cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρειδερίκη της Βάδης
Βιογραφία
Η Φρειδερίκη Δωροθέα Βιλελμίνη γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου 1781 στην Καρλσρούη και ήταν το τέταρτο παιδί και κόρη του Κάρολου Λουδοβίκου, Διάδοχου Πρίγκιπα της Βάδης, και της Αμαλίας, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ.
Προφανώς ο γάμος τους ήταν ευτυχισμένος και ο μονάρχης, σε αντίθεση με τον πατέρα του, φάνηκε να ενδιαφέρεται πολύ για την έγγαμη ζωή του. Μαζί πραγματοποίησαν μακρινό ταξίδι στο εξωτερικό μεταξύ 1803 και 1805.
Το 1809 η Σουηδία έχασε τη Φινλανδία μετά την ήττα του Φινλανδικού Πολέμου, επηρεάζοντας σοβαρά τη δημοτικότητα του βασιλιά.
Ο Γουσταύος Αδόλφος συνελήφθη μαζί με την οικογένειά του στις 13 Μαρτίου 1809. Αφού κρατήθηκαν στο Βασιλικό Παλάτι της Στοκχόλμης, ο βασιλιάς καταδικάστηκε στις 13 Μαΐου 1809 και η οικογένειά του εξορίστηκε.
Πέθανε στις 25 Σεπτεμβρίου 1826 στη Λωζάνη από καρδιακή νόσο σε ηλικία 45 ετών. Θάφτηκε στο Πφόρτσχαϊμ της Βάδης-Βυρτεμβέργης.
Οικογένεια
Η Φρειδερίκη το 1797 παντρεύτηκε τον Γουσταύο Δ΄ Αδόλφο της Σουηδίας και μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Μπάντεν
Κριστιάν Κίβου
Ο Κριστιάν Εουτζέν Κίβου (ρουμανικά: Cristian Eugen Chivu) (γενν. 26 Οκτωβρίου 1980) είναι Ρουμάνος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Είναι ο τωρινός προπονητής της ομάδας Κ19 ετών της Ίντερ.
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με τον σύλλογο της πόλης του, ΚΣΜ Ρέσιτσα, πριν μετακομίσει στην ΦΚ Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα το 1998, αφήνοντας τη Ρουμανία για να ενταχθεί στον ολλανδικό ΑΦΚ Άγιαξ μια σεζόν αργότερα. Οι εμφανίσεις του ως αρχηγός του Άγιαξ τον έκαναν να πάρει μεταγραφή αξίας 18 εκατομμυρίων ευρώ στην ΑΣ Ρόμα το 2003. Ο Κίβου κέρδισε το Κύπελλο Ιταλίας στην τελευταία του σεζόν στη Ρόμα, πριν πάρει μεταγραφή στην Ίντερ, όπου πέρασε το υπόλοιπο της καριέρας του, πριν αποσυρθεί το 2014. Μετά την ανάρρωσή του από ένα κάταγμα κρανίου, ο Κίβου φορούσε ένα χαρακτηριστικό προστατευτικό κάλυμμα κεφαλής, παρόμοιο με του Πετρ Τσεχ, από το 2010 και μετά. Οι διακρίσεις του στην Ίντερ περιελάμβαναν ένα τρεμπλ το 2010, με την κατάκτηση της Σέριε Α, του εγχώριου κυπέλλου και του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ.
Ο Κίβου είχε 75 συμμετοχές με την Εθνική Ρουμανίας μεταξύ 1999 και 2010 και ήταν μέλος της ομάδας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000 και του 2008. Μετά τη αποχώρηση του, έγινε ειδικός ποδοσφαίρου για τους ιταλικούς τηλεοπτικούς σταθμούς Sky Sport και Fox Sports. Είναι επίσης τεχνικός παρατηρητής της UEFA.
Πρώτα χρόνια
Η πρώτη επαγγελματική ομάδα του Κίβου ήταν η ΚΣΜ Ρέσιτσα. Αφού μετακόμισε στην ΦΚ Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα, η φήμη του άρχισε να ανεβαίνει και οι εμφανίσεις του προκάλεσαν το ενδιαφέρον από μερικούς μεγαλύτερους συλλόγους εκτός της Ρουμανίας. Ο Άγιαξ εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα με τον Κίβου και τον υπέγραψε το 1999.
Άγιαξ
Στον Άγιαξ, ο Κίβου ανέπτυξε τη φήμη του αξιόπιστου αμυντικού και του ειδικού στα ελεύθερα χτυπήματα. Ο τότε προπονητής του, Ρόναλτ Κούμαν, τον όρισε αρχηγό του συλλόγου. Με τον Κίβου ως αρχηγό, ο Άγιαξ κυριάρχησε στην ολλανδική Έρεντιβιζι με μια συναρπαστική νεανική ομάδα. Στο πλευρό του Κίβου έπαιζαν μελλοντικά αστέρια όπως οι Ράφαελ Φαν ντερ Φάαρτ, Γουέσλεϊ Σνάιντερ, Τζον Χέιτινγκα, Ζλάταν Ιμπραχίμοβιτς και Μάξουελ. Ο Κίβου έπαιξε καθοριστικό ρόλο για τον Άγιαξ στην πορεία του στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ τη σεζόν 2002–03, όταν έφτασε μέσα πολύ κοντά στην πρόκριση στους ημιτελικούς. Εκείνη τη σεζόν, ο Κίβου ήταν σε ένα κουιντέτο παικτών του Άγιαξ – ο ίδιος, ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, ο Μάξουελ, ο Γουέσλεϊ Σνάιντερ και ο Άντι φαν ντερ Μέιντε – που όλοι συνέχισαν αργότερα στην Ίντερ.
Ρόμα
Το 2003, η Ρόμα εξέφρασε το ενδιαφέρον της για την υπογραφή του Κίβου. Εκείνη την εποχή, η Ρόμα είχαν ένα τεράστιο χρέος και τέθηκαν ερωτήματα σχετικά με την ικανότητα της να πληρώσει τυχόν προτεινόμενο ποσό. Επιδιώκοντας να φιμώσει την αυξανόμενη αμφιβολία για την οικονομική τους κατάσταση, η Ρόμα ζήτησε τραπεζική εγγύηση, η οποία στη συνέχεια απορρίφθηκε. Μετά από πολλές εικασίες, ωστόσο, η Ρόμα τελικά ολοκλήρωσε την αγορά του Κίβου το Σεπτέμβριο, τερματίζοντας το μακρύ και παρατεταμένο έπος. Η μεταγραφή είχε κόστος 18 εκ. ευρώ. Αν και έγινε βασικός στην άμυνα, έκανε περιορισμένες εμφανίσεις λόγω τραυματισμών. Κέρδισε το Κύπελλο Ιταλίας 2006-07 την τελευταία του σεζόν με τη Ρόμα. Κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου, αποτέλεσε και πάλι αντικείμενο μεταγραφικών εικασιών, με την πρόσφατα στεφμένη πρωταθλήτρια της Πριμέρα Ντιβισιόν, Ρεάλ Μαδρίτης, να αναφέρεται πως έκανε επίσημη προσφορά, ενώ η Μπαρτσελόνα και η Ίντερ ενδιαφέρθηκαν επίσης για την απόκτηση του.
Ίντερ
Ο Κίβου αναφέρθηκε ότι βρισκόταν στη μέση μιας διελκυστίνδας μεταξύ της Μπαρτσελόνα και της Ρεάλ Μαδρίτης κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου του 2007. Μετά από μια τετραετία που κατέκτησε ένα Κύπελλο Ιταλίας, ο Κίβου άφησε τη Ρόμα και υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με την αντίπαλο της στη Σέριε Α, Ίντερ, στις 27 Ιουλίου 2007. Το κόστος μεταγραφής ήταν 16 εκ. ευρώ, από τα οποία τα 3 εκ. ευρώ της μεταγραφής του καταβλήθηκε μέσω της μετακόμισης του αμυντικού Μάρκο Αντρεόλι στη Ρόμα σε συμφωνία συνιδιοκτησίας. Η πρώτη του σεζόν με τους υπερασπιστές πρωταθλητές της Σέριε Α ήταν επιτυχημένη, καθώς κέρδισε τον τίτλο της Σέριε Α που δεν είχε κατακτήσει κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Ρόμα.
Κατά τη διάρκεια ενός αγώνα Τσάμπιονς Λιγκ στην έδρα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τη σεζόν 2008–09, ο Κίβου είχε ένα φοβερό παιχνίδι, σταματώντας πολλές φορές τον Γουέιν Ρούνεϊ και τον Κριστιάνο Ρονάλντο και κέρδισε το βραβείο του Παίκτη του Αγώνα, μπροστά από τον τερματοφύλακα της Ίντερ, Ζούλιο Σέζαρ.
