cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συμβούλιο των Δέκα
Περαιτέρω Ανάγνωση
Επειδή το παρόν λήμμα δεν έχει καμία σημείωση και μόλις μία δευτερογενή πηγή, όχι μόνο μπορεί η οπτική του γωνία να είναι μονομερής, αλλά και ορισμένες θέσεις που εκφράζονται εντός αυτούς ενδέχεται να είναι μονομερείς. Άλλες πηγές μπορεί να είναι χρήσιμες.
Μελιτίνι
Το μελιτίνι είναι ένα μικρό γλυκό της Σαντορίνης, που φτιάχνεται με παλιά παραδοσιακή συνταγή, "τσιμπιέται" με τα δάχτυλα με μια μοναδική τέχνη, με αποτέλεσμα που μοιάζει με κόσμημα. Υπάρχει σε διάφορα μεγέθη, μεσαίο, μικρό (μελιτινάκι) και μεγάλο (τάρτα μελιτίνι).
Στο κέντρο είναι αφράτο και γευστικό, με μείγμα που αποτελείται από ανθότυρο ή μυζήθρα, αλεύρι, αυγά, ζάχαρη και φυσική μαστίχα ή βανίλια. Το εξωτερικό φύλλο του είναι μια πολύ λεπτή ζύμη, από αλεύρι, νερό, αλάτι και ελαιόλαδο, και ανασηκώνεται ώστε να γίνει το «τσίμπημα» από τα λεπτά δάχτυλα των κοριτσιών του νησιού της Σαντορίνης.
Το όνομα μελιτίνι προέρχεται από την αρχαία λέξη μελίτερος, που σημαίνει γλυκός σαν μέλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Ελληνικά επιδόρπια
Εταιρική χρηματοδότηση
Γενικά με τον οικονομικό όρο Εταιρική χρηματοδότηση, ή Χρηματοδότηση επιχείρησης, χαρακτηρίζεται το σύνολο των ενεργειών εκείνων για τη διάθεση κεφαλαίων σε μία νόμιμη επιχείρηση, ανεξάρτητα του είδους της, με στόχο την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων της.
Διάκριση
Εκτός όμως των παραπάνω διακρίσεων λαμβάνεται επίσης υπόψη και η δραστηριότητα των επιχειρήσεων όπου ανάλογα αυτών διαφοροποιείται το κόστος της εκάστοτε χρηματοδότησης, δηλαδή τόσο ο τόκος όσο και ο χρόνος αποπληρωμής. Έτσι βάσει αυτών οι χρηματοδοτήσεις διακρίνονται σε:
Εξουσία της χρηματοδότησης
Γενικά ο υψηλόφρων κόσμος της επιχειρηματικότητας και ειδικότερα της βιομηχανίας ισχυρίζεται ότι η διοίκηση των επιχειρήσεων είναι υπεύθυνη απέναντι σε τρεις ομάδες ανθρώπων, που προσδιορίζονται α) στους μετόχους, ως φορείς μέσων χρηματοδότησης, β) στους απασχολούμενους υπαλλήλους και εργάτες και γ) στους πελάτες που αγοράζουν τα παραγόμενα προϊόντα. Στη ζυγαριά αυτών των ευθυνών τελικό λόγο έχει η χρηματοδότηση.
Η Διοίκηση μιας ισχυρής επιχείρησης έχει τη δυνατότητα να ικανοποιήσει επιθυμίες άνεσης στους απασχολούμενους ή ακόμα και να εφαρμόσει "δημοκρατικές" μεθόδους ελέγχου στον εσωτερικό συσχετισμό δυνάμεων μηχανικών - εργατών, ή μηχανικών - πωλητών. Πολλές φορές όμως συμβαίνει η τεχνολογική υπεροχή των μηχανικών να γίνεται αυτοσκοπός σε βάρος των εργατών ή πωλητών, όπως επίσης μπορεί να συμβεί και το αντίθετο από έντονο συνδικαλισμό. Έτσι αν φθάσει ο όποιος στόχος εξ αυτών να πραγματοποιείται σε βάρος της ικανότητας της επιχείρησης να πραγματοποιεί κέρδη, τότε η ροή των μέσων χρηματοδότησης θ΄ αρχίσει να στερεύει με συνέπεια να αρχίζει να διαγράφεται με σαφήνεια ο κίνδυνος χρεωκοπίας.
Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η εξουσία της εταιρικής χρηματοδότησης ασκείται ακριβώς πάνω στην ανάληψη του ελέγχου της εταιρίας. Συγκεκριμένα η αξία των μετοχών μιας επιχείρησης που διακινούνται στο χρηματιστήριο εξαρτάται από την αγοραία εκτίμηση της ικανότητάς της ν΄ αποκομίζει κέρδη. Έτσι υπό το πρίσμα αυτό μπρος στη γενική τάση των μετόχων που ενδιαφέρονται μόνο για την χρηματική αξία των τοποθετήσεών τους ο χαρακτήρας της επιχείρησης δεν λαμβάνεται υπόψη.
Στη περίπτωση αυτή μία επιχείρηση που διαθέτει κεφάλαια χρηματοδότησης για επένδυση μπορεί ν΄ αναλάβει τον έλεγχο μιας εταιρίας, προσφέροντας έτσι στους μετόχους της, τιμή υψηλότερη από την τρέχουσα αξία των μετοχών της. Στη συνέχεια μπορεί είτε ν΄ αφομοιώσει είτε ν΄ απολύσει μέρος του προσωπικού της υπό έλεγχο εταιρίας, χρησιμοποιώντας και ότι θέλει από τον εξοπλισμό, ή το εργατικό δυναμικό αλλά και τις σχέσεις της με την αγορά, για δικό της όφελος.
Έτσι όπως και να έχει η χρηματοδότηση έχει το πάνω χέρι και η εξουσία της είναι αναμφισβήτητη.
Πηγές
Κατηγορία:Χρηματοδοτήσεις
Opel Manta
Η δεύτερη γενιά του Opel Manta κυκλοφόρησε το 1975 και παρήχθη έως τον Αύγουστο του 1988, συνεχίζοντας την μεγάλη απήχηση του προκατόχου της. Γενικότερα, το Opel Manta ήταν μια τεράστια εμπορική επιτυχία και στις 2 γενιές του, και συνολικά κατασκευάστηκαν 1.056.436 αντίτυπα σειράς Manta στα 18 αυτά έτη.
Γενικά στοιχεία
Το «Project 1450» ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 από την Opel, με σκοπό τη δημιουργία ενός ανταγωνιστικού μοντέλου για το Ford Capri, το οποίο είχε εισαχθεί στα τέλη του 1968. Τον Σεπτέμβριο του 1970 στην παραλία Timmendorfer έγινε η επίσημη παρουσίαση του Manta κουπέ, ενώ η σεντάν εκδοχή, το Opel Ascona πρώτης γενιάς, εισήχθη 2 μήνες αργότερα, στο Τορίνο τον Νοέμβριο του 1970.
Μαζί με το Opel GT του 1968 - 1973, προστέθηκε στην παλέτα της Opel ως το πρώτο της ανεξάρτητο κουπέ. Από την αρχή, το Opel Manta διαφημίστηκε επίσημα ως ένα αυτοκίνητο του ανδρικού φύλου. Το σχήμα της χαμηλής μέσης γραμμής, με το μακρύ καπό και κοντή ουρά έδωσε το Manta μια επιθετική και σφηνοειδή εμφάνιση. Ο μεγαλύτερος αντίπαλός του, ήταν το Ford Capri. Τα αυτοκίνητα ακολούθησαν τις τάσεις στα τέλη της δεκαετίας του 1960:
Αρχικά, για τη διαφήμιση των Manta χρησιμοποιήθηκε το σλόγκαν «Manta: αναπτύχθηκε από την παράδοση της ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας», ενώ μετά παρουσιάστηκαν με τα σλόγκαν «Opel Manta: Επειδή καταλαβαίνετε ποια είναι η οδήγηση ή επειδή έχετε κατανοήσει ποια είναι η οδήγηση» και «Opel Manta: Αν είστε απλά αυτοκίνητα, πολύ βαρετή».
Το Manta γνώρισε απήχηση κυρίως στο νεανικό κοινό. Η Opel αρχικά το προσέφερε με τρεις κινητήρες, ως μια εναλλακτική λύση στα μοντέλα παραδοσιακής αισθητικής, όπως το Opel Rekord ή το Opel Ascona.
Manta A (1970 - 1975)
thumb|right|Δεξιοτίμονο Opel Manta 1600 που ταξινομήθηκε στην [[Αγγλία τον Νοέμβριο του 1971 με το σήμα της Opel.]]
