cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρεντερίκ Μπαστιά
Διαμάχη με τον Προυντόν
Μεταξύ των ετών 1849 και 1850, αναμείχθηκε στην πασίγνωστη διαμάχη με τον Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν (Pierre-Joseph Proudhon) σχετικά με τη νομιμότητα του τόκου. Όπως επιχειρηματολογεί ο κοινωνιολόγος Robert Leroux, ο Μπαστιά είχε την πεποίθηση ότι το δόγμα του Προυντόν «ήταν σε πλήρη αντίθεση με κάθε σοβαρή προσέγγιση». Ο Προυντόν έχασε την ψυχραιμία του και δήλωσε στον Μπαστιά: «Η νοημοσύνη σου κοιμάται, ή μάλλον ποτέ δεν ήταν ξύπνια... Είσαι άνθρωπος για τον οποίο η λογική δεν υφίσταται... Δεν ακούς τίποτε, δεν καταλαβαίνεις τίποτε... Είσαι χωρίς καμία φιλοσοφία, χωρίς επιστήμη, χωρίς ανθρωπισμό... Η ικανότητα ορθολογικής σκέψης, όπως και η ικανότητα να δίνεις προσοχή και να κάνεις συγκρίσεις είναι μηδενική... Επιστημονικώς, κύριε Μπαστιά, είστε ένας νεκρός άνθρωπος ».
Απόψεις
Ο Μπαστιά υποστήριζε ότι ο μοναδικός σκοπός του κράτους είναι η προστασία του δικαιώματος του ατόμου στη ζωή, την ελευθερία, και την ιδιοκτησία. Επίσης εξήγησε γιατί είναι επικίνδυνο αλλά και ανήθικο το κράτος να παρεμβαίνει στα υπόλοιπα προσωπικά ζητήματα του ατόμου. Μέσω αυτής της θέσης του, ο Μπαστιά συμπέρανε πως ο νόμος δε μπορεί να προστατεύσει τη ζωή, την ελευθερία, και την ιδιοκτησία των ατόμων αν προωθεί τη «νόμιμη λεηλασία», την οποία και όρισε ως τη χρήση της κρατικής εξουσίας και νομοθεσίας προκειμένου να παρθεί κάτι από έναν πολίτη και να δοθεί σε άλλους (σε αντίθεση με τη νόμιμη μεταφορά ιδιοκτησίας μέσω αμοιβαία αποδεκτών συμβολαίων, που δεν αποτελούν προϊόν απάτης ή απειλής βίας μεταξύ των συναλασσόμενων μελών.
Ο Μπαστιά ήταν επίσης υπέρμαχος του ελεύθερου εμπορίου. Ήταν «εμπνευσμένος και σε συνεχή αλληλογραφία με τον Richard Cobden και την αγγλική Λίγκα κατά των Νόμων περί Καλαμποκιού (Anti-Corn Law League) ενώ συνεργαζόταν συνεχώς με ομίλους που προωθούσαν το ελεύθερο εμπόριο στη Γαλλία».
Χάρη στην έμφαση που απέδιδε στο ρόλο της καταναλωτικής ζήτησης στην εκκίνηση οικονομικής προόδου (μια μορφή οικονομικών της ζήτησης), ο Μπαστιά έχει χαρακτηριστεί από τον Μαρκ Θόρντον, τον Τόμας ΝτιΛορένζο και άλλους οικονομολόγους ως πρωτεργάτης της Αυστριακής Σχολής. Στο έργο του «Οικονομικές Αρμονίες», ο Μπαστιά αναφέρει:
Ο Θόρντον θεωρεί πως ο Μπαστιά, μέσω της θέσης του περί των κινήτρων της ανθρώπινης δράσης, επιδικνύει μία ξεκάθαρη «γεύση αυστριακής σχoλής».
Μία από τις σημαντικότερες συνεισφορές του Μπαστιά στο πεδίο των οικονομικών ήταν η νουθεσία του ότι οι καλές οικονομικές επιλογές μπορούν να ληφθούν μόνο αν ληφθεί υπόψη «ολόκληρη η εικόνα». Με άλλα λόγια, πως τα οικονομικά συμπεράσματα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη αφού έχουν παρατηρηθεί όχι μόνο οι άμεσες συνέπειες - όπως τα οφέλη ή οι ζημίες - μιας οικονομικής απόφασης, αλλά αφού έχουν εξεταστεί και οι μακροπρόθεσμες δευτερογενείς και τριτογενείς συνέπειές τους. Επιπρόσθετα, θα πρέπει να εξετάζονται οι επιδράσεις των οικονομικών αποφάσεων όχι μόνο στο επίπεδο μίας συγκεκριμένης ομάδας (π.χ. κηροποιοί) ή ένός συγκεκριμένου κλάδου (π.χ. κηροποιεία), αλλά στο επίπεδο όλων των ανθρώπων και όλων των οικονομικών κλάδων της κοινωνίας. Αυτή την ιδέα ο Μπαστιά τη διατύπωσε με το περίφημο «''το ορατό και το μη-ορατό». Αυτός ο «κανόνας» του Μπαστιά στη συνέχεια αναπτύχθηκε από τον Χένρι Χάζλιτ στο έργο του «Οικονομικά σε ένα μάθημα», στο οποίο ο Χάζλιτ δανείστηκε την οξυδερκή «Σπασμένη Τζαμαρία» και προχώρησε στη διατύπωση των εφαρμογών της σε μια πλειάδα οικονομικών ψευδών.
Αρνητικός σιδηρόδρομος
Μιά πασίγνωστη ενότητα των «Οικονομικών Σοφισμάτων» αφορά στον τρόπο με τον οποίο οι δασμοί είναι εγγενώς αντιπαραγωγικοί. Ο Μπαστιά φέρνει ως παράδειγμα έναν υποθετικό σιδηρόδρομο μεταξύ Ισπανίας και Γαλλίας, ο οποίος κατασκευάζεται με σκοπό να μειώσει το κόστος του εμπορίου μεταξύ των δύο χωρών. Αυτό επιτυγχάνεται, προφανώς, με το να μεταφέρονται τα αγαθά μεταξύ των δύο χωρών ταχύτερα και ευκολότερα. Ο Μπαστιά αποδεικνύει ότι κάτι τέτοιο είναι προς όφελος των καταναλωτών και των δύο χωρών, γιατί μειώνει το κόστος μεταφοράς των αγαθών και συνεπώς και την τιμή πώλησής τους στην αγορά.
Παρ’ όλα αυτά, οι παραγωγοί της κάθε χώρας αρχίζουν να ασκούν κριτική στις κυβερνήσεις τους γιατί τώρα προσφέρεται η δυνατότητα στους παραγωγούς της άλλης χώρας να τροφοδοτούν την αγορά με ορισμένα αγαθά σε χαμηλότερη τιμή. Οι εγχώριοι παραγωγοί φοβούνται ότι θα εκτοπισθούν λόγω του ανταγωνισμού της προσφάτως βιώσιμης βιομηχανίας της άλλης χώρας. Γι’ αυτό οι εγχώριοι παραγωγοί απαιτούν την επιβολή δασμών ώστε να επέλθει τεχνητή αύξηση της τιμής των αγαθών αυτών, στο επίπεδο που βρισκόταν πριν τη δημιουργία του σιδηροδρόμου, έτσι ώστε και τα εγχώρια προϊόντα να είναι ανταγωνιστικά.
Για να αποδείξει περαιτέρω τα επιχειρήματά του, ο Μπαστιά προτείνει – μέσω της κλασικής εις άτοπον απαγωγής (reductio ad absurdum) – ότι αντί να επιβάλει δασμούς, η κυβέρνηση δεν είχε παρά να καταστρέψει το σιδηρόδρομο, σε όποιο μέρος τα εισαγόμενα αγαθά είναι ανταγωνιστικότερα των εγχώριων. Μια και αυτό θα συνέβαινε σχεδόν παντού, συνεχίζει προτείνοντας ότι η κυβέρνηση αυτή δεν έχει παρά απλώς να κατασκευάσει έναν ελαττωματικό ή «αρνητικό» σιδηρόδρομο εξ αρχής, και να μη σπαταλά χρόνο με δασμούς και κατασκευή σιδηροδρόμων.
Ο τάφος του
Ο Μπαστιά πέθανε στη Ρώμη και ενταφιάστηκε στην εκκλησία Σαν Λουίτζι ντέι Φραντσέζι στο κέντρο της πόλης. Από το νεκροκρέβατό του δήλωσε ότι όριζε τον φίλο του Gustave de Molinari (εκδότη του έργου του «ο Νόμος»-1850) ως πνευματικό του κληρονόμο.
Στα αγγλικά
Τα παρακάτω έργα δημοσιεύτηκαν αρχικά από το «Ίδρυμα Οικονομικής Εκπαίδευσης» (Foundation for Economic Education) στο Irvington-on-Hudson, Νέα Υόρκη, και διατέθηκαν online από τη «Βιβλιοθήκη Οικονομικών και Ελευθερίας» (The Library of Economics and Liberty. )
Μια συλλογή με τα μεγαλύτερα έργα του Μπαστιά διατείθεται και από το Ludwig von Mises Institute:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπαστιά
Κοινωνική εργασία
Η Κοινωνική εργασία είναι σύγχρονη κοινωνική επιστήμη και επάγγελμα που επιδιώκει την κοινωνική αλλαγή, κοινωνική δικαιοσύνη και κοινωνική πρόνοια. Η κοινωνική εργασία διαφοροποιήθηκε από τις άλλες κοινωνικές επιστήμες όπως η κοινωνιολογία τόσο λόγω του εφαρμοσμένου χαρακτήρα της όσο και της συνεχούς εξειδίκευσης των κοινωνικών επιστημών στις αρχές του 20ου αιώνα. Μοιράζεται και δανείζεται θεωρίες ανθρωπολογίας, διεθνούς, κοινωνικής και κοινοτικής ανάπτυξης, ιατρικής, κοινωνιολογίας, νομικής, οικονομίας, πολιτικών επιστημών, φιλοσοφίας, ψυχολογίας κ.α. Πιστεύεται ότι η Κοινωνική Εργασία πρωτοεμφανίστηκε εξαιτίας της ανάγκης αντιμετώπισης των προβλημάτων επιβίωσης που αντιμετώπιζαν άτομα και ομάδες εξαιτίας πολέμων, οικολογικών καταστροφών, αστικοποίησης, εκβιομηχάνισης ωστόσο περιγράφονται εμπειρίες κοινωνικής εργασίες σε διάφορες χώρες από πολύ παλαιότερα. Για παράδειγμα, στην Ελλαδική ιστορία η κοινωνική εργασία έχει της ρίζες στην Αρχαία Ελλάδα τόσο από πλευράς κατανόησης του κόσμου μέσα από τα μάτια της φιλοσοφίας όσο και τις φιλανθρωπικές πράξεις και τα πρώτα ανεπίσημα προνοιακά συστήματα.
Οι κοινωνικοί λειτουργοί ασχολούνται με τη φύση, την αιτιολογία και την επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι κοινωνικά αποκλεισμένες ή καταπιεζόμενες ομάδες του πληθυσμού, ανεξάρτητα από την/ις κοινότητα/ες που ανήκουν. Ενδιαφέρονται για την επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων και την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών αποβλέποντας στην κοινωνική ευημερία και δικαιοσύνη. Ως εκ τούτου η κοινωνική εργασία σχετίζεται καθαρά με την πολιτική πράξη ως προς την εφαρμογή της. Μάλιστα μπορεί να αποσκοπεί πολλές φορές σε ριζικές, ριζοσπαστικές ή ακόμα και ανατρεπτικές αλλαγές προς όφελος των ανίσχυρων. Ωστόσο, οι κοινωνικοί λειτουργοί στη χώρα μας συχνά εργάζονται στο δημόσιο τομέα που αυτό μπορεί να μπερδεύει ή ακόμα και να διακυβεύει τα συμφέροντα της κοινωνικής εργασίας και κατ' επέκταση του ευπαθή πληθυσμού που εξυπηρετούν. Δηλαδή μπορεί να αναπτύσσονται πολιτικά θέματα στην εκάστοτε κοινότητα (π.χ. κομματικές αντιπαραθέσεις, συμφέροντα της παρούσας διοίκησης κλπ) που παρεμποδίζουν το έργο και το σκοπό της κοινωνικής εργασίας. Μέρος της εργασίας του κοινωνικού λειτουργού είναι και η διαχείριση και επίλυση τέτοιων ζητημάτων.
Σημαντικό είναι να αναφερθεί πως οι κοινωνικοί λειτουργοί παρέχουν εξατομικευμένη συμβουλευτική και παρέμβαση σε άτομα, οικογένειες, κοινωνικές ομάδες, οργανισμούς/επιτροπές και κοινότητες. Ενώ βασιζόμενοι σε ενδείξεις (χρησιμοποιώντας την κοινωνική έρευνα αλλά και την εμπειρία τους από την πρακτική τους) συμβάλλουν στην ανάπτυξη κοινωνικής πολιτικής και στη βελτίωση των κοινωνικών παρεμβάσεων τους. Χαρακτηριστικό γνώρισμα στην Ελλάδα φαίνεται να είναι πως οι κοινωνικοί λειτουργοί εργάζονται συχνά και με κοινότητες. Είτε αυτό είναι η κοινότητα ενός νοσοκομείου, των τσιγγάνων, των μεταναστών, των ατόμων με μαθησιακές και κινητικές δυσκολίες, των ανθρώπων που χρήζουν βοήθειας στο σπίτι κλπ. Αυτό κατά πάσα πιθανότητα σχετίζεται με τις ιδιαιτερότητες της χώρας όπως ο χαρακτήρας της ελλαδικής τοπικής αυτοδιοίκησης, η κουλτούρα και η θρησκεία, το έντονα κοινοτικό στοιχείο της χώρας - κυρίως στις μη αστικές περιοχές - καθώς επίσης και η εισαγωγή του κοινοτικού μοντέλου προσέγγισης μιας κοινωνικά αποκλεισμένης ομάδας από τις χώρες του λεγόμενου δυτικού κόσμου (κυρίως Ηνωμένες Πολιτείες και Αγγλία) από εκπαιδευτές κοινωνικών λειτουργών στα διάφορα τριτοβάθμια ιδρύματα.
Προσόντα για τους κοινωνικούς λειτουργούς
Ως επαγγελματίες κοινωνικοί λειτουργοί νοούνται εκείνοι που κατέχουν Άδεια Ασκήσεως Επαγγέλματος. Μόνο οι πτυχιούχοι που έχουν άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ή είναι εγγεγραμμένοι σε επαγγελματικά μητρώα, μπορούν να ασκήσουν το επάγγελμα του κοινωνικού λειτουργού. Για την έκδοση άδειας ασκήσεως επαγγέλματος θα πρέπει να κατατεθεί η απαραίτητη αίτηση από τον εκάστοτε ενδιαφερόμενο στην νομαρχία διαμονής τους.
Σχολές Κοινωνικής Εργασίας στην Ελλάδα
Στη χώρα μας η κοινωνική εργασία ως αντικείμενο σπουδών είναι τετραετούς φοίτησης και λαμβάνει χώρα σε τρία αμιγώς Τμήματα Κοινωνικής Εργασίας (Σχολές Κοινωνικής Εργασίας). Το Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής προσφέρει μεταπτυχιακές σπουδές με τίτλο «Κοινωνική Εργασία» και έχει δύο κατευθύνσεις: (α) Κατεύθυνση: «Κλινική Κοινωνική Εργασία με Παιδιά, Εφήβους και Οικογένεια» (β) Κατεύθυνση: «Κοινοτική Κοινωνική Εργασία». Οι κατευθύνσεις απονέμουν αντίστοιχο Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης. Η ιστορία αυτών των σχολών είναι σχετικά πρόσφατη. Θεωρείται ως μετεξέλιξη των προηγούμενων μη τριτοβάθμιων σχολών κοινωνικής εργασίας από την "Βασιλικήν Κοινωνικήν Εργασίαν" έως την ΧΕΝ, τα ΚΑΤΕΕ, στην πορεία τα ΤΕΙ (δεκαετία του '80) που αργότερα (2001) μετονομάστηκαν σε ΑΤΕΙ, ενώ από το 2019 όλα τα σχετικά Τμήματα έχουν μετεξελιχθεί σε Πανεπιστημιακές σχολές, στο πλαίσιο κατάργησης -βάσει νόμου- όλων των ΤΕΙ της χώρας. Όσοι ενδιαφέρονται να συνεχίσουν τις σπουδές τους στο εξωτερικό, χρειάζεται να φοιτήσουν σε πανεπιστήμια του εξωτερικού ή σε παρεμφερή αντικείμενα σε τμήματα ελληνικών πανεπιστημίων. Από όλες τις σχολές Κοινωνικής Εργασίας, μόνο αυτή του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής είναι μέλος της Διεθνής Ένωσης Σχολών Κοινωνικής Εργασίας (International Association of Schools of Social Work).
β) Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής (https://sw.uniwa.gr/)
γ) Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου (https://www.hmu.gr/sw/)
δ) Τμήμα Επιστημών της Εκπαίδευσης και της Κοινωνικής Εργασίας του Πανεπιστημίου Πατρών (http://www.edu-sw.upatras.gr/)
Σύνδεσμος Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος
Ο Σύνδεσμος Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος αποτελεί το επίσημο επιστημονικό κι επαγγελματικό όργανο των κοινωνικών λειτουργών στην Ελλάδα. Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις δράσεις του Συλλόγου μπορείτε να βρείτε στον ακόλουθο δικτυακό τόπο: http://www.skle.gr/.
Παραπομπές
Κατηγορία:εργασία Κατηγορία:Επιβολή του νόμου
Βαγγέλης Κουτσόπουλος
Ο Βαγγέλης Κουτσόπουλος είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως ακραίος αμυντικός στην ΑΕΛ.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1980 στην Καρδίτσα και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στο χώρο του ποδοσφαίρου από τον Ηρακλή Σοφάδων.Στη συνέχεια αγωνίστηκε στη Νάουσα και την Αναγέννηση Καρδίτσας ενώ το 2000 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α' Εθνική ως παίκτης του Πανηλειακού. Την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε στην Γ' Εθνική και το Λεωνίδιο. Το καλοκαίρι του 2001 έκανε το μεγάλο άλμα στην καριέρα του υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας με τον ΠΑΟΚ. Στον δικέφαλο του Βορρά δεν είχε τον πρώτο χρόνο συμμετοχές στο πρωτάθλημα καθώς δεν κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Ντούσαν Μπάγεβιτς. Με την αποχώρηση του Σερβοέλληνα τεχνικού και την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Άγγελο Αναστασιάδη ο Κουτσόπουλος καθιερώνεται ως ένα από τα βασικά στελέχη της ομάδας και συμμετέχει στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος του 2003.
Κατά τον πρώτο γύρο της περιόδου 2005/06 τίθεται εκτός πλάνων και τον Ιανουάριο του 2006 μεταγράφεται στον Πανιώνιο, βοηθώντας στην επίτευξη του στόχου εκείνης της χρονιάς, που ήταν η παραμονή στην Α' Εθνική. Από τη σεζόν 2007/08 κατάφερε να γίνει βασικό στέλεχος της ομάδας της Νέας Σμύρνης. Τον Μάιο του 2009 μεταγράφηκε στον Ατρόμητο Αθηνών και τον Γενάρη του 2010 υπέγραψε 1,5+1 συμβόλαιο συνεργασίας με το ΑΠΟΕΛ.
ΦΚ Άουγκσμπουργκ
Η ΦΚ Άουγκσμπουργκ (γερμανικά: FC Augsburg) είναι γερμανική ποδοσφαιρική ομάδα από το Άουγκσμπουργκ. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1907 ως Αλεμάνια Άουγκσμπουργκ (Fußball-Klub Alemania Augsburg). Από το 1921 έως το 1969 ονομαζόταν ΜΚ Άουγκσμπουργκ (BC Augsburg). Ο σύλλογος έχει σήμερα περίπου 13.500 εγγεγραμμένα μέλη και πάνω από 75 επίσημες λέσχες φιλάθλων.
Η ομάδα συμμετείχε κυρίως στην δεύτερη και τρίτη κατηγορία, ακόμα και στην τέταρτη για δύο περιόδους. Στο τέλος της περίοδου 2010/11 κατάφερε να προβιβαστεί στη Μπούντεσλιγκα για πρώτη φορά. Από το 2009 έδρα της ομάδας είναι η WWK Arena. Με τη διαχείρηση της επαγγελματικής ομάδας είναι επιφορτισμένη η εταιρεία Fußball-Club Augsburg 1907 GmbH & Co. KGaA. Αγωνίζεται στην Μπούντεσλιγκα, την ανώτατη ποδοσφαιρική κατηγορία της Γερμανίας.
Γοδεφρείδος Ε΄ του Σατωντάν
Ο Γοδεφρείδος Ε΄, γαλλ.: Geoffroi V comte de Châteaudun (απεβ. 1218) από τον Οίκο του Σατωντάν και του Περς ήταν υποκόμης του Σατωντάν.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ούγου ΣΤ΄ υποκόμη του Σατωντάν και της Ιωάννας ντε Πρειγύ, κόρης του Γκοσμπέρ κυρίου του Μπουσέ & Γκερς και της Αντελά ντε Βαντόμ.
Οικογένεια
Ο πρώτος γάμος του Γοδεφρείδου Ε΄ ήταν με την Aντελισιά ντε Νεβέρ. Η Αντελισιά αναφέρεται στο έργο Ευρωπαΐκές Γενεαλογίες ως σύζυγος του Γοδεφρείδου Ε΄, αλλά δεν προσδιορίζεται η οικογένειά της. Οι πιο πιθανοί υποψήφιοι γονείς της είναι ο Γουλιέλμος Δ΄ κόμης του Νεβέρ και η Eλεονώρα των Καπετιδών κόμισσα του Βερμαντουά, αν και αυτό δεν έχει επαληθευτεί. Ο Γοδεφρείδος και η Αντελισιά είχαν εννέα παιδιά:
Ο Γοδεφρείδος Ε΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την κόρη του Ουρσό Β΄ κυρίου του Φρετεβάλ και της Γκρεσί ντε Φαι. Ο πατέρας του Ουρσό Β΄ ήταν αντίπαλος του προπάππου του Γοδεφρείδου Ε΄, του Γοδεφρείδου Γ΄. Δεν αναφέρονται παιδιά από αυτόν τον γάμο.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σατωντάν και του Περς
Εκτελέσεις της Παραμυθιάς
Οι Εκτελέσεις της Παραμυθιάς, επίσης γνωστές και ως Σφαγή της Παραμυθιάς (19-29 Σεπτεμβρίου 1943), ήταν έγκλημα πολέμου το οποίο έγινε από κοινού από τη Ναζιστική Γερμανία και τους Τσάμηδες, από μέλη της 1ης Γερμανικής Ορεινής Μεραρχίας και της Μουσουλμανικής Τσαμικής πολιτοφυλακής, στην πόλη της Παραμυθιάς και των γύρω περιοχών κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του εγκλήματος, δολοφονήθηκαν 201 Έλληνες χωρικοί και καταστράφηκαν 19 δήμοι στην περιοχή της Παραμυθιάς. Τα χρόνια μετά το τέλος του πολέμου και της ήττας των Δυνάμεων του Άξονα, μία σειρά από δίκες για εγκλήματα πολέμου καταδίκασαν αυτές τις πράξεις, ωστόσο δεν συνελήφθη ποτέ κανένας και κανένας κατηγορούμενος δεν δικάστηκε, καθώς είχαν ήδη καταφύγει στην Αλβανία. Στη Δίκη των Ομήρων που έγινε στη Νυρεμβέργη το 1948, οι Αμερικανοί δικαστές αποφάσισαν πως οι εκτελέσεις της Παραμυθιάς ήταν «καθαρές δολοφονίες».
Υπόβαθρο
Η πόλη της Παραμυθιάς ήταν το διοικητικό κέντρο του Νομού Θεσπρωτίας πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, είχε μικτό πληθυσμό 3000 Χριστιανών Ελλήνων και 3000 Μουσουλμάνων Αλβανών Τσάμηδων.
Δράση κατά της αντίστασης
Τον Σεπτέμβριο του 1943, λόγω της αυξανόμενης δραστηριότητας των ανταρτών στη γύρω περιοχή, ο Γερμανός Αντισυνταγματάρχης Γιόζεφ Ρέμολντ διέταξε την έναρξη διαφόρων αποστολών προσκόπων αποτελούμενων από συνδυασμένες ομάδες Γερμανών και Τσάμηδων.
Στις 18 Σεπτεμβρίου, μία περιπολία σταμάτησε μία ομάδα 60 χωρικών και τους ανέκρινε, με εννέα από αυτούς (μία γυναίκα και οκτώ άντρες) να θεωρηθούν μέλη της αντίστασης και την επόμενη μέρα να εκτελεστούν μπροστά από το δημοτικό σχολείο της πόλης. Στις 20 Σεπτεμβρίου οι αποστολές των προσκόπων εντατικοποιήθηκαν και σε αρκετές περιπτώσεις εμπλέκονταν σε συγκρούσεις με μονάδες του Εθνικού Δημοκρατικού Ελληνικού Συνδέσμου (ΕΔΕΣ). Ο ίδιος ο Ρέμολντ σημείωσε πως οι μονάδες των Τσάμηδων ήταν πολύ αποτελεσματικές και πως «με τη γνώση που κατέχουν για τη γύρω περιοχή, έχουν αποδείξει την αξία τους στις προσκοπικές αποστολές».
Στις 24 Σεπτεμβρίου, μία ομάδα περιπολίας η οποία αποτελείτο από πέντε Γερμανούς στρατιώτες έπεσε σε ενέδρα, την οποία πιθανότατα έστησαν Έλληνες αντάρτες. Την επόμενη μέρα, τα σώματά τους βρέθηκαν σε κατάσταση που ήταν δύσκολο να αναγνωριστούν. Για το συγκεκριμένο περιστατικό διαδόθηκε η φήμη πως η ομάδα συνοδευόταν από Τσάμηδες, οι οποίοι και διέπραξαν τις δολοφονίες με σκοπό να κατηγορήσουν τους Έλληνες και να ξεκινήσουν έτσι ένα μεγάλο πογκρόμ τις επόμενες μέρες. Ωστόσο, σύμφωνα με μεταπολεμικές μαρτυρίες, αυτή η δυνατότητα δεν έχει αποδειχθεί.
Στις 27 Σεπτεμβρίου, συνδυασμένες δυνάμεις Γερμανών και Τσάμηδων ξεκίνησαν μία μεγάλης κλίμακας επιχείρηση, καίγοντας και καταστρέφοντας χωριά βόρεια της Παραμυθιάς, συμπεριλαμβανομένων των χωριών Ελευθεροχώρι, Σέλιανη, Σεμελικα και Άγιος Νικόλαος, σκοτώνοντας κατά η διάρκεια 50 Έλληνες χωρικούς. Σε αυτή την επιχείρηση, το Σώμα των Τσάμηδων αριθμούσε 150 άντρες και σύμφωνα με τον Γερμανό Στόκχερτ, «η επίδοσή τους ήταν πολύ καλή».
Ωστόσο, αυτή η επιχείρηση δεν ήταν αρκετή και την παραμονή της 27ης Σεπτεμβρίου, ομάδα Τσάμηδων της πολιτοφυλακής ερεύνησαν σχεδόν κάθε σπίτι της Παραμυθιάς. Ο Τσάμης αξιωματικός της πολιτοφυλακής, Μαζάρ Ντίνο, βασισμένος σε έναν κατάλογο ονομάτων που είχε στην κατοχή του, συνέλαβε 53 κατοίκους και τους κλείδωσε στο δημοτικό σχολείο της πόλης εν αναμονή της εκτέλεσής τους. Ο τοπικός επίσκοπος Δωρόθεος ταξίδεψε από τα Ιωάννινα για να πείσει τον Ναζί διοικητή Χούμπερτ Λανζ να ακυρώσει τις εκτελέσεις. Τα αδέλφια Ντίνο, οι οποίοι είχαν ενορχηστρώσει αυτές τις δράσεις για να ξεφορτωθούν τους εκπροσώπους και τους διανοούμενους της Ελληνικής κοινότητας, γνωρίζοντας τις προθέσεις του Δωρόθεου, ενέργησαν γρήγορα. Τα μεσάνυχτα της 29ης Σεπτεμβρίου, οι αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν στον τόπο της εκτέλεσης στα περίχωρα της πόλης. Ωστόσο, τέσσερις αιχμάλωτοι αφέθηκαν ελεύθεροι. Σύμφωνα με τον Γερμανό λοχία Χέλμουτ Γκότε, ο οποίος ήταν μέλος της ομάδας εκτελεστών:
Οι όμηροι διατάχθηκαν να βγουν από το σχολείο και να παραταχθούν σε γραμμή. Ένας μεταφραστής διάβαζε τα ονόματα αυτών που θα εκτελούνταν κι εκείνοι έκαναν ένα βήμα μπροστά. Έπρεπε να τους μεταφέρουμε στον τόπο εκτέλεσης, έξω από την Παραμυθιά. Οι τάφοι είχαν ήδη ανοιχτεί και έπρεπε να στηθούν μπροστά τους. Η εκτέλεση έγινε με καραμπίνες από απόσταση 5-6 μέτρων. Δεν υπήρχαν χαριστικές βολές (Coup de grâce).
Σύμφωνα με μαρτυρία του Γκότε μετά τον πόλεμο, οι Τσάμηδες αποτελούσαν μέρος της ομάδας των εκτελεστών. Αν και υπήρχαν αναφορές πως τα πτώματα λεηλατήθηκαν για κοσμήματα και χρήματα, ο Γκότε το αρνείται. Σύμφωνα με άλλον Γερμανό ο οποίος ήταν μέρος της ομάδας εκτελεστών, οι συγγενείς των θυμάτων διατάχθηκαν αμέσως μετά την εκτέλεση να θάψουν τα πτώματα. Τα θύματα ήταν άνθρωποι από όλα τα κοινωνικά στρώματα, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς ήταν εξέχουσες προσωπικότητες της Ελληνικής κοινότητας της Παραμυθιάς. Ανάμεσά τους βρίσκονταν ένας ιερέας, ένας γιατρός, πέντε δάσκαλοι, ο διευθυντής του σχολείου και οι περισσότεροι τοπικοί επιχειρηματίες.
Δίκες και ευθύνες
Στα μεταπολεμικά χρόνια, έλαβε χώρα στην Ελλάδα ένας αριθμός δικών για εγκλήματα πολέμου που αφορούσαν την περίοδο της κατοχής από Δυνάμεις του Άξονα. Ωστόσο, κανένας κατηγορούμενος δεν συνελήφθη ή φυλακίστηκε, καθώς είχαν ήδη διαφύγει στο εξωτερικό. Στη δίκη της Νυρεμβέργης, ο Χούμπερτ Λανζ ανέφερε πως οι εκτελέσεις και οι αποστολές για αντίποινα αποτελούσαν μέρος των «κανονισμών του πολέμου», αν και παραδέχτηκε πως είχε πλήρη άγνοια για τις εκτελέσεις στην Παραμυθιά. Το 1948, το Ελληνικό Εθνικό Γραφείο για Εγκλήματα Πολέμου διέταξε νομική έρευνα για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από Ιταλούς, Αλβανούς και Γερμανούς κατά τη διάρκεια της κατοχής και δύο μέρες μετά, διατάχθηκε η άμεση σύλληψη των κατηγορουμένων. Εξαιτίας του ότι όλοι οι κατηγορούμενοι βρίσκονταν εκτός χώρας, είναι άγνωστό αν το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας κίνησε την απαραίτητη διπλωματική διαδικασία. Στη δίκη των Ομήρων που έγινε στη Νυρεμβέργη το 1948, οι Αμερικανοί δικαστές αποφάσισαν πως οι εκτελέσεις της Παραμυθιάς ήταν «καθαρές δολοφονίες».
Πηγές
Κατηγορία:Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα
Μπόμπσλεϊ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1924
Στους 1ους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 διεξήχθη το άθλημα του μπόμπσλεϊ ανδρών για πρώτη φορά στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων. Συνολικά, 39 αθλητές από πέντε χώρες, χωρισμένοι σε εννέα ομάδες, έλαβαν μέρος στον αγώνα που διεξήχθη το διήμερο 2-3 Φεβρουαρίου 1924 στην πίστα ελκήθρου του Πελερίν, στο Σαμονί της Γαλλίας.
Κάθε ομάδα είχε στη διάθεσή τις τέσσερις προσπάθειες, με σκοπό να ολοκληρώσει τη διαδρομή της σε όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο. Στο τέλος, οι τέσσερις χρόνοι προστέθηκαν για να βγει ο τελικός χρόνος και να προκύψει η τελική κατάταξη. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε η ομάδα της Ελβετίας, το ασημένιο η Μεγάλη Βρετανία και το χάλκινο το Βέλγιο. Την πρώτη ημέρα, τον αγώνα παρακολούθησαν 1.540 θεατές, ενώ τη δεύτερη 1.854 θεατές.
Συμμετέχουσες χώρες
thumb|270px|Η ομάδα της Ελβετίας που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Στον ιστότοπό της, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή ονομάζει δύο ακόμη ομάδες στο αγώνισμα (μία του Βελγίου και μία της Ουγγαρίας), που όμως δεν ξεκίνησαν τον αγώνα και ως εκ τούτου δεν καταγράφονται στη λίστα των συμμετεχόντων. Οι πέντε χώρες που έλαβαν μέρος είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών):
Σύνοψη αγωνίσματος
Το άθλημα του ελκήθρου ήταν ακόμα αρκετά νέο το 1924, καθώς επινοήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Η Διεθνής Ομοσπονδία Αγωνιστικού Ελκήθρου ιδρύθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1923, μόλις δύο μήνες πριν από τους Αγώνες του Σαμονί. Έτσι, οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν το πρώτο μεγάλο διεθνές πρωτάθλημα στο άθλημα, αφού τα παγκόσμια πρωταθλήματα καθιερώθηκαν το 1930.
Σε αντίθεση με τη σύγχρονη έκδοση του αθλήματος, οι ομάδες το 1924 είχαν τη δυνατότητα να αποτελούνται από τέσσερις ή πέντε άνδρες. Αν και η αύξηση του βάρους θεωρείται πλεονέκτημα, μόνο οι ομάδες του Βελγίου και της Ιταλίας χρησιμοποίησαν πέμπτο άτομο στο έλκηθρό τους. Μεγάλο φαβορί για το χρυσό μετάλλιο ήταν το δεύτερο έλκηθρο της Ελβετίας, με το όνομα "Κισμέτ", του οποίου χειριστής ήταν ο Σαρλ Στοφέλ. Ο Στοφέλ ήταν επίσης ένας εξαιρετικός ιππέας και μάλιστα πήρε μέρος σε αγωνίσματα της ιππασίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 και του 1928. Ωστόσο, ο ίδιος και το πλήρωμά του έπεσαν θύματα της επικίνδυνης διαδρομής από την πρώτη κιόλας προσπάθειά τους και εγκατέλειψαν τον αγώνα.
Η βελγική ομάδα που κατέλαβε την τρίτη θέση, είχε στο πλήρωμά της δύο αθλητές που έλαβαν επίσης μέρος και στο τουρνουά χόκεϊ επί πάγου. Μία θέση χαμηλότερα στην κατάταξη τερμάτισε η πρώτη ομάδα της Γαλλίας, αποτελούμενη από τον 48χρονο Ζορζ Αντρέ και τον 44χρονο Ανρί Αλντεμπέρ, συνιδρυτή της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αγωνιστικού Ελκήθρου. Οι δυο τους πήραν επίσης μέρος με την ομάδα της Γαλλίας και στο κέρλινγκ. Το τρίτο μέλος του πληρώματος, ο Ζαν ντε Σουαρέζ, ήταν ένας πολυτάλαντος αθλητής, καταξιωμένος δύτης και οδηγός αγώνων ταχύτητας, που όμως σκοτώθηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν το μαχητικό του αεροσκάφος καταρρίφθηκε πάνω από τη Γαλλία.
Πίνακας μεταλλίων
thumb|200px|Ο Γάλλος Ζαν ντε Σουαρέζ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπόμπσλεϊ 1924
Ρολάν Λε Βαγιέ ντε Μπουτινί
O Ρολάν Λε Βαγιέ ντε Μπουτινί (γαλλικά: Roland Le Vayer, sieur de Boutigny) (1627 - Soissons, 5 Δεκεμβρίου 1685) ήταν Γάλλος δικηγόρος και συγγραφέας στα τέλη του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
O Ρολάν Λε Βαγιέ ντε Μπουτινί γεννήθηκε στο Λε Μαν τον Νοέμβριο του 1627. Ο πατέρας του Ρενέ Λε Βαγιέ ήταν ανώτερος αξιωματούχος και σύμβουλος του βασιλιά. Ήταν ανιψιός του φιλοσόφου Φρανσουά ντε Λα Μοτ Λε Βαιγιέ, οικοδιδάσκαλου του Λουδοβίκου ΙΔ΄, του οποίου τα Άπαντα συγκέντρωσε το 1675 σε μια έκδοση, και φίλος του γιου του Φρανσουά, με τον οποίο συμμετείχε, στα τέλη της δεκαετίας του 1640, στην ομάδα των νέων ελευθεριακών φίλων του Συρανό ντε Μπερζεράκ.
Από το 1645 εργάστηκε ως δικηγόρος στο Κοινοβούλιο του Παρισιού και έγινε γνωστός ως νομικός συμμετέχοντας, το 1663-1664, στην υπεράσπιση του Νικολά Φουκέ. Από το 1671, απέκτησε το αξίωμα του Υπεύθυνου αιτημάτων. Μεταξύ 1682 και 1685 διετέλεσε πρόεδρος της Γενικότητας του Σουασόν.
Πέραν του νομικού συγγραφικού έργου του, έγραψε μακροσκελή ηρωικά μυθιστορήματα και θεατρικά έργα.
Πέθανε στο Σουασόν στις 5 Δεκεμβρίου 1685.
Θεατρικά έργα και μυθιστορήματα
μικρογραφία|Ο Μεγάλος Σελίμ, ή η τραγική στέψη, 1645
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι νομικοί
Σέρχιο ντε Κάστρο
Ο Σέρχιο ντε Κάστρο (15 Σεπτεμβρίου 1922-31 Δεκεμβρίου 2012) ήταν Αργεντίνος καλλιτέχνης, που είχε επίσης την γαλλική υπηκοότητα.
Βιογραφία
Ο Σέρχιο ντε Κάστρο γεννήθηκε στην Αργεντινή, σε μια αριστοκρατική οικογένεια με ισπανικές καταβολές (από τη Γαλικία και τη Χώρα των Βάσκων), τον Οίκο των Κάστρο. Ο πατέρας του ήταν διπλωμάτης, και για το λόγο αυτό, από το 1923 μέχρι το 1932, ο Κάστρο έζησε στην Ελβετία με τους γονείς του και τις δύο του αδελφές. Κατά τη δίαρκεια αυτής της περιόδου επισκέφθηκε πόλεις όπως η Λωζάννη, η Γενεύη και το Τορίνο.
Το 1945 βρήκε δουλειά ως γραμματέας στο Αστρονομικό Παρατηρητήριο της πόλης Κόρδοβα, όπου επίσης δούλεψε ως βοηθός του συνθέτη Μανουέλ ντε Φάλια στην Άλτα Γκράσια, μέχρι το θάνατό του το 1946. Το 1945 και το 1946 σπούδασε μουσική σύνθεση με υποτροφία της Γαλλικής κυβέρνησης. Κατά τη διάρκεια του έτους 1946 συμμετείχε σε μια έκθεση στη Νέα Υόρκη ανάμεσα σε άλλα μέλη του ατελιέ του Τόρες Γκαρσία. Την ίδια χρονιά ταξίδεψε στη βορειοανατολική Αργεντινή και στο νότιο Περού για να μελετήσει την προ-Κολομβιανή τέχνη δίπλα στον Γκονζάλο Φονσέκα, τον Χούλιο Ουρουγουάι Αλπούι και τον Χόνιο Μοντιέλ.
Το 1955, η φίλη του Έντιθ Άρον, Γερμανίδα συγγραφέας και μεταφράστρια, τον σύστησε στον Χούλιο Κορτάσαρ, με τον οποίο θα γίνονταν στενοί φίλοι. Ο Κάστρο ήταν η πηγή έμπνευσης για τον χαρακτήρα Ετιέν στο μυθιστόρημα του Κορτάσαρ Rayuela (Το κουτσό). Στο βιβλίο γίνεται λόγος για την στενή φιλία μεταξύ του πρωταγωνιστή, Οράσιο Ολιβέιρα, με τον φίλο του στο Serpent Club, τον οποίο επισκεπτόταν συχνά στο στούντιό του στο Παρίσι. Το 1960 ο Κάστρο κέρδισε το βραβείο Hallmark στη Νέα Υόρκη. Το 1979 αποκτά τη Γαλλική υπηκοότητα.
Το 2006, ο Σέρχιο ντε Κάστρο δώρισε 220 έργα στο Μουσείο Καλών Τεχνών του Σαιν Λο.
Ήταν επίσης καλός φίλος του μουσικού Αλμπέρτο Τζιναστέρα, ο οποίος έκανε αναφορά στον Σέρχιο ντε Κάστρο στα πρώτα του έργα καθώς και στις σημειώσεις του πάνω στην σύγχρονη Αργεντίνικη μουσική.
Ο Κάστρο πέθανε στις 31 Δεκεμβρίου 2012 στο Παρίσι. Είναι θαμμένος στο Κοιμητήριο του Μονπαρνάς, στο Παρίσι, κοντά στο στενό του φίλο Σάμιουελ Μπέκετ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Αργεντινοί ζωγράφοι Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Γουέιγοτ (δορυφόρος)
Ο Γουέιγοτ (αγγλικά: Weywot) είναι φυσικός δορυφόρος του 50000 Κουάοαρ. Ανακαλύφθηκε από μια ομάδα αστρονόμων με επικεφαλής τον Μάικλ Μπράουν, στις 22 Φεβρουαρίου του 2007. Το όνομά του προέρχεται από τον Γουέιγοτ, ο οποίος ήταν ο θεός του ουρανού και γιος του Κουάοαρ στην μυθολογία των Τόνγκβα, φυλής ιθαγενών της περιοχής του Λος Άντζελες. Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι (50000) Κουάοαρ I Γουέιγοτ.
Ο Γουέιγοτ έχει διάμετρο περίπου 74 χλμ. και περιστρέφεται γύρω από τον Κουάοαρ σε απόσταση 14.500 χιλιομέτρων σε 12 ημέρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι μεταποσειδώνιων αντικειμένων
Γαλλικό φιλί
μικρογραφία|Γαλλικό φιλί Το γαλλικό φιλί, γνωστό και ως καταγλωττισμός ή φιλί με γλώσσα, είναι ερωτικό φιλί στο οποίο οι γλώσσες των συμμετεχόντων εκτείνονται για να αγγίξουν η μία τα χείλη ή τη γλώσσα του άλλου. Ένα φιλί με γλώσσα διεγείρει τα χείλη, τη γλώσσα και το στόμα του συντρόφου, τα οποία είναι ευαίσθητα στην αφή και προκαλούν φυσιολογική σεξουαλική διέγερση. Η αίσθηση όταν αγγίζονται δύο γλώσσες έχει αποδειχθεί ότι διεγείρει την απελευθέρωση ενδορφινών και μειώνει τα επίπεδα του οξέος στρες. Το εκτεταμένο γαλλικό φιλί μπορεί να είναι μέρος του χαϊδολογήματος. Ο όρος προέρχεται από τις αρχές του 20ου αιώνα, στην Αμερική και τη Μεγάλη Βρετανία, καθώς οι Γάλλοι είχαν αποκτήσει τη φήμη για πιο περιπετειώδεις και παθιασμένες σεξουαλικές πρακτικές.
Το γαλλικό φιλί μπορεί να είναι ένας τρόπος μετάδοσης ασθενειών, ιδιαίτερα εάν υπάρχουν ανοιχτές πληγές.
Ετυμολογία
Ένα γαλλικό φιλί ονομάζεται έτσι επειδή στις αρχές του 20ου αιώνα, στον αγγλόφωνο κόσμο, οι Γάλλοι είχαν αποκτήσει τη φήμη για πιο περιπετειώδεις και παθιασμένες σεξουαλικές πρακτικές. Προέρχεται από την Αμερική και τη Μεγάλη Βρετανία. Στη Γαλλία, αναφέρεται ως un baiser amoureux («φιλί του εραστή») ή un baiser avec la langue («φιλί με τη γλώσσα») και προηγουμένως ήταν γνωστό ως un baiser Florentin («φιλί της Φλωρεντίας»). Το γαλλικό λεξικό Petit Robert του 2014, που κυκλοφόρησε το 2013, πρόσθεσε το γαλλικό ρήμα «se galocher», αργκό για το φιλί με γλώσσες.
Κίνδυνοι ασθενειών
Το γαλλικό φιλί ενέχει μέτριο κίνδυνο HPV. Η πιθανότητα μόλυνσης από τον ιό ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας από γαλλικά φιλιά είναι εξαιρετικά χαμηλή, καθώς η μετάδοση θα απαιτούσε ανοιχτές πληγές. Τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών θεωρούν τη μετάδοση της ηπατίτιδας Β μέσω γαλλικού φιλιού ως απίθανο τρόπο μόλυνσης, ωστόσο το βαθύ φιλί που περιλαμβάνει την ανταλλαγή μεγάλων ποσοτήτων σάλιου μπορεί να οδηγήσει σε μόλυνση εάν υπάρχουν κοψίματα ή εκδορές στο στόμα του μολυσμένου ατόμου, ειδικά εάν έχει υψηλό ιικό φορτίο. Περιστασιακά η σύφιλη μπορεί να μεταδοθεί μέσω παρατεταμένου γαλλικού φιλιού, αλλά αυτό συνήθως απαιτεί επαφή με μια ενεργή βλάβη. Το γαλλικό φιλί είναι ένας απίθανος τρόπος μετάδοσης της λοίμωξης από γονόρροια.
Σε μη ανθρώπινα είδη
Έως το 2019, το μπονόμπο είναι το μόνο μη ανθρώπινο ζώο που έχει παρατηρηθεί να εμπλέκεται σε φιλί με γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοματικός ερωτισμός Κατηγορία:Φιλί Κατηγορία:Γλώσσα (ανατομία)
Strintzis Ferries
thumb|To F/B Κεφαλονιά Η Strintzis Ferries ήταν ναυτιλιακή Εταιρεία η οποία ιδρύθηκε το 2003 από τους αδελφούς Παναγή και Γεράσιμο Στρίντζη. Η έδρα της ήταν το λιμάνι του Πειραιά και τα κεντρικά της γραφεία βρισκόταν στο Μαρούσι. Το λογότυπο της και τα σινιάλα των πλοίων της είχαν το αρχικό γράμμα Σ το οποίο συμβόλιζε το αρχικό γράμμα της λέξης Strintzis.
Ιστορία
Οι δραστηριότητες της εταιρίας στην ακτοπλοΐα ξεκίνησαν με τη δρομολόγηση του πλοίου F/B Επτάνησος στη γραμμή Κυλλήνης - Κεφαλονιάς τον Αύγουστο του 2003, και επεκτάθηκε τον Νοέμβριο του 2004, με τη δρομολόγηση του F/B Κεφαλονιά στη γραμμή Πάτρα - Σάμη - Ιθάκη.
Τα δρομολόγια της εταιρείας στη γραμμή Πάτρα-Σάμη-Ιθάκη σταμάτησαν στις 31/10/2012 όταν η Strintzis Ferries ανέστειλε της δραστηριότητες της σε όλα της τα δρομολόγια. Από τις 2 Νοεμβρίου 2012 την εταιρεία διαδέχτηκε η Ionian Ferries και στη γραμμή Πόρος-Κυλλήνη και στην γραμμή Πάτρα-Σάμη-Ιθάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ναυτιλιακές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ναυτιλιακές επιχειρήσεις
Δαμιανός Μάθεσης
Ο Δαμιανός Μάθεσης ήταν έλληνας αξιωματικός και ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ. Η δράση του κατά την περίοδο της μεταξικής δικτατορίας ήταν σκοτεινή. Ήταν μέλος της Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, κατηγορήθηκε σαν πράκτορας των αρχών ασφαλείας, οπότε και απομακρύνθηκε από το ΚΚΕ.
Νεανικά χρόνια - η δράση του στο ΚΚΕ
Ο Δαμιανός Μάθεσης γεννήθηκε γύρω στο 1900 και υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο ναυτικό. Συνέχισε ως μόνιμος, φοίτησε σε στρατιωτική Σχολή της Μεγάλης Βρετανίας και έγινε αξιωματικός της αεροπορίας. Έγινε μέλος του ΚΚΕ γύρω στο 1927, παραιτήθηκε από την αεροπορία και μετέβη μυστικά για σπουδές και κατάρτιση στη Σοβιετική Ένωση το 1931. Στη Μόσχα με το ψευδώνυμο «Στρατηγός» ήταν καθηγητής στο ελληνικό τμήμα της Λενινιστικής Σχολής.
Το 1935 επιστρέφει στην Ελλάδα και γίνεται μέλος της Κ.Ε του ΚΚΕ στο 6ο Συνέδριο το 1935. Ήταν άμεσος συνεργάτης του Ζαχαριάδη και ο κύριος σύνδεσμος μεταξύ του ΚΚΕ και πυρήνων αριστερών αξιωματικών του στρατού.
Η δράση του την περίοδο της Δικτατορίας Μεταξά
Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας του Μεταξά πέρασε στην παρανομία όντας στην ηγεσία του κόμματος και ήταν το μόνο στέλεχος από την καθοδήγηση του ΚΚΕ μαζί με τον Μήτσο Παπαγιάννη που διέφυγε τη σύλληψη. Μετά τη σύλληψη της τριμελούς Γραμματείας του ΚΚΕ Νεφελούδη-Σκλάβαινα-Παρτσαλίδη τον Απρίλιο του 1938 την καθοδήγηση του κόμματος ανέλαβαν τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου Γιώργης Σιάντος και Νίκος Πλουμπίδης. Η καθοδήγηση των Πλουμπίδη-Σιάντου αργότερα ονομάστηκε Παλιά Κεντρική Επιτροπή (ΠΚΕ). Ο Μάθεσης εντάχθηκε τότε στην ΠΚΕ και μετά τη σύλληψη του Πλουμπίδη (Μάιος 1939) και του Σιάντου (Νοέμβριος 1939) μαζί με τον Παπαγιάννη ανέλαβαν την καθοδήγηση της ΠΚΕ.
Τον Μάιο του 1939 ο αρχηγός του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης, έγκλειστος στις φυλακές της Κέρκυρας στην Αχτίνα Θ', έπειτα από πληροφορίες νεοσυλληφθέντων που ανέφεραν πως ο Δαμιανός Μάθεσης ήταν κι εκείνος πράκτορας των αρχών ασφαλείας, με σύμφωνη γνώμη των Νεφελούδη – Παρτσαλίδη, δίνει εντολή στο μέλος του Πολιτικού Γραφείου Γιάννη Μιχαηλίδη να υπογράψει δήλωση ούτως ώστε να ελευθερωθεί, να ξανασυνδεθεί με τα παράνομα μέλη του κόμματος και να ξεκαθαρίσει το κόμμα από τους πράκτορες που δρούσαν στους κόλπους του. Ωστόσο η προσπάθεια του Μιχαηλίδη δεν τελεσφόρησε και ο ρόλος του Μάθεση δεν εξιχνιάστηκε. Τον Δεκέμβριο του 1939 οι Μανιαδάκης - Παξινός κατασκεύασαν την Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ με τον Μιχαηλίδη και στελέχη του ΚΚΕ που είχαν περάσει στην υπηρεσία της Ασφάλειας, όπως οι Μιχάλης Τυρίμος, Δημήτρης Κουτσογιάννης, Τηλέμαχος Μύτλας και Μανώλης Μανωλέας. Το επόμενο διάστημα η ΠΚΕ ήρθε σε σφοδρή αντιπαράθεση με την ΠΔ ανταλλάσοντας κατηγορίες για χαφιεδισμό.
Ο Ζαχαριάδης κατά την παραμονή του στην Κέρκυρα υποστήριξε ότι η σύλληψή του από την Ασφάλεια τον Σεπτέμβριο του 1936 ήταν έργο του Μάθεση. Επίσης, στις αρχές του 1940 κατήγγειλε την ΠΚΕ σαν "χαφιέδικη σφηκοφωλιά των Μάθεση-Παπαγιάννη". Αποτέλεσμα της καταγγελίας του Ζαχαριάδη ήταν ο Μάθεσης να απομονωθεί από τα υπόλοιπα μέλη του ΚΚΕ και να τεθεί εκτός της ΠΚΕ.
Κατοχή - Αντίσταση
Ο Μάθεσης κατά τη διάρκεια της κατοχής δραστηριοποιήθηκε μεταξύ των αξιωματικών, στρατολόγησε αρκετούς στην οργάνωση Οι φίλοι του λαού που την παρέδωσε στην επανασυγκροτηθείσα Κ.Ε του ΚΚΕ. Πολλοί αξιωματικοί της οργάνωσής του διετέλεσαν στρατιωτικά στελέχη του ΕΛΑΣ.
Ο ίδιος δεν εντάχθηκε ούτε στο ΕΑΜ, ούτε στον ΕΛΑΣ λόγω των κατηγοριών του ως πράκτορα των αρχών ασφαλείας. Οι εναντίον του καταγγελίες ("Παλιός πράκτορας του εχθρού") δεν αποσύρθηκαν ούτε όταν το 1946 η υπόθεσή του επανεξετάστηκε, ωστόσο η περίπτωσή του δεν έχει ακόμη πλήρως διευκρινισθεί. Το υπόλοιπο της ζωής του έζησε στην Αθήνα, χωρίς ενεργό πολιτική συμμετοχή.
Ο Δαμιανός Μάθεσης πέθανε στις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας
ΦΚ 08 Χόμπουργκ
Η ΦΚ 08 Χόμπουργκ είναι γερμανική ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε στις 15 Ιουνίου 1908 από μια ομάδα δεκαεφτάχρονων ανδρών μιας τοπικής pub. Αγωνίζεται στη Regionalliga Südwest. Έχει τρεις συμμετοχές στη Μπουντεσλίγκα τη δεκαετία του 1980 (1986-87, 1987-88, 1989-90). Επιπρόσθετα, έχει κατακτήσει τη 2η Μπούντεσλιγκα το 1986. Αγωνίζεται στο Waldstadion Homburg χωρητικότητας 21813 θεατών. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το άσπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1908
Ρένα Γαλάνη
Η Ρένα Γαλάνη-Ευθυμίου (πραγματικό όνομα: Ειρήνη Γαληνάκη, 1925 - ;) είναι ελληνίδα ηθοποιός.
Καριέρα
Ερμήνευε πάντα πολύ μικρούς ρόλους κυρίως σε ταινίες μελό, έλαβε μέρος σχεδόν σε όλες τις ταινίες του Νίκου Ξανθόπουλου και μάλιστα, κάποιες από αυτές σκηνοθέτησε ενώ έγραψε και το σενάριό τους.
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Ελληνικού Ωδείου. Ήταν μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1959.
Έλαβε μέρος συνολικά σε 78 ταινίες.
Θεατρικές Παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Αρχαίο θέατρο της Δήλου
Το μνημείο έχει την τριμερή διάρθρωση των ελληνιστικών θεάτρων, δηλαδή αποτελείται από κοίλο,ορχήστρα και σκηνικό οικοδόμημα.
Το κοίλον του θεάτρου χωρίζεται σε δύο διαζώματα τα οποία αποτελούνται από βαθμίδες και στις οποίες είχαν τη δυνατότητα να καθίσουν περίπου 6.500 θεατές.Οι θεατές έφταναν από τις παρόδους, δηλαδή πλάγιες μεγάλες εισόδους στο επίπεδο της ορχήστρας ή από τις εισόδους στα άκρα του διαζώματος αλλά και από μια τρίτη είσοδο στο ψηλότερο σημείο του κοίλου. Σήμερα σώζονται σε καλή κατάσταση τα καθίσματα της προεδρίας τα οποία προορίζονταν για συγκεκριμένα άτομα.
Το κέντρο του θεάτρου αποτελεί η ημικυκλική ορχήστρα όπου έκλεινε με τη σκηνή και εκεί έπαιζε ο χορός. Η σκηνή ήταν οικοδόμημα ορθογώνιο, με τέσσερις εισόδους συνολικά και χρησίμευε ως αποδυτήριο. Μπροστά από τη σκηνή έχουμε το προσκήνιον, μια στοά με ύψος 2,67 μ.,εκεί έπαιζαν οι ηθοποιοί. Η πρόσβαση στην επίπεδη στέγη του προσκηνίου γινόταν από τρία ανοίγματα στον όροφο της σκηνής ή από μια εξωτερική ξύλινη σκάλα στη βόρεια στενή πλευρά. Δύο υπόγεια περάσματα συνέδεαν τη στοά του προσκηνίου με την ορχήστρα για τις μετακινήσεις των ηθοποιών, αφού δεν έπρεπε να γίνουν αντιληπτοί από το κοινό.
Εντυπωσιακή θα πρέπει να ήταν και η μεγάλη δεξαμενή του θεάτρου που είναι έργο του 3ου αιώνα π.Χ. και στην οποία κατέληγαν τα νερά της βροχής από το κοίλον μέσα από τον αγωγό  της ορχήστρας. Η επιβλητική αυτή κατασκευή είχε μήκος 22,50 και πλάτος 6 μ. Ήταν χωρισμένη από μεγάλα τόξα με ωραία λιθοδομή, σε εννέα τμήματα.
Στο χώρο του θεάτρου σώζονται σήμερα λείψανα βωμών και ιερών, αφιερωμένων στον Διόνυσο, στον Ερμή, στον Πάνα, στην Άρτεμη Εκάτη αλλά και στον Απόλλωνα. Το θέατρο ήταν κατάλληλος τόπος για την ίδρυση τιμητικών αλλά και αναθηματικών αγαλμάτων. Τα περισσότερα από τα αναθήματα συνδέονταν με τα θεάματα που διεξάγονταν στο θέατρο. Κυρίως μπροστά από την κιονοστοιχία του προσκηνίου είχαν στηθεί πολλά τιμητικά αγάλματα, όπως ο χάλκινος ανδριάντας του αυλητή Σατύρου του Σάμιου που ανατέθηκε από το Δήμο των Δηλίων γύρω στο 200 π.Χ. Το άγαλμα αυτό σήμερα δεν σώζεται, σώζεται όμως η βάση του με ένα στέφανο και δύο τρίποδες.
Υπάρχουσα κατάσταση
Σήμερα, επισκέψιμη είναι η ορχήστρα αλλά και η περιοχή γύρω από το θέατρο. Το κοίλον δεν σώζεται σε καθόλου καλή κατάσταση και επομένως δεν είναι δυνατή η επισκεψιμότητα του. Σώζονται ελάχιστα τμήματα του σκηνικού οικοδομήματος και των εισόδων αλλά και ελάχιστα από τα εδώλια του μνημείου. Πολλά μαρμάρινα αρχιτεκτονικά μέλη βρίσκονται διάσπαρτα στη γύρω περιοχή.
Ανασκαφές
Οι ανασκαφές του θεάτρου ξεκίνησαν το έτος 1882 από τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών.
Παραπομπές
Δηλος
Αρίστων (του Σοφοκλή)
Ο Αρίστων του Σοφοκλή θεωρείται νόθος γιος του Σοφοκλή φερόμενος όμως και αυτός ως τραγικός ποιητής. Ο Διογένης ο Λαέρτιος μνημονεύει κάποιον Αρίστωνα τραγικό ποιητή, χωρίς όμως το όνομα του πατέρα του. Ο γιος του Σοφοκλή ο νεότερος ήταν επίσης τραγικός ποιητής.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τραγικοί ποιητές
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Χίου
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος εμπεριέχει τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Χίου.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Χίου
Λουλουδιές Πιερίας
Οι Λουλουδιές, ή το Επισκοπικό Συγκρότημα «Λουλουδιές» είναι αρχαίος οικισμός της Μακεδονίας. Στην κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης, ανακαλύφθηκε οχυρωμένη έδρα επισκόπου από τη βυζαντινή εποχή.
Τοποθεσία
Το συγκρότημα βρίσκεται 11,3 χλμ. βορειοανατολικά της Κατερίνης, 3,3 χλμ. βορειοανατολικά του Κορινού και 5,8 χλμ. νότια της αρχαίας Πύδνας στην Πιερία. Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο γάλλος αρχαιολόγος Εζέ τοποθετούσε τους λόφους βορειοδυτικά των Λουλουδιών ως τον τόπο όπου το 168 π.Χ. έλαβε χώρα η αποφασιστική μάχη μεταξύ των ρωμαϊκών στρατευμάτων και των στρατιωτών του τελευταίου μακεδονικού βασιλιά Περσέα.
Ιστορία
Το 479 οι Γότθοι έκαναν πολιορκία στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Προκειμένου να αποφευχθεί η ζημιά στη Θεσσαλονίκη, οι πολιορκητές συμφώνησαν με τον Αρχιτέκτονα της πόλης να θέσουν κάποιες μακεδονικές πόλεις υπό γοτθική επίβλεψη. Μεταξύ αυτών ήταν οι πόλεις Πέλλα, Πύδνα, Δίον και Βέροια. Η Πύδνα διορίστηκε έδρα επισκόπων, αλλά ο ίδιος ο επίσκοπος κατοικούσε στις Λουλουδιές.
Το φρουριακό συγκρότημα χτίστηκε το τελευταίο τέταρτο του 5ου αιώνα στο δρόμο μεταξύ Θεσσαλονίκης και Λάρισας. Πιθανώς είναι το ίδιο μέρος που ονομάστηκε στα ρωμαϊκά αρχεία Άναμων. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιουστινιανού Α´ (527-567), το συγκρότημα επεκτάθηκε. Στα μέσα του 6ου αιώνα τα κτίρια καταστράφηκαν από σεισμό. Ο επίσκοπος εγκατέλειψε τη θέση και αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως νεκροταφείο. Τον 7ο αιώνα ο τόπος εγκαταλείφθηκε τελικά μετά τις βάρβαρες επιθέσεις.
Η εγκατάσταση
μικρογραφία|Τάφος στις Λουλουδιές
Βρέθηκαν οκτώ μεγαλύτεροι τάφοι, που έχουν θολωτή οροφή. Η ζωγραφική διατηρήθηκε εν μέρει. Επιπλέον, στην περιοχή του συγκροτήματος βρέθηκε ένας μεγάλος αριθμός απλά εξοπλισμένων τάφων.
Ανασκαφές
Οι εργασίες εκσκαφής διεξήχθησαν από την Αντιπροσωπεία Βυζαντινής Αρχαιότητας της Θεσσαλονίκης. Ξεκίνησαν το 1993, έληξαν το 1997 και χρηματοδοτήθηκαν από την ελληνική σιδηροδρομική εταιρεία ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Η σιδηροδρομική γραμμή διαιρεί τη θέση εκσκαφής διαγώνια. Ο δυτικός αμυντικός πύργος και μέρος του τείχους είναι έξω από το προσβάσιμο έδαφος.
Τα πολυάριθμα ευρήματα φέρνουν κάποιο φως στην περίοδο μεταξύ του 4ου και του 7ου αιώνα, εποχή για την οποία υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες σε αυτό το τμήμα της Μακεδονίας. Δίνουν μαρτυρία για τη σημασία της έδρας του επισκόπου και δίνουν στοιχεία για την καθημερινή ζωή και την υπάρχουσα τεχνική αυτής της εποχής. Μετά την εγκατάλειψη του εργοστασίου από τους κατοίκους τους, επιχειρήσεις χειροτεχνίας εγκαταστάθηκαν. Βρέθηκαν κατάλοιπα κάμινου κεραμικής, φούρνοι τήξης για προϊόντα από γυαλί, κάμινοι τήξης μετάλλων και εργαστήριο γλυπτικής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Μαρσέλ Πανιόλ
Ο Μαρσέλ Πανιόλ (Γαλλικά: Marcel Pagnol) (1895 - 1974) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης. Έγινε διάσημος με το Μαριούς, ένα έργο που ανέβηκε στο θέατρο τον Μάρτιο του 1929. Ίδρυσε στη Μασσαλία το 1934 δική του εταιρεία παραγωγής και στούντιο κινηματογραφικών ταινιών και έκανε πολλές ταινίες με μεγάλους ηθοποιούς της εποχής (ιδίως τους Ραιμύ, Φερναντέλ και Πιέρ Φρεσνέ). Το 1946, εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Μετά το 1956, απομακρύνθηκε από τον κινηματογράφο και το θέατρο και άρχισε να γράφει αυτοβιογραφικά έργα.
Βιογραφία
Ο Μαρσέλ Πανιόλ γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1895 στην Ωμπάνι, στο νομό Μπους-ντυ-Ρον, στη νότια Γαλλία, κοντά στη Μασσαλία. Είχε τρία μικρότερα αδέλφια και ο πατέρας τους ήταν δάσκαλος. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη Μασσαλία.
Τον Ιούλιο του 1904, ο πατέρας του, ανησυχώντας για την υγεία της συζύγου του, ενοικίασε ένα σπίτι στο ήσυχο προβηγκιανό χωριό Λα Τρέιγ για τις καλοκαιρινές διακοπές, οι λόφοι του θα αποτελέσουν τον παράδεισο της ευτυχισμένης παιδικής του ηλικίας και σκηνικό για τα πιο όμορφα επεισόδια των διάσημων Αναμνήσεων της παιδικής ηλικίας. Ωστόσο, η υγεία της μητέρας του, η οποία ήταν πάντα φιλάσθενη, επιδεινώθηκε και πέθανε, σε ηλικία 36 ετών. Ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε το 1912.
Το 1913, σε ηλικία 18 ετών, ο Μαρσέλ άρχισε να σπουδάζει λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Αιξ-αν-Προβάνς. Όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, κλήθηκε στο πεζικό στη Νίκαια, αλλά τον Ιανουάριο του 1915 απολύθηκε λόγω αδυναμίας. Στις 2 Μαρτίου 1916, παντρεύτηκε τη Σιμόν Κολέν στη Μασσαλία και το Νοέμβριο πήρε το πτυχίο του στα Αγγλικά. Έγινε καθηγητής Αγγλικών και δίδαξε σε διάφορα κολέγια και σε ένα λύκειο στη Μασσαλία.
Θέατρο - Η ζωή στο Παρίσι
μικρογραφία|Το σπίτι που γεννήθηκε στην [[Ωμπάνι ]] Το 1922, μετακόμισε στο Παρίσι, όπου δίδαξε αγγλικά μέχρι το 1927, όταν αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στη συγγραφή.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συμμετείχε σε μια ομάδα νέων συγγραφέων, σε συνεργασία με έναν από τους οποίους, τον Πωλ Νιβουά, έγραψε το θεατρικό έργο, Οι έμποροι της δόξας, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1924 και το 1925 ανέβηκε στη θεατρική σκηνή. Το έργο έλαβε καλές κριτικές αλλά το θέμα του, η κερδοσκοπία στον πόλεμο, δεν άρεσε στο κοινό και κατέβηκε σύντομα. Το 1926 είχε περισσότερη επιτυχία με το νέο θεατρικό του Τζαζ. Ακολούθησε, το 1928, το Τοπάζ, που τον καθιέρωσε σαν θεατρικό συγγραφέα. Το έργο παίχθηκε για δυο χρόνια στο Παρίσι, αργότερα ανέβηκε μεταφρασμένο στα αγγλικά στο Μπρόντγουεϊ και το 1933 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο. Ο Μαρσέλ Πανιόλ ζούσε στο Παρίσι, επέστρεφε όμως νοσταλγικά στις ρίζες του στην Προβηγκία, χρησιμοποιώντας την ως σκηνικό για τα επόμενα 3 θεατρικά έργα του: Μαριούς, (1929), Φανή (1931) και Σεζάρ (1936), γνωστά ως Η Τριλογία της Μασσαλίας. Η χρήση της ιδιωματικής γλώσσας της περιοχής και η ικανότητά του στην ανάδειξη της ατμόσφαιρας του λιμανιού της Μασσαλίας έκαναν τα έργα ιδιαίτερα αγαπητά στο κοινό και η μεταφορά τους στον κινηματογράφο επέδρασε στους νεορεαλιστές.