cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χορασανικά αραβικά
Τα χορασανικά Αραβικά είναι διάλεκτος της αραβικής που ομιλείται στο Ιράν. Είναι μια ποικιλία των κεντροασιατικών αραβικών που ομιλείται στην Ιρανική επαρχία του Χορασάν. Τα Χορασανικά Αραβικά δεν διδάσκονται στο σχολείο και δεν ομιλείται από την πλειοψηφία των αράβων Χορασάνι. Γράφεται στο αραβικό αλφάβητο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες του Ιράν Χ
Ασάνα
Η Ασάνα είναι μια στάση σώματος και χρησιμοποιείται παραδοσιακά για να χαρακτηρίσει μια σειρά στάσεων για τον διαλογισμό, και αργότερα για τον χαρακτηρισμό των ασκήσεων της σύγχρονης δυτικής γιόγκα, που δε συνδέεται υποχρεωτικά με τον διαλογισμό ή με συγκεκριμένες θρησκείες. Οι γιόγκα σούτρας του Πατάντζαλι ορίζουν τις ασάνας ως «[μια θέση του σώματος που] είναι σταθερή και άνετη». Ο Patanjali αναφέρει την ικανότητα να κάθεται για παρατεταμένες περιόδους ως μία από τις οκτώ στήλες του συστήματός του.
Ο αριθμός των ασάνας που αναφέρεται στην σχετική βιβλιογραφία αυξάνεται στην πορεία του χρόνου. Σε έργα όπως το Goraksha Sataka του 11ου αιώνα και το Hatha Yoga Pradipika του 15ου αιώνα αναφέρονται 84 ασάνας. Τον 20ο αιώνα, ο ινδικός εθνικισμός ευνόησε την σωματική άσκηση στην ιδιαίτερη εθνική της μορρφή ως απάντηση στην αποικιοκρατία. Πρωτοπόροι όπως οι Yogendra, Kuvalayananda, και Krishnamacharya δίδαξαν ένα νέο σύστημα ασάνας (που συνδυάζει συστήματα σωματικής άσκησης με την παραδοσιακή hatha γιόγκα). Στις μέρες μας περιγράφονται από διάφορες σχολές εκατοντάδες ασάνας.
Συνήθεις ασάνας
Παραδείγματα ασάνας που βρίσκουμε συχνά στην γιόγκα είναι
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιόγκα
Πόθεν έσχες (Ελλάδα)
250px|μικρογραφία|Το λογότυπο της πλατφόρμας Η δήλωση περιουσιακής κατάστασης (όπως επίσημα λέγεται το πόθεν έσχες από την αρχαιοελληνική φράση «από πού το έχεις») είναι η υποχρέωση φυσικών και μη φυσικών προσώπων να δηλώνουν και να δικαιολογούν τις πηγές των εισοδημάτων τους ή άλλων περιουσιακών στοιχείων τους. Καθιερώθηκε με τον ν. 3213/2003.
Περιεχόμενα
Περιλαμβάνει τα υπάρχοντα περιουσιακά στοιχεία ενός ατόμου την στιγμή της υποβολής της δήλωσης. Ως περιουσιακά στοιχεία νοούνται μεταξύ άλλων τα έσοδα που έχει κάποιος κατά τα τρία τελευταία χρόνια, ακίνητα, μετοχές ελληνικών και ξένων εταιρειών, ομόλογα, μερίδια σε αμοιβαία κεφάλαια, καταθέσεις, οχήματα κλπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φορολογία στην Ελλάδα
Λιόνα Γουντς
Η Λιόνα Χάριετ Γουντς (Leona Harriet Woods, 9 Αυγούστου 1919-10 Νοεμβρίου 1986) αργότερα γνωστή ως Λιόνα Γουντς Μάρσαλ (Leona Woods Marshall) και Λιόνα Γουντς Μάρσαλ Λίμπι (Leona Woods Marshall Libby) ήταν Αμερικανίδα φυσικός που βοήθησε στην κατασκευή του πρώτου πυρηνικού αντιδραστήρα και της πρώτης ατομικής βόμβας.
Στην ηλικία των 23 ετών, ήταν η νεότερη και η μόνη γυναίκα μέλος της ομάδας που δημιούργησε και πειραματίστηκε με τον πρώτο πυρηνικό αντιδραστήρα στον κόσμο (τότε ονομαζόμενος σωρός), το Chicago Pile-1, σε ένα έργο με επικεφαλής τον μέντορά της Ενρίκο Φέρμι. Συγκεκριμένα, η Γουντς συνέβαλε στην κατασκευή και στη συνέχεια, στη χρήση του μετρητή γκάιγκερ, για ανάλυση κατά τη διάρκεια του πειραματισμού. Ήταν η μόνη γυναίκα που ήταν παρούσα όταν ο αντιδραστήρας έγινε κρίσιμος. Εργάστηκε με τον Φέρμι στο Πρόγραμμα Μανχάταν και, μαζί με τον πρώτο σύζυγό της John Marshall, βοήθησε στην επίλυση του προβλήματος της δηλητηρίασης ξένου στο εργοστάσιο παραγωγής πλουτωνίου του Hanford και επόπτευσε την κατασκευή και λειτουργία των αντιδραστήρων παραγωγής του πλουτωνίου του Hanford.
Μετά τον πόλεμο, έγινε μέλος του Ινστιτούτου Πυρηνικών Σπουδών του Φέρμι στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. Αργότερα εργάστηκε στο Ινστιτούτο Προηγμένης Μελέτης στο Πρίνστον, στο Νιου Τζέρσεϋ, στο Εθνικό Εργαστήριο Brookhaven και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, όπου έγινε καθηγήτρια το 1962. Η έρευνά της αφορούσε τη φυσική υψηλής ενέργειας, την αστροφυσική και την κοσμολογία. Το 1966 χώρισε τον Μάρσαλ και παντρεύτηκε τον βραβευμένο με Νόμπελ Γουίλαρντ Λίμπι. Έγινε καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο και μέλος του προσωπικού της RAND Corporation. Στη μετέπειτα ζωή της, ενδιαφέρθηκε για οικολογικά και περιβαλλοντικά ζητήματα και επινόησε μια μέθοδο χρήσης των αναλογιών ισοτόπων σε δακτυλίους δέντρων για να μελετήσει την κλιματική αλλαγή. Ήταν ισχυρή υπέρμαχος της ακτινοβόλησης τροφίμων ως μέσο θανάτωσης επιβλαβών βακτηρίων.
Πρώτα χρόνια
Η Λιόνα Χάριετ Γουντς γεννήθηκε σε ένα αγρόκτημα στο Λα Γκραντζ, Ιλλινόις στις 9 Αυγούστου 1919, το δεύτερο από τα πέντε παιδιά του δικηγόρου Γουέιτστιλ Άρνο Γουντς, και της συζύγου του Μέρι Λιόνα Χόλντερνες Γουντς. Είχε δύο αδελφές και δύο αδέλφια. Αποφοίτησε από το λύκειο Lyons Township στο Λα Γκραντζ στα 14 και έλαβε το πτυχίο της στη χημεία από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο το 1938, σε ηλικία 18 ετών.
Αφού πέρασε τις προκριματικές της εξετάσεις στη χημεία, πλησίασε τον βραβευμένο με το Νόμπελ Φυσικής, Τζέιμς Φρανκ, για να γίνει μεταπτυχιακή φοιτητήτρια του, έχοντας εντυπωσιαστεί από μια ομιλία που έδωσε το 1939 για τις ζώνες Brillouin. Ο Φρανκ δέχτηκε, αλλά της είπε ότι όταν ήταν νέος, ο καθηγητής του τον είχε προειδοποιήσει ότι ως Εβραίος ακαδημαϊκός, θα λιμοκτονούσε. Ο Φρανκ προειδοποίησε λοιπόν την Γούντς ότι "Είσαι γυναίκα και θα πεθάνεις της πείνας". Παρά το γεγονός ότι ο Φρανκ δεν φαινόταν υποσιτισμένος, η Γουντς έλαβε σοβαρά την προειδοποίηση και αποφάσισε να γίνει μεταπτυχιακή φοιτήτρια του Ρόμπερτ Μιούλικεν, ο οποίος μια μέρα θα βραβευόταν και ο ίδιος με το Νόμπελ.
Γκαμπάσκα
Η Γκαμπάσκα (ιταλικά: Gambasca) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Λιόνα Γουντς
Πρώτα χρόνια
Ο Μιούλικεν της επέτρεψε να επιλέξει το δικό της ερευνητικό θέμα και επεξεργάστηκε την τελική έκδοση πριν εμφανιστεί στο Physical Review. Η διδακτορική της διατριβή, "On the Silicon Oxide Bands", εκπονήθηκε υπό την επίβλεψη του Μιούλικεν και του Πολωνού χημικού Στάνισλαβ Μροζόφσκι και έγινε δεκτή το 1943. Ο Μιούλικεν, θυμήθηκε αργότερα η Γουντς, της είχε πει δύο φορές "ότι, ίσως, όλα όσα μου δίδαξε δεν χάθηκαν." Οι μαθητές του, σημείωσε η Γουντς, "συμφωνούν ότι αυτός είναι ο υψηλότερος έπαινος του."
Γκαμπάσκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Λιόνα Γουντς
Ερευνητικό πρόγραμμα του Μανχάταν
Μέχρι το 1942, όταν τελείωσε τη σύνταξη της διατριβής της, ήταν η νεότερη και τελευταία από τους προπολεμικούς μαθητές του Μιούλικεν. και δούλευε μόνη της επειδή όλοι οι συμφοιτητές της είχαν εμπλακεί με πολεμική εργασία. Γνώρισε τον Χέρμπερτ Άντερσον ο οποίος εργαζόταν για τον Ενρίκο Φέρμι. Οι δύο πήγαιναν για κολύμπι μαζί στη λίμνη Μίσιγκαν κάθε απόγευμα στις 5 μ.μ. Ο Άντερσον ανακάλυψε ότι η Γουντς ήταν εξοικειωμένη με την τεχνολογία κενού από την έρευνά της και μόλις τελείωσε το διδακτορικό της, την προσέλαβε να συνεργαστεί με τους ανιχνευτές τριφθοριούχου βορίου που χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση της ροής νετρονίων.
Όπως πολλούς επιστήμονες που εργάζονταν στο έργο, η Γουντς επηρέασε μια απλή στάση απέναντι στον κίνδυνο που προκαλεί η ακτινοβολία. Μετά από ένα πρωί με τον Γουίλαρντ Λίμπι να συγκολλά ένα μεταλλικό κουτί που περιέχει ένα μείγμα ραδιούχου άλατος και μέταλλο βηρυλλίου, η Γουντς απορρόφησε περίπου 200 κορεσμένα και ο αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων της μειώθηκε κατά το ήμισυ. Οι γιατροί την επέπληξαν για το πώς μια γυναίκα έχει μόνο έναν καθορισμένο αριθμό ωαρίων, μια πρόταση για την οποία η Γουντς ήταν δύσπιστη. Θεώρησε ότι το σημαντικό ήταν αν η συγκόλληση έγινε σωστά. Όταν η ομάδα μετακόμισε στο νέο τους σπίτι στο Άργκον, η Γουντς είχε έναν κοιτώνα μόνη της.
Η Γουντς παντρεύτηκε τον Τζον Μάρσαλ τον Ιούλιο του 1943. Λίγο αργότερα, έμεινε έγκυος. Όταν το είπε στον Ενρίκο Φέρμι, συμφώνησαν να μην ενημερώσουν τον Γουόλτερ Ζιν, επειδή φοβόταν ότι θα επέμενε να φύγει από το κτίριο του αντιδραστήρα. Κάλυπτε την εγκυμονούσα κοιλιά της με τα φαρδιά τζην ρούχα της δουλειάς. Οδηγούσε για τη δουλειά κάθε μέρα σε ένα μη θερμαινόμενο στρατιωτικό λεωφορείο, "φτάνοντας κάθε πρωί σχεδόν εγκαίρως για να κάνει εμετό πριν ξεκινήσει τη δουλειά της ημέρας." Το παιδί, ένα αγόρι που ονομαζόταν Πίτερ, γεννήθηκε το 1944. Επέστρεψε στη δουλειά λίγες μέρες αργότερα.
Μια ομάδα από την Άργκον ήταν στη διάθεσή τους για την ενεργοποίηση του πρώτου αντιδραστήρα στο Hanford Site, όπου μεγάλοι αντιδραστήρες θα παρήγαγαν πλουτώνιο για βόμβες. Παρακολουθούσαν τον αντιδραστήρα σε βάρδιες, με τον Τζον Μάρσαλ και άλλους κατά τη διάρκεια της ημέρας, τον Ενρίκο Φέρμι και την Λιόνα Γουντς στη νυχτερινή βάρδια, που τελείωνε τα μεσάνυχτα, και τον Ντον Χιούζ και τον Τζον Γουίλερ στην απογευματινή βάρδια. Ενώ οι Μάρσαλ φύλαζαν τον αντιδραστήρα στο Χάνφορντ, άφηναν τον Πίτερ με τη μητέρα της Λιόνα.
Ο αντιδραστήρας ενεργοποιήθηκε με επιτυχία, αλλά μετά από μερικές ώρες το επίπεδο ισχύος έπεσε και ο αντιδραστήρας έκλεισε. Η Λιόνα υπέθεσε ότι το πρόβλημα ήταν η διαρροή νερού, παρά ένα ραδιενεργό δηλητήριο. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της νύχτας, οι χειριστές μπόρεσαν να ενεργοποιήσουν ξανά τον αντιδραστήρα μόνο για να πέσει ξανά η ισχύς. Οι χρόνοι έδειξαν τώρα ένα ραδιενεργό δηλητήριο. Αφού επεξεργάστηκαν τους αριθμούς με λογαριθμικούς κανόνες και αριθμομηχανές χεριών, καθόρισαν τη διατομή νετρονίων του δηλητηρίου, το οποίο αποδείχθηκε να είναι το xenon-135. Ευτυχώς, οι μηχανικοί της DuPont είχαν εξοπλίσει τον αντιδραστήρα με 50% περισσότερους σωλήνες καυσίμου από ό,τι ζήτησαν οι φυσικοί και φορτώνοντάς τους, κατάφεραν να ξεκινήσουν τον αντιδραστήρα.
Πολλά χρόνια αργότερα, ρωτήθηκε για το πώς ένιωσε για τη συμμετοχή της στο Πρόγραμμα του Μανχάταν, είπε:
"I think everyone was terrified that we were wrong (in our way of developing the bomb) and the Germans were ahead of us. That was a persistent and ever-present fear, fed, of course, by the fact that our leaders knew those people in Germany. They went to school with them. Our leaders were terrified, and that terror fed to us. If the Germans had got it before we did, I don't know what would have happened to the world. Something different. Germany led in the field of physics. In every respect, at the time war set in, when Hitler lowered the boom. It was a very frightening time.
I certainly do recall how I felt when the atomic bombs were used. My brother-in-law was captain of the first minesweeper scheduled into Sasebo Harbor. My brother was a Marine, with a flame thrower on Okinawa. I'm sure these people would not have lasted in an invasion. It was pretty clear the war would continue, with half a million of our fighting men dead not to say how many Japanese. You know and I know that General (Curtis) LeMay firebombed Tokyo and nobody even mentions the slaughter that happened then. They think Nagasaki and Hiroshima were something compared to the firebombing.
THEY'RE WRONG!
I have no regrets. I think we did right, and we couldn't have done it differently. Yeah. I know it has been suggested the second bomb, Nagasaki, was not necessary. The guys who cry on shoulders, when you are in a war, to the death, I don't think you stand around and ask, "Is it right?""
Μεταπολεμική καριέρα
Μετά τον πόλεμο, η Λιόνα Μάρσαλ επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, όπου έγινε μέλος του Ινστιτούτου Πυρηνικών Σπουδών του Φέρμι. Σε ενασχόληση με τον αντιδραστήρα βαρέος νερού Chicago Pile 3, βρήκε έναν τρόπο 100% περιστροφής των πόλων νετρονίων και καθόρισε τον δείκτη διάθλασης των νετρονίων για διάφορα υλικά. Το δεύτερο παιδί της, Τζον Μάρσαλ III, γεννήθηκε το 1949. Έγινε επίκουρη καθηγήτρια το 1953.
Αφού ο Φέρμι πέθανε το 1954, οι Μάρσαλ χωρίστηκαν. Ο Τζον Μάρσαλ επέστρεψε στο Εργαστήριο του Λος Αλάμος, ενώ η Λιόνα, τώρα ουσιαστικά μια ανύπαντρη μητέρα, έγινε συνεργάτης στο Ινστιτούτο Προχωρημένης Μελέτης στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϋ το 1957. Την επόμενη χρονιά έγινε μέλος της Εθνικό Εργαστήριο Brookhaven, σε μια εποχή που το επίκεντρο της έρευνας στη φυσική μετατοπίστηκε από τον πυρήνα, προς τα στοιχειώδη σωματίδια. Το 1960, έγινε μέλος του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης ως αναπληρώτρια καθηγήτρια φυσικής. Έγινε καθηγήτρια το 1962.
Τρία χρόνια αργότερα, έγινε καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, ερευνώντας τη φυσική, την αστροφυσική και την κοσμολογία υψηλής ενέργειας. Έπειτα έγινε μέλος του προσωπικού της RAND Corporation, όπου εργάστηκε μέχρι το 1976. Το 1966, χώρισε τον Τζον Μάρσαλ, και παντρεύτηκε τον Γουίλαρντ Λίμπι, ο οποίος είχε κερδίσει το βραβείο Νόμπελ το 1960. Αργότερα τον ακολούθησε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Λος Άντζελες, όπου έγινε επισκέπτρια καθηγήτρια περιβαλλοντικών μελετών, μηχανικής, αρχαιολογικής μηχανικής, μηχανικής αεροδιαστημικής και πυρηνικής μηχανικής το 1973.
Τώρα γνωστή ως Λιόνα Μάρσαλ Λίμπι, ενδιαφέρθηκε για οικολογικά και περιβαλλοντικά ζητήματα και επινόησε μια μέθοδο χρήσης των αναλογιών ισοτόπων Οξυγόνου-18 σε Οξυγόνου-16, Άνθρακα-13 σεΆνθρακα-12 σε Δευτέριο έως Υδρογόνο σε δακτλύλιους δέντρων για να μελετήσει τις αλλαγές στη θερμοκρασία και τα μοτίβα βροχοπτώσεων εκατοντάδες χρόνια πριν την τήρηση αρχείων, ανοίγοντας την πόρτα για τη μελέτη της κλιματικής αλλαγής.
Όπως και ο Γουίλαρντ Λίμπι, ήταν ισχυρή υπέρμαχος της ακτινοβόλησης τροφίμων ως μέσο εξοντώσεως επιβλαβών βακτηρίων και υποστήριξε τη χαλάρωση των νομικών και κανονιστικών περιορισμών στη χρήση του. Πρότεινε ότι, αντί να ψεκάζοντα με μαλάθιον, τα φρούτα που επηρεάζονται από τη μεσογειακή μύγα, θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με ακτίνες γάμμα.
Ήταν παραγωγική συγγραφέας, δημοσιεύοντας πάνω από 200 επιστημονικές εργασίες. Ενώ στη RAND έγραψε μια εργασία για τη Δημιουργία μιας ατμόσφαιρας για τη Σελήνη (1969). Τα έργα της περιλαμβάνουν την αυτοβιογραφία  (1979), μια ιστορία πρώιμης ατομικής έρευνας. Αφού ο Λίμπι πέθανε το 1980, επιμελήθηκε τα χαρτιά του με τον Ράινερ Μπέργκερ και δημοσίευσε το The Life Work of Nobel Laureate Willard Libby (1982). Το τελευταίο της έγγραφο, σχετικά με τους Κβάζαρ, εμφανίστηκε το 1984.
Πέθανε στο Ιατρικό Κέντρο του Αγίου Ιωάννη στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, στις 10 Νοεμβρίου 1986, από εγκεφαλικό επεισόδιο που προκαλείται από αναισθησία. Επιβίωσε μέσα από τους γιους της, τον Πίτερ και τον Τζόν και τα τέσσερα εγγόνια της. Είχε επίσης δύο κόρες, την Τζάνετ Έβα Λίμπι και την Σούζαν Σάρλοτ Λίμπι από τον δεύτερο γάμο της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες
Μίλαν Ματσιάλα
Ο Μίλαν Ματσιάλα είναι Τσέχος πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Διετέλεσε προπονητής σε πολλές ομάδες της Τσεχίας και της Μέσης Ανατολής. Ήταν προπονητής σε πολλές εθνικές ομάδες: Εθνική Ομάν (ποδόσφαιρο ανδρών), Εθνική Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ποδόσφαιρο ανδρών), Εθνική Σαουδικής Αραβίας (ποδόσφαιρο ανδρών), Εθνική Κουβέιτ (ποδόσφαιρο ανδρών) και Εθνική Μπαχρέιν (ποδόσφαιρο ανδρών). Έχει κερδίσει το Κύπελλο Εθνών του Κόλπου το 1996 και το 1998.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Σίγκμα Όλομουτς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βικτόρια Πλζεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΦΚ Βιτκοβίτσε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Τσεχοσλοβακίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Κουβέιτ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Αΐν ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νέας Σαλαμίνας
Ρόμπερτ Κραμπ
Ο Ρόμπερτ Ντένις Κραμπ (αγγλικά: Robert Dennis Crumb, 30 Αυγούστου 1943), γνωστός και ως '''Ρ. Κραμπ ή Μπομπ Κραμπ''', είναι Αμερικανός σκιτσογράφος και μουσικός, που θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους των underground αμερικανικών κόμικς και ο σπουδαιότερος εκπρόσωπός τους.
Ήταν ο ιδρυτής του περιοδικού Zap Comics, στο οποίο συνεισέφεραν και άλλα μεγάλα ονόματα όπως οι Σπέιν Ροντρίγκεζ και Γκίλμπερτ Σέλτον. Μέσω χαρακτήρων όπως ο Φριτς ο Γάτος και ο Mr. Natural, ο Κραμπ καυτηρίαζε βασικές αρχές της αμερικανικής κοινωνίας και εξέφραζε το αίσθημα αμφισβήτησης της δεκαετίας του 1960. Τα ζητήματα που, μεταξύ άλλων, έχει θίξει είναι η οπλοκατοχή, ο στρατός και ο καπιταλισμός, ενώ έχει κατηγορηθεί για ρατσιστικές απόψεις και μισογυνισμό.
Μερικές από τις διακρίσεις που έχει λάβει είναι η εισαγωγή του στο Will Eisner Hall of Fame (1991) και το Μεγάλο Βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κόμικς του Ανγκουλέμ (1999).
Πρώτα χρόνια (1943-1964)
Όλα τα αδέλφια πλην της Κάρολ ασχολούνταν με τα κόμικς και ο Κραμπ σχεδίαζε από τα έξι του χρόνια. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ανακάλυψε το έργο του Χάρβεϊ Κέρτσμαν και, σύμφωνα με τον ίδιο, «καταβρόχθιζε τις σελίδες των περιοδικών του». Το 1958, μαζί με τον Τσαρλς Τζούνιορ τύπωσε τρία τεύχη του προσωπικού τους περιοδικού κόμικς Foo, το οποίο ήταν εμπνευσμένο από τα σατιρικά Mad και Humbug, και προσπάθησαν να το πουλήσουν από πόρτα σε πόρτα. Την ίδια περίοδο, συνεισέφερε στην εφημερίδα του σχολείου του και άρχισε να συλλέγει παλιούς δίσκους τζαζ μουσικής.
Τελειώνοντας το σχολείο, ο Κραμπ έφυγε από το σπίτι και εργάστηκε σε μια εταιρεία παραγωγής ευχητήριων καρτών στην πόλη του Κλίβελαντ. Εκεί γνώρισε τον μετέπειτα συνεργάτη του Χάρβεϊ Πέκαρ, με τον οποίο έγινε φίλος. Το 1964 παντρεύτηκε την Ντάνα Μόργκαν και ταξίδεψαν στην Ευρώπη.
Πρώτα βήματα
Γύρω στο 1964, ο Κραμπ έστειλε κάποια σχέδια του Φριτς του Γάτου στο περιοδικό Help!, του οποίου αρχισυντάκτης ήταν ο Κέρτσμαν. Η απάντηση που έλαβε ήταν «Μας άρεσε πολύ το σκίτσο με τη γάτα, αλλά δεν είμαστε σίγουροι αν μπορούμε να το τυπώσουμε και να μην μπούμε φυλακή», αλλά παρά τις επιφυλάξεις κυκλοφόρησαν δύο ιστορίες του Φριτς. Τον Αύγουστο του 1965, ο Κραμπ μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να αναλάβει τη θέση βοηθού του Κέρτσμαν, μετά την αποχώρηση του Τέρυ Γκίλιαμ, αλλά το περιοδικό έκλεισε λίγο αργότερα.
Μεταξύ των ετών 1965 και 1966, το περιοδικό Cavalier δημοσίευσε κάποια στριπ του Φριτς του Γάτου. Ο εν λόγω χαρακτήρας εμφανιζόταν στα εφηβικά κόμικς του Κραμπ, σε πρώιμη δηλαδή μορφή, ήδη από τη δεκαετία του 1950. Η επιτυχία του οδήγησε, το 1972, τον Ραλφ Μπάκσι να γυρίσει το Φριτζ ο πονηρόγατος, την πρώτη αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων που κρίθηκε ακατάλληλη για ανηλίκους. Ο Κραμπ, που θεώρησε την ταινία ντροπιαστική, αντέδρασε σκοτώνοντας τον Φριτς στην ιστορία Fritz the Cat, Superstar (1972), όπου μια πρώην του καρφώνει έναν παγοκόφτη στο κεφάλι.
Zap Comix και άλλα
Τον Ιανουάριο του 1967 ο Κραμπ μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο, εγκαταλείποντας τη σύζυγο και το γιο του. Σύντομα, η Ντάνα τον ακολούθησε και κατέληξαν στη γειτονιά Χέιτ-Άσμπερι. Την εποχή εκείνη, η περιοχή αυτή ήταν γνωστή για τη μεγάλη κοινότητα χίπις, αλλά ο Κραμπ δεν ένιωσε ποτέ μέρος της. Υπό τη διαρκή επήρεια του LSD, συνέχισε να σχεδιάζει μανιωδώς, στέλνοντας δείγματα της δουλειάς του σε διάφορα underground έντυπα, όπως το East Village Other. Το 1967 η εφημερίδα Yarrowstalks άρχισε να δημοσιεύει σκίτσα του Κραμπ από το πρώτο κιόλας τεύχος, όπου και έκανε την εμφάνισή του ο Mr. Natural, ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες του Κραμπ.
Περίπου αυτήν εποχή, ο Κραμπ γνωρίστηκε με τον Ντον Ντόναχιου, έναν ανεξάρτητο εκδότη που, βλέποντας ορισμένα σχέδια, πρότεινε να συνεργαστούν για ένα νέο περιοδικό. Το πρώτο νούμερο του Zap Comix τυπώθηκε το Φεβρουάριο του 1968 σε 5.000 αντίτυπα, με τη σύμπραξη του μπιτ λογοτέχνη Τσαρλς Πλέμελ. Στα αμέσως επόμενα τεύχη εμφανίστηκαν έργα των Γκίλμπερτ Σέλτον, Σ. Κλέι Ουίλσον, Σπέιν Ροντρίγκεζ, Βίκτορ Μοσκόσο και Ρικ Γκρίφιν. Η επαφή με τον Ουίλσον και τις βίαιες ιστορίες του είχε άμεσο αντίκτυπο στη νοοτροπία του Κραμπ, που άρχισε να βλέπει τα κόμικς όχι μόνο ως ένα μέσο διασκέδασης, αλλά και κοινωνικής κριτικής.
Μέσα από τις σελίδες του Zap Comix εμφανίστηκαν πολλοί σημαντικοί χαρακτήρες του Κραμπ, από τις καρτουνίστικες αυτοπροσωπογραφίες του, μέχρι τη νυμφομανή Angelfood McSpade, μια σατιρική απεικόνιση των στερεοτύπων για τους Αφροαμερικανούς. Στα πρώτα τεύχη, το ενδιαφέρον του Κραμπ προσανατολιζόταν κυρίως σε σεξουαλικά ζητήματα, όπως ο αυνανισμός, η ποδολαγνεία και η αιμομιξία. Το Zap Comix ήταν επιτυχημένο και είχε επίδραση σε εθνικό επίπεδο, καθώς σε σύντομο χρονικό διάστημα ιδρύθηκαν και άλλα επιτυχημένα underground περιοδικά σε πόλεις όπως το Μπέρκλεϋ και το Σικάγο. Η περιοδικότητά του ήταν ακαθόριστη και συνολικά κυκλοφόρησαν δεκαέξι τεύχη, με το τελευταίο να βγαίνει το 2014.
Κατά τα χρόνια που ακολούθησαν, ο Κραμπ ήταν εξαιρετικά παραγωγικός, σχεδιάζοντας 50 με 80 σελίδα ανά έτος. Πέρα από τη δουλειά του στο Zap Comix ασχολήθηκε με μερικά προσωπικά κόμικς όπως τα Despair (1969), Big Ass Comics (1969-1971) και Motor City Comics (1969-1970), ενώ μαζί με τον Σ. Κλέι Ουίλσον δημιούργησαν την ερωτική ανθολογία Snatch (1968-1971). Το 1968 η εκδοτική Viking Press εξέδωσε το Head Comix, μια ανθολογία αποκλειστικά με έργα του Κραμπ.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Κραμπ είχε γνωρίσει την Έιλιν Κομίνσκυ, με την οποία συνεργάστηκε σε κόμικς όπως το Dirty Laundry Comics (1974-1977) και το Best Buy Comics (1979). Έχοντας προσφάτως χωρίσει, παντρεύτηκε την Κομίνσκυ τον Ιανουάριο του 1978.
American Splendor και Weirdo
Το 1972, ο Κραμπ ήρθε σε επαφή με τον Χάρβεϊ Πέκαρ, ο οποίος του έδειξε τις ιδέες του πάνω στο αυτοβιογραφικό κόμικ του American Splendor. Ο Κραμπ πρότεινε να το εικονογραφήσει και τον έφερε σε επαφή και με άλλους σχεδιαστές. Αρχής γενομένης το 1976, σχεδίασε πολλά από τα τεύχη της εν λόγω σειράς, ενώ κατά καιρούς συνέβαλαν στο σχέδιο ονόματα όπως ο Γκάρι Νταμ, ο Τζο Σάκο, ο Άλαν Μουρ και ο Τζιμ Γούντρινγκ. Σήμερα, το American Splendor συγκαταλέγεται στα πιο ρηξικέλευθα αυτοβιογραφικά κόμικς.
Δεκαετίες του 1990 και 2000
μικρογραφία|Ο Ρόμπερτ Κραμπ υπογράφει ένα από τα έργα του (2010)|220x220εσΤο 1990, έργα του Κραμπ συμπεριελήφθησαν σε έκθεση στο περίβλεπτο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, με αποτέλεσμα η δουλειά του να γίνει αποδεκτή από ένα ευρύτερο κοινό. Το 1993 βγήκε, σε συνεργασία με τον συγγραφέα Ντέιβιντ Ζέιν Μέροβιτς, ένα από τα πιο διαφορετικά έργα του. Ήταν το Introducing Kafka, εν μέρει εικονογραφημένη βιογραφία του Φραντς Κάφκα, εν μέρει μεταφορά έργων του σε κόμικς. Αργότερα επανεκδόθηκε ως R. Crumb's Kafka. Το R. Crumb's America, μια συλλογή παλαιότερων έργων που εκδόθηκε το 1995, δημιούργησε πολλές αντιδράσεις, αλλά απέσπασε και διθυραμβικές κριτικές. Μεταξύ 1995 και 1997 κυκλοφόρησε το Self-Loathing Comics, μια αυτοβιογραφική σειρά σε σχέδιο δικό του και της Κομίνσκυ.
Από το 2000 κι έπειτα, ο Κραμπ σκιτσάρει τακτικά για το καλλιτεχνικό περιοδικό Mineshaft, το οποίο από το 2009 εκδίδει τη σειρά Excerpts from R. Crumb's Dream Diary. Το 2009, μετά από τέσσερα χρόνια, ολοκλήρωσε το The Book of Genesis, μια πιστή μεταφορά του βιβλίου της Γενέσεως. Σε αντίθεση με το αναμενόμενο, δεν είχε την πρόθεση να σατιρίσει ή να αλλάξει το περιεχόμενο, απλά να καταδείξει, μέσω των εικόνων, κάθε λεπτομέρειά του.
Εικονογράφηση και ενασχόληση με τη μουσική
Ο Κραμπ έχει γίνει γνωστός και ως εικαστικός πολλών εξώφυλλων μουσικών δίσκων. Το διασημότερο είναι αναμφίβολα αυτό του Cheap Thrills (1968), της τελευταίας συνεργασίας του συγκροτήματος Big Brother and the Holding Company με την Τζάνις Τζόπλιν, τον οποίο ολοκλήρωσε μέσα σε μία μόνο νύχτα. Σχεδίασε επίσης εξώφυλλα της προσωπικής του μπάντας Cheap Suit Serenaders, αλλά και των Grateful Dead. Κατά καιρούς έχει αρνηθεί προσφορές από καλλιτέχνες των οποίων η μουσική δεν του αρέσει. Το 2011 εκδόθηκε μια συλλογή με όλα τα μουσικά εξώφυλλα που έχει φιλοτεχνήσει.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Κραμπ ξεκίνησε μια πολυετή συνεργασία με τον λογοτέχνη Τσαρλς Μπουκόφσκι για μια σειρά εικονογραφημένων διηγημάτων (Bring me your Love - 1983, There's no Business - 1984 και The Captain Is Out to Lunch and the Sailors Have Taken Over the Ship - 1997). Άλλη μια σημαντική δουλειά της ίδιας περιόδου ήταν το Heroes of the Blues, μια συλλογή 36 καρτών με πορτρέτα και πληροφορίες για μπλουζ μουσικούς όπως ο Τσάρλι Πάτον, ο Σκιπ Τζέιμς και ο Μπλάιντ Λέμον Τζέφερσον. Πιστεύεται ότι χωρίς τις κάρτες αυτές διάφοροι μουσικοί του είδους θα είχαν χαθεί στην αφάνεια.
Ο Κραμπ λατρεύει διάφορα μουσικά είδη και διαθέτει μια μεγάλη συλλογή δίσκων, κυρίως παλιές ηχογραφήσεις κομματιών μπλουζ, τζαζ, κάντρι και σουίνγκ. Ο ίδιος παίζει πιάνο, μπάντζο, καζού και φυσαρμόνικα. Μαζί με τον Τέρι Ζουίγκοφ και ορισμένους άλλους σχημάτισε την μπάντα R. Crumb and his Cheap Suit Serenaders, με την οποία ηχογράφησε τραγούδια σε δίσκους των 78 στροφών και βινύλιο. Τα τελευταία χρόνια, ο Κραμπ έχει απομακρυνθεί, λόγω της μετεγκατάστασής του στη Γαλλία, αλλά σποραδικά συνεργάζεται με το ντουέτο Eden and John's East River String Band.
Επιρροές και στυλ
Το πρώιμο στυλ του Κραμπ είχε μια περίεργη αισθητική, καθώς χρησιμοποιούσε νόρμες παλαιότερων περιόδων (π.χ. ανθρωπόμορφα ζώα) για να εξιστορήσει σύγχρονες καταστάσεις. Πράγματι, οι επιδράσεις του ως προς το σχέδιο προέρχονται από κομίστες και animators της περιόδου 1920-1940, όπως ο Καρλ Μπαρκς, ενώ το χιούμορ του πηγάζει από τις δουλειές των Χάρβεϊ Κέρτσμαν και Ουώλτ Κέλλυ. Άλλα ονόματα για τα οποία ο Κραμπ έχει παραδεχτεί την επιρροή τους είναι οι Βρετανοί καρικατουρίστες Τζωρτζ Κρούκσανκ και Τζέιμς Γκιλρέι. Η χρήση LSD συνέβαλε στην ανάπτυξη του προσωπικού του στυλ και είναι ιδιαίτερα εμφανής σε κόμικς των δεκαετιών του 1960 και 1970, τα οποία χαρακτηρίζονται από ψυχεδελική αισθητική. Με την πάροδο του χρόνου, το σκίτσο του Κραμπ γινόταν ολοένα και πιο αναγνωρίσιμο και πλέον χαρακτηρίζεται από σκοτεινές γραμμές και έντονες σκιάσεις.
Αντίκτυπος στα κόμικς και την σύγχρονη κουλτούρα
Το έργο του Κραμπ επέφερε ριζικές αλλαγές στον χώρο των κόμικς και το έργο του θεωρείται ζωτικό κομμάτι της σύγχρονης αμερικανικής κουλτούρας. Του έχουν αποδοθεί χαρακτηρισμοί όπως «Πάπας των Underground κόμικς» και «Πίτερ Μπρίγκελ του 20ού αιώνα». Θεωρείται ο πλέον αντιπροσωπευτικός καλλιτέχνης του κινήματος των underground κόμικς και αυτός που συμπύκνωσε το επιθετικό χιούμορ τους. Πληθώρα Αμερικανών ανεξάρτητων δημιουργών, συμπεριλαμβανομένων των Τσαρλς Μπερνς, Τζο Σάκο, Κρις Γουέαρ, Έιντριαν Τόμιν και Kaz, τον αναφέρουν ως θεμελιώδη επιρροή. Θαυμασμό για τον Κραμπ έχουν εξίσου εκφράσει διάφοροι Ευρωπαίοι δημιουργοί.
Η έκφραση Keep on Truckin', από μια μονοσέλιδη ιστορία του Κραμπ εν έτει 1968, που με τη σειρά της έχει εμπνευστεί από ένα τραγούδι του Μπλάιντ Μπόι Φούλερ, έχει περάσει στην καθημερινή ομιλία των Αμερικανών και συναντάται συχνά σε λασπωτήρες φορτηγών. Η Toyota προσέφερε κάποτε στον Κραμπ 100.000$ ώστε να χρησιμοποιήσει την εικόνα σε διαφήμιση, αλλά αυτός αρνήθηκε. Αντιθέτως, σκίτσα του Κραμπ έχουν εμφανιστεί σε μια ποικιλία εμπορευμάτων, όπως γλυκά και μπλουζάκια.
Επικριτική
Η απεικόνιση βιασμών και βασανιστηρίων σε γυναικείους χαρακτήρες, συνήθως με μεγάλα οπίσθια και πόδια, και γενικά η ταπείνωσή τους από άντρες έχουν οδηγήσει στον χαρακτηρισμό του Κραμπ ως μισογύνη. Οι Τζόις Φάρμερ και Τρίνα Ρόμπινς, δύο από τις σημαντικότερες γυναίκες δημιουργούς των underground κόμικς, έχουν επανειλημμένως χαρακτηρίσει σεξιστικά πολλά από τα κόμικς του Κραμπ. Αντιθέτως, η Φρανσουάζ Μουλύ, πολυετής φίλη του Κραμπ, αντικρούει τέτοιου είδους απόψεις. Ο ίδιος ο Κραμπ έχει κρατήσει μια περίεργη στάση επί του θέματος, άλλες φορές αποδεχόμενος τις κατηγορίες και άλλες φορές αρνούμενος τις.
Προσωπική ζωή
Ο Κραμπ έχει παντρευτεί δύο φορές. Η πρώτη του γυναίκα ήταν η Ντάνα Μόργκαν, με την οποία απέκτησε έναν γιο. Το 1977 παντρεύτηκε την Έιλιν Κομίνσκυ. Το 1981 γεννήθηκε η Σόφι, η οποία έγινε επίσης δημιουργός κόμικς. Από το 1991, ο Κραμπ και η οικογένειά του ζουν στη Γαλλία.
Σχετικά με τα θρησκευτικά του πιστεύω, ο Κραμπ έχει απαντήσει: «Λέω στους ανθρώπους ότι δεν είμαι ούτε άθεος, ούτε αγνωστικιστής, αλλά γνωστικιστής. Ετυμολογικά, σημαίνει αυτόν που αναζητεί το νόημα του Θεού. Πιστεύω ότι υπάρχει κάτι ανώτερο από εμάς, που αποφασίζει το πεπρωμένο μας. [...] Δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Έχουμε περιορισμένη πνευματική ικανότητα».
Ο Κραμπ εκτιμούσε και θαύμαζε τον Μπουκόφσκι με τον οποίο ήταν φίλοι. Μετά από προτροπή του, ο Κραμπ έδωσε τη συγκατάθεσή του για την πραγματοποίηση έκθεσης έργων του σε μια γκαλερί του Σαν Φρανσίσκο το 1983.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Μπλουζ μουσικοί Κατηγορία:Κάντρι μουσικοί Κατηγορία:Τζαζ μουσικοί
Λανδούλφος Γ΄ του Μπενεβέντο
Ο Λανδούλφος Γ΄ (απεβ. Δεκέμβριος 968 ή 969) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών ήταν πρίγκιπας της Κάπουα (ως Λαντουλφ Ε΄) και του Μπενεβέντo από το 959 ως συγκυβερνήτης με τον πατέρα του, Λανδούλφος Β΄ και τον αδελφό του Πανδόλφος Α΄ Σιδηροκέφαλο, και από το 961 μόνο με τον αδελφό του. Μητέρα του ήταν η Υβάντια.
Βιογραφία
Το 967 ο βασιλιάς Όθων Α΄ της Φραγκίας ήλθε στη Ρώμη και κατηγόρησε τον Πανδόλφος Α΄ τον Σιδηροκέφαλο για επιδίωξη ενός πολέμου κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Απουλία. Ο Λανδούλφος Γ΄ συμμετείχε στην επακόλουθη εκστρατεία του 968, αλλά αποσύρθηκε λόγω ασθένειας και απεβίωσε στο Μπενεβέντο αφήνοντας δύο γιους: τον Πανδόλφος Β΄ και τον Λανδούλφος Ζ΄. Το Χρονικό (Chronicum) λέει ότι ο Λανδούλφος Γ΄ "κατείχε το πριγκιπάτο αποκλειστικά με τον αδελφό του για οκτώ χρόνια" (tenuit principatum una cum suo germanus annos octo). Ο Πανδόλφος Α΄ ο Σιδηροκέφαλος, ωστόσο, εξαπάτησε τους δύο ανιψιούς του από την κληρονομιά τους και έγινε μοναδικός πρίγκιπας. Και οι δύο γιοι του Λανδούλφος Γ΄ θα γίνουν αργότερα πρίγκιπες του Μπενεβέντο.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Κάπουα Κατηγορία:Πρίγκιπες του Μπενεβέντο
Γκαμπριέλ Μιλέ
Ο Γκαμπριέλ Μιλέ (Gabriel Millet, 17 Απριλίου 1867 – 8 Μαΐου 1953) ήταν Γάλλος αρχαιολόγος και ιστορικός.
Βίος
Ο Γκαμπριέλ Μιλέ γεννήθηκε το 1867. Το 1891 ανακηρύχθηκε agrere d' histoire στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού.Την ίδια χρονιά εστάλη στην Ελλάδα ως μέλος της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών,όπου παρέμεινε έως το 1895. Το 1899 διορίστηκε maitre de conferences στην Ecole des Hautes Etudes (τμήμα θρησκευτικών επιστημών) και στη συνέχεια λαμβάνει τη θέση του directeur d'etudes. Το 1926 γίνεται καθηγητής της βυζαντινής τέχνης στο College de France και το 1929 εκλέγεται Ακαδημαϊκός.Το 1937 αποσύρθηκε από την Πανεπιστημιακή διδασκαλία. Πέθανε στις 8 Μαΐου 1953.
Ερευνητικό έργο
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ελλάδα μελέτησε τη Μονή Δαφνίου και την καστρόπολη του Μυστρά. Πραγματοποιεί ερευνητικά ταξίδια στο Άγιο Όρος, τη Μακεδονία, την Κωνσταντινούπολη και την Τραπεζούντα.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Μέλη της Γαλλικής Σχολής Αθηνών
Ρέντσμπουργκ
To Ρέντσμπουργκ (γερμ.:Rendsburg) είναι πόλη στο κρατίδιο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν της Γερμανίας και έδρα της περιοχής Ρέντσμπουργκ-Εκερνφέρντε. Βρίσκεται ακριβώς στα πρώην σύνορα των ιστορικών επαρχιών Σλέσβιχ και Χόλσταϊν στην περιοχή της διώρυγας Nord-Ostsee-Kanal στο ποταμό Άιντερ. Έχει 28.000 κατοίκους.
Ιστορία
Πολλές φορές η πόλη πέρασε από δανικό σε γερμανικό έλεγχο και αντίστροφα. Μετά το 1866 η πόλη προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Πρωσίας. Από τότε έχει παραμείνει τμήμα της Γερμανίας.
Αξιοθέατα
thumb|Η Υψηλή Γέφυρα τού Ρέντσμπουργκ (Rendsburger Hochbrücke)
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ρέντσμπουργκ είναι «αδελφοποιημένο» με τις εξής πόλεις:
ενώ έχει συμφωνία φιλίας με:''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Γκαρέσσιο
Το Γκαρέσσιο (ιταλικά: Garessio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Post (άλμπουμ)
Το Post είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ της Ισλανδής μουσικού Μπιορκ. Κυκλοφόρησε στις 13 Ιουνίου 1995, από την One Little Indian στο Ηνωμένο Βασίλειο και από την Elektra στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πατώντας στις βάσεις του προηγούμενου άλμπουμ της, Debut, ενσωμάτωσε νέους ηλεκτρονικούς ήχους και έντονες Art Pop επιρροές. Επίσης, περιλαμβάνει είδη όπως τριπ χοπ, industrial, IDM, techno, ambient και τζαζ. Θεματικός άξονας του Post είναι η νέα ζωή της Μπιορκ στο Λονδίνο. Τα τραγούδια γράφτηκαν αφού μετακόμισε στην Αγγλία και εκφράζουν την αστική κουλτούρα και την υπόγεια κουλτούρα των κλάμπ.
Για το άλμπουμ συνεργάστηκαν πολλοί διαφορετικοί παραγωγοί. Σε αντίθεση με το Debut, στο οποίο συνεργάστηκαν μόνο η Μπιορκ και ο Nellee Hooper, σε αυτό το άλμπουμ συμμετείχαν επίσης ο Graham Massey, ο Howie B και ο τριπ χοπ καλλιτέχνης Tricky. Η Μπιορκ είναι συμπαραγωγός σε κάθε τραγούδι του άλμπουμ.
Τίτλος και εξώφυλλο
Η Μπιορκ διάλεξε τον τίτλο "Post" για δύο λόγους. Αρχικά επειδή τα τραγούδια γράφτηκαν μετά τη μετακόμισή της στην Αγγλία, ενώ τα τραγούδια του Debut γράφτηκαν όλα στην Ισλανδία (στα ελληνικά "post" σημαίνει "μετά"). Σε συνέντευξη του 1996 η ίδια είπε πως σκόπευε από πάντα τα ονόματα των δύο πρώτων της άλμπουμ να είναι Debut και Post. Έτσι, δημιουργείται η αντίθεση πριν - μετά. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η Μπιορκ ένιωθε την επιθυμία να επικοινωνήσει με την οικογένεια και τους φίλους της στην Ισλανδία. Έτσι του έδωσε τη σημασία της αλληλογραφίας. Όπως δήλωσε στο περιοδικό Raw την ίδια χρονιά: «Πάντα απευθύνω τα τραγούδια μου νοητά στην Ισλανδία με μια επιστολή. Επειδή ήταν τόσο μεγάλο άλμα για εμένα να μετακομίσω μακριά από όλους τους συγγενείς μου, όλους τους φίλους μου, οτιδήποτε γνώριζα».
Το εξώφυλλο του άλμπουμ απεικονίζει τη Μπιορκ σε ένα δρόμο του Λονδίνου, με ωχρό δέρμα και μαύρα μαλλιά που έρχονται σε αντίθεση με τις ζωηρές Ιαπωνικές συνθέσεις πίσω της. Το τζάκετ της είναι εμπνευσμένο από τους φακέλους της Λονδρέζικης ταχυδρομικής εταιρείας Royal Mail, ως αναφορά στον τίτλο του άλμπουμ. Φτιάχτηκε από ταχυδρομικό είδος χαρτιού που ονομάζεται Tyvek, από τον Hussein Chalayan. Το Vice το ονόμασε μια από τις "απόλυτες στιγμές μόδας" της Μπιορκ. Η φωτογράφιση έγινε από το πρώην αγόρι της και Γάλλο σκηνοθέτη Stéphane Sednaoui. Στην αρχική φωτογράφιση, η Μπιορκ θα περιβάλλονταν από ασημένιες μπάλες, αλλά τελικά απορρίφθηκε για "κάτι πιο ροζ και poppy".
Σίνγκλ
Το πρώτο σίνγκλ "Army of Me" κυκλοφόρησε στις 21 Απριλίου, λίγο μετά την ολοκλήρωση της παραγωγής του άλμπουμ. Κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο σε δύο διαφορετικά CD, με το "Cover Me", την Ισλανδική εκδοχή του "You've Been Flirting Again", το "Sweet Intuition" και διάφορα remixes ως B-sides. Έκανε ντεμπούτο στη θέση 10 των Βρετανικών τσαρτ και έγινε το πρώτο της τραγούδι που μπήκε στο top 10.
Αχάτης
Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Post (άλμπουμ)
Σίνγκλ
Παρά τις αντιρρήσεις της δισκογραφικής εταιρείας, το "Isobel" κυκλοφόρησε ως δεύτερο σίνγκλ στις 27 Ιουλίου 1995. Τα δύο CD που κυκλοφόρησαν περιελάμβαναν ρεμίξ του τραγουδιού, μια διαφορετική εκδοχή του "Venus as a Boy" από το προηγούμενό της άλμπουμ, το "Hyperballad" και τα νέα τραγούδια "Charlene" και "Sweet Intuition" ως B-sides. Έκανε ντεμπούτο στη θέση 23 και παρέμεινε στο τοπ 75 για τρεις εβδομάδες.
Η επανεκτέλεση "It's Oh So Quiet" έγινε το τρίτο σίνγκλ στις 13 Νοεμβρίου 1995. Τα B-sides του στα δύο CD που κυκλοφόρησαν περιλαμβάνουν τα "You've Been Flirting Again", "Hyperballad", "Sweet Sweet Intuition" (μια επανεκδοχή του "Sweet Intuition") και το "My Spine", που συμπεριλήφθηκε ένα χρόνο αργότερα στο ρεμίξ άλμπουμ της Telegram. Το μουσικό του βίντεο έγινε από τα πιο προβεβλημένα κλιπ του MTV και το τραγούδι από τα πιο επιτυχημένα σίνγκλ της, μπαίνοντας σε υψηλές θέσεις στα βρετανικά, σκωτσέζικα, φινλανδικά και αυστραλιανά τσαρτ. Έφτασε ακόμη στη θέση 9 των "Bubbling Under Hot 100 Singles" του Billboard.
Το "Hyperballad" κυκλοφόρησε ως το τέταρτο σινγκλ το Φεβρουάριο του 1996. Αποτελούνταν κι αυτό από δύο CDs με ρεμίξ αυτού, του "Isobel" και του "Cover Me". Βασισμένο στην επιτυχία του "It's Oh So Quiet", έκανε ντεμπούτο στη θέση 8 του UK Singles Chart, κάνοντάς το το τρίτο και τελευταίο σινγκλ της στο τοπ 10 των Βρετανικών σινγκλς. Παρέμεινε στο τοπ 75 για ένα μήνα. Κάποιες περιοχές περιελάμβαναν ένα διπλό A-side σινγκλ με το τραγούδι "Enjoy".
Κυκλοφορία
Το Post κυκλοφόρησε στις 13 Ιουνίου 1995 σε CD, 12" δίσκο βινυλίου και κασέτα. Λίγο αργότερα κυκλοφόρησε και σε digipak εκδοχή, η οποία περιελάμβανε και μια αφίσα με μια εικόνα από τη φωτογράφιση για το άλμπουμ. Στο Ηνωμένο Βασίλειο τη διανομή ανέλαβε η One Little Indian και στις Ηνωμένες Πολιτείες η Elektra Records. Το άλμπουμ στην Αυστραλία, την Ιαπωνία και την Ευρώπη κυκλοφόρησε από τις Polydor και Mother Records.
Ένα sample (δείγμα) ήχου τηλεφωνικής κλήσης που ακούγεται στο "Possibly Maybe" οδήγησε σε δίκη με αίτημα πίστωσής του ως συν-τραγουδοποιού. Αφού η δισκογραφική New Electronica του Rimbaud αρνήθηκε την αποζημίωση εκκαθάρισης δειγμάτων του Birkett ύψους £1.000, αυτός και η Μπιορκ αποφάσισαν να καταστρέψουν πάνω από 100.000 αντίτυπα του άλμπουμ και να "κάνουν μίξη, remastering και τύπωση μιας νέας εκδοχής". Ωστόσο, κατόπιν αιτήματος του Rimbaud, η New Electronica αργότερα επέτρεψε στη Μπιορκ να χρησιμοποιήσει το sample εντελώς δωρεάν, κάτι που σημαίνει ότι η One Little Indian δε θα χρειαζόταν να τυπώσει άλλη εκδοχή, μιας και τα καταστήματα δεν είχαν εξαντλήσει την αρχική του σειρά.
Λίστα τραγουδιών
Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν από τη Μπιορκ. εκτός από τα σημειωμένα. Ιαπωνική εκδοχή
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1995 Κατηγορία:Μπιορκ Κατηγορία:Άλμπουμ της Μπιορκ
Λίνος Παπαγιάννης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λίνος Παπαγιάννης γεννήθηκε στο Παραλίμνι στις 27 Ιουνίου 1988. Κατάγεται από την Αμμόχωστο. Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων και λογιστική στο Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Είναι διευθυντής ιδιωτικής επιχείρησης.
Πολιτική διαδρομή
Από το 2010 είναι επαρχιακός γραμματέας του ΕΛΑΜ Αμμοχώστου και από το 2011 μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΕΛΑΜ.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με το ΕΛΑΜ για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, είναι μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παρακολουθήσεως Σχεδίων Αναπτύξεως και Ελέγχου Δημόσιων Δαπανών και της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Αναθεώρηση και τον Εκσυγχρονισμό του Κανονισμού της Βουλής.
Επανεκλέγηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Τζενόλα
Η Τζενόλα (ιταλικά: Genola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Βίκτορ Φρανκλ
Ο Βίκτορ Έμιλ Φρανκλ (Viktor Emil Frankl) (26 Μαρτίου 1905 – 2 Σεπτεμβρίου 1997) ήταν Αυστριακός νευρολόγος, ψυχίατρος, φιλόσοφος, συγγραφέας και επιζών του Ολοκαυτώματος.
Ήταν ο ιδρυτής της λογοθεραπείας, μιας σχολής ψυχοθεραπείας, που περιγράφει την αναζήτηση του νοήματος μιας ζωής ως την κεντρική ανθρώπινη κινητήρια δύναμη. Η λογοθεραπεία είναι μέρος των θεωριών της υπαρξιακής και ανθρωπιστικής ψυχολογίας.
Ο Φρανκλ εξέδωσε 39 βιβλία. Το αυτοβιογραφικό Η Αναζήτηση του Νοήματος της Ζωής, ένα βιβλίο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις, βασίζεται στις εμπειρίες του σε διάφορα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Νεανικά χρόνια
Ο Φρανκλ ήταν το δεύτερο από τα τρία παιδιά του Γκάμπριελ Φρανκλ, δημόσιου υπαλλήλου στο Υπουργείο Κοινωνικών Υπηρεσιών, και της Έλσα (το γένος Λιόν). Το ενδιαφέρον του για την ψυχολογία και τον ρόλο του νοήματος αναπτύχθηκε, όταν άρχισε να παρακολουθεί νυχτερινά μαθήματα εφαρμοσμένης ψυχολογίας ενώ ήταν στο γυμνάσιο. Ως έφηβος, άρχισε να αλληλογραφεί με τον Σίγκμουντ Φρόιντ, όταν εκείνος ζήτησε την άδεια να δημοσιεύσει ένα από τα γραπτά του. Μετά την αποφοίτησή του από το λύκειο το 1923, σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ειδικεύτηκε στη νευρολογία και την ψυχιατρική, με επίκεντρο την κατάθλιψη και την αυτοκτονία.
Το 1924, η πρώτη επιστημονική εργασία του Φρανκλ δημοσιεύτηκε στο The International Journal of Psychoanalysis. Την ίδια χρονιά, ήταν πρόεδρος του κινήματος Σοσιαλιστές μαθητές Γυμνασίου στην Αυστρία (Sozialistische Mittelschüler Österreich), που ήταν το κίνημα νεολαίας του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Αυστρίας για μαθητές γυμνασίου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Φρανκλ άρχισε να αμφισβητεί τη φροϋδική προσέγγιση στην ψυχανάλυση. Εντάχθηκε στον κύκλο των μαθητών του Άλφρεντ Άντλερ και δημοσίευσε τη δεύτερη επιστημονική του εργασία, "Ψυχοθεραπεία και κοσμοθεωρία" ( "Psychotherapie und Weltanschauung" ), στο International Journal of Individual Psychology του Άντλερ το 1925. Ο Φρανκλ εκδιώχθηκε από τον κύκλο του Άντλερ όταν επέμεινε ότι το νόημα της ζωής ήταν η κεντρική κινητήρια δύναμη στα ανθρώπινα όντα. Από το 1926, άρχισε να τελειοποιεί τη θεωρία του, την οποία ονόμασε λογοθεραπεία.
Ψυχιατρική
Μεταξύ 1928 και 1930, ενώ ήταν ακόμη φοιτητής ιατρικής, οργάνωσε συμβουλευτικά κέντρα νέων, για να αντιμετωπίσει τον υψηλό αριθμό αυτοκτονιών εφήβων, που συνέβαιναν γύρω στο χρόνο των δελτίων αναφοράς τέλους του έτους. Το πρόγραμμα επιχορηγήθηκε από την πόλη της Βιέννης και ήταν δωρεάν για τους μαθητές. Ο Φρανκλ στρατολόγησε άλλους ψυχολόγους για το κέντρο, συμπεριλαμβανομένων των Καρλόττα Μπιούλερ, Έρβιν Βέξμπεργκ και Ρούντολφ Ντρέικουρς. Το 1931, ούτε ένας Βιεννέζος μαθητής δεν πέθανε από αυτοκτονία.
Αφού απέκτησε το MD του το 1930, ο Φρανκλ απέκτησε εκτενή εμπειρία στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Στάινχοφ, όπου ήταν υπεύθυνος για τη θεραπεία αυτοκτονικών γυναικών. Το 1937, ξεκίνησε ένα ιδιωτικό ιατρείο, αλλά η ναζιστική προσάρτηση της Αυστρίας το 1938 περιόρισε την ευκαιρία του να θεραπεύσει ασθενείς. Το 1940, εντάχθηκε στο νοσοκομείο Ρότσιλντ, το μοναδικό νοσοκομείο στη Βιέννη, που δεχόταν ακόμη Εβραίους, ως επικεφαλής του νευρολογικού τμήματος. Πριν από την απέλασή του στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, βοήθησε πολλούς ασθενείς να αποφύγουν το ναζιστικό πρόγραμμα ευθανασίας, που στόχευε τα άτομα με νοητική υστέρηση.
Το 1942, μόλις εννέα μήνες μετά τον γάμο του, ο Φρανκλ και η οικογένειά του στάλθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Τερέζιενσταντ. Ο πατέρας του πέθανε εκεί από πείνα και πνευμονία. Το 1944, ο Φρανκλ και τα επιζώντα μέλη της οικογένειάς του μεταφέρθηκαν στο Άουσβιτς, όπου η μητέρα και ο αδελφός του δολοφονήθηκαν στους θαλάμους αερίων. Η γυναίκα του πέθανε αργότερα από τύφο στο Μπέργκεν-Μπέλσεν. Ο Φράνκλ πέρασε τρία χρόνια σε τέσσερα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Μετά τον πόλεμο, έγινε επικεφαλής του νευρολογικού τμήματος της Πολυκλινικής της Βιέννης και ίδρυσε ιδιωτικό ιατρείο στο σπίτι του. Εργάστηκε με ασθενείς μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1970.
Το 1948, ο Φρανκλ απέκτησε διδακτορικό στη φιλοσοφία από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Η διατριβή του, Ο ασυνείδητος Θεός, εξετάζει τη σχέση μεταξύ ψυχολογίας και θρησκείας, και υποστηρίζει τη χρήση του σωκρατικού διαλόγου (διάλογος αυτο-ανακάλυψης) για να έρθουν σε επαφή οι πελάτες με το πνευματικό τους ασυνείδητο. μικρογραφία| Τάφος του Βίκτορ Φρανκλ στη Βιέννη Το 1955, ο Φρανκλ τιμήθηκε με τη θέση του καθηγητή νευρολογίας και ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και, ως επισκέπτης καθηγητής, έδωσε διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (1961), στο Πανεπιστήμιο Southern Methodist, στο Ντάλας (1966) και στο Πανεπιστήμιο Duquesne, στο Πίτσμπουργκ (1972).
Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Φρανκλ υποστήριξε ότι οι αναγωγικές τάσεις των πρώιμων ψυχοθεραπευτικών προσεγγίσεων απανθρωποποιούσαν τον ασθενή και υποστήριξε τον επανεξανθρωπισμό της ψυχοθεραπείας.
Η Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση απένειμε στον Φρανκλ το 1985 το βραβείο Όσκαρ Πφίστερ για τη συμβολή του στη θρησκεία και την ψυχιατρική.
Η αναζήτηση του ανθρώπου για το νόημα της ζωής
Ενώ ήταν επικεφαλής του Νευρολογικού Τμήματος στο Γενικό Νοσοκομείο Πολυκλινικής, ο Φρανκλ έγραψε το βιβλίο Η Αναζήτηση του Νοήματος της Ζωής σε διάστημα εννέα ημερών. Το βιβλίο, με τον αρχικό τίτλο Ένας Ψυχολόγος Βιώνει το Στρατόπεδο Συγκέντρωσης, κυκλοφόρησε στα γερμανικά το 1946. Η αγγλική μετάφραση του Man's Search for Meaning δημοσιεύτηκε το 1959 και έγινε διεθνές μπεστ σέλερ. Ο Φρανκλ είδε αυτή την επιτυχία ως ένα σύμπτωμα της «μαζικής νεύρωσης της σύγχρονης εποχής», αφού ο τίτλος υποσχόταν να ασχοληθεί με το ζήτημα του νοήματος της ζωής. Εκατομμύρια αντίτυπα πουλήθηκαν σε δεκάδες γλώσσες. Σε μια έρευνα που διεξήχθη το 1991 για τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και το Book of the Month Club, το βιβλίο Man's Search for Meaning θεωρήθηκε ένα από τα δέκα βιβλία με τη μεγαλύτερη επιρροή στις ΗΠΑ.
Λογοθεραπεία και υπαρξιακή ανάλυση
Ο Φρανκλ ανέπτυξε τη λογοθεραπεία και την υπαρξιακή ανάλυση, οι οποίες βασίζονται σε φιλοσοφικές και ψυχολογικές έννοιες, ιδιαίτερα στην επιθυμία να βρει κανείς νόημα στη ζωή και στην ελεύθερη βούληση. Ο Φρανκλ προσδιόρισε τρεις βασικούς τρόπους, για να συνειδητοποιήσει κανείς το νόημα της ζωής: κάνοντας τη διαφορά στον κόσμο, έχοντας ιδιαίτερες εμπειρίες ή υιοθετώντας συγκεκριμένες στάσεις.
Οι κύριες τεχνικές που προσφέρονται από τη λογοθεραπεία και την υπαρξιακή ανάλυση είναι:
Η αναγνώριση του νοήματος της ζωής ως κεντρικής κινητήριας δύναμης και παράγοντα στην ψυχική υγεία είναι η διαρκής συνεισφορά του στον τομέα της ψυχολογίας. Παρείχε τις θεμελιώδεις αρχές για το αναδυόμενο πεδίο της θετικής ψυχολογίας.
Προσωπική ζωή
Το 1941, ο Φρανκλ παντρεύτηκε την Τίλι Γκρόσερ, η οποία ήταν νοσοκόμα στο νοσοκομείο Ρότσιλντ. Λίγο μετά το γάμο τους, έμεινε έγκυος, αλλά αναγκάστηκαν να αποβάλουν το παιδί. Η Τίλι πέθανε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν Μπέλζεν.
Ο πατέρας του Φρανκλ, Γκάμπριελ, με καταγωγή από το Ποχοσελίτσε της Μοραβίας, πέθανε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Τερέζιενσταντ στις 13 Φεβρουαρίου 1943, σε ηλικία 81 ετών, από πείνα και πνευμονία. Η μητέρα και ο αδερφός του, Βάλτερ, σκοτώθηκαν και οι δύο στο Άουσβιτς. Η αδερφή του, Στέλλα, διέφυγε στην Αυστραλία.
Ο Φρανκλ πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια στη Βιέννη στις 2 Σεπτεμβρίου 1997. Είναι θαμμένος στο εβραϊκό τμήμα του Κεντρικού Νεκροταφείου της Βιέννης.
Βιβλιογραφία
Τα βιβλία του στα αγγλικά είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί συγγραφείς Κατηγορία:Εβραίοι συγγραφείς Κατηγορία:Αυστριακοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Εβραίοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Αυστριακοί επιστήμονες Κατηγορία:Εβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Αυστριακοί νευρολόγοι Κατηγορία:Αυστριακοί ψυχίατροι Κατηγορία:Αυστριακοί Εβραίοι Κατηγορία:Λογοθεραπεία Κατηγορία:Επιζώντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς Κατηγορία:Επιζήσαντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Νταχάου
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1974-1975
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1974−1975, ήταν το έβδομο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής πετοσφαίρισης ανδρών. Συμμετείχαν 12 ομάδες, και υποβιβάσθηκαν 4 χωρίς να προβιβασθεί κάποια ομάδα εξαιτίας της ίδρυσης της Β' Εθνικής που διεξήχθη για πρώτη φορά την περίοδο 1975-76, με αποτέλεσμα οι ομάδες της Α' Εθνικής να μειωθούν σε 8 την επόμενη περίοδο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για ένατη φορά στην ιστορία του.