cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διανυσματικό γινόμενο
Γινόμενο διανυσμάτων και Χρήση
Όταν μετρήσιμες ποσότητες αφορούν το γινόμενο διανυσμάτων και τη χρήση των ισότιμων συστημάτων που χρησιμοποιούνται δεν μπορεί να είναι αυθαίρετες. Ωστόσο, όταν οι νόμοι της φυσικής είναι γραμμένοι ως εξισώσεις, είναι δυνατόν να γίνει μια αυθαίρετη επιλογή του συστήματος συντεταγμένων. Για να αποφύγετε τα προβλήματα, πρέπει να είστε προσεκτικοί να μην γράψετε πουθενά μια εξίσωση όπου οι δύο πλευρές δεν συμπεριφέρονται εξίσου το ίδιο με όλους τους μετασχηματισμούς που πρέπει να ληφθούν υπόψη. Για παράδειγμα, αν η μία πλευρά της εξίσωσης είναι ένα γινόμενο δυο διανυσμάτων θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι όταν η χρήση από ισότιμο σύστημα δεν καθορίζεται εκ των προτέρων, το αποτέλεσμα δεν είναι διάνυσμα αλλά ένα ψευδοδιάνυσμα. Ως εκ τούτου, για τη συνοχή,η άλλη πλευρά πρέπει να είναι επίσης ένα ψευδοδιάνυσμα.
Γενικότερα, το αποτέλεσμα ενός γινόμενο διανυσμάτων μπορεί να είναι ένα διανυσματικό αντικείμενο ή ένα ψευδοδιάνυσμα, ανάλογα με τον τύπο του τα τελεστέους (διανύσματα ή ψευδοδιανύσματα). Δηλαδή, διανύσματα και ψευδοδιανύσμαtα είναι αλληλένδετες με τους ακόλουθους τρόπους με εφαρμογή του το εξωτερικό γινόμενο: •διάνυσμα×διάνυσμα=ψευδοδιάνυσμα •ψευδοδιάνυσμα×ψευδοδιάνυσμα=ψευδοδιάνυσμα •διάνυσμα×ψευδοδιάνυσμα=διάνυσμα •ψευδοδιάνυσμα×διάνυσμα=διάνυσμα
Έτσι από τις παραπάνω σχέσεις, η μονάδα βάσης διανυσμάτων,i, j και k ενός ορθοκανονικού,δεξιόχειρες(Καρτεσιανό) συντονίζουν πλαίσιο πρέπει όλα να είναι ψευδοδιανύσματα (αν μια βάση για μικτό διάνυσμα τύπων δεν επιτρέπεται δεδομένου ότι είναι συνήθως) από i × j = k, j × k = i and k × i = j.
Επειδή το εξωτερικό γινόμενο μπορεί επίσης να είναι ένα (αληθινο) διάνυσμα δεν μπορεί δηλαδή να αλλάξει κατεύθυνση με ένα είδωλο μετασχηματισμό. Αυτό συμβαίνει, σύμφωνα με τις παραπάνω σχέσεις, εάν ένας από τους τελεστέους είναι ένα (αληθινο) διάνυσμα και το άλλο είναι ένα ψευδοδιάνυσμα (π.χ., το εξωτερικό γινόμενο δύο διανυσμάτων). Για παράδειγμα, ένα τριπλό γινόμενο διανυσμάτων που αφορά τρία διανύσματα είναι ένα (αληθινο) διάνυσμα.
Υπολογιστική Γεωμετρία
Το εξωτερικό γινόμενο εμφανίζεται στον υπολογισμό της απόστασης των δύο κλίσης γραμμών (γραμμές που δεν είναι στο ίδιο επίπεδο) από την άλλη στον τρισδιάστατο χώρο.
Το εξωτερικό γινόμενο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να υπολογίσει το κανονικό για ένα τρίγωνο ή το πολύγωνο, μια λειτουργία που πραγματοποιείται συχνά σε γραφικά υπολογιστών. Για παράδειγμα,το τύλιγμα ενός πολυγώνου (δεξιόστροφα ή αριστερόστροφα) γύρω από ένα σημείο εντός πολυγώνου μπορεί να υπολογιστεί με τριγωνισμό του πολυγώνου (όπως το γωνστό σύστημα μιας ρόδας) και αθροίζοντας τις γωνίες (μεταξύ των ακτίνων) χρησιμοποιώντας το εξωτερικό γινόμενο για να παρακολουθείτε το πρόσημο του κάθε γωνία.
Το εξωτερικό γινόμενο χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό του όγκου ενός πολυέδρου όπως ένα τετράεδρο ή ένα παραλληλεπίπεδο.
Γωνιακή ορμή και ροπή
Η γωνιακή ορμή ενός σωματιδίου για μια δεδομένη καταγωγή, είναι ορίζεται ως:
όπου είναι η θέση του διανύσματος του σωματιδίου σε σχέση με την προέλευση, είναι η γραμμική ορμή του σωματιδίου.
Αλφόνσος Β΄ των Αστουριών
O Αλφόνσος Α΄ ο Αγνός, ισπαν. Alfonso II el Casto (π. 760 - 842) από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν ήταν βασιλιάς των Αστουριών (783, 791-842).
Διανυσματικό γινόμενο
Γωνιακή ορμή και ροπή
Με τον ίδιο τρόπο,η ροπή μιας δύναμης  εφαρμόζεται στο σημείο Β γύρω από το σημείο Α και δίνεται ως:
Αλφόνσος Β΄ των Αστουριών
Βιογραφία
Ήταν γιος του Φρουέλα Α΄ των Αστουριών και της Μουνία της Άλαβα, αιχμάλωτης από τους Βάσκους, έπειτα από μία πολεμική εκστρατεία του είχε κάνει ο Αλφόνσος Β΄ εναντίον τους.
Διανυσματικό γινόμενο
Γωνιακή ορμή και ροπή
Από τη θέση, γραμμική ορμή και δύναμη  είναι όλα αληθή διανύσματα,τόσο η γωνιακή ορμή  και η στιγμή μιας δύναμης  είναι ψευδοδιανύσματα ή αξονικά διανύσματα.
Αλφόνσος Β΄ των Αστουριών
Βιογραφία
Βασίλευσε 51 έτη και ανακάλυψε τον υποτιθέμενο τάφο του αποστόλου Αγ. Ιακώβου στην Κομποστέλα, η οποία έπειτα έγινε γνωστή ως πόλη του Αγ. Ιακώβου. Θα τον διαδεχόταν ο 2ος εξάδελφός του Ραμίρο Α΄ των Αστουριών, αλλά ο συγγενής τους Νεπότιαν των Αστουριών σφερετίστηκε τον θρόνο.
Διανυσματικό γινόμενο
Στερεό σώμα
Το εξωτερικό γινόμενο εμφανίζεται συχνά στην περιγραφή των άκαμπτων κινήσεων. Δύο σημεία P και Q σε ένα άκαμπτο σώμα μπορεί να σχετίζονται με:
όπου είναι το σημείο της θέσης,  είναι η ταχύτητα και  είναι η γωνιακή ταχύτητα του σώματος.
Από τη στιγμή που η θέση και η ταχύτητα  είναι αληθή διανύσματα,η γωνιακή ταχύτητα  είναι ένα ψευδοδιάνυσμα ή αξονικό διάνυσμα.
Δύναμη Λόρεντζ
Το εξωτερικό γινόμενο χρησιμοποιείται για να περιγράψουν τη δύναμη Lorentz εμπευσμένοι από ένα κινούμενο ηλεκτρικό φορτίο q_e :
Αλφόνσος Β΄ των Αστουριών
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αστουριών-Λεόν
Διανυσματικό γινόμενο
Δύναμη Λόρεντζ
Από τότε που η ταχύτητα ,η δύναμη και το ηλεκτρικό πεδίο  ειναι όλα αληθή διανύσματα,το μαγνητικό πεδίο  είναι ένα ψευδοδιάνυσμα.
Αλλα
Το τέχνασμα της επανασυγγραφής του εξωτερικού γινομένου σε όρους του πολλαπλασιασμού πινάκων εμφανίζεται συχνά στην επιπολική και στην πολυδιάστατη γεωμετρία,ιδίως όταν παραγωγίζοντας ταιριάζουν οι περιορισμοί.
Καραμάι
Το Καραμάι ή Κελαμαγί (κινεζικά: 克拉玛依市, ουιγουρικά: قاراماي شەھىرى‎) είναι πόλη νομαρχιακού επιπέδου στο βόρειο μέρος της Αυτόνομης Ουιγουρικής Περιοχής του Σιντσιάνγκ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Το όνομα της πόλης προέρχεται από την Ουιγουρική γλώσσα, και σημαίνει «μαύρο λάδι», από τα κοιτάσματα πετρελαίου κοντά στην πόλη.
Διανυσματικό γινόμενο
Ιστορία
Το 1773, ο Ιταλός μαθηματικός Joseph Louis Lagrange, (γεννημένος Giuseppe Luigi Lagrancia), εισήγαγε τη μορφή των συνιστωσών στο γινόμενο διανυσμάτων, προκειμένου να μελετήσει το τετράεδρο σε τρεις διαστάσεις. Το 1843 ο Ιρλανδός μαθηματικός και φυσικός Sir William Rowan Hamilton εισήγαγε το τετραδικό διάνυσμα, και μαζί με αυτό τους όρους «φορέας» και «βαθμωτό». Δεδομένων δύο τετραδιων [0, u] και [0, v], όπου υ και ν είναι φορείς σε R3, το τετραδικό διάνυσμα τους μπορούν να συνοψιστούν ως [-u ⋅ v, u × v]. Ο James Clerk Maxwell χρησιμοποίησε το τετραδικό διάνυσμα του Hamilton για να αναπτύξει τις διάσημες εξισώσεις ηλεκτρομαγνητισμού, και για αυτό και για άλλους λόγους για έναν καιρό ήταν ένα ουσιαστικό μέρος της φυσικής εκπαίδευσης.
Το 1878 ο William Kingdon Clifford δημοσίευσε στοιχεία του Dynamic η οποία ήταν ένα προηγμένο κείμενο για την εποχή του. Αυτός ορίζει το γινόμενο δύο διανυσμάτων για να έχουν μέγεθος ίσο με το εμβαδόν του παραλληλογράμμου του οποίου οι δύο πλευρές έχουν κατεύθυνση κάθετη προς το επίπεδο τους.
Ο Oliver Heaviside στην Αγγλία και Josiah Willard Gibbs, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Yale στο Connecticut, αισθάνθηκε επίσης ότι οι μέθοδοι τετραδικών διάνυσματων ήταν πολύ δυσκίνητη, συχνά απαιτείται το βαθμωτό ή διανυσματικό μέρος του αποτελέσματος που πρέπει να εξαχθεί. Έτσι, περίπου σαράντα χρόνια μετά το τετραδικό διάνυσμα και το γινόμενο εισήχθησαν στη θερμαινόμενη αντιπολίτευση. Ζωτικής σημασίας για την (ενδεχόμενη) αποδοχή ήταν η αποδοτικότητα της νέας προσέγγισης, επιτρέποντας τον Heaviside να μειώσει τις εξισώσεις του ηλεκτρομαγνητισμού Μάξγουελ από αρχικά 20 σε 4 μέχρι σήμερα.
Σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητα από την εξέλιξη αυτή, και σε μεγάλο βαθμό παραγνωρισμένη εκείνη την εποχή, ο Hermann Grassmann θα δημιουργήσει μια γεωμετρική άλγεβρα δεν συνδέεται με δύο ή τρεις διαστάσεις, πάρα με την εξωτερική επιφάνεια του διανύσματος να παίζει κεντρικό ρόλο. Το 1853 ο Augustin-Louis Cauchy, σύγχρονος του Grassmann, δημοσίευσε ένα έγγραφο σχετικά με αλγεβρικό κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν για την επίλυση εξισώσεων και είχαν τις ίδιες ιδιότητες πολλαπλασιασμού με το διανυσματικό γινόμενο. Ο William Kingdon Clifford συνδύασε τις άλγεβρες του Χάμιλτον και Grassmann για την παραγωγή της άλγεβρας του Clifford, όπου στην περίπτωση των τρισδιάστατων διανυσμάτων η bivector που παράγεται από δύο φορείς dualizes σε ένα φορέα, αναπαράγοντας έτσι το γινόμενο.
Πρώτον, εκείνο που αφορά την προσθήκη και τα βαθμωτά και διανυσματικά γινόμενα των φορέων. Δεύτερον, αυτό το οποίο αφορά τον διαφορικό και ολοκληρωτικό λογισμό στις σχέσεις της με την κλιμακωτή και λειτουργιά του φορέα. Τρίτον, η οποία περιέχει τη θεωρία της λειτουργίας του γραμμικού φορέα.
Δύο κύρια είδη φορέα πολλαπλασιασμού ορίστηκαν, και τα έλεγαν ως εξής:
Το ευθη, βαθμωτο, ή γινόμενο των δύο διανυσμάτων
Η ασυμμετρία, του φορέα, ή γινόμενο των δύο διανυσμάτων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφηρημένη άλγεβρα Κατηγορία:Αναλυτική γεωμετρία
Καραμάι
Το Καραμάι είναι ο χώρος μιας από τις χειρότερες καταστροφές στην σύγχρονη κινεζική ιστορία, το ατύχημα της 8ης Δεκεμβρίου, όταν 324 άτομα, από τους οποίους οι 288 ήταν μαθητές, έχασαν την ζωή τους σε φωτιά που ξέσπασε σε θέατρο στις 8 Δεκεμβρίου 1994.
Ιστορία
Στις 29 Οκτωβρίου 1955 ανακαλύφθηκε πετρέλαιο στην πόλη, και ήταν το πρώτο μεγάλο πεδίο πετρελαίου μετά την ίδρυσης της Κίνας. Στην 14η συνεδρίαση της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων του Λαού της Αυτόνομης Ουιγουρικής Περιφέρειας του Σιντζιάνγκ, αποφασίστηκε η δημιουργία του νέου οικισμού. Στις 29 Μαΐου 1958, το Κρατικό Συμβούλιο της Κίνας ανακοίνωσε την δημιουργία της αστικής κομητείας του Καραμάι.
Το 1975 δημιουργήθηκε η αστική κομητεία Κουιτούν, η οποία προήλθε από το έδαφος του Καραμάι και μεταφέρθηκε κάτω από την άμεση δικαιοδοσία της κυβέρνησης της Αυτόνομης Καζακικής Επαρχίας Ιλί. Ως αποτέλεσμα, το έδαφος του Καραμάι χωρίστηκε σε δύο μέρη.
Πυρκαγιά σε θέατρο το 1994
Στις 8 Δεκεμβρίου 1994, μια πυρκαγιά ξέσπασε στο Θέατρο Φιλίας (友谊馆) στο Καραμάι, η οποία προκάλεσε τον θάνατο 325 ατόμων συμπεριλαμβανομένων 288 μαθητών, σύνφωνα με επίσημα στοιχεία. Πολλοί δάσκαλοι σκοτώθηκαν καθώς προσπαθούσαν να προστατεύσουν και να εκκενώσουν τους μαθητές από το κτίριο, στο οποίο δεν τηρούνταν τα κατάλληλα πρότυπα ασφάλειας. Εκείνη τη στιγμή, είχε διοργανωθεί ένα σόου για έναν αριθμό αξιωματούχων της τοπικής κυβέρνησης, οι οποίοι κατάφεραν να εκκενώσουν έγκαιρα τον χώρο, χωρίς να παράσχουν βοήθεια στους άλλους. Μετά, δικάστηκαν για παραμέληση του αξιώματός τους και έλαβαν ποινές φυλάκισης έως 5 χρόνια. Ένα ντοκιμαντέρ για το γεγονός παρουσιάστηκε το 2009.
Υποδιαιρέσεις
Η πόλη του Καραμάι έχει στην δικαιοδοσία της 4 επαρχίες (κινεζικά: 区 τσου). Δεν είναι συνεχείς καθώς η επαρχία Ντουσανζί βρίσκεται νότια του σιδηρόδρομου Λανσίν και σχηματίζει ένα εξκλάβιο, το οποίο χωρίζεται από το υπόλοιπο της πόλης του Καραμάι από την πόλη του Κουιτούν. Μαζί με το Κουιτούν, η πόλη του Καραμάι σχηματίζει ενκλάβιο το οποίο περιβάλλεται σε όλες τις πλευρές από τον νομό Τατσένγκ.
Γεωγραφία
Η φυσικά διαθέσιμη προμήθεια νερού στο Καραμάι είναι περιορισμένη: αποτελείται κυρίως από δύο αρκετά μικρούς ποταμούς, τον ποταμό Μπαϊγιάνγκ και Νταερμπουτέ (达尔不特河) οι οποίοι ρέουν μέσα στην Ντζουγκαριανή λεκάνη από τα βορειοδυτικό χείλος της. Επιπροσθέτως, η πόλη λαμβάνει νερό από τον ποταμό Ιρτύς μέσω του Καναλιού Ιρτύς-Καραμάι, το οποίο εγκαινιάστηκε επίσημα το 2008.
Ένας αριθμός φυσικών λιμνών (Λίμνη Αϊλίκ) και τεχνητών (Φενγκτσένγκ, Χουανγκγιανγκτσουάν) ταμιευτήρων βρίσκονται στην βορειοανατολική επαρχία Ούρχο, και όλες τροφοδοτούνται, άμεσα ή έμμεσα, από το κανάλι Ιρτύς-Καραμάι.
