cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρούριο του Αγίου Δημητρίου του Ροστόφ
Κατασκευή
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία| Ένας Κοζάκος στο Φρούριο του Αγίου Δημητρίου, 1774. Στη δεκαετία του 1740 προέκυψε η ανάγκη να χτιστεί μια πιο ισχυρή οχύρωση στο Ντον για την προστασία του Τελωνείου Τεμερνίτσκαγια, αντί του υπάρχοντος φρουρίου της Αγίας Άννας. Το 1744, ο καπετάνιος Σιπιάγκιν ανέφερε την επιλογή ενός τόπου για την κατασκευή οχυρώσεων κοντά στο Πλούσιο Πηγάδι. Η Σύγκλητος απέρριψε τα πρώτα επτά έργα, αλλά όταν εγκρίθηκαν δύο άλλα έργα (πέτρινες και χωμάτινες οχυρώσεις), η φρουρά του φρουρίου της Αγίας Άννας μεταφέρθηκε σε νέο χώρο στις 20 Δεκεμβρίου 1760. Στις 6 Απριλίου (17 Απριλίου New Style) 1761, η αυτοκράτειρα Ελισάβετ Πέτροβνα εξέδωσε το διάταγμα που έδωσε στο φρούριο το όνομα του Αγίου Δημητρίου του Ροστόφ. Στις 23 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους έγινε η κατάθεση των θεμελίων του. Οι κατασκευαστικές εργασίες πραγματοποιήθηκαν υπό την ηγεσία του στρατιωτικού μηχανικού στρατηγού Αλεξάντερ Ρίγκελμαν.
Το 1761 ο Ρίγκελμαν διέταξε να χτιστεί ένα εργοστάσιο τούβλων στο ρέμα Κιζιερίνσκι για τις ανάγκες κατασκευής του φρουρίου του Αγίου Δημητρίου. Η πέτρα για κατασκευή του εξήχθη από την Πλούσια πηγή, κούτσουρα μεταφέρθηκαν από τις ρεματιές Λεοντιέφσκι και Γκλούκιε, οι οποίες βρίσκονται κοντά στους ποταμούς Μίους και Κάλμιους. Το δάσος κόπηκε και επέπλεε κατά μήκος του ποταμού Μίους μέχρι τις εκβολές του Μίους. Από τις εκβολές οι κορμοί μεταφέρονταν στο εργοτάξιο με άλογα και βόδια. Μέχρι το 1761, επτά οχυρά δημιουργήθηκαν στο φρούριο.
Οι χωματουργικές εργασίες και τα κύρια κτήρια του φρουρίου ολοκληρώθηκαν το 1763.
Περιγραφή
Το φρούριο του Αγίου Δημητρίου του Ροστόφ είχε μεγάλη στρατιωτική και στρατηγική σημασία. Ήταν το πιο ισχυρό μεταξύ των νότιων οχυρώσεων της Ρωσίας. Η περιφέρεια του φρουρίου ήταν περίπου 3,5 χλμ, και η έκτασή του - περίπου 76 εκτάρια. εναλλ.=|μικρογραφία|266x266εσ|Κάτοψη του φρουρίου Το φρούριο είχε σχήμα αστεριού σε κάτοψη και αποτελούνταν από εννέα οχυρά, που περιβάλλονταν από μια τάφρο και συνδέονταν με οκτώ γωνιώδη οχυρώματα (ραβίνες). Στην πλευρά του Ντον, το φρούριο υποστηριζόταν από ένα προμαχώνα με στεφανοκατασκευές (στέμματα). Κάτω από τον προμαχώνα, η απόκρημνη ακτή ήταν οχυρωμένη με δύο οχυρώματα, τρεις πυροβολαρχίες και δύο ημιπρομαχώνες, τοποθετημένους ο ένας πάνω από τον άλλο. Το συνολικό μήκος του οχυρωματικού μετώπου ήταν 3,5 χιλιόμετρα. Στο τείχος του φρουρίου υπήρχαν δύο πύλες - από τη δυτική και την ανατολική πλευρά. Τα οχυρά ονομάστηκαν Τρόιτσκι, Αννίνσκι, Άγιος Ανδρέας, Εκατερινίσκι, Ελισαβετινίσκι, Πετρόφσκι, Παβλόφσκι, Αλεξάντρα Νέβσκοβο και Ντονσκόι.
Τζιοβάννι Μαλατέστα
Ο Τζιοβάνι ή Τζιαντσιότο ιταλ.: Giovanni ο Gianciotto, γνωστός ως Τζιοβάννι ο Χωλός ιταλ.: Giovanni lo Sciancato, (απεβ. 1304) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν διοικητής του Πέζαρο.
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Mαλατέστα Α΄ ντα Βερούκιο κυρίου του Ρίμινι.
Φρούριο του Αγίου Δημητρίου του Ροστόφ
Περιγραφή
Στην έκταση του φρουρίου κατασκευάστηκαν επίσης αποθήκες πυρίτιδας, πυροβολικού και τροφίμων, 28 στρατιωτικοί στρατώνες και στρατιωτικά αναρρωτήρια, καθώς και σπίτια αξιωματικών και σπίτια τεχνιτών και εμπόρων.
Τζιοβάννι Μαλατέστα
Βιογραφία
Από το 1275 και μετά έπαιξε ενεργό ρόλο στους Πολέμους και τις φατρίες της Ρομάνια (Romagnole). Είναι κυρίως διάσημος για την οικογενειακή τραγωδία του 1285, που καταγράφηκε στην Κόλαση του Δάντη, όταν, έχοντας εντοπίσει τη σύζυγό του Φραντσέσκα ντα Πολέντα (Φραντσέσκα ντα Ρίμινι) σε μοιχεία με τον αδελφό του Πάολο, τους σκότωσε και τους δύο με τα ίδια του τα χέρια.
Φρούριο του Αγίου Δημητρίου του Ροστόφ
Περιγραφή
Το φρούριο είχε δύο πύλες: τις πύλες του Αρχάγγελσκ στα δυτικά και του Αγίου Γεωργίου στα ανατολικά. Οι δρόμοι μέσα στο φρούριο, με πλάτος από 10 έως 20 μέτρα, σχημάτιζαν ορθογώνιες συνοικίες. Παράλληλα, χαράχτηκαν φαρδιοί δρόμοι κάθετοι στο ποτάμι. Ο κεντρικός δρόμος ονομάστηκε οδός Μπογκατιανόφσκι (σημερινή λεωφόρος Κίροφ).
Τζιοβάννι Μαλατέστα
Βιογραφία
Κατέλαβε το Πέζαρο το 1294 και το κυβέρνησε ως διοικητής (podestà) μέχρι το τέλος του.
Φρούριο του Αγίου Δημητρίου του Ροστόφ
Περιγραφή
Στην κεντρική πλατεία του φρουρίου χτίστηκε ο Καθεδρικός Ναός της Μεσολάβησης. Μπροστά από αυτόν τον καθεδρικό ναό κατασκευάστηκαν οι προσόψεις των κύριων διοικητικών κτηρίων του στρατιωτικού τμήματος. Μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα, πέντε εκκλησίες χτίστηκαν στην περιοχή του φρουρίου: Σομπορνάγια Ποκρόφσκαγια, Καζάν, Νικολαγιέφσκαγια, Κουπετσέσκαγια (Γέννηση-Θεοτόκος) και η Εκκλησία των Αγίων Πάντων.
Στο φρούριο, ξεκίνησε την υπηρεσία του ο ναυτικός διοικητής Φιοντόρ Ουσακώφ. Το 1778 το φρούριο επισκέφτηκε ο Αλεξάντερ Σουβόροφ.
Το 1768, ο πληθυσμός του φρουρίου ξεπέρασε τις πέντε χιλιάδες άτομα.
Στις αρχές του 19ου αιώνα το φρούριο παρήκμασε, οι οχυρώσεις σταδιακά καταστράφηκαν και η περιοχή χτίστηκε. Οι χωμάτινες επάλξεις κατεδαφίστηκαν. Το 1835, όπλα και πυρομαχικά μεταφέρθηκαν στο φρούριο Ανάπα.
Κληρονομιά
Το Μνημείο των ιδρυτών του φρουρίου Ροστόφ επί του Ντον άνοιξε το 2009, την 260η επέτειο της επίσημης επετείου του Ροστόφ επί του Ντον. Παρουσιάζει τα γλυπτά του Αλεξάντερ Ρίγκελμαν, του Σόμοφ (του πρώτου διοικητή του φρουρίου), της Ντανίλα Εφρέμοφ (του Αταμάν του στρατού Ντον) και του εμπόρου Χαστάνοφ (του πρώτου επικεφαλής του τελωνείου Τεμερνίτσκαγια).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οχυρώσεις στη Ρωσία
Νησάκι Χίου
Το Νησάκι ή Άγιος Σώστης ή Μικρό Νησάκι είναι νησίδα της Χίου πολύ κοντά στις δυτικές ακτές της. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Μεστών του δήμου Μαστιχοχωρίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική ενότητα Μαστιχοχωρίων που υπάγεται στον Δήμο Χίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χίος Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Χίου
Άιλμερ του Μαλμεσμπέρι
Ο Άιλμερ του Μαλμεσμπέρι (γνωστός και ως Όλιβερ λόγω τυπογραφικού λάθους από έναν γραμματέα, ή Έλμερ) (Eilmer of Malmesbury) ήταν Άγγλος Βενεδικτίνος μοναχός του 11ου αιώνα γνωστός για την πρώιμη προσπάθεια του να αιωρηθεί χρησιμοποιώντας φτερά.
Βίος
Ο Άιλμερ ήταν μοναχός στο Αββαείο του Μαλμεσμπέρι και έγινε γνωστό πως έγραψε για την αστρολογία. Οτιδήποτε είναι γνωστό για αυτόν αναφέρεται στο Gesta regum Anglorum (Πράξεις των Άγγλων Βασιλέων), που γράφηκε από τον επιφανή ιστορικό του μεσαίωνα Ουίλλιαμ του Μάλμεσμπέρι περίπου το 1125. Μιας και ήταν μοναχός στο ίδιο αββαείο, ο Ουίλλιαμ έγραψε την έκθεση του λαμβάνοντας στοιχεία ευθέως από ανθρώπους που γνώριζαν τον Άιλμερ κατ' ιδίαν όταν ήταν ηλικιωμένος.
Μεταγενέστεροι λόγιοι, όπως ο Αμερικανός ιστορικός της τεχνολογίας Λυν Γουάιτ, προσπάθησε να υπολογίσει την ημερομηνία γέννησης του Άιλμερ με βάση ένα απόσπασμα από τις Πράξεις του Ουίλλιαμ σε σχέση με τον Κομήτη του Χάλεϋ, ο οποίος εμφανίστηκε το 1066. Η δυσκολία εναπόκειται στο γεγονός πως ο Ουίλλιαμ κατέγραψε αυτό που ανέφερε ο Άιλμερ όχι για να αποδείξει την ηλικία του, αλλά για να δείξει πως η προφητεία του εκπληρώθηκε αργότερα την ίδια χρονιά όταν οι Νορμανδοί εισέβαλαν στην Αγγλία.
"Ήλθες, έτσι; – Ήλθες, εσύ πηγή δακρύων για πολλές μητέρες. Πάει καιρός από τότε που σε είδα, αλλά καθώς σε βλέπω τώρα είσαι πολύ πιο τρομερός, που σε βλέπω να επισείεις την πτώση της χώρας μου."
Εάν ο Άιλμερ είχε δει τον κομήτη του Χάλεϋ εβδομήντα έξι χρόνια πριν, το 989, μπορεί να γεννήθηκε το 984, όντας πέντε ή έξι ετών όταν είδε τον κομήτη για πρώτη φορά, και αρκετά μεγάλος ώστε να τον θυμάται. Ωστόσο η περιοδικότητα των κομητών ίσως ήταν άγνωστη στην εποχή του Άιλμερ, και έτσι η αναφορά του «Πάει καιρός από τότε που σε είδα» ίσως αναφέρεται σε διαφορετικό, μεταγενέστερο κομήτη. Μιας και είναι γνωστό πως ο Άιλμερ ήταν «ηλικιωμένος» το 1066, και πως πραγματοποίησε μια προσπάθεια να πετάξει «στα νιάτα του», το συμβάν τοποθετείται κάπου στις αρχές του 11ου αιώνα, πιθανώς στην πρώτη του δεκαετία.
Η πτήση
Ο Ουίλλιαμ καταγράφει πως, ο Άιλμερ στα νιάτα του, είχε διαβάσει και πίστευε στον αρχαιοελληνικό μύθο του Δαιδάλου. Έτσι, πρόσδεσε φτερά στα χέρια και τα πόδια του και πραγματοποίησε άλμα από την κορυφή ενός πύργου στο Αββαείο του Μαλμεσμπέρι:
Δωθείσης της γεωγραφίας του αββαείου, το σημείο προσγείωσης του, και την έκθεση της πτήσης του, το να ταξιδέψει για «πάνω από ένα φον του μιλίου» (220 γιάρδες, 201 μέτρα) σήμαινε πως ήταν στον αέρα για 15 δευτερόλεπτα. Η ακριβής διαδρομή του δεν είναι γνωστή, ούτε το πόσο διάστημα ήταν στον αέρα, μιας και το σημερινό αββαείο δεν είναι το αββαείο του 11ου αιώνα, όταν αυτό ήταν προφανώς μικρότερο, αν και ο πύργος είναι σε σχεδόν ίδιο ύψος με τότε. Η «Όλιβερ Λέιν» κοντά στη σημερινή Χάι Στριτ και περίπου 200 μέτρα (660 πόδια) από το αββαείο, θεωρείται τοπικά ως το σημείο όπου προσγειώθηκε ο Άιλμερ. Αυτό σημαίνει πως πέρασε πάνω από αρκετά κτίρια. Η μελέτη του Μάξγουελ Γούσναμ συμπέρανε πως δεν ήταν πιθανό να κατέβηκε από τον απότομο λόφο νοτιοδυτικά του αββαείου, αλλά είναι πιθανότερο πως κατευθύνθηκε προς το κέντρο της πόλης στα νότια.
Ανάλυση της πτήσης
Για την πραγματοποίηση του ελιγμού της καθοδικής αιώρησης ενάντια στην αύρα, χρησιμοποιώντας τόσο την βαρύτητα και τον άνεμο, ο Άιλμερ χρησιμοποίησε μια συσκευή η οποία κατά κάποιο τρόπο αναπαριστούσε ένα πτηνό που αιωρούνταν. Όμως μη έχοντας την δυνατότητα να ισορροπήσει στην εμπρόσθια και την προς τα πίσω κίνηση, όπως ένα πτηνό με ελαφρές κινήσεις των φτερών του, το κεφάλι και τα πόδια, θα χρειαζόταν μια τεράτια ουρά για να διατηρήσει το ισοζύγιο. Ο Άιλμερ δεν θα κατάφερνε να πετύχει πραγματικά μεγάλη ανύψωση στην πτήση του σε καμία περίπτωση, αλλά θα κατάφερνε να αιωρηθεί προς τα κάτω με ασφάλεια, αν διέθετε μια ουρά. Έπειτα, ο Άιλμερ ανέφερε πως η αιτία της πτώσης του ήταν πως «είχε ξεχάσει να τοποθετήσει μια ουρά στο σώμα του.»
Ιστορικές παραδόσεις και επιρροή
Πέρα από την έκθεση του Ουίλλιαμ για την πτήση, δεν έχει διατηρηθεί τίποτα άλλο για το έργο του Άιλμερ ως μοναχού, αν και οι αστρολογικές πραγματείες του κυκλοφορούσαν έως και τον 16ο αιώνα.
Με βάση την έκθεση του Ουίλλιαμ, η ιστορία της πτήσης του Άιλμερ ξαναλέχθηκε πολλές φορές στους αιώνες από λόγιους, εγκυκλοπαιδιστές, και υποστηρικτές του ανθρώπινου πετάγματος, διατηρώντας την ιδέα της ανθρώπινης πτήσης ζωντανή. Σε αυτούς περιλαμβάνονται ανά τα χρόνια: Ελινάνδος του Φρουαμόντ (πριν το 1229), Αλβερίκος του Τρουά-Φονταίν (πριν το 1241), Βικέντιος του Μπωβαί (δεκαετία του 1250), Ρότζερ Μπέικον (περ. 1260), Ράνουλφ Χίγκντεν (πριν το 1352, και ο πρώτος που τον αποκάλεσε εσφαλμένα «Όλιβερ») και οι Άγγλοι μεταφραστές του έργου του, Χένρι Νάιτον (πριν το 1367), Ιωάννης Ναύκληρος του Τούμπινγκεν (περ. 1500), Τζον Ουίλκινς (1648), Τζον Μίλτον (1670), και Τζον Γουάις (1850).
Πιο πρόσφατα, ο Μάξγουελ Γούσναμ το 1986 εξέτασε πιο λεπτομερώς τα τεχνικά στοιχεία όπως τα υλικά, τις γωνίες αιώρησης και την επίδραση του ανέμου.
Ο Άιλμερ απεικόνισε το αδιάκριτο πνεύμα των θιασωτών του μεσαίωνα οι οποίοι ανέπτυξαν μικρά παιχνίδια ελικόπτερο με κορδόνι, ανεμόμυλους, και περίπλοκα πανιά για βάρκες. Επιπροσθέτως, οι εκκλησιαστικοί καλλιτέχνες άρχισαν να δείχνουν ολοένα και περισσότερο αγγέλους με πιο ακριβείς αναπαραστάσεις φτερούγων που έμοιαζαν με πουλιά, καταγράφοντας λεπτομερώς την κυρτότητα των φτερών η οποία αποδείχθηκε ευεργετική στην δημιουργία δυνάμεων άνωσης που επέτρεπουν σε ένα πτηνό – ή ένα αεροπλάνο – να πετάξει. Αυτό το κλίμα σκέψης οδήγησε σε γενική αποδοχή πως ο αέρας ήταν κάτι που μπορούσε να «περιεργαστεί». Το πέταγμα δεν ήταν κάτι μαγικό, αλλά μπορούσε να πραγματοποιηθεί μέσω φυσικής προσπάθειας ή ανθρώπινου συλλογισμού. Ωστόσο, αν και ο Άιλμερ φαίνεται πως ήταν μια περίεργη προσωπικότητα και ονειροπόλος, η επιστημονική παρατήρηση των παραδείσων χρωματιζόταν από μια ευδιάκριτη μεσαιωνική επίγνωση του κόσμου και της θέσης του ανθρώπου σε αυτόν. Ως μοναχός που βρισκόταν στο Αββαείο του Μαλμεσμπέρι τον ενδέκατο αιώνα, δεν αγνόησε την ανάγκη να διαφυλάξει και να σταθεροποιήσει την ψυχή για την πτήση του μετά θάνατον, τις διαφορές μεταξύ αγγελικών και ανθρώπινων σωμάτων, το βάρος της αμαρτίας και της μη φυσικότητας της αύξουσας θνητής σάρκας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεδικτίνοι Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Σύγκριση των μέσων εγγραφής
Αυτό το άρθρο αναλύει λεπτομερώς τη σύγκριση των μέσων εγγραφής ήχου.
Σύγκριση
Η τυπική διάρκεια του άλμπουμ βινυλίου είναι περίπου 15 με 25 λεπτά ανά πλευρά. Με κλασική μουσική και προφορικό λόγο η ηχογράφηση μπορεί να επεκταθεί σε πάνω από 30 λεπτά σε κάθε πλευρά. Αν μια πλευρά δεν υπερβαίνει το μέσο χρόνο, το μέγιστο πλάτος αυλακιού  μειώνεται για να κάνει χώρο για το πρόσθετο υλικό. Αυτό μπορεί να προκαλέσει φύσημα στον ήχο (hiss) από χαμηλότερης ποιότητας ενισχυτές και όταν η ένταση ήχου έχει ρυθμιστεί σε υψηλό επίπεδο για να αντισταθμίσει το χαμηλότερο επίπεδο ηχογράφησης.
Αν και ο όρος EP είναι συνήθως χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα 7" single με περισσότερα από δύο κομμάτια, και τεχνικά δεν είναι διαφορετικό από ένα κανονικό 7" single. Το EP χρησιμοποιεί μειωμένη δυναμική περιοχή και μία μικρότερη run-off groove περιοχή για να παρατείνει το χρόνο αναπαραγωγής. Ωστόσο, υπάρχουν παραδείγματα των singles, όπως Οι Beatles' "Hey Jude" ή Queen "Bohemian Rhapsody", το οποίο είναι έξι λεπτά ή περισσότερο.
Κατηγορία:Μουσική τεχνολογία Κατηγορία:Ηχογραφημένη μουσική Κατηγορία:Αποθηκευτικός χώρος ήχου
École supérieure de physique et de chimie industrielles de la ville de Paris
Η École supérieure de physique et de chimie industrielles de la ville de Paris (ESPCI Paris) ένα γαλλικό grande école και το δημιουργικό κολέγιο του Ερευνητικού Πανεπιστημίου PSL.
Η πρώτη γαλλική École d'Ingénieurs στην κατάταξη της Σαγκάης του 2017.
Είναι μέλος της Ένωσης ParisTech.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκραντ εκόλ Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Παρίσι
Κότα Κιναμπάλου
Τον 15ο αιώνα, η περιοχή της Κότα Κιναμπάλου ήταν υπό την επιρροή της Αυτοκρατορίας του Μπρουνέι. Τον 19ο αιώνα, η Βρετανική Εταιρεία του Βόρειου Βόρνεο (BNBC) ήταν η πρώτη που έκτισε έναν οικισμό κοντά στο νησί Γκάγια. Ωστόσο, το 1897 ο οικισμός καταστράφηκε από φωτιά από έναν τοπικό ηγέτη που ονομαζόταν Mat Salleh. Τον Ιούλιο του 1899, η περιοχή που βρισκόταν απέναντι από το νησί Γκάγια αναγνωρίστηκε ως κατάλληλο μέρος για οικισμούς. Η ανάπτυξη στην περιοχή ξεκίνησε λίγο αργότερα, και η περιοχή ονομάστηκε "Api-api" πριν μετονομαστεί από τον αντιπρόεδρο της BNBC σε «Τζέσελτον». Το Τζέσελτον έγινε σημαντικό εμπορικό λιμάνι στην περιοχή και συνδέθηκε με το Σιδηρόδρομο του Βόρειου Βόρνεο. Το Τζέσελτον καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η ιαπωνική κατοχή του Τζέσελτον προκάλεσε πολλές τοπικές εξεγέρσεις, με πιο σημαντική την εξέγερση του Τζέσελτον, αλλά τελικά οι εξεγερθέντες νικήθηκαν από τους Ιάπωνες. Μετά τον πόλεμο, η BNBC δεν ήταν σε θέση να χρηματοδοτήσει το υψηλό κόστος των ανακατασκευών και η περιοχή παραχωρήθηκε ως Βρετανική αποικία του Στέμματος του Βόρειου Βόρνεο. Το Βρετανικό Στέμμα κήρυξε το Τζέσελτον ως τη νέα πρωτεύουσα του Βόρειου Βόρνεο το 1946 και άρχισε να ανοικοδομεί την πόλη. Μετά το σχηματισμό της Μαλαισίας, το Βόρειο Βόρνεο μετονομάστηκε σε Σαμπάχ. Το 1967, το Τζέσελτον μετονομάστηκε σε Κότα Κιναμπάλου, το Κότα είναι η μαλαισιανή λέξη για το οχυρό και το Κιναμπάλου από το κοντινό όρος Κιναμπάλου. Η Κότα Κιναμπάλου απέκτησε το καθεστώς πόλης το 2000.
Η Κότα Κιναμπάλου είναι συχνά γνωστή ως KK τόσο στη Μαλαισία όσο και διεθνώς. Είναι ένας σημαντικός τουριστικός προορισμός και μια πύλη για ταξιδιώτες που επισκέπτονται το Σαμπάχ και το Βόρνεο. Το Πάρκο Κιναμπάλου βρίσκεται περίπου 90 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη και υπάρχουν πολλά άλλα τουριστικά αξιοθέατα μέσα και γύρω από την πόλη. Η Κότα Κιναμπάλου είναι επίσης ένα από τα σημαντικότερα βιομηχανικά και εμπορικά κέντρα της Ανατολικής Μαλαισίας. Αυτοί οι δύο παράγοντες μαζί κάνουν την Κότα Κιναμπάλου ως μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες πόλεις της Μαλαισίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μαλαισίας
Παντελής Πατελίδας
Ο Παντελής Πατελίδας (1900-1986), του Αθανασίου και της Υπατίας, ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Χίου από το 1951 ως το 1964.
Θάνατος
Ο Παντελής Πατελίδας απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών στις 19 Απριλίου 1986 και κηδεύτηκε την επομένη με αρχιερατική κηδεία. Τη νεκρώσιμη ακολουθία στον ναό του Αγίου Ιακώβου έψαλε ο Μητροπολίτης Διονύσιος και, μεταξύ άλλων, παρέστη ο νεοδιορισθείς νομάρχης, Χρήστος Πάχτας. Άφησε πίσω του τη σύζυγό του, Καλλιόπη, και παιδιά.
Παραπομπές
Πατελιδας Παντελης
Alstom Transport Deutschland
δεξιά|μικρογραφία| Διατηρημένο τραμ Linke-Hofmann, Κρακοβία, Πολωνία Η Alstom Transport Deutschland, πρώην Linke-Hofmann-Busch, είναι γερμανική κατασκευαστική εταιρεία που ιδρύθηκε αρχικά στο Μπρέσλαου της Πολωνίας για την παραγωγή ατμομηχανών και τροχαίου υλικού. Η προέλευσή του βρισκόταν στην επιχείρηση τροχών του Gottfried Linke, που ξεκίνησε το 1834. Το 1994, η GEC Alstom απέκτησε ποσοστό 51%. Είναι πλέον μέρος της Alstom. Το όνομα Linke-Hofmann-Busch έπαψε να χρησιμοποιείται το 2009 όταν έγινε Alstom Transport Deutschland GmbH.
Η Linke-Hofmann-Busch εισήλθε για πρώτη φορά στη βιομηχανία αεροσκαφών από την επισκευή και την κατασκευή αεροσκάφους που σχεδιάστηκε από άλλες καθιερωμένες εταιρείες με άδεια, όπως ο Roland C.IIa, Albatros B.IIa, C.III και CX. Το 1916 η Linke-Hofmann-Busch ανέλαβε σύμβαση για το σχεδιασμό και την κατασκευή ενός τετρακινητήριου βαρέως βομβαρδιστικού υπό την ονομασία Riesenflugzeug («γίγαντα αεροσκάφος»). Δύο σχέδια κατασκευάστηκαν σε πρωτότυπη μορφή, το RI και το R.II. και τα δύο σχέδια ήταν αντισυμβατικά. Το RI ήταν ανεπιτυχές, αλλά το Linke-Hofmann R.II πέταξε καλά. Ωστόσο, ο πόλεμος τελείωσε πριν προλάβει να βγει στην παραγωγή. Οι μεταπολεμικές προσπάθειες να κατασκευαστούν R.II ως επιβατικά και μεταφορικά αεροσκάφη αποτράπηκαν από τη Συμμαχική Επιτροπή Ελέγχου, η οποία ανησυχούσε για τα βομβαρδιστικά που κατασκευάζονταν παράνομα, υπό το πρόσχημα των αεροσκαφών, και την πιθανή επανέναρξη του πολέμου. δεξιά|μικρογραφία| Βαγόνι LHB των Ινδικών Σιδηροδρόμων Τα πούλμαν LHB της Indian Railways βασίζονται σε ένα σχέδιο που αναπτύχθηκε από τη Linke-Hofmann-Busch.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κατασκευαστικές εταιρείες της Γερμανίας