cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ούπλιστσιχε
Περιγραφή - Αρχιτεκτονική
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν αποκαλύψει πολυάριθμα αντικείμενα διαφορετικών περιόδων, όπως χρυσά, αργυρά και χάλκινα κοσμήματα, καθώς και δείγματα κεραμικών και γλυπτών. κέντρο|μικρογραφία|700x700εσ|Χάρτης της πόλης του Ούπλιστσιχε
Συλλογή φωτογραφιών
Κατηγορία:Ενδεικτικός κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Γεωργία Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Αποτύπωμα
Το αποτύπωμα είναι σημάδι (κάτι που άλλαξε και παραμένει) εκεί από όπου πέρασε κάποιος ή κάτι, από το οποίο μπορεί να ανακαλυφθεί η ταυτότητα του διερχόμενου από το χώρο αυτό. Ακριβώς αυτή η δυνατότητα εξακρίβωσης του ποιος άφησε το αποτύπωμα δίνει τη διαφορά του αποτυπώματος από το ίχνος.
Το δάκτυλο του κάθε ανθρώπου έχει μοναδικό ανάγλυφο σχήμα στην επιφάνεια του που βρίσκεται αντίθετα από το νύχι και καθώς χρησιμοποιείται για να πιάνει πράγματα αφήνει μοναδικά λιπαρά σημάδια (αποτυπώματα) στα αντικείμενα τα οποία χειρίζεται. Τα δακτυλικά αποτυπώματα είναι τόσο μοναδικά που χρησιμοποιούνται ως αποδεικτικά στοιχεία από την εγκληματολογία.
Τα δακτυλικά αποτυπώματα του καθενός λαμβάνονται για όλους τους ενήλικους ανθρώπους από τις αστυνομικές αρχές κάθε χώρας. Το κάθε δάκτυλο βαπτίζεται επιφανειακά σε σκούρο μελάνι και μετά αφήνεται το αποτύπωμά του σε χαρτί. Για όσους έχουν ποινικό μητρώο κρατείται ειδικό ευρετήριο για ταχείες συσχετίσεις με αξιόποινα συμβάντα.
Αποτύπωμα DNA
μικρογραφία|80px|ακολουθία DNA Σε κάθε οργανισμό που αναπαράγεται από φύλα και όχι από τον ίδιο του τον εαυτό, το DNA είναι διαφορετικό (εκτός από τα ομοζυγωτά δίδυμα αδέλφια). Οποιοδήποτε σημάδι παραμένει σε κάποιο σημείο και περιέχει DNA θεωρείται αποτύπωμα και επίσης χρησιμοποιείται ως αποδεικτικό στοιχείο, εγκληματολογικά. Αποτυπώματα DNA αφήνουν τα υγρά του οργανισμού όπως το σάλιο ή το σπέρμα, τα επιθήλια κύτταρα του δέρματος, οι τρίχες κλπ.
Οι αρχές δεν κρατούν επίσημα αρχεία για το DNA των πολιτών. Οι περισσότεροι άνθρωποι βέβαια έχουν κάνει αιματολογικές εξετάσεις και μπορεί να γίνει ταυτοποίηση DNA αν χρειαστεί από τα ιατρικά αυτά αρχεία, όταν έχουν αλλοιωθεί σε σημαντικό βαθμό άλλα στοιχεία ταυτοποίησης.
Αποτύπωμα οδοντοστοιχίας
Επίσης (αν και όχι τέλεια) μοναδικό είναι το αποτύπωμα που αφήνει το δάγκωμα κάποιου, ανθρώπου ή ζώου.
Αποτυπώματα ζώων
μικρογραφία|80px|αποτύπωμα [[Λαμπραντόρ Ριτρίβερ|λαμπραντόρ]] Τα πόδια των ζώων που περπατούν στο έδαφος αφήνουν σημάδια με το σχήμα τους σε αυτό. Όταν το σημάδι είναι αρκετά καθαρό ώστε να μπορούμε να αναγνωρίσουμε την ταυτότητα του είδους του ζώου, συνήθως μιλάμε για ίχνος. Όταν μπορούμε να αναγνωρίσουμε το ίδιο το ζώο από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ίχνους μιλάμε για το αποτύπωμα του συγκεκριμένου ζώου. Τα αποτυπώματα από ίχνη συνήθως λαμβάνονται με γύψινα εκμαγεία που καλουπώνονται γύρω από το ίχνος στο έδαφος με ένα δακτύλιο από χαρτόνι. Τα φυσικά αποτυπώματα προϊστορικών ζώων σε κατάλληλο έδαφος μας δίνουν πληροφορίες για τα ζώα αυτά όπως το είδος του βαδίσματός τους, το βάρος τους κλπ.
Αποτυπώματα σε σήματα
Με τη δειγματοληψία σήματος γίνεται καταγραφή φυσικών διακυμάνσεων στον χρόνο. Ένα σήμα όμως περιέχει πάντα και θόρυβο, δεν περιέχει δηλαδή μόνο αυτό που μας ενδιαφέρει. Πολλές φορές το ίδιο το σήμα «πνίγεται» μέσα στο θόρυβο και είναι πολύ δύσκολο να ανασυρθεί μέσα από την καταγραφή. Με κατάλληλες μεθόδους μπορεί να ξεχωρίσει το αποτύπωμα της φωνής κάποιου ή του ήχου μιας μηχανής μέσα σε μια ηχητική καταγραφή. Στην πρόγνωση σεισμών γίνεται προσπάθεια εντοπισμού αποτυπωμάτων για την αποκάλυψη της ταυτότητας πιθανών προσεισμικών σημάτων μέσα στις ηλεκτρικές και ηλεκτρομαγνητικές φυσικές διαταραχές που καταγράφονται.
Πολλές φορές με την προσπάθεια αφαίρεσης του θορύβου αφαιρείται το αποτύπωμα σημαντικής πληροφορίας. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η αφαίρεση του αποτυπώματος της λεπτής υφής του ηλεκτρικού κυκλώματος της καρδιάς από συνηθισμένο καρδιογράφημα, το οποίο εμφανίζεται λείο και όχι τραχύ όπως θα έπρεπε αν εμφανιζόταν φυσιολογικά όλο το εύρος των ηλεκτρικών συχνοτήτων που παράγονται. Αν η λεπτή υφή του ηλεκτρικού κυκλώματος της καρδιάς είναι κατεστραμένη, παρόλο που το καρδιογράφημα εμφανίζεται φυσιολογικό, ο ασθενής κινδυνεύει άμεσα και μάλιστα χωρίς να είναι σε θέση να το γνωρίζει καθώς από την εξέταση του καρδιογραφήματος δεν προκύπτουν στοιχεία ώστε να χαρακτηρίζεται ως ασθενής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιομετρία  Κατηγορία:Δάκτυλα
Κάρλος Ελεοντόρο Χουάρεζ
Ο Κάρλος Ελεοντόρο Χουάρεζ (Carlos Eleodoro Juárez, γενν. 29 Ιουνίου 1938) είναι Αργεντινός σκακιστής και νικητής του Σκακιστικού Πρωταθλήματος Αργεντινής (1969).
Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων
Ο Κ. Ε. Χουάρεζ εκπροσώπησε την Αργεντινή σε μία σκακιστική Ολυμπιάδα. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικότερα στον παρακάτω πίνακα:
Άλλες Πληροφορίες
Είναι ακόμα ενεργός σκακιστής, παρά την προχωρημένη ηλικία του και διατηρεί μία Βαθμολογία ΕΛΟ πάνω από 2000 μονάδες στο κανονικό σκάκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί σκακιστές
Χένρικ Ποντόπινταν
Ο Χένρικ Ποντόπινταν (Henrik Pontoppidan, 24 Ιουλίου 1857 – 21 Αυγούστου 1943) ήταν Δανός συγγραφέας του ρεαλισμού, που μοιράστηκε με τον συμπατριώτη του Καρλ Άντολφ Γκγιέλερουπ το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1917 για «τις αυθεντικές περιγραφές του της σύγχρονης ζωής στη Δανία».
Τα μυθιστορήματα και τα διηγήματα του Ποντόπινταν, γραμμένα με έναν πόθο για κοινωνική πρόοδο, αλλά και με έλλειψη ελπίδας αργότερα στη ζωή του για την επίτευξη αυτού του στόχου, παρουσιάζουν μία ασυνήθιστα ολοκληρωμένη εικόνα της χώρας του και της εποχής του. Ως συγγραφέας, ο Ποντόπινταν παρουσιάζει ενδιαφέρον στο ότι παίρνει αποστάσεις τόσο από το συντηρητικό περιβάλλον στο οποίο αναθράφηκε, όσο και από τους σοσιαλιστές συγχρόνους και φίλους του. Υπήρξε το νεότερο και από πολλές πλευρές το πλέον πρωτότυπο και επιδραστικό μέλος του moderne gennembrud, ισχυρού κινήματος λογοτεχνίας νατουραλισμού και επιχειρηματολογίας στη Σκανδιναβία, που διαδέχθηκε τον ρομαντισμό στα τέλη του 19ου αιώνα.
