cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καργκέζε
Αζαξιό 1731 με 1775
Οι 700 Έλληνες κατέφυγαν στο Αζαξιό αποτελώντας τότε το 20% των κατοίκων της πόλης (3.200 το 1731). Τους δόθηκε η χρήση της εκκλησίας La Madonna del Carmine, που σήμερα γνωστή ως το Παρεκκλήσι των Ελλήνων (Chapelle des Grecs). Οι Γενοβέζοι προσέλαβαν 200 από τους Έλληνες ως φρουρούς για την άμυνα της πόλης. Οι άποικοι ήταν πολύ λιγότερο απομονωμένοι απ’ ό,τι ήταν στην Παομία, και υπήρξαν και γάμοι με τους ντόπιους ενώ πολλοί άντρες μάθανε να μιλάνε τα Κορσικανικά. Όμως συνέχιζε να υπάρχει βία μεταξύ των δύο κοινοτήτων και οι Έλληνες χρησιμοποίησαν ως τέχνασμα την εγκατάλειψη της παραδοσιακής τους ένδυσης. Η Δημοκρατία της Γένοβας είχε αυξανόμενα οικονομικά προβλήματα και αντιμετώπιζαν δυσκολίες στη διατήρηση του νόμου και της τάξης στο νησί. Μετά το 1744 οι Έλληνες φρουροί δεν πληρώνονταν και το 1752 οι λόχοι τους διαλύθηκαν. Η έλλειψη της προστασίας από τους Γενουάτες έκανε πολύ δύσκολη την κατάσταση για τους αποίκους, ειδικά μετά το 1745, και κάποιες ομάδες μετανάστευσαν στη Σαρδηνία, την Μενόρκα και τη Φλόριντα (Νέα Σμύρνη). Η απογραφή του 1773 δείχνει ότι ο Ελληνικός πληθυσμός της πόλης μειώθηκε στους 428. Η κατάσταση άλλαξε με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών όταν οι Γάλλοι απέκτησαν τον έλεγχο του νησιού και ο κυβερνήτης Κόμης Μαρμπέφ ενδιαφέρθηκε προσωπικά για τους Έλληνες αποίκους.
Καργκέζε 1775 μέχρι σήμερα
Ο Μαρμπέφ κανόνισε για το χτίσιμο του χωριού Καργκέζε στο απόκρημνο ακρωτήριο του Πουντιγιόνε (Puntiglione) που χωρίζει τον Κόλπο του Σαγκόνε από το μικρότερο Κόλπο του Πέρο. Χτίστηκαν γύρω στα 120 σπίτια με ταράτσα, όλα πληρωμένα από το Γαλλικό Στέμμα. Το 1775, υπό την ηγεσία του Ζορζ-Μαρί Στεφανόπολι, οι περισσότεροι από τους Έλληνες αποίκους μετακόμισαν από το Αζαξιό στο νέο χωριό, έτσι ώστε μέχρι το 1784 υπήρχαν 386 Έλληνες στο Καργκέζε. Ο Μαρμπέφ έχτισε για τον εαυτό του ένα μεγάλο σπίτι με κήπο στην δυτική πλευρά του χωριού.
Το 1789 και 1791 με την κατάρρευση της πολιτικής τάξης λόγω της Γαλλικής Επανάστασης, το Καργκέζε απετέλεσε στόχο μίας σειράς επιθέσεων από τους κατοίκους των γειτονικών χωριών. Σε κάθε περίπτωση οι επιτιθέμενοι αποκρούστηκαν, αλλά κάποιες οικογένειες επέλεξαν να επιστρέψουν στο Αζαξιό για να αποφύγουν τις συγκρούσεις. Μέχρι το 1792, 24 οικογένειες είχαν επιστρέψει πίσω στο Αζαξιό πουλώντας τις περιουσίες τους στο Καργκέζε σε Κορσικανούς. Έτσι, από την πρώτη στιγμή της ιστορίας του χωριού υπήρχαν σε αυτό και ελληνική και κορσικανική κοινότητα.
Η Βρετανία πήρε τον έλεγχο της Κορσικής το 1794 με τον Γκίλπερτ Έλιοτ, Κόμη του Μίντο ως αντιβασιλέα κατά την περίοδο του βραχύβιου Αγγλό-Κορσικανικού Βασιλείου. Ο Έλιοτ επισκέφτηκε το Καργκέζε το 1795 και κατέγραψε τις εντυπώσεις του στο ημερολόγιό του. Εκείνο τον καιρό το χωριό είχε πληθυσμό περίπου 500 άτομα που αποτελούσαν 114 οικογένειες. Οι Άγγλοι αποσύρθηκαν από το νησί τον Οκτώβριο του επόμενου έτους και σχεδόν αμέσων οι κάτοικοι του Βίκο, Απριτσιάνι, Μπαλόνια, Λέτια και Ρέννο επιτέθηκαν στο Καργκέζε. Το μεγαλύτερο μέρος του χωριού καταστράφηκε, μαζί και το σπίτι του Μαρμπέφ. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να καταφύγουν στο Αζαξιό όπου έμειναν για τρεις μήνες πριν επιστρέψουν όταν οι Γαλλικές δυνάμεις αποκατέστησαν την τάξη.
Το χωριό απειλήθηκε σε δύο ακόμα περιστάσεις. Το 1814, με την κατάρρευση της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, η απειλή της βίας ανάγκασε τους κατοίκους του Καργκέζε να παραδώσουν ένα μέρος από την αγροτική τους γη στους γειτονικούς οικισμούς. Το τελευταίο περιστατικό συνέβη το 1830 την περίοδο της εκθρόνισης του Καρόλου Ι΄ και την ανατροπή της Μοναρχίας των Βουρβόνων με την Ιουλιανή Επανάσταση. Τα γειτονικά χωριά απείλησαν πάλι να επιτεθούν στο Καργκέζε, αλλά η άφιξη αποσπάσματος στρατιωτών από το Αζαξιό επέτρεψε κάθε σοβαρή αιματοχυσία.
Ένα σημαντικό μέρος των ελληνόφωνων κατοίκων του χωριού μετανάστεψαν στο Σίντι Μερουάν της Αλγερίας μεταξύ του 1874 και 1876. Από το συνολικό πληθυσμό των 1.078 κατοίκων το 1872 εκτιμάται ότι 235 μετανάστεψαν, όλοι ελληνόφωνοι. Η πτώση του Ελληνικού πληθυσμού αντισταθμίστηκε από την εισροή Κορσικανών, καθιστώντας τους ελληνόφωνους λίγο πολύ μειονότητα.
Κατά τον 20ο αιώνα ο αριθμός των ελληνόφωνων κάτοικων γνώρισε ραγδαία πτώση, και το μέχρι το 1934 υπήρχαν μόνο 20 ελληνόφωνοι στο χωριό. Ο τελευταίος επιζών που μιλούσε την ντόπια γλώσσα πέθανε το 1976, 300 χρόνια μετά που είχαν φτάσει οι έλληνες άποικοι στο νησί. Ο ιστορικός Nick Nicholas έχει υποστηρίξει ότι ο εξαιρετικά μεγάλος χρόνος που χρειάστηκε για να αφομοιωθούν οι άποικοι ήταν αποτέλεσμα πολλών παραγόντων μεταξύ των οποίων το μεγάλο μέγεθος της αποικίας, η μεγάλη θρησκευτική παρουσία, και ο ισχυρός ανταγωνισμός μεταξύ των Κορσικανών και των εποίκων.
Η απογραφή του 1896 κατέγραψε 1.216 κατοίκους αλλά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα πολλοί νέοι έφυγαν από το χωριό προς αναζήτηση εργασίας στην ηπειρωτική Γαλλία. Μέχρι το 1962 ο πληθυσμός είχε πέσει στους 665 κατοίκους. Από τότε η επέκταση του τουρισμού προσέφερε δουλειές και ο πληθυσμός αυξήθηκε φτάνοντας τους 1.154 κατοίκους το 2007.
Η μετανάστευση μεγάλης κλίμακας από τις αγροτικές περιοχές ήταν γενικευμένο φαινόμενο για το μεγαλύτερο μέρος της Κορσικής κατά τον 20ο αιώνα. Για χωριά μακριά από την ακτή τα οποία δεν γνώρισαν την ανάπτυξη του τουρισμού τα αποτελέσματα ήταν σημαντικά. Για παράδειγμα, η Έβιζα (21 χιλιόμετρα από το Καργκέζε) το 1886 είχε πληθυσμό 1.089 κατοίκους, 401 το 1962, και 189 το 2007.
