cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Μαύρη Ντάλια (ταινία)
Κριτικές
Ο Πίτερ Τράβερς του περιοδικού Rolling Stone σχολίασε ότι «ο Ντε Πάλμα πετάει τα πάντα στην οθόνη, αλλά σχεδόν τίποτα δεν κολλάει». Ο Τζέι Χόμπερμαν του The Village Voice δήλωσε ότι η ταινία «σπάνια πετυχαίνει το ραψωδικό (πόσο μάλλον το παραληρηματικό)». Ο Τζεφ Σάιμον του The Buffalo News θεώρησε τη Μαύρη Ντάλια «τη χειρότερη μεγάλη ταινία της χρονιάς» και «μια κακή πλαστή ταινία νουάρ στο Saturday Night Live», αναφέροντας το casting της ως ουσιαστικό ζήτημα.
Ωστόσο, η ερμηνεία της Κίρσνερ ως Ελίζαμπεθ Σορτ εγκωμιάστηκε από πολλούς κριτικούς: η Στέφανι Ζάκαρεκ του Salon, σε μια εν πολλοίς αρνητική κριτική, σημειώνει τον ομώνυμο χαρακτήρα που έπαιξε υπέροχα η Μία Κίρσνερ. Ο Mick LaSalle έγραψε ότι η Κίρσνερ «κάνει πραγματική εντύπωση για τη Ντάλια ως μια θλιβερή, μοναχική ονειροπόλα κοπέλα, μια αξιολύπητη φιγούρα». Η JR Jones του Chicago Reader περιέγραψε την ερμηνεία της ως «στοιχειωτική» και ότι οι φανταστικές δοκιμές της οθόνης «παραδίδουν το συναισθηματικό σκοτάδι που τόσο λείπει από την υπόλοιπη ταινία».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μπράιαν Ντε Πάλμα Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες
Τρίγωνο του Κέπλερ
Το τρίγωνο του Κέπλερ είναι ένα ορθογώνιο τρίγωνο του οποίου τα μήκη των πλευρών είναι διαδοχικοί όροι μιας γεωμετρικής προόδου.
Από το πυθαγόρειο θεώρημα έπεται ότι τα τετράγωνα των πλευρών για αυτή την ειδική περίπτωση ορθογώνιου τριγώνου, επίσης όροι μιας (άλλης) γεωμετρικής προόδου, έστω 1, x και x2, εξάγονται από τη λύση της δευτεροβάθμιας εξισώσεως
από την οποία προκύπτει ότι ο λόγος των μηκών των πλευρών ενός τριγώνου του Κέπλερ σχετίζεται με τον «χρυσό λόγο»:
right|thumb|Το τρίγωνο του Κέπλερ είναι ένα ορθογώνιο τρίγωνο που σχηματίζεται από τρία τετράγωνα με εμβαδά σε γεωμετρική πρόοδο, σύμφωνα με τον [[χρυσός λόγος|χρυσό λόγο.]]
και μπορεί να γραφεί ως:, ή κατά προσέγγιση 1 : 1,272 : 1,618. Τα τετράγωνα των πλευρών, όπως προαναφέρθηκε, είναι επίσης σε γεωμετρική πρόοδο (βλ. σχήμα) με λόγο τη χρυσή τομή.
Τρίγωνα με τέτοιους λόγους πλευρών πήραν το όνομα του Γερμανού μαθηματικού και αστρονόμου Γιοχάνες Κέπλερ (1571–1630), επειδή πρώτος αυτός απέδειξε ότι το τρίγωνο αυτό χαρακτηρίζεται από ένα λόγο ανάμεσα στα μήκη της μικρής κάθετης πλευράς και της υποτείνουσας ίσο με τον χρυσό λόγο. Τα τρίγωνα του Κέπλερ συνδυάζουν δύο βασικές μαθηματικές έννοιες (το πυθαγόρειο θεώρημα και τον χρυσό λόγο) που συνάρπαζαν τον Κέπλερ, όπως δείχνει το παρακάτω απόσπασμα:
«Η γεωμετρία έχει δυο μεγάλους θησαυρούς: ο ένας είναι το θεώρημα του Πυθαγόρα και ο άλλος η διαίρεση ενός ευθύγραμμου τμήματος σε μέσο και άκρο λόγο. Το πρώτο μπορεί να συγκριθεί με μια μάζα χρυσού, το δεύτερο μπορούμε να το αποκαλέσουμε ένα πολύτιμο κόσμημα.» | (Γιοχάνες Κέπλερ)
Αντίστροφη διαδικασία
Το αντίστροφο, δηλαδή ότι ένα τρίγωνο με μήκη πλευρών 1, και \varphi ή πολλαπλάσιά τους είναι ορθογώνιο, αποδεικνύεται εύκολα αν ξαναγράψουμε το τριώνυμο για τον χρυσό λόγο \varphi:
στη μορφή του πυθαγόρειου θεωρήματος:
Σχέση με τον αριθμητικό, τον γεωμετρικό και τον αρμονικό μέσο
Για κάθε ζεύγος θετικών πραγματικών αριθμών α και β, ο αριθμητικός μέσος, ο γεωμετρικός μέσος και αρμονικός μέσος τους αποτελούν τα μήκη των πλευρών ενός ορθογώνιου τριγώνου αν και μόνο αν αυτό το τρίγωνο είναι ένα τρίγωνο του Κέπλερ.
Μια μαθηματική σύμπτωση
Σε οποιοδήποτε τρίγωνο του Κέπλερ με πλευρές θεωρείστε: Τότε η περίμετρος του τετραγώνου και η περιφέρεια του κύκλου  είναι σχεδόν ίσες, με διαφορά μικρότερη του 0,1%.
Σύμφωνα με κάποιες πηγές, τρίγωνα του Κέπλερ εμφανίζονται στον σχεδιασμό αιγυπτιακών πυραμίδων, μεταξύ των οποίων και της Μεγάλης Πυραμίδας της Γκίζας (Πυραμίδα του Χέοπα). Ωστόσο, το πιθανότερο είναι πως οι αρχαίοι Αιγύπτιοι δεν γνώριζαν τη μαθηματική σύμπτωση που «δένει» τον αριθμό π και τον χρυσό λόγο φ.
Παραπομπές
Κεπλερ Τριγωνο Τριγωνο Κεπλερ
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2013-2014
Το Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών για την περίοδο 2013–14 ήταν η 27η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και διοργανώθηκε από την ΕΟΠΕ. Δικαίωμα συμμετοχής είχαν όλες οι ομάδες, ανεξαρτήτως της κατηγορίας που αγωνίζονταν. Συνολικά δήλωσαν συμμετοχή 93 ομάδες από όλη την Ελλάδα. Το φάιναλ φορ του κυπέλλου έλαβε χώρα στην Καλαμάτα 15 και 16 Μαρτίου. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Περιραιώς για 14η φορά στην ιστορία του. Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) ψηφίστηκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονια ο Μπόγιαν Γιορντάνοφ.
Α' φάση
Την Α΄ φάση του κυπέλλου Ελλάδας αποτέλεσαν τα κύπελλα των δέκα τοπικών ενώσεων. Από κάθε ένωση την πρόκριση για την Β' φάση πήραν δύο ομάδες, εκτός από την ΕΣΠΕ Θράκης-Ανατολικής Μακεδονίας όπου δήλωσε συμμετοχή μόνο η ομάδα ΑΣΑ Έβρος. Οι 19 ομάδες που πήραν την πρόκριση από κάθε ένωση:
Β' φάση
Στη Β΄ φάση εισήλθαν στη διοργάνωση οι 16 ομάδες της Α2 Εθνικής 2013-14 που δήλωσαν συμμετοχή. Οι κληρώσεις έγιναν με γεωγραφικά κριτήρια, ώστε να αποφεχθούν οι μεγάλες μετακινήσεις για τις ομάδες.
1η αγωνιστική
Οι ομάδες χωρίστηκαν σε πέντε τομείς (1ος: ΕΣΠΑΑΑ και ΕΣΠΕΔΑ, 2ος: ΕΣΠΕΚ, 3ος: Ζ’ περιφέρεια, 4ος: ΕΣΠΕΔΕ και ΕΣΠΕΠ, 5ος: ΕΠΕΣΘ, ΕΣΠΕΜ, ΕΣΠΕΚΕΛ και ΕΣΠΕ Θράκης - Ανατολικής Μακεδονίας).
2η αγωνιστική
Για τη δεύτερη αγωνιστική έγιναν μόνο δύο αγώνες. Οι υπόλοιπες ομάδες προκρίθηκαν απευθείας στην 3η αγωνιστική.
Γ' φάση
Στη Γ΄ φάση προκρίθηκαν τέσσερις ομάδες από την Β΄ φάση, και εισήλθαν στη διοργάνωση οι δώδεκα ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ 2013–14.
Τελική φάση
Η τελική φάση (φάιναλ-4) διεξήχθη το διήμερο 15 και 16 Μαρτίου 2014, στο Δημοτικό Αθλητικό κέντρο παραλίας της Καλαμάτας.
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στις 16 Μαρτίου 2014, στην Καλαμάτα, στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Παραλίας. Ο Ολυμπιακός Πειραιώς επεκράτησε με 3–1 του Α.Ο. Κηφισιάς και κατέκτησε το 14ο κύπελλο στην ιστορία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
2013 2014 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2013 2014 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2013 2014
Διφθοροχλωρομεθάνιο
Το διφθοροχλωρομεθάνιο είναι ένας υδροφθοροχλωράνθρακας (HydroChloroFluoroCarbon). Είναι ένα άχρωμο αέριο γνωστό και με τις κωδικές συντομογραφίες HCFC-22 ή R-22. Χρησιμοποιήθηκε ως προωθητικό αεροζόλ και ως ψυκτικό σε κλιματιστικά. Σ' αυτές τις εφαρμογές του αντικαταστάθηκε εξαιτίας του υψηλού του δυναμικού ως καταστροφέας του στρατοσφαιρικού όζοντος και ως αέριο του θερμοκηπίου. Το διφθοροχλωρομεθάνιο είναι ένα ευέλικτο ενδιάμεσο της οργανοφθορικής χημικής βιομηχανίας, π.χ. για την παραγωγή του τετραφθοραιθένιου, από το οποίο παράγεται το τεφλόν.
Ονοματολογία
Η ονομασία «διφθοροχλωρομεθάνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «μεθ-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες που έχουν χαρακτηριστικές καταλήξεις. Το αρχικό πρόθεμα «διφθορο-» δηλώνει την παρουσία δύο (2) ατόμων φθορίου ανά μόριο της ένωσης και το ακολοθούμενο «χλωρο-» την παρουσία ενός (1) ατόμου χλωρίου ανά μόριο της ένωσης. Το «διφθορο-» μπαίνει πρώτο, γιατί τα προθέματα υποκαταστατών ή διακλαδώσεων μπαίνουν κατά αλφαβητική σειρά και δ < χ.
Μοριακή δομή
Η μοριακή δομή του είναι τετραεδρική, με το άτομο του άνθρακα στο κέντρο κσι τα υπόλοιπα στις κορυφές.
Με υποκατάσταση χλωρίου από φθόριο
1. Με επίδραση υδροφθορίου σε τριχλωρομεθάνιο:
2. Με επίδραση τριφθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε τριχλωρομεθάνιο :
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Υδρολύεται με υδροξείδιο του νατρίου προς διφθορομεθανόλη που μετατρέπεται τελικά σε μονοξείδιο του άνθρακα και υδροφθόριο :
Υποκατάσταση από αλκοξύλιο
Με RONa αρχικά προς αλκοξυδιφθορομεθάνιο και στη συνέχεια, με περίσσεια RONa, προς διαλκοξυφθορομεθάνιο και τελικά τριαλκοξυμεθάνιο :
Υποκατάσταση από ακύλιο
Με RCOONa αρχικά προς αλκανικό διφθορομεθυλεστέρα, στη συνέχεια, με περίσσεια RCOONa, προς διαλκανικό φθορομεθυλοδιεστέρα και τελικά προς τριαλκανικό μεθυλοτριεστέρα :
Υποκατάσταση από κυάνιο
Με NaCN αρχικά προς διφθοραιθανονιτρίλιο, στη συνέχεια, με περίσσεια NaCN, προς φθοροπροπανοδινιτρίλιο και τελικά κυανοπροπανοδινιτρίλιο :
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με RNa αρχικά προς (διφθορομεθυλ)αλκάνιο, στη συνέχεια, με περίσσεια RNa, προς διαλκυλοφθορομεθάνιο και τελικά προς τριαλκυλομεθάνιο :
Υποκατάσταση από σουλφαλκύλιο
Με αρχικά RSNa προς (αλκυλοθειο)διφθορομεθάνιο, στη συνέχεια, με περίσσεια RSNa, προς δι(αλκυλοθειο)φθορομεθάνιο και τελικά προς τρι(αλκυλοθειο)μεθάνιο :
Υποκατάσταση από αμινομάδα
Με αμμωνία (NH3) αρχικά προς διφθορομεθαναμίνη, στη συνέχεια, με περίσσεια αμμωνίας, προς φθορομεθανοδιαμίνη και τελικά μεθανοτριαμίνη :
Υποκατάσταση από φωσφύλιο
Με φωσφίνη (PH3) αρχικά προς διφθορομεθανοφωσφαμίνη, στη συνέχεια, με περίσσεια φωσφίνης, προς φθορομεθανοδιφωσφαμίνη και τελικά προς μεθανοτριφωσφαμίνη :
Υποκατάσταση από νιτροομάδα
Με NaNO2 αρχικά προς διφθορονιτρομεθάνιο, στη συνέχεια, με περίσσεια νιτρώδους νατρίου, προς δινιτροφθορομεθάνιο, και τελικά προς τρινιτρομεθάνιο :
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζολίου παράγεται αρχικά (διφθορομεθυλο)βενζόλιο, στη συνέχεια, με περίσσεια βενζολίου, προς διφαινυλοφθορομεθάνιο και τελικά προς τριφαινυλομεθάνιο:
Αναγωγή
1. Με LiAlH4, παράγεται μεθάνιο :
2. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ, παράγεται αρχικά διφθορομεθάνιο, στη συνέχεια φθορομεθάνιο και τελικά μεθάνιο :
3. Με σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου, παράγεται μεθάνιο :
Αντιδράσεις προσθήκης
1. Σε αλκένια. Π.χ. με αιθένιο (CH2=CH2) παράγει 1,1-διφθορο-3-χλωροπροπάνιο:
2. Σε αλκίνια. Π.χ. με αιθίνιο (HC≡CH) παράγει 3,3-διφθορο-1-χλωροπροπένιο
3. Σε κυκλοαλκάνια που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο παράγει 1,1-διφθορο-4-χλωροβουτάνιο: 40px|κυκλοπροπάνιο 4. Σε αλκαδιένια. Π.χ. με βουταδιένιο-1,3 παράγει 5,5-διφθορο-1-χλωροπεντένιο-2.
5. Σε ετεροκυκλικές ενώσεις που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με εποξυαιθάνιο παράγει διφθορο(2-χλωραιθοξυ)μεθάνιο : 30 px
Παραγωγή και παρεμβολή διφθορομεθυλενίου
1. Παρεμβολή στον εαυτό του. Παράγεται 1,1,2,2-τετραφθοροχλωραιθάνιο:
2. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθένιο. Παράγεται μίγμα από 3,3-διφθοροπροπένιο και 1,1-διφθοροκυκλοπροπάνιο:
4. Παρεμβολή και προσθήκη στο βενζόλιο. Παράγεται μίγμα από (διφθορομεθυλο)βενζόλιο και 7,7-διφθοροκυκλοεπτατριένιο:
5. Παρεμβολή και προσθήκη στη μεθανάλη. Παράγεται μίγμα από διφθοραιθανάλη και 2,2-διφθορεποξυαιθάνιο (2,2-διφθοροξιράνιο):
Παραγωγή και παρεμβολή φθορομεθυλενίου
1. Παρεμβολή στον εαυτό του. Παράγεται 1,1,2-τριφθορο-1-χλωραιθάνιο:
3. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθίνιο. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό 3-φθοροκυκλοπροπένιο:
4. Παρεμβολή και προσθήκη στο βενζόλιο. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό 7-φθοροκυκλoεπτατριένιο:
5. Παρεμβολή και προσθήκη στη μεθανάλη. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό εποξυφθοραιθάνιο: 50 px
Επιπτώσεις στο περιβάλλον
Το διφθοροχλωρομεθάνιο χρησιμοποιήθηκε ως εναλλακτικό για τα CFC-11 και CFC-12, που έχουν πολύ υψηλότερο δυναμικό καταστροφής όζοντος. Το διφθοροχλωρομεθάνιο έχει σχετικό δυναμικό καταστροφής όζοντος 0,055, ένα από τα μικρότερα για οργανοαλογονίδια που περιέχουν χλώριο. Όμως, ακόμη και το μικρότερο δυναμικό καταστροφής δεν θεωρείται πια αποδεκτό. Επιπλέον, από περιβαντολλογικής σκοπιάς, υπάρχει ανησυχία από την τυχόν έκλυσή του στην ατμόσφαιρα, γιατί το διφθοροχλωρομεθάνιο έχει και υψηλό δυναμικό αερίου του θερμοκηπίου. Για την ακρίβεια το διφθοροχλωρομεθάνιο έχει δυναμικό αερίου του θερμοκηπίου 1.810 υψηλότερο απ' αυτό του διοξείδιου του άνθρακα.
Πηγές
Κατηγορία:Τριαλαλκάνια Κατηγορία:Αλομεθάνια Κατηγορία:Φθοροχλωράνθρακες
Σταντ Μπαουέρ
Το Σταντ ντε Παρί αποτελεί έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας Ρεντ Σταρ από το 1909. Αναφέρεται συχνά ως « Σταντ Μπαουέρ » εις μνήμην του αντιστασιακού του ιδίου ονόματος, του δόκτορα Μπαουέρ, ο οποίος έδωσε το όνομά του και στην οδό που βρίσκεται δίπλα στο γήπεδο. Βρίσκεται εντός της κοινότητας του Σαιντ-Ουέν, στα πλησιέστερα του Παρισιού προάστια.
Ιστορία
Το γήπεδο αυτό εγκαινιάστηκε στις 24 Οκτωβρίου 1909 με την ευκαιρία μιας φιλικής αναμέτρησης Ρεντ Σταρ - Ολντ Ουέστμινστερ (ερασιτεχνική λονδρέζικη ομάδα). Το γήπεδο αυτό φιλοξένησε ορισμένες αναμετρήσεις της Εθνικής Γαλλίας πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το γήπεδο αποτέλεσε μετά 1909 έδρα της Ρεντ Σταρ.
Το 1947, ανακαινίστηκε με την ανέγερση δύο επιπλέον πλευρικών κερκίδων αυξάνοντας, έτσι, την χωρητικότητά του στις 23,000 θέσεις. Το 1965, έγινε η προσθήκη εγκαταστάσεων φωτισμού καθώς και δημοσιογραφικών θεωρείων. Το 1975, στο γήπεδο προστέθηκε άλλη μία κερκίδα χωρητικότητας 7,500 πίσω από την μια εστία, ενώ πίσω από την άλλη είχε ξεκινήσει η κατασκευή συγκροτήματος πολυκατοικιών. Η συγκεκριμένη κερκίδα υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια της μεγάλης θύελλας του Δεκεμβρίου του 1999 (ξερίζωμα σκεπής). Έχοντας λάβει αρνητική εισήγηση ως προς την καταλληλότητά του με βάση τους κανονισμούς διεξαγωγής αγώνων της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, το γήπεδο δεν μπορούσε πλέον να φιλοξενήσει θεατές. Η ανακαίνισή του έγινε τότε επιτακτική ανάγκη. Τελικά, έλαβε χώρα το 2002, ωστόσο οι εργασίες που πραγματοποιήθηκαν δεν είχαν καμία σχέση με τις υποσχέσεις περί σύγχρονου γηπέδου που είχαν γίνει. Τον Σεπτέμβριο του 2006, η κατάσταση έγινε ακόμα χειρότερη με την κατάρρευση τσιμεντένιων κομματιών, με αποτέλεσμα την δημιουργία τρυπών στην κερκίδα.
Αποτελώντας κυρίως έδρα της Ρεντ Σταρ, φιλοξένησε, ωστόσο, για αρκετές σεζόν την Σταντ Φρανσαί, τις πρώτες εντός έδρας αναμετρήσεις της ΠΣΖ στη διάρκεια της σεζόν 1971-1972 πριν την ανέγερση του Παρκ ντε Πρενς, αναμετρήσεις της Εθνικής Γαλλίας U-21 και ορισμένες διεθνείς φιλικές αναμετρήσεις όπως μία μεταξύ Βραζιλίας και Ανδόρρας, στα πλαίσια της προετοιμασίας της πρώτης ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998.
Με το πέρας της τελευταίας αγωνιστικής της σεζόν 2010-2011 του Ερασιτεχνικού Πρωταθλήματος Γαλλίας, ο χλοοτάπητας του Σταντ Μπαουέρ αφαιρέθηκε και αντικαταστάθηκε από έναν συνθετικό χλοοτάπητα που θα χρησιμοποιείτο για τις εντός έδρας αναμετρήσεις, καθώς και τις προπονήσεις της Ρεντ Σταρ. Η απόφαση αυτή ελήφθη κυρίως λόγω του μεγάλου αριθμού προπονήσεων που λάμβαναν χώρα κάθε εβδομάδα, λόγω του μεγάλου αριθμού ομάδων νέων της Ρεντ Σταρ. Ωστόσο, η αλλαγή αυτή δέχτηκε οξεία κριτική από μερίδα των ΜΜΕ, που στάθηκαν στο γεγονός της ασυμβατότητας μεταξύ του σκληρού τρόπου παιχνιδιού της ομάδας και του συνθετικού χλοοτάπητα του γηπέδου, ασυμβατότητα η οποία είχε ως αποτέλεσμα μία καταστροφική εκκίνηση της σεζόν 2011-2012 για την πρώτη ομάδα. Μάλιστα, ο σύλλογος έφτασε στο σημείο να εκδώσει επίσημη ανακοίνωση στην ιστοσελίδα του, προκειμένου να δικαιολογήσει την επιλογή του για αντικατάσταση του χλοοτάπητα κάνοντας λόγο για την επιθυμία του Ατός Μπαντινί, προπονητή της ομάδας εκείνη την εποχή, να επιταχύνει τον τρόπο παιχνιδιού της.
Μέλλον
Το Σταντ Μπαουέρ αποτελεί σήμερα μείζον ζήτημα επί του οποίου υπάρχουν δύο παρατάξεις: οι υπέρμαχοι της ανακαίνισής του, από την μια πλευρά, και οι υποστηρικτές μιας μετακόμισης της ομάδας σε ένα νέο γήπεδο, το οποίο θα ανταποκρίνεται καλύτερα στις απαιτήσεις του "σύγχρονου ποδοσφαίρου", από την άλλη.
Ένα νέο σχέδιο κατασκευής γηπέδου, στα Ναυπηγεία του Σαιντ-Ουέν και υπέρμαχος του οποίου είναι η τωρινή διοίκηση του συλλόγου, έχει υπολογιστεί με χρονικό ορίζοντα υλοποίησης το χρονικό διάστημα 2018-2025, αν και καμία επίσημη μελέτη δεν έχει γίνει επί αυτού.
Οι υπέρμαχοι του Σταντ Μπαουέρ, πέραν του γεγονότος ότι έχουν ξεκινήσει ανεξάρτητες μελέτες σχετικά με το κατά πόσο υλοποιήσημη θα ήταν μια ανακαίνιση του γηπέδου (συμβατότητα με τον αστικό ιστό, απαιτήσεις ασφαλείας...), προσπαθούν να φέρουν το θέμα του γηπέδου εντός της τοπικής κοινωνίας (με καμπάνιες ενημέρωσης ενώπιον των ιδιωτών, του Δήμου, καθώς και των επιτροπών κατοίκων).
Ως απάντηση, ο Δήμος του Σαιντ-Ουέν επιβεβαίωσε τον Ιούλιο του 2013 την εκκίνηση μίας πολεοδομικής μελέτης επί του θέματος αυτού
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1924 Μπαουερ Κατηγορία:Αθλητισμός στην Σεν-Σαιν-Ντενί Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ιλ-ντε-Φρανς Κατηγορία:Ρεντ Σταρ ΦΚ
Μπεν Γκαζάρα
μικρογραφία|260x260εσ|Με τον [[Τζέιμς Στιούαρτ (αριστερά) στο δικαστικό δράμα Ανατομία ενός εγκλήματος (1959)]] Ο Μπεν Γκαζάρα (αγγλικά: Biagio Anthony Gazzarra) (28 Αυγούστου 1930 - 3 Φεβρουαρίου 2012), ήταν Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης. μικρογραφία|260x260εσ|Με τον [[Τοτό (ηθοποιός)|Τοτό (αριστερά) και την Άννα Μανιάνι στην ιταλική ταινία Risate di gioia (1960)]] Οι πιο γνωστές ταινίες στις οποίες έπαιξε είναι η Ανατομία ενός εγκλήματος (1959) και Ο μεγάλος Λεμπόφσκι (1998). Υπήρξε στενός φίλος και συνεργάτης με τον Τζον Κασσαβέτη και συνεργάστηκε μαζί του για τις ταινίες Σύζυγοι (1970), Η δολοφονία ενός Κινέζου πράκτορα στοιχημάτων (1976) και Νύχτα πρεμιέρας (1977). Ήταν υποψήφιος για βραβείο Χρυσής Σφαίρας τρεις φορές (1967, 1968 και 1969) και νικητής του βραβείου Έμμυ (2003). Το 2005 του απονεμήθηκε στο 53ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν (Ισπανία) το τιμητικό βραβείο Ντονόστια για την εξαιρετική του συμβολή στον κινηματογράφο (Donostia Lifetime Achievement Award).
Πρώτα χρόνια
Ο Μπεν Γκαζάρα γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου 1930 στην πόλη της Νέας Υόρκης, σε οικογένεια ενός Ιταλού εργάτη που μετανάστευσε από τη Σικελία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γλαύκος του Μίνωα
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Γλαυκίας ήταν πρίγκιπας από την Κρήτη, γιος του κορυφαίου βασιλιά Μίνωα και της Πασιφάης, της κόρης του Ήλιου. Τα αδέλφια του ήταν η Ακάλλη, η Αριάδνη, ο Ανδρόγεως, ο Δευκαλίων ο Κρης, η Φαίδρα, η Ξενοδίκη και ο Κατρέας. Μια μέρα ενώ έπαιζε Μπάλα, ή κυνηγούσε ένα ποντίκι, έπεσε σε ένα πιθάρι με Μέλι και πέθανε. Ο Μίνωας απελπισμένος που δεν μπορούσε να βρει το παιδί του, κατέφυγε στο Μαντείο των Δελφών και πήρε την απάντηση "ένα υπέροχο πλάσμα θα γεννηθεί, αυτός που θα ανακαλύψει το μυστήριο θα βρει και το παιδί σας". Ένα μουλάρι γεννήθηκε στο κοπάδι του Μίνωα, που άλλαζε χρώμα τρεις φορές την ημέρα: από λευκό σε μαύρο και κόκκινο. Ο μάντης Πολύειδος (ή ο ίδιος ο θεός Ασκληπιός) παρατήρησε το φαινόμενο και είπε ότι τις ίδιες μεταλλάξεις παρατηρεί στο φυτό Βατόμουρο ή στο δέντρο Μουριά, με καρπό άσπρο στην αρχή (άγουρο), κόκκινο αργότερα και τελικά μαύρο (ώριμο).
Ο Μίνωας τον έστειλε να βρει τον Γλαύκο και τον διέταξε να ξαναδώσει τη ζωή στον γιο του. Την ώρα που ο Πολύειδος έψαχνε για το παιδί, συνάντησε μια Κουκουβάγια, που προσπαθούσε να απομακρύνει τις μέλισσες από ένα κελάρι στα ανάκτορα του Μίνωα: μέσα στο κελάρι βρισκόταν ο ίδιος ο Γλαύκος νεκρός. Ο Μίνωας ζήτησε από τον Πολύειδο να επαναφέρει τον Γλαύκο στην ζωή, αλλά εκείνος αρνήθηκε· ο Μίνωας θυμήθηκε τον χρησμό του Μαντείου και υποχώρησε. Καθώς ο Πολύειδος καθόταν δίπλα στο πτώμα, είδε να προχωρά προς αυτό ένα φίδι, εκείνος φοβήθηκε μήπως το φίδι βλάψει το παιδί ή το φάει, και το σκότωσε. Λίγο αργότερα όμως φάνηκε δεύτερο φίδι, που, βλέποντας το πρώτο νεκρό, έφυγε για να επιστρέψει σε λίγο έχοντας στο στόμα του ένα χόρτο, με το οποίο άγγιξε το νεκρό φίδι και αμέσως εκείνο αναστήθηκε. Ο Πολύειδος άρπαξε τότε το χόρτο, άγγιξε με αυτό τον νεκρό Γλαύκο και αυτός αναστήθηκε. Ο Μίνωας όμως δεν έμεινε ευχαριστημένος, και πριν αφήσει τον Πολύειδο να επιστρέψει στην πατρίδα του, του ζήτησε να μάθει την τέχνη στον Γλαύκο. Ο Πολύειδος υπάκουσε, αλλά φεύγοντας έφτυσε στο στόμα του Γλαύκου, κάνοντάς τον να ξεχάσει όλα όσα είχε μάθει. Ο μύθος επιβιώνει και στη νεότερη λαϊκή παράδοση του «ρόδου του αμάραντου»: και εδώ το φίδι που βγαίνει από το φαράγγι, κρατά στο στόμα του κόκκινο τριαντάφυλλο, που έχει τη δύναμη να ανασταίνει νεκρό.
Πηγές
Γλαυκος Μινωα
Ελλάδα
Η Ελλάδα (επίσημη ονομασία: Ελληνική Δημοκρατία) είναι χώρα της νοτιοανατολικής Ευρώπης, ευρισκόμενη στο νοτιότερο άκρο της Βαλκανικής χερσονήσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, ο μόνιμος πληθυσμός της ανέρχεται σε 10.482.487 κατοίκους. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Αλβανία, στα βόρεια με τη Βόρεια Μακεδονία και τη Βουλγαρία, στα βορειοανατολικά και ανατολικά με την Τουρκία, μέσω εδάφους και θαλάσσης αντίστοιχα. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της είναι η Αθήνα.
Το κλίμα της είναι εύκρατο μεσογειακό, με περισσότερες από 250 ημέρες ηλιοφάνειας ετησίως. Έχει ακτές στην ανατολική Μεσόγειο και βρέχεται ανατολικά από το Αιγαίο, δυτικά από το Ιόνιο και νότια από το Λιβυκό Πέλαγος. Είναι μια ιδιαίτερα ορεινή χώρα και έχει πλήθος νησιών που ανέρχονται σε 2.500, ανάλογα με τα κριτήρια υπολογισμού, με τα 165 έως 227 εξ αυτών να είναι κατοικημένα. Ως εκ τούτου, βρίσκεται στην 11η θέση της κατάταξης των χωρών με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή, στα 13.676 χιλιόμετρα. Κατέχει την 97η θέση στην κατάταξη των χωρών του κόσμου ανάλογα με την έκτασή τους.
Η Ελλάδα έχει πλούσια ιστορική κληρονομιά, κάτι που αντανακλάται στα 18 Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO που βρίσκονται στην επικράτειά της. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της έχει αλληλεπιδράσει πολιτισμικά κυρίως με λαούς της Μέσης Ανατολής και της Ευρώπης. Ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο του δυτικού πολιτισμού· στην αρχαία Ελλάδα πρωτοεμφανίστηκε το πολίτευμα της δημοκρατίας, η συγκροτημένη φιλοσοφική σκέψη, αθλητικές διοργανώσεις όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες και θεατρικά είδη όπως το δράμα, η κωμωδία και η τραγωδία. Από τον 8ο αιώνα π.Χ., οι Έλληνες ίδρυσαν ανεξάρτητες πόλεις-κράτη, γνωστές ως πόλεις, σε διάφορα σημεία της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας. Ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας ένωσε το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής ηπειρωτικής χώρας τον 4ο αιώνα π.Χ., και ο υιός και διάδοχός του, Αλέξανδρος Γ', κατέκτησε ταχύτατα ένα εκτενές μέρος του αρχαίου κόσμου, εξαπλώνοντας τον ελληνικό πολιτισμό από την ανατολική Μεσόγειο ως την Ινδία.
Η Ελλάδα προσαρτήθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τον 2ο αιώνα π.Χ. Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο ελλαδικός χώρος εντάχθηκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, όπου κυριαρχούσε η ελληνική γλώσσα και ο πολιτισμός. Ο εκχριστιανισμός των κατοίκων της Αυτοκρατορίας ξεκίνησε ήδη από τον 1ο και ολοκληρώθηκε περί τον 6ο αιώνα μ.Χ. Η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία συνεισέφερε στη διαμόρφωση της σύγχρονης ελληνικής ταυτότητας και μετέδωσε τις ελληνικές παραδόσεις στον ευρύτερο Ορθόδοξο Κόσμο. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους το 1204, νησιά και παραθαλάσσιες περιοχές του ελλαδικού χώρου κατέστησαν λατινικές κτήσεις. Στα μέσα του 15ου αιώνα οι Οθωμανοί Τούρκοι κατέκτησαν σχεδόν ολόκληρη την περιοχή, που παρέμεινε υπό οθωμανική κυριαρχία για περίπου τέσσερις αιώνες.
Μετά την ανάδυση του ελληνικού εθνικού κινήματος, το 1821 ξέσπασε η επανάσταση των Ελλήνων εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με σκοπό την ίδρυση εθνικού κράτους, η ανεξαρτησία του οποίου αναγνωρίστηκε το 1830. Τον πρώτο αιώνα της ύπαρξής του το Βασίλειο της Ελλάδας επιδίωξε να επεκταθεί εδαφικά, επιτυγχάνοντάς τον στόχο αυτό κυρίως κατά τις αρχές του 20ού αιώνα, από τους Βαλκανικούς Πολέμους ως την αποτυχία της Μικρασιατικής εκστρατείας το 1922. Μετά από μια σύντομη περίοδο αβασίλευτης δημοκρατίας, η οποία διήγαγε ταραγμένο πολιτικό βίο, η επιβολή βασιλικής δικτατορίας το 1936 εγκαινίασε μια μακρόχρονη περίοδο αυταρχικής διακυβέρνησης. Ακολούθως, η χώρα εισήλθε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με τους Συμμάχους, κατέληξε υπό στρατιωτική κατοχή και, μετά την απελευθέρωσή της, γνώρισε εμφύλιο πόλεμο και επταετή στρατιωτική δικτατορία. Από τη Μεταπολίτευση του 1974-75 έως και σήμερα το πολίτευμα της χώρας είναι η προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Η Ελλάδα εντάχθηκε στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ένωση) το 1981, στη Ζώνη Σένγκεν το 2000 και στην Ευρωζώνη το 2001. Είναι μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952 και ιδρυτικό μέλος του ΟΗΕ, του ΟΟΣΑ, του ΠΟΕ, του ΟΑΣΕ και του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλοφωνίας. Η ιδιάζουσα πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας, η εκτεταμένη τουριστική βιομηχανία της, ο εξέχων ρόλος της ελληνικής ναυτιλίας και η γεωστρατηγική σημασία της χώρας, την καθιστούν μεσαία δύναμη. Είναι η μεγαλύτερη οικονομία στα Βαλκάνια και σημαντικός επενδυτής στη περιοχή. Θεωρείται ανεπτυγμένη χώρα με σχετικά υψηλό κατά κεφαλήν εισόδημα και υψηλό δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης. Κατατάχθηκε ως η 32η χώρα σε επίπεδο ποιότητας ζωής στον κόσμο για το 2019. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία της Ελλάδας χαρακτηρίζεται από έντονο ανταγωνισμό μεταξύ των πολιτικών κομμάτων και ένα σχετικά ισχυρό αλλά και ατελές ιστορικό προάσπισης των πολιτικών ελευθεριών, ενώ το κύριο πρόβλημα της χώρας αποτελεί η διαφθορά.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2021 που διενήργησε η ΕΛ.ΣΤΑΤ., ο μόνιμος πληθυσμός της Ελλάδας ανέρχεται στους 10.482.487 κατοίκους, καταγράφοντας μείωση κατά 332.710 σε μία δεκαετία.
Ονομασία
Στη σύγχρονη ελληνική γλώσσα η χώρα αποκαλείται Ελλάδα. Η αντίστοιχη μορφή του ονόματος στα αρχαία ελληνικά και την καθαρεύουσα είναι η «Ελλάς». Από εκεί πηγάζει το όνομα Hellas, το οποίο στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες χρησιμοποιείται σε αρχαϊκά και ποιητικά πλαίσια σήμερα. Η επιθετική μορφή της λέξης είναι η «ελληνικός» (Hellenic, hellénique) και σήμερα χρησιμοποιείται για πιο επίσημους σκοπούς στην Ελλάδα, κυρίως για ονομασίες κρατικών θεσμών και της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Το όνομα της Ελλάδας στα αγγλικά και τις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες προέρχεται από τους λατινικούς όρους Graecia και Graecus, από το όνομα των Γραικών, οι οποίοι ήταν μεταξύ των πρώτων ελληνικών φυλών που αποίκισαν τη Μεγάλη Ελλάδα στη νότια Ιταλία. Ο όρος προέρχεται από τον πρωτοϊνδοευρωπαϊκό όρο ǵerh₂- (= μεγαλώνω).
Προϊστορία
Η παλαιότερη μαρτυρία ανθρώπινης παρουσίας στην Ελλάδα, ένα κρανίο από το σπήλαιο Πετραλώνων, χρονολογείται πριν από 300-400 χιλιάδες χρόνια. Με το πέρας της παλαιολιθικής περιόδου, η κατοίκηση σπηλαίων εγκαταλείφθηκε και από το 7.000 π.Χ. δημιουργήθηκαν οικισμοί, που εντοπίζονται κυρίως στην Κρήτη και τη βόρεια Ελλάδα, όπως στο Σέσκλο και στο Διμήνι, όπου καλλιεργούνταν σιτηρά και εκτρέφονταν εξημερωμένα ζώα. Η διάδοση του νεολιθικού τρόπου ζωής συνδέεται με την έλευση, πιθανώς από τη Μικρά Ασία, των ομιλητών της πρωτοελληνικής γλώσσας.
Από περίπου το 3.000 π.Χ. στην περιοχή του Αιγαίου Πελάγους παρατηρείται, αρχικά στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων, αύξηση της συνθετότητας της κοινωνικής οργάνωσης, γνωρίσματα της οποίας ήταν χρήση χάλκινων εργαλείων, η πολυκαλλιέργεια και η ανάπτυξη του εμπορίου προϊόντων κατεργασίας πρώτων υλών, όπως μαρμάρινων γλυπτών. Τα πλοία των Κυκλαδιτών διέπλεαν το Αιγαίο, φέρνοντας τα νησιά σε επικοινωνία μεταξύ τους, και την ανατολική Μεσόγειο, προσφέροντάς τους υλική ευημερία.
Το παράδειγμα των Κυκλάδων ακολούθησαν οι κάτοικοι της Κρήτης οι οποίοι ανέπτυξαν έναν πολιτισμό ακόμα μεγαλύτερης συνθετότητας. Μετά τη δημιουργία πόλεων, την εφαρμογή κατανομής της εργασίας και την ένταση της διά θαλάσσης επικοινωνίας, στις αρχές της 2ης χιλιετίας ιδρύθηκαν στο νησί μεγάλα ανάκτορα, όπως στην Κνωσό, και αλλού, τη Φαιστό, τα Μάλια και τη Ζάκρο, που αποτέλεσαν πολιτικά, οικονομικά και πολιτιστικά κέντρα, ενώ ξεκίνησε η χρήση μίας γραμμικής γραφής, της γραμμικής Α. Ο πολιτισμός αυτός ήρθε στο φως στις αρχές του 20ού αιώνα με τις ανασκαφές του Βρετανού αρχαιολόγου Άρθουρ Έβανς στην Κνωσό και έγινε γνωστός με το όνομα «μινωικός πολιτισμός» από το μυθικό βασιλιά της Κνωσού Μίνωα. Οι Μινωίτες κυριάρχησαν στη θάλασσα και άσκησαν έντονη επίδραση στον υλικό πολιτισμό των νησιών του Αιγαίου και της ηπειρωτικής Ελλάδας. Η έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης περί το 1600 π.Χ. έπληξε την Κρήτη και κατέστρεψε τα ανακτορικά κέντρα.
thumb|Λεπτομέρεια τοιχογραφίας από τις [[Μυκήνες.]] Οι νέες εγκαταστάσεις που δημιουργήθηκαν στην Κρήτη μαρτυρούν μια πολιτισμική αλλαγή, που πιστώνεται σε ανθρώπους από την ηπειρωτική Ελλάδα που εκμεταλλεύτηκαν την αδυναμία της μινωικής Κρήτης και έγιναν κυρίαρχοι του αιγαιακού χώρου. Κατά την Εποχή του Χαλκού στην ηπειρωτική Ελλάδα αναπτύχθηκε ένας πολιτισμός με χαρακτήρα πολεμικό που, λόγω του έντονου αναγλύφου οργανώθηκε σε χωριστά βασίλεια με έδρα τειχισμένες ακροπόλεις. Τα μέγαρα των ακροπόλεων ήταν πολιτικά και οικονομικά κέντρα, οι λειτουργίες των οποίων αρχειοθετούνταν καταγραφόμενες σε πινακίδες μία γραφής γνωστής ως γραμμικής Β´, που έχει αποκρυπτογραφηθεί ως μία μορφή της ελληνικής. Ο πολιτισμός αυτός ονομάστηκε μυκηναϊκός, γιατί ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα του ήταν η «πολύχρυσος Μυκήνη», όπως αναφέρεται στα ομηρικά έπη, που ανασκάφηκε από τον Ερρίκο Σλήμαν. Οι Μυκηναίοι συμμετείχαν σε ένα δίκτυο εμπορικών επαφών με τα παράλια του Αιγαίου και της Μεσογείου, όπου ίδρυσαν εμπορικές εγκαταστάσεις, και ανέπτυξαν πολεμική δράση στη δυτική Μικρά Ασία, περιοχή που ελεγχόταν από τους Χετταίους. Για λόγους που δεν έχουν προσδιοριστεί με βεβαιότητα τα μυκηναϊκά κέντρα κατέρρευσαν περί το 1200 π.Χ., εποχή που είχε συνδεθεί με τους λεγόμενους «λαούς της θάλασσας».
Αρχαία Ελλάδα
thumb|right|Θραύσμα [[Αθηναϊκή δημοκρατία|αθηναϊκού ψηφίσματος για την κατασκευή του ναού της Αθηνάς Νίκης (IG I3 35). ]] Μετά την κατάρρευση των μυκηναϊκών ανακτορικών κέντρων το 12ο αιώνα και την κάθοδο των Δωριέων, τα ελληνικά φύλα εισήλθαν στη φάση των «σκοτεινών αιώνων» για την οποία λίγες γνώσεις διαθέτουμε. Η περίοδος αυτή είναι γνωστή ως γεωμετρική, από τα γεωμετρικά σχήματα που χρησιμοποιούνταν για τη γραπτή διακόσμηση των αγγείων. Η πληθυσμιακή πίεση οδήγησε τα ελληνικά φύλα της ηπειρωτικής Ελλάδας (Αιολείς, Ίωνες, Δωριείς) σε μετανάστευση στα νησιά και τα μικρασιατικά παράλια. Την επόμενη περίοδο, οι εντεινόμενες επαφές των ελληνικών φύλων με την Ανατολή συνέβαλαν στη δημιουργία αλφαβήτου και την ανάπτυξη της ναοδομίας και της γλυπτικής. Με μονάδα οργάνωσης την πόλιν, οργανώθηκε η ίδρυση αποικιών στις ακτές της Μεσογείου και του Ευξείνου Πόντου από περίπου το 750 έως το 550, ως απάντηση σε μία οικονομική και κοινωνική κρίση. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίστηκε από έντονες κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες στο εσωτερικό των πόλεων, που στην Αθήνα κατέληξαν στην εγκαθίδρυση δημοκρατίας. Στις αρχές του 5ου αιώνα, ένας συνασπισμός ελληνικών πόλεων απέκρουσε την επίθεση της Περσικής αυτοκρατορίας. Μετά τη λήξη των πολέμων, την ηγεμονία της συμμαχίας ανέλαβε η Αθήνα, που αναδείχθηκε σε πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο του ελληνικού κόσμου, η πολιτισμική δημιουργία του οποίου την περίοδο που ονομάστηκε «κλασική», έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού. Η Αθήνα οδηγήθηκε σε σύγκρουση με την άλλη μεγάλη ελληνική δύναμη, τη Σπάρτη. Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος που δίχασε τον ελληνικό κόσμο, διήρκεσε τριάντα χρόνια και έληξε το 404 π.Χ. με ήττα της Αθήνας και των συμμάχων της. Εξασθενημένες από τους συνεχείς μεταξύ τους πολέμους κατά τον 4ο αιώνα π.Χ., οι ελληνικές πόλεις υποτάχθηκαν στην ανερχόμενη ισχύ του μακεδονικού βασιλείου υπό το Φίλιππο.
thumb|right|Ο [[Αλέξανδρος ο Μέγας|Αλέξανδρος στη μάχη της Ισσού. Λεπτομέρεια ψηφιδωτού (Πομπηία, 1ος αιώνας π.Χ.).]] Μετά τη δολοφονία του Φιλίππου το 336, ο γιος του και βασιλιάς της Μακεδονίας Αλέξανδρος τέθηκε επικεφαλής πανελλήνιας εκστρατείας εναντίον της Περσικής Αυτοκρατορίας, την οποία κυρίευσε, προελαύνοντας, ως τον αιφνίδιο θάνατό του το 323 π.Χ., μέχρι τον Ινδό ποταμό. Στα εδάφη που είχε κατακτήσει ο Αλέξανδρος οι στρατηγοί του που τον διαδέχτηκαν και οι απόγονοί τους ίδρυσαν, μετά από συγκρούσεις μεταξύ τους, μεγάλης έκτασης προσωποπαγή βασίλεια, όπως οι Πτολεμαίοι στην Αίγυπτο και οι Σελευκίδες στη Συρία, τη Μεσοποταμία και το Ιράν. Τους αιώνες που ακολούθησαν, ως αποτέλεσμα της εγκατάστασης σε νέες πόλεις στα εδάφη αυτά Ελλήνων ως μελών μιας κυρίαρχης μειονότητας, διαδόθηκε μία δημώδης μορφή της ελληνικής, γνωστής ως κοινή, και ο ελληνικός πολιτισμός, ενώ οι Έλληνες υιοθέτησαν ανατολικές θεότητες και μορφές λατρείας. Επιθυμώντας να διατηρήσουν την ελευθερία και την αυτονομία τους από τους Αντιγονίδες βασιλείς των Μακεδόνων, που προσπαθούσαν να τις θέσουν υπό τον έλεγχό τους, πολλές από τις πόλεις της Ελλάδας συνενώθηκαν σε κοινά, ενώ, μετά την ανάπτυξη οικονομικών σχέσεων με την Ανατολή, στο εσωτερικό των πόλεων κυριάρχησε ένα στρώμα πλούσιων ευεργετών. Στους νεώτερους χρόνους, ο πολιτισμός των αρχαίων Ελλήνων άσκησε σημαντική επίδραση στη γλώσσα, την πολιτική, τη φιλοσοφία, την επιστήμη και τις τέχνες, ιδίως κατά την περίοδο της Αναγέννησης στη Δυτική Ευρώπη και κατά τις κλασικιστικές περιόδους το 18ο και 19ο αιώνα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, και η ρωμαϊκή εκδοχή του αποτελεί το θεμέλιο λίθο του νεώτερου δυτικού κόσμου.
Ρωμαϊκή επαρχία
thumb|right|Η [[αψίδα του Γαλερίου και η Ροτόντα στη Θεσσαλονίκη.]]
Η Ελλάδα κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους το 146 π.Χ.. Παρόλο που η Ελλάδα υπήρξε μια από τις φτωχότερες ρωμαϊκές επαρχίες, με τη βιοτεχνία και το εμπόριο σε στασιμότητα και με μοναδικά εξαγώγιμα προϊόντα το λάδι και το κρασί, οι Ρωμαίοι κατακτητές αναγνώρισαν και θαύμασαν τον πλούτο του ελληνικού πολιτισμού, τον οποίο μελέτησαν σε έκταση και έγιναν συνειδητά συνεχιστές του. Επίσης, διέσωσαν ένα μεγάλο μέρος της αρχαιοελληνικής γραμματείας. Σύμφωνα με τον Οράτιο, ο ελληνικός πολιτισμός κατέκτησε το Ρωμαϊκό τρόπο ζωής. Μετά την κατάκτησή των ελληνιστικών βασιλείων από τη Ρώμη (που ολοκληρώθηκε το 30 π.Χ. μετά τη ναυμαχία του Ακτίου και την κατάληψη της Αιγύπτου), ο ελληνικός πολιτισμός διαδόθηκε και σε πολλές περιοχές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Την πρώτη δεκαετία του 4ου μ.Χ. αιώνα το κέντρο βάρους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, όταν ο Γαλέριος αποφάσισε να εγκατασταθεί εκεί, όπου και χρησιμοποίησε την πόλη ως πρωτεύουσα. Αν και η Ελλάδα ήταν μόνο ένα μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο ελληνικός πολιτισμός θα συνέχιζε να δεσπόζει στην Ανατολική Μεσόγειο και, όταν τελικά η Αυτοκρατορία χωρίστηκε στα δύο, η ανατολική που αργότερα ονομάστηκε Βυζαντινή Αυτοκρατορία, με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, θα είχε, κυρίως λόγω γλώσσας, έντονο τον ελληνικό χαρακτήρα.
Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Το Ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ή αλλιώς Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος, με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, συνέχισε την πορεία του για έντεκα αιώνες μετά την κατάλυση του Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους. Οικοδομημένο πάνω στα θεμέλια του πανίσχυρου και οργανωμένου Ρωμαϊκού Κράτους, κατέληξε σε μια δομή καθαρά ελληνική, διαγράφοντας μια περίπλοκη πορεία. Το Βυζάντιο ιδρύθηκε το 659 π.Χ. από Μεγαρίτες με αρχηγό τον Βύζα. Η πρωτεύουσά τους ήταν η Κωνσταντινούπολη ή Νέα Ρώμη, και οι ίδιοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους Ρωμαίους.
Το 324 όταν ο Μέγας Κωνσταντίνoς γίνεται μονοκράτορας αποφάσισε τη δημιουργία μιας νέας πρωτεύουσας. Η περιοχή που επέλεξε ήταν το Βυζάντιο, λόγω της θέσης της, και στα στρατηγικά, γεωπολιτικά και γεωγραφικά πλεονεκτήματά της. Αυτό κατέστησε τη Θράκη προνομιούχο περιοχή, καθώς γειτνίαζε με την έδρα της Αυτοκρατορίας. Το 14ο αιώνα μάλιστα το Διδυμότειχο κατέστη 3 φορές πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η ακτινοβολία της Κωνσταντινούπολης ευνόησε την ανάπτυξη σε όλο το σημερινό Βορειοελλαδικό χώρο και η Θεσσαλονίκη απέκτησε τον τίτλο «συμβασιλεύουσα».
Η περιοχή της Ελλάδας στα πρώτα χρόνια της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν προπύργιο του δωδεκαθεϊσμού, όμως υφίστατο πολλές θρησκευτικές επιθέσεις. Ο Ιουλιανός προσπάθησε ν΄ αναζωογονήσει την παλιά θρησκεία, ανεπιτυχώς. Ο Θεοδόσιος ο Μέγας κλείνει το Μαντείο, διατάζει να καταστραφούν και να σφραγισθούν ειδωλολατρικοί ναοί και καταργεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο Ιουστινιανός Α´ κλείνει την Ακαδημία Πλάτωνος και καταστρέφει ή ακρωτηριάζει πολλά αρχαία μνημεία για να πάρει υλικό έτοιμο για να χτίσει την Αγιά Σοφιά και να διακοσμήσει τη Νέα Ρώμη. Σύμφωνα με τον Άγγελο Βλάχο, η στιγμή είναι ιστορική. Το «πας μη Έλλην βάρβαρος» αντιστρέφεται. «Πας Έλλην απεχθής ειδωλολάτρης». Το κύριο όνομα Έλλην γίνεται επίθετο κακόηχο και η νέα αυτή έννοια της λέξης θα εξαφανισθεί εντελώς μόνο μετά τον 8ο αι. μ.Χ., όταν εκχριστιανιστούν και οι τελευταίοι ειδωλολάτρες της περιοχής της Μάνης.
Ξένη κυριαρχία: λατινική και οθωμανική
thumb|right|Ο [[Λευκός Πύργος.]]
Από την αρχή της αυτοκρατορίας τέθηκε ο στόχος η Βυζαντινή Αυτοκρατορία να ανακαταλάβει όλα τα χαμένα εδάφη της: την έρημο της Αφρικής, τον Ατλαντικό Ωκεανό, τη Βόρεια Θάλασσα, τη Μεσοποταμία, την Αραβία, την Αίγυπτο και την έρημο της Κυρηναϊκής. Στην πραγματικότητα όμως, με την πάροδο των ετών η Αυτοκρατορία συρρικνωνόταν συνεχώς. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204 μεγάλο μέρος της σημερινής ελληνικής επικράτειας δόθηκε στους Βενετούς, τους Γενουάτες και άλλους δυτικούς Λατίνους ηγεμόνες. Τις τελευταίες δεκαετίες του 14ου και το πρώτο μισό του 15ου αιώνα μεγάλα τμήματα της ηπειρωτικής Ελλάδας κατακτήθηκαν από τους Οθωμανούς. Το Διδυμότειχο αποτέλεσε την πρώτη πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επί Ευρωπαϊκού εδάφους, στο τέλος του 14ου αιώνα. Τελικά η βυζαντινή επικράτεια περιορίστηκε σε μία περιοχή γύρω από την Κωνσταντινούπολη, που έπεσε στα χέρια των Οθωμανών το 1453.
Ελληνική επανάσταση
thumb|Ο Νικολάκης Μητρόπουλος υψώνει τη σημαία της [[Φιλική Εταιρεία|Εταιρείας στα Σάλωνα. Λουί Ντυπρέ, 1826.]]
Το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα η διάδοση της παιδείας συνοδεύτηκε με τη διάδοση αρχικά μεταξύ Ελλήνων με φιλοδυτικό προσανατολισμό της ιδέας της ύπαρξης ενός ελληνικού έθνους που συνδεόταν με την αρχαία Ελλάδα και δικαιούταν χωριστή πολιτική ύπαρξη. Μία από τις οργανώσεις που δημιουργήθηκαν μέσα σε αυτό το ιδεολογικό και πολιτικό κλίμα ήταν η Φιλική Εταιρεία, μια μυστική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1814 στην Οδησσό από τρεις Έλληνες εμπόρους με σκοπό την προετοιμασία μιας ελληνικής επανάστασης. Οι Φιλικοί είχαν αρχικά περιορισμένη επιτυχία, οικειοποιούμενοι, όμως, μια παράδοση ορθόδοξων προφητειών για την ανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και αφήνοντας να εννοηθεί ότι είχαν τη στήριξη της τσαρικής Ρωσίας, κατάφεραν εν μέσω μιας κρίσης της εμπορικής ναυτιλίας, από το 1815 και εξής, να προσεταιρισθούν τα παραδοσιακά ελληνορθόδοξα στρώματα.
Τον Φεβρουάριο του 1821 ο αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας, Αλέξανδρος Υψηλάντης, εισέβαλε στη Μολδοβλαχία, ενώ τον επόμενο μήνα οι Φιλικοί δημιούργησαν επαναστατικές εστίες από τη Μακεδονία ως την Κρήτη. Οι επαναστάτες αφορίστηκαν από τη σύνοδο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, αλλά οι οθωμανικές αρχές προχώρησαν σε σφαγές αμάχων και εκτελέσεις προυχόντων, συμπεριλαμβανομένου του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄. Η εκστρατεία του Υψηλάντη απέτυχε και σε σύντομο χρονικό διάστημα τα οθωμανικά στρατεύματα έσβησαν τις περισσότερες από τις επαναστατικές εστίες της ηπειρωτικής Ελλάδας, όμως οι επαναστάτες κατάφεραν να υπερισχύσουν στην Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα και σε πολλά νησιά του Αιγαίου.
Τα επόμενα δύο χρόνια οι Έλληνες νίκησαν τις στρατιές που έστειλε εναντίον τους ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄, οργανώθηκαν πολιτικά και συνέστησαν προσωρινή κεντρική διοίκηση, η οποία επέβαλε την εξουσία της στους επαναστατημένους μετά από δύο εμφυλίους πολέμους. Οι οθωμανικές δυνάμεις με τη συνδρομή του Ιμπραήμ πασά της Αιγύπτου κατάφεραν να περιορίσουν σημαντικά την επανάσταση, αλλά η πτώση του Μεσολογγίου, το 1826, σε συνδυασμό με το κίνημα του Φιλελληνισμού, συνέβαλαν στη μεταβολή της διπλωματικής στάσης των ευρωπαϊκών Μεγάλων Δυνάμεων, που είχαν αντιμετωπίσει με δυσαρέσκεια το ξέσπασμα της επανάστασης. Η διπλωματική ανάμιξη της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας και η ένοπλη παρέμβασή τους με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, τη γαλλική εκστρατεία του Μοριά και το ρωσοτουρκικό πόλεμο συνέβαλαν στην επιτυχή έκβαση του αγώνα των Ελλήνων, αναγκάζοντας την Πύλη να αποσύρει τις δυνάμεις της αρχικά από την Πελοπόννησο και έπειτα από τη Στερεά Ελλάδα.
Το 1827 επιλέχτηκε ως πρώτος Κυβερνήτης της Ελληνικής Πολιτείας ο Ιωάννης Καποδίστριας, που ως τη δολοφονία του το 1831 ασχολήθηκε με την αναδιοργάνωση στο εσωτερικό και την προώθηση των ελληνικών θέσεων στο εξωτερικό. Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 έληξε το 1828, απελευθερώθηκαν μόνο η Πελοπόννησος (Μοριάς), η Στερεά Ελλάδα και οι Κυκλάδες.
Κρατική συγκρότηση και αλυτρωτισμός
thumb|right|Η επέκταση της Ελλάδας (1832-1947).
Το 1830 αναγνωρίστηκε η ανεξαρτησία του νέου ελληνικού κράτους, το 1832 ορίστηκε η ελληνο-οθωμανική μεθόριος στη γραμμή Παγασητικού-Αμβρακικού, το 1833 εγκαθιδρύθηκε ως πολίτευμα η μοναρχία με βασιλιά το Βαυαρό Όθωνα και το 1834 η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από το Ναύπλιο στην Αθήνα. Ο Όθωνας επέβαλε ως πολίτευμα την απόλυτη μοναρχία, αλλά μία εξέγερση το 1843 πέτυχε να επιβάλει στον Όθωνα την τήρηση της υπόσχεσής του να παραχωρήσει σύνταγμα και από το 1844 η Ελλάδα έγινε Συνταγματική Μοναρχία, όπου τελούνταν εκλογές για την ανάδειξη κοινοβουλίου με καθολική ψηφοφορία των ενηλίκων ανδρών. Μέσα στο 19ο και τον πρώιμο 20ό αιώνα η Ελλάδα προσπάθησε να προσαρτήσει όλες τις ελληνικές χώρες που βρίσκονταν υπό ξένη κυριαρχία, ιδίως όσες ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, επιδίωξη που έγινε γνωστή με την ονομασία «Μεγάλη Ιδέα». Το 1864 μετά την έξωση του Όθωνα και την ανάρρηση στο θρόνο του Γεωργίου του Α΄ του οίκου του Γλύξμπουργκ πολίτευμα της χώρας έγινε η βασιλευόμενη δημοκρατία. Το ίδιο έτος το Ηνωμένο Βασίλειο παραχώρησε στην Ελλάδα τα Επτάνησα, ενώ το 1881 παραχωρήθηκε στην Ελλάδα η Θεσσαλία και η περιοχή της Άρτας. Εθνικός στόχος ήταν η προσάρτηση και της Κρήτης, όπου λάμβαναν χώρα αντιοθωμανικές εξεγέρσεις, και της Μακεδονίας, την οποία διεκδικούσε επίσης η Βουλγαρία.
Το 1875 χάρη στη δράση του νεωτεριστική πολιτικού Χαρίλαου Τρικούπη καθιερώθηκε η τήρηση της αρχής της δεδηλωμένης, που επέτασσε το διορισμό από το βασιλιά κυβέρνησης που είχε την εμπιστοσύνη της Βουλής. Ο Τρικούπης διορίστηκε πολλές φορές πρωθυπουργός και ασχολήθηκε με την ανάπτυξη των υποδομών της Ελλάδας, ιδίως του σιδηροδρομικού δικτύου, και έργα όπως η διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου. Εξαιτίας του πλήθους των δανείων που είχε λάβει η ελληνική κυβέρνηση, το 1893 η Ελλάδα αναγκάστηκε να κηρύξει χρεωκοπία.
Το 1897 με αφορμή το Κρητικό Ζήτημα Έλληνες άτακτοι εισέβαλαν στη Μακεδονία, αλλά ο ελληνοτουρκικός πόλεμος που ακολούθησε σύντομα κατέληξε σε συντριπτική ήττα της Ελλάδας και στην επιβολή στη χώρα διεθνούς οικονομικού ελέγχου. Στον απόηχο της αποτυχημένης εξέγερσης του Ίλιντεν της αυτονομιστικής ΕΜΕΟ το 1903, η ελληνική κυβέρνηση, επιδιώκοντας να συντρίψει τις ομάδες των κομιτατζήδων και να αποσπάσει τους σλαβόφωνους της Μακεδονίας από τη βουλγαρική επιρροή, οργάνωσε στην τουρκοκρατούμενη περιοχή αντάρτικες επιχειρήσεις υπό την ηγεσία Ελλήνων αξιωματικών, που έγιναν γνωστές με την ονομασία Μακεδονικός Αγώνας και διήρκεσαν ως την Επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908.
Επέκταση, καταστροφή και ανοικοδόμηση
thumb|Ιππήλατο ελληνικό πυροβολικό στη [[Μάχες Κρέσνας-Σιμιτλή-Τζουμαγιάς|μάχη της Κρέσνας (1913).]] Εν μέσω γενικής δυσαρέσκειας για το δυσεπίτευκτο των εθνικών επιδιώξεων και τη νομιζόμενη αδράνεια υπό την πρωθυπουργία του μεταρρυθμιστή Θεοτόκη, μια ομάδα αξιωματικών οργάνωσε τον Αύγουστο του 1909 ένα κίνημα και λίγο αργότερα κάλεσε στην Αθήνα τον Κρήτα πολιτικό Ελευθέριο Βενιζέλο, που εισήγαγε ένα όραμα εθνικής «ανόρθωσης». Μετά από δύο εκλογικές νίκες και την ανάληψη της πρωθυπουργίας το 1910, ο Βενιζέλος πραγματοποίησε δημοσιονομικές, κοινωνικές και συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, αναδιοργάνωσε τις ένοπλες δυνάμεις και έκανε την Ελλάδα μέλος ενός βαλκανικού συνασπισμού. Με τη συμμετοχή της Ελλάδας στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913 προσαρτήθηκαν η Κρήτη, η Ήπειρος και η Μακεδονία. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ο βασιλιάς Κωνσταντίνος ήλθε σε σύγκρουση με τον Βενιζέλο, επιμένοντας στην τήρηση πολιτικής ουδετερότητας και διόρισε κυβέρνηση που το 1916 παραχώρησε εδάφη της Ελλάδας στην ανατολική Μακεδονία στη Βουλγαρία, που τα κατείχε ως το 1918. Ο Βενιζέλος οργάνωσε το στρατιωτικό κίνημα Εθνικής Αμύνης, σχημάτισε κυβέρνηση με έδρα τη Θεσσαλονίκη και μετά την επέμβαση αγγλογαλλικών στρατευμάτων εναντίον της φιλοβασιλικής κυβέρνησης της Αθήνας τέθηκε επικεφαλής ενιαίας κυβέρνησης που έλαβε μέρος στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ, αφού ο Κωνσταντίνος εξορίστηκε. Με τη συνθήκη των Σεβρών το 1920, μετά τη λήξη του Α΄ ΠΠ, η Μεγάλη Ιδέα φάνηκε να πραγματώνεται, καθώς παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα η Θράκη και η περιοχή της Σμύρνης, όπου είχε σταλεί από το 1919 ελληνικός στρατός. Μετά από την εκλογική ήττα του Βενιζέλου το 1920 και την επιστροφή του Κωνσταντίνου, η εμμονή στον αλυτρωτισμό, τα ελληνικά στρατηγικά σφάλματα, η μεταβολή των δυτικών συμφερόντων στην Ανατολική Μεσόγειο και η ενίσχυση του τουρκικού εθνικισμού οδήγησαν στην ήττα του ελληνικού στρατού το 1922 και την έλευση στην Ελλάδα σχεδόν 1.500.000 Ρωμιών προσφύγων από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη, που από το 1913 είχαν υπάρξει θύματα τουρκικών σφαγών και διώξεων.
thumb|αριστερά|Προσφυγόπαιδα, ελληνόπουλα και αρμενόπουλα, στην Αθήνα (1923). Η Μικρασιατική Καταστροφή και η οριστικοποίηση της έλευσης των Μικρασιατών και Θρακών προσφύγων με την ελληνοτουρκική σύμβαση του 1923 για την υποχρεωτική ανταλλαγή Μουσουλμάνων και Ορθόδοξων Χριστιανών επέδρασαν καταλυτικά στην πορεία του ελληνικού κράτους. Το 1924 η βασιλεία καταργήθηκε και η Ελλάδα ανακηρύχθηκε αβασίλευτη δημοκρατία. Το εγχείρημα της αποκατάστασης των προσφύγων δοκίμασε τις δυνατότητας του ελληνικού κράτους και η αφομοίωσή τους με τους ντόπιους υπήρξε μία αργή διαδικασία, μεσοπρόθεσμα, όμως, η εγκατάστασή των προσφύγων ωφέλησε την οικονομία, καθώς πολλαπλασιάστηκαν οι καλλιέργειες και τα εγγειοβελτιωτικά έργα, αναζωογονήθηκε η βιομηχανική δραστηριότητα, αύξησε τον αστικό κυρίως πληθυσμό και την εθνική ομοιογένεια. Η πολιτική ζωή εξακολουθούσε να χαρακτηρίζεται από την αντίθεση ανάμεσα στους βενιζελικούς και τους αντιβενιζελικούς ή βασιλόφρονες και τα επόμενα χρόνια, με την εξαίρεση της τετραετίας διακυβέρνησης της χώρας από το Βενιζέλο (1928-1932), έλαβαν χώρα αρκετά στρατιωτικά πραξικοπήματα, ιδίως μετά την εκδήλωση στην Ελλάδα των συνεπειών της κρίσης του 1929.