cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κούβα
Συντεχνίες
Υπάρχουν δεκαεννιά συντεχνίες στην Κούβα και 98% του εργατικού δυναμικού της χώρας είναι μέλη τους. Οι συντεχνίες δεν είναι εγγεγραμμένες σε κάποιον κρατικό φορέα και αυτοχρηματοδοτούνται από τις μηνιαίες συνδρομές των μελών τους. Οι υποστηρικτές τους ισχυρίζονται ότι οι αξιωματούχοι των συντεχνιών εκλέγονται με διάφανες διαδικασίες και ότι υπάρχουν διαφορετικές πολιτικές απόψεις μέσα σε κάθε συντεχνία. Όμως όλες οι συντεχνίες είναι μέλη της Συνομοσπονδίας Κουβανών Εργαζομένων, η οποία διατηρεί στενές σχέσεις με το κράτος και το κομμουνιστικό Κόμμα. Οι υποστηρικτές ισχυρίζονται ότι η Συνομοσπονδία δίνει τη δυνατότητα στους εργαζομένους να ακουστεί η φωνή τους στην κυβέρνηση. Όσοι αντιτίθενται ισχυρίζονται ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τη Συνομοσπονδία για να ελέγχει τις συντεχνίες και να καθορίζει τους ηγέτες τους. Η ελευθερία των εργαζομένων να εκφράζουν ανεξάρτητες απόψεις είναι επίσης κάτι που αμφισβητείται. Οι υποστηρικτές του συστήματος θεωρούν ότι οι απόψεις των εργαζομένων έχουν διαμορφώσει την κυβερνητική πολιτική σε πολλές περιπτώσεις, όπως το 1993 με την πρόταση για αναθεώρηση του φορολογικού συστήματος, ενώ οι πολέμιοι, επικαλούμενοι μελέτες που έχουν κάνει διεθνείς εργατικές οργανώσεις, επισημαίνουν ότι οι εργαζόμενοι οφείλουν να δείξουν την πίστη τους στα ιδεώδη του κομμουνιστικού Κόμματος, και θεωρούν ότι η κυβέρνηση συστηματικά παρενοχλεί και θέτει υπό κράτηση ακτιβιστές, αλλά και ότι απαγορεύει τη δημιουργία ανεξάρτητων συντεχνιών που δεν πρόσκεινται στη Συνομοσπονδία, ότι οι ηγέτες σε απόπειρες δημιουργίας ανεξάρτητων συντεχνιών έχουν φυλακιστεί και ότι το δικαίωμα της απεργίας δεν αναγνωρίζεται από τον νόμο.
Γεωγραφία
350px|thumb|Χάρτης της Κούβας Η Κούβα είναι ένα αρχιπέλαγος νησιών που βρίσκονται στην Καραϊβική Θάλασσα, με γεωγραφικές συντεταγμένες 21°3N, 80°00W. Το κύριο νησί είναι η Κούβα, το οποίο περιβάλλεται από τέσσερις κύριες συστάδες νησιών. Αυτές είναι τα Κολοράδος, τα Καμαγουέι, τα Χαρδίνες ντε λα Ρέινα και τα Καναρέος. Το κύριο νησί της Κούβας αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος της έκτασης της χώρας (105.006 χλμ² ή 40.543 τετρ. μίλια) και είναι το 17ο μεγαλύτερο σε έκταση νησί στον κόσμο. Το δεύτερο μεγαλύτερο σε έκταση νησί της χώρας είναι η Ίσλα δε λα Χουβεντούδ (Νησί της Νιότης) στα νοτιοδυτικά, με έκταση 3.056 χλμ² (1.180 τετρ. μίλια). Η Κούβα έχει συνολική έκταση 110.860 χλμ².
Διοικητική διαίρεση
Δεκατέσσερις νομοί και ένας ανεξάρτητος δήμος (η Ίσλα ντε λα Χουβεντούδ) αποτελούν τη σημερινή Κούβα. Αυτοί αποτελούσαν μέρος των έξι μεγαλύτερων ιστορικών επαρχιών: Πινάρ ντελ Ρίο, Αβάνα, Ματάνσας, Λας Βίγιας, Καμαγουέι και Οριέντε. Οι σημερινές υποδιαιρέσεις μοιάζουν αρκετά με τις ισπανικές στρατιωτικές επαρχίες που υπήρχαν κατά τους Κουβανικούς Πολέμους της Ανεξαρτησίας, όταν οι πιο προβληματικές περιοχές διαιρέθηκαν.
right|530px
Δημογραφία
Ο πληθυσμός της Κούβας είναι σχετικά μικρός σε σύγκριση με τον αντίστοιχο των Αντιλλών. Από 1.573.000 το 1900 αυξήθηκε σε 6.460.000 το 1958 πριν την Κουβανική Επανάσταση, ενώ το 2022 ανήλθε σε 11.089.511. Σύμφωνα με το World Factbook της CIA, ο πληθυσμός της Κούβας είναι 51% μιγάδες, 37% λευκοί, 11% μαύροι και 1% Κινέζοι. Πλέον δεν υπάρχουν πια απόγονοι των ιθαγενών κατοίκων. Από την άλλη, σύμφωνα με το Εθνικό Γραφείο Στατιστικής της κουβανικής κυβέρνησης, σύμφωνα με απογραφή πληθυσμού που έγινε το 2002, ο πληθυσμός της χώρας έχει ως ακολούθως:
Ενώ 5.597.233 είναι άνδρες και 5.580.510 γυναίκες. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 77,8 χρόνια (75,4 χρόνια οι άνδρες και 80,3 οι γυναίκες). Η γεννητικότητα στην Κούβα, 11,6 γεννήσεις για κάθε 1.000 κατοίκους το 2003, είναι μια από τις χαμηλότερες στο δυτικό ημισφαίριο. Η μείωση του ρυθμού γονιμότητας - από 3,5 παιδιά η κάθε γυναίκα το 1970 σε 1,5 το 1992 - είναι η μεγαλύτερη στο δυτικό ημισφαίριο, με μόνο τη Γουαδελούπη και την Τζαμάικα να δείχνουν μεγαλύτερη πτώση. Στην Κούβα επιτρέπονται οι αμβλώσεις, οι οποίες ήταν 58,6 για κάθε 1000 εγκυμοσύνες το 1996, σε σύγκριση με 35 που ήταν ο μέσος όρος στην Καραϊβική, 27 στη Λατινική Αμερική και 48 στην Ευρώπη. Επιπλέον, η χρήση προφυλάξεων υπολογίζεται στο 79% (στο ανώτερο ένα τρίτο των χωρών του δυτικού ημισφαιρίου).
Μετανάστευση
Η μετανάστευση από και προς την Κούβα είχε αισθητό αντίκτυπο στη χώρα τον 20ό αιώνα. Στην Κούβα υπάρχει επίσης πλήθος μη Κουβανών αγνώστου μεγέθους, όπως Κινέζοι που προέρχεται κυρίως από τους εργάτες που έφτασαν τον 19ο αιώνα για να κτίσουν το σιδηροδρομικό δίκτυο και να εργαστούν στα μεταλλεία. Από το 1900 μέχρι το 1930 έφτασαν σχεδόν ένα εκατομμύριο μετανάστες από την Ισπανία.
thumb|Πλοιάριο μεταφέρει Κουβανούς μετανάστες, κατά την άφιξή του στη [[Φλόριντα των ΗΠΑ, 1980.]] Από το 1959 και μετά περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Κουβανοί εγκατέλειψαν το νησί, πηγαίνοντας κυρίως στο Μαϊάμι, των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου μια ισχυρή, μορφωμένη και οικονομικά δυνατή εξόριστη κουβανική κοινότητα υπάρχει σήμερα. Το κύμα φυγής που παρατηρήθηκε αμέσως μετά την επανάσταση στην Κούβα αφορούσε κυρίως τη μεσαία και ψηλή κοινωνική τάξη, η οποία ήταν ως επί το πλείστον λευκοί, κάτι που συνέβαλε σε αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρα με αλλαγές στη γεννητικότητα και τη φυλετική ταύτιση μεταξύ των διαφόρων εθνοτικών ομάδων. Σε μια προσπάθεια ομαλοποίησης της μετανάστευσης μεταξύ των δύο χωρών - ιδιαίτερα μετά τη μαζική έξοδο από τη Μαριέλ - η Κούβα και οι Ηνωμένες Πολιτείες συμφώνησαν το 1994 στη μείωση της μετανάστευσης προς τις ΗΠΑ. Βάσει της συμφωνίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες δίνουν συγκεκριμένο αριθμό θεωρήσεων διαβατηρίου σε Κουβανούς που επιθυμούν να μεταναστεύσουν (20.000 από το 1994), ενώ όσοι συλληφθούν στη θάλασσα προσπαθώντας να εισέλθουν στις ΗΠΑ χωρίς άδεια επιστρέφουν στην Κούβα. Ο αμερικανικός νόμος δίνει στον Γενικό Εισαγγελέα τη δυνατότητα να δώσει άδεια μόνιμης παραμονής σε άτομα κουβανικής προέλευσης ή υπηκοότητας που επιθυμούν διευθέτηση του στάτους τους αν έχουν παραμείνει στις Ηνωμένες Πολιτείες για διάστημα τουλάχιστον ενός έτους μετά την αποδοχή ή αποφυλάκισή τους και πληρούν τις προϋποθέσεις για να γίνουν δεκτοί στη χώρα ως μετανάστες· οι αποδράσεις αυτές είναι πολύ συχνά τολμηρές και εφευρετικές.Ο αριθμός των Κουβανών που φεύγουν μέσω θαλάσσης εξακολουθεί να είναι περίπου 2.000 ετησίως, με μικρή αυξητική τάση. Το 2005 άλλοι 7.610 Κουβανοί μπήκαν στις ΗΠΑ από τα «νότια σύνορα μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου». Σύμφωνα με την εφημερίδα Miami Herald, «Σε αντίθεση με τις περισσότερες χώρες, η Κούβα απαιτεί από τους πολίτες της να αποκτήσουν άδεια εξόδου για να φύγουν από τη χώρα. Υπάρχουν 533 Κουβανοί με βίζα από τις ΗΠΑ στους οποίους δεν επιτρέπεται να φύγουν».
Εκπαίδευση
thumb|right|300px|Μαθητές δημοτικού σχολείου σε αγροτική περιοχή της χώρας κατά την ώρα του διαλείμματος. Ιστορικά, η Κούβα έχει να επιδείξει ένα από τα ψηλότερα επίπεδα εκπαίδευσης και αλφαβητισμού στη Λατινική Αμερική μετά την επανάσταση. Όλη η εκπαίδευση είναι δωρεάν για όλους τους Κουβανούς πολίτες, συμπεριλαμβανομένης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Τα ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν επιτρέπονται. Η φοίτηση σε σχολείο είναι υποχρεωτική για όλους από τις ηλικίες έξι μέχρι δεκαέξι και όλοι οι μαθητές, ανεξαρτήτως ηλικίας ή φύλου, φορούν σχολική στολή με χρώματα που υποδηλώνουν τον βαθμό της εκπαίδευσης. Η κατώτερη εκπαίδευση διαρκεί έξι χρόνια, ενώ η μέση χωρίζεται σε βασική και προ-πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Η ανώτερη εκπαίδευση παρέχεται από πανεπιστήμια, ανώτερες σχολές, ανώτερα παιδαγωγικά ινστιτούτα και ανώτερα πολυτεχνικά ινστιτούτα. Το Υπουργείο Ανώτερης Εκπαίδευσης της Κούβας έχει επίσης προγράμματα εκπαίδευσης αγροτών σε αγροτικές περιοχές, οι οποίοι παρακολουθούν τακτικά απογευματινά και νυχτερινά μαθήματα. Το Πανεπιστήμιο της Αβάνας ιδρύθηκε το 1728 και υπάρχουν πολλά άλλα κολέγια και πανεπιστήμια.
Δημόσια υγεία
Η κουβανική κυβέρνηση παρέχει εθνικό σύστημα υγείας το οποίο αναλαμβάνει όλη την οικονομική και διοικητική ευθύνη για την ιατρική φροντίδα των πολιτών. Ιστορικά, η Κούβα έχει ψηλό ποσοστό ιατρικού προσωπικού και σημαντική συνεισφορά στην παγκόσμια υγεία από τον 19ο αιώνα. Σύμφωνα με στατιστικές του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, το προσδοκώμενο όριο ζωής και η παιδική θνησιμότητα στην Κούβα συγκρίνονται με αυτά των βιομηχανοποιημένων χωρών του δυτικού κόσμου από το 1957.
Θρησκεία
Ο προτεσταντισμός εισήχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες τον 18ο αιώνα και αυξάνεται συνεχώς. Περίπου 300.000 Κουβανοί ανήκουν στις 54 προτεσταντικές εκκλησίες που υπάρχουν στο νησί. Ο Πεντηκοστιανισμός έχει αυξηθεί πολύ τα τελευταία χρόνια, και η Εκκλησία του Θεού από μόνη της έχει πάνω από 100.000 μέλη - σύμφωνα με την ίδια. Η Επισκοπική Εκκλησία της Κούβας ισχυρίζεται ότι αριθμεί 10.000 μέλη. Επίσης, υπάρχουν 96.206 Μάρτυρες του Ιεχωβά. Στην Κούβα υπάρχουν μικρές κοινότητες εβραίων, μουσουλμάνων και πιστών του Μπαχάι. Η Αβάνα έχει τρεις ενεργές συναγωγές και ένα τζαμί. Οι περισσότεροι Εβραιο-Κουβανοί είναι πολωνικής και ρωσικής καταγωγής, αποτέλεσμα των πογκρόμ στις αρχές του 20ού αιώνα. Υπάρχει, όμως, μια μικρή κοινότητα σεφαρδιτών εβραίων στην Κούβα, οι οποίοι προέρχονται από την Τουρκία. Οι περισσότεροι από τους σεφαρδίτες ζουν στην επαρχία, παρόλο που έχουν δική τους συναγωγή στην Αβάνα. Τη δεκαετία του 1960 σχεδόν 8.000 εβραίοι έφυγαν για το Μαϊάμι. Τη δεκαετία του 1990 περίπου 400 Εβραιο-Κουβανοί εγκαταστάθηκαν στο Ισραήλ σε μια συντονισμένη μαζική έξοδο με τη χρήση θεωρήσεων διαβατηρίου που έδωσαν χώρες που θέλησαν να τους βοηθήσουν να μεταβούν στο Ισραήλ.
Βασικά μεγέθη
Η κυβέρνηση της Κούβας εμμένει στις σοσιαλιστικές της αρχές σχετικά με την οργάνωση και προγραμματισμό της οικονομίας της, η οποία ελέγχεται από το κράτος. Η κυβέρνηση είναι ο ιδιοκτήτης και διαχειριστής των περισσοτέρων μέσων παραγωγής και η πλειονότητα του εργατικού δυναμικού εργοδοτείται από το κράτος. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια τάση για περισσότερη εργοδότηση στον ιδιωτικό τομέα. Το 2000 η εργοδότηση στον δημόσιο τομέα ήταν 77,5% και στον ιδιωτικό 22,5%, σε σύγκριση με 91,8% και 8,2% που ήταν το 1981. Υπάρχουν περιορισμοί στις επενδύσεις κεφαλαίων, για τις οποίες απαιτείται έγκριση από την κυβέρνηση. Οι περισσότερες τιμές και ποσότητες αγαθών για κάθε πολίτη καθορίζονται από την κυβέρνηση.
Όπως συνέβη και σε κάποιες άλλες κομμουνιστικές και μετα-κομμουνιστικές χώρες μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η Κούβα έκανε κάποιες περιορισμένες κινήσεις για μικρή απελευθέρωση της αγοράς, με στόχο να μετριάσει τα σοβαρά προβλήματα έλλειψης τροφίμων, καταναλωτικών αγαθών και υπηρεσιών που προκάλεσε το τέλος των σοβιετικών χορηγιών. Αυτά τα μέτρα περιλάμβαναν κάποια αυτοεργοδότηση στον λιανικό τομέα και τον τομέα της ελαφράς βιομηχανίας, τη νομιμοποίηση του αμερικανικού δολαρίου στις συναλλαγές και την ενθάρρυνση του τουρισμού. Το 1996 ο τουρισμός ξεπέρασε τη βιομηχανία ζάχαρης ως η μεγαλύτερη πηγή εσόδων σε σκληρό νόμισμα. Η Κούβα την τελευταία δεκαετία τριπλασίασε το μερίδιο αγοράς της στον τουρισμό της Καραϊβικής, ενώ με μεγάλες επενδύσεις στην τουριστική υποδομή αυτός ο ρυθμός ανάπτυξης αναμένεται να συνεχίσει. 1,9 εκατομμύρια τουρίστες επισκέφθηκαν την Κούβα το 2003, κυρίως από τον Καναδά και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αποφέροντας έσοδα 2,1 εκατομ. δολάρια. Η απότομη ανάπτυξη του τουρισμού κατά την Ειδική Περίοδο είχε σημαντικές κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις στην Κούβα. Αυτό έχει οδηγήσει στην πεποίθηση ότι στην Κούβα αναδύεται μια διπλή οικονομία και προωθείται ένα καθεστώς τουριστικoύ απάρτχαϊντ στο νησί.
Η Κούβα ήταν κάποτε η πρώτη χώρα στον κόσμο στην παραγωγή και την εξαγωγή ζάχαρης. Η παραγωγή έχει μειωθεί λόγω συχνών καταιγίδων και ξηρασίας τα τελευταία χρόνια, φαινομένων τα οποία έχουν πλήξει τις φυτείες. Επιπλέον, η έλλειψη επένδυσης σε υποδομή έχει αναγκάσει πολλούς μύλους να κλείσουν.
Μέχρι και το 2001 μελέτες έδειχναν ότι το μέσο βιοτικό επίπεδο στην Κούβα ήταν χαμηλότερο από ό,τι ήταν πριν από την πτώση της οικονομίας που επήλθε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Θεμελιώδες θέμα είναι η αδυναμία των δημόσιων μισθών να καλύψουν τις προσωπικές ανάγκες των πολιτών σε ένα σύστημα απόλυτα ελεγχόμενης κατανομής αγαθών, στο οποίο παρατηρούνται διαχρονικά ελλείψεις. Καθώς η ποικιλία και η ποσότητα των διαθέσιμων αγαθών μειώθηκε, οι Κουβανοί στράφηκαν στη μαύρη αγορά για εξασφάλιση βασικών τροφίμων, ρουχισμού και άλλων προϊόντων. Επιπρόσθετα, εξακολουθεί να υπάρχει διαφθορά σε χαμηλό επίπεδο, όπως μικροκλοπές αντικειμένων που αποτελούν κρατική περιουσία για πώληση στη μαύρη αγορά.
Εξωτερικό εμπόριο και αποκλεισμοί
Πριν από την ανατροπή της Σοβιετικής Ένωσης, το 1991, η οικονομία της χώρας εξαρτιόταν από τη Σοβιετική Ένωση, ιδιαίτερα όσον αφορά τις εξαγωγές, αλλά και γενικότερα σε θέματα οικονομικών ενισχύσεων. Χαρακτηριστικά, οι Σοβιετικοί πλήρωναν την κουβανική ζάχαρη πιο ακριβά από την τιμή της αγοράς, ενώ πουλούσαν στην Κούβα πετρέλαιο σε τιμή πιο χαμηλή από αυτήν της αγοράς. Η διακοπή των χορηγιών αυτών προκάλεσε απότομη και κατακόρυφη επιδείνωση της εγχώριας οικονομίας, φάση την οποία οι Κουβανοί ονόμασαν "Período Especial" (Ειδική Περίοδος). Το 1992 οι Ηνωμένες Πολιτείες σκλήρυναν τη στάση τους αναφορικά με το οικονομικό εμπάργκο, συμβάλλοντας στη πτώση του βιοτικού επιπέδου στην Κούβα, το οποίο έφτασε σε κρίσιμο σημείο μέσα σε ένα έτος.
Κατά τα τελευταία έτη, και από τότε που ανέλαβε την εξουσία στη Βενεζουέλας ο Ούγο Τσάβες, η οικονομική βοήθεια από τη Βενεζουέλα συνέβαλε στη βελτίωση της οικονομίας της Κούβας. Η στήριξη της Βενεζουέλας προς την Κούβα γίνεται με την παροχή 80.000 βαρελιών πετρελαίου ημερησίως, με αντάλλαγμα επαγγελματικές υπηρεσίες και γεωργικά προϊόντα. Πρόσφατα, η Κούβα απέσυρε κάποια από τα μέτρα που πήρε τη δεκαετία του 1990. Το 2004 η κυβέρνηση στήριξε δημόσια το ευρώ ως ένα «παγκόσμιο αντιστάθμισμα στο δολάριο ΗΠΑ», και απέσυρε το νόμισμα των Ηνωμένων Πολιτειών από την κυκλοφορία σε καταστήματα και επιχειρήσεις. Η αύξηση των περιορισμών από την αμερικανική κυβέρνηση για ταξίδια προς την Κούβα από Κουβανο-Αμερικανούς και για τα χρηματικά ποσά που μπορούσαν να μεταφέρουν στο νησί ισχυροποίησε τον έλεγχο της κουβανικής κυβέρνησης στην κυκλοφορία του δολαρίου στο νησί. Την τελευταία δεκαετία οι Κουβανοί λάμβαναν κάθε χρόνο συνολικά από 600 εκατομμύρια μέχρι 1 δισ. δολάρια ΗΠΑ, κυρίως από μέλη των οικογενειών τους που ήταν εγκατεστημένοι στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το 2005 η Κούβα εξήγαγε 2,4 δισ. δολάρια, 114η από 226 χώρες, και εισήγαγε 6,9 δισ. δολάρια, 87η από 226 χώρες. Οι κύριοι εξαγωγικοί εταίροι είναι η Ολλανδία, ο Καναδάς και η Κίνα. Κύριοι εισαγωγικοί εταίροι είναι η Βενεζουέλα, η Ισπανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Οι βασικές εξαγωγές της Κούβας είναι ζάχαρη, νίκελ, καπνός, ψάρι, ιατρικά προϊόντα, εσπεριδοειδή, καφές και καταρτισμένο εργατικό δυναμικό· οι εισαγωγές περιλαμβάνουν τρόφιμα, καύσιμα, ρουχισμό και μηχανήματα. Το εξωτερικό χρέος της Κούβας υπολογίζεται σήμερα στα 13 δισ. δολάρια, περίπου 38% του ΑΕΠ. Σύμφωνα με το Heritage Foundation, η Κούβα εξαρτάται από πιστώσεις που μεταφέρονται από χώρα σε χώρα. Η πτώση του μεριδίου της Κούβας στην παγκόσμια εξαγωγή ζάχαρης από 35% που ήταν κάποτε στο 10% που είναι σήμερα οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, περιλαμβανομένης της πτώσης της τιμής της ζάχαρης διεθνώς, η οποία κατέστησε την Κούβα λιγότερο ανταγωνιστική στην παγκόσμια αγορά. Η Κούβα παράγει το 6,4% της παγκόσμιας παραγωγής νίκελ, το οποίο αντιστοιχεί στο 25% περίπου των συνολικών εξαγωγών της Κούβας. Πρόσφατα, μεγάλα αποθέματα πετρελαίου βρέθηκαν στα ανοιχτά της βόρειας Κούβας, κάτι που ώθησε δύο μέλη του αμερικανικού Κονγκρέσου, τους Τζεφ Φλέικ και Λάρι Κρεγκ, να ζητήσουν την άρση του εμπάργκο των ΗΠΑ έναντι στην Κούβα.
Μεταφορές
thumb|Μεγάλη γέφυρα στην Μπακουναγιάγουα. Λόγω του μακρόστενου σχήματος της Κούβας οι χερσαίες συγκοινωνίες εκτείνονται από ανατολικά προς δυτικά. Το σιδηροδρομικό δίκτυο επίσης συνδέει κάθε άκρο της χώρας. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Κούβα Κατηγορία:Κράτη με μονοκομματικό πολιτικό σύστημα Κατηγορία:Κομμουνιστικά κράτη Κατηγορία:Χώρες της Καραϊβικής Κατηγορία:Νησιωτικές χώρες Κατηγορία:Πρώην αποικίες
Κομητειακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Οι Κομητειακές Ποδοσφαιρικές Ομοσπονδίες (αγγλικά: County Football Associations) αποτελούν τα τοπικά όργανα διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Αγγλία και στις εξαρτήσεις του στέμματος (Νήσος του Μαν, Τζέρσεϊ και Γκέρνσεϊ). Αντικείμενο ενασχόλησής τους είναι όλες οι πτυχές του ποδοσφαίρου στην Αγγλία. Είναι υπεύθυνες για την εγγραφή συλλόγων και ποδοσφαιριστών, καθώς και την προώθηση της ανάπτυξης ανάμεσα σε αυτούς τους φορείς και τους διαιτητές.
Οι περισσότερες Κομητειακές Ποδοσφαιρικές Ομοσπονδίες ευθυγραμμίζονται περίπου κατά μήκος των συνόρων των ιστορικών κομητειών, αν και μερικές καλύπτουν εκτάσεις πέραν της μίας κομητείας, ενώ ορισμένες από τις σημαντικές πόλεις, ιδιαίτερα εκείνες με ισχυρή ποδοσφαιρική παράδοση, έχουν τη δική τους Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Σέφιλντ ήταν η πρώτη που δημιουργήθηκε, το 1867. Πολλά ιδρύματα διαθέτουν τις δικές τους, ειδικού καθεστώτος, Ποδοσφαιρικές Ομοσπονδίες, όπως τα πανεπιστήμια του Κέμπριτζ και της Οξφόρδης, οι ένοπλες δυνάμεις και η Ερασιτεχνική Ποδοσφαιρική Συμμαχία, η οποία έχει μια ισχυρή παρουσία στα νοτιο-ανατολικά της Αγγλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αγγλία
Stranger than Fiction
Το "Stranger than Fiction" είναι το όγδοο άλμπουμ των Bad Religion. Κυκλοφόρησε το 1994 από την Atlantic Records. Ήταν το πρώτο άλμπουμ της μπάντας με μεγάλη δισκογραφική. Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ ο Brett Gurewitz αποχώρησε από την μπάντα και επέστρεψε 7 χρόνια μετά. Αντικαταστάτης του ήταν ο Brian Baker, ο οποίος έχει παραμείνει στην μπάντα μέχρι σήμερα. Είναι το πιο γνωστό άλμπουμ της μπάντας και περιέχει τις επιτυχίες "21st Century (Digital Boy)" και "Infected". Ανακηρύχθηκε Χρυσό στις ΗΠΑ και τον Καναδά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1994
Μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο
Ο όρος Μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο έρχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και χαρακτηρίζει τις εταιρείες παραγωγής και διανομής που κυκλοφορούν έναν σημαντικό αριθμό ταινιών ετησίως και κατέχουν σταθερά σημαντικό μερίδιο των εσόδων των box office σε μια δεδομένη αγορά. Στην αμερικανική και διεθνή αγορά, τα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο, συχνά γνωστά απλά ως τα μεγάλα στούντιο, θεωρούνται συνήθως ως οι πέντε διαφοροποιημένοι όμιλοι μέσων ενημέρωσης των οποίων οι διάφορες θυγατρικές παραγωγής και διανομής ταινιών κατέχουν συλλογικά περίπου το 80 έως 85% του αμερικανικού box office. Ο όρος μπορεί επίσης να εφαρμοστεί πιο συγκεκριμένα στην κύρια θυγατρική επιχείρηση κινηματογραφικών ταινιών κάθε αντίστοιχου ομίλου ετερογενών δραστηριοτήτων.
Από την αρχή της δημιουργίας ταινιών, τα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο των ΗΠΑ κυριαρχούν τόσο στον αμερικανικό κινηματογράφο όσο και στην παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία. Τα στούντιο των ΗΠΑ επωφελήθηκαν από ένα ισχυρό πλεονέκτημα, καθώς ήταν τα πρώτα που βιομηχανοποίησαν την παραγωγή ταινιών και κατέκτησαν την τέχνη της μαζικής παραγωγής και διανομής ταινιών υψηλής ποιότητας με ευρεία διαπολιτισμική απήχηση. Σήμερα, οι μεγάλες πέντε μεγάλες εταιρείες – Universal Pictures, Paramount Pictures, Warner Bros., Walt Disney Studios και Sony Pictures– διανέμουν τακτικά εκατοντάδες ταινίες κάθε χρόνο σε όλες τις σημαντικές διεθνείς αγορές (δηλαδή, όπου το διακριτικό εισόδημα είναι αρκετά υψηλό για τους καταναλωτές να αντέξουν οικονομικά να παρακολουθούν ταινίες). Είναι «σχεδόν αδύνατο» για μια ταινία να προσεγγίσει ένα ευρύ διεθνές κινηματογραφικό κοινό χωρίς να την παραλάβει πρώτα μια από τις μεγάλες εταιρείες για διανομή. Σήμερα, όλα τα μεγάλα στούντιο των «Big Five» είναι επίσης μέλη του Motion Picture Association (MPA) και της Ένωσης Κινηματογραφικών και Τηλεοπτικών Παραγωγών (Alliance of Motion Picture and Television Producers, συντ. AMPTP).
Επισκόπηση
Οι τρέχουσες μεγάλες εταιρείες των "Big Five" (Universal, Paramount, Warner Bros., Disney και Sony) προέρχονται από κινηματογραφικά στούντιο που δραστηριοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της Χρυσής Εποχής του Χόλιγουντ. Τρία από αυτά ήταν μεταξύ των μεγάλων κινηματογραφικών στούντιο "Big Eight" εκείνης της αρχικής εποχής.
Η Paramount Pictures και η Warner Bros. ήταν μέρος των αρχικών "Big Five", μαζί με τις RKO Pictures, Metro-Goldwyn-Mayer και 20th Century Fox. Η Universal Pictures θεωρήθηκε, κατά τη διάρκεια εκείνης της πρώιμης εποχής, ως ένα από τα "Little Three", μαζί με τις United Artists και Columbia Pictures. Η United Artists ξεκίνησε ως εταιρεία διανομής για πολλούς ανεξάρτητους παραγωγούς και αργότερα άρχισε να παράγει τις δικές της ταινίες και τελικά εξαγοράστηκε από την MGM το 1981. Η Columbia Pictures τελικά συγχωνεύτηκε το 1987 με την Tri-Star Pictures για να σχηματίσει την Columbia Pictures Entertainment.
Κατά τη διάρκεια της Χρυσής Εποχής, η Walt Disney Productions ήταν μια ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής και δεν θεωρούνταν «μεγάλο στούντιο» μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Ωστόσο ένωσε πέντε άλλα (Paramount, Warner Bros., Universal, Columbia και 20th Century Fox) για να αποτελέσει τις "Big Six". Η RKO έκλεισε το 1959 και μετά την πώλησή της από τον Τέντ Τέρνερ στην Κερκ Κερκόριαν το 1986, η MGM έγινε μεσαία. Το 1989, η Sony εξαγόρασε την Columbia Pictures Entertainment, η οποία έγινε η Sony Pictures Entertainment το 1991.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Ιστορία και πολιτισμός του Χόλυγουντ Κατηγορία:Εταιρείες διανομής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών
Κώμη Χίου
μικρογραφία|Παραλία Κώμης Η Κώμη είναι ένας παραθαλάσσιος οικισμός, θέρετρο και παραλία της νότιας Χίου, σε οδική απόσταση 23 χιλιομέτρων νότια-νοτιοδυτικά από την πόλη της Χίου. Σήμερα αποτελεί οικισμό του Δήμου Χίου.
Το όνομα υποδηλώνει ετυμολογικά τον μικρό οικισμό. Η Κώμη αποτελεί το επίνειο του μεγάλου χωριού της περιοχής αυτής του νησιού, της Καλαμωτής που βρίσκεται 4 περίπου χιλιόμετρα βόρεια της Κώμης, ενώ διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καλαμωτής της οποίας αποτελεί οικισμό. Η Κώμη γειτνιάζει επίσης με τους παραθαλάσσιους οικισμούς-τοποθεσίες Εμπορειό (προς νοτιοδυτικά), Λιλικά και Άγιο Γιάννη (προς τα ανατολικά). Τα άλλα χωριά όμως βρίσκονται σε σχετικώς μεγάλες (για τα δεδομένα της Χίου) αποστάσεις. Το μεσοσταθμικό υψόμετρο της Κώμης είναι 5 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Η Κώμη έχει παραλία μήκους περίπου ενός χιλιομέτρου με αμμώδη ακτή. Αυτά όλα την καθιστούν μία από τις δημοφιλέστερες παραλίες της Χίου. Στην παραλία διατίθενται ομπρέλες, ξαπλώστρες, ντουζιέρες καθώς και καμπίνες αλλαγής ενδυμασίας. Ευρύτερα στην περιοχή παρέχονται τουριστικές υπηρεσίες.
Πληθυσμός και οικονομία
Η εξέλιξη του πληθυσμού της Κώμης στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα. μικρογραφία|292x292εσ|Παραλία Κώμης Χίου
Οι κάτοικοι της Κώμης ασχολούνται παραδοσιακά με τη γεωργία, καθώς η Κώμη βρίσκεται στο νότιο άκρο μιας από τις ελάχιστες πεδινές περιοχές της Χίου, του Κάμπου της Καλαμωτής, του οποίου η νότια περιοχή είναι και η περισσότερο εύφορη, αν και άδεντρη, με αποτέλεσμα η Κώμη να είναι από τους πλουσιότερους αγροτικά τόπους του νησιού.
Ειδικότερα, είναι ονομαστά σε όλη τη Χίο τα λαχανικά και τα καρπούζια της Κώμης, ενώ παλαιότερα έβγαζε και πολύ σιτάρι. Τις τελευταίες δεκαετίες υπάρχει και τουριστική ανάπτυξη του οικισμού ως θερέτρου με κέντρα κλπ., που οδήγησε στη ραγδαία αύξηση του πληθυσμού χωρίς όμως να φθάνει να μονοπωλεί σχεδόν την οικονομία της Κώμης, όπως έγινε π.χ. στην περίπτωση του Καρφά στη Χίο και πολλών άλλων παραθαλάσσιων χωριών αιγαιοπελαγίτικων νησιών. Εδώ έχουν τα εξοχικά τους σπίτια κάτοικοι της Καλαμωτής και αρκετοί άλλοι Χιώτες. Από παλιά εξάλλου η Κώμη ήταν περίφημη για εκδρομές, κολύμπι και ψάρεμα.
Πηγές
Κωμη Κατηγορία:Δήμος Χίου
Αγία Τριάδα Πιερίας
Αγία Τριάδα ονομάζεται ένας οικισμός, προς τα νότια της Κάτω Σκοτίνας, στο Νομό Πιερίας. Κατοικήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 από κατοίκους της Άνω Σκοτίνας στην πλειονότητά του Στυλαίοι οι οποίοι φρόντισαν να κτισθεί η εκκλησία της Αγίας Τριάδας μετά από έρανο που πραγματοποιήθηκε στην Αμερική, από όπου πήρε και το όνομα ο παρών οικισμός και ειδικά μετά τη μαζική φυγή των κατοίκων της κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και του Εμφυλίου. Από το 1950 και έκτοτε αποτελεί με τη Σκοτίνα ενιαίο οικισμό.
Βιβλιογραφία
Σκοτινα Αγια Τριαδα
Καϊλαχούν
Η Καϊλαχούν (Kailahun) είναι μια από τις 3 επαρχίες της Ανατολικής περιφέρειας, Σιέρρα Λεόνε. Πρωτεύουσά της είναι η Καϊλαχούν.Έχει έκταση 3.859 τ.χλμ. (μικρότερη επαρχία της Αν. περιφέρειας), πληθυσμό 409.520 κατοίκων (δεύτερη) και πυκνότητα 106,12 κατοίκων ανά τ.χλμ. (μικρότερη).
Δείτε επίσης
Επαρχίες της Σιέρρα Λεόνε
Κ
Ερόντε
Ιστορία
Στη συνέχεια, κυβερνήθηκε από τους Ραστρακούτα και Τσόλα από τον 10ο έως τις αρχές του 13ου αιώνα, Αργότερα προσαρτήθηκε για λίγο από το Σουλτανάτο του Δελχί. Η Ερόντε προσαρτήθηκε από την αυτοκρατορία Βιτζαγιαναγκάρ το 1378 μ.Χ., μέχρι την ανεξαρτησία της το 1559 μ.Χ. από τους ναγιάκ του Μαντουράι, οι οποίοι νικήθηκαν από τον Χάιντερ Αλί το 1736. Μετά τη πτώση του Τιπού Σουλτάν της Μαϊσόρ, το Ερόντε ελεγχόταν από την Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών ινδιών με το Μαχαραγιά της Μαϊσόρ ως κύριο κυβερνήτη. Παρέμεινε υπό Βρετανική κυριαρχία μέχρι την ανεξαρτησία της Ινδίας το 1947.
Γεωγραφία
Η πόλη έχει ημιάνυδρο κλίμα με μέτριες έως υψηλές θερμοκρασίες όλο το χρόνο και σχετικά χαμηλή βροχόπτωση. Η θερμοκρασία κυμαίνεται από 27 °C έως 36 °C με μέση βροχόπτωση 812 χιλιοστών. Όπως και το υπόλοιπο της πολιτείας, το διάστημα Μάρτιος-Ιούνιος είναι το ζεστότερο μέρος του χρόνου και ο Δεκέμβριος-Ιανουάριος είναι οι πιο κρύοι μήνες του έτους. Ενώ οι νοτιοδυτικοί μουσώνες (Ιούνιος-Αύγουστος) δίνουν λίγες βροχοπτώσεις, το μεγαλύτερο μέρος των βροχοπτώσεων λαμβάνονται κατά το Βορειοανατολικό μουσώνα του Οκτωβρίου, Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου. Ο δήμος καλύπτει έκταση 844 τ.χλμ.
Κλίμα
Η Ερόντε βρίσκεται σε λοφώδη έκταση με ορεινή τοπογραφία. Οι λόφοι Ουρουγκουμαλάι, Αθιμαλάι και Τσενιμαλάι περιβάλουν τη πόλη. Οι ποταμοί Αμαραβάθι, Νογιάλ, Μπαβάνι και Καβέρι ρέουν μέσα στην πόλη. Μάργες, χαλίκι και ασβεστόλιθος βρίσκονται σε αφθονία στο εσωτερικό των ποταμών.
Δημογραφικά στοιχεία
Το 2011, η Ερόντε είχε πληθυσμό 521.776 κατοίκων με αναλογία φύλου 996 γυναικών, πάνω από τον εθνικό μέσο όρο του 929. Το ποσοστό αλφαβητισμού του 85% ξεπερνά τον εθνικό μέσο όρο του 73%. Η πόλη είχε 43.184 νοικοκυριά από προγραμματισμένες φυλές και κάστες. Από τους 66.135 εργάτες στη πόλη, οι 61.382 ταξινομούνται ως άλλοι εργαζόμενοι και το υπόλοιπο στη γεωργία και οικιακές βιομηχανίες.
Το 2001, υπήρχαν 52 φτωχογειτονιές εντοπίστηκαν με 33.000 ανθρώπους να κατοικούν σε αυτές. Στην απογραφή του 2011, το 83% ήταν Ινδουιστές, το 12% ήταν μουσουλμάνοι και το 4% ήταν χριστιανοί. Ο πληθυσμός αυξήθηκε 11 φορές κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Ενώ ταταμίλ είναι η κύρια ομιλούμενη γλώσσα, τα αγγλικά είναι κοινή ως μέσο διδασκαλίας στα εκπαιδευτικά ιδρύματα και στον τομέα των υπηρεσιών.
Εναέριες
Το πλησιέστερο αεροδρόμιο στο Ερόντε είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Κοϊμπατόρ ε απόσταση 90 χλμ. με τακτικές πτήσεις προς προορισμούς το εσωτερικού, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων Αχμενταμπάντ, Μπανγκαλόρ, Μπουμπάνεσβαρ, Τσεννάι, Δελχί, Χαϊντεραμπάντ, Καλκούτα, Κοζικόντε, Μουμπάι, Πούνε και διεθνείς προορισμούς όπως η Σάρτζα και η Σιγκαπούρη.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
437 Ροδία
Η Ροδία (Rhodia) είναι πολύ ανοικτόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,41. Ανακαλύφθηκε το 1898 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Ροδίας υπολογίσθηκε σε 13,1 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,36 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,70 (από δεδομένα του IRAS), δηλαδή το μεγαλύτερο άλβεδο από όλους τους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης. Η Ροδία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 56 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 135 ως 140 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ροδια
Ελληνική Αγροφυλακή
Με τον όρο Αγροφυλακή ονομαζόταν ειδική δημόσια υπηρεσία, αστυνομική Αρχή, με σκοπό την τήρηση της δημόσιας τάξης και την πρόληψη του εγκλήματος σε αγροτικές περιφέρειες και χώρους. Στην Ελλάδα η Αγροφυλακή περιλαμβανόταν στα Σώματα Ασφαλείας.
χωρίς-πλαίσιο|300x300εσχωρίς-πλαίσιο|300x300εσ
Ιστορικό
Στη σύγχρονη εποχή η οργάνωση και οι αρμοδιότητες του θεσμού αναπτύχθηκαν με το Ν.Δ. 3030/1954 "Περί Αγροφυλακής" και το Β.Δ.171/1966 "Περί κυρώσεως του κανονισμού Υπηρεσιών Αγροφυλακής.
Η Αγροφυλακή οργανώθηκε κατά το πρότυπο της Χωροφυλακής, ως πολιτικό σώμα, με αποστολή την ασφάλεια των αγροτικών κτημάτων των υφισταμένων εκτός δασικής περιοχής και σχεδίου πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών με αρμοδιότητα τη πρόληψη και καταστολή αγροτικών αδικημάτων, τη φύλαξη των αγροτικών κτημάτων, την επιστασία της διανομής των αρδευτικών υδάτων καθώς και διάφορους διακανονισμούς βοσκών κ.λπ.
Με το άρθρο 9 του Νόμου 1481/1984, που δημιούργησε την Ελληνική Αστυνομία, τα καθήκοντα των αγροφυλάκων ανατέθηκαν στους "κοινοτικούς φύλακες", που υπάγονταν στην οικεία αστυνομική διεύθυνση και έτσι έπαψε να υφίσταται το σώμα της Αγροφυλακής ως αυτοτελής υπηρεσία. Το 1986, ακολούθησε νομοθετική ρύθμιση που ενέτασσε τους κοινοτικούς φύλακες στις κατά τόπους Νομαρχιακές Διευθύνσεις Εσωτερικών. Το 1989, η αγροτική ασφάλεια ανατέθηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών και οι οργανικές θέσεις των κοινοτικών φυλάκων μειώθηκαν από 7840 σε 6500, ενώ ασφαλιστικά εντάχθηκαν στο Ταμείο Πρόνοιας Υπαλλήλων Αγροφυλακής, παρά το γεγονός ότι η Αγροφυλακή δεν υφίστατο πλέον.
Απόπειρα επανασύστασης
Το 1990, η Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ψήφισε τον νόμο 1892, που προέβλεπε την επανασύσταση της Ελληνικής Αγροφυλακής. Η σχετική διάταξη (Άρθρο 110: Επανασύσταση και εκσυγχρονισμός της Αγροφυλακής) δεν αξιοποιήθηκε ποτέ, παρά το γεγονός ότι το 1993 διοργανώθηκε σχετικός διαγωνισμός για την πρόσληψη νέων αγροφυλάκων, καθότι δεν εκδόθηκαν διαπιστωτικές διατάξεις του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, για "ένταξη και ολοκλήρωση των διαδικασιών επανασύστασης και λειτουργίας της Αγροφυλακής". Έτσι, σε ισχύ παρέμειναν όλες οι προηγούμενες διατάξεις. Η νέα κυβέρνηση, που προέκυψε από τις πρόωρες εκλογές του 1993, δεν προώθησε το θέμα περισσότερο, εκμεταλλευόμενη τη δυνατότητα μη θέσεως του νόμου σε ισχύ, με τη μη έκδοση των προβλεπόμενων διαπιστωτικών διατάξεων.
Ακολούθησε η δημιουργία νομαρχιακών αυτοδιοικήσεων το 1994, οι οποίες ανέλαβαν τη ρύθμιση θεμάτων αγροτικής ασφάλειας. Με το π.δ. 410/1995 καθώς και τον νόμο 2819/2000, ήταν δυνατό αρμοδιότητες της Αγροφυλακής (δυνάμει του Ν.Δ. 3030/1954 και κατοπινών διατάξεων), να μεταφερθούν στην Δημοτική Αστυνομία. Μέχρι το 2002 οι σχετικές υπηρεσίες βρίσκονταν υπό την αιγίδα των κατά τόπους νομαρχιακών αυτοδιοικήσεων, ενώ στη συνέχεια με σχετική διάταξη προβλεπόταν η μεταφορά όλων των υπαλλήλων Αγροφυλακής στην Δημοτική Αστυνομία.
Επανίδρυση (2007-2011)
Η επανίδρυση της Αγροφυλακής ως αυτόνομης υπηρεσίας προεξαγγέλθηκε το 2005, επί υπουργίας Γεωργίου Βουλγαράκη. Μέσα στις εξαγγελίες περιλαμβάνονταν η πρόσληψη των χιλίων επιτυχόντων του σχετικού διαγωνισμού που διεξήχθη το 1993 από την Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, η οποία δεν υλοποιήθηκε λόγω των πρόωρων εκλογών της ίδιας χρονιάς. Αντίθετα στην ίδρυση της τάχθηκαν το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, για διαφορετικούς λόγους.
Οι διαδικασίες για την ενεργοποίηση της κινήθηκαν αργά και εντός δύο ετών τα προβλήματα ήταν εμφανή: αποστράτευση μέρους των επιτυχόντων (περίπου το 10% της συνολικής δύναμης του σώματος )του διαγωνισμού του 1993, λόγω συμπλήρωσης των συντάξιμων χρόνων εργασίας, η έλλειψη υπηρεσιακών οχημάτων και ασύρματων και η αναποτελεσματικότητα σε ορισμένους τομείς ευθύνης της, όπως η δίωξη της καλλιέργειας ναρκωτικών.
Η τελική κατάργηση της ξεκίνησε το 2009, με τη σταδιακή αναδιανομή των αρμοδιοτήτων της σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες. Το 2010, ο Αρχηγός του Σώματος Δημήτρης Νικολακόπουλος υπέβαλε την παραίτηση του. Ένα χρόνο αργότερα, με τον νόμο 3938, η Ελληνική Αγροφυλακή έπαψε να υφίσταται εκ νέου.
Επιχειρησιακή διάρθρωση και υπαγωγή
Η Αγροφυλακή διέθετε τέσσερις κεντρικές διευθύνσεις: τη Διεύθυνση Αγροτικής Ασφάλειας (με τρία επιμέρους τμήματα), τη Διεύθυνση Διοικητικού (με έξι επιμέρους τμήματα), τη Διεύθυνση Ειδικών Υπηρεσιών (με τρία επιμέρους τμήματα) και τη Διεύθυνση Επιθεώρησης. Οι περιφερειακές υπηρεσίες της Αγροφυλακής ήταν νομαρχιακού επιπέδου και συγκροτούνταν από τις κατά νομό Διοικήσεις Αγροφυλακής και τα Αγρονομεία τα οποία επανδρώνονταν από τους αγρονόμους, τους αρχιφύλακες αγροφυλακής, τους αγροφύλακες, τους υδρονομείς και τους επόπτες των τελευταίων. Τα κατώτερα όργανα ήταν ένστολοι, οπλοφορούσαν και ο ιεραρχικός σεβασμός εκδηλωνόταν με στρατιωτικό χαιρετισμό και αντιχαιρετισμό.
Πηγές
Κατηγορία:Αγροτική οικονομία Κατηγορία:Αστυνομικό Δίκαιο Κατηγορία:Σώματα ασφαλείας * Κατηγορία:Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (Ελλάδα) Κατηγορία:Υπουργείο Δημόσιας Τάξης (Ελλάδα)
Ιταλική μόδα
right|thumb|293x293px|Ρούχα από τον Οίκο Βαλεντίνο Η Ιταλία είναι μία από τις κορυφαίες χώρες σχεδιασμού μόδας μαζί με άλλες, όπως η Γαλλία, οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία και η Ιαπωνία. Η μόδα ήταν πάντα ένα σημαντικό κομμάτι της πολιτιστικής ζωής της χώρας και της κοινωνίας, καθώς οι Ιταλοί φημίζονται για την προσοχή που έδιναν στο καλό ντύσιμο· η έκφραση La bella figura ή αλλιώς η καλή εντύπωση, παραμένει διαχρονική.
Το ιταλικό σχέδιο διακρίθηκε κατά τους 11ο -16ο αιώνες, όταν η καλλιτεχνική ανάπτυξη στην Ιταλία ήταν στο αποκορύφωμά της. Πόλεις όπως το Παλέρμο, η Βενετία, το Μιλάνο, η Νάπολη, η Φλωρεντία και η Βιτσέντζα, ξεκίνησαν να παράγουν πολυτελή αγαθά, καπέλα, καλλυντικά, κοσμήματα και πλούσια υφάσματα. Κατά τη διάρκεια του 17ου - αρχές 20ου αιώνα,η ιταλική μόδα έχασε τη σημασία και τη λάμψη της και το βασικό κέντρο μόδας της Ευρώπης έγινε η Γαλλία με τη μεγάλη φήμη της της γαλλικής μόδας χάρη στα πολυτελή φορέματα που σχεδιάστηκαν για τους υπηκόους του Λουδοβίκου του ΙΔ'. Ωστόσο μέχρι το 1951-53 όπου οι βραδιές μόδας του Τζοβάνι Μπατίστα Τζορτζίνι στη Φλωρεντία, η ιταλική σχολή άρχισε να ανταγωνίζεται την γαλλική υψηλή ραπτική και μάρκες όπως η Φεραγκάμο και Γκούτσι άρχισαν να αγωνίζονται εναντίοντης Σανέλ και της Ντιόρ. Το 2009, σύμφωνα με το Global Language Monitor, το Μιλάνο, το κέντρο μόδας της Ιταλίας, βρέθηκε στην κορυφή της κατάταξης των κέντρων μόδας στον κόσμο και η Ρώμη στην τέταρτη θέση, και παρόλο που και οι δύο πόλεις ξεπέρασαν άλλες σε επακόλουθες κατατάξεις, το 2011 η Φλωρεντία έγινε η τριακοστή πρώτη παγκόσμια πρωτεύουσα μόδας.Το Μιλάνο γενικά θεωρείται ως ένα απ' τα τέσσερα πρώτα παγκόσμια κέντρα μόδας μαζί με τη Νέα Υόρκη, το Παρίσι και το Λονδίνο· περιστασιακά, οι πέντε πρώτες περιλαμβάνουν επίσης και τη Ρώμη.
Η ιταλική μόδα μπορεί επίσης να συνδεθεί με την πιο γενικευμένη έννοια του Made in Italy ,ένα είδος επώνυμου προϊόντος το οποίο εκφράζει μία άριστη δημιουργικότητα και δεξιοτεχνία.Τα ιταλικά πολυτελή αγαθά φημίζονται για την υψηλή ποιότητα των υφασμάτων τους και την τέλεια κοψότητα και φινέτσα της δημιουργίας τους, όπως επίσης και για την εγγύηση της ποιότητας των υλικών.Πολλές γαλλικές,βρετανικές και αμερικανικές, κορυφαίες μάρκες (όπως η Σανέλ, η Ντιόρ, η Μπαλμέιν, η Ραλφ Λορέν για να αναφέρουμε μερικές) επίσης σχετίζονται με ιταλικές βιομηχανίες, που βρίσκονται σε υψηλής εξειδίκευσης παραγωγικές περιοχές, ειδικά στην Βόρεια και Κεντρική Ιταλία, για να παρασκευάσουν κάθε στοιχείο του ρουχισμού και των αξεσουάρ τους.
Η μη κερδοσκοπική ένωση κατασκευής ρούχων,η οποία πειθαρχεί, συντονίζει και προωθεί την ιταλική μόδα,είναι ο Διεθνής Οίκος Ιταλικής Μόδας (Camera Nazionale della Moda Italiana), στον οποίο είναι επικεφαλής ο Κάρλο Καπάζα. Ιδρύθηκε το 1958 στη Ρώμη και τώρα βρίσκεται στο Μιλάνο και αντιπροσωπεύει όλες τις υψηλές πολιτισμικές αξίες της ιταλικής μόδας.Αυτή η ένωση έχει ακολουθήσει μία πολιτική οργανωτικής υποστήριξης που στοχεύει στη γνώση,την προώθηση και την ανάπτυξη της μόδας μέσω εκδηλώσεων με υψηλή διανοητική εικόνα στην Ιταλία και στο εξωτερικό.
Ιταλικοί οίκοι μόδας και πολυτελείς μάρκες
Παραδείγματα κύριων ιταλικών οίκων μόδας που εστιάζουν και σε αντρικά και σε γυναικεία ρούχα αλλά και σε αξεσουάρ είναι: Αρμάνι, Μπίμπλο Μιλάνο (σχεδιαστής ο Μανουέλ Φατσίνι),ο Μποτέγκα Βενέτα (σχεδιαστής ο Τόμας Μάιερ),ο Ρομπέρτο Καβάλι (διευθυντής ο Πήτερ Ντάντας), Κόστιουμ Νάτιοναλ (διευθυντής ο Ενίο Καπαάσα),ο Μπρουνέλο Κουσινέλι, ο Ντόλτσε & Γκαμπάνα, ο Ντι Σκουέρντ, ο Έτρο, ο Φέντι (διευθυντής ο Καρλ Λέιτζερφέλντ για τα γυναικεία ρούχα που πρόκειται να φορεθούν και διευθύντρια η Σίλβια Βεντουρίνι Φέντι για τα αξεσουάρ και τις αντρικές γραμμές), ο Σαλβατόρε Φεραγκάμο (δημιουργός ο Μασιμιλιάνο Τζορνέτι), ο Τζένι (σχεδιάστρια η Σάρα Καβάντζα Φατσίνι), ο Γκούτσι (διευθυντής ο Αλεσάντρο Μισέλε), ο Χόγκαν, ο Άισμπεργκ (διευθυντής ο Άρθουρ Άρμπεσερ για τις γυναικείες γραμμές και ο Φεντερίκο Κουράντι για τα αντρικά ρούχα), ο Κίλτον, ο Λα Πέρλα (διευθυντής ο Εμιλιάνο Ρινάλντι), ο Λόρο Πιάνα, ο Μάρνι (δημιουργός ο Κονσουέλο Καστιγκλιόνι), ο Αντόνιο Μάρρας, ο Μισσόνι Μόνκλερ (δημιουργός ο Τζαμπατίστα Βαλί για τις γυναικείες κολεξιόν και ο Θομ Μπρόουν για τις αντρικές), ο Μοτσίνο (διευθυντής ο Τζέρεμι Σκοτ), ο Πράντα, ο Τζον Ρίτσμοντ, ο Τζιλ Σάντερ (ιδρυτής ένας επώνυμος Γερμανός σχεδιαστής αλλά τώρα επικεφαλής ο Ροντόλφο Παγκλαλούνγκα), ο Βερσάσε και ο Τόντς (σχεδιάστρια η Αλεσσάντρα Φατσινέτι για τα γυναικεία ρούχα που πρόκειται να φορεθούν και η Άντρεα Ινκόντρι για τις αντρικές γραμμές) για να ονομάσουμε τους πιο σημαντικούς.
Παραδείγματα για βασικές επωνυμίες που ειδικεύονται κυρίως στα γυναικεία ενδύματα (και στα γυναικεία αξεσουάρ) είναι η Αγκόνα, η Λουτσία Μπεσάρια, η Λάουρα Μπιατζότι, η Μπλουμαρίν (δημιουργός η Άννα Μολινάρι), η Αλμπέρτα Φερέτι, η Τζάμπα (δημιουργός η σχεδιάστρια Μιουτσία Πράντα), η Φιλόσοφι (διευθυντής ο Λορέντζο Σεραφίνι), η Εμίλιο Πούτσι (σχεδιάστηκε από τον ιδρυτή του MSGM, Μάσιμο Τζιορέτι) και η Σιμονέτα Ραβίτζα ενώ πολυτελείς Οίκοι που εστιάζουν μόνο σε αντρικά ενδύματα και αξεσουάρ είναι ο Μπριόνι, ο Κανάλι, ο Καρούσο, ο Κορνελιάνι, ο Λαρντίνι, ο MP Μάσιμο Πιόμπο, ο Στέφανο Ρίτσι, ο Ερμενεγκίλντο Ζέγκνα (σχεδιαστής ο πρώην διευθυντής και δημιουργός του Άγιου Λωρέντιου, Στέφανο Πιλάτι) και ο Παλ Τζιλέρι.
Ανάμεσα στις πιο πρόσφατες επωνυμίες των νεότερων σχεδιαστών,οι πιο γνωστές είναι η Ακιλιάνο Ριμόντι (τελευταίες των σχεδιαστών της Τζανφράνκο Φερές και των δημιουργών της Φρέυ), η Ζουρ λε ζουρ, η Κριστιάνο Μπουράνι, η Γκαμπριέλε Κολάντζελο, η Κάουντι οβ Μίλαν (δημιουργός ο Μαρσέλο Μπουρλόν, η Μάρκο Ντε Βιντσέντζο, η Ελιζαμπέτα Φράντσι, η Στέλλα Ζεάν, η Λεϊτμότιβ, η Άλτος Λομπαρντίνι, η Άντζελο Μαράνι, MSGM, Νο 21 (δημιουργός ο Αλεσσάντρο Ντελ Άκουα), η Κριστιάν Πελιτζάρι, η Άντρεα Πομπίλιο,η Φαούστο Πούγκλισι (η οποία είναι επίσης επικεφαλής στη διεύθυνση του δημιουργού Ούνγκαρο), η Σαν Άντρες Μιλάνο, η Φραντσέσκο Σκογκναμίγκλιο.
Άλλες πολυτελείς μάρκες που εστιάζουν κυρίως στην παραγωγή δερμάτινων ειδών όπως αξεσουάρ, ειδικά των παπουτσιών (και όχι μόνο) είναι οι:Άκουαζουρα, Μπαλντίνι, Μπαλίν, Μπρούνο Μπορντέσε, Ρομπέρτο Μποτισέλι, Ρενέ Καοβίλα, Καζαντέι, Αλμπέρτο Γκαρντιάνι, Τζανμάρκο Λορέντζι, Λόριμπλου, Μπρούνο Μαγκλί, Βικ Ματιέ, Μορέστσι, Αλμπέρτο Μορέτι, Κέσαρε Πακιότι, Πολλίνι, Φρατέλι Ροσέτι, Τζανβίτο Ρόσι, Σέρτζιο Ρόσι, Σαντόνι, Α. Τεστόνι, Γκιουζέπε Ζανότι, ενώ μάρκες μόδας που παράγουν κυρίως τσάντες, σάκους, βαλίτσες είναι οι :Μπερτόνι, Μπορντονέζε, Μπρασαλίνι, Κρόμια, Φέντον, Φουρλα, Γκεραντίνι, Μανταρίνα Ντακ, Πικουάρντο, Σεραπίαν, Δε Μπριτζ, Βαλέξτρα, Τζαγκλιάνι και Τζανελάτο.
Η Ιταλία είναι επίσης η έδρα πολλών περιοδικών μόδας όπως: Βόγκ Ιτάλια, Βανίτι Φερ, Ελ, Γκλάμουρ, Γκράτσια, Αμίκα, Φλέρ, Τζιόια.
Άλλα ιταλικά αξεσουάρ και μάρκες κοσμημάτων όπως:Λουξοτίκα (ιδιοκτήτρια ανάμεσα σε πολλες μάρκες γυαλιών και της Ρέι-Μπαν και της Περσόλ), Μακόλιν, Ντε Ρίγκο, Σαφίλο, Νταμιάνι, Βερνιέρ, Πομελάτο, Μορελάτο, Οφιτσίνε Πανεράι και Βούλγαρι είναι ανάμεσα στις σημαντικότερες στον κόσμο.
Σύγχρονη ιστορία
Η ιταλική μόδα άρχισε να γίνεται η πιο μοντέρνα στην Ευρώπη απ' τον 11ο αιώνα και οι ισχυρές πόλεις της εποχής όπως η Βενετία, το Μιλάνο, η Φλωρεντία, η Νάπολη, η Βιντσέντσα και η Ρώμη άρχισαν να παράγουν τηβέννους, κοσμήματα, υφάσματα, παπούτσια,διακοσμητικά και περίτεχνα φορέματα. Η ιταλική μόδα έφτασε στο αποκορύφωμά της κατά την Αναγέννηση. Καθώς η Ιταλία αναγνωρίστηκε ευρέως ως η βάση και η γενέτειρα της Αναγέννησης, η τέχνη, η μουσική, η εκπαίδευση, η οικονομία και φιλοσοφία άνθισαν και μαζί με αυτά και η ιταλική μόδα έγινε πολύ δημοφιλής (ειδικά τα ρούχα που φορέθηκαν απ' τους Μεδίκους στη Φλωρεντία). Ο τρόπος ντυσίματος της βασίλισσας Καθρίν Ντε Μερντισί της Γαλλίας,θεωρήθηκε από τους πιο μοντέρνους στην Ευρώπη. left|thumb|Η ιταλική μορφή της Αικατερίνης των Μεδίκων, βασίλισσας της Γαλλίας. Ο τρόπος ντυσίματός της ήταν από τις κυριότερες τάσεις στις αυλές των βασιλείων εκείνα τα χρόνια. Μετά από μία περίοδο παρακμής το 17ο μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, το έθνος ξανάγινε το εξέχων έθνος μόδας και η Φλωρεντία ήταν το κέντρο μόδας της Ιταλίας τις δεκαετίες του 50' και του 60' από την μεγάλη επίδειξη μόδας στη Σάλα Μπιάνκα του ανάκτορου Πίτι το 1951 με ονόματα όπως Εμίλιο Σούμπερθ, Εμίλιο Πούτσι, Σορέλε Φοντάνα, Σιμονέτα, Μίλα Τσον, Φαούστο Σαρλί, ενώ το Μιλάνο ήταν το επίκεντρο τις δεκαετίες του 70' και του 80' με τις τότε νέες μάρκες όπως:Αρμάνι, Ντόλτσε & Γκαμπάνα, Τζανφράνκο Φερρέ, Ρόμιο Τζίλι, Κρίτζια, Μισσόνι, Μοτσίνο, Λουσιάνο Σοπράνι, Τρουσσάρντι και Βερσάτσε και άνοιξαν και ίδρυσαν τις πρώτες τους μπουτίκ και εμπορικά καταστήματα. Μέχρι τη δεκαετία του 70' η ιταλική μόδα σχεδιαζόταν για τους πλούσιους και διάσημους, λίγο-πολύ όπως η γαλλική "Υψηλή Ραπτική"(Haute Couture). Ακόμη, τις δεκαετίες του 70' και του 80' η ιταλική μόδα άρχισε να επικεντρώνεται στην έτοιμη ένδυση όπως:παλτά, ζακέτες, παντελόνια, πουκάμισα, τζιν, πουλόβερ και μίνι φούστες. Το Μιλάνο έγινε πιο προσιτό και μοντέρνο για τους καταναλωτές και η Φλωρεντία καθαιρέθηκε απ' τη θέση της ως κέντρο μόδας και αντικαταστάθηκε απ' τη Ρώμη, η οποία είχε μεγάλη σημασία ως πόλου έλξης της μόδας της χώρας χάρη στις δημιουργίες των οίκων Βαλεντίνο, Φέντι, Ρομπέρτο Καπούτσι, Ρενάτο Μπαλέστρα και Γκατινόνι.
Σήμερα το Μιλάνο και η Ρώμη είναι τα κέντρα μόδας της Ιταλίας και τα κύρια διεθνή κέντρα μόδας, συναγωνίζονται με άλλες πόλεις όπως το Τόκυο, το Λος Άντζελες, το Λονδίνο, το Παρίσι και η Νέα Υόρκη. Επίσης άλλες πόλεις όπως η Βενετία, η Φλωρεντία, η Νάπολη, η Βιτσέντζα,η Μπολόνια, η Γένοβα και το Τορίνο είναι σημαντικά κέντρα. Οι κύριες αγορές της χώρας είναι η Βία Μοντεναπολεόνε και η Γκαλερία Βιττόριο Εμμανουέλε (στο Μιλάνο), η Βία ντεϊ Κοντότι (στη Ρώμη) και η Βία ντε Τορναμπουόνι (στη Φλωρεντία).
Οι πόλεις
Η ιταλική μόδα κυριαρχείται από το Μιλάνο, τη Ρώμη και λιγότερο τη Φλωρεντία, με τις δύο πρώτες πόλεις να συμπεριλαμβάνονται στα 30 κορυφαία κέντρα μόδας του κόσμου. Παρ' όλα αυτά, υπάρχουν πολλές άλλες πόλεις που παίζουν σημαντικό ρόλο στην ιταλική μόδα.
Μιλάνο
Κύριο άρθρο: Μόδα στο Μιλάνοthumb|220x220px|Μερικά κομψά παπούτσια σε μαγαζί της υψηλού κύρους αγοράς Βία Μοντεναπολεόνε Το 2009 το Μιλάνο θεωρείτο το παγκόσμιο κέντρο μόδας (με βάση τη συχνότητα αναφορών στα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης), ξεπερνώντας ακόμα και τη Νέα Υόρκη, το Παρίσι, τη Ρώμη και το Λονδίνο. το Μιλάνο κατατάχθηκε στην 4η θέση, κάτω από το Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη και το Παρίσι. Πολλές από τις κύριες ιταλικές επωνυμίες όπως: Βαλεντίνο, Βερσάτσε, Πράντα, Αρμάνι, Κόστιουμ Νάτιοναλ, Μάρνι, Άισμπεργκ, Μισσόνι, Τρουσάρντι, Μοτσίνο, Ντιρκ Μπικεμπεργκς, Έτρο, Τζέγκνα και Ντόλτσε & Γκαμπάνα, πλέον εδρεύουν στο Μιλάνο.Διεθνείς επωνυμίες, επίσης διαθέτουν καταστήματα στο Μιλάνο, συμπεριλαμβανομένου και του καταστήματος της Άμπερκρόμπι & Φίτς που έγινε κύριο καταναλωτικό θέλγητρο. Το Μιλάνο επίσης διοργανώνει μία εβδομάδα μόδας δύο φορές το χρόνο, όπως ακριβώς και άλλα διεθνή κέντρα μόδας, όπως το Παρίσι, το Λονδίνο και η Νέα Υόρκη. Η κυριότερη πολυτελής περιοχή «μόδας» είναι το «quadrilatero della moda» (κατά λέξη, «τετράπλευρη μόδα»), όπου βρίσκονται οι υψηλότερου κύρους αγορές (Βία Μοντεναπολεόνε, Βία ντέλα Σπίγκα, Βία Σαν Αντρέα, Βία Μαντζιόνι και Κόρσο Βενέτσια). Η Γκαλερία Βιτόριο Εμανουέλε II, η Πιάτσα ντελ Ντουόμο, η Βία Ντάντε και η Κόρσο Μπουένος Άιρες είναι κάποιες άλλες σημαντικές αγορές.
Φλωρεντία
Δείτε επίσης: Κατάλογος σχεδιαστών μόδαςthumb|250x250px|Πολυτελείς μπουτίκ στην υψηλού κύρους Βία ντε Τορναμπουόνι, στη Φλωρεντία. Η Φλωρεντία θεωρείται από κάποιους ως η γενέτειρα και το πρώτο κέντρο της μοντέρνας βιομηχανίας μόδας στην Ιταλία (μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο). Οι βραδιές μόδας στη Φλωρεντία στις αρχές της δεκαετίας του 1950, που οργανώθηκαν απ' τον Τζιοβάνι Μπατίστα Τζιορτζίνι, ήταν εκδηλώσεις όπου αρκετοί (πλέον) γνωστοί Ιταλοί σχεδιαστές συμμετείχαν σε ομαδικά σόου και απέκτησαν πρώτη διεθνή προσοχή. Η Φλωρεντία εξυπηρετούσε ως έδρα της ιταλικής εταιρίας μόδας Σαλβατόρε Φεραγκάμο μέχρι το 1928. Οι οίκοι Γκούτσι, Ρομπέρτο Καβάλι, Ερμάνο Σερβίνο, Στέφανο Ρίτσι, Πατρίτσια Πέπε, Ενρίκο Κοβέρι και Εμίλιο Πούτσι ιδρύθηκαν επίσης, και οι περισσότεροι από αυτούς έχουν ακόμα την έδρα τους, στην Φλωρεντία. Άλλοι κύριοι εκπρόσωποι της βιομηχανίας μόδας όπως η Πράντα και η Σανέλ έχουν μεγάλα γραφεία και καταστήματα στην Φλωρεντία ή στα περίχωρά της. Η κυριότερη πολυτελής αγορά της Φλωρεντίας είναι η Βία ντε Τορναμπουόνι, στην οποία πολυτελείς οίκοι μόδας και επωνυμίες κοσμημάτων, όπως η Αρμάνι και η Μπούλγκαρι, έχουν τις εκλεπτυσμένες μπουτίκ τους. Η Βία ντελ Παριόνε και η Βία Ρόμα είναι άλλοι δρόμοι που είναι επίσης γνωστοί για τα υψηλού κύρους καταστήματα μόδας τους.
Ρώμη
Δείτε επίσης: Εμπορικές περιοχές και αγορές στην Ρώμηleft|thumb|Το Παλάτζο τι Μάλτα περιτρυγιρισμένο από τις μπουτίκ της Ερμές στην υψηλού κύρους αγορά της Ρώμης, Βία Κοντότι. Η Ρώμη έχει αναγνωριστεί ευρέως ως διεθνές κέντρο μόδας. Αν και δεν είναι τόσο σημαντική όσο το Μιλάνο, η Ρώμη είναι το τέταρτο πιο σημαντικό κέντρο μόδας στον κόσμο  σύμφωνα με το Global Language Monitor, μετά το Μιλάνο, τη Νέα Υόρκη και το Παρίσι και καταρρίπτοντας το Λονδίνο. Κύριοι πολυτελείς οίκοι μόδας και αλυσίδες κοσμημάτων όπως Βαλεντίνο, Μπούλγκαρι, Φέντι, Λάουρα Μπιατζότι, Γκασιόνι και Μπριόνι κ.ά, εδρεύουν ή ιδρύθηκαν στη Ρώμη. Επίσης άλλες γνωστές μάρκες όπως Σανέλ, Πράντα, Ντόλτσε & Γκαμπάνα, Αρμάνι και Βερσάτσε έχουν πολυτελείς μπουτίκ στη Ρώμη κυρίως κυρίως στην υψηλού κύρους και πολυτελή Βία ντεϊ Κοντότι.