cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πον Νεφ (γέφυρα)
Κατασκευή
αριστερά|μικρογραφία Η Πον Νεφ αποτελείται από δύο ξεχωριστές γέφυρες, μία με πέντε καμάρες που συνδέει την αριστερή όχθη του Σηκουάνα με το Ιλ ντε λα Σιτέ και μία άλλη με επτά καμάρες που ενώνει το νησί με τη δεξιά όχθη. Οι παλιότεροι χαραγμένοι χάρτες του Παρισιού δείχνουν πως όταν χτίστηκε η γέφυρα, βρισκόταν ακριβώς στην άκρη του Ιλ ντε Σιτέ. Από τότε, με προσχώσεις και αποβάθρες, το νησί έχει επεκταθεί και στην άκρη του βρίσκεται σήμερα η πλατεία Vert-Galant, ένα μικρό δημόσιο πάρκο.
Η γέφυρα κατασκευάστηκε για να διευκολύνει την επικοινωνία με το Ιλ ντε λα Σιτέ, το νησί στη μέση του ποταμού, που κατά τη διάρκεια της μεσαιωνικής περιόδου ήταν η καρδιά της πόλης και πολύ παλιότερα, ανάμεσα στα 250 και 225 π.Χ., υπήρξε το λίκνο του Παρισιού που τότε ονομαζόταν Λουτετία.
Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1578 και διήρκεσαν 26 χρόνια. Ο Ερρίκος Γ΄ διόρισε μια επιτροπή για να εξασφαλίσει την καλή κατασκευή της γέφυρας και την παρακολούθηση του έργου. Ο ίδιος ο βασιλιάς έθεσε το θεμέλιο λίθο στις 16 Μαρτίου 1578, παρουσία της μητέρας βασίλισσας Αικατερίνης των Μεδίκων και της βασίλισσας Λουίζας της Λωρραίνης. Λόγω της εξέγερσης στην πόλη κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών πολέμων, οι εργασίες διακόπηκαν για δέκα χρόνια, από το 1588 έως 1598. Το 1599, ο νέος βασιλιάς Ερρίκος Δ΄ διέταξε την επανάληψη της εργασιών και η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1607.
Χαρακτηριστικά
Η γέφυρα έχει μήκος 238 μέτρα και πλάτος 20,50 μ. Τα δύο πεζοδρόμια είναι 4,50 μέτρα το καθένα. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη γέφυρα στο Παρίσι μετά τη γέφυρα Αβάλ και τη γέφυρα Αμόν του περιφερειακού δρόμου. Ο μεγάλος βραχίονας έχει επτά καμάρες, και ο μικρός πέντε. κέντρο|μικρογραφία|920x920εσ|Η Πον Νεφ και το Ιλ ντε λα Σιτέ μικρογραφία|Ένα από τα καταστήματα πάνω στη γέφυρα - 1848 Μερικά χαρακτηριστικά της Πον Νεφ που την έκαναν να διαφέρει από άλλες γέφυρες στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γέφυρες στη Γαλλία Κατηγορία:Παρίσι Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γαλλία
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 1998-1999
Α1 Γυναικών 1998-1999
Το πρωτάθλημα μπάσκετ γυναικών της περιόδου 1998-99 ήταν το δεύτερο στην ιστορία της Α1 Εθνικής. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Σπόρτιγκ, ενώ οι Εσπερίδες και ο Ολυμπιακός Βόλου υποβιβάστηκαν στην Α2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 1998 1999 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 1998 1999
Γρηγόριος Στρογγύλος
Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Πύλη της Μπουμπουνίστρας
Η Πύλη της Μπουμπουνίστρας ή μεσογείτικη πόρτα ήταν μια πύλη στα ανατολικά τείχη της Αθήνας κοντά στην Πύλη του Αδριανού, εκεί που σήμερα βρίσκεται η γωνία της λεωφόρου Αμαλίας με την οδό Όθωνος, στην πλατεία Συντάγματος. Έδινε πρόσβαση προς τα χωριά που βρίσκονται στα Μεσόγεια και προς την Κηφισιά, την Πεντέλη και τον Μαραθώνα. Ήταν κατασκευασμένη από τρεις μαρμάρινους λίθους ενός αρχαίου υδραγωγείου και έφερε λατινική επιγραφή. Ήταν μία από τις επτά πύλες στα τείχη ύψους περίπου τριών μέτρων και πάχους 30 εκατοστών που περιέβαλαν την πόλη. Η ανέγερση του τείχους που διήρκεσε 75 ημέρες χρονολογείται το 1778, επί διοίκησης του βοεβόδα Χασεκή, και έγινε με σκοπό την άμυνα εναντίον των επιδρομών των Τουρκαλβανών.
Η πύλη είχε στρατηγική σημασία για την άμυνα των Αθηνών κατά τους χρόνους της Επανάστασης του 1821. Τότε αυτή, όπως και οι άλλες πύλες της πόλης, είχε ενισχυθεί με πύργους (μπούρτζια). Μικρά βίαια επισόδεια γύρω από την πύλη είχαν γίνει κατά την έναρξη της Επανάστασης, το Πάσχα του 1821, όταν οι Τούρκοι φοβούμενοι έκλεισαν τις πύλες και απαγόρευαν την είσοδο και έξοδο του πληθυσμού. Αργότερα, τη νύχτα της 25 προς 26 Απριλίου στρατιωτικό σώμα επαναστατών υπό τους Χατζή-Μελέτη Βασιλείου, Ντάβαρη και Σαρρή κατέλαβε για πρώτη φορά την πόλη των Αθηνών μετά από σύντομη μάχη μεταξύ της Πύλης της Μπουμπουνίστρας και της Πύλης των Αγίων Αποστόλων, δηλ. μεταξύ των σημερινών Παλαιών Ανακτόρων και της οδού Γεωργίου Σταύρου. Εκεί ήταν και το ασθενέστερο μέρος του τείχους. Αργότερα η πόλη ανακαταλήφθηκε από τους Τούρκους όταν κατήλθε ισχυρό στράτευμα υπό τον Ομέρ Βρυώνη, αλλά και πάλι ελευθερώθηκε για δεύτερη φορά την 3η Νοεμβρίου του 1821. Τότε χίλιοι Αθηναίοι υπό τον Γαβριήλ Αναστασίου μπήκαν αμαχητί από την πύλη της Μπουμπουνίστρας ενώ η τουρκική φρουρά οχυρώθηκε στην Ακρόπολη.
Περί την 20 Ιουλίου 1824 σώμα από ελαφρούς Τούρκους ιππείς (ντελήδες) υπό τον Ομέρ πασά της Καρύστου επιχείρησαν να εισβάλλουν στην Αθήνα η οποία ήταν υπό τον έλεγχο των Γκούρα και Οδυσσέα Ανδρούτσο. Αρχικά προσπάθησαν να εισέλθουν από την πύλη της Μπουμπουνίστρας οι χωρικοί των Πατησίων και άλλων περιοχών  γύρω από την Αθήνα για να προστατευτούν από τους επερχόμενους Τούρκους. Οι αμυνόμενοι Αθηναίοι υπό τους Μήτρο Μάρα, Γεώργιο Λέκκα, Νερούτσο Βενιζέλο και Ιωάννη Νικολάου και οι Ρουμελιώτες υπό τους Γκούρα, Κατσικογιάννη, Ευμορφόπουλο και Ι. Ρούκη μαχόμενοι γύρω από την πύλη ανάγκασαν τον εχθρό να υποχωρήσει προς τα Πατήσια. Μετά από μάχες τριών ημερών οι ντελήδες αποχώρησαν από την Αθήνα και επέστρεψαν στο στρατόπεδο του Ομέρ στο Καπανδρίτι.
Η πύλη και η πηγή έχουν αποτυπωθεί ζωγραφικά σε έργο του Ιρλανδού περιηγητή και αρχαιοδίφη Έντουαρντ Ντόντγουελ.
Οστιόλη
thumb|right|300px Η οστιόλη (ostiole), είναι μια μικρή οπή ή άνοιγμα μέσω της οποίας φύκη ή μύκητες, απελευθερώνουν τα ώριμα σπόρια τους. Ο όρος επίσης χρησιμοποιείται, στα ανώτερα φυτά, για παράδειγμα, προκειμένου να δηλώσει το άνοιγμα της περίπλοκης ταξιανθίας σύκου, μέσω των οποίων οι σφήκες της συκιάς εισέρχονται να επικονιάσουν και να αναπαραχθούν.
