cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νηματική κατηγορία
Τυπικοί ορισμοί
Υπάρχουν δύο ουσιαστικά ισοδύναμοι τεχνικoί ορισμoi των νηματικών κατηγοριών, όπου και οι δύο θα περιγραφούν παρακάτω. Όλες οι συζητήσεις σε αυτή την ενότητα αγνοούν τα σύνολο-θεωρητικά ζητήματα που σχετίζονται με τις "μεγάλες" κατηγορίες. Η συζήτηση μπορεί να γίνει εντελώς ακριβής, για παράδειγμα, περιορίζοντας την προσοχή στις μικρές κατηγορίες ή χρησιμοποιώντας σύμπαντα.
Καρτεσιανοί μορφισμοί και συναρτητές
Αν φ: F → E είναι ένας συναρτητής μεταξύ δύο κατηγοριών και S είναι ένα αντικείμενο του E, τότε η υποκατηγορία του F που αποτελείται από εκείνα τα αντικείμενα χ για τα οποία φ(x)=S και εκείνους τους μορφισμούς m που ικανοποιουν φ(m)=idS, καλείται η ίνα κατηγορία (ή ίνες) πάνω στο S, και συμβολίζεται FS. Οι μορφισμοί της FS ονομάζονται S-μορφισμοί, καθώς και για τα Χ, Υ αντικείμενα της FS, το σύνολο των S-μορφισμών συμβολίζεται με HomS(x,y). Η εικόνα του φ ενός αντικειμένου ή ενός μορφισμού στο F ονομάζεται προβολή του (μέσω της φ). Αν f είναι ενας μορφισμός του Ε, τότε αυτοι οι μορφισμοί του F που απεικονίζονται στο f ονομάζονται f-μορφισμοί, και το σύνολο των f-μορφισμών μεταξύ των αντικειμένων x και y στο F συμβολίζεται με Homf(x,y). Ένας συναρτητης φ: F → E ονομάζεται και E-κατηγορία, ή λέμε οτι μετατρέπει το F σε Ε-κατηγορία ή μια κατηγορία πάνω από το Ε. Ένας E-συναρτητής από μία E-κατηγορία φ: F → E σε μία Ε-κατηγορία ψ: G → E είναι ένας συναρτητής α: F → G έτσι ώστε ψ o α = φ.Οι E-κατηγορίες σχηματίζουν με φυσικό τρόπο μία 2-κατηγορία, με τους 1-μορφισμούς να είναι E-συναρτητές, και 2-μορφισμούς να είναι φυσικοί μετασχηματισμοί μεταξύ E-συναρτητών των οποίων τα συστατικά βρίσκονται σε κάποιο νήμα.
Ένας μορφισμόςm: x → y στο F ονομάζεται E-καρτεσιανός (ή απλά καρτεσιανός), εφόσον πληροί την ακόλουθη προϋπόθεση: Ένας καρτεσιανός μορφισμός m: x → y ονομάζεται αντίστροφη εικόνα της προβολής της f = φ(m); το αντικείμενο x ονομάζεται αντίστροφη εικόνα του y από f.
Οι καρτεσιανοί μορφισμοί μιας νηματικής κατηγορίας FS είναι ακριβώς οι ισομορφισμοί της FS. Μπορεί να υπάρχουν σε γενικές γραμμές περισσότεροι από ένα Καρτεσιανοί μορφισμοί που προβάλλουν σε ένα δοθέν μορφισμόf: T → S, ενδεχομένως έχοντας διαφορετικές πηγές, έτσι μπορεί να υπάρχουν περισσότερες από μία αντίστροφες εικόνες ενός δοθέντος αντικειμένου y στην FS μέσω της f. Ωστόσο, είναι μια άμεση συνέπεια του ορισμού ότι δύο τέτοιες αντίστροφες εικόνες είναι ισόμορφες στην FT.
Ένας E-συναρτητής μεταξύ δύο E-κατηγοριών ονομάζεται καρτεσιανός συναρτητής αν μεταφέρει καρτεσιανούς μορφισμούς σε καρτεσιανούς μορφισμούς. Καρτεσιανοί συναρτητές μεταξύ δύο E-κατηγοριών F,G σχηματίζουν μια κατηγορία CartE(F,G), με φυσικούς μετασχηματισμούς, ως μορφισμούς. Μια ειδική περίπτωση παρέχεται θεωρώντας το E ως E-κατηγορία μέσω του ταυτοτικού συναρτητή: τότε ένας καρτεσιανός συναρτητής από το Ε σε μία Ε-κατηγορία F ονομάζεται ένα καρτεσιανό τμήμα. Έτσι, ένα καρτεσιανό μέρος αποτελείται από μια επιλογή από ένα xS αντικείμενο στην xS για κάθε αντικείμενο S στην Ε, και για κάθε μορφισμό f: T → S η επιλογή  μιας αντίστροφης εικόναςmf: xT → xS.Ένα καρτεσιανό τμήμα είναι επομένως ένα (αυστηρά) συμβατό σύστημα αντίστροφων εικόνων πάνω από τα αντικείμενα της Ε. Η κατηγορία των καρτεσιανών τμημάτων του F συμβολίζεται με
Στη σημαντική περίπτωση όπου το Ε έχει ένα τερματικό στοιχείο e (επομένως, μεταξύ άλλων, όταν το Ε είναι ένας τόπος ή η κατηγορία E/S από βέλη με στόχο S στο Ε, τον συναρτητή
είναι εντελώς πιστές (Λήμμα 5.7 του Giraud (1964))
Νηματικές κατηγορίες και διασπώμενες κατηγορίες
Ο τεχνικά πιο ευέλικτος και οικονομικός ορισμός των νηματικών κατηγοριών βασίζεται στην έννοια των καρτεσιανών μορφισμών. Είναι ισοδύναμο με τον ορισμό από την άποψη των διαχωρισμών,με τον τελευταίο ορισμό να είναι πραγματικότητα ο αρχικός που παρουσιάζεται στο Grothendieck (1959),ο ορισμός από την άποψη των καρτεσιανών μορφισμών εισήχθη στην Grothendieck (1974) το 1960-1961.
Μια Ε κατηγορία φ: F → E είναι μια νηματική κατηγορία (ή μια νηματική E-κατηγορία, ή μια κατηγορία νηματική πάνω Ε) αν κάθε μορφισμός f του Ε του οποίου το συνόλο τιμών των οποίων είναι στην περιοχή της προβολής έχει τουλάχιστον μία αντίστροφη εικόνα, και επιπλέον η σύνθεση m o n οποιωνδήποτε δύο καρτεσιανού μορφισμών m, n του F είναι πάντα καρτεσιανό. Με άλλα λόγια, μια E-κατηγορία είναι μία νηματική κατηγορία, αν υπάρχει πάντα αντίστροφη εικόνα(για μορφισμούς οποίων τα πεδία τιμών βρίσκονται στην περιοχή της προβολής) και είναι μεταβατικές.
Εάν η Ε έχει ένα τερματικό στοιχείο e και αν F είναι νηματική πάνω απο την E, τότε ο ε συναρτητής από τα καρτεσιανά τμήματα στο Fe που ορίζεται στο τέλος της προηγούμενης ενότητας είναι μια ισοδυναμία κατηγοριών και επιπλέον επιμορφισμός αντικειμένων.
Αν F είναι μια νηματική E-κατηγορίας, είναι πάντα δυνατό, για κάθε μορφισμό f: T → S στο Ε και κάθε αντικείμενο y στο FS, για να επιλέξετε (χρησιμοποιώντας το αξίωμα της επιλογής) ακριβώς μια αντίστροφη εικόνα m: x → y.Η κατηγορία των μορφισμών που επιλέχθηκαν έτσι ονομάζεται διάσπαση και οι  επιλεγμένοι μορφισμοί ονομάζονται μορφισμοί μεταφορών (της διάσπασης). Μια νηματική κατηγορία μαζί με διάσπαση ονομάζεται διασπασμένη κατηγορία. Μια διάσπαση ονομάζεται κανονικοποιημένη αν οι μορφισμοί μεταφορών περιλαμβάνουν όλες τις ταυτότητες F,αυτό σημαίνει ότι οι αντίστροφες εικόνες των ταυτοτικών μορφισμών επιλέχθηκαν να είναι ταυτοτικοί μορφισμοί. Προφανώς, αν η διάσπαση υφίσταται, μπορεί να επιλεγεί να ομαλοποιηθεί, Θα θεωρούμε μόνο ομαλοποιημένες διασπάσεις παρακάτω.
Η επιλογή μιας (κανονικοποιημένης) διάσπασης μιας νηματικής E-κατηγορία F καθορίζει, για κάθε μορφισμό f: T → S στο Ε, έναν συναρτητή f*: FS → FT: σε αντικείμενα f* είναι απλά η αντίστροφη εικόνα από την αντίστοιχη μεταφορά μορφισμού, και οι μορφισμοί αυτοί ορίζονται με φυσικό τρόπο από το να ορίζουν την καθολική ιδιότητα του καρτεσιανού μορφισμού. Η λειτουργία που συνδυάζεται με ένα αντικείμενο S του Ε η νηματική κατηγορία FS και σε ένα μορφισμό f τον αντίστροφο συναρτητή εικόνα f* είναι σχεδόν  ανταλλοίωτο συναρτητή από το Ε στην κατηγορία των κατηγοριών. Ωστόσο, σε γενικές γραμμές αδυνατεί να μετατρέψει απολύτως τη σύνθεση των μορφισμών. Αντ 'αυτού, αν f: T → S καιg: U → T είναι μορφισμοί του Ε, τότε υπάρχει ισομορφισμός των συναρτητών Οι ισομορφισμοί πληρούν τις ακόλουθες δύο συμβατότητες: Μπορεί να αποδειχθεί (βλ. Grothendieck (1971) ενότητα 8) ότι, αντιστρόφως, οποιαδήποτε συλλογή συναρτητών f*: FS → FT μαζί με ισομορφισμους cf,g που ικανοποιούν τις συμβατότητες ανωτέρω, ορίζει μια διασπασμένη κατηγορία. Αυτές οι συλλογές αντίστροφων συναρτητών εικόνας παρέχουν μια πιο διαισθητική άποψη για νηματικές κατηγορίες,kαι μάλιστα, ήταν από την άποψη αυτών των συμβατών αντίστροφων συναρτητών εικόνα νηματικών κατηγοριών που εισήχθησαν στην Grothendieck (1959).
Οι ιδέες αυτές απλοποιούνται στην περίπτωση των ομάδων, όπως φαίνεται στο έγγραφο της Brown που αναφέρονται κατωτέρω, το οποίο λαμβάνει μια χρήσιμη οικογένεια από ακριβείς αλληλουχίες από μία ινώδη απεικόνιση των ομάδων.
Διασπάσεις και διάσπαση νηματικών κατηγοριών
Μία (κανονικοποιημένη) διάσπαση, έτσι ώστε η σύνθεση των δύο μορφισμών μεταφορών είναι πάντα ένας μορφισμός μεταφοράς ονομάζεται 'διάσπαση, και μια νηματική κατηγορία με διάσπαση ονομάζεται διασπασμένη (νηματική) κατηγορία. Από την άποψη των συναρτητών αντίστροφης εικόνας η προυπόθεση του να είναι σχησμα σημαίνει ότι η σύνθεση του αντίστροφου συναρτητή εικόνας που αντιστοιχούν σε συναρμολογούμενους μορφισμούς f,g στο Ε ισούται με τον συναρτητή της αντίστροφης εικόνας που αντιστοιχεί στην f o g. Με άλλα λόγια, οι ισομορφισμοί συμβατότητας cf,g του προηγούμενου τμήματος είναι όλα ταυτότητες για μια κατηγορία διάσπασης. Έτσι χωρίζονται οι E-κατηγορίες που αντιστοιχούν ακριβώς στον πραγματικό συναρτητή από την Ε στην κατηγορία των κατηγοριών.
Σε αντίθεση με τις διασπάσεις, δεν είναι όλες οι νηματικές κατηγορίες παραδέχονται φυλλίδια. Για παράδειγμα, δείτε παρακάτω below.
Οι 2-κατηγορίες νηματικών κατηγοριών και κατηγορίες διάσπασης
Οι νηματικές κατηγορίες πάνω από ένα σταθερό έντυπο Ε κατηγορίας 2-κατηγορία Fib(E), όπου η κατηγορία των μορφισμών μεταξύ δύο νηματικών κατηγοριών F και G ορίζεται να είναι η κατηγορία του Carte (F, G) του καρτεσιανού συναρτητή από το F στο G.
Παρομοίως, οι κατηγορίες διάσπαση πάνω από το έντυπο Ε 2-κατηγορία Scin (E) (από το γαλλικό catégorie scindée), όπου η κατηγορία των μορφισμών μεταξύ δύο κατηγοριών διάσπαση F και G είναι η πλήρης υποκατηγορία ScinE (F, G) των E-συναρτητών από το F στο G που αποτελείται από αυτούς τους συναρτητές που μετατρέπουν κάθε μορφισμό μεταφοράς F σε μορφισμό μεταφοράς του Γ. Κάθε τέτοιος μορφισμός της διαίρεσης κατηγορίας E-είναι επίσης ένας μορφισμός της E-νηματικής κατηγορίας, δηλαδή, ScinE(F,G) ⊂ CartE(F,G).
Υπάρχει ένας φυσικός επιλήσμων 2-συναρτητής i: Scin(E) → Fib(E) που ξεχνά απλά τη διάσπαση.
Ύπαρξη ισοδύναμων κατηγοριών διάσπασης
Ενώ δεν είναι όλες νηματικές κατηγορίες παραδέχονται μια διάσπαση, κάθε νηματική κατηγορία στην πραγματικότητα ισοδυναμεί με μια κατηγορία διάσπασης. Πράγματι, υπάρχουν δύο κανονικοί τρόποι για να κατασκευάσει μια ισοδύναμη κατηγορία διάσπαση για μια δεδομένη νηματική κατηγορία F πάνω στο Ε. Πιο συγκεκριμένα, ο επιλήσμων 2-συναρτητής i: Scin(E) → Fib(Ε) αναγνωρίζει το δικαίωμα 2-συζυγής S και αριστερά 2-συζυγής L (Θεωρήματα 2.4.2 και 2.4.4 του Giraud 1971) και S (F) και L (F) είναι οι δύο συναφείς κατηγορίες διάσπασης. Η επέκταση των συναρτητών S (F) → F και F → L (F) είναι τόσο καρτεσιανή όσο και ισοδυναμία (ibid.). Ωστόσο, ενώ η σύνθεσή τους S (F) → L (F) είναι μια ισοδυναμία (των κατηγοριών, και μάλιστα από νηματικές κατηγορίες), δεν είναι σε γενικές γραμμές ένας μορφισμός των κατηγοριών διαίρεσης. Έτσι, οι δύο κατασκευές διαφέρουν σε γενικές γραμμές. Οι δύο προηγούμενες κατασκευές των κατηγοριών διάσπαση χρησιμοποιούνται νε ένα κρίσιμο τρόπο στην κατασκευή της στοίβας που συνδέεται σε μια νηματική κατηγορία (και ειδικότερα στοίβας συνδέεται σε μία προ-στοίβα).
Δείτε επίσης
Κατασκευή του Grothendieck
Το μινόρε της αυγής (τραγούδι)
Το μινόρε της αυγής είναι ρεμπέτικο τραγούδι που δημιουργήθηκε το 1936 με στίχους του Μίνωα Μάτσα και μουσική του Σπύρου Περιστέρη. Η πρώτη εκτέλεση έγινε από τον Απόστολο Χατζηχρήστο, τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Γιάννη Σταματούλη και τον Κώστα Καπλάνη στο μπουζούκι, ενώ έχει ερμηνευτεί και από την Σωτηρία Μπέλλου, τον Γιώργο Νταλάρα, την Χαρούλα Αλεξίου, την Ελευθερία Αρβανιτάκη, την Μαργαρίτα Ζορμπαλά, την Μελίνα Κανά και από πολλούς άλλους.
Πηγές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1936 Κατηγορία:Ρεμπέτικα τραγούδια
Γιάννης Γεωργικόπουλος
Ο Γιάννης Γεωργικόπουλος είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής, αγωνιζόμενος ως πλέι μέικερ. Ήταν διεθνής με τις εθνικές Παίδων και Εφήβων. Γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου του 1973.
Καριέρα
Κατά τις περιόδους 1990-1995 και 1996-1997 αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό.Έπαιξε και στον Απολλών Πατρών. Κατά την περίοδο 1999-00 αγωνίστηκε στο εξωτερικό με την φανέλα της ιταλικής Biella. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας το 1993 και το Διηπειρωτικό Κύπελλο το 1996.
Εθνικές Ομάδες
Στην εθνική Παίδων αγωνίστηκε σε 20 αγώνες και σκόραρε 84 πόντους. Στην εθνική εφήβων αγωνίστηκε σε 35 αγώνες και σκόραρε 323 πόντους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Καμπάνα της Φοντενάιγ
Η καμπάνα της Φοντενάιγ είναι ίσως η αρχαιότερη χρονολογημένη εκκλησιαστική καμπάνα της Γαλλίας που σώζεται μέχρι σήμερα.
Ιστορική αναδρομή
Βρισκόταν σε μια εκκλησία της Φοντενάιγ (Fontenailles, περιοχή κοντά στην Μπαγιέ) της Νορμανδίας και σήμερα φιλοξενείται στο μουσείο της Μπαγιέ. Φέρει επιγραφή με το έτος 1202.
Επιγραφή
Η επιγραφή είναι χαραγμένη με ασυνήθιστους τύπους, μεταξύ Ρωμαϊκής και Γοτθικής γραφής. Παρόμοια γράμματα έχουν βρεθεί και σε αρχαίες καμπάνες στη Μεγάλη Βρετανία, οι οποίες μάλλον είναι εισαγωγής. Παρόμοια γράμματα συναντούμε επίσης και σε άλλες Ευρωπαϊκές αρχαίες καμπάνες που φυλάσσονται στο Μουσείο Bargello της Φλωρεντίας και φέρει την επιγραφή 1184. Ίσως οι τύποι αυτοί να ήταν κοινό χαρακτηριστικό των αρχαίων Ευρωπαϊκών καμπανών.
Φέρει την επιγραφή «+XVXRXIP A MCCII».
Πηγές
Κατηγορία:Καμπάνες Κατηγορία:Νορμανδία
Ηρακλής Πετιμεζάς (αντιστράτηγος)
Ο Ηρακλής Πετιμεζάς (1818 - 1895) ήταν αντιστράτηγος και πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Ο Ηρακλής Πετιμεζάς γεννήθηκε στα Καλάβρυτα και ήταν γιος του Νικόλαου Πετιμεζά. Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα, όπως και τα περισσότερα μέλη της οικογένειας Πετιμεζά· φοίτησε στην σχολή Ευελπίδων και το 1841 έγινε ανθυπασπιστής πυροβολικού. Το 1888 προάχθηκε σε υποστράτηγο για να αποστρατευθεί το 1894 με τον βαθμό του αντιστρατήγου. Διετέλεσε Πρόεδρος Στρατοδικείου και αρχηγός του Α' και Γ' αρχηγείου στρατού.
Την περίοδο 1862 - 1864 αντιπροσώπευσε τα Καλάβρυτα ως πληρεξούσιος στην Β' εθνοσυνέλευση, ενώ για ένα μικρό διάστημα το 1863 έγινε αντιπρόεδρος αυτής στην εκλογή του βασιλιά Γεώργιου.
Πέθανε στην Αθήνα και γιος του ήταν ο Νικόλαος Πετιμεζάς - Λαύρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Ηρακλης
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 1910
Το κύπελλο Ισπανίας 1910 ήταν η όγδοη φορά που διοργανώθηκε το κύπελλο. Η διοργάνωση είχε δύο νικητές.
Κύπελλο FEF
Κυπελλο Ανδρων 1910 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1910
Τσιβιτά Καστελλάνα
Η Τσιβιτά Καστελλάνα είναι πόλη και δήμος στην Επαρχία του Βιτέρμπο, που βρίσκεται 65 χιλιόμετρα βόρεια της Ρώμης. Το όρος Σοράττε (Soratte) βρίσκεται σε απόσταση περίπου 10 χιλιομέτρων στα νοτιοανατολικά.
Ιστορία
Η Τσιβιτά Καστελλάνα ιδρύθηκε κατά την Εποχή του Σιδήρου από τον ιταλικό λαό των Φαλίσκων, οι οποίοι ονόμασαν την πόλη Falerii (αρχαία ελληνικά: Φάληρο (Παλαιό)). Μετά την ήττα των Φαλίσκων στον πόλεμο με τους Ρωμαίους, χτίστηκε από τους τελευταίους μια νέα πόλη περίπου 5 χιλιόμετρα μακριά, που ονομάστηκε Falerii Novi (Νέοι Φαλέριοι).
Η εγκαταλελειμμένη πόλη άρχισε να κατοικείται ξανά την περίοδο των αρχών του Μεσαίωνα, με το νέο όνομα Τσιβιτά Καστελλάνα ("Πόλη του Κάστρου" σε ελεύθερη μετάφραση) να αναφέρεται πρώτη φορά το 994. Στους επόμενους αιώνες η πόλη ήταν ένας δήμους που ανθούσε, συχνά σε αντιμαχία με τον Πάπα και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αφού καταλήφθηκε στις αρχές του 12ου αιώνα από τον Πάπα Πασχάλη Β΄, δόθηκε ως φέουδου στην οικογένεια Σαβέλλι (Savelli) από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΔ΄.
Ο Πάπας Σίξτος Δ΄ ανέθεσε την πόλη στον Καρδινάλιο Ροδρίγο Βοργία, τον μέλλοντα Πάπα Αλέξανδρο ΣΤ΄, ο οποίος άρχισε την κατασκευή του Ρόκκα ("Rocca", Κάστρο), το οποίο ολοκληρώθηκε υπό τον Πάπα Ιούλιο Β΄.
Η Τσιβιτά Καστελλάνα έγινε σημαντικός οδικός κόμβος με την σύνδεση με τη Βία Φλαμίνια (Via Flaminia) (1606) και την κατασκευή της Ponte Clementino (Γέφυρα του Κλήμη) μετά τη γαλλική νίκη εναντίον του Ναπολιτάνικου στρατού το 1709.
Κυριότερα αξιοθέατα
Ο Καθεδρικός της Santa Maria di Pozzano (Santa Maria Maggiore) διαθέτει μια λεπτεπίλεπτη θύρα, κατασκευασμένη το 1210 από τον Laurentius Romanus, το γιο του Jacobus, και τον εγγονό του Cosmas, στο στιλ Κοσμάτι (Cosmatesque), με αρχαίες κολόνες και ψηφιδωτό διάκοσμο. Το εσωτερικό του αναστηλώθηκε τον 18ο αιώνα, αλλά περιέχει ακόμα κάποια κομμάτια του διακόσμου με το στιλ Κοσμάτι. Το ιερό αποτελεί παλαιοχριστιανική σαρκοφάγος του 3ου ή 4ου αιώνα. Η αρχαία κρύπτη και το παλιό σκευοφυλάκιο φιλοξενούν επίσης δείγματα της μεσαιωνικής τέχνης της κεντρικής Ιταλίας.
Η εκκλησία της Santa Chiara έχει αναγεννησιακή θύρα από το 1529, ενώ η Εκκλησία Carmine έχει ένα αξιοπρόσεκτο μικρό κωδωνοστάσιο του 12ου αιώνα, το οποίο ενσωματώνει και ρωμαϊκά στοιχεία.
Το Rocca (κάστρο) ανεγέρθη από τον Αλέξανδρο ΣΤ΄ σε σχέδια του Antonio da Sangallo του Πρεσβύτερου, πάνω σε προϋπάρχουσες οχυρώσεις, και επεκτάθηκε από τους Ιούλιο Β΄ και τον Πάπα Λέοντα Ι΄.
Η Ponte Clementino, η γέφυρα από την οποία προσεγγίζεται η πόλη, χρονολογείται στον 18ο αιώνα.
Στην πόλη επίσης υπάρχουν τα ερείπια του Κάστρου του Paterno, όπου στις 23 Ιανουαρίου 1002 ο Αυτοκράτορας Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας πέθανε σε ηλικία 22 χρονών.
Το Εθνικό Μουσείο της Υπαίθρου των Φαλίσκων, περιέχει ευρήματα από την αρχαία πόλη των Φαλέριων και των γύρω περιοχών.
Πηγές και παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Λάτιου Κατηγορία:Ετρούσκοι
Αισυήτης
1.Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αισυήτης είναι γνωστός ένας Τρώας ευγενής, πατέρας του Αλκαθόου. Ο Αισυήτης έζησε πριν από τον Τρωικό Πόλεμο. Ο τάφος του, με τη μορφή τύμβου, βρισκόταν επάνω σε λόφο, 5 στάδια μακριά από την πόλη της Τροίας (ίσως στο σημερινό Ουζέκ-τεπέ). Κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου ο τύμβος του Αισυήτη είχε χρησιμοποιηθεί ως σκοπιά, επειδή δέσποζε σε ολόκληρη την πεδιάδα της Τροίας. Ο Αισυήτης αναφέρεται στην Ιλιάδα (Ν 427), όπως και ένας άλλος Αισυήτης:
2.ο πατέρας του Αντήνορα κατά μία εκδοχή (Ιλιάδα, Β 793).
Πηγές
Αισυητης Κατηγορία:Θνητοί της ελληνικής μυθολογίας
Μπορς
thumb|250px|Μπορς με [[κρέμα.]] Το Μπορς (borscht, borsch ή borshch) είναι σούπα λαχανικών, διαδεδομένη στην Ανατολική Ευρώπη και στη βόρεια Ασία, στην οποία περιλαμβάνονται συνήθως παντζάρια, τα οποία και της προσδίδουν έντονα κόκκινο χρώμα. Σε άλλες ποικιλίες της συνταγής, τα παντζάρια αντικαθίστανται από τοματοπολτό που της προσδίδουν πορτοκαλόχρωμη απόχρωση ή ξινολάπαθο (Rumex acetosa, щавель) (πράσινο μπορς). Creator Andriy Oliynych @x_smd_x
Καφτερό και δροσερό μπορς
Υπάρχουν δύο κύριες παραλλαγές του μπορς που αναφέρονται γενικά ως καφτερή και κρύα. Βασίζονται γενικώς στα κοκινογούλια, αλλά ετοιμάζονται και σερβίρονται διαφορετικά.
Το καφτερό μπορς, το πλέον δημοφιλές είναι μια πηκτή σούπα με πολλά ευκαιριακά συστατικά, αναλόγως τη συνταγή που ακολουθεί κάθε εθνική κουζίνα. Στα συστατικά περιλαμβάνονται καρότα, πατάτες, κρεμμύδια, μανιτάρια, και κρεατικά (κοτόπουλο, χοιρινό, ή μοσχάρι). Στην απλούστερη εκδοχή του είναι συνήθως ζωμός βοδινών οστών με παστά λαχανικά -παστά για λόγους συντήρησης στον βαρύ ρωσικό χειμώνα- και πατάτες κομμένες σε κύβους.
Το δροσερό μπορς απαντάται συνήθως στην κουζίνα των Εβραίων Ασκενάζι και σε άλλες κουζίνες του δυτικού κόσμου. Είναι μια απλή γλυκιά στη γεύση σούπα με ψιλοκομμένα παντζάρια σε χυμό λεμονιού και μέντας με κρεμμύδια και ζάχαρη. Σε μία από της ποικιλίες του το δροσερό μπορς γίνεται με την ήπια ρωσική μπύρα Κβας.
Προέλευση και πολιτισμοί
Το μπορς θεωρείται ότι προήλθε από την Ουκρανία. είναι επίσης τμήμα της τοπικής διατροφής των ανατολικο-ευρωπαίων καθώς και εθνικών ομάδων της κεντρικής Ευρώπης. Η σούπα ονομάζεται μπαρσιάι στην Λιθουανική, και συχνά αποδίδεται ως μπροστς στη Γερμανική (στην ανατολική Ρωσία ονομάζεται μπαρτς), μπορστς στη Ρωσική και Ουκρανική και μπορς στη Ρουμανική.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Σούπες Κατηγορία:Ρωσική κουζίνα Κατηγορία:Ασκεναζική κουζίνα Κατηγορία:Ρουμάνικη κουζίνα Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα Κατηγορία:Σλαβική κουζίνα Κατηγορία:Αρμενική κουζίνα Κατηγορία:Εθνικά πιάτα Κατηγορία:Πολωνικές σούπες Κατηγορία:Ουκρανικές σούπες Κατηγορία:Λιθουανική κουζίνα
Borș
Φρίντριχ Άλφρεντ Κρουπ
μικρογραφία| Via Krupp στο Κάπρι Ο Φρίντριχ Άλφρεντ Κρουπ (γερμανικά: Friedrich Alfred Krupp) (17 Φεβρουαρίου 1854 – 22 Νοεμβρίου 1902) ήταν Γερμανός επιχειρηματίας κατασκευαστικής χάλυβα και επικεφαλής της εταιρείας Krupp. Ήταν γιος του Άλφρεντ Κρουπ και κληρονόμησε την οικογενειακή επιχείρηση όταν ο πατέρας του πέθανε το 1887. Ενώ ο πατέρας του προμήθευε σε μεγάλο βαθμό σίδηρο και χάλυβα, ο Φρίντριχ μετέφερε την παραγωγή της εταιρείας του πίσω στην κατασκευή όπλων. Ο Φρίντριχ επέκτεινε πολύ την Krupp και εξαγόρασε την Germaniawerft το 1896, γεγονός που του έδωσε τον έλεγχο της κατασκευής πολεμικών πλοίων στη Γερμανία. Επόπτευσε την ανάπτυξη του χάλυβα νικελίου, των U-boat, του κινητήρα ντίζελ και πολλών άλλων. Πέθανε, πιθανώς από αυτοκτονία, το 1902, αφού κατηγορήθηκε για ομοφυλοφιλία. Η κόρη του, Μπέρτα, κληρονόμησε την εταιρεία.
Βιογραφία
Ο Κρουπ γεννήθηκε στο Έσσεν της Γερμανίας. Ο πατέρας του ήταν ο Άλφρεντ Κρουπ, ο οποίος μετέτρεψε τα μικρά τοπικά σιδηρουργεία της Krupp σε μια από τις πιο ισχυρές εταιρείες στον κόσμο. Μεγαλωμένος στην ανθυγιεινή ατμόσφαιρα του Ρουρ, υπέφερε από άσθμα και ενδιαφερόταν περισσότερο για τις φυσικές επιστήμες παρά για τις επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα ο πατέρας του να σκέφτεται ακόμη και να μεταβιβάσει την εταιρεία σε έναν από τους ανιψιούς του.
Ωστόσο, το 1887, ο Φρίντριχ ανέλαβε την ηγεσία της εταιρείας του αποθανόντα πατέρα του. Παντρεύτηκε τη βαρόνη Μάργαρετ φον Έντε (1854-1931). Μαζί έκαναν δύο κόρες: την Μπέρτα και τη Μπάρμπαρα (παντρεμένη με τον Τίλο φον Βιλμόφσκι).
Ενώ ο πατέρας του προμήθευε σε μεγάλο βαθμό σίδηρο και χάλυβα για σιδηροδρόμους στην Αμερική, με την άνοδο της Carnegie Steel, ο Φρίντριχ επανέστρεψε την παραγωγή της εταιρείας του στην κατασκευή όπλων. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, επέκτεινε σημαντικά την Krupp, εξαγοράζοντας τη Germaniawerft το 1896, η οποία του έδωσε τον έλεγχο της κατασκευής πολεμικών πλοίων στη Γερμανία. Επόπτευσε την ανάπτυξη του χάλυβα νικελίου, των U-boat, του κινητήρα ντίζελ και πολλών άλλων.
Ο Κρουπ αύξησε και διαφοροποίησε την παραγωγή των Krupp Works, την οποία επέκτεινε με την ενσωμάτωση άλλων επιχειρήσεων. Ως μέλος της Βουλής των Λόρδων της Πρωσίας και του Συμβουλίου της Επικρατείας, υπηρέτησε επίσης στο Ράιχσταγκ της Γερμανίας από το 1893 έως το 1898.
Για τέσσερα χρόνια, ξεκινώντας από το 1898, ο Κρουπ περνούσε αρκετούς μήνες το χρόνο στο ιταλικό νησί Κάπρι, όπου έμενε στο ξενοδοχείο Quisisana. Εκεί διατηρούσε δύο γιοτ, τη Μάγια και τον Πουριτάνο. Το χόμπι του ήταν η ωκεανογραφία. Εκεί συνάντησε τον Άντον Ντορν και τον Ιγκνάτσιο Τσέριο.
Το 1902 πέθανε, φαινομενικά από αυτοκτονία. Η κόρη του, Μπέρθα, κληρονόμησε την εταιρεία και λίγο αργότερα παντρεύτηκε τον Γκούσταφ Κρουπ φον Μπόλεν ουντ Χάλμπαχ, τον εγγονό του Χένρι Μπόλεν.
Σκάνδαλο και θάνατος
Στη δεκαετία του 1890, ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου Bristol στο Βερολίνο ανακάλυψε ότι ο Κρουπ συναντούσε νεαρούς Ιταλούς εραστές και η ομοφυλοφιλία στη Γερμανία ήταν ποινικοποιημένη, αλλά ο σύμμαχος του Κρουπ, Γουλιέλμος Β΄ απέτρεψε οποιαδήποτε ανάπτυξη αντιπαράθεσης στη Γερμανία. Ωστόσο, δεν είχε καμία επιρροή στα γεγονότα στην Ιταλία.
Στις 15 Νοεμβρίου 1902, το σοσιαλδημοκρατικό περιοδικό Vorwärts ισχυρίστηκε ότι ο Κρουπ ήταν ομοφυλόφιλος, ότι είχε αρκετούς δεσμούς με αγόρια και άντρες στο Κάπρι και ότι η πιο στενή του σχέση ήταν με τον Αντόλφο Σχιάνο, έναν 18χρονο κουρέα και ερασιτέχνη μουσικό. Αυτή η αναφορά εμφανίστηκε στον γερμανικό Τύπο μήνες αφότου δημοσιεύτηκαν σε τοπικές και ναπολιτάνικες εφημερίδες ιστορίες ομοφυλοφιλικών οργίων, ενός ξένου επιχειρηματία που δεν κατονομάζεται, ζητώντας να διερευνηθεί το ζήτημα. Οι ντόπιοι του Κάπρι γνώριζαν τις ομοφυλοφιλικές δραστηριότητες του Κρουπ, αλλά όσοι είχαν θέσεις εξουσίας έκαναν τα στραβά μάτια, συμπεριλαμβανομένου του ιδιοκτήτη του Quisisana, ο οποίος είχε επιρροή σε ένα τοπικό πολιτικό κόμμα, στο οποίο ο Κρουπ συνεισέφερε κεφάλαια. Η ναπολιτάνικη εφημερίδα Il Mattino ήταν η πρώτη που δημοσίευσε άρθρο πάνω στο ζήτημα, ενώ απέκρυψε το όνομα του Κρουπ. Η πηγή της εφημερίδας στο Κάπρι ήταν ένας δάσκαλος που είχε αγανακτήσει με την επιλογή του Κρουπ για έναν διαφορετικό καθηγητή ιταλικής γλώσσας. Αυτός ο δάσκαλος είχε επίσης δεχτεί έντονη κριτική από το ίδιο πολιτικό κόμμα που λάμβανε την υποστήριξη και οικονομική ενίσχυση του Κρουπ, με αποτέλεσμα ο δάσκαλος να υποστηρίξει το αντίπαλο πολιτικό κόμμα.
Ο Κρουπ επέστρεψε στη Γερμανία, περιμένοντας ότι θα ξεχαστεί το σκάνδαλο. Αντίθετα, οι ιταλικές εφημερίδες συνέχισαν να αναφέρουν έναν πλούσιο ξένο καπιταλιστή ως το κέντρο της ομοφυλοφιλικής δραστηριότητας. Η πρώτη αναφορά στη Γερμανία εμφανίστηκε στην καθολική εφημερίδα Augsburger Postzeitung τον Αύγουστο του 1902. Παρέθεσε αναφορές σε δύο ιταλικές εφημερίδες και όπως αυτές, περιέγραψε αλλά δεν κατονόμασε τον βιομήχανο.
Τον Οκτώβριο του 1902, η σύζυγος του Κρουπ, Μάργκαρετ φον Έντε έλαβε ανώνυμες επιστολές και, σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, διακυβευτικές φωτογραφίες από τα όργια του συζύγου της. Ζήτησε από τον Γουλιέλμο Β΄, έναν οικογενειακό φίλο του Κρουπ, να αναλάβει δράση κατά του συζύγου της. Ο Κάιζερ απάντησε κλείνοντάς την σε ένα φρενοκομείο.
Στη συνέχεια, η εφημερίδα Vorwärts δημοσίευσε το άρθρο της με τίτλο «Ο Κρουπ στο Κάπρι», αναφέροντας: «Εάν ο Κρουπ συνεχίσει να ζει στη Γερμανία, θα υπόκειται σε κυρώσεις σύμφωνα με την παράγραφο 175 του Κώδικα. Όταν ορισμένες παράνομες πρακτικές οδηγούν σε δημόσιο σκάνδαλο, η αστυνομία έχει καθήκον να προωθήσει νομικές ενέργειες». Σύμφωνα με την παράγραφο 175, οι ομοφυλοφιλικές πράξεις τιμωρούνταν με χρόνια σκληρής εργασίας.
Ο Κρουπ μήνυσε την εφημερίδα και ζήτησε βοήθεια από τους συμμάχους του στην κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένου του Γουλιέλμου Β΄. Αντίγραφα της Vorwärts κατασχέθηκαν και καταστράφηκαν, ακόμη και στα σπίτια των συνδρομητών. Φαινόταν ότι ο Κρουπ είχε αποφασίσει να καταπολεμήσει το φαινόμενο. Ωστόσο, είχε εξαντληθεί ως τότε ψυχολογικά, ίσως λόγω της υποψίας ότι αυτή τη φορά το σκάνδαλο ήταν τόσο μεγάλο και βάσιμο που ακόμη και τα πλούτη του και οι φιλίες του δεν μπορούσαν να τον σώσουν αν γινόταν η δέουσα διαδικασία.
Μια εβδομάδα αφότου η Vorwärts δημοσίευσε τους ισχυρισμούς εναντίον του Κρουπ, στις 22 Νοεμβρίου 1902, ο Κρουπ πέθανε. Δεν είναι βέβαιο αν αυτοκτόνησε ή απεβίωσε από κάποια ασθένεια.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί βιομήχανοι Κατηγορία:Γερμανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Γερμανοί Προτεστάντες Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Λόρδων της Πρωσσίας
Σοπντέτ
Αμέσως μετά που ο Σείριος εμφανίζεται στον ουρανό τον Ιούλιο (ηλιακή εμφάνιση), αρχίζει η ετήσια πλημμύρα του Νείλου, και έτσι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν συνδέσει τα δύο γεγονότα. Κατά συνέπεια η Σοπντέτ ταυτιζόταν με τη θεά της γονιμότητας της γης, που έφερνε η πλημμύρα του Νείλου. Η σημασία που είχε η τελευταία για τους αρχαίους Αιγυπτίους, τους έκανε να βασίσουν το ημερολόγιό τους στην ηλιακή ανατολή του Σείριου.
Η Σοπντέτ είναι η σύζυγος του Sah, ο αστερισμός του Ωρίωνα, κοντά στον οποίον εμφανίζεται στον νυχτερινό ουρανό ο Σείριος, και η Αφροδίτη κάποιες φορές θεωρείται παιδί τους. Ο Ωρίωνας λόγω του σχήματός του ως ανθρώπινης μορφής, τελικά ταυτίστηκε με την μορφή του Ώρου, και έτσι εκτός από θεά της γονιμότητας της γης η Σοπντέτ άρχισε να θεωρείται έκφανση της Ίσιδας.
Μετά την εμφάνιση του Σείριου αρχίζει η ζέστη του καλοκαιριού, κάτι που αναφερόταν ως Sopdu, που σημαίνει "(αυτός που είναι) με τον Sopd", Sopd όντας απλώς το αρσενικό και η ρίζα της λέξης Sopdet. Καθώς η ζέστη άρχιζε μετά την εμφάνιση του Σείριου, θεωρούνταν ότι η Σοπντέτ τη "γεννούσε", και έτσι ο Σοπντού ήταν παιδί της, καθώς και παιδί του Sah.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας
Ιατρικός κώδικας της Μονής Χιλανδαρίου
Πιστεύεται ότι γράφτηκε τον 15ο ή τον 16ο αιώνα από άγνωστο συγγραφέα, αν και πιστεύεται ότι οι συγγραφείς ήταν περισσότεροι από ένας.
Πηγές
Κατηγορία:Σερβική λογοτεχνία του Μεσαίωνα Κατηγορία:Μονή Χιλανδαρίου
Δον Ζουάν (Μπάιρον)
Δον Ζουάν (αγγλικός τίτλος: Don Juan) είναι σατιρικό αφηγηματικό ποίημα του Άγγλου ποιητή Λόρδου Μπάιρον που δημοσιεύθηκε από το 1819 έως το 1824.
Ο χαρακτήρας του Δον Ζουάν βασίζεται στους ισπανικούς λαϊκούς θρύλους, ωστόσο η πλοκή του ποιήματος είναι του Μπάιρον. Πρόκειται για μια διασκεδαστική παρωδία, όπου ο δον Ζουάν, σε αντίθεση με τον μύθο του διαβόητου σαγηνευτή αλλά και στον αντίποδα του Βυρωνικού ήρωα, είναι ένας αθώος νεαρός, συμπαθητικός και αφελής, έρμαιο των γεγονότων και των γυναικών.
Σε 17 άσματα και σε οκτάβες, το μακροσκελές ποίημα αφηγείται με φαιδρό και εσκεμμένα προκλητικό τόνο τις περιπέτειες ενός νεαρού Ισπανού που, στα τέλη του 18ου αιώνα, εξ αιτίας ενός παράνομου έρωτα, απομακρύνεται από την πόλη του τη Σεβίλλη. Μετά από ένα δραματικό ναυάγιο, φθάνει στην Ελλάδα, ερωτεύεται, πωλείται σκλάβος, δραπετεύει, συμμετέχει σε μάχες και βρίσκεται στη Ρωσία, όπου γίνεται ο αγαπημένος της αυτοκράτειρας Αικατερίνης Β΄ που τον στέλνει σε αποστολή στην Αγγλία.
Μετά τη δημοσίευσή τους το 1819, τα δύο πρώτα άσματα επικρίθηκαν έντονα ως ανήθικα επειδή ο Μπάιρον σατίριζε την αγγλική κοινωνία και δημόσια πρόσωπα της εποχής του. Μέχρι τον θάνατό του το 1824, ο ποιητής είχε ολοκληρώσει 16 άσματα, ενώ το 17ο παρέμεινε ημιτελές. Το έργο θεωρείται από τον ίδιο τον συγγραφέα ως το αριστούργημά του και το πιο προσωπικό έργο του.
Σύνθεση
αριστερά|μικρογραφία|Εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης, 1819 Ο Μπάιρον έγραψε τα δύο πρώτα άσματα στη Βενετία, από τον Αύγουστο του 1818 έως τον Ιανουάριο του 1819. Και τα δύο εκδόθηκαν τον Ιούλιο του 1819. Ο εκδότης του Τζον Μάρεϊ του ζήτησε να περικόψει ορισμένα αποσπάσματα, φοβούμενος σκάνδαλο λόγω των αιχμηρών υπαινιγμών στην πρώην σύζυγο του Μπάιρον Ανναμπέλα Μίλμπανκ και τον καταστροφικό γάμο τους, τις επιθέσεις στον βραβευμένο ποιητή Ρόμπερτ Σάουδι, στον λόρδο Κάσλρεϊ και άλλα γνωστά πρόσωπα εύκολα αναγνωρίσιμα από τους αναγνώστες.
Πιεσμένος και από τους φίλους του, ο ποιητής δέχθηκε τη λογοκρισία και μια ανώνυμη έκδοση. Ωστόσο, και παρά τις αλλαγές, με την κυκλοφορία τους τον Ιούλιο 1819 τα δύο πρώτα άσματα προκάλεσαν την κατακραυγή, που όμως δεν εμπόδισε τον Μπάιρον να συνεχίσει να γράφει.
Ο αφηγητής
Ο ήρωας του ποιήματος δεν είναι στην πραγματικότητα ο δον Ζουάν. Ο αληθινός «ήρωας» είναι ο κυνικός, κουρασμένος από τον κόσμο αφηγητής του. Πρόκειται για έναν αριστοκράτη, του οποίου οι απόψεις μοιάζουν εντυπωσιακά με του Μπάιρον. Ο απογοητευμένος τόνος του αντανακλά την προσωπική αίσθηση απογοήτευσης του Μπάιρον. Το ποίημα του έδωσε την ευκαιρία να προβάλει μια σειρά από δικές του ανησυχίες και οράματα και με το έντονο χιούμορ και το πνεύμα του να επικρίνει και να σατιρίσει την κοινωνία και να επιτεθεί σε δημόσια πρόσωπα. Ο αφηγητής συχνά ξεφεύγει από την ιστορία, σε ένα σημείο εξυμνεί την παλιά δόξα της Ελλάδας και παροτρύνει έμμεσα σε πατριωτική δράση. Επίσης, η περιγραφή της πολιορκίας του Ισμαηλίου είναι μια καταγγελία της φρικαλεότητας του πολέμου.
Υπόθεση
μικρογραφία|250x250εσ|Η βάρκα του Δον Ζουάν, πίνακας του [[Ευγένιος Ντελακρουά|Ντελακρουά, 1840]] '''1ο άσμα. Στην Ισπανία.''' Ο δον Ζουάν γεννήθηκε στη Σεβίλλη. Ο πατέρας του δον Χοσέ, άνθρωπος με μάλλον ελεύθερα ήθη, πέθανε όταν ο γιος του ήταν σε βρεφική ηλικία. Η μητέρα του δόνα Ινές, μια μορφωμένη γυναίκα, φρόντισε για την ολοκληρωμένη πνευματική και ηθική ανάπτυξη του γιου της. Ωστόσο, στα 16 του, ο όμορφος νεαρός ταράζει την καρδιά της νεαρής δόνας Τζούλιας, συζύγου του δον Αλφόνσο, και γίνεται εραστής της. Υποπτευόμενος την απιστία της, ο δον Αλφόνσο εισβάλλει στην κρεβατοκάμαρα, ακολουθούμενος από τους σωματοφύλακές του που δεν βρίσκουν τίποτε ύποπτο, καθώς ο Ζουάν είχε κρυφτεί κάτω από το κρεβάτι. Αργότερα, επιστρέφοντας μόνος στην κρεβατοκάμαρα, ο δον Αλφόνσο βλέπει τα παπούτσια του Ζουάν και καθώς μαλώνει με τη γυναίκα του, ο νεαρός καταφέρνει να φύγει. Ως αποτέλεσμα του σκανδάλου, η μητέρα του τον απομακρύνει για ασφάλεια στο μακρινό Κάδιθ και ο δον Αλφόνσο κλείνει τη γυναίκα του σε μοναστήρι. μικρογραφία|250x250εσ|Η Χαηδή ανακαλύπτει τον δον Ζουάν που ξεβράστηκε στην ακτή. Ford Madox Brown. 1878 '''2ο, 3ο και 4ο άσμα. Στην Ελλάδα.''' Ο δον Ζουάν ταξιδεύει στο Κάδιθ, συνοδευόμενος από τον δάσκαλό του ιερέα Πεντρίγιο και υπηρέτες. Μια σφοδρή καταιγίδα καταστρέφει το πλοίο και ο νεαρός, η συνοδεία του και μερικοί ναύτες σώζονται με μια μικρή βάρκα που παρασύρεται στο Αιγαίο. Μετά από λίγες μέρες τους τελειώνουν τα τρόφιμα και οι ναυαγοί τρώνε πρώτα τον σκύλο του δον Ζουάν και μετά τον δάσκαλό του. Όσοι τρώνε ανθρώπινο κρέας τρελαίνονται και πεθαίνουν. Όταν τελικά φάνηκε η στεριά, ο μόνος επιζών του ναυαγίου είναι ο δον Ζουάν που η θάλασσα τον ξεβράζει, μισοπεθαμένο, σε ένα νησί των Κυκλάδων. Εκεί τον βρίσκει η Ελληνίδα Χαηδή που τον σώζει από τον θάνατο φροντίζοντάς τον σε μια σπηλιά στην παραλία. Η κοπέλα, εκμεταλλευόμενη την απουσία του πατέρα της που ήταν πειρατής και έλειπε, επισκέπτεται τον νεαρό καθημερινά και ερωτεύονται, παρόλο που δεν μιλούν ούτε καταλαβαίνουν τη γλώσσα του άλλου.
Οι κάτοικοι του νησιού, πεπεισμένοι ότι ο πατέρας της Χαηδής, ο Λάμπρος, σκοτώθηκε, οργανώνουν μια γιορτή για τους δύο ερωτευμένους. Ο Λάμπρος, στο μεταξύ, αποβιβάζεται στο νησί και κρυφά παρατηρεί τι συμβαίνει. Οι δύο εραστές ξυπνούν και ανακαλύπτουν ότι ο πατέρας της Χαηδής επέστρεψε. Βοηθούμενος από τους συντρόφους του πειρατές, ο Λάμπρος συλλαμβάνει τον Ζουάν και τον επιβιβάζει σε ένα πειρατικό πλοίο που θα τον παραδώσει στο σκλαβοπάζαρο στην Κωνσταντινούπολη. Η Χαηδή απελπισμένη που έχασε τον αγαπημένο της και έγκυος στο παιδί του Ζουάν πεθαίνει.
'''5ο άσμα και 6ο άσμα. Σκλάβος στο χαρέμι.''' Στο σκλαβοπάζαρο, ο δον Ζουάν γνωρίζει τον Άγγλο Τζον Τζόνσον, επίσης αιχμάλωτο. Ο μαύρος ευνούχος Μπάμπα τους αγοράζει και τους οδηγεί στο σαράι. Εκεί διατάζει τον Ζουάν να ντυθεί με γυναικεία ρούχα, απειλώντας τον με ευνουχισμό αν αρνηθεί. Στη συνέχεια τον οδηγεί στη σουλτάνα Γκιουλμπιέζ, την 26χρονη τέταρτη και αγαπημένη σύζυγο του σουλτάνου. Ο περήφανος ευγενής αρνείται να φιλήσει το πόδι της, αλλά δέχεται να της φιλήσει το χέρι. Η σουλτάνα τον είχε δει στην αγορά το πρωί και ζήτησε από τον Μπάμπα να της τον αγοράσει, παρά τον κίνδυνο να τον ανακαλύψει ο σουλτάνος. Με τη σκέψη στη Χαηδή, ο Ζουάν απορρίπτει τις ερωτικές προτάσεις της, κάτι που οδηγεί τη γυναίκα σε ξέσπασμα θυμού και δακρύων. Ο Μπάμπα ανακοινώνει την άφιξη του σουλτάνου, ο οποίος προσέχει την ελκυστική Χριστιανή «Ζουάννα» και δηλώνει ότι οι άπιστοι δεν πρέπει να είναι τόσο όμορφοι.
Ο δον Ζουάν και ο Τζον Τζόνσον αποδεικνύονται ατρόμητοι στην αγριότητα και τη σφαγή της ρωσικής πολιορκίας κατά των Τούρκων. Συμμετέχουν στη μάχη στο τελευταίο οχυρό όπου αμύνονται ο Τατάρ μπέης και οι πέντε γιοι του. Όλοι σκοτώνονται. Η πόλη λεηλατείται, οι Ρώσοι συνολικά σκοτώνουν 40.000 Τούρκους, μεταξύ των οποίων γυναίκες και παιδιά. Ο δον Ζουάν σώζει ένα 10χρονο κορίτσι από δύο Κοζάκους που είχαν σκοπό να το βιάσουν και να το σκοτώσουν. Στον απόηχο της πολιορκίας, ο δον Ζουάν για τη γενναιότητα που επέδειξε στο πεδίο της μάχης ανακηρύσσεται ήρωας και αποστέλλεται στην Αγία Πετρούπολη να αναγγείλει τη νίκη στην Αικατερίνη Β', στη συνοδεία του βρίσκεται και η διασωθείσα Λεϊλά, που έχει ορκιστεί να την προστατεύει σαν κόρη του. μικρογραφία|[[Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας|Αικατερίνη Β', πίνακας του Ιβάν  Αργκούνοφ, 1762.]] 9ο και 10ο άσμα. Στη Ρωσία. Στην αυτοκρατορική ρωσική αυλή, τον υποδέχεται η Αικατερίνη Β' σε δημόσια ακρόαση και εντυπωσιάζεται από τον τολμηρό και όμορφο στρατιώτη. Η Αικατερίνη του Μπάιρον είναι 48 ετών και αρκετά σαγηνευτική γυναίκα, οπότε ο Ζουάν μπορεί να τη βρει ελκυστική (στην πραγματικότητα ήταν 61 ετών τότε). Οι αυλικοί τον ζηλεύουν για την εύνοια και το ενδιαφέρον της τσαρίνας.
Το κρύο κλίμα της Ρωσίας κάνει τον δον Ζουάν να αρρωστήσει βαριά. Οι γιατροί αμφιβάλλουν για την ανάρρωσή του. Όταν τελικά αναρρώνει, συστήνουν να αλλάξει κλίμα. Με βαριά καρδιά, η Τσαρίνα στέλνει τον αγαπημένο της δυτικά, στο θερμότερο, εύκρατο κλίμα της Αγγλίας. Φαινομενικά, ο δον Ζουάν βρίσκεται σε διπλωματική αποστολή για τη διαπραγμάτευση μιας συνθήκης μεταξύ Ρωσίας και Βρετανίας. Στην πραγματικότητα, η αυτοκράτειρα του εξασφαλίζει την υγεία, την εύνοιά της και τα οικονομικά του. Μαζί του βρίσκεται και η Λεϊλά, η οποία, παρά τις προσπάθειες του κηδεμόνα της, δεν άλλαξε την πίστη της. Διασχίζοντας όλη την Ευρώπη, φθάνει στην Αγγλία.
'''11ο έως 16ο άσμα. Στην Αγγλία.''' Ο ήρωας φτάνει στο Λονδίνο. Ο ποιητής περιγράφει την τεράστια πόλη, γεμάτη αντιθέσεις. Κατά την πρώτη του βόλτα, δέχεται επίθεση από ληστές. Αμυνόμενος, τραυματίζει έναν από αυτούς, μετανιώνει και περιποιείται την πληγή του ετοιμοθάνατου ληστή ο οποίος δυστυχώς πεθαίνει. Αργότερα, ως απεσταλμένος της Ρωσίας, ο δον Ζουάν γίνεται δεκτός στην αγγλική αυλή, όπου οι αυλικοί τον θαυμάζουν και γοητεύονται από την προσωπικότητά του. Μένει σε μια ακριβή σουίτα ξενοδοχείου και αναθέτει την κηδεμονία της Λεϊλά στην αξιοπρεπή λαίδη Πίντσμπεκ. Η καλή αγγλική κοινωνία τον υποδέχεται θερμά και πολιορκείται από υποψήφιες νύφες και τις μητέρες τους. μικρογραφία|Εικονογράφηση για τον Δον Ζουάν, 1849. Οι αγγλο-ρωσικές διπλωματικές σχέσεις απαιτούν συναντήσεις μεταξύ του λόρδου Χένρι Αμεντεβίλ και του δον Ζουάν, με τον οποίο γίνεται φίλος και τακτικός επισκέπτης στο σπίτι του στο Λονδίνο. Η λαίδη Αντελίνα και ο λόρδος Αμεντεβίλ προσκαλούν 30 εκλεκτούς καλεσμένους σε μια γιορτή στο κτήμα τους στην εξοχή. Ακολουθεί περιγραφή του εξοχικού κτήματος και της έπαυλης, που στον χώρο υπήρχε παλιό μοναστήρι, καθώς και των προσκεκλημένων, όπου, καλυμμένους με διαφορετικά ονόματα, ο ποιητής περιέγραψε ανθρώπους της υψηλής κοινωνίας του Λονδίνου. Οι νεοφερμένοι αφοσιώνονται σε δραστηριότητες όπως κυνήγι, ψάρεμα, περπάτημα, παιχνίδια.
Οι κυρίες ενδιαφέρονται για τον δον Ζουάν, ιδιαίτερα η δούκισσα του Φιτζ-Φούλκε που τον φλερτάρει. Η λαίδη Αντελίνα, ζηλεύοντας την έμπειρη δούκισσα, που είχε πολλές ερωτικές περιπέτειες, αποφασίζει να προστατεύσει τον άπειρο νεαρό και του προτείνει να παντρευτεί. Ο Ζουάν έλκεται από τη 16χρονη Ωρόρα Ράμπι, που του θυμίζει τη Χαηδή. Το πλούσιο δείπνο ξεκινά, αρχικά ψυχρή, η Ωρόρα συμμετέχει σε μια πιο ζωντανή συνομιλία μαζί του. Συγκλονισμένος από την ομορφιά της, ο δον Ζουάν σκέφτεται την Ωρόρα όταν αποσύρεται στο δωμάτιό του. Τη νύχτα, ακούει βήματα στον διάδρομο και βγαίνει. Μπροστά του εμφανίζεται μια φιγούρα μοναχού με κουκούλα, η οποία μετά από λίγο χάνεται. Το πρωί, σοκαρισμένος, ο Ζουάν μαθαίνει για έναν μοναχό που δεν έχει φύγει από το παλιό μοναστήρι και εμφανίζεται στους ιδιοκτήτες του κτήματος σε διάφορες περιστάσεις. Ανήσυχος από τη νυχτερινή του περιπέτεια, ο Ζουάν δεν συμμετέχει στα ζωηρά αστεία που κάνουν οι υπόλοιποι. Όταν οι οικοδεσπότες και οι καλεσμένοι αποσύρονται για τη νύχτα, ο δον Ζουάν σκέφτεται ξανά την Ωρόρα, η οποία έχει ξυπνήσει μέσα του ρομαντικά συναισθήματα που νόμιζε ότι είχαν χαθεί στο παρελθόν. Εκείνο το βράδυ, ακούει ξανά βήματα στο διάδρομο. Η πόρτα του δωματίου του ανοίγει και εμφανίζεται ο μοναχός με την κουκούλα. Αυτή τη φορά αποφασίζει να επιτεθεί στο φάντασμα αλλά τραβώντας την κουκούλα αποκαλύπτει έκπληκτος το χαμογελαστό πρόσωπο της πληθωρικής δούκισσας του Φιτζ-Φούλκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Λόρδου Μπάιρον
Πρόσπερο (δορυφόρος)
Ο Πρόσπερο (αγγλικά: Prospero) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Ουρανού. Πήρε το όνομά του από τον μάγο Πρόσπερο του σαιξπηρικού έργου «Η Τρικυμία». Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ουρανός XVIII (Uranus XVIII, δηλαδή ο δέκατος όγδοος από τους δορυφόρους του Ουρανού που έχει ονομαστεί). Ανακαλύφθηκε στις 18 Ιουλίου του 1999 από μια ομάδα αστρονόμων τους Matthew J. Holman, John J. Kavelaars, Μπρετ Γκλάντμαν, Jean-Marc Petit και Hans Scholl. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/1999 U 3.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Ουρανού
Στέλιος Λύτρας
Ο Στέλιος Λύτρας (1953-1993) ήταν Έλληνας ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, μεταφραστής, σκηνοθέτης κινηματογράφου και φωτογράφος.
Ποίηση
Εξέδωσε δύο ποιητικά βιβλία : Eλπήνωρ (Εξάντας, 1980 ) και Σελίδες από το μυστικό ημερολόγιο του Τοξότη( Ίκαρος, 1988). Μετά τον θάνατό του, με τη φροντίδα της Άννας Κατσιγιάννη και του Μάνου Κοντολέων, εκδόθηκαν σε τόμο, με τίτλο Τα Ποιητικά (Πατάκης, 2000), εκδεδομένα και ανέκδοτα έργα του (Ελπήνωρ, Σελίδες από το μυστικό ημερολόγιο του Τοξότη, Θρίαμβος και Αποθέωση της Μαρίας των Μεδίκων).
Θέατρο
Στο θέατρο εμφανίστηκε με το έργο Άσμα Ασμάτων (Κρατικό Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου θεατρικού συγγραφέα 1984). Το έργο παίχτηκε το 1985-1986, σκηνοθεσία Πέπης Οικονομοπούλου, θίασος «Καθρέφτης» του Θεάτρου Οδού Αντιοχείας). Ακολούθησε Ο κήπος των χωρισμένων εραστών ( Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, 1989-1990, σκηνοθεσία Νίκου Αρμάου). Παράλληλα, τον Δεκέμβριο του 1989 ανέβηκε το μονόπρακτό του Οι θλιμμένες σιωπές του ποταμού Οκαβάγκο, στο Θέατρο «Μάσκες», σκηνοθετημένο από τον ίδιο και ενταγμένο σε κύκλο μονόπρακτων νεοελλήνων συγγραφέων, με τον γενικό τίτλο Επτά κομμάτια για σολίστ. Το έργο δραματοποιήθηκε και για το ραδιόφωνο(Ράδιο 5) και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εκκύκλημα (τ.22, 1989). Μεταφράστηκε στα Ισπανικά. Την Άνοιξη του 1992 το μονόπρακτο Δάφνη παίχτηκε από τον θίασο «Καθρέφτης». Μεταφράστηκε στα ιταλικά. Με το τελευταίο του θεατρικό έργο Ιουλιέττα των Μάκιντος συμμετείχε στον Α΄ Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό Θεάτρου. Το έργο αυτό παίχτηκε από τον θίασο «Σημείο», σε σκηνοθεσία Νίκου Διαμαντή, το 2000, και εκδόθηκε από τις εκδόσεις Δωδώνη. Eπίσης ανέβηκε υπό τη μορφή θεατρικού αναλογίου τον Δεκέμβριο του 2011 και τον Ιανουάριο του 2012 στο Ιωνικό Κέντρο στην Αθήνα από την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Μεταφράστηκε στα Αγγλικά και Γερμανικά. Το 2018 κυκλοφόρησε ένας τόμος με το σύνολο των θεατρικών του έργων, υπό τον τίτλο Τα Θεατρικά (24 Γράμματα, 2018).
Κινηματογράφος
Έγραψε το σενάριο και σκηνοθέτησε την πειραματική ταινία Υρμίνη (« Ένα ποίημα για τον κινηματογράφο», 28ο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους  Θεσσαλονίκης, 1987). Το σενάριό του με τίτλο Αριάδνη έμεινε ημιτελές.
Μεταφράσεις
Μετέφρασε την Αντιγόνη του Ζαν Κοκτώ (για το ραδιόφωνο της ΕΡΤ 2, 1989), Ηenri Michaux για τη Λέξη (τ. 102/1991) και πρωτοπαρουσίασε στην Ελλάδα τον André Pierre de Mandiargues για τη Λέξη (τ. 48/1985, τ.69-70/1987. Τ. 93/1990)
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Καμπάνα του Σμόλλερουπ
Η καμπάνα του Σμόλλερουπ είναι ίσως η αρχαιότερη εκκλησιαστική καμπάνα της Δανίας που σώζεται στις ημέρες μας.
Πηγές
Κατηγορία:Καμπάνες Κατηγορία:Πολιτισμός της Δανίας
Άνω Καστρίτσι Αχαΐας
Το Καστρίτσι είναι γνωστό από τον μεσαίωνα για τα κεράσια και το κρασί του, το "Μουσκούδι". Κατά τον Μεσαίωνα ελαιόλαδο από το Καστρίτσι γινόταν εξαγωγή στην Βενετία.
Ιστορία
Στην περιοχή έχουν βρεθεί αρχαίο νεκροταφείο και αρχαιότητες ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων. Πιστεύεται μέχρι εκεί ήταν τα όρια της Ρυπικής χώρας. Τον Μεσαίωνα σε λόφο πάνω από το χωριό, σήμερα λόφος του Αγίου Ανδρέα, άγνωστο ακριβώς πότε χτίστηκε από τους Φράγκους κάστρο. Αναφέρεται πρώτη φορά σε κατάλογο κάστρων των Πατρών (Castello Dello Castri) το 1364 στην ιδιοκτησία του Λατίνου Αρχιεπισκόπου. Οι Ενετοί το 1408, όταν πέρασε στην δικαιοδοσία τους, το ονόμαζαν Lo Castrizo από την απόδοση της στα Ελληνικά ονομάστηκε μετέπειτα και το χωριό. Σταδιακά γύρω από το κάστρο δημιουργήθηκε μικρός οικισμός που εξελίχθηκε στο σημερινό χωριό. Ερείπια του κάστρου σώζονται έως σήμερα.
Το 1460, όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Πελοπόννησο, το Κάστρο του Καστριτσίου ήταν το προτελευταίο που έπεσε, χωρίς μάχη, τους παραδόθηκε, πριν από αυτό του Σαλμενίκου. Μάλιστα κατά την πολιορκία του Σαλμενίκου ανάμεσα στο Ρίο και το Καστρίτσι έστησε το στρατόπεδο του ο Σουλτάνος Μωάμεθ για πάνω από έναν χρόνο που κράτησε η πολιορκία.
Κάτοικοι του Καστριτσίου έχτισαν κατοικίες πιο κοντά στην Πάτρα σε έκταση της κοινότητας και εγκαταστάθηκαν μόνιμα εκεί δημιουργώντας το Κάτω Καστρίτσι και τη Μαγούλα. Το 1828 είχε 91 οικογένειες, το 1851 84 οικογένειες, το 1899 είχε 930 κατοίκους, το 1928 είχε 1053 κατοίκους, 667 το 1971, και το 1982 691.
Στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο στην περιοχή του χωριού δρούσαν αντάρτικες ομάδες του ΕΔΕΣ με αρχηγό τον Χρ. Δροσόπουλο. Ο Γερμανικός στρατός μετά από τη διάλυση του αντάρτικου σώματος κατέστρεψε το χωριό, αναφέρονται 12 σπίτια κατεστραμμένα ολοσχερώς και 15 μισοκατεστραμμένα.
Το 1835 αποτέλεσε έδρα του νεοσύστατου Δήμου Αργυραίων έως το 1841 που ο δήμος Αργυραίων διαλύθηκε και το Καστρίτσι προσαρτήθηκε στον Δήμο Πατρέων. Το 1912 δημιουργείται η κοινότητα Καστριτσίου που διατηρήθηκε μέχρι το 1925. Μετά από αντιδράσεις των κατοίκων, που δεν ήθελαν ανεξάρτητη κοινότητα αλλά να παραμείνουν στο Δήμο Πατρέων, καταργήθηκε η κοινότητα και συνενώθηκε εκ νέου με τον Δήμο Πατρέων. Το 1954 αποσπάται από τον Δήμο Πατρέων και γίνεται κοινότητα Άνω Καστριτσίου που διατηρήθηκε έως το 1997 όταν με το Σχέδιο Καποδίστριας έγινε δημοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Ρίου.
Η τοπική κοινότητα Άνω Καστριτσίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 19,805 χμ² (2011). Πρόεδροι της Κοινότητας διετέλεσαν μεταξύ άλλων οι: Βασίλης Κυριακόπουλος (1979-82), Δημήτρης Αλεξανδρόπουλος (1983-86), Νικόλαος Μερμέλας (1987-90 και 1995-98), Χρήστος Σταθόπουλος (1991-94) και πιο πρόσφατα, ο Αριστείδης Βετούλας (1949-2022 ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ρίου Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 2019
Ο παρακάτω κατάλογος περιλαμβάνει μερικές από τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν το 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Εουσέμπιο
Ο Εουσέμπιο Ντα Σίλβα Φερέιρα (Eusébio da Silva Ferreira, ορθή προφορά Εουζέμπιο: ευρωπαϊκή πορτογαλική προφορά ΔΦΑ : [ewˈzɛβju ðɐ ˈsiɫvɐ fɨˈʁɐjɾɐ], 25 Ιανουαρίου 1942 – 5 Ιανουαρίου 2014), γνωστότερος ως Εουσέμπιο, ήταν Πορτογάλος ποδοσφαιριστής από τη Μοζαμβίκη, που αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού. Αναγνωριζόμενος ως ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, ψηφίστηκε 9ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Εουσέμπιο γεννήθηκε στην πόλη Λοουρένσο Μάρκες ( Lourenço Marques), το σημερινό Μαπούτο, της Πορτογαλικής Ανατολικής Αφρικής (σημερινή Μοζαμβίκη), στη γειτονιά Μαφαλάλα, στις 25 Ιανουαρίου 1942. Ο πατέρας του λεγόταν Λαουρίντο Αντόνιο Φερέιρα ντα Σίλβα και ήταν ένας λευκός εργάτης σιδηροδρόμων από το Μαλάνζε της Ανγκόλας. Η μητέρα του ονομαζόταν Ελίζα Ανισσαμπένι και ήταν μια μαύρη γυναίκα από τη Μοζαμβίκη. Ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας. Μεγαλωμένος σε μια εξαιρετικά φτωχή κοινωνία, συνήθιζε να φεύγει από το σχολείο για να παίξει ξυπόλητος ποδόσφαιρο με τους φίλους του σε αλάνες, με αυτοσχέδιες μπάλες ποδοσφαίρου. Ο πατέρας του πέθανε από τέτανο όταν ο Εουσέμπιο ήταν 8 χρονών. Έτσι η μητέρα του ανέλαβε αποκλειστικά τη φροντίδα των παιδιών της.