cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αποκεφαλισμός
Σημερινή θανατική ποινή
Οι εθνικοί νόμοι της Σαουδικής Αραβίας, της Υεμένης και του Κατάρ επιτρέπουν την αποκεφαλισμό, αλλά στην πράξη η Σαουδική Αραβία είναι η μόνη χώρα που συνεχίζει να αποκεφαλίζει τους παραβάτες της τακτικά ως τιμωρία για το έγκλημα.
Λιγότερο συχνά, ο αποκεφαλισμός μπορεί να αναφέρεται επίσης στην αφαίρεση του κεφαλιού από ένα σώμα που είναι ήδη νεκρό. Αυτό μπορεί να γίνει για να παρθεί το κεφάλι ως τρόπαιο, για να επιδειχθεί δημόσια, για να καταστήσει τον αποθανόντα πιο δύσκολο να ταυτοποιηθεί, για κρυονική ή για άλλους λόγους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέθοδοι εκτέλεσης Κατηγορία:Θανατική ποινή
Ποτιστικά (αποσαφήνιση)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Παλάτσο Μπαρμπερίνι
Το Παλάτσο Μπαρμπερίνι (ιταλικά: Palazzo Barberini) είναι παλάτι τού 17ου αιώνα στη Ρώμη, με πρόσοψη στην Πιάτσα Μπαρμπερίνι στην περιοχή Τρέβι της Ρώμης και στεγάζει την "Εθνική Πινακοθήκη της Αρχαίας Τέχνης".
Ιστορία
Η επικλινής περιοχή ήταν παλαιά ένας αμπελώνας τού Οίκου Σφόρτσα, στον οποίο είχε κτιστεί το 1549 ένα μικρό ανάκτορο. Κατά τον 16ο αι. η περιοχή περνούσε από τον ένα καρδινάλιο στον άλλο, ώσπου ο καρδινάλιος Αλέξανδρος Σφόρτσα συνάντησε οικονομικές δυσκολίες και πώλησε το 1625 την -ακόμη ημιαστική- περιοχή στον Ματθαίο Μπαρμπερίνι, μετέπειτα πάπα Ουρβανό Η΄.
Τότε κτίστηκε το παλάτσο με τη συνεργασία τριών αρχιτεκτόνων, που ο καθένας τους συνεισέφερε το δικό του στυλ και χαρακτήρα. Στον Κάρλο Μαντέρνο, που τότε εργαζόταν στην επέκταση τού ναού τού Αγ. Πέτρου, ανατέθηκε να ενσωματώσει τη βίλα Σφόρτσα μέσα σε ένα μεγάλο οικοδομικό τετράγωνο σε αναγεννησιακό ρυθμό, κατά το πρότυπο τού παλάτσο Φαρνέζε. To σχέδιο εξελίχθηκε σύντομα σε έναν συνδυασμό πριγκιπικής αστικής κατοικίας με κήπο εμπρός, σαν προαστιακή βίλα με ημίκλειστο κήπο. Ο Μαντέρνο ξεκίνησε το 1627, βοηθούμενος από τον ανιψιό του Φραντσέσκο Μπορρομίνι. Το 1629 απεβίωσε ο Μαντέρνο και η ανάθεση δόθηκε στον Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι, έναν νέο-θαύμα, μετέπειτα περισσότερο γνωστό ως γλύπτη. Ο Μπορριμίνι παρέμεινε, έτσι οι δύο τους εργάστηκαν μαζί για λίγο, όπως επίσης και στο παλάτσο Σπάντα. Τις εργασίες ολοκλήρωσε ο Μπερνίνι το 1633.
Έπειτα από τους Πολέμους τού Κάστρο και την αποβίωση τού Ουρβανού Η΄, το παλάτσο κατασχέθηκε από τον πάπα Ιννοκέντιο Ι΄ Πάμφιλι· επέστρεψε στον Οίκο των Μπαρμερίνι το 1653.
Μπροστά από το παλάτσο υπάρχει μία αυλή· στο κέντρο του κτηρίου υπάρχει μία μεγάλη διώροφη αίθουσα (hall) και πίσω του ένα οβάλ σαλόνι. Η αριστερή πτέρυγα ξεκινά από την πλατεία Μπαρμπερίνι, που βρίσκεται σε χαμηλότερο ύψος, και εκτείνεται πολύ πίσω του κτηρίου, προφυλάσσοντας τον κήπο. Η βάση του οικοδομήματος είναι από ημιεπεξεργασμένη πέτρα (ρουστίκ), σαν να επρόκειτο για προμαχώνα. Το κτήριο, εκτός από το ισόγειο, έχει δύο ορόφους. Η πρόσοψη έχει μεγάλα αψιδωτά παράθυρα, με μικρά τετράγωνα τζάμια, στοιχείο βενετικό. Τα παράθυρα τού πιο πάνω (2ου) ορόφου έχουν γύρω τους ψευδή προοπτική, σαν να ήταν τοποθετημένα βαθύτερα. Για να ανέλθεις στον επίσημο, 1ο όροφο (piano nobile), υπάρχουν δύο κλίμακες κοντά στη μεγάλη αίθουσα: αριστερά είναι η μεγάλη, τετράγωνη κλίμακα τού Μπερνίνι και δεξιά η μικρότερη, οβάλ κλίμακα τού Μπορρομίνι.
Εκτός από την ελικοειδή κλίμακα, άλλα στοιχεία τού Μπορρομίνι που αντιγράφτηκαν στην Ευρώπη είναι η ψευδής προοπτική των παραθύρων, η μεγάλη διώροφη αίθουσα με το αβάλ σαλόνι πίσω της και οι δύο πτέρυγες που προεκτείνονται μπροστά από το κυρίως κτήριο, σχηματίζοντας μία αυλή της τιμής (court d' honneur). Η οροφή τού σαλονιού κοσμείται από ένα αριστούργημα τού Πιέτρο ντα Κορτόνα, τη μπαρόκ νωπογραφία "Αλληγορία της θείας Πρόνοιας και της δύναμης των Μπαρμπερίνι". Η τεράστια πανηγυρική αλληγορία επηρέασε ανάκτορα και ναούς: το έργο τού Πότσο στον Σαντ' Ιγκνάτσιο, τη βίλα Πιζάνι στη Στρα, την αίθουσα τού θρόνου στο β. ανάκτορο της Μαδρίτης, και την Κα' Ρετσόνικο στη Βενετία, έργο τού Τζανμπαττίστα Τιέπολο. Στο παλάτσο υπάρχει ακόμη το αριστούργημα τού Ανντρέα Σάκκι, η "Θεϊκή Σοφία".
Τα δωμάτια τού 1ου ορόφου έχουν νωπογραφίες στις οροφές από καλλιτέχνες, όπως ο Τζουζέππε Πασσέρι και ο Ανντρέα Καμασσέι. Στη συλλογή τού μουσείου υπάρχουν πολύτιμες νωπογραφίες τού Πολιντόρο ντα Καραβάτζιο και τού εραστή του Ματουρίνο ντα Φιρέντσε. Ο κήπος, λόγω τού ότι δεν είναι ορατός από τους έξω, είναι γνωστός ως ο "μυστικός κήπος" (giardino segreto). Σε αυτόν βρίσκεται μνημείο τού Μπέρτελ Τόρβαλντσεν, ο οποίος είχε το εργαστήριό του στο κοντινό Τεάτρο ντελλε Κουάτρο Φοντάνε το 1822-1834.
Σύγχρονη ιστορία και χρήση
Σήμερα το παλάτσο Μπαρμπερίνι στεγάζει την "Εθνική Πινακοθήκη της Αρχαίας Τέχνης", μία από τις πιο σημαντικές συλλογές στην Ιταλία. Περιλαμβάνει το έργο τού Ραφαήλ Λα φορναρίνα, τού Καραβάτζιο Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη και τού Χανς Χόλμπαϊν πορτρέτο τού Ερρίκου Η΄. Επίσης στεγάζει ένα Ιταλικό Ινστιτούτο Νομισματικής.
Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση στα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ECHR), δημιούργησε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και η ίδρυση υπογράφτηκε εδώ στις 4 Νοεμβρίου 1950. Είναι ένα ορόσημο για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στα κελλάρια τού πίσω μέρους τού κτηρίου βρέθηκε, στα κατασκευαστικά έργα της βίλα Σαβορνιάν το 1936, ένα Μιθραίο μάλλον τού 2ου αι. μ.Χ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία Κατηγορία:Παλάτια στη Ρώμη
Ουίλιαμ Χότζες
O Ουίλιαμ Χότζες (William Hodges) (28 Οκτωβρίου 1744 – 6 Μαρτίου 1797) ήταν Άγγλος ζωγράφος και χαράκτης. Συμμετείχε στο δεύτερο ταξίδι του Τζέιμς Κουκ στον Ειρηνικό Ωκεανό και είναι γνωστός για τα σκίτσα και τους πίνακες των τοποθεσιών που επισκέφτηκε σ' αυτό το ταξίδι, μεταξύ των οποίων η Ταϊτή, το Νησί του Πάσχα, η Νέα Ζηλανδία και η Ανταρκτική.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χότζες γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1744 στο Λονδίνο. Σπούδασε κοντά στον Ουίλιαμ Σίπλεϊ και στον Ρίτσαρντ Γουίλσον. Στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, έβγαζε τα προς το ζην ζωγραφίζοντας θεατρικά σκηνικά.
Μεταξύ 1772 και 1775 ο Χότζες συνόδευσε τον Τζέιμς Κουκ στον Ειρηνικό ως καλλιτέχνης της αποστολής. Πολλά από τα σκίτσα και τους πίνακές του δημοσιεύθηκαν ως χαρακτικά στην αρχική έκδοση των ημερολογίων του Κουκ από το ταξίδι.
Οι περισσότερες από τις μεγάλης κλίμακας θαλασσογραφίες και τοπία από τα ταξίδια του στον Ειρηνικό, έργα για τα οποία είναι περισσότερο γνωστός, ολοκληρώθηκαν μετά την επιστροφή του στο Λονδίνο, για την ολοκλήρωση των οποίων χρηματοδοτήθηκε από το βρετανικό Ναυαρχείο. Αυτοί οι πίνακες απεικόνιζαν πιο δυνατές φωτοσκιάσεις, παρεκκλίνοντας σημαντικά από την ευρωπαϊκή τοπιογραφία και οι σύγχρονοι κριτικοί τέχνης ισχυρίστηκαν ότι η χρήση του φωτός και των χρωματικών αντιθέσεων έδινε στους πίνακές του μια τραχιά και ημιτελή εμφάνιση.
Ο Χότζες δημιούργησε επίσης πολλές πολύτιμες προσωπογραφίες νησιωτών του Ειρηνικού και σκηνές από το ταξίδι με μέλη της αποστολής.
Το 1778, ταξίδεψε στην Ινδία, ένας από τους πρώτους Βρετανούς επαγγελματίες ζωγράφους τοπίου που επισκέφτηκε τη χώρα αυτή. Παρέμεινε εκεί για έξι χρόνια, μένοντας στο Λάκναου.
Στις 6 Νοεμβρίου 1786 εξελέγη μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας.
Αργότερα, ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης μιας επίσκεψης στην Αγία Πετρούπολη στη Ρωσία το 1790.
Το 1793, δημοσίευσε ένα εικονογραφημένο βιβλίο για τα ταξίδια του στην Ινδία. αριστερά|μικρογραφία|290x290εσ|Αποβίβαση στην Τάνα, μία από τις [[Βανουάτου|Νέες Εβρίδες (1775/76)]] Τον Δεκέμβριο του 1794, άνοιξε γκαλερί στο Λονδίνο και εξέθεσε 25 έργα του μεταξύ των οποίων δύο μεγάλους πίνακες: Τα Αποτελέσματα της Ειρήνης και Οι Συνέπειες του Πολέμου. Στα τέλη Ιανουαρίου του 1795, με τη Βρετανία να συμμετέχει στον Πόλεμο του Πρώτου Συνασπισμού κατά της Επαναστατικής Γαλλίας και τα αισθήματα να είναι έντονα, την έκθεση επισκέφτηκε ο πρίγκιπας Φρειδερίκος της Υόρκης και του Όλμπανι, δεύτερος γιος του βασιλιά Γεωργίου Γ'. Ο δούκας προσβλήθηκε στη θέα του πολιτικού θέματος αυτών των δύο έργων και διέταξε να κλείσει η γκαλερί. Αυτή η βασιλική λογοκρισία σήμανε το τέλος της καριέρας του Χότζες. Πολλά από τα έργα του πουλήθηκαν τότε σε δημοπρασία, αλλά αποκόμισε μόνο ένα μικρό ποσό.
Στη συνέχεια, αποσύρθηκε με την οικογένειά του στο Ντέβον και έγινε συνεργάτης σε μια τράπεζα, η οποία απέτυχε κατά τη διάρκεια της τραπεζικής κρίσης του Μαρτίου 1797. Στις 6 Μαρτίου του ίδιου έτους πέθανε, ο θάνατός του επισήμως αναφέρθηκε οφειλόμενος σε πρόβλημα στο στομάχι, αλλά φημολογήθηκε ότι είχε αυτοκτονήσει από υπερβολική δόση λάβδανου.
Η κορυφή Hodges Knoll στην Ανταρκτική πήρε το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ζωγράφοι
Ιωάννης Βαγιάτης
Ο Ιωάννης Βαγιάτης (1916 - 2005), του Αθανασίου, ήταν Έλληνας γεωπόνος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Κοζάνης.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Εράτυρα Κοζάνης. Σπούδασε στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια έκανε μετεκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ. Διετέλεσε γενικός διευθυντής του Υπουργείου Γεωργίας.
Μετά το θάνατο του Διονυσίου Μανέντη στην Κοζάνη, το 1975, διεξήχθησαν στις 20 Απριλίου 1975 αναπληρωματικές εκλογές για την κενή έδρα στην Κοζάνη, την οποία κέρδισε ο Βαγιάτης ως υποψήφιος από τη Νέα Δημοκρατία. . Επανεξελέγη με τη ΝΔ στις εκλογές του 1981 και του 1985. Από το 1978 ως το 1979 υπήρξε πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Βάμβακος.
Απεβίωσε το 2005 σε ηλικία 89 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες γεωπόνοι Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Γερμανίτης
Ο γερμανίτης (germanite) είναι σπάνιο θειούχο ορυκτό του γερμανίου, του χαλκού και του σιδήρου. Για το ορυκτό, έχουν προταθεί διάφοροι χημικοί τύποι επικρατέστερος των οποίων θεωρείται ο Cu26Fe4Ge4S32, σύμφωνα με τον οποίο ο γερμανίτης έχει σχετική μοριακή μάζα Μr = 3192,2446 και περιέχει 32,14 % θείο, 7 % σίδηρο, 51,76 % χαλκό και 9,10 % γερμάνιο.
Ο γερμανίτης ανακαλύφθηκε το 1920 από τον G. Schneider στα ορυχεία Tsumed της Ναμίμπια αλλά περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1922 από τον O. Pufahl που ήταν τότε καθηγητής στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Πήρε το όνομά του από το χημικό στοιχείο γερμάνιο που περιέχει. Αποτελεί μικρή πηγή γερμανίου, το οποίο κατά κύριο λόγο παράγεται από την επεξεργασία των καταλοίπων του σφαλερίτη αφού εξαχθεί απ' αυτόν ο ψευδάργυρος.
Ορυκτολογικά χαρακτηριστικά
Ο γερμανίτης είναι κοκκινωπό γκριζόμαυρο αδιαφανές, μη φθορίζον, μη μαγνητικό, μη ραδιενεργό ορυκτό. Οι οπτικές ιδιότητές του μεταβάλλονται ελαφρά σε δείγματα από διαφορετικές περιοχές και διαφορετικούς τρόπους σχηματισμού. Η πυκνότητά του μετρήθηκε πειραματικά 4,46 - 4,59 g/cm3 και υπολογίστηκε θεωρητικά 4,30 g/cm3. Σε τομή δείχνει μια ροζ απόχρωση. Κρυσταλλώνεται στο κυβικό σύστημα και έχει ισομετρική δομή παρόμοια με του σφαλερίτη. Περιέχει ως προσμείξεις γάλλιο, ψευδάργυρο, μολυβδαίνιο, βολφράμιο, αρσενικό και βανάδιο
Εμφάνιση - Παραγενέσεις
Στο Τσουμέμπ της Ναμίμπια εμφανίζεται σε υδροθερμικές πολυμεταλλικές αποθέσεις μεταλλεύματων σε δολομίτες μαζί με άλλα ορυκτά όπως ο ρενιερίτης, ο σιδηροπυρίτης, ο τενναντίτης, ο γαληνίτης, ο σφαλερίτης κ.ά. . Εμφανίσεις γερμανίτη έχουν αναφερθεί στη Ναμίμπια, στο Ζαΐρ, στην Αργεντινή, στην Αλάσκα, στη Φινλανδία, στην Αρμενία και στην Ιαπωνία. Η πιο πρόσφατη εμφάνιση γερμανίτη αναφέρεται στη Γαλλία το 1963.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορυκτά του θείου Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου Κατηγορία:Ορυκτά του γερμανίου
Κουρούτες Ρεθύμνης
Οι Κουρούτες (επίσημο: αι Κουρούται) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης. Απέχουν 50 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένες σε υψόμετρο 510 μ. στους δυτικούς πρόποδες του Ψηλορείτη.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Ιωσήφ Χατζηδάκης θεώρησε ότι το όνομα Κουρούτες είναι παραλλαγή του ονόματος Κουρήτες. Στην περιοχή του χωριού έχουν εντοπιστεί αντικείμενα των ρωμαϊκών χρόνων. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Curutes. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Currutes με 221 κατοίκους και 542 οφειλόμενες αγγαρείες και στην απογραφή του Βασιλικάτα του 1630 αναφέρεται ως Curutes.
Όπως και πολλά άλλα χωριά της Αμπαδιάς (αντιστοιχεί στο νότιο Αμάρι), στις Κουρούτες κατοικούσαν και μουσουλμάνοι. Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους καταγράφηκαν 5 χριστιανικές οικογένειες και 16 τουρκικές να διαμένουν στο χωριό. Στην απογραφή του 1881 είχε 104 χριστιανούς και 78 Τούρκους κατοίκους και υπαγόταν στον δήμο Αποδούλου. Οι Τούρκοι κατοικούσαν στο Πανωχώρι και οι χριστιανοί στο Κατωχώρι.
Στην απογραφή του 1900 το χωριό είχε 201 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Κουρητών.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Διοικητικά
Οι Κουρούτες αναφέρονται επίσημα στο 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτόνται στην τότε κοινότητα Νιθαύρεως και στο ΦΕΚ 260Α - 21/09/1925 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, αποτελούν την κοινότητα Κουρουτών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κουρητών του δήμου Αμαρίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 210 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών 1970
Το 23ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών πραγματοποιήθηκε από τις 2 έως τις 16 Μαΐου του 1970. Αυτή τη χρονιά ο Ρομπέρ Φαβρ Λε Μπρε, ιδρυτής του φεστιβάλ, αποφάσισε να μη συμπεριλάβει ταινίες από τη Ρωσία και την Ιαπωνία. Κουράστηκε από τα "σλαβικά θεάματα και τις κινήσεις των γιαπωνέζων σαμουράι". Οι Ρώσοι πήραν πίσω τον κριτή τους Σεργκέι Ομπράζτσοφ (επικεφαλής του κουκλοθέατρου της Μόσχας) και άφησαν την κριτική επιτροπή με οκτώ μέλη.
Ο βραβευμένος με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας Μιγκέλ Άνχελ Αστούριας ορίστηκε πρόεδρος της επιτροπής. Εκείνη την εποχή υπηρετούσε ως πρέσβης της Γουατεμάλας στη Γαλλία. Το μεγάλο βραβείο πήγε στην ταινία MASH του Ρόμπερτ Όλτμαν. Το φεστιβάλ άνοιξε με την Ερωτική Αποκάλυψη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου Καννών
Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1794)
Η Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας του 1794 (πολωνικά: Powstanie Wielkopolskie 1794 roku) ήταν στρατιωτική εξέγερση των Πολωνών στη Μείζων Πολωνία εναντίον του Βασιλείου της Πρωσίας, το οποίο είχε καταλάβει αυτό το έδαφος μετά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας το 1793.
Προέλευση
δεξιά|μικρογραφία|185x185εσ| [[Γιούζεφ Νιεμογέφσκι, ηγέτης της εξέγερσης]] Το ξέσπασμα της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο στην κεντρική Πολωνία τον Μάρτιο του 1794 χρησίμευσε ως η σπίθα για το σχηματισμό πολωνικών στρατιωτικών μονάδων στον Πρωσικό Διαμελισμό, καθώς οι Πολωνοί στη Μείζων Πολωνία ήλπιζαν να απελευθερώσουν την περιοχή τους. Αρχικά, ο Ταντέους Κοστσιούσκο, ο οποίος είχε ξεκινήσει τον αγώνα κατά των Ρώσων στην κεντρική Πολωνία, δεν ήθελε να υποστηρίξει την εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας με την ελπίδα να αποφύγει έναν πόλεμο δύο μετώπων (εκείνη την εποχή, το Βασίλειο της Πρωσίας ήταν θεωρητικά σε συμμαχία με την Πολωνία εναντίον της Ρωσίας). Ως αποτέλεσμα, η προγραμματισμένη εξέγερση στη Μείζων Πολωνία σχεδόν τελείωσε πριν ξεκινήσει. Ωστόσο, η κατάσταση άλλαξε τον Ιούνιο του 1794 όταν οι Πρώσοι δήλωσαν την υποστήριξή τους στην τσαρική Ρωσία και τους πρόσφεραν στρατιωτική υποστήριξη για την καταστολή του Κοστσιούσκο (μετά τη νίκη του στη Μάχη του Ρατσουαβίτσε). Ως αποτέλεσμα, το Ανώτατο Εθνικό Συμβούλιο εξέδωσε μια προκήρυξη προς τους πολίτες της Μείζονος Πολωνίας καλώντας τους στα όπλα.
Εξέγερση
Το αρχικό κέντρο της εξέγερσης ήταν η περιοχή της Κουγιαβίας. Η διοίκηση δόθηκε στον Γιούζεφ Νιεμογέφσκι, αν και πολλές από τις μονάδες στο πεδίο λειτουργούσαν ανεξάρτητα. Οι αρχικές συγκρούσεις έλαβαν χώρα στις 20 Αυγούστου. Στις 22 Αυγούστου, οι εξεγερμένοι κατέλαβαν το Γκνιέζνο και ο Στρατηγός Πάβεου Σκουζέφσκι κατέλαβε το Κόνιν και άλλες πόλεις της περιοχής αμέσως μετά. Ως αποτέλεσμα, ο βασιλιάς της Πρωσίας, Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ αναγκάστηκε να αποσύρει μερικές από τις δυνάμεις του από την κεντρική Πολωνία, οι οποίες πολιορκούσαν τη Βαρσοβία.
Ένα πολωνικό σώμα υπό τον Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι κατέλαβε το Μπίντγκοστς στις 2 Οκτωβρίου και εισήλθε στην Πομερανία σχεδόν αδιάκοπα. Ο Ντομπρόφσκι σχεδίαζε να ξεχειμωνιάσει στο Μπίντγκοστς και στη συνέχεια να περάσει μέσα από το Τόρουν, αλλά λόγω της ήττας του Κοστσιούσκο στη Μάχη του Ματσιεγιοβίτσε αποφάσισε να εκκενώσει τη Μείζων Πολωνία και να πάει στην κεντρική Πολωνία. Αν και χάρη στην κινητικότητα των δυνάμεών του απέφυγε να περικυκλωθεί από έναν πολύ λιγότερο ευκίνητο πρωσικό στρατό, οι Πρώσοι ανακατέλαβαν τα περισσότερα από τα κέρδη που είχαν αποκτήσει οι εξεγερμένοι τους προηγούμενους μήνες. αριστερά|μικρογραφία|165x165εσ| Ο στρατηγός [[Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι, ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης]] Ο Ντομπρόφσκι προσπάθησε ανεπιτυχώς να πείσει τον διάδοχο του Κοστσιούσκο, Τόμας Βαβζέτσκι, να μεταφέρει την εξέγερση από την κεντρική Πολωνία στον Πρωσικό Διαμελισμό. Στις 17 Νοεμβρίου 1794, οι τελευταίες πολωνικές μονάδες στην κεντρική Πολωνία συνθηκολόγησαν με τους Ρώσους στο Ραντοσίτσε. Στη Μείζων Πολωνία, οι σποραδικές αντάρτικες μάχες συνεχίστηκαν μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου. Η εξέγερση σχεδόν απέκτησε δεύτερη ζωή όταν ένας ήρωας των μαχών στη Βαρσοβία και ένας από τους συνταγματάρχες του Κοστσιούσκο, ο υποδηματοποιός Γιαν Κιλίνσκι (που είχε γεννηθεί στο Τσεμέσνο), έφτασαν στη Μείζων Πολωνία για να προσπαθήσει να αναδιοργανώσει τις πολωνικές δυνάμεις. Σύντομα όμως συνελήφθη από τους Πρώσους και παραδόθηκε στους Ρώσους.
Με το τέλος της εξέγερσης, στον Ντομπρόφσκι προσφέρθηκαν θέσεις στον ρωσικό και τον πρωσικό στρατό, αλλά τις απέρριψε και μετανάστευσε στο εξωτερικό. Οργάνωσε τις Πολωνικές Λεγεώνες στην Ιταλία που πολέμησαν δίπλα στον Ναπολέοντα στους επόμενους πολέμους. Ο Νιεμογέφσκι επίσης μετανάστευσε στη Γαλλία και υπηρέτησε στον στρατό του Ναπολέοντα, όπου τελικά έλαβε τον βαθμό του Ταξίαρχου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Εξέγερση του Κοστσιούσκο Μειζονος Πολωνιας 1794
Ανθέμιο (μουσική)
Το ανθέμιο είναι μουσικός όρος και αναφέρεται σε χορωδιακά ή φωνητικά κομμάτια, που ορίζονται ως μέρος της μουσικής που χρησιμοποιείται στην Αγγλικανική Εκκλησία. Ετυμολογικά, προέρχεται από την ελληνική λέξη αντίφωνο, παραφθορά της οποίας είναι η λέξη antefn στην αρχαία αγγλική γλώσσα. Παλαιότερα, το ανθέμιο είχε την ίδια σημασία με το Αντίφωνο· το κείμενο αντλείται συνήθως από εδάφια της Αγίας Γραφής, σπανιότερα δε από μέρη της Λειτουργίας και είναι πάντοτε στα Αγγλικά. Πλέον αναγνωρίζεται μουσικά και λειτουργικά ως αντίστοιχο του μοτέτου, καθώς η γραφή του προϋποθέτει επαγγελματίες τραγουδιστές ή χορωδία, εν αντιθέσει με τους πιο απλοϊκούς Ύμνους και Ψαλμούς, που ενυπάρχουν στη μουσική όλων των χριστιανικών εκκλησιών.
Η χρυσή εποχή του ανθέμιου είναι τα μέσα του 16ου αιώνα, με πληθώρα συνθέσεων των Τόμας Τάλις, Ουίλιαμ Μπερντ, Ορλάντο Γκίμπονς κ.ά. Την ίδια εποχή αναπτύχθηκε και το μονοφωνικό ανθέμιο (verse anthem), όπου μια ή περισσότερες σόλο φωνές αντιπαρατίθενται με την υπόλοιπη χορωδία και διαχωρίζεται μ' αυτόν τον τρόπο από το full anthem. Εν αντιθέσει με το μοτέτο, στην περίπτωση του ανθέμιου η ενόργανη συνοδεία (με εκκλησιαστικό όργανο ή μικρό οργανικό σύνολο) δεν είναι σπάνιο φαινόμενο, κυρίως δε σε μεταγενέστερα έργα της εποχής του μπαρόκ, όπως αυτά του Χένρυ Πέρσελ και του Τζον Μπλόου.
Στον 19ο αιώνα συνεχίζονται να γράφονται ανθέμια, με κυριότερους εκφραστές τους Άγγλους συνθέτες Σάμιουελ Σεμπάστιαν Ουέσλεϋ και Τσαρλς Βίλιερς Στάνφορντ. Αργότερα εμφανίζονται ανθέμια του Έντουαρντ Έλγκαρ, Ραλφ Βων Ουίλιαμς και Μπέντζαμιν Μπρίτεν, τα οποία είναι μεγαλύτερα σε διάρκεια, συχνά έχουν συμφωνικό χαρακτήρα και ενίοτε είναι μελοποιήσεις κειμένων στα λατινικά.
Ο όρος anthem υποδηλώνει επίσης και τον εθνικό ύμνο μιας χώρας (National Anthem) καθώς και τον Ύμνο μιας πολιτικής παράταξης, ενός αθλητικού γεγονότος κλπ.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσική θεωρία Κατηγορία:Χριστιανικά τραγούδια
Γουίλαρντ Μπόυλ
Ο Γουίλαρντ Στέρλινγκ Μπόυλ (αγγλ. Willard Sterling Boyle, 19 Αυγούστου 1924 – 7 Μαΐου 2011) ήταν Καναδός φυσικός, πρωτοπόρος στην τεχνολογία των λέιζερ και ένας από τους εφευρέτες του CCD. Εκτός αυτών, είχε βοηθήσει στην επιλογή τοποθεσιών για προσεδάφιση στη Σελήνη και είχε παράσχει γενικότερα υποστήριξη στο διαστημικό πρόγραμμα «Απόλλων».
Το 2009 απονεμήθηκε στον Μπόυλ το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής για «την εφεύρεση ενός κυκλώματος απεικονίσεως με ημιαγωγούς –  τον αισθητήρα CCD, που έχει καταστεί ένα ηλεκτρονικό μάτι σε σχεδόν όλα τα είδη της φωτογραφίας».
Στις 30 Ιουνίου 2010 ο Μπόυλ τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος του Καναδά στο υψηλότερο επίπεδό του.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Γουίλαρντ Σ. Μπόυλ γεννήθηκε στο Άμερστ της Νέας Σκωτίας το 1924 και ήταν γιος γιατρού. Η οικογένεια μετακόμισε στο Κεμπέκ λιγότερο από δύο χρόνια αργότερα. Ο Γουίλαρντ δεν πήγε στο δημοτικό σχολείο, αλλά διδάχθηκε στο σπίτι από τη μητέρα του, τη Μπερνίς, μέχρι την ηλικία των 14 ετών, οπότε πήγε σε σχολείο στο Μόντρεαλ για να ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του.
Ο Μπόυλ σπούδασε στο Πανεπιστήμιο ΜακΓκιλ, αλλά οι σπουδές του διακόπηκαν το 1943, όταν στρατολογήθηκε στο Βασιλικό Καναδικό Ναυτικό κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Από εκεί «δανείσθηκε» στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό, όπου μάθαινε πώς να προσγειώνει αεροσκάφη Supermarine Spitfire πάνω σε αεροπλανοφόρα καθώς ο πόλεμος τελείωνε. Πήρε πτυχίο το 1947, μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδικεύσεως (MSc) το 1948 και διδακτορικό το 1950, όλα από το Πανεπιστήμιο ΜακΓκιλ του Μόντρεαλ.
Σταδιοδρομία
Μετά το διδακτορικό του, ο Μπόυλ πέρασε ένα έτος στο Εργαστήριο Ακτινοβολίας του Καναδά και άλλα δύο χρόνια διδάσκοντας φυσική στο Βασιλικό Στρατιωτικό Κολέγιο του Καναδά. Το 1953 μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου εντάχθηκε στο προσωπικό των Εργαστηρίων Μπελ. Εκεί, μαζί με τον Ντον Νέλσον, σχεδίασαν και κατασκεύασαν το πρώτο λέιζερ ρουμπινιού συνεχούς λειτουργίας. το 1962. Επίσης το όνομά του αναφέρεται στο πρώτο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας μιας διόδου λέιζερ. Διορίσθηκε διευθυντής του Τομέα μελετών διαστημικών επιστημών και εξερευνήσεων στη Bellcomm, θυγατρική των Εργαστηρίων Μπελ, το 1962, όπου βοήθησε στην επιλογή τοποθεσιών για προσεδάφιση στη Σελήνη και παρείχε γενικότερη υποστήριξη στο διαστημικό πρόγραμμα «Απόλλων». Επέστρεψε στα Εργαστήρια Μπελ το 1964 προκειμένου να εργασθεί στην ανάπτυξη ολοκληρωμένων κυκλωμάτων.
Η εφεύρεση του CCD
Το 1969 οι Μπόυλ και Τζωρτζ Έ. Σμιθ επενόησαν τη «διάταξη συζευγμένου φορτίου», γνωστότερη ως CCD, για την οποία τιμήθηκαν από κοινού με το Μετάλλιο «Stuart Ballantine» του Ίδρυμα Φραγκλίνου το 1973, με το Βραβείο « Morris N. Liebmann» του IEEE το 1974, με το Βραβείο Charles Stark Draper της Εθνικής Ακαδημίας Μηχανικών των ΗΠΑ το 2006 και τέλος με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής του 2009. Το CCD επέτρεψε μεταξύ άλλων στη NASA να αποκτήσει καθαρές εικόνες από ουράνια σώματα όταν ενσωματώθηκε σε διαστημικές αποστολές. , ενώ σήμερα βρίσκεται σε πολλές ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές. Οι Γιουτζήν Ί. Γκόρντον και Μάικ Τόμσετ, δύο πρώην εργαζόμενοι στα Εργαστήρια Μπελ, ισχυρίσθηκαν ότι τουλάχιστον η εφαρμογή του CCD στη φωτογραφία δεν επινοήθηκε από τον Μπόυλ. Ο Μπόυλ παρέμεινε εκτελεστικός διευθυντής ερευνών των Εργαστηρίων Μπελ από το 1975 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1979.
Προσωπική ζωή
Μετά τη συνταξιοδότησή του ο Μπόυλ επέστρεψε στον Καναδά, όπου μοίραζε τον χρόνο του ανάμεσα στο Χάλιφαξ και στο χωριό Γουάλας της Νέας Σκωτίας. Εκεί βοήθησε στην ίδρυση μιας γκαλερί τέχνης μαζί με τη σύζυγό του Μπέτυ, η οποία ήταν τοπιογράφος. Το ζεύγος ήταν παντρεμένο από το 1946 και είχε τέσσερα τέκνα, 10 εγγόνια και 6 δισέγγονα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί εφευρέτες Κατηγορία:Καναδοί φυσικοί Κατηγορία:Καναδοί νομπελίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Λαυρέντιος Α΄ Μεδιολάνων
Ο Λαυρέντιος Α΄ (ιταλικά : Lorenzo) (... - Μιλάνο, περ. 507/511) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 489 περίπου μέχρι τον θάνατό του. Ήταν σεβαστός ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία που τιμούσε την μνήμη του στις 25 Ιουλίου, σήμερα το όνομά του δεν εμφανίζεται πλέον στον επίσημο κατάλογο των Αμβροσίων αγίων.
Βιογραφία
Μία από τις κύριες πηγές για τη ζωή του επισκόπου Λαυρεντίου είναι ο Φήλιξ Εννόδιος, μελλοντικός επίσκοπος της Παβίας (514-521), τον οποίο ο Λαυρέντιος υποδέχθηκε στο Μιλάνο μεταξύ 497 και 499, και ο οποίος έγραψε το Laurenti Mediolanensis episcopi, που γράφτηκε για την επέτειο της επισκοπικής εκλογής του επισκόπου του Μιλάνου.
Σύμφωνα με την παράδοση ο Λαυρέντιος εξελέγη ομόφωνα επίσκοπος σε ώριμη ηλικία για να διαδεχθεί τον Θεοδωρο Α΄. Καθαγιάστηκε την άνοιξη, πιθανότατα το 489. Στην πραγματικότητα ο Λαυρέντιος ήταν ήδη επίσκοπος όταν, το καλοκαίρι του ίδιου έτους, ο Θεοδώριχος, βασιλιάς των Οστρογότθων, ήρθε στην Ιταλική χερσόνησο για να βάλει τέλος στη βασιλεία του Οδόακρου. Όταν ο Οδόαρκος πολιόρκησε το Μιλάνο, ο Λαυρέντιος αρνήθηκε να του ανοίξει τις πύλες. Τελικά η πόλη έπεσε και ο Λαυρέντιος αιχμαλωτίστηκε. Απελευθερωμένος από την αιχμαλωσία, επέστρεψε σε ένα ερημωμένο και κατεστραμμένο Μιλάνο, του οποίου συνέβαλε σημαντικά στην ανοικοδόμηση.
Μεταξύ 493 και 494 συνόδευσε τον επίσκοπο Επιφάνιο της Παβίας στη Ραβέννα, στην αυλή του Θεοδώριχου, για να τον αποτρέψει από την πρόθεση να στερήσει από τους αιχμαλώτους πολέμου τη ρωμαϊκή υπηκοότητα. Ήταν ο ίδιος ο Λορέντζο που παρουσίασε δημόσια αυτό το αίτημα, υπογραμμίζοντας στην ομιλία του την υποστήριξη που έδωσαν οι επίσκοποι στους παρτιζάνους του Θεοδώριχου, απαιτώντας δικαιοσύνη για τους αθώους και επιείκεια για τους ενόχους.
Σύμφωνα με τον Εννόδιο, στα πρώτα χρόνια της επισκοπής του, ο Λορέντζο καλωσόρισε τον νεαρό Αρατόρε, ινφαντούλο και ορφανό, τον οποίο μεγάλωσε ως δικό του γιο.
Όπως πολλοί επίσκοποι της εποχής του, έτσι και ο Μιλανέζος επίσκοπος ενεπλάκη στο σχίσμα που επηρέασε την Εκκλησία της Ρώμης από τον Νοέμβριο του 498 με τη διπλή εκλογή του Συμμάχου και του Λαυρέντιου.
Ο Λορέντζο δεν έλαβε μέρος στην πρώτη σύνοδο που συγκάλεσε ο Σύμμαχος, που έγινε τον Μάρτιο του 499, όπου προφανώς επιλύθηκε το ζήτημα της διπλής εκλογής, με την αναγνώριση του Πάπα Συμμάχου. Ωστόσο, μετά το Πάσχα του 501, η σύγκρουση, έστω και φυσική, μεταξύ των υποστηρικτών του Συμμάχου και του αντίπαπα Λαυρεντίου αναζωπυρώθηκε, η οποία έγινε πιο οξεία όταν ο Συμμάχος συγκάλεσε δεύτερη σύνοδο, που έγινε στις 6 Νοεμβρίου 501, στην οποία συμμετείχε και ο επίσκοπος ο οποίος εκφράστηκε υπέρ του νόμιμου επισκόπου Συμμάχου και των θέσεων το Ο Λαυρέντιος βρίσκεται στην πρώτη θέση τόσο στον κατάλογο των παρουσιών αυτού της συνόδου όσο και στον κατάλογο των εγγραφών σε συνοδευτικά διατάγματα. Σε νέα σύνοδο που έγινε στις 23 Οκτωβρίου η οποία αποκατέστησε οριστικά τον Πάπα Σύμμαχο, ο Λαυρέντιος είναι ο ηγέτης στις υπογραφές των πράξεων.
Ποτιστικά Ιωαννίνων
Τα Ποτιστικά είναι ορεινό χωριό στο νομό Ιωαννίνων σε υψόμετρο 940 μέτρων.
Λαυρέντιος Α΄ Μεδιολάνων
Βιογραφία
Ο Εννοδίος επαινεί τον Λαυρέντιο για τη φιλανθρωπική του δράση και τα έργα ανασυγκρότησης του στο Μιλάνο.
Ποτιστικά Ιωαννίνων
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Τα Ποτιστικά βρίσκονται στις πλαγιές των Τζουμέρκων (Αθαμανικά όρη). Απέχουν 33 χλμ. ΝΑ. της πόλης των Ιωανίννων και 23,5 χλμ. ΒΔ. από τα Πράμαντα.ανάμεσα στο Πετροβούνι (ΝΔ.) και το Παλαιοχώρι (Α.-ΒΑ.). Αξιοθέατα της περιοχής είναι η θέα προς το λεκανοπέδιο Ιωαννίνων και τον Αμβρακικό κόλπο από τη κορυφή "Λάπατα" (υψόμετρο 1.333 μέτρα), οι τέσσερις παραδοσιακοί νερόμυλοι στη τοποθεσία "Κασίμι" και το δάσος ελάτης στο "Βριζοτόπι".
Λαυρέντιος Α΄ Μεδιολάνων
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Ποτιστικά Ιωαννίνων
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού, μέχρι το 1927 ήταν Λούτζονος. και η ονομασία του προέρχεται από τη σλαβική λέξη λούτζινο που σημαίνει κοιλάδα – γούπατο, ενώ το Ποτιστικά από τα πολλά νερά που υπάρχουν στην περιοχή. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Ποτιστικών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τζουμέρκων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 47 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Θάνατοι τον Οκτώβριο του 2016
Παραπομπές
10
Σύνταγμα του Αφγανιστάν
Το Σύνταγμα του Αφγανιστάν είναι ο ανώτατος νόμος του κράτους του Αφγανιστάν, ο οποίος χρησιμεύει ως νομικό πλαίσιο μεταξύ της αφγανικής κυβέρνησης και των πολιτών του Αφγανιστάν. Μολονότι το Αφγανιστάν (Αφγανική Αυτοκρατορία) έγινε κράτος το 1747 από τον Αχμάντ Σαχ Ντουρανί, το πρώτο αφγανικό σύνταγμα συντάχτηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Εμίρη Αμπντούρ Ραχμάν Χαν τη δεκαετία του 1890 και ακολουθήθηκε από τη μεταρρύθμιση του 1923. Το σύνταγμα του Αφγανιστάν του 1964 μεταμόρφωσε το Αφγανιστάν σε μια σύγχρονη δημοκρατία.
Το σημερινό σύνταγμα του Αφγανιστάν εγκρίθηκε συναινετικά τον Ιανουάριο του 2004, μετά τη λογιά τζιργκά του 2003. Το Σύνταγμα αποτελείται από 162 άρθρα και υπογράφηκε επισήμως από τον Χαμίντ Καρζάι στις 26 Ιανουαρίου 2004. Αναπτύχθηκε από την Συνταγματική Επιτροπή του Αφγανιστάν που είχε οριστεί από τη συμφωνία της Βόννης. Το σύνταγμα προβλέπει εκλεγμένο Πρόεδρο και Εθνοσυνέλευση. Η μεταβατική κυβέρνηση του προσωρινού προέδρου Χαμίντ Καρζάι ανέλαβε μετά τη λογιά τζιργκά του Ιουνίου του 2002. Οι πρώτες προεδρικές εκλογές μετά το νέο σύνταγμα έλαβαν χώρα τον Οκτώβριο του 2004 και ο Καρζάι εξελέγη με πενταετή θητεία. Οι πρώτες εκλογές για την Εθνοσυνέλευση καθυστέρησαν μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2005.
Επιλεξιμότητα του Προέδρου
Το άρθρο 62 του Συντάγματος του Αφγανιστάν του 2004 ορίζει ότι ένας υποψήφιος για την προεδρία:
Νομοθετικός κλάδος
Η Εθνοσυνέλευση του Αφγανιστάν αποτελείται από δύο σώματα: τη Βολεσί Τζιργκά (Βουλή των Αντιπροσώπων) και τη Μεσρανό Τζιργκά (Γερουσία).
Η Βολεσί Τζιργκά, το σώμα με τις περισσότερες εξουσίες, αποτελείται από 250 κατ' ανώτατο όριο εκπροσώπους που εκλέγονται απευθείας μέσω ενός συστήματος ενιαίας μη μεταβιβάσιμης ψήφου. Τα μέλη εκλέγονται σε επαρχιακό επίπεδο και υπηρετούν για πέντε χρόνια. Τουλάχιστον 64 εκπρόσωποι πρέπει να είναι γυναίκες, και 10 να προέρχονται από τους νομάδες Κούτσι. Η Βολεσί Τζιργκά έχει την πρωταρχική ευθύνη για την εκπόνηση και επικύρωση νόμων και την έγκριση των ενεργειών του προέδρου και έχει σημαντική εξουσία σε βέτο για ανώτερους διορισμούς και πολιτικές.
Η Μεσρανό Τζιργκά αποτελείται από αδιευκρίνιστο αριθμό αξιωματούχων και εμπειρογνωμόνων οι οποίοι ορίζονται από τα επαρχιακά συμβούλια, τα περιφερειακά συμβούλια και τον πρόεδρο. Ο πρόεδρος ορίζει επίσης δύο μέλη από τους εκπροσώπους των φυσικά αναπήρων. Το κάτω νομοθετικό σώμα εγκρίνει νόμους, εγκρίνει προϋπολογισμούς και επικυρώνει συμφωνίες. Για όλα αυτά απαιτείται η μετέπειτα έγκριση της Μεσρανό Τζιργκά.
Δικαστικός κλάδος και δικαστικό σύστημα
Το ανώτατο δικαστήριο του έθνους είναι η Στερά Μαχκαμά (Ανώτατο Δικαστήριο). Τα μέλη του διορίζονται από τον πρόεδρο για 10ετή θητεία. Υπάρχουν επίσης Ανώτερα Δικαστήρια, Εφετεία και τοπικά και περιφερειακά δικαστήρια. Οι δικαστές που επιλέγονται μπορούν να έχουν κατάρτιση είτε στην ισλαμική νομολογία είτε στον κοσμικό νόμο.
Τα δικαστήρια επιτρέπεται να χρησιμοποιούν τη νομολογία Χανάφι σε υποθέσεις στις οποίες το Σύνταγμα στερείται διατάξεων.
Υπουργικό συμβούλιο
Το σημερινό υπουργικό συμβούλιο αποτελείται από τον πρόεδρο, τους δύο αντιπροέδρους και 25 υπουργούς. Οι υπουργοί διορίζονται από τον πρόεδρο, αλλά χρειάζονται έγκριση από τη Βολεσί Τζιργκά (κάτω βουλή).
Περιφέρειες και Επαρχίες
Το σύνταγμα χωρίζει το Αφγανιστάν σε 34 επαρχίες. Κάθε επαρχία κυβερνάται από επαρχιακό συμβούλιο με μέλη που εκλέγονται για τετραετή θητεία. Οι επαρχιακοί διοικητές διορίζονται από τον πρόεδρο. Οι επαρχίες χωρίζονται σε περιοχές που περιλαμβάνουν χωριά και πόλεις. Κάθε χωριό και πόλη έχει επίσης συμβούλια, με μέλη που υπηρετούν για τρία χρόνια.
Θρησκεία
Το Σύνταγμα περιγράφει το Ισλάμ ως τον ιερό του νόμο και την κυρίαρχη θρησκεία σε ολόκληρη την επικράτεια του Αφγανιστάν.
Οι οπαδοί άλλων θρησκειών είναι «ελεύθεροι να ασκούν την πίστη τους και να εκτελούν τις θρησκευτικές τους ιεροτελεστείες» εντός των ορίων του νόμου. Δεν υπάρχει καμία αναφορά στην ελευθερία σκέψης και η αποστασία από το Ισλάμ τιμωρείται με θάνατο.
Αστικά και ανθρώπινα δικαιώματα
Οι πολίτες έχουν εγγυήσεις για το δικαίωμα στη ζωή και την ελευθερία, στην ιδιωτικότητα, στην ειρηνική συγκέντρωση, στην απουσία βασανιστηρίων και στην έκφραση και στον λόγο. Αν κατηγορούνται για έγκλημα, οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να ενημερώνονται για τις κατηγορίες, για την εκπροσώπηση από δικηγόρο και έχουν τεκμήριο αθωότητας. Το άρθρο 34 ορίζει ότι «η ελευθερία της έκφρασης είναι απαραβίαστη. Κάθε Αφγανός έχει το δικαίωμα να εκφράζει τις σκέψεις του με λόγο, γραφή, εικονογραφήσεις καθώς και με άλλα μέσα σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος συντάγματος. Κάθε Αφγανός πρέπει να έχει το δικαίωμα, σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου, να εκτυπώνει και να δημοσιεύει θέματα χωρίς προηγούμενη υποβολή στις κρατικές αρχές. Οι οδηγίες που αφορούν τον τύπο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, καθώς και οι δημοσιεύσεις και άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης ρυθμίζονται από τον νόμο».
Γλώσσα
Το άρθρο 16 του Συντάγματος ορίζει ότι «ανάμεσα σε παστού, νταρί, ουζμπεκικά, τουρκμενικά, βαλουχικά, πασάι, νουριστανικά και άλλες χρησιμοποιούμενες γλώσσες στη χώρα, οι παστού και νταρί είναι οι επίσημες γλώσσες του κράτους.» Επιπλέον, άλλες γλώσσες θεωρούνται ως «τρίτη επίσημη γλώσσα» σε περιοχές στις οποίες ομιλούνται κατά πλειοψηφία.
Το άρθρο 20 αναφέρει ότι ο αφγανικός εθνικός ύμνος (Βολεσί Ταρανά) «θα είναι στο παστού με την αναφορά ότι "ο Θεός είναι μεγάλος" καθώς και τα ονόματα των φυλών του Αφγανιστάν».
Το σύνταγμα έχει ως στόχο «την προώθηση και ανάπτυξη όλων των γλωσσών του Αφγανιστάν». (Άρθρο 16)
Παραπομπές
Συνταγμα Αφγανισταν
Ντβιν
Η Ντβιν, (γνωστή στην ιστοριογραφία και ως Δούβιος ή και Τίβιον, (αρμενικά: Դուին ) ήταν μεγάλη εμπορική πόλη και πρωτεύουσα της πρώιμης μεσαιωνικής Αρμενίας. Βρισκόταν βόρεια της προηγούμενης αρχαίας πρωτεύουσας της Αρμενίας, την πόλη Αρταξιάσατα, στις όχθες του ποταμού Μετσαμόρ, 35 χλμ. νότια του σύγχρονου Ερεβάν. Η τοποθεσία της αρχαίας πόλης πλέον δεν είναι τίποτα παρά ένας μεγάλος λόφος ο οποίος βρίσκεται ανάμεσα στο σύγχρονο Χναμπέρντ (ακριβώς έξω από τον κεντρικό δρόμο μέσω του Χναμπέρντ) και το Βερίν Ντβιν της Αρμενίας. Οι συστηματικές ανασκαφές στον Δούβιο οι οποίες χρονολογούνται από το 1937 παρήγαγαν άφθονα υλικά, τα οποία έριξαν φως στον αρμενικό πολιτισμό του 5ου έως 13ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνική Αρμενία
Τον παλιό εκείνο τον καιρό
Τον παλιό εκείνο τον καιρό είναι ελληνικό ντοκιμαντέρ παραγωγής του 1964. Σκηνοθέτες ήταν οι Κλέαρχος Κονιτσιώτης και Αλέκος Σακελλάριος. Ο Αλέκος Σακελλάριος ήταν επίσης σεναριογράφος και ο Κλέαρχος Κονιτσιώτης ήταν παραγωγός, με την μουσική επένδυση της ταινίας να αναλαμβάνει ο Χρήστος Μουραμπάς. Στην ταινία έπαιξαν οι Αλέκος Σακελλάριος (Παρουσίαση και Αφήγηση), Πέτρος Κυριακός (Αφήγηση), Αχιλλέας Μαδράς, Φρίντα Πουπελίνα και άλλοι.
Πλοκή
Το ντοκιμαντέρ ασχολείται με τα 50 χρόνια του ελληνικού κινηματογράφου. Περιέχει αποσπάσματα από παλαιότερες ελληνικές ταινίες της περιόδου 1920 - 1930.
Κατηγορία:Ελληνικά ντοκιμαντέρ
Ναταλία Λιονάκη
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε ενώ η καταγωγή της είναι από την Κρήτη. Τελειώνοντας το σχολείο ξεκίνησε τις σπουδές της στην Φιλοσοφική Σχολή Αθήνων ενώ μία συμμετοχή της σε ταινία το 1996 την οδήγησε στην απόφαση να σπουδάσει ηθοποιός. Στα τέλη της δεκαετίας του '90 πέρασε Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από όπου αποφοίτησε το 2002. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της έλαβε μέρος σε διάφορα διαφημιστικά σποτ για την τηλεόραση ενώ η πρώτη της μεγάλη δουλειά ως ηθοποιός έγινε το 2002.
Τηλεόραση
Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση το 2002 όταν πήρε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή σειρά του Mega Channel "Φιλοδοξίες". Στη σειρά πρωταγωνίστησε μαζί με τον Γιάννη Βούρο, τη Λίλα Καφαντάρη και τον Μάριο Ιορδάνου. Αποχώρησε από τη σειρά το καλοκαίρι του 2005 μετά το τέλος του τρίτου κύκλου της σειράς. Τη σεζόν 2005-2006 εντάχθηκε στο πρωταγωνιστικό καστ του δεύτερου κύκλου της δραματικής σειράς "Βέρα στο δεξί" σε σενάριο Έλενας Ακρίτα και Γιώργου Κυρίτση. Ακολούθησε ένας ακόμη πρωταγωνιστικός ρόλος, σε κωμική σειρά αυτή τη φορά, την επόμενη σεζόν στη σειρά "Η ώρα η καλή" παίζοντας μαζί με τους Πάνο Μιχαλόπουλο, Κάρμεν Ρουγγέρη και Δημήτρη Καλλιβωκά. Μετά από πέντε χρόνια συνεργασίας με το Mega Channel ξεκίνησε την συνεργασία της με τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha. Εκεί τη σεζόν 2007-2008 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην δραματική σειρά "Ζωή Ξανά" ενώ έλαβε μέρος σε μία ιστορία της σειράς "Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα". Η τελευταία της τηλεοπτική σειρά ήταν τη σεζόν 2008-2009 όταν πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά "40 Κύματα" στον ANT1.
Μοναχισμός
Το Σεπτέμβριο του 2009 έγινε γνωστή η απόφαση της να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και να γίνει μοναχή. Αρχικά μπήκε σε μοναστήρι στις Μοίρες Ηρακλείου Κρήτης για περίπου μισό χρόνο. Στα μέσα του 2010, μετά την αντίδραση της μητέρας της στην απόφαση της και κάποια προβλήματα που προέκυψαν με την υγεία της, οδηγήθηκε στο να αναιρέσει την απόφαση της και να επιστρέψει στην Αθήνα. Τελικά το 2012, έχοντας λύσει τις διαφορές με την οικογένειά της, επέστρεψε στην αρχική της απόφαση να εγκατασταθεί σε μοναστήρι. Στις 14 Αυγούστου 2017 γίνεται και επίσημα μοναχή. Πιο συγκεκριμένα εκάρη στην Κένυα, με τη στήριξη του πνευματικού της, πατέρα Απόστολου, φέροντας πλέον το όνομα «Φεβρωνία».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Σερρών 2016–17
Για την περίοδο 2016–17, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σερρών είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Σερρών.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Σερρών, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Από το 2014 άλλαξε η δομή των κατηγοριών του πρωταθληματος της ΕΠΣΣ και από την περίοδο 2014-15 είναι ως εξής:
Α΄ Επίλεκτη
Στην Επίλεκτη Κατηγορία συμμετέχουν 12 σύλλογοι. Ο πρωταθλητής της προηγούμενης περιόδου Απόλλων Παραλιμνίου προβιβάστηκε στη Γ΄ Εθνική μέσω του ειδικού πρωταθλήματος, ο Π.Σ. Σέρρες (Εθνικός Γαζώρου) μετά τον υποβιβασμό του από τη Γ΄ Εθνική, δήλωσε συμμετοχή στην Ανώτερη και ο Ηρακλής Αμμουδιάς δε δήλωσε καθόλου συμμετοχή. ΄Ετσι 5 συνολικά σύλλογοι προβιβάστηκαν από την Ανώτερη της περιόδου 2015-16.
Οι 6 πρώτοι σύλλογοι μετά τη λήξη της κανονικής περιόδου συνεχίζουν στα Play Off ανάδειξης πρωταθλητή-ανόδου (στην κατώτερη Εθνικη Ερασιτεχνική κατηγορία, ή στα ειδικά πρωταθλήματα ανόδου). Οι ομάδες ξεκινούν το μίνι πρωτάθλημα διπλών αγώνων με το 1/3 της βαθμολογικής διαφοράς απο την 6η ομάδα στην κανονική διάρκεια.
Πρωταθλήτρια ήταν η ομάδα του Μέγα Αλέξανδρου Καρπερής. Εκτός του πρωταθλητή στη Γ΄ Εθνική προβιβάστηκε και η κυπελλούχος ΕΠΣΣ Ελπίδα Σκουτάρεως, σαν φιναλίστ του Κυπέλλου Ερασιτεχνών.
Οι 6 τελευταίοι σύλλογοι μετά τη λήξη της κανονικής περιόδου συνεχίζουν στα Play Out υποβιβασμού. Οι ομάδες ξεκινούν το μίνι πρωτάθλημα διπλών αγώνων με το 1/3 της βαθμολογικής διαφοράς απο την 12η ομάδα στην κανονική διάρκεια. Οι 2 τελευταίες ομάδες υποβιβάζονται στην "Ανώτερη Υποκατηγορία" της επόμενης περιόδου.
Κανονική Διάρκεια
Η τελική βαθμολογία στην κανονική διάρκεια ήταν:
Play Out
Πηγή: panseraikos.gr
Α΄ Ανώτερη
Οι 28 σύλλογοι χωρίζονται σε 2 ομίλους των 14.Σύμφωνα με την προκήρυξη, μετά τη λήξη της κανονικής διάρκειας δημιουργείται ενιαία κατάταξη και οι τρεις πρώτοι αυτής της κατάταξης ανεβαίνουν στην Επίλεκτη της επόμενης περιόδου, ενώ οι τρεις τελευταίες ομάδες της ενιαίας κατάταξης θα υποβιβαστούν στη Β' Ερασιτεχνική.
Α' όμιλος
Πηγή: SerresGoal
Β' όμιλος
Πηγή: SerresGoal
Β' Κατηγορία
Στη Β΄ Κατηγορία συμμετείχαν 29 σύλλογοι σε 2 ομίλους. Θα ανέβουν στην Ανώτερη Κατηγορία τόσες ομάδες συνολικά, όσες χρειάζονται για να διατηρηθεί ο αριθμός των συλλόγων στην Ανώτερη σταθερός στις 28, δηλαδή τέσσερις συνολικά, εκτός αν υποβιβαστεί ομάδα-μέλος της ΕΠΣΣ από τη Γ΄ Εθνική οπότε θα ανεβούν κατηγορία οι τρεις πρώτοι της ενιαίας κατάταξης.
Β΄ όμιλος
Πηγή: SerresGoal
Κύπελλο
Το 2016-17 διοργανώθηκε για 46η χρονιά το κύπελλο της Ε.Π.Σ.Σ. Η νικήτρια ομάδα συμμετέχει στο θέσμο του Κυπέλλου Ερασιτεχνών Ελλάδος. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε στις 12 Μαρτίου 2017 με τον τελικό. Το τρόπαιο κατέκτησε η Ελπίς Σκουτάρεως, που στη συνέχεια έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Ερασιτεχνών και μάλιστα προβιβάστηκε ως φιναλίστ στη Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Σερρών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017
Ταξίδι στην άκρη της νύχτας
Το Ταξίδι στην άκρη της νύχτας (γαλλικά: Voyage au bout de la nuit) είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Λουί-Φερντινάν Σελίν και εκδόθηκε το 1932. Το έργο ακολουθεί τις περιπέτειες του κεντρικού χαρακτήρα Φερντινάν Μπαρνταμύ στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην αποικιακή Αφρική, στις Ηνωμένες Πολιτείες και τελικά στα φτωχά προάστια του Παρισιού όπου εργάζεται ως γιατρός.
Το μυθιστόρημα γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία και κέρδισε το βραβείο Ρενωντό το 1932, αλλά δίχασε τους κριτικούς λόγω της απαισιόδοξης απεικόνισης της ανθρώπινης κατάστασης και του καινοτόμου στυλ γραφής του που βασίζεται στη γλώσσα της εργατικής τάξης, στην αργκό και σε νεολογισμούς. Έχει μεταφραστεί σε 37 γλώσσες και θεωρείται ευρέως ένα από τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα του 20ού αιώνα.
Υπόθεση
Το Ταξίδι στο τέλος της νύχτας είναι μια αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο στην οποία ο αφηγητής διηγείται τις εμπειρίες του από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την αποικιοκρατία στην Αφρική, τις Ηνωμένες Πολιτείες του Μεσοπολέμου και την κοινωνική κατάσταση γενικότερα.
Ο Φερντινάν Μπαρνταμύ, λογοτεχνικό alter ego του συγγραφέα, είναι ένας νεαρός Παριζιάνος φοιτητής ιατρικής που, σε μια έκρηξη ενθουσιασμού, κατατάσσεται εθελοντικά στον γαλλικό στρατό στο ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Βρίσκεται στο μέτωπο, ωστόσο σύντομα χάνει τον ηρωισμό και τα ιδανικά του βλέποντας από κοντά τη δολοφονική ανικανότητα των ανωτέρων του στα χαρακώματα, την αγριότητα της ανθρώπινης φύσης και το παράλογο του πολέμου. Με αμείλικτο σαρκασμό περιγράφει τις προσπάθειές του να λιποτακτήσει για να συλληφθεί αιχμάλωτος, όμως τραυματίζεται και μάλιστα του απονέμεται το παράσημο του πολέμου. Στα νοσοκομεία που αναρρώνει, ανακαλύπτει την εκμετάλλευση του πολέμου από γιατρούς, στρατιωτικούς και πολίτες. Είναι το τέλος της αθωότητάς του. Αυτή η πρώτη μεγάλη ιστορία είναι κυρίως μια καταγγελία της φρίκης του πολέμου, η απαισιοδοξία της οποίας διαπερνά ολόκληρο το έργο.
Στη συνέχεια φεύγει για την Αφρική, όπου αντιμετωπίζει τις φρικαλεότητες και θηριωδίες της αποικιοκρατίας και επαναστατεί ενάντια σ' αυτήν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ακόμη πιο τρομερή από τον πόλεμο. Έτσι, ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη σε αναζήτηση μιας νέας ζωής. Εκεί βιώνει νέες απογοητεύσεις, τη μοναξιά, τη φτώχια και την εργασία σε εργοστάσιο αυτοκινήτων, δουλειά εξαντλητική και απάνθρωπη που συγκρίνει με σκλαβιά, γενικά την ανθρώπινη δυστυχία, «καθημερινή και αιώνια». Αποφασίζει να επιστρέψει στη Γαλλία και να ολοκληρώσει τις ιατρικές του σπουδές, μετά το τέλος των οποίων εργάζεται ως γιατρός στα φτωχικά προάστια του Παρισιού, όπου συναντά την ίδια αγωνία και δυστυχία όπως στην Αφρική, στην Αμερική ή στα χαρακώματα του πολέμου. Σε όλο του το ταξίδι, βήμα-βήμα, συναντά την ανθρώπινη δυστυχία και αγανακτεί, κυνικός και μελαγχολικός σαν τη νύχτα.
Αποδοχή
Το Ταξίδι στην άκρη της νύχτας θεωρείται πλέον ένα από τα σπουδαία έργα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Το 2003 το μυθιστόρημα κατατάχθηκε στην 51η θέση στη λίστα της εφημερίδας The Guardian με τα «100 καλύτερα μυθιστορήματα όλων των εποχών». Το 1999 κατατάχθηκε στην έκτη θέση στη λίστα με τα «100 μυθιστορήματα του εικοστού αιώνα» της Le Monde.
Σχόλια
μικρογραφία|250x250εσ|Γάλλοι αξιωματικοί συνοδεύουν Γερμανούς αιχμαλώτους το 1914. Το Ταξίδι στην άκρη της νύχτας είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Λουί-Φερντινάν Σελίν, γιατρού κατά κύριο επάγγελμα. Είναι διάσημο για το ύφος του, ο Σελίν ανέπτυξε μια μοναδική λογοτεχνική γλώσσα βασισμένη στην ομιλούμενη γλώσσα της εργατικής τάξης, την ιατρική και ναυτική ορολογία, τους νεολογισμούς, τις βρισιές και την εξειδικευμένη αργκό των στρατιωτών, των ναυτικών και του εγκληματικού υπόκοσμου. Το ύφος επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τη σύγχρονη γαλλική λογοτεχνία.
Το μυθιστόρημα δεν είναι αυτοβιογραφικό, είναι όμως εμπνευσμένο από τις προσωπικές εμπειρίες του Σελίν που εκφράζει μέσω του κύριου χαρακτήρα αντι-ήρωα Φερντινάντ Μπαρνταμύ, του λογοτεχνικού alter ego του συγγραφέα. Ο Σελίν πήρε μέρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο το 1914 όπου του αποκαλύφθηκε ο παραλογισμός του πολέμου, που τον χαρακτηρίζει ως «διεθνές σφαγείο στην τρέλα» και αποκαλύπτει αυτό που είναι γι' αυτόν ο μόνος εύλογος τρόπος να αντισταθεί σ' αυτήν την τρέλα: τη δειλία. Είναι εχθρικός απέναντι σε κάθε μορφή ηρωισμού, που θεωρεί ότι συμβαδίζει με τη βία και τον πόλεμο. Για αυτόν, ο πόλεμος αναδεικνύει τη διαφθορά και τη δυστυχία του κόσμου, ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στο μυθιστόρημα.
Παρόλα αυτά, το έργο είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή κριτική του πολέμου. Ο αφηγητής καταγγέλλει τις υποκρισίες και τα ηθικά λάθη της γενιάς του και εκφράζει την αμηχανία και την περιφρόνησή του απέναντι σε όλη την ανθρωπότητα: γενναίοι ή δειλοί, αποικιστές ή αποικισμένοι, λευκοί ή μαύροι, Αμερικανοί ή Ευρωπαίοι, φτωχοί ή πλούσιοι, κανείς δεν εξαιρείται σ'αυτό το απελπισμένο του όραμα. Στον μηδενιστικό προβληματισμό του, τίποτε δεν φαίνεται τελικά να έχει σημασία μπροστά στη χλευαστική φύση του κόσμου όπου όλα αναπόφευκτα τελειώνουν με τον ίδιο τρόπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου