cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κώστας Μπάρκας
Πολιτική σταδιοδρομία
Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ από τον Ιούλιο του 2013. Εκλέχθηκε βουλευτής Πρέβεζας έξι φορές: τον Ιούνιο του 2012, τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο του 2015, τον Ιούλιο του 2019, τον Μάιο του 2023, καθώς και τον Ιούνιο του 2023. Είναι ο δεύτερος κατά σειρά βουλευτής Πρέβεζας με τη μεγαλύτερη συνεχόμενη θητεία ( ημέρες), μετά τον Αναστάσιο Μπάλκο (11 χρόνια και 6 μήνες).
Διετέλεσε μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων και μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων. Διετέλεσε, επίσης, μέλος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής για την Παρακολούθηση του Σωφρονιστικού Συστήματος και μέλος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Από τις 15 Φεβρουαρίου του 2019 έως τις 9 Ιουλίου 2019 ήταν Yφυπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές
Λίμνη Κερίου
Η Λίμνη Κερίου είναι μικρή λίμνη, αλλά και ονομασία οικισμού, που βρίσκεται στη Ζάκυνθο στα δυτικά του κόλπου του Λαγανά, κοντά στο ακρωτήριο Κερί. Η λίμνη έχει έκταση μόλις 282 στρέμματα και αποξηραίνεται τελείως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Είναι γνωστή κυρίως για το πετρέλαιο που αναβλύζει.
Ύπαρξη πετρελαίου
Στη λίμνη παρατηρείται ροή πίσσας γεγονός που της προσδίδει ιδιαίτερο επιστημονικό ενδιαφέρον. Η ροή της πίσσας δεν είναι σταθερή, ούτε το ίδιο έντονη σε όλα τα σημεία της. Ύπαρξη πίσσας στη λίμνη αναφέρεται από την αρχαιότητα καθώς ο Ηρόδοτος κάνει αναφορά για ύπαρξη πίσσας σε λίμνη της Ζακύνθου. Επίσης ο περιηγητής Φρανσουά Ρενέ Σατωμπριάν που ταξίδεψε στην Ελλάδα το 1811 αναφέρει πως η Ζάκυνθος εκείνη την εποχή ήταν ξακουστή για το πετρέλαιο, όπως ήταν και τον καιρό του Ηρόδοτου αλλά και για την σταφίδα της που ανταγωνιζόταν την Κορινθιακή.
Μορφολογία της λίμνης
Η λίμνη βρίσκεται στο επίπεδο της θάλασσας και σε πολύ μικρή απόσταση από αυτή. Χωρίζεται από την θάλασσα από την αμμουδιά της παρακείμενης παραλίας και από έναν σύγχρονο δρόμο που έχει διανοιχτεί στην περιοχή. Παραμένει στεγνή στο μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου και καλύπτεται από καλαμιές και άλλα φυτά. Περιτριγυρίζεται από σπίτια του σύγχρονου παραθεριστικού οικισμού και από πλούσια βλάστηση που εξακολουθεί να υπάρχει η οποία περιλαμβάνει κυρίως ελαιώνες.
Ο οικισμός της λίμνης Κερίου
Γύρω από την λίμνη και κατά μήκος της ακτής του κόλπου του Λαγανά έχει αναπτυχθεί ο ομώνυμος οικισμός. Αναγνωρίστηκε επίσημα το 1961 και εντάχθηκε στην τότε κοινότητα Κερίου. Από το 1999 ανήκε στον δήμο Λαγανά και από το 2011 στον δήμο Ζακύνθου. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 253 κάτοικοι ενώ το 2001 ήταν 145.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κερί Κατηγορία:Ζάκυνθος Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου
Αντλί Μανσούρ
Ο Αντλί Μανσούρ (Adly Mansour, γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1945) είναι Αιγύπτιος δικαστικός και επικεφαλής του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Ήταν υπηρεσιακός πρόεδρος της χώρας του από τις 3 Ιουλίου 2013 έπειτα από το στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον πρόεδρο Μοχάμεντ Μόρσι ως τις 8 Ιουνίου 2014.
Θητεία στο Συνταγματικό Δικαστήριο
Ο Μανσούρ διορίστηκε στο Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο το 1992. Εν συνεχεία υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου, ως την 1η Ιουλίου 2013, οπότε ανέλαβε πρόεδρος, έχοντας διοριστεί στη θέση αυτή από το Μόρσι στις 19 Μαΐου. Ο Μανσούρ έδωσε τον όρκο του δικαστή στις 4 Ιουλίου 2013, όταν ορκίστηκε και πρόεδρος.
Μεταβατικός πρόεδρος της Αιγύπτου
Στις 3 Ιουλίου 2013 ο Μανσούρ διορίστηκε από το στρατό μεταβατικός πρόεδρος της Αιγύπτου έπειτα από την ανατροπή του Μόρσι κατά την εξέγερση του 2013 και το συνακόλουθο πραξικόπημα. Ο διορισμός του αναγγέλθηκε στην τηλεόραση από τον υπουργό Άμυνας Αμπντούλ Φατάχ αλ Σίσι.
Μετά την ορκωμοσία του στις 4 Ιουλίου, ο Μανσούρ επανέφερε το αξίωμα του Αντιπροέδρου, που είχε καταργηθεί από το Σύνταγμα που τέθηκε σε ισχύ το Δεκέμβριο του 2012. Ειδικότερα, ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι διορίστηκε στη θέση αυτή στις 7 Ιουλίου 2013. Στις 8 Ιουλίου ο Μανσούρ εξέδωσε διάταγμα προτείνοντας τροποποιήσεις στο Σύνταγμα του 2012, η ισχύς του οποίου ανεστάλη μετά το αιγυπτιακό πραξικόπημα της 3ης Ιουλίου 2013. Παράλληλα, πρότεινε τη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος για να εγκριθούν αυτές οι αλλαγές και έπειτα να διεξαχθούν εθνικές εκλογές. Στις 9 Ιουλίου διορίστηκε πρωθυπουργός ο οικονομολόγος Χάζεμ ελ Μπεμπλάουι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αιγύπτου
Μεγαλεία και δυστυχίες των κουρτιζάνων
Μεγαλεία και δυστυχίες των κουρτιζάνων (γαλλικός τίτλος: Splendeurs et misères des courtisanes ) είναι μυθιστόρημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε από το 1838 έως το 1847 και περιλαμβάνεται στην ενότητα Σκηνές της Παρισινής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας.
Το μυθιστόρημα συνεχίζει την ιστορία του Λυσιέν ντε Ρυμπαμπρέ, του πρωταγωνιστή στις Χαμένες ψευδαισθήσεις και απεικονίζει τις υπόγειες πτυχές της γαλλικής κοινωνίας, εξερευνώντας τον κόσμο του εγκλήματος και της πορνείας.
Σύνθεση
Το μυθιστόρημα αποτελείται από τέσσερα μέρη που είχαν εκδοθεί χωριστά και εκδόθηκαν για πρώτη φορά μαζί το1876.
Υπόθεση
μικρογραφία|Ο Βωτρέν βρίσκει την Εσθήρ νεκρή, εικονογράφηση του 1897 Ωστόσο, τα πράγματα δεν εξελίσσονται τόσο ομαλά όσο θα ήθελε ο Βωτρέν, επειδή η Εσθήρ, αφού μετά από μήνες πείσθηκε να περάσει μια νύχτα με τον τραπεζίτη, αυτοκτονεί. Αυτή η εξέλιξη των γεγονότων είναι ιδιαίτερα τραγική επειδή αποδεικνύεται ότι λίγες ώρες πριν, η Εσθήρ είχε κληρονομήσει ένα τεράστιο χρηματικό ποσό από έναν θείο της, τον τοκογλύφο Γκομπσέκ και θα μπορούσε να παντρευτεί η ίδια τον Λυσιέν.
Μόλις μαθαίνει για την κληρονομιά, ο Βωτρέν πλαστογραφεί κάποια έγγραφα έτσι ώστε ο Λυσιέν να κληρονομήσει ο ίδιος το ποσό. Δεδομένου ότι η αστυνομία έχει ήδη υποψιαστεί και παρακολουθεί τον Βωτρέν και τον Λυσιέν, τους συλλαμβάνει ως ύποπτους για τη δολοφονία της Εσθήρ. Κατά την ανάκριση, ο υποτιθέμενος Ισπανός ηγούμενος παραπλανά τον ανακριτή και τον πείθει ότι όντως είναι ιερέας και μυστικός διπλωμάτης. Όμως ο Λυσιέν καταρρέει, ομολογεί την αλήθεια και την πραγματική ταυτότητα του Βωτρέν και στη συνέχεια αυτοκτονεί στο κελί του.
Ωστόσο η αυτοκτονία του, όπως και της Εσθήρ, θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Σε μια προσπάθεια να μην εκτεθούν κυρίες της υψηλής κοινωνίας που είχαν σχέση μαζί του, οι δικαστές είχαν πιεσθεί να ελευθερώσουν τον Λυσιέν. Αλλά όταν αυτοκτόνησε, η υπόθεση έγινε περίπλοκη. Αποδεικνύεται ότι ο Βωτρέν κατέχει τα γράμματα που έστειλαν αυτές οι πρώην ερωμένες στον Λυσιέν και τα χρησιμοποιεί για να διαπραγματευτεί την απελευθέρωσή του. Καταφέρνει επίσης να σώσει και να βοηθήσει αρκετούς παλιούς συνεργούς του να αποφύγουν τη θανατική ποινή.
Στο τέλος του μυθιστορήματος, ο Βωτρέν προσφέρει τη βοήθειά του στην αστυνομία, γίνεται στην πραγματικότητα μέλος της αστυνομικής δύναμης σταματώντας τη δράση του στον εγκληματικό κόσμο.
Σχολιασμός
Πρόκειται για ένα σύνθετο μυθιστόρημα, ένα μείγμα ρομαντισμού και του χαρακτηριστικού του Μπαλζάκ ρεαλισμού, μια σύγκρουση μεταξύ της ρομαντικής φαντασίας - με τα μεγάλα ρομαντικά θέματα: της εταίρας που εξιλεώθηκε από τον αγνό έρωτα και τον τραγικό θάνατο καθώς και το θέμα του παράνομου κατάδικου - και της φιλοδοξίας του συγγραφέα να απεικονίσει ρεαλιστικά τη σύγχρονη εποχή του με τον πιο προσεκτικό και αμερόληπτο τρόπο. Ο Μπαλζάκ χρησιμοποίησε έγγραφα, αστυνομικά αρχεία και ημερολόγια του Βιντόκ, του οποίου η μοίρα (πρώην εγκληματίας που έγινε διευθυντής της Αστυνομίας στο Παρίσι) ήταν η έμπνευση για τη δημιουργία του χαρακτήρα του Βωτρέν. Στο έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη γαλλική λογοτεχνία εκτεταμένη χρήση της γλώσσας που χρησιμοποιούσαν οι Παριζιάνοι εγκληματίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Κάιν (Φερνάν Κορμόν)
Ο Κάιν φεύγει με την οικογένειά του (Caïn fuyant avec sa famille) είναι ο μνημειώδης πίνακας του Φερνάν Κορμόν ο οποίος για πρώτη φορά παρουσιάστηκε το 1880 στο Σαλόν του Παρισιού που προσέλκυσε την προσοχή του κοινού και προκάλεσε κάποιο θόρυβο λόγω των διαστάσεών του και, κυρίως, του ωμού ρεαλισμού τού στυλ του.
Η σκηνή είναι εμπνευσμένη από τη βιβλική αφήγηση για τον Κάιν που έφυγε με το γένος του όταν σκότωσε τον Άβελ. Ο Κορμόν είχε αναλάβει τη διακόσμηση των τοίχων και των οροφών του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Παρισιού, με σκηνές που αφηγούνται την εξέλιξη της ανθρωπότητας.
Μετά την κλασική αρχαιότητα, τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, η καταγωγή του ανθρώπινου είδους μπαίνει κι αυτή στη λίστα των θεμάτων της ιστορικής ζωγραφικής. Εκείνη ακριβώς την εποχή, εκτός από την αυξανόμενη διάδοση των θεωριών του Δαρβίνου, έρχονται στο φως και οι ζωγραφιές στους βράχους της Αλταμίρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικοί πίνακες Κατηγορία:Εκθέματα στο Μουσείο Ορσέ
Ποσειδώνιος ο Ρόδιος
Ο Ποσειδώνιος ο Ρόδιος ή Ποσειδώνιος ο Απαμεύς (Απάμεια Ορόντου Συρίας, περ. 135 π.Χ. - Ρώμη, 51 π.Χ.) ήταν Έλληνας, Αντιοχέας πολυμαθής Στωικός φιλόσοφος, αστρονόμος, γεωγράφος, πολιτικός, ιστορικός και διδάσκαλος. Θεωρήθηκε από τους συγχρόνους του ως ο πολυμαθέστερος άνθρωπο του κόσμου για εκείνη την εποχή. Τίποτα από το τεράστιο έργο του δεν έχει σωθεί ως ολότητα σήμερα, παρά μόνο αποσπάσματα.
Η ζωή του
Ο Ποσειδώνιος, γνωστός και με το προσωνύμιο "ο Αθλητής", ήταν γόνος μιας οικογένειας Ελλήνων της Αντιόχειας από την πόλη της Απαμείας, μιας ελληνιστικής πόλεως πάνω στον ποταμό Ορόντη, στη βόρεια Συρία. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του όμως το έζησε στη Ρόδο και πέθανε είτε στη Ρόδο είτε στη Ρώμη.
Ο Ποσειδώνιος ολοκλήρωσε τις ανώτερες σπουδές του στην Αθήνα, όπου μαθήτευσε κοντά στον γηραιό πλέον Παναίτιο, τον επικεφαλής της Στωικής Σχολής. Περί το 95 π.Χ. εγκαταστάθηκε στη Ρόδο, κράτος με φήμη ως προς τις επιστημονικές έρευνες, και έγινε Ρόδιος πολίτης.
Πολιτικά αξιώματα
Και όχι μόνο έγινε πολίτης, αλλά συμμετείχε ενεργά στην πολιτική ζωή της Ρόδου, φθάνοντας στα ανώτερα αξιώματα ως ένας από τους πρυτάνεις (κάτι σαν προέδρους με εξάμηνη θητεία) της. Υπηρέτησε εξάλλου ως πρεσβευτής στη Ρώμη το 87 - 86 π.Χ., κατά την εποχή του Μαρίου και του Σύλλα.
Μαζί με άλλους Έλληνες διανοουμένους, ο Ποσειδώνιος ευνοούσε τη Ρώμη ως μία σταθεροποιητική δύναμη σε έναν ασταθή κόσμο. Οι διασυνδέσεις του με τη ρωμαϊκή ανώτερη τάξη ήταν σημαντικές όχι μόνο για την πολιτική του, αλλά και για τις επιστημονικές του έρευνες. Η είσοδός του στους ρωμαϊκούς κυβερνητικούς κύκλους τον διευκόλυνε να πραγματοποιήσει τα ταξίδια του στη Δύση, πέρα από τα ρωμαϊκά σύνορα.
Ταξίδια
Αφού καθιερώθηκε στη Ρόδο, ο Ποσειδώνιος έκανε ένα ή περισσότερα ταξίδια στον τότε γνωστό κόσμο με επιστημονικούς-ερευνητικούς σκοπούς. Ταξίδεψε στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Αφρική (ιδίως τη βόρεια), την Ιταλία, τη Σικελία, τη Δαλματία (και γενικά τις ανατολικές ακτές της Αδριατικής), τη Γαλατία και τη Λιγουρία.
Στην Ισπανία, στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού (στο σύγχρονο Κάδιξ), ο Ποσειδώνιος μελέτησε τις παλίρροιες. Παρατήρησε ότι οι ημερήσιες παλίρροιες συνδέονταν με την τροχιά και οι μηνιαίες με τη φάση της Σελήνης, ενώ έκανε υποθέσεις για τη σχέση των ετήσιων περιοδικοτήτων των παλιρροιών με τις ισημερίες και τα ηλιοστάσια.
Στη Γαλατία ο Ποσειδώνιος μελέτησε τους Κέλτες. Μας άφησε ζωηρές περιγραφές για συνήθειες που τις είδε με τα μάτια του όταν ζούσε ανάμεσά τους: άνθρωποι που πληρώνονταν για να αφήνουν να τους σκίζουν τους λαιμούς τους για δημόσια ψυχαγωγία και το κάρφωμα κρανίων ως τροπαίων πάνω από τις πόρτες. Αλλά σημείωσε ότι οι Κέλτες τιμούσαν τους Δρυίδες, τους οποίους ο Ποσειδώνιος θεώρησε ως φιλοσόφους και συμπέρανε ότι ακόμα και στους «βάρβαρους» λαούς «η υπερηφάνεια και το πάθος δίνουν τη θέση τους στη σοφία, και ο Άρης στέκεται με δέος ενώπιον των Μουσών». Ο Ποσειδώνιος συνέγραψε μια γεωγραφική πραγματεία για τη χώρα των Κελτών, έργο που σήμερα έχει χαθεί, αλλά που έχει υποστηριχθεί ότι υπήρξε μία από τις πηγές του βιβλίου «Γερμανία» του Τάκιτου.
Η σχολή του Ποσειδωνίου
Τα πολλά έργα και οι διαλέξεις του Ποσειδωνίου του χάρισαν μια αυθεντία και φήμη παντού στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, ενώ στη Ρόδο αναπτύχθηκε γύρω του μία σχολή. Ο εγγονός του Ιάσων, που ήταν γιος της κόρης του και του Μενεκράτους από τη Νύσα, συνέχισε τη σχολή του Ποσειδωνίου στη Ρόδο. Παρότι λίγα πράγματα είναι γνωστά για την οργάνωση της σχολής του, είναι βέβαιο ότι ο Ποσειδώνιος είχε ένα σταθερό αριθμό Ελλήνων και Ρωμαίων φοιτητών.
Τα έργα και η σκέψη του
Ο Ποσειδώνιος πλησίαζε στο να είναι κάτοχος όλης της ανθρώπινης γνώσεως της εποχής του, και σε αυτό έμοιαζε με τον Αριστοτέλη και με τον Ερατοσθένη. Προσπάθησε να δημιουργήσει ένα ενιαίο σύστημα για την κατανόηση του ανθρώπινου νου και του Σύμπαντος, που θα παρείχε μια εξήγηση και ταυτόχρονα έναν οδηγό για την ανθρώπινη συμπεριφορά.
Κανένα από τα έργα του δεν έχει σωθεί ακέραιο μέχρι σήμερα, αλλά μόνο αποσπάσματα («σπαράγματα»), ενώ οι τίτλοι και τα θέματα πολλών από τα βιβλία του είναι γνωστά.
Φιλοσοφία
Για τον Ποσειδώνιο η Φιλοσοφία ήταν η βασική τέχνη και όλες οι ξεχωριστές επιστήμες ήταν υποκείμενές της. Μόνο η Φιλοσοφία μπορούσε κατ' αυτόν να ερμηνεύσει το Σύμπαν. Το σύνολο των έργων του, από τα επιστημονικά ως τα ιστορικά, είναι και φιλοσοφικά.
Ο Ποσειδώνιος δεχόταν τη Στωική υποδιαίρεση της Φιλοσοφίας σε «Φυσική» (μαζί με τη Μεταφυσική και τη Θεολογία), «Λογική» (περιελάμβανε και τη Διαλεκτική) και «Ηθική» (Διογ.Λαερτ. Βίοι φιλοσόφων, βιβλίο 7). Αυτές οι τρεις κατηγορίες ήταν για τον Ποσειδώνιο αδιαχώριστα και αλληλοεξαρτώμενα μέρη μιας οργανικής ολότητας. Τις παρομοίαζε με ένα ζωντανό πλάσμα, του οποίου η Φυσική ήταν το κρέας και το αίμα, η Λογική τα οστά και οι τένοντες που συγκρατούν ενωμένο τον οργανισμό, και η Ηθική – το σημαντικότερο μέρος – την ψυχή. Το μεγάλο φιλοσοφικό όραμα του Ποσειδωνίου ήταν πως το ίδιο το Σύμπαν είχε μία παρόμοια εσωτερική διασύνδεση, μέσα από την κοσμική «συμπάθεια», σε όλες του τις εκφάνσεις, από την ανάπτυξη του φυσικού κόσμου ως την ιστορία της ανθρωπότητας.
Παρότι συνεπής Στωικός, ο Ποσειδώνιος ήταν εκλεκτικός. Ακολουθούσε όχι μόνο τους παλαιότερους Στωικούς, αλλά και τους Πλάτωνα και Αριστοτέλη. Είναι πιθανό ότι είχε γράψει ένα σχόλιο πάνω στον «Τίμαιο» του Πλάτωνα. Ο Ποσειδώνιος υπήρξε ο πρώτος Στωικός που απέκλινε από το δόγμα ότι τα πάθη της ψυχής είναι λανθασμένες κρίσεις και υιοθέτησε την άποψη του Πλάτωνα για την ψυχή, δηλαδή ότι τα πάθη είναι σύμφυτα με την ανθρώπινη φύση. Ο Ποσειδώνιος δίδασκε ότι εκτός από τις λογικές λειτουργίες η ανθρώπινη ψυχή είχε και πάθη όπως ο θυμός, το πάθος για εξουσία, πλούτο, κλπ., αλλά και πόθους για έρωτα, τροφή, κλπ.. Η Ηθική ήταν το πρόβλημα του πώς να χειρισθούμε αυτά τα πάθη και να αποκαταστήσουμε τη λογική ως την κυρίαρχη λειτουργία.
Ο Ποσειδώνιος αντίθετα συμφωνούσε με το Στωικό δόγμα του Λόγου, που στη συνέχεια ενσωματώθηκε στο χριστιανικό δόγμα.
Αστρονομία
Ο Ποσειδώνιος έκανε επίσης ένα υπολογισμό της διαμέτρου και της αποστάσεως της Σελήνης. Γνωρίζουμε επίσης ότι είχε κατασκευάσει ένα φορητό υπολογιστή των κινήσεων των ουράνιων σωμάτων, παρόμοιο με τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων όπως αυτός αποκαλύφθηκε μετά την πρόσφατη ανάλυση (2006-2008), και ίσως τον ίδιο τον μηχανισμό αυτό, που χρονολογείται στην ίδια περίπου περίοδο. Σύμφωνα με τον Κικέρωνα (De Natura Deorum, ΙΙ 34), το φορητό «πλανητάριο» του Ποσειδωνίου έδειχνε τις ημερήσιες κινήσεις του Ηλίου, της Σελήνης και των 5 γνωστών τότε πλανητών.
Γεωγραφία, Εθνολογία και Γεωλογία
Η φήμη του Ποσειδωνίου πέρα από τους στενά φιλοσοφικούς κύκλους είχε αρχίσει να απλώνεται τουλάχιστον από τη «δεκαετία του 80» (89-80 π.Χ.) με τη δημοσίευση του έργου του για τον ωκεανό και τις γύρω περιοχές, μια συνολική παρουσίαση των γεωγραφικών ζητημάτων σύμφωνα με την τρέχουσα επιστημονική γνώση, αλλά και ένα όχημα για την εκλαΐκευση των θεωριών του για τις εσωτερικές διασυνδέσεις του κόσμου, για το πώς όλες οι δυνάμεις αλληλεπιδρούσαν μεταξύ τους και αυτή η διασύνδεση ίσχυε και για την ανθρώπινη ζωή, τόσο στην προσωπική όσο και στην πολιτική σφαίρα. Σε αυτό το έργο ο Ποσειδώνιος ανέπτυσσε τη θεωρία του για την επίδραση του κλίματος στον χαρακτήρα ενός λαού και τη «γεωγραφία των φυλών». Αυτή η θεωρία δεν ήταν απλώς «βασική επιστήμη», αλλά είχε και πολιτικές προεκτάσεις: οι Ρωμαίοι αναγνώστες του πληροφορούνταν ότι η κλιματικώς κεντρική θέση της Ιταλίας ήταν ένα ουσιώδες συστατικό του πεπρωμένου της Ρώμης να κυριαρχήσει στην οικουμένη. Ωστόσο, ως Στωικός, ο Ποσειδώνιος δεν προέβαινε σε κάποια θεμελιώδη διάκριση ανάμεσα στους πολιτισμένους Ρωμαίους ως κυρίαρχους του κόσμου και στους λιγότερο πολιτισμένους λαούς.
Ο Ποσειδώνιος μέτρησε την περιφέρεια της Γης με βάση τη θέση του αστέρα Κανώπου. Καθώς εξηγεί ο Κλεομήδης, ο Ποσειδώνιος παρατήρησε ότι ο Κάνωπος δεν ανέβαινε ποτέ πάνω από τον ορίζοντα στη Ρόδο, ενώ στην Αλεξάνδρεια τον είδε να ανεβαίνει μέχρι 7,5 μοίρες πάνω από τον ορίζοντα ... (το τόξο που αντιπροσωπεύει τη διαφορά του γεωγραφικού πλάτους των δύο τόπων είναι στην πραγματικότητα ίσο με 5 μοίρες και 14΄). Ο Ποσειδώνιος εκτιμούσε ότι η Ρόδος απείχε 5000 στάδια και βρισκόταν ακριβώς βόρεια της Αλεξανδρείας, οπότε η διαφορά στο ύψος του αστέρα σήμαινε ότι αυτή η απόσταση ισούται με το 1/48 της περιφέρειας της Γης. Ο υπολογισμός του επομένως για την περιφέρεια της Γης έδωσε ως αποτέλεσμα 240.000 στάδια. Οι περισσότεροι ιστορικοί της Επιστήμης θεωρούν ότι το στάδιο που χρησιμοποιούσε ο Ποσειδώνιος ήταν ίσο με 161 m, οπότε η τιμή αυτή αντιστοιχεί σε 38.600 χιλιόμετρα, πολύ κοντά στην πραγματική τιμή της περιφέρειας που περνά από τους πόλους (40.074 χιλιόμετρα).
Ο Ποσειδώνιος ήταν ενήμερος για την παρόμοια μέθοδο που είχε εφαρμόσει ο Ερατοσθένης ο Κυρηναίος έναν αιώνα νωρίτερα, με τη μέτρηση του ύψους του Ηλίου σε διαφορετικά πλάτη, η οποία είχε δώσει αποτέλεσμα 250.000 στάδια. Και των δύο σοφών τα αποτελέσματα ήταν εκπληκτικά ακριβή. Ωστόσο, ο Ποσειδώνιος αναθεώρησε αργότερα τον αρχικό του υπολογισμό παίρνοντας την απόσταση Ρόδου-Αλεξανδρείας ίση με 3750 στάδια, πράγμα που μείωσε την τιμή του για την περιφέρεια της Γης σε 180.000 στάδια. Ο Πτολεμαίος συζήτησε και προέκρινε αυτή την αναθεωρημένη τιμή του Ποσειδωνίου έναντι εκείνης του Ερατοσθένους στη «Γεωγραφία» του. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα οι μελετητές διαιρέθηκαν σε δύο «στρατόπεδα» ως προς την περιφέρεια της Γης: η μία πλευρά τους υπεστήριζε τον υπολογισμό του Ερατοσθένους, ενώ η άλλη την αναθεωρημένη τιμή του Ποσειδωνίου. Οι περισσότεροι πάντως τάσσονταν με τη δεύτερη πλευρά.
Ο Ποσειδώνιος, όπως και ο Πυθέας πριν από αυτόν, πίστευε ότι η παλίρροια προκαλείται από τη Σελήνη. Ωστόσο, έκανε λάθος ως προς τη φυσική αιτία: Νομίζοντας ότι η Σελήνη ήταν ένα μίγμα αέρα και φωτιάς, απέδωσε την αιτία των παλιρροιών στη θερμότητα της Σελήνης, που ήταν αρκετή για να «φουσκώσει» τα νερά της Γης, αλλά όχι αρκετή ώστε να τα εξατμίσει.
Ο Ποσειδώνιος κατέγραψε παρατηρήσεις σεισμών και ηφαιστείων, συμπεριλαμβανομένων μαρτυριών για ηφαιστειακές εκρήξεις στα Αιόλια νησιά, στα βόρεια της Σικελίας.
Μαθηματικά
Εκτός από τα όσα έγραψε για τη Γεωμετρία, ο Ποσειδώνιος πιστώνεται με τη διατύπωση-δημιουργία μαθηματικών ορισμών, ή τουλάχιστον για την ξεκάθαρη διατύπωση απόψεων για όρους όπως π.χ. «θεώρημα» και «πρόβλημα».
Ιστορία και στρατηγική
Με τις «Ιστορίες» του ο Ποσειδώνιος συνέχισε την «Παγκόσμια Ιστορία» του Πολυβίου. Η ιστορία του για την περίοδο 146 - 88 π.Χ. λέγεται ότι γέμισε 52 τόμους (Αθήναιου «Δειπνοσοφιστές», βιβλίο Δ΄). Οι «Ιστορίες» συνεχίζουν την καταγραφή της ανόδου και της επεκτάσεως της κυριαρχίας της Ρώμης, την οποία εμφανίζεται να υποστηρίζει. Ο Ποσειδώνιος δεν ακολούθησε το πιο αντικειμενικό ύφος του Πολυβίου, γιατί ο Ποσειδώνιος θεωρούσε τα γεγονότα ως απόρροιες της ανθρώπινης ψυχολογίας. Ενώ κατανοούσε τα ανθρώπινα πάθη και παραλογισμούς, δεν τα συγχωρούσε και χρησιμοποιούσε την αφηγηματική του επιδεξιότητα για να εκμαιεύσει την επιδοκιμασία ή την καταδίκη των περιγραφόμενων πράξεων από μέρους του αναγνώστη.
Για τον Ποσειδώνιο η «Ιστορία» εκτεινόταν πέρα από τη Γη: η ανθρωπότητα δεν ήταν απομονωμένη στη δική της, πολιτική, Ιστορία, αλλά ήταν ένα τμήμα του κόσμου. Οι «Ιστορίες» του δεν αφορούν επομένως απομονωμένες ιστορίες λαών και ανθρώπων, αλλά εμπεριέχουν στοιχεία για όλους τους παράγοντες και δυνάμεις (γεωγραφικοί παράγοντες, ορυκτοί πόροι, κλίμα, διατροφή), που κάνουν τους ανθρώπους να δρουν ως τμήμα του περιβάλλοντός τους.
Ως προς το έργο του Ποσειδωνίου για τη στρατηγική, την «Τέχνη του Πολέμου», ο ιστορικός Αρριανός παραπονέθηκε ότι ήταν γραμμένο «για ειδικούς», πράγμα που υποδεικνύει ότι ο Ποσειδώνιος ίσως να είχε και εμπειρία από «πρώτο χέρι» από στρατιωτική ηγεσία.
Φήμη και επιδράσεις
Στην εποχή του Ποσειδωνίου τα γραπτά του, που κάλυπταν όλους σχεδόν τους κύριους γνωστικούς κλάδους, τον κατέστησαν μια διάσημη προσωπικότητα σε όλο τον ελληνορωμαϊκό κόσμο, ενώ τον χρησιμοποιούσαν συχνότατα ως πηγή οι σύγχρονοί του συγγραφείς, όπως ο Κικέρων, ο Λίβιος, ο Πλούταρχος, ο Στράβων (που αποκαλούσε τον Ποσειδώνιο «τον πολυμαθέστερο από όλους τους φιλοσόφους της εποχής μου»), ο Κλεομήδης, ο Σενέκας ο Νεότερος, ο Διόδωρος Σικελιώτης (που χρησιμοποίησε τον Ποσειδώνιο ως πηγή για την «Ιστορική βιβλιοθήκη» του), κ.ά.. Παρά το ότι το ρητορικό και περίτεχνο ύφος γραφής του έγινε «ντεμοντέ» λίγο μετά τον θάνατό του, ο Ποσειδώνιος επιδοκιμαζόταν όσο ζούσε για τη λογοτεχνική και υφολογική του ικανότητα.
Ο Ποσειδώνιος ήταν η κυριότερη πηγή γνώσεων για τους Κέλτες της Γαλατίας και τον επικαλούνται ευρύτατα οι Τιμαγένης, Ιούλιος Καίσαρας, Διόδωρος ο Σικελιώτης και Στράβων επί του θέματος.
Φαίνεται ότι ο Ποσειδώνιος κινιόταν με ευκολία και άνεση ανάμεσα στα ανώτατα στρώματα της ρωμαϊκής κοινωνίας ως πρεσβευτής της Ρόδου. Σχετίσθηκε με κάποιες από τις κορυφαίες μορφές της ύστερης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, όπως ο Κικέρων και ο Πομπήιος (αμφότεροι τον επισκέφθηκαν αργότερα στη Ρόδο). Ο Κικέρων παρακολουθούσε σε ηλικία 20-30 ετών τις παραδόσεις του (77 π.Χ.) και στη συνέχεια αλληλογραφούσε μαζί του, ενώ στο έργο του De Finibus ακολουθεί πιστά την παρουσίαση από τον Ποσειδώνιο της ηθικής διδασκαλίας του Παναιτίου. Ο Πομπήιος επισκέφθηκε τον Ποσειδώνιο στη Ρόδο δύο φορές, το 66 π.Χ. κατά την εκστρατεία του κατά των πειρατών και το 62 π.Χ. κατά τις εκστρατείες του στην Ανατολή, οπότε και ζήτησε από τον Ποσειδώνιο να γράψει τη βιογραφία του.
Ο Πτολεμαίος ήταν εντυπωσιασμένος από τη σοφία των μεθόδων του Ποσειδωνίου, που λάβαινε υπόψη του διορθώσεις για τη διάθλαση του φωτός κοντά στον ορίζοντα.
Ο Ποσειδώνιος ενίσχυσε τον Στωικισμό με τη σύγχρονη γνώση. Μετά τον δάσκαλό του Παναίτιο, διεδραμάτισε τον σημαντικότερο ρόλο, με τα γραπτά έργα του και τις προσωπικές του επαφές, στην εξάπλωση της Στωικής Φιλοσοφίας στον ρωμαϊκό κόσμο. Εκατό χρόνια αργότερα ο Σενέκας αναφερόταν στον Ποσειδώνιο ως έναν από εκείνους με τη μεγαλύτερη συνεισφορά στη Φιλοσοφία.
Η επίδραση του Ποσειδωνίου πάνω στη φιλοσοφική σκέψη κράτησε μέχρι τον Μεσαίωνα, όπως φαίνεται από το λήμμα του στο «Λεξικό της Σούδας».
Ο κρατήρας Ποσειδώνιος στο βόρειο ημισφαίριο της Σελήνης πήρε το όνομά του από τον Ποσειδώνιο τον Ρόδιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Γεωδαίτες Κατηγορία:Αρχαίοι Ρόδιοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μετεωρολόγοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Σύροι αστρονόμοι Κατηγορία:Σύροι ιστορικοί Κατηγορία:Σύροι γεωγράφοι Κατηγορία:Σύροι μαθηματικοί Κατηγορία:Σύροι φιλόσοφοι Κατηγορία:Στωικοί φιλόσοφοι
Δημοτικό Γήπεδο Νεάπολης Νίκαιας
Αποτελεί τη μόνιμη έδρα του Ιωνικού Νίκαιας. Η υψηλότερη προσέλευση που σημειώθηκε είναι 9.600 θεατές σε έναν αγώνα Ιωνικός - Π.Α.Σ. Γιάννινα στις 28/1/1973.
Τοποθεσία
Το γήπεδο βρίσκεται στη συνοικία Νέαπολη της Νίκαιας και για αυτόν τον λόγο η ονομασία του φέρει και το όνομα αυτής. Πιο συγκεκριμένα, βρίσκεται επί της λεωφόρου Γρηγορίου Λαμπράκη, έναντι της πλατείας Δ. Κουμπάκη (πρώην Σπάθα) και συνορεύει με το Κερατσίνι. Πλησίον του γηπέδου, εκτός της κεντρικής πλατείας Δ. Κουμπάκη που βρίσκεται απέναντι του, βρίσκεται επίσης ο καταπράσινος Λόφος της Δεξαμενής.
Επίσης, το γήπεδο βρίσκεται 2 χιλιόμετρα δυτικά από το Δημοτικό Γήπεδο Νίκαιας, έδρας της τοπικής αντιπάλου ομάδας του Ιωνικού, Προοδευτικής. Τα δύο αυτά γήπεδα, συνδέονται με την λεωφόρο Γρηγορίου Λαμπράκη, επί της οποίας και βρίσκονται.
Ιστορικό
Κατά το έτος 1956 ξεκίνησαν τα έργα για την ανέγερση του γηπέδου και την Κυριακή 29 Μαΐου του 1960 έλαβε χώρα η επίσημη τελετή των εγκαινίων του. Κατά την αρχική του μορφή, το γήπεδο διέθετε αποδυτήρια αθλητών με υδραυλικές εγκαταστάσεις και αποδυτήρια διαιτητών, τσιμεντένιους πάγκους, ενώ είχε χωμάτινο αγωνιστικό ο οποίος είχε συρμάτινη περίφραξη. Αρχικά κατασκευάστηκε μια κερκίδα, η σημερινή Θύρα 5, χωρητικότητας 500 θεατών και αργότερα κατασκευάστηκε η κερκίδα με τις Θύρες 1-2.
Στα μέσα της δεκαετίας του '80, το 1984, έγιναν νέα επεκτατικά έργα, με την πλήρη κατασκευή κερκίδων των Θυρών 3, 4, 6 και 7-8, όπου ανέβασαν τη συνολική του χωρητικότητα σε 8.000 θέσεις, αποκτώντας τη σημερινή του μορφή και το 1989, με την άνοδο του Ιωνικού στην Α΄ Εθνική, τοποθετήθηκε φυσικός χλοοτάπητας, αντικαθιστώντας τον χωμάτινο αγωνιστικό χώρο που προϋπήρχε από τα πρώτα χρόνια της ανέγερσής του. Το 1995 τοποθετήθηκε δημοσιογραφικό θεωρείο και το 1996 απέκτησε αυτόνομο υποσταθμό ηλεκτροδότησης και προβολείς φωτισμού. Το 1999 επεκτάθηκαν τα δημοσιογραφικά θεωρεία. Το 2000 τοποθετήθηκαν πλαστικά καθίσματα σε όλες τις κερκίδες, μειώνοντας τη συνολική χωρητικότητα σε 6.000 θέσεις και παράλληλα έγιναν έργα βελτίωσης των κτιριακών εγκαταστάσεων του γηπέδου, κάτω από τις κερκίδες του.
Το 2013 αποκαταστάθηκε ο φυσικός χλοοτάπητας και έγινε ανακαίνιση των κτιριακών εγκαταστάσεων του. Το 2015 κατασκευάστηκε γήπεδο 5x5 στον περιβάλλοντα χώρο του γηπέδου, πίσω από την κερκίδα της Θύρας 3, αντικαθιστώντας το μικρό γήπεδο μπάσκετ, που προϋπήρχε σε εκείνο το σημείο. Το γήπεδο 5x5 διαθέτει τεχνητό χλοοτάπητα και εξυπηρετεί τις ακαδημίες του Ιωνικού.
Το 2021-22 έγιναν ανακαίνισης στις εξέδρες και στα αποδυτήρια, πρόσθεσαν υβριδικό χλοοτάπητα για μια τριετία, στέγαστρο 15m x 10m στην Θύρα 5 (VIP), προστέθηκαν αλλά 1.800 καθίσματα, τοποθετήθηκαν σε όλες τις θύρες τουρνικέ, και τοποθετήθηκε ένας μεγάλος ηλεκτρικός πίνακας για τα σκορ (τα επονομαζόμενα Scoreboard).
Άλλες πληροφορίες
Στο παρελθόν το γήπεδο αποτέλεσε έδρα του προγόνου του Ιωνικού, Άρη Πειραιώς. Στα μετέπειτα χρόνια, εκτός από μόνιμη έδρα του Ιωνικού, κατά διαστήματα έχει αποτελέσει έδρα και άλλων ομάδων της Νίκαιας και του Πειραιά στις Εθνικές κατηγορίες, όπως των Άρη Νίκαιας και Χαλκηδόνας, Ατρομήτου Πειραιώς και Αργοναύτη Πειραιώς. Επίσης, στο γήπεδο έδρευαν και άλλες ομάδες του Πειραιά, εξυπηρετώντας την διεξαγωγή των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Αξιοσημείωτο είναι πως στα πρόσφατα χρόνια, στο γήπεδο διεξήχθησαν αγώνες ράγκμπι των διοργανώσεων της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ράγκμπι. Στο γήπεδο έχουν διεξαχθεί αρκετοί αγώνες μπαράζ για τα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιά, καθώς επίσης και τελικοί αγώνες του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πειραιά. Αναλυτικά, οι τελικοί του κυπέλλου της Ε.Π.Σ. Πειραιά που διεξήχθησαν στο γήπεδο της Νεάπολης είναι οι εξής:
Πάλιουρας Ευβοίας
Ο Πάλιουρας είναι χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 418 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 170 μέτρα. Βρίσκεται 26 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη Χαλκίδα και 11 χιλιόμετρα δυτικά από τη Στενή.
Ιστορικά στοιχεία
Στις θέσεις Λάκκες και Ρέρες έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης από τη πρωτοελλαδική περίοδο, κυρίως όστρακα και οψιανοί. Η θέση Λάκκες κατοικήθηκε και σε μεταγενέστερες εποχές.
Η ετυμολογία του ονόματος Πάλιουρας δεν είναι γνωστή. Μπορεί να προέρχεται από το όνομα ακανθώδους φυτού παλιούρι, το οποίο φύεται στην περιοχή. Το χωριό από το 1940 μέχρι το 2017 λεγόταν Παλιούρας. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με την ονομασία Palura. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 14 σπίτια.
Το 1835 ο Πάλιουρας προσαρτήθηκε στον δήμο Ληλαντίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Χαλκίδας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Διρφύων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων.
Σημεία ενδιαφέροντος
Δυτικά του χωριού βρίσκεται η μονή της Κοίμησης της Θεοτόκου ή Παναγία η Παλιουργιώτισσα. Η μονή άκμασε επί φραγκικών χρόνων, όταν απέκτησε μεγάλη κτηματική περιουσία και είχε μέχρι και 800 μοναχούς. Η μονή καταστράφηκε από τους Οθωμανούς το 1470, οι οποίοι έσφαξαν τους μοναχούς και γκρέμισαν την μονή. Μόνο μια μεγάλη βελανιδιά σώθηκε. Μετά το 1830 κτίστηκε στη θέση ένα εκκλησάκι το οποίο το 1948 αντικαταστάθηκε από μεγαλύτερο ναό. Στην περιοχή βρίσκεται και ξενώνας.
Θέων ο Αλεξανδρεύς
Ο Θέων ο Αλεξανδρεύς (περ. 335 – περ. 405) ήταν Έλληνας λόγιος και μαθηματικός, που έζησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Ο Θέων υπήρξε ο τελευταίος διευθυντής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας πριν την καταστροφή της, καθώς και του «Μουσείου» (πανεπιστημίου) της (Λεξικό της Σούδας, όπου αναφέρεται ως σύγχρονος του Πάππου), μέχρι που και το δεύτερο έπαψε να λειτουργεί με διαταγή του Αυτοκράτορα Θεοδοσίου το 391. Ο Θέων ήταν ο πατέρας της περίφημης μαθηματικού και νεοπλατωνικής φιλοσόφου Υπατίας.
Το κορυφαίο επίτευγμα του Θέωνος μάλλον αποδείχθηκε η έκδοση από αυτόν των Στοιχείων του Ευκλείδη, περί το 364, από την οποία η ανθρωπότητα διδασκόταν Γεωμετρία επί 15 αιώνες, και ανατυπωνόταν μέχρι το 1814 — «παραμένει ακόμα ένα λαμπρό βοήθημα» κατά τη διατύπωση του Καρλ Σαγκάν. Ακόμα, ο Θέων συνέγραψε Αριθμητική και έγραψε ακόμα για τα «σημεία και εξετάσεις» των πτηνών, για την ανατολή του Σειρίου και για τις πλημμύρες του Νείλου.
Ωστόσο, ο κύριος όγκος της συνεισφοράς του Θέωνος αποτελείται από σχόλια πάνω σε σημαντικά έργα των συγγραφέων των ελληνιστικών χρόνων. Σε αυτά περιλαμβάνονται οι ευκλείδειες «συνομιλίες» («Συνουσίαι») και σχολιασμοί («Εξηγήσεις») του «Προχείρου Κανόνος», του «Μικρού αστρολάβου» και της «Αλμαγέστης» του Πτολεμαίου, καθώς και του αστρονομικού ποιητή Αράτου. Σήμερα σώζεται το πρώτο βιβλίο από τα σχόλια στον Πτολεμαίο και αποσπάσματα από τα άλλα.
Στον Θέωνα αυτόν αποδίδονται, χωρίς μεγάλη βεβαιότητα, δύο επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας (VII 292, IX 41).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαίοι Αλεξανδρινοί Κατηγορία:Βιβλιοθηκάριοι της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας
Φούλντα (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Φούλντα είναι γνωστά τα:
Άλλες έννοιες
Κατηγορία:Φούλντα
Νεβέρ
Βρίσκεται 260 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Παρισιού και παλιότερα αποτέλεσε έδρα Κομητείας που δημιουργήθηκε τον 11ο αιώνα, αφού αποσπάσθηκε από την Βουργουνδία στη θέση της κομητείας της Οσέρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βουργουνδίας
Φίλιππος του Σαιν-Πολ
Ο Φίλιππος Α', δούκας της Βραβάντης (Philippe de Bourgogne, 25 Ιουλίου 1404 - 4 Αυγούστου 1430) από τον Οίκο των Βαλουά-Βουργουνδίας, γνωστός και ως Φίλιππος κόμης του Σαιν-Πολ & Λινύ, διαδέχθηκε τον αδελφό του, Ιωάννη Δ', ως δούκας της Βραβάντης το 1427.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Αντώνιου δούκα της Βραβάντης και της Ιωάννας του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρης του Βάλεραν Γ΄ κόμη του Λινύ.
Πολέμησε το 1417 μαζί με τον Ιωάννη τον Ατρόμητο, τον θείο του, ενάντια στους Αρμανιάκ και, μετά την κατάληψη του Παρισιού από τους Βουργουνδούς, ορίστηκε λοχαγός του Παρισιού, δηλαδή στρατιωτικός διοικητής της πόλης για λογαριασμό του θείου του. Εισήλθε στις Βρυξέλλες το 1421 ως επίτροπος των Κρατών της Βραβάντης, μετά την φυγή του δούκα Ιωάννη Δ΄, του αδερφού του. Υποδαύλισε τότε την εξέγερση των συντεχνιών (métiers) της πόλης αυτής σε βάρος των Οίκων Ευγενών των Βρυξελλών. Το 1425, συμμετείχε στην αντιπαράθεση που προκλήθηκε μεταξύ του αδελφού του και της συζύγου του ιδίου, Ζακλίν, κόμισας του Αινώ και της Ολλανδίας.
Βρισκόταν εν μέσω προετοιμασιών για την αναχώρησή του για τους Αγίους Τόπους, όπου θα πολεμούσε τους Μουσουλμάνους, όταν ο αδελφός του πέθανε, αφήνοντάς του τα σουκάτα της Βραβάντης και του Λίμπουργκ. Επρόκειτο να νυμφευθεί τη Γιολάντα των Καπετιδών, κόρη του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Ανζού και της Γιολάντας της Αραγωνίας, ωστόσο απεβίωσε το 1430, σε ηλικία είκοσι έξι ετών. Ο Φίλιππος του Σαιν-Πολ ενταφιάστηκε δίπλα στους τάφους του πατέρα του και του μεγαλύτερου αδελφού του, στην εκκλησία του Τερβυρέν, κοντά στις Βρυξέλλες. Η Γιολάντα παντρεύτηκε στη συνέχεια τον Φραγκίσκο Α΄ δούκα της Βρετάνης.
Πρόγονοι
Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δούκες της Βραβάντης Κατηγορία:Οίκος του Βαλουά-Βουργουνδίας-Βραβάντης Κατηγορία:Δούκες του Λίμπουργκ Κατηγορία:Κόμητες του Λινί Κατηγορία:Κόμητες του Σαιν-Πολ
NGC 1261
Το NGC 1261 ή Caldwell 87 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Ωρολόγιον τον οποίο ανακάλυψε ο αστρονόμος James Dunlop το 1826. Έχει φαινόμενο μέγεθος +8,3 και απέχει από τη Γη περίπου 54.000 έτη φωτός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1261 Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Ωρολόγιον (αστερισμός) 087
Νικολά Φλαμέλ
Ο Νικολά Φλαμέλ (Nicolas Flamel· c. 1330, Ποντουάζ – 22 Μαρτίου 1418, Παρίσι) ήταν Γάλλος γραμματικός, συγγραφέας, καθώς και έμπορος χειρογράφων και επίπλων. Αργότερα κυκλοφόρησε η φήμη ότι βρήκε τη φιλοσοφική λίθο και ότι παρασκεύασε το μαγικό φίλτρο της αιωνιότητας. Εργάστηκε σε συνεργασία με την επίσης αλχημίστρια σύζυγό του, Περνέλη.
Ένα αλχημικό βιβλίο, δημοσιευμένο στο Παρίσι το 1612 με τον τίτλο «Livre des figures hiéroglypiques» και στο Λονδίνο το 1624 με τον τίτλο «Exposition of the Hieroglyphicall Figures» αναφέρονταν στον Νικολά Φλαμέλ. Στην εισαγωγή του εκδότη περιγράφεται η έρευνα του Φλαμέλ για τη φιλοσοφική λίθο. Σύμφωνα στην εισαγωγή αυτή, ο Φλαμέλ είχε κάνει στόχο της ζωής του να αποκρυπτογραφήσει το κείμενο που αγόρασε.
Βιογραφία
thumb|250px|Auberge Nicolas Flamel, Rue de Montmorency 51. Το σπίτι που διέμεινε ο Φλαμέλ από το 1407 συνεχίζει να υπάρχει ακόμα και σήμερα και είναι από τα καλύτερα διατηρημένα οικοδομήματα του Παρισιού thumb|250px|Η επιτάφια στήλη του Φλαμέλ Ο Φλαμέλ γεννήθηκε πιθανότατα στο Ποντουάζ. Προερχόταν από φτωχή οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν Εβραίος που είχε αναγκαστικά ασπασθεί την καθολική θρησκεία. Αυτός του δίδαξε την τέχνη της αντιγραφής χειρογράφων για να συνεχίσει τις σπουδές του σε μονή του τάγματος των Βενεδικτίνων. Σπούδασε Γαλλικά, Εβραϊκά και Λατινικά. Παντρεύτηκε το 1355 τη χήρα Περονέλη ή Περνέλη. Δούλεψε στο Παρίσι ως γραφέας, ενώ διατηρούσε μαζί με τη γυναίκα του ένα μικρό μαγαζί κοντά στην εκκλησία Saint-Jacques-de-la-Boucherie. Εκεί κοντά είχε και ένα εργαστήριο κατασκευής πολυτελών χειρόγραφων. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, εκείνος και η γυναίκα του έδιδαν στέγη και φαγητό στους άπορους, με αντάλλαγμα να προσεύχονται και να γίνονται ευσεβείς Ρωμαιοκαθολικοί. Αργότερα στη ζωή τους, επισημάνθηκαν για τα πλούτη τους και τη φιλανθρωπία τους. Έγιναν τόσο πλούσιοι που ίδρυσαν πολλά εκκλησιαστικά και φιλανθρωπικά ιδρύματα, ενώ διοργάνωναν φιλόπτωχες συνεστιάσεις. Για αντάλλαγμα ο Φλαμέλ έδινε οδηγίες για αλληγορικές απεικονίσεις στους εξωτερικούς τοίχους των κτιρίων.
Ο Νάιτζελ Ουίλκινς (Nigel Wilkins), βιογράφος του Φλαμέλ, ισχυρίζεται ότι τα πλούτη του μάλλον δεν προέρχονται από τις επιτυχίες του στην αλχημεία. Αντίθετα, ότι προφανώς ήταν της γυναίκας του, η οποία προηγουμένως είχε χηρέψει δύο φορές και κληρονόμησε την περιουσία των πρώην συζύγων της. Μια άλλη πιθανή πηγή πλούτου μπορεί να ήταν συναλλαγές που έκανε ο Φλαμέλ την εποχή του Εκατονταετούς Πολέμου.
Το 1410 ο Φλαμέλ κατασκεύασε την επιτάφια στήλη του, η οποία σήμερα διατηρείται και εκτίθεται στο μουσείο Musée de Cluny στο Παρίσι. Η ταφόπλακα παρουσιάζει τους Απόστολους Πέτρο και Παύλο, μαζί με τον Ιησού ως παντοκράτορες, ενώ το σκήνο του Φλαμέλ κείτεται στα πόδια τους.
Ο θάνατος του Νίκολας σημειώθηκε κατά το 1418, αλλά ο τάφος του βρέθηκε άδειος. Φήμες λένε ότι ο Νικολά Φλαμέλ πότε δεν πέθανε πραγματικά και ότι ζει ως σήμερα, δίνοντας έμφαση στον μύθο του περιπλανώμενου Ιουδαίου.
Έργα του
Αν και ο Νικολά εργάστηκε μαζί με τη σύζυγό του Περνέλη όλα τα έργα που παρήγαγε το ζευγάρι αποδώθηκαν αποκλειστικά σε εκείνον. Λόγω των κοινωνικών περιορισμών που τυπικά αντιμετώπιζαν οι γυναίκες κατά τη διάρκεια της ιστορίας ήταν συχνό φαινόμενο να υποτιμάται η σημασία του έργου των γυναικών ή να καρπώνεται τα εύσημα ένας άντρας. Δεν ήταν λίγες επίσης οι γυναίκες που συνέγραψαν με αντρικά ψευδώνυμα προκειμένου να γίνει αποδεκτό το έργο τους. Κατι τέτοιο συνέβηκε και στην περίπτωση του ζεύγους Φλαμέλ που, ενώ εργάστηκαν απο κοινού, κάθε κείμενο που αποδίδεται σε αυτούς αναφέρει μόνο το όνομα του Νικολά.
Το 1561 ο Ζακ Γκοορί (Jacques Gohorry), ο οποίος ήταν συγγραφέας αλχημιστής τύπωσε μια συλλογή τριών έργων περί Μεταστοιχείωσης των Μετάλλων. Ένα από αυτά, με τον τίτλο Sommaire Philosophique έφερε το όνομα του Φλαμέλ. Το έργο αυτό έγινε δημοφιλές, αφού στη συνέχεια εκτυπώθηκε αρκετές φορές και έγινε απόσπασμα πολλών ανθολογιών.
Στον Φλαμέλ αποδίδονται επίσης αποσπάσματα του βιβλίου αλχημείας Livre des figures hiéroglypiques που εκδόθηκε το 1612 στο Παρίσι, το 1624 στα αγγλικά στο Λονδίνο και το 1681 στα γερμανικά στο Αμβούργο („Des berühmten Philosophi Nicolai Flamelli Chymische Werke“). Περιέχει καλλιτεχνικές διακοσμήσεις τις οποίες ο Φλαμέλ προόριζε για το νεκροταφείο Cimetière des Innocents. Ο πρόλογος του βιβλίου αυτού διηγείται την ιστορία του αλχημιστή Φλαμέλ. Η πατρότητα του κειμένου αυτού αμφισβητήθηκε τον 18ο αι. από τον Αββά Βιλλέν (Abbé Villain). Επίσης, ο Ουίλκινς υποστηρίζει ότι το έργο είναι ολόκληρο από τον εκδότη, ο οποίος αντέγραψε κείμενα παλαιότερων αλχημιστών και γνωστών αποσπασμάτων της ζωής του Φλαμέλ τις οποίες ανέμιξε με διάφορες προφορικές παραδόσεις.
Αν και το βιβλίο φέρει τη χρονολογία 1399, ο Κλοντ Γκανιόν (Claude Gagnon) υποστηρίζει ότι το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί και οι θεωρίες που περιέχει αποδεικνύουν ότι δεν μπορεί να έχει γραφτεί πριν από το έτος 1590. Υποστηρίζει επίσης ότι όνομα Arnaud de la Chevalerie που αναφέρεται ως εκδότης ανήκει στον Φρανσουά Μπεροάλντ ντε Βερβίλ (François Béroalde de Verville).
Θρύλοι γύρω από το πρόσωπό του
Ένας θρύλος, σύμφωνα με τον πρόλογο του βιβλίου Livre des figures hiéroglyphiques, λέει ότι το 1357 παρουσιάστηκε ένας άγγελος στο όνειρο του Φλαμέλ και του έδειξε ένα βιβλίο μυστικού περιεχομένου, που μόνο ο Φλαμέλ θα μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει. Πραγματικά, ο Φλαμέλ μετά από λίγο καιρό ανακάλυψε σε ένα βιβλιοπωλείο ένα φυλλάδιο που το αγόρασε πληρώνοντας δύο φιορίνια. Το περιεχόμενο στο φυλλάδιο αυτό είχε τρία κεφάλαια και συνολικά επτά σελίδες, και ήταν μια οδηγία χρήσης σε αλληγορική μορφή για την κατασκευή της Φιλοσοφικής Λίθου. Ο Νικολά και η Περνέλη χρειάστηκαν 21 χρόνια για να αποκρυπτογραφήσουν το κείμενο. Πήγε μάλιστα και στην Ισπανία όπου ζήτησε τα φώτα των εκεί αλχημιστών, αλλά ούτε και αυτοί μπόρεσαν να τον βοηθήσουν. Στον γυρισμό από την Ισπανία, ένας Εβραίος λόγιος συνοδοιπόρος, ο Μετρ Κανς (Maître Canches), του είπε ότι το φυλλάδιο αυτό πρόκειται περί του βιβλίου Habraham, Juif, Prince, Prêtre, Lévite, Astrologue & Philosophe; à la Nation des Juifs que l'ire de Dieu a dispersé dans les Gaules, etc και του έδωσε λίγες οδηγίες για την αποκρυπτογράφηση του περιεχομένου του. Ο Μετρ Κανς απεβίωσε όμως πριν προλάβει να του πει περισσότερα. Ο Φλαμέλ τελικά στις 17 Ιανουαρίου του 1382, μια καθαρά Δευτέρα, κατόρθωσε με τη βοήθεια της συζύγου του, Περνέλλη, να μετατρέψει για πρώτη φορά υδράργυρο σε ασήμι. Στις 25 Απριλίου του ίδιου έτους κατόρθωσε με τον ίδιο τρόπο να κάνει χρυσάφι.
Αργότερα φημολογήθηκε ότι το βιβλίο που βρήκε ο Φλαμέλ ήταν ένας μυστικός χάρτης που έδειχνε πού ήταν κρυμμένοι οι θησαυροί των Εβραίων που είχαν εκδιωχθεί από τη Γαλλία. Το Μέγα Πλήρες Παγκόσμιο Επιστημονικό Λεξικό που εξέδωσε ο Γερμανός Γιόχαν Χάινριχ Γκέντλερ το 1735 λέει ότι ο Φλαμέλ διέδωσε τα περί κατασκευής της Φιλοσοφικής Λίθου μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει τα πλούτη του, ενώ στην αλήθεια έκλεβε και κατάχρώταν δημόσιους πόρους.
Επιταχυνόμενη μονάδα επεξεργασίας (APU)
Ο όρος επιταχυνόμενη μονάδα επεξεργασίας χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε ένα κοινό πλαίσιο όσον αφορά την επιτάχυνση της πληροφορικής το 2006, και πριν από αυτό, σε διάφορες παρουσιάσεις και τα επιχειρηματικά σχέδια που γράφτηκε από τον Joe Landman της Scalable Informatics. Άλλες χρήσεις περιλαμβάνουν Xilinx χρησιμοποιώντας τον όρο για μια βοηθητική μονάδα επεξεργαστή.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μικροεπεξεργαστές Κατηγορία:Γραφικά υπολογιστών
Νικολά Φλαμέλ
Αναφορές σε βιβλία
Ο Φλαμέλ αναφέρεται σε πολλά έργα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εβραίοι λογοτέχνες Κατηγορία:Γάλλοι λογοτέχνες Κατηγορία:Γαλλοεβραίοι Κατηγορία:Αλχημιστές
Αρμοδιότητα
Γενικά με τον όρο αρμοδιότητα, χαρακτηρίζεται ο καταμερισμός δραστηριοτήτων κατά κάποιο σύστημα τάξης όπου στην ουσία σημαίνει καταλληλότητα. Ειδικότερα σύμφωνα με τη διεθνή αλλά και την υφιστάμενη ελληνική νομοθεσία, χαρακτηρίζεται η νόμιμη εξουσία, ή η ικανότητα που παρέχεται σε φυσικό ή νομικό πρόσωπο ή δημόσια Αρχή προκειμένου να επιληφθεί κάποιου ορισμένου ζητήματος. Θεμελιωδέστερη μορφή της έννοιας της αρμοδιότητας αποτελεί η συνταγματική διάκριση των λειτουργιών μιας Πολιτείας η οποία και καλείται αρμοδιότητα "κατά κατεύθυνση", ή "κατά λειτουργική".
Γενικά
Στη Πολιτική Δικονομία ο όρος χαρακτηρίζεται είτε εκ του είδους κάποιας διαφοράς αντικειμένου, είτε σε γεωγραφικά όρια μεταξύ εκείνων που ορίζονται να επιληφθούν, ή ακόμα και χρονικά. Γενικότερα όμως η αρμοδιότητα αναφέρεται περισσότερο σε Υπηρεσίες στην άσκηση δικαιωμάτων και καθηκόντων, επί συγκεκριμένου κύκλου ζητημάτων και εντός καθορισμένου τόπου (γεωγραφικού χώρου).
Ο όρος αρμοδιότητα απαντάται σε πλείστους κλάδους όπως και στις δικαστικές Αρχές, (δικαστική αρμοδιότητα), για την άσκηση εξουσίας, πλην όμως τυγχάνει αντίθετος με τον όρο δωσιδικία που αφορά την υπαγωγή των διαδίκων. Συνεπώς κατά το Διοικητικό Δίκαιο η αναφερόμενη άσκηση εξουσίας καθιστά τα όργανα που θα πρέπει να επιληφθούν αρμόδια όταν ορίζονται τόσο για το είδος / ζήτημα, όσο και εντός της οριζόμενης περιοχής ευθύνης τους. Ειδικά η διοικητική αρμοδιότητα παρουσιάζει ιδιαίτερους τρόπους ρύθμισης, ανεξάρτητα της βασικής διάκρισής τους. Αντίθετα, αναρμόδια καθίστανται τα όργανα, που ενδεχομένως αν και νόμιμα διορισμένα, δεν συγκεντρώνουν και τις δύο παραπάνω προϋποθέσεις άσκησης εξουσίας: του αντικειμένου και του χώρου.
Βασικά στοιχεία
Τα βασικά στοιχεία της έννοιας της όποιας αρμοδιότητας είναι δύο, το υποκειμενικό και το αντικειμενικό στοιχείο.
Βασική διάκριση
Εξ όλων των παραπάνω διαφαίνεται ότι τελικά η αρμοδιότητα δεν είναι απεριόριστη αλλά αντίθετα περιβάλλεται από δύο περιοριστικές έννοιες, θέμα και τόπος, οι οποίες και την χαρακτηρίζουν ανάλογα σε: Για παράδειγμα την καθ΄ ύλη αρμοδιότητα του έλεγχου των οικοδομών την έχει η Πολεοδομική Υπηρεσία, ομοίως της έκδοσης πιστοποιητικού πυρασφάλειας οικοδομής την έχει η Πυροσβεστική Υπηρεσία. Την κατά τόπο αρμοδιότητα την έχουν οι αντίστοιχες υπηρεσίες για τους ελέγχους, στο γεωγραφικό χώρο ευθύνης τους όπου εδρεύουν, δηλαδή δεν μπορούν να επιλαμβάνονται για οικοδομές που βρίσκονται στην Κηφισιά, ή στη Θεσσαλονίκη οι υπηρεσίες που εδρεύουν στο Γύθειο ή στη Σπάρτη.
Δεσμεύσεις
Γενικά η αρμοδιότητα απονέμεται στα διάφορα διοικητικά όργανα, είτε μονοπρόσωπα, είτε συλλογικά προς ικανοποίηση σκοπών κρατικού ή δημοσίου συμφέροντος και μόνο. Έτσι ασκώντας τα διάφορα διοικητικά όργανα την αρμοδιότητά τους εκπληρώνουν την βασική υποχρέωσή τους έναντι της ισχύουσας νομοθεσίας. Παράλληλα όμως εκ της άσκησης αυτής προκύπτουν ιδιαίτερες δεσμεύσεις των οργάνων, όπως π.χ. δεν μπορούν να μεταβάλλουν αυθαίρετα το περιεχόμενο αυτής και να ενεργούν κατ΄ ιδίαν έμπνευση και ούτε μπορούν να παραιτηθούν αυτής εφόσον εξυπηρετείται το δημόσιο συμφέρον. Άλλη επίσης χαρακτηριστική δέσμευση επί της άσκησης της αρμοδιότητας είναι ότι δεν μπορεί να μεταβιβαστεί αυτή από αρμόδιο όργανο σε άλλο, έστω και αν ακόμα το δεύτερο τυγχάνει ιεραρχικά ανώτερο του πρώτου. Για παράδειγμα σ΄ ένα θέμα που είναι αρμόδιο κατά τόπο το Λιμεναρχείο Γυθείου και κατ΄ επέκταση ο Λιμενάρχης Γυθείου δεν μπορεί να επιληφθεί επ΄ αυτού ο αρχηγός του Λιμενικού Σώματος. Το αυτό ισχύει και για οποιεσδήποτε άλλες υπηρεσίες.
Βέβαια επί του τελευταίου η νομοθεσία περιλαμβάνει κάποιες εξαιρέσεις για ειδικές έκτακτες περιπτώσεις με ενισχύσεις και αποσπάσεις προσωπικού εξουσιοδοτώντας αυτό προς ανακούφιση εκ του έκτακτου υπερβολικού φόρτου των αρμοδίων οργάνων.
Σημασία
Επισημαίνεται τελικά ότι η αρμοδιότητα αποτελεί πρωταρχικής σημασίας έννοια της λειτουργίας της κάθε δημόσιας υπηρεσίας και η νομοθεσία ειδικά επ΄ αυτής είναι ιδιαίτερα αυστηρή σε τυχόν παράβασή της. Πολλές φορές όμως, ιδιαίτερα στην επαρχία, προκειμένου να εξυπηρετηθεί το δημόσιο συμφέρον, έχει σημειωθεί άλλοτε να έχει παραβιαστεί έντονα και άλλοτε να υπήρξε αιτία να ναυαγήσουν προσπάθειες εξυπηρέτησης και αυτού του δημοσίου συμφέροντος.
Πηγές
Κατηγορία:Δικονομικό Δίκαιο Κατηγορία:Διοικητικό Δίκαιο
Αγαπάνθια του κάρδου
Η Αγαπάνθια του κάρδου (Agapanthia cardui) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Cerambycidae και την υποοικογένεια Lamiinae. Το γένος Αγαπάνθια (Agapanthia) εκπροσωπείται στην Ευρώπη με 22 είδη από τα οποία εκτός από την Αγαπάνθια του κάρδου στην Ελλάδα συναντούμε περίπου τα μισά. Η Agapanthia gemella και η Agapanthika nicosiensis είναι ενδημικές στην Κύπρο, η Agapanthia probsti και η Agapanthia cretica είναι ενδημικές στην Κρήτη.
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το κολεόπτερο αποκτά μήκος από επτά έως 13 χιλιοστόμετρα. Το σώμα είναι μαύρο με ασθενείς μεταλλικές αποχρώσεις, αλλά γυαλίζει ελάχιστα. Έχει αραιό τρίχωμα από μακρές μαύρες τρίχες και λωρίδες με πολύ μικρές άσπρες ή κιτρινωπές κρεμ τρίχες (Εικ. 5).