cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιόσιφ Ρούνιανιν
Ο Γιόσιφ Ρούνιανιν (Josif Runjanin), Βίνκοβτσι 8 Δεκεμβρίου 1821 –2 Φεβρουαρίου 1878 ) ήταν Σερβικής καταγωγής αντισυνταγματάρχης της Αυστροουγγαρίας και ερασιτέχνης μουσικός. Είναι κυρίως γνωστός για την σύνθεση του εθνικού ύμνου της Κροατίας.
Τσαφλέικα Ηλείας
Τα Τσαφλέικα είναι πεδινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 103 μέτρα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 4 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Αμαλιάδα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στον τότε δήμο Αμαλιάδας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Αμαλιάδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαλιάδος του Δήμου Ήλιδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 103 κατοίκους.
Γιόσιφ Ρούνιανιν
Ο Ρούνιανιν πήγε σχολείο στο Βίνκοβτσι, και κατόπιν στο Σρέμσκι Κάρλοβτσι. Από το 1848 έως το 1866 συμμετείχε σε τέσσερις επιχειρήσεις των Αυστριακών στην Ιταλία. Ως εκπρόσωπος του 1ου συντάγματος της Μπανόβινα έλαβε μέρος στην Κροατική Εθνοσυνέλευση το 1865.
Τσαφλέικα Ηλείας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας
Γιόσιφ Ρούνιανιν
Όταν υπηρετούσε ως δόκιμος του αυστροουγγρικού στρατού στη Γκλίνα της Κροατίας, γνωρίστηκε με κύκλους Ιλλυριών και μέσω αυτών με τον Κροάτη ποιητή Άντον Μιχανόβιτς. Ο Ρουνιάνιν συνέθεσε μουσική για το πατριωτικό του ποίημα Lijepa naša domovina το 1848. Το κομμάτι ακούστηκε για πρώτη φορά ως εθνικός ύμνος της Κροατίας το 1891, κατά τη διάρκεια της Κροατο-σλαβόνικης έκθεσης. Κατά την υπηρεσία του στη Γκλίνα έλαβε το βαθμό του λοχαγού και έμαθε να παίζει πιάνο. Αργότερα έγινε συνταγματάρχης. Μετά τη συνταξιοδότησή του μετακινήθηκε στο Νόβι Σαντ της Σερβίας, όπου πέθανε σε ηλικία 57 ετών στις 2 Φεβρουαρίου 1878 και τάφηκε στο σερβικό νεκροταφείο της Αναλήψεως.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Σέρβοι συνθέτες Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες
Θανάσης Μπούρας
Ο Θανάσης Μπούρας (Καρπενήσι, 1947) είναι Έλληνας ακαδημαϊκός, πολιτικός, βουλευτής και Γενικός Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, που διατελεί Γ' Αντιπρόεδρος της Βουλής.
Βιογραφικά Στοιχεία
Είναι παντρεμένος με την Κατερίνα Καραδημήτρη, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Κωνσταντίνο και την Πηνελόπη.
Ακαδημαϊκή δραστηριότητα
Έλαβε το πτυχίο του από το Τμήμα Φυσικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου της Αθήνας. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές και απέκτησε πτυχίο στη Μετεωρολογία την Ηλεκτρονική και την Ραδιοηλεκτρολογία. Είναι κάτοχος διδακτορικού τίτλου (Ph.D.) στις Φυσικές Επιστήμες. Ακόμα διαθέτει τίτλο παιδαγωγικών σπουδών, και είναι ενεργό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Φυσικών.
Υπήρξε καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το 1973 έως το 1979, ενώ στη συνέχεια δίδαξε στο ΤΕΙ Αθηνών του οποίου διετέλεσε δύο φορές αντιπρόεδρος.
Κοινοβουλευτική και Πολιτική Δραστηριότητα
Διετέλεσε νομάρχης Εύβοιας την περίοδο 1989-1990 και νομάρχης Δυτικής Αττικής από το 1990 έως το 1993. Μεταξύ 1989 και 1993 ήταν μέλος του συμβουλίου του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών.
Ορίστηκε Υφυπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, με αρμοδιότητα σε θέματα επενδύσεων και ανάπτυξης, στην κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή τον Ιανουάριο του 2009.
Ορίστηκε από τον πρωθυπουργό και πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνη Σαμαρά, Γενικός Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος το 2012. Έμεινε στη θέση αυτή μέχρι τον Φεβρουάριο του 2015 όταν τον διαδέχθηκε ο Γιάννης Πλακιωτάκης.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομίας και Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Β' Δυτικής Αττικής Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Το τρίγωνο της θλίψης
Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στις 21 Μαΐου 2022 στο Φεστιβάλ Καννών, όπου κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα. Στα 35α Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου κέρδισε σε όλες τις κατηγορίες που ήταν υποψηφια: καλύτερης ταινίας, σκηνοθέτη (Έστλουντ), σεναριογράφου (Έστλουντ) και ηθοποιού (Μπούριτς).
Πλοκή
Ο Carl, μοντέλο, και η Yaya, influencer, βγαίνουν ραντεβού. Ο Carl δυσανασχετεί με τη Yaya επειδή περιμένει από αυτόν να πληρώνει για τα γεύματα, παρόλο που αυτή κερδίζει περισσότερα από εκείνον- τσακώνονται για τα χρήματα και τους ρόλους των δύο φύλων. Τους προσκαλούν σε μια πολυτελή κρουαζιέρα σε ένα υπερπολυτελές σκάφος με αντάλλαγμα την προώθησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ανάμεσα στους πλούσιους καλεσμένους είναι ο Ρώσος ολιγάρχης Ντιμίτρι και η σύζυγός του Βέρα- το ηλικιωμένο ζευγάρι Κλημεντίνη και Ουίνστον, που έκαναν την περιουσία τους κατασκευάζοντας όπλα- η Τερέζ, που μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο είναι ικανή να αρθρώσει μόνο μια πρόταση στα γερμανικά- και ένας μοναχικός εκατομμυριούχος της τεχνολογίας, ο Τζάρμο. Οι καλεσμένοι απολαμβάνουν τη χλιδή τους στο γιοτ, αγνοώντας το πλήρωμα που εργάζεται για να ικανοποιήσει κάθε τους ανάγκη και ιδιοτροπία. Η επικεφαλής του προσωπικού, Paula, απαιτεί να υπακούσουν στα παράλογα αιτήματα των επισκεπτών, στα οποία περιλαμβάνεται και το κολύμπι κάθε μέλους του πληρώματος στην πισίνα. Εν τω μεταξύ, ο καπετάνιος του γιοτ, ο Τόμας Σμιθ, περνάει το χρόνο του μεθυσμένος στην καμπίνα του.
Μια μικρή ομάδα επιζώντων, αποτελούμενη από τον Καρλ, τη Γιάγια, τον Ντιμίτρι, την Τερέζ, την Πόλα, τον Τζάρμο, τον Νέλσον (που ισχυρίζεται ότι είναι μηχανικός του πλοίου, αλλά στην πραγματικότητα μπορεί να είναι ένας από τους πειρατές) και την καθαρίστρια Αμπιγκέιλ καταφέρνουν να διαφύγουν σε ένα νησί. Η Αμπιγκέιλ, η μόνη που διαθέτει ικανότητες επιβίωσης, αποβάλλει γρήγορα την ταπεινή ιδιότητα του μέλους του πληρώματος και σφετερίζεται τη διοίκηση. Καθώς οι επιζώντες δένονται και συμβιβάζονται με τη νέα τους κατάσταση, η Abigail αποκτά περισσότερη δύναμη, αποκτώντας το δικό της ιδιωτικό κρεβάτι μέσα στη σωσίβια λέμβο και εξαναγκάζοντας τον Carl σε σεξουαλική σχέση με αντάλλαγμα να παίρνει ο Carl ειδικά προνόμια και φαγητό. Η Γιάγια ζηλεύει και ο Καρλ σκέφτεται να την αφήσει για την Αμπιγκέιλ.
Η Yaya αποφασίζει να περπατήσει στην άλλη πλευρά του νησιού και η Abigail προσφέρεται να πάει μαζί της, παρά τις ανησυχίες του Carl. Ανακαλύπτουν ένα ασανσέρ και συνειδητοποιούν ότι έχουν ξεμείνει κοντά σε ένα πολυτελές θέρετρο. Επιστρέφοντας στον καταυλισμό τους, η Therese συναντά έναν πωλητή στην παραλία, αλλά δεν μπορεί να επικοινωνήσει την κατάστασή της. Η Γιάγια πανηγυρίζει για την εύρεση του ασανσέρ, αλλά η Αμπιγκέιλ διστάζει να μπει. Η Αμπιγκέιλ ετοιμάζεται να επιτεθεί στη Γιάγια με μια πέτρα, αλλά διστάζει όταν η ξεχασμένη Γιάγια προσφέρει στην Αμπιγκέιλ δουλειά ως βοηθός της. Ο Καρλ φαίνεται στη συνέχεια να τρέχει μανιωδώς μέσα στη ζούγκλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Σουηδικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Σουηδία Κατηγορία:Σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2022
Κ.Α.Ο. Μελισσίων
Το λήμμα '''Κ.Α.Ο. Μελισσίων''' μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω ειδικότερα:
Κατασκευαστής τύπων
Στην περιοχή της μαθηματικής λογικής και της επιστήμης των υπολογιστών γνωστής ως θεωρία τύπων, ένας κατασκευαστής τύπων είναι ένα χαρακτηριστικό μιας τυπικής γλώσσας με τύπους, το οποίο δημιουργεί νέους τύπους από παλιούς. Οι τυπικοί κατασκευαστές τύπων που συναντώνται είναι οι τύποι γινομένου, οι τύποι συναρτήσεων, οι power types και οι τύποι λίστας. Οι βασικοί τύποι θεωρούνται κατασκευαστές τύπων τάξης μηδέν. Νέοι τύποι μπορούν να οριστούν συνθέτοντας αναδρομικά κατασκευαστές τύπων
Για παράδειγμα, ο λ-λογισμός με απλούς τύπους μπορεί να θεωρηθεί ως μία γλώσσα με ένα μοναδικό κατασκευαστή τύπων— τον κατασκευαστή συναρτήσεων. Οι τύποι γινομένου μπορούν γενικά να θεωρηθούν "ενσωματωμένοι" στον λ-λογισμό με τύπους μέσω του currying.
Αφηρημένα, ένας κατασκευαστής τύπου είναι ένα τελεστής τύπων τάξης n που δέχεται ως όρισμα μηδέν ή περισσότερους τύπους, και επιστρέφει έναν άλλον τύπο. Χρησιμοποιώντας το currying, οι τελεστές τύπων τάξης n μπορούν να (ξανα)γραφούν ως μια ακολουθία εφαρμογών μοναδιαίων τελεστών τύπων. Ως εκ τούτου, μπορούμε να δούμε τους τελεστές τύπων ως λ-λογισμός με απλούς τύπους, ο οποίος έχει μόνο έναν βασικό τύπο που συνήθως συμβολίζεται με *,και προφέρεται "τύπος", ο οποίος είναι ο τύπος όλων των τύπων στην γλώσσα, οι όποίοι ονομάζονται σωστοί τύποι για να τους διακρίνουμε από τους τύπους των τύπων των τελεστών τύπων στον δικό τους λογισμό, που ονομάζονται kinds.
Η καθιέρωση ενός λ-λογισμού με απλούς τύπους πάνω από τους τελεστές τύπων οδηγεί σε κάτι περισσότερο από απλά ένα φορμαλισμό των κατασκευαστών τύπων. Η χρήση τελεστών τύπων υψηλής τάξης γίνεται δυνατή. Οι τελεστές τύπων αντιστοιχούν στον δεύτερο άξονα του λ-κύβου, οδηγώντας στον λαμδα λογισμό με απλούς τύπους με τελεστές τύπων, λω; καθώς αυτό δεν είναι τόσο γνωστό, συνδυάζοντας τελεστές τύπων με πολυμορφικό λ-λογισμό (Σύστημα F) οδηγεί στο Σύστημα F-omega.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρία τύπων
Σεσκ Φάμπρεγας
Ο Φρανσέσκ "Σεσκ" Φάμπρεγας Σολέρ (Francesc Fàbregas Soler, 4 Μαΐου 1987) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται με την ΑΣ Μονακό. Αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού μέσου. Είναι επίσης μέλος της εθνικής ομάδας ανδρών της χώρας του, με την οποία κατέκτησε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του 2008.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Αρενίς ντε Μαρ (Arenys de Mar) της επαρχίας Βαρκελώνης στις 4 Μαΐου του 1987 και έχει ύψος 1,77 μ. Ήταν υποστηρικτής της Μπαρτσελόνα από την παιδική του ηλικία και πήγε στον πρώτο του αγώνα της ομάδας αυτής με τον παππού του, όταν ήταν 9 μηνών. Από την ομάδα αυτή άρχισε την επαγγελματική του καριέρα. Προηγουμένως έπαιζε ως μεσαίος αμυντικός σε ομάδες νέων.
Στην Άρσεναλ
μικρογραφία|Ο Φάμπρεγας ως παίχτης της εθνικής ομάδας της [[Καταλονία|Καταλόνιας το 2013]] Βλέποντας ότι δεν του δίνονταν πολλές ευκαιρίες για μεγάλη καριέρα στην Μπαρτσελόνα πήγε στην Άρσεναλ και υπέγραψε συμβόλαιο με το σύλλογο του Λονδίνου στις 11 Σεπτεμβρίου του 2003. Αρχικά, αντιμετώπισε δυσκολία στο να προσαρμοστεί στη ζωή στη βρετανική πρωτεύουσα, όμως σύντομα έκανε φιλία με τον ισπανικής καταγωγής συμπαίκτη του Φιλίπ Σεντερός (Philippe Senderos), ο οποίος τον βοήθησε να προσαρμοστεί. Η πρώτη του εμφάνιση με την Άρσεναλ έγινε σχετικά νωρίς, στις 23 Οκτωβρίου του 2003, σε αγώνα για το Λιγκ Καπ με αντίπαλο τη Ρόδεραμ Γιουνάιτεντ. Σε ηλικία 16 ετών και 177 ημερών έγινε ο νεαρότερος παίκτης της Άρσεναλ, που έπαιξε ως βασικός. Στη συνέχεια έγινε και το νεαρότερο πρόσωπο που πέτυχε τέρμα στην ιστορία της Άρσεναλ στη νίκη με 5–1 επί των Γούλβερχαμπτον  Γουόντερερς (Wolverhampton Wanderers ). Οι επιτυχίες του στην ομάδα οδήγησαν στον ορισμό του σε αρχηγό στις 23 Νοεμβρίου του 2008. Ωστόσο, έναν μήνα μετά έμεινε εκτός για 4 μήνες εξαιτίας τραυματισμού στο γόνατο.
Διεθνής καριέρα
thumb|right|Ο Φάμπρεγας ενώ πανηγυρίζει ένα τέρμα στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2008 Ο Ισπανός ξεκίνησε τις εμφανίσεις του σε διεθνές επίπεδο με την εθνική ομάδα παίδων της Ισπανίας, στο αντίστοιχο παγκόσμιο πρωτάθλημα, το 2003, στη Φινλανδία. Στο πρωτάθλημα αυτό αγωνίζονταν παίκτες ηλικίας κάτω των 17 ετών και ο Φάμπρεγας είχε πολύ καλές εμφανίσεις και επίσης ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης. Οι Ισπανοί κατέλαβαν τη 2η θέση, με πρώτη τη Βραζιλία. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα παίδων του 2004, στο οποίο η Ισπανία κατέλαβε ξανά τη 2η θέση. Ο Φάμπρεγας ψηφίστηκε "χρυσός παίκτης" της διοργάνωσης.
Έπειτα από τις πολύ καλές εμφανίσεις του με την Άρσεναλ, στο Τσάμπιονς Λιγκ του 2006, ο προπονητής Λουίς Αραγονές έβαλε τον νεαρό Ισπανό στην εθνική ανδρών, σε ένα φιλικό αγώνα της Ισπανίας με την Ακτή Ελεφαντοστού. Στο παιχνίδι αυτό ο Φάμπρεγας έγινε ο νεαρότερος παίκτης που φόρεσε τη φανέλα με το εθνόσημο της Ισπανίας τα τελευταία 70 χρόνια. Ο αγώνας εκείνος ήταν νικηφόρος για τους Ισπανούς με 3–2 και ένα από τα τέρματα ήταν του Φάμπρεγας. Το Μάιο του 2006 επιλέχθηκε να αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Στη διοργάνωση συνετέλεσε στη νίκη της χώρας του επί της Τυνησίας με 3-1. Αγωνίστηκε ως αναπληρωματικός και για μία ακόμη φορά πέτυχε ρεκόρ του νεαρότερου παίκτη στην ισπανική ιστορία, αυτή τη φορά σε επίπεδο συμμετοχής σε παγκόσμιο πρωτάθλημα με την εθνική της χώρας του. Αυτό έγινε στη νίκη με 4–0 επί της Ουκρανίας, στις 13 Ιουνίου του 2006, όταν ο Φάμπρεγας ήταν 19 ετών και 41 ημερών. Ήταν υποψήφιος μάλιστα για το βραβείο Ζιλέτ του καλύτερου νεαρού παίκτη της διοργάνωσης, ωστόσο ο Γερμανός Λούκας Ποντόλσκι ήταν ο νικητής του βραβείου.
Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2008 ο Φάμπρεγας αγωνίστηκε με το νούμερο 10, ενώ πριν είχε το νούμερο 18. Στη διοργάνωση αυτή σκόραρε το πρώτο του τέρμα σε διεθνή διοργάνωση στη νίκη 4–1 επί της Ρωσίας. Στον αγώνα με την Ιταλία σκόραρε το νικητήριο πέναλτι για την ομάδα του. Στη διοργάνωση η Ισπανία κέρδισε τον παγκόσμιο τίτλο με νίκη στον τελικό επί της Γερμανίας με 1–0. Ήταν ο πρώτος παγκόσμιος τίτλος για τους Ίβηρες από το 1964. Ο Φάμπρεγας ψηφίστηκε στην Καλύτερη Ομάδα της Διοργάνωσης, που αναδείχθηκε από την τεχνική ομάδα της UEFA και αποτελείται από 23 παίκτες.
Ασίστ/Γκολ
Κατά την διάρκεια της αξιόλογης καριέρας του ο Φάμπρεγας σκόραρε 125 γκολ και σέρβιρε 211 ασσίστ σε 721 συμμετοχές με Τσέλσι, Μονακό, Μπαρτσελόνα, Άρσεναλ και την εθνική Ισπανίας.
Αποβολές
ο Φάμπρεγας συνολικά πήρε κίτρινη κάρτα 127 φορές και μόνο τρεις φορές κόκκινη.
Άλλες δραστηριότητες
Ο Φάμπρεγας πρωταγωνίστησε σε δικό του τηλεοπτικό πρόγραμμα, μόνο μία φορά, με το όνομα "The Cesc Fàbregas Show: Nike Live", το οποίο προβλήθηκε στις 19 Μαΐου του 2008. Το εν λόγω πρόγραμμα χρηματοδοτήθηκε από την εταιρεία Nike και προβλήθηκε στο τηλεοπτικό δίκτυο Sky Sports.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καταλονίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Το εκκρεμές του Φουκώ (μυθιστόρημα)
right|thumb|200px| Το εξώφυλλο του πρωτοτύπου (εκδόσεις Bompiani, έκδοση 2004) Το εκκρεμές του Φουκώ (τίτλος πρωτοτύπου: Il pendolo di Foucault) είναι μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα και φιλοσόφου Ουμπέρτο Έκο. Εκδόθηκε στην Ιταλία το 1988 και μεταφράστηκε στα ελληνικά από την Έφη Καλλιφατίδη.
Το βιβλίο χωρίζεται σε δέκα κεφάλαια, καθένα από τα οποία φέρει το όνομα ενός Σεφιρόθ. Βρίθει αναφορών στον εσωτερισμό (Καββάλα, αλχημεία και θεωρίες συνωμοσίας) και μάλιστα τόσες, ώστε ο κριτικός και μυθιστοριογράφος Άντονι Μπέργκες (Anthony Burgess) υπέδειξε ότι θα χρειαζόταν να έχει και ευρετήριο. Ο τίτλος του βιβλίου αναφέρεται στο πραγματικό Εκκρεμές του Φουκώ, το οποίο σχεδίασε ο Γάλλος φυσικός Λεόν Φουκώ για να καταδείξει την περιστροφή της Γης και έχει συμβολική σημασία στην πλοκή του μυθιστορήματος. Ορισμένοι πιστεύουν ότι αναφέρεται στον φιλόσοφο Μισέλ Φουκώ σημειώνοντας παράλληλα τη φιλία που συνέδεε τον Έκο με τον Φουκώ, αλλά ο συγγραφέας απορρίπτει τον όποιο σκόπιμο συσχετισμό προς τον Μισέλ Φουκώ κάτι που θεωρείται ως ένα από τα λεπτά λογοτεχνικά του αστεία.
Σύνοψη της πλοκής
Αφού διάβασαν πάρα πολλά χειρόγραφα σχετικά με τις απόκρυφες θεωρίες συνωμοσίας, τρεις επιμελητές εκδόσεων της μορφής που αποκαλείται "Vanity press", οι Τζάκοπο Μπέλμπο, Ντιοταλλέβι και Καζαουμπόν επινοούν τη δική τους θεωρία συνωμοσίας για τη δική τους διασκέδαση. Αποκαλούν αυτό το σατυρικό διανοητικό παιχνίδι "Το Σχέδιο". Σταδιακά, παθιάζονται και οι τρεις με το Σχέδιο και μερικές φορές λησμονούν ότι πρόκειται απλά για ένα παιχνίδι. Ακόμη χειρότερα, άλλοι οπαδοί των θεωριών συνωμοσίας μαθαίνουν τα σχετικά με το Σχέδιο και το παίρνουν στα σοβαρά. Ο Μπέλμπο ανακαλύπτει ότι είναι στόχος μιας πραγματικής μυστικής εταιρείας, που πιστεύει ότι κατέχει το κλειδί για την αποκάλυψη του θησαυρού των Ναϊτών Ιπποτών.
Το βιβλίο αρχίζει με τον αφηγητή, Καζαουμπόν, (το όνομά του υπαινίσσεται τον λόγιο Ισαάκ Καζαουμπόν, 1559-1614 αλλά και τον χαρακτήρα ενός λογίου στο έργο του Τζωρτζ Έλιοτ Middlemarch) να κρύβεται φοβισμένος στο Μουσείο Τεχνών και Επιτηδευμάτων του Παρισιού, ύστερα από το κλείσιμο του Μουσείου για το κοινό. Πιστεύει ότι μέλη μιας μυστικής εταιρείας έχουν απαγάγει τον Μπέλμπο και τώρα κυνηγούν αυτόν. Η αφήγηση στη συνέχεια κάνει μια αναδρομή (φλας-μπακ) καθώς ο Καζαουμπόν περιμένει στο Μουσείο να ξημερώσει.
Ο Καζαουμπόν υπήρξε φοιτητής στο Μιλάνο κατά τη δεκαετία του 1970 και η πτυχιακή του εργασία έγινε με θέμα τους Ιππότες του Ναού, ενώ ταυτόχρονα συμμετείχε σε επαναστατικές και αντεπαναστατικές δραστηριότητες των συμφοιτητών του. Κατά την περίοδο αυτή συναντά τον Μπέλμπο, επιμελητή εκδόσεων σε εκδοτικό οίκο. Ο Μπέλμπο τον προσκαλεί να εκφράσει τις κρίσεις του επί ενός χειρογράφου, το οποίο υποθετικά δεν είναι μυθιστόρημα σχετικά με τους Ναΐτες και εκεί ο Καζαουμπόν κάνει τη γνωριμία του καββαλιστή συναδέλφου του Μπέλμπο, του Ντιοταλλέβι.
Το βιβλίο, το οποίο έχει συγγράψει κάποιος συνταγματάρχης Αρντέντι, ισχυρίζεται ότι μέσω ενός μυστικού κωδικοποιημένου χειρογράφου, που ο συνταγματάρχης ανακάλυψε ύστερα από σχετικές έρευνές του, αποκαλύπτει ένα μυστικό σχέδιο των Ναϊτών του Μεσαίωνα για την κατάληψη του Κόσμου. Αυτή η υποθετική συνωμοσία αποτελεί και την εκδίκηση για τον θάνατο των Ηγουμένων του Τάγματος, όταν αυτό διαλύθηκε ύστερα από εντολή του βασιλέα της Γαλλίας Φιλίππου του Ωραίου. Ο Αρντέντι ισχυρίζεται ότι οι Ναΐτες ήταν οι θεματοφύλακες ενός κρυμμένου θησαυρού, ίσως και του Αγίου Γκράαλ του θρύλου, το οποίο εξομοιώνει με μια πηγή ραδιενεργής ακτινοβολίας που περικλείει μεγάλη ενέργεια.
Σύμφωνα με τη θεωρία του Αρντέντι, αφού η γαλλική μοναρχία και η Καθολική Εκκλησία διέλυσαν τους Ναΐτες, ισχυριζόμενοι ότι ήταν αιρετικοί, ορισμένοι από τους Ιππότες δραπέτευσαν και εγκαθίδρυσαν πυρήνες σε όλο τον Κόσμο. Οι πυρήνες αυτοί συναντώνταν σε τακτά χρονικά διαστήματα σε προκαθορισμένα σημεία, ανταλλάσσοντας πληροφορίες σχετικές με το Γκράαλ. Στο τέλος, οι πυρήνες αυτοί επρόκειτο να επανενωθούν για να ανακαλύψουν ξανά τη θέση που βρισκόταν κρυμμένο το Γκράαλ και να επιτύχουν, χάρη σε αυτό, την κυριαρχία του Κόσμου. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Αρντέντι, οι Ναΐτες έπρεπε να έχουν κατακτήσει τον Κόσμο το 1944 - προφανώς το σχέδιο είχε διακοπεί.
Ο Αρντέντι εξαφανίζεται μυστηριωδώς ύστερα από τη συνάντηση με τους Μπέλμπο και Καζαουμπόν, στην οποία συζήτησαν το βιβλίο του. Ο επιθεωρητής της Αστυνομίας ντε Άντζελις υποβάλλει ερωτήσεις στους δύο άνδρες, αφήνοντας τον υπαινιγμό ότι ανήκει στο τμήμα πολιτικών υποθέσεων, γεγονός που τον οδηγεί να ανακρίνει όχι μόνον επαναστάτες αλλά και άτομα που ισχυρίζονται ότι έχουν διασυνδέσεις με τον αποκρυφισμό.
Ο Καζαουμπόν συνάπτει μια ρομαντική σχέση με μια κοπέλα από τη Βραζιλία, την Αμπάρο. Για χάρη της φεύγει από την Ιταλία και περνά περίπου δυο χρόνια στη Βραζιλία, όπου μαθαίνει για το Καντομπλέ και μυείται στον μυστικισμό της Καραϊβικής. Σε αυτό το πλαίσιο συναντά τον Αλιέ, έναν ηλικιωμένο Ιταλό, ο οποίος ισχυρίζεται ότι είναι ο "κόμης του Σαιν Ζερμαίν". Δείχνει ότι έχει τρομακτικές γνώσεις σε ό,τι αφορά τον αποκρυφισμό. Ενώ βρίσκεται στη Βραζιλία, ο Καζαουμπόν παίρνει μια επιστολή του Μπέλμπο σχετικά με μια συνάντησή του με αποκρυφιστές, στην οποία θυμάται τη θεωρία συνωμοσίας του Αρντέντι χάρη στα λόγια μιας κοπέλας που εμφανώς βρισκόταν σε ύπνωση. Ο Καζαουμπόν και η Αμπάρο παρακολουθούν κι αυτοί μιαν απόκρυφη τελετή της "Ουμπάντα", κατά την οποία και η ίδια η Αμπάρο πέφτει σε ύπνωση, εμπειρία που βρίσκει ιδιαίτερα ενοχλητική και ανησυχητική, καθώς έχει μαρξιστική ιδεολογία και απορρίπτει τις πνευματιστικές και θρησκευτικές εμπειρίες. Έτσι, χωρίζει με τον Kαζαουμπόν και ύστερα από λίγο αυτός επιστρέφει στην Ιταλία.
Επιστρέφοντας στο Μιλάνο, ο Καζαουμπόν αρχίζει να εργάζεται ως ανεξάρτητος ερευνητής. Στη βιβλιοθήκη της πόλης συναντά μια κοπέλα ονόματι Λία και οι δύο νέοι ερωτεύονται και, τελικά, αποκτούν ένα παιδί. Στο μεταξύ ο Καζαουμπόν προσλαμβάνεται από το αφεντικό του Μπέλμπο, τον κύριο Γκάραμοντ (το όνομα αναφέρεται στον Γάλλο εκδότη Κλωντ Γκαραμόν (Claude Garamond) για να αναζητήσει εικονογραφήσεις για μια "ιστορία των μετάλλων" που ετοιμάζει για λογαριασμό μιας εταιρείας. Ο Καζαουμπόν μαθαίνει ότι ο αξιοσέβαστος κ. Γκάραμοντ είναι, επίσης, ιδιοκτήτης ενός άλλου εκδοτικού οίκου, που ονομάζει "Μανούτιο" (αναφορά στον τυπογράφο του 15ου αιώνα Άλδο Μανούτιο), οίκου του τύπου "vanity press", ο οποίος χρεώνει μεγάλα ποσά στους συγγραφείς, προκειμένου να εκδώσει τα έργα τους.
Ο κ. Γκάραμοντ συλλαμβάνει την ιδέα να ξεκινήσει δύο σειρές βιβλίων αποκρυφισμού: Μια για σοβαρές εκδόσεις, εργασία για τον εκδοτικό οίκο "Γκάραμοντ" και μία για τον "Μανούτιο", με την ονομασία "Αποκεκαλυμμένη Ίσις" (αναφορά στα θεοσοφικά κείμενα της Γιελένα Πέτροβνα Μπλαβάτσκι), ώστε να προσελκύσει περισσότερους ματαιόδοξους "συγγραφείς".
Οι Μπέλμπο, Ντιοταλλέβι και Καζαουμπόν γρήγορα βρίσκονται "βυθισμένοι" σε απόκρυφα κείμενα, τα οποία συνδέονται με όλα τα είδη αχνών διασυνδέσεων με πραγματικά ιστορικά γεγονότα. Έτσι, δίνουν στους συγγραφείς το παρωνύμιο "οι Διαβολικοί" και, ταυτόχρονα, προσλαμβάνουν τον Αλιέ ως ειδικό σύμβουλο.
Οι τρεις επιμελητές αρχίζουν να αναπτύσσουν τη δική τους θεωρία συνωμοσίας, το "Σχέδιο", ως εν μέρει σατυρικό και εν μέρει διανοητικό παιχνίδι. Ξεκινώντας από το "μυστικό χειρόγραφο" του Αρντέντι, εξυφαίνουν έναν ιστό από μυστικές διασυνδέσεις. Αρχίζουν, επίσης, να χρησιμοποιούν τον μικρό υπολογιστή του Μπέλμπο, ο οποίος τον έχει ονομάσει "Αμπουλάφια" (αναφορά στον Ισπανό Εβραίο Αβραάμ Αμπουλάφια, ιδρυτή της Σχολής της "Προφητικής Καββάλα". Ο Μπέλμπο χρησιμοποιεί τον υπολογιστή κυρίως για ν' αποθηκεύει τα προσωπικά του κείμενα (στο βιβλίο περιέχονται πολλά αποσπάσματά τους), τα οποία ανακαλύπτει ο Καζαουμπόν καθώς τον ψαχουλεύει), αλλά διαθέτει κι ένα πρόγραμμα που μπορεί να αναδιευθετεί τυχαία τις λέξεις ενός κειμένου.(Συγκρίνετε το πρόγραμμα Dissociated press, που δημιουργεί με τον τρόπο αυτό κείμενα - παρωδίες και το έργο Ars Magna του Ραμόν Λουλ). Χρησιμοποιούν το πρόγραμμα για να δημιουργήσουν τις διασυνδέσεις, οι οποίες εμπνέουν το "Σχέδιο", εισάγοντας τυχαίες λέξεις από τα κείμενα των "Διαβολικών", λογικούς τελεστές (If, Then κτλ) προφανείς "αλήθειες" (όπως "οι Ναΐτες έχουν πάντα σχέση") και "ουδέτερα στοιχεία", όπως η Μίνι είναι αρραβωνιαστικιά του Μίκυ Μάους. Έτσι ο "Αμπουλάφια" δημιουργεί νέο κείμενο.
Οι πρώτες τους προσπάθειες καταλήγουν στην αναδημιουργία (ύστερα από ελεύθερη ερμηνεία των αποτελεσμάτων) της συνωμοσίας της Μαρίας Μαγδαληνής, βασικό σύνδεσμο με το βιβλίο The Holy Blood and the Holy Grail (το Άγιο Αίμα και το Άγιο Δισκοπότηρο) των Μάικλ Μπάιγκεντ, Ρίτσαρντ Λη και Χένρι Λίνκολν (Michael Baigent, Richard Leigh, Henry Lincoln). Ο Καζαουμπόν προτείνει αστειευόμενος ότι ο Μπέλμπο πρέπει να αναζητήσει συνδέσμους σε μη προφανή συμφραζόμενα, όπως η σύνδεση της Καββάλα με τα μπουζί του αυτοκινήτου. Ο Μπέλμπο υπακούει και η έρευνα καταλήγει να συνδέσει το σύστημα παραγωγής και μετάδοσης ισχύος σε ένα αυτοκίνητο είναι μεταφορά του καββαλιστικού "Δένδρου της Ζωής". Ευχαριστημένοι με τα αποτελέσματα του προγράμματος, οι τρεις τους καταφεύγουν στον "Αμπουλάφια" κάθε φορά που καταλήγουν σε κάποιο αδιέξοδο.
Το "Σχέδιο" εξελίσσεται αργά, αλλά η τελική του παραλλαγή εμπλέκει τους Ναΐτες Ιππότες, οι οποίοι κατέχουν ένα αρχαίο μυστικό ενεργειακών ροών, τα "τελλουρικά ρεύματα", που ανακάλυψαν κατά τις Σταυροφορίες. Το αρχικό Τάγμα του Ναού καταστράφηκε με την εκτέλεση του Ζακ ντε Μολαί, μεγάλου του Μαγίστρου, το 1314, αλλά τα μέλη που γλίτωσαν δημιούργησαν ανεξάρτητους μυστικούς πυρήνες σε όλη την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Όπως και στην αρχική θεωρία του Αρντέντι, κάθε πυρήνας κατέχει ένα τμήμα του Σχεδίου και τμήμα των σχετικών πληροφοριών. Οι πυρήνες συναντώνται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ανακατασκευάζοντας σταδιακά το αρχικό Σχέδιο. Στη συνέχεια θα επανενωθούν και, χρησιμοποιώντας την ενέργεια των τελλουρικών ρευμάτων, θα γίνουν κύριοι του Κόσμου. Τα βασικά όργανα που χρησιμοποιούνται σε αυτό το Σχέδιο είναι ένας ειδικά σχεδιασμένος χάρτης και το εκκρεμές του Φουκώ.
Παρά το ότι το "Σχέδιο" είναι εξεζητημένο, οι τρεις επιμελητές εμπλέκονται όλο και περισσότερο στο παιχνίδι τους: Αρχίζουν να πιστεύουν ότι πράγματι μπορεί να υφίσταται μια μυστική συνωμοσία. Η εξαφάνιση του Αρντέντι, το πρωτότυπο "κωδικοποιημένο χειρόγραφό" του δεν μπορεί να έχουν διαφορετική εξήγηση. Όταν όμως η κοπέλα του Καζαουμπόν, η Λία, ζητά να δει αυτό το κωδικοποιημένο χειρόγραφο, καταλήγει σε μια τετριμμένη ερμηνεία του: Το χειρόγραφο δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια λίστα για ψώνια και παροτρύνει τον Καζαουμπόν να εγκαταλείψει αυτό το παιχνίδι, το οποίο έχει αρνητικές γι' αυτόν επιπτώσεις.
Όταν ο Ντιοταλλέβι διαγιγνώσκεται με καρκίνο, τον αποδίδει στη συμμετοχή του στο "Σχέδιο". Διαισθάνεται ότι η ασθένειά του είναι μια θεία τιμωρία για την εμπλοκή του σε μυστικά που έπρεπε να έχει αφήσει ήσυχα και για τη δημιουργία ενός παιχνιδιού που τους ξεπερνά όλους. Στο μεταξύ ο Μπέλμπο εμπλέκεται όλο και περισσότερο στο "Σχέδιο", θέλοντας να αποφύγει να αντιμετωπίσει τα προσωπικά του προβλήματα.
Ο Μπέλμπο επισκέπτεται κατ' ιδίαν τον Αλιέ και του περιγράφει το "Σχέδιο" σαν να ήταν αποτέλεσμα σοβαρής έρευνας. Ισχυρίζεται, επίσης, ότι έχει στην κατοχή του τον μυστικό χάρτη των Ναϊτών. Ο Αλιέ απογοητεύεται από την άρνηση του Μπέλμπο να του επιτρέψει να δει αυτόν τον (ανύπαρκτο) χάρτη και τον ενοχοποιεί ως ύποπτο τρομοκρατίας, ώστε να τον αναγκάσει να πάει στο Παρίσι. Ο Αλιέ αναγορεύει τον εαυτό του ως τον επικεφαλής μιας μυστικής πνευματικής αδελφότητας, η οποία περιλαμβάνει τον Αρντέντι, τον κ. Γκάραμοντ και πολλούς από τους "Διαβολικούς" συγγραφείς. Ο Μπέλμπο αναζητά βοήθεια από τον ντε Άντζελις, ο οποίος μετατίθεται στη Σαρδηνία ύστερα από μια βομβιστική απόπειρα με αυτοκίνητο, και αρνείται περαιτέρω ανάμιξη.
Ο Καζαουμπόν δέχεται ένα τηλεφώνημα για βοήθεια, πηγαίνει στο διαμέρισμα του Μπέλμπο και διαβάζει όλα τα κείμενα που αυτός έχει αποθηκευμένα στον υπολογιστή του και αποφασίζει να ακολουθήσει τον Μπέλμπο στο Παρίσι. Συμπεραίνει ότι ο Αλιέ και οι σύντροφοί του έχουν την πρόθεση να συναντηθούν στο Μουσείο όπου βρίσκεται το εκκρεμές, καθώς ο Μπέλμπο τους έχει εκμυστηρευθεί ότι ο χάρτης των Ναϊτών πρέπει να χρησιμοποιηθεί σε σχέση με το εκκρεμές. Ο Καζαουμπόν κρύβεται στο Μουσείο, όπου βρίσκεται στην αρχή του μυθιστορήματος.
Η ομάδα του Αλιέ είναι, ή έχουν ξεγελάσει τους εαυτούς τους πως είναι, η ομάδα "Τρες" του "Σχεδίου". Θυμωμένοι επειδή ο Μπέλμπο ξέρει περισσότερα από αυτούς για το "Σχέδιο", προσπαθούν να τον εξαναγκάσουν να αποκαλύψει τα μυστικά που ξέρει, φθάνουν στο σημείο να τον εξαναγκάσουν χρησιμοποιώντας τη Λορέντσα, την κοπέλα με την οποία είναι ερωτευμένος. Ο Μπέλμπο αρνείται να τους ικανοποιήσει ή να τους αποκαλύψει πως το "Σχέδιο" είναι ένα ανόητο κατασκεύασμα, η άρνησή του υποκινεί μια ταραχή, κατά τη διάρκεια της οποίας η Λορέντσα μαχαιρώνεται και ο Μπέλμπο απαγχονίζεται με το σύρμα του εκκρεμούς του Φουκώ. Η ενέργεια αυτή αλλάζει την τροχιά του εκκρεμούς, κάνοντάς το να ταλαντώνεται από τον λαιμό του αντί από το σημείο ανάρτησής του.
Ο Καζαουμπόν δραπετεύει από το Μουσείο μέσω των παρισινών υπονόμων και διαφεύγει πηγαίνοντας στο εξοχικό όπου είχε μεγαλώσει ο Μπέλμπο. Είναι ασαφές στο σημείο αυτό πόσο αξιόπιστος αφηγητής υπήρξε ο Καζαουμπόν και μέχρι ποίου σημείου επινοεί ή εξαπατάται από, θεωρίες συνωμοσίας. Σύντομα μαθαίνει ότι ο Ντιοταλλέβι υπέκυψε στον καρκίνο τα μεσάνυχτα της Παραμονής του Αγίου Ιωάννου, την ίδια στιγμή που πέθανε και ο Μπέλμπο. Το μυθιστόρημα τελειώνει με τον Καζαουμπόν να συλλογίζεται τα γεγονότα του βιβλίου, προφανώς έχοντας παραδοθεί στην (πιθανότατα παραληρηματική) ιδέα ότι σύντομα θα τον συλλάβει κι αυτόν το Τρες. Και όταν αυτό συμβεί, θα έχει την ίδια τύχη με τον Μπέλμπο, αρνούμενος να τους δώσει νύξεις, αρνούμενος να δημιουργήσει ένα ψέμα. Κι ενώ περιμένει, κρυμμένος στο αγροτόσπιτο στο οποίο πριν χρόνια ζούσε ο Μπέλμπο, βρίσκει ένα παλιό χειρόγραφό του, ένα είδος ημερολογίου. Ανακαλύπτει ότι ο Μπέλμπο είχε μια μυστικιστική εμπειρία σε ηλικία 12 ετών, από την οποία αντιλήφθηκε το τελικό νόημα πέρα από τα σημεία και τη σημειωτική. Αντιλαμβάνεται ότι κατά μέγα μέρος η συμπεριφορά του Μπέλμπο και πιθανόν η δημιουργία του "Σχεδίου", ακόμη και ο θάνατός του, είχαν την έμπνευσή τους από την επιθυμία του Μπέλμπο να ανασυλλάβει το χαμένο εκείνο νόημα.
Σημαντικά θέματα
Τα περισσότερα μυθιστορήματα του είδους εστιάζουν στο μυστηριώδες και αποσκοπούν στο να δώσουν τη δική τους εκδοχή στη θεωρία συνωμοσίας. Ο Έκο αποφεύγει αυτή την παγίδα, χωρίς παραχωρήσεις στο ιστορικό μυστήριο που καλύπτει τους Ναΐτες Ιππότες. Στην πραγματικότητα, το μυθιστόρημα μπορεί να θεωρηθεί ως κριτική, λοιδορία ή αποδόμηση των μεγάλων πρωταρχικών συνωμοσιών που απαντώνται στη μεταμοντέρνα λογοτεχνία. Αν και η κεντρική πλοκή του στηρίζεται στο λεπτομερειακά παρατιθέμενο "Σχέδιο", το βιβλίο εστιάζει στην εξέλιξη των χαρακτήρων και στην αργή τους μετάβαση από δύσπιστους επιμελητές που διακωμωδούν τα χειρόγραφα του "Μανούτιου" σε εύπιστους "Διαβολικούς". Με τον τρόπο αυτό, η παρατιθέμενη θεωρία συνωμοσίας συνιστά απλώς ένα μηχανισμό ανάπτυξης πλοκής παρά μια σοβαρή πρόταση.
Ο Καζαουμπόν είναι λόγιος. Ενώ ο Μπέλμπο αναζητά την εσωτερική γαλήνη, η αναζήτηση του Καζαουμπόν είναι η γνώση. Η αβεβαιότητα της επιστημονικής γνώσης και της ανθρώπινης εμπειρίας ερευνώνται στον χαρακτήρα του, καθώς παίρνει μέρος σε υπερφυσικά γεγονότα. Οι αφηγήσεις του εγκαταλείπουν τον αυστηρό ρεαλισμό και σταδιακά κλίνουν προς το υπερφυσικό, καθώς εξελίσσεται το μυθιστόρημα.
Ο κ. Γκάραμοντ, του οποίου η βασική εργασία είναι η "πώληση ονείρων" μέσω του "vanity press" εκδοτικού του οίκου, αρχίζει να πιστεύει στον φανταστικό κόσμο που εξυφαίνουν οι επιμελητές του. Είναι, εν τούτοις, πιθανόν ότι και ο ίδιος ήταν πάντα ένας από τους "Διαβολικούς" και δημιούργησε αυτόν τον εκδοτικό οίκο για να "ψαρέψει" πληροφορίες.
Εταιρείες και οργανώσεις
Στο "Εκκρεμές του Φουκώ" αναφέρονται οι εξής μυστικές - ή όχι και τόσο μυστικές - εταιρείες και οργανώσεις: Υπάρχει και μια ασαφής αναφορά της μιας φοράς στη φανταστική λατρεία "Χθούλου" μέσω μιας παράθεσης από τα σατανιστικά τελετουργικά – "I'a Cthulhu! I'a S'ha-t'n!". Οι λέξεις αυτές ολοκλήρωναν ένα τελετουργικό που δημιούργησε ο Μάικλ Ακίνο. Αρχικά ήταν μόνο – "I'a Cthulhu!" αλλά ο Αντόν ΛαΒέι (Anton LaVey) πρόσθεσε το "I'a S'ha-t'n!" ώστε να του δώσει πιο "σατανιστική" μορφή.
Σύγκριση με άλλα βιβλία
Το "εκκρεμές του Φουκώ" έχει χαρακτηριστεί ως "Ο κώδικας Ντα Βίντσι του σκεπτόμενου ανθρώπου". Η περγαμηνή που δίνει το έναυσμα για το "Σχέδιο" και οι πολλαπλές της ερμηνείες διαδραματίζουν τον ίδιο ρόλο με τις περγαμηνές της ιστορίας του Ρεν-λε-Σατώ ([Rennes-le-Château), που έγινε παγκόσμια γνωστό χάρη στο μυθιστόρημα του Νταν Μπράουν και, νωρίτερα, από το έργο "The Holy Blood and the Holy Grail", από το οποίο και εμπνεύστηκε ο Μπράουν. Το μυθιστόρημα του Έκο, το οποίο προηγείται του "φαινομένου" Μπράουν τουλάχιστον κατά μία δεκαετία, ομοίως ασχολείται με τους Ναΐτες, πολύπλοκες συνωμοσίες, μυστικούς κώδικες, το αίνιγμα του Αγίου Αίματος (αν κι αυτό αναφέρεται μόνο φευγαλέα) και περιλαμβάνει ακόμη κι ένα κυνηγητό γύρω από τα μνημεία του Παρισιού. Αυτό όμως το κάνει από μια πολύ περισσότερο κριτική σκοπιά: Είναι περισσότερο μια σάτυρα επί της ματαιοπονίας των θεωριών συνωμοσίας και αυτών που τις πιστεύουν αντί για απόπειρα πολλαπλασιασμού τέτοιων πεποιθήσεων.
Όταν ρωτήθηκε αν διάβασε το μυθιστόρημα του Μπράουν, ο Έκο απάντησε: Ήμουν υποχρεωμένος να το διαβάσω, γιατί όλοι με ρωτούσαν γι' αυτό. Η απάντησή μου είναι ότι ο Νταν Μπράουν είναι ένας από τους χαρακτήρες μου στο "Εκκρεμές του Φουκώ", που πραγματεύεται περί ατόμων που αρχίζουν να πιστεύουν σε αποκρυφιστικό υλικό. - Μα εσείς ο ίδιος μοιάζει να ενδιαφέρεστε για την Καββάλα, την αλχημεία και άλλες αποκρυφιστικές πρακτικές που ερευνάτε στο μυθιστόρημα. - Όχι. Στο "εκκρεμές του Φουκώ" κατέγραψα την αλλόκοτη αναπαράσταση αυτού του τύπου ανθρώπων. Έτσι, ο Νταν Μπράουν είναι ένα από πλάσματά μου. Ο ίδιος ο Έκο εμπνεύστηκε από τον μεγάλο Αργεντινό συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ιδιαίτερα από το διήγημά του "Tlön, Uqbar, Orbis Tertius". Το προγενέστερο μυθιστόρημα του Έκο, Το όνομα του Ρόδου, "χρεώνεται" επίσης στον Μπόρχες, αυτή τη φορά στο έργο του "Η βιβλιοθήκη της Βαβέλ", καθώς ο Έκο σιωπηρά αναγνωρίζει, δίνοντας κεντρικό ρόλο στον τυφλό μοναχό Χόρχε του Μπούργκος, που ονομάζει έτσι ως φόρο τιμής στον τυφλό Αργεντινό συγγραφέα. Για την εικονογράφηση του Σέργιου Νείλου, ο Έκο καταφεύγει στο έργο του Ντανίλο Κις (Danilo Kiš) "Το βιβλίο των Βασιλέων και των Ανόητων" στην "Εγκυκλοπαίδεια των Νεκρών".
Το "εκκρεμές του Φουκώ" έχει επίσης πολλές αναφορές στις εμπειρίες και τα γραπτά του ίδιου του Έκο: Ο Μπέλμπο μεγάλωσε, και το αναφέρει πολλές φορές, στην περιοχή του Πιεμόντε στη βόρεια Ιταλία. Σε ένα άρθρο του, στη σειρά δοκιμίων του Il costume di casa αναφέρεται σε επίσκεψή του σε τελετή του καντομπλέ στη Βραζιλία, και θυμάται το επεισόδιο στο μυθιστόρημά του. Περιγράφει επίσης τον Γάλλο εθνολόγο Ροζέ Μπαστίντ ως έχοντα μεγάλες ομοιότητες με τον Αλιέ.
Η αμερικανική εφημερίδα The Boston Globe έγραψε: "Μπορεί κάποιος να διακρίνει την καταγωγή του "Εκκρεμούς του Φουκώ" του Έκο από την τριλογία του Ρόμπερτ Άντον Ουίλσον The Illuminatus!. Η τριλογία αυτή γράφτηκε δεκατρία χρόνια πριν το έργο του Έκο, Ο συγγραφέας Τζων Τζόνσον έγραψε για την ομοιότητα των δύο βιβλίων, ότι "και τα δύο έργα γράφτηκαν με τη γλώσσα στο μάγουλο, με μεγάλη αίσθηση ειρωνίας".
Αποσπάσματα
Το βιβλίο αρχίζει με ένα μεγάλο απόσπασμα στα εβραϊκά, το οποίο προέρχεται από την Καββάλα και συγκεκριμένα από τη συλλογή κειμένων του Ραββί Ισαάκ Λουρία. Στο βιβλίο δεν δίνεται η μετάφρασή του (ούτε στο πρωτότυπο ούτε στις μεταφράσεις). Το κείμενο αυτό είναι (μεταφρασμένο) το εξής: Όταν το φως του Ατέρμονος συντάχθηκε με τη μορφή μιας ευθείας γραμμής στο Κενό ... δεν συντάχθηκε και επεκτάθηκε αμέσως προς τα κάτω, μάλιστα επεκτάθηκε σιγά - δηλαδή, στην πρώτη γραμμή του Φωτός άρχισε να επεκτείνεται και κατά την έναρξη της επέκτασής της στο μυστικό της Γραμμής που συντάχθηκε και διαμορφώνεται σε έναν τροχό, τέλεια κυκλικό στο περίγραμμά του.
Καθένα από τα 119 κεφάλαια που περιέχει το βιβλίο αρχίζει επίσης με ένα ή δύο αποσπάσματα, κατά κύριο λόγο από βιβλία αποκρυφισμού (περιλαμβάνονται και αποσπάσματα από το The Holy Blood and the Holy Grail). Το πλέον ασυνήθιστο από αυτά προέρχεται από την ιδιωτική αλληλογραφία του Έκο με τον διάσημο αρχιτέκτονα και μηχανικό Μάριο Σαλβαντόρι (Mario Salvadori), στο οποίο περιγράφονται οι αρχές της φυσικής ενός (αιωρούμενου) θύματος ως προσέγγιση απλού ή διπλού εκκρεμούς.
Εκδόσεις
Το πρωτότυπο εκδόθηκε από τις εκδόσεις "Bompiani" στο Μιλάνο το 1988. Μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Την ελληνική μετάφραση έκανε η - σχεδόν μόνιμη - μεταφράστρια του Έκο στα ελληνικά, Έφη Καλλιφατίδη και εκδόθηκε από τους εκδοτικούς οίκους σε διαφορετικές χρονολογίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ουμπέρτο Έκο Κατηγορία:Φιλοσοφικά μυθιστορήματα
Πρέντραγκ Ντρόμπνιακ
Ο Πρέντραγκ Ντρόμπνιακ (σερβικά κυριλλικά Предраг Дробњак, λατινικά Predrag Drobnjak), είναι Μαυροβούνιος καλαθοσφαιριστής, γεννημένος στην πόλη Μπιγέλο Πόλιε του Μαυροβουνίου στις 27 Οκτωβρίου 1975.
Καριέρα
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία 17 ετών το 1992 στην Παρτιζάν Βελιγραδίου, όπου αγωνίστηκε για 6 χρόνια. Μετά από ένα τριετές πέρασμα από την Τουρκία και την Εφές Πίλσεν, έκανε το άλμα στην καριέρα του αγωνιζόμενος για 4 χρόνια στο NBA. Επέστρεψε στην Ευρώπη το 2005 και κάθε χρόνο άλλαζε ομάδες, παίζοντας όμως σε δυνατά πρωταθλήματα. Την περίοδο 2009-10 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο ελληνικό πρωτάθλημα με την φανέλα του ΠΑΟΚ, ενώ στο δεύτερο μισό της επόμενης περιόδου συμφώνησε με τον Ηρακλή.
Στην εθνική ομάδα
Ο Ντρόμπνιακ αγωνίστηκε από το 1999 ως το 2004 στην εθνική ομάδα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας / Σερβίας και Μαυροβουνίου, με κορυφαίες στιγμές την κατάκτηση των Μουντομπάσκετ 1998 και 2002, καθώς και του Ευρωμπάσκετ 2001. Αγωνίστηκε επίσης στην Ολυμπιάδα του 2000 (6η θέση) και του 2004 (11η θέση), καθώς και στο Ευρωμπάσκετ 2003 (6η θέση).
Από το 2006 είναι μέλος της εθνικής ομάδας του Μαυροβουνίου, καθώς τη χρονιά εκείνη η χώρα του αποσπάστηκε από την ομοσπονδία Σερβίας και Μαυροβουνίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαυροβούνιοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σιατλ Σούπερσονικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Κλίπερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάσκι Μπασκόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπεσίκτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Μαυροβουνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2001 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2003 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1998 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2002 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κλαμπ Μπάσκετ Χιρόνα
Μπιλ Μπράντλεϊ
Ο Ουίλιαμ Ουόρεν "Μπιλ" Μπράντλεϊ (αγγλικά: William Warren "Bill" Brandley, γενν. 28 Ιουλίου 1943) είναι Αμερικανός πολιτικός και πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Διετέλεσε Γερουσιαστής από το Νιου Τζέρσεϊ από το 1979 έως το 1997. Σήμερα, ο Μπράντλεϊ έχει αναλάβει την διαχείριση της βιβλιοθήκης και του μουσείου που φέρουν το όνομα του Λύντον Μπέινς Τζόνσον.
Γεννήθηκε στο Μισούρι, αλλά μεγάλωσε στο Νιου Τζέρσεϊ και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον.
Ο Μπράντλεϊ διετέλεσε Γερουσιαστής από το Νιου Τζέρσεϊ ως μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος από το 1979 έως το 1997.
Ήταν υποψήφιος για το προεδρικο χρίσμα του κόμματος στις εσωκομματικές εκλογές, αλλά ηττήθηκε από τον Αλ Γκορ.
Βιογραφία
Ο Ουίλιαμ Ουόρεν Μπράντλεϊ γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου του 1943 σε μια μικρή πόλη του Μισούρι. Ήταν πολύ καλός στο μπάσκετ και αυτό φάνηκε από νεαρή ηλικία. Ήταν επίσης πολύ καλός μαθητής και αναδείχθηκε σε πολιτειακό επίπεδο μέσα από τις συμμετοχές σε μαθητικούς διαγωνισμούς και σε αθλήματα. Του πρόσφεραν 75 πανεπιστημιακές υποτροφίες στην Αμερική και στο εξωτερικό, αλλά ο ίδιος της απέρριψε για να φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο ως μέλος της Αμερικανικής ομάδας μπάσκετ στο τουρνουά καλαθοσφαίρισης των θερινών ολυμπιακών αγώνων του 1964. Όταν το Πρίνστον τελείωσε τρίτο στο τουρνουά NCAA το 1965, ο Μπράντλεϊ ήταν ο παίκτης της χρονιάς για την NCAA. Μετά την αποφοίτησή του, ο Μπράντλεϊ φοίτησε με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και αρχικά απέρριψε πρόταση για το αν θα έπαιζε στην Εθνική Καλαθοσφαιρική Ομοσπονδία (NBA).
Ενώ φοιτούσε στην Οξφόρδη, ο Μπράντλεϊ συνέχιζε να παίζει μπάσκετ. Μόλις τελείωσε τις σπουδές του, ο Μπράντλεϊ γύρισε στο Νιου Τζέρσεϊ και έγινε μέλος των Νιου Γιορκ Νικς. Πέρασε ολόκληρη την αθλητική του σταδιοδρομία με τους Νικς και κέρδισε τίτλους του NBA το 1970 και το 1973. Παράλληλα, ο Μπράντλεϊ ξεκίνησε να ασχολείται και με την πολιτική. Το 1977, ο Μπράντλεϊ εξελέγη στην Γερουσία με το Δημοκρατικό Κόμμα από την πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ. Επανεξελέγη το 1984 και το 1990. Άφησε την Γερουσία το 1997 και ήταν υποψήφιος για το προεδρικό χρίσμα το 2000, αλλά ηττήθηκε από τον Αλ Γκορ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
The Washington Post
230px|thumb|Πρωτοσέλιδο την Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011 The Washington Post είναι ο τίτλος κορυφαίας Αμερικανικής καθημερινής εφημερίδας. Είναι η εφημερίδα με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία στην Ουάσινγκτον, καθώς και η παλαιότερη της περιοχής, έχοντας ιδρυθεί το 1877. Η εφημερίδα έχει την έδρα της στην πρωτεύουσα των Ηνωμένων Πολιτειών και δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην εθνική πολιτική. Καθημερινές εκδόσεις τυπώνονται για την Περιφέρεια της Κολούμπια, το Μέριλαντ και τη Βιρτζίνια. Η εφημερίδα τυπώνεται σε μεγάλο σχήμα, με τις φωτογραφίες να τυπώνονται και έγχρωμες και ασπρόμαυρες.
Ιστορία
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, στο πιο γνωστό επεισόδιο της πρόσφατης ιστορίας της εφημερίδας, οι δημοσιογράφοι Μπομπ Γούντγουορντ και Καρλ Μπέρνσταϊν οδήγησαν την έρευνα του Αμερικανικού τύπου στο όπως έμεινε γνωστό Σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ. Οι αναφορές στην εφημερίδα συνέβαλαν στην παραίτηση του Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον. Από τότε, οι έρευνές της έχουν οδηγήσει στην αυξημένη εποπτεία του Στρατιωτικού Ιατρικού Κέντρου Γουόλτερ Ριντ.
Η εφημερίδα έχει κερδίσει 47 Βραβεία Πούλιτζερ, συμπεριλαμβανομένου 6 ξεχωριστά βραβεία το 2008, ο δεύτερος μεγαλύτερος αριθμός βραβείων που δόθηκε ποτέ σε εφημερίδα σε μια χρονιά. Επίσης, έχει λάβει 18 Nieman Fellowships και 368 Βραβεία White House News Photographers Association, μεταξύ άλλων.
Το 2008, ο Μάρκους Μπράουχλι αντικατέστησε τον για πολλά χρόνια διευθύνων συντάκτη Λέοναρντ Ντάουνι Τζούνιορ.
Κυκλοφορία
Το Μάιο του 2013 η μέση κυκλοφορία της καθημερινής έκδοσης της Washington Post ήταν 474.,767 φύλλα, κατατάσσοντάς την έβδομη μεταξύ των εφημερίδων των Ηνωμένων Πολιτειών, πίσω από τη USA Today, τη The Wall Street Journal, τους Τάιμς της Νέας Υόρκης και τους Los Angeles Times. Σύμφωνα με τον ανεξάρτητο πάροχο στοιχείων διαδικτυακής επισκεψιμότητας Similar Web, η ιστοσελίδα των Los Angeles Times ήταν η 114η σε επισκεψιμότητα ιστοσελίδα στις Ηνωμένες Πολιτείες και 21η μεταξύ των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων, προσελκύοντας περισσότερους από 82 εκατομμύρια επισκέπτες σε μηνιαία βάση.
Ιδιοκτησία
Η εφημερίδα ανήκει στην The Washington Post Company. Τον Αύγουστο του 2013, ο ιδιοκτήτης του Amazon.com, Τζεφ Μπέζος, συμφώνησε για την εξαγορά της εφημερίδας έναντι του ποσού των 250 εκατομμυρίων δολαρίων σε μετρητά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Washington Post Washington Post
2011 Live EP
Τα τραγούδια διαλέχτηκαν από τον ντράμερ της μπάντας, Chad Smith.
Αλεξάνδρα Μαρκογιαννάκη - Φιώτη
Η Αλεξάνδρα Μαρκογιαννάκη - Φιώτη είναι πολιτικός.
Γεννήθηκε στην Κρήτη και ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική. Διορίστηκε νομάρχης Χίου και στις 27 Μαρτίου 1986 νομάρχης Ηλείας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Ιούλιο του 1989. Το 1994 έθεσε υποψηφιότητα για τη νομαρχία Χανίων, θέση στην οποία τελικά κατάφερε να εκλεγεί, στον β΄ γύρο, με την υποστήριξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Απέτυχε να επανεκλεγεί το 1998 συγκεντρώνοντας το 37,70% των ψήφων. Το 2006 ήταν υποψήφια δήμαρχος για τον δήμο Νέας Κυδωνίας Χανίων αλλά ήρθε δεύτερη συγκεντρώνοντας 1.580 ψήφους, δηλαδή το 37,13%.
Πηγές
Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας Κατηγορία:Νομάρχες Χίου
IPadOS 14
Το iPadOS 14 είναι η τρέχουσα μεγάλη έκδοση του λειτουργικού συστήματος iPadOS που αναπτύχθηκε από την Apple για τη σειρά
υπολογιστών tablet iPad. Ανακοινώθηκε στις 22 Ιουνίου 2020 στο Worldwide Developers Conference (WWDC) της εταιρείας ως διάδοχος του iPadOS 13 και κυκλοφόρησε στο κοινό στις 16 Σεπτεμβρίου 2020.
Το iPadOS 14 θα αντικατασταθεί από το iPadOS 15 από το επερχόμενο φθινόπωρο. Η πρώτη έκδοση beta του iPadOS 15 κυκλοφόρησε στις 7 Ιουνίου 2021, με μια δημόσια έκδοση beta τον Ιούλιο.
Κατηγορία:IPadOS
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Εκπαιδευτική ραδιοτηλεόραση
Ο σκοπός της Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης είναι η ενίσχυση της διδασκαλίας της Πρωτοβάθμιας και της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, αλλά και η δια βίου εκπαίδευση όλων των πολιτών.
Είναι ένα μέσο μετάδοσης της γνώσης και της πληροφορίας εξ αποστάσεως, μέσω προγραμμάτων γενικής παιδείας και ενημέρωσης. Είναι μια εναλλακτική, σύγχρονη και οπτικοακουστική εκπαιδευτική πρόταση, η οποία απευθύνεται σε όλους τους εκπαιδευόμενους, τους εκπαιδευτικούς αλλά και στο ευρύτερο κοινό.
Ως θεματολογία έχει κυρίως θέματα με τα οποία ασχολούνται οι μαθητές στο σχολείο, όπως είναι οι φυσικές επιστήμες, η γεωγραφία, η οικολογία, η μυθολογία, η ιστορία, αλλά και πιο γενικά θέματα που απευθύνονται σε μικρούς και μεγάλους όπως ο αθλητισμός, η τεχνολογία κτλ.
Κατηγορία:Εκπαίδευση Κατηγορία:Τηλεόραση
Μπιεστσάντι
Τα Όρη Μπιεστσάντι (πολωνικά: Bieszczady, σλοβακικά: Beščady, ουκρανικά: Бещади, ουγγρικά: Besszádok) είναι οροσειρά που εκτείνεται από τα άκρα νοτιοανατολικά της Πολωνίας και τα βορειοανατολικά της Σλοβακίας μέχρι τη δυτική Ουκρανία. Αποτελεί το δυτικό τμήμα των Ανατολικών Μπεσκίντι (πολωνικά: Beskidy Wschodnie, ουκρανικά: Східні Бескиди) και είναι γενικότερα μέρος των Εξωτερικών Ανατολικών Καρπαθίων. Η οροσειρά βρίσκεται ανάμεσα στο πέρασμα του Γούπκουφ (640 μ.) και το πέρασμα του Βισκόβσκι (933 μ.). Η υψηλότερη κορυφή των Μπιεστσάντι είναι το Όρος Πικούι (1405 m) στην Ουκρανία. Η υψηλότερη κορυφή του πολωνικού τμήματος είναι η Ταρνίτσα (1346 μ.).
Διαιρέσεις
Δεδομένου ότι υπάρχουν πολλές παραλλαγές των διαιρέσεων των οροσειρών και των ονομάτων των Ανατολικών Μπεσκίντι (και των Ουκρανικών Καρπαθίων γενικά), δίνονται διάφορες κατηγορίες στα ακόλουθα:
Διαίρεση 1:
Διαίρεση 2:
Διαίρεση 3: