cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καζανλούκ
Εθνικός Δρυμός Μπούζλουτζα
Ο Εθνικός Δρυμός Μπούζλουτζα υψώνεται ανατολικά του περάσματος της Σίπκα. Είναι πολύ σημαντικό κομμάτι της Βουλγαρικής ιστορίας. Εδώ - στις 30 Ιουλίου 1868, έπεσε στη μάχη ο Χατζή Ντιμίταρ (1840-1868). Ηταν επικεφαλής μικρής ομάδας επαναστατών που πολεμούσαν πολυάριθμο Τουρκικό στρατό. Το 1961 ανεγέρθηκε εδώ ένα μνημείο σε ανάμνηση αυτής της ηρωικής πράξης. Η εντυπωσιακή μαρμάρινη εικόνα του Χατζή Ντιμίταρ απεικονίζεται μπροστά από το πράσινο φόντο των πεύκων. Κοντά σε αυτό, κάτω από τις σεβάσμιες οξυές ένα πέτρινο ανάγλυφο είναι αφιερωμένο σε ένα άλλο γεγονός της Βουλγαρικής ιστορίας - την ίδρυση του Βουλγαρικού Εργατικου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος στις 2 Απριλίου 1891, μετά από ένα παράνομο συνέδριο. Το Μπούζλουτζα με τα πολλά του σαλέ, αναρρωτήρια και ξενοδοχεία προσφέρει εξαιρετικές ευκαιρίες για τους λάτρεις των χειμερινών σπορ και του τουρισμού.
Ο μεγάλιθος του Μπούζοβγκραντ
Ο μεγαλιθικός σχηματισμός του Μπούζοβγκραντ βρίσκεται στους πρόποδες της οροσειράς Σρέντνα Γκόρα κοντά στο χωριό Μπούζοβγκραντ, 5 χλμ. νότια του Καζανλάκ. Ο χώρος έχει περιγραφεί ως Θρακικό ιερό από το διάσημο θρακολόγο Αλεξάντερ Φολ (1933-2006). Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ο μεγάλιθος του Μπούζοβγκραντ χρησιμοποιείτο ως ιερός βράχος γύρω στα 1800 - 1600 π.Χ. Σύμφωνα με τις θρακικές θρησκευτικές δοξασίες η ανατολή του ήλιου είναι σύμβολο γέννησης και δημιουργίας και η δύση του εκφράζει το θάνατο και τον κόσμο των νεκρών. Σε αυτό το πλαίσιο οι άνθρωποι πίστευαν ότι το ιερό συμβόλιζε "μια πύλη που οδηγούσε στον άλλο κόσμο". Πιστεύεται ότι χρησιμοποιείτο για θρησκευτικές τελετές και τις κηδείες Θρακών αριστοκρατών και ιερέων. Ο ίδιος ο Αλεξάντερ Φολ περιέγραψε το χώρο ως Πύλη του Ηλιου ή Πύλη της Μητέρας Θεάς.
Εθνικός Δρυμός Σίπκα
Η τοποθεσία προσφέρει εξαιρετικές συνθήκες για χαλάρωση και τουρισμό. Αρκετά καταστήματα, καφετέριες, κάμπιγκ, ένα άνετι ξενοδοχείο-εστιατόριο και ένας σταθμός καυσίμων είναι στη διάθεση των επισκεπτών.
Ο εθνικός δρυμός-μουσείο Σίπκα-Μπούζλουτζα περιλαμβάνει την Εκκλησία του Μνημείου Σίπκα (ή Εκκλησία της Γέννησης) κοντά στο χωριό Σίπκα, τον Εθνικό Δρυμό Σίπκα, το Μνημείο της Ελευθερίας κοντά στο χωριό Σέινοβο και τον Εθνικό Δρυμό Μπούζλουτζα.
Εκκλησία του Μνημείου Σίπκα
Η Εκκλησία του Μνημείου Σίπκα βρίσκεται μόνο 12 χλμ. βόρεια του Καζανλάκ, στους νότιους πρόποδες της οροσειράς του Αίμου, κοντά στο χωριό Σίπκα. Ανεγέρθηκε μετά τη Βουλγαρική ανεξαρτησία ως μνημείο για τους Ρώσους και Βούλγαρους νεκρούς. Οι χρυσοί τρούλοι και η πράσινη και ροζ χρώματος πρόσοψη διαγράφονται μπροστά από τα βουνά και τραβούν την προσοχή των ταξιδιωτών στο πέρασμα της Σίπκα. Ο σχεδιασμός του έργου έγινε από τον Τσέχο αρχιτέκτονα Α.Ι.Τόμισκο, ακολουθώντας τη Ρωσική εκκλησιαστική αρχιτεκτονική του 17ου αιώνα με τόξα, ζωφόρους, αετώματα και επίχρυσες διακοσμήσεις. Η κύρια είσοδος έχει τρία τόξα που επιστεγάζονται με τη χαρακτηριστική κορυφή ύψους 50 μέτρων του καμπαναριού. Υπάρχουν 17 καμπάνες, η βαρύτερη από τις οποίες ζυγίζει 12 τόνους. Το εικονοστάσι, από ξύλο φλαμουριάς, είναι πλούσια διακοσμημένο με επιχρυσωμένα ξυλόγλυπτα και μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας. Οι εικόνες της εκκλησίας έγιναν από Ρώσους μοναχούς της Μονής του Αγίου Παντελεήμονα του Αγίου Ορους. Τα ονόματα των Ρωσικών συνταγμάτων και των Ρώσων και Βούλγαρων νεκρών είναι γραμμένας σε 34 μαρμάρινες πλάκες, εντοιχισμένες στους τοίχους της εκκλησίας. Η τιμημένη στάχτη των Ρώσων στρατιωτών, που σκοτώθηκαν στο Πέρασμα της Σίπκα φυλάσσονται στην κρύπτη σε 17 πέτρινες σαρκοφάγους. Η Εκκλησία του Μνημείου Σίπκα εγκαινιάστηκε επίσημα στις 27 Σεπτεμβρίου 2002.
Θρακικός Τύμβος του Καζανλάκ
Ο τύμβος αποτελεί τμήμα μιας μεγάλης Θρακικής νεκρόπολης. Περιλαμβάνει ένα στενό διάδρομο και ένα κυκλικό ταφικό θάλαμο, διακοσμημένους με τοιχογραφίες παρουσιάζουν ένα Θρακικό ζευγάρι σε επικήδειες τελετουργίες. Το μνημείο χρονολογείται από τον 4ο αιώνα π.Χ. και είναι από το 1979 στον κατάλογο των προστατευόμενων Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Οι τοιχογραφίες είναι αξιομνημόνευτες για τα υπέροχα άλογα και για μια χειρονομία αποχαιρετισμού, κατά την οποία το καθιστό ζευγάρι πιάνουν ο ένας τον καρπό του άλλου σε μια στιγμή τρυφερότητας και της ισότητας (σύμφωνα με τη Λουντμίλα Ζίβκοβα (1942-1981) - άποψη που δεν γίνεται δεκτή από όλους τους ειδικούς). Οι τοιχογραφίες αυτές είναι τα καλύτερα διατηρημένα καλλιτεχνικά αριστουργήματα της Βουλγαρίας από την Ελληνιστική περίοδο.
Ο τύμβος βρίσκεται κοντά στην αρχαία Θρακική πρωτεύουσα της Σευθόπολης, σε περιοχή όπου βρίσκονται πάνω από χίλιοι τάφοι βασιλέων και μελών της Θρακικής αριστοκρατίας.
Η καθιστή γυναίκα της τοιχογραφίας απεικονίζεται στην πίσω όψη του Βουλγαρικού νομίσματος των 50 στοτίνκι του 2005.
Ο Τύμβος Κοσμάτκα
Ενα από τα εντυπωσιακότερα μνημεία του Θρακικού πολιτισμού στην Κοιλάδα των Θρακών Βασιλέων είναι το ηρώον (ναός-τάφος βασιλικού ήρωα) του Σεύθη Γ΄. Το καλοκαίρι του 2004 μια ομάδα Βούλγαρων αρχαιολόγων έφερε στο φως ένα μεγάλο, ανέπαφο, Θρακικό μαυσωλείο, χρονολογούμενο από τον 5ο αιώνα π.Χ. κοντά στο χωριό Σίπκα, του δήμου του Καζανλάκ. Ο ναός ήταν θαμμένος κάτω από το ύψους 20 μέτρων επίχωμα "Γκολιάματα Κοσμάτκα". "Αυτός είναι πιθανότατα ο πλουσιότερος τάφος Θράκα βασιλιά που ανακαλύφθηκε ποτέ στη Βουλγαρία. Ο ρυθμός και η κατασκευή του είναι εντελώς νέα για μας ως ειδικούς", είπε ο επικεφαλής της ομάδας Γκεόργκι Κίτοφ (1943-2008).
Ο Τύμβος Κοσμάτκα αποτελεί ένα Θρακικό ηρώον, κατασκευασμένο σύμφωνα με τις Ορφικές παραδόσεις του τέλους του 5ου ή των αρχών του 4ου αιώνα π.Χ. Λειτουργώντας επίσης ως συμβολικός τάφος του Σεύθη Γ΄ περιείχε ένα τεράστιο θησαυρό, που εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο Ισκρα και στην Πινακοθήκη. Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών ανακαλύφθηκαν πάνω από 70 χρυσά, ασημένια και χάλκινα αντικείμενα, που είχαν χρησιμοποιηθεί ως τελετουργική προσφορά στους θεούς.
Ο ναός χρησιμοποιείτο μεταξύ του τέλους του 5ου και των αρχών του 3ου αιώνα, οπότε έλαβε χώρα μια συμβολική τελετή ταφής του Σεύθη Γ΄, του περίφημου ιδρυτή της Θρακικής πόλης της Σευθόπολης, που βρίσκεται μόνο 10 χλμ. μακριά. Μετά τη συμβολική ταφική τελετή ο ναός κλείστηκε και η είσοδος σφραγίστηκε και θάφτηκε.
Λογοτεχνικό και Καλλιτεχνικό Μουσείο του "Τσουντομίρ"
Από τα πιο ενδιαφέροντα αξιοθέατα της πόλης είναι η κατοικία του καταξιωμένου Βούλγαρου συγγραφέα, καλλιτέχνη και ακτιβιστή Ντιμίταρ Τσορμπατζίσκι, που το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο ήταν Τσουντομίρ (1890-1967). Η κατοικία ανακηρύχθηκε μουσείο ένα χρόνο μετά το θάνατό του, το 1968, και σήμερα έχει το καθεστώς του εθνικού ιστορικού πολιτιστικού μνημείου. Το μουσειακό συγκρότημα, που ανακαινίσθηκε και επναλειτούργησε το 1979, περιλαμβάνει σήμερα την κατοικία του καλλιτέχνη και μια έκθεση τέχνης και σχετικά έγγραφα, που στεγάζονται σε τρεις αίθουσες, καλύπτοντας επιφάνεια 300 τ.μ. Εδώ υπάρχουν πάνω από 15.000 χειρόγραφα, πίνακες, σχέδια, επιστολές, βιβλία και προσωπικά αντικείμενα που ανήκαν στον Τσουντομίρ και τη σύζυγό του, την καλλιτέχνιδα Μαρία Τσορμπατζίσκα. Είναι το μοναδικό μουσείο στη Βουλγαρία, που είναι αφιερωμένο τόσο στη λογοτεχνία όσο και στην τέχνη και είναι επίσης η έδρα του Πολιτιστικού Ιδρύματος Τσουντομίρ. Το μουείο είναι ένα από τα 100 Τουριστικά Αξιοθέατα της Βουλγαρίας.
Παραγωγή τριαντάφυλλων
Η πόλη βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της περίφημης Κοιλάδας των Ρόδων. Πλαισιώνεται με μεσαίου ύψους οροσειρές στις δυο πλευρές της και είναι ιδιαίτερα θαυμάσια το Μάιο όταν οι αγροί με τα τριαντάφυλλα είναι ανθισμένοι και η ευωδία απαράμιλλη. Η συγκομιδή των τριαντάφυλλων και η παραγωγή ροδέλαιου για εξαγωγή στους διεθνείς αρωματοποιούς έχουν μεγάλη σημασία για την τοπική οικονομία. Στο Καζανλάκ υπάρχει ένα εργοστάσιο ροδέλαιου.
Φεστιβάλ Τριαντάφυλλου
Το Φεστιβάλ Τριαντάφυλλου είναι μια από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις στη Βουλγαρία, αφιερωμένο στην ομορφιά και τα λουλούδια, την άνοιξη και το άρωμα του ανεκτίμητου τριαντάφυλλου του Καζανλάκ. Οι όμορφες γιορτές για τα άνθη των τριαντάφυλλων εκεί λαμβάνουν χώρα την πρώτη βδομάδα του Ιουνίου. Ολη η βδομάδα είναι γεμάτη κάθε μέρα με διάφορες εκδηλώσεις. Η βδομάδα αυτή έχει επίσης ενδιαφέρον γιατί γίνεται ένας διαγωνισμός ομορφιάς και την τελευταία ημέρα των εκδηλώσεων εκλέγεται η ομορφότερη της πόλης. Την ονομάζουν "Βασίλισα των Ρόδων". Το Φεστιβάλ Τριαντάφυλλου διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1903 και από τότε παραδοσιακά διεξάγεται την πρώτη βδομάδα του Ιουνίου. Είναι η εποχή που ανθίζουν τα απαλά ελαιώδη τριαντάφυλλα του Καζανλάκ, γεμίζοντας τον αέρα με το άρωμά τους. Σήμερα το Φεστιβάλ Τριαντάφυλλου έχει εξελιχθεί σε διεθνή εκδήλωση, όπου διασκεδάζουν χιλιάδες τουρίστες και επισκέπτες της πόλης.
Αδελφοποιήσεις
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Αγία Μαρίνα Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε: Αγία Μαρίνα (αποσαφήνιση)
Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ματαράγκας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αρακύνθου, του δήμου Αγρινίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μεσολογγίου του νομού Αιτωλοακαρνανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Η Αγία Μαρίνα είναι πεδινός οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές όχθες της Τριχωνίδας, ανάμεσα στα χωριά Ματαράγκα στα δυτικά και Γραμματικό στα ανατολικά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90. Από τον οικισμό περνάει ο επαρχιακός δρόμος που συνδέει τα χωριά Ζευγαράκι και Κάτω Μακρινού, ενώ στα ανατολικά ρέει ο χείμαρρος Κουρκούτα ή Μπογλάστης. Απέχει περίπου 19 χλμ. ΝΔ. του Αγρινίου και 28 χλμ. ΝΔ. του Θέρμου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Χασάναγα ή Χασάναγας, και προσαρτήθηκε με το ΦΕΚ 19Α-07/12/1835 στον δήμο Κερασιάς του, τέως, νομού Αιτωλίας $ Ακαρνανίας. Διατήρησε αυτό το όνομα μέχρι το 1953 και με το ΦΕΚ 86Α - 11/04/1953 μετονομάστηκε σε Αγία Μαρίνα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Ματαράγκας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρακύνθου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Αρακύνθου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγρινίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Πέτερ Καρλ Φαμπερζέ
Ο Πέτερ Καρλ Φαμπερζέ (Карл Густавович Фаберже, 30 Μαΐου 1846 – 24 Σεπτεμβρίου 1920) ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Ρώσους χρυσοχόους, κοσμηματοποιούς και σχεδιαστές διακοσμητικών μικροτεχνημάτων.
Ο Φαμπερζέ, Γάλλος Ουγενότος στην καταγωγή, γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας στις 30 Μαΐου 1846. Ο πατέρας του Γκυστάβ Φαμπερζέ (Gustave Fabergé, 1814 - 1893) είχε ήδη εγκατασταθεί ως χρυσοχόος στην Αγία Πετρούπολη από το 1842, ασχολούμενος με τη σχεδίαση και την κατασκευή περίτεχνων διακοσμητικών αντικειμένων, παράδοση που συνέχισε ο γιος του Πέτερ Καρλ Φαμπερζέ, όταν κληρονόμησε την οικογενειακή επιχείρηση το 1870.
Ο Φαμπερζέ απέκτησε την πρώτη του μόρφωση στην Αγία Πετρούπολη, ενώ αργότερα σπούδασε στη Σχολή Τεχνών και Χειροτεχνημάτων της Δρέσδης στη Γερμανία, όπου είχε εγκατασταθεί αρχικά η οικογένειά του το 1860 και στη συνέχεια στην Εμπορική Σχολή Schloss του Παρισιού. Μέχρι το 1872 ταξίδευε συνεχώς και μελετούσε, όταν σε ηλικία 26 ετών επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη και νυμφεύθηκε την Augusta Julia Jacobs.
Στα επόμενα χρόνια, βοηθούμενος από τους γιους του και τους συνεργάτες του, με επικεφαλής τον Ελβετό τεχνίτη Φρανσουά Μπερμπάουμ, ο Φαμπερζέ αναγνωρίστηκε σύντομα ως εξέχων σχεδιαστής και απέκτησε υψηλή πελατεία μεταξύ των ευρωπαϊκών βασιλικών Αυλών.
Ο Φαμπερζέ ειδικεύτηκε και άρχισε να φιλοτεχνεί περίτεχνα διακοσμητικά αντικείμενα σε πολύτιμα και ημιπολύτιμα υλικά, όπως χρυσό, ασήμι, μαλαχίτη, νεφρίτη (ζαντ), λαζούρι και πολύτιμους λίθους, εμπνευσμένα από τις διακοσμητικές τέχνες που άκμασαν επί Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ στη Γαλλία.
Το εργαστήριο του Φαμπερζέ έγινε σύντομα διάσημο με τις πρωτότυπες δημιουργίες του, όπως ανθρώπινες φιγούρες, κορνίζες, άνθη, κομψοτεχνήματα με ζώα και κυρίως τα περίφημα αυτοκρατορικά Πασχαλινά Αυγά, φιλοτεχνημένα από πολύτιμα μέταλλα και πολύτιμους λίθους, που γοήτευσαν τη ρωσική και τις άλλες βασιλικές Αυλές και κατέκτησαν τις αγορές της Ευρώπης.
Ο τσάρος Αλέξανδρος Γ΄ παρήγγειλε το πρώτο από τα αυγά αυτά για την τσαρίνα Μαρία Φιοντόροβα το 1884, ενώ ο διάδοχός του Νικόλαος Β΄ συνέχισε την παράδοση, παραγγέλλοντας στον Οίκο Φαμπερζέ δύο αυγά κάθε χρόνο, ένα για τη μητέρα του και ένα για τη σύζυγό του αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα. Η παράδοση αυτή συνεχίστηκε μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 στη Ρωσία. Μέχρι την επανάσταση είχαν κατασκευαστεί 54 πασχαλινά αυγά Φαμπερζέ και κανένα από αυτά δεν ήταν ίδιο με άλλο.
Από το 1882 μέχρι το 1917, ο Οίκος Φαμπερζέ, με έδρα την Αγία Πετρούπολη και ανεξάρτητα εργαστήρια στη Μόσχα, στην Οδησσό, στο Κίεβο και στο Λονδίνο, με 500 υπαλλήλους στο προσωπικό του, δημιούργησε γύρω στις 200.000 πολύτιμα μικροτεχνήματα.
Ο Φαμπερζέ, διεθνώς πλέον γνωστός, παρουσίασε τα έργα του το 1882 στην Πανρωσική Έκθεση της Μόσχας, το 1885 στην Έκθεση της Νυρεμβέργης, όπου πήρε το χρυσό μετάλλιο για τα αντίγραφά του των σκυθικών θησαυρών, ενώ το 1900 εκπροσώπησε τη Ρωσία στην Παγκόσμια Έκθεση των Παρισίων.
Το 1881, η κεντρική επιχείρηση επεκτάθηκε και μεταφέρθηκε σε μεγαλύτερες εγκαταστάσεις, όπου είναι και σήμερα, στην Οδό Μπολσάγια Μόρσκαγια (Bolshaya Morskaya ulitsa) της Αγίας Πετρούπολης. Η αίθουσα του ισογείου, με τους κόκκινους γρανιτένιους στύλους, είναι και σήμερα εκθεσιακός χώρος.
Λίμνη Κρέιτερ
Η λίμνη Κρέιτερ (αγγλ.: Crater Lake, δηλαδή «λίμνη του κρατήρα») είναι λίμνη-καλντέρα στη νοτιοκεντρική περιοχή του Όρεγκον. Είναι το κύριο χαρακτηριστικό του ομώνυμου Εθνικού Πάρκου Κράτερ Λέικ και είναι διάσημη για το βαθύ μπλε χρώμα και τα καθαρά νερά της. Η λίμνη αποτελεί εν μέρει μια καλντέρα βάθους 655 μέτρων που σχηματίστηκε πριν 7.700 (± 150) χρόνια από την κατάρρευση του ηφαιστείου Μαζάμα. Κανένας ποτάμος δεν ρέει προς ή από τη λίμνη· το νερό που εξατμίζεται αναπληρώνεται από τις βροχοπτώσεις με τέτοιο ρυθμό ώστε τα ύδατα της λίμνης να ανανεώνονται κάθε 250 χρόνια.
Πέτερ Καρλ Φαμπερζέ
Τα εργαστήρια Φαμπερζέ συνέχισαν να δημιουργούν τα πολύτιμα διακοσμητικά μικροτεχνήματά τους μέχρι τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, οπότε η νέα κυβέρνηση απαγόρευσε τη δημιουργία πολύτιμων αντικειμένων.
Λίμνη Κρέιτερ
Ο Τζον Ουέσλι Χίλμαν αναφερέται ότι ήταν ο πρώτος άνθρωπος ευρωπαϊκής καταγωγής που είδε, σΤις 12 Ιουνίου 1853, αυτό που ονόμασε «Βαθιά Μπλε Λίμνη» στο Όρεγκον. Η λίμνη μετονομάστηκε τουλάχιστον τρεις φορές, ως Μπλε Λίμνη (Blue Lake), Λίμνη Μάτζεστι (Lake Majesty) και τελικώς Λίμνη Κρέιτερ. Η λίμνη είναι γνωστή για τον «Γέροντα της Λίμνης» (Old Man of the Lake, Ολντ Μαν οφ δε Λέικ), ένα πλήρως ανεπτυγμένο δέντρο το οποίο σήμερα είναι ένας κορμός που επιπλέει κάθετα μέσα στη λίμνη για περισσότερο από έναν αιώνα. Η χαμηλή θερμοκρασία του νερού έχει επιβραδύνει την αποσύνθεση του ξύλου, με αποτέλεσμα τη μακροβιότητα του επιπλέοντος δέντρου.
Αν και δεν έχει αυτόχθονες πληθυσμούς ψαριών, στη λίμνη εισάχθηκε από το 1888 μέχρι το 1941 μια ποικιλία ψαριών. Αρκετά από αυτά τα είδη έχουν σχηματίσει βιώσιμους πληθυσμούς. Από το 2002, μια από τις πινακίδες κυκλοφορίας που εκδίδει η πολιτεία του Όρεγκον απεικονίζει τη λίμνη Κρέιτερ. Η λίμνη επίσης απεικονίζεται στα αναμνηστικά κέρματα του Όρεγκον του 2005.
Πέτερ Καρλ Φαμπερζέ
Ο Φαμπερζέ πέθανε εξόριστος στη Λωζάνη της Ελβετίας, από καρδιακή προσβολή, στις 24 Σεπτεμβρίου 1920. Ο γιος του Ευγένιος Φαμπερζέ (1874 – 1960) μετέφερε την τέφρα του πατέρα του, καθώς και της συζύγου του Αυγούστας που έχε πεθάνει το 1925, από τη Λωζάνη και την ενταφίασε στον τάφο της μητέρας του στο Κοιμητήριο Grand Jas στις Κάννες της Γαλλίας.
Λίμνη Κρέιτερ
Τοποθεσία
Η λίμνη Κρέιτερ βρίσκεται στην κομητεία Κλαμάθ, περίπου 100 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της κομητειακής έδρας Κλαμάθ Φόλς και περίπου 130 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης Μέντφορντ.
Διαστάσεις και βάθος
thumb|220px|left|Η νήσος Γουίζαρντ μέσα στη λίμνη Η λίμνη έχει διαστάσεις 8 επί 10 χιλιόμετρα και μέσο βάθος 350 μέτρα. Το μέγιστο βάθος της μετρήθηκε στα 594 μέτρα (1.949 πόδια) και αυξομειώνεται ελαφρά ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες. Όσον αφορά το μέγιστο βάθος της, η λίμνη Κρέιτερ είναι η βαθύτερη λίμνη στις Ηνωμένες Πολιτείες, η δεύτερη βαθύτερη στη Βόρεια Αμερική μετά τη Μεγάλη Λίμνη των Σκλάβων στον Καναδά και η ένατη βαθύτερη λίμνη στον κόσμο (η βαθύτερη είναι η Βαϊκάλη). Η λίμνη Κρέιτερ συνήθως αναφέρεται ως η 7η βαθύτερη λίμνη στον κόσμο, αλλά αυτή η κατάταξη δεν υπολογίζει τη λίμνη Βοστόκ στην Ανταρκτική και τις πρόσφατες βυθομετρήσεις στη λίμνη Σαν Μαρτίν, στα σύνορα Χιλής και Αργεντινής.
Πέτερ Καρλ Φαμπερζέ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρυσοχόοι Κατηγορία:Κοσμηματοποιοί
Λίμνη Κρέιτερ
Διαστάσεις και βάθος
Συγκρίνοντας όμως το μέσο βάθος των λιμνών ανά τον κόσμο, η λίμνη Κρέιτερ είναι η βαθύτερη λίμνη στο δυτικό ημισφαίριο και η τρίτη βαθύτερη στον κόσμο, μετά τις λίμνες Βαϊκάλη και Τανγκανίκα. Συγκρίνοντας το μέσο βάθος των λιμνών των οποίων τα κοιλώματα είναι τελείως πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, η λίμνη Κρέιτερ είναι η βαθύτερη.
Τα τοιχώματα της καλντέρας της λίμνης Κρέιτερ έχουν ύψος 2.100 έως 2.400 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το ψηλότερο σημείο της καλντέρας έχει υψόμετρο 2.489 μέτρα.
Γεωλογία
Το όρος Μαζάμα, μέρος της ηφαιστειακής οροσειράς Κασκέιντ, αποτελείται κυρίως από ανδεσίτη, δακίτη και ρυοδακίτη και το ηφαιστειακό οικοδόμημά του ανοικοδομήθηκε σε 400.000 χρόνια. Η καλντέρα δημιουργήθηκε από μια ογκώδη ηφαιστειακή έκρηξη που οδήγησε στην κατάπτωση του όρους Μαζάμα περίπου το 5700 π.Χ.· υπολογίζεται ότι ο όγκος των ηφαιστειακών αναβλημάτων της έκρηξης ήταν 50 κυβικά χιλιόμετρα ρυοδακίτη. Από τότε, όλες οι εκρήξεις του Μαζάμα περιόριζονται στην περιοχή της καλντέρας.
Μετέπειτα εκρήξεις λάβας δημιούργησαν ένα κεντρικό πεδίο, τη νήσο Γουίζαρντ, τον κώνο Μέρριαν και άλλα, μικρότερα ηφαιστειακά χαρακτηριστικά, όπως έναν ρυοδακιτικό ηφαιστειακό δόμο που δημιουργήθηκε πάνω στο κεντρικό πεδίο. Ιζήματα και συντρίμμια κατολισθήσεων καλύπτουν τον πυθμένα της καλντέρας.
Τελικά, η θερμοκρασίας της καλντέρας μειώθηκε, επιτρέποντας στη βροχή και το χιόνι να συσσωρευτούν και να σχηματίσουν μια λίμνη. Φουμαρόλες και θερμές πηγές παρέμειναν συνηθισμένες και ενεργές κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Επίσης, τα τοιχώματα της καλντέρας σταθεροποιήθηκαν, ρέματα αποκατέστησαν το ακτινωτό μοτίβο απορροής και πυκνά δάση άρχισαν να αναπτύσσονται στο ξερό τοπίο. Υπολογίζεται ότι χρειάστηκαν 720 χρόνια για να γεμίσει η λίμνη στο σημερινό βάθος των 594 μέτρων, σε μια περιόδο που το κλίμα που επικρατούσε ήταν πιο ξηρό από το σημερινό.
Κάποια υδροθερμική δραστηριότητα παρατηρείται μέχρι σήμερα στον πυθμένα της λίμνη, υποδηλώνοντας ότι κάποια στιγμή στο μέλλον το Μαζάμα μπορεί να εκραγεί ξανά.
Ποιότητα νερού
thumb|220px|right|Άποψη της λίμνης Εξαιτίας πολλών μοναδικών παραγόντων, από τους οποίους ξεχωρίζει η απουσία ποταμών που εκβάλουν στη λίμνη, τα νερά της λίμνης Κρέιτερ είναι από τα καθαρότερα, όσον αφορά την απουσία ρυπαντών, στη Βόρεια Αμερική. Μετρήσεις με τη χρήση του δίσκου του Σέτσι βρίσκονται συνέχεια ανάμεσα στα 80 και 115 πόδια (25 με 35 μέτρα), οι οποίες θεωρούνται πολύ καλές για οποιαδήποτε φυσική μάζα νερού. Το 1997 οι επιστήμονες κατέγραψαν καθαρότητα 43,3 μέτρων (142 πόδια).
Η λίμνη έχει σχετικά αυξημένα επίπεδα διαλυμένων αλάτων, ολική αλκαλικότητα και αγωγιμότητα. Το μέσο pH είναι συνήθως μεταξύ 7 και 8.
Ιερή σημασία
Η φυλή Κλαμάθ των ιθαγενών Αμερικανών, οι οποίοι μπορεί να είδαν την κατάρρευση του όρους Μαζάμα και το σχηματισμό της λίμνης Κρέιτερ, θεωρούσαν από καιρό τη λίμνη ιερό τόπο. Οι θρύλοι τους λένε για μια μάχη ανάμεσα στον ουράνιο θεό Σκελ και τον θεό του κάτω κόσμου Λλάο. Το όρος Μαζάμα καταστράφηκε στη μάχη, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η λίμνη Κρέιτερ. Οι Κλαμάθ χρησιμοποιούσαν συχνά τη λίμνη για δοκιμασίες θάρρους, όπως να σκαρφαλώσουν τα τοιχώματα της καλντέρας και άλλες επικίνδυνες αποστολές. Όσοι επιτύγχαναν σε αυτές τις δοκιμάσιες θεωρούνταν ότι είχαν περισσότερες πνευματικές δυνάμεις. Η λίμνη αντιμετωπίζεται από τους Κλαμάθ με μεγάλο σεβασμό ως ιερό μέρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ηφαιστειακές λίμνες Λιμνη Κρειτερ
568 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βιλιβίνα Αχαΐας
Η Βιλιβίνα είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας που αποτελεί σήμερα Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαβρύτων του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε την Κοινότητα Βιλιβίνας ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Καλαβρύτων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 891 μέτρων, στις νότιες πλαγιές του Ρούσκιου, και βρίσκεται βόρεια των Καλαβρύτων σε απόσταση 21 χιλιομέτρων από αυτά. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 66 κάτοικοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Αλέξανδρος Σάββας
Ο Αλέξανδρος Σάββας (1907 - 1981) ήταν καθηγητής ιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Τακτικός καθηγητής της έδρας της Περιγραφικής Ανατομικής που έμεινε γνωστός για την ευρεία γνώση του στην Ανατομική του Ανθρώπου, Ιστολογία και Εμβρυολογία και για το μεγάλο του ενδιαφέρον σχετικά με την εκπαίδευση των φοιτητών. Επηρέασε τις μετέπειτα γενιές ιατρών που θήτευσαν κοντά του τόσο για την εκπαιδευτική του μέθοδο όσο και για την άριστη χρήση της Ελληνικής γλώσσας και της Ιατρικής ορολογίας.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Πέργαμο της Μικράς Ασίας στις 10 Μαρτίου του 1907. Γιος εμπόρου λαδιού και σαπουνιών, υπήρξε το μεγαλύτερο από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας Παναγιώτη Σάββα. Τα σχολικά χρόνια του Αλ. Σάββα χαρακτηρίζονται από την ένταση της περιόδου, που καταλήγει στην Μικρασιατική καταστροφή και στην μετακίνηση του Ελληνικού πληθυσμού από την Μικρά Ασία στην Ελλάδα. Μαθήτευσε στο Δημοτικό σχολείο της Περγάμου, στο Δημοτικό σχολείο της Φίλιας Μυτιλήνης, στο δεύτερο Δημοτικό σχολείο αρρένων στη Μυτιλήνη, στο ιστορικό Γυμνάσιο Κυδωνιών (από τα σπουδαιότερα σχολικά κέντρα της Μικράς Ασίας), στο Ημιγυμνάσιο της Περγάμου και στο εξατάξιο Γυμνάσιο Αθηνών. Άριστος μαθητής σε όλη την διάρκεια των μαθητικών του χρόνων, ενώ είναι αξιωσημείωτο πως σε ηλικία 15 ετών ολόκληρη η οικογένεια του βρήκε τραγικό θάνατο λόγω του πολέμου (1922). Μετά την παύση των σπουδών του για 2 χρόνια τελειώνει το Γυμνάσιο με Άριστα στην Αθήνα (1927), ενόσω εργαζόταν σκληρά για την επιβίωση του.
Το 1927 εισάγεται στην Ιατρική Σχολή Αθηνών όπου επέδειξε ιδιαίτερη έφεση στο μάθημα της Ανατομικής έχοντας δάσκαλο τον Καθηγητή Γ. Σκλαβούνο. Το 1929 διορίστηκε βοηθός στο Ανατομείο «επί μισθώ γραφέως β΄ τάξεως» και άμισθος βοηθός στο Εργαστήριο Ιστολογίας-Εμβρυολογίας, ενώ συγχρόνως εργαζόταν για να συντηρείται. Το 1934 έλαβε το πτυχίο του με βαθμό «Άριστα» και το 1939 κατέθεσε την διδακτορική του διατριβή με τίτλο «Συμβολή εις την μελέτην της νεφρικής αρτηρίας του ανθρώπου (μετά ιδίων παρατηρήσεων)», οπότε και αναγορεύθηκε διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με βαθμό «Άριστα».
Τον Οκτώβριο του 1949 δημοσίευσε την διατριβή του επί υφηγεσία με τον τίτλο «Περί του σχηματισμού των νευρικών πλεγμάτων του ανθρώπου» και μετέβη στη Θεσσαλονίκη όπου ανέλαβε καθήκοντα επιμελητή στο Ανατομείο. Στη συνέχεια, τον Μάρτιο του 1950, εξελέγη τακτικός καθηγητής Ανατομικής στην Ιατρική Σχολή του ΑΠΘ. Όμως η εκλογή του ακυρώθηκε τον Μάιο του ίδιου έτους και τελικά το Μάιο του 1951 εξελέγη στη θέση έκτακτου καθηγητή Ανατομικής στην Ιατρική Σχολή του ΑΠΘ.
Το χρονικό διάστημα Ιούνιο με Σεπτέμβριο του 1953 μετέβη στη Στοκχόλμη με υποτροφία από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας για να εργαστεί επί της μικροσκοπικής ανατομικής του κεντρικού νευρικού συστήματος, ενώ στις 22 Ιανουαρίου του 1954 εξελέγη πανηγυρικά τακτικός Καθηγητής της Περιγραφικής Ανατομικής.
Το ακαδημαϊκό έτος 1963-1964 εκλέγεται κοσμήτορας της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και συνταξιοδοτήθηκε 31 Αυγούστου 1968. Απεβίσωσε σε ηλικία 74 ετών.
Θητεία
Ο καθηγητής Αλέξανδρος Σάββας προσέφερε άρτιο εκπαιδευτικό έργο στους υποψήφιους ιατρούς πάνω στην Επιστήμη της Ανατομικής, Ιστολογίας και Εμβρυολογίας του ανθρώπου τόσο σε θεωρητικό όσο και εργαστηριακό επίπεδο.
Έχει πλούσιο συγγραφικό και ερευνητικό έργο.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του Καθηγητή Αλέξανδρου Σάββα έλαβε χώρα η μεταφορά του Ανατομείου από το ιστορικό οίκημα της οδού Κατσιμίδου στα νέα κτήρια της Ιατρικής Σχολής στην πανεπιστημιούπολη εκπληρώνοντας έτσι το όνειρο του καθηγητή για ένα σύγχρονο και άρτια εξοπλισμένο Ανατομείο.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε τη Ζωή Γ. Αλιβιζάτου το 1951 με την οποία απέκτησε έναν υιό, τον Παναγιώτη το 1952.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί Κατηγορία:Έλληνες ανατόμοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Ατσαπάτ
Το ατσαπάτ είναι ένας ποντιακός χορός από τα Πλάτανα.
Προέλευση και όνομα
«Ατσαπάτ» είναι η ποντιακή προφορά της τουρκικής ονομασίας των Πλατάνων (τουρκ. Akçaabat, Ακτσαμπάτ). Τα Πλάτανα είναι μια πόλη στα δυτικά της Τραπεζούντας. Η περιοχή φημίζεται ότι έβγαζε τους καλύτερους πυρριχιστές χορευτές.
Περιγραφή χορού
Πρόκειται για μία μορφή αργής σέρρας (πυρρίχιος χορός) που συνοδεύεται από τραγούδι. Παραδοσιακά χορευόταν μόνο από άντρες. Ο χορός έχει βάση το τικ διπλό με διάφορες φιγούρες (με έντονο τρέμουλο) κατά την διάρκειά του, κατόπιν παραγγέλματος. Παίζεται από όλα τα μουσικά όργανα. Με την ίδια ονομασία, σε διαφορετική μουσική και διαφορετικό τραγούδι, συναντάμε το χορό στην περιοχή της Ματσούκας, όπου χορευόταν και από γυναίκες. Σήμερα ο χορός χορεύεται σε ενότητα, με πρώτο το αργό κομμάτι ατσαπάτ και μετά την γρήγορη συνέχεια με την σέρρα. Ο ρυθμός είναι επτάσημος 7/8.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποντιακοί χοροί
570 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ο υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός
Το βιβλίο Ο υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός (L'existentialisme est un humanisme) είναι έργο του Ζαν Πωλ Σαρτρ. Δημοσιεύτηκε το 1946, βασισμένο σε μια διάλεξη που έδωσε ο Σαρτρ στο Club Maintenant στο Παρίσι, στις 29 Οκτωβρίου 1945.
Παρίσι 1945
Η διάλεξη στην οποία βασίστηκε το έργο, δόθηκε στο Club Maintenant στο Παρίσι, τον Οκτώβριο του 1945. Το Παρίσι είχε μόλις ελευθερωθεί από τους Ναζί, και ήταν εποχή πνευματικής ζύμωσης. Ερωτήσεις σχετικές με τη φιλοσοφία και την ηθική, δεν ήταν απλώς ακαδημαϊκής φύσεως αναζητήσεις αλλά απασχολούσαν το ευρύ κοινό που επανεξέταζε τις θεμελιώδεις αρχές της ηθικής και της κοινωνίας. Την εποχή εκείνη, ο υπαρξισμός ήταν αρκετά δημοφιλής και είχε ήδη ένα αιώνα πίσω του, ενώ κατατασσόταν ως ένα κίνημα επανάστασης εναντίον της υπερσυστηματικοποίησης της φιλοσοφίας.
Ανάλυση
Κυρίαρχη ιδέα στο βιβλίο του Σαρτρ είναι πως «η ύπαρξη προηγείται της ουσίας». Με αυτή τη φράση, ο Σαρτρ εννοεί πως, σε αντίθεση με ότι συμβαίνει με αντικείμενα που προέκυψαν μετά από σχεδιασμό, για παράδειγμα ένα ελβετικό μαχαίρι, o άνθρωπος δεν έχει προκαθορισμένο σκοπό ή φύση ή δεν υπάρχει κάτι το οποίο πρέπει να είναι. Ο Σαρτρ, ο οποίος ήταν άθεος, δεν πίστευε πως υπάρχει θείος δημιουργός στου οποίου το μυαλό έχουν δημιουργηθεί οι βασικές μας ιδιότητες. Ή πάλι, δεν πίστευε πως υπάρχει κάποια εξωτερική πηγή που δημιουργούσε αξίες. Για παράδειγμα, δεν πίστευε σε κοινή ανθρώπινη φύση η οποία θα μπορούσε να ήταν η πηγή της ηθικής μας. Έτσι, αναγκάζουμε να επιλέγουμε τι θα γίνουμε, οι επιλογές των πράξεων μας θα ορίσουν αυτό που είμαστε. Αρχικά λοιπόν, το μόνο δεδομένο είναι ότι είμαστε (ύπαρξη), όχι αυτό που είμαστε (ουσία). Ενώ η ουσία του ελβετικού μαχαιριού είναι προκαθορισμένη, οι άνθρωποι δεν έχουν καμία ουσία για να ξεκινήσουν.
Είναι κοινό χαρακτηριστικό όλων των υπαρξιστών φιλοσόφων (άθεων αλλά και χριστιανών όπως ο Σαίρεν Κίρκεγκωρ) η έμφαση στην ελευθερία μας να διαλέξουμε τι είμαστε.
Ο ανθρωπισμός στον οποίο αναφέρεται ο Σαρτρ, είναι αυτό που δίνει έμφαση στην αξιοπρέπεια των ανθρώπων, και τονίζει την κεντρική θέση της ύπαρξης ελεύθερης επιλογής στη δημιουργία των αξιών. Ο υπαρξισμός του Σαρτρ είναι αισιόδοξος, όπως και ο ανθρωπισμός, και παρά την απουσία αντικειμενικών αξιών, ισχυρίζεται πως ο κάθε άνθρωπος είναι απόλυτα υπεύθυνος για το τι έχει γίνει. Με αυτό, ο Σαρτρ θέτει το μέλλον της ανθρωπότητας στα χέρια της ανθρωπότητας και δηλώνει, πως «ο άνθρωπος είναι το μέλλον του ανθρώπου».
O Σαρτρ χρησιμοποιεί τη διάλεξη για να απαντήσει στην κριτική που συγκέντρωσε το προηγούμενο υπαρξιστικό του έργο, το Είναι και το Μηδέν, Δοκίμιο φαινομενολογικής οντολογίας (L'Être et le néant : Essai d'ontologie phénoménologique). Κριτικοί είδαν στο έργο του ότι καλεί τον κόσμο σε αδράνεια. Επίσης, δέχθηκε κριτική από μαρξιστές και χριστιανούς φιλόσοφους καθώς επικεντρώνεται στις επιλογές του ατόμου και αγνοεί τη συνολική ανθρωπότητα.
Ο Σάρτρ αναλύει τους όρους εγκατάλειψη, αγωνία και απελπισία ώστε να απαντήσει σε αυτή την κριτική. Αναλύει την λέξη εγκατάλειψη, για να εξηγήσει την αίσθηση της απώλειας που νοιώθει κάποιος όταν κατανοεί πως δεν υπάρχει θεός – και άρα δε μας δίνει οδηγίες για το πως να ζήσουμε ώστε να επιτύχουμε τη λύτρωση και τη μεταθανάτια ζωή. O Σαρτρ, υποστηρικτής της ελεύθερης βούλησης και εχθρός του σκληρού ντετερμινισμού, υποστηρίζει πως οι πράξεις μας πρέπει να όχι μόνο να δεσμεύουν τον εαυτό μας, αλλά να σκεφτόμαστε για όλη την ανθρωπότητα. Παρομοιάζει το μοντέλο ηθικής που εισηγείται με το αίσθημα της ευθύνης που φέρει ένας στρατιωτικός ηγέτης, του οποίου οι αποφάσεις μπορεί να έχουν καταστροφικά αποτελέσματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζαν Πωλ Σαρτρ Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Σρινιβάσα Ραμανούτζαν
Ο Ραμανούτζαν γεννήθηκε στο Ερόντε, στην Ομόσπονδη Πολιτεία Μαντράς (σημερινή επαρχία Ταμίλ Ναντού) σε μια οικογένεια που ανήκε στην κάστα των Βραχμάνων και στον λαό των Ταμίλ  Η πρώτη του επαφή με τα μαθηματικά έγινε στην ηλικία των 10 ετών. Επέδειξε φυσική δεξιότητα στο αντικείμενο και του δόθηκαν βιβλία προχωρημένης τριγωνομετρίας, το περιεχόμενο των οποίων κατείχε απόλυτα στην ηλικία των 12 ετών. Κατάφερε ακόμη και να ανακαλύψει δικά του θεωρήματα καθώς και ανακάλυψε ξανά, μόνος του, την ταυτότητα του Όιλερ. Στο σχολείο επέδειξε ασυνήθιστες μαθηματικές ικανότητες, κερδίζοντας επαίνους και βραβεία. Στην ηλικία των 17 ετών ο Ραμανούτζαν είχε ήδη διεξάγει την προσωπική του έρευνα σχετικά με τους αριθμούς Μπερνούλι και την σταθερά των Όιλερ-Μασερόνι.
Στον Ραμανούτζαν χορηγήθηκε υποτροφία για να σπουδάσει σε ένα κρατικό κολέγιο, η οποία όμως ακυρώθηκε όταν αυτός απέτυχε στα μαθήματα που δεν είχαν σχέση με τα μαθηματικά. Ο Ραμανούτζαν έγινε μέλος ενός άλλου κολλεγίου με σκοπό να συνεχίσει την έρευνα του, δουλεύοντας παράλληλα ως υπάλληλος γραφείου για να συντηρηθεί. Το 1912 και το 1913 έστειλε κάποια από τα θεωρήματα του σε τρεις ακαδημαϊκούς στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ. Ο Γκόντφρεϊ Χάρολντ Χάρντι, αναγνωρίζοντας το υψηλό επίπεδο της δουλειάς του, προσκάλεσε τον Ραμανούτζαν να τον επισκεφθεί και να συνεργαστούνε στο Κέμπριτζ. Στην διάρκεια της ζωής του ο Ραμανούτζαν απέκτησε τους τίτλους του Εταίρου της Βασιλικής Εταιρίας καθώς και του Εταίρου του Κολεγίου Τρίνιτι στο Κέμπριτζ. Απεβίωσε το 1920, μόλις στην ηλικία των 32 ετών ταλαιπωρημένος από αρρώστιες, υποσιτισμό και πιθανόν υποφέροντας από μόλυνση στο συκώτι.
Στην διάρκεια της σύντομής του ζωής, ο Ραμανούτζαν κατάφερε να αφήσει έργο που απαριθμεί σχεδόν 3900 αποτελέσματα, κυρίως ταυτότητες και εξισώσεις. Αν και ένας μικρός αριθμός από τα αποτελέσματα αυτά ήταν εσφαλμένα και μερικά ήδη γνωστά, οι περισσότερες από τις εργασίες του αποδείχθηκαν ορθές. Διατύπωσε συμπεράσματά του ήταν τόσο πρωτότυπα όσο και ιδιαίτερα αντισυμβατικά, όπως οι πρώτοι αριθμοί Ραμανούτζαν και η συναρτήση θήτα Ραμανούτζαν, και ενέπνευσαν έναν τεράστιο αριθμό περαιτέρω ερευνών. Είναι χαρακτηριστικό πως μερικές από τις πιο σημαντικές ανακαλύψεις του άργησαν πολύ να ενταχθούν στο ρεύμα των σύγχρονων μαθηματικών.
Τον Δεκέμβριο του 2011, αναγνωρίζοντας την συνεισφορά του στα μαθηματικά, η κυβέρνηση της Ινδίας διακήρυξε την ημέρα των γενεθλίων του Ραμανούτζαν (22 Δεκεμβρίου) ως ετήσια «Εθνική Ημέρα των Μαθηματικών» καθώς και το έτος 2012 ως «Εθνικό Χρόνο των Μαθηματικών».
Νεανική ζωή
Ο Ραμανούτζαν γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1887 στην πόλη Έροουντ (Erode), Προεδρία του Μαντράς (τώρα Παλιπαλαγιάμ, Ερόουντ, Ταμίλ Ναντού), και ζούσε στην κατοικία των παππούδων του. Ο πατέρας του, K. Σρινιβάσα Ιγιενκάρ, εργαζόταν σαν υπάλληλος σε ένα μαγαζί που πωλούσε υφάσματα και καταγόταν από την Τανζαβούρ. Η μητέρα του, Κομαλαταμάλ, ασχολούταν με τα οικιακά και παράλληλα ήταν ψάλτης σε ένα τοπικό ναό. Έμεναν στην οδό Σαρανγκαπάνι σε ένα παραδοσιακό σπίτι της πόλης Κουμπακόναμ. Το πατρικό του σπίτι είναι τώρα μουσείο. Όταν ο Ραμανούτζαν ήταν ενός και μισού έτους, η μητέρα του γέννησε ένα αγόρι με το όνομα Σανταγκόπαν, το οποίο πέθανε σε χρονικό διάστημα μικρότερο των τριών μηνών από τη γέννησή του. Τον Δεκέμβριο του 1889, ο Ραμανούτζαν αρρώστησε με ευλογιά αλλά ανάρρωσε, σε αντίθεση με χιλιάδες άτομα στην περιοχή της Τανζαβούρ τα οποία κατέληξαν από την ασθένεια εκείνο το χρόνο. Στην πορεία, μετακόμισε με την μητέρα του στο σπίτι των γονιών της στο Καντσιπούραμ, κοντά στο Μαντράς (τώρα Τσενάι). Τον Νοέμβριο του 1891, καθώς και το 1894, η μητέρα του γέννησε δύο παιδιά, τα οποία πέθαναν σε νηπιακή ηλικία.
Την 1η Οκτωβρίου 1892, ο Ραμανούτζαν γράφτηκε στο τοπικό σχολείο. Τον Μάρτιο του 1894, μεταφέρθηκε σε ένα ξενόγλωσσο σχολείο. Όμως, μετά την απόλυση του παππού του ως δικαστικού υπαλλήλου στο Καντσιπούραμ, ο Ραμανούτζαν επέστρεψε στο Κουμπακόναμ μαζί με την μητέρα του και γράφτηκε στο δημοτικό σχολείο του Κανκάγιαν. Μετά το θάνατο του παππού του από την πλευρά του πατέρα του, επιστέφει στους παππούδες του από την πλευρά της μητέρας του, οι οποίοι ζούσαν τότε στο Μαντράς. Δεν του άρεσε το σχολείο στο Μαντράς και το απέφευγε έντονα. Η οικογένεια του επιστράτευσε ένα τοπικό αστυφύλακα για να διαβεβαιώσει ότι πήγαινε στο σχολείο. Μετά από έξι μήνες ο Ραμανούτζαν επέστρεψε στο Κουμπακόναμ.
Την ανατροφή του την είχε αναλάβει η μητέρα του, καθώς ο πατέρας του δούλευε την περισσότερη μέρα. Είχε πολύ στενή σχέση μαζί της. Από εκείνη διδάχθηκε τα έθιμα και τη θρησκεία. Έμαθε να τραγουδά θρησκευτικά τραγούδια, να παρευρίσκεται στις συναγωγές και να έχει συγκεκριμένες διατροφικές συνήθειες – όλα από τα οποία είναι κομμάτι της κουλτούρας των Μπράχμιν. Στο δημοτικό σχολείο του Κανκάγιαν ο Ραμανούτζαν είχε υψηλές επιδόσεις. Λίγο πριν συμπληρώσει τα δέκα του έτη, τον Νοέμβριο του 1897, πέρασε τις εξετάσεις του στην αγγλική γλώσσα, στη γλώσσα Ταμίλ, στη γεωγραφία και στην αριθμητική. Mάλιστα συμπλήρωσε την μεγαλύτερη βαθμολογία στην περιοχή του. Εκείνο το έτος, ο Ραμανούτζαν πήγε στο γυμνάσιο Τάουν Χάιερ, όπου ήρθε σε επαφή με τα αυστηρά μαθηματικά για πρώτη φορά.
Στην ηλικία των 11, είχε ξεπεράσει σε μαθηματικές γνώσεις δύο ενοικιαστές του σπιτιού του, οι οποίοι ήταν φοιτητές. Στην πορεία δανείστηκε ένα βιβλίο με θέμα την ανώτερη τριγωνομετρία γραμμένο από τον Σ. Λ. Λόνι. Κατανόησε σε βάθος αυτό το βιβλίο στην ηλικία των 13, όπου έφτιαξε και δικά του θεωρήματα πάνω σε αυτό. Στα 14, είχε κερδίσει αξιόλογα βραβεία και διακρίσεις, οι οποίες συνεχίστηκαν σε όλα τα μαθητικά του χρόνια. Μάλιστα, αφού το σχολείο του είχε μόνο 35 καθηγητές και 1200 μαθητές, βοηθούσε τους πρώτους στη διδασκαλία. Ολοκλήρωσε τις εξετάσεις του στα μαθηματικά στο μισό προαπαιτούμενο χρόνο και επέδειξε μεγάλη οικειότητα με τη γεωμετρία και τις άπειρες σειρές. Ο Ραμανούτζαν διδάχθηκε πως να λύνει της κυβικές εξισώσεις το 1902 και κατάφερε να βρει το δικό του σωστό τρόπο για να επιλύει τις τεταρτοβάθμιες. Τον επόμενο χρόνο, χωρίς να ξέρει ότι οι πεμπτοβάθμιες δε λύνονται με τη βοήθεια ριζών, προσπάθησε (και φυσικά απέτυχε) να τις λύσει.
Το 1903 όταν ήταν 16 ετών, ο Ραμανούτζαν προμηθεύτηκε από ένα φίλο ένα αντίτυπο του βιβλίου του Γ. Σ. Καρ. Ο τίτλος του οποίου ήταν Μια σύνοψη των στοιχειωδών αποτελεσμάτων στα Θεωρητικά και Εφαρμοσμένα Μαθηματικά και ήταν μια συλλογή 5000 θεωρημάτων. Ο Ραμανούτζαν μελέτησε το βιβλίο σε βάθος. Αυτό το βιβλίο φημολογείται ότι ήταν ο λόγος που ξεδιπλώθηκε η ιδιοφυΐα του. Τον επόμενο χρόνο, είχε αναπτύξει και ερευνήσει τους Αριθμούς Μπερνούλι και είχε υπολογίσει τη σταθερά του Όιλερ-Μασερόνι σε 15 δεκαδικά ψηφία. Οι συνομήλικοι του υποστήριζαν ότι "σπάνια τον καταλάβαιναν" και ότι συχνά "έμεναν έκθαμβοι" από το θαυμασμό τους.
Ενηλικίωση στην Ινδία
Στις 14 Ιουλίου 1909, ο Ραμανούτζαν παντρεύτηκε ένα δεκάχρονο κορίτσι, την Τζανακιαμάλ (21 Μαρτίου 1899 – 13 Απριλίου 1994). Καταγόταν από το Ράτζεντραμ, ένα χωριό κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό του Μαρουντούρ. Ο πατέρας του Ραμανούτζαν δεν παρευρέθηκε στην τελετή.
Μετά τον γάμο, ο Ραμανούτζαν παρουσίασε ένα οίδημα στους όρχεις. Η μόλυνση αυτή μπορούσε να θεραπευτεί με μία εγχείρηση ρουτίνας, όμως η οικογένειά του δεν διέθετε τα απαραίτητα χρήματα. Παρόλα αυτά τον Ιανουάριο του 1910 ένας γιατρός ανέλαβε την εγχείρηση δωρεάν.
Στα τέλη του 1910, ο Ραμανούτζαν αρρώστησε ξανά, πιθανώς λόγω της εγχείρησης που υποβλήθηκε τον προηγούμενο χρόνο. Φοβόταν για τη ζωή του τόσο, που είπε στον φίλο του Ρ. Ραντακρίσνα Άιερ να "δώσει αυτά" (τα τετράδια του Ραμανούτζαν) στον καθηγητή Σινγκαραβέλου Μουνταλιάερ (ο καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Πασαγιάπα) ή στον Βρετανό καθηγητή Έντουαρντ Β. Ρος, από το "Χριστιανικό Κολέγιο του Μαντράς." Αφότου ο Ραμανούτζαν ανάρρωσε και πήρε πίσω τα τετράδιά του από τον Άιερ, επιβιβάστηκε σε ένα τραίνο από το Κουμπακόναμ προς την πόλη Βιλουπούραμ, η οποία είναι μια παραλιακή πόλη υπό Γαλλική κατοχή.
Προσοχή μέσα από τα μαθηματικά
Ένα από τα πρώτα προβλήματα που έθεσε στο περιοδικό ήταν:
Περίμενε να δοθεί μια λύση στα επόμενα τρία τεύχη σε χρονικό διάστημα έξι μηνών, αλλά δεν δέχθηκε κάποια. Στο τέλος, ο Ραμανούτζαν έδωσε ο ίδιος τη λύση στο πρόβλημά του. Στην σελίδα 105 του πρώτου τετραδίου του, διατύπωσε μια σχέση η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να λυθεί το πρόβλημα της άπειρης κιβωτισμένης ρίζας.
Χρησιμοποιώντας αυτή τη σχέση, η απάντηση στην ερώτησή του στο "Περιοδικό" ήταν ο αριθμός 3. Ο Ραμανούτζαν δημοσίευσε την πρώτη του μελέτη στο "Περιοδικό" για τις ιδιότητες των Αριθμών Μπερνούλι. Μια ιδιότητα που ανακάλυψε είναι ότι oι παρονομαστές των κλασμάτων των αριθμών Μπερνούλι διαιρούνται πάντα με το 6. Επιπλέον, επινόησε μια μέθοδο να μετρά το Bn σύμφωνα με τους πρότερους αριθμούς Μπερνούλι. Μια από αυτές τις μεθόδους είναι η ακόλουθη:
Θα δειχθεί ότι εάν ο n είναι ζυγός αριθμός διάφορος του μηδενός, (i) Bn είναι ένα κλάσμα και ο αριθμητής του στους μικρότερους όρους του είναι περιττός αριθμός, (ii) ο παρονομαστής του Bn περιέχει ένα από τους όρους 2 και 3 μια και μόνο μια φορά, (iii) είναι ακέραιος αριθμός και  κατά συνέπεια είναι περιττός ακέραιος αριθμός.
Στην δεκαεπτασέλιδη μελέτη του, "Κάποιες ιδιότητες των Αριθμών Μπερνούλι", ο Ραμανούτζαν έδωσε τρεις αποδείξεις, δύο πορίσματα και τρία συμπεράσματα. Ο Ραμανούντζαν είχε,αρχικά, πολλά ψεγάδια στη μελέτη του. Όπως είχε επισημάνει ο εκδότης του "Περιοδικού" Μ. T. Ναραγιάνα: Οι μέθοδοι του Ραμανούτζαν ήταν τόσο σύντομες και καινοφανείς και η παρουσίαση του στερούνταν από σαφήνεια και ακρίβεια, έτσι ώστε ο συνηθισμένος [μαθηματικός αναγνώστης], ασυνήθιστος σε τέτοια διανοητικά γυμνάσια, δεν θα μπορούσε να καταλάβει τους συλλογισμούς του εύκολα. Ο Ραμανούτζαν έγραψε αργότερα ένα άρθρο μέσω του οποίου συνέχισε να θέτει προβλήματα στο Περιοδικό. Στις αρχές του 1912, είχε μια προσωρινή εργασία στο γραφείο του Γενικού Λογιστή του Μαντράς, με μισθό 20 ρουπίες το μήνα. Έμεινε εκεί για μερικές μόνο εβδομάδες. Αμέσως μετά την εργασία αυτή αιτήθηκε για μια θέση στο γραφείο του προϊστάμενου του λογιστηρίου του λιμανιού του Μαντράς. Σε ένα γράμμα που χρονολογείται στις 9 Φεβρουαρίου 1912, γράφει: Κύριε, Γνωρίζω ότι η θέση του γραμματέα στο γραφείο σας είναι κενή, και αιτούμαι για αυτή. Πέτυχα στις εισαγωγικές εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο και μελέτησα για τις F.A. αλλά δεν κατάφερα να ολοκληρώσω τις σπουδές μου εξαιτίας κάποιων δυσμενών συνθηκών. Παρόλα αυτά, αφιερώνω όλο μου τον χρόνο στα Μαθηματικά στα οποία έχω εξελιχθεί αρκετά. Μπορώ να πω ότι είμαι αρκετά ικανός να αντεπεξέλθω στα καθήκοντα της εργασίας, αν μου δοθεί. Προσμένω ότι θα είστε αρκετά καλός έτσι ώστε να με καλέσετε για συνέντευξη. Μαζί με την αίτηση του υπήρχε μια σύσταση του E. Γ. Μίντλμαστ, του καθηγητή μαθηματικών στο Κολέγιο Πρεζίντενσι, στην οποία αναφερόταν ότι ο Ραμανούτζαν είναι ένας "νέος άνδρας με εξαιρετική ικανότητα στα μαθηματικά". Τρεις εβδομάδες αργότερα, στις 1 Μαρτίου, ο Ραμανούτζαν πληροφορήθηκε ότι προσλήφθηκε σαν γραμματέας τρίτης κλάσης, με μισθό 30 ρουπίες το μήνα. Στο γραφείο του, ο Ραμανούτζαν τελείωνε γρήγορα τα εργασιακά του καθήκοντα, ούτως ώστε να μπορεί να κάνει μαθηματική έρευνα. Το αφεντικό του, Φράνσις Σπρινγκ, και ο Σ. Ναραγιάνα Άιερ, ένας συνάδελφος του ο οποίος ήταν επίσης ταμίας της Μαθηματικής Εταιρείας της Ινδίας, παρότρυναν τον Ραμανούτζαν να συνεχίσει τις μαθηματικές του αναζητήσεις.
Επαφή με Άγγλους Μαθηματικούς
Οι δύο πρώτοι καθηγητές, H. Φ. Μπέικερ και E. Γ. Χόμπσον, επέστρεψαν τα γράμματα του Ραμανούτζαν χωρίς κανένα σχόλιο. Στις 16 Ιανουαρίου 1913, ο Ραμανούτζαν έγραψε στον Γ. Χ. Χάρντι. Καθώς προέρχονταν από έναν άγνωστο μαθηματικό, η εννιασέλιδη μελέτη του Ραμανουτζάν φάνταζε "απάτη" στα μάτια του Χάρντι. Ο Χάρντι αναγνώρισε κάποιους από τους τύπους του Ραμανούτζαν, ενώ άλλοι του φαινόντουσαν σχεδόν απίθανοι για να γίνουν πιστευτοί. Ένα από αυτά τα θεωρήματα, το οποίο βρέθηκε στο τέλος της τρίτης σελίδας είναι το εξής (έστω 0 < a < b + 1/2):
Ο Χάρντι εντυπωσιάστηκε και από τη μελέτη του Ραμανούτζαν στις άπειρες σειρές:
Το πρώτο αποτέλεσμα είχε ήδη διατυπωθεί από τον Μπάιερ. Το δεύτερο ήταν τελείως καινούργιο στον Χάρντι, και προερχόταν από μια ομάδα συναρτήσεων που ονομάζονται υπεργεωμετρικές σειρές, οι οποίες είχαν ερευνηθεί για πρώτη φορά από τον Λέοναρντ Όιλερ και τον Καρλ Φρίντριχ Γκάους. Εν συγκρίσει με τη μελέτη του Ραμανούτζαν στα ολοκληρώματα, ο Χάρντι βρήκε τα αποτελέσματα του Ραμανούτζαν πολύ πιο "ενδιαφέροντα". Ο Χάρντι έδωσε τα χειρόγραφα του Ραμανούτζαν στο συνάδελφο του Τ. E. Λίτλγουντ, για να τα μελετήσει. Ο Λίτλγουντ εντυπωσιάστηκε από τη μαθηματική ιδιοφυΐα του Ραμανούτζαν.
Όμως, ο Χάρντι απογοητεύτηκε από την απόφαση του Ραμανούτζαν να μην ταξιδέψει στην Αγγλία. Για αυτό επιστράτεψε ένα συνάδελφο του, λέκτορα στο Μαντράς, E. Χ. Νεβίλ, να μεταπείσει τον Ραμανούτζαν. Ο Νεβίλ ρώτησε τον Ραμανούτζαν το λόγο για τον οποίο δε θέλει να επισκεφθεί το Κέιμπριτζ. Μέχρι τότε, ο Ραμανούτζαν είχε όμως δεχθεί την πρόταση καθώς η αρχική διστακτική θέση των γονιών του άλλαξε. Ο Ραμανούτζαν τότε έπλευσε για την Αγγλία, αφήνοντας τη γυναίκα του πίσω με τους γονείς του στην Ινδία.
Ζωή στην Αγγλία
Ο Ραμανούτζαν πέρασε σχεδόν πέντε χρόνια στο Κέιμπριτζ όπου συνεργαζόταν με τον Χάρντι και τον Λίτλγουντ και εξέδωσε μερικά από τα ευρήματά του. Οι προσωπικότητες του Χάρντι και του Ραμανούτζαν διέφεραν έντονα. Η συνεργασία τους ήταν ένα κράμα διαφορετικής κουλτούρας, απόψεων και τρόπου εργασίας. Ο Χάρντι ήταν άθεος και ένθερμος υποστηρικτής της μαθηματικής απόδειξης και της μαθητικής αυστηρότητας, εν αντιθέσει με τον Ραμανούτζαν, ο οποίος ήταν ένας βαθιά θρησκευόμενος άνδρας και στηριζόταν έντονα στη διαίσθησή του. Την περίοδο στην οποία ο Ραμανούτζαν βρισκόταν στην Αγγλία, ο Χάρντι προσπάθησε σκληρά να του αναπληρώσει μορφωτικά κενά, χωρίς όμως να παρεμποδίσει την έμπνευσή του.
Στον Ραμανούτζαν απονεμήθηκε πτυχίο Θετικών επιστημών (το πτυχίο αυτό αργότερα μετονομάστηκε σε διδακτορικό "phD")τον Μάρτιο του 1916 για την δουλειά του πάνω στους ιδιαίτερα σύνθετους αριθμούς, το πρώτο μέρος της οποίας έχει δημοσιευθεί σαν εργασία στη Μαθηματική Εταιρία του Λονδίνου. Αυτή η εργασία αποτελούταν από 50 σελίδες όπου αποδείκνυε διαφορετικές ιδιότητες αυτών των αριθμών. Ο Χάρντι υποστήριξε ότι η εργασία αυτή ήταν μια από τις πιο ασυνήθιστες για την εποχή όσον αφορά την μαθηματική έρευνα και ότι ο Ραμανούτζαν έδειξε τρομερή οξύνοια συγγράφοντάς την. Στις 6 Δεκεμβρίου 1917, εκλέχθηκε μέλος της Μαθηματικής Εταιρίας του Λονδίνου. Έγινε μέλος της Βασιλικής Εταιρίας το 1918, όντας ο δεύτερος Ινδός με αυτή την ιδιότητα, μετά τον Ardaseer Cursetjee το 1841, και ήταν ένας από τα νεότερα μέλη της ιστορίας της Βασιλικής Εταιρίας. Εκλέχθηκε για τη συνεισφορά του στις "Ελλειπτικές Συναρτήσεις και για την Θεωρία Αριθμών." Τον Οκτώβριο του 1918, ήταν ο πρώτος Ινδός που εκλέχθηκε στο Τρίνιτι Κόλετζ του Κέιμπριτζ.
Μαθηματική Συνεισφορά
Στα μαθηματικά υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην επίγνωση και την κατοχή μιας απόδειξης. Ο Ραμανούτζαν διατύπωσε μια πληθώρα από μαθηματικούς τύπους, οι οποίοι μετέπειτα εξετάστηκαν σε βάθος. Ο Χάρντι, μιλώντας για τις ανακαλύψεις αυτές, τις χαρακτηρίζει ασυνήθιστα πλούσιες καθώς και αναφέρει πως συχνά έχουν βαθύτερο περιεχόμενο από αυτό που φαίνεται με την πρώτη ματιά. Συνέπεια του γεγονότος αυτού, ήταν να ανοίξουν νέοι ερευνητικοί ορίζοντες. Για παράδειγμα κάποιοι από τους ποιο ενδιαφέροντες τύπους είναι οι άπειρες Σειρές για το π: Το αποτέλεσμα αυτό βασίζεται στην αρνητική Θεμελιώδη διακρίνουσα d = −4×58 = −232 με αριθμό κλάσης h(d) = 2 (προσέχοντας πως 5×7×13×58 = 26390 καθώς ότι 9801=99×99; 396=4×99)  και σχετίζεται με το γεγονός ότι Συγκρίνοντας με τους αριθμούς Χέγκνερ, οι οποίοι έχουν αριθμό κλάσης 1 και δίνουν παρόμοια αποτελέσματα. Οι σειρές του Ραμανούτζαν για το π συγκλίνουν πάρα πολύ γρήγορα (εκθετικά) και αποτελούν την βάση για μερικούς από τους πιο γρήγορους αλγόριθμους που χρησιμοποιούνται σήμερα για τον υπολογισμό του π. Αποκόπτοντας το άθροισμα στον πρώτο όρο παίρνουμε επίσης την προσέγγιση για το π, που είναι σωστή μέχρι και το έκτο δεκαδικό ψηφίο.
Μια από τις πιο αξιοσημείωτες ικανότητες του Ραμανούτζαν ήταν η ταχύτατη λύση προβλημάτων. Μοιραζόταν ένα δωμάτιο με τον Ινδό στατιστικολόγο Π.Τ. Μαχαλανομπι ο οποίος προσπαθούσε να λύσει το εξής πρόβλημα: «Φανταστείτε πως βρίσκεστε σε έναν δρόμο με σπίτια αριθμημένα από 1 εως ν. Υπάρχει κάποιο σπίτι ανάμεσα (x) τέτοιο ώστε το άθροισμα των σπιτιών αριστερά του, να ισούται με το άθροισμα των σπιτιών δεξιά του. Αν το ν είναι ανάμεσα στο 50 και το 500, ποια είναι τα ν και x;». Αυτό είναι ένα πρόβλημα δύο μεταβλητών με πολλές λύσεις. Ο Ραμανούτζαν το σκέφτηκε και έδωσε μια ανορθόδοξη απάντηση, ένα συνεχές κλάσμα. Το ασυνήθιστο στην απάντηση αυτή είναι το γεγονός ότι ήταν λύση για κάθε αντίστοιχο πρόβλημα. Ο Μαχαλανομπις έμεινε έκπληκτος και τον ρώτησε πως το κατάφερε. Η απάντηση που πήρε από τον Ραμανούτζαν είναι η εξής: «Είναι απλό. Από την στιγμή που άκουσα το πρόβλημα, ήξερα πως η απάντηση είναι ένα συνεχές κλάσμα. Αναρωτήθηκα ποιο συνεχές κλάσμα. Και τότε η απάντηση μου ήρθε στο μυαλό».
Η διαίσθηση του, τον οδήγησε να ανακαλύψει μερικές έως τότε άγνωστες ταυτότητες, όπως η :