cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κύριοι δρόμοι της Ελλάδας
Αυτοκινητόδρομοι
Η κατασκευή ενός ολοκληρωμένου δικτύου αυτοκινητοδρόμων γίνεται πραγματικότητα, με νέα τμήματα να παραδίδονται συνέχεια. Μεγάλα έργα υπό κατασκευή, είναι και ο νέος Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Ελλάδας, αρχικά με το τμήμα Ξυνιάδα - Τρίκαλα, μήκους 80 χιλιομέτρων, το οποίο παραδόθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2017 και ο Βόρειος Οδικός Άξονας Κρήτης (ΒΟΑΚ), στον οποίο μέχρι στιγμής έχουν μετατραπεί σε αυτοκινητόδρομο μόνο τρία τμήματα, περιμετρικά των μεγαλύτερων πόλεων του νησιού. Ο ΒΟΑΚ είναι ο μοναδικός κεντρικός αυτοκινητόδρομος (που δεν αποτελεί κάθετο κλάδο άλλου μεγαλύτερου αυτοκινητοδρόμου) που βρίσκεται σε νησί. Επίσης, ολοκληρώνονται τμήματα του κάθετου άξονα της Εγνατίας Οδού προς Κρυσταλλοπηγή (το τμήμα προς Προμαχώνα ολοκληρώθηκε στις 2 Ιουνίου 2017). Τέλος, γίνεται αναβάθμιση της Περιφερειακής Οδού Θεσσαλονίκης σε δρόμο με χαρακτηριστικά σύγχρονου αυτοκινητόδρομου. Μελέτες γίνονται για επεκτάσεις της Αττικής Οδού, ενώ δημοπρατούνται και νέα οδικά τμήματα για την αναβάθμιση του τμήματος Πάτρα-Πύργος σε αυτοκινητόδρομο, έργο που από το 2020 πιθανόν θα αναλάβει η Ολυμπία Οδός ΑΕ.
Η κατασκευή του ελληνικού δικτύου αυτοκινητοδρόμων υπήρξε, σε μεγάλο βαθμό, ένα ιδιαίτερα πολύπλοκο και απαιτητικό έργο λόγω των ιδιαιτεροτήτων του αναγλύφου των περιοχών από τις οποίες οι νέοι οδικοί άξονες διέρχονται. Η τοπική γεωμορφολογία, με το ορεινό ανάγλυφο και τις λίγες ενδιάμεσες πεδιάδες, καθώς και οι περιβαλλοντικές ανησυχίες που αφορούσαν την τοπική χλωρίδα και πανίδα, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην τελική επιλογή χάραξης τους. Προκειμένου να ξεπεραστούν οι δυσκολίες αυτές, στις περισσότερες περιπτώσεις απαιτήθηκε η κατασκευή πολλαπλών μεγάλων και δαπανηρών τεχνικών έργων, όπως σηράγγων, γεφυρών και διαβάσεων. Ενδεικτικά, ο συνολικός αριθμός των σηράγγων που κατασκευάστηκαν στους 4 μεγάλους αυτοκινητοδρόμους (Α1, Α2, Α5, Α8) είναι περίπου 110 και το συνολικό τους μήκος είναι περίπου 160 χιλιόμετρα (σε μονό κλάδο).
Αρίθμηση
Η αρίθμηση και τα ονόματα των αυτοκινητοδρόμων ορίζονται από σχετική υπουργική απόφαση του 2015, με τους κύριους άξονες να είναι της μορφής Αx (όπου x είναι μονοί αριθμοί για κάθετους αυτοκινητόδρομους, ζυγοί για οριζόντιους), ενώ οι κλάδοι τους είναι της μορφής Αxx/Axxx. Ωστόσο, δεν έχει αντικατασταθεί το σύνολο των πινακίδων στους αυτοκινητοδρόμους σύμφωνα με την υπουργική απόφαση. Στη σηματοδότηση των Ελληνικών αυτοκινητοδρόμων χρησιμοποιούνται άσπρα / κίτρινα γράμματα γραμματοσειράς DIN 1451, σε πράσινο φόντο.
Εταιρείες και χάρτες
thumb|right|250px|Το δίκτυο των ελληνικών εθνικών οδών σύμφωνα με την Υπουργική Απόφαση του 1963
Πρώτος διαγωνισμός το 2018
Το σύστημα σχεδιαζόταν να είναι διττό και, συγκεκριμένα, τα επαγγελματικής χρήσεως και τα βαρέα οχήματα θα είχαν εγκατεστημένο έναν πομποδέκτη που θα επέτρεπε την παρακολούθηση και καταγραφή της θέσης και της πορείας τους με τη βοήθεια δορυφόρων (τεχνολογία GNSS), ενώ τα ιδιωτικής χρήσεως επιβατικά οχήματα θα αναγνωρίζονταν αυτόματα με κάμερες κυκλοφορίας από τις πινακίδες κυκλοφορίας τους κατά την είσοδο και έξοδό τους από το οδικό δίκτυο επί του οποίου επιβάλλονται τέλη (τεχνολογία αυτόματης αναγνώρισης πινακίδας κυκλοφορίας-ANPR). Για τα ιδιωτικής χρήσης οχήματα θα καταγραφόταν μόνο η διανυθείσα απόσταση στον αυτοκινητόδρομο ώστε το σύστημα να καλύπτει όλες τις προδιαγραφές προστασίας προσωπικών δεδομένων.
Στον διαγωνισμό για την εγκατάσταση και λειτουργία του συστήματος, στη Β' φάση (κατάθεση προσφορών) συμμετείχαν πέντε σχήματα, οι Άκτωρ – Intrakat – Ιntrasoft Inl - Autostrade, Μυτιληναίος-Nusz, ΤΕΡΝΑ – VINCI – KAPSCH TrafficCom, ΟΤΕ με θυγατρική του και η STRABAG επίσης με θυγατρική της. Στις 5 Φεβρουαρίου 2019, μετά από αίτημα των διαγωνιζομένων, δόθηκε παράταση έως τις 28 Φεβρουαρίου για την προθεσμία παραλαβής προσφορών. Τον Μάιο του 2019 ολοκληρώθηκε η Β' φάση του διαγωνισμού και πέρασαν δύο σχήματα, η Ένωση Εταιρειών ΑΚΤΩΡ Α.Τ.Ε. – Autostrade Tech S.p.A. – INTPAKAT – INTRASOFT INTERNATIONAL S.A. και η Κοινοπραξία «NUSZ – ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ».
Ακύρωση το 2019 και νέος διαγωνισμός
Αν και ο διαγωνισμός για το νέο σύστημα είχε αμφισβητηθεί έντονα και από τους ίδιους τους παραχωρησιούχους, ο τότε υπουργός Χ. Σπίρτζης τελικά προχώρησε στην έναρξη του. Οι ενστάσεις αφορούσαν το αντικείμενο του ίδιου του διαγωνισμού, καθώς τέτοιο σύστημα δεν υφίσταται σε καμία ανεπτυγμένη χώρα, αλλά και την απουσία συμφωνίας για την εφαρμογή του. Οι υφιστάμενες συμβάσεις παραχώρησης θα έπρεπε να τροποποιηθούν, καθώς οι ιδιώτες έχουν τόσο το δικαίωμα είσπραξης των διοδίων όσο και την ευθύνη για λειτουργία τους. Τελικά, μία εβδομάδα πριν τις εθνικές εκλογές του Ιουνίου 2019, ο τότε Υπουργός ανέδειξε προσωρινό ανάδοχο την Ένωση Εταιρειών ΑΚΤΩΡ Α.Τ.Ε. – Autostrade Tech S.p.A. – INTPAKAT – INTRASOFT INTERNATIONAL S.A., βάσει του ελέγχου των οικονομικών προσφορών.
Το Φθινόπωρο του 2019 ο διαγωνισμός για τα ηλεκτρονικά διόδια τελικά ακυρώθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας μετά από προσφυγή της Κοινοπραξίας «NUSZ – ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ», δεύτερου μειοδότη του διαγωνισμού, καθώς διαπιστώθηκαν σοβαρές ελλείψεις. Η προσφυγή αφορούσε την αμφισβήτηση από την Κοινοπραξία του τρόπου αξιολόγησης της τεχνικής της προσφοράς, σημειώνοντας ότι η προσφορά της δεν προτιμήθηκε παρόλο που ήταν φθηνότερη κατά 70 εκατομμύρια ευρώ. Ο διαγωνισμός ματαιώθηκε και τυπικά στα τέλη Μαΐου 2020.