Εικόνες
Κατηγορία:Μυκητιασική μορφολογία και ανατομία Κατηγορία:Ανατομία φυτών
The Battle of Los Angeles
Το The Battle of Los Angeles είναι το τρίτο άλμπουμ (σε στούντιο) του συγκροτήματος Rage Against the Machine. Κυκλοφόρησε στις 2 Νοεμβρίου του 1999, μία μέρα νωρίτερα από τη συμπλήρωση 7 χρόνων από την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ και τρία χρόνια αργότερα από το δεύτερο δίσκο τους με τίτλο Evil Empire. Μεταξύ του Evil Empire και του The Battle of Los Angeles μεσολάβησε και το "ζωντανό" άλμπουμ Live & Rare, ουσιαστικά μια συλλογή από επίσημα bootlegs.
Το τραγούδι "Calm Like a Bomb" παίζει στους τίτλους του The Matrix Reloaded. Τα βίντεο των τραγουδιών "Sleep Now in the Fire" και "Testify" σκηνοθετήθηκαν από τον Michael Moore.
Το εξώφυλλο του άλμπουμ δείχνει να έχει σχεδιαστεί με βάση το μνημείο του Kurt Eisner, του  σοσιαλιστή που ηγείτο της Γερμανικής επανάστασης, στο Μόναχο, όπου και δολοφονήθηκε. Είναι επίσης πιθανόν, έχοντας ως βάση το όνομα του άλμπουμ, η εικόνα του εξωφύλλου να είναι παρμένη από ένα βίντεο τραβηγμένο κατά την διάρκεια των ταραχών του 1992 στο Λος Άντζελες, στο οποίο ένας άντρας υψώνει την δεξιά του γροθιά σαν σε θρίαμβο αφού έχει βάλει φωτιά σε ένα όχημα.
Περιεχόμενα
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rage Against the Machine Κατηγορία:Άλμπουμ του 1999
Άθηνις
Ο Άθηνις ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης, και συγκεκριμένα ανδριαντοποιός, από τη Χίο. Ο Άθηνις έζησε τον 6ο αιώνα π.Χ., και ήταν γιος του επίσης γλύπτη Αρχέρμου και αδελφός του αγαλματοποιού Βουπάλου.
Ο Πλίνιος αναφέρει ότι στη Δήλο υπήρχε επιγραφή σε ένα άγαλμα των δύο αδελφών, που έλεγε ότι «η Χίος δεν ήταν μόνο για τα αμπέλια της ονομαστή, αλλά και για τα έργα των γιων του Αρχέρμου». Ο ίδιος αναφέρει ότι οι δύο αδελφοί δημιούργησαν δύο αγάλματα της Αρτέμιδας (ένα στην Κρήτη και ένα στη Χίο), καθώς και άλλα έργα στη Δήλο. Για το άγαλμα της Χίου γράφει ότι ήταν στημένο σε ψηλό βάθρο και η μορφή της θεάς εμφανιζόταν θλιμμένη για όσους έμπαιναν στην πόλη και χαρούμενη για όσους έβγαιναν από αυτή.
Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, έργα του γλύπτη μεταφέρθηκαν από τον Αύγουστο στη Ρώμη και κόσμησαν τον ναό του Απόλλωνα στον Παλατίνο λόφο.
Ο Πλίνιος και το Λεξικό της Σούδας αναφέρουν ότι ο Βούπαλος και ο Άθηνις πιστεύεται πως αυτοκτόνησαν με απαγχονισμό επειδή ο ποιητής Ιππώναξ έγραψε εναντίον τους δριμείς χωλίαμβους. Λέγεται ότι προηγουμένως οι δύο γλύπτες είχαν κατασκευάσει ανδριάντα του ποιητή στον οποίο τον παρίσταναν ακόμη πιο άσχημο από ό,τι ήταν.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Χίοι
Πορθμείο σιδηροδρόμων
right|thumb|250px|Σιδηροδρομικό πορθμείο στο Helsingør, Σουηδία Το πορθμείο σιδηροδρόμων ή σιδηροδρομικό πορθμείο αποτελεί χαρακτηριστικό τύπο πορθμείου το οποίο φέρει στο κύριο κατάστρωμα φόρτωσης σιδηροδρομικές γραμμές, (κοινώς σιδηροδρομικές ράγες), δυνάμενο έτσι να μεταφέρει τρένα. Τα πλοία αυτά αποτελούν ειδική κατηγορία πορθμείων για την θαλάσσια σύνδεση παράλιων σιδηροδρομικών κόμβων.
Πρόκειται για πλοία αμφίπλωρα, δηλαδή η φόρτωση και εκφόρτωσή τους γίνεται από την πλώρη και την πρύμνη, χωρίς να χρειάζεται στροφή του σιδηροδρόμου εντός ή εκτός του πλοίου, αποτελώντας έτσι το ίδιο μια πλωτή συνέχεια της σιδηροδρομικής γραμμής φορτοεκφόρτωσης.
Η γέφυρα του πλοίου αυτού είναι επίσης αμφίπλευρη με διπλά συστήματα πηδαλιουχίας και χειριστήρια μηχανών βλέποντας προς πλώρη και προς πρύμνη. Συνηθέστερα τα πλοία αυτά είναι ανοικτού τύπου πορθμεία που κινούνται εντός προασπισμένων θαλασσών σε κοντινούς όρμους, κόλπους κ.λπ. Η δε ακριβής πρωροδέτηση ή πρυμνοδέτηση αυτών επιτυγχάνεται με τη βοήθεια ενδεικτικών σημάτων ή φώτων που φέρονται εκατέρωθεν της λιμενικής εγκατάστασης προσέγγισης (τερματικά τρένων, train terminals), όπου και απολήγουν οι σιδηροδρομικές γραμμές όπου ακολουθεί η ασφαλής έχμαση και σύνδεση των σιδηροδρομικών γραμμών πριν τη φορτοεκφόρτωση. Σε λιμένες που παρουσιάζουν μεγάλο εύρος παλίρροιας οι απολήξεις αυτές είναι στην πραγματικότητα πλωτές αποβάθρες.
Τα σιδηροδρομικά πορθμεία, ανάλογα του μεγέθους τους, φέρουν από δυο μέχρι και πέντε ζεύγη παράλληλων σιδηροδρομικών γραμμών. Συνηθέστερα φορτώνονται μόνο τα βαγόνια, τα οποία ωθούνται κατά τη φόρτωση και ρυμουλκούνται κατά τη εκφόρτωση, από τις σιδηροδρομικές μηχανές των λιμένων προσέγγισης.
Σιδηροδρομικά πορθμεία
Πορθμειακές σιδηροδρομικές γραμμές που εξυπηρετούνται με τέτοιο τύπο πλοίων υφίστανται σήμερα στην Αγγλία, τη Βουλγαρία, τη Γερμανία (Βαλτική), τη Δανία, την Ιταλία (Σικελία), τη Νορβηγία, τη Ρωσία, (Μαύρη θάλασσα και Ειρηνικό), την Τουρκία (Βόσπορο, Μαύρη θάλασσα και λίμνη Βαν) και τη Φινλανδία. Επίσης στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, τον Καναδά, την Κίνα, την Κούβα, το Μεξικό, τη Νέα Ζηλανδία, το Σουδάν, και άλλοτε στην Αργεντινή. Επίσης παλαιότερα υπήρχαν πολλά τέτοια ποταμόπλοια σιδηροδρομικά πορθμεία σε πολλούς ποταμούς Ευρώπης, Ασίας, Αμερικής και Αφρικής.
Ιστορία
Το πρώτο πορθμείο σιδηροδρόμων δημιουργήθηκε στη Σκωτία το 1833 και τρία χρόνια μετά στις ΗΠΑ. Τα πρώτα αυτά πορθμεία ήταν στην πραγματικότητα φορτηγίδες που έφεραν σιδηροδρομικές γραμμές. Λίγα χρόνια αργότερα ναυπηγήθηκε το πρώτο πλοίο πορθμείο σιδηροδρόμων, το Λεβιάθαν (1849). Όμως η εξέλιξη του τύπου αυτού ήταν ταχύτερη στην Ιαπωνία που έπρεπε να εξυπηρετήσει τις συγκοινωνιακές ανάγκες των νήσων της. Στη χώρα αυτή συνέβησαν και τα περισσότερα ατυχήματα τέτοιων πλοίων απ' όπου και προήλθαν οι περισσότερες ναυπηγικές απαιτήσεις ασφάλειας αυτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τύποι πλοίων Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές
Σμήνος Κοσμηματοθήκη
Το σμήνος Κοσμηματοθήκη (γνωστό και ως Σμήνος Κάππα Σταυρού και NGC 4755) είναι ανοικτό σμήνος στον αστερισμό Νότιος Σταυρός. Το σμήνος πήρε το όνομά του από τον Τζον Χέρσελ, ο οποίος παρομοίασε τα άστρα του με πολύχρωμα πετράδια. Το σμήνος είναι ορατό με γυμνό οφθαλμό (έχει συνολικό φαινόμενο μέγεθος +4,2) περίπου μία μοίρα νότια του β Νοτίου Σταυρού και πολύ κοντά στο σκοτεινό νεφέλωμα Σάκος Ανθράκων, και μάλιστα διαθέτει τον χαρακτηρισμό κατά Μπάγιερ κ Νοτίου Σταυρού. Απέχει περίπου 6.400 έτη φωτός από τη Γη.
Το σμήνος αποτελείται από περίπου 100 άστρα και η ηλικία του υπολογίζεται σε μόλις 7 εκατομμύρια. Τα λαμπρότερα επιβεβαιωμένα μέλη του σμήνους είναι γαλάζιοι γίγαντες. Ο λαμπρότερος έχει φαινόμενο μέγεθος +5,75 και φασματικό τύπο Β9. Ανάμεσα στα άστρα ξεχωρίζει λόγω του διαφορετικού του χρώματος ένας ερυθρός γίγαντας, με φαινόμενο μέγεθος 7,58. Πιθανώς να είναι μέλος του σμήνους και ένας λευκός υπεργίγαντας με μέγεθος 5,7, οπότε και θα ήταν το λαμπρότερο του σμήνους.
Το σμήνος το ανακάλυψε ο Νικολά Λουί ντε Λακάιγ τις 25 Μαρτίου 1752.
Θερμόφυτο
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/54/A032%2C_Yellowstone_National_Park%2C_Wyoming%2C_USA%2C_hot_springs%2C_2001.jpg/220px-A032%2C_Yellowstone_National_Park%2C_Wyoming%2C_USA%2C_hot_springs%2C_2001.jpg|μικρογραφία| Θερμές πηγές με [[Βακτήριο|βακτήρια, κυανοβακτήρια και φύκια στο Εθνικό Πάρκο Γιέλοουστοουν]] Το θερμόφυτο είναι ένας οργανισμός που είναι αντέχει και ευδοκιμεί σε υψηλές θερμοκρασίες. Αυτοί οι οργανισμοί κατηγοριοποιούνται σύμφωνα με τα οικολογικά σθένη σε υψηλές θερμοκρασίες, συμπεριλαμβανομένων των βιολογικών. Στους οργανισμούς συγκαταλέγονται και οι θερμές πηγές.
Στα θερμόφυτα περιλαμβάνονται τα φύκια, πιο συγκεκριμένα τα γαλαζοπράσινα φύκια (αναφέρονται και ως κυανοβακτήρια). Αυτός ο τύπος φυκιών ευδοκιμεί σε θερμές συνθήκες που κυμαίνονται από 50 μέχρι και 70 βαθμούς Κελσίου, στις οποίες άλλα φυτά και οργανισμοί αδυνατούν να επιβιώσουν. Τα θερμόφυτα μπορούν να επιβιώσουν σε ακραίες θερμοκρασίες καθώς τα κύτταρά τους περιέχουν έναν «μη οργανωμένο πυρήνα».
Όπως υποδηλώνει το όνομα, τα θερμόφυτα βρίσκονται σε περιοχές μευψηλές θερμοκρασίες. Μπορούν να βρεθούν σε αφθονία μέσα και γύρω από μέρη όπως θερμές πηγές γλυκού νερού, όπως το Εθνικό Πάρκο Γιέλοουστοουν και το Εθνικό Ηφαιστειακό Πάρκο Λάσσεν.
Αμοιβαιότητα στα Θερμόφυτα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4c/Yellow_Stone_Hot_Spring.jpg/220px-Yellow_Stone_Hot_Spring.jpg|μικρογραφία| Εικόνα της θερμής πηγής του Εθνικού Πάρκου Γιέλοουστοουν που περιβάλλεται από θερμόφυτα φυτά τραβηγμένη τον Ιούλιο του 2021. Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες ένας μύκητας και ένα φυτό γίνονται θερμόφυτα σχηματίζοντας μια συμβιωτική σχέση μεταξύ τους. Μερικά θερμόφυτα ζουν με έναν μυκητιακό σύντροφο σε μια συμβιωτική σχέση με φυτά, φύκια και ιούς.
Σε μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε στην Πολιτεία της Ουάσιγκτον, ανακαλύφθηκε ότι το Panicum ευδοκιμεί κοντά στις θερμές πηγές του Εθνικού Πάρκου Γιέλοουστοουν, λόγω της σχέσης του με τον μύκητα Curvularia protuberata. Κανένας οργανισμός δεν μπορεί να επιβιώσει μόνος του σε τόσο υψηλές θερμοκρασίες. Οι μυκητοϊοί μολύνουν τους μύκητες που ζουν σε αυτά τα φυτά και τα φύκια. Αυτοί οι μυκητοϊοί εμποδίζουν τους μύκητες να έχουν παθογόνο δράση στα φυτά, εμποδίζοντας έτσι τους να βλάψουν το φυτό.
Μια έρευνα στην Πολιτεία της Ουάσιγκτον οδήγησε στην ανακάλυψη ενός τρόπου χρήσης αυτών των σχέσεων μεταξύ μυκήτων και φυτών για να γίνουν οι καλλιέργειες πιο ανθεκτικές στη θερμότητα, επιτρέποντάς τους να αντιστέκονται στις ζημιές από τη θερμότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυτά Κατηγορία:Βιολογία Κατηγορία:Κυανοβακτήρια Κατηγορία:Ενδιαίτημα Κατηγορία:Οικολογία
Κύπελλο Ε.Π.Σ. Κοζάνης
Τελικοί Κυπέλλου Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κοζάνης
Από την περίοδο 1971-72 έως και την περίοδο 1982-83 συμμετείχαν και τα σωματεία των σημερινών Ε.Π.Σ. Γρεβενών, Καστοριάς και Φλώρινας που μαζί με την σημερινή Ε.Π.Σ. Κοζάνης απάρτιζαν την Ε.Π.Σ. Βορειοδυτικής Μακεδονίας.
Από την περίοδο 1983-84 και μετά συμμετείχαν μόνο τα σωματεία της σημερινής Ε.Π.Σ. Κοζάνης (σωματεία του Νομού Κοζάνης).
'''ΚΥΠΕΛΛΟΥΧΟΙ Ε.Π.Σ. ΚΟΖΑΝΗΣ / Ε.Π.Σ. ΒΟΡΕΙΟΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ'''
ΑΡΗΣ ΠΟΝΤΟΚΩΜΗΣ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΦΟΥΦΑ, Φ.Σ. ΚΟΖΑΝΗ: από 5 φορές
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ: 4 φορές
Α.Ε. ΚΟΖΑΝΗΣ, Α.Ε. ΠΟΝΤΙΩΝ ΚΟΖΑΝΗΣ, ΕΘΝΙΚΟΣ ΒΑΤΕΡΟΥ, ΤΙΤΑΝ ΣΕΡΒΙΩΝ: από 3 φορές
Α.Ε. ΕΛΛΗΣΠΟΝΤΟΥ, Α.Ε. ΠΟΝΤΙΩΝ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΩΝ, Α.Σ. ΦΛΩΡΙΝΑ, ΛΑΣΣΑΝΗΣ ΚΟΖΑΝΗΣ: από 2 φορές
Α.Ε. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΥΨΗΛΑΝΤΗ, Α.Μ.Σ. ΓΑΛΑΤΙΝΗΣ, Α.Ε. ΠΕΡΔΙΚΚΑ, ΑΠΟΛΛΩΝ ΑΚΡΙΝΗΣ, ΑΡΗΣ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ, Α.Σ. ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ, ΔΟΞΑ ΛΕΥΚΟΒΡΥΣΗΣ, Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΡΔΑΣΣΑΣ, ΠΥΡΣΟΣ ΓΡΕΒΕΝΩΝ: από 1 φορά
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Κοζάνης
Διαίρει και βασίλευε (υπολογιστές)
Στην επιστήμη των υπολογιστών, διαίρει και βασίλευε (divide and conquer, D&C) είναι μέθοδος επίλυσης προβλημάτων. Το πρόβλημα διαιρείται σε μικρότερα υποπροβλήματα και στη συνέχεια οι λύσεις τους συνδυάζονται για να προκύψει η λύση του αρχικού προβλήματος. Η μέθοδος αποτελεί τη βάση πολλών αλγορίθμων, π.χ. στους αλγόριθμους ταξινόμησης merge-sort και Quicksort.
Το όνομά της προέρχεται από τη γνωστή ρήση του Καίσαρα, divide ut regnes (λατινικά).
Μέθοδος
Η μέθοδος χρησιμοποιεί τρία στάδια για την επίλυση ενός προβλήματος. Συγκεκριμένα:
Δύσκολα προβλήματα
Η μέθοδος είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική στην επίλυση δύσκολων προβλημάτων, καθώς στηρίζεται στην επίλυση μικρότερων, ευκολότερων προβλημάτων. Παράδειγμα αποτελεί το παιχνίδι των Πύργων του Ανόι.
Πολυπλοκότητα
Η αντιμετώπιση ορισμένων απλών, μικρών προβλημάτων με το συγκεκριμένο τρόπο (αναδρομικό - recursive) είναι δυνατόν να είναι πιο περίπλοκη και δυσνόητη από αντίστοιχη επίλυση βασιζόμενη σε απλή επανάληψη (iterative).
Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά
Η Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά είναι μουσείο τέχνης στο κέντρο της πόλης του Πειραιά, στην Οδό Φίλωνος 29.
Ιδρύθηκε το 1957 και αρχικά λειτουργούσε στο κτίριο του Δημοτικού Θεάτρου μέχρι το 1985, οπότε και ανεξαρτητοποιήθηκε.
Στη Δημοτική Πινακοθήκη υπάρχει η συλλογή 80 γλυπτών του Γεωργίου Καστριώτη, συλλογή 156 έργων του Σταμάτη Λαζάρου, σημαντικά έργα των Βυζαντίου, Γεραλή, Κοκότση, Μαλέα, Βολανάκη, Λύτρα, κ.ά. καθώς και πλούσιο υλικό του Μάνου Κατράκη.
Συχνά γίνονται διάφορες εκθέσεις, όπως η έκθεση που έγινε με την ευκαιρία των 30 χρόνων από το θάνατο του Ζακ Μπρελ τον Σεπτέμβρη του 2008, αλλά και η έκθεση ζωγραφικής Κουβανών καλλιτεχνών από τη συλλογή του Εθνικού Μουσείου Καλών Τεχνών της Αβάνας.
Η Δημοτική Πινακοθήκη στεγάζεται στο κτήριο του αναπαλαιωμένου Παλαιού Ταχυδρομείου Πειραιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πινακοθηκη Πινακοθηκη Πειραια
Σάντα Σεβερίνα
Η Αγία Σεβερίνα (ιταλικά: Santa Severina) είναι πόλη 2.326 κατοίκων της Καλαβρίας η οποία ανήκει στην επαρχία του Κροτόνε. Βρίσκεται 26 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Κροτόνε και τουριστικό ενδιαφέρον έχουν τα μνημεία της παλιάς πόλης. Η πόλη είναι χτισμένη πάνω σε λόφο.
Ιστορία
Η περιοχή της Αγίας Σεβερίνας κατοικήθηκε κατά την εποχή του Χαλκού και του Σιδήρου και αργότερα από Ελληνικά φύλα. Η Ελληνο-Ρωμαϊκή περίοδος έχει αφήσει σημαντικά μνημεία στην πόλη. Στην αρχαιότητα η πόλη ήταν γνωστή ως Siberene, στην Ρωμαϊκή περίοδο άλλαξε το όνομα σε Siberene Severian, και την εποχή των Βυζαντινών έγινε Santa Severina (Αγία Σεβερίνα). Μέχρι το 1073-4 η πόλη διοικούνταν από Βυζαντινούς και είχε μετατραπεί σε μεγάλο θρησκευτικό κέντρο. Αργότερα η πόλη κυβερνήθηκε από Νορμανδούς και από τις γαλλικές δυναστείες των Ανγεβίνα και των Βουρβόνων.
Αξιοθέατα
Το Νορμανδικό κάστρο βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της παλιάς πόλης. Πλαισιώνεται από τέσσερις κυλινδρικούς πύργους και από τέσσερις προμαχώνες. Η κατασκευή του χρονολογείται από το 11ο αιώνα και χτίστηκε στην θέση προϋπάρχουσας ρωμαϊκής - βυζαντινής οχύρωσης. Μέσα στο κάστρο έχουν βρεθεί ερείπια μιας βυζαντινής εκκλησίας και μιας νεκρόπολης ίδιας χρονικής περιόδου. Το 1991-1998 έγινε ακριβής αποκατάσταση-αναπαλαίωση του κάστρου. Στο κάστρο υπάρχει μουσείο και οι εργασίες αποκατάστασης έδειξαν ότι στο κάστρο ήταν η ακρόπολη της αρχαίας πόλης Siberene.
Το Βυζαντινό βαπτιστήριον της πόλης σώζεται σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση. Έχει κυκλικό σχήμα με τοιχογραφίες που χρονολογούνται από 9-12ο αιώνα. Ο Καθεδρικός ναός της πόλης χρονολογείται από 13ο αιώνα. Η Μονή της Παναγίας της Καλαβρίας η οποία μεταξύ 1100 έως 1807 ήταν σημαντικό θρησκευτικό κέντρο για όλη την περιοχή της Καλαβρίας. Η Εκκλησία της Santa Filomena (11ου αιώνα) είναι ένα παράδειγμα βυζαντινής αρχιτεκτονικής. Η προ-Νορμανδική Εκκλησία dell'Addolorata περιέχει ένα βωμό Μπαρόκ 17ου αιώνα.
thumb|center|650px|Πανοραμική εικόνα Αγίας Σεβερίνας
Pit Bull αδίστακτοι performers
thumb|right|200 px|Το εξώφυλλο του Pit Bull. Το Pit Bull αδίστακτοι performers είναι ένα άλμπουμ κόμικς του Αλέξανδρου Ψυχούλη.
Το "Pit Bull αδίστακτοι performers" εκδόθηκε το 2001 από τις εκδόσεις "Όξύ" (ISBN 960-8068-65-7) και έχει 48 σελίδες.
Ήρωας του είναι ο Pitbull ένας καλλιτέχνης-περφόρμερ που έχει ένα μοναδικό concept στη ζωή του:ότι δε θα δούμε ποτέ το πρόσωπό του. Γι΄αυτό ο Pitbull φοράει μονίμως μία μάσκα σκύλου στο κεφάλι του.
Σκοπός του κόμικ είναι να σατιρίσει τη καλλιτεχνική ζωή και τον κόσμο της Σύγχρονης Τέχνης. Έτσι στο στόχαστρο μπαίνουν οι πάντες από το χώρο των γκαλερί:περφόρμερς, εικαστικοί, επιμελητές, καλλιτέχνες εγκατάστασης κλπ.
Alfa Bank
Η Alfa Bank (ρωσικά: Альфа-банк) είναι μια από τις μεγαλύτερες ρωσικές εμπορικές τράπεζες, και έχει ως έδρα τη Μόσχα. Η τράπεζα ιδρύθηκε το 1990.
Pit Bull αδίστακτοι performers
Ο Pitbull είναι τεμπέλης, άφραγκος και εγωιστής, καταφέρνει όμως να επιβιώσει σε όλους τους μπελάδες που τον βρίσκουν (ή βρίσκει αυτός).
Alfa Bank
Στελέχη
Το 75% των μετοχών ανήκουν (ομαδικά) στην "Alfa Group" (36,47% στον Μιχαήλ Φρίντμαν, 23,27% στον Χέρμαν Χαν, 18,12% στον Αλεξέι Κουζμιτσόφ) ενώ το υπόλοιπο 25% των μετοχών ανήκει στον Πιότρ Άβεν (13,76%), στον Αλέξ Κνάστερ (4,3%) και στον Αντρέι Κοσογκόφ (4,08%). Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου είναι ο Ρουσάν Χβεσιούκ.
Pit Bull αδίστακτοι performers
Πιτ
Alfa Bank
Γραφεία
Η τράπεζα έχει 110 υποκαταστήματα σε όλον τον κόσμο, όπως στην Ουκρανία, στο Καζακστάν, στη Λευκορωσία και στην Ολλανδία. Σύμφωνα με την αναφορά της IFRS για το πρώτο εξάμηνο του 2006, τα κέρδη της τράπεζας (μαζί με τα υποκαταστήματα της σε όλο τον κόσμο) ανήλθαν σε 12,3 δισεκατομμύρια δολάρια με συνολικό κεφάλαιο - 1 δισεκατομμύρια δολάρια, πιστωτικός χαρτοφύλακας μείον τις επιφυλάξεις - 7,9 δισεκατομμύρια δολάρια. Τα καθαρά κέρδη της τράπεζας (με τα υποκαταστήματα της σε όλο τον κόσμο) στο πρώτο εξάμηνο του 2006 ανήλθαν σε 114,7 δισεκατομμύρια δολλάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ρωσίας
Combatives
Ο όρος Combatives (προφέρεται – Κομπάτιβς) προέρχεται από την λέξη Combative, η οποία στην Αγγλική γλώσσα χαρακτηρίζει την μαχητικότητα και την ανταγωνιστικότητα. Η λέξη Combative έχει την ρίζα του στην λέξη Combat  η οποία μεταφράζεται στα Ελληνικά ως Μάχη. Συνεπώς ο όρος Combatives περιγράφει την ιδεολογία και τις τεχνικές ενός συστήματος μάχης και ειδικότερα μάχης σώμα-με-σώμα (ένοπλο και άοπλο).
Ιστορία
Η λέξη Combatives χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τις βρετανικές ένοπλες δυνάμεις προς το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Είναι πλέον ευρέως διαδομένη σαν έννοια, σαν ιδεολογία και σαν σύστημα μάχης σώμα-με-σώμα στις περισσότερες ένοπλες δυνάμεις του δυτικού κόσμου. Άλλη ονομασία που χρησιμοποιείται από τις ένοπλες δυνάμεις είναι το C.Q.C. ή Close Quarters Combat που στην Ελληνική γλώσσα μεταφράζεται ως Μάχη Κοντινής Εμβέλειας.
Αναγνωρισμένοι ως ιδρυτές του Combatives είναι ο Ουίλλιαμ Έουαρτ Φαίρμπαιρν (William Ewart Fairbairn) και ο Έρικ Άντονι Σάικς (Eric Anthony Sykes). Άγγλοι και οι δύο, ήταν οι πρώτοι που κωδικοποίησαν και δίδαξαν αυτές τις αρχές και τεχνικές. Εξίσου σημαντική στην εξάπλωση των Combatives ήταν και η συνεισφορά των Ρεξ Απλγκέιτ (Rex Applegate) και Ουίλλιαμ Άντεργουντ (William Underwood). Ο πρώτος ήταν Αμερικανός και ο δεύτερος Άγγλος που είχε μεταναστεύσει στον Καναδά σε μικρή ηλικά. Ωστόσο, υπήρξαν και άλλοι, λιγότερο γνωστοί, που δίδαξαν τις τεχνικές του Combatives σε διάσπαρτες μυστικές βάσεις στην διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στην Σκωτία, στον Καναδά και στις Η.Π.Α. και βοήθησαν στην εξάπλωσή τους την εποχή εκείνη.
Ο Φαίρμπαιρν (Fairbairn), μαζί με τον Σάικς (Sykes), (οι οποίοι υπήρξαν συνεργάτες και φίλοι), ανέπτυξαν το άοπλο και ένοπλο σύστημά τους αρχικά για αστυνομική χρήση. Με την εκτεταμένη εκπαίδευση που προσέφεραν στην αστυνομία, σημείωσαν τεράστια επιτυχία στην αντιμετώπιση της βίας στην πόλη, που την εποχή εκείνη θεωρείτο η πιο βίαιη στον κόσμο. Σχεδίασαν επίσης από κοινού το Μαχαίρι Μάχης Φαίρμπαιρν/Σάικς (Fairbairn/Sykes), δίκοπο μαχαίρι πάνω στο οποίο έχουν βασιστεί πολλά σύγχρονα σχέδια μαχαιριών μάχης στρατών ανά τον κόσμο και αποτελεί τμήμα στο σήμα πολλών ειδικών δυνάμεων.
Με την έναρξη του 2ου Παγκοσμίου πολέμου, οι Φαίρμπαιρν (Fairbairn) και Σάικς (Sykes) επέστρεψαν στην Αγγλία. Εκεί κλήθηκαν να εκπαιδεύσουν τα νεοσύστατα Βρετανικά κομάντο, την πρώτη ομάδα ειδικών δυνάμεων της Αγγλίας, όπως επίσης και τις μυστικές υπηρεσίες σε διάσπαρτες μυστικές βάσεις στην Σκωτία. Οι δύο φίλοι «αγρίεψαν» τις τεχνικές του Ντιφέντου (Defendu) που είχαν χρησιμοποιήσει ως τότε για τα αστυνομικά τους καθήκοντα (οι τεχνικές της αστυνομίας συμπεριλάμβαναν και μια σειρά από τεχνικές ελέγχου με λαβές). Κάνοντας αυτό, κατέστησαν τις τεχνικές και την νοοτροπία άκρως θανατηφόρες και κατάλληλες και για στρατιωτική χρήση (καταργήθηκαν οι λαβές και πρόσθεσαν περισσότερα κτυπήματα). Ο όρος «Μάχη Πεζοδρομίου» (Gutter-fighting) που χρησιμοποιούσε ο Φαίρμπαιρν (Fairbairn) μετατράπηκε στην επίσημη χρήση του σε «Σύστημα Φαίρμπαιρν» (The Fairbairn System).
«Γίνε σκληρός, γίνε του πεζοδρομίου, νίκησε πάση θυσία… διδάσκω αυτό που ονομάζεται «Μάχη Πεζοδρομίου». Δεν υπάρχει τίμιο παιχνίδι, δεν έχει κανόνες παρά μόνο έναν: σκότωσε ή θα σκοτωθείς!» - Φαίρμπαιρν (Fairbairn).
Κατά την διάρκεια του πολέμου ζητήθηκε από τους Φαίρμπαιρν (Fairbairn) και Σάικς (Sykes) να εκπαιδεύσουν και τις νεοσύστατες ειδικές δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, όπως και τις μυστικές Υπηρεσίες τους. Το μεγαλύτερο βάρος αυτής της εκπαίδευσης το ανέλαβε ο Φαίρμπαιρν (Fairbairn) μαζί με τον Ρεξ Απλγκέιτ (Rex Applegate). Ο Σάικς (Sykes) επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο και συνέχισε την εκπαίδευση ατόμων σε μυστικές βάσεις στην Σκωτία. Ο Απλγκέιτ (Applegate) υπήρξε ο κύριος συντονιστής της εκπαίδευσης ατόμων των μυστικών αποστολών των Η.Π.Α. Βασίστηκε κατά μεγάλο βαθμό στις διδαχές του Φαίρμπαιρν (Fairbairn) τις οποίες εμπλούτισε με πληροφορίες που του δίνονταν από άτομα που είχαν εκτελέσει μυστικές αποστολές για λογαριασμό των Η.Π.Α.
Ο Απλγκέιτ (Applegate) προσελήφθη το 1941 από τον Μπιλ Ντόνοβαν (Bill Donovan) του O.S.S. (Office of Strategic Services, η σημερινή CIA). Του δόθηκε από τον Ντόνοβαν η εντολή να αποκτήσει γνώσεις σε όποιο είδος ένοπλης και άοπλης μαχητικής τέχνης υπήρχε την εποχή εκείνη, προκειμένου από αυτά να δημιουργήσει ένα άκρως αποτελεσματικό σύστημα μάχης. Για τον σκοπό αυτό, ο Απλγκέιτ (Applegate) αρχικά ξεκίνησε την μαθητεία του με τους Φαίρμπαιρν (Fairbairn) και Σάικς (Sykes) στην Σκωτία. Με την επιστροφή του στις Η.Π.Α., στην περιοχή η οποία είναι τώρα γνωστή ως Κάμπ Ντέιβιντ (Camp David), δημιούργησε και διοίκησε την «Σχολή κατασκόπων και δολοφόνων» (The School for Spies and Assassins).
Την ίδια εποχή που ο Απλγκέιτ (Applegate) ήταν στην Σκωτία, ο Ουίλλιαμ Άντεργουντ (William Underwood) σε άλλες μυστικές σχολές στις Η.Π.Α., δίδασκε το Combato. Ο Άντεργουντ (Underwood) είχε διδαχθεί για σύντομο χρονικό διάστημα από τους δύο Ιάπωνες δασκάλους τους Γιούκιο Τάνι και Τάρα Μάκι (Yukio Tani - Tara Maki) που είχε φέρει ο Ουίλλιαμ Μπάρτον Ράιτ (William Barton-Wright) στην Αγγλία. Ενώ ο Μπάρτον Ράιτ (Barton-Wright) είχε μάθει Τζούντο όσο ήταν στην Ανατολή, έφερε τους Ιάπωνες στην Αγγλία για να προωθήσει το σύστημά του Μπαρτίτσου (Bartitsu) και την σχολή που είχε ιδρύσει το 1900.
Ο Άντεργουντ (Underwood) και η οικογένειά του είχαν μεταναστεύσει στον Καναδά όταν ο ίδιος ήταν ακόμη νεαρός. Εκεί ανέπτυξε περεταίρω το σύστημα του για μάχη σώμα-με-σώμα, το επονομαζόμενο Combato. Οι δύο Ιάπωνες δάσκαλοί του προέρχονταν από το Κόντοκαν, την επίσημη αρχή του Τζούντο (Judo) παγκοσμίως. Κατά συνέπεια, το Combato έχει τις ρίζες του στο παλιό Τζούντο (Judo το οποίο προέρχεται από το Τέντζιν Σίνυο Ρίου (Tenjin Shinyo Ryu) Ζίου Ζίτσου και το Κίτο Ρίου (Kito Ryu) Ζίου Ζίτσου). Το ίδιο το σύστημα του Άντεργουντ (Underwood) δεν δίδασκε ένοπλες τεχνικές αλλά επειδή το σύστημά του αναπτύχθηκε στον Καναδά, μακριά από την επιρροή των Ιαπώνων δασκάλων του, είχε τον δικό του χαρακτήρα και φημιζόταν για την βαρβαρότητά του. Ο Άντεργουντ (Underwood) δεν φέρεται να συνεργάστηκε με τους Fairbairn, Sykes και Applegate. Παρά ταύτα, το σύστημά του υιοθετήθηκε άμεσα με την είσοδο των Η.Π.Α. στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, λόγω της αποτελεσματικότητάς του και της έλλειψης άλλων ικανών δασκάλων.
Γενεαλογία
Ιδρυτές του Combatives είναι ουσιαστικά οι Ουίλλιαμ Έουαρτ Φαίρμπαιρν (William Ewart Fairbairn) και ο Έρικ Άντονι Σάικς (Eric Anthony Sykes). Οι δύο αυτοί Άγγλοι επέλεξαν μεθόδους και τεχνικές από το γενικότερο πλαίσιο της μάχης σώμα-με-σώμα (ένοπλη και άοπλη), τις κωδικοποίησαν και τις δίδαξαν. Ακολούθησαν οι πρώτοι τους μαθητές, οι οποίοι έγιναν οι κύριοι υπεύθυνοι για την εξάπλωση των Combatives. Ένας από αυτούς ήταν και ο Ρεξ Απλγκέιτ (Rex Applegate). Ο μόνος από τα διασημότερα ονόματα που συνέβαλαν στην εξάπλωση του Combatives και δεν είχε άμεση σχέση με τα τρία προαναφερόμενα άτομα ήταν ο Ουίλλιαμ Άντεργουντ (William Underwood).
Υπήρξαν και άλλα, λιγότερο γνωστά αλλά ενεργά ονόματα στον χώρο των Combatives. Ο Μπιλ Πίλκινγτον (Bill Pilkington) ήταν Άγγλος ο οποίος είχε αναπτύξει ένα εξαιρετικό σύστημα με στειλιάρι (κατά τον Φαίρμπαιρν). Ο Μπερτ Λέβι (Bert Levi), Καναδός ειδικός στην μάχη σώμα-με-σώμα (ένοπλη με μαχαίρι, άοπλη και ανταρτοπόλεμο), με εμπειρία στην Παλαιστίνη και στον Ισπανικό πόλεμο. Ο Στάνλεϊ Μπίσσελ (Stan Bissel), Άγγλος ο οποίος είχε εμπειρία στο Κάμπερλαντ (Cumberland wrestling, μία μορφή αγγλικής πάλης) και Τζούντο (Judo). Ο Τζορτζ Ντε Ρέλβισκοβ (Sergeant Major George de Relwyskow), Άγγλος Ρώσικης καταγωγής, ειδικός στην πάλη και μαθητής του Φαίρμπαιρν (Fairbairn) στα όπλα και, αργότερα, αντικαταστάτης του στο μυστικό «στρατόπεδο Χ» (Camp X) στον Καναδά. Ο Λέοναρντ Χέκτορ Γκραντ-Τέιλορ (Leonard Hector Grant-Taylor), Σκωτσέζος, ειδικός στα πυροβόλα όπλα, ο οποίος φημιζόταν για την απίστευτη ταχύτητα και ακρίβειά του στα πυρά.
Άλλοι, πιο σύγχρονοι δάσκαλοι των παραδοσιακών Combatives με γενεαλογική γραμμή στους ιδρυτές είναι:
1. Ο Συνταγματάρχης Ντρέξελ Μπίντελ (Colonel Drexel Biddle), Αμερικανός και αυτός και μαθητής του Φαίρμπαιρν (Fairbairn) όσο ήταν στην Αμερική.
2. Ο Ντέρμοτ ο’ Νηλ (Dermot O'Neill), Αμερικανός, μαθητής του Φαίρμπαιρν και του Σάικς (Sykes), αργότερα διοικητής (στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο) της «Ταξιαρχίας του Διαβόλου».
3. Ο Λοχίας Κέλλυ (Sgt. Kelly) ήταν Αμερικανός πεζοναύτης, ο οποίος είχε λάβει εκπαίδευση κυρίως από τον Ντέρμοτ ο’ Νηλ (Dermot O'Neill) όσο ήταν στη Σαγκάη.
5. Ο Τζον Στάιερς (John Styers), Αμερικανός, εκπαιδευμένος επίσης από τον Συνταγματάρχη Ντρέξελ Μπίντελ (Colonel Drexel Biddle).
6. Ο Ταξίαρχος Μόρρις (Brigadier Morris), Άγγλος μαθητής του Σάικς (Sykes) στην Σκωτία.
7. Ο εν ζωή Μάικλ Ντάβιντοου (Michael Davidow) Νότιο Αφρικανός μαθητής του Μόρρις (Morris).
Χαρακτηριστικά
Τα χαρακτηριστικά κριτήρια του Combatives είναι τα εξής:
Οι βασικές αρχές της απλότητας και αποτελεσματικότητας είναι διάχυτες σε όλο το φάσμα της φιλοσοφίας του Combatives (μάχης σώμα-με-σώμα) για στρατιωτική και αστυνομική χρήση. Οι λόγοι για αυτό είναι κυρίως για να μπορεί οποιοσδήποτε να εφαρμόσει τις αρχές και τις τεχνικές του κάτω από τις δύσκολες, αγχωτικές και πολλές φορές αποπροσανατολιστικές συνθήκες μιας συμπλοκής.
Σήμερα ο κύριος σκοπός των Combatives για στρατιωτική χρήση (Military Combatives), είναι να δίνει την ικανότητα σε έναν άοπλο επαγγελματία στρατιωτικό να μπορεί να οπλίζει τα χέρια του με οποιοδήποτε αντικείμενο φυσικό η μη. Για παράδειγμα, ως όπλα μπορούν να θεωρηθούν από το πυροβόλο όπλο του, την ξιφολόγχη του, το σκαπτικό εργαλείο του ή και η πλησιέστερη πέτρα. Στην χειρότερη περίπτωση αν δεν μπορέσει να το πράξει αυτό, να μπορεί να αμυνθεί αποτελεσματικά άοπλος.
«Η άοπλη μάχη είναι μόνον για όσους είναι αρκετά χαζοί να πιαστούν χωρίς όπλο!» - Φαίρμπαιρν (Fairbairn).
Όσον αφορά στα Combatives για αστυνομική χρήση (Law Enforcement Combatives) , η προσέγγιση είναι τελείως διαφορετική. Για τον αστυνομικό, η χρήση του υπηρεσιακού του όπλου θεωρείται το τελευταίο στάδιο καταστολής. Συνεπώς, το κλασικής μορφής Combatives που καλείται να εφαρμόσει, συμπεριλαμβάνει κυρίως τεχνικές ακινητοποίησης και ελέγχου μέσω της εφαρμογής του πόνου (pain compliance techniques) .
Σύγχρονα Combatives
Στις μέρες μας τα Σύγχρονα Combatives προωθούν μια νοοτροπία διαφορετική από την παραδοσιακή των ιδρυτών του Combatives, όπως εφαρμόστηκε στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, με σαφείς διαφορές.
Σύγχρονης μορφής συστήματα μάχης Αμερικάνικου τύπου επικεντρώνουν τις τεχνικές τους στις λεπτές μηχανικές κινήσεις και στην πάλη εδάφους. Στοχεύουν στο να καλλιεργούν «μαχητικό ήθος» και κουράγιο ώστε να κλείνουν οι μαχόμενοι την απόσταση με τον αντίπαλο. Αυτό προωθείται ακόμη και στις Αμερικάνικες Ένοπλες Δυνάμεις με τη διοργάνωση αγώνων και πρωταθλημάτων Μεικτές Πολεμικές Τέχνες (Mixed Martial Arts) με κανόνες, χρόνους, διαιτητές και έντονο μαχητικό πνεύμα.
Σημείωση: Κοινός παρονομαστής σε όλους όσους δίδαξαν Combatives στην διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν η παρότρυνσή τους προς τους μαθητές τους να ασκούν το μέγιστο της βίας μέχρις εσχάτου χωρίς σκέψη για τις συνέπειες και να οπλίζονται με την πρώτη ευκαιρία. Φυσικό αυτό αφού επρόκειτο για ένα αμιγώς πολεμικό σύστημα μάχης και μάλιστα εν καιρώ πολέμου.
Οι δύο αυτές φιλοσοφίες (παραδοσιακό και σύγχρονο Combatives) είναι πολύ διαφορετικές στην προσέγγισή τους. Οι μεν ένοπλες δυνάμεις του Ηνωμένου Βασιλείου εξακολουθούν να συγκεντρώνουν την διδαχή τους στην αρχική, παραδοσιακή προσέγγιση του Combatives, ενώ οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ στην σύγχρονη μορφή του Combatives, υιοθετώντας ακόμη και μάχη εδάφους.
Σήμερα υπάρχουν (συγκριτικά με τις παραδοσιακές πολεμικές τέχνες), ελάχιστοι δάσκαλοι παγκοσμίως που διδάσκουν την παραδοσιακή μορφή του Combatives όπως κωδικοποιήθηκε από τους δημιουργούς του.
Το Combatives σήμερα
Με τόσο απλή δομή, το σύστημα έχει εφαρμοστεί όχι μόνο σε κατάσταση πολέμου αλλά και σε αστικό περιβάλλον με μέτρο τους νόμους της εκάστοτε χώρας. Υπάρχουν ελάχιστοι δάσκαλοι με καθαρή γενεαλογική γραμμή στην παραδοσιακή μορφή του Combatives. Οι μαθητές της πρώτης και δεύτερης γενιάς έχουν αποβιώσει. Παραμένουν μόνο ελάχιστοι μαθητές τους, τρίτης γενιάς, εν ζωή που διδάσκουν ακόμα και σήμερα. Βρισκόμαστε πλέον στην τέταρτη γενιά, με ελάχιστους μαθητές άμεσα συνδεδεμένους με την γενεαλογική γραμμή των Combatives, που ασκούν ενεργή διδασκαλία του παραδοσιακού συστήματος.
Αυτή η μεθοδολογία φέρνει το παραδοσιακό Combatives, σαν φιλοσοφία και τεχνοτροπία, πίσω στην αρχική του μορφή του Defendu, φτιαγμένο για αστική χρήση.
Για στρατιωτική (πολεμική) εφαρμογή, το Combatives φαίνεται ότι εξακολουθεί να είναι άκρως αποτελεσματικό στην αρχική μορφή που είχαν καθορίσει οι Φαίρμπαιρν (Fairbairn) και Σάικς (Sykes). Δηλαδή η πρόληψη δεν υφίσταται, ενώ η καταστολή θεωρείται το πρώτο και τελευταίο στάδιο μιας συμπλοκής.
Συμπέρασμα
Στην ουσία το Combatives είναι η αποσταγμένη γνώση και μεθοδολογία τεχνικών που δοκιμάστηκαν στο πέρασμα των αιώνων στα διάφορα πεδία μάχης ανά τον κόσμο. Συνεπώς, έχει δοκιμαστεί επαρκώς σε πραγματικές συνθήκες μάχης σε βάθος χρόνου. Αυτό το καθιστά διαμετρικά αντίθετο με την αθλητική μορφή που αναπτύσσουν τα περισσότερα είδη παραδοσιακών πολεμικών τεχνών στις μέρες μας.
Το Combatives, από την σύλληψή του, δεν είχε τη δυνατότητα για μακροχρόνιες μελέτες όπως οι παραδοσιακές πολεμικές τέχνες. Αντιθέτως, οι ιδρυτές του επέλεξαν τις απλούστερες και αποτελεσματικότερες τεχνικές από ένα ευρύτατο φάσμα πολεμικών τεχνών από την αρχαιότητα μέχρι και τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατόπιν, τις προσάρμοσαν στον οπλισμό και τις συνθήκες της νέας εποχής.
Είχαν ελάχιστο χρόνο στην διάθεσή τους για να εκπαιδεύσουν μαχητές (περίπου 6 με 12 ώρες) ώστε να χρησιμοποιούν την μέθοδο και τεχνικές του αποτελεσματικά. Παρ’ όλα αυτά, κατόρθωσαν να δημιουργήσουν εξαιρετικά αποτελεσματικούς μαθητές (μαχητές) και να εισάγουν μια νέα, και άγνωστη μέχρι τότε, μεθοδολογία και μορφή μάχης σε σύγχρονους στρατούς.
Αρσένιος Στουδίτης
Ο Αρσένιος Στουδίτης ήταν λόγιος μοναχός του 14ου αιώνα. Έζησε την ίδια εποχή με τον Γρηγόριο Παλαμά, προς τον οποίο έγραψε επιστολή. Έγραψε επίσης τα εξής συγγράμματα που σώζονται στην δημόσια Βιβλιοθήκη του Παρισιού:
Πηγές
Κατηγορία:Στουδίτες Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Νικόλαος Παπαδάκης (Καθηγητής)
Ο Νικόλαος Παπαδάκης (1874-1945) ήταν Έλληνας φιλόλογος, αρχαιολόγος, καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας και πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Βρύσες Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνης στις 14 Απριλίου 1874. Έλαβε μια μικρή υποτροφία και κατάφερε να σπουδάσει Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας παρά τις οικονομικές δυσχέρειες της οικογένειάς του. Έχοντας το πτυχίο του καθηγητή δίδαξε στην Κύπρο, στο Αρσάκειο της Αθήνας, και στην Ιερατική Σχολή της Καισάρεια της Μικράς Ασίας που ήταν γνωστή στην εποχή της ως «Φάρος της Ανατολής».
Με υποτροφία της Αρχαιολογικής Εταιρείας παρακολούθησε μαθήματα στα Πανεπιστήμια του Μονάχου, της Μπον και του Βερολίνου. Διετέλεσε καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης στα Χανιά, την Πάτρα και τη Χίο, ενώ από το 1911 ανέλαβε έφορος αρχαιοτήτων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας όπως στη Βοιωτία, την Εύβοια, την Ευρυτανία, τη Φωκίδα και τη Φθιώτιδα.
Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει οδός που φέρει το όνομά του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Γιαγιά Ντακ
Η Γιαγιά Ντακ είναι χαρακτήρας κόμικς της Ντίσνεϋ, δημιούργημα του Αλ Ταλιαφέρο. Το πραγματικό της όνομα είναι Ελβίρα Κουτ, και ονομάζεται Ντακ επειδή είναι παντρεμένη με τον Καλαμπόκα Ντακ. Στο γενεαλογικό δέντρο των Ντακ που σχεδίασε ο δημιουργός Ντον Ρόσα, είναι κόρη του Προκόπη Κουτ και της Αγαθής Κόττας. Είναι μητέρα του Μπαρούτη Ντακ, πατέρα του Ντόναλντ Ντακ, και της Δάφνης Ντακ, μητέρας του Γκαστόνε Γκάντερ. Ο Ντον Ρόσα της χάρισε έναν αδερφό, τον Ακάκιο.
Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κόμικς)
Περιμετρική Οδός Πατρών
μικρογραφία|330x330εσ|Η νοτιοδυτική είσοδος της πόλης. Αρχή/τέλος της ευρείας παράκαμψης Πάτρας. Η Περιμετρική Οδός Πατρών είναι αυτοκινητόδρομος ταχείας κυκλοφορίας που διασχίζει περιμετρικά την Πάτρα και παράλληλα συνδέει την Ολυμπία Οδό με την Ε.Ο. Πατρών - Πύργου. Κατασκευάστηκε το 2003 και αποτελεί, σύμφωνα με το πιο πρόσφατο ΦΕΚ για την αρίθμηση των αυτοκινητοδρόμων, τμήμα της Ιόνιας Οδού, που με την σειρά της θεωρείται τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού 55 του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών. Συντηρείται από την Ολυμπία Οδό Α.Ε.
Περιγραφή
Έχει μήκος περίπου 20 χλμ. και διαθέτει κόμβους με εξόδους-εισόδους προς διάφορες περιοχές της πόλης της Πάτρας και της ευρύτερης περιοχής της. Τα δύο άκρα της βρίσκονται στο Μιντιλόγλι και το Ρίο. Στην απόσταση που διανύει η Περιμετρική υπάρχουν δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση καθώς και Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης (Λ.Ε.Α.). Διαθέτει επίσης: διαχωριστική νησίδα ανάμεσα στις δύο κατευθύνσεις κυκλοφορίας, προστατευτικές μπάρες στις άκρες του δρόμου, οδική σήμανση, ηλεκτρονικούς πίνακες σχετικών πληροφοριών, πλήρη και επαρκή φωτισμό, τηλέφωνα ανάγκης, κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης (κάμερες), και έργα υποδομής για την απομάκρυνση των όμβριων υδάτων. Επίσης, στο βόρειο τμήμα της διέρχεται από έξι σήραγγες (τούνελ) μετρίου και μικρού μήκους.
Κατά περιοχές στον αυτοκινητόδρομο διαφέρει το μέγιστο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας των οχημάτων που κινούνται σε αυτόν, ωστόσο το μέγιστο όριο είναι τα 120 χιλιόμετρα.
Σκοπός
Βασικός σκοπός δημιουργίας της αποτέλεσε η ανάγκη της διευκόλυνσης των μετακινήσεων τόσο από και προς διάφορες περιοχές ή προάστια και περίχωρα της Πάτρας, που βρίσκονται μακριά μεταξύ τους, όσο και η παράκαμψη της πόλης της Πάτρας από διερχόμενα οχήματα στην περιοχή, ώστε να μην επιβαρύνεται με επιπλέον κυκλοφοριακό φόρτο το κέντρο και λεωφόροι της πόλης.
Κατάλογος κόμβων
* Σημείωση: Αναφέρονται ενδεικτικά: α) συνοικίες της Πάτρας, β) οικισμοί που αποτελούν προάστια ή περίχωρά της, καθώς και γ) υποδομές (π.χ. νοσοκομεία κ.λπ.), τα οποία προσεγγίζονται οδικώς από διερχόμενα οχήματα της Περιμετρικής Οδού Πατρών μέσω του εκάστοτε κοντινού κόμβου. Κάποιες τοποθεσίες αναφέρονται παραπάνω από μία φορές λόγω της δυνατότητας προσέγγισής τους και από άλλους κόμβους της οδού πέραν από αυτόν στον οποίο βρίσκονται πιο κοντά, με αυτό να γίνεται εφεδρικά ή λόγω της εγγύτητας τους σε δύο κόμβους με συντομότερη επιλογή -κόμβου- ανάλογα με την κατεύθυνση κάθε οχήματος (δηλ. προς Αθήνα ή προς Πύργο) για την εκάστοτε ακριβής θέση προορισμού.
Μελλοντικά έργα
Προβλέπεται να κατασκευαστεί ανάμεσα στις σήραγγες «Γηροκομείο» και «Αρχαιολογικός» νέος κόμβος με προϋπολογισμό 12.950.000 ευρώ, στο ύψος του Χ.Υ.Τ.Α. Ξερόλακκας, με σκοπό να συνδέει την Ευρεία Παράκαμψη Πατρών με το αρκτικό τμήμα της Πάτρας. Μέσω συνδετήριας οδού με το τοπικό οδικό δίκτυο προβλέπεται η σύνδεση της Μικρής Περιμετρικής Πατρών με την Ευρεία Παράκαμψη Πατρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δρόμοι στη Δυτική Ελλάδα Κατηγορία:Γεωγραφία της Πάτρας
Πέχτσεβο
Το Πέχτσεβο (Пехчево ) είναι μια μικρή πόλη στη Βόρεια Μακεδονία. Στην πόλη βρίσκεται η έδρα του Δήμου Πέχτσεβο.
Ιστορία
Στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα, το Πέχτσεβο ήταν μέρος του Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Το 1913, ως αποτέλεσμα των Βαλκανικών πολέμων, η πόλη έγινε μέρος του Βασιλείου της Σερβίας, το οποίο το 1918 εντάχθηκε στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων (το 1929 μετονομάστηκε σε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας).
Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του Πεχτσέβου είναι Έλληνες, καταγόμενοι από πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης (Καλλίπολη) που προσήλθαν το 1924.
Από το 1929 έως το 1941 το Πέχτσεβο ήταν μέρο της Μπανόβινα του Βαρδάρη του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Από το 1941 έως το 1944, κατά τη διάρκεια της κατοχής της Γιουγκοσλαβίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Πέχτσεβο, όπως και το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας του Βαρδάρη, ήταν μέρος του Βασιλείου της Βουλγαρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Πεχτσέβου
Αχαιός (μυθολογία)
Ο Αχαιός ήταν σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία γενάρχης ενός των ελληνικών φύλλων που ονομάζονταν Αχαιοί.
Κατά τους διάφορους ελληνικούς μύθους ο Αχαιός ήταν γιος της Κρεούσης και του Ξούθου, γιου του Έλληνα και αδελφός του Ίωνα. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, στον Αιγιαλό, (σημερινή Αιγιάλεια), εκστράτευε στη Θεσσαλία απ΄ όπου είχε ο πατέρας του εκδιωχθεί από τον αδελφό του, την οποία και κατέλαβε και βασίλευσε εκεί μέχρι του θανάτου του. Οι γιοι του Αχαιού Άρχανδρος και Αρχιτέλης έγιναν γαμπροί του Δαναού μετά τον θάνατο του πεθερού τους όπου και επικράτησαν στην Αργολίδα και στην Λακωνία επιβάλλοντας στους κατοίκους το όνομα Αχαιοί.
Κατ΄ άλλους μύθους ο Αχαιός ήταν γιος του Διός και της Φθίας. Κατ΄ άλλους του Ποσειδώνα και της Λαρίσσης ή γιος του Αίμονα και εκ του λόγου αυτού πολλές φορές το όνομα της Θεσσαλίας απαντάται και ως Αιμονία. Τέλος ο Αχαιός αναφέρεται και ως αδελφός του Πελασγού και του Φθίου ή πατέρας του τελευταίου.
Όλοι όμως οι παραπάνω μύθοι καθιστούν εμφανή την προσπάθεια απόδοσης συγγενικού βαθμού των αρχαίων ελληνικών φύλλων που εναλλάσσονταν μετακινούμενοι στον αρχαίο ελλαδικό χώρο μετά τον γενόμενο κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, καθώς και την εξάπλωσή τους στη συνέχεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Δευκαλιωνίδες
Χρυσίδα (συνοικία Κυθρέας)
Η Χρυσίδα είναι συνοικία του Δήμου Κυθρέας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα του Δήμου Κυθρέας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Τοποθεσία
Στα δυτικά, βόρεια και ανατολικά συνορεύει με την Αγία Μαρίνα, στα νοτιοανατολικά με τη Βώνη και στα νότια με το Νέο Χωριό.
Ιστορικό
Αρχικά η Χρυσίδα αποτελούσε ανεξάρτητο οικισμό. Μετά την ίδρυση του Δήμου Κυθρέας το 1915, εντάχθηκε στον δήμο αυτό, αποτελώντας μία από τις έξι συνοικίες του.
Η ονομασία Χρυσίδια, σύμφωνα με μία εκδοχή, προέρχεται από το Χρυσηίς. Ιερός ναός της συνοικίας είναι η εκκλησία του Τιμίου Σταυρού. Στη Χρυσίδα υπήρχε δημοτικό σχολείο.
Πληθυσμός
Η Χρυσίδα εμφανίζεται σε εξι απογραφές πληθυσμού, Με εξαίρεση τις απογραφές του 1921 και του 1931, στις προηγούμενες απογραφές αποτελούσε ανεξάρτητο οικισμό, οπόταν απογραφόταν ξεχωριστά. Μετά την ένταξη της στο Δήμο Κυθρέας το 1915 ο πληθυσμός της περιλαμβάνεται στην απογραφή της Κυθρέας (με εξαίρεση τις απογραφές του 1921 και του 1931).
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Χρυσίδας σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο στις οποίες απογραφόταν ως ξεχωριστός οικισμός.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Κυθρέας
Άνθιμος Μετοχίτης
Ο Άνθιμος Μετοχίτης ήταν λόγιος κληρικός, Αρχιεπίσκοπος Αχριδών του 14ου αιώνα. Άκμασε επί του αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού, και πήρε μέρος στην Σύνοδο που συγκροτήθηκε το 1347 από τον Πατριάρχη Ιωάννη Καλέκα. Έγραψε περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος.
Πηγές
Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Αχρίδος
Τριακοστή δυναστεία Φαραώ
Μέχρι το Νοέμβριο του 380 π.Χ. ο Νεκτανεβώ Α' είχε ανακτήσει τον έλεγχο όλης της Αιγύπτου, άλλα πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του υπερασπιζόμενος το βασίλειό του, με την περιστασιακή βοήθεια από την Σπάρτη και την Αθήνα, από το να το κατακτήσουν ξανά οι Πέρσες. Το 365 π.Χ. ο Νεκτανεβώ όρισε τον γιο του Τέω ως συμβασιλέα και διάδοχο, και μέχρι το θάνατο του πρώτου το 363 π.Χ., πατέρας και γιος συμβασίλεψαν. Μετά το θάνατο του πατέρα του, ο Τέως εισέβαλε στα περσικά εδάφη της σημερινής Συρίας και Παλαιστίνης και είχε αρχίσει να έχει κάποια επιτυχία, ώσπου που έχασε το θρόνο του από μηχανογραφίες του ίδιου του αδελφού Tjahepimu. Ο Tjahepimu εκμεταλλεύτηκε το ότι ο Τέως δεν ήταν δημοφιλής μέσα στην Αίγυπτο, και ανακήρυξε φαραώ το γιο του, και ανιψιό του Τέω, Νεκτανεβώ Β'. Ο στρατός συντάχτηκε με το μέρος του Νεκτανεβώ, γεγονός που ανάγκασε τον Τέω να εγκαταλείψει την Αίγυπτο καταφεύγοντας στην αυλή του βασιλιά της Περσίας.