Εκκλησίες
Το χωριό έχει δύο καθολικές εκκλησίες του 19ου αιώνα που αντικρίζουν η μία την άλλη με μια μικρή κοιλάδα ανάμεσα που κοιτάει στη θάλασσα. Η εκκλησία στην ανατολική μεριά χτίστηκε από ντόπιους Κορσικανούς και απόγονους των Ελλήνων εποίκων που είχαν υιοθετήσει το Λατινικό τελετουργικό, ενώ αυτή στη δυτική μεριά από τους απογόνους των Ελλήνων εποίκων που είχαν διατηρήσει τη χρήση του Ελληνικού τελετουργικού. Από το 1964 ως το 2005, ο Μονσινιόρ Florent Marchiano πραγματοποιούσε λειτουργίες στις δύο εκκλησίες τις Κυριακές εναλλάξ. Όταν συνταξιοδοτήθηκε δεν αντικαταστάθηκε και ένας ιερέας κάθε Κυριακή έρχεται από το Βίκο και πραγματοποιεί τη λειτουργία στη Λατινική εκκλησία. Ένας ιερέας με έδρα την Αθήνα, ο Αρχιμανδρίτης Αρμάος Αθανάσιος επισκέπτεται αρκετές φορές το χρόνο το Καργκέζε και πραγματοποιεί λειτουργίες στην Ελληνική εκκλησία.
Λατινική εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Κατά το 1999-2000 η εκκλησία αναστηλώθηκε πλήρως στα πλαίσια προγράμματος που χρηματοδοτήθηκε από κοινού από το Περιφερειακό Συνέλευση Κορσικής (Assemblée Régionale Corse), το Γενικό Συμβούλιο της Νότιας Κορσικής (Conseil Général de la Corse du Sud) και της Κοινότητας του Καργκέζε (Commune of Cargèse).
Το κτήριο αποτελείται από καμαροειδές κλίτος με δύο ημικυκλικά πλαϊνά παρεκκλήσια. Ο χώρος της χορωδίας χωρίζεται από το κύριο κλίτος με σκαλιά και την τράπεζα της Θείας Κοινωνίας. Το τετράγωνο κωδωνοστάσιο στη βόρεια πλευρά της εκκλησίας καταλήγει σε οκταγωνικό σκέπασμα. Οι τρεις καμπάνες χρονολογούνται από το 1887.
Πάνω από την πόρτα της εισόδου υπάρχει πίνακας του 17ου αιώνα που αποδίδεται στην Σχολή της Μπολόνια. Το έργο αυτό αρχικά ήταν μέρος της συλλογής του Καρδινάλιου Joseph Fesch και είναι μία από τέσσερεις πίνακες που δόθηκε στο Καργκέζε από την πόλη του Αζαξιό το 1865. Κάθε από τις δύο εκκλησίες σήμερα έχει δύο πίνακες η καθεμία. Το βιτρό πάνω από την κύρια είσοδο αναπαριστά την Άμωμο σύλληψη και μπήκε το 2000.
Ελληνική Καθολική εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα
Η Ελληνική Καθολική εκκλησία βρίσκεται στην δυτική πλευρά της μικρής κοιλάδας της Μουργκάνα. Η κατασκευή άρχισε το 1852 αλλά η πρόοδος ήταν αργή. Ο Έντουαρντ Λίαρ επισκέφτηκε το Καργκέζε το 1868 και σημείωσε, "το μεγάλο κτήριο που είναι τόσο εμφανές από όλες τις μεριές του Καργκέζε, και το οποίο μου λένε ότι είναι η Ελληνική εκκλησία. Είναι μόνο ένα κέλυφος, που στέκεται ημιτελές λόγω έλλειψης κονδυλίων". Η εκκλησία τελικά ολοκληρώθηκε το 1876. Το εικονοστάσι είχε σχεδιαστεί το 1881 για το Βασιλειανό μοναστήρι της Σάντα Μαρία στην Γκονταφεράτα κοντά στη Ρώμη, αλλά μια διαφωνία δεν επέτρεψε να καταλήξει εκεί, και έτσι το 1886 προσφέρθηκε στην Ελληνική εκκλησία του Καργκέζε.
Όπως και τη Λατινική εκκλησία, η διακόσμηση trompe l'oeil έγινε το 1928-1930 από το Ρώσο ζωγράφο Nicolas Ivanoff. Οι νωπογραφίες είναι αποτέλεσμα της πρωτοβουλίας του Florent Marchiano, που υπηρέτησε στις δύο εκκλησίες από το 1964 ως την συνταξιοδότησή του το 2005. Έγιναν από από διάφορους καλλιτέχνες αρχίζοντας το 1987. Οι τελευταίες τέσσερεις τελείωσαν το 2001: η Δευτέρα Παρουσία στα δεξιά της εισόδου, τρεις πρόσφατοι ιερείς που αναβαίνουν σκαλιά, και μια μεγάλη νωπογραφία στο πίσω μέρος της εκκλησίας που συμβολίζει την ιστορία της αποικίας (την αναχώρηση από το Οίτυλο το 1675, η αναζήτηση καταφυγίου στο Αζαξιό το 1731 και η άφιξη στο Καργκέζε το 1775).
Η εκκλησία έχει τέσσερεις εικόνες που φέρανε μαζί τους οι έποικοι το 1676.
Γεωγραφία
Η κοινότητα του Καργκέζε βρίσκεται στη δυτική ακτή της Κορσικής, 25 χιλιόμετρα βόρεια του Αζαξίο, αλλά σε απόσταση 50 χιλιομέτρων δρόμου. Η περιοχή αποτελείται από μικρά βουνά των οποίων η ψηλότερη κορυφή είναι το Capu di Bagliu (701 μέτρα). Υπάρχουν δύο πεδιάδες τις οποίες διασχίζουν μικρά ποτάμια, τα Esigna και Chiuni. Στα βορειοανατολικά είναι μια δασώδης περιοχή, το δάσος το ποταμού Esigna. Η βραχώδης ακτογραμμή έχει τρία ακρωτήρια στο καθένα από τα οποία δεσπόζει ένας Γενοβέζικος πύργος: το Ακρωτήριο Orchinu (Punta d’Orchinu), το Ακρωτήριο Ormigna (Punta d’Ormigna) και το Ακρωτήριο του Καργκέζε (Punta di Cargèse), που κάποιες φορές αναφέρεται και σαν Punta di u Puntiglione.
Το Καργκέζε βρίσκεται στο Ακρωτήριο του Καργκέζε, το οποίο αποτελεί το βόρειο όριο του κόλπου του Σαγκόνε. Το χωριό βρίσκεται 100 πάνω από τη θάλασσα και έχει θέα στη θάλασσα. Η κοινότητα περιλαμβάνει τους οικισμούς Frimicaghiola, Marchese, Menasina, Lozzi and Chiuni. Εκτός από το χωριό και τα παλιά σπίτια του, στην ακτή υπάρχουν διάσπαρτα πρόσφατα κτήρια με χρήση για τον καλοκαιρινό τουρισμό. Τα ακρωτήρια και η παράπλευρη ακτογραμμή είναι προστατευμένα. Έχουν αγοραστεί από τη Γαλλική κρατική εταιρία για την προστασία ακτογραμμών Conservatoire du littoral.
Το Καργκέζε εξυπηρετείται από το δρόμο (D81) που ενώνει το Αζαξιό με το Καλβί. Τα κοντινότερα χωριά είναι η Πιάνα (19 χιλιόμετρα) στα βόρεια και το Σαγκόνε (13 χιλιόμετρα) στα νότια. Υπάρχει επίσης ένας μικρός δρόμος (D181) από το χωριό που διασχίζει την Παομία και ενώνεται με τον κύριο δρόμο που ενώνει το Σαγκόνε με το Βίκο (D70).
Η Autocars Ile de Beauté (S.A.S.A.I.B.) λειτουργεί δρομολόγιο λεωφορείου μεταξύ του Αζαξιό και της Ότα που σταματάει στο Καργκέζε. Κάθε μέρα υπάρχουν δύο λεωφορεία προς την κάθε μία κατεύθυνση εκτός από τις Κυριακές και τις αργίες, οπότε και δεν λειτουργούν τα λεωφορεία. Το ταξίδι από το Καργκέζε προς το Αζαξιό διαρκεί περίπου μία ώρα.
Κλίμα
Το κλίμα είναι τυπικό Μεσογειακό με ζεστά ξηρά καλοκαίρια και ψυχρούς χειμώνες. Ο Αύγουστος είναι ο πιο ζεστός μήνας με μέση ανώτερη θερμοκρασία 29 και μέση κατώτερη θερμοκρασία 18 βαθμούς. Ο Ιανουάριος είναι ο πιο ψυχρός μήνας, με μέση υψηλότερη θερμοκρασία 14 και μέση χαμηλότερη θερμοκρασία 4 βαθμούς. Οι μήνες με τη μεγαλύτερη βροχόπτωση είναι οι Οκτώβριος και Νοέμβριος. Κατά τους θερινούς μήνες υπάρχει ελάχιστη βροχόπτωση.
Οικονομία
Πολλοί κάτοικοι της κοινότητας αντλούν το εισόδημά τους από τον τουρισμό, ειδικότερα κατά τους θερινούς μήνες. Το 2010 υπήρχαν 8 μικρά ξενοδοχεία με σύνολο 123 δωμάτια. Υπάρχει επίσης κάμπινγκ (Camping Torraccia) 4 χιλιόμερα βόρεια του χωριού, με 120 θέσεις. Πολλοί τουρίστες νοικιάζουν διαμονή. Η απογραφή του 2007 κατέγραφε 1.368 καταλύματα, εκ των οποίων 522 ήταν κύριες κατοικίες και 821 δευτερεύουσες κατοικίες ή εξοχικά και καταλύματα διακοπών. Υπήρξε πολύ σημαντική αύξηση σε όλα τα είδη κατοικιών – η απογραφή το 1968 κατέγραψε 254 κύριες κατοικίας και μόνο 12 εξοχικά.