Διαλειτουργικότητα αυτοκινητοδρόμων
Τον Οκτώβριο του 2019 συμφωνήθηκε να ενταχθούν στο δίκτυο διαλειτουργικότητας και οι υπόλοιποι δύο παραχωρησιούχοι (Νέα Οδός ΑΕ και Κεντρική Οδός ΑΕ) καθώς και η κρατική Εγνατία Οδός ΑΕ. Από το φθινόπωρο του 2019 ξεκίνησαν οι τεχνικές συζητήσεις μεταξύ όλων των εταιρειών, από το καλοκαίρι του 2020 ξεκίνησαν οι δοκιμές και το σύστημα τέθηκε σε λειτουργία τον Νοέμβριο του 2020. Από τις 4 Νοεμβρίου έγινε δυνατή η κίνηση με έναν πομποδέκτη σε ολόκληρο το δίκτυο των ελληνικών αυτοκινητοδρόμων.
Εθνικές οδοί
90px|thumb|right|Οδός ταχείας κυκλοφορίας (οδικό σήμα) 110px|left|thumb| Κόμβος (οδικό σήμα)
Οι Εθνικές Οδοί ήταν η παλαιότερη κύρια κατηγορία κεντρικών δρόμων πριν τους αυτοκινητοδρόμους. Σήμερα περιορίζεται κυρίως σε οδούς ταχείας κυκλοφορίας και μερικές φορές ταυτίζονται αυθαίρετα με αυτές.
Ο παρών κατάλογος των εθνικών οδών της Ελλάδας απεικονίζει την κατάσταση όπως ήταν κατά το έτος 1963. Μικρές εξαιρέσεις υπάρχουν σε περιπτώσεις οδών που δεν είχαν κατασκευαστεί ακόμη τότε (π.χ. το τμήμα από τη Λαμία μέχρι τη Στυλίδα, τον Αλμυρό, το Βελεστίνο και τη Λάρισα της Εθνικής Οδού 1, του οποίου η κατασκευή ολοκληρώθηκε αργότερα). Την εποχή σύνταξης του αρχικού καταλόγου, το 1963, πολλά τμήματα των εθνικών οδών δεν ήταν καν ασφαλτοστρωμένα.
Το 1998 εκδόθηκε από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδος κατάλογος με τίτλο Μητρώο Εθνικών Οδών, με στόχο τη συμπλήρωση και επικαιροποίηση της υπουργικής απόφασης του 1963. Οι διαφορές μεταξύ των δύο καταλόγων είναι αξιοσημείωτες, καθώς στο μεσοδιάστημα κατασκευάστηκαν δεκάδες χιλιόμετρα καινούριων οδών εθνικής σημασίας. Π.χ. ο αυτοκινητόδρομος (ν.ε.ο.) Κατερίνης - Κλειδίου - Χαλάστρας - Θεσσαλονίκης και ο αυτοκινητόδρομος Κορίνθου - Νεμέας - Τριπόλεως. Οι αριθμοί των επιπλέον οδών που περιλαμβάνει το Μητρώο έχουν το σκοπό της ύπαρξης ενός μέσου αναφοράς για την καταγραφή οδικών ατυχημάτων και δεν έχουν λειτουργική χρήση (π.χ. στην πληροφοριακή σήμανση), πλην των 1α, 8α, 9α, 10 και 34α.
Ευρωπαϊκές οδοί
μικρογραφία|Πινακίδα οδοσήμανσης Π-14 Αρίθμηση διεθνών αρτηριών Το διεθνές δίκτυο Ε-οδών είναι ένα σύστημα σύνδεσης των κύριων οδών που διασχίζουν τα ευρωπαϊκά κράτη, από το οποίο προκύπτουν ενιαίες ενδοευρωπαϊκές διαδρομές (ευρωπαϊκές οδοί, συντμ. Ε-οδοί). Η αρίθμησή τους γίνεται με το γράμμα «Ε» συνοδευόμενο από διψήφιο ή τριψήφιο αριθμό, για τη δε σήμανσή τους χρησιμοποιούνται πράσινα ορθογώνια οδικά σήματα με χαρακτηριστικά στρογγυλεμένες γωνίες.
Συνήθως μία ευρωπαϊκή διαδρομή περιλαμβάνει εθνικές οδούς διαφόρων κρατών, υπάρχουν όμως και κάποιες που περιορίζονται στο έδαφος μιας μόνο χώρας (π.χ. η Ε92 που συνδέει την Ηγουμενίτσα με τον Βόλο). Συχνά επίσης δεν περιορίζονται αποκλειστικά σε χερσαία διαδρομή, αλλά συμπεριλαμβάνουν και θαλάσσια τμήματα με γέφυρες, υποθαλάσσιες σήραγγες ή τμήματα που εξυπηρετούνται από οχηματαγωγά πλοία.
Επαρχιακές οδοί
Επαρχιακές οδοί, σύμφωνα με το Νόμο 3155 του 1955, ονομάζονται οι οδοί της χώρας που δεν έχουν οριστεί ως Εθνικές ή Δημοτικές/Κοινοτικές. Σύμφωνα με προεδρικό διάταγμα του 1993, το Επαρχιακό οδικό δίκτυο χωρίζεται σε δύο κατηγορίες:
Σύμφωνα με το Βασιλικό διάταγμα 6/2/56 και την Υπουργική Απόφαση ΔΜΕΟ/ε/οικ/266/1995, οι επαρχιακές οδοί ανά Νομό έχουν ως εξής.
Δρόμοι Αγίου Όρους
Στο Άγιο Όρος, μόνο ένας δρόμος θεωρείται κύριος, η αμαξιτή οδός Δάφνης-Καρυών-Ιβήρων, η οποία θεωρείται "καλύπτουσα απολύτως τας ανάγκας του Αγ. Όρους, ώστε να περριττεύη πάσα διάνοιξις άλλης αρτηρίας". Η οδός αυτή, "τελεί υπό την άμεσον επιτήρησιν της Ι. Κοινότητος" και διανοίχτηκε το 1963. Οι υπόλοιποι δρόμοι είναι χωμάτινοι δασόδρομοι, και εξυπηρετούν τις μονές και τα λοιπά μοναστικά ιδρύματα (εξαρτήματα μονών, δηλ. σκήτες, κελιά, καθίσματα και ησυχαστήρια) της χερσονήσου. Δεν υπάρχει δρόμος που να συνδέει το αυτοδιοιήκιτο τμήμα της χερσονήσου (Το οποίο ξεκινάει μετά τη Μονή Ζυγού νοτίως της Ουρανούπολης.) με την υπόλοιπη χώρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Στρατιωτική βάση Αλ Ουντεΐντ
Η στρατιωτική βάση Αλ Ουντεΐντ στο Κατάρ είναι αμερικανική στρατιωτική βάση, η μεγαλύτερη στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Φιλοξενούσε, περίπου, 10.000 Αμερικανούς στρατιώτες (επί συνόλου, περίπου, 60.000 αναπτυγμένων στρατιωτών στην περιοχή της Μέσης Ανατολής), καθώς και μία δύναμη της βρετανικής Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας και σημαντικό τμήμα των καταριανών και γαλλικών ενόπλων δυνάμεων, συνολικά, περίπου, 13.000 άνδρες.
Η συγκεκριμένη στρατιωτική βάση αποτελεί έδρα του «Centcom», της διοικήσεως των αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, το οποίο βρίσκεται εγκατεστημένο στο Κατάρ από 2002, ενώ η έδρα του μεταφέρθηκε από το πολιτικό αεροδρόμιο της Ντόχα στο Αλ Ουντεΐντ το 2006.
Σε επιχειρησιακό επίπεδο, αποτελεί σημαντική στρατιωτική βάση για τα αεροσκάφη εφοδιασμού τύπου KC-135, τα βαριά βομβαρδιστικά αεροσκάφη, τα μεταφορικά αεροσκάφη, καθώς και τα αεροσκάφη αναγνώρισης και επιτήρησης, τα οποία επιχειρούν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικές εγκαταστάσεις
SHF
Το SHF (Super High Frequency) είναι η ονομασία για ραδιοσυχνότητες στην περιοχή μεταξύ 3 και 30 gigahertz (GHz). Αυτή η ζώνη συχνοτήτων είναι επίσης γνωστή ως ζώνη "εκατοντάδα", καθώς τα μήκη κύματος κυμαίνονται από ένα έως δέκα εκατοστά. Αυτές οι συχνότητες εμπίπτουν στη ζώνη μικροκυμάτων, έτσι τα ραδιοκύματα με αυτές τις συχνότητες ονομάζονται μικροκύματα. Το μικρό μήκος κύματος των μικροκυμάτων τους επιτρέπει να κατευθύνονται σε στενές δέσμες με κεραίες ανοίγματος, όπως παραβολικά πιάτα, έτσι ώστε να χρησιμοποιούνται για επικοινωνία από σημείο σε σημείο και συνδέσεις δεδομένων και για ραντάρ. Αυτή η περιοχή συχνοτήτων χρησιμοποιείται για τους περισσότερους πομπούς ραντάρ, ασύρματα δίκτυα LAN, δορυφορική επικοινωνία, συνδέσεις ραδιοκυμάτων μικροκυμάτων και πολυάριθμους συνδέσμους επίγειων δεδομένων μικρής εμβέλειας. Η ασύρματη τεχνολογία USB αναμένεται να χρησιμοποιήσει περίπου το ένα τρίτο αυτού του φάσματος.
