cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ώρα στη Νότια Κορέα
Η Νότια Κορέα έχει μια ζώνη ώρας, τη Χειμερινή Ώρα Κορέας (UTC+09:00), η οποία έχει τη συντομογραφία KST. Η Νότια Κορέα προς το παρόν δεν χρησιμοποιεί τη θερινή ώρα, αλλά πειραματίστηκε με αυτή κατά τη διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1988 στη Σεούλ.
Ιστορία
Το 1434, ο εφευρέτης Τζανγκ Γιονγκ-σιλ ανέπτυξε το πρώτο ρολόι νερού της Κορέας, το οποίο προσαρμόστηκε ως πρότυπο χρονομέτρη της Κορέας από τον Βασιλιά Σέτζονγκ. Είναι πιθανό ότι οι Κορεάτες χρησιμοποιούσαν ρολόγια νερού για να μετρήσουν το χρόνο πριν από αυτή την εφεύρεση, αλλά δεν υπάρχουν συγκεκριμένα αρχεία γι'αυτό. Το 1437, ο Τζανγκ Γιονγκ-σιλ, μαζί με τον Τζονγκ Τσο, δημιουργήθηκε ένα σχήματος μπολ ηλιακό ρολόι που ονομάζεται άνγκμπου ίλγκου (Hangul: 앙부일구), το οποίο ο Βασιλέας Σέτζονγκ τοποθέτησε δημόσια, ώστε ο καθένας θα μπορούσε να το χρησιμοποιήσει.
Το 1908, η κορεατική Αυτοκρατορία υιοθέτησε πρότυπη ώρα που ήταν 8.5 ώρες μπροστά από την ώρα UTC (UTC+08:30). Το 1912, κατά τη διάρκεια της Ιαπωνικής κατοχής της Κορέας, ο Γενικός Κυβερνήτης της Κορέας άλλαξε τη χειμερινή ώρα στην UTC+09:00 για να ευθυγραμμιστεί με τη Χειμερινή Ώρα Ιαπωνίας. Ωστόσο, το 1954, η κυβέρνηση της Νότιας Κορέας υπό τον Πρόεδρο Σίνγκμαν Ρι επανήλθε η χειμερινή ώρα UTC+08:30. Στη συνέχεια, το 1961, υπό τη στρατιωτική κυβέρνηση του Προέδρου Παρκ Τζονγκ-χούι, η χειμερινή ώρα επαναφέρθηκε στην UTC+09:00 για άλλη μια φορά.
Προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι αμερικανοί τηλεθεατές, η Νότια Κορέα χρησιμοποίησε τη θερινή ώρα όταν η Σεούλ φιλοξένησε τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988. Αυτή η αλλαγή σήμαινε ότι πολλά πρωινά γεγονότα θα μπορούσαν να μεταδοθούν ζωντανά από τη Νότια Κορέα, όταν υπήρχε η ζώνη prime time στην Ανατολική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η Βόρεια Κορέα χρησιμοποίησε επίσης της Χειμερινή Ώρα Κορέας. Από τον Αύγουστο του 2015 έως το Μάιο του 2018, η Βόρεια Κορέα άλλαξε τη ζώνη ώρας στη UTC+08:30, μια ζώνη ώρας που είναι γνωστή ως Χειμερινή Ώρα Πιονγιάνγκ, αλλά η αλλαγή ανεστράφη για την προώθηση της κορεατικής ενότητας.
Βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA
Η Βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA περιέχει μία ζώνη για τη Νότια Κορέα στο αρχείο zone.tab, που ονομάζεται Ασία/Σεούλ.
Lip gloss
250px|right Το Lip gloss είναι προϊόν που χρησιμοποιείται κυρίως για να δώσει στα χείλη γυαλιστερή λάμψη και μερικές φορές λεπτές αποχρώσεις. Είναι διαθέσιμο σε υγρή μορφή ή σε μαλακό στερεό (δεν πρέπει να συγχέεται με το lip balm, που έχει γενικά φαρμακευτικούς ή χαλαρωτικούς σκοπούς). Μπορεί να είναι απολύτως διάφανο, ημιδιαφανές ή να έχει διάφορες απαλές χρωματικές βαθμίδες, ενώ το φινίρισμά του μπορεί να είναι του πάγου, λαμπερό, κρυστάλλινο ή και μεταλλικό.
Ιστορία
Το Lip gloss συνήθως χρησιμοποιείται ως καλλυντικό, όμως ορισμένα παρέχουν ενυδάτωση και προστασία από τα καιρικά φαινόμενα και άλλες φυσικές αιτίες. Το πρώτο Lip gloss που περιείχε αντηλιακή προστασία είχε διαφημιστεί από την ηθοποιό Λίλιαν Γκις.
Τύποι
Νέοι τύποι "plumping" lip gloss και περιέχουν συστατικά που κάνουν τα χείλη να φαίνονται πιο μαλακά και πιο γεμάτα. Πρόκειται για μια φθηνή, εύκολη, και συνήθως αβλαβή εναλλακτική λύση υποκατάστατο του κολλαγόνου, καθώς και άλλων ενέσημων ουσιών που διογκώνουν τα χείλη. Δεν είναι τόσο αποτελεσματική, όμως, και τα αποτελέσματα είναι προσωρινά και μικρής διάρκειας. Το Lip gloss χρησιμοποιείται συχνά, όταν ένα άτομο θέλει να έχει λίγο χρώμα στα χείλη του, αλλά δεν θέλει έντονο, σταθερό χρώμα (δηλαδή, ένα πιο στημένο μακιγιάζ), όπως θα μπορούσε να δημιουργήσει το κραγιόν.Το Lip gloss επίσης χρησιμοποιείται συχνά ως ένα είδος εισαγωγής στο μακιγιάζ. Χρησιμοποιείται συχνά από προέφηβα και νεαρά κορίτσια εφηβικής ηλικίας που θέλουν να κάνουν ελαφρύ μακιγιάζ, και είναι πολύ μικρά για να φορούν πιο έντονα χρώματα κραγιόν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοσμητική
Καταλανικός Εμφύλιος Πόλεμος
Ως Καταλανικός Εμφύλιος Πόλεμος (1462-1472) περιγράφεται η εμπόλεμη διαμάχη μεταξύ του βασιλιά της Αραγώνας Ιωάννη Β´ και των συμμάχων του εναντίον των κυβερνητικών θεσμών της Καταλονίας (της εκτελεστικής εξουσίας, γνωστής ως Ζενεραλιτάτ, και του Συμβουλίου των Εκατό), με σκοπό τον πολιτικό έλεγχο του Πριγκιπάτου. Ουσιαστικά, η διαμάχη αυτή αποτέλεσε την κύρια έκφραση της αντίθεσης μεταξύ δύο κρατικών μοντέλων, του φεουδαρχικού-ολιγαρχικού των καταλανών ευγενών που κυριαρχούσαν στη Ζενεραλιτάτ και του απολυταρχικού-συγκεντρωτικού της νέας δυναστείας των Τραστάμαρα. Στο βάθος επίσης υφίστατο και η αντίθεση μερίδας των Καταλανών στη διακυβέρνησή τους από μια ξένη, καστιλιανική δυναστεία που έβλεπε την Καταλονία ως μια απλή επαρχία της ευρύτερης μεσογειακής της αυτοκρατορίας και όχι ως την πατρογονική και κυρίαρχη εστία από όπου πήγαζε η βασιλική εξουσία και οι δυνάμεις του στέμματος, όπως συνέβαινε υπό του Οίκου της Βαρκελώνης.
Ιστορικό πλαίσιο
Το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα είχε υπάρξει ιδιαίτερα σκληρό για την Καταλονία. Η επιδημία πανώλης κατάφερε σημαντικό πλήγμα τόσο στον αστικό όσο και στον αγροτικό της πληθυσμό επιφέροντας την κρίση στα πολύ καίρια σημεία της αστικής οικονομικής δυναμικής (η Βαρκελώνη έχασε το 20% του πληθυσμού της ) και της αγροτικής παραγωγής. Οι καταλανικοί θεσμοί ήταν υπερχρεωμένοι ενώ στην ύπαιθρο φούντωνε το κίνημα των αγροτών remensa που αγκομαχούσαν κάτω από το βάρος των φεουδαρχικών υποχρεώσεων και περιορισμών τους. Επίσης, η νέα δυναστεία των Τραστάμαρα που ανέλαβε το Στέμμα της Αραγωνίας μετά τον Συμβιβασμό του Κάσπε, επέβαλε ένα νέο απολυταρχικό μοντέλο, εχθρικό στα συμφέροντα και τις διαθέσεις των καταλανικών ευγενών και πολιτικών ελίτ. Η μεταφορά της de facto πρωτεύουσας του Στέμματος από τον Αλφόνσο τον Μεγαλόψυχο από τη Βαρκελώνη στη Νάπολη μετά την κατάκτηση του ομώνυμου βασιλείου και η μη ικανοποιητική αντιβασιλεία της συζύγου του στις ισπανικές του κτήσεις, απομάκρυνε ακόμη περισσότερο τον βασιλιά από μια κοινωνία που είχε συνηθίσει να χαίρει της συνεχούς παρουσίας του στον τόπο της.
