cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάρτυρες της Αλβανίας
Οι Μάρτυρες της Αλβανίας
Επίσης ο επίσκοπος Φράνο Τζίνι (Frano Gjini) (εκτελέστηκε στις 11 Μαρτίου 1948), ο αρχιεπίσκοπος Δυρραχίου Vinçens Prennushi (εκτελέστηκε στις 19 Μαρτίου 1949), οι φραγκισκανοί Κόλε Σλάκου (Kolë Shllaku) και Τζερίμ Σαντίκου (Qerim Sadiku) (εκτελέστηκαν στις 4 Μαρτίου 1946), Τζον Κόντα (Gjon Koda) (εκτελέστηκε στις 11 Μαΐου 1947), Ζεφ Πάλαϊ (Zef Palaj) (εκτελέστηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1947), Παλ Πρεννούσι (Pal Prennushi) και Ντεντ Νίκα (Dedë Nikaj) που εκτελέστηκαν στις 11 Μαρτίου 1948, Μικέλ Σούμα (Mikel Suma) (εκτελέστηκε στις 16 Απριλίου 1950), Ndue Serreqi (4 Απριλίου 1954), οι ιερείς Ντρε Ζαντέια (Ndre Zadeja) (δολοφονήθηκε στις 25 Μαρτίου 1945), Άλφονς Τράκτσι (Alfons Tracki) (εκτελέστηκε στις 18 Ιουλίου 1946), Άντον Ζόγκαι (Anton Zogaj) (εκτελέστηκε 31 Δεκεμβρίου 1946), Ndoc Suma (φυλακίστηκε και πέθανε δυο χρόνια αφού αφέθηκε ελεύθερος στις 22 Απριλίου 1958), Ντεντ Μάλαϊ (Dedë Malaj) (δολοφονήθηκε στην όχθη της λίμνης Σκόδρα στις 12 Μαΐου 1959), Μαρίν Σκούρτι (Marin Shkurti) (δολοφονήθηκε τον Απρίλιο του 1969), Στίεφεν Κούρτι (Shtjefën Kurti) (εκτελέστηκε στις 20 Οκτωβρίου 1971), Μικέλ Μπελτόγια (Mikel Beltoja) (εκτελέστηκε στις  10 Φεβρουαρίου 1974), Ντεντ Μάτσαι (Dedë Maçaj) (εκτελέστηκε στις  28 Μαρτίου 1947), Μαρκ Τζάνι (Mark Gjani) (πέθανε κατά τη διάρκεια βασανιστηρίων το 1947), Ντεντ Πλανι (Dedë Plani) (πέθανε κατά τη διάρκεια βασανιστηρίων στις 30 Απριλίου  1948), Έιλ Ντέντα (Ejëll Deda) (πέθανε στη φυλακή στις  12 Μαΐου 1948), Αντον Μούζαι (Anton Muzaj) (πέθανε από τις επιπτώσεις των βασανιστηριών που είχε υποστεί όταν ήταν κρατούμενος 1948), Pjetër Çuni (29 Ιουλίου 1948), Ζεφ Μάρξεν (Zef Marksen) (εκτελέστηκε στις 16 Νοεμβρίου 1946) – Γερμανός ιερέας, Ιακ Μπουσάτι (Jak Bushati) (εκτελέστηκε στις  12 Φεβρουαρίου 1949), Γιούλ Μπονάτι (Jul Bonati) (πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 1951 στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Δυρραχίου λόγω των συνεπειών που είχε στη ψυχική του υγεία η κράτησή του) καθώς και ο ιεροσπουδαστής Μαρκ Τσούνι (Mark Çuni) (εκτελέστηκε στις 4 Μαρτίου 1946) και οι Gjelosh Lulashi (εκτελέστηκε  4 Μαρτίου 1946) και Φραν Μιρακάι (Fran Mirakaj) (Σεπτέμβριος 1946).
ΜTorrent
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογισμικό κοινοποίησης αρχείων
Μάρτυρες της Αλβανίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Αλβανίας
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1990-91
Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1990-91 διεξήχθη σε έναν όμιλο των 18 ομάδων. Στην Α΄ εθνική κατηγορία ανέβηκαν οι τρεις πρώτες ομάδες.
Διοργάνωση
Στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής του 1990-91 δεν υπήρξε κάποια καινοτομία σε σχέση με εκείνο της προηγούμενης σεζόν 1989-90. Όπως είχε καθιερωθεί και στα προηγούμενα χρόνια, στην Α΄ Εθνική ανέβηκαν οι τρεις πρώτες ομάδες, ενώ υποβιβάστηκαν τέσσερις σύλλογοι στη Γ΄ Εθνική, τη θέση των οποίων πήραν ισάριθμες ομάδες της τρίτης κατηγορίας. Χαρακτηριστικό του πρωταθλήματος ήταν πως οι περισσότερες ομάδες ήταν ισοδύναμες και υπήρξαν πολλές ισοβαθμίες. Είναι χαρακτηριστικό πως από την 7η ως την 18η θέση η απόσταση ήταν μόνο 3 βαθμοί.
Πηγές
Κατηγορία:Β΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1990-1991
Ντώσον Κρικ
Το Ντώσον Κρικ (αγγλικά: Dawson Creek) είναι πόλη στη βορειοανατολική Βρετανική Κολομβία του Καναδά. Ο δήμος 24,37 τετραγωνικών χιλιομέτρων είχε πληθυσμό 12.978 κατοίκους το 2016. Το Ντώσον Κρικ αντλεί το όνομά του από το ρυάκι με την ίδια ονομασία που διασχίζει την κοινότητα. Το ρυάκι πήρε την ονομασία του από τον Τζορτζ Μέρσερ Ντώσον από ένα μέλος της δικιάς του ομάδας τοπογραφικών μελετών όταν διέσχισαν την περιοχή τον Αύγουστο του 1879. Κάποτε ήταν μια μικρή αγροτική κοινότητα, όμως το Ντώσον Κρικ έγινε περιφερειακό κέντρο αφότου επεκτάθηκε εκεί το δυτικό άκρο των Σιδηροδρόμων της Βόρειας Αλμπέρτα το 1932. Η κοινότητα αναπτύχθηκε ραγδαία το 1942 καθώς ο στρατός των ΗΠΑ χρησιμοποιούσε τον τερματικό σιδηροδρομικό σταθμό ως σημείο μεταφόρτωσης κατά την κατασκευή της εθνικής οδού της Αλάσκας. Στη δεκαετία του 1950, η πόλη συνδέθηκε με το εσωτερικό της Βρετανικής Κολομβίας μέσω ενός αυτοκινητοδρόμου και ενός σιδηροδρόμου δια μέσου των Βραχωδών Όρεων. Από τη δεκαετία του 1960, η ανάπτυξη έχει επιβραδυνθεί, αλλά ο πληθυσμός της περιοχής έχει αυξηθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βρετανικής Κολομβίας
Κουίν Σάρλοτ (Βρετανική Κολομβία)
Το Κουίν Σάρλοτ (αγγλικά: Queen Charlotte), πιο γνωστό από τους κατοίκους του απλά ως Σάρλοτ (γλώσσα Χάιντα: Daajing Giids), είναι χωριό και δήμος στο αρχιπέλαγος Χάιντα Γκουάι (πρώην Νήσοι της Βασίλισσας Σάρλοτ) στην επαρχία της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά. Βρίσκεται στο νότιο άκρο της Νήσου Γκράχαμ στον κολπίσκο Σκίντιγκετ (Skidegate) και είναι μέλος του δήμου της περιφερειακής περιοχής Νορθ Κόουστ.
Κατά την απογραφή του 2016, είχε πληθυσμό 852 κατοίκους.
Πολιτιστικές περιοχές της Λετονίας
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Οι πολιτιστικές περιοχές της Λετονίας με πόλεις και κωμοπόλεις Οι πολιτιστικές περιοχές της Λετονίας είναι οι περιοχές της Λετονίας που αναγνωρίζονται επίσημα ως διακριτές από την υπόλοιπη χώρα. Ενώ ορισμένες από αυτές τις περιοχές θεωρούνται απλώς πολιτιστικά ξεχωριστές, άλλες έχουν ιστορικά αποτελέσει μέρη διαφορετικών χωρών και έχουν χρησιμοποιηθεί για να χωρίσουν τη χώρα για διοικητικούς και άλλους σκοπούς. Το Σύνταγμα της Λετονίας αναγνωρίζει τέσσερις διαφορετικές περιοχές: Κουρζέμε, Ζεμγκάλε, Λατγκάλε και Βιντζέμε.
Περιφέρειες
Σε ορισμένες περιπτώσεις, το Κούρζεμε και το Ζεμγκάλε συνδυάζονται σε μία περιοχή. Αυτό αντανακλά την πολιτική διαίρεση της Λετονίας μεταξύ του 1629 και του 1917, όταν το Κούρζεμε και το Ζεμγκάλε ήταν ενιαία περιοχή, πρώτα ως Δουκάτο της Κουρλανδίας, μετά ως Κυβερνείο της Κουρλάνδης στη Ρωσική Αυτοκρατορία, ενώ το Βίντζεμε και η Λατγαλία ήταν πολιτικά χωριστές, τόσο στο δουκάτο της Κουρλάνδης όσο και στο ομώνυμο Κυβερνείο Κουρλάνδης.
Από την άποψη αυτή, υπάρχουν τρεις περιοχές: η Κούρζεμε (συμπεριλαμβανομένων των Ζεμγκάλε και Σέλιγια), το Βίντζεμε και η Λατγκάλε. Αυτή η διαίρεση δεν χρησιμοποιείται πλέον, αλλά μπορεί να φανεί στο οικόσημο της Λετονίας και στο Μνημείο Ελευθερίας στη Ρίγα, τα οποία περιέχουν τρία αστέρια: για το Κούρζεμε, το Βίντζεμε και τη Λατγαλία τα οποία ενώθηκαν στη Λετονία το 1918.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχέςΚατηγορία:Γεωγραφία της Λετονίας
Κάναλος Μεσσηνίας
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Κάναλος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Κάναλος, είναι οικισμός κοντά στους Γαργαλιάνους και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Ο οικισμός βρίσκεται ανάμεσα στους Γαργαλιάνους και τον Μάραθο, σε υψόμετρο 60 - 61 μέτρα. Απέχει περίπου 1,5 χιλιόμετρο από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Η απόστασή του οικισμού από τους Γαργαλιάνους είναι περίπου 3,5 χιλιόμετρα και από τον Μάραθο περίπου 2,5 χιλιόμετρα.
Ιστορία
Ο Κάναλος είναι οικισμός, ο οποίος αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γαργαλιάνων, ως και το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Γαργαλιάνων, ενώ από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός του Κανάλου, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 84 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς στη περιοχή γύρω από τον οικισμό υπάρχουν πολλοί ελαιώνες.
Κτίρια και αξιοθέατα
Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από αγροικίες και εξοχικά και δεν διαθέτει κτίρια διαφόρων κοινωνικών δραστηριοτήτων, καθώς οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στους Γαργαλιάνους και τον Μάραθο. Αξιοθέατο για τον οικισμό εκτός από τις παραλίες της ευρύτερης περιοχής, αποτελεί και η νήσος Πρώτη, την οποία έχει αντίκρυ, σε διαγώνια θέα. Σε κοντινή απόσταση περίπου 1,5 χιλιομέτρο από τον οικισμό, βρίσκεται η Παραλία του Μπάρλα, η οποία αποτελεί συνδυασμό αμμώδους και βραχώδους ακτής, ενώ σε απόσταση περίπου 2,5 χιλιομέτρων, προς βορειοδυτικά, από τον οικισμό βρίσκεται το λιμάνι και οι παραλίες του Μαράθου και σε απόσταση περίπου 5 χιλιομέτρων προς τα βορειοδυτικά από τον οικισμό βρίσκεται η Παραλία του Λαγκουβάρδου. Προς τα νοτιοανατολικά του οικισμού βρίσκονται σε απόσταση περίπου 4,5 χιλιομέτρων το Βρομονέρι και η Παραλία του Βρωμονερίου και στη συνέχεια στα 5,5 περίπου χιλιόμετρα η Παραλία Χρυσή Ακτή γνωστή και ως «Μάτι».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Θειώδες νάτριο
thumb|right|155px|Ποσότητα θειώδους νατρίου. thumb|right|155px|Δείγμα από ένυδρο θειώδες νάτριο.
Το θειώδες νάτριο (αγγλ. sodium sulfite) είναι ανόργανη χημική ένωση με το χημικό τύπο, Na2SO3. Έχει λευκωπό χρώμα και είναι υδατοδιαλυτό στερεό που χρησιμοποιείται στο εμπόριο ως αντιοξειδωτικό και συντηρητικό. Ένα επταένυδρο θειώδες νάτριο είναι επίσης γνωστό, αλλά είναι λιγότερο χρήσιμο λόγω της ευαισθησίας του στην οξείδωση μέσω του αέρα (λ.χ. οξυγόνου).
Παρασκευή
Το θειώδες νάτριο μπορεί να παρασκευαστεί με επεξεργασία διαλύματος υδροξειδίου του νατρίου με διοξείδιο του θείου. Όταν αυτό γίνεται σε ζεστό νερό, το Na2SO3 αρχικά καθιζάνει ως κίτρινο ή υποκίτρινο στερεό. Με περισσότερο διοξείδιο του θείου, το στερεό διαλύεται για να δώσει το θειώδες άλας, το οποίο κρυσταλλώνεται κατά την ψύξη.
Το θειώδες νάτριο παρασκευάζεται βιομηχανικά με επεξεργασία του διοξειδίου του θείου με ένα διάλυμα ανθρακικού νατρίου. Η συνολική αντίδραση είναι:
Εφαρμογές
Το θειώδες νάτριο χρησιμοποιείται κυρίως στη βιομηχανία χαρτοπολτού. Θεωρείται ως ένα χημικό που μαλακώνει τη λιγνίνη, κατά την χημική πολτοποίηση του ξύλου.
Ως μέσο καθαρισμού οξυγόνου, χρησιμοποιείται για την επεξεργασία νερού που τροφοδοτείται σε λέβητες ατμού για την αποφυγή προβλημάτων διάβρωσης, επίσης χρησιμοποιείται στη φωτογραφική βιομηχανία, προστατεύει τα διαλύματα προγραμματιστών από την οξείδωση, ως υποκαθαριστικό διάλυμα, στο σταθεροποιητή πλύσης (θειοθειικό νάτριο) από γαλακτώματα φιλμ και φωτογραφικού χαρτιού.
Ως αναγωγικό μέσο, χρησιμοποιείται στη βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας ως λευκαντικός, αποθείος και αποχλωριωτικός παράγοντας (π.χ. σε πισίνες). Οι αναγωγικές του ιδιότητες αξιοποιούνται με τη χρήση του ως συντηρητικό για την αποφυγή αποχρωματισμού των ξηρών καρπών και για τη συντήρηση των κρεάτων (πρόσθετο Ε-221, βλ. βιομηχανία τροφίμων).
Χρησιμοποιείται ως αντιδραστήριο σε συγκεκριμένες εφαρμογές σουλφονίωσης και σουλφομεθυλίωσης. Χρησιμοποιείται και στην παραγωγή θειοθειϊκού νατρίου.
Επταένυδρο
Εάν το θειώδες νάτριο αφεθεί να κρυσταλλωθεί από υδατικό διάλυμα σε θερμοκρασία δωματίου ή χαμηλότερη, αυτό το μετατρέπει σε επταένυδρο. Οι επταένυδροι κρύσταλλοι σχηματοποιούνται με ζεστό ξηρό αέρα. Οι επταένυδροι κρύσταλλοι οξειδώνονται επίσης στον αέρα για να σχηματίσουν το θειϊκό άλας. Η άνυδρη μορφή είναι πολύ πιο σταθερή έναντι της οξείδωσης μέσω του αέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φωτογραφικά χημικά Κατηγορία:Ενώσεις νατρίου
Μερί (Ορν)
Το Μερί (γαλλικά: Merri) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μεριέν (γαλλικά: Merriens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Προγκρές Μ1-10
Το Προγκρές Μ1-10 (η NASA το ονόμασε Progress 11 ή 11P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο τύπου Προγκρές-Μ1 11F615A55, το οποίο εκτοξεύτηκε το 2003 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μετέφερε προμήθειες, συμπεριλαμβανομένων τροφίμων, νερού και οξυγόνου για το πλήρωμα καθώς και εξοπλισμού για την διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας.
Αποστολή
Το Προγκρές Μ1-10 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 8 Ιουνίου 2003 (10:34 GMT) και συνδέθηκε με το τμήμα Πιρς του σταθμού στις 11 Ιουνίου (11:14:53 GMT). Παρέμεινε εκεί για τρεις μήνες, συγκεκριμένα μέχρι τις 4 Σεπτεμβρίου (19:41:44 GMT). Παρέμεινε σε τροχιά για ένα μήνα, κατά την διάρκεια του οποίου έγινε έρευνα παρατήρησης της γης. Το διαστημόπλοιο καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό στις 3 Οκτωβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2003
Αν Άπλμπαουμ
Η Αν Ελίζαμπεθ Άπλμπαουμ (αγγλικά: Anne Elizabeth Applebaum) (γενν. 25 Ιουλίου 1964) είναι Πολωνή-Αμερικανίδα δημοσιογράφος και ιστορικός. Έχει γράψει εκτενώς για τον Μαρξισμό-Λενινισμό και την ανάπτυξη της κοινωνίας των πολιτών στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
Έχει εργαστεί στο The Economist και στο The Spectator, και ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής της Washington Post (2002–2006). Η Άπλμπαουμ κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ το 2004 για το Γκουλάγκ: Η αληθινή ιστορία, το οποίο δημοσιεύτηκε την προηγούμενη χρονιά. Είναι συγγραφέας προσωπικού για το The Atlantic και ανώτερη συνεργάτης στο Ινστιτούτο The Agora στη Σχολή Προηγμένων Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Η Άπλμπαουμ γεννήθηκε στην Ουάσιγκτον. Έχει δηλώσει ότι μεγάλωσε σε μια «πολύ αναμορφωμένη» εβραϊκή οικογένεια. Οι πρόγονοί της ήρθαν στην Αμερική από τη σημερινή Λευκορωσία. Αποφοίτησε από τη Σχολή Sidwell Friends (1982). Απέκτησε Bachelor of Arts, summa cum laude, στην ιστορία και τη λογοτεχνία από το Πανεπιστήμιο Γέιλ, όπου παρακολούθησε το μάθημα σοβιετικής ιστορίας που δίδαξε ο Βόλφγκανγκ Λέονχαρτ το φθινόπωρο του 1982. Ως φοιτήτρια, η Άπλμπαουμ πέρασε το καλοκαίρι του 1985 στο Λένινγκραντ της Σοβιετικής Ένωσης (τώρα Αγία Πετρούπολη, Ρωσία), κάτι που, όπως έχει γράψει, βοήθησε στη διαμόρφωση των απόψεών της. Επίσης εξελέγη στην Φι Βήτα Κάπα. Ως υπότροφος στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου, απέκτησε μεταπτυχιακό στις διεθνείς σχέσεις (1987). Σπούδασε στο Κολλέγιο Σαιντ Άντονις της Οξφόρδης, προτού γίνει ανταποκρίτρια του The Economist και μετακομίσει στη Βαρσοβία το 1988.
Καριέρα
Από το 1998, η Άπλμπαουμ έμενε στην Πολωνία, όπου συνέχισε να γράφει για την The Sunday Telegraph και άλλες εφημερίδες. Το 2001, έκανε μια μεγάλη συνέντευξη με τον Βρετανό πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ. Ανέλαβε επίσης ιστορική έρευνα για το βιβλίο της Γκουλάγκ: Η αληθινή ιστορία (2003) σχετικά με το σύστημα των σοβιετικών στρατοπέδων φυλακών, το οποίο κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ για τη γενική μη μυθοπλασία το 2004. Ήταν επίσης υποψήφια για Εθνικό Βραβείο Βιβλίου, για το βραβείο βιβλίου των Los Angeles Times και για το Βραβείο Εθνικού Κύκλου Κριτικών Βιβλίου.
Από το 2001 έως το 2005, η Άπλμπαουμ έζησε στην Ουάσιγκτον και ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής της The Washington Post. Έγραψε για ένα ευρύ φάσμα θεμάτων πολιτικής των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της υγειονομικής περίθαλψης, της κοινωνικής ασφάλισης και της εκπαίδευσης. Έγραψε επίσης μια στήλη για την The Washington Post η οποία συνεχίστηκε για δεκαεπτά χρόνια. Η Άπλμπαουμ ήταν για λίγο ένα συμπληρωματική συνεργάτης στο American Enterprise Institute, μια συντηρητική δεξαμενή σκέψης. Επιστρέφοντας στην Ευρώπη το 2005, η Άπλμπαουμ ήταν μέλος της συντροφιάς Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου/Άξελ Σπρίνγκερ στην Αμερικανική Ακαδημία στο Βερολίνο, στη Γερμανία, το 2006.
Το δεύτερο ιστορικό της βιβλίο, Σιδηρούν παραπέτασμα: Συνθλίβοντας την Ανατολική Ευρώπη (1944-1956), δημοσιεύτηκε το 2012 από την Doubleday στις ΗΠΑ και την Penguin Books στο Ηνωμένο Βασίλειο. Προτάθηκε για ένα Εθνικό Βραβείο Βιβλίου, που προκρίθηκε για το Βραβείο PEN/Τζον Κένεθ Γκάλμπρεϊθ το 2013.
Από το 2011 έως το 2016, δημιούργησε και διηύθυνε το Forum Μεταβάσεων στο Ινστιτούτο Λεγκάτουμ, μια διεθνής δεξαμενή σκέψης και εκπαιδευτικό φιλανθρωπικό ίδρυμα με έδρα το Λονδίνο. Μεταξύ άλλων έργων, διεξήγαγε ένα διετές πρόγραμμα που εξετάζει τη σχέση μεταξύ δημοκρατίας και ανάπτυξης στη Βραζιλία, την Ινδία και τη Νότια Αφρική, δημιούργησε τα έργα «Το Μέλλον της Συρίας» και το «Μέλλον του Ιράν» για μελλοντικές θεσμικές αλλαγές στο αυτές οι δύο χώρες, και ανέθεσε μια σειρά εγγράφων για τη διαφθορά στη Γεωργία, τη Μολδαβία και την Ουκρανία. Αναφέρεται ότι αποχώρησε από το ινστιτούτο αφού κράτησε μια σκληρή στάση υπέρ του Brexit μετά το δημοψήφισμα της ΕΕ.
Μαζί με το περιοδικό Foreign Policy δημιούργησε το Democracy Lab, έναν ιστότοπο που εστιάζει σε χώρες σε μετάβαση προς, ή μακριά από τη δημοκρατία και που έκτοτε έγινε Democracy Post στην The Washington Post. Έτρεξε επίσης το «Πέρα από την Προπαγάνδα» (Beyond Propaganda), ένα πρόγραμμα που εξέταζε την προπαγάνδα και την παραπληροφόρηση του 21ου αιώνα. Ξεκίνησε το 2014 και το πρόγραμμα προέβλεπε μεταγενέστερες συζητήσεις σχετικά με τις «ψευδείς ειδήσεις». Το 2016, αποχώρησε από το Ινστιτούτο Λεγκάτουμ λόγω της στάσης της για το Brexit μετά τον διορισμό της ευρωσκεπτικίστριας Φίλιπα Στάουντ ως Διευθύνουσα Σύμβουλο και εντάχθηκε στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου ως Καθηγήτρια Πρακτικής στο Ινστιτούτο Παγκόσμιων Υποθέσεων. Εκεί, διηύθυνε το Arena, ένα πρόγραμμα για την παραπληροφόρηση και την προπαγάνδα του 21ου αιώνα. Το φθινόπωρο του 2019 μετέφερε το έργο στο Ινστιτούτο Agora στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς.
Τον Οκτώβριο του 2017, δημοσίευσε το τρίτο της ιστορικό βιβλίο, Ο Κόκκινος λιμός: Ο πόλεμος του Στάλιν εναντίον της Ουκρανίας , μια ιστορία του Γολοντομόρ. Το βιβλίο κέρδισε το Βραβείο Λάιονελ Γκέλμπερ και το Βραβείο Νταφ Κούπερ για δεύτερη φορά, καθιστώντας την τη μοναδική συγγραφέα που κέρδισε ποτέ το βραβείο δύο φορές.
Τον Νοέμβριο του 2019, το The Atlantic ανακοίνωσε ότι η Άπλμπαουμ εντάχθηκε στο περιοδικό ως συγγραφέας προσωπικού από τον Ιανουάριο του 2020. Συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο του Prospect το 2020 με τους κορυφαίους 50 στοχαστές για την εποχή του COVID-19.
Τον Ιούλιο του 2020 κυκλοφόρησε το Το λυκόφως της Δημοκρατίας. Εν μέρει απομνημονεύματα και εν μέρει πολιτική ανάλυση, ήταν μπεστ σέλερ του Der Spiegel και των The New York Times.
Προσωπική ζωή
Το 1992, η Άπλμπαουμ παντρεύτηκε τον Ραντόσουαφ Σικόρσκι, ο οποίος αργότερα υπηρέτησε ως υπουργός Άμυνας της Πολωνίας, Υπουργός Εξωτερικών και Διευθύνων του Σέιμ. Είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το ζευγάρι έχει δύο γιους, τον Αλεξάντερ και τον Ταντέους. Έγινε Πολωνή υπήκοος το 2013. Μιλάει πολωνικά και ρωσικά, εκτός από αγγλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες αρθρογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί αρθρογράφοι Κατηγορία:Πολωνές δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ιστορικοί Κατηγορία:Πολωνοί ιστορικοί Κατηγορία:Αμερικανίδες συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί αντικομμουνιστές Κατηγορία:Αμερικανοί περιηγητές Κατηγορία:Ιστορικοί του κομμουνισμού Κατηγορία:Ιστορικοί της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ιστορικοί της Ρωσίας Κατηγορία:Απόφοιτοι της Σχολής Οικονομικών του Λονδίνου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Γέιλ Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Πολωνίας
Λα Μενιέρ
Το Λα Μενιέρ (γαλλικά: La Mesnière) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μενερουά (γαλλικά: Mesnérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Αποβιομηχάνιση
Αποβιομηχανοποίηση ορίζεται η διαδικασία αφαίρεσης βιομηχανικής ικανότητας από μια χώρα. Αυτό είναι συνήθως αποτέλεσμα οικονομικής ανάπτυξης, όχι το αντίθετο όπως υποστηρίζουν αρκετοί.
Δεδομένα
Αν λάβουμε ως δεδομένο τις 28 πιο εξελιγμένες οικονομίες του κόσμου, η εργασία στη βιομηχανία έχει πέσει σταθερά από 28% το 1970 σε μόλις 18% το 1994. Η πρώτη χώρα στην οποία παρατηρήθηκε το φαινόμενο της αποβιομηχάνισης ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής που το 1965 η εργασία στην βιομηχανία ήταν στο 28% και το 1994 έπεσε στο 16%. Αντίθετα, ο τομέας των υπηρεσιών σε αυτές τις οικονομίες παρουσιάζει μεγάλη αύξηση. Χρησιμοποιώντας τις ΗΠΑ ξανά ως παράδειγμα, βλέπουμε ότι το 1960 μόνο το 56% του εργατικού δυναμικού ήταν εργαζόμενο για τον τομέα των υπηρεσιών ενώ το 1994 αυξήθηκε σε ένα εντυπωσιακό 74%. Στις εξελιγμένες οικονομίες, όσο μικραίνει ο βιομηχανικός τομέας αυξάνεται ο τομέας των υπηρεσιών.
Αίτια
Κατά την αποβιομηχάνιση, ο μειωμένος αριθμός εργασίας στην βιομηχανία φαίνεται να αντικατοπτρίζει και πτώση της βιομηχανικής αξίας μιας χώρας σε σχέση με το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν. Σε πρώτη ματιά αυτό ίσως σημαίνει ότι οι εγχώριες δαπάνες για την βιομηχανία μειώνονται και αυξάνονται για τις υπηρεσίες. Όντως αυξάνονται οι δαπάνες για τις υπηρεσίες στις εξελιγμένες οικονομίες. Αλλά ο λόγος δεν είναι μειωμένη βιομηχανική ανάπτυξη. Ο λόγος για τον οποίο γίνεται αυτό έχει να κάνει με την παραγωγικότητα της εργασίας (με το ποσό παραγωγής ανά εργάτη). Αυτό το ποσοστό έχει αργή ανάπτυξη σε σχέση με το ποσοστό παραγωγής της βιομηχανίας. Έτσι η τιμή των υπηρεσιών καθίσταται υψηλότερη από αυτής της βιομηχανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομικά προβλήματα Κατηγορία:Αστικός μαρασμός Κατηγορία:Οικονομική ανάπτυξη
Περιοχές σχεδιασμού της Λετονίας
Υπάρχουν πέντε περιοχές σχεδιασμού της Λετονίας (Latvijas plānošanas reģioni): η Κούρζεμε, η Λατγαλία, η Ρίγα, το Βίντζεμε και η Ζεμγκάλε. Τα όρια των περιοχών ευθυγραμμίζονται με τα όρια των δήμων της Λετονίας μετά τη δημοτική μεταρρύθμιση της 1ης Ιουλίου 2009. Οι περιοχές σχεδιασμού της Λετονίας δεν είναι διοικητικές εδαφικές διαιρέσεις, επειδή δεν αναφέρονται στο νόμο που ορίζει τις διοικητικές εδαφικές διαιρέσεις της Λετονίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Λετονίας
Άβατο (αποσαφήνιση)
Η λέξη άβατο μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω θέματα:
Αγία Χαριτίνη
Η Αγία Χαριτίνη είναι Αγία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία τιμά τη μνήμη της στις 5 Οκτωβρίου.
Βίος
Η Αγία Χαριτίνη από την Αμισό του Πόντου έζησε στα χρόνια του Διοκλητιανού (284-305). Από μικρή ηλικία έμεινε ορφανή και την μεγάλωσε σαν πραγματική κόρη του ένας επιφανής, ευσεβής Xριστιανός που λεγόταν Κλαύδιος. Ήταν ευφυής νέα, με φλογερή πίστη, η οποία είχε κατορθώσει να οδηγήσει πολλούς ανθρώπους στην οδό του Ιησού Χριστού.
Γύρω στο 303 με 304 την κατήγγειλαν στον έπαρχο Δομετιανό ως Xριστιανή. Ακολούθησε ανάκριση, όπου από την αρχή και χωρίς ενδοιασμούς ομολόγησε την πίστη της στον Χριστό. Στη συνέχεια υποβλήθηκε σε φριχτά βασανιστήρια, χωρίς όμως αποτέλεσμα, διότι η Αγία τα ξεπέρασε -σύμφωνα με τις διηγήσεις- με θαυμαστό τρόπο. Στο τέλος εμφανίστηκε απείραχτη, με επουλωμένα τα τραύματα, μπροστά στον έπαρχο, για να του αποδείξει τη δύναμη της πίστης. Τότε εκείνος διέταξε νέα βασανιστήρια και στη συνέχεια να την πάνε σε πορνείο. Η Χαριτίνη προσευχήθηκε στο Θεό για να την απαλλάξει από την τρομερή αυτή δοκιμασία, δηλ. του να ασελγήσουν στο κορμί της. Εκείνος την άκουσε καλώντας την ψυχή της κοντά του. Το σώμα της Αγίας πετάχτηκε στη θάλασσα, αλλά εκβράστηκε στην ακτή με θαυματουργό τρόπο, οπότε το παρέλαβε ο Κλαύδιος και το έθαψε.
Μαρτύριο και θαύματα
Σύμφωνα με τα καταγεγραμμένα στα συναξάρια, ο Κλαύδιος, που ήταν υποχρεωμένος να υπακούσει στην εντολή για ανάκριση, άρχισε να θρηνεί για τα σκληρά βασανιστήρια που την περίμεναν. Η Χαριτίνη φέρεται να του είπε «Μη λυπήσαι, κύριέ μου, αλλά μάλλον να χαίρεις, γιατί εγώ αξιώνομαι να γίνω θυσία ευάρεστη στον Θεό». Ο Κλαύδιος φέρεται να της απάντησε: «Γυναίκα του σπιτιού μου και δούλη του Θεού, θυμήσου με, όταν θα είσαι κοντά στον επουράνιο Βασιλέα». Στην ανάκριση της ξύρισαν το κεφάλι, όμως το κεφάλι της γέμισε πάλι μαλλιά. Έπειτα απόθεσαν στο κεφάλι της σε αναμμένα κάρβουνα, έχυσαν από πάνω ξύδι και έκαιγαν τα πλευρά της με αναμμένες λαμπάδες. Ύστερα της έδεσαν πέτρα στο λαιμό την έριξαν στη θάλασσα, όμως και πάλι ο Θεός την έσωσε. Με την προσευχή της, η Χαριτίνη, όταν διατάχτηκε να πάει σε πορνείο, παρέδωσε την ψυχή της στον Θεό και λυτρώθηκε από τη δοκιμασία.
Ιερά Λείψανα: Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου της Αγίας βρίσκονται στις Μονές Κύκκου Κύπρου και Ιερουσαλήμ Βοιωτίας.
Ρόγιαλ Λέοπολντ κλαμπ Βρυξελλών
Η Ρόγιαλ Λέοπολντ κλαμπ Βρυξελλών (γαλλικά : Royal Léopold Club) είναι αθλητικός σύλλογος του Βελγίου που δραστηριοποιείται στα αθλήματα της αντισφαίρισης και του Χόκεϊ σε χόρτο.
Αγία Χαριτίνη
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Γυναίκες στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Ρόγιαλ Λέοπολντ κλαμπ Βρυξελλών
Ιδρύθηκε το 1893 με χρώματα, κόκκινο και άσπρο, και πήρε το όνομα του Λεοπόλδου Β΄ βασιλιά του Βελγίου. Διαθέτει εγκαταστάσεις με 26 γήπεδα αντισφαίρισης, τα 14 χωμάτινα, και 2 γήπεδα χόκεϊ σε χόρτο. Ανάμεσα σε αυτούς που διετέλεσαν πρόεδροι στην ομάδα ήταν και οι Πολ ντε Μπόρμαν, από τους ιδρυτές, και ο Φιλίπ Βασέ την περίοδο 1983-1994 και σε εποχή που ο σύλλογος κινδύνευε με πτώχευση.
Το τμήμα αντισφαίρισης ήταν πρωταθλήτρια Βελγίου στο διασυλλογικό αντρών το 1911, 1914, 1919, 1920, 1921, 1922, 1923, 1924, 1928, 1929, 1941, 1942, 1943, 1947, 1948, 1949, 1950, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1962, 1963, 1979, 1981.
Πρωταθλήτρια διασυλλογικού πρωταθλήματος Βελγίου στις γυναικών το 1934, 1937, 1938, 1947, 1948, 1949, 1950, 1951, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 196, 1965, 1972, 1973, 1974, 1975, 1975, 1979.
Το τμήμα Χόκεϊ σε χόρτο έχει κατακτήσει στους άντρες τον τίτλο του πρωταθλητή Βελγίου το 1922, 1923, 1928, 1939, 1951, 1952, 1959, 1960, 1961, 1965, 1966, 1967,1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1988, 1989, 1991, 1992, και το 2002.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Βελγίου  Κατηγορία:Σύλλογοι αντισφαίρισης
Μεσέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μεσεέν (γαλλικά: Messéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
The Originals (5ος κύκλος)
Το The Originals είναι Αμερικανική υπερφυσική δραματική σειρά φαντασίας η οποία ανανεώθηκε για πέμπτο κύκλο επεισοδίων από το κανάλι The CW στις 10 Μαΐου 2017. Η πρεμιέρα του κύκλου έγινε στο δεύτερο μισό της τηλεοπτικής σεζόν, όπως είχε γίνει και με την πρεμιέρα του τέταρτου κύκλου. Στις 20 Ιουλίου 2017, η Τζούλι Πλεκ ανακοίνωσε μέσω του λογαριασμού της στο Twitter πως ο πέμπτος κύκλος θα αποτελούσε και τον τελευταίο της σειράς.
Ο πέμπτος κύκλος έκανε πρεμιέρα στις 18 Απριλίου 2018 και ολοκληρώθηκε την 1η Αυγούστου 2018, έπειτα από 13 επεισόδια.
Home media
Ο πέμπτος κύκλος κυκλοφόρησε σε DVD στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 2 Οκτωβρίου 2018. Σε Ηνωμένο Βασίλειο και Αυστραλία κυκλοφόρησε στις 15 Οκτωβρίου 2018 και στις 5 Δεκεμβρίου 2018 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Originals, The
Αλμυρό νερό
Το  Αλμυρό νερό είναι νερό με μεγάλη περιεκτικότητα σε διαλυμένα άλατα (κυρίως NaCl). Η συγκέντρωση άλατος εκφράζεται σε μέρη ανά χίλια (permille, ‰) ή σε μέρη ανά εκατομμύριο (ppm). Η αμερικάνικη Geological Suvey μετρά την αλμυρότητα του νερού και κατατάσσει σε τρεις κατηγορίες: Η συγκέντρωση άλατος σε ελαφρώς αλμυρό νερό είναι 1.000 έως 3.000 ppm (0.1–0.3%), σε μέτρια αλμυρό νερό 3.000 έως 10.000 ppm (0.3–1%) και στο πολύ αλμυρό νερό από 10.000 έως 35.000 ppm (1-3.5%). Το θαλασσινό νερό έχει αλμυρότητα περίπου 35,000 ppm, ισοδύναμη με 35 γραμμάρια αλατιού ανά λίτρο (ή κιλό) νερού. Το επίπεδο κορεσμού εξαρτάται από τη θερμοκρασία του νερού. Σε 20 °C σε ένα χιλιοστόλιτρο του νερού μπορεί να διαλυθει  0.357 γραμμάρια άλατος, με προκύπτουσα συγκέντρωση 26.3%. Σε βραστό νερό (100 °C) η διαλυόμενη ποσότητα ανά χιλιοστόλιτρο αυξάνεται σε περίπου 0.391 γραμμάρια ή συγκέντρωση 28.1%.
Βιομηχανική χρήση αλμυρού νερού γίνεται από ορυχεία και για παραγωγή θερμο-ηλεκτρικής ενέργειας.
Ιδιότητες
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Νερό-NaCl [[διάγραμμα φάσεων]] Σε 100 °C (373.15 K, 212 °F) το κορεσμένο διάλυμα χλωριούχου νατρίου έχει συγκέντρωση άλατο ς 28% κατά βάρος. Σε 0 °C (273.15 K, 32 °F) η άλμη μπορεί να κρατήσει μόνο 26% αλάτι.
Η θερμική αγωγιμότητα του νερού της θάλασσας (3.5% διαλυμένου άλατος κατά βάρος) είναι 0.6 W/mK στους 25 °C. Η θερμική αγωγιμότητα ελαττώνεται με την αύξηση της αλμυρότητας και αυξάνεται με την αύξηση της θερμοκρασίας. Στα γραφήματα απεικονίζεται η θερμική αγωγιμότητα για διαλύματα διαφορετικής αλμυρότητας και θερμοκρασίας:
Η περιεκτικότητα σε αλάτι μπορεί να προσδιοριστεί με αλμυρόμετρο.
Η Πυκνότητα ρ της άλμης σε διάφορες συγκεντρώσεις και θερμοκρασίες μπορεί να προσδιοριστεί με μια γραμμική εξίσωση:
όπου οι τιμές του αn είναι:
Ηλεκτρόλυση
Τέσσερα τοις εκατό του αερίου υδρογόνου που παράγεται σε όλο τον κόσμο προέρχεται από ηλεκτρόλυση. Πρόκειται για  παραπροϊόν από ηλεκτρολύσεις για την παραγωγή χλωρίου.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Διαλύματα
Κέντσο-τζι
Το Κέντσο-τζι (建長寺, Kenchō-ji) είναι βουδιστικός ναός της σχολής Ρινζάι Ζεν στην Καμακούρα, στην επαρχία Καναγκάβα, στην Ιαπωνία, ο οποίος κατατάσσεται πρώτος μεταξύ των λεγόμενων Πέντε Μεγάλων Ναών Ζεν της Καμακούρα (το Καμακούρα Γκόζαν) και είναι το παλαιότερο εκπαιδευτικό μοναστήρι Ζεν στην Ιαπωνία. Αυτοί οι ναοί βρίσκονταν στην κορυφή του Συστήματος των Πέντε Βουνών, ενός δικτύου ναών του Ζεν, που ξεκίνησε από τους Αντιβασιλείς Χότζο. Ακόμα πολύ μεγάλο, είχε αρχικά ένα γεμάτο σιτσίντο γκάραν και 49 υποναούς.
Το σάνγκο είναι Κοφουκουσάν (Kofukusan) (巨福山).
Ο ναός κατασκευάστηκε με εντολή του αυτοκράτορα Γκο-Φουκακούσα και ολοκληρώθηκε το 1253, το πέμπτο έτος της εποχής Κέντσο, από την οποία πήρε το όνομά του. Ιδρύθηκε από τον Ρανκέι Ντοριού, έναν Κινέζο δάσκαλο του Ζεν, ο οποίος μετακόμισε στην Ιαπωνία το 1246, περνώντας μερικά χρόνια στο Κιούσου και το Κιότο πριν έρθει στην Καμακούρα.
Το Κέντσο-τζι και το σογκουνάτο
αριστερά|μικρογραφία| Ο δράκος ζωγραφισμένος στην οροφή του Χαττό Ο αντιβασιλέας της Καμακούρα Χότζο Τοκιγιόρι ήταν ο κύριος προστάτης του ναού κατά τα πρώτα χρόνια του. Η χορηγία ήταν πνευματική (ήταν κοντά σε έναν δάσκαλο του Ζεν ο ίδιος) καθώς και πολιτική: η Καμακούρα Γκόζαν, οργάνωση της οποίας ήταν επικεφαλής αυτός ο ναός, είχε σημαντικό ρόλο στην οργάνωση του σογκουνάτου. Το σύστημα, στο οποίο ο Ασικάγκα πρόσθεσε μια σειρά από πέντε ναούς στο Κιότο, που ονομαζόταν Κιότο Γκόζαν, υιοθετήθηκε για την προώθηση του Ζεν στην Ιαπωνία, ωστόσο, εκεί όπως είχε ήδη συμβεί στην Κίνα, σύντομα ελέγχθηκε και χρησιμοποιήθηκε από τις άρχουσες τάξεις της χώρας για τους δικούς τους διοικητικούς και πολιτικούς σκοπούς. Το σύστημα Γκόζαν επέτρεψε στους κορυφαίους ναούς να λειτουργούν ως de facto υπουργεία, χρησιμοποιώντας το εθνικό τους δίκτυο ναών για τη διανομή των κυβερνητικών νόμων και κανόνων και για την παρακολούθηση των τοπικών συνθηκών για τους στρατιωτικούς ανωτέρους τους. Οι Χότζο πρώτα και οι Ασικάγκα αργότερα μπόρεσαν να κρύψουν τη δύναμή τους κάτω από μια θρησκευτική μάσκα, ενώ μοναχοί και ιερείς εργάζονταν για την κυβέρνηση ως μεταφραστές, διπλωμάτες και σύμβουλοι.
Υπό την αιγίδα των δασκάλων τους, ο Κέντσο-τζι και οι ναοί των Πέντε Βουνών σταδιακά έγιναν κέντρα μάθησης και ανέπτυξαν μια χαρακτηριστική λογοτεχνία,  που ονομάζεται Ιαπωνική Λογοτεχνία των Πέντε Βουνών. Κατά τον ιαπωνικό Μεσαίωνα, οι μελετητές του άσκησαν εκτεταμένη επιρροή στις εσωτερικές πολιτικές υποθέσεις της χώρας.
Το σύστημα Γκόζαν τελικά παρήκμασε με τη διάλυση του σογκουνάτου Ασικάγκα, που το είχε υποστηρίξει. Η ίδια η αναγέννηση του Κέντσο-τζι ήρθε τον 19ο αιώνα υπό την καθοδήγηση του δασκάλου του Ζεν Αοζόρα Κάντο.
Κτήρια και σημεία ενδιαφέροντος
μικρογραφία| Από δεξιά προς τα αριστερά οι άρκευθοι, το Μπουτσούντεν, το Χαττό, το Καράμον και τα δύο κτήρια, που συνθέτουν το Χότζο Το Κέντσο-τζι αρχικά αποτελούνταν από ένα σιτσίντο γκάραν με 49 υποναούς, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς χάθηκαν σε πυρκαγιές τον 14ο και τον 15ο αιώνα. Είναι ακόμα ένα κλασικό παράδειγμα ενός Ζεν γκάραν με τα κτήριά του ευθυγραμμισμένα από βορρά προς νότο. Το συγκρότημα σήμερα αποτελείται από δέκα υποναούς. Οι πιο σημαντικές κατασκευές του περιλαμβάνουν (με σειρά από την πρώτη πύλη):
αριστερά|μικρογραφία| Το Καράσου-τένγκου στον οποίο είναι αφιερωμένο το Χανσόμπο Μπροστά από το Μπουτσούντεν στέκονται μερικά μεγάλα κινέζικα δέντρα αρκεύθου, που έχουν χαρακτηριστεί Φυσικοί Θησαυροί. Την εποχή της ίδρυσης του ναού, αυτά τα μεγάλα δέντρα ήταν απλά δενδρύλλια, που έφερε από την Κίνα ο ιδρυτής Ντοριού. Κάτω από το μεγαλύτερο, ένα μεγάλο πέτρινο μνημείο περιτριγυρισμένο από αλυσίδες έχει στηθεί προς τιμή των πολιτών της Καμακούρα, που πέθαναν κατά τη διάρκεια του ρωσο-ιαπωνικού πολέμου του 1904-1905.
Χανσόμπο
Κοντά στο τέλος του κήπου του ναού, πάνω από έναν λόφο βρίσκεται το Χανσόμπο, το μεγάλο σιντοϊστικό ιερό. Το κατοχυρωμένο πνεύμα είναι το Χανσόμπο Νταϊγκόνγκεν. Το γκόνγκεν ήταν αρχικά το πνεύμα προστάτης  (chinju (鎮守/鎮主)) του Χόκο-τζι στη Σιζουόκα και μεταφέρθηκε εδώ το 1890 από τον Αοζόρα Κάντο. Τα αγάλματα στις σκάλες που οδηγούν στο ιερό αντιπροσωπεύουν τον Τένγκου, οντότητες παρόμοιες με τους καλικάντζαρους που συνοδεύουν το γκόνγκεν. Μερικά από τα πλάσματα έχουν φτερά και ράμφος: είναι ένας τύπος τένγκου, που ονομάζεται Καράσου-τένγκου (Karasu-tengu) (κοράκι τένγκου) λόγω της εμφάνισής τους. Σε μια καθαρή μέρα, από το ιερό μπορεί κανείς να δει το όρος Φούτζι στα δυτικά και τον κόλπο Σαγκάμι και το νησί Ίζου Οσίμα στα νότια. Οι πέτρες στον κήπο είναι γεμάτες ονόματα: είναι εκείνα των πιστών, που πρόσφεραν στον ναό και ανήκουν σε πάνω από 100 διαφορετικές θρησκευτικές οργανώσεις. Αυτή η περιοχή ήταν το Εσωτερικό Ιερό του ναού, το οποίο εξακολουθεί να στέκεται ανάμεσα στα δέντρα στην κορυφή του λόφου και στο οποίο μπορείτε να φτάσετε ανεβαίνοντας τις απότομες σκάλες, που ξεκινούν στα δεξιά του ιερού, μπροστά από το Τζίζο-ντό. Δίπλα στο ιερό υπάρχει ένα κατάστρωμα παρατήρησης από το οποίο, τις καθαρές μέρες, είναι ορατές η Καμακούρα, η Γιουιγκαχάμα και το όρος Φούτζι.
Στο τέλος του κήπου, δίπλα στο Χανσόμπο, σε έναν μικρό λόφο με θέα σε μια λίμνη βρίσκεται το Κάισουν-ιν. Αυτός ο απομακρυσμένος ναός χτίστηκε το 1334 και φιλοξενεί ένα άγαλμα του Μόντζου Μποσάτσου.
Σάνμον Κατζίβαρα Σεγκάκι-ε
μικρογραφία| Ο κήπος Ζεν πίσω από το Χότζο και τη λιμνούλα του Στις 15 Ιουλίου (Ομπόν, ή το φεστιβάλ των νεκρών) ο Κέντσο-τζι γιορτάζει την περίφημη νεκρική τελετή Σάνμον Κατζίβαρα Σεγκάκι-ε (三門梶原施餓鬼会, Sanmon Kajiwara Segaki-e). Οι κανονικές τελετές κηδείας γίνονται νωρίς το πρωί κάτω από την πύλη Σάνμον. Μόνο στο Κέντσο-τζι, επαναλαμβάνονται αργότερα ρητά για την ψυχή του Κατζίβαρα Καγκετοκί, ενός σαμουράι της περιόδου Καμακούρα, που πέθανε κατά τη διάρκεια της πολιτικής αναταραχής, που ακολούθησε το θάνατο του Μιναμότο νο Σανετόμο.
Η προέλευση της τελετής λέγεται ότι ανάγεται στις ημέρες του Ντοριού. Ο θρύλος λέει ότι μια μέρα, αμέσως μετά το τέλος ενός σεγκάκι, (μια βουδιστική τελετή υπέρ των πνευμάτων, που υποφέρουν) εμφανίστηκε ένα φάντασμα. Αφού ανακάλυψε ότι το σεγκάκι είχε ήδη τελειώσει, ο πολεμιστής φαινόταν τόσο λυπημένος, που ο ιερέας επανέλαβε την τελετή μόνο για αυτόν. Στη συνέχεια, ο άνδρας αποκάλυψε ότι ήταν το φάντασμα του Κατζίβαρα Καγκετοκί.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κ
Microsoft PowerPoint
right|thumb|PowerPoint 2007|300px Το Microsoft PowerPoint είναι ένα πρόγραμμα παρουσίασης για τα Windows και για τα OS X. Χρησιμοποιείται για τη δημιουργία παρουσιάσεων, που αποτελούνται από κείμενο, γραφήματα, εικόνες και βίντεο τα οποία μπορεί να τα εμφανίσει στην οθόνη του υπολογιστή ή προτζέκτορα και να τα εκτυπώσει.
Ιστορικό
Το πρόγραμμα εμφανίστηκε πρώτη φορά για τα Mac ως Presenter από τους Dennis Austin και Thomas Rudkin. Το 1987, μετονομάστηκε σε PowerPoint λόγω προβλημάτων με τα εμπορικά σήματα και συνεχίζει να έχει αυτό το όνομα. Η ιδέα του ονόματος ήρθε από τον Robert Gaskins. Το PowerPoint κυκλοφόρησε δημόσια στις 22 Μαΐου 1990, την ίδια μέρα όταν η Microsoft κυκλοφόρησε τα Windows 3.0.
Παρουσιάστηκαν αρκετές αλλαγές στο PowerPoint 97, όπως το Visual Basic for Applications (VBA). Το PowerPoint 2000, όπως και οι άλλες εφαρμογές του Office 2000, περιείχε το Πρόχειρο, το οποίο συγκρατούσε αρκετά κείμενα, εικόνες κ.α. σε ένα. Το PowerPoint 2002, διευκόλυνε την χρήση του Animation.
Μορφές
Οι μορφές του PowerPoint είναι .ppt, .pptx, .pps, ή .ppsx. Από τον Φεβρουάριο του 2008, η προδιαγραφή της μορφής .ppt μπορεί να ληφθεί ελεύθερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό Microsoft PowerPoint Κατηγορία:MacOS
Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ
Ο Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ, KBE, (Daniel Barenboim, εβραϊκά: דניאל בארנבוים, γεννημένος 15 Νοεμβρίου 1942 στο Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινο-Ισραηλινός πιανίστας και μαέστρος, ο οποίος είναι πολίτης, εκτός της Αργεντινής και του Ισραήλ, της Ισπανίας και της Παλαιστίνης. Είναι γενικός μουσικός διευθυντής στην Deutsche Staatsoper Berlin και την Staatskapelle Berlin. Προηγουμένως υπήρξε μαέστρος στην Chicago Symphony Orchestra, την Orchestre de Paris και την La Scala του Μιλάνου.
Ο Μπάρενμποϊμ είναι επίσης γνωστός για τη συνεργασία του με την West–Eastern Divan Orchestra, μία ορχήστρα με έδρα τη Σεβίλλη, η οποία αποτελείται από νεαρούς Άραβες και και Ισραηλινούς μουσικούς. Γνωστός είναι ωστόσο και για την κριτική που ασκεί για την Ισραηλινή κατοχή σε εδάφη της Παλαιστίνης. Ο Μπάρενμποϊμ είναι πολύγλωσσος, αφού μιλά άπταιστα ισπανικά, εβραϊκά, αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και γερμανικά.
Κατά τη διάρκεια της καριέρα του έχει βραβευθεί πάρα πολλές φορές. Μερικές από τις μεγαλύτερες τιμές που έχει λάβει είναι μετάλλια από το βρετανικό Order of the British Empire, το γαλλικό Légion d'honneur το γερμανικό Großes Bundesverdienstkreuz, αλλά και το Willy Brandt Βραβείο. Μαζί με τον Παλαιστίνιο-Αμερικανό καθηγητή πανεπιστημίου Έντουαρντ Σαΐντ, έλαβαν μετάλλιο από το ισπανικό Premios Princesa d'Asturies. Έχει λάβει εφτά Grammy για τη δουλειά του και τη δισκογραφία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εβραίοι μουσικοί Κατηγορία:Αργεντινοί μουσικοί Κατηγορία:Ισραηλινοί μουσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Αργεντινοί διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Αργεντινοί πιανίστες
Μόνικα Λινκιτέ
Η Μόνικα Λινκιτέ (Monika Linkytė, γεννημένη 3 Ιουνίου 1992) είναι Λιθουανή τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Εκπροσώπησε τη Λιθουανία στον μαζί με τον Βάιντας Μπαουμίλα με το τραγούδι "This Time", καταλαμβάνοντας τη 18η θέση. Εκπροσώπησε επίσης τη Λιθουανία στο διαγωνισμό New Wave 2014 και ήταν φιναλίστ στη δεύτερη σεζόν του Lietuvos Balsas. Εκπροσώπησε ξανά τη Λιθουανία στον με το τραγούδι "Stay".
Η Λινκιτέ έχει προσπαθήσει στο παρελθόν να εκπροσωπήσει τη Λιθουανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2010, 2011, 2012, 2013, 2014 και στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision το 2007.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Η Λινκιτέ γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 1992 στο Gargždai. Αφού ολοκλήρωσε το γυμνάσιο, μετακόμισε στο Βίλνιους για να παρακολουθήσει το Πανεπιστήμιο του Βίλνιους, σπουδάζοντας δημόσια υγεία, αλλά έφυγε μετά από τρία εξάμηνα. Το 2014 άρχισε να σπουδάζει νομικά στο Πανεπιστήμιο του Βίλνιους, αλλά το 2016 έφυγε για να σπουδάσει μουσική εκπαίδευση στο Βρετανικό και Ιρλανδικό Ινστιτούτο Μοντέρνας Μουσικής στο Λονδίνο.
Καριέρα
Το 2007, η Λινκιτέ διαγωνίστηκε στην εθνική επιλογή της Λιθουανίας για τον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2007 όταν ήταν 15 ετών. Αργότερα επέστρεψε στη Eurovision το 2010 όταν διαγωνίστηκε στο Eurovizija 2010 με το τραγούδι "Give Away". Προκρίθηκε από τον πρώτο ημιτελικό και κατετάγη δέκατη στον τελικό. Στη συνέχεια, διαγωνίστηκε στο Eurovizija το 2011 και το 2012, καταλαμβάνοντας την τέταρτη και τρίτη θέση στους τελικούς με τα τραγούδια "Days Go By" και "Happy", αντίστοιχα. Συνέχισε τη δεύτερη θέση στη δεύτερη σεζόν του Lietuvos Balsas, της λιθουανικής έκδοσης του The Voice.
Μετά την κατάργηση του εθνικού τελικού της Eurovizija υπέρ του Eurovizijos Atranka 2013, η Λινκιτέ συνέχισε να συμμετέχει, ανταγωνιζόμενη με το τραγούδι "Baby Boy", που έγραψε ο Sasha Son. Αναγκάστηκε να αποσυρθεί από το διαγωνισμό μετά τον δεύτερο ημιτελικό λόγω προσβολής από λαρυγγίτιδα. Την επόμενη χρονιά, διαγωνίστηκε στο Eurovizijos Atranka 2014 και κατετάγη τέταρτη. Στη συνέχεια, εκπροσώπησε τη Λιθουανία στον διαγωνισμό New Wave 2014, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση. Την επόμενη χρονιά, διαγωνίστηκε στο Eurovizijos Atranka 2015 και υπέβαλε επίσης το αυτογραφικό τραγούδι "Skęstu" στον διαγωνισμό. Ενώ το τραγούδι αποκλείστηκε κατά τη διάρκεια της έκτης παράστασης, κέρδισε τον διαγωνισμό ερμηνεύοντας το τραγούδι "This Time" με τον Βάιντας Μπαουμίλα. Οι Λινκιτέ και Μπαουμίλα συνέχισαν για να εκπροσωπήσουν τη Λιθουανία στον στη Βιέννη, όπου προκρίθηκαν από τον δεύτερο ημιτελικό στην έβδομη θέση και συνέχισαν στην 18η θέση στον τελικό.
Μετά τη Eurovision, η Λινκιτέ κυκλοφόρησε το σινγκλ "Po dangum", το οποίο έγινε πλατινένιο στη Λιθουανία. Το ντεμπούτο της στούντιο άλμπουμ Walk with Me κυκλοφόρησε στις 17 Σεπτεμβρίου 2015 και έλαβε επίσης πλατινένιο πιστοποιητικό. Στη συνέχεια κέρδισε το καλύτερο άλμπουμ για το Walk with Me, το καλύτερο τραγούδι για το "Po dangum" και το καλύτερο γυναικείο ρόλο στα Βραβεία M.A.M.A 2015, τη μεγαλύτερη τελετή απονομής μουσικών βραβείων στη Λιθουανία. Ήταν υποψήφια για την Καλύτερη Γυναικεία Πράξη για άλλη μια φορά στα βραβεία του 2016.
Stay
Το "Stay" είναι ένα τραγούδι της Λιθουανής τραγουδίστριας Μόνικα Λινκιτέ, που κυκλοφόρησε επίσημα στις 14 Φεβρουαρίου 2023. Το τραγούδι παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 28 Ιανουαρίου 2023 ως τραγούδι που διαγωνίζεται στο ''Pabandom iš naujo! 2023'', την εθνική επιλογή της Λιθουανίας για τον. Το τραγούδι εκπροσώπησε τη Λιθουανία στον, αφού κέρδισε το ''Pabandom iš naujo! 2023''.
Ιστορικό και σύνθεση
Σε δηλώσεις τύπου που δόθηκαν στη Λιθουανική Εθνική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση (LRT), η Μόνικα ανέφερε ότι, μαζί με τον Λετονό τραγουδοποιό Chris Noah, είχαν γράψει το "Stay" κατά τη διάρκεια μιας απρογραμμάτιστης συνεδρίας συγγραφής. Σύμφωνα με τη Μόνικα, ήθελε να γράψει για το "πόσο σημαντικό είναι να κάνεις μια παύση και να επιστρέψεις στον εαυτό σου". Ορισμένες γραμμές του τραγουδιού σχετίζονται με λιθουανικές λαϊκές σούτρα, μιλώντας για μια λαχτάρα να ακούσουμε τη φωνή της "καρδιάς μας όλο και περισσότερο".
Pabandom iš naujo! 2023
Το ''Pabandom iš naujo! 2023'' ("Ας προσπαθήσουμε ξανά! 2023") είναι η εθνική τελική μορφή που αναπτύχθηκε από το LRT προκειμένου να επιλεγεί η συμμετοχή της Λιθουανίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023. Για τον διαγωνισμό του 2023, πραγματοποιήθηκαν δύο διοργανώσεις που αποτελούνταν από δεκαπέντε συμμετοχές η καθεμία στις 21 και 28, Ιανουαρίου, όπου αποκλείστηκαν πέντε συμμετοχές από κάθε σειρά, ενώ οι υπόλοιπες είκοσι συμμετείχαν στους δύο ημιτελικούς του διαγωνισμού, που θα πραγματοποιηθούν στις 4 και 11 Φεβρουαρίου. Σε κάθε ημιτελικό συμμετείχαν δέκα συμμετοχές και οι πέντε πρώτοι προχωρούσαν στον τελικό. Στον τελικό, ο νικητής θα επιλεγόταν από τις υπόλοιπες δέκα συμμετοχές. Τα αποτελέσματα καθεμιάς από τις έξι εκπομπές καθορίστηκαν από τον συνδυασμό 50/50 ψήφων από επιτροπή κριτικής επιτροπής και δημόσια τηλεψηφοφορία.
Το "Stay" επιλέχθηκε για να διαγωνιστεί στη δεύτερη σειρά, προκρίνοντας τερματίζοντας δεύτερος από 15 συμμετοχές στη διοργάνωση. Στον δεύτερο ημιτελικό, το τραγούδι έπαιξε πέμπτο, τερμάτισε τρίτο και προκρίθηκε στον μεγάλο τελικό του διαγωνισμού. Στον τελικό, το τραγούδι έλαβε 12 πόντους από την κριτική επιτροπή και 10 πόντους από τηλεψηφοφορία, κερδίζοντας συνολικά 22 πόντους. Το τραγούδι συνδυάστηκε με το τραγούδι της Rūta Mur "So Low". Ωστόσο, καθώς το "Stay" κατάφερε να κερδίσει υψηλότερη βαθμολογία της κριτικής επιτροπής, κέρδισε τον διαγωνισμό και τη Λιθουανική θέση για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023.
Στη Eurovision
Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλες οι συμμετέχουσες χώρες, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη, τη , την , την και το , έπρεπε να προκριθούν σε έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστούν για τον τελικό, με τις 10 πρώτες χώρες από τους αντίστοιχους ημιτελικούς τους να προκρίνονται στον τελικό. Πριν από την κλήρωση κατανομής των ημιτελικών, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) χώρισε τις διαγωνιζόμενες χώρες σε έξι διαφορετικά δοχεία με βάση τα μοτίβα ψηφοφορίας από προηγούμενους διαγωνισμούς, όπως καθορίστηκαν από τον συνεργάτη τηλεψηφοφορίας του διαγωνισμού Digame, με στόχο τη μείωση της πιθανότητας ψηφοφορίας από γειτονικές χώρες, ενώ παράλληλα να αυξήσει το σασπένς κατά τη διαδικασία ψηφοφορίας. Στις 31 Ιανουαρίου 2023, πραγματοποιήθηκε η κλήρωση κατανομής στο St George's Hall στο Λίβερπουλ που έβαλε κάθε έθνος σε έναν από τους δύο ημιτελικούς και καθόρισε σε ποιο μισό της παράστασης θα έπαιζε. Εκεί, ανακοινώθηκε ότι η Λιθουανία θα εμφανιζόταν στο δεύτερο μισό του δεύτερου ημιτελικού του διαγωνισμού, που διεξήχθη στις 11 Μαΐου 2023. Προκρίθηκε στον τελικό, όπου κατέλαβε την 11η θέση.
Μιεσέ
Το Μιεσέ (γαλλικά: Mieuxcé) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μιεσεέν (γαλλικά: Mieuxcéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Καναδική Ολυμπιακή Επιτροπή
Η Καναδική Ολυμπιακή Επιτροπή (αγγλικά: Canadian Olympic Committee, COC, γαλλικά: Comité olympique canadien, COC) είναι ιδιωτικός μη κερδοσκοπικός οργανισμός που εκπροσωπεί τον Καναδά στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή και είναι μέλος του Παναμερικανικού Αθλητικού Οργανισμού (PASO).
Ως η ραχοκκοκαλιά του ολυμπιακού κινήματος του Καναδά, το COC συνεργάζεται με τις εθνικές αθλητικές ομοσπονδίες για την προετοιμασία της Ομάδας του Καναδά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων και τους Παναμερικανούς Αγώνες.
Μονσί
Το Μονσί (γαλλικά: Moncy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Καναδική Ολυμπιακή Επιτροπή
Η COC έχει γραφεία στο Τορόντο, το Οντάριο και το Μόντρεαλ του Κεμπέκ και είναι ιδρυτικό μέλος του Καναδικού Δικτύου Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών Αθλημάτων (COPSI), το οποίο περιλαμβάνει αθλητικά ιδρύματα και οργανωτικά κέντρα σε όλο το υψηλού επιπέδου αθλητικό σύστημα του Καναδά.
Μονσί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονσεέν (γαλλικά: Moncéens).
Καναδική Ολυμπιακή Επιτροπή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές Κατηγορία:Αθλητισμός στον Καναδά
Κατάλογος επαρχιών της Κίνας κατά δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης (2014)
Αυτός είναι ένας κατάλογος των διοικητικών διαιρέσεων πρώτου επιπέδου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΛΔΚ), ο οποίος περιλαμβάνει όλες τις επαρχίες, αυτόνομες περιφέρειες και δήμους, ανά Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένης της Ταϊβάν. Οι πληροφορίες για το 2014 προέρχονται από την Εθνική Αναφορά Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης της Κίνας του 2016 (2016中国人类发展报告), δημοσιευμένη από το Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών, το Ίδρυμα Αναπτυξιακής Έρευνας της Κίνας και το Πανεπιστήμιο Ρενμίν της Κίνας. Η αναφορά δεν κάλυπτε το Χονγκ Κονγκ και το Μακάο, οι οποίες είναι ειδικές διοικητικές περιοχές της Κίνας, ούτε την Ταϊβάν, η οποία κυβερνάται από την Δημοκρατία της Κίνας.
Οι δείκτες ανθρώπινης ανάπτυξης του Χονγκ Κονγκ, οι οποίοι παρέχονται από την Αναφορά Ανθρώπινης Ανάπτυξης του ΟΗΕ, και οι ΔΑΑ της Ταϊβάν και του Μακάο, οι οποίοι παρέχονται από τις αντίστοιχες κυβερνήσεις τους, συμπεριλαμβάνονται για λόγους σύγκρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Κίνας
Λετονία (αποσαφήνιση)
Η Λετονία είναι μια χώρα στην Ευρώπη. Ο όρος Λετονία μπορεί επίσης να αναφέρεται σε:
Επαμεινώνδας Αγαπητός
Γεννήθηκε στην Πάτρα και εργάσθηκε αρχικώς στην εφημερίδα Χρονικά του Κώστα Κοτζιά κατά τη δεκαετία του 1920. Συνέχισε γράφοντας στις εφημερίδες Νέα Ημέρα, Εθνική φωνή, Ελληνική, Νέος Αγών, Εμπρός, Έθνος, Εσπερινή και Τύπος. Μεταπολεμικώς, από το 1946 μέχρι το 1956, εργάσθηκε στην Ακρόπολι, στο Ελληνικό Μέλλον, στον Ελεύθερο λόγο και στον Αίμο.
Πηγή
Αγαπητος, Επαμεινωνδας
Βέννα Ροδόπης
Η Βέννα είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης. σε υψόμετρο 50 μέτρα.