Οικογένεια και σταδιοδρομία
Γιος ενός βικάριου της Γιουτλάνδης και μέλος παλαιάς οικογένειας βικαρίων και συγγραφέων, ο Ποντόπινταν γεννήθηκε στη Φρεδερέτσια. Εγκατέλειψε τις σπουδές πολιτικού μηχανικού, εργάσθηκε ως δάσκαλος του δημοτικού σχολείου και τελικώς έγινε ελεύθερος δημοσιογράφος και συγγραφέας «πλήρους απασχολήσεως», με το πρώτο του έργο να δημοσιεύεται το 1881.
thumb|left|upright|Ο Ποντόπινταν περί το 1874 Η πρώτη φάση του έργου του αποτελεί επαναστατική κοινωνική κριτική, που ως τέτοια συνιστούσε και μια εξέγερση κατά του δικού του προνομιούχου οικογενειακού υποβάθρου. Σε μια διάσημη ρήση του, ειρωνεύθηκε τον παλαιό εκλατινισμό του ίδιου του του επωνύμου από την αρχική δανέζικη ρίζα του Broby
Κυριότερα έργα
Τα τρία μυθιστορήματα που θεωρούνται συνήθως τα κυριότερα έργα του Ποντόπινταν, γράφτηκαν από το 1890 περίπου μέχρι το 1920. Σε αυτά ο συγγραφέας θεμελίωσε με τους δικούς του όρους μία δανέζικη εκδοχή του μυθιστορήματος «ευρείας περιγραφής της κοινωνίας», κατά την παράδοση των Μπαλζάκ και Ζολά. Επικεντρωνόμενος σε έναν ήρωα, διαζωγραφίζει μια εικόνα της Δανίας κατά την εποχή του Συνταγματικού Αγώνα ανάμεσα στους Συντηρητικούς και στους Φιλελευθέρους, της αυξανόμενης εκβιομηχάνισης, των πολιτιστικών συγκρούσεων και επαναστατικών κινημάτων. Αυτά τα μυθιστορήματα είναι τα εξής:
Επιπλέον έργα
Το τελευταίο μεγάλο μυθιστόρημα του συγγραφέα, το Mands Himmerig (1927, «Ανθρώπινος Παράδεισος») είναι μία σχεδόν απελπιστική περιγραφή της κρίσεως που αντιμετωπίζει ένας Δανός διανοούμενος στο ξέσπασμα του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Ο Ποντόπινταν συνέγραψε και πολλά μικρότερα μυθιστορήματα και μακρά διηγήματα, όπου συζητά πολιτικά, ψυχολογικά και σεξουαλικά θέματα:
Μια κεντρική θεματική στις περισσότερες από αυτές τις ιστορίες είναι οι δυσκολίες στον χειρισμό της νέας ανοχής, του ανοικτόμυαλου και του εκδημοκρατισμού που εισάγονται τόσο από τη μετάβαση της κοινωνίας, όσο και από τη λογοτεχνία. Μια άλλη θεματική είναι η σύγκρουση ανάμεσα στην εσωστρεφή και κλειστή φύση των ανδρών στις σκανδιναβικές χώρες, και στη ζωτικότητα των γυναικών. Πίσω από αυτό κείται το κλασικό νατουραλιστικό θέμα της κληρονομικότητας-παράδοσης και του περιβάλλοντος, απέναντι στα οποία ο άνθρωπος πρέπει να επαναστατήσει, χωρίς να απαρνηθεί την ύπαρξή τους.
Από το 1933 ως το 1943 ο Ποντόπινταν συνέγραψε δύο διαφορετικές εκδοχές των «Αναμνήσεών» του, στις οποίες προσπάθησε να ορίσει τη δική του άποψη για την προσωπική του ανάπτυξη. Παρά το ότι είχε πολύ μειωμένη όραση και ακοή προς τα τέλη της ζωής του, συνέχισε να ενδιαφέρεται για την πολιτική και την πολιτιστική ζωή μέχρι τα τελευταία χρόνια του.
Λογοτεχνικές και πνευματικές επιδράσεις
thumb|Προσωπογραφία του Ποντόπινταν από τον [[Μίκαελ Άνκερ (1908)]] Ως προς το ύφος του, ο Ποντόπινταν έχει χαρακτηριστεί «γεννημένος νατουραλιστής. Η γλώσσα του μοιάζει απλή και εύκολη, αλλά συχνά είναι φορτωμένη με σύμβολα και κρυφά υπονοούμενα, συγκαλυμμένη ειρωνεία και «αντικειμενικές» περιγραφές. Συχνά αναθεωρούσε παλαιότερα έργα του, απλουστεύοντάς τα, αλλά και μεταβάλλοντας την υπόθεση.
Ο Ποντόπινταν παραμένει ένας από τους πλέον συζητούμενους νεότερους Δανούς συγγραφείς. Αυτό οφείλεται μερικώς στον προσωπικό χαρακτήρα του. Ο Ποντόπινταν ήταν ένας άνθρωπος πολλαπλών αντιφάσεων: ξεκάθαρα φιλελεύθερος στον καιρό του, αλλά αυστηρός πατριώτης, ένας αντικληρικαλιστής πουριτανός, ένας απογοητευμένος από τη μάχη του ενάντια στην ανθρώπινη φύση, συνεργαζόμενος με τους σοσιαλιστές, αλλά πάντοτε από μία ανεξάρτητη και ατομικιστική θέση. Αλλά οφείλεται μερικώς και στο γράψιμό του, που κάποτε αποδεικνύεται αμφίσημο και αδιαπέραστο. Η ανάμιξη μεροληψίας και αντικειμενικότητας έχει συχνά φέρει σύγχυση τόσο στους αναγνώστες, όσο και στους κριτικούς του έργου του.
Μεταξύ όλων των συγγραφέων του του moderne gennembrud, ο Ποντόπινταν είναι ίσως αυτός που άσκησε τη μεγαλύτερη και την πλέον μακροπρόθεσμη επίδραση. Η κοινωνική κριτική του τον αναδεικνύει ως πρωτοπόρο της λογοτεχνίας της Δανίας του 20ού αιώνα. Οι πολιτιστικά συντηρητικοί έχουν εμπνευσθεί από την κριτική που άσκησε στον μοντερνισμό μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τέλος, έθεσε ένα πρότυπο για τα «μυθιστορήματα για την κοινωνία» το οποίο παραμένει επίκαιρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Δανοί νομπελίστες
Αϊτινές προεδρικές εκλογές Νοεμβρίου 2016
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Αϊτή στις 20 Νοεμβρίου 2016, έπειτα από αρκετές αναβολές.
Tempus fugit
Η φράση στα Λατινικά Tempus fugit σημαίνει «Ο χρόνος φεύγει». Χρησιμοποιείται συχνά σαν επιγραφή στα ρολόγια, αλλά και από κάποιον που θέλει να δείξει τον περιορισμένο χρόνο που έχει στη διάθεσή του (σε μια συνάντηση, σε γραπτές εξετάσεις, κλπ.).
Αϊτινές προεδρικές εκλογές Νοεμβρίου 2016
Οι εκλογές εποπτεύτηκαν από το Προσωρινό Εκλογικό Συμβούλιο (CEP), και διενεργήθηκαν με το σύστημα των 2 γύρων, με τον δεύτερο γύρο να είναι προγραμματισμένος για τις 29 Ιανουαρίου 2017 σε περίπτωση που κανείς υποψήφιος δεν συγκέντρωνε την απόλυτη πλειοψηφία των ψήφων στον πρώτο γύρο (50% συν μία ψήφο). Ωστόσο, στις 27 Νοεμβρίου οι αρμόδιοι των εκλογών ανακοίνωσαν ότι, σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα, ο Ζοβενέλ Μοΐζ είχε κερδίσει τις εκλογές από τον πρώτο γύρο με ποσοστό πάνω από το 50% των ψήφων. Η συμμετοχή στις εκλογές ανακοινώθηκε ότι ήταν 21%.
Tempus fugit
Tempus Tempus Κατηγορία:Διαχείριση χρόνου
Αϊτινές προεδρικές εκλογές Νοεμβρίου 2016
Ο Ζοβενέλ Μοΐζ ανέλαβε καθήκοντα στις 7 Φεβρουαρίου 2017.
Πλαίσιο
Ως αποτέλεσμα των μαζικών διαδηλώσεων μετά τις εκλογές του 2015, θ τελικός γύρος ήταν προγραμματισμένος να διεξαχθεί στις 27 Δεκεμβρίου 2015, όμως αναβλήθηκε πολλές φορές, με τελευταία προγραμματισμένη ημερομηνία για τη διεξαγωγή τους τον Οκτώβριο του 2016. Ωστόσο, η Conseil Electoral Provisoire (CEP) ανακοίνωσε στις 5 Απριλίου 2016 ότι θα διενεργούνταν νέες εκλογές στις 9 Οκτωβρίου με πιθανή ημερομηνία για διεξαγωγή του τελικού γύρου την 8η Ιανουαρίου 2017. Ο πρώτος γύρος που είχε προγραμματιστεί για τις 9 Οκτωβρίου αναβλήθηκε τελικά λόγω του περάσματος του τυφώνα Μάθιου.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος της Αϊτής εκλέγεται με τη χρήση του συστήματος των δύο γύρων, με έναν δεύτερο γύρο να διεξάγεται αν κανείς από τους υποψηφίους δεν συμπληρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία των ψήφων στον πρώτο γύρο.
Υποψήφιοι
Συνολικά 27 υποψήφιοι κατήλθαν για τον προεδρικό θώκο, όμως μόνο 6 θεωρήθηκαν ως σοβαροί διεκδικητές: οι Εντμόν Σιπλίς Μποζίλ (Συσπείρωση των Αϊτινών Σοσιαλδημοκρατών), Ζαν Ανρί Σεάν (Renme Ayiti, "Love Haiti"), Ζιντ Σελεστέν (LAPEH/Peace), Ζαν Σαρλ Μοΐζ (Pitit Dessalines), Ζοβενέλ Μοΐζ (Parti Haïtien Tèt Kale) και Μαρίζ Ναρσίζ (Fanmi Lavalas). Καθένας από τους έξι, με εξαίρεση τον Μποζίλ, "είχαν ισχυρούς δεσμούς με έναν ή περισσότερους από τους πρώην προέδρους που εξελέγησαν: Μισέλ Μαρτελί, Ρενέ Πρεβάλ και Ζαν Μπερτράν Αριστίντ."
Αποτελέσματα
Υποστηρικτές της Μαρίζ Ναρσίζ ισχυρίστηκαν ότι σύμφωνα με αναφορές υπήρχαν ενδείξεις για έναν σκληρό εκλογικό αγώνα ανάμεσα σε εκείνη και στον Ζοβενέλ Μοΐζ. Ενώ ήταν σε εξέλιξη η καταμέτρηση των ψήφων, αμφότερα τα κόμματα του Μοΐζ (Tèt Kale, PHTK) και της Ναρσίζ Fanmi Lavalas) διακήρυξαν τη νίκη τους, παρότι τα επίσημα αποτελέσματα δεν είχαν ακόμα ανακοινωθεί και η CEP εξέφρασε τις επιφυλάξεις της για τα δημοσιεύματα αυτά.
Ο Ζοβενέλ Μοΐζ κέρδισε περισσότερες από τις διπλάσιες ψήφους σε σύγκριση με τους υπόλοιπους υποψήφιους και περισσότερο από το μισό όλων των ψήφων, με αποτέλεσμα να αποφευχθεί η ανάγκη για να διεξαχθεί ένας δεύτερος γύρος.
Αντιδράσεις
Ο μεγαλύτερος διεθνής δωρητής της Αϊτής, οι ΗΠΑ καλωσόρισαν τη διεξαγωγή των εκλογών. Ο εκπρόσωπος του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών] Τζον Κίρμπι ανέφεραν ότι μετά τον πρώτο γύρο θεώρησε ότι οι εκλογές "ήταν ένα σημαντικό βήμα προς την επιστροφή της Αϊτής σε συνταγματική διακυβέρνηση και να αντιμετωπίσει τις σοβαρές προκλήσεις για τη χώρα" όμως σημείωσε ότι στις εκλογές υπήρξαν "μεμονωμένα επεισόδια βίας και ενόχλησης."
Παραπομπές
2016 προεδρικες Αιτη προε
Βουλγάρω Χανίων
Το Βουλγάρω είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. επέχει 42,5 χιλιόμετρα από τα Χανιά και 7,5 από το Καστέλι Κισσάμου και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 100 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από το εθνογραφικό Βούλγαροι και αναφέρει στο χωριό εγκαταστάθηκαν Βούλγαροι στρατιώτες μετά την ανάκτηση της Κρήτης από τον Νικηφόρο Φωκά το 961. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Vurgaro, στην επαρχία Κισάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Vurgaro με 139 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Vurgaro.
Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ότι είχε 20 χριστιανικές και 8 τουρκικές οικογένειες. Το 1881 ανήκε στον δήμο Καστελίου και σύμφωνα με την απογραφή είχαν 164 χριστιανούς κατοίκους και 6 Τούρκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 184 κατοίκους μαζί με τον συνοικισμό Καμάρα και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στις απογραφές του 1920 και του 1928 αναφέρονται δύο χωριά, το Άνω και το Κάτω Βουλγάρω με το Άνω Βουλγάρω το 1920 να είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 δημιουργήθηκε η κοινότητα Άνω Βουλγάρω, η οποία το 1940 μετονομάστηκε σε κοινότητα Βουλγάρω μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Μηθύμνης. Στην κοινότητα Βουλγάρω υπάγονταν επίσης οι οικισμοί Δερμιτζιανά, Μάκρωνας, Λατζιανά, Μουρί και Χουδαλιανά.
Δείτε Κοινότητα Βουλγάρω
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημειώσεις
<references group="Σημ"/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Ζαν-Ζυλ Αλασέρ
Ο Ζαν-Ζυλ Αλασέρ (Jean-Jules Allasseur, 13 Ιουνίου 1818 — 23 Μαρτίου 1903) ήταν Γάλλος γλύπτης, μαθητής του φιλέλληνα γλύπτη Πιερ-Ζαν Νταβίντ, του επικαλούμενου ντ' Ανζέ. Μάλιστα το 1858 συνεργάσθηκε με τον Αρμάν Τουσαίν στο να αποκαταστήσει το γλυπτό του Νταβίντ ντ' Ανζέ «La Jeune Grecque», προτού αυτό επιστραφεί στην Ελλάδα το 1866.
Ο Αλασέρ γεννήθηκε στο Παρίσι. Φοίτησε στην École des Beaux-Arts, στο Παρίσι, και στη διάρκεια της μακράς σταδιοδρομίας του δημιούργησε προτομές, μνημειακές αλληγορίες και διακοσμητικά αρχιτεκτονικά στοιχεία για επίσημες παραγγελίες της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Τιμήθηκε με το παράσημο του ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής στις 7 Αυγούστου 1867.
Ο Ζαν-Ζυλ Αλασέρ πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 84 ετών. Η σορός του είναι θαμμένη στο κοιμητήριο της Montmartre (14ο Διαμέρισμα), όπου διατηρούσε το ατελιέ του.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες Κατηγορία:Γάλλοι καλλιτέχνες του 19ου αιώνα
Δημοψηφίσματα στην ανατολική Ουκρανία (2022)
Δημοψηφίσματα για το μέλλον των κατεχομένων από τη Ρωσία περιοχών της νοτιο-ανατολικής Ουκρανίας, διεξήχθησαν από τις 23 ως τις 27 Σεπτεμβρίου του 2022 στις περιοχές του Ντονμπάς, της Ζαπορίζια και της Χερσώνας.
Συγκεκριμένα, δημοψηφίσματα ένωσης με τη Ρωσία έλαβαν χώρα στα de facto κράτη της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ και της του Λουγκάνσκ (Ντονμπάς) ενώ δημοψηφίσματα απόσχισης από την Ουκρανία έλαβαν χώρα στις «στρατιωτικο-πολιτική διοίκηση της Χερσώνας» και της «στρατιωτικο-πολιτικής διοίκησης της Ζαπορίζια».
Τα ερωτήματα, στα οποία οι πολίτες κλήθηκαν να απαντήσουν με ένα Ναι ή ένα Όχι ήταν τα ακόλουθα:
Ο πρώην Πρόεδρος της Ρωσίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ καλωσόρισε τα αποτελέσματα σε ανάρτηση του στο Telegram γράφοντας "Καλώς ήρθατε στο σπίτι σας, στη Ρωσία".
Ο Ρώσος Πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν σε ειδική τελετή υπέγραψε τις συνθήκες για την ένταξη και των τεσσάρων περιοχών ως συστατικές οντότητες της Ρωσικής ομοσπονδίας.
Ωστόσο, τη διεθνή κατακραυγή προκάλεσε η κίνηση των αρχών των περιοχών αυτών αλλά και της ρωσικής ηγεσίας, για την πρωτοβουλία αυτή. Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε ότι είναι αδύνατη πλέον η οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με τη Ρωσία και ζήτησε την αποπομπή της χώρας αυτής από όλους τους διεθνείς οργανισμούς. Πολλοί ηγέτες κρατών, πολιτικοί, οργανώσεις και οργανισμοί δήλωσαν πως δεν πρόκειται να αναγνωρίσουν τα αποτελέσματα των δημοψηφισμάτων.
Χρονικό
Η διοργάνωση δημοψηφισμάτων φαίνεται να ήταν ήδη από καιρό προγραμματισμένη, αφού ήδη από τον Μάρτιο του 2022, και αφότου η Ρωσία αναγνώρισε ως ανεξάρτητα κράτη της δυο περιφέρειες του Ντονμπάς, ο Λεονίντ Πάσετσνικ, δήλωσε ότι το δημοψήφισμα αποτελεί μια μελλοντική επιλογή για την ευρύτερη περιοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022) Κατηγορία:Δημοψηφίσματα το 2022
Δεύτερη μάχη του Γκρόζνι (1999–2000)
Η πολιορκία και οι μάχες άφησαν την πρωτεύουσα κατεστραμμένη. Το 2003, τα Ηνωμένα Έθνη χαρακτήρισαν το Γκρόζνυ την πιο κατεστραμμένη πόλη στη Γη. Εκτιμάται ότι σκοτώθηκαν μεταξύ 5.000 και 8.000 άμαχοι κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, καθιστώντας το το πιο αιματηρό επεισόδιο του Δεύτερου Πολέμου της Τσετσενίας.
Προανάκρουσμα
Στις 15 Οκτωβρίου 1999, μετά από μια έντονη επίθεση από άρματα μάχης και πυροβολικού εναντίον Τσετσένων αυτονομιστών, οι ρωσικές δυνάμεις ανέλαβαν τον έλεγχο μιας στρατηγικής κορυφογραμμής εντός της εμβέλειας του πυροβολικού του Γκρόζνι. Στη συνέχεια έκαναν πολλές αποτυχημένες προσπάθειες να καταλάβουν θέσεις στα περίχωρα της πόλης. Στις 4 Δεκεμβρίου, ο διοικητής των ρωσικών δυνάμεων στον Βόρειο Καύκασο, στρατηγός Βίκτορ Καζάντσεφ, ισχυρίστηκε ότι το Γκρόζνι είχε αποκλειστεί πλήρως από τα ρωσικά στρατεύματα.
Ο στρατηγός Ανατόλι Κβάσιν, αρχηγός του γενικού επιτελείου του στρατού, προέβλεψε ακόμη και ότι οι αντάρτες θα εγκατέλειπαν μόνοι τους την πρωτεύουσα της Τσετσενίας, ενώ οι άμαχοι προτρέπονταν να αποσυρθούν από το φόβο της εκτεταμένης καταστροφής. Υποστηριζόμενη από τη Ρωσική Αεροπορία, η ρωσική δύναμη υπερτερούσε κατά πολύ των Τσετσένων αυτονομιστών, που αριθμούσαν περίπου 3.000 έως 6.000 μαχητές. Ήταν σημαντικά μεγαλύτερη και πολύ καλύτερα προετοιμασμένη από τη δύναμη που στάλθηκε για να καταλάβει την πρωτεύουσα της Τσετσενίας στον Πρώτο Πόλεμο της Τσετσενίας.
Τακτικές
Η ρωσική τακτική το 1999 ήταν να στείλει άρματα μάχης και τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και να υποβάλει τους οχυρωμένους Τσετσένους σε έντονο βαμβαρδισμό από πυροβολικό και αεροπορία, πριν εμπλακεί με σχετικά μικρές μονάδες πεζικού, πολλές από τους οποίες είχαν προηγούμενη εκπαίδευση στον αστικό πόλεμο. Οι ρωσικές δυνάμεις βασίστηκαν σε μεγάλο βαθμό σε πυραυλικά συστήματα όπως τα BM-21 Grad, BM-27 Uragan, BM-30 Smerch, βαλλιστικούς πυραύλους (SCUD, OTR-21 Tochka), καθώς και βόμβες διασποράς. (Το σύστημα TOS-1, ένας εκτοξευτής πολλαπλών πυραύλων με θερμοβαρικές κεφαλές, έπαιξε ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην επίθεση). Αυτά τα όπλα υπερνίκησαν τους Τσετσένους, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, ενώ αεροπορικές επιδρομές χρησιμοποιήθηκαν επίσης για να επιτεθούν σε μαχητές που κρύβονταν στα υπόγεια.
Πολιορκία
Τα ρωσικά χερσαία στρατεύματα προχώρησαν αργά και το Γκρόζνι περικυκλώθηκε στα τέλη Νοεμβρίου 1999. Απαιτήθηκαν περισσότερες από δύο επιπλέον εβδομάδες βομβαρδισμών προτού τα ρωσικά στρατεύματα μπορέσουν να διεκδικήσουν ερείσματα σε οποιοδήποτε μέρος της πόλης. Οι ρωσικές χερσαίες δυνάμεις συνάντησαν σκληρή αντίσταση από τους αντάρτες μαχητές καθώς, εξαναγκαζόμενες σε αργή προέλαση, γειτονιά-γειτονιά με τις μάχες να επικεντρώνονται σε έναν στρατηγικό λόφο με θέα στην πόλη. Και οι δύο πλευρές κατηγόρησαν η μία την άλλη ότι εξαπέλυσαν χημικές επιθέσεις. Οι ισχυρισμοί για χημικές επιθέσεις ενδέχεται να προέρχονται από την παρατήρηση υπολειμμάτων αερίων εκρηκτικών από θερμοβαρικούς πυραύλους TOS-1 ή χημικά που μπορεί να είχαν διαφύγει από κατεστραμμένες βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Οι φήμες για επιθέσεις με αέριο και οι διχασμοί μεταξύ των Τσετσένων (οι ισλαμιστές εξτρεμιστές κατηγορήθηκαν για την πρόκληση του πολέμου), συνέβαλαν στην εγκατάλειψη του Γκρόζνι από πολλούς αντάρτες μαχητές. Στις αρχές Δεκεμβρίου, η Ρωσία κατέλαβε την πόλη Ούρους Μάρταν, το προπύργιο των αυτονομιστών κοντά στο Γκρόζνι, αφού είχε χτυπηθεί με σφοδρούς βομβαρδισμούς από αέρος και πυροβολικού για αρκετές εβδομάδες.
Η πλειοψηφία του άμαχου πληθυσμού της πόλης άρχισε να αποχωρεί μετά τις επιθέσεις με πυραύλους στις αρχές του πολέμου, αφήνοντας τους δρόμους ως επί το πλείστον έρημους. Περίπου 40.000 άμαχοι, συχνά ηλικιωμένοι, φτωχοί και ανάπηροι, παρέμειναν εγκλωβισμένοι στα υπόγεια κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, υποφέροντας από το κρύο και την πείνα. Μερικοί από αυτούς σκοτώθηκαν στην προσπάθειά τους να διαφύγουν. Στις 3 Δεκεμβρίου, περίπου 40 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους όταν μια αυτοκινητοπομπή προσφύγων που προσπαθούσε να εγκαταλείψει τις πολιορκημένες περιοχές δέχτηκε πυρά. Περίπου 250 με 300 άνθρωποι που σκοτώθηκαν ενώ προσπαθούσαν να δραπετεύσουν τον Οκτώβριο του 1999, μεταξύ των χωριών Γκορυατσέβονσκ και Πετροπαβλόσκαγια, θάφτηκαν σε έναν ομαδικό τάφο. Οι ρωσικές δυνάμεις που πολιορκούσαν το Γκρόζνι σχεδίαζαν να επιτεθούν στην πόλη με σφοδρό βομβαρδισμό από αεροπορία και πυροβολικό, σκοπεύοντας να ισοπεδώσουν την πόλη σε βαθμό που να ήταν αδύνατο για τους αντάρτες να την υπερασπιστούν. Στις 5 Δεκεμβρίου, τα ρωσικά πολεμικά αεροπλάνα έριξαν φυλλάδια με προειδοποίηση από το γενικό επιτελείο. Οι Ρώσοι έθεσαν τελεσίγραφο, προτρέποντας τους κατοίκους του Γκρόζνι να φύγουν με κάθε δυνατό μέσο έως τις 11 Δεκεμβρίου 1999, δηλώνοντας ότι "άτομα που θα μείνουν στην πόλη θα θεωρούνται τρομοκράτες και ληστές και θα χτυπηθούν από το πυροβολικό και την αεροπορία. Όχι άλλες διαπραγματεύσεις.Όποιος δεν φύγει από την πόλη θα πεθάνει".
Οι Ρώσοι διοικητές ετοίμασαν έναν ασφαλή διάδρομο για όσους επιθυμούσαν να φύγουν από το Γκρόζνι, αλλά οι αναφορές από την εμπόλεμη ζώνη έδειχναν ότι λίγοι άνθρωποι τον χρησιμοποίησαν όταν άνοιξε στις 11 Δεκεμβρίου. Οι απελπισμένοι πρόσφυγες που διέφυγαν έλεγαν ιστορίες για βομβαρδισμούς και βαρβαρότητας. Η Ρωσία ανέφερε τον αριθμό των ατόμων που απέμειναν στο Γκρόζνι σε 15.000, ενώ μια ομάδα Τσετσένων εξόριστων στη Γενεύη επιβεβαίωσε άλλες αναφορές που υπολογίζουν τον άμαχο πληθυσμό σε 50.000. Η Ρωσία απέσυρε τελικά το τελεσίγραφο μπροστά στη διεθνή κατακραυγή από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Ρόμπιν Κουκ "καταδίκασε έντονα" τη ρωσική κίνηση αναφέροντας: "Ο Μιλόσεβιτς το έκανε στο Κοσσυφοπέδιο και καταδικάζουμε σθεναρά αυτό που κάνει η Ρωσία στην Τσετσενία".
Οι πρώτες μάχες επικεντρώθηκαν στα ανατολικά προάστια του Γκρόζνι, με ομάδες αναγνώρισης να εισέρχονται στην πόλη για να εντοπίσουν τις θέσεις των ανταρτών. Η ρωσική τακτική ήταν να προσελκύει τα πυρά από τους αντάρτες, στη συνέχεια να αποσύρεται και να χτυπώνται οι θέσεις της Τσετσενίας με πυροβολικό και πυραύλους. Μέχρι τις 13 Δεκεμβρίου, τα ρωσικά στρατεύματα είχαν αποκτήσει τον έλεγχο του κύριου αεροδρομίου της Τσετσενίας, το οποίο βρίσκεται στο προάστιο Χανκάλα (ήταν η κύρια ρωσική στρατιωτική βάση κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου και ήταν ένας από τους πρώτους στόχους που χτυπήθηκαν από πολεμικά αεροσκάφη στην αρχή της εμπλοκής της Ρωσίας στον δεύτερο πόλεμο). Την επόμενη μέρα, περισσότεροι από 100 Ρώσοι στρατιώτες σκοτώθηκαν όταν μια φάλαγγα τεθωρακισμένων δέχθηκε ενέδρα στην πλατεία Μινούτκα, όπως ανέφεραν το Reuters και οι ανταποκριτές του Associated Press, κάτι το οποίο αρνήθηκε κατηγορηματικά η ρωσική κυβέρνηση.
Στις 2 Ιανουαρίου, Τσετσένοι μαχητές επιτέθηκαν και κατέστρεψαν μια ρωσική φάλαγγα τεθωρακισμένων που είχε εισέλθει στο χωριό Ντούμπα-Γουρτ την προηγούμενη μέρα. Την επόμενη μέρα, ο στρατηγός Βαλεντίν Ασταβίεφ δήλωσε στην κρατική τηλεόραση ότι οι ρωσικές δυνάμεις είχαν μόνο τρεις νεκρούς τις προηγούμενες 24 ώρες. Ωστόσο, ο διοικητής μιας μονάδας του υπουργείου Εσωτερικών στο Γκρόζνι είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο ότι 50 άνδρες σκοτώθηκαν τις προηγούμενες 48 ώρες. Στις 4 Ιανουαρίου, Τσετσένοι μαχητές στο Γκρόζνι εξαπέλυσαν μια σειρά από αντεπιθέσεις και έσπασαν τις ρωσικές γραμμές σε τουλάχιστον δύο σημεία, καταλαμβάνοντας προσωρινά το χωριό Αλκάν-Κάλα. Η υποστήριξη της ρωσικής κοινής γνώμης για τον πόλεμο, η οποία ήταν προηγουμένως συντριπτική, φαινόταν να εξασθενεί καθώς αυξάνονταν τα θύματα και η κυβέρνηση προχώρησε σε μια αυξανόμενη λογοκρισία στα ελεγχόμενα ρωσικά μέσα ενημέρωσης, όσον αφορά τον αριθμό των θυμάτων. Οι βομβαρδισμοί της Ρωσίας άρχισαν να έχουν αποτέλεσμα: χρησιμοποιώντας πολλαπλούς εκτοξευτές ρουκετών και μαζικά πυρά αρμάτων και πυροβολικού, οι Ρώσοι ισοπέδωσαν μεγάλα τμήματα του Γκρόζνι προετοιμάζοντας μια ολοκληρωτική επίθεση.
Στις 10 Ιανουαρίου, οι τσετσενικές δυνάμεις ξεκίνησαν μια αντεπίθεση για να υποστηρίξουν τη φρουρά στο Γκρόζνι, ανακατέλαβαν για λίγο τις πόλεις Σάλι, Άργκουν και Γκούντερμες και άνοιξαν έναν νέο διάδρομο ανεφοδιασμού προς την πρωτεύουσα. Σε συντονισμένες επιθέσεις, οι Τσετσένοι έστησαν επίσης ενέδρα σε μια φάλαγγα ανεφοδιασμού στον δρόμο Άργκουν-Γκούντερμες κοντά στο χωριό Ντζάλκα, σκοτώνοντας τουλάχιστον 26 στρατιώτες με τον μεγαλύτερο επίσημο απολογισμό νεκρών μιας ημέρας από την έναρξη του πολέμου τον Σεπτέμβριο. Ο διοικητής για τον Βόρειο Καύκασο, στρατηγός Κάζαντζεφ, κατηγόρησε τις μεγάλες απώλειες σε λάθη αξιωματούχων που επέτρεψαν στους αντάρτες να αντεπιτεθούν και δήλωσε ότι από εδώ και πέρα ​​μόνο αγόρια κάτω των 10 ετών, ηλικιωμένοι άνω των 60 ετών και κορίτσια ή γυναίκες θα θεωρούνταν πρόσφυγες. Στις 15 Ιανουαρίου, οι Ρώσοι είπαν ότι 58 Τσετσένοι σκοτώθηκαν καθώς προσπάθησαν να φύγουν από το Γκρόζνι.
Μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου, δεκάδες χιλιάδες Ρώσοι στρατιώτες είχαν ξεκινήσει μια προέλαση στο κέντρο του Γκρόζνι από τρεις κατευθύνσεις. Κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης, πολλά προάστια και βασικά κτίρια που γειτνιάζουν με το κέντρο της πόλης άλλαξαν πλευρά αρκετές φορές. Σε ορισμένα επεισόδια, μικρές ομάδες ανταρτών απέκοψαν τις εκτεθειμένες ρωσικές μονάδες από τις κύριες δυνάμεις. Στις 19 Ιανουαρίου, σε μια μεγάλη αποτυχία για τις ρωσικές δυνάμεις, Τσετσένοι ελεύθεροι σκοπευτές σκότωσαν έναν από τους Ρώσους διοικητές, τον στρατηγό Μιχαήλ Μαλοφέγιεφ. Τα ρωσικά στρατεύματα δεν μπόρεσαν να ανακτήσουν τη σορό του παρά μόνο πέντε ημέρες αργότερα. Δύο ημέρες αργότερα, μια ρωσική μονάδα έχασε 20 άνδρες που σκοτώθηκαν στο βορειοδυτικό Γκρόζνι, αφού οι αντάρτες πέρασαν μέσα από αγωγούς αποχέτευσης και τους επιτέθηκαν από το πίσω μέρος. Στις 26 Ιανουαρίου, η ρωσική κυβέρνηση παραδέχτηκε ότι 1.173 στρατιώτες είχαν σκοτωθεί στην Τσετσενία από την έναρξη του πολέμου τον Οκτώβριο. Αυτός ο αριθμός ήταν υπερδιπλάσιος από τους 544 νεκρούς που αναφέρθηκαν 19 ημέρες νωρίτερα, στις 6 Ιανουαρίου, με μόλις 300 νεκρούς να αναφέρονται στις 4 Ιανουαρίου, υποδεικνύοντας πολλές απώλειες στις μάχες του Γκρόζνι και αλλού κατά τη διάρκεια αυτού του μήνα.
Διάσπαση
Οι κύριες δυνάμεις της Τσετσενίας άρχισαν να αποχωρούν την τελευταία μέρα του Ιανουαρίου και την πρώτη μέρα του Φεβρουαρίου, κατά τη διάρκεια μιας χειμερινής καταιγίδας, μετά από μια προσπάθεια να δωροδοκήσουν την έξοδο τους. Μια ομάδα αναγνώρισης που έστειλαν μπροστά δεν κατάφερε να επιστρέψει, αλλά οι διοικητές αποφάσισαν να φύγουν ούτως ή άλλως. Περίπου 4.000 αντάρτες και μερικοί πολίτες, κινούμενοι προς νοτιοδυτική κατεύθυνση, αντιμετωπίστηκαν με βαριά πυρά πυροβολικού. Η φάλαγγα των περίπου 2.000 μαχητών, αρκετές εκατοντάδες πολίτες και 50 Ρώσοι αιχμάλωτοι πολέμου, μπήκε σε ένα ναρκοπέδιο μεταξύ της πόλης και του χωριού Αλκάν-Κάλα. Οι ρωσικές δυνάμεις τους έστησαν ενέδρα καθώς περνούσαν μια γέφυρα πάνω από τον ποταμό Σούντζα και τους βομβάρδισαν με πυρά πυροβολικού. Οι Τσετσένοι προχώρησαν μέσα από το ναρκοπέδιο, όπου δεκάδες μαχητές σκοτώθηκαν από το συνδυασμό των πυρών πυροβολικού και τη διέλευση του ναρκοπεδίου, συμπεριλαμβανομένων αρκετών κορυφαίων τσετσένων διοικητών.
Οι αντάρτες ανέφεραν ότι έχασαν περίπου 400 μαχητές στο ναρκοπέδιο στο Αλκάν-Κάλα, μεταξύ των οποίων 170 σκοτώθηκαν. Περίπου 200 από τους τραυματίες ακρωτηριάστηκαν, μεταξύ των οποίων ο Αμπντούλ-Μάλικ Μεζίντοφ και Σαμίλ Μπασάγιεφ, (ο τελευταίος πάτησε μια νάρκη ενώ οδηγούσε τους άνδρες του). Συνολικά, υπήρξαν τουλάχιστον 600 θύματα κατά τη διάρκεια της απόδρασης. Οι Ρώσοι στρατηγοί αρχικά αρνήθηκαν να παραδεχτούν ότι οι Τσετσένοι είχαν αποδράσει από την αποκλεισμένη πόλη, λέγοντας ότι οι σκληρές μάχες συνεχίζονταν εντός της πόλης. Ο βοηθός του Προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν και ο εκπρόσωπος της ρωσικής κυβέρνησης για την Τσετσενία, Σεργκέι Γιαστρζέμπσκι, είπε ότι εάν οι αντάρτες εγκατέλειπαν το Γκρόζνι, "θα σας είχαμε ενημερώσει". Ο στρατηγός Βίκτορ Καζάντσεφ υποστήριξε ότι έως και 500 αντάρτες σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της καταιγίδας.
Μετά από μερικές μάχες στα περίχωρα του χωριού, το ίδιο το Alkhan-Kala χτυπήθηκε από τακτικούς πυραύλους OTR-21 Tochka με κεφαλές βομβών διασποράς, σκοτώνοντας ή τραυματίζοντας πολλούς αμάχους. Οι αντάρτες προχώρησαν, αλλά αρκετοί τραυματίες μαχητές αφέθηκαν στο τοπικό νοσοκομείο και συνελήφθησαν από τους Ρώσους. Στις 4 Φεβρουαρίου, οι ρωσικές δυνάμεις, που υποτίθεται ότι προσπάθησαν να εμποδίσουν τους Τσετσένους από οποιαδήποτε περαιτέρω υποχώρηση, βομβάρδισαν το χωριό Κατύρ-Γουρτ. Έως και 20.000 πρόσφυγες δημιουργήθηκαν από τον έντονο βομβαρδισμό που διήρκεσε για δύο ημέρες και σκότωσε εκατοντάδες αμάχους, συμπεριλαμβανομένου του βομβαρδισμού μιας νηοπομπής πολιτών που προσπαθούσε να εγκαταλείψει τον οικισμό κατά τη διάρκεια μιας παύσης των μαχών. Σύμφωνα με μάρτυρες, μετά τις 5 Φεβρουαρίου σκοτώθηκαν δεκάδες πολίτες μόνο σε μια μέρα, όταν το Novye Aldi λεηλατήθηκε από την OMON (ειδικά αστυνομικά στρατεύματα). Ένα ανταρτικό πολεμικό συμβούλιο πραγματοποιήθηκε στο χωριό Άλκαν-Γουρτ, όπου αποφασίστηκε ότι οι τσετσενικές δυνάμεις θα αποσυρθούν στα απρόσιτα φαράγγια Βεντένο και Άργκουν στα νότια βουνά για να συνεχίσουν μια αντάρτικη εκστρατεία κατά των Ρώσων.
Απολογισμός
Ο Πρόεδρος Πούτιν ανακοίνωσε την απελευθέρωση του Γκρόζνι και είπε ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις έληξαν. Πολλά κατεστραμμένα ή ναρκοθετημένα κτίρια ανατινάχτηκαν, συμπεριλαμβανομένων όλων των πολυώροφων κτιρίων γύρω από την πλατεία Minutka. Στις 21 Φεβρουαρίου, οι ρωσικές δυνάμεις πραγματοποίησαν μια στρατιωτική παρέλαση για να τιμήσουν την Ημέρα του Υπερασπιστή της Πατρίδας (πρώην Ημέρα του Σοβιετικού Στρατού) και για να συμβολίσουν τη φημολογούμενη τελική ήττα των ανταρτών της Τσετσενίας. Ο Ρώσος υπουργός Άμυνας Ιγκόρ Σεργκέεφ δήλωσε κατά τη διάρκεια της τελετής ότι η τελική φάση της επιχείρησης "για την καταστροφή ληστών και τρομοκρατικών ομάδων που προσπαθούσαν να γκρεμίσουν τη Ρωσία" είχε ολοκληρωθεί. Αρκετές εκατοντάδες αντάρτες παρέμειναν στα παγιδευμένα ερείπια, χτυπώντας τους Ρώσους με περιστασιακά πυρά. Λόγω των κινδύνων των ελεύθερων σκοπευτών και των ναρκών, μόλις στις 6 Φεβρουαρίου οι Ρώσοι μπόρεσαν να υψώσουν τη ρωσική σημαία πάνω από το κέντρο της πόλης.
Σύμφωνα με τη ΜΚΟ Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οι Ρώσοι στρατιώτες διέπραξαν ομαδικές εκτελέσεις κατοίκων του Γκρόζνι. Η γαλλική ΜΚΟ "Γιατροί του Κόσμου" έκανε λόγο για πράξεις που συνιστούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Οι παρατηρητές των Ηνωμένων Εθνών που εισήλθαν στην πόλη με την πρώτη συνοδεία διεθνούς βοήθειας ανακάλυψαν "μια κατεστραμμένη και προσώρας ανασφαλή έρημο γεμάτη πτώματα". Υπήρχαν περίπου 21.000 άμαχοι ακόμα στο Γκρόζνι. Οι απώλειες της πόλης δεν μετρήθηκαν ποτέ. Τα περισσότερα από τα πτώματα εκκαθαρίστηκαν το 2000 και το 2001, αλλά ένας ομαδικός τάφος που χρονολογείται από την εποχή της μάχης ανακαλύφθηκε το 2006 στην πρώην περιοχή Κίροφ Παρκ του Γκρόζνι. Τον Μάρτιο, ο ρωσικός στρατός άρχισε να επιτρέπει στους πρόσφυγες να επιστρέψουν στην πόλη.
Ανταρτοπόλεμος στο Γκρόζνι
Περίπου 500 (σύμφωνα με Ρωσικές εκτιμήσεις) έως 1.000 αντάρτες (ισχυρισμοί Τσετσένων) παρέμειναν στην πόλη, και περισσότεροι επέστρεψαν αργότερα με τους πολίτες. Συνήθως κρύβονταν σε σήραγγες επικοινωνίας και υπόγεια κατεστραμμένων κτιρίων την ημέρα και έβγαιναν τη νύχτα για να χτυπήσουν ρωσικές θέσεις.
Οι εχθροπραξίες έγιναν πιο σποραδικές καθώς περνούσαν τα χρόνια και η σύγκρουση στην Τσετσενία γενικά λιγότερο έντονη. Τελικά, οι επιθέσεις στην πρωτεύουσα αποτελούσαν σπάνιο φαινόμενο. Μεγάλης κλίμακας προσπάθειες αποκατάστασης της πόλης πραγματοποιήθηκαν μετά το 2006, συχνά συνοδευόμενες από την ανακάλυψη ανθρώπινων λειψάνων και ομαδικών τάφων.