Το Opel Manta A κυκλοφόρησε το 1970, με βάση το Opel Ascona A τότε, ως ανταγωνιστής του Ford Capri. Ήταν ένα 2-πορτο τριών όγκων coupe και προσφέρθηκε με διπλά κυκλικά πίσω φώτα, όπως και ο προκάτοχος Opel GT, που διατηρήθηκε στην παραγωγή έως και το 1973. Η δεξιοτίμονη εκδοχή του Manta A παραδόξως διατέθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο επίσης με το σήμα της Opel, γεγονός εξαιρετικά σπάνιο και ασυνήθιστο για τη χώρα αυτή, όπου διαχρονικά τα μοντέλα της Opel πωλούνται με το εμπορικό σήμα της δεξιοτίμονης δίδυμης εταιρείας Vauxhall Motors.
Οι εξαγωγές του Opel Manta A στην αγορά των ΗΠΑ ήταν, επίσης, υπό ένα περίεργο καθεστώς. Το Manta A ήταν ένα από τα λίγα μοντέλα της Opel που διατέθηκαν στην αγορά των ΗΠΑ, που όλα μάλιστα εισήχθησαν από τον μητρικό (έως το 2017) όμιλο της General Motors και πωλήθηκαν από τις αντιπροσωπείες της Buick (επίσης θυγατρική εταιρεία της General Motors) και όχι από την ίδια την Opel. Ως αποτέλεσμα, κυκλοφόρησαν και πωλήθηκαν σε σχετικά περιορισμένα αντίτυπα, ενώ η εισαγωγή διήρκησε από τον Οκτώβριο του 1970 έως τον Ιούλιο του 1975. Για την ιστορία, άλλα μοντέλα της Opel που διατέθηκαν στην αγορά των ΗΠΑ ήταν τα Rekord (1956-1961), Kadett Α (1964-1966), Kadett B (1967-1971), Olympia Α (1967-1970), GT (1969-1973) και Manta / Ascona A (1971-1975).
Ειδικότερα το Opel Ascona Α ήταν η έκδοση σεντάν της Manta Α και πωλήθηκε στις ΗΠΑ με την επωνυμία «1900» ως 2-πορτο και 4-πορτο sedan, και ως 2-πορτο Sport Wagon. Η μοναδική διαφορά μεταξύ του Ascona και Manta, ήταν η εξωτερική αναλογία ανάμεσα σε μέταλλο και γυαλί. Ο σχεδιασμός, όλα τα μηχανικά μέρη, τα μπροστινά καθίσματα, και πολλά άλλα εξαρτήματα, μοιράστηκαν μεταξύ των αυτοκινήτων. Η Manta επίσης πωλήθηκε το 1971 και το 1972 ως 1900 Coupe Sport και όχι ως Manta. Το 1973, το όνομα Manta προστέθηκε στην αμερικανική εκδοχή, αλλά διατηρήθηκε η ονομασία «Ascona 1900» στο άλλο μοντέλο.
Το τελευταίο έτος της εισαγωγής από την General Motors ευρωπαϊκών αυτοκινήτων Opel στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν το 1975. Εκείνη τη χρονιά, τα μόνα εισαγόμενα Opel ήταν τα Manta και Ascona A.
Το Opel Manta A ήταν το πρώτο με τρεις διαφορετικούς κινητήρες CIH να προσφέρονται, που χρησιμοποιήθηκαν ακόμα και στο μεγαλύτερο Rekord C Sedan: δύο 1.6 λίτρων με ισχύ 68 hp ή 80 hp, και τον 1.9 λίτρων με ισχύ 90 hp. Ωστόσο στην Ευρώπη, ιδίως στο Βέλγιο, προσφέρθηκε και με έναν μικρό 1.1 λίτρων κινητήρα OHV που είχε προέλθει από το Kadett B, πλην όμως στο Opel Manta είχε δύο καρμπυρατέρ. Όλα τα Manta που πωλήθηκαν στις ΗΠΑ είχαν έναν κινητήρα 1.9 λίτρων και ένα μεγαλύτερο και πιο ανθεκτικό καλοριφέρ (προαιρετικό στα ευρωπαϊκά αντίτυπα). Επίσης, διατέθηκε εξοπλισμένο με 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ή προαιρετικά με το 3-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο TH-180. Το Manta ήταν γνωστό ως ένα από τα καλύτερα σε οδική συμπεριφορά αυτοκίνητα στην κατηγορία του και απέκτησε τότε τεράστια κοινωνική απήχηση, κερδίζοντας πολυάριθμες συναθροίσεις φανατικών οπαδών σε Ευρώπη και Βόρεια Αμερική.
Στην αγορά των ΗΠΑ, υπήρχε μια σχεδιαστική εκδοχή γνωστή ως «Rallye» που πωλήθηκε τα έτη 1971 έως 1975. Στην πράξη, ωστόσο, το μοντέλο «ράλλυ» ήταν απολύτως όμοιο σε εμφάνιση και εξοπλισμό, καθώς ακόμα και η πιο αξιοσημείωτη διαφορά του, ήταν η προσθήκη μιας μαύρης κουκούλας και, στα μοντέλα 1970 - 1973, προβολέων ομίχλης. Τότε προσφέρθηκε και η έκδοση πολυτελείας «Luxus», με σημαντικές βελτιώσεις στον εξοπλισμό, όπως καθίσματα κοτλέ, εσωτερικό χρώμα που κωδικοποιείται (μπλε ή βυσσινί) και πάνελ με ξύλινες επενδύσεις. Η μοναδική ειδική έκδοση του Manta, που παρήχθη για τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν η «Max μπλε» το 1973 και ήταν ουσιαστικά ένα μπλε Luxus του 1973, με μία μόνο επένδυση βινυλίου, σε σκούρο μπλε, καθώς και με ηλιοροφή και αυτόματο κιβώτιο.
Manta Β (1975 - 1988)
thumb|right|Δεξιοτίμονο Opel Manta GSi του 1986 στη [[Νέα Ζηλανδία.]] thumb|right|Το πίσω μέρος του προηγούμενου Opel Manta Β.
Το δεύτερο αυτοκίνητο που χρησιμοποίησε το όνομα «Manta», κυκλοφόρησε το 1975. Αυτό το δίπορτο μοντέλο τριών όγκων, είχε μηχανικά βασιστεί άμεσα στο νέο τότε Opel Ascona δεύτερης γενιάς / Ascona B, αλλά ο σχεδιασμός του επηρεάστηκε έντονα από το Chevrolet Monza του 1975. Η δεύτερη γενιά του Manta είχε μια πιο σπορ αισθητική, με ιδιαίτερο γνώρισμα μια ξεχωριστή κλίση στη μπροστινή γρίλια, η οποία δεν υπήρχε στην Ascona. Για την ιστορία, η βρετανική έκδοση του Ascona ήταν το Vauxhall Cavalier, πλην όμως δεν υπήρχε Vauxhall Manta μαζί με το αυτοκίνητο ως Opel στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ωστόσο, το Vauxhall Cavalier ήταν διαθέσιμο και στην κουπέ εκδοχή αμαξώματος, που αντιστοιχούσε στο Manta Β.
Τα διαθέσιμα μηχανικά σύνολα του Manta Β κυμαίνονταν από τον μικρό 1.2 λίτρων κινητήρα OHV, τον 1.6 λίτρων και τον 1.9 λίτρων CIH. Επίσης το 1976, ο κινητήρας GT / E Manta Σειρά Α, προσαρμόστηκε στο πρόγραμμα Μάντα Β, κερδίζοντας την Serie B Manta GT / E. Το 1979, ο κινητήρας του GT / E αντικαταστάθηκε από τον νέο 2.0 λίτρων CIH και σχεδιάστηκε ένα νέο σύστημα ψεκασμού της Bosch L. Η ισχύς ήταν πλέον 110 ίπποι (82 kW). Ο κινητήρας 1.9 λίτρων έγινε 2.0 λίτρων S, με καρμπυρατέρ Varajet II. Αυτός ο κινητήρας γνώρισε τεράστια απήχηση, όσοι λίγοι κινητήρες της Opel στο χρόνο, και ήταν διαθέσιμος και σε πολλές εκδόσεις του Opel Rekord. Το 1977, μια 3-πορτη hatchback έκδοση συμπλήρωσε το υφιστάμενο δίπορτο αυτοκίνητο. Αυτό το σχέδιο δεν ήταν μοναδικό, καθώς διατέθηκε και στο αντίστοιχο δεξιοτίμονο Vauxhall Cavalier sports hatch.
Αν και το συγγενικό Ασκόνα δεύτερης γενιάς / Ascona B αντικαταστάθηκε το 1981 από το εντελώς νέας αισθητικής Ascona C, η παραγωγή του Manta B συνεχίστηκε κανονικά. Τον Μάιο του 1982, ωστόσο, και οι δύο εκδόσεις του Manta έλαβαν μια ανανέωση, με μια πλαστική εμπρός αεροτομή, λογότυπα στα πλάγια για τις κορυφαίες εκδόσεις GT / E και μεταγενέστερα GSi, ένα μικρό σπόιλερ στο πίσω μέρος και τετράκλινους αεραγωγούς στη σχάρα. Επίσης, οι κινητήρες των 1.2, 1.6 και 1.9 λίτρων διακόπηκαν και να αντικαταστάθηκαν από τον 1.3 λίτρων κινητήρα OHC, έναν 1.8 λίτρων, έναν 2.0 λίτρων και τον S και Ε CIH. Το 1983, το Manta GT / E μετονομάστηκε σε Manta GSi.
Επίσης, το 1982 ο κινητήρας 1.8 λίτρων OHC συνδυάστηκε με το Manta B Ascona, επιτυγχάνοντας σημαντική εξοικονόμηση καυσίμων, με 14 χιλιόμετρα ανά λίτρο, ενώ για πρώτη φορά μπορούσε να δεχτεί και αμόλυβδη βενζίνη. Η έκδοση με τον 1.8 ήταν πολύ δημοφιλής και διατηρήθηκε στην παραγωγή για 5 χρόνια, μεταξύ του 1982 και του 1987. Τα μοντέλα 2.0 S διακόπηκαν το 1984 και μόνο ο κινητήρας GSi ήταν διαθέσιμος με το «μεγάλο». Το 1986, η Opel εισήγαγε στην παραγωγή την τελευταία έκδοση της γενιάς Manta Β, το Manta Exclusive, εξοπλίζοντάς το με ό,τι καλύτερο διέθετε σε εξοπλισμό: σπορ καθίσματα Recaro με κόκκινο ύφασμα, γκρι δερμάτινο σαλόνι και την πλήρη παλέτα εξοπλισμού και είναι γνωστή για τα μοντέλα i200. Αυτό αποτελείται από δύο μονά στρογγυλά φώτα σε ένα πλαστικό κάλυμμα, ένα εμπρός σπόιλερ και πίσω αεροτομή Irmscher, χαμηλότερο προφυλακτήρα και πίσω αεροτομή. Στο Exclusive βασίστηκε η επίσημη αγωνιστική έκδοση, γνωστή ως Manta 400.
Τελικώς, το τελευταίο αντίτυπο του Opel Manta Β παρήχθη τον Αύγουστο του 1988. Μάλιστα τα τελευταία μοντέλα έφεραν έναν καταλύτη και 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο. Οι πωλήσεις όσων αντιτύπων είχαν μείνει στις αντιπροσωπείες, πρακτικώς συνεχίστηκαν μέχρι το 1989 και σύντομα το μοντέλο αντικαταστάθηκε τον Ιούνιο του 1989 από το Opel Calibra, γνωστό ως Vauxhall Calibra στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Σημερινή δημοτικότητα
Σήμερα, αυτά τα αυτοκίνητα είναι δύσκολο να βρεθούν σε καλή κατάσταση και αυστηρά αυθεντικά, χωρίς aftermarket βελτιώσεις. Ως αποτέλεσμα, η αξία τους έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια και έχουν γίνει ξανά δημοφιλή, λόγω της ελκυστικής τους εμφάνισης και της εξαιρετικής τους, για τα τότε στάνταρ, οδικής συμπεριφοράς.
Α.Σ. Αναγέννηση Καρδίτσας
Ο Αθλητικός Σύλλογος Αναγέννηση Καρδίτσας 1904 είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο το οποίο εδρεύει στην Καρδίτσα. Ιδρύθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1904 και τα χρώματα του είναι το κίτρινο και το μαύρο. Η επικύρωση του καταστατικού της Αναγέννησης Καρδίτσας υπογράφτηκε από τον τότε διάδοχο Κωνσταντίνο Α΄ και τον Υπουργό Εσωτερικών Νικόλαο Θεοτόκη στις 16 Οκτωβρίου 1904.
Το ανδρικό τμήμα ποδοσφαίρου αγωνίζεται στο δεύτερο τη τάξει επαγγελματικό πρωτάθλημα της Super League 2 υπό την επίσημη επωνυμία «'''Α.Σ. Αναγέννηση Καρδίτσας 1904 Π.Α.Ε.'''». Χρησιμοποιεί ως αγωνιστική έδρα το Δημοτικό Στάδιο Καρδίτσας, το οποίο έχει χωρητικότητα 3.500 θέσεων.
Ιστορία
Έναν από τους αρχαιότερους αθλητικούς συλλόγους στην ελληνική επικράτεια, αποτελεί ο «Γυμναστικός Σύλλογος Αναγέννησις», όπως ήταν η ονομασία του συλλόγου, που ιδρύθηκε το έτος 1904. Οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ελλάδα το 1896 και οι μετέπειτα εξελίξεις, ωρίμασαν τις συνθήκες για την δημιουργία ενός αθλητικού συλλόγου στην Καρδίτσα.
Ο «Λαϊκός Αθλητικός Σύλλογος η Αθηνά», αποτέλεσε τον προπομπό για την ίδρυση της Αναγέννησης το 1904. Ο σύλλογος, συμμετείχε σε αθλητικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις, με δραστηριότητα σε διάφορα αθλήματα και όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, ενώ διέθετε ιδιόκτητο γυμναστήριο, στο χώρο που σήμερα βρίσκεται το Άλσος του Παυσιλίπου και το 1ο Ενιαίο Λύκειο Καρδίτσας, από το 1905 έως το 1948, έτος κατά το οποίο ο Σύλλογος συμφώνησε με το Δήμο Καρδίτσας για τη δωρεάν παραχώρησή του με αντάλλαγμα το σημερινό Δημοτικό Στάδιο. Τελικά το στάδιο πέρασε στην ιδιοκτησία του Κράτους και η Αναγέννηση απώλεσε τη μοναδική ιδιοκτησία που διέθετε.
Από τις 24 Αυγούστου 2012, οπότε και επικυρώθηκε από το Δ.Σ. του Δήμου Καρδίτσας, η Αναγέννηση διαθέτει ιδιόκτητο χώρο 28,6 στρεμμάτων στο Σταυρό Καρδίτσας όπου και δημιουργήθηκε το προπονητικό κέντρο Γεώργιος Μπαζής προς τιμήν του πρώην αθλητή του συλλόγου, για να χρησιμοποιείται από την επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα, καθώς και για τις ακαδημίες.
Οι ιδρυτές
Ιδρυτές του συλλόγου ήταν εξέχουσες προσωπικότητες της Καρδίτσας εκείνης της εποχής, που αποτέλεσαν και το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο του σωματείου:
1904–1950: Τα πρώτα χρόνια
Από την αρχή της ιδρύσεως του Συλλόγου διέθετε τμήμα κλασσικού αθλητισμού ιδιαίτερα δραστήριο από το οποίο ανεδείχθη ο μετέπειτα αθλητής του Παναθηναϊκού στο άλμα εις τριπλούν και Βαλκανιονίκης Ιωάννης Παλαμιώτης, ο οποίος όσο ήταν στην Αναγέννηση αγωνιζόταν ως αμυντικός ποδοσφαιριστής. Οι δραστηριότητες του τμήματος κλασσικού αθλητισμού μειώθηκαν σημαντικά μεταπολεμικά και τελικώς τερματίστηκαν.
Τμήμα ποδοσφαίρου προϋπήρχε ανεπίσημα, όμως ιδρύθηκε το 1924 και το έτος 1925 τραβήχτηκε η πρώτη φωτογραφία της ποδοσφαιρικής ομάδας.
Το έτος 1905 η ομάδα απέκτησε δικό της ιδιόκτητο γυμναστήριο στον χώρο που σήμερα βρίσκεται το πάρκο Παυσίλυπου της Καρδίτσας. Το γεγονός αυτό βοήθησε ιδιαίτερα την προώθηση του αθλητισμού και ιδιαίτερα το ποδόσφαιρο που από τότε και ύστερα άρχισε να οργανώνεται καλύτερα.
Το 1929 ιδρύεται η Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας και η Αναγέννησις λαμβάνει μέρος στο πρώτο επίσημο Θεσσαλικό πρωτάθλημα, που διεξαγόταν σε τρεις (3) ομίλους, (1ος όμιλος: Βόλος, 2ος: Λάρισα, 3ος: Καρδίτσα - Τρίκαλα). Δυστυχώς δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για την πορεία της ομάδας στα πρώτα χρόνια της διεξαγωγής των πρωταθλημάτων Θεσσαλίας. Σύμφωνα πάντως με πηγές της εποχής η Αναγέννησις κυριαρχούσε στο πρωτάθλημα Δυτικής Θεσσαλίας.
Την περίοδο 1940-1944 κάθε δραστηριότητα του Συλλόγου όπως και κάθε αθλητικού φορέα στην Ελλάδα τερματίστηκε λόγω της Γερμανικής Κατοχής.
Το 1949 το ιδιόκτητο γυμναστήριο της Αναγέννησης παραχωρήθηκε στο Δήμο Καρδίτσας με αντάλλαγμα την έκταση όπου βρίσκεται σήμερα το Δημοτικό Στάδιο, το οποίο αργότερα πέρασε επίσης στην κυριότητα του Δήμου. Ταυτόχρονα ο σύλλογος μετονομάζεται από Γυμναστικός Σύλλογος η Αναγέννησις σε Αθλητικός Σύλλογος η Αναγέννησις προκειμένου να αρθεί η ρήτρα που υπήρχε στο συμφωνητικό ιδιοκτησίας του πρώην γυμναστηρίου της ομάδας, ρήτρα που ανέφερε πως η ιδιοκτησία του γυμναστηρίου από τον Γ.Σ.Αναγέννησις είναι εσαεί και μπορεί να παραχωρηθεί μόνο εάν ο σύλλογος διαλυθεί ή αλλάξει όνομα.
1950–1962: Έως την καθιέρωση της ενιαίας Β΄ Εθνικής Κατηγορίας
Στη δωδεκαετία αυτή η Αναγέννηση είχε ισχυρή ποδοσφαιρική ομάδα και κατέκτησε 4 πρωταθλήματα Δυτικής Θεσσαλίας (1953, 1954 , 1955, 1956 ) παρόλο τον αυξημένο ανταγωνισμό των ανερχόμενων ισχυρών Τρικαλινών ομάδων στον όμιλο (Αχιλλέας, ΑΕΤ).
Μεγαλύτερη επιτυχία δε σημειώθηκε την περίοδο 1961-62, οπότε και το Θεσσαλικό Πρωτάθλημα προκειμένου να ισχυροποιηθεί εν όψει της συγκρότησης ενιαίας Β’ Εθνικής Κατηγορίας, διεξήχθη σε ένα όμιλο με τη συμμετοχή όλων των Θεσσαλικών ομάδων, γεγονός που αποτελούσε αίτημα των Δυτικο-Θεσσαλικών ομάδων ήδη από πολλά χρόνια πριν. Τη χρονιά εκείνη λοιπόν οι "κιτρινόμαυροι" αναδεικνύονται πρωταθλητές Θεσσαλίας στις 17 Δεκεμβρίου 1961.
1962–1969: Πρώιμα χρόνια της Β΄ Εθνικής Κατηγορίας
Έτσι η Αναγέννηση το 1962 μετείχε στο Δ’ Όμιλο της τότε Β’ Εθνικής. Η Καρδιτσιώτικη ομάδα όμως δεν κατάφερε να επιτύχει την παραμονή της, καθώς τερμάτισε 7η σε σύνολο 8 ομάδων. Οι ανακατατάξεις όμως του νέου πρωταθλήματος έδωσαν την ευκαιρία στην Αναγέννηση να συνεχίσει την πορεία της στη Β’ Εθνική.
Την επόμενη χρονιά (1962-63) λοιπόν ξανασυμμετέχει στον Δ’ Όμιλο της Β’ Εθνικής, όμως για ακόμα μια χρονιά φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων και τερμάτισε στην 13η θέση σε σύνολο 15 ομάδων, κι έτσι ο υποβιβασμός στο τοπικό πρωτάθλημα ήταν αναπόφευκτος.
Την περίοδο 1963-64 αγωνίζεται στο Θεσσαλικό πρωτάθλημα το οποίο κατακτά για ακόμα μια φορά, και κερδίζει ξανά την άνοδο στη Β’ Εθνική Κατηγορία.
Αυτή τη φορά θα καταφέρει να παραμείνει στην κατηγορία για τρεις αγωνιστικές περιόδους (1964-67), και στη συνέχεια υποβιβάζεται για πρώτη φορά στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα (προάγγελος της Γ’ Εθνικής Κατηγορίας), όπου συμμετέχει για δύο χρονιές 1967-68 και το 1968-69 όταν και τερματίζει 1η στον όμιλο, κατακτώντας το πρωτάθλημα.
1969–1980: Η χρυσή Δεκαετία του 1970
Δεν είναι μόνο σημαντική η μακρόχρονη παρουσία της στην δεύτερη τη τάξει εθνική κατηγορία, όσο το γεγονός, πως τη δεκαετία αυτή η Αναγέννηση άγγιξε τρεις φορές το «όνειρο», την άνοδο δηλαδή στην Α’ Εθνική. Δυστυχώς όμως και τις τρεις φορές κατέληξε 2η (1972-73, πίσω από την πρώτη ΑΕΛ & 1974-75, πίσω από τον πρώτο Απόλλωνα Σμύρνης), ή 3η (1978-79, πίσω από την πρώτη Δόξα και τον δεύτερο Ολυμπιακό Β.).
Ήταν η περίοδος όπου η Αναγέννηση διέθετε ίσως την καλύτερη ομάδα της ιστορίας της, γεγονός που ενισχύεται από το γεγονός ότι στα 11 αυτά χρόνια της σταθερής παρουσίας της στην Β' ΕΘνική διατηρούσε τον ίδιο κορμό ποδοσφαιριστών. Κύρια αιτία που η ομάδα δεν κατάφερε καμία χρονιά να ανέβει στην Α’ Εθνική ήταν το γεγονός πως δεν ακολούθησε το μοντέλο των συγχωνεύσεων, όπως οι ομάδες άλλων πόλεων, και διατήρησε τον αγωνιστικό ανταγωνισμό με την ετέρα Καρδιτσιώτικη ομάδα στη Β’ Εθνική, τον ΑΟΚ.
1980–1992: Δωδεκαετία μετριότητας
Σε 12 αγωνιστικές περιόδους από το 1980 έως το 1992 η Αναγέννηση δεν κατάφερε να δημιουργήσει αξιόλογο σύνολο, κι έτσι με εξαίρεση την περίοδο 1981-82 που έπαιξε στη Β’ Εθνική, τις υπόλοιπες 10 περιόδους έπαιζε στην Γ’ Εθνική, ενώ στο τέλος επήλθε για πρώτη φορά στην ιστορία της ομάδας ο υποβιβασμός στη Δ’ Εθνική (1991-92), όπου όμως κατάφερε να ξεκολλήσει γρήγορα, κατακτώντας αμέσως το πρωτάθλημα και ξεκινώντας μια αγωνιστική αντεπίθεση.
Εξαίρεση στην μετριότητα αποτέλεσε η κατάκτηση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών Ελλάδος, στις 5 Ιουλίου 1981, νικώντας τον Πανηλειακό με 1-0 (με γκολ του Σάκη Τσιώλη στο 55’) στο γήπεδο του Ταύρου της Αθήνας.
1992–1994: Η αγωνιστική ανάκαμψη
Την επόμενη χρονιά (1992-93) η Αναγέννηση θα κατακτήσει το πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής και μια νέα γενιά Αναγεννησιωτών θα δημιουργηθεί, καθώς είναι τα χρόνια όπου αρχίζει η δράση της Θύρας-3 που ακολουθεί την ομάδα έως και σήμερα.
Την επόμενη περίοδο (1993-94) αγωνιζόμενη στη Β’ Εθνική, θα έρθει το αποκορύφωμα με την μεγάλη προσπάθεια του συλλόγου να ανέβει στην Α’ Εθνική, που είναι και η τελευταία πρωταγωνιστική περίοδος της ομάδας σε υψηλό επίπεδο. Έτσι η έως τότε ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου, μετατράπηκε για πρώτη στην 89χρονη τότε ιστορία της σε Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρία (ΠΑΕ) την περίοδο 1993-94 επί διοικήσεως Κων/νου Ζάρρα.
Η ομάδα αναδείχθηκε άτυπα σε «πρωταθλήτρια χειμώνα» στο πρωτάθλημα, αλλά τελικά έχασε την άνοδο.
1994–2000: Μεταξύ Β΄ και Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας
Τα επόμενα 6 χρόνια η Αναγέννηση θα αγωνιστεί 5 περιόδους στη Β’ Εθνική, ενώ ενδιάμεσα θα πέσει στη Γ’ (1996-97) από την οποία όμως επανήλθε αμέσως κατακτώντας για άλλη μια φορά το πρωτάθλημα.
2000–2004: Πέτρινα Χρόνια
Την περίοδο 1999-00 η Αναγέννηση υποβιβάστηκε ξανά από τη Β’ στη Γ’ Εθνική, από την οποία τερματίζοντας στην 15η θέση, έπεσε για μια ακόμη φορά στην ιστορία της στη Δ’.
Στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα θα μείνει για τρεις συνεχόμενες αγωνιστικές περιόδους, ώσπου την περίοδο 2003-04 παρόλο που έχασε το καλοκαίρι στο μπαράζ ανόδου με αντίπαλο το Κερατσίνι (είχε τερματίσει 2η στον 4ο όμιλο της Δ’ Εθνικής κι έτσι η άνοδος θα κρινόταν με αγώνα μπαράζ με τον 2ο του 7ου ομίλου), ωστόσο η αναδιάρθρωση των Εθνικών Κατηγοριών εκείνο το καλοκαίρι, επέτρεψε σε όλες τις 2ες ομάδες της Δ’ Εθνικής, ακόμα κι αυτές που έχασαν στους αγώνες μπαράζ, να έχουν μια θέση στη Γ’ Εθνική της επόμενης περιόδου.
2004–2011: Η Επιστροφή στη Β΄ Εθνική Κατηγορία
Έτσι την περίοδο 2004-05 η Αναγέννηση συμμετείχε στον Βόρειο Όμιλο της Γ’ Εθνικής ξανά και μπόρεσε τον Οκτώβριο του 2004 να γιορτάσει τα 100 χρόνια από την ίδρυσή της με καλύτερη προοπτική για το μέλλον.
Έως την περίοδο 2006-07 η ΑΣΑ συμμετείχε στη Γ’ Εθνική, καταφέρνοντας δύσκολα να παραμείνει στην κατηγορία, ώσπου το 2007-08, όπου με μια αγωνιστική αντεπίθεση διαρκείας, στον β’ γύρο του πρωταθλήματος κατάφερε να τερματίσει 2η στον όμιλο, και να μπορέσει να διεκδικήσει την άνοδο στη Β’ Εθνική μετά από 8 χρόνια, μέσω αγώνα μπαράζ με την 2η ομάδα του Νοτίου Ομίλου της Γ’ Εθνικής. Έτσι στις 14 Ιουνίου 2008 στο γήπεδο της Ριζούπολης η Αναγέννηση νίκησε με 2-0 (δύο γκολ του Σωκράτη Μπουντούρη) την ομάδα της Ηλιούπολης, και πήρε το εισιτήριο που την οδήγησε την επόμενη χρονιά στη Β’ Εθνική Κατηγορία.
Έτσι η Αναγέννηση από το 2008 έως και το 2011 αγωνίστηκε στη Β’ Εθνική, οπότε και υποβιβάστηκε βαθμολογικά και εξωαγωνιστικά (για χρήση πλαστής Ασφαλιστικής Ενημερότητας) στη Γ' Εθνική. Εξ'αιτίας των χρεών όμως που κουβαλούσε η ΠΑΕ, η διοίκηση της ομάδας αποφάσισε την συμμετοχή του ποδοσφαιρικού συλλόγου στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής Κατηγορίας.
2011–2020: Η απόσυρσή της από τη Γ΄ Εθνική Κατηγορία και η επάνοδος
Την περίοδο 2011-2012 στην Δ' Εθνική η ομάδα οργανώθηκε διοικητικά από απλούς ανθρώπους, Καρδιτσιώτες επιχειρηματίες που έθεσαν ως στόχο την άμεση επάνοδο της Αναγέννησης στις επαγγελματικές κατηγορίες καθώς και την μελλοντική ισχυροποίηση του αγωνιστικού τμήματος με την προσθήκη πολλών νέων ποδοσφαιριστών από την ευρύτερη περιοχή του Νομού Καρδίτσας. Το αποτέλεσμα δικαίωσε την προσπάθεια που ενισχύθηκε εντυπωσιακά από τον φίλαθλο κόσμο της και τελικά η Αναγέννηση τερμάτισε 1η στον 4ο όμιλο της Δ Εθνικής, κατακτώντας παράλληλα την άνοδο στην Γ' Εθνική Κατηγορία.
Την επόμενη χρονιά αγωνιζόμενη στην Γ΄ Εθνική 2012-2013 η Αναγέννηση κατάφερε να κατακτήσει ξανά την άνοδο (τη 2η μέσα σε 2 χρόνια) τερματίζοντας στην 2η θέση του Βορείου Ομίλου της κατηγορίας, ένα βαθμό πίσω από τον πρωταθλητή Απόλλωνα Καλαμαριάς. Έτσι 2 χρόνια μετά την πτώση της στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, η ΑΣΑ επέστρεψε στη Β' Εθνική και τις επαγγελματικές κατηγορίες.
Η επόμενη σεζόν όμως, ήταν αυτή που αποδείχτηκε εφιαλτική για τους κιτρινόμαυρους. συμμετέχοντας στον 4ο όμιλο της Γ' Εθνικής Ερασιτεχνικής Κατηγορίας 2018-19 κατάφεραν σε 12 αγώνες να έχουν 1 ισοπαλία και 11 ήττες (με συντελεστή γκολ 7-34), και εν τέλει να αποσυρθούν από την κατηγορία στις 13/1/19.
Την σεζόν 2019–20 η Αναγέννηση συμμετείχε για πρώτη φορά στην ιστορία της στην Α' Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Καρδίτσας στην οποία έκανε μια καταπληκτική πορεία τερματίζοντας 2η στην βαθμολογία, αλλά ανέβηκε στην Γ' Εθνική, λόγω αδυναμίας συμμετοχής του πρωταθλητή Απόλλων Μακρυχωρίου.
2021–2022: Η ιστορική πορεία στο Κύπελλο Ελλάδας
Τη σεζόν 2021-22 η Αναγέννηση πραγματοποίησε ιστορική πορεία στο Κύπελλο Ελλάδας και προκρίθηκε στα προημιτελικά για πρώτη φορά στην ιστορία της. Στις 22 Δεκεμβρίου του 2021 νίκησε με 5-0 τον Άγιο Νικόλαο και σε συνδυασμό με το 1-0 του πρώτου αγώνα, «σφράγισε» το εισιτήριο για τους «8» της διοργάνωσης. Είχαν προηγηθεί οι προκρίσεις εις βάρος της Βέροιας (0-0 κ.δ., 1-0 παράταση), του Αλμωπού Αριδαίας (0-0, 1-1 παράταση, 2-0 πεναλτι) και της Καλλιθέας (0-0 κ.δ. και παράταση, 5-4 πέναλτι).
Σημαντικές Στιγμές
Στις 5 Ιουλίου του 1981 κατέκτησε το Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδος νικώντας με σκορ 1-0 τον Πανηλειακό στο γήπεδο του Ταύρου.
Από τις πιο σημαντικές στιγμές του συλλόγου είναι η επιτυχία τη χρονιά 1972-73 όπου τερμάτισε 2η στον 2ο όμιλο της Β’ Εθνικής όμως δεν ανέβηκε στην Α' Εθνική καθώς τότε την άνοδο κέρδιζε ο πρωταθλητής του κάθε ένα από τους τρεις ομίλους.
Επίσης το 1974-75 όπου τερμάτισε ξανά 2η θέση του 2ου ομίλου στη Β’ Εθνική σε ισοβαθμία με την Προοδευτική. Και πάλι όμως η άνοδος δεν ήρθε για τους ίδιους λόγους με τη χρονιά 1972-73.
Τέλος η ομάδα ξανά πρωταγωνίστησε στην ενιαία πια Β’ Εθνική την περίοδο 1993-94 όπου και πάλι έχασε την άνοδο στις λεπτομέρειες και παρόλο που την περίοδο εκείνη ανέβαιναν τρεις ομάδες από τη Β' στην Α' Εθνική και που το Δεκέμβριο η Αναγέννηση πήρε το άτυπο χρίσμα του Πρωταθλητή Χειμώνα εντούτοις στο τέλος κατάφερε να τερματίσει στην 6η θέση και να χάσει για μια ακόμα φορά την άνοδο.
Διεθνή Φιλικά Παιχνίδια
Η Αναγέννηση έχει αγωνιστεί στα πλαίσια φιλικών αγώνων και με ομάδες του εξωτερικού μερικές από αυτές είναι η Ακαντεμικ Σόφιας (Akademik Sofia), η ΤΣΣΚΑ Σόφιας, η Ραπίντ Βουκουρεστίου, η Σκεντερμπέου Κορυτσάς και η Εθνική νέων Ρουμανίας.
Φίλαθλοι
Η Αναγέννηση είναι πολύ λαοφιλής ομάδα, καθώς η κοινωνία της Καρδίτσας αγαπάει το ποδόσφαιρο και το στηρίζει.
Κατά περιόδους και ανάλογα με τις επιτυχίες της ομάδας στις εθνικές κατηγορίες, έχουν παρατηρηθεί υψηλές προσελεύσεις στο γήπεδο της Καρδίτσας. Για παράδειγμα την περίοδο 93-94 ήταν η πρώτη ομάδα σε μέσο όρο εισιτηρίων στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής και 5η στο σύνολο των ομάδων της Α' και Β' Εθνικής.
