cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2011-2012
Το πρωτάθλημα βόλεϊ της Α2 κατηγορίας για την περίοδο 2011−12 έγινε με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε εύκολα η Νίκη Αιγινίου, ενώ η έτερη ομάδα που κέρδισε την άνοδο στην Α1 ήταν ο ιστορικός Μίλωνας με ένα βαθμό διαφορά από τον τρίτο της βαθμολογίας Πανελλήνιο. Ο Επίκουρος Πολίχνης και ο Κόροιβος Αμαλιάδας γνώρισαν τον υποβιβασμό στα τοπικά πρωταθλήματα, καθώς από την περίοδο 2012−13 η Β' Εθνική θα συγχωνευτεί με την Α2, η οποία θα διεξαχθεί σε τρεις ομίλους.
Βαθμολογία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2011 2012 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2011 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2012
Μανέστρα
Ο όρος Μανέστρα μπορεί να αναφέρεται
Λουδοβίκος της Ορλεάνης
Ο Λουδοβίκος (Louis d'Orléans, Βερσαλλίες 4 Αυγούστου 1703 – Παρίσι 4 Φεβρουαρίου 1752) του Οίκου της Ορλεάνης ήταν δούκας της Ορλεάνης (1723-1762).
Βιογραφία
Ήταν ο μοναδικός γιος και διάδοχος του Φιλίππου Β΄ της Ορλεάνης, αντιβασιλέα της Γαλλίας, και της Φραγκίσκης-Μαρίας των Βουρβόνων, νόθης κόρης του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας.
Το 1730, ο καρδινάλιος Φλερύ του αφαίρεσε την θέση του αρχιστράτηγου του πεζικού που κατείχε για εννέα χρόνια. Θλιμμένος από την εξέλιξη των πραγμάτων, επέστρεψε στην ιδιωτική ζωή, κλείστηκε σε μοναστήρι και ασχολήθηκε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του με τη μετάφραση των ψαλμών και των επιστολών του αποστόλου Παύλου.
Πέθανε στο Παρίσι στις 4 Φεβρουαρίου του 1752.
Οικογένεια
Στις 18 Ιουνίου του 1724 στη Γερμανία, νυμφεύτηκε τη Γερμανίδα πριγκίπισσα Αυγούστα Ιωάννα του Μπάντεν-Μπάντεν (1704 - 1726) και ο γάμος τους επαναλήφθηκε στις 13 Ιουλίου στη Γαλλία. Στη γαλλική αυλή η νέα δούκισσα της Ορλεάνης έγινε γνωστή ως Ιωάννα του Μπάντεν-Μπάντεν. Μαζί της απέκτησε μόνο έναν γιο που επιβίωσε, καθώς η σύζυγός του πέθανε τρεις ημέρες μετά τη γέννηση της κόρης τους που επίσης απεβίωσε νωρίς:
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης Κατηγορία:Δούκες της Ορλεάνης Κατηγορία:Δούκες του Μονπανσιέ Κατηγορία:Δούκες της Σαρτρ Κατηγορία:Δούκες του Βαλουά Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Καστέλ Σαντ'Έλμο
Το Καστέλ Σαντ'Έλμο είναι μεσαιωνικό κάστρο και μουσείο, το οποίο βρίσκεται επί του λόφου Βομέρο, στη Νάπολη της Ιταλίας. Παλαιότερα ήταν γνωστό ως Paturcium, ενώ βρίσκεται σε τοποθεσία στην οποία υπήρχε, κατά τον 10ο αιώνα, εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Έρασμο.
Το επιβλητικό αυτό κτίσμα, εν μέρει χτισμένο με κίτρινο ναπολιτάνικο πωρόλιθο, έχει τις καταβολές του σε νορμανδικό παρατηρητήριο που έφερε την ονομασία Belforte. Λόγω της στρατηγικής του θέσης, το κάστρο είχε πάντοτε σημαντική στρατηγική σημασία, καθώς από το σχετικά μεγάλο του υψόμετρο (250 μ.), ήταν δυνατό για κάποιον να ελέγχει το σύνολο της πόλης, τον κόλπο, καθώς και τις οδικές αρτηρίες που οδηγούσαν στους λόφους που περιτριγυρίζουν την πόλη.
Σήμερα, το κάστρο, πέραν μίας μόνιμης μουσειακής συλλογής, φιλοξενεί επίσης διάφορες εκθέσεις, πανηγύρεις και εκδηλώσεις, όπως το Napoli Comicon το οποίο λαμβάνει χώρα κάθε άνοιξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νάπολη Κατηγορία:Κάστρα στην Ιταλία Κατηγορία:Ιστορία της Νάπολης
Πέτερ Πελεγκρίνι
Ο Πέτερ Πελεγκρίνι (Peter Pellegrini, 6 Οκτωβρίου 1975-) είναι σλοβάκος πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός της χώρας του από τις 22 Μαρτίου του 2018 ως τις 20 Μαρτίου 2020. Έχει προηγουμένως υπηρετήσει σε πολλές κυβερνητικές θέσεις στην χώρα του, με πιο πρόσφατη αυτή του Αναπληρωτή Πρωθυπουργού για Επενδύσεις και Ψηφιοποίηση.
Μεταξύ του 2006 και του 2012 ήταν μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Σλοβακίας. Στη συνέχεια έγινε υπουργός Οικονομικών και υπηρέτησε στη θέση αυτή μέχρι τον διορισμό του ως υπουργός Παιδείας, Επιστημών, Έρευνας και Αθλητισμού, στις 3 Ιουλίου 2014. Ήταν πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου από τις 25 Νοεμβρίου 2014 ως τις 23 Μαρτίου 2016. Κατόπιν έγινε αναπληρωτής πρωθυπουργός για Επενδύσεις.
Βιογραφία
Ο προπάππος του ήταν Ιταλός. Σπούδασε στο τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Ματέι Μπελ και στο Πολυτεχνείο του Κόσιτσε, στο δεύτερο με έμφαση στον τραπεζικό τομέα, τις επενδύσεις και τη χρηματοδότηση ..Μεταξύ του 2002 και του 2006 εργάστηκε ως οικονομολόγος και αργότερα ως σύμβουλος του μέλους του Εθνικού Συμβουλίου, Λιουμπομίρ Βάζνι.
Πολιτική καριέρα
Στις βουλευτικές εκλογές του 2006 εξελέγη με το κόμμα "Κατεύθυνση - Κοινωνική Δημοκρατία (Smer-SD). Στις εκλογές του 2010 επανεξελέγη, το ίδιο και στις εκλογές του 2012.
Από το 2012 ως τις 3 Ιουλίου 2014 ήταν υπουργός Οικονομικών. Αργότερα έγινε για μικρό χρονικό διάστημα Υπουργός Παιδείας, Επιστημών, Έρευνας και Αθλητισμού. Στις 25 Νοεμβρίου 2014, εξελέγη Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου, διαδεχόμενος τον Παβόλ Πάσκα. Το 2015 διορίστηκε "Ψηφιακός Πρωταθλητής της Σλοβακίας" μια θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που σκοπό έχει να προωθήσει τα οφέλη από την ψηφιακή κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς. Ο Πελεγκρίνι στη συνέχεια έγινε αναπληρωτής πρωθυπουργός για Επενδύσεις το 2016, κατά τη διάρκεια της τρίτης κυβέρνησης του Ρόμπερτ Φίτσο.
Πρωθυπουργός της Σλοβακίας
Ο Πελεγκρίνι ορκίστηκε πρωθυπουργός μετά την παραίτηση του προκατόχου του, Ρόμπερτ Φίτσο στις 15 Μαρτίου 2018, στον απόηχο της δολοφονίας του δημοσιογράφου Γιαν Κούτσιακ. Ο Πρόεδρος Αντρέι Κίσκα ενέκρινε το υπουργικό συμβούλιο στις 21 Μαρτίου 2018 και 81 μέλη του Εθνικού Συμβουλίου ψήφισαν υπέρ της έγκρισης του Υπουργικού συμβουλίου την επόμενη εβδομάδα.
Προσωπική ζωή
Ο Πελεγκρίνι έχει ιταλικές ρίζες. Ο προπάππους του, Λεοπόλντο Πελεγκρίνι, ήρθε στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία για να εργαστεί στην κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής μεταξύ Λέβιτσε και Ζβόλεν. Εκεί ερωτεύτηκε την ντόπια Μαρία Κουνόβσκα και αποφάσισε να εγκατασταθεί στο Λεχότκα ποντ Μπρέχμι, στην περιοχή της Ζιάρ ναντ Χρόνομ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σλοβακίας
Αλφόνσος της Βαυαρίας
Ο Αλφόνσος (γερμ. Alfons, 24 Ιανουαρίου 1862 - 8 Ιανουαρίου 1933) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν πρίγκιπας της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Ο Αλφόνσος Μαρία Φραγκίσκος της Ασίζης Κλήμης Μαξιμιλιανός Εμμανουήλ ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αδαλβέρτου της Βαυαρίας και της Αμαλίας Φιλιππίνας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φραγκίσκου δε Πάουλα, Δούκα του Κάδιθ.
Το 1880, όπως οι περισσότεροι της ηλικίας του, εισήλθε στο στρατό και το 1892 έγινε διοικητής του Συντάγματος Σβερίν-Ράιτερ της Βαυαρίας. Το 1905 προήχθη σε στρατηγό του Ιππικού και τελείωσε τη σταδιοδρομία του ως διοικητής του 7ου Συντάγματος Ιππικού.
Απεβίωσε το 1933 στο Μόναχο και η τέφρα του αποτέθηκε στο κολουμβάριο του Ναού του Αγίου Μιχαήλ της πόλης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1891 τη Λουίζα των Βουρβόνων-Ορλεάνης, κόρη του Φερδινάνδου, Δούκα του Αλανσόν, και είχε τέκνα:
Διακρίσεις
Του απονεμήθηκε η διάκριση του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος, ο Σιδηρούς Σταυρός και ο μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Στέμματος των Βένδων.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Κορόρ
Η Κορόρ (Koror) είναι πολιτεία του Παλάου που αποτελεί το κυριότερο εμπορικό κέντρο της νησιωτικής χώρας. Απαρτίζεται από πολλά νησιά, εκ των οποίων το σημαντικότερο είναι η Νήσος Κορόρ που λέγεται και νήσος Oreor. Ως το 2006 ήταν πρωτεύουσα της χώρας.
Πληθυσμός
Η πολιτεία Κορόρ έχει 14.000 κατοίκους (2004) και περιλαμβάνει το 70% του πληθυσμού της χώρας. Η πόλη έχει πληθυσμό 11.200 κατοίκους. Η Κορόρ ήταν πρωτεύουσα του Παλάου ως τις 7 Οκτωβρίου του 2006, οπότε το Νγκερουλμούντ αντικατέστησε την πρώτη ως πρωτεύουσα.
Συγκοινωνίες και υποδομή
Στην Κορόρ υπάρχει σύνδεση μέσω γεφυρών με τα νησιά Νγκερεκεμπεζάνγκ και Μαλακάλ. Επίσης, συνδέεται με την πολιτεία Αϊράι, στο νησί Μπαντελμπαόμπ, όπου υπάρχει και το Διεθνές Αεροδρόμιο του Παλάου. Εκτός από την πρώην πρωτεύουσα Κορόρ και την πόλη Μεγιούνς, στην πολιτεία Κορόρ υπάρχουν συνολικά 11 χωριά: Ngermid, Ngerkesowaol, Ngerchemai, Iyebukel, Idid, Meketii, Dngeronger, Ikelau, Medalaii, Ngerbeched, Ngerkebesang.
Τουρισμός
Η πόλη αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό, καθώς φημίζεται για τις παραλίες της με τη λευκή άμμο και για τους κοραλλιογενείς υφάλους. Στην Κορόρ υπάρχουν 22 ξενοδοχεία και 8 μοτέλ. Στην τουριστική βιομηχανία της πόλης έχουν επενδύσει και πολλές διεθνείς εταιρείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Παλάου
Λευτέρης Κοσμίδης
Ο Λευτέρης Κοσμίδης (6 Μαΐου 1991) είναι Έλληνας αθλητής, πρωταθλητής της ενόργανης γυμναστικής. Το 2007 έγινε ο πρώτος 16χρονος Έλληνας, που κατέκτησε ευρωπαϊκό μετάλλιο σε επίπεδο ανδρών σε όλα τα αθλήματα. Προπονητής του είναι ο Γιώργος Αγγέλου, και ανήκει στον ΑΓΟ Πάτρας. Ο αδερφός του, Ξενοφών Κοσμίδης, είναι επίσης αθλητής της γυμναστικής, γεννημένος το 1989.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Μαΐου του 1991. Στις 29 Απριλίου του 2007 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στις ασκήσεις εδάφους, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανδρών, στην πρώτη του εμφάνιση σε τέτοια διοργάνωση .
2006-2007
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων του 2006 ήταν 4ος στο έδαφος, και το 2007 στο Παγκόσμιο Κύπελλο ενόργανης γυμναστικής στο Κότμπους της Γερμανίας στο έδαφος ήταν επίσης τέταρτος, χάνοντας το χάλκινο μετάλλιο για μόλις 0,025 βαθμούς. Αργότερα, στο Γκραν Πρι ενόργανης στο Μάριμπορ της Σλοβενίας, ο Κοσμίδης κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στο άλμα με 15,575 βαθμούς  σε επίπεδο ανδρών.
Στις 28 Οκτωβρίου του 2007 ο Λευτέρης Κοσμίδης κατέκτησε ένα ακόμα μετάλλιο, πάλι χάλκινο (με 15,500 β. στις ασκήσεις εδάφους), στο Παγκόσμιο κύπελλο ενόργανης γυμναστικής της Στουτγάρδης.
Τον επόμενο μήνα, ο γυμναστής έκανε εξίσου δυναμική εμφάνιση στο Γκραν Πρι στη Γλασκόβη, κατακτώντας δύο μετάλλια: αργυρό στις ασκήσεις εδάφους και χάλκινο στο άλμα.
2008
Το Μάρτιο του 2008 ο αθλητής πρώτευσε στο παγκόσμιο κύπελλο ενόργανης στο Κατάρ, με βαθμολογία 15,850 βαθμούς.
Ο αθλητής κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στις ασκήσεις εδάφους στους τελικούς οργάνων του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ενόργανης γυμναστικής εφήβων, στις 11 Μαΐου του 2008 στη Λωζάννη. Βαθμολογήθηκε με 15,525 βαθμούς.
Λίγο αργότερα, κατέκτησε ένα χάλκινο μετάλλιο στις ασκήσεις εδάφους, στο Γκραν πρι της ενόργανης στο Σομπατέλι της Ουγγαρίας, τον Οκτώβριο του 2008. Τον ίδιο μήνα σε Γκραν Πρι στη Γλασκώβη ήταν πάλι τρίτος και ανέβηκε στο τρίτο σκαλί του βάθρου στις ασκήσεις εδάφους με 15.450 βαθμούς.
2009
Ο νεαρός αθλητής συνέχισε τις πολύ καλές εμφανίσεις και το 2009. Τον Απρίλιο κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο στις ασκήσεις εδάφους με 1,250 βαθμούς στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής, που διεξήχθη στο Μιλάνο. . Στους Μεσογειακούς Αγώνες, το 2009, κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στις ασκήσεις εδάφους με βαθμολογία 15.650.
2010-2014
Στις 23 Οκτωβρίου 2010 ο Κοσμίδης κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στις ασκήσεις εδάφους στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Ρότερνταμ με 15.700 βαθμούς, αφήνοντας στη δεύτερη θέση τον Ιάπωνα Κοχέι Ουτσιμούρα και στην τρίτη τον Βρετανό, Ντάνιελ Πέρβις. Τον Νοέμβριο του 2010 ανέβηκε στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης, έπειτα από την 3η θέση που κατέλαβε στο παγκόσμιο κύπελλο ενόργανης, στην Στουτγάρδη, όπου αγωνίστηκε παρά τους έντονους πόνους που αισθανόταν στην μέση.
Στο Παγκόσμιο κύπελλο του 2011 στο Κότμπους ο Κοσμίδης κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στις ασκήσεις εδάφους έχοντας βαθμολογηθεί με 15,525 βαθμούς. Την ίδια χρονιά, σε ένα ακόμα παγκόσμιο κύπελλο, κατέκτησε στη Μόσχα το ασημένιο μετάλλιο στο έδαφος βαθμολογούμενος με 14,500 βαθμούς στις 14 Μαΐου 2011.
Στις 28 Απριλίου 2012 ο Κοσμίδης κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο ενόργανης στο Όσιγιεκ της Κροατιας και το Μάιο του ίδιου χρόνου αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης στις ασκήσεις εδάφους, στο Μονπελιέ της Γαλλίας έχοντας βαθμολογηθεί με 15,766 βαθμούς. Στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξήχθη το Μάιο του 2014 στη Σόφια ο γυμναστής κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στις ασκήσεις εδάφους.
Παραπομπές
Κοσμίδης
Eleftherios Kosmidis Elefthérios Kosmídis 엘레프테리오스 코스미디스 Elefterios Kosmidis Eleftherios Kosmidis
Five Nights at Freddy's 4
Το Five Nights at Freddy's 4 ή αλλιώς Five Nights at Freddy's 4: The Final Chapter αποτελεί point and click βιντεοπαιχνίδι επιβίωσης τρόμου πρώτου προσώπου που αναπτύχθηκε από τον Scott Cawthon και είναι το τέταρτο παιχνίδι της σειράς Five Nights at Freddy's. Είχε αρχικά προγραμματιστεί για κυκλοφορία, στις 31 Οκτωβρίου 2015, το παιχνίδι τότε ωθείται προς τα εμπρός στις 8 Αυγούστου, τότε και πάλι τον Ιούλιο του 23, όταν κυκλοφόρησε στο Steam. Είχε κυκλοφορήσει για συσκευές Android στις 25 Ιουλίου 2015, και για iOS συσκευές στις 3 Αυγούστου 2015.
Τρόπος παιχνιδιού
Σε αντίθεση με τα προηγούμενα παιχνίδια, το παιχνίδι δεν παίρνει μέρος σε ένα γραφείο ασφαλείας, αλλά στην κρεβατοκάμαρα ενός παιδιού. Δεν υπάρχουν κάμερες, ούτε τηλεφωνητής να καθοδηγεί τον παίκτη κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, και αντ 'αυτού ο παίκτης πρέπει να ελέγξει τις πόρτες, ντουλάπα και κρεβάτι για animatronics. Ο παίκτης έχει στη διάθεση του ένα φακό παρόμοιο με αυτόν στο δεύτερο παιχνίδι μόνο που εδώ έχει απεριόριστη ενέργεια. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποκρούσει οποιαδήποτε animatronics που ο παίκτης δει στο βάθος του χολ. Ωστόσο, αν ο παίκτης ακούσει την αναπνοή ενός animatronic που είναι στην πόρτα ή αν δει τον Nightmare Fredbear ή τον Nightmare μετά την ενεργοποίηση του φακού, θα πρέπει να κλείσει αμέσως την πόρτα. Ο παίκτης πρέπει επίσης να παρακολουθεί την ντουλάπα για να αποφύγει επιθέσεις από τον Nightmare Foxy κλείνοντας την αν είναι απαραίτητο, καθώς και να ρίχνει φως με το φακό πάνω στις τρεις μικροσκοπικές εκδοχές του Nightmare Freddy στο κρεβάτι πριν καταφέρουν να γίνουν ένα και να επιτεθούν στον παίκτη. Αν ο παίκτης δεν είναι προσεκτικός με τον φωτισμό τον διαδρόμων η αφήνει πόρτες, ντουλάπα, και κρεβάτι χωρίς επιτήρηση, ο παίκτης θα δεχθεί ένα jumpscare από ένα από τα Animatronics, οδηγώντας τον σε Game over.
Στο τέλος κάθε νύχτας ο παίκτης μπορεί να παίξει ένα minigame με χρονόμετρο που λέγεται "Fun with Plushtrap", όπου πρέπει να βάλει τη μικρή βελούδινη έκδοση του Springtrap σε ένα Χ στο έδαφος. Αν ο παίκτης κερδίσει θα ξεκινήσει την επόμενη νύχτα από τις 2. Όπως και οι νύχτες έτσι και το Minigame κάθε φορά γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Είναι αδύνατο να χρησιμοποιηθεί ο bonus χρόνος στις νύχτες 6 και Nightmare. Επιπλέον εάν ο παίκτης χάσει, ο bonus χρόνος δεν θα ισχύει στην δεύτερη του προσπάθεια.
Σενάριο
Το παιχνίδι ξεκινά με τον παίκτη στο ρόλο ενός νεαρού αγοριού κλειδωμένου στο δωμάτιό του. Σύμφωνα με κάποιες θεωρίες το παιδί είναι γιος του William Afton (Purple Guy) δηλαδή του Springtrap από το five nights at Freddy's 3, ο οποίος προσπαθεί να προστατεύσει τον γιο του ώστε να μείνει μακριά από την πιτσαρία επειδή τα animatronics του είχαν πάρει την κόρη του και την σκοτώσανε(five nights at Freddy's sister location). Έτσι, βάζει στο παιδί έναν εφιαλτη. Το minigame του παιχνιδιου περιλαμβάνει και το bite. Pizza. Τον καθοδηγεί ένα αρκουδάκι Fredbear (το γνήσιο Freddy Fazbear). Κάθε νύχτα υποφέρει από εφιάλτες όπου του επιτίθενται τα animatronics, και πρέπει να προστατευθεί.
Ανάπτυξη
Ξεκινώντας την 27η Απριλίου 2015, ο Cawthon δημοσίευσε εικόνες στην ιστοσελίδα παρουσιάζοντας ένα άλλο παιχνίδι της σειράς, αρχικά γνωστό ως Five Nights at Freddy's: The Final Chapter. Οι εικόνες που έδειχναν τους χαρακτήρες από τη σειρά, κρυφά εμφανίστηκαν σε ένα δελτίο για τις Απόκριες. Στη συνέχεια, στις 12 Ιουλίου 2015, ο Scott έστειλε μήνυμα στους διάσημους χρήστες του YouTube λέγοντάς τους ότι είχε αλλάξει την πραγματική ημερομηνία κυκλοφορίας για 8/8/15 και το τρέιλερ θα βγει σε μια εβδομάδα. Ένα τρέιλερ κυκλοφόρησε στις 13 Ιουλίου 2015, και άφησε να εννοηθεί ότι το παιχνίδι έγινε στο σπίτι του κύριου χαρακτήρα. Ο υπότιτλος, το τελευταίο κεφάλαιο, κόπηκε επίσης.
Κυκλοφορία
Ένα demo του παιχνιδιού κυκλοφόρησε σε επιλεγμένους χρήστες του youtube στις 21 Ιουλίου 2015, και το πλήρες παιχνίδι στις 23 Ιουλίου, 2015. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε για συσκευές Android στις 25 Ιουλίου 2015 και για iOS στις 3 Αυγούστου 2015.
Υποδοχή
Το παιχνίδι γνώρισε μικτές κριτικές από τους κριτικούς αλλά και θετικές από το κοινό αφού στο IMDb κρατάει μια βαθμολογία των 8,8/10. Πολλοί το προτίμησαν από τα προηγούμενα παιχνίδια λόγω της διαφορετικής ατμόσφαιρας και των τρομακτικών Jumpscares.
Τηλεκπαίδευση
Ο όρος τηλεκπαίδευση (e-training), που είναι σύνθετη λέξη από το το τηλέ- (μακριά) και εκπαίδευση, περιγράφει την εκπαίδευση ατόμων από απόσταση. Η σύγχρονη τηλεκπαίδευση περιλαμβάνει τρία διαφορετικά είδη διδασκαλίας:
Τιμούρ Γκαρέγιεβ
Ο Τιμούρ Γκαρέγιεβ (Timur Gareyev, 3 Μαρτίου 1988) είναι Αμερικανός πρωταθλητής στο σκάκι. Γεννήθηκε στην Τασκένδη από Τατάρους γονείς. Ήταν μέλος της ομάδας σκάκι στο Πανεπιστήμιο του Τέξας από τον Αύγουστο του 2005 έως τον Αύγουστο του 2006 και από τον Αύγουστο του 2009 έως τον Δεκέμβριο του 2011 όταν και βοήθησε το πανεπιστήμιο να λάβει το πρώτο του εθνικό πρωτάθλημα παράλληλα με άλλες τιμές. Το 2007 ισοδυνάμησε στην πρώτη θέση με τον Vladimir Egin και τον Anton Filippov στο Πρωτάθλημα Σκάκι στο Ουζμπεκιστάν. Ο Γκαρέγιεβ έχει συμμετάσχει σε δυο Σκακιστικές Ολυμπιάδες : στην Calvià της Ισπανίας το 2004 και στο Τορίνο της Ιταλίας το 2006. Ο Γκαρέγιεβ κέρδισε το 20ό Ετήσιο Πρωτάθλημα στο Σικάγο και το 11ο Μητροπολιτικό Πρωτάθλημα Σκακιού.
Ο Γκαρέγιεβ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Τέξας όπου έλαβε πτυχίο στο Business Marketing. Σήμερα κατοικεί και προωθεί το σκάκι στην Νότια Καλιφόρνια. Ο Γκαρέγιεβ κέρδισε το Ανοιχτό Πρωτάθλημα Σκακιού της Βόρειας Αμερικής το 2012 και ισοβάθμισε για τρίτη φορά στην πρώτη θέση στο Πρωτάθλημα Σκακιού των ΗΠΑ το 2013. Το ρεκόρ του Γκαρέγιεβ στο τυφλό σκάκι περιλαμβάνει μια νίκη σε 19 συνεχόμενα παιχνίδια στο Τέξας τον Σεπτέμβριο του 2012, μια νίκη σε 27 συνεχόμενα παιχνίδια στην Χαβάη τον Δεκέμβριο του 2012, μια νίκη σε 33 συνεχόμενα παιχνίδια στο St Louis τον Μάιο του 2013 και ένα παγκόσμιο ρεκόρ 48 συνεχόμενων νικών στο Λας Βέγκας στις 4 Δεκεμβρίου 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκακιστές
Αρσένιε Τοντιράς
Ο Αρσένιε Τοντιράς (ρουμανικά: Arsenie Todiraş), γνωστός ως Arsenium, είναι Μολδαβός τραγουδιστής. Είναι πρώην μέλος του ποπ συγκροτήματος O-Zone. Εκπροσώπησε τη Μολδαβια στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2006 μαζί με τους Ναταλία Γκορντιένκο και Connect-R και το τραγούδι "Loca".
Προσωπική ζωή
Πέρα από τη μητρική του γλώσσα, τα Ρουμανικά, ομιλεί Ρώσικα, Ισπανικά και Αγγλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μολδαβοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Μολδαβία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2006 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ιωάννειο κόμμα
Ιωάννειο κόμμα ή Κόμμα Ιωάννου (Λατ. comma Johanneum) ονομάζεται η προσθήκη της φράσης «» στα εδάφια 7 και 8 του πέμπτου κεφαλαίου της Πρώτης Επιστολής του αποστόλου Ιωάννη στην Καινή Διαθήκη.
Το τμήμα αυτό, με σαφή τριαδολογική ομολογία, έγινε πολύ γνωστό στην ιστορία της κριτικής του κειμένου της Καινής Διαθήκης εξ αιτίας όσων γράφτηκαν υπέρ ή κατά της γνησιότητος του.
Έρευνα για το χωρίο αυτό έγινε από τον 16ο μέχρι και τον 19ο-20ο αιώνα και ως αποτέλεσμα έγινε ευρέως αποδεκτό ότι οι αμφισβητούμενες λέξεις δεν υπήρχαν στα παλαιότερα ελληνικά κείμενα της Καινής Διαθήκης, αλλά αποτελούν μεταγενέστερη προσθήκη. Ερμηνευτικά, από τους πρώτους που το παραθέτει είναι ο Ευθύµιος Ζιγαβηνός (τέλη 11ου–αρχές 12ου αι.).
Φυσικά υπάρχει και ο αντίλογος που υποστηρίζει με σοβαρά στοιχεία τη γνησιότητα του.
Χειρόγραφα, αρχαίες μεταφράσεις και εκκλησιαστικοί Πατέρες
thumb|260px|Απόσπασμα από τον [[Σιναϊτικός Κώδικας|Σιναϊτικό Κώδικα (4ος αιώνας, Βρετανικό Μουσείο) όπου περιέχονται τα εδάφια 1 Ιωάννη 5:7, 8. Οι χρωματισμένες λέξεις αναφέρουν: «ΤΡΕΙC ΕΙ- CIΝ ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ- ΤΕC ΤΟ ΠΝ[ΕΥΜ]Α ΚΑΙ ΤΟ Υ- ΔΩΡ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ»
Το κείμενο του Ιωάννειου κόμματος δεν αναφέρεται]]
Χειρόγραφα της ΚΔ που περιλαμβάνουν το Ιωάννειο κόμμα''
Η παλαιότερη αναφορά σε κείμενο που μοιάζει με το Ιωάννειο κόμμα γίνεται τον 3ο αιώνα από τον Λατίνο Κυπριανό, ο οποίος αφού αναφέρθηκε στο Ιωάννη 10:30 πρόσθεσε: «Πάλι είναι γραμμένο για τον Πατέρα, και τον Υιό, και το Άγιο Πνεύμα, "Και αυτοί οι τρεις είναι ένα"». Ωστόσο, φαίνεται ότι πρόκειται για θεολογική ερμηνεία του ίδιου του Κυπριανού αναφορικά με την Αγία Τριάδα, καθώς α) το λατινικό Βιβλικό κείμενο (Αρχαία Λατινική ή Vetus Latina) που είχε μπροστά του δεν περιείχε το Κόμμα, β) δεν παραθέτει "τον Πατέρα, και τον Υιό, και το Άγιο Πνεύμα" ως μέρος του Βιβλικού κειμένου αλλά το αναφέρει ως δική του ερμηνεία στο κειμενικό «τὸ Πνεῦμα καὶ τὸ ὕδωρ καὶ τὸ αἷμα» και γ) καθώς κατηγορηματικά το Κόμμα Ιωάννου αναφέρεται στον Πατέρα, το Λόγο και το Πνεύμα και εφόσον ο Κυπριανός δεν παραθέτει αυτό το απόσπασμα, γίνεται φανερό ότι ο Κυπριανός δεν γνώριζε τη φραστική διατύπωση του Ιωάννειου κόμματος.
Το κείμενο παραλείπεται επίσης, με εξαίρεση τη μεταγενέστερη Λατινική, από τα χειρόγραφα όλων των αρχαίων μεταφράσεων της Καινής Διαθήκης — τη Συριακή, την Κοπτική, την Αρμενική, την Αιθιοπική, την Αραβική και τη Σλαβονική. Ακόμη και στη Λατινική, δεν εμφανίζεται ούτε στην πρωτογενή Αρχαία Λατινική μετάφραση (που χρησιμοποιούν ο Τερτυλλιανός, ο Κυπριανός και ο Αυγουστίνος) ούτε και στη Βουλγάτα, όπως εκδόθηκε αρχικά από τον Ιερώνυμο (Κώδικας Fuldensis, αντίγραφο του 541-546, και Κώδικας Amiatinus, αντίγραφο πριν το 716). Επιπρόσθετα, δεν υφίσταται ούτε στο αναθεωρημένο λατινικό κείμενο του Αλκουίνου (πρώτος γραφέας του Κώδικα Vallicellianus του 9ου αιώνα).
4ος-6ος αιώνας: Η εμφάνιση της προσθήκης στα Λατινικά
Η αρχαιότερη περίπτωση παράθεσης της προσθήκης, είναι μια λατινική πραγματεία με τίτλο Liber Apologeticus (1.4) του 4ου αιώνα που αποδίδεται στον Ισπανό επίσκοπο Πρισκιλλιανό ή πιθανώς στον ακόλουθό του Επίσκοπο Ινστάντιο. Προφανώς, η επεξηγηματική αυτή ιδέα επί των εδαφίων της Επιστολής του Ιωάννη προέκυψε όταν άρχισε να δίνεται η ερμηνεία ότι η αναφορά στο νερό, το αίμα και το Πνεύμα συμβόλιζε την Τριάδα, ερμηνεία η οποία πιθανώς γράφτηκε ως σημείωση στο περιθώριο του κειμένου αρχικά και στη συνέχεια, με την πάροδο του χρόνου, ενσωματώθηκε μέσα στο κυρίως κείμενο.
Κατά τον 5ο αιώνα αυτό το ερμηνευτικό απόσπασμα άρχισε να παρατίθεται από Λατίνους Πατέρες στη Βόρεια Αφρική και την Ιταλία ως μέρος του κειμένου της Επιστολής, ενώ από τον 6ο αιώνα και έπειτα εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στα χειρόγραφα της Αρχαίας Λατινικής μετάφρασης και της Βουλγάτας. Αυτές οι διαφορετικές μαρτυρίες περί του Ιωάννειου κόμματος διαφοροποιούνται επίσης όσον αφορά τη σειρά και την παράληψη ορισμένων λέξεών του. Στους αιώνες που ακολούθησαν οι εκδόσεις της Βουλγάτας, της επίσημης Βίβλου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, περιλάμβαναν μέχρι πρόσφατα το "κόμμα".
13ος-14ος αιώνας: Η εμφάνιση της προσθήκης στα Ελληνικά
Αναφορά σε αυτό το κείμενο εμφανίζεται για πρώτη φορά στα Ελληνικά σε μια ελληνική έκδοση των Πρακτικών της Δ΄ Λατερανής Συνόδου το 1215. Στο ελληνικό κείμενο της Καινής Διαθήκης, αυτή η εμβόλιμη φράση εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ένα δίγλωσσο ελληνολατινικό χειρόγραφο του 14ου αιώνα γραμμένο στην Ιταλία, το Οττοβονιανό χειρόγραφο 298 (Codex Ottobonianus, Αρ. 629), το οποίο παρουσιάζει διαφορές στη διατύπωση σε σχέση με τη μεταγενέστερη μορφή που επικράτησε ως τη σύγχρονη εποχή. Η επόμενη αναφορά που συναντάται γίνεται από έναν ελληνόγλωσσο συγγραφέα, τον Δομινικανό μοναχό Μανουήλ Καλέκα κατά τον 15ο αιώνα. Στις έντυπες εκδόσεις του ελληνικού κειμένου της Καινής Διαθήκης το 1514 εμφανίστηκε για πρώτη φορά αυτή η εμβόλιμη προσθήκη από τον πρώτο εκδότη της ελληνικής Βίβλου, τον Καρδινάλιο Χιμένεθ (Francisco Jimenez/Ximenes de Cisneros), Αρχιεπίσκοπο του Τολέδου, σε μετάφραση από τα Λατινικά.
15ος-16ος αιώνας: Η διάδοση
Σταδιακή ήταν και η εξέλιξη στην περίπτωση του Βυζαντινού Κειμένου (Byzantine/Majority Text), ενός μεγάλου συνόλου ελληνικών χειρογράφων που παράχθηκαν κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από τον 6ο έως και τον 15ο αιώνα που εκπροσωπούν ποσοστό περίπου 40% σε σχέση προς το σύνολο των ελληνικών χειρογράφων. Αυτή η μορφή κειμένου με το πέρασμα του χρόνου ενσωμάτωσε όλο και περισσότερες προσθήκες στο Βιβλικό κείμενο σε σύγκριση με τα αρχαιότερα χειρόγραφα. Στο Βυζαντινό Κείμενο, το οποίο βρίσκεται σε συμφωνία κατά 98% και πλέον με το κείμενο του Textus Receptus, περιλήφθηκε τελικά το Ιωάννειο κόμμα. Πρώτα κατέληξε να γίνει αποδεκτό σε όλους τους λατινόφωνους χριστιανούς ως γνήσιο χωρίο της Αγίας Γραφής και μετά τον 11ο αιώνα μεταφράστηκε στα ελληνικά (όπως βρίσκεται και στο σύγχρονο κείμενο) και εισήχθηκε στο κείμενο ελαχίστων χειρογράφων του 15ου αιώνα.
thumb|150px|left|Ο [[Ντεζιντέριους Έρασμος|Έρασμος.]]
Στο Κείμενο της Καινής Διαθήκης που επιμελήθηκε ο Έρασμος το 1516 και 1519 δεν περιλαμβανόταν αρχικά το Ιωάννειο κόμμα, καθώς ακολούθησε το κείμενο των διαθέσιμων αρχαιότερων ελληνικών κειμένων. Εντούτοις, στην τρίτη έκδοση του Κειμένου του το 1522 αναγκάστηκε να το συμπεριλάβει τηρώντας όρκο που είχε δώσει.
Στο Κείμενο του Εράσμου στηρίχτηκε ο Ρομπέρ Εστιέν (Στέφανος) και περιέλαβε το «κόμμα» στην 3η έκδοση του 1550 και στο Κείμενο του Ελζεβίρ του 1633, το οποίο πρώτο χρησιμοποίησε τον όρο Textus Receptus – αν και δεν είναι σίγουρο ποιο από τα δύο κείμενα ήταν γνωστό κατά το τέλος 16ου αιώνα με αυτό το όνομα. Υπήρξε ακόμη μεγαλύτερη διάδοση όταν το ενσωμάτωσαν τόσο η Κλημεντίνεια έκδοση της Βουλγάτας του 1592, η οποία υπήρξε η επίσημη Βίβλος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, όσο και η μετάφραση Ρενς (Rheims).
Ο Λούθηρος θεώρησε το Ιωάννειο κόμμα εκτός κανόνα και ποτέ δεν το συμπεριέλαβε στη μετάφραση της Βίβλου του. Το 1550 ο Γιοχάνες Μπούγκενχαγκεν το απέρριψε «για χάρη της αλήθειας». Αν και ο Τίντεϊλ το έβαλε μέσα σε αγκύλες ως αμφισβητούμενο, περιλήφθηκε στο κυρίως σώμα της Μετάφρασης του Βασιλέως Ιακώβου. Το Ιωάννειο κόμμα διαδόθηκε ευρύτερα καθώς παρεισέφρυσε σύντομα από τα χειρόγραφα στις έντυπες τυπογραφικές εκδόσεις που έκαναν την εμφάνισή τους κατά τη διάρκεια του 16ου και 17ου αιώνα.
16ος-18ος αιώνας: Η σύγκρουση
Ο Έρασμος, ακολουθώντας τα αρχαιότερα ελληνικά χειρόγραφα, δεν περιέλαβε το Ιωάννειο κόμμα στις δύο πρώτες εκδόσεις της Καινής Διαθήκης που επιμελήθηκε το 1516 και 1519. Αυτό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από μέρους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας καθώς η διαδεδομένη λειτουργική μετάφραση της Εκκλησίας ήταν αποκλειστικά και μόνο η Βουλγάτα.
Ο Έρασμος, καθώς έκανε πρόσθετη έρευνα χειρογράφων και κατέληξε στα ίδια αποτελέσματα, αποκρίθηκε ότι θα το περιλάμβανε εφόσον θα του εμφάνιζαν έστω και ένα χειρόγραφο που θα περιείχε το απόσπασμα αυτό. Δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι τελικά θα έκανε την εμφάνιση του ένα τέτοιο ελληνικό χειρόγραφο — προφανώς κατασκευασμένο κατά παραγγελία από πλαστογράφο — για το οποίο διατήρησε επιφυλάξεις. Τελικά, ο Έρασμος κράτησε το λόγο του και κατ' αυτόν τον τρόπο εξαναγκάστηκε στην τρίτη έκδοση του Κειμένου του το 1522 να συμπεριλάβει και το αμφισβητούμενο κείμενο.
thumb|130px|Ο [[Ισαάκ Νεύτων.]]
19ος & 20ός αιώνας
Καθώς η κριτική του κειμένου της Καινής Διαθήκης έκανε σημαντική πρόοδο κατά τους πρόσφατους αιώνες, κατέστη δυνατό να μελετηθεί και να προσδιοριστεί η ιστορία αυτής της παρεμβολής στο Βιβλικό κείμενο. Αρχίζοντας με τον Καρλ Λάχμαν το 1831, το Ιωάννειο κόμμα απορρίφτηκε από τις κριτικές εκδόσεις του ελληνικού κειμένου καθώς θεωρήθηκε ως δογματική επέκταση του κειμένου στη λατινική παράδοση. Νεότερες κριτικές εκδόσεις του κειμένου της Καινής Διαθήκης, όπως των Νέστλε-Άλαντ (Nestle-Aland, Novum Testamentum Graece) και των Γουέστκοτ-Χορτ (Westcott-Hort, The New Testament in the Original Greek) προώθησαν την αποκατάσταση του Βιβλικού κειμένου.
Έτσι, έγινε ευρέως αποδεκτό ότι οι αμφισβητούμενες λέξεις δεν γράφτηκαν από τον απόστολο Ιωάννη αλλά αποτελούν μεταγενέστερη προσθήκη στο κείμενο των χριστιανικών ελληνικών Γραφών. Ήδη από το 1790, ο Καθηγητής της Ελληνικής στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ Ρίτσαρντ Πόρσον, «έδειξε πέραν κάθε αμφιβολίας» ότι το εδάφιο σχετικά με τους «τρεις ουράνιους μάρτυρες» «δεν υπάρχει πιθανότητα να αποτελούσε μέρος του πρωτότυπου κειμένου της Επιστολής». Παρόμοια, ο κριτικός κειμένου Φ. Χ. Α. Σκρίβενερ έγραψε: «Δεν πρέπει να διστάζουμε να διακηρύξουμε την πεποίθησή μας ότι οι αμφισβητούμενες λέξεις δεν γράφτηκαν από τον Άγιο Ιωάννη: ότι εισάχθηκαν αρχικά στα λατινικά αντίτυπα στην Αφρική από το περιθώριο, όπου είχαν τεθεί σαν μια ευσεβής και ορθόδοξη ερμηνεία για το εδάφιο 8: ότι από τα λατινικά γλίστρησαν μέσα σε δυο ή τρεις πρόσφατους ελληνικούς κώδικες, και στη συνέχεια στο τυπωμένο ελληνικό κείμενο, στο χώρο αυτό στον οποίο δεν είχαν κανένα δικαίωμα».
Εξέχοντες θεολόγοι και Βιβλικοί λόγιοι όπως ο Άλμπερτ Μπαρνς και ο Φίλιπ Σαφ απέρριψαν με σαφή επιχειρήματα την αυθεντικότητα του Κόμματος. Ο Καθηγητής της Βιβλικής Κριτικής και Ερμηνευτικής Φ. Φ. Μπρους αναφέρει ότι αυτή η φράση «δεν αποτελεί μέρος του πρωτότυπου κειμένου της επιστολής». Σύγχρονοι Ρωμαιοκαθολικοί, Ορθόδοξοι και Προτεστάντες θεολόγοι αναγνωρίζουν παρόμοια ότι «οι λέξεις αυτές δεν ανήκουν στην Καινή Διαθήκη». Ορισμένοι μάλιστα το περιγράφουν ως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα εσκεμμένης αλλοίωσης του Βιβλικού κειμένου η οποία είχε θεολογικά-δογματικά κίνητρα σε όλη την χειρογραφική παράδοση της Καινής Διαθήκης. Στον ελλαδικό χώρο, αν και τονίσθηκε η θεολογική σημασία του αποσπάσματος, η γενικότερα αποδεκτή άποψη απορρίπτει σαφώς την αυθεντικότητα του Ιωάννειου κόμματος και υποστηρίζει ότι «παρενεβλήθη μεταγενεστέρως εν τω θεοπνεύστω κειμένω».
Σύγχρονες Βιβλικές εκδόσεις και μεταφράσεις
Στα Αγγλικά το παραλείπουν, για παράδειγμα,
και πλήθος άλλων.
Η εκκλησιαστική χρήση του «Ιωαννείου Κόμματος»
Η χρήση ή μή αυτού του παραθέματος που έχει ονομαστεί Κόμμα Ιωάννου, μέσα στο κείμενο της Κ.Δ. των διαφόρων ομολογιών, έγκειται στο γεγονός ότι όλες δεν ακολουθούν τον ίδιο τρόπο με τον οποίο βιώνουν την πίστη τους.
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία
Το "Κόμμα Ιωάννου" σε ότι αφορά τη δογματική θεολογική προέκταση της σημασίας υπάρξεως του στην τριαδολογική πίστη της Ορθόδοξης Εκκλησίας θα λέγαμε πως δεν παίζει κανένα απολύτως ρόλο. Σύμφωνα με τον δογματολόγο Χρήστο Ανδρούτσο, και χωρίς το κόμμα, είναι εύκολο να προσδιορίσει κάποιος ποια "η σχέσις των θείων προσώπων κατά την Γραφή" και παραθέτει τις σχετικές αποδείξεις μέσω χωρίων της γραφής. Επίσης, σύμφωνα με την Ορθόδοξη θεολογία, οι θεοφάνειες του άσαρκου Λόγου (δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας) στην Παλαιά Διαθήκη είναι η φανέρωση της Αγίας Τριάδας. Είναι χαρακτηριστικό δε πως "σε κάθε φάση της πορείας στην προϊστορία και την ιστορία, είναι ο ίδιος τριαδικός Θεός που κάνει την παρουσία του...(θέση) που ενστερνίζεται εξ ολοκλήρου και η εκκλησιαστική ιστοριογραφία". Ήδη μάλιστα κάτι τέτοιο διαφαίνεται από την εποχή των απολογητών (2ος αιω.) με προεξάρχοντες τους Ιουστίνο, Θεόφιλο Αντιοχείας αλλά και μεταγενέστερους όπως τον Ωριγένη, τον Κλήμη Αλεξανδρείας, τον Ειρηναίο, τον Ιππόλυτο, το Μ. Αθανάσιο κ.α. .
Η Ορθόδοξη Εκκλησία, ως κατεξοχήν εκκλησία της παραδόσεως δίνει μεγάλη βαρύτητα σε αυτό που ονομάζεται Ιερά Παράδοση και "δεν είναι παρά η βίωση της Αγίας Γραφής από την Εκκλησία μέσα στη μακραίωνη ιστορία της". Από την παράδοση αυτή αποβάλλονται μόνο όσα στοιχεία "έχουν χάσει την οργανική τους σχέση με το ζωντανό σώμα του Χριστού" και κατά συνέπεια, η περικοπή που ονομάστηκε "Κόμμα Ιωάννου" "εχρησιμοποιήθη...διότι μαρτυρεί την πίστιν της Εκκλησίας, ήτις έκαμε δεκτόν εις το κείμενον της το εν λόγω τμήμα και αφού το εδέχθη η Εκκλησία πρέπει να το δεχώμεθα και ημείς".
Κατά συνέπεια, μία εκκλησία με ιστορία αιώνων και τέτοια αντίληψη για την αξία των ιερών κειμένων, δεν θα μπορούσε να εναλλάσσει το κείμενό της σύμφωνα με τις εκάστοτε ερμηνείες των επιστημόνων που πολλές φορές μεταβάλλονται σε διάστημα λίγων χρόνων. Δεν χρησιμοποιεί η Ορθόδοξη Εκκλησία κριτικά κείμενα αλλά λειτουργικά κείμενα. Για τους Ορθοδόξους αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς το λεγόμενο κριτικό κείμενo της Καινής Διαθήκης είναι προϊόν επιστημονικής σύνθεσης, που δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ στη Λατρεία από καμία Ομολογία. Εκτός όμως αυτού, το πρόβλημα έχει και άλλες παραμέτρους: η 26 έκδοση των Nestle-Aland διαφέρει από την 25η σε 700 περίπου χωρία. Με αυτό τον τρόπο, παρά την τεράστια προσπάθεια μεγάλου πλήθους ειδικών ερευνητών, δεν έχει επιτευχθεί από τότε ομοφωνία μεταξύ τους, για καλύτερο και εγκυρότερο κείμενο. Αυτές οι εκατοντάδες διαφορές είναι κάτι "που καταδεικνύει την ύπαρξη υποκειμενισμού".
Αλλά κι αν τα μέχρι τώρα στοιχεία της επιστήμης δείχνουν ότι το Ιωάννειο Κόμμα δεν ήταν μέρος του πρωτοτύπου, αν και για κάποιους μελετητές, υπαινιγμοί του κόμματος υπάρχουν στη Δύση από τον 2ο και 3ο αιώνα μ.Χ., στον Τερτυλιανό (PL 2, 211C) και στον Κυπριανό (De unitate Ecclesiae VI, P.L. 4, 519B) αντίστοιχα, εντούτοις, αυτό περιέχει "θεολογία" που είναι "αληθής" (για όσους βεβαίως πιστεύουν στην Αγία Τριάδα): ακόμη κι αν δεν μαρτυρείται από κανένα αρχαίο χειρόγραφο, το χωρίο αυτό "μαρτυρεί σαφέστατα την πίστιν της Εκκλησίας εις το τριαδικόν άμα και ενιαίον του θεού", ιδέα μάλιστα που σύμφωνα με την Ορθόδοξη ερμηνεία ενυπάρχει σε πάρα πολλά σημεία της Καινής Διαθήκης.
Έτσι, στη χρήση κατά την εκκλησιατική λατρεία, προηγείται το κείμενο της Κ.Δ. που αναγιγνώσκεται επί αιώνες στη θεία Ευχαριστία. Κατά συνέπεια, "το κριτικό κείμενο Nestle-Aland χρησιμοποιείται στην πανεπιστημιακή διδασκαλία (Θεολογικές σχολές) και στις επιστημονικές εργασίες, ενώ το Εκκλησιαστικό (που λέγεται επίσης και Βυζαντινό) κείμενο είναι το λειτουργικό κείμενο που αναγινώσκεται στην Εκκλησία και διαδίδεται στο λαό από τις χριστιανικές κινήσεις της χώρας και από το ποιμαντικό έργο των ενοριακών ναών".
Στο κείμενο της Καινής Διαθήκης του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης του 1904, που αποτελεί το επίσημο κείμενο της Κ.Δ. που χρησιμοποιεί η Ορθόδοξη Εκκλησία, το Κόμμα Ιωάννου είναι τυπωμένο, αν και με πλάγια και μικρότερου μεγέθους γράμματα. Και ενώ στον πρόλογό της έκδοσης, το "χωρίον τούτο" δηλώνεται "ως όλως αμάρτυρον", η Ιερά Σύνοδος, όπως ήταν φυσικό, επέβαλλε την παράθεσή του, καθώς την θεωρούσε αναγκαία. Επίσης, κάποιες εκδόσεις που βασίζονται ουσιαστικά στο λεγόμενο Πατριαρχικό κείμενο, έχουν ενσωματώσει —είτε μέσα σε αγκύλες, είτε χρησιμοποιώντας διαφορετικό τύπο γραμμάτων— και επεξεργαστεί ερμηνευτικά το Ιωάννειο κόμμα. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγία Γραφή Κατηγορία:Καινή Διαθήκη
Καστέλλο ντι Ραπάλλο
Το Καστέλλο ντι Ραπάλλο είναι κάστρο το οποίο βρίσκεται στις ακτές του κόλπου της Γένοβας, στην ιταλική πόλη Ραπάλλο, χτισμένο κατά το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα.
Βρίσκεται σε θέση, αντιθέτως με τα υπόλοιπα λιγουριανά φρούρια ή κάστρα, με μέτωπο στη θάλασσα επάνω στην προβλήτα Vittorio Veneto.
Στο εσωτερικό του βρίσκεται ένα μικρό παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Άγιο Γκαετάνο, χτισμένο το 1688 με έναν χαρακτηριστικό τρούλο μαζί με το καμπαναριό του, τα οποία είναι ιδιαιτέρως εμφανή από την εξωτερική πλευρά του κάστρου.
Το κάστρο έχει κατηγοριοποιηθεί ως Εθνικό Ιταλικό Μνημείο από το Υπουργείο Πολιτισμικής Κληρονομιάς.
