούρετιτς διορίστηκε μέλος της Εθνικής Επιτροπής για την καταπολέμηση της τοξικομανίας της κροατικής κυβέρνησης. Το 1994 έγινε η Εθνική Συντονίστρια των ΜΚΟ στον τομέα της πρόληψης και θεραπείας των ναρκωτικών. Το 2000, η Γιούρετιτς άνοιξε θεραπευτική κοινότητα για τη θεραπεία τοξικομανών στη Μπάνια Λούκα στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Από το 2001 έως το 2003, η Γιούρετιτς υπηρέτησε ως επικεφαλής του θεραπευτικού κέντρου Τσίοβο που ίδρυσε. Το 2002 έγινε πρόεδρος του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων της κυβέρνησης της Κροατίας για την καταπολέμηση της τοξικομανίας και το 2003 έγινε επικεφαλής του γραφείου της κυβέρνησης της Κροατίας για την καταπολέμηση της τοξικομανίας. Υπηρέτησε στη θέση αυτή μέχρι το 2008. Το 2004, έγινε λέκτορας στο Τμήμα Επαγγελματικής Θεραπείας της Σχολής Μελετών Υγείας. Από το 2008 έως το 2011, η Γιούρετιτς υπήρξε βοηθός διευθυντής και επικεφαλής της Διεύθυνσης Ανθρώπινου Δυναμικού του Ινστιτούτου IGH. Το 2012 διορίστηκε εξωτερικό μέλος του Συμβουλίου Υγείας και Κοινωνικών Υποθέσεων του Κροατικού Κοινοβουλίου και διευθυντής της «Zajednica susret». Στις 22 Ιανουαρίου 2016, η Γιούρετιτς έγινε Υπουργός Κοινωνικής Πολιτικής και Νεότητας.
Όταν αντιμετώπισε ισχυρισμούς για τη σύγκρουση συμφερόντων τον Ιούνιο του 2016, αφού κατέστησε γνωστό ότι είχε διαθέσει σημαντικό μέρος των κονδυλίων του κρατικού προϋπολογισμού στη ΜΚΟ "Σουσρέτ", μια οργάνωση την οποία ίδρυσε και λειτούργησε πριν από το διορισμό της ως υπουργού στο γραφείο του Ορέσκοβιτς, η Γιούρετιτς απάντησε απερίγραπτα στους συγκεντρωμένους δημοσιογράφους του τύπου "Αφήστε τους να πεθάνουν", προφανώς αναφέροντας τους επικριτές και τους καταγγέλλοντες.
Προσωπική ζωή
Η Γιούρετιτς παντρεύτηκε τον Κροάτη επιχειρηματία Βλάντο Ρόζμαν τον Απρίλιο του 2016. Το ζευγάρι δεν έχει παιδιά. Η Γιούρετιτς δήλωσε ότι κάποτε σκεφτόταν την υιοθεσία ενός παιδιού, αλλά τελικά το εγκατέλειψε επειδή πιστεύει ότι «κάθε παιδί χρειάζεται μητέρα και πατέρα, ακόμα και αν τελικά πάρουν διαζύγιο».
Η Γιούρετιτς είναι αφοσιωμένη ρωμαιοκαθολική. Μια ημέρα πριν γίνει υπουργός, η Γιούρετιτς έγραψε μια ανάρτηση στο Facebook στην οποία ευχαρίστησε τους φίλους της για τα συγχαρητήριά τους και παρότρυνε όσους πιστεύουν να προσευχηθούν γι 'αυτήν και ολόκληρη την κυβέρνηση για το Άγιο Πνεύμα να τους διαφωτίσει ώστε να δουλέψουν μόνο για τη δόξα του Θεού. Στις 5 Φεβρουαρίου 2016, η Γιούρετιτς έδωσε μια συνέντευξη στο RTL Televizija όπου δήλωσε, μεταξύ άλλων, ότι «μόνο η δύναμη του Θεού και η βοήθειά Του μπορούν να μας βγάλουν έξω [από αυτά τα προβλήματα.] Φυσικά, με την προσπάθειά μας, αλλά σίγουρα εμείς δεν μπορούμε να το κάνουμε μόνοι." Αρνείται να μιλήσει για την άμβλωση, την τεχνητή γονιμοποίηση και το Νόμο Συνεργασίας Φύλων για τα ζευγάρια του ιδίου φύλου, επειδή θεωρεί ότι τα ερωτήματα αυτά είναι ιδεολογικά.
Μιλάει άπταιστα Κροατικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Αγγλικά, Ισπανικά και Πορτογαλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες ψυχολόγοι
Στάδιο Βία ντελ Μάρε
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Υποστηρικτές της Λέτσε κατά τη διάρκεια ενός αγώνα εναντίον της Ρόμα, Απρίλιος 2012 Το Στάδιο Βία ντελ Μάρε εγκαινιάστηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1966, κατά τη διάρκεια ενός φιλικού μεταξύ της Λέτσε και της Σπαρτάκ Μόσχας. Το στάδιο αντικατέστησε το παλιό Στάδιο Κάρλο Πράντσο, το οποίο πήρε το όνομά του από έναν νεαρό στρατιώτη από το Λέτσε που σκοτώθηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις 2 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, πραγματοποιήθηκε ο πρώτος αγώνας μεταξύ ομάδων από την Ιταλία, με τη Λέτσε να κερδίζει την Τάραντο ΦΚ 1927 με 1–0. Το 1967, η Λέτσε έπαιξε εδώ ένα φιλικό εναντίον της διάσημης Σάντος του Πελέ.
Η αρχική χωρητικότητα ήταν 16.000 θεατές. Το 1976, η χωρητικότητα αυξήθηκε σε 20.500 θεατές. Με την ιστορική πρώτη άνοδο του Λέτσε στη Σέριε Α το 1985, το στάδιο ανακατασκευάστηκε σχεδόν πλήρως και η χωρητικότητα αυξήθηκε σημαντικά σε 55.000, γεγονός που το έκανε το 6ο στάδιο στην Ιταλία σε χωρητικότητα μέχρι το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990. Τόσο η Curva Nord, τώρα η κερκίδα των οργανωμένων οπαδών με επικεφαλής την Ultrà Lecce, όσο και η Curva Sud, όπου εδρεύει η Gioventù, ξαναχτίστηκαν. Η tribuna και η Distinti αναβαθμίστηκαν επίσης και στη συνέχεια, για να διασφαλιστεί ότι όλες οι θέσεις ήταν αριθμημένες, η χωρητικότητα μειώθηκε στις 40.670 θέσεις.
Τα καθίσματα είναι χρωματισμένα κόκκινο και κίτρινο (τα χρώματα της Λέτσε) και στην Tribuna Est υπάρχει μια επιγραφή "US Lecce". Μετά από αυτή τη σχεδόν ολική ανακαίνιση, το στάδιο στο Λέτσε, μαζί με το Στάδιο Φριούλι στο Ούντινε, ήταν το μοναδικό στάδιο έτοιμο για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990. Ωστόσο, η χρηματοδότηση για έναν χώρο που διατέθηκε στην περιοχή της Απουλίας πήγε στο Στάδιο Σαν Νικόλα στο Μπάρι, γεγονός που προκάλεσε κάποια διαμάχη.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2009–10, το στάδιο φιλοξένησε τους εντός έδρας αγώνες του τότε συλλόγου της Σέριε Β, Γκαλίπολι Κάλτσιο, αφού το γήπεδό της κηρύχθηκε ακατάλληλο ως έδρα για αγώνες στη Σέριε Β.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ιταλία Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Ιταλία Κατηγορία:ΟΣ Λέτσε
Εντομοκτόνο
Εντομοκτόνο ονομάζεται οποιαδήποτε τοξική ουσία χρησιμοποιείται για την εξόντωση των εντόμων. Τα εντομοκτόνα χρησιμοποιούνται κυρίως για να εξοντώνουν έντομα τα οποία έχουν καταστροφικές συνέπειες στις καλλιέργειες ή να καταπολεμούν έντομα τα οποία είναι φορείς ασθενειών επικίνδυνων για την ατομική αλλά και τη δημόσια υγεία.
