cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου 2003
Ιστορικό
Η Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου προέκυψε μετά από τις προεδρικές εκλογές του 2003, στις οποίες ο Τάσσος Παπαδόπουλος εξελέγη Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας με ποσοστό 51,51%, διαδεχόμενη την Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος είχε τη στήριξη του ΑΚΕΛ, του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ και του Κινήματος Οικολόγων.
Η τελετή εγκατάσταση του Τάσσου Παπαδόπουλου και η διαβεβαίωση του έγιναν στις 28 Φεβρουαρίου 2003 σε ειδική συνεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων. Την επόμενη μέρα ανακοινώθηκαν οι υπουργοί και έδωσαν τη νενομισμένη διαβεβαίωση.
Αρχική σύνθεση
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την αρχική σύνθεση της κυβέρνησης:
Αλλαγές 2004
Τον Απρίλιο του 2004 παραιτήθηκε ο Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων Κίκης Καζαμίας λόγω διαφωνιών σχετικά με το δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν. Την θέση του ανέλαβε προσωρινά ο Γιώργος Λιλλήκας παράλληλα με τα καθήκοντα του ως Υπουργού Εμπορίου. Επιπρόσθετα, την 1η Μαΐου 2004 η Κύπρος έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο Υπουργός Οικονομικών Μάρκος Κυπριανού διορίστηκε ως Ευρωπαίος Επίτροπος για τον Οικονομικό Προγραμματισμό και τον Προϋπολογισμό. Στις 18 Μαΐου 2004 ο Τάσσος Παπαδόπουλος προέβη σε μερικό ανασχηματισμό της κυβέρνησης. Οι νέοι υπουργοί ήταν:
Στις 24 Νοεμβρίου 2004 η Υπουργός Υγείας Ντίνα Ακκελίδου παραιτήθηκε. Στη θέση της ανέλαβε προσωρινά ο Υπουργός Εσωτερικών Ανδρέας Χρίστου. Την 1η Φεβρουαρίου διορίστηκε Υπουργούς Υγείας ο Ανδρέας Γαβριηλίδης.
Αλλαγές 2005
Στις 30 Αυγούστου 2005 ο Υπουργός Οικονομικών Μάκης Κεραυνός για να αναλάβει τη θέση του Ανώτατου Εκτελεστικού Διευθυντή στην Ελληνική Τράπεζα. Στη θέση του διορίστηκε ο Μιχάλης Σαρρής.
Αλλαγές 2006
Στις 15 Ιανουαρίου 2006 ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Κύπρος Χρυσοστομίδης παραιτήθηκε επειδή έθεσε υποψηφιότητα για βουλευτής. Στη θέση του διορίστηκε ο Γιώργος Λιλλήκας, ο οποίος ασκούσε τα καθήκοντα του παράλληλα με τα καθήκοντα του ως Υπουργού Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού.
Στις 8 Ιουνίου 2006 ο Τάσσος Παπαδόπουλος προέβη σε μερικό ανασχηματισμό της κυβέρνησης. Οι νέοι υπουργοί ανέλαβαν καθήκοντα στις 13 Ιουνίου 2006. Οι νέοι υπουργοί ήταν:
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2006 ο Υπουργός Άμυνας Φοίβος Κλόκκαρης παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Στη θέση του διορίστηκε ο Νίκος Συμεωνίδης.
Στις 8 Σεπτεμβρίου 2006 ο Υπουργός Εσωτερικών Ανδρέας Χρίστου παραιτήθηκε για να διεκδικήσει το αξίωμα του Δημάρχου Λεμεσού. Στη θέση του διορίστηκε ο Νεοκλής Συλικιώτης.
Αλλαγές 2007
Στις 3 Μαΐου 2007 ο Υπουργός Άμυνας Νίκος Συμεωνίδης απεβίωσε. Στη θέση του διορίστηκε ο Χριστόδουλος Πασιαρδής. Στη θέση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου διορίστηκε ο Βασίλης Πάλμας και στη θέση του Υφυπουργού Παρά τω Προέδρω διορίστηκε ο Γεώργιος Χατζηαναστασίου.
Στις 15 Ιουλίου 2007 παραιτήθηκαν οι Υπουργοί Υγείας, Συγκοινωνιών και Έργων, Εσωτερικών και Εξωτερικών που είχαν προταθεί από το ΑΚΕΛ, μετά την απόφαση του κόμματος να διεκδικήσει την προεδρία της δημοκρατίας στις εκλογές του 2008 με τον Δημήτρη Χριστόφια και όχι να υποστηρίξει τον Τάσσο Παπαδόπουλο για δεύτερη θητεία. Στη θέση τους διορίστηκαν οι:
Παραπομπές
Παπαδοπουλου Τασσου 2003
Σερβικές βουλευτικές εκλογές 2016
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σερβία στις 24 Απριλίου 2016, για την εκλογή των μελών της 11ης Εθνοσυνέλευσης της Σερβίας.. Αρχικά η διεξαγωγή τους είχε προγραμματιστεί πριν τον Μάρτιο του 2018, όμως στις 17 Ιανουαρίου 2016 ο πρωθυπουργός Αλεξάνταρ Βούτσιτς προκήρυξε πρόωρες εκλογές, καθώς η Σερβία χρειαζόταν "άλλα τέσσερα χρόνια σταθερότητας προκειμένου να είναι έτοιμη να ενταχθεί στην ΕΕ". Ταυτόχρονα διενεργήθηκαν βουλευτικές εκλογές στη Βοϊβοντίνα και τοπικές εκλογές σε όλη τη Σερβία.
Ο Βούτσιτς ανακοίνωσε τη νέα κυβέρνηση τον Ιούνιο. Ανέφερε ότι ο Συνασπισμός των Ούγγρων της Βοϊβοντίνας ήταν ο μοναδικός εταίρος της κυβέρνησης.
Εκλογικό σύστημα
Τα 250 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέχτηκαν με σύστημα αναλογικής εκπροσώπησης, με κομματικές λίστες, σε μία ενιαία περιφέρεια που καλύπτει όλην την επικράτεια. Το εκλογικό όριο ήταν 5%. Δεν ίσχυσε εκλογικό όριο για τα κόμματα που εκπροσώπησαν τις εθνικές μειονότητες της χώρας. Η κατανομή των εδρών έγινε με τη μέθοδο Ντ'Οντ.
Έδρες που κενώθηκαν μετά τις τρέχουσες εκλογές και πριν τις επόμενες καλύφθηκαν από υποψήφιους του ίδιου κόμματος. Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν ήταν υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου είχαν οι Σέρβοι πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών.
Δικαίωμα να θέσουν υποψηφιότητα είχαν όλοι οι πολίτες της Σερβίας, ηλικίας άνω των 18 ετών, και έπρεπε να υποβάλλουν την υποψηφιότητά τους τουλάχιστον 15 ημέρες πριν την ημέρα διεξαγωγής των εκλογών. Στους πολιτικούς συνδυασμούς που είχαν δικαίωμα συμμετοχής συμπεριλαμβάνονται: πολιτικά κόμματα, εκλογικές συμμαχίες, άλλου τύπου πολιτικές οργανώσεις ή ομάδες πολιτών που έχουν εξασφαλίσει την υποστήριξη τουλάχιστον 10.000 εκλογέων.
Ιστορικό
Το Νοέμβριο του 2014 το Ντβέρι και το Δημοκρατικό Κόμμα της Σερβίας δήλωσαν ότι στις επόμενες εκλογές θα συμμετάσχουν ως συμμαχία με το όνομα "Πατριωτικό Μπλοκ". Τον Ιανουάριο του 2015 προστέθηκαν σε αυτήν τα κόμματα: Σερβικό Φιλελεύθερο Συμβούλιο και Νέα Σερβική Πολιτική Σκέψη.
Στις 19 Φεβρουαρίου 2016 το Κόμμα των Ενωμένων Συνταξιούχων της Σερβίας εγκατέλειψε τη συμμαχία με το Σοσιαλιστικό Κόμμα και υπέγραψε συμφωνία με το Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα, όπως έκανε και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα.
Τα κόμματα: Δημοκρατικό Κόμμα, Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα συμφώνησαν να σχηματίσουν μία συμμαχία με όνομα "Δημοκρατική Σερβία – ΔΚ-ΦΔΚ-ΣΔΚ", με αρχηγό τον Ντράγκολιουμπ Μιτσούνοβιτς του ΔΚ. Ωστόσο, στις 28 Φεβρουαρίου ο αρχηγός του ΔΚ, Μπόγιαν Πάιτιτς, δήλωσε ότι το κόμμα του δεν θα συνάψει προεκλογική συμμαχία με τα ΦΔΚ και ΣΔΚ.
Συμμετοχές: Συμμαχίες – Κόμματα
Η Εκλογική Επιτροπή δημοσίευσε τον επίσημο κατάλογο με τα κόμματα και τις συμμαχίες που συμμετείχαν.
Συνολικά 20 πολιτικοί συνδυασμοί συμμετείχαν στην εκλογική αναμέτρηση, από τους οποίους οι 9 ήταν συμμαχίες και οι 11 ήταν κόμματα. Οι υποψήφιοι των συνδυασμών ήταν συνολικά 3.270 άτομα, από τα οποία οι 2.021 ήταν άντρες και οι 1.249 ήταν γυναίκες, δηλαδή η συμμετοχή γυναικών ήταν 38,2%.
Συμμαχία «Η Σερβία Κερδίζει» – Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα
Στη συμμαχία ηγήθηκε ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς του ΣΠΚ. Ο εκλογικός τους κατάλογος περιλάμβανε 250 υποψήφιους, από τους οποίους ο γηραιότερος ήταν 78 ετών, ενώ ο νεαρότερος είχε γεννηθεί το 1995.
Συμμαχία «Για μια Δίκαιη Σερβία» – Δημοκρατικό Κόμμα
Στη συμμαχία ηγήθηκε ο Μπόγιαν Πάιτιτς του Δημοκρατικού Κόμματος. Ο εκλογικός κατάλογος της συμμαχίας περιλάμβανε 246 υποψήφιους.
Αποτελέσματα
Έπειτα από τις εκλογές, συνολικά 7 κόμματα μπήκαν στη Βουλή. μικρογραφία|δεξιά|400x400εσ|Η 11η [[Εθνοσυνέλευση (Σερβία)|Εθνοσυνέλευση της Σερβίας ΣΠΚ–ΣΔΚτΣ–ΚτΕΣτΣ–ΝΣ–ΣΚΑ–ΚΣ–ΚΔτΣ–ΛΚτΑ–ΚτΕΑ (131)  ΣΚτΣ–ΕΣ–ΠτΣ–KΚ (29)  ΣΡΚ (22)  Αρκετά (16)  ΔΚ–ΝΚ–ΜΚ–ΔΣτΚτΒ–ΜγτΣερ–ΜγτΣου (16)  Ντβέρι–ΔΚτΣ (13)  ΦΔΚ–ΛτΣΔτΒ–ΣΔΚ  Εθνικές μειονότητες (10) ]]
μικρογραφία|311x311εσ|Η συμμαχία «Η Σερβία Κερδίζει» του [[Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα|ΣΠΚ πλειοψήφησε σε όλες τις περιφέρειες. ]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Σερβικές βουλευτικές εκλογές
Κρεπίς η ερυθρή
μικρογραφία|Κρεπίς η ερυθρή (Crepis rubra), [[Μετέωρα, Θεσσαλία, 23-4-2022]] Η Κρεπίς η ερυθρή (Crepis rubra), με κοινή ονομασία πικραλίδα, μαρουλίτσα ανήκει στην οικογένεια Σύνθετα ή Αστεροειδή (COMPOSITAE ή ASTERACEAE). Κατανέμεται στα Βαλκάνια και στη Νότιο Ιταλία, αποτελεί κοινό είδος σ’ όλη την Ελλάδα, σε πετρώδεις περιοχές ή λιβάδια έως τα 1200μ. Τα κατώτερα φύλλα είναι πτεροσχιδή ή οδοντωτά. Κεφάλια 1 ή 2, καθένα από τα οποία φέρει περίπου 100 γλωσσοειδή ανθίδια. Διακρίνεται από τα άλλα είδη του γένους Crepis (συνολικά 37 στην Ελλάδα) από τα ρόδινα άνθα σε σχέση με τα υπόλοιπα είδη που είναι κίτρινα. Ανθίζει Απρίλιο-Μάιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Σύνθετα
Σαμπίτρι Χεϊσνάμ
Η Σαμπίτρι Χεϊσνάμ είναι Ινδή ηθοποιός και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στο Μανιπουρικό θέατρο. Έχει συμμετάσχει στην θρυλική ταινία μικρού μήκους Scribbles in Akka (2000), σε σκηνοθεσία Μαντούσρι Ντούτα, η οποία κέρδισε το Βραβείο IDPA καλύτερου σεναρίου βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σαγκάης και το Εθνικό Βραβείο Κινηματογράφου για την Καλύτερη Ανθρωπολογική Ταινία. Έλαβε το Βραβείο Σανγκίτ Νακάτ Ακαντεμί το 1991. Το 2008, η Κυβέρνηση της Ινδίας της απένειμε την τέταρτη μεγαλύτερη πολιτική τιμή της χώρας, το Πάντμα Σρι, για τις παρεμβάσεις της στο Μανιπουρικό θέατρο.
Βιογραφία
Η Σαμπίτρι γεννήθηκε στις 5 Ιανουαρίου του 1946 σε μια οικογένεια Μεϊτέι στην περιφέρεια Μαγιάνγκ Ιμφάλ στο βορειοανατολικό Ινδικό κρατίδιο Μανιπούρ. Η Γκουραμάνι Ντέβι, η θεία της και γνωστή ηθοποιός, εκπαίδευσε τη Σαμπίτρι από νεαρή ηλικία και την παρουσίασε στο θέατρο ως παιδί-καλλιτέχνης, κερδίζοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Νιμάι Σανγιάς ως "Νιμάι" και της "Βασίλισσας Τσινταμάνι" στο Σρι-Βάστα Τσινταμάνι. Αυτές ήταν δύο αξιοσημείωτες πρώιμες παραστάσεις στις οποίες έλαβε μέρος. Η καριέρα της έλαβε μια στροφή με την συμμετοχή της στο Λαγιένγκ Αχάνμπα (πρώτη θεραπεία) σε σκηνοθεσία Χεϊσνάμ Κανχαϊλάλ το 1961, ενώ παντρεύτηκε τον Κανχαϊλάλ το επόμενο έτος. Αποτέλεσε μέρος της ομάδας που ίδρυσε το Καλακσέτρα Μανιπούρ το 1969.
Η Σαμπίτρι, πρώην υποψήφιο μέλος της Σανγκίτ Νατάκ Ακαντέμι με πρόταση της κυβέρνησης, επίσης συμμετείχε στην Mahadevi Akka, μια ταινία μικρού μήκους με διάρκεια 60 λεπτών σε σκηνοθεσία Μαντούσρι Ντούτα το 1999. Έλαβε πρωταγωνιστικό ρόλο και η ταινία κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Κινηματογράφου για την καλύτερη ανθρωπολογική ταινία, καθώς και το Βραβείο IDPA στην Ινδική Ένωση Παραγωγών Ντοκιμαντέρ και το βραβείο για το καλύτερο σενάριο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σαγκάης. Ο Νέμι Τσάντρα Τζάιν, φημισμένη θεατρική προσωπικότητα, έχει τεκμηριώσει την καριέρα της Σαμπίτρι Χεϊσνάμ στο βιβλίο του Από τα Φτερά, Σημειώσεις για το Ινδικό Θέατρο, το οποίο είναι προκαθορισμένο ακαδημαϊκό κείμενο στο Πανεπιστήμιο του Χριστού. Το Ναταράνγκ Πρατισθάν, ένα αποθετήριο γνώσης για το Ινδικό θέατρο, έχει συντάξει περίπου 100 έγγραφα που σχετίζονται με τις παραστάσεις της, οι οποίες περιλαμβάνουν βιβλία, αφίσες, ειδήσεις και άρθρα, φωτογραφίες και αποσπάσματα από τις παραστάσεις της.
Βραβεία και τιμητικές διακρίσεις
Η Κρατική Κάλα Ακαντεμί της Μανιπούρ απένειμε στη Σαμπίτρι το ετήσιο βραβεί υποκριτικής το 1988, και έλαβε το Βραβείο Σανγκίτ Νατάκ Ακαντεμί το 1991. Την ίδια χρονιά, έλαβε το Βραβείο Κριτικών για τον καλύτερο ηθοποιό στο Διεθνές Φεστιβάλ Σύγχρονου και Πειραματικού Θεάτρου του Κάιρο για την ερμηνεία της στο Migi Sharang (Άνθρωπος Κλουβί). Η συμμετοχή της στην ταινία Ο Θάνατος των Δύο Γυναικών του 2001 είχε ως αποτέλεσμα να κερδίσει την Υποτροφία του Πολιτισμού Ματζλίς στη Βομβάη, μια βραβευμένη πλατφόρμα για διεπιστημονικές τέχνες, η οποία σχολίασε την τεχνική της αναπνοής και την επιρροή της στην απόδοση. Το 2002, η Ναντικάρ, μια θεατρική ομάδα με έδρα τη Καλκούτα, και το Τμήμα Ανάπτυξης Παιδιών και Γυναίκας της Κυβέρνησης της Ινδίας, της απένειμε το Βραβείο Ναντικάρ και έλαβε το τίτλο Νάτγια Ράτνα το 2006. Η Κυβέρνηση της Ινδίας της απένειμε το Πάντμα Σρι το 2008.
Ζαΐρ Μπολσονάρου
Ο Ζαΐρ Μεσίας Μπολσονάρου (πορτ: Jair Messias Bolsonaro, είναι Βραζιλιάνος πολιτικός και πρώην αξιωματικός του στρατού. Υπηρέτησε ως ο 38ος πρόεδρος της Βραζιλίας από το 2019 έως το 2023. Στις εκλογές του 2022 ηττήθηκε με ελάχιστη διαφορά από τον πρώην πρόεδρο της Βραζιλίας Λούλα ντα Σίλβα. Έχοντας περάσει από πολλά κόμματα, εκλέχθηκε Πρόεδρος της Βραζιλίας στις εκλογές του 2018 ως μέλος του Φιλελεύθερου Κόμματος, από το οποίο αποχώρησε το 2019 . Στο παρελθόν υπηρέτησε ως μέλος της Βουλής των αντιπροσώπων από το 1991 μέχρι το 2018 εκπρόσωποντας την πολιτεία του Ρίο ντε Τζανέιρο, αλλά και ως δημοτικός σύμβουλος της πόλης του Ρίο ντε Τζανέιρο από το 1989 μέχρι το 1991.
Έχει προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις λόγω των θέσεων του σε μια σειρά από ζητήματα. Ειδικότερα έχει εκφραστεί θετικά για τη στρατιωτική δικτατορία που κυβέρνησε τη Βραζιλία από το 1964 μέχρι το 1985, υποστηρίζει την επαναφορά της θανατικής ποινής , καθώς και ότι οι άνδρες και οι γυναίκες δε θα πρέπει να λαμβάνουν τους ίδιους μισθούς ενώ είναι αντίθετος μεταξύ άλλων στο γάμο των ομοφυλοφίλων, στις αμβλώσεις και στους μετανάστες.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2018 δέχθηκε δολοφονική επίθεση με μαχαίρι κατά τη διάρκεια προεκλογικής συγκέντρωσης στην πόλη Ζουίζ ντι Φόρα (Μίνας Ζεράις).
Στις 30 Οκτωβρίου 2022, ο Μπολσονάρο έχασε τις προεδρικές εκλογές από τον Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, και έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Βραζιλίας που δεν κατάφερε να επανεκλεγεί εδώ και 30 χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βραζιλίας Κατηγορία:Βραζιλιάνοι πολιτικοί Κατηγορία:Βραζιλιάνοι γερμανικής καταγωγής
Τρομοκρατική επίθεση στο Βερολίνο (2016)
Το βράδυ της 19ης Δεκεμβρίου 2016, ένας 24χρονος Τυνήσιος, ο Ανίς Αμρί (Anis Amri), έριξε ένα φορτηγό στη χριστουγεννιάτικη αγορά στην Breitscheidplatz, στο Βερολίνο με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 12 άνθρωποι και να τραυματιστούν άλλοι 56. Ο δράστης είχε κλέψει το φορτηγό νωρίτερα την ίδια μέρα αφού είχε σκοτώσει το Πολωνό οδηγό του. Τέσσερις μέρες αργότερα σκοτώθηκε σε ανταλλαγή πυροβολισμών με Ιταλούς αστυνομικούς, που προσπάθησαν να του κάνουν έλεγχο, στο σιδηροδρομικό σταθμό, στην περιοχή Sesto San Giovanni, στο Μιλάνο.
Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος.
Η επίθεση
Στις 20.02 της 19ης Δεκεμβρίου 2016 ένα φορτηγό έπεσε πάνω στη χριστουγεννιάτικη αγορά στην Breitscheidplatz, στο Βερολίνο. Το φορτηγό ερχόταν από την Hardenbergstraße, κινήθηκε για πενήντα μέτρα μέσα στην αγορά, παρέσυρε αρκετές από τις εγκαταστάσεις της και προκάλεσε το θάνατο 11 ανθρώπων και τον τραυματισμό περισσοτέρων από πενήντα. Στη συνέχεια μπήκε στην Budapester Straße και σταμάτησε στο ύψος της Kaiser Wilhelm Memorial Church. Μάρτυρες δήλωσαν ότι είδαν τον οδηγό του φορτηγού να φεύγει τρέχοντας.
Το φορτηγό έφερε πολωνικές πινακίδες και ανήκε σε πολωνική εταιρία. Ο Πολωνός οδηγός του, Łukasz Urban, βρέθηκε δολοφονημένος μέσα στην καμπίνα του φορτηγού. Ο ιδιοκτήτης της εταιρίας στην οποία ανήκε το φορτηγό, Ariel Żurawski, ξάδερφος του Urban, δήλωσε ότι η τελευταία φορά που επικοινώνησαν από την εταιρία με τον οδηγό ήταν μεταξύ 15.00 και 16.00, το απόγευμα της 19ης Δεκεμβρίου ενώ η οικογένεια του οδηγού δεν είχε μπορέσει να επικοινωνήσει μαζί του μετά τις τέσσερις. Η αυτοψία στη σορό του οδηγού έδειξε ότι πρέπει να δολοφονήθηκε ανάμεσα στις τέσσερις και μισή και πέντε και μισή το απόγευμα της 19ης Δεκεμβρίου.
Ο αρχικός ύποπτος και ο δράστης
Μετά την επίθεση συνελήφθη κοντά στη Στήλη της Νίκης του Βερολίνου ένας 23χρονος Πακιστανός, που θεωρήθηκε ύποπτος επειδή έφυγε τρέχοντας από το σημείο. Ο 23χρονος, που είχε ζητήσει πολιτικό άσυλο στη Γερμανία, αρνήθηκε κάθε ανάμειξη στην επίθεση και την επόμενη ημέρα αφέθηκε ελεύθερος αφού από τις έρευνες αποδείχτηκε ότι δεν βρισκόταν αυτός μέσα στην καμπίνα του φορτηγού. Στις 21 Δεκεμβρίου η αστυνομία ανακοίνωσε ότι κάτω από τη θέση του οδηγού του φορτηγού βρέθηκαν έγγραφα του Ανίς Αμρί, ενός 24χρονου από την Tataouine της Τυνησίας και ξεκίνησαν έρευνες σε ολόκληρη την Ευρώπη για τη σύλληψή του.
Ο Αμρί είχε καταδικαστεί επανειλημμένα στην Τυνησία για κατοχή και χρήση ναρκωτικών. Τελευταία είχε καταδικαστεί σε πενταετή φυλάκιση για ληστεία και για να μη φυλακιστεί διέφυγε το 2011 στην Ιταλία. Αφού πέρασε με ένα σκάφος με πρόσφυγες στη Λαμπεντούζα δήλωσε ψευδώς ότι ήταν ανήλικος και στάλθηκε σε προσωρινό κέντρο υποδοχής του νησιού. Εκεί σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές συμμετείχε σε μια βίαιη εξέγερση κατά την οποία τραυματίστηκαν πολλοί άνθρωποι. Καταδικάστηκε (και για ληστεία) σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση και αφέθηκε ελεύθερος το 2015 έχοντας εκτίσει, σε φυλακές της Σικελίας, το μεγαλύτερο μέρος της ποινής του. Σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές, οι αρχές της Τυνησίας αρνήθηκαν τον επαναπατρισμό του Αμρί και πιστεύεται ότι εκείνη την περίοδο διέφυγε στη Γερμανία, όπου υπέβαλε αίτηση για άσυλο τον Απρίλιο του 2016.
Στη Γερμανία είχε επαφές με το δίκτυο του σαλαφιστή Abu Walaa, γνωστού στρατολόγου του Ισλαμικού Κράτους στη χώρα. και είχε προσπαθήσει να στρατολογήσει διάφορα άτομα για τη διενέργεια τρομοκρατικής επίθεσης αλλά οι γερμανικές αρχές εσφαλμένα θεώρησαν ότι δεν ήταν επικίνδυνος. Ο Αμρί φέρεται να είχε χρησιμοποιήσει τουλάχιστον 14 ψευδώνυμα και άλλες φορές δήλωνε ότι ήταν από τη Συρία, άλλες φορές από την Αίγυπτο και άλλες από τον Λίβανο. Όσο ήταν στη Γερμανία ενεπλάκη σε καυγά σε ένα μπαρ καθώς και σε εμπόριο ναρκωτικών και τον Ιούλιο του 2016 σε επίθεση με μαχαίρι που σχετίζονταν με τα ναρκωτικά. Για αυτή την επίθεση η γερμανική αστυνομία τον αναζήτησε για να τον ανακρίνει αλλά αυτός είχε εξαφανιστεί. Τρεις εβδομάδες πριν από την επίθεση στο Βερολίνο οι μυστικές υπηρεσίες του Μαρόκου ειδοποίησαν τις αντίστοιχες γερμανικές ότι ο Αμρί ετοίμαζε τρομοκρατική επίθεση. Ο Αμρί βρισκόταν στο Βερολίνο και ήταν υπό παρακολούθηση αλλά σύμφωνα με τις γερμανικές αρχές δε φαινόταν να ετοιμάζει κάποια επίθεση. Πάντως εκείνη την περίοδο οι αρχές της Γερμανίας προσπαθούσαν να τον απελάσουν αλλά κάτι τέτοιο δεν κατέστη εφικτό επειδή οι αρχές της Τυνησίας αρνούνταν ότι ο εικοσιτετράχρονος ήταν Τυνήσιος. Τελικά μετά την επίθεση της 19ης Δεκεμβρίου τα χαρτιά του Αμρί από την Τυνησία έφτασαν στη Γερμανία.
Μετά την τρομοκρατική επίθεση της 19ης Δεκεμβρίου ο Αμρί διέφυγε από τη Γερμανία και μέσω Ολλανδίας, Βελγίου και Γαλλίας, έφτασε στην Ιταλία. Ξημερώματα της 23ης Δεκεμβρίου, σκοτώθηκε σε ανταλλαγή πυροβολισμών με Ιταλούς αστυνομικούς στο σιδηροδρομικό σταθμό του Σέστο Σαν Τζοβάννι (Sesto San Giovanni). Οι αστυνομικοί του είχαν ζητήσει αρχικά τα στοιχεία του και όταν τους είπε ότι δεν είχε μαζί του έγγραφα ζήτησαν να ψάξουν την τσάντα του. Τότε ο Αμρί τράβηξε ένα όπλο και πυροβόλησε τον ένα από τους αστυνομικούς στον ώμο προτού ο άλλος αστυνομικός προλάβει να τον σκοτώσει.
Εθνικότητα των θυμάτων
Στη τρομοκρατική επίθεση της 19 Δεκεμβρίου 2016 στο Βερολίνο, έχασαν τη ζωή τους, εκτός από τον Πολωνό οδηγό του φορτηγού, 7 Γερμανοί, ένας Ουκρανός, μια Ιταλίδα, μια Ισραηλινή και μια Τσέχα. Οι 56 τραυματίες ήταν από διάφορες χώρες μεταξύ των οποίων η Ιταλία, το Ισραήλ, η Ισπανία, η Μεγάλη Βρετανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Φινλανδία, η Ουγγαρία, η Γαλλία και ο Λίβανος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατία στη Γερμανία Κατηγορία:Ισλαμική τρομοκρατία
Ανάμεσα στους τοίχους
Το Ανάμεσα στους τοίχους (πρωτότυπος τίτλος: Entre les murs) είναι γαλλική ταινία του 2008 σε σκηνοθεσία του Λοράν Καντέ. Το σενάριο είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα Entre les murs του Φρανσουά Μπεγκοντό.
Πλοκή
Ο Φρανσουά Μαρίν (Φρανσουά Μπεγκοντό) είναι ένας καθηγητής, ο οποίος εργάζεται σε ένα σχολείο σε εργατική συνοικία του Παρισιού, της οποίας οι περισσότεροι κάτοικοι δεν έχουν γεννηθεί στη Γαλλία. Ο Φρανσουά διδάσκει γαλλικά σε έφηβους μαθητές.
Η κατάσταση οξύνεται όταν ένας μαθητής παραπέμπεται στο γραφείο του διευθυντή μετά από μια σύγκρουση με έναν συμμαθητή του. Ο Φρανσουά τον υποστηρίζει, ωστόσο αποφασίζεται να αποπεμφθεί από το σχολείο και κινδυνεύει με απέλαση στην χώρα καταγωγής του, το Μάλι.
Στο τέλος της χρονιάς, Φρανσουά ρωτά τους μαθητές τι αποκόμισαν από τη σχολική χρονιά και όλοι γράφουν από κάτι, εκτός από μία μαθήτρια που λέει ότι δεν έμαθε τίποτα. Έπειτα, στο προαύλιο παίζουν ποδόσφαιρο και ο Φρανσουά σκοράρει ένα πολύ ωραίο γκολ.
Βραβεία/Διακρίσεις
Κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο 61ο Φεστιβάλ των Καννών, ενώ ήταν υποψήφια και για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Ομπούρ-Μπυντάνζ
Το Ομπούρ-Μπυντάνζ (Χόμπουργκ-Μπίντινγκεν, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Χόμρεχ-Μπίντενγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2011
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2011
Σεοναΐντ ΜακΊντος
Η Σεοναΐντ ΜακΊντος (γενν. 15 Μαρτίου 1996) είναι Βρετανίδα αθλήτρια της σκοποβολής. Έχει κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στα 50 μ. τουφέκι στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκοποβολής 2018. Έχει επίσης έναν Ευρωπαϊκό τίτλο το 2017 στα 50 μ. τουφέκι 3 θέσεων.
Έβα Μαγέφσκα
Η Έβα Αλίτσια Μαγέφσκα (πολωνικά: Ewa Alicja Majewska) (21 Ιουλίου 1978) είναι Πολωνή φιλόσοφος, πολιτική ακτιβίστρια και συγγραφέας. Στη δεκαετία του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, συμμετείχε σε αναρχικά, αντισυνοριακά, οικολογικά και σουφραζετικά κινήματα.
Σεοναΐντ ΜακΊντος
Παραπομπές
Μακιντος, Σεο
Έβα Μαγέφσκα
Συμμετέχει σε εξέχοντα διεθνή συνέδρια και έργα και δημοσίευσε άρθρα και δοκίμια, σε περιοδικά και συλλεκτικούς τόμους, συμπεριλαμβανομένων των: e-flux, Signs, Third Text, Journal of Utopian Studies και Jacobin.
Ήταν επισκέπτρια συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (Μπέρκλεϋ), στο Ινστιτούτο Ανθρωπίνων Επιστημών (Βιέννη) και αυτή τη στιγμή συνεργάζεται με το Ινστιτούτο Πολιτιστικής Έρευνας (Βερολίνο).
Το επερχόμενο βιβλίο της «Αντιπαραδείγματα του κοινού» θα εκδοθεί από τη Verso Books, τον Ιούλιο του 2021.
Βιογραφία
Η Μαγέφσκα σπούδασε φιλοσοφία, γαλλική λογοτεχνία και μελέτες φύλου στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Τελείωσε το διδακτορικό της στις φιλοσοφικές έννοιες της οικογένειας στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας το 2007. Από το 2003, είναι λέκτορας σε θέματα φύλου στο πανεπιστήμιο.
Από το 2011 έως το 2013, ήταν καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Πολιτισμού στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο στην Κρακοβία της Πολωνίας, ακολουθούμενη από δύο χρόνια ως επισκέπτρια καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Ανθρωπίνων Επιστημών στη Βιέννη της Αυστρίας και άλλα δύο χρόνια (2014 έως 2016) στο Ινστιτούτο Πολιτιστικής Έρευνας στο Βερολίνο. Έχει επίσης υπάρξει λέκτορας στην πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Στσέτσιν.
Το φιλοσοφικό της έργο βρίσκεται στην προοπτική μιας ευρέως κατανοητής κριτικής θεωρίας, που εκτείνεται μεταξύ των κλασικών έργων της Σχολής της Φρανκφούρτης και του έργου του Ζιλ Ντελέζ και του σοσιαλιστικού φεμινισμού. Οι έρευνές της αφορούν συνήθως τα ζητήματα της ελευθερίας και της εξουσίας και θέματα όπως το φύλο, η οικογένεια, τα σύνορα και η μετανάστευση, τα μέσα ενημέρωσης - περιοχές όπου οι άνθρωποι είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένοι στην εξουσία και όπου υπάρχουν ευκαιρίες αντίστασης και εξέγερσης. Αυτές οι αναλύσεις μπορούν να γίνουν κατανοητές ως μια προσπάθεια δημιουργίας εργαλείων που κατευθύνουν την κοινωνική φαντασία προς τη χειραφέτηση.
Η τρέχουσα έρευνά της είναι στη φιλοσοφία του Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ, εστιάζοντας στη διαλεκτική και στην αδύναμη, φεμινιστική κριτική θεωρία και τις αντιφασιστικές κουλτούρες. Το επόμενο βιβλίο της, το Φεμινιστικός Αντιφασισμός. Αντιπαραδείγματα του κοινού, θα δημοσιευθεί από τη Verso Books το 2021.
Το 2004, μαζί με την Αλεξάντρα Πολισιέβιτς, δημιούργησε το δίδυμο Syreny TV. Έκανε ντοκιμαντέρ από μια σειρά διαδηλώσεων στη Βαρσοβία και το έργο «All Forward to the Extreme Right» (2005). Αυτή η ταινία είναι ένα αρχείο συζητήσεων που περιστρέφονται γύρω από την αναλογία μεταξύ της Πολωνίας του 2005 και της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Προβλήθηκε στη Βαϊμάρη στο φεστιβάλ Attention, Polen Kommen! (2005) και σε εκθέσεις στη Βαρσοβία και το Γκντανσκ.
Πολιτική
Κατά τα έτη 2015-2018, ήταν μέλος του σοσιαλδημοκρατικού πολωνικού πολιτικού κόμματος, Lewica Razem (Αριστερά Μαζί), όπου κατείχε θέσεις στην επιτροπή εποπτείας του κόμματος και το εθνικό συμβούλιο. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2015, έτρεξε για το Σέιμ στην περιοχή της Βαρσοβίας από την 26η θέση στη συνολική λίστα. Ως μέρος του κόμματος, συμμετείχε στο έργο της νόμιμης επιτροπής και συν-δημιούργησε το πρόγραμμα «Μαζί για τον πολιτισμό». Τον Μάιο του 2016, εξελέγη στην εθνική επιτροπή ελέγχου του κόμματος και τον Ιούνιο του 2017 στο εθνικό συμβούλιο. Από το τέλος του 2018, δεν είναι πλέον μέλος του κόμματος.
Μιτμίτα
Η μιτμίτα (mitmita) (Αμαρικά: ሚጥሚጣ, IPA: [mit'mit'a]), είναι μια σκόνη μείγματος μπαχαρικών που χρησιμοποιείται στην Αιθιοπία. Έχει χρώμα πορτοκαλί-κόκκινο και περιλαμβάνει τριμμένες πιπεριές τσίλι (πίρι πίρι), σπόρο κάρδαμου, γαρίφαλο και αλάτι. Ορισμένες φορές έχει και άλλα μπαχαρικά όπως κανέλα, κύμινο και πιπερόριζα.
Το μείγμα χρησιμοποιείται για να δώσει γεύση στο πιάτο kitfo με το ωμό βοδινό και μπορεί επίσης, να πασπαλιστεί στα κουκιά (ful medames).
Επιπλέον, η μιτμίτα (mitmita), μπορεί να παρουσιαστεί ως καρύκευμα και πασπαλίζεται σε άλλες λιχουδιές ή με το κουτάλι επάνω σε ένα κομμάτι ιντζέρα (injera), έτσι ώστε να μπορούν να βουτιούνται ελαφρώς σε αυτό τα αλίπαστα.
Δείτε επίσης
• 5
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Υποσημειώσεις
<references responsive="0" group="Υποσημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Υποσημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιθιοπική κουζίνα Κατηγορία:Μείγματα βοτάνων και μπαχαρικών
Εκατερίνα Μαξίμοβα
Η Εκατερίνα Σεργκέεβνα Μαξίμοβα (Ekaterina Sergeevna Maximova) (Екатери́на Серге́евна Макси́мова; 1 Φεβρουαρίου 1939 έως 28 Απριλίου 2009) ήταν μεγάλη σοβιετική και ρωσίδα μπαλαρίνα του δεύτερου μέρους του 20 ου αιώνα, η οποία είχε διεθνή αναγνώριση και φήμη. Ήταν πρίμα μπαλαρίνα του Θεάτρου Μπολσόι για 30 χρόνια, δασκάλα μπαλέτου, Λαϊκός Καλλιτέχνης της ΕΣΣΔ και της Ρωσικής Ομοσπονδίας, νικήτρια διεθνών διαγωνισμών μπαλέτου, νικήτρια πολλών κύριων διεθνών και ρωσικών βραβείων, καθηγήτρια στο GITIS, επίτιμη καθηγήτρια στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, Ακαδημαϊκός της Ρωσικής Ακαδημίας Τεχνών και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Ρωσικού Κέντρου του Διεθνούς Συμβούλιου De La Danse, UNESCO.
Νεανικά χρόνια
Η Εκατερίνα Μαξίμοβα γεννήθηκε στη Μόσχα την 1η Φεβρουαρίου 1939 σε οικογένεια με υψηλή μόρφωση. Ο παππούς της από την πλευρά της μητέρας της ήταν ο Γκούσταβ Σπετ, Ρώσος φιλόσοφος, ιστορικός της φιλοσοφίας, ψυχολόγος, θεωρητικός τέχνης και διερμηνέας (γνώριζε 17 γλώσσες) γερμανικής - πολωνικής καταγωγής. Η μητέρα της Τατιάνα Μαξίμοβα (το γένος Σπετ) ήταν δημοσιογράφος και εκδότης εκδοτικών οίκων και ο πατέρας της Σεργκέι Μαξίμοφ ήταν μηχανικός.
Η πρώην μπαλαρίνα Ελισαβέτα Γκέρντ του μπαλέτου Μαριίνσκι ήταν εκπαιδευτής της Μαξίμοβα στη σχολή μπαλέτου. Η Μαξίμοβα αποφοίτησε από τη σχολή μπαλέτου της Μόσχας το 1958 και εντάχθηκε στα Μπαλέτα Μπολσόι την ίδια χρονιά. Κέρδισε το πρώτο βραβείο στον εθνικό διαγωνισμό μπαλέτου το 1957 ενώ ήταν ακόμα σπουδάστρια μπαλέτου.
Στο Θέατρο Μπολσόι
thumb|left|250px|Η Εκατερίνα Μαξίμοβα ως Κίτρι και ο σύζυγός της Βλαντιμίρ Βασίλιεφ ως Μπασίλιο στο Δον Κιχώτη στο Θέατρο Μπολσόι. (1970) Το πρώτο μπαλέτο της Μαξίμοβα ως χορεύτρια του μπαλέτου Μπολσόι ήταν το Το Πέτρινο Λουλούδι  (στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Κατερίνας). Η απόδοσή της ήταν τόσο εντυπωσιακή, που επιλέχθηκε να πάει στην πρώτη περιοδεία των Μπολσόι στις ΗΠΑ το 1959. Ο αμερικανικός τύπος την ονόμασε «μικρό ξωτικό» και επαινούσε την τεχνική της, τη χάρη και το καλλιτεχνικό της στυλ παρόλο που η θρυλική Γκαλίνα Ουλάνοβα ήταν η πραγματική αίσθηση αυτής της περιοδείας. Αργότερα η Ουλάνουβα έγινε προπονητής μπαλέτου της Μαξίμοβα στα Μπολσόι για πολλά χρόνια.
Η Μαξίμοβα τραυματίστηκε σοβαρά τη σπονδυλική της στήλη κατά τη διάρκεια μιας πρόβας το 1975 και ορισμένοι γιατροί δεν πίστευαν ότι θα περπατούσε ξανά, αλλά επέστρεψε στη σκηνή το 1976.
Η Εκατερίνα Μαξίμοβα ήταν γνωστή ότι απέρριπτε ρόλους, που αισθανόταν ανίκανη να εκτελέσει, με αποτέλεσμα να της αποδώσουν το παρατσούκλι "Κυρία όχι". Το έκανε αυτό επειδή δεν πίστευε στον εαυτό της και στις δεξιότητές της. Αναρωτιόταν πάντα αν ήταν αρκετά καλή για να χορέψει ακόμη καλύτερα από πριν. Είχε πολύ λίγες συνεντεύξεις σε όλη της τη ζωή και πάντα τόνιζε ότι ήταν μια σκληρά εργαζόμενη μπαλαρίνα, που προσπαθούσε μόνιμα να βελτιώσει τις δεξιότητές της. Θα μπορούσε να διατηρήσει ένα πολύ υψηλό επίπεδο απόδοσης και νεανικό στιλ χορού μέσω της 40χρονης καριέρας της. Το 2003 έγραψε την αυτοβιογραφία της και το ονόμασε «Madame No».
Η Εκατερίνα Μαξίμοβα χόρεψε πολλά ντουέτα με τον Βλαντιμίρ Βασιλίεφ, ο οποίος θεωρείται από κάποιους ένας από τους μεγαλύτερους άντρες χορευτές όλων των εποχών. Συμμετείχαν σε πολλές περιοδείες του μπαλέτου Μπολσόι στις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αυστρία, το Βέλγιο, τη Δανία, τη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ιταλία, τις Κάτω Χώρες, την Αυστραλία, την Αργεντινή, την Ιαπωνία και δεκάδες άλλες χώρες στον κόσμο καθώς και σε μια περιοδεία των μπαλέτων Κίροφ (τώρα Μπαλέτο Μαριίνσκι) στο Παρίσι της Γαλλίας. Ήταν ένα από τα αστέρια των Μπολσόι, που χόρευαν στο τελευταίο πρόγραμμα, που παρουσιάστηκε στην παλιά Μητροπολιτική Όπερα στην 39η Οδό και στο Μπρόντγουεϊ στις 8 Μαΐου 1966. Η Εκατερίνα Μαξίμοβα και ο Βασίλιεφ άρχισαν να χορεύουν στο εξωτερικό ως φιλοξενούμενοι αστέρες το 1978. Ευτυχώς, πολλές από τις παραστάσεις τους έχουν διατηρηθεί σε ταινία και αποδεικνύουν μια διαρκή μαρτυρία μιας από τις μεγαλύτερες συνεργασίες μπαλέτου στην ιστορία του χορού. Μεταξύ των άλλων συνεργατών της στο μπαλέτο ήταν η Μ . Λίπα, ο Μ. Λαβρόφσκι και ο Α. Μπογκάτρεφ
Επιτεύγματα μπαλέτου με άλλες ομάδες μπαλέτου
Η Μαξίμοβα προσκλήθηκε να συνεργαστεί με διάσημους σύγχρονους χορογράφους, όπως οι Μωρίς Μπεζάρ, Ρολάν Πετίτ, Κασιάν Γκολεϊζόφσκι, Πιέρ Λακότ, Τζέραλντ Αρπίνο, Τομ Σιλινγκ, Μάρθα Κλαρκ, Λόρκα Μασσίνε και εμφανίστηκε στις παραγωγές μπαλέτου τους και σε αποσπάσματα μπαλέτου για παραστάσεις συναυλιών γκαλά.
Ξεκίνησε επίσης να χορεύει στις παραγωγές του κλασικού μπαλέτου της Μόσχας το 1980, όπου έπαιξε τον ομώνυμο ρόλο στη Ναταλί του Πιέρ Λακότ και τους ρόλους της Ιουλιέτας στο Ρωμαίος και Ιουλιέτα, και της Εύας στη Δημιουργία του Κόσμου. Χόρεψε τον ομώνυμο ρόλο στη Σταχτοπούτα στο Μπαλέτο του Κρεμλίνου σε χορογραφία του συζύγου της, Βλαντιμίρ Βασίλιεφ, ο οποίος επίσης χορογράφησε μεγάλο αριθμό συνθέσεων μπαλέτου για αυτήν κατά τη διάρκεια της καριέρας της.
Η Μαξίμοβα αποφοίτησε από το GITIS (τώρα η Ρωσική Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών) το 1980 με δίπλωμα δασκάλας μπαλέτου και άρχισε να διδάσκει κλασική χορογραφία και σύνθεση χορού εκεί το 1982 ενώ ακόμα χόρευε στο Θέατρο Μπολσόι.
Μετά την αποχώρησή της από το θέατρο Μπολσόι ως μία πρίμα μπαλερίνα το 1988, η Μαξίμοβα συνέχισε να χορεύει τον ρόλο της Ανιούτα στα Μπολσόι κατά τη διάρκεια του 1994 και επιπρόσθετα είχε περισσότερες ευκαιρίες για περιοδείες και εργασία σε άλλους Ρωσικούς θιάσους μπαλέτου και ομάδες μπαλέτου στο εξωτερικό ως γκεστ σταρ για τα επόμενα δέκα χρόνια εκτελώντας μερικούς κλασικούς χορούς με νέα χορογραφία και μοντέρνα μπαλέτα, που δεν υπήρχαν στο ρεπερτόριο των μπαλέτων Μπολσόι.
Καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας της χόρεψε στις διάσημες σκηνές του κόσμου, όπως το Κόβεντ Γκάρντεν (Λονδίνο), Γκραντ Όπερα (Παρίσι), Λα Σκάλα (Μιλάνο), Μετροπόλιταν Όπερα (Νέα Υόρκη), Όπερα της Ρώμης (Rome), Teatro Colon (Μπουένος Άιρες) ) και εμφανίστηκε με διεθνείς ομάδες μπαλέτου: Το Μπαλέτο του 20ου Αιώνα του Μωρίς Μπεζάρ (Βέλγιο) (1977-1978), St. Carlo Theatre (Ιταλία) (1986, 1988-1989), Εθνικό Μπαλέτο της Μασσαλίας Ρονάλ Πετίτ (Γαλλία) (1987), Αγγλικό Εθνικό Μπαλέτο (Μεγάλη Βρετανία) (1989), Αμερικανικό Θέατρο Μπαλέτου (ΗΠΑ) (1990), Εθνικό Θέατρο του Καναδά (1993) και άλλοι.
Παιδαγωγικές και επαγγελματικές δραστηριότητες μπαλέτου
Το 1990 άρχισε να εκπαιδεύει τους κορυφαίους σολίστ σε ρόλους μπαλέτου στο Μπαλέτο του Κρεμλίνου (όπως οι Ν. Μπαλαχνίτσεβα, Τ. Πρεντέινα, Ζ. Μπογκοροδίτσκαγια) και το 1996 με το Μπαλέτο Μπολσόι (όπως οι G. Stepanenko,  S. Lunkina, M. Ryzhkina, A. Nukulina) μαζί με τη διδασκαλία στο GITIS όπου έγινε καθηγήτρια το 1996.
Η Μαξίμοβα και ο Βασίλιεφ ήταν οι ιδρυτές διοργανωτές του διαγωνισμού μπαλέτου Αραμπέσκ στην Περμ της Ρωσίας το 1990 και καθιέρωσαν το βραβείο τους για το «Το καλύτερο ντουέτο» εκεί το 1992. Ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στο Αραμπέσκ έως το 2008.
Η Μαξίμοβα δίδαξε εξειδικευμένα σεμινάρια σε όλο τον κόσμο, υπηρέτησε ως μέλος διαφόρων επιτροπών και συμβουλίων για τις δημιουργικές τέχνες στη Ρωσία και στο εξωτερικό και προσκλήθηκε να γίνει μέλος της κριτικής επιτροπής σε διαγωνισμούς μπαλέτου (ο πρόεδρος της επιτροπής στον 5 ο διεθνή διαγωνισμό μπαλέτου "Premia Rome", Διαγωνισμός μπαλέτου Ιταλίας και Αραμπέσκ (1996-2008) στη Ρωσία και κριτής των διαγωνισμών μπαλέτου στο Τζάκσον ΗΠΑ, το Παρίσι (Γαλλία), τη Λωζάνη (Ελβετία), τη Ναγκόγια (Ιαπωνία), τη Σεούλ (Κορέα) και αλλού).
Ενώ ο Βασίλιεφ ήταν διευθυντής του θεάτρου Μπολσόι, αυτός και η Μαξίμοβα συμμετείχαν ενεργά στο άνοιγμα της πρώτης (εκτός Μόσχας) σχολής μπαλέτου του θεάτρου Μπολσόι στο Joinville της Βραζιλίας το 2000. Και στους δύο απονεμήθηκαν τα υψηλότερα βραζιλιάνικα βραβεία το 2004.
Η τελευταία της παράσταση μπαλέτου ήταν στο γκαλά αφιερωμένο σε αυτήν για τα εξηκοστά γενέθλια την 1η Φεβρουαρίου 1999 στο Θέατρο Μπολσόι.
Με την πάροδο των ετών, η Εκατερίνα Μαξίμοβα έχει λάβει πολλά από τα πιο διάσημα σοβιετικά, ρωσικά και ξένα βραβεία, παράσημα, μετάλλια και τα υψηλότερα βραβεία των χωρών.
Ρόλοι μπαλέτου
Επιλεγμένοι ρόλοι μπαλέτου στο Θέατρο Μπολσόι (η πρώτη ερμηνεύτρια * και η πρώτη  ερμηνεύτρια  στα Μπολσόι **)
Πρωταγωνιστικοί ρόλοι μπαλέτου με άλλες ομάδες χορού (πρώτη  ερμηνεύτρια στη Ρωσία *)
Προσωπική ζωή
Η Εκατερίνα Μαξίμοβα παντρεύτηκε τον Βλαντιμίρ Βασίλιεφ για σχεδόν 50 χρόνια. Δεν είχαν παιδιά.
Πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια στις 28 Απριλίου 2009 σε ηλικία 70 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ρωσίδες χορεύτριες Κατηγορία:Σοβιετικοί χορευτές Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών Κατηγορία:Μπαλέτο
Νοτρ-Νταμ-ντε-Λιβαί
Το Νοτρ-Νταμ-ντε-Λιβαί (γαλλικά: Notre-Dame-de-Livaye) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λιβογκάρ (γαλλικά: Livogards).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Μάγκνους Α΄ της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Ο Μάγκνους Α΄, γερμ. Magnus I (1 Ιανουαρίου 1470 - 1 Αυγούστου 1543) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1507-1543).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Ε΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Δωροθέας των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Το 1543 απεβίωσε στο Ράτσεμπουργκ σε ηλικία 73 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκος Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Γουέλφων, κόρη του Ερρίκου Δ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Ράμλα
Η Ράμλα (εβραϊκά: רַמְלָה‎, Ράμλα, αραβικά: الرملة, αρ-Ράμλαχ (επίσης Ράμλαχ, Ράμλε, Ρέμλε και κάποιες φορές Ράμα) είναι πόλη στο κεντρικό Ισραήλ. Είναι κυρίως εβραϊκή πόλη, αλλά με σημαντική αραβική μειονότητα. Ιδρύθηκε περίπου το 705-715 μ.Χ. από τον τοπικό κυβερνήτη των Ομαγιαδών και μελλοντικό χαλίφη, Σουλεϊμάν ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ. Η Ράμλα βρίσκεται δίπλα στην οδό Via Maris, που συνδέει το παλαιό Κάιρο (Φουστάτη) με τη Δαμασκό, και συγκεκριμένα στη διασταύρωση αυτής με το δρόμο που ενώνει το λιμάνι της Γιάφας με την Ιερουσαλήμ.
Κατακτήθηκε πολλές φορές στη διάρκεια της ιστορίας της, από τους Αββασίδες, Ιχσιδίδες, Φατιμίδες, Σελτζούκους Τούρκους, Σταυροφόρους, Μαμελούκους της Αιγύπτου, Οθωμανούς Τούρκους, Βρετανούς, και Ισραηλινούς. Μετά από μια επιδημία πανώλης το 1347, που μείωσε σε μεγάλο βαθμό τον πληθυσμό της, ένα τάγμα Φραγκισκανών μοναχών ίδρυσε εκεί ένα παράρτημά του. Υπό την αραβική και οθωμανική εξουσία η πόλη αποτέλεσε σημαντικό κέντρο εμπορίου. Ο γαλλικός στρατός του Μεγάλου Ναπολέοντα την κατέλαβε το 1799 καθ'οδόν προς την Άκρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ Κατηγορία:Αραβικές χριστιανικές κοινότητες στο Ισραήλ
DS Automobiles
Η DS Automobiles είναι γαλλική εταιρεία κατασκευής πολυτελών αυτοκινήτων. Για πρώτη φορά εισήχθη το 2009 ως μια θυγατρική υπο-εταιρεία της Citroën, αλλά τελικώς έγινε ξεχωριστή εταιρεία το 2015 (ειδικότερα στην Κίνα, όπου εισήχθη για πρώτη φορά το 2012, κυκλοφόρησε εξ αρχής ως DS Automobiles). Τον Μάιο του 2018, η DS ανακοίνωσε ότι από το 2025 θα πουλάει στη διεθνή αγορά μόνο ηλεκτροκίνητα, 4-κίνητα και υβριδικά αυτοκίνητα.
Το όνομα DS (ντε-ες) σημαίνει Different Spirit (Διαφορετικό Πνεύμα) και Distinctive Series (Ξεχωριστή Σειρά), αλλά παράλληλα αποτελεί και μια εμφανή αναφορά στο εικονικό μοντέλο Citroën DS του 1955 - 1975 (το γνωστό στην Ελλάδα ως «βάτραχος»), όπου το DS σήμαινε déesse, δηλαδή «θεά».
Λογότυπο
Το λογότυπο της DS είναι εντελώς διαφορετικό από το double chevron (διπλό λοχιόσημο) της Citroën και όλα τα μοντέλα της εταιρείας έχουν διαφορετική αισθητική από τα συγγενικά μοντέλα της Citroën, μολονότι βασίζονται σε κοινές πλατφόρμες. Το λογότυπο της εταιρείας DS σχεδιάστηκε από τον Κορεάτη σχεδιαστή Jin Joo. Επίσης, η Citroën έχει παρουσιάσει αρκετά πρωτότυπα σπορ μοντέλα, όπως το Citroën Survolt, με το σήμα της DS. Ένα πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) του 2014, το DS Divine, ανέπτυξε περαιτέρω το Survolt ως ένα πιθανό μελλοντικό σπορ κουπέ της εταιρείας DS.
Μοντέλα
right|thumb|Το διπλό λογότυπο ενός [[DS 4|Citroën DS4 HDi 165 SportChic του 2011, όταν ακόμα η DS ήταν θυγατρική υπο-εταιρεία της Citroën.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Γαλλικά εμπορικά σήματα
Παπαδήμος
Το ελληνικό επώνυμο Παπαδήμος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ντασογκούζ
Το Ντασογκούζ (ρωσικά: Дашогу́з, περίπου "πηγή πέτρας" στα τουρκμενικά), πρώην γνωστό ως Τασαούζ (μέχρι το 1992, ρωσικά: Ташау́з) και Ντασχοβούζ (1992-1999, ρωσικά: Дашхову́з), είναι μια πόλη στο βόρειο Τουρκμενιστάν και πρωτεύουσα της επαρχίας Ντασογκούζ. Τα σύνορα με το Ουζμπεκιστάν είναι περίπου 10 χιλιόμετρα μακριά.
Γεωγραφία
Βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος 41.833° βόρεια, γεωγραφικό μήκος 59.9667° ανατολικά, και βρίσκεται σε υψόμετρο 88 μέτρων. Απέχει περίπου 767 χιλιόμετρα από το Νούκους στο Ουζμπεκιστάν και 460 χλμ. από το Ασγκαμπάτ. Στην κοντινή λίμνη Σαρικαμίς υπάρχουν 65 διαφορετικές ποικιλίες ψαριού.
Κλίμα
Το Ντασογκούζ έχει ένα κρύο ερημικό κλίμα (τύπος BWk, σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν), με ζεστά καλοκαίρια. Οι χειμώνες είναι σχετικά μικροί, αλλά αρκετά κρύοι. Η βροχόπτωση είναι σπάνια καθ΄όλη τη διάρκεια του έτους, με μέσο όρο 100 χιλιοστόμετρων.
Δημογραφικά στοιχεία
Ο πληθυσμός του Ντασογκούζ είναι 275.278 κάτοικοι, σύμφωνα με την εκτίμηση απογραφής του 2012. Είναι κατά κύριο λόγο Τουρκμένοι και Ουζμπέκοι, με μικρότερους αριθμούς Ρώσων, Κορεατών, Καρακαλπάκων και Τάταρων. Ένας μεγάλος αριθμός βίαια εκτοπισμένων από τον πρώην Ισόβιο Πρόεδρο Σαπαρμουράτ Νιγιαζόφ έχουν επανεγκατασταθεί σε περιοχές κοντά στην πόλη.
Μεταφορές
Το αεροδρόμιο Ντασογκούζ παρέχει σύνδεση με τα αεροδρόμια Ασγκαμπάτ, Μαρί, Τουρκμεναμπάτ, Μπαλκαναμπάτ, Τουρκμένμπασι με την Turkmenistan Airlines.
Διάφορα
Το Ντασογκούζ είναι η κύρια πύλη τουριστών που επισκέπτονται το Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο Κόνια-Ουργκέντς. Μερικά από τα κύρια γεωργικά προϊόντα της περιοχής είναι το βαμβάκι και η γιούτα, τα οποία μπορούν να καλλιεργηθούν λόγω της εγγύτητας της πόλης με τον ποταμό Άμου Ντάρια. Είναι επίσης η έδρα του ποδοσφαιρικού συλλόγου Τουράν Ντασογκούζ.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1998, ένας μετεωρίτης H5 βάρους περίπου 7 κιλών έπεσε στο Ντασογκούζ.
Αθλητισμός
Η πόλη διαθέτει 2 γήπεδα: το στάδιο Σπορτ Τοπλούμι και το στάδιο Γκαρασιζλίκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Τουρκμενιστάν
Παπαδήμας
Το ελληνικό επώνυμο Παπαδήμα/Παπαδήμας μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Θεμιστοκλής Λούλης
Ο Θεμιστοκλής Λούλης (1913 - 1η Αυγούστου 2003), του Αλκιβιάδη, ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός, αντιστασιακός και πολιτικός, βουλευτής Ιωαννίνων και ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από την ιστορική οικογένεια Λούλη.Ο πατέρας του, Αλκιβιάδης Λούλης, υπήρξε επίσης αντιστασιακός.
Ο Θεμιστοκλής υπήρξε επιμελητής στο ΕΜΠ και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, τόσο κατά την περίοδο της Κατοχής (με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ) όσο και στη διάρκεια της χούντας. Σύζυγός του ήταν η Διονυσία Γεωργοπούλου.
Εξελέγη βουλευτής Ιωαννίνων με το ΠΑΣΟΚ, στις εκλογές του 1981 και επανεξελέγη το 1985.
Πέθανε υποφέροντας από άνοια την 1η Αυγούστου 2003.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Ιωαννίνων Κατηγορία:Οικογένεια Λούλη
Αθλητική Ένωση Κοράκου
Η Αθλητική Ένωση Κοράκου (ή η ΑΕΚ Κοράκου) είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Κοράκου της επαρχίας Λευκωσίας.
Νου ντε Σιέν
Το Νου ντε Σιέν (γαλλικά: Noues de Sienne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Αθλητική Ένωση Κοράκου
Ιστορία
Η ΑΕΚ Κοράκου ιδρύθηκε το 1999. Χρώματα της ομάδας είναι το βυσσινί, το γαλάζιο και το άσπρο. Η ομάδα εντάχθηκε στις διοργανώσεις της Πανσόλειου Αθλητική Ομοσπονδία (ΠΑΟ) στις διοργανώσεις της οποίας συμμετέχει ανελλιπώς με εξαίρεση την περίοδο 2011-12. Το 2011 εντάχθηκε στην Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) μέσω του πρωταθλήματος ένταξης 2011. Στην μοναδική της συμμετοχή στη Δ΄ κατηγορία, την περίοδο 2011-12, τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΠΑΟ.
Νου ντε Σιέν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νου ντε Σιενουά (γαλλικά: Noues de Siennois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Αθλητική Ένωση Κοράκου
Ιστορία
Το 2018 συμμετείχε στον Πρωτάθλημα Ένταξης μέσα από το οποίο προβιβάστηκε στην Επίλεκτη κατηγορία. Την περίοδο 2018-19 τερμάτισε στην πέμπτη στο πρωτάθλημα της Επίλεκτης κατηγορίας.
1Η ομάδα είχε ένα μηδενισμό.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1999 Κατηγορία:Κοράκου
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2012
Τα 38α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2012
Λαϊκή Δημοκρατία της Ταννού Τιβά
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Ταννού Τιβά ήταν ένα μερικώς αναγνωρισμένο ανεξάρτητο κράτος. Αν και τυπικά ήταν ένα κυρίαρχο, ανεξάρτητο έθνος από το 1921 ως το 1944, θεωρήθηκε όμως δορυφορικό κράτος της Σοβιετικής Ένωσης. Ιδρύθηκε πάνω στα πρώην εδάφη του τιβανικού προτεκτοράτου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, το Κράι Ουργιανχάισκι, ενώ αποτέλεσε μέρος της δυναστείας των Τσινγκ μέχρι το 1911.
Η Σοβιετική Ένωση και η Μογγολική Λαϊκή Δημοκρατία ήταν οι μόνες χώρες που αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της. Το 1944 η Ταννού Τιβά προσχώρησε στη Σοβιετική Ένωση. Επί του παρόντος, το έδαφος που αντιστοιχεί στη Ταννού Τιβά είναι η σημερινή Δημοκρατία της Τιβά εντός της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Κατηγορία:Δημοκρατία της Τιβά Κατηγορία:Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη Κατηγορία:Λαϊκές Δημοκρατίες
ΟΣ Ρουμελάνζ
Η ΟΣ Ρουμελάνζ είναι ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Ρουμελάνζ στο νοτιοδυτικό Λουξεμβούργο. Έχει τερματίσει 3 φορές στη δεύτερη θέση στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λουξεμβούργου (1967–68, 1969–70, 1971–72) ενώ έχει κατακτήσει 2 φορές το κύπελλο (1967–68, 1974–75).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Λουξεμβούργου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1908
Ρι (διοικητική διαίρεση)
Ένα ρι ή χωριό (κορεατικά χάνγκουλ: 리, χάντσα: 里) είναι διοικητική μονάδα, που χρησιμοποιείται στην Βόρεια και Νότια Κορέα. Είναι παρόμοια με την μονάδα του χωριού.
Διοικητικό πλαίσιο
Στην Κορέα, οι περιφέρειες χωρίζονται σε δήμους που ονομάζονται ουπ (συνήθως σε αστικές περιοχές και με τουλάχιστον 20.000 κατοίκους) και σε μιον στις αγροτικές περιοχές (με τουλάχιστον 6.000 κατοίκους). Επίσης, τα εούπ και μιεόν υποδιαιρούνται σε ρι (χωριά).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βόρειας Κορέας Κατηγορία:Γεωγραφία της Νότιας Κορέας
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2022-2023
Το Κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ ανδρών για την περίοδο 2022–23 είναι η 35η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και διοργανώθηκε από την ΕΟΠΕ. Συμμετέχουν συνολικά 17 ομάδες. 7 απ' την Α2 και την Pre League και οι 10 ομάδες της Volleyleague. Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 7 Δεκεμβρίου.
Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Π.Α.Ο.Κ. για 5η φορά στην ιστορία του.
Α' Φάση
Δεν διεξήχθη και οι ομάδες της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών και της Pre League που δήλωσαν συμμετοχή (Α.Ε. Αρμενίων, Α.Ε.Ν. Πανοράματος, Α.Π.Σ. Ήφαιστος Φλώρινας, Α.Ε.Κ., Α.Σ. Άρης, Ν.Γ.Σ.Θ. Ηρακλής και Ο.Π.Α.Θ. Περσέας) προκρίνονται στην Β’ Φάση.
Β' Φάση
Συμμετέχουν οι επτά ομάδες της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών και της Pre League Ανδρών, που δήλωσαν συμμετοχή (Α.Ε. Αρμενίων, Α.Ε.Ν. Πανοράματος, Α.Π.Σ. Ήφαιστος Φλώρινας, Α.Ε.Κ., Α.Σ. Άρης, Ν.Γ.Σ.Θ. Ηρακλής και Ο.Π.Α.Θ. Περσέας). Οι ομάδες χωρίζονται με βάση την Ένωση/Περιφέρεια που ανήκουν σε δύο ζώνες:
Α' Ζώνη Συμπεριλαμβάνονται ομάδες που ανήκουν γεωγραφικά στην Ε.Σ.Π.Α.Α.Α. (Α.Ε.Κ.) και στην Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α. (Α.Ε. Αρμενίων).
Β' Ζώνη Συμπεριλαμβάνονται οι ομάδες που ανήκουν γεωγραφικά στην Ε.ΠΕ.Σ.Θ. (Α.Σ. Άρης, Α.Ε.Ν. Πανοράματος, Ν.Γ.Σ.Θ. Ηρακλής και Ο.Π.Α.Θ. Περσέας) και στην Ε.Σ.ΠΕ.Μ. (Α.Π.Σ. Ήφαιστος).
1η αγωνιστική
Α' Ζώνη
Β' Ζώνη
Άνευ αγώνα προκρίθηκε στην 2η αγωνιστική ο Άρης.