cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μονή Οσίου Λουκά
Αρχιτεκτονική
Ο ναός της Παναγίας, ο παλιότερος στο συγκρότημα, είναι ο μόνος για τον οποίο είναι γνωστό ότι χτίστηκε στην κυρίως Ελλάδα το δέκατο αιώνα. <blockquote style="font-size: 90%; margin-right: 10%; "> Ακολουθεί τον αρχιτεκτονικό τύπο του σύνθετου τετρακιόνιου σταυροειδούς εγγεγραμμένου ναού με τρούλο, ο οποίος διακρίνει την αρχιτεκτονική σχολή της Κωνσταντινούπολης. Στον κυρίως ναό προστέθηκε ευρύχωρος νάρθηκας, η λιτή. Στα δυτικά της λιτής ιδιότυπος εξωνάρθηκας αποτελείται από ένα ανοιχτό προστώο με δύο κλειστά διαμερίσματα στα δύο άκρα τα οποία προεξείχαν από το περίγραμμα του κυρίως ναού. Το νότιο διαμέρισμα του εξωνάρθηκα ενσωματώθηκε στη μεταγενέστερη εκκλησία, το καθολικό της μονής. Στη διάρκεια αναστηλωτικών εργασιών, κάτω από την ορθομαρμάρωση του καθολικού αποκαλύφθηκε μια εξαιρετική τοιχογραφία, που διακοσμούσε άλλοτε τον ανατολικό τοίχο του νοτίου διαμερίσματος του εξωνάρθηκα. Η μοναδική τοιχογραφία που σώθηκε από την αρχική διακόσμηση του ναού της Παναγίας ιστορεί την εμφάνιση του αρχάγγελου Μιχαήλ στον Ιησού του Ναυή πριν από την άλωση της Ιεριχούς. Τοιχογραφίες διασώζονται και στο νότιο σκέλος του σταυρού και το διακονικό. Παριστάνονται συνολικά πέντε μορφές ιεραρχών που έχουν χρονολογηθεί στο τέλος του 12ου αι.
Το Καθολικό, που χτίστηκε για να στεγάσει τα λείψανα του οσίου, είναι η μεγαλύτερη εκκλησία του συγκροτήματος και βρίσκεται στα νότια της εκκλησίας της Παναγίας. Ανήκει στον αρχιτεκτονικό τύπο του σταυροειδούς οκταγωνικού ναού, στον οποίο ο τρούλος (διαμέτρου περίπου 9 μ.) στηρίζεται σε οκτώ πεσσούς αντί των τεσσάρων του κανονικού εγγεγραμμένου σταυροειδούς ναού. Οι πεσσοί αυτοί είναι τοποθετημένοι πιο κοντά στους τοίχους διευρύνοντας τον κεντρικό χώρο του κυρίως ναού. Ο συγκεκριμένος τύπος είναι ειδικότερα γνωστός ως σύνθετος οκταγωνικός ή ηπειρωτικός, καθώς η σταυροειδής διάταξη διατηρείται στις καμάρες της οροφής και ανάμεσά τους παρεμβάλλονται ημιχώνια. Χαρακτηριστικό του τύπου είναι και η διαμόρφωση περιστώου γύρω από τον κεντρικό χώρο του κυρίως ναού.
<blockquote style="font-size: 90%; margin-right: 10%; "> Από τα παρεκκλήσια που πλαισιώνουν τον τετράγωνο πυρήνα ιδιαίτερη σημασία έχει το βορειανατολικό γιατί εκεί, και στο σημείο επικοινωνίας με τη βόρεια κεραία του σταυρού έχει τοποθετηθεί η μαρμάρινη λειψανοθήκη του οσίου. Είναι το τμήμα του καθολικού που συνδέεται με το ναό της Παναγίας, διευκολύνοντας τη διέλευση των προσκυνητών μπροστά από το λείψανο και την είσοδό τους στο ναό της Παναγίας. Ταυτόχρονα με το καθολικό κτίσθηκε η κρύπτη που έχει σε κάτοψη το σχήμα σταυροειδούς τετρακιόνιου ναού. Στην κρύπτη στεγάζεται ο αρχικός τάφος του οσίου Λουκά, που βρίσκεται στο βόρειο τοίχο, ακριβώς κάτω από το χώρο του καθολικού, όπου τοποθετήθηκε η λειψανοθήκη του οσίου. Δύο ακόμα τάφοι στην κρύπτη ανήκουν σε επιφανείς ηγούμενους του μοναστηριού.
Άλλα κτήρια που έχουν αναστηλωθεί είναι το βορδονάρειο (στάβλος), στο οποίο εκτίθενται αποτοιχισμένες τοιχογραφίες του 18ου αι. από το ναό του Αγίου Σπυρίδωνος μετόχι του Οσίου Λουκά στην περιοχή Στειρίου, το φωτάναμμα με τη χαρακτηριστική καπνοδόχο και η τράπεζα, που από το 1993 λειτουργεί ως μουσείο και περιλαμβάνει αρχιτεκτονικά μέλη από διάφορες οικοδομικές φάσεις της και ευρήματα από τη γύρω περιοχή.
Διάκοσμος
Υπάρχουν στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η μονή ήταν ξακουστή σε όλο το Βυζάντιο για την πολυτελή της διακόσμηση, η οποία απλωνόταν σε όλες τις επιφάνειες. Εκτός από τα τείχη, τη γλυπτική, τα χρυσά και αργυρά πινάκια, τις τοιχογραφίες και τα ψηφιδωτά (εξαιρετικά εντυπωσιακά στις κοίλες επιφάνειες, το εσωτερικό κοσμούσαν εικόνες, πολυέλαιοι, μεταξωτές κουρτίνες και υφάσματα βωμών (αντιμήνσια). Μόνο ένα τμήμα τους σώζεται σήμερα στη θέση του, κυρίως οι χρωματιστές επενδύσεις των μαρμάρων και τα κιγκλιδώματα των παραθύρων. Παρά τις απώλειες το Καθολικό «δίνει την καλύτερη εντύπωση που μπορεί να αποκομίσει κανείς οπουδήποτε σήμερα για τη μορφή του εσωτερικού ενός ναού τους πρώτους αιώνες μετά το τέλος της Εικονομαχίας».
Ειδικότερα, ο πλούσιος εσωτερικός διάκοσμος του Καθολικού περιλαμβάνει: <blockquote style="font-size: 90%; margin-right: 10%; "> Συνθέσεις από χρωματιστά μάρμαρα [που] καλύπτουν το δάπεδο του ναού, όπως και τις κατακόρυφες επιφάνειες των τοίχων. Τα λαμπρά ψηφιδωτά που κοσμούν τις ανώτερες επιφάνειες του καθολικού, αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα ψηφιδωτά σύνολα της μεσοβυζαντινής τέχνης. Χρονολογούνται γύρω στη δεύτερη και τρίτη δεκαετία του 11ου αι., είναι δηλαδή πρωιμότερα από τα άλλα δύο μεγάλα ψηφιδωτά σύνολα του ελλαδικού χώρου, αυτά της Νέας Μονής Χίου και του Δαφνίου. Στη κόγχη του ιερού απεικονίζεται η Παναγία ένθρονη Βρεφοκρατούσα, ενώ στο χαμηλό θόλο πάνω από το ιερό παριστάνεται η Πεντηκοστή. Στο μεγάλο τόξο επάνω από την είσοδο του ιερού εικονίζονται οι δύο αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ. Ο χριστολογικός κύκλος αντιπροσωπεύεται με τέσσερις σκηνές στα ημιχώνια (ο Ευαγγελισμός που δεν σώζεται, η Γέννηση, η Υπαπαντή και η Βάπτιση) και με τέσσερις σκηνές από τον κύκλο του Πάθους (ο Ιερός Νιπτήρας, η Σταύρωση, η Ανάσταση και η Ψηλάφηση του Θωμά). Στο διακονικό διατηρούνται δύο σκηνές της Παλαιάς Διαθήκης, ο Δανιήλ στο λάκκο των Λεόντων και οι Τρεις Παίδες στην κάμινο. Τη ψηφιδωτή διακόσμηση συμπληρώνουν παραστάσεις ενός πολύ μεγάλου αριθμού αγίων, κυρίως μοναχών, ιεραρχών, στρατιωτικών αγίων και αγίων ιατρών. Τα δύο παρεκκλήσια, βορειοδυτικό και νοτιοδυτικό, μικρό τμήμα του βορειοανατολικού διαμερίσματος και η κρύπτη κοσμούνται με τοιχογραφίες που χρονολογούνται στο τρίτο τέταρτο του 11ου αι.
Κάστρο Οσίου Λουκά
Στην κορυφή του λόφου της μονής Οσίου Λουκά υπάρχει κάστρο,χτισμένο στη θέση παλαιότερης οχύρωσης. Σώζονται οι τέσσερις πλευρές του τείχους, στην τοιχοποιία του οποίου περιλαμβάνεται ασβεστοκονίαμα και πλινθία.
Αρχιτεκτονική
<Center>
</Center>
Ψηφιδωτά
<Center> </Center>
Κάστρο Οσίου Λουκά
<Center>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ελλάδα Οσιος Λουκάς Κατηγορία:Βυζαντινή ζωγραφική Οσιου Λουκα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βοιωτία Κατηγορία:Βυζαντινοί ναοί Κατηγορία:Κοινότητα Στειρίου Κατηγορία:Ελικώνας
Καρύταινα
Η Καρύταινα είναι χωριό της Γορτυνίας του νομού Αρκαδίας. Είναι χτισμένη σε κορυφή λόφου γύρω από το ομώνυμο μεσαιωνικό κάστρο. Βρίσκεται στο χώρο της αρχαίας Βρένθης. Ο οικισμός διακρίνεται ιδιαίτερα για το μεσαιωνικό του χαρακτήρα που του προσδίδουν τα σπίτια, το κάστρο και οι βυζαντινού ρυθμού εκκλησίες. Έχει αναγνωριστεί ως παραδοσιακός οικισμός. Το όνομα της είναι Φράγκικο και πιθανότατα προέρχεται απο το γυναικείο όνομα Caretene το οποίο ήταν διαδεδομένο στην Βουργουνδία τον μεσαίωνα.
Ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|Άποψη της Καρύταινας Η Καρύταινα αναφέρεται για πρώτη φορά τον 13ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας στην Ελλάδα. Την περίοδο αυτή υπήρξε πρωτεύουσα μίας από τις βαρωνίες των Φράγκων. Στη γαλλική παραλλαγή του Χρονικού του Μορέως αναφέρεται ως Caraintaine. Τα πρώτα χρόνια της Φραγκοκρατίας, τη βαρωνία της την κατείχε η οικογένεια των Ντε Μπρυγιέρ (ή Ντε Μπριέλ). Στην οικογένεια αυτή αποδίδεται και η κατασκευή του κάστρου της Καρύταινας που χτίστηκε στα μέσα του 13ου αιώνα. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν τα ερείπια της αρχαίας Βρένθης που ήταν χτισμένη στην ίδια τοποθεσία. Το εντυπωσιακό και ισχυρό κάστρο της Καρύταινας προσέδωσε στην πόλη στρατηγική σημασία και την ασφάλισε αποτελεσματικά. Αργότερα, η Καρύταινα πέρασε στην εξουσία του Δεσποτάτου του Μορέως, καθώς το 1320 εξαγοράστηκε από τον Ανδρόνικο Β' Παλαιολόγο.
Από το 1461 κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς. Στην Τουρκοκρατία παρέμεινε σημαντικό εμπορικό κέντρο, που απελευθέρωσαν το 1821 οι Έλληνες. Την 25 Μαρτίου 1821 επαναστάτες από το Ζυγοβίστι υπό τον Θεοδόσιο Καρδαρά και από τη Στεμνίτσα και τη Δημητσάνα υπό τον Κωνσταντίνο Αλεξανδρόπουλο κατέβηκαν για να συλλάβουν τους εκεί Τούρκους, αλλά αυτοί πρόλαβαν και κλείστηκαν στο παλαιό οχυρό της πόλης όπου πολιορκήθηκαν. Το 1826 χρησιμοποίησε ο Κολοκοτρώνης το κάστρο της ως ορμητήριο κατά του Ιμπραήμ και ως καταφύγιο των γυναικών και των παιδιών.
Διοικητική ιστορία
Μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους, η Καρύταινα υπήρξε πρωτεύουσα του τοπικού δήμου της περιοχής, του Δήμου Γόρτυνος, ο οποίος λειτούργησε αρχικά στο διάστημα 1835-1912. Το 1912 ο δήμος καταργήθηκε και η Καρύταινα έγινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1999 με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, επανασυστάθηκε ο δήμος Γόρτυνος με έδρα του πάλι την Καρύταινα. Ο δήμος καταργήθηκε για δεύτερη φορά το 2011 με το πρόγραμμα Καλλικράτης και αποτέλεσε μέρος του Δήμου Μεγαλόπολης.
Διατελέσαντες πρόεδροι της κοινότητας
Μεταπολιτευτικά, πρόεδροι της κοινότητας εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν τα ακόλουθα πρόσωπα :
Αξιοθέατα
μικρογραφία|upright=0.75|αριστερά|Ναός Ζωοδόχου Πηγής (14ος-15ος αιώνας), Καρύταινα Η Καρύταινα είναι ανακηρυγμένος παραδοσιακός οικισμός, καθώς διατηρεί το χρώμα της μεσαιωνικής καστροπολιτείας. Κύριο αξιοθέατο είναι το κάστρο της, χτισμένο στην κορυφή του λόφου πάνω από τον οικισμό. Έχει μήκος που ξεπερνά τα 110 μέτρα και πλάτος που ξεπερνά τα 40. Τα τείχη του φτάνουν σε ύψος μέχρι τα 7 μέτρα και σε πλάτος μέχρι τα 2. μικρογραφία|upright=0.75|Ναός του Αγίου Γεωργίου, Καρύταινα Εντός του οικισμού βρίσκεται ο Ναός του Αγίου Νικολάου που ανεγέρθηκε στις αρχές του 18ου αιώνα και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της μεταβυζαντινής εποχής στην ευρύτερη περιοχή, ενδεικτικό της ακμής που γνώρισε η Καρύταινα κατά τον 17ο και 18ο αιώνα. Ο ναός στο εσωτερικό του είναι κατάγραφος με τοιχογραφίες που αποδίδονται στο εργαστήριο των Πεδιωτών ζωγράφων, Μιχαήλ και Πέτρου. Επίσης, σημαντικοί είναι ο Ναός Ζωοδόχου Πηγής του 14ου-15ου αιώνα και ο Ναός του Αγίου Γεωργίου. μικρογραφία|upright=0.75|Ναός Αγίου Νικολάου (αρχές 18ου αιώνα) Κοντά στην Καρύταινα ρέει ο ποταμός Αλφειός, ο οποίος σχηματίζει στα δυτικά της Καρύταινας μεγάλο φαράγγι, συμβάλλοντας στη φυσική οχύρωση της περιοχής. Πάνω στον Αλφειό, κοντά στην Καρύταινα, διασώζονται δύο παραδοσιακά γεφύρια, το γεφύρι του Κούκου και το γεφύρι της Καρύταινας. Το πρώτο είναι μονότοξο, χτισμένο το 1880 και διασώζεται σήμερα σε καλή κατάσταση. Το δεύτερο ήταν πεντάτοξο, όμως σε μία μάχη την περίοδο του εμφυλίου καταστράφηκε η κύρια καμάρα του και παραμένει έως σήμερα κατεστραμμένο. Δίπλα του διέρχεται ο σύγχρονος αυτοκινητόδρομος που συνδέει την Καρύταινα με τη Μεγαλόπολη. Στην περιοχή αυτή λειτουργούσαν στο παρελθόν πολλοί νερόμυλοι, ερείπια των οποίων σώζονται ακόμα. Η Καρύταινα έχει εντυπωσιακή εικόνα όταν την αντικρίζει ο επισκέπτης από μακριά. Παλαιότερα απεικονιζόταν στη μία πλευρά του χαρτονομίσματος των 5.000 δραχμών. Ο συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκης, όταν την επισκέφθηκε, τη χαρακτήρισε Τολέδο της Ελλάδας.
Πρόσωπα
Από την Καρύταινα καταγόταν ο Άγιος Αθανάσιος Χριστιανουπόλεως, ο οποίος υπήρξε επίσκοπος Χριστιανουπόλεως και έχει ανακηρυχθεί άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία. . Είναι πολιούχος της Καρύταινας και η μνήμη του εορτάζεται στις 17 Μαΐου. Επίσης από την Καρύταινα καταγόταν ο πολιτικός και νομομαθής Νικόλαος Δημητρακόπουλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας  Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Περικλής Ιακ. Αργυρόπουλος
Ο Περικλής Αργυρόπουλος (1871-1955), ήταν Έλληνας υποναύαρχος, πολιτικός και διπλωμάτης. Υπηρέτησε ως βουλευτής στην Δ΄ Συντακτική Συνέλευση από το 1920 έως το 1922, στην Αναθεωρητική του 1935 και το 1953 με τον Ελληνικό Συναγερμό, υπηρετώντας μέχρι το θάνατό του.
Οικογενειακή καταγωγή - Σπουδές
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 20 Μαρτίου του 1871, γιος του Ιάκωβου Αργυρόπουλου. Ακολούθησε το ναυτικό στάδιο όπου και εξήλθε από τη Σχολή Δοκίμων. Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο ήταν κυβερνήτης του τορπιλοβόλου 14 με το οποίο και τορπίλισε μέσα στον όρμο του Αϊβαλί την τουρκική κανονιοφόρο "Τραπεζούντα".
Παράλληλα από το 1909 που αναμίχθηκε στο Κίνημα του 1909 ασχολήθηκε και με την πολιτική. Το 1917 διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνίας επί κυβερνήσεως Ζαΐμη, καθώς και το 1926 επί κυβερνήσεως Αθανάσιου Ευταξία.
Η αγορά του Θωρηκτού Αβέρωφ - Βαλκανικοί πόλεμοι (1910-1914)
Αναμφίβολα μια από τις μεγαλύτερες υπηρεσίες του Αργυρόπουλου στην πατρίδα του, ήταν ο σημαντικός παρασκηνιακός του ρόλος στην αγορά του θωρηκτού Αβέρωφ. Ο Αργυρόπουλος έπεισε τον υπουργό Ναυτικών Δαμιανό με τον οποίο είχε άριστες σχέσεις και ουσιαστικά συνδιοικούσε το υπουργείο, να χρησιμοποιηθεί το διαθέσιμο κληροδότημα του Γεωργίου Αβέρωφ για την αγορά ενός ισχυρού θωρηκτού. Στη διαδικασία της απόφασης βοήθησε και ο προσωπάρχης του υπουργείου Μιχαήλ Γούδας. Μετά από δραματικές διαπραγματεύσεις, η κυβέρνηση Μαυρομιχάλη τελικά δαπάνησε 23.650.000 δρχ. για την απόκτηση του. Τα 8.000.000 δρχ. προέρχονταν από το 20% της συνολικής κληρονομιάς του Γεωργίου Αβέρωφ, που είχε παραχωρήσει με τη διαθήκη του στο Ταμείο Εθνικού Στόλου το 1899. Ο Αργυρόπουλος πρωταγωνίστησε τόσο στην εξεύρεση του υπολοιπόμενου ποσού εκμεταλλευόμενος τη συγγενική του σχέση με τον διοικητή της Εθνικής τράπεζας Ιωάννη Βαλαωρίτη, όσο και στις διαπραγματεύσεις για την τελική αγορά με την Ιταλική πλευρά, καθώς το πλοίο προσπαθούσε να αγοράσει εναγωνίως και η Τουρκική πλευρά.
Οι μελέτες του για το ελληνικό ναυτικό και την υπηρεσιακή του διαχείριση φαίνεται ότι επηρέασαν και την τακτική του Κουντουριώτη κατά τις νικηφόρες ναυμαχίες του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου κατά της Τουρκίας. Εκτός από ικανός επιτελικός, ο Αργυρόπουλος υπήρξε αναμφίβολα ικανός και γενναίος ναυτικός και το απέδειξε στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο καθώς ως κυβερνήτης του τορπιλοβόλου "14" συμμετείχε στην απελευθέρωση του Αγίου Ευστρατίου. Το μεγάλο του επίτευγμα όμως ήταν στις 8 Νοεμβρίου 1912, όταν ως κυβερνήτης του τορπιλοβόλου "14" εισήλθε στο λιμάνι των Κυδωνιών με μια τολμηρή αιφνιδιαστική καταδρομική κίνηση και βύθισε την Τουρκική κανονιοφόρο "Trabzon". Για την ενέργειά του αυτή, έλαβε εύφημο μνεία του υπουργού Ναυτικών για: «την ενώπιον του εχθρού εκτελεσθείσαν υπέρ Πατρίδος πράξιν». Το ναυτικό αυτό κατόρθωμα έμεινε δυστυχώς στη σκιά του αντίστοιχου κατορθώματος του Βότση, καθώς το δεύτερο έγινε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης και είχε μεγαλύτερη συμβολική και προπαγανδιστική αξία, αφού η πόλη απελευθερώθηκε λίγες εβδομάδες μετά.
Εθνικός διχασμός και μεσοπόλεμος - κάθοδος στη πολιτική και ανάληψη χαρτοφυλακίων (1914-1932)
Πρέσβης στη Μαδρίτη (1936-1941) Αργότερα επί κυβερνήσεως Ι. Μεταξά διορίστηκε πρέσβης στη Μαδρίτη.
Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 και συγκεκριμένα στις 17 Δεκεμβρίου τον συνάντησε ο εκεί πρέσβης της Ουγγαρίας στρατηγός Ρούντολφ Αντόρκα, με τον οποίο διατηρούσε φιλικές σχέσεις, ο οποίος και του μετέφερε γερμανική πρόταση ανακωχής του ελληνοϊταλικού πολέμου. Ο Αργυρόπουλος στην αρχή ξαφνιάστηκε με τους όρους του προτεινόμενου σχεδίου. Λόγω της μεγάλης όμως σπουδαιότητας ζήτησε από τον συνομιλητή του να μάθει τίνος πρωτοβουλία ήταν αυτή ή αν ομιλούσε εξ ονόματος της Γερμανίας ή της Ιταλίας. Τότε ο Αντόρκα του γνώρισε ότι ερχόταν από μια μεγάλη γερμανική προσωπικότητα, που βεβαίως αμέσως αντιλήφθηκε ο Αργυρόπουλος ότι μιλούσε για τον Φον Κανάρι, με τον οποίο οι συνεργασίες του συνομιλητή του του ήταν γνωστές. Πρόσθετα ο Αντόρκα του μετέφερε τη διαβεβαίωση "πως καμία άλλη αξίωση δεν θα ήγειραν οι Γερμανοί".
Τη ίδια ημέρα ο Περικλής Αργυρόπουλος, μη χάνοντας χρόνο, διαβίβασε τηλεγραφικά στην Αθήνα στον Ιωάννη Μεταξά τη γερμανική πρόταση με μια συμπληρωματική έκθεση (εισήγηση) αποδοχής της. Την πρόταση εκείνη βέβαια αρχικά απέρριψε ο Ιωάννης Μεταξάς πλην όμως φαίνεται πως αργότερα περί το τέλος του ίδιου μήνα, μετά την άφιξη στην Ελλάδα του Γκρατσία Πονιέρο, την επανεξέτασε μαζί με τον Βασιλέα Γεώργιο όπου και τελικά απορρίφθηκε.
Συγγραφικό Έργο
Συγγραφικά έργα του Περικλή Αργυρόπουλου είναι "Το Ναυτικόν της Ελλάδος πρόγραμμα" (1905), "Οι Έλληνες και η Θάλασσα" που εξέδωσε το 1909 και οι "Αναμνήσεις" που εκδόθηκαν μετά το θάνατό του και που αποτελούν στοιχεία του προσωπικού του ημερολόγιου.
Ο Περικλής Ιακ. Αργυρόπουλος πέθανε από συγκοπή καρδιάς στις 16 Ιουλίου 1955 και η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη δύο ημέρες αργότερα. Αδελφή του ήταν η Μαρία Αργυροπούλου, μητέρα της Ασπασίας Μάνου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ευφροσύνη Μαυρομιχάλη (απεβ. Αθήνα 1920) και μετά τη Χαρίκλεια Ράλλη.
Πηγές
Αργυρόπουλος Αργυρόπουλος Αργυρόπουλος Αργυρόπουλος Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Αργυρόπουλος Κατηγορία:Οικογένεια Αργυροπούλου Α
Τζεφ Σάρουερ
Ο Τζεφ Σάρουερ (γενν. 14 Μαΐου 1978 στο Κίνγκστον) είναι Καναδός σκακιστής, πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής κάτω των 10 ετών (Πουέρτο Ρίκο 1986).
Πρώιμη καριέρα
Ο Τζεφ έμαθε τους κανόνες του σκακιού σε ηλικία των 4 χρονών, χάρη στην κατά δυο χρόνια μεγαλύτερη του αδελφή, Τζούλια, ενώ σε ηλικία των 6 χρονών άρχισε να παίζει σε σκακιστική λέσχη στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης (Λέσχη Σκακιού του Μανχάταν), η οποία ήταν τότε μια από τις καλύτερες στον κόσμο. Ο επικεφαλής της λέσχης Μπρους Παντολφίνι, μένοντας άφωνος από τις δυνατότητες των σκακιστικών αδελφιών, τους χάρισε ισόβια δωρεάν συνδρομή κάτι που ήταν προνόμιο μόνο των γκρανμαίτρ. Κάθε χρόνο σε λόφο του κοινοβουλίου στην Οττάβα ο Τζεφ (όταν έκλεισε τα 7 έτη) έπαιρνε μέρος στους γιορτασμούς της Ημέρας του Καναδά (εθνική γιορτή του Καναδά) και ψυχαγωγούσε τα πλήθη παίζοντας ταυτόχρονα σκάκι με 40 παίκτες - το λεγόμενο σιμουλτανέ. Ο Τζεφ εμφανιζόταν και στο Πάρκο της Πλατείας Ουάσινγκτον στην Νέα Υόρκη όπου έπαιζε γρήγορο σκάκι και συγκέντρωνε το ενδιαφέρον του κοινού πάνω του.
Ο Τζεφ Σάρουερ, εκπροσωπώντας τον Καναδά, κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων κάτω των 10 ετών στο Πουέρτο Ρίκο το 1986. Ο Άλλεν Κάουφμαν, ο πρόεδρος τις Αμερικάνικης Κοινωνίας Σκακιού, είπε «Ο Τζεφ σαν εννιάχρονο παιδί είναι πιο δυνατός από τον Μπόμπι (Φίσερ) όταν αυτός ήταν 11 χρόνον». Ο Μπρους Παντολφίνι με τη σειρά του είπε «Ανάμεσα σε χιλιάδες παιδιά τα οποία δίδασκα, ο Τζεφ είναι αναμφισβήτητα ο πιο αξιοσημείωτος νέος παίκτης».
Δημόσια ζωή
Όταν ο Τζεφ ήταν 8 χρονών ο ενθουσιασμός που έδειχνε για το σκάκι τράβηξε την προσοχή του γκρανμαίτρ Έντμαρ Μέντνις, ο οποίος τον προσκάλεσε στην ανάλυση του αγώνα παγκοσμίου κυπέλλου το 1986 μεταξύ του Γκάρι Κασπάροφ και του Ανατόλι Κάρποφ στο PBS (αμερικάνικο τηλεοπτικό κανάλι). Ο Τζεφ και η αδελφή του (που και αυτή ήταν παγκόσμια πρωταθλήτρια των κορασίδων κάτω των 10 ετών) εμφανίστηκαν πάλι στην τηλεόραση περιγράφοντας των αγώνα ρεβάνς το 1987. Μέτα από αυτό το γεγονός και οι δυο έγιναν γνωστοί στο ευρύ κοινό και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, άρχισαν να εμφανίζονται σε πολλές εκπομπές, ενώ επίσης έγιναν θέμα για μία βιογραφική ταινία.
Κάποια περιοδικά, όπως το GQ ή το Sports Illustrated έγραφαν άρθρα για τον Τζεφ και την οικογένεια του, συχνά υπογραμμίζοντας τον περίεργο τρόπο ζωής τους, και θέτοντας υπό αμφισβήτηση την ασφάλεια και την ανάπτυξη της σκακιστικής καριέρας του Τζεφ υπό το βλέμμα του πάτερα του.
Όταν ο πατέρας του Τζεφ συνειδητοποίησε ότι δεν θα μπορεί να ελέγχει πλήρως τη ζωή του γιου του, δεν επέτρεψε στον Τζεφ να συνεχίσει την σκακιστική του καριέρα. Μετακόμισε με την οικογένεια του από την Νέα Υόρκη και αντιμετώπισε προβλήματα με την Κοινότητα Βοηθείας Παιδιών του Οντάριο. Το τεράστιο άρθρο σε ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα περιοδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες το Vanity Fair περιέγραψε την σωματική βία που ασκούσε ο πατέρας των δυο παιδιών Μάικ σε αυτά και προκάλεσε την αντίδραση των κατάλληλων άρχων που του πήραν την κηδεμονία των αδελφιών που με την σειρά τους κατέληξαν σε παρένθετους γονείς. Ο πατέρας του Τζεφ δεν αναγνώριζε τις δομές και τα κρατικά συστήματα, δεν έστελνε τα παιδιά στο σχολείο και ακουγόταν ότι ασκούσε σωματική και ψυχική βία. Ο Τζεφ και η Τζούλια το έσκασαν από την φροντίδα τις Κοινότητας Βοηθείας Παιδιών και γύρισαν στον πατέρα τους, οπού κρύφτηκαν ώστε να μην τους ξαναπάρουν πίσω. Και οι τρεις τους από την στιγμή αυτή κρυβόντουσαν, ζούσαν σε πολλές χώρες και συνήθισαν στον ασυνήθιστος τρόπο ζωής.
Ψάχνοντας τον Μπόμπι Φίσερ
Το 1993 γυρίστηκε η ταινία με τον τίτλο «Ψάχνοντας τον Μπόμπι Φίσερ» (Searching for Bobby Fischer) στην οποία ο Τζεφ εμφανίστηκε ως « Τζόναθαν Πόε». Στην κορυφαία σκηνή της ταινίας, στον τελευταίο γύρο ο Τζόναθαν Πόε αρνήθηκε την πρόταση για ισοπαλία και έχασε. Στην πραγματικότητα όμως η παρτίδα αυτή μεταξύ του Τζεφ Σάρουερ και του αντιπάλου του Τζόσουα Ουάιτσκιν έληξε με ισοπαλία, ενώ οι δυο τους μοιράστηκαν την πρώτη θέση. Την χρονιά αυτή ο Τζεφ ήταν 7 χρόνον και ο Τζος 9. Η μοναδική άλλη παρτίδα μεταξύ των δυο αγοριών παίχτηκε τον Δεκέμβριο του 1985 και ολοκληρώθηκε με την νίκη του Τζεφ.
Συμμετοχή σε τουρνουά σκακιού μετά από χρονιά απουσίας
Τον Σεπτέμβριο του 2007 ο Τζεφ πήρε μέρος στο 10ο Διεθνή Τουρνουά γρήγορου σκακιού για το Κύπελλο του Κάστρου του Μάλμπορκ. Επειδή δεν διέθετε διεθνή βαθμό αξιολόγησης του απονεμήθηκε η τεχνική βαθμολογία 2300 πόντοι. Ο Τζεφ κατατάχθηκε στην τρίτη θέση με 7 βαθμούς σε 9 παρτίδες ανάμεσα σε 86 αθλητές, συμπεριλαμβανόμενων των 4 γκρανμαίτρ.
Πόκερ
Από τον Δεκέμβριο του 2008 ο Τζεφ παίρνει μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πόκερ (ΕΠΠ), τερματίζοντας 5 τουρνουά με χρηματικό έπαθλο, συμπεριλαμβάνοντας την 10 θέση στο ΕΠΠ Βαρσοβίας τον Οκτώβριο του 2009 και την 3 θέση με χρηματικό έπαθλο 156.170 Ευρώ στο ΕΠΠ Βιλαμούρα των Νοέμβριο του 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί σκακιστές
Παρναόζ της Γεωργίας
Ο Παρναόζ, ფარნაოზი, Парнаоз Ираклиевич Грузинский, Παρναόζ Ηρακλίεβιτς Γρουζίνσκυ, (14 Φεβρουαρίου 1777 – 30 Μαρτίου 1852) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας (batonishvili) από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι. Ήταν ο 14ος γιος τού Ηρακλή Β΄ προτελευταίου βασιλιά τού Κάρτλι και τού Καχέτι, από τον τρίτο γάμο του με τη βασίλισσα Νταρεγιάν Νταντιάνι. Ο Παρναόζ προσπάθησε να αμφισβητήσει την πρόσφατα εγκαθιδρυθείσα αυτοκρατορική ρωσική κυριαρχία στη Γεωργία και το 1804 ηγήθηκε μίας ανεπιτυχούς εξέγερσης των Γεωργιανών ορειβατών, κατά τη διάρκεια της οποίας συνελήφθη και απελάθηκε στη Ρωσία. Στη συνέχεια πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Αγία Πετρούπολη, και έγινε ο πρώτος Γεωργιανός μεταφραστής τού Γάλλου φιλοσόφου τού 18ου αι. Ζαν Ζακ Ρουσό.
Εμπλοκή σε εμφύλιες αναταραχές
Μέχρι τον Ιούλιο του 1800, η κρίση είχε πάρει τα χαρακτηριστικά στρατιωτικής σύγκρουσης. Ο Παρναόζ ενώθηκε με τα αδέλφια του, Ιουλόν και Βαχτάνγκ, κλείνοντας τους δρόμους προς την πρωτεύουσα της Τιφλίδας, σε μία προσπάθεια να σώσουν τη μητέρα τους, τη χήρα βασίλισσα Νταρεγιάν, η οποία είχε εξαναγκαστεί από τον Γεώργιο ΙΒ΄ σε περιορισμό στο δικό της παλάτι στο Αβλαμπάρι. Ο Παρναόζ απείλησε το Γκόρι και ο βασιλιάς διέταξε τον πρίγκιπα Οτάρ Αμιλάχβαρι να υπερασπιστεί την πόλη με κάθε κόστος. Η άφιξη πρόσθετων ρωσικών στρατευμάτων υπό τον υποστράτηγο Βασίλι Γκουλιάκοφ τον Σεπτέμβριο του 1800 στην Τιφλίδα, κατέστησε τη θέση τού Γεωργίου ΙΒ΄ σχετικά ασφαλή και οι επαναστάτες πρίγκιπες αποσύρθηκαν στις επαρχίες. Ο Παρναόζ πήρε τον έλεγχο τού σημαντικού φρουρίου τού Σουράμι και άρχισε να το οχυρώνει, ενώ ένας άλλος από τους αδελφούς του, ο πολεμοχαρής πρίγκιπας Αλέξανδρος, κατέφυγε στο Νταγκεστάν για να συσπειρώσει τους Αβάρους για τον σκοπό του.
Αντι-Ρώσος επαναστάτης
Μετά το τέλος τού Γεωργίου ΙΒ΄ τον Δεκέμβριο του 1800, οι Ρώσοι εμπόδισαν τον κληρονόμο του Δαβίδ να ανέλθει στο θρόνο και προχώρησαν στην πλήρη προσάρτηση της Γεωργίας στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο Ρώσος διοικητής στη Γεωργία, στρατηγός Ιβάν Λαζάρεφ, ζήτησε να συγκεντρωθούν όλα τα μέλη τού βασιλικού οίκου και να παραμείνουν στην Τιφλίδα. Τον Απρίλιο του 1801 ο Iουλόν και ο Pαρναόζ αψήφησαν τη διαταγή και κατέφυγαν στη δυτική Γεωργία, στην αυλή τού εξ αδελφής ανιψιού τους βασιλιά Σολομώντα Β΄ τού Ιμερέτι, ο οποίος είχε υποστηρίξει την αξίωση τού Ιουλόν για τον θρόνο τού Κάρτλι και τού Καχέτι.
Μετά από μία σειρά προσπαθειών να παρακινήσουν τους Γεωργιανούς να ξεσηκωθούν ενάντια στη ρωσική κυριαρχία, ο Ιουλόν και ο Παρναόζ πέρασαν τελικά, τον Ιούνιο του 1804, στο Κάρτλι, όπου οι Γεωργιανοί και οι Οσσέτιοι αγρότες είχαν εξεγερθεί. Οι πρίγκιπες δεν κατάφεραν να ενωθούν με τους επαναστάτες και επέστρεψαν στο Ιμερέτι. Ένα ρωσικό απόσπασμα, με διοικητή τον λοχαγό Nοβίτσκυ και καθοδηγούμενο από τον πιστό Γεωργιανό πρίγκιπα Γκιόργκι Αμιρεγίμπι, έσπευσε από το Tσχινβάλι και αιφνιδίασε τους κοιμισμένους άνδρες του Iουλόν στα Ιμερετικά σύνορα. Σε μία σύντομη αψιμαχία στις 24 Ιουνίου 1804, ο Ιουλόν συνελήφθη, μόλις γλίτωσε τον θάνατο και στάλθηκε υπό κράτηση στην Τιφλίδα. Ο Παρναόζ κατέφυγε στο ελεγχόμενη από το Ιράν έδαφος, αλλά σύντομα επέστρεψε, για να αναζωπυρώσει την εξέγερση μεταξύ των γεωργιανών ορεινών και των Οσετών, που ζούσαν και στις δύο πλευρές της κορυφής τού Μεγάλου Καυκάσου.
Οι αρχικές επιτυχίες των ανταρτών ανατράπηκαν με την αποφασιστική δράση του ταγματάρχη Πιοτρ Νεσβετάγιεφ τον Σεπτέμβριο του 1804. Ο Νεσβετάγιεφ απέτρεψε την προσπάθεια τού Παρναόζ να εμποδίσει την πτώση τού Στεπαντσμίντα στους Ρώσους, νίκησε τις δυνάμεις του στο Σιόνι και καταδίωξε τον πρίγκιπα που υποχωρούσε μέχρι την κοιλάδα του Τερέκ, όπου κατέλαβε γρήγορα την κύρια βάση του στο Ανανούρι. Ο Παρναόζ, με τους 30 οπαδούς του, συμπεριλαμβανομένου τού νεαρού πρίγκιπα Aλεξάντερ Τσαβτσαβάτζε, τού μελλοντικού ποιητή και στρατηγού τού ρωσικού στρατού, προσπάθησε να πολεμήσει για το Eριβάν, αλλά συνελήφθη τον Οκτώβριο του 1804, ενώ προχωρούσε στον ποταμό Kούρα στο Ντεμουρτσάσαλυ. 43 χλμ. νότια της Τιφλίδας, από ρωσικό «ιπτάμενο απόσπασμα» με διοικητή τον συγγενή της συζύγου του, ταξίαρχο πρίγκιπα Ταμάζ Ορμπελιάνι.
Η ζωή στη Ρωσία
Ο πρίγκιπας Πάβελ Τσιτσιάνοφ, ο Ρώσος διοικητής στη Γεωργία, συνέλαβε τον Παρναόζ και τον Ιουλόν στις 4 Απριλίου 1805 και εκτόπισε τον Παρναόζ στο Βορόνεζ και τον Ιουλόν στην Τούλα. Συνοδευόμενος από τη σύζυγό του και τις τέσσερις κόρες του, ο Παρναόζ πήρε αργότερα άδεια να μετακομίσει στην Αγία Πετρούπολη, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα. Κατά την εξορία του στο Βορονέζ, τυφλώθηκε μεταφράζοντας στα γεωργιανά τα έργα του Ζαν Ζακ Ρουσό. Ο Παρναόζ ήταν επίσης ποιητής με κάποιο ταλέντο. Τα πιο γνωστά γραπτά του, ιδιαίτερα, το ποίημά του "Όλοι εσείς, θυμηθείτε τις περασμένες εποχές" (იგონეთ κάθε დრონი წინარე), ήταν εμποτισμένα με τη γλώσσα τού θρήνου για το χαμένο βασίλειό του. Απεβίωσε το 1852, έχοντας ζήσει περισσότερο από τη γυναίκα του και τα τέσσερα από τα έξι παιδιά του. Κηδεύτηκε στον ναό των Αγίων Θεοδώρων, στη Λαύρα του Αλεξάνδρου Νιέφσκι.
Οικογένεια
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/00/Anna%2C_wife_of_Prince_Parnaoz_of_Georgia_%28cropped%29.JPG/220px-Anna%2C_wife_of_Prince_Parnaoz_of_Georgia_%28cropped%29.JPG|μικρογραφία| Άννα, σύζυγος του πρίγκιπα Παρναόζ Νυμφεύτηκε το 1795 την Άννα (1777 – 25 Μαΐου 1850), κόρη του πρίγκιπα Γεωργίου τελευταίου δούκα τού Κσάνι. Ήταν η Κυρία τού Μικρού Σταυρού τού Τάγματος της Αγίας Αικατερίνης (1841). Απεβίωσε στην Αγία Πετρούπολη και τάφηκε στη Λαύρα Aλεξάντερ Νέβσκυ. Το ζευγάρι τους πρίγκιπες:
Λιούις Α. Σουίφτ
Ο '''Λιούις Α. Σουίφτ''' (Lewis A. Swift, 29 Φεβρουαρίου 1820 – 5 Ιανουαρίου 1913 ) ήταν Αμερικανός αστρονόμος.
Βίος
Σύμφωνα με τον ίδιο, η πρώτη φορά που ενδιαφέρθηκε για την αστρονομία ήταν όταν παρατήρησε τον Μεγάλο Κομήτη του 1843, όντας ακόμα μαθητής καθοδόν για το σχολείο του στο Κλάρκσον (Clarkson) της Νέας Υόρκης. Ο δάσκαλός του απέρριψε την ανακάλυψη που έκανε, όμως η ύπαρξη του κομήτη ανακοινώθηκε τρεις ημέρες αργότερα.
Ο Σουίφτ ξεκίνησε να κάνει παρατηρήσεις στο Ρότσεστερ (Rochester) της Νέας Υόρκης ξαπλωμένος στο χιόνι ή από την οροφή ενός μύλου. Αργότερα απέκτησε πατρόνα, τον επιχειρηματία Hulbert Harrington Warner, ο οποίος χρηματοδότησε την κατασκευή ενός αστεροσκοπείου για τον Σουίφτ. Συγκεντρώθηκε ποσό 13.000 δολαρίων για την αγορά ενός τηλεσκοπίου των 16 ιντσών.
Ο Warner χρεοκόπησε το 1893, με συνέπεια να διακοπεί η χρηματική υποστήριξη του Σουιφτ. Ο δεύτερος έφυγε, παίρνοντας μαζί του και το προαναφερθέν τηλεσκόπιο, για την Καλιφόρνια όπου έγινε διευθυντής του Αστεροσκοπείου του όρους Low
Παντρεύτηκε δύο φορές, το 1859 τη Lucretia Hunt in 1850 και το 1864 την Carrie D. Ο Edward D. Swift ήταν υιός του από τον δεύτερο γάμο.
Ανακαλύψεις
Το 1878 ισχυρίστηκε πως παρατήρησε δύο πλανήτες που βρίσκονταν εγγύτερα στον Ήλιο, όμως ο ισχυρισμός αυτός ήταν εσφαλμένος.
Ο Σουίφτ ανακάλυψε επίσης εκατοντάδες νεφελώματα, όπως το IC 289.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Ανανίας γιος του Ανανία
Ο Ανανίας γιος του Ανανία ή Άνανους μπεν Άνανους  από την παράταξη των Σαδδουκαίων κατέλαβε το αξίωμα του αρχιερέα του ιουδαϊκού Ναού της Ιερουσαλήμ δυο φορές το 62 και το 66.
Η πρώτη εκλογή και η καθαίρεση του
Ο Ανανίας διορίστηκε αρχιερέας από τον βασιλιά Ηρώδη Αγρίππα ΙΙ  για πρώτη φορά το 62. Εκείνη την εποχή είχε πεθάνει ο επίτροπος της Ιουδαίας Φήστος και ο αντικαταστάτης του Αλβίνος δεν είχε φτάσει στην έδρα του αλλά βρίσκονταν ακόμη στην Αλεξάνδρεια. Ο Ανανίας εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία και συγκάλεσε ένα συμβούλιο δικαστών που καταδίκασε σε θάνατο τον Ιάκωβο τον αδελφό του Ιησού πιθανόν δε και άλλους.
Κάποιοι πολίτες που ανήκαν κατά πάσα πιθανότητα στην παράταξη των Φαρισαίων και ήταν προσηλωμένοι στην τήρηση των Νόμων διαμαρτυρήθηκαν για τις ενέργειες του Ανανία. Αν και δεν εμπόδισαν τις εκτελέσεις έστειλαν κρυφά μήνυμα στον Ηρώδη Αγρίππα και του ζήτησαν να στείλει επιστολή στον αρχιερέα στην οποία θα του ζητούσε να μην κάνει ξανά τέτοιες ενέργειες. Κάποιοι άλλοι από τους διαμαρτυρόμενους πιο τολμηροί πήγαν στην Αλεξάνδρεια και ενημέρωσαν τον νέο επίτροπο για τα όσα είχαν συμβεί.
Ο Αλβίνος έστειλε επιστολή στον Ανανία επιπλήττοντας τον δριμύτατα και αναφέροντας του ότι είχε παραβεί το ρωμαϊκό δίκαιο που όριζε ότι μόνο ανώτερος Ρωμαίος αξιωματούχος μπορούσε να διατάξει εκτέλεση σε επαρχία που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του αυτοκράτορα. Ο Ανανίας καθαιρέθηκε τρεις μήνες ύστερα από την ανάληψη του αξιώματος του και αντικαταστάθηκε από τον Ιησού του Δαμναίου.
Πηγές
Κατηγορία:Ιουδαίοι
Αμνηστία για τους Πολωνούς πολίτες στη Σοβιετική Ένωση
Η αμνηστία για τους Πολωνούς πολίτες στη Σοβιετική Ένωση αναφέρεται σε μια εφάπαξ αμνηστία στην ΕΣΣΔ για όσους στερούνταν της ελευθερίας τους μετά τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία στο Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Η υπογραφή αμνηστίας από το Προεδρείο του Ανώτατου Σοβιετικού Δικαστηρίου στις 12 Αυγούστου 1941 είχε ως αποτέλεσμα την προσωρινή διακοπή των διωγμών Πολωνών πολιτών υπό τη σοβιετική κατοχή. Ο μαζικός διωγμός τους συνόδευσε την προσάρτηση το 1939 ολόκληρου του ανατολικού μισού της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, σύμφωνα με το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο εναντίον της Πολωνίας. Προκειμένου να αποπολωνοποιήσουν όλα τα νεοαποκτηθέντα εδάφη, το Σοβιετικό Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων (ΛΚΕΥ) μάζεψε και απέλασε μεταξύ 320.000 και 1 εκατομμυρίου Πολωνών υπηκόων στα ανατολικά μέρη της ΕΣΣΔ, των Ουραλίων και της Σιβηρίας σε μια ατμόσφαιρα τρόμου. Υπήρξαν τέσσερα κύματα απελάσεων ολόκληρων οικογενειών με παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένους σε φορτηγά τρένα από το 1940 έως το 1941. Το δεύτερο κύμα απελάσεων από τις σοβιετικές κατοχικές δυνάμεις σε όλη το Κρέσι (πολωνικά ανατολικά σύνορα), επηρέασε 300.000 έως 330.000 Πολωνούς, που στάλθηκαν κυρίως στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καζακστάν. Η αμνηστία του 1941 απευθυνόταν συγκεκριμένα στα πολωνικά θύματα αυτών των απελάσεων.
Η ευκαιρία για την εκκένωση Πολωνών πολιτών από την ΕΣΣΔ ήρθε με μια αξιοσημείωτη αντιστροφή της τύχης. Μετά την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, η ΕΣΣΔ αναγκάστηκε να πολεμήσει τον πρώην σύμμαχό της, τη Ναζιστική Γερμανία, και τον Ιούλιο του 1941 υπέγραψε τη συμφωνία Σικόρσκι-Μάισκι με την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση. Η συνθήκη παραχώρησε αμνηστία για τους Πολωνούς πολίτες που απελάθηκαν εντός της Σοβιετικής Ένωσης. Η εκκένωση από τον Στρατηγό Βουαντίσουαφ Άντερς διήρκεσε από τον Μάρτιο έως τον Σεπτέμβριο του 1942. Πάνω από 110.000 Πολωνοί που διασώθηκαν από την πολωνική κυβέρνηση ταξίδεψαν στο Ιράν, συμπεριλαμβανομένων 36.000 γυναικών και παιδιών. Ωστόσο, η πραγματική απόφαση για το ποιος θα θεωρούταν Πολωνός ανήκε στη σοβιετική πλευρά. Από την 1η Δεκεμβρίου 1941, η απελευθέρωση Πολωνών υπηκόων δεν περιελάμβανε πλέον μέλη των προπολεμικών μειονοτήτων. Όλοι οι Πολωνοουκρανοί, οι Πολωνολευκορώσοι και οι Πολωνοεβραίοι θεωρούνταν Σοβιετικοί και αποκλείστηκαν από την αμνηστία.
Ιστορία
Η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στην Πολωνία το 1939, διακόπτοντας τις σχέσεις με την πολωνική κυβέρνηση και καταπιέζοντας Πολωνούς πολίτες στα κατεχόμενα εδάφη. Το ξέσπασμα του σοβιετικού-γερμανικού πολέμου το 1941 και οι διαπραγματεύσεις Σικόρσι-Μάισκι οδήγησαν στην αλλαγή των σοβιετικών πολιτικών απέναντι στους Πολωνούς, καθώς η επιείκεια ήταν απαραίτητη εάν οι Σοβιετικοί επρόκειτο να στρατολογήσουν και να δημιουργήσουν μια πολωνική δύναμη υπό τη διοίκηση τους. Στις 12 Αυγούστου του ίδιου έτους οι Σοβιετικοί εξέδωσαν αμνηστία για τους Πολωνούς πολίτες.
17ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Το 17ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού (Γαλλικά: Le 17e arrondissement de Paris) είναι ένα από τα 20 διαμερίσματα της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Η περιοχή συνήθως αναφέρεται ως Δέκατο-έβδομο.
Αμνηστία για τους Πολωνούς πολίτες στη Σοβιετική Ένωση
Ιστορία
Εκείνοι που μπορούσαν να αποδείξουν ότι ήταν Πολωνοί πολίτες μπόρεσαν να αποκαταστήσουν την υπηκοότητά τους (είχε ακυρωθεί μετά τις σοβιετικές εισβολές το 1939). Ωστόσο, δεν υπήρχε σαφής ορισμός της «πολωνικής ιθαγένειας» και τελικά οι Σοβιετικοί την περιόρισαν μόνο στην πολωνική εθνικότητα (η οποία κάλυπτε de facto ορισμένους Πολωνοεβραίους, αλλά όχι τους Ουκρανούς ή τους Λευκορώσους που ήταν πρώην πολίτες της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας). Το διάταγμα δεν κάλυπτε άτομα που φυλακίστηκαν ή ήταν υπό έρευνα από τους Σοβιετικούς, και ήταν σύνηθες για τις «ειδικές περιπτώσεις» να απορρίπτεται η αμνηστία για τεχνικούς λόγους ή ακόμη και να αρνούνται πληροφορίες σχετικά με την αμνηστία ή τη δυνατότητα ένταξης στις πολωνικές δυνάμεις. Επίσης, ορισμένοι διοικητές των στρατοπέδων εργασίας αρνήθηκαν να απελευθερώσουν Πολωνούς πολίτες που ήταν δουλοπάροικοί τους. Σύμφωνα με ένα έγγραφο του ΛΚΕΥ της 1ης Αυγούστου, 381.220 άτομα επρόκειτο να καλυφθούν από την αμνηστία. Ωστόσο, το γενικά αποδεκτό ποσοστό που απελάθηκε πάνω ήταν πάνω από 1,5 εκατομμύριο. μικρογραφία| Πολωνοί πρόσφυγες εκκενώθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση στην Περσία από τον Στρατηγό [[Βουαντίσουαφ Άντερς, 1942]] Ο όρος αμνηστία επικρίνεται στην πολωνική ιστοριογραφία, καθώς υπονοεί ότι η Σοβιετική Ένωση είχε νομική βάση για να διώξει Πολωνούς πολίτες (μερικοί από τους οποίους, για παράδειγμα, διώχθηκαν για «προδοσία της Σοβιετικής Ένωσης» - παρόλο που ήταν Πολωνοί πολιτών στο κράτος της Πολωνίας, χωρίς ποτέ να σπάσουν την πολωνική νομοθεσία ).
17ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Το διαμέρισμα, που ονομάζεται επίσημα διαμέρισμα Μπατινιόλ-Μονσώ, βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Σηκουάνα στα βορειοδυτικά της πόλης.
Αμνηστία για τους Πολωνούς πολίτες στη Σοβιετική Ένωση
Ιστορία
Ωστόσο, η Σοβιετική Ένωση ισχυρίστηκε ότι τα εδάφη που κατέλαβαν το 1939 ήταν ρωσικά και, βάσει δημοψηφίσματος που είχαν οργανώσει, οι κάτοικοι αυτών των περιοχών ήταν επομένως Ρώσοι πολίτες. Ενώ οι επικριτές του Πολωνού πρωθυπουργού της εξόριστης κυβέρνησης, Βουαντίσουαφ Σικόρσκι, έκριναν ότι μια «αμνηστία» θα μπορούσε να χορηγηθεί μόνο από ένα κράτος στους πολίτες του και αυτοί οι πολίτες ήταν Πολωνοί. Ο Δρ. Γιούζεφ Ρέτινγκερ - για τον οποίο ο Άντονι Ήντεν είπε ότι μετά το Σικόρσκι ήταν το πιο σημαντικό πρόσωπο στις διαπραγματεύσεις - δήλωσε ότι η ευθύνη για τη χρήση της λέξης «αμνηστία» και όχι «απελευθέρωση» βαρύνεται εξ ολοκλήρου στην πολωνική πλευρά και όχι στους Ρώσους. Στα απομνημονεύματά του, ο Ρέτινγκερ γράφει. «Φοβάμαι ότι η ευθύνη για αυτό βαρύνει τους καλούς Πολωνούς διπλωμάτες, τον κ. Ποτουλίτσκι, ο οποίος συνέταξε αυτό το έγγραφο». Σύμφωνα με τον Ρέτινγκερ, ο Ποτουλίτσκι είχε χρησιμοποιήσει εσφαλμένα τη λέξη «αμνηστία» και όχι «απελευθέρωση» στο κείμενο της συνθήκης και δεν υπήρχε χρόνος να αλλάξει το έγγραφο πριν από την υπογραφή.
Αφού ο Στρατός του Άντερς άφησε τη σοβιετική σφαίρα επιρροής, οι καταστολές προς τους Πολωνούς πολίτες επανήλθαν. Ο Στάλιν ανακάλεσε αποτελεσματικά την Αμνηστία στις 16 Ιανουαρίου 1943, όταν όλοι οι Πολωνοί πολίτες, συμπεριλαμβανομένων των εθνοτικών Πολωνών, ανακηρύχθηκαν και πάλι μέρος του πληθυσμού της Σοβιετικής Ένωσης.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Εγκλήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Νομική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Σχέσεις Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Απέλαση Κατηγορία:Δίκαιο της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Σταλινισμός στην Πολωνία Κατηγορία:Νόμοι περί αμνηστίας
17ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Τοποθεσία - Περιγραφή
Βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Σηκουάνα, ακριβώς βόρεια της Αψίδας του Θριάμβου. Σ' αυτό το διαμέρισμα υπάρχουν συνοικίες της αστικής τάξης όπως στα δυτικά του Παρισιού, αλλά και γειτονιές εργατικής τάξης προς τα βόρεια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα έναν πολύ ετερογενή πληθυσμό, ο οποίος μπορεί να χωριστεί σχηματικά σε τρεις περιοχές:
Το δημαρχείο του 17ου διαμερίσματος βρίσκεται στην οδό Μπατινιόλ. Είναι το μόνο δημαρχείο του Παρισιού που βρίσκεται σε σύγχρονο κτήριο, το αρχικό δημαρχείο κατεδαφίστηκε το 1971. Το 17ο διαμέρισμα φιλοξενεί επίσης το Παλαί ντε Κονγκρέ του Παρισιού, το οποίο είναι ένα μεγάλο εκθεσιακό κέντρο με συνδεδεμένο πολυώροφο ξενοδοχείο.
Η έκταση του διαμερίσματος είναι 5,67 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Η περιοχή εξυπηρετείται από τις γραμμές 1,2,3,6 και 13 του μετρό, από το περιφερειακό σιδηρόδρομο RER C και από μεγάλο αριθμό γραμμών λεωφορείων.
Συνοικίες
μικρογραφία|280x280εσ|Οι 4 συνοικίες του 17ου διαμερίσματος Κάθε ένα από τα 20 διαμερίσματα του Παρισιού χωρίζεται σε 4 συνοικίες. Οι 4 συνοικίες του 17ου διαμερίσματος:
Σύμφωνα με την επίσημη αρίθμηση των συνοικιών του Παρισιού, οι συνοικίες του 17ου διαμερίσματος έχουν τους αριθμούς από 65 έως 68.
Οικονομία
Το νοτιοδυτικό τμήμα του διαμερίσματος είναι περιοχή με πολλά γραφεία, κυρίως για υπηρεσίες και μεγάλες εταιρείες που έχουν εκεί την έδρα τους, όπως η Dailymotion. Ένας μεγάλος αριθμός πρεσβειών και προξενείων βρίσκονται στο διαμέρισμα.
Οι συνοικίες Μπατινιόλ και Επινέτ, δύο πρώην βιομηχανικές περιοχές, αποτελούν πλέον ως επί το πλείστον οικιστικές ζώνες. Η περιοχή γύρω από τη λεωφόρο Κλισί, κοινή με το 8ο, 9ο και 18ο διαμέρισμα του Παρισιού, καταλαμβάνεται από πολλά καταστήματα και είναι η τρίτη μεγαλύτερη λεωφόρος του Παρισιού όσον αφορά τις πωλήσεις.
Δημογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|280x280εσ|Το πάρκο Κλισί-Μπατινιόλ-Μάρτιν-Λούθερ-Κινγκ Το 17ο διαμέρισμα έφθασε στον κορυφαίο πληθυσμό του το 1954, όταν είχε 231.987 κατοίκους. Σήμερα, το διαμέρισμα εξακολουθεί να είναι πυκνοκατοικημένο και με έντονη επιχειρηματική δραστηριότητα, με 160.860 κατοίκους και 92.267 θέσεις εργασίας στην απογραφή του 1999. Στην απογραφή του 2017 ο πληθυσμός ανέρχονταν σε 168.737 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
17 Κατηγορία:Παρίσι
High School Musical
High School Musical (επίσημος ελληνικός τίτλος: Μιούζικαλ στο Σχολείο) είναι μια πολυβραβευμένη, νεανική τηλεταινία του καναλιού της Disney. Από τότε που προβλήθηκε έχει αποκτήσει φανατικούς θαυμαστές, ενώ περισσότεροι από 8 εκατομμύρια τηλεθεατές παρακολούθησαν την πρεμιέρα. Με τη συνέχεια High School Musical 2 και την τρίτη ταινία High School Musical 3: Senior Year στους κινηματογράφους, θεωρείται απ' τις πιο πετυχημένες σειρές ταινιών της Disney.
Πλοκή
Ο Τρόι Μπόλτον, ένας επιτυχημένος, δεκαεπτάχρονος μπασκετμπολίστας και η Γκαμπριέλα Μοντέζ, συναντιούνται σε ένα πρωτοχρονιάτικο πάρτι. Εκεί παίρνουν μέρος σε ένα διαγωνισμό καραόκε και ανακαλύπτουν την "χημεία" μεταξύ τους όταν τραγουδάνε.μετά το πάρτι ανταλλάσσουν τηλέφωνα. Μια βδομάδα αργότερα, η Γκαμπριέλα έρχεται να φοιτήσει στο σχολείο του Τρόι. Εκεί οι δυο τους θα βάλουν υποψηφιότητα για το χειμερινό μιούζικαλ του σχολείου. Όμως, οι φίλοι του Τρόι, δηλαδή οι συμπαίκτες του στο μπάσκετ προσπαθούν να τον κάνουν να ασχοληθεί και λίγο με την ομάδα γιατί κάνει μόνο πρόβες για το μιούζικαλ. Τα ίδια λένε και οι φίλοι της Γκαμπριέλα από την επιστημονική ομάδα του σχολείου. Γι' αυτό το λόγο οι μεν και οι δε συνεργάζονται για να τους χωρίσουν. Ωστόσο, όταν κατανοούν το κακό που έκαναν, προσπαθούν να επανορθώσουν και τα καταφέρνουν. Όλα φαίνονται ότι θα πάνε καλά, όμως οι ανταγωνιστές τους στο μιούζικαλ ζητάνε τη μετάθεση της τελικής οντισιόν την ίδια ημέρα και ώρα, όπου ο Τρόι έχει τον τελικό του μπάσκετ και η Γκαμπριέλα το Τουρνουά μαθηματικών. Παρ' όλ'αυτά με τη βοήθεια των φίλων τους φτάνουν έγκαιρα στην οντισιόν και κερδίζουν, ενώ δίνουν και το πρώτο τους φιλί.
Ηθοποιοί
Έλληνες μεταγλωττιστές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σολτ Λέικ Σίτι Κατηγορία:Αμερικανικές εφηβικές κωμικές ταινίες
Tenacious D
Οι Tenacious D είναι αμερικανικό rock ντουέτο, δημιουργημένο στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, το 1994. Το ντουέτο αποτελείται από τον βασικό τραγουδιστή και κιθαριστή, Τζακ Μπλακ και από τον βασικό κιθαριστή και τραγουδιστή, Κάιλ Γκας. Έως τώρα έχει κυκλοφορήσει 3 άλμπουμ: Tenacious D (2001), The Pick of Destiny (2006) και Rize of the Fenix (2012). Από τη στιγμή που κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος, στις ζωντανές εμφανίσεις τους καθώς και στα άλμπουμ τους, εμφανίζονται ως ολοκληρωμένη μπάντα, συμπεριλαμβανομένου του Τζον Κονέσκι για παράδειγμα. Ενώ ο ντράμερ Ντέιβ Γκρολ (Nirvana, Foo Fighters), έχει εμφανιστεί σε όλα τα άλμπουμ τους.
Μία πρώτη δημοτικότητα, το ντουέτο, έτυχε το 1997, όταν πρωταγωνιστούσε στην τηλεοπτική σειρά Tenacious D και ξεκίνησαν να εμφανίζονται ως support σε μεγάλα rock γεγονότα. Το 2001, ήρθε και ο πρώτο δίσκος, στον οποίον πλέον ήταν full band. Στον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε και το πρώτο τους single, Tribute, το οποίο ήταν το πιο επιτυχημένο του σχήματος, φτάνοντας στην πρώτη δεκάδα οποιοδήποτε charts, έως όμως το single The Metal, το οποίο το παρουσίασαν στο Saturday Night Live. Το 2006, πρωταγωνίστησαν στην ταινία Tenacious D in The Pick of Destiny, γράφοντας και όλο το soundtrack της. Κατόπιν, για εμπορικούς λόγους πήγαν και σε παγκόσμια περιοδεία, πρώτη φορά ως full band. Στις 15 Μαΐου 2012, κυκλοφόρησαν τον τελευταίο δίσκο τους, ονόματι Rize of the Fenix.
Χαρακτηριστικό του συγκροτήματος είναι η θεατρική ερμηνεία του Τζακ Μπλακ, και οι κιθαριστικές ικανότητες του Κάιλ Γκας. Οι κριτικοί τους έχουν χαρακτηρίσει ως μία μίξη πρόστυχου κωμικού παραλογισμού με rock μουσική, καθώς και "mock rock". Τα τραγούδια τους συνήθως είναι ένα διάλογος μεταξύ των δύο καλλιτεχνών, στον οποίον λένε πόσο καλοί είναι στη μουσική και στο σεξ, καθώς επίσης μιλούν για τη φιλία, την κάνναβη κ.ά. Οι διάλογοι αυτοί έχουν φέρει σε συμπέρασμα κάποιους κριτικούς να τους αποδίδουν του στιχουργικού στυλ της rock opera.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές Kerrang! Awards Κατηγορία:Rock ντουέτα Κατηγορία:Αμερικανικά μουσικά ντουέτα Κατηγορία:Αμερικανικά κωμικά ντουέτα Κατηγορία:Rock συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Δήμος Αγίου Δημητρίου (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Δήμος Αγίου Δημητρίου υπάρχουν δύο δήμοι της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γιάννης Γεωργαλλής
Ο Γιάννης Γεωργαλλής (Σίδνεϋ, 17 Μαΐου 1983) είναι Έλληνοαυστραλός πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης. Διαθέτει ύψος 2,00 μέτρα και αγωνιζόταν στις θέσεις του Σούτινγκ γκαρντ και Σμολ φόργουορντ.
Ως αθλητής
Ο Γεωργαλλής ξεκίνησε να ασχολείται με το μπάσκετ στα νεανικά τμήματα του Ιαλυσού Ρόδου αρχικά και κατόπιν του Κολοσσού Ρόδου. Το 2000 μετακόμισε στην Πάτρα, φορώντας τα χρώματα του τοπικού Απόλλωνα για την εξαετία 2000-2006. Με την ομάδα αυτή πανηγύρισε την άνοδο από την Α2 Εθνική στην Α1 Εθνική, ενώ το 2005 ξεχώρισε στο All-Star Game που φιλοξενήθηκε στην Πάτρα.
Ακολούθως έλαβε μεταγραφή στον Πανελλήνιο για την περίοδο 2006-07, ενώ στη συνέχεια εντάχθηκε για τη μια διετία στην ομάδα του Πανιωνίου. Με τους Νεοσμυρνιώτες αγωνίστηκε την πρώτη του χρονιά 2007-08 στο EuroCup (σημερινό EuroChallenge) και τη δεύτερη (2008-09) σε 10 αγώνες της Ευρωλίγκας. Την περίοδο 2009-10 επέστρεψε στον Πανελλήνιο, λαμβάνοντας μέρος και στο EuroChallenge της χρονιάς εκείνης. Την περίοδο αυτή υπέστη σοβαρότατο τραυματισμό στη μέση, κάτι που τον άφησε εκτός παρκέ για ένα περίπου χρόνο και τον έβαλε σε σκέψεις για το αν έπρεπε να τερματίσει την καριέρα του.
Ως προπονητής
Τον Αύγουστο του 2020, ανακοινώθηκε η πρόσληψή του ως άμεσος συνεργάτης του Ηλία Καντζούρη στον πάγκο του Κολοσσού.
Εθνική ομάδα
Ως μέλος της Εθνικής Ελλάδος, ο Γεωργαλλής συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων το 1999 στη Σλοβενία, κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο. Ήταν επίσης στην ομάδα που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στη Λιθουανία στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Νέων Ανδρών το 2002. Το 2005 προσέθεσε ένα ακόμη ασημένιο μετάλλιο στη συλλογή του, συμμετέχοντας με την Εθνική Ανδρών στους Μεσογειακούς Αγώνες στην Αλμερία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας
Εχίνος
Ο Εχίνος (παλαιότερα και Σαχίν, βουλγαρικά: Шахин, τουρκικά: Şahin) είναι κωμόπολη της Π.Ε. Ξάνθης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 2.486 κατοίκους. Συγκαταλέγεται στα Πομακοχώρια της Θράκης και αναφέρεται ως το οικονομικό και πνευματικό κέντρο των Πομάκων της Ελλάδας.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ο Εχίνος βρίσκεται στις απολήξεις της δυτικής πλευράς της οροσειράς της Ροδόπης σε υψόμετρο 310 μέτρων και σε απόσταση περίπου 26 χιλιομέτρων βορειοανατολικά από την πόλη της Ξάνθης. Αποτελεί εμπορικό και γεωργικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής και διαθέτει διάφορες δημόσιες υπηρεσίες, ενώ οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τις αγροτικές καλλιέργειες.
Στις 14 Μαΐου του 1920, ενσωματώθηκε μαζί με την υπόλοιπη Θράκη στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 1928, η κοινότητα διέθετε 1890 κατοίκους (1004 άνδρες και 886 γυναίκες ). Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, οι οικονομικές δυσκολίες ανάγκασαν μερίδα κατοίκων του Εχίνου να μεταβεί για βιοποριστικούς λόγους προς τα αστικά κέντρα της Ελλάδας και τη Γερμανία. Παράλληλα, αρκετοί κάτοικοι κατευθύνθηκαν στην Τουρκία προκειμένου να φοιτήσουν στα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της γειτονικής χώρας.