cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αναγωγισμός
Προβλήματα εντός του ορθολογισμού
Η κβαντική πραγματικότητα δεν ανάγεται σε συγκεκριμένη καταστάλαξη παρά σε εύρος πιθανών εκβάσεων (Steven Weinberg, Dreams of a Final Theory). Πχ τα νουκλεόνια δεν αποτελούνται από τρία κουάρκ, αλλά από ισοδύναμο νέφος πιθανοτήτων που κατασταλάζει διαφορετικά ανά ενέργεια κρούσης διάσπασης. Επίσης η κβαντική απροσδιοριστία δεν επιτρέπει την πλήρη καταστάλαξη όλων των ιδιοτήτων ενός σωματιδίου. Η κβαντική απροσδιοριστία δεν θεωρείται θεμελιώδης σε πεπερασμένο Σύμπαν διότι η συνολική κυματοσυνάρτηση εμπεριέχει όλες τις εκβάσεις, όμως στην αστρονομία δεν δείχνει να υπάρχει τερματικό τείχος στο Σύμπαν οπότε η αρχή της απροσδιοριστίας παραμένει σημαντική. Η άπειρη υπόσταση δεν μπορεί ποτέ να εκδηλωθεί τοπικά. Ένα άλλο ζητούμενο είναι η απειροσειρά φίλων του Wigner (infinite series of Wigner's friends). Επίσης αρκετοί φυσικοί θεωρούν τις αυταλληλεπιδράσεις (self-interactions) απαραίτητο τμήμα της φυσικής αλγοριθμικής αξιωματικότητας και υπολογισιμότητας χωρίς λογικά κενά. Ο αναγωγισμός δεν ακυρώνεται, απλώς δεν αποτελεί πάντα την καλύτερη προσέγγιση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστημολογικές θεωρίες
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Κιλκίς
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος εμπεριέχει τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Κιλκίς.
.lt
.lt είναι ο κωδικός top-level domain της Λιθουανίας στο διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Top-level domains Κατηγορία:Λιθουανία
Toppdomän
Νικόστρατος Καλομενόπουλος
Γεννήθηκε στη Σύρο το 1865. Σπούδασε στη Σχολή Υπαξιωματικών, από την οποία αποφοίτησε το 1891, ως ανθυπολοχαγός του πεζικού. Ανήκε στην ιδρυτική ομάδα της Εθνικής Εταιρείας και ήταν από τα πιο δραστήρια μέλη της. Το 1892, παίρνει μέρος, ως αξιωματικός, σε μια αποστολή που είχε σκοπό τη μελέτη και τοπογραφία της Κρήτης. Κίνησε όμως τις υποψίες των Τούρκων που δεν άργησαν να τον συλλάβουν, να τον φυλακίσουν και αργότερα να τον απελάσουν. Το 1894 δημοσίευσε το έργο του « Τοπογραφία και Οδοιπορικά της νήσου Κρήτης».
Το 1896 στο Ρέθυμνο εκλέγεται από τους συμπατριώτες του Γενικός αρχηγός της Επαρχίας Αμαρίου.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Κ. Παπαδάκη στην «ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ» το 1897, ο Νικόστρατος, παίρνει μέρος στην αποβατική επιχείρηση της Κρήτης ως ανθυπολοχαγός και είναι ο πρώτος που αποβιβάστηκε στην Κρήτη, ως επικεφαλής του πρώτου αποβατικού τμήματος του σώματος που αποτελούσαν Κρήτες αγωνιστές. Στο νησί πήρε μέρος στις πιο σημαντικές πολεμικές επιχειρήσεις και ιδιαίτερα στην εκπόρθηση του οχυρού της Μαλάξας.
Μετά τον θάνατο του μακεδονομάχου Παύλου Μελά, σπεύδει από τους πρώτους να βοηθήσει τον μακεδονικό αγώνα. Με το ψευδώνυμο καπετάν Νίδας, ηγείται αντάρτικου σώματος, το 1905 και ο ηρωισμός του γίνεται αντικείμενο υπέρμετρου θαυμασμού από τους συναγωνιστές του. Αυτός και ο καπετάν Βάρδας, ο περίφημος Γεώργιος Τσόντος από τα Σφακιά, που είχε διαδεχθεί τον Παύλο Μελά, κυριολεκτικά αποθεώνονται για τη δράση τους.
Ο Καλομενόπουλος έδρασε ως οπλαρχηγός στην περιφέρεια Φλωρίνης κατά των Βουλγάρων και των Τούρκων. Κρατήθηκε τρία χρόνια αιχμάλωτος στο Μοναστήρι και κάποια στιγμή κατάφερε να αποδράσει.
Το 1912, συμμετείχε στον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο και τραυματίστηκε στη μάχη του Σαρανταπόρου. Στη συνέχεια έγινε διοικητής της Κρήτης και της Λέσβου και το 1916 προσχώρησε στο κίνημα της Θεσσαλονίκης, ηγηθείς μάλιστα των προσφυγόντων στην Κωνσταντινούπολη Αξιωματικών Εθνικής Άμυνας που τον όρισαν αρχηγό τους. Το 1919 προβιβάστηκε σε υποστράτηγο και διορίστηκε διοικητής της 8ης Μεραρχίας. Διετέλεσε φρούραρχος Σμύρνης. Αποστρατεύθηκε το 1921, οπότε και αφοσιώθηκε στις διάφορες τοπογραφικές και στρατιωτικές του μελέτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Σιντ Αχμέντ Γκοζαλί
Ο Σιντ Αχμέντ Γκοζαλί (سيد أحمد غزالي, γεν. 31 Μαρτίου 1937, Μαγκνιά, Αλγερία) είναι Αλγερινός πολιτικός που διετέλεσε αρχηγός της κυβέρνησης της Αλγερίας από το 1991 έως το 1992.
Πρώτα χρόνια
Ήταν μέλος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου και σύμμαχος του Προέδρου Χουαρί Μπουμεντιέν, υπό τον οποίο υπηρέτησε ως επικεφαλής της Sonatrach από το 1966 έως το 1977, όταν έγινε Υπουργός Ενέργειας και Βιομηχανίας. Απομακρύνθηκε από αυτό το αξίωμα από τον νέο πρόεδρο Τσαντλί Μπεντζεντίντ το 1979, έγινε πρέσβης στη Γαλλία, αλλά επανήλθε το 1988 ως υπουργός Οικονομικών μέχρι το 1989, και έπειτα υπουργός Εξωτερικών μέχρι το 1991. Στις 5 Ιουνίου 1991 διαδέχθηκε τον Μουλούντ Χαμρούς στη θέση του πρωθυπουργού. Παρέμεινε πρωθυπουργός μετά την παραίτηση του Μπεντζντίντ τον Ιανουάριο του 1992 και την ανάληψη της εξουσίας από τον στρατό, αλλά παραιτήθηκε στις 8 Ιουλίου του ιδίου έτους, λίγο μετά τη δολοφονία του Μοχάμεντ Μπουντιάφ. Ήταν υποψήφιος πρόεδρος στις εκλογές του 1999 και προσπάθησε να θέσει ξανά υποψηφιότητα το 2004, αλλά αποκλείστηκε από το Συνταγματικό Συμβούλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλγερίας
Λαγόμορφα
Περιγραφή
Βασικό χαρακτηριστικό αυτών των ζώων είναι τα δύο ζεύγη κοπτήρων που είναι τοποθετημένα το ένα μπροστά στο άλλο στην άνω γνάθο, μεγαλώνουν διαρκώς και είναι εσωτερικά επενδεδυμένα με σμάλτο. Στην τάξη αυτή ανήκουν είδη μήκους 12-75 εκ., με πολύ κοντή ή και καθόλου ουρά και μαλακό τρίχωμα, το οποίο, σε ορισμένες περιπτώσεις, υφίσταται αλλαγή (στην περίπτωση του αλπικού λαγού, για παράδειγμα). Γεννούν πολλά μικρά. Ορισμένα, όπως το άγριο κουνέλι, είναι κοινωνικά, ενώ άλλα, όπως ο λαγός, ζουν μοναχικά. Συναντώνται σε όλο τον κόσμο, εκτός από ορισμένα νησιωτικά συμπλέγματα.
Πηγές
1.Ζωικό βασίλειο (τόμος 1) σσ.114.
Τα πλεονεκτήματα του να είσαι στο περιθώριο
Τα πλεονεκτήματα του να είσαι στο περιθώριο (πρωτότυπος τίτλος: The Perks of Being a Wallflower) είναι αμερικανικό κωμικό δράμα και ταινία ενηλικίωσης του 2012, και κινηματογραφική προσαρμογή του ομώνυμου επιστολικού μυθιστορήματος του 1999. Σκηνοθετήθηκε από τον συγγραφέα του μυθιστορήματος, Στίβεν Τσμπόσκι. Κινηματογραφημένη στο Πίτσμπεργκ, η ταινία διανεμήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 2012, με θετική ανταπόκριση από τους κριτικούς και εμπορική επιτυχία, κερδίζοντας 33 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Λόγκαν Λέρμαν, Έμμα Γουάτσον και Έζρα Μίλερ. Είναι μία από τις τρεις ταινίες της εταιρείας Mr. Mudd Productions των Τζον Μάλκοβιτς, Λιάν Χάλφον και Ράσελ Σμιθ με θέμα εφήβους· οι άλλες δύο είναι οι Φαντάσματα Εφηβείας και Juno.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την παιδική σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Summit Entertainment Κατηγορία:Αμερικανικές εφηβικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Πενσυλβάνια Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την ψυχιατρική Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την κατάθλιψη Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία
Λυκούργος Κογεβίνας
Πρώιμα χρόνια
Ήταν γιος του Κερκυραίου ποιητή και μεταφραστή Νίκου Κογεβίνα (1856–1897), ο οποίος ήταν γνωστός στους καλλιτεχνικούς κύκλους της εποχής του με το ψευδώνυμο Γλαύκος Πόντιος. Έλαβε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από τον Γεώργιο Σαμαρτζή και συνδέθηκε φιλικά με τους συμπατριώτες του ζωγράφους Βικέντιο Μποκατσιάμπη και Άγγελο Γιαλλινά.
Με το τέλος της θητείας του, έφυγε για το Μόναχο. Εκεί γνώρισε τα χαρακτικά του Ντύρερ και εντυπωσιάστηκε τόσο από αυτά ώστε αποφάσισε να αφοσιωθεί στη χαρακτική. Το 1913 εγκαταστάθηκε και πάλι για έναν χρόνο στο Παρίσι, αφού στο μεταξύ υπηρέτησε ως έφεδρος υπολοχαγός στους Βαλκανικούς Πολέμους. Πριν από την επιστροφή του στο Παρίσι, συμμετείχε σε έκθεση του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών, του οποίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος.
Καλλιτεχνικό έργο
Το 1914, ο Κογεβίνας έγινε μέλος της «Συντροφιάς των Εννέα», μιας κερκυραϊκής καλλιτεχνικής ομάδας με πρωτοποριακές πνευματικές αναζητήσεις, η οποία εξέδιδε το περιοδικό Κερκυραϊκή Ανθολογία. Η πρώτη του ατομική έκθεση έγινε το 1915, στην αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», όπου παρουσίασε χαλκογραφίες από τον πόλεμο. Το 1916 παρουσίασε έργα του στο Ζάππειο μαζί με τον Βυζάντιο, τον Λύτρα, τον Παρθένη, τον Μαλέα, κ.ά.
Το 1919 νυμφεύθηκε την εικοσάχρονη τότε Μιχαήλα ή Μικέττα Αβέρωφ (1900–1977), συγγενή του εθνικού ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ και εξαδέλφη του Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα. Τα χρόνια του έγγαμου βίου του με την Αβέρωφ, που κράτησε έως το 1933, τα πέρασε στο Παρίσι. Στη γαλλική πρωτεύουσα, ο Κογεβίνας, που είχε μάθει καλά την τέχνη της τυπογραφίας, άνοιξε δικό του εκδοτικό οίκο για να κυκλοφορήσει καλλιτεχνικές εκδόσεις και επιστολικά δελτάρια (καρτ ποστάλ) με ελληνικά θέματα.
Το 1922 εξέδωσε το πρώτο του λεύκωμα με δώδεκα χαλκογραφίες και θέμα το Άγιο Όρος (Le Mont Athos, ελληνικός τίτλος: Μοναστήρια του Αγίου Όρους, Paris: La Belle Edition). Ακολούθησαν άλλα τρία δικά του λευκώματα: Grèce paysages antiques (ελληνικός τίτλος: Τοπία της Αρχαίας Ελλάδας, Paris: La Belle Edition, 1924), La Grèce byzantine et franque (ελληνικός τίτλος: Βυζαντινή και Φράγκικη Ελλάδα, Paris: L'Art Grec, 1927), και Corfou (ελληνικός τίτλος: Κέρκυρα, Paris: L'Art Grec, 1930). Ταυτόχρονα άρχισε να ασχολείται με την εικονογράφηση βιβλίων, ενώ συμμετείχε και σε εκθέσεις.
Τον Μάρτιο του 1931, ήταν υποψήφιος για την Έδρα Χαρακτικής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, μαζί με τον Άγγελο Θεοδωρόπουλο και τον Γιάννη Κεφαλληνό, ο οποίος και τελικά εκλέχτηκε. Το 1933 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα και ένα χρόνο αργότερα, γνώρισε τη δεύτερη σύζυγό του, την τριαντάχρονη τότε Αλεξάνδρα Γεωργαντά. Το σπίτι του στην οδό Δεινοκράτους, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Κώστα Κιτσίκη, σώζεται έως σήμερα .thumb|300px|Το «Αβέρωφ» στην Κωνσταντινούπολη το 1919.
Θάνατος και αποτίμηση
Το καλοκαίρι του 1939, η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε. Έναν χρόνο, αργότερα ο Λυκούργος Κογεβίνας άφησε την τελευταία του πνοή. Ο συνάδελφός του Περικλής Βυζάντιος, στον επικήδειο που εκφώνησε, χαρακτήρισε τον ζωγράφο και χαράκτη ως τον πρώτο «που έδειξε στους ζωγράφους το δρόμο των νησιών με τα άσπρα σπίτια, τη Σαντορίνη με τα κόκκινα βράχια, τα μοναστήρια με τα υψηλά κυπαρίσσια στις κορφές των βουνών, ολόκληρο το υλικό του ελληνικού υπαίθρου».
Ο Λυκούργος Κογεβίνας θεωρείται ως αυτός που εισήγαγε στην Ελλάδα την τεχνική της οξυγραφίας. Μαζί με τους συμπατριώτες του Ζαβιτσιάνο και Βεντούρα, συγκαταλέγεται στους πρωτεργάτες της ελληνικής χαρακτικής. Η τέχνη του, κατά την πιο δημιουργική περίοδο 1908–1925, συνέβαλε πάρα πολύ στην εδραίωση της ελληνικότητας στη νεοελληνική καλλιτεχνική ζωή. Απέδωσε το ελληνικό τοπίο χρησιμοποιώντας ευρωπαϊκή τεχνική αλλά και μοναδική ελληνική χροιά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Λάβαρα Έβρου
Ιστορικά στοιχεία
Στις αρχές του 20ού αιώνα στον οικισμό λειτουργούσαν μια ελληνική δημοτική σχολή με 100 μαθητές και ένα παρθεναγωγείο στο οποίο φοιτούσαν 35 μαθήτριες.
Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου
Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης στη θυσία των συμπατριωτών τους οι κάτοικοι του χωριού, αποφάσισαν να ανεγείρουν εκκλησία, η οποία αποπερατώθηκε το 1834 και τιμάται στο όνομα του Αγίου Αθανασίου, επειδή την ημέρα της γιορτής του (2 Μαΐου) έγινε η μεγάλη μάχη. Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου είναι ξυλόστεγη βασιλική. Επάνω από την κεντρική είσοδο είναι η δυσανάγνωστη με βυζαντινά γράμματα επιγραφή:
''ΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΘΕΙΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΑΛΤΙΚΙΟΪ ΑΝΗΓΕΡΘΗ ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ ΜΕ ΤΟΥ ΠΑΝΙΕΡΟΤΑΤΟΥ ΜΗΤ/ΤΟΥ ΔΙΔΥΜΟ ΤΕΙΧΟΥ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΗΣ ΔΕ ΚΑΙ ΔΑΠΑΝΗΣ ΤΩΝ ΤΕ ΤΣΟΡΜΠΑΤΖΗΔΩΝ ΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΥΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΑΥΤΩΝ ΕΝ ΕΤΕΙ 1834 ΚΑΙ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 24 ΠΑΣΧΑΛΗ ΚΑΛΦΑ''
Από τα Λάβαρα καταγόταν ο Βαγγέλης Ματσιάνης, ξακουστός οπλαρχηγός της Θράκης κατά το 19ο αιώνα. Το 2006 η περιοχή χτυπήθηκε από σοβαρές πλημμύρες, που προκλήθηκαν εξαιτίας μεγάλης καθόδου υδάτινων όγκων από τη Βουλγαρία.
Εθνική Ελλάδας U16 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U16
Απολαβή
Απολαβή (ή κέρδος, αγγλ. gain) στην ηλεκτρονική είναι μέγεθος που εκφράζει μεταβολή στάθμης ισχύος ή τάσης μεταξύ της εισόδου και της εξόδου ενός κυκλώματος. Υπολογίζεται ως το πηλίκο του μεγέθους της εξόδου προς το αντίστοιχο μέγεθος της εισόδου αλλά πιο συχνά εκφράζεται στην λογαριθμική κλίμακα σε μονάδες ντεσιμπέλ. Η απολαβή χαρακτηρίζει ηλεκτρονικές διατάξεις όπως ενισχυτές και κεραίες.
Απολαβή στους ενισχυτές
180px|right Η απολαβή ισχύος στους ενισχυτές ισούται με το δεκαπλάσιου του δεκαδικού λογάριθμου του λόγου της ισχύος εξόδου προς την ισχύ εισόδου : Ο απλός λόγος της ισχύος εξόδου προς την ισχύ εισόδου ονομάζεται επίσης και συντελεστής ενίσχυσης ισχύος.
Η απολαβή τάσης ισούται με το εικοσαπλάσιο του δεκαδικού λογάριθμου του λόγου της τάσης εξόδου προς την τάση εισόδου, δηλαδή με το εικοσαπλάσιο του δεκαδικού λογάριθμού του συντελεστή ενίσχυσης τάσης και δίνεται την παρακάτω τελική σχέση.
Απολαβή κεραίας
Απολαβή κεραίας ονομάζεται ο λόγος της έντασης ακτινοβολίας της κεραίας προς την ένταση ακτινοβολίας μιας ιδανικής κεραίας (η οποία εκπέμπει ισοτροπικά χωρίς απώλειες) και τροφοδοτείται με την ίδια ισχύ. Η απολαβή της κεραίας εκφράζεται από την σχέση:
όπου Ιακτ η ένταση ακτινοβολίας της κεραίας και Ρο η ισχύς τροφοδοσίας της κεραίας
Πηγές
Κατηγορία:Ηλεκτρονική Κατηγορία:Κεραίες
Ιμπραχίμ Χαλίλ Μπαράν
Ο Ιμπραχίμ Χαλίλ Μπαράν (İbrahim Halil Baran, 7 Σεπτεμβρίου 1981) είναι Τούρκος ποιητής, συγγραφέας και σχεδιαστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Τιονέκ. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή του στο Σουρούτζ και τη δευτεροβάθμια στη Σανλιούρφα. Το 2003, αποφοίτησε από το Τμήμα Τουρκικής Διδασκαλίας της Σχολής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Ντιτζλέ στο Ντιγιαρμπακίρ. Για κάποιο διάστημα φοίτησε στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα της Τουρκικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Μπιλκέντ. Σήμερα εργάζεται ως δάσκαλος Τουρκικών σε ιδιωτικό ινστιτούτο.
Ο Μπαράν, που άρχισε να γράφει εκδίδοντας ενώ ήταν στο δημοτικό την εφημερίδα Son Kalem, πήρε μέρος με τα γραπτά και τα ποιήματά του σε επιθεωρήσεις όπως οι E, Son Kisot, Duzyazi Defteri, Seyir και Yom Sanat. Το πρώτο ποιητικό του βιβλίο Esmer Tenli Irmak Dusleri (Sî, Κωνσταντινούπολη) εκδόθηκε το 2002. Τα ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες και έχουν συμπεριληφθεί σε μερικές διεθνείς ανθολογίες. Το δεύτερο ποιητικό του βιβλίο, Sular Divani, (Yom, Κωνσταντινούπολη) εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2005.
Ο Μπαράν είναι ένας από τους ιδρυτές του Εκδοτικού οίκου Yom, όπου και απασχολείται ως συντάκτης και καλλιτεχνικός διευθυντής.
Δείγμα γραφής
όποτε κοιτώ τα φώτα αυτής της πόλης
σε θυμάμαι
όταν σε θυμάμαι
πάντα
κοιτώ τα φώτα αυτής της πόλης...
δεν έσβησαν ποτέ, τα φώτα αυτής της πόλης...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ποιητές
Γαλάτεια
Το αρχαιοελληνικό όνομα Γαλάτεια μπορεί να αναφέρεται:
Λογοτεχνία
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Τορικός
Ο Τορικός  ήταν αρχαία πόλη στην λεγομένη παλαιότερα Ασιατική Σαρματία κι είχε οικοδομηθεί μεταξύ Αχαιών και Τορετών (Σκύλαξ, Περίπλους της θαλάσσης της οικουμένης Ευρώπης και Ασίας και Λιβύης, 74). Ονομάσθηκε κατόπιν Πάγραι (Περίπλους Ευξείνου Πόντου, 28, Αρριανός) και αργότερα αναφέρεται ως Γελενζίκ ή σήμερα πλέον Γκελεντζίκ της Καυκασίας. Παλαιότερα ως Τορετική Άκρα, δηλ. ακρωτήριο, αναφερόταν ακρωτήριο της ασιατικης Σαρματίας, το σημερινό αρκωτήριο Kadosh που άλλοτε θεωρείτο ότι ανήκε στην Γεωργία και σήμερα ανήκει το Κράι Κρασνοντάρ που είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Νότιο Διαμέρισμα. Από τα 5.000.000 των κατοίκων του, 25.000 δηλώνουν ελληνική καταγωγή. Σήμερα (2021) στο Γκελεντζίκ ζουν περίπου 5.000 Πόντιοι με καταγωγή κυρίως από την Τραπεζούντα και στην ευρύτερη περιοχή 15.000 άτομα ποντιακής καταγωγής.
Παραπομπές - σημειώσεις
Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Παύλου Δρανδάκη
Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μικράς Ασίας Κατηγορία:Έλληνες ανά εθνοτική ή εθνική καταγωγή
Ριχάρδος Γούντβιλ, 1ος κόμης Ρίβερς
Ο Ριχάρδος, αγγλ.: Richard Woodville, 1st Earl Rivers KG (1405 - 12 Αυγούστου 1469), ήταν πατέρας της Ελισάβετ Γούντβιλ και πεθερός του Eδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μέιντστοουν του Κεντ ως γιος του Ριχάρδου Γουάιντβιλ (Wydeville), υπουργού του δούκα του Μπέντφορντ και της Ιωάννας Μπίτλσγκεϊτ (Bittlesgate ή Bedlisgate), κόρης του Θωμά του Νάιτστον (Knightstone) στην ενορία του Ότερυ Σαιντ Μαίρη στο Ντέβον. Ήταν επίσης εγγονός του Ιωάννη Γουάιντβιλ σερίφη του Nορθάμπτονσιρ (τα έτη 1380, 1385, 1390).
Κοινωνική άνοδος λόγω του γάμου του
Ο Γούντβιλ ακολούθησε τον πατέρα του στην υπηρεσία του δούκα του Μπέντφορντ. Το 1433 ο δούκας νυμφεύτηκε τη 17χρονη Ιακωβίνα του Λουξεμβούργου: ήταν η δεύτερη σύζυγος του δούκα, ο οποίος ήταν σημαντικά μεγαλύτερος και με κακή υγεία. Όταν ο δούκας απεβίωσε το 1435, η Ιακωβίνα έμεινε άτεκνη και μία πλούσια χήρα. Ήταν υποχρεωμένη να ζητήσει άδεια από τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Αγγλίας για να ξαναπαντρευτεί, αλλά τον Μάρτιο του 1437 αποκαλύφθηκε ότι είχε παντρευτεί κρυφά τον Ριχάρδο Γούντβιλ, που ήταν πολύ κάτω από τη θέση της και δεν εθεωρείτο κατάλληλος σύζυγος για μία λαίδη, που ετιμάτο ακόμη ως θεία του βασιλιά. Για το ζευγάρι αποφασίστηκε αρχικά πρόστιμο 1000 £, αλλά αυτό ακυρώθηκε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.
Παρά το άσχημο αυτό ξεκίνημα, το παντρεμένο ζευγάρι σύντομα ευτύχησε, χάρη κυρίως στη συνεχιζόμενη εξέχουσα θέση της Ιακωβίνας στην βασιλική οικογένεια. Διατήρησε τη θέση και την προίκα της ως δούκισσα του Μπέντφορντ, η οποία αρχικά της παρείχε εισόδημα 7000-8000 £ ετησίως, αν και με την πάροδο των ετών αυτό μειώθηκε, ως αποτέλεσμα των εδαφικών απωλειών στη Γαλλία και της κατάρρευσης των βασιλικών οικονομικών στην Αγγλία. Ο Ριχάρδος Γούντβιλ τιμήθηκε με στρατιωτικούς βαθμούς, στους οποίους αποδείχθηκε ικανός στρατιωτικός.
Περαιτέρω τιμές για τους δύο ήρθαν, όταν ο Ερρίκος ΣΤ΄ νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Βαλουά-Ανζού, της οποίας ο θείος ήταν κουνιάδος της Ιακωβίνας (ο θείος της Μαργαρίτας, ο Κάρολος του Μαιν, είχε νυμφευτεί την Ισαβέλλα, αδελφή της Ιακωβίνας). Οι Γούντβιλ ήταν μεταξύ εκείνων που επέλεξαν να συνοδεύσουν τη νύφη στην Αγγλία και η οικογένεια επωφελήθηκε περαιτέρω μέσω αυτής της διπλής σύνδεσης με τη βασιλική οικογένεια: ο σερ Ριχάρδος ανέβηκε στην τάξη του βαρόνου Ρίβερς το 1448. Τα παιδιά τους επομένως θα μεγάλωναν απολαμβάνοντας σημαντικά προνόμια και υλική άνεση.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ο Γούντβιλ ήταν λοχαγός το 1429, υπηρέτησε στη Γαλλία το 1433 και ήταν ιππότης του αντιβασιλιά δούκα του Μπέντφορντ το 1435. Ήταν στο Γκέρμπεροϋ το 1435 και υπηρέτησε υπό τον Γουλιέλμο ντε λα Πολ δούκα του Σάφολκ, το 1435–36. Στη συνέχεια πολέμησε κάτω από τους Σόμερσετ και Σριούσμπερυ το 1439 και τον δούκα της Υόρκης το 1441–42, όταν έγινε διοικητής του Aλανσόν και ιππότης με δική του σημαία.
Ο Γούντβιλ έγινε βαρόνος Ρίβερς από τον Ερρίκο ΣΤ΄ στις 9η Μαΐου 1448. Δύο χρόνια αργότερα, ως σερ Ριχάρδος, χρίστηκε ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδος το 1450. Διορίστηκε σενεσάλης της Γασκώνης το 1450 (αλλά δεν πρόλαβε να φτάσει, καθώς επήλθε η πτώση του) και στη συνέχεια υποδιοικητής του Καλαί το 1454–55. Διορίστηκε Φύλακας των Πέντε Λιμένων το 1459 για να υπερασπιστεί το Κεντ από στην εισβολή των Γιορκιστών κομήτων, αλλά συνελήφθη στο Σάντγουιτς.
Στους Πολέμους των Δύο Ρόδων, αρχικά ήταν Λανκαστριακός, αλλά έγινε Γιορκιστής όταν πίστεψε ότι η Λανκαστριανή μερίδα θα έχανε. Συμφιλιώθηκε με τον νικηφόρο Εδουάρδο Δ΄. Μάλιστα την 1η Μαΐου 1464 ο Εδουάρδος νυμφεύτηκε την κόρη του Ρίβερς, την Ελισάβετ χήρα του σερ Ιωάννη Γκρέυ του Γκρόμπυ. Ο Ριχάρδος αναβιβάστηκε σε κόμη Ρίβερς το 1466, διορίστηκε λόρδος Θησαυροφύλαξ τον Μάρτιο του 1466 και κοντόσταυλος της Αγγλίας στις 24 Αυγούστου 1467.
Μετέπειτα καριέρα
Η δύναμη αυτής της νέας οικογένειας ήταν κάτι πολύ δυσάρεστο για την παλαιά τάξη ευγενών, και ειδικά για τον κόμη του Γουόρικ. Ο Ρίβερς θεωρήθηκε νεόπλουτος και σε μία ειρωνεία της τύχης, ο μελλοντικός γαμπρός του το 1460, ενώ δέχτηκε την υποταγή του, τον είχε επιπλήξει επειδή τόλμησε, δεδομένης της χαμηλής γέννησής του, να πολεμήσει ενάντια στον Οίκο της Υόρκης. Το Ιδιαίτερο Συμβούλιο στην τρομακτική απάντησή του για τον γάμο του βασιλιά είπε κατηγορηματικά, ότι η χαμηλή κοινωνική θέση του Ριχάρδου Γούντμιλ από μόνη της σήμαινε, ότι ο βασιλιάς πρέπει σίγουρα να γνωρίζει "ότι η Ελισάβετ δεν ήταν σύζυγος γι' αυτόν". Στις αρχές του 1468 τα κτήματα Ρίβερς λεηλατήθηκαν από τους οπαδούς του Γουόρικ και ο ανοιχτός πόλεμος του επόμενου έτους είχε ως στόχο την καταστροφή των Γούντβιλ. Μετά την ήττα των Γιορκιστών στη μάχη του Έντζκοτ Μωρ στις 26 Ιουλίου 1469, ο Ρίβερς και ο δεύτερος γιος του Ιωάννης συνελήφθησαν στο Τσέπστοου. Μετά από μία βιαστική θεατρική δίκη, αποκεφαλίστηκαν στο Κένιλγουορθ στις 12 Αυγούστου 1469.
Ο μεγαλύτερος γιος τού Ριχάρδου Γουίντβιλ, ο Αντώνιος τον διαδέχτηκε στην κομητεία.
Ο λόρδος Ρίβερς είχε μία μεγάλη οικογένεια. Ο τρίτος γιος του Λάιονελ (απεβ. 1484) έγινε επίσκοπος του Σόλσμπερυ. Όλες οι κόρες του έκαναν σπουδαίους γάμους: η 8η κόρη του Αικατερίνη ήταν σύζυγος του Ερρίκου Στάφορντ 2ου δούκα του Μπάκινγκχαμ.
Το "Woodville" είναι η σύγχρονη ορθογραφία του ονόματος: στην εποχή τους χρησιμοποιήθηκαν τα "Wydeville", "Wydville" και άλλες παραλλαγές.
Οικογένεια
Είχαν τουλάχιστον 14 παιδιά:
Σημείωση
Ο Ρόμπερτ Γκλόβερ, κήρυκας του Σόμερσετ, σημειώνει έναν άλλο «Ριχάρδο», που φαίνεται να γεννήθηκε πριν από τον Ριχάρδο 3ο κόμη. Ένας «Ριχάρδος Γούντβιλ, αξιότιμος για το σώμα» ήταν παρών στο βάπτισμα του πρίγκιπα Aρθούρου (γιου της Ελισάβετ και ου Ερρίκου Ζ΄) στις 24 Σεπτεμβρίου 1486 στον καθεδρικό ναό του Γουίντσεστερ. Η γιαγιά του Αρθούρου, η Ελισάβετ Γούντβιλ, υπηρέτησε ως ανάδοχός (νονά) του και ο μικρότερος αδελφός της Έδουάρδος ήταν επίσης παρών στην τελετή.
Το έργο Επίσκεψη στο Μπάκινγκχαμσιρ του 1566 αναφέρει τον γάμο του Γουλιέλμου Ντόρμερ του Γουάικομπ (αργότερα ο Οίκος του ονομάστηκε Άσκοτ) με την "Aγνή, κυρία του σερ Ριχάρδου Γούντβιλ, κόμη Ρίβερς", αλλά δεν λέει εάν ο πατέρας ήταν ο 1ος ή ο 3ος κόμης, ποια ήταν η μητέρα ή αν η Αγνή ήταν νόμιμη. Λαμβάνοντας υπόψη ότι -όπως πιστεύεται- γεννήθηκε περί το 1458, η πιο πιθανή υποψήφια είναι ο πρεσβύτερος Ριχάρδος Γούντβιλ.
Στη φαντασία
Ο Γούντβιλ είναι ο πρωταγωνιστής στο μυθιστόρημα της Φιλίππας Γκρέγκορυ το 2011 για την Ιακωβίνα του Λουξεμβούργου, Η λαίδη Ρίβερς. Στην τηλεοπτική σειρά The White Queen, απεικονίζεται από τον Ρόμπερτ Πουγκ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Κοινωνικό δίκτυο
Τα κοινωνικά δίκτυα είναι σύνολο αλληλεπιδράσεων και διαπροσωπικών σχέσεων. Ο όρος σήμερα χρησιμοποιείται επίσης για να περιγράψει ιστοσελίδες, οι οποίες επιτρέπουν την διεπαφή ανάμεσα στους χρήστες, π.χ. με σχόλια, φωτογραφίες, άλλες πληροφορίες από σχετική βιβλιογραφία. Οι πιο γνωστές από αυτές τις ιστοσελίδες είναι το Facebook, Twitter, Instagram και Linkedin.
Οι ιστότοποι αυτοί αποτελούν εικονικές κοινότητες, όπου οι χρήστες μπορούν να επικοινωνούν και να αναπτύσσουν επαφές μέσα από αυτές. Ένα κοινωνικό δίκτυο είναι μια κοινωνική δομή που αποτελείται από ένα σύνολο παραγόντων, όπως άτομα ή οργανισμούς. Στο διαδίκτυο, τα κοινωνικά δίκτυα είναι μία πλατφόρμα που συντηρείται για την δημιουργία κοινωνικών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων, που συνήθως αποτελούν ενεργά μέλη του κοινωνικού δικτύου, με κοινά ενδιαφέροντα ή δραστηριότητες.
Οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης είναι οργανωμένες ιστοσελίδες στο Διαδίκτυο με περισσότερο ομαδοκεντρικό χαρακτήρα που παρέχουν, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, μία σειρά από βασικές και δωρεάν υπηρεσίες όπως τη δημιουργία προφίλ, το ανέβασμα εικόνων και βίντεο, τον σχολιασμό σε ενέργειες που γίνονται από άλλα μέλη του δικτύου ή μίας ομάδας, την άμεση ανταλλαγή μηνυμάτων και πολλά άλλα.
Ιστορία
Στα τέλη της δεκαετίας του 1890,τόσο ο Émile Durkheim όσο και ο Ferdinand Tönnies προωθούσαν την ιδέα των κοινωνικών δικτύων στις θεωρίες τους και την έρευνα των κοινωνικών ομάδων. Ο Tönnies ισχυρίστηκε ότι οι κοινωνικές ομάδες μπορούν να υπάρχουν ως προσωπικοί και άμεσοι κοινωνικοί δεσμοί που είτε συνδέουν άτομα που μοιράζονται ίδιες  αξίες και πεποιθήσεις (Gemeinschaft, Γερμανικά, συνήθως μεταφρασμένα ως "κοινότητα") είτε απρόσωπες, επίσημες και οργανικές κοινωνικές σχέσεις (Gesellschaft, ως "κοινωνία").Ο Durkheim έδωσε μια μη-εξατομικευμένη εξήγηση των κοινωνικών γεγονότων υποστηρίζοντας ότι τα κοινωνικά φαινόμενα προκύπτουν όταν οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ ατόμων αποτελούν μια πραγματικότητα που δεν μπορεί πλέον να ληφθεί υπόψη από την άποψη των ιδιοτήτων των μεμονωμένων παραγόντων. Ο Georg Simmel, που γράφει στη στροφή του εικοστού αιώνα, επεσήμανε τη φύση των δικτύων και την επίδραση του μεγέθους του δικτύου στην αλληλεπίδραση και εξέτασε την πιθανότητα αλληλεπίδρασης σε χαλαρά πλεγμένα δίκτυα και όχι σε ομάδες.
Σημαντικές εξελίξεις στον τομέα παρατηρήθηκαν κατά την δεκαετία του 1930 από ερευνητές ψυχολογίας, ανθρωπολογίας και μαθηματικών, οι οποίοι εργάζονταν ανεξάρτητα μεταξύ τους Στην ψυχολογία, στη δεκαετία του 1930, ο Jacob L. Moreno ξεκίνησε συστηματική καταγραφή και ανάλυση της κοινωνικής αλληλεπίδρασης σε μικρές ομάδες, ιδιαίτερα σε τάξεις διδασκαλίας και σε ομάδες εργασίας (βλέπε κοινωνιομετρία). Στην ανθρωπολογία, το θεμέλιο για τη θεωρία των κοινωνικών δικτύων είναι το θεωρητικό και εθνογραφικό έργο του Bronislaw Malinowski, Alfred Radcliffe-Brown, και Claude Lévi-Strauss. Μια ομάδα κοινωνικών ανθρωπολόγων που συνδέονται με τον Max Gluckman και τη σχολή του Μάντσεστερ, συμπεριλαμβανομένου του John A. Barnes, J. Clyde Mitchell και Elizabeth Bott Spillius, θεωρούνται οι πρώτοι οι οποίοι εκπόνησαν εργασίες από τις οποίες πραγματοποιήθηκαν αναλύσεις δικτύων, διερευνώντας δίκτυα  κοινοτήτων στη Νότιο Αφρική, την Ινδία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Συγχρόνως, ο βρετανικός ανθρωπολόγος S.F. Nadel κωδικοποίησε μια θεωρία της κοινωνικής δομής, κάτι που επηρέασε την ανάλυση δικτύων. Στην κοινωνιολογία, το έργο του Talcott Parsons που έγινε στις αρχές της δεκαετίας του '30 έβαλε τις βάσεις για τη λήψη μιας σχεσιακής προσέγγισης στην κατανόηση της κοινωνικής δομής. Αργότερα, με βάση τη θεωρία του Parsons, ο κοινωνιολόγος Peter Blau παρείχε μια ισχυρή ώθηση για την ανάλυση των σχεσιακών δεσμών των κοινωνικών μονάδων με το έργο του για τη θεωρία των κοινωνικών ανταλλαγών.
Μέχρι την δεκαετία του 1970, ένας μεγάλος αριθμός μελετητών εργάστηκε για να συνδυάσει διαφορετικές διαδρομές και παραδόσεις. Μια ομάδα αποτελούνταν από κοινωνιολόγους και μαθητές του τμήματος Κοινωνικών σχέσεων του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ. Επίσης, ανεξάρτητα ενεργός στο Τμήμα Κοινωνικών Σχέσεων του Χάρβαρντ την εποχή εκείνη ήταν ο Charles Tilly, ο οποίος επικεντρώθηκε στα δίκτυα της πολιτικής και κοινοτικής κοινωνιολογίας και στα κοινωνιολογικά κινήματα, και του  Stanley Milgram, οποίος ανέπτυξε την εργασία “εξί βαθμών χωρισμού”. Ο Mark Granovetter  και Barry Wellman είναι μεταξύ των πρώην φοιτητών του White που επεξεργάστηκαν και προώθησαν την ανάλυση των κοινωνικών δικτύων.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η ανάλυση κοινωνικών δικτύων γνώρισε μεγάλη αναγνώριση από ομάδες κοινωνιολόγων, πολιτικών επιστημόνων και φυσικών όπως ο Duncan J. Watts, Albert-László Barabási, Peter Bearman, Nicholas A. Christakis, James H. Fowler, και άλλους, αναπτύσσοντας και χρησιμοποιώντας νέα μοντέλα και μεθόδους για αναδείξουν τα διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με τα  κοινωνικά δίκτυα, καθώς και "ψηφιακά ίχνη" σχετικά με τα δίκτυα τύπου "πρόσωπο με πρόσωπο" (face-to-face).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέσα κοινωνικής δικτύωσης Κατηγορία:Θεωρία δικτύων Κατηγορία:Κοινωνιολογικές θεωρίες
Διασυνδετική ψυχιατρική
Η Διασυνδετική Ψυχιατρική (γνωστή και ως Ψυχιατρική Συμβουλευτική, ή Συμβουλευτική-Διασυνδετική Ψυχιατρική), είναι ο κλάδος της ψυχιατρικής που ασχολείται με την διασύνδεση της Iατρικής με την Ψυχιατρική. Συνήθως εφαρμόζεται στα πλαίσια των Γενικών Νοσοκομείων, αλλά και της πρωτοβάθμιας περίθαλψης.
Ο ρόλος του Συμβουλευτικού-Διασυνδετικού Ψυχιάτρου, είναι να συμβάλλει ενεργά στη διαγνωστική διαδικασία που λαμβάνει χώρα στις κλινικές διαφόρων ειδικοτήτων του Γενικού Νοσοκομείου (π.χ. παθολογική, χειρουργική, ορθοπεδική κ.ά.), κατόπιν αιτήματος των ιατρών του εκάστοτε τμήματος.
Η Διασυνδετική Ψυχιατρική έχει κοινά πεδία δράσης με άλλες ειδικότητες, όπως η ψυχοσωματική ιατρική, η ψυχολογία της υγείας και η νευροψυχιατρική.
Σκοπός
Η Διασυνδετική Ψυχιατρική παρέχει υπηρεσίες, τόσο σε νοσηλευόμενους, όσο και σε εξωτερικούς ασθενείς, καθώς και σε εκείνους που προσέρχονται στα τμήματα επειγόντων περιστατικών. Η κλήτευση του διασυνδετικού ψυχιάτρου, γίνεται όταν η ιατρική ομάδα έχει ερωτηματικά για την ψυχική υγεία ενός ασθενούς, ή όταν η ψυχική υγεία ενός ασθενούς επηρεάζει τη φροντίδα και τη θεραπεία του.
Βασικές αρμοδιότητές του περιλαμβάνουν:
Αγία Άννα
Η Αγία Άννα, σύμφωνα με την Ορθόδοξη Παράδοση, ήταν η μητέρα της Μαρίας, της μητέρας του Ιησού Χριστού. Το εξελληνισμένο όνομα Άννα προέρχεται από το εβραϊκό Χάνα που σημαίνει «εύνοια, χάρη».Το όνομα της Αγίας Άννας καθώς και του συζύγου της Ιωακείμ αναφέρονται μόνο σε απόκρυφα ευαγγέλια, όπως για παράδειγμα το Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου.
Βίος
Η Άννα είχε και δύο αδελφές, την ομώνυμη με τη μητέρα της Μαρία και τη Σοβήν. Και η μεν Μαρία, που παντρεύτηκε στην Βηθλεέμ, είχε κόρη τη Σαλώμη την μαία, η δε Σοβή, που παντρεύτηκε και αυτή στην Βηθλεέμ, την Ελισάβετ. Τέλος, η Αγία Άννα που παντρεύτηκε στην Γαλιλαία τον Ιωακείμ, γέννησε την Παρθένο Μαρία.
Η Αγία Άννα αξιώθηκε να έχει τη μεγάλη τιμή και ευτυχία να αποκτήσει μοναδική κόρη, τη μητέρα του Σωτήρα του κόσμου. Αφού η Αγία Άννα απογαλάκτισε τη Θεοτόκο και την αφιέρωσε στο Θεό, αυτή πέρασε την υπόλοιπη ζωή της με νηστείες, προσευχές και ελεημοσύνες προς τους φτωχούς. Τέλος, ειρηνικά παρέδωσε στο Θεό τη δίκαια ψυχή της, κληρονομώντας τα αιώνια αγαθά. Διότι ο ίδιος ο Κύριος διαβεβαίωσε ότι «οἱ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιο ἀπελεύσονται» (Ματθαίου, κε' 46). Οι δίκαιοι, δηλαδή, θα μεταβούν για να απολαύσουν ζωή αιώνια.
Περικαλλή ναό προς τιμήν της αγίας Άννας, έκτισε στην Κωνσταντινούπολη περί το 550 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός. Λείψανο της Αγίας υπάρχει στην αγιορείτικη σκήτη της Αγίας Άννας, στον Ιερό Ναό της Αγίας Άννης Κατερίνης, καθώς και αλλού. Η σύλληψη της Αγίας Άννας γιορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 9 Δεκεμβρίου και η κοίμησή της στις 25 Ιουλίου.
Παραπομπές
Αννα
Γενικές εκλογές στο Μπαχρέιν 2022
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Μπαχρέιν στις 12 Νοεμβρίου 2022 για να εκλεγούν τα 40 μέλη του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων. Σύμφωνα με το αμφιλεγόμενο σύνταγμα του 2002, το Συμβούλιο είναι μια Κάτω Βουλή, η οποία εξετάζει και εγκρίνει τη νομοθεσία που προτείνεται από τον βασιλιά και το διορισμένο υπουργικό συμβούλιο του βασιλιά. η άνω αίθουσα, το Συμβουλευτικό Συμβούλιο, διορίζεται από τον βασιλιά και μπορεί να εμποδίσει τη νομοθεσία που ψηφίζεται από την Κάτω Βουλή.
Οι εκλογές καταδικάστηκαν σε εσωτερικό και διεθνές επίπεδο ως απάτη. Ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταδίκασαν την ατμόσφαιρα «πολιτικής καταστολής». Το Ινστιτούτο για τα Δικαιώματα και τη Δημοκρατία του Μπαχρέιν, που εδρεύει στο Λονδίνο, το χαρακτήρισε «απάτη» και η Διεθνής Αμνηστία είπε ότι οι εκλογές «διεξάγονται σε ένα περιβάλλον πολιτικής καταστολής έπειτα από μια δεκαετία κατά την οποία οι αρχές έχουν παραβιάσει τα ανθρώπινα δικαιώματα. περιόρισαν την κοινωνία των πολιτών, απαγόρευσαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και έκλεισαν τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης». Εξέδωσαν μια έκθεση για τις εκλογές, με τίτλο "Bahrain: Elections, But No Civic Space", στα αγγλικά και στα αραβικά, στην οποία δήλωσαν ότι το πολιτικό σύστημα του Μπαχρέιν, στην πράξη, δεν επέτρεπε στους πολίτες να επιδιώξουν ειρηνικά και νόμιμα τη συνταγματική αλλαγή.
Στο εσωτερικό, υπήρξαν εκ των προτέρων εκκλήσεις για μποϊκοτάζ των εκλογών, όπως στις γενικές εκλογές του Μπαχρέιν το 2018. Την ημέρα της ψηφοφορίας, χάκερ κατέστρεψαν κυβερνητικούς ιστότοπους, συμπεριλαμβανομένων των εκλογών, των κοινοβουλευτικών και κρατικών ειδήσεων. Μια ομάδα που αυτοαποκαλείται «al-Touafan» («ο Κατακλυσμός») ανέλαβε την ευθύνη για ορισμένες τουλάχιστον από τις επιθέσεις, λέγοντας ότι «οφείλονται στη δίωξη που ασκήθηκε από τις αρχές του Μπαχρέιν και σε εφαρμογή της λαϊκής βούλησης να μποϊκοτάρουν τις εικονικές εκλογές».
Εκλογικές περιφέρειες και εκλογικό σύστημα
Το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων έχει 40 μέλη. Κάθε επαρχία χωρίζεται σε έναν αριθμό εκλογικών περιφερειών, που αριθμούνται ως περιοχή 1, περιοχή 2 κ.λπ. Ένα μέλος εκλέγεται σε κάθε εκλογική περιφέρεια με το σύστημα δύο γύρων. Εάν κανένας υποψήφιος δεν λάβει την πλειοψηφία των ψήφων στον πρώτο γύρο, διεξάγεται δεύτερος γύρος.
Εκλογικό σώμα
μικρογραφία| Δημογραφικά στοιχεία του Μπαχρέιν Μόνο οι υπήκοοι του Μπαχρέιν έχουν δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι στις εκλογές. Πολλοί πολιτικοί αντιφρονούντες που δραστηριοποιήθηκαν σε προηγούμενες εκλογές έχουν στερηθεί την υπηκοότητα του Μπαχρέιν.
Οι πολίτες θα μπορούσαν επιπλέον να αποκλειστούν από το δικαίωμα ψήφου εάν ήταν μέλη κομμάτων και ομάδων της αντιπολίτευσης που είχε απαγορεύσει η κυβέρνηση, εάν είχαν παραιτηθεί προηγουμένως από το κοινοβούλιο ή εάν είχαν καταδικαστεί σε περισσότερους από έξι μήνες φυλάκισης. Πολλοί είχαν καταδικαστεί για μη βίαιη συμμετοχή στις διαδηλώσεις του Μπαχρέιν το 2011. Η κυβέρνηση εκτιμά ότι περισσότεροι από 300 διαδηλωτές καταδικάστηκαν σε ποινή άνω του ενός έτους. Οι ψηφοφόροι που δεν είχαν ψηφίσει σε προηγούμενες εκλογές δεν συμπεριλήφθηκαν στους εκλογικούς καταλόγους, αλλά είχαν δικαίωμα εγγραφής. οι προηγούμενες εκλογές μποϊκοτάρίστηκαν.
Αυτοί οι κανόνες στέρησαν το δικαίωμα ψήφου σε περίπου έναν στους πέντε ενήλικες πολίτες του Μπαχρέιν (21,5%). Στις εκλογές του 2022 ένα μεγαλύτερο ποσοστό πολιτών στερήθηκε το δικαίωμα ψήφου σε σχέση με τις εκλογές του 2018.
Το 2022 συνολικά 344.713 ψηφοφόροι είχαν δικαίωμα ψήφου, από 365.467 στις αμφιλεγόμενες εκλογές του 2018. Αυτό το εκλογικό σώμα περιλαμβάνει λιγότερο από το ένα τέταρτο (~23%) του πληθυσμού του 1,5 εκατομμυρίου, καθώς οι περισσότεροι κάτοικοι δεν έχουν υπηκοότητα.
Η κυβέρνηση ανέφερε ότι η προσέλευση μεταξύ των ψηφοφόρων ήταν 73%, συγκριτικά με το 67% στις τελευταίες εκλογές.
Υποψήφιοι
Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, λίγο περισσότεροι από 500 υποψήφιοι ήταν υποψήφιοι για 40 ομοσπονδιακές και 30 δημοτικές έδρες, συμπεριλαμβανομένων 94 γυναικών. Αυτό είναι περίπου διπλάσιο από ό,τι είχε αναφερθεί στις τελευταίες γενικές εκλογές. Από αυτούς, περισσότεροι από 330 υποψήφιοι, μεταξύ των οποίων 73 γυναίκες, ψήφισαν για το κάτω κοινοβουλευτικό σώμα. οι υπόλοιποι κατήλθαν για δημοτικές θέσεις. Αυτό είναι από 293 άτομα, 41 εκ των οποίων γυναίκες, που έθεσαν υποψηφιότητα για το κοινοβούλιο στις τελευταίες εκλογές.
Άτομα που υπήρξαν μέλη των Wa'd, al-Wefaq και Amal, πρώην νόμιμων κομμάτων της αντιπολίτευσης, απαγορεύτηκε να εκλέγονται και να αναλαμβάνουν ηγετικές θέσεις σε οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών. Αυτός ο κανόνας πιθανότατα επηρεάζει 6.000-11.000 πολίτες του Μπαχρέιν, σύμφωνα με την οργάνωση Human Rights Watch.
Ελευθερία έκφρασης και συνεταιρίζεσθαι
μικρογραφία| Εκλογική συγκέντρωση το 2006, όταν οι κανονισμοί ήταν λιγότερο περιοριστικοί μικρογραφία| Διαδηλώτριες στην εξέγερση του Μπαχρέιν το 2011. Είναι οι τρίτες εκλογές μετά την εξέγερση. Με την οδυνηρή δοκιμασία της φυλάκισης δύο ετών, η κυβέρνηση έχει απαγορεύσει όλες τις ψευδείς ή αντιφατικές δηλώσεις που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τις εκλογές, καθώς και όλες τις δημόσιες συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις χωρίς άδεια. Αυτό περιλαμβάνει κάθε «συγκέντρωση σε δημόσιο χώρο, που αποτελείται από τουλάχιστον πέντε άτομα, με στόχο... την παραβίαση της δημόσιας τάξης, ακόμη και για την επίτευξη θεμιτού σκοπού». Δύο μήνες πριν διεξαχθούν οι εκλογές η κυβέρνηση έφερε νέα νομοθεσία. Απαγόρευσε την εκλογική δραστηριότητα που «προσβάλλει τη δημόσια ασφάλεια ή τα δημόσια ήθη ή τις θρησκευτικές πεποιθήσεις ή τα έθιμα που επικρατούν στην κοινωνία» ή «παραβιάζει το ισλαμικό δόγμα ή την ενότητα του λαού ή που υποκινεί διχασμό ή σεχταρισμό μεταξύ των πολιτών». Απαγορευόταν επίσης στους πολίτες του Μπαχρέιν να «διοργανώνουν και να πραγματοποιούν συνεδριάσεις και να εκφωνούν προεκλογικές ομιλίες» σε «οίκους λατρείας», «δημόσιους χώρους που προορίζονται για δημόσιες υπηρεσίες», οποιοδήποτε εκπαιδευτικό ίδρυμα και σε «αγάλματα... και ιστορικά κτίρια». Η Διεθνής Αμνηστία είπε ότι «Αυτά τα εξαιρετικά περιοριστικά μέτρα καταργούν μεγάλο μέρος του πεδίου άσκησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για ελευθερία έκφρασης, ειρηνικές συναθροίσεις, συνεταιρισμούς και δημόσια συμμετοχή » στις εκλογές.
Κανένα επικριτικό μέσο για την κυβέρνηση δεν έχει επιτραπεί στο Μπαχρέιν από τότε που η κυβέρνηση έκλεισε την εφημερίδα al-Wasat τον Ιούνιο του 2017
Την ημέρα των εκλογών, ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος, απαντώντας στις επικρίσεις για τη διαδικασία, περιέγραψε το Μπαχρέιν ως «ζωντανή δημοκρατία».
Διαμαρτυρία
μικρογραφία| Η πόλη Σάναμπις έναν χρόνο πριν από τις εκλογές, πραγματοποιώντας μια πομπή [[Ασούρα|Ashura]] Μια διαδήλωση με έκκληση για μποϊκοτάζ των εκλογών πραγματοποιήθηκε στην πόλη Sanabis στις 18 Οκτωβρίου. Διαμαρτυρίες κατά των εκλογών πραγματοποιήθηκαν επίσης κατά τη διάρκεια επίσκεψης του Πάπα Φραγκίσκου λιγότερο από μία εβδομάδα πριν από τις εκλογές.
Χάκερ κατέστρεψαν κυβερνητικούς ιστότοπους που σχετίζονται με εκλογές την ημέρα των εκλογών. Μια ομάδα που αυτοαποκαλείται «al-Touafan» («ο Κατακλυσμός») ανέλαβε την ευθύνη για ορισμένες τουλάχιστον από τις επιθέσεις, λέγοντας ότι «οφείλονται στη δίωξη που ασκήθηκε από τις αρχές του Μπαχρέιν και σε εφαρμογή της λαϊκής βούλησης να μποϊκοτάρουν εικονικές εκλογές».
Επικαλούμενες τον μη δημοκρατικό χαρακτήρα των εκλογών, οι ΗΠΑ κλήθηκαν να απομακρυνθούν από τη στενή τους σχέση με το Μπαχρέιν από την ομάδα ανθρωπίνων δικαιωμάτων ΗΠΑ και Μπαχρέιν με τίτλο Americans for Democracy &amp; Human Rights in Bahrain (ADHRB)
Αποτελέσματα
Έξι υποψήφιοι, ένας εκ των οποίων μία γυναίκα, ανακοινώθηκε ότι κέρδισαν έδρες στον πρώτο γύρο. Οι υπόλοιπες έδρες έπρεπε να διεκδικηθούν στον δεύτερο γύρο των εκλογών.
Παραπομπές
2022 Μπαχρειν
Μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ
Ο Μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ (Ιωακείμ Αποστολίδης) (1883 - 1962) ήταν Έλληνας Μικρασιάτης επίσκοπος και θεολόγος, μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης τις περιόδους 1923 - 1926 και 1927 - 1945 οπότε κηρύχθηκε έκπτωτος λόγω της προσχώρησής του στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ. Αποκαταστάθηκε στο αξίωμα του Μητροπολίτη το 1957, ενώ μετά τον θάνατό του, το έτος 2000 η Εκκλησία της Ελλάδος τον αποκατέστησε ηθικά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στo Ορτάκιοϊ Βιθυνίας της Μικράς Ασίας το 1883. Αρχικά σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης από την οποία αποφοίτησε αριστούχος το 1906 και προχειρίστηκε σε διάκονο από τον Πατριάρχη. Στη συνέχεια σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Παρίσι.
Όταν επέστρεψε, μετέβη στις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας, όπου συνεργάστηκε με τον μητροπολίτη Γρηγόριο Ωρολογά. Εισήλθε στην υπηρεσία του Πατριαρχείου ως Πατριαρχικός διάκονος και κωδικογράφος και κατέληξε Δευτερεύων των Πατριαρχικών διακόνων. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, αλληλογραφούσε με τον μητροπολίτη Γρεβενών Αιμιλιανό, του οποίου ήταν αντιπρόσωπος στο Πατριαρχείο και τον μητροπολίτη Πισιδίας Κωνσταντίνο. Έγραψε άρθρα, αντιπροσώπευσε το Πατριαρχείο σε διάφορες αποστολές και συμμετείχε στην επιτροπή έρευνας για τις σφαγές των Ελλήνων στην Ανατολική Θράκη. thumb|291x291px|Ο Μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ με μέλη της Εθνικής Αντίστασης στη Μακεδονία.|αριστεράΣτις 26-4-1914 εκλέχθηκε μητροπολίτης Μετρών και Αθύρων και προσπάθησε να συγκρατήσει τον ελληνικό πληθυσμό στις εστίες του, λόγω των διώξεων από τους Τούρκους. Οργάνωσε εκκλησιαστικά, διοικητικά και εκπαιδευτικά τη Μητρόπολη, ενώ βοήθησε ομάδες Ελλήνων ανταρτών και τον Ελληνικό Στρατό. Αγωνίστηκε σθεναρά για την υπεράσπιση του ελληνικού πληθυσμού της Θράκης από τους βίαιους ανθελληνικούς διωγμούς που είχαν εξαπολύσει οι Νεότουρκοι.
Το 1923 ένα έτος μετά το τέλος της μικρασιατικής εκστρατείας κατέφυγε στην Ελλάδα όπου και διορίστηκε μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης. Τρία χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 1926 διορίστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο μητροπολίτης Αυστραλίας, θέση την οποία αρχικά αποδέχθηκε ως στρατιώτης της Εκκλησίας αλλά τελικά έπειτα από έντονο παρασκήνιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον αποκατέστησε εκ νέου.
Τον Μάρτιο του 1927 επανήλθε στη Μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης και ανέπτυξε πολύπλευρο έργο. Τον Αύγουστο του 1936 οδηγήθηκε σε εξορία από τον Μεταξά στον Άθω, διότι απέστειλε οξύτατη επιστολή στον βασιλιά και την κυβέρνηση, με θέμα την παραμέληση της περιοχής της Δυτικής Μακεδονίας.
Το 1942 στη διάρκεια της Κατοχής προσχώρησε στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ. Τον Νοέμβριο του 1943 τέθηκε από την Εκκλησία της Ελλάδος εκτός της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου με το σκεπτικό της απουσίας του από τις συνεδριάσεις της, χωρίς να γίνει αναφορά στην αντιστασιακή του δράση. Η συγκεκριμένη ενέργεια χαρακτηρίζεται ως «διπλωματική στάση» της Εκκλησίας προς την Αριστερά.
Διορίστηκε αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου της ΠΕΕΑ. Μετά την απελευθέρωση παρέμεινε στην παράταξη του ΕΑΜ με την οποία και συμμετείχε κατά τα Δεκεμβριανά. Έμεινε γνωστός ως Πνευματικός Αρχηγός του ΕΑΜ. Μετά τα Δεκεμβριανά θα υποστεί πρώτα την έκπτωση και μετέπειτα την καθαίρεση. Αποκαταστάθηκε ως πρώην μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης το 1957. Απεβίωσε στις 2 Απριλίου 1962. Όσα χρήματα του είχαν απομείνει τα κληροδότησε στις φιλόπτωχες αδελφότητες Κοζάνης, Σερβίων και Βελβενδού ενώ δώρισε την πλούσια βιβλιοθήκη του στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης.
Αναγνώριση
Τον Νοέμβριο του 2000 πραγματοποιήθηκε από την Εκκλησία της Ελλάδος η μετά θάνατον αναγνώριση και ηθική αποκατάσταση του Μητροπολίτη Κοζάνης Ιωακείμ, του Μητροπολίτη Ηλείας Αντώνιου και κληρικών που συμμετείχαν στην εαμική Εθνική Αντίσταση.
Βιβλιογραφία
[http://ikee.lib.auth.gr/record/298847?ln=el Παναγιώτης Χ. Φίτζιος, Μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ Αποστολίδης: η ζωή, η δράση και η εν γένει προσφορά του, 2018, διδακτ. διατριβή, Α. Π. Θ., Τμήμα Θεολογίας.]
Εθνική Κροατίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών Κροατίας είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Κροατίας στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών. Τελεί υπό τον έλεγχο της Κροατικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (HKS) και επίσημο χρώμα της είναι το κόκκινο.
Η Κροατία εισήλθε στη FIBA το 1992, ένα χρόνο μετά την απόσχισή της από τη Γιουγκοσλαβία. Δεδομένου μάλιστα ότι οι Κροάτες αθλητές αποτελούσαν εκείνη την περίοδο το βασικό κορμό των πλάβι, η ομάδα ήταν ήδη «μονταρισμένη» και έτοιμη για μεγάλες διακρίσεις: Αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης (1992) και χάλκινα στο Ευρωμπάσκετ 1993, Μουντομπάσκετ 1994, Ευρωμπάσκετ 1995! Πρωταγωνιστές εκείνης της πρώτης «φουρνιάς» ήταν οι Τόνι Κούκοτς, Ντίνο Ράτζα, Στόγιαν Βράνκοβιτς, Άριαν Κόμαζετς και ο πρόωρα χαμένος Ντράζεν Πέτροβιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κροατια Ανδρων
Σάτο Κίλμαν
Ο Σάτο Κίλμαν ( πλήρες όνομα: Meltek Sato Kilman Livtuvanu, 30 Δεκεμβρίου 1957-) είναι πολιτικός του Βανουάτου και πρωθυπουργός από τις 11 Ιουνίου 2015 ως τις 11 Φεβρουαρίου 2016, από τις 26 Ιουνίου 2011 ως τις 23 Μαρτίου 2013 , από τις 2 Δεκεμβρίου 2010 ως τις 24 Απριλίου 2011 και για βραχύβιο χρονικό διάστημα από 13 Μαΐου ως 16 Ιουνίου 2011. Αρχηγός του Κόμματος Προόδου του Λαού, κατέχει βουλευτική έδρα στο νησί Μαλεκούλα.
Πολιτική πορεία
Ο Κίλμαν ήταν επικεφαλής της αντιπολίτευσης με τον Χαμ Λίνι όταν ανέλαβε πρωθυπουργός ο Σερζ Βοχόρ τον Ιούλιο του 2004. Ωστόσο, ο Λίνι μεταπήδησε στην κυβέρνηση συνασπισμού του Βοχόρ και ο Κίλμαν έγινε αρχηγός της αντιπολίτευσης. Ήταν ισχυρός επικριτής των προσπαθειών της κυβέρνησης Βοχόρ για σύναψη διπλωματικών σχέσεων με την Δημοκρατία της Κίνας. Ο ίδιος ζητούσε την σύλληψη των Ταϊβανέζων, τους οποίους θεωρούσε ότι σχεδίαζαν την ανατροπή της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης. Τον Δεκέμβριο του 2004 ο Κίλμαν κατέθεσε πρόταση μομφής στο Κοινοβούλιο, με αποτέλεσμα την πτώση της κυβέρνησης Βοχόρ και την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Λίνι. Στις 13 Δεκεμβρίου 2004 ανέλαβε η νέα κυβέρνηση, στην οποία ο Κίλμαν έγινε υπουργός εξωτερικών.
Έπειτα από κυβερνητικό ανασχηματισμό τον Ιούλιο του 2007 αποπέμφθηκε από υπουργός, εξαιτίας πιθανής εμπλοκής της πολιτικής γραμματέως του σε οικονομικό σκάνδαλο.
Στις γενικές εκλογές του 2008 το Κόμμα Προόδου του Λαού ήταν στην αντιπολίτευση και αποτελούσε εταίρο συνασπισμού. Τον Μάρτιο του 2009 ο Κίλμαν διορίστηκε αρχηγός της αντιπολίτευσης επειδή ο συνασπισμός στον οποίο ανήκε είχε τον μεγαλύτερο αριθμό εδρών από οποιονδήποτε άλλο συνασπισμό ή αντιπολιτευόμενο κόμμα.
Ο Κίλμαν διορίστηκε πρωθυπουργός στις 2 Δεκεμβρίου 2010, έπειτα από την πτώση της κυβέρνησης του Έντουαρντ Ναταπέι, με πρόταση μομφής από το Κοινοβούλιο. Ο ίδιος ο Κίλμαν ανατράπηκε επίσης με πρόταση δυσπιστίας στο Κοινοβούλιο, η οποία πέρασε με πολύ μικρή διαφορά (26-25) στις 24 Απριλίου 2011. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Σερζ Βοχόρ. Η θητεία του Βοχόρ ήταν βραχύβια, καθώς το Εφετείο έκρινε αντισυνταγματική την εκλογή του Βοχόρ στην πρωθυπουργία, καθώς ο πολιτικός δεν είχε εκλεγεί με απόλυτη πλειοψηφία αλλά με την πλειοψηφία των μελών του Κοινοβουλίου (26 επί συνόλου 52 βουλευτών). Έτσι, αποκαταστάθηκε στην πρωθυπουργία ο Σάτο Κίλμαν, ο οποίος έλαβε και ψήφο εμπιστοσύνης.
Ο Κίλμαν κατήλθε υποψήφιος για την πρωθυπουργία και στις 26 Ιουνίου εξελέγη πρωθυπουργός από το Κοινοβούλιο, με 29 ψήφους υπέρ έναντι 23 για τον Σερζ Βοχόρ.
Το 2013 τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μοάνα Καρκάσις Καλόζιλ.
Λίγο αργότερα ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών και Εμπορίου το 2014 στην κυβέρνηση του Τζο Νάτουμαν. Στις αρχές Ιουνίου 2015 ο Νάτουμαν απέλυσε τον υπουργό Εξωτερικών Σάτο Κίλμαν, επειδή είχε δηλώσει δημόσια ότι θα υποστήριζε μία πρόταση δυσπιστίας εναντίον της κυβέρνησης. Συνακόλουθα, με πρόταση μομφής καταψηφίστηκε η κυβέρνηση και ο Νάτουμαν παραιτήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Σάτο Κίλμαν.