cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εργατικός έλεγχος
Ο έλεγχος των εργαζομένων μπορεί να αντιπαραβληθεί με τον έλεγχο της οικονομίας μέσω του κράτους, όπως η εθνικοποίηση και ο κεντρικός σχεδιασμός (βλ. Κρατικός σοσιαλισμός ) έναντι του ελέγχου των μέσων παραγωγής από τους ιδιοκτήτες, τα οποία μπορούν να επιτύχουν οι εργαζόμενοι μέσω αγορών που παρέχονται από τον εργοδότη, άμεσων αγορών αποθεμάτων, κλπ., όπως βρίσκεται στον καπιταλισμό.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Διοίκηση Επιχειρήσεων Κατηγορία:Σοσιαλισμός
Ανίτσα Μπόσκοβιτς
Η Ανίτσα Μπόσκοβιτς (κροατικά: Anica Bošković, 1714, Ντουμπρόβνικ – 13 Αυγούστου 1804 στο Ντουμπρόβνικ) ήταν συγγραφέας από τη Δημοκρατία της Ραγκούζας. Έγραψε ένα ποιμενικό τραγούδι και μετέφρασε έργα από την ιταλική γλώσσα. Μορφώθηκε από Ιησουίτες δασκάλους. Τα χριστιανικά θέματα εμφανίζονται συχνά στο έργο της. Η Μπόσκοβιτς είναι μια από τις πρώτες σημαντικές γυναίκες στη κροατική λογοτεχνία. Ο Διάλογος (1758) "ήταν το πρώτο και μοναδικό λογοτεχνικό έργο που γράφτηκε από μια γυναίκα συγγραφέας στην βιβλιογραφία του παλαιού Ντουμπρόβνικ".
Η Μπόσκοβιτς γεννήθηκε στο Ντουμπρόβνικ στις 3 Νοεμβρίου ή 3 Δεκεμβρίου 1714. Ήταν η νεότερη σε μια οικογένεια εννέα παιδιών. Η μητέρα της ήταν η Πόλα Μπετέρα, κόρη της οικογένειας ενός πλούσιου Ιταλού. Ο πατέρας της ήταν ο Νίκολα Μπόσκοβιτς, ένας έμπορος που ζούσε αρχικά στο Οράχοφ Ντο. Ο αδερφός της, ο Ρόγκερ Γιόζεφ Μπόσκοβιτς, ήταν αξιοσημείωτος φυσικός, αστρονόμος, μαθηματικός, φιλόσοφος, διπλωμάτης, ποιητής, θεολόγος, Ιησουίτης ιερέας, και πολυμαθής. Μερικά ακόμη αδέλφια της έγιναν επίσης διάσημα. Αυτά ήταν ο Λατινιστής Μπάρο Μπόσκοβιτς και ο ποιητής Πέταρ Μπόσκοβιτς, ο οποίος συνέβαλε στον κροατικό πολιτισμό. Μερικές γυναίκες συγγραφείς που έζησαν στην εποχή της είναι οι Μαρίγια Μπετέρα-Ντιμίτροβιτς, Λουκρέτσιγια Μπογκασίνοβιτς, Γιούλιγιε Μπούνιτς, Νάντα Μπούνιτς και Καταρίνα Ζρίνσκα.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1">
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κροάτες συγγραφείς
Ναός της Αγροτέρας Αρτέμιδος
Ιστορική αναδρομή
Ήταν περίπτερος ναός ιωνικού ρυθμού, κτισμένος το 448 π.Χ., ίσως από τον Καλλικράτη. Ομοιάζει με τον Ναό της Απτέρου Νίκης. Τον αναφέρουν ο Πλάτων και ο Παυσανίας, ενώ κατά τον Πλούταρχο στην περιοχή αυτή τελούνταν τα Μικρά Ελευσίνια Μυστήρια. Συνδέεται άμεσα με την νίκη των Αθηναίων στη Μάχη του Μαραθώνα: εδώ τελούταν ετήσιες θυσίες και γιορτές προς τιμή της θεάς Αρτέμιδας, εκπληρώνοντας έτσι το τάμα των Αθηναίων για να την ευχαριστήσουν για τη νίκη τους στη Μάχη.
Μετατράπηκε αργότερα σε χριστιανικό ναό με νεκροταφείο και διευρύνθηκε κατά τον 17ο αιώνα με τρούλο, ενώ ονομάστηκε «Παναγιά στην Πέτρα». Γκρεμίστηκε –μαζί με αρκετά άλλα μνημεία- κατά διαταγή του βοεβόδα (τούρκου κυβερνήτη) της Αθήνας, Χατζή Αλή Χασεκή, προκειμένου τα υλικά να χρησιμοποιηθούν για το τείχος που έκτισε βιαστικά ο τελευταίος γύρω από την  πόλη. Σήμερα είναι αρχαιολογικός χώρος ανάμεσα στις οικοδομές. Δεν έχει διατηρηθεί κανένα αρχιτεκτονικό στοιχείο, το οποίο να μπορεί να μας δώσει μία εικόνα της μορφής του ναϊκού οικοδομήματος, ενώ θραύσματα της ζωφόρου του βρίσκονται σε μουσεία της Αθήνας, της Βιέννης και του Βερολίνου.
Η πρώτη ανασκαφή του ναού έγινε το 1897 από την Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία υπό τον Ανδρέα Σκιά. Νωρίτερα είχε μελετηθεί από αρκετούς αρχαιολόγους, όπως ο Βίλελμ Ντέρπφελντ και ο Αναστάσιος Ορλάνδος, ενώ οι περιηγητές Τζέιμς Στούαρτ και Νίκολας Ρεβέττ αποτύπωσαν τα σχέδια του ναού τη περίοδο 1751-1753. Το 1962 ο Ιωάννης Τραυλός ανακαλύπτει τον αναλειμματικό τοίχο στα βορειοδυτικά του ναού.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι ναοί της Αθήνας
Εσαρχαδδών
thumb|200px|Η στήλη του Εσαρxαδδών με παράσταση του βασιλιά Ο Εσαρχαδδών (681 π.Χ. - 669 π.Χ.) ήταν βασιλιάς της Ασσυρίας και της Βαβυλώνας. Ήταν μικρότερος γιος και διάδοχος του Σενναχειρείμ ο οποίος δολοφονήθηκε από τους μεγαλύτερους αδελφούς του. Ο Εσαρχαδδών που βρισκόταν στο Χάνιγκαλμπατ ήρθε με στρατό νίκησε τους αδελφούς του πήρε τον θρόνο και οικοδόμησε τον ναό του Εσαγκίλα στη Βαβυλώνα που είχε καταστρέψει ο πατέρας του.
Στη συνέχεια εμφανίστηκαν ξανά οι Κιμμέριοι (679 π.Χ.) που είχαν σκοτώσει τον παππού του Σαργών Β', τους νίκησε και τους ανάγκασε να αποσυρθούν δυτικότερα προς την περιοχή της Μικράς Ασίας όπου και κατέστρεψαν το βασίλειο της Φρυγίας (676 π.Χ.). Ο βασιλιάς της Σιδώνας Αμπντί - Μικουλτί επαναστάτησε. Τότε ο Εσαρχαδδών κινήθηκε ταχύτατα, τον αποκεφάλισε και κατέστρεψε την πόλη μεταφέροντας τον πληθυσμό της στην Ασσυρία. Την εποχή εκείνη όλα τα παράλια της Φοινίκης και οι πόλεις της πεντάπολης των Φιλισταίων ήταν επαρχία της Ασσυρίας.
Το 672 π.Χ. πέθανε πρόωρα ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Σιν ιντινά απλά. Ο δεύτερος γιος του Σαμάς σουμ ουκίν είχε εγκατασταθεί τοπικός διοικητής της Βαβυλώνας και διάδοχος ορίστηκε ο μικρότερος γιος του, Ασσουρμπανιπάλ. Το 671 π.Χ. εκστράτευσε εναντίον του Αιγύπτιου Φαραώ Ταχάρκα και τον νίκησε, ήταν ο πρώτος Ασσύριος βασιλιάς που υπέταξε την Αίγυπτο στήνοντας θριαμβευτική στήλη. Επιστρέφοντας στην Ασσυρία αντιμετώπισε επανάσταση των ευγενών ενώ πέθανε αιφνίδια σε νέο ταξίδι του στην Αίγυπτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
24 Οκτωβρίου
23 Οκτωβρίου | 24 Οκτωβρίου | 25 Οκτωβρίου
Η 24η Οκτωβρίου είναι η 297η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (298η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 68 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Πανεπιστήμιο Γκίλντχολ Λονδίνου
Το Πανεπιστήμιο Γκίλντχολ Λονδίνου ήταν ένα πανεπιστήμιο του Ηνωμένου Βασιλείου. Ιδρύθηκε το 1992. Το 2002 συγχωνεύθηκε με το Πανεπιστήμιο Βόρειου Λονδίνου δημιουργώντας το Πανεπιστήμιο Μετροπόλιταν Λονδίνου. Οι κτιριακές του εγκαταστάσεις βρίσκονταν στο Σίτι του Λονδίνου.
External links
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στο Ηνωμένο Βασίλειο
Μεσογειακή αναιμία
Η μεσογειακή αναιμία ή θαλασσαιμία είναι κληρονομική αυτοσωμική υπολειπόμενη νόσος, η οποία εντοπίζεται κυρίως στην περιοχή της Μεσογείου Θάλασσας. Στη Μεσογειακή αναιμία, η γονιδιακή ατέλεια, η οποία μπορεί να είναι έλλειψη σε γονίδιο ή μετάλλαξη, έχει ως αποτέλεσμα τη μειωμένη σύνθεση ή ακόμα και τη μη σύνθεση μιας εκ των σφαιρινών (α και β), οι οποίες σχηματίζουν την αιμοσφαιρίνη. Αυτό μπορεί να προκαλέσει την σύνθεση μη φυσιολογικών μορίων αιμοσφαιρίνης και επομένως να προκληθεί αναιμία, το χαρακτηριστικότερο γνώρισμα της νόσου.
Η θαλασσαιμία αποτελεί μία ποσοτική βλάβη και συγκεκριμένα στη μειωμένη σύνθεση των σφαιρινών που αποτελούν την αιμοσφαιρίνη, ενώ αντίθετα η δρεπανοκυτταρική αναιμία προκαλείται από την ποιοτική βλάβη των παραγόμενων σφαιρινών. Η θαλασσαιμία είναι αποτέλεσμα της μειωμένης παραγωγής των φυσιολογικών σφαιρινών της αιμοσφαιρίνης, που οφείλεται σε μεταλλάξεις των φυσιολογικών γονιδίων που τις κωδικοποιούν.
Οι δύο βασικές μορφές της ασθένειας, η α και η β, εντοπίζονται σε διάφορες γεωγραφικές περιοχές- θεωρείται πως στην αρχαιότητα συνδεδεμένες με την ενδημικότητα της ελονοσίας. Παλαιότερα η α-θαλασσαιμία εντοπίζονταν σε λαούς της Δυτικής Αφρικής καθώς και της Νότιας Ασίας. Σήμερα, ανευρίσκεται σε πληθυσμούς που ζουν στην Αφρική και την Αμερική. Επίσης, εντοπίζεται σε κάποιους λαούς καθώς και σε φυλές που ζουν στο Νεπάλ και στην Ινδία.
Η β-θαλασσαιμία εμφανίζεται κατά κύριο λόγο στους πληθυσμούς που κατοικούν γύρω από τη Μεσόγειο θάλασσα, γεγονός που είναι άλλωστε υπεύθυνο και για την ονομασία της νόσου: από τις ελληνικές λέξεις «θάλασσα» και «αίμα». Στην Ευρώπη, τα μεγαλύτερα ποσοστά ασθενών εντοπίζονται στην Ελλάδα, στις ακτές της Τουρκίας και ειδικότερα στις ακτές του Αιγαίου πελάγους, αλλά και στις Μεσογειακές ακτές της, όπως και σε τμήματα της Ιταλίας. Ιδιαίτερα, στα Μεσογειακά νησιά όπως είναι: η Σαρδηνία, η Σικελία, η Κορσική, η Κύπρος και η Κρήτη (όχι οι Βαλεαρίδες νήσοι), η νόσος έχει ιδιαίτερα μεγάλη επιρροή. Άλλοι λαοί της Μεσογείου, που ανήκουν στην ευρύτερη περιοχή της, που εμφανίζουν κάποιο ποσοστό πασχόντων είναι αυτοί της Δυτικής Ασίας και της Βόρειας Αφρικής. Μακριά από τη Μεσόγειο, η θαλασσαιμία εμφανίζεται και στη νότια Ασία, με το μεγαλύτερο ποσοστό φορέων της ασθένειας να είναι στις Μαλδίβες (16% του πληθυσμού).
Επιδημιολογία
Η θαλασσαιμία (όπως και η δρεπανοκυτταρική αναιμία) εντοπίζεται κυρίως σε ανθρώπους που ζουν σε υγρά κλίματα, όπου εμφανίζεται συχνά και η ελονοσία. Επηρεάζει όλες τις φυλές, καθώς η θαλασσαιμία προστατεύει όλους αυτούς τους ανθρώπους από την ελονοσία, εξαιτίας της καθίζησης των ερυθρών αιμοσφαιρίων (τα ερυθρά αιμοσφαίρια φορέα θαλασσαιμίας δεν ευνοούν τον πολλαπλασιασμό του πλασμωδίου, του πρωτοζώου που προκαλεί την ελονοσία).
Η Μεσογειακή αναιμία είναι ιδιαίτερα συνδεδεμένη με τους λαούς της Μεσογείου, τους Άραβες και τους Ασιάτες. Υπολογίζεται ότι πάσχουν 16% του πληθυσμού της Κύπρου, 1% στην Ταϊλάνδη και 3-8% στους πληθυσμούς από Κίνα, Μαλαισία, Μπανγκλαντές, Ινδία και Πακιστάν. Υπάρχουν και αλλού πάσχοντες όπως στην Νότια Αμερική και σε άλλες περιοχές της Μεσογείου (Αλβανία, Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία και άλλες). Ένα πολύ μικρό ποσοστό υπάρχει επίσης στη Βόρεια Ευρώπη (0,1%) και στην Αφρική (0,9%).
Παθοφυσιολογία
Η φυσιολογική αιμοσφαιρίνη αποτελείται φυσιολογικά από τέσσερις πολυπεπτιδικές αλυσίδες, δύο α και δύο β συντεταγμένες σε ένα τετραμερές. Οι πάσχοντες από θαλασσαιμία παράγουν μειωμένη είτε την α σφαιρίνη είτε την β σφαιρίνη.
Η θαλασσαιμία χωρίζεται σε κατηγορίες ανάλογα με το ποια σφαιρίνη παράγεται σε χαμηλότερες ποσότητες από τις φυσιολογικές. Στην α-θαλασσαιμία παράγεται μειωμένη ποσότητα α-σφαιρίνης, ενώ αντίστοιχα προκύπτει και η β-θαλασσαιμία.
Η β-σφαιρίνη κωδικοποιείται από ένα μοναδικό γονίδιο, που βρίσκεται στο χρωμόσωμα 11, ενώ η α-σφαιρίνη από δύο πολύ στενά συνδεδεμένα γονίδια στο χρωμόσωμα 16. Επομένως, εξαιτίας του διπλασιασμού των χρωμοσωμάτων, η β-σφαιρίνη κωδικοποιείται από δύο γονίδια ενώ η α-σφαιρίνη κωδικοποιείται από τέσσερα.
Α-Θαλασσαιμία
Στην α-θαλασσαιμία εμπλέκονται 2 γονίδια, το HBA1 και το HBA2. Η α-θαλασσαιμία συνεπάγεται μειωμένη παραγωγή της α-αλυσίδας της αιμοσφαιρίνης, με αποτέλεσμα την περίσσεια των β-αλυσίδων στους ενήλικες και των γ-αλυσίδων στα νεογέννητα. Υπάρχουν 4 είδη α-θαλασσαιμιών: ετερόζυγη α-Μεσογειακή αναιμία 1 (μετάλλαξη στο 1 από τα α-γονίδια), ετερόζυγη α-Μεσογειακή αναιμία 2 (μετάλλαξη σε 2 α-γονίδια), αιμοσφαιρινοπάθεια Η (μετάλλαξη στα 3 από τα 4 α-γονίδια) και ο εμβρυϊκός ύδρωπας (μετάλλαξη και στα 4 α-γονίδια) που είναι και θανατηφόρος αμέσως μετά τη γέννηση.
Β-Θαλασσαιμία
Προκαλείται από μεταλλάξεις στο γονίδιο HBB στο χρωμόσωμα 11. Η σοβαρότητα της νόσου εξαρτάται από τη φύση της μετάλλαξης. Οι μεταλλάξεις αυτές έχουν ως συνέπεια τη μειωμένη παραγωγή (ή την αναστολή σύνθεσης) β-αλυσίδων, με αποτέλεσμα η περίσσεια των α-αλυσίδων να σχηματίζει τετραμερή με σφαιρίνες δ ή γ, σχηματίζοντας αντίστοιχα τις αιμοσφαιρίνες Α2 (σπουδαία διαγνωστική αξία) και F.
Φαρμακευτική αγωγή
Για την θεραπεία ατόμων που πάσχουν από β-θαλασσαιμία είναι απαραίτητη η συνεχής απομάκρυνση σιδήρου από τον οργανισμό τους, καθώς λόγω συνεχών μεταγγίσεων, συγκεντρώνουν πολύ σίδηρο στο αίμα. Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί με φάρμακα όπως είναι τα: Deferoxamine, Deferasirox, Deferiprone. Επίσης μπορούν να συνεισφέρουν η λήψη βιταμίνης C, καθώς και το Trolox.
Καθοδήγηση φορέων
Στους φορείς της νόσου, δηλαδή σε αυτούς που έχουν το στίγμα, κρίνεται απαραίτητη η γενετική καθοδήγηση, ώστε να έχουν πλήρη επίγνωση της γενετικής κατάστασης στην οποία βρίσκονται, να τους προτείνονται ενέργειες πρόληψης και να λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα για την αποφυγή γέννησης απογόνων που πάσχουν από την ασθένεια.
Πηγές
Κατηγορία:Παθήσεις του αίματος Κατηγορία:Γενετικές διαταραχές
Κτίριο που χορεύει
thumb|250px|Άποψη του κτιρίου που χορεύει Το Κτίριο που Χορεύει (τσεχικά: Tančící dům), γνωστό και ως Φρεντ και Τζίντζερ, είναι κτίριο γραφείων στη Πράγα, Τσεχία. Σχεδιάστηκε από τον Τσεχοκροάτη αρχιτέκτονα Βλάντο Μίλουνιτς σε συνεργασία με τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Φρανκ Γκέρι σε ένα άδειο οικόπεδο δίπλα στον ποταμός Μολδάβα. Το κτίριο σχεδιάστηκε το 1992 και ολοκληρώθηκε το 1996. Ο μη-παραδοσιακός σχεδιασμός με τις καμπύλες γραμμές ήταν αμφιλεγόμενος την εποχή κατασκευής, καθώς το κτίριο βρίσκεται ανάμεσα σε μπαρόκ, γοτθικά και αρ νουβώ κτίρια για τα οποία είναι γνωστή η Πράγα. Κοντά στο κτίριο έμενε ο τότε πρόεδρος της Τσεχίας Βάτσλαβ Χάβελ.
Ο Γκέρι αρχικά ονόμασε το κτίριο Φρεντ και Τζίντζερ, από τους διάσημους χορευτές Φρεντ Αστέρ και Τζίντζερ Ρότζερς, μιας και το κτίριο θυμίζει ένα ζευγάρι χορευτών. Όμως αυτό το παρατσούκλι δε χρησιμοποιείται συχνά, ενώ ακόμη και ο ίδιος ο Γκέρι αποδοκίμασε την ιδέα του, λέγοντας ότι φοβόταν να εισάγει αμερικανικό χολιγουντιανό κιτς στην Πράγα. Τη γυναίκα συμβολίζει ο γυάλινος πύργος ενώ τον άντρα αναπαριστά ο πύργος από σκυρόδεμα. Στην κορυφή του βρίσκεται μεταλλική κατασκευή με σχήμα φωλιάς γνωστή ως Μέδουσα. Ο γυάλινος πύργος λεπταίνει στη μεσότητά του, ώστε να μοιάζει με μέση γυναίκας και στηρίζεται σε κολώνες από σκυρόδεμα.
Στη θέση του κτιρίου αρχικά βρισκόταν μια νεο-αναγεννησιακή οικία που είχε χτιστεί στα τέλη του 19ου αιώνα αλλά καταστράφηκε κατά τη διάρκεια των συμμαχικών βομβαρδισμών της Πράγας το 1945. Ο χώρος καθαρίστηκε το 1960. Ο Βάτσλαβ Χάβελ ήταν συνιδιοκτήτης του διπλανού κτιρίου, όπου ζούσε μέχρι τη δεκαετία του 1990. Αρχικά ζήτησε αρχιτεκτονική μελέτη από τον Βλάντο Μίλουνιτς για μια πινακοθήκη και αργότερα η ολλανδική ασφαλιστική εταιρία Nationale-Nederlanden (σήμερα ING) συμφώνησε να χρηματοδοτήσει την κατασκευή, ύστερα από παράκληση του αντιπροσώπου της εταιρείας στην Πράγα, αλλά είχε ως στόχο τη δημιουργία ενός κτιρίου γραφείων. Επίσης ζήτησε τη συνεργασία του Μίλουνιτς με κάποιο διεθνούς φήμης αρχιτέκτονα. Ο Μίλουνιτς απευθύνθηκε αρχικά στον Ζαν Νουβέλ, ο οποίος απέρριψε την πρόταση λόγω της περιορισμένης έκτασης του χώρου. Στη συνέχεια απευθύνθηκε στον Φρανκ Γκέρι, ο οποίος αποδέχθηκε την πρόκληση το 1992. Εξαιτίας της εξαιρετικής οικονομικής κατάστασης της IGN εκείνη την εποχή, ο προϋπολογισμός ήταν σχεδόν απεριόριστος.
Το εννιαόροφο κτίριο που χορεύει στεγάζει κυρίως γραφεία και στην κορυφή του βρίσκεται πολυτελές εστιατόριο. Τους εσωτερικούς χώρους του κτιρίου σχεδίασε εν μέρει η Τσέχα αρχιτέκτονας Έβα Γιρίκνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πράγα
Άλμα εις ύψος στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το άλμα εις ύψος είναι ένα κλασικό αγώνισμα στίβου των Ολυμπιάδων. Πρόκειται για ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας. Από το 1900 ως το 1912 διεξήχθη και αγώνισμα ύψους άνευ φοράς.
Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα μπήκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα το 1928, στην πρώτη γυναικεία ολυμπιάδα στίβου στο Άμστερνταμ.
Στο αγώνισμα των ανδρών κυριαρχούσαν οι αθλητές των ΗΠΑ ως το 1956. Στη συνέχεια κατά κανόνα επικρατούν αθλητές από την Ευρώπη. Στις γυναίκες κυρίαρχες είναι οι Ευρωπαίες. Κανένας άνδρας αθλητής δεν κατέκτησε δύο φορές Ολυμπιακό τίτλο, ενώ δύο γυναίκες το πέτυχαν: η Γιολάντα Μπάλας και η Ούλρικε Μάιφαρτ. Η Ελλάδα έχει ένα ασημένιο μετάλλιο στο αγώνισμα. Το κατέκτησε η Νίκη Μπακογιάννη το 1996 στο Σίδνεϊ.
Γυναίκες
thumb|Η Γιολάντα Μπάλας το 1964 έγινε η πρώτη Ολυμπιονίκης, άνδρας ή γυναίκα, που κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλμα εις ύψος Κατηγορία:Άλμα εις ύψος
Ίαιρα
Στην ελληνική μυθολογία η `Ιαιρα ήταν Νύμφη, μία από τις Νεράιδες ή Δρυάδες του όρους `Ιδη της Φρυγίας. Ερωτεύθηκε τον Αλκάνορα και μαζί απέκτησαν δίδυμα: τον Πάνδαρο και τον Βιτία. Οι δύο αυτοί αδελφοί συγκαταλέγονταν ανάμεσα στους συντρόφους του Αινεία, τους Αινειάδες.
Πηγές
Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Φρυγία
Αρτουά
thumbnail|Η [[σημαία της Κομητείας του Αρτουά]] Το Αρτουά (ή Αρτεζιάν) είναι παλαιά επαρχία της βόρειας Γαλλίας. Τα εδάφη του εκτείνονταν σε απόσταση περίπου 4.000 τ.χλμ., ενώ πληθυσμό περίπου ενός εκατομμυρίου κατοίκων. Οι σημαντικότερες πόλεις του ήταν το Αρά (ολλανδικά: Atrecht), το Σαιν-Ωμέρ, η Λανς και η Μπετύν.
Τοποθεσία
Το Αρτουά καταλάμβανε την ενδοχώρα του διαμερίσματος (département) του Πα-ντε-Καλαί, το δυτικό τμήμα του οποίου αποτελούσε το παλιό Μπουλονναί. Το Αρτουά αντιστοιχεί περίπου στα σημερινά διαμερίσματα του Αρά, της Μπετύν, του Σαιν-Ωμέρ, και της Λανς, καθώς και στο δυτικό τμήμα του διαμερίσματος του Μοντρέιγ. Καταλαμβάνει το δυτικό τμήμα της έκτασης κοιτασμάτων άνθρακα, η οποία εκτείνεται στα ανατολικά μέσω του département Νορ και κατά μήκος του κεντρικού Βελγίου.
Ιστορία
200px|thumb|Τοποθεσία της Κομητείας του Αρτουά, κατά τον 15ο αιώνα Αρχικά μία αυτόνομη φεουδαρχική κομητεία, το Αρτουά προσαρτήθηκε από την Κομητεία της Φλάνδρας. Περιήλθε στην κατοχή της Γαλλίας το 1180, ως προίκα της Φλαμανδής πριγκίπισσας, Ισαβέλλας του Αινώ, ενώ έγινε ξανά αυτόνομη κομητεία το 1237 από τον Ροβέρτο, εγγονό της Ισαβέλλας. Μέσω διαδοχών και κληρονομιών, το Αρτουά περιήλθε στην κατοχή των Δουκών της Βουργουνδίας το 1384. Με τον θάνατο του τέταρτου Δούκα, Καρόλου του Τολμηρού, το Αρτουά πέρασε στην κατοχή των Αψβούργων, περνώντας στο ισπανικό παρακλάδι του Οίκου. Μετά τις θρησκευτικές συγκρούσεις του 1566 στις Κάτω Χώρες, το Αρτουά συμμετείχε για σύντομο χρονικό διάστημα στην Ολλανδική Επανάσταση το 1576, συμμετέχοντας στην Ειρήνη της Γάνδης, προτού λάβει μέρος στην Ένωση του Άτρεχτ το 1579. Μετά την ένωση του Άτρεχτ, το Αρτουά, καθώς και το Αινώ (Ολλανδικά: Henegouwen) έφτασαν σε επί μέρους συμφωνία με τον Ισπανό βασιλιά Φίλιππο Β’. Το Αρτουά παρέμεινε ως τμήμα των Ισπανικών Κάτω Χωρών, μέχρις ότου κατακτηθεί από τους Γάλλους στη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου. Η προσάρτησή του έγινε με τον πλέον επίσημο τρόπο, με την υπογραφή του Συμφώνου των Πυρηναίων το 1659, όταν και έγινε επαρχία του Βασιλείου της Γαλλίας. Αν και το Αρτουά ήταν σε σημαντικό αριθμό γαλλόφωνο, εντούτοις θεωρούνταν τμήμα των Κάτω Χωρών, μέχρι και την προσάρτησή του από τη Γαλλία.
Το Αρτουά γνώρισε ταχύτατη βιομηχανική ανάπτυξη στη διάρκεια του δεύτερου μισού του αιώνα, κυρίως λόγω των πλούσιων κοιτασμάτων του σε κάρβουνο. Στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η γραμμή του μετώπου μεταξύ της Γερμανίας και των Συμμαχικών δυνάμεων στη Γαλλία εκτεινόταν κατά μήκος της επαρχίας, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα εκτεταμένες ζημιές στο φυσικό της περιβάλλον. Κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα το Αρτουά, υπέφερε, όπως και οι γειτονικές του περιοχές, από την κατάρρευση της βιομηχανίας άνθρακα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γαλλίας *
Θων (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Θων είναι γνωστός ένας Αιγύπτιος βασιλιάς, ο οποίος φιλοξένησε το Μενέλαο και την Ωραία Ελένη όταν επέστρεφαν από την Τροία. Ο Ηρόδοτος γράφει (Β 113) ότι ο Θων ήταν αξιωματικός φρουράς στα χρόνια του βασιλιά Πρωτέα. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, έφθασαν εξαιτίας της θαλασσοταραχής στην Αίγυπτο ο Πάρις με την Ελένη, και όταν ο Θων έμαθε ποιες ήταν οι πραγματικές σχέσεις του ζευγαριού ανάγκασε τον Πάρι να αφήσει την Ελένη για να την παραλάβει ο νόμιμος σύζυγός της. Πραγματικά, ο Μενέλαος βρήκε την Ελένη στην Αίγυπτο επιστρέφοντας από την Τροία και την πήρε μαζί του. Σε αυτή την εκδοχή (ότι δηλαδή η Ωραία Ελένη δεν ταξίδεψε ποτέ στην Τροία) στηρίχθηκε ο Ευριπίδης στην τραγωδία του «Ελένη», αλλά αντικατέστησε το Θων με τον αρνητικό χαρακτήρα Θεοκλύμενο.
Ως σύζυγος του Θων μυθολογείται η Πολύδαμνα, η οποία αναφέρεται στην Οδύσσεια.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αιγύπτου
Dropkick Murphys
Οι Dropkick Murphys είναι αμερικανικό σέλτικ πανκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1996 στη Μασαχουσέτη. Το 2007 το συγκρότημα υπέγραψε συμβόλαιο με την Warner Bros. Records.
Πολιτικές απόψεις
thumb|150px|left|Ο Κεν Κέισι Οι Dropkick Murphys είναι γνωστοί για την υποστήριξή τους σε εργατικά σωματεία και συνδικαλιστικές ενώσεις. Στις 22 Φεβρουαρίου 2011 κυκλοφόρησαν το τραγούδι "Take 'Em Down", υποστηρίζοντας τα δικαιώματα των εργατών του Ουισκόνσιν. Ακόμα, έχουν δηλώσει στήριξη και σε άλλες απεργιακές κινητοποιήσεις.
Επίσης, τάσσονται ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό. Σε συναυλία των Dropkick Murphys το Μάρτιο του 2013 στη Νέα Υόρκη, ο Κεν Κέισι επιτέθηκε χτυπώντας έναν σκίνχεντ ο οποίος χαιρετούσε ναζιστικά. Έπειτα, από σκηνής δήλωσε: "Οι ναζιστές δεν είναι ευπρόσδεκτοι στις συναυλίες των Dropkick Murphys."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά punk rock συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από τη Βοστώνη
Πανεπιστήμιο του Αμπερντίν
Το Πανεπιστήμιο του Αμπερντίν είναι ένα δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο στο Αμπερντίν, Σκωτία. Είναι ένα από τα αρχαιότερα πανεπιστήμια της Σκωτίας, έχοντας ιδρυθεί το 1495. Είναι το τρίτο παλαιότερο πανεπιστήμιο της Σκωτίας και το πέμπτο στον αγγλόφωνο κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια της Σκωτίας
Οικοδιδασκαλία
Η οικοδιδασκαλία (επίσης γνωστή ως εκπαίδευση στο σπίτι ή κατ' οίκον εκπαίδευση) είναι η εκπαίδευση των παιδιών στο σπίτι, από γονείς ή δασκάλους και όχι σε δημόσια ή ιδιωτικά σχολεία. Παρά το γεγονός ότι πριν από την εισαγωγή των νόμων περί υποχρεωτικής σχολικής φοίτησης, το μεγαλύτερο μέρος της εκπαίδευσης της παιδικής ηλικίας συνέβαινε μέσα στην οικογένεια ή την κοινότητα, η οικοδιδασκαλία υπό τη σύγχρονη έννοια είναι μια εναλλακτική λύση αντί των δημόσιων ή ιδιωτικών σχολείων στις αναπτυγμένες χώρες. Η οικοδιδασκαλία είναι μια νομική επιλογή για τους γονείς σε πολλές χώρες, που τους επιτρέπει να παρέχουν στα παιδιά τους ένα μαθησιακό περιβάλλον μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, ως εναλλακτική λύση στα δημόσια ή ιδιωτικά σχολεία.
Οι γονείς αναφέρουν πολυάριθμους λόγους ως κίνητρα που επιλέγουν την οικοδιδασκαλία για τα παιδιά τους. Οι τρεις λόγοι που αναφέρονται από την πλειονότητα των γονιών που επιλέγουν την οικοδιδασκαλία για τα παιδιά τους στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι η ανησυχία για το σχολικό περιβάλλον, η παροχή θρησκευτικής ή ηθικής αγωγής και η δυσαρέσκεια από τον τρόπο διδασκαλίας σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία. Η οικοδιδασκαλία μπορεί επίσης να επιλέγεται βάσει των απόψεων που έχουν οι γονείς και θεωρούν σωστές για την ανατροφή του παιδιού τους. Ενίοτε, η οικοδιδασκαλία είναι επιλογή οικογενειών που ζουν σε απομονωμένες αγροτικές περιοχές, που ζουν προσωρινά στο εξωτερικό, και για να επιτραπούν περισσότερα ταξίδια, ενώ πολλοί νέοι αθλητές και ηθοποιοί διδάσκονται στο σπίτι. Στην οικοδιδασκαλία το άτομο που διδάσκει γνωρίζεται με το παιδί πολλά χρόνια και επομένως, το γνωρίζει πολύ καλά. Πρόσφατα, η δημοτικότητα της οικοδιδασκαλίας έχει αυξηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, με το ποσοστό των παιδιών 5-17 ετών, τα οποία την ακολουθούν (παιδιά τα οποία λαμβάνουν εκπαίδευση στο σπίτι), να έχει αυξηθεί από 1,7% το 1999 σε 2,9% το 2007.
Η οικοδιδασκαλία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μορφή συμπληρωματικής εκπαίδευσης, ένας τρόπος μάθησης σε συγκεκριμένες περιστάσεις. Για παράδειγμα, τα παιδιά που φοιτούν σε υποβαθμισμένα σχολεία μπορούν να ωφεληθούν σημαντικά από την οικοδιδασκαλία, χρησιμοποιώντας την αμεσότητα και το χαμηλό κόστος του διαδικτύου. Η οικοδιδασκαλία μπορεί να συνδυαστεί επίσης με την παραδοσιακή εκπαίδευση και να οδηγήσει σε καλύτερα και πληρέστερα αποτελέσματα. Μπορεί να αναφέρεται σε διδασκαλία στο σπίτι, υπό την εποπτεία σχολείων εξ αποστάσεως. Σε ορισμένα μέρη, απαιτείται από τον νόμο ένα εγκεκριμένο πρόγραμμα σπουδών, αν τα παιδιά πρόκειται να διδαχθούν στο σπίτι. Ένα πρόγραμμα σπουδών βασισμένο στη φιλοσοφία της οικοδιδασκαλίας είναι "αποσχολειοποίηση", όρος που δημιουργείται το 1977 από τον Αμερικάνο εκπαιδευτικό και συγγραφέα Τζον Χολτ και προβάλλεται στο περιοδικό του Growing Without Schooling (μεγαλώνοντας χωρίς σχολική μόρφωση).
Ιστορία
Για ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας και σε πολλούς πολιτισμούς, η απασχόληση επαγγελματιών δασκάλων (είτε σε ανηπίσημο είτε σε επίσημο ακαδημαϊκό περιβάλλον) ήταν μια επιλογή διαθέσιμη μόνο σε μια μικρή ελίτ. Κατά συνέπεια, η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων εκπαιδευόταν από μέλη της οικογένειας (ιδίως κατά την πρώιμη παιδική ηλικία), από οικογενειακούς φίλους ή από οποιονδήποτε με κάποιες χρήσιμες γνώσεις.
Την ίδια εποχή, στην Ελλάδα, αρκετές οικογένειες ανωτέρων κοινωνικών τάξεων καταφεύγουν στην οικοδιδασκαλία αντί να στείλουν τα παιδιά τους στα σχολεία, ιδίως εάν επρόκειτο για εκπαίδευση κοριτσιών.
Στη δεκαετία του 1960, ο Ρ. Τζ. Ράσντουνι άρχισε να υποστηρίζει την οικοδιδασκαλία, την οποία έβλεπε ως μέσο για την καταπολέμηση του εκ προθέσεως κοσμικό χαρακτήρα του συστήματος των δημόσιων σχολείων των ΗΠΑ. Επιτέθηκε σθεναρά στους προοδευτικούς μεταρρυθμιστές της εκπαίδευσης, όπως οι Χόρας Μαν και Τζον Ντιούι και στράβηκε κατά της κρατικής επιρροής στην εκπαίδευση σε τρία έργα: Intellectual Schizophrenia (μια γενική, συνοπτική μελέτη της εκπαίδευσης), The Messianic Character of American Education (ιστορική θεώρηση και διαπόμπευση της δημόσιας εκπαίδευσης στις ΗΠΑ) και The Philosophy of the Christian Curriculum (μια παιδαγωγική άποψη με επίκεντρο τους γονείς). Ο Ράσντουνι κλήθηκε αρκετές φορές ως ειδικός μάρτυρας σε σχετικές δικαστικές υποθέσεις.
Την ίδια περίοδο, οι Αμερικάνοι επαγγελματίες εκπαιδευτικοί Ρέιμοντ και Ντόροθι Μουρ άρχισαν να ερευνούν το ακαδημαϊκό υπόβαθρο της ενόσχυσης της εκπαίδευσης κατά την παιδική ηλικία. Αυτή η έρευνα περιελάμβανε ανεξάρτητες μελέτες από άλλους ερευνητές και ανασκόπηση περισσότερων από 8.000 μελετών για την εκπαίδευση κατά την παιδική ηλικία και τη φυσική και διανοητική ανάπτυξη των παιδιών. Οι έρευνες βεβαίωσαν ότι η επίσημη εκπαίδευση πριν από την ηλικία των 8-12 όχι μόνο δεν είχε την προσδοκώμενη αποτελεσματικότητα, αλλά ήταν τελικά επιβλαβής για τα παιδιά. Οι Μουρ άρχισαν να δημοσιεύουν την άποψή τους ότι η επίσημη εκπαίδευση έβλαπτε τα μικρά παιδιά ακαδημαϊκά, κοινωνικά, διανοητικά, και ακόμα και σωματικά. Παρουσίασαν με στοιχεία ότι προβλήματα της παιδικής ηλικίας όπως η εγκληματικότητα ανηλίκων, η μυωπία, οι αυξημέν προσέλκυση μαθητών σε σχολεία ειδικής αγωγής και τα προβλήματα συμπεριφοράς ήταν το αποτέλεσμα των ολοένα και αυξανόμενων εγγραφών μαθητών στα σχολεία. Οι Μουρ εξέθεσαν μελέτες που αποδείκνυαν ότι ορφανά παιδιά που δόθηκαν σε παρένθετες μητέρες ήταν ευφυέστερα, με ανώτερες μακροπρόθεσμες επιδόσεις - ακόμα κι αν οι μητέρες ήταν «διανοητικά καθυστερημένες έφηβοι» - και ότι οι αναλφάβητες μητέρες από φυλές στην Αφρική ανέτρεφαν παιδιά που ήταν κοινωνικά και συναισθηματικά πιο προηγμένα από τα μέσα δυτικά παιδιά.
Ο αρχικός ισχυρισμός τους ήταν ότι οι δεσμοί και η συναισθηματική ανάπτυξη που δημιουργούνταν στο σπίτι με τους γονείς κατά τη διάρκεια αυτών των ετών δεν οδηγούσαν στα κρίσιμα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα τα οποία έρχονταν με την εγγραφή στα σχολεία και τα οποία δεν θα μπορούσαν ούτε να αντικατασταθούν ούτε να διορθωθούν με άλλες θεσμικές ρυθμίσεις. Αναγνωρίζοντας την ανάγκη για έγκαιρη φροντίδα ορισμένων παιδιών εκτός του σπιτιού - ιδιαίτερα παιδιών με ειδικές ανάγκες ή ιδιαίτερα φτωχών παιδιών - υποστήριξαν ότι η συντριπτική πλειονότητα των παιδιών είναι πολύ προτιμότερο να βρίσκονται στο σπίτι, ακόμη και με μέτριους γονείς, παρά με τους πιο προικισμένους και χαρισματικούς δασκάλους σε μια σχολική τάξη (με την προϋπόθεση ότι το παιδί έχει καταρτισμένο και χαρισματικό δάσκαλο). Όπως έκανε και ο Τζον Χολτ, οι Μουρ υιοθέτησαν την οικοδιδασκαλία μετά τη έκδοση του πρώτου τους έργου με τίτλο Better Late Than Early το 1975 και έγιναν προασπιστές της με την έκδοση βιβλίων όπως Home Grown Kids το 1981, Homeschool Burnout και άλλα.
Εκείνη την εποχή, άλλοι συγγραφείς επίσης εξέδωσαν βιβλία που αμφισβητούσαν τις παροχές και την αποτελεσματικότητα της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, όπως το Deschooling Society του Ιβάν Ίλιτς το 1970 και το No More Public School του Χάρολντ Μπένετ το 1972.
Το 1976, ο Χολτ εξέδωσε το Instead of Education, Ways to Help People Do Things Better. Στη διατύπωση του συμπεράσματός του έλεγε ότι ήθελε να βοηθήσει τα παιδιά να δραπετεύσουν από την υποχρεωτική εκπαίδευση. Για τον σκοπό αυτό, ο Χολτ ήρθε σε επαφή με οικογένειες από όλες τις ΗΠΑ που εκπαίδευαν τα παιδιά τους στο σπίτι. Το 1977, μετά από έρευνες σε έναν αριθμό αυτών των οικογενειών, ο Χολτ άρχισε να εκδίδει το Growing Without Schooling, ένα ενημερωτικό δελτίο αφιερωμένο στην οικοδιδασκαλία. Το 1980, ο Χολτ είπε: «Θέλω να καταστήσω σαφές ότι δεν βλέπω την οικοδιδασκαλία ως απάντηση στην ανεπάρκεια των σχολείων. Θεωρώ ότι το σπίτι είναι η κατάλληλη βάση για την εξερεύνηση του κόσμου, την οποίο ονομάζουμε μάθηση ή εκπαίδευση. Το σπίτι είναι η καλύτερη βάση ανεξάρτητα από το πόσο καλά είναι τα σχολεία».
Μεθοδολογία
Η οικοδιδασκαλία χρησιμοποιεί μια ευρεία ποικιλία των μεθόδων και εκπαιδευτικού υλικού. Υπάρχουν διάφορα παραδείγματα και διάφορες εκπαιδευτικές φιλοσοφίες, που υιοθετούνται από οικογένειες.
Δεν είναι ασυνήθιστο ένας μαθητής να δοκιμάζει περισσότερες από μία προσεγγίσεις. Κάθε οικογένεια ανακαλύπτει τον καλύτερο τρόπο διδασκαλίας για την ίδια. Ως πηγές προγραμμάτων σπουδών και βιβλίων, το 78% των οικογενειών που εφάρμοσαν οικοδιδασκαλία στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2003 χρησιμοποίησε «μια δημόσια βιβλιοθήκη», το 77% «έναν κατάλογο για οικοδιδασκαλία, κάποιον εκδότη ή κάποιον ειδικό», το 68% «ένα τοπικό βιβλιοπωλείο ή άλλο κατάστημα», το 60% χρησιμοποίησε «έναν εκδότη εκπαιδευτικών βιβλίων που δεν σχετιζόταν με την οικοδιδασκαλία». Περίπου οι μισές οικογένειες χρησιμοποίησαν το πρόγραμμα σπουδών ή τα βιβλία κάποιας «οργάνωσης οικοδιδασκαλίας», το 37% χρησιμοποίησε υλικό από την «εκκλησία, τη συναγωγή ή άλλο θρησκευτικό φορέα» και το 23% από «το τοπικό δημόσιο σχολείο». Το 41% των οικογενειών το 2003 χρησιμοποίησε κάποιο είδος εκμάθησης από απόσταση, περίπου το 20% «τηλεόραση, βίντεο ή ραδιόφωνο», το 19% «διαδίκτυο, ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, ή τον Παγκόσμιος Ιστό» και το 15% έκανε μια «σειρά μαθημάτων αλληλογραφίας σχεδιασμένα ειδικά για οικοδιδασκαλία».
Μεμονωμένες κρατικές μονάδες, π.χ. πολιτείκες ή φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης, ποικίλλουν στις επίσημες απαιτήσεις προγράμματος σπουδών και φοίτησης.
Πηγές
Κατηγορία:Εκπαίδευση Κατηγορία:Φιλοσοφία της εκπαίδευσης
Μίλτον Χένσελ
Ο Μίλτον Τζορτζ Χένσελ (Milton George Henschel, 9 Αυγούστου 1920 - 22 Μαρτίου 2003) ήταν Αμερικανός ηγέτης των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Διαδέχτηκε τον Φρέντερικ Φρανς ως πρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά.
Βιογραφία
Η οικογένεια του έφηβου τότε Μίλτον Χένσελ εγκαταστάθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης το 1934 όταν ο πατέρας του, ο Χέρμαν Τζόρτζ Χένσελ, μετακόμισε εκεί για να εργαστεί στην οικοδόμηση των κτιρίων των εκτυπωτικών εγκαταστάσεων και των χώρων διαμονής στα κεντρικά γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Ο νεαρός Μίλτον βαφτίστηκε όταν ήταν έφηβος. Παντρεύτηκε την Λουσίλ Μπένετ το 1956. Στο πέρασμα των χρόνων υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις ευθύνης στα διεθνή κεντρικά γραφεία της οργάνωσης. Σύμφωνα με την άποψη των φίλων του, ήταν πρακτικός, ευπροσάρμοστος, λογικός και ευγενικός.
Διορίστηκε πρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά το 1992 και παρέμεινε σε αυτή την θέση μέχρι το 2000. Εκείνο τον χρόνο έλαβαν χώρα οργανωτικές αλλαγές, καθώς το Κυβερνών Σώμα διαχωρίστηκε από το διοικητικό συμβούλιο της εταιρίας. Ως αποτέλεσμα, καθώς τα μέλη του Κυβερνώντος Σώματος παραιτήθηκαν από τα καθήκοντά τους στην εταιρία Σκοπιά, ο Χένσελ μεταβίβασε το διορισμό του στον Ντον Άνταμς, ο οποίος δεν είναι μέλος του Κυβερνώντος Σώματος. Ο Χένσελ παρέμεινε μέλος του Κυβερνώντος Σώματος ως το θάνατό του σε ηλικία 82 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χενσελ Μιλτον
Κάθετη γεωργία
thumb|400x400px|Μοντέλο κάθετης γεωργίας Η κάθετη γεωργία, ως στοιχείο της αστικής γεωργίας, είναι μια μέθοδος καλλιέργειας εντός ενός πολυώροφου θερμοκηπίου ή σε κάθετες επιφάνειες. Μια κοινή εκδοχή της κάθετης γεωργίας χρησιμοποιεί παρόμοιες τεχνικές με αυτές που χρησιμοποιούνται όπου το φυσικό ηλιακό φως μπορεί να ενισχυθεί με τεχνητό φωτισμό και με μεταλλικά κάτοπτρα.
Τύποι
Ο όρος «κάθετη γεωργία» επινοήθηκε από τον Γκίλμπερτ Έλις Μπαίιλι το 1915 στο βιβλίο του Κάθετη γεωργία. Η σημασία που αυτός έδωσε στον όρο διαφέρει από τη σημερινή του- αυτός έγραψε για τη γεωργία εστιάζοντας κυρίως στο είδος του εδάφους, στα θρεπτικά του συστατικά και στη θέαση της φυτικής ζωής ως κάθετων φυτικών οργανισμών, και ειδικότερα για τη δομή των ριζών. Η σύγχρονη χρήση του αναφέρεται στους ουρανοξύστες που χρησιμοποιούν ως ένα βαθμό φυσικό φως.
Πολλαπλής χρήσης ουρανοξύστες
Οι πολλαπλής χρήσης ουρανοξύστες σχεδιάστηκαν και κτίστηκαν από τον αρχιτέκτονα Κεν Γιανγκ. Ο Γιανγκ προτείνει ότι αντί της μαζικής καλλιέργειας φυτών σε αεροστεγώς σφραγισμένα περιβάλλοντα, οι φυτικοί οργανισμοί θα πρέπει να καλλιεργούνται σε πολλαπλής χρήσης ουρανοξύστες, οι οποίοι χρησιμοποιούνται τόσο για παραγωγή τροφίμων όσο και ως τόπος κατοικίας, όπου ο αέρας κυκλοφορεί ελεύθερα τόσο για τον έλεγχο κλίματος όσο και για τον έλεγχο ενεργειακής κατανάλωσης (δηλ. ένα προσωπικό ή ένα κοινό χώρο φύτευσης ανάλογα με τις ανάγκες του καθένα). Αυτή η εκδοχή της κάθετης γεωργίας βασίζεται πάνω στις ανάγκες του κάθε καλλιεργητή ξεχωριστά ή στις ανάγκες μιας κοινότητας παρά στη μαζική παραγωγή και διανομή φυτικών τροφίμων για τις επισιτιστικές ανάγκες μια ολόκληρης πόλης. Επομένως η αρχική επένδυση για την κατασκευή του είναι μικρότερη από αυτήν για το σχέδιο του Ντεσπομιέρ. Ωστόσο, ούτε ο Ντεσπομιέρ ούτε ο Γιανγκ είναι οι αρχικοί επινοητές, ούτε ο Γιανγκ ο εφευρέτης της κάθετης γεωργίας.
Η εταιρεία Πλάνταγκον κατασκευάζει το πρώτο πολυδύναμο κάθετο αγρόκτημα σε βιομηχανική κλίμακα στο Λινκόπινγκ της Σουηδίας.
Οι ουρανοξύστες του Ντεσπομιέρ
Ο οικολόγος Ντίκσον Ντεσπομιέρ θεωρεί ότι η κάθετη γεωργία είναι θεμιτή για περιβαντολογικούς λόγους. Ισχυρίζεται ότι η καλλιέργεια φυτών σε ουρανοξύστες θα εκβάλλει λιγότερη ενέργεια και τοξικότητα απ' ότι οι καλλιέργειες φυτών σε φυσικά τοπία. Επίσης ισχυρίζεται ότι το φυσικό περιβάλλον είναι υπερβολικά τοξικό για την κανονική αγροτική παραγωγή, παρά το οικολογικό και περιβαντολλογικό κόστος της εξόρυξης πρώτων υλών για την κατασκευή ουρανοξυστών απλά και μόνο για αγροτική εκμετάλλευση.
Επομένως η κάθετη γεωργία, σύμφωνα με τον Ντεσπομιέρ, μειώνει την αξία του φυσικού τοπίου ως το τίμημα για τον οραματισμό των ουρανοξυστών σαν διαστημόπλοια. Οι φυτικοί οργανισμοί παράγονται μαζικά σε αεροστεγώς σφραγισμένα τεχνητά περιβάλλοντα, τα οποία έχουν ελάχιστη σχέση με τον εξωτερικό κόσμο. Με βάση αυτήν την οπτική, μπορούν να κτιστούν κυριολεκτικά οπουδήποτε. Αυτό το γεγονός όμως παρουσιάζει το μειονέκτημα της μεγάλης ενεργειακής κατανάλωσης, καθώς το εσωτερικό περιβάλλον πρέπει να διατηρείται με ενεργητικό τρόπο προκειμένου να διατηρηθεί η ζωή εντός του ουρανοξύστη. Αυτό το μειονέκτημα όμως μπορεί να ξεπεραστεί, καθώς ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά του ενός κάθετου αγροκτήματος είναι ότι μπορούν να διαθέτουν κάποιο είδος τεχνολογίας ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, είτε ηλιακούς συλλέκτες, είτε ανεμογεννήτριες, είτε κάποιο σύστημα συλλογής όμβριων υδάτων, ενώ μπορεί να διαθέτει και τα τρία είδη συστημάτων σε συνδυασμό με κάποιο άλλο. Το κάθετο αγρόκτημα είναι σχεδιασμένο να λειτουργεί σε σταθερή βάση και να χρησιμοποιεί τον τοπικό πληθυσμό ως εργατικό δυναμικό.
Η ιδέα του Ντεσπομιερ για το κάθετο αγρόκτημα αναπτύχθηκε το 1999 στο πανεπιστήμιο Κολούμπια. Αυτή η ιδέα προωθεί τη μαζική καλλιέργεια των φυτικών οργανισμών για εμπορικούς σκοπούς σε ουρανοξύστες.
Σωρευτικά φορτωτικά κιβώτια
Αρκετές εταιρίες έχουν αναφέρει την ιδέα συσσώρευσης ανακυκλωμένων φορτωτικών κιβωτίων σε αστικά περιβάλλοντα. Η εταιρεία Freight Farms παράγει μια μηχανή φυλλωδών λαχανικών, η οποία είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα καλλιέργειας σε πάγκο εξοπλισμένο με κάθετο υδροπονικό σύστημα, φωτισμό τύπου LED και με αυτοματοποιημένο κλιματικό έλεγχο μέσα σε ένα κιβώτιο έκτασης 40x8 μέτρα.
Ιστορία
Ένα από τα πρωιμότερα σχέδια ενός ψηλού κτηρίου στο οποίο γίνονται καλλιέργειες εκδόθηκε στο περιοδικό Life το 1909. Τα σχέδια δείχνουν κάθετα τοποθετημένα υποστατικά στο μέσο ενός γεωργικού τοπίου. Αυτό το σχέδιο είναι μέρος του Delirious New York του Ρεμ Κούλαας. Ο Κούλαας έγραψε ότι αυτό το θεώρημα είναι ΄΄Ο ουρανοξύστης ως μια ουτοπική μηχανή για την παραγωγή απεριόριστου αριθμού παρθένων τοπίων σε μια μητροπολιτική τοποθεσία΄΄(1994,82).
Άλλες αρχιτεκτονικές προτάσεις που δείχνουν τις απαρχές του κάθετου αγροκτήματος είναι το Κτίρια-επαύλεις του Λε Κορμπουσιέρ(Le Corbousier) το 1922 και το Ανύψωση των σπιτιών του SITE το 1972. Το τελευταίο είναι μια αναβίωση του θεωρήματος του περιοδικού Life το 1909. Για την ακρίβεια, κατασκευασμένα παραδείγματα πύργων υδροπονικής καλλιέργειας έχουν τεκμηριωθεί μέσα από το κείμενο «Το Γυάλινο Σπίτι» του Τζον Χιξ. Εικόνες κάθετων αγροκτημάτων στη Σχολή Κηπουρών στο Λανγκελουά της Αυστρίας και ο γυάλινος πύργος στη Διεθνή Έκθεση Κηπουρικής στη Βιέννη το 1964 δείχνει ξεκάθαρα ότι τα κάθετα αγροκτήματα υπήρχαν πάνω από 40 χρόνια πριν από τη σύγχρονη συζήτηση του θέματος. Αν και οι αρχιτεκτονικοί προκάτοχοι παραμένουν πολύτιμοι, οι τεχνολογικοί προκάτοχοι με τους οποίους γίνεται πιθανή η κάθετη γεωργία, μπορούν να ανατρεχθούν στην ιστορία της κηπευτικής μέσα από την ανάπτυξη των θερμοκηπίων και της υδροπονικής καλλιέργειας. Πρώιμοι τύποι υδροπονικών πύργων έχουν αναπτυχθεί, ενσωματώνοντας υδροπονική τεχνολογία σε κτιριακά συστήματα. Αυτά τα κηπευτικά κτιριακά συστήματα εξελίχθηκαν από την τεχνολογία θερμοκηπίου και προετοίμασαν τον δρόμο για τη σύγχρονη αντίληψη του κάθετου αγροκτήματος. Η Βρετανική Διαπλανητική Κοινότητα έχει αναπτύξει ένα σχέδιο υδροπονικής καλλιέργειας για τις συνθήκες στη Σελήνη, ενώ άλλα κτιριακά πρωτότυπα είχαν αναπτυχθεί κατά τις πρώτες μέρες της εξερεύνησης του διαστήματος. Σε αυτήν την εποχή της επέκτασης και του πειραματισμού, ο πρώτος Πύργος Υδροπονικών Μονάδων αναπτύχθηκε στην Αρμενία.
Ο Κεν Γιανγκ είναι ίσως ο πιο ευρέως γνωστός αρχιτέκτονας που έχει προωθήσει την ιδέα του πολλαπλής χρήσης Βιοκλιματικού Ουρανοξύστη ο οποίος συνδυάζει χώρους κατοικίας και ευκαιρίες για παραγωγή τροφίμων.
Πρώιμα πρωτότυπα κάθετων αγροκτημάτων υπήρχαν στην Αρμενία πριν το 1951 σε μια εποχή ερευνών περί υδροπονικής και κηπευτικών κτιριακών συστημάτων τροφοδοτούμενης από την εξερεύνηση του διαστήματος και τη διατλαντική κούρσα τεχνολογικού προβαδίσματος.
Η τελευταία εκδοχή αυτής της ιδέας είναι το κάθετο αγρόκτημα του Ντικσον Ντεσπομιέρ.
Ο Ντίκσον Ντεσπομιέρ, ένας καθηγητής επιστημών περιβαλλοντικής υγείας και μικροβιολογίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια στην πόλη της Νέας Υόρκης εκσυγχρόνισε την ιδέα της κάθετης γεωργίας το 1999 μαζί με απόφοιτους φοιτητές σε μία τάξη ιατρικής οικολογίας. Αν και σε πολλές από τις προτάσεις του έχει ασκηθεί κριτική από την περιβαλλοντική και τη μηχανική οπτική γωνία των υποθέσεων, η αύξηση της δημοφιλίας της ιδέας τα τελευταία χρόνια οφείλεται κυρίως στο συμπέρασμα της υπόθεσης του Ντεσπομιέρ ότι η παραγωγή τροφίμων μπορεί να μεταμορφωθεί.
Ο Ντεσπομιέρ αρχικά έθεσε στους φοιτητές του το πρόβλημα της σίτισης του πληθυσμού του Μανχάταν (περίπου 2.000.000 άνθρωποι) χρησιμοποιώντας 5 εκτάρια (περίπου 54 στρέμματα) κήπων στέγης. Οι φοιτητές υπολόγισαν ότι με τη χρήση αυτής της μεθόδου, μόνο το 2% θα τρεφόταν. Καθώς τα αποτελέσματα δεν τον ικανοποίησαν, ο Ντεσπομιέρ έκανε μια στιγμιαία έμπνευση, την καλλιέργεια φυτών σε εσωτερικό χώρο και σε κάθετη διάταξη. Η ιδέα ξύπνησε το ενδιαφέρον των φοιτητών και ξεκίνησε με μεγάλο ενθουσιασμό. Μέχρι το 2001 το πρώτο προσχέδιο ενός κάθετου αγροκτήματος και σήμερα επιστήμονες, αρχιτέκτονες και επενδυτές σε παγκόσμια κλίμακα συνεργάζονται για να το πραγματοποιήσουν. Σε συνέντευξη με τον ιστότοπο Miller-McCune.com, o Ντεσπομιέρ περιέγραψε τον τρόπο λειτουργίας τους: ΄΄Κάθε όροφος θα έχει το δικό του σύστημα ύδρευσης και ανίχνευσης θρεπτικών στοιχείων. Θα υπάρχουν αισθητήρες για κάθε φυτό που θα παρακολουθούν το είδος των θρεπτικών στοιχείων που απορροφούν καθώς και την απορροφούμενη ποσότητα. Θα υπάρχουν ακόμα και συστήματα για την παρακολούθηση των ασθενειών που θα χρησιμοποιούν τεχνολογία DNA και θα ανιχνεύουν τα παθογόνα μόνο με δειγματοληψία της ατμόσφαιρας και χρησιμοποιώντας τμήματα ιογενών και βακτηριογενών μολύνσεων. Είναι πολύ εύκολο να γίνει. Επιπλέον, μια αέρια χρωματογραφία θα μας ειδοποιεί για τη συγκομιδή των φυτών αναλύοντας τα φλαβονοειδή που περιέχουν. Αυτά τα φλαβονοειδή δίνουν στα τρόφιμα τη γεύση που όλοι επιθυμούν, ειδικά στα πιο αρωματικά είδη όπως η τομάτα και η πιπεριά. Αυτές είναι τεχνολογίες που υπάρχουν σε εμπορικό στάδιο. Η τεχνολογία για την κατασκευή ενός κάθετου αγροκτήματος είναι υπαρκτή. Δεν χρειάζεται να εφεύρουμε κάτι καινούργιο. ΄΄
Αρχιτεκτονικά σχέδια έχουν κατατεθεί από τους Κρις Τζέικομπς και Άντριου Κράνις του πανεπιστημίου Κολούμπια και τον Γκόρντον Γκραφ της Σχολής Αρχιτεκτονικής του πανεπιστημίου του Γουότερλου στο Καίημπριτζ του Ονταριο. Μαζί με τον Γκραφ, και αφού διαφώνησαν με τις τεχνικές υποθέσεις του Ντεσπομιέρ όσον αφορά την ενεργειακή και υδατική ισορροπία το 2011, ο Ταμπίτ Τσόουντχαρυ και μια πολυκλαδική ομάδα από τα τμήματα μηχανικής περιβάλλοντος και μηχανικής σχεδίασης συστημάτων του πανεπιστημίου του Γουότερλου βελτίωσαν την ιδέα εστιάζοντας σε μια χαμηλού ενεργειακού κόστους και υψηλής εμπορικής πρωτεϊνικής παραγωγής.
Οι Τσόουντχαρυ και Γκραφ εφάρμοσαν προχωρημένες σχεδιαστικές τεχνικές μηχανικής βιομηχανιών για να εκσυγχρονίσουν την τρέχουσα τεχνολογία θερμοκηπίων καθώς αναφέρεται σε υδροπονία και αεροπονία. Τα αποτελέσματα της ομάδας έδειξαν ότι οι τεχνικές προϋποθέσεις είναι επαρκείς για την εκτέλεση των ιδεών του Ντεσπομιέρ για τους ουρανοξύστες. Ωστόσο, σύμφωνα με τα αποτελέσματα, τα σχέδια θα πρέπει να διαφέρουν δραστικά από τους οραματισμούς του Ντεσπομιέρ.
Η προσοχή των ΜΜΕ προσελκύστηκε με ένα άρθρο στο περιοδικό Νιου Γιορκ. Από το 2007 και μετά, άρθρα εμφανίστηκαν στους The New York Times ,U.S. News & World Report ,Popular Science ,Scientific American και στο Maxim ανάμεσα σε άλλα, όπως και σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές.
Από το 2012, η εταιρεία Vertical Harvest συγκεντρώνει χρηματικά ποσά για ένα αστικό, μικρής κλίμακας κάθετου αγροκτήματος στο Τζάκσον Χόουλ στο Ουαϊόμινγκ.
Από το 2014, η εταιρεία Vertical Fresh Farms λειτουργεί στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης εξειδικευόμενη σε μια ευρεία ποικιλία πράσινων λαχανικών, βοτάνων και φυντανιών..
Οικονομία
Οι πολέμιοι των σχεδίων αμφισβητούν την κερδοφορία της κάθετης γεωργίας.. Μια λεπτομερής ανάλυση κόστους εκκίνησης, λειτουργικών εξόδων και προσόδων δεν έχει γίνει. Το επιπλέον κόστος φωτισμού, θέρμανσης και ηλεκτροδότησης του κάθετου αγροκτήματος μπορεί να ακυρώσει τα οφέλη από τη μείωση των μεταφορικών εξόδων. Τα οικονομικά και περιβαλλοντικά οφέλη προκύπτουν από τη μείωση των χιλιομέτρων μεταφοράς τροφίμων, την απόσταση την οποία κάνουν τα τρόφιμα για να φτάσουν από τον αγρό στον καταναλωτή. Ωστόσο, μια πρόσφατη ανάλυση δείχνει ότι η μεταφορά είναι ένας μικρός συνεισφέρων παράγοντας στα οικονομικά και περιβαλλοντικά κόστη του εφοδιασμού τροφίμων στους αστικούς πληθυσμούς. Ο συγγραφέας της αναφοράς, ο καθηγητής του πανεπιστημίου του Τορόντο Πιερ Ντερσοσέρ, συμπέρανε ότι «τα χιλιόμετρα μεταφοράς τροφίμων είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μια διαφημιστική φαντασιοπληξία». Επομένως η εγκατάσταση θα πρέπει να παράγει ένα σημαντικό κέρδος για να δικαιολογηθεί η παραμονή της σε αστική περιοχή. Μια πιο απλή ιδέα είναι να γίνεται καλλιέργεια σε ταράτσες υπαρχόντων κτηρίων αντί να στοιχίζουμε αγροκτήματα σε πολλούς ορόφους. Η καλλιέργεια σε κήπους ταρατσών είναι μια αυξανόμενη αστική μόδα, απαιτεί ελάχιστες κατασκευές (πέρα από την ενίσχυση της στέγης για να συγκρατήσει το καλλιεργητικό υπόστρωμα), εκμεταλλεύεται το ηλιακό φως και δεν απαιτεί επενδύσεις σε μηχανολογικό εξοπλισμό, λάμπες ανάπτυξης ή υδρευτικό δίκτυο.
Παρομοίως, αν οι ανάγκες ηλεκτροδότησης του κάθετου αγροκτήματος καλύπτονται από ορυκτά καύσιμα, η περιβαντολλογική επίδραση μπορεί να είναι καθαρή ζημιά, καθώς θα ήταν προτιμότερο η συνέχιση της παραδοσιακής γεωργίας με μικρότερη κατανάλωση καυσίμων από την κατασκευή εγκαταστάσεων με χαμηλή κατανάλωση ενέργειας από υδρογονάνθρακες.
Το αρχικό κόστος κατασκευής ξεπερνάει εύκολα τα 95 εκατομμύρια ευρώ για ένα κάθετο αγρόκτημα 250 στρεμμάτων. . Τα έξοδα κατοχής μπορούν να είναι πολύ υψηλά σε μεγάλες πόλεις, με κάποιες πόλεις όπως το Τόκιο, η Μόσχα, το Μουμπάι, το Ντουμπάι, το Μιλάνο, η Ζυρίχη και το Σάο Πάολο τα κόστη αυτά να κυμαίνονται μεταξύ 850 και 1800 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο αντίστοιχα.
Ενεργειακή κατανάλωση
Κατά την εποχή της ανάπτυξης, οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν σε μια κάθετη επιφάνεια με πολύ μικρή γωνία έτσι ώστε να υπάρχει λιγότερο διαθέσιμο φως για τα φυτά απ'ότι αν είχαν σπαρθεί σε επίπεδη επιφάνεια. Επομένως, μια συμπληρωματική πηγή φωτός θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί προκειμένου η απόδοση παραγωγής να είναι οικονομικά βιώσιμη. Ο Μπρους Μπάγκμπι, ένας φυσιολόγος εσοδειών στο πολιτειακό πανεπιστήμιο της Γιούτα, πιστεύει ότι οι απαιτήσεις ηλεκτροδότησης της κάθετης γεωργίας θα είναι υπερβολικά μεγάλες και μη ανταγωνιστικές σε σύγκριση με τα παραδοσιακά αγροκτήματα που χρησιμοποιούν ηλιακό φως. Ο περιβαντολλογικός συγγραφέας Τζορτζ Μόνμπιοτ υπολόγισε ότι το κόστος παροχής συμπληρωματικού φωτός αρκετού για την ανάπτυξη σιταριού για ένα καρβέλι είναι περίπου 13 ευρώ. Ένα άρθρο στον Οικόνομιστ επιχειρηματολογούσε ότι «αν και οι καλλιέργειες που αναπτύσσονται σε γυάλινους ουρανοξύστες θα παίρνουν ένα ποσοστό φυσικού φωτός κατά τη διάρκεια της μέρας, δεν θα είναι αρκετό», και «το κόστος ηλεκτροδότησης τεχνητών πηγών φωτός θα κάνει την πρακτική της γεωργίας σε εσωτερικούς χώρους απαγορευτικά ακριβή».
Καθώς «Το Κάθετο Αγρόκτημα» προτείνει ένα ελεγχόμενο περιβάλλον, το κόστος ελέγχου θερμοκρασίας θα είναι τουλάχιστον τόσο μεγάλα όσο και οποιοδήποτε άλλου πύργου. Αλλά παραμένει και το θέμα των πολύπλοκων, αν όχι και ακριβότερων, συστημάτων ύδρευσης και ανέλκυσης/καθέλκυσης για την κατανομή νερού και θρεπτικών στοιχείων.
Για να αντιμετωπίσει αυτά τα προβλήματα, η εταιρεία Plant στο Σικάγο κατασκευάζει έναν αναερόβιο αποσυνθετή στο κτήριο. Αυτό θα επιτρέψει στο αγρόκτημα να λειτουργεί εκτός του δικτύου ηλεκτροδότησης. Επιπλέον, ο αναερόβιος αποσυνθετής θα ανακυκλώνει απόβλητα από τις κοντινές επιχειρήσεις, τα οποία αλλιώς θα κατέληγαν σε χώρους υγειονομικής ταφής.
Μόλυνση
Καθώς τα φυτά αποκτούν τον άνθρακα που χρειάζονται από την ατμόσφαιρα, οι καλλιεργητές στα θερμοκήπια συνήθως συμπληρώνουν τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα 3-4 φορές τα επίπεδα του ατμοσφαιρικού αέρα. Αυτό η αύξηση του διοξειδίου, η οποία αυξάνει την φωτοσύνθεση κατά 50%, συνεισφέρει στις υψηλότερες προσδοκόμενες παραγωγές της κάθετης γεωργίας. Δεν είναι ασυνήθιστη η ύπαρξη θερμοκηπίων όπου καίγονται ορυκτά καύσιμα αποκλειστικά για την παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα, καθώς άλλες πηγές του στοιχείου, όπως οι κάμινοι, περιέχουν ρυπογόνα όπως διοξείδιο του θείου και αιθυλένιο τα οποία προκαλούν σημαντικές ζημιές στα φυτά. Αυτό σημαίνει ότι το κάθετο αγρόκτημα θα χρειαστεί μια πηγή διοξειδίου του άνθρακα, πιθανότατα από καύση, ακόμα και η υπόλοιπη κατασκευή λειτουργεί με ΄΄πράσινη ενέργεια΄΄. Επίσης, με τη διαδικασία του εξαερισμού μεγάλο μέρος του διοξειδίου θα διαφεύγει στην ατμόσφαιρα.