Ο Κίβου ήταν βασικός αριστερός πλάγιος αμυντικός κατά τη διάρκεια της σεζόν 2009–10, καθώς ο Γουάλτερ Σαμουέλ και Λούσιο έγιναν το προτιμώμενο ζευγάρι σέντερ μπακ. Στις 6 Ιανουαρίου εναντίον της Κιέβο Βερόνα, ο Κίβου απομακρύνθηκε με φορείο νωρίς στο δεύτερο ημίχρονο μετά από σύγκρουση σε κεφάλια με τον επιθετικό της Κιέβο Σέρτζιο Πελισιέ. Υποβλήθηκε σε δύωρο χειρουργείο για κάταγμα κρανίου και αργότερα απαλλάχθηκε από κάθε κίνδυνο. Αν και αρχικά θεωρήθηκε ότι θα μπορούσε να μείνει εκτός για το υπόλοιπο της σεζόν, επέστρεψε στη Σέριε Α στις 24 Μαρτίου. Μετά από αυτό, χρειαζόταν να φορά προστατευτικό κεφαλιού στους αγώνες. Ένα μήνα αργότερα, ο Κίβου σημείωσε το πρώτο του γκολ για την Ίντερ σε έναν αγώνα εναντίον της Αταλάντα, με σουτ από τα 27 μέτρα. Στις 22 Μαΐου 2010, ήταν στην αρχική ενδεκάδα της Ίντερ στον τελικό του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον της Μπάγερν Μονάχου, τον οποίο κέρδισε η Ίντερ με 2–0.
Σκόραρε το δεύτερο γκολ του για την Ίντερ τη σεζόν 2010–11 εναντίον της ΑΚ Τσεζένα, το οποίο αποδείχθηκε το νικητήριο γκολ του αγώνα σε μια νίκη με 3–2 για την Ίντερ. Σκόραρε επίσης το νικητήριο πέναλτι για την Ίντερ στη νίκη της στο Κύπελλο Ιταλίας 2009–10 επί της Νάπολι στις 26 Ιανουαρίου 2011.
Ο Κίβου αποχώρησε από την Ίντερ μετά τον τερματισμό του συμβολαίου του με κοινή συναίνεση στις 31 Μαρτίου 2014. Την ίδια μέρα ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το ποδόσφαιρο στη σελίδα του στο Facebook.
Εθνική ομάδα
δεξιά|μικρογραφία|319x319εσ| Ο Κίβου πριν από αγώνα της [[Εθνική Ρουμανίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Εθνικής Ρουμανίας τον Αύγουστο του 2010.]] Το 1999, ο Κίβου επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Εθνική Ρουμανίας Κ-21 και γρήγορα έκανε το βήμα για να παίξει για την Εθνική Ρουμανίας ανδρών. Το 2001 κέρδισε με τη Ρουμανία το Διεθνές Τουρνουά Ποδοσφαίρου Κύπρου 2001. Εκπροσώπησε τη χώρα του τόσο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000 όσο και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008. Παρά το γεγονός ότι είχε μόνο τέσσερις συμμετοχές πριν από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, ξεκίνησε βασικός και τους τέσσερις αγώνες και σημείωσε το πρώτο του γκολ για την ομάδα.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008, κέρδισε επαίνους για την απόδοσή του εναντίον της προηγούμενης πρωταθλήτρια του Παγκοσμίου Κυπέλλου, Ιταλία και τη δευτεραθλήτρια Γαλλία, παρόλο που έπαιζε σε έναν λιγότερο οικείο ρόλο ως μέσος. Ήταν αρχηγός της Ρουμανίας μέχρι τα προκριματικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, αλλά η ομάδα απέτυχε να προκριθεί, καθώς η ομάδα τερμάτισε στην 5η θέση στον όμιλό της. Στις 21 Μαΐου 2011, ο Κίβου ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την εθνική ομάδα.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Τον Αύγουστο του 2019, ο Κίβου εγγράφηκε στα μαθήματα για το Δίπλωμα UEFA Pro στο Κοβερτσάνο.
Τον Ιούλιο του 2021, ανακοινώθηκε νέος προπονητής της Ίντερ Κ19.
Ως παίκτης
ΚΣΜ Ρέσιτσα
Άγιαξ
Ατομικές
Ως προπονητής
Ίντερ Μιλάνου Κ19
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣΜ Ρέσιτσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ο Κραϊόβα 1948 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ρουμάνοι προπονητές ποδοσφαίρου
Ανατόλιος Μεδιολάνων
Βιογραφία
Τα κείμενα του Μεσαίωνα προσθέτουν βιογραφικά στοιχεία που πρέπει να θεωρηθούν θρυλικά. Η πραγματεία De Episcopis Mettensibus του Παύλου του Διακόνου (8ος αιώνας) διηγείται ότι ο Ανατόλιος ήταν μαθητής του Αποστόλου Πέτρου, ο οποίος τον έστειλε ως επίσκοπο στο Μιλάνο, ενώ το Historia Dataria (11ος αιώνας) λέει ότι ήταν μαθητής του Αποστόλου Βαρνάβα, που ήρθε να κηρύξει στην Ιταλία και τον έκανε επίσκοπο Μιλάνου. Ένας άλλος θρύλος λέει ότι ο Aνατόλιος έχτισε μια εκκλησία στο Μιλάνο αφιερωμένη στον Σωτήρα πάνω από έναν αρχαίο ειδωλολατρικό ναό αφιερωμένο στον Ερμή, σε μια περιοχή όπου τώρα βρίσκεται η εκκλησία του Σαν Τζόρτζιο αλ Παλάτσο.
Το 1472 τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στον Παλαιό Καθεδρικό Ναό της Μπρέσια, όπου βρίσκονται σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 3ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι Μπρέσια Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Αλιγοί Χανίων
Οι Αλιγοί είναι οικισμός της κοινότητας Στροβλών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιναχωρίου, του δήμου Κισσάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Οι Αλιγοί είναι ημιορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στο οροπέδιο της Καντάνου, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Στρεβλών-Πλεμενιανών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 440. Απέχει 55 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων (μέσω Καλαθενών).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πλεμενιανών του νομού Χανίων. Το 1928 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Στροβλών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Στροβλών και προσαρτήθηκε στον δήμο Ινναχωρίου (Ιναχωρίου). Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιναχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κισσάμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Κλέλια Φαρνέζε
Καταγωγή και νεανικά έτη
Ο ακριβής τόπος και η ημερομηνία γέννησης της Κλέλιας είναι άγνωστα. Σύμφωνα με γραπτές πηγές, ήταν 61 ετών τη στιγμή του τέλους της. Συνεπώς, πρέπει να είχε γεννηθεί το 1552 ή γύρω στο έτος αυτό, πιθανώς στο Παρίσι, όπου βρισκόταν εκείνη την εποχή ο πατέρας της, ο καρδινάλιος Αλέξανδρος Φαρνέζε, που την έκανε με μία από τις πολλές ερωμένες του. Προηγουμένως, η ημερομηνία γέννησής της θεωρείτο ότι ήταν πριν από το 1556, δηλαδή μέχρι το έτος κατά το οποίο ο καρδινάλιος Aλέξανδρος επέστρεψε από το Παρίσι στην Πάρμα. Ωστόσο άλλες πηγές που περιέχουν το ωροσκόπιο της Κλέλιας, λένε ότι γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1557 και οι πόλεις Πάρμα ή Ρώμη ονομάζονται τόπος γέννησής της. Υπέρ του έτους 1552 ως έτους γέννησής της είναι η ημερομηνία του αρραβώνα της με τον Τζιοβάν-Τζιόρτζιο Τσεζαρίνι, που έγινε στις 23 Απριλίου 1566 και όπου η Κλέλια αναφέρεται για πρώτη φορά σε μία γραπτή πηγή της εποχής της. Σύμφωνα με τους κανόνες της Εκκλησίας, ο αρραβώνας δεν μπορούσε να συναφθεί με ένα κορίτσι μικρότερο των 12 ετών.
Αναμένοντας να γίνει πάπας, ο καρδινάλιος Aλέξανδρος Φαρνέζε απέκρυψε την ύπαρξη τής νόθης κόρης του. Γι' αυτόν τον λόγο, τα πρώτα επτά χρόνια της Κλέλιας καλύπτονται από μυστικότητα, αλλά οι λίγες μαρτυρίες που υπάρχουν, κάνουν κάποιον να θεωρεήσει ότι την εμπιστεύτηκε στη γιαγιά της από τον πατέρα της Τζερολάμα Ορσίνι, χήρα δούκισσα της Πάρμας. Είναι γνωστό ότι παρευρέθηκε στην επίσημη τελετή αρραβώνα της εγγονής της στο παλάτι Τσεζαρίνι στη Ρώμη. Ένα γράμμα από τη χήρα δούκισσα από τις 16 Φεβρουαρίου 1567 που εστάλη στον γιο της τον καρδινάλιο, στο οποίο τον ενημερώνει για το πώς ζει η κόρη του, θα μπορούσε να αποδείξει ότι η Τζερολάμα παρακολουθούσε στενά την ανατροφή της Κλέλιας. Επιπλέον, το δουκάτο του Κάστρο, όπου κατοικούσε η Τζερολάμα, ήταν στην πραγματικότητα πιο απομονωμένο και «λιγότερο εμφανές». Μόνο μετά το τέλος της γιαγιάς της το 1569, η Κλέλια αναμφίβολα τέθηκε υπό τη φροντίδα της θείας της από τον πατέρα της, Βικτωρίας Φαρνέζε, δούκισσας του Ουρμπίνο, και έφτασε στην Αυλή στο Πέζαρο, όπου ανατράφηκε για κάποιο διάστημα μαζί με την εξαδέλφη της Λαβίνια-Φέλτρια ντελλα Ρόβερε.
Πρώτος γάμος
Ήδη τον Νοέμβριο του 1564, ο καρδινάλιος Aλέξανδρος άρχισε να ψάχνει για έναν άξιο υποψήφιο για το χέρι της κόρης του. Η επιλογή του καρδινάλιου έπεσε στον Τζιοβάν-Τζιόρτζιο Τσεζαρίνι, κληρονόμο της μαρκιωνίας της Τσιβιτανόβα. Ο πατέρας του υποψηφίου, μαρκήσιος Τζουλιάνο Τσεζαρίνι, είχε μεγάλα χρέη και ήλπιζε να λύσει αυτά τα προβλήματα κανονίζοντας το γάμο του μοναχογιού του και διαδόχου του με την νόθο κόρη ενός πλούσιου ιεράρχη. Με τη μεσολάβηση της δούκισσας Βικτώριας Φαρνέζε δούκισσας του Ουρμπίνο και της μητέρας τού γαμπρού, η Τζούλια Κολόννα, η Κλέλια και ο Τζιοβάν-Τζιόρτζιο αρραβωνιάστηκαν επίσημα στις αρχές του 1566, σε μία ημερομηνία όχι νωρίτερα από τις 23 Απριλίου, με μία τελετή που πραγματοποιήθηκε στο παλάτι Τσεζαρίνι στο Λάργκο ντι Τόρρε Αρτζεντίνα. Τα μέρη συνήψαν συμβόλαιο γάμου και αναμενόταν μία επικείμενη γαμήλια εορτή. Ωστόσο, λόγω του θανάτου του μαρκήσιου Τζουλιάνο Τσεζαρίνι στις 18 Ιουνίου του ίδιου έτους και των οικονομικών δυσκολιών, που προέκυψαν από τη χήρα και τον κληρονόμο του, οι γαμήλιοι εορτασμοί έπρεπε να αναβληθούν για σχεδόν πέντε χρόνια. Τελικά, στις 3 Φεβρουαρίου 1571, η Κλέλια εγκατέλειψε την Αυλή του Πέζαρο για την ιδιοκτησία της οικογένειας Τσεζαρίνι στο Φρούριο Σινιμπάλντα, όπου στις 13 Φεβρουαρίου, παρουσία του γενικού εκποσώπου (vicar), επισκόπου του Ριέτι και εκπροσώπων των οικογενειών των Ρωμαίων πατρικίων, έγινε η γαμήλια τελετή. Η μητέρα του γαμπρού ήθελε να κανονίσει μεγάλες εορτές, αλλά ο πατέρας της νύφης την έπεισε να μην το κάνει. Ο καρδινάλιος Φαρνέζε δεν παρευρέθηκε στον γάμο της κόρης του, καθώς δεν ήθελε να επιβεβαιώσει δημόσια την πατρότητά της. Η προίκα της Κλέλιας διακανονίστηκε στο ποσό των 30.000 χρυσών σκούδων, που καταβλήθηκαν σε δόσεις κατά τα τρία πρώτα χρόνια του γάμου της, γεγονός που κατέστησε δυνατή τη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης της οικογένειας Τσεζαρίνι.
Τους πρώτους τρεις μήνες, το νεαρό ζευγάρι έζησε στο κτήμα Τσεζαρίνι στο Φρούριο Σινιμπάλντα και στη Τσιβιτά Λαβινία, και μετά ο καρδινάλιος Φαρνέζε τους επέτρεψε να επιστρέψουν στη Ρώμη. Ήδη έγκυος στο πρώτο της παιδί τον Μάιο του 1571, η Κλέλια, μαζί με τον σύζυγό της έφθασαν ήσυχα στην Αιώνια Πόλη τη νύχτα. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο παλατσέττο ντελ Μπουρκάρντο. Ο καρδινάλιος Φαρνέζε ήλεγχε τη συμπεριφορά τους από απόσταση. Η επιρροή του στον γαμπρό του έγινε ακόμη μεγαλύτερη, όταν η πεθερά της Κλέλια απεβίωσε τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Εκπρόσωποι των οικογενειών των Ρωμαίων πατρικίων που συνδέοντο με τον καρδινάλιο Φαρνέζε επισκέπτοντο συχνά το νεαρό ζευγάρι, με σκοπό τη «στοργική επιτήρηση» και οι αναφορές που εστέλνοντο στον καρδινάλιο αποτελούν στους μεταγενέστερους ένα σημαντικό, αν και όχι αμερόληπτο, έγγραφο των βιογραφικών γεγονότων της Κλέλιας. Λέγεται ότι η Κλέλια, παρά τις συμβουλές συγγενών και ιερέων, σκεφτόταν μόνο τη διασκέδαση. Τη νύχτα της 9ης προς 10η Νοεμβρίου 1571, γέννησε μία κόρη, αλλά λίγες ημέρες μετά τη βάπτισή της, που έγινε στις 19 Νοεμβρίου, το παιδί απεβίωσε.
Για λίγο η Κλέλια εγκατέλειψε τη διασκέδαση και σύντομα έμεινε ξανά έγκυος. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1572 γέννησε έναν γιο. Τρεις μέρες αργότερα, ο πατέρας του νεογέννητου ανέφερε την «ικανοποίησή» του στον θείο της συζύγου του, Oκτάβιo Φαρνέζε δούκα της Πάρμας. Η Κλέλια χάρηκε που γέννησε έναν διάδοχο: καθώς την επισκέπτοντο, σύμφωνα με την παράδοση, οι εντόπιοι αριστοκράτες, παρατήρησαν ότι έδειχνε «πολύ καλύτερα από ό,τι αν ήταν μόνη». Το παιδί βαπτίστηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1572 με το όνομα Τζουλιάνο, προς τιμήν του αείμνηστου πάππου του. Το αγόρι ήταν το μόνο επιζόν παιδί στην οικογένεια: η Κλέλια δεν είχε άλλα παιδιά. Πολλές φορές πίστευαν ότι θα μπορούσε να μείνει ξανά έγκυος, και δοκιμάστηκαν όλα τα είδη θεραπειών, από ειδικές δίαιτες μέχρι θεραπευτικά λουτρά, αλλά τίποτα δεν αποδείχτηκαν καρποφόρες.
Η Κλέλια διήγε πλούσια κοινωνική ζωή και συμμετείχε στις εορταστικές εκδηλώσεις της αριστοκρατίας. Όταν ενθρονίστηκε ο πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄, οι Ρωμαίοι πατρίκιοι απαλλάχθηκαν από τους περιορισμούς, που είχε επιβάλει ο προκάτοχός του. Ο μαρκήσιος και η μαρκσία της Τσιβιτανόβα άρχισαν να δέχονται συχνά καλεσμένους σε δείπνα και χορούς με θεατρικές παραστάσεις που κρατούσαν μέχρι τα ξημερώματα.
Παράλληλα η Κλέλια ανησυχούσε πολύ για τις συχνές ασθένειες του γιου της τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Η κατάσταση του βρέφους κάποια στιγμή ήταν τόσο κρίσιμη, που το ζευγάρι χρειάστηκε να ζητήσει τη βοήθεια ενός προσωπικού γιατρού τού καρδινάλιου Μικελάντζελο Ροντίνο. Στα προβλήματα του παιδιού πρέπει να προστεθεί και η συμπεριφορά τού συζύγου της Κλέλιας, ο οποίος απουσίαζε συχνά και δεν ήταν πρόθυμος να αλλάξει την ελευθεριάζουσα ζωή, στην οποία ήταν πάντα συνηθισμένος. Η ανησυχία για τη συνεχή απογοήτευση (desordini continoi) του Τζιονάν-Τζιόρτζιo αναδύεται συνεχώς στις επιστολές προς τον Καρδινάλιο, που στέλνοντο από τους ανθρώπους που παρακολουθούσαν περισσότερο το ζευγάρι, ιδιαίτερα τον Aσκάνιο Τσέλσι και τον Aουρέλιο Κοπέρκιο. Η συμπεριφορά τού συζύγου της προκάλεσε στην Κλέλια πολλή δυσαρέσκεια που σταδιακά αυξανόταν, με έναν κύκλο αλλεπάλληλων καβγάδων που ακολουθούντο από ισάριθμες συμφιλιώσεις.
Το ότι οι καβγάδες ήταν συχνοί, φαίνεται από την πυκνή αλληλογραφία, με στόχο να ενημερωθεί ο καρδινάλιος για τη συζυγική συμβίωση του ζευγαριού. Αυτή ήταν προφανώς ανησυχητική, και πρέπει να εκπλήσσει, δεδομένου του ευέξαπτου και καθόλου πράου χαρακτήρα της Κλέλιας. Όσον αφορά τους λόγους, σίγουρα ενδιαφέρουσα αποδεικνύεται η επιστολή του επισκόπου Aσκάνιο Τσεζαρίνι (συγγενή του συζύγου) που αναφέρθηκε ήδη, στην οποία παραπονιόταν για τη "desordini continoi". Η επιστολή έλεγε επίσης ότι ήταν απαραίτητο να «μεταρρυθμιστεί και να καθαριστεί το σπίτι και οι γυναίκες»: αυτό το απόσπασμα επιτρέπει να φανταστούμε μία «πολύ οικεία» σχέση μεταξύ του Τζιοβάν-Τζόρτζιο και των πολυάριθμων υπηρετριών στο σπίτι του Τσεζαρίνι. Ο μαρκήσιος της Τσιβιτανόβα είχε επίσης πολλά χρέη από τυχερά παιχνίδια και είχε συνδεθεί με ανυπόληπτα περιβάλλοντα.
Η αίσθηση της εγκατάλειψης είχε επιπτώσεις στην υγεία της Κλέλιας, η οποία τα επόμενα χρόνια πέρασε πολλές στιγμές κατάθλιψης. Η δυσαρέσκειά της έγινε εμφανής ξεκινώντας από το 1579, όταν οι τόνοι των επιστολών (μεταξύ των παραληπτών τους ήταν και ο διάσημος εξάδελφός της Αλεσάντρο Φαρνέζε) άφηναν όλο και περισσότερο χώρο για εκνευρισμό. Στις 8 Ιουλίου του ίδιου έτους, η Avvisi έγραψε τα εξής νέα:
"Η φήμη που διαδόθηκε στη Ρώμη, ότι η μαρκησία Κλέλια Φαρνέζε ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου ή σκότωσε τη Μπέλα Μπάρμπαρα [προφανώς ερωμένη], λόγω ζήλιας της προς τον σύζυγό της, ήταν όχι μόνο αβάσιμη, αλλά και εντελώς ψευδής.» [23]
Παρά τη διάψευση, για να αναφερθεί μία τέτοια φήμη, πρέπει να ανήκε σε εκείνη την κατηγορία των πληροφοριών που, «όσο αποσπασματικές και αν ήταν, υπήρχαν στη δημοσιότητα». Επομένως είναι πιθανό, ότι η φήμη να ανταποκρίνεται στην αλήθεια, αν και σε ποιο βαθμό, είναι αδύνατο να πούμε σήμερα.
Δεύτερος γάμος. Τα τελευταία χρόνια
Ήδη στην πρώτη της επίσκεψη στη Ρώμη το 1570, η Κλέλια αναγνωρίστηκε από την τοπική κοινωνία ως η πιο ωραία. Ο καρδινάλιος Φαρνέζε ήταν περήφανος για το κάλλος της κόρης του. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τζιατζίντο Τζίλι, ο Κκαρδινάλιος είπε ότι κατά τη διάρκεια της ζωής του δημιούργησε τρία σπουδαία έργα: το παλάτσο Φαρνέζε, την εκκλησία του Ιησού και την «κόρη του Κλέλια». Ο φιλόσοφος Mισέλ ντε Μονταίν έγραψε για την ομορφιά της Κλέλια στην "ταξιδιωτική εφημερίδα" του (Journal du voyage) και ο ποιητής Τορκουάτο Τάσο, που την είδε για πρώτη φορά ως παιδί στην αυλή του δούκα του Ουρμπίνο, συνάντησε ξανά την Κλέλια στη Ρώμη και αφιέρωσε ένα σονέτο στις «Ιερές ρίμες» της (Rime sacre). Ένας άλλος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, ο Κριστόφορο Καστελέτι αφιέρωσε στην Κλέλια την κωμωδία του "Tα ερωτικά λάθη" (I torti amorosi).
Τελικά, το 1585 η Κλέλια έμεινε χήρα. Αφού κήσευσε τον σύζυγό της, η νυν μαρκησία της Τσιβιτανόβα άρχισε να δείχνει μεγάλη εύνοια στους θαυμαστές της. Εραστής της Κλέλια έγινε ο καρδινάλιος Φερδινάνδος των Μεδίκων, ο μελλοντικός μέγας σούκας της Τοσκάνης. Η σχέση τους δεν κράτησε πολύ, αλλά ήταν σκανδαλώδης. Πρώτον, σύμφωνα με τους άγραφους κανόνες της εποχής, η κόρη ενός καρδινάλιου δεν μπορούσε να είναι ερωμένη ενός άλλου καρδινάλιου και δεύτερον, ο καρδινάλιος των Μεδίκων ήταν ο κύριος αντίπαλος του καρδινάλιου Φαρνέζε, πατέρα της Κλέλιας, στον ανταγωνισμό για τον παπικό θώκο. Κατόπιν εντολής του Αλεξάνδρου, δούκα της Πάρμας και νέου αρχηγού του Οίκου των Φαρνέζε, η χήρα μαρκησία θα έπρεπε να παντρευτεί ξανά και να εγκαταλείψει τη Ρώμη.
Ως νέος σύζυγος επιλέχθηκε ένα μέλος εξέχουσας οικογένειας, ο Mάρκο Γ΄ Πίο της Σαβοΐας, κύριος του Σασσουόλο. Η Κλέλια ήταν εντελώς αντίθετη σε αυτόν τον νέο γάμο. Εκπρόσωποι άλλων οικογενειών των Ρωμαίων πατρικίων, όπως οι Βιτέλι και Καετάνι, ζήτησαν επίσης το χέρι της χήρας μαρκησίας, αλλά με κανέναν από αυτούς δεν θα επρόκειτο να φύγει από τη Ρώμη. Ο καρδινάλιος Φαρνέζε, έχοντας λάβει άδεια από τον πάπα Σίξτο Ε΄ για το γάμο της κόρης του υπέγραψε συμβόλαιο γάμου με τον κύριο του Σασσουόλο, το οποίο, αφού παρείχε στην Κλέλια μία πλούσια προίκα, την έθετε σε κατ' οίκον περιορισμό στο φρούριο του Ροντσιλιόνε. Μετά από λίγο καιρό, η Κλέλια δέχθηκε και τον Νοέμβριο του 1587 πραγματοποιήθηκε η γαμήλια τελετή στην έπαυλη Φαρνέζε στην Καπραρόλα.
Η Κλέλια έπρεπε να αφήσει τον γιο της και να μετακομίσει στην ιδιοκτησία του νέου της συζύγου στο Σασσουόλο της Μόντενα. Ο γάμος ήταν εντελώς δυστυχισμένος: ο Μάρκο Γ΄ είχε ζηλότυπο και βίαιο χαρακτήρα και ταυτόχρονα παραμελούσε τα συζυγικά του καθήκοντα, κάτι που ταίριαζε αρκετά στη γυναίκα του. Πολύ σύντομα η Κλέλια βαρέθηκε. Ξεκίνησαν σκάνδαλα μεταξύ εκείνης και του συζύγου της, που μετατράπηκαν σε καυγάδες. Ο Μάρκο Γ΄ την άφηνε συχνά μόνη της. Κατά τη διάρκεια των απουσιών του, η Κλέλια κυβερνούσε την κυριότητα του Σασσουόλο. Έτσι στις 2 Δεκεμβρίου 1590 εξέδωσε ένα διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι ξένοι, που ζούσαν στην επικράτεια του φέουδου για λιγότερο από τέσσερα χρόνια, έπρεπε να το εγκαταλείψουν εντός οκτώ ημερών με τις οικογένειές τους υπό την απειλή δημόσιου ξυλοδαρμού, άνδρες και γυναίκες. Επιπλέον, κανείς δεν ήταν υποχρεωμένος να παρέχει τροφή, διαμονή ή υπηρεσίες σε αλλοδαπούς οποιουδήποτε φύλου, ηλικίας ή κατάστασης, ακόμη και αν είχαν οικογενειακή ή επαγγελματική σχέση με αυτά τα άτομα, εκτός εάν οι αλλοδαποί είχαν ειδική άδεια διαμονής στο Σασουόλlo πριν 1591. Η ποινή για την παράβαση καθορίστηκε με πρόστιμο 25 χρυσών σκούδων.
Η Κλέλια επέβαλε επίσης σκληρές ποινές για τη βλασφημία. Για αδίκημα που διαπράττεται για πρώτη φορά, πρέπει να επιβληθεί πρόστιμο με 10 χρυσά σκούδα. Επίσης ο βλάσφημος έμενε αλυσσοδεμένος για μία ώρα σε μία στήλη έξω από το Παλάτι της Δικαιοσύνης στο Σασσουόλο, με ένα ραβδί στο στόμα ή με μία μέγγενη στη γλώσσα του. Για τους υποτροπιάζοντες βλάσφημους, το πρόστιμο αυξήθηκε σε 20 χρυσά σκούδα και τρυπιόταν η άκρη της γλώσσας. Τα διατάγματα της Κλέλιας ενθάρρυναν τις καταγγελίες. Αρκούσε να γράφεί το όνομα του βλάσφημου σε ένα κομμάτι χαρτί και να ριφθεί σε ένα ειδικό κουτί στην εκκλησία του Σαν Τζιουζέππε, για να βασανιστεί και να τιμωρηθεί το άτομο. Η Κλέλια απαγόρευσε μία σειρά από παιχνίδια στην κυριότητα και έθεσε το ανώτατο όριο τιμών στα 48 μπολονίνo για ολόκληρο το παιχνίδι.
Το 1594 το ζευγάρι επέστρεψε για λίγο στη Ρώμη. Το 1595, σε υπηρεσία, ο Μάρκο Γ΄ πήγε στο βασίλειο της Ουγγαρίας και η Κλέλια επέστρεψε στο Σασσουόλο. Η σχέση τους ήταν τόσο κακή, που σύμφωνα με τον χρονικογράφο Τζιοβάννι-Μπαττίστα Σπαττσίνι, έχοντας ο κύριος του Σασουόλo αρρωστήσει στη Μόντενα τον Οκτώβριο του 1598, αρνήθηκε να πάει σπίτι, φοβούμενος ότι αντί για φάρμακο, η γυναίκα του θα του έβαζε δηλητήριο. Στις 27 Νοεμβρίου 1599 στη Μόντενα, μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου κατά τη διάρκεια καβγά, από δολοφόνους που του είχαν στείλει εχθροί.
Τώρα χήρα για δεύτερη φορά, η Κλέλια άφησε το Σασσουόλο και μετακόμισε στην Πάρμα και μετά στη Ρώμη, όπου εγκαταστάθηκε με τον γιο της και την οικογένειά του. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της προτιμούσε τη μοναξιά από τη διασκέδαση. Έχοντας επιζήσει του γιού της κατά οκτώ μήνες, απεβίωσε από «κακοήθη πυρετό» στη Ρώμη στις 11 Σεπτεμβρίου 1613, στο παλάτι όπου είχε αποφασίσει να ζήσει, στην οδό Σάντα Μαρία ιν Βία, το οποίο είχε αποκτήσει με το ποσό των 7.000 σκούδων.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε
Προσπέρο Αλπίνι
Ο Προσπέρο Αλπίνι (Prospero Alpini ή εκλατινισμένα ως Prosperus Alpinus, 23 Νοεμβρίου 1553 – 6 Φεβρουαρίου 1617) ήταν Ιταλός βοτανολόγος και ιατρός από τη Δημοκρατία της Βενετίας. Περιηγήθηκε την Αίγυπτο και διετέλεσε υπεύθυνος του βοτανικού κήπου της Πάδοβας. Συνέγραψε αρκετές πραγματείες περί βοτανικής, όπου περιγράφονται εξωτικά φυτά με οικονομική και ιατρική αξία. Οι περιγραφές του για το καφεόδεντρο και τη μπανανιά θεωρούνται οι πρώτες στην ευρωπαϊκή βιβλιογραφία. Το γένος φυτών της οικογένειας ζιγγιβερίδες (συγγενή της πιπερόριζας) αλπινία ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του από τον Κάρολο Λινναίο.
Η ζωή του
Ο Προσπέρο Αλπίνι γεννήθηκε στη Μαρόστικα, μια μικρή πόλη κοντά στη Βιτσέντσα, και ήταν γιος γιατρού, του Φραντσέσκο Αλπίνι. Ο Προσπέρο υπηρέτησε για λίγο στα νιάτα του στον στρατό του Δουκάτου του Μιλάνου, αλλά το 1574 πήγε να σπουδάσει ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Αφού πήρε το πτυχίο του το 1578, εγκαταστάθηκε ως ιατρός στο Κάμπο Σαν Πιέτρο, μια κωμόπολη στην επικράτεια της Πάδοβας. Αλλά είχε έντονο ενδιαφέρον για τα φυτά και έτσι, προκειμένου να επεκτείνει τις γνώσεις του για τα εξωτικά είδη φυτών, ταξίδεψε στην Αίγυπτο το 1580 ως ιατρός του Γεωργίου Αίμη, του Βενετού πρόξενου στο Κάιρο, μια θέση που κατέλαβε με τη βοήθεια του Αντόνιο Μοροζίνι.
Στην Αίγυπτο ο Αλπίνι πέρασε τρία χρόνια και από την πρακτική στη διαχείριση των χουρμαδιών, έμαθε τις διαφορές μεταξύ αρσενικών και θηλυκών φυτών του ίδιου είδους, κάτι που θα είχε μεγάλη σημασία αργότερα, στην ταξινόμηση των ειδών φυτών από τον Λινναίο.
Μετά την επιστροφή του, από το 1587 έως το 1590 εργάσθηκε στη Βενετία, στο Μπασσάνο και μετά στη Γένοβα ως ιατρός του ναυάρχου Τζοβάννι Αντρέα Ντόρια.
Κατόπιν, το 1593, διορίσθηκε καθηγητής της βοτανικής στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Το 1603, με τον θάνατο του Τζάκομο Αντόνιο Κορτούζο (Giacomo Antonio Cortuso, 1513-1603), διορίσθηκε έφορος του εκεί Βοτανικού Κήπου. Οι γνώσεις του σχετικά με τα ιατρικά φυτά τον κατέστησε περιζήτητο σύμβουλο άλλων ιατρών, όπως του Φαμπρίτσι ντε Ακουαπεντέντε και του Αλεσσάντρο Μασσάρια. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπέφερε από αρθρίτιδα, φλεγμονές και αφασία του Βέρνικε. Πέθανε σε ηλικία 63 ετών στην Πάδοβα και ο τάφος του βρίσκεται στη Βασιλική του Αγίου Αντωνίου. Τον διαδέχθηκε στην έδρα της Βοτανικής στο Πανεπιστήμιο ο γιος του, Αλπίνο Αλπίνι (που πέθανε το 1637).
Το έργο του
Το γνωστότερο έργο βοτανικής του Αλπίνι είναι το De Plantis Aegypti liber (Βενετία 1592). Αυτό το σύγγραμμα γνώρισε μερικά άγνωστα ως τότε είδη φυτών στους Ευρωπαίους βοτανολόγους, όπως τα Abrus, Abelmoschus (αφρικανική μπάμια), Lablab και Melochia, όλα τους ιθαγενή των τροπικών και καλλιεργούμενα ως αρδευόμενα στην Αίγυπτο εκείνα τα χρόνια. Κάποια άλλα είδη που περιέγραψε είναι το Sesbania sesban και το γιγάντιο δέντρο μπαομπάμπ. Από τους πρώτους που υιοθέτησαν τις νέες ονομασίες που έδωσε ο Αλπίνι ήταν οι βοτανολόγοι Κάρολος Κλούσιος (θάν. 1609), Γιόχαν Μπάουχιν (θάν. 1613) και Κάσπαρ Μπάουχιν (θάν. 1624). Το βιβλίο De Plantis Aegypti liber λέγεται ότι περιέχει την πρώτη αναφορά στο φυτό του καφέ, το καφεόδεντρο που δημοσιεύθηκε στην Ευρώπη, αν και ο Γερμανός ταξιδευτής Λέοναρντ Ράουβολφ είχε δοκιμάσει καφέ στο Χαλέπι το 1573 και είχε περιγράψει την επίδρασή του το 1582.
Χάιμε Ροσάλες
Ο Χάιμε Ροσάλες (1970) είναι Ισπανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος αλλά και παραγωγός.
Προσπέρο Αλπίνι
Το έργο του
Το βιβλίο του Αλπίνι De Plantis Exoticis εκδόθηκε μεταθανατίως, το 1629, και αποτελεί επέκταση του υλικού τού De Plantis Aegypti συν περιγραφή κάποιων άλλων θεμάτων. Το βιβλίο του De balsamo dialogus (1581, 1592) υπήρξε ένα από τα πρώτα που εξέταζαν ένα μοναδικό γένος φυτών. Ο Αλπίνι έγραψε επίσης σχετικώς με την πρόγνωση των ασθενειών στο De praesagienda vita et morti aegrotanti (1601), έργο που οδήγησε τον Σπρένγκελ να τον χαρακτηρίσει ως έναν από τους θεμελιωτές της νεότερης διαγνωστικής. Ακόμα ένα ιατρικό έργο, που ο Αλπίνι χρειάστηκε σχεδόν μία δεκαετία για να το συγγράψει, είναι το De medicina methodica libri tredecim (1611), με το οποίο επεδίωξε μια αναβίωση της μεθοδικής σχολής της ιατρικής. Βιβλίο του που εκδόθηκε μεταθανατίως είναι και το Rerum Aegyptiarum libri IV.
Χάιμε Ροσάλες
H πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία Las horas del día κέρδισε το βραβείο FIPRESCI στο 56ο φεστιβάλ των Καννών. H ταινία La Soledad (Solitary Fragments) κέρδισε το βραβείο Γκόγια καλύτερης ταινίας. Στη συνέχεια, η ταινία Όμορφη νιότη επελέγη στη λίστα Ένα Κάποιο Βλέμμα στο φεστιβάλ των Καννών.
Προσπέρο Αλπίνι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί βοτανολόγοι Κατηγορία:Ιταλοί ιατροί
Χάιμε Ροσάλες
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Ισπανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Καταλανοί καλλιτέχνες
Μη με λησμόνει
Το Μη Με Λησμόνει είναι ορεινό πολυετές φυτό με μπλε, άοσμα άνθη, βλαστούς έρποντες και τριχωτούς και φύλλα λογχοειδή. Είναι μια ανθεκτική πόα ύψους φυτών 10-40 εκατοστών. Στην περιοχή της Καστοριάς εκφύεται δίπλα σε ρυάκια και ποτάμια από τον Μάρτιο έως και τον Σεπτέμβριο.
Ετυμολογία
Η ονομασία του γένους «Μυοσωτίς», προέρχεται από το αρχ. ελλ.: μυός (του ποντικού) + ώτα (τα αυτιά).
Καλλιέργεια
thumb|250px|left|Μη με λησμόνει. Οι σπόροι του φυτού πρέπει να σκορπίζονται σε πλούσιο αλλά στραγγερό έδαφος σε μέρος με αρκετό ήλιο. Στη συνέχεια, αναμειγνύονται με λίπασμα και τοποθετούνται σε σακούλες πολυαιθυλενίου, σε σημείο προστατευμένο από τον καυτό ήλιο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες και σε απόσταση 3-4 εκ. μεταξύ τους. Το ξηρό έδαφος ίσως επηρεάσει αρνητικά τους σπόρους. Η καλλιέργεια μπορεί να γίνει το καλοκαίρι, ώστε το λουλούδι να ανθίσει μέσα στο χειμώνα.
Ανθοφορία
Πραγματοποιείται την άνοιξη και ολοκληρώνεται περίπου μέσα στο καλοκαίρι.
Φροντίδα
Για να διατηρηθεί η ανθοφορία χρειάζονται μέτριας συχνότητας ποτίσματα, πλούσια εδάφη, ελαφριές λιπάνσεις και τακτικό κλάδεμα.
Θρύλος
Ένα ερωτευμένο ζευγάρι βάδιζε δίπλα σε ένα ποτάμι και η κοπέλα ζήτησε από το αγόρι να της προσφέρει ένα μπλε λουλουδάκι. Εκείνος μόλις το έκοψε γλίστρησε και έπεσε στα ορμητικά νερά. Πρόφτασε όμως και της το πέταξε φωνάζοντας «Μη με λησμόνει». Ήταν η τελευταία κουβέντα που εκστόμισε στην αγαπημένη του, συνδέοντας έτσι, το φυτό με την αγάπη και τη μοιραία κατάληξή της.
Ιστορία
Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου οι ελευθεροτέκτονες φορούσαν το σήμα με το μικρό μπλε λουλούδι («μη-με-λησμόνει») ως μυστικό σημάδι αναγνώρισης μεταξύ τους.[61][62][63] Στις μέρες μας, ελευθεροτέκτονες ανα την υφήλιο φέρουν το σήμα «μη-με-λησμόνει» στο πέτο τους για να θυμούνται όλους αυτούς που υπέφεραν στο όνομα του ελευθεροτεκτονισμού, κυρίως κατά τη ναζιστική περίοδο.[64]
Eνθύμηση
Πριν να γίνει η δέκατη επαρχία του Καναδά το 1949, η Νέα Γη (Newfoundland) (τότε ξεχωριστή Βρετανική Κυριαρχία), χρησιμοποιούσε το μη με λησμόνει, ως σύμβολο της μνήμης των νεκρών του πολέμου αυτού του έθνους. Αυτή η πρακτική είναι ακόμα και σήμερα σε περιορισμένη χρήση, αν και οι κάτοικοι της Νέας Γης έχουν επίσης υιοθετήσει και την παπαρούνα της Φλάνδρας.
Οι ελευθεροτέκτονες άρχισαν να χρησιμοποιούν το άνθος το 1926 ως ένα σύμβολο γνωστό στη Γερμανία ως μήνυμα να μην ξεχνάνε τους φτωχούς και απελπισμένους. Πολλές άλλες Γερμανικές φιλανθρωπικές οργανώσεις επίσης το χρησιμοποιούν έως αυτή τη στιγμή. Στα νεότερα χρόνια, από μια χούφτα Τεκτόνων, ήταν ως ένα μέσο αναγνώρισης, αντί για το σχεδιασμό του τετραγώνου και του διαβήτη. Αυτό έγινε σε όλη την Ναζιστική κατεχόμενη Ευρώπη, για να αποφευχθεί κάθε κίνδυνος να ξεχωρίσουν και να διωχθούν. Σήμερα είναι ένα ανταλλάξιμο σύμβολο με τον Ελευθεροτεκτονισμό και ορισμένοι χρησιμοποιούν επίσης το μη με λησμόνει, για να θυμηθούν εκείνους τους Τέκτονες που έπεσαν θύματα του Ναζιστικού καθεστώτος. Στον Αγγλικό Ελευθεροτεκτονισμό, φοριέται τώρα πιο συχνά, για να θυμίσει αυτούς που έχασαν τη ζωή τους, ως ένα σύμβολο ότι μπορεί μεν να έφυγαν, αλλά δεν ξεχάστηκαν.
Το μη με λησμόνει χρησιμοποιείται για να συμβολίσει την 100ή επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων σε ανάμνηση των 1,5 εκατομμυρίων οι που θανατώθηκαν από τους Τούρκους στην Γενοκτονία των Αρμενίων και η οποία συντελέσθηκε μεταξύ του 1915 και του 1923. Είναι ένα ανοιξιάτικο φυτό σε ολόκληρη την Ευρώπη, στις 24 Απριλίου, όπου είναι και η επέτειος της ημέρας όπου άρχισε η γενοκτονία και η ονομασία του σε πολλές Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες μεταφέρει την ίδια έννοια του 'θυμάμαι'. Η Δημοκρατία της Αρμενίας, εξέδωσε μια επίσημη εικόνα του λουλουδιού, ως σήμα, για την ανάμνηση στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την 100ή επέτειο του 2015.
Λογοτεχνία
Ο Henry David Thoreau έγραψε «Το ποντικο-αυτί μη με λησμόνει, Myosotis laxa, έχει επεκτείνει τώρα τα τσαμπιά τόσο πολύ και κρέμεται πάνω από την άκρη του ρυακιού. Είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σύντομα λουλούδια. Είναι το πιο όμορφο για να είναι μικρό και σεμνό· ακόμη και τα λουλούδια πρέπει να είναι μετριόφρονα».
Στο μακροσκελές ποίημα του 1947 «Σημειώσεις Προς μια Ανωτάτη Φαντασία», ο Wallace Stevens, αναφέρει το μη με λησμόνει, χρησιμοποιώντας την Ελληνικής προέλευσης επιστημονική της ονομασία:
Ο Keith Douglas 1920-1944, έγραψε το ποίημα του «Vergissmeinnicht» (μη με λησμόνει) για έναν νεκρό Γερμανό στρατιώτη στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, του οποίου το σώμα βρέθηκε από τον ποιητή, με μια φωτογραφία της κόρης του και γραμμένη με τα λόγια της «Στέφη. Μη με λησμόνει».
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Υποσημειώσεις
<references responsive="0" group="Υποσημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοραγινοειδή
Ζοάν Κλος
Βιογραφία
Κατάγεται από την επαρχία του Μπαλιές. Σπούδασε Ιατρική στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Το 1979 εντάχθηκε στις τάξεις του δημαρχείου της Βαρκελώνης ως υπεύθυνος δημόσιας υγείας. Ως δημοτικός σύμβουλος συνέβαλε στη βελτίωση της αστικής διαχείρισης και της ανανέωσης της Παλαιάς Πόλης ενώ από τη θέση του υπεύθυνου για τα οικονομικά του δημαρχείου προετοίμασε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992.¨ref name=":0" /> Προώθησε το σχέδιο Barcelona@22 που μετέτρεψε το τέως βιομηχανικό περιβάλλον του Πόπλε Νόου σε χώρο προώθησης της γνώσης και καινοτομίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι της Βαρκελώνης Κατηγορία:Καταλανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αξιωματούχοι του ΟΗΕ
Ιππολύτη Μαρία Σφόρτσα (1493-1501)
Η Ιππολίτα-Μαρία, ιταλ.: Ippolita Maria Sforza (26 Ιανουαρίου 1493 – 1501) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν κόρη του δούκα του Μιλάνου και μνηστεύθηκε με τον δούκα της Καλαβρίας. Απεβίωσε 8 ετών.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Τζιαν-Γκαλεάτσο δούκα του Μιλάνου και της Ισαβέλλας των Τραστάμαρα, κόρης του Αλφόνσου Β΄ της Νάπολης.
Ήταν επίσης ανιψιά της Μπιάνκα-Μαρία Σφόρτσα, η οποία το 1493 είχε παντρευτεί τον Μαξιμιλιανό Α΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας (Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας). Πήρε το όνομά της από τη μεγάλη θεία της, Ιππολύτη-Μαρία Σφόρτσα.
Αρραβωνιάστηκε τον εξάδελφο της μητέρας της Φερδινάνδο των Τραστάμαρα, δούκα της Καλαβρίας. Όμως απεβίωσε 8 ετών.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Σφόρτσα
Δυτική φιλοσοφία
Η Δυτική φιλοσοφία είναι η φιλοσοφική σκέψη και το έργο του Δυτικού κόσμου. Ιστορικά, ο όρος αναφέρεται στη φιλοσοφική σκέψη του Δυτικού πολιτισμού, που άρχισε με την Ελληνική φιλοσοφία των Προσωκρατικών όπως ο Θαλής (624 – 546 π.Χ.) και ο Πυθαγόρας (570 – 495 π.Χ.), και τελικά διαδόθηκε σε μεγάλο μέρος του κόσμου. Η λέξη φιλοσοφία ετυμολογικά προέρχεται από τις Αρχαίες ελληνικές λέξεις φιλεῖν (αγάπη) και σοφία, και σημαίνει αγάπη για τη σοφία.
Το αντικείμενο της φιλοσοφίας στην κατανόηση της αρχαιότητας, και τα συγγράμματα των (τουλάχιστο ορισμένων) αρχαίων φιλοσόφων, ήταν όλα τα πνευματικά έργα. Περιλάμβανε τους προβληματισμούς της φιλοσοφίας όπως νοούνται σήμερα, αλλά και πολλών άλλων επιστημονικών κλάδων, όπως τα μαθηματικά και οι φυσικές επιστήμες, όπως η φυσική, η αστρονομία και η βιολογία (ο Αριστοτέλης, για παράδειγμα, έγραψε για όλα αυτά τα θέματα).
Προσωκρατική περίοδος
Στην προσωκρατική περίοδο, οι αρχαίοι φιλόσοφοι πρώτα διατύπωναν ερωτήσεις για την "αρχή" του σύμπαντος. Η δυτική φιλοσοφία λέγεται πως ξεκίνησε στις ελληνικές πόλεις της δυτικής Μικράς Ασίας (Ιωνία) από τον Θαλή από τη Μίλητο, που δραστηριοποιήθηκε c. 585 π.Χ. και είναι γνωστός για τη γενική ρήση, "όλα είναι νερό". Από τους πλέον αξιόλογους μαθητές του, για τον Αναξίμανδρο "όλα είναι άπειρο" και για τον Αναξιμένη από τη Μίλητο "όλα είναι αέρας".μικρογραφία|[[Ιωνία|Η Ιωνία, προέλευση της πρώιμης ελληνικής φιλοσοφίας, στη δυτική μικρά Ασία|εναλλ.=]]Ο Πυθαγόρας, από το νησί Σάμος παράκτια της Ιωνίας, έζησε μεταγενέστερα στον Κρότωνα της νότιας Ιταλίας (Μεγάλη Ελλάδα). Για τους Πυθαγόρειους "όλα είναι αριθμός", και παρουσιάζουν επίσημους λογισμούς αντίθετα προς το προηγούμενο υλικό των Ιώνων. Επίσης, πιστεύουν στη μετεμψύχωση, την μετενσάρκωση και την κίνηση των ψυχών.
Σωκράτης
Ο Σωκράτης είναι σημαντική φυσιογνωμία στην Ελληνική φιλοσοφία. Διδάχθηκε από αρκετούς Σοφιστές αλλά ανέπτυξε την ελληνική φιλοσοφία σε διαχρονική επιστήμη. Λέγεται ότι κατόπιν επίσκεψης στο Μαντείο των Δελφών για πολύ καιρό έζησε διαλέγοντας οποιονδήποτε άνθρωπο ενδιαφέροντος στην Αθήνα, προκειμένου να διαψεύσει την προφητεία του μαντείου ότι δεν θα υπάρξει άνθρωπος σοφότερος από τον Σωκράτη. Ο Σωκράτης χρησιμοποίησε μια κριτική προσέγγιση που ονομάζεται "έλεγχος" ή Σωκρατική μέθοδος που εξετάζει τις απόψεις των ανθρώπων. Ενδιαφερόταν για ανθρώπινα πράγματα: την καλή ζωή, τη δικαιοσύνη, την ομορφιά και την αρετή. Ο Σωκράτης δεν έγραψε τίποτα μόνος του, αλλά κάποιοι από τους πολλούς μαθητές του κατέγραψαν τους διαλόγους του. Δικάστηκε για διαφθορά των νέων και ασέβεια προς τους θεούς από την ελληνική δημοκρατία. Κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε θάνατο. Οι φίλοι του προσφέρθηκαν να τον βοηθήσουν να αποδράσει από τη φυλακή, αλλά ως νομοταγής πολίτης επέλεξε να μην παραβιάσει τους αθηναϊκούς νόμους. Το 399 π.Χ. ήπιε το δηλητήριο κώνειο όπως πρόσταζε ο νόμος και πέθανε.μικρογραφία|Προτομή του Σωκράτη|εναλλ.=
Πλάτωνας
Ο Πλάτωνας ήταν μαθητής του Σωκράτη. Ίδρυσε την Ακαδημία Αθηνών και έγραψε τους πλατωνικούς διαλόγους, όπου εφαρμόζεται η Σωκρατική μέθοδος διερεύνησης στη μελέτη φιλοσοφικών προβληματισμών. Κεντρικές έννοιες στους διαλόγους είναι η αθανασία της ψυχής, τα οφέλη της δικαιότητας, το κακό που είναι η άγνοια, και η Θεωρία των Ιδεών. Οι ιδέες είναι καθολικές μορφές που ενυπάρχουν στην αισθητή πραγματικότητα και προηγούνται των πραγμάτων ως προς τα οποία είναι "υπερβατικές".
Ούγος ο Αββάς (υιός του Κορράδου)
Ο Ούγος ο ηγούμενος (γερμ.: Hugh, πέθανε στις 12 Μαΐου 886) μέλος του Οίκου των Παλαιών Γουέλφων ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας 864, Μαρκήσιος της Βρετάνης (866 - 886) και ηγούμενος του Αββαείου του Σαιν-Ζερμαίν στο Οσέρ. Προερχόταν από τον.
Δυτική φιλοσοφία
Μεσαίωνας
Η Μεσαιωνική φιλοσοφία είναι η φιλοσοφία της Δυτικής Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής κατά τη Μεσαιωνική περίοδο, που χοντρικά εκτείνεται από τον Εκχριστιανισμό της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας έως την Αναγέννηση. Η μεσαιωνική φιλοσοφία χαρακτηρίστηκε αφενός από την αναζωπύρωση και περαιτέρω ανάπτυξη της κλασικής Ελληνικής και Ελληνιστικής φιλοσοφίας, και αφετέρου από την ανάγκη αναφοράς σε θεολογικά προβλήματα και ενσωμάτωσης των ιερών αρχών των Αβρααμικών θρησκειών (Ισλάμ, Ιουδαϊσμός, και Χριστιανισμός) στην άποψη του σεκουλαρισμού. Η πρώιμη μεσαιωνική φιλοσοφία επηρεάστηκε από τις παρόμοιες του Στωικισμού, Νεοπλατωνισμού, και υπεράνω όλων, την φιλοσοφία του Πλάτωνα.
Ούγος ο Αββάς (υιός του Κορράδου)
Βιογραφία
Ήταν γιος του Κορράδου Α΄ κόμη του Ωσέρ, Άαργκαου & Παρισιού και της Αδελαΐδας, κόρης του Ούγου κόμη του Τουρ.
Όταν το 864 απεβίωσε ο πατέρας του η μητέρα του έκανε δεύτερο γάμο με τον Ροβέρτο τον ισχυρό αξιωματούχο του Καρόλου Β΄ της Δυτικής Φραγκίας.
Δυτική φιλοσοφία
Μεσαίωνας
Προβληματισμοί της περιόδου ήταν η σχέση της πίστης με τη λογική, η ύπαρξη και η ενότητα του Θεού, το αντικείμενο της θεολογίας και της μεταφυσικής, τα γνωστικά προβλήματα, η καθολικότητα και η εξατομίκευση. Εξέχουσα προσωπικότητα της περιόδου ήταν ο Αυγουστίνος Ιππώνος (ένας πολύ σημαντικός Εκκλησιαστικός Πατέρας της Δυτικής Χριστιανοσύνης), ο οποίος υιοθέτησε την πλατωνική σκέψη και την εκχριστιάνησε τον 4ο αιώνα, και άσκησε σημαντική επιρροή στη μεσαιωνική φιλοσοφία έως τη λήξη της περιόδου αλλά ελέγχθηκε με την άφιξη των κειμένων του Αριστοτέλη. Ο Αυγουστιανισμός ήταν το προτιμώμενο σημείο εκκίνησης για τους περισσότερους φιλοσόφους (όπως ο Άνσελμος του Καντέρμπερι, ο πατέρας του σχολαστικισμού) έως τον 13ο αιώνα.
Ούγος ο Αββάς (υιός του Κορράδου)
Βιογραφία
Ο Ούγος εισήλθε σε μονή και ανεδείχθη ηγούμενος του αββαείου του Σαιν-Ζερμαίν στο Ωσέρ (Auxerre). Παρά τους όρκους του, δεν ήταν ειρηνικός και στοχαστικός μοναχός, αλλά η επιτομή του πολεμιστή. Ο Κάρολος Β΄ τον έστειλε σε στρατιωτική αποστολή στο Νιβερναί. Παρατηρεί κανείς την τάση των κληρικών να υποστηρίζουν τη δυναστεία ενάντια στους υποτελείς. Ο Ούγος υποδέχθηκε τον Κάρολο Β΄, όταν αυτός διέφυγε το 858 την εισβολή του αδελφού του Λουδοβίκου Β΄ της Ανατολικής Φραγκίας· οι υποτελείς του αρνήθηκαν την επικουρία τους και εξεγέρθηκαν υπό τον Ροβέρτο τον ισχυρό. Επικράτησε ο Ροβέρτος, που εξόρισε τον Ούγο στη Λοθαριγγία· εκεί έγινε αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας το 864, αλλά τελικά κλήθηκε πίσω στη Γαλλία.
Το 866 ο Ροβέρτος απεβίωσε και ο Ούγος έλαβε τις προηγούμενες ηγουμενίες του, όπως τού Νουαρμουτιέ και του Σαιν-Μαρτίν ντε Τουρ, κομητείες, όπως της Τουρ και τη μαρκιωνία μεταξύ του Σεν (Σηκουάνα) και Λουάρ (Λίγηρα) στη Νευστρία. Οι γιοί του Ροβέρτου, Όντο και Ροβέρτος Α΄ κληρονόμησαν μόνο το Μπως και το Τουραίν. Αν και ο Ούγος ήταν αντίπαλος του Ροβέρτου όσο εκείνος ζούσε, τώρα έγινε κηδεμόνας των τέκνων τού Ροβέρτου. Ήταν προικσμένος με μεγάλο πολιτικό ταλέντο και πολέμησε τους Βίκινγκς δραστήρια. Ήταν ο πρωθιερέας της Αυλής και ένας από τους κύριους υπουργούς του Λουδοβίκου Γ΄ της Δυτικής Φραγκίας και του συμβασιλιά αδελφού του Καρλομάν Β΄ (εγγονών του Καρόλου Β΄).
Δημήτριος Παπαδόπουλος (αντιστράτηγος)
Ο Δημήτριος Παπαδόπουλος (Ναύπλιο, 15/27 Δεκεμβρίου 1889 – Αθηνα, 5 Δεκεμβρίου 1983) ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού που έφτασε στο βαθμό του Αντιστράτηγου. Είναι αξιοσημείωτος για την υπηρεσία του στον ελληνοϊταλικό πόλεμο.
Δυτική φιλοσοφία
Μεσαίωνας
Η Καρολίγγεια Αναγέννηση του 8ου/9ου αιώνα ήταν τροφοδοτούμενη από Εκκλησιαστικούς ιεραπόστολους που ταξίδευαν από την Ιρλανδία, με ενδεικτικό αντιπρόσωπο τον Ιωάννη Σκώτο Εριγένη, έναν Νεοπλατωνικό φιλόσοφο.
Δημήτριος Παπαδόπουλος (αντιστράτηγος)
Βίος
Πατέρας του ήταν ο στρατιωτικός γιατρός, Σπυρίδωνας Παπαδόπουλος (1853–1930) μητέρα του η Ελένη (1857–1949). Γεννήθηκε στο Ναύπλιο, όπου ο πατέρας του ήταν διοικητής του στρατιωτικού νοσοκομείου Ακροναυπλίας. Είχε πέντε αδέλφια, τον μεγαλύτερο αδελφό Ιωάννη (1887–1913), και τα μικρότερα αδέλφια Άγγελο (1893–1973) και Αθανάσιο (1900–1971) και δύο αδελφές.
Δυτική φιλοσοφία
Μεσαίωνας
Το σύγχρονο πανεπιστημιακό σύστημα προέρχεται από τα Ευρωπαϊκά μεσαιωνικά πανεπιστήμια, που ιδρύθηκαν στην Ιταλία και εξελίχθηκαν σε Καθολικές Ιερατικές Σχολές για τον κλήρο του μέσου Μεσαίωνα. δεξιά|μικρογραφία|Άγιος [[Θωμάς Ακινάτης]] Ο Θωμάς ο Ακινάτης, ένας ακαδημαϊκός φιλόσοφος και ο πατέρας του Θωμισμού, ήταν μεγάλη δύναμη επιρροής στην Καθολική Ευρώπη. Έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη λογική και την επιχειρηματολογία, και ήταν από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν τις νέες μεταφράσεις των έργων του Αριστοτέλη για τη μεταφυσική και την επιστήμη.
Δημήτριος Παπαδόπουλος (αντιστράτηγος)
1907 - 1923
Όπως ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης, ο Δημήτριος, αφού ολοκλήρωσε το σχολείο, εισήλθε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων στις 10 Οκτωβρίου 1907, αποφοιτώντας με τον βαθμό Ανθυπολοχαγού Πυροβολικού στις 26 Ιουνίου 1912. Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι ξέσπασαν λίγους μήνες αργότερα και ο νεαρός αξιωματικός του πυροβολικού συμμετείχε ως αρχηγός πυροβολικού στην 3η πυροβολαρχία, 1ο τάγμα, του 2ου Συντάγματος Πεδίου Πυροβολικού υπό τη διοίκηση του συνταγματάρχη Λεωνίδα Παρασκευόπουλου. Στη μάχη του Πέχοβο στις 15 Ιουλίου 1913 κατά τον Β' Βαλκανικού Πολέμου, ο αδελφός του Ιωάννης έπεσε στη μάχη. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1913 προήχθη σε υπολοχαγός. Το 1915 έλαβε τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος (1η Ιανουαρίου), και προήχθη διαδοχικά σε λοχαγό 2ης Τάξης (25 Μαρτίου) και Λοχαγό 1ης Τάξης (5 Οκτωβρίου). Το 1917-1918 πολέμησε στο Μακεδονικό μέτωπο ως διοικητής τάγματος ορεινού πυροβολικού. Κατά τη διάρκεια του πολέμου προήχθη σε ταγματάρχη (13 Δεκεμβρίου 1917) και έλαβε τον Ελληνικό Πολεμικό Σταυρό και τους αντίστοιχους Γαλλικό και Βελγικό. Συμμετείχε επίσης στη Μικρασιατική Εκστρατεία που ακολούθησε ως διοικητής τάγματος πυροβολικού πεδίου. Για την υπηρεσία του κατά τη διάρκεια του πολέμου, έλαβε το Αριστείο Ανδρείας.
Ούγος ο Αββάς (υιός του Κορράδου)
Βιογραφία
Προσπάθησε να κρατήσει τη συμμαχία που είχαν οι Καρολίδες μεταξύ τους ενάντια στους Βίκινγκς. Ένωσε όλα τα επιμέρους βασίλεια των Καρολιδών ενάντια στον σφετεριστή Μπόζο της Προβηγκίας. Υποστήριξε τον Κάρολο Γ΄ (τρίτο αδελφό των Λουδοβίκου Γ΄ και Καρλομάν Β΄) στη διαδοχή του το 884 στη Δυτική Φραγκία, αλλά απεβίωσε πριν μπορέσει να συνδράμει στην πολιορκία του Παρισιού του 885-886.