Εξωτερικοί σύδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεμοι Ρωσίας - Τσετσενίας Κατηγορία:Πολιορκίες
Πέτρο Μπάλαζ
thumb|Ο Πέτρο Μπάλαζ του [[E@I κατά τη διάρκεια της συνάντησης το 2008]]
Ο Πέτερ Μπάλαζ, γνωστός και με το εσπεραντικό του όνομα Πέτρο (γεννήθηκε στις  8 Οκτωβρίου του 1979), είναι Σλοβάκος εσπεραντιστής και εκδότης.
Βιογραφικά στοιχεία
Κατοικεί στο Παρτίζανσκε της Σλοβακίας και συμμετέχει ενεργά στο διεθνές κίνημα διάδοσης της τεχνητής γλώσσας εσπεράντο. Έχει διατελέσει και πρώτος Πρόεδρος της Εσπεραντικής Ενωσης Νέων της Σλοβακίας (2003-2008). Μεταξύ άλλων, είναι μέλος στο Διοικητικό συμβούλιο του φόρουμ νέων E@I (Education@Internet, 2003-) και επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Εσπεράντο (2005-). Δραστηριοποιείται επίσης και ως εκδότης, καθώς κατέχει τον ιδιωτικό εκδοτικό οίκο Espero, που εκδίδει κυρίως έντυπα που προωθούν την Εσπεράντο.
Είναι πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Wikimedia Slovakia και πρώην μέλος της  Revision Committee αυτού του οργανισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσπεράντο Κατηγορία:Σλοβάκοι Κατηγορία:Εσπεραντιστές
Λυγαριά Τρικάλων
Η Λυγαριά είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γεωγραφικά στοιχεία - αξιοθέατα
Η Λυγαριά βρίσκεται κοντά στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, στη βορειοδυτικά άκρη του Θεσσαλικού κάμπου, σε υψόμετρο 145 μέτρα. Απέχει περίπου 12 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τα Τρίκαλα και 8 χλμ. ΒΑ. από την Πύλη (έδρα του δήμου) ενώ στην βορειοδυτική άκρη του χωριού περνάει η ΕΟ Άρτας - τρικάλων και ο Πορταϊκός που βορειότερα καταλήγει στον Πηνειό ποταμό. Βορειοανατολικά είναι η Πηγή, ανατολικά είναι η Μουριά, νότια οι Γομφοί και νοτιοδυτικά το Παλαιομονάστηρο.
Η εκκλησία του Αγίου Χριστοφόρου έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο."Πρόκειται για μονόχωρο ναό, ο οποίος στο εσωτερικό του είναι κατάγραφος με τοιχογραφίες του 1761. Το τέμπλο του χρονολογείται στο α΄ μισό του 18ου αι. Ο ναός παρουσιάζει ενδιαφέρον από εικονογραφικής απόψεως και αποτελεί σημείο αναφοράς για την Κοινότητα".
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 με την παλιά της ονομασία από την τουρκοκρατία ως Γορζί να προσαρτάται στον τότε κοινότητα δήμο Πιαλίων. Το 1927 με το ΦΕΚ 135Α - 06/07/1927 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 μετονομάστηκε σε Λυγαριά. Το 1997 (και μέχρι το 2010) με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ήταν έδρα του δήμου Γόμφων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Γόμφων του Δήμου Πύλης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 533 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Γιεβγκένι Γκρίσιν
Ο Γιεβγκένι Ρομάνοβιτς Γκρίσιν (ρωσικά: Евгений Романович Гришин, 23 Μαρτίου 1931 - 9 Ιουλίου 2005) ήταν Ρώσος πρωταθλητής του πατινάζ ταχύτητας. Ο Γκρίσιν εκπαιδεύτηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στο πατινάζ στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Το 1956 έγινε πρωταθλητής Ευρώπης και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους χειμερινούς ολυμπιακούς αγώνες του 1956 και του 1960 τόσο στα 500 μέτρα όσο και στα 1500 μέτρα (μοιράζοντας τις νίκες των 1500 μέτρων αρχικά με τον Γιούρι Μιχαήλοφ και τον Ρόαλντ Αας), αγωνιζόμενος για την ομάδα της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών. Μαζί με τη συμπατριώτισσα του Λίντια Σκόμπλικοβα, ήταν ο πιο επιτυχημένος αθλητής στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960.
Ο Γκρίσιν ήταν ο πρώτος που έπεσε κάτω από το φράγμα των 40 δευτερολέπτων στα 500 μέτρα του πατινάζ ταχύτητας, κάνοντας χρόνο 39,6 δευτερόλεπτα σε μια δοκιμαστική κούρσα στην κοιλάδα Σκουό το 1960, λίγο μετά τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες που έγιναν στην ίδια θέση. Το αποτέλεσμα αυτό δεν αναγνωρίστηκε επισήμως ως παγκόσμιο ρεκόρ. Τρία χρόνια αργότερα, στις 27-28 Ιανουαρίου 1963, επικύρωσε επίσημα τα παγκόσμια ρεκόρ του στα 39,6 και 39,5 δευτερόλεπτα στην πίστα του Μεντέου. Κέρδισε επίσης 2 χάλκινα μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, το 1954 και το 1956.
Είχε 12 νίκες απλής απόστασης σε 14 εκκινήσεις του σε πρωταθλήματα πατινάζ ταχύτητας. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, ο Γκρίσιν κατάφερε επτά παγκόσμια ρεκόρ, με το χρόνο 1:22,8 στα 1000 μέτρα πατινάζ ταχύτητας να τον κατέχει για 12 χρόνια.
Απεβίωσε στις 9 Ιουλίου 2005 στη Μόσχα, σε ηλικία 74 ετών.
Παγκόσμια ρεκόρ
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Γκρίσιν κέρδισε επτά παγκόσμια ρεκόρ σε αγώνες πατινάζ ταχύτητας:
Πηγή: SpeedSkatingStats.com
Μωρίς Σεβαλιέ
Ο Μωρίς Ωγκύστ Σεβαλιέ (Maurice Auguste Chevalier, 12 Σεπτεμβρίου 1888 – 1 Ιανουαρίου 1972) ήταν Γάλλος ηθοποιός και τραγουδιστής. Ξεκίνησε ως τραγουδιστής σε μικρή ηλικία, έγινε γνωστός στις ΗΠΑ ανεβάζοντας την οπερέτα Dédé στο Μπρόντγουεϊ το 1922 και εξελίχθηκε ως ηθοποιός με την επικράτηση του ομιλούντος κινηματογράφου, από το 1928. Το 1930 ήταν υποψήφιος για βραβείο «Όσκαρ» για τις ταινίες The Love Parade (1929) και The Big Pond (1930).
Μετά από μεγάλο διάλειμμα, επέστρεψε στο Χόλυγουντ το 1957 με την ταινία Αριάν (αγγλ. τίτλος Love in the Afternoon) και το επόμενο έτος με την ταινία Ζιζί. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 πρωταγωνίστησε σε οκτώ ταινίες, με σημαντικότερες τις Can-Can (1960) και Φάννυ (1961). Το 1970 πραγματοποίησε την τελευταία συμμετοχή του στον κινηματογράφο, τραγουδώντας το τραγούδι των τίτλων στην ταινία του Ντίσνεϋ Οι Αριστόγατες.
Οικογένεια και πρώτα βήματα
Ο Σεβαλιέ γεννήθηκε στο Παρίσι. Ο πατέρας του ήταν ελαιοχρωματιστής και βέρος Γάλλος, ενώ η μητέρα του, Ζοζεφίν βαν ντεν Μπος (Joséphine van den Bosch), ήταν Γαλλίδα βελγικής καταγωγής.
Εργάσθηκε αρχικά ως μαθητευόμενος ξυλουργός, ηλεκτρολόγος, τυπογράφος, ακόμα και ζωγραφίζοντας κούκλες. Εμφανίσθηκε στη σκηνή για πρώτη φορά το 1901, τραγουδώντας σε ένα καφωδείο χωρίς πληρωμή. Εκεί τον άκουσε ένας άνθρωπος του θεάτρου και του υπέδειξε να επιχειρήσει να πάρει έναν ρόλο σε τοπικό μιούζικαλ, όπως και έγινε. Ο Σεβαλιέ απέκτησε κάποια φήμη ως μίμος και τραγουδιστής. Το νούμερό του στο l'Alcazar της Μασσαλίας υπήρξε τόσο επιτυχημένο, ώστε ξαναπαίχθηκε θριαμβευτικά στο Παρίσι.
Το 1909 γνώρισε τη μεγαλύτερη τότε σταρ της Γαλλίας, τη Φρεέλ. Ωστόσο, εξαιτίας του αλκοολισμού της η σχέση τους έληξε μόλις δύο χρόνια αργότερα. Ο Σεβαλιέ άρχισε τότε μια σχέση με την κατά 13 χρόνια μεγαλύτερή του Μιστενγκέτ στο Φολί Μπερζέρ, όπου αποτελούσαν χορευτικό ζευγάρι.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου βρήκε τον Σεβαλιέ να υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία στα σύνορα, όπου και τραυματίστηκε από βλήμα σράπνελ στην πλάτη κατά τις πρώτες εβδομάδες των μαχών. Τον έπιασαν αιχμάλωτο οι Γερμανοί και παρέμεινε επί δύο χρόνια στη Γερμανία, μέχρι που απελευθερώθηκε το 1916 με την εμπιστευτική μεσολάβηση του θαυμαστή της Μιστενγκέτ, βασιλιά Αλφόνσου της Ισπανίας.
Το 1917 ο Σεβαλιέ έγινε πρωταγωνιστής στο Casino de Paris, όπου και έπαιξε για πρώτη φορά ενώπιον αγγλοσαξονικού κοινού (Βρετανών και Αμερικανών στρατιωτών). Ανακάλυψε την ύπαρξη της τζαζ και του ράγκταϊμ. Είχε μάθει αγγλικά όσο ήταν αιχμάλωτος πολέμου και σε αυτό είχε πλεονέκτημα έναντι άλλων Γάλλων καλλιτεχνών, οπότε πήγε στο Λονδίνο και σημείωσε επιτυχία στο Palace Theatre του Γουέστ Εντ, παρά το ότι ακόμα τραγουδούσε στη γαλλική γλώσσα.
Στο Παρίσι και στο Χόλυγουντ
thumb|right|205px|Ο Σεβαλιέ το 1920 Μετά το τέλος του πολέμου ο Σεβαλιέ επέστρεψε στο Παρίσι και ανέδειξε αρκετά τραγούδια που είναι γνωστά μέχρι σήμερα, όπως το «Valentine» (1924). Εμφανίσθηκε επίσης σε ταινίες του βωβού κινηματογράφου, όπως στο Μια γυναίκα από το Παρίσι του Τσάρλυ Τσάπλιν (1923, ένα από τα ελάχιστα δράματα του Τσάπλιν, στο οποίο δεν παίζει ο ίδιος), και έκανε μεγάλη εντύπωση με την οπερέτα Dédé. Γνώρισε τους Αμερικανούς συνθέτες Τζορτζ Γκέρσουιν και Ίρβινγκ Μπερλίν, και ανέβασε την Dédé στο Μπρόντγουεϊ το 1922. Το ίδιο έτος γνώρισε τη νεαρή χορεύτρια Υβόν Βαλέ (Yvonne Vallée, 1899-1996), που έγινε σύζυγός του το 1927.
Τις ημέρες που ο Ντάγκλας Φέρμπανκς βρισκόταν σε μήνα του μέλιτος στο Παρίσι το 1920, πρότεινε στον Σεβαλιέ να συμπρωταγωνιστήσει σε ταινία με τη σύζυγό του Μαίρη Πίκφορντ, αλλά ο Σεβαλιέ πίστευε ότι δεν είχε ταλέντο για βωβές ταινίες (οι προηγούμενες ταινίες που είχε συμμετάσχει είχαν αποτύχει εμπορικά). Αλλά με την εφεύρεση του ομιλούντος κινηματογράφου, πήγε στο Χόλυγουντ, υπέγραψε το 1928 συμβόλαιο με την Paramount Pictures και έπαιξε τον πρώτο του αμερικανικό ρόλο στην ταινία Innocents of Paris (1929). Το 1930 κέρδισε υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου για τους ρόλους του στις ταινίες The Love Parade (1929) και The Big Pond (1930). Η δεύτερη έδωσε στον Σεβαλιέ τα πρώτα τραγούδια-επιτυχίες του στην Αμερική: το «Livin' in the Sunlight, Lovin' in the Moonlight» σε στίχους και μουσική των Αλ Λιούις και Αλ Σέρμαν, καθώς και το «A New Kind of Love» (ή «The Nightingales»). Συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Ερνστ Λούμπιτς.
Το όνομα του Σεβαλιέ γινόταν όλο και περισσότερο αναγνωρίσιμο, ώστε να αναφερθεί από τους Αδελφούς Μαρξ στο Monkey Business (1931). Το ίδιο έτος πρωταγωνίστησε στην ταινία μιούζικαλ Ονειρώδες Βαλς (The Smiling Lieutenant) με τις Κλοντέτ Κολμπέρ και Μίριαμ Χόπκινς. Παρά την περιφρόνηση του κοινού προς τα μιούζικαλ εκείνη την εποχή, υπήρξε εμπορική επιτυχία.
Το 1932 ο Σεβαλιέ συμπρωταγωνίστησε με τη Ζανέτ ΜακΝτόναλντ στην ταινία μιούζικαλ Μια ώρα κοντά σου, ένα έργο η επιτυχία του οποίου ήταν καθοριστική στο να γίνουν τα μιούζικαλ δημοφιλή. Αμέσως η Paramount έβαλε τον Σεβαλιέ πρωταγωνιστή στο μιούζικαλ Love Me Tonight (1932), με συμπρωταγωνίστρια και πάλι τη Μακντόναλντ. Η υπόθεση της ταινίας αυτής αφηγείται την ιστορία ενός ράφτη που ερωτεύεται μια πρικίπισσα όταν πηγαίνει σε έναν πύργο για να εισπράξει ένα χρέος και νομίζουν πως είναι ένας βαρόνος. Τα τραγούδια ήταν των Ρίτσαρντ Ρότζερς και Λόρεντζ Χαρτ, ενώ η σκηνοθεσία του Ρουμπέν Μαμουλιάν, ο οποίος μπόρεσε να εφαρμόσει τις ιδέες του για το «ολοκληρωμένο μιούζικαλ, στο οποίο ο διάλογος και τα τραγούδια συμπλέκονται έτσι, ώστε τα τραγούδια να προχωρούν την πλοκή του έργου. Θεωρείται ένα από τα καλύτερα μιούζικαλ όλων των εποχών.
Στις ταινίες όπου μιλούσε στην αγγλική, ο Σεβαλιέ έδινε στη φωνή του βαριά γαλλική προφορά, ενώ στην καθημερινή του ομιλία μιλούσε καλά αγγλικά με περισσότερο αμερικανική, παρά γαλλική προφορά.
Το 1937 ο Σεβαλιέ νυμφεύθηκε τη χορεύτρια Νίτα Ραγιά (Nita Raya), στον δεύτερο και τελευταίο γάμο της ζωής του. Μετά την επιστροφή του στη Γαλλία είχε αρκετές επιτυχίες, όπως με την επιθεώρηση Paris en Joie στο Casino de Paris. Τα τραγούδια του εκείνης της δεκαετίας παρέμειναν μεγάλες επιτυχίες και στις επόμενες δεκαετίες, όπως τα «Prosper» (1935), «Ma Pomme» (1936) και «Ça fait d'excellents français» (1939).
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Σεβαλιέ συνέχισε τις εμφανίσεις του στη Γαλλία. Το 1941 εμφανίσθηκε στην επιτυχημένη επιθεώρηση Bonjour Paris, η οποία βεβαίωνε το κοινό πως τίποτα το σπουδαίο δεν είχε αλλάξει στο Παρίσι με τη γερμανική κατοχή. Τραγούδια της όπως τα «Ça sent si bon la France» και «La Chanson du maçon» έγιναν επιτυχίες. Ωστόσο, οι αρχές κατοχής γνώριζαν ότι έκρυβε μια εβραϊκή οικογένεια στη νότια Γαλλία και τον πίεσαν να εμφανισθεί σε παραστάσεις στο Βερολίνο, καθώς και να τραγουδήσει για τον συνεργαζόμενο με αυτές ραδιοσταθμό Radio Paris. Ο Σεβαλιέ αρνήθηκε, αλλά τραγούδησε σε αιχμαλώτους πολέμου στη Γερμανία, και μάλιστα στο ίδιο στρατόπεδο στο οποίο είχε κρατηθεί ο ίδιος αιχμάλωτος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε αντάλλαγμα, πέτυχε την απελευθέρωση δέκα Γάλλων στρατιωτών.
Το 1942 ο Σεβαλιέ περιλήφθηκε σε κατάλογο Γάλλων συνεργατών των Γερμανών. Εκείνη τη χρονιά παραθέρισε στη La Bocca, κοντά στις Κάννες. Το 1944, με την απελευθέρωση της χώρας, κατηγορήθηκε για συνεργασία με τον εχθρό. Παρά το ότι απαλλάχθηκε από γαλλικό ειδικό δικαστήριο, ο αγγλόφωνος τύπος παρέμεινε εχθρικός απέναντί του, ενώ για αρκετά χρόνια δεν του έδιναν βίζα.