Ενδεικτικά έχει συγκεντρώσει 12.000 φιλάθλους σε παιχνίδι της Γ' φάσης του Κυπέλλου Ελλάδας 1994-95 με αντίπαλο τον Ολυμπιακό, 10.000 φιλάθλους σε αγώνα της Β' Εθνικής 93-94 με αντίπαλο τον Ιωνικό.
Επίσης η δημοφιλία της Αναγέννησης φαίνεται και από τις πολυπληθείς εκδρομές που έχουν πραγματοποιήσει οι σύνδεσμοι φιλάθλων της σε κρίσιμους αγώνες, όπως η παρουσία 4000 φιλάθλων σε αγώνα πρωταθλήματος Β' Εθνικής 93-94 με αντίπαλο τον Εθνικό στο Γήπεδο Καραΐσκάκη, καθώς και η παρουσία 2500 φιλάθλων στο Γήπεδο της Ριζούπολης, με αντίπαλο την ομάδα της Ηλιούπολης σε αγώνα κατάταξης της Γ' Εθνικής 2007-08 για την άνοδο στη Β' Εθνική.
Τμήμα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών
Η πρώτη ομάδα μπάσκετ της Αναγέννησης ιδρύθηκε το 1996 και η μεγαλύτερη διάκριση της ήταν, η Πρώτη Θέση στη Α2 Εσκαθ και η τρίτη θέση στο πρωτάθλημα της Α1 ΕΣΚΑΘ. Αυτή η ομάδα όμως δεν κράτησε πολύ.
Το τμήμα μπάσκετ ξανα ιδρύθηκε για την Αναγέννηση τη σεζόν 2018-2019 μετά από συμφωνία με τον τοπικό Ήφαιστο Καρδίτσας. Η ομάδα του Ηφαίστου άλλαξε ονομασία και συμμετείχε στο 2ο Όμιλο του πρωταθλήματος Α1 ΕΣΚΑΘ με την ονομασία "Αναγέννηση Καρδίτσας 1904 B.C.". Η ΑΣΑ κατέκτησε την 1η θέση στον όμιλό της και συμμετείχε στο τουρνουά της ανόδου όπου σημειώνοντας μόνο νίκες απέναντι στις ομάδες Γ.Σ. Αλμυρός και Γ.Σ. Γόμφοι τελείωσε τη χρονιά κατακτώντας την άνοδο στη Γ' Εθνική Κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της, ενώ έχασε το Κύπελλο Θεσσαλίας στον Τελικό με τον ΓΣ Αμπελώνα την ίδια χρονιά.
Παίκτες που έχουν παίξει στην Αναγέννηση με τη δικιά τους Ιστορία στο Καρδιτσιώτικο Μπάσκετ: Βασίλης Κρομμύδας, Γιώργος Εγγλέζος, Γιώργος Ντέμος, Χρήστος Δεληγιάννης, Δημήτρης Κομποδιέτας, Κώστας Σερίφης, Κώστας Νότος, Βαγγέλης Μπράχος, Κώστας Καλιάρας, Στα'υρος Αργύρης, Κώστας Τσέλιος, Γιάννης Κοβάτσεφ, Λάμπρος Κουτής.
Τμήμα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2021-22, ο Α.Σ. Αναγέννηση Καρδίτσας έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα Γυναικών που διοργανώνει η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Θεσσαλίας. Ειδικότερα εντάχθηκε στο Β' Όμιλο τον οποίο και συνέθεσαν 6 σωματεία. Στο πλαίσιο αυτό συγκέντρωσε 9 νίκες σε 10 αγωνιστικές με αποτέλεσμα να τερματίσει στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα του Ομίλου. Ακολούθως αναμετρήθηκε σε δύο Τελικούς με την πρωτοπώρο του έτερου Ομίλου, τη Νίκη Βόλου. Γνώρισε την ήττα και στα δύο παιχνίδια, με σκορ 70-82 εντός έδρας και 60-38 εκτός έδρας, με συνέπεια να απωλέσει τόσο τον Τίτλο όσο και το δικαίωμα ανόδου στην Α2 Εθνική Κατηγορία.
Έδρα του συλλόγου είναι το (Παλαιό) Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Καρδίτσας, χωρητικότητας 550 καθήμενων θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Δημήτρης Παπαδημητρίου. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί o παλαιός παίκτης της ομάδας, Βασίλης Κρομμύδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α.Σ. Αναγέννηση Καρδίτσας 1904 Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Καρδίτσας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1904 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1904 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Θ.
Νεράιδα Τρικάλων
Η Νεράιδα είναι ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων στον Δήμο Πύλης. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.020 μέτρων στις πλαγιές των Τζουμέρκων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του Ορεινού Όγκου της Πύλης. Η Νεράιδα αποτελούσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 182 κάτοικοι. Σήμερα υπαγεται διοικητικά και εξυπηρετειται από την πόλη της Πύλης.
Ιστορικό πλαίσιο
Μετά τον Αφοπλισμό της Μεραρχίας Πινερόλο οι 2500 Ιταλοί στάλθηκαν βιαστικά στην Νεράιδα, όπου ο αριθμός τους έχει φτάσει στις έξι χιλιάδες, και η κατάσταση με την τροφοδοσία τους ήταν οριακή. Η Γερμανική επίθεση συνεχίστηκε και οι Γερμανοί μπήκαν στην Νεράιδα στις 27 Νοεμβρίου και οι Ιταλοί σκορπίσαν στα βουνά χωρίς τρόφιμα, πολλοί αναγκάστηκαν να παραδοθούν. Με το τέλος των γερμανικών επιχειρήσεων οι Ιταλοί που επέστρεψαν στην Νεράιδα, έχοντας ζήσει ένα τραγικό χειμώνα μέχρι το Μάρτιο του 1944, με εντολή του ΕΛΑΣ διασκορπίστηκαν στα χωριά για να σωθούν από βέβαιο θάνατο. Όμως, παρά τις προσπάθειες και τη διασπορά των Ιταλών στην δυτική περιοχή της Θεσσαλίας,οι αριθμοί των θανάτων από την πείνα και τις ασθένειες είχαν φτάσει τους 1.500. Οι Ιταλικές πηγές αναφέρουν 1150 νεκρούς, 2250 τραυματίες και 1500 αγνοούμενους. Στην περιοχή ο ΕΔΕΣ, συνάπτει διήμερη σκληρή μάχη στις 30/31 Οκτωβρίου 1943 με τους Γερμανούς και τον ΕΛΑΣ,ο αγώνας όμως, είναι άνισος και τελικά οι Εδεσίτες αντάρτες υποχρεώνονται να συμπτυχθούν με μεγάλες απώλειες.
Παραπομπές
Νεράιδα Τρικάλων, πληροφορίες για το χωριό]www.neraida.net
Κατηγορία:χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Μπάρνα ντα Σιένα
δεξιά|μικρογραφία|281x281εσ| «Christ Bearing the Cross, with a Dominican Friar», [[τέμπερα σε πάνελ, 1330-1350, Συλλογή Frick]] Ο Μπάρνα ντα Σιένα (Barna da Siena, επίσης γνωστός ως Berna di Siena), θεωρήθηκε ζωγράφος της Σιένα που δραστηριοποιήθηκε από περίπου το 1330 έως το 1350.
Ο ζωγράφος αναφέρθηκε για πρώτη φορά από τον Λορέντσο Γκιμπέρτι στο βιβλίο του I Commentarii (μέσα του 15ου αιώνα) ως ζωγράφος της Σιένα που ζωγράφισε διάφορα έργα στην Τοσκάνη, συμπεριλαμβανομένων πολλών ιστοριών από την Παλαιά Διαθήκη στο Σαν Τζιμινιάνο. Ο Τζόρτζο Βαζάρι αναφέρθηκε στην πρώτη έκδοση του Vite του (1550) στον Σιενέζο ζωγράφο «Berna», ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τοιχογραφίες σκηνών της Παλαιάς Διαθήκης στην εκκλησία Collegiata di San Gimignano. Στη δεύτερη έκδοση του Vite (1568) ο Βαζάρι συνέδεσε τον καλλιτέχνη μόνο με τις σκηνές της Καινής Διαθήκης σε αυτήν την εκκλησία, χρονολογώντας τους στο τέλος της ζωής του Μπάρνα, προφανώς το 1381.
Λόγω των μεγάλων διαφορών στο ύφος και την ποιότητα στους πίνακες της Καινής Διαθήκης στο Σαν Τζιμινιάνο, πιστεύεται ότι ήταν έργο τριών ή τεσσάρων διαφορετικών ζωγράφων. Πιστεύεται επίσης ότι η χρονολόγηση του Βαζάρι για τις σκηνές της Καινής Διαθήκης ήταν λανθασμένη καθώς για υφολογικούς λόγους έπρεπε να χρονολογούνται από την περίοδο 1330-1340. Λόγω αυτών των προβλημάτων με την ταυτοποίηση του καλλιτέχνη, η πλειοψηφία των μελετητών πιστεύουν σήμερα ότι το «Barna» είναι ιστορική μυθοπλασία. Αυτό το συμπέρασμα έχει δημιουργήσει διάφορες θεωρίες σχετικά με τη συγγραφή των τοιχογραφιών του Σαν Τζιμινιάνο. Η άποψη είναι ότι οι τοιχογραφίες στην Collegiata και άλλοι πίνακες ζωγραφικής που αποδίδονται στον καλλιτέχνη συνδέονται στενά με το έργο των οπαδών του Σιμόνε Μαρτίνι και του κύκλου του Λίππο Μέμμι (Lippo Memmi).
Βιογραφία
Λόγω έλλειψης υπογεγραμμένων έργων, ο Μπάρνα έχει αναγνωριστεί ως ο «Δάσκαλος του Collegiata di San Gimignano». Πιστεύεται ότι ο μαθητής του Τζοβάννι ντ' Ασιάνο (Giovanni d'Asciano) τον βοήθησε στις τοιχογραφίες και ολοκλήρωσε τα υπόλοιπα τμήματα αφού ο Μπάρνα φέρεται να έπεσε από ένα ικρίωμα και απεβίωσε, πιθανόν σε νεαρή ηλικία. Προτείνεται, με βάση τα έργα του βιογράφου Τζόρτζο Βαζάρι, ότι ο Δάσκαλος που εργάστηκε στην Collegiata di San Gimignano ονομαζόταν Μπερνάρντο Μπερτίνι (Bernardo Bertini). Ο Μπερνάρντο συνελήφθη αιχμάλωτος το 1335 κατά τη διάρκεια μιας αψιμαχίας με τους Λυκανούς. Αργότερα πήγε στη Σιένα και σπούδασε στο εργαστήριο του Σιμόνε Μαρτίνι. Τα έγγραφα δείχνουν ότι το 1355 απουσίαζε από τη Σιένα ή ήταν νεκρός. Αυτό υποστηρίζει την ιδέα ότι ο Μπάρνα, ο Δάσκαλος του Σαν Τζιμινιάνο, πέθανε αρκετά νέος, κάπου γύρω στο 1360. Όταν συνελήφθη το 1335, σημειώθηκε ότι ήταν απλώς παιδί. Εάν γεννήθηκε λίγο πριν από το 1320 και πέθανε κάπου πριν από το 1360, τότε δεν θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερος από σαράντα πριν από το θάνατό του.
Το ύφος του έργου του
Αν και δεν είναι σίγουρα γνωστα πολλά στοιχεία για τη ζωή του Μπάρνα, το έργο του είναι ιδιαίτερα διακριτό. Είναι γνωστός για τις δραματικά εκφραστικές του μορφές και χρησιμοποιεί μια πιο προσεγγιστική σύνθεση από τους προκατόχους του. Η εκδοχή του της "Ανάστασης του Λαζάρου", για παράδειγμα, εμφανίζει πολύ λιγότερες μορφές από την έκδοση του Ντούτσιο και υπάρχει πολύ μεγαλύτερη έμφαση στα συναισθήματα και τις ενέργειες κάθε μορφής. Οι εκφράσεις τους είναι πολύ πιο δραματικές και υπάρχει μια αίσθηση ανθρωπιάς, που δεν εμφανίζεται στο έργο των Σιενέζων ζωγράφων πριν από αυτόν. Ο Μπάρνα αγνοεί φαινομενικά τον γοτθικό ρυθμό που αποτυπώνεται από τον Μαρτίνι και τους μαθητές του. Αντ 'αυτού, οι μορφές του έχουν μια αίσθηση όγκου και συναισθηματισμού, που θυμίζει τον Λορεντσέττι και άλλους ζωγράφους της Φλωρεντίας, ενισχύοντας περαιτέρω τον ισχυρισμό ότι ο Μπάρνα δεν ήταν τέκνο της Σιένα, αλλά πιθανότατα καταγόταν από τη Φλωρεντία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι γοτθικού ρυθμού
Κατάρρινοι
Κατάρρινοι (μικροτάξη: Catarrhini) ονομάζεται μία από τις δύο υποδιαιρέσεις των ανώτερων πρωτευόντων (ή άλλη είναι η μικροτάξη Πλατύρρινοι ή μαϊμούδες Νέου Κόσμου). Αποτελείται από τα Κερκοπιθηκοειδή (μαϊμούδες Παλαιού Κόσμου) και τους πιθήκους (δηλαδή τις οικογένειες Ανθρωποειδή και Υλοβατίδες). Αυτές οι ομάδες περιλαμβάνουν είδη όπως οι ουρακοτάγκοι, οι γορίλες, οι άνθρωποι, ο χιμπαντζήδες, οι γίββωνες και άλλοι. Όλα τα είδη είναι ενδημικά στην Αφρική και την Ασία.
Περιγραφή
Όπως και οι πλατύρρινοι (με εξαίρεση το γένος Aotus), οι κατάρρινοι είναι ημερόβια ζώα.
Οι πίθηκοι δεν έχουν ουρές. Οι ουρές των κερκοπιθηκοειδών δεν είναι συλληπτήριες, αλλά βοηθούν στην ισορροπία. Οι κατάρρινοι έχουν επίπεδα νύχια. Έχουν συλληπτήρια χέρια, και όλοι εκτός από τους ανθρώπους έχουν επίσης συλληπτήρια πόδια. Ο οδοντικός τους τύπος είναι.
Τα περισσότερα είδη παρουσιάζουν σημαντικό φυλετικό διμορφισμό, και τα περισσότερα, αλλά όχι όλα, ζουν σε κοινωνικές ομάδες.
Ταξινόμηση και εξέλιξη
Οι πίθηκοι και οι μαϊμούδες Παλαιού Κόσμου (κερκοπιθηκοειδή) διασπάστηκαν από την εξελικτική πορεία των μαϊμούδων Νέου Κόσμου (πλατύρρινοι) περίπου 35 εκατομμύρια χρόνια πριν. Η μεγαλύτερη διαίρεση μέσα στην ομάδα των κατάρρινων συνέβη περίπου 25 εκατομμύρια χρόνια πριν, με τους γίββωνες να αποσπούνται από την εξελικτική πορεία των μεγάλων πιθήκων (στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και οι άνθρωποι) περίπου 15-19 εκατομμύρια χρόνια πριν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απλόρρινοι
Γιάννης Λιβαθηνός
Καριέρα
Γεννημένος στην Πάτρα, ο Γιάννης Λιβαθηνός υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στην τοπική Ολυμπιάδα Πατρών.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν ο Παναθηναϊκός, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2005. Στη συνέχεια, πέρασε από τον Γ.Σ. Λαμίας αλλά και την Ε.Α. Πατρών, μέχρι που το 2011 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για μία μόλις σεζόν, καθώς το μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2011-12, ο Λιβαθηνός αποφάσισε να επιστρέψει στον Παναθηναϊκό, για δεύτερη φορά στην καριέρα του.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Γιάννης Λιβαθηνός έχει πραγματοποιήσει επίσημες συμμετοχές με όλες τις βαθμίδες της εθνικής ομάδας πετοσφαίρισης νέων, ενώ με την ανδρική ομάδα έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 15 συμμετοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ε.Α. Πατρών Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Παναχαϊκής
Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; (ταινία)
Το Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; (πρωτότυπος τίτλος: Who's Afraid of Virginia Woolf?) είναι αμερικανική δραματική - (μαύρη κωμωδία) ταινία, του 1966, σε σκηνοθεσία Μάικ Νίκολς. Το σενάριο γράφτηκε από τον Έρνεστ Λέμαν, ο οποίος ήταν και ο παραγωγός της ταινίας. Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Έντουαρντ Άλμπι. Πρωταγωνιστές είναι οι Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Ρίτσαρντ Μπάρτον, Σάντι Ντένις και Τζορτζ Σίγκαλ. Η πλοκή αφηγείται τη σχέση ενός προβληματικού ζευγαριού.
Η ταινία έλαβε 13 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και αποτελεί τη μοναδική ταινία μέχρι σήμερα που έλαβε υποψηφιότητες για τις κυριότερες κατηγορίες στην ιστορία του θεσμού. Και οι τέσσερις πρωταγωνιστές της ταινίας προτάθηκαν για Όσκαρ, ο καθένας στην αντίστοιχη κατηγορία με τα Όσκαρ Ερμηνείας. Βραβεύτηκε τελικά με 5 βραβεία Όσκαρ, χαρίζοντας στην Ελίζαμπεθ Τέιλορ το δεύτερό της Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου (είχε κερδίσει το πρώτο της για την ταινία του 1960 Ζήσαμε στην Αμαρτία).
Το 2008 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία στην 67η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, ενώ το 2013 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Πλοκή
Ο Τζορτζ (Ρίτσαρντ Μπάρτον) είναι καθηγητής στο τμήμα Ιστορίας σε ένα μικρό κολλέγιο στη Νέα Αγγλία, παντρεμένος με τη Μάρθα (Ελίζαμπεθ Τέιλορ, κόρη του προέδρου του κολλεγίου). Μετά τα μεσάνυχτα, ένα φθινοπωρινό βράδυ επιστρέφουν σπίτι τους μετά από μια δεξίωση στην πανεπιστημιούπολη. Η Μάρθα και ο Τζορτζ είναι ένα προβληματικό ζευγάρι που ανταλλάσσουν συνέχεια προσβολές και ζουν σε ένα διώροφο σπίτι μέσα στην πανεπιστημιούπολη. Η Μάρθα ανακοινώνει ότι περιμένουν καλεσμένους, ένα νεαρό ζευγάρι, τον Νικ, ένα νεαρό διδάσκοντα και τη σύζυγό του Χόνεϊ.
Μπροστά στο νεαρό ζευγάρι ο Τζορτζ και η Μάρθα αρχίζουν ένα προσωπικό πόλεμο προσβολών και ντροπιαστικών ιστοριών από το παρελθόν τους. Ο Τζορτζ τελικά προσποιείται ότι σκοτώνει τη Μάρθα με ένα όπλο-ομπρέλα, προκαλώντας στιγμιαία τον τρόμο όλων των υπολοίπων. Η Μάρθα αντεπιτίθεται και ο Τζορτζ αντιδρά με το σπάσιμο ενός μπουκαλιού γεμάτου με αλκοόλ. Μετά από ένα ιλιγγιώδη χορό η Χόνεϊ κάνει εμετό και η Μάρθα πηγαίνει να τη βοηθήσει. Οι δύο άντρες αποσύρονται στον κήπο και αρχίζουν να συζητούν τους γάμους και την οικογενειακή ζωή τους, αποκαλύπτοντας μυστικά που εξηγούν εν μέρει την κατάστασή τους. Το αλκοόλ βοηθάει να αποκαλυφθούν ένοχα μυστικά, όπως ότι ο Νικ αναγκάστηκε να παντρευτεί τη Χόνεϊ επειδή νόμιζαν ότι είναι έγκυος, ότι ο πατέρας της Χόνεϊ έγινε πλούσιος ως ψευδοϊεροκήρυκας που εκμεταλλευόταν την αφέλεια των πιστών και ότι η Μάρθα μεγάλωσε με μητριά που είχε μεγάλη περιουσία, ενώ ο Τζορτζ αφηγείται την ιστορία ενός παιδιού που σκότωσε κατά λάθος πρώτα τη μητέρα του και μετά τον πατέρα του.
Ο Νικ γυρίζει στο εσωτερικό του σπιτιού και παίρνει τη Χόνεϊ για να φύγουν. Ο Τζορτζ οδηγεί και τους τέσσερις προς το σπίτι του Νικ και της Χόνεϊ, αλλά στη διαδρομή η ζαλισμένη Χόνεϊ ζητά να πάνε για χορό και η Μάρθα αναγκάζει το Τζορτζ να σταματήσει σε ένα μεταμεσονύχτιο κλαμπ πάνω στο δρόμο για να χορέψουν. Η Μάρθα χορεύει προκλητικά με τον Νικ και αρχίζουν μια κλιμακούμενη σειρά χλευασμών προς τον Τζορτζ μέχρι που η Μάρθα αναφέρει ότι ο Τζορτζ ήταν το αγόρι της ιστορίας που σκότωσε τους γονείς του. Ο Τζορτζ τότε προσπαθεί να την στραγγαλίσει και τον σταματά ο Νικ. Ο Τζορτζ τότε αρχίζει να αποκαλύπτει όσα του είπε ο Νικ για τον γάμο του και τη Χόνεϊ, που καταλήγει πάλι στο να ζαλιστεί και να θέλει να κάνει εμετό η Χόνεϊ. Ο Τζορτζ αντιμετωπίζει τη Μάρθα στο πάρκινγκ του κλαμπ όπου κηρύσσουν ολοκληρωτικό πόλεμο ανάμεσά τους και η Μάρθα παίρνει το νεαρό ζευγάρι με το αυτοκίνητο σπίτι, αφήνοντας το Τζορτζ μόνο, να περπατήσει μέχρι το σπίτι. Φτάνοντας εκεί ο Τζορτζ βρίσκει τη Χόνεϊ σχεδόν αναίσθητη στο αυτοκίνητο και μπαίνοντας στο χολ ακούει ήχους από την κρεβατοκάμαρά του, όπου η Μάρθα προφανώς συνουσιάζεται με τον Νικ. Εξοργισμένος, προσπαθεί να συνεφέρει τη Χόνεϊ και να την κάνει να καταλάβει τι συμβαίνει με τους συζύγους τους. Εκείνη αρνείται να καταλάβει και τον διώχνει, ενώ τον ρωτά ποιος χτύπησε κουδουνάκια πριν από λίγο, αναφερόμενη σε κουδουνάκια που σκόνταψε ο Τζορτζ μπαίνοντας προηγουμένως στο σπίτι. Αυτό δίνει στο Τζορτζ μια ιδέα για να συντρίψει οριστικά τη Μάρθα.
Η Μάρθα βγαίνει στον κήπο φωνάζοντας και καλώντας τους άλλους να εμφανιστούν. Συναντά το Νικ και του εξομολογείται την πραγματική σχέση της με το Τζορτζ, που είναι μια σχέση αγάπης και μίσους. Η Μάρθα αποκαλύπτει ότι μισεί τον Τζορτζ επειδή την αγαπά,κάτι που δεν θεωρεί η ίδια ότι της αξίζει. Από εκείνη τη στιγμή η Μάρθα υιοθετεί μια επιθετική, υποτιμητική στάση απέναντι στο Νικ, που δεν κατάφερε να την ικανοποιήσει σεξουαλικά προηγουμένως, όπως αποκαλύπτεται, και όταν χτυπά το κουδούνι στέλνει το Νικ να ανοίξει. Ο Τζορτζ μπαίνει και αρχίζει έναν ειρωνικό διάλογο ευγένειας με τη Μάρθα και το Νικ, αναγκάζοντας τους τελικά να παίξουν ένα τελευταίο "παιχνίδι". Ο Τζορτζ στέλνει το Νικ να φέρει την ημιλιπόθυμη Χόνεϊ και αφήνει να εννοηθεί στη Μάρθα ότι θα την συντρίψει στο τελευταίο τους παιχνίδι. Τελικά, το παιχνίδι αφορά το γιο τους και ο ένας συμπληρώνοντας τον άλλο, ο Τζορτζ και η Μάρθα περιγράφουν τη ζωή και την εμφάνιση του γιου τους. Ο Τζορτζ τελικά ανακοινώνει ότι ο γιος τους είναι νεκρός και η Μάρθα ξεσπά με μια υστερική μανία εναντίον του. Αρχικά, το νεαρό ζευγάρι νομίζει ότι η Μάρθα έπαθε σοκ από το πένθος και την απώλεια αλλά βαθμιαία καταλαβαίνουν ότι ο γιος δεν υπήρξε ποτέ και ήταν ένα ακόμα νοσηρό παιχνίδι μεταξύ τους, για να ξεφύγουν από την δυσάρεστη κατάσταση που βίωναν επειδή δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά. Όμως έπρεπε να μένει αυστηρά μεταξύ τους και η επιπολαιότητα της Μάρθα να τον αναφέρει στη Χόνεϊ τους εξέθεσε στον κίνδυνο να γελοιοποιηθούν αλλά επίσης σήμαινε ίσως ότι η Μάρθα άρχισε να χάνει την επαφή με την πραγματικότητα. Έτσι, ο Τζορτζ έπρεπε να διαλύσει τις ψευδαισθήσεις τους. Η Χόνεϊ δηλώνει ότι θέλει να αποκτήσει παιδί και τελικά, ο Νικ και η Χόνεϊ φεύγουν ήσυχα μετά από επιμονή του Τζορτζ και εκείνος κάθεται κοντά στη Μάρθα και της λέει ότι έπρεπε να σκοτώσει τον γιο τους. Εκείνη ρωτά αν θα είναι καλύτερα από εδώ και πέρα. Της απαντά ότι δεν είναι σίγουρος και η ταινία τελειώνει καθώς σιγοτραγουδούν "Ποιός φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;"