cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αποκρυφισμός στο Ναζισμό
Ιστοριογραφία σχετικά με τις Απόκρυφες Ρίζες του Ναζισμού
Κάποια αυτή τη σύγχρονη μυθολογία αγγίζει ακόμη και το θέμα του Goodrick-Clarke άμεσα. Η φήμη ότι ο Αδόλφος Χίτλερ είχε συναντήσει τον Αυστριακό μοναχό και αντισημίτη δημοσιογράφο Lanz von Liebenfels, ήδη σε ηλικία 8 ετών, αβαείο του Heilgenkreuz, πηγαίνει πίσω στο Les mystiques du soleil (1971) του Michel-Jean Angbert. «Αυτό το επεισόδιο είναι εντελώς φανταστικό».
Αξιώσεις
Ένας από τους πρώτους ισχυρισμούς του ναζιστικού αποκρυφισμού μπορεί να βρεθεί στο βιβλίο του Lewis Spence, Occult Causes of the Present War (1940). Σύμφωνα με τον Spence, ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ και το βιβλίο του Ο μύθος του εικοστού αιώνα ήταν υπεύθυνοι για την προώθηση παγανιστικών, αποκρυφιστικών και αντιχριστιανικών ιδεών που κίνησαν το ναζιστικό κόμμα.
Η Δαιμονική κατοχή του Χίτλερ
Για μια περιεργη δαιμονική επιρροή στον Χίτλερ, το Hitler Speaks του Hermann Rauschning παρουσιάζεται ως πηγή. Ωστόσο, οι περισσότεροι σύγχρονοι μελετητές δεν θεωρούν το Rauschning αξιόπιστο. (Όπως συνοψίζει ο Nicholas Goodrick-Clarke, «η πρόσφατη μελέτη έχει σχεδόν σίγουρα αποδείξει ότι οι συνομιλίες του Rauschning επινοήθηκαν ως επί το πλείστον». )
Πολυ παρομοια με τον Rauschning, ο August Kubizek, ένας από τους πιο στενούς φίλους του Χίτλερ από την παιδική του ηλικία, ισχυρίζεται ότι ο Χίτλερ —17 ετών τότε— του μίλησε κάποτε για «επάνοδο της Γερμανίας στην παλιά της δόξα». σχετικά με αυτό το σχόλιο, ο August είπε: «Ήταν σαν ένα άλλο ον να μίλησε έξω από το σώμα του και να τον συγκίνησε όσο κι εμένα».
άρθρο "Hitler's Forgotten Library" του Timothy Ryback, που δημοσιεύτηκε στο The Atlantic (Μάιος 2003), αναφέρει ένα βιβλίο από την ιδιωτική βιβλιοθήκη του Χίτλερ που συντάχθηκε από τον Ernst Schertel. Ο Schertel, του οποίου τα ενδιαφέροντα ήταν το μαστίγωμα, ο χορός, ο αποκρυφισμός, ο γυμνισμός και το BDSM, είχε επίσης ενεργήσει ως ακτιβιστής για τη σεξουαλική απελευθέρωση πριν από το 1933. Είχε φυλακιστεί στη ναζιστική Γερμανία για επτά μήνες και του ανακλήθηκε το διδακτορικό δίπλωμα. Υποτίθεται ότι έστειλε ένα αφιερωμένο αντίγραφο του βιβλίου του του 1923 Magic: History, Theory and Practice στον Χίτλερ κάποια στιγμή στα μέσα της δεκαετίας του 1920. Λέγεται ότι ο Χίτλερ σημείωσε εκτεταμένα αποσπάσματα, συμπεριλαμβανομένου ενός που γράφει «Αυτός που δεν έχει τον δαιμονικό σπόρο μέσα του δεν θα γεννήσει ποτέ έναν μαγικό κόσμο».
Η θεόσοφος Alice A. Bailey δήλωσε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ότι ο Αδόλφος Χίτλερ κυριευόταν από αυτό που αποκαλούσε Σκοτεινές Δυνάμεις. Ο οπαδός της Benjamin Creme δήλωσε ότι μέσω του Χίτλερ (και μιας ομάδας εξίσου κακών ανδρών γύρω του στη Ναζιστική Γερμανία, μαζί με μια ομάδα μιλιταριστών στην Ιαπωνία και μια άλλη ομάδα γύρω από τον Μουσολίνι στην Ιταλία ) απελευθερώθηκαν οι ενέργειες του Αντίχριστου, που, σύμφωνα με τις θεοσοφικές διδασκαλίες, δεν είναι μεμονωμένο άτομο ομως δυνάμεις καταστροφής.
Σύμφωνα με τον James Herbert Brennan στο βιβλίο του Occult Reich, μέντορας του Χίτλερ, Dietrich Eckhart (στον οποίο ο Χίτλερ αφιερώνει το Mein Kampf ), σε έναν φίλο του το 1923: «Ακολούθησε τον Χίτλερ! Θα χορέψει, αλλά είμαι εγώ που φώναξα τη μελωδία. Του δώσαμε το «μέσο επικοινωνίας» μαζί Τους. Μη θρηνείς για μένα. Θα έχω επηρεάσει την ιστορία περισσότερο από κάθε άλλο Γερμανό».
Η Νέα τάξη πραγμάτων
Οι θεωρητικοί συνωμοσίας «συχνά αναγνωρίζουν τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό μεταξύ άλλων ως πρόδρομο της Νέας Παγκόσμιας Τάξης». Όσον αφορά τη μεταγενέστερη φιλοδοξία του Χίτλερ να επιβάλει το ναζιστικό καθεστώς σε ολόκληρη την Ευρώπη, η ναζιστική προπαγάνδα χρησιμοποίησε τον όρο Neuordnung (συχνά κακώς μεταφράζεται ως «η Νέα Τάξη», ενώ στην πραγματικότητα αναφερόταν στην «αναδιάρθρωση» των κρατικών συνόρων στον ευρωπαϊκό χάρτη και που προέκυψε από τη μεταπολεμική οικονομική ηγεμονία της Μεγάλης Γερμανίας), επομένως θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι Ναζί επιδίωξαν μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων από άποψη πολιτικής. Αλλά ο ισχυρισμός ότι ο Χίτλερ και η Εταιρεία Thule συνωμότησαν για να δημιουργήσουν μια Νέα Παγκόσμια Τάξη (μια θεωρία συνωμοσίας, που διατυπώθηκε σε ορισμένες ιστοσελίδες) ,είναι εντελώς αβάσιμος.
Άλιστερ Κρόουλι
Υπάρχουν επίσης μη επαληθεύσιμες φήμες ότι ο αποκρυφιστής Aleister Crowley προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον Χίτλερ κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Παρά πολλούς ισχυρισμούς και εικασίες για το αντίθετο, δεν υπάρχουν στοιχεία για μια τέτοια συνάντηση. Το 1991, ο John Symonds, ένας από τους λογοτεχνικούς εκτελεστές του Crowley, δημοσίευσε ένα βιβλίο: The Medusa's Head or Conversations Between Aleister Crowley and Adolf Hitler, το οποίο έχει αποδειχθεί οριστικά, ως λογοτεχνική μυθοπλασία. Το ότι η έκδοση αυτού του βιβλίου περιορίστηκε στις 350 συνέβαλε επίσης στο μυστήριο γύρω από το θέμα. Η αναφορά μιας επαφής μεταξύ του Κρόουλι και του Χίτλερ -χωρίς πηγές ή στοιχεία- γίνεται επίσης σε μια επιστολή του Ρενέ Γκενόν προς τον Τζούλιους Έβολα με ημερομηνία 29 Οκτωβρίου 1949, η οποία αργότερα έφτασε σε ένα ευρύτερο κοινό.
Erik Jan Hanussen
Το ντοκιμαντέρ Hitler and the Occult περιγράφει πώς ο Χίτλερ «φαινόταν προικισμένος με ακόμη μεγαλύτερη εξουσία και χάρισμα» αφού είχε ξαναρχίσει δημόσια ομιλία τον Μάρτιο του 1927. Ο αφηγητής δηλώνει ότι «αυτό μπορεί να οφείλεται στην επιρροή» του διορατικού ερμηνευτή και δημοσιογράφο Erik Jan Hanussen. «Ο Hanussen βοήθησε τον Χίτλερ να τελειοποιήσει μια σειρά από υπερβολικές στάσεις», χρήσιμες για να μιλήσεις μπροστά σε ένα τεράστιο κοινό. Στη συνέχεια, το ντοκιμαντέρ παίρνει συνέντευξη από τον Dusty Sklar σχετικά με την επαφή μεταξύ του Χίτλερ και του Hanussen, και ο αφηγητής κάνει τη δήλωση σχετικά με, τις «απόκρυφες τεχνικές ελέγχου του νου και την κυριαρχία του πλήθους».
Ναζιστικός μυστικισμός, αποκρυφισμός και επιστημονική φαντασία
Ο ναζιστικός μυστικισμός στη γερμανική κουλτούρα εκτείνεται περαιτέρω στο άρθρο του Manfred Nagl "SF (Science Fiction), Occult Sciences, and Nazi Myths", που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science Fiction Studies. Σε αυτό, ο Nagl γράφει ότι οι φυλετικές αφηγήσεις που περιγράφονται σε σύγχρονες γερμανικές ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, όπως η Τελευταία Βασίλισσα της Ατλαντίδας, από τον Edmund Kiss, παρέχουν περαιτέρω έννοιες φυλετικής υπεροχής υπό την αιγίδα της Αριοσοφίας, του Αριανισμού και του υποτιθέμενου ιστορικού φυλετικού μυστικισμού, υποδηλώνοντας ότι Τα γραπτά που σχετίζονται με τον πιθανό Αποκρυφισμό, την Αριοσοφία ή τον Αριανισμό ήταν προϊόντα που προορίζονταν να επηρεάσουν και να δικαιολογήσουν με κοινωνικοπολιτικό τρόπο, αντί να καθιερώσουν απλώς την πολιτιστική κληρονομιά. Οι ίδιες οι ιστορίες πραγματεύονταν «...ήρωες, χαρισματικούς τύπους ηγετών, (που) έχουν επιλεγεί από τη μοίρα—με τους πόρους μιας εξελιγμένης και εξαιρετικά ισχυρής τεχνολογίας». Ο Nagl θεωρεί ότι κομμάτια επιστημονικής φαντασίας όπως το Atlantis τροφοδότησε περαιτέρω τη βίαιη πειστικότητα των ηγετών των Ναζί, όπως ο Αδόλφος Χίτλερ και ο Χάινριχ Χίμλερ, ως περαιτέρω δικαιολογία για μια «ναζιστική ελίτ (οραματίζεται) για τον εαυτό της στα κατεχόμενα εδάφη της Ανατολικής Ευρώπης». Αυτό, με τη σειρά του, φέρεται να προπαγάνδιζε ,δημόσια υποστήριξη της ναζιστικής ιδεολογίας, που συνοψίζεται από τον Nagl ως «μια τεράστια στροφή του πολιτισμού, μακριά από την εποχή της λογικής και της συνείδησης, προς την εποχή μιας «υπνοβασίας βεβαιότητας», την εποχή του υπερλογικού μαγεία".
Κρυπτο-ιστορικά βιβλία
Σε δοκίμιο που περιλαμβάνεται στη γερμανική έκδοση του The Occult Roots. . ., Ο HT Hakl, ένας Αυστριακός εκδότης εσωτερικών έργων, εντοπίζει τις απαρχές της εικασίας για τον Ναζισμό και τον Αποκρυφισμό σε πολλά έργα από τις αρχές της δεκαετίας του 1940. Η έρευνά του δημοσιεύτηκε επίσης σε ένα σύντομο βιβλίο, Unknown sources: National Socialism and the Occult, μετάφραση Goodrick-Clarke. Ήδη το 1933 ένας ψευδώνυμος Kurt van Emsen περιέγραψε τον Χίτλερ ως «δαιμονική προσωπικότητα», αλλά το έργο του ξεχάστηκε σύντομα. Οι πρώτοι υπαινιγμοί ότι ο Χίτλερ κατευθύνθηκε από αποκρυφιστικές δυνάμεις που υιοθέτησαν οι μεταγενέστεροι συγγραφείς προήλθαν από τον Γάλλο Χριστιανό εσωτεριστή René Kopp. Σε δύο άρθρα που δημοσιεύθηκαν στο μηνιαίο εσωτερικό περιοδικό Le Chariot από τον Ιούνιο του 1934 και τον Απρίλιο του 1939, επιδιώκει να εντοπίσει την πηγή της δύναμης του Χίτλερ στις υπερφυσικές δυνάμεις. Το δεύτερο άρθρο είχε τίτλο: " L'Enigme du Hitler ". Σε άλλα γαλλικά εσωτερικά περιοδικά της δεκαετίας του 1930, ο Hakl δεν μπορούσε να βρει παρόμοιες υποδείξεις. Το 1939 ένας άλλος Γάλλος συγγραφέας, ο Edouard Saby, δημοσίευσε ένα βιβλίο: Hitler et les Forces Occultes. Η Saby αναφέρει ήδη τους Hanussen και Ignaz Trebitsch-Lincoln. Ο Hakl υπαινίσσεται μάλιστα ότι ο Edouard Saby θα είχε τα πνευματικά, δικαιώματα στον μύθο του ναζιστικού αποκρυφισμού. Ωστόσο, ένα άλλο σημαντικό βιβλίο από το 1939 είναι περισσότερο γνωστό: Ο Χίτλερ μιλάει του Χέρμαν Ράουσνινγκ. Εκεί λέγεται (στο κεφάλαιο «Ασπρόμαυρη Μαγεία»), ότι «ο Χίτλερ παραδόθηκε στις δυνάμεις που τον παρέσυραν. . . . Έστρεψε τον εαυτό του σε ένα ξόρκι, το οποίο μπορεί, με βάσιμους λόγους και όχι απλώς σε μια μεταφορική αναλογία, να χαρακτηριστεί ως δαιμονική μαγεία». Το κεφάλαιο «Ο Χίτλερ ιδιωτικά» είναι ακόμη πιο δραματικό και έμεινε έξω στη γερμανική έκδοση του 1940
Goodrick-Clarke εξετάζει αρκετά ψευδοϊστορικά «βιβλία που γράφτηκαν για τον ναζιστικό αποκρυφισμό μεταξύ 1960 και 1975», οποία «ήταν συνήθως εντυπωσιακά και ελάχιστα ερευνημένα». Ονομάζει αυτό το είδος «κρυπτοϊστορία», καθώς το καθοριστικό του στοιχείο και «τελικό σημείο επεξηγηματικής αναφοράς είναι ένας παράγοντας που έχει μείνει κρυφός στους προηγούμενους ιστορικούς του εθνικοσοσιαλισμού». Χαρακτηριστικές τάσεις αυτής της βιβλιογραφίας περιλαμβάνουν: (1) «πλήρη άγνοια πρωτογενών πηγών» και (2) επανάληψη «ανακρίβειων και άγριων ισχυρισμών», χωρίς να γίνεται προσπάθεια να επιβεβαιωθούν ακόμη και «εντελώς ψευδή «γεγονότα»». Τα βιβλία που απομυθοποιούνται στο Παράρτημα Ε του The Occult Roots of Nazism είναι:
Το Ντοκυμαντέρ
Περισσότερα 60 χρόνια μετά το τέλος του Τρίτου Ράιχ, ο ναζισμός και ο Αδόλφος Χίτλερ έχουν γίνει  επαναλαμβανόμενο θέμα στα ιστορικά ντοκιμαντέρ. Μεταξύ αυτών των ντοκιμαντέρ, υπάρχουν αρκετά που εστιάζουν ιδιαίτερα στις πιθανές σχέσεις μεταξύ του ναζισμού και του αποκρυφισμού, όπως το ντοκιμαντέρ του History Channel, Hitler and the Occult. Ως απόδειξη της «αποκρυφιστικής δύναμης» του Χίτλερ, αυτό το ντοκιμαντέρ προσφέρει, για παράδειγμα, την περιβόητη δήλωση του Joachim von Ribbentrop για τη συνεχιζόμενη υποταγή του στον Χίτλερ στη Δίκη της Νυρεμβέργης. Αφού ο συγγραφέας Dusty Sklar έχει επισημάνει ότι η αυτοκτονία του Χίτλερ συνέβη τη νύχτα της 30ης Απριλίου/1ης Μαΐου, που είναι η Νύχτα Walpurgis, ο αφηγητής συνεχίζει: «Με τον Χίτλερ να έφυγε, ήταν σαν να είχε σπάσει ένα ξόρκι». Ενας πολύ πιο εύλογος λόγος για την αυτοκτονία του Χίτλερ (που δεν περιλαμβάνει το παραφυσικό) είναι ότι οι Ρώσοι είχαν ήδη κλείσει σε απόσταση πολλών εκατοντάδων μέτρων από το καταφύγιο του Χίτλερ και δεν ήθελε να τον συλλάβουν ζωντανό. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d0/Bundesarchiv_Bild_102-04051A%2C_Reichsparteitag%2C_Rede_Adolf_Hitlers.jpg/220px-Bundesarchiv_Bild_102-04051A%2C_Reichsparteitag%2C_Rede_Adolf_Hitlers.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Ο Χίτλερ μιλώντας σε μια τεράστια μαζική συγκέντρωση, το [[Κομματικό συνέδριο της Νυρεμβέργης|Ράλι της Νυρεμβέργης 1934]] Από τη πλευρα της ακαδημαϊκής ιστορίας, αυτά τα ντοκιμαντέρ για τον ναζισμό, αν ποτέ σχολιαστούν, θεωρούνται προβληματικά επειδή δεν συμβάλλουν στην πραγματική κατανόηση των προβλημάτων που προκύπτουν στη μελέτη του ναζισμού και του νεοναζισμού. Χωρίς να αναφέρεται σε συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, ο Mattias Gardell, ένας ιστορικός που μελετά τις σύγχρονες αυτονομιστικές ομάδες, γράφει:
Ο Hitler and the Occult περιλαμβάνει μια σκηνή στην οποία ο Χίτλερ μοιαζει  να μιλάει σε μια τεράστια μαζική συγκέντρωση. Ενώ η ομιλία του Χίτλερ δεν μεταφράζεται, ο αφηγητής μιλά για τον Γερμανό αποκρυφιστή και σκηνοθέτη Erik Jan Hanussen : «Οι αποκρυφιστές πιστεύουν ότι ο Hanussen μπορεί επίσης να έχει μεταδώσει απόκρυφες τεχνικές ελέγχου του νου και κυριαρχίας του πλήθους στον Χίτλερ» (βλ. παρακάτω). Οι ιστορικοί έχουν απορρίψει μύθους όπως εκείνους για τον Erik Jan Hanussen.
Η αποστολή του Ernst Schäfer στο Θιβέτ
Εστω ένα ντοκιμαντέρ, το Hitler's Search for the Holy Grail, περιλαμβάνει πλάνα από τη γερμανική αποστολή του 1939 στο Θιβέτ. Το ντοκιμαντέρ το περιγράφει ως «την πιο φιλόδοξη αποστολή» των SS. Αυτό το πρωτότυπο υλικό βίντεο έγινε ξανά προσβάσιμο από τον Marco Dolcetta στη σειρά του Il Nazismo Esoterico το 1994 Μια συνέντευξη που έδωσε η Dolcetta με τον Schäfer δεν υποστηρίζει τις θεωρίες του ναζιστικού αποκρυφισμού, ούτε το άρθρο του Reinhard Greve του 1995 Tibetforschung im SS Ahnenerbe ( Έρευνα Θιβέτ εντός των SS Ahnenerbe ), αν και ο τελευταίος αναφέρει την απόκρυφη θέση. Ο Hakl σχολιάζει ότι ο Greve θα έπρεπε να είχε τονίσει πιο έντονα την αναξιοπιστία συγγραφέων όπως ο Bergier και ο Pauwels ή ο Angbert. Η έκθεση της αποστολής του Ernst Schäfer επισημαίνει ρητά τα «άχρηστα συμβάντα» από «έναν ολόκληρο στρατό τρελάδικων» σχετικά με την Ασία και ειδικά το Θιβέτ.
Αναφορές
<references group="" responsive="0">
Κατηγορία:Ναζισμός Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τετιάνα Οσταστσένκο
Η Τετιάνα Μικολάιβνα Οσταστσένκο (Тетяна Миколаївна Остащенко; γεννημένη τον Αύγουστο 1974) είναι Ουκρανή στρατιωτικός γιατρός, ταξίαρχος και Διοικητής των Ιατρικών Δυνάμεων των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων (από το 2021). Είναι η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της Ουκρανίας, που διοικεί στρατιωτικό κλάδο, καθώς και η πρώτη γυναίκα, που κατέχει τον βαθμό του ταξίαρχου.
Βιογραφία
Η Τετιάνα Οσταστσένκο γεννήθηκε στο Λβιβ (Δυτική Ουκρανία) τον Αύγουστο του 1974. Ο πατέρας της υπηρέτησε στο στρατό.
Το 1996, αποφοίτησε με άριστα από το Εθνικό Ιατρικό Πανεπιστήμιο Ντανίλο Χαλίτσκι Λβιβ (Σχολή Φαρμακευτικής). Το 1998, η Τετιάνα Οσταστσένκο αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Ιατρική Ακαδημία της Ουκρανίας.
Το 2020, ολοκλήρωσε μαθήματα στη μεταρρύθμιση του τομέα της άμυνας και της ασφάλειας και τη στρατηγική ηγεσία για τη διαχείριση στο Πανεπιστήμιο Κράνφιλντ (Ηνωμένο Βασίλειο). αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Η Τετιάνα Οσταστσένκο, μαζί με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας [[Βολοντίμιρ Ζελένσκι και άλλους αξιωματούχους και στρατιωτικούς διοικητές, επισκέπτονται ένα στρατιωτικό νοσοκομείο, για να συναντήσουν τους υπερασπιστές της Ουκρανίας, που τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής το 2022]] Από το 1998 υπηρετεί στο στρατό κατέχοντας τις θέσεις των:
Τον Ιούλιο του 2021, διορίστηκε Διοικητής των Ιατρικών Δυνάμεων των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων. Η Τετιάνα Οσταστσένκο έγινε η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της Ουκρανίας, που διοικούσε στρατιωτικό κλάδο, καθώς και η πρώτη γυναίκα, που κατείχε τον βαθμό του ταξίαρχου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί στρατιωτικοί
Εθνική Σλοβακίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Σλοβακίας (σλοβακικά: Slovenské národné basketbalové družstvo žien) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Σλοβακίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Σλοβακικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Slovenská Basketbalová Asociácia).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Η Σλοβακία αντιπροσωπεύτηκε για πρώτη φορά στη FIBA το 1993, χρονιά κατά την οποία το ενιαίο κράτος της Τσεχοσλοβακίας διαιρέθηκε. Αντίστοιχα, η τρέχουσα γυναικεία ομάδα αποτελεί τη μία από τις δύο φυσικές διαδόχους της Εθνικής Γυναικών Τσεχοσλοβακίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων Σλοβακια
Νικόλαος Σπέντζας
Ο Νικόλαος Σπέντζας του Ιωάννη (Φιλιατρά 1905 – Αθήνα 7 Δεκεμβρίου 1959) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής επί μακρόν στην εκλογική περιφέρεια Μεσσηνίας. Τιμήθηκε με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Φοίνικα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Φιλιατρά το 1905. Ήταν γόνος παλαιάς οικογενείας των Φιλιατρών. Ο προπάππος του Αντώνιο-Αναγνώστης Σπέντζας εκπροσώπησε την γενέτηρά του στην 2η Εθνοσυνέλευση. Ο πάππος του Γεώργιος Α. Σπέντζας διετέλεσε δήμαρχος Εράνης (Φιλιατρών), βουλευτής και Αντιπρόεδρος της Βουλής του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους. Ο πατέρας του, Ιωάννης Γ. Σπέντζας, εξελέγη βουλευτής Τριφυλίας το 1906 και το 1910, και βουλευτής Μεσσηνίας το 1910 και τον Δεκέμβριο του 1915.
Ο Νικόλοας Ι. Σπέντζας σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Διετέλεσε νομικός σύμβουλος του ΟΔΕΠ και ανέλαβε επίσης γενικός διευθυντής του ΑΣΟ. Εξελέγη βουλευτής Τριφυλίας για πρώτη φορά το 1933. Στη συνέχεια επανεξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας στις εκλογές του 1936 με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων, στις εκλογές του 1946 με την Ένωση Εθνικοφρόνων και ως ανεξάρτητος το 1950. Ακολούθως εξελέγη βουλευτής Τριφυλίας με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1952 και βουλευτής Μεσσηνίας με την ΕΡΕ το 1956. Στην κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά διετέλεσε Γενικός Γραμματεύς και ακολούθως υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 3 Απριλίου 1939 έως τις 29 Ιανουαρίου 1941. . Συνέχισε στο ίδιο υφυπουργείο και στην κυβέρνηση Κορυζή ως τις 18 Απριλίου 1941, οπότε και παραιτήθηκε για να μη συμμετέχει σε Κυβερνητική θέση κατά την Γερμανική Κατοχή. Αργότερα, στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή υπηρέτησε ως υφυπουργός Οικισμού και Σεισμοπλήκτων Νήσων από τις 6 Οκτωβρίου 1955 ως τις 29 Φεβρουαρίου 1956.
Το έργο του στις κυβερνητικές θέσεις στις οποίες υπηρέτησε αποτυπώνεται στην αποφάσεις οι οποίες δημοσιεύθηκαν στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και φέρουν την υπογραφή του. Οι εμπαθείς κριτές του έργου της Κυβερνήσεως Μεταξά, όχι μόνον παραβλέπουν μονίμως την ανάγκη ψυχολογικής προετοιμασίας της Ελληνικής Κοινωνίας για τον επερχόμενο πόλεμο δια της λήψεως των αναγκαίων μέτρων, αλλά ηθελημένα αποσιωπούν το έργο τη, ιδιαιτέρως στην Παιδεία: συμπλήρωση του κτιριακού προγράμματος των σχολικών κτιρίων, κυρίως στην ύπαιθρο, μέριμνα για την υγεία και την διατροφή των μαθητών (μαθητικά συσσίτια και σχολίατροι) και πλείστα άλλα, σε σημείο να διερωτάται ο καλόπιστος πολίτης πως εξοικονομούσε η Κυβέρνησε τότε χρήματα γι' αυτά, παρά τις τεράστιες δαπάνες προετοιμασίας της Ελλάδας για πόλεμο. Στο μικρό χρονικό διάστημα της θητείας του ως Υφυπουργού Σεισμοπλήκτων νήσων επιτάχυνε το πρόγραμμα ανοικοδομήσεως των νήσων αυτών. Η σημαντική πρόοδος των έργων αποτυπώνονται στο φωτογραφικό αρχείο του Υπουργείο, το οποίο απέστειλαν οι επί τόπου υπηρεσίας με την κατάσταση κατά την ανάληψη της θέσεως από τον Νικόλαο Σπέντζα και κατά την παράδοση στον επόμενο Υφυπουργό.
Ο υιός του, Ιωάννης Σπέντζας,συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση προσφοράς προς την πατρίδα, πολιτεύθηκε το 1974 και εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Βουλευτές Τριφυλίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικισμού και Σεισμοπλήκτων Νήσων
Γουαμπίσιν
Το Γουαμπίσιν (πολωνικά: Łabiszyn, Labischin, 1940-45: Lüderitz) είναι πόλη του Πόβιατ Ζνιν, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 4.480 κάτοικοι (2020). Βρίσκεται στον ποταμό Νότετς κοντά στο Ζνιν, στα σύνορα μεταξύ των ιστορικών περιοχών Παουούκι και Κουγιαβία.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Δρυς Γιαγκιέουο (Jagiełło) Η πρώτη γραπτή αναφορά του Γουαμπίσιν προέρχεται από τον 13ο αιώνα ως κτήμα που ανήκε σε έναν ιππότη, το οποίο βρισκόταν στη μεσαιωνική Πολωνία που κυβερνούσε ο Οίκος των Πιαστ. Ένα έγγραφο του 1247 αναφέρει τον Ντεζιντέρι του Γουαμπίσιν, πιθανότατα τον ιδιοκτήτη του οικισμού. Το 1362 το χωριό αναφέρεται ως Labissino και Lambissiono. Τον 14ο αιώνα, το Γουαμπίσιν ανήκε στην οικογένεια Πράβντζιτς (Prawdzic). Χάρη στις προσπάθειές τους, ο οικισμός και το κάστρο απέκτησαν προνόμια πόλης το 1369. Το 1407, η πόλη είχε ήδη τη δική της κέρινη σφραγίδα με το οικόσημο που απεικόνιζε το δεξί, ανοιχτό και κομμένο χέρι με την επιγραφή "Łabiszyn". Ο Βασιλιάς Βλαδίσλαος Β΄ Γιαγκέλο πέρασε από το Γουαμπίσιν στις 2 Νοεμβρίου 1410, στο δρόμο του από το Ινοβρότσουαφ στο Σούμπιν μετά τη νικηφόρα Μάχη του Κορονόβο. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Γιαγκέλο φύτεψε δύο βελανιδιές στο Λόφο Γουαμπισίνσκι, μία από τις οποίες σώζεται μέχρι σήμερα.
Το Γουαμπίσιν ήταν μια ιδιωτική πόλη, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Κτσίνια στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Κατά τα έτη 1604-1610, ιδιοκτήτης της πόλης με το κάστρο και τα γύρω χωριά ήταν ο Άντζεϊ Τσαρνκόφσκι, ο βοεβόδας του Κάλις. Από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα, η πόλη ανήκε στις οικογένειες Τσαρνκόφσκι, Οπαλίνσκι, Γκεμπίτσκι και Σκουζέφσκι. Το 1678, ο καστελάνος Πάβεου Γκεμπίτσκι επιβεβαίωσε τα προνόμια πόλης για τον Γουαμπίσιν. Τον 17ο και 18ο αιώνα, η πόλη καταστράφηκε από πυρκαγιές και λοιμούς. Με την προσάρτηση της πόλης από το Βασίλειο της Πρωσίας στα τέλη του 18ου αιώνα, στους διαμελισμούς της Πολωνίας, άρχισαν να καταφθάνουν Προτεστάντες ενδυματοποιοί από γερμανικά κράτη. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1794, κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο, τα στρατεύματα του Στρατηγού Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι νίκησαν τον Πρωσικό Στρατό κοντά στο Γουαμπίσιν και κατέλαβαν την πόλη, την οποία υπερασπιζόταν η πρωσική φρουρά του υπολοχαγού Μπάιερ. Το Γουαμπίσιν ανακτήθηκε από τους Πολωνούς το 1807 και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο πολωνικό Δουκάτο της Βαρσοβίας και στη συνέχεια προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία μετά τη διάλυση του δουκάτου το 1815. Μια άλλη μάχη μεταξύ των Πολωνών ανταρτών και του πρωσικού στρατού κοντά στο Γουαμπίσιν έλαβε χώρα το 1848, κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας, ως μέρος των Επαναστάσεων του 1848. αριστερά|μικρογραφία| Ομαδικός τάφος Πολωνών που σκοτώθηκαν σε γερμανική αεροπορική επιδρομή τον Σεπτέμβριο του 1939 και δολοφονήθηκαν σε γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Υπό πρωσική κυριαρχία, η πόλη ήταν μέρος του Κράις Σούμπιν στην Επαρχία Πόζεν μέχρι το 1919. Ήταν επίσης μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας από το 1871. Σύμφωνα με τη γερμανική απογραφή του 1890, η πόλη είχε πληθυσμό 2.328 κατοίκων, εκ των οποίων οι 900 (38,7%) ήταν Πολωνοί. Στον απόηχο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι κάτοικοι της πόλης έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919). Το 1919, οι αντάρτες του Γουαμπίσιν κέρδισαν μια αποφασιστική νίκη εναντίον των Γερμανών και η πόλη έγινε μέρος της νεοσύστατης Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Στη μεσοπολεμική Πολωνία, η πόλη βρισκόταν αρχικά στο Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939) και στη συνέχεια στο Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939).
Μετά τη γερμανοσοβιετική εισβολή στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Σεπτέμβριο του 1939, στην πόλη έκανε εισβολή και την κατέλαβε η Ναζιστική Γερμανία. Το Γουαμπίσιν ήταν ένας από τους τόπους εκτελέσεων Πολωνών που πραγματοποιήθηκαν από τη Γερμανία το 1939 ως μέρος του Ιντελιγκέντσακτιον. Το 1940, οι Γερμανοί μετονόμασαν την πόλη Lüderitz (Λύντεριτς), στη μνήμη του Άντολφ Λύντεριτς, ιδρυτή της Γερμανικής Νοτιοδυτικής Αφρικής. Προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945, η πόλη κατελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό και αποκαταστάθηκε στην Πολωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας Κατηγορία:Πόβιατ Ζνιν
Σελλιά Ρεθύμνης
Τα Σελλιά (επίσημο: τα Σελλία) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχουν 35 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένα σε υψόμετρο 280 μέτρα.
Γεωγραφικά στοιχεία
Τα Σελλιά βρίσκονται 35 χιλιόμετρα νότια του Ρεθύμνου ακολουθώντας τη διαδρομή η οποία διέρχεται μέσα από το φαράγγι Κοτσυφού. Είναι κτισμένα στις νότιες πλαγιές του όρους Ξύλης σε υψόμετρο 280 μέτρα, σε θέση με πανοραμική θέα προς τον κόλπο του Πλακιά και το Λιβυκό πέλαγος. Το χώριο πήρε το όνομά του από το γεγονός ότι είναι κτισμένο στον αυχένα (σελλί) ανάμεσα σε δύο φυσικά επάρματα.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Seglia στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Seglia με 209 κατοίκους και 3 οφειλόμενες αγγαρείες. Κατά τη διάρκεια των βενετσιάνικων ετών, στα Σελιά κατοικούσαν οι Παπαδόπουλοι, μια οικογένεια Σφακιανών, οι οποίοι μαζί με τους Πατέρους πραγματοποιούσαν ληστρικές επιδρομές σε άλλες περιοχές της Κρήτης, όπως η Μεσαρά, αλλά και ολόκληρες τις περιφέρειες Χανίων και Ρεθύμνου. Οι επιθέσεις ήταν τόσο σφοδρές ώστε ο γενικός προβλέπτης της Κρήτης Μαρίνο Καβάλλι να αναφέρει το θέμα στη γερουσία της Βενετίας. thumb|250px|Άποψη του χωριού Στην οθωμανική απογραφή του 1659, η οποία πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά την οθωμανική κατάκτηση της Κρήτης, καταγράφονται στο χωριό 55 σπίτια. Στο χωριό δεν εγκαταστάθηκαν Τούρκοι. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1866 ο Ρεσίτ Πασάς επιχείρησε να κάψει το χωριό, όμως αναχαιτίστηκε και ηττήθηκε στη θέση Χαρουπίδι στις 17 Ιουλίου 1867 και ο ίδιος πέθανε στη μάχη. Το 1868, στα Σελιά βρισκόταν η έδρα της Επαναστατικής Συνέλευσης. Άλλη μια μάχη δόθηκε στη θέση Κάμπος το 1896 η οποία έληξε επίσης με ήττα των Τούρκων και την εκτέλεση των αιχμαλώτων ρίχνοντάς τους στον γκρεμό.
Στην απογραφή του 1881 τα Σελλιά υπάγονταν στον δήμο Φοίνικος, του οποίου είχαν οριστεί έδρα, και είχαν αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 500 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχαν 499 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρονται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Απο το 1940 και μετά αναφέρονται στις απογραφές ως Σελλία. Το 1925, τα Σελιά ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, όταν το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Φοίνικα.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Σελλίων
Τα Σελλιά αναφέρονται επίσημα ως οικισμός το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομά τους διορθώνεται σε Σελλία ενώ το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ορίστηκαν έδρα του δήμου Φοίνικα.
Σημεία ενδιαφέροντος
Το χωριό διαθέτει μεγάλο αριθμό παλιών εκκλησιών, περίπου 15. Ο ναός του Αγίου Φώτη χρονολογείται από τη Β΄ βυζαντινή εποχή και στο εσωτερικό του σώζονται σε κακή κατάσταση τοιχογραφίες. Ο ναός του Αγίου Ιωάννη είναι επίσης τοιχογραφημένος και ξεχωρίζουν οι τοιχογραφίες με παραστάσεις κολασμένων. Χρονολογείται με επιφύλαξη στους βυζαντινούς χρόνους. Ο κεντρικός ναός της ενορίας είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και κτίστηκε το 1880. Στη θέση Κάστελλος κτίστηκε το 1977 ο ναός του Αγίου Γεωργίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Φραγμένο σύνολο
μικρογραφία|δεξιά|Απεικόνιση ενός φραγμένου συνόλου (πάνω) και ενός απέραντου συνόλου (κάτω). Το σύνολο στο κάτω μέρος συνεχίζει ατέρμονα προς τα δεξιά. Στην μαθηματική ανάλυση, ένα σύνολο ονομάζεται φραγμένο, αν κατά κάποιο τρόπο είναι περιορισμένου μεγέθους. Αντιστρόφως, ένα σύνολο το οποίο δεν περιορίζεται ονομάζεται μη φραγμένο ή απέραντο. Η λέξη φραγμένο δεν έχει κανένα νόημα σε ένα γενικό τοπολογικό χώρο, χωρίς κάποια μετρική.
Ορισμός
Ένα σύνολο S πραγματικών αριθμών ονομάζεται άνω φραγμένο, αν υπάρχει ένας πραγματικός αριθμός k έτσι ώστε να ισχύει k ≥ s για όλους s στο S. Ο αριθμός κ ονομάζεται ανώτερο όριο ή άνω φράγμα του S. Οι όροι κάτω φραγμένο και κατώτερο όριο ή κάτω φράγμα ορίζονται ομοίως.
Ένα σύνολο S είναι φραγμένο αν έχει άνω και κάτω όρια. Ως εκ τούτου, το σύνολο των πραγματικών αριθμών είναι φραγμένο αν περιέχεται σε ένα πεπερασμένο διάστημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρία συνόλων Κατηγορία:Μαθηματική ανάλυση Κατηγορία:Συναρτησιακή ανάλυση
Ποδοσφαιρική ομάδα
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Η ποδοσφαιρική ομάδα της [[Τσέλσι ΦΚ|Τσέλσι το 1905, μαζί με το τεχνικό προσωπικό. ]] Μία ποδοσφαιρική ομάδα είναι μία ομάδα παικτών που έχουν επιλεγεί για να παίξουν μαζί στα διάφορα ομαδικά αθλήματα γνωστά ως ποδόσφαιρο. Τέτοιες ομάδες μπορούν να επιλεγούν για να παίξουν σε έναν αγώνα εναντίον μιας αντίπαλης ομάδας, να εκπροσωπήσουν ένα ποδοσφαιρικό σύλλογο, ομάδα, κράτος ή έθνος, μία all-star ομάδα ή ακόμη ως μία υποθετική ομάδα (όπως Dream Team ή Oμάδα του Aιώνα) και ποτέ να μην παίξουν πραγματικό αγώνα.
Περίληψη
Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές του ποδοσφαίρου, κυρίως ποδόσφαιρο, βορειοαμερικανικό ποδόσφαιρο, αυστραλιανό ποδόσφαιρο, γαελικό ποδόσφαιρο, ράγκμπι λιγκ και ράγκμπι γιούνιον. Ο αριθμός των παικτών που επιλέγονται για κάθε ομάδα σε αυτές τις παραλλαγές και οι σχετικοί κανονισμοί τους μπορεί να διαφέρουν σημαντικά. Μερικές φορές, η λέξη «ομάδα» περιορίζεται σε όσους αγωνίζονται στο γήπεδο σε έναν αγώνα και δεν περιλαμβάνει πάντα άλλους παίκτες που μπορούν να λάβουν μέρος ως αντικαταστάτες ή παίκτες έκτακτης ανάγκης. Η «ομάδα ποδοσφαίρου» μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να συμπεριλάβει αυτούς τους αναπληρωματικούς παίκτες.
Ο όρος ποδοσφαιρικός σύλλογος είναι ο συνηθέστερα χρησιμοποιούμενος για ένα αθλητικό σωματείο που είναι ανώνυμη εταιρεία με πρόεδρο, επιτροπή και σύνολο κανόνων που είναι υπεύθυνοι για τη διασφάλιση της συνεχούς παρουσίας μίας ή περισσοτέρων ομάδων που επιλέγονται για ανταγωνιστικούς αγώνες (και οι οποίοι μπορούν να συμμετάσχουν σε διάφορες διαφορετικές κατηγορίες ή πρωταθλήματα). Οι παλαιότεροι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι χρονολογούνται από τις αρχές του 19ου αιώνα. Οι λέξεις ομάδα και σύλλογος χρησιμοποιούνται μερικές φορές εναλλακτικά από υποστηρικτές, αν και συνήθως αναφέρονται στην ομάδα εντός του συλλόγου που παίζει στην υψηλότερη κατηγορία.
Μεταβολή του αριθμού παικτών μεταξύ των παραλλαγών ποδοσφαίρου
Ο αριθμός των παικτών που συμμετέχουν ταυτόχρονα στο άθλημα, σχηματίζοντας έτσι την ομάδα είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες
Κόμμα Εθνικοφρόνων
Κόμμα Εθνικοφρόνων ονομάστηκε το ελληνικό πολιτικό κόμμα που ίδρυσε ο πολιτικός Δημήτριος Γούναρης, τον Μάρτιο του 1915.
Το κόμμα αυτό κατά την διάρκεια της πορείας του, συγκέντρωσε την πλειοψηφία των αντιβενιζελικών πολιτικών και ψηφοφόρων, όντας το «αντίπαλον δέος» του κόμματος των Φιλελευθέρων.
Ιστορικό
Αυτόνομα, πήρε μέρος σε δυο εκλογικές αναμετρήσεις, στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 1915, όπου συγκέντρωσε ποσοστό ψήφων 28,5% (έναντι 58,2% του κόμματος των Φιλελευθέρων, και 90 έδρες στη Βουλή, απόδοση που το έκανε το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα στην Ελλάδα της εποχής εκείνης, και στις βουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου του 1915. Στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 1915 οι Φιλελεύθεροι είχαν αποφασίσει ως ένδειξη διαμαρτυρίας να απέχουν από τις εκλογές, έτσι το κόμμα του Γούναρη συγκέντρωσε τη συντριπτική πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών εδρών - 256 σε σύνολο 333 - επιβεβαιώνοντας την θέση του, ως το «κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης». Στην τρίτη εκλογική αναμέτρηση, αυτή των εκλογών του Νοεμβρίου του 1920, το κόμμα των Εθνικοφρόνων, συμμετείχε - ουσιαστικά ήταν ο βασικός κορμός - του συνασπισμού των αντιβενιζελικών κομμάτων, που ενώθηκαν κάτω από το όνομα Ηνωμένη Αντιπολίτευσις. Η Ηνωμένη Αντιπολίτευσις κέρδισε τις εκλογές με ποσοστό 49,36% και 260 σε σύνολο 370 εδρών.
Τον Οκτώβριο του 1920 μετονομάστηκε σε Λαϊκόν Κόμμα.
Ο Δημήτριος Γούναρης
Ο επιφανής πολιτικός από την Πάτρα, ήταν μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου από το 1902 (με εξαίρεση τις εκλογές του 1905) όταν ως ανεξάρτητος συνεργαζόμενος με το κόμμα του Γεωργίου Θεοτόκη, το Νεωτεριστικό, εκλέχτηκε πρώτη φορά βουλευτής. Συμμετείχε στην καινοφανή για την ελληνική πολιτική σκηνή Ομάδα των Ιαπώνων από το 1905 έως το 1908, όταν δέχτηκε την θέση του Υπουργού των Οικονομικών στην κυβέρνηση Θεοτόκη, τον Ιούνιο του 1908.
Από το 1911 ο Γούναρης βρίσκεται στο κέντρο ομάδας πολιτικών που απαρνούμενοι το κόμμα του Θεοτόκη, θέλουν να συστήσουν έναν νέο πολιτικό φορέα, αντίβαρο στην πολιτική του Ελευθέριου Βενιζέλου. Τον Δεκέμβριο του 1911, γίνεται μια μυστική συγκέντρωση στελεχών του Νεωτεριστικού Κόμματος στο σπίτι του πολιτικού Ιωάννη Σισίνη στη Γαστούνη. Στη συγκέντρωση εκτός φυσικά από τον οικοδεσπότη παρευρίσκονται οι Δημήτριος Γούναρης, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, Παναγής Τσαλδάρης και Σπυρίδων Στάης. Στη συγκέντρωση γίνεται προσπάθεια να πειστεί ο Δημήτριος Γούναρης να αναλάβει την προεδρία του νέου πολιτικού φορέα.
Η πρώτη αυτή ομάδα, διευρυμένη με τους Χαράλαμπο Βοζίκη και Γεώργιο Μπαλτατζή αποκάλεσε τον πυρήνα του νέου κόμματος. Ωστόσο η επίσημη εμφάνιση του κόμματος των Εθνικοφρόνων δεν θα γίνει παρά στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 1915.
Πολιτικό πρόγραμμα
Το πρώτο πολιτικό πρόγραμμα του νέου κόμματος δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες στις 29 Μαρτίου του 1915, ωστόσο η ανάπτυξή του γίνεται κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου εν όψει των επικείμενων βουλευτικών εκλογών Ως θεμελιώδης αρχή τοποθετείται η διατήρηση των κεκτημένων από τους Βαλκανικούς Πολέμους περιοχών και η διατήρηση της ειρήνης με σεβασμό στις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας.
Ιστορική διαδρομή
Με τις νίκες του στις εκλογικές αναμετρήσεις του 1915, το κόμμα των Εθνικοφρόνων έγινε ο κύριος πόλος αντίθεσης στην πολιτική του Ελευθέριου Βενιζέλου, κυρίως όσο αφορούσε την συμμετοχή της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι Έλληνες είχαν χωριστεί σε δυο στρατόπεδα: από την μία ο Ελευθέριος Βενιζέλος, που επέμεινε στην είσοδό μας στον πόλεμο με το πλευρό της Αντάντ και από την άλλη ο βασιλιάς Κωνσταντίνος (με εκφραστές της πολιτικής του τον Δημήτριο Γούναρη και τους υπόλοιπους παλαιοκομματικούς αρχηγούς) που ήθελε την ουδετερότητα της Ελλάδας. Η σύγκρουση κλιμακώθηκε ως τον διχασμό της χώρας που τυπικά ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1916 με το Κίνημα Εθνικής Αμύνης, και τυπικά έληξε τον 1920 με την επιστροφή του βασιλιά Κωνσταντίνου στην Ελλάδα. Όλο αυτό το διάστημα το κόμμα του Γούναρη διατήρησε την πιο άκαμπτη στάση απέναντι στις Συμμαχικές Δυνάμεις, με αποτέλεσμα όταν επικρατήσει ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Γούναρης να εξοριστεί από την Ελλάδα. - με τα ονόματα όσων (βασιλοφρόνων) έπρεπε να απελαθούν ή να υποβληθούν σε στενή επιτήρηση. Ανάμεσά τους και ο Δημήτριος Γούναρης, που αναχώρησε στις 7 Ιουλίου 1917 με προορισμό το Αιάκειο της Κορσικής.
Την ίδια τύχη είχαν και οι Εθνικόφρονες βουλευτές Γεώργιος Πεσμαζόγλου, Γεώργιος Μερκούρης και Γεώργιος Μπαλτατζής ενώ ο Παναγής Τσαλδάρης τέθηκε τον Ιανουάριο του 1918 σε κατ' οίκον περιορισμό, πρώτα στην Ύδρα και έπειτα στη Σκόπελο.
Στα τέλη του 1919, όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε τα σχέδιά της για διενέργεια εκλογών το φθινόπωρο του 1920, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, άρχισαν διεξοδικές συζητήσεις για το ενδεχόμενο κοινής καθόδου στις εκλογές. Την άνοιξη του 1920, και αφού τελικά τα κόμματα της αντιπολίτευσης, με εξαίρεση το Προοδευτικό κόμμα του Νικόλαου Δημητρακόπουλου, κατάφεραν να συμφωνήσουν σε ένα κοινό πρόγραμμα, και σε έναν κοινό εκλογικό μηχανισμό. Η νέα αυτή κίνηση, που έφερε το όνομα Ηνωμένη Αντιπολίτευσις, δημοσίευσε τα πέντε σημεία σύγκλισης όλων των κομμάτων που την αποτελούσαν στις 21 Μαΐου 1920.
Παραπομπές
Κο Κατηγορία:Καταργημένα φιλομοναρχικά κόμματα στην Ελλάδα
Μαμπαλακάτ
thumb|300px|Δρόμος εισόδου στη Μαμπαλακάτ Η Μαμπαλακάτ είναι πόλη των Φιλιππίνων, στο βόρειο τμήμα της επαρχίας Παμπάγκα, της νήσου Λουσόν. Καταλαμβάνει έκταση περίπου τα 83 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 215.600 κατοίκους (2010), πρόκειται για την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας. Ως δημοτικό διαμέρισμα περιλαμβάνει 25 άλλες κωμοπόλεις και κοινότητες.
Η Μαμπαλακάτ βρίσκεται επί χαμηλού οροπεδίου, περίπου 110 χλμ βόρεια της Μανίλα και το κλίμα της είναι τροπικό. Αποτελεί κυρίως αγροτική περιοχή με βασικές καλλιέργειες τα δημητριακά και κυρίως το ρύζι. Το όνομά της προέρχεται από την ονομασία ομώνυμου δένδρου που φύεται στην ευρύτερη περιοχή.
Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά την κατάληψη των Φιλιππίνων από τους Ιάπωνες, στη Μαμπαλακάτ δημιουργήθηκε μεγάλη αεροπορική βάση του αυτοκρατορικού ναυτικού της Ιαπωνίας, αποτελώντας την έδρα της 201ης Σμηναρχίας. στην οποία το 1944 συγκροτήθηκαν οι Ειδικές ομάδες εφόδου γνωστότερες με το όνομα καμικάζε. Την αεροπορική αυτή βάση οι Αμερικανοί αποκαλούσαν "αεροπορική βάση Κλαρκ", ή "αερολιμένα Κλαρκ".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις των Φιλιππίνων
Μίκαελ Νίκβιστ
Ο Μίκαελ Νίκβιστ (Michael Nyqvist, 8 Νοεμβρίου 1960 - 27 Ιουνίου 2017) ήταν Σουηδός ηθοποιός.
Γεννήθηκε το 1960 στη Στοκχόλμη. Έγινε γνωστός από την τριλογία Millennium (Το κορίτσι με το τατουάζ, Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά και Το κορίτσι στη φωλιά της σφήκας) στον ρόλο του Μίκαελ Μπλόμκβιστ. Στη συνέχεια, έπαιξε σε ταινίες εκτός Σουηδίας, όπως Τζον Γουίκ, Η Αποικία και Προσωπικά μυστικά.
Απεβίωσε στις 27 Ιουνίου του 2017 από καρκίνο του πνεύμονα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
ΦΚ Τιράσπολ
Η ΦΚ Τιράσπολ (μολδαβικά: FC Tiraspol) ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Τιράσπολ της Μολδαβίας. Μετείχε στην Εθνική Κατηγορία, την κορυφαία κατηγορία στο μολδαβικό ποδόσφαιρο.
Το 2015, οι ιθύνοντες της ομάδας ανακοίνωσαν τη διάλυση του συλλόγου, ο οποίος το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα.
Κισινάου
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1992 ως Κονστρουκτόρουλ Κισινάου (Constructorul Chișinău), με έδρα το Κισινάου, πρωτεύουσα της Μολδαβίας. Εισήλθε στην Εθνική Κατηγορία την περίοδο 1995-96. Η Κονστρουκτορούλ κέρδισε το πρώτο της τρόπαιο το 1996, όταν επικράτησε στον τελικό του Κυπέλλου Μολδαβίας με 2-1 επί της Τιλιγκούλ Τιράσπολ. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 1996-97, κατέκτησε το μοναδικό τίτλο της στο πρωτάθλημα της Εθνικής Κατηγορίας, στερώντας από τη μισητή αντίπαλό της Ζίμπρου Κισινάου ένα έκτο συνεχόμενο θρίαμβο. Την περίοδο 1997-98, ως πρωταθλήτρια Μολδαβίας η ομάδα αγωνίστηκε στον πρώτο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ, όπου αποκλείστηκε από τη Μοζίρ με συνολικό σκορ 4–3. Στις 24 Μαΐου του 2000, η Κονστρουκτορούλ κατέκτησε το δεύτερο Κύπελλο Μολδαβίας της ιστορίας της, επικρατώντας στον τελικό με 1-0 επί της Ζίμπρου.
Ο σύλλογος συμμετείχε επίσης στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Το Σεπτέμβριο του 2000, ο σύλλογος αποκλείστηκε από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις για ένα χρόνο μετά από μια σειρά από παραβιάσεων ασφάλειας στον εντός έδρας αγώνα ενάντια στην βουλγαρική ΤΣΣΚΑ Σόφιας.
Μετακίνηση στην Υπερδνειστερία
Πριν από την έναρξη της περιόδου 2001/02, ο σύλλογος μεταφέρθηκε στο Τσιομπούρτσιου, ένα μικρό χωριό έξω από Τιράσπολ, πρωτεύουσα της αποσχισθείσας Δημοκρατίας της Υπερδνειστερίας, και μετονομάστηκε σε Κονστρουκτορούλ Τσιομπούρτσιου (Constructorul Cioburciu). Την αμέσως επόμενη περίοδο, 2002/03, ο σύλλογος μετακόμισε στο Τιράσπολ. Η ομάδα δεν κατάφερε να κερδίσει κάποιο τίτλο, μετά την αποχώρησή από το Κισινάου.
Η μόνη μεγάλη ευρωπαϊκή πορεία της ομάδας, μετά την αποχώρησή της από το Κισινάου ήταν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2004/05. Ο σύλλογος νίκησε την αρμενική ομάδα Σιράκ στον πρώτο προκριματικό γύρο με συνολικό σκορ 4–1, ενό στον επόμενο γύρο αποκλείστηκε από τη Μεταλλούργκ Ντονέτσκ με συνολικό σκορ 5–1.
Ονομασίες
Ακολουθούν οι ονομασίες του συλλόγου με το πέρασμα του χρόνου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μολδαβίας
Σεφτσέτ Βερλάτσι
Ο Σεφτσέτ ή Σεφκέτ Μπέης Βερλάτσι (Shefqet bej Vërlaci /[ʃɛfcɛt vəɾlat͡si]/, 15 Δεκεμβρίου 1877, Ελμπασάν, Βιλαέτι του Μοναστηρίου, Οθωμανική Αυτοκρατορία – 21 Ιουλίου 1946, Ζυρίχη, Ελβετία) ήταν Αλβανός πολιτικός και εύπορος γαιοκτήμονας. Μετά την κατάληψη της Αλβανίας από τις δυνάμεις της Φασιστικής Ιταλίας το 1939, αποτέλεσε τον πρώτο δωσίλογο πρωθυπουργό της χώρας.
Βιογραφία
Το 1922, ο Βερλάτσι ήταν ο μεγαλύτερος γαιοκτήμονας της Αλβανίας. Ήταν ηγέτης του Προοδευτικού Κόμματος, του μεγαλύτερου συντηρητικού κόμματος στην Αλβανία, το οποίο αντιδρούσε σθεναρά σε οποιαδήποτε αγροτική μεταρρύθμιση που μείωνε την περιουσία των γαιοκτημόνων. Στο Προοδευτικό Κόμμα συμμετείχαν ως μέλη του και φύλαρχοι της βόρειας Αλβανίας και σημαίνοντες μουσουλμάνοι γαιοκτήμονες.
Στα τέλη του 1922, ο Αχμέτ Ζόγου αρραβωνιάστηκε την κόρη του Βερλάτσι, κερδίζοντας την υποστήριξή του και τη θέση του πρωθυπουργού.
Στις αρχές του 1924, ο Ζόγου αναγκάστηκε να παραχωρήσει τη θέση του πρωθυπουργού στον Βερλάτσι εξαιτίας ενός οικονομικού σκανδάλου και μιας απόπειρας δολοφονίας στην οποία ο Ζόγου τραυματίστηκε. Ο Βερλάτσι ανέλαβε τη θέση στις 5 Μαρτίου 1924 (ορισμένες πηγές αναφέρουν άλλες ημερομηνίες τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο). Ο Βερλάτσι έμεινε στη θέση του Πρωθυπουργού έως τις 2 Ιουνίου (ή 10 Ιουνίου) και στη συνέχεια διέφυγε στην Ιταλία. Κατά τη διάρκεια του επακόλουθου καθεστώτος του Φαν Νόλι, ειδικό δικαστήριο που σύστησε η κυβέρνηση καταδίκασε τον Βερλάτσι σε θάνατο ερήμην μαζί με την κατάσχεση ολόκληρης της περιουσίας του.
Όταν ο Ζόγου στέφθηκε βασιλιάς το 1928, αμέσως έσπασε τον αρραβώνα του με την κόρη του Βερλάτσι. Έτσι, ο Βερλάτσι έγινε θανάσιμος εχθρός του βασιλιά Ζογ.
Ο Βερλάτσι υποστήριξε τις διεκδικήσεις της Αλβανίας σε περιοχές κατοικούμενες από Αλβανούς σε Γιουγκοσλαβία και Ελλάδα.
Στις 28 Νοεμβρίου 1939, στα Τίρανα, υπήρξε μια αντι-ιταλική, αντιφασιστική και αντικυβερνητική διαδήλωση, μαζί με απεργία εργαζομένων σε βιομηχανίες και μεταφορές.
Ο Βερλάτσι παρέμεινε επικεφαλής της κυβέρνησης μέχρι τις 4 Δεκεμβρίου (άλλες πηγές αναφέρονται στις 10 Νοεμβρίου ή στις 3 Δεκεμβρίου) 1941.
Πέθανε το 1946 στη Ζυρίχη της Ελβετίας και τάφηκε στο Προτεσταντικό Νεκροταφείο στη Ρώμη.
Πράξεις του Πέτρου
Οι Πράξεις του Πέτρου είναι μία από τις αρχαιότερες από τις απόκρυφες Πράξεις των Αποστόλων. Το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου τους έχουν σωθεί μόνο στη λατινική μετάφραση του Κώδικα του Βερτσέλλι, υπό τον τίτλο Actus Petri cum Simone. Είναι αξιοσημείωτες κυρίως εξαιτίας μιας περιγραφής ενός «διαγωνισμού θαυμάτων» ανάμεσα στον Απόστολο Πέτρο και στον Σίμωνα τον Μάγο, καθώς και ως η παλαιότερη καταγραφή της παραδόσεως ότι ο Απόστολος Πέτρος σταυρώθηκε με το κεφάλι προς τα κάτω.
Στο κείμενο των Πράξεων του Πέτρου, ο Απόστολος Πέτρος πραγματοποιεί πολλά θαύματα. Περιγράφεται ότι θεράπευσε έναν ανάπηρο ζητιάνο. Κατόπιν κήρυξε στη Ρώμη ότι ο Σίμων ο Μάγος χρησιμοποιεί τη μαγεία προκειμένου να προσηλυτίσει ανθρώπους με την εξαπάτηση. Αγανακτισμένος, ο Πέτρος τον προκαλεί να αναμετρηθούν για να αποδειχθεί ποιου τα έργα προέρχονται από θεϊκή παρέμβαση και ποιου είναι απλώς ταχυδακτυλουργίες. Αναφέρεται ότι ο Σίμων ο Μάγος αρχίζει να ίπταται και ο Πέτρος τον καταρρίπτει με τη δύναμη του Θεού, προσευχόμενος να μη σκοτωθεί, αλλά να τραυματισθεί απλώς. Ωστόσο στη συνέχεια αναφέρεται πως ο μάγος μεταφέρθηκε στην Ταρρακινή, σε κάποιον ονόματι Κάστορα, «και εκεί χειρουργήθηκε σοβαρά από δύο γιατρούς, οπότε ο Σίμων, ο άγγελος του Σατανά, έφθασε στο τέλος του».
Μετά από το περιστατικό, ο Απόστολος Πέτρος, φοβούμενος τον πρώτο διωγμό των Χριστιανών, αναχωρεί από τη Ρώμη. Ωστόσο, βλέπει ένα όραμα του Ιησού και το ερμηνεύει ως μήνυμα ότι θα πρέπει να παραμείνει και να σταυρωθεί, ώστε να ξαναδεί τον Χριστό στα Ουράνια. Ο Πέτρος ζητεί να σταυρωθεί ανάποδα, επειδή πιστεύει ότι δεν είναι άξιος να μαρτυρήσει όπως ακριβώς ο Ιησούς Χριστός. Τα τελευταία κεφάλαια των Πράξεων του Πέτρου, όπου περιγράφεται η σταύρωση του Πέτρου, σώζονται και χωριστά, ως το «Μαρτύριον Πέτρου» σε τρία ελληνικά χειρόγραφα, καθώς και σε κοπτική (σε σπαράγματα), συριακή, αιθιοπική, αραβική, αρμενική και σλαβονική εκδοχή. Εξαιτίας αυτού, έχει προταθεί ότι η διήγηση του μαρτυρίου αποτελούσε ένα ξεχωριστό, παλαιότερο κείμενο, στο οποίο προσαρτήθηκαν τα προηγούμενα κεφάλαια των Πράξεων του Πέτρου.
Πηγές
Πραξεις Πετρου Πραξεις
Super Mario Bros.
Το Super Mario Bros. (ιαπωνικά: スーパーマリオブラザーズ Χέπμπορν: Sūpā Mario Burazāzu) είναι ένα βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας, που δημιουργήθηκε από τη Nintendo για το Nintendo Entertainment System. Κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία στις 13 Σεπτεμβρίου του 1985, για το Family Computer, αργότερα την Αμερική για το Nintendo Entertainment System, την Ευρώπη στις 15 Μαΐου του 1987 και την Αυστραλία αργότερα το 1987. Είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς Super Mario και η συνέχεια του Mario Bros..
Το Super Mario Bros. θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που κυκλοφόρησαν ποτέ, καθώς έσωσε τη βιομηχανία των παιχνιδιών από μία τεράστια κρίση που άρχισε από το 1983 μέχρι το 1985. Το παιχνίδι βοήθησε στη διασημότητα του είδος side-scrolling. Το Super Mario Bros. ήταν, επίσης, το βιντεοπαιχνίδι με τις περισσότερες πωλήσεις για τρεις δεκαετίες, μέχρι που το ξεπέρασε το Wii Sports.
Τρόπος παιχνιδιού
thumb|left|Στιγμιότυπο από το παιχνίδι. Οι ικανότητες του Mario μπορούν να αλλάξουν μαζεύοντας ορισμένα αντικείμενα. Για παράδειγμα, ο Mario είναι σε θέση να πυροβολήσει fireballs αν έχει ένα Fire Flower. Ο παίκτης ελέγχει τον κύριο πρωταγωνιστή της σειράς, Mario. Ο κύριος στόχος του παίκτη είναι να τρέξει στο Mushroom Kingdom (Bασίλειο των Μανιταριών), να επιβιώσει μπροστά στις δυνάμεις του Bowser, και να σώσει την Princess Peach (Πριγκίπισσα Peach). Ο παίκτης μετακινείται από την αριστερή μεριά της οθόνης στη δεξιά μεριά για να φτάσει τον πόλο της σημαίας στο τέλος κάθε επιπέδου. Το παιχνίδι αποτελείται από οχτώ κόσμους με τέσσερα επίπεδα σε κάθε κόσμο. Το τελευταίο επίπεδο σε κάθε κόσμο είναι ένα κάστρο, όπου ο παίκτης μάχεται τον Bowser ή έναν από τους συμμάχους του (Bosses). Κάποια στάδια είναι υποβρύχια, με διαφορετικούς εχθρούς. Υπάρχουν, επίσης, και μυστικές περιοχές, όπου οι περισσότερες περιέχουν παραπάνω κέρματα για να συλλέξει ο Mario, ενώ κάποιες άλλες περιέχουν warp pipes (σωλήνες-τηλεμεταφορείς) που επιτρέπουν στον Mario να προχωρήσει σε επόμενα επίπεδα, αποφεύγοντας προηγούμενα.
Κάθε στάδιο περιέχει διάσπαρτα κέρματα για να συλλέξει ο Mario, καθώς και ειδικά τούβλα που εμπεριέχουν περισσότερα κέρματα ή ένα "special" αντικείμενο άμα τα χτυπήσει ο Mario από κάτω τους. Άλλα μυστικά κουτιά, συνήθως αόρατα, μπορεί να περιέχουν περισσότερα κέρματα ή αντικείμενα. Παίρνοντας ένα Super Mushroom (Υπερ-μανιτάρι), ο παίκτης μεγαλώνει τον Mario σε μέγεθος, και του επιτρέπει να κτυπηθεί μια επιπλέον φορά από εχθρούς και εμπόδια, καθώς και να μπορεί να καταστρέφει απλά τούβλα κτυπώντας τα από κάτω τους. Ο παίκτης έχει έναν συγκεκριμένο αριθμό ζωών, και μπορεί να αποκτήσει περισσότερες συλλέγοντας μανιτάρια 1-UP ή 100 κέρματα, νικώντας πολλούς εχθρούς με ένα κέλυφος ή να αναπηδάει σε εχθρούς συνεχώς χωρίς να ακουμπήσει το πάτωμα. Ο παίκτης χάνει μια ζωή άμα κτυπηθεί από εχθρούς όντας στη μικρότερη μορφή, πέσει σε γκρεμό ή ξεμείνει από χρόνο. Το παιχνίδι τελειώνει όταν ο παίκτης ξεμείνει από ζωές.