cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουκάς Κατσαρός
Έργο
Ως Νομάρχης Λάρισας έδωσε έμφαση στην ανάπτυξη υποδομών στο νομό, στη στήριξη της τοπικής οικονομίας, στον εκσυγχρονισμό της διοίκησης, στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, στη στήριξη των ασθενών κοινωνικών ομάδων, στην ανάδειξη της παράδοσης και της πολιτισμικής κληρονομιάς, στην τουριστική προβολή του νομού. Παράλληλα εργάστηκε από κοινού με τους υπόλοιπους νομάρχες και την ΕΝΑΕ για την προώθηση του Β’ βαθμού τοπικής αυτοδιοίκησης και την  ενίσχυση του ρόλου των Νομαρχιών μέσα στο διοικητικό πλαίσιο του ελληνικού κράτους με  την ανάληψη περισσοτέρων αρμοδιοτήτων  από τις Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις, την αναβάθμιση των υπηρεσιών τους προς τους πολίτες, την αποτελεσματικότερη λειτουργία τους προς όφελος των τοπικών κοινωνιών και του κράτους.
Πηγές και βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νομάρχες Κοζάνης Κατηγορία:Νομάρχες Λάρισας
Αλέξανδρος Χαλκοκονδύλης
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1880 και ήταν αθλητής στίβου του '''Α.Ο. Αθηνών'''. Πανελληνιονίκης στα 100 μέτρα, 400 μέτρα στο τριπλούν και στο άλμα εις μήκος. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 και ήταν ο πρώτος Έλληνας που συμμετείχε σε σύγχρονη ολυμπιάδα. Στις 25 Μαρτίου 1896 συμμετείχε στα προκριματικά των 100 μέτρων που ήταν και το πρώτο αγώνισμα των αγώνων. Στον τελικό των 100 μέτρων τερμάτισε 5ος με 12.8, ενώ συμμετείχε ακόμα στο μήκος τερματίζοντας 4ος με άλμα 5.74, στο τριπλούν τερμάτισε 6ος και συμμετείχε ακόμα στα προκριματικά των 400 μέτρων χωρίς να καταφέρει να προκριθεί στον τελικό. Σε όλα τα αγωνίσματα έκανε νέο Πανελλήνιο ρεκόρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος εις μήκος Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Καμάρια Μεσσηνίας
Τα Καμάρια είναι οικισμός κοντά στην Μεθώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Τα Καμάρια βρίσκονται νοτιοανατολικά της Μεθώνης, από την οποία απέχουν περίπου 10 χιλιόμετρα και βορειοδυτικά από την Φοινικούντα, από την οποία απέχουν περίπου 4 χιλιόμετρα. Βρίσκονται πάνω στη 13η Επαρχιακή Οδό Χαρακοπιού - Μεθώνης, έχουν υψόμετρο 102 μέτρα και απέχουν 1 περίπου χιλιόμετρο από τη θάλασσα. Κοντά στα Καμάρια βρίσκονται, προς τα βόρειά των ο Ευαγγελισμός σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων και προς τα βορειοανατολικά των τα Χουνάκια, σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Η περιοχή του χωριού, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεθώνης, όσο και της Πυλίας. Κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το χωριό υπάρχει, τουλάχιστον από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης του Ελληνικού Κράτους.
Διοικητική ιστορία
Το χωριό, αναφέρεται, τουλάχιστον από το 1844, ως υπαγόμενο στον παλαιό Δήμο Μεθώνης, με πληθυσμό 21 κατοίκων. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Καμάρια στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Μεθώνης της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 17 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Μεθώνης τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη Μεθώνη. Σύμφωνα με την απογραφή του 1879 οι οικισμοί Καμάρια και Γριβιτζά (σήμερα ο Ευαγγελισμός), οι οποίοι απογράφηκαν τότε μαζί, είχαν συνολικά 500 κατοίκους. Τα Καμάρια προσαρτήθηκαν επίσημα το 1889, στον παλαιό Δήμο Μεθώνης, με έδρα τον ομώνυμο οικισμό Μεθώνης και παρέμειναν ως οικισμός του δήμου Μεθώνης, ως το 1912, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Το 1912 τα Καμάρια προσαρτώνται στην Κοινότητα Γριβιτσών. Στην ίδια κοινότητα με έδρα τα Γριβιτζά (Ευαγγελισμός) προσαρτώνται επίσης, το 1912, οι οικισμοί Αγατζίκι (σήμερα η Φοινίκη, παρέμεινε ως το 1913 που προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Μεθώνης), Γιαπαπί (μετονομάσθηκε σε Δενδρούλια το 1927, καταργήθηκε το 1971, αναγνωρίσθηκε ξανά το 2001 ως Δεντρούλια) και Καβουριανό (καταργήθηκε το 1928, αναγνωρίσθηκε ξανά το 2011), ενώ το 1919 προσαρτάται στην Κοινότητα Γριβιτσών και ο οικισμός Νταούτι (το 1920 αναγνωρίσθηκε ως Δαούτι). Το 1927 οι οικισμοί Γριβιτσά, Γιαπαπί και Δαούτι μετονομάζονται σε Ευαγγελισμός, Δενδρούλια και Περιβολάκια αντίστοιχα, ενώ η Κοινότητα Γριβιτσών μετονομάζεται επίσης σε Κοινότητα Ευαγγελισμού. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Ευαγγελισμού, με τις αλλαγές των ονομασιών κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», τα Καμάρια υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμος Μεθώνης, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» τα Καμάρια ανήκουν πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Τα Καμάρια σήμερα είναι οικισμός της Κοινότητας Ευαγγελισμού του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί: Το Αμουλάκι, τα Δεντρούλια, ο Ευαγγελισμός (έδρα), το Καβουριανό και τα Παλιάλωνα.
Κτίρια – αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, σημαντικό αξιοθέατο της περιοχής του χωριού είναι η κοντινή σε αυτό παραλία, η Παραλία Μαυροβούνι Φοινικούντας ή Παραλία Καμάρια, πλησίον της οποίας υπάρχουν κάμπινγκ, εστιατόρια και καφετέριες.Η εκκλησία Του Χωριού είναι Ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Παραλία Καμάρια ή Μαυροβούνι Φοινικούντας
Σε απόσταση 1 περίπου χιλιομέτρου νότια του χωριού βρίσκεται και η ομώνυμη αμμώδης παραλία του, η Παραλία Καμάρια, γνωστή επίσης και ως Παραλία Μαυροβούνι Φοινικούντας ή Παραλία Μακρυνάμμος, η οποία εκτείνεται κατά μήκος 2 περίπου χιλιομέτρων. Έχει άμεση πρόσβαση, από την επαρχιακή οδό Μεθώνης-Κορώνης.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.783992" longitude="21.831894" zoom="12" width="1000" height="500" align="center" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Η ερωμένη του Γάλλου λοχαγού
Η ταινία Η ερωμένη του Γάλλου λοχαγού (αγγλ. The French Lieutenant's Woman), είναι δράμα παραγωγής 1981 σε σκηνοθεσία Κάρελ Ράιζ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Μέριλ Στριπ και Τζέρεμι Άιρονς. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζον Φόουλς και η διασκευή της για τη μεγάλη οθόνη έγινε από τον Χάρολντ Πίντερ.
Η Μέριλ Στριπ έλαβε την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της (ενώ είχε ήδη λάβει δυο για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου το οποίο είχε κερδίσει μια φορά), αλλά έχασε από την Κάθριν Χέπμπορν.
Υπόθεση
Το 1867, στη Βικτωριανή Αγγλία, ο Τσαρλς (Τζέρεμι Άιρονς), ελκύεται από μια περιθωριοποιημένη, από την κοινωνία της μικρής πόλης του Λάιμ, γυναίκα, τη Σάρα Γούντραφ (Μέριλ Στριπ). Η γυναίκα αυτή παρουσιάζει ψυχολογική αστάθεια από τη στιγμή που την εγκατέλειψε ο εραστής της, ένας Γάλλος λοχαγός. Ο Τσαρλς καταστρέφει τον αρραβώνα του με μια πλούσια κληρονόμο την Ερνεστίνα (Λίντσεϊ Μπάξτερ) και στιγματίζεται και ο ίδιος από την κοινωνία του Λάιμ για να βοηθήσει την άτυχη γυναίκα να ξεφύγει από τη μοίρα της. Εκατό περίπου χρόνια αργότερα η ερωτική ιστορία του Τσαρλς και της Σάρα την οποία έγραψε ο Τζον Φάουλς, ζωντανεύει από την κάμερα ενός σκηνοθέτη και τους ρόλους καλούνται να ερμηνεύσουν ο Μάικ (Τζέρεμι Άιρονς), ένας Άγγλος ηθοποιός και η Άννα (Μέριλ Στριπ) μια Αμερικανίδα ηθοποιός. Και οι δυο τους είναι παντρεμένοι αλλά το πάθος της υπόθεσης του έργου στο οποίο παίζουν τους οδηγεί σε μια παράνομη σχέση.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζον Φάουλς που γράφτηκε το 1969, το οποίο διασκεύσασε για τη μεγάλη οθόνη ο Χάρολντ Πίντερ, ενώ ο Κάρελ Ράιζ ανέλαβε τη σκηνοθεσία. Οι δυο άνδρες (Πίντερ και Ράιζ) συνεργάστηκαν μαζί με τον παραγωγό Λέον Κλόρ για τη συγγραφή του σεναρίου από το 1979. Ο Κλόουρ είχε κάνει την παραγωγή της ταινίας του 1966 Μόργκαν, ο Τρελός Εραστής (Morgan!) με τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ την οποία είχε σκηνοθετήσει ο Ράιζ. Η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος πέρασε από σαράντα κύματα, εφόσον τα πνευματικά δικαιώματα άλλαξαν χέρια πολλές φορές. Πριν τον Ράιζ μια σειρά σκηνοθετών όπως οι: Σίντνεϊ Λουμέτ, Φρεντ Τσίνεμαν και Μίλος Φόρμαν είχαν ενδιαφερθεί για τη μεταφορά του μυθιστορήματος, το οποίο είχε διασκευαστεί από πολλούς σεναριογράφους όπως ο Ντένις Πότερ και ο Τζέιμς Κόστιγκαν, πριν οριστικοποιηθεί εκείνο του Χάρολντ Πίντερ. Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ και ο Ρίτσαρντ Τσάμπερλαϊν ήταν υποψήφιοι για τον διπλό ρόλο του Τσαρλς Σμίθσον/Μάικ, ενώ οι Φραντσέσκα Άνις, Τζέμα Τζόουνς και η Έλεν Μίρεν (η οποία ήταν η πρώτη επιλογή του Τζον Φόουλς) ήταν υποψήφιες για το ρόλο της Σάρα/Άννα. Τα εξωτερικά γυρίσματα της ταινίας έγιναν το 1980 στη Λάιμ του Έξετερ και στη λίμνη Γουάιντερμιαρ, ενώ τα εσωτερικά γυρίσματα έγιναν σε στούντιο του Λονδίνου.
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για 5 βραβεία Όσκαρ χωρίς όμως να κερδίσει κάποιο και καθιέρωσε την Μέριλ Στριπ, ως πρωταγωνίστρια. Η ηθοποιός είχε δυο υποψηφιότητες και ένα Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου (για το Κράμερ εναντίον Κράμερ) μέχρι τότε, αλλά σε ταινίες που δεν έφερε τον κεντρικό ρόλο. Η πρώτη της απόπειρα ως πρωταγωνίστρια κέρδισε τους κριτικούς και της χάρισε την πρώτη από τις (συνολικά 15) υποψηφιότητες για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Έχασε το βραβείο όμως από την Κάθριν Χέπμπορν που κρίθηκε νικήτρια για την ταινία Στη Χρυσή Λίμνη (On Golden Pond).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1981 Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αγγλία
Μουσείο Ελληνικής Ιστορίας Παύλου Βρέλλη
thumb|Ο Παύλος Βρέλλης (1923-2010), ιδρυτής και δημιουργός του μουσείου. Το Μουσείο Ελληνικής Ιστορίας Παύλου Βρέλλη, επίσης γνωστό και ως Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων, βρίσκεται στην περιοχή των Ιωαννίνων στην Ήπειρο. Θεμελιώθηκε με πρωτοβουλία του γλύπτη Παύλου Βρέλλη τον Φεβρουάριο του 1983 και άνοιξε τις πόρτες του το 1995 και είναι το πλέον γνωστό μουσείο αυτού του είδους στην Ελλάδα. Είναι έργο ενός και μόνο ανθρώπου, του Παύλου Βρέλλη, που εργάστηκε ακατάπαυστα για αυτό το έργο. Σκοπός του καλλιτέχνη ήταν να αναπαραστήσει ιστορικά γεγονότα από διάφορες περιοχές της Ελλάδας σε φυσικό μέγεθος μέσα στο μουσείο. Έτσι θα μπορούσε να παρουσιάσει τους ήρωες και τον ρόλο που διαδραμάτισαν, στους αντίστοιχους χώρους. Με δικές του ιδέες, μελέτες και πολλή προσωπική εργασία, έφτιαξε χώρους και ανθρώπους, για να βοηθήσει τον θεατή να βιώσει γεγονότα του παρελθόντος.
Το Μουσείο φιλοξενεί περίπου 150 κέρινα ομοιώματα και 36 ιστορικά θέματα εμπνευσμένα από σημαντικά γεγονότα της Ελληνικής Ιστορίας.
Χώρος
εΤο Μουσείο βρίσκεται περίπου 14 χλμ. νότια των Ιωαννίνων, στον Δήμο Μπιζανίου, στο 12ο χλμ. της Εθνικής οδού Ιωαννίνων - Αθηνών. Εξωτερικά διαβάζεται ως κτίριο αστικής φρουριακής αρχιτεκτονικής της Ηπείρου του 18ου αιώνα, με πολεμίστρες, καταχύτρες, σαχνισιά, ψηλούς τοίχους πέτρινους (με μικρά ανοίγματα), καμινάδες κλπ., ενώ ο εσωτερικός χώρος έχει συνολικό όγκο 2.500 κυβικών μέτρων.
Εκθέματα
Τα κέρινα ομοιώματα του μουσείου παριστάνονται σε φυσικό μέγεθος, μέσα σε περιβάλλον πιστής παρουσίασης του εκάστοτε περιβάλλοντός τους, αναπαριστώντας μορφές και γεγονότα της ελληνικής ιστορίας. Ο επισκέπτης αισθάνεται ότι ταξιδεύει σε βουνά, παλιά οικήματα, σπηλιές, εκκλησίες, μονοπάτια, ακολουθώντας μια κυκλικού χαρακτήρα ξενάγηση παράλληλων, συνάλληλων και διάλληλων επιπέδων.
Η θεματολογία καλύπτει 24 αιώνες ελληνικής ιστορίας (από το 500 π.Χ.), με ιδιαίτερη έμφαση στη νεότερη ιστορία της Ηπείρου και χωρίζεται σε τρεις ενότητες: 1) την προεπαναστατική ενότητα (12 θέματα), 2) την ενότητα της Επανάστασης του 1821 (6 θέματα) και 3) την ενότητα του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου (9 θέματα). Το Μουσείο κλείνει με αναφορές (3 θέματα) και υπενθυμίσεις (5 θέματα) βασικών σημείων της ελληνικής ιστορίας και κατακλείδα αποτελεί το 36ο θέμα του, το εργαστήρι του καλλιτέχνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παυλου Βρελλη Βρελλη
Νησιά του Αργοσαρωνικού
Τα νησιά του Αργοσαρωνικού είναι ένα σύνολο νησιών, τα οποία βρίσκονται στον Σαρωνικό και Αργολικό κόλπο, και κατά την πλειοψηφία τους αποτελούν την Περιφερειακή Ενότητα Νήσων της Περιφέρειας Αττικής. Τα νησιά αυτά κατά σειρά μεγέθους είναι τα εξής:
Γκαστόν Β΄ της Φουά
Ο Γκαστόν Β΄, γαλλ. Gaston II (1308 - Σεπτέμβριος 1343) από τον Οίκο των Φουά ήταν 10ος κόμης της Φουά, (ως Γκαστόν Θ΄) υποκόμης τού Μπεάρν, κ.ά.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Γκαστόν Α΄ κόμη της Φουά και της Ιωάννας των Καπετιδών-Αρτουά, κόρης τού Φιλίππου κυρίου του Κονς.
Το 1315 διαδέχθηκε τον πατέρα του και έγινε κόμης της Φουά & υποκόμης τού Μπεάρν, Γκαμπαρντάν, Νεμπουζάν & Λωτρέκ υπό την επιτροπεία της μητέρας του. Το 1331 ο Γκαστόν Β΄ φυλάκισε την Ιωάννα στο κάστρο της Φουά· αργότερα τη μετακίνησε διαδοχικά στο Ορτέζ, τη Λούρδη και το Καρμπόν.
Με τον γάμο του με την Ελεονώρ ντε Κομμάνζ (κόρη της Λάουρα ντε Μονφόρ), έλαβε ως προίκα τα δικαιώματά της στην κομητεία τού Μπιγκόρ.
Για τη δράση του κατά την κατάκτηση τού Ταρτάς το 1339, έλαβε τον τίτλο τού υποκόμη τού Λωτρέκ. Συμμετείχε στην πολιορκία τού Αλγερίκας (1342-44) στη νότιο Ισπανία, που έγινε από τον Αλφόνσο ΙΑ΄ της Καστίλης. Απεβίωσε από λοιμό (επιδημία) στη Σεβίλλη το 1343.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Ελεονώρα ντε Κομμάνζ, κόρη τού Βερτράνδου Ζ΄ τού Κομμάνζ και είχε τέκνο:
Από μη νόμιμη σχέση είχε φυσικά τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Φουά
Το άλογο του πολέμου
Η κινηματογραφική ταινία με τίτλο Το άλογο του πολέμου (αγγλικά: War Horse) είναι αμερικανικό πολεμικό δράμα παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Μάικλ Μορπούργκο που κυκλοφόρησε το 1982 και το 2007 μεταφέρθηκε στη θεατρική σκηνή του Λονδίνου και του Μπρόντγουεϊ. Πρωταγωνιστούν οι Τζέρεμι Ίρβιν, Έμιλι Γουάτσον, Πίτερ Μούλαν, Ντέιβιντ Θιούλις, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς και Τομ Χίντλστον.
Η ταινία αρχίζει λίγο καιρό μετά το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όπου ο Άλμπερτ, ένας έφηβος που ζει σε μια φάρμα στη βρετανική ύπαιθρο, μαθαίνει ότι ο πατέρας του πούλησε το αγαπημένο του άλογο, Τζόι, στο βρετανικό ιππικό. Ο Τζόι καταλήγει στην πρώτη γραμμή του γαλλικού μετώπου και ο Άλμπερτ αποφασίζει να καταταγεί στον στρατό με την ελπίδα να τον ξαναβρεί.
Το Άλογο του πολέμου κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 25 Δεκεμβρίου 2011. Έλαβε έξι υποψηφιότητες για Όσκαρ, δύο για Χρυσή Σφαίρα και πέντε για BAFTA.
Παραγωγή
Ο σεναριογράφος Λι Χολ δήλωσε: "Περιέργως, την εβδομάδα που τελειώσαμε το σενάριο, ο Σπίλμπεργκ εξέφρασε ενδιαφέρον, του στείλαμε το σενάριο και μέσα σε λίγες εβδομάδες αποφάσισε να κάνει την ταινία - ήταν μία από αυτές τις περιπτώσεις που δεν συμβαίνει ποτέ στον κόσμο του κινηματογράφου".
Το στέλεχος της DreamWorks, Στέισι Σνάιντερ πρότεινε ο Ρίτσαρντ Κέρτις να κάνει κάποιες αλλαγές στο σενάριο. Είχε ξανασυνεργαστεί με τον Κέρτις όταν ήταν στην Universal, και η δουλειά του στην τηλεοπτική σειρά Blackadder Goes Forth, η οποία διαδραματιζόταν κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, σήμαινε ότι ήταν εξοικειωμένος με εκείνη την περίοδο. Ο Κέρτις ήταν αρχικά διαστακτικός στο να δεχτεί να συμμετάσχει στο πρότζεκτ, αλλά μετά από συνάντησή του με τον Σπίλμπεργκ, το ξανασκέφτηκε και αποφάσισε να δουλέψει πάνω στο σενάριο. Ο Κέρτις δήλωσε ότι το σενάριό του είναι πιο κοντά στο πνεύμα του βιβλίου σε σχέση με το θεατρικό και ότι η ύπαρξη του θεατρικού τον βοήθησε να είναι "γενναίος" στη δική του εκδοχή. Ο Κέρτις έγραψε πάνω από δώδεκα προσχέδια μέσα σε τρεις μήνες και έκανε λόγο για τη στενή συνεργασία που είχε με τον Σπίλμπεργκ, όταν έγραφε το σενάριο.
Ενώ αρχικά ο Σπίλμπεργκ θα αναλάμβανε μόνο την παραγωγή της ταινίας, μόλις διάβασε το σενάριο του Κέρτις αποφάσισε να τη σκηνοθετήσει. Ο Σπίλμπεργκ έχει σκηνοθετήσει έξι ταινίες οι οποίες διαδραματιζονταν την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου: 1941... Από Πού Πάνε στο Χόλιγουντ, Παρακαλώ; (1979), Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού (Raiders of the Lost Ark, 1981), Η Αυτοκρατορία του Ήλιου (Empire of the Sun, 1987), Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Η Τελευταία Σταυροφορία (Indiana Jones and the Last Crusade, 1989), Η Λίστα του Σίντλερ (Schindler's List, 1994) και Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν (Saving Private Ryan, 1999) και έχει αναλάβει την παραγωγή άλλων δύο Οι Σημαίες των Προγόνων μας (Flags of Our Fathers, 2006) και Γράμματα από το Ίβο Τζίμα (Letters from Iwo Jima, 2007) καθώς και την παραγωγή δύο τηλεοπτικών μίνι σειρών Στην Πρώτη Γραμμή (Band of Brothers) και The Pacific. Το War Horse είναι η πρώτη ταινία του Σπίλμπεργκ με φόντο τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς ο Σπίλπμεργκ είχε δηλώσει ότι πριν μάθει για το War Horse δεν τον ενδιέφερε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος.
Box office
Με προϋπολογισμό 66.000.000 δολάρια, η ταινία Το Άλογο του πολέμου έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 7η θέση με 14,5 εκατομμύρια δολάρια. Στο αμερικανικό box office συγκέντρωσε 79,8 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο 97,7 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 177,5 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Touchstone Pictures Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Στίβεν Σπίλμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ουαλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στα Longcross Studios
Ζεντάνι Μουχάμαντ ας Ζεντάνι
Ο Ζεντάνι Μουχάμαντ ας Ζεντάνι (4 Δεκεμβρίου 1944) ήταν ο de jure αρχηγός του κράτους της Λιβύης από το 1992 έως το 2008.
Προφίλ
Γεννήθηκε γύρω στο 1944. Έγινε αρχηγός κράτους στις 18 Νοεμβρίου του 1992. Ασκούσε σε πολύ μικρό βαθμό την εξουσία, καθώς πραγματικός κυρίαρχος είναι ο Μουαμάρ αλ Καντάφι. Στις 3 Μαρτίου του 2008 αποχώρησε και τον διαδέχθηκε για δύο ημέρες ο Μουφτάχ Μουχάματ Κάιμπα,από τις 3 Μαρτίου ως τις 5 Μαρτίου. Τον Κάιμπα διαδέχθηκε ο Μουμπάρακ Αμπνταλάχ αλ-Σάμιχ.
Παραπομπές
Ζεντανι
Δημήτρης Φάμπας
Ο Δημήτρης Φάμπας (22 Δεκεμβρίου 1921 - 3 Μαΐου 1996) ήταν σολίστας της κλασικής κιθάρας και συνθέτης μουσικής. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες κιθαρίστες, με συμβολή στη δημιουργία κιθαριστικής παράδοσης στην Ελλάδα αλλά και με αρκετά επιτυχημένη διεθνή πορεία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Μηλίνα, ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό του Πηλίου, επίνειο του Λαύκου, γιος της Ευανθίας και του καπετάνιου Ευάγγελου Φάμπα. Έδειξε από μικρός το ταλέντο του στην μουσική, παίζοντας λαούτο και μαθαίνοντας μαντολίνο. Αργότερα σπούδασε κλασική κιθάρα με τον Νίκο Ιωάννου και πήρε το δίπλωμά του από το Εθνικό Ωδείο (τάξη Γ. Βώκου) με αριστείο εξαιρετικής επίδοσης το 1953. Σπούδασε επίσης ανώτερα θεωρητικά στο Ωδείο Αθηνών με τον Θ. Βαβαγιάννη και τον Κ. Κυδωνιάτη. Στα 1955 και 1956, με υποτροφία της Ιταλικής κυβέρνησης, σπούδασε κιθάρα στην Academia Chigiana της Σιέννα, με τον Αντρέ Σεγκόβια και μουσικολογία με τον Εμίλιο Πουχόλ. To 1958, πάλι με πρόσκληση και υποτροφία του Σεγκόβια, σπούδασε κοντά του στην Ακαδημία του Santiago de Compostella της Ισπανίας, με συμμαθητές τους Αλίριο Ντιάθ (Alirio Diaz) και Τζον Γουίλλιαμς (John Williams).
Έδωσε πολλά ρεσιτάλ στην Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ολλανδία, Τσεχοσλοβακία, ΗΠΑ, Καναδά, ΕΣΣΔ, Ουγγαρία, Βατικανό, Γιουγκοσλαβία, Τουρκία, Αυστρία, σε όλες τις μεγάλες πόλεις και θέατρα της Ελλάδας, στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου αποσπώντας αρκετές θετικές κριτικές. Έδωσε επίσης πολλές διαλέξεις για την κιθάρα σε Διεθνή φεστιβάλ, σε ραδιοφωνικούς σταθμούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό (ΕΡΤ, BBC).
Υπήρξε μέλος και προεδρεύων πολλών ελλανοδικών επιτροπών διαγωνισμών κιθάρας. Ήταν τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Μουσικής (IMC. UNESCO) και Πρόεδρος του ΣΚΩΑ. Συμμετείχε σε πολλούς δίσκους και κινηματογραφικές ταινίες. Για τουλάχιστον μια δεκαετία συνεργάστηκε ως σολίστ και ζωντανά σε συναυλίες, θεατρικές και μουσικές παραστάσεις έργων των Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Κουνάδη, Ξαρχάκου, Ζαμπέτα, και άλλων, προσφέροντας στην κιθάρα μεγαλύτερη δημοτικότητα.
Ο Δημήτρης Φάμπας πέθανε στην Αθήνα, στις 3 Μαΐου του 1996. Το 1999 ιδρύθηκε προς τιμήν του ο Σύλλογος Φίλων της Κιθάρας Δημήτρης Φάμπας, με πρωτοβουλία της Εύας Φάμπα, που είναι και πρόεδρος του ΔΣ.
Έργο
Ηχογράφησε πέντε προσωπικούς δίσκους για σόλο κιθάρα, με κλασσικό ρεπερτόριο και δικές του συνθέσεις ενώ συμμετείχε και σε κονσέρτα με Συμφωνική ορχήστρα. Παράλληλα διακρίθηκε και ως συνθέτης. Έγραψε πλήθος από έργα, σπουδές, σουίτες, χορούς και άλλα, που παίζονται στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η μουσική του, με έντονο λυρισμό και ρομαντισμό, πλούσια ποτισμένη με χρώματα και στοιχεία από την Ελληνική παράδοση, αντανακλά τη βαθιά του γνώση πάνω στο όργανο της κιθάρας, τις ικανότητές του ως συνθέτη, τη δεξιοτεχνική δεινότητα του και την αγάπη του για την πατρίδα. Έργα του έχουν εκδοθεί από τους μουσικούς οίκους Ricordi (Ιταλίας και Βραζιλίας), Lathkill music publishers (Αγγλίας), Max Eschig (Γαλλία), MEL BAY & Columbia (Η.Π.Α), Φ. Νάκα, Μ. Νικολαΐδη-Orpheus και Κ. Παπαγρηγορίου-Χ. Νάκα στην Αθήνα, ενώ συχνά παίζονται ως υποχρεωτικά σε διεθνείς διαγωνισμούς.
Ο Δημήτρης Φάμπας υπήρξε επίσης πρωτοπόρος δάσκαλος. Με επιμονή και υπομονή, μετέφερε τη βαθιά γνώση του οργάνου και το πάθος του σε γενιές κιθαριστών και φιλόμουσων. Η σχολή του και η διδασκαλία του θεωρήθηκαν από τις καλύτερες στον κόσμο από όπου βγήκαν πολλοί διαπρεπείς καλλιτέχνες. Το 1958 για πρώτη φορά παρουσιάζονται νέοι κιθαρίστες, μαθητές της σχολής του, σε ομαδική συναυλία. Από τότε και κάθε χρόνο η σχολή του παρουσίαζε τους καλύτερους νέους κιθαρίστες. Ανάμεσα τους και οι Λίζα Ζώη, Ευάγγελος Ασημακόπουλος, Ευάγγελος Μπουντούνης, Νότης Μαυρουδής, Γιάννης Μανωλιδάκης, Ειρήνη Κώνστα, Κώστας Γρηγορέας, Σπύρος Διαμαντής, Γιώργος Κερτσόπουλος, Κυριάκος Τζωρτζινάκης, Εύα Φάμπα, Μάρκος Τσέτσος, Ευάγγελος Φάμπας, Γιώργος Μαυροειδής, Γιώργος Μυλωνάκος, Άκης Τριανταφύλλου, Κώστας Τσερεγκώφ, Νίκος Παναγιωτίδης, Ελένη Ασπρούδη, Νίκος Χαμηλοθώρης, Σπύρος Μιχαήλ, Βασίλης Μαστοράκης, Γιάννης Μανιατόπουλος, Ελευθερία Κοτζιά, Δημήτρης Κασφίκης, και άλλοι. Οι μαθητές του έχουν κερδίσει πολλά βραβεία σε διεθνείς διαγωνισμούς. Ο Δημήτρης Φάμπας δημιούργησε και διηύθυνε δύο ορχήστρες κιθαριστών, μία με παιδιά και μία με προχωρημένους κιθαρίστες, με τις οποίες για πάνω από δέκα χρόνια έδωσε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Η ζωή και το έργο του συμπεριλαμβάνονται σε παγκόσμια λεξικά, σε κιθαριστικά μουσικά λεξικά και ιστορίες κιθάρας της Γερμανίας, Πολωνίας, Ιαπωνίας, Ιταλίας, Αγγλίας και Ελλάδας, σε Ελληνικές Εγκυκλοπαίδειες και στα παγκόσμια Who’s Who.
Επιλεγμένη δισκογραφία
100px|right|thumb
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κιθαρίστες Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Τζάκομπ Χένρυ Σάρατ
Ο Τζάκομπ Χένρυ Σάρατ (αγγλικά: Jacob Henry Sarratt, 1772 – Λονδίνο, 6 Νοεμβρίου 1819) ήταν ένας από τους κορυφαίους Άγγλους σκακιστές στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο Σάρατ ήταν γνωστός τόσο ως παίκτης όσο και ως συγγραφέας και υιοθέτησε τον τίτλο "ο καθηγητής του σκακιού".
Σκακιστικό έργο
Ήταν ο πρώτος επαγγελματίας παίκτης που δίδαξε σκάκι στην Αγγλία. Εισήγαγε στην Αγγλία τον σκακιστικό κανόνα ότι το πατ είναι ένα είδος ισοπαλίας, το οποίο χρησιμοποιείτο ευρέως στην ήπειρο της Ευρώπης. Επίσης με τα έργα του το 1813 και το 1821, έπλασε τον όρο "Μυζίο γκαμπί". Υπήρξε μαθητής του Βερντόνι και αργότερα έγινε δάσκαλος του Γουίλιαμ Λιούις και του Πίτερ Ούνγκερ Γουίλιαμς.
Το όνομά του πήρε μια βαριάντα του Σκωτσέζικου γκαμπί (σε αλγεβρική σημειογραφία): καθώς και το άνοιγμα: που ονομάζεται "Άνοιγμα Σάρατ" ή "Επίθεση Σάρατ".
Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Βρετανοί σκακιστές
Κουνγκ Φου Πάντα 2
Το Κουνγκ Φου Πάντα 2 (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Kung Fu Panda 2) είναι μια αμερικανική κωμωδία πολεμικών τεχνών κινουμένων σχεδίων με υπολογιστή του 2011 παραγωγής DreamWorks Animation και διανομής Paramount Pictures. Η ταινία είναι η συνέχεια του Κουνγκ Φου Πάντα (2008) και η δεύτερη δόση του franchise Κουνγκ Φου Πάντα. Το σκηνοθέτησε η Τζένιφερ Γιου Νέλσον (στο μεγάλου μήκους σκηνοθετικό της ντεμπούτο) και το σενάριο των Τζόναθαν Έιμπελ και Γκλεν Μπέργκερ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τζακ Μπλακ, Αντζελίνα Τζολί, Ντάστιν Χόφμαν, Σεθ Ρόγκεν, Λόυσι Λιού, Ντέιβιντ Κρος, Τζέιμς Χονγκ και Τζάκι Τσαν, που επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους από την πρώτη ταινία, με τους Γκάρι Όλντμαν, Μισέλ Γιο, Ντάνι ΜακΜπράιντ, Ντένιε Χάισμπερτ, Ζαν- Κλοντ Βαν Νταμ και Βίκτορ Γκάρμπερ να εκφράζουν νέους χαρακτήρες. Στην ταινία, ο Πο και οι σύμμαχοί του (Τίγρης, Πίθηκος, Οχιά, Γερανός και Μάντις) ταξιδεύουν στην πόλη Γκονγκμέν για να σταματήσουν το κακό παγώνι Λόρδο Σεν από το να κατακτήσει την Κίνα, ενώ ανακαλύπτουν και πάλι το ξεχασμένο παρελθόν του Πο.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 26 Μαΐου του 2011 σε 2D, RealD 3D και Digital 3D. Ήταν κριτική και εισπρακτική επιτυχία, κερδίζοντας 665 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως έναντι προϋπολογισμού 150 εκατομμυρίων δολαρίων, και έγινε η ταινία με τα υψηλότερα έσοδα που σκηνοθέτησε γυναίκα σκηνοθέτης μέχρι το Ψυχρά κι Ανάποδα (2013). Είναι επίσης η έκτη ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις του 2011 και η ταινία κινουμένων σχεδίων με τις περισσότερες εισπράξεις της χρονιάς. Η ταινία ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων στα 84α Όσκαρ, χάνοντας από τον Rango. Η Νέλσον έγινε η δεύτερη γυναίκα που προτάθηκε για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων, μετά τη Μαργιάν Σατραπί για το Περσέπολις (2007). Μία συνέχεια με τίτλο Κουνγκ Φου Πάντα 3 κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χανς Ζίμμερ Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της DreamWorks Animation Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Πάουελ Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τζόναθαν Έιμπελ και Γκλεν Μπέργκερ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες Κουνγκ Φου Πάντα Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2011
Κιρκινέζι
Το Κιρκινέζι είναι είδος γνήσιου γερακιού (γένος Falco), που απαντάται στον Ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική του ονομασία είναι Falco naumanni και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Ονοματολογία
Το είδος είναι αφιερωμένο στον Γερμανό φυσιοδίφη Γιόχαν Αντρέας Νάουμαν (Johann Andreas Naumann, 1744–1826), ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο ορόσημο για τα πτηνά της Γερμανίας.
Γεωγραφική κατανομή
Το Κιρκινέζι είναι ένα αποκλειστικά μεταναστευτικό είδος. Είναι χαρακτηριστικό ότι, με εξαίρεση κάποιες περιοχές στην Αφρική (Τυνησία, Αίγυπτο, Μαρόκο), και κάποιους θύλακες στην Ισπανία, όπου απαντάται καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, σε όλες τις υπόλοιπες περιοχές, είναι είτε καλοκαιρινός, είτε χειμερινός επισκέπτης.
thumb|left|240px| Χάρτης εξάπλωσης του F.naumanni . Πράσινο=όλο το έτος (επιδημητικό), Κίτρινο=καλοκαιρινός επισκέπτης (αναπαραγωγική περιοχή, Μπλε=χειμερινός επισκέπτης
Στην Ελλάδα έρχεται το καλοκαίρι για αναπαραγωγή και, το ίδιο ισχύει για μία μεγάλη ζώνη που περιλαμβάνει τη Μεσόγειο, μέρος των Βαλκανίων και φτάνει μέχρι την Κίνα. Αντίθετα, διαχειμάζει σε εκτεταμένες περιοχές της κεντρικής και νότιας Αφρικής.
Οι αναπαραγόμενοι ευρωπαϊκοί του πληθυσμοί βαίνουν μειούμενοι.
Βιότοπος
Το Κιρκινέζι προτιμάει τα ανοιχτά οικοσυστήματα όπως, λιβάδια, καλλιεργημένους αγρούς, ξερές τοποθεσίες τύπου στέπας και χαμηλούς λόφους με λίγη βλάστηση.
Κασταμονή
Η Κασταμονή ή Κασταμών ή Κασταμόνα και τουρκικά Καστάμονου (Kastamonu), είναι ιστορική πόλη της Παφλαγονίας στην βορειοδυτική Μικρά Ασία και η πρωτεύουσα στην Επαρχία Κασταμονής που αποτελεί "Βιλαέτι" στην Τουρκία. Η πόλη σύμφωνα με την Απογραφή του 2000 έχει συνολικό πληθυσμό 102.059 κατοίκους από τους οποίους οι 64.606 ζουν στο αστικό κέντρο της πόλης. Ο πληθυσμός του αστικού κέντρου σύμφωνα με την Απογραφή του 2010 είναι 91.012 κάτοικοι. Η πόλη βρίσκεται στα νότια της επαρχίας, καλύπτει έκταση 1.834 τετραγωνικά χιλιόμετρα και βρίσκεται σε υψόμετρο 904 μέτρα.
Βυζαντινή εποχή
Η οικογένεια των Κομνηνών σύμφωνα με τον βυζαντινό ιστορικό Μιχαήλ Ψελλός καταγόταν από την πόλη Κόμνη στην Θράκη. Ήταν γνωστή όπως αναφέρει ο Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός σαν "Κομνηνός λειμώνας", από την Κόμνη μετακινήθηκαν στην Παφλαγονία που απέκτησαν τα πατρικά τους κτήματα. Η πόλη αυτή έδωσε στην Οικογένεια των Κομνηνών το επώνυμο της. Η άποψη έγινε αποδεκτή και από άλλους σύγχρονους ιστορικούς όπως ο Αλεξάντρ Καζντάν, ο Στήβεν Ράνσιμαν ο Κωνσταντίνος Άμαντος, και ο Κωνσταντίνος Βαρζός. Ο Αλεξάντρ Καζντάν γράφει ότι το πρώτο γνωστό μέλος της οικογένειας Μανουήλ Ερωτικός Κομνηνός απέκτησε τα πατρικά κτήματα στην Παφλαγονία. Ο Στήβεν Ράνσιμαν συμφωνεί με την άποψη του Καζντάν και προσθέτει ότι πήρε δώρο τα κτήματα σαν ανταμοιβή για τις υπηρεσίες που είχε προσφέρει ο Μανουήλ Ερωτικός Κομνηνός στον αυτοκράτορα Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο απέναντι στον επαναστάτη Βάρδα Σκληρό.
Κιρκινέζι
Βιότοπος
Πολύ συχνά, ιδιαίτερα τους πρώτους μήνες της άνοιξης, αρέσκεται να κάθεται κατά ομάδες στους στύλους μεταφοράς ρεύματος, που περνάνε μέσα από αγρούς ή επαρχιακούς δρόμους.
Κασταμονή
Κυριαρχία Σελτζούκων
thumb|250px|right|Το ιστορικό κυβερνητικό κτίριο της Κασταμονής. Επί βασιλείας της των Κομνηνών την Κασταμονή επισκέφτηκε ο Αλέξιος Α' Κομνηνός και μάλιστα τον πύργο των προγόνων του. Ο Ιωάννης Γ΄ Μέγας Κομνηνός (ο Καλοϊωάννης) (1130) επεχείρησε την πρώτη του εκστρατεία εναντίον των Σελτζούκων που είχαν καταλάβει την Κασταμονή κατά την οποία η πόλη ανακαταλήφθηκε από την Βυζαντινή αυτοκρατορία. Τότε στην πόλη τελέστηκαν μεγάλες θριαμβικές εορτές για το επιτυχές αποτέλεσμα (1331). Ένα χρόνο μόλις μετά οι Σελτζούκοι επανήλθαν και άρχισαν να πολιορκούν την πόλη. Τότε ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός ξεκίνησε και πάλι εκστρατεία κατά των Σελτζούκων, και αυτή τη φορά ανακατέλαβε την πόλη μαζί με τη Γάγγρα. Για την περιφανή αυτή νίκη του Ιωάννη, ο Πτωχοπρόδρομος έγραψε ειδικό ποίημα με τον τίτλο «"Τω μεγαλονίκω Βασιλεί κυρώ Ιωάννη Κομνηνώ επί τη δευτέρα Κασταμόνος αλώσει και Γάγγρας"». Ο διάσημος περιηγητής Ιμπν Μπατούτα επισκέφτηκε την πόλη και έμεινε 40 μέρες, χαρακτήρισε την Κασταμονή "μία από τις μεγαλύτερες και πλουσιότερες πόλεις που συνδυάζει την πολυτέλεια με τις χαμηλές τιμές". Τελικά η Κασταμονή περιήλθε στην Οθωμανική αυτοκρατορία (1393).
Ζώνη άνεσης
Η ζώνη άνεσης είναι ψυχολογική ή νοητή κατάσταση, σύμφωνα με την οποία το άτομο αισθάνεται οικεία σε δεδομένο περιβάλλον και το διαχειρίζεται άνετα, με χαμηλά επίπεδα άγχους και έντασης. Σύμφωνα με τον Άλασντερ Γουάιτ (Alasdair White) η ζώνη άνεσης είναι κατάσταση συμπεριφοράς, στην οποία το άτομο χειρίζεται τα πράγματα χωρίς άγχος, χρησιμοποιώντας ένα περιορισμένο σύνολο συμπεριφορών για να παρέχει ένα σταθερό επίπεδο απόδοσης, συνήθως χωρίς αίσθηση κάποιου κινδύνου.
Κιρκινέζι
Μορφολογία
thumb|left|237x237px|Ενήλικο αρσενικό Κιρκινέζι
Ζώνη άνεσης
Ορισμοί
Η προέλευση της φράσης «ζώνη άνεσης» είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστεί, δεδομένου ότι διαφορετικοί ερευνητές επιδεικνύουν και διαφορετική κατανόηση του όρου. Ήδη από το 1907 οι Γιέρκες και Ντόντσον ήταν οι πρώτοι που διερεύνησαν τις επιπτώσεις του άγχους στην απόδοση στο πρωτοποριακό τους πείραμα το 1907 με ποντίκια, στο οποίο διαπίστωσαν ότι το άγχος βελτιώνει την απόδοση έως ότου επιτευχθεί κάποιο βέλτιστο επίπεδο διέγερσης. Το αποτέλεσμα του πειράματος οδήγησε τους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι η αύξηση του άγχους ενισχύει την απόδοση και ότι το υπερβολικό άγχος μειώνει την απόδοση. Σε κάθε περίπτωση το υποκείμενο απομακρύνεται από τη ζώνη άνεσης.
Κασταμονή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόντος Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Επαρχία Κασταμονής
Ζώνη άνεσης
Ορισμοί
Η πρωιμότερη χρήση του όρου σε σχέση με τη «βέλτιστη επίδοση» βρίσκεται στον τίτλο του έργου του 1991 Κίνδυνος στη Ζώνη Άνεσης της Τζούντιθ Μπράντγουικ (Judith Bardwick), αλλά αν και το βιβλίο διερευνά τις σχέσεις των επιδόσεων με τη συμπεριφορά, η συγγραφέας δεν προσδιορίζει αναλυτικότερα τον όρο, αναφέροντας απλά ως ζώνη άνεσης εκείνη την «κατάσταση συμπεριφοράς, σύμφωνα με την οποία το άτομο λειτουργεί σε θέση ουδέτερη από την άποψη του άγχους». Η Μπρενέ Μπράουν (Brené Brown) την περιγράφει ως κατάσταση «στην οποία ελαχιστοποιείται η αβεβαιότητα, η έλλειψη και η τρωτότητα και στην οποία θεωρούμε ότι θα έχουμε πρόσβαση σε αρκετή αγάπη, τροφή, ταλέντο, χρόνο, θαυμασμό. Όπου αισθανόμαστε ότι έχουμε κάποιο έλεγχο».
Κιρκινέζι
Μορφολογία
Το Κιρκινέζι είναι είδος διμορφικό, όπως και τα περισσότερα γεράκια.
Ζώνη άνεσης
Διαχείριση στη ζώνη βέλτιστης απόδοσης και ζώνη κινδύνου
Η έξοδος από τη ζώνη άνεσης φαίνεται ότι αυξάνει το άγχος και τις στρεσογόνες αντιδράσεις. Αυτό έχει πιθανώς αποτέλεσμα αυξημένο επίπεδο συγκέντρωσης και εστίασης. Ο Άλασντερ Γουάιτ (2009) αναφέρεται στη «βέλτιστη ζώνη επιδόσεων», στην οποία η απόδοση μπορεί να ενισχυθεί υπό πίεση. Ο Ρόμπερτ Γιέρκες (Robert Yerkes) στο πείραμα του 1907 ανέφερε ότι «το άγχος βελτιώνει την επίδοση, έως ότου επιτευχθεί κάποιο βέλτιστο επίπεδο διέγερσης». Πέρα από τη βέλτιστη ζώνη επιδόσεων, βρίσκεται η «ζώνη κινδύνου», στην οποία η απόδοση μειώνεται ταχέως υπό την επίδραση μεγαλύτερου άγχους. Το άγχος θεωρείται ότι μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις στη λήψη αποφάσεων, καθώς χρησιμοποιούνται λιγότερες εναλλακτικές λύσεις και εφαρμόζονται οικείες στρατηγικές, ακόμη και αν δεν είναι πλέον χρήσιμες. Υπό αυτή την οπτική γωνία η βέλτιστη διαχείριση απόδοσης απαιτεί μεγιστοποίηση του χρόνου παραμονής στη βέλτιστη ζώνη επιδόσεων.
Leafpad
Το Leafpad είναι επεξεργαστής απλού κειμένου (αγγλικά: text editor) για τα λειτουργικά συστήματα Linux, BSD, και Maemo. . Βρίσκεται προεγκατεστημένο σε πολλές διανομές Linux, όπως το Fedora ή το OpenSUSE. Η πιο πρόσφατη έκδοση είναι η 0.8.18.1. Σχεδιάστηκε εξ αρχής με έμφαση στις όσο το δυνατόν μικρότερες απαιτήσεις σε υπολογιστικούς πόρους και την όσο το δυνατόν μικρότερη εξάρτηση από άλλες βιβλιοθήκες κώδικα. Είναι το προεπιλεγμένο πρόγραμμα του είδους του για το ελαφρύ γραφικό περιβάλλον εργασίας LXDE και για το λειτουργικό σύστημα Xubuntu 11.10. Το όνομα «Leafpad» είναι σύντμηση των αγγλικών λέξεων «Leaf» και «Pad», που σημαίνουν «φύλλο» και «σημειωματάριο» αντίστοιχα.
Κιρκινέζι
Μορφολογία
Οι διαστάσεις του κυμαίνονται:
thumb|241x241px| Ενήλικο θηλυκό Κιρκινέζι σε πτήση (διακρίνονται τα ανοιχτόχρωμα νύχια)|αριστερά
Leafpad
Χαρακτηριστικά
Το Leafpad είναι ένα πολύ απλό στη χρήση πρόγραμμα, το οποίο παρέχει βασικές δυνατότητες, όπως αποκοπή, αντιγραφή και επικόλληση, αναίρεση ή/και επανάληψη, αρίθμηση γραμμών και δυνατότητες drag-and-drop. Οι αρχικές εκδόσεις του προγράμματος δεν παρείχαν δυνατότητα εκτύπωσης κειμένου. Η απουσία αυτής της δυνατότητας ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που οδήγησαν στην ανάπτυξη του παρόμοιου επεξεργαστή κειμένου Mousepad. Σε πιο πρόσφατες εκδόσεις του Leafpad υπάρχει δυνατότητα εκτύπωσης και προεπισκόπησης εκτύπωσης. Το Leafpad υποστηρίζει αρκετές κωδικοποιήσεις χαρακτήρων και διαθέτει και λειτουργία αυτόματης ανίχνευσης της κωδικοποίησης αρχείου κειμένου για κάποιες κωδικοποιήσεις όπως η UTF-8.
Κιρκινέζι
Μορφολογία
Αρσενικό: Κεφάλι, τράχηλος και ουρά γκρίζα (η ουρά είναι γωνιώδης/οξύληκτη -ενώ σχετικά ευθεία στο Βραχοκιρκίνεζο- με πλατιά μαύρη οριζόντια λωρίδα στην κάτω επιφάνεια). Ράχη καστανοκόκκινη, χωρίς κηλίδες (διαφορά από το Βραχοκιρκίνεζο) και με μαυριδερά πρωτεύοντα ερετικά φτερά. Κάτω μέρος ωχρόξανθο με σκούρες καφέ κηλίδες.
Leafpad
Αρχιτεκτονική
Το Leafpad χρησιμοποιεί το GTK+ καθώς και τις βιβλιοθήκες libgnomeprint και libgnomeprintui που παρέχουν δυνατότητες εκτύπωσης. Το πρόγραμμα έχει πολύ μικρές απαιτήσεις σε κύρια μνήμη (RAM) συγκριτικά με άλλα προγράμματα της κατηγορίας του, όπως το gedit ή το Kate.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Λογισμικό Unix Κατηγορία:Διορθωτές κειμένου Κατηγορία:Λογισμικό που χρησιμοποιεί GTK+
Κιρκινέζι
Μορφολογία
Θηλυκό: Κεφάλι, ράχη, τράχηλος και ουρά καστανοκόκκινα με χαρακτηριστικές μαυροκαφέ ραβδώσεις (η οξύληκτη ουρά με αχνή σκουρόχρωμη οριζόντια λωρίδα στην κάτω επιφάνεια). Κάτω μέρος σαν του αρσενικού.
Το κήρωμα είναι κίτρινο και τα νύχια ανοιχτόχρωμα (σκούρα στο Βραχοκιρκίνεζο).
Γενικά, μοιάζει πολύ με το ελαφρά μεγαλύτερο Βραχοκιρκίνεζο και, είναι δύσκολο για κάποιον αρχάριο να τα ξεχωρίσει αφού είναι σπανιότερο από το Βραχοκιρκίνεζο.
Τροφή
thumb|177x177px|Γρύλος (Gryllus campestris), ένα από τα αγαπημένα εδέσματα του ΚιρκινεζιούΗ βασική του προτίμηση είναι τα έντομα, που αποτελούν έως και το 80% της διατροφής του. Κυνηγάει κυρίως ακρίδες και γρύλους και, όταν οι αγρότες καίνε τα σπαρτά, πολύ συχνά παρατηρείται να κυνηγάει τα έντομα, τα ποντίκια και τις σαύρες που προσπαθούν να διαφύγουν.
Το Κιρκινέζι δεν συνηθίζει να αιωρείται (hovering) όσο το Βραχοκιρκίνεζο και, όταν το κάνει, αυτό διαρκεί λίγα μόνο δευτερόλεπτα.
Αναπαραγωγή
Έρχεται κατά σμήνη, νωρίς την άνοιξη, για να φωλιάσει στα χωριά και τις επαρχιακές πόλεις. Προτιμάει τις μικρές τρύπες στις στέγες και τα κεραμίδια παλαιών κτηρίων, καμπαναριών, κάστρων κ.ά., ή σε αποθήκες, ενώ λιγοστά φωλιάζουν σε δέντρα, βράχους και ορθοπλαγιές. Έχει εντοπιστεί να φωλιάζει στη Θεσσαλία ακόμη και σε περιστερώνες. Δεν χρησιμοποιείται κάποιο υλικό επίστρωσης για τη φωλιά του.
Την εποχή της αναπαραγωγής γέννα 3 έως 6 αυγά που τα επωάζει κυρίως το θηλυκό για 28 ημέρες.
Κατάσταση πληθυσμού
Στο σύνολο του παγκόσμιου πληθυσμού και στην Ευρώπη ειδικότερα, το είδος εμφανίζει συνεχόμενη κάμψη. Είναι αρκετά σπάνιο στα βόρεια όρια της επικράτειάς του. Αυτό οφείλεται, κυρίως, στην καταστροφή των οικοτόπων του και στη χρήση εντομοκτόνων φαρμάκων που, έχουν άμεσες συνέπειες πάνω του, διότι είναι ένα κατά βάση εντομοφάγο πτηνό.
Τα ίδια ισχύουν για τα Κιρκινέζια της Ελλάδας, μόνο που εδώ προστίθεται και η λαθροθηρία με σκοπό την ταρίχευση. Το Κιρκινέζι μοιάζει πολύ με το συγγενικό Βραχοκιρκίνεζο και, λόγω αδυναμίας αναγνώρισής του στο πεδίο, πέφτει θύμα με την -απαράδεκτη ούτως ή άλλως- δικαιολογία ότι είναι «πολύ συνηθισμένο», ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Αντίθετα, οι αγρότες, γνωρίζοντας τη μεγάλη του συμβολή στην ακριδοθηρία και την προστασία που προσφέρει με αυτό τον τρόπο στα σπαρτά, το γνωρίζουν και το προστατεύουν.
Γενικά είναι πολύ τοπικό ακόμη και όταν έρχεται για αναπαραγωγή.
Το Κιρκινέζι αποτελεί «δείκτη υγείας» του περιβάλλοντος στον Ελλαδικό χώρο, όσον αφορά στα πτηνά και η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία έχει προτείνει σειρά μέτρων για την προστασία του.
Άλλες ονομασίες
Το Κιρκινέζι απαντάται στην Ελλάδα και με άλλες ονομασίες, όπως, Ανεμόγαμος (Ταΰγετος), Ανεμογάμης (Πελοπόννησος), Γκιργκινέγκα (Θεσσαλία), Γκαργκανέτζα (Φάρσαλα), Καντινέλι (Νάξος), Κιρκινέζος, Ανεμογιάννης, Ανεμογάμης, Ανεμογαμάκι, Γρυλλοφάγος, Κιρκινέκι, Σιαχίνι (Κύπρος)
Πηγές
Κατηγορία:Ιερακίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Γεώργιος Κλάδης
Ο Κλάδης πήρε μέρος με τα Ελληνικά χρώματα στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1928 στο Άμστερνταμ. Ο Κλάδης αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο της κατηγορίας "μεσαία βάρη" από τον Γερμανό Άλμπερτ Λέιντμαν. Στους ίδιους αγώνες είχε συμμετάσχει στην πυγμαχία και ο Νικόλαος Φέξης. Αργότερα ο Κλάδης αναφέρεται ότι δίδαξε την τέχνη της πυγμαχίας στην Ελλάδα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πυγμάχοι Κατηγορία:Έλληνες προπονητές πυγμαχίας
Ηλεκτρονική ψηφοφορία
Η ηλεκτρονική ψηφοφορία (αγγλικά: electronic voting, e-voting) αφορά στη χρήση ηλεκτρονικών μέσων για την υποστήριξη της διαδικασίας μιας ψηφοφορίας. Μπορεί να χρησιμοποιεί σταθερές, ηλεκτρονικές συσκευές για ψηφοφορία ή και απομακρυσμένες, συνδεδεμένες στο διαδίκτυο. Μπορεί επίσης να αναφέρεται στην ηλεκτρονική υποστήριξη ολόκληρης της εκλογικής διαδικασίας ή ενός μόνο μέρους της.
Στην Ελλάδα χρησιμοποιούνται συστήματα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στη Βουλή, ενώ έχει ψηφιστεί η εφαρμογή της και στις εκλογικές διαδικασίες των πανεπιστημίων (εκλογές πανεπιστημιακών και φοιτητών) και των δημόσιων υπαλλήλων (για την ανάδειξη αιρετών εκπροσώπων). Επίσης, στις εθνικές εκλογές τον Ιουλίου του 2019, έγινε για πρώτη φορά χρήση κινητών τηλεφώνων και tablet για τη μετάδοση των αποτελεσμάτων.
Η Εσθονία είναι η πρώτη χώρα παγκοσμίως που έκανε χρήση ηλεκτρονικής ψηφοφορίας μέσω διαδικτύου στις εθνικές εκλογές του 2007.
Τα κυριότερα πλεονεκτήματα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας είναι η εξοικονόμηση κόστους και χρόνου η αναμενόμενη αύξηση του αριθμού των ψηφοφόρων, ενώ το κυριότερο εμπόδιο εφαρμογής του είναι η πιθανότητα εκλογικής απάτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλογές Κατηγορία:Ηλεκτρονική διακυβέρνηση Κατηγορία:Ηλεκτρονική δημοκρατία
Όσιρις
right|thumb|120 px|Ειδώλιο του Οσίριδος, [[Μουσείο Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων Καΐρου|Αιγυπτιακό, Κάιρο]] Ο Όσιρις, (γεν.: του Οσίριδος, επίσης Ούζιρις, Αζάρ, Όζιρις, Ουζάρ, Ουεζίρ, Ουζαρέ) του οποίου το όνομα είναι αρχαιοελληνική μεταγραφή της αιγυπτιακής λέξης Ουεζίρ, εξομοιώθηκε με πολλές θεότητες του ελληνικού πάνθεου, κυρίως δε με τον Διόνυσο και τον Άδη. Όντας αρχικά θεός της φύσης, ενσάρκωση του πνεύματος της βλάστησης, που πεθαίνει κατά το θερισμό και αναγεννάται όταν φυτρώνει ο σπόρος, ο Όσιρις λατρεύθηκε σε ολόκληρη την αρχαία Αίγυπτο ως θεός των νεκρών. Με την ιδιότητα αυτή αναρριχήθηκε μέχρι την πρώτη σειρά του αιγυπτιακού πανθέου. Ο μύθος παρουσιάζει τον Όσιρι ουσιαστικά ως φετίχ μιας κατακτητικής φατρίας, η οποία τον επέβαλε αρχικά στην πόλη Ντζεντού -μεταγενέστερα Περ-Ουσίρ και Βούσιρι (αρχαιοελ.)- της Κάτω Αιγύπτου, όπου ο νέος θεός υποκατέστησε τον προηγούμενο κύριο της πόλης, τον Αντζετί. Κατόπιν στην Άβυδο της 'Ανω Αιγύπτου, ο Όσιρις ταυτίστηκε με τον Χεντ Αμεντί (Khent Amenti), τον θεό-λύκο της δυτικής νεκρόπολης και έγινε η μεγάλη θεότητα των νεκρών. Εκεί του αποδιδόταν ενίοτε η προσωνυμία Χεντ Αμεντιού (Khent Amentiou), «Κύριος των Δυτικών», δηλαδή των νεκρών, που κατοικούσαν εκεί όπου δύει ο ήλιος. Ο Όσιρις μαζί με τον Σέραπη χαρακτηρίζονταν Άζωνοι θεοί.
Ο μύθος του Οσίριδος
Τα ιερογλυφικά κείμενα περιέχουν αρκετούς υπαινιγμούς σχετικά με τα έργα του θεού κατά την επίγεια ζωή του. Χάρη στον Πλούταρχο γνωρίζουμε τον μύθο του με αρκετή ακρίβεια. Πρωτότοκος γιος του Γκεμπ και της Νουτ, ο Όσιρις γεννήθηκε στις Θήβες της Άνω Αιγύπτου. Αμέσως όταν συνέβη αυτό μία μυστηριώδης φωνή γνωστοποίησε στον κόσμο την έλευση του «Κυρίου του Σύμπαντος», προκαλώντας κραυγές χαράς. Όταν, όμως, έγιναν γνωστές οι συμφορές που τον απειλούσαν, η χαρά μετατράπηκε σε θρήνο. Όταν ο Ρα πληροφορήθηκε τη γέννηση του Οσίριδος, χάρηκε. Παρά το γεγονός ότι είχε καταραστεί τη μητέρα του Νουτ να μη τον γεννήσει, τον κάλεσε κοντά του και τον αναγνώρισε ως κληρονόμο του θρόνου του.
Ο Όσιρις εισήγαγε τη λατρεία των θεών, ανήγειρε τους πρώτους ναούς, σμίλεψε τις πρώτες εικόνες των θεών, διατύπωσε την τελετουργική τάξη και επινόησε τα δύο είδη αυλών, που έμελλε να συνοδεύουν τα άσματα κατά τη διάρκεια των εορτασμών. Μετά από αυτό ίδρυσε πόλεις και νομοθέτησε για τον λαό του δίκαιους νόμους, προσλαμβάνοντας την επωνυμία Ούνοφρις (ο καλός), με την οποία και είναι γνωστός ως τέταρτος θεϊκός Φαραώ.
Κατεξοχήν εκπολιτιστής ο Όσιρις επιθύμησε εκτός της Αιγύπτου να εκπολιτίσει και τον υπόλοιπο κόσμο. Αφήνοντας πίσω του την Ίσιδα, έφυγε για να κατακτήσει την Ασία, συνοδευόμενος από τον Θωθ τον Άνουβι και τον Οφόι. Εχθρός της βίας, προσεταιριζόταν υπό το σκήπτρο του, τη μία χώρα μετά την άλλη, με μοναδικό όπλο την πραότητα και τη μουσική. Λέγεται πως αφόπλιζε τους κατοίκους με άσματα και μουσική από διάφορα μουσικά όργανα. Επέστρεψε στην Αίγυπτο, έχοντας διατρέξει ολόκληρη τη γη και διαδίδοντας παντού τον πολιτισμό.
Θάνατος και ανάσταση
Επιστρέφοντας ο Όσιρις βρήκε το βασίλειό του σε λαμπρή κατάσταση. Η Ίσιδα είχε κυβερνήσει με σύνεση κατά την απουσία του. Ωστόσο, έπεσε θύμα της συνωμοσίας που προετοίμασε κρυφά ο αδελφός του Σετ, ο οποίος ήθελε να τον εκτοπίσει από τον θρόνο του. Στα εδάφια τα σχετικά με την Ίσιδα και τον Σετ υπάρχει λεπτομερής αφήγηση για πώς την 17η του μηνός Αθύρ, κατά το εικοστό όγδοο έτος της βασιλείας του, ο «καλός» θανατώθηκε και διαμελίστηκε από τους συνωμότες, καθώς και το πώς ανακάλυψε η πιστή σύζυγός του το σώμα του και το μετέφερε πίσω στην Αίγυπτο. Χρησιμοποιώντας τη μαγεία της με τη βοήθεια του Θωθ, του Άνουβι και του Ώρου η Ίσιδα κατόρθωσε να επαναφέρει στη ζωή τον Όσιρι. Εκείνος εμφανίσθηκε στη συνέχεια ενώπιον του δικαστηρίου των θεών, υπό την προεδρία του Γκεμπ, για να απαλλαχθεί τελικά από τις κατηγορίες του Σετ εναντίον του.
280px|thumb|Ποίημα του [[Δαμαίος|Δαμαίου (περ. 125-100 ΠΚΧ) αφιερωμένο στον Όσιρι, όπου περιγράφεται ο θάνατός του από τον Σετ (Σεθ). Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης ]]
Αναστημένος πλέον ο Όσιρις μπορούσε να επανακτήσει το θρόνο του και να εξακολουθήσει να βασιλεύει πάνω στους θνητούς. Εκείνος, ωστόσο, προτίμησε να εγκαταλείψει τη γη και να αποσυρθεί στα Ηλύσια Πεδία, όπου υποδεχόταν ευμενώς τις ψυχές των δικαίων και βασίλευε επί των νεκρών. Όπως είναι φυσικό, η υπόσχεση της ανάστασης και της αιώνιας ύπαρξης προσέδωσε ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα στη λατρεία του Οσίριδος. Όπως αποσύρθηκε ο Όσιρις χάριν του γιου του στο στερέωμα, έτσι και ο νεκρός φαραώ περνώντας στην οσιρική αθανασία μεταβιβάζει τη δύναμή του στον νέο μονάρχη.
Ερμηνείες του μύθου
Δόθηκαν στο παρελθόν αρκετές ερμηνείες για τον μύθο του Οσίριδος. Θεωρήθηκε πνεύμα της βλάστησης, που πεθαίνει και αναγεννάται αδιάκοπα, καθώς ο Όσιρις συμβολίζει το σιτάρι, το αμπέλι και τα δέντρα. Συμβολίζει επίσης τον Νείλο, που κάθε χρόνο πλημμυρίζει, το φως του ήλιου, που σβήνει κάθε βράδυ και αναγεννάται λαμπρό κάθε αυγή. Η εχθρότητα μεταξύ των δύο αδελφών Όσιρι και Σετ θεωρείται πως συμβολίζει την τάση της ερήμου να καλύψει με άμμο την καλλιεργημένη γη, τις καταστρεπτικές εξορμήσεις των καυτών ανέμων κατά της βλάστησης, την αέναη επίθεση της ξηρασίας εναντίον του γονιμοποιού νερού, τον πόλεμο του σκότους εναντίον του φωτός.
Ωστόσο ο Όσιρις έγινε δημοφιλής ως θεότητα των νεκρών, διότι πρόσφερε στους πιστούς του την ελπίδα για μια αιώνια και ευτυχισμένη ζωή, σε έναν άλλο κόσμο δικαιότερο και αγαθότερο. Από την πρώιμη περίοδο της λατρείας του είναι βασιλέας των νεκρών. Ναι μεν απεικονίζεται ως βασιλέας, αλλά ως νεκρός βασιλέας -μομμιοποιημένος με βασιλικά εμβλήματα.
Λατρεία
Τιμώμενος σε ολόκληρη την Αίγυπτο, μαζί με τη σύζυγό του Ίσιδα και τον γιο του Ώρο, με τους οποίες σχημάτιζε την οσιρική τριάδα, λατρευόταν ιδιαίτερα στην Άβυδο, όπου οι ιερείς έδειχναν στους απειράριθμους προσκυνητές τον τάφο του. Οι πιστοί θεωρούσαν εαυτόν ευτυχή, αν κατόρθωναν να εξασφαλίσουν κοντά στο ιερό του τόπο ταφής, ή τουλάχιστον την άδεια να στήσουν εκεί αναθηματική στήλη με το όνομά του, καθώς πίστευαν ότι με αυτόν τον τρόπο εξασφάλιζαν την εύνοια του «Καλού» στον άλλο κόσμο.