cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Τσάτσος
Το φιλοσοφικό, λογοτεχνικό και νομικό του έργο θεωρείται σημαντικό. Επηρέασε σημαντικά το Σύνταγμα του 1975 όντας ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής συντάξεως του συντάγματος, ενώ θεωρείται και ένας από τους βασικούς υποστηρικτές της ευρωπαϊκής ιδέας, ενώ υπήρξε και θαυμαστής της αμερικανικής δημοκρατίας. Για τη σημαντική προσφορά του στην ανάπτυξη του ευρωπαϊκού οράματος του απονεμήθηκε το 1980 το μέγα ευρωπαϊκό Βραβείο Κουντενχόβε - Καλλέργη. Επίσης, ήταν μέλος πολλών ξένων ακαδημιών μεταξύ των οποίων της Ρωσίας, της Λετονίας κ.α.
Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, καταβεβλημένος από τον καρκίνο, πέθανε στις 8 Οκτωβρίου 1987, σε ηλικία 88 ετών.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1899 στην Αθήνα και ήταν πρωτότοκος γιος του Δημητρίου Τσάτσου, δικηγόρου και βουλευτή και της Θεοδώρας Ευστρατιάδη. Αδερφός του ήταν ο Θεμιστοκλής Τσάτσος. Μεγάλωσε στην Αθήνα, σε ένα σπίτι της οδού Βησσαρίωνος 8, αλλά επισκεπτόταν συχνά την Τεργέστη, όπου ήταν εγκατεστημένοι οι γονείς της μητέρας του. Φοίτησε στο Γυμνάσιο Μακρή και στο Β΄ Γυμνάσιο Νεαπόλεως, ενώ στη συνέχεια στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαιδεύσεως, όπου είχε δασκάλους τον Σωκράτη Κουγέα και τον Δημήτρη Γληνό. Από νεαρή ηλικία μιλούσε γαλλικά και γερμανικά, ενώ διάβαζε φιλοσοφικά έργα και ποιήματα ήδη από 13 ετών. Στην ηλικία των 15 ετών άρχισε να γράφει ποιήματα μαζί με τον παιδικό του φίλο Αλέξανδρο Εμπειρίκο - Κουμουνδούρο.
Το 1914 εγγράφηκε στη νομική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1918. Την ίδια χρονιά συμπεριλήφθηκε στην ελληνική αποστολή του συνεδρίου της ειρήνης στο Παρίσι, ως κρυπτογράφος, της οποίας ομάδας επικεφαλής ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για έναν χρόνο. Το 1920 πήρε την άδεια εξασκήσεως του δικηγορικού επαγγέλματος και το 1921 ανέλαβε μαζί με τον Γεώργιο Μαριδάκη το δικηγορικό γραφείο του πατέρα του, ο οποίος στο μεταξύ είχε πεθάνει. Οι στρατιωτικές του υποχρεώσεις έως το 1923, ο αιφνίδιος θάνατος του πατέρα του και η διάσωση του δικηγορικού γραφείου -μοναδικού πόρου ζωής για τη μητέρα και τον αδελφό του- ανέστειλαν το ξεκίνημα μεταπτυχιακών σπουδών. Το 1925 εγκαταστάθηκε στη Χαϊδελβέργη προκειμένου να συμπληρώσει τις νομικές του σπουδές και να κάνει το διδακτορικό του. Εκεί γνωρίστηκε με τους Ιωάννη Θεοδωρακόπουλο και Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ενώ επηρεάστηκε σημαντικά από τους Ρίκερτ, Γιάσπερς και άλλους Γερμανούς καθηγητές του. Με την επιστροφή του παρέλαβε μαζί με τον αδερφό του αυτή τη φορά, τον Θεμιστοκλή, το γραφείο του πατέρα του και ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη δικηγορία έως το 1931. Ο ίδιος δεν έλκονταν από το δικηγορικό επάγγελμα,όπως σημείωνε ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του: ''«Δεν αισθάνθηκα ποτέ, ούτε στην αρχή, μια οποιαδήποτε έλξη προς αυτό το επάγγελμα. Δεν συνέδεσα καμμιά φιλοδοξία μου μαζί του[...]» και πιο κάτω, «[...]η δικηγορία [...]που πάντα αντιπαθούσα και ως επάγγελμα και ως περιβάλλον[...]».''
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Το 1939 το καθεστώς Μεταξά, είχε βάλει χαφιέδες να παρακολουθούν τις πανεπιστημιακές παραδόσεις του και ενώ αρχικά του πρότεινε να αναλάβει ανώτατο αξίωμα στην Εθνική Οργάνωση Νεολαίας (ΕΟΝ) τον συνέλαβε και τον εκτόπισε στη Σκύρο ως κομμουνιστή. Η υποψία του καθεστώτος σε βάρος του ενισχύθηκε από τις επισκέψεις που πραγματοποίησε στους τόπους εξορίας του Παναγιώτη Κανελόπουλου. Στη συνέχεια μετατοπίστηκε στις Σπέτσες μετά από παρέμβαση του Κυριάκου Βαρβαρέσου προς τον Κωνσταντίνο Μανιαδάκη, όπου διέμεινε μέχρι το τέλος Ιανουαρίου 1940, οπότε και του επετράπη να επιστρέψει στην Αθήνα.
Στον πόλεμο του '40 και στη Γερμανική κατοχή
Όταν εκδηλώθηκε ο πόλεμος μαζί με τους Ιωάννη Θεοδωρακόπουλο και Ιωάννη Κακριδή έστειλαν επιστολή στο Μεταξά με την οποία του ζητούσαν να καταταγούν εθελοντικά και να πολεμήσουν. Τελικά ο Τσάτσος χρησιμοποιήθηκε στη Διεύθυνση Εξωτερικού Τύπου για τη σύνταξη προπαγανδιστικών ξενόγλωσσων φυλλαδίων. Όταν εισήλθαν οι Γερμανοί στην Αθήνα μετέβη με την οικογένειά του στο χωριό Βασσαράς της Σπάρτης, με απώτερο στόχο να μεταβούν δια μέσου Κυθήρων και Αντικυθήρων στην Κίσσαμο. Όταν οι Γερμανοί έφτασαν στη Σπάρτη επέστρεψαν στην Αθήνα. Εργάστηκε στην Εθνική Οργάνωση Χριστιανικής Αλληλεγγύης (ΕΟΧΑ) της Αρχιεπισκοπής και στο συσσίτιο του Πανεπιστημίου. Το 1941, στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου του έτους αυτού, εκφώνησε ομιλία προς τους φοιτητές του και στη συνέχεια τους συνέστησε να καταθέσουν ομαδικώς άνθη στο μνημείο του Άγνωστου στρατιώτη (λόγω της φρούρησης του χώρου η κατάθεση πραγματοποιήθηκε στο άγαλμα του Διονύσιου Σολωμού στον Εθνικό κήπο). Την επομένη μέρα απολύθηκε από τη θέση του στο Πανεπιστήμιο. Με τη βοήθεια του Αρχιεπίσκοπου Δαμασκηνού επέστρεψε στο σπίτι του από το κρησφύγετο όπου κρυβόταν χωρίς να συλληφθεί. Το 1942 ίδρυσε τη Σοσιαλιστική Ένωση μαζί με τους Ξενοφώντα Ζολώτα, Γεώργιο Μαύρο, Άγγελο Αγγελόπουλο και Πέτρο Γαρουφαλιά. Κατά τη διάρκεια της κατοχής συνεργάστηκε με το Χριστόδουλο Τσιγάντε ως μέλος της επιτροπής που αποτελούσε το σύνδεσμο μεταξύ της κυβερνήσεως του Καΐρου και των αντιστασιακών οργανώσεων. Αποξενωμένος ιδεολογικά από το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο προσέγγισε τον Εθνικό Δημοκρατικό Ελληνικό Σύνδεσμο (ΕΔΕΣ) και την Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση (ΕΚΚΑ). Για τη δράση του αυτή καταδιώχθηκε για να διαφύγει τελικώς τον Ιούλιο του 1944 στη Μέση Ανατολή, μέχρι το Νοέμβριο του ίδιου έτους.
Μετά την απελευθέρωση
Το 1944 έγινε τακτικός καθηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το Φεβρουάριο του 1946, όταν και παραιτήθηκε για να θέσει υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές.
thumb|Η δεύτερη σύζυγος του Κ. Τσάτσου [[Ιωάννα Τσάτσου|Ιωάννα Σεφεριάδου]]
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Τσάτσος προερχόταν από φιλοβενιζελική οικογένεια, με έντονες πολιτικές ενασχολήσεις. Όπως έγραψε, «Το σπίτι μου ήταν πολιτικό σπίτι». Ο πολιτικός προσανατολισμός του ήταν φιλοβενιζελικός από αντατοφιλία. Σημειώνει χαρακτηριστικά ο ίδιος στο αυτοβιογραφικό Λογοδοσία μιας ζωής, ''«Στα χρόνια όμως της Κατοχής, μια πρόσθετη φλόγα άναψε μέσα μου. Με έπιασε η μανία της πολιτικής δράσης. Το 1944-45 ήθελα με πάθος να γίνω Υπουργός[...]Οι επιθέσεις που μου έγιναν [...] γιατί είχα κάνει ως υπουργός σε 3 1/2 μήνες σπουδαίο έργο, επιτείνανε τις φιλοδοξίες μου. Απέβλεπα πια στο βουλευτιλήκι[...]»''
Η πρώτη ουσιαστική ανάμειξη με την πολιτική ήταν το 1945, όταν και ανέλαβε Υπουργός Εσωτερικών και προσωρινά (για δύο μέρες μόνο) Δικαιοσύνης και Κοινωνικής Πρόνοιας, στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη. Ο ίδιος ανασκοπώντας τη δράση του στο υπουργείο αναφέρει πως τότε επάνδρωσε όλες τις νομαρχίες, διόρισε δημάρχους και τοποθέτησε 1300 αξιωματικούς χωροφυλακής και αστυνομίας πόλεως. Κατόπιν όμως πιέσεων που ασκούσε ο τύπος (συγκρότημα Λαμπράκη) ζητήθηκε από τον Δαμασκηνό να παραιτηθεί από τη θέση του. Στην κυβέρνηση Κανελλόπουλου που σχηματίσθηκε τον ίδιο χρόνο ανέλαβε δύο υπουργεία, του Τύπου και Πληροφοριών και προσωρινώς της Αεροπορίας. Τον επόμενο χρόνο έθεσε υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές, στις οποίες και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής. Το 1947 επισκέφθηκε το Κάιρο και το 1948 τη Ρώμη εκπροσωπώντας την ελληνική Βουλή στις διακοινοβουλευτικές συσκέψεις που πραγματοποιούνταν.
Το 1949 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Παιδείας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του οργάνωσε την εθνική πινακοθήκη, ενώ συγκρούστηκε με τους καθηγητές στο θέμα της αυξήσεως των μισθών. Επίσης επί της υπουργίας του πραγματοποιήθηκε η εκλογή νέου αρχιεπισκόπου από την Ιερά Σύνοδο λόγω του θανάτου του Δαμασκηνού. Σε αυτήν ο Τσάτσος στήριξε τον μητροπολίτη Ιωαννίνων Σπυρίδωνα, ο οποίος τελικώς εξελέγη. Στις εκλογές του 1950 έθεσε υποψηφιότητα με το κόμμα του Κανελλόπουλου αποτυγχάνοντας όμως να εκλεγεί. Τότε άρχισε να εργάζεται στην εφημερίδα Καθημερινή και επέστρεψε για κάποιο διάστημα στην ενεργή δικηγορία. Στα τέλη του 1950 διορίστηκε υφυπουργός Συντονισμού. Για την τοποθέτησή του συναινούσαν και οι Αμερικανοί, οι οποίοι κατά τη μαρτυρία του Τσάτσου, είχαν εκτιμήσει το έργο του ως υπουργού παιδείας και ότι απορρόφησε όλες τις σχετικές πιστώσεις. Διατήρησε το χαρτοφυλάκιό του για έξι μήνες αλλά εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση υπό την πίεση του Γεωργίου Παπανδρέου. Ξανατοποθετήθηκε στην ίδια θέση όταν ανέλαβε υπουργός ο Σοφοκλής Βενιζέλος. Το 1951 ξαναέθεσε υποψηφιότητα για βουλευτής χωρίς όμως επιτυχία. Τον επόμενο χρόνο απέτυχε ξανά στις εκλογές, ενώ τρία χρόνια αργότερα κατηγορήθηκε για οικονομικό σκάνδαλο. Γι' αυτό τον λόγο οργανώθηκε εξεταστική επιτροπή, η οποία τελικά τον αθώωσε. Παρέδωσε μια σειρά μαθημάτων στο Αθήναιον. Βιοποριζόταν από το δικηγορικό του γραφείο και την αρθρογραφία του στην Καθημερινή. Το 1952 περιοδεύει σε δέκα Αμερικανικά Πανεπιστήμια υπό τη χορηγία του ιδρύματος Φέλμπραϊτ (Fulbright).
Το 1956 προσχώρησε στο υπό ίδρυση κόμμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, την Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση (ΕΡΕ), βοηθώντας τον αρχηγό της στη σύνταξη κειμένων και διακηρύξεων σχετικά με την ίδρυση του κόμματος, με την οποία και εξελέγη βουλευτής. Στην κυβέρνηση που σχηματίσθηκε υπό τον Καραμανλή ανέλαβε το υπουργείο Προεδρίας. Στις επόμενες εκλογές, του 1958, εξελέγη πανηγυρικά βουλευτής και ανέλαβε πάλι το υπουργείο Προεδρίας. Το υπουργείο Προεδρίας είχε αρκετές αρμοδιότητες, μεταξύ άλλων και αυτή του τουρισμού. Επί θητείας του, κατασκευάστηκε το ξενοδοχείο της Πάρνηθας, για το οποίο ελέγχθηκε από την αντιπολίτευση λόγω της υπέρβασης του αρχικού προϋπολογισμού ενώ ενίσχυσε σημαντικά και τα διεθνή φεστιβάλ θεάτρου και μουσικής ανά την Ελλάδα. Τον Ιούνιο του 1961 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών με 24 ψήφους υπέρ και 6 κατά με έδρα τη Φιλοσοφία του Δικαίου. Η εναρκτήρια ομιλία του στην Ακαδημία είχε τον τίτλο, Οι αντινομίες του Πρακτικού Λόγου και τα Πλάτωνος Πολιτικά. Σε αυτήν διετέλεσε πρόεδρος (1966) και αντιπρόεδρος. Τον ίδιο χρόνο (1961) επανεξελέγη βουλευτής χωρίς όμως να αναλάβει κάποιο υπουργείο. Το 1962 ο Υπουργός Βιομηχανίας Ζήσης Ζησάκης παραιτήθηκε και ο Καραμανλής του πρότεινε να αναλάβει το συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο. Στη συνέχεια ανέλαβε το υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας. Όταν αποχώρησε ο Καραμανλής, οι Τσάτσος και Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου απομακρύνθηκαν από τις διαμάχες για την ηγεσία. Στην κυβέρνηση Κανελλόπουλου ο Τσάτσος ανέλαβε το υπουργείο Δικαιοσύνης, στο οποίο παρέμεινε μέχρι την εγκαθίδρυση της δικτατορίας των Συνταγματαρχών την 21η Απριλίου.
Στη δικτατορία και μεταδικτατορικώς
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, ο Τσάτσος υπέγραψε κάποιες αντιδικτατορικές προκηρύξεις δίχως να προβεί σε κάποια άλλη νέα ενέργεια. Υπήρξε μάρτυρας υπεράσπισης του λογοτέχνη Μένη Κουμανταρέα στη δίκη του από το Εφετείο Αθηνών για το πεζογράφημά του Το αρμένισμα. Συνοδευόταν μονίμως από έναν αστυνομικό ο οποίος τον παρακολουθούσε. Μετά τη Χούντα ανέλαβε το υπουργείο Πολιτισμού στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, όμως ασχολιόταν πιο πολύ με τα προσχέδια του νέου Συντάγματος και την κατάρτιση των συνδυασμών της Νέας Δημοκρατίας και στις εκλογές που ακολούθησαν εξελέγη στην τρίτη θέση με το ψηφοδέλτιο επικρατείας της. Παράλληλα, ανέλαβε την προεδρία της κοινοβουλευτικής επιτροπής σύνταξης του νέου συντάγματος. Εισηγητής της αντιπολίτευσης για το νέο σύνταγμα ήταν ο ανιψιός του, Δημήτρης Τσάτσος.
Πρόεδρος της Δημοκρατίας
Ως ένας από τους πιο έμπιστους συμβούλους του Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος προτάθηκε από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας για τη θέση του προέδρου της Δημοκρατίας. Η απόφαση του Καραμανλή για την επιλογή Τσάτσου αναγγέλθηκε στην αίθουσα της γερουσίας, όπου συνεδρίαζε η κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας. Όπως αναφέρει ο Τσάτσος στα απομνημονεύματά του, ο Καραμανλής είχε θέσει ως μοναδικό όρο ότι σε περίπτωση που θα ήθελε να μεταπηδήσει νωρίτερα από τα πέντε χρόνια στην προεδρία της δημοκρατίας, αυτός θα παραιτούνταν. Ο Τσάτσος αποδίδει την επιλογή του Καραμανλή στο πρόσωπό του στους εξής λόγους: θα τηρούσε την υπόσχεσή του να παραιτηθεί από την Προεδρία της Δημοκρατίας σε περίπτωση που ο Καραμανλής ήθελε να μεταπηδήσει σε αυτήν, όπως είχαν συμφωνήσει μυστικώς οι δύο άνδρες, δε θα εκμεταλλευόταν το αξίωμά του για να αυτοπροβληθεί σε βάρος του Καραμανλή, η μεταξύ τους ταύτιση απόψεων, τέτοια που δεν του είχε προκαλέσει ποτέ πρόβλημα, το κύρος που είχε αποκτήσει ο Τσάτσος κατά τη θητεία του στην Επιτροπή του Συντάγματος και η καλή συνεργασία που είχε με την αντιπολίτευση. Ακόμα το παλαιότερο θετικό υπουργικό έργο του. Στην ψηφοφορία που διεξάχθηκε στη Βουλή έλαβε 210 ψήφους σε σύνολο 295 ψηφισάντων. Από αυτές οι 210 ανήκαν πιθανότατα στους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που διέθετε 215 έδρες. Μοναδικός αντίπαλος ήταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, που υποστηρίχθηκε από την Ένωση Κέντρου, ενώ το ΠΑΣΟΚ και η Ενωμένη Αριστερά ψήφισαν λευκό. Πρόεδρος της Δημοκρατίας ορκίστηκε στις 19 Ιουλίου 1975.
Ως πρόεδρος της δημοκρατίας ανέλαβε να οργανώσει καλύτερα τον όλο θεσμό. Ασχολήθηκε με βασικά ζητήματα της εθνικής πολιτικής όπως ήταν π.χ. το σλαβομακεδονικό. Δέχθηκε τις επισκέψεις αρκετών αρχηγών ξένων κρατών και συναντήθηκε με σημαντικές προσωπικότητες όπως οι Τίτο, Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, Βαλερί Ζισκάρ ντ' Εσταίν, Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ κ.α. Επίσης εκπροσώπησε την Ελλάδα στην κηδεία του Μακαρίου το 1977, του Τίτο και του Ανουάρ Σαντάτ. Λίγο πριν το τέλος της θητείας του τιμήθηκε με το βραβείο Κούντενχοβε-Καλλέργη και ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας της Σορβόννης. Στη θέση του προέδρου της δημοκρατίας παρέμεινε μέχρι τον Μάιο του 1980, όταν και τον διαδέχθηκε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Μετά το τέλος της θητείας του πραγματοποίησε πολλά ταξίδια στο εξωτερικό είτε αναψυχής είτε κυρίως για ακαδημαϊκούς λόγους, αφού ήταν μέλος αρκετών ακαδημιών. Το 1980 εξελέγη μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας. Την ίδια χρονιά διορίστηκε μέλος της ακαδημίας του Μαρόκου ύστερα από διάταγμα του βασιλιά Χασάν Β΄. Παράλληλα συμμετείχε σε αρκετές συγκεντρώσεις για το ευρωπαϊκό όραμα, ενώ βοηθούσε και στη συγγραφή κάποιων ιστορικών μελετών.
Συγγραφικό έργο
Η ενασχόληση του Κωνσταντίνου Τσάτσου από νεαρή κιόλας ηλικία με τη φιλοσοφία και την ποίηση τον βοήθησαν στην ανάπτυξη της καλλιέργειάς του. Αρχίζει να γράφει ποιήματα σε ηλικία δεκαπέντε ετών. Την τριετία 1921-1924 δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα, την Τριλογία της ψυχής αφιερωμένη στον Κωστή Παλαμά και δύο δράματα με το ψευδώνυμο «Ηβός Δελφός». Στα ποιήματα του εκφράζονται τα πιο βαθιά και κρυφά στρώματα του εαυτού του. Τα παράλογα στοιχεία διασταυρώνονται με τα λογικά. Η ποίηση του χαρακτηρίζεται «υπαρξιακή». Οι φιλοσοφικές μελέτες που δημοσίευσε κατά καιρούς αποσκοπούσαν στην στην εκλαΐκευση της Καντιανής φιλοσοφίας στην Ελλάδα. Το 1948, υπήρξε εμπνευστής μιας νέας εταιρείας συγγραφέων, στην οποία συμμετείχαν μεταξύ άλλων ο Γιώργος Θεοτοκάς, ο Σπύρος Μελάς, ο Ηλίας Βενέζης, ο Ανδρέας Καραντώνης και ο Πέτρος Χάρης.
Συνεργάστηκε με την Εκδοτική Αθηνών για τη συγγραφή ενοτήτων και την εποπτεία τόμων της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, για λόγους βιοπορισμού. Την ίδια περίοδο είναι γόνιμο το συγγραφικό έργο του Έχοντας πλέον στην κατοχή της μια ανεκτίμητης αξίας βιβλιοθήκη, η οικογένεια Τσάτσου δώρησε το σύνολο των βιβλίων του Κωνσταντίνου Τσάτσου στο σημερινό Κέντρο Βυζαντινών Νεοελληνικών και Κυπριακών Σπουδών που βρίσκεται στην πόλη της Γρανάδας, στην Ισπανία, υπό την εποπτεία του καθηγητή Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας Μόσχου Μορφακίδη-Φυλακτού.
Ο φιλοσοφικός στοχασμός του Τσάτσου
Ο ίδιος ο Τσάτσος τοποθετεί τις φιλοσοφικές καταβολές του στον Πλάτωνα, τον Ιμμάνουελ Καντ και τον Νεοκαντιανισμό. Καλλιέργησε τη Φιλοσοφία του Δικαίου ακολουθώντας τον Χάινριχ Ρίκερτ (ο οποίος δεν ασχολήθηκε με το Δίκαιο) και τη θεωρία των αξιών που ανέπτυξε και γενικά τη Νεοκαντιανή Σχολή της Βάδης. Στα 1928 δημοσίευσε το Der Begriff des positiven Rechtes (Η έννοια του θετικού δικαίου), το οποίο κατά τον Ρίκερτ απέδιδε με τη μεγαλύτερη συνέπεια στο χώρο του Δικαίου τη θεωρία του.
Άλλες μελέτες του σχετικές με τη φιλοσοφία του Δικαίου είναι: Το πρόβλημα της ερμηνείας του Δικαίου (1932,1978), Το πρόβλημα των πηγών του Δικαίου (1941) όπου ασχολείται με το Σύνταγμα «ως μια από τις ιδιαίτερες πηγές του Δικαίου», ενώ δεν προχώρησε στις άλλες πηγές του δικαίου (νόμοι, διοικητικές πράξεις). Η επί διδακτορία και επί υφηγεσία διατριβές του δημοσιεύτηκαν σε έναν τόμο με τίτλο Μελέται φιλοσοφίας του Δικαίου (1960) Έχοντας την αίσθηση ο ίδιος πως «ότι ήταν να γράψει σχετικά με τη φιλοσοφία του Δικαίου το είχε γράψει» διακόνησε ένα άλλο κομμάτι των κοινωνικών επιστημών μεταξύ των ορίων της νομικοπολιτικής επιστήμης και την κοινωνική φιλοσοφία: με τα έργα του Η κοινωνική φιλοσοφία του Καντ (1935), Η κοινωνική φιλοσοφία των αρχαίων Ελλήνων (1962), Πολιτική, θεωρία πολιτικής δεοντολογίας (1965) Καλλιέργησε και την αισθητική με το Διάλογο για την ποίηση με τον Γιώργο Σεφέρη.
Προσωπική ζωή
Ήταν παντρεμένος δύο φορές. Νυμφεύθηκε αρχικά τη Λίλη Ζηρίνη τον Φεβρουάριο του 1925, για να χωρίσει όμως το 1929. Ο δεσμός τους είχε ως αφετηρία του το κοινό ενδιαφέρον τους για τον ποιητή Κωστή Παλαμά. Κατά τη διάρκεια του γάμου τους έμεναν μεταξύ Αθήνας και Χαϊδελβέργης. Στη συνέχεια γνώρισε την Ιωάννα Σεφεριάδου, αδερφή του Γιώργου Σεφέρη, την οποία και νυμφεύτηκε στις 30 Ιουνίου 1930 με κουμπάρα την Ειρήνη Οικονομοπούλου. Μαζί της απέκτησε δύο κόρες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ελληνικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αεροπορίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Προεδρίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συντονισμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Πολιτισμού και Επιστημών Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας Κατηγορία:Οικογένεια Τσάτσου Κατηγορία:Βενιζελισμός Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1996
Ανδρών
1994 | 1995 | 1996 | 1997 | 1998
Γυναικών
1994 | 1995 | 1996 | 1997 | 1998
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων Κατηγορία:Σκοποβολή το 1996 Κατηγορία:Βουδαπέστη
Καστέλλ'Ατζάρα
Το Καστέλλ'Ατζάρα (ιταλικά: Castell'Azzara) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Γκροσσέτο
Ευαγγελική Εκκλησία στη Γερμανία
Η Ευαγγελική Εκκλησία στη Γερμανία είναι μια ομοσπονδία 22 Λουθηρανικών, Μεταρρυθμισμένων και ενωμένων Προτεσταντικών, περιφερειακών εκκλησιών της Γερμανίας. Η Ευαγγελική Εκκλησία στη Γερμανία δεν είναι μια ενιαία εκκλησία, ωστόσο, οι εκκλησίες-μέλη έχουν πλήρη κοινωνία μεταξύ τους. Έχει 24,5 εκατομμύρια μέλη που αποτελούν το 30,3% του Γερμανικού πληθυσμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προτεσταντικές εκκλησίες Γερμανια
Εικοστή πρώτη δυναστεία Φαραώ
Η Εικοστή πρώτη δυναστεία Φαραώ (επίσης Δυναστεία XXI και 21η Δυναστεία) συνήθως κατατάσσεται ως η πρώτη Δυναστεία της Τρίτης μεταβατικής περιόδου της αρχαίας Αιγύπτου, και διήρκησε από το 1069 ως το 945 π.Χ.
Ιστορία
Μετά τη βασιλεία του Ραμσή Γ΄, ακολούθησε μια μακρά, αργή πτώση της βασιλικής εξουσίας. Οι φαραώ της Εικοστής πρώτης Δυναστείας βασίλεψαν από την Τάνιδα, αλλά ήταν κυρίως ενεργοί στην Κάτω Αίγυπτο την οποία ήλεγχαν. Αυτή η Δυναστεία ονομάζεται Τανιτική εξαιτίας της πολιτικής της πρωτεύουσας που ήταν η Τάνις. Εν τω μεταξύ, οι Αρχιερείς του Άμμωνα στις Θήβες ουσιαστικά ήταν οι φαραώ της Μέσης και Άνω Αίγυπτου σε όλα εκτός από το όνομα. Ο Μανέθων αναφέρει ότι η 21η Δυναστεία διήρκησε 130 χρόνια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δυναστείες της αρχαίας Αιγύπτου
Μενέλαος Μεταξάς
Ο Μενέλαος Μεταξάς (1876 – 1938) ήταν ανώτερος αξιωματικός του ελληνικού στρατού.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Αργοστόλι και καταγόταν από την αρχοντική οικογένεια Μεταξά, ήταν δε ξάδερφος του Ιωάννη Μεταξά. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία επιλέγοντας το ιππικό. Φοίτησε στην βελγική στρατιωτική ιππευτική Ακαδημία και υπηρέτησε στο 2ο Ιππικό Σύνταγμα Αθηνών. Υπήρξε στενός φίλος του πρίγκιπα Ανδρέα, διαχειριστής της περιουσίας του και υπασπιστής του. Είχε πάθος με τα αυτοκίνητα και για μία περίοδο υπήρξε αντιπρόσωπος γερμανικής εταιρείας στην Ελλάδα.
Απεβίωσε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1938.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού‎ Κατηγορία:Οικογένεια Μεταξά
Θάνος Πετρέλης
Ο Θάνος (Αθανάσιος) Πετρέλης (Αθήνα, 27 Σεπτεμβρίου 1975) είναι Έλληνας τραγουδιστής. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από το Fame Story του ΑΝΤ1.
Προσωπική ζωή
Το 2006 παντρεύτηκε τη Σοφία Μοσχοπούλου έπειτα από δέκα χρόνια σχέσης. Έχουν αποκτήσει τρεις κόρες: την Αγάπη (γενν. 2006), τη Σήλια (γενν. 2009), και τη Ζένια (γενν. 2015).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Αρίων
Καστιλιόνε ντελλα Πεσκάια
Το Καστιλιόνε ντελλα Πεσκάια (ιταλικά: Castiglione della Pescaia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Γκροσσέτο
Σολτ Λέικ Σίτι
Το Σολτ Λέικ Σίτι (αγγλικά: Salt Lake City, Utah) (συχνά συντομεύεται σε Salt Lake ή SLC), είναι πόλη των ΗΠΑ, και πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας Γιούτα. Επίσης, το Σολτ Λέικ Σίτι, είναι και έδρα της κομητείας του Σολτ Λέικ.
Ο πληθυσμός της πόλης του Σολτ Λέικ, αριθμεί 200,831 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021 ), ενώ η μητροπολιτική περιοχή του Σολτ Λέικ Σίτι, έχει πληθυσμό που ξεπερνά το 1,260,730 κατοίκους (2021).
Η πόλη, ιδρύθηκε το 1847 από τον Brigham Young και από Μορμόνους οπαδούς του, και είναι έδρα της " Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών" (LDS Church).
Το Σολτ Λέικ Σίτι φιλοξένησε τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 2002. Σημερινή δήμαρχος της πόλης, είναι η Δημοκρατική Έριν Μέντενχολ, η οποία ανέλαβε καθήκοντα στις 6 Ιανουαρίου 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώτριες πόλεις Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων Κατηγορία:Πόλεις της Γιούτα __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Σακίλ Ο'Νιλ
Ο Σακίλ Ρασόν Ο'Νιλ (αγγλικά: Shaquille Rashaun O'Neal, γεννήθηκε 6 Μαρτίου 1972) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής, πρώην ράπερ και νυν αναλυτής σε τηλεοπτικό πρόγραμμα. Έχει ύψος 2,16 μέτρα και αγωνιζόταν ως σέντερ, θεωρούμενος ως ένας από τους καλύτερους στη θέση του όλων των εποχών.
Καριέρα
Μετά τα χρόνια στο Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα, ο Ο'Νιλ επιλέχθηκε από τους Ορλάντο Μάτζικ στην πρώτη γενική επιλογή στο ντραφτ του ΝΒΑ το 1992. Γρήγορα έγινε ένας από τους κορυφαίους σέντερ στο πρωτάθλημα, κερδίζοντας το βραβείο Rookie of the Year τη σεζόν 1992-93 έχοντας μέσο όρο 23,4 πόντους και 13,9 ριμπάουντ και αργότερα οδηγώντας την ομάδα του στους τελικούς του NBA το 1995. Από την αρχή ξεχώρισε για το δυναμικό τρόπο παιχνιδιού του χρησιμοποιώντας τον όγκο του ως κύριο επιθετικό όπλο. Η δύναμη των καρφωμάτων του τον έκανε άμεσα γνωστό και δημοφιλή.
Μετά από τέσσερα χρόνια με τους Μάτζικ, υπέγραψε ως ελεύθερος παίκτης με τους Λος Άντζελες Λέικερς το 1996. Κέρδισε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα το 2000, 2001, και το 2002, κερδίζοντας τον τίτλο του πολυτιμότερου παίκτη των τελικών ισάριθμες φορές. Οι εμφανίσεις του στους τελικούς του 2000 απέναντι στους Ιντιάνα Πέισερς με μέσο όρο 38 πόντους και 16,7 ριμπάουντ θεωρούνται από τις καλύτερες στην ιστορία του πρωταθλήματος. Την ημέρα των 28ων γενεθλίων του σημείωσε ρεκόρ καριέρας έχοντας 61 πόντους απέναντι στους Λος Άντζελες Κλίπερς. Μέτα από κόντρα του με τον Κόμπι Μπράιαντ, πωλήθηκε στους Μαϊάμι Χιτ το 2004, και το τέταρτο πρωτάθλημα NBA ακολούθησε το 2006. Στα μέσα της σεζόν 2007-08 πήρε μεταγραφή στους Φοίνιξ Σανς. Μετά από ενάμιση έτος με τους Σανς, την σεζόν 2009-10 έγινε παίκτης των Κλίβελαντ Καβαλίερς. Ο Ο'Νιλ έπαιξε για τους Μπόστον Σέλτικς τη σεζόν 2010-11 πριν από την αποχώρησή του το 2011.
Προσωπικά βραβεία που έχει κερδίσει περιλαμβάνουν το βραβείο MVP το 1999-2000, το NBA Rookie της Χρονιάς το 1992-93, 15 εμφανίσεις στο All-Star game, τρία All-Star Game βραβεία MVP, τρεις φορές MVP τελικών, δύο φορές πρώτος σκόρερ ΝΒΑ, 14 φορές στην καλύτερη ομάδα, και τρεις φορές στη καλύτερη αμυντική ομάδα. Είναι ένας από τους τρεις παίκτες που έχουν κερδίσει το βραβείο NBA MVP, All-Star Game MVP και MVP τελικών την ίδια χρονιά (2000), οι άλλοι παίκτες είναι Ουίλις Ριντ το 1970 και ο Μάικλ Τζόρνταν το 1996 και το 1998. Κατατάσσεται 8ος σκόρερ όλων των εποχών, 5ος σε δίποντα, 13ος σε ριμπάουντ και 7ος στα κοψίματα. Ήταν ο πιο εύστοχος παίκτης του πρωταθλήματος για 10 φορές. Με βάρος 147 έως και 179 κιλά από το μέσο της καριέρας του ήταν ένας από τους βαρύτερους παίκτες που έχουν παίξει ποτέ στο ΝΒΑ. Οι Μαϊάμι Χιτ απέσυραν τη φανέλα με το νούμερο 32 και οι Λέικερς με το 34 που φορούσε κατά τη διάρκεια της καριέρας του στις ομάδες αυτές. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του.
Εκτός από την καριέρα του στο μπάσκετ, έχει κυκλοφορήσει τέσσερα άλμπουμ ραπ, με το πρώτο Shaq Diesel να γίνεται πλατινένιο. Έχει εμφανιστεί σε πολλές ταινίες και έχει πρωταγωνιστήσει και σε δικά του ριάλιτι σόου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ορλάντο Μάτζικ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μαϊάμι Χιτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φοίνιξ Σανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κλίβελαντ Καβαλίερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπόστον Σέλτικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1994 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA
Τζίμι Τζόουνς
Ο Τζίμι Τζόουνς (αγγλικά: Jimmy Jones, 25 Ιουλίου 1928 – 13 Φεβρουαρίου 2014) ήταν Βορειοϊρλανδός ποδοσφαιριστής που αγωνίζονταν ως κεντρικός επιθετικός. Αναδείχθηκε στον καλύτερο σκόρερ της χώρας του στη μεταπολεμική περίοδο και έναν από τους κορυφαίους όλων των εποχών.
Βιογραφία
Ο Τζόουνς γεννήθηκε στο σπίτι της γιαγιάς του και ήταν το μοναχοπαίδι ενός λοχία της αστυνομίας. Μετά την εκπαίδευση στο τεχνικό κολέγιο του Λάργκαν, ξεκίνησε να δουλεύει σαν μηχανικός και παράλληλα να παίζει ποδόσφαιρο στην ομάδα νέων της Γκλέναβον τη σεζόν 1944–45 σημειώνοντας 40 γκολ σε 31 επίσημους αγώνες συμμετέχοντας στο μεσαίο πρωτάθλημα του Ούλστερ και τον επόμενο χρόνο στη Σάνκιλ Γιανγκ Μπόις.
Το 1946 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Μπέλφαστ Σέλτικ, από τις πιο ιστορικούς συλλόγους της χώρας με 14 τίτλους πρωταθλήματος και 8 εθνικά Κύπελλα κάνοντας άμεσα εντύπωση στην ομάδα, καθώς ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 28 γκολ και συνολικά 63 σε όλους τους επίσημους αγώνες της σεζόν 1947–48. Κατά τη διάρκεια της επόμενης αγωνιστικής περιόδου, σημείωσε 27 γκολ σε 19 παιχνίδια (συμπεριλαμβανομένων έξι χατ τρικ), πριν από ένα περίφημο αγώνα της Boxing Day του 1948 με την Λίνφιλντ που τελείωσε με 1–1. Στο τέλος του αγώνα οι οπαδοί της αντιπάλου επιτέθηκαν στους παίκτες της Σέλτικ και ο Τζόουνς κυνηγήθηκε, η αστυνομία ήταν ουσιαστικά απούσα, με την συνδρομή του αντιπάλου τερματοφύλακα κατάφερε τελικά να ξεφύγει από μία ταράτσα αλλά έσπασε το πόδι του. Αυτό το συμβάν ήταν η αιτία που η Μπέλφαστ Σέλτικ παραιτήθηκε από το πρωτάθλημα στο τέλος της σεζόν και αποχώρησε από το ποδόσφαιρο. Ο Τζόουνς υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για να σώσει το πόδι του που έχει υποστεί συντριπτικό κάταγμα στην κνήμη (η οποία άφησε το δεξί του πόδι κοντύτερο από το αριστερό), αλλά δεν έπαιξε και πάλι μέχρι τον Μάρτιο του 1950, όταν υπέγραψε για την Ιρλανδικό Ενδιάμεσο Πρωτάθλημα με την Λάρνε.
Μετά από μία σύντομη περίοδο εκεί, εντάχθηκε στη Φούλαμ το καλοκαίρι του 1950, όπου πέρασε μία σεζόν αλλά δεν έκανε εμφανίσεις στην πρώτη ομάδα για γραφειοκρατικους λόγους και αγωνίστηκε με τη δεύτερη μόνο ομάδα. Το 1951 εντάχθηκε στη Γκλέναβον, όπου πέρασε 11 χρόνια και έγινε θρύλος του συλλόγου. Ήταν ο κορυφαίος σκόρερ του πρωταθλήματος σε 6 σεζόν (επίδοση ακόμα αξεπέραστη), κατά τη διάρκεια της πιο επιτυχημένης περιόδου στην ιστορία του συλλόγου, όπου κέρδισε το πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ιρλανδίας τρεις φορές το καθένα. Ο Τζόουνς σημείωσε επίσης 74 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις κατά τη διάρκεια της χρονιάς 1956–57. Σημείωσε συνολικά 517 γκολ σε επίσημους αγώνες για τη Γκλέναβον. Αργότερα αγωνίστηκε σε τρεις ακόμα ομάδες, πριν αποσυρθεί το 1965 με εθνικό ρεκόρ 646 γκολ σε επίσημους αγώνες πρώτης κατηγορίας και κυπέλλων. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία του Κυπέλλου Βόρειας Ιρλανδίας με 37 γκολ.
Ο Τζόουνς σημείωσε τρία γκολ στην αντιπροσωπευτική ομάδα της Ιρλανδικής Λίγκας, η οποία νίκησε την ομάδα της Φούτμπολ Λιγκ με 5–3 στο Γουίδσορ Παρκ το 1953, και έπαιξε σε τρία διεθνή παιχνίδια για τη Βόρεια Ιρλανδία, σημειώνοντας ένα γκολ σε βάρος της Ουαλίας στο Κάρντιφ στο Βρετανικό Πρωτάθλημα του 1956, διοργάνωση που η εθνική του ομάδα κατέκτησε τον τίτλο όπως και την επόμενη χρονιά. Συνολικά κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε τουλάχιστον 840 τέρματα σε 756 επίσημα παιχνίδια, αριθμός που τον κατατάσσει στην τέταρτη θέση των σκόρερ όλων των εποχών.
Στατιστικά στοιχεία επίσημων αγώνων
Πηγή : RSSSF - Jimmy Jones (2022)
Παραπομπές
Κατηγορία:Βορειοϊρλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βορείου Ιρλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκλέναβον ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόρτανταουν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Breitling Jet Team
thumb|250px|Οι Breitling jet team κατά τη διάρκεια επίδειξης thumb|250px|Αεροσκάφος L-39 Albatros των Breitling jet team Οι Breitling Jet Team είναι πολιτικό ακροβατικό αεροπορικό σμήνος επιδείξεων με έδρα την Ντιζόν της Γαλλίας. Χρησιμοποιεί εφτά αεροσκάφη L-39 Albatros βαμμένα στα χρώματα του χορηγού τους, της Ελβετικής ωρολογοποιείας Breitling. είναι το μοναδικό ακροβατικό σμήνος παγκοσμίως που χρησιμοποιεί αεροσκάφη τζετ. Η ομάδα απότελείται από τους Jacques Bothelin (ιδρυτή και αρχηγό της ομάδας, Bernard Charbonnel, Christophe Deketelaere, Phillipe Laloix, Patrick Marchand και Francois Ponsont.
Η ομάδα δημιουργήθηκε στις αρχές του 2003 και αρχικά πετούσε τέσσερα L-39, τα οποία αυξήθηκαν σε έξι το 2004. Η επίδειξη της ομάδας διαρκεί 18 με 20 λεπτά και περιλαμβάνει ελιγμούς κλειστού σχηματισμού, κατά μέτωπο πτήσεις, μενομομένους ελιγμούς και συγχρονισμένη πτήση. Η ομάδα έχει δώσει επίδειξεις σε ολόκληρη την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, με παρουσία σε σημαντικά αεροπορικά show και εταιρικών γεγονότων της Breitling.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορία στη Γαλλία
Τσινιτζάνο
Το Τσινιτζάνο (ιταλικά: Cinigiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Γκροσσέτο
Κάστρο του Μουρακάμι
μικρογραφία| Επάλξεις του Κάστρου Μουρακάμι δεξιά|μικρογραφία| Κάτοψη του Κάστρου Μουρακάμι Το κάστρο Μουρακάμι (村上城, Murakami-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στο Μουρακάμι, στο νομό Νιιγκίτα της Ιαπωνίας. Στο τέλος της περιόδου Έντο, το κάστρο Μουρακάμι ήταν η έδρα ενός κλάδου της φυλής Νάιτο, ενός νταϊμιό του τομέα Μουρακάκι υπό το Σογκουνάτο Τοκουγκάβα. Το κάστρο ήταν επίσης γνωστό ως «Μαϊζούρου-τζο» (Maizuru-jō) (舞鶴城). Τα ερείπια του κάστρου προστατεύονται ως Εθνική Ιστορική Τοποθεσία από το 1993. Είναι 30 λεπτά περίπου μακριά με τα πόδια από τον σταθμό Μουρακάμι στη γραμμή JR East Uetsu.
Ιστορικό
Το Κάστρο Μουρακάμι βρίσκεται στην κορυφή του βουνού Γκάγκιου, μια απομονωμένη κορυφή 135 μέτρων, εκεί όπου είναι τώρα το κέντρο της πόλης Μουρακάμι. Η περιοχή βρίσκεται κοντά στις εκβολές του ποταμού Μιομότε και στο βόρειο άκρο της πεδιάδας Ετσίγκο. Η περιοχή απέχει περισσότερα από 200 χιλιόμετρα από την περιοχή Τζοέτσου, η οποία περιείχε την πρωτεύουσα της επαρχίας της επαρχίας Ετσίγκο, και ήταν απομονωμένη από την Ντέβα στα βόρεια και τα ανατολικά από βουνά.
Ιστορία
Κατά την περίοδο Σενγκόκου, στις αρχές του 16ου αιώνα, η φυλή Χόντζο οχύρωσε την κορυφή του όρους Γκάγκιου ως κατοικία τους. Οι Χόντζο ήταν ένα παρακλάδι δόκιμων της φυλής Τάιρα από την περιοχή Τσιτσίμπου του σημερινού νομού Σαϊτάμα και κατέλαβαν αυτήν την περιοχή την περίοδο Καμακούρα. Μαζί με πολλές αντίπαλες φυλές, συμπεριλαμβανομένης της φυλής Ιρόμπε, που εδρεύει στο Κάστρο Χιραμπαγιάσι, οι Χόντζο ήταν ένα από τους "Αγκακιτάσου" που ασκούσαν ουσιαστικά ανεξάρτητο έλεγχο στο βόρειο Ετσίγκο. Στην πρώιμη περίοδο Σενγκόκου, οι Χόντζο αποδυναμώθηκαν από εσωτερικούς ανταγωνισμούς. Ο Χόντζο Σιγκενάγκα (1540-1614) κατάφερε να επανενώσει τη φυλή, αλλά αντιτάχθηκε από τον Ουεσούγκι Κένσιν, ο οποίος είχε ενώσει τη φυλή Ουεσούγκι και είχε τον έλεγχο του νότιου Ετσίγκο. Ο Κένσιν νίκησε τους μικρούς άρχοντες του Αγκακιτάσου τον έναν μετά τον άλλον και τελικά ανάγκασε τον Χόντζο Σιγκενάγκα να υποταχθεί. Ο Σιγκενάγκα στη συνέχεια έγινε γνωστός στρατηγός υπό τον Κένσιν και πολέμησε στη μάχη της Καβανακατζίμα ενάντια στον Τακέντα Σίνγκεν. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του 1563 κατά των Ονταβάρα Χότζο, κατέλαβε το Κάστρο Σάνο στο Κοζούκε και κατατάχθηκε ως δεύτερος μεταξύ των στρατηγών του Κένσιν. Ωστόσο, ήταν δυσαρεστημένος με τις μικρές ανταμοιβές, που έλαβε από τον Κένσιν και επαναστάτησε το 1568 με την ενθάρρυνση του Τακέντα Σίνγκεν. Ο αγανακτισμένος Κένσιν πολιόρκησε το Κάστρο Μουρακάμι, αλλά δεν μπόρεσε να το πάρει με τη βία. Ο Σιγκενάγκα τελικά παραδόθηκε το 1569 και του έδωσε χάρη ο Κένσιν, αλλά επαναστάτησε δέκα χρόνια αργότερα, αυτή τη φορά με την υποστήριξη της Όντα Νομπουνάγκα. Μετά από άλλη μια αιματηρή μάχη, παραδόθηκε και πάλι και του δόθηκε χάρη.
Μετά το θάνατο του Κένσιν το 1578, ο Σιγκενάγκα υποστήριξε τον διάδοχο του Κένσιν, Ουεσούγκι Καγκεκάτσου. Το 1588, ο Σιγκενάγκα νίκησε έναν στρατό της φυλής Μογκάμι στη μάχη της Τζιουγκοριχάρα και επέκτεινε τον έλεγχο του Ουεσούγκι στην περιοχή Σονάι. Ωστόσο, το 1598, ο Ουεσούγκι Καγκεκάτσου μεταφέρθηκε στο Άιζου από τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι και ο Σιγκενάγκα τον συνόδευε επίσης.
Οι πρώιμες οχυρώσεις αποτελούνταν από χωμάτινες τάφρους και μια ξύλινη περίφραξη. Το Κάστρο Χόντζο αποδόθηκε στον Μουρακάμι Γιορικάτσου το 1598, ο οποίος το ξαναέχτισε σε σύγχρονο στυλ με πέτρινες επάλξεις και ο οποίος το μετονόμασε σε Κάστρο Μουρακάμι. Τους Μουρακάμι ακολούθησε το 1618 η φυλή Χόρι, η οποία πρόσθεσε ένα τριώροφο τένσου και ξαναέχτισε τη γύρω πόλη του κάστρου σε αυτό, που τελικά θα γινόταν η πόλη Μουρακάμι. Κάτω από το σογκουνάτο Τοκουγκάβα, το Μουρακάμι είδε μια συχνή αλλαγή στους ηγεμόνες. Οι Χόρι αντικαταστάθηκαν από τη φυλή Χόντα το 1643, ακολουθούμενη από ένα κλάδο της φυλής Ματσουντάιρα το 1649. Το 1649, ο Ματσουντάιρα Ναογιόρι ξαναέχτισε το τένσου και πρόσθεσε νέους πύργους-παρατηρητήρια Γιαγκούρα. Ωστόσο, το 1667 το μεγαλύτερο μέρος του κάστρου καταστράφηκε από πυρκαγιά, που προκλήθηκε από κεραυνό και το τένσου και το Γιαγκούρα δεν ξαναχτίστηκαν μετά από εκείνη την εποχή. Η φυλή Ματσουντάιρα αντικαταστάθηκε από τη φυλή Σακακιμπάρα το 1667, ακολουθούμενη από τη Χόντα ξανά το 1704, τη Ματσουντάιρα το 1710, τη φυλή Μανάμπε το 1717 και τέλος από έναν κλάδο δοκίμων της φυλής Νάιτο, που κυβέρνησε μέχρι την Αποκατάσταση του Μεϊτζί του 1868.
Σχεδιασμός του Κάστρου Μουρακάμι
Το όρος Γκάγκιου είναι μακρύ και στενό και εκτείνεται σε κατεύθυνση από βορρά προς νότο, με τις κύριες περιοχές του κάστρου να απλώνονται κατά μήκος αυτής της κορυφογραμμής. Το εσωτερικό περιτείχισμα βρίσκεται στην κορυφή του βουνού, και στη νοτιοδυτική γωνία υπήρχε ένα τριώροφο τένσου. Στη βόρεια γωνία του εσωτερικού περιτειχίσματος υπήρχε μια βεράντα σε σχήμα ράμφους με ένα μακρόστενο δευτερεύον περιτείχισμα (κουρούβα), που εκτεινόταν μέχρι την κύρια πύλη. Οι πέτρινοι τοίχοι του εσωτερικού περιτειχίσματος ακολουθούν το περίγραμμα του αρχικού εδάφους. Η κύρια πύλη προς το εσωτερικό περιτείχισμα είναι μια μεγάλη πύλη "μασουγκάτα". Στα βόρεια της κύριας πύλης βρίσκεται το διάσελο της κορυφογραμμής, και ένα τρίτο περιτείχισμα, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για την εκπαίδευση των στρατευμάτων. Μια εξωτερική πύλη βρισκόταν στη δυτική πλαγιά του λόφου και δίπλα σε αυτή την πύλη βρισκόταν η κατοικία του νταϊμιό. Το συνολικό μέγεθος του κάστρου ήταν πάνω από 500 τετραγωνικά μέτρα, καθιστώντας το το δεύτερο μεγαλύτερο στο Ετσίγκο μετά το Κάστρο Κασουγκαγιάμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Μουρακαμι
Οργάνωση και ταξινόμηση συλλεκτικών νομισμάτων
Ένας συλλέκτης μαζεύει νομίσματα από διάφορες πηγές όπως:
Ταξινόμηση νομισμάτων
Όταν ο αριθμός των νομισμάτων αυτών αυξηθεί, προκύπτει η ανάγκη για ταξινόμηση των νομισμάτων σε κατηγορίες που ο ίδιος ο συλλέκτης επιλέγει όπως:
Ο πρακτικός τρόπος ταξινόμησης νομισμάτων γίνετε με τη χρήση ειδικών ντοσιέ στα οποία τοποθετούνται τα νομίσματα ανάλογα με τον τρόπο ταξινόμησης που επέλεξε ο συλλέκτης. Συνήθως τα νομίσματα τοποθετούνται σε ειδικά χαρτάκια, σφραγίζονται και μπαίνουν στο ντοσιέ όπου και φυλάγονται.
Για τη διαχείριση των νομισμάτων, που πολλές φορές είναι μερικές χιλιάδες, προέκυψε η ανάγκη ανάπτυξης λογισμικών και ιστοσελίδων μέσα από τα οποία μπορεί να γίνει καλύτερη ταξινόμηση, διαχείριση και παρουσίαση των συλλογών. Ο συλλέκτης μπορεί να καταχωρήσει τα νομίσματα του, να τα περιγράψει, να δώσει τα χαρακτηριστικά τους και να γνωρίζει ποια νομίσματα χρειάζεται ακόμα για να ολοκληρώσει τη συλλογή του (αν αυτό μπορεί να συμβεί ποτέ).
Επίσης οι ιστοσελίδες παρουσίασης νομισμάτων βοηθούν στην ανάδειξη των διαφόρων συλλογών, που πολλές φορές είναι φυλαγμένες καλά στο σπίτι ή και σε θυρίδες τραπεζών.
Τσιβιτέλλα Παγκάνικο
Το Τσιβιτέλλα Παγκάνικο (ιταλικά: Civitella Paganico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Γκροσσέτο
Ίνγκεμποργκ Μπέουχελ
Η Ίνγκεμποργκ Μπέουχελ (Χάγη, 3 Ιουνίου 1960) είναι Ολλανδή παραγωγός τηλεοπτικών προγραμμάτων.
Βιογραφία
Η Μπέουχελ ολοκλήρωσε το γυμνάσιο στις Βρυξέλλες. Εργάστηκε ως ανταποκριτής για ολλανδικά ΜΜΕ στα Βαλκάνια, με έδρα την Αθήνα. Ήταν συνεργάτης δημοσιογράφος για το ενημερωτικό πρόγραμμα Netwerk.
Έγραψε τα σενάρια για τις τηλεοπτικές σειρές "Believe Sex and (Des)Hope" (2006) και "Believe Sex and (Des)Hope II" (2008). Παρήγαγε το ντοκιμαντέρ «Familietrots» (2004) για την οικογένεια Τόκι του Άμστερνταμ. Το ντοκιμαντέρ της «Dear Europe», το οποίο αφορούσε αγόρια από τη Γουινέα που πέθαναν από κρυοπάγημα στις καμάρες των τροχών ενός αεροπλάνου ως λαθρεπιβάτες κέρδισε ένα βραβείο Χρυσή Πύλη. Η Μπέουχελ ήταν η μόνη δημοσιογράφος που ήρθε σε επαφή με τη Λετιτιά Ντελέζ, θύμα του Μαρκ Ντυτρού, για τον οποίο έκανε αναφορά το 2001.
Το 1992 ο Μπέουχελ έκανε τις συνεντεύξεις για το ολλανδικό ντοκιμαντέρ «Rebètika, the Greek Blues» του Ρολάν Χουρίογλου σε συνεργασία με τους μουσικούς του γκρουπ Άνω Κάτω.
Το 2006 ο Μπέουχελ υποβλήθηκε σε επέμβαση λίφτινγκ προσώπου στο ταϊλανδικό νοσοκομείο Μπούμρουνγκραντ στην Μπανγκόκ. Το 2007 το ραδιοφωνικό πρόγραμμα De Morgenen του VPRO μετέδωσε ένα σχετικό ρεπορτάζ. Η πράξη αυτή σχολιάστηκε και στο πρόγραμμα HollandDoc το 2008. Το 2014 γύρισε ένα ντοκιμαντέρ για την εμμηνόπαυση στις γυναίκες με τίτλο «Bloloe(i)d?».
Το 2021, η Μπέουχελ συνελήφθη στην Ύδρα στις 13 Ιουνίου, επειδή φιλοξενούσε έναν Αφγανό πρόσφυγα. Το ζευγάρι αφέθηκε ελεύθερο μετά από μια μέρα. Η Μπέουχελ μπορεί να αντιμετωπίσει ποινή φυλάκισης ενός έτους και πρόστιμο 10.500 ευρώ.Η υπόθεσή της θα πάει στο δικαστήριο τον Οκτώβριο.
Στις 9 Νοεμβρίου 2021, σε συνέντευξη τύπου του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Μαρκ Ρούτε στο Μέγαρο Μαξίμου, η Μπέουχελ έκανε ερώτηση στον Κυριάκο Μητσοτάκη σχετικά με τις επαναπροωθήσεις προσφύγων στην Τουρκία. Ο Μητσοτάκης αντέδρασε εξοργισμένος λέγοντας ότι «δεν μπορεί να έρχεται στο Μέγαρο να προσβάλει την κυβέρνηση»
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί δημοσιογράφοι
Ισκάν (τίτλος)
Ο Ισκάν (στα αρμένικα: իշխան) ήταν φεουδαρχικός τίτλος, ο οποίος χρησιμοποιείτο στην Μεσαιωνική Αρμενία, ενώ σήμαινε κατά γράμμα πρίγκιπας. Η λέξη προήλθε από το αρμένικο ρήμα ishkhel (իշխել), το οποίο σημαίνει κυβερνώ ή βασιλεύω. Ο τίτλος του ισκάν χρησιμοποιείτο τόσο ταυτόχρονα όσο και ως αντικατάσταση άλλων αρμένικων φεουδαρχικών τίτλων, όπως του ναχαράρ, του παρόν, του δούκα, του τερ, ή του μελίκ.
Το Ισκάν αποτελεί, επίσης, αρμένικο όνομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Αρμενία Κατηγορία:Αρμένιοι ευγενείς
Φολλόνικα
Το Φολλόνικα (ιταλικά: Follonica) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Γκροσσέτο
Διακοπές στην Αθήνα (ταινία)
Οι Διακοπές στην Ελλάδα (αγγλικά: In the Cool of the Day), είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία έτους παραγωγής (1963), που επικεντρώνεται σε ένα ρομαντικό δράμα, συνδυάζοντας επισκέψεις ελληνικών ερειπίων και άλλων αξιοθέατων σε σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Στήβενς με πρωταγωνιστές τον Πίτερ Φιντς και την Τζέιν Φόντα.
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες
Δήμος Καλαμάτας
[[Αρχείο:The old city of Kalamata, Greece - panoramio.jpg|μικρογραφία|Παλιά πόλη Καλαμάτας]] [[Αρχείο:Apostelkirche Kalamata.jpg|μικρογραφία|Άγιοι Απόστολοι Καλαμάτας]] μικρογραφία|[[Κάστρο της Καλαμάτας|Κάστρο Καλαμάτας]] [[Αρχείο:Kalamata, Peloponnese, Greece.jpg|μικρογραφία|Λιμάνι Καλαμάτας]] [[Αρχείο:Kalamata beach - panoramio.jpg|μικρογραφία|Ανατολική Παραλία Καλαμάτας]] [[Αρχείο:Ekklisia Ipapanti - Kalamata - 01.jpg|μικρογραφία|Υπαπαντή Καλαμάτας]] μικρογραφία|[[Σιδηροδρομικός Σταθμός Καλαμάτας|Σιδηροδρομικός Σταθμός Καλαμάτας]] μικρογραφία|[[Διεθνής Αερολιμένας Καλαμάτας|Διεθνής Αερολιμένας Καλαμάτας]] thumb|Μνημείο [[Μικρασιάτες|Μικρασιατών Καλαμάτας.]] μικρογραφία|[[Δημοτικό Πάρκο Σιδηροδρόμων Καλαμάτας|Δημοτικό Πάρκο Σιδηροδρόμων Καλαμάτας]] μικρογραφία|[[Άρις Μεσσηνίας|Άρις]] [[Αρχείο:Kalamata - Place of 23rd March - panoramio.jpg|μικρογραφία|Πλατεία 23ης Μαρτίου Καλαμάτας]] μικρογραφία|Μέγαρο Χορού Καλαμάτας μικρογραφία|Παλαιό Δημαρχείο Ο Δήμος Καλαμάτας, που συστάθηκε με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» την 1η Ιανουαρίου 2011, προέκυψε από τη συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων Καλαμάτας, Θουρίας, Άριος και Αρφαρών, του Σχεδίου «Καποδίστριας», οι οποίοι μετατράπηκαν σε Δημοτικές Ενότητες. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 440,3 τ.χλμ και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 69.090 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Έδρα του Δήμου ορίστηκε η Καλαμάτα.
Δείτε επίσης
μικρογραφία|[[Νέδουσα Μεσσηνίας|Νέδουσα]] μικρογραφία|[[Εθνική Οδός 82 (Ελλάδα)|Οδός Καλαμάτας - Σπάρτης]]
Χάρτης
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Πελοποννήσου Κατηγορία:Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμοι της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας *
Βρυσοχώρι Ιωαννίνων
Το Βρυσοχώρι είναι ορεινό βλαχόφωνο χωριό στην Ήπειρο και την Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Βρυσοχώρι βρίσκεται σε δασωμένη περιοχή που σήμερα αποτελεί μέρος του Εθνικού Πάρκου της Βόρειας Πίνδου και είναι κτισμένο στη βορειοανατολική πλαγιά του όρους Τύρφη σε υψόμετρο 940 μέτρα. Νοτιοδυτικά υψώνονται οι κορυφές της Τσούκα-Ρόσιας και της Γκαμήλας, ενώ σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από το χωριό και προς τα βόρεια κυλά ο Αώος ποταμός.
Ο οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά σε χρυσόβουλο του Ανδρόνικου Β΄ το 1295 με την βλάχικη ονομασία Λιασινίτσα. Επεκράτησε όμως η εξελληνισμένη ονομασία Λεσινίτσα, ενώ Βρυσοχώρι ονομάστηκε το 1927 με ΦΕΚ.
Απέχει από τα Ιωάννινα περίπου 75 χιλιόμετρα Β.-ΒΑ. και 48 χιλιόμετρα ΒΑ. από τους Ασπραγγέλους (έδρα του δήμου). Εύκολη είναι η πρόσβαση και από τα Γρεβενά, καθώς λίγα χιλιόμετρα χωματόδρομου, καλής όμως βατότητας, συνδέουν το Βρυσοχώρι με τον ασφαλτοστρωμένο οδικό άξονα που οδηγεί από το χιονοδρομικό της Βασιλίτσας προς τα χωριά της Λάκκας, του Αώου και την Κόνιτσα.
Από τις αρχές του 18ου και το 19ο αιώνα το χωριό παρουσίασε μεγάλη ανάπτυξη και οικονομική ακμή που συνεχίστηκε ως και τις αρχές του 20ου αιώνα και αριθμούσε σταθερά πάνω από 1.600 κατοίκους, που σε ορισμένες χρονικές περιόδους έφτασαν και τους 1.800.
Ξεκίνησε τότε ένα μεταναστευτικό ρεύμα με προορισμό μέρη περισσότερο εύφορα και φιλόξενα, όπως την Κωνσταντινούπολη, την Ανατολική Θράκη κλπ. και οι Βρυσοχωρίτες ασχολήθηκαν κατά κύριο λόγο με το εμπόριο και τις επιχειρήσεις. Με χρήματα που έστελναν και την προσωπική εργασία των κατοίκων, κτίστηκαν και συντηρήθηκαν εκκλησίες και πέτρινα γεφύρια, στρώθηκαν καλντερίμια, λειτούργησαν σχολεία και έγιναν πολλά κοινωφελή έργα.
Το 1940 το Βρυσοχώρι είχε μεταβληθεί σε νευραλγικό κέντρο των ελληνικών δυνάμεων που μάχονταν κατά των Ιταλών και οι γυναίκες του χωριού φορτώνονταν πυρομαχικά για να τα μεταφέρουν σε απόκρημνες χαράδρες και βουνοκορφές. Τα γεγονότα εκείνης της δεκαετίας έπληξαν το Βρυσοχώρι και το χωριό κινδύνευσε με ολοκληρωτική καταστροφή.
Στο Βρυσοχώρι εδρεύει και ο Μορφωτικός και Ορειβατικός Σύλλογος Βρυσοχωρίου, ενώ από το Βρυσοχώρι έχουν/είχαν την καταγωγή τους ο ηθοποιός/σκηνοθέτης Τζον Κασσαβέτης, ο υποψήφιος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών το 1988 Μάικλ Δουκάκης και η πρώτη Ελληνίδα που αποφοίτησε από Αμερικανικό Πανεπιστήμιο, Ευτέρπη Μπούκη-Δουκάκη.
Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται με την παλιά ονομασία του Λεσινίτσα, μετά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της τότε κοινότητας Λεσινίτσης. Μετονομάστηκε σε Βρυσοχώρι το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την κοινότητα Βρυσοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τύμφης του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 90 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Τύμφης Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Κρεγκ Κανονίερ
Ο Κρεγκ Κανονίερ (Craig Cannonier, 1963-) είναι πολιτικός από τις Βερμούδες. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός των Βερμούδων από τις 18 Δεκεμβρίου 2012 ως την παραίτησή του, στις 19 Μαΐου 2014. Επίσης, ήταν ηγέτης του Συνασπισμού Μία Βερμούδα από τις 10 Σεπτεμβρίου 2011 ως το 2014.
Τον Μάιο του 2014 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία, τονίζοντας ότι δεν είχε γίνει κάτι παράνομο, όμως κατά καιρούς υπήρξε αποτυχία στο να υπάρξει πλήρης διαφάνεια. Τον αντικατέστησε προσωρινά στην πρωθυπουργία ο Μάικλ Ντάνκλεϊ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί των Βερμούδων