cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Southern Cross squadron
Το σμήνος χρησιμοποιεί επτά ακροβατικά αεροσκάφη Sukhoi Su-29AR και αποτελείται από επτά εν ενεργεία αξιωματικούς της αεροπορίας. Το σμήνος αποτελεί μέρος της 4ης Πτέρυγας της Πολεμικής Αεροπορίας της Αργεντινής και έχει σαν έδρα την πόλη Μεντόσα.
Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας
Εκεί βρίσκονται και τα "Φυλακισμένα Μνήματα", το κοιμητήριο των δεκατριών αγωνιστών της ΕΟΚΑ. Ο χώρος των μνημάτων είναι επισκέψιμος και αποτελεί μουσείο του απελευθερωτικού αγώνα.
Southern Cross squadron
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινή
Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας
Κρατούμενοι της ΕΟΚΑ
Κατά τη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ φυλακίστηκαν 1.104 αγωνιστές, από τους οποίους οι 820 ηλικίας άνω των 18 και 284 ανήλικοι. Οι γυναίκες πολιτικοί κατάδικοι ήταν 76, οι καταδικασθέντες σε θάνατο, των οποίων η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια δεσμά ή πολυετή φυλάκιση, ήταν 30 και οι καταδικασθέντες σε ισόβια 43.
Μιχαήλ Λίμπονας
Βιογραφικά στοιχεία
Δραστηριοποιήθηκε στη Βενετία, όπου και απέκτησε σημαντικό πλούτο. Εξελέγη το 1661 προϊστάμενος της ελληνικής κοινότητας της Βενετίας ενώ αργότερα επέστρεψε στην Αθήνα. Εκεί οι γέροντες του ανάθεσαν εμπιστευτική αποστολή να πάει στην Κωνσταντινούπολη μαζί με άλλους άρχοντες Αθηναίους και να παραπονεθεί για την βάναυση μεταχείριση των Ελλήνων από τους Τούρκους. Στην Κωνσταντινούπολη κατάφερε να τον δεχτεί ο Αρχιευνούχος, ο οποίος μετά από την ακρόαση παραχώρησε προνόμια στους Αθηναίους. Ο Λίμπονας επέστρεψε στην Αθήνα και έτσι οι Τούρκοι καταδικάστηκαν να επιστρέψουν τα κακώς εισπραχθέντα και να σταματήσουν την καταπίεση. Εν συνεχεία, όμως, δημιουργήθηκαν πάλι προβλήματα μεταξύ των Ελλήνων και των Οθωμανών με αποτέλεσμα ο Λίμπονας να επαναλάβει την αποστολή του στην Κωνσταντινούπολη κατορθώνοντας να παραλάβει έγγραφο που παραχωρούσε στους Έλληνες τα προνόμια, το οποίο μάλιστα διαβίβασε στρατιωτικός μαντατοφόρος.
Ο Λίμπονας πέθανε στις 23 Δεκεμβρίου του 1678, όταν Τούρκοι τού επιτέθηκαν και τον κατακρεούργησαν. Οι άρχοντες της Αθήνας έστειλαν τα οστά και τις σάρκες του νεκρού Λίμπονα στην Κωνσταντινούπολη. Ο Αρχιευνούχος όταν έμαθε τι έγινε εξαγριώθηκε και επέβαλε φοβερές ποινές κατά των Τούρκων υπαλλήλων της Αθήνας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες εθνομάρτυρες Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Κατάλογος πόλεων της Ισλανδίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισλανδιας
Μπρατισλάβα
Η Μπρατισλάβα (ουγγρικά: Pozsony) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Σλοβακίας. Επίσημα ο πληθυσμός της πόλης είναι περίπου 475.000. Ωστόσο υπολογίζεται ότι είναι πάνω από 660.000 — περίπου το 140% των επίσημων στοιχείων. Η Μπρατισλάβα βρίσκεται στη νοτιοδυτική Σλοβακία στους πρόποδες των Μικρών Καρπαθίων, καταλαμβάνοντας και τις δύο όχθες του ποταμού Δούναβη και την αριστερή όχθη του ποταμού Μοράβα. Συνορεύει με την Αυστρία και την Ουγγαρία, είναι η μόνη εθνική πρωτεύουσα που συνορεύει με δύο κυρίαρχα κράτη.
Η ιστορία της πόλης έχει επηρεαστεί από ανθρώπους πολλών εθνών και θρησκειών, συμπεριλαμβανομένων Αυστριακών, Βούλγαρων, Κροατών, Τσέχων, Γερμανών, Ούγγρων, Εβραίων, Ρομά και Σλοβάκων. Ήταν ο τόπος στέψης και το νομοθετικό κέντρο και η πρωτεύουσα του Βασιλείου της Ουγγαρίας από το 1563 ως το 1783. Εντεκα Ούγγροι βασιλιάδες και οκτώ βασίλισσες στέφθηκαν στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μαρτίνου. Οι περισσότερες συνελεύσεις του ουγγρικού κοινοβουλίου πραγματοποιήθηκαν εδώ από τον 17ο αιώνα μέχρι την εποχή της Ουγγρικής Μεταρρύθμισης και η πόλη έχει φιλοξενήσει πολλές ιστορικές προσωπικότητες της Ουγγαρίας, της Γερμανίας και της Σλοβακίας.
Σήμερα η Μπρατισλάβα είναι το πολιτικό, πολιτιστικό και οικονομικό κέντρο της Σλοβακίας. Είναι η έδρα του Σλοβάκου προέδρου, του κοινοβουλίου και της σλοβακικής εκτελεστικής εξουσίας. Έχει πολλά πανεπιστήμια και πολλά μουσεία, θέατρα, πινακοθήκες και άλλα πολιτιστικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα. Πολλές από τις μεγάλες επιχειρήσεις και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της Σλοβακίας έχουν την έδρα τους εκεί.
Το ΑΕΠ σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης είναι περίπου τρεις φορές υψηλότερο από ό,τι σε άλλες περιφέρειες της Σλοβακίας.. Η Μπρατισλάβα δέχεται περίπου 1 εκατομμύριο τουρίστες κάθε χρόνο, κυρίως από την Τσεχία, τη Γερμανία και την Αυστρία.
Ετυμολογία
Η πόλη έλαβε το σημερινό όνομά της στις 16 Μαρτίου 1919. Μέχρι τότε ήταν κυρίως γνωστή ως «Πρεσβούργο» (από το γερμανικό όνομά της Preßburg), αφού μετά το 1526 κυριαρχούσε εκεί κυρίως η μοναρχία των Αψβούργων και η πόλη είχε κυρίως εθνοτικά γερμανικό πληθυσμό. Αυτός είναι ο όρος από τον οποίο προέρχονται το σλοβακικό (Prešporok) και το τσέχικο (Prešpurk) όνομα πριν από το 1919.
Ο μεσαιωνικός οικισμός Brezalauspurc (επί λέξει το κάστρο του Μπράσλαβ) αποδίδεται μερικές φορές στην Μπρατισλάβα, αλλά η πραγματική τοποθεσία του είναι επιστημονικά αμφισβητούμενη. Το σημερινό όνομα της πόλης αποδίδεται στην παρερμηνεία από τον Πάβολ Γιόζεφ Σάφαρικ του Μπράσλαβ ως Μπράτισλαβ στην ανάλυσή του για τις μεσαιωνικές πηγές, που τον οδήγησε να εφεύρει τον όρο Břetislaw, που αργότερα έγινε Μπράτισλαβ.
Κατά την επανάσταση του 1918–1919 προτάθηκε από τους Αμερικανούς Σλοβάκους το όνομα «Ουιλσόνοφ» ή «Ουίλσονσταντ» (από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον), καθώς υποστήριζε την εθνική αυτοδιάθεση. Το όνομα Μπρατισλάβα, που χρησιμοποιείτο μόνο από ορισμένους Σλοβάκους πατριώτες, έγινε επίσημο το, Μάρτιο του 1919 με στόχο ένα σλαβικό όνομα, που να μπορούσε να υποστηρίξει την απαίτηση να ανήκει η πόλη στην Τσεχοσλοβακία.
Άλλα εναλλακτικά ονόματα της πόλης στο παρελθόν ήταν το αρχαιοελληνικό Ιστρόπολις (που σημαίνει "Πόλη του Δούναβη"), το εκρωμαϊσμένο Istropolis, το τσεχικό Prešpurk, το γαλλικό Presbourg, το ιταλικό Presburgo, το λατινικό Posonium, το ρουμανικό Pojon, το κροατικό Bratislava και το σερβικό Братислава.
Σε παλαιότερα έγγραφα σύγχυση μπορεί να προκληθεί από τους λατινικούς όρους Bratislavia, Wratislavia κ.λπ., που αναφέρονται στο Βρότσλαβ της Πολωνίας και όχι στην Μπρατισλάβα. Η πολωνική πόλη έχει παρόμοια ετυμολογία παρά τις ορθογραφικές διαφορές..
Ιστορία
Ιστορικά το έτος ίδρυσής της αγνοείται. Τα πρώτα ίχνη κατοίκησης του λόφου του κάστρου χρονολογούνται από τη χαλκολιθική περίοδο ενώ ύστερα στον λόφο υπάρχουν ίχνη οικισμού του πολιτισμού του Μπάντεν. Υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από την ύστερη εποχή του σιδήρου, περίπου το 600-500 π.Χ. Τους επόμενους αιώνες στην περιοχή εγκαταστάθηκαν κελτικές φυλές. Στην περιοχή της Μπρατισλάβα εκείνη την περίοδο είχε δημιουργηθεί ένα σημαντικό οικονομικό κέντρο και κατασκευάστηκαν δύο κάστρα στο σημείο όπου ο Μοράβας συμβάλει με τον Δούναβη, το Μπράουνσμπεργκ στην αυστριακή πλευρά και το Ντεβίν στη σλοβακική. Ο ρωμαϊκός οικισμός στον λόφο του κάστρου χρονολογείται από τον 1ο αιώνα μ.Χ. Τον 9ο αιώνα κατασκευάστηκε το κάστρο της Μπρατισλάβα, το οποίο ήταν γνωστό με το όνομα Πρέσμπουργκ. Η πρώτη αναφορά στο όνομα αυτό γίνεται το 907 και στη μάχη του Πρέσμπουργκ.
Κατά το 1000 μ.Χ. εμφανίζεται ως σημαντικό στρατηγικό κέντρο. Το 1552 η Ουγγρική κρατική διοίκηση μετακινήθηκε από τη Βούδα στην Μπρατισλάβα και η πόλη ανακηρύχθηκε επίσημος τόπος στέψης των Ούγγρων βασιλιάδων μέχρι το 1784. Η πόλη έχει δεχτεί την επίδραση αρκετών εθνών (μεταξύ άλλων της Αυστρίας, της Ουγγαρίας και της Σλοβακίας). Λίγο πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, λειτούργησε εν μέρει ως προορισμός αναψυχής για τους κατοίκους της Βιέννης, με την οποία συνδέθηκε ακόμα και με γρήγορο τραμ (από το 1914). Το 1918 αποτέλεσε τμήμα της Τσεχοσλοβακίας, ενώ ως πρωτεύουσα της Σλοβακίας ελεγχόταν μέχρι το 1939 από τους Γερμανούς όταν απελευθερώθηκε η Τσεχοσλοβακία (και που αποτελούσε κράτος μέχρι το 1945). Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Μπρατισλάβα έγινε δέκτης πολλών δολιοφθορών των εργοστασίων της και των μέσων μεταφορών της, από τις οποίες και υπέστη μεγάλες καταστροφές.
Προϊστορία
Στην περιοχή όπου βρίσκεται η σημερινή Μπρατισλάβα, στον δήμο Ντέβινσκα Νόβα Βες, βρέθηκαν το 1957 τρεις σκελετοί του (Epi)Pliopithecus vindobonensis, που χρονολογούνται πριν από 25-15 εκατομμύρια χρόνια. Δόντια του Griphopithecus suessi (παλαιότερα γνωστού ως Sivapithecus darwiny ή Dryopithecus darwiny), που χρονολογούνται πριν από 14–10 εκατομμύρια χρόνια, βρέθηκαν επίσης στην Ντέβινσκα Νόβα Βες το 1902. Από την παλαιολιθική περίοδο βρέθηκαν τσεκούρια και άλλα πέτρινα εργαλεία του ανθρώπου της Χαϊδελβέργης (από τις περιόδους περίπου 0,45 εκατομμύρια και 0,3 εκατομμύρια χρόνια πριν) και του ανθρώπου του Νεάντερταλ.
Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου
Η πρώιμη Εποχή του Σιδήρου έφερε μια μετατόπιση της εστίασης των οικισμών και πάλι στην περιοχή του σημερινού ιστορικού κέντρου και του κάστρου της Μπρατισλάβα. Αυτή η περίοδος θεωρείται ο επίλογος της κεντροευρωπαϊκής προϊστορίας και αυτό αποδίδεται στη μετανάστευση των θρακικών φυλών, που έφεραν μαζί τους την εκδοχή του ελληνικού πολιτισμού.[3] Πολλά αρχαιολογικά ευρήματα υποστηρίζουν τη θεωρία ότι τόσο ο λόφος του κάστρου όσο και η περιοχή της πόλης (σε σημαντικό ποτάμιο σταυροδρόμι) αποτελούσαν μια σημαντική έδρα του τοπικού Πολιτισμού Χάλστατ και ότι οι πλούσια διακοσμημένοι τύμβοι που ανασκάφηκαν στα ανατολικά προάστια της πόλης. μπορεί να ήταν ταφές πριγκίπων.
Ύστερη Εποχή του Σιδήρου
Η περίοδος Λα Τεν ορίζεται από το 450 π.Χ. ως το 50 π.Χ. Οι Κέλτες (ακριβέστερα η φυλή των Βόιων) σχημάτισαν μεταξύ 125 και 50 π.Χ. ένα σημαντικό κελτικό oppidum (οχυρωμένη πόλη) με νομισματοκοπείο στην περιοχή του λόφου του κάστρου και του ιστορικού κέντρου. Υπάρχει μια ακρόπολη στον λόφο του κάστρου και μερικοί οικισμοί κάτω (χειροτεχνικοί) και γύρω από αυτήν (αγροτικοί). Στη συνέχεια η Μπρατισλάβα έγινε μια γνήσια πόλη για πρώτη φορά στην ιστορία (θα γίνει εκ των πραγμάτων πόλη πάλι τον 9ο αιώνα μ.Χ. και στη συνέχεια τον 11ο αιώνα). Τα πιο αξιοσημείωτα ευρήματα είναι ασημένια νομίσματα, που φέρουν επιγραφές (biatec στις περισσότερες περιπτώσεις).[4] Biatec μπορεί να ήταν το όνομα του τοπικού πρίγκιπα που οργάνωσε το νομισματοκοπείο ή το όνομα του ίδιου του τόπου. Μετά την αιματηρή ήττα από τις δυνάμεις των Δακών υπό την ηγεσία του βασιλιά Bυρεβίστα (λίγο μετά τα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ.) οι υπόλοιποι Κέλτες υποχώρησαν στην τοποθεσία Ντέβιν, δημιουργώντας ένα μικρότερο, πιο εύκολα προστατευόμενο οικισμό λόφο-οχυρό. Η άφιξη των Γερμανών από τα δυτικά ανάγκασε τους υπόλοιπους Κέλτες να αναζητήσουν προστασία υπό τους Ρωμαίους στην άλλη (δεξιά) πλευρά του Δούναβη.
1ος – 10ος αιώνας
Από τον 1ο ως τον 4ο αιώνα τα σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Limes Romanus) ήταν κατά μήκος του Δούναβη. Η βόρεια πλευρά ανήκε στο Ελεύθερο Barbaricum (γερμανικές φυλές - Mαρκομάνοι) και η νότια πλευρά ανήκε στη Ρώμη. Κάτω από το προάστιο Ρούσοβτσε έχουν ανασκαφεί τα ερείπια της ρωμαϊκής συνοριακής πόλης Τζερούλατα, καθώς και νεκροταφεία και η υποδομές αγροικιών-επαύλεων της πόλης (Villa Rusticas). Παρά το γεγονός ότι ανήκαν επίσημα στο Barbaricum, αρκετές θέσεις ρωμαϊκής παρουσίας βρίσκονται στην περιοχή της πόλης. Υπάρχει για παράδειγμα η περίπτωση του Κάστρου Ντέβιν, για το οποίο ιστορικά αρχεία, όπως τα Χρονικά της Φούλντα, αναφέρονταν ως απόρθητη ρωμαϊκή στρατιωτική φρουρά που ονομάζεται Dowina. Ιχνη της ρωμαϊκής παρουσίας αποτελούν επίσης η Στούπαβα, εμπορικός σταθμός και η Ντούμπραβκα, που είναι γνωστή για τα ερείπια των ρωμαϊκών λουτρών.
Οι Σλάβοι έφτασαν στην περιοχή τον 5ο και τον 6ο αιώνα κατά την Περίοδο των Μεταναστεύσεων (375-568). Πρόσφατα οι αρχαιολόγοι βρήκαν ένα απανθρακωμένο καρβέλι ψωμί στο Ντέβιν και η ηλικία του υπολογίστηκε ότι ήταν παλαιότερη από τον σλαβικό οικισμό, αλλά διατηρήθηκε την περίοδο των Μεταναστεύσεων.
Το 568 έφτασαν στην περιοχή οι Άβαροι. Μετά από μια επιτυχημένη εξέγερση των Σλάβων (πιθανώς στην Μπρατισλάβα-Ντεβίν) ενάντια στην κυριαρχία των Αβαρών στην περιοχή, ο Σάμο έγινε βασιλιάς των Σλάβων το 623, ιδρύοντας την πρώτη γνωστή σλαβική πολιτική οντότητα, την Αυτοκρατορία της Σάμο, που διήρκεσε μέχρι το 658.[6] Από τον 8ο αιώνα ως το 907 το Κάστρο του Πρέσμπουργκ καθώς και το Κάστρο Ντόβινα (Ντέβιν) ήταν σημαντικά κέντρα του Πριγκιπάτου της Νίτρα.
Το 864 η πρώτη γραπτή αναφορά στο Κάστρο Ντέβιν (Ντόβινα) εμφανίζεται στα Χρονικά της Φούλντα. Γύρω στο 900 ανήκε πιθανότατα στον (αρχικά) Πρίγκιπα της Κάτω Παννονίας Μπράσλαβ (Bräslav, Brazlaw) -ή σε έναν άρχοντα με το ίδιο όνομα- που ήταν υποτελής της Βαυαρίας (Γερμανία). Παλαιότερα θεωρείτο ότι ο Μπράσλαβ ήταν το πρόσωπο που έδωσε στην πόλη Μπρατισλάβα το γερμανικό της όνομα Brezalauspurc (βλ. 907), αργότερα Pressburg, και ίσως επίσης το νέο σλοβακικό όνομα Bratislava. Σήμερα θεωρείται ότι το Pressburg/Brezalauspurc είναι μια παραφθορά του Predeslausburg, ενός ονόματος που προέρχεται από τον Πρέντσλαβ, που ήταν (σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς) ο ηγεμόνας της Μπρατισλάβα γύρω στο 900 και ο 3ος γιος του βασιλιά της Μεγάλης Μοραβίας Σβάτοπλουκ. Το σύγχρονο σλοβακικό όνομα Μπρατισλάβα, ωστόσο, υποτίθεται ότι προέρχεται (κατά λάθος) από το όνομα του Τσέχου ηγεμόνα Μπρετίσλαφ Α΄. Η πρώτη γραπτή αναφορά στην Μπρατισλάβα (ως Brezalauspurc) γίνεται το 1837 από τον Σλοβάκο ιστορικό Γ. Σάφαρικ. Οι Βαυαροί ηττήθηκαν κατά κράτος από τους Μαγυάρους, με αποτέλεσμα η Φραγκική Ανατολική Μαρκία να διαλυθεί και να καταληφθεί από τους Μαγυάρους (907–955). Το Πρέσμπουργκ περιήλθε τότε στην αναδυόμενη μεσαιωνική Ουγγαρία.
1000–1241
Το 1052 ο Ερρίκος Γ' πολιόρκησε το Πόζονυ για 2 μήνες χωρίς επιτυχία, αλλά προκάλεσε σημαντικές ζημιές στο κάστρο. Το επόμενο έτος ο Πάπας Λέων Θ΄ επισκέφθηκε προσωπικά την πόλη για να επιτύχει ειρήνη μεταξύ του Ερρίκου και του Ούγγρου βασιλιά. Το 1073 και το 1074 ο Ούγγρος βασιλιάς Σολομών, που είχε την έδρα του στο κάστρο Πόζονυ κατά τη διάρκεια των μαχών του εναντίον του Γκέζα και του δούκα Λαδίσλαου, ανακατασκεύασε το κάστρο. Οι Ούγγροι εγκαταστάθηκαν στον οικισμό-αγορά κάτω από το κάστρο κατά κύματα τον 12ο και τον 13ο αιώνα και προστέθηκαν στους εκεί κατοίκους που ήταν προηγουμένως κυρίως Σλοβάκοι. Το 1108 ο Γερμανός βασιλιάς Ερρίκος Ε', μαζί με τον Τσέχο δούκα Σβάτοπλουκ, δεν κατάφεραν να κατακτήσουν το κάστρο Πόζονυ/Πρέσμπουργκ. Το 1109 μια νέα επίθεση των Τσέχων (που έγινε ως εκδίκηση για μια ουγγρική επίθεση στη Μοραβία) απέτυχε. Ο Μπόρις, που διεκδίκησε τον θρόνο από τον βασιλιά Γκέζα Α΄ της Ουγγαρίας (αν και η μητέρα του είχε διωχτεί από τον σύζυγό της, Βασιλιά Κολομάν της Ουγγαρίας λόγω μοιχείας), πολιόρκησε και κατέκτησε το Κάστρο του Πρεσμπουργκ το 1146 και ο Ούγγρος βασιλιάς αναγκάστηκε να το εξαγοράσει. Ο Ούγγρος βασιλιάς Στέφανος Γ' έζησε στο κάστρο Πόζονυ τη δεκαετία του 1160 και βελτίωσε την οχύρωσή του. Οι σταυροφόροι της Γ΄ Σταυροφορίας στους Αγίους Τόπους, με επικεφαλής τον Γερμανό βασιλιά Φρειδερίκο Α΄ Βαρβαρόσσα, συγκεντρώθηκαν στο κάστρο Πόζονυ το 1189.
1241–1536
Το 1241 και το 1242 οι Μογγόλοι δεν κατάφεραν να καταλάβουν το οχυρωμένο κάστρο και την πόλη κάτω από αυτό, αλλά κατέστρεψαν προσωρινά τους γύρω οικισμούς. Το κάστρο βελτιώθηκε μετά από αυτές τις επιθέσεις. Μετά το 1242 ήρθαν στην πόλη Γερμανοί άποικοι και σταδιακά ο αριθμός τους αυξήθηκε, έτσι ώστε μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα αποτελούσαν μακράν τη μεγαλύτερη εθνότητα της πόλης. Το 1271 (1η Ειρήνη του Πρέσμπουργκ) και το 1273-1276 η πόλη καταλήφθηκε από τον βασιλιά της Βοημίας Ότακαρ Β΄ κατά τον πόλεμο μεταξύ Ουγγαρίας και Βοημίας λόγω της Στυρίας.
Η πόλη κατελήφθη το 1285–1286 από τον Ούγγρο ευγενή και παλατίνο Nίκολαο φον Γκύσινγκ, που έκαψε προσωρινά το κάστρο το 1286, αλλά η εξέγερσή του εναντίον του βασιλιά κατεστάλη. Το 1287–1291 η πόλη καταλήφθηκε από τον Αυστριακό δούκα Αλβέρτο των Αψβούργων. Ο Αλβέρτος ηττήθηκε από τον Ούγγρο ευγενή Ματθαίο Γ΄ Τσακ του Τρέντσιν, που ήταν αρχηγός των κομητειών Πόζονυ και Τρέντσιν εκείνη την εποχή και το Πόζονυ επανήλθε στην Ουγγαρία.
Στην πόλη (το τμήμα κάτω από το κάστρο) απονεμήθηκαν τα πρώτα της (γνωστά) προνόμια πόλης από τον Ούγγρο βασιλιά Ανδρέα Γ' το 1291.. Τα προηγούμενα προνόμια της πόλης δεν είναι γνωστά, αλλά πιθανά, επειδή το Πρέσμπουργκ είχε ονομαστεί "πόλη" ήδη γύρω στο 1250. Μετά το 129, η πόλη έλαβε πολλά προνόμια από τους Ούγγρους βασιλιάδες, ειδικά από τον Αυτοκράτορα Σιγισμούνδο τον 15ο αιώνα. Μετά τον θάνατο του Ούγγρου βασιλιά Ανδρέα Γ' το Πρέσμπουργκ προσαρτήθηκε από την Αυστρία το 1301, επειδή η χήρα του Ανδρέα έδωσε την πόλη στους Αψβούργους. Οι Αψβούργοι το επέστρεψαν στην Ουγγαρία το 1322, αλλά το κατέλαβαν ξανά αργότερα. Μόνο το 1338 η πόλη έγινε οριστικά τμήμα της Ουγγαρίας. Το 1405 η πόλη ανακηρύχθηκε ελεύθερη βασιλική πόλη από τον βασιλιά Σιγισμούνδο του Λουξεμβούργου. Όχι μόνο το Πρέσμπουργκ αλλά όλες οι πόλεις της Ουγγαρίας απέκτησαν αυτό το καθεστώς (που σημαίνει ότι απέκτησαν «συλλογική ευγένεια», δηλαδή το καθεστώς του φεουδάρχη με όλα τα προνόμιά του) επειδή ο Σιγισμούνδος ήθελε να περιορίσει την αυξανόμενη δύναμη των (πραγματικών) φεουδαρχών της Ουγγαρίας. Οι Hussites εμφανίστηκαν για πρώτη φορά το 1428, όταν έκαψαν τα προάστια του Πρέσμπουργκ. Οι διαπραγματεύσεις που έγιναν ένα χρόνο αργότερα στο Pressburg μεταξύ του Sigismund του Λουξεμβούργου και των Hussites (τον Απρίλιο και τον Ιούνιο) απέτυχαν. Μεταξύ 1432 και 1434 οι Χουσίτες προσπάθησαν να καταλάβουν την πόλη αλλά οι επιθέσεις τους απέτυχαν. Η πρώτη γέφυρα πάνω από τον Δούναβη στο Πρέσμπουργκ κατασκευάσθηκε το 1434, αλλά καταστράφηκε από πλημμύρες τον επόμενο χρόνο. Το 1434 και το 1435 έγινε επίσημη διαπραγμάτευση του ποσού που θα πλήρωνε η Ουγγαρία, για να εγκαταλείψουν οι Χουσίτες τη Σλοβακία. Το 1436 ο Σιγισμούνδος του Λουξεμβούργου απένειμε στο Πρέσμπουργκ το δικαίωμα να έχει το δικό του οικόσημο και το δικαίωμα να βελτιώσει την οχύρωση του κάστρου (εξαιτίας της τελευταίας εισβολής των Χουσιτών κατά τη διάρκεια αυτού του έτους). Από το 1439 ως το 1486 μια άλλη γέφυρα πάνω από τον Δούναβη έγινε στο Πόζονυ, που παρασύρθηκε από πλημμύρα το 1486.
Μεταξύ 1440 και 1443 διεξήχθησαν μάχες μεταξύ του κάστρου του Πόζονυ, που το υποστήριζε ο βασιλιάς Βλαδίσλαος Γ΄ της Πολωνίας, και της πόλης κάτω από τον λόφο του κάστρου, που την υποστήριζε η βασίλισσα Ελισάβετ, στην οποία και ανήκε. Το 1442 ο Βλαδίσλαος εγκαταστάθηκε στο κάστρο και κατέλαβε προσωρινά την πόλη, αλλά ηττήθηκε από τον Αυστριακό αυτοκράτορα Φρειδερίκο Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που υποστήριξε την Ελισάβετ. Τελικά το 1443 η Ελισάβετ ανέκτησε την πόλη, αλλά το κάστρο παρέμεινε στα χέρια του Βλαδίσλαου μέχρι τον θάνατό του το 1444.
Από το 1465 ως το 1490 το Πόζονυ ήταν η έδρα του πρώτου πανεπιστημίου της σημερινής Σλοβακίας, του Universitas Istropolitana (συχνά λανθασμένα αποκαλούμενο Academia Istropolitana). Από το 1490 ως το 1526 το Πρέσμπουργκ ήταν τόπος διπλωματικών διαπραγματεύσεων υπό τους βασιλιάδες των Γιαγκελόνιων. Το καλοκαίρι του 1490 ο Μαξιμιλιανός Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έδιωξε τους Ούγγρους από την Αυστρία και κατέλαβε ακόμη και τις ουγγρικές παραμεθόριες περιοχές, αλλά αναγκάστηκε λόγω οικονομικής αδυναμίας να υποχωρήσει και υπέγραψε τη Συνθήκη του Πρέσμπουργκ (επίσης αποκαλούμενη (2η) Ειρήνη του Πρέσμπουργκ) με τον Ούγγρο βασιλιά Λαδίσλαο Β' στις 7 Νοεμβρίου 1491. Σύμφωνα με αυτή τη συνθήκη η Ουγγαρία αποποιήθηκε την Κάτω Αυστρία και συμφώνησε ο Μαξιμιλιανός να διαδεχθεί το στέμμα σε περίπτωση που ο Βλαδίσλαος δεν άφηνε νόμιμο άρρενα διάδοχο.
Μετά τη Μάχη του Μόχατς το 1526, όπου το Βασίλειο της Ουγγαρίας ηττήθηκε από την επεκτεινόμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Τούρκοι πολιόρκησαν το Πρέσμπουργκ το 1529, αλλά δεν κατάφεραν να το καταλάβουν. Δύο χρόνια αργότερα οι εκκλησίες και τα νοσοκομεία έξω από τα τείχη της πόλης κατεδαφίστηκαν σκόπιμα, έτσι ώστε οι Τούρκοι να μην μπορούν να βλέπουν από εκεί την πόλη πίσω από τα τείχη της. Στις αρχές του 1532 χιλιάδες στρατιώτες στάλθηκαν στο Πρέσμπουργκ για προστασία από τους Τούρκους που σχεδίαζαν να επιτεθούν στη Βιέννη. Το Πρέσμπουργκ μετατράπηκε προσωρινά σε στρατόπεδο. Οι Τούρκοι, βλέποντας τη στρατιωτική δύναμη του Πρέσμπουργκ, αποφασίζουν να επιτεθούν στη Βιέννη από τον νότο. Αυτή την περίοδο η πόλη έγινε ασφαλές καταφύγιο για το Ιερό Στέμμα της Ουγγαρίας, από την απειλή των Τούρκων και των Αψβούργων.
1536–1784
Aποτέλεσμα της οθωμανικής προέλασης στην Ουγγαρία και της κατάληψης της Βούδας ήταν να οριστεί πρωτεύουσα του Βασιλείου της Ουγγαρίας το Πρέσμπουργκ το 1536. Το Βασίλειο της Ουγγαρίας ανήκε στη Μοναρχία των Αψβούργων από το 1526 έως το 1918. Το Πρέσμπουργκ έγινε επίσης τόπος σύγκλησης της Ουγγρική Δίαιτας από το 1542 έως το 1848 (με διακοπές) και η πόλη στέψης των Ούγγρων βασιλιάδων και βασιλισσών από το 1536 έως το 1830 (στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μαρτίνου). Η πρώτη στέψη ήταν αυτή του βασιλιά Μαξιμιλιανού των Αψβούργων και η τελευταία εκείνη του Φερδινάνδου Ε'. Συνολικά 11 βασιλιάδες και 8 βασίλισσες στέφθηκαν στην πόλη. Κατά τη 40χρονη βασιλεία της Μαρίας Θηρεσίας η Μπρατισλάβα - μαζί με την υπόλοιπη αυτοκρατορία - γνώρισε σταθερή οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Ωστόσο τον 17ο αιώνα η πόλη επηρεάστηκε από εξεγέρσεις κατά των Αψβούργων. Επιπλέον έγιναν μάχες με τους Τούρκους, πλημμύρες, πανώλεις και άλλες καταστροφές. Το Ευαγγελικό Λουθηρανικό Λύκειο (Evanjelické lýceum) (ένα είδος προτεσταντικού λυκείου και τον 19ο αιώνα ένα είδος πανεπιστημίου) ιδρύθηκε το 1607.
Εξεγέρσεις κατά των Αψβούργων
Το 1606, κατά την εξέγερση του Στέφεν Μπότσκαϊ, τα στρατεύματά του κατέλαβαν τα περίχωρα του Πρέσμπουργκ. Ο Γκάμπριελ Μπέτλεν κατέλαβε την πόλη το 1619 κατά τη δική του εξέγερση. Ηττήθηκε από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα το 1621 και στη συνέχεια πολιόρκησε την πόλη από το 1621 έως το 1622. Η (3η) Ειρήνη του Πρέσμπουργκ μεταξύ του Γκάμπριελ Μπέτλεν και του αυτοκράτορα Φερδινάνδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπογράφηκε το 1626, βάζοντας τέλος στην εξέγερση του Μπέτλεν κατά των Αψβούργων. Από το 1671 έως το 1677 το Πρέσμπουργκ ήταν έδρα έκτακτων δικαστηρίων κατά των Προτεσταντών και των συμμετεχόντων στις εξεγέρσεις κατά των Αψβούργων. π.χ. μια δίκη εναντίον των συμμετεχόντων στη συνωμοσία του Βέσελενι έλαβε χώρα το 1671. Στην εξέγερση του Ιμρε Τέκελι(1682–1683) το Πόζονυ ήταν η μόνη πόλη της σημερινής Σλοβακίας που αρνήθηκε να συνθηκολογήσει με τα στρατεύματα του Τέκελι. Τελικά, η πόλη, αλλά όχι το κάστρο, συνθηκολόγησε τον Ιούλιο του 1683 και ανακτήθηκε από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα μόνο μετά την ήττα των Τούρκων κοντά στη Βιέννη (Σεπτέμβριος 1683). Η τελευταία από τις εξεγέρσεις που επηρέασαν την πόλη ήταν εκείνη του Ράκοζι το 1704, όταν ο Πρίγκιπας Ευγένιος της Σαβοΐας κατάφερε να προστατεύσει το Πρέσμπουργκ από τα στρατεύματα του Ράκοζι, αν και τα περίχωρα της πόλης καταστράφηκαν ολοσχερώς.
1784–1900
Από το 1784 ως το 1800 η Γενική Θεολογική σχολή (σχολή για καθολικούς κληρικούς) είχε έδρα στο Κάστρο του Πρέσμπουργκ. Ένας από τους αξιόλογους μαθητές της εκείνη την εποχή ήταν ο Αντον Μπέρνολακ, που δημοσίευσε το 1787 το πρώτο πρότυπο σλοβακικής γλώσσας. Ένα άλλο εκπαιδευτικό ίδρυμα του Πρέσμπουργκ ήταν η Βασιλική Ακαδημία, που μεταφέρθηκε στην πόλη από την Τρνάβα το 1787. Το 1803 δημιουργήθηκε ένα ξεχωριστό Τμήμα Τσεχοσλοβακικού Λόγου και Λογοτεχνίας (από το Ινστιτούτο Τσεχοσλοβακικού Λόγου και Λογοτεχνίας που ιδρύθηκε το 1801) στο Λουθηρανικό Λύκειο.
Το Πρέσμπουργκ έπαιξε επίσης ρόλο στην ευρωπαϊκή πολιτική πολιτική στις αρχές του 19ου αιώνα. Το 1805 η τέταρτη και πιο γνωστή Συνθήκη του Πρέσμπουργκ υπογράφηκε από την Αυστρία και τη Γαλλία μετά τη νίκη του Ναπολέοντα Α΄ στη Μάχη του Άουστερλιτς. Τέσσερα χρόνια αργότερα ο στρατός του Ναπολέοντα πολιόρκησε και βομβάρδισε την πόλη και ο ίδιος ο Ναπολέων την επισκέφτηκε Το Κάστρο του Ντεβίν μετατράπηκε σε ερείπιο από τα γαλλικά στρατεύματα το 1809 και το Κάστρο του Πρέσμπουργκ καταστράφηκε ακούσια από πυρκαγιά το 1811 (παρέμεινε ερειπωμένο μέχρι τη δεκαετία του 1950).
Το 1820 ο 9χρονος Φραντς Λιστ έπαιξε στο Παλάτι Ντε Πάουλι. Πέντε χρόνια αργότερα ο Iστβαν Σέτσενι πρόσφερε το ετήσιο εισόδημά του για να ιδρύσει την Ουγγρική Εθνική Εταιρεία Επιστημών (σημερινή Ουγγρική Ακαδημία Επιστημών) στο Πόζονυ. Το 1829 δημιουργήθηκε από μαθητές του Λουθηρανικού Λυκείου η Τσεχοσλοβακική Εταιρεία (επίσης ονομαζόμενη Εταιρεία για την Τσεχοσλοβακική Γλώσσα και Λογοτεχνία), που αργότερα έγινε σημαντική οργάνωση του σλοβακικού εθνικού κινήματος. Ο Λούντοβιτ Στουρ άρχισε επίσης να σπουδάζει στο Λύκειο αυτή την περίοδο, περνώντας εκεί 20 χρόνια. Το 1843 κωδικοποίησε το σημερινό πρότυπο της σλοβακικής γλώσσας. Η εκβιομηχάνιση της πόλης ξεκίνησε με τακτικές μεταφορές με ατμόπλοιο στον Δούναβη το 1830. Δέκα χρόνια αργότερα κατασκευάστηκε η πρώτη (ιππο)σιδηροδρομική γραμμή της τότε Ουγγαρίας και της σημερινής Σλοβακίας από το Πρέσμπουργκ στην πόλη Σβάτι Γιουρ, βόρεια της Μπρατισλάβα και αργότερα επεκτάθηκε στην Τρνάβα και στο Σέρεντ (1846).
20ός αιώνας
Το 1905 ο Φίλιπ Λέναρντ, ο Ουγγρογερμανός φυσικός και κάτοχος του Βραβείου Νόμπελ Φυσικής για την έρευνά του για τις καθοδικές ακτίνες και την ανακάλυψη πολλών από τις ιδιότητές τους, επισκέφτηκε το Πρέσμπουργκ. Την ίδια χρονιά ο Γιαν Μπάχιλ, Σλοβάκος εφευρέτης, πέταξε το βενζινοκίνητο ελικόπτερό του στην πόλη, φτάνοντας σε ύψος 4 μέτρων για περισσότερο από 1.500 μέτρα. Καθώς η Αυτοκρατορία των Αψβούργων διαλύθηκε, το νέο κράτος της Τσεχοσλοβακίας ανακηρύχθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1918 στην Πράγα. Οι ηγέτες του Πρέσμπουργκ (όπου η πλειονότητα του πληθυσμού ήταν Γερμανοί, η δεύτερη μεγαλύτερη ομάδα ήταν Ούγγροι) ήθελαν να αποτρέψουν την ένταξη της πόλης στην Τσεχοσλοβακία και την κήρυξαν ελεύθερη πόλη, μετονομάζοντάς την Wilsonovo mesto (Πόλη του Ουίλσον) από τον τότε Πρόεδρο των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον. Ωστόσο η πόλη εντάχθηκε στην Τσεχοσλοβακία όταν την κατέλαβαν οι Τσεχοσλοβακικές Λεγεώνες την 1η Ιανουαρίου 1919 (αν και μόνο η αριστερή όχθη του ποταμού, η δεξιά όχθη του δεν ανήκε ακόμη στο Πρέσμπουργκ και καταλήφθηκε μόλις στις 14 Αυγούστου, ενώ η Βουδαπέστη καταλήφθηκε από τον Ρουμανικό στρατό). Επιλέχθηκε ως έδρα των πολιτικών οργάνων της Σλοβακίας έναντι των επίσης υποψήφιων Μάρτιν και Νίτρα. Την έδρα του αρχικά εδώ είχε το (Ουγγρικό) Πανεπιστήμιο της Ελισσάβετ, πριν γίνει το Σλοβακικό Πανεπιστήμιο Κομένιος, μετά την επίταξή του από το Τσεχοσλοβακικό κράτος στις 6 Ιανουαρίου. Όλο το διδακτικό προσωπικό συνελήφθη στις 28 Ιανουαρίου, επειδή απέρριψε την πρόσκληση για τους εορτασμούς της ενοποίησης της νέας Τσεχοσλοβακικής κυβέρνησης. Η κυβέρνηση μετακόμισε στην πόλη στις 4-5 Φεβρουαρίου. Στις 12 Φεβρουαρίου ο γερμανικός και ουγγρικός πληθυσμός, που αποτελούσε περισσότερο από το 80% της πόλης, διαδήλωσε κατά της τσεχοσλοβακικής κατοχής στην πλατεία Βάσαρ (σήμερα Πλατεία Εθνικής Εξέγερσης της Σλοβακίας). Τα τσεχοσλοβακικά στρατεύματα άνοιξαν πυρ, πυροβολώντας τους διαδηλωτές, αφήνοντας εννέα νεκρούς και 23 τραυματίες. Στις 27 Μαρτίου το επίσημο νέο όνομα της πόλης έγινε «Μπρατισλάβα» – αντί για «Prešporok» (σλοβακικά) / «Pressburg» (γερμανικά) / «Pozsony» (ουγγρικά).
Στις 4 Μαΐου ο Σλοβάκος στρατηγός Μίλαν Ράστισλαβ Στέφανικ πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα κοντά στην Μπρατισλάβα. Στις 26–27 Οκτωβρίου 1921 το άγαλμα της Αυστριακής αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας καταστράφηκε από Σλοβάκους εθνικιστές και τα μέλη του Κινήματος Σόκολ.
Μεταξύ 1928 και 1930 στην πλατεία Séta (σημερινή πλατεία Hviezdoslavovo) στη θέση του Hotel Zöldfa κατασκευάσθηκε το Hotel Carlton. Το Hotel Zöldfa είχε φιλοξενήσει μεταξύ άλλων τους Λάγιος Κόσουτ, Φραγκίσκο Ιωσήφ Α΄, Άλφρεντ Νομπέλ και Άλμπερτ Αϊνστάιν. Η απογραφή του 1930 έδειξε ότι ο ουγγρικός πληθυσμός είχε μειωθεί σε λιγότερο από το 20% της πόλης και οι πινακίδες στην ουγγρική γλώσσα αφαιρέθηκαν. Μεταξύ 1938 (Οκτώβριος) και 1939 (Μάρτιος) η Μπρατισλάβα έγινε η έδρα της κυβέρνησης της αυτόνομης Σλοβακίας εντός της Τσεχοσλοβακίας (βλ. π.χ. Τζόζεφ Τίσο). Μεταξύ 1938 (Νοέμβριος) και 1945 ο μελλοντικός δήμος Πέτρζαλκα καταλήφθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία και από τον Οκτώβριο του 1938 ως τον Απρίλιο του 1945 ο μελλοντικός δήμος Ντέβιν ανήκε στην Κάτω Αυστρία του Γερμανικού Τρίτου Ράιχ. Μετά τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας η Μπρατισλάβα έγινε η πρωτεύουσα της Πρώτης Σλοβακικής Δημοκρατίας το 1939. Μέχρι το 1945 οι περισσότεροι από τους περίπου 15.000 Εβραίους της πόλης είχαν απομακρυνθεί και είχαν σταλεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η περιοχή πετρελαίων της Μπρατισλάβα, συμπεριλαμβανομένου του διυλιστηρίου Apollo, βομβαρδίστηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1944 κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Ο Σοβιετικός Κόκκινος Στρατός κατέλαβε την πόλη στις 4 Απριλίου 1945.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Μετά τον πόλεμο το μεγαλύτερο μέρος του γερμανικού πληθυσμού εκδιώχθηκε (μερικοί Γερμανοί είχαν ήδη εκκενωθεί από τις γερμανικές αρχές). Το 1946 οι Εβραίοι που ζούσαν στην πόλη δέχθηκαν επίθεση κατά τις ταραχές του Συνεδρίου των Παρτιζάνων.
Το 1946 η πόλη ενσωμάτωσε τα γειτονικά χωριά Ντέβιν, Ντούμπραβκα, Λάματς, Πέτρζαλκα, Πρίεβοζ (σήμερα μέρος του Ρούζινοβ), Ράτσα και Βάινορι (το Κάρλοβα Βες είχε προσαρτηθεί το 1944). Το λεγόμενο προγεφύρωμα της Μπρατισλάβα στη δεξιά όχθη του Δούναβη διευρύνθηκε το 1947 με τα μέχρι τότε ουγγρικά χωριά Γιάροβτσε, Ρουσοβτσε και Τσούνοβο, σύμφωνα με τη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού, που προσάρτησε αυτά τα χωριά στην Τσεχοσλοβακία, με την αιτιολογία ότι η Μπρατισλάβα χρειαζόταν χώρο για ανάπτυξη. Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές τον Φεβρουάριο του 1948 η πόλη έγινε μέρος του Ανατολικού Μπλοκ. Ιδρύθηκαν πολλά σημερινά πολιτιστικά ιδρύματα (οι πρώτες ταινίες γυρίστηκαν στην πόλη το 1948, η Σλοβακική Φιλαρμονική ιδρύθηκε το 1949, η Εθνική Πινακοθήκη της Σλοβακίας το 1951, η Σλοβακική Ακαδημία Επιστημών το 1953, η Πινακοθήκη της Μπρατισλάβα το 1959, η Σλοβακική Τηλεόραση το 1956), κατασκευάσθηκαν αρκετά εργοστάσια και τοπόσημα (μερικές φορές εις βάρος του ιστορικού τοπίου) – το Σλάβιν το 1960, ο Πύργος Τηλεόρασης Κάμζικ τη δεκαετία του 1970, η ανακατασκευή του Κάστρου της πόλης το 1953–62 και η Νόβυ Μοστ, η δεύτερη γέφυρα πάνω από τον Δούναβη, το 1972 και εργοστάσια (Bratislavské automobilové závody και Slovnaft). Η πόλη επηρεάστηκε επίσης από την αποτυχημένη προσπάθεια της Τσεχοσλοβακίας να φιλελευθεροποιήσει το κομμουνιστικό καθεστώς το 1968. Λίγο αργότερα η πόλη έγινε πρωτεύουσα της Σλοβακικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, τμήμα της ομοσπονδιακής πλέον Τσεχοσλοβακίας, μετά την υπογραφή του Νόμου της Ομοσπονδίας στο Κάστρο της Μπρατισλάβα το 1968. Από τη δεκαετία του 1960 ήταν σε εξέλιξη η κατασκευή των τεράστιων προκατασκευασμένων κτιρίων. Η πόλη επεκτάθηκε επίσης για άλλη μια φορά το 1972, προσαρτώντας τα χωριά Γιάροβτσε, Ρουσοβτσε, Τσούνοβο, Ντέβινσκα Νόβα Βες, Ζάχορσκα Μπίστριτσα, Βράκουνα και Ποντούινασκε Μπισκούπιτσε. Η τρίτη γέφυρα πάνω από τον Δούναβη, που ονομάζεται Πρίσταβνυ Μοστ (Γέφυρα του Λιμανιού) κατασκευάσθηκε το 1985. Η πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος προαναγγέλθηκε από τη διαδήλωση των κεριών το 1988, που διαλύθηκε βίαια από την αστυνομία.
Μετά την πτώση του κομμουνισμού
Τον Νοέμβριο του 1989 η πόλη έγινε ένα από τα κέντρα της Βελούδινης Επανάστασης. Ο Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ πραγματοποίησε την πρώτη του ομιλία στην πόλη από το 1970 και (μία ημέρα πριν από τις διαδηλώσεις στην Πράγα) οι Σλοβάκοι φοιτητές διαδήλωσαν ενάντια στο κομμουνιστικό καθεστώς στις 16 Νοεμβρίου 1989, ενώ ακολούθησαν περαιτέρω διαδηλώσεις. Το πρώτο μη κομμουνιστικό πολιτικό κόμμα, το «Κοινό κατά της Βίας» (Verejnosť proti násiliu, VPN) ιδρύθηκε στις 21 Νοεμβρίου.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές εκείνης του 1990 η Μπρατισλάβα μαστιζόταν από αύξηση της εγκληματικότητας. Από τις 6 Οκτωβρίου 1990 ως τις 16 Ιουλίου 1991 στην Μπρατισλάβα έδρασαν δύο κατά συρροή δολοφόνους - οι Όντρεϊ Ρίγκο και Γιόζεφ Σλόβακ.
Το 1991 ιδρύθηκε στην Μπρατισλάβα το εργοστάσιο της αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen (μέχρι το 1994 ως κοινοπραξία με την Bratislavské automobilové závody) και κατασκευάσθηκε η τέταρτη γέφυρα πάνω από τον Δούναβη, η Most Lafranconi. Στις 17 Ιουλίου 1992 εγκρίθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο της Σλοβακίας (από το 1994 ονομάζεται Εθνικό Συμβούλιο της Σλοβακικής Δημοκρατίας) η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Σλοβακικού Έθνους. Έξι μέρες αργότερα οι πρωθυπουργοί των δύο συνιστώντων δημοκρατιών της Τσεχοσλοβακίας συμφωνούν να χωρίσουν τη χώρα σε δύο ανεξάρτητα κράτη. Το Σύνταγμα της Σλοβακίας εγκρίθηκε την 1η Σεπτεμβρίου και υπογράφηκε στο Κάστρο της Μπρατισλάβα στις 3 Σεπτεμβρίου. Μετά τη Διάλυση της Τσεχοσλοβακίας το 1992 η πόλη ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της ανεξάρτητης Σλοβακίας.
Δημογραφική εξέλιξη
Η εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού της πόλης κατά τους δύο τελευταίους αιώνες έχει ως εξής:
Αξιόλογα ιστορικά πρόσωπα
Αυτή είναι μια περιεκτική λίστα ιστορικών προσώπων που γεννήθηκαν και/ή έζησαν στην Μπρατισλάβα ή την επισκέφτηκαν.
Γεωγραφία
Η Μπρατισλάβα βρίσκεται στη νοτιοδυτική Σλοβακία, στην ομώνυμη περιφέρεια. Η τοποθεσία της στα σύνορα με την Αυστρία και την Ουγγαρία την καθιστά τη μοναδική εθνική πρωτεύουσα που συνορεύει με δύο χώρες. Απέχει μόλις 18 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Ουγγαρία και μόνο 60 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της Αυστρίας Βιέννη.
Η πόλη έχει συνολική έκταση 367,58 τετραγωνικά χιλιόμετρα και η δεύτερη σε έκταση πόλη της Σλοβακίας (μετά τον δήμο Βίσοκε Τάτρι). Η Μπρατισλάβα βρίσκεται στις όχθες του Δούναβη, κατά μήκος του οποίου έχει αναπτυχθεί και για αιώνες ήταν η κύρια οδός μεταφοράς προς άλλες περιοχές. Ο ποταμός διασχίζει από την πόλη από τα δυτικά προς τα νοτιοανατολικά. Η λεκάνη του Μέσου Δούναβη ξεκινά από την Πύλη Ντέβιν στη δυτική Μπρατισλάβα. Άλλα ποτάμια είναι ο Μοράβας, που αποτελεί το βορειοδυτικό σύνορο της πόλης και εισρέει στον Δούναβη στο Ντέβιν, ο Μικρός Δούναβης και ο Βύντριτσα, που εισρέει στον Δούναβη στον δήμο Κάρλοβα Βες.
Κλίμα
Η Μπρατισλάβα βρίσκεται στη βόρεια εύκρατη ζώνη και έχει μέτρια ηπειρωτικό κλίμα (κατά Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Cfb /Dfb) με μέση ετήσια θερμοκρασία (1990–2009) περίπου 10,5 °C, μέση θερμοκρασία 21 °C το θερμότερο μήνα και −1 °C (30 °F) τον πιο κρύο, τέσσερις διακριτές εποχές[72] και βροχόπτωση κατανεμημένη μάλλον ομοιόμορφα καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Συχνοί είναι οι άνεμοι με έντονη διακύμανση μεταξύ ζεστών καλοκαιριών και κρύων, υγρών χειμώνων. Η πόλη βρίσκεται σε ένα από τα πιο ζεστά και ξηρά μέρη της Σλοβακίας.
Πρόσφατα οι μεταβάσεις από χειμώνα σε καλοκαίρι και αντίστροφα είναι γρήγορες, με σύντομες περιόδους φθινοπώρου και άνοιξης. Το χιόνι εμφανίζεται λιγότερο συχνά από ό,τι στο παρελθόν. Ακραίες θερμοκρασίες (1981–2013) – υψηλή: 39,4 °C, χαμηλή: −24,6 °C. Ορισμένες περιοχές, ιδιαίτερα το Ντέβιν και το Ντέβινσκα Νόβα Βες, είναι ευάλωτες σε πλημμύρες από τους ποταμούς Δούναβη και Μοράβα. Νέα αντιπλημμυρική προστασία έχει κατασκευαστεί και στις δύο όχθες..
Αστικό τοπίο και αρχιτεκτονική
Το αστικό τοπίο της Μπρατισλάβας χαρακτηρίζεται από μεσαιωνικούς πύργους και επιβλητικά κτίρια του 20ου αιώνα, αλλά υπέστη βαθιές αλλαγές σε μια κατασκευαστική έκρηξη στις αρχές του 21ου αιώνα.
Τα περισσότερα ιστορικά κτίρια συγκεντρώνονται στην Παλιά Πόλη. Το Δημαρχείο της Παλιάς Πόλης είναι ένα συγκρότημα τριών κτιρίων που ανεγέρθηκαν τον 14ο-15ο αιώνα και τώρα φιλοξενεί το Μουσείο της Πόλης. Η Πύλη του Μιχαήλ είναι η μόνη πύλη που έχει διατηρηθεί από τις μεσαιωνικές οχυρώσεις και συγκαταλέγεται στα παλαιότερα κτίρια της πόλης. Εκεί κοντά βρίσκεται το στενότερο σπίτι της Ευρώπης. Το κτίριο της Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης, που ανεγέρθηκε το 1756, χρησιμοποιήθηκε από τη Δίαιτα του Βασιλείου της Ουγγαρίας από το 1802 έως το 1848. Εκεί θεσπίστηκε μεγάλο μέρος της σημαντικής νομοθεσίας της Περιόδου των Ουγγρικών Μεταρρυθμίσεων (όπως η κατάργηση της δουλοπαροικίας και η ίδρυση της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών).
Από τις σημαντικές εκκλησίες είναι ο γοτθικός καθεδρικός ναός του Αγίου Μαρτίνου που χτίστηκε τον 13ο-16ο αιώνα και λειτούργησε ως η εκκλησία στέψης του Βασιλείου της Ουγγαρίας μεταξύ 1563 και 1830. Η εκκλησία των Φραγκισκανών, που χρονολογείται από τον 13ο αιώνα, υπήρξε τόπος ιπποτικών τελετών και είναι το παλαιότερο σωζόμενο θρησκευτικό κτίριο της πόλης. Η εκκλησία της Αγίας Ελισσάβετ, περισσότερο γνωστή ως Μπλε Εκκλησία λόγω του χρώματός της, είναι χτισμένη εξ ολοκλήρου σε ρυθμό Ουγγρικού Ζετσεσιονισμού. Η Μπρατισλάβα έχει μια σωζόμενη συναγωγή, από τις τρεις μεγάλες που υπήρχαν πριν από το ολοκαύτωμα.
Αξιοπερίεργο είναι το υπόγειο (πρώην ισόγειο) ανακαινισμένο τμήμα του εβραϊκού νεκροταφείου, όπου είναι θαμμένος ο ραββίνος του 19ου αιώνα Μωυσής Σόφερ, που βρίσκεται στη βάση του λόφου του κάστρου κοντά στην είσοδο μιας σήραγγας του τραμ. Το μόνο στρατιωτικό νεκροταφείο (και μνημείο) της Μπρατισλάβας είναι το Σλάβιν, του οποίου τα αποκαλυπτήρια έγιναν το 1960 προς τιμή των στρατιωτών του Σοβιετικού Στρατού, που έπεσαν κατά την απελευθέρωση της πόλης τον Απρίλιο του 1945. Προσφέρει εξαιρετική θέα στην πόλη και στα Μικρά Καρπάθια.
Κάστρο της Μπρατισλάβας
Ένα από τα πιο εξέχοντα κτίρια της πόλης είναι το Κάστρο της Μπρατισλάβας (Bratislavský hrad), που βρίσκεται σε ένα οροπέδιο 85 μέτρα πάνω από τον Δούναβη. Η τοποθεσία του λόφου του κάστρου κατοικήθηκε από τη μεταβατική περίοδο μεταξύ της Λίθινης Εποχής και της Εποχής του Χαλκού και υπήρξε η ακρόπολη μιας κελτικής πόλης, μέρους της ρωμαϊκής λίμας Romanus, τεράστιοο σλαβικού οχυρού οικισμού και πολιτικού, στρατιωτικού και θρησκευτικού κέντρου της Μεγάλης Μοραβίας .[98] Ένα πέτρινο κάστρο κατασκευάστηκε μόλις τον 10ο αιώνα, όταν η περιοχή ανήκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, ωστόσο τον 9ο αιώνα μια προρομανική πέτρινη βασιλική βρισκόταν στην περιοχή του λόφου.
Το κάστρο μετατράπηκε σε γοτθικό φρούριο κατά των Χουσιτών επί του Σιγισμόνδου του Λουξεμβούργου το 1430, έγινε κάστρο της Αναγέννησης το 1562 και ανακατασκευάστηκε το 1649 σε ρυθμό μπαρόκ. Επί της Βασίλισσας Μαρίας Θηρεσίας το κάστρο έγινε περίβλεπτη βασιλική έδρα. Το 1811 το κάστρο καταστράφηκε ακούσια από πυρκαγιά και παρέμενε σε ερείπια μέχρι τη δεκαετία του 1950, όταν ξαναχτίστηκε ως επί το πλείστον στον πρώην Θηρεσιανό ρυθμό του. Τη δεκαετία του 1940 σχεδιάστηκε η κατεδάφιση των ερειπίων του και η αντικατάστασή του με ένα νέο πανεπιστημιακό συγκρότημα. Ωστόσο αυτό δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και τη δεκαετία του 1960 άρχισε η ανοικοδόμηση. Σήμερα λειτουργεί για τελετές και ως ιστορικό μουσείο του Εθνικού Μουσείου της Σλοβακίας.
Κάστρο του Ντεβίν
Το ερειπωμένο και πρόσφατα ανακαινισμένο Κάστρο του Ντεβίν βρίσκεται στον ομώνυμο δήμο, στην κορυφή ενός βράχου όπου ο Ποταμός Μοράβας, που αποτελεί το σύνορο μεταξύ Αυστρίας και Σλοβακίας, εισρέει στον Δούναβη. Είναι ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Σλοβακίας και περιέχει ένα μουσείο αφιερωμένο στην ιστορία του. Λόγω της στρατηγικής του θέσης ήταν ένα πολύ σημαντικό συνοριακό κάστρο της Μεγάλης Μοραβίας και του πρώιμου ουγγρικού κράτους. Καταστράφηκε από τα στρατεύματα του Ναπολέοντα το 1809. Αποτελεί σημαντικό σύμβολο της σλοβακικής και σλαβικής ιστορίας.
Ρούσοβτσε
Το αρχοντικό Ρούσοβτσε, με το αγγλικό του πάρκο, βρίσκεται στον ομώνυμο δήμο. Χτίστηκε αρχικά τον 17ο αιώνα και μετατράπηκε σε αγγλικό αρχοντικό νεογοτθικού ρυθμού το 1841–1844. Ο δήμος είναι επίσης γνωστός για τα ερείπια του ρωμαϊκού στρατιωτικού στρατοπέδου Τζερουλάτα μέρος των ρωμαϊκών λιμών, ενός αμυντικού συστήματοςτων συνόρων. Τα Τζερουλάτα χτίστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν μεταξύ 1ου και 4ου αιώνα μ.Χ.
Πάρκα και λίμνες
Ο ζωολογικός κήπος της Μπρατισλάβας βρίσκεται στη Μλίνσκα ντόλινα, κοντά στα κεντρικά γραφεία της Σλοβακικής Τηλεόρασης. Ιδρύθηκε το 1960 και φιλοξενεί σήμερα 152 είδη ζώων, μεταξύ των οποίων τα σπάνια λευκό λιοντάρι και λευκή τίγρη. Οι Βοτανικοί Κήποι, που ανήκουν στο Πανεπιστήμιο Κομένιους, βρίσκονται στην όχθη του ποταμού Δούναβη και φιλοξενούν περισσότερα από 120 είδη εγχώριας και ξένης προέλευσης.
Δημογραφικά
Μετά την ίδρυση της Τσεχοσλοβακίας το 1918 η Μπρατισλάβα παρέμεινε μια πολυεθνική πόλη, αλλά με διαφορετική δημογραφική τάση. Λόγω της σλοβακοποίησης το ποσοστό των Σλοβάκων και των Τσέχων αυξήθηκε στην πόλη, ενώ το ποσοστό των Γερμανών και των Ούγγρων μειώθηκε. Το 1938 το 59% του πληθυσμού ήταν Σλοβάκοι ή Τσέχοι, ενώ οι Γερμανοί αντιπροσώπευαν το 22% και οι Ούγγροι το 13% του πληθυσμού της. Η ίδρυση της πρώτης Σλοβακικής Δημοκρατίας το 1939 έφερε νέες αλλαγές, με πιο αξιοσημείωτη την απέλαση πολλών Τσέχων και την απέλαση ή τη φυγή των Εβραίων κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Το 1945 οι περισσότεροι Γερμανοί απομακρύνθηκαν. Μετά την αποκατάσταση της Τσεχοσλοβακίας τα διατάγματα Μπένες (που ανακλήθηκαν εν μέρει το 1948) τιμώρησαν συλλογικά τις εθνοτικές γερμανικές και ουγγρικές μειονότητες με απαλλοτρίωση και απέλαση στη Γερμανία, την Αυστρία και την Ουγγαρία για την υποτιθέμενη συνεργασία τους με τη Ναζιστική Γερμανία και την Ουγγαρία κατά της Τσεχοσλοβακίας.
Η πόλη απέκτησε έτσι τον καθαρά σλοβακικό της χαρακτήρα. Εκατοντάδες πολίτες εκδιώχθηκαν κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής καταπίεσης της δεκαετίας του 1950, με στόχο την αντικατάσταση των «αντιδραστικών» με την προλεταριακή τάξη. Από τη δεκαετία του 1950 οι Σλοβάκοι είναι η κυρίαρχη εθνότητα στην πόλη, αποτελώντας περίπου το 90% του πληθυσμού της.
Πολιτικά
Η Μπρατισλάβα είναι η έδρα του κοινοβουλίου της Σλοβακίας, της προεδρίας, των υπουργείων, του ανώτατου δικαστηρίου (σλοβακικά: Najvyšší súd) και της κεντρικής τράπεζας. Είναι η έδρα της ομώνυμης Περιφέρειας και, από το 2002, και της Αυτοδιοικούμενης Περιφέρειας της Μπρατισλάβας. Η πόλη έχει επίσης πολλές ξένες πρεσβείες και προξενεία.
Δημοτικό Συμβούλιο
Το Δημοτικό Συμβούλιο της Μπρατισλάβας είναι το νομοθετικό σώμα της πόλης και αριθμεί 45 μέλη. Το Συμβούλιο συνεδριάζει συνήθως μία φορά τον μήνα και αποτελείται από 45 μέλη που εκλέγονται για τετραετή θητεία ταυτόχρονα με τη θητεία του δημάρχου. Πολλές από τις εκτελεστικές λειτουργίες του συμβουλίου εκτελεί δημοτική επιτροπή υπό την καθοδήγηση του συμβουλίου. Η δημοτική δημοτική επιτροπή είναι ένα 28μελές όργανο που αποτελείται από τον δήμαρχο και τους αναπληρωτές του, τους δημάρχους των συνοικιών και έως δέκα μέλη του δημοτικού συμβουλίου. Η δημοτική επιτροπή είναι εκτελεστικό και εποπτικό σκέλος του δημοτικού συμβουλίου και ασκεί επίσης συμβουλευτικό ρόλο στον δήμαρχο.
Διοίκηση
Διοικητικά η Μπρατισλάβα χωρίζεται σε πέντε περιοχές: Μπρατισλάβα Ι (το κέντρο της πόλης), Μπρατισλάβα ΙΙ (ανατολικά μέρη), Μπρατισλάβα ΙΙΙ (βορειοανατολικά τμήματα), Μπρατισλάβα IV (δυτικό και βόρειο τμήμα) και Μπρατισλάβα V (νότια τμήματα στα δεξιά όχθη του Δούναβη, συμπεριλαμβανομένης της Πέτρζαλκα, της πιο πυκνοκατοικημένης περιοχής στην Κεντρική Ευρώπη). Για λόγους αυτοδιοίκησης η πόλη χωρίζεται σε 17 συνοικίες, καθεμιά από τις οποίες έχει τον δικό της δήμαρχο (starosta) και το δικό του συμβούλιο. Ο αριθμός των συμβούλων εξαρτάται από το μέγεθος και τον πληθυσμό της συνοικίας. Καθένας συνοικία συμπίπτει με τις 20 κτηματολογικές περιοχές της πόλης, εκτός από δύο περιπτώσεις: το Nové Mesto διαιρείται περαιτέρω στις κτηματολογικές περιοχές Nové Mesto και Vinohrady και το Ružinov χωρίζεται σε Ružinov, Nivy και Trnávka. Περαιτέρω ανεπίσημη διαίρεση αναγνωρίζει επιπλέον συνοικίες και τοποθεσίες.
Οικονομία
Η Περιφέρεια της Μπρατισλάβας είναι η πλουσιότερη και πιο οικονομικά ευημερούσα περιφέρεια της Σλοβακίας, παρόλο που είναι η μικρότερη σε έκταση και έχει τον τρίτο μικρότερο πληθυσμό από τις οκτώ περιφέρειες της χώρας. Αντιπροσωπεύει περίπου το 26% του Σλοβακικού ΑΕΠ.
Ο μέσος μηνιαίος μισθός στην περιφέρεια της Μπρατισλάβας το 2022 ήταν 1.908 €.
Σύμφωνα με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ η Μπρατισλάβα ήταν η έκτη πλουσιότερη περιφέρεια στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2016. Ωστόσο οι αναλυτές έχουν σημειώσει ότι η κατάταξη της περιφέρειας της Μπρατισλάβας είναι υπερβολική για διάφορους λόγους. Το ΑΕΠ της περιφέρειας της Μπρατισλάβας λαμβάνει υπόψη τις δραστηριότητες εταιρειών με έδρα στην πρωτεύουσα, αλλά που έχουν επίσης σημαντικές δραστηριότητες αλλού. Επιπλέον η Volkswagen Slovakia, η μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία της χώρας, βρίσκεται στην περιφέρεια της Μπρατισλάβας αλλά ανήκει στη Volkswagen AG, δίνοντας την εντύπωση ότι η περιοχή είναι εξαιρετικά πλούσια. Ετσι σχεδόν το 30 τοις εκατό του ΑΕΠ της Σλοβακίας δημιουργείται στην Μπρατισλάβα.
Το ποσοστό ανεργίας στην Μπρατισλάβας ήταν 1,83% τον Δεκέμβριο του 2007. Πολλά κυβερνητικά ιδρύματα και ιδιωτικές εταιρείες έχουν την έδρα τους στην Μπρατισλάβα. Περισσότερο από το 75% του πληθυσμού της πόλης εργάζεται στον τομέα των υπηρεσιών, που αποτελείται κυρίως από το εμπόριο, τις τράπεζες, την πληροφορική, τις τηλεπικοινωνίες και τον τουρισμό. Το Χρηματιστήριο της Μπρατισλάβας (BSSE) ιδρύθηκε στις 15 Μαρτίου 1991.
Οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται κυρίως στην Μπρατισλάβα με την υψηλότερη προστιθέμενη αξία σύμφωνα με την κατάταξη Trend Top 200 του 2018, περιλαμβάνουν το εργοστάσιο Volkswagen Bratislava, το διυλιστήριο Slovnaft (MOL), την Eset (προγραμματιστής λογισμικού), την Asseco (εταιρία λογισμικού), την PPC Power (παραγωγός θερμότητας και ατμού) και την υπηρεσία προσωπικού Trenkwalder.
Τα τελευταία χρόνια οι επιχειρήσεις που προσανατολίζονται στις υπηρεσίες και την υψηλή τεχνολογία ευδοκιμούν στην Μπρατισλάβα. Πολλές πολυεθνικές εταιρείες, όπως οι IBM, Dell, Lenovo, AT&T, SAP, Amazon, Johnson Controls, Swiss Re και Accenture, έχουν δημιουργήσει κέντρα εξωτερικής ανάθεσης και υπηρεσιών εδώ ή σχεδιάζουν να το κάνουν σύντομα. Οι λόγοι για την εισροή πολυεθνικών εταιρειών περιλαμβάνουν την εγγύτητα με τη Δυτική Ευρώπη, το εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό και την υψηλή πυκνότητα πανεπιστημίων και ερευνητικών εγκαταστάσεων. Επίσης εταιρείες πληροφορικής της Σλοβακίας όπως οι ESET, Sygic και Pixel Federation, έχουν ΄την έδρα τους στην Μπρατισλάβα.
Άλλες μεγάλες εταιρείες και εργοδότες με έδρα την Μπρατισλάβα είναι οι Slovak Telekom, Orange Slovensko, Slovenská sporiteľňa, Tatra banka, Doprastav, Hewlett-Packard Slovakia, Slovnaft, Henkel Slovensko, Slovenský plynárenský priemysel,, Kraft Foods Slovakia, Whirlpool Slovakia,, Železnice Slovenskej republiky, AeroMobil και Tesco Stores Slovak Republic.
Η ισχυρή ανάπτυξη της σλοβακικής οικονομίας τη δεκαετία του 2000 οδήγησε σε έκρηξη στον κατασκευαστικό κλάδο και αρκετά μεγάλα έργα έχουν ολοκληρωθεί ή σχεδιάζονται στην Μπρατισλάβα. Οι περιοχές που προσελκύουν προγραμματιστές περιλαμβάνουν τις όχθες του ποταμού Δούναβη, όπου δύο μεγάλα έργα έχουν ήδη ολοκληρωθεί: το River Park στην Παλιά Πόλη και το Eurovea κοντά στη Γέφυρα Απόλλων. Άλλες τοποθεσίες υπό ανάπτυξη είναι οι περιοχές γύρω από τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό και τους σταθμούς λεωφορείων, η πρώην βιομηχανική ζώνη κοντά στην Παλιά Πόλη και οι δήμοι Πέρτζαλκα, Νόβε Μέστο και Ρούζινοβ. Το 2010 η πόλη είχε ισοσκελισμένο προϋπολογισμό 277 εκατομμυρίων ευρώ, με το ένα πέμπτο να χρησιμοποιείται για επενδύσεις. Η Μπρατισλάβα κατέχει μετοχές σε 17 εταιρείες απευθείας, συμπεριλαμβανομένης της εταιρείας δημόσιων μεταφορών της πόλης Dopravný podnik Bratislava, της εταιρείας συλλογής και διάθεσης απορριμμάτων με το όνομα OLO (Odvoz a likvidácia odpadu) και της εταιρείας ύδρευσης. Η πόλη διαχειρίζεται επίσης δημοτικούς οργανισμούς όπως η Δημοτική αστυνομία (Mestská polícia), το Μουσείο της Πόλης και ο Ζωολογικός κήπος της Μπρατισλάβας.
Toυρισμός
Το 2006 η Μπρατισλάβα διέθετε 77 καταλύματα, εκ των οποίων τα 45 ξενοδοχεία, συνολικής δυναμικότητας 9.940 κλινών. Συνολικά διανυκτέρευσαν 986.201 επισκέπτες, εκ των οποίων οι 754.870 ήταν αλλοδαποί. Συνολικά οι επισκέπτες πραγματοποίησαν 1.338.497 διανυκτερεύσεις Ωστόσο σημαντικό μερίδιο των επισκέψεων γίνεται από όσους επισκέπτονται την Μπρατισλάβα για μία μόνο μέρα και ο ακριβής αριθμός τους δεν είναι γνωστός. Ο μεγαλύτερος αριθμός ξένων επισκεπτών προέρχεται από την Τσεχία, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιταλία, την Πολωνία και την Αυστρία.
Μεταξύ άλλων παραγόντων η ανάπτυξη των αεροπορικών πτήσεων χαμηλού κόστους προς την Μπρατισλάβα, με επικεφαλής τη Ryanair, οδήγησε σε πολύ μεγάλη αύξηση επισκεπτών κυρίως από το Ηνωμένο Βασίλειο. Ενώ αυτά αποτελούν έκρηξη για την τουριστική βιομηχανία της πόλης, οι πολιτιστικές διαφορές και οι βανδαλισμοί έχουν θορυβήσει τους τοπικούς αξιωματούχους. Αντικατοπτρίζοντας τη δημοτικότητα των θορυβωδών πάρτι στην Μπρατισλάβα στις αρχές ως τα μέσα της δεκαετίας του 2000 η πόλη ήταν σκηνικό της κωμωδίας Eurotrip του 2004, που γυρίστηκε στην Πράγα της Τσεχίας.