Κεραίες
250px|μικρογραφία|SHF κεραίες και δορυφορικά πιάτα σε ένα πύργο επικοινωνιων στην Αυστραλία. Τα μικροκύματα συχνά μεταφέρονται με κυματοδηγό, όπως το παράδειγμα από ένα ραντάρ ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας, καθώς άλλοι τύποι καλωδίων που έχουν μεγάλες απώλειες ισχύος στις συχνότητες SHF.
Τα μήκη κύματος των κυμάτων SHF είναι αρκετά μικρά ώστε να μπορούν να επικεντρωθούν σε στενές δέσμες από κεραίες υψηλής απόδοσης από μισό μέτρο έως πέντε μέτρα σε διάμετρο. Οι κεραίες οδηγίας στις συχνότητες SHF είναι ως επί το πλείστον κεραίες ανοίγματος, όπως οι παραβολικές κεραίες (ο πιο συνηθισμένος τύπος), οι διηλεκτρικοί φακοί και οι κεραίες κέρατος. Μεγάλες παραβολικές κεραίες μπορούν να έχουν πολύ στενά δοκάρια μερικών πόντων ή λιγότερο, και συχνά πρέπει να στοχεύουν με τη βοήθεια ενός boresight. Για εφαρμογές παντός κατεύθυνσης όπως οι ασύρματες συσκευές και τα κινητά τηλέφωνα, χρησιμοποιούνται μικρά δίπολα ή μονοπολοί. Ένας άλλος τύπος κεραίας πρακτικής σε συχνότητες μικροκυμάτων είναι η φάση συστοιχίας, που αποτελείται από πολλά δίπολα ή κεραίες επιπέδων σε μια επίπεδη επιφάνεια, καθένα από τα οποία τροφοδοτείται μέσω ενός μετατοπιστή φάσης, το οποίο επιτρέπει τη δέσμη της συστοιχίας να κατευθύνεται ηλεκτρονικά. Το μικρό μήκος κύματος απαιτεί μεγάλη μηχανική ακαμψία σε μεγάλες κεραίες, για να διασφαλιστεί ότι τα ραδιοκύματα φθάνουν στο σημείο τροφοδοσίας.
Κατηγορία:Ραδιοκύματα Κατηγορία:Μικροκύματα
Σεξουαλική Αγωγή
Η Σεξουαλική Αγωγή (Αγγλικά: Sex Education) είναι βρετανική διαδικτυακή σειρά κωμωδίας και δράματος που δημιουργήθηκε από τη Λόρι Ναν. Πρωταγωνιστούν ο Έισα Μπάτερφιλντ ως ένας ιδιόρρυθμος έφηβος και η Τζίλιαν Άντερσον ως η μητέρα του που είναι σύμβουλος του σεξ. Συμπρωταγωνιστούν οι Νσούτι Γκάτουα και η Έμμα Μάκι. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 11 Ιανουαρίου 2019 στο Netflix και έγινε μεγάλη εμπορική επιτυχία για το Netflix, με πάνω από 40 εκατομμύρια τηλεθεατές να έχουν δει τη σειρά μετά την πρεμιέρα της. Ο δεύτερος κύκλος της σειράς έκανε πρεμιέρα στις 17 Ιανουαρίου 2020, και ο τρίτος κύκλος στις 17 Σεπτεμβρίου 2021. Η σειρά ανανεώθηκε για τέταρτο κύκλο επεισοδίων.
Υπόθεση
«''Χάρη στη θεραπεύτρια μαμά του, ο ανασφαλής Ότις ξέρει τα πάντα για το σεξ. Γι' αυτό, η ατίθαση Μέιβ τού προτείνει να ανοίξουν μια σχολική κλινική σεξουαλικής θεραπείας.''» (περιγραφή Netflix)
Ο κοινωνικά αδέξιος έφηβος Ότις Μίλμπερν είναι ανασφαλής γύρω από το σεξ, παρ’ όλο που η μητέρα του είναι σύμβουλος του σεξ και είναι άνετη με όλες τις πτυχές της σεξουαλικότητας. Αφού άθελά του βοηθήσει τον νταή του σχολείου με την ανασφάλειά του για την επίδοσή του στο σεξ, ο Ότις ξεκινά μία επιχείρηση συμβουλευτικής στο σεξ με τη Μέιβ – μία αισιόδοξη αλλά ευέξαπτη συμμαθήτριά του – για να εκπαιδεύσουν τους συμμαθητές τους στο να αντιμετωπίζουν τα σεξουαλικά τους προβλήματα.
Η δεύτερη σεζόν ακολουθεί την ιστορία του Ότις, που αφότου αποκτά μια σχέση με την Όλα, αντικρίζει την πραγματικότητα και την πίεση ενός σχολικού έρωτα. Ο έρωτας αυτός δοκιμάζεται περαιτέρω με διάφορα συμβάντα στο Moordale High, συμπεριλαμβανομένης μιας έξαρσης χλαμυδίων που βάζει τους μαθητές σε σκέψεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Netflix Κατηγορία:Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ
UHF
Το UHF (Ultra High Frequency) είναι η ονομασία για ραδιοσυχνότητες που κυμαίνονται μεταξύ 300 MHz και 3 GHz, γνωστό και ως ζώνη δεκαπέντε, καθώς τα μήκη κύματος κυμαίνονται από ένα δέκατο του μέτρου (10 εκατοστά) έως και 1 μέτρο. Για τη λήψη ραδιοκυμάτων UHF χρειάζεται να υπάρχει οπτική επαφή με τον πομπό καθώς παρεμποδίζονται από τους λόφους και τα μεγάλα κτίρια, αν και η μετάδοση μέσω των τοίχων του κτιρίου είναι αρκετά ισχυρή για εσωτερική λήψη. Χρησιμοποιούνται για τηλεοπτικές εκπομπές, κινητά τηλέφωνα, δορυφορική επικοινωνία συμπεριλαμβανομένου του GPS, Wi-Fi και Bluetooth, walkie-talkies, ασύρματα τηλέφωνα και πολλές άλλες εφαρμογές.
Κεραίες
250px|μικρογραφία|Η πιο κοινή κεραία UHF. Το μήκος μιας κεραίας σχετίζεται με το μήκος των ραδιοκυμάτων που χρησιμοποιούνται. Λόγω των μικρών μηκών κύματος, οι κεραίες UHF είναι στενές και βραχείες. Τα μήκη κύματος UHF είναι αρκετά μικρά ώστε οι αποδοτικές κεραίες μετάδοσης να είναι αρκετά μικρές ώστε να μπορούν να τοποθετηθούν σε φορητές και κινητές συσκευές, έτσι ώστε αυτές οι συχνότητες να χρησιμοποιούνται για ασύρματα δίκτυα, όπως φορητά ραδιόφωνα, ασύρματα τηλέφωνα και κινητά τηλέφωνα.
Εφαρμογές
Οι τηλεοπτικές εκπομπές UHF πληρούσαν τη ζήτηση για επιπλέον τηλεοπτικά κανάλια σε αστικές περιοχές. Σήμερα, μεγάλο μέρος του εύρους ζώνης έχει ανακατανεμηθεί για την χρήση κινητής τηλεφωνίας, ραδιοφωνικού και κινητού τηλεφωνίας. Τα κανάλια UHF εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται για ψηφιακή τηλεόραση.
Το φάσμα UHF χρησιμοποιείται παγκοσμίως για επίγεια κινητά ραδιοσυστήματα για εμπορικούς, βιομηχανικούς, δημόσιους και στρατιωτικούς σκοπούς. Πολλές απόρρητες ραδιοφωνικές υπηρεσίες χρησιμοποιούν συχνότητες που κατανέμονται στη ζώνη UHF, αν και οι ακριβείς συχνότητες χρήσης διαφέρουν σημαντικά μεταξύ των χωρών.
Οι μεγάλοι πάροχοι τηλεπικοινωνιών έχουν αναπτύξει κυψελωτά δίκτυα και δεδομένων σε σειρά UHF / VHF. Αυτό επιτρέπει τη σύνδεση των κινητών τηλεφώνων και των υπολογιστών με το δημόσιο τηλεφωνικό δίκτυο και το δημόσιο διαδίκτυο.
Κατηγορία:Ραδιοκύματα Κατηγορία:Μικροκύματα
Επαρχία Σιντί Μπελ Αμπές
Το Σιντί Μπελ Αμπές (ولاية سيدي بلعباس) είναι μια από τις επαρχίες (βιλάγιες) της Αλγερίας. Το όνομά του προέρχεται από το όνομα της πρωτεύουσάς της, την πόλη Σιντί Μπελ Αμπές. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 604.744 κατοίκους.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία χωρίζεται σε 15 διαμερίσματα (νταΐρες), τα οποία χωρίζονται περαιτέρω σε 52 κοινότητες ή δήμους.
