cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαχράμ Αλαζάν
Βιογραφία
Ο Αλαζάν εμφανίστηκε στα γράμματα το 1921 και το επόμενο έτος εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή υπό τον τίτλο «Το παιχνίδι του καλοκαιριού», καθώς και τα «Τραγούδια της παράταξης και των νικών». Παράλληλα, από το 1922 ήταν συντάκτης στην περιοδική έκδοση Tpagrakan banvor. To 1923 ανέλαβε την προεδρία του «Συνδέσμου Προλεταρίων Συγγραφέων» της ΣΣΔ Αρμενίας (διατηρήθηκε σε αυτή τη θέση για εννιά χρόνια), ενώ από το 1932 μέχρι το 1936 ήταν πρόεδρος της Ένωσης Συγγραφέων Αρμενίας. Ωστόσο, κατά την περίοδο των σταλινικών διώξεων της δεκαετίας του 1930 που έμειναν γνωστές ως Μεγάλη Εκκαθάριση ή Μεγάλος Τρόμος, ο Αλαζάν από κοινού με άλλους Αρμένιους λογοτέχνες (μεταξύ αυτών οι Γκουργκέν Μαχάρι, Βαχάν Τοτοβέντς, Άξελ Μπακούντς και Μκρτιτς Αρμέν ) διώχθηκε από τις σοβιετικές αρχές κατηγορούμενος για τροτσκισμό και αστικό εθνικισμό. Αποτέλεσμα αυτών ήταν να συλληφθεί το 1936 και να εξοριστεί στη Σιβηρία. Επέζησε των διώξεων και επέστρεψε στο Γερεβάν όπου έζησε μέχρι τον θάνατό του, ενώ κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν κατάκοιτος εξαιτίας ενός σοβαρού εγκεφαλικού επεισοδίου που υπέστη το 1955. Απεβίωσε στις 17 Μαΐου του 1966.
Η λογοτεχνική παραγωγή του Αλαζάν αποτελείται από ποιήματα, μυθιστορήματα, νουβέλες κλπ, ενώ κεντρικό ρόλο διαδραματίζουν οι αναφορές στην περίοδο της εξορίας του. Χαρακτηριστικά έργα του είναι «Ο εξηκοστός ορίζοντας» (1934), «Η καρδιά του ποιητή» (1954), το «Άστρο του Βορρά» (1958), οι «Αναμνήσεις» κ.ά. Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε γλώσσες όπως τα ρωσικά, τα ουκρανικά, τα γεωργιανά, τα αζερικά κλπ.
Όσον αφορά την προσωπική του ζωή, ο Αλαζάν ήταν παντρεμένος με τη Μαρό Μουρατιάν (1908-1974), η οποία ήταν επίσης επιζήσασα της Γενοκτονίας των Αρμενίων, αποκτώντας μαζί της μια κόρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι συγγραφείς Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αρμένιοι ποιητές Κατηγορία:Σοβιετικοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Οθωμανοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Εξόριστοι
Αετόπετρα Αιτωλοακαρνανίας
Η Αετόπετρα είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Θέρμου.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αετόπετρας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 12,006 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Άγιος Ιωάννης.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητική εξέλιξη
Αποτελεί ένα από τα χωριά της ιστορικής περιοχής του Απόκουρου. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το ΦΕΚ 19Α της 07/12/1835 με την ονομασία «Σαμπατίνα», όταν και υπήχθη στον τότε Δήμο Αμβρακίας. Με το ΦΕΚ 261Α της 31/08/1912, και τον σχηματισμό των Κοινοτήτων, προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Μπερίκου ενώ η ονομασία του χωριού διορθώθηκε ως «Σαμπατίνα ή Σομποτίνον». Με το ΦΕΚ 44Α της 28/02/1924 αποσπάστηκε από την Κοινότητα Μπερίκου και ορίστηκε έδρα της τότε νεοσυσταθείσας Κοινότητας Σαμπατίνης. Με το ΦΕΚ 81Α της 14/05/1928 το όνομα του οικισμού διορθώθηκε από «Σαμπατίνα ή Σομποτίνον» σε «Αετόπετρα», ομοίως και της Κοινότητας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος του «καποδιστριακού» Δήμου Θέρμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Βενέδικτος, δούκας της Φινλανδίας
Ο Βενέδικτος, δούκας της Φινλανδίας (Bengt Birgersson, 1254 - 25 Μαΐου 1291), τελευταίος γιος και τελευταίο παιδί του Μπίργιερ Γιαρλ και της πρώτης συζύγου του Ίνγκεμποργκ Έρικσντοττερ της Σουηδίας κόρης του Ερρίκος Ι΄ της Σουηδίας, ήταν αρχιεπίσκοπος και δούκας.
Μερικές παλαιότερες πηγές αναφέρουν τον Βενέδικτο σαν γιο του Μπίργιερ Γιαρλ με τη δεύτερη σύζυγο του Ματθίλδη του Χόλσταϊν. Ωστόσο, τη χρονιά που γεννήθηκε ο Βενέδικτος, πέθανε η Ίνγκεμποργκ και η Ματθίλδη βρισκόταν ήδη για πολλά χρόνια στη Δανία. Οι δυο μεγαλύτεροι αδελφοί του έγιναν βασιλείς της Σουηδίας ενώ ο ίδιος πιέστηκε να ακολουθήσει την εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Έγινε αρχιεπίσκοπος του Λίνκοπινγκ, δούκας της Φινλανδίας, και στη συνέχεια, επί βασιλείας του αδελφού του Μάγκνους, πρωθυπουργός της Σουηδίας.
Το 1284, όταν πέθανε ο τρίτος αδελφός του Έρικ του Σμάλαντ, ο αδελφός του Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας δημιούργησε τον τίτλο του δούκα της Φινλανδίας και τον έδωσε στον Βενέδικτο σαν τον πρώτο κάτοχο του στην ιστορία επειδή πολλά από τα εδάφη τα οποία κατείχε ανήκαν στη Φινλανδία. Στη συνέχεια εξελέγη αρχιεπίσκοπος του Λινκόπινγκ (1286) ενώ πήρε ακόμα δυο τίτλους (1287, 1289).
Πέθανε από επιδημία πανώλης.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Σερενάδα
Σερενάδα λέγεται το ερωτικό τραγούδι που τραγουδιέται με τη συνοδεία κιθάρας. Έχει ιταλική προέλευση και είναι ερωτικό τραγούδι που συνοδεύεται από μαντολίνο και κιθάρα. Το τραγουδούσαν ένας ή περισσότεροι νέοι τις νύχτες κάτω από τα παράθυρα των κοριτσιών. Μερικές φορές όμως, μπορεί να έχει και ειρωνικό περιεχόμενο.
Νεοελληνική λογοτεχνία
Στη νεοελληνική λογοτεχνία η σερενάδα έρχεται μαζί με τα υπόλοιπα είδη ποίησης από την Ιταλία και εμφανίζεται για πρώτη φορά στα Επτάνησα. Νεοέλληνες ποιητές που έχουν γράψει σερενάδες είναι ο Ιωάννης Γρυπάρης, ο Ιωάννης Πολέμης, ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου κ.α.
Ακολουθεί η σερενάδα με τίτλο Σερενάδα του Ιωάννη Γρυπάρη.
<blockquote style="font-size:95%; font-style:italic; margin-left:5%;"> Δεν τη θέλω, θα την σπάσω την κιθάρα,
την καρδιά μου, την καρδιά μου θα κορδίσω,
την αγάπη της, τον πόνο, τη λαχτάρα,
να σου πω, να σε ξυπνήσω.
θα φωτίζει το κρυφό μας το ζευγάρι.
Τόσο φτάνει! και δεν θα 'βγει πριν να φύγω,
το ζουλιάρικο φεγγάρι.
