cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζωφόρος
thumb|200 px|right|Ένδειξη θέσης ζωφόρου Με τον όρο ζωφόρος ή ζωοφόρος στην αρχιτεκτονική και την αρχαιολογία αποκαλείται το αρχιτεκτονικό (δομικό, μορφολογικό και τυπολογικό) μέρος, άνω του επιστυλίου στην αρχαία ελληνική - αρχαϊκή & κλασική - ναοδομία, το οποίο χαρακτηρίζει, εφεξής, κάθε αντίστοιχο μέρος σε μεγάλης κλίμακας μνημειακή και δημόσια, εν γένει, αρχιτεκτονική, μέχρι των ημερών μας.
Χαράλαμπος Άννινος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αργοστόλι Κεφαλονιάς, όπου και εργάστηκε αρχικά ως γραφέας στο τελωνείο μέχρι το 1870, όταν μετακόμισε στην Αθήνα για να εργαστεί ως υπογραμματέας στην Εισαγγελία Αθηνών και για να επιδοθεί στη λογοτεχνία. Την ίδια χρονιά θα τιμηθεί με εύφημο μνεία στο Βουτσιναίο διαγωνισμό για την πρώτη του ποιητική συλλογή «Λυκαυγές». Αργότερα επιτυγχάνει θέση υπαλλήλου στο Προξενείο της Ρώμης και της Νάπολης. Τελικά επιστρέφει οριστικά στη Αθήνα και αποφασίζει να ασχοληθεί ενεργά με τη δημοσιογραφία το 1878. Από τότε έγραψε σε πολλές εφημερίδες («Νεολόγος των Αθηνών», «Εφημερίδα») και συνεργάστηκε με περιοδικά έντυπα (φιλολογικό έντυπο Παρνασσού, Ασμοδαίος, Μηνιαία Εικονογραφημένη Ίρις) της εποχής και έγινε γνωστός με διάφορα ψευδώνυμα: Αββακούμ, Ηρώδης Αττικός, Στρεψιάδης, Ρακοσυλλέκτης, Τενεκές κ.ά. Υπήρξε από τους ιδρυτές και μόνιμους συντάκτες της εφημερίδας «Το Άστυ» και αρχισυντάκτης της Καθημερινής.
Ζωφόρος
Ετυμολογικώς, ο όρος ζωφόρος σημαίνει φέρω ζωή και αφορά στο μέρος αυτό του κτηρίου, ανεξαρτήτως αν φέρει γλυπτές παραστάσεις ή όχι.
Χαρακτηριστικά
Αποτελεί μια ζώνη που περιτρέχει το οικοδόμημα, η οποία, ενίοτε και αναλόγως του ρυθμού του κτηρίου και της περίστασης, φέρει γλυπτές παραστάσεις, οι οποίες κοσμούν το περιστύλιο, καθώς και τον σηκό των αρχαιοελληνικών ναών, στην εξωτερική παρειά (πλευρά, επιφάνεια) τους. Η ζωφόρος είναι βασικό δομικό στοιχείο του ναού (και εν γένει, ενός δημόσιου, μνημειακής κλίμακας κτίσματος), επομένως, πρόκειται για στοιχείο αμφίπλευρο, εντός και εκτός αυτού. Βρίσκεται μεταξύ επιστυλίου και γείσου συναποτελώντας τον θριγκό. Η ζωφόρος φέρει γλυπτές παραστάσεις, κατά κύριο λόγο, στην αρχιτεκτονική του ιωνικού ρυθμού, η θεματολογία των οποίων σχετίζεται με την εξέλιξη της γλυπτικής, επομένως, και τη θεώρηση των αρχαίων ελληνικών κατά τόπους κοινωνιών για τον κόσμο. Ο όρος διακόσμηση ουσιαστικά προκύπτει από τις γλυπτές παραστάσεις των ιωνικών ζωφόρων και αφορά στην αποτύπωση του τρόπου οργάνωσης και λειτουργίας των κοινωνιών τους σε θρησκευτικό ή/ και πολιτειακό επίπεδο.
Χαράλαμπος Άννινος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άννινος υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, συνιδρυτής της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας, πρόεδρος των Εταιρείας Ελλήνων Δραματικών Συγγραφέων και συγγραφέας δημοφιλών θεατρικών έργων. Τιμήθηκε για τη συνεισφορά του στο χώρο των γραμμάτων με βραβεία και διακρίσεις όπως το παράσημο του Σωτήρος (1889), το Χρυσούν Αριστείο των Γραμμάτων και Τεχνών (1914) και το Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών (1925).
Ζωφόρος
Εξέλιξη και σημασία
Η ζωφόρος φαίνεται να ήταν γνωστή από τον 6ο αιώνα π.Χ. στο Θησαυρό των Σιφνίων και των Κνιδίων στους Δελφούς.
Χαράλαμπος Άννινος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος
Ζωφόρος
Εξέλιξη και σημασία
Η ζωφόρος έφτασε στο μορφολογικό της απόγειο στη μοναδική περίπτωση του τέταρτου Παρθενώνα (της κλασικής περιόδου του πέμπτου π.Χ.αιώνα), ο οποίος όμως πρόκειται για τη συνύπαρξη των δύο αρχιτεκτονικών ρυθμών, στην πόλη των Αθηνών, η οποία πρόκειται για ιωνική πόλη καθώς οι Αθηναίοι αυτοπροσδιορίζονταν ως Ίωνες.
Οι εξώγλυφα ανάγλυφες παραστάσεις οι οποίες, ενίοτε, απεικονίζονται στη ζωφόρο, σχετίζονται με την ιστορική περίοδο, την εξέλιξη της τέχνης της γλυπτικής, καθώς, και το υλικό δόμησης. Έτσι, ενώ κατά την αρχαϊκή περίοδο οι παραστάσεις αποτελούνται από πλάσματα, μυθικά και της φύσης, αδρά σμιλεμένα σε πώρο λίθο (πώρος, δηλαδή, σκληρός), αντικαθίστανται διαδοχικά από ανθρώπινες μορφές, οι οποίες με τη βοήθεια του νεωτέρως χρησιμοποιούμενου μαρμάρου, γίνονται πιο κομψές σε αναλογίες και λεπτομερέστερες σε απεικόνιση. Όμως, ακόμα και στην περίπτωση του Παρθενώνα, οι παραστάσεις, ενώ απεικονίζουν από μάχες έως θρησκευτικά τελετουργικά, δεν έχουν απευθείας αναφορά σε συγκεκριμένα πρόσωπα αλλά στις ιδιότητές τους. Λ.χ., ο πόλεμος των Αθηναίων εναντίων των Περσών απεικονίζεται εμμέσως ως η μάχη των Κενταύρων με τους Λαπίθες (στις τέσσερις πλευρές απεικονίζονται, η πομπή των Παναθηναίων επί φερώνυμων πλακών από πεντελικό μάρμαρο ύψους 1 μέτρου και μήκους 1,60 μ. Στην ανατολική πλευρά απεικονίζεται η ετοιμασία προς θυσία, στη δυτική η προετοιμασία της πομπής (οδηγοί με σφάγια, κιθαριστές, πλήθος κόσμου, άρματα και ιππείς κ.α.)και στη νότια, η μάχη των Λαπιθών με τους Κενταύρους.
Χωρική και χρονική διαφοροποίηση
Η νότιο-ανατολική σωζόμενη ανάγλυφη παράσταση της ζωφόρου του ναού του Ηφαίστου, στην αρχαία αγορά κάτωθεν τη βόρειας κλιτύος του ιερού βράχου της Ακροπόλεως, έχει κοσμηθεί με την ευδιάκριτα σωζόμενη απεικόνιση του Θησέα, απ'όπου και προέκυψε η λανθασμένη, αρχικώς, εκτίμηση για την ονομασία του ναού. Επίσης, το επιστύλιο του αρχαίου ναού στην Άσσο της Τρωάδας, δωρικού ρυθμού, έφερε ζωφόρο με μυθικές αυτούσιες παραστάσεις - σφίγγες, του Ηρακλή εναντίων των Κενταύρων, συμποσίου, Νηρηίδων - το οποίο, όμως, πρόκειται για την εξαίρεση στον κανόνα. Αντιθέτως, σε πολλούς αρχαίους ναούς της Ιωνίας (Μικρά Ασία), ιωνικού ρυθμού, δεν απαντάται ζωφόρος. Σ΄ αυτούς, άνωθεν του επιστυλίου, βρίσκονται οδοντωτές προεξοχές του γείσου ονόματι γεισίποδες ή οδόντες (γείσου). Αυτό το μορφολογικό στοιχείο υιοθέτησαν, κατά κόρον, οι αρχιτέκτονες κατά την ελληνιστική περίοδο κάτι το οποίο απαντάται ως κανόνας και στο βωμό της Περγάμου. Όμως αυτή τη τακτική εφαρμόστηκε στους ναούς της Ιωνίας κατά την αυτή περίοδο, κατά κύριο λόγο διότι η κλίμακα των ναών ήταν τόσο μεγάλη ώστε συχνά αυτοί να μην αποπερατώνονται, είτε λόγω κόστους, είτε λόγω ανυπέρβλητων κατασκευαστικών δυσκολιών. Ακόμα όμως κι αν συνέβαινε αυτό, δεν υπήρχε λόγος ύπαρξης γλυπτών παραστάσεων αφού η απόσταση της ζωφόρου ήταν τόσο μεγάλη από τον παρατηρητή ώστε οι παραστάσεις της να μη διακρίνονταν, πλέον, από αυτόν.
Αν και θεωρείται πως η ζωφόρος εισήχθη στην αρχαία ελλαδική ηπειρωτική χώρα από την Ιωνία, εντούτοις, στον αττικό, ιωνικό ρυθμό "γεισίποδες" δεν υπάρχουν, αντ΄αυτών αναπτύχθηκε η ζωφόρος που περιβάλλει το οικοδόμημα αδιάκοπα.
Τέλος, ζωφόρο έφερε και το Ερεχθείο με ένθετες μορφές. Από τη νότια πρόσταση, όμως, αυτού έχει παραλειφθεί η ζωφόρος για να μην επιβαρύνονται αισθητικά οι κεφαλές των Καρυάτιδων. Από τις ωραιότερες ζωφόρους της αρχαιότητας θεωρείται η ζωφόρος του ναού της Αθηνάς Νίκης, εκτός των τειχών της Ακρόπολης, νοτίων των Προπυλαίων, γνωστού ως Άπτερος Νίκη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων Κατηγορία:Αρχαιοελληνική και ρωμαϊκή ναοδομία
Αντέρως
Κατά την Ελληνική Μυθολογία ο Αντέρως, (Αντέρωτας), φέρεται να ήταν αδελφός του Έρωτα, γιος της θεάς Αφροδίτης και του Άρη ως ιδιαίτερη προσωποποίηση της αμοιβαιότητας που εκδηλώνεται στον έρωτα διότι στα αρχαία ελληνικά ετοιμολογικά το "αντί" το χρησιμοποιούμε για να αποδώσουμε την έννοια της απόκρισης, δηλαδή ο Αντί-'Ερως σημαίνει Έρως με ανταπόκριση. Και είναι αυτός που με τα βέλη του σημαδεύει το αντικείμενο του πόθου του ερωτευμένου και προκύπτει ο αμοιβαίος Έρωτας.
Κατ΄ άλλη όμως εκδοχή ο πτερωτός Αντέρως εκπροσωπούσε τον ατυχή έρωτα, από την απεικόνισή του με σκουρόχρωμα μαλλιά και με συνεπτυγμένες πτέρυγες, σε αντίθεση με τον Έρωτα που φέρονταν ξανθός με ευρείς πτέρυγες έτοιμος να πετάξει. Επίσης, στη μυθολογία φέρεται και ως δευτερεύουσα θεότητα τιμωρός της σκληρότητας και της μη ανταπόδοσης ερωτικού καλέσματος καθώς και της έλλειψης πίστης στον έρωτα, αποκαλούμενος εξ αυτού ως "Αντέρως Αλάστωρ" (= Αντέρωτας Αλητήριος ή ολέθριος), που είχε καταστεί περίφημη σχετική αρχαία έκφραση.
Κατ΄ άλλους όμως, όπως υποστηρίζει π.χ. και ο Γκομλέν, στον Αντέρωτα οι αρχαίοι Έλληνες απέδιδαν ιδιότητες εντελώς αντίθετες μ΄εκείνες του Έρωτα με τον οποίον, ετυμολογικά, φέρεται αντίπαλος. Αντιπροσώπευε, δηλαδή, την απέχθεια, την αποστροφή και την απομάκρυνση που χαρακτηρίζει μεταξύ τους τα διάφορα ζώα. Και επειδή πίστευαν οι αρχαίοι πως τόσο ο Έρως όσο και ο Αντέρως επεξέτειναν την επιρροή τους επί πάντων των όντων πέρα από τα έμψυχα, δηλαδή και στα φυτά, λίμνες, ποταμούς, ως αναγκαία αρμονία και ισορροπία της φύσης, ο Αντέρως τελικά ήταν ευεργετική δευτερεύουσα θεότητα που εμπόδιζε τις διάφορες έλξεις στη φύση που θα μπορούσαν να επαναφέρουν το χάος των κατακλυσμών, όπου τα πάντα ήταν συγκεχυμένα.
Παραστάσεις του Αντέρωτα υπάρχουν (διασώθηκαν) πολλές, σε σύμπλεγμα με τον Έρωτα όπως π.χ. σε παλαίστρα της Ίλιδας όπου ο Έρως κρατάει φοίνικα και ο Αντέρως προσπαθεί να του το αποσπάσει, περίπου ίδιο μαρμάρινο ανάγλυφο βρίσκεται στο Μουσείο της Νεάπολης όπου ο Αντέρως παρουσιάζεται με κυρτές πτέρυγες, καθώς και στο Παλάτσο Κολλόνα της Ρώμης, όπου δύο πτερωτοί δαίμονες συναγωνίζονται στον δρόμο σε λαμπαδηφορία. Στο Αμφιαράειο υπήρχε ζεύγος κυπέλλων που το ένα έφερε παράσταση του Αντέρωτα και το άλλο του Έρωτα. Βωμοί του Αντέρωτα υπήρχαν σε πολλά μέρη με κυρίαρχα εκείνα της Ίλιδας και της Αθήνας όπου τιμόταν ως Αλάστωρ.
Πηγές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Παιδιά του Άρη Κατηγορία:Παιδιά της Αφροδίτης Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Θεότητες της αγάπης, του έρωτα και της λαγνείας
Κοινοβούλιο της Φραγκφούρτης
Το Κοινοβούλιο πρότεινε επίσης μια συνταγματική μοναρχία με επικεφαλής έναν κληρονομικό αυτοκράτορα. Ο Πρώσος βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Δ΄ αρνήθηκε να δεχθεί το αξίωμα του αυτοκράτορα, όταν προσφέρθηκε να τον με το σκεπτικό ότι ένα τέτοιο σύνταγμα και μια τέτοια προσφορά ήταν η περικοπή των δικαιωμάτων των αρχόντων των επιμέρους γερμανικών κρατών. Κατά τον 20ο αιώνα, ωστόσο, σημαντικά στοιχεία του συντάγματος της Φραγκφούρτης έγιναν μοντέλα για το Σύνταγμα της Βαϊμάρης του 1919 και του Συντάγματος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Grundgesetz) του 1949.
Κατηγορία:Πολιτική της Γερμανίας Κατηγορία:Φραγκφούρτη
Αώος (μυθολογία)
Ο Αώος ήταν ο πρώτος βασιλιάς της νήσου γιος του Κέφαλου και της Ηούς από την Αττική. Κατά μία άλλη παράδοση αδελφός του ήταν ο Πάφος επώνυμος και ιδρυτής της Πάφου.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Κύπρου
Βασιλική (αρχιτεκτονική)
Η προέλευση της Βασιλικής
thumb|200px|right|Κάτοψη της Βασιλικής του Μαξεντίου. Οι Ρωμαίοι παρέλαβαν αυτόν τον κτιριακό τύπο από τους Έλληνες. Τέτοιο κτίριο ήταν η
«Βασίλειος Στοά» των Αθηνών, η οποία ονομάστηκε έτσι προς τιμή του άρχοντος βασιλέως. Από αυτόν πήρε και το όνομα βασιλική. Οι χριστιανοί ονόμασαν τους ναούς αυτούς βασιλικές διότι σε αυτές λατρευόταν ο Βασιλεύς Χριστός.
Μετά το τέλος των διωγμών, η Εκκλησία ήταν ελεύθερη να αναπτυχθεί. Οι παλαιοί και μικροί ναοί δεν εξυπηρετούσαν πλέον τις λατρευτικές ανάγκες του μεγάλου πλήθους των πιστών. Γι' αυτό άρχισαν να κτίζονται μεγάλοι ναοί σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Πρόκειται για τις περίφημες παλαιοχριστιανικές βασιλικές, οι οποίες ήταν τεράστια επιμήκη οικοδομήματα, διαιρούμενα εσωτερικά, δια κιονοστοιχιών, σε κλίτη, καταλήγοντας στην ανατολική μικρή πλευρά σε αψίδα (κόγχη), και τα οποία κυριάρχησαν τον 4ο και 5ο αιώνα.
Αυτός ο τύπος ναού είναι άμεσα συνδεδεμένος με την Αγία Ελένη, τη μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η οποία σύμφωνα με την παράδοση ανήγειρε πλήθος βασιλικών στην Κωνσταντινούπολη, στην Παλαιστίνη (Βηθλεέμ, Πανάγιος Τάφος, Σινά), Ρώμη και Ελλάδα.
Αρχιτεκτονική
Οι χριστιανικές βασιλικές, όπως αναφέρθηκε, ήταν επιμήκη κτίρια που διαιρούνταν εσωτερικά σε κλίτη ή μοίρες ή δρόμους (δρομικές βασιλικές). Τα κλίτη των βασιλικών ήταν τρία, πέντε, επτά, μέχρι και εννέα. Το μεσαίο κλίτος ήταν το πιο ευρύχωρο και το υψηλότερο. Οι κίονες οι οποίοι χώριζαν τα κλίτη μεταξύ τους, από ανατολάς προς δυσμάς, δεν είχαν συνήθως ραβδώσεις και κατέληγαν σε περίτεχνα κορινθιακά κιονόκρανα, ενώ τα κενά μεταξύ των κιονοκράνων ενώνονταν συνήθως με τόξα.
Πάνω από τα κλίτη σχηματίζονταν υπερώα, τα οποία χρησιμοποιούνταν ως γυναικωνίτες. Οι τοίχοι από το δάπεδο μέχρι το ύψος των τόξων καλύπτονταν από ορθομαρμαρώσεις λεπτών και πολύχρωμων μαρμάρων. Πάνω από αυτά υπήρχαν τα ψηφιδωτά. Τα δάπεδα επίσης στολίζονταν με θαυμάσια ψηφιδωτά. Στο υψηλότερο σημείο υπήρχε ο φωταγωγός με σειρά μονόλοβων, δύλοβων, τρίλοβων ή πολύλοβων παραθύρων. Το μεσαίο και υψηλότερο κλίτος καλύπτονταν από αμφίκλινη (σαμαρωτή) ξύλινη στέγη, ενώ τα πλάγια κλίτη δια μονορρίκτου (επικλινούς) στέγης.
Ιερό
Στο ανατολικό μέρος του μεσαίου κλίτους βρισκόταν το ιερό Bήμα, το οποίο καταλάμβανε το ένα τρίτο του κυρίως ναού. Χωρίζονταν από αυτόν δια κιονίσκων και καλυπτηρίων πλακών. Στο κέντρο του ιερού βήματος βρισκόταν η αγία Τράπεζα και πάνω από αυτή κείτονταν το κιβώριο, ένα θολωτό σκέπασμα, το οποίο στηρίζονταν σε τέσσερις κίονες. Πίσω από την αγία Τράπεζα βρισκόταν ο θρόνος του επισκόπου και εκατέρωθεν οι έδρες των πρεσβυτέρων (σύνθρονο). Από το ιερό βήμα υπήρχε πύλη, η οποία οδηγούσε προς την κρύπτη, όπου φυλάσσονταν τα λείψανα των μαρτύρων.
Κυρίως ναός
Τέλος, στον εξωτερικό χώρο, πριν το νάρθηκα, υπήρχε το αίθριο, στο οποίο γινόταν κάποιες υπαίθριες τελετές. Εκεί υπήρχε η «κρήνη» ή «φιάλη», μια δεξαμενή με νερό, όπου καθαρίζονταν το ιερατείο και ο λαός και έως τον 5ο αιώνα, από εκεί παρακολουθούσαν τη λειτουργία οι μετανοούντες και οι κατηχούμενοι. Το αίθριο περιέβαλλαν τέσσερις στοές οι οποίες προσέφεραν στους πιστούς προστασία από τα καιρικά φαινόμενα.
Διακόσμηση
Η διακόσμηση των βασιλικών ήταν ανάλογη με την επιβλητικότητα και τη μεγαλοπρέπεια των κτιρίων αυτών. Τα πολλά μνημεία που έχουν διασωθεί (Άγιος Δημήτριος Θεσσαλονίκης, Αχειροποίητος, Ραβέννα, Παλαιστίνη κλπ.) δίνουν σαφή εικόνα για την αισθητική τους. Χαρακτηριστικός είναι ο γλυπτικός διάκοσμός τους, που είναι εμφανής για παράδειγμα στα κιονόκρανα, τα θωράκια του τέμπλου, η αγία Τράπεζα, το κουβούκλιο, το σύνθρονο και το Βαπτιστήριο.
Καθεδρικός της Γρανάδα
Ο Καθεδρικός της Γρανάδας (Καθεδρικός της Ενανθρώπισης) είναι ο καθεδρικός στην πόλη της Γρανάδας, πρωτεύουσας της ομώνυμης επαρχίας στην Αυτόνομη Περιοχή της Ανδαλουσίας, στην Ισπανία.
Ιστορία
Αντίθετα με τους περισσότερους καθεδρικούς στη Ισπανία, η κατασκευή αυτού του καθεδρικού έπρεπε να περιμένει την κατάκτηση του Νασριδικού βασιλείου της Γρανάδας από τους μουσουλμάνους κυβερνήτες του το 1492· ενώ τα πολύ πρώιμα σχέδια του είχαν Γοτθικές γραμμές, όπως είναι στοιχείο στο Βασιλικό Παρεκκλήσι της Γρανάδας από τον Ενρίκε Έγκας, η κατασκευή της εκκλησίας γενικά συνέβη σε μια εποχή οπότε τα σχέδια της Αναγέννησης αντικατέστησαν τη Γοτθική "δεσποτεία" στην Ισπανική αρχιτεκτονική των προηγούμενων αιώνων. Ιδρύματα για την Εκκλησία ιδρύθηκαν από τον αρχιτέκτονα Έγκας αρχίζοντας από το 1518 έως το 1523 στην κορυφή της τοποθεσίας του κύριου τεμένους της πόλης· κατά το 1529, ο Έγκας αποκαταστάθηκε από τον Ντιέγκο ντε Σιλόε, ο οποίος εργάσθηκε για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες στη δομή από το έδαφος έως την κορνίζα, σχεδιάζοντας την στοά άνωθεν πτέρυγας ναού και πέντε σηκούς αντί των συνηθισμένων τριών. Πιο ασυνήθιστα, δημιούργησε ένα κυκλικό capilla mayor (παρεκκλήσι) παρά μία ημικυκλική αψίδα, ίσως εμπνευσμένος από Ιταλικές ιδέες για κυκλικά 'τέλεια κτίρια' (π.χ. έργα του Αλμπέρτι). Μέσα στη δομή του ο καθεδρικός συνδυάζει άλλες επιταγές της αρχιτεκτονικής. Πήρε 181 έτη για να χτισθεί ο καθεδρικός.
Μεταγενέστεροι αρχιτέκτονες περιελάμβαναν τον Χουάν ντε Μαένα (1563-1571), ακολουθούμενο από τον Χουάν ντε Ορέα (1571-1590) και τον Αμπρόσιο ντε Βίθο (1590-?). Το 1667 ο Αλόνσο Κάνο, εργαζόμενος με τον Γκασπάρ ντε λα Πένια, μετέβαλαν το αρχικό σχέδιο για την κύρια πρόσοψη, παρουσιάζοντας στοιχεία Μπαρόκ. Η μεγαλοπρέπεια του κτηρίου θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη, αν οι δύο μεγάλοι πύργοι 81 μέτρων προβλεπόμενα στα σχέδια είχαν κτισθεί· παρ΄όλα αυτά το έργο παρέμεινε ατελείωτο για ποικίλους λόγους, μεταξύ αυτών, οικονομικούς.
Ο Καθεδρικός επρόκειτο να γίνει το βασιλικό μαυσωλείο από τον Κάρολο Α΄ της Ισπανίας, αλλά ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας μετακίνησε το μέρος για τον πατέρα του και τους μεταγενέστερους βασιλείς στο Ελ Εσκοριάλ έξω από την Μαδρίτη.
Το κύριο παρεκκλήσι περιέχει δύο γονατιστά ομοιώματα του Καθολικού Βασιλιά και Βασίλισσας, της Ισαβέλλας και του Φερδινάνδου από τον Πέδρο ντε Μένα υ Μεδράνο. Οι προτομές του Αδάμ και της Εύας κατασκευάσθηκαν από τον Αλόνσο Θάνο. Το Παρεκκλήσι της Τριάδας έχει ένα θαυμάσιο φόντο για την Αγία Τράπεζα (retable) με έργα του Ελ Γκρέκο, του Χοσέ Ριμπέρα, του Αλόνσο Θάνο και του Σπανολέτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναγεννησιακή αρχιτεκτονική Γραναδα Κατηγορία:Γρανάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ανδαλουσία
Ακτή Βασιλειάδη
Η Ακτή Βασιλειάδη είναι η βόρεια ακτή του προλιμένα του Πειραιά, στη περιοχή της Δραπετσώνας, νότια της αρχαίας Ηετιωνείας. Ξεκινά από την προπολεμικά αποκαλούμενη ακτή κρεμμυδού, παρά τις ομώνυμες δεξαμενές Βασιλειάδη, ανατολικά, και καταλήγει στη βάση του βόρειου κυματοθραύστη του λιμένα. Το συνολικό μήκος των κρηπιδωμάτων της φθάνει περίπου τα 850 μέτρα. Τα δε βάθη τα 9 - 10 μέτρα. Όλη η έκταση της ακτής αποτελεί χερσαία τμήμα του λιμένα Πειραιά και υπάγεται στη διοίκηση του ΟΛΠ.
Στη περιοχή αυτή μέχρι το 1968 υπήρχαν μικρά νεωλκεία όπως και οι μεγάλες εγκαταστάσεις φορτοεκφόρτωσης γαιανθράκων με γερανογέφυρα που προπολεμικά ήταν στην ακτή του Αγίου Διονυσίου. Μετά το 1968 τα μεν νεωλκεία μεταφέρθηκαν στο Πέραμα, οι δε εγκαταστάσεις γαιανθράκων στην ακτή του Ικονίου (Κερατσίνι). Στη συνέχεια ο χώρος δόθηκε για φορτοεκφορτώσεις των φορτηγών πλοίων δημιουργώντας εκεί σπουδαίες λιμενικές υποδομές που περιλάμβαναν μεγάλες αποθήκες και ανάλογο εξοπλισμό φορτοεκφορτώσεων. Παρακείμενα της ακτής αυτής βρίσκεται και το δεύτερο μεγάλο καταφύγιο του λιμένα του Πειραιά.
Σήμερα, παράλληλα με τα έργα διάνοιξης της παραλιακής οδού Πειραιά - Κερατσινίου, η ακτή αυτή έχει δοθεί για την εξυπηρέτηση της εξαιρετικά αναπτυσσόμενης επιβατηγού ναυτιλίας, όλος ο παλαιός λιμενικός εξοπλισμός έχει αφαιρεθεί ενώ η κύρια πολυώροφη αποθήκη ανακαινίσθηκε σε υπερσύγχρονο κτίριο όπου και εγκαταστάθηκε ο καθ΄ ύλη αρμόδιος φορέας, το υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής.
Πηγές
Ακτη Βασιλειαδη
Τζωρτζ Μ. Σηρλ
Ο Τζωρτζ Μέρι Σηρλ (George Mary Searle, 27 Ιουνίου 1839 – 7 Ιουλίου 1918) ήταν Αμερικανός αγγλικής καταγωγής αστρονόμος και ιερέας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Ο Σηρλ γεννήθηκε στο Λονδίνο σε οικογένεια Προτεσταντών και μετανάστευσε με την οικογένειά του στη Βοστώνη το 1840. Σύντομα έμεινε ορφανός και τον ανέθρεψε ένας εύπορος θείος του, ο οποίος τον σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Ρωμαιοκαθολικός έγινε το 1862.
Ο Τζωρτζ Σηρλ ανεκάλυψε έναν αστεροειδή, τον 55 Πανδώρα, στις 10 Σεπτεμβρίου 1858, παρατηρώντας από το Αστεροσκοπείο Dudley στο Όλμπανι (Νέα Υόρκη). Επίσης, έξι γαλαξίες. Αργότερα στη ζωή του έγινε μέλος του Τάγματος των Παυλιστών, χειροτονήθηκε ιερέας το 1871 και έγινε καθηγητής των μαθηματικών στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής το 1895. Υπήρξε μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών, καθώς και πολλών επιστημονικών εταιρειών. Συνέγραψε τα βιβλία: Elements of Geometry (1877), Plain Facts for Fair Minds (1895) και How to Become a catholic (1905).
Το 1905 ο Σηρλ δημοσίευσε την ιδέα του για μία μεταρρύθμιση του Γρηγοριανού ημερολογίου. Το σχέδιό του ήταν κάθε νέο έτος να αρχίζει την ίδια ημέρα της εβδομάδας (συγκεκριμένα την Κυριακή), έτσι ώστε να επιτευχθεί ένα «αιώνιο» αντί «ετήσιο» ημερολόγιο. Τα μη δίσεκτα έτη σε αυτό θα είχαν ακριβώς 52 εβδομάδες ή 364 ημέρες, καθώς ο μήνας Φεβρουάριος θα περιοριζόταν ακόμα περισσότερο, σε 27 ημέρες. Τα δίσεκτα έτη θα είχαν ακριβώς 53 εβδομάδες ή 371 ημέρες. Η εμβόλιμη εβδομάδα θα ήταν μία εβδομάδα διακοπών μεταξύ του Απριλίου και του Μαΐου, η οποία δεν θα ανήκε σε κανένα μήνα. Δίσεκτο θα ήταν κάθε πέμπτο έτος, εκτός από τα έτη των οποίων ο αριθμός είναι πολλαπλάσιο του 50, με την εξαίρεση ενός έτους κάθε 400 έτη. Το αποτέλεσμα θα ήταν ένα ημερολόγιο με 20.871 εβδομάδες σε κάθε 400 έτη, ίσο δηλαδή με το Γρηγοριανό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί ιερείς Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
3015 Κάντυ
Ο Κάντυ (Candy) είναι αστεροειδής που περιφέρεται κυρίως στην εξωτερική (δηλαδή την προς την τροχιά του πλανήτη Δία) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 11,1. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αυστραλού αστρονόμου Μάικλ Κάντυ (Michael P. Candy).
Κοντά στο αφήλιο της τροχιάς του ο Κάντυ βρίσκεται έξω από τα απώτατα όρια της Κύριας Ζώνης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κύρια φυσικά χαρακτηριστικά του Κάντυ είναι άγνωστα. Ο Κάντυ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 37,5 λεπτά.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2014-15
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 2014-15 συμμετείχαν οι 12 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2014-15 και οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 2014-15.
Διεξήχθη σε 5 γύρους. Στον Α΄ γύρο έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι. Στους επόμενους 3 γύρους έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που σημειώθηκε εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, έχει τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες είχαν επιτύχει τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν ημίωρη παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης και οι δύο ομάδες επιτύγχαναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που σημειώθηκαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν σημειώνονταν τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Ο τελικός ήταν μονός.
Η κυπελλούχος ομάδα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2015–16.
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι 6 από τις 12 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2014-15 και οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 2014-15 (Β1 και Β2 όμιλος). Από τον Α΄ γύρο εξαιρέθηκαν οι ομάδες που συμμετείχαν στον τελικό του Κυπέλλου Κύπρου 2013-14, ΑΠΟΕΛ και Ερμής, οι ομάδες που εξασφάλισαν επίσης συμμετοχή στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ την προηγούμενη περίοδο, ΑΕΛ, Απόλλων και Ομόνοια, καθώς και η ομάδα ήθους (fair play) της προηγούμενης περιόδου, ΑΕΚ. Οι 12 ομάδες της Α΄ κατηγορίας που συμμετείχαν στον Α΄ γύρο δεν κληρώνονταν μεταξύ τους.
Β΄ γύρος
Στον Β΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο και οι 6 ομάδες που είχαν εξαιρεθεί από τον Α΄ γύρο.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Β΄ γύρο.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο ΑΠΟΕΛ και η ΑΕΛ. Ο τελικός διεξήχθη στις 20 Μαΐου 2015 στο Νέο ΓΣΖ στη Λάρνακα. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ με σκορ 4-2.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2014-2015
Ευκρατίδης Α΄ της Βακτρίας
Ο Ευκρατίδης ο Α΄ ήταν βασιλιάς της Βακτρίας και μέρους της Ινδίας από το 167 π.Χ. μέχρι το 159 π.Χ.. Επέκτεινε το βασίλειο έως τον Ινδό και έγινε κυρίαρχος της Αρείας, της Αραχωσίας, της Δραγγιανής, της Σογδιανής, των Παροπαμισαδών και της Γανδαρίδας. Η απασχόλησή του όμως με την κατάκτηση της Ινδίας έδωσε την ευκαιρία αμέσως μετά το θανατό του να καταλάβουν τη Δραγγιανή και την Αρεία. Δολοφονήθηκε από τον γιο του, Πλάτωνα, ο οποίος όμως δολοφονήθηκε στη συνέχεια από τον αδελφό του, Ηλιοκλή, ο οποίος και ανέβηκε στον θρόνο. Έκτισε την Ευκρατίδεια στη Βακτρία.
Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
Καλαφάτισμα
Το καλαφάτισμα, ή τεχνικώς διάναξη, είναι η επίσημη ονομασία της τελειωτικής εργασίας στην ξυλοναυπηγική (πριν το τελικό φινίρισμα), που κοινώς λέγεται «καλαφάτισμα» των ξύλινων σκαφών και πλοιαρίων.
Κατά την εργασία αυτή γίνεται πλήρωση των μεταξύ των ξύλινων μαδεριών, είτε πλευρικών είτε καταστρώματος, ανοικτών αρμών με στουπί, που οι καλούμενοι τεχνίτες - διανάκτες, κοινώς λεγόμενοι και «καλαφάτες» -εκ του γαλλικού όρου- συστρέφουν με το χέρι σε σχήμα κλώσματος και το εισάγουν μεταξύ των αρμών με τη βοήθεια ειδικού εργαλείου, της σμίλης (κοινώς «καλαφατικό»), και με ένα ξύλινο σφυρί που ονομάζεται τυπόδος (κοινώς «ματσόλα»).
Η εργασία της διάναξης γίνεται μετά την ανέλκυση του σκάφους στη ξηρά και τον καθαρισμό των υφάλων του και εφόσον το σκάφος έχει πλέον στεγνώσει καλά. Αντίθετα, η εργασία αυτή στο κατάστρωμα μπορεί να γίνει οποτεδήποτε, αρκεί να είναι στεγνό (ξηραμένο) το ξύλο.
Η διάναξη είναι η πλέον επίπονη και χρονοβόρος εργασία στα ξύλινα σκάφη και η πιο χαρακτηριστική που παρατηρείται στα καρνάγια.
Βασίλη
Στην ελληνική μυθολογία η Βασίλη ήταν χθόνια τοπική θεότητα της Αθήνας.
Στην Αθήνα υπήρχε ιερό αφιερωμένο στη Βασίλη και στον Νηλέα. Σε ανάγλυφα η Βασίλη αναπαρίσταται πάνω σε άρμα που το οδηγούσε ο Ερμής.
Κατηγορία:Χθόνιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Ηλιοκλής Α΄ της Βακτρίας
Ο Ηλιοκλής ήταν γιoς του Ευκρατίδη Α΄ και ανέβηκε στον θρόνο δολοφoνώντας τον αδελφό του Πλάτωνα, ο οποίος είχε δολοφονήσει τον πατέρα τους. Βασίλεψε στο θρόνο της Βακτρίας και της Ινδίας από το 159 π.Χ. έως το 130 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες Βασιλείς Βακτρίας & Ινδίας
Ιωάννης Χατζηκυριακός
Ο Ιωάννης Χατζηκυριακός ήταν Έλληνας εθνικός ευεργέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1818 από φτωχούς γονείς. Αποδήμησε σε ηλικία δεκαέξι χρονών και ήρθε στη Σύρο για να αποκατασταθεί. Ασχολήθηκε με την κατασκευή και την πώληση ταμπάκου. Στα χρόνια του Όθωνα ήρθε στην Αθήνα και άνοιξε ταμπακοπωλείο στην οδό Αιόλου.
Έζησε όλη του τη ζωή λιτά και χωρίς να δείχνει τον πλούτο του. Διέθεσε όλη τη μεγάλη περιουσία του για να συσταθεί και να διατηρηθεί στον Πειραιά «Ορφανοτροφείο Θηλέων Ιωάννου και Μαριγώς Χατζή Κυριακού», γνωστότερο στις μέρες μας ως «Χατζηκυριάκειο». Ο ίδιος και η γυναίκα του προτίμησαν να γίνουν επιστάτες του ιδρύματος μέχρι να πεθάνουν. Δώριζαν επίσης σε κάθε απόφοιτο κοριτσάκι και 2.000 δραχμές ως υλική βοήθεια για να ξεκινήσουν τη ζωή τους.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Παντελής Καφές
Ο Παντελής Καφές (Βέροια, 24 Ιουνίου 1978) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στον χώρο της μεσαίας γραμμής, έχοντας κερδίσει την αναγνώριση για τις δημιουργικές δυνατότητες και τις άριστες δεξιοτεχνικές ικανότητές του.
Σε συλλογικό επίπεδο
Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα τα πραγματοποίησε στη γενέτειρά του Βέροια με τη φανέλα της τοπικής ομάδας ΑΕ Ποντίων. Γρήγορα ξεχώρισε και το 1997 αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ, στον οποίο υπήρξε και αρχηγός. Κορυφαίες στιγμές της καριέρας του στον "Δικέφαλο του Βορρά" ήταν η κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδας το 2001, όταν ο ΠΑΟΚ επικράτησε στον τελικό του Ολυμπιακού (4-2) στο στάδιο "Νίκος Γκούμας" και το 2003 εναντίον του Άρη Θεσσαλονίκης (1-0) στο γήπεδο της Τούμπας.
Αποχώρησε μετά το τέλος της περιόδου 2002-03 και επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν ο Ολυμπιακός. Στο μεγάλο λιμάνι παρέμεινε μέχρι τον Δεκέμβριο του 2006, κατακτώντας δύο φορές το νταμπλ (2004-05 και 2005-06).
Τον Ιανουάριο του 2007 μεταπήδησε στην ΑΕΚ, στην οποία υπήρξε επίσης αρχηγός, παραμένοντας έως το καλοκαίρι του 2012. Άξια αναφοράς η κατάκτηση ενός ακόμη κυπέλλου Ελλάδας (το πέμπτο συνολικά στην πολύχρονη καριέρα του), την περίοδο 2010-11. Μάλιστα, στον τελικό εναντίον του Ατρομήτου Αθηνών (3-0) στο ΟΑΚΑ, σημείωσε το τρίτο τέρμα της ομάδας του.
Την περίοδο 2012-13 επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του τη Βέροια και αγωνίστηκε με τα χρώματα της ομώνυμης ομάδας, όμως λόγω οικονομικών οφειλών προς το πρόσωπό του, αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2013.
Στις εθνικές ομάδες
Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 25 Απριλίου 2001 στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Κροατίας (2-2), με τότε ομοσπονδιακό προπονητή τον Βασίλη Δανιήλ. Με τη "γαλανόλευκη" αγωνίστηκε συνολικά 40 φορές, έχοντας πετύχει 3 τέρματα.
Κορυφαία στιγμή στην καριέρα του η συμμετοχή του στην αποστολή της Ελλάδας που κατέκτησε το Euro 2004 στην Πορτογαλία, ενώ ήταν στις επιλογές του Ότο Ρεχάγκελ και έναν χρόνο αργότερα, στο κύπελλο Συνομοσπονδιών 2005, που διεξήχθη στη Γερμανία.
Υπήρξε επίσης διεθνής με την Ελπίδων έχοντας συνολικά 17 συμμετοχές και 3 τέρματα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες
Ο Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες είναι ένα ανεξάρτητο νησιωτικό κρατίδιο στην Καραϊβική Θάλασσα και είναι μέλος της Κοινοπολιτείας των Εθνών, της άλλοτε Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Έχει έκταση 389 τετραγωνικά χιλιόμετρα, πληθυσμό 110.872 κατοίκους σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022 και αποτελείται από το νησί Άγιος Βικέντιος και τις 32 Γρεναδίνες. Επίσημη γλώσσα στο νησί είναι η αγγλική. Εθνική εορτή στη χώρα είναι η ημέρα της ανεξαρτησίας από το Ηνωμένο Βασίλειο, η 27η Οκτωβρίου.
Προ-αποικιακή περίοδος
Πριν από την άφιξη Ευρωπαίων και Αφρικανών τον 16ο αιώνα, διάφορες αυτόχθονες αμερικάνικες ομάδες πέρασαν ή εγκαταστάθηκαν στον Άγιο Βικέντιο και τις Γρεναδίνες, συμπεριλαμβανομένων των Κίμπονεϊ, Αραουάκων και Καραΐβων. Το νησί γνωστό τώρα ως Άγιος Βικέντιος ονομαζόταν αρχικά Youloumain από τους ντόπιους Καραΐβους που αποκαλούσαν τους εαυτούς τους Καλίνα/ Καρίνα (το «λ» και το «ρ» προφέρονται ακριβώς το ίδιο στη γλώσσα τους).
Ευρωπαϊκή άφιξη και πρώιμη αποικιακή περίοδο
Πιστεύεται ότι ο Χριστόφορος Κολόμβος είδε το νησί το 1498, δίνοντάς του το όνομα Άγιος Βικέντιος. Οι αυτόχθονες Γκαριφούνα, που έγιναν γνωστοί ως «Μαύρες Καραΐβοι», εμπόδισαν επιθετικά την ευρωπαϊκή εγκατάσταση στον Άγιο Βικέντιο.
Γαλλικός και βρετανικός αποικισμός και ο πρώτος πόλεμος των Καραΐβων
thumb|upright|Απεικόνιση των διαπραγματεύσεων για τη συνθήκη του 1773 μεταξύ των Βρετανών και των Μαύρων Καραΐβων Έγιναν διάφορες προσπάθειες από τους Άγγλους και τους Ολλανδούς να διεκδικήσουν το νησί αλλά αποδείχτηκαν ανεπιτυχείς και ήταν οι Γάλλοι που κατάφεραν για πρώτη φορά να αποικίσουν το νησί. Εγκαταστάθηκαν στην πόλη Μπαρρουαλί στην υπήνεμη πλευρά του Αγίου Βικεντίου το 1719. Οι Γάλλοι έφεραν μαζί τους Αφρικανούς σκλάβους αιχμαλώτους πολέμου για να εργαστούν στις φυτείες ζάχαρης, καφέ, λουλακί, καπνού, βαμβακιού και κακάου.
Οι Βρετανοί κατέλαβαν το νησί και έδιωξαν τους Γάλλους από το Μπαρρουαλί κατά τη διάρκεια του Επταετούς πολέμου. Η κυριαρχία των Βρετανών επιβεβαιώθηκε με τη Συνθήκη των Παρισίων (1763). Με τον έλεγχο του νησιού το 1763, οι Βρετανοί έθεσαν τα θεμέλια του Φορτ Σαρλότ και επίσης έφεραν μαζί τους Αφρικανούς σκλάβους αιχμάλωτους πολέμου για να εργαστούν στις φυτείες του νησιού. Ωστόσο, οι Μαύροι Καραΐβοι, οι οποίοι ήταν αντίθετοι στη βρετανική παρουσία, πολέμησαν τους Βρετανούς, ξεκινώντας τον πρώτο πόλεμο των Καραΐβων που διήρκεσε από το 1772 έως το 1773.
Κατά τη διάρκεια του Αγγλο-Γαλλικού πολέμου (1778-1783) οι Γάλλοι ανακατέλαβαν τον Άγιο Βικέντιο το 1779. Ωστόσο, οι Βρετανοί ανέκτησαν τον έλεγχο του νησιού με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών (1783).
Βρετανική αποικιακή περίοδος και ο Δεύτερος Πόλεμος των Καραΐβων
thumb|Αποικιακή σημαία (έως το 1979) Η κακή ειρήνη μεταξύ των Βρετανών και των Μαύρων Καραΐβων οδήγησε στον Δεύτερο Πόλεμο των Καραΐβων, ο οποίος διήρκεσε από το 1795 έως το 1796. Οι Μαύροι Καραΐβοι είχαν αρχηγό τον Γκαριφούνα Joseph Chatoyer και υποστηρίχθηκαν από τους Γάλλους, ιδίως από τον ριζοσπαστικό Victor Hugues από το νησί της Μαρτινίκας. Η εξέγερσή τους τερματίστηκε τελικά το 1797 από τον Βρετανό στρατηγό Ραλφ Άμπερκρομπι. Υπογράφτηκε μία νέα συνθήκη ειρήνης η οποία είχε ως αποτέλεσμα την εξορία περίπου 5.000 Μαύρων Καραΐβων στο Ροατάν, ένα νησί στα ανοικτά των ακτών της Ονδούρας, και στο Μπελίζ και στο Μπαλικώ (Baliceaux) στις Γρεναδίνες. Το 1806 ολοκληρώθηκε το Φορτ Σαρλότ. Το 1812 εξερράγη το ηφαίστειο Σουφριέρ με αποτέλεσμα σημαντικές καταστροφές.
Οι Βρετανοί κατάργησαν τη δουλεία στον Άγιο Βικέντιο (καθώς και στις άλλες αποικίες των Βρετανικών Δυτικών Ινδιών) το 1834, και ακολούθησε μια περίοδος μαθητείας που έληξε το 1838. Μετά το τέλος της, προέκυψε έλλειψη εργατών στις φυτείες, και αυτό αντιμετωπίστηκε αρχικά με τη μετανάστευση εργατών με ασφάλιση. Στα τέλη της δεκαετίας του 1840 έφτασαν πολλοί Πορτογάλοι μετανάστες από τη Μαδέρα και μεταξύ 1861 και 1888 έφτασαν Ινδοί εργάτες. Οι συνθήκες παρέμειναν σκληρές τόσο για τους πρώην σκλάβους όσο και για τους μετανάστες εργάτες, καθώς οι χαμηλές τιμές της ζάχαρης κράτησαν την οικονομία στάσιμη μέχρι τα τέλη του αιώνα. Στη συνέχεια, η οικονομία πέρασε σε μια περίοδο παρακμής με πολλούς γαιοκτήμονες να εγκαταλείπουν τα κτήματα τους και να αφήνουν τη γη να καλλιεργηθεί από απελευθερωμένους σκλάβους.
Ο βασιλιάς του Opobo, Jaja της Νιγηρίας εξορίστηκε στον Άγιο Βικέντιο μετά τη σύλληψή του από τους Βρετανούς το 1887 για τη μεταφορά φορτίων φοινικέλαιου απευθείας στο Λίβερπουλ χωρίς τη μεσολάβηση της Εθνικής Αφρικανικής Εταιρείας.
20ος αιώνας
Το 1902, το ηφαίστειο Σουφριέρ εξερράγη, σκοτώνοντας 1.500-2.000 ανθρώπους. Πολλές γεωργικές εκτάσεις υπέστησαν ζημιές και η οικονομία επιδεινώθηκε.
Ο Άγιος Βικέντιος και οι Γρεναδίνες πέρασαν από διάφορα στάδια αποικιοκρατίας υπό τους Βρετανούς. Το 1776 εγκρίθηκε μια αντιπροσωπευτική συνέλευση, το 1877 εγκαταστάθηκε η κυβέρνηση της αποικίας του Στέμματος, το 1925 δημιουργήθηκε ένα νομοθετικό συμβούλιο με περιορισμένο δικαίωμα, και το 1951 καθιερώθηκε η καθολική ψηφοφορία. Κατά την περίοδο αυτή, η Βρετανία έκανε αρκετές προσπάθειες να ενοποιήσει το νησί με άλλα Προσήνεμα Νησιά ως ενιαία οντότητα, με σκοπό την απλοποίηση του βρετανικού ελέγχου σε αυτήν την υποπεριοχή μέσω μιας ενιαίας ενοποιημένης διοίκησης. Στη δεκαετία του 1960, οι Βρετανοί προσπάθησαν και πάλι να ενώσουν όλα τα νησιά της περιοχής, συμπεριλαμβανομένου του Αγίου Βικεντίου, σε μια ενωμένη ενιαία οντότητα υπό βρετανικό έλεγχο, ενοποιημένα πολιτικά. Η ενοποίηση επρόκειτο να ονομαστεί Ομοσπονδία Δυτικών Ινδιών και οδηγούνταν από την επιθυμία να αποκτήσει ανεξαρτησία από τη βρετανική κυβέρνηση. Ωστόσο, η απόπειρα κατέρρευσε το 1962.
Ο Άγιος Βικέντιος έλαβε το καθεστώς «συνεργαζόμενης πολιτείας» από τη Βρετανία στις 27 Οκτωβρίου του 1969. Αυτό έδωσε στον Άγιο Βικέντιο τον πλήρη έλεγχο των εσωτερικών του υποθέσεων, αλλά δεν είχε πλήρη ανεξαρτησία.
Τον Απρίλιο του 1979 το Σουφριέρ εξερράγη ξανά. Αν και κανείς δεν σκοτώθηκε, χιλιάδες άνθρωποι εκκενώθηκαν από τις εστίες τους και πάλι υπήρξαν εκτεταμένες γεωργικές ζημιές.
Στις 27 Οκτωβρίου του 1979 ο Άγιος Βικέντιος και οι Γρεναδίνες έγιναν τα τελευταία νησιά των Προσήνεμων Νήσων που κέρδισαν την ανεξαρτησία τους, και αυτή η ημερομηνία είναι τώρα η Ημέρα Ανεξαρτησίας της χώρας, μια δημόσια αργία. Η χώρα επέλεξε να παραμείνει στη Βρετανική Κοινοπολιτεία, διατηρώντας τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ ως μονάρχη, που εκπροσωπείται τοπικά από έναν γενικό κυβερνήτη.
Στις 25 Νοεμβρίου 2009 διενεργήθηκε δημοψήφισμα για την εισαγωγή νέου συντάγματος, το οποίο απορρίφθηκε με ποσοστό 55% έναντι 43%. Εάν είχε εισαχθεί το προτεινόμενο σύνταγμα ο βρετανός μονάρχης θα έπαυε να είναι αρχηγός του κράτους του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνες και η μοναρχία θα είχε καταργηθεί.
Γεωγραφία και κλίμα
130px|thumb|right|Δορυφορική εικόνα της χώρας του 2002
Η χώρα βρίσκεται ανάμεσα στην Αγία Λουκία και στη Γρενάδα, αποτελείται δε από ηφαιστειογενή νησιά. Το μεγαλύτερο από αυτά είναι ο Άγιος Βικέντιος, ο οποίος έχει σχήμα έλλειψης. Εκτός από τον Άγιο Βικέντιο, στη χώρα ανήκει και το νησιωτικό συγκρότημα Γρεναδίνες, το οποίο περιλαμβάνει τα νησιά:
Οι υπόλοιπες Γρεναδίνες, στα νότια, διοικούνται από τη Γρενάδα.
Κλίμα
Στα βόρεια του νησιού βρίσκεται το ψηλότερο σημείο του νησιωτικού κράτους, το όρος Σουφριέρ (σε υψόμετρο 1.234 μ.), το οποίο είναι ενεργό ηφαίστειο, υπάρχει μάλιστα λίμνη στον κρατήρα του. Στις 7 Μαΐου του 1902 περίπου 2.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε μια έκρηξη του ηφαιστείου αυτού. Η τελευταία του έκρηξη σημειώθηκε το 2021. Η χώρα έχει τροπικό κλίμα, με μία περίοδο ξηρασίας από τον Ιανουάριο μέχρι τον Απρίλιο και μία περίοδο βροχοπτώσεων από τον Ιούνιο ως το Νοέμβριο. Οι βροχοπτώσεις είναι περισσότερες στα ορεινά. Πολύ συχνά τα νησιά πλήττονται από τυφώνες και τροπικές καταιγίδες.
Δημογραφία
thumb|200px|Η εξέλιξη του πληθυσμού της νησιωτικής χώρας, την περίοδο 1961-2003
Γλώσσα
Οι κάτοικοι ομιλούν Αγγλικά, όπως και τη γαλλική διάλεκτο πατουά. Η διάλεκτος αυτή, γνωστή ως βινσεντιανή κρεολική (Vincentian Creole). Γύρω στους 138.000 ανθρώπους ομιλούν την κρεολική διάλεκτο (1989 J. Holm)  ομιλείται από αρκετούς ανθρώπους αλλά δεν είναι επίσημη γλώσσα. Η αγγλική χρησιμοποιείται στην εκπαίδευση, στη θρησκεία και σε επίσημους χώρους, ενώ η κρεολική διάλεκτος χρησιμοποιείται στην επικοινωνία με φίλους και εντός της οικογένειας.
Θρησκεία
Αναφορικά με το θρήσκευμα, οι κάτοικοι είναι Προτεστάντες (το 13% είναι Ρωμαιοκαθολικοί, ισχυρό είναι το δόγμα των Μεθοδιστών) και αριθμούν περίπου τους 118.000. Υπάρχουν, επίσης, 351 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 578 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι έγχρωμοι (Μαύροι Αφρικανοί, 66%), ενώ οι υπόλοιποι είναι μιγάδες, Αμερινδοί, Καραΐβοι και άλλοι αυτόχθονες.
Διεθνείς σχέσεις
Ο Άγιος Βικέντιος διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με οικονομικά αναπτυγμένες χώρες, όπως οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και ο Καναδάς. Επίσης, έχει πρεσβείες στην Ταϊβάν, την Κούβα, τη Βενεζουέλα και το Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας. Η Ελλάδα εκπροσωπείται διπλωματικώς στον Άγιο Βικέντιο και Γρεναδίνες, μέσω παράλληλης διαπίστευσης, από την ελληνική Πρεσβεία στο Καράκας, στη Βενεζουέλα. Σύμφωνα με στοιχεία του Προξενικού Γραφείου της Πρεσβείας, υπάρχει σήμερα μόνο ένας Έλληνας ομογενής εγκατεστημένος στη νησιωτική χώρα. Η Ελλάδα χορήγησε στον Άγιο Βικέντιο και Γρεναδίνες 30.000 ευρώ ως αναπτυξιακή βοήθεια. Η χώρα έχει ενισχύσει τους διπλωματικούς δεσμούς της με την Κύπρο.
Διοικητική διαίρεση
thumb|200px|right|Διοικητική διαίρεση του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων.
Η χώρα διαιρείται σε έξι ενορίες (οι πέντε από αυτές βρίσκονται στον Άγιο Βικέντιο). Οι κοινότητες αυτές λέγονται parishes και είναι:
Πολιτική
Το πολίτευμα της χώρας είναι Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία στα πλαίσια της Κοινοπολιτείας. Απέκτησε Σύνταγμα στις 27 Οκτωβρίου 1979, με το που κατέστη ανεξάρτητο κράτος. Αρχηγός του κράτους είναι ο βασιλιάς Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος εκπροσωπείται από την Γενική Κυβερνήτρια (από την 1η Αυγούστου 2019 η Σούζαν Ντούγκαν), ενώ πρωθυπουργός είναι ο Ραλφ Γκονσάλβες (Ralph Gonsalves), αρχηγός του κόμματος ULP, από τις 29 Μαρτίου του 2001.
Η Βουλή (House of Assembly) αποτελείται από 21 μέλη, 15 εκ των οποίων εκλέγονται κάθε 5 έτη, σε μονοεδρικές περιφέρειες, ενώ υπάρχουν και 6 διορισμένοι γερουσιαστές. Η ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική και η ηλικία στην οποία χορηγείται το δικαίωμα ψήφου είναι τα 18 έτη.
Νομοθεσία
Η δικαστική εξουσία ασκείται από το Ανώτατο Δικαστήριο, που έχει έδρα την Αγία Λουκία (Eastern Caribbean Supreme Court ). Η θανατική ποινή στη χώρα είναι σε ισχύ.
Οικονομία
Η καλλιέργεια μπανάνας αποτελεί την κύρια πλουτοπαραγωγική πηγή με σημαντικές εξαγωγές αν και επλήγη από φυσικές καταστροφές, όπως οι τυφώνες Άλεν και Έμιλι, το 1980 και 1987, αντίστοιχα. Οι κάτοικοι ασχολούνται επίσης με την κτηνοτροφία και την αλιεία, ενώ οι υποδομές για να υποστηριχθεί ο τουρισμός είναι περιορισμένες. Το νόμισμα της χώρας είναι το Δολάριο Ανατολικής Καραϊβικής. Η χώρα προσφέρει σημαία ευκαιρίας στα πλοία ανά τον κόσμο. Η απόφαση της ΕΕ του 1993 για το καθεστώς της μπανάνας, ευνόησε ιδιαίτερα τον Άγιο Βικέντιο. Με την απόφαση αυτή, άνοιξε ο δρόμος για αφορολόγητες εισαγωγές μπανάνας από πρώην αποικίες. Στην απόφαση αυτή αντέδρασαν οι ΗΠΑ και το θέμα έφθασε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, χωρίς όμως να τερματιστεί η διαμάχη οριστικά.
Συγκοινωνίες
Οι συγκοινωνίες στη χώρα δεν είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένες. Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά. Πολλοί από τους επισκέπτες εξυπηρετούνται με θαλαμηγούς. Η χώρα έχει κύριο λιμάνι αυτό της πρωτεύουσας και εκεί βρίσκεται και το αεροδρόμιο, για την εξυπηρέτηση των διεθνών συγκοινωνιών. Λειτουργούν ακόμα 5 αεροδρόμια. Το γνωστότερο διεθνές αεροδρόμιο είναι το Ε. Τ. Τζόσουα, (IATA: SVD – ICAO: TVSV), κοντά στο Άρνος Βέιλ. Εθνικός αερομεταφορέας είναι η SVG Air. Πτήσεις επίσης εκτελούν οι Mustique Airways (και τσάρτερ προς την ανατολική Καραϊβική), όπως επίσης και η Grenadine Airways.
Τηλεπικοινωνίες και ΜΜΕ
Οι τηλεπικοινωνίες έχουν αρχίσει να αναπτύσσονται και ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι το 2004 υπήρχαν 57.000 κινητά τηλέφωνα στη χώρα. Υπάρχουν ένας τηλεοπτικός (από τις 2 Μαρτίου του 1980 ) και 9 ραδιοφωνικοί σταθμοί (ανάμεσα στους οποίους οι NBC, Hitz FM, We FM, Hot 97 και Nice FM - οι τρεις τελευταίοι είναι ιδιωτικοί). Το ραδιοφωνικό δίκτυο είναι μερικώς χρηματοδοτούμενο από το Κράτος. Η χώρα διαθέτει δύο υπηρεσίες παροχής Διαδικτύου, τις Cable and Wireless και Karib Kable. Το Σύνταγμα εγγυάται μεταξύ άλλων την ελευθερία του Τύπου. Κυκλοφορούν 3 εβδομαδιαίες (The News, Searchlight και The Vincentian) και μία καθημερινή εφημερίδα (The Herald).
Πολιτισμός
Οι τέχνες στη χώρα αντανακλούν το αποικιακό παρελθόν, αγγλικό και γαλλικό. Αρχαιότερο δείγμα καλλιτεχνίας αποτελούν οι βραχογραφίες των Αραουάκων της περιοχής Λέιγιου, στις νοτιοδυτικές ακτές του Αγίου Βικεντίου, οι οποίες χρονολογούνται από τον 8ο αιώνα μ. Χ. Σημαντική παράδοση αποτελεί το ετήσιο θερινό καρναβάλι της χώρας, το Βίνσι Μας. Το εν λόγω καρναβάλι γιορτάζεται επί δέκα ημέρες, από τα τέλη του Ιουνίου μέχρι τις αρχές του Ιουλίου. Στις Γρεναδίνες, ενδιαφέρον παρουσιάζει η Γιορτή του Μεγάλου Τυμπάνου, η οποία επίσης διεξάγεται κάθε χρόνο και χαρακτηρίζεται από ανιμιστικές τελετές αφρικανικής καταγωγής. Η μουσική καλίψο, ρέγγε και η σάκα έχουν τη δική τους παράδοση. Διάσημος καλλιτέχνης της χώρας είναι ο μουσικός και τραγουδιστής Κέβιν Λιτλ, ο οποίος έκανε επιτυχία το 2003 με το τραγούδι "Turn me on". Εθνικό φαγητό της χώρας είναι το τηγανητό ψάρι του είδους jackfish και ο ψητός αρτόκαρπος (breadfruit), εθνικό πτηνό είναι ο παπαγάλος του είδους Amazona Guildingii, ενδημικό μόνο στη χώρα και εθνικό φυτό είναι το δέντρο Σουφριέρ (Soufriere Tree).
Αθλητισμός
Τα νησιά έχουν τη δική τους εθνική ομάδα ποδοσφαίρου και βρίσκονταν στην 142η θέση στον κόσμο στην παγκόσμια κατάταξη της FIFA τον Δεκέμβριο του 2010. Πολύ δημοφιλές είναι και το κρίκετ.
Αξιοθέατα
Ο Βοτανικός Κήπος στην πρωτεύουσα (από το 1762) του Κίνγκσταουν αποτελεί σημαντικό πόλο έλξης για τους τουρίστες, καθώς θεωρείται ο αρχαιότερος βοτανικός κήπος στο Δυτικό Ημισφαίριο. Άλλα τουριστικά αξιοθέατα είναι το Εθνικό Μουσείο και η Βιβλιοθήκη της πρωτεύουσας, το Κάστρο Σαρλότ (αρχές 19ου αιώνα) όπως επίσης οι αποικιοκρατικής εποχής ναοί, όπως ο Ναός της Παναγίας του 1823 και ο αγγλικανικός Καθεδρικός Ναός του Αγίου Γεωργίου του 1880.
Ρίχαρ της Κάτω Λωρραίνης
Ο Ρίχαρ (ή Ρίχερ) της Κάτω Λωρραίνης (πέθανε το 973) ήταν κόμης της Μονς και Αντιδούκας της Κάτω Λωρραίνης (964 - 973). Μετά το θάνατο του Γοδεφρείδου Α΄, κόμητα του Αινώ, και αντιδούκα της Κάτω Λωρραίνης, ο αυτοκράτορας Όθων Α΄ έδωσε στον Ρίχαρ τη μισή από την κομητεία του Αινώ (Μονς) με τον τίτλο του κόμητα του Αινώ.
Του απονεμήθηκε επίσης η κομητεία της Λιέγης, ενώ είχε στενές σχέσεις με τον αυτοκράτορα και με τον αδελφό του Μπρούνο της Κολωνίας, δούκα της Λωρραίνης. Στην Κάτω Λωρραίνη τον διαδέχθηκε ο πρίγκιπας Κάρολος.
Κατηγορία:Δούκες της Λωρραίνης
Κάρτζαλι
Το Κάρτζαλι (βουλγαρικά: Кърджали) είναι πόλη της Βουλγαρίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, στα ανατολική πλευρά της οροσειράς της Ροδόπης. Η πόλη απέχει 260 χλμ από τη Σόφια, είναι χτισμένη σε υψόμετρο 275 μ. και έχει 63.164 κατοίκους (2005). Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το γνωστό ομώνυμο φράγμα.
Ονομα
Η πόλη πήρε το όνομά της από τον Οθωμανό κατακτητή Κιρτσά Αλή, από το Τουρκικό όνομα Κιρτσά και το Αραβικό Αλή, που προέρχεται από μια Αραβική ρίζα, που σημαίνει "ψηλός" ή "ανυψωμένος".
Γεωγραφία
Το Κάρτζαλι βρίσκεται στο χαμηλό ανατολικό τμήμα της Οροσειράς της Ροδόπης, και στις δύο όχθες του ποταμού Άρδα ανάμεσα στις Τεχνητές Λίμνες Κάρτζαλι στα δυτικά και Στούντεν Κλάντενετς στα ανατολικά. Η πόλη είναι 260 χλμ. νοτιοανατολικά της Σόφιας. Κατέχει κομβική θέση στη δίοδο από τη Θράκη στο Αιγαίο Πέλαγος, στην Ευρωπαϊκή οδό μεταφοράς 9, μέσω του ορεινού περάσματος Μακάζα.
Κλίμα
Το Κάρτζαλι έχει Μεσογειακό κλίμα με θερμά καλοκαίρια σύμφωνα με την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν. Είναι κατά το πλείστον ξερό όλο το χρόνο με πιο υγρό μήνα το Δεκέμβριο, με μόνο δέκα μέρες βροχόπτωσης. Η πόλη έχει ζεστά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες.
Ιστορία
Η περιοχή, όπου βρίσκεται τώρα το Κάρτζαλι, έχει κατοικηθεί από τη Νεολιθική περίοδο. Πολλά τέχνεργα, που περιλαμβάνουν κεραμικά και πρωτόγονα εργαλεία, έχουν βρεθεί κατά τις αρχαιολογικές ανασκαφές. Τα περισσότερα εκτίθενται στο τοπικό αρχαιολογικό μουσείο.