Παραπομπές
Σιντι Μπελ Αμπες
Λι Γκραντ
Η Λι Γκραντ (πραγματικό όνομα Λιόβα Χασκέλ Ρόσενταλ, γεν. στα μέσα της δεκαετίας του 1920) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και σκηνοθέτης, που βραβεύτηκε με Όσκαρ, Βραβείο Έμμυ και το Βραβείο Directors Guild of America.
Εμφανίστηκε πρώτη φορά στον κινηματογράφο το 1951, στην ταινία Detective Story, αλλά τα επόμενα δώδεκα χρόνια έκανε σποραδικές εμφανίσεις ως ηθοποιός επειδή είχε μπει στη Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ. Επανήλθε στον κινηματογράφο και έπαιξε στην τηλεόραση αφού το όνομά της αφαιρέθηκε από την μαύρη λίστα το 1962.
Το 1971 της απονεμήθηκε το βραβείο Έμμυ (Primetime Emmy Award for Outstanding Lead Actress in a Limited Series or Movie) για την ερμηνεία της στην τηλεοπτική σειρά The Neon Ceiling. Για το βραβείο Έμμυ προτάθηκε συνολικά εφτά φορές. Το 1975 κέρδισε το Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Shampoo ενώ προτάθηκε για το ίδιο βραβείο άλλες τρεις φορές. Η Λι Γκραντ ήταν η σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ Down and Out in America, που το 1986 κέρδισε το Όσκαρ για το Καλύτερο ντοκιμαντέρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Καγκελαρία του Χίτλερ
Η Καγκελαρία του Χίτλερ, επίσημα γνωστή ως Kanzlei des Führers der NSDAP («Καγκελαρία του Φύρερ του Κόμματος των Ναζί», συντομογραφείται ως KdF), ήταν οργάνωση του Ναζιστικού κόμματος. Επίσης γνωστή ως Privatkanzlei des Führers («Ιδιωτική Καγκελαρία του Φύρερ»), η οργάνωση εξυπηρετούσε ως η ιδιωτική καγκελαρία του Αδόλφου Χίτλερ, διαχειριζόταν διάφορα ζητήματα που αφορούσαν θέματα όπως παράπονα κατά αξιωματικών του κόμματος, προσφυγές στα δικαστήρια του κόμματος, επίσημες αποφάσεις, αναφορές επιείκειας από συνεργάτες του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (NSDAP) και προσωπικές υποθέσεις του Χίτλερ. Η Καγκελαρία του Φύρερ ήταν επίσης ένας βασικός παίκτης στο Ναζιστικό πρόγραμμα ευθανασίας.
Οργάνωση
Ως επικεφαλής της KdF, ο Μπούλερ κατείχε επίσης τον βαθμό του Ναζί Reichsleiter (Ηγέτης του Ράιχ). Διορίστηκε ως επικεφαλής στις 17 Νοεμβρίου 1934 και παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι τις 23 Απριλίου 1945. Ο Χίτλερ επέλεξε τον Μπούλερ για αυτή τη θέση λόγω της έντονης πίστης και της ευλαβούς φύσης του. Ο Μπούλερ ήταν επίσης γνωστός για την ανυποχώρητη ικανότητά του και τον ιδεολογικό του φανατισμό. Το 1939, η KdF μετέφερε την έδρα της κοντά στο νέο κτίριο της Καγκελαρίας Ράιχ, στην οδό Voßstraße 8. Εκείνη την περίοδο, η KdF είχε 26 εργαζόμενους, οι οποίοι αυξήθηκαν «κατά πέντε φορές μέχρι το 1942». Μιλώντας πρακτικά, η KdF είχε σχεδιαστεί αρχικά για να ασχολείται με την αλληλογραφία μεταξύ του Φύρερ και των αξιωματούχων του κόμματος, έτσι ώστε να μπορεί να βρίσκεται «σε απευθείας επαφή με τις ανησυχίες του λαού». Το μεγαλύτερο μέρος της αλληλογραφίας που κατέφθανε στην KdF αποτελείτο από «ασήμαντα, μικροπρεπή παράπονα και μικρές προσωπικές αντιπαραθέσεις των μελών του Κόμματος». Η KdF του Μπούλερ εργαζόταν παράλληλα με το γραφείο του Υπουργού Προπαγάνδας Γιόζεφ Γκαίμπελς για να «ελέγχει την ιδεολογική ορθότητα των δημοσιευμάτων του Ναζιστικού Κόμματος».
Η KdF αποτελείτο από τα ακόλουθα πέντε βασικά γραφεία (Hauptämter) τα οποία ήταν όλα απευθείας υφιστάμενα στον Χίτλερ:
Μετά το 1941, η επιρροή του Μπούλερ και της KdF μειώθηκε κι εκείνος αποδυναμώθηκε αρκετά από τον Μάρτιν Μπόρμαν. Τελικά, η KdF απορροφήθηκε από την Καγκελαρία Ράιχ στην οποία επικεφαλής, κατά τη διάρκεια του πολέμου, ήταν ο Λάμερς.
Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4
Το Hauptamt II υπό τον Βίκτορ Μπρακ, έπαιξε ζωτικό ρόλο στην οργάνωση της θανάτωσης ψυχικά ασθνενών και ατόμων με φυσική αναπηρία του προγράμματος «ευθανασίας» T-4 (Action T4), ειδικά στην «ευθανασία» παιδιών από το 1939. Με (παλιό) διάταγμα της 1ης Σεπτεμβρίου, ο Χίτλερ διόρισε τον Μπούλερ και τον προσωπικό του ιατρό, Καρλ Μπραντ, διαχειριστές του προγράμματος ευθανασίας, όπου θα επέβλεπαν τη δολοφονία των φυσικά και/ή ψυχικά ασθενών ατόμων. Η υλοποίηση των δολοφονικών επιχειρήσεων αφέθηκε σε υφιστάμενους όπως ο Μπρακ και ο SA-Oberführer Βέρνερ Μπλάνκενμπουργκ. Εκτός από την Καγκελαρία του Χίτλερ, μόνο ένα μικρό μέρος του προσωπικού («μια χούφτα») γνώριζε για τις εσωτερικές λειτουργίες του προγράμματος ευθανασίας έτσι ώστε να διαφυλαχθεί το απόρρητο, κι αυτός ήταν ένας από τους λόγους που ο Χίτλερ επέλεξε τον Μπούλερ καθώς γνώριζε πως η KdF «μπορούσε να διευθύνει τις θανατώσεις χωρίς να εμπλέξει πολύ κόσμο και χωρίς να γίνει πολύ ορατή».
Σύμφωνα με το απευθείας πλάνο της Καγκελαρίας, οι γιατροί ήταν υποχρεωμένοι να αναφέρουν κάθε νεογέννητο με δυσμορφίες ή συγγενείς ανωμαλίες στο τοπικό τμήμα υγείας. Οι γιατροί ήταν επίσης υποχρεωμένοι να καταγράψουν όσα παιδιά κάτω των τριών υπέφεραν από τέτοιου είδους καταστάσεις. Κατά τη διάρκεια της φάσης θανάτωσης που σχετιζόταν με την ευθανασία παιδιών, η KdF επέλεξε τον τίτλο κάλυψης Επιτροπή Ράιχ για την Επιστημονική Καταχώριση Σοβαρών Κληρονομικών Παθήσεων, ο οποίος στην πραγματικότητα υπήρχε μόνο στα χαρτιά. Επίσης, μέλη της KdF που ασχολούνταν με ζητήματα του προγράμματος ευθανασίας χρησιμοποιούσαν κωδικά ονόματα. Για να προσφέρουν μία επιπλέον επίφαση νομιμότητας στην επιχείρηση, τρεις γιατροί ή «πιστοποιητές» έπρεπε να συμφωνήσουν για τη διάγνωση πριν να μπορέσει να χορηγηθεί ο «ευσπλαχνικός θάνατος», κάτι που συμπεριλάμβανε την τελική υπογραφή από έναν ψυχίατρο—όλες οι αποφάσεις ήταν στην πραγματικότητα βασισμένες σε οικονομικές επιπτώσεις δεδομένου της ικανότητας ή όχι του ατόμου να εργαστεί. Για να εκτελέσουν τις απελάσεις, ιδρύθηκε ο οργανισμός συγκάλυψης Gemeinnützige Krankentransport GmbH, ο οποίος είχε την έδρα του στην οδό Tiergartenstraße 4. Όπως και στις προηγούμενες επιχειρήσεις ευθανασίας έτσι κι εδώ, η μυστικότητα ήταν υψίστης σημασίας με τον Χίτλερ να λέει ρητά στον Μπούλερ σχετικά με το Πρόγραμμα T-4: «Η Καγκελαρία του Φύρερ δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να θεωρείται ενεργή σε αυτό το ζήτημα». Αρκετοί υπάλληλοι της KdF που συμμετείχαν στο Πρόγραμμα T-4, έγιναν αργότερα μέλη της Επιχείρησης Ράινχαρντ, το Ναζιστικό σχέδιο υπό τον Οντίλο Γκλομπότσνικ που είχε ως στόχο τον αφανισμό των Πολωνών Εβραίων στην περιοχή του Γενικού Κυβερνείου-της κατεχόμενης Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αδόλφος Χίτλερ Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Ναζιστικό Κόμμα
Οικονομία της Γερμανίας
Η Οικονομία της Γερμανίας είναι μια ιδιαίτερα ανεπτυγμένη οικονομία της αγοράς. Έχει τη μεγαλύτερη εθνική οικονομία στην Ευρώπη, την τέταρτη μεγαλύτερη σε ονομαστικό ΑΕΠ στον κόσμο και την πέμπτη κατά ΑΕΠ. Το 2017, η χώρα αντιπροσώπευε το 28% της οικονομίας της ζώνης του ευρώ σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η Γερμανία είναι ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης.
Γιάννης Καλλιάνος
Ο Γιάννης Καλλιάνος (Αθήνα, 5 Νοεμβρίου 1978) είναι Έλληνας παρουσιαστής μετεωρολογικών δελτίων, μαθηματικός και πολιτικός, βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στο Νότιο Τομέα της Β' Αθηνών.
Οικονομία της Γερμανίας
Το 2016, η Γερμανία κατέγραψε το υψηλότερο εμπορικό πλεόνασμα στον κόσμο, αξίας 310 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτό το αποτέλεσμα την έκανε τον μεγαλύτερο εξαγωγέα κεφαλαίων παγκοσμίως. Επίσης είναι ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς παγκοσμίως με αγαθά και υπηρεσίες αξίας 1810,93 δισεκατομμυρίων δολαρίων που εξήχθησαν το 2019. Ο τομέας των υπηρεσιών συνεισφέρει περίπου το 70% του συνολικού ΑΕΠ, η βιομηχανία το 29,1% και η γεωργία το 0,9%. Οι εξαγωγές αντιπροσώπευαν το 41% της εθνικής παραγωγής. Τα 10 κορυφαία εξαγώγιμα προιοντα της Γερμανίας είναι: οχήματα, μηχανήματα, χημικά προϊόντα, ηλεκτρονικά προϊόντα, ηλεκτρικός εξοπλισμός, φαρμακευτικά προϊόντα, εξοπλισμός μεταφορών, βασικά μέταλλα, προϊόντα διατροφής καουτσούκ και πλαστικά. Η οικονομία της Γερμανίας είναι η μεγαλύτερη μεταποιητική οικονομία στην Ευρώπη και είναι λιγότερο πιθανό να επηρεαστεί από μια οικονομική ύφεση. Η Γερμανία διεξάγει εφαρμοσμένη έρευνα με πρακτική βιομηχανική αξία και θεωρεί τον εαυτό της ως γέφυρα μεταξύ των πιο πρόσφατων πανεπιστημιακών γνώσεων και των βελτιώσεων προϊόντων και διαδικασιών που αφορούν τη βιομηχανία. Παράγει μεγάλη γνώση στα δικά της εργαστήρια.
Γιάννης Καλλιάνος
Κατάγεται από το Δρέπανο Αργολίδας. Έχει εργαστεί στην ΕΤ1, την ΝΕΤ και το OPEN TV, αλλά και στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Βήμα Fm, Πρώτο Θέμα, Παραπολιτικά κτλ. Επιπλέον, έχει εργαστεί ως καθηγητής μαθηματικός στην ιδιωτική εκπαίδευση. Σήμερα, εργάζεται στο Mega Channel.
Οικονομία της Γερμανίας
Η Γερμανία είναι πλούσια σε ξυλεία, λιγνίτη, ποτάσα και αλάτι. Κάποιες δευτερεύουσες πηγές όπως του φυσικού αερίου εκμεταλλεύονται στο κρατίδιο της Κάτω Σαξονίας. Μέχρι την επανένωση της Γερμανίας, η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας εξόρυζε ουράνιο στα Ορεινά Όρη. Η ενέργεια στη Γερμανία προέρχεται κυρίως από τα ορυκτά καύσιμα (30%), με την αιολική ενέργεια στη δεύτερη θέση, μετά την πυρηνική ενέργεια, το φυσικό αέριο, την ηλιακή ενέργεια, τη βιομάζα (ξύλο και βιοκαύσιμα) και τα υδροηλεκτρικά. Η Γερμανία είναι το πρώτο μεγάλο βιομηχανοποιημένο έθνος που δεσμεύεται για τη μετάβαση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός ανεμογεννητριών στον κόσμο. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας παρήγαγαν το 46% της ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώθηκε στη Γερμανία (από το 2019). Το 99 % όλων των γερμανικών εταιρειών ανήκουν στη γερμανική «Mittelstand», δηλαδή μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες είναι ως επί το πλείστον οικογενειακές. Από τις 2000 μεγαλύτερες εισηγμένες εταιρείες του κόσμου με βάση τα έσοδα, σύμφωνα με το δείκτη Fortune Global 2000, 53 έχουν την έδρα τους στη Γερμανία, με τις κορυφαίες 10 να είναι οι Allianz, Daimler, Volkswagen, Siemens, BMW, Deutsche Telekom, Bayer, BASF, SAP και Munich Re.
Γιάννης Καλλιάνος
Τον Σεπτέμβριο του 2021 επικρίθηκε από πολιτικά κόμματα και μέσα ενημέρωσης για ανάρτησή του σχετικά με δικαστική υπόθεση που αφορούσε βιασμό ανηλίκου. Τα σχόλιά του ερμηνεύτηκαν ως σεξιστικά και προσβλητικά προς το φερόμενο θύμα, ενώ υπονόησε πως έχει παρακολουθήσει πορνογραφικό υλικό ανηλίκων. Με νέα δήλωση του ισχυρίστηκε ότι τα λόγια του παρερμηνεύτηκαν.
Οικονομία της Γερμανίας
Η Γερμανία είναι ο κορυφαίος τόπος στον κόσμο για εμπορικές εκθέσεις. Περίπου τα δύο τρίτα των κορυφαίων εμπορικών εκθέσεων στον κόσμο πραγματοποιούνται στη Γερμανία. Οι μεγαλύτερες ετήσιες διεθνείς εμπορικές εκθέσεις και συνέδρια πραγματοποιούνται σε πολλές γερμανικές πόλεις όπως το Αννόβερο, η Φραγκφούρτη, η Κολωνία, η Λειψία και το Ντύσσελντορφ.
Γιάννης Καλλιάνος
Στις 16 Οκτωβρίου 2021, ο βουλευτής έγινε στόχος εμπρηστικής επίθεσης στο πολιτικό του γραφείο στην Αργυρούπολη. Από την έκρηξη του εμπρηστικού μηχανισμού προκλήθηκαν υλικές ζημιές στην είσοδο της πολυκατοικίας. Σε ανάρτησή του στο Facebook, ο βουλευτής χαρακτήρισε τους δράστες εχθρούς της δημοκρατίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών Κατηγορία:Πολιτικοί Ένωσης Κεντρώων
Οικονομία της Γερμανίας
Ιστορία
μικρογραφία|Ανάπτυξη πραγματικού κατά κεφαλήν ΑΕΠ στη Γερμανία από το 1820
Βιομηχανική Εποχή
Η Βιομηχανική Επανάσταση στη Γερμανία ξεκίνησε περίπου έναν αιώνα αργότερα από ό,τι στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και το Βέλγιο, εν μέρει επειδή η Γερμανία έγινε ενοποιημένη χώρα μόλις το 1871.