Κατηγορία:Κάστρα στην Ιταλία Κατηγορία:Επαρχία της Γένοβας
Ναταλία ντε Μολίνα
Η Ναταλία ντε Μολίνα (Ισπ.: Natalia de Molina, 19 Δεκεμβρίου 1990) είναι Ισπανίδα ηθοποίος. Γεννήθηκε στο Λινάρες της Ισπανίας. Το 2014, κέρδισε ένα βραβείο Γκόγια στην κατηγορία καλύτερη ηθοποιός για την ταινία Η ζωή είναι ωραία με τα μάτια κλειστά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί
Μάνδρα Μεσσηνίας
Η Μάνδρα είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας», μέχρι το 2010, η Μάνδρα ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Μάνδρας, του πρώην Δήμου Ανδανία Μεσσηνίας.
Η Μάνδρα βρίσκεται σε ύψος 123 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="37.319936" longitude="21.954803" zoom="12" width="1000" height="380" align="center" />
Ντρις Ζετού
Ο Ντρις Ζετού (Dris Jettou, αραβικά: إدريس جطو) (1945-), είναι πολιτικός, πρωθυπουργός του Μαρόκου από το 2002 έως το 2007. Τον Σεπτέμβριο του 2007 αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον Αμπάς Ελ Φασί.
Καριέρα
Γεννήθηκε στην Ελ-Ζαντίντα (El-Jadida) στις 24 Μαΐου του 1945. Σπούδασε Μαθηματικά, Φυσική και Χημεία στη χώρα του και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Λονδίνο. Την περίοδο 1968-1993 είχε αναλάβει διευθυντικές θέσεις σε διάφορες μαροκινές εταιρείες.
Το 1997-98 ήταν Υπουργός Οικονομικών και το 2001-2002 Εσωτερικών. Διορίστηκε από τον βασιλιά Μοχάμετ ΣΤ΄ στις 9 Οκτωβρίου του 2002 και είναι υπερκομματικός, αν και τέθηκε επικεφαλής κυβερνήσεως συνασπισμού. Στα τέλη του 2004 οδήγησε με επιτυχία το Μαρόκο στην υπογραφή της ιστορικής εμπορικής συμφωνίας για ελεύθερο εμπόριο με τις ΗΠΑ.
Έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών τον Σεπτέμβριο του 2007, ο Ζετού αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον ηγέτη του κόμματος Ιστικλάλ, Αμπάς Ελ Φασί, στις 19 Σεπτεμβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζετου
Διασυμμαχικό Μετάλλιο Νίκης
Το Διασυμμαχικό Μετάλλιο Νίκης ήταν η ελληνική εκδοχή του αναμνηστικού παρασήμου που εκδόθηκε για τους στρατιώτες όλων των Συμμαχικών κρατών που πολέμησαν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Συστάθηκε με Βασιλικό Διάταγμα της 6ης Οκτωβρίου 1920. Είναι χάλκινο σε στρογγυλό σχήμα διαμέτρου 36 χιλ. Στην κύρια όψη φέρει την Πτερωτή Νίκη, όρθια στο μέσο του μεταλλίου, σύμφωνα με το άγαλμα της Νίκης του Παιωνίου. Στην οπίσθια πλευρά φέρει την περιφερική επιγραφή «Ο Μέγας υπέρ του Πολιτισμού Πόλεμος», ενώ στο εσωτερικό της επιγραφής είναι χαραγμένα τα ονόματα των διαφόρων συμμάχων και φιλικών Κρατών. Η ταινία αναπαριστά δύο ουράνια τόξα, που ενώνονται μεταξύ τους στο ερυθρό τους χρώμα και καταλήγουν σε εξωτερική λευκό ακρόρραμα. Το μετάλλιο, που συνοδεύεται από δίπλωμα, απενέμετο από τον Υπουργό των Στρατιωτικών σε όλους τους στρατιωτικούς που υπηρέτησαν ένα τρίμηνο τουλάχιστον στο μέτωπο, και ειδικά σε μονάδα ή σχηματισμό στην ζώνη των πρόσω του μετώπου. Απενέμετο και από τον Υπουργό των Ναυτικών στους ναυτικούς αντίστοιχα. Ως χρόνος υπηρεσίας στο μέτωπο ίσχυε για μεν το Μακεδονικό Μέτωπο από της 9ης Σεπτεμβρίου 1916 ως την 7η Σεπτεμβρίου 1918, για δε την εκστρατεία Ρωσίας από την ημέρα επιβιβάσεως σε ατμόπλοιο ως την ημέρα της επανόδου. Για το Μέτωπο Θράκης ίσχυε η υπηρεσία εντός ζώνης πρόσω μέχρι την 17η Ιουλίου 1920.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά τάγματα και μετάλλια Κατηγορία:Η Ελλάδα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Médaille Interalliée 1914-1918 מדליית הניצחון במלחמת העולם הראשונה (ארצות הברית) Overwinningsmedaille Allied Victory Medal Медаль Победы
Ζέλικο Ομπράντοβιτς
Ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς (σερβικά κυριλλικά: Желимир Обрадовић) (9 Μαρτίου 1960, Τσάτσακ) είναι Σέρβος πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Είναι ο τωρινός προπονητής της Παρτίζαν Βελιγραδίου.
Εκτός από την επιτυχία του σε επίπεδο συλλόγων, έχει κερδίσει σημαντικά τρόπαια με την εθνική ομάδα της Σερβίας ως προπονητής, όπως το 1997 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανδρών και το 1998 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών. Το 2009 ψηφίστηκε από τους αθλητικούς συντάκτες στην Ελλάδα ως ο κορυφαίος προπονητής.
Σταδιοδρομία ως καλαθοσφαιριστής
Το 1980 ξεκινάει τη σταδιοδρομία του ως παίκτης της τοπικής ομάδας της πόλης του, της Μπόρατς Τσάτσακ, όπου παίζει μέχρι το 1984. Τότε, ο προπονητής της Παρτιζάν Βελιγραδίου Ζόραν Σλάβνιτς εκτίμησε τις ικανότητές του στη θέση του point guard και τον έφερε στο Βελιγράδι. Στην Παρτιζάν έπαιξε για 7 χρόνια, από το 1984 ως το 1991, μαζί με ονόματα όπως ο Βλάντε Ντίβατς, ο Ζάρκο Πάσπαλι και ο νεαρός τότε Σάσα Τζόρτζεβιτς. Υπό τις οδηγίες του Ντούσκο Βουγιόσεβιτς η Παρτιζάν κατέκτησε το πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας το 1987, το Κύπελλο Κόρατς το 1989, το κύπελλο Γιουγκοσλαβίας την ίδια χρονιά, και μια 3η θέση στο φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα το 1988. Την ίδια εποχή ο Ομπράντοβιτς ήταν και διεθνής με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας υπό τις οδηγίες του Ντούσαν Ίβκοβιτς, κατακτώντας το Ευρωμπάσκετ 1989 και το Μουντομπάσκετ 1990, καθώς και το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ.
Παρτιζάν
Η Παρτιζάν που ανέλαβε ο Ομπράντοβιτς δεν ήταν η ίδια με την ομάδα του 1988. Δεν ήταν καν η ίδια ομάδα με αυτή της προηγούμενης χρονιάς. Ο Ντίβατς είχε φύγει από το 1989 για το NBA, και ο Πάσπαλι το καλοκαίρι του 1991 είχε "κατηφορίσει" προς την Ελλάδα και τον Ολυμπιακό. Επιπλέον, ο πόλεμος στην Κροατία είχε ήδη ξεσπάσει, η ενωμένη Γιουγκοσλαβία είχε διασπαστεί, και τη νέα σεζόν η Παρτιζάν ήταν αναγκασμένη να παίξει όλα της τα εντός έδρας ευρωπαϊκά παιχνίδια στην Ισπανία λόγω των κυρώσεων του ΟΗΕ στη Γιουγκοσλαβία, που απαγόρευαν μεταξύ άλλων να γίνονται διεθνείς αθλητικοί αγώνες στο έδαφός της. Έτσι, η ομάδα της Παρτιζάν ήταν αναγκασμένη να μετακινείται συνεχώς όλη τη χρονιά χωρίς παύση ανά την Ευρώπη.
Ο Ομπράντοβιτς, έχοντας και τις συμβουλές του Άτσα Νίκολιτς, έφτιαξε μια νέα ομάδα με μέσο όρο ηλικίας τα 21,7 χρόνια, προάγοντας πολλούς παίκτες από τις ακαδημίες, όπως οι Ζέλικο Ρέμπρατσα, Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς, Σλάβισα Κοπρίβιτσα, Νίκολα Λόντσαρ, και με ηγέτη τον (μόλις 24 χρόνων) Σάσα Τζόρτζεβιτς, ξεκίνησε την πορεία προς το όνειρο. Όντας το απόλυτο αουτσάιντερ στην Ευρωλίγκα, η Παρτιζάν τερματίζει 4η στον όμιλό της, πίσω από τις Μπανταλόνα, Εστουδιάντες και Ολίμπια Μιλάνο, όμως αυτή η 4η θέση της αρκεί για να προκριθεί στην επόμενη φάση, τους προημιτελικούς. Εκεί αντιμετωπίζει με μειονέκτημα έδρας την Κνορ Μπολόνια του επίσης πρωτάρη προπονητή Έτορε Μεσίνα. Το πρώτο παιχνίδι είναι το μόνο όλης της χρονιάς που παίχτηκε στο Βελιγράδι, στην κατάμεστη Χάλα Πιονίρ, με την Παρτιζάν να κερδίζει 78-65, αλλά υπήρχαν ακόμα δυο παιχνίδια στη Μπολόνια. Η Παρτιζάν χάνει στον πόντο το πρώτο (61-60), και στο τελευταίο και καθοριστικό παιχνίδι της σειράς, ενώ βρίσκεται πίσω στο ημίχρονο με 33-27, κάνει τη μεγάλη ανατροπή για να κερδίσει με 65-69 και να πάρει το εισιτήριο για το φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα στην Κωνσταντινούπολη.
Στην Κωνσταντινούπολη, η Παρτιζάν αντιμετωπίζει στον ημιτελικό την Ολίμπια Μιλάνο του Μάικλ Ντ' Αντόνυ, και κερδίζει με 82-75. Στον τελικό της 16ης Απριλίου 1992, αντιμέτωπος είναι η Χοβεντούτ Μπανταλόνα του Λόλο Σάινθ, αποτελούμενη από τους Πρίσλεϊ, Τόμπσον, Βιγιακάμπα, τους αδελφούς Τζοφρέσα κ.ά. Η Μπανταλόνα είχε κάνει καταπληκτική πορεία όλη τη χρονιά, βγαίνοντας πρώτη στον όμιλό της, κερδίζοντας εύκολα 2-0 την Τσιμπόνα με εξαιρετικές εμφανίσεις στους προημιτελικούς, και διαλύοντας στον ημιτελικό την Εστουδιάντες με 91-69. Έτσι, η Μπανταλόνα φάνταζε το απόλυτο φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου, και η Παρτιζάν για άλλη μια φορά έπαιζε ως το απόλυτο αουτσάιντερ. Στο ημίχρονο οι Σέρβοι προηγούνται με 40-34 και 5 λεπτά πριν το τέλος με 60-56. Η καλή άμυνα όμως των Ισπανών μαζί με απανωτές κακές επιθέσεις και λάθη των Σέρβων, φέρνουν το παιχνίδι στο 65-62 υπέρ της Μπανταλόνα 2,5' πριν το τέλος. Στα 4 δεύτερα που απομένουν, πριν το τέλος του αγώνα, ο Ντραγκουτίνοβιτς πετάει την μπάλα στον Τζόρτζεβιτς, που με ένα απίστευτο τρίποντο, από τα 7,5 μέτρα κάνει το 71-70 δίνοντας τη νίκη και το Κύπελλο Πρωταθλητριών στην Παρτιζάν.
Αυτή την επιτυχία ακολουθεί η κατάκτηση του Πρωταθλήματος Γιουγκοσλαβίας (3-0 τον Ερυθρό Αστέρα στους τελικούς) και του Κυπέλλου (105-79 την Μπόσνα) και έτσι ο Ομπράντοβιτς γίνεται ο πρώτος (και ο μοναδικός) προπονητής που κατακτά Triple Crown την πρώτη χρονιά της καριέρας του.
Την επόμενη σεζόν τα πράγματα έχουν επιδεινωθεί στη Γιουγκοσλαβία, και όλες οι γιουγκοσλαβικές ομάδες, μεταξύ τους και η Παρτιζάν, αποβάλλονται από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Έτσι η Παρτιζάν γίνεται η μόνη Πρωταθλήτρια Ευρώπης που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον τίτλο της, και οι περισσότεροι παίκτες φεύγουν για την Ευρώπη, με πρώτους τους Ντανίλοβιτς και Τζόρτζεβιτς. Λίγο μετά την έναρξη της χρονιάς, φεύγει και ο Ομπράντοβιτς, και τη θέση του παίρνει ο Ζέλικο Λούκαϊτς.
Μπανταλόνα
Το Μάρτιο του 1993 ο Λόλο Σάινθ ανακοινώνει ότι εγκαταλείπει τον πάγκο της Μπανταλόνα για να αναλάβει την εθνική Ισπανίας εν όψει του Ευρωμπάσκετ του Ιουνίου. Η διοίκηση των Ισπανών αποφασίζει να προσλάβει τον Ομπράντοβιτς, τον άνθρωπο που είχε στερήσει από την Μπανταλόνα τον ευρωπαϊκό τίτλο την προηγούμενη χρονιά. Με τον Ομπράντοβιτς στον πάγκο, η Μπανταλόνα προλαβαίνει τη 2η θέση στην κανονική περίοδο της ACB Liga, και στους ημιτελικούς αποκλείει με 3-2 την Μπαρτσελόνα, εξασφαλίζοντας τη συμμετοχή της στην Ευρωλίγκα της επόμενης χρονιάς. Στους τελικούς χάνει πολύ δύσκολα με 3-2 από τη Ρεάλ Μαδρίτης του Άρβιντας Σαμπόνις.
Η σεζόν 1993-94 δεν ξεκινά με τους καλύτερους οιωνούς, καθώς ο Πρίσλεϊ φεύγει από τη Μπανταλόνα και ο Μάικ Σμιθ δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Η Μπανταλόνα τερματίζει τρίτη στον όμιλό της, πίσω από Εφές Πίλσεν και Παναθηναϊκό και πάνω από την Μπάκλερ Μπολόνια του Μεσίνα και του Ντανίλοβιτς. Στους 8 αντιμετωπίζει με μειονέκτημα έδρας τη Ρεάλ των Σαμπόνις και Αρλάουσκας. Εδώ η τύχη χαμογελάει στον Ομπράντοβιτς, καθώς οι παίκτες της Ρεάλ βρίσκονται σε απεργία, και οι μαδριλένοι παίζουν με τη δεύτερη ομάδα με αποτέλεσμα η Μπανταλόνα να πάρει δυο εύκολες νίκες και να βρεθεί στο φάιναλ φορ του Τελ Αβίβ κυριολεκτικά από το πουθενά.
Εκεί, ο Σέρβος και η ομάδα του αποτελούν για άλλη μια φορά το απόλυτο αουτσάιντερ. Στον ισπανικό ημιτελικό, η Μπανταλόνα ξεπερνά το εμπόδιο της Μπαρτσελόνα (79-65) και στον τελικό τίθεται αντιμέτωπη με τον Ολυμπιακό του Γιάννη Ιωαννίδη με παίκτες όπως ο Ρόι Τάρπλεϊ, ο Ζάρκο Πάσπαλι, ο Ντράγκαν Τάρλατς, ο Παναγιώτης Φασούλας και ο Γιώργος Σιγάλας. Ο Ολυμπιακός ήταν καταιγιστικός σ' όλη τη χρονιά, βγαίνοντας πρώτος στον όμιλό του. Ο τελικός εξελίσσεται σε "γκραν-γκινιόλ". Ο Ολυμπιακός εφτά λεπτά πριν το τέλος προηγείται με 57-52, αλλά ακολουθεί ένα κρεσέντο αστοχίας και από τις δύο ομάδες, και ειδικά από τον Ολυμπιακό και τον Πάσπαλι. Στο τελευταίο λεπτό το σκορ είναι 57-56 υπέρ του Ολυμπιακού, και στην τελευταία επίθεση των Ισπανών ο Κορνέλιους Τόμπσον με τρίποντο κάνει το 59-57. Στα 4 δεύτερα από το τέλος ο Πάσπαλι πηγαίνει στη γραμμή για να εκτελέσει βολές, αστοχεί όμως, και η Μπανταλόνα κατακτά το Κύπελλο Πρωταθλητριών για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία της. Στο ισπανικό πρωτάθλημα, οι ημιτελικοί του 1993 επαναλαμβάνονται, αλλά αυτή τη φορά η Μπανταλόνα χάνει από τη Μπαρτσελόνα με 3-2.
Οι δύο αυτές πρώτες κατακτήσεις της Ευρωλίγκα από τον Ομπράντοβιτς, με τον τρόπο που ήρθαν, έκαναν πολλούς δημοσιογράφους να τον αποκαλούν «Γκαστόνε» εκείνη την εποχή, υπονοώντας ότι κατακτούσε τα τρόπαια με τύχη. Ο Ομπράντοβιτς είχε εκφράσει πολλές φορές τη δυσαρέσκειά του με αυτό το προσωνύμιο.