cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λετονοί
Ιστορία
Η λατινική μορφή του ονόματος, Λιβονία, ως όρος, σταδιακά επεκτάθηκε για να αναφερθεί στην επικράτεια της σημερινής Λετονίας και της νότιας Εσθονίας, η οποία είχε ελάχιστη γερμανική επιρροή. Η λετονική και η λιθουανική είναι οι μόνες επιζούσες γλώσσες του βαλτικού κλάδου των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών.
Γενετική
Οι πατρικές απλοομάδες R1a και N1a1-Tat είναι οι συχνότερες απλοομάδες που απαντώνται στους Λετονούς, με ποσοστά παρουσίας 39.9% έκαστος. Η R1a προέρχεται από την ανατολική Ευρώπη και σχετίζεται με τη διάδοση των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Το R1a των Λετονών είναι κατά κύριο λόγο M558 και σε σύγκριση με άλλες εθνότητες οι Λετονοί έχουν τη μεγαλύτερη συγκέντρωση του M558 στο R1a. Η παραλλαγή N1a1-Tat προέρχεται από την Ανατολική Ασία και διαδόθηκε μέσω των Ουραλίων στην Ευρώπη όπου εμφανίζεται συχνότερα στους φιννοουγγρικούς και βαλτικούς λαούς. Οι Λετονοί και Λιθουανοί έχουν κατά κύριο λόγο τον κλάδο L550 της παραλλαγής N1a1-Tat.
Επιδράσεις
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Το 1649, οι [[Κουρσενιέκοι, μια λετονόφωνη μειονότητα, κατοικούσε σε μια ευθεία περιοχή από το Μέμελ μέχρι το Ντάντσιχ. ]] Οι Λετονοί έχουν κοινή γλώσσα και μοναδικό πολιτισμό με παραδόσεις, αργίες, έθιμα και τέχνες. Ο πολιτισμός και οι θρησκευτικές παραδόσεις έχουν δεχτεί επιδράσεις από γερμανικές, σκανδιναβικές και ρωσικές παραδόσεις. Οι Λετονοί έχουν αρχαίο πολιτισμό με στοιχεία που δείχνουν ότι υπάρχει από το 3000 π.Χ. Έχουν διατηρήσει σημαντική επαφή και εμπορικούς δεσμούς με τους γείτονες τους. Οι πρώτες ενδείξεις κατοίκησης του λετονικού εδάφους από ανθρώπους χρονολογούνται περίπου στο 9000 π.Χ., που σημαίνει ότι πιθανώς οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν κυνηγοί που παρέμειναν στην περιοχή σχεδόν αμέσως μετά τον τέλος της Εποχής των Παγετώνων. Γρήγορα κατέφθασαν άποικοι από το νότο, ενώ όσο οι πάγοι έλιωναν πολλοί μετακινήθηκαν βορειότερα ή ανατολικότερα στη Ρωσία, τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.
Η νοτιοανατολική Λετονία, γνωστή ως Λατγαλία, διατηρεί πολλές ρωσικές επιρροές, μιας και εκεί ζει μεγάλη ρωσική μειονότητα, όπως και στη Ρίγα και τα περίχωρα της.
Θρησκεία
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Η [[Βασιλική της Ανάληψης στην Αγκλόνα, η σημαντικότερη ρωμαιοκαθολική εκκλησία στη Λετονία.]] Ο παγανισμός ήταν η κύρια θρησκεία της Λετονίας πριν την εισβολή του χριστιανικού Τευτονικού Τάγματος. Οι Λετονοί γιορτάζουν παραδοσιακές εορτές μέχρι σήμερα (ηλιοστάσια). Η ντιεβτουρίμπα είναι ένα νεοπαγανιστικό κίνημα που υποστηρίζει ότι είναι η σύγχρονη αναβίωση της εθνικής θρησκείας των Λετονών πριν τον εκχριστιανισμό τους τον 13ο αιώνα.
Το μεγαλύτερο μέρος των Χριστιανών Λετονών ανήκει στην Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία, αλλά στη Λατγαλία και τον δήμο Αλσούνγκα κυριαρχεί η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Υπάρχει μια μικρή μειονότητα Λετονών Ορθόδοξων και Λετονών που ανήκουν σε άλλες εκκλησίες. Στα τέλη του 18ου αιώνα υπήρχε μια μικρή αλλά ζωντανή Χερνχούτια κίνηση η οποία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της λετονικής λογοτεχνικής ζωής, πριν απορροφηθεί από το κύριο λουθηρανικό δόγμα.
Γλώσσες
Η προγονική γλώσσα των Λετονών είναι τα λετονικά, τα οποία έχουν γραπτή λογοτεχνία από τον 16ο αιώνα τουλάχιστον. Μέχρι τον 9ο αιώνα η λετονική γλώσσα είχε ήδη εξελιχθεί σε μια ξεχωριστή γλώσσα. Μαζί με τα λιθουανικά ανήκουν στον βαλτικό κλάδο των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών.
Άλλες γλώσσες που ομιλούνται στη Λετονία είναι τα λιβονικά που ανήκει στον βαλτοφινλανδικό κλάδο της ουραλικής γλωσσικής οικογένειας, η οποία προστατεύεται από το νόμο. Η λατγαλιανή διάλεκτος επίσης προστατεύεται από το νόμο ως ιστορική παραλλαγή της λετονικής γλώσσας.
Ακόμη, τα ρωσικά και τα αγγλικά είναι οι κύριες ξένες γλώσσες των Λετονών, λόγω της μεγάλης ρωσόφωνης μειονότητας (το 34,6% των κατοίκων της Λετονίας τη μιλά ως μητρική γλώσσα το 2017) και του σοβιετικού παρελθόντος της χώρας, αλλά και λόγω της διείσδυσης της αγγλικής. Υπάρχουν επίσης Λετονοί που μιλούν γερμανικά, γαλλικά ή άλλες γλώσσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Λετονικά (lv) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ολλανδικά (nl) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ουκρανικά (uk) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Νορβηγικά (no) Κατηγορία:Βαλτικοί
Μητροπολιτικά δίκτυα
Ένα μητροπολιτικό δίκτυο (metropolitan area network ή MAN) είναι ένα δίκτυο υπολογιστών που συνήθως καλύπτει μια πόλη ή μια πανεπιστημιούπολη. Ένα MAN συνήθως συνδέει μεταξύ τους τοπικά δίκτυα υπολογιστών (LANs) χρησιμοποιώντας ένα δίκτυο κορμού (backbone technology) υψηλού εύρους ζώνης, όπως οι οπτικές ίνες και παρέχει διασυνδέσεις προς δίκτυα ευρείας περιοχής ή το Διαδίκτυο.
Το πρότυπο IEEE 802-2002 περιγράφει ένα MAN ως εξής:
Οι συγγραφείς του Management Information Systems: Managing the Digital Firm 10th ed., Kenneth C. Laudon και Jane P. Laudon (2001), ορίζουν ένα μητροπολιτικό δίκτυο ως εξής:
Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν στην καλωδιακή τηλεόραση.
Υλοποίηση
Κάποιες τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται στα μητροπολιτικά δίκτυα είναι ο Ασύγχρονος Τρόπος Μεταφοράς (Asynchronous Transfer Mode ή ATM), η Κατανεμημένη Οπτική Διεπαφή Δεδομένων (FDDI) και η Επιλεγόμενη Υπηρεσία Δεδομένων πολλών Megabit (SMDS). Στις περισσότερες περιοχές οι τεχνολογίες αυτές σταδιακά αντικαθιστούνται από συνδέσεις βασισμένες στο Ethernet (όπως το Metro Ethernet). Οι συνδέσεις των MAN ανάμεσα στα τοπικά δίκτυα μπορούν να υλοποιηθούν χωρίς καλώδια, με τη χρήση μικροκυμάτων, ραδιομετάδοσης ή υπέρυθρου λέιζερ. Οι περισσότερες εταιρείες νοικιάζουν κυκλώματα από τηλεπικοινωνιακούς φορείς, λόγω του σημαντικού κόστους της τοποθέτησης καλωδίωσης μεγάλου μήκους.
Η Διπλή Αρτηρία Κατανεμημένης Ουράς (Distributed Queue Dual Bus ή DQDB), είναι το πρότυπο μητροπολιτικού δικτύου για επικοινωνίες δεδομένων και ορίζεται στο πρότυπο IEEE 802.6. Χρησιμοποιώντας το DQDB, τα δίκτυα μπορούν να φτάσουν τα 30 χιλιόμετρα σε μήκος και να λειτουργούν σε ταχύτητες μεταξύ 34 και 155 Mbit/s.
Πολλά σημαντικά δίκτυα άρχισαν σαν MAN, όπως τα Internet peering points MAE-West και MAE-East, και το δίκτυο πολυμέσων Sohonet.
Αναφορές
Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
Καστανή Ιωαννίνων
Η Καστανή ή Καστάνιανη είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων σε υψόμετρο 640 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Καστανή βρίσκεται δίπλα στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και ιστορικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά του Πωγωνίου. Απέχει 66 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 31 Δ.-ΝΔ. από το Καλπάκι. Το χωριό είναι κτισμένο πάνω σε λόφο με θέα τη νότια Αλβανία και την πεδιάδα της Δρόπολης, σε περιοχή με τρεχούμενα, κατάφυτη από αγριοκαστανιές και πλατάνια. Πρόκειται για έναν από τους παλιότερους οικισμούς του Πωγωνίου που αναφέρεται πριν την κατάκτηση της Ηπείρου από τους Τούρκους (1430). Την περίοδο της τουρκοκρατίας υπήρξε διαχρονικά στόχος ληστρικών επιδρομών και διεκδικήσεων μεταξύ των πασάδων Αργυροκάστρου και Ιωαννίνων. Σημερινό αξιοθέατο στο κέντρο του χωριού είναι το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται με την ονομασία Καστάνιανη το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1954 με το ΦΕΚ 5Α - 11/01/1954 μετονομάστηκε σε Καστανή. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Καστάνιανης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δελβινακίου του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφηκαν 67 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2021 – 400 μέτρα γυναικών
Τα 400 μέτρα γυναικών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2021 πραγματοποιήθηκαν στις 5 Μαρτίου, τοπική ώρα 11:22 (σειρές) και 19:33 (ημιτελικοί) και στις 6 Μαρτίου, τοπική ώρα 20:25 (τελικός).
Σειρές
Πρόκριση: Οι 2 πρώτες κάθε σειράς (Q) και οι επόμενοι 4 καλύτεροι χρόνοι (q) προκρίνονται στους ημιτελικούς.
Ημιτελικοί
Πρόκριση: Οι 2 πρώτες κάθε σειράς (Q) προκρίνονται στον τελικό.
3154 Γκραντ
Ο Γκραντ (Grant) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,6. Ανακαλύφθηκε το 1984 από τον Αμερικανό αστρονόμο Μπράιαν Σκιφ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Οδυσσέως Γκραντ.
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γκραντ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γκραντ
Ρόι Άντερσον (ποδόσφαιρο)
Ο Ρόι Άντερσον, γεννημένος στις 2 Αυγούστου 1949 στο Κίρσεμπεργκ (συνοικία στα βόρεια του Μάλμε), είναι πρώην Σουηδός διεθνής ποδοσφαιριστής.
Βιογραφία
Ο Άντερσον αγωνίστηκε για διάστημα δεκαπέντε ετών ως κεντρικός αμυντικός για λογαριασμό της Μάλμε ΦΦ, όπου διακρίθηκε κυρίως για το πάθος και τη δύναμή του. Με την ομάδα του κατέκτησε το σουηδικό πρωτάθλημα συνολικά πέντε φορές (1970, 1971, 1974, 1975 και 1977), καθώς και το Κύπελλο Σουηδίας, επίσης πέντε φορές (1973, 1974, 1975, 1978 και 1980). Σε ατομικό επίπεδο, έλαβε, το 1977, το Guldbollen, βραβείο του καλύτερου Σουηδού παίκτη της χρονιάς. Πραγματοποίησε συνολικό αριθμό συμμετοχών της τάξεως των 623 αναμετρήσεων με την ομάδα του, εκ των οποίων οι 327 για το πρωτάθλημα.
Το 1979, η ομάδα του έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, ωστόσο, ο ίδιος, καθώς είχε υποστεί σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο, δεν αγωνίστηκε, σε μια αναμέτρηση όπου η ομάδα του ηττήθηκε απέναντι στη Νότιγχαμ Φόρεστ (1-0). Ο σύλλογος έλαβε, έπειτα από την επιτυχημένη αυτή πορεία, το χρυσό μετάλλιο Σβένσκα Ντάγκμπλαντετ, το οποίο ανταμείβει την κορυφαία αθλητική επίδοση της χρονιάς στη Σουηδία. Οι επιδόσεις του Ρόι Άντερσον στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης ήταν της τάξεως των 18 συμμετοχών, χωρίς, ωστόσο, να πετύχει κάποιο τέρμα.
Ο Άντερσον αριθμούσε συνολικά είκοσι διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Σουηδίας, αγωνιζόμενος με τα χρώματά της μεταξύ του 1974 και του 1978. Πραγματοποίησε την πρώτη διεθνή συμμετοχή του στις 13 Οκτωβρίου 1974, σε αναμέτρηση απέναντι στην Τσεχοσλοβακία, ενώ την τελευταία στις 16 Αυγούστου 1978 απέναντι στη Δανία.
Έλαβε μέρος, με την εθνική ομάδα της Σουηδίας, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, το οποίο διεξήχθη στην Αργεντινή. Κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αγωνίστηκε ως βασικός και συνολικά σε τρεις αναμετρήσεις: απέναντι στη Βραζιλία, την Αυστρία και την Ισπανία.
Απέκτησε δύο υιούς, τους Πάτρικ και Ντάνιελ, οι οποίοι υπήρξαν, επίσης, ποδοσφαιριστές και, μάλιστα, διεθνείς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάλμε ΦΦ
Πέτρος Α΄ του Αλανσόν
Ο Πέτρος Α΄ του Αλανσόν (1251 - 6 Απριλίου 1284) ήταν ένας από τους μικρότερους γιους του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Θ΄ του Αγίου και της Μαργαρίτας της Προβηγκίας, κόμης του Αλανσόν (1269 - 1284), κόμης του Μπλουά και του Σαρτρ (1272 - 1284) και κόμης του Πέρς.
Συμμετοχή στην Η΄ Σταυροφορία
Γεννήθηκε στους Αγίους Τόπους την εποχή που ο πατέρας του έκανε τετραετή περιοδεία αμέσως μετά την Ζ΄ Σταυροφορία, εκεί γεννήθηκαν και άλλα δυο αδέλφια του ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης Τριστάνος της Γαλλίας και η μικρότερη αδελφή του Λευκή. Όταν επέστρεψαν στο Παρίσι ο πατέρας του του έδωσε την κομητεία του Αλανσόν. Συμμετείχε με τον Λουδοβίκο Θ΄ του στην Η΄ Σταυροφορία, ο στρατός δοκιμάστηκε σκληρά από την επιδημία πανώλης στην οποία βρήκαν τον θάνατο ο ίδιος ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης Τριστάνος της Γαλλίας. Επιστρέφοντας στη Γαλλία παντρεύτηκε την Ιωάννα του Σατιγιόν (1272), πήρε σαν προίκα τα εδάφη του Μπλουά, του Σαρτρ και του Γκίζ. Από τον γάμο απέκτησε δυο γιους που πέθαναν σε βρεφική ηλικία.
Θάνατος του Πέτρου στο Σαλέρνο
Μετά τον Σικελικό Εσπερινό (1282) πήγε στη Σικελία για να υποστηρίξει τον θείο του Κάρολο τον Ανδεγαυό, εκεί πέθανε αιφνίδια στο Σαλέρνο (1284). Μετά τον θάνατο του η κομητεία του Αλανσόν πέρασε στο Γαλλικό στέμμα, η χήρα του δεν ξαναπαντρεύτηκε πουλώντας το Σαρτρ (1286) στον Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας. Μετά τον θάνατο της Ιωάννας η Γκιζ και η Μπλουά πέρασαν στον ξάδελφο της Ούγο του Σατιγιόν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1272 την Ιωάννα του Μπλουά, κόρη και κληρονόμο του Ιωάννη Α΄ κόμη του Μπλουά & κυρίου του Αβεν και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι
Κάστρο του Ρίβολι
Το Κάστρο του Ρίβολι, ιταλ.: Castello di Rivoli, είναι μια πρώην κατοικία του Βασιλικού Οίκου της Σαβοΐας στο Ρίβολι (μητροπολιτική πόλη του Τορίνο, Ιταλία). Αυτή τη στιγμή είναι έδρα του Castello di Rivoli: Museo d'Arte Contemporanea, το μουσείο σύγχρονης τέχνης του Τορίνο.
Το 1997 συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO μαζί με άλλες 13 κατοικίες του Οίκου της Σαβοΐας.
Ιστορία
Το κάστρο κτίστηκε πιθανώς τον 9ο-10ο αι. Η ύπαρξή του αναφέρεται για πρώτη φορά το 1159, σε ένα δίπλωμα του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Α΄ του Μπαρμπαρόσα, που παραχώρησε τις περιοχές Ριβολέζε στους επισκόπους του Τορίνο.
Ο Οίκος της Σαβοΐας απέκτησε το Ρίβολι τον 11ο αι. Αμέσως μετά, άρχισε μια διαμάχη με τους επισκόπους, η οποία το 1184 είχε ως αποτέλεσμα ζημιές στο κάστρο. Το 1273 τον επισκέφθηκε ο βασιλιάς Εδουάρδος Α' της Αγγλίας, καθ' οδόν από τη Σταυροφορία προς την Αγγλία, τον συνάντησαν οι αγγελιοφόροι του κόμη της Σαβοΐας πριν ταξιδέψει στα Σούσα και στο Mοντ Τσένις στον δρόμο για να επισκεφτεί στο Σαιν-Ζορζ ντ' Εσπεράνς. τον Φίλιππο Α' κόμη της Σαβοΐας. Το 1330 ο Aμεδαίος ΣΤ΄ της Σαβοΐας επέτρεψε στο ανώτερο διοικητικό συμβούλιο της υπαίθρου (Consiglio dei Principi) να το καταλάβει. Το κάστρο ήταν ο πρώτος χώρος δημόσιας λατρείας της Σινδόνης του Τορίνο.
Το κάστρο γνώρισε τότε μια περίοδο παρακμής. Το 1559, η Συνθήκη του Κατώ-Καμπρεζί απαγόρευσε στον δούκα Eμμανουήλ-Φιλιβέρτο να διαμένει στο Τορίνο, μέχρι να αποκτήσει ένα άρρεν τέκνο. Ως εκ τούτου, διέμενε στο Κάστρο του Ρίβολι, μετά την αναστήλωσή του από τον αρχιτέκτονα Aσκάνιο Βιτότσι. Το 1562 γεννήθηκε ο κληρονόμος Κάρολος-Εμμανουήλ Α' και επέστρεψε στο Τορίνο. Έργα στα σχέδια του Βιτότσι έγιναν μέχρι το 1644 υπό τον Κάρλo και τον Aμεδαίο ντι Καστελαμόντε, με την κατασκευή του λεγόμενου Μακριού Μανικιού (Manica Lunga), που προοριζόταν να στεγάσει τη Στοά της Σαβοΐας, το μοναδικό τμήμα του 17ου αι. του οικοδομήματος ορατό ακόμα και σήμερα. Ωστόσο, πολλά έργα τέχνης κλάπηκαν από τα γαλλικά στρατεύματα τα επόμενα χρόνια.
Γκιν
Το Γκιν (Guînes) είναι κοινότητα στο νομό Πα-ντε-Καλαί στη βόρεια Γαλλία. Στο παρελθόν αναγραφόταν ως Guisnes.
Κάστρο του Ρίβολι
Ιστορία
Στις αρχές του 18ου αι. τόσο το κάστρο, όσο και το Mακρύ Μανίκι πυρπολήθηκαν και λεηλατήθηκαν από τους Γάλλους, λόγω του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής. Μετά την πολιορκία του 1706, ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Β΄ της Σαρδηνίας ανέκτησε τα εδάφη και διέταξε την αναδιάρθρωση των ζημιών που υπέστη, αναθέτοντας πρώτα το έργο στον Μικελάντζελο Γκαρόβε, ο οποίος μεγάλωσε το "Mακρύ Μανίκι" και μετά, μετά το τέλος του, στον Aντόνιο Μπερτόλα. Ο τελευταίος συνέχισε τα εργοτάξια για άλλα τρία χρόνια, έως ότου παρενέβη ο Φιλίππο Γιουβάρα το 1716. ο διάσημος αρχιτέκτονας είχε μάλιστα στο μυαλό του ένα μεγαλεπήβολο έργο, αλλά τα έργα δεν ολοκληρώθηκαν. Μόνο οι προεκτάσεις των δύο ανατολικών συμμετρικών πτερύγων είχαν τελειώσει, αλλά έμεινε ημιτελής η πρόσοψη. Το 1730 ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Β' έζησε την τρέλα του εδώ: παρόλο που παραιτήθηκε υπέρ του γιου του, αρνήθηκε να εγκαταλείψει τις δουλειές του και προσπάθησε να εκδιώξει τον Κάρολο-Εμμανουήλ Γ' της Σαρδηνίας, ο οποίος, σε συνεννόηση με τον υπουργό του, τον μαρκήσιο Ορμέα, αποφάσισε να κλείσει τον πατέρα του στην κατοικία στο Ριβόλι. Για εκείνη την περίπτωση, το κτίριο τροποποιήθηκε ξανά: προστέθηκαν κιγλιδώματα στα παράθυρα και η πρόσβαση στο Manica Lunga έκλεισε. Στη συνέχεια, το 1794 έγιναν κάποιες μετατροπές από τον Κάρλο Ραντόνι, για τουλάχιστον μερική χρήση της κατοικίας.
Γκιν
Γεωγραφία
Το Γκιν βρίσκεται στη μεθόριο δύο περιοχών, αυτής της Βουλώνης (Μπουλωνναί) και αυτής του Καλαί (Καλαισί), στην άκρη αποξηραμένων βάλτων, οι οποίοι εκτείνονται μέχρι την ακτή. Το κανάλι του Γκιν συνδέεται με το Καλαί.
Ιστορία
Ιστορικά, το Γκιν, ήταν η πρωτεύουσα μικρής κομητείας με το ίδιο όνομα.
Κάστρο του Ρίβολι
19ος αι. και μετά
Ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Β΄ ανέθεσε μια νέα πρόσοψη στον Φιλίππο Γιουβάρα, η οποία επίσης έμεινε ημιτελής. Μετά την παραίτησή του και την αποτυχημένη προσπάθειά του να ανακτήσει την εξουσία από τον γιο του Κάρολο-Εμμανουήλ Γ', ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Β΄ έζησε εδώ ως φυλακισμένος με τη μοργκανατική σύζυγό του μαρκέζα ντι Σπίνιο. Μετά το τέλος του, το κάστρο παρέμεινε ως επί το πλείστον εγκαταλελειμμένο, μέχρι το 1863, όταν ο δήμος του Ρίβολι το μετέτρεψε σε στρατώνες. Είκοσι χρόνια αργότερα ένα τμήμα χρησιμοποιήθηκε ως βιβλιοθήκη.
Το οικοδόμημα υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και παρέμεινε σε ουσιαστική εγκατάλειψη μέχρι το 1979, όταν ξεκίνησαν νέες εργασίες αποκατάστασης. Το 1984 το κάστρο άνοιξε ξανά ως ο χώρος του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, το πρώτο μουσείο σύγχρονης τέχνης στην Ιταλία. Το 2000 το κάστρο έγινε επίσης ο χώρος ενός εστιατορίου, βραβευμένου με αστέρι Mισελέν, όταν ο σεφ Nταβίντε Σκάμπιν μετέφερε εκεί το εστιατόριό του Κόμπαλ, μετονομάζοντάς το Combal.Zero.
Γκιν
Ιστορία
Μετά την αποχώρηση των Ρωμαίων, τον 5ο αιώνα, λίγα είναι γνωστά για την πόλη. Κατά την διάρκεια των Σκοτεινών Χρόνων, σύμφωνα με έναν θρύλο, η περιοχή του Γκιν ήλθε στην κατοχή ενός Αινερίκ (Aigneric), Μαγιορδόμου του βασιλιά Θεοδεβέρτου Γ΄ της Βουργουνδίας.