Κλίμα
Το Καραμάι έχει ξηρό, ηπειρωτικό κλίμα ερήμου (τύπος BWk της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν), με μεγάλες εποχικές θερμοκρασιακές διαφορές, καθώς οι χειμώνες είναι μεγάλοι καθώς διαρκούν από τον Νοέμβριο μέχρι τον Μάρτιο και είναι αρκετά κρύοι, η άνοιξη και το φθινόπωρο είναι σύντομοι και τα καλοκαίρια είναι πολύ ζεστά και μεγάλα σε διάρκεια. Ο πιο κρύος μήνας είναι ο Ιανουάριος, καθώς η μέση ημερήσια θερμοκρασία ανέρχεται στους -15,4 °C και ο θερμότερος μήνας είναι ο Ιούλιος με μέση ημερήσια θερμοκρασία 27,9 °C. Η μέση ετήσια θερμοκρασία ανέρχεται στους 8,61 °C, και είναι θερμότερη σε σύγκριση με τα περισσότερα σημεία σε αυτό το γεωγραφικό μήκος λόγω των μακρών καλοκαιριών. Η ετήσια βροχόπτωση ανέρχεται στα 106 χιλιοστά και η περισσότερη βροχόπτωση σημειώνεται τα καλοκαίρια, παρόλο που η μέση σχετική υγρασία είναι γύρω στο 30%. Το ποσοστό πιθανής ηλιοφάνειας ποικίλλει από 37% τον Δεκέμβριο σε 71% τον Σεπτέμβριο, και είναι χαμηλότερο από το 50% μόνο τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο. Η μέση ετήσια ηλιοφάνεια είναι 2.694 ώρες.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, πάνω από το 80% του πληθυσμού του Καραμάι είναι Κινέζοι Χαν, με το υπόλοιπο του πληθυσμού να αποτελείται από μειονότητες όπως οι Ουιγούροι, οι Καζάκοι, οι Μογγόλοι και οι Χούι. Ο πληθυσμός το 2010 ανερχόταν στα 391.008 άτομα, σημειώνοντας άνοδο από τους 270.232 κατοίκους στην απογραφή του 2000. Η πυκνότητα πληθυσμού είναι 50.6 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Σύμφωνα με εκτίμηση του 2015, η πόλη είχε πληθυσμό 401.468 κατοίκων.
Οικονομία
Το 1955, στην πόλη ανακαλύφθηκε ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου. Από τότε, η πόλη έχει αναπτυχθεί σε κέντρο παραγωγής και διύλισης πετρελαίου.
Το 2008 το ΑΕΠ έφτασε τα 66,1 δισεκατομμύρια γιουάν, και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ έφτασε τα 242.391 γιουάν (34.901 δολάρια). Η πόλη έχει το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ μεταξύ 659 πόλεων στην Ηπειρωτική Κίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Μαρία του Μπλουά
Η Μαρία του Μπλουά ή Μαρία του Αβέν (Marie d'Avesnes, 1200 - 1241), κόμισσα του Μπλουά (1230 - 1241) από τον Οίκο του Αβέν ήταν κόρη του Γκωτιέ Β΄ ντ'Αβέν και της Μαργαρίτας του Μπλουά. Παντρεύτηκε (1226) τον Ούγο Α΄ του Σατιγιόν, γιο του Γκωσέ Α΄ του Σατιγιόν και της Ελισσάβετ του Σεν Πολ με τον οποίο απέκτησε :
Στην κομητεία του Μπλουά την διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος της Ιωάννης Α΄.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Μπλουά Κατηγορία:Οίκος του Αβέν
Αλφόνσος Δ΄ του Λεόν
Ο Αλφόνσος Δ΄ ο Μοναχός (π. δεκαετία του 890 - 933) από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν ήταν βασιλιάς του Λεόν & της Γκαλίθια (929-931), ώσπου παραιτήθηκε.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ορδόνιο Β΄ του Λεόν & της Γκαλίθια και της Ελβίρας Μενέντεθ, κόρης του Ερμενεγίλδο Γκουτιέρεθ μεγάλου μαγιορδόμου του Αλφόνσου Γ΄ και διακεκριμένου ευγενούς της Γκαλίθια.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ονέθα Σάντσεθ των Χιμένεθ, κόρη του Σάντσο Α΄ της Παμπλόνα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αστουριών-Λεόν
Αλφόνσος Ε΄ του Λεόν
Ο Αλφόνσος Ε΄ ο Ευγενής, (994 - 7 Αυγούστου 1028) από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν ήταν βασιλιάς του Λεόν (999-1028).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1013 την Ελβίρα Μενένδεθ, κόρη του Μενένδο Γκονθάλεθ δούκα της Γαλικίας & κόμη της Πορτογαλίας. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αστουριών-Λεόν
Ιερά Μητρόπολις Αγχιάλου
μικρογραφία|250px|Ο Χριστός Παντοκράτορας, εικόνα από τον Ναό της Μεταμορφώσεως στην Αγχίαλο, 1852 Η Ιερά Μητρόπολις Αγχιάλου ήταν μια μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία υπήρχε από τον 8ο αιώνα έως το 1923, με έδρα την πόλη της Αγχιάλου, το σημερινό Πομόριε της Βουλγαρίας.
Ιστορία
Ο Χριστιανισμός διαδόθηκε στην Αγχίαλο στις αρχές του 2ου αιώνα. Στον βίο της αγίας Σεβαστιανής της Μαρκιανούπολης λέγεται ότι η αγία έφτασε στην Αγχίαλο και βρήκε εκεί έναν από τους μαθητές του Αποστόλου Παύλου, τον Θεοφάνη, ο οποίος προφανώς κήρυττε για πολύ καιρό, γιατί είχε ήδη μαθητές: «ἐξελθοῦσα ἡ ἁγία Σεβαστιανὴ εἰς Ἀγχίαλον καὶ εὑροῦσα μαθητὴν τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ὀνόματι Θεοφάνιον, ἠσπάσατο αὐτὸν σὺν τοῖς ἀδελφοῖς». Ήδη από τα μέσα του δεύτερου αιώνα αναφέρεται οργανωμένη εκκλησία στην Αγχίαλο, με επίσκοπο τον Σωτά, ο οποίος αναφέρεται ότι πολέμησε κατά της αίρεσης του Μοντανισμού.
Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για τους πρώτους αιώνες της ιστορίας της επισκοπής Αγχιάλου. Επίσκοπός της συμμετείχε στην Α' Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325 και στη Β' στην Κωνσταντινούπολη το 381. Τον 7ο αιώνα αναγράφεται ως ανεξάρτητη αρχιεπισκοπή της Διοικήσεως Ροδόπης, υπαγόμενη απευθείας στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Η Αρχιεπισκοπή Αγχιάλου λείπει από τους επισκοπικούς καταλόγους του Οικουμενικού Πατριαρχείου μεταξύ 9ου και 11ου αιώνα, οπότε προφανώς με τη βουλγαρική εισβολή και την ένταξη της πόλης στο βουλγαρικό κράτος άλλαξε και το εκκλησιαστικό της καθεστώς και πιθανώς από τον εποχή του Τσάρου Συμεών Α' ( 893 - 927) υπήχθη στον Βούλγαρο αρχιεπίσκοπο (πατριάρχη). Τον 11ο αιώνα η πόλη έγινε ξανά βυζαντινή και αυτό αποτυπώνεται στους επισκοπικούς καταλόγους του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπου αναφέρονται αρκετά συγκεκριμένα ονόματα επισκόπων της.
Επί Ανδρόνικου Β' Παλαιολόγου (1282 - 1328), η επισκοπή Αγχιάλου ανυψώθηκε σε Μητρόπολη, τίτλο που διατήρησε μέχρι την καταστροφή της το 1906. Σύμφωνα με άλλες απόψεις, η Αγχίαλος παρέμεινε αρχιεπισκοπή μέχρι τα τέλη του 14ου αιώνα και μόνο από τις αρχές του 15ου αιώνα ανυψώθηκε σε Μητρόπολη. Ο πρώτος γνωστός Μητροπολίτης ήταν ο Σωφρόνιος, ο οποίος συμμετείχε στην βυζαντινή αντιπροσωπεία στη Σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας του 1438-1439 και υποστήριξε την ανθενωτική παράταξη του Μητροπολίτη Εφέσου Μάρκου του Ευγενικού, αν και αναγκάστηκε τελικά να υπογράψει τους όρους της Ένωσης.
Ο Μητροπολίτης Σωφρόνιος Β' (1831-1847) ήταν τόσο αγαπητός στο ποίμνιό του, ώστε οι Αγχιαλείς κατάφεραν να εμποδίσουν μετάθεσή του σε άλλη επαρχία. Ο διάδοχός του, Σωφρόνιος Γ' (1847-1865), ήταν επίσης αγαπητός και, παρά την προχωρημένη ηλικία του, κανείς δεν ζήτησε την αντικατάστασή του. Μετά την οικειοθελή παραίτησή του το 1865, παρέμεινε στην Αγχίαλο μέχρι τον θάνατό του το 1867. Ο διάδοχός του Βασίλειος Β', καταγόμενος από το βουλγαρικό χωριό Ζαγοριχάνι, διακρινόταν για τη μόρφωσή του, καθώς και την εκπαιδευτική και φιλανθρωπική του δράση. Με πρωτοβουλία του ανεγέρθηκε νέο μητροπολιτικό κτίριο κοντά στον Καθεδρικό Ναό των Ταξιαρχών και θεμελιώθηκε ο μεγαλοπρεπής ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Ο Βασίλειος ίδρυσε τον «Φιλοπρόοδο Σύλλογο Αγχιάλου», συνέβαλε στη βελτίωση των σχολείων της πόλης και ενθάρρυνε πολλούς πλούσιους γονείς να στείλουν τα παιδιά τους για σπουδές σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις. Το 1877, κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, ο Βασίλειος κατηγορήθηκε από τους μουσουλμάνους της πόλης ως φιλορώσος και απομακρύνθηκε από τις οθωμανικές αρχές. Μετά από τέσσερα χρόνια επέστρεψε στην πόλη και συνέχισε να φροντίζει για την πρόοδο της εκπαίδευσης μέχρι το 1884, οπότε εξελέγη Μητροπολίτης Σμύρνης. Φεύγοντας από την Αγχίαλο, ο Βασίλειος άφησε το μεγαλύτερο μέρος της βιβλιοθήκης του στο «Φιλοπρόοδο Σύλλογο Αγχιάλου».
Τον Βασίλειο διαδέχθηκε ο Γρηγόριος Δρακόπουλος από την Μεσημβρία, του οποίου ο αδελφός, Βλάσης, ήταν εξέχουσα προσωπικότητα στην Αγχίαλο. Το 1888 μετατέθηκε στην Καστοριά και αυτό προκάλεσε μεγάλες διαμάχες στην πόλη. Ο διάδοχός του, Σωφρόνιος Δ' (1888-1889), κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για να συμφιλιώσει τις αντιμαχόμενες παρατάξεις, αλλά ο ίδιος απομακρύνθηκε μετά από επιμονή των βουλγαρικών αρχών.
Ο επόμενος Μητροπολίτης ήταν ο Βασίλειος Β' Γεωργιάδης (1889-1906), μετέπειτα Οικουμενικός Πατριάρχης (1925-1929). Ήταν λόγιος και εξαιρετικός ρήτορας, ένθερμος υποστηρικτής της ελληνορθόδοξης - πατριαρχικής πλευράς. Επί των ημερών του ανεγέρθηκε στην Αγχίαλο έχτισε το θαυμάσιο κτίριο του ελληνικού παρθεναγωγείου, που ανεγέρθηκε με το μεγάλο κληροδότημα της Φωτεινής Καρυάνδη, ενώ αποπερατώθηκε και ο μεγαλοπρεπής ναός της Παναγίας.. Ο Βασίλειος έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτές τις προσπάθειες, ακόμη και με προσωπική εργασία, αλλά δεν κατόρθωσε να διατηρήσει την ενότητα του ποιμνίου του, το πιο συντηρητικό τμήμα του οποίου ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον του με επιστολές προς το Πατριαρχείο και δημοσιεύσεις στον Τύπο. Κατά τις ανθελληνικές αναταραχές στη Βουλγαρία και την πυρπόληση της Αγχιάλου τον Ιούλιο του 1906, ο Βασίλειος συνελήφθη από τις βουλγαρικές αρχές και φυλακίστηκε στη Σήλυμνο μέχρι τον Οκτώβριο. Μετά την απελευθέρωσή του αναγκάστηκε να καταφύγει στην Κωνσταντινούπολη.
Ο τίτλος των μητροπολιτών στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν «Μητροπολίτης Αγχιάλου τε καὶ Πύργου, υπέρτιμος και έξαρχος Μαύρης Θαλάσσης». Η Μητρόπολη περιελάμβανε τότε την Αγχίαλο, τον Πύργο (Μπουργκάς) και περίπου 80 χωριά και πόλεις όπως το Άιτος, το Καρνομπάτ, το Νταούτλι, η Γερά Καρία, η Ακρανία, το Ευσταθοχώρι και το Τας Τεπέ, όπου υπήρχαν ελληνικές εκκλησίες και σχολεία. Ο Καθεδρικός Ναός ήταν αφιερωμένος στους Ταξιάρχες. Όλες οι εκκλησίες, εκτός από αυτήν του Χριστού, κάηκαν κατά την καταστροφή της πόλης το καλοκαίρι του 1906 και οι περιουσίες τους κατασχέθηκαν.
Από το 1906 η επαρχία περιήλθε στη δικαιοδοσία της Βουλγαρικής Εξαρχίας. Ο τελευταίος Μητροπολίτης Αγχιάλου, Κωνσταντίνος Χατζηαποστόλου, δεν έγινε δεκτός από τις βουλγαρικές αρχές και μετά τον θάνατό του στις 10 Ιουλίου 1923 δεν εξελέγησαν άλλοι μητροπολίτες.
Πηγές
Αγχιαλου  Κατηγορία:Αγχίαλος
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1990
Τα 56α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 18 Δεκεμβρίου 1990, απονεμήθηκαν στις 13 Ιανουαρίου 1991, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1990
Βασιλούδι Θεσσαλονίκης
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται σε πλαγιά, με την βόρεια πλευρά του να είναι πιο χαμηλά και να εφάπτεται στην εθνική οδό Θεσσαλονίκης-Σταυρού, ενώ η νότια πλευρά του βρίσκεται ψηλότερα και εφάπτεται με δασάκι.
Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λαγκαδά, της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και έχει περίπου 673 μόνιμους κατοίκους.
Στην ανατολική πλευρά του χωριού υπάρχει ρέμα το οποίο όταν έχει ροή δημιουργεί μικρό καταρράκτη στην τοποθεσία της Αγίας Παρασκευής. Το ρέμα αυτό ενώνεται με το ρέμα του διπλανού χωριού και τελικά εκβάλει στην λίμνη Κορώνεια.
Εκπαίδευση
Δίπλα στην πλατεία του χωριού υπάρχει κτήριο που χρησιμοποιείται ως νηπιαγωγείο. Οι υπόλοιποι μαθητές εξυπηρετούνται με σχολικό λεωφορείο που τους μεταφέρει στο Δημοτικό Σχολείο Γερακαρούς ή στο Γυμνάσιο-Λύκειο Λαγκαδικίων.
Κοντινός οικισμός
Μόλις λίγα μέτρα ανατολικά του χωριού, υπάρχει ένας οικισμός με όνομα «Νέος Οικισμός».
Αξιοθέατα
Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
Γκωτιέ Β΄ ντ'Αβέν
Ο Γκωτιέ ή Βάλτερ Β΄ της Αβέν (γαλλ. Gautier, γερμ. Walter II d'Avesnes, 1170 - 1244) από τον Οίκο του Αβέν ήταν κύριος της Αβέν, του Λεζ-αν-Αινώ, του Κοντέ και της Γκιζ, και μέσω του γάμου του με την Μαργαρίτα του Μπλουά κόμης του Μπλουά και της Σαρτρ, ήταν γιος του Ιακώβου Α΄ κυρίου του Αβέν και της Αδέλας του Γκιζ. Ο Βάλτερ πολέμησε στο πλευρό του Φερδινάνδου, κόμη της Φλάνδρας στη μάχη του Μπουβίν (1214) και στην συνέχεια αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους. Συνελήφθη αιχμάλωτος, απελευθερώθηκε ύστερα από τα λύτρα που πλήρωσαν οι Ναΐτες Ιππότες και στην συνέχεια βοήθησε στην κατασκευή του κάστρου του Πιλγκρίμ (1218), δωρίζοντας για αυτήν περίπου 1000 Σαρακηνά μπεζάντια. Με τα έσοδα που είχε από τα εδάφη του Γκιζ, μπόρεσε να ενισχύσει όλα τα κάστρα του. Έκτισε επιπλέον ένα μεγάλο κάστρο, προκειμένου να ελέγξει τον δρόμο προς την κομητεία του Αινώ.
Οικογένεια
Με την σύζυγό του Μαργαρίτα κόμισσα του Μπλουά, κόρη του Θεοβάλδου Ε΄ κόμη του Μπλουά απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Μπλουά Κατηγορία:Οίκος του Αβέν
Νέτι Στίβενς
Η Νέτι Μαρία Στίβενς (7 Ιουλίου 1861 – 4 Μαΐου 1912) ήταν μία πρώιμη Αμερικανίδα γενετίστρια. Αυτή και ο Έντμουντ Μπίτσερ Γουίλσον (1856–1939) ήταν οι πρώτοι ερευνητές που περιέγραψαν την χρωμοσωμική βάση του φύλου, αλλά διεξήγαγαν τις έρευνές τους, ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο.
Προσωπική ζωή
Η Νέτι Μαρία Στίβενς γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 1861 στο Κάβεντις του Βερμόντ από την Τζούλια (το γένος Ανταμς) και τον Εφραίμ Στίβενς. Μετά το θάνατο της μητέρας της, ο πατέρας της Στίβενς ξαναπαντρεύτηκε και η οικογένεια μετακόμισε στο Γουέστφορντ της Μασαχουσέτης. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Γουεστφορντ το 1880. Αφού δίδαξε για τρεις περιόδους, συνέχισε τις σπουδές της στο Κανονικό Σχολείο Γουέστφιλντ (Μασαχουσέτη) (τώρα πολιτειακό Πανεπιστήμιο Γουέστφιλντ) ολοκληρώνοντας την τετραετή φοίτηση μέσα σε δύο μόνο χρόνια και αποφοίτησε με την υψηλότερη βαθμολογία στην τάξη το 1930.
Εκπαίδευση
Η Στίβενς δίδαξε στο γυμνάσιο και ήταν βιβλιοθηκάριος. Τα καθήκοντά της στη διδασκαλία περιελάμβαναν μαθήματα φυσιολογίας και ζωολογίας, καθώς και μαθηματικών, λατινικών και ελληνικών. Το ενδιαφέρον της στη ζωολογία μπορεί να επηρεάστηκε από θερινά μαθήματα τα οποία παρακολούθησε κοντά στο Martha's Vineyard τη δεκαετία του 1890.
Αφού αποφοίτησε πρώτη στην τάξη της, πήγε στο Στάνφορντ, όπου έλαβε Β.Α. (μπάτσελορ) το 1899 και Μ.Α. (μάστερ) το 1900. Ολοκλήρωσε, επίσης, ένα έτος των μεταπτυχιακών εργασιών στη φυσιολογία, υπό τον Καθηγητή Τζένκινς και ιστολογία/κυτταρολογία, υπό τον Καθηγητή ΜακΦάρλαντ.
Η Στίβενς συνέχισε τις σπουδές της στην κυτταρολογία στο Bryn Mawr, όπου είχε επηρεαστεί από το έργο του προηγούμενου επικεφαλής του τμήματος βιολογίας, Εντμουντ Μπίτσερ Γουίλσον, και από τον διάδοχό του, Τόμας Χαντ Μόργκαν. Στην πρώτη της χρονιά στο Bryn Mawr, η Στίβενς έλαβε υποτροφία για το μεταπτυχιακό στη βιολογία. Το επόμενο έτος, της απονεμήθηκε ο τίτλος του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Συναδέλφου, και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ στη Γερμανία. Μελέτησε, επίσης, τους θαλάσσιους οργανισμούς στο Χέλγολαντ και τον Ζωολογικό Σταθμό της Νάπολης. Μετά την απονομή του Διδακτορικού της διπλώματος από το Bryn Mawr, η Στίβενς έλαβε θέση βοηθού στο Ινστιτούτο Κάρνεγκι της Ουάσινγκτον κατά το έτος 1904–1905. Το αποτέλεσμα αυτής της ερευνητικής θέσης ήταν αρκετές μεταγενέστερες μελέτες στα γεννητικά κύτταρα των αφιδών. Μία εργασία της Στίβενς (1905) κέρδισε βραβείο $1.000 για το καλύτερο επιστημονικό άρθρο που γράφτηκε από μια γυναίκα. Ένα άλλο έργο, Σπουδές στην Σπερματογένεση, τόνισε την ένταξή της στις όλο και πιο υποσχόμενες μελέτες του προσδιορισμός του φύλου και τη χρωμοσωμική κληρονομικότητα. Στο Ινστιτούτο Κάρνεγκι η Στίβενς δημοσίευσε τις μελέτες της για τον καθορισμό του φύλου το 1905.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (December 2015)">παραπομπή που απαιτείται ] Στο Bryn Mawr, η Στίβενς επικεντρώθηκε σε θέματα όπως η αναγέννηση στην πρωτόγονους πολυκύτταρους οργανισμούς, η δομή των μονοκύτταρων οργανισμών, η ανάπτυξη του σπέρματος και των αυγών, τα γεννητικά κύτταρα των εντόμων, και την κυτταρική διαίρεση στους αχινούς και τα σκουλήκια.
Καριέρα
αριστερά|μικρογραφία|Το μικροσκόπιο της Νέτι Στίβενς, Κολλέγιο Bryn Mawr Η Στίβενς ήταν από τις πρώτες αμερικανίδες γυναίκες που αναγνωρίστηκαν για τη συνεισφορά τους στην επιστήμη. Οι έρευνές της διεξήχθησαν στο Κολλέγιο Bryn Mawr. Η υψηλότερη βαθμίδα που κατέλαβε ήταν επίκουρος στην πειραματική μορφολογία (1905–1912). Ανακάλυψε ότι σε μερικά είδη τα χρωμοσώματα είναι διαφορετικά μεταξύ των δύο φύλων, χρησιμοποιώντας τις παρατηρήσεις που έκανε σε χρωμοσώματα εντόμων. Η ανακάλυψη ήταν η πρώτη φορά που παρατηρήσιμες διαφορές των χρωμοσωμάτων μπορεί να συνδέονταν με παρατηρήσιμες διαφορές σε φυσικές ιδιότητες (δηλαδή, αν ένα άτομο είναι αρσενικό ή θηλυκό). Αυτή η έρευνα έγινε το 1905. Στα πειράματα που έγιναν για να προσδιοριστεί αυτό, χρησιμοποιήθηκαν μια σειρά από έντομα. Αναγνώρισε το χρωμόσωμα Υ σε σκουλήκια Tenebrio. Συμπέρανε ότι η χρωμοσωμική βάση του φύλου εξαρτάται από την παρουσία ή την απουσία του Υ χρωμοσώματος. Δεν είχε ξεκινήσει την έρευνά της μέχρι την ηλικία των τριάντα και ολοκλήρωσε το διδακτορικό της το 1903. Επέκτεινε με επιτυχία τα πεδία της εμβρυολογίας και κυτταρογενετικής.
Η Στίβενς, απέτυχε να κερδίσει μία πλήρη θέση στο πανεπιστήμιο. Ωστόσο, πέτυχε μια ερευνητική καριέρα σε κορυφαίους θαλάσσιους σταθμούς και εργαστήρια. Το ρεκόρ των 38 δημοσιεύσεων περιλαμβάνει αρκετές σημαντικές συνεισφορές που συνέχισαν την ανάδειξη των ιδεών της χρωμοσωμικής κληρονομικότητας. Ως αποτέλεσμα της έρευνας, η Στίβενς παρείχε κρίσιμες παρατηρήσεις για τις χρωμοσωμικές θεωρίες του Μέντελ σχετικά με την κληρονομικότητα.
Η Στίβενς εργάστηκε για να είναι σε θέση για να γίνει μια πλήρης ερευνήτρια στο Bryn Mawr. Ωστόσο, προτού να αναλάβει την έρευνα σε θέση καθηγητή που της προσφέρθηκε, πέθανε στις 4 Μαΐου 1912, από καρκίνο του μαστού στο νοσοκομείο Τζονς Χόπκινς.
Μετά το θάνατό της, ο Τόμας Χαντ Μόργκαν έγραψε μια εκτενή νεκρολογία για το περιοδικό Science. Σε προηγούμενη συστατική επιστολή, είχε γράψει, «από τους μεταπτυχιακούς φοιτητές που είχα, κατά τα τελευταία δώδεκα χρόνια δεν είχα κανέναν που να είναι τόσο ικανός και ανεξάρτητος στην  έρευνα όσο η δεσποινίς Στίβενς».
Η Στίβενς ήταν η πρώτη που διαπίστωσε ότι τα θηλυκά έχουν δύο μεγάλα χρωμοσώματα φύλου. Ο Γουίλσον δεν το είχε δει αυτό, διότι διεξήγαγε τεστ μόνο στους όρχεις, καθώς τα ωάρια είναι πολύ λιπαρά και ακατάλληλα για τις παλαιές μεθόδους χρώσης. Ο Γουίλσον, στη συνέχεια, επανέκδοσε της αρχική του εργασία και ευχαρίστησε τη Νέτι Στίβενς για την ανακάλυψη αυτή. Η ανακάλυψη αυτή ήταν αυτή που επέτρεψε αργότερα στον Γουίλσον να συνδυάσει της ιδέα του περί ιδιοχρωμοσωμάτων με τη δική της περί ετεροχρωμοσωμάτων. Αυτό αποδεικνύει ότι η Στίβενς είχε μεγάλη επιρροή σε αυτή την διαδικασία. Τα περισσότερα βιβλία βιολογίας αποδίδουν στον Μόργκαν τη χαρτογράφηση των πρώτων γονιδιακών περιοχών στα χρωμοσώματα της Δροσόφιλας melanogaster, αλλά συχνά παραγνωρίζεται ότι ήταν η Στίβενς αυτή που έφερε της μύγες του γένους Δροσόφιλα στο εργαστήριο του Μόργκαν.
Η Νέτι Μαρία Στίβενς βρίσκεται θαμμένη στο κοιμητήριο του Γουέστφιλντ της Μασσαχουσέτης, δίπλα στους τάφους του πατέρα της Εφραίμ και της αδερφής της Έμμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί γενετιστές Κατηγορία:Αμερικανίδες βιολόγοι
Πρωτεΐνη ταυ
H πρωτεΐνη ταυ ανακαλύφθηκε το 1975 και ανήκει στις πρωτεΐνες μικρού μοριακού βάρους που σχετίζονται με μικροσωληνίσκους (αγγλ.: Microtubule Associated Proteins, MAPs) και βρίσκεται σε αφθονία στο κεντρικό νευρικό σύστημα, κυρίως στους νευράξονες. Επιπλέον, εκφράζεται στους άξονες των νευρώνων του περιφερικού νευρικού συστήματος και σε μικρότερο βαθμό στα αστροκύτταρα και τα ολιγοδενδροκύτταρα του κεντρικού νευρικού συστήματος, αλλά και σε άλλους ιστούς, όπως στα νεφρά και στους πνεύμονες. Στον άνθρωπο κωδικοποιείται από ένα γονίδιο που βρίσκεται στο χρωμόσωμα 17 και αποτελείται από 16 εξώνια.
Οι διάφορες ισομορφές της ταυ δημιουργούνται από mRNAs, που έχουν προκύψει μέσω της εναλλακτικής συναρμογής 11 εξωνίων. Στον ανθρώπινο εγκέφαλο η εναλλακτική συναρμογή των εξωνίων 2,3 και 10 δημιουργεί τις έξι ισομορφές που κυμαίνονται από 352-441 υπολοιπόμενα μονομερή αμινοξέων. Οι κύριες ισομορφές της ταυ διαφέρουν μεταξύ τους ως προς δύο σημεία. Πρώτον, ως προς την παρουσία ή απουσία δύο μικρών περιοχών (Ν1, Ν2) μήκους 29 αμινοξέων η καθεμία, στο αμινοτελικό άκρο, οι οποίες κωδικοποιούνται από τα εξώνια 2 και 3, και δεύτερον, ως προς τη δεύτερη από τις τέσσερις επαναλήψεις (R2, 31 κατάλοιπα), η οποία κωδικοποιείται από το εξώνιο 10 και βρίσκεται στην «περιοχή επανάληψης».
Δομή
Η πρωτεΐνη ταυ έχει υδρόφιλο χαρακτήρα, είναι διαλυτή, ανήκει στην οικογένεια των εγγενώς μη αναδιπλωμένων πρωτεϊνών και συνεπώς δεν έχει διακριτά οργανωμένη δευτεροταγή δομή. Είναι θερμοανθεκτική και διατηρεί τη λειτουργικότητα της μετά από κατεργασία με οξύ (Kolarova,2012).
Αποτελείται από τις ακόλουθες δομικές περιοχές:
Βιολογικός ρόλος
Η πρωτεΐνη ταυ προσδένεται γρήγορα και αντιστρεπτά στην εξωτερική επιφάνεια των μικροσωληνίσκων αλλά και στο εσωτερικό τους, με την αμινοτελική και καρβοξυτελική της περιοχή να προβάλλει προς το εξωτερικό των μικροσωληνίσκων. Το αμινοτελικό της άκρο συνδέεται με την κυτταροπλασματική μεμβράνη, πιθανώς ως μέρος ενός συμπλέγματος σχετιζόμενου με τη μεμβράνη, ρυθμίζοντας την απόσταση μεταξύ των μικροσωληνίσκων. Η ικανότητα της να προσδένεται στους μικροσωληνίσκους οφείλεται στην MBD. Υποστηρίζεται πως οι αλληλουχίες των επαναλαμβανόμενων μοτίβων προσδένονται άμεσα στους μικροσωληνίσκους, μέσω του θετικού τους φορτίου, που αλληλεπιδρά με τα αρνητικά φορτισμένα κατάλοιπα της σωληνίνης (Jho et al., 2010). Επιπλέον, εμπλέκεται στην αξονική μεταφορά, την οποία και τροποποιεί. Συγκεκριμένα, λόγω της ισχυρής της πρόσδεσης στους μικροσωληνίσκους είναι δυνατόν να προκαλέσει αποκόλληση των φορτίων από την κινησίνη.
Βίχρεν
Το Βίχρεν (βουλγαρικά: Вихрен), γνωστό στα ελληνικά ως Ανεμοκορφή, είναι η ψηλότερη κορυφή της οροσειράς του Ανατολικού Ορβήλου της Βουλγαρίας. Φτάνοντας στα 2.914 μέτρα, είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Βουλγαρίας και το τρίτο ψηλότερο στα Βαλκάνια, μετά το Μουσαλά και τον Όλυμπο. Αν και λόγω της καρστικής τοπογραφίας, το Βίχρεν στερείται λίμνες και ρυάκια, ορισμένες λίμνες της οροσειράς του Ανατολικού Ορβήλου βρίσκονται γύρω από την κορυφή, όπως και ο νοτιότερος παγετώδης όγκος της Ευρώπης, ο μικρός παγετώνας Σνέσνικα. Μέχρι το 1942 το Βίχρεν ήταν γνωστό ως Ελτεπέ (κορυφή των καταιγίδων)· ονομαζόταν επίσης Μπουρέν (θυελλώδης) και Μαλνιένοσετς (κεραυνοφόρος). Το Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το Εθνικό Πάρκο Πιρίν αρχικά ήταν γνωστό ως Εθνικό Πάρκο Πιρίν. Το Βίχρεν περιλαμβάνεται στις 100 Τουριστικές Τοποθεσίες της Βουλγαρίας όντας το Νο. 2.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Βουλγαρίας
Βιρμανικό αλφάβητο
Γλώσσες
Μια προσαρμογή από το Παλιό αλφάβητο Μον ή το αλφάβητο Πιου, το Βιρμανικό αλφάβητο χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να γράψει τις γλώσσες Μον και Πιου, αντίστοιχα. Στη σύγχρονη εποχή, εκτός του ότι χρησιμοποιείται για να γράψει τη Βιρμανική γλώσσα, έχει προσαρμοστεί για χρήση από άλλες γλώσσες της Βιρμανίας, κυρίως τις Σαν, Μον (χρησιμοποιώντας μια έκδοση του αλφαβήτου παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιείται για Βιρμανίας από το αρχικό Παλιό αλφάβητο Μον) και τα Σ'γκάου Καρέν. Χρησιμοποιείται επίσης για τις λειτουργικές γλώσσες Πάλι και Σανσκριτικά.
Unicode
Το βιρμανικό αλφάβητο προστέθηκε στο πρότυπο Unicode, το Σεπτέμβριο του 1999 με την κυκλοφορία της έκδοσης 3.0. Επιπλέον χαρακτήρες έχουν προστεθεί στις επόμενες εκδόσεις.
Μέχρι το 2005, οι περισσότερες Βιρμανόγλωσσες ιστοσελίδες χρησιμοποιούσαν μια βασισμένη στην εικόνα, δυναμικά δημιουργούμενη μέθοδο για να εμφανίσει Βιρμανικούς χαρακτήρες, συχνά σε GIF ή JPEG. Στο τέλος του 2005, το Βιρμανικό Εργαστήριο Έρευνας NLP ανακοίνωσε τη γραμματοσειρά Myanmar OpenType που ονομάζεται Myanmar1. Αυτή η γραμματοσειρά δεν περιέχει μόνο σημεία κώδικα Unicode και σύμβολα αλλά και το λογική διάταξης OpenType και κανόνες. Το κέντρο έρευνας τους βασίζεται στο πάρκο ΤΠΕ της Μιανμάρ στη Γιανγκόν, στο προάστιο Παντάουκ, το οποίο παράγεται από τη SIL International, είναι συμβατό με το Unicode. Αρχικά, απαιτούσε μηχανή Graphite, αλλά τώρα πίνακες OpenType για τα Windows είναι διαθέσιμα στην τρέχουσα έκδοση της γραμματοσειράς. Μετά την κυκλοφορία του πρότυπου Unicode 5.1 στις 4 Απριλίου 2008, τρεις γραμματοσειρές συμβατές με το Unicode 5.1 είναι διαθέσιμες υπό άδεια δημόσιας χρήσης, συμπεριλαμβανομένων των Myanmar3, Padauk και Parabaik.
Πολλοί Βιρμανοί κατασκευαστές γραμματοσειρών έχουν δημιουργήσει Βιρμανίας γραμματοσειρές, συμπεριλαμβανομένων των Win Innwa, CE Font, Myazedi, Zawgyi, Ponnya, Mandalay. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι αυτές οι Βιρμανικές γραμματοσειρές δεν είναι συμβατές με Unicode, επειδή χρησιμοποιούν μη εκχωρημένα σημεία κώδικα (συμπεριλαμβανομένων και εκείνων για την λατινική γραφή) στο βιρμανικό μπλοκ για την χειροκίνητη απασχόληση με τη διαμόρφωση που θα έπρεπε κανονικά να γίνει από τη μηχανή Uniscribe κινητήρα και δεν υποστηρίζεται από τη Microsoft και άλλους μεγάλους προμηθευτές λογισμικού. Ωστόσο, υπάρχουν μερικές Βιρμανόγλωσσες ιστοσελίδες που έχουν αλλάξει σε απόδοση Unicode, ενώ πολλές ιστοσελίδες εξακολουθούν να χρησιμοποιούν μια ψευδο-Unicode γραμματοσειρά που ονομάζεται Zawgyi (το οποίο χρησιμοποιεί σημεία κώδικα που διατίθενται για τις μειονοτικές γλώσσες και δεν εμφανίζει έξυπνα τα διακριτικά, όπως το μέγεθος του ya-yit) ή την μέθοδο επίδειξης GIF/JPG.
Βιρμανική υποστήριξη στα Microsoft Windows 8
Το λειτουργικό σύστημα της Microsoft Windows 8 περιλαμβάνει μια γραμματοσειρά συμβατή με το Unicode για τα Βιρμανικά που ονομάζεται "Myanmar Text". Περιλαμβάνει επίσης μια διάταξη πληκτρολογίου για τα Βιρμανικά. Ήταν το πρώτο λειτουργικό σύστημα που περιλάμβανε Βιρμανική υποστήριξη από προεπιλογή, χωρίς καμία εγκατάσταση γραμματοσειρών. Λόγω της δημοτικότητας της γραμματοσειράς στα Windows 8 η Microsoft συνέχισε την υποστήριξη των γραμματοσειρών στα Windows 10.
Μπλοκ
Το παρακάτω μπλοκ Unicode ονομάζεται Myanmar και έχει τον κωδικό U+1000–U+109F. Προστέθηκε στο πρότυπο Unicode, το Σεπτέμβριο του 1999 με την κυκλοφορία της έκδοσης 3.0: Το παρακάτω μπλοκ Unicode ονομάζεται Myanmar Extended-A και έχει τον κωδικό U+AA60–U+AA7F. Προστέθηκε στο Πρότυπο Unicode, τον Οκτώβριο του 2009 με την κυκλοφορία της έκδοσης 5.2: Το παρακάτω μπλοκ Unicode ονομάζεται Myanmar Extended-B και έχει τον κωδικό U+A9E0–U+A9FF. Προστέθηκε στο Πρότυπο Unicode, τον Οκτώβριο του 2014 με την κυκλοφορία της έκδοσης 7.0:
Παραπομπές
Κατηγορία:Συστήματα γραφής
Κάρολος των Βουρβόνων-Βαντόμ
Ο Κάρολος, γαλλ. Charles (1562 - 1594) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κοντέ ήταν καρδινάλιος και αρχιεπίσκοπος της Ρουέν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γκαντελύ-αν-Μπρι και ήταν γιος του Λουδοβίκου Α΄ πρίγκιπα του Κοντέ και της Ελεονώρας, κόρης του Καρόλου κόμη του Ρουσύ & κυρίου του Ρουά. Ήταν ανιψιός του καρδιναλίου Καρόλου των Βουρβόνων αρχιεπισκόπου της Ρουέν.
Δεν χειροτονήθηκε ιερέας, αλλά εξελέγη βοηθός αρχιεπίσκοπος της Ρουέν με δικαίωμα διαδοχής το 1582. Δεν χειροτονήθηκε επίσκοπος. Έγινε καρδινάλιος-διάκονος από τον πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄ στη Σύνοδο του 1583, αλλά δεν έλαβε τον ερυθρό πίλο ή τον τίτλο για έναν ναό. Έμεινε γνωστός ως καρδινάλιος του Βαντόμ, από τον κλάδο Βαντόμ του Οίκου του των Βουρβόνων στον οποίο ανήκε.
Έγινε σύμβουλος του Ερρίκου Γ΄ Βαλουά της Γαλλίας και διευθυντής της επισκοπής του Μπαγιέ (Bayeux) (1586-90). Το 1589 διορίστηκε ηγούμενος in commendam (επιμελητής) του Αγ. Διονυσίου, του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε, του Σαιν-Ουέν στη Ρουέν, του Μπουργκέιγ, της Αγ. Αικατερίνης στη Ρουέν, και του Ουρκάμπ.
Πήρε το μέρος του Καθολικού Συνδέσμου (League), ακολουθώντας τον θείο του Κάρολο αρχιεπίσκοπο της Ρουέν και αντιτιθέμενος στους Προτεστάντες και τον Ερρίκο Α΄ δούκα του Γκιζ. Το 1588 συμμετείχε στη Συνέλευση των Τάξεων στο Μπλουά. Όταν απεβίωσε ο Ερρίκος Γ΄, αναγνώρισε τον Ερρίκο Δ΄ ως βασιλιά της Γαλλίας και έγινε υπουργός Δικαιοσύνης του, αλλά για λίγο: ο βασιλιάς, φοβούμενος την φιλοδοξία του, τον απέσυρε.
Το 1590 απεβίωσε ο θείος του Κάρολος και τον διαδέχθηκε στην αρχιεπισκοπή της Ρουέν, όμως ο Σύλλογος του καθεδρικού ναού δεν τον αναγνώριζε, ώσπου ο Ερρίκος Δ΄ πολιόρκησε την πόλη. Ο βασιλιάς ήταν Προτεστάντης και ο Κάρολος έγινε υποψήφιος βασιλιάς από την Καθολική μερίδα. Αυτό ήταν ένας από τους λόγους που έκαναν τον Ερρίκο Δ΄ να μεταστραφεί στον Καθολικισμό.
Δεν συμμετείχε στις Συνελεύσεις των καρδιναλίων (Conclave) για την εκλογή παπών (1585-92). Απεβίωσε το 1594 από υδρωπικία στο αββαείο του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε και τάφηκε στη μονή του Γκαγιόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Κοντέ
Σύμβαση της Αλεξάνδρειας
μικρογραφία|Έντουαρντ Κόδριγκτον μικρογραφία|Χάρτης Αλεξάνδρειας του 1615 μικρογραφία|Χάρτης του Μορία της Υστεροβυζαντινής Περιόδου μικρογραφία|Ο Ιμπραήμ Πασάς μικρογραφία|Μοχάμεντ Αλί Η Σύμβαση της Αλεξάνδρειας υπογράφηκε στις 9 Αυγούστου 1828 μεταξύ του Αντιβασιλέα της Αιγύπτου Μεχμέτ Αλή και του βρετανού Ναυάρχου Έντουαρντ Κόδριγκτον. Σύμφωνα με αυτήν, ο πασάς της Αιγύπτου δεσμεύτηκε ότι οι αιχμάλωτοι Έλληνες που μεταφέρθηκαν στην Αίγυπτο από την Πελοπόννησο μετά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου τον Οκτώβρη του 1827, θα απελευθερώνονταν και τα αιγυπτιακά στρατεύματα θα αποχωρούσαν από την Πελοπόννησο.
Υπόβαθρο
Το 1825, μετά τις ένδοξες νίκες των επαναστατημένων Ελλήνων που διαδόθηκαν στην Ευρώπη, οι Τουρκοαιγύπτιοι έστειλαν αιφνιδιαστικά στρατεύματα στον Μόρια προκειμένου να καταστήσουν σαφές ότι ακόμα υπερέχουν, μετά μάλιστα και από την ήττα των Ελλήνων στο Μεσολόγγι.
Όμως το ηθικό των εξεγερμένων αναπτερώθηκε μετά από δυο χρόνια ,στις 8 Οκτωβρίου 1827, όταν ο στόλος του Ιμπραήμ καταστράφηκε ολοκληρωτικά στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου.Ο Ιμπραήμ όμως απτόητος δεν εγκατέλειψε την Πελοπόννησο αμέσως μετά, αλλά προτίμησε να παραμείνει εκεί με ισχυρές δυνάμεις. Οι  αιγυπτιακές δυνάμεις που αποχώρησαν, μεταφέραν μαζί τους ένα μεγάλο αριθμό χριστιανών αιχμαλώτων από την Πελοπόννησο στην πατρίδα τους ως σκλάβους. Το ζήτημα  αυτό έμελλε να απασχολήσει το ελληνικό προξενείο στην Αίγυπτο επί σειρά ετών αλλά και τις μεγάλες Δυνάμεις.
Έτσι ,στις αρχές του 1828 όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Ελλάδος ο Καποδίστριας ανάμεσα σε πολλά άλλα, επιθυμούσε να καταληφθεί η Ρούμελη όσο πιο γρήγορα γινόταν και ο Ιμπραήμ να εγκαταλείψει την Πελοπόννησο  χωρίς να γίνουν νέες μάχες και πολιορκίες στην περιοχή.
Στην αρχή δεν ήθελε να παρέμβουν οι ξένες δυνάμεις για να μην ιδιοποιηθούν τον  «τίτλο»  του ελευθερωτή της χώρας. Όμως μετά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο, που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1828, ο ίδιος έστειλε υπόμνημα στο οποίο ζητούσε να σταλούν στρατεύματα. Έτσι, σε διάσκεψη του Λονδίνου αποφασίστηκε να σταλούν συμμαχικές δυνάμεις στην Πελοπόννησο., αναγνωρίζοντας με αυτόν τον τρόπο ότι η Ελληνική Επανάσταση  ήταν ζήτημα που καλούσε σε διπλωματικό συντονισμό και στρατιωτική επέμβαση.
Στις 3 Ιουλίου, οι άλλοι δύο νικητές ναύαρχοι του Ναυαρίνου, οι Δεριγνί και Χέιδεν και ο πλοίαρχος Κάμπελ, ως εκπρόσωπος του Κόδριγκτον συναντήθηκαν με τον Ιμπραήμ, ο οποίος τους ανακοίνωσε ότι είναι έτοιμος να φύγει, αλλά μόνο με τουρκικά πλοία. Παράλληλα, ο Καποδίστριας συνάντησε στη Ζάκυνθο στις 6 Ιουλίου 1828 τον Άγγλο ναύαρχο Κόδριγκτον στον οποίο πρότεινε να πάει στην Αλεξάνδρεια για να πείσει τον Μεχμέτ Αλή, να διατάξει την εκκένωση του Μοριά, το οποίο κι έπραξε.
Συμμετέχοντες
Η  υπογραφή της συνθήκης πραγματοποιήθηκε μεταξύ Αγγλίας και Αιγύπτου. Σε αυτήν παραβρέθηκαν πρόξενοι της Αγγλίας, της Γαλλίας καθώς και αξιωματικοί τους. Πιο συγκεκριμένα, η σύμβαση της Αλεξάνδρειας υπογράφηκε στις 9 Αυγούστου 1828 μεταξύ του αντιναύαρχου Sir Edward Codrington που ήταν επικεφαλής του συμμαχικού στόλου στη μάχη στο Ναβαρίνο και διοικητής των βρετανικών δυνάμεων στη Μεσόγειο και του πασά της Αιγύπτου Μεχμέτ Αλή.
Σύμβαση της Αλεξάνδρειας
Η Σύμβαση της Αλεξάνδρειας προέβλεπε τα εξής:
Εφαρμογή
Ο Ιμπραήμ δεν εγκατέλειψε την Πελοπόννησο αμέσως καθώς περίμενε τον στόλο του Πασά να τον παραλάβει περίπου τον Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου. Ο όρος όμως της συνθήκης που έδινε τη δυνατότητα στον Ιμπραήμ να διατηρήσει δυνάμεις προσωρινά στα κάστρα του Μοριά, δεν έβρισκε σύμφωνους τους Γάλλους. Έτσι, οι ίδιοι με στρατηγό τον Νικόλαο Μαιζών καταφθάνουν στην Πελοπόννησο στις 29 Αυγούστου προκειμένου να διώξουν νωρίτερα τον Ιμπραήμ.
Αν και στην αρχή δια της διπλωματικής οδού ο Μαιζών προσπαθούσε να καθησυχάσει τον Ιμπραήμ, στην πραγματικότητα όμως υπονόμευε την παραμονή του και στην πράξη αμφισβητούσε την ισχύ της Συνθήκης. Πιο συγκεκριμένα δεν επέτρεψε σε κάνέναν Έλληνα αιχμάλωτο να ακολουθήσει τον Ιμπραήμ στην Αίγυπτο. Επίσης, τμήματα του στρατού του επιτέθηκαν στα φρούρια που ο Ιμπραήμ είχε στρατό. Έτσι, ο Ιμπραήμ κατάλαβε ότι πρέπει να αποχωρήσει, γεγονός που έπραξε στις 2 Οκτωβρίου.
Επίσης, λίγο πιο μετά απελευθερώθηκαν οι αιχμάλωτοι Έλληνες από τα κάστρα. Τέλη Νοεμβρίου επέστρεψαν 300 Έλληνες από την Αίγυπτο, ωστόσο περίπου 200 άτομα προτίμησαν ή αναγκάστηκαν να παραμείνουν, αφήνοντας στην Πελοπόννησο τους συγγενείς τους να αγωνιούν.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Συνελεύσεις της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Συνθήκες που αφορούν την Ελλάδα
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1991
Τα 57α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 17 Δεκεμβρίου 1991, απονεμήθηκαν στις 12 Ιανουαρίου 1992, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1991
Έιντριαν Μπραντς
Ο Έιντριαν Φράνσις Μπραντς (γεννήθηκε στην Ουάσιγκτον Π.Κ., στις 17 Νοεμβρίου 1963 ) είναι πρώην Αμερικανός καλαθοσφαιριστής που έπαιξε τέσσερις χρονιές στο NBA, εκτός από το ότι έπαιξε στο CBA, στο ισπανικό, στο γαλλικό, στο αυστραλιανό και στο ισραηλινό πρωτάθλημα. Με ύψος 2,03 μέτρων έπαιζε στη θέση του σμολ φόργουορντ.
Πανεπιστήμιο
Αφού έπαιξε το 1981, στις μέρες του Λυκείου, στο διάσημο Μακντόναλντς Ολ Αμέρικαν, στο οποίο αναδείχθηκε Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP), έπαιξε για τέσσερις χρονιές με το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ στους Τέραπιντς, στις οποίες είχε 16,4 πόντους μέσο όρο. 4,4 ριμπάουντ και 2,4 ασίστ ανά αγώνα. Ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας στις δύο πρώτες αγωνιστικές περιόδους του, με μέσο όρο 15,2 και 18,7 πόντους αντίστοιχα, Μοιράστηκε τις τρεις τελευταίες χρονιές του με τους Τέραπινς με ένα άλλο από τα αστέρια του πανεπιστημίου, τον Λεν Μπίας, ο οποίος αυτή τη στιγμή αναφέρεται ως ο πέμπτος καλύτερος σκόρερ όλων των εποχών, με 2017 πόντους. Επιλέχθηκε ως Θρύλος του ACC το 2004.
Επαγγελματική πορεία
Επιλέχθηκε στην τεσσαρακοστή έκτη θέση του ντραφτ του ΝΒΑ του 1985 από τους Σικάγο Μπουλς, αλλά απολύθηκε πριν από την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου. Βρίσκοντας τον εαυτό του χωρίς ομάδα, επέλεξε να παίξει για τους Μπάλτιμορ Λάιτνινγκ του CBA, όπου είχε 25,4 πόντους κατά μέσο όρο στη μοναδική του χρονιά στην ομάδα.
Πριν από την έναρξη της περιόδου 1986-87 του ΝΒΑ, υπέγραψε με τους Κλίβελαντ Καβαλίερς, οι οποίοι τον έκοψαν εβδομάδες αργότερα, χωρίς να ξεκινήσει στη διοργάνωση. Και ήδη τον Σεπτέμβριο υπέγραψε ως ελεύθερος για τους Λος Άντζελες Λέικερς. Στην ομάδα του Πατ Ράιλι ήταν ένας από τους τελευταίους παίκτες στον πάγκο, δίνοντας κυρίως ξεκούραση στον Μάικλ Κούπερ. Παρόλα αυτά, συνέβαλε με 4,3 πόντους και 1,7 ριμπάουντ ανά παιχνίδι στον τίτλο του ΝΒΑ, νικώντας τους Μπόστον Σέλτικς με 4-2 νίκες στους Τελικούς.
Συνέχισε την πορεία του στην AΣ Μονακό στο γαλλικό πρωτάθλημα, όπου ήταν ένας από τους πιο εξαιρετικούς παίκτες της ομάδας, με μέσο όρο 22,5 πόντους και 5,9 ριμπάουντ ανά αγώνα. Τα επόμενα δύο χρόνια πέρασε στην Αυστραλία, παίζοντας δύο χρονιές με τους Μπρίσμπεϊν Μπούλετς και τους Γκίλονγκ Σούπερκατς, πριν ολοκληρώσει την επαγγελματική σταδιοδρομία του στο ισραηλινό πρωτάθλημα, παίζοντας για μία χρονιά με τη Χάποελ Γκιβάτ Γιαγκούρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σιου Φωλς Σκάιφορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μάλαγας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μινεσότα Τίμπεργουλβς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Τζέρσεϊ Νετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA