cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανασύνθεση ΟΝΡΑ
Ιδεολογία-Δράση
Επίσης, υποστηρίζει ενεργά τα κοινωνικά κινήματα, όπως το αντιφασιστικό, το προσφυγικό, το φεμινιστικό, το ΛΟΑΤΚΙ και το οικολογικό παίρνοντας σημαντικές πρωτοβουλίες. Σημαντική είναι η συμβολή της στη μεγαλύτερη κατάληψη στέγης προσφύγων στην Ελλάδα, το "City Plaza", καθώς και στη διοργάνωση του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ. Τέλος, αναγνωρίζει τη σημασία των δομών αυτοδιαχείρισης στα πλαίσια μιας αλληλέγγυας οικονομίας, στηρίζοντας και συμμετέχοντας σε ανάλογες πρωτοβουλίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανώσεις νέων στην Ελλάδα
Αξός (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Αξός μπορεί να αναφέρονται:
Παρώνυμα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κάστρο Τσηπιανά
Κατά τον Στ. Δραγούμη χτίστηκε γύρω στα 1294 μετά την Άλωση του Νικλίου από τον βυζαντινό στρατηγό Ανδρόνικο Ασάν. Κατά τον Δραγούμη πάντα το όνομα Τσηπιανά είναι παραφθορά του «Κηπιανά» που σημαίνει κήποι. Σήμερα πιστεύεται ότι είναι κτίσμα των Φράγκων του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, χτίστηκε τον 13ο αιώνα και προστάτευε την μεσαιωνική κόμη των Τσιπιανών (Cipiana) που προϋπήρχε της Φραγκοκρατίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δεσποτάτο του Μορέως Κατηγορία:Κάστρα της Αρκαδίας Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Πελοπόννησο
Στέφανος Βασιλειάδης
Ο Στέφανος Βασιλειάδης (Δράμα 1933-Αθήνα 23 Μαΐου 2004) ήταν διακεκριμένος σύγχρονος συνθέτης, μουσικολόγος, διευθυντής χορωδιών και μουσικοπαιδαγωγός. Συγκαταλέγεται στους μουσικούς που υπηρέτησαν ευρύ φάσμα τομέων: τη μουσική εκπαίδευση (όχι μόνο διδάσκοντας αλλά και συγγράφοντας βιβλία μουσικής με επιστέγασμα την εισήγησή του και την ίδρυση του πρώτου στη χώρα μας Μουσικού Γυμνασίου στην Παλλήνη Αττικής ), τη μουσικολογία (με το βιβλίο του "Για τη Μουσική" και με άρθρα και λήμματα σε περιοδικά και εγκυκλοπαίδειες και την εποπτεία της συγγραφής των σχολικών βιβλίων του Γυμνασίου και της Α' Λυκείου κατά τη δεκαετία του 80), τη διεύθυνση χορωδιών και παιδικών-νεανικών ορχηστρών, το θέατρο, τις υπερσύγχρονες τεχνικές σύνθεσης, την κ.λπ. Μετείχε στα ΔΣ του ΕΣΣΥΜ, του "Ελληνικού Μουσικού Κύκλου" (ΕΜΚ) και της "Εταιρείας Φίλων Σκαλκώτα", υπήρξε συνιδρυτής, μαζί με τον Ιάνη Ξενάκη, τον Γ.Γ. Παπαϊωάννου κ.α. του Κέντρου Σύγχρονης Μουσικής Έρευνας (Κ.ΣΥ.Μ.Ε.) του οποίου υπήρξε διευθυντής ώς το θάνατό του, επι συμβάσει καθηγητής στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Πατρών, πρόεδρος του Ιδρύματος Χουρμουζίου -Παπαϊωάννου και ο πρώτος πρόεδρος της Στέγης Ελληνικών Χορωδιών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1933 στη Δράμα. Σπούδασε αρχικά μουσική με τον Γιάννη Ναλπαντίδη και βυζαντινή μουσική με τον Αθανάσιο Κωνσταντινίδη. Αργότερα συνέχισε σπουδές ανώτερων θεωρητικών στο Ελληνικό Ωδείο (με τους Ουρανία Αρτέμη-Ιωαννίδου και Γ.Α. Παπαϊωάννου), αποφοιτώντας με Άριστα.
Ασχολήθηκε με τη μελέτη και διάδοση της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής, με μουσικολογικές έρευνες λαογραφικών και ακουστικών στοιχείων (σχημάτισε αρχείο φυσικών και ανθρωπογενών ήχων κατά περιοχές) και με τη μελέτη και αρχειοθέτηση της σύγχρονης ελλ. μουσικής. Από τους πρωτεργάτες της ηλεκτρονικής μουσικής στην Ελλάδα, ήταν παράλληλα γενικός γραμματέας και διευθυντής του Κέντρου Σύγχρονης Μουσικής Έρευνας (ΚΣΥΜΕ).
Από το 1953, καθηγητής Ωδικής σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία (από το 1968, στο Κολλέγιο Αθηνών). Πρόεδρος της επιτροπής συγγραφής μουσικών σχολικών βιβλίων και κορυφαίος παράγοντας της Δημόσιας Σχολικής Μουσικής Παιδείας (σε αυτόν οφείλεται η εισήγηση και η δημιουργία του Μουσικού Γυμνασίου Παλλήνης). Καλλιτεχνικός διευθυντής του Ωδείου "Ευμουσία". Διετέλεσε διευθυντής της Χορωδίας του Παρεκκλησίου των Ανακτόρων, συνεργάτης επί τριετία του ΕΙΡ για προγράμματα κλασικής μουσικής και ιδρυτής και διευθυντής της Νεανικής Ορχήστρας Blokfloten.
Ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων (Πειραματική Ορχήστρα) και καθηγητής στο Τμήμα μουσικών σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών (1991-94). Ήταν επίσης μουσικός συνεργάτης του ΚΘΒΕ ως συνθέτης μαέστρος και μουσικοδιδάσκαλος του χορού αρχαίου δράματος, του οποίου υπήρξε ο οργανωτικός υπεύθυνος (1961-1968). Στη συνέχεια ήταν ο μουσικός υπεύθυνος του Εθνικού Θεάτρου (1968-1978).
Δίδαξε τη μουσική σε 80 περίπου αρχαία δράματα και θεατρικά έργα του ελληνικού και ξένου δραματολογίου. Ως συνθέτης έχει εργαστεί για την διεύρυνση των δυνατοτήτων των σύγχρονων ιδιωμάτων και για τη σύνδεσή τους με την ελληνική μουσική παράδοση. Υπήρξε από τους στενότερους συνεργάτες του Γ. Χρήστου κατά τον τελευταίο χρόνο της ζωής του.
Έχει τιμηθεί με τον Αργυρό και Χρυσό Σταυρό του Φοίνικα. Στους κατά καιρούς μαθητές του και οι (αλφαβητικά): Σωτηρία (Τίτη) Αδάμ, Λεονάρδος Βαλενστάιν, Μιχάλης Γαργαλιώνης, Δημήτρης Κανάρης, Δημήτρης Καραγεώργος, Δημήτρης Λιωνής, Κωνσταντίνος Λυγνός, Κώστας Μαντζώρος, Κώστας Μόσχος, Μιχάλης Μεσσήνης, Ευδοξία Μπαλανή, Παναγιώτης Σταμόπουλος, Κατερίνα Τζεδάκι, και άλλοι.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 23 Μαΐου 2004,
Εργογραφία
Το δημιουργικό έργο του εκτείνεται κυρίως σε 3 τομείς: το παιδικό τραγούδι, τη θεατρική μουσική και την ηλεκτροακουστική σύνθεση. Ειδικά στο παιδικό τραγούδι, απασχολήθηκε να δώσει έμφαση στα ελληνογενή τροπικά στοιχεία και ρυθμούς, ώστε μαζί με τις απρόβλεπτες μετατροπίες, τις μελωδικές εξελίξεις, τις ρυθμικές διαπλοκές και τις ποικίλες πτώσεις να εξάπτουν το ενδιαφέρον των παιδιών και να τα ωθούν προς τη Μουσική.
Δισκογραφία
Έργα του μπορούν να αναζητηθούν στους δίσκους: "Της Μιμίκας η ημέρα" (Odeon OMCG52, 1967), "4η Ελληνική Εβδομάδα Σύγχρονης Μουσικής" (Columbia 70199, 1973), "Ελληνική Ηλεκτρονική Μουσική 1" (Columbia CSDG67, 1974). Μετά το θάνατό του εκδόθηκε από τις HOLOTYPE EDITIONS το 2017 ο δίσκος βινυλίου με τα έργα του Εν Πυρί (1973) και Βάκχες (1974)
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές χορωδίας Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Βασίλειος Μπάλκος
Ο Βασίλειος Μπάλκος (1874 - 5 Απριλίου 1943) ήταν Έλληνας θεολόγος και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής Πρέβεζας (1917-20, 1920-22), Δήμαρχος Πρέβεζας (1923, 1924-29, 1934-41), Νομάρχης Ηλείας (1930), Νομάρχης Φλώρινας (1930-32) και Νομάρχης Κεφαλονιάς (1933).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1874 και καταγόταν από καλή οικογένεια της πόλης. Σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης από την οποία αποφοίτησε το 1895. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του και ως κληρικός, διορίστηκε διευθυντής των Ελληνικών σχολείων της Ρουμανίας. Εκεί αγάπησε τη δασκάλα Ματρώνα, την οποία παντρεύτηκε χωρίς να αποκτήσουν απογόνους.
Το 1903 πήγε στο Μοναστήρι (Μπίτολα) ως αντιπρόσωπος του Μακεδονικού Κομιτάτου. Εκεί γνωρίστηκε και συνδέθηκε με στενή φιλία με τον Δημήτριο Λαμπράκη, εκδότη κατόπιν της εφημερίδας το Βήμα.
Το 1911 επέστρεψε στη γενέτειρά του, Πρέβεζα. Το 1912-13 διετέλεσε διοικητικός Επίτροπος του Καζά Μαργαριτίου. Το 1913 απέβαλε τα ράσα και έγινε θερμός οπαδός του Ελευθέριου Βενιζέλου. Εκλέχτηκε βουλευτής Πρέβεζας το 1917-1920 και 1920-1922. Διορίστηκε Δήμαρχος Πρέβεζας το 1923 και εκλέχτηκε δήμαρχος τις ίδιας πόλης το 1924, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1929.
Στις 7 Μαΐου του 1930 ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον διόρισε, μετά από υπόδειξη του Δημητρίου Λαμπράκη, νομάρχη Ηλείας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 3 Οκτωβρίου 1930. Διορίστηκε νομάρχης Φλώρινας από το 1930 μέχρι το 1932, και Καστοριάς το 1933. Το 1934 εκλέχθηκε και πάλι δήμαρχος της Πρέβεζας και παρέμεινε μέχρι τις 20 Απριλίου 1941, οπότε παύτηκε από τους Ιταλούς. Είναι ο μακροβιότερος συνολικά δήμαρχος Πρέβεζας με 15 περίπου χρόνια δημαρχίας σε τέσσερις θητείες. Πέθανε φτωχός το 1943 στην Αθήνα.
Στην πόλη της Πρέβεζας κεντρική οδός, στην οποία στέκει το κτήριο της Λαϊκής Αγοράς που κτίστηκε επί δημαρχίας του, φέρει το όνομά του. Ο οικογενειακός τους τάφος είναι στο κοιμητήριο της Πρέβεζας.
Βιβλιογραφικές Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας Κατηγορία:Νομάρχες Κεφαλληνίας Κατηγορία:Νομάρχες Φλώρινας Κατηγορία:Βουλευτές Θεσπρωτίας Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας Κατηγορία:Δήμαρχοι Πρέβεζας Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Νικόλαος Ρενιέρης
Ο Νικόλαος Ρενιέρης (1758;-1847) ήταν Κρητικός αγωνιστής, Φιλικός και πολιτικός.
Βιογραφία
Ο Νικόλαος Ρενιέρης γεννήθηκε στα 1758 στη θέση Παλαιά Ρούματα Χανίων της περιοχής Κισσάμου, καταγόμενος, σύμφωνα με τον Σάθα από την βενετική οικογένεια των Renier, της οποίας κάποιος κλάδος είχε εγκατασταθεί στα Παλαιά Ρούματα. Εκεί οι Renier έχτισαν μια πολυτελή έπαυλη και έδωσε την ονομασία στην περιοχή Αρχοντικά.
Η εύρεση θησαυρού από την οικογένεια του Νικολάου, του έδωσε τη δυνατότητα να σπουδάσει στην Πίζα, Ιατρική.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στα Χανιά και εργάστηκε τόσο ως ιατρός όσο και ως φαρμακοποιός, στη συνοικία Πηγαδάκι. Η δράση του ήταν πολυσχιδής, όχι μόνο επιστημονική, αλλἀ και κοινωνική-φιλανθρωπική, εκπαιδευτική (ήταν δάσκαλος στα Χανιά) και φιλεκπαιδευτική, αφού ίδρυσε και χρηματοδότησε ένα σχολείο.
Στα 1819 μυείται στη Φιλική Εταιρεία από τον Καλλίνικο Βερριαίο. Με την έναρξη της Επανάστασης στέλνει πρώτα την οικογένειά του (νυμφευμένος με τη Μαρία Δανέζη και πατέρας δύο παιδιών, ενός γιου και μιας κόρης), στα Κύθηρα και έπειτα τους ακολουθεί και αυτός.
Πολιτική σταδιοδρομία
Η επαρχία Σελίνου τον διορίζει πληρεξούσιό της στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, ενώ η Γ'Εθνοσυνέλευση, μετά και από πρόταση του Κολοκοτρώνη, πρόεδρο της βουλής. Η επιλογή του προσώπου του είχε να κάνει με την ουδετερότητά του και με το ότι ήταν ξένος με τις «αναπτυχθείσας εις την Πελοπόννησον φιλοδοξίας και αντιζηλίας», Με αυτή του την ιδιότητα υποδέχεται τον Καποδίστρια. Ακολούθως γίνεται μέλος της Εθνικής Επιτροπής της Συνελεύσεως και διορίζεται από τον Καποδίστρια στο Πανελλήνιο.
Προτρέπει τους Κρητικούς για ενότητα και τον Απρίλιο του 1826 απέστειλε υπόμνημα στον Στράτφορντ Κάνιγκ, πρέσβη της Αγγλίας στην Κωνσταντινούπολη, ζητώντας την προστασία του για το Κρητικό ζήτημα. Τον Οκτώβριο του 1829 ανέλαβε τη θέση του Αρμοστή της Ελληνικής Κυβερνήσεως στην Κρήτη.
Αστυνομία ηθών (Ιράν)
Η Αστυνομία ηθών (Περσικά: گشت ارشاد, gašt-e eršād) είναι σώμα επιβολής του νόμου, ισλαμική θρησκευτική αστυνομία, που υπάγεται στη Διοίκηση Επιβολής του Νόμου της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Ιδρύθηκε το 2005 με σκοπό τη σύλληψη ατόμων που παραβιάζουν τον ισλαμικό κώδικα ενδυμασίας, όπως το χιτζάμπ. Είναι διάδοχος οργανισμός των παλαιότερων Επιτροπών.
Νικόλαος Ρενιέρης
Ύστερα χρόνια και θάνατος
Συμμετέχει στην Φιλορθόδοξη Εταιρεία, η οποία είχε αλυτρωτικά σχέδια και ήθελε τον Όθωνα ορθόδοξο, και λόγω της συμμετοχής του αυτής τον Δεκέμβριο του 1839 συλλαμβάνεται. Ο Ρενιέρης ανήκε στο μεσαίον κόμμα ή το λεγόμενο «Ρωσικό». Έγινε μέλος του Συμβουλίου Επικρατείας, συμμετείχε στην επιτροπή σύνταξης του Συντάγματος του 1844 και υπήρξε μέλος της Γερουσίας.
Αστυνομία ηθών (Ιράν)
Από την Ιρανική Επανάσταση του 1979, ο ιρανικός νόμος απαιτεί από όλες τις γυναίκες στο Ιράν να φορούν χιτζάμπ που καλύπτουν το κεφάλι και το λαιμό τους και να κρύβουν τα μαλλιά τους.
Στη δεκαετία του 1980, οι Επιτροπές της Ισλαμικής Επανάστασης υπηρέτησαν τη λειτουργία της ισλαμικής θρησκευτικής αστυνομίας στο Ιράν. Το 2005, η Αστυνομία Ηθών έγινε ο διάδοχός τους οργανισμός που υπάγεται στον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ.
Νικόλαος Ρενιέρης
Ύστερα χρόνια και θάνατος
Πέθανε στις 14 Νοεμβρίου του 1847 σε ηλικία 90 ετών κι αφού είχαν πεθάνει ο γιος και τα εγγόνια του.
Αστυνομία ηθών (Ιράν)
Στις 16 Σεπτεμβρίου 2022, το σώμα συνέλαβε τη Μάχσα Αμίνι μια 22χρονη Ιρανή, επειδή φέρεται να φορούσε ακατάλληλα το χιτζάμπ της, με τρόπο που επέτρεπε μερικά από τα μαλλιά της να φαίνονται κάτω από αυτό. Οι μώλωπες στα πόδια και το πρόσωπό της υποδήλωναν σε πολλούς ότι την ξυλοκόπησαν, παρά την άρνηση της αστυνομίας ότι συνέβη αυτό.
Νικόλαος Ρενιέρης
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 18ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες φαρμακοποιοί Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα
Αστυνομία ηθών (Ιράν)
Ο Γενικός Εισαγγελέας του Ιράν, Mohammad Jafar Montazeri, δήλωσε στο Qom στις 3 Δεκεμβρίου 2022 ότι η Αστυνομία Ηθών δεν βρίσκεται υπό την επίβλεψη του δικαστικού συστήματος και βρισκόταν σε διαδικασία διάλυσης.
Παντελής Έκτωρος
Ο Παντελής Έκτωρος (1880-1926), Έλληνας από τη Σμύρνη, υπήρξε αθλητής στίβου του Πανιωνίου Γ.Σ. κατά την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα. Διακρινόταν στους δρόμους ταχύτητας (100 μ., 200 μ.) και ημιαντοχής (400 μ., 800 μ., 1500 μ., μίλι) και δευτερευόντως στο άλμα εις μήκος και στο βάδην. Αναδείχθηκε τρεις φορές πρωταθλητής Ελλάδος ενώ άλλες τρεις φορές κατέκτησε δεύτερες ή τρίτες θέσεις.
Κατέρριψε τα πανελλήνια ρεκόρ στα 100 και 200 μ., όπου ήταν ο πρώτος που έτρεξε την απόσταση σε χρόνο κάτω από 24΄΄. Πήρε μέρος στους Β΄ Διεθνείς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1906 στην Αθήνα, στην αποκληθείσα Μεσοολυμπιάδα, στους δρόμους ταχύτητας, χωρίς να διακριθεί λόγω κακής ενημέρωσης, καθώς και στα 400μ, 800μ και 3000μ βάδην. Επίσης, κατέκτησε 19 νίκες στους Πανιώνιους Αγώνες από το 1900 ως το 1907 καθώς και σε άλλους σημαντικούς αγώνες της εποχής.
Καριέρα
Ο Παντελής Έκτωρος γεννήθηκε στη Σμύρνη, γύρω στο 1880. Πρωτοεμφανίστηκε στους στίβους ως αθλητής μεσαίων αποστάσεων στους Πανιώνιους Αγώνες. Συγκεκριμένα το 1896, ενθουσιασμένος από την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων, συμμετείχε ως φίλαθλος στον αγώνα 8500 μ. επί δημοσίας οδού των Πανιώνιων αγώνων, στον οποίο τερμάτισε στη 2η θέση, ένα μέτρο πίσω από το νικητή. Στη συνέχεια έγινε ενεργός αθλητής του συλλόγου, αλλά ως το 1900 δεν κατάφερε να πετύχει ούτε μία νίκη. Παράλληλα, το 1897 κατατάχτηκε ως εθελοντής στον ελληνικό στρατό, στο τάγμα Γαριβάλδι, κρυφά από την οικογένειά του και πολέμησε στον ατυχή για την Ελλάδα εκείνο πόλεμο.
Επιστρέφοντας στη Σμύρνη άρχισε να προπονείται σκληρά και σύντομα ήρθαν οι πρώτες επιτυχίες. Το 1900 πέτυχε δύο πρωτιές στις 880 γιάρδες με 2.14.0 και στο μίλι με 5.21.0 και συνέχισε παρόμοια το 1902 και το 1903 στα 800 μ. και 1500 μ., αφού οι γιάρδες αντικαταστάθηκαν με τα μέτρα. Το 1902 κέρδισε και το μήκος με 6,10 μ., που αποτελούσε την καλύτερη πανελλήνια επίδοση αλλά δεν καταγράφηκε ως επίσημο ρεκόρ από τον ΣΕΓΑΣ, διότι δεν είχε στείλει εκπρόσωπο στους αγώνες. Το ίδιο έτος κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στα 800 μ. με 2.45.2 και εκπροσωπεί τον σύλλογο στα Β΄ Σωτήρια, που διεξήχθησαν στην Αθήνα στο στάδιο Ποδονίφτη Πατησίων, όπου αναδεικνύεται πρώτος στα 800 μ. (2.45.4) και τρίτος στα 1500 μ. Στους Πανιώνιους Αγώνες του 1903 κερδίζει πάλι τα 800 μ. με 2.13.6 και μετέχει στα Σάμια, στο νησί της Σάμου, όπου κατακτά δύο πρωτιές στα 800 μ. και 1500 μ.
Από το 1904 αρχίζει να ασχολείται με τους δρόμους ταχύτητας 100 και 200 μ. με μεγάλη επιτυχία, αφού στους Πανιώνιους Αγώνες καταρρίπτει το πανελλήνιο ρεκόρ των 100 μ. με 11.4. Το ρεκόρ αυτό κατέρριψε ξανά το 1906 με 11.0 και αφού το ισοφάρισαν και άλλοι καταρρίφθηκε το 1910. Η εξέλιξή του είναι ραγδαία και στις δύο επόμενες διοργανώσεις, το 1905 και το 1906, κυριαρχεί σε όλες τις αποστάσεις από τα 100 ως τα 800 μ. κατακτώντας από τέσσερις νίκες κάθε φορά. Μάλιστα, το 1905 κάνει πανελλήνιο ρεκόρ στα 200 μ. με 23.8 και γίνεται ο πρώτος Έλληνας αθλητής που τρέχει την απόσταση κάτω από 24 δευτερόλεπτα. Ο σύλλογος τον τιμά με την ανώτατη διάκριση, το Χρυσό Σταυρό του Πανιωνίου. Επίσης, μετέχει στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, όπου το 1904 τερματίζει πρώτος στα 800 μ. (2.13.3) και το 1905 δεύτερος στα 400 μ. (59.0) και 800 μ. (2.13.4). Είναι δε άτυχος στα 100 μ., όπου ενώ ήταν πρώτος στον προκριματικό δεν τα κατάφερε στον τελικό.
Το 1906 είναι η κορυφαία του χρονιά. Κάνει ατομικές επιδόσεις στα 100 μ. (11.2, ισοφαρίζει το δικό του πανελλήνιο ρεκόρ), 400 μ. (55.0) και 800 μ. (2.12.6), κατακτά τέσσερις νίκες στους Πανιώνιους Αγώνες και ετοιμάζεται για τους Β΄ Διεθνείς Ολυμπιακούς Αγώνες (Μεσοολυμπιάδα) στην Αθήνα. Προκρίνεται στον ημιτελικό των 100 μ., τερματίζοντας δεύτερος στη σειρά του και με καλό χρόνο. Όμως, μια αλλαγή του προγράμματος, για την οποία δεν είχε ενημερωθεί, είχε ως αποτέλεσμα να μη λάβει μέρος στον ημιτελικό και να αποκλειστεί άδοξα από τον τελικό, όπου υπολογιζόταν μεταξύ των φαβορί για τα μετάλλια. Παρά το ότι διαμαρτυρήθηκαν μαζί με το συναθλητή του και ομοιοπαθή Γεώργιο Κασσάρ στην ελλανόδικο επιτροπή και την ένστασή τους υποστήριξε ο ίδιος ο πρίγκιπας Γεώργιος, η διαμαρτυρία τους δεν έγινε δεκτή. Στους μεσοολυμπιακούς μετείχε ακόμη στα 3000μ βάδην, όπου τερμάτισε 4ος και χωρίς να διακριθεί στα 400μ (3ος στον προκριματικό) και 800μ (4ος στον προκριματικό).
Το 1907 είναι η τελευταία του αγωνιστική χρονιά σε υψηλό επίπεδο. Έρχεται πρώτος στα 100 μ. στους Πανιώνιους Αγώνες ισοφαρίζοντας το δικό του πανελλήνιο ρεκόρ με 11.2 και τερματίζει δεύτερος στα 200, 400 (με ατομικό ρεκόρ 54.6) και 800 μ. (με ατομικό ρεκόρ 2.11.2). Στα 100 μ. αναδεικνύεται πρωταθλητής Ελλάδος με 11.8, ενώ έρχεται τρίτος στα 400 μ. Επίσης, μετέχει στους αγώνες προς τιμήν του βασιλικού ζεύγους της Ιταλίας στο Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου νικά στα 800 μ. (2.16.6) και έρχεται δεύτερος στα 100 μ. Ήδη έχουν ανατείλει τα αστέρια του Γεωργίου Κασσάρ και του Κων. Ίσκου που θα επικρατήσουν τα επόμενα χρόνια στα σπριντ της Σμύρνης, οπότε ο Έκτωρος προτιμά να αποσυρθεί.
Το 1908 εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, όπου εργάστηκε ως το 1922. Τότε ασθένησε από ανίατη χρόνια ασθένεια και αποφάσισε να επιστρέψει να ζήσει στη Σμύρνη. Όμως, τον πρόλαβαν τα γεγονότα της καταστροφής και τελικά εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Έζησε εκεί παλαίων με την ασθένεια και απεβίωσε το Σεπτέμβριο του 1926 στην Αθήνα.
Πηγές
Εκτωρος Παντελής Εκτωρος Παντελής Εκτωρος Παντελής Εκτωρος Παντελής Εκτωρος Παντελής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Ένωση Ερευνητικών Βιβλιοθηκών
Η Ένωση Ερευνητικών Βιβλιοθηκών (αγγλ. Association of Research Libraries - ARL) ιδρύθηκε το 1932 με έδρα την Ουάσινγκτον για την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των ερευνητικών βιβλιοθηκών με κοινό προσανατολισμό. Πρόκειται για έναν οργανισμό 126 ερευνητικών βιβλιοθηκών, ο οποίος διοικείται από ένα δωδεκαμελές Διοικητικό Συμβούλιο (Board of Directors) αποτελούμενο από εκπροσώπους βιβλιοθηκών.
Ιστορία
Το Δεκέμβριο του 1932 διευθυντές διάφορων ακαδημαϊκών και ερευνητικών βιβλιοθηκών ίδρυσαν την ARL, με σκοπό τη μεταξύ τους συνεργασία για την επίτευξη κοινών στόχων και την αντιμετώπιση κοινών προβλημάτων. Το 1990 έγιναν τα πρώτα βήματα για την καθιέρωση της στρατηγικής πολιτικής της ένωσης, τα οποία οδήγησαν στο στρατηγικό σχεδιασμό της ηγεσίας της. Οι στόχοι της αναθεωρήθηκαν το 1994 και έκτοτε το Διοικητικό Συμβούλιο προχωρά στην ετήσια αναπροσαρμογή του προγραμματισμού με σκοπό τον ορθότερο τρόπο ηγεσίας ανά περίπτωση. Το 2004 το Διοικητικό Συμβούλιο αποφάσισε την αξιολόγηση της ARL και την αναθεώρηση των βασικών προγραμμάτων της από την Ομάδα Εργασίας Στρατηγικού Σχεδιασμού (Strategic Planning Task Force), καθοδηγούμενη από το Συμβούλιο. Το έργο της συγκεκριμένης ομάδας διεξήχθη σύμφωνα τις εξής κατευθυντήριες αρχές: Διακριτική Αποστολή (Distinctive Mission), Κοινότητα (Community), Πνευματική Ελευθερία και Επιστημονική Επικοινωνία (Intellectual Freedom and Scholarly Communication), Συνεργασία (Collaboration)Ποικιλομορφία (Diversity) και Λειτουργική Αποτελεσματικότητα (Operational Effectiveness). Το πλάνο στρατηγικού σχεδιασμού εστιάζει σε 3 στρατηγικές κατευθύνσεις, όπως αυτές αναφέρονται στην ιστοσελίδα της ένωσης:
Σκοπός
Η ARL εκπροσωπεί 126 ερευνητικές βιβλιοθήκες από διάφορα ερευνητικά ιδρύματα στις ΗΠΑ και τον Καναδά. Μέσα από τη συνεργατική δράση μεταξύ των μελών της επιδιώκει την αντιμετώπιση σημαντικών προβλημάτων και την επίτευξη των κοινών στόχων. Σύμφωνα με τη δήλωση αποστολής της, η ARL επηρεάζει το μεταβαλλόμενο περιβάλλον της επιστημονικής επικοινωνίας και τις δημόσιες πολιτικές που επηρεάζουν τις ερευνητικές βιβλιοθήκες και τις διαφορετικές κοινότητες που εξυπηρετούν. Η ARL προκειμένου να ολοκληρώσει την αποστολή της εστιάζει στην προώθηση των στόχων των βιβλιοθηκών - μελών της, παρέχει καθοδήγηση στη δημόσια πολιτική και την πολιτική πληροφόρησης στις ακαδημαϊκές κοινότητες, προάγει την ανταλλαγή ιδεών και εξειδίκευσης διευκολύνει την ανάδυση νέων ρόλων για τις ερευνητικές βιβλιοθήκες και διαμορφώνει ένα μελλοντικό περιβάλλον που συνδυάζει τα συμφέροντά της με αυτά των συνεργαζόμενων οργανισμών. Μέλη της ARL μπορούν να γίνουν ερευνητικά ιδρύματα, τα οποία διατηρούν αξιόλογες συλλογές και μοιράζονται μεταξύ τους κοινά ενδιαφέροντα και κοινούς στόχους.
Δράση
Η ARL μέσα από τη δράση και το έργο της παρέχει πληροφόρηση και καθοδήγηση στα μέλη της και υπερασπίζεται τα επαγγελματικά τους συμφέροντα. Ακόμη, αναπτύσσει συνεργατικές σχέσεις με εθνικούς και διεθνείς οργανισμούς και συχνά συνεργάζεται με μέλη των βιβλιοθηκονομικών κοινοτήτων, προκειμένου να προωθήσει το έργο της. Για την αντιμετώπιση σημαντικών ζητημάτων συστήνονται Επιτροπές (Committees) και Ομάδες Εργασίας (Task Forces) με συγκεκριμένο αντικείμενο και σκοπό λειτουργίας. Επιπρόσθετα, η ARL έχει συμβάλλει στην ανάπτυξη των εξής πρωτοποριακών έργων και προγραμμάτων :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ε
Depeche Mode
Οι Depeche Mode είναι Αγγλικό συγκρότημα μουσικής που δημιουργήθηκε το 1980 στο Μπέιζιλντον του Έσσεξ (αγγλ. Basildon, Essex). Η αρχική σύνθεση του συγκροτήματος αποτελούταν από τους: Ντέιβ Γκάχαν (κύρια φωνητικά), Martin Gore (πλήκτρα, κιθάρα, φωνητικά, στιχουργική μετά το 1981), Άντι Φλέτσερ (πλήκτρα) και Vince Clarke (πλήκτρα, στιχουργική 1980–81). Ο Vince Clarke εγκατέλειψε το συγκρότημα μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ Speak & Spell (1981), και αντικαταστάθηκε από τον Alan Wilder (πλήκτρα, τύμπανα) με τον Gore να αναλαμβάνει την στιχουργική. Ο Wilder εγκατέλειψε το συγκρότημα το 1995 και από τότε οι Gahan, Gore και Fletcher συνεχίζουν ως τρίο.
Οι Depeche Mode είχαν 48 τραγούδια στα Βρετανικά Singles Chart και δώδεκα στην κορυφαία δεκάδα άλμπουμ στα Βρετανικά charts, δύο από τα οποία έφτασαν στην θέση #1. Σύμφωνα με την EMI, οι Depeche Mode έχουν πουλήσει πάνω από 100 εκατομμύρια άλμπουμ και singles παγκοσμίως, κάνοντάς τους το πιο επιτυχημένο συγκρότημα ηλεκτρονικής μουσικής στην ιστορία της μουσικής. Το περιοδικό Q αποκάλεσε τους Depeche Mode ως το πιο επιτυχημένο συγκρότημα ηλεκτρονικής μουσικής που ο κόσμος έχει γνωρίσει και συμπεριέλαβε το συγκρότημα στη λίστα με τα 50 συγκροτήματα που άλλαξαν τον κόσμο.
Η εποχή πριν το Speak and Spell (1977-1980)
Τα πρώτα δείγματα της συνεργασίας των μελών των Depeche Mode εμφανίζονται το 1977, με τους Vince Clarke και Andrew Fletcher να δημιουργούν ένα συγκρότημα με όνομα No Romance In China. Τα δυο μέλη χρησιμοποιούσαν κιθάρα και μπάσο. Το 1979, οι Martin Gore, Vince Clarke, Robert Marlow (συνθέτης ηλεκτρονικής μουσικής) και ο φίλος τους Paul Redmond, δημιούργησαν προσωρινά το συγκρότημα The French Look, αρχίζοντας να χρησιμοποιούν περισσότερους ηλεκτρονικούς ήχους.
Ένα χρόνο μετά, το Μάρτιο του 1980 οι Clarke, Gore και Fletcher δημιούργησαν τους Composition Of Sound, με τραγουδιστή και κιθαρίστα τον V. Clarke, στα synthesizer τον M. Gore και στο μπάσο τον A. Fletcher. Όντας εν ενεργεία στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές του 1980, το συγκρότημα κυρίως διασκεύαζε τραγούδια άλλων συγκροτημάτων της ίδιας ή παλιότερης εποχής· ωστόσο ο Clarke συνέθεσε έναν αριθμό (σπάνιων) τραγουδιών. Οι εμφανίσεις τους γινόταν σε μικρές pub και σχολεία της περιοχής και των γύρω πόλεων.
Το 1980, με την έλευση του David Gahan στη θέση του τραγουδιστή, οι Composition of Sound εξελίχθηκαν σε τετραμελές σχήμα και μετονομάσθηκαν ως Depeche Mode, με έδρα το Μπέιζιλντον του Έσσεξ. Τους τράβηξαν τα συνθεσάιζερ και drum machines εν μέρει επειδή ήταν εύκολο να τα μεταφέρουν στις συναυλίες τους στις τοπικές παμπ και δεν χρειάζονταν ενισχυτές, αντικαθιστώντας οποιοδήποτε ίχνος κιθάρας. Η ονομασία του συγκροτήματος προέρχεται από ένα γαλλικό περιοδικό μόδας Dépêche mode, το οποίο σήμαινε βιαστική μόδα, όπως δήλωσε ο Martin Gore. Το πρώτο τραγούδι που το συγκρότημα ηχογράφησε ως Depeche Mode είναι το Photographic, το οποίο συμπεριλήφθηκε στη συλλογή Some Bizzare Album το 1981, στο οποίο συμμετείχαν και άλλα συγκροτήματα της εποχής. Το Photographic συμπεριλήφθηκε και στο παρθενικό δίσκο των Depeche Mode, Speak and Spell, με διαφορετική εκτέλεση.
Speak and Spell (1981)
Το ντεμπούτο τους άλμπουμ ήταν το Speak and Spell (1981), το οποίο πούλησε στις Η.Π.Α. περίπου 300.000 δίσκους, καταλαμβάνοντας τη δέκατη θέση στο Top Ten της Μεγάλης Βρετανίας και χάρη στο οποίο κέρδισαν μία θέση ανάμεσα στα επιτυχημένα συγκροτήματα της Αγγλίας.
Η ιστορία ξεκίνησε όταν το συγκρότημα πλησίασε ο Daniel Miller (μουσικός παραγωγός ηλεκτρονικής μουσικής και ιδρυτής της δισκογραφικής εταιρίας Mute Records) με τον οποίο υπέγραψαν συμβόλαιο. Το αποτέλεσμα της συνεργασίας αυτής ήταν το πρώτο single του συγκροτήματος, Dreaming Of Me, το οποίο κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 1981 και φτάνοντας στη 51η θέση των charts της Μεγάλης Βρετανίας. Στη συνέχεια, κυκλοφόρησε το δεύτερο single, New Life, το οποίο έφτασε στην 11η θέση των charts. Το Σεπτέμβριο του 1981, κυκλοφορεί το τρίτο single, Just Can't Get Enough, το οποίο ήταν το πρώτο single του συγκροτήματος που έφτασε στο top ten των singles στη Μεγάλη Βρετανία και ήταν το πρώτο single που έγινε video clip και το μοναδικό στο οποίο συμμετέχει ο Vince Clarke. Το b-side του ήταν το πρώτο instrumental (καθαρά ορχηστρικό, χωρίς στίχους) κομμάτι του συγκροτήματος, Any Second Now. Το b-side εμφανίζεται σε κάποιες εκδόσεις του Speak and Spell με στίχους, η πραγματική του όμως εκτέλεση είναι instrumental.
Το Speak and Spell ήταν το πρώτο και τελευταίο άλμπουμ με κύριο συνθέτη τον Vince Clarke, ο οποίος αποφασίζει να αφήσει τους Depeche Mode και να δημιουργήσει με την Alison Moyet τους Yazoo και αργότερα τους Erasure. Το γεγονός αυτό έγινε αφού ολοκληρώθηκε η ομώνυμη περιοδεία Speak and Spell Tour και τη συνθετική σκυτάλλη πήρε ο Martin Gore. Ο Gore είχε συνθέσει δυο τραγούδια στο Speak and Spell, τα Tora Tora Tora! και Big Muff.
Δημήτριος Αινιάν
Ο Δημήτριος Αινιάν (21 Νοεμβρίου 1800 – 25 Σεπτεμβρίου 1881) ήταν Έλληνας αγωνιστής της επανάστασης του 1821, λόγιος, δικαστικός και πολιτικός από το Πατρατζίκι (τη σημερινή Υπάτη). Γεννήθηκε στο Μαυρίλο Τυμφρηστού και πέθανε στη Στυλίδα.
Depeche Mode
Speak and Spell (1981)
Το Νοέμβριο του 1981 ο Clarke αφήνει τους Depeche Mode για να δημιουργήσει τους Yazoo, ενώ οι Depeche Mode απέκτησαν τον Alan Wilder, έπειτα από απάντηση του σε αγγελία που είχαν τοποθετήσει οι Depeche Mode σε μουσικό περιοδικό για τη θέση κιμπορντίστα. Ο Wilder πήρε τη θέση μετά από οντισιόν, για να ξεκινήσει μια νέα και μεγάλη εποχή του συγκροτήματος, αυτή που ο κύριος συνθέτης είναι ο Martin Gore και ο Alan Wilder είναι μέλος του συγκροτήματος.
Δημήτριος Αινιάν
Βιογραφία
Πατέρας του ήταν ο Ζαχαρίας Αινιάν, ιερέας και διδάσκαλος, ο οποίος αρχικά λεγόταν Οικονόμου ή Αναγνώστου ή Αναγνωστόπουλος, αλλά άλλαξε το επίθετό του σε Αινιάν, από τους αρχαίους κατοίκους της περιοχής, τους Αινιάνες. Στις αρχές του 19ου αιώνα, το 1806, εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργαζόταν ως οικοδιδάσκαλος, με την οικογένειά του (παιδιά του ήταν οι Γεώργιος Αινιάν μετέπειτα πολιτικός και λόγιος, Δημήτριος και Χριστόδουλος Αινιάν). Αναφέρεται επίσης ότι ήταν διευθυντής στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Συνδέθηκε με τους Φαναριώτες και το 1818 έγινε Φιλικός μαζί με τα παιδιά του. Το σπίτι των Αινιάνων ήταν τόπος συγκεντρώσεως των Φιλικών. Ο Δημήτριος φοίτησε στη Σχολή του Γένους στα Θεραπειά και στη Σχολή της Ξηράς Κρήνης (Κουρού Τσεσμέ).
Depeche Mode
A Broken Frame (1982)
Το 1982, με την προσθήκη του κιμπορντίστα Alan Wilder, ο οποίος συμμετείχε στην περιοδεία αλλά δεν συνείσφερε καθόλου στον επόμενο δίσκο, A Broken Frame που κυκλοφόρησε το 1982, οι Depeche Mode έβγαλαν το τέταρτο single, και το πρώτο single του Gore, ή το πρώτο single που δεν ήταν του Clarke, γνωρίζοντας μεγαλύτερη επιτυχία και από τα τρία προηγούμενα, φτάνοντας στην 6η θέση των τσαρτς, See You. Εκείνη τη στιγμή οι Depeche Mode βρίσκονταν στην πρώτη τους περιοδεία, σε πολλές χώρες, ομώνυμη του 4ου single, See You tour. Πριν ολοκληρωθεί το A Broken Frame, είχαν κυκλοφορήσει και τα άλλα δυο singles που συμμετέχουν στο δίσκο, The Meaning Of Love και το Leave In Silence. To A Broken Frame είχε την ίδια περίπου επιτυχία με το προηγούμενο άλμπουμ τους πουλώντας 200.000 περίπου δίσκους (στις Η.Π.Α.) και το συγκρότημα ξεκίνησε την δεύτερη περιοδεία του μέσα στον ίδιο χρόνο (1982), την Broken Frame tour.
Δημήτριος Αινιάν
Βιογραφία
Αρχικά πήγε στην Οδησσό λόγω διώξεων, επέστρεψε στα ελληνικά εδάφη το 1822 και έλαβε μέρος στην επανάσταση του 1821. Υπηρέτησε ως στρατιώτης αλλά και από τη θέση του γραμματέα του Εκτελεστικού, καθώς επίσης και στο πλευρό του Γεώργιου Καραϊσκάκη (του οποίου ήταν ο πρώτος βιογράφος) ως ιδιαίτερος γραμματέας του. Πληγώθηκε στη μάχη της Δόμβραινας. Έλαβε τις θέσεις του γραμματέα του εκτάκτου Επιτρόπου Αχαΐας, κατά την διάρκεια της κυβέρνησης Καποδίστρια έγινε μέλος του Εφετείου των Νήσων και πρόεδρος πρωτοδικών στη Λαμία μέχρι το 1835, οπότε παραιτήθηκε λόγω δυσπιστίας που εξέφρασε η κυβέρνηση του Όθωνα προς το πρόσωπό του.
Έζησε στη συνέχεια στο σπίτι του στην Υπάτη. Εκλέχθηκε βουλευτής το 1850, αλλά η εκλογή του ακυρώθηκε από το παλάτι. Στη συνέχεια μετακινήθηκε στην Αθήνα όπου εξέδωσε το περιοδικό «Βιβλιοθήκη του Λαού» και συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Αθηνά» και «Το Πανελλήνιον» παράλληλα με την εργασία του ως Πάρεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου και ως τμηματάρχης στο Υπουργείο Εσωτερικών.
Depeche Mode
A Broken Frame (1982)
Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν από τον Martin Gore, ο οποίος απέδειξε ότι είχε επίσης μεγάλο ταλέντο στη μουσική σύνθεση όσο και ο Vince Clarke. Τα τραγούδια του Α Broken Frame, παρόλο που το κοινό τα ζητούσε στις συναυλίες, όπως το See You, Leave In Silence, The Meaning Of Love, The Sun and the Rainfall, δεν συμπεριλαμβάνονταν στις συναυλίες των Depeche Mode από την περιοδεία του Music For The Masses και μετά. Το μοναδικό τραγούδι του δίσκου που ερμηνεύτηκε εκ νέου ήταν το Leave In Silence, το οποίο παίχτηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι το 2006 (δεν ερμηνεύτηκε η αυθεντική εκτέλεση, αλλά το τραγούδησε ο Martin Gore με συνοδεία πιάνου), μετά από είκοσι χρόνια (η τελευταία φορά που παίχτηκαν κάποια από τα τραγούδια του A Broken Frame σε συναυλίες ήταν στην περιοδεία του Black Celebration tour. Μια ενδιαφέρουσα πληροφορία είναι ότι το single Leave In Silence είναι το πρώτο single του συγκροτήματος που φέρει την Ετικέτα "Bong", μια ετικέτα που συνεχίζει μέχρι σήμερα.
Δημήτριος Αινιάν
Βιογραφία
Το 1862 εκλέχθηκε στη Β΄ Εθνική Συνέλευση πληρεξούσιος Φθιώτιδος.
Depeche Mode
A Broken Frame (1982)
Το A Broken Frame ξεκίνησε να ηχογραφείται από το Δεκέμβριο του 1981 μέχρι τον Ιούλιο του 1982, για να κυκλοφορήσει το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου. Τα singles που υπάρχουν μέσα στο συγκεκριμένο δίσκο είναι τα: See You, The Meaning of Love και το Leave In Silence. Ο David Gahan είναι ο τραγουδιστής όλων των τραγουδιών, ενώ στο τραγούδι Shouldn't Have Done That ο D. Gahan κάνει φωνητικό ντουέτο με τον M. Gore. Χρειάστηκε να περάσει ένας χρόνος και η κυκλοφορία του επόμενου δίσκου για να υπάρξει τραγούδι στο οποίο τραγουδάει ο Martin Gore. Το τραγούδι Nothing To Fear είναι το μοναδικό instrumental τραγούδι του δίσκου.
Construction Time Again (1983)
Το Construction Time Again, με 200.000 πωλήσεις (στις Η.Π.Α.), ήταν το τρίτο studio album των Depeche Mode, και το πρώτο album που συνέβαλε ο Alan Wilder, βοηθώντας στην παραγωγή του δίσκου, επεξεργαζόμενος τα demo του Martin Gore και συνθέτοντας ο ίδιος δυο τραγούδια μέσα στο δίσκο, τα Two Minute Warning και The Landscape Is Changing. Ο Wilder επίσης συνέθεσε το b-side του single Love In Itself, με τίτλο Fools. Η πρώτη συνεισφορά, βέβαια, του Alan Wilder ήταν η δημιουργία του single Get The Balance Right!, μια σύνθεση του Gore, στην οποία ο Alan Wilder βοήθησε στην παραγωγή και τη τελική επεξεργασία. Το Get The Balance Right! κυκλοφόρησε πριν από τα singles του Construction Time Again, όμως δεν συμπεριλήφθηκε ποτέ στο δίσκο, παρά μόνο σε συλλογές.
Το ύφος του δίσκου για την εποχή του χαρακτηρίζεται περισσότερο ηλεκτρονικό και περισσότερο "εύθυμο" σε σχέση με το προηγούμενό του. Ο Martin Gore συνέθεσε την εποχή αυτή το πρώτο δικό του γνωστό τραγούδι το οποίο παιζόταν για πολλά χρόνια στις περιοδείες του, στην αυθεντική ή μη εκτέλεσή του, το Everything Counts.
Το άλμπουμ ξεκίνησε να ηχογραφείται την άνοιξη του 1983 μέχρι το καλοκαίρι του ίδιου έτους και κυκλοφόρησε στην αγορά τον Αύγουστο του 1983. Ο αυθεντικός δίσκος Construction Time Again περιέχει δέκα τραγούδια: Τα singles που υπάρχουν στο δίσκο είναι τα Everything Counts και Love In Itself, ενώ το τελευταίο τραγούδι είναι μια μικρής διάρκειας εκτέλεση του Everything Counts η οποία ερμηνεύεται μόνο με τις φωνές του Gore και του Wilder και παίζεται ένα απαλό ηλεκτρονικό όργανο (το ίδιο με το οποίο έκλειναν οι Depeche Mode το τραγούδι στις συναυλίες, αφήνοντας το πλήθος να τραγουδάει τους στίχους του ρεφραίν του Everything Counts).
Δημήτριος Αινιάν
Έργα του
Εκδότης και συντάκτης στα περιοδικά
Depeche Mode
Construction Time Again (1983)
Στα βρετανικά charts, το Construction Time Again, έφτασε την 6η θέση.
Ενδιαφέρουσες πληροφορίες: Το τραγούδι Pipeline είναι το πρώτο τραγούδι το οποίο τραγουδάει σόλο ο Gore, το οποίο άνοιξε το δρόμο στη δημιουργία τουλάχιστον ενός τραγουδιού σε κάθε δίσκο (από αυτό το σημείο και έπειτα) στο οποίο τραγουδάει ο Martin Gore.
Δημήτριος Αινιάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα
Depeche Mode
Construction Time Again (1983)
Ο τίτλος του δίσκου προέρχεται από το δεύτερο στίχο του τραγουδιού Pipeline - Get out the crane - Construction time again ....
To Love In Itself είναι το πρώτο τραγούδι των Depeche Mode που ακούγεται, αν και πολύ λίγο, κιθάρα, σε ένα πολύ μικρό σημείο. Η κιθάρα θα εμφανιζόταν και πάλι στην εποχή του Black Celebration, όμως πρωταγωνιστικό ρόλο θα έπαιρνε μόλις το 1989, με το Personal Jesus.
Some Great Reward (1984)
Οι Depeche Mode άρχισαν ήδη να γνωρίζουν επιτυχία σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και την Αυστραλία με τις προηγούμενες δουλειές τους, αυτό που όμως απογείωσε το συγκρότημα για πρώτη φορά σε έντονο βαθμό ήταν η κυκλοφορία του νέου τους single, People Are People, το Μάρτιο του 1984. Το single γνώρισε την επιτυχία στα charts πολλών χωρών και ήταν το πρώτο single που έγινε hit στις Η.Π.Α. Η Sire Records μάλιστα κυκλοφόρησε και μια συλλογή ομώνυμη του τραγουδιού, η οποία περιείχε τραγούδια του συγκροτήματος από το 1982.
Το Some Great Reward κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο 1984 και έγινε η πιο εμπορική τους επιτυχία πουλώντας ένα εκατομμύριο δίσκους(στις Η.Π.Α.), κάνοντας αίσθηση στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Το ύφος του δίσκου ήταν πρωτόγνωρο για τη συνολική δουλειά του συγκροτήματος. Τα τραγούδια τώρα δίνουν περισσότερη βάση στους στίχους, αφήνοντας περισσότερα νοήματα. Αυτό, φυσικά, προκάλεσε και ποικίλες αντιδράσεις, θετικές και αρνητικές. Η μουσική του δίσκου έγινε περισσότερο σκοτεινή, φτάνοντας και σε ένα πιο "γκόθικ" στοιχείο. Σε αρκετά κομμάτια διακρίνονται πολιτικές απόψεις, όπως το People Are People, άλλα αγγίζουν τη θρησκεία, Blasphemous Rumors, εφηβικές σχέσεις, Lie To Me, Master And Servant, ενώ εμφανίζεται και η πρώτη μπαλάντα που τραγουδάει ο Martin Gore, το Somebody, ένα από τα τραγούδια που ζητούσε το κοινό να ερμηνευτούν από τον Gore στις συναυλίες.
Το Some Great Reward άρχισε να ηχογραφείται από τον Ιανουάριο του 1984 μέχρι τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ενώ κυκλοφόρησε τα τέλη του Αυγούστου 1984 - Σεπτέμβριο του 1984 και έφτασε την 5η θέση στα charts της Μεγάλης Βρετανίας. Το ακολούθησε η ομώνυμη περιοδεία, Some Great Reward tour, από την οποία κυκλοφόρησε και το πρώτο video από συναυλία του συγκροτήματος στο Αμβούργο το 1984, με τίτλο The World We Live In And Live In Hamburg.
Black Celebration (1986)
Η πέμπτη τους δουλειά ήταν το Black Celebration, δύο χρόνια μετά το άλμπουμ Some Great Reward, ακολουθώντας ένα πιο γκόθικ, μελαγχολικό και σκοτεινό ύφος. Το Black Celebration ήταν η σπουδαιότερη - μέχρι τότε - αλλαγή στη μουσική των Depeche Mode. Αυτό βέβαια άρχισε να γίνεται αισθητό το 1984 με το Some Great Reward, όμως το ύφος αυτό έγινε πιο "επίσημο" με αυτό το δίσκο, το 1986. Η πρώτη ιδέα δόθηκε με την κυκλοφορία του δέκατου πέμπτου single, Stripped, ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια των Depeche Mode σε όλη τους την ιστορία. Το σκοτεινό αυτό ύφος είχε εμφανιστεί μόνο εκείνη την περίοδο (1984-1986), καθώς το επόμενό του άλμπουμ, Music For The Masses, είχε ένα διαφορετικό τόνο. Ο επόμενος δίσκος που θα χαρακτηριζόταν "σκοτεινός", έμελλε να ερχόταν επτά χρόνια αργότερα, με το Songs Of Faith And Devotion και άλλα τέσσερα χρόνια με το Ultra.
To Black Celebration άρχισε να ηχογραφείται από το Φθινόπωρο του 1985 μέχρι τον Ιανουάριο του 1986, σε μια περίοδο που το συγκρότημα άρχισε να γίνεται πολύ γνωστό στον κόσμο, και κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1986, φτάνοντας την τέταρτη θέση στα charts της Μεγάλης Βρετανίας.
Music For The Masses (1987)
Το 1987 κυκλοφόρησε το Music for the Masses το οποίο έκανε μεγάλη επιτυχία στην Αμερική και είχε ως αποτέλεσμα να γίνει sold-out όλη η περιοδεία τους, η οποία ηχογραφήθηκε και έδωσε ένα διπλό live με τίτλο 101. Η συναυλία που έγινε στο Pasadena Rose Bowl με 80.000 κόσμο βιντεοσκοπήθηκε από τον Alan Wilder και κυκλοφόρησε σε βίντεο με τίτλο 101.
Το ύφος του δίσκου είναι και πάλι νέο, σε σχέση με το πιο σκοτεινό Black Celebration, αυτό τώρα είναι πιο "φωτεινό", πιο ξεκάθαρο και πιο ολοκληρωμένο σε σχέση με πολλά προηγούμενα. Στη Μεγάλη Βρετανία δε γνώρισε επιτυχία, αλλά ήταν το πρώτο επιτυχημένο άλμπουμ (συνολικά) στην Αμερική, ενώ τα singles του, αν και δεν έπιασαν τις πρώτες θέσεις στα charts της Αμερικής ή της Μεγάλης Βρετανίας, παρ'όλα αυτά έγιναν μεγάλες επιτυχίες και αναγνωρίστηκαν πολύ στην Αμερική για πρώτη φορά μετά από τις κυκλοφορίες των People Are People και Master And Servant, τρία χρόνια πριν. Τα singles έγιναν επιτυχίες σε άλλες χώρες του κόσμου, όπως την τότε Δυτική Γερμανία, την Αυστραλία, τον Καναδά, τη Βραζιλία κτλ.
Ξεκίνησε να ηχογραφείται από το χειμώνα μέχρι το καλοκαίρι του 1987 ενώ κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 1987, πουλώντας συνολικά λίγο παραπάνω από 5.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως. Αμέσως μετά ξεκίνησε η περιοδεία For The Masses, η οποία ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1987 στη Μαδρίτη και ολοκληρώθηκε θριαμβευτικά τον Ιούνιο του 1988 στο στάδιο Rose Bowl. Το σκέλος της Αμερικανικής περιοδείας έγινε όλο Sold Out και δόθηκαν συναυλίες σε Ευρώπη, Αμερική και Ασία. Επίσης οι Depeche Mode ήταν ένα από τα πολύ λίγα "δυτικά" συγκροτήματα που εμφανίστηκαν στο Ανατολικό Βερολίνο. Λόγω του αυστηρού καθεστώτος ήταν σπάνιο κάποιο συγκρότημα να παίξει στην Ανατολική Γερμανία.
Violator (1990)
thumb|Violator
Στη συνέχεια ήρθε το Violator (1990), το έβδομο studio album του συγκροτήματος. Πούλησε 7.5εκ δίσκους παγκοσμίως και έφτασε το νούμερο 2 στις πωλήσεις στην Αγγλία και το νούμερο 5 στις ΗΠΑ, όπου και έγινε τριπλά πλατινένιο. Το περιοδικό Rolling Stone το έχει κατατάξει ως το 342ο στα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών. Στην προώθηση του δίσκου στο Λος Άντζελες συγκεντρώθηκαν 17.000 κόσμου σε δισκάδικο, όπου οι D.M. υπέγραφαν αυτόγραφα. Στις ΗΠΑ δύο συναυλίες τους, στο Giants Stadium της Νέας Υόρκης και στο Dodger Stadium του Λος Άντζελες, έγιναν sold-out μέσα σε λίγες ώρες. Το άλμπουμ περιλάμβανε κομμάτια που μέχρι σήμερα κάνουν επιτυχία όπως το Enjoy the Silence, το οποίο γίνεται ρεμίξ από πολλούς dj, το Policy of Truth (θεωρείται το αγαπημένο κομμάτι των Αμερικανών από όλα των Depeche Mode), το Personal Jesus και το World in My Eyes. Ένας ακόμα λόγος της πολύ μεγάλης επιτυχίας ήταν η συνέχεια της πολύ καλής δουλειάς τού συγκροτήματος, παρά τις επιτυχίες που είχε ήδη σημειώσει μέχρι και την 101 το καλοκαίρι του 1988. Ο περισσότερος κόσμος πίστευε ότι το συγκρότημα δε θα έβγαζε κάτι ανάλογο στη συνέχεια, το Violator δημιουργήθηκε για να διαψεύσει τις φήμες αυτές. Το συγκρότημα έδωσε τα πρώτα δείγματα του Violator δημιουργώντας το πρώτο του single, Personal Jesus το 1989. Το single αυτό ήταν ίσως το πρώτο τραγούδι των Depeche Mode, που έκανε την αρχή μιας νέας εποχής, δηλαδή αυτή της κιθάρας στον ηλεκτρονικό ήχο του συγκροτήματος. Οι Depeche Mode ήδη χρησιμοποιούσαν κιθάρα μέχρι το Violator, το Personal Jesus όμως ήταν η αρχή της εποχής που η κιθάρα άρχισε να παίζει σημαντικότερο ρόλο στη μουσική τους, για να ακολουθήσει το Enjoy The Silence, Policy Of Truth και να συνεχιστεί ακόμα περισσότερο στα επόμενα albums.
Το Violator ήταν το άλμπουμ που έκανε τους Depeche Mode πασίγνωστους παγκοσμίως. Το συγκρότημα είχε ήδη γνωρίσει μεγάλη απήχηση από τον κόσμο μέχρι τον προηγούμενό του δίσκο, όμως το Violator κυριολεκτικά απογείωσε τη φήμη των Depeche Mode. Μέχρι σήμερα παραμένει το άλμπουμ που πουλήθηκε περισσότερο από όλα τα άλλα, ξεπερνώντας τα 13,5 εκατομμύρια πωλήσεις.
Songs Of Faith And Devotion (1993)
Μετά από το Violator ήρθε το Songs of Faith and Devotion το 1993. Αρχικά, ο δίσκος αυτός γνώρισε ανάμικτες αντιδράσεις, καθώς ήταν η μεγαλύτερη ίσως αλλαγή στον ήχο της μουσικής των Depeche Mode. Η πρώτη αλλαγή σε ήχο έγινε το 1986 με το Black Celebration, που όμως είχε παραμείνει στο καθαρά ηλεκτρονικό στοιχείο χωρίς τη χρήση κιθάρας. Τώρα, το Songs Of Faith And Devotion έφερε τη μεγαλύτερη αλλαγή στη μουσική. Η κιθάρα χρησιμοποιείται σχεδόν σε όλα τα τραγούδια, με παραμορφωμένο ήχο ή μη, το ύφος είναι σκοτεινό, ενώ συνυπάρχει η αίσθηση σκοταδισμού, νοσταλγίας, έρωτα, θρησκείας κτλ. Στα νέα για τα δεδομένα του συγκροτήματος, όργανα συμπεριλαμβάνονται τα drums και στα τραγούδια διακρίνουμε και μια τάση προς τις φωνές gospel. Το ύφος του άλμπουμ είναι σκοτεινό, ορισμένες φορές "καταστροφικό", περισσότερο συναισθηματικό και κάποιες φορές λυπηρό, μελαγχολικό. Ακόμη και σήμερα, ένα μέρος της "παλαιότερης γενιάς" φανατικών του συγκροτήματος προτιμάει τους προηγούμενους δίσκους των Depeche Mode ως "περισσότερο αυθεντικούς" στον ήχο που τους έκανε γνωστούς. Πράγματι, η αλλαγή του ήχου των Depeche Mode στο "Songs Of Faith And Devotion" σε σχέση με τους δίσκους της δεκαετίας του 1980 είναι πολύ μεγάλη.
Ξεκίνησε να ηχογραφείται από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Δεκέμβριο του 1992 και κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1993.
Η "σκοτεινή εποχή" του συγκροτήματος και η αποχώρηση του Alan Wilder (1994-1995)
Η κόπωση του Gahan λόγω των ναρκωτικών ήδη ήταν εμφανής στο τέλος της περιοδείας αυτής. Τότε που οι Depeche Mode ήταν στο ζενίθ της επιτυχίας ήρθαν τα προβλήματα. Ο Alan Wilder απογοητεύτηκε και αποχώρησε από το συγκρότημα το 1995 και ασχολήθηκε με το προσωπικό πειραματικό σχήμα Recoil, ενώ ο Gahan αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει δυο φορές. Ένα χρόνο αργότερα (1996), συνελήφθη για κατοχή ναρκωτικών και υποχρεώθηκε να μπει σε μονάδα αποτοξίνωσης, καθώς βρέθηκε στο σπίτι του στο Λος Άντζελες έχοντας πάρει υπερβολική δόση κοκαΐνης και ηρωίνης.
Αξίζει να αναφερθεί ότι στο τελευταίο, κυρίως, σκέλος της US Tour (1994), ο Gahan κάποιες φορές αδυνατούσε να εμφανιστεί. Χαρακτηριστικότερη ατυχής στιγμή του, όταν σε κάποια συναυλία υπέστη κάποιο μίνι καρδιακό πρόβλημα και δεν εμφανίστηκε καθόλου στη σκηνή, και οι Depeche Mode ερμήνευσαν μόνο δέκα περίπου τραγούδια, με τον Gore να τα τραγουδάει.
Στο δεύτερο μισό της "Exotic Tour" ο Andrew Fletcher αρνήθηκε να συμμετάσχει για ψυχολογικούς λόγους και τη θέση του πήρε ο Daryl Bamonte, φίλος και βοηθός του συγκροτήματος.
Ultra (1997)
Μετά από διάλειμμα τεσσάρων ετών, το 1997 επέστρεψαν, οι τρεις τους τώρα πια, με το -πιο αδύναμό τους, ίσως - άλμπουμ Ultra στο οποίο, παρόλο που πήγε αρκετά καλά, ήταν αισθητή η απουσία του Wilder. Η μουσική σε αυτό το δίσκο δείχνει την αδυναμία στην οποία βρίσκονταν το συγκρότημα, Ο Gahan εξασθενημένος από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, η συνεισφορά του Wilder να απουσιάζει και τα τραγούδια να έχουν ένα μελαγχολικό και σκοτεινό ύφος ενός εξαντλημένου συγκροτήματος. Παρόλα αυτά, στο Ultra μπορεί κάποιος να ακούσει τραγούδια που συνδέουν την προηγούμενη εποχή του Songs Of Faith And Devotion, όπως το Barrel Of A Gun, με την μετέπειτα εποχή των Singles 1986-1998 και του Exciter, όπως το It's No Good.
Ο δίσκος ξεκίνησε να ηχογραφείται τον Ιανουάριο του 1996 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1997 στο Λονδίνο και το Λος Άντζελες και κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1997, έχει διάρκεια 60:04 και έφτασε στο Νο 1 των charts της Μεγάλης Βρετανίας, της Γερμανίας και της Σουηδίας. Το 2007 επανακυκλοφόρησε σε διπλό cd μαζί με το Exciter (που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2001).
Η εποχή των Singles 1986-1998
Η περιοδεία που ακολούθησε, με ομώνυμο τίτλο The Singles Tour, ήταν η πρώτη περιοδεία μετά τις Devotional/Exotic/USA Tour του 1993-4 και είναι η πρώτη περιοδεία χωρίς τον Alan Wilder, κι επίσης η πρώτη περιοδεία που τα μέλη του συγκροτήματος είναι τρία. Γι' αυτό το λόγο, το συγκρότημα προσέλαβε κάποιους βοηθούς και τραγουδίστριες για τις συναυλίες τους, τους οποίους χρησιμοποίησε και στις επόμενες τρεις περιοδείες (2001, 2006, 2009).
Η περιοδεία Singles Tour αποτελείτο από 65 συναυλίες, 33 στην Βόρεια Αμερική και 32 στην Ευρώπη και τραγουδήθηκαν κυρίως τα singles από το 1986 μέχρι το 1998, συν κάποια τραγούδια πριν το 1985 (Just Can't Get Enough, Somebody) και κάποια τραγούδια από τον δίσκο Ultra.
Exciter (2001)
Οι Depeche Mode, βλέποντας την αγάπη του κόσμου τους, ανακτούν δυνάμεις και ο Martin Gore εμπνέεται για να δημιουργήσουν το επόμενο album, ένα χρόνο μετά την αλλαγή της δεκαετίας. Το 2001 ήρθε το δέκατο studio album, Exciter. Το στιλ του νέου δίσκου είναι περισσότερο ηλεκτρονικό και ατμοσφαιρικό, με τον Gore να πειραματίζεται περισσότερο στους νέους ψηφιακούς ήχους της ηλεκτρονικής μουσικής. Ο δίσκος ξεκίνησε να ηχογραφείται από τον Ιούνιο του 2000 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2001 και κυκλοφόρησε τον Μάιο του ίδιου έτους. Είναι διάρκειας 56:40. Έφτασε το Νο 1 στα charts σε Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Σουηδία και Νο 1 σε πωλήσεις στην Ευρώπη γενικότερα, πουλώντας πάνω από 1.400.000 αντίτυπα.
Playing The Angel (2005)
Η επιστροφή των Depeche Mode έγινε με τον ενδέκατο δίσκο, Playing the Angel τον Οκτώβριο του 2005 ο οποίος έφτασε στο #1 σε 18 χώρες και περιείχε το γνωστό, έως και σήμερα, single, Precious. Αυτός είναι ο πρώτος δίσκος στον οποίο υπάρχουν τραγούδια που τους στίχους τους έγραψε ο David Gahan και είναι ο πρώτος δίσκος, μετά από το Some Great Reward του 1984 που ο Gore δεν είναι ο μοναδικός συνθέτης των τραγουδιών. Με αφορμή την επιτυχημένη, αυτή τη φορά, επιστροφή του συγκροτήματος ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2005 η περιοδεία Touring the Angel, όπου τελείωσε άκρως επιτυχημένα την 1 Αυγούστου του 2006 στην Αθήνα. Ο απολογισμός ήταν δυόμισι εκατομμύρια θεατές σε 31 χώρες, σχεδόν όλες οι συναυλίες sold-out καθώς και ένα τριπλό dvd/cd, το Touring The Angel: Live In Milan.
Sounds Of The Universe (2009)
Την άνοιξη του 2009 οι Depeche Mode επιστρέφουν με το single Wrong και τη δημιουργία του δωδέκατου δίσκου Sounds Of The Universe, ο οποίος γνώρισε επιτυχία στην Ελλάδα τον πρώτο καιρό. Ο ήχος του Sounds Of The Universe θυμίζει, όπως δήλωσε και ο ίδιος ο Martin Gore τον παλιό ήχο των Depeche Mode.