Κάστρο του Ρίβολι
Έργα ανακαίνισης
Οι πρώτες εργασίες ανακαίνισης μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο πραγματοποιήθηκαν υπό τον αρχιτέκτονα του Τορίνο Aντρέα Μπρούνο. Δυστυχώς, η πρωτοβουλία δεν ολοκληρώθηκε, καθώς η διαθέσιμη χρηματοδότηση αρκούσε μόνο για την αποκατάσταση των δομικών ζημιών. Το 1967 ο Μπρούνο προχώρησε στο γκρέμισμα των αποσυντιθέμενων τμημάτων του αιθρίου, που είχε κτιστεί στις αρχές του 900.
Γκιν
Ιστορία
Το 928, όταν οι Δανοί εισέβαλαν και κατέλαβαν την περιοχή, το Γκιν ήταν μάλλον ένα ανυπεράσπιστο χωριό. Περιφραγμένο ανάχωμα και διπλή τάφρος κατασκευάστηκαν σε σύντομο διάστημα από τους Δανούς. Από αυτά προήλθε το κάστρο του Γκιν. Ο Αρνούλφος Α΄, Κόμης της Φλάνδρας, αναλογιζόμενος πως μια αντεπίθεση θα ήταν καταστροφική, κανόνισε τον γάμο της κόρης του Ελστρούδης, με τον Σίγκφριντ, τον Δανό ηγέτη, παραχωρώντας του τον τίτλο του Κόμη του Γκιν αλλά ως υποτελής σε αυτόν, τον Κόμη της Φλάνδρας. Η κομητεία του Γκιν απέκτησε μεγάλη σημασία από τους διαδόχους του Σίγκφριντ.
Στις αρχές του 11ου αιώνα, ο Κόμης Μανασσής (Manassès) ίδρυσε μονή για το τάγμα του Αγίου Βενεδίκτου. Η μονή τέθηκε στην δικαιοδοσία του γειτονικού αββαείου του Αγίου Λεονάρδου. Την ίδια εποχή, το Γκιν περιελάμβανε τρεις ενορίες εντός των τειχών του, των οποίων οι εκκλησίες ήταν αφιερωμένες στον Άγιο Μπερτέν, τον Άγιο Πέτρο και τον Άγιο Μένταρ. Έξω από τα οχυρά της πόλης βρισκόταν το αββαείο του Αγίου Λεονάρδου, η εκκλησία του Αγίου Μπλαιζ, στον οικισμό του Μελλέκ, και το λεπροκομείο του Αγίου Κουεντέν, στον οικισμό του Σπελλέκ.
Κάστρο του Ρίβολι
Εκθέσεις
Από την έναρξή του, το Καστέλο ντι Ρίβολι έχει παρουσιάσει ένα συνεχές πρόγραμμα εντός της μπαρόκ αρχιτεκτονικής του και εκτός έδρας, που περιλαμβάνει ατομικές εκθέσεις, ειδικές παραγγελίες καθώς και ομαδικές εκθέσεις με σημαντικούς Ιταλούς και διεθνείς σύγχρονους καλλιτέχνες του 20ου και 21ου αι., όπως: Αατζιάo, Κάρλα Ατσάρντι, Φραντς Άκερμαν, Φράνσις Άλυς, Κάρλ Άντρε, Kάρελ Άπελ, Στέφανο Αριέντι, Eντ Άτκινς, Γιούρι Ανκαράνι, Τζιοβάνι Ανσέλμo, Φράνσις Μπέικον, Μπερντ & Χίλα Μπέχερ, Βανέσα Μπήκροφτ, Άννα Μπογκιγκουιάν, Καντίσε Μπράιτς Τζάνετ Κάρντιφ, Mαουρίτσιο Καστελάν, Τζιάνι Κολόμπο, Κλαούντια Κόμτε, Άντον Κορμπίγιν, Έντσο Κούτσι, Μέρκε Κούνινγκχαμ, Ρομπέρτο Κουόγκι, Tόμας Ντέμαντ, Ραϋμόντ Ντεπαρντόν, Γιαν Ντίμπετς, Πατρίτσιο ντι Μάσιμο, Mαρλένε Ντούμας, Όλαφουρ Ελίασον Eλαφουρίνο Φάμπρo, Λάρα Φαβαρέτo, Τερεσίτα Φερνάντεθ, Λοουτσιο Φοντάνα, Γιάνγκ Φούντονγκ, Άννα Γκάσκελ, Φρανκ Ο. Γκέρυ, Mάριο Τζιακομέλι, Aλμπέρτο Τζιακομέτι, Τζίλμπερτ & Τζορτζ, Nαν Γκόλντιν, Νταν Γκράχαμ, Aντρέας Γκούσκυ, Kέιθ Χάρινγκ, Mόνα Χατούμ, Σούζαν Χίλερ, Ρόνι Χορν, Πιέρ Χούυγκ, Άννε Χίμχοφ, Aράτα Ισοζάκι, Φραντσέσκο Γιοντίτσε, Γιόαν Γιόνας, Oν Καβάρα, Mάρτιν Περίτζε, Γουίλιαμ K. Kίρκεμπυ, Φραντς Κλίνε, Γιόζεφ Κόσουθ, Γιάννης Κουνέλλης, Τζέιμς Λη Μπάιαρς, Nαλίνι Μαλάνι, Πιέρο Μαντσόνι, Τζον ΜακΚράκεν, Άνα Μεντιέτα, Μπέρτραντ Λάβιερ, Ρενάτο Λεότα, Ρίτσαρντ Λονγκ, Mάριο Χερτς, Χοάν Mιρό, Κάρλο Μολίνο, Μπρθς Νάουμαν, Σιρίν Νεσάτ, Mαξ Νόιχαους, Πέδρο Νέβες Μάρκουες, Χέλμουτ Νιούτον, Κλάες Όλντενμπουργκ, Ούριελ Ορλόφ, Τζιούλιο Παολίνι, Φιλίπε Περάνο, Τζιουζέπε Πενόνε, Eλίζαμπεθ Πέιτον, Πάολα Πίβι, άρνουλφ Ράινερ, Mίκαελ Ράκοβιτς, Τόμας Ράκοβιτς, Ρόμπιν Ρίτσαρντς, Ντόρις Σαλκέντο, Ντέιβιντ Σέιλ, Tόμας Σάιτ, Mαρινέλα Σενατόρε, Βάελ Σάουκυ, Κάλυ Σπούνερ, Χάναχ Στάρκεϋ, Χάιμ Σ΄ταινμπαχ, Χίτο Στέιερλ, Kεΐχι Ταχάρα, Aλεσάντρα Τέσι, Aρμάντο Τέστα, Βόλφγκανγκ Τίλμανς, Γκράτσι Τοντέρι, Κούζιγιε φαν Μπρούγκεν, Παλόμα Βάργκα Βάιστς, Εμίλιο Βεντόβα, Γιαν Βερκρούιζε, Φραντσέσκο Βετσόλι, Άντυ Γουόρχολ, Λώρενς Βάινερ, Άντρο Βέκουα, Ζόελ-Πέτερ Γουίτκιν και Γκιλμπέρτο Τσόριo, μεταξύ άλλων.
Γκιν
Ιστορία
Στο τέλος του 11ου αιώνα, ο Βαλδουίνος Β΄ κατασκεύασε ένα τεράστιο πέτρινο κάστρο στην κορυφή του παλαιού πύργου το Σίγκφριντ και περιέκλεισε την πόλη με πέτρινο τείχος, με αμυντικούς πύργους σε κάθε μια από τις εισόδους. Ο γιος του Φουλκ συμμετείχε στην Πρώτη Σταυροφορία.
Κάστρο του Ρίβολι
Μόνιμη Συλλογή
Η Μόνιμη Συλλογή καταγράφει κρίσιμες στιγμές στην ανάπτυξη της σύγχρονης τέχνης στην Ιταλία και στο εξωτερικό, από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 έως τα τελευταία ρεύματα. Βρίσκεται στο επίκεντρο των δραστηριοτήτων του Μουσείου και περιλαμβάνει μεγάλες μόνιμες εγκαταστάσεις, που παράγονται ειδικά για τα δωμάτια της ιστορικής Βασιλικής Κατοικίας. Περιλαμβάνει μερικά από τα πιο σημαντικά έργα των Arte Povera καλλιτεχνών, όπως οι Τζιοβάνι Ανσέλμo, Aλιγκιέρι Μποέτι, Mάριο Μερτς, Mαρίζα Μαρτς, Mικελάντζελο Πιστολέτo, θεμελιώδη έργα από σύγχρονους Ιταλούς καλλιτέχνες όπως ο Mαουρίτσιο Κατελάν, καθώς και σημαντικά έργα από την Tρανσαβαντγκάρντια, Λαντ Αρτ, και έργα τέχνης που αντανακλούν τις τελευταίες σύγχρονες διεθνείς εκφράσεις.
Γκιν
Ιστορία
Στις 22 Ιανουαρίου 1351, τρια χρόνια μετά την κατάληψη του Καλαί από τον Εδουάρδο Γ΄, το κάστρο του Γκιν κατελήφθη και αυτό από τους Άγγλους.
Κάστρο του Ρίβολι
Μόνιμη Συλλογή
Το 2021 ο γλύπτης της Arte Povera Τζιουζέπε Πενόνε δώρισε περισσότερα από 200 έργα σε χαρτί στο Καστέλο ντι Ρίβολι –συμπεριλαμβανομένων αυτόγραφων σημειώσεων εργασίας, χειρόγραφων στοχασμών, σχεδίων σχεδίων, αρχιτεκτονικών αποδόσεων και φωτογραφιών που συνδέονται με μεγάλα κομμάτια– καθώς και μια έκδοση του Svolgere la propria pelle – finestra ("Ξετυλίξτε το δικό σας δέρμα – Παράθυρο", 1970-2019), που παρουσιάστηκε αρχικά στο Fridericianum στο Κάσελ το 1972.
Συλλογή Τσερούτι
Το 2017 το Καστέλο ντι Ρίβολι ανακοίνωσε την απόκτηση της συλλογής έργων τέχνης του F. Cerruti, η αξία της οποίας εκτιμάται στα 570 εκατομμύρια δολάρια. Ανάμεσα στα έργα που συγκέντρωσε ο Φεντερίκο Τσερούτι είναι πίνακες των Φράνσις Μπέικον, Τζιόρτζιο ντε Κίρικo, Ρενέ Μαργκρίτ, Aμεντέο Μοντιλιάνι, Πάμπλο Πικάσo, Ωγκύστ Ρενουάρ, Βασίλιυ Καντίνσκυ και Άντυ Γουάρχολ.
Γκιν
Ιστορία
Το 1360, η Συνθήκη της Βρετάνης παρέδωσε την πόλη και την κομητεία της στην Αγγλία και έγινε μέρος του Παλατινάτου του Καλαί, της τελευταίας Αγγλικής κτήσης στην ηπειρωτική Γαλλία. Όταν οι Γάλλοι κατέλαβαν την πόλη του Καλαί τον Ιανουάριο του 1558, το Γκιν άντεξε, χάρη στις προσπάθειες του Άγγλου διοικητή, Ουίλλιαμ Γκρέυ, 13ου Βαρώνου Γκρέυ ντε Ουίλτον. Όμως, μετά από λίγες μέρες απεγνωσμένης μάχης, ο Γκρέι τραυματίστηκε και οι στρατιώτες του αρνήθηκαν να πολεμήσουν. Οι Γάλλοι έδωσαν έντιμους όρους παράδωσης και η Αγγλική κατοχή της περιοχής ολοκληρώθηκε.
Κάστρο του Ρίβολι
Συλλογή Τσερούτι
Επιπλέον, η Βίλα Τσερούτι παίζει σημαντικό ρόλο στο συγκρότημα του Κάστρου του Ρίβολι χάρη και στο «πράσινο» στοιχείο της. Όσον αφορά το ίδιο το κάστρο, μόνο ένα μικρό μέρος του αρχαίου υπάρχοντος κήπου σώζεται ακόμη, δηλαδή το νυμφαίο. Πρόκειται για ένα τεχνητό σπήλαιο, που κατασκευάστηκε στα τέλη του 16ου αι. στην πλαγιά του λόφου, επενδεδυμένο με τούβλα, που τροφοδοτείται από μια υπόγεια δεξαμενή νερού και καλύπτεται από αυθόρμητη βλάστηση. Μέσα από μια ακριβή αποκατάσταση, αυτός ο τόπος είναι σήμερα ανοιχτός σε επισκέπτες που διασκεδάζουν με θαλάσσια παιχνίδια και μουσική. Εκτός από αυτή τη μικρή καταπράσινη περιοχή, η Βίλα Τσερούτι παρεμβαίνει με τον ιδιόμορφο και αρκετά σημαντικό κήπο της. Μάλιστα, παρουσιάζει ένα μέρος για μοναστηριακό διαλογισμό, έναν αγροτικό χώρο με ορνιθώνα και λαχανόκηπο, έναν παιδότοπο με αίθουσα μπόουλινγκ, μια πανοραμική θέα στις Άλπεις και στο δάσος. Το πιο οικείο μέρος ολόκληρης της ιδιοκτησίας βρίσκεται στο δάσος και αποτελείται από ένα νεκροταφείο σκύλων, στο οποίο ο Τσερούτι συνήθιζε να θάβει τα κατοικίδιά του. Το νυμφαίο μαζί με τον κήπο της Βίλα Τσερούτι παρέχουν στο Κάστρο του Ρίβολι έναν πνεύμονα πράσινου
Γκιν
Πληθυσμός
Οι κάτοικοι της περιοχής ονομάζονται Γκινουά (Guinois). Ο μέσος μηνιαίος μισθός στην πόλη είναι 1.751€.
Κάστρο του Ρίβολι
Βιβλιοθήκη
Η βιβλιοθήκη του Καστέλο ντι Ρίβολι είναι ανοιχτή στο κοινό από το 1999 και ειδικεύεται στην τέχνη και τη θεωρία του 20ου και 21ου αι., με επίκεντρο τους καλλιτέχνες που εμφανίζονται στις συλλογές του μουσείου. Περιλαμβάνει περίπου 44.000 βιβλία και περιοδικά χωρισμένα στις ακόλουθες κατηγορίες: σύγχρονη τέχνη, φωτογραφία, αρχιτεκτονική, σχέδιο και διαφήμιση από το 1960 έως σήμερα. Στεγάζει επίσης μια προσβάσιμη βιβλιοθήκη βίντεο με περισσότερα από 900 βίντεο. Από το 2009 η Βιβλιοθήκη Καστέλο ντι Ρίβολι αποτελεί μέρος ενός τοπικού δικτύου εξειδικευμένων βιβλιοθηκών, του Cobis Coordinamento delle Biblioteche Speciali e Specialistiche di Torino,.
Γκιν
Πληθυσμός
Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού του Γκιν
Κάστρο του Ρίβολι
Διευθυντές και Δ.Σ
Πρόεδροι
Γκιν
Στήλη του Μπλανσάρ
Η στήλη κτίστηκε για να τιμήσει την διάσχιση της Μάγχης από τον Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ με αερόστατο θερμού αέρα στις 7 Ιανουαρίου 1785.
Κάστρο του Ρίβολι
Διευθυντές και Δ.Σ
Διευθυντές
Γκιν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Γαλλίας
Κάστρο του Ρίβολι
Διευθυντές και Δ.Σ
Το σημερινό διοικητικό συμβούλιο  <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">]
Ανίτα Στιούαρτ, πριγκίπισσα της Μπραγκάνσα
H Ανίτα, αγγλ. Anita Stewart Morris (7 Αυγούστου 1886 - 15 Σεπτεμβρίου 1977) από τον Οίκο Στιούαρτ Μόρρις ήταν κόρη δικηγόρου και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Μπραγκάνσα.
Κάστρο του Ρίβολι
Διευθυντές και Δ.Σ
Τρέχουσα Συμβουλευτική Επιτροπή  <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">]
Ανίτα Στιούαρτ, πριγκίπισσα της Μπραγκάνσα
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Γουίλιαμ Ρίνελαντερ Στιούαρτ (1852-1925), δικηγόρου και της Άννι ΜακΚη Άρμστρονγκ (1864-1925). Είχε έναν αδελφό, τον Γουίλιαμ Ρίνελαντερ Στιούαρτ. Το 1906 οι γονείς της διαζεύχθηκαν και η μητέρα της παντρεύτηκε τον Τζέιμς-Χένρυ Σμίθ, ο οποίος όμως απεβίωσε στον μήνα του μέλιτος το 1907. Η Άννι ΜακΚη Άρμστρονγκ έκανε τρίτο γάμο με τον Ζαν ντε Σαιντ Κυρ το 1915.Θείος της ήταν ο Λίσπεναρντ Στιούαρτ (1855-1927), Γερουσιαστής της πολιτείας της Ν. Υόρκης.
Κάστρο του Ρίβολι
Λαϊκή κουλτούρα
Το παλάτι είναι το σκηνικό για το έργο King Victor and King Charles του Robert Browning.
Ανίτα Στιούαρτ, πριγκίπισσα της Μπραγκάνσα
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1909 τον Μιχαήλ των Μπραγκάνσα δούκα του Βιζέου. Ο Μιχαήλ ήταν διάδοχος του πατέρα του Μιχάλη (Β΄) τιτουλάριου βασιλιά της Πορτογαλίας, αλλά με τον μοργανατικό αυτόν γάμο του αποκήρυξε τα δικαιώματά του στον θρόνο. Ο Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας απένειμε στην Ανίτα τον τίτλο της πριγκίπισσας της Μπραγκάνσα. Η Ανίτα είχε τέκνα:
Κάστρο του Ρίβολι
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Ανίτα Στιούαρτ, πριγκίπισσα της Μπραγκάνσα
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα
Κάστρο του Ρίβολι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές αποπερατωμένα τον 12ο αιώνα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο Ριβολι
3155 Λη
Ο Λη (Lee) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,6. Ανακαλύφθηκε το 1984 από τον Αμερικανό αστρονόμο Μπράιαν Σκιφ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού στρατηγού του Εμφύλιου Πολέμου Ρόμπερτ Λη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Λη είναι V (όμοιος με του αστεροειδή 4 Εστία). Ο Λη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 19 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Λη
Πρώτη γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία
16ος αιώνας- Η εξερεύνηση
Πρόδρομος της γαλλικής αποικιακής αυτοκρατορίας είναι ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α', ο οποίος αμφισβήτησε την αποικιακή ηγεμονία των Ισπανών και των Πορτογάλων, οι οποίοι με τη συγκατάθεση του Πάπα το 1494 μοιράστηκαν τον κόσμο με την Αλεξανδρινή γραμμή, και άρχισε προσπάθειες αποικισμού.
Για το σκοπό αυτό, εξερευνητές ξεκίνησαν για τις απέναντι ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού για λογαριασμό του βασιλείου της Γαλλίας: Το 1523 ο Τζοβάνι ντα Βερρατσάνο έπλευσε κατά μήκος της ακτής της Βόρειας Αμερικής. Το 1534 ο Ζακ Καρτιέ ανέπλευσε τον ποταμό Άγιο Λαυρέντιο, που αργότερα, κατά τον Γαλλικό αποικισμό της Αμερικής, έγινε η οδός της γαλλικής διείσδυσης στην Αμερική.
Μετά από αυτά τα ταξίδια έγιναν μερικές αποτυχημένες προσπάθειες εγκατάστασης Γάλλων στα παράλια του κόλπου του Ρίο ντε Τζανέιρο και στη Φλόριντα.
Έπειτα η Γαλλία βυθίστηκε στην αναταραχή των θρησκευτικών πολέμων και η αποικιακή πολιτική εγκαταλείφθηκε.
17ος αιώνας - Ο αποικισμός
μικρογραφία|280x280εσ|Από το 1534, οι Γάλλοι εξερεύνησαν τον ποταμό [[Άγιος Λαυρέντιος (ποταμός)|Άγιο Λαυρέντιο και ίδρυσαν τη Νέα Γαλλία.]] μικρογραφία|280x280px|Εμπόριο γουναρικών με τους αυτόχθονες, Καναδάς 1777 Στις αρχές του 17ου αιώνα ο Ερρίκος Δ' στράφηκε προς τον Καναδά. Το 1608 ο Σαμουέλ ντε Σαμπλάν ίδρυσε την πόλη του Κεμπέκ και το 1611 το Μόντρεαλ, ως μικρά φυλάκια για το εμπόριο γουναρικών, θέτοντας τις βάσεις της Νέας Γαλλίας (η Ακαδία και ο Καναδάς).
Ο καρδινάλιος Ρισελιέ εφάρμοσε αποικιακή πολιτική μεγάλης κλίμακας κυρίως με την ελπίδα να αποκόψει από τις πηγές πλούτου την Ισπανία, την Αγγλία και τις Ενωμένες Επαρχίες (Ολλανδία). Η ενίσχυση του ναυτικού της Γαλλίας για στρατιωτικούς λόγους ευνόησε την αποικιακή και εμπορική δράση. Άρχισε η σταθερή εγκατάσταση Γάλλων στις Αντίλλες. Ο Άγιος Χριστόφορος κατακτήθηκε το 1625, η Γουαδελούπη και η Μαρτινίκα το 1635 και η Ρεϋνιόν (Ιλ Μπουρμπόν) το 1642. Επίσης, οι Γάλλοι εγκαταστάθηκαν στα παράλια της Β. Αφρικής, στις εκβολές του ποταμού Σενεγάλη, στη Μαδαγασκάρη. Ο Ρισελιέ δημιούργησε εταιρείες όπως την Εταιρεία της Νέας Γαλλίας στον Καναδά το 1628 και την Εταιρεία των Αμερικανικών Νήσων.
Ο Μαζαρίνος δεν ενδιαφέρθηκε για τη θάλασσα και τις αποικίες. Το ναυτικό εγκαταλείφθηκε. Το 1662 είχαν απομείνει ελάχιστα πλοία και ο αποικισμός σταμάτησε.
Από το 1661 με την αρχή της προσωπικής εξουσίας του Λουδοβίκου ΙΔ' και υπουργό τον Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ, άρχισε μια πραγματικά μεγάλη ναυτική και αποικιακή πολιτική.
Ο Κολμπέρ επιδιώκοντας να προμηθεύσει τη Γαλλία με προϊόντα ενθάρρυνε τις υπερπόντιες επιχειρήσεις. Δημιούργησε νέο στόλο, άρχισαν εξερευνήσεις στη Βόρεια Αμερική και το 1682 κατακτήθηκε η Λουιζιάνα. Στις Αντίλλες αναπτύχθηκε η καλλιέργεια του ζαχαροκάλαμου. Προωθήθηκε η εγκατάσταση στις όχθες του Σενεγάλη, στη Μαδαγασκάρη, στη Ρεϋνιόν, και κυρίως στην Ινδία όπου η διείσδυση συνεχίστηκε και μετά το θάνατο του Κολμπέρ το 1683 από τη Γαλλική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών.
Έτσι η Γαλλία έως το τέλος του αιώνα είχε εγκατασταθεί στη Βόρεια Αμερική και την Ινδία, περιοχές όπου η Βρετανία είχε περισσότερες κτήσεις, γεγονός που έδωσε αφορμή σε πόλεμο από το 1688-1697 (Εννεαετής πόλεμος) όπου η Γαλλία ηττήθηκε.
18ος αιώνας
μικρογραφία|280x280εσ|Διάσκεψη μεταξύ Γάλλων αξιωματούχων και [[Ιθαγενείς πληθυσμοί της Αμερικής|Ιθαγενών αρχηγών γύρω στο 1750.]] Λίγο αργότερα ο πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής κατέληξε στη συνθήκη της Ουτρέχτης το 1713, με την οποία η Γαλλία αναγκάστηκε να εκχωρήσει στην Αγγλία τον κόλπο Χάντσον, την Ακαδία, τη Νέα Γη και στις Αντίλλες τον Άγιο Χριστόφορο.
Οι Γάλλοι ωστόσο συνέχισαν τις εξερευνήσεις. Στον Καναδά έφθασαν έως τα Βραχώδη όρη 1731-1743 και κατέλαβαν στις Αντίλλες τη Σάντα Λουτσία και στον Ινδικό ωκεανό το νησί του Μαυρικίου (Ιλ ντε Φρανς) το 1715 και τις Σεϋχέλλες το 1742.
Στην Ινδία, η Γαλλική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών υπό τη διεύθυνση του Ζοζέφ-Φρανσουά Ντιπλέξ από το 1719 έως το 1763 επέκτεινε την κυριαρχία της σε έκταση 1.300.000 χμ2.
Το 1754 η πρώτη γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία έφθασε στο απόγειο της ακμής της με συνολική έκταση άνω των 10 εκατομμυρίων χμ2 και πληθυσμό περίπου 30 εκατομμύρια, η Μητροπολιτική Γαλλία εκείνη την εποχή είχε 22 εκατομμύρια κατοίκους.
Η κατάρρευση
μικρογραφία|280x280εσ|Περιοχή όπου διεξήχθη ο [[Γαλλοϊνδιανικός πόλεμος]] Το 1763, με την ήττα της Γαλλίας κατά τον Επταετή Πόλεμο (1755-1763) και τις συγκρούσεις στη Βόρεια Αμερική (Γαλλοϊνδιανικός πόλεμος) η Αγγλία κατέλαβε όλες σχεδόν τις γαλλικές κτήσεις και η Γαλλία διατήρησε μόνο μερικά εδάφη στις Αντίλλες (Μαρτινίκα, Γουαδελούπη, τμήμα του Αγίου Δομίνικου, Σάντα Λουτσία), τη Γαλλική Γουιάνα, το νησί Γκορέ στη Σενεγάλη, τα νησιά Μαυρίκιος και Ρεϋνιόν στον Ινδικό και πέντε εμπορεία στην Ινδία, δηλαδή συνολικά λιγότερο από 40.000 χμ2 με 400.000 κατοίκους.
Στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα συνεχίστηκαν τα γαλλικά εξερευνητικά ταξίδια. Το 1768 ο Λουί-Αντουάν ντε Μπουγκαινβίλ εξασφάλισε τη γαλλική κυριαρχία στην Ταϊτή (Νέα Κύθηρα). Με τη συνθήκη των Βερσαλλιών του 1783 που τερμάτισε τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, η Γαλλία ανέκτησε το νησί Τομπάγκο στις Αντίλλες και επανήλθε στις αποικιακές βάσεις της στη Σενεγάλη.
Η Γαλλική επανάσταση υπερασπίστηκε την αποικιακή κληρονομιά της μοναρχίας αλλά με την εξέγερση των μαύρων στον Άγιο Δομίνικο το 1801 η αποικία του Αγίου Δομίνικου διακήρυξε την ανεξαρτησία της και έγινε η Δημοκρατία της Αϊτής το 1804 καταργώντας τη γαλλική κυριαρχία στο νησί και συνέχισαν να χάνονται εδάφη της αποικιακής αυτοκρατορίας. Το 1803 η Γαλλία πούλησε τη Λουιζιάνα στις ΗΠΑ και από το 1811 η υπεροχή της βρετανικής αποικιακής αυτοκρατορίας ήταν πλέον αδιαμφισβήτητη.
Έτσι, μετά την πτώση της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, η Γαλλία διατήρησε ελάχιστες περιοχές της πρώτης αποικιακής αυτοκρατορίας της: πέντε βάσεις-θύλακες στην ανατολική ακτή της Ινδίας, τη Ρεϋνιόν, το νησί Γκορέ στη Σενεγάλη, μερικά νησιά στις Αντίλλες (Γουαδελούπη, Μαρτινίκα, Άγιος Μαρτίνος κ.λ.), καθώς και η Γαλλική Γουιάνα και το Σαιν-Πιέρ-και-Μικελόν, πριν δημιουργήσει τη Δεύτερη γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία από το 1830.
Το αποικιακό καθεστώς
μικρογραφία|280x280εσ|1850 - Τελετή για την επέτειο της κατάργησης της δουλείας το 1848 στη [[Μαρτινίκα]] Από διοικητική άποψη, οι αποικίες ήταν τυπικά γαλλικές επαρχίες, στην πραγματικότητα όμως υπήρχαν σχέσεις υποτέλειας. Αρχικά τη διοίκηση είχαν αναλάβει οι Εταιρείες κατά το πρότυπο της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών και αργότερα τοποθετήθηκαν Κυβερνήτες για τη στρατιωτική διοίκηση και Τοποτηρητές υπεύθυνοι για τις οικονομικές και διοικητικές υποθέσεις, και οι δύο διορίζονταν από το Παρίσι. Η υποτέλεια των αποικιών ήταν συνέπεια του οικονομικού συστήματος, σύμφωνα με το οποίο οι αποικίες ήταν εμπορικές βάσεις δημιουργημένες για να εξυπηρετούν τα συμφέροντα της μητρόπολης.
Με την ανάπτυξη των φυτειών και για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες σε εργατικά χέρια, οι Γάλλοι μετέφεραν μεγάλο αριθμό Αφρικανών υπό το καθεστώς της δουλείας στις αποικίες τους, σε μεγάλα λιμάνια όπως το Μπορντώ και η Νάντη άνθισε το δουλεμπόριο. Γύρω στα 1780 στα νησιά Μαυρίκιος και Ρεϋνιόν υπήρχαν 50.000 Αφρικανοί, στη Γουιάνα 11.000, στη Μαρτινίκα 90.000, στη Γουαδελούπη 93.000 και στον Άγιο Δομίνικο 400.000. Το 1685 ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄ με τον Μαύρο Κώδικα ρύθμισε το καθεστώς των σκλάβων, οι οποίοι όσο αυξάνονταν γίνονταν και πιο επικίνδυνοι. Το 1794, κατά την περίοδο της Γαλλικής επανάστασης η δουλεία καταργήθηκε αλλά η Υπατεία την επανέφερε. Η δουλεία καταργήθηκε οριστικά το 1848.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Ουβέα
Η Ουβέα (γαλλικά: Ouvéa) είναι νησί και δήμος της επαρχίας των Νήσων Λουαγιοτέ της Νέας Καληδονίας, μιας υπερπόντιας κτήσης της Γαλλίας στον Ειρηνικό ωκεανό. Ο οικισμός Fajawé, στο νησί Ουβέα, είναι το διοικητικό κέντρο του δήμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουβεα
NGC 911
Ο NGC 911 είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Ανδρομέδα και απέχει περίπου 258 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan) το 1878  και ανήκει στο σμήνος γαλαξιών Abell 347.
3156 Έλινγκτον
Ο Έλινγκτον (Ellington) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,3. Ανακαλύφθηκε το 1953 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφρέντ Σμιτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού μουσικοσυνθέτη της τζαζ Ντιουκ Έλινγκτον. Ο αστεροειδής αυτός υπήρξε ο τελευταίος χρονικά από τους 4 που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Έλινγκτον εκτιμάται σε 27,7 ± 1,5 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0698. Ο Έλινγκτον περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ως 11 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελινγκτον
3162 Νοσταλγία
Η Νοσταλγία (Nostalgia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 11,3. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του από το ομώνυμο συναίσθημα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Νοσταλγίας είναι άγνωστα. Ο αστεροειδής περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες και 25 λεπτά.
Εντγκάρ Ελμπακιάν
Ο Έντγκαρ Ελμπακιάν (αρμενικά: Էդգար Գևորգի Էլբակյան, 7 Μαρτίου 1928 - 31 Αυγούστου 1988) ήταν Αρμένιος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, γεννημένος στην Τιφλίδα, σε οικογένεια εκπαιδευτικών. Το 1946, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, και μετακόμισε στο Γερεβάν, όπου κι εντάχθηκε στην Ακαδημία Τεχνών. Από εκεί αποφοίτησε το 1950, ενώ αμέσως αργότερα ξεκίνησε την υποκριτική του καριέρα στο θέατρο Yang Audience. Εκεί ερμήνευσε μερικούς από τους σπουδαιότερους ρόλους του ρωσικού και αρμενικού ρεπερτορίου, και όχι μόνο. Το 1962, εντάχθηκε στην ομάδα Sundukyan State Academic Theatre of Yerevan.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι ηθοποιοί Κατηγορία:Σοβιετικοί ηθοποιοί
Άγιος Γόρδιος Κέρκυρας
Ο Άγιος Γόρδιος είναι οικισμός της Κέρκυρας. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Κάτω Γαρούνας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αχιλλείων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γόρδιος (Άη-Γόρδης για τους ντόπιους) είναι παράλιος οικισμός στη νοτιοκεντρική Κέρκυρα, από την δυτική πλευρά του νησιού. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Σιναράδων-Κάτω Γαρούνας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει περίπου 17 χλμ ΝΔ. της πόλης της Κέρκυρας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάτω Γαρούνας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κάτω Γαρούνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αχιλλείων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αχιλλείων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων.
Γενικά στοιχεία
Ο Άγιος Γόρδιος, κτισμένος σε προνομιακή θέση με δασωμένες πλαγιές και εντυπωσιακούς βραχώδεις σχηματισμούς, έχει εξελιχθεί σε σημαντικό τουριστικό θέρετρο με πολλά καταλύματα και αξιόλογη ξενοδοχειακή υποδομή.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας‎
Άβας (γιατρός)
Ο Άβας ή Αίας ήταν αρχαίος Έλληνας γιατρός του 5ου/4ου αιώνα ΠΚΕ για τον οποίο υπάρχει αναφορά μόνο στον Ανώνυμο του Λονδίνου (Anon. Lond. VIII 35f). Ανήκε στην σχολή της Κνίδου, και θεωρείται ότι επηρεάστηκε από τον Αλκμαίωνα τον Κροτωνιάτη. Δίδασκε ότι η υγεία ενός ζώου εξαρτώταν από την ποσότητα των εκρροών («καθάρσεις») του εγκεφάλου διά των αυτιών, των ματιών, της μύτης και του στόματος, θεωρώντας ότι οι πολλές εκρροές ήταν αιτία ασθένειας. Αναγνώριζε επίσης πέντε ειδών καταρροές («καταρρους»), προς την μύτη, τα αυτιά, τα μάτια, πιθανώς το στομάχι, και από το κεφάλι προς το αίμα μέσω των φλεβών. Εξέλιξη της θεωρίας του θεωρείται ότι υιοθετεί ο συγγραφέας των έργων περὶ ἀδένων και περὶ τόπων τῶν κατ’ ἄνθρωπον.
Σημειώσεις
<references group=lower-greek responsive="0" />
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
3163 Ράντι
Ο Ράντι (Randi) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,6. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τσαρλς Κόουαλ, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του από τον Καναδο-αμερικανό ταχυδακτυλουργό («μάγο») Τζέιμς Ράντι.
Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, επί πολλές εβδομάδες πριν και μετά το περιήλιό του, ο Ράντι βρίσκεται εκτός της Κύριας Ζώνης, ενώ στο περιήλιό του βρίσκεται πιο κοντά στον Ήλιο από ό,τι ο πλανήτης `Αρης στο δικό του αφήλιο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Ράντι είναι άγνωστα. Ο Ράντι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 45 ως 75 ώρες περίπου, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ραντι
Μαξ Βέλμαν
Ο Μαξ Βέλμαν (Max Wellmann, Στσέτσιν, 15 Μαρτίου 1863–Πότσδαμ 9 Οκτωβρίου 1933) ήταν γερμανός κλασσικιστής και ιστορικός της ιατρικής. Στην εποχή του θεωρούνταν ένας από τους καλύτερους γνώστες της αρχαίας ιατρικής και φυσικής επιστήμης. Η ερευνητική του δραστηριότητα περιορίστηκε από τις πανεπιστημιακές του υποχρεώσεις και την οικονομική του στενότητα. Αναφορές στο έργο στην αρχαία ιατρική του γίνονται μέχρι και σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόλογοι
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2021 – Άλμα εις τριπλούν γυναικών
Το άλμα εις τριπλούν γυναικών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2021 θα πραγματοποιηθεί στις 6 Μαρτίου, τοπική ώρα 12:05 (προκριματικά) και στις 7 Μαρτίου, τοπική ώρα 17:20 (τελικός).
Προκριματικά
Πρόκριση: 14,10 (Q) ή οι 8 καλύτερες επιδόσεις (q) προκρίνονται στον τελικό.
Παραπομπές
ΑΤριπλούνΓυ 2021Γ
3169 Όστρο
thumb|right|250px|Ο 3169 Όστρο ως κινούμενη φωτεινή κηλίδα σε λήψη με το τηλεσκόπιο των 70 εκατοστών του Αστεροσκοπείου της Χαϊδελβέργης
Ο Όστρο (Ostro) είναι ένας μικρός διπλός αστεροειδής, που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή (την προς τον Ήλιο) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 12,7. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Στήβεν Όστρο (1946-2008), που παρατήρησε πολλούς γεωπλήσιους αστεροειδείς με την τεχνική του ραντάρ.
Ο Όστρο είναι ένας από τους λίγους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης που περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο σε λιγότερο από χίλιες γήινες ημέρες.
Φυσικά χαρακτηριστικά και δορυφόρος
Ο φασματικός τύπος του Όστρο είναι TS (κατά Tholen) ή Xe (κατά SMASSII). Από παρατηρήσεις της καμπύλης φωτός που έγιναν στις 5 Νοεμβρίου και στις 5 Δεκεμβρίου 2005 ανακαλύφθηκε δορυφόρος που έχει παρόμοιες διαστάσεις με τον κυρίως αστεροειδή, έτσι ώστε μαζί του αποτελεί στην ουσία έναν διπλό αστεροειδή. Οι διαστάσεις του μεγαλύτερου σώματος του ζεύγους είναι περίπου 4,4 × 3,4 × 3,2 χιλιόμετρα, ενώ του μικρότερου είναι 4,8 × 2,6 × 2,4 χλμ. Τα δύο σώματα περιφέρονται περί το κοινό τους κέντρο μάζας σε απόσταση 4,8 χλμ. το ένα από το άλλο, με περίοδο περιφοράς ίση με την περίοδο περιστροφής του μεγαλύτερου γύρω από τον εαυτό του: 6 ώρες και 30 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Οστρο
Mercy (τραγούδι των Madame Monsieur)
Το "Mercy" είναι ένα τραγούδι γραμμένο και ερμηνευμένο από το Γαλλικό ντουέτο Madame Monsieur. Το τραγούδι εκπροσώπησε τη Γαλλία στη Eurovision 2018, μετά τη νίκη του στο Destination Eurovision και στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον ήρθε 13ο με 173 βαθμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018 Κατηγορία:Τραγούδια του 2017 Κατηγορία:Singles του 2018
3175 Νέττο
Ο Νέττο (Netto) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,1. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Βέλγο αστρονόμο Ανρί Ντεμπεόν και τον Βραζιλιάνο αστρονόμο Εντγκάρ Ράνγκελ Νέττο, που παρατηρούσαν από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων. Ο αστεροειδής πήρε το όνομά του από το επώνυμο του δεύτερου αστρονόμου.
Αξιοσημείωτη είναι η πολύ μικρή κλίση της τροχιάς του Νέττο ως προς την εκλειπτική, μόλις 38΄29΄΄, κάτι που θα καθιστούσε ευκολότερη μία πιθανή αποστολή διαστημοπλοίου από τη Γη προς αυτόν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Νέττο είναι S (λιθώδης). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Νεττο
Ρίο ντε Τζανέιρο (πολιτεία)
Το Ρίο ντε Τζανέιρο (πορτογαλικά: Rio de Janeiro) είναι πολιτεία της Βραζιλίας. Διοικητικό κέντρο της πολιτείας είναι η πόλη Ρίο ντε Τζανέιρο. Οι κάτοικοι της πολιτείας ονομάζονται "φλουμινένσε" (fluminense)
Η πολιτεία έχει πληθυσμό 15.989.929 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή 2010 και έκταση 43.780,2 τετ.χλμ. Το Ρίο ντε Τζανέιρο διοικητικά διαιρείται σε έξι μεσοπεριοχές και 18 μικροπεριοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες της Βραζιλίας
Madame Monsieur
Οι Madame Monsieur είναι ένα γαλλικό ποπ συγκρότημα που αποτελείται από τους Έμιλι Σάττ και Ζάν-Κάρλ Λούκας. Εκπροσώπησαν τη Γαλλία στη Eurovision 2018 με το τραγούδι τους, "Mercy".