cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ασήμι Λακωνίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ευρώτα
Τόρρε Μοντοβί
Το Τόρρε Μοντοβί (ιταλικά: Torre Mondovì) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Ραφαέλε Ιμπεριάλε
Ο Ραφαέλε Ιμπεριάλε (Ιταλική γλώσσα:Raffaele Imperiale, 24 Οκτωβρίου 1974) είναι Ιταλός ναρκέμπορας και μέλος της εγκληματικής οργάνωσης Καμόρα. Συμπεριλαμβανόταν στη λίστα με τους πλέον καταζητούμενους της Ιταλίας μέχρι και την σύλληψή του στις 4 Αυγούστου 2021 στο Ντουμπάι.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νάπολη της Ιταλίας. Στις αρχές του 1990 άνοιξε coffee shop στο Άμστερνταμ και μετά άρχισε να εμπλέκεται με το εμπόριο κοκαΐνης συνεργαζόμενος με Ολλανδούς και Λατινοαμερικάνους διακινητές. Για την παράνομη αυτή δράση του καταδικάστηκε ερήμην από τις ιταλικές αρχές σε οκτώ χρόνια φυλάκιση.
Το 2016 δύο κλεμμένοι πίνακες του Βίνσεντ βαν Γκογκ από το Μουσείο Βαν Γκογκ του Αμστερνταμ βρέθηκαν σε βίλλα ιδιοκτησίας του Ιμπεριάλε.
Τόρρε Σαν Τζόρτζο
Το Τόρρε Σαν Τζόρτζο (ιταλικά: Torre San Giorgio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Συνέλευση των Εμπειρογνωμόνων
Η Συνέλευση των Εμπειρογνωμόνων (περσικά: مجلس خبرگان رهبری) είναι το συμβουλευτικό όργανο που είναι αρμόδιο να ορίσει και να απορρίψει τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν. Εντούτοις, όλα τα άμεσα εκλεγμένα μέλη μετά τη διαδικασία εξέτασης από το Συμβούλιο των Φρουρών πρέπει ακόμη να εγκριθούν από τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν πριν από την είσοδό τους στη Συνέλευση των Εμπειρογνωμόνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική του Ιράν
Εδέκων
Ο Εδέκων (άγνωστο - 469) υπήρξε για κάποιο καιρό αρχηγός της γερμανικής φυλής των Σκίρων. Ήταν επίσης πατέρας του Οδόακρου, μισθοφόρου στρατηγού της αρχαίας Ρώμης και μετέπειτα βασιλιά της Ιταλίας. Κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ., οι Σκίροι ήταν υποτελείς των Ούνων και ο Εδέκων ήταν διάσημο στέλεχος της αυλής του Αττίλα, όπως ακριβώς και ο Αρδάριχος των Γεπίδων. Σύμφωνα με τις πηγές μας, ο Εδέκων τελικά προστάτεψε τον Αττίλα με την ίδια του τη ζωή. Στη Μάχη στα Καταλαυνικά Πεδία, ο Εδέκων είχε πολεμήσει στο πλευρό των Ούνων.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Γερμανοί
Θάλασσα από πάγο
Η Θάλασσα από πάγο (γερμ. Das Eismeer) είναι αριστουργηματικός πίνακας του Γερμανού ζωγράφου Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ. Φιλοξενείται στην Αίθουσα Τέχνης Αμβούργου.
Περιγραφή
Ο πίνακας δείχνει το εξωτικό τοπίο των αρκτικών πάγων. Ένα καράβι ναυάγησε και τα συντρίμμια του βρίσκονται τώρα θαμμένα κάτω από τις στιβαρές πλάκες που έχουν γίνει τάφος παγερός. Η πρύμνη του καραβιού φαίνεται στα δεξιά, και στην ταμπέλα επάνω είναι γραμμένο το όνομά του. Πρόκειται για το «HMS Griper», ένα από τα δύο σκάφη που συμμετείχαν στην αποστολή του Ουίλλιαμ Έντουαρντ Πάρρυ στον βόρειο πόλο το 1819-1820.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Ο πίνακας ζωγραφίστηκε το έτος 1823-1824, μετά από παραγγελία. Ο συλλέκτης Γιόχαν Γκόττλομπ φον Κβαντ ανάθεσε την σύνθεση δύο έργων με θέμα τον Νότο και τον Βορρά αντίστοιχα. Το πρώτο θέμα ανέλαβε ο ζωγράφος Γιόχαν Μάρτιν φον Ρόντεν, ενώ ο Φρίντριχ ζωγράφισε τον Βορρά. Η σύνθεση του έργου συμπίπτει χρονικά με την περίοδο αποκατάστασης στην Ευρώπη που ακολούθησε μετά την πτώση της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, ενώ ταυτόχρονα βρίσκει τον Φρίντριχ σε μια περίοδο καλλιτεχνικής κάμψης. Μέσα σε αυτό το κλίμα ολοκληρωτικής απογοήτευσης και τραγικής αποτυχίας των μεγάλων ιδεωδών, ο Φρίντριχ εμπνεύστηκε από την αρκτική αποστολή για να σχεδιάσει τον αλληγορικό αυτό πίνακα που παρουσιάζει το ολοκληρωτικό και αμετάκλητο μα και άδοξο τέλος όλων των ελπίδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αίθουσα Τέχνης Αμβούργου Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ
VLOSPA
Ο VLOSPA είναι Ελληνογάλλος ράπερ, ο οποίος δραστηριοποιείται καλλιτεχνικά στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Γεννημένος από Έλληνα πατέρα και Γαλλίδα μητέρα, ο VLOSPA μεγάλωσε μεταξύ της Νίκαιας της Γαλλίας και της Καλαμαριάς, προαστίου της Θεσσαλονίκης. Το δίγλωσσο περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε τον οδήγησε εκτός από την άνεση στην ομιλία και των δύο γλωσσών, στην από κοινού χρήση τους στους στίχους των τραγουδιών του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ράπερ Κατηγορία:Γάλλοι ράπερ Κατηγορία:Έλληνες τράπερ
Βαλετόα Σουαλαούβι Β΄
Ο Βαλετόα Σουαλαούβι Β΄ (Va'aleto'a Sualauvi II, 29 Απριλίου 1947-) είναι ο Ο Λε Άο Ο Λε Μάλο (αρχηγός κράτους) των Σαμόα, στην εξουσία  από το 2017. Έχει διατελέσει Tuimaleali'ifano από το 1977. Οι άλλοι του τίτλοι είναι  Tui A'ana και Tama'aiga. Στις 23 Αυγούστου 2022 διορίστηκε εκ νέου ως αρχηγός κράτους για μια ακόμη πενταετή θητεία.
Σταδιοδρομία
Είναι μέλος της δυναστείας των Taua'ana. Είναι δισέγγονος ενός από τους ηγέτες των Μάου α Πούλε, του Τουιμελεαλιφάνο Φαολόι και ανιψιός του αρχικού μέλους του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων, Τουιμεαλιφάνο Σουτιπατίπα Β΄. Εργάστηκε ως δικηγόρος και προηγουμένως ήταν αρχηγός της Αστυνομίας των Σαμόα, Επιθεωρητής και καθηγητής μέσης εκπαίδευσης. Ήταν αξιωματικός της αστυνομίας στη Νέα Ζηλανδία για τρία χρόνια. Υπηρέτησε, επίσης μεταξύ άλλων, ως δικηγόρος στο Ανώτατο Δικαστήριο των Σαμόα. Είναι πρεσβύτερος διάκονος και επίσης ιεροκήρυκας για το χωριό Ματαουτού Φαλελατάι και έχει κάνει κηρύγματα στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία για την Χριστιανική Εκκλησιαστική Εκκλησία της Σαμόα. Ήταν μέλος του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων του αρχηγού του Κράτους από το 1993 έως το 2001 και από το 2004.
Αρχηγός κράτους
Ορκίστηκε ως Ο Λε Άο Ο Λε Μάλο στις 21 Ιουλίου 2017.
Τον Μάιο του 2021, ο Σουαλάουβι ζήτησε να ανακληθούν τα αποτελέσματα των εκλογών του 2021 και προκήρυξε νέες εκλογές. Η απόφαση ανατράπηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Σαμόα στις 17 Μαΐου 2021. Στη συνέχεια, ο Σουαλάουβι εξέδωσε μια διακήρυξη για να αποτρέψει τη συνεδρίαση της Νομοθετικής Συνέλευσης της Σαμόα, προκαλώντας συνταγματική κρίση.
Τον Ιούλιο του 2022 η θητεία του παρατάθηκε μέχρι την επόμενη κοινοβουλευτική συνεδρίαση τον Αύγουστο.
Εκπαίδευση
Είναι κάτοχος πτυχίου νομικής από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αυστραλίας και διπλώματος στις Θεολογικές Σπουδές από τη Θεολογική Σχολή Μαλούα.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους των Σαμόα Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Τορρεζίνα
Η Τορρεζίνα (ιταλικά: Torresina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Γλουτένη
Η γλουτένη (από το λατινικό: (ουδ.) gluten/glutinis που σημαίνει «κόλλα») είναι μία πρωτεϊνικής φύσεως κολλώδης ύλη του ενδοσπερμίου πολλών δημητριακών καρπών, όπως του μαλακού σιταριού, του κριθαριού και της σίκαλης. Η γλουτένη αποτελείται από τις πρωτεΐνες γλοιαδίνη και γλουτελίνη.
Χημική σύσταση
Η γλοιαδίνη είναι διαλυτή σε 70% αλκοόλη και η γλουτελίνη είναι διαλυτή σε αραιά οξέα ή αλκάλια. Το σύνολο αυτών στο νερό δίδει μια κολλοειδή ουσία στο σώμα της γλουτένης.
Η γλουτένη στην αρτοποιία
Στη γλουτένη οφείλεται το «φούσκωμα» του ζυμαριού του ψωμιού. Δημητριακά με υψηλή περιεκτικότητα σε γλουτένη είναι το σιτάρι, το ντίνκελ, το μονόκοκκο, το σκληρό σιτάρι και η σίκαλη. Βρώμη και κριθάρι έχουν μια χαμηλή αναλογία γλουτένης. Δημητριακά όπως τεφ, κεχρί, καλαμπόκι, ρύζι καθώς και ψευδο-δημητριακά όπως κινόα, αμάρανθος και το φαγόπυρο είναι χωρίς γλουτένη. Λόγω της κολλοειδούς δομής της δημιουργεί συσσωματώματα με τους κόκκους του αμύλου και σε πλήρη συμβολή με τη μαγιά (ζυμομύκητες του γένους Saccharomyces) δημιουργούν μικρούς θύλακες αέρα (διοξειδίου του άνθρακα) που δημιουργούν οι ζύμες με τον μεταβολισμό τους.
Διατροφικά προβλήματα
Η γλουτένη μπορεί να δίνει μεγάλο πλεονέκτημα στην αρτοποιία αλλά σε μια ομάδα ανθρώπων δημιουργεί δυσανεξία που ονομάζεται κοιλιοκάκη και στομαχο-εντερικά προβλήματα.
Εναλλακτικές τροφές
Άτομα που παρουσιάζουν δυσανεξία στη γλουτένη, μπορούν να καταναλώσουν άλλες τροφές, που είναι επίσης πλούσιες σε άμυλο/υδατάνθρακες, όπως ρύζι, καλαμπόκι, κεχρί, κινόα και φαγόπυρο είτε ολόκληρους τους καρπούς, είτε ως αλεύρια.
Κατηγορία:Διατροφολογία Κατηγορία:Φυτικές πρωτεΐνες
Τρέιζο
Το Τρέιζο (ιταλικά: Treiso) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Πτερυγιόποδα
Τα πτερυγιόποδα (Pinnipedia από το Λατινική λέξη pinna, «πτερύγιο», και pedis, «πόδι» ), γνωστά και ως φώκιες, αποτελούν διαφορετικούς και ποικίλους κλάδους των σαρκοφάγων, θαλάσσιων θηλαστικών. Αποτελούν τις σωζόμενες οικογένειες των Οδοβαινίδων, στην οποία τα μοναδικά εν ζωή μέλη είναι οι θαλάσσιοι ίπποι, των Ωταριίδων, δηλ. των φωκιών που έχουν εξωτερικά πτερύγια στα αφτιά τους (τα θαλάσσια λιοντάρια και οι γουνοφόρες φώκιες) και των Φωκίδων, δηλ. των γνήσιων φωκιών. Υπάρχουν 33 σωζόμενα είδη πτερυγιόποδων και υπάρχουν στοιχεία από απολιθώματα για την ύπαρξη πάνω από 50 εξαφανισμένων ειδών. Ακόμη, παρόλο που οι φώκιες ιστορικά θεωρούνταν ότι προέρχονται από δύο προγονικές κατηγορίες, μοριακές έρευνες απέδειξαν ότι προέρχονται, τελικώς, από μία μονοφυλετική κατηγορία. Τα πτερυγιόποδα ανήκουν στον κλάδο των σαρκοφάγων, και τα πιο συγγενικά τους εν ζωή είδη είναι οι αρκούδες, οι νυφίτσες, τα ρακούν, οι ασβοί και τα κόκκινα πάντα, έχοντας τελευταίο κοινό πρόγονο περίπου 50.000.000 χρόνια πριν.
Το μέγεθος των φωκιών κυμαίνεται από 1 μ. και 45 κιλά, που είναι οι διαστάσεις της φώκιας της Βαϊκάλης, σε 5 μ. και 3.200 κιλά, που είναι οι διαστάσεις του νότιου θαλάσσιου ελέφαντα, ο οποίος είναι και ο μεγαλύτερος από τα σαρκοφάγα. Πολλά από τα είδη παρουσιάζουν φυλετικό διμορφισμό. Έχουν αεροδυναμικό σωματότυπο με 4 πλευρά που καταλήγουν σε πτερύγια. Παρόλο, που δεν είναι τόσο γρήγορα όσο τα δελφίνια στο νερό, οι φώκιες είναι περισσότερο ευέλικτες και ευκίνητες. Οι Ωταριίδες χρησιμοποιούν τα μπροστινά πλευρά τους κυρίως για να κινηθούν στο νερό, ενώ οι Φωκίδες και οι Οδοβαινίδες χρησιμοποιούν τα πίσω πλευρά τους. Οι Ωταριίδες και οι Οδοβαινίδες έχουν πίσω πλευρά που μπορούν να τα τραβήξουν κάτω από το σώμα τους και να τα χρησιμοποιήσουν ως πόδια στη ξηρά. Τα πτερυγιόποδα έχουν εξελιγμένες αισθήσεις- η όραση και η ακοή τους είναι εξοικειωμένες τόσο με το νερό όσο και με τον αέρα, και έχουν ανώτερο σύστημα αφής στα μουστάκια τους. Ορισμένα είδη είναι εξελιγμένα ώστε να μπορούν να βουτούν σε μεγάλα θαλάσσια βάθη. Επίσης, έχουν στρώμα λίπους κάτω από το δέρμα τους για να μπορούν να παραμένουν ζεστά στα κρύα νερά, και εκτός από τους θαλάσσιους ίππους, όλα τα υπόλοιπα είδη είναι καλυμμένα με γούνα.
Τα πτερυγιόποδα, παρόλο που βρίσκονται σε εκτενής περιοχές, τα περισσότερα είδη προτιμούν τα παγωμένα νερά του Βόρειου και του Νότιου Ημισφαιρίου. Περνούν το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα της ζωής τους στο νερό, αλλά βγαίνουν στη ξηρά για να ζευγαρώσουν, να γεννήσουν, να αλλάξουν τρίχωμα ή να κρυφτούν από τους κυνηγούς τους, όπως από τους καρχαρίες και τις φάλαινες δολοφόνους. Κατά κύριο λόγο τρέφονται με ψάρια ή με θαλάσσια ασπόνδυλα, αλλά μερικά είδη, όπως η Φώκια Λεοπάρδαλη, τρέφεται με μεγάλα σπονδυλωτά, όπως οι πιγκουίνοι και άλλες φώκιες. Οι θαλάσσιοι ίπποι, τρέφονται με μαλάκια που κατοικούν στο βυθό της θάλασσας. Τα αρσενικά πτερυγιόποδα, τυπικά, ζευγαρώνουν με περισσότερα από ένα θηλυκό, αν και αυτό αλλάζει από είδος σε είδος. Τα αρσενικά που ανήκουν στα είδη που ανατρέφουν στη ξηρά τα μικρά τους, ζευγαρώνουν με περισσότερα θηλυκά από τα αρσενικά που ανατρέφουν τα μικρά τους στον πάγο ή στο νερό. Για τα αρσενικά πτερυγιόποδα έγκειται η αναπαραγωγή τους στο αν προστατεύουν τα θηλυκά, στο αν προστατεύουν περιοχές που επιθυμούν τα θηλυκά, και στο αν διαδραματίζουν τελετουργίες αναπαραγωγής και κάλεσμα συντρόφου. Τα μικρά, συνήθως γεννιούνται κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού και τα θηλυκά αναλαμβάνουν σχεδόν όλη την ανατροφή τους. Οι μητέρες ορισμένων ειδών θηλάζουν τα μικρά τους για σύντομη χρονική περίοδο ενώ άλλες ταξιδεύουν μεταξύ των περιόδων θηλασμού. Οι θαλάσσιοι ιππείς, είναι γνωστοί, για το ότι θηλάζουν τα μικρά τους ενώ βρίσκονται στη θάλασσα.
Το κρέας, το λίπος και η γούνα των πτερυγιόποδων έχει παραδοσιακά χρησιμοποιηθεί από τους ιθαγενείς της Αρκτικής. Οι φώκιες έχουν απεικονιστεί σε πολλούς πολιτισμούς παγκοσμίως. Συνήθως, βρίσκονται αιχμάλωτες και κάποιες φορές προπονούνται ώστε να εκτελούν κόλπα και κινήσεις. Λόγω του κυνηγιού που υπέστησαν από διαφημιστικές εταιρείες για τα προϊόντα τους, οι φώκιες και οι θαλάσσιοι ιππείς είναι, πλέον, είδη υπό προστασία. Ο θαλάσσιος λέοντας της Ιαπωνίας και η φώκια μοναχός της Καραϊβικής έχουν εξαφανιστεί τον προηγούμενο αιώνα, ενώ η Μεσογειακή φώκια μοναχός και η φώκια της Χαβάης είναι κατηγοροποιημένες ως είδη υπό εξαφάνιση από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Προστασίας του Περιβάλλοντος (  International Union for Conservation of Nature ). Εκτός από το κυνήγι, τα πτερυγιόποδα αντιμετωπίζουν κινδύνους από τυχαίες παγίδες, τη ρύπανση των υδάτων και τη σύγκρουση με τους ντόπιους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πτερυγιόποδα
Μέιν Κουν (γάτα)
χωρίς-πλαίσιο|Μέιν Κουν|δεξιά|440x440εσ
Η Μέιν Κουν είναι αμερικανική ημιμακρύτριχη γάτα. Ως ξεχωριστή φυλή αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά στο Μέιν, όπου τις είχαν σε μεγάλη εκτίμηση για τις κυνηγετικές τους ικανότητες. Με το πέρασμα των χρόνων αυτή η φυλή εξελίχθηκε σε μια στιβαρή γάτα, σχεδιασμένη να αντέχει τους σφοδρούς χειμώνες και τις εναλλαγές του καιρού της περιοχής. Οι Μέιν Κουν διακρίνονται ανάμεσα στις άλλες ράτσες για τον γλυκό τους χαρακτήρα, την καλοσυνάτη διάθεση και την εξυπνάδα τους.
Ιστορία
Ο θρύλος, αλλά μόνο ο θρύλος, λέει ότι οι Μέιν Κουν δημιουργήθηκαν από διασταύρωση γάτας και ρακούν, αλλά φυσικά αυτό δεν είναι δυνατόν μια και τα δύο είδη είναι αναπαραγωγικά απομονωμένα μεταξύ τους.
Υπάρχουν φήμες ότι η Μέιν Κουν ήρθε πρώτη φορά στη Βόρεια Αμερική απο Βίκινγκς αιώνες πριν από το ταξίδι του Κολόμβου.
Άλλες φήμες υποστηρίζουν ότι είναι απόγονος της μακρύτριχης γάτας της Μαρίας Αντουανέτας που στάλθηκε στην Αμερική με την ελπίδα πως θα ακολουθούσε και η ίδια.
Οι Μέιν Κουν πήραν το όνομά τους επειδή πρωτοεμφανίστηκαν στην Πολιτεία Μέιν των ΗΠΑ και επειδή μοιάζουν στα χρώματα και στο τρίχωμα με τα ρακούν. Η πρώτη δημοσιευμένη αναφορά σε Μέιν Κουν έγινε το 1861, όπου αναφερόταν μια ασπρόμαυρη γάτα με όνομα "Captain Jinks of the Horse Marines".
Στη Βοστώνη και τη Νέα Υόρκη, τα οικόσιτα αιλουροειδή ήταν δημοφιλή εκθέματα σε εκθέσεις γάτας και όταν ιδρύθηκε το 1908 η ένωση κατόχων γάτας, η πέμπτη γάτα που καταχωρήθηκε ήταν η Μέιν Κουν με το όνομα Molly Bond.
Περιγραφή χαρακτηριστικών
Μεγάλη σε μέγεθος με πυκνό και μακρύ τρίχωμα. Το κεφάλι είναι μεσαίου μεγέθους, με τετράγωνη μουσούδα. Έχει μεσαίου μήκους πόδια και μεγάλα, στρογγυλά πέλματα, με πολύ φουντωτή γούνα, και φουντωτή ουρά. Τα αρσενικά ζυγίζουν κατά μέσο όρο έξι με οκτώ κιλά, ενώ τα θηλυκά τέσσερα με έξι. Τις βρίσκουμε σχεδόν σε όλα τα χρώματα.
Περιγραφή Χαρακτήρα
Κοινωνικές και στοργικές, με πολύ χαρακτηριστικό και απολαυστικό νιαούρισμα που θυμίζει τιτίβισμα, και εξαιρετικά ομιλιτικές.
Δεν πρόκεται για την τυπική γάτα αγκαλιάς αλλά της αρέσει πολύ να βρίσκεται κοντά στους ανθρώπους και έχει τη συνήθεια να τους ακολουθεί παρόλο που σε γενικές γραμμές δεν είναι απαιτητική.
Διατηρεί επίσης την επιδεξιότητά της ως θηρευτής. Ακόμα κι αν δεν έχει θύματα να κυνηγήσει, θα κρατήσει τις ικανότητές του αιχμηρές κυνηγώντας τα παιχνίδια της. Μπορεί να αναρριχηθεί όπως και κάθε γάτα, αλλά συνήθως προτιμά να μένει στο έδαφος.
Χαρακτηρίζονται ως "οι καλόκαρδοι γίγαντες".
Συμβίωση
Άκρως φιλική η Μέιν Κουν, αποτελεί μια τέλεια επιλογή για οικογένειες με παιδιά ή ακόμα και με σκυλιά. Της αρέσει πολύ η προσοχή που τραβά από τα παιδιά και είναι πολύ δεκτική σε οποιαδήποτε παιχνίδια μπορεί να την εμπλέξουν.
Είναι αρκετά κοινωνικές και τους αρέσει να τραβούν την προσοχή του ιδιοκτήτη τους σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή.
Ιατρικά
Τόσο οι αυθεντικές Μέιν Κουν όσο και οι ημίαιμες μπορεί να υποφέρουν απο γενετικά προβλήματα όπως δυσπλασίες του ισχίου, υπερτροφική καρδιομυοπάθεια που συχνά κληρονομείται μέσα στη φυλή, για την οποία όμως υπάρχουν τα κατάλληλα τεστ DNA που μπορούν να την προβλέψουν, πολυκυστική νεφρική νόσο και σπονδυλική μυϊκή ατροφία. Υπάρχουν βέβαια, οι αντίστοιχοι κτηνιατρικοί έλεγχοι για τον εντοπισμό των φορέων και των γατών που έχουν προσβληθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι / Πηγές
Κατηγορία:Πολιτισμός του Μέιν Κατηγορία:Φυλές γατών
Δουκάτο της Βρετάνης
Το Δουκάτο της Βρετάνης ήταν ένα φεουδαλικό δουκάτο που δημιουργήθηκε το 939 και καταλύθηκε το 1547. Τα εδάφη του, μέρος της ιστορικής περιοχής της Αρμορικής, αντιστοιχούσαν στη σημερινή περιοχή της Βρετάνης, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου τμήματος του νομού Λουάρ-Ατλαντίκ, όπου βρίσκεται η πόλη Νάντη και η παλιά χώρα του Ρετς.
Το δουκάτο πέρασε διαδοχικά υπό την ηγεμονία γειτονικών δυνάμεων. Αρχικά κυριαρχήθηκε από τους δούκες της Νορμανδίας και αργότερα ενσωματώθηκε στο βασίλειο της Γαλλίας. Το βασίλειο της Αγγλίας άσκησε επίσης μια πολύ σημαντική επιρροή στο δουκάτο της Βρετάνης από τον 12ο αιώνα, που ήταν η αιτία εμφύλιων πολέμων στη Βρετάνη.
Στα μέσα του 12ου αιώνα, το δουκάτο έγινε αντικείμενο αντιπαράθεσης για τις δύο μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, τη Γαλλία και την Αγγλία. Η δυναστεία των Πλανταγενετών και οι Βασιλείς της Γαλλίας επέβαλαν δούκες επικεφαλής του δουκάτου για να το ελέγχουν καλύτερα. Αυτοί οι δούκες που επιβάλλονταν από τις δύο αντίπαλες δυνάμεις δεν έπαψαν ποτέ να διεκδικούν και να απολαμβάνουν την ανεξαρτησία τους έναντι των δυνάμεων που επιζητούσαν την κυριαρχία. Έτσι, οι δούκες πέτυχαν από την αρχή του 13ου μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα, και ακόμη και εν μέσω του Εκατονταετούς πολέμου, να επιβάλλουν την ανεξαρτησία της βρετονικής περιοχής.
Η Βρετάνη από τον 5ο ως τον 10ο αιώνα
αριστερά|μικρογραφία|260x260εσ|Επιδρομές των Βίκινγκς στην περιοχή Ο Μεσαίωνας είναι πρώτα απ' όλα μια εποχή πολιτικής χειραφέτησης για τη Βρετάνη. Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και από τον 5ο αιώνα, η περιοχή πέρασε σταδιακά υπό τον έλεγχο των Βρετόνων που εγκατέλειπαν τη Βρετανία για να σωθούν από την πίεση των Αγγλοσαξόνων (Σάξονες, Άγγλοι και Γιούτοι). Η κελτική εξάπλωση συνεχίστηκε από τον 5ο έως τον 9ο αιώνα. Αυτοί οι Βρετόνοι δημιούργησαν διάφορα βασίλεια που αντιστέκονταν στις επεκτατικές βλέψεις των Φράγκων. Αν και η περιοχή συμπεριλήφθηκε στη Μεροβίγγεια Γαλατία, παρέμεινε ουσιαστικά σχεδόν ανεξάρτητη. Ούτε οι Καρολίγγειοι βασιλείς κατόρθωσαν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τη Βρετάνη και από το 851 συγκροτήθηκε το πρώτο βασίλειο της Βρετάνης υπό τον Νομινόη, ο οποίος προχώρησε σε μια πρώτη λαϊκή και εκκλησιαστική οργάνωση της Βρετάνης. Μετά από αυτόν, ο γιος του Ερισπόης (851-857) επέκτεινε το νεοσυσταθέν βασίλειο το οποίο έφθασε στη μέγιστη εδαφική του επέκταση υπό τη βασιλεία του Σολομώντα (857-874), οπότε και ανεξαρτητοποιήθηκε. Στα εδάφη του περιλαμβάνονταν για σύντομο χρονικό διάστημα το Αβρανσέν, το Κοταντέν, οι Αγγλονορμανδικές Νήσοι, ένα σημαντικό τμήμα του Μαιν και του Ανζού.
Ο 9ος και 10ος αιώνας, ωστόσο, ήταν μια περίοδος εδαφικής μείωσης υπό την πίεση των Βίκινγκς, οι οποίοι αφού εγκαταστάθηκαν στη Νορμανδία, επιχείρησαν να καταλάβουν και τη Βρετάνη. Το βασίλειο διασπάστηκε και έχασε μεγάλο μέρος της πολιτικής του αυτονομίας από τους Βίκινγκς. Η σκανδιναβική εισβολή σηματοδότησε ένα ρήγμα στην ιστορία της μεσαιωνικής Βρετάνης. Από το 935 οι Βρετόνοι πέρασαν στην αντεπίθεση και με αρχηγό τον Αλαίν Μπαρμπετόρτ, συμμαχώντας με τους Φράγγους, εξεδίωξαν τους εισβολείς από την περιοχή τους.
Ο νορμανδικός κίνδυνος απομακρύνθηκε οριστικά από την περιοχή αλλά η Βρετάνη είχε μεγάλες εδαφικές απώλειες και έπαψε πλέον να είναι βασίλειο.
Η δημιουργία του δουκάτου
εναλλ.=|μικρογραφία|380x380εσ|Οι 9 επαρχίες της Βρετάνης εναλλ.=|μικρογραφία|380x380εσ|Η Βρετάνη τον 9ο αιώνα Το βασίλειο έγινε δουκάτο το 939. Η περίοδος χαρακτηρίζεται από μια πολιτική αστάθεια των βασιλέων της Γαλλίας, η οποία ωφέλησε μόνο εν μέρει τη Βρετάνη. Ο Αλαίν Μπαρμπετόρτ, εγγονός του τελευταίου βασιλιά της Βρετάνης Αλαίν Α΄ του Μέγα, κατέλαβε την εξουσία το 936, και έγινε ο πρώτος δούκας της Βρετάνης. Το 942 ορκίστηκε πίστη τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Δ΄.
Για έναν αιώνα η περιοχή πέρασε μια περίοδο πολιτικής αδυναμίας λόγω των επιδρομών των σκανδιναβικών λαών και των εμφυλίων πολέμων για τον έλεγχο του δουκάτου. Οι κόμητες της Νάντης (937-988), της Ρεν (988 έως 1.066) και της Κορνουάλης (1066-1166) δεν ήταν σε θέση να επιβληθούν σε ολόκληρη την επικράτεια και υφίσταντο πιέσεις και επιρροή από τους δούκες της Νορμανδίας και τους κόμητες του Μπλουά και του Ανζού.
Περί τα τέλη του 10ου αιώνα ο κόμης της Ρεν Κόναν Α' αποκατέστησε τη συγκρότηση του δουκάτου, το οποίο όμως ουσιαστικά είχε χάσει την ανεξαρτησία του. Ήταν πλέον ένα από τα μεγάλα γαλλικά φέουδα, κι αυτό κατακερματισμένο σε μικρότερα τιμάρια και διαφιλονικούμενο ανάμεσα στους Φουλκ του Ανζού και τους δούκες της Νορμανδίας.
Τον 11ο αιώνα, μετά το θάνατο του Αλαίν Γ' το 1040, η διαδοχή περιήλθε στον οίκο της Κορνουάλης έως το 1156.
Από το 952 έως το 1199, κανένας δούκας δεν είχε καταβάλει όρκο υποτέλειας στον βασιλιά. Η μακρά και σταθερή βασιλεία του Αλαίν Δ΄ της Βρετάνης (δούκας 1084 - 1112) επέτρεψε μια πρώτη επέκταση των βρετονικών εδαφών. Η σύζυγός του Ερμενγάρδη του Ανζού (αποβιώσασα το 1076) κυβέρνησε το δουκάτο για πέντε χρόνια κατά τη διάρκεια της απουσίας του στην Α' Σταυροφορία. Η Ερμενγάρδη του Ανζού συμμετείχε στην ίδρυση του αββαείου του Φοντεβρώ και διατηρούσε πολλές σχέσεις με τον μοναχό Βερνάρδο του Κλαιρβώ. Ο γιος του Κόναν Γ΄ της Βρετάνης συνέχισε το έργο του αποκατάστασης της κεντρικής εξουσίας της Βρετάνης. Συμμαχώντας με τον βασιλιά της Αγγλίας Στέφανο στράφηκε κατά της Γαλλίδας αυτοκράτειρας Ματθίλδης και ο Άγγλος βασιλιάς τον αντάμειψε αποδίδοντας στον γαμπρό του Άλαν τον τίτλο του Α΄ κόμη του Ρίτσμοντ. Ο διάδοχός του, δούκας Κόναν Δ', συμμάχησε επίσης με τους βασιλείς της Αγγλίας. Μετά το θάνατό του άνοιξε μια κρίση διαδοχής και το δουκάτο πέρασε στην επικυριαρχία του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Β ' Πλανταγενέτη. Μεταξύ του 1166 και 1186, ο Ερρίκος Β' ένωσε τη Βρετάνη με τις υπόλοιπες κτήσεις του, σχηματίζοντας την Ανδεγαυική αυτοκρατορία.
Η φεουδαρχική Βρετάνη οργανώθηκε χάρη στις προσπάθειες του Ερρίκου Β΄ Πλανταγενέτη. Από τότε σταθεροποιήθηκε η δουκική εξουσία. Ο τέταρτος γιος του Γοδεφρείδος Β΄ της Βρετάνης, που παντρεύτηκε την κληρονόμο του δουκάτου Κονστάνς, δημοσίευσε μια συλλογή νόμων, όπου, μεταξύ άλλων, απαγόρευε τον διαμελισμό τς Βρετάνης σε τιμάρια.
Η Βρετάνη υπό την προστασία των Καπετιδών
Οι αγώνες του Φίλιππου Αυγούστου Β' κατά του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου και έπειτα κατά του Ιωάννη του ακτήμονα εκδίωξαν την αγγλική δυναστεία από την περιοχή. Η Βρετάνη τότε τέθηκε υπό την κυριαρχία των Γάλλων Καπετιδών. Το 1213 ο Φίλιππος Αύγουστος τοποθέτησε ως δούκα τον Πιερ ντε Ντρε, που έγινε δούκας της Βρετάνης με το γάμο του με την Αλίκη της Βρετάνης και ορκίστηκε πίστη στο βασιλιά της Γαλλίας. Για πάνω από έναν αιώνα (1213-1341) η Βρετάνη γνώρισε την ευημερία. Η δυναστεία των Ντρε δημιούργησε Αυλή, οικονομικές υπηρεσίες και παρλαμέντο (σε υποτυπώδη μορφή) καθώς και υψηλούς αξιωματούχους. Η περιοχή διαιρέθηκε σε 8 δικαστικές περιφέρειες (βαϊλεία), υπό την εποπτεία ενός τοποτηρητή.
Συχνά στο δουκάτο της Βρετάνης, οι σύζυγοι των δουκισσών αναγνωρίζονταν για δούκες ενώ ήταν μόνο αντιβασιλείς, ή τοποτηρητές. Έτσι συνέβη από το 1060 έως το 1201 με τις δούκισσες Αβουάζ, Μπέρτα, Κοστάνς και Αλίκη. Η δούκισσα Κονστάνς είχε ιδιαίτερα ισχυρή νομιμότητα, έχοντας πάντα υποστηριχθεί από τον βρετονικό λαό και αναγνωριστεί από τη βρετονική αριστοκρατία. Μετά το θάνατο το 1186 του πρώτου συζύγου της Γοδεφρείδου Β΄ της Βρετάνης, παντρεύτηκε τον Ρανούλφ του Μπλοντεβίλ, αυτός όμως τη φυλάκισε το 1196. Οι ευγενείς της Βρετάνης εξεγέρθηκαν και τελικά αποφάσισε να την ελευθερώσει το 1198. Ο γάμος ακυρώθηκε και η Κονστάνς παντρεύτηκε τον Γκυ του Τουάρ. Μετά το θάνατό της, ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Αύγουστος Β΄ ανέλαβε ο ίδιος την προστασία της διαδόχου Αλίκης, το 1206, ώστε να μπορεί να ελέγχει απ' ευθείας τη Βρετάνη.
Πόλεμος της διαδοχής της Βρετάνης
αριστερά|μικρογραφία|Η [[Ιωάννα της Φλάνδρας, δούκισσα της Βρετάνης.]] Παράλληλα με τον Εκατονταετή πόλεμο, μετά το θάνατο του Ιωάννη Γ 'της Βρετάνης το 1341, χωρίς απογόνους, υπήρξε σύγκρουση μεταξύ της Ιωάννας ντε Παντιέβρ, ανιψιάς του Ιωάννη Γ', συζύγου του Καρόλου του Μπλουά-Σατιγιόν, υποστηριζόμενων από τον Φίλιππο ΣΤ΄ της Γαλλίας και του Ιωάννη του Μονφόρ, ετεροθαλή αδελφού του θανόντος και συζύγου της Ιωάννας της Φλάνδρας, υποστηριζόμενων από τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Γ΄. Οι Γάλλοι συνέλαβαν τον Ιωάννη του Μονφόρ και εγκατέστησαν τον Κάρολο του Μπλουά ως δούκα το 1341, ενώ Άγγλοι αποβιβάστηκαν στη Βρέστη το 1342.
Έτσι άρχισε ένας εμφύλιος πόλεμος που κράτησε 23 χρόνια και ονομάστηκε «Ο πόλεμος των Δύο Ιωάννων». Αυτός ο μακρύς και καταστροφικός πόλεμος για τη διαδοχή της Βρετάνης τελείωσε το 1364 στη μάχη της Ωρέ με νίκη του Οίκου Μονφόρ και δούκας της Βρετάνης έγινε ο γιος της Ιωάννας της Φλάνδρας, η οποία συμμετείχε στις συρράξεις η ίδια προσωπικά, Ιωάννης Δ΄.
Ο Κάρολος του Μπλουά πέθανε κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης. Με τη Συνθήκη της Γκεράντ (1365), ο Ιωάννης Δ΄ αναγνωρίστηκε ως δούκας της Βρετάνης, υποτελής του βασιλιά της Γαλλίας. Η Ιωάννα ντε Παντιέβρ κράτησε τη γη της.
Μετά τον πόλεμο της διαδοχής της Βρετάνης, ο Ιωάννης Δ΄ του Μονφόρ και ο Ιωάννης Ε΄ ο Σοφός για εβδομήντα οκτώ χρόνια διατήρησαν δεσμούς με το Βρετανικό Στέμμα, μέχρι τον πόλεμο των Ρόδων, οπότε η Αγγλία δεν ήταν πλέον σε θέση να βοηθήσει τη Βρετάνη. Η βασιλεία του Ιωάννη Ε' (1399-1442) εδραίωσε την αίγλη της νέας δύναμης της Βρετάνης, η οποία δεν έλαβε μέρος στις συρράξεις του Εκατονταετούς πολέμου.
Το τέλος του δουκάτου
μικρογραφία|[[Άννα της Βρετάνης]] Ο πόλεμος με τη Γαλλία άρχισε πάλι τον Ιανουάριο του 1489, αλλά αυτή τη φορά το δουκάτο μπορούσε να υπολογίζει σε στρατιωτική βοήθεια από τους συμμάχους του: ο Φραγκίσκος Β' σύναψε συμμαχία με τους Άγγλους και τους Βουργουνδούς και μετά το θάνατο του Καρόλου του Τολμηρού με τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α' και τους μεγάλους του «Τρελού πολέμου», της αποτυχημένης εξέγερσης του δούκα της Ορλεάνης, μετέπειτα Λουδοβίκος ΙΒ', και του Φραγκίσκου Β' δούκα της Βρετάνης κατά της αντιβασίλισσας Άννας της Γαλλίας, επιτρόπου του ανήλικου αδελφού της Καρόλου Η'.
Μετά το θάνατο του δούκα Φραγκίσκου Β', η κόρη του Άννα της Βρετάνης παντρεύτηκε «δι' αντιπροσώπου» με τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α' το 1490, για να ενισχύσει τη συμμαχία εναντίον της Γαλλίας και να πετύχει την ανεξαρτησία της Βρετάνης. Η αδελφή του Γάλλου βασιλιά και επίτροπός του Άννα της Γαλλίας, ενήργησε με ταχύτητα και πρότεινε στη δούκισσα για σύζυγο τον αδελφό της, συγκεντρώνοντας συγχρόνως και 40.000 στρατό. Και επειδή αυτού του είδους οι ερωτοτροπίες ήταν στην εποχή ακαταμάχητες, ο πρώτος γάμος διαλύθηκε και η Άννα της Βρετάνης παντρεύτηκε τον Κάρολο Η' το 1491 και παραχώρησε στον σύζυγό της όλα τα δικαιώματα του δουκάτου. Αυτό ανανέωσε τα προνόμια που απολάμβαναν οι Βρετόνοι αλλά επέφερε αρκετές αλλαγές ώστε να προωθήσει την ένταξή του στο βασίλειο της Γαλλίας.
Η ενσωμάτωση στον βασιλικό τομέα
μικρογραφία|237x237εσ|[[Κλαυδία της Γαλλίας (1499-1524)|Κλωντ της Γαλλίας]] Ο θάνατος του Κάρολου Η' το 1498, έφερε νέο γάμο για την Άννα της Βρετάνης, σύμφωνα με τη συμφωνία που είχε γίνει, με τον αδελφό του πρώην συζύγου της, Λουδοβίκο ΙΒ', ο οποίος χώρισε τη σύζυγό του και την παντρεύτηκε. Μετά το θάνατο της Άννας το 1514, το δουκάτο κληρονόμησε η κόρη τους Κλωντ, η οποία παντρεύτηκε, τον Φραγκίσκο Α', ο οποίος το 1532 ολοκλήρωσε τη μόνιμη ενοποίηση της Βρετάνης με τη Γαλλία, αν και ο γιος του διατήρησε τον τίτλο του δούκα.
Οι Τάξεις της Βρετανίας συγκλήθηκαν στη Βαν και αναγνώρισαν τον δελφίνο ως δούκα, με αποτέλεσμα τη δημοσίευση του Διατάγματος της Ένωσης της 13ης Αυγούστου στη Νάντη, που ένωνε τις δύο περιοχές και διασφάλιζε παράλληλα τα δικαιώματα και τις προνόμια του παλαιού δουκάτου «χωρίς να αλλάζει τίποτα ή να καινοτομεί». Το διάταγμα του Πλεσί-Μασέ που υπογράφηκε τον Σεπτέμβριο του 1532 οριοθέτησε τις φορολογικές, δικαστικές και εκκλησιαστικές ελευθερίες της νέας επαρχίας.
το 1547, ο Ερρίκος Β', που έφερε τον τίτλο του δούκα της Βρετάνης, στέφθηκε βασιλιάς και το δουκάτο περιήλθε στο βασίλειο της Γαλλίας.
