cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρσένι Πέλλας
Εκπαίδευση
Κατά την διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, στο χωριό Αρσένι δεν λειτουργούσε ελληνικό σχολείο, με αποτέλεσμα να μην γνωρίζουν οι ντόπιοι κάτοικοι την ελληνική γλώσσα. Μιλούσαν όμως την τουρκική, διότι ζούσαν και εργάζονταν στα κτήματα των μουσουλμάνων κατοίκων στην υπηρεσία του τοπικού μπέη. Μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας έπειτα από την νίκη των ελληνικών στρατευμάτων στους Βαλκανικούς Πολέμους και την εκδίωξη των τουρκικών αρχών την περίοδο 1912 με 1913, η Ελληνική Κυβέρνηση ίδρυσε νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο. Το δημοτικό σχολείο Αρσενίου ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1916, αλλά επειδή όμως δεν υπήρχε διδακτήριο, στεγαζόταν προσωρινά σε διάφορα δωμάτια οικιών του χωριού. Το ενοίκιο του σχολείου πληρώνονταν, άλλοτε με την συνδρομή των κατοίκων και άλλοτε με πόρους της κοινότητας.
Οι κάτοικοι του Αρσενίου αναφέρουν ότι το 1925 τοποθετήθηκε στο νηπιαγωγείο του χωριού από την Νομαρχία Πέλλας η πρώτη νηπιαγωγός, ηλικίας μόλις 16 ετών. Η διδασκαλία των μαθημάτων εκείνη την χρονιά, γινόταν σε ένα δίπατο πρώην τούρκικο σπίτι, στα δεξιά του ναού του Αγίου Παντελεήμονα. Στον επάνω όροφο του οικήματος, κατοικούσε η νεαρή νηπιαγωγός και στο ισόγειο στεγαζόταν το νηπιαγωγείο, το οποίο λειτουργούσε με πρόχειρα μέσα διδασκαλίας.
Το πέτρινο διδακτήριο που διατηρείται μέχρι σήμερα, χτίστηκε το 1929 ως διθέσιο σχολείο. Από την αρχή της λειτουργίας του, ήταν μικτό σχολείο αρρένων και θηλέων. Ο μέσος όρος των μαθητών κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1940 και του 1950 ανερχόταν σε 150 μαθητές, ενώ κάποιες χρονιές δεν λετούργησε. Το 1952, προστέθηκε στο αρχικό πέτρινο κτίριο και τρίτη αίθουσα, ενώ τα έτη 1962 με 1964, χτίστηκε νέο διθέσιο διδακτήριο στο προαύλιο χώρο του σχολείου.
Από το σχολικό έτος 1956 με 1957, στο χωριό λειτούργησε διτάξιο νυκτερινό δημοτικό σχολείο αρρένων και θηλέων. Ο αριθμός των μαθητών δεν υπερέβαινε τους 70 μαθητές. Από το 2000, ξεκίνησε την λειτουργία του το Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (ΚΔΑΠ), με σκοπό να δημιουργική αποσχόληση των νέων. Αποτελεί πρόγραμμα του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και υλοποιείται από τη Δημοτική Επιχείρηση Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΔΕΤΑ).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Σκύδρας
Ανταρτοπόλεμος
Ο ανταρτοπόλεμος (ή και Ανορθόδοξος πόλεμος) είναι ένα είδος ένοπλης αντιπαράθεσης που υιοθετείται συνήθως από επαναστάτες ή από πολίτες που αντιστέκονται σε μια δικτατορική κυβέρνηση ή μια δύναμη κατοχής ή δρουν συμπληρωματικά ως προς τον τακτικό στρατό σε ένα γενικευμένο πόλεμο. Σκοπός, είναι η ανατροπή μίας κυβέρνησης ή κάποια εσωτερική πολιτική αλλαγή (συνήθως αλλαγή εξουσίας). Αυτή η μορφή του πόλεμου επιλέγεται όταν οι ανθρώπινοι και υλικοί πόροι δεν είναι αρκετοί, και όταν οι συνθήκες δεν είναι κατάλληλες για τον σχηματισμό ενός τακτικού στρατού. Πολλές φορές μονάδες του τακτικού στρατού μετασχηματίζονται σε αντάρτικες ομάδες για δράση σε περιοχές όπου τον έλεγχο έχει ο αντίπαλος. Ο ανταρτοπόλεμος βασίζεται σε ένα σύνολο τακτικών, μεταξύ των οποίων είναι οι αιφνιδιαστικές επιθέσεις, ενέδρες, σαμποτάζ, απόκρυψη των δυνάμεων και αποφυγή κάθε περιττής επαφής με τον αντίπαλο που δεν θα μπορούσε να φέρει νίκη με πρακτικά οφέλη και χωρίς σημαντικές απώλειες.
Χαρακτηριστικές περιπτώσεις ανταρτοπόλεμου ήταν η δράση των Παρτιζάνων του Τίτο στη Γιουγκοσλαβία κατά των Γερμανών κατακτητών, η δράση (σε αρχικά στάδια) των κομμουνιστών με ηγέτη τον Μάο Τσετούνγκ στον εμφύλιο πόλεμο της Κίνας, οι αγώνες των Βιετναμέζων του Χο Τσι Μιν στην Ινδοκίνα κατά της Γαλλικής αποικιοκρατίας. Άλλα σημαντικά αντάρτικα διεξήχθησαν στην Ελλάδα ( ΕΔΕΣ, ΕΛΑΣ), στην Αλγερία (FLN), στη Μαλαισία, στην Κούβα, στη Νικαράγουα, στο Αφγανιστάν, στην Τσετσενία.
Τακτική
Χαρακτηριστικό του ανταρτοπόλεμου είναι το ευμετάβλητο και η ελαστικότητα των τακτικών του. Θεμέλιο είναι η κινητικότητα: γρήγορες κινήσεις και αλλαγές θέσεων για αποφυγή περικύκλωσης ή πραγματοποίηση αντικύκλωσης. Επίσης η κίνηση κατά τη νύχτα είναι συνηθισμένη για τις αντάρτικες ομάδες. Οι αντάρτες επιλέγουν πάντα απροσπέλαστα σημεία και περιοχές όπου έχουν πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου, εξαπολύουν αιφνιδιαστικές επιθέσεις, και προτιμούν την υποχώρηση αντί της εμμονής για διατήρηση κάποιων θέσεων όταν η κατάσταση γι´αυτούς δεν είναι πλεονεκτική.
Το σαμποτάζ είναι μία σημαντική τακτική του ανταρτοπόλεμου. Αυτό μπορεί να σημαίνει καταστροφή των υποδομών οικονομίας του αντιπάλου (εργοστάσια, μονάδες παραγωγής ενέργειας), των συγκοινωνιών (οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο, γέφυρες) ή των επικοινωνιών (τηλεφωνικό δίκτυο, σταθμοί ασυρμάτων). Το σαμποτάζ μπορεί να είναι εθνικής κλίμακας ή κοντά στις γραμμές μάχης. Στην πρώτη περίπτωση μπορεί να έχει χαρακτήρα προπαγανδιστικό, ή πίεσης προς την αντίπαλη κυβέρνηση, ενώ στη δεύτερη αποτελεί υποστήριξη στις πολεμικές επιχειρήσεις.
Η εκτέλεση προσώπων σημαντικών για τον αντίπαλο και που η εξόντωση τους θεωρείται ωφέλιμη θεωρείται σημαντική τακτική. Η εκτέλεση άσημων προσώπων αποφεύγεται για την αποφυγή άσκοπων αντιποίνων, και χαρακτηρίζεται συνήθως ως τυφλή τρομοκρατία.
Οι τακτικές του ανταρτοπόλεμου μπορεί να χρησιμοποιούνται και από δυνάμεις τακτικού στρατού σε καταδρομικές επιχειρήσεις, ωστόσο αυτό δεν θεωρείται ανταρτοπόλεμος όταν δεν προβλέπεται η εγκατάσταση των δυνάμεων σε περιοχές με φιλικό πληθυσμό και η συνέχιση των επιχειρήσεων από εκεί. Δηλαδή, καταδρομικές επιχειρήσεις σε περιοχές ελεγχόμενες από τον αντίπαλο και επάνοδος σε περιοχές με φίλιες τακτικές δυνάμεις δεν θεωρείται σε καμμία περίπτωση ανταρτοπόλεμος.
Οπλισμός
Ο οπλισμός των ανταρτών πολλές φορές είναι ο οπλισμός του αντιπάλου. Η αντάρτικη ομάδα μετά τη νίκη της σε μια επίθεση αφαιρεί τον οπλισμό από τον αντίπαλο και τον χρησιμοποιεί για να οπλίσει νεοσύλλεκτους αντάρτες ή αντάρτες που δεν είχαν οπλισμό. Αποφεύγεται οπλισμός διαφορετικός από του αντιπάλου, για τη δυσκολία εύρεσης πυρομαχικών. Τα πυρομαχικά (σφαίρες, χειροβομβίδες) που ξοδεύτηκαν σε μια μάχη, λαμβάνονται από τον ηττημένο αντίπαλο.
Βαρέα όπλα όπως πυροβόλα δεν χρησιμοποιούνται συνήθως, και όταν τυχόν καταλαμβάνονται είναι πολύ πιθανό να χρησιμοποιηθούν για μία μόνο φορά εναντίον του αντιπάλου και κατόπιν εγκαταλείπονται χωρίς να υπάρχει διάθεση προστασίας τους, λόγω της δυσκολίας μεταφοράς και απόκρυψής τους. Τα βαρύτερα όπλα που χρησιμοποιούν οι αντάρτες είναι τα ελαφρά αντιαρματικά (μπαζούκα), οι νάρκες και οι αυτοσχέδιες βόμβες μολότωφ. Σε οργανωμένα αντάρτικα, δεν λείπουν τα εργαστήρια παρασκευής εκρητικών υλών που χρησιμοποιούνται σε σαμποτάζ και ενέδρες.
Αντάρτες και πληθυσμός
Μεγάλο μέρος των πόρων των ανταρτικών ομάδων προέρχεται από τον τοπικό πληθυσμό της περιοχής όπου είναι ενεργές. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να απολαμβάνουν την αποδοχή του πληθυσμού, κάτι που αποδεικνύεται από το ότι επιτυχημένα αντάρτικα διεξήχθησαν μόνο σε περιοχές όπου ο πληθυσμός ήταν θετικός ως προς τον σκοπό που επιδίωκαν οι αντάρτες, και οι οποίοι με τη σειρά τους φέρονταν ήπια στον μη μάχιμο πληθυσμό. Στην περίπτωση επαναστατικών αντάρτικων όπως της κινεζικής επανάστασης,του εμφύλιου στην Κούβα ή της ΕΑΜικης αντίστασης, οι αντάρτικες ομάδες έπαιξαν και τον ρόλο του κοινωνικού αναμορφωτή, προωθώντας λαϊκά μέτρα όπως αγροτική μεταρρύθμιση, εκπαίδευση κλπ.
Υλικά που χρειάζονται οι αντάρτες και δεν μπορούν να αποκτηθούν από τον αντίπαλο, λαμβάνονται από τον τοπικό πληθυσμό, είτε με τη μορφή κατάσχεσης από μεγαλοκτηματίες (στην περίπτωση κοινωνικών αντάρτικων) είτε με παραχώρηση «κουπονιών» δηλαδή αποδείξεις και υποσχετικά για την εξόφληση των αγαθών μετά την επικράτηση επί του αντιπάλου.
Κατά την εξάπλωση ενός ανταρτοπόλεμου, οι αρχικές ομάδες αποτελούν πυρήνα στον οποίο προσέρχονται νέοι μαχητές από τις λαϊκές μάζες και με τον καιρό δημιουργούνται νέες ομάδες. Η εξάπλωση των ομάδων γίνεται σε ευνοϊκό γι’αυτές έδαφος (δηλαδή έδαφος δυσπρόσιτο στον αντίπαλο, με καλές συνθήκες για απόκρυψη και άμυνα, συνήθως δασώδες και ορεινό). Εκεί οι αντάρτικες ομάδες αναλαμβάνουν την κυριαρχία της περιοχής, την οποία οργανώνουν, δημιουργώντας μονάδες παραγωγής αγαθών που είναι απαραίτητα στον αγώνα (πολεμοφόδια, υπόδηση, ρουχισμός, τρόφιμα). Όταν ένα μεγάλο μέρος μιας περιοχής είναι πλέον απρόσιτο για τον αντίπαλο, δημιουργείται ένα νέο κράτος, με αντίστοιχες υποδομές. Τόσο στην Κούβα, όσο και στην Ελλάδα, οι αντάρτες δημιουργούσαν στις περιοχές που ήταν υπό τον έλεγχό τους, σχολεία, νοσοκομεία, εφάρμοζαν νόμους και επέβαλλαν φορολογία.
Το αντάρτικο μπορεί να δημιουργηθεί όταν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για κάτι τέτοιο, όταν δηλαδή η καταπίεση που νιώθει ο λαός είναι σε τέτοιο επίπεδο που να επιθυμεί την απαλλαγή του από αυτήν, ή σύμφωνα με αυτά που υποστηρίζει ο Γκεβάρα από την εμπειρία του στη Κουβανική επανάσταση, «ο ίδιος ο ξεσηκωμός δημιουργεί συνθήκες ωρίμανσης».
Οργάνωση αντάρτικου στρατού
Για ένα αντάρτικο στρατό, ο Γκεβάρα προτείνει μάχιμες μονάδες των εκατό ανδρών, χωρισμένη σε υπομονάδες 30-40 ανδρών, και με τη σειρά τους σε αποσπάσματα των 8-12 ανδρών. Τονίζει ιδιαίτερα ότι οι ηγέτες των μονάδων μπορεί να έχουν κάποιους βαθμούς που όμως δεν έχουν καμμία σημασία: ο ηγέτης μιας μονάδας 40 ανδρών μπορεί να ονομαστεί συνταγματάρχης αλλά και πάλι θα έχει μόνο 40 άνδρες.
Αντιμετώπιση του ανταρτοπόλεμου
thumb|Στον πόλεμο των Μπόερς, ο αγγλικός στρατός έκλεισε τους αμάχους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης για να αποτρέψει τον εφοδιασμό των ανταρτών με επιτυχία. Στη φωτογραφία, γυναικόπαιδα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης (1910). Η καταβολή των ανταρτών είναι χρονοβόρα διαδικασία (η αντιμετώπισή τους διαρκεί πολύ καιρό) και απαιτεί τη δέσμευση πολλών πόρων, (ανθρώπινου δυναμικού, εξοπλισμών, οικονομικών πόρων) και ιδιαίτερης αντι-ανταρτικής τακτικής. Όταν από απλή ενόχληση οι αντάρτες αποτελέσουν σοβαρή απειλή, τότε για την αντιμετώπισή τους απαιτείται ισχυρή θέληση και απόφαση εκ μέρους των κυρίαρχων (κυβερνητικών) δυνάμεων. Επισημαίνεται, ότι το κόστος διατήρησης δυνάμεων ανταρτοπόλεμου είναι πολύ χαμηλότερο από το κόστος διατήρησης ενός συμβατικού/τακτικού στρατού αφού βασίζεται κυρίως σε εθελοντισμό και έντονο ψυχικό πάθος.
Ιστορία
Το ιστορικά παλαιότερο παράδειγμα ανταρτών ήταν οι Καρδούχοι (πρόγονοι των Κούρδων) με τους οποίους συγκρούσθηκαν οι Μύριοι του Ξενοφώντος (Κύρου Ανάβαση - Κάθοδος των Μυρίων). Ως "ανταρτοπόλεμος" χαρακτηρίστηκε και η ισπανική αντίσταση κατά του Μεγάλου Ναπολέοντα, απ΄ όπου και έλαβε τον διεθνή όρο «guerilla», δηλαδή "μικρός πόλεμος". Ένα είδος ανταρτοπόλεμου ήταν αυτός που χρησιμοποίησε ο Ιωσήφ Γκαριμπάλντι στον πόλεμο για την ένωση της Ιταλίας. Οι Μπόερς στη Νότια Αφρική μετά την ήττα των τακτικών δυνάμεών τους αποδείχτηκαν ικανότατοι αντάρτες. Αργότερα ο Νταίηβιντ Λώρενς οργάνωσε τους Άραβες για διεξαγωγή ανταρτοπόλεμου εναντίον των Οθωμανών αλλά και η πρώτη φάση του αγώνα του Κεμάλ Ατατούρκ κατά των ελληνικών στρατευμάτων στη Μικρά Ασία ήταν ανταρτοπόλεμος.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου, δημιουργήθηκαν πολλά σημαντικά αντάρτικα, όπως στη Γιουγκοσλαβία, με τους Παρτιζάνους του Τίτο και του Ντράζα Μιχαήλοβιτς, στην Ελλάδα με τις ομάδες του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και του ΕΔΕΣ, οι Μακί στη Γαλλία. Οι σοβιετικοί επίσης χρησιμοποίησαν αντάρτικες ομάδες που δρούσαν πίσω από τις γραμμές μετώπου των Γερμανών.
Με τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου, δημιουργήθηκε ένα νέο κύμα ανταρτοπόλεμων. Ένας σημαντικός ανταρτοπόλεμος διεξήχθη κατά τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο, όπου συνεπλάκησαν οι κομμουνιστές με τον τακτικό στρατό. Περισσότερα ήταν τα κινήματα κατά της αποικιοκρατίας, στις Φιλιππίνες, την Ινδονησία, τη Βιρμανία. Στην Κίνα, μετά τις αρχικές του αποτυχίες, ο κομμουνιστικός ανταρτικός στρατός κατάφερε να καταλάβει το σύνολο της ηπειρωτικής Κίνας νικώντας τον τακτικό εθνικιστικό στρατό του Τσανκ Κάι Σεκ. Στο Βιετνάμ ο ανταρτοπόλεμος που διεξήγαγαν οι κομμουνιστές και ο στρατός του Βόρειου Βιετνάμ προκάλεσαν μεγάλες απώλειες στις δυνάμεις του Νότιου Βιετνάμ και των ΗΠΑ, και ήταν καθοριστικές για το αποτέλεσμα του πολέμου του Βιετνάμ.
Οι τακτικές του ανταρτοπόλεμου χρησιμοποιήθηκαν επίσης στο Αφγανιστάν και στην Τσετσενία εναντίον των Ρώσων, και στο Ιράκ εναντίον των Αμερικανών.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεμος Κατηγορία:Στρατιωτική τακτική
Ζαν Μονέ
Ο Ζαν Μονέ (Jean Omer Marie Gabriel Monnet, 9 Νοεμβρίου 1888 – 16 Μαρτίου 1979) ήταν Γάλλος οικονομολόγος και διπλωμάτης. Θεωρείται ως ο αρχιτέκτονας της ευρωπαϊκής ενοποίησης και ο πατέρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως ο πρώτος προεδρεύων σε ευρωπαϊκό εκτελεστικό οργανισμό, την. Δεν εκλέχθηκε ποτέ σε δημόσιο αξίωμα, ωστόσο είχε κεντρικό ρόλο στο παρασκήνιο συναλλασσόμενος με τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και τις ΗΠΑ όντας πολύ καλά διασυνδεδεμένος.
Νεαρή ηλικία
Ο Μονέ γεννήθηκε στη γαλλική πόλη του, όπου και η οικογένεια του ασχολούνταν με το εμπόριο κονιάκ. Στην ηλικία των 16 ετών, αποχώρησε από τις εξετάσεις που έδινε για εισαγωγή στο πανεπιστήμιο κατά τη διάρκεια της εξέτασης, και ταξίδεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου και έζησε αρκετά χρόνια στο Λονδίνο με ένα συνεργάτη του πατέρα του. Κατόπιν ασχολήθηκε με την οικογενειακή επιχείρηση και ταξίδεψε ευρέως, στη Σκανδιναβία, Ρωσία, Αίγυπτο, Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Α´ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1914, ο Μονέ σε νεαρή ακόμα ηλικία συνάντησε τον Γάλλο πρωθυπουργό σχετικά με το θέμα αυτό και κατόρθωσε να πείσει τη γαλλική κυβέρνηση να συμμεριστεί τη θέση του επί της αρχής. Ωστόσο, κατά τα πρώτα 2 έτη του πολέμου ο Μονέ δεν σημείωσε σημαντική επιτυχία ως προς τη βελτίωση της οργάνωσης της συμμαχικής οικονομικής συνεργασίας. Δεν ήταν παρά 2 χρόνια αργότερα όταν οργανισμοί όπως το εκτελεστικό συμβούλιο σίτου (τέλη του 1916) και το (τέλη του 1917) τέθηκαν σε ισχύ και συνεισέφεραν στον συνολικό πολεμικό συντονισμό.
Μεσοπόλεμος
Κατά τη διάρκεια της συνόδου ειρήνης του Παρισιού το 1919, ο Μονέ ήταν βοηθός του Γάλλου υπουργού για το εμπόριο και τη βιομηχανία, του, ο οποίος και πρότεινε μια νέα οικονομική τάξη η οποία θα βασίζονταν πάνω στη συνεργασία των Ευρωπαϊκών χωρών. Το σχέδιο αυτό απορρίφθηκε επίσημα από τις συμμαχικές δυνάμεις τον Απρίλιο του 1919.
Λόγω των συνεισφορών του προς την πολεμική προσπάθεια, ο Μονέ στην ηλικία των 31 ετών έγινε Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας της νεοιδρυθείσας Κοινωνίας των Εθνών μετά από συμφωνία του Γάλλου πρωθυπουργού Ζωρζ Κλεμανσώ και του Βρετανού πολιτικού.
Ο Μονέ απογοητεύτηκε σύντομα από το νέο οργανισμό καθώς βρήκε τις συνομιλίες κοπιώδεις και την επίτευξη συμφωνιών οι οποίες απαιτούσαν απόλυτη ομοφωνία δύσκολη, έτσι παραιτήθηκε το 1923 και επέστρεψε στη διαχείριση της οικογενειακής επιχείρησης η οποία αντιμετώπιζε δυσκολίες. Το 1925, ο Μονέ μετανάστευσε στη Νέα Υόρκη ως συνεργάτης με μια αμερικανική τράπεζα (Blair & Co.) η οποία σύντομα μετά συγχωνεύθηκε με την το 1929 σχηματίζοντας την Bancamerica-Blair Corporation η οποία ανήκε στην, μια μεγάλη πολυεθνική με επιρροή στην παγκόσμια αγορά. Την ίδια περίοδο αποτελούσε στόχο του κινήματος που αντιτίθονταν στα οινοπνευματώδη ποτά κατά την περίοδο της λόγω της ενασχόλησης του με το εμπόριο κονιάκ. Επέστρεψε στη διεθνή πολιτική και με την εμπειρία του στη διεθνή οικονομία πλέον αποδείχθηκε πρόσωπο κλειδί για την προσπάθεια οικονομικής ανόρθωσης πολλών χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Βοήθησε στη σταθεροποίηση του πολωνικού ζλότι το 1927 και του ρουμανικού λέου το 1928.
Τον Αύγουστο του 1929, κατά τη διάρκεια μιας δεξίωσης στο Παρίσι, ο 41χρονος Μονέ συνάντησε την 22χρονη Ιταλίδα ζωγράφο η οποία είχε παντρευτεί πρόσφατα έναν υπάλληλο του Μονέ ο οποίος διατηρούσε την αντιπροσωπεία της οικογενειακής επιχείρησης στην Ιταλία. Δύο χρόνια αργότερα απέκτησε ένα παιδί με τον σύζυγο της, όμως το επόμενο έτος η Σίλβια πήρε διαζύγιο (ταξιδεύοντας στη Σοβιετική Ένωση και αποκτώντας τη Σοβιετική υπηκοότητα, δεδομένου ότι στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν προβλεπόταν το διαζύγιο) και το 1934 χώρισε και παντρεύτηκε τον Ζαν Μονέ.
Τον Νοέμβριο του 1932, ο Κινέζος υπουργός οικονομικών προσκάλεσε τον Μονέ να λάβει τη θέση του προεδρεύοντα σε μια μικτή Ευρω-ασιατική μη πολιτική επιτροπή με έδρα την Κίνα, η οποία ως έργο θα είχε την ανάπτυξη της κινεζικής οικονομίας, θέση που ο Μονέ διατήρησε ζώντας στην Κίνα έως το 1936. Κατά την παραμονή του εκεί, ο Μονέ έφερε το κινεζικό κεφάλαιο σε επαφή με τις ξένες εταιρίες κάτι που σύντομα οδήγησε στην επίσημη ίδρυση της Κινεζικής Εταιρείας Οικονομικής Ανάπτυξης (CDFC) καθώς και την επανοργάνωση των κινεζικών σιδηροδρόμων.
Το 1935, όταν ο Μονέ βρισκόταν ακόμα στη Σαγγάη, ο Μονέ διατηρούσε πολλές και σημαντικές επιχειρηματικές συνδέσεις, όπως επιχειρηματικούς συνεργάτες της της Σουηδίας, Μπος της Γερμανίας,  και Μποέλ του Βελγίου, και τους, , και την οικογένεια Ροκφέλερ στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Β´ Παγκόσμιος Πόλεμος
thumb|Η συνάντηση [[Φραγκλίνος Ρούζβελτ|Ρούζβελτ και Τσώρτσιλ το 1941 για τον καθορισμό της Χάρτας του Ατλαντικού]] Τον Δεκέμβριο του 1939, ο Μονέ προσκλήθηκε στο Λονδίνο για να επιβλέψει τις προετοιμασίες της Βρετανικής και Γαλλικής πολεμικής βιομηχανίας. Η επιρροή που άσκησε ενέπνευσε τους Σαρλ ντε Γκωλ και Ουίνστον Τσώρτσιλ να συμφωνήσουν σε μια αγγλο-γαλλική συμμαχία, ως αντίβαρο στον άξονα Βερολίνου και Ρώμης.
Τον Αύγουστο του 1940, στάλθηκε στις ΗΠΑ από τη Βρετανική κυβέρνηση ως μέλος του Βρετανικού Συμβουλίου Εξοπλισμών, για να διαπραγματευτεί την αγορά πολεμικών εφοδίων. Σύντομα μετά την άφιξη του στην Ουάσινγκτον, έγινε ένας από τους συμβούλους του αμερικανού προέδρου Φραγκλίνου Ρούζβελτ. Πεπεισμένος πως η Αμερική θα μπορούσε να υπηρετήσει ως το μεγάλο πολεμοφόδιο της δημοκρατίας, έπεισε τον Ρούζβελτ να ξεκινήσει ένα μεγάλου εύρους πρόγραμμα παραγωγής όπλων, το οποίο ενίσχυσε την οικονομία των ΗΠΑ και παράλληλα παρείχε τους Συμμάχους με στρατιωτικούς πόρους. Το 1941, ο Ρούζβελτ μετά από συμφωνία με τον Τσώρτσιλ, ξεκίνησε το πρόγραμμα Victory, το οποίο αντιπροσώπευε την είσοδο της Αμερικής στην πολεμική προσπάθεια. Μετά τον πόλεμο, ο βρετανός οικονομολόγος Τζων Μέυναρντ Κέυνς, υποστήριξε πως μέσω των ενεργειών και της διπλωματίας του Μονέ ο πόλεμος πιθανώς συντόμευσε κατά ένα έτος.
Το 1943, Ο Μονέ έγινε μέλος της Εθνικής Επιτροπής Απελευθέρωσης της εξόριστης γαλλικής κυβέρνησης του Ντε Γκωλ στο Αλγέρι, με την επωνυμία Commissaire à l'Armement. Κατά τη διάρκεια της συνέλευσης στις 5 Αυγούστου του 1943 ο Μονέ ανακοίνωσε στην επιτροπή:
"'Δεν θα υπάρξει ειρήνη στην Ευρώπη, εάν οι πολιτείες ανασυσταθούν στη βάση της εθνικής κυριαρχίας... Οι χώρες της Ευρώπης είναι πολύ μικρές για να εγγυηθούν στους λαούς τους την αναγκαία ευημερία και κοινωνική ανάπτυξη. Οι Ευρωπαϊκές πολιτείες πρέπει να συνασπιστούν μεταξύ τους σε μια ομοσπονδία...'"
Σχέδιο Μονέ
Μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο η Γαλλία είχε μεγάλη ανάγκη ανασυγκρότησης και εξαρτώταν σε μεγάλο βαθμό στην εισαγωγή κάρβουνου από τα ανθρακωρυχεία της Γερμανίας, στο Ρουρ και το Λουίζενταλ στο Σάαρ. (τα γερμανικά ανθρακωρυχεία στην εκχωρήθηκαν στην Πολωνία από τους συμμάχους το 1945).
Το 1945 ο Μονέ προώθησε το (διαφορετικό από το  το οποίο επίσης προετοίμασε αργότερα ο Μονέ). Αυτό πρότεινε να αποκτηθεί ο έλεγχος των περιοχών που παρήγαγαν άνθρακα στη Γερμανία και να μεταφέρουν την παραγωγή εκτός της Γερμανίας, προς τη Γαλλία. Έτσι η Γερμανική οικονομία θα αποδυναμώνονταν καθώς θα τροφοδοτούσε την ανάπτυξη της Γαλλικής. Το πλάνο αυτό έγινε δεκτό από τον Σαρλ ντε Γκωλ στις αρχές του 1946. Αργότερα το ίδιο έτος, ο Μονέ διαπραγματεύτηκε επιτυχώς τη με τις ΗΠΑ, μέσω της οποίας διαγράφτηκε ένα χρέος 2.8 δισεκατομμυρίων δολαρίων της Γαλλίας από τις ΗΠΑ (κυρίως από δάνεια του Α´ Παγκοσμίου Πολέμου) και επιπρόσθετα η Γαλλία θα μπορούσε πλέον να λάβει ένα χαμηλότοκο δάνειο 650 εκατομμυρίων δολαρίων. Ως αντάλλαγμα, η Γαλλία θα επέτρεπε την προβολή των Αμερικανικών ταινιών στους κινηματογράφους της.
Το 1947 η Γαλλία αφαίρεσε την περιοχή του Σάαρ από τη Γερμανία με Αμερικανική υποστήριξη, και τη μετέτρεψε στο, το οποίο ήταν πολιτικά ανεξάρτητο ωστόσο οικονομικά υπό τον πλήρη γαλλικό έλεγχο. Η περιοχή αυτή επέστρεψε στη γερμανικό κυριαρχία το 1957, αλλά η Γαλλία διατήρησε το δικαίωμα να εκμεταλλεύεται τα ανθρακωρυχεία έως το 1981.thumb|Συνάντηση του Μονέ (αριστερά) με τον Γερμανό καγκελάριο [[Κόνραντ Αντενάουερ το 1953]]Συστήθηκε η η οποία ως οργανισμός καθόριζε την παραγωγή άνθρακα, και επιβλήθηκε στους Γερμανούς ως προϋπόθεση για να τους επιτραπεί η ίδρυση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Η Αρχή, έλεγχε τα επίπεδα παραγωγής, κοστολόγηση και τις αγορές, ευνοώντας έτσι τη Γαλλία η οποία λάμβανε σημαντικές ποσότητες άνθρακα από τη Γερμανία σε χαμηλές τιμές.
Όταν άρχισαν να εντείνονται οι σχέσεις μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας σχετικά με το θέμα της βιομηχανικής παραγωγής άνθρακα και χάλυβα, ο Μονέ και οι συνεργάτες του συνέλαβαν την ιδέα μιας Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Στις 9 Μαΐου του 1950, με τη συμφωνία του Γερμανού καγκελάριου Κόνραντ Αντενάουερ στη Δυτική Γερμανία, ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν προέβη σε μια διακήρυξη της Γαλλικής κυβέρνησης. Η διακήρυξη αυτή που είχε προετοιμαστεί από τον Μονέ για τον Σουμάν, πρότεινε την ενοποίηση των Γαλλικών και Γερμανικών βιομηχανιών γαιάνθρακα και χάλυβα υπό κοινό έλεγχο, τον οποίο θα ασκούσε η, η οποία θα ήταν ανοικτή και για άλλες χώρες. Ο Σουμάν ανακοίνωσε:
"'Μέσω της ενοποίησης της βασικής παραγωγής και της αρχής της νέας Υψηλής Αρχής, της οποίας οι αποφάσεις θα δεσμεύουν τη Γαλλία, Γερμανία και τις άλλες χώρες που θα εισέλθουν, η πρόταση αντιπροσωπεύει το πρώτο συμπαγές βήμα προς μια Ευρωπαϊκή ομοσπονδία, επιτακτική για τη διατήρηση της ειρήνης.'"
Το 1952, ο Ζαν Μονέ έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Υψηλής Αρχής και με το άνοιγμα της κοινής αγοράς άνθρακα το 1953, άρθηκαν και οι τελευταίοι περιορισμοί που είχαν επιβληθεί στη Γερμανία, και ο ρόλος της Διεθνούς Αρχής για το Ρουρ στην περιοχή των ανθρακωρυχείων στη Γερμανία καλύφθηκε πλέον από τη νεοιδρυθείσα Κοινότητα.
Κοινή αγορά
thumb|Οι πρώτες εκλογές του [[Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο|Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 1979]] Το 1955, ο Μονέ ίδρυσε την επιτροπή δράση για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης ώστε να αναπτερώσει τις ελπίδες για Ευρωπαϊκή ενοποίηση μετά την αποτυχία υλοποίησης της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας.
Έφερε τα πολιτικά κόμματα και Ευρωπαϊκές εμπορικές ενώσεις μαζί ώστε να γίνουν μια κινητήρια δύναμη πίσω από τις πρωτοβουλίες οι οποίες έθεσαν τα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως μελλοντικά σχηματίστηκε:
Οι παραπάνω εξελίξεις αντικατοπτρίζουν την πεποίθηση του Μονέ σε μια βαθμιαία προσέγγιση για την υλοποίηση της Ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Ύστερη ζωή
Το 1979, ο Μονέ πέθανε στην ηλικία των 90 ετών στο σπίτι του στο χωριό Ουζαρέ του δημοτικού διαμερίσματος στη βόρεια Γαλλία, όπου έγραφε τα απομνημονεύματα του.
Οίκος Ζαν Μονέ
Ο Οίκος Ζαν Μονέ βρίσκεται στο Ουζαρέ της περιοχής, 80 χιλιόμετρα έξω από το Παρίσι. Πρόκειται για μια παλιά φάρμα την οποία απέκτησε ο Μονέ το 1945 επιστρέφοντας στη Γαλλία. Στο σπίτι αυτό ο Μονέ και οι σύμβουλοι του κατά το τέλος του Απριλίου του 1950 σύνταξαν τη διακήρυξη την οποία ο Ρομπέρ Σουμάν χρησιμοποίησε για να προτείνει τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα στις 9 Μαΐου του 1950, και να θέσει τη βάση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Στο σπίτι αυτό πέθανε ο Μονέ στις 16 Μαρτίου του 1979. Το 1982, παρότι το σπίτι βρισκόταν σε κακή κατάσταση λόγω της έλλειψης συντήρησης, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συμφώνησε στην αγορά της οικίας και τη διαχείριση του από το. Από το 2000, υπάρχει συνεδριακός χώρος με πολυμέσα, και περίπου 250 συνέδρια με θεματολογία την Ευρωπαϊκή ιστορία οργανώνονται εκεί κάθε έτος.
Κριτική
Η, μια σύμβουλος του Γάλλου προέδρου Ζωρζ Πομπιντού και αργότερα και του Ζακ Σιράκ, κατηγόρησε τον Μονέ για την καταστροφή της εθνικής κυριαρχίας των εθνών καθώς και για την ιδέα της ομοσπονδιακής Ευρώπης. Θεωρεί πως ήταν μέρος της Αμερικανικής πολιτικής για επιρροή στην Ευρώπη και τον κατηγόρησε πως ήταν Αμερικανός πράκτορας επί πληρωμή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι διπλωμάτες Κατηγορία:Γάλλοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Ιστορία της Ευρώπης Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Βραβευθέντες με το Βραβείο Καρλομάγνος
Φάλουν Γκονγκ
Το Φάλουν Γκονγκ, ή αλλιώς Φάλουν Ντάφα, είναι αρχαία άσκηση διαλογισμού που δημοσιεύτηκε το 1992 στην Κίνα, και –σύμφωνα με εκτιμήσεις της κινεζικής κυβέρνησης– μέχρι το 1999, 100 εκατομμύρια άνθρωποι το ασκούσαν στην Κίνα. Το Φάλουν Γκονγκ περιλαμβάνει πέντε εύκολες στην εκμάθηση ασκήσεις, που έχουν πολύ καλά αποτελέσματα στην αναζωογόνηση του σώματος. Αυτός ήταν ένας λόγος για τη μεγάλη απήχησή του. Οφέλη στην υγεία έχουν αναφερθεί σε ορισμένες ιατρικές έρευνες, από ερευνητικά ιατρικά κέντρα.
Η δίωξη κατά του Φάλουν Γκονγκ στην Κίνα
Από το 1992 που δημοσιοποιήθηκε μέχρι το 1999 που άρχισε να διώκεται στην Κίνα, το Φάλουν Γκονγκ ήταν ένα αξιοσέβαστο όνομα και είχε βραβευτεί και υποστηριχτεί επίσημα από την κινεζική κυβέρνηση ως μια εξέχουσα σχολή τσιγκόνγκ. (Τσιγκόνγκ είναι ο κινέζικος όρος για τις ασκήσεις διαλογισμού). Για 7 ολόκληρα χρόνια, το Φάλουν Γκονγκ είχε γίνει εξαιρετικά δημοφιλές στην Κίνα, και όλοι ήξεραν για αυτό. Τα πάρκα κάθε πρωί ήταν γεμάτα με ανθρώπους που έκαναν τις ασκήσεις του Φάλουν Γκονγκ πριν πάνε στη δουλειά τους. Σε περισσότερες από 70 χώρες ανά τον κόσμο ασκείται μέχρι σήμερα, και φυσικά χωρίς να διώκεται.
Ο συνδυασμός Τζιανγκ Τζεμίν και ιδεολογίας του ΚΚΚ
Ένας πιθανός λόγος για αυτήν την δίωξη είναι η προδιάθεση του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας (ΚΚΚ), το οποίο φοβάται οποιαδήποτε ομάδα πέραν του ελέγχου του, ειδικά μια ομάδα με διαφορετική ιδεολογία.
Αντίθετα, στην Ταϊβάν, όπου ο κινεζικός πολιτισμός έχει διατηρηθεί σε αξιόλογο βαθμό, και το Φάλουν Γκονγκ χαίρει εκτίμησης τόσο επίσημα όσο και ανεπίσημα από τον κόσμο. Ο ηγέτης του καθεστώτος της Κίνας το 1999, Τζιανγκ Τζεμίν, έπαιξε επίσης καθοριστικό ρόλο, καθώς αυτός διέταξε να εξαπολυθεί η δίωξη.
Στη σύγχρονη Κίνα ιδίως μετά την «πολιτιστική επανάσταση» του 1960 όπου καταστράφηκε ο παραδοσιακός πολιτισμός ώστε το ΚΚΚ να μπορέσει να κυριαρχήσει ιδεολογικά, μόνο κάποια επιφανειακά πράγματα του κινέζικου πολιτισμού έχουν απομείνει σε παρελάσεις ή θεατρικές παραστάσεις, αλλά οι αλήθειες του εμβριθούς κινέζικου πολιτισμού λογοκρίνονται ή διώκονται, καθώς το ΚΚΚ θέλησε να επιβάλει τον αθεϊσμό και τον υλισμό, δια της βίας
Βάρβαρη σωματική και οικονομική δίωξη
Μαζί με τη συκοφαντία, μέρη της δίωξης συνιστούν η φυλάκιση χωρίς δίκη και τα απάνθρωπα βασανιστήρια σε στρατόπεδα εργασίας και φυλακές, καθώς και η οικονομική δίωξη, όπου ασκούμενοι του Φάλουν Γκονγκ έχαναν τη δουλειά τους ή το μεγαλύτερο μέρος του μισθού τους, καθώς ένα πολύ μεγάλο ποσοστό εργαζομένων στην Κίνα, εργάζονται σε κρατικές επιχειρήσεις και άλλες κρατικές εργασιακές μονάδες, ή εργασιακές μονάδες όπως εργοστάσια που έχουν άμεση κομματική επιτήρηση. Η ιστοσελίδα en.minghui.org, η οποία αναφέρει για τη δίωξη στην Κίνα με ειδήσεις από πρώτο χέρι, από επιζώντες κέντρων κράτησης και φυλακών, αναφέρει φριχτά βασανιστήρια, όπως στέρηση ύπνου για πολλές μέρες, δέσιμο σε σιδερένιο κρεβάτι για εβδομάδες, στέρηση χρήσης τουαλέτας, ηλεκτροσόκ σε ευαίσθητα σημεία σε βαθμό καψίματος, σεξουαλική κακοποίηση, ξερίζωμα νυχιών, κρέμασμα με τα χέρια πίσω από την πλάτη για μέρες και πολλά άλλα. Η ιστοσελίδα minghui.org αναφέρει 3906 επιβεβαιωμένους θανάτους λόγω βασανιστηρίων κατά τη δίωξη.
Λόγω της δυσκολίας τεκμηρίωσης αναφορών θανάτων που προκλήθηκαν από βασανιστήρια στην Κίνα, εκτιμήσεις του αριθμού ασκουμένων του Φάλουν Γκονγκ που δολοφονήθηκαν από τη δίωξη διαφέρουν σημαντικά. Το 2009, η εφημερίδα New York Times ανέφερε ότι σύμφωνα με ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η δίωξη κόστισε «τουλάχιστον 2000 ζωές». Η Διεθνής Αμνηστία ανέφερε ότι τουλάχιστον 100 ασκούμενοι του Φάλουν Γκονγκ πέθαναν το έτος 2008, όντας υπό κράτηση ή λίγο μετά την απελευθέρωσή τους. Ο δημοσιογράφος διερευνητικού ρεπορτάζ Ethan Gutmann υποστηρίζει ότι 65.000 ασκούμενοι του Φάλουν Γκονγκ θανατώθηκαν για τα όργανά τους το διάστημα 2000-2008, βάσει εκτεταμένων συνεντεύξεων. Οι ερευνητές David Kilgour και David Matas ανέφεραν: «Η πηγή 41.500 μεταμοσχεύσεων για την εξαετή περίοδο 2000-2005 δεν μπορεί να εξηγηθεί».
Οι κινεζικές αρχές δεν δημοσιεύουν στατιστικά σχετικά με τους θανάτους ασκουμένων του Φάλουν Γκονγκ κατά την δίωξη. Σε μεμονωμένες περιπτώσεις, οι αρχές έχουν αρνηθεί ότι οι θάνατοι υπό κράτηση οφείλονταν σε βασανιστήρια.
Σύντομο βίντεο επιζώντα της δίωξης.
Αφαίρεση οργάνων
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το 2013, με ψήφισμά του, καταδικάζει αυτήν την πρακτική αφαίρεσης οργάνων από ανθρώπους που κάνουν Φάλουν Γκονγκ και από οποιονδήποτε άλλον στην Κίνα, και καλεί για τον άμεσο σταματημό της και την άμεση απελευθέρωση των ανθρώπων που κάνουν Φάλουν Γκονγκ στην Κίνα και είναι φυλακισμένοι για αυτόν τον λόγο.
Επιπτώσεις
Η ηγεσία στην Κίνα έχει αλλάξει το 2003, και ο πρωθυπουργός της Κίνας από το 2003 έως το 2013, Γουέν Τζιαμπάο, σύμφωνα με πηγές από το Πεκίνο, έχει πολλές φορές διατυπώσει σε πολιτικά συνέδρια, ότι το όνομα του Φάλουν Γκονγκ θα πρέπει να αποκατασταθεί και τα θύματα της δίωξης να αποζημιωθούν. Η ηγεσία άλλαξε ξανά το 2013, και ο σημερινός πρόεδρος του ΚΚΚ, Σι Τζινπίνγκ, επίσης ανήκει στην αντίπαλη πολιτική φατρία από αυτήν που συντηρεί τη δίωξη. Ο Σι Τζινπίνγκ έχει χαιρετήσει ασκούμενους του Φάλουν Γκονγκ που είχαν πανό που καλούσαν για την εκδίκαση του Τζιανγκ Τζεμίν, δηλαδή για τον σταματημό της δίωξης. Όμως η πολιτική φατρία εντός του ΚΚΚ που άρχισε και συντηρεί τη δίωξη, γνωρίζει ότι αν η δίωξη σταματήσει θα αποδοθούν κατηγορίες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας227.506.364 Κινέζοι έχουν παραιτηθεί από μέλη του ΚΚΚ και των συγγενικών του οργανώσεων.
Δικτυακός τόπος ενημέρωσης
Ο επίσημος δικτυακός τόπος με νέα για την κατάσταση της δίωξης στην Κίνα, και πολλές άλλες πληροφορίες: http://www.faluninfo.net/
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκεία στην Κίνα Κατηγορία:Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Κατηγορία:Νέα θρησκευτικά κινήματα Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα
Ζούμπιν Πότοκ
Το Ζούμπιν Πότοκ (σερβικά: Зубин Поток) είναι πόλη και δήμος στο Διαμέρισμα της Μιτρόβιτσας της Αυτόνομης Επαρχίας του Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων. Το 2015 είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 15.200 κατοίκους. Καλύπτει έκταση 335 τετραγωνικών χιλιομέτρων και αποτελείται από την ίδια την πόλη και 63 χωριά.
Το Ζούμπιν Πότοκ αποτελεί μέρος του Βόρειου Κοσσυφοπεδίου, μιας περιοχής με εθνοτική Σερβική πλειοψηφία που λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό αυτόνομα από το υπόλοιπο Κοσσυφοπέδιο της εθνοτικής αλβανικής πλειοψηφίας. Μετά τη Συμφωνία των Βρυξελλών του 2013, ο δήμος έγινε μέρος της Κοινότητας Σερβικών Δήμων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας Κατηγορία:Κοσσυφοπέδιο Κατηγορία:Βόρειο Κοσσυφοπέδιο
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2000-2001
Το πρωτάθλημα Α1 Εθνικής χάντμπολ γυναικών της περιόδου 2000–01, ήταν το 8ο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 20ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του γυναικείου χάντμπολ. Στο πρωτάθλημα μετείχαν δώδεκα ομάδες, οι οποίες αγωνίστηκαν σε δύο γύρους, ενώ δεν υπήρξε διαδικασία πλέι οφ. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε για 7η συνεχόμενη φορά η Αναγέννηση Άρτας επικρατώντας σε όλους τους αγώνες της. Στην Α2 υποβιβάστηκαν τέσσερις ομάδες λόγω της μείωσης των ομάδων της Α1 από 12 σε 10 από την επόμενη περίοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2000 2001 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2000 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2001
928 Χίλντρουν
Η Χίλντρουν (Hildrun) είναι ένας πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,847. Ανακαλύφθηκε το 1920 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Χίλντρουν εκτιμάται σε 66,48 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,036. Η Χίλντρουν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 8 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χιλντρουν
Γόργασος (ζωγράφος)
Ο Γόργασος ήταν διάσημος αρχαίος Έλληνας ζωγράφος ο οποίος, μαζί με τον επίσης διάσημο Δαμόφιλο, ανέλαβε να κοσμήσει τον ναό της θεάς Ceres (ταυτιζόμενης με την ελληνική Δήμητρα) στον Αβεντίνο λόφο της Ρώμης, και ο οποίος αντίκρυζε το Μέγα Ιππόδρομο. Η ακριβής χρονολόγηση της εργασίας των Ελλήνων καλλιτεχνών στο ναό δεν είναι δυνατή. Μπορεί να είναι αρκετά μεταγενέστερη της κατασκευής του (496 π.Χ.), αν ο προαναφερθείς Δαμόφιλος ταυτίζεται με τον ομώνυμο Δαμόφιλο από την Ιμέρα της Σικελίας, δάσκαλο του διάσημου γλύπτη Ζεύξι, ο οποίος άκμασε 40 χρόνια αργότερα.
Ο Γόργασος υπήρξε ο εισηγητής της ελληνικής τέχνης στην αρχαία Ιταλία στην οποία, μέχρι των χρόνων του, φαίνεται να δέσποζε η ετρουσκική τέχνη, όπως αναφέρει ο Πλίνιος. Η τεχνική του Γόργασου ήταν πλαστική και ξηρογραφία ή ζωγραφική επί πήλινων ανάγλυφων πλακών.
Το 31 π.Χ., όταν καταστράφηκε ο ναός από πυρκαγιά, οι πλάκες αυτές του Γόργασου διασώθηκαν και αργότερα, όταν ο ναός ανακαινίσθηκε επί αυτοκράτορα Αυγούστου, επανατοποθετήθηκαν στη θέση που ήταν πρότερα, προστατευόμενες μέσα σε πλαίσια (κορνίζες).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ρωμαϊκή τέχνη
Βανκούβερ (αποσαφήνιση)
Το Βανκούβερ μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Μιλούτιν Γκαρασάνιν (πολιτικός)
Ο Μιλούτιν Γκαρασάνιν (σέρβικα: Милутин Гарашанин) (Βελιγράδι, 22 Φεβρουαρίου 1843 - Παρίσι, 5 Μαρτίου 1898) ήταν Σέρβος πολιτικός, στρατιωτικός, συγγραφέας, εκδότης και ακαδημαϊκός.
Ήταν γιος του Ίλιγια Γκαρασάνιν και της Σοφία Ντάνικα. Αποφοίτησε από τη στρατιωτική σχολή, πυροβολικού, της Μετς στη Γαλλία και έπειτα ασχολήθηκε στο αγρόκτημα της οικογένειας. Πήρε μέρος στον Σερβο-τουρκικό πόλεμο το 1876 στο πυροβολικό και απολύθηκε μετά το τέλος του με τον βαθμό του συνταγματάρχη.
Από το 1881 - 1883 ήταν υπουργός Εσωτερικών. Τον Ιανουάριο του 1881 ίδρυσε μαζί με άλλους το Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα και έγινε Πρόεδρός του.
Συνεργάτης του περιοδικού "Видело" και ιδρυτής του περιοδικού "Погледτο" το 1883-84. Το 1884 έφυγε από το διπλωματικό σώμα αφήνοντας τη διπλωματική υπηρεσία της Βιέννης. Την 1η Μαρτίου 1884 έγινε πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών έως τις 23 Μαρτίου 1886. Υπουργός εσωτερικών από τις 25 Ιουνίου 1887.
Από το 1889 ήταν ο συντάκτης του περιοδικού "Видело" έως το 1894. Μετέβη στο Παρίσι όπου έμεινε για έναν χρόνο, μέχρι το 1895. Επιστρέφοντας στη Σερβία έγινε πρόεδρος της εθνοσυνέλευσης του Βασιλείου της Σερβίας. Επέστρεψε στο Παρίσι όπου πέθανε στις 5 Μαρτίου του 1898.
Ο Γκαρασάνιν ήταν ιδιαίτερα σεβαστός ως συγγραφέας και ομιλητής, ο καλύτερος ρήτορας στην τότε πολιτική σκηνή. Το 1893 έγινε μέλος της Σερβικής Βασιλικής Ακαδημίας.
Στο πρώτο τηλεφώνημα που έγινε στη Σερβία στη διαδρομή Βελιγράδι - Νις το 1886 ήταν στην άκρη της γραμμής στο Βελιγράδι και από την άλλη πλευρά της γραμμής, στο Νις, ήταν οβασιλιάς Μίλαν. Λόγω της κακής ακουστικότητας και κακής ποιότητας της τηλεφωνικής γραμμής ο βασιλιάς επαναλαμβάνεται αρκετές φορές, "Μιλούτιν μίλα πιο δυνατά." Τέλος ο Γκαρασάνιν απάντησε: «Μεγαλειότατε, μιλάω τόσο πολύ, που όταν ανέβητε το πύργο του καθεδρικού ναού θα πρέπει χωρίς αμφιβολία να έχω ακουστεί στο Νις και χωρίς ένα τηλέφωνο "
Συγγραφέας, έγραψε πολλά λογοτεχνικά έργα, εκ των οποίων το πιο σημαντικό το "Dokolice" γραμμένο το 1892.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Μέλη της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών Κατηγορία:Σέρβοι εκδότες Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Σέρβοι λογοτέχνες
Πλατανισσός
Η Πλατανισσός είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Γόργασος
Με το όνομα Γόργασος μπορεί να αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Μπαλαλάν
Το Μπαλαλάν είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Πλατανισσός. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Χόρια Κρεάνγκα
Ο Χόρια Κρεάνγκα (Horia Creangă) (20 Ιουλίου 1892 - 1 Σεπτεμβρίου 1943) ήταν Ρουμάνος αρχιτέκτονας του μοντέρνου κινήματος.
Βιογραφία
Ο Κρεάνγκα γεννήθηκε στο Βουκουρέστι το 1892. Το 1916 ξεκίνησε τις σπουδές του στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Βουκουρεστίου. Μετά το τέλος του 1ου παγκόσμιου πολέμου συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι στην Ecole des Beaux Arts. Αφού αποφοίτησε εργάστηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο της εταιρείας Nord Railway Company. Τελικά επέστρεψε στη Ρουμανία τον χειμώνα του 1926 μαζί με την γυναίκα του Lucia Pumbraneanu, γεμάτος ιδέες και έμπνευση από το ευρωπαϊκό avant-garde ρεύμα. Λίγο καιρό μετά την επιστροφή του στο Βουκουρέστι, ξεκίνησε να δημιουργεί μια προσωπική αρχιτεκτονική σαφώς επηρεασμένη από το Μοντέρνο κίνημα αλλά κατευθυνόμενη και από τις δικές του ιδέες και φιλοδοξίες. Η καριέρα του Κρεάνγκα κράτησε μόλις για 17 χρόνια αφού διακόπηκε από τον πρόωρο θάνατό του το 1943.
Στοιχεία Αρχιτεκτονικής
Ο Κρεάνγκα προσπάθησε να δείξει τόσο στην πράξη όσο και στην θεωρία πώς οι αρχές της παραδοσιακής ρουμανικής αρχιτεκτονικής συναντούν την μοντέρνα αρχιτεκτονική. Αυτό προσπάθησε να το εκφράσει μέσω στοιχείων όπως η βεράντα και μέσω μεγάλων ανοιγμάτων. Ο Κρεάνγκα επέμεινε στην συνοχή μεταξύ του μοντερνισμού, με τα στοιχεία μορφολογικής απλότητας, και της τοπικής ρουμανικής αρχιτεκτονικής.
Το έργο που επιδείκνυε ο Κρεάνγκα εξελίχθηκε με τα χρόνια. Μέχρι τα μέσα του '30 η αρχιτεκτονική του φανέρωνε την αναζήτηση μιας στιλιστικής ταυτότητας μέσω της δημιουργίας μιας αλληλουχίας κατοικιών και πολυώροφων κτιρίων διαμερισμάτων. Κατά το δεύτερο μισό του '30 η αρχιτεκτονική του χαρακτηρίστηκε από μια αποφασιστική δυναμική απλότητα και παρέμεινε πάντα στις αυστηρές και καθαρές μορφές.
ARO Building, Magheru Boulevard, Βουκουρέστι, 1929-1931
Η δουλειά του Κρεάνγκα απογειώθηκε όταν κέρδισε το διαγωνισμό για το ARO Building, ένα κτίριο στην συμβολή των λεωφόρων Gheorghe Magheru και Sturza Street, σημείο αναφοράς στην ρουμανική αρχιτεκτονική του Μεσοπολέμου. To ARO Building περιλαμβάνει 73 διαμερίσματα εμπορικών χρήσεων στους ορόφους και ένα κινηματογράφο-θέατρο στο ισόγειο. Ο ουρανοξύστης αρθρώνει τους δύο οριζόντιους όγκους του κτιρίου. Η στοά στο ισόγειο παράλληλα στο μέτωπο της λεωφόρου αντιπροσώπευσε ένα νέο στοιχείο στην αρχιτεκτονική μορφή και στο αστικό τοπίο καθώς εκτός από την προστασία των πεζών έδινε έμφαση στην οριζόντια δυναμική του δρόμου.
Elisabeta Cantacuzino villa, Βουκουρέστι, 1934
Η ιδιομορφία αυτού του κτιρίου ξεκινά από το έντονα επίμηκες σχήμα του οικοπέδου το οποίο τελικά οδήγησε σε μια σύνθεση αποτελούμενη από δύο ανόμοια ορθογώνια παραλληλόγραμμα με σειρές από γραμμικά οριζόντια ανοίγματα. Η είσοδος και η έξοδος τοποθετούνται αντιδιαμετρικά στις δύο μικρές πλευρές του ενός όγκου υπογραμμίζοντας ακόμη περισσότερο το επίμηκες σχήμα όλης της σύνθεσης. Οι λειτουργίες του σπιτιού είναι μοιρασμένες στους δυο όγκους έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθεί η επίδραση του βορινού προσανατολισμού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ρουμάνοι
Αντώνιος Ψαρός
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μύκονο, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια και την εφηβεία. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, κατατάχθηκε εθελοντικά στο στόλο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το 1770 διακρίθηκε κατά την κατάληψη του Μυστρά. Διοικητής του πολεμικού "Ελλάδα", το 1771 κατέπλευσε στο Αιγαίο, και το επόμενο έτος ήταν στον στόλο του στρατηγού Ρίζου στα ανοικτά των ακτών της Συρίας, και έλαβε μέρος στο βομβαρδισμό της Βηρυτού Ανέλαβε τη διοίκηση της φρεγάτας "Μη μ 'αγγίζεις» στη Νάουσα Πάρου.
Προάγεται 31 Δεκέμβρη 1772 στον βαθμό του πλωτάρχη. Το Φλεβάρη του 1773 τού χορηγήθηκε το παράσημο του Αγίου Γεωργίου 4ου βαθμού (№ 118 στον κατάλογο των κατόχων του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου). Ο Ψαρός παραιτήθηκε στις 31 του Μάρτη του 1777. Το 1780, είχε επιστρέψει στην υπηρεσία και το 1783 ανέλαβε τη θέση του επιτετραμμένου στο νησί της Μάλτας "επί του Τάγματος της Μάλτας ", αφού έλαβε τον βαθμό του πλοιάρχου.
Τον Σεπτέμβρη του 1787 ο Ψαρός προήχθη στον βαθμό του ταξίαρχου. Τον Νοέμβριο του 1787 ήταν επιφορτισμένος για τον εφοδιασμό στην Ιταλία και Σικελία του ρωσικού στόλου στη Μεσόγειο Θάλασσα, λόγο έναρξης του δεύτερου Τουρκικού Πολέμου, στον οποίο συμμετείχε το 1788. Τον Απρίλιο του 1789 προήχθη στον βαθμό του στρατηγού και το 1790 διοικούσε τις ρωσικές ναυτικές δυνάμεις στη Μεσόγειο Θάλασσα και στο Αρχιπέλαγος, αλλά το Δεκέμβριο η διοίκηση αφαιρέθηκε μετά από εντολή του Ποτέμκιν, ο οποίος έκρινε ότι δεν ήταν κατάλληλος γιά τη θέση αυτή. Ό Ψαρός επιστρέφει στο Υπουργείο Εξωτερικών στη θέση του επιτετραμμένου στο Τάγμα της Μάλτας. Μετά τη υπογραφή σύμβασης Ρωσίας -Τάγματος της Μάλτας στις 15 Ιανουαρίου του 1797, ο αυτοκράτορας Παύλος Α΄ της Ρωσίας χορήγησε στον Ψαρό τον Σύμβουλος της Επικρατείας. Στη Μάλτα ο Ψαρός παρέμεινε μέχρι τη γαλλική κατοχή του νησιού τον Ιούλιο του 1797. Πέθανε το 1822.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι διπλωμάτες Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
929 Αλγούνδη
Η Αλγούνδη (Algunde) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,1. Ανακαλύφθηκε το 1920 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Η Αλγούνδη ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος της Αλγούνδης είναι S (λιθώδης). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλγουνδη
Κρίσνα
thumb|200 px|right|Ο Κρίσνα Κρίσνα ονομάζεται σημαντικότατη ινδουιστική θεότητα. Κατά την ινδουιστική παράδοση, ο Κρίσνα ήταν η όγδοη θεία μετενσάρκωση (αβατάρα) του θεού Βισνού. Ο Κρίσνα συνήθως απεικονίζεται με τη μορφή παιδιού που παίζει φλάουτο ή ως νεαρός πρίγκηπας από σκηνές του Μπαγκαβάτ Γκίτα. Ο Κρίσνα γεννήθηκε, με βάση αστρολογικούς υπολογισμούς, στις 18 Ιουλίου του 3228 π.Κ.Χ.
Ο Κρίσνα έγινε ευρύτατα γνωστός και εκτός των Ινδουιστών μετά το 1966, όταν το κίνημα των οπαδών του επεκτάθηκε στο Δυτικό Κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδουισμός Κατηγορία:Θεότητες της τύχης Κατηγορία:Θεότητες του εμπορίου Κατηγορία:Θεότητες της σοφίας Κατηγορία:Θεότητες της καταστροφής
Ερρίκος Α΄ της Βαυαρίας
Ο Ερρίκος Α΄ της Βαυαρίας (περί το 920 - 1 Νοεμβρίου 955) ήταν δούκας της Βαυαρίας και προσωρινά Δούκας της Λωρραίνης (940 - 941). Ο Ερρίκος Α΄ ήταν δεύτερος γιος του Γερμανού βασιλιά Ερρίκου του κυνηγού και της συζύγου του, Ματθίλδης, κόρης του Ντήτριχ κόμη του Ρίνγκελχαϊμ. Νυμφεύτηκε την Ιουδήθ της Βαυαρίας και μαζί της έκανε τρία παιδιά: τον Ερρίκο Β΄ που γεννήθηκε το 951, την Γκερμπέργκα του Γκάντερσχαϊμ που γεννήθηκε το 956 και τη Χεντβίγκα που γεννήθηκε το 994.
Βιογραφία
Δεν μπόρεσε να εδραιώσει την εξουσία του στη Λωρραίνη, με αποτέλεσμα να καθαιρεθεί (940) τοποθετήθηκε προσωρινά δούκας στη Λωρραίνη ο Όθων του Βερντέν. Ο Ερρίκος συνωμότησε να δολοφονήσει τον Όθωνα (941), αλλά αποκαλύφθηκε η συνωμοσία και φυλακίστηκε. Απελευθερώθηκε τα Χριστούγεννα του ίδιου έτους ύστερα από δήλωση μετάνοιας. Απέκτησε (948) το δουκάτο της Βαυαρίας με τον γάμο του με την ευγενή Ιουδήθ. Κατάφερε να υπερασπιστεί και στη συνέχεια να επεκτείνει το δουκάτο με τους πολέμους του με την Ουγγαρία.
Σαν προξενητής έφερε για τον αδελφό του τη βασίλισσα Αδελαΐδα της Ιταλίας στην Παβία (951). Το 953/954 κατέστειλε μια εξέγερση του δούκα Λιούντολφ της Σουηβίας και του Κορράδου της Λωρραίνης,
Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Ερρίκος Β΄, δούκας της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γιούντιτ/Ιουδήθ των Λουιτπολδιδών, κόρη του Αρνούλφου δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Νίκολας Μπερνς
Ο Nίκολας Μπερνς (γενν. 28 Ιανουαρίου 1956) είναι Αμερικανός διπλωμάτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και μεγάλωσε στην Βοστόνη. Σπούδασε ιστορία στο Boston College και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στις διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς. Το 1983 εντάχθηκε στο δυναμικό του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών αναλαμβάνοντας επιτελικές θέσεις στη Μαυριτανία, στην Αίγυπτο, στο Ισραήλ και σε άλλες χώρες. Την περίοδο 1990 - 1995 διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας με κύρια ευθύνη τις χώρες που δημιουργήθηκαν μετά την διάσπαση της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1995, ανέλαβε εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1997, οπότε και διορίστηκε πρέσβης στην Ελλάδα.
Την περίοδο 2001 - 2005 υπηρέτησε ως μόνιμος αντιπρόσωπος της χώρας του στο ΝΑΤΟ, ενώ το 2005, ανέλαβε Υφυπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών παραμένοντας στη θέση του μέχρι και το 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα
Ρόγκο ρόγκο
Το ρόγκο ρόγκο (Αγγλ:rongorongo), ή και κο χάου ρόγκο ρόγκο (ko hau rongorongo), είναι ένα σύστημα γραφής που ανακαλύφθηκε στο Νησί του Πάσχα. Πρόκειται για μία γραφή βουστροφηδόν που για την ώρα εξακολουθεί να μην έχει καταστεί δυνατόν να αποκρυπτογραφηθεί.
Το νησί του Πάσχα είναι το μοναδικό στην περιοχή του Νοτίου Ειρηνικού στο οποίο έχουν βρεθεί τέτοιου είδους επιγραφές. Το ρόγκο ρόγκο δεν είναι ιερογλυφικό σύστημα γραφής, σε αντίθεση με ό,τι μπορεί να φανεί. Δεν πρόκειται για απεικόνιση γλωσσικού περιεχομένου, αλλά καταγραφή διαφόρων ειδών πληροφοριών (όπως ποσότητες αποθεμάτων ή αστρονομικές παρατηρήσεις ή ονόματα και γενεαλογίες). Αυτή η γραφή έμεινε για πολλές δεκαετίες μη αποκρυπτογραφημένη, και μόνο χάρη στις μελέτες του Γερμανού Thomas Barthel και στην ανακάλυψη ενός δισκίου που περιείχε ένα σεληνιακό ημερολόγιο, το λεγόμενο δισκίο Μαμάρι, μερικά σύμβολα αυτού του συστήματος γραφής έχουν εν μέρει αποκρυπτογραφηθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συστήματα γραφής Κατηγορία:Ωκεανία
Κόσμος 634
Ο Κόσμος 634 ήταν σοβιετικός τεχνητός δορυφόρος ο οποίος εκτοξεύτηκε το 1974 στα πλαίσια του προγράμματος Ντνιεπροπετρόφσκ Σπούτνικ. Ήταν μάζας 400 kg και κατασκευάστηκε από το Σχεδιαστικό Γραφείο Yuzhnoye για χρήση σαν στόχος για τη διαμέτρηση (αγγλ. calibration) ραντάρ αντιβαλλιστικών συστημάτων.
Αποστολή
Εκτοξεύτηκε στις 5 Μαρτίου 1974 (16:05 UTC) από το κοσμοδρόμιο του Πλεσέτσκ με πύραυλο Κόσμος-2Ι. Όταν τέθηκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά έλαβε αριθμό στο σύστημα ονοματοδοσίας "Κόσμος" καθώς και τον διεθνή προσδιοριστή 1974-012A. Επίσης έλαβε τον αριθμό 07211 στον Κατάλογο Δορυφόρων της NORAD.