cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγγελος Έβερτ
Μετά την απελευθέρωση
Την περίοδο 1951-1955 διετέλεσε αρχηγός της αστυνομίας πόλεων. Το 1954 κατά την τελετή παράδοσης του υπουργείου εσωτερικών από τον Παυσανία Λυκουρέζο, ο τελευταίος ζήτησε από τον νέο υπουργό Ιωάννη Νικολίτσα να χαιρετίσει πριν φύγει τους «ειλικρινείς και έντιμους συνεργάτες του». Αν και ο Έβερτ του έτεινε το χέρι του, ο Λυκουρέζος τον προσπέρασε επιδεικτικά. Το όλο θέμα απασχόλησε έντονα τον τύπο της εποχής με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στην Βουλή με πρωτοβουλία της αντιπολίτευσης. Λίγους μήνες αργότερα ο Αλέξανδρος Παπάγος έθεσε σε διαθεσιμότητα τον Έβερτ λόγω της φαινομενικής εμπλοκής του σε υπόθεση ξένων πρακτόρων και λίγο αργότερα, στις 31 Ιανουαρίου 1955, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση καθώς το υπηρεσιακό συμβούλιο του είχε επιβάλει την ποινή εξάμηνης αργίας δι' απολύσεως λόγω πειθαρχικών παραπτωμάτων.
Ο Άγγελος Έβερτ πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια στις 30 Δεκεμβρίου 1970 και κηδεύτηκε την επομένη στο Α΄ Νεκροταφείο.
Γιος του ήταν ο Μιλτιάδης Έβερτ, πρώην δήμαρχος Αθηνών και πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί αστυνομίας πόλεων Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες βραβευθέντες Δίκαιοι των Εθνών
Τζωρτζ Βανκούβερ
Ο πλοίαρχος Τζωρτζ Βανκούβερ (George Vancouver, 22 Ιουνίου 1757 – 10 Μαΐου 1798) ήταν Άγγλος εξερευνητής, γνωστός από την εξερεύνηση της βορειοδυτικής ακτής της Βόρειας Αμερικής, στον Ειρηνικό Ωκεανό, και συνακόλουθα από το μεγάλο νησί (43ο σε έκταση νησί της Γης) και τη μεγάλη πόλη του Καναδά που φέρουν το όνομά του. Εξερεύνησε όμως και το Αρχιπέλαγος της Χαβάης, καθώς και τη νοτιοδυτική ακτή της Αυστραλίας.
Το πρώτο μέρος της σταδιοδρομίας του
Γεννημένος στο Κινγκ'ς Λυν του Νόρφολκ, ο Βανκούβερ έγινε δεκτός σε ηλικία μόλις 13 ετών στις τάξεις του Βασιλικού Ναυτικού ως "young gentleman", μελλοντικός δηλαδή υποψήφιος για τον βαθμό του ανθυπασπιστή. Επιλέχθηκε για να υπηρετήσει ως ανθυπασπιστής στο πλοίο Resolution, κατά το 2ο ταξίδι του Τζέιμς Κουκ (1772–1775) προς αναζήτηση της «Νοτίου Γης» (Terra Australis). Συνόδευσε επίσης τον Κουκ στο τρίτο ταξίδι (1776–1778), πάνω στο πλοίο Discovery και ήταν μαζί με τους πρώτους Ευρωπαίους που αντίκρισαν και εξερεύνησαν τα νησιά της Χαβάης. Επιστρέφοντας στην Αγγλία το 1779, ο Βανκούβερ προάχθηκε σε αξιωματικό (σημαιοφόρο) και υπηρέτησε στο πλοιάριο Martin, επιθεωρώντας ακτογραμμές.
Το 1789 η Ισπανία και η Βρετανία κόντεψαν να κηρύξουν πόλεμο μεταξύ τους για την κυριαρχία του Στενού Νούτκα («Κρίση του Νούτκα») στη σημερινή Νήσο Βανκούβερ και, το πολύ σημαντικότερο, για το δικαίωμα του αποικισμού της αμερικανικής ακτής του Ειρηνικού Ωκεανού. Τότε ο Βανκούβερ ενώθηκε με το πλήρωμα του πολεμικού πλοίου Courageux. Με τη λήξη της κρίσεως με τη Σύμβαση του Νούτκα (1790), ο Βανκούβερ διορίσθηκε κυβερνήτης του Discovery για να καταλάβει το Στενό και να επιτηρεί τις ακτές.
Εξερευνήσεις
right|thumb|255px|Επίχρυσο άγαλμα του Τζωρτζ Βανκούβερ σε φυσικό μέγεθος στην κορυφή του κοινοβουλίου της [[Βρετανική Κολομβία|Βρετανικής Κολομβίας στη Βικτώρια]].
Η «αποστολή Βανκούβερ»
Ο Βανκούβερ τέθηκε επικεφαλής μιας αποστολής με σκοπό την εξερεύνηση της περιοχής του Ειρηνικού. Ξεκίνησαν από την Αγγλία με δύο πλοία τον Απρίλιο του 1791. Κατά το πρώτο έτος πέρασαν από το Κέιπ Τάουν, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, την Ταϊτή και την Κίνα, συλλέγοντας παντού βοτανικά δείγματα και επιθεωρώντας τις ακτογραμμές στην πορεία. Προχωρώντας στη Βόρεια Αμερική ο Βανκούβερ ακολούθησε τις ακτές του σημερινού Όρεγκον προς τα βόρεια. Τον Απρίλιο του 1792 συνάντησε τον Αμερικανό πλοίαρχο Ρόμπερτ Γκρέυ στα ανοικτά, λίγο πριν ο τελευταίος αρχίσει να ανεβαίνει τον ποταμό Κολούμπια στη δική του εξερευνητική αποστολή.
Ο Βανκούβερ εισήλθε στον Πορθμό του Χουάν δε Φούκα, ανάμεσα στη Νήσο Βανκούβερ και στην Πολιτεία Ουάσινγκτον στις 29 Απριλίου 1792. Οι διαταγές που είχε περιελάμβαναν την επισκόπηση όλων των εσοχών στη δυτική ακτή της Βόρειας Αμερικής μέχρι την Αλάσκα. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της επισκοπήσεως έγινε με λέμβους που προωθούνταν τόσο με πανιά όσο και με κουπιά. Οι ελιγμοί μεγάλων ιστιοφόρων σε αχαρτογράφητα νερά ήταν γενικώς επικίνδυνοι.
Ο Βανκούβερ έδωσε σε πολλά γεωγραφικά χαρακτηριστικά τα ονόματα φίλων και συναδέλφων του. Ανάμεσα σε αυτά συγκαταλέγονται και τα παρακάτω:
Ο Βανκούβερ υπήρξε ο δεύτερος Ευρωπαίος που εισήλθε στο «φιόρδ» του Μπέραρντ (Burrard Inlet), στις 13 Ιουνίου 1792, και το ονόμασε προς τιμή του φίλου του, σερ Χάρρυ Μπέραρντ-Νηλ. Ο στενόμακρος αυτός κόλπος αποτελεί σήμερα την κύρια έκταση του λιμένα της πόλεως Βανκούβερ. Την ημέρα των 35ων γενεθλίων του, στις 22 Ιουνίου 1792, επέστρεψε στο Ακρωτήριο Γκρέυ, τη σημερινή τοποθεσία του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας. Εδώ συνάντησε απροσδόκητα μία ισπανική αποστολή υπό τους Διονύσιο Αλκαλά Γαλιάνο και Καγιετάνο Βαλδές υ Φλόρες. Ο Βανκούβερ έμεινε «νεκρωμένος από την αμηχανία και την ταπείνωση» (το δικό του ρήμα ήταν «mortified») όταν έμαθε πως οι Ισπανοί είχαν ήδη ένα χονδρικό χάρτη του Πορθμού της Γεωργίας βασισμένο στο εξερευνητικό ταξίδι του Χοσέ Μαρία Ναρβάες το 1791. Ωστόσο, επί τρεις εβδομάδες η αγγλική και ισπανική αποστολή εξερεύνησαν συνεργατικά τον Πορθμό της Γεωργίας και τις νήσους Ντισκάβερυ, προτού πλεύσουν χωριστά προς το Στενό Νούτκα.
Μετά τη λήξη της θερινής περιόδου, τον Νοέμβριο του 1792, ο Βανκούβερ αποσύρθηκε στο Στενό Νούτκα, τότε το σημαντικότερο λιμάνι της περιοχής. Εκεί είχε διαταγές να παραλάβει τα όποια βρετανικά κτήρια και γαίες επιστρέφονταν από τους Ισπανούς με βάση την Α΄ Σύμβαση του Νούτκα. Ο Ισπανός διοικητής Χουάν Φρανθίσκο Μποδέγα υ Κουάδρα ήταν πολύ ευγενικός και αντάλλαξε με τον Βανκούβερ τους χάρτες που είχαν συντάξει, αλλά δεν κατέληξαν σε κάποια συμφωνία, αποφασίζοντας να αναμείνουν περαιτέρω οδηγίες από τις κυβερνήσεις τους. Τότε ήταν που αποφάσισαν να ονομάσουν τη μεγαλόνησο πάνω στην οποία αποδειγμένα πια βρισκόταν το Νούτκα «Νήσο Κουάδρα και Βανκούβερ». Πολλά χρόνια αργότερα, με την παρακμή της ισπανικής επιρροής, το όνομα απλουστεύθηκε σε «Νήσο Βανκούβερ».
Στη συνέχεια ο Βανκούβερ έπλευσε προς τα νότια, κατά μήκος των ακτών της ισπανικής Καλιφόρνια, επισκεπτόμενος χωριά των Ινδιάνων Τσουμάς και πέρασε τον χειμώνα εξερευνώντας τη Χαβάη, τότε γνωστή ως «Νησιά Σάντουιτς».
Περαιτέρω εξερευνήσεις
Το 1793 ο Βανκούβερ επέστρεψε στη Βρετανική Κολομβία και προχώρησε βορειότερα από πριν: έφθασε σε γεωγραφικό πλάτος 56°30΄ Β, μέχρι τη βορειοδυτική ακτή της Νήσου Πρίγκηπα Ουαλίας, την οποία και περιέπλευσε, όπως και τη νήσο Ρεβιλαγκιγκέντο, ενώ χαρτογράφησε τμήματα των ακτών των νήσων Μιτκόφ, Ζαρέμπο, Ετολίν, Βράνγκελ, Κούιου και Κούπριανοφ. Με τον καιρό να χειροτερεύει, έπλευσε νότια μέχρι την Καλιφόρνια, ελπίζοντας να βρει τον Χουάν Φρανθίσκο Μποδέγα υ Κουάδρα και να ολοκληρώσει την εδαφική του αποστολή, αλλά ο Ισπανός δεν ήταν εκεί. Διεχείμασε και πάλι στα Νησιά Σάντουιτς.
Το 1794, άρχισε πλέοντας μέχρι το Cook Inlet, το βορειότατο σημείο που έφθασε ποτέ, και από εκεί ακολούθησε την ακτή προς τα νότια. Αποσπάσματα με βάρκες χαρτογράφησαν τις ανατολικές ακτές των νήσων Τσιτσάγκοφ και Μπάρανοφ, περιέπλευσαν τη Νήσο Άντμιραλτι και χαρτογράφησαν το υπόλοιπο της νήσου Κούιου και σχεδόν όλη την Κούπριανοφ. Μετά ο Βανκούβερ απέπλευσε για τη Μεγάλη Βρετανία περνώντας από το Ακρωτήριο Χορν και φθάνοντας τον Σεπτέμβριο του 1795, ολοκληρώνοντας έτσι τον περίπλου της Νότιας Αμερικής.
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
thumb|Ανδριάντας του Βανκούβερ στο Κινγκ'ς Λυν
Γραπτό έργο
Voyage of Discovery to the North Pacific Ocean, and Round the World in the Years 1791–95, ISBN 0-7812-5100-1. Το έργο αυτό ολοκληρώθηκε από τον αδελφό του Τζων σε 6 τόμους, ενώ η έκδοση του 1798 είναι διαθέσιμη online σε τρεις τόμους ως ακολούθως:
Μία σύγχρονη έκδοση κυκλοφόρησε το 1984 από τον W. Kaye Lamb υπό τον τίτλο The Voyage of George Vancouver 1791–1795 (Hakluyt Society, Λονδίνο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι εξερευνητές Κατηγορία:Άγγλοι θαλασσοπόροι Κατηγορία:Εξερευνητές του Ειρηνικού Κατηγορία:Εξερευνητές της Βόρειας Αμερικής
Γεώργιος Παχατούρ
Ο Γεώργιος Παχατούρ (Bahadur : πολεμιστής, ο γενναίος) ήταν Βυζαντινός στρατιωτικός, περσομογγολικής καταγωγής από τον πατέρα του και μέλος της οικογένειας των Παλαιολόγων από τη μητέρα του.
Ήταν γιος του Αμπακά Χαν του ηγεμόνα του Ιλχανάτου, άρα και ο ίδιος πρίγκιπας του Ιλχανάτου. και της Μαρίας Παλαιολογίνας νόθας κόρης του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄. Ο Γεώργιος γεννήθηκε στο Ιλχανάτο αλλά όταν πέθανε ο πατέρας του, το 1282, ήλθε στην Κωνσταντινούπολη μαζί με την μητέρα του. Πήγε έπειτα κι εγκαταστάθηκε στην Θράκη όπου έκανε καριέρα στρατιωτικού ή ήταν υπάλληλος εκεί κάπου στρατηγού. Οι συγγραφείς της εποχής τον αναφέρουν "βάρβαρον παίς υπέρ των Ελλήνων γένους".
Ο Γεώργιος σκοτώθηκε νέος σε κάποια μάχη με τους Σκύθες, από βολή τόξου, ο Μανουήλ Φιλής του αφιερώνει επιτύμβια ωδή όπου τον υμνεί για την ανδρεία του.
Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων - Ενιαίο Ταμείο Ασφάλισης Μισθωτών (ΙΚΑ-ΕΤΑΜ) υπήρξε κρατικός φορέας κύριας ασφάλισης στην Ελλάδα που δημιουργήθηκε το 1934. Επί σειρά ετών ήταν και είναι ένας από τους κύριους ασφαλιστικούς φορείς, ενώ για πολλές δεκαετίες διέθετε το δικό του δίκτυο μονάδων παροχής υπηρεσιών υγείας, το οποίο συγχωνεύθηκε στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) και τον Εθνικό Οργανισμό Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ).
Η επικουρική ασφάλιση, που παρείχε παλιότερα το ΙΚΑ στη συνέχεια έγινε αρμοδιότητα του Ενιαίου Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης Μισθωτών (ΕΤΕΑΜ), που συστάθηκε με τον νόμο 3029/2002.
Ιστορική Αναδρομή
Πριν από τη θεσμοθέτηση του ΙΚΑ είχε αρχίσει η δημιουργία ασφαλιστικών ταμείων διαφόρων επαγγελμάτων, όπως το Ταμείο των Ηθοποιών (1917), το Ταμείο Σύνταξης της Λαϊκής Τράπεζας (1921), το Ταμείο Σύνταξης της Εταιρίας Φωταερίου (1922) κ.ά. Μέχρι το 1932 λειτουργούσαν ήδη δεκάδες ασφαλιστικά ταμεία.
Η δημιουργία του ΙΚΑ υπήρξε κυρίως αίτημα των εργαζομένων. Θεσπίστηκε με το νόμο 5733/1932 (άρθρο 12) επί κυβέρνησης Ελ. Βενιζέλου ωστόσο ο νόμος δεν εφαρμόστηκε γιατί άλλαξε η κυβέρνηση ένα μήνα αργότερα. Στην ίδρυση του ΙΚΑ υπήρξαν αντιδράσεις από όλα τα σωματεία του ιδιωτικού τομέα, από τους ιατρικούς συλλόγους, την Ελληνική Ένωση Τραπεζών κλπ. Η νέα κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη ανέστειλε την εφαρμογή του νόμου με την πρόθεση να τον επανεξετάσει. Ο νέος νόμος για την κοινωνική ασφάλιση ήταν ο 6298/1934. Μετά από αυτόν συγκροτήθηκε το πρώτο διοικητικό συμβούλιο του ΙΚΑ και διοικητής ανέλαβε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, την περίοδο 1934 – 1935. Η πρώτη συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1934. Η κυβέρνηση Τσαλδάρη ανατράπηκε στις 10 Οκτωβρίου 1935 από το πραξικόπημα του Γεώργιου Κονδύλη. Αναφέρεται πως στα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του το ίδρυμα δεν χρηματοδοτούνταν και η ασφάλιση γινόταν με πολύ αργούς ρυθμούς.
240px|right|thumb|Προπαγανδιστική αφίσα της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά με θέμα την προστασία από τα εργατικά ατυχήματα, π. 1936. Η λειτουργία του ΙΚΑ άρχισε ουσιαστικά την 1 Δεκεμβρίου 1937 μετά από διάταγμα του Ιωάννη Μεταξά.
Στον τομέα των κοινωνικών ασφαλίσεων, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου παρακολουθούσε τις αντίστοιχες πολιτικές της φασιστικής Ιταλίας και της ναζιστικής Γερμανίας. Η κοινωνική πολιτική, τόσο ως ρητορεία όσο και ως νομοθετικό έργο, αποτελούσε σταθερό άξονα του καθεστώτος. Στους σχετικούς τομείς, σχεδόν όλοι όσοι είχαν διαχειριστεί και προηγουμένως τα σχετικά ζητήματα έμειναν στη θέση τους, εκτός από λίγες εξαιρέσεις. Επικεφαλής του υπουργείου Εργασίας διορίστηκε ο Αριστείδης Δημητράτος, πρώην ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ που από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 είχε περάσει στο αντικομμουνιστικό στρατόπεδο.
Μέχρι το τέλος του 1937 είχαν δημιουργηθεί τα δύο πρώτα υποκαταστήματα στην Αθήνα και τον Πειραιά. Την 1/1/1938 ξεκίνησε να λειτουργεί το υποκατάστημα στη Θεσσαλονίκη, και μέχρι τον Οκτώβριο του 1940 λειτουργούσαν υποκαταστήματα σε άλλες 12 πόλεις, με συνολικά περίπου 350 χιλιάδες ασφαλισμένους. Οι πρώτοι 150 υπάλληλοι προσελήφθησαν τον Οκτώβριο του 1937 και μέχρι το τέλος του 1940 είχαν φθάσει περίπου τις δύο χιλιάδες, διοικητικούς, υγειονομικούς και λοιπούς. Μέχρι το 1951 το ΙΚΑ κάλυπτε τις παροχές ασθενείας και τις συντάξεις λόγω γήρατος, αναπηρίας και θανάτου.
Και μετά την έναρξη λειτουργίας του, το ΙΚΑ δεν μπόρεσε να απορροφήσει τα λεγόμενα "ευγενή" ταμεία που συνέχισαν να λειτουργούν. Συνέχισαν μάλιστα να δημιουργούνται νέα ταμεία. Μέχρι το 1940 υπήρχαν περίπου 150 ταμεία, συνέχισαν να αυξάνονται μέσα στην κατοχή αλλά και μετά τον πόλεμο. Ταυτόχρονα, Λόγω του πολέμου και της κατοχής το ΙΚΑ χρεοκόπησε, ενώ μετά τον πόλεμο είχε ένα δυσβάστακτο φορτίο περίθαλψης και ασφάλισης των θυμάτων. Το 1948 έγινε μια ανεπιτυχής προσπάθεια αναμόρφωσης του συστήματος ασφάλισης με βοήθεια από Αμερικανούς ειδικούς με επικεφαλής τον Oscar Powel, ο οποίος παραιτήθηκε τον Ιούλιο του 1951. Στο μεταξύ είχαν ιδρυθεί και πολλά άλλα ασφαλιστικά ταμεία. Η χορήγηση παροχών ρυθμίστηκε και πάλι το 1951 με τον αναγκαστικό νόμο 1846/1951, ο οποίος με τις διαδοχικές του τροποποιήσεις αντιπροσωπεύει το σημερινό θεσμικό πλαίσιο του φορέα.
Το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ) μετονομάστηκε σε Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων - Ενιαίο Ταμείο Ασφάλισης Μισθωτών (ΙΚΑ-ΕΤΑΜ) το 2002 με βάση το άρθρο 5 του νόμου 3029/2002.
Το 2011, στα πλαίσια της αναδιοργάνωσης της δημόσιας υγείας, τα νοσοκομεία του ΙΚΑ εντάχθηκαν στο ΕΣΥ, ενώ οι μονάδες πρωτοβάθμιας περίθαλψης του εντάχθηκαν στον ΕΟΠΠΥ.
Από 1.1.2017 το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ - ΕΤΑΜ) εντάσσεται πλέον στον Ενιαίο Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (Ε.Φ.Κ.Α ) με όλους τους κλάδους, τομείς και λογαριασμούς του (αρ.53 Ν.4387/16). Ο Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης (Ε.Φ.Κ.Α.) συστάθηκε ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.) με το ν. 4387/16 (όπως τροποποιήθηκε και ισχύει σήμερα - ν. 4445/2016) και εποπτεύεται από το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων. Πρώτος Διοικητής του Ε.Φ.Κ.Α. ανέλαβε ο κ. Α. Μπακαλέξης (ΦΕΚ 729/τεύχος Υ.Ο.Δ.Δ./30-12-2016) την 01-01- 2017 με υποδιοικητή τον Λάμπρο Σέμπο. Αποτελεί σήμερα τον μοναδικό Φορέα κύριας ασφάλισης και από 01-01-2017, οπότε και άρχισε η λειτουργία του, εντάχθηκαν σε αυτόν αυτοδίκαια οι κάτωθι φορείς κύριας κοινωνικής ασφάλισης των οποίων ο Ε.Φ.Κ.Α. κατέστη καθολικός διάδοχος:
Οργανόγραμμα
μικρογραφία|600x600εσ|ΟΡΓΑΝΟΓΡΑΜΜΑ ΙΚΑ ΕΤΑΜ 31/12/2016|κέντρο
Κριτική
Εξαιτίας των υψηλών οργανικών ελλειμμάτων, το ΙΚΑ παρουσιάζεται συχνά από τα ΜΜΕ ως μαύρη τρύπα του κρατικού προϋπολογισμού, κατηγορία η οποία εγείρει ανάλογες απαντήσεις.
Διατελέσαντες διοικητές
Πρώτος διοικητής του ΙΚΑ ήταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος.
International Journal of Health Science
Το περιοδικό International Journal of Health Science, ISSN 1791-4299, εκδίδεται στη Θεσσαλονίκη και κυκλοφορεί σε 93 χώρες. Πρόκειται για αγγλόφωνο διεθνές ακαδημαϊκό περιοδικό με κριτές που χρησιμοποιεί για την εξέταση των υποβαλλόμενων άρθρων την μέθοδο blind peer review process. Οι δύο κριτές δεν γνωρίζουν την ταυτότητα του συγγραφέα και αντιστρόφως. Το περιοδικό περιλαμβάνει ερευνητικά άρθρα, ανασκοπήσεις, παρουσίαση σπάνιων περιστατικών και άλλες σπανιότερες κατηγορίες άρθρων. Το περιοδικό International Journal of Health Science έχει άρθρα που αφορούν σε όλες τις ιατρικές ειδικότητες, και όλες τις Επιστήμες της Υγείας γενικότερα. Επίσης έχει άρθρα Οικονομικών της Υγείας και Διοίκησης Υπηρεσιών Υγείας. Ταξινομείται σε διεθνείς βάσεις δεδομένων, με κυριότερη το Medline. Εκδόθηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 2008, και εκδίδεται 4 φορές το χρόνο. Δίνει έμφαση σε επιστημονικές εργασίες που προέρχονται από χώρες του τρίτου κόσμου. Έχει χρόνο απόκρισης 3-15 ημέρες και αναλαμβάνει τη δωρεάν διόρθωση των σφαλμάτων στην αγγλική γλώσσα και των σφαλμάτων ιατρικής γραφής, ενώ χρεώνει έξοδα έκδοσης στη συγγραφική ομάδα, με εξαίρεση τις αναπτυσσόμενες χώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά υγείας Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης την Ελλάδα στην αγγλική γλώσσα
Δόξα Ι (αντιτορπιλικό)
Το αντιτορπιλικό Δόξα Ι / 27 παραγγέλθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση στα ναυπηγεία της Γερμανίας VULKAN. Ιδίου τύπου πλοία ήταν τα: Ασπίς Ι, Βέλος Ι και Νίκη Ι. Συμμετείχε στους πολέμους του 1912-1913 (κυβερνήτης υποπλοίαρχος Α. Χατζηκυριάκος). Το 1916 κατασχέθηκε από τους Γάλλους κατά τα Νοεμβριανά γεγονότα. Δεν επεστράφη μαζί με τα άλλα πλοία διότι ενώ ήταν υπό Γαλλική σημαία και Γαλλικό πλήρωμα το 1919 βυθίστηκε λόγω πρόσκρουσης με νάρκη πλησίον των ακτών της νήσου Μήλου. Στην Ελλάδα χορηγήθηκε το Αυστριακό αντιτορπιλικό Ulan που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Σμύρνη.
Βασικά χαρακτηριστικά
Εκτόπισμα: 350 τόνοι. Διαστάσεις: 67Χ6,2Χ1,8 μέτρα. Ταχύτητα: 30 κόμβοι. (Σημείωση: στις αρχές του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου (1940) η μέγιστη πρακτική ταχύτητα ήταν 25 κόμβοι). Ο οπλισμός αρχικά ήταν: 2 απλοί Τ/Σ των 45 εκατοστών, 2 πυροβόλα 76 χιλιοστών και 4 πυροβόλα 57 χιλιοστών. Ο οπλισμός τροποποιήθηκε το 1927 μετά από μετασκευή στα δύο πλοία Ασπίς Ι και Νίκη Ι σε δύο πυροβόλα 88 χιλιοστών /30 και 1 πυροβόλο 40 χιλιοστών Α/Α. Ήταν διπλέλικο με ιπποδύναμη 6700 ΗΡ. Πλήρωμα: 70 άνδρες.
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά
Κυριάκος Θ. Καρνέρας
Ο '''Κυριάκος Θ. Καρνέρας''' ήταν λαϊκός ποιητής από την Κύπρο. Γεννήθηκε στο χωριό Ξυλοτύμβου τον Ιανουάριο του 1900 και πέθανε το 1986.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κυριάκος Θ. Καρνέρας ήταν αγράμματος. Ο πατέρας του ήταν φτωχός έτσι τον έστειλε μισταρκό (μισθωτός εργάτης). Ακολούθησε έτσι από πολύ μικρός το επάγγελμα του βοσκού μέχρι το θάνατό του. Το 1923 παντρεύτηκε τη συγχωριανή του Ελισάβετ Αδάμου και μαζί έκαναν 7 παιδιά. Ο Καρνέρας φτωχός καθώς ήταν δεν ευτύχησε να πάρει καμιά μόρφωση, αυτό όμως δε στάθηκε εμπόδιο στο να καθιερωθεί ώς ένας ρωμαλέος λαϊκός ποιητής.
Η ποίηση του μπορεί να χωριστεί σε 3 ενότητες: 1) Τα ερωτικά 2) Τα αγροτικά και 3) τα κοινωνικά-ηθικολογικά. Ο Γ. Λυσιώτης αναφέρει ότι "Πολύ χαριτωμένος είναι ο τρόπος του στα ερωτικά τραγούδια, όπου δημιουργεί μια ατμόσφαιρα φετιχιστική και οδηγείται στο σύνολο της ομορφιάς ξεκινώντας από τα διάφορα μέλη του σώματος της γυναίκας, όπως τα μάτια, τα φρύδια, τα μαλλιά, τα στήθη, τα μάγουλα, τα πόδια κ.α." Η τιμή της ανακάλυψης αυτού του ρωμαλέου λαικού ποιητή των κοκκινοχωρίων ανήκει στον Τεύκρο Ανθία, ο οποίος καθοδηγούσε τον Καρνέρα στο δρόμο της ποίησης και φρόντιζε να δημοσιοποιούνται ποιήματά του στην εφημερίδα "Πρωινή", κάνοντάς τον έτσι γνωστό στο ευρύτερο κυπριακό κοινό.
Εξέδωσε 3 ποιητικές συλλογές και το 1980 ανθολογήθηκαν οι προηγούμενες ποιητικές συλλογές μαζί με άλλα ανέκδοτα ποιήματα και κοφτά τραούθκια (δίστιχα).
Χαρακτηριστικό ποίημα
EIMAI
Εἶμ’ ἀγράμματος κουλούτζ‘ιν, ἒν θωρῶ τὰ δκυό μου νύσ‘ια
Εἶμαι ὅπως μνιὰ κουζούλα, εἶμαι γέρημος ’πὸ οὕλα,
Τζ ἡ δουλειά μὄν βοσσ ιτζ‘ὴ τζ·αὶ βοσκὸς ἐννὰ πεθάνω,
γιατί‘ ὁ τζ‘ύρης μ’ ὁ φτωχός ἄφησέν με δίχα φῶς.
Βιβλιογραφία
Ποιητικές συλλογές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αφιέρωμα στον Κυριάκο Καρνέρα
Πηγές
Καρνέρας
Άσπα Τσίνα
Η Άσπα (Ασπασία) Τσίνα είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια. Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1977 και μεγάλωσε στο Καρπενήσι.
Τα πρώτα χρόνια
Σπούδασε στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και Μ.Μ.Ε. στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στη Θεσσαλονίκη έκανε και τα πρώτα της βήματα ως τραγουδίστρια σε νυχτερινά κέντρα της πόλης. Παίρνοντας το πτυχίο της το 1998 δεν ακολούθησε καριέρα πάνω στο αντικείμενο των σπουδών της, αλλά συνέχισε την καλλιτεχνική της πορεία με εμφανίσεις σε μουσικά μαγαζιά των Τρικάλων. Έχει κάνει επίσης σπουδές πιάνου και σολφέζ.
Η Άσπα Τσίνα έγινε ευρέως γνωστή από τη συμμετοχή της στον πρώτο κύκλο του ριάλιτι σόου ταλέντων Fame Story το 2002. Θεωρήθηκε από τα πιο πολυσυζητημένα πρόσωπα μεταξύ των συμπαικτών της, τόσο για το ταλέντο της στο τραγούδι όσο και για τον εκρηκτικό της χαρακτήρα και τις κόντρες της με τους συμπαίκτες της και κάποια από τα μέλη της κριτικής επιτροπής.
Περίοδος 2003-2006
Τα πρώτα της ηχογραφημένα τραγούδια ήταν τα «Έλα Λάμψε» και «Νιώσε το φιλί», τα οποία περιέχονται στο χρυσό cd-single με τίτλο «Έλα λάμψε» που κυκλοφόρησε το 2003 από τη Heaven. Η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά της Άσπας Τσίνα είχε τον τίτλο Γυάλινα Όνειρα και κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2004 από τη Heaven. Στο πρώτο προσωπικό της άλμπουμ συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Κοντόπουλο, ο οποίος υπογράφει τα 11 από τα 14 τραγούδια αλλά και τη διεύθυνση παραγωγής. Μουσική σ' ένα τραγούδι υπογράφει ο Μιχάλης Παπαθανασίου, ενώ ένα τραγούδι, μουσική και στίχους, έχει γράψει ο Σπύρος Κοντάκης. Σημαντική η συμβολή της πένας της γνωστής στιχουργού Ναταλίας Γερμανού σε 3 τραγούδια, του νέου στιχουργικού ταλέντου Γιάννη Ρεντούμη σε 8 τραγούδια, αλλά και του συνεργάτη του Δημήτρη Κοντόπουλου, Μιχάλη Σφήκα, στο «Ασε με λίγο να σ' αγαπήσω».Το ομότιτλο «Γυάλινα Όνειρα» υπάρχει στο cd και σε dance remix. Ο επόμενος δίσκος της κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2005 με τίτλο Εκτός Σχεδίου.
Περίοδος 2011 έως σήμερα
Από το 2011 η Άσπα Τσίνα αποτελεί μία από τις βασικές τραγουδίστριες της πολύ γνωστής και σημαντικής Ορχήστρας «Βασίλης Τσιτσάνης», η οποία πραγματοποιεί διάφορα μουσικά αφιερώματα στη ζωή και το έργο του Βασίλη Τσιτσάνη και άλλων σημαντικών δημιουργών του λαϊκού τραγουδιού. Με τελευταίες συμμετοχές της Ορχήστρας στα Τσιτσάνεια 2012 στα Τρίκαλα, αλλά και στο θέατρο του πάρκου Αντώνης Τρίτσης στο Ίλιον της Αθήνας, η Άσπα Τσίνα απέσπασε θετικά σχόλια για τις ερμηνείες της. Σημαντική υπήρξε και η σύμπραξη της Άσπας Τσίνα επί σκηνής με το Βασίλη Λέκκα στην Καλαμπάκα στο πλαίσιο των εκδηλώσεων "Μετέωρα Τέχνης". Η Άσπα Τσίνα το 2012 εμφανίστηκε στη μουσική σκηνή "Απαρχές" στα Τρίκαλα μαζί με τη Λιζέτα Καλημέρη.
Το 2013 πολλές και σημαντικές ήταν οι εμφανίσεις της Άσπας Τσίνα πότε μαζί με την Ορχήστρα Βασίλης Τσιτσάνης σε μεγάλα αφιερώματα Ελλήνων συνθετών και πότε μόνη της, με πιο ουσιαστική την εμφάνισή της στον προαύλιο χώρο του Ραδιομεγάρου της ΕΡΤ σε συναυλία  στήριξης των απολυμένων τον Ιούλιο του 2013. Την περίοδο Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2013 η Άσπα Τσίνα παρουσίασε στα Τρίκαλα τη μουσική παράσταση με τον τίτλο "Youkali", μία παράσταση με φάντος και τζαζ μουσική.
Στα τέλη Ιουλίου του 2014 η Άσπα Τσίνα κυκλοφόρησε ένα νέο τραγούδι με τίτλο «Ο Θάνατος του Δον Κιχώτη». Η μουσική και οι στίχοι του τραγουδιού είναι του K.P.Faber, με τον οποίο η Άσπα Τσίνα συνεργάστηκε για δεύτερη φορά μετά το τραγούδι "Αυτά που δεν είπαμε" που της έδωσε το Νοέμβριο του 2011.
Τον Μάρτιο του 2018 η Άσπα Τσίνα, μετά από πολυετή απουσία της από τα μουσικά πράγματα, αιφνιδιάζει με μια διασκευή που προκάλεσε αίσθηση. Σε συνεργασία με τον καταξιωμένο μουσικό και phenomenal drummer Kostas Milonas, ο οποίος ανέλαβε την ενορχήστρωση και παραγωγή, διασκευάζουν τη γνωστή μπαλάντα «Αυτή τη φορά» σε μουσική και στίχους Νίκου Καρβέλα, που πρώτη ερμήνευσε πριν από χρόνια η Άννα Βίσση. Ιδιαίτερα σημαντική στην εν λόγω συνεργασία είναι η συμμετοχή του γνωστού Δανού παραγωγού Jacob Hansen, που υπογράφει τη μίξη και το mastering του κομματιού.
Τον Ιούλιο του 2018 η Άσπα Τσίνα ανέβασε στο YouTube τη διασκευή της στο τραγούδι «Μαύρο σε μαύρο» σε μουσική και στίχους Νίκου Καρβέλα.
Τον Μάρτιο του 2020 Κυκλοφορεί από την Spicy η νέα Acoustic Version του τραγουδιού "ΑΚΟΥ" δία χειρός Φοίβου, με τη συμμετοχή της "Τhe Athens Recording Orchestra". Παράλληλα συμμετέχει στο "Just The 2 Of Us" του Open με μαθητευόμενο τον Μάριο Πριάμο Ιωαννίδη από το πρώτο Survivor.
Προσωπική ζωή
Η Άσπα Τσίνα ζούσε στα Τρίκαλα με το μουσικό και συνθέτη Γιάννη Μπέη με τον οποίο έχουν ένα γιο. Παράλληλα με τη μουσική της ενασχόληση, αξιοσημείωτη είναι και η μεγάλη εθελοντική της δράση ως φιλόζωη στην πόλη των Τρικάλων,αλλά και του Καρπενησίου όπου και μεγάλωσε. Την περίοδο Ιανουάριος-Δεκέμβριος 2013 ασχολήθηκε με τα πολιτιστικά του Σύριζα Τρικάλων, μέσα στα πλαίσια των οποίων διοργάνωσε ως υπεύθυνη του τμήματος Πολιτισμού της τοπικής οργάνωσης ένα αφιέρωμα στη μνήμη του Γρηγόρη Λαμπράκη τον Μάιο του 2013. Τον Απρίλιο του 2014, μετά από 14 χρόνια σχέσης, η Άσπα Τσίνα χώρισε τον σύντροφο της Γιάννη Μπέη και ζει πλέον μόνιμα στο Καρπενήσι μαζί με το γιο τους.
Δισκογραφία
2003: Έλα Λάμψε (Χρυσός Δίσκος) 20.000 (Heaven Music)
2004: Γυάλινα Όνειρα (Heaven Music)
2005: Εκτός Σχεδίου (not label) Digital Single
2019: Ακου (Spicy)
2020: Ακου (Acoustic Version) (Spicy)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Δαφνούδι Σερρών
Το Δαφνούδι είναι χωριό του Νομού Σερρών και βρίσκεται σε πεδινή περιοχή, 22 χλμ. ανατολικά από την πόλη των Σερρών (ή 13 χλμ. βορειοανατολικά από το Χρυσό) και σε μικρή απόσταση από την κατάληξη του ορεινού όγκου του Μενοίκιου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, ο πληθυσμός του είναι 428 κάτοικοι, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ήταν 443 κατοίκοι.
Το όνομα του οικισμού μέχρι το 1928 ήταν "Νούσκα".
Αρχαιότητα
Επίσης, στο λόφο «Καϊλιάς», που βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Δαφνούδι, κοντά στα διοικητικά όρια με το χωριό Άγιος Χριστόφορος, σώζονται ερείπια (τείχη και θεμέλια κτηρίων) ενός αρχαίου οχυρωμένου οικισμού. Στις πλαγιές των γειτονικών λόφων ανακαλύφτηκαν τάφοι και όστρακα αγγείων ρωμαϊκής εποχής. Από δω προέρχεται πιθανώς ένα άλλο επιτύμβιο ανάγλυφο Θράκα (του 1ου μ.Χ. αιώνα), που είχε βρεθεί παλιότερα στη γύρω περιοχή από κάτοικο του Αγίου Χριστοφόρου.
Νεότεροι χρόνοι
Πρώτοι κάτοικοι ήταν μετανάστες από άλλα μέρη, όπως τη Δράβοστα και τα Μέταλλα. Η ιστορία του χωριού αρχίζει, το έτος 1785, ίσως και παλιότερα γιατί στην περιοχή κατοικούσαν ήδη αρκετοί Τούρκοι. Στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, κάτοικοι από την Δοβίστα και τα σημερινά Μέταλλα, μετακόμισαν στο Δαφνούδι, που τότε ονομάζονταν "Κάτω Νούσκα". Το 1908 ονομάστηκε Δαφνούδι. Αφορμή για την αλλαγή, σύμφωνα με την παράδοση, στάθηκε η επίσκεψη του Βασιλιά Γεωργίου, στον οποίο οι κάτοικοι πρόσφεραν ένα στεφάνι από δάφνες, από τις οποίες προέκυψε το όνομα Δαφνούδι. Το 1914, εγκαταστάθηκαν στην Ανατολική πλευρά του χωριού πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη.Το 1950 εγκαταστάθηκαν μόνιμα Σαρακατσάνοι στην δυτική πλευρά του χωριού από τα γύρω βουνά Μενοίκιο όρος.
Το Δαφνούδι έχει μεγάλη προσφορά στους εθνικούς αγώνες. Ο Νικόλαος Κονδράκης και ο Νικόλαος Αρίστος υπήρξαν παλικάρια του Εμμανουήλ Παππά κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Προς τιμήν αυτών, οι κάτοικοι έδωσαν τα ονόματα σε δυο κορυφές του Μενοίκιου, που βρίσκονται πάνω από το χωριό. Λέγεται ότι έπεσαν εκεί μαχόμενοι για την απελευθέρωση της πατρίδας ενώ στο Μακεδονικό Αγώνα πήραν μέρος όλοι οι κάτοικοι του χωριού.
Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου είναι κτισμένη το 1835 πάνω στα ερείπια παλαιότερου Ναού. Πρόκειται για έναν επιβλητικό ναό, με εξαίσιες τοιχογραφίες.
Αναφορικά με το σχολείο του χωριού η ιστορία του ξεκινά το 1865 εποχή κατά την οποία το κρυφό "σχολειό" κρατούσε τα ηνία. Ένας ιερέας μέσα στην εκκλησία, καθισμένος στο σκαμνί και στο σκοτάδι, προσπαθούσε να μυήσει στις ελληνοχριστιανικές ιδέες τους λίγους μαθητές του. Τότε ήρθε στο χωριό ο πρώτος επίσημος διδάσκαλος ο Γεροδιδασκαλούδας. Κατόπιν οι επόμενοι δάσκαλοι παρακίνησαν τους γονείς και τα παιδιά να μεταφέρουν μαρμάρινες πλάκες από το Μενοίκιο όρος και να κατασκευάσουν το νάρθηκα του ναού του Αγίου Αθανασίου. Το 1922 έγινε η μεταφορά του σχολείου. Με τις δαπάνες των κατοίκων και της Κοινότητας, χτίστηκε ένα μεγαλοπρεπές κτίριο με μεγάλο προαύλιο και σπουδαία εσωτερική και εξωτερική διακόσμηση στο χώρο όπου σήμερα στεγάζεται και το ΚΑΠΗ Δαφνουδίου.
Πανηγύρι Ζωοδόχου Πηγής
Κάθε χρόνο, την ημέρα εορτασμού της Ζωοδόχου Πηγής διοργανώνεται, στο χώρο της ομώνυμης εκκλησίας, παραδοσιακό πανηγύρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δαφνούδι Σερρών στο Facebook
http://www.kairos.gr/weather/greece/central-macedonia/serres/dafnoudi/
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Εμμανουήλ Παππά
Razor
Οι Razor είναι καναδικό thrash metal συγκρότημα το οποίο σχηματίστηκε το 1983, στο Γκουέλφ του Οντάριο. Έγιναν γνωστοί για την επιθετικότητα της μουσικής τους, η οποία ακολουθείται ακόμη από ένα φανατικό, cult κοινό.
Ιστορία
Οι Razor δημιουργήθηκαν το 1984 από τον κιθαρίστα Ντέιβ Κάρλο, τον τραγουδιστή Στέις ΜακΛάρεν, τον μπασίστα Μάικ Καμπανιόλο και το ντράμερ Μάικ Έμπρο. Την ίδια χρονιά ηχογράφησαν ένα ντέμο με πέντε τραγούδια και υπέγραψαν συμβόλαιο συνεργασίας με τη "Voice Records", κυκλοφορώντας το πρώτο τους ΕΡ με τίτλο "Armed & Dangerous", τον Μάιο του 1984. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στα "Waxworks Studios" με παραγωγό τον Τέρι Μαροστέγκα και τυπώθηκαν μόλις 1.200 κόπιες.
Οι Razor υπέγραψαν στην "Attic Records" και κυκλοφόρησαν το "Executioner's Song" τον Απρίλιο του 1985, ηχογραφημένο στα "Future Sound Studios" του Τορόντο. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε και στην Ευρώπη, από τη "Roadrunner Records". Ακολούθησε το "Evil Invaders" έξι μήνες αργότερα, το οποίο ηχογραφήθηκε το καλοκαίρι του 1985 στα "Phase One Studios". Το συγκρότημα γύρισε το πρώτο του βίντεο κλιπ για το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, βοηθώντας έτσι το "Evil Invaders" να γίνει το πιο εμπορικό άλμπουμ τους.
Τον Απρίλιο του 1986, κυκλοφόρησε το τρίτο τους άλμπουμ με τίτλο "Malicious Intent", το τελευταίο τους για την "Attic Music Group", με το "Custom Killing" να κυκλοφορεί μέσω της "Fist Fight" μόνο στον Καναδά. Ο συγκεκριμένος δίσκος περιελάμβανε μεγαλύτερα, σε διάρκεια, τραγούδια, με τα "Survival of the Fittest" και "Last Rites" να ξεπερνούν τα έντεκα λεπτά.
Το 1988, το μπάσο ανέλαβε ο Άνταμ Κάρλο και τα τύμπανα ο Ρομπ Μιλς κυκλοφορώντας το "Violent Restitution". Ο δίσκος εκδόθηκε και στη Γερμανία μέσω της "Steamhammer", ενώ στην Ιαπωνία κυκλοφόρησε ως διπλό άλμπουμ μέσω της "Teichiku Records", μαζί με το ομώνυμο άλμπουμ των Αυστραλών Hobbs' Angel of Death. Λίγο πριν την επίσημη κυκλοφορία του δίσκου, ο Στέις ΜακΛάρεν αποχώρησε, δίνοντας τη θέση του στον Μπομπ Ρέιντ των SFH. Η νέα σύνθεση ηχογράφησε το "Shotgun Justice" και περιόδευσε στον Καναδά μαζί με τους Sacrifice και Disciples of Power.
Ο Ρομπ Μιλς είχε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα και αναγκάστηκε να σταματήσει να παίζει για κάποιο χρονικό διάστημα, με το συγκρότημα να διαλύεται μετά το "Open Hostility" του 1991. Η τελευταία σύνθεση των Razor περιελάμβανε τον Μπομπ Ρέιντ στα φωνητικά, τον Ντέιβ Κάρλο στην κιθάρα, τον Τζον Άρμστρονγκ στο μπάσο, ενώ τα τύμπανα ηχογραφήθηκαν από drum machine. Η τελευταία συναυλία του συγκροτήματος πραγματοποιήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1992.
Το 1994, εκδόθηκε η συλλογή "Exhumed" μέσω της "Steamhammer" στην Ευρώπη και της "Fringe" στον Καναδά, με το συγκρότημα να επανενώνεται το 1997 και τη σύνθεση των Ρέιντ, Κάρλο και Άρμστρονγκ να συμπληρώνει ο ντράμερ Ριτς Ούστερμποτς, για τον δίσκο "Decibels".
Οι Razor πέρασαν σε αδράνεια μέχρι το 2005, όταν και συμπεριλήφθηκαν στην περιοδεία "The Gates of Hell Tour". Τέσσερα χρόνια αργότερα έπαιξαν σαν πρώτο όνομα στο φεστιβάλ "Headbangers Open Air" στη Γερμανία και το 2011 εμφανίστηκαν στο "True Thrash Festival" στην Ιαπωνία.
Στις 19 Απριλίου 2012, ο Ντέιβ Κάρλο διαγνώστηκε με καρκίνο του στόματος και ακολούθησε θεραπευτική αγωγή, μετά τη θετική πορεία της οποίας επέστρεψε στην ενεργό δράση.
Το 2014, ο Ράιντερ Τζόνσον αντικατέστησε τον Ρομπ Μιλς, όντας ο τέταρτος ντράμερ στην ιστορία των Razor. Το συγκρότημα εμφανίστηκε στο φεστιβάλ Maryland Deathfest του 2015 και κυκλοφόρησε το ζωντανό άλμπουμ "Razor "Live" Osaka Saikou" την επόμενη χρονιά.
Πηγές
Κατηγορία:Καναδικά thrash metal συγκροτήματα Κατηγορία:Καναδικά speed metal συγκροτήματα
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2020
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2020 ήταν προγραμματισμένος να είναι ο 65ος Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision. Ο διαγωνισμός θα είχε διεξαχθεί στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, μετά τη νίκη της χώρας το στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ, με τον Ντάνκαν Λόρενς και το τραγούδι "Arcade". Αυτή θα ήταν η πέμπτη φορά που ο διαγωνισμός θα είχε διεξαχθεί στην Ολλανδία, με την τελευταία φορά να είναι το. Ο διαγωνισμός θα είχε λάβει χώρα στο Rotterdam Ahoy. Ο διαγωνισμός ακυρώθηκε στις 18 Μαρτίου 2020 λόγω της πανδημίας κορονoϊού, όντας έτσι την πρώτη φορά που ο διαγωνισμός ακυρώθηκε. Το Ρότερνταμ φιλοξένησε τον, με τους ίδιους καλλιτέχνες χωρίς ωστόσο τα τραγούδια που επιλέχθηκαν για το 2020 να μπορούν να συμμετέχουν και σε αυτόν.
Ήταν προγραμματισμένος να αποτελείται από δύο ημιτελικούς στις 12 και 14 Μαΐου 2020 και τον τελικό στις 16 Μαΐου 2020. Σαράντα μία χώρες θα συμμετείχαν στον διαγωνισμό. Η και η  θα επέστρεφαν μετά την αποχώρησή τους, το, ενώ η  και το  είχαν επιβεβαιώσει την αποχώρησή τους. Όλοι οι σαράντα ένας καλλιτέχνες και τα σαράντα ένα τραγούδια είχαν επιβεβαιωθεί από τους αντίστοιχους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς μέχρι και τις αρχές Μαρτίου 2020.
Μετά την ακύρωσή του, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU), άρχισε συζητήσεις για πιθανές μεταφορές στοιχείων, όπως η διοργανώτρια πόλη και οι συμμετέχοντες στον διαγωνισμό του 2021. Στη θέση του διαγωνισμού, η EBU μαζί με τα ολλανδικά μέλη της, NPO, NOS και AVROTROS διοργάνωσαν ένα σόου αντικατάστασης, Eurovision: Europe Shine a Light, για την ανάδειξη των συμμετοχών, στις 16 Μαΐου 2020, ημέρα του τελικού.
Τοποθεσία
left|thumb|Το Rotterdam Ahoy, χώρος διεξαγωγής του διαγωνισμού. Ο διαγωνισμός του 2020 θα διεξαγόταν στο Rotterdam Ahoy, στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Θα ήταν η πέμπτη φορά που ο διαγωνισμός θα είχε διεξαχθεί στην Ολλανδία, μετά τη νίκη της χώρας το, με τον Duncan Laurence και το τραγούδι "Arcade". Το Rotterdam Ahoy είχε προηγουμένως φιλοξενήσει τον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2012.
Προετοιμασίες
Οι προετοιμασίες για τον διαγωνισμό του 2020 ξεκίνησαν στις 19 Μαΐου 2019, αμέσως μετά τη νίκη της Ολλανδία στον στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ. Ο Jon Ola Sand, εκτελεστικός επόπτης του διαγωνισμού εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU), παρέδωσε στον AVROTROS, τον συμμετέχοντα ραδιοτηλεοπτικό φορέα για την Ολλανδία, έναν αριθμό εγγράφων και έναν σκληρό δίσκο USB, με εργαλεία για να ξεκινήσουν τις απαραίτητες εργασίες για να διοργανώσουν τον επόμενο διαγωνισμό. Ο AVROTROS πρόκειται να συνεργαστεί στην παραγωγή με τον αδερφό ειδησεογραφικό φορέα Nederlandse Omroep Stichting (NOS) και τον μητρικό οργανισμό Nederlandse Publieke Omroep (NPO).
Επιλογή πόλης και χώρου διεξαγωγής
Ήδη πριν τον διαγωνισμό του 2019, όταν τα στοιχήματα ήταν υπέρ της νίκης του Laurence, αρκετές ολλανδικές πόλεις συμπεριλαμβανομένων του Άμστερνταμ, της Χάγης και του Μάαστριχτ, ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να φιλοξενήσουν τον διαγωνισμό σε περίπτωση νίκης της χώρας. Ένας εκπρόσωπος του NPO είχε δηλώσει επίσης ότι ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας είχε φτιάξει ένα πρόχειρο σχέδιο για το πώς θα επιλέξουν την πόλη και το χώρο διεξαγωγής αν νικήσει η Ολλανδία. Όταν ο Laurence κέρδισε τον διαγωνισμό, οι δήμαρχοι αρκετών δήμων άρχισαν αμέσως να επικοινωνούν με τον πρωθυπουργό της Ολλανδίας, Mark Rutte, μέσω γραπτών μηνυμάτων. Διάσημα πρόσωπα όπως ο Laurence, η Esther Hart, η Getty Kaspers και ο André Rieu, εξέφρασαν δημοσίως την υποστήριξή τους για τις προτιμώμενες υποψήφιες πόλεις.
H τριάδα των φορέων-διοργανωτών ξεκίνησε επίσημα τη διαδικασία επιλογής στις 29 Μαΐου 2019. Στην πρώτη φάση της διαδικασίας, οι πόλεις κατέθεταν επίσημα υποψηφιότητα. Εννέα πόλεις—το Άμστερνταμ, το Άρνεμ, η Μπρέντα, το Σέρτοχενμπος, η Χάγη, το Λέουβαρντεν, το Μάαστριχτ, το Ρότερνταμ και η Ουτρέχτη—κατέθεσαν υποψηφιότητα και έλαβαν μια λίστα με κριτήρια που πρέπει να πληροί τόσο η πόλη όσο και ο χώρος διεξαγωγής μέχρι και τις 12 Ιουνίου 2019. Αρχικά, το Ζβόλε σχεδίαζε να καταθέσει και αυτό υποψηφιότητα αλλά στη συνέχεια αποφάσισε να μην το κάνει μιας και έκρινε πως ο διαθέσιμος χώρος πού διαθέτει, το IJsselhallen, έχει ακατάλληλες διαστάσεις. Το Ένσχεντε θα μπορούσε και αυτό να ήταν υποψήφια πόλη μιας και το αεροδρόμιο Twente της πόλης σκόπευε να καταθέσει υποψηφιότητα για να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό σε ένα από τα υπόστεγά του, ωστόσο μαθεύτηκε αργότερα πως ο δήμος του Ένσχεντε δεν σκόπευε να χρηματοδοτήσει μια τέτοια υποψηφιότητα.
Από αυτό το σημείο και ύστερα, αυτές οι εννέα πόλεις είχαν προθεσμία μέχρι τις 10 Ιουλίου 2019 για να συντάξουν τα βιβλία υποψηφιότητάς τους ώστε να δείξουν τις ικανότητές τους να φιλοξενήσουν τον διαγωνισμό. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τέσσερις πόλεις αποχώρησαν από τη διαδικασία επιλογής. Το Άμστερνταμ δεν θα μπορούσε να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό μιας και ήταν απασχολημένο με τη διεξαγωγή άλλων εκδηλώσεων την περίοδο του διαγωνισμού. Η Μπρέντα αποχώρησε λόγω οικονομικών ανησυχιών. Το Λέουβαρντεν σταμάτησε την υποψηφιότητά του λόγω του χαμηλού ύψους οροφής του χώρου που διέθεταν, WTC Expo. Η Χάγη αποχώρησε και αυτή επειδή και οι δύο χώροι που διέθετε ήταν ακατάλληλοι για τη διεξαγωγή του διαγωνισμού. Πιο συγκεκριμένα, το τοπικό στάδιο ποδοσφαίρου Cars Jeans Stadion ενώ ήταν αρκετά μεγάλο, δεν διέθετε οροφή και η εγκατάσταση νέας θα έκανε την υποψηφιότητα, οικονομικά μη βιώσιμη. Η άλλη επιλογή της πόλης ήταν η εγκατάσταση μιας μεγάλης τέντας πάνω από το πάρκο Malieveld, ωστόσο μετά από έλεγχο των συνθηκών φιλοξενίας, η ιδέα εγκαταλείφθηκε. Μετά την αποχώρησή της, η Χάγη άρχισε να υποστηρίζει την υποψηφιότητα του Ρότερνταμ.
Οι υπόλοιπες πέντε πόλεις—Άρνεμ, Μάαστριχτ, Ουτρέχτη, Ρότερνταμ και Σέρτοχενμπος—παρέδωσαν τα βιβλία υποψηφιότητάς τους κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που έγινε στο Χίλφερσουμ στις 10 Ιουλίου 2019. Οι φορείς-διοργανωτές αναθεώρησαν τις υποψηφιότητες και στις 16 Ιουλίου 2019 ανακοίνωσαν πως απέκλεισαν αυτές του Άρνεμ, της Ουτρέχτης και του Σέρτοχενμπος, αφήνοντας μόνο το Μάαστριχτ και το Ρότερνταμ. Η Ουτρέχτη συγκεκριμένα αποκλείστηκε επειδή η ιδέα της για την τοποθέτηση τέντας πάνω από το Jaarbeurs προσέφερε περιορισμένες πιθανότητες για δοκιμές και είχε αμφισβητούμενη καταλληλότητα για εκδηλώσεις όπως ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision, ενώ το Σέρτοχενμπος λόγω του χαμηλού ύψους οροφής στο Brabanthallen και λόγω του μικρού αριθμού διαθέσιμων δωματίων που θα έπρεπε να κρατηθούν για επισκέπτες του διαγωνισμού.
Για να αναθεωρήσει την τοποθεσία, τον χώρο και τις περιβάλλουσες εκδηλώσεις, ο NPO επισκέφθηκε το Μάαστριχτ στις 17 Ιουλίου 2019 και το Ρότερνταμ στις 18. Μέχρι τα τέλη του Ιουλίου πραγματοποιήθηκαν επιπλέον επισκέψεις στις δύο υποψήφιες πόλεις για την απαραίτητη επιθεώρηση του εφοδιασμού παραγωγής. Η EBU από την άλλη δεν επισκέφτηκε καμία από τις πόλεις. Το Μάαστριχτ και το Ρότερνταμ παρέδωσαν ενημερωμένες εκδόσεις των βιβλίων υποψηφιότητάς τους στις 9 Αυγούστου 2019, προσθέτοντας λεπτομέρειες σχετικά με τα κοινωνικά προγράμματα, παράλληλες εκδηλώσεις και τις άδειες προγραμμάτων. Μία "συμφωνία ιδέας" δόθηκε και στις δύο πόλεις τον Αύγουστο του 2019. Ενώ το Ρότερνταμ υπέγραψε τη συμφωνία, το Μάαστριχτ αφού τη συζήτησε, την απέρριψε. Στις 30 Αυγούστου 2019, ανακοινώθηκε κατά τη διάρκειας ειδικής εκπομπής στο NPO 1 και στο NPO 2, ότι το Ρότερνταμ θα φιλοξενήσει τον διαγωνισμό.
Υπόμνημα: Χώρος διεξαγωγής Πόλεις που προκρίθηκαν στην τελική φάση της διαδικασίας
Άλλα μέρη
Το Eurovision Village θα είχε φτιαχτεί για να υπηρετεί ως η επίσημη περιοχή για φανς και χορηγούς του διαγωνισμού, κατά τη διάρκεια της εβδομάδας των τριών σόου. Εκεί θα υπήρχει η δυνατότητα για παρακολούθηση συναυλιών από τοπικούς καλλιτέχνες καθώς και ζωντανές μεταδόσεις των τριών σόου. Το Binnenrotte ήταν η προγραμματισμένη τοποθεσία για το Eurovision Village. Το Binnenrotte είναι από τους μεγαλύτερους ανοικτούς χώρους στο κέντρο του Ρότερνταμ. Βρίσκεται στην καρδιά της πόλης, δίπλα από ορισμένα από τα πιο γνωστά αρχιτεκτονικά αριστουργήματα της πόλης, όπως το Markthal.
Η τελετές έναρξης και "Χρυσού Χαλιού", όπου οι καλλιτέχνες εμφανιζόνται μπροστά σε φανς και δημοσιογράφους θα λάμβανε χώρα στην Αποβάθρα Κρουαζιέρας του Ρότερνταμ, στις 10 Μαΐου 2020.
Παραγωγή
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2020 θα ήταν μία συμπαραγωγή μεταξύ τριών συσχετιζόμενων ολλανδικών τηλεοπτικών οργανισμών (AVROTROS, Nederlandse Omroep Stichting (NOS) και Nederlandse Publieke Omroep (NPO)) καθένας από αυτούς είχε αναλάβει διαφορετικό ρόλο. Ο Sietse Bakker και η Inge van de Weerd θα ήταν εκτελεστικοί παραγωγοί, ενώ η Emilie Sickinghe και η Jessica Stam θα ήταν αναπληρωτές στη θέση αυτή. Τον Αύγουστο του 2019, ο Marnix Kaart και ο Marc Pos ανακοινώθηκαν ως οι σκηνοθέτες των τριών live σόου, καθώς και ο Gerben Bakker ως υπεύθυνος του σόου. Ο Cornald Maas εκτελεί καθήκοντα συμβούλου δημιουργικού. Ο Jon Ola Sand παραμένει ως εκτελεστικός επόπτης του διαγωνισμού, θέση την οποία κατέχει από το, ενώ σχεδιάζει να παραιτηθεί μετά τον διαγωνισμό, όπως και έκανε μετά το πέρας των προγραμματισμένων ημερομηνιών.
Οπτικός σχεδιασμός
Το σλόγκαν του διαγωνισμού, Open Up, αποκαλύφθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2019. Το επίσημο λογότυπο και ο οπτικός σχεδιασμός παρουσιάστηκαν στις 28 Νοεμβρίου 2019. Σχεδιασμένο από την CLEVER°FRANKE, είναι "μια αφαιρετική αναπαράσταση των χρωμάτων των σημαιών των 41 χωρών που θα συμμετείχαν το 2020, με τη σειρά της πρώτης συμμετοχής τους στον διαγωνισμό".
Σχεδιασμός σκηνής
Η EBU αποκάλυψε τον σχεδιασμό της σκηνής του διαγωνισμού, τον Δεκέμβριο του 2019. Ο σχεδιασμός ήταν επηρεασμένος από το σλόγκαν "Open Up" του διαγωνισμού και το τυπικό ολλανδικό επίπεδο τοπίο. Η σκηνή είχε σχεδιαστεί από τον Γερμανό σχεδιαστή Florian Wieder, ο οποίος είχε σχεδιάσει επίσης της σκηνές των διαγωνισμών 2011–12, 2015 και 2017–19. Σε αντίθεση με τον προηγούμενο διαγωνισμό, το green room θα βρισκόταν εντός της αρένας.
Opening και interval acts
Η έναρξη του 2ου ημιτελικού θα είχε γίνει από τον breakdancer Redo. Η έναρξη του τελικού από την παρέλαση των χωρών με τους είκοσι έξι συμμετέχοντες, με τη συνοδεία μουσικής από τον 15χρονο DJ Pieter Gabriel. Μια συμφωνική ορχήστρα αποτελούμενη από εξήντα πέντε νεαρούς μουσικούς από όλη την Ολλανδία, η οποία είχε σχηματιστεί αποκλειστικά για αυτόν τον σκοπό θα συμμετείχε στον τελικό μαζί με τον DJ Afrojack και την τραγουδίστρια Glennis Grace, η οποία είχε εκπροσωπήσει την Ολλανδία στον διαγωνισμό, το. Το συγκεκριμένο interval act θα περιλάμβανε επίσης σαράντα χορευτές και μία χορωδία γκόσπελ.
Επιπλέον, ο τελικός θα περιλάμβανε ερμηνείες από οκτώ παλιούς νικητές του διαγωνισμού: την Gigliola Cinquetti με το τραγούδι "Non ho l'età", τη Lenny Kuhr με το "De troubadour", τους Getty Kaspers (των Teach-In) με το "Ding-a-dong", τη Sandra Kim με το "J'aime la vie", τους Paul Harrington και Charlie McGettigan με το "Rock 'n' Roll Kids", τον Alexander Rybak με το "Fairytale" και τον Duncan Laurence με το "Arcade".
Σύστημα ψηφοφορίας
Ο αρχηγός της αποστολής για την, αποκάλυψε στις 22 Οκτωβρίου 2019, πως η EBU συζητάει με τις αποστολές, πιθανές αλλαγές στο σύστημα ψηφοφορίας. Στις 30 Οκτωβρίου 2019, η αρχηγός αποστολής για την αποκάλυψε πως η πλειοψηφία (80%) των αποστολών ψήφισε υπέρ της διατήρησης του τρέχοντος συστήματος ψηφοφορίας.
Κλήρωση κατανομής στους ημιτελικούς
Η κλήρωση για να προσδιοριστεί σε ποιο ημιτελικό θα συμμετάσχει η κάθε χώρα διεξήχθη στο Δημαρχείο του Ρότερνταμ, στις 28 Ιανουαρίου 2020. Οι 35 χώρες που θα περάσουν από τη φάση των ημιτελικών είχαν κατανεμηθεί σε πέντε δοχεία, με βάση το μοτίβο της ψηφοφορίας τους τα προηγούμενα έτη, όπως είχε υπολογιστεί από τον επίσημο συνεργάτη του διαγωνισμού για την ψηφοφορία, Digame. Η κατανομή σε δοχεία μειώνει την πιθανότητα να είναι χώρες που αλληλοψηφίζονται στον ίδιο ημιτελικό ενώ ανεβάζει το σασπένς κατά τη διάρκεια του σόου. Από την κλήρωση, αποφασίστηκε, επίσης, σε ποιον ημιτελικό θα προβληθεί το τραγούδι και θα ψηφίσει η κάθε μία από τις έξι χώρες που περνάνε κατευθείαν στον τελικό (η διοργανώτρια χώρα και οι Big 5:, , ,  και ). Η τελετή παρουσιάστηκε από τους παρουσιαστές του διαγωνισμού Chantal Janzen, Jan Smit και Edsilia Rombley και περιλάμβανε επίσης, την παράδοση των Εμβλημάτων της Διοργανώτριας Πόλης της Eurovision από τον Zippi Brand Frank, αναπληρωτή δήμαρχο του Τελ Αβίβ (διοργανώτρια πόλη του προηγούμενου διαγωνισμού) στον Ahmed Aboutaleb δήμαρχο του Ρότερνταμ.
Καρτ ποστάλ
Η ιδέα των καρτ ποστάλ για το 2020, ήταν βασισμένη στο σλόγκαν "Open Up" του διαγωνισμού. Κάθε καλλιτέχνης θα επισκεπτόταν ένα διαφορετικό μέρος στην Ολλανδία και θα συμμετείχε σε κάποια ολλανδική δραστηριότητα, παράδοση ή χόμπι μαζί με τους ντόπιους.
Χώρες που θα συμμετείχαν
thumb|{{legend|#D40000|Χώρες που θα συμμετείχαν στον πρώτο ημιτελικό}} {{legend|#FFAAAA|Χώρες που είχαν ήδη προκριθεί στον τελικό και θα ψήφιζαν στον πρώτο ημιτελικό}} {{legend|#000080|Χώρες που θα συμμετείχαν στον δεύτερο ημιτελικό}} {{legend|#99CCFF|Χώρες που είχαν ήδη προκριθεί στον τελικό και θα ψήφιζαν στον δεύτερο ημιτελικό}} Η EBU ανακοίνωσε στις 13 Νοεμβρίου 2019, ότι σαράντα μία χώρες θα συμμετείχαν στον διαγωνισμό, με τη Βουλγαρία και την Ουκρανία να επιστρέφουν μετά την απουσία τους, το 2019 και με την Ουγγαρία και το Μαυροβούνιο να αποχωρούν κυρίως για οικονομικούς λόγους. Μετά την ακύρωση του διαγωνισμού, οι καλλιτέχνες που θα είχαν συμμετάσχει σε αυτόν τον διαγωνισμό, μπορούν να επιλεγούν για να συμμετάσχουν στον επόμενο, αλλά πρέπει να το κάνουν με διαφορετικό τραγούδι σύμφωνα με τους κανόνες του διαγωνισμού.
1ος Ημιτελικός
Ο πρώτος ημιτελικός θα λάμβανε χώρα στις 12 Μαΐου 2020, στις 21:00 (CEST). Δεκαεπτά χώρες θα συμμετείχαν στον πρώτο ημιτελικό. Δικαίωμα ψήφου θα είχαν αυτές οι χώρες μαζί με τη, την και την.
2ος Ημιτελικός
Ο δεύτερος ημιτελικός θα λάμβανε χώρα στις 14 Μαΐου 2020, στις 21:00 (CEST). Δεκαοκτώ χώρες θα συμμετείχαν στον δεύτερο ημιτελικό. Δικαίωμα ψήφου θα είχαν αυτές οι χώρες μαζί με τη, το και την.
Τελικός
Ο τελικός θα λάμβανε χώρα στις 16 Μαΐου 2020, στις 21:00 (CEST). Είκοσι έξι χώρες θα συμμετείχαν στον δεύτερο ημιτελικό: η διοργανώτρια χώρα, οι Big 5 και οι δέκα χώρες με τον υψηλότερο αριθμό βαθμών από κάθε ημιτελικό. Δικαίωμα ψήφου θα είχαν και οι σαράντα μία συμμετέχουσες χώρες.