Διάκριση των εντομοκτόνων
Η ευρύτερη διάκριση των εντομοκτόνων είναι σε φυσικά εντομοκτόνα, ουσίες που απαντούν στη Φύση και εμφανίζουν δράση που αναστέλλει τις δραστηριότητες ή την καταστροφικότητα των εντόμων στις καλλιέργειες και στα δήγματα κατά ανθρώπων ή ζώων ή μπορούν να τα σκοτώνουν έμμεσα, και σε συνθετικά εντομοκτόνα, τα οποία κατασκεύασε ο άνθρωπος και συνήθως φονεύουν τα έντομα.
Μια άλλη διάκριση των εντομοκτόνων είναι σε εντομοκτόνα γεωργικής / κτηνοτροφικής χρήσεως και σε εντομοκτόνα οικιακής χρήσεως, κατηγορίες που ορισμένες φορές είναι επικαλυπτόμενες.
Μια επιπλέον διάκρισή τους βασίζεται στη χημική τους σύσταση, την τοξικολογική τους δράση αλλά και τον τρόπο δράσης τους. Στην περίπτωση αυτή ταξινομούνται ανάλογα με το αν δρουν στο πεπτικό σύστημα, στο αναπνευστικό ή διεισδύουν μέσω επαφής με το σώμα (εντομοκτόνα επαφής). Τα περισσότερα συνθετικά εντομοκτόνα δρουν και με τους τρεις τρόπους και γι' αυτό προτιμάται η διάκρισή τους ανάλογα με τη χημική τους σύσταση. Εκτός από τα οργανικά συνθετικά εντομοκτόνα, υπάρχουν και φυσικά οργανικά αλλά και ανόργανα, όπως το βορικό οξύ, το διοξείδιο του πυριτίου (SiO2) και το στερεό θείο. Τα περισσότερα εντομοκτόνα είτε ψεκάζονται στα φυτά είτε επιπάσσονται (υπό μορφή σκόνης) απευθείας στα φυτά είτε στη διαδρομή που ακολουθούν για να φθάσουν ως αυτά (έρποντα έντομα).
Σύντομο ιστορικό
Οι ανθρωπίδες εμφανίστηκαν στη Γη περίπου πριν από 3 εκατομ. χρόνια, σε αντίθεση με τα έντομα, τα οποία εμφανίστηκαν πριν περίπου 250 εκατ. χρόνια. Στους πρώτους ανθρώπους η δράση των εντόμων δεν επηρέαζε τις καλλιέργειες, που άλλωστε δεν υπήρχαν, επηρέαζε όμως την καθημερινή τους ζωή, καθώς τα έντομα είναι και ενοχλητικά και φορείς πολλών και ποικίλων ασθενειών. Ως τρόπους αντιμετώπισης οι πρωτόγονοι άνθρωποι χρησιμοποίησαν τις μεγάλες φωτιές με πολύ καπνό, που απωθούσε τα έντομα, αλλά και την επικάλυψη του σώματός τους με λάσπη ή σκόνη, όπως κάνουν σήμερα για τον ίδιο λόγο οι χοίροι και οι ελέφαντες. Αυτού του τύπου τα εντομοκτόνα σήμερα κατατάσσονται στα εντομοαπωθητικά. Ακόμη και σήμερα χρησιμοποιούνται, επίσης, καλύμματα κρεβατιών με λεπτό διάφανο ύφασμα, κυρίως σε κούνιες βρεφών ή μικρών παιδιών αλλά και σε περιοχές με πολλά ιπτάμενα έντομα, που παρεμποδίζουν την είσοδο ιπτάμενων εντόμων και αποκαλούνται "κουνουπιέρες".
Όταν σημειώθηκε η "αγροτική επανάσταση", δηλαδή οι άνθρωποι άρχισαν να καλλιεργούν τη γη διαπίστωσαν ότι πολλές φορές η συγκομιδή υφίστατο ζημιές ή μεγάλες καταστροφές από επιδρομές εντόμων. Ως πρώτο εντομοκτόνο χρησιμοποιήθηκε το φυσικό θείο, το οποίο επιπασσόταν σε μορφή σκόνης επάνω στα φύλλα των φυτών - αναφέρεται χρήση του από τους Σουμερίους ήδη από το 4500 π.Χ. Πολύ αργότερα άρχισαν να χρησιμοποιούνται τοξικές ουσίες, όπως το αρσενικό και ενώσεις του υδραργύρου και του μολύβδου. Στην Κίνα οι καλλιεργητές χρησιμοποίησαν άλλα έντομα, όπως μυρμήγκια για να εκδιώξουν τα βλαβερά, ενώ σε όλες τις περιοχές προσπαθούσαν να διώξουν τις ακρίδες κάνοντας ισχυρό θόρυβο. Τον 17ο αιώνα χρησιμοποιήθηκε η νικοτίνη που εξαγόταν από τα φύλλα του καπνού, ενώ τον 19ο αιώνα γενικεύτηκε η χρήση του πύρεθρου (γνωστού από πολύ παλαιότερα), εντομοκτόνου ουσίας που παράγεται από το χρυσάνθεμο, και ανακαλύφθηκε η ροτενόνη που εξάγεται από τις ρίζες ορισμένων τροπικών φυτών. Το 1874 συντέθηκε για πρώτη φορά το DDT (διχλωροδιφαινυλοτριχλωροαιθάνιο), του οποίου όμως οι εντομοκτόνες ιδιότητες παρέμειναν άγνωστες μέχρι το 1939. Τις εντομοκτόνες ιδιότητες του DDT ανακάλυψε ο Ελβετός χημικός Πάουλ Χέρμαν Μύλλερ (Paul Hermann Müller), ο οποίος το 1948 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ για τη Φυσιολογία και την Ιατρική γι' αυτή του την ανακάλυψη. Το DDT χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα για την καταπολέμηση των εντόμων (φορέων) που μετέδιδαν την ελονοσία και τον τύφο κατά το δεύτερο ήμισυ του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από τις συμμαχικές δυνάμεις, ενώ από το 1945 και ύστερα κυκλοφόρησε και για αγροτική - οικιακή χρήση. Στην Ελλάδα έγινε περισσότερο γνωστό ως "φλιτ". Αντίστοιχα οι Γερμανοί είχαν εφεύρει εντομοκτόνο για την προστασία των καλλιεργειών από τα έντομα, την απεντόμωση χώρων, όπως αποθήκες και μαζικά μέσα μεταφοράς, αλλά και την απολύμανση ρούχων από παρασιτικά έντομα όπως οι ψείρες, οι κοριοί και τα τσιμπούρια. Το ονόμασαν Κυκλώνα Β (Zyklon B). Το εντομοκτόνο αυτό, το οποίο είχε ως βάση το υδροκυάνιο, αλλά κυκλοφορούσε σε στερεή μορφή που εξαχνωνόταν, ήταν τοξικό για όλους τους ζωικούς οργανισμούς γι' αυτό και κυκλοφορούσε στο εμπόριο με ισχυρή και χαρακτηριστική οσμή, ώστε να αποφεύγεται η εισπνοή του. Στην χωρίς την προειδοποιητική οσμή έκδοσή του ("ohne Warnstoff") οι Ναζί το χρησιμοποίησαν ως δηλητηριώδη ουσία στους θαλάμους αερίων των ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης.
Μετά τη χρήση του DDT γενικεύτηκε η χρήση των οργανοχλωριούχων εντομοκτόνων. Ωστόσο, έρευνες για το DDT και την επίδρασή του στην ανθρώπινη υγεία είχαν ξεκινήσει ήδη από το 1940, αλλά ελάχιστη σημασία δόθηκε στα αποτελέσματα των ερευνών αυτών. Μόλις το 1950 η κυβέρνηση στις ΗΠΑ άρχισε να εξετάζει τη λήψη μέτρων κατά της αλόγιστης χρήσης του, η οποία είχε οδηγήσει όχι μόνο στον περιορισμό της αποτελεσματικότητάς του, αλλά και σε περιβαλλοντικά προβλήματα και σε επιδράσεις στην ανθρώπινη υγεία. Το 1955 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ξεκίνησε παγκόσμια εκστρατεία κατά της ελονοσίας βασιζόμενος κυρίως στο DDT, για να καταπολεμήσει τα κουνούπια - φορείς της νόσου. Το 1957, όμως, στις ΗΠΑ οι Τάιμς της Νέας Υόρκης δημοσίευσαν ένα άρθρο για την ανεπιτυχή προσπάθεια περιορισμού της χρήσης του DDT στην κομητεία Νάσαου της Νέας Υόρκης. Το άρθρο αυτό τράβηξε την προσοχή της βιολόγου - συγγραφέως Ρέιτσελ Κάρζον (Rachel Carson), την οποία ο εκδότης των Τάιμς ενθάρρυνε να γράψει ένα άρθρο πάνω στο θέμα. Η Κάρζον άρχισε να γράφει το άρθρο, το οποίο τελικά κατέληξε στο περίφημο βιβλίο της "Η σιωπηλή άνοιξη" (Silent Spring, 1962). Στο βιβλίο αυτό η Κάρζον καταφερόταν - με επιχειρήματα - εναντίον όλων των εντομοκτόνων (περιλαμβανομένου και του DDT) και των φυτοφαρμάκων, καθώς προκαλούσαν περιβαλλοντικά προβλήματα, κατέστρεφαν τη Φύση και δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα στην ανθρώπινη υγεία. Το βιβλίο αυτό αποτέλεσε το έναυσμα του περιβαλλοντικού κινήματος στις ΗΠΑ. Ο τότε πρόεδρος Τζων Κέννεντυ συνέστησε μια επιτροπή διερεύνησης του προβλήματος, η οποία κατέληξε σε συμπεράσματα σχεδόν ίδια με αυτά της Κάρζον. Ως αποτέλεσμα, η αμερικανική Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος (EPA) απαγόρευσε τη χρήση του DDT και, ύστερα από αρκετές δικαστικές διαμάχες, η απαγόρευση οριστικοποιήθηκε το 1973 με απόφαση του εφετείου της περιφέρειας της Κολούμπια (District of Columbia).
Οργανοχλωριούχες ενώσεις
Πρόκειται για ενώσεις που προκύπτουν από οργανικά μόρια στα οποία προστίθεται, με χημική αντίδραση, χλώριο. Έχουν ισχυρή επίδραση στα έντομα, αλλά το μεγάλο τους περιβαλλοντικό μειονέκτημα είναι ότι η επίδρασή τους είναι συνεχής για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το Lindane, για παράδειγμα, παραμένει ενεργό ακόμη και μετά την πάροδο αρκετών ετών. Ως συνέπεια, η χρήση τους είναι σε μεγάλο βαθμό απαγορευμένη, καθώς αποτελούν ισχυρό περιβαλλοντικό κίνδυνο. Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται τα προϊόντα με τις εμπορικές ονομασίες:
Οργανοφωσφορικές ενώσεις
Αποτελούν σήμερα την πλέον διαδεδομένη και με πολλαπλές εφαρμογές κατηγορία εντομοκτόνων. Αποτελούν παράγωγα οργανικών ενώσεων, στα οποία έχει προστεθεί (με χημική αντίδραση) φωσφόρος. Τα γνωστότερα εντομοκτόνα αυτής της κατηγορίας είναι το παραθείο και το μαλαθείο. Είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά εναντίον των μυζητικών εντόμων, όπως η αφίδα (μελίγκρα) και τα ακάρεα, τα οποία τρέφονται απομυζώντας τους χυμούς των φυτών. Συνήθως είτε επιπάσσονται ή ψεκάζονται σε διάλυμα απευθείας επάνω στα φυτά ή ρίπτονται γύρω από τις ρίζες ώστε να απορροφηθούν από αυτά. Έχουν μικρή υπολειμματική δράση, παρά το ότι είναι πολύ περισσότερο τοξικά σε σχέση με τα χλωροπαράγωγα. Τα οργανοφωσφορικά εντομοκτόνα φονεύουν τα έντομα καταστρέφοντας το ένζυμο χολινεστεράση, το οποίο είναι απαραίτητο για τη λειτουργία του νευρικού τους συστήματος.
Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται τα προϊόντα με τις εξής ονομασίες: