cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βραχοκιρκίνεζο
Αναπαραγωγή
Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε αναπαραγωγική περίοδο. Η γέννα αποτελείται από (3-) 4-5 (-7, 9) βραχέως ελλειπτικά ή βραχέως υποελλειπτικά αβγά, διαστάσεων 39,7 Χ 31,8 χιλιοστών και βάρους 21 γραμμαρίων, εκ των οποίων ποσοστό 8% είναι κέλυφος. Η εναπόθεση των αβγών γίνεται ανά 2 έως 3 (-4) ημέρες. Η επώαση αρχίζει μετά την εναπόθεση του 1ου ή 2ου αβγού, διαρκεί περίπου (27-) 28 έως 29 ημέρες και την αναλαμβάνει μόνο το θηλυκό (πολύ περιστασιακά το ♂). Το αρσενικό είναι υπεύθυνο για την τροφοδότηση της φωλιάς και, για κάποιο χρονικό διάστημα μετά την εκκόλαψη, αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει.
Οι νεοσσοί είναι ισχυρά φωλεόφιλοι και χρήζουν της άμεσης προστασίας των γονέων, οι οποίοι μοιράζονται το μεγάλωμα των νεοσσών και το κυνήγι, μέχρι αυτοί να πτερωθούν, μετά από 27 έως 32 (-37) ημέρες. Η οικογένεια μένει κοντά για μερικές εβδομάδες ακόμη, μέχρι και ένα μήνα περίπου, διάστημα κατά το οποίο οι νεοσσοί μαθαίνουν πώς να φροντίζουν τον εαυτό τους. Τα νεαρά αποκτούν σεξουαλική ωριμότητα την επόμενη αναπαραγωγική περίοδο.
Απειλές
Στο παρελθόν, οι καθοδικές τάσεις των πληθυσμών του είδους οφείλονταν στη βαριά χρήση οργανοχλωριωμένων και άλλων φυτοφαρμάκων (δεκαετίες 1950, 1960 ). Στη Μάλτα, το είδος είχε εξοντωθεί από τους λαθροθήρες, αν και έχει «επιστρέψει» στα τελευταία χρόνια. Ο πληθυσμός στο μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης Ευρώπης, ωστόσο, εμφανίζει σταθερή μείωση, κάτι που πιστεύεται ότι οφείλεται στην αγροτική εντατικοποίηση. Επίσης, το είδος είναι ευάλωτο στις επιπτώσεις πιθανής ανάπτυξης της αιολικής ενέργειας.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος παραμένει η λαθροθηρία με σκοπό την ταρίχευση. Μάλιστα, το βραχοκιρκίνεζο αποτελεί εύκολο στόχο, λόγω της σχετικής αφθονίας του, της συγκατοίκησής του με τον άνθρωπο και της τεχνικής του hovering, την οποία χρησιμοποιεί συχνά.
Κατάσταση πληθυσμού
Παρά τη λαθροθηρία, το βραχοκιρκίνεζο παραμένει από τα κοινότερα ημερόβια αρπακτικά στο ευρύτερο φάσμα κατανομής του και η γενική του κατάσταση είναι καλή. Η IUCN κατατάσσει το είδος στα Ελαχίστης Ανησυχίας (LC).
Τους μεγαλύτερους καταγεγραμμένους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη διαθέτουν η Γαλλία, η Γερμανία, η Ρωσία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ισπανία.
Συμπεριλαμβάνεται στα είδη του Παραρτήματος ΙΙ της Σύμβασης της Βέρνης για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής άγριας ζωής και των φυσικών βιοτόπων.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο, το Βραχοκιρκίνεζο απαντά και με άλλες ονομασίες, Αερογάμης, Ανεμογάμης, Καντ(δ)ηνέλι, Νταμαρογέρακο, Πετρογέρακας, Πετρογέρακο, Πετροκιρκινέζι και Κίτσης (Κύπρος). Είναι, πιθανότατα, το πτηνό Κεγχρηίς (ή Κέρχνη) των αρχαίων Ελλήνων (Αριστοτέλης).
Σημειώσεις
i. Κωδωνόκροτος «αυτός που ηχεί σαν να έχει κουδούνια» < κώδων + κρότος (πρβλ. φιλό-κροτος, χαλκό-κροτος)
ii. Effortlessly at height hangs his still eye / His wings hold all creation in weightless quiet / Steady as hallucination in the streaming air / While banging wind kills those stubborn hedges (Ted Hughes, The Hawk in the Rain).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιερακίδες
M4 (γλώσσα προγραμματισμού)
Η m4 είναι μια γλώσσα και πρόγραμμα επεξεργασίας μακροεντολών (ή ένας μακροεπεξεργαστής) που σχεδιάστηκε από τους Brian Kernighan και Dennis Ritchie.
Χρήση
Ένας μακροεπεξεργαστής είναι ένα εργαλεία αντικατάστασης κειμένου. Κυρίως χρησιμοποιείται για την επεναχρησιμοποιήση φορμών κειμένου σε γλώσσες σε εφαρμογές προγραμματισμού αλλά και σε εφαρμογές επεξεργασίας κειμένου.
Ιστορία
Οι μακροεπεξεργαστές ήταν στο προσκήνιο όταν ο προγραμματισμός γινόταν σε συμβολική γλώσσα. Εκείνη την περίοδο οι προγραμματιστές παρατήρησαν ότι τα προγράμματά τους περιείχαν κομμάτια επαναλαμβανόμενου κώδικα. Απλοί τρόποι για να επαναχρησιμοποιείται ένα επαναλαμβανόμενο κομμάτι επινοήθηκαν. Οι προγραμματιστές σύντομα ανακάλυψαν ότι ήταν ευκολότερο όχι μόνο να επαναχρησιμοποιούν ολόκληρα κομμάτια κειμένου, αλλά ανά περίσταση να αντικαθιστούν κάποιες παραμέτρους με διαφορετικές τιμές. Αυτές οι απαιτήσεις καθόρισαν και το εύρος της λειτουργικότητας των μακροεπεξεργαστών. Η m4 αναπτύχθηκε το  1977. Ήταν η αρχική μακρομηχανή που χρησιμοποιήθηκε για να υλοποιηθεί η Rational Fortran, και περιλαμβάνεται στις διάφορες παραλλαγές του Unix. Μια από τις πιο διαδεδομένες του χρήσεις σήμερα είναι σαν μέρος του εγχειρήματος GNU του πακέτου autoconf.
Χαρακτηριστικά
Η m4 παρέχει τις εξής δυνατότητες:
Σε αντίθεση με άλλους μακροεπεξεργαστές ο Μ4 είναι Turing-πλήρης καθώς και μια πρακτική γλώσσα προγραμματισμού.
Υλοποιήσεις ελεύθερου λογισμικού
Υπάρχει μια GNU έκδοση του m4. Τα λειτουργικά συστήματα FreeBSD, NetBSD, και OpenBSD παρέχουν επίσης δικές τους υλοποιήσεις του m4.
Δουκάτο του Αμάλφι
thumb|350px|Το δουκάτο του Αμάλφι Το Δουκάτο του Αμάλφι, αρχικά σαν Δημοκρατία του Αμάλφι, ήταν μεσαιωνικό κρατίδιο της Ιταλικής χερσονήσου που άκμασε μεταξύ του ένατου και του δωδέκατου αιώνα, κυβερνήθηκε από μια σειρά δουκών (στα λατινικά: duces), που μερικές φορές αποκαλούνται δόγηδες κατ ' αναλογία με την αντίπαλη Δημοκρατία της Βενετίας. Μαζί με την Πίζα, τη Γένοβα και τη Βενετία, είναι μια από τις πιο γνωστές θαλάσσιες δημοκρατίες και είναι παρούσα με το οικόσημο της σήμερα στη σημαία του ιταλικού ναυτικού. Ήταν η παλαιότερη και, για δύο αιώνες, η πιο ισχυρή από τις ναυτιλιακές δημοκρατίες.
Από την ηγεμονία της Νάπολης στην αυτονομία
Το 839, στο πλαίσιο των πολέμων μεταξύ των Λομβαρδών και των Βυζαντινών, η βυζαντινή Αμάλφι, σαν τμήμα του Δουκάτου της Νάπολης, δέχθηκε επίθεση και κατακτήθηκε από τον Λομβαρδό πρίγκιπα του Μπενεβέντο, Σικάρδο. Μετά τον τραγικό θάνατο του Σικάρντο και τον αγώνα για τη διαδοχή του Πριγκιπάτου του Μπενεβέντο, ο λαός της Αμάλφι εξεγέρθηκε και κατάφερε να διώξει τη Λομβαρδική φρουρά.
Την 1η Σεπτεμβρίου 839 η Αμάλφι απέκτησε διοικητική αυτονομία (ακόμη και αν υπήρχε επίσημη προστασία του Βυζαντίου μέσω του Δουκάτου της Νάπολης). ήταν μια de facto ελευθερία. Στην αρχή, υπήρχε ένα σύστημα Κομητών και Επάρχων. Οι Κόμητες κυβερνούσαν για ένα χρόνο, και μερικές φορές δύο ή τρία, ενώ οι έπαχοι, υπεύθυνοι των Κομητιών, παρέμειναν περισσότερο. Ο έπαρχος Μαρίνος προσπάθησε να εγκαινιάσει μια δυναστεία, αλλά η προσπάθεια απέτυχε με τον διάδοχό του.
Το 849, η Αμάλφι, συμμετείχε με το στόλο της στη Μάχη της Ουσίας, εναντίον των Σαρακηνών.
Η Αμάλφι γίνεται δουκάτο
Το 954, όταν το Μαστάλο Β' ονομάστηκε δούκας, αλλά πέθανε το 958. Ο νέος δούκας, ο Σέργιος Β΄, στη συνέχεια ίδρυσε μια δυναστεία, που προοριζόταν να βασιλεύει χωρίς διακοπή για τα επόμενα 115 χρόνια, εκτός στην περίοδο 1039-1052, όταν ο πρίγκιπας του Σαλέρνο κατέκτησε το Δουκάτο της Αμάλφης. Το 1131 ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας κατέλυσε οριστικά το δουκάτο ενσωματώνοντας το στο Βασίλειο της Σικελίας, αλλά ο τίτλος του δούκα έμεινε τιμητικός.
Δούκες (957–1073)
===Νορμανδοί κυβερνήτες ===
Εναλλακτική :
Παραπομπές
Κατηγορία:Δουκάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινή Ιταλία Κατηγορία:Μεσαιωνική Ιταλία Κατηγορία:Πρώην κρατίδια της Ιταλίας Αμαλφι
Οικολόγοι Πράσινοι
Οι Οικολόγοι Πράσινοι (Ο.Π.) είναι ελληνικό πολιτικό κόμμα που υποστηρίζει τις αρχές της πολιτικής οικολογίας. Ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 2002, μέσα από τις διαδικασίες μιας πρωτοβουλίας που πήρε το όνομα «Οικολογικό Φόρουμ», η οποία έφερε σε ένα κοινό τραπέζι συζητήσεων μέλη του κόμματος Πράσινη Πολιτική -το οποίο ήταν ήδη μέλος στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Πράσινων Κομμάτων- μέλη διάφορων τοπικών οικολογικών κινήσεων και ανένταχτων οικολόγων.
Είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος.
Ίδρυση
Το 1996 δημιουργήθηκε το κόμμα Πράσινη Πολιτική από στελέχη του οικολογικού κινήματος και αποτέλεσε μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Πράσινων Κομμάτων, ωστόσο, απείχε από τις ευρωεκλογές του 1999 και τις εθνικές εκλογές του 2000. Το 2000, μετά από ένα κείμενο-έκκληση των Μιχάλη Τρεμόπουλου και Μιχάλη Κουλουρούδη και μια πρωτοβουλία από την Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης, δημιουργήθηκε μια κίνηση για την ανασυγκρότηση του χώρου της πολιτικής οικολογίας, το λεγόμενο «Οικολογικό Φόρουμ», από τα μέλη της Πράσινης Πολιτικής και άλλων τοπικών οικολογικών κινήσεων και ανεξάρτητους οικολόγους. Στις 7-8 Δεκέμβρη του 2002 το Οικολογικό Φόρουμ συγκάλεσε πανελλαδική συνδιάσκεψη στην Αθήνα, η οποία αποφάσισε την ίδρυση των Οικολόγων Πράσινων και εξέλεξε ένα 18μελές Πανελλαδικό συμβούλιο για να συντονίσει τη συγκρότηση του καινούργιου πολιτικού φορέα. Τους επόμενους μήνες δημιουργήθηκαν θεματικές ομάδες για να διαμορφώσουν το καταστατικό και τις πολιτικές θέσεις του φορέα, τις οποίες και υιοθέτησε το πρώτο συνέδριο του κόμματος τον Μάιο του 2003.
2004-2009
thumb|left|Προεκλογικό περίπτερο των Οικολόγων Πράσινων για τις [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 2007|βουλευτικές εκλογές 2007.]] Το ίδιο καλοκαίρι αποφασίστηκε η συμμετοχή τους στις ευρωεκλογές του 2004 και η μη συμμετοχή στις εθνικές εκλογές του 2004. Στη συνέχεια, με εσωτερικό δημοψήφισμα καταρτίστηκε το ευρωψηφοδέλτιο με επικεφαλής τους Μιχάλη Τρεμόπουλο και Γιάννη Τσιρώνη στην πρώτη και δεύτερη θέση αντίστοιχα. Στις ευρωεκλογές του 2004 διεξήγαγαν προεκλογικό αγώνα στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος και συγκέντρωσαν 0,67% των ψήφων.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2006 υποστήριξαν δύο αυτόνομους οικολογικούς συνδυασμούς, την «Οικολογική Αθήνα» στον δήμο Αθηναίων (1,4%) και την «Οικολογία -Αλληλεγγύη» (4,6% και 2 νομαρχιακούς συμβούλους) στη νομαρχία Θεσσαλονίκης καθώς και άλλους 53 δημοτικούς και νομαρχιακούς συνδυασμούς στην υπόλοιπη χώρα.
Στο 4ο τακτικό συνέδριό τους τον Μάρτιο του 2007 στην Αθήνα υιοθέτησαν αναλυτικές προτάσεις για προγραμματικές αλλαγές και αποφάσισαν την κάθοδό τους στις εθνικές εκλογές. Στη συνέχεια διερεύνησαν μέσω επαφών με κινήσεις και κόμματα ενδεχόμενες συνεργασίες. Με νέο έκτακτο συνέδριο στις 30 Ιουνίου αποφάσισαν την αυτόνομη κάθοδό τους.
Στις εθνικές εκλογές του 2007 οι Οικολόγοι Πράσινοι παρουσίασαν συνδυασμούς σε όλη την επικράτεια, πλην των εκλογικών περιφερειών Δωδεκανήσου και Φλώρινας, με πλήρεις λίστες σε 42 περιφέρειες και συνολικά 254 υποψηφίους. Επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας ήταν ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, ενώ δηλώσεις υποστήριξης έκαναν σημαντικοί άνθρωποι της τέχνης και της επιστήμης.
Μέσα στον επόμενο χρόνο κατάφεραν να καθιερωθούν ως μια εναλλακτική πολιτική λύση ενώ σειρά δημοσκοπήσεων τους εμφάνιζε να διεκδικούν την είσοδό τους στη Βουλή των Ελλήνων και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, φτάνοντας μέχρι και 5,5%. Με ψηφοφορία όλων των μελών με επιστολική ψήφο, συγκροτήθηκε το ευρω-ψηφοδέλτιό τους, με την εκλογή 16 υποψηφίων. Οι άλλες έξι δόθηκαν τιμητικά από το Πανελλαδικό Συμβούλιο σε πρόσωπα ευρύτερης αποδοχής. Στις πρώτες θέσεις εκλέχτηκαν: ο Μιχάλης Τρεμόπουλος, η Μαρία Βασιλάκου και ο Νίκος Χρυσόγελος.
2009-2015
left|thumb|350px|Η προεκλογική αφίσα των Οικολόγων Πράσινων για τις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012. Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του 2009, που με 3,5% εξέλεξαν για πρώτη φορά στην ιστορία του οικολογικού κινήματος στην Ελλάδα έναν πράσινο ευρωβουλευτή, εκτιμήθηκε από το Πανελλαδικό Συμβούλιο των Οικολόγων Πράσινων ως μια σημαντική νίκη. Ο Μιχάλης Τρεμόπουλος ανέπτυξε ένα πολύ σημαντικό έργο στο Ευρωκοινοβούλιο, καταλαμβάνοντας τη θέση του αντιπροέδρου της Επιτροπής Περιφερειακής Ανάπτυξης και μένοντας σταθερά στους 15 πιο παραγωγικούς ευρωβουλευτές.
Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, οι Οικολόγοι Πράσινοι πραγματοποίησαν το 6ο τακτικό συνέδριο στη Θεσσαλονίκη και προετοιμάστηκαν για το ενδεχόμενο των πρόωρων εθνικών εκλογών. Με την προκήρυξη των πρόωρων εκλογών το 2009 συγκλήθηκε έκτακτο εκλογικό συνέδριο για την επιλογή του επικεφαλής του συνδυασμού. Επικεφαλής εκλέχθηκε ο Νίκος Χρυσόγελος και δεύτερη επικεφαλής η Ιωάννα Κοντούλη.
Στις εθνικές εκλογές του 2009, με πλήρεις λίστες σε όλη την Ελλάδα, εξασφάλισαν 2,53% αλλά δεν εξέλεξαν κανέναν βουλευτή. Το αποτέλεσμα των εκλογών εκτιμήθηκε, ως εκλογική επιτυχία, λόγω του υπερδιπλασιασμού των ποσοστών τους σε σχέση με τις εθνικές εκλογές του 2007.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 οι Οικολόγοι Πράσινοι συμμετείχαν με περίπου 800 υποψηφίους σε αυτοδιοικητικούς συνδυασμούς είτε σε συνεργασία είτε αυτόνομα και εξέλεξαν 17 περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους. Αυτόνομα κατέβηκαν στις 8 από τις 13 αυτοδιοικητικές περιφέρειες και εξέλεξαν παντού συμβούλους συγκεντρώνοντας ποσοστά από 4,09% (Δ. Ελλάδα) έως 1,91% (Πελοπόννησος).
Τον Ιανουάριο του 2012 πραγματοποιήθηκε έκτακτο συνέδριο στην Αθήνα, με στόχο την προετοιμασία για τις επικείμενες εκλογές, κατά το οποίο η Ιωάννα Κοντούλη εκλέχθηκε επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας ενώ ο Γιάννης Παρασκευόπουλος εκλέχθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας. Στις 2 Φεβρουαρίου 2012 ο Νίκος Χρυσόγελος αντικατέστησε τον Μιχάλη Τρεμόπουλο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εφαρμόζοντας την καταστατική δέσμευση του κόμματος για εναλλαγή βουλευτών και ευρωβουλευτών στο μέσον της θητείας τους. Στις 4 Φεβρουαρίου 2014 ο Νίκος Χρυσόγελος παραιτήθηκε από τη λίστα των Οικολόγων Πράσινων για τις ευρωεκλογές του 2014 και ίδρυσε με άλλα στελέχη των Οικολόγων Πρασίνων το κόμμα Πράσινοι - Αλληλεγγύη.
Στις εθνικές εκλογές του Μαΐου 2012, οι Οικολόγοι Πράσινοι τερμάτισαν όγδοοι με ποσοστό 2,93% (185.366 ψήφοι), χάνοντας την είσοδο στην Βουλή για λίγες ψήφους (δηλ. για περίπου 4.357 ψήφους μέχρι το 3%). Στις εκλογές του Ιουνίου 2012 οι Οικολόγοι Πράσινοι πήραν ποσοστό 0,88%, γεγονός που καταγράφεται σαν μια σημαντική εκλογική ήττα της πολιτικής οικολογίας.
2015-σήμερα
Τον Ιανουάριο του 2015 ανακοινώθηκε η συνεργασία των Οικολόγων Πράσινων με τον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς, με τη συμμετοχή μελών του στα ψηφοδέλτια των τελευταίων. Στις εκλογές του 2015 εκλέχθηκε ο πρώτος οικολόγος βουλευτής, ο Γιώργος Δημαράς στη Β' Αθηνών. Στην κυβέρνηση που συγκροτήθηκε αμέσως μετά οι Οικολόγοι Πράσινοι συμμετείχαν με το Γιάννη Τσιρώνη, στη θέση του αναπληρωτή υπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας.
Στις ευρωεκλογές του 2019 οι Οικολόγοι Πράσινοι συμμετείχαν αυτόνομα, συγκεντρώνοντας ποσοστό 0,87%. Αντίθετα, στις βουλευτικές εκλογές του ίδιου έτους συνεργάστηκαν με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α..
Τον Ιούλιο του 2020 πραγματοποιήθηκε Καταστατικό Συνέδριο και τον Νοέμβριο του ίδιου έτους το 16ο Τακτικό Συνέδριο των Οικολόγων Πράσινων στα οποία αποφασίστηκε η διοικητική αναδιοργάνωση του κόμματος και η αυτόνομη κάθοδος στις επόμενες εκλογές. Τον Νοέμβριο του 2021 πραγματοποιήθηκε το 17ο Τακτικό Συνέδριο του κόμματος, στο οποίο εξελέγησαν ως συμπρόεδροι ο Δημήτρης Πολιτόπουλος και η Κατερίνα Ανδρικοπούλου.
Τον Δεκέμβριο του 2022, εν όψει των εκλογών του 2023, ανακοινώθηκε η συμμετοχή των Οικολόγων Πράσινων στον εκλογικό συνασπισμό «Πράσινο & Μωβ» με άλλα κόμματα του πράσινου χώρου. Ωστόσο, σύντομα αποχώρησαν από τον συνασπισμό και ανακοίνωσαν την εκλογική τους κάθοδό σε συνεργασία με την Πράσινη Ενότητα υπό τον τίτλο «Οικολόγοι Πράσινοι - Πράσινη Ενότητα». Στις εκλογές του Μαΐου, ο συνδυασμός συγκέντρωσε το 0,60% των ψήφων, ενώ στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου έλαβε ποσοστό 0,40%, χωρίς να εκλέξει βουλευτές.
Ιδεολογία
Οι βασικές αρχές των Οικολόγων Πράσινων, όπως καθορίζονται από το καταστατικό τους, είναι οι εξής: η αειφορία, η κοινωνική δικαιοσύνη, η μη βία, η άμεση και συμμετοχική δημοκρατία, ο σεβασμός στην ποικιλότητα, η αποκέντρωση και η επικουρικότητα, η προστασία και αποκατάσταση των φυσικών οικοσυστημάτων, η ποιότητα ζωής, η ατομική και κοινωνική ευθύνη και η ισονομία.
Η ιδρυτική τους διακήρυξη ορίζει την οικολογία ως δημιουργική, ριζοσπαστική, αυτόνομη, ανεκτική, διεθνιστική, ειρηνιστική, κινηματική, αυτοδιοικητική, συμμετοχική, φεμινιστική, αλληλέγγυα, αντικαταναλωτική, αντιαυταρχική και εναλλακτική.
Επίσης είναι το μοναδικό πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα που τάσσεται υπέρ της εφαρμογής των συνθηκών για τις μειονότητες και τις λιγότερο ομιλούμενες γλώσσες στην Ελλάδα.
Πτέρυγα νεολαίας
Η Νεολαία Οικολόγων Πράσινων (Ν.Ο.Π.) είναι η οργάνωση νεολαίας των Οικολόγων Πράσινων. Ιδρύθηκε επίσημα τον Μάιο του 2015.
Έντυπα
Έντυπο στο χώρο των Οικολόγων Πράσινων είναι η εφημερίδα «Πράσινη Πολιτική». Αρχικά διμηνιαίο έντυπο του κόμματος «Πράσινη Πολιτική», πέρασε στους Οικολόγους Πράσινους με την ίδρυσή τους. Το 2005, με απόφαση του συνεδρίου των Οικολόγων Πράσινων, δημιουργήθηκε η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία ΟΙΚΟ-ΛΟΓΟΣ που εκδίδει την Πράσινη Πολιτική. Από το 62ο τεύχος (Απρίλης 2008) είναι μηνιαία και 16σέλιδη και εκδίδεται σε 10000 αντίτυπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα Κατηγορία:Πράσινη πολιτική
V (άλμπουμ των Wavves)
Το "V" είναι το πέμπτο στούντιο άλμπουμ των Wavves. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 2 Οκτωβρίου από τις Ghost Ramp και Warner Bros. Records. Το άλμπουμ ανακοινώθηκε στις 22 Ιουνίου του 2015, μαζί με τους σταθμούς της αμερικάνικης περιοδείας της μπάντας. Στις 16 Σεπτεμβρίου του 2015 κυκλοφόρησε το βίντεο κλιπ του κομματιού "Way Too Much" σε σκηνοθεσία του Jack Wagner, ο οποίος σκηνοθέτησε και το βίντεο του κομματιού "My Head Hurts". Στις 8 Δεκεμβρίου του 2015 ανακοινώθηκε η κοινή περιοδεία των Wavves με τους Best Coast.
Αλφόνσος ΙΒ΄ της Ισπανίας
Ο Αλφόνσος ΙΒ΄ (Alfonso XII, 28 Νοεμβρίου 1857 - 25 Νοεμβρίου 1885) ήταν βασιλιάς της Ισπανίας (1875 - 1885). Ήταν ο μοναδικός γιος της Ισαβέλλας Β΄ της Ισπανίας και του Φραγκίσκου δε Ασίς, Δούκα του Κάδιθ. Πολλές φήμες έλεγαν ότι ο πατέρας του δεν ήταν ο ομοφυλόφιλος εξάδελφος της μητέρας του, Φραγκίσκος, αλλά ένας από τους σωματοφύλακες της μητέρας του, με πιθανότερο τον Ενρίκε Πουιγμοντό υ Μαϋάνς.
Όταν η μητέρα του Βασίλισσα Ισαβέλλα και ο σύζυγος της Φραγκίσκος εγκατέλειψαν (1868) την Ισπανία λόγω της εξορίας τους, ο μικρός Αλφόνσος συνόδευσε τους γονείς του στο Παρίσι. Στάλθηκε στη Βιέννη να πραγματοποιήσει τις σπουδές του και ανακλήθηκε στο Παρίσι το 1870. Εκεί η μητέρα του απαρνήθηκε τα δικά της δικαιώματα στον θρόνο υπέρ του Αλφόνσου, που κηρύχθηκε μνηστήρας του Ισπανικού θρόνου με το όνομα Αλφόνσος ΙΒ΄, αν και δεν έχει περάσει βασιλιάς με αυτό το όνομα στην ενωμένη Ισπανία, σαν συνεχιστής των βασιλείων της Καστίλλης και Λεόν.
Βασιλιάς της Ισπανίας
Ο Αλφόνσος Φραγκίσκος δε Ασίς Φερδινάνδος Πίος Ιωάννης Μαρία δε λα Κονθεπσιόν (= του Ευαγγελισμού) Γρηγόριος Πελάγιος γεννήθηκε στο Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης στις 28 Νοεμβρίου 1857.
Πήγε στη Μεγάλη Βρετανία να συνεχίσει με στρατιωτικές σπουδές, οπότε δέχθηκε και μια διακήρυξη υποστηριχτών του που απαιτούσε να επαναφέρει τον νεαρό Αλφόνσο στον ισπανικό θρόνο. Το 1873 το Κοινοβούλιο ανακήρυξε την Α΄ Ισπανική Δημοκρατία που κράτησε μονάχα 11 μήνες, και καταλύθηκε από τον στρατηγό Μανουέλ Παβία. Η Ισπανία πληττόταν εκείνη την εποχή από τους πολέμους των Καρλιστών και στα τέλη του 1874 ο Μαρτίνεθ Κάμπος που εργαζόταν ανοιχτά υπέρ του νεαρού υποψήφιου Βασιλιά κατέλαβε τη Σεβίλλη για λογαριασμό του. Το Ισπανικό συμβούλιο δέχτηκε την υποταγή και έβαλε στην ηγεσία του τον σύμβουλο του Αλφόνσου, Αντόνιο Κάνοβας ντελ Καστίγιο. Ο Βασιλιάς έφτασε σε λίγες μέρες μεγαλοπρεπώς και σε λίγο όλα τα επαναστατικά κινήματα του Δον Κάρλος καταπνίγηκαν.
Ο νέος Βασιλιάς έγινε συμπαθής στον λαό λόγω της νεότητας του, αλλά η συμπάθεια αυξήθηκε περισσότερο μετά από τη συμπαράσταση τους στους πληγέντες από τη χολέρα και τον σεισμό του 1885. Είχε ένα μοναδικό τρόπο προσωπικής επικοινωνίας με τον λαό και πέθανε σε ηλικία 28 ετών του από φυματίωση.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1878 με τη Μαρία δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Ορλεάνης, κόρη του Αντωνίου, Δούκα του Μονπανσιέ. Η Μαρία απεβίωσε έξι μήνες μετά.
Το 1879 νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά, τη Μαρία Χριστίνα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Καρόλου Φερδινάνδου της Αυστρίας. Παιδιά του ήταν:
Από τη μη νόμιμη σχέση του με την Ελένα Αρμάνδα Νικολάσα Σανθ υ Μαρτίνεθ δε Αριθάλα είχε φυσικά τέκνα:
Εικόνες
Κατηγορία:Βασιλείς της Ισπανίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Πρίγκιπες των Αστουριών Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Τιτουλάριοι δούκες Νέων Πατρών
Εκατό μέρες στο Παλέρμο
Οι Εκατό Μέρες στο Παλέρμο (ιταλικά:"Cento Giorni a Palermo") είναι μια βιογραφική ταινία του 1984 γαλλο-ιταλικής παραγωγής σε σκηνοθεσία του Τζουζέπε Φεράρα και σενάριο του Τζουζέπε Τορνατόρε. Πρωταγωνιστούν ο Λίνο Βεντούρα και η Τζουλιάνα Ντε Σίο.
Η ταινία περιγράφει τις τελευταίες 100 μέρες της ζωής του Στρατηγού των Καραμπινιέρι Κάρλο Αλμπέρτο Ντελα Κιέζα, που δολοφονήθηκε από εκτελεστές της Κόζα Νόστρα στο Παλέρμο στις 3 Σεπτεμβρίου 1982.
Υπόθεση
Ο Μπόρις Τζουλιάνο, επικεφαλής της πτητικής ομάδας στο Παλέρμο, σκοτώθηκε το πρωί στις 21 Ιουλίου 1979 σε ένα μπαρ από έναν μοναχικό δολοφόνο. Ο Τσεζάρε Τερανόβα, δικαστής έρευνας του δικαστηρίου του Παλέρμο, σκοτώθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1979, κάτω από το σπίτι του, μαζί με τον στρατηγό της δημόσιας ασφάλειας Λένιν Μανκούσο.
Ο Στρατηγός Ντελα Κιέζα εγκαθίσταται στη Σικελία, αλλά συνειδητοποιεί αμέσως ότι η κατάσταση στο Παλέρμο είναι πιο λεπτή από ποτέ: κανείς, ξεκινώντας από το ίδιο το κράτος, φαίνεται να θέλει να τον βοηθήσει, το τηλέφωνο του γραφείου του δεν κουδουνίζει ποτέ, οι πλήρεις δυνάμεις που ζήτησε αποκαλύπτουν μόνο μια υπόσχεση και η άφιξή του στην πρωτεύουσα της Σικελίας αυξάνει το μακρύ μονοπάτι  των εγκλημάτων του  πολέμου της μαφίας.