Μη λυπάσαι τ' όνειρό σου που θα χάσεις,
τόσα ξέρει της αγάπης μου το στόμα,
τόσα μάγια, που και συ θέ να ξεχάσεις,
Κι αν δεν έβγεις... την κιθάρα μου αφού σπάσω,
και την άμοιρη καρδιά μου τι θα κάνω;
σπαραγμένη από τον πόνο θα κρεμάσω,
στο παράθυρό σου επάνω. ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Μετρική
Ίνγκεμποργκ της Δανίας (Βασίλισσα της Νορβηγίας)
Η Ίνγκεμποργκ της Δανίας (θυγατέρα του Έρικ, 1244 - 26 Μαΐου 1287) ήταν πριγκίπισσα της Δανίας και βασίλισσα της Νορβηγίας ως σύζυγος του Μάγκνους ΣΤ΄ της Νορβηγίας. Ήταν δεύτερη κόρη του Ερρίκος Δ΄ της Δανίας και της Γιούττας της Σαξονίας. Σαν βασιλομήτωρ στη συνέχεια έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κηδεμονία του ανήλικου γιου της Έρικ ΣΤ΄ της Νορβηγίας.
Παιδική ηλικία
Η Ίνγκεμποργκ ήταν μόλις 6 ετών όταν δολοφονήθηκε ο πατέρας της. Η μητέρα της επέστρεψε στη συνέχεια στη Σαξονία όπου παντρεύτηκε τον κόμη Μπουσάρ Η΄ του Κουέρφουρτ - Ρόζενμπουργκ. Μαζί με τις τρεις αδελφές της έμεναν στην αυλή του θείου της Χριστόφορου Α΄ της Δανίας και της συζύγου του Μάργκαρετ Σαμπίρια. Ωστόσο οι απαιτήσεις της Ίνγκεμποργκ για την κληρονομιά του δολοφονημένου πατέρα της ενέπλεξαν τη Δανία σε συγκρούσεις με τη Νορβηγία που κράτησαν δεκαετίες. Με συνθήκη που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στον Μπίργιερ Γιαρλ της Σουηδίας, στον θείο της Χριστόφορο της Δανίας, και στον βασιλιά Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας, συμφωνήθηκε να παντρευτεί η Ίνγκεμποργκ τον γιο και διάδοχο του τελευταίου Μάγκνους ΣΤ΄ της Νορβηγίας. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1261 στο Μπέργκεν.
Κηδεμόνας του γιου της Έρικ
Το 1280 πέθανε ο σύζυγος της και η Ίνγκεμποργκ είχε στη συνέχεια λόγο στην αντιβασιλεία και στην κηδεμονία του μεγαλύτερου γιου της Έρικ μέχρι την ενηλικίωση του, με βασικό συμπαραστάτη τον Άλβ Έρλινγκσον, δεύτερο ξάδελφο του συζύγου της. Όταν βασιλιάς της Δανίας ήταν ο εξάδελφος της Έρικ Ε΄, η Ίνγκεμποργκ ζήτησε εκτάσεις στη Δανία, τις οποίες είχε κληρονομήσει από τον πατέρα της. Ο Έρικ δεν τις έδινε με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν εχθροπραξίες ανάμεσα στη Νορβηγία από τη μια πλευρά και τη Δανία με τις Χανσεατικές πόλεις από την άλλη. Πολλοί Δανοί ευγενείς όπως ο Ιάκωβος του Άλλαντ ήταν υπέρ της Ίνγκεμποργκ αλλά αυτή πέθανε πριν επιλυθεί το ζήτημα.
Κληρονόμοι
Με τον σύζυγο της Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας παιδιά της ήταν :
Μούσγες Μαγνησίας
Οι Μούσγες είναι πολύ μικρό χωριό της Θεσσαλίας στο Πήλιο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας, το οποίο βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χερσονήσου σε υψόμετρο 158 μέτρα. Απέχει περίπου 58 χλμ. ΝΑ. από τον Βόλο και περίπου 18 χλμ. ΝΑ. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου). Ενδιαφέρον αξιοθέατο είναι η εκκλησία της Γενεσίου της Θεοτόκου η οποία από το 1976 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Πρόκειται για εγγεγραμμένο σταυροειδή ναό του συνεπτυγμένου τύπου με της τριεδρική στέγη και υπερυψωμένο τύμπανο. Το εσωτερικό του είναι κατάγραφο με ωραίες τοιχογραφίες του 1817. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Προμυρίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην κοινότητα Προμυρίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σηπιάδος του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 7 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Χοφ
To Χοφ (γερμανικά: Hof) είναι πόλη στη Βαυαρία, στη νότια Γερμανία. Το 2021 είχε 45.125 κατοίκους. Είναι αυτόνομη πόλη και ταυτόχρονα έδρα του κράιζε Χοφ. Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Ζάαλε, στην Άνω Φραγκονία, στους βορειοανατολικούς πρόποδες του Φιχτελγκεμπίργκε.
Το Χοφ, που αρχικά ονομαζόταν Ρέγκνιτσχοφ, χτίστηκε περί το 1080. Ήταν ιδιοκτησία των δούκων του Μεράν και πουλήθηκε το 1373 στους βουργράβους της Νυρεμβέργης. Η κατασκευή υφασμάτων που εισήχθη σε αυτήν τον 15ο αιώνα, και η κατασκευή πέπλων που ξεκίνησε τον 16ο αιώνα, την ώθησαν σε ακμή, αλλά η πόλη υπέστη καταστροφές από τους πολέμους των Χουσιτών και τον Τριακονταετή Πόλεμο. Το 1792 περιήλθε στην κατοχή της Πρωσίας, το 1806 έπεσε στη Γαλλία και το 1810 ενσωματώθηκε με τη Βαυαρία. Το 1823 το μεγαλύτερο μέρος της πόλης καταστράφηκε από πυρκαγιά. Μεταξύ 1945-1990 ήταν πολύ κοντά στα σύνορα με την Ανατολική Γερμανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βαυαρίας Κατηγορία:Άνω Φραγκονία
Καλλιστήμων
Περιγραφή
Τα είδη Καλλιστήμονα αναφέρονται συνήθως ως βούρτσες λόγω των κυλινδρικών λουλουδιών τους που μοιάζουν με παραδοσιακή βούρτσα για μπουκάλια. Βρίσκονται κυρίως στις πιο εύκρατες περιοχές της Αυστραλίας, ειδικά κατά μήκος της ανατολικής ακτής και συνήθως προτιμούν τις υγρές συνθήκες, έτσι όταν φυτεύονται σε κήπους ευδοκιμούν με τακτικό πότισμα. Ωστόσο, δύο είδη βρίσκονται στην Τασμανία και αρκετά άλλα στη νοτιοδυτική δυτική Αυστραλία. Τουλάχιστον ορισμένα είδη είναι ανθεκτικά στην ξηρασία και μερικά χρησιμοποιούνται σε διακοσμητικούς λόγους αλλού στον κόσμο. δεξιά|μικρογραφία| Κάψουλες σπόρων δεξιά|μικρογραφία| Callistemon citrinus Τα εμφανή μέρη των λουλουδιών είναι στήμονες, με τη γύρη στην άκρη του νήματος. Τα πέταλα είναι δυσδιάκριτα. Τα κεφάλια των λουλουδιών ποικίλλουν στο χρώμα ανάλογα με το είδος. τα περισσότερα είναι κόκκινα, αλλά μερικά είναι κίτρινα, πράσινα, πορτοκαλί ή λευκά. Κάθε κεφαλή λουλουδιών παράγει μια πληθώρα από τρικύτταρες κάψουλες σπόρου γύρω από ένα στέλεχος που παραμένουν στο φυτό με τους σπόρους εγκλωβισμένους μέχρι να διεγερθούν να ανοίξουν όταν το φυτό πεθάνει ή η φωτιά προκαλεί την απελευθέρωση των σπόρων. Μερικά είδη απελευθερώνουν τους σπόρους ετησίως.
Ταξονομία
Το λατινικό όνομα Callistemon προέρχεται από τον συνδυασμό δύο ελληνικών λέξεων «κάλλος» που σημαίνει ομορφιά και «στήμων» που σημαίνει στήμονας, και αναφέρονται στα άνθη του φυτού.
Το γένος Καλλιστήμων περιγράφηκε για πρώτη φορά επίσημα το 1814 από τον Ρόμπερτ Μπράουν. Στην περιγραφή του σημείωσε ότι το γένος περιλαμβάνει «εκείνα τα είδη Μετροσίδηρου που έχουν ταξιανθία παρόμοια με αυτή της Μελαλεύκας και διακριτά επιμήκη νημάτια». Ο Κάρολος Λινναίος είχε περιγράψει το γένος Μελαλεύκα το 1767 και το 1867, ο Τζωρτζ Μπένθαμ μετέφερε όλα τα είδη Μετροσίδηρου στη Μελαλεύκα. Ο Μπένθαμ περιέγραψε τις μελαλεύκες ως έχουσες στήμονες ενωμένους σε δέσμες απέναντι από τα (πέντε) πέταλα.
Στην περιγραφή του Callistemon salignus στο Fragmenta phytographiae Australiae το 1864, ο Φέρντιναρντ φον Μύλερ σημείωσε ότι η διαφορά μεταξύ των γενών ήταν «εντελώς τεχνητή» («omnino artificiale»). Ο Τζορτζ Μπένθαμ σημείωσε επίσης στο Flora Australiensis ότι ο Καλλιστήμων «περνά σταδιακά στη Μελαλεύκα, με την οποία ο Μύλερ προτείνει να την ενώσει».
Ωστόσο, οι περισσότεροι συγγραφείς είχαν διατηρήσει τη διάκριση μεταξύ των δύο γενών Καλλιστήμονα και Μελαλεύκας μέχρι το 1998. Εκείνο το έτος, σε αναγνώριση του γεγονότος ότι οι καλλιστήμονες και οι μελαλεύκες στη Νέα Καληδονία ήταν ξεκάθαρα συγγενείς, ο Λίντλεϊ Κρέιβεν και ο Τζον Ντόσον μετέφεραν τους καλλιστήμονες σε αυτό το νησί στη Melaleuca, παρόλο που μερικοί (π.χ. Melaleuca pancheri ) δεν έχουν στήμονες συγχωνευμένους σε 5 ομάδες.
Χρήση στην κηπουρική
Πολλά εμπορικά φυτώρια συνεχίζουν να χρησιμοποιούν το όνομα «Καλλιστήμονας». Αυτά τα είδη μπορούν να πολλαπλασιαστούν είτε με μοσχεύματα (ορισμένα είδη πιο εύκολα από άλλα), είτε με σπόρους. Η ανθοφορία είναι συνήθως την άνοιξη και τις αρχές του καλοκαιριού (Οκτώβριος-Δεκέμβριος στο νότιο ημισφαίριο), αλλά οι συνθήκες μπορεί να προκαλέσουν ανθοφορία σε άλλες εποχές του χρόνου.
Οι καλλιστήμονες μπορούν να καλλιεργηθούν σε γλάστρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυρτοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Αυστραλίας Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Θάμνοι
Ob-La-Di, Ob-La-Da
Το Ob-La-Di, Ob-La-Da είναι τραγούδι του βρετανικού συγκροτήματος The Beatles, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο The Beatles του 1968. Το κομμάτι πιστώνεται στο δίδυμο Λένον-ΜακΚάρτνεϋ, παρ’ όλα αυτά το έγραψε ο δεύτερος. Την επόμενη χρονιά από την κυκλοφορία του δίσκου, κυκλοφόρησε και ως single σε πολλές χώρες, όχι όμως και στη γενέτειρα του συγκροτήματος, καθώς επίσης ούτε και στις ΗΠΑ, πράγμα που συνέβη το 1976.
Η κυκλοφορία του single είχε μεγάλη επιτυχία, μπαίνοντας στην πρώτη δεκάδα δέκα χωρών, όπου σε μερικές έφτασε και στο νούμερο 1, συγκεκριμένα στη Δυτική Γερμανία, τη Νέα Ζηλανδία, την Ιαπωνία, την Ελβετία, την Αυστρία και την Αυστραλία. Η κυκλοφορία του 1976 είχε πιο μέτρια υποδοχή, παρόλα αυτά έφτασε στην 49η θέση των αμερικανικών Billboard Hot 100. Παρόλα αυτά, το 1968, κυκλοφόρησε σε single στο Ηνωμένο Βασίλειο το τραγούδι διασκευασμένο από τους Marmalade, το οποίο έφτασε το νούμερο των βρετανικών charts. Το γεγονός αυτό του κατέστησε ως το πρώτο σκοτσέζικο συγκρότημα που φτάνει το νούμερο 1 στη Μεγάλη Βρετανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των The Beatles Κατηγορία:Τραγούδια του 1968 Κατηγορία:Singles του 1968 Κατηγορία:Singles του 1969 Κατηγορία:Singles του 1976 Κατηγορία:Singles της Apple Records Κατηγορία:Singles της Columbia Records Κατηγορία:Singles της CBS Records Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στην Αυστρία
Τιάγκο Ντάντας
Ο Τιάγκο Φιλίπε Ολιβέιρα Ντάντας (γεννημένος στις 24 Δεκεμβρίου 2000) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος για τον ΠΑΟΚ της Ελληνικής Σούπερ Λιγκ, ως δανεικός από την Μπενφίκα.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Ντάντας γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2000 στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας. Από μικρός είχε έφεση στο ποδόσφαιρο και έτσι κατέληξε σύντομα στις ακαδημίες της Μπενφίκα. Η εξέλιξή του είναι ραγδαία. Ένας μέσος που μπορούσε να παίξει με την ίδια άνεση σε οποιαδήποτε θέση στο κέντρο, γρήγορος, ευέλικτος, με εξαιρετικές μεταβιβάσεις σε όλες τις αποστάσεις και με χαρακτηριστικά την σοβαρότητα και την ωριμότητα για την ηλικία του, έκανε τον Αύγουστο του 2018 το επαγγελματικό του ντεμπούτο με τη δεύτερη ομάδα της Μπενφίκα, ενώ 1,5 χρόνο αργότερα έφτασε στην πρώτη ομάδα σε έναν αγώνα εναντίον της Βιτόρια ντε Σετούμπαλ για το Κύπελλο Πορτογαλίας.
Παράλληλα, είχε καταφέρει να συμπληρώσει 49 συμμετοχές με τη δεύτερη ομάδα της Μπενφίκα, με απολογισμό 5 γκολ και 6 ασίστ. Ήταν, μάλιστα, πρωταγωνιστής στην πορεία της Κ19 μέχρι τον τελικό του Γιάουθ Λιγκ της σεζόν 2018-19, μετρώντας συνολικά 16 συμμετοχές στη διοργάνωση, με 6 γκολ και 2 ασίστ, επίδοση που τον έφερε στις μικρές εθνικές ομάδες της Πορτογαλίας παίρνοντας και το περιβραχιόνιο του αρχηγού στην Εθνική Πορτογαλίας Κ21. Ο Ντάντας είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον μερικών από τους μεγαλύτερους συλλόγους της Ευρώπης.Η Μάντσεστερ Σίτι του Πεπ Γκουαρδιόλα βρέθηκε μια ανάσα από την απόκτησή του, αλλά τελικά ο νεαρός μέσος βρήκε αλλού τον επόμενο σταθμό της καριέρας του.
Εκεί κατέγραψε την πρώτη του πλήρη σεζόν σε επαγγελματικό επίπεδο, μετρώντας 4 γκολ και2 ασίστ σε 34 συμμετοχές, όντας ένας από τους κορυφαίους χαφ του πρωταθλήματος.
Ο ΠΑΟΚ ανακοίνωσε τον Ντάντας το απόγευμα του Σαββάτου (25/6) με τη μορφή δανεισμού από την Μπενφίκα μέχρι το καλοκαίρι του 2023.
Διακρίσεις
Μπενφίκα
Μπάγερν Μονάχου
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 3. Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Β Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Μοντούλι
To Μοντούλι (Αγγλικά Urban Ward Monduli, Σουαχίλι Monduli Mjini), είναι Αστικό Τμήμα της Περιοχής Μοντούλι (Monduli District), στην Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region) της Τανζανίας.
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στο Τμήμα Αστικό Τμήμα Μοντούλι (Monduli), είχε πληθυσμό 7.796 άτομα.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχία Μοντούλι Κατηγορία:Τμήματα της Τανζανίας Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Αρούσα
Μαργαρίτες Ρεθύμνου
Οι Μαργαρίτες  (επίσημο: αι Μαργαρίται) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητος του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται σε απόσταση 27 χιλιομέτρων από το Ρέθυμνο σε υψόμετρο 300 μέτρα.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά την Βενετοκρατία ήταν σημαντικό χωριό με πολλά αρχοντικά μέγαρα, με ωραία θυρώματα. Υπήρξε έδρα της επανάστασης των Καλλέργη - Πρικοσιρίδη (1333) κατά των Βενετών. Μετά την καταστολή της επανάστασης οι Βενετοί κατάκαψαν το χωριό. Στις βενετικές πηγές αναφέρεται ως Magarites,Magharites και Margarites. Από τις Μαργαρίτες καταγόταν η πλούσια οικογένεια Μηλιώτη. Ο Ανδρέας Μηλιώτης ήταν ο πρώτος Γραμματικός της Πόρτας τα πρώτα χρόνια τουρκοκρατίας.
Το 1669 με την κατάληψη της Κρήτης από τους Οθωμανούς το χωριό παραχωρήθηκε στον πορθητή του Χάνδακα Κιοπρουλή Αχμέτ Πασά. Υπήρξε έδρα της επαρχίας Μυλοποτάμου, κατά την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας (Nefs Mylopotama). Κατά την εκπνοή του αγώνα για την ανεξαρτησία (1829-30) οι Μαργαρίτες έγιναν έδρα του Κρητικού Συμβουλίου. Το 1867 στην περιοχή του χωριού ο Πάνος Κορωναίος απέκρουσε τον Ρεσίτ πασά. Οι Μαργαριτες ήταν το χωριό του Θρυλικού ηγουμένου της μονής Αρκαδίου Γαβριήλ Μαρινάκη.
Από το 1879 ήταν έδρα του Δήμου Μαργαριτών, ο οποίος αποτελούταν από 19 οικισμούς. Το 1901 γίνεται έδρα του δήμου Ελευθερναίων, οποίος συμπεριλάμβανε 29 οικισμούς. Το 1911 με την έκδοση του διατάγματος "Περί Δήμων" γίνεται αγροτικός δήμος με τα χωριά Πηγουνιανά, Τζανακιανά και το Μετόχι Χριστού δυο χρόνια αργότερα (1913) γίνεται έδρα της Κοινότητας Μαργαριτών. Το 1998 εντάχθηκε στον καποδιστριακό Δήμο Γεροποτάμου και το 2010 με το σχέδιο "Καλλικράτης" στο Δήμο Μυλοποτάμου.
Την 1η Αυγούστου 1944, ομάδα του ΕΛΑΣ παγίδευσε γερμανική ομάδα μοτοσυκλετιστών, μία από τις πολυάριθμες ενέργειες αντίστασης στο νησί.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Κατά την απογραφή του 1583 οι Μαργαρίτες είχαν 460 κατοίκους, το 1881: 816, το 1900: 986, το 1920: 715, το 1928: 693, το 1940: 719, το 1951: 669, το 1961: 604, το 1971: 415, το 1981: 365, το 1991: 328 και το 2011: 269 κατ.
Μνημεία
Οι Μαργαρίτες αποτελούν πόλο έλξης για επισκέπτες, καθώς έχουν μοναδικό χρώμα και χαρακτήρα. μικρογραφία|Γραφικό Δρομάκι Μαργαριτών Μυλοποτάμου
Αρχαιολογία
Στη θέση Βιγλιά ανασκάφτηκε από την αρχαιολογική υπηρεσία κτιστός θολωτός τάφος της Υστερομινωϊκής εποχής (14ος αι. π.Χ.). Στη θέση Καλής Πλάκα ο αρχαιολόγος Νικόλαος Πλάτων το 1957 έκανε αυτοψία σε υπολείμματα ρωμαϊκού λουτρού.
Εκκλησίες
Στις Μαργαρίτες σώζονται πολλές τοιχογραφημένες εκκλησίες από τον 14ο ως τον 17ο αιώνα. Ο τοιχογραφημένος ναός του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου τοιχογραφήθηκε το 1383 με χορηγό τον ιερέα Γεώργιο Κλάδο. Χαρακτηριστικό είναι το λίθινο τέμπλο διαχωρίζει το ιερό βήμα από τον κυρίως ναό. Στη Μεσοχωριά ο ναός του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου διασώζει τοιχογραφίες του πρώτου μισού του 15ου αιώνα. Άλλες εκκλησίες: ο δίκλιτος ναός της Παναγίας, Ο Άγιος Γεώργιος, η τρίκλιτη βασιλική του Αγίου Νικολάου, οι σπηλαιώδεις ναοί του Αγίου Αντωνίου και Αγίου Ονουφρίου στον Λαγκό κ.ά.
Η ενορία Κοιμήσεως Θεοτόκου Μαργαριτών ανήκει στην Δ΄ αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου και περιλαμβάνει τους οικισμούς Πηγουνιανά (Ιερός Ναός Αγίου Σπυρίδωνος) και Τζαννακιανά (Ιερός Ναός Τιμίου Σταυρού). Το 1654 οι Μαργαρίτες παραχωρήθηκαν από το μητροπολίτη Κρήτης Νεόφυτο στον οικουμενικό πατριάρχη Ιωαννίκιο Β΄. Έτσι, δημιουργήθηκε η πατριαρχική εξαρχία Μαργαριτών που μαρτυρείται ως τα τέλη του 18ου αι.
Αγγειοπλαστική
μικρογραφία|[[Αρχείο:Κατάστημα αγγειοπλαστικής.jpg|μικρογραφίαΠιθάρι από τις Μαργαρίτες σε γραφικό δρομάκι των Μαργαριτών]] Το χωριό είναι το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στη Δυτική Κρήτη. Ως τα μέσα της δεκαετίας του 1970, κατά τους θερινούς μήνες, κατασκευάζονταν χρηστικά κεραμικά σκεύη στα τοπικά εργαστήρια (τσικαλαριά) που βρίσκονταν νότια του οικισμού στη θέση "Λιβάδι". Σήμερα οι Μαργαριτσανοί κεραμίστες κατασκευάζουν κυρίως αναμνηστικά για τους πολυάριθμους επισκέπτες του χωριού.
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε Κοινότητα Μαργαριτών
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Εμμανουήλ Φιλιβέρτος της Σαβοΐας-Καρινιάνο
Ο Εμμανουήλ-Φιλιβέρτος (20 Αυγούστου 1628 - 21 Απριλίου 1709) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν πρίγκιπας του Καρινιάνο (1656-1709). Απόγονοί του είναι τέσσερις βασιλείς της Ιταλίας, ένας της Σαρδηνίας και ένας της Ισπανίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Θωμά-Φραγκίσκου πρίγκιπα του Καρινιάνο και της Μαρίας των Βουρβόνων-Κοντέ, κόρης του Καρόλου κόμη του Σουασόν, απογόνου του Λουδοβίκου Θ΄.
Οικογένεια
Το 1684 στο κάστρο Ρακονίτζι, στο νοτιο-δυτικό Πεδεμόντιο, νυμφεύτηκε τη Μαρία Άντζελα Αικατερίνη των Έστε, κόρη του στρατηγού Μπόρσο των Έστε (γιου του Καίσαρα δούκα της Μόντενα) και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Α2 Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2019-20
Το πρωτάθλημα Α2 Εθνικής 2019-20 είναι η δεύτερη τη τάξει ελληνική ποδοσφαιρική κατηγορία και διεξάγεται σε έναν όμιλο αποτελούμενο από 12 ομάδες.
Διοργάνωση
Είναι η πρώτη χρονιά της Super League 2 (Α2 Εθνική), μιας νέας κατηγορίας που δημιουργήθηκε με την αναδιάρθρωση του 2019. Οι 12 ομάδες που θα συμμετέχουν είναι οι τρείς τελευταίες (14η-16η) της Super League της προηγούμενης περιόδου, ο ηττημένος των δύο αγώνων μπαράζ, δηλαδή ο Πλατανιάς (2ος στη Football League 2018-19) που έχασε από τον ΟΦΗ (13ος στη Super League), και όσες ομάδες κατέλαβαν από την 3η θέση έως την 10η θέση της Football League 2018-19.
Έχει αποφασιστεί να διεξαχθούν αγώνες Play Off για την άνοδο και Play Out για τον υποβιβασμό με τις 6 πρώτες και 6 τελευταίες αντίστοιχα της κανονικής περιόδου. Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΠΟ στις 31 Ιουλίου αποφάσισε να εγκριθεί η πρόταση της Super League 1 που προέβλεπε άνοδο μιας ομάδας απευθείας και αγώνα κατάταξης μεταξύ 13ου της Super League 1 και δεύτερου της Super League 2. H τελική απόφαση θα ληφθεί στο διαιτητικό δικαστήριο, όπου προσέφυγε η διοργανώτρια της Super League 2, Ένωση Football League. .
Η κλήρωση των αγώνων της πρώτης φάσης του πρωταθλήματος έγινε στις 28 Αυγούστου 2019. Το πρωτάθλημα αρχικά ήταν να ξεκινήσει στις 15 Σεπτεμβρίου, αλλά λόγω προβλημάτων ξεκίνησε στις 29 Σεπτεμβρίου και η κανονική διάρκεια αναμενόταν να ολοκληρωθεί στις 1 Μαρτίου 2020 με την 22η και τελευταία αγωνιστική. Στις 13 Μαρτίου αποφασίστηκε η αναστολή του πρωταθλήματος λόγω της επιδημίας του κορονοϊού. Στις 22 Ιουνίου αποφασίστηκε η διακοπή του πρωταθλήματος και η επικύρωση της βαθμολογίας, όπως είχε διαμορφωθεί πριν τη αναστολή του πρωταθλήματος.
Ανακατατάξεις ομάδων
Οι ακόλουθες ομάδες έχουν αλλάξει κατηγορία από την σεζόν 2018-19.
Προς την Super League 2
Υποβιβάστηκαν από την Super League
Από την Football League
Προβιβάστηκαν στην Super League
Υποβιβάστηκαν στην Β΄ Εθνική
Υποβιβάστηκαν στην Γ΄ Εθνική
Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Βραζιλίας
Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Βραζιλίας (πορτογαλικά: Confederação Brasileira de Basketball, CBB) είναι το όργανο διοίκησης της καλαθοσφαίρισης στη Βραζιλία. Εδρεύει στο Ρίο ντε Τζανέιρο και είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA). Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα ανδρών, γυναικών και νέων, εποπτεύει το επαγγελματικό πρωτάθλημα ανδρών, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Βραζιλίας.
Α2 Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2019-20
Μπαράζ Ανόδου
Ξάνθη και Απόλλωνας έδωσαν αγώνες μπαράζ για την παραμονή ή την άνοδο στην κατηγορία στις 26 και στις 29 Αυγούστου 2020. Ο Απόλλων Σμύρνης νίκησε και στα δυο ματς και ανέβηκε στη Super League 1, ενώ η Ξάνθη υποβιβάστηκε στη Super League 2 για πρώτη φορά μετά από 31 χρόνια.
Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Βραζιλίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στη Βραζιλία
Α2 Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2019-20
Πηγές
Κατηγορία:Α2 Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2019–2020
Μπένγκαλουρου ΦΚ
Η Μπένγκαλουρου ΦΚ (αγγλικά: Bengaluru FC, ) είναι ποδοσφαιρική ομάδα στην Μπανγκαλόρ της Ινδίας. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το κόκκινο. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Στάδιο Σρι Καντίραμπα, χωρητικότητας 25.810 θεατών. Μετέχει στο πρωτάθλημα της Ινδικής Σούπερ Λιγκ.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 20 Ιουλίου 2013 και ξεκίνησε την πρώτη αγωνιστική περίοδο στην Ι-Λιγκ λίγους μήνες αργότερα στις 22 Σεπτεμβρίου 2013, παραχώρησε ισοπαλία 1–1 με αντίπαλο τη Μοχούν Μπαγκάν στο πρωτάθλημα. Ο σύλλογος κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ι-Λιγκ στην πρώτη της περίοδο και στη συνέχεια και πάλι δύο περιόδους αργότερα το 2015–16. Εκτός από τους δύο τίτλους πρωταθλήματος, η Μπένγκαλουρου κέρδισε επίσης δύο Φεντερέισον Καπ το 2015 και το 2017. Μεταξύ 2015 και 2018, ο σύλλογος εκπροσώπησε επίσης την Ινδία στις ασιατικές διοργάνώσεις, μετέχοντας στο ΑΦΚ Καπ για τέσσερα συναπτά έτη. Κατά τη διάρκεια του ΑΦΚ Καπ το 2016, η Μπένγκαλουρου έφτασε στο τελικό, όπου έχασε 1–0 από την Αλ Κούα Αλ Τζαουίγια του Ιράκ.
Στις 25 Μαΐου 2017, ανακοινώθηκε ότι η υποβολή προσφορών για νέες ομάδες στην Ινδική Σούπερ Λιγκ είχε λήξει και ότι ο εξωτερικός επικυρωτής του πρωταθλήματος θα εξέταζε τις προσφορές. Αναφέρθηκε επίσης ότι η Μπένγκαλουρου, η δύο φορές πρωταθλήτρια της Ι-Λιγκ, του κορυφαίου επαγγελματικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της Ινδίας, είχε υποβάλει προσφορά. Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 12 Ιουνίου, ανακοινώθηκε επίσημα ότι η Bengaluru (για την Μπανγκαλόρ) και η Tata Group (για την Τζάμσεντπουρ) είχαν κερδίσει τις προσφορές για τις νέες ομάδες.
Επιτυχίες
.
Μανδράκι Σερρών
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Μανδράκι
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 80 μέτρων, στη βόρεια όχθη της λίμνης Κερκίνης. Αναφέρεται κατά τον 19ο αιώνα με την ονομασία Μαντρατζίκ και κατοικείτο από μουσουλμάνους. Το 1913 προσαρτήθηκε μαζί με την υπόλοιπη περιοχή των Σερρών στην Ελλάδα και το 1922-23, μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, εγκαταστάθηκαν στο Μαντρατζίκ Έλληνες πρόσφυγες από την Τραπεζούντα και άλλα μέρη του Πόντου. Παράλληλα το 1928 το χωριό μετονομάστηκε σε Μανδράκι. Λίγα χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής του 1941-1944, είκοσι Αρμένιοι κάτοικοι του χωριού εξοπλίστηκαν από τις βουλγαρικές δυνάμεις.
Διοικητικά το Μανδράκι αποτέλεσε από το 1913 μέχρι το 1997 έδρα κοινότητας της επαρχίας Σιντικής ενώ στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Πετριτσίου. Από το 2011 αποτελεί έδρα της τοπικής κοινότητας Μανδρακίου του καλλικρατικού δήμου Σιντικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Φαλαίνοψις
Η φαλαίνοψις ή φαλαινόψις ''(Phalaenopsis, Carl Ludwig Blume (Blume) (1825)), κοινώς γνωστή ως ορχιδέα σκόρος. Στο εμπόριο κηπευτικών συντομογραφείται ως Phal, είναι ένα γένος ορχιδέας που περιλαμβάνει περίπου 60 είδη. Η φαλαίνοψις (Phalaenopsis) είναι μια από τις πλέον δημοφιλείς ορχιδέες στο εμπόριο χάρη στην ανάπτυξη πολλών τεχνητών υβριδίων. Είναι εγγενής στην νότια Κίνα, Ταϊβάν, Ινδική υποήπειρο, Νοτιοανατολική Ασία (Ταϊλάνδη, Φιλιππίνες, Μαλαισία, Ινδονησία κλπ.), Νέα Γουινέα, το Αρχιπέλαγος του Βίσμαρκ και Κουίνσλαντ.
Περιγραφή
Είναι εγγενές σε όλη τη νοτιοανατολική Ασία από το Ιμαλάια όρη έως τις νήσους του Polillo, Palawan και Zamboanga del Norte στη νήσο Μιντανάο στις Φιλιππίνες και τη βόρεια Αυστραλία. Η Νήσος Ορχιδέα (Orchid Island) της Ταϊβάν, έχει ονομασθεί από αυτό το γένος. Λιγοστές πρόσφατες πληροφορίες σχετικά με τον οικότοπό τους και την οικολογία τους στη φύση, είναι διαθέσιμα, καθώς τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν γίνει λίγες έρευνες. Τα περισσότερα είναι επίφυτα σκιάς· λίγα είναι λιθόφυτα. Στην άγρια φύση, κάποια είδη φυτρώνουν κάτω από τους θόλους των υγρών και πεδινών δασών με υγρασία, προστατευμένα από την άμεση ηλιακή ακτινοβολία· άλλα, αναπτύσσονται σε εποχιακά ξηρά ή δροσερά περιβάλλοντα. Τα είδη έχουν προσαρμοστεί μεμονωμένα σε αυτούς τους τρεις βιότοπους.
Το γένος Phalaenopsis δεν διαθέτει ούτε ψευδοβολβούς ούτε ρίζωμα, δεικνύει μια μονοποδιακή συνήθεια ανάπτυξης: ένας μοναδικός αναπτυσσόμενος μίσχος παράγει από την κορυφή ετησίως, ένα ή δυο εναλλασσόμενα, παχιά, σαρκώδη ελλειπτικά φύλλα, ενώ τα γηραιότερα φύλλα στη βάση, πέφτουν με την ίδια συχνότητα. Εάν το φυτό Phalaenopsis είναι πολύ υγιές, δύναται να έχει έως δέκα ή και περισσότερα φύλλα. Η ταξιανθία, είτε ένας βότρυς ή φόβη, εμφανίζεται από το μίσχο, μεταξύ των φύλων. Ανθίζουν σε όλο τους το μεγαλείο για αρκετές εβδομάδες. Εφόσον διατηρούνται στην οικία, τα άνθη δύνανται να διατηρηθούν δυο ή και τρεις μήνες μετά από την οποία η Ορχιδέα Φαλαίνοψις, θα πρέπει να εξοικονομήσει ενέργεια για περαιτέρω ανάπτυξη φύλλων, οφθαλμών και ρίζας.
Ορισμένα είδη Phalaenopsis στη Μαλαισία, είναι γνωστά πως χρησιμοποιούν ευφυή καιρικά σημάδια, για να συντονίσουν μαζική ανθοφορία.
Ταξινόμηση
thumb|250px|left|Phalaenopsis Mambo (υβριδική καλλιέργεια). Το γένος μπορεί να ταξινομηθεί σε δύο ομάδες: Στην ορολογία των μορφών ζωής των φυτών του Raunkiær, αυτά τα φυτά είναι επίφυτα.
Με βάση στοιχεία DNA, τα γένη Doritis (Lindl.) και Kingidium (P.F.Hunt) περιλαμβάνονται τώρα στην Phalaenopsis, σύμφωνα με το «World Checklist of Selected Plant Families». Ωστόσο, δεν αποδέχονται όλοι οι ειδικοί σε αυτόν τον τομέα, αυτές τις ταξινομικές αλλαγές.
Η εντατική αμοιβαία γονιμοποίηση, έχει παραγάγει ένα μεγάλο αριθμό υβριδίων, όλων των χρωμάτων και ποικιλιών. Αυτά συνήθως είναι πιο προσαρμοσμένα στις τεχνητές συνθήκες από ό,τι οι βοτανικοί τους πρόγονοι. Πολλά είναι υβρίδια των Phalaenopsis amabilis, Phalaenopsis schilleriana ή Phalaenopsis stuartiana.
Είδη
thumb|250px|right|Phalaenopsis καλλιέργεια, πιθανώς ΄Aphrodite΄. thumb|250px|right|Καλλιέργεια Phalaenopsis. thumb|250px|right|Phalaenopsis (Barbara Moler x Johanna). thumb|250px|right|Ροζ Phalaenopsis. thumb|250px|right|Άνθος Φαλαίνοψις. thumb|250px|right|Καλλιέργειες Phalaenopsis. thumb|250px|right|Phalaenopsis Nivacolor (καλλιεργούμενη ποικιλία). • 2
Φυσικά υβρίδια
thumb|250px|left|Ανθοσύνθεση Ορχιδέας Phalaenopsis. • 2
Αλλαγές μετά την επικονίαση στις ορχιδέες Phalaenopsis
right|thumb|250px|Ροζ ορχιδέα (σκόρος) Phalaenopsis. Σε μερικά είδη του γένους Φαλαίνοψις  παρατηρείται το φαινόμενο της μετατροπής των ανθέων σε πράσινα φύλλα μετά την επικονίαση. Όπως σε πολλά άλλα φυτά, τα πέταλα των ανθέων της ορχιδέας, χρησιμεύουν για την προσέλκυση εντόμων επικονίασης και την προστασία ουσιωδών οργάνων. Μετά την επικονίαση, συνήθως τα πέταλα θα υποστούν γηρασμό (δηλαδή μαρασμό και αποσύνθεση) επειδή είναι μεταβολικά ακριβά για να διατηρηθούν. Σε πολλά είδη Phalaenopsis, όπως την P. violacea, τα πέταλα και τα σέπαλα βρίσκουν νέες χρήσεις μετά την επικονίαση, διαφεύγοντας έτσι τον προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο. Στην παραγωγή των χλωροπλαστών, μετατρέπονται πράσινα, γίνονται σαρκώδη και προφανώς αρχίζουν τη φωτοσύνθεση, όπως κάνουν τα φύλλα.
Εκτρέφοντας Phalaenopsis
Οι Phalaenopsis είναι από τις πλέον δημοφιλείς ορχιδέες που πωλούνται σε γλάστρες, και αυτό οφείλεται στην ευκολία του πολλαπλασιασμού και της άνθισής τους υπό τεχνητές συνθήκες. Είναι μεταξύ των πρώτων ορχιδεών στις Βικτοριανές συλλογές. Από την έλευση του τετραπλοειδούς υβριδικού Phalaenopsis Doris, έχει γίνει απίστευτα απλή η κατ'οίκον καλλιέργεια και άνθισή τους, υπό την προϋπόθεση ότι λαμβάνεται κάποια φροντίδα να τους παρέχονται ορισμένες συνθήκες οι οποίες προσεγγίζουν τους μητρικούς τους οικότοπους. Η εμπορική τους παραγωγή έχει καταστεί βιομηχανία.
Στη φύση, τα είδη Phalaenopsis, τυπικά αρέσκονται στις ψηλές θερμοκρασίες, ευδοκιμούν σε θερμοκρασίες από 20 έως 35 °C (68-95 °F), αλλά προσαρμόζονται πιο άνετα στις εύκρατες ζώνες, σε συνθήκες ανθρώπινης κατοίκησης (15 έως 30 °C ή 59 έως 86 °F)· σε θερμοκρασίες κάτω από 18 °C (64.4 °F) το υπερβολικό πότισμα προκαλεί σάπισμα των ριζών. Η Phalaenopsis απαιτεί υψηλή υγρασία (60-70%) και χαμηλό φως των 12.000 έως 20.000 lux. Ωστόσο, οι ορχιδέες Phalaenopsis μπορούν να προσαρμοστούν σε χαμηλότερη υγρασία, η οποία βρίσκεται στις περισσότερες οικίες. Είναι επίσης, τυπικά πιο σκληραγωγημένες από άλλα είδη ορχιδεών γεγονός που τις καθιστά ιδιαιτέρως δημοφιλείς μεταξύ των αρχαρίων καλλιεργητών ορχιδεών. thumb|250px|left|Η Phalaenopsis bellina. Οι αιχμές ανθέων εμφανίζονται από τους θύλακες πλησίον της βάσεως εκάστου φύλλου. Το πρώτο σημάδι είναι ανοιχτό πράσινο "σαν-ψευτογάντι" αντικείμενο, το οποίο προεξέχει από τον ιστό των φύλλων της βάσης. Πάνω από περίπου τρεις μήνες, η ακίδα επιμηκύνεται έως ότου αρχίσει να πρήσκει λιπαρούς οφθαλμούς οι οποίοι θα ανθίσουν.
Παλαιότερα, πιστεύετο ότι η ανθοφορία πυροδοτείται από τη νυχτερινή πτώση της θερμοκρασίας περί τους 5 με 6 βαθμούς για δυο έως τέσσερις συνεχόμενες εβδομάδες, συνήθως το φθινόπωρο και σε μια ημερήσια πτώση της θερμοκρασίας κάτω των 29 °C. Χρησιμοποιώντας δυο κλώνους Phalaenopsis, οι Matthew G. Blanchard και Erik S. Runkle (2006) καθόρισαν ότι, άλλες συνθήκες καλλιέργειας που είναι βέλτιστες, η έναρξη των ανθέων ελέγχεται από τις ημερήσιες θερμοκρασίες οι οποίες μειώνονται κάτω από 27 °C, με μια σαφή αναχαίτηση της άνθησης σε θερμοκρασίες που υπερβαίνουν τους 29 °C. Η μακροχρόνια πεποίθηση ότι μειωμένες βραδινές θερμοκρασίες ελέγχου, η έναρξη των ανθέων στην Phalaenopsis φαίνεται να είναι ψευδής. Αντιθέτως, οι χαμηλότερες ημερήσιες θερμοκρασίες επηρεάζουν την ανθοφορία, ενώ οι θερμοκρασίες στη διάρκεια της νύχτας δεν φαίνεται να έχουν κάποια επίδραση.
Οικολογία
Στις Phalaenopsis, φαινυλοπροπανοειδή ένζυμα ενισχύονται στη διαδικασία του φυτικού εγκλιματισμού σε διαφορετικά επίπεδα των φωτοσυνθετικών ροών φωτονίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορχεοειδή
Ιωάννης Β΄ του Σαλέρνο
Ο Ιωάννης Β΄, αποκαλούμενος ο Καταραμένος (Maledictus), (απεβ. μεταξύ 994 και 998), γιος του Λάμπερτ του Σπολέτο, ήταν ο κόμης του παλατιού του Σαλέρνο το 980 και ενεργούσε ως επίτροπος για τον πρίγκιπα Πανδόλφος Β΄. Τον έδιωξε με τον πρίγκιπα ο Mάνσo, δούκας του Αμάλφι, το 981. Η κυριαρχία των Αμαλφιτών και του γιου του Ιωάννη Α΄ ήταν καταπιεστική και ο τοπικός πληθυσμός ξεσηκώθηκε και εξέλεξε τον Σπολετανό Ιωάννη Β΄ ως πρίγκιπα το 983, εκδιώκοντας τον Μάνσο.
Βιογραφία
Προσπάθησε, διορίζοντας τον γραφέα του Τότο ως επιμελητή (advocat), να ελέγξει το μοναστήρι του Σαν Μάσιμο και την περιουσία του, αλλά απέτυχε. Μαζί με τη σύζυγό του Σιχελγκάιτα, ίδρυσε το Σάντα Μαρία ντε Ντόμνο και το έθεσε απευθείας στην αρχιεπισκοπή του Σαλέρνο. Υπό τον πρώτο του ηγούμενο, τον Ράντοαλντ, ήταν πολύ επιτυχημένο, αν και οι προσπάθειες του Ιωάννη Β΄ να ελέγξει τη θρησκεία στο πριγκιπάτο του ήταν λιγότερο. Τον Ιανουάριο του 984, ο Ιωάννης έκανε συγκυβερνήτη τον γιο του Γκουίντο, αλλά ο Γκουίντο απεβίωσε το 988. Μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου 989, έκανε συγκυβερνήτη τον επόμενο γιο του Γουαϊμάρος Γ΄, ο οποίος τον διαδέχθηκε. Η Σιχελγκάιτα άφησε άλλους γιους στον Πανδόλφος: τον Λάμπερτ, τον Ιωάννη και τον Πέτρο.
Σύμφωνα με έναν μύθο που αφηγείται ο Πέτερ Ντάμιαν, υπήρξε μία έκρηξη του Βεζούβιου και ο Ιωάννης Β΄ αναφώνησε ότι σίγουρα ήταν ένας οιωνός, που προμήνυε το θάνατο κάποιου πλούσιου άνδρα, ο οποίος σίγουρα θα κατέληγε στην κόλαση. Την επόμενη μέρα, ο Ιωάννης Β΄ βρέθηκε νεκρός στην αγκαλιά μίας ιερόδουλης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σιχελγκάιτα και είχετέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Σαλέρνο
Βίκτωρ Αμεδαίος Α΄ της Σαβοΐας-Καρινιάν
Ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Α'  (1 Μαρτίου 1690 - 4 Απριλίου 1741) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν πρίγκιπας του Καρινιάνο (1709-1741). Απόγονοί του είναι τέσσερις βασιλείς της Ιταλίας, ένας της Σαρδηνίας και ένας της Ισπανίας.
Οικογένεια
Το 1714 νυμφεύτηκε τη Μαρία Βικτωρία της Σαβοΐας, νόθη κόρη του 2ου εξαδέλφου του Βίκτωρα-Αμεδαίου Β΄ βασιλιά της Σαρδηνίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Βάλντεμαρ, δούκας της Φινλανδίας
Ο Βάλντεμαρ Μάγκνουσον (Valdemar Magnusson, μετά το 1282 - 1318) ήταν Σουηδός πρίγκιπας, διάδοχος του θρόνου της Σουηδίας και δούκας της Φινλανδίας. Ήταν τρίτος γιος του Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας και της Χέλβιγκ του Χόλσταϊν και έλαβε τον τίτλο του δούκα της Φινλανδίας με τη στέψη του μεγαλύτερου αδελφού του Μπίργιερ, βασιλιά της Σουηδίας το 1302.
Εμφύλιος πόλεμος με τον αδελφό του, βασιλιά Μπίργιερ
Ο Βάλντεμαρ παντρεύτηκε τη Χριστίνα, κόρη του στρατηγού Τόργκιλς (σουηδ. Τύργκιλς) Κνούτσσον, ο οποίος είχε οριστεί από τον πατέρα τους κηδεμόνας του Μπίργιερ και ήταν ο πραγματικός κυβερνήτης της Σουηδίας τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του. Ο πεθερός του εκτελέστηκε το 1306 και την επόμενη χρονιά ο Βάλντεμαρ χώρισε τη σύζυγο του με την αιτίαση ότι ήταν συγγενείς, αφού ο πατέρας της ήταν και νονός του. Ο Βάλντεμαρ στη συνέχεια παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ίνγκεμποργκ των Σβέρε, κόρη του Έρικ Β΄ της Νορβηγίας και απέκτησαν το 1316 έναν γιο, που απεβίωσε σε βρεφική ηλικία.
Το 1306 ο βασιλιάς Μπίργιερ συνελήφθη από τους δύο μικρότερους αδελφούς του, τον Βάλντεμαρ και τον Ερρίκο, δούκα του Σέντερμανλαντ και φυλακίστηκε στο κάστρο του Νισέπινγκ, αλλά αναγκάστηκαν να τον ελευθερώσουν υπό την πίεση του πεθερού του, Ερρίκου ΣΤ΄ της Δανίας. Ο Μπίργιερ είχε ελπίσει στην υποστήριξη των Δανών για να αντιμετωπίσει τα αδέλφια του. Ύστερα από την ήττα του αδελφού τους, που παρά την υποστήριξη των Δανών και των Νορβηγών υποχρεώθηκε σε σημαντικές εδαφικές παραχωρήσεις, ο Βάλντεμαρ κέρδισε τα κάστρα του Τούρκου και της Ταβάστια, το μεγαλύτερο τμήμα της Φινλανδίας, το κάστρο της Στοκχόλμης, μεγάλο τμήμα του Ούπλαντ, το κάστρο του Μπόργκχολμ και το νησί Έλαντ.
Αιχμαλωσία και θάνατος στην φυλακή
Το γαμήλιο σύμφωνο του Βάλντεμαρ προέβλεπε την μετά θάνατον παραχώρηση του Έλαντ στη σύζυγό του, οπότε η Ίνγκεμποργκ, που επέζησε πολλά χρόνια του συζύγου της, ανακηρύχθηκε δούκισσα του Έλαντ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Χριστίνα Τόργκιλσντοτερ, κόρη του Τόρκελ Κνούτσον κοντόσταυλου και συμβούλου της Σουηδίας. Όταν ο πεθερός του εκτελέστηκε, τη διαζεύχθηκε το 1305 με το πρόσχημα ότι ο Τόρκελ ήταν ανάδοχός του και υπήρχε πνευματική συγγένεια.
Το 1312 ο Βάλντεμαρ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ίνγκεμποργκ των Σβέρε, κόρη του Έρικ Β΄ της Νορβηγίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο
Γρανίτης Δράμας
Ο Γρανίτης είναι ορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφικά στοιχεία - Αξιοθέατα
Ο Γρανίτης βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και τις δυτικές πλαγιές του όρους Φαλακρό σε υψόμετρο 760 μέτρα, ανάμεσα σε έλατα, πεύκα, καρυδιές, οξιές και φουντουκιές. Το χωριό απέχει 32 χλμ. ΒΔ. από τη Δράμα, 10 χλμ. ΝΑ. από το Κάτω Νευροκόπι (έδρα του δήμου) ενώ μέσα από τον οικισμό διέρχεται η ΕΟ Δράμας - Κάτω Νευροκοπίου. Το όνομά του προέρχεται από τα παλιά λατομεία που υπήρχαν στην περιοχή και έβγαζαν κυβόλιθους γρανίτη και χρησιμοποιούνταν στους λιθόστρωτους δρόμους (καλντερίμια). Έχει υγιεινό κλίμα και τη δεκαετία του 50 ξεκίνησε να λειτουργήσει σανατόριο, το κτίριο του οποίου υπάρχει ακόμα έξω το χωριό, ενώ μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στη δυτική άκρη του κατασκευάστηκαν οι παιδικές κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας. Θρησκευτικό αξιοθέατο είναι η εκκλησία των Ταξιαρχών που κτίστηκε το 1873 και είναι διακοσμημένη με ξυλόγλυπτα. Η περιοχή βόρεια του Γρανίτη και ανάμεσα στο Κάτω Νευροκόπι (ΒΔ.) και Βώλακα (ΒΑ.) έχει χαρακτηριστεί "Άλλο Τοπίο". Κάθε Σεπτέμβριο, από το 2017, διοργανώνεται ο αγώνας δρόμου Granitis Trail μήκους 21 χλμ. και υψομετρικής διαφοράς 1.550 μέτρων.
Ιστορικά - Διοικητικά στοιχεία
Η παλιά του ονομασία, την περίοδο της τουρκοκρατίας, ήταν Γκιουρετζίκ ή Γιουρεδζίκ και χαρακτηριζόταν ως μικτό αφού οι κάτοικοί του ήταν βουλγαρόφωνοι χριστιανοί και μουσουλμάνοι οι οποίοι μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία και Βουλγαρία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 44 οικογένειες προσφύγων (159 άτομα). Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, με την παλιά ονομασία Γκιουρετζίκ το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βώλακος. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Γρανίτης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Γρανίτη που υπάγεται στο Δήμου Κάτω Νευροκοπίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 78 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Κάτω Νευροκοπίου
Γεωγραφία της Αρμενίας
μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης της Αρμενίας κατά την [[κλιματική ταξινόμηση Κέππεν]] μικρογραφία|306x306εσ|Δορυφορική εικόνα της Αρμενίας Η Αρμενία είναι μια μεσόγεια χώρα στην Δυτική Ασία. Βρίσκεται στην περιοχή της Υπερκαυκασίας μεταξύ της Μαύρης και της Κασπίας θάλασσας. Συνορεύει στα βόρεια και ανατολικά με την Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν, στα νότια με το Ιράν, με τον αζερικό θύλακα του Ναχιτσεβάν και τη Τουρκία.
Το έδαφος είναι της Αρμενίας είναι κυρίως ορεινό και επίπεδο, με γοργούς ποταμούς και λίγα δάση αλλά με πολλά δέντρα. Το κλίμα είναι είναι ορεινό ηπειρωτικό με ζεστά καλοκαίρια και ψυχρούς χειμώνες. Στο όρος Αραγκάτς βρίσκεται, στα 4.090 μέτρα, το υψηλότερο σημείο της Αρμενίας.
Φυσικό περιβάλλον
δεξιά|μικρογραφία|376x376εσ|Λεπτομερής χάρτης της Αρμενίας Η Αρμενία βρίσκεται στον βόρειο Καύκασο, την περιοχή νοτιοδυτικά της Ρωσίας μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας Θάλασσας. Η σύγχρονη Αρμενία καταλαμβάνει ένα μέρος της ιστορικής περιοχής της Αρμενίας. Το κέντρο της αρχαίας Αρμενίας ήταν στην κοιλάδα του Αράς και στην περιοχή γύρω από την Λίμνη Βαν στην σημερινή Τουρκία. Η Αρμενία συνορεύει στα βόρεια με την Γεωργία, στα ανατολικά με το Αζερμπαϊτζάν, στα νοτιοανατολικά με το Αρτσάχ, στα νότια με το Ιράν και στα δυτικά με την Τουρκία.
Τοπογραφία και απορροή
αριστερά|μικρογραφία|Τοπογραφία της Αρμενίας Είκοσι πέντε εκατομμύρια χρόνια πριν, μια γεωλογική αναταραχή έσπρωξε μέχρι το φλοιό της Γης σχηματίζοντας το αρμενικό οροπέδιο, δημιουργώντας την περίπλοκη τοπογραφία της Αρμενίας. Η οροσειρά του Μικρότερου Καύκασου εκτείνεται από την βόρεια Αρμενία, κινείται προς τα νοτιοανατολικά ανάμεσα στη Λίμνη Σεβάν και το Αζερμπαϊτζάν. Στη συνέχεια περνά περίπου κατά μήκος των αρμενοαζερικών συνόρων με το Ιράν. Λόγω των βουνών το ταξίδι από το βορρά στο νότο γίνεται δύσκολο. Η γεωλογική αναταραχή συνεχίζει στη μορφή των καταστροφικών σεισμών που επηρεάζουν την Αρμενία. Το Δεκέμβριο του 1988, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αρμενίας, το Λενινακάν (το σημερινό Γκιουμρί), υπέστη σοβαρές ζημιές από ένα σεισμό που σκότωσε πάνω από 25.000 άτομα.
Περίπου το μισό των 29.743 τ.χλμ. της αρμενικής γης έχει υψόμετρο τουλάχιστον 2.000 μέτρων ενώ μόνο το 3% της Αρμενίας έχει υψόμετρο χαμηλότερο των 650 μέτρων. Τα χαμηλότερα σημεία της Αρμενίας βρίσκονται στις κοιλάδες του Αράς και του Ντεμπέντ στον βορρά με υψόμετρα 380 και 430 μέτρων αντιστοίχως. Στο Μικρότερο Καύκασο τα υψόμετρα ποικίλουν μεταξύ 2.640 μέτρων και 3.280 μέτρων. Νοτιοδυτικά της οροσειράς βρίσκεται το αρμένικο οροπέδιο, το οποίο πλαγιάζει προς τα νοτιοδυτικά κατά μήκος του ποταμού Άραξου στα σύνορα με τη Τουρκία. Το οροπέδιο καλύπτεται από διάφορες οροσειρές και εξαφανισμένα ηφαίστεια. Το μεγαλύτερο από αυτά, το όρος Αραγκάτς, με υψόμετρο 4.090 μέτρων, είναι το υψηλότερο βουνό στην Αρμενία. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει στα δυτικά και βορειοδυτικά τμήματα της χώρας, όπου βρίσκεται το Γιερεβάν και το Γκιουμρί, οι δύο μεγαλύτερες πόλεις της Αρμενίας.
Οι κοιλάδες των ποταμών Ακστέφ (Αγσταφά) και Ντεμπέντ σχηματίζουν το μεγαλύτερο μέρος της κοιλάδας τους στην βόρεια Αρμενία. Η Λίμνη Σεβάν, με μέγιστο πλάτος 72.5 χιλιομέτρων και μήκους 376 χιλιομέτρων, είναι η μεγαλύτερη λίμνη στη χώρα. Βρίσκεται 1.900 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας και έχει έκταση 1.279,18 τ.χλμ. Άλλες κύριες λίμνες: Αρπή (7.5 τ.χλμ.), Σεβ (2 τ.χλμ.), Άκνα (0.8 τ.χλμ). δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ|Βιογεωγραφικές περιφέρειες της [[Ευρώπη|Ευρώπης]] Το έδαφος είναι πιο τραχύ στο νοτιοανατολικό άκρο το οποίο αποχετεύεται από τον ποταμό Μπαργουσάτ, και στο νοτιοδυτικό άκρο στην κοιλάδα του Άραξου, αλλά πιο μέτρια. Το μεγαλύτερο μέρος της Αρμενίας αποστραγγίζεται από τον Αράς ή τον παραπόταμό του, τον Ραζντάν, ο οποίος ρέει από τη λίμνη Σεβάν. Ο Αράς σχηματίζει το μεγαλύτερο μέρος του αρμενικού συνόρου με το Ιράν και τη Τουρκία, ενώ τα όρη Ζανγκεζούρ σχηματίζουν το όριο μεταξύ της αρμενικής περιφέρειας Σιουνίκ και τον αζέρικο θύλακα του Ναχιτσεβάν. αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Αρμενικό έδαφος