cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διοικητική διαίρεση νομού Ημαθίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Αλεξάνδρειας
Ο δήμος Αλεξάνδρειας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 19.283 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ανθεμίων
Ο δήμος Ανθεμίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 8.147 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Αντιγονιδών
Ο δήμος Αντιγονιδών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.360 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Αποστόλου Παύλου
Ο δήμος Αποστόλου Παύλου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 8.579 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Βεργίνας
Ο δήμος Βεργίνας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.478 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Δοβρά
Ο δήμος Δοβρά έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.154 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ειρηνούπολης
Ο δήμος Ειρηνούπολης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.006 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Μακεδονίδος
Ο δήμος Μακεδονίδος έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.346 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Μελίκης
Ο δήμος Μελίκης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 7.438 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ηρωικής Πόλης Νάουσας
Ο δήμος ηρωικής πόλης Νάουσας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 22.288 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Πλατέος
Ο δήμος Πλατέος έχει (πραγματικό) πληθυσμό 11.128 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Κατηγορία:Νομός Ημαθίας Ημαθίας
Φελίσιτι Χάφμαν
Από το 2014, είναι η πρωταγωνίστρια της δραματικής σειράς American Crime, για την οποία έχει λάβει 2 υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα, 3 υποψηφιότητες για Emmy Α' γυναικείου ρόλου σε σειρά μικρού μήκους και 1 βραβείο Screen Actors Guild award.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Γυναικείος Ρόλος)
Άλμπερτ Αγκαρούνοφ
Ο Άλμπερτ Αγκαρούνοβιτς Αγκαρούνοφ (Albert Aqarunov, 25 Απριλίου 1969 – 7 Μαΐου 1992) ήταν Στάρσινα του Στρατού του Αζερμπαϊτζάν που πέθανε κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ήταν από τους τελευταίους Αζέρους που υπερασπίζονταν την Σούσα, την οποία κατέλαβαν οι Αρμενικές δυνάμεις στις 9 Μαΐου 1992.
Ζωή
Ο Άλμπερτ Αγκαρούνοφ γεννήθηκε σε προάστιο του Μπακού από Ορεινούς Εβραίους γονείς, τον Αγκαρούν, ο οποίος ήταν εργάτης στην πετρελαιοβιομηχανία από την Κούμπα και την Λεάχ Αγκαρούνοφ. Ο Άλμπερτ ήταν ένα από τα δέκα παιδιά της οικογένειας. Κατά τη διάρκεια της σχολικής φοίτησής του, ο Άλμπερτ ενδιαφερόταν για τη μουσική και έκανε μαθήματα τρομπέτας. Αφότου αργότερα απέκτησε πτυχίο στην τεχνολογία, άρχισε να εργάζεται σε εργοστάσιο κατασκευής μηχανημάτων. Ο αδελφός του Ραντίκ Αγκαρούνοφ δήλωσε ότι: "Το μόνο πράγμα που δεν άρεσε στον Άλμπερτ ήταν η επιθετικότητα και η καταχρηστική στάση απέναντι στους ευάλωτους".
Στρατιωτική υπηρεσία
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο δρόμος που οδηγούσε στη Σούσα, όπου έλαβε χώρα η συμπλοκή μεταξύ των αρμάτων μάχης του Αβσαριάν και του Αγκαρούνοφ. Υπηρέτησε στον Σοβιετικό Στρατό από το 1987 έως το 1989 στη Γεωργία. Ο Αγκαρούνοφ ήταν διοικητής αρμάτων μάχης κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας.
The Magician's Birthday Party
The Magician's Birthday Party είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2002 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Classic Rock Legends".
Άλμπερτ Αγκαρούνοφ
Συμμετοχή στην σύγκρουση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Το 1991, ο Άλμπερτ Αγκαρούνοφ στρατολογήθηκε εθελοντικά στον στρατό του Αζερμπαϊτζάν στον πόλεμο εναντίον της Αρμενίας για να υπερασπιστεί την περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ο Αγκαρούνοφ πολέμησε σε ένα τάγμα, με επικεφαλής τον Ελτσίν Μαμμάντοφ για την επανακατάληψη της Σούσα από τους Αρμένιους. Έγινε διοικητής των τεθωρακισμένων στην υπεράσπιση της Σούσα τον Μάιο του 1992, όταν οι Αρμένιοι ξεκίνησαν την επιτυχημένη επίθεση για να πάρουν αυτή τη στρατηγικά σημαντική πόλη. Ο Αγκαρούνοφ υπηρετούσε στο άρμα μάχης αριθ. 533 και πήρε μέρος στον πόλεμο με το άρμα μάχης του εναντίον ενός T-72, με διοικητή τον Γκαγκίκ Αβσαριάν, απενεργοποιώντας το T-72 έξω από την πόλη Σούσα. Στις 8 Δεκεμβρίου 1991, ο Αγκαρούνοφ μαζί με τον οδηγό Αγκαμπάμπα Χουσέινοφ, κατάφεραν να απενεργοποιήσουν εννέα αρμενικά άρματα μάχης και δύο τεθωρακισμένα φορτηγά. Κατά τη διάρκεια μιας άλλης αψιμαχίας, ο Αγκαρούνοφ κατάφερε να απενεργοποιήσει δύο άρματα μάχης με μια μέθοδο που ονομάζεται "εβραϊκό σάντουιτς" από τους συντρόφους του.
The Magician's Birthday Party
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στο Λονδίνο το Δεκέμβριο του 2001 και συμμετέχουν ως γκεστ τα παλιότερα μέλη του συγκροτήματος, Κεν Χένσλεϊ και Τζον Λότον, όπως και ο Τις Βαν Λέερ του ολλανδικού συγκροτήματος, Focus.
Άλμπερτ Αγκαρούνοφ
Συμμετοχή στην σύγκρουση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Οι Αρμένιοι πρόσφεραν 5 εκατομμύρια ρουμπλίς για το κεφάλι του.
Θάνατος και εορτασμοί
Ο διοικητής Χατζί Αζιμόφ, δήλωσε ότι ο Αγκαρούνοφ έφυγε από το όχημά του για να αφαιρέσει τα σώματα των νεκρών στρατιωτών που βρισκόταν στους δρόμους, αλλά χτυπήθηκε από πυροβολισμό σκοπευτή. Ο Αγκαρούνοφ σκοτώθηκε στο δρόμο που συνέδεε την Σούσα με το Λατσίν στις 8 Μαΐου 1992. Μετά το θάνατό του, οι στρατιώτες του Αζερμπαϊτζάν άρχισαν να ονομάζουν τα άρματα μάχης τους ως Άλμπερτ. Ο Άλμπερτ Αγκαρούνοφ, έλαβε μεταθανάτια τον τίτλο του Εθνικού Ήρωα του Αζερμπαϊτζάν και θάφτηκε στη Λωρίδα των Μαρτύρων στο Μπακού τον Μάιο του 1992, την οποία παρακολούθησαν επίσης οι Μουλάδες και οι Ραββίνοι. Το σχολείο στο Μπακού, από το οποίο αποφοίτησε, πήρε το όνομά του.
The Magician's Birthday Party
Τραγούδια
1. Return to Fantasy (Byron, Hensley) - 4:49 2. Tales (Hensley) - 5:55
Άλμπερτ Αγκαρούνοφ
Θάνατος και εορτασμοί
Το 2017 εγκαινιάστηκε μνημειακή πλάκα στο σπίτι του Άλμπερτ Αγκαρούνοφ στον οικισμό Αμιρτζάν της επαρχίας Σουραχάνι.
The Magician's Birthday Party
Τραγούδια
3. Sweet Pretender (Bolder) - 4:17
4. I'll Keep On Trying (Box, Byron) - 4:28
Άλμπερτ Αγκαρούνοφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αζέροι στρατιωτικοί
The Magician's Birthday Party
Τραγούδια
5. July Morning (Byron, Hensley) - 10:12
6. Paradise / The Spell (Hensley) - 11:09
7. Circle of Hands (Hensley) - 6:47
8. The Magician's Birthday (Box, Hensley, Kerslake) - 10:28
9. Sympathy (Hensley) - 5:25
10. Free 'n' Easy (Box, Lawton) - 3:18
11. Sunrise (Hensley) - 4:14
12. Easy Livin'  (Hensley) - 3:33
Μέλη των Uriah Heep
Το "The Magician's Birtday Party" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Μπέρνι Σο - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Φιλ Λανζόν - πλήκτρα
Τρέβορ Μπόλντερ - μπάσο
Λι Κέρσλεηκ - τύμπανα
Κεν Χένσλεϊ - πλήκτρα
Τζον Λότον - φωνητικά
Τις Βαν Λέερ - φλάουτο
Έμα Ρόμπινς - δεύτερα φωνητικά
Κιμ Τσάντλερ - δεύτερα φωνητικά
Αϊλήν ΜακΛάφλιν - δεύτερα φωνητικά
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Uriah Heep Κατηγορία:Άλμπουμ του 2002
Ελεύθερη αγορά
Η ελεύθερη αγορά είναι ένα σύστημα της οικονομίας της αγοράς, στο οποίο οι τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών καθορίζονται ελεύθερα από τη συναίνεση μεταξύ των προμηθευτών και των καταναλωτών και στο οποίο οι νόμοι και οι δυνάμεις της προσφοράς και της ζήτησης είναι απαλλαγμένες από οποιαδήποτε παρέμβαση από την κυβέρνηση, το μονοπωλιακό καθορισμό των τιμών, ή άλλη αρχή. Μια ελεύθερη αγορά έρχεται σε αντίθεση με μια ρυθμιζόμενη αγορά, στην οποία η κυβέρνηση παρεμβαίνει στην προσφορά και τη ζήτηση μέσω μεθόδων που δεν υπακούν στους νόμους της αγοράς, όπως οι νόμοι για τη δημιουργία φραγμών εισόδου στην αγορά ή καθορισμού των τιμών. Σε μια οικονομία της ελεύθερης αγοράς, οι τιμές των αγαθών και υπηρεσιών καθορίζονται ελεύθερα από τις δυνάμεις της προσφοράς και της ζήτησης στις οποίες επιτρέπεται να φτάσουν σε σημείο ισορροπίας χωρίς καμία παρέμβαση από την κυβερνητική πολιτική, και αυτό συνήθως συνεπάγεται στήριξη άκρως σε ανταγωνιστικές αγορές και την ιδιωτική ιδιοκτησία των παραγωγικών επιχειρήσεων.
Οικονομικά laissez-faire (ελευθεριακές)
Η αρχή του laissez-faire εκφράζει την προτίμηση για την απουσία εξωαγοραίων (εκτός αγοράς) πιέσεων σε τιμές και μισθούς, πιέσεις που ασκούνται από ενέργειες όπως η μεροληπτική κρατική φορολόγηση, οι επιδοτήσεις ή ενισχύσεις, τα κόμιστρα, οι περιορισμοί ή ο έλεγχος στην καθαρά ιδιωτική συμπεριφορά, ή ακόμα τα κρατικά και τα κατ'ανάθεση μονοπώλια. Στο βιβλίο του «Η καθαρή θεωρία του Κεφαλαίου» (The Pure Theory of Capital), ο Φρίντριχ Χάγιεκ επιχειρηματολόγησε ότι το ζητούμενο είναι η διατήρηση της μοναδικής πληροφορίας που εμπεριέχεται στην ίδια την τιμή.
Κατά την επανάσταση των θεωρητικών της Οριακής Χρησιμότητας, η υποκειμενική θεωρία της αξίας αξιοποιήθηκε εκ νέου.
Σοσιαλιστικά οικονομικά
Από τον 19ο αιώνα υπήρξαν διάφορες μορφές σοσιαλισμού που βασίζονται στην ελεύθερη αγορά ή την διακηρύσσουν. Μεταξύ των πρώτων αξιοσημείωτων σοσιαλιστών υποστηρικτών της ελεύθερης αγοράς συγκαταλέγονται οι Πιερ-Ζοζέφ Προυντόν, Μπέντζαμιν Τάκερ και οι υποστηρικτές της σχολής του Ντέηβιντ Ρικάρντο. Αυτοί οι οικονομολόγοι πίστευαν ότι πραγματικά ελεύθερη αγορά και εθελοντική ανταλλαγή δεν μπορούσαν να υπάρξουν στο πλαίσιο των συνθηκών εκμετάλλευσης του καπιταλισμού.
Αυτές οι προτάσεις ποίκιλλαν από διάφορες μορφές εργατικών συνεταιρισμών που να λειτουργούν σε καθεστώς ελεύθερης οικονομίας, όπως το σύστημα αμοιβαιότητας που προτάθηκε από τον Προυντόν, μέχρι κρατικές επιχειρήσεις που να λειτουργούν σε απορρυθμισμένες και ανοικτές αγορές. Αυτά τα πρότυπα σοσιαλισμού δεν πρέπει να συγχέονται με άλλες μορφές σοσιαλισμού της αγοράς (π.χ. το μοντέλο Λάνγκε), στις οποίες οι δημόσιες επιχειρήσεις συντονίζονται μέσω διαφόρων βαθμών οικονομικού προγραμματισμού, ή όπου οι τιμές των αγαθών καθορίζονται μέσω της τιμολόγησης οριακού κόστους.
Υποστηρικές του σοσιαλισμού της ελεύθερης αγοράς, όπως ο Γιάροσλαβ Βάνεκ, ισχυρίζονται ότι πραγματικά ελεύθερη αγορά δεν είναι δυνατόν να υπάρξει υπό καθεστώς ιδιωτικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, διότι οι ταξικές διαφορές και οι ανισότητες στο εισόδημα και στην ισχύ που απορρέουν από το καθεστώς αυτό δίνουν τη δυνατότητα στην ιθύνουσα τάξη να στρεβλώσει την αγορά βάσει των συμφερόντων της, είτε υπό μορφή μονοπωλίου και ισχύος της αγοράς, είτε χρησιμοποιώντας τον πλούτο και τις πλουτοπαραγωγικές τους πηγές ώστε να νομοθετήσουν πολιτικές οι οποίες εξυπηρετούν τα προσωπικά τους επιχειρηματικά συμφέροντα. Επιπροσθέτως, ο Βάνεκ αναφέρει ότι οι εργάτες σε μία σοσιαλιστική οικονομία, βασισμένη σε συνεταιριστικές και αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις, θα είχαν ισχυρότερα κίνητρα για να αυξήσουν την παραγωγή, καθώς θα αποκόμιζαν μέρος των κερδών (βάσει της συνολικής απόδοσης της επιχείρησής τους) επιπλέον του μισθού τους.
Οι σοσιαλιστές επισημαίνουν επίσης ότι ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς οδηγεί σε σημαντικές ανισότητες ως προς την κατανομή των εισοδημάτων, πράγμα που οδηγεί σε κοινωνική αστάθεια. Ως εκ τούτου απαιτούνται διορθωτικά μέτρα υπό μορφή κοινωνικής πρόνοιας, αναδιανεμητικής φορολογίας και υψηλού διοικητικού κόστους, τα οποία μειώνουν τα κίνητρα για εργασία, προκαλούν ανεντιμότητα και αυξάνουν την πιθανότητα φοροδιαφυγής. Έτσι ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς απαιτεί κυβερνητική ρύθμιση των αγορών, ώστε να αποτρέψει την κοινωνική αστάθεια, η οποία όμως αποβαίνει εις βάρος της συνολικής αποτελεσματικότητας της οικονομίας της αγοράς.
Γεωιστές Οικονομολόγοι
Όπως αναλύεται παραπάνω, κατά τους κλασικούς οικονομολόγους όπως ο Άνταμ Σμιθ, ο όρος «ελεύθερη αγορά» δεν αναφέρεται απαραίτητα σε μια αγορά απαλλαγμένη από κάθε παρέμβαση του κράτους· αντίθετα, ο όρος αναφέρεται περισσότερο σε μια αγορά ελεύθερη από κάθε μορφή οικονομικών προνομίων (οικονομικής προσοδοθηρίας), μονοπωλιακών καταστάσεων και τεχνητών ελλείψεων. Με αυτό εννοείται πως κάθε μορφή οικονομικής προσόδου, δηλαδή κάθε μορφή κέρδους που δημιουργείται λόγω της έλλειψης τέλειου ανταγωνισμού πρέπει να μειωθεί ή να εξαλειφθεί κατά το δυνατό μέσω του ελεύθερου ανταγωνισμού.
Η οικονομική θεωρία μάς λέει ότι οι πρόσοδοι από την εκμετάλλευση γης και άλλες φυσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές συνιστούν οικονομικά οφέλη που δεν μπορούν να μειωθούν κατά τέτοιο τρόπο [μέσω του τέλειου ανταγωνισμού] εξαιτίας της τέλειας ανελαστικής προσφοράς. Ορισμένοι οικονομικοί διανοητές δίνουν έμφαση στην ανάγκη αυτές οι πρόσοδοι να διαμοιραστούν ως ένα προαπαιτούμενο για μια αγορά που λειτουργεί καλά. Υποδηλώνεται ότι κατά τον τρόπο αυτό θα μειωθεί η ανάγκη για τακτικούς φόρους, οι οποίοι έχουν αρνητικό αποτέλεσμα στον εμπόριο, ενώ ταυτόχρονα θα επέλθει απελευθέρωση γης και πηγών επί των οποίων ασκείται κερδοσκοπική εκμετάλλευση και που τελούν σε καθεστώς μονοπωλίου: δύο στοιχεία που συμβάλλουν στη βελτίωση του ανταγωνισμού και της λειτουργίας των μηχανισμών της ελεύθερης αγοράς. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ υποστήριξε τη θέση αυτή στην ομιλία του με τίτλο «Η Γη Είναι Η Μητέρα Όλων Των Μονοπωλίων ».
Ο Λεόν Βαλράς, ένας εκ των ιδρυτών της Νεοκλασικής Οικονομικής Θεωρίας, ο οποίος βοήθησε στη διαμόρφωση της θεωρίας της γενικής ισορροπίας, είχε μια πολύ παρόμοια άποψη. Υποστήριζε ότι κατάσταση ελεύθερου ανταγωνισμού θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο υπό καθεστώς κρατικής ιδιοκτησίας των φυσικών πλουτοπαραγωγικών πηγών και της γης. Επιπροσθέτως, η φορολογία εισοδήματος θα μπορούσε να εξαλειφθεί εφόσον το κράτος αποκτούσε έσοδα για τη χρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών μέσω της ιδιοκτησίας και κατοχής αυτών των πηγών και δραστηριοτήτων.
Προσφορά και ζήτηση
Το μοντέλο της προσφοράς και της ζήτησης εφαρμόζεται συχνά στην αγορά εργασίας και συγκεκριμένα στη διαμόρφωση των μισθών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι τυπικοί ρόλοι του προμηθευτή και του καταναλωτή αντιστρέφονται. Οι προμηθευτές είναι τα άτομα που προσπαθούν να πωλήσουν (προσφορά) την εργασία τους στην υψηλότερη δυνατή τιμή. Οι καταναλωτές είναι οι επιχειρήσεις, οι οποίες προσπαθούν να αγοράσουν (ζήτηση) το είδος της εργασίας που χρειάζονται στη χαμηλότερη δυνατή τιμή. Όταν όλο και περισσότεροι άνθρωποι προσφέρουν την εργασία τους στην εν λόγω αγορά ο μισθός μειώνεται και το επίπεδο της απασχόλησης αυξάνεται καθώς η καμπύλη προσφοράς μετακινείται προς τα δεξιά. Το αντίθετο συμβαίνει όταν όλο και λιγότεροι άνθρωποι προσφέρονται να απασχοληθούν στην αγορά εργασίας καθώς η καμπύλη προσφοράς μετατοπίζεται προς τα αριστερά.
Στην ελεύθερη αγορά, άτομα και οι επιχειρήσεις που συμμετέχουν στις συναλλαγές επιλέγουν ελεύθερα να εισέρχονται, να εξέρχονται και να συμμετέχουν σε αυτή. Οι τιμές και οι ποσότητες των προϊόντων προσαρμόζονται ανάλογα με τις οικονομικές συνθήκες, προκειμένου να επιτευχθεί ισορροπία και να κατανέμονται ορθά οι πόροι. Ωστόσο, σε πολλές χώρες παγκοσμίως οι κυβερνήσεις επιδιώκουν την παρέμβαση στην ελεύθερη αγορά, έτσι ώστε να επιτυγχάνονται συγκεκριμένοι κοινωνικοί ή πολιτικοί στόχοι. Για αυτό το λόγο είναι πιθανό οι κυβερνήσεις να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν συνθήκες κοινωνικής ισότητας και ισότητας αποτελεσμάτων παρεμβαίνοντας στην αγορά, μέσω δράσεων όπως η επιβολή κατώτατου μισθού (κατώτατη τιμή) ή ο έλεγχος των τιμών (ανώτατη τιμή). Υπάρχουν και άλλοι, λιγότερο γνωστοί, επιδιωκόμενοι στόχοι, όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η ομοσπονδιακή κυβέρνηση επιχορηγεί τους ιδιοκτήτες της εύφορης γης να μην καλλιεργούν, προκειμένου να αποφευχθεί η μείωση της τιμής ισορροπίας (μετακίνηση προς τα δεξιά της καμπύλης προσφοράς). Αυτό γίνεται με τη δικαιολογία της διατήρησης των κερδών των αγροτών· λόγω της σχετικής ανελαστικότητας της ζήτησης για καλλιέργειες, η αύξηση της προσφοράς θα μείωνε την τιμή (χωρίς ανάλογη αύξηση της ζητούμενης ποσότητας), ασκώντας έτσι πίεση στους αγρότες να εγκαταλείψουν την αγορά.
Θεωρία γενικής ισορροπίας
Η θεωρία γενικής ισορροπίας έχει δείξει, με διαφορετικούς βαθμούς μαθηματικής ακρίβειας στην πάροδο του χρόνου, ότι κάτω από ορισμένες συνθήκες ανταγωνισμού, ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης κυριαρχεί σε αυτή την ιδανική ελεύθερη και ανταγωνιστική αγορά, κατευθύνοντας τις τιμές προς ένα σημείο ισορροπίας που εναρμονίζει τη ζήτηση για τα προϊόντα με την προσφορά. Σε αυτές τις τιμές ισορροπίας, η αγορά κατανέμει τα προϊόντα στους αγοραστές ανάλογα με την προτίμηση (ή την χρησιμότητα) του κάθε αγοραστή για κάθε προϊόν, μέσα στα σχετικά όρια της αγοραστικής δύναμης του εκάστοτε αγοραστή. Αυτό το επακόλουθο περιγράφεται ως αποτελεσματικότητα της αγοράς, ή πιο συγκεκριμένα βέλτιστο κατά Παρέτο.
Χαμηλά εμπόδια εισόδου
Μια ελεύθερη αγορά δεν απαιτεί την ύπαρξη ανταγωνισμού, παρ'όλα αυτά χρειάζεται ένα πλαίσιο που να επιτρέπει νεοεισερχόμενους στην αγορά. Ως εκ τούτου, σε συνθήκες έλλειψης καταναγκαστικών φραγμών (εισόδου), και σε αγορές με χαμηλό κόστος εισόδου θεωρείται ότι ο ανταγωνισμός ευδοκιμεί σε περιβάλλον ελεύθερης αγοράς. Συχνά προτείνει την παρουσία του κινήτρου κέρδους, παρόλο που ούτε το κίνητρο κέρδους, ούτε το ίδιο το κέρδος είναι απαραίτητα για μια ελεύθερη αγορά. Όλες οι σύγχρονες ελεύθερες αγορές περιλαμβάνουν καινοτόμους επιχειρηματίες, μεμονωμένα άτομα και επιχειρήσεις. Τυπικά, μια σύγχρονη ελεύθερη οικονομία θα περιελάμβανε και άλλα χαρακτηριστικά, όπως είναι το χρηματιστήριο και ο τομέας χρηματοοικονομικών υπηρεσιών, αλλά αυτά δεν καθορίζουν την ελεύθερη οικονομία.
Αυθόρμητη τάξη
Ο Φρίντριχ Χάγιεκ εκλαΐκευσε την κλασική φιλελεύθερη άποψη ότι οι αγορές προωθούν την αυθόρμητη τάξη η οποία οδηγεί σε «καλύτερη κατανομή κοινωνικών πόρων από οποιοδήποτε σχέδιο ». Σύμφωνα με αυτή την άποψη, οι οικονομίες της αγοράς χαρακτηρίζονται από τη δημιουργία περίπλοκων συναλλακτικών δικτύων που παράγουν και διανέμουν αγαθά και υπηρεσίες σε ολόκληρη την οικονομία. Τα δίκτυα αυτά δεν είναι προσχεδιασμένα, αλλά προκύπτουν ως συνέπεια των αποκεντροποιημένων ατομικών οικονομικών αποφάσεων. Η ιδέα της αυθόρμητης τάξης αποτελεί την εξέλιξη της ιδέας του αόρατου χεριού την οποία εισήγαγε ο Άνταμ Σμιθ στον «Πλούτο των Εθνών». Ο Σμιθ έγραψε ότι το άτομο που:
Ο Σμιθ επεσήμανε ότι κάποιος δεν τρέφεται επικαλούμενος την αδελφική αγάπη του χασάπη, του γεωργού ή του φούρναρη. Αντίθετα απευθύνεται στο ατομικό τους συμφέρον, και τους πληρώνει για την εργασία τους.
Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης ισχυρίζονται ότι η αυθόρμητη τάξη είναι ανώτερη από οποιαδήποτε ενδεχόμενη προκύπτουσα τάξη που δεν επιτρέπει στα άτομα να κάνουν τις δικές τους επιλογές για το τι να παράγουν, τι να αγοράσουν, τι να πουλήσουν, και σε ποιες τιμές, λόγω του αριθμού και της πολυπλοκότητας των εμπλεκόμενων παραγόντων. Επιπλέον, πιστεύουν ότι κάθε προσπάθεια για την εφαρμογή κεντρικού σχεδιασμού θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη διαταραχή, ή μια λιγότερο αποτελεσματική παραγωγή και διανομή αγαθών και υπηρεσιών.
Γενικές αρχές
Το ίδρυμα The Heritage Foundation, μια συντηρητική δεξαμενή σκέψης, επιχείρησε να προσδιορίσει τους κυριότερους παράγοντες που χρειάζονται για τον υπολογισμό του βαθμού ελευθερίας της οικονομίας μιας χώρας. Το 1986 εισήγαγε τον Δείκτη Οικονομικής Ελευθερίας, ο οποίος βασίζεται σε περίπου πενήντα μεταβλητές. Με αυτόν και άλλους παρόμοιους δείκτες δεν ορίζεται μια ελεύθερη αγορά, αλλά υπολογίζεται ο βαθμός στον οποίο μια σύγχρονη οικονομία είναι ελεύθερη, που σημαίνει συνηθέστερα ελεύθερη από παρεμβάσεις του κράτους. Οι μεταβλητές διακρίνονται στις παρακάτω κύριες ομάδες:
Σε κάθε ομάδα δίδεται μια αριθμητική αξία μεταξύ 1 και 5. Ο αριθμητικός μέσος όρος είναι η αξία του ΔΟΕ στρογγυλεμένη στο εκατοστό. Αρχικώς οι χώρες που παραδοσιακά θεωρούνται καπιταλιστικές έλαβαν υψηλές θέσεις, αλλά σταδιακά η μέθοδος βελτιώθηκε. Ορισμένοι οικονομολόγοι, μεταξύ των οποίων και ο Μίλτον Φρίντμαν και άλλοι υποστηρικτές του laissez-faire καπιταλισμού, έχουν υποστηρίξει ότι υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ οικονομικής ανάπτυξης και οικονομικής ελευθερίας και υπάρχουν μελέτες που το επιβεβαιώνουν. Συζητήσεις γύρω από το θέμα συνεχίζονται ανάμεσα στους μελετητές επί μεθοδολογικών ζητημάτων σε εμπειρικές έρευνες στη σχέση οικονομικής ελευθερίας με την οικονομική ανάπτυξη και επιδιώκουν ακόμα να ανακαλύψουν ποια είναι η σχέση τους, εάν υπάρχει.
Κριτική
Επικριτές της ελεύθερης αγοράς έχουν υποστηρίξει ότι, σε πραγματικές συνθήκες, έχει αποδειχθεί ότι (η ελεύθερη αγορά) είναι επιρρεπής στην ανάπτυξη μονοπωλίων που καθορίζουν τις τιμές. Η συλλογιστική αυτή έχει οδηγήσει σε κυβερνητική παρέμβαση, π.χ. η αντιμονοπωλιακή νομοθεσία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Δύο εξέχοντες Καναδοί συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση οφείλει κατά καιρούς να παρεμβαίνει ώστε να διασφαλίσει τον ανταγωνισμό σε μεγάλες και σημαντικές βιομηχανίες. Η Ναόμι Κλάιν περιγράφει περίπου αυτό στο έργο της «Το δόγμα του σοκ» και ο John Ralston Saul το καταδεικνύει πιο χιουμοριστικά μέσα από διάφορα παραδείγματα στο «Η Κατάρρευση της Παγκοσμιοποίησης και η Επανίδρυση του Κόσμου ». Αν και οι υποστηρικτές της ελεύθερης αγοράς υποστηρίζουν ότι μόνον η ελεύθερη αγορά μπορεί να δημιουργήσει υγιή ανταγωνισμό και ως εκ τούτου περισσότερο επιχειρείν και λογικές τιμές, οι αντίπαλοι λένε ότι η ελεύθερη αγορά στην πιο καθαρή της μορφή μπορεί να οδηγήσει στο αντίθετο. Σύμφωνα με την Κλάιν και τον Ράλστον, η συγχώνευση μικρότερων εταιριών σε γιγάντιες εταιρίες ή η ιδιωτικοποίηση των κρατικών βιομηχανιών και των εθνικών περιουσιακών στοιχείων συχνά οδηγούν σε μονοπώλια (ή ολιγοπώλια) οπότε απαιτείται κυβερνητική παρέμβαση για να ωθήσει τον ανταγωνισμό και τις λογικές τιμές. Μια άλλη μορφή της ανεπάρκειας της αγοράς είναι η κερδοσκοπία, όπου οι συναλλαγές πραγματοποιούνται με στόχο το κέρδος από βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις, και όχι από την πραγματική αξία των εταιριών ή προϊόντων.
Ο Αμερικανός φιλόσοφος και συγγραφέας Κόρνελ Γουέστ, έχει ονομάσει κοροϊδευτικά ό,τι αντιλαμβάνεται ως δογματικά επιχειρήματα υπέρ των laissez-faire οικονομικών πολιτικών, ως «φονταμενταλισμό της ελεύθερης αγοράς». Ο Γουέστ υποστήριξε ότι μια τέτοια νοοτροπία «ευτελίζει την ανησυχία για το δημόσιο συμφέρον» και «κάνει τους χρηματικά παρακινούμενους και εμμονικούς με τις δημοσκοπήσεις εκλεγμένους αξιωματούχους ευλαβείς προς τους εταιρικούς στόχους του κέρδους - συχνά εις βάρος του κοινού καλού ». Ο Αμερικανός πολιτικός φιλόσοφος Μάικλ Τζ. Σάντελ ισχυρίζεται ότι τα τελευταία 30 χρόνια οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν προχωρήσει πέρα ​​από το απλά να έχουν μια οικονομία της αγοράς και έχουν γίνει μια κοινωνία της αγοράς, όπου στην κυριολεξία τα πάντα είναι προς πώληση, συμπεριλαμβανομένων πτυχών της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, όπως η εκπαίδευση, η πρόσβαση στη δικαιοσύνη και η πολιτική επιρροή. Ο οικονομικός ιστορικός Karl Polanyi ήταν ιδιαίτερα επικριτικός στην ιδέα της κοινωνίας της αγοράς στο βιβλίο του «Η Μεγάλη Μετάλλαξη», σημειώνοντας ότι οποιαδήποτε προσπάθεια δημιουργίας της θα υπονόμευε την ανθρώπινη κοινωνία και το κοινό καλό.
Οι επικριτές της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς κυμαίνονται από εκείνους που απορρίπτουν τις αγορές εξ ολοκλήρου, υπέρ μιας σχεδιασμένης οικονομίας, όπως αυτή υποστηρίζεται από διάφορους μαρξιστές, έως εκείνους που επιθυμούν να δουν τις αδυναμίες της αγοράς να ρυθμίζονται σε διάφορους βαθμούς ή να συμπληρώνονται από κυβερνητικές παρεμβάσεις. Οι Κεϋνσιανοί υποστηρίζουν τον ρόλο της κυβέρνησης στην αγορά, όπως για την χρήση της δημοσιονομικής πολιτικής για την τόνωση της οικονομίας όταν δράσεις του ιδιωτικού τομέα οδηγούν σε υπο-βέλτιστα οικονομικά αποτελέσματα, όπως κρίσεις ή υφέσεις. Η Θεωρία του Επιχειρηματικού Κύκλου χρησιμοποιείται από Κεϋνσιανούς για να εξηγήσει ελλείψεις (παγίδες) ρευστότητας, από τις οποίες προκύπτει υποκατανάλωση, ώστε να υποστηρίξουν την παρέμβαση της κυβέρνησης μέσω της δημοσιονομικής πολιτικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλελευθερισμός Κατηγορία:Καπιταλισμός Κατηγορία:Αγορά (οικονομικά)
Deal (τηλεπαιχνίδι)
Το Deal (γνωστό και ως D€al) είναι ελληνικό τηλεπαιχνίδι που προβάλλεται στην ελληνική τηλεόραση από τον Φεβρουάριο του 2005 μέχρι 17 Ιουλίου 2023 με παρουσιαστή τον Χρήστο Φερεντίνο. Η εκπομπή βασίζεται στο ολλανδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα Deal or No Deal που δημιουργήθηκε από τους John De Mol και Dick De Rijk ενώ έχει προβληθεί σε πολλές χώρες του κόσμου
Η εκπομπή προβλήθηκε για πρώτη φόρα τον Φεβρουάριο του 2005 από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1. Η πρώτη περίοδο προβολής του ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 2008. Η εκπομπή επανήλθε από τον ίδιο σταθμό τη σεζόν 2010-2011. Το 2016, ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha TV επανάφερε την εκπομπή, με παρουσιαστή και πάλι τον Χρήστο Φερεντίνο, ενώ τον Ιανουάριο του 2020 έγινε πρεμιέρα για τέταρτη σεζόν από την ίδια συχνότητα, αντικαθιστώντας το τηλεπαιχνίδι «Πάνω Κάτω», το οποίο δεν έκανε υψηλά νούμερα τηλεθέασης, και οι υπεύθυνοι του Alpha, αποφάσισαν την οριστική διακοπή του Πάνω Κάτω, και την επαναφορά του Deal, το οποίο τελικά, από κάποιες αναβαθμίσεις, έχει επιτυχία. Ωστόσο, λόγω της επιτυχίας, που κάνει μέχρι και σήμερα το Deal, οι υπεύθυνοι του Alpha, αποφάσισαν να δώσουν και δεύτερο τηλεπαιχνίδι στον Φερεντίνο, την «Τέλεια Απόδραση», το οποίο έκανε πρεμιέρα τον Απρίλιο του 2021 το οποίο «ολοκληρώθηκε» τον Μάρτιο του 2022.
Δομή
Ο κάθε διαγωνιζόμενος έχει μπροστά του 21 ανθρώπους που κρατούν κάποια κουτιά. Μέσα σε αυτά υπάρχουν διάφορα χρηματικά ποσά, που αναγράφονται και στην οθόνη του πλατό. Ο παίκτης επιλέγει ποια κουτιά θέλει να διώξει, μη έχοντας πλέον την ευκαιρία να διεκδικήσει το πόσο του πακέτου που έδιωξε. Στο τέλος, ο διαγωνιζόμενος έχει μείνει με δύο κουτιά. Σε εκείνο το σημείο ο τραπεζίτης κάνει μία προσφορά στον παίκτη προσπαθώντας να τον δελεάσει έτσι ώστε να πάρει το προσφερόμενο πόσο και να μην διεκδικήσει τα ποσά που υπάρχουν στα δύο κουτιά.
Παραγωγή
Στις αρχές του 2005, ο τηλεοπτικός σταθμός ANT1 αγόρασε τα δικαιώματα της εκπομπής. Η πρεμιέρα της έγινε τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους. Η πρώτη σεζόν ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 2005. Η επιτυχία της εκπομπής οδήγησε τους ιθύνοντες να ανανεώσουν την εκπομπή για ακόμη τρεις σεζόν, με την τελευταία να ολοκληρώνεται τον Ιούνιο του 2008.
Το καλοκαίρι του 2010, ο ANT1, αποφάσισε να επαναφέρει την εκπομπή για πέμπτη σεζόν την περίοδο 2010-2011. Η σεζόν αυτή ολοκληρώθηκε νωρίτερα στις 4 Μαρτίου του 2011, διότι το Deal, δεν σημείωσε την ίδια επιτυχία με τις προηγούμενες σεζόν του παιχνιδιού, αλλά και του ότι ο σταθμός, την περίοδο εκείνη, ήθελε να επενδύσει σε νέα προγράμματα, νέες ιδέες, άλλα και νέα πρόσωπα, και τελικά εγκατέλειψε το Deal.
Το καλοκαίρι του 2016, ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha TV αγόρασε τα δικαιώματα του παιχνιδιού με σκοπό να το επαναφέρει, μετά από πέντε χρόνια απουσίας στους τηλεοπτικούς δέκτες, στο καθημερινό του πρόγραμμα τη σεζόν 2016-2017. Τον Μάιο του 2019, ο σταθμός αποφάσισε να ολοκληρώσει την εκπομπή μετά από τρεις σεζόν προβολής. Στη θέση του παιχνιδιού τοποθετήθηκε η εκπομπή Πάνω Κάτω. Τον Νοέμβριο του 2019, κι ενώ η νέα εκπομπή δε σημείωσε την ίδια επιτυχία με την προηγούμενη οδήγησε τους ιθύνοντες να ανανεώσουν το Deal για τέταρτη σεζόν. Η πρεμιέρα της εκπομπής δρομολογήθηκε για τον Ιανουάριο του 2020.
Σύσταση και Παραλλαγές του Παιχνιδιού
Από το 2016, έως σήμερα το τηλεπαιχνίδι, στον Alpha, δίνει ως μεγαλύτερο ποσό τα 60.000 Ευρώ, το οποίο το διάστημα 2017-2018, είχε πριν την έναρξη του παιχνιδιού και ερωτήσεις γνώσεων, όπου ο υποψήφιος παίκτης, όταν έδινε την σωστή απάντηση, έπαιρνε την κενή θέση, του παίκτη που είχε παίξει στο προηγούμενο επεισόδιο (σε ορισμένες περιπτώσεις, δινόντουσαν παραπάνω θέσεις, επειδή αποχωρούσαν οικειοθελώς παίκτες που δεν έπαιξαν), ενώ από το 2019, εναλλακτικά προσφέρει στους παίκτες του, και το κουτί με το «νούμερο 23», (το οποίο μπορεί να γίνει «2X»), δηλαδή για παράδειγμα στα 120.000 Ευρώ, η να χάσει εντελώς το πόσο «0», η να πάρει επιπλέον +1.500 Ευρώ, η να χάσει τα μισά του λεφτά (δηλαδή το «1/2X») ή να τα πάρει τα ίδια (δηλαδή το «X»), και εναλλακτικά από τις 27 Δεκεμβρίου 2021, ο τραπεζίτης δίνει στον παίκτη και αντιπροσφορά, προτείνοντας ο παίκτης μια προσφορά στον τραπεζίτη, ανάλογα με τις ανάγκες του και τα ποσά που διαθέτει στο παιχνίδι και ο τραπεζίτης εγκρίνει στον παίκτη αν του δώσει τελικώς ή όχι την προσφορά, καθώς και υποχρεωτική ανταλλαγή σε ορισμένα επεισόδια. Επίσης, σε ορισμένα επεισόδια, υπάρχει η δυνατότητα ο παίκτης, να διεκδικήσει δύο φορές τα 60.000 Ευρώ (σε περίπτωση που βγάλει ο παίκτης από το παιχνίδι, το ένα εξηνταχίλιαρο, υπάρχει η δυνατότητα να έχει το άλλο), ενώ δεν υπάρχουν εναλλακτικά, σε αυτά τα επεισόδια, οι 40.000 Ευρώ. Επίσης, όποιος παίκτης του Deal, μαντεύει το ποσό, που πιστεύει ότι έχει στο κουτί του, και βγει αυτό που μάντεψε, κερδίζει 250 ευρώ.
Κατηγορία:Ελληνικά τηλεπαιχνίδια
Αδαίος
Με το όνομα Αδαίος ή Αδδαίος * είναι γνωστά τα κάτωθι πρόσωπα:
Ελληνικό Ωδείο
Το Ελληνικό Ωδείο είναι μουσικό εκπαιδευτικό ίδρυμα και ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1919 από τον συνθέτη Μανώλη Καλομοίρη, ο οποίος και υπηρέτησε ως διευθυντής έως το 1926, όταν και αποχώρησε για να ιδρύσει το Εθνικό Ωδείο. Ο οργανισμός γρήγορα επεκτάθηκε και σε άλλα σημεία της Ελλάδας και της Κύπρου ανοίγοντας τοπικά παραρτήματα. Έως τις αρχές του 2016 καλλιτεχνικός διευθυντής του ωδείου ήταν ο Άλκης Μπαλτάς.
Αξιόλογοι μουσικοσυνθέτες που μαθήτευσαν στο ωδείο είναι οι Λεωνίδας Καβάκος, Θεόδωρος Αντωνίου, Θάνος Μικρούτσικος, Δημήτρης Τερζάκης και Λαυρέντης Μαχαιρίτσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ωδεία Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα
Γιώργος Καραμέρος
Ο Γιώργος Καραμέρος, (γενν. 14 Οκτωβρίου 1974) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, επικοινωνιολόγος και πολιτικός.
Βιογραφία - Σπουδές
Γεννήθηκε το 1974 στα Κάτω Πατήσια, στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, μεγαλύτερος από τρία αδέρφια και μεγάλωσε στις Αχαρνές. Ο πατέρας του κατάγεται από το Νομό Ηλείας και η μητέρα του γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Δημοσιογραφία στην Αθήνα και το Sunderland της Αγγλίας ενώ πολύ νωρίς σε επαφή με τα κινήματα της Οικολογίας. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου MBA Marketing και μέλος της ΕΣΗΕΑ από το 2002.
Είναι παντρεμένος από το 2003 με τη συντηρήτρια αρχαιοτήτων και έργων τέχνης Τάνια Γκιώση η οποία επίσης ασχολείται με την επικοινωνία. Μαζί έχουν δύο παιδιά, τον Παναγιώτη και την Έφη.
Συνεργάστηκε επίσης με τον Πολιτιστικό οργανισμό του Δήμου Φυλής "Πάρνηθα" αλλά και την Διεύθυνση περιβάλλοντος για οικολογικά θέματα ενώ εξακολουθεί να συνεργάζεται με τον Δήμο Φυλής σε θέματα επικοινωνίας. Δραστηριοποιείται πολιτικά στην Ανατολική Αττική.
Έχει διδάξει δημοσιογραφία στο ANT1 MediaLab και εξακολουθεί στα εκπαιδευτήρια Όμηρος.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία, αρθρογραφώντας στις εφημερίδες Φως των σπορ και Sportime.
Από το 1994 έως το 2012 εργαζόταν στη τηλεόραση του ΑΝΤ1, αναλαμβάνοντας το αστυνομικό ρεπορτάζ του τμήματος ειδήσεων, την αρχισυνταξία και παρουσίαση ενημερωτικών εκπομπών.
Το 1995 εντάσσεται στην ομάδα του Γιώργου Παπαδάκη και της εκπομπής «Καλημέρα Ελλάδα». Το 1999 ξεκινά τη συνεργασία του με το Νίκο Μάνεση και την εκπομπή «Studio με Θέα». Ένα χρόνο μετά, αναλαμβάνει και την αρχισυνταξία της εκπομπής μέχρι και το 2005. Από το 2002 έως το 2004 συνεργάζεται παράλληλα με την εκπομπή «2004- 3» που παρουσίαζε ο Ανδρέας Παναγόπουλος, με θέμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες κατά την προετοιμασία και διεξαγωγή τους.
Το δεκαπενταύγουστο του 2005 αναλαμβάνει κεντρικός παρουσιαστής της καλοκαιρινής εκπομπής «Καλημέρα με τον ΑΝΤ1». Η πρεμιέρα της εκπομπής συμπίπτει με την τραγωδία της Πτήσης 522 (HCY 522) των Κυπριακών αερογραμμών Helios Airways, συγκεντρώνοντας το τεράστιο ενδιαφέρον του κοινού.
Από το χειμώνα του 2005 μέχρι και το 2007 του ανατίθεται η πρωινή καθημερινή ζώνη 6-7 π.μ. πριν από το Καλημέρα Ελλάδα όπου επίσης καταγράφει πολύ υψηλά ποσοστά τηλεθέασης. Το 2007 συμπαρουσιάζει την εκπομπή «ANT1 weekend».
Το καλοκαίρι του 2007 συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον Σπύρο Χαριτάτο παρουσιάζοντας από κοινού την εκπομπή «Μαζί 6 με 11», που σημειώνει υψηλότατες τηλεθεάσεις επικρατώντας του ανταγωνισμού μέχρι και την Άνοιξη του 2009. Η δεύτερη χρονιά της εκπομπής συμπίπτει με την οικονομική κρίση και την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, όπου οι δημοσιογράφοι επιλέγουν να δώσουν βάρος στην ενημέρωση και τα γεγονότα της εποχής.
Τον Οκτώβριο του 2012 αναλαμβάνει την παρουσίαση του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του νεοσύστατου τηλεοπτικού σταθμού ZOOM-GR. Ένα χρόνο μετά, ο Σεραφείμ Φυντανίδης του αναθέτει την παρουσίαση του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του νέου καναλιού Epsilon TV (πρώην 902). Λίγο αργότερα, παρουσιάζει και μια δισεβδομαδιαία εκπομπή ποικίλης ύλης τα πρωινά του Σαββατοκύριακου με τίτλο «Εδώ Είμαστε» και συμπαρουσιάστρια τη δημοσιογράφο Αγγελική Καρδιόλακα μέχρι και τον Απρίλιο του 2014.
Διετέλεσε μέχρι το 2013 διευθυντής του ειδησεογραφικού portal Blog.gr και του Greekfood.tv., ενώ αρθρογραφεί τακτικά σε εφημερίδες και περιοδικά. Το 2020 με το ξέσπασμα της πανδημίας της παρουσίασε για 6 μήνες στον τηλεοπτικό σταθμό open TV την εκπομπή "OPEN Ελλάδα". Από τον Ιανουάριο του 2020 ανέλαβε τη διεύθυνση του ιστορικού ειδησεογραφικού site Flash.gr. Ασχολείται παράλληλα με την στρατηγική επικοινωνίας και διαχείρισης κρίσεων ενώ παρεμβαίνει καθημερινά ως πολιτικός σχολιαστής σε ενημερωτικές και πολιτικές εκπομπές ελληνικών τηλεοπτικών σταθμών. Έχει συνεργαστεί με τους ραδιοφωνικούς σταθμούς Ξένιος 94.3 (1997-2011), Real FM 97.8 (2010-2011) και Flash 96 (2011-2012).
Πολιτική σταδιοδρομία
Ως μαθητής της Β΄ Λυκείου πρωτοστάτησε το 1991 ως ανεξάρτητο μέλος (δεν υπήρξε ποτέ μέλος σε κομματικές παρατάξεις ως μαθητής ή φοιτητής) στο συντονιστικό κίνημα των καταλήψεων ενάντια στον νόμο Κοντογιαννόπουλου (κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη).
Τα επόμενα χρόνια και λόγω της δημοσιογραφικής του ιδιότητας επέλεξε να απέχει από την κεντρική πολιτική σκηνή, συμμετέχοντας ωστόσο ενεργά στα οικολογικά και κοινωνικά κινήματα της εποχής.
Το 2009 εντάχθηκε στους Οικολόγους Πράσινους και τον Μάιο του 2012 συμμετείχε στις Εθνικές εκλογές ως υποψήφιος στη Β΄ Αθήνας όπου και κατατάχθηκε πρώτος στο ψηφοδέλτιο με περίπου 7.000 σταυρούς προτίμησης. Ωστόσο, οι Οικολόγοι Πράσινοι με 2,97% δεν έπιασαν το εκλογικό μέτρο του 3% και δεν εξέλεξαν βουλευτές.
Από το 2014 είναι μέλος του Πανελλαδικού Συμβουλίου των Οικολόγων Πρασίνων.
Το Μάιο του 2014 συμμετείχε ως συνεργαζόμενος υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης στις Περιφερειακές εκλογές με τον συνδυασμό «Δύναμη Ζωής» και υποψήφια Περιφερειάρχη τη Ρένα Δούρου, όπου και εξελέγη, αναλαμβάνοντας καθήκοντα Αντιπεριφερειάρχη Βορείου Τομέα της Περιφέρειας Αττικής, την 1η Σεπτεμβρίου του 2014. Κατείχε τη θέση αυτή έως το 2019.
Τον Φεβρουάριο του 2019 ένα χρόνο πριν τη λήξη της θητείας του παραιτήθηκε και τον Μάϊο του 2019 ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Αμαρουσίου ως επικεφαλής του ανεξάρτητου συνδυασμού #Ενωμένο Μαρούσι. Ο συνδυασμός συγκέντρωσε ποσοστό 24,34% στον πρώτο γύρο και 39,11% στον δεύτερο. Ηττήθηκε και κατέλαβε 10 από τις 44 έδρες του δημοτικού συμβουλίου της πόλης του Αμαρουσίου. Ο Καραμέρος είναι από το Σεπτέμβριο του 2019 έως και σήμερα δημοτικός σύμβουλος και επικεφαλής της Μείζονος αντιπολίτευσης.
Στις επερχόμενες εθνικές εκλογές του 2023, ο Γιώργος Καραμέρος είναι υποψήφιος βουλευτής Ανατολικής Αττικής με τον ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία.
Παραπομπές
<references group="Δήμος Αμαρουσίου" />
Πολυβόλο ΕΠΚ
Το πολυβόλο της Εταιρίας Ελληνικού Πυριτιδοποιείου Καλυκοποιείου (ΕΕΠΚ ή ΕΠΚ), σημερινής ΠΥΡΚΑΛ, αποτέλεσε ένα πρωτοποριακό για την εποχή του όπλο, που ωστόσο έμεινε άγνωστο, λόγω των συγκυριών που εμπόδισαν την παραγωγή του.
Ιστορικό Πλαίσιο
Από τα μέσα του 19ου αιώνα και την τυποποίηση των μέτρων και σταθμών μέσα στα πλαίσια της βιομηχανικής επανάστασης, έγινε σαφές πως ο πόλεμος θα άλλαζε ριζικά την παραδοσιακή μορφή του. Αμήχανοι οι στρατιωτικοί πειραματίστηκαν με τις ζωές των υφισταμένων τους προκειμένου να βρουν τον καλύτερο τρόπο για να αξιοποιούν τις νέες τεχνολογικές καινοτομίες που τους προσέφεραν οι βιομηχανίες. Μα οι εφευρέτες βρίσκονταν πάντα ένα βήμα πιο μπροστά και τα συντηρητικά μυαλά ποτέ δεν κατάφερναν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις, κάτι που μοιάζει να συμβαίνει και σήμερα.
Το πρώτο αυτόματο πολυβόλο εμφανίστηκε ήδη στα 1885 και η δημιουργία ενός ανάλογου φορητού όπλου ήταν καθαρά θέμα χρόνου. Τα αρχικά σχέδια απέτυχαν κυρίως λόγω πρακτικών προβλημάτων, αλλά ήδη μέχρι τις αρχές του νέου αιώνα κάποια πρώτα αυτόματα τυφέκια (Madsen, Cei-Rigotti)είχαν εμφανιστεί αν και δεν μπήκαν σε υπηρεσία και πολύ δικαιολογημένα. Η τεχνολογία και η στρατιωτική φιλοσοφία της εποχής οδήγησε κατ’ αρχάς στη δημιουργία του οπλοπολυβόλου, ενώ στη Ρωσία το πρώτο αυτόματο τουφέκι (Fedorov Avtomat) μπήκε κιόλας σε υπηρεσία στα 1915.
Η εμπειρία του πολέμου είχε αποδείξει αβάσιμη την πεποίθηση γύρω από την οποία είχαν αναπτυχθεί όλα τα όπλα της εποχής, που χρησιμοποιούσαν άκαπνη πυρίτιδα σαν προωθητική γόμωση των φυσιγγίων τους και είχαν μέγιστο βεληνεκές άνω των δύο χιλιομέτρων. Τα μακρύκαννα τυφέκια με το βάρβαρο κλώτσημα διέθεταν περιττή ισχύ που πήγαινε χαμένη σε βολές που σπάνια στόχευαν μακρύτερα των 200 μέτρων. Ακόμα και τα πολυβόλα που σύμφωνα με τα νέα δόγματα έπρεπε να παρέχουν πυρά κάλυψης στο πεζικό και για λόγους ομοιογένειας και επιμελητείας ήταν φρόνιμο να χρησιμοποιούν κοινά πυρομαχικά με τα τυφέκια, δε χρειάζονταν βεληνεκές άνω των 800 μέτρων.
Η χρήση φυσιγγίων πιστολιού σε ελαφρά αυτόματα όπλα, δημιούργησε το υποπολυβόλο, που χρησιμοποιείται ευρύτατα μέχρι και σήμερα, άλλα το υπερβολικά μικρό βεληνεκές του και η έλλειψη διατρητικής ισχύος το κατέστησαν απογοητευτικό για στρατιωτική χρήση. Μια χρυσή τομή απαιτούνταν και στη δεκαετία του ’30, φυσίγγια μέσου βεληνεκούς αναζητήθηκαν σε πολλές χώρες και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία, αν και παραδόξως κανένα δεν έφτασε σε επίπεδο παραγωγής.
Η ιστορία έχει καταγράψει τους Γερμανούς ως το πρώτο έθνος που, αφομοιώνοντας τις εμπειρίες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δημιούργησε στα μέσα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το πρώτο επιτυχημένο ατομικό οπλοπολυβόλο (StG 44), που ένας ενθουσιασμένος Χίτλερ βάφτισε Sturmgewehr-τουφέκι εφόδου, όρος που παραμένει ακόμα σε πολλές χώρες. Τέλος ακολούθησε το θρυλικό ρωσικό οπλοπολυβόλο Καλάσνικοφ (ΑΚ-47) και σήμερα πλέον τα όπλα αυτού του είδους αποτελούν θεσμό σε κάθε στρατό του κόσμου.
Ανάπτυξη
Κατά πάσα πιθανότητα, τα πυρομαχικά που θα χρησιμοποιούσε το όπλο, αποτελούσαν απλή τροποποίηση του κάλυκα Μάνλιχερ (6,5mm x 54mm) μειωμένου σε μήκος στα 36 mm και προσαρμοσμένου να δέχεται βολίδες Γερμανικού τύπου, των 7,92 mm, διαμέτρημα προς το οποίο ήδη στρεφόταν την εποχή εκείνη ο Ελληνικός Στρατός. Δημιουργήθηκε έτσι το φυσίγγιο ΕΕΠΚ 7,92mm x 36mm, το οποίο έμοιαζε πολύ με το Γερμανικό 7.92x33mm Kurz, που αποτέλεσε το αρχέτυπο φυσιγγίου όλων των όπλων αυτής της κατηγορίας. Η ανάπτυξη των δύο φυσιγγίων υπήρξε παράλληλη, αλλά συνεργασία της ΕΠΚ με τη Γερμανική POLKE που δημιούργησε το 7.92x33mm Kurz δεν είναι γνωστό να υπήρξε, αν και ούτε μπορεί να αποκλειστεί. Πάντως η POLKE ξεκίνησε τις εργασίες της πάνω στο πρόγραμμα αυτό στα 1938, με φιλοσοφία ακριβώς ανάλογη της ΕΠΚ: αρχικά μείωσαν το μήκος κάλυκα του βασικού Γερμανικού φυσιγγίου 7,92 x 57mm Mauser στα 35 mm και κατόπιν στα 30 mm για να καταλήξουν στα 33 mm.Η τροφοδοσία του όπλου θα γινόταν από έναν αποσπώμενο γεμιστήρα χωρητικότητας 30 σφαίρες ανα γυρο που θα τοποθετούνταν στο πλάγιο μέρος του όπλου.
Το όλο πρόγραμμα περιελάμβανε την κατασκευή νέων εγκαταστάσεων και υποδομής για την παραγωγή του όπλου σε μεγάλες ποσότητες, αλλά κατά την είσοδο της Ελλάδας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στις 28 Οκτωβρίου 1940 οι εγκαταστάσεις αυτές βρισκόταν ακόμα υπό κατασκευή και το όπλο δεν πρόλαβε να μπει ποτέ σε μαζική παραγωγή. Ο πόλεμος και η Κατοχή εμπόδισαν τα σχέδια της εταιρίας και η καταστροφή των εργοστασίων από τους υποχωρούντες Γερμανούς, μαζί με την οικονομική κατάσταση της μεταπολεμικής Ελλάδας κατέστησε αδύνατη την αξιοποίηση του Ελληνικού πολυβόλου, φαινόμενο συνηθισμένο για όπλα Ελληνικής ανάπτυξης μέχρι και σήμερα.
Η αναχορηγία θα πρέπει να γινόταν με αποσπώμενο γεμιστήρα, οριζοντίως από τα αριστερά, προκειμένου να μην εμποδίζει το χειριστή κατά την εκ του πρηνηδόν βολή. Οι άδειοι κάλυκες εξολκύονταν προς τα δεξιά. Διέθετε συμβατικό κλισιοσκόπιο και ανοικτή σκοπευτική ακίδα. Ο μοχλός κλείστρου βρισκόταν στα δεξιά. Πιστολοειδής λαβή σκανδάλης και δεύτερη λαβή στη θέση του απόντος χειροφυλακτήρα σημαίνουν ότι ο χειριστής θα το κρατούσε όπως τα μεσοπολεμικά υποπολυβόλα Τόμσον. Ο αορτήρας τοποθετούνταν στην κάτω πλευρά του όπλου. Με ιδανικό βάρος και διαστάσεις, εμπεριείχε τις προδιαγραφές της επιτυχίας στο σχέδιό του, αν και δε θα μάθουμε ποτέ κατά πόσο επρόκειτο για μία πραγματικά υγιή και χωρίς σοβαρά λειτουργικά ελαττώματα κατασκευή. Ωστόσο, όλα σχεδόν τα πρωτοποριακά σχέδια όπλων χρειάστηκε να περάσουν κάποιες «παιδικές ασθένειες» και να ενηλικιωθούν, διδασκόμενα από την εμπειρία. Ευκαιρία που έχασε το πολυβόλο της ΕΠΚ.
Στην Κατοχή, η ΕΕΠΚ πέρασε στα χέρια των Γερμανών, μαζί με τις εγκαταστάσεις της άθικτες. Υποχωρώντας στα 1944, οι Γερμανοί κατέστρεψαν ό,τι δεν μπορούσαν να πάρουν μαζί τους. Από τα 10 με 15 πρωτότυπα τεμάχια που κατασκευάστηκαν, κανένα δεν είναι γνωστό να σώζεται σήμερα.
Πηγές
Κατηγορία:Πυροβόλα
Ουκαϊλίδες
Οι Ουκαϊλίδες (αραβικά: عقيليون ,ʿUqailiyūn) ήταν δυναστεία σιιτών Αράβων με αρκετούς κλάδους, που κυβέρνησε διάφορα τμήματα της Τζαζίρα (Άνω Μεσοποταμίας), βόρειας Συρίας και Ιράκ, στα τέλη του 10ου και αρχές του 11ου αιώνα μ.Χ. Ο κύριος κλάδος τους, με επίκεντρο την πόλη Μοσούλη, κυβέρνησε από το 990 ώς το 1096.
Κατηγορία:Μουσουλμανικές δυναστείες Κατηγορία:Άραβες Κατηγορία:Ιστορία του Ιράκ Κατηγορία:Μεσαιωνική Συρία
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1938-39
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1938-39 ήταν η 5η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε o ΑΠΟΕΛ για 4η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1937-38, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1938-39 δεν συμμετείχε η Ένωσις Νέων Τραστ, η οποία είχε διαλύσει την ποδοσφαιρική της ομάδα. Επιπρόσθετα, συμμετείχαν η Ε.Π.Α. Λάρνακας, ο Ολυμπιακός Λευκωσίας και ο Πεζοπορικός Όμιλος Λάρνακας.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Δεν υπάρχουν στοιχεία για όλους τους αγώνες του πρωταθλήματος αλλά σύμφωνα με τα αρχεία της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου δεν επηρεάζεται η κατάταξη των ομάδων.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1938-1939
Βίλχελμ Άλτμαν
Ο Βίλχελμ Άλμπρεχτ Άλτμαν (γερμ. Wilhelm Albrecht Altmann, 4 Απριλίου 1862 – 25 Μαρτίου 1951) ήταν Γερμανός ιστορικός της μουσικής, μουσικολόγος και βιβλιοθηκονόμος.
Λουί Νταγκέρ
Ο Λουί-Ζακ-Μαντέ Νταγκέρ (γαλλικά: Louis-Jacques-Mandé Daguerre, προφορά: dagɛʁ, 18 Νοεμβρίου 1787 - 10 Ιουλίου 1851) ήταν Γάλλος καλλιτέχνης και φωτογράφος, περισσότερο γνωστός για την εφεύρεσή του, τη νταγκεροτυπία, όπου συνέβαλλε στην εξέλιξη της φωτογραφίας. Πλέον είναι γνωστός ως ένας από τους Πατέρες της Φωτογραφίας. Αν και είναι περισσότερο γνωστός για τη συνεισφορά του στη φωτογραφία, ο Νταγκέρ ήταν, επίσης, ένας επιτυχημένος ζωγράφος, με συνεισφορά και στο θέατρο διόραμα.
Βίλχελμ Άλτμαν
Ο Βίλχελμ Άλτμαν γεννήθηκε στο Άντελνάου, τη σημερινή κωμόπολη Οντολάνουφ της σημερινής Πολωνίας, και ήταν γιος του πάστορά της, αργότερα Βασιλικού Έφορου, Καρλ Φρίντριχ Βίλχελμ Άλτμαν και της συζύγου του Ίντα Χάινερσντορφ (Heinersdorf). Προερχόμενος από μια ταλαντούχα μουσικά οικογένεια, ο μικρός Βίλχελμ έπαιζε ήδη βιολί σε παραστάσεις όπερας ως μαθητής στο Elisabet-Gymnasium στο Μπρεσλάου. Στη συνέχεια σπούδασε ιστορία, φιλολογία και πολιτικές επιστήμες στα Πανεπιστήμια του Μαρβούργου (όπου ήταν και μέλος του φοιτητικού συλλόγου ξιφασκίας) και του Βερολίνου, και έλαβε το διδακτορικό του στην ιστορία το 1885. Το θέμα της διατριβής του ήταν η εκλογή του Αλβέρτου Β΄ ως αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους. Το 1886 έγινε εθελοντής, την ίδια χρονιά βοηθός και το 1888 φύλακας στην Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη στο Μπρεσλάου.
Αφότου μεταφέρθηκε στην Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη του Γκράιφσβαλντ το 1889, εξοικειώθηκε με τον τομέα των ιστορικών βοηθητικών επιστημών. Κατά τη διάρκεια του χρόνου του ως ιδιωτικού δασκάλου στο Γκράιφσβαλντ, προσείλκυσε την προσοχή της επιστημονικής κοινότητας ως ιστορικός του Μεσαίωνα μέσω δημοσιεύσεων, συμπεριλαμβανομένης της ρεγκέστας του Αυτοκράτορα Σιγισμούνδου. Με τον Ερνστ Μπέρνχαϊμ δημοσίευσαν μια συλλογή εγγράφων για τη γερμανική συνταγματική ιστορία. Το 1890 ο Άλτμαν ίδρυσε εκεί έναν σύλλογο ορχήστρας, τον οποίο διηύθυνε από το 1895.
Λουί Νταγκέρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες Κατηγορία:Γάλλοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί Κατηγορία:Γάλλοι φωτογράφοι