Η κατάσταση των χωρικών
Η αγροτική παραγωγή της Καταλονίας κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα ήταν οργανωμένη πάνω σε μια φεουδαρχική βάση. Ωστόσο, η «νέα Καταλονία» (τα εδάφη που είχαν κατακτηθεί μετά τον 12ο αιώνα, όπως η Λιέιδα και η Τορτόζα) έχαιρε ευνοϊκότερων φεουδαρχικών νόμων σε σχέση με την «παλαιά Καταλονία», όπου κυριαρχούσαν τα λεγόμενα mals usos («σκληρά έθιμα») που απέτρεπαν την κινητικότητα και την εξαγορά της ελευθερίας από την πλευρά των αγροτών. Σταδιακά αυτοί οι αγρότες οργανώθηκαν σε ομάδες, γνωστές ως remences ή remensa, κι άρχισαν να διεκδικούν την ελάφρυνση των φεουδαρχικών τους βαρών. Οι αραγωνέζοι βασιλιάδες χρησιμοποίησαν τη νέα αυτή πολιτική και κοινωνική ομάδα ανάλογα με τα συμφέροντά τους μα κυρίως για να περιορίσουν τη δύναμη των ευγενών.
Η κοινωνία της Βαρκελώνης
Η οικονομική κρίση που επηρέασε τη Μεσόγειο γύρω στο 1425 επέφερε ένα σημαντικό πλήγμα στην ήδη γονατισμένη οικονομία της Βαρκελώνης. Ως αποτέλεσμα, οι βαρκελωνέζοι έμποροι και τεχνίτες πίεσαν για την εφαρμογή προστατευτικών μέτρων, που θα βελτίωναν την παραγωγή και την τοπική οικονομική αυτονομία, σε αντίθεση με την πολιτική ελίτ της Βαρκελώνης (τους λεγόμενους «εξέχοντες πολίτες», ciudatans honrats), και γαιοκτήμονες που έβλεπαν στο πρόσωπο του προστατευτισμού μια συγκεκαλυμμένη επίθεση εναντίον των συμφερόντων τους, κυρίως όσον αφορά την κατάσταση των χωρικών στα κτήματά τους και τον έλεγχο των καταλανικών θεσμών. Οι πρώτοι σταδιακά σχημάτισαν τη λεγόμενη «Μπούσκα» (στα καταλανικά Busca) και προέβαλαν αντίσταση στην άλλη πλευρά, την επονομαζόμενη «Μπίγα» (Biga). Ο βασιλιάς Αλφόνσος Ε', βρισκόμενος σε μεγάλη ανάγκη για χρήματα λόγω των μεσογειακών του περιπετειών, είχε διατηρήσει αμφιλεγόμενη στάση, μέχρι που το διάδοχός του, Ιωάννης Β´ της Αραγωνίας έγειρε αποφασιστικά υπέρ της εμπορικής πλευράς, θέλοντας να επιφέρει, σε συνδυασμό με την υποστήριξη των χωρικών remences ένα αποφασιστικό χτύπημα στην πολιτική δύναμη των καταλανών ευγενών.
Η διαμάχη μεταξύ Ιωάννη Β' και Πρίγκιπα της Βιάνα
Η τρίτη παράμετρος που οδήγησε στον Καταλανικό Εμφυλίο φέρει το όνομα του Καρόλου, Πρίγκιπα της Βιάνα και της διαμάχης του εναντίον του βασιλιά. Ο Κάρολος ήταν γιος του Ιωάννη Β' της Αραγώνας και της Μπλάνκας της Ναβάρας και είχε ήδη αντιμετωπίσει ανεπιτυχώς τον πατέρα του στον Εμφύλιο Πόλεμο της Ναβάρας (1451-1455), όταν και αποκλείστηκε από κάθε δικαίωμα στην κληρονομιά του βασιλείου. Η γέννηση του διαδόχου του θρόνου Φερδινάνδου από τη νέα σύζυγο του Ιωάννη, την καστιλιανή Ιωάννα Ενρίκεθ, έθεσε τον Κάρολο ακόμη περισσότερο στο περιθώριο, και είχε ως αποτέλεσμα τη φυλάκισή του από τον πατέρα του. Ωστόσο, στα πλαίσια της αντιπαλότητας που είχε δημιουργηθεί με το Καταλανικό Κοινοβούλιο, οι Καταλανοί απαίτησαν το 1460 την απελευθέρωσή του. Η κινητοποίηση των καστιλιανικών στρατευμάτων στα σύνορα με την Αραγώνα και η εξέγερση μερίδας ευγενών στη Ναβάρρα ώθησε τον βασιλιά να υπογράψει τη συμφωνία της Μπιλαφράνκα το 1461, στην οποία αναγνώριζε τον Κάρολο ως διάδοχο του θρόνου και τοποτηρητή της Καταλονίας και απαγόρευε τον βασιλιά να εισέρχεται στο Πριγκιπάτο χωρίς την άδεια του Καταλανικού Κοινοβουλίου.
Ο θάνατος του Καρόλου τρεις εβδομάδες μετά τη συμφωνία της Μπιλαφράνκα αναίρεσε το προσφάτως δημιουργηθέν status quo. Ο νέος τοποτηρητής και διάδοχος ήταν πλέον ο Φερδινάνδος που λόγω του νεαρού της ηλικίας του θα αντικαθίσταται από τη μητέρα του, Ιωάννα Ενρίκεθ. Αυτή έβαλε ως στόχο την ολοκληρωτική αναίρεση της συμφωνίας της Μπιλαφράνκα ενώ μέσα στη Βαρκελώνη σταδιακά διαμορφώνονταν τα δύο κύρια στρατόπεδα, μεταξύ των φιλοβασιλικών και των υποστηρικτών της συμφωνίας. Παράλληλα, υπήρξε και μια ριζοσπαστική μειοψηφία που επέβλεπε στην έξοδο από το Στέμμα της Αραγώνας και τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης δημοκρατίας, στα πρότυπα της Βενετίας και της Γένοβας.
Το κλίμα στη Βαρκελώνη για τη βασίλισσα δεν ήταν καθόλου θετικό. Γεγονότα όπως η φυλάκιση μελών της Μπούσκα που συνωμότησαν υπέρ του βασιλιά, ανάγκασε την Ιωάννα να καταφύγει μαζί με τον γιο της στη Ζιρόνα, όπου ήδη είχε ξεκινήσει η εξέγερση των χωρικών ρεμένσα εναντίον των φεουδαρχικών τους κυρίων.
Οι πολεμικές επιχειρήσεις
Η πρώτη μεγάλη εξέγερση των χωρικών remensa το 1462 στη Ζιρόνα επέφερε την αντίδραση του Συμβουλίου του Πριγκιπάτου, που απέστειλαν στρατιωτικό σώμα για να τους υποτάξει. Η βασίλισσα επενέβη και διέταξε την ακύρωση της κίνησής τους αυτής, κηρύττοντας την παράνομη. Με αυτή την πολύ αποκαλυπτική για τον χαρακτήρα του Καταλανικού Εμφυλίου σύγκρουση των δύο εξουσιών ξεκινάει κι επίσημα ο πόλεμος. Ο βασιλιάς Ιωάννης βλέποντας ότι η κατάσταση ήταν στα πρόθυρα να ξεφύγει από τον έλεγχό του, αναζήτησε τη συνδρομή του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΑ', στον οποίο απέδωσε σημαντικά ανταλλάγματα για τη βοήθειά του. Ο στρατός της Ζενεραλιτάτ έφτασε μέχρι το σημείο να πολιορκήσει την Ιωάννα και τον διάδοχο Φερδινάνδο στο κάστρο της Ζιρόνα, κάνοντας τον βασιλιά να εισβάλει στην Καταλονία και να κατανικήσει τα εχθρικά στρατεύματα στη μάχη του Ρουβινάτ τον Ιούλιο του 1462 και πολιόρκησαν τη Βαρκελώνη.
Οι καταλανικές αρχές σε αναζήτηση διαφορετικού βασιλιά
Όντας προφανές ότι δεν θα ήταν δυνατό να αντισταθούν στις συνδυασμένες δυνάμεις των στεμμάτων της Αραγώνας και της Γαλλίας, οι καταλανικές αρχές άρχισαν να αναζητούν νέο βασιλιά. Η συμφωνία με τον Ερρίκο Δ', βασιλιά της Καστίλης είχε ως αποτέλεσμα τη στρατιωτική του επέμβαση και την άρση της πολιορκίας της Βαρκελώνης. Η συμφωνία της Μπαγιόν με τον Γάλλο και τον αραγωνέζο βασιλιά ωστόσο έκανε τον καστιλιανό βασιλιά να αποχωρήσει από την Καταλονία. Επόμενη επιλογή ήταν αυτή του Πέτρου της Πορτογαλίας, εγγονού του Ιακώβου του Ουρζέλ, του καταλανού διεκδικητή του Στέμματος της Αραγώνας πριν τη Συμφωνία του Κάσπε. Παρά ταύτα, η ελλιπέστατη διεθνής στήριξη του Πέτρου (μοναδικός του σύμμαχος υπήρξε το Δουκάτο της Βουργουνδίας) και η στρατιωτική του απειρία επέφεραν σημαντικές ήττες, συμπεριλαμβανομένης και της απώλειας της Λιέιδα.
Όταν τον Ιούνιο του 1466 πέθανε ο Πέτρος της Πορτογαλίας, η κατάσταση για τη Ζενεραλιτάτ ήταν τραγική, τόσο οικονομικά (ο πόλεμος είχε παγώσει τις εμπορικές δραστηριότητες της Βαρκελώνης) όσο και στρατιωτικά (οι στρατιωτικές απώλειες ήταν τεράστιες λόγω της απειρίας των στρατιωτών που χρησιμοποιήθηκαν). Τελευταία ελπίδα για τη Ζενεραλιτάτ και τους καταλανούς ευγενείς και γαιοκτήμονες που έτρεφαν τον πόλεμο ήταν ο Ρενέ του Ανζού, ορκισμένος εχθρός των Τραστάμαρα. Αυτός πέτυχε ορισμένες νίκες αλλά πέθανε σύντομα, τον Δεκέμβριο του 1470. Η συμμαχία του Ιωάννη της Αραγώνας με τον Ιωάννη της Καστίλης, που συμπεριελάμβανε τον γάμο των διαδόχων τους, Φερδινάνδου και Ισαβέλλας και η πολιορκία της Βαρκελώνης ανάγκασαν τις καταλανικές αρχές να παραδοθούν και να θέσουν τέλος στον Καταλανικό Εμφύλιο επίσημα με την Παράδοση των Πεδράλβες το 1472.
Αποτελέσματα
Ο πόλεμος τελείωσε χωρίς να υπάρχουν εμφανείς νικητές ούτε ηττημένοι. Από τη μία η συνθήκη της Μπιλαφράνκα ακυρώθηκε προς όφελος του βασιλιά αλλά από την άλλη πολλοί ευγενείς που συμμετείχαν στην εξέγερση διατήρησαν τις θέσεις τους. Παρόλο που η γενική συγχώρεση εκ μέρους του βασιλιά βοήθησε στην άμεση ειρήνευση του Πριγκιπάτου, οι επιπτώσεις του πολέμου στην οικονομική πραγματικότητα της Καταλονίας υπήρξαν καταστρεπτικές. Ο εμπορικός στόλος της σχεδόν εξαφανίστηκε, αποκόπτοντας την Καταλονία από το εμπορικό δίκτυο εισαγωγής του περίφημου σικελικού σιταριού ενώ η παραγωγή κι επεξεργασία δέρματος, που κάποτε είχε γίνει η βάση του καταλανικού εμπορίου στη Μεσόγειο, υποβαθμίστηκε ποιοτικά και ποσοτικά.
Από εκείνη τη στιγμή η Καταλονία βυθίστηκε σε ένα «επαρχιακό σκότος», εξαρτώμενη από τη γεμάτη με ζωτική ενέργεια Καστίλη για τους επόμενους αιώνες. Ο επόμενος βασιλιάς της Αραγώνας, Φερδινάνδος, ίδρυσε το Συμβούλιο της Αραγώνας ως όργανο διακυβέρνησης του ομώνυμου Στέμματος, που σταδιακά εντάχθηκε στα πλαίσια της νέας Ισπανικής Μοναρχίας και παρέμεινε στο παρασκήνιο των διεθνών εξελίξεων σε συνδυασμό και με την ευρύτερη παρακμή της λεκάνης της Μεσογείου. Η πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου, Βαρκελώνη, ακολούθησε την ίδια πορεία και δεν επανήλθε σε πρωταγωνιστικό ρόλο παρά μόνο μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Καταλωνίας Κατηγορία:Εμφύλιοι πόλεμοι στην Ισπανία
Ζέβρα
thumb|250px|Ζέβρα thumb|250px|Κουάγκα Η ζέβρα είναι περισσοδάκτυλο θηλαστικό ζώο που ανήκει στις Ιππίδες, συγγενής του αλόγου. Το συνηθέστερο είδος Ζέβρας είναι η Ζέβρα η γνήσια (Equus zebra).
Γενικά, μοιάζει με το άλογο. Το τρίχωμά της είναι άσπρο ή πολύ ανοιχτό κίτρινο με λεπτές μαύρες ραβδώσεις, οι οποίες υπάρχουν και πάνω στην κοντή και όρθια χαίτη της. Έχει μήκος 2,2 μ. και ζυγίζει γύρω στα 200 κιλά. Έχει μικρό κεφάλι, αλλά ευκίνητα αυτιά, που στρέφονται σε μεγάλες γωνίες.
Η εγκυμοσύνη της ζέβρας διαρκεί 11-13 μήνες. Τα θηλυκά γεννούν ένα συνήθως μικρό, του οποίου το τρίχωμα είναι κίτρινο, ενώ οι ραβδώσεις του καφετί. Σταδιακά αποκτά το μαυρόασπρο χρώμα των γονιών του. Θηλάζει για 7 μήνες, και απομακρύνεται από την οικογένειά του, μόλις η θηλυκή μείνει πάλι έγκυος.
Το είδος Equus Zebra ζει στην νότια και δυτική Αφρική. Τα άτομα δεν μένουν μόνα τους, αλλά σε αγέλες. Μερικές φορές μάλιστα βόσκουν μαζί με αντιλόπες ή στρουθοκαμήλους για να αντιμετωπίσουν τα σαρκοφάγα αποτελεσματικότερα. Άλλα είδη: Εquus burchelli, που τείνει να εξαφανιστεί τελείως, Equus quaga, που μοιάζει πιο πολύ με άλογο παρά με ζέβρα (το οποίο έχει εξαφανιστεί ήδη από τον 19ο αιώνα) και η Ζέβρα του Γκρεβύ, η μεγαλύτερη από όλες. Άλλα είδη είναι η Ζέβρα του Γκραντ κι η ορεσίβια ζέβρα.
Κατοικημένες περιοχές στην Εσθονία
μικρογραφία|Κατοικημένες περιοχές στην Εσθονία Οι κατοικημένες περιοχές στην Εσθονία (επίσημα: οικιστικές μονάδες ), είναι πόλεις ή οικιστικές μονάδες των αγροτικών δήμων, αλλά μόνο οι πόλεις έχουν διοικητικά καθήκοντα. Οι οικιστικές μονάδες χωρίζονται σε οικισμούς και αστικές περιοχές (υποδιαιρέσεις των πόλεων).
Επίσημα υπάρχουν πέντε τύποι οικιστικών μονάδων σε Εσθονία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσθονία-επέκταση Κατηγορία:Γεωγραφία της Εσθονίας Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Εσθονίας
Σιδηροδρομικός Σταθμός Στεφανοβικείου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Στεφανοβικείου είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Στεφανοβίκειο του Νομού Μαγνησίας ο οποίος βρίσκεται έξω από τον οικισμό. Ο σταθμός άνοιξε στις 22 Απριλίου 1884 από την Εταιρεία Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στη Λάρισα και το Βόλο.
Yπηρεσίες
Στεφανοβίκειο Στεφανοβίκειο
Λεοπάρδαλη
Η λεοπάρδαλη (Panthera pardus - Πάνθηρ πάρδος) ή απλά πάνθηρας είναι σαρκοφάγο θηλαστικό ζώο που ανήκει στις αιλουρίδες. Είχε κυνηγηθεί πολύ από το άνθρωπο για την όμορφή της γούνα, αλλά πλέον προστατεύεται με ειδικούς νόμους. Ζει στην Αφρική και στην Νότια Ασία, ενώ παλαιότερα ζούσε και στην Ευρώπη (ίσως υπάρχει ακόμα στην περιοχή του Καυκάσου), ακόμα και στην Ελλάδα, μέχρι και την Ισπανία. Η ευρωπαϊκή κατανομή της λεοπάρδαλης των σπηλαίων P.p.spelaea, η οποία είχε αρκετά κοινά μορφολογικά χαρακτηριστικά με την λεοπάρδαλη του χιονιού, κατά το Ύστερο Πλειστόκαινο περιελάμβανε περιοχές από τις ακτές τις Μεσογείου, στην Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία, μέχρι το Βερολίνο και τη νότια Αγγλία, στα βόρεια. Η λεοπάρδαλη των σπηλαίων φαίνεται να εξαφανίστηκε κατά τη μετάβαση από το Πλειστόκαινο στο Ολόκαινο, με τα πιο πρόσφατα ευρήματα στην Ελλάδα (Αττική) να χρονολογούνται στο 15.000 - 5.000 π.Χ.. Κατά τους ιστορικούς χρόνους η λεοπάρδαλη είχε εξαφανισθεί από τα Βαλκάνια και ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι υπάρχουν στην Ασία, αλλά όχι στην Ευρώπη. Στην πρόσφατη ιστορία όμως, στο ελληνικό νησί της Σάμου υπάρχουν σποραδικές καταγραφές λεοπαρδάλεων (με συχνή σύγχυση με την τίγρη, λόγω της χρήσης τοπικά της λέξης καπλάνι για τη λεοπάρδαλη, που στα τούρκικα κυριολεκτικά σημαίνει τίγρη), προερχόμενων από τη χερσόνησο της Μυκάλης, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την αναφορά του Tournefort, ο οποίος επισκέφτηκε το νησί το 1700, του Κρητικίδη που περιγράφει μια λεοπάρδαλη που παγιδεύτηκε το 1836 και μία που θανατώθηκε το 1862 και του Erhard που αναφέρει ότι μια λεοπάρδαλη πυροβολήθηκε το 1858. Η λεοπάρδαλη του 1862 είναι αυτή που θανατώθηκε από την οικογένεια Γλιαρμή, στο σπήλαιο Καπλανοφωλιά και αφού βαλσαμώθηκε από έναν ιερέα, μετά από δεκαετίες κατέληξε στο μουσείο των Μυτιληνιών, για να αποτελέσει τη έμπνευση για το μυθιστόρημα Το καπλάνι της βιτρίνας. Η λεοπάρδαλη ανήκει στο γένος Panthera, στο ίδιο γένος ανήκουν το λιοντάρι (Panthera leo), η τίγρη (Panthera tigris) και ο ιαγουάρος (Panthera onca).
Ετυμολογία
Το αγγλικό όνομα «leopard» προέρχεται από το παλαιό γαλλικό leupart (λιουπάρτ), που προέρχεται από το λατινικό leopardus (λεοπάρντους) και απο το αρχαίο ελληνικό λεόπαρδος (λέων + πάρδος = λιοντάρι με βούλες). Το γενικό όνομα Πανθέρα (Panthera) προέρχεται απο το λατινικό panther, εκ του οποίου προέκυψε το panthera, το οποίο αναφέρεται σε ένα δίχτυ κυνηγιού άγριων θηρίων που χρησιμοποιήθηκε από τους Ρωμαίους σε μάχες, και το οποίο προήλθε από το ελληνικό πάνθηρ, δηλαδή αυτός που θηρεύει τα πάντα. Το φωνητικά παρόμοιο σανσκριτικό pândara (πάνταρα) σημαίνει ωχροκίτρινο, υπόλευκο ή λευκό. Το λατινικό όνομα pardus (πάρντους) αναφέρεται σε έναν αρσενικό πάνθηρα. Η λέξη pardus πιστεύεται ότι προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό παρδαλωτός που σημαίνει "με κηλίδες".
Χαρακτηριστικά
Η λεοπάρδαλη έχει μήκος σώματος κοντά στα 2,1 μέτρα, με την ουρά να καταλαμβάνει τα 90 εκ. Τα αρσενικά ζυγίζουν από 37 εως 90 kg με ύψος 60 εως 70 cm, ενώ τα θηλυκά είναι ελαφρύτερα, ζυγίζοντας από 28 εως 60 kg κιλά με ύψος 57 εως 64 cm. Παρότι Θεωρείται το μικρότερο από τα τέσσερα μεγάλα αιλουροειδή του γένους panthera (Λιοντάρι, Τίγρης, Ιαγουάρος, Λεοπάρδαλη), είναι το δυνατότερο αναλογικά με το μέγεθος και το βάρος του (εάν δηλαδή είχαν όλα τα παραπάνω υπόείδη το ίδιο σωματικό βάρος και μέγεθος, η λεοπάρδαλη θα υπερτερουσε σε σωματική (μυϊκή) δύναμη).
Συνήθως, οι λεοπαρδάλεις είναι μεγαλύτερες σε περιοχές όπου βρίσκονται στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, χωρίς περιορισμό του ανταγωνισμού από μεγαλύτερους θηρευτές όπως το λιοντάρι και η τίγρη. Ορισμένες λεοπαρδάλεις στη Βόρεια Αφρική υποτίθεται ότι ήταν τόσο μεγάλες όσο τα Βερβερικά λιοντάρια. Το 1913, μια εφημερίδα της Αλγερίας ανέφερε ότι μια σκοτωμένη λεοπάρδαλη φαίνεται να υπολογίστηκε περίπου στα 275 εκατοστά συνολικού μήκους. Προς σύγκριση, τα μεγέθη των αρσενικών λιονταριών κυμαίνονται απο 266 εως 311 cm από το κεφάλι μέχρι το τέλος της ουράς.
Η ταχύτητα του εν λόγω αιλουροειδους φτάνει μέχρι και τα 58 χλμ. την ώρα, ενώ έχει επιπλέον την ικανότητα να πραγματοποιεί άλματα μήκους έως και 6 μέτρων. Ο συνδιασμος δύναμης, ταχύτητας αλλά κυρίως η εξαιρετική ικανότητα του συγκεκριμένου είδους να κινείται εντελώς αθόρυβα χωρίς να γίνεται αντιληπτό από τα πιθανά θηράματα του, όπως και μοναδική δυνατότητα του (σε σχέση με τα υπόλοιπα είδη αιλουροειδων του γένους panthera) να σκαρφαλώνει με ευκολία και να κινείται πάνω στα δέντρα και τα κλαδιά αυτών, καθιστούν τη λεοπάρδαλη ή πάνθηρα έναν από τους ικανοτερους και πιο επιτυχημένους θηρευτές του ζωικού Βασιλείου.
Όσον αφορά τα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους, το τρίχωμα των πανθήρων μπορεί να έχει δύο χρώματα: να είναι μαύρο (τα άτομα αυτού του είδους είναι γνωστοί και ως μαύροι πάνθηρες, ή πάνθηρες σκέτο), ή σκούρο κίτρινο, με μαύρες κηλίδες που στο κέντρο τους έχουν κίτρινο.
Η λεοπάρδαλη ζευγαρώνει όλη την διάρκεια του χρόνου. Η εγκυμοσύνη διαρκεί γύρω στις 100 μέρες, και στο τέλος το θηλυκό γεννάει απο 2 εώς 4 μικρά (συνήθως 3), τα οποία αρχικά είναι τυφλά. Τα μικρά μένουν με τους γονείς τους μέχρι να ενηλικιωθούν.
Υποείδη
Ακολουθώντας την πρώτη περιγραφή του Λινναίου, 27 υποείδη λεοπάρδαλης είχαν προταθεί από φυσιοδίφες, μεταξύ του 1794 και του 1956. Από το 1996, μόνο 8 υποείδη είχαν θεωρηθεί ως έγκυρα, σύμφωνα με μιτοχονδριακή ανάλυση, ενώ αργότερα είχε προστεθεί και η Αραβική λεοπάρδαλη.
The Flowers Of Romance (new romantic)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλικά punk rock συγκροτήματα
Λεοπάρδαλη
Υποείδη
Το 2017, η Ομάδα Ταξινόμησης Αιλουρίδων, της Ομάδας Ειδικών στις Αιλουρίδες, αναγνώρισε τα ακόλουθα 8 υποείδη ως έγκυρα, θεωρώντας την λεοπάρδαλη της βόρειας Κίνας ταυτόσημη με την λεοπάρδαλη του Αμούρ:
Αποτελέσματα από μια ανάλυση, 182 αφρικανικών λεοπαρδάλεων από μουσειακά δείγματα, έδειξε ότι μερικές αφρικανικές λεοπαρδάλεις επιδεικνύουν μεγαλύτερες γενετικές διαφορές, σε σχέση με υποείδη της Ασίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιλουρίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας
Λουτεολίνη
μικρογραφία Η λουτεολίνη είναι φλαβονοειδές που ανήκει στην υποκατηγορία των φλαβονών. Έχει απομονωθεί ως φυσικό προϊόν από πολλά φυτά ενώ πιο συχνά απαντάται στα φύλλα.
Η λουτεολίνη είναι η κύρια κίτρινη χρωστική ένωση που λαμβάνεται από το φυτό Reseda luteola, το οποίο χρησιμοποιείται ως πηγή της χρωστικής τουλάχιστον από την πρώτη χιλιετία π.Χ. Η λουτεολίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά σε καθαρή μορφή και και έλαβε την ονομασία της το 1829 από τον Γάλλο χημικό Μισέλ Εζέν Σεβρέλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαβονοειδή
Βούλγαροι της Θεσσαλίας
δεξιά|μικρογραφία| Εζερός δεξιά|μικρογραφία| [[Μενδενίτσα]] δεξιά|μικρογραφία| [[Ραβέννικα]] Οι Βούλγαροι της Θεσσαλίας (Тесалийски българи) ήταν τοπική και μεσαιωνική κοινότητα που κατοικούσε στη γεωγραφική περιοχή της Θεσσαλίας, στη σημερινή Ελλάδα, από τα τέλη του 6ου έως τις αρχές του 20ού αιώνα.
Εθνογραφικά εξετάζοντας την κοινότητα, περιλαμβάνει πληθυσμό βουλγαρικής καταγωγής μέχρι τη Βοιωτία, δεδομένου ότι η σημερινή Φθιώτιδα αποτελεί μέρος της ιστορικής Θεσσαλίας. Η μεσαιωνική ιστορία της Θεσσαλίας αντικατοπτρίζει την ιστορία της γειτονικής Ηπείρου, η οποία κατά τον Μεσαίωνα περιλάμβανε μια σλαβοκατοικημένη περιοχή που ονομαζόταν Βαγενετία.
Μεσαιωνική περίοδος
Οι σλαβικές μεταναστεύσεις στα Βαλκάνια άλλαξαν και το πρόσωπο της Θεσσαλίας. Ο Σύριος χρονικογράφος Ιωάννης της Εφέσου έγραψε το 584: «…καταραμένοι είναι οι Σλάβοι που κατέστρεψαν όλη την Ελλάδα, τη Θεσσαλία και τη Θράκη, πήραν πολλές πόλεις και οχυρώσεις, κατέστρεψαν, έκαψαν, λεηλάτησαν τη χώρα και την κυρίευσαν. Εγκαταστάθηκαν σε αυτήν χωρίς φόβο, σαν να ήταν δική τους». Ένα συντομευμένο κείμενο του Στράβωνα από τα τέλη του 10ου αιώνα αναφέρει ότι στην εποχή του όλη η Ήπειρος, σχεδόν όλη η Ελλάδα, η Πελοπόννησος και η Μακεδονία ήταν υπό των «Σκύθων Σλάβων». Συγκεκριμένα, η φυλή των Βελεγεζίτων εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλία, οπότε το ανατολικό τμήμα της ονομάστηκε στη συνέχεια Βελεγεζιτία. Αυτό το όνομα εμφανίζεται στη συνθήκη του 1199 μεταξύ του Αυτοκράτορα Αλέξιου Γ΄ Άγγελου και των Ενετών.
Στη συνέχεια, στην Τέταρτη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης (869-870) συζητήθηκε το ζήτημα της εκκλησιαστικής εξουσίας επί των Βουλγάρων. Οι παπικοί απεσταλμένοι λένε ότι παλαιότερα τα εδάφη που υπάγονταν στον πάπα περιελάμβαναν «δύο Ήπειρους, νέες και παλαιές, όλη τη Θεσσαλία και τη Δαρδανία, των οποίων η χώρα ονομάζεται Βουλγαρία από το όνομα αυτών των Βουλγάρων». Σημειώνεται επίσης ότι οι Βούλγαροι «κρατούσαν τη χώρα τόσα χρόνια από τότε που την κατέλαβαν, υποτάσσοντάς την σύμφωνα με το βάρβαρο νόμο».
Την εποχή των τσάρων Συμεών Α΄, Πέτρου Α΄ και Σαμουήλ, η Θεσσαλία ήταν εντός των ορίων του βουλγαρικού κράτους. Ο Βασίλειος Β΄ έδωσε τουλάχιστον τη Βόρεια Θεσσαλία στη δικαιοδοσία της Αρχιεπισκοπής Αχριδών. Η Εξέγερση του Πέτρου Δελεάνου από το 1040 κάλυψε και τη Θεσσαλία, που βρισκόταν στα απελευθερωμένα εδάφη.
Το 1336, ο Αυτοκράτορας Ανδρόνικος Γ΄ Παλαιολόγος εξέδωσε διάταγμα για τα δικαιώματα της επισκοπής Σταγών (σημερινή Καλαμπάκα) στην Αρχιεπισκοπή Αχριδών, από το οποίο γίνεται σαφής η σύνθεση του πληθυσμού εκείνη την εποχή: «.. Στις κτήσεις της μυήθηκαν όλοι οι κληρικοί υπό την εξουσία της Ιεράς Μητρόπολης, καθώς και κάτοικοι, οικισμοί, μοναστήρια, καθώς και Βλάχοι, Βούλγαροι και Αλβανοί...». Παρατίθενται διάφορα χωριά με βουλγαρικά ονόματα: Dupyany, Labohovo, Chernichevo, Slatina, Bukovik, Melovo, Sushitsa, Grebeno, Kozyak, Trbukhinitsa και άλλα.
Ο γραμματέας της αγγλικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη το 1839 έφερε μια τουρκική αναφορά, σύμφωνα με την οποία το 1423 οι Θεσσαλοί Βούλγαροι κατέστρεψαν τη χώρα και μάλιστα ένας από τους πρίγκιπες τους κατάφερε να καταλάβει την πόλη της Λάρισας. Η Οθωμανική Θεσσαλία χωρίστηκε σε τέσσερα βιλαέτια — Τρίκαλα, Λάρισα (Γενισεχίρ), Φανάρι και Άγραφα, κατ΄ αναλογία με την αρχαία θεσσαλική τετραρχία. Τα βιλαέτια των Τρικάλων και των Αγράφων αντιστοιχούσαν στα αρχαία Ιστιαιώτιδα και Δολοπία, δύο βιλαέτια από τα οποία κάποτε αποτελούσαν την Άνω Θεσσαλία, έτσι γνωστή στους αρχαίους συγγραφείς, στην πλευρά της Πίνδου. Στα Τρίκαλα ανήκε και η Κράβαρα, η περιοχή που περιγράφει ο Φρανσουά Πουκεβίλ, η οποία αποτελούνταν από 63 χωριά. Όλα αυτά τα χωριά είχαν βουλγαρικά ονόματα.
Αναφορές του 19ου αιώνα
Στο έργο του «Αρχαίοι και Σύγχρονοι Βούλγαροι» (1829), ο Ρώσος επιστήμονας Γιούρι Βενέλιν περιγράφει τους οικισμούς των σύγχρονων Βουλγάρων: «Ο πληθυσμός της Θεσσαλίας αποτελείται από Βλάχους, Βούλγαρους, Τούρκους, Έλληνες». Σύμφωνα με τον Βενέλιν, στα νότια ο βουλγαρικός λαός εξαπλώθηκε στη Λιβαδειά και ίχνη αυτού είναι ιστορικές μαρτυρίες και σλαβικές ονομασίες διαφόρων τόπων στη Λιβαδειά, καθώς και στον Μοριά.
Από σωζόμενη επιστολή του 1850 της Καλίνα Στόικου από τον Αλμυρό, φέρονται οι υπογραφές των κατοίκων του χωριού Mito, Nechko, Licho, Lalo, Dimo και άλλα βουλγαρικά ονόματα. Ο Ρώσος στρατηγός και στρατιωτικός ιστορικός Ιβάν Λιπράντι, στο έργο του «Το Ανατολικό Ζήτημα και η Βουλγαρία» (1868), σε σχέση με τις κατοικίες των Βουλγάρων, λέει: «Δεν μιλάω για τη Μακεδονία: κατοικείται από Βούλγαρους πριν από από αυτούς που ανήκει τώρα. Μόνο ένα μικρό μέρος των Ελλήνων ζει σε αυτό. Εδώ ζουν επίσης Κουτσόβλαχοι ή Τσίντσαροι [και οι δύο όροι για τους Αρμάνους], αλλά είναι πολύ περισσότεροι στη Θεσσαλία, μισοκατοικημένη από Έλληνες και Βούλγαρους, μέχρι και 1,5 εκατομμύριο συνολικά.
Αλλαγή τοπωνυμίου στη Θεσσαλία
δεξιά|μικρογραφία| [[Τιθορέα → Μπελίτζα (1829)]] Στο έργο του «Σλάβοι στην Ελλάδα» (1941), ο Μαξ Φάσμερ συνέταξε καταλόγους σλαβικών τοπωνυμίων από διάφορα μέρη της σύγχρονης Ελλάδας και εξηγήσεις για την προέλευσή τους. Για τη Θεσσαλία, συνέταξε κατάλογο με 487 βουλγαρικά ονόματα στις περιοχές της (Τρίκαλα, Καρδίτσα, Λάρισα, Φθιώτιδα, Μαγνησία). Τα αλλαγμένα ονόματα χωριών της νεοελληνικής διοικητικής περιφέρειας Θεσσαλίας ήταν 466, χωρίς να υπολογίζονται τα χωριά της Φθιώτιδας. Τα σλαβικά ονόματα διεισδύουν στα νότια μέχρι την Αττική, παράδειγμα της οποίας είναι μια άλλη ονομασία της Τιθορέας — Μπελίτσα. Το παλιό όνομα του σημερινού χωριού Αργυροχώρι της Υπάτης στα ανατολικά είναι Μπογομίλ (Βογόμιλοι), που σημαίνει ότι οι κάτοικοί του ήταν Βογόμιλοι. Το όνομα Ζαγορά στην περιοχή συμπίπτει με το εξώνυμο με το οποίο οι μεσαιωνικοί χρονικογράφοι αποκαλούσαν τη Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία.
Το όρος Βούλγαρα βρίσκεται στη Θεσσαλία, που κυριολεκτικά σημαίνει «Βούλγαρος», αφού το παλιό όνομα του μεγαλύτερου αριστερού παραπόταμου του Πηνειού (Τιταρήσιος) είναι Βούλγαρης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας Θεσσαλια Κατηγορία:Μεσαιωνική Θεσσαλία
Είσοδος των γυναικών στο ναό Σαμπαριμάλα
Ο ναός Σαμπαριμάλα είναι ινδουιστικός ναός, που βρίσκεται στο λόφο Σαμπαριμάλα, στο κρατίδιο της Κεράλα, στην νότια Ινδία και είναι αφιερωμένος στο θεό Αγιάπαν.
Για αιώνες απαγορευόταν η είσοδος στον ναό στις γυναίκες ηλικίας 11 έως 50 ετών, δηλαδή σε γυναίκες που είναι σε γόνιμη ηλικία και έχουν περίοδο, ως ένδειξη σεβασμού στο θεό Αγιάπαν, που ήταν άγαμος. Το 1991 ένα ανώτερο δικαστήριο της Κεράλα νομιμοποίησε αυτή την απαγόρευση. Δεκαεφτά χρόνια αργότερα το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ινδίας έκρινε ότι κάθε περιορισμός που επιβάλλεται λόγω των βιολογικών διαφορών του φύλου παραβιάζει το Σύνταγμα και ειδικότερα το δικαίωμα στην ισότητα (αρ.14) και τη θρησκευτική ελευθερία (αρ.25). Η ετυμηγορία του Συνταγματικού Δικαστηρίου προκάλεσε την αντίδραση συντηρητικών κύκλων στην περιοχή, που επανειλημμένα εμπόδισαν γυναίκες που προσπαθούσαν να μπουν στον ναό μετά την απόφαση του Δικαστηρίου. Στις 2 Ιανουαρίου 2019 δύο γυναίκες μπήκαν στον ναό αλλά μετά οι υπεύθυνοι του ναού τον έκλεισαν και προέβησαν σε τελετές εξαγνισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκεία στην Ινδία Κατηγορία:Φεμινισμός
Βρετανική Αυτοκρατορία
Η Βρετανική Αυτοκρατορία (αγγλικά: British Empire) αποτελείτο από τις κτήσεις, τις αποικίες, τα προτεκτοράτα, τις εντολές και άλλα εδάφη που κυβερνήθηκαν ή διοικήθηκαν από το Ηνωμένο Βασίλειο και τα οποία προήλθαν από υπερπόντιες αποικίες και εμπορικούς σταθμούς ιδρυμένους από την Αγγλία στον ύστερο 16ο και πρώιμο 17ο αιώνα. Κατά την ακμή της ήταν η μεγαλύτερη αυτοκρατορία στην ιστορία και για πάνω από ένα αιώνα αποτέλεσε τη μεγαλύτερη παγκόσμια δύναμη. Το 1922 η Βρετανική Αυτοκρατορία διοικούσε έναν πληθυσμό περίπου 458 εκατομμυρίων ανθρώπων, το ένα τέταρτο του τότε παγκόσμιου πληθυσμού, και κάλυπτε περισσότερο από 33.670.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, το ένα τέταρτο περίπου της συνολικής έκτασης της ξηράς της Γης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την έντονη πολιτική, γλωσσική και πολιτισμική της επίδραση παγκοσμίως. Στο ύψιστο σημείο της δύναμής της, συχνά λεγόταν ότι «ο ήλιος δεν δύει ποτέ στη Βρετανική Αυτοκρατορία», επειδή η εξάπλωσή της σε όλα σχεδόν τα γεωγραφικά μήκη του κόσμου σήμαινε ότι ο ήλιος πάντα έλαμπε σε τουλάχιστον ένα από τα πολυάριθμα εδάφη της ανά τη γη.
Η ανάπτυξη της Γερμανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής περιόρισε την οικονομική κυριαρχία της Βρετανίας στο τέλος του 19ου αιώνα. Οι επακόλουθες στρατιωτικές και οικονομικές εντάσεις ανάμεσα στη Βρετανία και τη Γερμανία ήταν τα κύρια αίτια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατά τη διάρκεια του οποίου η Βρετανία στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στην αυτοκρατορία της. Ο πόλεμος επέφερε τεράστια οικονομική επιβάρυνση στη Βρετανία και παρόλο που η αυτοκρατορία πέτυχε τη μεγαλύτερη εδαφική επέκταση της αμέσως μετά τον πόλεμο, δεν ήταν πια μια απαράμιλλη βιομηχανική ή στρατιωτική δύναμη. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι βρετανικές αποικίες της Νοτιοανατολικής Ασίας κατελήφθησαν από την Ιαπωνία, γεγονός που έπληξε το γόητρό της και επιτάχυνε την παρακμή της αυτοκρατορίας παρά τη νίκη της στον πόλεμο. Δυο χρόνια μετά τον πόλεμο η Βρετανία παραχώρησε ανεξαρτησία στην Ινδία, την πολυπληθέστερη και πολυτιμότερη αποικία της.
Κατά το υπόλοιπο του 20ου αιώνα, στα πλαίσια του κινήματος της αποαποικιοποίησης, οι περισσότερες περιοχές της αυτοκρατορίας απέκτησαν ανεξαρτησία, με κατάληξη την επιστροφή του Χονγκ Κονγκ στην Κίνα το 1997. Δεκατέσσερα εδάφη παρέμειναν κάτω από βρετανική κυριαρχία, τα Βρετανικά Υπερπόντια Εδάφη. Μετά την ανεξαρτητοποίησή τους πολλές πρώην αποικίες εντάχθηκαν στην Κοινοπολιτεία των Εθνών, μια ελεύθερη ένωση ανεξάρτητων κρατών. Δεκαέξι κοινοπολιτειακά κράτη έχουν κοινό αρχηγό κράτους τον εκάστοτε μονάρχη του Ηνωμένου Βασειλείου.
Αρχές (1497–1583)
thumb|upright|Ένα αντίγραφο του Matthew, του πλοίου που χρησιμοποίησε ο [[Τζον Κάμποτ για το δεύτερο ταξίδι του στον Νέο Κόσμο|εναλλ.=Ξύλινο τρικάταρτο ιστιοφόρο]]
Οι βάσεις για τη Βρετανική Αυτοκρατορία τέθηκαν όταν η Αγγλία και η Σκωτία ήταν ακόμα ξεχωριστά βασίλεια. Το 1496 ο βασιλιάς Ερρίκος Ζ΄ της Αγγλίας, μετά τις επιτυχίες της Πορτογαλίας και της Ισπανίας στις υπερπόντιες εξερευνήσεις, ανέθεσε στον Τζον Κάμποτ την ηγεσία μιας αποστολής για την ανακάλυψη της διαδρομής προς Ασία μέσω του Βορείου Ατλαντικού. Ο Κάμποτ σάλπαρε το 1497 και παρόλο που έφτασε στην ακτή της Νέας Γης (πιστεύοντας λανθασμένα όπως ο Χριστόφορος Κολόμβος πέντε χρόνια νωρίτερα ότι είχε φτάσει στην Ασία) δεν υπήρξε κάποια προσπάθεια για ίδρυση αποικίας. Ο Κάμποτ ηγήθηκε μιας ακόμα αποστολής τον επόμενο χρόνο, αλλά τα πλοία του χάθηκαν.
Δεν υπήρξαν άλλες προσπάθειες για ίδρυση αγγλικών αποικιών στην Αμερική μέχρι τη βασιλεία της Ελισάβετ Α΄, τις τελευταίες δεκαετίες του 16ου αιώνα. Η Αγγλική Μεταρρύθμιση έκανε εχθρούς την Αγγλία και την Καθολική Ισπανία. Το 1562 το Αγγλικό Στέμμα ενέκρινε οι κουρσάροι Τζων Χώκινς και Φράνσις Ντρέικ να συμμετέχουν σε επιδρομές σε αφρικανικές πόλεις και πορτογαλικά πλοία ανοικτά των ακτών της Δυτικής Αφρικής με στόχο την είσοδο στον Ατλαντικό εμπορικό σύστημα. Η προσπάθεια αυτή αποκρούστηκε, και αργότερα καθώς ο αγγλοϊσπανικός πόλεμος εντάθηκε, η Ελισάβετ έδωσε την έγκρισή της για περαιτέρω πειρατικές επιδρομές εναντίον ισπανικών λιμανιών στην Αμερική και πλοίων που επέστρεφαν από τον Νέο Κόσμο, φορτωμένα με θησαυρούς. Την ίδια περίοδο συγγραφείς με επιρροή όπως ο Ρίτσαρντ Χάκλουιτ και ο Τζων Ντη (ο οποίος ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο «Βρετανική Αυτοκρατορία» άρχισαν να πιέζουν για την εγκαθίδρυση μιας αγγλικής αυτοκρατορίας, για να ανταγωνιστεί αυτές της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Εκείνη την περίοδο, η Ισπανία ήταν εδραιωμένη στην Αμερική, η Πορτογαλία είχε ιδρύσει μια σειρά εμπορικών σταθμών και οχυρών από τις ακτές της Αφρικής και της Βραζιλίας έως την Κίνα, και η Γαλλία είχε αρχίσει να εγκαθιστά αποίκους στην περιοχή του Αγίου Λαυρεντίου, τη μετέπειτα Νέα Γαλλία.
Φυτείες της Ιρλανδίας
Αν και με μια καθυστέρηση σε σχέση με την Ισπανία και την Πορτογαλία, η Αγγλία κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα είχε εμπλακεί στον αποικισμό της Ιρλανδίας με Προτεστάντες με βάση προηγούμενα που χρονολογούνταν από τη νορμανδική εισβολή στην Ιρλανδία το 1171. Αρκετοί που συμμετείχαν στην ίδρυση των Φυτειών της Ιρλανδίας έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον αρχικό αποικισμό της Βόρειας Αμερικής, ειδικά μια ομάδα γνωστή ως Άνδρες της Δυτικής Χώρας, που περιελάμβανε τους Χάμφρεϊ Γκίλμπερτ, Ουόλτερ Ράλεϊ, Φράνσις Ντρέικ, Τζων Χώκινς, Ρίτσαρντ Γκρένβιλ και Ραλφ Λέιν.
Αμερική, Αφρική και το δουλεμπόριο
Στην Καραϊβική αρχικά υπήρχαν οι πιο σημαντικές και κερδοφόρες αποικίες, αλλά όχι πριν αποτύχουν αρκετές προσπάθειες αποικισμού. Μια προσπάθεια να ιδρυθεί αποικία στη Βρετανική Γουιάνα το 1604 διήρκεσε μόνο δυο χρόνια και απέτυχε στον κύριο στόχο της να βρει κοιτάσματα χρυσού. Αποικίες στην Αγία Λουκία το 1605 και στη Γρενάδα το 1609 εγκαταλείφθηκαν γρήγορα, αλλά ιδρύθηκαν με επιτυχία οικισμοί στον Άγιο Χριστόφορο το 1624, στο Μπαρμπάντος το 1627 και στο Νέβις το 1628. Οι αποικίες σύντομα υιοθέτησαν το σύστημα των φυτειών ζάχαρης που χρησιμοποιούνταν επιτυχημένα από τους Πορτογάλους στη Βραζιλία. Το σύστημα αυτό βασιζόταν στη δουλεία και -αρχικά- στα ολλανδικά πλοία, που πουλούσαν σκλάβους κι αγόραζαν ζάχαρη. Για να διασφαλιστεί ότι το όλο και πιο κερδοφόρο αυτό εμπόριο θα παρέμενε σε αγγλικά χέρια, το Κοινοβούλιο αποφάσισε ότι μόνο αγγλικά πλοία θα εμπορεύονταν στις αγγλικές αποικίες. Αυτό οδήγησε σε εχθροπραξίες με τις Ενωμένες Ολλανδικές Επαρχίες, που τελικά ενίσχυσαν τη θέση της Αγγλίας στην Αμερική σε βάρος των Ολλανδών. Το 1655 η Αγγλία προσάρτησε τη Τζαμάικα από τους Ισπανούς και το 1666 κατάφερε να εποικήσει τις Μπαχάμες.
thumb|left|Βρετανικές [[αποικία|αποικίες στη Βόρεια Αμερική, περίπου το 1750: 1. Νέα Γη, 2. Νέα Σκωτία, 3. Οι Δεκατρείς Αποικίες, 4. Βερμούδες, 5. Μπαχάμες, 6. Βρετανική Ονδούρα, 7. Τζαμάικα, 8. Μικρές Αντίλλες|εναλλ.=Χάρτης της Βόρειας Αμερικής με επισημασμένες οκτώ μικρές περιοχές στα ανατολικά της]]
Ο πρώτος μόνιμος οικισμός της Αγγλίας στην Αμερική ιδρύθηκε το 1607 στο Τζέιμσταουν από τον Τζον Σμιθ και διευθυνόταν από την Εταιρεία της Βιρτζίνια, ένα παρακλάδι της οποίας ίδρυσε μια αποικία στις Βερμούδες, που είχαν ανακαλυφθεί το 1609. Το 1624 η Εταιρία πέρασε κάτω από τον άμεσο έλεγχο του στέμματος και ιδρύθηκε έτσι η αποικία της Βιρτζίνια. Το 1610 ιδρύθηκε η Εταιρία Νέας Γης με στόχο τη δημιουργία ενός μόνιμου οικισμού στη Νέα Γη, αλλά απέτυχε. Το 1620 ιδρύθηκε το Πλίμουθ ως καταφύγιο πουριτανών θρησκευτικών αυτονομιστών. Η φυγή από θρησκευτικές διώξεις ήταν κίνητρο πολλών Άγγλων που είχαν διάθεση να διακινδυνεύσουν το επικίνδυνο υπερατλαντικό ταξίδι: το Μέριλαντ ιδρύθηκε ως καταφύγιο για Καθολικούς το 1634, το Ρόουντ Άιλαντ ως αποικία ανεκτική προς όλες τις θρησκείες το 1636 και το Κονέκτικατ για τους Κονγκρεγκασιοναλιστές. Το 1663 ιδρύθηκε η επαρχία της Καρολίνας. Με την παράδοση του Οχυρού Άμστερνταμ (Fort Amsterdam) το 1664 η Αγγλία απέκτησε τον έλεγχο της ολλανδικής αποικίας των Νέων Κάτω Χωρών μετονομάζοντάς την σε Νέα Υόρκη. Αυτό επισημοποιήθηκε στις διαπραγματεύσεις μετά τον δεύτερο αγγλοολλανδικό πόλεμο σε αντάλλαγμα για το Σουρινάμ. Το 1681 ιδρύθηκε η αποικία της Πενσιλβάνια από τον Γουίλιαμ Πεν. Οι αμερικανικές αποικίες ήταν λιγότερο επιτυχείς οικονομικά από εκείνες της Καραϊβικής, αλλά είχαν μεγάλες εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης και προσήλκυαν πολύ περισσότερους Άγγλους αποίκους που προτιμούσαν τo εύκρατο κλίμα τους.
Το 1670 ο Κάρολος Β΄ της Αγγλίας έδωσε στην Εταιρεία του Κόλπου Χάντσον (Hudson's Bay Company) τα αποκλειστικά δικαιώματα εμπορίου γούνας στη Γη του Ρούπερτ, μια τεράστια περιοχή που σήμερα αποτελεί μεγάλο μέρος του Καναδά. Οχυρά και εμπορικοί σταθμοί της εταιρείας ήταν συχνά θύματα επιθέσεων από τους Γάλλους, οι οποίοι είχαν ήδη ιδρύσει δική τους αποικία για εμπόριο γούνας στην κοντινή Νέα Γαλλία.
Ανταγωνισμός με την Ολλανδία στην Ασία
Στο τέλος του 16ου αιώνα η Αγγλία και η Ολλανδία άρχισαν να αμφισβητούν το πορτογαλικό μονοπώλιο εμπορίου με την Ασία, ιδρύοντας ιδιωτικές μετοχικές εταιρείες για να χρηματοδοτήσουν τα ταξίδια. Ιδρύθηκαν έτσι η Αγγλική, αργότερα Βρετανική, και η Ολλανδική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, το 1600 και το 1602. Ο κύριος στόχος αυτών των εταιρειών ήταν να εκμεταλλευτούν το επικερδές εμπόριο μπαχαρικών και επικέντρωσαν τις προσπάθειές τους στην πηγή, το αρχιπέλαγος της Ινδονησίας, και σε ένα σημαντικό κέντρο του εμπορικού δικτύου, την Ινδία. Η μικρή απόσταση του Λονδίνου από το Άμστερνταμ και η έντονη αντιπαλότητα μεταξύ της Αγγλίας και της Ολλανδίας οδήγησαν αναπόφευκτα σε σύγκρουση τις δύο εταιρείες, με τους Ολλανδούς να κερδίζουν το πάνω χέρι στα νησιά Μολούκες (πρώην Πορτογαλικό προπύργιο) μετά την αποχώρηση των Άγγλων το 1622, και τους Άγγλους να απολαμβάνουν μεγαλύτερη επιτυχία στην Ινδία, στο Σουράτ με την ίδρυση εμπορικού σταθμού το 1613.
thumb|200px|Το οχυρό του Αγίου Γεωργίου χτίστηκε στο [[Τσεννάι|Μαντράς το 1639|εναλλ.=Παλιά λιθογραφία με μικρή πόλη οχυρωμένη με δυτική τεχνοτροπία, μπροστά σε ακτή όπου υπάρχουν ιστιοφόρα πλοία.]]
Αν και τελικά η Αγγλία θα ξεπερνούσε την Ολλανδία ως αποικιοκρατική δύναμη, βραχυπρόθεσμα το πιο προηγμένο οικονομικό σύστημα της Ολλανδίας και οι τρεις αγγλοολλανδικοί πόλεμοι του 17ου αιώνα έκαναν την Ολλανδία ισχυρότερη στην Ασία. Οι εχθροπραξίες έληξαν μετά την Ένδοξη Επανάσταση του 1688 με την άνοδο του Ολλανδού Γουλιέλμου στον θρόνο της Αγγλίας, που έφερε ειρήνη ανάμεσα στις δύο χώρες. Μια συμφωνία των δύο κρατών άφησε το εμπόριο μπαχαρικών του αρχιπελάγους της Ινδονησίας στην Ολλανδία και την κλωστοϋφαντουργία της Ινδίας στην Αγγλία, αλλά η κλωστοϋφαντουργία σύντομα ξεπέρασε τα μπαχαρικά σε κερδοφορία και μέχρι το 1720 η Αγγλική Εταιρεία είχε ξεπεράσει την Ολλανδική σε επίπεδο πωλήσεων. Η Αγγλική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών έστρεψε το ενδιαφέρον της από το Σουράτ, κομβικό σημείο του εμπορικού δικτύου μπαχαρικών, στο οχυρό του Αγίου Γεωργίου (που αργότερα έγινε η πόλη Μαντράς), τη Βομβάη, που δόθηκε από τους Πορτογάλους στον Κάρολο Β΄ της Αγγλίας το 1661 ως προίκα για την Αικατερίνη της Μπραγκάνσα, και το Σουτανούτι, που αργότερα θα ενωνόταν με άλλα δυο χωριά για να σχηματίσει την Καλκούτα.
Παγκόσμιοι αγώνες ενάντια στη Γαλλία
Η ειρήνη ανάμεσα στην Αγγλία και την Ολλανδία το 1688 σήμαινε ότι οι δύο χώρες συμμετείχαν στον Εννεαετή Πόλεμο ως σύμμαχοι, αλλά η σύγκρουση που μαινόταν στην Ευρώπη και υπερπόντια μεταξύ της Γαλλίας, της Ισπανίας και της αγγλοολλανδικής συμμαχίας, άφησε την Αγγλία δυνατότερη αποικιακή δύναμη από την Ολλανδία που αναγκάστηκε να αφιερώσει μεγαλύτερο μέρος του στρατιωτικού προϋπολογισμού της στον δαπανηρό πόλεμο στην Ευρώπη. Κατά το 18ο αιώνα η Βρετανία θα γινόταν η κύρια παγκόσμια αποικιακή δύναμη και η Γαλλία ο κύριος ανταγωνιστής της στο παγκόσμιο πεδίο.
Ο θάνατος του Καρόλου Β΄ της Ισπανίας το 1700 και η κληροδότηση της Ισπανίας και της αποικιακής αυτοκρατορίας της στον Φίλιππο του Ανζού, εγγονό του βασιλιά της Γαλλίας, έθεσε το ενδεχόμενο ενοποίησης της Γαλλίας, της Ισπανίας και των αποικιών τους, μια απαράδεκτη κατάσταση για την Αγγλία και τις άλλες δυνάμεις της Ευρώπης. Το 1701 η Αγγλία, η Πορτογαλία και η Ολλανδία συμμάχησαν με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ενάντια στην Ισπανία και τη Γαλλία στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής που κράτησε μέχρι το 1714. Με τη σύναψη της Συνθήκης της Ουτρέχτης, ο Φίλιππος παραιτήθηκε του δικαιώματός του και των απογόνων του στον γαλλικό θρόνο και η Ισπανία έχασε την αυτοκρατορία της στην Ευρώπη. Η Βρετανική Αυτοκρατορία είχε εδαφικά κέρδη: από τη Γαλλία κέρδισε τη Νέα Γη και την Ακαδία και από την Ισπανία το Γιβραλτάρ και τη Μινόρκα. Το Γιβραλτάρ που εξακολουθεί να είναι βρετανικό έδαφος μέχρι σήμερα, έγινε σημαντική ναυτική βάση και επέτρεψε στους Βρετανούς να ελέγχουν το σημείο εξόδου και εισόδου του Ατλαντικού για τη Μεσόγειο. Η Μινόρκα επιστράφηκε στην Ισπανία με τη Συνθήκη της Αμιένης το 1802. Η Ισπανία παραχώρησε ακόμα στη Βρετανία τα δικαιώματα για το κερδοφόρο ασιέντο (την άδεια να πουλάει σκλάβους στην Ισπανική Αμερική).
thumb|left|200px|Ήττα των γαλλικών πυρπολικών στο [[Κεμπέκ (πόλη)|Κεμπέκ το 1759|εναλλ.=Νυχτερινή εικόνα αγκυροβολημένων πλοίων που έχουν πάρει φωτιά από πυρπολικά]]
Ο Επταετής Πόλεμος, που άρχισε το 1756, ήταν ο πρώτος πόλεμος που εξελίχθηκε σε παγκόσμιο κλίμακα, με μέτωπα στην Ευρώπη, την Ινδία, τη Βόρεια Αμερική, την Καραϊβική, τις Φιλιππίνες και την παράκτια Αφρική. Η Συνθήκη του Παρισιού (1763) είχε σημαντικές συνέπειες για το μέλλον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Στη Βόρεια Αμερική, το μέλλον της Γαλλίας ως αποικιακής δύναμης εκεί έληξε με την αναγνώριση των βρετανικών αξιώσεων στη γη του Ρούπερτ, την παραχώρηση της Νέας Γαλλίας στη Βρετανία (αφήνοντας ένα σημαντικό αριθμό Γαλλόφωνων κάτω από βρετανικό έλεγχο) και της Λουιζιάνα στην Ισπανία. Η Ισπανία παραχώρησε τη Φλόριντα στη Βρετανία. Στην Ινδία, ο Καρνατικός Πόλεμος άφησε τη Γαλλία να εξακολουθεί να ελέγχει τους θύλακές της, αλλά με στρατιωτικούς περιορισμούς και με την υποχρέωση να στηρίζει τα βρετανικά προτεκτοράτα, αφήνοντας ουσιαστικά το μέλλον της Ινδίας στη Βρετανία. Επομένως η βρετανική νίκη επί της Γαλλίας στον Επταετή Πόλεμο τη μετέτρεψε στην κυρίαρχη παγκόσμια αποικιακή δύναμη.
Κυριαρχία της Εταιρείας στην Ινδία
thumb|Η νίκη του [[Ρόμπερτ Κλάιβ καθιέρωσε την Εταιρεία σαν στρατιωτική και εμπορική δύναμη|εναλλ.=Ο Ρόμπερτ Κλάιβ με βρετανική στρατιωτική ενδυμασία συναντά τον Μιρ Τζαφά μετά τη Μάχη του Πλασύ, ανάμεσα σε στρατιώτες με άλογα και ελέφαντες.]]
Τον πρώτο αιώνα λειτουργίας της η Αγγλική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών επικεντρώθηκε στο εμπόριο με την ινδική χερσόνησο, αφού δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει την ισχυρή Μογγολική Αυτοκρατορία της Ινδίας, η οποία της είχε παραχωρήσει εμπορικά δικαιώματα το 1617. Αυτό άλλαξε το 18ο αιώνα, καθώς μειώθηκε η εξουσία των Μογγόλων και η Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών αντιμετώπισε τη γαλλική ομόλογή της, τη Γαλλική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, στους Καρνατικούς Πολέμους στα μέσα του αιώνα. Το 1757 οι Βρετανοί υπό τον Ρόμπερτ Κλάιβ νίκησαν τους Γάλλους και τους Ινδούς συμμάχους τους στη μάχη του Πλασαί, και η Εταιρεία απέκτησε τον έλεγχο της Βεγγάλης και έγινε η κυρίαρχη στρατιωτική και πολιτική δύναμη της Ινδίας. Τις επόμενες δεκαετίες επεξέτεινε την κυριαρχία της, διοικώντας τα εδάφη της είτε άμεσα είτε μέσω των ενεργουμένων της ντόπιων ηγετών με την απειλή του Βρετανικού Ινδικού Στρατού, η πλειονότητα του οποίου αποτελούνταν από Ινδούς. Η κατάκτηση της Ινδίας από την Εταιρεία ολοκληρώθηκε μέχρι το 1857. Η ινδική εξέγερση εκείνον τον χρόνο οδήγησε στη διάλυση της Εταιρείας και η Ινδία πέρασε κάτω από τον άμεσο έλεγχο της Βρετανίας.
Απώλεια των Δεκατριών Αμερικανικών Αποικιών
Στις δεκαετίες του 1760 και 1770 οι σχέσεις μεταξύ των αποικιών και της Βρετανίας γινόταν όλο και πιο τεταμένες, κυρίως εξαιτίας της δυσαρέσκειας για τις προσπάθειες του Βρετανικού Κοινοβουλίου να διοικεί και να φορολογεί τους Αμερικανούς αποίκους χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Η δυσαρέσκεια αυτή εκφραζόταν με το σύνθημα «Όχι φορολόγηση χωρίς εκπροσώπηση». Η διαφωνία σχετικά με τα δικαιώματα των αποίκων ως Άγγλων οδήγησε στην Αμερικανική Επανάσταση το 1775. Τον επόμενο χρόνο, οι άποικοι διακήρυξαν την ανεξαρτησία των Ηνωμένων Πολιτειών. Με τη βοήθεια της Ισπανίας, της Γαλλίας και της Ολλανδίας οι Ηνωμένες Πολιτείες κέρδισαν τον πόλεμο και αναγνωρίστηκε η ανεξαρτησία τους με τη Συνθήκη των Παρισίων το 1783.
thumb|left|Παράδοση του Κορνουάλις στο Γιορκτάουν. Η απώλεια των δεκατριών αμερικανικών αποικιών σημάδεψε το τέλος της πρώτης βρετανικής αυτοκρατορίας|εναλλ.=Ο Τζορτζ Ουάσινγκτον έφιππος δέχεται την παράδοση του Βρετανού στρατηγού Κορνουάλις ανάμεσα σε έφιππους στρατιώτες με την αμερικανική και λευκή σημαία.