Παρά τις συνεχείς παγίδες και τις πολυάριθμες απειλές κατά της ζωής του, ο Στρατηγός προχωρά, βοηθούμενος από πολύ λίγους συνεργάτες, συμπεριλαμβανομένου του Λοχαγού των Καραμπινιέρι Φοντάνα, γνωστού του δώδεκα χρόνια νωρίτερα, από την οικογένειά του και από τη νεαρή σύζυγό του Εμανουέλα Σέτι Καράρο, με την οποία θα παντρεύτει στις 12 Ιουλίου 1982. Καταργήθηκε από τους στενότερους συνεργάτες του και έγινε άβολος για πολλούς ,αφού εκανε μια αμφιλεγόμενη συνέντευξη με τον Τζόρτζιο Μπόκα, ο Στρατηγός μαζί με τη σύζυγό του και τον αστυνομικό συνοδό του Ντομένικο Ρούσο θα πέσει σε μια ενέδρα θάνατου στις 3 Σεπτεμβρίου 1983 με αποτελέσμα τον θάνατο και των τριών επιβαίνοντων στο λευκό autobianchi του Στρατηγού, μόλις εκατό μέρες από την άφιξη του στο Παλέρμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζουζέπε Φεράρα Κατηγορία:Ταινίες του 1983 Κατηγορία:Ιταλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παλέρμο Κατηγορία:Ταινίες που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Βονιφάτιος (σφετεριστής)
Ο Βονιφάτιος ή Βονιφάκιος, γνωστός και ως κόμης Βονιφάκιος, (απεβ. το 432) ήταν Ρωμαίος στρατηγός και κυβερνήτης της επισκοπής της Αφρικής. Εκστράτευσε κατά των Βησιγότθων στη Γαλατία και των Βανδάλων στη βόρεια Αφρική. Σύμμαχος της Γάλας Πλακιδίας, μητέρας και συμβούλου του Βαλεντινιανού Γ΄, ο Boνιφάτιος συμμετείχε σε ρωμαϊκούς εμφύλιους πολέμους για λογαριασμό της κατά των στρατηγών Felix το 427-429 και του Aetius το 432. Αν και νίκησε τον τελευταίο στη μάχη του Ρίμινι, ο Βονιφάτιος υπέστη θανατηφόρα πληγή και τον διαδέχθηκε ο γαμπρός του Σεβαστιανός ως πατρίκιος της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Boνιφάτιος εμφανίζεται για πρώτη φορά ως στρατηγός τού Κωνστάντιου Γ΄ το 413, όπου νίκησε τους Βησιγότθους τού Aταούλφου στη Mασσίλια. Φέρεται να πέταξε ένα όπλο και τραυμάτισε τον ίδιο τον Γότθο βασιλιά. Αργότερα εκείνη τη δεκαετία ο Boνιφάτιος ήταν γνωστός ότι ήταν ένας τριβούνος, που διοικούσε ένα γοτθικό σύνταγμα υπόσπονδων (φοιδεράτων) στη Βόρεια Αφρική, που εκστρατεύει εναντίον των Mαύρι, και είχε μία φιλία με τον Άγιο Αυγουστίνο της Ιππώνος, με τον οποίο συζήτησε θεολογικά θέματα. Το 422 πιθανότατα ανακλήθηκε στη δυτική Αυλή της Ραβέννας, όπου πιθανότατα νυμφεύτηκε τη Γότθα σύζυγό του Πελαγία, κόρη του Βερεμούδου, και κληρονόμησε τους βουκελαρίους τού πατέρα της. Ο Boνιφάτιος και ο Καστίνος ετοιμάστηκαν τότε να ξεκινήσουν μία εκστρατεία κατά των Βανδάλων και των Αλανών στην Ισπανία, αλλά οι δυνάμεις του Boνιφάτιου δεν έφτασαν ποτέ, καθώς οι δύο διοικητές είχαν διαπληκτιστεί συνεχώς από την έναρξή του. Η Γάλλα Πλακιδία προσπάθησε να εμποδίσει τον Καστίνο να κερδίσει τη θέση τού Στιλίχωνα πριν από αυτόν, και ως αποτέλεσμα ο Καστίνος προσπάθησε να απομακρύνει τον Boνιφάτιο από την εξουσία. Ο Βονιφάτιος υποχώρησε στη Βόρεια Αφρική, όπου απέκτησε την αρχηγία τού κόμη της Αφρικής κάτω από αμφίβολες συνθήκες και συνέχισε τις εκστρατείες του εναντίον των φυλών των Μαύρι. Μετά το τέλος τού Αυτοκράτορα Ονώριου, ο πριμικήριος των γραμματέων (primicerius notariorum) Ιωάννης αναβιβάστηκε στον θρόνο από τον Καστίνο το 424 και ο Βονιφάτιος απάντησε διακόπτοντας την προμήθεια σιτηρών από τη Βόρεια Αφρική, δείχνοντας την υποστήριξή του στους δύο της Θεοδοσιανής δυναστείας (Πλακιδία και Θεοδόσιο Β΄). Ο Πρόσπερ δηλώνει ότι οι δυνάμεις του Ιωάννη ήταν αποδυναμωμένες, επειδή εκστράτευαν εναντίον του Boνιφάτιου στη Βόρεια Αφρική, αλλά δεν μπόρεσαν να τον καθαιρέσουν, όπως στις εκστρατείες εναντίον τού Γίλδου και άλλων βορειοαφρικανών σφετεριστών. Μετά από μία εξέγερση στη Γαλατία και μία στρατιωτική εκστρατεία υπό τους ανατολικούς στρατηγούς Aρδαβούρ και Άσπαρ, που στάλθηκαν από τον Θεοδόσιο Β΄, ο Ιωάννης ανατράπηκε και ο Βαλεντινιανός Γ΄, ετεροθαλής ανιψιός του Ονώριου, έγινε δυτικός Αυτοκράτορας από τον μάγιστρο των αξιωματούχων (magister officiorum) Ηλίωνα. Ο Βονιφάτιος τον υποστήριξε και συνέχισε τις αποστολές σιτηρών στη Ρώμη, ανταμοιβόμενος με τη θέση τού κόμη των δομεστίκων.
Εμφύλιος Πόλεμος με τον Φήλικα
Το 427, ο Boνιφάτιος κλήθηκε στη Ραβέννα από την Πλακιδία, αλλά αρνήθηκε την κλήση. Ο Βονιφάτιος κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να σχηματίσει τη δική του αυτοκρατορία στη Ρωμαϊκή Αφρική με τον ισχυρισμό τού Φλάβιου Κωνστάντιου Φήλικα, ο οποίος ήταν επίσης ένθερμος υποστηρικτής της Πλακιδίας και είχε εγκατασταθεί ως <i id="mwXw">μάγιστρος τω ν δύο στρατών (magister utriusque militiae)</i> της Δύσης από τον Θεοδόσιο Β΄. Η Πλακιδία διέταξε τον Φήλικα να στείλει στρατό για να αποκαταστήσει τη ζωτική επαρχία ως απάντηση. Οι στρατηγοί τού Φέλικα για την εκστρατεία περιλάμβαναν τον Μαβόρτιο, τον Γάλλιο και τον Σανοίκη. Ο Μαβόρτιος και ο Γάλλιος οδήγησαν τις ρωμαϊκές δυνάμεις, ενώ ο Σανοίκης διοικούσε τα στρατεύματα των Ούνων υπόσπονδων. Μαζί οι τρεις στρατηγοί πολιόρκησαν τον Βονιφάτιο στην Καρχηδόνα. Ωστόσο οι τρεις πολιορκητές στράφηκαν ο ένας εναντίον τού άλλου, και ο Σανοίκης και οι Ούννοι του σκότωσαν τους Ρωμαίους πριν σκοτωθεί ο ίδιος, γεγονός που ήρε την πολιορκία. Όταν τα νέα έφτασαν στη Ραβέννα, ο Φήλικας έστειλε τον κόμη Σιγίσβουλτο εναντίον τού Βονιφάτιου, ο οποίος εκστράτευσε με τους Γότθους του στην Αφρική για δύο χρόνια. Ο Σιγίσβουλτος κατέλαβε την Καρχηδόνα, αλλά ο Βονιφάτιος και οι γότθοι βουκελλάριοί του συνέχισαν να εκστρατεύουν στη Νουμιδία, όπου τους επετράπη να λεηλατήσουν την επαρχία. Ο Βονιφάτιος βάφτισε επίσης την κόρη του από έναν Αρειανό ιερέα, κάτι που προκάλεσε διαμάχη μεταξύ αυτού και τού Αγίου Αυγουστίνου. ref name=":0" /> Ωστόσο η Πλακιδία έστειλε έναν απεσταλμένο στον Βονιφάτιο το 429, από τον οποίο έμαθε ότι είχε πλαστογραφηθεί μία επιστολή, που τον διέταζε να μην επιστρέψει στη Ραβέννα, αν εκαλείτο. Ένας άνδρας ονόματι Δαρείος στάλθηκε για να διαπραγματευτεί μία εκεχειρία μεταξύ του Βονιφάτιου και του Σιγισβούλτου, και ως αποτέλεσμα ο Βονιφάτιος αποκαταστάθηκε στην εύνοια της Πλακιδίας και ο εμφύλιος πόλεμος τελείωσε εγκαίρως για να αντιμετωπίσει την απειλή των Βανδάλων.
Εκστρατείες κατά των Βανδάλων
Ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι ο Boνιφάτιος κάλεσε τους Βανδάλους στην Αφρική, αν και υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με αυτό τα τελευταία χρόνια. Οι Βάνδαλοι πέρασαν κοντά από τη Ρωμαϊκή Τίνγη και μία επιγραφή στην Αλτάβα, που χρονολογείται το 429, αναφέρει ότι ο νεκρός τραυματίστηκε από έναν «βάρβαρο» κατά την προέλαση των Βανδάλων στην Αφρική. Η εκστρατεία τους σταμάτησε για λίγο από τον Δαρείο, ο οποίος διαπραγματεύτηκε μία σύντομη εκεχειρία, αλλά ο Γκαιζέρικ συνέχισε γρήγορα. Ο Boνιφάτιος, ο αφρικανικός στρατός και μία ομάδα υποστηρικτών των Γοτθικών υπόσπονδων αντιμετώπισαν τον Γιζέριχο και ηττήθηκαν από αυτόν κοντά στην πόλη Καλάμα το 430, μετά την οποία ο Boνιφάτιος υποχώρησε στην πόλη Hippo Regius (Ιππώνα). Τον Μάιο ή τον Ιούνιο του 430, ο Γιζέριχος πολιόρκησε την πόλη και ο Άγιος Αυγουστίνος απεβίωσε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, η οποία τελικά άρθηκε τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο του 431. Αφήνοντάς το στο έλεος τού Γιζέριχου, ο Βονιφάτιος υποχώρησε έξω από την πόλη για να ενώσει τις δυνάμεις του με τον Ανατολικό Ρωμαίο στρατηγό Άσπαρ, που είχε σταλεί να ενισχύσει την Αφρική από τον Θεοδόσιο Β΄. Στις αρχές του 432, ο Βονιφάτιος και ο Άσπαρ συμμετείχαν στη μάχη με τον Γιζέριχο, αλλά ηττήθηκαν και πάλι. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, ο μελλοντικός αυτοκράτορας Mαρκιανός αιχμαλωτίστηκε σε αυτή τη σύρραξη, αλλά αφέθηκε ελεύθερος, αφού ο Γιζέριχος είχε ένα όραμα ότι εκείνος θα γίνει Αυτοκράτορας.
Εμφύλιος πόλεμος με τον Αέτιο και το τέλος
Το 432, μετά τον απαγχονισμό του Φλάβιου Φήλικα, της συζύγου του Παδουσίας και ενός διακόνου από τον ρωμαϊκό στρατό, υποτίθεται μετά από προτροπή του Φλάβιου Αέτιου, στου οποίου την εξουσία προσπάθησε να αντισταθεί, η Πλακιδία διόρισε τον Boνιφάτιο μάγιστρο των δύο στρατών (magister utriusque militiae) και πατρίκιο της Δύσης, παρά την ανεπιτυχή υπηρεσία του στην Αφρική. Ο Βονιφάτιος οδήγησε τις δυνάμεις του εναντίον τού Αέτιου και τού Γαλατικού στρατού στη μάχη τού Ρίμινι το 432. Ο Βονιφάτιος και ο γαμπρός του Σεβαστιανός κέρδισαν και ο Αέτιος επετράπη να αποσυρθεί στα ιδιωτικά του κτήματα, αν και ο Βονιφάτιος τραυματίστηκε θανάσιμα από μία λόγχη κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Απεβίωσε κάποια στιγμή μεταξύ λίγων ημερών και τριών μηνών μετά τη μάχη. Ο Σεβαστιανός, που διορίστηκε να καλύψει τη θέση του, επιχείρησε να δολοφονήσει τον Αέτιο, έτσι ο Αέτιος κατέφυγε στην Αυλή των Ούννων και επέστρεψε με την υποστήριξή τους. Υποτίθεται ότι ο Σεβαστιανός ετοιμαζόταν να πολεμήσει τον Αέτιο καλώντας τους Βησιγότθους σε βοήθειά του, αλλά προφανώς δεν ήταν δημοφιλής μεταξύ των στρατευμάτων και τους επέτρεψε να εμπλακούν σε πειρατεία, ενώ είχε χάσει την υποστήριξη και στην Αυλή. Τελικά ο Σεβαστιανός εξορίστηκε και αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Αέτιος να γίνει η κυρίαρχη δύναμη στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Νυμφεύτηκε τη χήρα τού Βονιφάτιου, την Πελαγία, υποτίθεται σύμφωνα με το αίτημά του.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές Κατηγορία:Πατρίκιοι
Τάγμα της Ευποιΐας
Το Τάγμα της Ευποιίας είναι ελληνικό τάγμα αριστείας, το οποίο καθιερώθηκε το 1948. Απονέμεται από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας ως ηθική ανταμοιβή αποκλειστικά σε γυναίκες, Ελληνικής ή ξένης υπηκοότητας, για εξαίρετη προσφορά τους για την Ελλάδα στον τομέα της φιλανθρωπίας καθώς επίσης και για εξαιρετική απόδοσή τους στις τέχνες και τα γράμματα.
Το τάγμα καταργήθηκε το 1973, για να καθιερωθεί ξανά το 1975.
Περιγραφή
Το μετάλλιο του τάγματος έχει μορφή άνθους με πέντε πέταλα από γαλάζιο σμάλτο. Στην περίπτωση του αργυρού σταυρού είναι ασημένιο, ενώ στους υπόλοιπους βαθμούς είναι επίχρυσο. Έχει στο κέντρο του την εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό, και μέσα σε λευκό σμάλτινο δακτύλιο την επιγραφή «ΕΥΠΟΙΙΑ». Στην οπίσθια πλευρά έχει το έμβλημα της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Ο αστέρας του τάγματος έχει μορφή αστέρα με ευθείες ακτίνες που σχηματίζουν οκτώ αιχμές. Στο κέντρο του αστέρα έχει επίσης την εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό μέσα σε λευκό σμάλτο που σχηματίζει κύκλο. Στην αντίστροφη πλευρά έχει το έμβλημα της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Τάξεις
Το παράσημο απονέμεται σε πέντε τάξεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά τάγματα και μετάλλια
Κίνζα Κλοντούμαρ
Ο Κίνζα Κλοντούμαρ (Kinza Godfrey Clodumar, 8 Φεβρουαρίου 1945-29 Νοεμβρίου 2021) ήταν πολιτικός από το Ναουρού και υπηρέτησε ως πρόεδρος από το 1997 ως το 1998. Ίδρυσε το Κόμμα του Κέντρου και έγινε πρόεδρός του.
Προφίλ
Γεννήθηκε στην Μπόε. Είναι μέλος του πληθυσμού των ιθαγενών του Ναουρού και ενεργός σε περιβαλλοντικά ζητήματα. Εξελέγη βουλευτής επί πολλά χρόνια και υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών από το 2003 ως τον Οκτώβριο του 2004.
Πρόεδρος
Ο Κλοντούμαρ έγινε πρόεδρος στις 12 Φεβρουαρίου 1997 και η θητεία του τερματίστηκε στις 18 Ιουνίου 1998, οπότε και ανατράπηκε με πρόταση δυσπιστίας.
Μετά την προεδρία
Είναι ο μοναδικός πολιτικός του Ναουρού που εξελέγη σε δύο διαφορετικές εκλογικές περιφέρειες. Υπηρέτησε τις δύο πρώτες του θητείες σην εκλογική περιφέρεια Άιγουο όταν ανατράπηκε ο Ιτούμπουα Αμράμ στις εκλογές του 1971. Έπειτα από τρεις επανεκλογές ο Κλοντούμαρ παραιτήθηκε από την έδρα του στις αρχές του 1979, για να επανεκλεγεί στις εκλογές του 1983. Το 1992 δεν κατήλθε ξανά υποψήφιος και εγκαταστάθηκε στη γειτονική περιφέρεια της γενέτειράς του, Μπόε. Εκεί επανεξελέγη το 1995 και υπηρέτησε για τρίτη θητεία στο Κοινοβούλιο.
Κατά καιρούς, ο Κλοντούμαρ έχει υποστηρίξει και έχει αποσύρει την εμπιστοσύνη του από αρκετούς άλλους πολιτικούς του Ναουρού, όπως οι Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο, Ρενέ Χάρις και Λούντβιχ Σκόττι. Για τους προέδρους, η απόσυρση της εμπιστοσύνης από τον Κλοντούμαρ συχνά σήμαινε ότι ο πρόεδρος θα έχανε σε περίπτωση πρότασης μομφής.
Το 2003 ο ίδιος ο Κλοντούμαρ προσπάθησε να κερδίσει ξανά την προεδρία του Ναουρού δύο φορές, ωστόσο απώλεσε την κοινοβουλευτική εμπιστοσύνη και τις δύο φορές. Έχασε την έδρα του στο Κοινοβούλιο στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Ναουρού
Πετρωτό Λάρισας
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του οικισμού του Πετρωτού ήταν 47 άτομα, δηλαδή μειωμένος σχεδόν 22% σε σύγκριση με τον πληθυσμό της προηγούμενης απογραφής του 2001.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Βορδόνια Λακωνίας
Η Βορδόνια είναι ένα μικρό χωριό στο Νομό Λακωνίας, χτισμένο στους πρόποδες του Ταϋγέτου. Μετά την εφαρμογή του νόμου «Καποδίστριας» άνηκε στο δήμο Πελλάνας και αποτελούσε δημοτικό διαμέρισμά του. Πλέον ανήκει στο Δήμο Σπαρτιατών. Παρουσιάζει την ιδιαιτερότητα του επιμερισμού σε έξι συνοικισμούς: τον Κάμπο, τον Όραχο, τη Σουλήνα, τα Παπαδιάνικα, την Άνω Χώρα και τη Λόπεση. Οι συνοικισμοί αυτοί απέχουν 0,5 έως 1,5 χιλιόμετρα περίπου μεταξύ τους. Φημίζεται για το ελαιολαδο που παραγει η περιοχη με πολλες βραβευσεις σε Ελλαδα και εξωτερικο.
Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του χωριού το εγκατέλειψε μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταναστεύοντας στην Αθήνα ή σε διάφορες χώρες όπως τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αυστραλία, τη Γερμανία, κ.α.
Άλλα στοιχεία
Η Βορδόνια τα παλαιότερα χρόνια είχε δύο δημοτικά σχολεία, τα οποία πλέον δεν λειτουργούν λόγω μικρού αριθμού μαθητών. Οι μαθητές του χωριού μετακινούνται στα πλησιέστερα σχολεία στο Καστόρειο, την έδρα του πρώην δήμου Πελλάνας. Η Βορδόνια έχει μία μικρή πλατεία στο συνοικισμό Όραχο, όπου βρίσκεται και η έδρα του δημοτικού διαμερίσματος.
Η Βορδόνια και οι γύρω περιοχές φημίζονται για την παραγωγή ελαιολάδου. Το ελαιόλαδο που παράγεται στην περιοχή είναι διάσημο λόγω της χαμηλής του οξύτητας, τη βιολογική καλλιέργεια και τη φροντίδα που δείχνουν οι ντόπιοι κατά τη συγκομιδή και επεξεργασία του ελαιόκαρπου.
Προσωπικότητες
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
Βραβείο Άμπελ
Το Βραβείο Άμπελ είναι διεθνές βραβείο που απονέμεται από τον Βασιλιά της Νορβηγίας κάθε χρόνο σε έναν ή περισσότερους εξαίρετους μαθηματικούς. Φέρει το όνομα του Νορβηγού μαθηματικού Νιλς Χένρικ Άμπελ (1802–1829). Συχνά περιγράφεται σαν "το Νόμπελ των μαθηματικών"     και αποτελεί ένα από τα πιο πολύτιμα βραβεία στον χώρο των μαθηματικών. Συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο ύψους 6 εκατ. Νορβηγικών κορόνων (γύρω στα 740.000 ευρώ).
Η Νορβηγική Ακαδημία των Επιστημών και των Γραμμάτων επιλέγει τον νικητή του βραβείου, έπειτα από επιλογή μιας επιτροπής, αποτελούμενης από 5 σημαίνοντες μαθηματικούς.
Ιστορία
Η πρώτη απονομή του βραβείου έγινε στο πλαίσιο εκδηλώσεων για την συμπλήρωση 100 χρόνων από την γέννηση του Άμπελ το 1902. Το 1899, λίγο πριν το θάνατό του, ο Σόφους Λίε πρότεινε την θεσμοθέτηση ενός βραβείου Άμπελ καθώς είχε μάθει ότι στα σχέδια για τα ετήσια βραβεία του Άλφρεντ Νόμπελ δεν συμπεριλαμβανόταν ένα βραβείο για τις μαθηματικές επιστήμες. Ωστόσο, με την διάλυση της σουηδο-νορβηγικής ένωσης, το 1905, τερματίστηκε η πρώτη απόπειρα για να καθιερωθεί ένα βραβείο Άμπελ.
Τον Αύγουστο του 2001, έπειτα από εκδήλωση ενδιαφέροντος, η νορβηγική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα απονεμόταν το βραβείο από το 2002 και έπειτα, με αφορμή την 200ή επέτειο από την γέννηση του Άμπελ. Στην πραγματικότητα το πρώτο βραβείο απονεμήθηκε το 2003.
Αθανάσιος Μανωλόπουλος
Ο Αθανάσιος Μανωλόπουλος ήταν σταφιδέμπορας και ευεργέτης που έζησε τον 19ο αιώνα στον Πύργο, με καταγωγή από την Πύλο της Μεσσηνίας.
Ο δήμος για να τον τιμήσει έδωσε σε μια από τις μεγαλύτερες και κεντρικές οδούς της πόλης του Πύργου το όνομα του.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1959
Το 14ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στην Ιταλία, στις πόλεις Φλωρεντία, Λιβόρνο και Μπολόνια από 7 ως 14 Ιουνίου 1959. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων της Ιταλίας.
Συμμετοχές - Σύστημα διεξαγωγής
Συνολικά μετείχαν 11 χώρες, οι οποίες έδωσαν προκριματικούς αγώνες χωρισμένες σε 3 ομίλους, οι νικήτριες των οποίων προκρίθηκαν στην τελική φάση. Η τελική φάση διεξήχθη σε όμιλο με βαθμολογία.
Προκριματική φάση
Οι αγώνες στους 3 προκριματικούς ομίλους έγιναν ως εξής (δεν είναι γνωστές όλες οι χώρες και οι αγώνες τους):
Τελική φάση
Η τελική φάση διεξήχθη σε ενιαίο όμιλο μεταξύ των τριών ομάδων, με βαθμολογία. Οι αγώνες διεξήχθησαν στην Ιταλία από 7 ως 14 Ιουνίου 1959. Τον τίτλο πήρε η Ιταλία.
Η ελληνική ομάδα
Στους δύο αγώνες της προκριματικής φάσης την ελληνική ομάδα αποτελούσαν:
Αναφορές
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1959
Ναντέζντα Τολοκονίκοβα
Η Νάντια Τολοκόνικοβα (Nadezhda Andreyevna Tolokonnikov και στη Ρωσική γλώσσα: Наде́жда Андре́евна Толоко́нникова, Korilsk, Krasnoyarsk Krai, Σοβιετική Δημοκρατία της Ρωσίας, ΕΣΣΔ, 7 Νοεμβρίου 1989, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο: "Nadya Tolokno"), είναι Ρωσίδα καλλιτέχνης, μουσικός, μέλος του γυναικείου αναρχικού φεμινιστικού συγκροτήματος Pussy Riot και πολιτική ακτιβίστρια. Κατά το παρελθόν, ήταν μέλος της αμφιλεγόμενης ομάδας ακτιβιστών καλλιτεχνών δρόμου, Voina. Στις 17 Αυγούστου 2012 καταδικάστηκε για «χουλιγκανισμό» και προσβολή θρησκευτικών συμβόλων, μετά από μία παράσταση στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Σωτήρα Χριστού στη Μόσχα και της επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης δύο ετών. Στις 23 Δεκεμβρίου 2013 η Τολοκονίβα και ένα ακόμη μέλος του γκρουπ, η Maria Alyokhina, αποφυλακίσθηκαν πρόωρα, κατόπιν αμνηστίας που τους απονεμήθηκε, με αφορμή τη συμπλήρωση 20 ετών από την ψήφιση του Ρωσικού Συντάγματος. Η Τολοκονίκοβα, που πλέον ζει και εργάζεται στις ΗΠΑ, έχει αναγνωρισθεί ως πρώην πολιτικός κρατούμενος από το Ρωσικό Τμήμα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «Union of Solidarity with Political Prisoners». Η οργάνωση Διεθνής Αμνηστία της απένειμε τον τίτλο της «κρατούμενης συνείδησης», λόγω της δριμύτατης-αυστηρότατης αντίδρασης των Ρωσικών Αρχών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι μουσικοί Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί ακτιβιστές
Σαύρα του Μοριά
Περιγραφή
Έχει μήκος σώματος έως και 5 cm χωρίς την ουρά, η οποία έχει περίπου το διπλάσιο μήκος. Είναι ημερόβια, ευκίνητη και εδαφόβια κυρίως σαύρα. Συναντάται από το ύψος της θάλασσας έως και τα 1200 m υψόμετρο, κυρίως σε βραχώδη ή θαμνώδη ενδιαιτήματα κοντά σε νερό, αλλά και σε πιο ξηρές περιοχές. Παρατηρείται κυρίως την άνοιξη, καθώς το καλοκαίρι συνήθως αποφεύγει τον ήλιο και τις υψηλές θερμοκρασίες. Τρέφεται με μικρά ασπόνδυλα. Τα θηλυκά γεννούν ελάχιστα αυγά κάθε φορά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερπετά της Ελλάδας Κατηγορία:Ερπετά Κατηγορία:Ερπετά της Ευρώπης
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 100 μέτρα ανδρών
Τα 100 μέτρα ανδρών ήταν ένα από τα έξι αγωνίσματα δρόμου στο πρόγραμμα του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896.
Οι προκριματικές σειρές ήταν το πρώτο χρονολογικά αγώνισμα που διεξήχθη στους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες (λίγο μετά την τελετή έναρξης στις 6 Απριλίου) και ο νικητής της πρώτης σειράς, Φράνσις Λέιν, μπορεί να θεωρηθεί ως ο πρώτος σύγχρονος νικητής σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Τελικός νικητής του αγωνίσματος αναδείχθηκε ο Τόμας Μπερκ.
Σύνοψη αγωνίσματος
Στην πρώτη προκριματική σειρά, ο Λέιν κέρδισε με χρόνο 12.2, ενώ δεύτερος έμεινε ο Λάγιος Σόκολι από την Ουγγαρία με 12.8. Με τον ίδιο χρόνο νίκησε και ο Τόμας Κέρτις στη δεύτερη σειρά αφήνοντας στη δεύτερη θέση τον Έλληνα Αλέξανδρο Χαλκοκονδύλη.
Στον τελικό των 100 μέτρων, ο Μπερκ κέρδισε για μία ακόμη φορά τον Χόφμαν (προηγήθηκε η επικράτησή του και στα 400 μέτρα) και με χρόνο 12 δευτερολέπτων στέφθηκε νικητής, παρά το γεγονός πως και οι δύο αθλητές ήταν περισσότερο γνωστοί ως δρομείς μεσαίων αποστάσεων. Λέιν και Σόκολι τερμάτισαν μαζί στην τρίτη θέση με χρόνο 12.6 και μοιράζονται το χάλκινο μετάλλιο, σύμφωνα με τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Κοντά τους τερμάτισε και ο Χαλκοκονδύλης, μένοντας όμως στην πέμπτη θέση.
Ρεκόρ
Τα παγκόσμια ρεκόρ στα 100 μέτρα πριν την έναρξη των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896:
Προκριματική φάση
1η σειρά
2η σειρά
3η σειρά
Πηγές
100 μέτρα
Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
Η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 10 Δεκεμβρίου.
Σημασία
Η Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, η σημαντικότερη κατάθεση για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες όλων των ανθρώπων, υιοθετήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1948. Από τότε η ημέρα αυτή εορτάζεται σε όλο τον κόσμο ως Ημέρα των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Η επίσημη θέσπισή της πραγματοποιήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου του 1950 από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Όραμα των εμπνευστών της ένας κόσμος ελεύθερος, δίκαιος και ειρηνικός. Χωρίς διακρίσεις. Τα ανθρώπινα δικαιώματα ανήκουν, χωρίς εξαίρεση, σε όλους τους ανθρώπους.
Το 2014 το σύνθημα του εορτασμού ήταν: «Ανθρώπινα Δικαιώματα 365». Δηλαδή, κάθε ημέρα είναι ημέρα των δικαιωμάτων του ανθρώπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα Ανθρωπινων Δικαιωματων Ανθρωπινων Δικαιωματων ΟΗΕ
Γιάννης Λάτσης
Ο Γιάννης Λάτσης (γνωστός επίσης ως "καπετάν Γιάννης", 14 Σεπτεμβρίου 1910 - 17 Απριλίου 2003) ήταν Έλληνας μεγιστάνας εφοπλιστής, γνωστός για τη μεγάλη περιουσία του και ιδρυτής μιας τεράστιας οικονομικής αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κατάκολο της Ηλείας, το 1910. Ξεκίνησε από μικρή ηλικία την ναυτιλιακή του σταδιοδρομία. Στα μετέπειτα έτη, συνεργάστηκε με τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας για την μεταφορά πετρελαίου. Χαρακτηριστικό είναι ότι για το χτίσιμο της περιουσίας του στηρίχτηκε πολύ στους ισχυρούς φίλους του, με τους οποίους είχε συνάψει καλές σχέσεις. Το 1969, την περίοδο της Χούντας, ίδρυσε την "Πετρόλα Ελλάς", ενώ το 1972 αγόρασε έκταση 1.770 στρεμμάτων στην Ελευσίνα, για να κατασκευάσει διυλιστήρια. Το 1980, αγόρασε την "Bank de Depots" από την οικογένεια Ωνάση. Επίσης, είχε στην κατοχή του, μέχρι τον θάνατό του, την τράπεζα "EFG Eurobank Ergasias". Το 1970, ίδρυσε το Ίδρυμα Υποτροφιών Ι.Σ. Λάτσης και το 1990, το Ίδρυμα Αποκαταστάσεως Ομογενών εξ Αλβανίας. Με δικά του χρήματα, ανέγειρε το Λάτσειο Κολέγιο.
Τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικα από την Ελληνική Δημοκρατία και με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών. Με δικά του έξοδα αναπαλαίωσε το Θέατρο Απόλλων στον Πύργο, ενώ επίσης με δικά του έξοδα έχτισε το Λάτσειο Δημοτικό Μέγαρο, στην ίδια πόλη.
Το 2003 σε ηλικία 93 χρονών έφυγε από την ζωή. Ήταν νυμφευμένος με την Εριέττα Τσουκαλά και απέκτησε 3 παιδιά, τον Σπύρο, την Μαργαρίτα και την Μαριάννα, τελευταία σύντροφο του ηθοποιού Νίκου Κούρκουλου. Την ίδια χρονιά, η Forbes τον ανακήρυξε ως τον 101ο πιο πλούσιο άνθρωπο, με την περιουσία του να εκτιμάται στα 5.4 δισεκατομμύρια δολάρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Αδελφότητα Οφφικιάλων Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα Λ Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες
Μαντίνατ Χαμάντ
Η Μαντίνατ Χαμάντ (مدينة حمد) είναι μία, κυρίως, οικιστική πόλη στο βόρειο Μπαχρέιν. Ήταν ένας δήμος του Μπαχρέιν στο κεντρικό τμήμα της χώρας. Διαχωρίστηκε από τον δήμο Ριφά και Νότιας Περιοχής (الرفاع والمنطقة الجنوبية) το 1991 και η επικράτειά της βρίσκεται τώρα στο Βόρειο Κυβερνείο. Το όνομά της αναφέρεται στον σημερινό βασιλιά του Μπαχρέιν, Χαμάντ μπιν Ίσα αλ Χαλίφα. Η πόλη είναι πολυπολιτισμική, όπου στεγάζει έναν αναλογικά αναμεμιγμένο πληθυσμό Σιιτών-Σουνιτών με διαφορετικό κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο. Σήμερα, η Μαντίνατ Χαμάντ είναι μια επιτομή της πολυπολιτισμικότητας του Μπαχρέιν, χωρίς κάποια εθνοτική ή θρησκευτική ομάδα να αποτελεί την πλειοψηφία των κατοίκων.
Ιστορία
Η Μαντίνατ Χαμάντ δημιουργήθηκε το 1984 ως «οικιστική πόλη» όπου η κυβέρνηση δημιούργησε εργατικές κατοικίες για όσους δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά τις ολοένα αυξανόμενες τιμές κατοικιών σε άλλα μέρη της χώρας. Το 1990, η κυβέρνηση άνοιξε την πόρτα του Μπαχρέιν στους λαούς του Κουβέιτ που υπέφεραν από τις συνέπειες του πολέμου του Κόλπου με το Ιράκ. Παρείχε δωρεάν σπίτια και σχολεία στην Μαντίνατ Χαμάντ που τους επέτρεψε να χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις της πόλης. Οι πολίτες του Κουβέιτ επέστρεψαν στις αρχές του 1991 στο τέλος του πολέμου. Το 2001 η κυβέρνηση έδωσε δωρεάν τις εργατικές κατοικίες στους κατοίκους της Μαντίνατ Χαμάντ.
Γεωγραφία
Η Μαντίνατ Χαμάντ βρίσκεται 18 χιλιόμετρα μακρία από την πρωτεύουσα Μανάμα και 19 χιλιόμετρα από το αεροδρόμιο. Είναι κοντά στην περιοχή Σάχιρ, η οποία περιέχει την τεράστια πίστα αγώνων Formula 1 (Διεθνής Πίστα Μπαχρέιν), η οποία είναι η μεγαλύτερη πίστα στη Μέση Ανατολή.
Νόμος και κυβέρνηση
Η Μαντίνατ Χαμάντ είναι μέρος του Βόρειου Κυβερνείου, ενός από τα πέντε Κυβερνεία του Μπαχρέιν. Ωστόσο, απαγορεύεται στους κυβερνήτες να ψηφίζουν τους δικούς τους νόμους και πρέπει να συμμορφώνονται με όλους τους εθνικούς νόμους του Βασιλείου του Μπαχρέιν.
Οικονομία
Οι κάτοικοι της Μαντίνατ Χαμάντ τείνουν να πηγαίνουν στην πρωτεύουσα Μανάμα για να εργαστούν. Το μεγαλύτερο μέρος της Μαντίνατ Χαμάντ είναι μια κατοικημένη περιοχή, αλλά υπάρχει ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο που ονομάζεται Sooq Waqif, το οποίο περιέχει πολλά καταστήματα και παρέχει κάποια απασχόληση στην ίδια την Μαντίνατ Χαμάντ.