Λίγοι μόνο κάτοικοι ζούνε από την γεωργία. Το 2000 η Γαλλική κυβέρνηση κατέγραψ 22 αγρότες, με μόλις 12 από αυτούς με πλήρη απασχόληση τη γεωργία. Για αμπέλια, φρούτα και ελιές χρησιμοποιούνται μόνο 15 εκτάρια. Τα υπόλοιπα 1.137 χρησιμοποιούνται ως βοσκοτόπια, κυρίως αγελάδες, με μικρότερο αριθμό προβάτων και γίδες. Η εποχική μετακίνηση των κοπαδιών εφαρμόζεται ακόμα: τα ζώα μετακινούνται ψηλά στο βουνό το Μάη για να βοσκίσουν σε μεγάλο υψόμετρο κατά τους ξηρούς καλοκαιρινούς μήνες, και πάλι κάτω τον Οκτώβριο για να βοσκίσουν κοντά στο χωριό και να ξεχειμωνιάσουν. Ενώ στο παρελθόν τα ζώα θα περπατούσαν, τώρα μεταφέρονται με φορτηγό.
Υπάρχουν κάποια ψαροκάικα τα οποία εργάζονται στο Καργκέζε. Κάθε ένα έχει πλήρωμα δύο ή τρία άτομα, ενώ σημαντικός στόχος της αλιείας αποτελούν οι αστακοί, οι οποίοι μπορούν να αλιευτούν νόμιμα από τις 1 Μαρτίου ως της 30 Σεπτεμβρίου. Παλιά σε χρήση ήταν καλάθια για αστακούς τα οποία όμως τώρα εν γένει έχουν αντικατασταθεί από τη χρήση διχτυών. Η ψαριά γενικά είναι μικρή και το μεγαλύτερο μέρος πωλείται σε τοπικό επίπεδο.
Ένα επιστημονικό συνεδριακό κέντρο, το Institut d'Études Scientifiques de Cargèse, βρίσκεται κοντά στην ακτή περίπου 1,5 χιλιόμετρο ανατολικά του χωριού. Δημιουργήθηκε το 1975 και αρχικά φιλοξένησε συνέδρια θεωρητικής φυσικής. Από το 1996 διαχειρίζεται από το Γαλλικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Μελετών (Centre national de la recherche scientifique, CNRS), που είναι ο κρατικός επιστημονικός οργανισμός έρευνας. Το Κέντρο φιλοξενεί περίπου 30 συνέδρια διάρκειας μίας εβδομάδας κάθε χρόνο με ευρεία γκάμα θεμάτων. Έχει χωρητικότητα 100 ατόμων, αλλά καθώς υπάρχει περιορισμένη δυνατότητα διαμονής μέσα στο συνεδριακό συγκρότημα, οι περισσότεροι συμμετέχοντες νοικιάζουν δωμάτια ή διαμένουν σε ξενοδοχεία στο χωριό.
Υπάρχει νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο για τις ηλικίες 3 με 11. Το 2012-2013 υπήρχαν 72 παιδιά. Τα μεγαλύτερα παιδιά μεταφέρονται με λεωφορείο για να φοιτήσουν στο γυμνάσιο Collège Camille Borossi στο Βίκο, σε απόσταση 27 χιλιομέτρων.
Μαρίνα
Μέχρι τη δεκαετία του 1970 τα ψαράδικα έδεναν σε έναν μικρό όρμο στα νότια του χωριού. Το χειμώνα τραβιούνταν στην παραλία με βίντσι. Η περιοχή αυτή σήμερα έχει μετατραπεί σε μαρίνα.
Τρεις πύργοι
Στην κοινότητα του Καργκέζε υπάρχουν τρεις Γενοβέζικοι πύργοι που χτίστηκαν μεταξύ το 1605 και 1606:
Αδελφοποίηση
Το Καργκέζε είναι αδελφοποιημένο με το Οίτυλο από το 1990, ενώ πραγματοποιούνται πολιτιστικές δράσεις και εκδηλώσεις για τη διατήρηση και σύσφιξη των πολιτιστικών, οικονομικών, και κοινωνικών δεσμών μεταξύ χωριών της Μάνης και των Ελλήνων της Κορσικής.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κορσικής Κατηγορία:Έλληνες της Κορσικής Κατηγορία:Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Μανουέλ ντε Γοδόι
Ο Μανουέλ ντε Γοδόι ι Άλβαρεθ ντε Φάρια (Manuel Godoy y Álvarez de Faria, 12 Μαΐου 1767 – 4 Οκτωβρίου 1851) ήταν πρωθυπουργός της Ισπανίας κατά τα χρονικά διαστήματα 1792–1797 και 1801–1808.
Γεννήθηκε στο Μπαδαχόθ, γιος του Ιωσήφ του Γοδόι ι Σάντσεθ ντε λος Ρίος, ενός ξεπεσμένου συνταγματάρχη από αριστοκρατική οικογένεια, και της Μαρίας Αντωνίας Άλβαρεθ ντε Φάρια. Σε ηλικία 17 ετών μετέβη στη Μαδρίτη, όπου κατετάγη στη βασιλική σωματοφυλακή και τοποθετήθηκε στη σωματοφυλακή (1780) του διαδόχου μέλλοντα βασιλιά Καρόλου Δ'.
Σύντομα έγινε ευνοούμενος του βασιλιά Καρόλου Δ' και της συζύγου του, Μαρίας Λουίζας. Έγινε Συνταγματάρχης (1789) και αρχιστράτηγος (1790). Τα προνόμια του οφείλονταν στη θετική επιρροή που είχε πάνω στους βασιλείς. Ο πρωθυπουργός Φλορινταμπλάνκα τον κατηγόρησε ότι είναι εραστής της βασίλισσας, αλλά έπεσε από τη θέση του, γιατί κατηγορήθηκε για παράνομες συνεννοήσεις με τη Γαλλική δημοκρατία. Νέος πρωθυπουργός ο Αράντα, που έπεσε επίσης από τη θέση του τον επόμενο Νοέμβριο. Τότε, στη θέση του πρωθυπουργού η βασίλισσα τοποθέτησε τον Γοδόι με την πλήρη αποδοχή του βασιλιά Καρόλου, ο οποίος ήταν ανίκανος γύρω από οτιδήποτε σχετικά με θέματα διακυβέρνησης.
Πήρε πολλούς τίτλους, ανάμεσα στους οποίους μαρκήσιος του Άλβαρεθ και δούκας του Σουέκα και της Αλκουντία.
Πρωθυπουργός της Ισπανίας
Ο Γοδόι συνέχισε την πολιτική ουδετερότητας απέναντι στη Γαλλική δημοκρατία. Αποτυγχάνοντας να σώσει τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΣΤ' από την γκιλοτίνα, κήρυξε πόλεμο στη Γαλλική δημοκρατία. Τα Γαλλικά στρατεύματα έφθασαν μέχρι την Ισπανία, οπότε και ο Γοδόι έκλεισε την ειρήνη του Μπασέλ, όπου τα όρια της Ισπανίας επαναφέρονταν, ενώ το νησί της Εσπανιόλα παραχωρείτο στους Γάλλους, κάτι για το οποίο ο λαός τον κατηγόρησε. Λέγεται ότι παντρεύτηκε μυστικά (1797) την ερωμένη του Πεπίτα Τουντό, που είχε ζήσει στο σπίτι του με τη μητέρα του και τις αδελφές του πολλά χρόνια, και έκανε δύο γιους, τον Μανουέλ (1805) και τον Λουδοβίκο (1807).
Το 1797, η βασίλισσα Μαρία Λουίζα τακτοποίησε τον γάμο του ευνοουμένου της, Γοδόι, με τη Μαρία Τερέσα, ξαδέλφη του βασιλιά Καρόλου Δ' και κόρη του εξορισμένου δυσαρεστημένου θείου του Λουδοβίκου κόμη του Σισόν. Αυτό επανέφερε τη χαμένη ισχύ του κύρους του οίκου του. Ο γάμος έγινε στις 2 Οκτωβρίου στο Εσκοριάλ, ενώ ο Γοδόι πήρε τεράστια ποσά από την προίκα της συζύγου του.
Του αφαιρέθηκε η πρωθυπουργία (1797) λόγω ανικανότητας στις διαμάχες του με τους Γάλλους. Έκανε (1800) με τη Μαρία Τερέσα μια κόρη, την Καρλόττα Λουίζα, που τη βάπτισε με ανάδοχους τους ίδιους τους βασιλείς της Ισπανίας.
Διορίστηκε ξανά πρωθυπουργός (1801), και με υποστήριξη της Γαλλίας κήρυξε τον πόλεμο στην Πορτογαλία. Έκλεισε τη συνθήκη της Αμιένης με τη Μεγάλη Βρετανία(1802), όπου θα παρέδιδε το νησί του Τρινιντάντ στη Βρετανία, ενώ η Ισπανία θα έπαιρνε τη Μινόρκα. Ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης στέλνει γράμμα στον Κάρολο, που του τονίζει ότι ο Γοδόι ασκεί την πραγματική εξουσία, γιατί είναι εραστής της συζύγου του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.thumb|250px|left|Προτομή του Γοδόι (Juan Adán)
Κατάληψη της Ισπανίας από τον Ναπολέοντα
Το 1805 σύναψε νέα συμμαχία με τη Γαλλία, αφού οι Άγγλοι επιτέθηκαν σε Ισπανικά πλοία στον ερχομό τους από το Περού, αλλά η ήττα των Γαλλο-Ισπανικών δυνάμεων στο Τραφάλγκαρ έσβησε κάθε ελπίδα από την Ισπανία να γίνει υπερδύναμη. Ο Ναπολέων με τη Συνθήκη του Φοντεναιμπλώ (1807) του υποσχέθηκε να τον τοποθετήσει βασιλιά της Αλγκάρβες, έχοντας υπό την κατοχή του το νότιο μισό της Πορτογαλίας. Αυτό το θεώρησε σαν την καλύτερη λύση για το μέλλον του, αφού στην Ισπανία αντιμετώπιζε έντονη εχθρότητα από τον διάδοχο του θρόνου, Φερδινάνδο.
Αλλά οι υποσχέσεις ήταν ψεύτικες, αφού ο Ναπολέων επιτέθηκε στην Ισπανία (1808) και το βασιλικό ζεύγος προσπάθησε να δραπετεύσει στο Μεξικό. Το περιβάλλον του διαδόχου Φερδινάνδου κατηγόρησε τον Γοδόι ότι κάλεσε τον Ναπολέοντα να επιτεθεί στη χώρα τους. Το εξαγριωμένο πλήθος πολιόρκησε το σπίτι του, όπου βρήκε μονάχα την ερωμένη του, Πεπίτα. Δύο μέρες αργότερα βρέθηκε και ο Γοδόι φυλακισμένος του βασιλιά Καρόλου Δ', αφού πρώτα είχε κατάσχει την περιουσία του, δίνοντας την στη σύζυγο του Μαρία Τερέσα.
Για να λήξει η επανάσταση και να σώσει τη ζωή του Γοδόι, ο βασιλιάς αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ του υιού του Φερδινάνδου Ζ' και να αναχωρήσει στην εξορία. Ο Ναπολέων που παρακολουθούσε τις κινήσεις αυτές κάλεσε τον Γοδόι στη Μπαγιόν όπου είχε προσκαλέσει και τον Κάρολο.
Εξορία, μίσος και αδιαλλαξία του βασιλιά Φερδινάνδου
Ο Γοδόι ξόδεψε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στην εξορία με τους βασιλείς Κάρολο και Μαρία Λουίζα, την κόρη του Καρλόττα Λουίζα, την ερωμένη του Πεπίτα και τους δύο γιους τους, αφού η νόμιμη σύζυγος του, Μαρία Τερέσα, τον είχε εγκαταλείψει. Έζησαν (1808 - 1812) στη Μασσαλία και στη συνέχεια μετακινήθηκαν στα ανάκτορα Μπαρμπερίνι στη Ρώμη.
Τον Απρίλιο του 1814, ο εχθρός του Φερδινάνδος Ζ΄ ανέβηκε στον Ισπανικό θρόνο, αφού είχε ζήσει 6 χρόνια εξόριστος στη Γαλλία. Απαγόρευσε την επιστροφή στη χώρα στον Γοδόι και τους γονείς του πείθοντας τον πάπα Πίο Ζ' να εξορίσει τον Γοδόι στο Πέζαρο. Στις 100 μέρες του Ναπολέοντα στη Γαλλία, ο Κάρολος Δ' και η Μαρία Λουίζα πήγαν στη Βερόνα να τον συναντήσουν. Ο Γοδόι ζήτησε άσυλο στη Βιέννη από τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Α' της Αυστρίας, αλλά ο Φερδινάνδος απαγόρευσε τον Φραγκίσκο να του το δώσει.
Μετά την οριστική πτώση του Ναπολέοντα, ο Κάρολος και η Μαρία Λουίζα πήγαν στη Ρώμη, αλλά ο πάπας απαίτησε να συνεχίσει ο Γοδόι να ζει στο Πέζαρο. Τον Σεπτέμβριο του 1815, Κάρολος και Μαρία Λουίζα ζήτησαν από τον πάπα να βγάλει άκυρο τον γάμο του Γοδόι με τη Μαρία Τερέσα. Τελικά του επετράπη από τον πάπα να επιστρέψει στη Ρώμη, προκειμένου να αναλάβει την κηδεμονία της Πεπίτας και των δύο μικρών γιων τους που μετακινήθηκαν στη Γένοβα. Ο Φερδινάνδος ζήτησε από την αστυνομία της Γένοβας να διώξει την Πεπίτα από αυτήν. Το ίδιο έγινε και στο Λιβόρνο. Τελικά βρήκαν καταφύγιο στην Πίζα.
Τον Μάρτιο του 1818, ο μικρότερος γιος του Γοδόι, Λουδοβίκος, πέθανε, ενώ ο ίδιος ήταν ετοιμοθάνατος από ελονοσία. Απρόσμενα όμως ανέκαμψε και η Μαρία Λουίζα αρρώστησε από πνευμονία. Αν και ο σύζυγος της έλειπε στη Νάπολη εκείνο τον καιρό, ο Γοδόι στάθηκε στο προσκεφάλι της μέχρι την τελευταία στιγμή. Σε δύο βδομάδες πέθανε και ο σύζυγος της Κάρολος Δ'.
Ο Φερδινάνδος πάντοτε είχε κλειστές πόρτες για τον Γοδόι, απαγορεύοντας οποιαδήποτε συζήτηση γύρω από αυτόν. Απαγόρευσε τον γάμο της κόρης του με άντρα από βασιλική οικογένεια, η οποία τελικά παντρεύτηκε τον δον Καμίλο Ρουσπόλι από πριγκιπική οικογένεια της Ρώμης.
Το 1836, αφού είχε πεθάνει ο μεγάλος του εχθρός, Φερδινάνδος Ζ' της Ισπανίας (1833), δημοσίευσε τα απομνημονεύματα του. Ο βασιλιάς Κάρολος Δ' τον είχε συμβουλεύσει να μην τολμήσει να το κάνει αν δεν πεθάνει πρώτα ο γιος του. Το 1847 η Ισπανική αντιβασιλεία επέστρεψε στον Γοδόι μέρος της περιουσίας και των τίτλων του.
Πέθανε υπέργηρος στο Παρίσι.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ισπανίας Κατηγορία:Ισπανική τάξη ευγενών Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Ισπανίας Κατηγορία:Δούκες
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1979
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1979 (αγγλικά: 1979 10m European Shooting Championships) ήταν η 9η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής 10 μέτρων, που διοργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Γκρατς, στην Αυστρία. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 7 αγωνίσματα, 3 ανδρών, 2 γυναικών και 2 εφήβων. Στο πρόγραμμα του πρωταθλήματος προστέθηκε για πρώτη φορά το αγώνισμα του κινούμενου στόχου στους άνδρες. Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε η Σοβιετική Ένωση κατακτώντας 3 χρυσά και 1 ασημένιο μετάλλιο. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Ανατολική Γερμανία με 1 χρυσό και 2 χάλκινα και την τρίτη η Μεγάλη Βρετανία με 1 χρυσό μετάλλιο.
Ανδρών
1977 | 1978 | 1979 | 1980 | 1981
Γυναικών
1977 | 1978 | 1979 | 1980 | 1981
Γλώσσα Μαρινγκάρ
Η γλώσσα Μαρινγκάρ (Marri Ngarr, Marenggar, Maringa ) είναι μια υπό εξαφάνιση γλώσσα των Αυστραλιανών Αβορίγινων που ομιλείται κατά μήκος της βορειοδυτικής ακτής της Βόρειας Επικράτειας.
Γεωγραφική κατανομή
Η γλώσσα ομιλούνταν στη Βόρεια Επικράτεια, στο Wadeye, κατά μήκος της Θάλασσας του Τιμόρ, στην ακτή νότια από τις εκβολές του ποταμού Moyle έως το Port Keats, νοτιοδυτικά του Ντάργουιν.
Τρέχουσα κατάσταση
δεξιά|μικρογραφία| Οι τρεις πρεσβύτεροι Marringarr που είναι οι τελευταίοι γνωστοί γηγενείς ομιλητές του Magati Ke Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων γλωσσών, από το 2005 η γλώσσα Mati Ke είχε πληθυσμό τριών ανθρώπων (Patrick Nudjulu, Johnny Chula, Agatha Perdjert). Οι ομιλητές Mati Ke είχαν αρχικά στραφεί στη χρήση των Αγγλικών και της ακμάζουσας γλώσσας Αβορίγινων Murrinh-Patha. Ο εθνικός πληθυσμός είναι περίπου 100 και υπάρχουν 50 χρήστες που τη χρησιμοποιούν ως δεύτερη γλώσσα.
Καθώς η γλώσσα είναι σχεδόν ανύπαρκτη σήμερα, οι γλωσσολόγοι εργάζονται για τη συλλογή πληροφοριών και την καταγραφή των φωνών των εναπομείναντων ομιλητών.
Πρόγραμμα αναγέννησης γλωσσών
, η Mati Ke είναι μία από τις 20 γλώσσες που έχουν προτεραιότητα στο πλαίσιο του Προγράμματος Υποστήριξης Γλωσσών Προτεραιότητας, το οποίο έχει αναλάβει η First Languages Australia και χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Επικοινωνιών και Τεχνών. Το έργο στοχεύει να "εντοπίσει και να καταγράψει επαπειλούμενες γλώσσες - εκείνες τις γλώσσες για τις οποίες υπάρχει μικρή ή καθόλου τεκμηρίωση, όπου δεν έχουν γίνει προηγούμενες ηχογραφήσεις, αλλά όπου υπάρχουν ζωντανοί ομιλητές".
Γραμματική
Το λεξιλόγιο είναι περιορισμένο, επομένως οι σχέσεις και η θέση των λέξεων έχουν σημασία για να γίνει κατανοητή η δομή ανάλογα με την κατάσταση.
Η ταξινόμηση των ουσιαστικών αποτελεί πυρήνα της γλώσσας που διαμορφώνει την κατανόηση του κόσμου για τους ομιλητές της. Υπάρχουν 10 τάξεις ουσιαστικών μεταξύ των οποίων είναι μέρη και ώρες, ομιλία και γλώσσα.
Η αναφορά στην τάξη των πνευμάτων, των ηλικιωμένων ή των ανθρώπων με σεβασμό αποτελείται από το πρόθεμα me (εμένα) + ουσιαστικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Αυστραλίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ψυχιατρική Κλινική της Οβίνσκα
Η Ψυχιατρική Κλινική της Οβίνσκα (πολωνικά: Zakład Psychiatryczny w Owińskach) ήταν δημόσια ψυχιατρική κλινική στην Οβίνσκα της Πολωνίας, περίπου 10 χλμ. από το Πόζναν, η οποία λειτούργησε μέχρι το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν το παλαιότερο ίδρυμα για ψυχικά ασθενείς σε ολόκληρη την περιοχή της Μείζονος Πολωνίας. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Οβίνσκα καταλήφθηκε από τους Γερμανούς ύστερα από την εισβολή τους στην Πολωνία γύρω στα μέσα Σεπτεμβρίου του 1939. Η κλινική καταλήφθηκε από την αυτοδιοίκηση Γκάουλαϊτερ (Gau-Selbstverwaltung) του Πόζναν και τη διοίκησή της ανέλαβε αξιωματικός της Σούτσσταφφελ (SS). Πρώτη του ενέργεια ήταν να ζητήσει ένα κατάλογο με τους ασθενείς της κλινικής και να απαγορεύσει οποιαδήποτε έξοδο ή μεταφορά τους από εκεί. Στο προσωπικό ανακοίνωσε ότι η κλινική πρόκειται να κλείσει και οι ασθενείς θα μεταφερθούν σε άλλα νοσηλευτικά ιδρύματα. Στην πραγματικότητα, η SS απέστειλε τον Ταγματάρχη Χέρμπερτ Λάνγκε (Sturmbannführer Herbert Lange) με αποστολή την εξόντωση όλων των νοσηλευομένων. Ήταν η έναρξη του προγράμματος ευθανασίας Τ-4.
Μεσολάβησε ένα μικρό διάστημα προετοιμασίας και το δεύτερο ήμισυ του Οκτωβρίου του 1939, υπό την επίβλεψη των ανδρών της SS, άρχισε η μεταφορά των νοσηλευομένων με στρατιωτικά οχήματα. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να ενημερώσει το προσωπικό της κλινικής ούτε πού πήγαιναν ούτε γιατί. Μέχρι τις 30 Νοεμβρίου η κλινική είχε αδειάσει. Παρέμειναν, για την οικονομική της διαχείριση, ελάχιστα άτομα. Στην πραγματικότητα όλοι οι νοσηλευόμενοι (μεταξύ των οποίων αναφέρονται και 78 παιδιά) μεταφέρονταν στο Φρούριο VII (Fort VII), μια εγκατάσταση που είχε μετατραπεί σε φυλακή κοντά στο Πόζναν, όπου είχε κατασκευαστεί υποτυπώδης θάλαμος αερίων, χωρητικότητας περίπου 25 ατόμων, η πόρτα του οποίου σφραγιζόταν με άργιλο. Οι άνδρες της SS διοχέτευαν στον κλειστό χώρο αέριο από φιάλες (πιθανότατα μονοξείδιο του άνθρακα). Η αποκομιδή των νεκρών γινόταν από μια ομάδα επιφορτισμένων με το σκοπό αυτό φυλακισμένων, οι οποίοι φόρτωναν τα πτώματα σε φορτηγά, που αναχωρούσαν με άγνωστο προορισμό. Το Φρούριο VII είναι σήμερα μουσείο Μαρτύρων του Φρουρίου VII (Muzeum Martyrologii Wielkopolan Fort VII).
Αργότερα, οι ειδικά φορτηγά αερίων μετέφεραν τους νοσηλευόμενους στην κωμόπολη Μουροβάνα Γκοσλίνα, περίπου 30 χλμ. βόρεια του Πόζναν. Εκεί έφθαναν νεκροί, καθώς είχαν εξολοθρευτεί στη διαδρομή από το μονοξείδιο του άνθρακα που περιείχαν τα καυσαέρια του οχήματος που διοχετεύονταν στην αεροστεγώς κλεισμένη καμπίνα επιβατών.
Όταν η κλινική της Οβίνσκα άδειασε από νοσηλευόμενους και προσωπικό, η τοπική διοίκηση της SS τη χρησιμοποίησε ως κατάλυμα για τους άνδρες της. Κατά την υποχώρηση των Γερμανών από τη χώρα, το καλοκαίρι του 1944, το κτήριο πυρπολήθηκε και καταστράφηκε μερικά. Δε χρησιμοποιήθηκε ποτέ ξανά ως κλινική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Μείζων Πολωνία
Πηνελόπη Αναστασοπούλου
Η Πηνελόπη Αναστασοπούλου (18 Ιουλίου 1977) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και παρουσιάστρια.
Πρώιμα χρόνια
Μετά το σχολείο παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής από τη Λυδία Κονιόρδου και τον Κώστα Γεωργουσόπουλο. Το 1999 αποφοίτησε από το Τμήμα Τουριστικών Επιχειρήσεων της Σχολής Διοίκησης και Οικονομίας του ΤΕΙ Αθηνών και το 2004 αποφοίτησε από την Ανώτερη Δραματική Σχολή του Καρόλου Κουν. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα χορού, μπαλέτου και κλασικής κιθάρας.
Τηλεόραση
Τη σεζόν 2010-2011 συνεργάστηκε με τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV ως παρουσιάστρια σε δύο εκπομπές. Από τη μία ήταν συμπαρουσιάστρια του Ρένου Χαραλαμπίδη στο τηλεπαιχνίδι Λες και το 'ξερες ενώ την ίδια σεζόν παρουσίαζε την εκπομπή με θεματολογία για πόκερ The Big Game στη late night ζώνη του Alpha. Από το 2011 μέχρι το 2012 έλαβε μέρος στο talent show χορού στον πάγο Dancing On Ice στον ANT1 κατακτώντας τη δεύτερη θέση στον τελικό του show. Το 2012 έκανε μία guest εμφάνιση στην κωμική σειρά Κλινική Περίπτωση παίζοντας και πάλι με τον Γιάννη Μπέζο. Το 2013 εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο του πρώτου κύκλου της σειράς Μην αρχίζεις τη μουρμούρα υποδυόμενη μία αλλοδαπή οικιακή βοηθό. Το 2014 εμφανίστηκε στις σειρές Κάτω Παρτάλι και Μοντέρνα Οικογένεια. Τον Οκτώβριο του 2014 ξεκίνησε να πρωταγωνιστεί στην καθημερινή κωμική σειρά του ANT1 Οι Συμμαθητές έχοντας το ρόλο της Κρίστης Ζαφόλια. Αποχώρησε από τη σειρά στα μέσα του δεύτερου κύκλου το 2016 λόγω εγκυμοσύνης ενώ επέστρεψε κανονικά στο καστ του τρίτου κύκλου, παραμένοντας στη σειρά μέχρι την ολοκλήρωσή της τον Ιούλιο του 2017. Τη σεζόν 2017-2018 πρωταγωνίστησε μαζί με τη Θωμαΐδα Ανδρούτσου, τη Νίκη Γρανά και την Κατερίνα Μισιχρόνη στην αισθηματική σειρά 4xxx4 στον ANT1. Ακολούθησε η συμμετοχή της στον έκτο κύκλο του show χορού του ΑΝΤ1 Dancing with the Stars όπου κατέκτησε την ενδέκατη θέση στην τελική κατάταξη. Από τον Ιούλιο μέχρι τον Δεκέμβριο του 2020 παρουσίαζε μαζί με τη Σοφία Μουτίδου, τη Σοφία Κουρτίδου και την Κρυσταλλία την ψυχαγωγική εκπομπή του Open TV The Booth.
Θέατρο - Κινηματογράφος
Στο θέατρο έκανε το ντεμπούτο της το 2001, όταν ήταν ακόμη φοιτήτρια στη Δραματική σχολή, με τη παράσταση "Μεγάλο & Μικρό" που ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν». Τη σεζόν 2002-2003 έπαιξε στις παραστάσεις "Ο ύμνος στους θεούς ας πάει" και "Μιά φορά κι ένα... λεπτό" επίσης στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν». ενώ τελευταία της δουλειά ως φοιτήτρια, ήταν η παράσταση "Μισός αιώνας Αριστοφάνης" (2003-2004, Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν»). Τη χρονιά αποφοίτησης της, έπαιξε και στη παράσταση "Απόπειρες κατά της ζωής της" στο Θέατρο Ιλίσια-Ντενίση. Τη χειμερινή σεζόν 2004-2005, συμμετείχε στη παράσταση "Βασίλισσα του Χιονιού" ενώ το καλοκαίρι, έκανε περιοδεία με τις "Εκκλησιάζουσες". Ακολούθησαν οι παραστάσεις "Η όπερα της πεντάρας" (2005-2006, Θέατρο Βεάκη), "Εν τω Μηνί Αθύρ" (καλοκαίρι 2006), "Διαμάντια & Μπλουζ" (2006-2007, Θεατρική Σκηνή Αθηναΐς-Ζωή Λάσκαρη), "Απόπειρες" (καλοκαίρι 2007), "Σεσουάρ για δολοφόνους" (2008-2010, Θέατρο Αποθήκη), "Μαύρη κωμωδία" (2010-2011, Θέατρο Μουσούρη), "Άντρες έτοιμοι για όλα" (2012-2014, Θέατρο Λαμπέτη), "Δεν ακούω, δε βλέπω, δε μιλάω" (2014-2015, Θέατρο Αθηνά), "Ψαρόσουπα" (2015-2016, Θέατρο Αργώ), "Κοκομπλόκο" (καλοκαίρι 2016), "Γδύστε τη Μαμά" (2017-2018, Ελληνικός Κόσμος), "Μόλις Χώρισα" (καλοκαίρι 2018, περιοδεία) και "Η κυρία Επιθεώρηση" (2019, Θέατρο Βεργίνα).
Στον κινηματογράφο, έχει παίξει στις ταινίες "Αγάπη Τρυφερή" (2008), "Άμα δε σε θέλει" (2009), "180 μοίρες" (2010), "Μια φορά κι ένα μωρό" (2011), "Amore Mio" & "Οι γαμπροί της ευτυχίας" (2015) και "Μαγικός Καθρέφτης"(2016).
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Γκαρθία Α΄ Χιμένεθ της Γασκώνης
Ο Γκαρθία Χιμένεθ, βασκικά: Gartzia Semeno, γασκωνικά: Gassia Semen, γαλλικά: Garsias and Garsie Siguin, ήταν δούκας της Γασκώνης ως ηγέτης των Γκασκώνων από το 816 έως το τέλος του το 818.
Βιογραφία
Διαδέχτηκε τον Σεγκυέν Α', τον οποίο καθαίρεσε ο Λουδοβίκος Α΄ ο Ευσεβής το 816 και ο Γκαρθία Α΄ εξελέγη στη θέση του.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Γασκώνης Κατηγορία:Οίκος της Γασκώνης
Τσιφτέ Χαμάμ
Το Τσιφτέ Χαμάμ (Чифте амам) είναι πρώην χαμάμ των Σκοπίων, πρωτεύουσας της Βόρειας Μακεδονίας. Ευρίσκεται εντός του παλαιού παζαριού, πλησίον του καραβανσεράι Σουλί Αν. Ανεγέρθηκε στα μέσα του 15ου αιώνα από τον Ισά Μπέη, σημαντικό αξιωματούχο στον οποίον οφείλεται η ανέγερση και άλλων σημαντικών μνημείων των Σκοπίων.
Η ονομασία Τσιφτέ προέρχεται από την τουρκική λέξη çift, η οποία σημαίνει «διπλό». Το συγκεκριμένο χαμάμ, πράγματι, αποτελείται από δύο όμοια και χωρισμένα κτιριακά συμπλέγματα, εκ των οποίων το ένα προοριζόταν για τους άνδρες, ενώ το άλλο για τις γυναίκες. Οι δύο μεγάλες αίθουσες επιστεγάζονται από δύο μεγάλους θόλους, ενώ οι υπόλοιπες αίθουσες είναι επιστεγασμένες από μικρότερου μεγέθους θόλους. Κάθε τμήμα του χαμάμ διέθετε μία είσοδο, μία θερμή αίθουσα και μία αίθουσα λουτρών. Ορισμένα διακοσμητικά στοιχεία έχουν διατηρηθεί, όπως ανάγλυφες αναπαραστάσεις άνθεων.
Το χαμάμ διέθετε, επίσης, έναν χώρο ο οποίος ευρισκόταν στα βορειοδυτικά και ο οποίος προοριζόταν αποκλειστικά για τον εβραϊκό πληθυσμό. Ο συγκεκριμένος χώρος χρησίμευε, μεταξύ άλλων, για τα τελετουργικά λουτρά. μικρογραφία|αριστερά|Πλευρική άποψη του Τσιφτέ Χαμάμ.
Το χαμάμ υπέστη ζημιές από δύο σεισμούς, το 1555 και το 1963, καθώς και από την μεγάλη πυρκαγιά των Σκοπίων το 1689. Ωστόσο, λόγω της στερεής κατασκευής του, παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ανέπαφο, μόνον με τις πισίνες να καταστρέφονται. Το χαμάμ έπαυσε την λειτουργία του το 1916. Στην συνέχεια, υπέστη ορισμένες τροποποιήσεις ώστε να χρησιμοποιηθεί ως αποθήκη, ενώ, σήμερα, λειτουργεί ως χώρος εκθέσεων της Εθνικής Πινακοθήκης της Βόρειας Μακεδονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στα Σκόπια
Ωκεανός των Καταιγίδων
thumb|right|200px|Ο Ωκεανός των Καταιγίδων είναι η μεγάλη σκούρα έκταση στο κέντρο και άνω αριστερά της εικόνας. Ορατές είναι ακόμα εδώ η [[Θάλασσα των Βροχών (άνω δεξιά) και η μικρή Θάλασσα της Υγρασίας.]]
Το κέντρο του Ωκεανού βρίσκεται σε σεληνογραφικές συντεταγμένες πλάτος 18,4° Βόρειο και μήκος 57,4° Δυτικό. Εξαιτίας των μεγάλων του διαστάσεων, ωστόσο, εκτείνεται και στο νότιο ημισφαίριο της Σελήνης, δηλαδή διασχίζεται από τον σεληνιακό ισημερινό.
Χαρακτηριστικά
Ο Ωκεανός των Καταιγίδων σχηματίστηκε, όπως όλες οι σεληνιακές θάλασσες από αρχαίες εκροές βασαλτικής λάβας που κάλυψαν την περιοχή ως ένα παχύ και σχεδόν επίπεδο στρώμα που στερεοποιήθηκε όταν ψύχθηκε. Ωστόσο, αντίθετα με τις άλλες σεληνιακές θάλασσες, ο Ωκεανός των Καταιγίδων μπορεί να μην περιέχεται μέσα σε μία καλώς καθορισμένη μοναδική λεκάνη-κρατήρα που προήλθε από την πρόσκρουση κάποιου πρωτοπλανήτη ή αστεροειδούς.
Στην περιφέρεια του Ωκεανού βρίσκονται «κόλποι» και μικρότερες θάλασσες, όπως η Θάλασσα των Νεφών και η Θάλασσα της Υγρασίας στα νότια. Προς τα βορειοανατολικά, ο Ωκεανός των Καταιγίδων διαχωρίζεται από τη Θάλασσα των Βροχών από τα Καρπάθια Όρη. Στο βορειοδυτικό του άκρο βρίσκεται ο διαμέτρου 32 χλμ. κρατήρας Αρίσταρχος, που θεωρείται ως ο φωτεινότερος από τους σχηματισμούς της ορατής από τη Γη σεληνιακής επιφάνειας, με φωτεινές ακτίνες να διαγράφονται στο έδαφος ξεκινώντας από αυτόν. Ο μεγαλύτερος, επίσης «ακτινοβόλος», κρατήρας Κοπέρνικος κείται στο ανατολικό χείλος του Ωκεανού. Στο βόρειο χείλος του Ωκεανού βρίσκεται ο Κόλπος της Δρόσου (Sinus Roris).
Προέλευση
Αρκετές διαφορετικές υποθέσεις έχουν προταθεί για την προέλευση του Ωκεανού των Καταιγίδων και τη σχετιζόμενη με αυτόν ασυμμετρία μεταξύ της ορατής και της αόρατης από τη Γη πλευράς της Σελήνης. Μία από τις ελκυστικότερες είναι ότι ο Ωκεανός υπήρξε αποτέλεσμα μιας πανάρχαιας γιγαντιαίας συγκρούσεως στην ορατή πλευρά, που άφησε κρατήρα-λεκάνη με διάμετρο εκτιμώμενη σε περισσότερα από 3.000 χλμ. Το γεγονός αυτό συνέβη όταν μόλις είχε αρχίσει να διαμορφώνεται ο στερεός φλοιός της Σελήνης από τον ωκεανό μάγματος που κάλυπτε ολόκληρη την επιφάνειά της. Η σύγκρουση εκτίναξε από 5 ως 30 χλμ. υλικού του φλοιού στην πίσω πλευρά της Σελήνης, σχηματίζοντας τα υψίπεδα που κυριαρχούν σε αυτή. Αν αυτό ισχύει, τότε όλες οι σχετικές με τη σύγκρουση δομές, όπως το τοίχωμα του κρατήρα, η κεντρική του κορυφή, κλπ., θα πρέπει να έχουν καταστραφεί από μεταγενέστερες συγκρούσεις και ηφαιστειακή δραστηριότητα. Η υπόθεση αυτή υποστηρίζεται από τη συγκέντρωση ασύμβατων μεταξύ τους στοιχείων της ύλης (KREEP) και την ύπαρξη πτωχού σε ασβέστιο πυρόξενου γύρω από τον Ωκεανό των Καταιγίδων.
Μία άλλη υπόθεση είναι η ανισομερής θέρμανση από τριβές εξαιτίας παλιρροϊκών δυνάμεων από τη Γη κατά τη διάρκεια του σχηματισμού της Σελήνης. Μία τρίτη, πιο ευφάνταστη υπόθεση είναι ότι κατά την τεράστια σύγκρουση που δημιούργησε την ίδια τη Σελήνη, δημιουργήθηκε και ένας άλλος, μικρότερος (πιθανώς 1.200 χλμ. σε διάμετρο) δορυφόρος της Γης από τα συντρίμματα. Μετά από λίγες δεκάδες εκατομμύρια έτη, αυτός ο μικρότερος δορυφόρος συγκρούστηκε με τη Σελήνη και εξαιτίας της πολύ μικρής ταχύτητας κρούσεως απλώς η ύλη του συσσωρεύθηκε στη μία πλευρά της, τη σημερινή αόρατη από τη Γη πλευρά.
Εξερεύνηση
Τα αυτόματα, μη επανδρωμένα διαστημικά σκάφη Λούνα 9, Λούνα 13, Surveyor 1 και Surveyor 3 προσεδαφίσθηκαν στον Ωκεανό των Καταιγίδων. Η επανδρωμένη αποστολή Απόλλων 12 προσεληνώθηκε επίσης στον Ωκεανό των Καταιγίδων, στις 19 Νοεμβρίου 1969, με τους αστροναύτες Πητ Κόνραντ και Άλαν Μπην. Η τοποθεσία στην οποία προσεδαφίσθηκαν απέχει μόλις 300 μέτρα από αυτή του Surveyor 3.
Παραπομπές
Ωκεανος Κ
Τουνγκουζικές γλώσσες
thumb|350px|Γεωγραφική κατανομή των τουνγκουζικών γλωσσών-Με πράσινο χρώμα οι βόρειες τουνγκουζικές γλώσσες (Τουνγκούς), με κόκκινο χρώμα οι νότιες τουνγκουζικές γλώσσες (Αμούρ) και με μπλε χρώμα οι νοτιοδυτικές τουνγκουζικές γλώσσες (Μαντσού) Οι τουνγκουζικές γλώσσες (γνωστές επίσης ως Μαντσού-Τουνγκούς, Τουνγκούς) είναι μια οικογένεια γλωσσών που μιλιούνται στην Ανατολική Σιβηρία και τη Μαντζουρία από Τουνγκουζικούς πληθυσμούς. Πολλές τουνγκουζικές γλώσσες σήμερα είναι υπό εξαφάνιση, με το μέλλον της γλωσσικής αυτής οικογένειας να είναι εξαιρετικώς αβέβαιο. Παραδοσιακά, οι γλωσσολόγοι θεωρούν τις τουνγκουζικές γλώσσες ως τμήμα των Αλταϊκών γλωσσών μαζί με τις τουρκικές και μογγολικές γλωσσικές οικογένειες. Πιο πρόσφατες θεωρίες αποτείνονται ότι ανήκουν στη μακρο-αλταϊκή γλωσσική οικογένεια, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την ιαπωνική και την κορεατική γλώσσα, ή αντιθέτως, ότι η Αλταϊκή δεν αποτελεί γενετική ομάδα αλλά ένα γλωσσικό δεσμό. Η οικογένεια των τουνγκουζικών γλωσσών αποτελείται από 12 γλώσσες που μιλιούνται από 75.000 ανθρώπους.
Κατηγορία:Γλώσσες της Ασίας Κατηγορία:Τουνγκουζικές γλώσσες Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες Κατηγορία:Γλωσσικές οικογένειες
Γιάννης Αντετοκούνμπο
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο (πλήρες όνομα Γιάννης Σίνα-Ούγκο Αντετοκούνμπο, Ζωγράφου Αθηνών, 6 Δεκεμβρίου 1994) είναι Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής νιγηριανής καταγωγής. Έχει ύψος 2,11 μέτρα και αγωνίζεται ως φόργουορντ για τους Μιλγουόκι Μπακς του NBA και την Εθνική Ελλάδας. Έχοντας κερδίσει μεταξύ άλλων δύο φορές τον τίτλο του πολυτιμότερου παίκτη (MVP) του ΝΒΑ και μία φορά το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη των τελικών, τον Οκτώβριο του 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων παικτών της ιστορίας του ΝΒΑ.
Παιδική και νεανική ηλικία
Γεννήθηκε στον δήμο Ζωγράφου Αττικής στις 6 Δεκεμβρίου 1994 και είναι παιδί μεταναστών από το Λάγος της Νιγηρίας, του Τσαρλς και της Βερόνικα Αντετοκούνμπο, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα το 1991. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, Φράνσις, παρέμεινε πίσω στο Λάγος με τον παππού και τη γιαγιά τους. Οι γονείς του απέκτησαν άλλους τρεις γιους στην Ελλάδα, τον Θανάση, τον Κώστα και τον Αλέξη. Ο πατέρας του Αντετοκούνμπο ήταν πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής στη Νιγηρία, ενώ η μητέρα του αθλήτρια του άλματος εις ύψος. Όλα τα παιδιά της οικογένειας που γεννήθηκαν στην Ελλάδα πήραν ένα ελληνικό κι ένα νιγηριανό όνομα. Το νιγηριανό όνομα του Γιάννη είναι «Ούγκο» Αν και εκείνος με τα τρία αδέλφια του γεννηθήκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα, δεν απέκτησαν αυτόματα το δικαίωμα της ελληνικής ιθαγένειας. Έως την ηλικία των 18 ετών, ο Αντετοκούνμπο δεν είχε επίσημα έγγραφα και δεν ήταν πολίτης ούτε της Ελλάδας ούτε της Νιγηρίας. Μεγάλωσε στη συνοικία των Σεπολίων. Οι συνθήκες διαβίωσης της οικογένειας ήταν δύσκολες, καθώς οι γονείς του δυσκολεύονταν να βρουν εργασία και έτσι εκείνος μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του, Θανάση έβγαζαν τα προς το ζην πουλώντας γυαλιά ηλίου, τσάντες και ρολόγια στις υπαίθριες αγορές.
Ξεκίνησε να ασχολείται με το μπάσκετ το 2007 και έως το 2009 έπαιζε πλέον επαγγελματικά για την ομάδα εφήβων του Φιλαθλητικού, όπου ο Θανάσης και ο Κώστας ξεκίνησαν επίσης να παίζουν αργότερα, ενώ ο αδερφός τους, Φράνσις πίσω στη Νιγηρία έγινε επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.
Επιλέχθηκε στο νούμερο 15 του NBA Ντραφτ στις 27 Ιουνίου του 2013 από τους Μιλγουόκι Μπακς. Ο ίδιος πανηγύρισε μαζί με τον αδερφό του, Θανάση κρατώντας την ελληνική σημαία και καταλαμβάνοντας την υψηλότερη θέση σε ντραφτ για Έλληνα παίκτη του NBA έως τότε (ο Πρέντραγκ Στογιάκοβιτς στη θέση 14 το 1996 ήταν παίκτης της εθνικής Σερβίας και είχε διπλή υπηκοότητα, ενώ ο Γιώργος Παπαγιάννης επιλέχτηκε στο νούμερο 13 το 2016). Οι αρμόδιες υπηρεσίες της ελληνικής κυβέρνησης του έδωσαν έγγραφα ελληνικής υπηκοότητας επίσημα στις 9 Μαΐου του 2013.
NBA και ΗΠΑ
Ξεκινώντας τη ζωή του στο Μιλγουόκι και λαμβάνοντας τις αρχικές οικονομικές απολαβές του, στήριζε την οικογένεια του πίσω στην Αθήνα στέλνοντας τους χρήματα. Σε μια από αυτές τις συναλλαγές, συνειδητοποίησε πως είχε στείλει όλα τα χρήματα που είχε διαθέσιμα στους γονείς του και ο ίδιος δεν είχε χρήματα για να πάει στον αγώνα που έδινε η ομάδα του την ίδια ημέρα, έτσι ξεκίνησε να τρέχει τη διαδρομή έως το γήπεδο μέχρι να σταματήσει κάποιος περαστικός και τον πάρει με το αυτοκίνητό του.
Μετά την εδραίωσή του στο NBA, η οικογένεια μετακινήθηκε από την Αθήνα στο Μιλγουόκι. Ο αδερφός του, ο Θανάσης, επιλέχθηκε επίσης στο NBA Ντραφτ του 2014 από τους Νιου Γιορκ Νικς στο νούμερο 51, ενώ ο Κώστας, ο οποίος είναι ο αμέσως νεότερος αδερφός τους, παίζει κολεγιακό μπάσκετ στις ΗΠΑ στο πανεπιστήμιο του Ντέιτον και ο μικρότερος αδερφός, Αλέξης, είναι αθλητής της καλαθοσφαίρισης στα σχολικά πρωταθλήματα των ΗΠΑ. Τον Ιούλιο του 2016, ο Θανάσης και ο Γιάννης, ξεκίνησαν τη στρατιωτική τους θητεία στον Ελληνικό Στρατό. Εκεί υπηρέτησαν για τρεις μήνες, ως Έλληνες του εξωτερικού. Στις 29 Σεπτεμβρίου του 2017 (κατά τις μεσημεριανές ώρες στις ΗΠΑ), ο πατέρας του Γιάννη, Τσαρλς, απεβίωσε, σε ηλικία 54 ετών, από ανακοπή καρδιάς.
Τον Ιούλιο του 2018, ο Αντετοκούνμπο έγινε ο αθλητής ο οποίος διακόσμησε το εξώφυλλο της συσκευασίας του δημοφιλούς ηλεκτρονικού παιχνιδιού NBA 2K στην κανονική του έκδοση, ο πρώτος μη Αμερικανός αθλητής του NBA ο οποίος προβλήθηκε στο εξώφυλλο, ενώ στην ειδική έκδοση προβλήθηκε ο Λεμπρόν Τζέιμς.
Antetokounbros
Από το καλοκαίρι του 2016, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο μαζί με τον αδερφό του Θανάση δραστηριοποιούνται με τη διοργάνωση των Antetokounbros, η οποία αποτελείται από αγώνες επίδειξης και φιλικά παιχνίδια στην Ελλάδα με σκοπό την προώθηση της καλαθοσφαίρισης και της ευρύτερης αθλητικής άμιλλας και κοινωνικής ευαισθητοποίησης. Το 2016, περιελάμβανε αγώνες επίδειξης στο Ηράκλειο της Κρήτης και στην περιοχή των Σεπολίων στην Αθήνα. Το 2017, περιελάμβανε 2 φιλικούς αγώνες στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο στη Θεσσαλονίκη και στο ΟΑΚΑ στην Αθήνα, εναντίον της εθνικής ομάδας αντρών του 2005, η οποία υπήρξε πρωταθλήτρια Ευρώπης στο Ευρωμπάσκετ του 2005, καθώς και είχε καταταγεί 2η στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2006. Το 2018, διοργανώθηκε μαραθώνιος 5 χλμ στην Αθήνα με την ονομασία Antetokounbros 5K run, με τη διαδρομή να είναι από τα Σεπόλια έως το Καλλιμάρμαρο.
Κινηματογραφική ταινία
Τον Ιούνιο του 2022 κυκλοφόρησε η ταινία "Άνοδος: Η Ιστορία των Αντετοκούνμπο" από την Disney, που αφηγείται την αληθινή ιστορία της οικογένειας Αντετοκούνμπο.
Φιλαθλητικός (2012-13)
Ο Αντετοκούνμπο ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ με τους νέους στην ομάδα του Φιλαθλητικού με προπονητή τον Βασίλη Ξενάριο και αρχική επαφή τον Σπύρο Βελλινιάτη. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στην Α2 με την ομάδα του Φιλαθλητικού τη σεζόν του 2012-13. Όταν έκλεισε τα 18, το Δεκέμβριο του 2012, υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ισπανική Σαραγόσα, έναντι αμοιβής 250.000 ευρώ ανά σεζόν. Το συμβόλαιο θα διαρκούσε από τη σεζόν 2013-14 έως τη σεζόν 2016-17. Το συμβόλαιο είχε επίσης, ένα προσιτό ποσό εξαγοράς από κάθε ομάδα που παίζει στο ΝΒΑ ή στην Ευρωλίγκα. Τελικά, έμεινε με τον Φιλαθλητικό για το υπόλοιπο της σεζόν 2012-13.
2013-14
μικρογραφία|Σε εκδήλωση του NBA κατά το πρώτο έτος του στο NBA, Νοέμβριος 2013 Στις 28 Απριλίου του 2013, ανακοινώθηκε ότι θα συμμετείχε επίσημα στο NBA Ντραφτ του 2013. Στις 27 Ιουνίου 2013, επιλέχθηκε στο νούμερο 15 του Ντραφτ. Στις 30 Ιουλίου του ίδιου έτους, υπέγραψε συμβόλαιο με τους Μιλγουόκι Μπακς.
Στην πρώτη του σεζόν στο ΝΒΑ είχε μέσο όρο 6,8 πόντους, 4,4 ριμπάουντ, 1,9 ασίστ, 0,8 κοψίματα και 0,8 κλεψίματα σε 77 εμφανίσεις. Σκόραρε 23 φορές διψήφιο αριθμό πόντων και μάζεψε 2 φορές διψήφιο αριθμό ριμπάουντ, κάνοντας έτσι και τις δύο αυτές φορές νταμπλ νταμπλ (διψήφιος αριθμός σε 2 στατιστικές κατηγορίες). Τελείωσε το αγωνιστικό έτος με 61 κοψίματα, όντας πρώτος στην αντίστοιχη κατηγορία ανάμεσα στους νεοφερμένους παίκτες του ΝΒΑ, και κατετάγη συνολικά έβδομος στον κατάλογο νεοφερμένων (ρούκι) του πρωταθλήματος. Επίσης, επιλέχτηκε να παίξει στο Rising Stars Challenge στο Σαββατοκύριακο του ΝΒΑ All-Star που διεξήχθη στη Νέα Ορλεάνη, όπου σημείωσε 9 πόντους, 2 ασίστ και 2 ριμπάουντ σε 17 λεπτά συμμετοχής. Στο τέλος της σεζόν επιλέχτηκε στη δεύτερη NBA All-Rookie Team.
2014-15
Στις 20 Ιανουαρίου 2015, έγινε ο νεότερος ηλιακά παίκτης στην ιστορία των Μιλγουόκι Μπακς που ξεπέρασε τους 1.000 πόντους. Στις 6 Φεβρουαρίου 2015, σκόραρε 27 πόντους και μάζεψε 15 ριμπάουντ, πετυχαίνοντας την καλύτερη του μέχρι τότε απόδοση, χάνοντας όμως από τους Χιούστον Ρόκετς. Τρεις μέρες αργότερα βραβεύθηκε ως ο καλύτερος παίχτης της εβδομάδας στην ανατολική Περιφέρεια για τις εμφανίσεις που πραγματοποίησε από τις 2 μέχρι τις 8 Φεβρουαρίου, κερδίζοντας έτσι για πρώτη φορά αυτό το βραβείο. Αργότερα διαγωνίσθηκε στον διαγωνισμό καρφωμάτων του NBA που διεξήχθη στη Νέα Υόρκη. Στις 9 Μαρτίου σημείωσε 29 πόντους με 11-16 προσπάθειες, ανεβάζοντας και άλλο το προσωπικό του ρεκόρ, παρ' όλα αυτά χάνοντας από τους Νιου Ορλίνς Πέλικανς. Οι Μπακς τερμάτισαν τη σεζόν με ρεκόρ 41-41, τερματίζοντας έτσι 6οι στην Ανατολική Περιφέρεια. Αγωνιζόμενος σε 81 αγώνες, ο Αντετοκούνμπο είχε μέσο όρο 12,7 πόντους, 6,7 ριμπάουντ, 2,6 ασίστ, 1 κοψίματα και 0,9 κλεψίματα. Στα πλέι-οφ οι Μπακς έπαιξαν αντίπαλοι με τους Σικάγο Μπουλς, από τους οποίους έχασαν τη σειρά με 4-2.