Τελευταίες αντιδράσεις
μικρογραφία|341x341εσ|Έγγραφο που ορίζει την ενσωμάτωση της Βρετάνης στο βασίλειο της Γαλλίας, 1532 Αν και ο τίτλος του δούκα της Βρετάνης και του βασιλιά της Γαλλίας συγκεντρώθηκαν στο ίδιο πρόσωπο, υπήρξαν αντιδράσεις. Μέρος της βρετονικής αριστοκρατίας, συμπεριλαμβανομένων των απογόνων της Ιωάννας ντε Παντιέβρ επιθυμούσε να αναξαρτητοποιηθεί το φέουδο της Βρετάνης, ή τουλάχιστον η κομητεία Παντιέβρ. Με το θάνατο του Ερρίκου Γ', τελευταίο άνδρα απόγονο της Κλωντ, η θεωρητική κληρονόμος των δικαιωμάτων στη Βρετάνη και στην Ωβέρνη ήταν η Ινφάντα Ισαβέλλα Κλάρα Ευγενία της Αυστρίας, η τελευταία κυρίαρχος των Ισπανικών Κάτω Χωρών, και ο Ερρίκος Β΄ δούκας της Λωρραίνης. Η πρώτη είχε περισσότερα δικαιώματα αλλά ήταν γυναίκα, ο δεύτερος ήταν μεν άνδρας αλλά γιος μικρότερης κόρης. Η Βρετάνη είχε ένα σύστημα που έδινε λίγη σημασία στους άνδρες κληρονόμους, ακόμη και αν κληρονομήσουν τα δικαιώματά τους από γυναίκες. Στη διαμάχη που ξέσπασε, ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας, κύριος εχθρός της Γαλλίας εκείνη την εποχή, προσφέρθηκε να τους στηρίξει, και τους δύο, για να χωρίσουν τη Γαλλία. Αλλά στη Βρετάνη, τίποτα δεν υποστήριζε πια αυτό το σχέδιο.
Επίσης, ο Φίλιππος Εμμανουήλ της Λωρραίνης, ένας από τους ηγέτες της Καθολικής Λίγκας, κυβερνήτης της Βρετάνης από το 1582, υποστήριξε τα δικαιώματα του ανήλικου γιου του, άμεσου απογόνου της δούκισσας Ιωάννας ντε Παντιέβρ. Οργάνωσε το 1588 (αμέσως μετά τη δολοφονία του δούκα του Γκιζ) κυβέρνηση στη Νάντη, που υποστηρίζονταν από την Ισπανία αλλά τελικά παραδόθηκε στον Ερρίκο Δ' της Γαλλίας το 1598, παράδοση που σφραγίστηκε με το γάμο της κόρης του Φιλίππου-Εμμανουήλ με έναν γιο του Ερρίκου Δ', γεγονός που διασφάλιζε τον άμεσο έλεγχο της Γαλλίας στη Βρετάνη. Σ'αυτή την τελευταία επαρχία, όπου η Λίγκα του αντιστεκόταν, ο Ερρίκος Δ' υπέγραψε διάταγμα ανοχής, το έδικτο της Νάντης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Μεσαιωνική Γαλλία  Βρετανη
Nickelodeon Movies
Η Nickelodeon Movies είναι το τμήμα παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών του τηλεοπτικού δικτύου Nickelodeon. Ιδρύθηκε το 1995, και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε την ταινία Η Μικρή Κατάσκοπος. Έχει παράγει οικογενειακές ταινίες και κινηματογραφικές μεταφορές προγραμμάτων του Nickelodeon, καθώς και άλλες προσαρμογές και πρωτότυπα έργα. Οι ταινίες της συνπαράγονται και/ή διανέμονται από την αδελφική θυγατρική της ViacomCBS, την Paramount Pictures. Οι ταινίες του στούντιο με τα περισσότερα έσοδα είναι το Χελωνονιντζάκια (2014), που απέφερε $493.3 εκατομμύρια παγκοσμίως, το Οι περιπέτειες του Τεν Τεν: Το μυστικό του μονόκερου (2011), που απέφερε $374 εκατομμύρια παγκοσμίως, και το Μπομπ Σφουγγαράκης: Έξω απ'τα Νερά του (2015), που απέφερε $323.4 εκατομμύρια παγκοσμίως. Από το 2020, το Μπομπ Σφουγγαράκης, ένας χαρακτήρας από το Nicktoon με το ίδιο όνομα, είναι η μασκότ του στούντιο, το ίδιο για το ίδιο το Nickelodeon και το τμήμα κινουμένων σχεδίων του.
Συνεργασία Nickelodeon/20th Century Fox (1993–95)
Το 1993, Nickelodeon υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την 20th Century Fox για την παραγωγή κινηματογραφικών ταινιών. Η κοινοπραξία αυτή θα επιμελούταν την παραγωγή κυρίως πρωτότυπου περιεχομένου, ενώ στέλεχος του Nickelodeon δεν απέκλειε την πιθανότηττα παραγωγής ταινιών βασισμένων στις σειρές The Ren & Stimpy Show, Ράγκρατς και Doug. Καμιά ταινία δεν παράχθηκε εξαιτίας της εξαγοράς της Paramount Pictures από την μητρική του Nickelodeon, την Viacom, και αντ'αυτού θα διένειμαν εκείνοι τις ταινίες. Το Nickelodeon δεν θα επιμελούταν κινηματογραφική μεταφορά του Doug λόγω της πώλησης της εταιρείας παραγωγής της, της Jumbo Pictures, στην The Walt Disney Company το 1996, με αποτέλεσμα η σειρά να μεταφερθεί στο One Saturday Morning της Disney στο ABC Kids και ABC. Το 1999, η Walt Disney Pictures κυκλοφόρησε κινηματογραφική ταινία του Doug ονόματι Η 1η Ταινία του Ντάγκ. Με δημιουργικές διαφορές με τον Τζον Κρικφαλούσι, τον δημιουργό του Ren & Stimpy και μια ανικανότητα να διαφημιστεί ως φιλική για οικογένειες, σε αντίθεση με το κυνικό και αηδιαστικό χιούμορ της, τα σχέδια για την κινηματογραφική μεταφορά της λεγόμενης σειράς ναυάγησαν. Αλλά η Paramount και η Viacom θα προχωρούσαν με την παραγωγή της ταινίας The Rugrats Movie έναν χρόνο μετά την εξαγορά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Paramount Pictures Κατηγορία:Nickelodeon Movies Κατηγορία:Εταιρίες παραγωγής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1995
Τρέτσο Τινέλλα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Βεατρίκη της Σιλεσίας
Η Βεατρίκη, πολων. Beatrycze świdnicka (1290 - 25 Αυγούστου 1320) από τον Οίκο των Πιάστ-Σιλεσίας ήταν κόρη του δούκα των Λβόβεκ, Γιάβορ, Σβιντνίτσα-Ζεβίτσα και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας & βασίλισσα της Γερμανίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Μπόλκο Α΄ του Αυστηρού δούκα των Λβόβεκ, Γιάβορ, Σβιντνίτσα-Ζιέμπιτσε στη Σιλεσία και της Βεατρίκης των Ασκάνια, κόρης του Όθωνα Ε΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1308 τον Λουδοβίκο Δ΄ δούκα της Βαυαρίας & βασιλιά της Γερμανίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας
Τρινιτά (Ιταλία)
Η Τρινιτά (ιταλικά: Trinità) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης γυναικών 1967-1968
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης γυναικών 1968 ήταν το 1ο στην ιστορία. Έγινε από 2 έως 4 Αυγούστου. Συμμετείχαν τέσσερις ομάδες, από το πρωτάθλημα Κέντρου ο πρωταθλητής Πειραϊκός Σύνδεσμος και το Αμερικανικό Κολλέγιο Θηλέων Αθηνών, και από το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης ο Ηρακλής και ο Π.Α.Ο.Κ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ηρακλής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1967 1968 Πρωταθλημα Ελλαδος Γυναικών 1967 1968 Πρωταθλημα Ελλαδος Γυναικών 1967 1968
Γριμοάλδος Β΄ του Μπενεβέντο
Ο Γριμοάλδος Β΄ (απεβ. το 689) ήταν δούκας του Μπενεβέντο από το 687 έως το τέλος του.
Βιογραφία
Ήταν γιος και διάδοχος του Ρομουάλδου Α΄ δούκα του Μπενεβέντο. Πιθανότατα ήταν υπό την αντιβασιλεία της μητέρας του, Θεοδράδας, κόρης του Λούπους του Φριούλι. Η τριετής βασιλεία του ήταν ομαλή: ο Παύλος ο Διάκονος δεν καταγράφει τίποτε άλλο εκτός από τον γάμο και το τέλος του. Λέγεται ότι ήταν αντίπαλος του βασιλιά. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Γισούλφος Α΄.
Οικογένεια
Ήταν νυμφευμένος με τη Βιγκιλίντα, κόρη του βασιλιά Περκτάριτου βασιλιά των Λομβαρδών.
Βαλντιέρι
Το Βαλντιέρι (ιταλικά: Valdieri) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Αουντελάις του Μπενεβέντο
Ο Αουντελάις, Audelais, επίσης Adelais ή Andelais, ήταν σφετεριστής του δουκάτου του Μπενεβέντο για δύο χρόνια μετά το τέλος του Ρουμουάλδου Β΄.
Ανέτρεψε τον γιο και κληρονόμο τού Ρουμουάλδου Β΄, τον Γκίζουλφ Β΄. Ο Λιουτπράνδος βασιλιάς των Λομβαρδών κατέβηκε και απομάκρυνε τον Γκίζουλφ Β΄ και τον Αουντελάι και τοποθέτησε τον δικό του υποψήφιο, τον Γρηγόριο, στο θρόνο.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Μπενεβέντο
Σιγκέρ της Μπραμπάντ
Βίος
Λίγα είναι γνωστά για πολλές από τις λεπτομέρειες της ζωής του. Το 1266 βρισκόταν στη Σχολή Τεχνών του Πανεπιστημίου του Παρισιού την εποχή που ξέσπασαν ταραχές μεταξύ των γαλλικών «εθνών» και των «εθνών Picard» -χαλαρά οργανωμένες αδελφότητες. Ο παπικός λεγάτος απείλησε τον Siger με εκτέλεση ως αρχηγό της επίθεσης Picard στους Γάλλους, αλλά δεν ελήφθησαν περαιτέρω μέτρα.
Εργογραφία
Στα δέκα χρόνια που ακολούθησαν την εξέγερση, έγραψε τα έξι έργα που τού αποδίδονται και εκδόθηκαν με το όνομά του από τον Πιέρ Μαντονέ το 1899. Οι τίτλοι των πραγματειών έχουν ως εξής:
Πρυτανεία
Το 1271 συμμετείχε για άλλη μια φορά σε ανταγωνισμό ανάμεσα στα «έθνη». Η μειοψηφία τον επέλεξε ως πρύτανη σε αντίθεση με τον εκλεγμένο υποψήφιο, Aubri de Rheims. η διαμάχη συνεχίστηκε επί τρία έτη και πιθανότατα βασίστηκε στην αντίθεση μεταξύ των Αβερροϊστών, του Σιγκέρ και του Πιερ Ντυμπουά, και των πιο ορθόδοξων μαθητών. Το θέμα διευθετήθηκε από τον παπικό λεγάτο του Πάπα Μαρτίνου Δ' Σιμόν ντε Μπριόν. Στη συνέχεια ο Siger αποσύρθηκε από το Παρίσι στη Λιέγη.
Το 1277, μια γενική καταδίκη του αριστοτελισμού περιελάμβανε μια ειδική ρήτρα εναντίον του Βοήθιου της Δακίας και του Σιγκέρ της Μπραμάντ. Ο Σιγκέρ και ο Μπερνιέ ντε Νιβέλ κλήθηκαν να εμφανιστούν με την κατηγορία της αίρεσης, ειδικά σε σχέση με τα Impossibilia, όπου συζητείται η ύπαρξη του Θεού. Φαίνεται, ωστόσο, ότι αμφότεροι κατέφυγαν στην Ιταλία και, σύμφωνα με τον Τζον Πέκαμ, αρχιεπίσκοπο του Canterbury, χάθηκαν άθλια.
Θάνατος
Ο τρόπος του θανάτου του, ο οποίος συνέβη στο Ορβιέτο, δεν είναι γνωστός. Ένα χρονικό της Μπραμάντ λέει ότι μαχαιρώθηκε από έναν τρελό γραμματέα (clerico suo quasi dementi). Ο γραμματέας λέγεται ότι χρησιμοποίησε πένα ως όπλο δολοφονίας και οι επικριτές του ισχυρίστηκαν, αφού είχε κάνει τόση ζημιά με την πένα του, πώς τού άξιζε αυτό που ερχόταν. Ο Δάντης, στον Παράδεισο (x.134–6), λέει ότι βρήκε «αργό θάνατο» και ορισμένοι έχουν συμπεράνει ότι αυτό υποδηλώνει θάνατο από αυτοκτονία. Σε σονέτο του 13ου αιώνα ενός Ντουράντ (xcii.9–14) αναφέρεται ότι εκτελέστηκε στο Ορβιέτο: "a ghiado il fe' morire a gran dolore, Nella corte di Roma ad Orbivieto" (από γκιάντο πέθανε με πολύ πόνο, στην αυλή της Ρώμης στο Ορβιέτο). Πιθανή ημερομηνία θανάτου ήταν το 1283-1284 όταν ο Πάπας Μαρτίνος Δ ' κατοικούσε στο Ορβιέτο. Με δεδομένες τις Καταδίκες του 1277 οι συνάδελφοί του ριζοσπάστες κρύβονταν και δεν υπήρξε κάποια έρευνα για τη δολοφονία του.
Τον Δεκέμβριο του 1270, ο Αβερροϊσμός καταδικάστηκε από τις εκκλησιαστικές αρχές και σε όλη του τη ζωή ο Σιγκέρ ήταν εκτεθειμενος σε διώξεις τόσο από την Εκκλησία όσο και από καθαρά φιλοσοφικούς αντιπάλους.
Πολιτιστικές αναφορές
Στη Θεία Κωμωδία του Δάντη, ο Σιγκέρ της Μπραμπάντ βρίσκεται στην Τέταρτη Σφαίρα του Παραδείσου ως θετικό παράδειγμα Σύνεσης, Δικαιοσύνης, Εγκράτειας και Σθένους.
Πηγές
Κατηγορία:Σχολαστικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Παρισιού Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Ολλανδοί φιλόσοφοι
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στο Μαυροβούνιο
Διακρίσεις λόγω του γενετήσιου προσανατολισμού και της ταυτότητας φύλου απαγορεύονται στην απασχόληση, στην παροχή αγαθών και υπηρεσιών, στην εκπαίδευση και στις υπηρεσίες υγείας. Το Μαυροβούνιο διαθέτει επίσης νόμους κατά εγκλημάτων μίσους και ρητορικής μίσους, που αιτία έχουν το σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση Λεσβιών, Ομοφυλοφίλων, Αμφιφυλοφίλων, Τρανσέξουαλ και Μεσοφιλικών έχει κατατάξει το Μαυροβούνιο στην 22η θέση από τις 49 ευρωπαϊκές χώρες όσον αφορά τη νομοθεσία για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ. Παρά το γεγονός αυτό, η κοινωνία του Μαυροβουνίου δεν έχει ακόμη επιτύχει υψηλό επίπεδο αποδοχής των ΛΟΑΤ και οι διακρίσεις σε βάρος τους συχνά δεν αναφέρονται.
Προστασία έναντι διακρίσεων
Στις 27 Ιουλίου 2010, το Κοινοβούλιο του Μαυροβουνίου ψήφισε ένα νόμο κατά των διακρίσεων, ο οποίος περιλαμβάνει τον γενετήσιο προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου. Αυτή ήταν μία από τις απαιτήσεις που έπρεπε να εκπληρώσει η χώρα για την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η νομοθεσία, γνωστή ως «Νόμος για την Απαγόρευση των Διακρίσεων», ορίζει ως «διάκριση» το εξής:
Διάκριση είναι κάθε αδικαιολόγητη, νομική ή πραγματική, άμεση ή έμμεση διάκριση ή άνιση μεταχείριση, ή η μεταχείριση προσώπου ή ομάδας προσώπων με διαφορετικό τρόπο σε σύγκριση με άλλα πρόσωπα, καθώς και ο αποκλεισμός, περιορισμός ή προτιμησιακή μεταχείριση προσώπου σε σύγκριση με άλλα πρόσωπα, με βάση τη φυλή, το χρώμα του δέρματος, την εθνική υπαγωγή, την κοινωνική ή εθνοτική καταγωγή, τη συμμετοχή σε μειονοτικό έθνος ή την κοινότητα μειονοτήτων, τη γλώσσα, τη θρησκεία ή τις πεποιθήσεις, τις πολιτικές ή άλλες απόψεις, το φύλο, την ταυτότητα φύλου, τον γενετήσιο προσανατολισμό, τις συνθήκες υγείας, την αναπηρία, την ηλικία, την υλική κατάσταση, την οικογενειακή κατάσταση, την συμμετοχή σε ομάδα ή την ανάληψη συμμετοχής σε ομάδα, το πολιτικό κόμμα ή άλλη οργάνωση, καθώς και άλλα προσωπικά χαρακτηριστικά.
Το 2013, ο Ποινικός Κώδικας τροποποιήθηκε προκειμένου να απαγορεύσει τη ρητορική μίσους με βάση τόσο τον σεξουαλικό προσανατολισμό όσο και την ταυτότητα φύλου, ενώ τροποποίησε τις διατάξεις που αφορούν την ποινή σε περίπτωση διάπραξης εγκλήματος με θύμα άτομο από την ομάδα ΛΟΑΤ. Οι αλλαγές αυτές τέθηκαν σε ισχύ στις 3 Ιουνίου 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνία του Μαυροβουνίου Μαυροβουνιο Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα στο Μαυροβούνιο Μαυροβουνιο
Μαργαρίτι Θεσπρωτίας
Το Μαργαρίτι είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Θεσπρωτίας και ανήκει στην Περιφέρεια Ηπείρου. Διοικητικά ως Κοινότητα Μαργαριτίου, υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Ενότητα Μαργαριτίου, του Δήμου Ηγουμενίτσας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 171 μέτρων και ο πληθυσμός του είναι 679 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Ιστορία
Το Μαργαρίτι απέχει 25 χλμ. από την Ηγουμενίτσα, είναι χτισμένο κοντά στην περιοχή της Αρχαίας Ελεάτιδας και βρίσκεται ανάμεσα στην Παραμυθιά, την Πάργα και τον ποταμό Αχέροντα. Το χωριό αυτό πέραν της φυσικής του ομορφιάς, έχει αξιόλογο ιστορικό παρελθόν, που μαρτυρούν το κάστρο, ο μιναρές στην Καταβόθρα, τα παλιά αρχοντικά και τα εξωκλήσσια.
Πολλές αρχαίες πόλεις βρέθηκαν στην ευρύτερη περιοχή, το Μαργαρίτι ιδρύθηκε πριν τον 16ο αιώνα. Το Οθωμανικό κάστρο του Μαργαριτίου ιδρύθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα.[9] Το Μαργαρίτι ήταν η διοικητική έδρα του Ναχιγές του Μαζαρακίου ο οποίος μετονόμασε την πόλη στο σημερινό της όνομα (1551). Σε απογραφές καταγράφηκαν 38 χωριά (1551) και 35 (1613), το Μαργαρίτι περιείχε 17 νοικοκυριά (1551) και 20 (1613). Η Παραμυθιά Θεσπρωτίας, το Μαργαρίτι και ο Παρακάλαμος δέχτηκαν επιθέσεις από την Δημοκρατία της Βενετίας και τους κατοίκους της Ενετοκρατούμενης Κέρκυρας κατά παράβαση της Βενετο-Οθωμανικής συνθήκης (1540). Ο Βενετός στρατάρχης Τζιρόλαμο Ζανέ προσπάθησε να καταλάβει το κάστρο του Μαργαριτίου χωρίς επιτυχία (1570). Μια ομάδα Αλβανών του Μαργαριτίου ταξίδευσε στην Κέρκυρα για να ζητήσει βοήθεια από τους Βενετούς να καταλάβουν το κάστρο του Μαργαριτίου από τους Οθωμανούς. Ο Βενετός κυβερνήτης της Κέρκυρας αρνήθηκε επειδή οι δυνάμεις του ήταν πολύ λίγες, μόλις 250 άνδρες και δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τους πολυπληθέστερους Οθωμανούς. Μετά την Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) ο τοπικός οπλαρχηγός Πέτρος Λάντζας έγινε κυρίαρχη φυσιογνωμία παρέχοντας σοβαρή υποστήριξη τους Βενετούς στην πολιορκία. Μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη με οπλαρχηγούς από την Πάργα και την Παραμυθιά υπό την διοίκηση του Βενετού στρατάρχη και μετέπειτα δόγη Σεμπαστιάνο Βενιέρ κατέλαβε και έκαψε το κάστρο του Μαργαριτίου μετά από τετραήμερη πολιορκία. Η πτώση του Μαργαριτίου είχε μεγάλο αντίκτυπο τόσο στην Ευρώπη όσο και στους Ελληνικούς πληθυσμούς της Ηπείρου που βρίσκονταν υπό Οθωμανική κυριαρχία. Η Δημοκρατία της Βενετίας απομνημόνευσε το μεγαλοπρεπές γεγονός της άλωσης του Μαργαριτίου με ανάγλυφο στο Παλάτι των Δόγηδων. Η άλωση του Μαργαριτίου ήταν η τελευταία επιδρομή των Βενετών σε Οθωμανικές περιοχές, τις επόμενες δεκαετίες η περιοχή δεν έγινε ποτέ πεδίο μάχης.
Τον 16ο αιώνα η φρουρά του Μαργαριτίου προσυλητίστηκε στο Ισλάμ από Τουρκοαλβανικές οικογένειες όπως των Μαζαράκηδων, η διαδικασία είχε ολοκληρωθεί το 1571. Σε έναν αιώνα (1670) ο Οθωμανός περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή πέρασε από το Μαργαρίτι, κατέγραψε 200 οικίες στο κάστρο του οικισμού και 1200 γύρω από αυτό. Η πόλη είχε Αλβανοκρατούμενο πληθυσμό και μουσουλμάνους, υπήρχαν δύο τζαμιά αλλά καμιά χριστιανική εκκλησία. Η τοποθεσία του Μαργαριτίου κοντά στα Βενετικά σύνορα έγινε επίκεντρο συγκρούσεων ανάμεσα στους Βενετούς και τους Αλβανούς μπέηδες για τον έλεγχο των αγροτικών εκτάσεων ανάμεσα στο Μαργαρίτι και την Πάργα. Στην Οθωμανική αυτοκρατορία έγινε η έδρα του Καζά του Μαργαριτίου, ο πληθυσμός ήταν Αλβανόφωνος και Ελληνόφωνος. Αργότερα αναδείχτηκε η Αλβανική οικογένεια Τσαπαρί, στα τέλη του 18ου αιώνα ο Χασάν Τσαπαρί κατείχε την πεδιάδα του Φαναρίου στα νότια. Όταν ο Αλή Πασάς δημιούργησε το Πασαλίκι των Ιωαννίνων η οικογένεια Τσαπαρί συγκρούστηκε μαζί του. Τον Φεβρουάριο του 1913 ο Ελληνικός στρατός απελευθέρωσε το Μαργαρίτι από τον Οθωμανικό ζυγό, με την Συνθήκη του Λοδίνου ενώθηκε με την Ελλάδα. Οι γέροντες των χωριών αρνήθηκαν την ένωση με την Ελλάδα αλλά πολλοί τοπικοί μπέηδες την δέχτηκαν. Την ίδια εποχή η πόλη είχε μεικτό πληθυσμό Έλληνες και Αλβανούς Τσάμηδες. Οι Τσάμηδες εκδιώχθηκαν από τον ΕΛΑΣ όταν έληξε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος επειδή συνεργάστηκαν με τους Ναζί, την δεκαετία του 1920 ξεκίνησε ο εξελληνισμός της πόλης, η Αλβανική αριστοκρατία έχασε τον έλεγχο. Το Μαργαρίτι ωστόσο εξακολουθούσε να είναι μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα του Αλβανοκρατούμενου πληθυσμού και της Τσαμουριάς. Τα Φασιστικά Ιταλικά στρατεύματα κατέλαβαν την πόλη (1941), οι Αλβανοί Τσάμηδες υπό την ηγεσία του Σαντίκ συνεργάστηκαν με τις δυνάμεις του Άξονα και προχώρησαν σε μια σειρά από φρικτούς θανάτους απέναντι στους Έλληνες. Στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου όλα τα Αλβανικά μνημεία του Μαργαριτίου καταστράφηκαν. Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Τσάμηδες μεταφέρθηκαν υπό τις οδηγίες των Γερμανών βόρεια από τα Ιωάννινα.
Κάστρο
Το κάστρο πρέπει να ανακατασκευάστηκε ριζικά, περίπου έναν αιώνα μετά την κατασκευή του, στο δεύτερο μισό του 17ου, ή στις αρχές του 18ου αιώνα. Σε αυτή τη φάση, πρέπει να επιχωματώθηκαν εσωτερικά, οι αυλές και οι προμαχώνες και να μετακινήθηκε η πύλη.
Το κάστρο του Μαργαριτίου, στην περίοδο του Αλή πασά, το 1818, επισκευάστηκε από τους Τούρκους και χρησιμοποιήθηκε σαν ορμητήριο κατά της Πάργας. Αργότερα χρησίμευσε και σαν φυλακή. Οι φυλακές του κάστρου Μαργαριτίου, ήταν γνωστές για τις σκληρές συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων και αναφέρονταν ως «Φυλακές Κούτσουρο».
Έως το 1911 το φρούριο του Μαργαριτίου, χρησίμευε ως στρατώνας του τούρκικου στρατού, έδρα του στρατιωτικού διοικητή της περιοχής και ως φυλακές για τους βαρυποινίτες και τους επαναστάτες Έλληνες.
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός Μαργαρίτι στις 14-08-1919, ορίζεται έδρα της Κοινότητας Μαργαριτίου Πρεβέζης. Στις 01-04-1937, αποσπάται από το Νομό Πρεβέζης και υπάγεται στο Νομό Θεσπρωτίας. Στις 04-12-1997, το Μαργαρίτι ορίζεται έδρα του Δήμου Μαργαριτίου και στις 07-06-2010 προσαρτάται στο Δήμο Ηγουμενίτσας.
Το Μαργαρίτι είναι έδρα της Κοινότητας Μαργαριτίου και της Δημοτικής Ενότητας Μαργαριτίου. Ενοριακό Ναό έχει τον Άγιο Βασίλειο και εκκλησιαστικά ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας.