cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλιματική αλλαγή και γεωργία
Επίδραση της κλιματικής αλλαγής στη γεωργία
Η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) συνέταξε αρκετές εκθέσεις που αξιολόγησαν την επιστημονική βιβλιογραφία για την αλλαγή του κλίματος. Η τρίτη έκθεση αξιολόγησης της IPCC, που δημοσιεύθηκε το 2001, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι φτωχότερες χώρες θα πληγούν περισσότερο, με μείωση των αποδόσεων των καλλιεργειών στις περισσότερες τροπικές και υποτροπικές περιοχές λόγω της μειωμένης διαθεσιμότητας νερού και νέας ή αλλαγμένης αναπαραγωγής εντόμων. Στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική πολλές καλλιέργειες ευαίσθητες στη θερμοκρασία πλησιάζουν ήδη τη μέγιστη ανοχή τους, έτσι ώστε οι αποδόσεις να είναι πιθανό να μειωθούν απότομα ακόμη και στις μικρές κλιματικές αλλαγές. Έτσι, προβλέπονται μειώσεις στη γεωργική παραγωγικότητα έως και 30% κατά τον 21ο αιώνα.
Στην έκθεση που δημοσιεύθηκε το 2014, η IPCC αναφέρει ότι ο κόσμος μπορεί να φτάσει σε "ένα σημείο της υπερθέρμανσης του πλανήτη πέρα από το οποίο οι τρέχουσες γεωργικές πρακτικές να μην μπορούν πλέον να υποστηρίξουν μεγάλους ανθρώπινους πληθυσμούς" κάτι το οποίο αναμένεται να συμβεί στα μέσα του 21ου αιώνα. Το 2019 η επιτροπή δημοσίευσε αναφορές στις οποίες αναφέρει ότι ήδη εκατομμύρια υποφέρουν από επισιτιστική ανασφάλεια λόγω της κλιματικής αλλαγής και προέβλεψε μείωση της παγκόσμιας παραγωγής καλλιεργειών κατά 2% - 6% ανά δεκαετία. Αντιστοίχως, μια μελέτη του 2021 εκτίμησε ότι η σοβαρότητα των επιπτώσεων της θερμοκρασίας και της ξηρασίας στην παραγωγή των καλλιεργειών τριπλασιάστηκε τα τελευταία 50 χρόνια στην Ευρώπη. Οι απώλειες από 2,2% κατά τη διάρκεια του 1964-1990 αυξήθηκαν σε 7,3% το 1991-2015.
Η κλιματική αλλαγή που προκαλείται από την αύξηση των αερίων του θερμοκηπίου είναι πιθανό να επηρεάσει τις καλλιέργειες διαφορετικά από περιοχή σε περιοχή. Για παράδειγμα, η μέση απόδοση της καλλιέργειας αναμένεται να μειωθεί στο 50% στο Πακιστάν, ενώ η παραγωγή καλαμποκιού στην Ευρώπη αναμένεται να αυξηθεί έως και 25% σε βέλτιστες υδρολογικές συνθήκες.
Μακροπρόθεσμα, η κλιματική αλλαγή θα μπορούσε να επηρεάσει τη γεωργία με διάφορους τρόπους:
μικρογραφία|400x400εσ|Για κάθε ποικιλία φυτών, υπάρχει μια βέλτιστη θερμοκρασία για τη φυτική ανάπτυξη, πέρα από την οποία η ανάπτυξη πέφτει καθώς οι θερμοκρασίες αυξάνονται ή μειώνονται. Παρομοίως, υπάρχει ένα εύρος θερμοκρασιών στις οποίες ένα φυτό θα παράγει σπόρους. Εκτός αυτού του εύρους, το φυτό δεν θα αναπαραχθεί. Όπως δείχνουν τα γραφήματα, το καλαμπόκι δεν θα αναπαραχθεί σε θερμοκρασίες πάνω από 95 °F (35 °C) και η σόγια πάνω από 102 °F 38,8 ° C. Υπάρχουν μεγάλες αβεβαιότητες, ιδίως επειδή υπάρχει έλλειψη πληροφοριών για πολλές συγκεκριμένες περιοχές, τις επιπτώσεις των τεχνολογικών αλλαγών στην παραγωγικότητα, τις παγκόσμιες απαιτήσεις τροφίμων και τη δυνατότητα προσαρμογής.
Πολλά παραμένουν άγνωστα σχετικά με το πώς η κλιματική αλλαγή μπορεί να επηρεάσει τη γεωργία και την επισιτιστική ασφάλεια, εν μέρει επειδή εξαρτάται από τον τρόπο συμπεριφοράς των αγροτών. Έτσι, διάφορες μελέτες δείχνουν ότι το κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο της γεωργίας μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στον προσδιορισμό του κατά πόσον η ξηρασία έχει σημαντική ή ασήμαντη επίπτωση στην παραγωγή των καλλιεργειών. Σε ορισμένες περιπτώσεις, φαίνεται ότι ακόμη και οι μικρές ξηρασίες έχουν μεγάλες επιπτώσεις στην επισιτιστική ασφάλεια (όπως αυτό που συνέβη στην Αιθιοπία στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όπου μια μικρή ξηρασία προκάλεσε μαζικό λιμό), σε σύγκριση με περιπτώσεις όπου υπήρξε προσαρμογή σε ακόμη και σχετικά μεγάλα προβλήματα που σχετίζονται με τον καιρό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλιματική αλλαγή Κατηγορία:Γεωργία
Λαοδίκη της Παρθίας
H Λαοδίκη (έζησε τον 1ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Κομμαγηνής και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Παρθίας.
Η ζωή της
Ήταν κόρη τού Αντιόχου Α΄ Θεού της Κομμαγηνής και της Ισιάδος Φιλοστόργου, κόρης τού Αριοβαρζάνη Α΄ της Καππαδοκίας.
Παντρεύτηκε τον Ορόντη Β΄ της Παρθίας, έτσι έγινε αυτοκράτειρα της Παρθίας. Ο Ορόντης Β΄ είχε σκοτώσει τον πατέρα του Φραάτη Γ΄. Απέκτησαν τέκνα τον Πάκορο και τον Φραάτη Δ΄. Το 38 ο Πάκορος στη μάχη εναντίον των Ρωμαίων απεβίωσε. Τότε ο Φραάτης Δ΄ σκότωσε τον πατέρα του και τα αδέλφια του και έγινε βασιλιάς της Παρθίας.
Όταν απεβίωσε η Λαοδίκη, ο αδελφός της Μιθριδάτης Β΄ της Κομμαγηνής πήρε τη σορό της στην Κομμαγηνή και την έθεσε δίπλα στη μητέρα της Ισιάδα, την αδελφή της Αντιοχίδα και την ανιψιά της Άκα Α΄. Ο Μιθριδάτης Β΄ έκτισε ένα επιτύμβιο μνημείο προς τιμήν της.
Ο τύμβος
Ο τύμβος (tumulus) είναι διαστάσεων 21 μ. Μόνο ένας κίονας στέκεται ακόμη, με ένα ανάγλυφο στην κορυφή του, το οποίο παριστά τον Μιθριδάτη Β΄ σε χειραψία με τη Λαοδίκη. Η σκηνή δεξίωσης αυτή έχει μία επιγραφή κάτω της, τόσο διαβρωμένη, που παρατηρήθηκε μόλις το 1938. Αποκρυπτογραφήθηκε το 1979 και έχει ως εξής:
Η επιγραφή είναι ένας αποχαιρετισμός τού Μιθριδάτη Β΄ προς την αδελφή του. Ο νεκρικός θάλαμός της βρισκόταν μέσα στον τύμβο. Όταν το 72 ο Βεσπασιανός προσάρτησε την Κομμαγηνή, ο τύμβος λαφυραγωγήθηκε. Οι Ρωμαίοι μετακίνησαν ογκόλιθους τού τύμβου και τους χρησιμοποίησαν σε κατασκευαστικά έργα της Κομμαγηνής.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών
Βακτηριοχλωροφύλλη
μικρογραφία|Χημικός τύπος Βακτηριοφύλλης
Η βακτηριοχλωροφύλλη, (bacteriochlorophyll), είναι μια μορφή χλωροφύλλης, κατ΄ άλλους που μοιάζει με τη χλωροφύλλη, που απαντάται κυρίως στα κυανοβακτήρια, καθώς και σε άλλα φωτοσυνθετικά βακτήρια, όπως στα πορφυροθειοβακτήρια.
Ειδικότερα όμως τα πράσινα βακτήρια εντοπίζεται ως επί το πλείστον να κατέχουν και έναν άλλο τύπο χλωροφύλλης που ονομάζεται βακτηριοβιριδίνη.
Chlorophylle
Πράσινο Κόμμα (Νορβηγία)
Το Πράσινο Κόμμα (Μπόκμαλ Miljøpartiet De Grønne, νινόρσκ Miljøpartiet Dei Grøne, Βόρεια Σάμι Birasbellodat Ruonát) είναι ένα νορβηγικό οικολογικό πολιτικό κόμμα. Το κόμμα ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1988 ύστερα από την συγχώνευση διάφορων οικολογικών ομάδων. Μετά από τις εκλογές του 2013, το κόμμα έχει έναν βουλευτή στο Κοινοβούλιο της Νορβηγίας, καθώς και διάφορους δημοτικούς συμβούλους, καθώς το κόμμα εκπροσωπείται στα δημοτικά συμβούλια των τεσσάρων μεγαλύτερων πόλεων της Νορβηγίας (Όσλο, Μπέργκεν, Τρόντχαϊμ και Σταβάνγκερ), καθώς και στα δημοτικά συμβούλια του Κρίστιανσαντ και του Τρόμσε.
Το κόμμα δεν έχει έναν συγκεκριμένο ηγέτη, αλλά μία επταμελή εθνική εκτελεστική επιτροπή. Δύο από τα μέλη της εκτελεστικής επιτροπής τελούν καθήκοντα εθνικών εκπροσώπων του κόμματος. Όλοι οι αντιπρόσωποι του κόμματος εκλέγονται μέσω του ετησίου συνεδρίου του κόμματος.
Αξιοσημείωτοι υποψήφιοι με το κόμμα είναι, μεταξύ άλλων, ο φιλόσοφος Άρνε Νες, ο ερευνητής για την ειρήνη Γιόχαν Γκάλτουνγκ , ο κοινωνικός ανθρωπολόγος Τόμας Χίλαντ Έρικσεν και ο βιολόγος Νταγκ Ο. Χέσεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νορβηγικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα
Γοδεφρείδος του Μπουγιόν
Ο Γοδεφρείδος του Μπουγιόν (Godefroy de Bouillon, 1058 - 18 Ιουλίου 1100) από τον Οίκο της Φλάνδρας ήταν Φράγκος ευγενής και αρχηγός της Α΄ Σταυροφορίας. Ήταν ο δεύτερος γιος του Ευστάθιου Β΄ της Βουλώνης (1096 - 1100) και της Ίδας της Λωρραίνης. Η μητέρα του ήταν κόρη τού δούκα της Κάτω Λωρραίνης Γοδεφρείδου Γ΄ του Γενειοφόρου και της συζύγου του Ντόντα. Ο Γοδεφρείδος αρχικά ήταν κύριος του Μπουιγιόν απ' όπου πήρε το επώνυμο του (1076), κατόπιν έγινε (ως Γοδεφρείδος Ε΄) δούκας της Κάτω Λωρραίνης, χάρη στα δικαιώματα της μητέρας του (1087). Μετά την πτώση των Ιεροσολύμων έγινε ο πρώτος κυβερνήτης της πόλης (1099), αλλά από ταπεινότητα δεν πήρε τον τίτλο του βασιλιά, με τον ισχυρισμό ότι μονάχα ο Ιησούς Χριστός είναι ο αληθινός βασιλιάς της πόλης. Ο Γοδεφρείδος πήρε μόνο τον τίτλο του "Προστάτη του Παναγίου Τάφου"· έμεινε γνωστός ιστορικά ως "Βαρόνος του Παναγίου Τάφου" και "Σταυροφόρος βασιλιάς".
Δούκας της Κάτω Λωρραίνης
Ο τόπος γέννησης του ήταν η Βουλώνη/Μπουιγιόν στην Βαλλωνική Βραβάντη (στο σημερινό Βέλγιο). Ο Γοδεφρείδος, σαν δεύτερος γιος, είχε ελάχιστες ελπίδες να λάβει εδάφη και τίτλους, έτσι προορισμός του ήταν η προσφορά υπηρεσιών σε μεγάλους γαιοκτήμονες. Ο θείος του όμως Γοδεφρείδος Δ΄ της Κάτω Λωρραίνης πέθανε άτεκνος και τον όρισε διάδοχο. Η Κάτω Λοθαριγγία αποτελούσε ένα δουκάτο εξαιρετικής σημασίας, επειδή βρισκόταν ανάμεσα στο Βασίλειο της Γαλλίας και τα Γερμανικά εδάφη· είχε τόσο μεγάλη σημασία για το Βασίλειο της Γερμανίας, που ο μελλοντικός Ερρίκος Δ΄ το κατάσχεσε για χάρη του γιου του (1076). Ο Ερρίκος Δ΄ επέτρεψε στον Γοδεφρείδο να διατηρήσει την Μπουιγιόν και την Αμβέρσα για να τον ευχαριστήσει για την πίστη του. Ο Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν στάθηκε πιστός στον Ερρίκο Δ΄ και τον υποστήριξε, όταν ο Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ συγκρούστηκε μαζί του στην "Επίδειξη διαμάχης". Πολέμησε σε πολλές μάχες εναντίον τού μεγάλου εχθρού τού βασιλιά, τού Ροβέρτου της Σουηβίας και στην Ιταλική χερσόνησο, όταν ο βασιλιάς απομάκρυνε τον πάπα από την Ρώμη.
Ο Γοδεφρείδος έδειξε μεγάλη σειρά από πολεμικές ικανότητες στους εχθρούς του, διαδέχθηκε τον θείο του (1076) και προσπάθησε αμέσως να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο στα εδάφη που του επέτρεψε να έχει ο βασιλιάς. Οι διεκδικήσεις του βρήκαν σοβαρή αντίδραση από έναν συνασπισμό, που συμμετείχαν η χήρα του θείου του Ματθίλδη της Κανόσα και ο Αλβέρτος Γ΄ του Ναμύρ υπό την ηγεσία του Θεοδώριχου επισκόπου του Βερντέν· συμμετείχαν και μικρότεροι ευγενείς, όπως ο Βάλεραν Α΄ του Λίμπουργκ και ο Άρνολντ του Σινύ. Οι εχθροί του προσπάθησαν να πάρουν από τον Γοδεφρείδο τα εδάφη και να μοιράσουν τα λάφυρα, αλλά οι αδελφοί του Ευστάθιος Γ΄ της Βουλώνης και Βαλδουίνος Α΄ της Ιερουσαλήμ ήρθαν να τον βοηθήσουν. Ο Γοδεφρείδος, χάρη στην βοήθεια του βασιλιά Ερρίκου Δ΄, κέρδισε το δουκάτο της Κάτω Λωρραίνης, αλλά αυτό είχε μικρή σημασία για τον ίδιο εν' όψει της Α΄ Σταυροφορίας.
Α΄ Σταυροφορία
Ο Πάπας Ουρβανός Β΄ κήρυξε Σταυροφορία (1095) για να ελευθερώσει την Ιερουσαλήμ από το Ισλάμ και να βοηθήσει τη Ρωμανία, που βρισκόταν υπό Μουσουλμανική απειλή. Ο Γοδεφρείδος πούλησε όλα τα εδάφη του στον επίσκοπο της Λιέγης και στον επίσκοπο του Βερντέν και με τα χρήματα συγκέντρωσε στρατό με χιλιάδες ιππότες· αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ευστάθιο και τον μικρότερο Βαλδουίνο, που δεν είχε επίσης κτήματα στην Ευρώπη. Ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης συγκέντρωσε έναν άλλο, μεγαλύτερο στρατό και επειδή ήταν 55 ετών ζήτησε -λόγω ηλικίας- την ηγεσία. Ο παπικός απεσταλμένος Αντχεμάρ ταξίδευσε μαζί του. Ο ισχυρός Νορμανδός ευγενής από την νότια Ιταλία Βοημούνδος Α΄ πρίγκιπας τού Τάραντα ενώθηκε μαζί τους, έχοντας έναν τρίτο στρατό και ακολούθησε ένας τέταρτος, που τον διηύθυνε ο Ροβέρτος Β΄ της Φλάνδρας.
Οι τέσσερις στρατοί ταξίδευσαν ξεχωριστά, άλλοι μέσω της ηπειρωτικής Ευρώπης από την Ουγγαρία και άλλοι απέπλευσαν στην Αδριατική θάλασσα μέσω της νότιας Ιταλίας. Ο Ουρβανός Β΄ προσκάλεσε στην Σταυροφορία όλους τους πιστούς Καθολικούς και όλους τους Χριστιανούς με αντισημιτικά αισθήματα. Η Σταυροφορία ξεκίνησε στις αρχές του καλοκαιριού του 1096, όταν ενώθηκαν πολλοί χωρικοί και ευτελείς ευγενείς, που εκδίωξαν τους Ιουδαίους με μεγάλες σφαγές στη Ρηνανία. Ο Γοδεφρείδος και τα αδέλφια του ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 1096 από την Λωρραίνη με έναν τεράστιο στρατό, που εκτιμάται στις 40.000, ακολουθώντας τον "δρόμο του Καρλομάγνου" όπως συνήθιζε να λέει ο Ουρβανός Β΄. Ένα Εβραϊκό κείμενο, 50 χρόνια μετά τα γεγονότα, λέει για τον δούκα:
"Εκείνο τον καιρό τα οστά του δούκα Γοδεφρείδου είχαν γίνει σκόνη από την σκληρότητά του. Τα κίνητρα του ήταν τρομερά εκδικητικά στους Εβραίους, που τους θεωρούσε υπεύθυνους για το αίμα που έχυσε ο Εσταυρωμένος, γι'αυτό φανάτισε τον στρατό του να καταστρέψει ολοσχερώς οτιδήποτε το Εβραϊκό προς τιμή του Θεανθρώπου".
Όταν ο αρχηγός της Εβραϊκής κοινότητας στο Μάιντς έμαθε τις προθέσεις του Γοδεφρείδου, ζήτησε προστασία από τον Ερρίκο Δ΄ και τότε ο βασιλιάς με διάταγμα απαγόρευσε οτιδήποτε θα έκανε κακό στους Ιουδαίους. Τα Χρονικά ισχυρίζονται, ότι ο Γοδεφρείδος δεν είχε δείξει μέχρι τότε μίσος στους Ιουδαίους· η κατάσταση έληξε θετικά, επειδή οι Ιουδαίοι στο Μάιντς και την Κολωνία τον δωροδόκησαν με 500 ασημένια νομίσματα και "εκείνος τους υποσχέθηκε ειρήνη".
Άφιξη στην Κωνσταντινούπολη
thumb|right|215px|Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν - έργο του Giacomo Jaquerio γύρω στο 1420. Μετά από μερικές δυσκολίες στην Ουγγαρία, οι Σταυροφόροι έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου τους δέχτηκε ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός. Αυτός είχε σοβαρά προβλήματα από τις επιθέσεις των Τούρκων, που είχαν εξορμήσει από την Κεντρική Ασία και την Περσία. Ο στρατός τού Γοδεφρείδου ήταν ο δεύτερος που έφτασε στην Κωνσταντινούπολη· είχε προηγηθεί ο Ούγος του Βερμαντουά και ακολούθησαν οι υπόλοιποι. Ο Αλέξιος Α΄ συγκέντρωσε σύντομα 4000 - 8000 ιππότες και 25000 με 50000 πεζούς, αλλά ο Γοδεφρείδος και ο Αυτοκράτορας είχαν διαφορετικούς στόχους. Ο Αλέξιος Α΄ ήθελε να ελευθερώσει πρώτα όλες τις πρώην Ρωμαϊκές περιοχές από τους Τούρκους, ενώ ο Γοδεφρείδος ήθελε άμεσα να κατακτήσει τους Αγίους Τόπους και να τοποθετήσει χριστιανική διοίκηση. Ο Αλέξιος το αναγνώρισε και τους ανάγκασε να πάρουν όρκο πίστης στον ίδιο, με βασικό όρο να παραδώσουν στον ίδιο τα εδάφη που θα κατακτούσαν· οι Σταυροφόροι το δέχτηκαν.
Την άνοιξη του 1097 οι Σταυροφόροι ήταν έτοιμοι να ξεκινήσουν τη μάχη. Η πρώτη σημαντική νίκη ήταν η άλωση της Νίκαιας, πολύ κοντά στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο είχαν αλώσει οι Σελτζούκοι από το 1085. Ο Γοδεφρείδος και οι ιππότες του είχαν δευτερεύοντα ρόλο στην πολιορκία, με τον Βοημούνδο να έχει τις μεγαλύτερες δραστηριότητες. Όμως οι Σταυροφόροι είδαν αιφνίδια τη Ρωμαϊκή σημαία να κυματίζει στα τείχη της πόλης: ο Αλέξιος Α΄ είχε κάνει μυστική συμφωνία με τους Σελτζούκους να παραδώσουν την πόλη. Η άσχημη στάση του Ρωμαίου Αυτοκράτορα στους Σταυροφόρους στην πολιορκία της Νίκαιας ήταν το πρώτο βήμα για τις σχέσεις μίσους, που θα ακολουθήσουν αργότερα ανάμεσα στην Ανατολική και τη Δυτική Εκκλησία.
Άλωση της Αντιόχειας
Ο Γοδεφρείδος συνέχισε να παίζει δευτερεύοντα, αλλά σημαντικό ρόλο στις μάχες των Σταυροφόρων εναντίον των Μουσουλμάνων, μέχρι που έφτασαν στην Ιερουσαλήμ (1099). Στην διαδρομή βοήθησε τη φρουρά στη μάχη του Δορυλαίου, η οποία είχε δεχτεί σκληρή επίθεση από τον Κιλίτζ Αρσλάν Α΄. Ο Γοδεφρείδος και οι υπόλοιποι Σταυροφόροι νίκησαν τους Σελτζούκους και λεηλάτησαν το στρατόπεδό τους. Αμέσως μετά τη μάχη πολλές πηγές καταγράφουν ότι ο Γοδεφρείδος τραυματίστηκε σοβαρά, όταν δέχτηκε επίθεση από μια αρκούδα. Ο Γοδεφρείδος συμμετείχε στην πολιορκία της Αντιόχειας (1098), η οποία έπεσε τον Ιούλιο, μετά από πολλούς μήνες με τεράστιες απώλειες. Οι Σταυροφόροι στην πολιορκία της Αντιόχειας λύγισαν: πολλοί εγκατέλειψαν την μάχη και επέστρεψαν στην πατρίδα τους. Ο Αλέξιος Α΄, μετά την άσχημη στάση που κράτησε στη Νίκαια, δεν βοήθησε σημαντικά τους Σταυροφόρους στις υπόλοιπες επιχειρήσεις, γι'αυτό εκείνοι αποφάσισαν να παραβιάσουν τον όρκο τους και να μην τού παραδώσουν τις κατακτημένες περιοχές. Ο Βοημούνδος διεκδίκησε πρώτος τον τίτλο του πρίγκιπα της Αντιόχειας. Την τελευταία στιγμή έφτασε από την Μοσούλη μια Ισλαμική δύναμη με αρχηγό τον Κερμπογκά για να βοηθήσει τους Μουσουλμάνους, αλλά οι Σταυροφόροι τους νίκησαν εύκολα.
Άλωση των Ιεροσολύμων
thumb|right|200px|Ανδριάντας του Γοδεφρείδου του Μπουιγιόν - 16ος αιώνας, [[Ίνσμπρουκ ]] Μετά την μεγάλη νίκη οι Σταυροφόροι διασπάστηκαν· ο επίσκοπος του Λε Πουί πέθανε στην Αντιόχεια, ο Βοημούνδος παρέμεινε να διοικήσει το πριγκιπάτο του, ενώ ο μικρότερος αδελφός τού Γοδεφρείδου, ο Βαλδουίνος, προχώρησε βόρεια και ίδρυσε την Κομητεία της Έδεσσας. Οι περισσότεροι Σταυροφόροι προχώρησαν νότια στην Ιερουσαλήμ. Τότε ο ισχυρότερος Σταυροφόρος, ο Ραϋμόνδος Δ΄ κόμης της Τουλούζης πήρε και άλλους ευγενείς στην υπηρεσία του, όπως τον Ταγκρέδο και συνέχισε την επέλαση. Μετά πολλούς μήνες αναμονής, οι Σταυροφόροι προχώρησαν για την Ιερουσαλήμ και ο Γοδεφρείδος ενώθηκε μαζί τους· αυτοί συνάντησαν νέους εχθρούς, αφού οι Σελτζούκοι ήταν κύριοι των εδαφών. Ο χριστιανικός στρατός αναγκάστηκε να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις με το Χαλιφάτο των Φατιμιδών, που είχαν έδρα στο Κάιρο και είχαν στην κατοχή τους από τον Αύγουστο του 1098 την Ιερουσαλήμ.
Προστάτης του Παναγίου Τάφου
Η διαμάχη του με τον επίσκοπο Δαγοβέρτο συνεχίστηκε· οι αιτίες της σύγκρουσης δεν έχουν διευκρινιστεί. Ο Δαγοβέρτος τον πίεζε να δώσει την Ιερουσαλήμ στον πάπα, αλλά η πληροφορία δεν είναι σαφής και την αναφέρει μονάχα ο Γουλιέλμος της Τύρου. Ο Αλβέρτος του Άαχεν και ο Ραλφ της Καέν αναφέρουν ότι, τόσο ο Δαγοβέρτος, όσο και ο σύμμαχός του Ταγκρέδος είχαν πάρει όρκο να δεχτούν κάποιον από τη στενή συγγενική του οικογένεια ως διάδοχο, αλλά αργότερα ο Δαγοβέρτος έσπασε τον όρκο του. Μετά τον θάνατο τού Γοδεφρείδου και κάτω από την ισχυρή πίεση των οπαδών του υπό την ηγεσία του Γουόρνερ του Γκρέζ, ο Δαγοβέρτος υπέκυψε και δέχτηκε να στέψει τον μικρό αδελφό του Γοδεφρείδου, τον Βαλδουίνο, ως Λατίνο βασιλιά της Ιερουσαλήμ (25 Δεκεμβρίου 1100).
Το τέλος
thumb|right|250px|Ανδριάντας του Γοδεφρείδου του Μπουιγιόν στις Βρυξέλλες. Οι πληροφορίες για τον θάνατο του Γοδεφρείδου είναι αμφιλεγόμενες· σύμφωνα με τον Άραβα χρονικογράφο Ίμπν-αλ-Κουασινί "στην πολιορκία της Άκρας ο Γοδεφρείδος χτυπήθηκε από ένα βέλος και έπεσε νεκρός". Η πληροφορία του Άραβα ιστορικού δεν εμφανίζεται πουθενά αλλού· οι χριστιανοί ιστορικοί Αλβέρτος του Αιξ και Έκκεχαρντ της Άουρα γράφουν ότι πέθανε από αρρώστια στην Καισάρεια τον Ιούνιο του 1100. Πολλοί πιστεύουν ότι τον δηλητηρίασε ο εμίρης της Καισάρειας, αλλά δεν έχει ούτε αυτό ιστορική βάση. Ο Γουλιέλμος της Τύρου δεν γράφει τίποτε για το θέμα· άλλη πληροφορία λέει ότι πέθανε τρώγοντας ένα δηλητηριασμένο μήλο. Πάντως σε οποιαδήποτε περίπτωση πέθανε στα Ιεροσόλυμα από ασθένεια. Ο Γοδεφρείδος της Μπουιγιόν δεν είχε νυμφευτεί ποτέ και δεν είχε αποκτήσει παιδί. . Ο χρονικογράφος του 12ου αιώνα Γουλιέλμος της Τύρου περιγράφει πως "ήταν υψηλός, λίγο περισσότερο από το κανονικό, είχε γερούς ώμους και στερεά χείλη, τα μαλλιά του και η γενειάδα του ήταν ξανθιά".
Θρύλοι
Το γεγονός ότι ο Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν ήταν ο πρώτος κυβερνήτης της Ιερουσαλήμ προκάλεσε μεγάλες μεταλλάξεις της βιογραφίας του σε μετέπειτα συγγραφείς. Πολλοί ιστορικοί τον παρουσιάζουν σαν τον πραγματικό αρχηγό της Α΄ Σταυροφορίας, τον βασιλιά και νομοθέτη του βασιλείου της Ιερουσαλήμ, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ένας από τους πολλούς αρχηγούς υπό την ηγεσία του Ραϋμόνδου Δ΄ κόμη της Τουλούζης. Ο μικρότερος αδελφός του Βαλδουίνος ορκίστηκε βασιλιάς ως Βαλδουίνος Α΄ της Ιερουσαλήμ και κατάφερε ό,τι δεν μπόρεσε ο Γοδεφρείδος. Ο ρόλος του Γοδεφρείδου στην Σταυροφορία περιγράφεται από τον Αλβέρτο του Αιξ και εμφανίζεται σε αμέτρητα Γαλλικά μυθιστορήματα, που συνδέονται με τον "Σταυροφορικό κύκλο", ως πρωταγωνιστής. Ο κύκλος συνδέει τους προγόνους του με τον "Ιππότη του Κύκνου" και έγινε διάσημος στην όπερα του Ρίχαρντ Βάγκνερ Λόενγκριν.
Ο Γοδεφρείδος ήταν από τον 12ο αιώνα, σύμφωνα με τον Γουλιέλμο της Τύρου, μεγάλος θρύλος στους Σταυροφόρους και παρουσιάζεται με υπερφυσικά χαρακτηριστικά. Ένας θρύλος στην Κιλικία περιγράφει ότι πάλεψε με μία αρκούδα και τη νίκησε με τα χέρια του· σύμφωνα με έναν άλλο θρύλο αποκεφάλισε μία καμήλα με ένα χτύπημα του ξίφους του. Τον 19ο αι. εγκαινιάστηκε ένα έφιππο άγαλμα του Γοδεφρείδου του Μπουιγιόν στην κεντρική πλατεία των Βρυξελλών από τον γλύπτη Ευγένιο Σιμόνις (24 Αυγούστου 1848). Ο Γοδεφρείδος ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές στις ιστορίες με το "Άγιο αίμα και το Άγιο δισκοπότηρο" όπως αναφέρονται στον Κώδικα Ντα Βίντσι.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Οίκος της Βουλώνης
Βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας
Δράσης περιπέτειας (αγγλικά: action adventure, γνωστό και ως arcade adventure) ονομάζεται ένα είδος βιντεοπαιχνιδιών όπου συνδυάζονται διαφόρων ειδών στοιχεία από βιντεοπαιχνίδια δράσης και περιπέτειας. Πρόκειται ίσως για το πιο περιεκτικό και πιο διαδεδομένο είδος παιχνιδιών.
Με την άρνηση του είδους περιπέτειας από την κοινότητα των παικτών, η κατηγορία δράσης περιπέτειας απέκτησε μεγαλύτερη αφθονία παιχνιδιών. Οι παίκτες χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη για να εκφράσουν το φανταστικό είδος στο οποίο ανήκει ένα παιχνίδι σεναριακά, παρά στον τρόπο του παιχνιδιού.
Πρόκειται για ένα υβριδικό είδος βιντεοπαιχνιδιού το οποίο είναι εξαιρετικά διευρυμένο, ίσως το πιο διευρυμένο είδος βιντεοπαιχνιδιών. Τυπικά, τα «καθαρά» βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας περιέχουν προβλήματα κατάστασης του παίκτη προς λύση, με ελάχιστη ή και καθόλου δράση. Αν υπάρχει δράση, τότε αυτή γενικότερα συμβαίνει με τη μορφή μίνι παιχνιδιών. Αντιθέτως, τα «καθαρά» παιχνίδια δράσης βασίζονται σε αντιδράσεις του παίκτη σε πραγματικό χρόνο, οι οποίες δοκιμάζουν τα αντανακλαστικά του.
Συνεπώς, το είδος των παιχνιδιών δράσης περιπέτειας συνδυάζουν την επίλυση προβλημάτων και τα αντανακλαστικά, σε καταστάσεις είτε βίας είτε μη βίας.
Ευγένιος Ο' Νηλ
Ο Ευγένιος Γκλάντστοουν Ο'Νηλ (Eugene Gladstone O'Neill, Νέα Υόρκη, 16 Οκτωβρίου 1888 – Βοστώνη, 27 Νοεμβρίου 1953) ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς του εικοστού αιώνα. Τέσσερα από τα θεατρικά του έργα τιμήθηκαν με Βραβείο Πούλιτζερ, ενώ ο ίδιος τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1936. Ήταν ο πρώτος αμερικανός δραματουργός που υιοθέτησε στο έργο του τις τεχνικές ρεαλισμού που είχαν χρησιμοποιήσει πριν από αυτόν ευρωπαίοι συγγραφείς όπως ο Άντον Τσέχωφ, ο Ερρίκος Ίψεν και ο Άουγκουστ Στρίντμπεργκ. Τα θεατρικά του ήταν από τα πρώτα που γράφτηκαν στην αμερικάνικη ιδιωματική διάλεκτο και πραγματεύονταν περιθωριοποιημένους χαρακτήρες που ενώ είναι βουτηγμένοι στη διαφθορά, πασχίζουν να διατηρήσουν όνειρα και φιλοδοξίες, φτάνοντας εν τέλει σε απόγνωση. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από τραγωδία και απαισιοδοξία, ενώ η μοναδική κωμωδία που έγραψε ήταν το Ω, ερημιά! (Ah, Wilderness).
Πρώτα βήματα
Ο Ο'Νηλ γεννήθηκε σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στην πλατεία Τάιμς, στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης. Ήταν γιος του ιρλανδικής καταγωγής ηθοποιού Τζέφρι Ο'Νηλ και της Μαίρη Έλεν Κουίνλαν. Λόγω του επαγγέλματος του πατέρα του στάλθηκε σε μικρή ηλικία σε οικοτροφείο, όπου βρήκε παρηγοριά στα βιβλία, ενώ περνούσε ξέγνοιαστος τα καλοκαίρια του στο Νέο Λονδίνο του Κονέκτικατ. Κάποιο από εκείνα τα καλοκαίρια εργάστηκε στην εφημερίδα New London Telegraph, γράφοντας ποιήματα σε κάποια της στήλη. Όταν τελείωσε το σχολείο γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, από όπου και τον απέβαλλαν, αναγκάζοντάς τον να στραφεί στη θάλασσα. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στα καράβια ο Ο'Νηλ έπεσε σε βαριά κατάθλιψη και έπνιγε τον πόνο του στο αλκοόλ. Οι περιπλανήσεις του στη θάλασσα έληξαν το 1913 όταν νοσηλεύτηκε σε σανατόριο, καθώς είχε προσβληθεί από φυματίωση. Ενώ βρισκόταν στο σανατόριο αποφάσισε να ασχοληθεί με τη συγγραφή θεατρικών έργων.
Πρώιμα έργα
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 10, ο Ο'Νηλ συσχετίστηκε με πολλά μέλη της λόγιας σκηνής του Γκρίνουιτς Βίλατζ στο Μανχάταν και ιδιαίτερα με τον ιδρυτή του κομμουνιστικού εργατικού κόμματος της Αμερικής, Τζον Ριντ. Ο Ο'Νηλ είχε επίσης σύντομη ερωτική σχέση με τη σύζυγο του Ριντ, τη συγγραφέα Λουίζ Μπράιαντ. Αυτή την περίοδο της ζωής του Ο'Νηλ πραγματεύεται η ταινία του Γουόρεν Μπίτι, Οι Κόκκινοι (Reds, 1981), βασισμένη στη ζωή του Ριντ. Στη συγκεκριμένη ταινία στο ρόλο του Ο'Νηλ εμφανίζεται ο Τζακ Νίκολσον.
Στα μέσα του 1916, ο Ο'Νηλ πήγε στο Πρόβινσταουν της Μασαχουσέτης με ένα φορτηγό γεμάτο θεατρικά έργα. Η πρεμιέρα του μονόπρακτου έργου του Πλέοντας ανατολικά για το Κάρντιφ (Bound East for Cardiff) από τον τοπικό θίασο (Provincetown Players) έγινε, σύμφωνα με μαρτυρία της συγγραφέως Σούζαν Γκάσπελ, σε μια καλύβα ιδιοκτησίας του συζύγου της που βρισκόταν στην άκρη μιας προβλήτας. Η Γκάσπελ είπε επίσης: left|thumb|150px|Το θέατρο στο οποίο έγινε η πρώτη ανάγνωση του Πλέοντας ανατολικά για το Κάρντιφ.
Οι ηθοποιοί του Πρόβινσταουν ερμήνευσαν πολλά από τα πρώιμα έργα του Ο'Νηλ σε συνοικιακά θέατρα του Πρόβινστάουν και του Γκρίνουιτς Βίλατζ του Μανχάταν. Έτσι ερασιτέχνες ηθοποιοί υποδύθηκαν πρώτοι τους χαρακτήρες των έργων του Ο'Νηλ, προτού ανακαλυφθούν από θεατρικούς παραγωγούς του Μπρόντγουέι. Για μερικά από τα πιο πετυχημένα του δράματα ο Ο'Νηλ άντλησε την έμπνευσή του από προσωπικά βιώματα. Σε ένα από τα πρώτα του θεατρικά, τον Αυτοκράτορα Τζόουνς (The Emperor Jones, 1920) πλησίασε τις αρχές του εξπρεσιονισμού φλερτάροντας με το υπερφυσικό στοιχείο. Το 1920 τιμήθηκε με το πρώτο του βραβείο Πούλιτζερ για το έργο του Πέρα από τον ορίζοντα (Beyond the Horizon, 1918), ενώ την ίδια περίοδο απεβίωσαν οι γονείς του, ο ένας μετά τον άλλο, καθώς και ο αδελφός του Τζέιμι, που πέθανε από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ.
Πρώτες επιτυχίες
Το 1920 έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ το Πέρα από τον ορίζοντα (Beyond the Horizon, 1918), που ήταν το πρώτο του έργο που δημοσιεύτηκε από εκδοτικό οίκο. Παρά το γεγονός ότι κέρδισε βραβείο Πούλιτζερ για το Πέρα από τον ορίζοντα, η πρώτη του επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ ήταν το Αυτοκράτορας Τζόουνς, με το οποίο σχολίασε εμμέσως την κατάληψη της Αϊτής από το τάγμα πεζοναυτών των ΗΠΑ. Ακολούθησαν τα έργα του: Άννα Κρίστι (Anna Christie, 1922) με το οποίο τιμήθηκε με δεύτερο βραβείο Πούλιτζερ, Πόθοι κάτω από τις λεύκες (Desire Under the Elms, 1924), Παράξενο Ιντερμέτζο (Strange Interlude, 1928), για το οποίο έλαβε το τρίτο του Πούλιτζερ και η τριλογία Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα (Mourning Becomes Electra, 1931), με επιρροές από την αρχαία ελληνική τραγωδία Ορέστεια. Οι επιρροές του από την αρχαία ελληνική τραγωδία είναι εμφανείς στα έργα Ο Λάζαρος γέλασε (Lazarus Laughed, 1925–26) και Ο μέγας θείος Μπράουν (The Great God Brown, 1926) στο οποίο οι ηθοποιοί εμφανίζονται με μάσκες. Το 1933 έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ η μοναδική του κωμωδία Ω, Ερημιά! (Ah, Wilderness!), στην οποία περιέγραφε μια εξιδανικευμένη παιδική ηλικία. Το 1936 τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας και έκανε μια παύση 10 χρόνων για να επανέλθει με το Ο παγοπώλης έρχεται (The Iceman Cometh, 1946). Την επόμενη χρονιά έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ το Ένα φεγγάρι για τους καταραμένους (A Moon for the Misbegotten), το οποίο θεωρήθηκε αποτυχημένο. Το Ένα φεγγάρι για τους καταραμένους έλαβε την αναγνώριση που του αξίζει δεκαετίες αργότερα.
Οικογενειακή ζωή
right|thumb|200px|Ο Ο'Νηλ με τη δεύτερη του σύζυγο και την κόρη του. Πρώτη σύζυγος του Ο'Νηλ ήταν η Καθλίν Τζένκινς, με την οποία υπήρξε παντρεμένος από το 1909 μέχρι και το 1912 και με την οποία απέκτησε τον πρώτο του γιο τον Ευγένιο (Γιουτζίν) το νεότερο. Το 1917 γνώρισε τη συγγραφέα Άγκνες Μπούλτον, με την οποία παντρεύτηκε ένα χρόνο αργότερα. Οι δυο τους απέκτησαν δυο παιδιά τον Σέιν και την Όονα. Το 1929 οι δυο τους χώρισαν όμως, αφότου ο Ο'Νηλ τους εγκατέλειψε για την ηθοποιό Καρλότα Μόντερεϊ. Ο Ο'Νηλ παντρεύτηκε τη Μόντερεϊ αμέσως μετά την έκδοση του διαζυγίου του από την Μπούλτον κι οι δυο τους πήγανε να ζήσουν στη Γαλλία. Τα πρώτα χρόνια η Μόντερεϊ είχε οργανώσει τη ζωή τους με τέτοιο τρόπο ώστε να διευκολύνει τον Ο'Νηλ στη συγγραφή, αργότερα όμως εθίστηκε στο βρωμιούχο κάλιο προκαλώντας δυσκολίες στον έγγαμο βίο. Οι δυο τους βρέθηκαν σε διάσταση πολλές φορές χωρίς να χωρίσουν ποτέ, καθώς είχαν μεγάλη ανάγκη ο ένας τον άλλο. Επέστρεψαν στην Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του 30 κι από το 1937 εώς το 1944, έζησαν στο Ντάνβιλ της Καλιφόρνια. Το σπίτι του Ο'Νηλ στην Καλιφόρνια, το Tao House, λειτουργεί σήμερα ως μουσείο.
Το 1943 αποκλήρωσε την κόρη του Όονα που παντρεύτηκε σε ηλικία 18 χρονών τον 36 χρόνια μεγαλύτερό της Τσάρλι Τσάπλιν. Οι δυο τους δεν ξαναειδώθηκαν ποτέ. Δεν είχε επίσης καλές σχέσεις με κανέναν από τους δυο γιους του. Ο Γιουτζίν ο νεώτερος, που ήταν εθισμένος στο αλκοόλ αυτοκτόνησε το 1950, ενώ ο δευτερότοκός του, ο Σέιν, έκανε χρήση ηρωίνης και αυτοκτόνησε το 1977.
Ασθένεια και θάνατος
left|thumb|200px|Ο Ο'Νηλ με την τρίτη του σύζυγο Καρλότα Μόντερεϊ. Ύστερα από χρόνια πάλης με τον αλκοολισμό και την κατάθλιψη, ο Ο'Νηλ βρέθηκε αντιμέτωπος με συμπτώματα παρόμοια με εκείνα της νόσου του Πάρκινσον. Τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του, του ήταν αδύνατο να γράψει και προσπάθησε να υπαγορεύει σε άλλους, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Είχε ως όνειρο να γράψει μια σειρά θεατρικών που να παρουσίαζαν την αμερικανική οικογένεια από τις αρχές του 1800 μέχρι και τα μέσα του 1900. Από τα 11 θεατρικά που είχε προγραμματίσει να γράψει κατάφερε να ολοκληρώσει μόνο δυο: Το σημάδι του ποιητή (A Touch of the Poet, 1942) και More Stately Mansions. Ενώ η υγεία του χειροτέρευε ο Ο'Νηλ έχανε σιγά σιγά κάθε ενδιαφέρον για το εγχείρημα κι αποφάσισε να ολοκληρώσει τα αυτοβιογραφικά: Ο παγοπώλης έρχεται (The Iceman Cometh, 1946), Ένα φεγγάρι για τους καταραμένους (A Moon for the Misbegotten, 1943) και Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα (Long Day's Journey Into Night). Το τελευταίο, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ 4 χρόνια μετά το θάνατό του, θεωρείται και το καλύτερό του έργο και βραβεύτηκε με βραβείο Πούλιτζερ. Λίγο πριν αφήσει το Tao House της Καλιφόρνια κατάφερε επίσης να ολοκληρώσει το Ένα φεγγάρι για τους καταραμένους που παρουσιάστηκε στο Μπρόντγουεϊ το 1946. Τα υπόλοιπα ημιτελή του έργα καταστράφηκαν από τη σύζυγό του έπειτα από παράκλησή του.
Το 1953, ο Ο'Νηλ απεβίωσε στο δωμάτιο 401 του ξενοδοχείου Σέρατον στη Βοστώνη. Οι τελευταίες του λέξεις ήταν:
Η αυτοψία που έγινε μετά το θάνατό του έδειξε ότι ο Ο'Νηλ δεν έπασχε από τη νόσο του Πάρκινσον, αλλά από εγκεφαλική ατροφία.
Έργα (και εκδόσεις ελληνικών μεταφράσεων)
Πολύπρακτα Μονόπρακτα
Κινηματογραφικές μεταφορές των έργων του
Πολλά από τα δράματα του Ο'Νηλ μεταφέρθηκαν τόσο στη μικρή, όσο και στη μεγάλη οθόνη. Οι σημαντικότερες κινηματογραφικές μεταφορές είναι: Η Άννα Κρίστι το 1930 με τη Γκρέτα Γκάρμπο και τον Τσαρλς Μπίκφορντ, το Παράξενο ιντερμέτζο το 1932 με τον Κλαρκ Γκέιμπλ και τη Νορμα Σίρερ, Το μακρύ ταξίδι του γυρισμού του Τζον Φορντ, το 1940 με τον Τζον Γουέιν (που προβλήθηκε στην Ελλάδα ως Περιπέτεια στον ωκεανό) και προέρχεται από συνένωση των Glencairn Plays, Ο μαλλιαρός πίθηκος το 1944 με την Σούζαν Χέιγουορντ και τον Γουίλιαμ Μπέντιξ, Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα το 1947 με τη Ρόζαλιντ Ράσελ και την Κατίνα Παξινού, Πόθοι κάτω από τις λεύκες το 1958 με τη Σοφία Λόρεν και τον Άντονι Πέρκινς, Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα το 1962 με την Κάθριν Χέπμπορν και τον Τζέισον Ρόμπαρτς, που προβλήθηκε στην Ελλάδα με τίτλο Μακρύ ταξίδι μέσα στη νύχτα και Ο παγοπώλης έρχεται το 1976 με το Λι Μάρβιν και τον Τζεφ Μπρίτζες.
Ελληνικές πρεμιέρες των έργων του
Το 1932 ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο, το έργο του Ευγένιου Ο'Νηλ Άννα Κρίστι, σε σκηνοθεσία Φώτου Πολίτη και σε μετάφραση Κατίνας Παξινού, στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίστηκαν η Κατίνα Παξινού, ο Αιμίλιος Βεάκης και ο Αλέξης Μινωτής.
Το 1937 ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο, η παράσταση Πόθοι κάτω απ' τις λεύκες, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη και σε μετάφραση Κατίνας Παξινού. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίστηκαν η Κατίνα Παξινού, ο Αιμίλιος Βεάκης και ο Τίτος Βανδής. Το 1939 ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο, η παράσταση Πέρα από τον ορίζοντα, σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολωμού και σε μετάφραση Κατίνας Παξινού. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίστηκαν η Κατίνα Παξινού, ο Αιμίλιος Βεάκης και ο Αλέξης Μινωτής.
Το 1946 ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης, η παράσταση Οι θάλασσες του Βορρά σε σκηνοθεσία του Κάρολου Κουν, με τους: Λυκούργο Καλλέργη, Βασίλη Διαμαντόπουλο και Έλλη Λαμπέτη. Το 1948 ανέβηκε πάλι από το Θέατρο τέχνης και σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν το Όλα τα παιδιά του θεού έχουν φτερά, με το Βασίλη Διαμαντόπουλο.
Το 1960 ανέβηκε στο εθνικό θέατρο, η παράσταση Τα εκατομμύρια του Μάρκο Πόλο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη και σε μετάφραση Νάνου Βαλαωρίτη. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο εμφανίστηκε η Αντιγόνη Βαλάκου.
Το 1963 ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης, η παράσταση Ο παγοπώλης έρχεται σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν και σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη.
Το 1965 ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο, η παράσταση Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή και σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίστηκαν η Κατίνα Παξινού, ο Δημήτρης Χορν και ο Αλέξης Μινωτής.
Το 1971 ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο, η παράσταση Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα: Ο γυρισμός, σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη και σε μετάφραση Παύλου Μάτεσι. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίστηκαν η Μαίρη Αρώνη και ο Λυκούργος Καλλέργης.
Το 2018 ανέβηκε στο θέατρο Πορεία, η παράσταση Ένα φεγγάρι για τους καταραμένους, σε σκηνοθεσία της Μαριλίτας Λαμπροπούλου και μετάφραση των Θοδωρή Τσαπακίδη και Ισμήνης Φραγκιουδάκη. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίστηκαν η Ιωάννα Παππά (Τζόσι Χόγκαν) και ο Γιάννης Νταλιάνης (Φιλ Χόγκαν).
Κατάλογος Ελληνικών Παραστάσεων
Ελληνικές θεατρικές παραστάσεις των έργων του Ο' Νηλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Αγνωστικιστές
Επαρχία Νησίου
Επαρχία Νησίου ονομαζόταν επαρχία που είχε οριστεί στην πρώτη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1828 που έγινε από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Ήταν μια από τις επτά επαρχίες του τμήματος (ή επιτροπείας) Κάτω Μεσσηνίας.
Η Επαρχία Νησίου περιελάμβανε :
Σύνολο πληθυσμού: 534 οικογένειες, 2286 άτομα (σύμφωνα με την Ελληνική απογραφή 1829 από την εκστρατεία του Μωριά).
Η Επαρχία Νησίου καταργήθηκε με την επόμενη διοικητική διαίρεση (Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1833) και τα εδάφη της περιελήφθηκαν στην Επαρχία Μεσσήνης.
Αναφορές
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1828 Κατηγορία:Επαρχίες του νομού Μεσσηνίας
Ακρωτήριο Αράξου Αχαΐας (οικισμός)
Τοποθεσία
Βρίσκεται σε υψόμετρο 19 μέτρων στη γεωγραφική περιοχή του Λαρισσού. Βρίσκεται πολύ κοντά στο ομώνυμο ακρωτήρι, τα «Μαύρα βουνά» και τη λεγόμενη «λιμνοθάλασσα του Αράξου». Εγγύς του βρίσκεται το χωριό Άραξος, το ναυτικό οχυρό του πολεμικού ναυτικού, η πολυσύχναστη ειδυλλιακή παραλία «Γιαν(ν)ισκάρι» και η πολύ μικρή παραλία «Βορός».
Ιστορία
Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήταν βοσκοί που περνούσαν εκεί το χειμώνα μαζί με τα κοπάδια τους και κατάγονταν από το χωριό Γκέρμπεσι (νυν Προφήτης Ηλίας) των Καλαβρύτων. Αυτός ήταν ο λόγο που το αρχικό όνομα του χωριού ήταν Μέσα Γκέρμπεσι.
Διοικητική εξέλιξη
Την 16/10/1940 αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το όνομα Μέσα Γκέρμπεσι και υπήχθη στην κοινότητα Λακκόπετρας. Με το ΦΕΚ 148Α της 18/07/1947 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λακκόπετρας και υπήχθη σε αυτήν της τότε Παραλίμνης (νυν Άραξος). Με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Μαύρον Όρος. Με το ΦΕΚ 18Α της 28/02/1986 μετονομάστηκε σε Παραλίμνη. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Λαρισσού μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Με το ΦΕΚ 185Α της 05/09/2006 μετονομάστηκε σε Ακρωτήριο Αράξου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λαρισσού Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας Κατηγορία:Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς
Νήσος Μπόλα
Η Νήσος Μπόλα (ονομάζεται επίσης Νταχίν Σαχμπαζπούρ) είναι το μεγαλύτερο νησί του Μπαγκλαντές με έκταση 1441 τ.χλμ. Καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας Μπόλα στη διαίρεση Μπαρισάλ.
Μάιος 2003
20ος αιώνας | 21ος αιώνας | 22ος αιώνας Δεκαετία 1990 | Δεκαετία 2000| Δεκαετία 2010 1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος
Νήσος Μπόλα
Γεωγραφία
Βρίσκεται στο στόμα του ποταμού Μέγκνα. Υπάρχουν υπηρεσίες πλοίων που συνδέουν την πόλη Ντάκα και Μπαρισάλ.
Μάιος 2003
Θάνατοι
Κατηγορία:Μήνες Ετών
Νήσος Μπόλα
Γεωγραφία
Το Νησί έχει μήκος 130 χιλιομέτρων και έχει πληθυσμό 1.700.000 κατοίκων. Ένας χάρτης του 1776 δείχνει ότι έχει σχήμα οβάλ, όμως επί του παρόντος είναι πιο επίμηκες, λόγω της διάβρωσης από το ποταμό Μέγκνα. Το υπερυψωμένο σημείο του νησιού βρίσκεται μόλις 6 πόδια πάνω από το επίπεδο της θάλασσας.
Ενέργεια
Το Νησί έχει αντιμετωπίσει χρόνια προβλήματα ηλεκτροδότησης, αν και ανακαλύφθηκε φυσικό αέριο στο Σαχμπαζπούρ το 1994. Η κυβέρνηση αποφάσισε να χτίσει ένα Εργοστάσιο το οποίο αναμένεται να είναι πλήρως λειτουργικό μέχρι τον Αύγουστο του 2015. Η κρατική Εταιρεία Δικτύου Ηλεκτρικής Ενέργειας του Μπαγκλαντές εγκαθιστά μια γραμμή μεταφοράς ρεύματος υψηλής τάσης από το νησί Μπόλα προς το νησί Μπουρχανουντίν.
Μέσα ενημέρωσης
Υπάρχουν 14 κοινοτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί που βρίσκονται στον αέρα.
Φυσικές Καταστροφές
Το 1970 επλήγη από τον καταστροφικό τυφώνα Μπόλα που κατέστρεψε τελείως το νότιο μισό του νησιού και επίσης κατέστρεψε τις καλλιέργειες ρυζιού.
Το 1995, το μισό νησί πλημμύρισε, αφήνοντας 500.000 ανθρώπους άστεγους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Μπανγκλαντές
Μπλάκφουτ
thumb|250px|Αρχηγός της φυλής Μπλάκφουτ (αριστερά)
Με τη συλλογική ονομασία Μπλάκφουτ (Μαυροπόδαροι) είναι γνωστές τρεις φυλές ιθαγενών στην καναδική επαρχία Αλμπέρτα και μια φυλή ερυθρόδερμων στην πολιτεία Μοντάνα των ΗΠΑ. Μεταξύ τους αποκαλούνται με το όνομα Niitsitapii, οι Αληθινοί Άνθρωποι, κι έχουν κοινή γλώσσα και πολιτισμό.
Ιστορία και πολιτισμός
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, οι επιμέρους ομάδες μαζεύονταν στις συγκεντρώσεις της φυλής, όπου σημαντικό ρόλο διαδραμάτιζαν οι πολεμικές κοινότητες. Η είσοδος σε μια τέτοια ομάδα προϋπέθετε γενναιότητα και θαρραλέα κατορθώματα.
Οι Μπλάκφουτ ήταν νομαδικές φυλές. Το χειμώνα, ζούσαν στις χειμερινές κατασκηνώσεις τους, οι οποίες συνήθως βρίσκονταν σε μια δασωμένη κοιλάδα κάποιου ποταμού. Ο λόγος εν μέρει ήταν πως την ίδια περίοδο, οι βίσονες προφυλάσσονταν από τις καταιγίδες και το χιόνι σε δασώδεις περιοχές, όπου η μετακίνησή τους ήταν πιο αργή, κάνοντας τα έτσι εύκολη λεία. Την άνοιξη, οι βίσονες έβγαιναν στα ανοιχτά λιβάδια: οι Μπλάκφουτ καθυστερούσαν κάπως τη μετακίνησή τους, από το φόβο χιονοθύελλας, και ξεκινούσαν το κυνήγι μόνο όταν είχαν τελειώσει οι προμήθειές τους. Στα μέσα του καλοκαιριού, οι επιμέρους ομάδες μαζεύονταν για τη μεγάλη γιορτή της φυλής, τον Χορό του Ήλιου, όπου συσφίγγονταν οι κοινωνικοί δεσμοί ανάμεσα στα μέλη της φυλής. Το φθινόπωρο, ετοιμάζονταν για τη μετακίνηση στα χειμερινά τους καταφύγια.
Οι Μπλάκφουτ διατήρησαν τον παραδοσιακό τρόπο ζωής βασισμένο στο κυνήγι του βίσονα μέχρι την εξαφάνιση του είδους ως το 1881, οπότε και αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες, που καθορίστηκαν από τον ερχομό των ευρωπαίων εποίκων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, περιορίστηκαν στην περιοχή που καθοριζόταν από τη Συνθήκη του Λάραμι το 1887, ενώ νωρίτερα, το 1877, οι Μπλάκφουτ του Καναδά με ανάλογη συνθήκη εγκαταστάθηκαν στη νότια Αλμπέρτα. Οι Μπλάκφουτ έπρεπε να προσαρμοστούν σε έναν εντελώς καινούριο τρόπο ζωής, ενώ παράλληλα μαστίζονταν από διάφορες ασθένειες που είχαν φέρει μαζί τους οι ευρωπαίοι έποικοι, άγνωστες σε αυτούς. Τελικά, κατάφεραν να επιβιώσουν οικονομικά, αναπτύσσοντας γεωργία, κτηνοτροφία και ελαφριά βιομηχανία, ενώ παράλληλα προσάρμοσαν στις νέες συνθήκες και τον πολιτισμό και τις παραδόσεις τους. Ο πληθυσμός τους έφτασε τους 16.000 στον Καναδά και τους 15.000 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής
Τζόζεφ Κόνυ
Ο Τζόζεφ Ράο Κόνυ, είναι Ουγκανέζος επικεφαλής μιας αντάρτικης ομάδας, του Στρατού Αντίστασης του Κυρίου (LRA). Η LRA πρόκειται για μια ομάδα ανταρτών, που με την βία θέλουν να υπάρχει στην χώρα τους, την Ουγκάντα, Θεοκρατική δημοκρατία, βασισμένη στις Δέκα εντολές. Πρόκειται για μια ομάδα που έχει πράξει δολοφονίες, βιασμούς, έχουν κάνει ακρωτηριασμούς σε πολίτες της χώρας και έχουν προκαλέσει κανιβαλισμό. Ο Κόνυ κατηγορείται από το Δικαστήριο της Χάγης, το 2005 για εγκληματικές ενέργειες αλλά ποτέ δεν έχει συλληφθεί.
Νεανικά χρόνια
Ο Κόνυ γεννημένος το 1961 στο χωριό Οντέκ, ανατολικά της περιοχής Γκούλου, ήταν γιος δυο αγροτών. Ο πατέρας είχε την θρησκεία του Κατηχισμού και η μητέρα του τη θρησκεία του Αγγλικανισμού. Ο Κόνυ λόγω των θρησκειών των γονιών του, έγινε παπαδοπαίδι της τοπικής εκκλησίας αλλά στα 15 του σταμάτησε να πηγαίνει. Ύστερα, ανέλαβε ως γιατρός της περιοχής μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου του αδερφού, όπου τον αντικατέστησε. Ο Κόνυ δεν ολοκλήρωσε ποτέ το Λύκειο, αλλά συμμετείχε σε ομάδες προχιλιασμού ενώ συμμετείχε και στον πόλεμο της Ουγκάντας με το μέρος της φυλής του, της φυλής Ακόλι.
Στρατός Αντίστασης του Κυρίου (LRA)
Η ομάδα σχηματίστηκε ως "Ηνωμένος Ιερός Στρατός της Σωτηρίας" την δεκαετία του '80. Ο Ηνωμένος Στρατός, αποτέλεσε έναν μεγάλο ανταγωνιστή της δημοκρατίας της Ουγκάντα για αυτό και ήρθαν σε συμφωνία, το 1988 κάνοντας την ομάδα ως μορφή εξέγερσης. Η ομάδα αποτελούνταν περισσότερο από παιδιά, και σύμφωνα με εκτιμήσεις του 1986, ο αριθμός των παιδιών είχε φτάσει στις 104.000. Σκοπός της ομάδας ήταν να απαγάγει παιδιά, να σκοτώνει τις οικογένειες τους και να τα εκπαιδεύουν στο να γίνουν αντάρτες. Το 1992, η ομάδα μετονομάστηκε Ενιαίος Δημοκρατικός Χριστιανικός Στρατός" και στις 10 Οκτωβρίου του 1996 είχαν απαγάγει από το θρησκευτικό σχολείο 44 κορίτσια. Τέλος, μετονομάστηκε σε "Στρατός Αντίστασης του Κυρίου". Μέχρι και σήμερα, παρόμοιες κινήσεις συνεχίζουν να γίνονται από την ομάδα του Κόνυ.
Ουγκάντα
Ο Στρατός της Ουγκάντας είχε κληθεί να σκοτώσει τον Κόνυ, αλλά όχι την ομάδα ανταρτών του. Η τελευταία φορά που εμφανίστηκε ήταν στο Κονγκό. Μάλιστα, είχε ακουστεί πως η LRA ήταν αυτή που προκάλεσε τις καταστροφές της 11ης Σεπτεμβρίου αλλά τελικά διαψεύστηκε όταν μαθεύτηκε πως η επίθεση ήταν από μέλη της Αλ- Κάιντα. Τελικά, ο Κόνυ κατάφερε να ξεφύγει από τον Στρατό με αποτέλεσμα να παραμείνει καταζητούμενος.
Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
To 2008 οι Η.Π.Α. αποφάσισαν να βοηθήσουν τον στρατό της Ουγκάντα δίνοντας τον απαραίτητο εξοπλισμό. Μαθεύτηκαν οι πράξεις του Κόνυ, και ο Ομπάμα τον Μαίο του 2010, υπέγραψε για να γίνει η διακοπή της ομάδας του Κόνυ. Στις 12 Μαΐου τα δύο τρίτα του Κονγκρέσου, ψήφισαν υπέρ του νόμου. Τον Οκτώβριο του 2011, ο Αμερικανός πρωθυπουργός έστειλε περίπου 100 εξοπλισμένα στρατεύματα για να πολεμήσουν τον Κόνυ και τους αντάρτες του.
Άλλα
Τον Μάρτιο του 2012, ο Jason Russell, καλεί τον κόσμο να κάνουν τον Κόνυ διάσημο παγκοσμίως για να γίνει η σύλληψη του, ανεβάζοντας ένα 30λεπτο βίντεο στο διαδίκτυο. Ο Μάικλ Γκέχεραν του The Huffington Post έγραψε: "Αυτό το 30λεπτό πρωτοεμφανίστηκε στην ιστοσελίδα "Vimeo", ενώ στη συνέχεια ανέβηκε και στο "YouTube". Δεν περίμενα να υπάρξει τέτοια υποστήριξη απο τον κόσμο." Επίσης, αυτό το βίντεο τράβηξε τα βλέμματα διαφόρων διάσημων, σύμφωνα με την The Telegraph. Η Ελίζαμπεθ Φλόκ, του The Toronto Star, αναγνωρίζει στους πολίτες τον Κόνυ και στις 20 Απριλίου καλούνται να αφισοκολλήσουν αφίσες κατά του Κόνυ.
Πηγές
Κατηγορία:Τρομοκρατία Κατηγορία:Ουγκάντα
Μακρυπλάγιο Δράμας
Το Μακρυπλάγι είναι ορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο "Καποδίστριας", μέχρι το 2010, το Μακρυπλάγιο ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Μακρυπλαγίου, του πρώην δήμου Δράμας του νομού Δράμας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Πολύκαρπο αποτελούν την τοπική κοινότητα Μακρυπλαγίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δράμας του Δήμου Δράμας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 40 κάτοικοι.
Το Μακρυπλάγιο έχει υψόμετρο 736 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 41,2223865845 και γεωγραφικό μήκος 24,2606852978.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Δράμας
Τάρρα
Η Τάρρα ήταν αρχαία αυτόνομη πόλη της Κρήτης που βρισκόταν μεταξύ των πόλεων Φοίνικος και Ποικιλασσού και κοντά στην Έλυρο της οποίας και αποτελούσε επίνειο.
Η Τάρρα κατά την αρχαιότητα αποτελούσε το μεγάλο κέντρο λατρείας του Θεού Απόλλωνα στη Κρήτη που καθορίσθηκε από τον ιερομάντη Καρμάνορα στην οικία του οποίου ο Απόλλωνας "συνεγένετο τη νύμφη Ακκαλίδι".
Τα νομίσματα της Τάρρας παρίσταναν επί της μιας όψης κεφαλή κρητικής αιγός και επί της άλλης μέλισσα. Τον 3ο αιώνα π.χ. αποτέλεσε μέλος του κοινού των Ορείων, μια ομοσπονδίας ορεινών πόλεων όπου τα μέλη της απολάμβαναν ανεξαρτησία αλλά είχαν κοινή εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Η ομοσπονδία αυτή αποτελούνταν από τις πόλεις Λισό, Συία, Ποικιλασσός, Τάρρα, Υρτακίνα και Έλυρος.
Δείτε σχετικά
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κρήτης
Κατάλογος νομών Ελλάδας ανά πληθυσμό
Αυτή είναι μια λίστα των νομών της Ελλάδας, ταξινομημένη με βάση τον πραγματικό πληθυσμό κάθε νομού, σύμφωνα με τα στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας (απογραφή 2018).
Αναλυτικότερα για την Αττική:
Δείτε επίσης
* νομων ελλαδας ανα πληθυσμο
Αγκάθι
Το αγκάθι ή τσίτα είναι μια αιχμηρή και σκληρή προεξοχή που αναπτύσσεται και κατανέμεται πολλαπλά στο σώμα ζώων και φυτών που ο κύριος ρόλος του είναι η άμυνα και προστασία του οργανισμού από εξωτερικούς κινδύνους. Σε κάποιες περιπτώσεις τα αγκάθια ενισχύονται με δηλητήριο για καλύτερη άμυνα και ενίοτε αποτελούν επιπρόσθετα το μέσο κίνησης του οργανισμού, όπως για παράδειγμα στον αχινό.
Μια τσουκνίδα έχει αιχμηρές και σκληρές προεξοχές σε κατανομή στο σώμα της, που περιέχουν μάλιστα καυστική ουσία, όμως δεν μιλάμε για αγκάθια καθώς οι προεξοχές αυτές είναι βελονοειδείς τρίχες που είναι σχεδόν ανεπαίσθητες στην ανθρώπινη αφή.
Περνώντας από τη φύση σε ανθρώπινα δημιουργήματα, ένα σύρμα ονομάζεται αγκαθωτό όταν κατά μήκος του κατανέμονται σκληρές και αιχμηρές προεξοχές που του δίνουν την ιδιότητα της απώθησης ανθρώπων, ζώων κλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μορφολογία φυτών Κατηγορία:Ανατομία ζώων
Σιδηροδρομικός σταθμός Πρώτης
Ο Σιδηροδρομικός σταθμός της Πρώτης ήταν ένας σταθμός της Γραμμής Λευκοθέας-Λιμένα Αμφίπολης.Βρίσκεται λίγο πιο έξω από την Πρώτη. Ο σταθμός άνοιξε το 1896 και εξυπηρετούσε τα υπεραστικά τρένα ανάμεσα στην Λευκοθέα και την Αμφίπολη.
Επαναλειτουργία
Ο Σταθμός μαζί και όλη η γραμμή, πρόκειται να επαναλειτουργήσουν με νέα επέκταση προς Καβάλα.
Αντιοχίς της Κομμαγηνής
Η Άντιοχίς (απεβ. π. 20 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Κομμαγηνής.
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Αντιόχου Α΄ Θεού της Κομμαγηνής και της Ισιάδος Φιλοστόργου. Αδέλφια της ήταν ο Μιθριδάτης Β΄ της Κομμαγηνής, ο Αντίοχος πρίγκιπας της Κομμαγηνής, η Αθηναΐς σύζυγος τού Αρταβάσδη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής και η Λαοδίκη σύζυγος τού Ορόντη Β΄ της Παρθίας.
Το όνομά της και αυτό τού πατέρα της προέρχεται από τους Σελευκίδες: ο Αντίοχος Α΄ ήταν γιος της Λαοδίκης Θ΄ Θεάς, κόρης τού Αντιόχου Η΄ Γρυπού της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών.
Λίγα γνωρίζουμε για τη ζωή της. Παντρεύτηκε έναν -αγνώστου σε εμάς ονόματος- άνδρα και είχε τέκνο την Άκα Α΄. Απεβίωσε ανάμεσα στα τέλη της δεκαετίας τού 30 και τις αρχές της δεκαετίας του 20 π.Χ. Τάφηκε μαζί με τη μητέρα της και την κόρη της στο σημείο ταφής του Καρακούς, γνωστό ως ο τύμβος (tumulus) τού Καρακούς.