cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γουλιέλμος Καβάλλο
Συγγραφικό Έργο
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόλογοι Κατηγορία:Ιταλοί ιστορικοί
Νάβαλ
Ο Νάβαλ είναι πρόσωπο της Βίβλου. Αναφέρεται ως σύζυγός της Αβιγαίας. Ο Νάβαλ ήταν μεγάλος κτηματίας οποίος όμως αρνήθηκε να φιλοξενήσει τον Δαυίδ. Αργότερα αναφέρεται πως τελικά η γυναίκα του παντρεύτηκε τον Δαυίδ.
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Χέλμουτ Νιούτον
Ο Χέλμουτ Νιούτον (Helmut Newton, 31 Οκτωβρίου 1920 - 23 Ιανουαρίου 2004) ήταν Γερμανός φωτογράφος, που ασχολήθηκε κυρίως με τη φωτογραφία μόδας και τη γυμνή φωτογράφηση. Από το 1974 οι φωτογραφίες του πρωτοστατούν σε γνωστά περιοδικά μόδας, ενώ συνεργάστηκε επίσης και με ανδρικά περιοδικά.
Βιογραφικό σημείωμα
Ο Νιούτον γεννήθηκε το 1920 στο Βερολίνο και ήταν εβραϊκής καταγωγής. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Neustädter. Στα 12 του αποκτά την πρώτη του φωτογραφική μηχανή. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης επιχείρησης με κουμπιά και αγκράφες, η Αμερικανίδα μητέρα του, μόνιμα κοντά στον Νιούτον, διατηρούσε τον στοργικό και υπερπροστατευτικό της ρόλο. Ο Νιούτον εγγράφεται στο αμερικάνικο σχολείο του Βερολίνου, αλλά η φοίτησή του δεν θα ολοκληρωθεί. Η έκδηλη τεμπελιά του για τα μαθήματα και η υπέρμετρη λατρεία του για την κολύμβηση, τα κορίτσια και τη φωτογραφία θα αναγκάσουν τον διευθυντή του σχολείου να τον αποβάλει.
Το 1936 προσεγγίζει την Έλσα Σίμον (Ιβα), διάσημη φωτογράφο, και μαθητεύει δίπλα της έως το 1938. Εκείνη τη χρονιά η τελευταία δολοφονείται από τους ναζιστές. Την ίδια χρονιά η οικογένεια Νιούτον αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη Γερμανία αφήνοντας όμως πίσω τον Χέλμουτ ο οποίος, μη έχοντας ολοκληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας του, καθυστερεί ένα μήνα τη αποχώρησή του περιμένοντας την έκδοση του διαβατηρίου του. Το ταξίδι του μέσα στο Conte Rosso μαζί με εκατοντάδες άλλους φυγάδες θα εξελιχθεί γι’ αυτόν μία αναπάντεχη εμπειρία. Όπως είχε δηλώσει:
Ο Νιούτον δεν ολοκληρώνει το ταξίδι του μέχρι τη Χιλή, όπου περιμένουν οι δικοί του, αλλά αποβιβάζεται στη Σιγκαπούρη. Θα εργαστεί ως ρεπόρτερ στη «Singapore Straits Times» και ως φωτογράφος πορτρέτων.
Μετά τον διωγμό των βρετανικών αρχών το 1940 θα βρεθεί στην Αυστραλία για να δουλέψει ως γεωργός. Κατατάσσεται στον αυστραλιανό στρατό και το 1946 πολιτογραφείται Αυστραλός και το Neustaedter θα μετατραπεί σε Νιούτον. Την ίδια χρονιά δημιουργεί το προσωπικό του στούντιο στο κοσμικό Φλίντερ Λέιν της Μελβούρνης. Το 1948 νυμφεύεται την ηθοποιό και μοντέλο Τζουν Μπράουν, γνωστή ως Τζουν Μπρουνέλ. Η ίδια θα αποδειχθεί αξιόλογη φωτογράφος που θα δράσει κάτω από το ψευδώνυμο Άλις Σπρινγκς. Η σχέση τους διατήρησε το στοιχείο της διακριτικότητας, όσα χρόνια και αν πέρασαν.
Το 1953 πραγματοποιεί την πρώτη του έκθεση μαζί με τον Αυστραλό φωτογράφο Βόλφγκανγκ Σίβερς (Wolfgang Sievers). Λίγα χρόνια αργότερα θα συνεργαστεί με τον Χένρι Τάλμποτ (Henry Talbot), επίσης διωκόμενο Εβραίο, και το στούντιο θα μετονομαστεί σε «Χέλμουτ Νιούτον & Χένρι Τάλμποτ». Η επαγγελματική και φιλική τους σχέση θα συνεχιστεί και μετά το 1957, όταν ο Νιούτον θα φύγει για το Λονδίνο με ετήσιο συμβόλαιο στην αγγλική «Vogue». Προτού ολοκληρωθεί ο χρόνος πηγαίνει στο Παρίσι όπου θα δουλέψει για γαλλικά και γερμανικά περιοδικά. Σύντομα θα επιστρέψει στην Αυστραλία με ένα συμβόλαιο στην αυστραλιανή «Vogue» και μετά πάλι πίσω στο Παρίσι (1961) όπου θα συνεχίσει τη δουλειά του ως φωτογράφος μόδας.
Το 1976 εκδίδει το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «White Women». Τα τελευταία χρόνια της ζωής του περιορίζει τις μετακινήσεις του ανάμεσα στο Μόντε Κάρλο και το Λος Άντζελες. Στις 23 Ιανουαρίου 2004, καθώς οδηγούσε πιθανολογείται ότι υπέστη καρδιακή προσβολή, με αποτέλεσμα η Κάντιλακ που οδηγούσε να πέσει πάνω στον τοίχο του διάσημου «Chateau Marmont», το ξενοδοχείο στη οδό Σάνσετ Μπούλεβαρντ (Sunset Boulevard) του Λος Άντζελες, όπου κατοικούσε για πολλά χρόνια. Η τέφρα του τοποθετήθηκε δίπλα σε αυτήν της Μαρλέν Ντίτριχ στο Βερολίνο.
Καλλιτεχνικά χαρακτηριστικά
Ο Χέλμουτ Νιούτον θεωρήθηκε από πολλούς κάτι παραπάνω από φωτογράφος μόδας. Το οικογενειακό του μοντέλο και ο τρόπος ζωής του επηρέασαν με υπόγειο τρόπο την τεχνική και τη θεματογραφία του. Στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του οι γυναίκες καταφέρνουν ακόμα και μέσα από τη γύμνια τους να εκπέμψουν απίστευτη δυναμικότητα. Ζουν, κοιμούνται, αναπνέουν με άψογο μακιγιάζ, βαριά κοσμήματα, προκλητικά τακούνια στιλέτο. «Στο λεξιλόγιό μου η λέξη “τέχνη” είναι μια πρόστυχη, βρώμικη λέξη» έχει δηλώσει. Στην τέχνη του ο Νιούτον καταργεί την πραγματικότητα και εξυψώνει τον πόθο, χρησιμοποιεί το στοιχείο της βίας, του σαδομαζοχισμού. Πίσω από κάθε του λήψη υποβόσκει και μία μικρή ιστορία, συνήθως αμφιλεγόμενη, βίαιη, σεξουαλικά φορτισμένη.
Ο ερχομός του κινήματος του υπερρεαλισμού θα προσφέρει σε κάποιους το πάτημα να αποδεχτούν την εκκεντρικότητά του Νιούτον. Είναι αλήθεια ότι ο ίδιος έπασχε από αχρωματοψία. Το γεγονός αυτό τον ώθησε στην προτίμηση έντονων χρωματικών αντιθέσεων και στην εκτύπωση ζωηρών χρωμάτων στις μεταγενέστερες έγχρωμες φωτογραφίες του. Παρά το χαρακτηρισμό του καλλιτεχνικού έργου του Χέλμουτ Νιούτον ως πορνογραφικό από κάποιους κριτικούς, η ποιότητα και η συνεισφορά του στη φωτογραφική τέχνη θεωρούνται πραγματικότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι Κατηγορία:Γερμανοί φωτογράφοι Κατηγορία:Φωτογράφοι μόδας
Τέλος Άγρας Γαργαλιάνων
Ο Αθλητικός Όμιλος "Τέλος Άγρας" ιδρύθηκε το 1952 και έχει έδρα τους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας. Διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου που αγωνίζεται στην Α΄ Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας και τμήμα στίβου με 150 ενεργούς αθλητές. Έχει χρώματα το κόκκινο και το λευκό και έμβλημα τον στεφανωμένο ολυμπιονίκη.
Πληροφοριακά στοιχεία
Πήρε το όνομά του από το ψευδώνυμο του ήρωα μακεδονομάχου Σαράντου Αγαπηνού ή Τέλλου Άγρα που καταγόταν από την πόλη. Έχει χρώματα το κόκκινο και το μαύρο και ως έδρα χρησιμοποιεί το Δημοτικό Γυμναστήριο Γαργαλιάνων. Έμβλημα του είναι ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος, όπως του Ολυμπιακού.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μεσσηνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1952
Δουργούτι
Με το τοπωνύμιο Δουργούτι μπορεί να αναφέρεται:
WEP
Το WEP (Wired Equivalent Privacy) είναι ένας αλγόριθμος ασφάλειας για τα ασύρματα δίκτυα IEEE 802.11. Η εισαγωγή του έγινε το Σεπτέμβριο του 1999, σαν μέρος του αρχικού προτύπου. Η πρόθεσή του ήταν, όπως δηλώνει και το όνομά του, να παρέχει εμπιστευτικότητα δεδομένων συγκρίσιμη με τα παραδοσιακά ενσύρματα δίκτυα.
Παραλλαγές
Υπάρχουν δύο παραλλαγές:
Μερικοί κατασκευαστές παρέχουν συστήματα WEP των 152-bit και 256-bit.
Πιστοποίηση
Με το WEP μπορούν να χρησιμοποιηθούν δύο μέθοδοι πιστοποίησης: Στην Πιστοποίηση Ανοικτού Συστήματος, δεν απαιτείται ο πελάτης του Ασύρματου Δικτύου (WLAN)   να παράσχει διαπιστευτήρια  στο AP κατά την διάρκεια της πιστοποίησης. Δηλ. στην πραγματικότητα δεν γίνεται καμία πιστοποίηση κατά την σύνδεση. Στη συνέχεια όμως πρέπει να χρησιμοποιηθούν τα κλειδιά για την κρυπτογράφηση των πλαισίων και επομένως ο πελάτης πρέπει να έχει τα σωστά κλειδιά.
Στην Πιστοποίηση Διαμοιραζόμενου Κλειδιού, χρησιμοποιείται το κλειδί WEP σε μία διαδικασία χειραψίας πρόσκλησης- απόκρισης τεσσάρων βημάτων: Μετά την πιστοποίηση και τη σύνδεση, το WEP κλειδί χρησιμοποιείται για την κρυπτογράφηση των πλαισίων χρησιμοποιώντας τον αλγόριθμο κρυπτογράφησης RC4. Από πρώτη ματιά, φαίνεται ότι η πιστοποίηση Διαμοιραζόμενου Κλειδιού είναι πιο ασφαλής από την πιστοποίηση Ανοικτού Συστήματος, επειδή η δεύτερη δεν κάνει καμιά πιστοποίηση κατά την σύνδεση. Στην πραγματικότητα όμως συμβαίνει το αντίθετο. Υποκλέπτοντας τα πλαίσια απόκρισης κατά την διάρκεια της χειραψίας στην πιστοποίηση διαμοιραζόμενου κλειδιού, είναι δυνατόν να παραχθεί η ακολουθία του κλειδιού. Γι’ αυτό είναι πιο εύκολο να αποκρυπτογραφηθούν τα δεδομένα με την πιστοποίηση διαμοιραζόμενου κλειδιού, απ’ ότι στην πιστοποίηση ανοικτού συστήματος. Έτσι αν είναι σημαντική η ιδιωτικότητα, συνίσταται η χρήση πιστοποίησης ανοικτού συστήματος, και όχι η πιστοποίηση διαμοιραζόμενου κλειδιού. Αυτό όμως σημαίνει ότι στο WLAN μπορεί να συνδεθεί οποιoσδήποτε πελάτης.
Λεπτομέρειες Ασφάλειας
Επειδή ο RC4 είναι κρυπτογράφος ροής (stream cipher), δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιηθεί το ίδιο κλειδί κυκλοφορίας για δεύτερη φορά. Ο σκοπός του διανύσματος αρχικοποίησης (IV), το οποίο στέλνεται σαν απλό κείμενο είναι να εμποδίσει τις επαναλήψεις. Το μήκος όμως του κλειδιού (24 bit), δεν είναι αρκετό ώστε να εξασφαλίσει ότι σε ένα δίκτυο με μεγάλη κίνηση δεν θα χρησιμοποιηθεί ξανά το ίδιο IV. Με μήκος IV 24-bit, υπάρχει πιθανότητα 50% να επαναληφθεί το ίδιο IV μετά από 5000 πακέτα. Ανάλογα με τον όγκο κυκλοφορίας στο δίκτυο και επομένως τον αριθμό των πακέτων που είναι διαθέσιμα προς εξέταση από τον επιτιθέμενο, μπορεί να γίνει ανακάλυψη του κλειδιού μέχρι και σε ένα λεπτό. Εάν δεν υπάρχει ικανοποιητικός αριθμός πακέτων προς εξέταση, υπάρχουν τρόποι ο επιτιθέμενος να στείλει πακέτα και να πάρει πακέτα απάντησης, τα οποία μπορεί να τα εξετάσει και να βρει το κλειδί. Υπάρχει αυτοματοποιημένο software για αυτήν τη δουλειά. Έτσι είναι δυνατό με έναν προσωπικό υπολογιστή και το ελεύθερα διαθέσιμο πρόγραμμα aircrack-ng, να σπάσει οποιδήποτε WEP κλειδί σε μερικά λεπτά.
Διορθωτικές κινήσεις
Η χρήση κρυπτογραφημένων πρωτοκόλλων σήραγγας (π.χ του IPSec, Secure Shell), μπορεί να εξασφαλίσει ασφαλή μετάδοση δεδομένων πάνω σε μη ασφαλές δίκτυο. Όμως έχουν αναπτυχθεί αντικαταστάτες του WEP, με στόχο ειδικά την ασφάλεια των ασυρμάτων δικτύων.
802.11i (WPA and WPA2)
Η συνιστώμενη λύση στα προβλήματα ασφάλειας του WEP είναι η μετάβαση στο WPA2. Το WPA ήταν μία ενδιάμεση λύση για hardware το οποίο δεν μπορούσε να υποστηρίξει το WPA2. Και το WPA και το WPA2, είναι πολύ ασφαλέστερα από WEP. Τα παλαιότερα Access Point για να υποστηρίξουν το WPA ή το WPA2 ή πρέπει να γίνει αναβάθμιση του firmware τους ή όταν αυτό δεν είναι δυνατόν, πρέπει να αντικατασταθούν. Όμως το Πρωτόκολλο Ασφάλειας TKIP (το οποίο είναι η βάση του WPA) έχει φτάσει στο τέλος του χρόνου ζωής για τον οποίο σχεδιάστηκε, έχει εν μέρει παραβιαστεί  και έχει επίσημα αποσυρθεί με την ανακοίνωση του προτύπου 802.11-2012.
Κατηγορία:Κρυπτογραφικοί αλγόριθμοι Κατηγορία:Ασφάλεια υπολογιστών
Καροφύλλα Κάσου
Η Καροφύλλα ή της Καροφύλλας το νησί ή το Κόσκινο είναι βραχονησίδα που βρίσκεται στα βόρεια της Κάσου στα Δωδεκάνησα. Οι ντόπιοι το αποκαλούν "νησί του Μαστρογιάννη". Ανήκει σε ένα μεγαλύτερο σύμπλεγμα βραχονησίδων που ήταν γνωστές από την αρχαιότητα ως "Κασίων νήσοι" και το οποίο σήμερα ονομάζεται "Κασονήσια". Έχει έκταση 0,032 τ.χλμ. και όπως η Κάσος και όλο το σύμπλεγμα, έχει κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για το είδος: Falco eleonorae και Larus audouinii από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στο Δήμο Ηρωικής Νήσου Κάσου. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Κάσου
Καστράκι Φωκίδας
Το Καστράκι είναι πεδινό χωριό στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδας, σε υψόμετρο 50 μέτρα.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Καστράκι ανήκει στο δυτικό τμήμα του Δήμου Δωρίδος και στο νοτιοδυτικό του Νομού Φωκίδας. Είναι η πύλη εισόδου μεταξύ του Νομού Αιτωλοακαρνανίας και του νομού στον οποίο υπάγεται.
Το χωριό είναι κτισμένο αμφιθεατρικά στους πρόποδες του λόφου Πάτημα και μπροστά του απλώνεται η πεδιάδα του ποταμού Μόρνου. Απέχει 3 χλμ. από το Ευπάλιο, και 6 χλμ. από τη Ναύπακτο. Έχει τρεις εισόδους: από δυτικά μέσω της παλαιάς εθνικής οδού Ναυπάκτου - Λιδορικίου - Άμφισσας, μετά την παλαιά γέφυρα Μόρνου, από νότια με κόμβο στο 3ο χλμ της εθνικής οδού Ναυπάκτου - Ιτέας και από ανατολικά με την οδό Πευκακίου - Ευπαλίου - Ναυπάκτο.
Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ασχολείται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός δημοσίων υπαλλήλων. Οι επιχειρήσεις της γύρω περιοχής απασχολούν μεγάλο τμήμα των κατοίκων. Αρκετές είναι και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που έχουν αναπτυχθεί στο χωριό, απασχολώντας ικανό αριθμό εργαζομένων.
Στο Καστράκι υπάρχουν δυο εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Γεώργιο και την Αγία Παρασκευή. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Γεώργιος, του οποίου ο ναός ανακαινίστηκε μετά τον καταστρεπτικό σεισμό του Αιγίου. Παρ' όλα αυτά η θρησκευτική πανήγυρις πραγματοποιείται στις 26 Ιουλίου, στη γιορτή της Αγίας Παρασκευής. Η αναβίωση του πανηγυριού τα τελευταία χρόνια γινόταν έως το 2007 από τον Πολιτιστικό - Εξωραϊστικό και Αιμοδοτικό Σύλλογο Καστρακίου. Ο Σύλλογος διαθέτει τράπεζα αίματος για την ανάγκη των κατοίκων.
Ιστορικά στοιχεία
Το Καστράκι επί Τουρκοκρατίας ονομαζόταν Ομέρ Αφέντη ή Μαραφέντι από το όνομα του Τούρκου αξιωματούχου στον οποίο ανήκε και μέχρι το 1927 διατηρούσε αυτό το όνομα, οπότε μετονομάστηκε σε Καστράκι εξαιτίας των ερειπίων αρχαίου πύργου που εντοπίστηκαν ΒΑ της γέφυρας του Μόρνου. Το 1993 εντάχθηκε σε σχέδιο οικισμού σύμφωνα με το Φ.Ε.Κ. 1202Δ/28-9-1993 και άρχισε η γρήγορη ανοικοδόμηση του.
Τον Ιούνιο του 1822, ο Τριαντάφυλλος Αποκουρίτης, με τους Δωριείς αγωνιστές του, λίγα χλμ. ανατολικά του χωριού, εμπόδισε τον προερχόμενο από τη Ναύπακτο Ομέρ Βρυώνη να κινηθεί προς τα Σάλωνα, όπου υποχώρησε με αρκετούς νεκρούς. Το Δεκέμβριο του 1826, ο Βελής Αγάς της Ναυπάκτου χτύπησε το χωριό. Ο οπλαρχηγός του Καραϊσκάκη, Χατζή Μιχάλης, ήρθε από το Λιδωρίκι και κυνήγησε τους Τούρκους μέχρι τη Ναύπακτο.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την επανάσταση του 1821, για πρώτη φορά το 1836 με την παλιά ονομασία Ομέρ Εφέντη, να προσαρτάται στον τότε δήμο Οινεώνος. Το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάστηκε σε Καστράκι ενώ το 1931 με το ΦΕΚ 364Α - 16/10/1931 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης από το 2011 αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Καστρακίου της Δημοτικής Ενότητας Ευπαλίου του Δήμου Δωρίδος και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 670 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Αλαίν Λιπιέτς
Ο Αλαίν Λιπιέτς (Alain Lipietz, 1947-) είναι Γάλλος πολιτικός, οικονομολόγος και θεωρητικός της πολιτικής οικολογίας.
Από το Κόκκινο στο Πράσινο
Συμμετείχε στις κινητοποιήσεις του Μάη του 68 και υπήρξε μέλος του ενιαίου σοσιαλιστικού κόμματος όπου θα ηγηθεί μιας φιλομαικής ομάδας, την Εργατική και Αγροτική Αριστερά, και θα διαγραφεί το 1971. Η ομάδα θα συνεχίσει να δρα για μερικά χρόνια ακόμα μέχρι να ενταχθεί στην Κομμουνιστική Οργάνωση Εργατών. Κατά τη σύντομη περίοδο δράσης της θα υποστηρίξει ενεργά τους αγώνες των Αγροτών στο Λαρζάκ της νότια Γαλλίας.
Θα εκτεθεί στις βουλευτικές εκλογές του 1986 στην περιφέρεια Σηκουάνα- Σαιν Ντενύ για πρώτη φορά με τους Πράσινους των οποίων θα γίνει μέλος δύο χρόνια αργότερα. Θα εκλεγεί περιφερειακός σύμβουλος το 1992 και δημοτικός σύμβουλος το 1994. Από το 1999 εκλέγεται ευρωβουλευτής.
Το 2001 εκλέχτηκε υποψήφιος των Πρασίνων για τις προεδρικές εκλογές του 2002 αλλά λίγο αργότερα αντικαταστάθηκε από τον Νοέλ Μαμέρ γιατί κατηγορήθηκε από τον τύπο για συμπάθεια προς τους κορσικανούς εθνικιστές.
Ο Ερευνητής και Διανοούμενος
Πτυχιούχος της Πολυτεχνικής Σχολής (École Polytechnique) και της Εθνικής Σχολής Δρόμων και Γέφυρων (École nationale des Ponts et Chaussées). Ερευνητής του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας και καθηγητής Οικονομίας σε διάφορα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα του Παρισιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι οικολόγοι
Αμιλορίδη
Η αμιλορίδη, που πωλείται με την εμπορική ονομασία Midamor μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται συνήθως με άλλα φάρμακα για τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης ή του πρηξίματος λόγω καρδιακής ανεπάρκειας ή κίρρωσης του ήπατος. Η αμιλορίδη χρησιμοποιείται συχνά μαζί με ένα άλλο διουρητικό, όπως ένα θειαζίδιο ή διουρητικό αγκύλης. Λαμβάνεται από το στόμα. Η έναρξη της δράσης είναι περίπου δύο ώρες και διαρκεί περίπου μια ημέρα.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν υψηλό κάλιο στο αίμα, έμετο, απώλεια όρεξης, εξάνθημα και πονοκέφαλο. Ο κίνδυνος υψηλού καλίου στο αίμα είναι μεγαλύτερος σε άτομα με νεφρικά προβλήματα, διαβήτη και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Η αμιλόριδη ανήκει στην οικογένεια των καλιοσυντηρητικών διουρητικών φαρμάκων. Λειτουργεί αυξάνοντας την ποσότητα νατρίου και μειώνοντας την ποσότητα καλίου που απελευθερώνεται από το περιφερικό σωληνάριο του νεφρού, αναστέλλοντας του επιθηλιακούς διαύλους νατρίου.
Η αμιλορίδη αναπτύχθηκε το 1967. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, τα ασφαλέστερα και πιο αποτελεσματικά φάρμακα που χρειάζονται σε ένα σύστημα υγείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Διουρητικά Κατηγορία:Ετεροκυκλικές οργανικές ιμίνες Κατηγορία:Γουανιδίνες
Σούρμενα
Με την ονομασία Σούρμενα μπορεί να αναφερόμαστε στις :
Αέρηδες (συνοικία)
Με το όνομα Αέρηδες φέρεται συνοικία της Αθήνας από της εποχής της μεταφοράς της πρωτεύουσας από το Ναύπλιο και συγκεκριμένα η γύρω περιοχή από το μνημείο "Ωρολόγιο του Κυρρήστου" κοινώς λεγόμενο Αέρηδες, εξ ου και τ όνομά της.
Καθ' όλη τη περίοδο της βασιλείας του Όθωνα η συνοικία αυτή αποτελούσε το κύριο κέντρο της πόλης των Αθηνών. Εκεί υπήρχε η παλιά αγορά και η λεγόμενη πλατεία του πλατάνου, στην οποία ήταν ο παλαιός στρατώνας όπου στρατοπέδευε ο βαυαρικός στρατός. Από τη μικρή πλατεία του Πύργου των Ανέμων αρχίζει η οδός Αιόλου που τότε ήταν η μία από τις δύο οδούς που διέσχιζαν την Αθήνα, όπου μαζί με την κάθετη σ' αυτήν οδό Ερμού συγκέντρωναν την εμπορική κίνηση της πόλης. Κοντά στην πλατεία αυτή ήταν και η πλατεία Δημοπρατηρίου όπου και λίγο βορειότερα δημιουργήθηκε αργότερα μια νέα αγορά η λεγόμενη Αμπατζήδικα. Επίσης πρό της μικρής πλατείας των Αέρηδων βρισκόταν το οθωμανικό τέμενος που αργότερα μετατράπηκε σε στρατιωτικό κλίβανο όπου και ανεγέρθηκαν οι πρώτες οικίες. Αργότερα έγινε η διάνοιξη της οδού Αδριανού που διασχίζει ολόκληρη τη συνοικία της Πλάκας που τότε ήταν η αριστοκρατικότερη οδός. thumb|left|240px| Οι Αέρηδες και ο Μεντρεσές σε γκραβούρα τον 18ο αιώνα Επίσης στη μικρή πλατεία του Πύργου των Ανέμων στη βόρεια πλευρά ήταν ο Μεντρεσές Αθηνών, οθωμανικό ιεροδιδασκαλείο που είχε μεταβληθεί σε φυλακές όπου κρατούνταν επί βαυαρικού καθεστώτος εγκληματίες αλλά και πολιτικοί υπόδικοι. Η παράδοση λέει ότι κάποτε εκεί είχε φυλακιστεί ο λήσταρχος Σπύρος Μπίμπισης, ο οποίος φύτεψε στον ανοιχτό χώρο της αυλής έναν πλάτανο που όταν μεγάλωσε απέκτησε δύο μεγάλα χαρακτηριστικά κλαδιά και τον χρησιμοποιούσαν για να κρεμούν τους θανατοποινίτες. Ο πλάτανος αυτός είχε μετατραπεί έτσι με τη πάροδο του χρόνου σε μισητό σύμβολο αδικίας και καταπίεσης. Όσοι είχαν αποφυλακιστεί όταν σύχναζαν σε λημέρια κοντά στη φυλακή συνήθιζαν να φωνάζουν και να ζητάνε για αστείο από τους ακόμα φυλακισμένους γνωστούς τους να δώσουν χαιρετίσματα στον πλάτανο (απ' όπου προέκυψε η φράση χαιρέτα μας τον πλάτανο). Ο Δημήτριος Καμπούρογλου το 1931 μας ενημερώνει ότι τελικά κάποια στιγμή μια θύελλα έριξε το ένα από τα δύο κλαδιά του, με αποτέλεσμα να ξεραθεί λίγο καιρό αργότερα.
Το Λουτρό των Αέρηδων
Στην περιοχής της Πλάκας σήμερα διασώζεται το λουτρό των Αέρηδων, κειμήλιο από την τουρκοκρατία. Το περίτεχνο κτίριο διατηρούσε ο Αμπίντ Εφέντης κατά τη διάρκεια της πρώτης οθωμανικής περιόδου (1453-1669) και λειτουργούσε μέχρι και το 1965 ως χαμάμ, με το μεγαλύτερο μέρος της πελατείας του κατά τον 20ό αιώνα να είναι Μικρασιάτες πρόσφυγες. Διακρίνονται οι διάτρητοι θόλοι, οι υπέροχες μαρμάρινες γούρνες και η εστία παραγωγής καπνού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας Κατηγορία:Πλάκα
Μονή Κλειστών
Η παλαίφατος και σεβασμία Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κλειστών Φυλής είναι παλαιό μοναστήρι που βρίσκεται στις νοτιοδυτικές υπώρειες της Πάρνηθας, στην Αττική και σε υψόμετρο περίπου 600 μ., κοντά στο αρχαίο φρούριο της Φυλής και είναι περίπου 3 χλμ. από τη Χασιά. Η θέση της μονής έχει υπέροχη θέα προς νότο και αγναντεύει το Θριάσιο πεδίο, το λεκανοπέδιο της Αττικής καθώς και τα νησιά του Σαρωνικού.
Η μονή είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Ονομάζεται Μονή Κλειστών λόγω της τοποθεσίας της που είναι αποκλεισμένη από βουνά.
Ιδρύθηκε περίπου στις αρχές του 11ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μονή Κλειστών
Α.Σ. Ανδρούτσος Γραβιάς
Ονομασία
Το όνομα της ομάδας έχει δοθεί προς τιμήν του μεγάλου ήρωα και οπλαρχηγού της Επανάστασης του '21 Οδυσσέα Ανδρούτσου που είχε πολεμήσει ηρωικά στην περίφημη μάχη στο χάνι της Γραβιάς τον Μάιο του 1821.
Ιστορική αναδρομή
Ο Αθλητικός Σύλλογος Γραβιάς «Οδυσσέας Ανδρούτσος» ιδρύθηκε το 1959 και έχει ως έδρα την Γραβιά Φωκίδος και το Δημοτικό Στάδιο της περιοχής.
Το καλοκαίρι του 2008, λόγω οικονομικών δυσχερειών που θα την οδηγούσαν στην τελευταία τοπική κατηγορία της Φωκίδας, η ομάδα του Ανδρούτσου συγχωνεύτηκε με το σύλλογο της Α΄ ΕΠΣΑ Θεμιστοκλή Αιγάλεω. Η συγχώνευση εγκρίθηκε από το Πρωτοδικείο την Τετάρτη 6 Αυγούστου του 2008 και η ομάδα συνέχισε να λαμβάνει μέρος στη Δ' Εθνική, με νέα όμως έδρα (στο Δημοτικό Στάδιο Αιγάλεω) και νέο όνομα (Α.Ο. Θεμιστοκλής). Το καταστατικό του επαναδραστηριοποιήθηκε μετά την απορρόφηση του Θεμιστοκλή από τον ΠΑΟΚ Γλυφάδας το καλοκαίρι του 2009 και ο Ανδρούτσος συμμετείχε στο τοπικό πρωτάθλημα της Φωκίδας. Την αγωνιστική περίοδο 2010-11, η ομάδα τερμάτισε στη δεύτερη θέση της Β΄ τοπικής Κατηγορίας και ανήλθε στην Α΄ Κατηγορία.
Φαρμακολογία
μικρογραφία|δεξιά|280px|Μια ποικιλία θεμάτων που σχετίζονται με τη φαρμακολογία, συμπεριλαμβανομένης της νευροφαρμακολογίας, της νεφρικής φαρμακολογίας, του ανθρώπινου μεταβολισμού, του ενδοκυτταρικού μεταβολισμού και της ενδοκυττάριας ρύθμισης. Φαρμακολογία καλείται ο κλάδος της Φαρμακευτικής που μελετά τις ουσίες που έχουν την ικανότητα να προκαλούν λειτουργικές μεταβολές στα κύτταρα και τους οργανισμούς. Η φαρμακολογία δεν περιορίζεται στη μελέτη των θεραπευτικών ουσιών, αλλά επεκτείνει το ενδιαφέρον της και στα δηλητήρια και στις ουσίες που χρησιμοποιούνται σε πειράματα.
Α.Σ. Ανδρούτσος Γραβιάς
Ιστορική αναδρομή
Την περίοδο 2011-12 ο Ανδρούτσος με προπονητή τον Κώστα Λίβα κατέκτησε τον τίτλο της Α΄ Κατηγορίας Φωκίδας για δεύτερη φορά στην ιστορία του και έλαβε μέρος στο Ειδικό Πρωτάθλημα για την άνοδο στη Δ΄ Εθνική. Αντίπαλοί του ήταν ο Κεραυνός Θεσπρωτικού (Ε.Π.Σ. Πρέβεζας-Λευκάδας), ο Αετός Διασέλλου (Ε.Π.Σ. Άρτας) και ο Άρης Αιτωλικού (Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας). Μετά τους 6 αγώνες που έδωσε, τρεις εντός και ισάριθμους εκτός έδρας, απέτυχε να καταλάβει μια από τις δυο προνομιούχες θέσεις ανόδου. Ωστόσο, στις 25 Ιουλίου 2012 η Ε.Π.Ο. αποφάσισε την άνοδο στη Δ΄ Εθνική όλων των πρωταθλητών των τοπικών ενώσεων, συμπεριλαμβανομένου και του συλλόγου της Γραβιάς. Το 2012 κατέκτησε επίσης το Σούπερ Καπ Φωκίδας στο οποίο ήρθε αντιμέτωπος με τον τοπικό κυπελλούχο της περιόδου εκείνης, τον Αμφισσαϊκό (5-0). Την επόμενη αγωνιστική περίοδο 2012-13, υποβιβάστηκε απο την Δ' Εθνική, ωστόσο όμως κατέφερε και κέρδισε τον τίτλο του Κυπελούχου Φωκίδας και στον τελικό νίκησε στην παράταση (3-1) τον Αστέρα Ιτέας.
Φαρμακολογία
Διαιρείται σε τρεις κυρίως κλάδους:
Α.Σ. Ανδρούτσος Γραβιάς
Ιστορική αναδρομή
Την περίοδο 2013-14 δε δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας και αγωνίστηκε στην Β' Κατηγορία, κερδίζοντας την άνοδο. Την περίοδο 2015-16 αποχώρησε από το πρωτάθλημα και έκτοτε παρέμεινε ανενεργός. Το 2022 και ύστερα από 7 χρόνια χωρίς αγωνιστική δραστηριότητα, επανήλθε στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Φωκίδας ως Αθλητικός Όμιλος Γραβιάς «Οδυσσέας Ανδρούτσος».
Παραπομπές
Ανδρουτσος Γραβιας Ανδρουτσος Γραβιας Ανδρουτσος Γραβιας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1959
Φαρμακολογία
Ένα ευρύ κεφάλαιο της φαρμακολογίας αντιπροσωπεύει ακόμη η Φαρμακογνωσία, που ασχολείται με τα χαρακτηριστικά των δρογών και των φυσικών πηγών από τις οποίες αυτές προέρχονται.
Πηγές
Κατηγορία:Φαρμακευτική Κατηγορία:Βιοχημεία
Μαυρίλο Φθιώτιδας
Το Μαυρίλο είναι ορεινό χωριό (σε υψόμετρο 920 μέτρων) το οποίο βρίσκεται στην πλαγιά του Βελουχιού. Το χωριό βρίσκεται οδικώς 65 χιλιόμετρα δυτικά της Λαμίας και 25 χιλιόμετρα ανατολικά του Καρπενησίου. Είναι Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού.
Πληροφορίες
Η αρχική ονομασία του οικισμού ήταν Κορυφές (λόγω θέσης κάτω από τις βουνοκορφές του Βελουχιού) αλλά επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετονομάστηκε σε Μαυρίλο (έχει αναφερθεί και ως Μαυρίλλο, Μαυρίλου, Μαβρήλον και Μαυρίλω). Υπάρχουν δύο υποθέσεις για την προέλευση του ονόματος. Ότι το Μαυρίλο σημαίνει η τοποθεσία εκεί όπου κατασκευάζεται η Μαύρη-ύλη, δηλαδή η μπαρούτη: λόγω των μπαρουτόμυλων που υπήρχαν στο χωριό. Η άλλη εκδοχή είναι ότι Μαυρίλο ονομάζεται λόγω των σκουρόχρωμων δασών-λόγγων που περιβάλλουν το χωριό (κυρίως από δάση μελανής-σκούρας ελάτης).
Το χωριό είναι γεμάτο πηγές, αυλάκια και ρυάκια τα οποία χρησιμοποιούνταν στο παρελθόν όχι μόνο για πότισμα αλλά ως κινητήρια δύναμη των νερόμυλων για το άλεσμα αλευριού και την κατασκευή μπαρούτης. Η κύρια πηγή του χωριού ονομάζεται Γκούρα (η λέξη αυτή στα σλαβικά σημαίνει μεγάλη πηγή) και αποτελεί μία από τις πηγές του Σπερχειού ποταμού.
Ιστορία
Στην τοποθεσία τη σημερινής κύριας πηγής του χωριού (Γκούρα) φημολογείται (δεν έχουν γίνει νεότερες αρχαιολογικές ανασκαφές) ότι πριν 200 χρόνια είχαν εντοπιστεί ερείπια αρχαίου ναού - βωμό του θεοποιημένου Σπερχειού. Στην αρχαιότητα ελληνικά φύλα όπως Αινιάνες, Αιτωλοί και Δόλοπες κατοίκησαν στην ευρύτερη περιοχή.
Από το χωριό έχουν περάσει πολλοί λαοί όπως: Γαλάτες, Σλάβοι, Βούλγαροι, Φράγκοι, Βενετοί, Καταλανοί και Αρβανίτες οι οποίοι αφομοιώθηκαν και άφησαν στην περιοχή γλωσσικά κατάλοιπα και τοπωνύμια. Το χωριό το 1470 πέρασε στην οθωμανική διοίκηση. Σύμφωνα με την συνθήκη του Ταμασίου τον Μάιο 1525 η περιοχή όπου βρίσκεται το χωριό δεν είχε ουσιαστικό έλεγχο από την οθωμανική διοίκηση, αλλά ήταν υποχρεωμένη να πληρώνει φόρους. Στην Οθωμανοκρατία πολλοί Βλάχοι οι οποίοι μίλαγαν Αρωμουνική γλώσσα κατέβηκαν στο χωριό και στην ευρύτερη περιοχή από την Ήπειρο, την ορεινή Θεσσαλία και τα Άγραφα και για αυτό το λόγο σήμερα υπάρχουν μεμονωμένες λέξεις σε τοπωνύμια και στην κτηνοτροφία. Λόγω των Βλάχων η περιοχή ονομάζονταν Μεγάλη Βλαχία και τα χωριά Βλαχοχώρια και το 1827 δημοσιεύτηκε χάρτης με τα ονόματα αυτά από τον Γάλλο περιηγητή της εποχής εκείνης Φρανσουά Πουκεβίλ (1770-1838).
Το χωριό άκμασε τον 17ο αιώνα (1650) με κύριες οικονομικές δραστηριότητες τη γεωργία, κτηνοτροφία, βιοτεχνία των νερόμυλων και κυρίως με τους μπαρουτόμυλους. Την εποχή εκείνη πολλοί Μαυριλιώτες μετανάστευσαν στην Κωνσταντινούπολη για εύρεση δουλειάς. Επειδή έστελναν στην γενέτειρά τους οικονομικούς πόρους το Μαυρίλο και τα χωριά του Τυμφρηστού ονομάστηκαν Πολιτοχώρια. Στο χωριό υπήρχε επίσης και μεγάλη πνευματική ανάπτυξη. Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 το Μαυρίλο ανάδειξε αγωνιστές και το χωριό όπως και τα υπόλοιπα χωριά του Τυμφρηστού απελευθερώθηκαν το 1832.
Στα χρόνια της γερμανικής κατοχής 1941-44 το χωριό λόγω της ορεινής τοποθεσίας δε γνώρισε βία ή σκλαβιά και υπήρχε επάρκεια σε τρόφιμα. Στο χωριό 1-2 φορές ήρθαν Ιταλοί στις αρχές του 1942 για την συγκέντρωση όπλων και τροφίμων αλλά μόλις άρχισε η Εθνική Αντίσταση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου δεν επανήλθαν στο χωριό. Κατά την διάρκεια του Εμφύλιου Πολέμου (1946-49) το χωριό εκκενώθηκε το 1947 και οι 400 κάτοικοι περίπου αναγκάστηκαν να μετακομίσουν κυρίως στη Μακρακώμη και τη Λαμία και να επιστρέψουν στο χωριό το 1951.
Μετα-βυζαντινός ναός
μικρογραφία|Η μεταβυζαντινή εκκλησία του Αγίου Δημητρίου (1728) Στην κεντρική είσοδο του χωριού υπάρχει ο μεταβυζαντινός ναός του Αγίου Δημητρίου (6 Νοεμβρίου 1728) με εξωτερικές διαστάσεις 18,50 x 9,20 μέτρα. Εξωτερικά ο ναός, με εξαίρεση το νεόκτιστο κωδωνοστάσιο, θύμιζε σπίτι. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως η οθωμανική διοίκηση δεν επέτρεψε η εκκλησία όταν χτίστηκε να έχει ξεχωριστή εμφάνιση στο χωριό. Ο ναός είναι τρίκλινος σε ρυθμός βασιλικής (νάρθηκας, ναός και ιερό). Στο εσωτερικό του ναού οι τοιχογραφίες ολοκληρώθηκαν σε 7 χρόνια (1728-1735) και έχουν καλλιτεχνική αξία. Στο βόρειο μέρος του χωριού υπάρχει το εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου.
Μονότοξο πέτρινο γεφύρι
Πριν την είσοδο στο χωριό αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον έχει το μονότοξο πέτρινο γεφύρι που βρίσκεται δεξιά στο δρόμο.
Φύση
Αξιοθέατο είναι το μαυριλιώτικο τοπίο με τα περιτριγυρισμένα πυκνά δάση. Γύρω από το χωριό υπάρχουν δάση με έλατα, βελανιδιές αλλά και πολλές καστανιές (ζάβατα). Τα τελευταία χρόνια (από το 2008) στο χωριό, τέλη Οκτωβρίου, γίνεται γιορτή καστάνου η οποία οργανώνεται από την Πανελλήνια ένωση Μαυριλιωτών.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Φθιώτιδα Κατηγορία:Χωριά_του_νομού_Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης
Γουτεμβέργιος
Ο  Ιωάννης Γουτεμβέργιος (Johannes Gutenberg, 1400 - 3 Φεβρουαρίου 1468) ήταν Γερμανός σιδηρουργός, χρυσοχόος, τυπογράφος και εκδότης, ο οποίος εισήγαγε πρώτος την τυπογραφία στην Ευρώπη.
Παρόλο που δεν εφηύρε ο ίδιος τη μηχανική εκτύπωση με κινητά στοιχεία, ήταν ο πρώτος που την αξιοποίησε για να θεμελιώσει τελικά τη μέθοδο της μαζικής εκτύπωσης βιβλίων. Η τυπογραφική μέθοδος του Γουτεμβέργιου θεωρείται ευρέως ως η πιο σημαντική εφεύρεση της δεύτερης χιλιετίας και το γεγονός που εγκαινίασε τη νεότερη Εποχή της ανθρώπινης ιστορίας. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της Αναγέννησης, τη Μεταρρύθμιση, τον Διαφωτισμό και την επιστημονική επανάσταση και έθεσε τη βάση για τη σύγχρονη -βασισμένη στη γνώση- οικονομία και τη διάδοση της μάθησης στις μάζες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε -κατά την επικρατέστερη εκδοχή- το 1397 και απεβίωσε στις 3 Φεβρουαρίου του 1468 σε ηλικία 71 ετών. Τόπος γέννησής του είναι το Μάιντς της Γερμανίας. Θεωρείται ο «πατέρας» της τυπογραφίας. Περίπου στα 1430 εγκαταστάθηκε στο Στρασβούργο. Τον Μάρτιο του 1434, ένα γράμμα του υποδεικνύει ότι εκείνη την εποχή διέμενε εκεί, όπου είχε κάποιους συγγενείς από την πλευρά της μητέρας του. Στο Στρασβούργο άρχισε να πειραματίζεται στη μεταλλουργία και στα 1434 έκανε τα πρώτα του βήματα στην τυπογραφία.
Ο Γουτεμβέργιος θεωρείται ο «πατέρας» της μηχανικής εκτύπωσης μολονότι είχαν ήδη κατασκευαστεί κινητά τυπογραφικά στοιχεία από τον Ολλανδό Λαυρέντιο Κοστέρ στο Χάρλεμ, γιατί εκείνος συνέλαβε πρώτος την ιδέα της τυπογραφικής μεθόδου στο σύνολό της.
Ο εκπαιδευμένος χρυσοχόος, μέλος της αντίστοιχης συντεχνίας, πειραματίζεται από το 1434 με κινητούς ξύλινους χαρακτήρες. Τα πρώτα αποτελέσματα διαφαίνονται το 1436 οπότε εκτυπώνει λαϊκά και θρησκευτικά βιβλία. Μετά από διάφορες προσπάθειες πετυχαίνει, το 1441, με τη βοήθεια ενός βελτιωμένου μελανιού, να αξιοποιήσει εκτυπωτικά και τις δύο όψεις μιας σελίδας χαρτιού.
Η τελική επιτυχία για την αξιοποίηση της εφεύρεσής του ήρθε με την εκτύπωση, το 1455, της Βίβλου των 42 γραμμών στα λατινικά, σε 180 αντίτυπα, τα περισσότερα σε κοινό χαρτί και μερικά σε χαρτί εξαιρετικής ποιότητας (vellum), μία άριστη τυπογραφική εργασία, αν και αποτελεί μόλις το πρώτο τυπογραφικό προϊόν του. Είναι ευρέως γνωστή ως Βίβλος του Γουτεμβέργιου. Αποτελεί το πρώτο βιβλίο μαζικής παραγωγής, που ήταν υψηλής αισθητικής και τεχνικής ποιότητας.
Το Project Gutenberg (εγχείρημα Γουτεμβέργιος) ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του, και είναι μια εθελοντική προσπάθεια ψηφιοποίησης, αρχειοθέτησης και διανομής πολιτισμικών έργων μέσω Διαδικτύου. Ξεκίνησε το 1971 και είναι, σήμερα, η αρχαιότερη ψηφιακή βιβλιοθήκη.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί εφευρέτες
Σέχτα Επαναστατών
Δράση της οργάνωσης
Το πρώτο χτύπημα της οργάνωσης έγινε στις 3 Φεβρουαρίου 2009 όταν επιτέθηκε στο αστυνομικό τμήμα του Κορυδαλλού στις 4.10 τα ξημερώματα, με πυροβολισμούς και ρίψη χειροβομβίδας που δεν εξερράγη. Σύμφωνα με την αστυνομία, οι δράστες πυροβόλησαν από απόσταση περίπου 15 μέτρων εναντίον της σκοπιάς του αστυνομικού τμήματος, μέσα στην οποία βρισκόταν ο 21χρονος αστυφύλακας-σκοπός. Προκλήθηκαν επίσης μεγάλες υλικές ζημιές στο αστυνομικό τμήμα. Λίγο αργότερα, την ίδια ημέρα, μετά από τηλεφώνημα στην εφημερίδα Τα Νέα, βρέθηκε η προκήρυξη της οργάνωσης σε CD, μέσα σε μία ανθοδέσμη στον τάφο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Στην προκήρυξη τους αναφέρεται πως στόχος της επίθεσης ήταν να σκοτώσουν τους αστυνομικούς και ότι οι αστυνομικοί ήταν τυχεροί που δεν εξερράγη η χειροβομβίδα.
Το τρίτο χτύπημα της Σέχτας έγινε τα ξημερώματα της 17ης Ιουνίου 2009 στα Άνω Πατήσια, κατά του υπαρχιφύλακα των ΕΚΑΜ Αντώνη-Νεκτάριου Σάββα, 41 χρονών, που πυροβολήθηκε και έπεσε νεκρός από 24 σφαίρες. Ο υπαρχιφύλακας βρισκόταν σε υπηρεσία και φρουρούσε γυναίκα μάρτυρα στη δίκη του ΕΛΑ. Στις 22 Ιουνίου η οργάνωση ανέλαβε την ευθύνη και για αυτή την ενέργεια με τηλεφώνημα και CD-προκήρυξη που εστάλη στην εφημερίδα «Τα Νέα».
Μετά από ένα μακρύ διάστημα, η Σέχτα εμφανίστηκε και πάλι τον Ιούλιο του 2010. Το τέταρτο χτύπημα της οργάνωσης ήταν η δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια, τα ξημερώματα της 19 Ιουλίου 2010 στην Ηλιούπολη με 13 σφαίρες. Στις 27 Ιουλίου η οργάνωση ανέλαβε την επίθεση με έντυπη προκήρυξη που εστάλη στην εφημερίδα «Τα Νέα». Στην προκήρυξη τους χρησιμοποιούν βαρείς χαρακτηρισμούς για δημοσιογράφους και εκδότες (όπως τον Θέμο Αναστασιάδη, τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, τον Νίκο Χατζηνικολάου, τον Πέτρο Κωστόπουλο, τον Γιώργο Κουρή και τον Δημήτρη Κοντομηνά), απειλές κατά αστυνομικών, εισαγγελέων, σωφρονιστικών υπαλλήλων, διευθυντών φυλακών και κοινωνικών λειτουργών που εργάζονται σε φυλακές όπως και απειλές κατά αυτοπτών μαρτύρων που σχετίζονται με τη δράση της οργάνωσης.
Πηγές
Κατηγορία:Τρομοκρατία στην Ελλάδα Κατηγορία:Τρομοκρατικές οργανώσεις Κατηγορία:Αναρχικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Μάχη της Σελλασίας
Η μάχη της Σελλασίας πραγματοποιήθηκε το 222 π.Χ. ανάμεσα στους Σπαρτιάτες του Κλεομένη Γ΄ και τους Μακεδόνες του Αντιγόνου Δώσωνα στη Σελλασία της Λακωνίας λίγα χιλιόμετρα βόρεια της Σπάρτης. Ο σπαρτιατικός στρατός, υπό τη διοίκηση του βασιλιά Κλεομένη Γ΄, νικήθηκε από τις συνασπισμένες δυνάμεις της λεγόμενης «Πανελλήνιας Συμμαχίας» υπό τον Αντίγονο τον Δώσωνα.
Η μάχη της Σελλασίας αποτελεί την κορύφωση και το τέλος του πενταετούς Κλεομενικού πολέμου ανάμεσα στη Σπάρτη και την Αχαϊκή Συμπολιτεία, με διακύβευμα την ηγεμονία της Πελοποννήσου. Προς το τέλος του πολέμου η Σπάρτη βρέθηκε απομονωμένη και στερημένη από τους περισσότερους συμμάχους της, πολλοί από τους οποίους είχαν προσχωρήσει στο στρατόπεδο των εχθρών της. Παρά τις αντιξοότητες που αντιμετώπιζε ο Κλεομένης Γ΄, πέτυχε να παρατάξει 20.000 άνδρες στο πεδίο της μάχης. Οι αντίπαλοί του όμως υπερτερούσαν αριθμητικά και ποιοτικά: διέθεταν περίπου 30.000 άνδρες από τους οποίους 13.000 ήσαν έμπειροι Μακεδόνες φαλαγγίτες.
Στη σύγκρουση που ακολούθησε ο στρατός του Κλεομένη νικήθηκε κατά κράτος και υπέστη βαριές απώλειες. Μετά την ήττα ο Αντίγονος, επικεφαλής του νικηφόρου στρατού του, εισήλθε στη Σπάρτη, η οποία κατελήφθη για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Η αναγέννηση της Σπάρτης και η σύγκρουσή της με την Αχαϊκή Συμπολιτεία
Στα μέσα του 3ου π.Χ. αιώνα η Αχαϊκή Συμπολιτεία κάτω από την ηγεσία του χαρισματικού ηγέτη της Άρατου αύξησε την ισχύ της και πέτυχε να ενταχθούν σε αυτήν οι περισσότερες πόλεις της βόρειας Πελοποννήσου, καθώς και πολλές πόλεις της Αργολίδας. Η αυξανόμενη επιρροή της στην Πελοπόννησο οδηγούσε αναπόφευκτα σε σύγκρουση με τη Σπάρτη. Οι προοπτικές για την Σπάρτη ήταν δυσοίωνες καθώς η πόλη βρισκόταν από καιρό σε βαθειά κοινωνική, πολιτική και οικονομική κρίση και είχε μετατραπεί σε μια πλουτοκρατική κοινωνία. Το σημαντικότερο όμως πρόβλημα της Σπάρτης ήταν η δραματική μείωση του ανθρώπινου δυναμικού της: σύμφωνα με τον Πλούταρχο στην πόλη δεν είχαν απομείνει περισσότεροι από 700 Σπαρτιάτες, από τους οποίους οι 100 είχαν συγκεντρώσει στην κατοχή τους το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου της πόλης, και οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους είχαν υποθηκευμένες τις περιουσίες τους σ’ αυτούς.
Η μεταρρυθμιστική προσπάθεια του Άγι Δ΄
Όπως ήταν φυσικό, η ολιγαρχία των εκατό προνομιούχων Σπαρτιατών αντιστεκόταν πεισματικά σε κάθε μεταρρυθμιστική απόπειρα. Θύμα της υπήρξε ο νεαρός βασιλιάς Άγις Δ΄, που ανήλθε στο θρόνο της το 245 π.Χ. και ήταν γιος του Ευδαμίδα Β΄. Ο Άγις επιχείρησε να αλλάξει το στρεβλό σύστημα της πατρίδας του εφαρμόζοντας δραστικές μεταρρυθμίσεις. Οι αντίπαλοί του πέτυχαν να τον απομονώσουν, ο συμβασιλέας του Λεωνίδας Β΄ τον ανέτρεψε, ο Άγις δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο (241 π.Χ.) και οι μεταρρυθμίσεις του ακυρώθηκαν.
Η μεταρρυθμιστική προσπάθεια του Κλεομένη Γ΄
Στα επόμενα χρόνια η Αχαϊκή Συμπολιτεία ισχυροποιήθηκε ακόμη περισσότερο. Το 235 π.Χ. προσχώρησε σ’ αυτήν η Μεγαλόπολη και έξι χρόνια αργότερα ακολούθησε το Άργος. Η επικράτεια της Αχαϊκής Συμπολιτείας εκτεινόταν πλέον από τον Πατραϊκό μέχρι τον Σαρωνικό κόλπο και περιλάμβανε όλη την Αργολίδα και το μεγαλύτερο μέρος της Αρκαδίας. Η σύγκρουση ανάμεσα στη Σπάρτη και την Αχαϊκή Συμπολιτεία ξέσπασε τελικά το 229 π.Χ., αρχικά με τη μορφή τοπικών αψιμαχιών, οι οποίες αργότερα κλιμακώθηκαν και οδήγησαν σε έναν εξοντωτικό πόλεμο, τον ονομαζόμενο και «Κλεομενικό» από τον βασιλιά της Σπάρτης Κλεομένη Γ΄.
Ο τελευταίος υπήρξε ένας ιδιοφυής ηγέτης και εμπνευσμένος πολιτικός. Ήταν γιος του Λεωνίδα Β΄ και ανέβηκε στο θρόνο το 235 π.Χ. Το 227 π.Χ. νίκησε δύο φορές τους Αχαιούς στο Λύκαιον και στο Λεύκτρον της Μεγαλόπολης. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Σπάρτη, όπου ανέτρεψε με πραξικόπημα το πολιτικό κατεστημένο και συγκέντρωσε όλες τις εξουσίες στα χέρια του. Έθεσε τότε σε εφαρμογή μια σειρά από επαναστατικές μεταρρυθμίσεις με στόχο την αναγέννηση της σπαρτιατικής ισχύος.
Οι μεταρρυθμίσεις του περιλάμβαναν: α) κατάργηση όλων των χρεών, β) αύξηση του αριθμού των Σπαρτιατών οπλιτών σε τέσσερις χιλιάδες με πολιτογράφηση υπομειόνων, περιοίκων και μισθοφόρων, και γ) αναδιανομή της γης σε ίσα μερίδια μεταξύ των πολιτών, έτσι ώστε οι νέοι Σπαρτιάτες να είναι ίσοι μεταξύ τους. Με τον τρόπο αυτόν ο Κλεομένης πέτυχε να πολλαπλασιάσει άμεσα την ισχύ της Σπάρτης και να αντιστρέψει τους όρους της στρατιωτικής αναμέτρησης.
Ο πόλεμος με την Αχαϊκή Συμπολιτεία
Ο πόλεμος πέρασε σε νέα φάση όταν ο Κλεομένης εισέβαλε στα εδάφη της Αχαϊκής Συμπολιτείας το 226 π.Χ. και κατέλαβε την Δύμη και τις Φαρές. Προς το τέλος της ίδιας χρονιάς κατανίκησε τον στρατό της Αχαϊκής Συμπολιτείας σε αποφασιστική μάχη στο Εκατόμβαιον. Μετά από αυτή την καταστροφή πολλοί ηγέτες των αχαϊκών πόλεων έχασαν κάθε διάθεση για εξακολούθηση του πολέμου και φάνηκαν πρόθυμοι να συνθηκολογήσουν. Στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν ο Κλεομένης αξίωσε να τον αναγνωρίσουν ως ηγεμόνα τους.
Ο διπλωματικός χειρισμός του Άρατου
Ωστόσο ο αρχηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας Άρατος ήταν αποφασισμένος να μην καταθέσει τα όπλα. Έχοντας από νωρίς αντιληφθεί ότι μόνο με έναν ισχυρό σύμμαχο η Αχαϊκή Συμπολιτεία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τη Σπάρτη, είχε απευθυνθεί ήδη από τα τέλη του 227 π.Χ. στον βασιλιά της Μακεδονίας Αντίγονο τον Δώσωνα και είχε εξασφαλίσει την συγκατάθεσή του να επέμβει στρατιωτικά υπέρ της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Με κατάλληλους διπλωματικούς χειρισμούς ο Άρατος πέτυχε να υπονομεύσει τις διαπραγματεύσεις και να πείσει τους συμπατριώτες του να μην ενδώσουν στις αξιώσεις του Κλεομένη και να συνεχίσουν την αντίσταση. Ταυτόχρονα κάλεσε τον Αντίγονο να σπεύσει το συντομότερο στην Πελοπόννησο με ισχυρή στρατιωτική δύναμη.
Η επανέναρξη του πολέμου είχε σαν αποτέλεσμα να ενεργοποιηθούν οι αποσχιστικές τάσεις που από καιρό υπέβοσκαν στην Αχαϊκή Συμπολιτεία. Οι ηγέτες πολλών πόλεων ήσαν αντίθετοι με την απόφαση του Άρατου να καλέσει στη Πελοπόννησο τον Αντίγονο, ενώ σε πολλές πόλεις τα φτωχά στρώματα του πληθυσμού υποστήριζαν τον Κλεομένη διότι πίστευαν πως οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις του θα επεκτείνονταν και στις δικές τους πόλεις. Μέσα σε μερικούς μήνες ο Κλεομένης πέτυχε να θέσει στον έλεγχό του τις περισσότερες πόλεις της Συμπολιτείας –ανάμεσά τους το Άργος και την Κόρινθο– και να καταστήσει την Σπάρτη κυρίαρχη στην Πελοπόννησο.
Η έλευση των Μακεδόνων
Τον Απρίλιο του 224 π.Χ. ο Αντίγονος, επικεφαλής του στρατού του, έφθασε μπροστά στον Ισθμό. Εκεί όμως υποχρεώθηκε να σταματήσει, καθώς ο Κλεομένης, έχοντας στον έλεγχό του την Κόρινθο και την ευρύτερη περιοχή του Ισθμού, απέκλειε κάθε πρόσβαση προς νότο. Τότε συνέβη ένα αναπάντεχο γεγονός, το οποίο ανέτρεψε την εξέλιξη του πολέμου. Το Άργος εξεγέρθηκε εναντίον του Κλεομένη και πέρασε στο στρατόπεδο των εχθρών του. Η παρουσία μιας εχθρικής πόλης στα νώτα του υποχρέωσε τον Κλεομένη να εγκαταλείψει τις θέσεις του στον Ισθμό και να επιχειρήσει να ανακαταλάβει το Άργος. Απέτυχε όμως στην προσπάθειά του, ενώ αντίθετα οι Μακεδόνες εισέβαλαν ανενόχλητοι στην Πελοπόννησο. Μετά από αυτά ο Κλεομένης υποχώρησε στη Λακωνία (Μάιος 224 π.Χ). Ο Αντίγονος δεν τον καταδίωξε. Στους επόμενους μήνες ασχολήθηκε με την εδραίωση της μακεδονικής κυριαρχίας στην Πελοπόννησο και, ακολουθώντας το παράδειγμα του Αλεξάνδρου, σύστησε το φθινόπωρο του 224 π.Χ. μια νέα «Πανελλήνια Συμμαχία», στην οποία αυτή τη φορά συμμετείχαν ομοσπονδίες πόλεων και φυσικά η Αχαϊκή Συμπολιτεία υπό την ηγεσία της Μακεδονίας.
Η αντίδραση του Κλεομένη
Ο Κλεομένης ωστόσο δεν κατέθεσε τα όπλα. Προκειμένου να αυξήσει τη δύναμη του στρατού του και να ανταποκριθεί στις πολεμικές δαπάνες, απευθύνθηκε προς τους είλωτες. Απελευθέρωσε όσους είλωτες είχαν τη δυνατότητα να καταβάλουν 5 αττικές μνες. Με τον τρόπο αυτό απελευθέρωσε 6.000 είλωτες και συγκέντρωσε 500 τάλαντα. Έχοντας με τον τρόπο αυτό ισχυροποιήσει την θέση του, και ενώ οι αντίπαλοί του ήσαν αποδυναμωμένοι, επιτέθηκε ξανά στη Μεγαλόπολη και αυτή τη φορά την κατέλαβε. Όταν οι Μεγαλοπολίτες αρνήθηκαν να συνεργαστούν μαζί του, λεηλάτησε την πόλη τους και την κατέστρεψε. Στις αρχές της άνοιξης του 222 π.Χ., και ενώ ο Αντίγονος βρισκόταν στο Άργος χωρίς τους Μακεδόνες του, ο Κλεομένης εισέβαλε στην Αργολίδα και επιδόθηκε προκλητικά στη λεηλασία της φθάνοντας μπροστά στις πύλες του Άργους. Μετά από αυτό, ο Αντίγονος πείστηκε ότι ο πόλεμος φθοράς δεν είχε κανένα νόημα και, αφού πρώτα συγκέντρωσε τις δυνάμεις του, εισέβαλε στα τέλη του Ιουνίου 222 π.Χ. με 30.000 άνδρες στη Λακωνία, αποφασισμένος να αντιμετωπίσει τον Κλεομένη σε μια καθοριστική μάχη η οποία θα έκρινε και τον πόλεμο.
Πριν τη μάχη
Ο Κλεομένης επέλεξε να ανακόψει τον Αντίγονο στη Σελλασία. Η κώμη αυτή είχε ιδιαίτερη στρατηγική σημασία, καθώς βρισκόταν στον κεντρικό από τους τρεις βασικούς οδικούς άξονες που οδηγούσαν από βορρά στη Σπάρτη και ταυτόχρονα απείχε μιας ώρας δρόμο από τους άλλους δύο. Με τον τρόπο αυτό ο Κλεομένης ήταν σε θέση να αναχαιτίσει εγκαίρως τον Αντίγονο, οποιαδήποτε διαδρομή κι αν ακολουθούσε εκείνος.
Το πεδίο της μάχης
Το πεδίο της μάχης το επέλεξε ο Κλεομένης. Ήταν ένα σχετικά μικρό πεδινό άνοιγμα ανάμεσα σε δύο λόφους, τον Εύα στα δυτικά και τον Όλυμπο στα ανατολικά. Μέσα από το άνοιγμα αυτό περνούσε ο ποταμός Οινούς και παράλληλα με αυτόν, ακολουθώντας τη ροή του, διερχόταν ο δρόμος Τεγέας–Σπάρτης. Επρόκειτο για μια εξαιρετικά αμυντική τοποθεσία, την οποία ο Κλεομένης εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο, οχυρώνοντας τους δύο λόφους με πασσάλους και τάφρους ώστε να την καταστήσει απόρθητη.
Σπαρτιάτες
Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε, ο Κλεομένης διέθετε έναν αξιόμαχο και –για τα δεδομένα της Σπάρτης– πολυάριθμο στρατό, ο οποίος έφθανε τους 20.000 άνδρες. Ένα μικρό μέρος της δύναμής του είχε αναλάβει την φύλαξη των στενών και των προσβάσεων γύρω από το πεδίο της μάχης, έτσι ώστε να αποτρέψει οποιαδήποτε απόπειρα πλαγιοκόπησης που θα επιχειρούσε ο Αντίγονος. Ο κύριος όγκος της, περίπου 18.000 άνδρες, παρατάχτηκε στο πεδίο της μάχης.
Οι 4.000 από αυτούς ήσαν Σπαρτιάτες, οπλισμένοι με σάρισες κατά τα πρότυπα της μακεδονικής φάλαγγας, με αναμφισβήτητη εμπειρία στο πεδίο της μάχης. Ο Κλεομένης τους ενίσχυσε με 2.000 απελευθερωμένους είλωτες, εξοπλισμένους κι αυτούς κατά τα μακεδονικά πρότυπα. Αυτοί οι 6.000 «Λακεδαιμόνιοι» αποτελούσαν την αφρόκρεμα του σπαρτιατικού στρατού και τάχθηκαν στο δεξιό της παράταξης πίσω από οχυρωμένες θέσεις στον λόφο Όλυμπο.
Για την κάλυψη της φάλαγγας και τον πλήρη έλεγχο της πλαγιάς ο Κλεομένης ανέπτυξε εκεί άλλους 5.000 ελαφρά οπλισμένους «ευζώνους» και μισθοφόρους. Όλοι αυτοί, 11.000 άνδρες συνολικά, τέθηκαν κάτω από τη διοίκηση του ίδιου του Κλεομένη.
Τέλος στον λόφο Εύα, υπό τη διοίκηση του αδελφού του Κλεομένη Ευκλείδα, αναπτύχθηκαν οι περίοικοι μαζί με τους λίγους συμμάχους που είχαν απομείνει πιστοί στη Σπάρτη, περίπου 5.000-6.000 άνδρες συνολικά.
Μακεδόνες
Ο Αντίγονος παρέταξε απέναντι στο σπαρτιατικό στρατό 27.600 πεζούς και 1.200 ιππείς. Περίπου το μισό της δύναμης του πεζικού του το αποτελούσαν Μακεδόνες και συγκεκριμένα 10.000 φαλαγγίτες και 3.000 επίλεκτοι «χαλκάσπιδες». Εξοπλισμένοι κατά τα μακεδονικά πρότυπα ήσαν επίσης και 1.000 Μεγαλοπολίτες, 2.000 Βοιωτοί και 1.000 Ηπειρώτες. Συνολικά το βαρύ πεζικό του Αντίγονου έφθανε τους 17.000 άνδρες.
Οι ελαφρότερες δυνάμεις του αποτελούνταν από 3.000 μισθοφόρους, 1.600 Ιλλυριούς, 1.000 Γαλάτες, 1.000 Αγριάνες, 1.000 Ακαρνάνες, και 3.000 «επίλεκτους» Αχαιούς, σε σύνολο 10.600 ανδρών. Τέλος το ιππικό του Αντίγονου αποτελούσαν 1.200 ιππείς και συγκεκριμένα: 300 Μακεδόνες, 300 Αχαιοί, 300 μισθοφόροι, 200 Βοιωτοί, 50 Ηπειρώτες και 50 Ακαρνάνες.
Σπαρτιάτες
Από την διάταξη των δυνάμεων του Κλεομένη φαίνεται αμέσως η σημασία που έδινε στην κατοχή των δύο λόφων. Στον Όλυμπο, τον σχετικά ομαλότερο και επομένως περισσότερο ευάλωτο, ο Κλεομένης έταξε περισσότερο από το μισό της συνολικής του δύναμης, καθώς και τις πιο επίλεκτες μονάδες του. Αντίθετα οι δυνάμεις που υπερασπίζονταν τον λόφο Εύα ήσαν πολύ λιγότερες και υστερούσαν ποιοτικά. Βασικός λόγος γι’ αυτό ήταν η μορφολογία του εδάφους. Σε σχέση με τον Όλυμπο ο Εύας ήταν ψηλότερος και πιο δύσβατος, ενώ η απότομη πλαγιά του ήταν ακατάλληλη για την ανάπτυξη της φάλαγγας. Ακόμη, ξυστά στις υπώρειες του λόφου περνούσε ένας μικρός χείμαρρος ο Γοργύλος, με αποτέλεσμα ολόκληρη η πλαγιά του Εύα να περιβάλλεται από μια φυσική τάφρο η οποία εμπόδιζε την πρόσβαση στους επιτιθέμενους. Το χαρακτηριστικό αυτό σε συνδυασμό με τις οχυρώσεις του Κλεομένη ψηλότερα στην πλαγιά, είχαν καταστήσει τον Εύα έναν ισχυρό προμαχώνα.
Έχοντας αγκιστρώσει τα άκρα του στους δύο οχυρωμένους λόφους, ο Κλεομένης υποχρέωνε τον αντίπαλό του είτε να εισχωρήσει στην πεδιάδα αφήνοντας τα πλευρά του εκτεθειμένα και κινδυνεύοντας να περικυκλωθεί, είτε να επιχειρήσει να καταλάβει τον ένα ή και τους δύο λόφους. Σε κάθε περίπτωση ο Κλεομένης διατηρούσε το εδαφικό πλεονέκτημα.
Μακεδόνες
Παρότι ο Αντίγονος υπερτερούσε αριθμητικά, δεν είχε δυνατότητα να αξιοποιήσει την υπεροχή του εξ αιτίας της στενότητας του πεδίου της μάχης. Επιχείρησε τότε να υπερκεράσει τις θέσεις του Κλεομένη ή να τον παρασύρει να εγκαταλείψει τις οχυρωμένες θέσεις του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Μη θέλοντας να χάσει περισσότερο χρόνο ο Αντίγονος αποφάσισε να επιτεθεί στον ένα από τους δύο οχυρωμένους λόφους και επέλεξε τον Εύα.
Απέναντι στη φάλαγγα του Κλεομένη στον Όλυμπο, ο Αντίγονος αντέταξε τη μακεδονική φάλαγγα, δηλαδή τους 10.000 Μακεδόνες του μαζί με τους Αγριάνες, τους Γαλάτες και τους άλλους μισθοφόρους του σε σύνολο 15.000 ανδρών. Τέλος στο κέντρο παρέταξε κι αυτός το ιππικό του καθώς και 1.000 Μεγαλοπολίτες και 1.000 Αχαιούς.