cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζοσάια Ουόρρεν
Φιλοσοφία
Η ατομικιστική φιλοσοφία του Ουόρρεν προέκυψε από την απόρριψη του συνεταιριστικού κινήματος του Ρόμπερτ Όουεν, του οποίου ήταν πρώτος συμμετέχων, και μάρτυρας προσωπικά της αποτυχίας της κοινότητας της Νέας Αρμονίας του Όουεν. Από αυτό, έγραψε: «Φαινόταν ότι η διαφορά απόψεων, γεύσεων και σκοπών αυξήθηκε ακριβώς ανάλογα με τη ζήτηση συμμόρφωσης ... Φαίνεται ότι ήταν ο εγγενής νόμος της διαφορετικότητας της φύσης που μας είχε κατακτήσει ... τα «ενωμένα συμφέροντά μας» ήταν άμεσα σε πόλεμο με τις ατομικότητες των προσώπων και των περιστάσεων και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης». Σύμφωνα με τον Ουόρρεν, δεν πρέπει να υπάρχει απολύτως καμία κοινότητα ιδιοκτησίας. Όλα τα περιουσιακά στοιχεία πρέπει να εξατομικεύονται και "όσοι υποστήριξαν κάθε είδους κομμουνισμό με συνδεδεμένη ιδιοκτησία, ενδιαφέροντα και ευθύνες ήταν καταδικασμένοι σε αποτυχία λόγω της ατομικότητας των ατόμων που συμμετείχαν σε ένα τέτοιο πείραμα." Ο Ουόρρεν είναι αξιοσημείωτος για την ανάπτυξη της ιδέας της «κυριαρχίας του ατόμου».
Στο Μανιφέστο του, ο Ουόρρεν γράφει:
"[T]he forming of societies or any other artificial combinations IS the first, greatest, and most fatal mistake ever committed by legislators and by reformers. That all these combinations require the surrender of the natural sovereignty of the INDIVIDUAL over her or his person, time, property and responsibilities, to the government of the combination. That this tends to prostrate the individual—To reduce him to a mere piece of a machine; involving others in responsibility for his acts, and being involved in responsibilities for the acts and sentiments of his associates; he lives & acts, without proper control over his own affairs, without certainty as to the results of his actions, and almost without brains that he dares to use on his own account; and consequently never realizes the great objects for which society is professedly formed." Ο Ουόρρεν είπε ότι η Επιστήμη της Κοινωνίας του Στίβεν Περλ Άντριους, που δημοσιεύθηκε το 1852, ήταν η πιο διαυγής και πλήρης έκθεση των ίδιων των θεωριών του Ουόρρεν συμπεριλαμβανομένης της πεποίθησης του Ουόρρεν ότι οι εργοδότες πρέπει να πληρώνουν στους υπαλλήλους τους την πλήρη αξία της εργασίας τους σύμφωνα με την αρχή του κόστους. Η θεωρία της αξίας του Ουόρρεν τον τοποθετεί στην παράδοση του σοσιαλισμού της ελεύθερης αγοράς. Ο Γουίλιαμ Μπέιλι δηλώνει:"Το αποτέλεσμα της θεωρίας της αξίας του Ουόρρεν, στο Cost the Limit of Price, ήταν να τον τοποθετήσει ευθέως σύμφωνα με το βασικό δόγμα όλων των άλλων σχολών του σύγχρονου σοσιαλισμού. Πίστευε ότι η εργασία λεηλατήθηκε από το ενοίκιο, το ενδιαφέρον και το κέρδος και στόχους του, όπως αυτός των Σοσιαλιστών, ήταν να αποτρέψει αυτούς τους τρόπους εκμετάλλευσης."
Ηθική της τιμολόγησης
αριστερά|μικρογραφία|Δείγμα εργασίας για σημείωμα εργασίας για το Cincinnati Time Store που σαρώθηκε από το Equitable Commerce (1846) από τον Ουόρρεν Ο Ουόρρεν ονόμασε τη φράση "κόστος του όριου της τιμής", με το "κόστος" εδώ να μην αναφέρεται στη νομισματική τιμή που καταβάλλεται αλλά στην εργασία που άσκησε για την παραγωγή ενός αντικειμένου. Αυτή η κατανόηση του κόστους είναι σύμφωνη με αυτήν του κλασικού οικονομολόγου Άνταμ Σμιθ που είπε: «Η πραγματική τιμή όλων των πραγμάτων, αυτό που κάθε πράγμα πραγματικά κοστίζει στον άνθρωπο που θέλει να το αποκτήσει, είναι η προσπάθεια και το πρόβλημα της απόκτησής του», αν και ο Ουόρρεν κατέληξε σε διαφορετικά συμπεράσματα. Πίστευε ότι τα αγαθά και οι υπηρεσίες πρέπει να ανταλλάσσονται ανάλογα με το πόση εργασία ασκήθηκε για να τα παράγουν και να τα φέρουν στην αγορά, αντί για το πώς τα άτομα πίστευαν ότι έχουν αντικειμενική αξία. Ως εκ τούτου, "πρότεινε ένα σύστημα για την πληρωμή ατόμων με πιστοποιητικά που υποδεικνύουν πόσες ώρες εργασίας έκαναν. Θα μπορούσαν να ανταλλάξουν τα χαρτονομίσματα στα τοπικά καταστήματα ώρας με αγαθά που χρειάστηκαν τον ίδιο χρόνο παραγωγής." Το να χρεώνεις περισσότερη εργασία για κάτι που συνεπάγεται λιγότερη εργασία ήταν "κανιβαλισμός", σύμφωνα με τον ίδιο. Επιπλέον, πίστευε ότι η διαπραγμάτευση σύμφωνα με το "κόστος του όριου της τιμής" θα προωθούσε την αύξηση της αποτελεσματικότητας σε μια οικονομία, όπως εξηγεί στο Equitable Commerce:
"If cost is made the limit of price, every one becomes interested in reducing COST, by bringing in all the economies, all the facilities to their aid. But, on the contrary, if cost does not govern the price, but every thing is priced at what it will bring, there are no such co-operating interests.
If I am to have my supply of flour at cost, then, any facility I can afford to the wheat grower, reduces the cost to me, and it does the same for all who have any portion of the wheat, I am promoting all their interests while pursuing my own ... Now if the wheat were NOT TO BE SOLD TO us AT COST, but at "whatever it would bring" according to our necessities, then none of us would have any interest in affording facilities, repairing breaches, nor in any other way co-operating with the producer of it. The same motive would act in the production, preservation, and use of every thing."
Επιρροή
Ο Καταλανός ιστορικός Ξαβιέρ Ντίεζ αναφέρει ότι οι πειραματικές συνειδητές κοινότητες που πρωτοστάτησε ο Ουόρρεν είχαν επιρροή στους ευρωπαίους ατομικιστές αναρχικούς στα τέλη του 19ου και στις αρχές του εικοστού αιώνα, όπως ο Εμίλ Αρμάν και τις συνειδητές κοινότητες που ξεκίνησαν από αυτούς.
Λαμοτριγίνη
Η λαμοτριγίνη, που πωλείται με την εμπορική ονομασία Lamictal μεταξύ άλλων, είναι αντιεπιληπτικό φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της επιληψίας και για την καθυστέρηση ή την πρόληψη της επανεμφάνισης καταθλιπτικών επεισοδίων σε διπολική διαταραχή. Για την επιληψία, αυτό περιλαμβάνει εστιακές κρίσεις, τονικοκλωνικές κρίσεις και επιληπτικές κρίσεις στο σύνδρομο Lennox-Gastaut. Στη διπολική διαταραχή, η λαμοτριγίνη δεν έχει αποδειχθεί ότι αντιμετωπίζει αξιόπιστα την οξεία κατάθλιψη, αλλά για ασθενείς με διπολική διαταραχή που δεν είναι επί του παρόντος συμπτωματικοί, φαίνεται να είναι αποτελεσματική στη μείωση του κινδύνου μελλοντικών επεισοδίων κατάθλιψης
Συχνές παρενέργειες περιλαμβάνουν υπνηλία, κεφαλαλγία, έμετο, προβλήματα συντονισμού και εξάνθημα. Σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν αναιμία, αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονίας, σύνδρομο Stevens-Johnson και αλλεργικές αντιδράσεις. Υπάρχουν ανησυχίες ότι η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή του θηλασμού μπορεί να προκαλέσει βλάβη. Η λαμοτριγίνη είναι μια φαινυλτριαζίνη, καθιστώντας τη χημικά διαφορετική από άλλα αντιεπιληπτικά. Ο τρόπος λειτουργίας του δεν είναι απολύτως σαφής. Φαίνεται ότι μειώνει τους ευαίσθητους στην τάση διαύλους νατρίου των νευρώνων.
Η λαμοτριγίνη κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1991 και εγκρίθηκε για χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1994. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Το 2017, ήταν το 63ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από δώδεκα εκατομμύρια συνταγές.
Επιληψία
Η λαμοτριγίνη θεωρείται φάρμακο πρώτης γραμμής για πρωτογενείς γενικευμένες τονικοκλωνικές κρίσεις (περιλαμβάνει απλές μερικές, σύνθετες μερικές και γενικευμένες επιληπτικές κρίσεις καθώς και τονικοκλονικές κρίσεις εστιακής προέλευσης). Χρησιμοποιείται επίσης ως εναλλακτικό ή επικουρικό φάρμακο για μερικές επιληπτικές κρίσεις, όπως αφαιρετικές κρίσεις, μυοκλονικούς σπασμούς και ατονικές κρίσεις. Μια ανασκόπηση του 2020 σχετικά με τη χρήση της λαμοτριγίνης ως πρόσθετης θεραπείας για γενικευμένους τονικοκλωνικούς σπασμούς ανθεκτικούς στα φάρμακα δεν μπόρεσε να καταλήξει σε συμπεράσματα για την ενημέρωση της κλινικής πρακτικής. Αν και στοιχεία χαμηλής βεβαιότητας υποδηλώνουν ότι μειώνει τις γενικευμένες τονικοκλονικές κρίσεις κατά 50%, το επίπεδο αβεβαιότητας δείχνει ότι τα πραγματικά ευρήματα θα μπορούσαν να είναι σημαντικά διαφορετικά. Μια άλλη ανασκόπηση του Cochrane 2020 που εξέτασε τη χρήση της λαμοτριγίνης ως πρόσθετης θεραπείας στην ανθεκτική σε φάρμακα εστιακή επιληψία, βρήκε ότι ήταν αποτελεσματική για τη μείωση της συχνότητας των επιληπτικών κρίσεων και ήταν καλά ανεκτή.
Η λαμοτριγίνη είναι μία από τις λίγες θεραπείες εγκεκριμένες από το FDA για τη μορφή επιληψίας γνωστής ως σύνδρομο Lennox-Gastaut. Μειώνει τη συχνότητα των επιληπτικών κρίσεων και είναι ένα από τα δύο φάρμακα που είναι γνωστό ότι μειώνουν τη σοβαρότητα των κρίσεων. Ο συνδυασμός με βαλπροϊκό είναι συνηθισμένος, αλλά αυτό αυξάνει τον κίνδυνο εξανθήματος που προκαλείται από τη λαμοτριγίνη και απαιτεί μειωμένη δοσολογία λόγω της αλληλεπίδρασης αυτών των φαρμάκων.
Διπολική διαταραχή
Η λαμοτριγίνη έχει εγκριθεί στις ΗΠΑ για θεραπεία συντήρησης της διπολικής διαταραχής τύπου Ι και II. Ενώ τα αντισπασμωδικά καρβαμαζεπίνη και βαλπροϊκό είναι κατά κύριο λόγο αντιμανιακά, η λαμοτριγίνη έχει επιδείξει αποτελεσματικότητα μόνο στην πρόληψη ή τη μείωση του κινδύνου επαναλαμβανόμενων καταθλιπτικών επεισοδίων διπολικής διαταραχής. Το φάρμακο φαίνεται αναποτελεσματικό στη θεραπεία της τρέχουσας ταχείας εναλλαγής συναισθημάτων, της οξείας μανίας ή της οξείας κατάθλιψης σε διπολική διαταραχή.
Η λαμοτριγίνη δεν έχει αποδείξει σαφή αποτελεσματικότητα στη θεραπεία των επεισοδίων διάθεσης, είτε μανία είτε κατάθλιψη. Δεν έχει δείξει αποτελεσματικότητα στη θεραπεία της οξείας μανίας, και υπάρχει διαμάχη σχετικά με την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου στη θεραπεία της οξείας διπολικής κατάθλιψης. Ενώ οι οδηγίες της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας του 2002 (APA) προτείνουν τη λαμοτριγίνη ως θεραπεία πρώτης γραμμής για την οξεία κατάθλιψη στη διπολική διαταραχή II, ο ιστότοπός τους σημειώνει ότι οι οδηγίες, ηλικίας άνω των πέντε ετών, "δεν μπορούν πλέον να θεωρηθούν ως ενημερωμένες". Ένα έγγραφο που γράφτηκε το 2008 από τους Nassir et al. εξέτασε στοιχεία από δοκιμές που δεν δημοσιεύθηκαν και δεν αναφέρονται στις οδηγίες APA του 2002, και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η λαμοτριγίνη έχει «πολύ περιορισμένη, εάν υπάρχει, αποτελεσματικότητα στη θεραπεία της οξείας διπολικής κατάθλιψης». Ένα έγγραφο του 2008 από τους Calabrese et al. εξέτασε πολλά από τα ίδια δεδομένα και διαπίστωσε ότι σε πέντε μελέτες ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο, η λαμοτριγίνη δεν διέφερε σημαντικά από το εικονικό φάρμακο στη θεραπεία της διπολικής κατάθλιψης. Ωστόσο, σε μια μετα-ανάλυση αυτών των μελετών που πραγματοποιήθηκαν το 2008, διαπιστώθηκε ότι η λαμοτριγίνη ήταν αποτελεσματική σε άτομα με διπολική κατάθλιψη, με έναν αριθμό που απαιτείται για τη θεραπεία (NNT) 11 ή 7 σε σοβαρή κατάθλιψη.
Μια ανασκόπηση του 2013 σχετικά με τη λαμοτριγίνη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι συνιστάται στη διπολική συντήρηση όταν η κατάθλιψη είναι προεξάρχουσα και ότι απαιτείται περισσότερη έρευνα σχετικά με το ρόλο της στη θεραπεία της οξείας διπολικής κατάθλιψης και της μονοπολικής κατάθλιψης. Επιπλέον, δεν βρέθηκαν πληροφορίες που να προτείνουν τη χρήση της σε άλλες ψυχιατρικές διαταραχές.
Άλλες χρήσεις
Οι χρήσεις εκτός ετικέτας περιλαμβάνουν τη θεραπεία της περιφερικής νευροπάθειας, της νευραλγίας του τριδύμου, της αρθροιστικής κεφαλαλγίας, των ημικρανιών, την όραση χιονιού και της μείωσης του νευροπαθητικού πόνου,   αν και μια συστηματική ανασκόπηση που πραγματοποιήθηκε το 2013 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι σχεδιασμένες κλινικές δοκιμές δεν έδειξαν κανένα όφελος για τη λαμοτριγίνη στον νευροπαθητικό πόνο. Η ψυχιατρική χρήση εκτός ετικέτας περιλαμβάνει τη θεραπεία ανθεκτικής στη θεραπεία ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής, διαταραχής αποπροσωποποίησης, διαταραχής παρατεταμένης αντίληψης παραισθησιογόνου, σχιζοσυναισθηματικής διαταραχής και μεταιχμιακής διαταραχής προσωπικότητας. Δεν έχει αποδειχθεί ότι είναι χρήσιμο σε διαταραχές μετατραυματικού στρες.
Παρενέργειες
Οι πληροφορίες συνταγογράφησης της λαμοτριγίνης έχουν προειδοποίηση μαύρου κουτιού για απειλητικές για τη ζωή δερματικές αντιδράσεις, όπως το σύνδρομο Stevens-Johnson (SJS), το σύνδρομο DRESS και η τοξική επιδερμική νεκρόλυση. Ο κατασκευαστής δηλώνει ότι σχεδόν όλες οι περιπτώσεις εμφανίζονται στις πρώτες δύο έως οκτώ εβδομάδες θεραπείας. Οι ασθενείς πρέπει να αναζητήσουν ιατρική βοήθεια για τυχόν απροσδόκητο δερματικό εξάνθημα, καθώς η παρουσία του αποτελεί ένδειξη πιθανής σοβαρής ή ακόμη και θανατηφόρας παρενέργειας του φαρμάκου. Δεν καταλήγουν όλα τα εξανθήματα που εμφανίζονται κατά τη λήψη της λαμοτριγίνης σε SJS ή TEN. Μεταξύ 5 και 10% των ασθενών θα εμφανίσουν εξάνθημα, αλλά μόνο ένας στους χίλιους ασθενείς θα εμφανίσει σοβαρό εξάνθημα. Το εξάνθημα και άλλες δερματικές αντιδράσεις είναι πιο συχνές στα παιδιά, επομένως αυτό το φάρμακο προορίζεται συχνά για ενήλικες. Για ασθενείς των οποίων η λαμοτριγίνη έχει σταματήσει μετά την εμφάνιση εξανθήματος, η επαναπρόκληση με λαμοτριγίνη είναι επίσης μια βιώσιμη επιλογή. Ωστόσο, δεν ισχύει για πολύ σοβαρές περιπτώσεις.
Άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν απώλεια ισορροπίας ή συντονισμού, διπλή όραση, στραβισμό, συστολή των οφθαλμικών κορών, θολή όραση, ζάλη και έλλειψη συντονισμού, υπνηλία, αϋπνία, άγχος, έντονα όνειρα ή εφιάλτες, ξηροστομία, έλκη στο στόμα, προβλήματα μνήμης, αλλαγές στη διάθεση, κνησμό, ρινική καταρροή, βήχα, ναυτία, δυσπεψία, κοιλιακό άλγος, απώλεια βάρους, χαμένη ή επώδυνη εμμηνορροϊκή περίοδο και κολπίτιδα. Το προφίλ παρενεργειών ποικίλλει σε διαφορετικούς πληθυσμούς ασθενών. Οι συνολικές ανεπιθύμητες ενέργειες στη θεραπεία είναι παρόμοιες μεταξύ ανδρών, γυναικών, γηριατρικών, παιδιατρικών και φυλετικών ομάδων.
Η λαμοτριγίνη έχει συσχετιστεί με μείωση του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων ( λευκοπενία ). Η λαμοτριγίνη δεν παρατείνει το QT / QTc σε μελέτες σε υγιή άτομα.
Το 2018, η FDA απαιτούσε μια νέα προειδοποίηση για τον κίνδυνο αιμοφαγοκυτταρικής λεμφοϊστοκυττάρωσης. Αυτή η αντίδραση μπορεί να συμβεί μεταξύ ημερών έως εβδομάδων μετά την έναρξη της θεραπείας.
Γυναίκες
Οι γυναίκες είναι πιο πιθανό από τους άνδρες να έχουν παρενέργειες. Αυτό είναι το αντίθετο από τα περισσότερα άλλα αντιεπιληπτικά.
Ορισμένα στοιχεία δείχνουν αλληλεπιδράσεις μεταξύ της λαμοτριγίνης και των γυναικείων ορμονών, οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν ιδιαίτερη ανησυχία για τις γυναίκες υπό ορμονικά αντισυλληπτικά που περιέχουν οιστρογόνα. Η αιθινυλοιστραδιόλη, ένα συστατικό τέτοιων αντισυλληπτικών, έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τα επίπεδα της λαμοτριγίνης στον ορό. Οι γυναίκες που ξεκινούν από του στόματος αντισυλληπτικά που περιέχουν οιστρογόνα μπορεί να χρειαστεί να αυξήσουν τη δόση της λαμοτριγίνης για να διατηρήσουν το επίπεδο αποτελεσματικότητάς της. Ομοίως, οι γυναίκες ενδέχεται να παρουσιάσουν αύξηση των παρενεργειών της λαμοτριγίνης μετά τη διακοπή των αντισυλληπτικών χαπιών. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την εβδομάδα «χωρίς χάπια» όπου τα επίπεδα της λαμοτριγίνης στον ορό έχει αποδειχθεί ότι αυξάνουν κατά δύο φορές.
Εγκυμοσύνη και θηλασμός
Πολλές μελέτες δεν διαπίστωσαν συσχέτιση μεταξύ της έκθεσης στη λαμοτριγίνη στη μήτρα και γενετικών ανωμαλιών, ενώ εκείνες που έχουν βρει μια συσχέτιση έχουν βρει μόνο μικρές συσχετίσεις με μικρές δυσπλασίες, όπως οι σχιστίες υπερώας. Ανασκοπήσειςηβιβλιογραφίας ς διαπίστωσαν ότι τα συνολικά ποσοστά συγγενών δυσπλασιών σε βρέφη που εκτέθηκαν σε λαμοτριγίνη στη μήτρα είναι σχετικά χαμηλά (1-4%), κάτι που είναι παρόμοιο με το ποσοστό δυσπλασιών στον γενικό πληθυσμό. Είναι γνωστό ότι η λαμοτριγίνη είναι ασθενής αναστολέας της ανθρώπινης διυδροφυλικής αναγωγάσης (DHFR) και άλλοι, πιο ισχυροί, αναστολείς της ανθρώπινης DHFR όπως η μεθοτρεξάτη είναι γνωστό ότι είναι τερατογόνοι.
Η λαμοτριγίνη εκφράζεται στο μητρικό γάλα. Ο κατασκευαστής δεν συνιστά θηλασμό κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Μια συχνά ενημερωμένη ανασκόπηση της επιστημονικής βιβλιογραφίας εκτιμά τη λαμοτριγίνη ως L3: μέτρια ασφαλής.
Άλλοι τύποι παρενεργειών
Η λαμοτριγίνη συνδέεται με ιστούς που περιέχουν μελανίνη, όπως η ίριδα του ματιού. Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτού είναι άγνωστες.
Η λαμοτριγίνη είναι γνωστό ότι επηρεάζει τον ύπνο. Μελέτες με μικρό αριθμό ασθενών (10-15) ανέφεραν ότι η λαμοτριγίνη αυξάνει τη σταθερότητα του ύπνου (αυξάνει τη διάρκεια του ύπνου REM, μειώνει τον αριθμό των αλλαγών φάσης και μειώνει τη διάρκεια του ύπνου αργών κυμάτων ), και ότι δεν υπήρχε επίδραση στην επαγρύπνηση, και υπνηλία κατά τη διάρκεια της ημέρας και τη γνωστική λειτουργία. Ωστόσο, μια αναδρομική μελέτη 109 ιατρικών φακέλων ασθενών διαπίστωσε ότι το 6,7% των ασθενών εμφάνισε «προειδοποιητικό αποτέλεσμα» με αποτέλεσμα αφόρητη αϋπνία, για την οποία η θεραπεία έπρεπε να διακοπεί.
Η λαμοτριγίνη μπορεί να προκαλέσει έναν τύπο επιληπτικής κρίσης που είναι γνωστός ως μυοκλονικό τίναγμα, ο οποίος τείνει να συμβεί αμέσως μετά τη χρήση του φαρμάκου. Όταν χρησιμοποιείται στη θεραπεία μυοκλονικών επιληψιών, όπως η νεανική μυοκλονική επιληψία, συνήθως απαιτούνται χαμηλότερες δόσεις (και χαμηλότερα επίπεδα πλάσματος), καθώς ακόμη και μέτριες δόσεις αυτού του φαρμάκου μπορούν να προκαλέσουν επιληπτικές κρίσεις, συμπεριλαμβανομένων των τονικοκλωνικών επιληπτικών κρίσεων, οι οποίες μπορούν να εξελιχθούν σε status epilepticus, που είναι ιατρική κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Μηχανισμός δράσης
Η λαμοτριγίνη είναι μέλος της κατηγορίας αντιεπιληπτικών φαρμάκων που εμποδίζουν τους διαύλους νατρίου. Αυτό μπορεί να καταστέλλει την απελευθέρωση γλουταμινικού και ασπαρτικού, δύο από τους κυρίαρχους διεγερτικούς νευροδιαβιβαστές στο ΚΝΣ. Είναι γενικά αποδεκτό να είναι μέλος της κατηγορίας αντιεπιληπτικών φαρμάκων που αναστέλλουν τους διαύλους νατρίου, αλλά θα μπορούσε να έχει πρόσθετες δράσεις, καθώς έχει ευρύτερο φάσμα δράσης από άλλα αντιεπιληπτικά φάρμακα διαύλων νατρίου όπως η φαινυτοΐνη και είναι αποτελεσματικό στην θεραπεία της καταθλιπτικής φάσης της διπολικής διαταραχής, ενώ άλλα αντιεπιληπτικά φάρμακα που παρεμποδίζουν το κανάλι νατρίου δεν είναι, πιθανώς λόγω της δραστηριότητας του υποδοχέα σίγμα. Επιπλέον, η λαμοτριγίνη μοιράζεται λίγες παρενέργειες με άλλα, άσχετα αντιεπιληπτικά φάρμακα που είναι γνωστό ότι αναστέλλουν τα κανάλια νατρίου, το οποίο τονίζει περαιτέρω τις μοναδικές του ιδιότητες.
Είναι ένα παράγωγο τριαζίνης που αναστέλλει ευαίσθητους στην τάση διαύλους νατρίου, οδηγώντας σε σταθεροποίηση των νευρωνικών μεμβρανών. Επίσης, μπλοκάρει τους τύπου L-, Ν- και Ρ- διαύλους ασβεστίου και αναστέλλει ασθενώς τον υποδοχέα σεροτονίνης 5-ΗΤ3. Αυτές οι δράσεις πιστεύεται ότι αναστέλλουν την απελευθέρωση του γλουταμικού σε φλοιώδεις προεξοχές των μεταιχμιακών περιοχών στο κοιλιακό ραβδωτό σώμα, και τα νευροπροστατευτικά και αντιγλουταμινεργικά αποτελέσματά του έχουν επισημανθεί ως πολλά υποσχόμενα συνεισφέροντα στη σταθεροποιητική δράση της. Παρατηρήσεις ότι η λαμοτριγίνη μείωσε την νευροδιαβίβαση μέσω των γ-αμινοβουτυρικό οξύ (GABA) υποδοχέων Α στις αμυγδαλές αρουραίου, υποδηλώνει ότι μπορεί επίσης να εμπλέκεται ένας GABAεργικός μηχανισμός. Φαίνεται ότι η λαμοτριγίνη δεν αυξάνει τα επίπεδα του GABA στο αίμα στους ανθρώπους.
Η λαμοτριγίνη δεν έχει έντονα αποτελέσματα σε οποιονδήποτε από τους συνηθισμένους υποδοχείς νευροδιαβιβαστών που επηρεάζουν τα αντιεπιληπτικά (αδρενεργικοί, ντοπαμίνης D1 και D2, μουσκαρινικοί, GABA, ισταμινεργικοί Η1, σεροτονίνης 5-ΗΤ2 και Ν-μεθυλ-ϋ-ασπαρτικού ). Οι ανασταλτικές επιδράσεις στους μεταφορείς 5-HT, νορεπινεφρίνης και ντοπαμίνης είναι αδύναμες. Η λαμοτριγίνη είναι ένας ασθενής αναστολέας της διυδροφολικής αναγωγάσης, αλλά εάν αυτό το αποτέλεσμα είναι αρκετό για να συμβάλει στον μηχανισμό δράσης ή αυξάνει τον κίνδυνο για το έμβρυο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν είναι γνωστό. Οι πρώτες μελέτες του μηχανισμού δράσης της λαμοτριγίνης εξέτασαν τις επιδράσεις της στην απελευθέρωση ενδογενών αμινοξέων από φέτες εγκεφαλικού φλοιού αρουραίου in vitro. Όπως συμβαίνει με τα αντιεπιληπτικά φάρμακα που δρουν σε εξαρτώμενα από την τάση κανάλια νατρίου, η λαμοτριγίνη αναστέλλει έτσι την απελευθέρωση γλουταμινικού και ασπαρτικού, η οποία προκαλείται από τον ενεργοποιητή διαύλου νατρίου βερατρίνη και ήταν λιγότερο αποτελεσματική στην αναστολή της απελευθέρωσης ακετυλοχολίνης ή GABA. Σε υψηλές συγκεντρώσεις, δεν είχε καμία επίδραση στην αυθόρμητη ή προκαλούμενη από κάλιο απελευθέρωση αμινοξέων.
Φαρμακοκινητική
Η φαρμακοκινητική της λαμοτριγίνης ακολουθεί κινητική πρώτης τάξης, με χρόνο ημιζωής 29 ώρες και όγκο κατανομής 1,36 L/kg. Η λαμοτριγίνη απορροφάται ταχέως και πλήρως μετά τη χορήγηση από το στόμα. Η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητά του είναι 98% και το πλάσμα Cmax εμφανίζεται σε 1,4 με 4,8 ώρες. Τα διαθέσιμα δεδομένα δείχνουν ότι η βιοδιαθεσιμότητα δεν επηρεάζεται από τα τρόφιμα. Η εκτίμηση του μέσου φαινομένου όγκου κατανομής της λαμοτριγίνης μετά από χορήγηση από το στόμα κυμαίνεται από 0,9 έως 1,3 L/kg. Αυτό είναι ανεξάρτητο από τη δόση και είναι παρόμοιο μετά από εφάπαξ και πολλαπλές δόσεις τόσο σε ασθενείς με επιληψία όσο και σε υγιείς εθελοντές.
Η λαμοτριγίνη απενεργοποιείται με γλυκουρονιδίωση στο ήπαρ. Η λαμοτριγίνη μεταβολίζεται κυρίως με σύζευξη γλυκουρονικού οξέος. Ο κύριος μεταβολίτης του είναι ένα ανενεργό συζυγές 2-n-γλυκουρονιδίου.
Η λαμοτριγίνη έχει λιγότερες φαρμακευτικές αλληλεπιδράσεις από πολλά αντιεπιληπτικά φάρμακα, αν και οι φαρμακοκινητικές αλληλεπιδράσεις με καρβαμαζεπίνη, φαινυτοΐνη και άλλα φάρμακα που προκαλούν αύξηση των ηπατικών ενζύμων μπορεί να μειώσουν τον χρόνο ημιζωής. Οι προσαρμογές της δόσης πρέπει να γίνονται κατά την κλινική ανταπόκριση, αλλά η παρακολούθηση μπορεί να είναι επωφελής για την αξιολόγηση της συμμόρφωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Χλωροαρένια Κατηγορία:Αντιεπιληπτικά Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI Κατηγορία:Ετεροκυκλικές οργανικές ιμίνες Κατηγορία:Ψυχοτρόπες ουσίες
Τίνα Μπλάου
Βιογραφία
Η Μπλάου γεννήθηκε το 1845 στη Βιέννη και ήταν κόρη γιατρού του αυστροουγγρικού στρατού, ο οποίος υποστήριξε τις καλλιτεχνικές της ανησυχίες. Έλαβε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από τον Ούγγρο ζωγράφο Άνταλ Χανέλι (1824-1911) και στη συνέχεια μαθήτευσε δίπλα στον Άουγκουστ Σέφερ. Το 1865 εισήλθε στη σχολή του Γιόζεφ Άιγκνερ, ενώ το 1869 μετέβη στο Μόναχο όπου είχε ως δάσκαλο τον Βίλχελμ Λίντερσμιτ. μικρογραφία|199x199px|Η Μπλάου το 1869.|αριστεράΜετά την ολοκλήρωση των σπουδών της πραγματοποίησε εκτεταμένα εκπαιδευτικά ταξίδια σε διάφορες χώρες (Ουγγαρία, Ολλανδία, Γαλλία, Ιταλία κλπ) και επιστρέφοντας στη Βιέννη εργάστηκε στο στούντιο του Εμίλ Γιάκομπ Σίντλερ. Το 1883 επέστρεψε στο Μόναχο όπου ασπάστηκε τον Προτεσταντισμό (η ίδια ήταν Εβραία) προκειμένου να παντρευτεί τον ζωγράφο Χάινριχ Λανγκ, με τον οποίο έζησε μέχρι τον θάνατό του, το 1891, χωρίς όμως να αποκτήσουν παιδιά. Παράλληλα, εργάστηκε ως δασκάλα ζωγραφικής. Μετά τον θάνατο του συζύγου της επέστρεψε στη Βιέννη όπου δίδαξε στη γυναικεία σχολή ζωγραφικής Wiener Frauenakademie, από το 1898 μέχρι το 1915.
Η Μπλάου κατατάσσεται στους ζωγράφους του ατμοσφαιρικού ιμπρεσιονισμού, ενώ είχε επιρροές από την ολλανδική τοπιογραφία και τον ρεαλισμό. Παρόλο που προερχόταν από εύπορη οικογένεια, είχε αποκτήσει από νεαρή ηλικία την οικονομική της ανεξαρτησία, χάρη στη δημοφιλία των έργων της. Πίνακές της εκτέθηκαν, μεταξύ άλλων, στη Διεθνή Έκθεση Βιέννης του 1873, στο Παρίσι κ.ά., ενώ η ίδια τιμήθηκε με αρκετά βραβεία.
Απεβίωσε το 1916 και θάφτηκε στο Κεντρικό Κοιμητήριο της Βιέννης, ενώ το όνομά της δόθηκε σε δρόμο της πόλης. Το 1938, μετά την προσάρτηση της Αυστρίας στη ναζιστική Γερμανία, το νέο καθεστώς πραγματοποίησε διάφορες ενέργειες προκειμένου να αποσιωπηθεί η συνεισφορά της στην αυστριακή ζωγραφική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι
Πουντουτσέρι (αποσαφήνιση)
Το Πουντουτσέρι είναι περιοχή στη νότια Ινδία και μπορεί να αναφέρεται σε:
Ζαν-Ερίκ Βερν
Ο Ζαν-Ερίκ Βερν (Jean-Éric Vergne, 25 Απριλίου 1990) είναι Γάλλος οδηγός, ο οποίος από το 2012 μέχρι το 2014 αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1 για λογαριασμό της Σκουντερία Τόρο Ρόσσο. Στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2015) έχει θέση δοκιμαστή και αναπληρωματικού οδηγού στη Φερράρι.
Πρώτα χρόνια
Ο Βερν γεννήθηκε στο Ποντουάζ της Γαλλίας. Το 2010 αγωνίστηκε στη Βρετανική Φόρμουλα 3 και αναδείχτηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στη Φόρμουλα Ρενό. Το 2012 εντάχθηκε στη Φόρμουλα 1 ως οδηγός της Σκουντερία Τόρο Ρόσο, ομάδα στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2014. Μετά τη λήξη της καριέρας του στη Φόρμουλα 1 ο Βερν πήρε μέρος στη Φόρμουλα Ε με την ομάδα Andretti Autosport όπου το 2017 - 2018 και το 2018 - 2019 αναδείχθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής.
Λουί Ντερουά
Ο Λουί Ντερουά (γαλλικά: Louis Deroy, 1921-2003) ήταν Βέλγος ελληνιστής και γλωσσολόγος. Διετέλεσε καθηγητής φιλολογίας και ανατολικών γλωσσών στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης. Τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα κινούνταν γύρω από τις αρχαίες γραφές, την επιγραφική, τα τοπωνύμια και τη μυκηναϊκή γραμματεία. Δημοσίευσε άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και έλαβε μέρος σε διεθνή συνέδρια. Μετά τον θάνατό του, η κόρη του δώρισε τη βιβλιοθήκη του στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1992-93
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1992-93 ήταν η 54η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ομόνοια για 17η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1992-93 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1993-94. Η δωδέκατη ομάδα έδωσε αγώνες μπαράζ με την τρίτη ομάδα του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1992-93, με τη νικήτρια να συνεχίζει στην Α΄ κατηγορίας 1993-94 και την ηττημένη στη Β΄ κατηγορίας 1993-94.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1991-92, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1992-93 συμμετείχαν οι δύο πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1991-92 Εθνικός Άχνας και ΑΠΟΠ Πάφου. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν η Αλκή Λάρνακας και η Ομόνοια Αραδίππου που είχαν υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1992-93.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Μπαράζ
Ο Ευαγόρας Πάφου έδωσε αγώνες μπαράζ με την 3η ομάδα του πρωταθλήματος Β΄ Κατηγορίας 1992-93, Αλκή Λάρνακας. Το πρώτο παιχνίδι έγινε στο Παφιακό Στάδιο με τον Ευαγόρα να κερδίζει με 1-0. Ο επαναληπτικός έγινε στο Νέο ΓΣΖ με τον φιλοξενούμενο Ευαγόρα να κερδίζει με 2-0 και να παραμένει στην Α΄ κατηγορία.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1992-1993
Ανρί Μουασάν
Ο Φερντινάν Φρεντερίκ Ανρί Μουασάν (Ferdinand Frederick Henri Moissan, 28 Σεπτεμβρίου 1852 – 20 Φεβρουαρίου 1907) ήταν Γάλλος χημικός που τιμήθηκε με το Βραβείο Νομπέλ Χημείας το 1906 «για τη μελέτη και απομόνωση του στοιχείου φθόριο, και για τον ηλεκτρικό λέβητα που πήρε το όνομά του». Υπήρξε ο πρώτος Γάλλος χημικός στην Ιστορία που τιμήθηκε με το συγκεκριμένο Βραβείο.
Η ζωή του
Ο Μουασάν γεννήθηκε στο Παρίσι και ήταν γιος του Φρανσίς Φερντινάν Μουασάν, υπαλλήλου εταιρείας σιδηροδρόμων, και μιας ράφτρας, της Ζοζεφίν Αμεραλντίν (Joséphine Améraldine, πατρικό όνομα Mitel). Το 1864 η οικογένεια μετακόμισε στο Μω, όπου ο γιος πήγε στο γυμνάσιο. Το 1870 άφησε το σχολείο χωρίς τον απαραίτητο βαθμό για να εισαχθεί σε πανεπιστήμιο («grade universitaire»). Αντί γι' αυτό, άρχισε να εργάζεται σε έναν χημικό στο Παρίσι, όπου κατόρθωσε να σώσει έναν άνθρωπο που είχε δηλητηριαστεί με αρσενικό και αποφάσισε να ασχοληθεί με τη χημεία. Μαθήτευσε πρώτα στο εργαστήριο του Εντμόντ Φρεμύ και μετά σε αυτό τού Πιερ Πωλ Ντεεραίν (Pierre Paul Dehérain). Ο Ντεεραίν τον έπεισε να ακολουθήσει ακαδημαϊκή σταδιοδρομία. Ο Μουασάν πέρασε με τη δεύτερη φορά τις εξετάσεις του μπακαλωρεά για να μπει στην Πρακτική σχολή υψηλών επιστημών (κοινώς γνωστή ως École pratique des hautes études στη Γαλλία και το εξωτερικό), το 1874. Στο μεταξύ έγινε φίλος με τον χημικό Αλεξάντρ Λεόν Ετάρ (Alexandre Léon Étard) και τον βοτανολόγο Βάσκ (Vasque).
Ο Ανρί Μουασάν δημοσίευσε την πρώτη του επιστημονική εργασία, για τον μεταβολισμό του διοξειδίου του άνθρακα και του οξυγόνου στα φυτά, με τον Ντεεραίν το 1874. Στη συνέχεια ωστόσο στράφηκε προς την ανόργανη χημεία: Η έρευνά του για τον πυροφορικό σίδηρο έγινε δεκτή με θετικά σχόλια από τους δύο επιφανέστερους Γάλλους ανόργανους χημικούς της εποχής, τους Ντεβίλ και Ντεμπρέ. Μετά την απόκτηση του διδακτορικού του το 1880, Ο Μουασάν δέχθηκε την προφορά μιας θέσεως σε εργαστήριο από τον φίλο του Λαντρέν. Το 1882 νυμφεύθηκε τη Λεονί Λυγκάν (Marie Léonie Lugan) και απέκτησαν ένα γιο το 1885. Εκείνη τη δεκαετία ο Μουασάν επικεντρώθηκε στη χημεία του φθορίου και ειδικότερα στην παραγωγή του ίδιου του φθορίου. Μη έχοντας δικό του εργαστήριο, χρησιμοποιούσε διάφορα εργαστήρια, όπως αυτό του Σαρλ Φριντέλ. Εκεί είχε πρόσβαση σε μία ισχυρή μπαταρία με 90 κύτταρα Μπούνσεν, η οποία του επέτρεψε να παρατηρήσει ένα αέριο που παραγόταν κατά την ηλεκτρόλυση υγρού τριχλωριούχου αρσενικού. Το αέριο απορροφάτο και πάλι από το τριχλωριούχο αρσενικό. Σε μεταγενέστερα πειράματα, η ηλεκτρόλυση υδροφθορίου παρήγαγε φθόριο, στις 26 Ιουνίου 1886. Η Γαλλική Ακαδημία Επιστημών απέστειλε τρεις αντιπροσώπους για να επαληθεύσουν το αποτέλεσμα (τους Μπερτελό, Ντεμπρέ και Φρεμύ), αλλά ο Μουασάν δεν ήταν σε θέση να το αναπαραγάγει, εξαιτίας της ελλείψεως ιχνών φθοριούχου καλίου μέσα στο υδροφθόριο, που ήταν παρόντα κατά τα προηγούμενα πειράματα. Αφού έλυσε το πρόβλημα και απέδειξε την παραγωγή φθορίου αρκετές φορές, ο Μουασάν βραβεύθηκε με 10.000 φράγκα.
thumb|Προσωπογραφία του Α. Μουασάν από τον Paul Saïn Τα επόμενα χρόνια, μέχρι το 1891, οι έρευνές του επικεντρώθηκαν στη μελέτη της χημείας του φθορίου και ανακάλυψε πολλές χημικές ενώσεις του, όπως το SF6 (μαζί με τον Πωλ Λεμπώ) το 1901. Ακολούθησαν, ως το 1900, οι έρευνές του στην παραγωγή του βορίου και συνθετικών διαμαντιών, καθώς και η εφεύρεση ενός ηλεκτρικού κλιβάνου ικανού να φθάσει θερμοκρασία 3500°C με ηλεκτρικό ρεύμα 2200 αμπέρ στα 80 βολτ. Αυτός ο κλίβανος του επέτρεψε να συνθέσει βορίδια και καρβίδια πολλών στοιχείων, όπως π.χ. το βορίδιο του πυριτίου.
Ο Ανρί Μουασάν υπήρξε καθηγητής της τοξικολογίας στην Ανώτατη Σχολή Φαρμακολογίας (École supérieure de pharmacie), ενώ δίδαξε και στη Σχολή Χημείας των Παρισίων (τη σημερινή «Chimie ParisTech»), καθώς και στη Σχολή Θετικών Επιστημών της Σορβόννης.
Η παρασκευή του φθορίου
thumb|Παρατηρήσεις από τον Μουασάν (1892) του χρώματος του αερίου φθορίου (2), σε σύγκριση με τον αέρα (1) και το χλώριο (3) Η ύπαρξη του στοιχείου φθόριο ήταν γνωστή επί πολλά έτη, αλλά όλες οι προσπάθειες για την απομόνωσή του είχαν αποτύχει, μάλιστα κάποιοι πειραματιστές είχαν σκοτωθεί κατά τις απόπειρές τους αυτές.
Μεταγενέστερες έρευνες
left|thumb|Ο Μουασάν επιχειρεί να παραγάγει [[Συνθετικό διαμάντι|συνθετικά διαμάντια χρησιμοποιώντας κλίβανο ηλεκτρικού τόξου]] Ο Μουασάν συνέχισε μελετώντας τη χημεία του φθορίου με μεγάλη λεπτομέρεια, συνεισέφερε στην ανάπτυξη του κλιβάνου ηλεκτρικού τόξου και χρησιμοποίησε υψηλές πιέσεις για τη σύνθεση διαμαντιών από κοινό άνθρακα. Το 1892 ανεκάλυψε ότι με τη θέρμανση μίγματος άνθρακα και ασβέστη μέσα στον ηλεκτρικό του κλίβανο σχηματίζεται καθαρό ασβέστιο και αποδεσμεύεται εύκολα ακετυλένιο. Το 1893 άρχισε να μελετά θραύσματα ενός μετεωρίτη που είχε ανακαλυφθεί στον Μετεωρικό κρατήρα της Αριζόνα. Σε αυτά τα θραύσματα ανίχνευσε ελάχιστες ποσότητες ενός νέου ορυκτού και, μετά από εκτεταμένες έρευνες, συμπέρανε ότι αποτελείτο από καρβίδιο του πυριτίου. Το 1905 το ορυκτό αυτό ονομάσθηκε μουασανίτης προς τιμή του. Το 1903 ο Μουασάν εκλέχθηκε μέλος της «Διεθνούς Επιτροπής Ατομικών Βαρών» (σήμερα Επιτροπή Ισοτοπικών Περιεκτικοτήτων και Ατομικών Βαρών, όπου και απασχολήθηκε μέχρι τον θάνατό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι χημικοί Κατηγορία:Γαλλοεβραίοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες Κατηγορία:Φθόριο Κατηγορία:Χημικοί του 19ου αιώνα
Ηρακλείδης ο Κριτικός
Ό Ηρακλείδης ο Κριτικός ήταν αρχαίος Έλληνας κριτικός συγγραφέας, περιηγητής και γεωγράφος και για μερικούς καταγόμενος από την Κρήτη. Συνέγραψε έργο με το τίτλο "Περί των εν τη Ελλάδι πόλεων" από του οποίου έχουν διασωθεί αποσπάσματα. Άλλο σημαντικό έργο του θεωρείται το "Περί ορέων της Ελλάδος" από το οποίο διασώθηκε τμήμα του που αναφέρεται στο όρος Πήλιο. Στον Ηρακλείδη τον Κριτικό αποδίδουν πολλοί και το έργο "Αναγραφή της Ελλάδος". Και τα τρία αυτά έργα είναι χαρακτηριστικά στην ιστορία της ονομασίας του ελλαδικού χώρου στην αρχαιότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γραμματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Κρήτες Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας
Ελληνικό δημοψήφισμα του 1973
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημοψηφίσματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Μοναρχία της Ελλάδας Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών Κατηγορία:1973
Βρουκίτης
Ο μπρουκίτης (αγγλ. brookite) είναι ορυκτό οξείδιο του τιτανίου. Οφείλει το όνομά του στον Άγγλο κρυσταλλογράφο και ορυκτολόγο Χένρι Τζέιμς Μπρουκ (Henry James Brooke, 1771–1857).
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Αποτελεί μία από τις πέντε παραλλαγές υπό τις οποίες εμφανίζεται το οξείδιο του τιτανίου στη φύση (οι πλέον γνωστές από αυτές είναι το ρουτίλιο και ο ανατάσης, με τους οποίους εμφανίζει πολυμορφισμό (ίδια χημική σύσταση αλλά διαφορετικά συστήματα κρυστάλλωσης)). Αποτελεί συνοδό ορυκτό σε αλπικές φλέβες γνευσίων και σχιστολίθων, σε ζώνες μεταμόρφωσης επαφής αλλά και σε υδροθερμικά φλεβίδια. Συχνά παρενεσπαρμένος.
Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο ανατάσης, το ρουτίλιο, ο τιτανίτης, ο χαλαζίας, ο αιματίτης, ο χαλκοπυρίτης, ο ασβεστίτης, ο χλωρίτης, ο μοσχοβίτης και το ορθόκλαστο.
Είναι ευρέως διαδεδομένο ορυκτό, αλλά σε λίγες περιοχές εμφανίζει καλά αναπτυγμένους κρυστάλλους. Υπό αυτό το πρίσμα σημαντικές είναι οι εμφανίσεις του στο Μπιουτ (Butte) της Μοντάνα, στο "Magnet Cove" του Αρκάνσας και το Ellenville της Νέας Υόρκης των ΗΠΑ. Απαντάται επίσης στο Eicham της Αυστρίας, στην Ουαλλία, στα Ουράλια όρη (Ρωσία), στο St. Gotthard και άλλες περιοχές της Ελβετίας, στην περιοχή του Ιζέρ στη Γαλλία, στην Ιταλία, στη Βραζιλία (Minas Gerais), στη Γερμανία, στη Νορβηγία (πολλές περιοχές), στο Πακιστάν και στον Καναδά.
Στην Ελλάδα έχει ανευρεθεί στα μεταλλεία Λαυρίου (ορυχείο Πλάκας αριθ. 80).
Μαρία Ροζέτι
Η Μαρία Ροζέτι (γεννημένη ως Μαρί Γκραντ, 1819 – 1893) ήταν πολιτικός ακτιβίστρια, δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος, με έντονο φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο. Ήταν Βλάχικης και Ρουμάνικης καταγωγής. Γεννήθηκε στο Γκέρνζι. Ήταν αδελφή του Βρετανού διπλωμάτη Έφινγκχαμ Γκραντ και σύζυγος του ριζοσπαστικού ηγέτη Κ.Α. Ροζέτι, και έπαιξε ενεργό ρόλο στη Βλαχική Επανάσταση του 1848. Διακρίθηκε επίσης για τη μακρά φιλική σχέση της με τον ζωγράφο Κονσταντίν Ντανιέλ Ροζεντάλ και με την Πία Μπρατιάνου, συζύγου του εθνικοφιλελεύθερου πολιτικού Ιόν Μπρατιάνου.
Βιογραφία
Το 1837, ο μικρότερος αδελφός της Έφινγκχαμ διορίστηκε γραμματέας του Ρόμπερτ Γκίλμουρ Κόλκχουν, του Βρετανού προξένου στη Βλαχία. Αμέσως μετά, η ίδια η Μαίρη έφτασε στο Βουκουρέστι, όπου άρχισε να εργάζεται ως δασκάλα. Τότε ήταν που γνώρισε τον Ροζέτι, τον στενό φίλο του Έφινγκχαμ Γκραντ και μέλος της οικογένειας των Βογιάρων Ροζέτι, ο οποίος την ερωτεύτηκε. Η Μαίρη Γκραντ εργάστηκε στην οικογένεια του συνταγματάρχη της Βλαχικής πολιτοφυλακής, Ιοάν Οντομπέσκου, και παρέδιδε μαθήματα στα παιδιά του—συμπεριλαμβανομένου του γιου του Αλεξάντρου, του μελλοντικού συγγραφέα και πολιτικού. Εκείνη την εποχή, διέμενε στην περιοχή του Βουκουρεστίου γύρω από την Curtea Veche.
Η Γκραντ παντρεύτηκε τον Κ.Α. Ροζέτι στο σπίτι της οικογένειάς της στο Πλίμουθ, με μια τελετή της Αγγλικανικής Εκκλησίας (31 Αυγούστου 1847). Ξαναπαντρεύτηκαν αργότερα στη Βιέννη, με μια Ορθόδοξη τελετή. Στην τελευταία παρευρέθηκαν οι συνεργάτες του Ροζέτι, Στεφάν και Αλεξάντρου Γκολέσκου, οι οποίοι ήταν νονοί του ζευγαριού. Σύμφωνα με τον ιστορικό Πάουλ Τσερνοβοντεάνου, συνάντησε δυσκολίες στην ενσωμάτωση της κοινωνίας των Βογιάρων, αλλά «οι έμφυτες ιδιότητες, η ευγενής συμπεριφορά, η ευφυΐα και η κουλτούρα [της] συνέβαλαν [...] στο να διακριθεί». αριστερά|μικρογραφία|286x286εσ| Επαναστατική Ρουμανία, ζωγραφισμένη από τον Ροζεντάλ σε φόρο τιμής στον Ροζέτι Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1848, ο σύζυγός της έπαιξε σημαντικό ρόλο στη συσπείρωση του πληθυσμού του Βουκουρεστίου για τις επαναστατικές ενέργειες και συμμετείχε στην Προσωρινή Κυβέρνηση. Καθώς τα οθωμανικά στρατεύματα εισήλθαν στη χώρα, συντρίβοντας την εξέγερση και συλλαμβάνοντας τους αρχηγούς της, συνελήφθη ο ίδιος από τους Οθωμανικούς και, μαζί με άλλους εξέχοντες συμμετέχοντες, μεταφέρθηκε με φορτηγίδα από το Τζιούρτζιου, στο δρόμο του προς την αυστριακή Σβίνιτσα, κοντά στο λιμάνι της Όρσοβα στο Δούναβη. Με τον Εβραίο Κονσταντίν Ντανιέλ Ροζεντάλ, η Μαρία ακολούθησε τα πλοία στην ακτή. Κατά την άφιξή της, επεσήμανε στις τοπικές αρχές ότι οι Οθωμανοί είχαν υπερβεί τη δικαιοδοσία τους, πείθοντας τον δήμαρχο της Σβίνιτσα να αφοπλίσει τους φρουρούς, κάτι που με τη σειρά του επέτρεψε στους κρατούμενους να τραπούν σε φυγή. Στη συνέχεια, οι Ροζέτι συνέχισαν την πορεία τους για τη Γαλλία. Ο ρόλος της σε αυτό το τελευταίο στάδιο της επανάστασης εκθειάστηκε από τον Γάλλο ιστορικό Ζυλ Μισλέ στο δοκίμιό του το 1851 Madame Rosetti και από τον σύζυγό της, ο οποίος τη συνέκρινε με την Ανίτα, τη βραζιλιάνικη σύζυγο του Ιταλού εξεγερμένου Τζουζέπε Γκαριμπάλντι.
Γύρω στο 1850, ο Ροζεντάλ ολοκλήρωσε έναν από τους πιο διάσημους πίνακές του, România revoluţionară ("Επαναστατική Ρουμανία"). Μια εθνική προσωποποίηση, που δείχνει μια γυναίκα με ρουμανική λαϊκή φορεσιά, ήταν επίσης ένα πορτρέτο της Μαρίας Ροζέτι. Ο καλλιτέχνης πέθανε τον Ιούλιο του 1851, αφού η προσπάθειά του να περάσει στη Βλαχία αναχαιτίστηκε από τις αυστριακές αρχές, οι οποίες τον βασάνισαν μέχρι θανάτου στη γενέτειρά του Βουδαπέστη. Το 1878, η Μαρία Ροζέτι έγραψε ένα άρθρο για το περιοδικό της Mama şi Copilul ("Μητέρα και Παιδί"), στο οποίο επαίνεσε τον αποθανόντα φίλο της: "[ο Ροζεντάλ ήταν] ένας από τους καλύτερους και πιο πιστούς ανθρώπους που δημιούργησε ο Θεός κατ' εικόνα Του. Πέθανε για τη Ρουμανία, για τις ελευθερίες της. Πέθανε για τους Ρουμάνους φίλους του. [. . . ] Αυτός ο φίλος, αυτός ο γιος, αυτός ο μάρτυρας της Ρουμανίας είναι Ισραηλίτης. Το όνομά του ήταν ο Ντανιέλ Ροζεντάλ.»
Στη συνέχεια, η Μαρία Ροζέτι συμμετείχε στην οργάνωση φιλανθρωπικών εκδηλώσεων και δημόσιων τελετών: το 1866–1867, συγκέντρωσε κεφάλαια για την καταπολέμηση της πείνας και, το 1871, οργάνωσε εορτασμούς στη μολδαβική περιοχή Πούτνα. Το κύρος της αυξήθηκε ιδιαίτερα μετά το 1875, όταν ο Κ.Α. Ροζέτι εντάχθηκε στην ηγεσία του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος. Ως δημοσιογράφος, έγραψε άρθρα, που προωθούσαν την απελευθέρωση των γυναικών. Το 1877, καθώς η Ρουμανία κήρυξε την ανεξαρτησία της και εντάχθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο, η Μαρία Ροζέτι συγκέντρωσε κεφάλαια για να βοηθήσει τους τραυματίες, ιδρύοντας και διευθύνοντας το νοσοκομείο στο Turnu Măgurele.
Η Μαρία Ροζέτι και ο Κ.Α. Ροζέτι είχαν οκτώ παιδιά, εκ των οποίων μόνο τα τέσσερα ενηλικιώθηκαν. Αυτά ήταν η κόρη τους, η Ελευθερία Σοφία (κοινώς γνωστή ως Λίμπι, γεννημένη τον Ιούνιο του 1848) και τρεις γιοι που γεννήθηκαν στην εξορία: ο Μίρτσεα, ο Βιντίλα και ο Χόρια Ροζέτι. Ο αδελφός της ήταν κάτοικος Ρουμανίας και είχε παντρευτεί με τη Ζωή, την κόρη του Βλάχου γαιοκτήμονα και πολιτικού Αλεξάντρου Ρακοβίτσα. Μέσω του γάμου του αδερφού της Έφινγκχαμ, η Μαρία Ροζέτι είχε επίσης μακρινή σχέση με την γιατρό Κάρολ Νταβίλα και τον γιο του, θεατρικό συγγραφέα Αλεξάντρου Νταβίλα.
Θάνατος
Μετά το θάνατό της, δημοσιεύτηκε μία νεκρολογία στην εφημερίδα National Liberal Voinţa Naţională, που την ανακήρυξε ως μια από τις πιο εξαιρετικές Ρουμάνες γυναίκες της γενιάς της. Τα γραπτά της της δεκαετίας του 1860 συγκεντρώθηκαν σε έναν τόμο το 1893. Είναι επίσης ένας από τους χαρακτήρες στο μυθιστόρημα του Καμίλ Πετρέσκου Un om între oameni. Ένας δρόμος στο κέντρο του Βουκουρεστίου, κοντά στο Bulevardul Magheru, ονομάστηκε προς τιμήν της—αποτελεί την ανατολική επέκταση της οδού Κ.Α. Ροζέτι. Ένα σχολείο στη γειτονιά Φλορεάσκα της πόλης πήρε επίσης το όνομά της. Αρκετές μονογραφίες για τη ζωή της εκδόθηκαν στα χρόνια του κομμουνιστικού καθεστώτος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δημοσιογράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Ρουμάνοι δοκιμιογράφοι
Κλήρου
Η Κλήρου είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Ο μεγάλος αριθμός αρχαίων ταφών και τα κατάλοιπα που βρέθηκαν, μαρτυρούν ότι η περιοχή κατοικήθηκε κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, από Αρκαδοκύπριους Έλληνες αποίκους.
Ονομασία
Το όνομα «Κλήρου» εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου στον χριστιανισμό. Γύρω στο 392 μ.Χ. η Κλήρου, μετατράπηκε σε στρατιωτική βάση και κέντρο διάδοσης του χριστιανισμού στην ευρύτερη περιοχή. Σύμφωνα με την  αντι παγανιστική νομοθεσία της εποχής, που  έθεσε εκτός νόμου  την αρχαία ελληνική θρησκεία   όλοι έπρεπε να πάνε να δηλώσουν χριστιανοί στους Κληρικούς, για να έχουν δικαιώματα ιδιοκτησία γης, και το δικαίωμα ιδιοκτησίας στα υπάρχοντά τους. Από την πρότασή "θα πάμε στους κληρικούς" στην κυπριακή διάλεκτο πάμε να δούμε τούς Κλήρους, ήρθε στην ύπαρξη το όνομα Κλήρου. Κατά την περίοδο αυτή καταστράφηκαν οι ναοί του Απόλλωνα στη Μαλούντα, του Διόνυσος στον Ζυθκιώνα (Καλό Χωριό Ορεινής)
Ιστορία
Η Κλήρου ήταν αναπόσπαστο μέρος του αρχαίου βασιλείου της Ταμασσού, καθώς η περιοχή είναι διάσπαρτη με εκατοντάδες γαλαρίες και τόπους επεξεργασίας μετάλλου. Σύμφωνα με τον Στράβωνα στην Ταμασό υπήρχαν ορυχεία αργύρου στην περιοχή Αετόβρυση και Κουλουπάδες. Κατά τη Ρωμαϊκή εποχή, η μεταλλευτική βιομηχανία στην Κύπρο ήταν υπό τον τον έλεγχο Ρωμαίων αξιωματούχων (Λατινικά Procurator). Μέχρι τον 5ο αιώνα η Κλήρου δεν ήταν το χωριό που γνωρίζουμε σήμερα αλλά ένα σύνθετο άνω των 10 χωριών. Η Κλήρου ήταν το βιομηχανικό κέντρο επεξεργασίας μετάλλου στη περιοχή. Το κέντρο τροφοδοτείτο με υπόγεια παροχή νερού από τα λαγούμια του Σταυρού. thumb|left|Το εξωκκλήσι της Παναγίας του Λάγνη Σύμφωνα με την τοπική εκδοχή του μύθου, γύρω στο (650-700 μ.χ) τμήμα στρατού  των  Αράβων,  με αποστολή την κατάληψη της Πιτσιλιάς, επλήγη από σφοδρή  χαλαζοθύελλα στην  περιοχή Κλήρου – Φικάρδου. Ο στρατιωτικός διοικητής με μερικούς στρατιώτες αναζήτησαν καταφύγιο στο μικρό ξωκλήσι του Λάγνη. Ο αλλόθρησκος αξιωματικός διαισθάνθηκε τη σύνδεση της καταιγίδας με την ιερότητα του χώρου και έκανε τάμα να ανοικοδόμηση  το μικρό εκκλησάκι, αν σταματήσει η τρομερή καταιγίδα, πράγμα που έγινε. Η ίδια πηγή αναφέρει πως ο στρατιωτικός αυτός, αν και μετέπειτα προήχθη σε αξιωματούχο, στο  Χαλιφάτο των Ομεϋαδών, όχι μόνο επισκεύασε το εκκλησάκι, αλλά και το  επισκεπτόταν συχνά.
Από το 1200 έως το 1490 Φραγκοκρατία η Κλήρου ήταν φέουδο των Μοντολίφς. Ένας από τους Μοντολίφς ο Σίμονr (1294-1310) ήταν από τους ηγέτες των Ναϊτών στην Κύπρο.Το 1308 ο Πάπας διέταξε τη σύλληψη όλων των Ναϊτών  στο νησί. Ο Αμάλριχος (Αμορί) πρίγκιπας της Τύρου κυβερνούσε την Κύπρο εκείνη την εποχή και είχε ανατρέψει τον αδελφό του Ερρίκος Β΄ της Κύπρου   με τη βοήθεια των Ναϊτών και τον εξόρισε στην Αρμενία. Οι Ναΐτες υποψιάστηκαν τον Αμαλρίκ για τις συλλήψεις και ανέθεσαν στον Σίμον την εξόντωση του. Ο Σίμον Μοντολίφ μαζί με έμπιστους από την Κλήρου, ενέδρευσαν στην πλατεία του χωριού Πεντάγεια και ντυμένοι ως ιπποκόμοι (σταβλίτες) αφόπλισαν τους φρουρούς του Αντιβασιλιά. Ο Σίμον Μοντολίφ αφού αποκεφάλισε σε μονομαχία τον Αμάλριχο, του αφαίρεσε το βασιλικό περιδέραιο. Οι σύντροφοι του απαίτησαν και το δαχτυλίδι και τότε ο Σίμον ντε Μοντολίφ έκοψε το δεξί χέρι του Αμάλριχου και το πήραν μαζί τους. Αναγνωρίζοντας τις υπηρεσίες που πρόσφεραν στον γιο της, η μητέρα του Λάουρα Μοντολίφ, προίκισε σε επτά οικογένειες το γνωστό κτήμα στην Κλήρου Λαουρα
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Αλεξάντρ Παναγιότοφ
Ο Αλεξάντρ Σεργκέεβιτς Παναγιότοφ (Ρωσικά: Алекса́ндр Серге́евич Панайо́тов) είναι Ρωσοουκρανός τραγουδιστής.
Γενική περιγραφή
Η φωνή του τραγουδιστή θεωρείται μία από τις καλύτερες φωνές της ποπ στη Ρωσία. Έχει βγάλει πολλά τραγούδια και έχει συνεργαστεί με μεγάλους καλλιτέχνες του ρωσικού θεάματος, δύο πολύ διάσημα τραγούδια του είνα το Необыкновенная (Ασυνήθιστη), μία χορωδία με τους Αλεξέι Τσουμακόφ και Ρουσλάν Αλεχνό. Το άλλο γνωστό τραγούδι του είναι το Лунная мелодия (Η μελωδία του φεγγαριού).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ρώσοι τραγουδιστές
Χέρμαν φον Χέλμχολτς
thumb|Η πολυφωνική σειρήνα του Χέλμχολτς (Χαντεριανό Μουσείο Γλασκώβης) Ο Χέρμαν Λούντβιχ Φέρντιναντ φον Χέλμχολτς (Hermann Ludwig Ferdinand von Helmholtz, 31 Αυγούστου 1821 – 8 Σεπτεμβρίου 1894) ήταν Γερμανός φυσικός, ιατρός και φυσιολόγος, ο οποίος πραγματοποίησε σημαντικές συνεισφορές σε αρκετά επιστημονικά πεδία.
Στη φυσιολογία και την ψυχολογία είναι γνωστός για τις θεωρίες του για την όραση, τα μαθηματικά του οφθαλμού, τις ιδέες του για την οπτική αντίληψη του χώρου, τις έρευνες στην αντίληψη των χρωμάτων και του ήχου, καθώς και τον εμπειρισμό στη φυσιολογία της αντιλήψεως.
Στη φυσική είναι γνωστός για τις εργασίες και θεωρίες του πάνω στη διατήρηση της ενέργειας, στην ηλεκτροδυναμική, τη χημική θερμοδυναμική και στη μηχανική θεμελίωση της θερμοδυναμικής.
Ως φιλόσοφος, ο Χέλμχολτς είναι γνωστός για τη συμβολή του στη φιλοσοφία της επιστήμης και τις ιδέες του πάνω στη σχέση των νόμων της ανθρώπινης αντιλήψεως με τους φυσικούς νόμους, πάνω στην επιστημονική μελέτη της αισθητικής και για την εκπολιτιστική δύναμη της επιστήμης.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Χέλμχολτς γεννήθηκε στο Πότσδαμ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του διευθυντή του τοπικού γυμνασίου Φέρντιναντ Χέλμχολτς, που είχε σπουδάσει κλασική φιλολογία και φιλοσοφία, όντας στενός φίλος του εκδότη και φιλοσόφου Ιμάνουελ Χέρμαν Φίχτε. Μητέρα του Χέρμαν ήταν η Καρολίνε, το γένος Πεν. Αργότερα, το έργο του Χέρμαν φον Χέλμχολτς θα επηρεαζόταν από τη φιλοσοφία του ιδρυτή του γερμανικού ιδεαλισμού Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε (του πατέρα τού εκδότη) και του Ιμμάνουελ Καντ.
Στην εφηβεία του ο Χέρμαν ενδιαφερόταν για τις φυσικές επιστήμες, αλλά ο πατέρας του ήθελε να σπουδάσει ιατρική στο Charité, επειδή υπήρχε οικονομική υποστήριξη των φοιτητών της ιατρικής.
Παρά τις σπουδές του στη φυσιολογία και ιατρική, ο Χέλμχολτς έγραψε ερευνητικές εργασίες σε πολλά άλλα αντικείμενα, από τη θεωρητική φυσική μέχρι την ηλικία της Γης και την προέλευση του Ηλιακού Συστήματος.
Πανεπιστημιακές θέσεις
Η πρώτη ακαδημαϊκή θέση του Χέλμχολτς ήταν εκείνη του διδάσκοντα της ανατομίας στην Ακαδημία Τεχνών του Βερολίνου το 1848. Στη συνέχεια, το 1849, πήρε μία θέση αναπληρωτή καθηγητή της Φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καινιξβέργης. Το 1855 δέχθηκε την προσφορά της έδρας της Ανατομίας και Φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βόννης. Ωστόσο, δεν ήταν ικανοποιημένος στη Βόννη και τρία έτη αργότερα επεδίωξε και μετακλήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, όπου έγινε καθηγητής της Φυσιολογίας. Το 1871 αποδέχθηκε την τελευταία πανεπιστημιακή θέση του, ως καθηγητής της Φυσικής πλέον, στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου.
Οι έρευνές του
thumb|upright|Ο Χέλμχολτς το 1848