250px|thumb|Εργοστάσιο τραίνων του August Borsig το 1847. 250px|thumb|Πολλές εταιρείες, όπως ο παραγωγός ατμομηχανών J. Kemna, χρησιμοποίησαν το πρότυπο της αγγλικής βιομηχανίας. 250px|thumb|Η εφεύρεση του αυτοκινήτου. H [[Bertha Benz και o Karl Benz σε ένα Benz Viktoria, μοντέλο 1894.]] Η ίδρυση της Γερμανικής Τελωνειακής Ένωσης το 1834 και η επέκταση των σιδηροδρομικών συστημάτων ήταν οι κύριοι μοχλοί της βιομηχανικής ανάπτυξης και της πολιτικής ένωσης της Γερμανίας. Από το 1834, εξαλείφθηκαν τα δασμολογικά εμπόδια μεταξύ των αυξανόμενων αριθμών των γερμανικών κρατιδίων. Το 1835 ο πρώτος γερμανικός σιδηρόδρομος συνέδεσε τις πόλεις της Φραγκονίας της Νυρεμβέργης και του Φυρτ – αποδείχθηκε τόσο επιτυχημένος που η δεκαετία του 1840 γνώρισε σιδηροδρομική μανία σε όλα τα γερμανικά κρατίδια. Μεταξύ 1845 και 1870, περίπου 800 χλμ του σιδηροδρόμου είχε κατασκευαστεί και το 1850 η Γερμανία κατασκεύαζε τις δικές της ατμομηχανές. Με τον καιρό, άλλα γερμανικά έθνη εντάχθηκαν στην τελωνειακή ένωση και άρχισαν να συνδέουν τους σιδηροδρόμους τους, οι οποίοι άρχισαν να συνδέουν τις όλες τις γωνιές της Γερμανίας. Η ανάπτυξη του ελεύθερου εμπορίου και του σιδηροδρομικού συστήματος σε όλη τη Γερμανία ενίσχυσαν την οικονομική ανάπτυξη που άνοιξε νέες αγορές για τοπικά προϊόντα, δημιούργησε μια δεξαμενή μεσαίων στελεχών και αύξησε τη ζήτηση για μηχανικούς, αρχιτέκτονες και ειδικευμένους μηχανικούς και επίσης ενθάρρυνε τις επενδύσεις σε άνθρακα και σίδηρο.
Ένας άλλος παράγοντας που ώθησε τη γερμανική βιομηχανία προς τα εμπρός ήταν η ενοποίηση του νομισματικού συστήματος, που κατέστη δυνατή εν μέρει από την πολιτική ενοποίηση. Το γερμανικό μάρκο, ένα νέο σύστημα νομισματικών συναλλαγών που υποστηρίζεται από τον χρυσό, εισήχθη το 1871. Ωστόσο, αυτό το σύστημα δεν τέθηκε σε πλήρη χρήση καθώς τα ασημένια νομίσματα διατήρησαν την αξία τους μέχρι το 1907.
Η νίκη της Πρωσίας και των συμμάχων της επί του Ναπολέοντα Γ' της Γαλλίας στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1870-1871 σήμανε το τέλος της γαλλικής ηγεμονίας στην Ευρώπη και είχε ως αποτέλεσμα την ανακήρυξη της Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871. Η ίδρυση της αυτοκρατορίας παρουσίασε στην Ευρώπη την πραγματικότητα μιας νέας πολυπληθούς και εκβιομηχανιμένης πολιτείας που κατείχε σημαντική και αναμφισβήτητα αυξανόμενη οικονομική και διπλωματική παρουσία. Η επιρροή των γαλλικών οικονομικών αρχών οδήγησε σε σημαντικές θεσμικές μεταρρυθμίσεις στη Γερμανία, συμπεριλαμβανομένης της κατάργησης των φεουδαρχικών περιορισμών στην πώληση μεγάλων κτημάτων, της μείωσης της εξουσίας των συντεχνιών στις πόλεις και της εισαγωγής ενός νέου, πιο αποτελεσματικού εμπορικού νόμου. Παρόλα αυτά, οι πολιτικές αποφάσεις για την οικονομία της αυτοκρατορίας εξακολουθούσαν να ελέγχονται σε μεγάλο βαθμό από έναν συνασπισμό σίκαλης και σιδήρου, δηλαδή οι Πρώσοι ιδιοκτήτες γης Γιούνκερ ανατολικά και η βαριά βιομηχανία του Ρουρ δυτικά.
Όσον αφορά την πολιτική και την κοινωνία, μεταξύ 1881 και 1889 ο καγκελάριος Όττο φον Μπίσμαρκ προώθησε νόμους που παρείχαν κοινωνική ασφάλιση και βελτίωσαν τις συνθήκες εργασίας. Ίδρυσε το πρώτο κράτος πρόνοιας στον κόσμο. Η Γερμανία ήταν η πρώτη που εισήγαγε προγράμματα κοινωνικής ασφάλισης, συμπεριλαμβανομένης της καθολικής υγειονομικής περίθαλψης, της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, της ασφάλισης ασθενείας, της ασφάλισης ατυχημάτων και αναπηρίας και της σύνταξης γήρατος. Επιπλέον, η καθολική εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης απέδωσε καρπούς με τα επιτεύγματα της Γερμανίας, με το υψηλότερο ποσοστό αλφαβητισμού στον κόσμο – 99% – που παρείχαν στο έθνος περισσότερους ανθρώπους ικανούς στον χειρισμό αριθμών, περισσότερους μηχανικούς, χημικούς, οπτικούς, ειδικευμένους εργάτες για τα εργοστάσιά της, εξειδικευμένους διευθυντές, αγρότες και εξειδικευμένο στρατιωτικό προσωπικό.
Μέχρι το 1900 η Γερμανία ξεπέρασε το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες στην παραγωγή χάλυβα. Το γερμανικό οικονομικό θαύμα εντάθηκε επίσης από την άνευ προηγουμένου αύξηση του πληθυσμού από 35 εκατομμύρια το 1850 σε 67 εκατομμύρια το 1913. Από το 1895 έως το 1907, ο αριθμός των εργατών που ασχολούνταν με την κατασκευή μηχανών διπλασιάστηκε από μισό εκατομμύριο σε πολύ πάνω από ένα εκατομμύριο. Μόνο το 40% των Γερμανών ζούσε σε αγροτικές περιοχές μέχρι το 1910, μια πτώση από το 67% που ήταν κατά τη γέννηση της Αυτοκρατορίας. Η βιομηχανία αντιπροσώπευε το 60 % του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος το 1913. Η γερμανική χημική βιομηχανία έγινε η πιο προηγμένη στον κόσμο και μέχρι το 1914 η χώρα παρήγαγε τον μισό ηλεκτρικό εξοπλισμό του κόσμου.
Η ταχεία πρόοδος στη βιομηχανική ωριμότητα οδήγησε σε μια δραστική μετατόπιση της οικονομικής κατάστασης της Γερμανίας – από αγροτική οικονομία σε σημαντικό εξαγωγέα τελικών προϊόντων. Η αναλογία του τελικού προϊόντος προς τις συνολικές εξαγωγές εκτινάχθηκε από 38% το 1872 σε 63% το 1912. Μέχρι το 1913 η Γερμανία είχε φτάσει να κυριαρχεί σε όλες τις ευρωπαϊκές αγορές. Μέχρι το 1914 η Γερμανία είχε γίνει ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς στον κόσμο.
Δημοκρατία της Βαϊμάρης και Τρίτο Ράιχ
[[Αρχείο:BSPDRWeltkriseEngl.PNG|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ακαθάριστο εθνικό προϊόν και αποπληθωρισμός ΑΕΠ, αλλαγή από έτος σε έτος, 1926 έως 1939, στη Γερμανία. Μέσω google σε αρχείο Pdf γερμανικής έκδοσης.]] Οι Ναζί ανέβηκαν στην εξουσία ενώ η ανεργία ήταν πολύ υψηλή, όμως πέτυχαν πλήρη απασχόληση αργότερα χάρη σε μαζικά προγράμματα δημοσίων έργων όπως τα έργα των Reichsbahn, Reichspost και Reichsautobahn. Το 1935 ο επανεξοπλισμός κατά παράβαση της Συνθήκης των Βερσαλλιών προστέθηκε στην οικονομία.
Οι οικονομικές πολιτικές επεκτατικών δημοσιονομικών πολιτικών μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση μετά το 1931 (καθώς η Γερμανία ήταν εκτός του κανόνα του χρυσού) συμβουλεύτηκε ο μη Ναζί Υπουργός Οικονομικών τους, Χιάλμαρ Σαχτ, ο οποίος το 1933 έγινε πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας. Ο Σαχτ παραιτήθηκε αργότερα από τη θέση το 1938 και αντικαταστάθηκε από τον Χέρμαν Γκέρινγκ.
Οι εμπορικές πολιτικές του Τρίτου Ράιχ στόχευαν στην αυτάρκεια, αλλά με έλλειψη πρώτων υλών, η Γερμανία θα έπρεπε να διατηρήσει εμπορικούς δεσμούς αλλά με διμερείς προτιμήσεις, συναλλαγματικούς ελέγχους, ποσοστώσεις εισαγωγών και επιδοτήσεις εξαγωγών σύμφωνα με αυτό που ονομαζόταν «Νέο Σχέδιο» της 19ης Σεπτεμβρίου 1934. Το «Νέο Σχέδιο» βασίστηκε στο εμπόριο με λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες που θα εμπορεύονταν πρώτες ύλες για γερμανικά βιομηχανικά αγαθά εξοικονομώντας συνάλλαγμα. Η Νότια Ευρώπη ήταν προτιμότερη από τη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, καθώς δεν μπορούσαν να υπάρξουν εμπορικοί αποκλεισμοί. Αυτή η πολιτική έγινε γνωστή ως πολιτική «μεγαλύτερου οικονομικού χώρου».
Τελικά, το ναζιστικό κόμμα ανέπτυξε ισχυρές σχέσεις με τις μεγάλες επιχειρήσεις και κατάργησε τα συνδικάτα το 1933 για να σχηματίσει την Υπηρεσία Εργασίας του Ράιχ, το Γερμανικό Εργατικό Μέτωπο για να καθορίσει τις ώρες εργασίας, το Beauty of Labor που θέτει τις συνθήκες εργασίας και τη Δύναμη μέσω Χαράς για να εξασφαλίσουν αθλητικούς συλλόγους για τους εργαζόμενους.
Δυτική Γερμανία
Το 1953 αποφασίστηκε ότι η Γερμανία επρόκειτο να επιστρέψει 1,1 δισεκατομμύρια δολάρια από τη βοήθεια που είχε λάβει. Η τελευταία αποπληρωμή έγινε τον Ιούνιο του 1971.
Εκτός από αυτούς τους παράγοντες, η σκληρή δουλειά και οι πολλές ώρες σε πλήρη δυναμικότητα μεταξύ του πληθυσμού στις δεκαετίες του 1950, του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και η επιπλέον εργασία που παρείχαν χιλιάδες Gastarbeiter («φιλοξενούμενοι εργάτες») παρείχαν μια ζωτική βάση για την οικονομική ανάκαμψη.
Ανατολική Γερμανία
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η Σοβιετική Ένωση είχε κατασχέσει αποζημιώσεις με τη μορφή γεωργικών και βιομηχανικών προϊόντων και απαίτησε περαιτέρω βαριές αποζημιώσεις. Η Σιλεσία με τη λεκάνη άνθρακα της Άνω Σιλεσίας και το Στσέτσιν, ένα εξέχον φυσικό λιμάνι, δώθηκαν στην Πολωνία.
Οι εξαγωγές από τη Δυτική Γερμανία ξεπέρασαν τα 323 δισεκατομμύρια δολάρια το 1988. Την ίδια χρονιά, η Ανατολική Γερμανία εξήγαγε αγαθά αξίας 30,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων με το 65% να είναι σε άλλα κομμουνιστικά κράτη. Η Ανατολική Γερμανία είχε μηδενική ανεργία.
Ομοσπονδιακή Δημοκρατία
μικρογραφία|Μέχρι το 2013, η Γερμανία ήταν ο τρίτος μεγαλύτερος εξαγωγέας και τρίτος μεγαλύτερος εισαγωγέας στον κόσμο, παράγοντας το μεγαλύτερο εμπορικό πλεόνασμα ως εθνική οικονομία. Η γερμανική οικονομία πρακτικά παρέμεινε στάσιμη στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Τα χειρότερα μεγέθη ανάπτυξης σημειώθηκαν το 2002 (+1,4%), το 2003 (+1,0%) και το 2005 (+1,4%). Η ανεργία ήταν επίσης χρόνια υψηλή. Λόγω αυτών των προβλημάτων, μαζί με τη γήρανση του πληθυσμού της Γερμανίας, το σύστημα πρόνοιας υπέστη σημαντική πίεση. Αυτό οδήγησε την κυβέρνηση να προωθήσει ένα ευρύ πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, την Ατζέντα 2010, συμπεριλαμβανομένων των μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας.
Στο τελευταίο μέρος της πρώτης δεκαετίας του 2000, η παγκόσμια οικονομία γνώρισε υψηλή ανάπτυξη, από την οποία κέρδισε και η Γερμανία ως κορυφαίος εξαγωγέας. Ορισμένοι πιστεύουν ότι αυτό έγινε εξαιτίας των μεταρρυθμίσεων της αγοράς εργασίας την επίτευξη υψηλής ανάπτυξης και τη μείωση της ανεργίας, αλλά άλλοι υποστηρίζουν ότι οδήγησαν σε μαζική μείωση του βιοτικού επιπέδου και ότι τα αποτελέσματά τους είναι περιορισμένα και προσωρινά.
Το ονομαστικό ΑΕΠ της Γερμανίας συρρικνώθηκε το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο του 2008, βάζοντας τη χώρα σε τεχνική ύφεση μετά από έναν παγκόσμιο και ευρωπαϊκό κύκλο ύφεσης. Η γερμανική βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε στο 3,6% τον Σεπτέμβριο σε σύγκριση με τον Αύγουστο. Τον Ιανουάριο του 2009 η γερμανική κυβέρνηση υπό την Άνγκελα Μέρκελ ενέκρινε ένα σχέδιο οικονομικής τόνωσης 50 δισεκατομμυρίων ευρώ για την προστασία αρκετών τομέων από την ύφεση και την επακόλουθη αύξηση των ποσοστών ανεργίας. Η Γερμανία βγήκε από την ύφεση το 2ο και 3ο τρίμηνο του 2009, κυρίως λόγω της ανάκαμψης των παραγγελιών μεταποίησης και των εξαγωγών -κυρίως εκτός της Ευρωζώνης- και της σχετικά σταθερής καταναλωτικής ζήτησης.
Η Γερμανία είναι ιδρυτικό μέλος της ΕΕ, του G8 και του G20 και ήταν ο μεγαλύτερος εξαγωγέας στον κόσμο από το 2003 έως το 2008. Το 2011 παρέμεινε ο τρίτος μεγαλύτερος εξαγωγέας και ο τρίτος μεγαλύτερος εισαγωγέας. Το μεγαλύτερο μέρος των εξαγωγών της χώρας αφορά τη μηχανολογία, ιδίως τα μηχανήματα, τα αυτοκίνητα, τα χημικά προϊόντα και τα μέταλλα. Η Γερμανία είναι κορυφαίος παραγωγός ανεμογεννητριών και τεχνολογίας ηλιακής ενέργειας. Ετήσιες εμπορικές εκθέσεις και συνέδρια πραγματοποιούνται σε πόλεις σε όλη τη Γερμανία. Το 2011 ήταν μια χρονιά ρεκόρ για τη γερμανική οικονομία. Οι γερμανικές εταιρείες εξήγαγαν αγαθά αξίας άνω του 1 τρισεκατομμυρίου ευρώ, το υψηλότερο ποσοστό στην ιστορία. Ο αριθμός των εργαζομένων έχει αυξηθεί σε 41,6 εκατομμύρια, ο υψηλότερος καταγεγραμμένος αριθμός.
Μέχρι το 2012, η οικονομία της Γερμανίας συνέχισε να είναι ισχυρότερη σε σχέση με τις τοπικές γειτονικές χώρες.
Δεδομένα
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τους κύριους οικονομικούς δείκτες την περίοδο 1980–2021 (με εκτιμήσεις του ΔΝΤ το 2022–2027). Ο πληθωρισμός κάτω του 5% είναι πράσινος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γερμανια
Ο ντετέκτιβ του Σαν Φρανσίσκο
Ο ντετέκτιβ του Σαν Φρανσίσκο (Πρωτότυπος τίτλος: The Laughing Policeman) είναι ένα αστυνομικό θρίλερ Αμερικανικής παραγωγής του 1973 σε σκηνοθεσία Στιούαρτ Ρόζενμπεργκ και σενάριο των Ρόζενμπεργκ και Τόμας Ρίκμαν, βασισμένο στο σουηδικό μυθιστόρημα "The Laughing Policeman" των Περ Βάλοε και Μαγ Σγιέβαλ. Πρωταγωνιστούν οι Γουόλτερ Ματάου, Μπρους Ντερν και ο Λούις Γκόσετ Τζούνιορ.
Πλοκή
Ο Μάρτιν θα ξεκινήσει να ερευνά τις ζωές των θυμάτων και αναζητώντας τα συγγενικά τους πρόσωπα θα οδηγηθεί σε σκοτεινά καταγώγια, γκέι μπαρ, κακόφημες γειτονιές, αίθουσες ζωντανού σεξ, ακόμη και στη διάσημη συμμορία των "Αγγέλων της Κόλασης". Το χειρότερο όμως γι' αυτόν είναι ότι θ' ανακαλύψει δυσάρεστα πράγματα για τον πρώην σύντροφό του και θ' αρχίσει να πιστεύει ότι το μακελειό στο λεωφορείο σχετίζεται με την υπόθεση "Καμερέρο", πράγμα που θα εξοργίσει τον προϊστάμενό του, τον Αστυνόμο Νατ Στέινερ, με αποτέλεσμα αυτός να ορίσει ως συνεργάτη του Μάρτιν τον αφελή ντεντέκτιβ, Λήο Λάρσεν, ο οποίος συν τοις άλλοις επιφορτίζεται με το καθήκον της επίβλεψης του Μάρτιν, ώστε να μην εκτραπεί από την υπόθεση.
Μετά όμως από δαιδαλώδης αναζητήσεις και επίπονη συλλογή στοιχείων ο βετεράνος αστυνομικός θα δικαιωθεί και καθώς το παζλ συμπληρώνεται, όλα δείχνουν ότι το ισχυρό άλλοθι του συζύγου της Τερίσα Καμερέρο καταρρέει, ενώ ταυτόχρονα τείνει να προσδιοριστεί το κίνητρο της σφαγής. Ο Μάρτιν με μια απίστευτη υπομονή και μέσω στενής παρακολούθησης, περιμένει ο Χένρι Καμερέρο να κάνει το πρώτο του λάθος.
Κριτικές
Στο προσωπικό του περιοδικού Variety άρεσε η ταινία και σημειώνει:«Μετά από έναν εξαιρετικά υπερβολικό πρόλογο μιας βίαιης μαζικής δολοφονίας σε ένα λεωφορείο, ο "Ντετέκτιβ του Σαν Φρανσίσκο" γίνεται ένας όμορφος ανθρωποκυνηγός, με πρωταγωνιστές τον Γουόλτερ Ματάου και τον Μπρους Ντερν σε εξαιρετικές παραστάσεις ως δύο ντετέκτιβ του Σαν Φρανσίσκο».
Επίσκοπος Αθηνών Μελέτιος Β΄
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1661 στα Ιωάννινα. Το κοσμικό του όνομα ήταν Μιχαήλ, λεγόμενος και Μήτρος. Εκεί διδάχτηκε τα εγκύκλια μαθήματα στον Βησσαρίωνα Μακρή. Χειροτονήθηκε ιερέας από τον Κλήμεντα Ιωαννίνων και ονομάστηκε Μελέτιος. Πήγε στην Πάντοβα της Ιταλίας, όπου σπούδασε Θεολογία, Ιατρική και Φιλοσοφία και έμαθε ταυτόχρονα και τα Λατινικά. Επέστρεψε στα Γιάννενα και έγινε δάσκαλος και σχολάρχης του διδασκαλείου του Επιφανίου.
Μετά τον θάνατο του μητροπολίτη Ναυπάκτου και Άρτας Βαρθολομαίου, σε ηλικία 31 ετών χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτας. Αφού λειτούργησε τέσσερα χρόνια αναγκάστηκε να φύγει από την Άρτα το 1696 και να καταφύγει στα Ιωάννινα, λόγω της επιδρομής του διαβόητου Λιβερίου Γερακάρη. Κατηγορήθηκε ως συνένοχος της επανάστασης εκείνης και διέτρεξε μεγάλο κίνδυνο, κατέφυγε στα Γιάννενα και κρύφτηκε για δύο μήνες. Όταν το 1701 έγινε ειρήνη μεταξύ Βενετών και Τούρκων, πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Το 1701 η Μεγάλη Εκκλησία τον έστειλε στην Βενετοκρατούμενη Πελοπόννησο για να συντάξει τα εκκλησιαστικά δικαιώματα ως έξαρχος και επίτροπος πατριαρχικός. Εκπλήρωσε την αποστολή του και επέστρεψε στην Πόλη. Εκείνη την εποχή ήρθαν δύο πρόκριτοι από την Αθήνα και ζήτησαν τον Μελέτιο να διοριστεί μητροπολίτης Αθηνών. Έτσι, ο Πατριάρχης Γαβριήλ Γ΄ τον μετέθεσε στην Αθήνα το 1703. Με την μεγάλη του μόρφωση και την ικανότητά του, ο Μελέτιος κατόρθωσε στην Αθήνα να συμβιβάσει καταστάσεις, και συντέλεσε στην αναγέννηση των γραμμάτων. Δυσκολεύτηκε όμως από τις ραδιουργίες και τις συκοφαντίες των δημογερόντων και ζητούσε ευκαιρία να απομακρυνθεί.
Μετά τον θάνατο του Κλήμη Ιωαννίνων, οι συμπατριώτες του παρακάλεσαν θερμά τον Μελέτιο να επιστρέψει. Το 1713 δέχτηκε να τον διαδεχτεί και έφυγε από την Αθήνα με προορισμό την Κωνσταντινούπολη. Καθ' οδόν αρρώστησε στην Λάρισα και αναγκάστηκε να παραμείνει εκεί για πολύ καιρό. Αφού ανάρρωσε, έφθασε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ξανά αρρώστησε βαριά και πέθανε στις 12 Δεκεμβρίου 1714. Ενταφιάστηκε στην Πακριδία.
Εργογραφία
Στην εποχή του ήταν από τους πλέον μορφωμένους επισκόπους του ελλαδικού χώρου. Συνέγραψε πολλές θεολογικές, ιατρικές και φιλοσοφικές πραγματείες. Σημαντικά συγγραφικά έργα του είναι η «Παλαιά και Νέα Γεωγραφία», «Ρητορική» και μεταξύ των άλλων και η σπουδαιότατη για την εποχή εκείνη τρίτομη «Εκκλησιαστική Ιστορία», την οποία συμπλήρωσε με τέταρτο τόμο ο Γεώργιος Βενδώτης.
Άλλα
thumb|Εξώφυλλο από το τετράτομο έργο Γεωγραφία Παλαιά και Νέα του Μελέτιου, Βενετία, 1728 Παρακάτω παρουσιάζονται τα κυριότερα συγγράμματά του:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι Αθηνών Κατηγορία:Μητροπολίτες Ναυπάκτου Κατηγορία:Μητροπολίτες Άρτης Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Country Joe and the Fish
Το συγκρότημα συνέθεσε και παρήγαγε δύο EPs που τράβηξαν την προσοχή στα μουσικά υπόγεια ρεύματα πριν υπογράψει στη δισκογραφική εταιρία Vanguard Records, το 1966. Το πρώτο άλμπουμ τους, Electric Music for the Mind and Body ακολούθησε το 1967. Περιείχε το μοναδικό τους single που διακρίθηκε εντός συνόρων στα charts, το "Not So Sweet Martha Lorraine", καθώς επίσης και τους περισσότερους μουσικούς τους πειραματισμούς.
Ιστορία
Η πρώτη σύνθεση των Country Joe and the Fish δημιουργήθηκε στα μέσα του 1965, όταν ο Country Joe McDonald (φωνητικά, ακουστική κιθάρα) και ο Barry "The Fish" Melton (κιθάρα, φωνητικά) έγιναν δίδυμο. Οι δύο μουσικοί είχαν ένα υπόβαθρο με ρίζες στην παραδοσιακή μουσική, λάτρευαν τις ηχογραφήσεις του Woody Guthrie και εργάστηκαν σε τοπκό καφωδείο με ακουστική κιθάρα στις αρχές της δεκαετίας 1960. Ο Melton διαμόρφωσε την πολιτική διαμαρτυρία του ως κιθαρίστας στο Λος Άντζελες, πριν από τη μετακόμιση στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας.
Από τις αρχές του έτους 1965, McDonald είχε εμπλακεί στην άνθηση της λαϊκής σκηνής στο Μπέρκλεϊ και στο Κίνημα Ελεύθερου Λόγου που οργάνωνε διαδηλώσεις στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ, το οποίο τάχθηκε κατά του πολέμου στο Βιετνάμ. Όχι πολύ καιρό μετά, ο McDonald εμπνεύστηκε  να καταγράψει ένα «θέμα συζήτησης» του περιοδικού Rag Baby που περιείχε ποίηση, ζωγραφική και πολιτικά μηνύματα, του οποίου ήταν εκδότης και οργάνωσε τους Country Joe and the Fish με το Melton και τους συναδέλφους τους μουσικούς Carl Schrager (washboard, kazoo), Bill Steele (μπάσο) και τον Mike Beardslee (φωνητικά). Τα μέλη του συγκροτήματος, όπως αυτό διαμορφώθηκε τελικά ήταν:
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά rock συγκροτήματα
Υπέρυθρη ακτινοβολία
thumb|right|340px|Το φάσμα της ορατής ακτινοβολίας. Η υπέρυθρη ακτινοβολία ή υπέρυθρες ακτίνες είναι τμήμα του φάσματος της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Στο φάσμα τοποθετούνται ως μικρότερη συχνότητα στην προέκταση της κόκκινης ορατής ακτινοβολίας, εξ ου και το όνομα «υπέρυθρες» (υπό το ερυθρόν χρώμα). Το μήκος κύματός τους κυμαίνεται από το 1 χιλιοστό έως τα 700 νανόμετρα, όπου ξεκινά το ορατό φάσμα. Συνήθως εκπέμπονται από όλα τα σώματα που έχουν κάποια θερμοκρασία. Τα σώματα με τη μεγαλύτερη θερμοκρασία εκπέμπουν περισσότερες υπέρυθρες και αντίστροφα, τα σώματα που απορροφούν περισσότερες υπέρυθρες αυξάνεται η θερμοκρασία τους. Το φαινόμενο αυτό σχετίζεται με την ταλάντωση των σωματιδίων από τα οποία αποτελείται, η οποία αφορά τη θερμική ενέργεια του σώματος.