cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ΑΣ Λιβόρνο Κάλτσιο
Η Λιβόρνο Κάλτσιο (ιταλικά: Livorno Calcio) είναι ιταλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Λιβόρνο της Τοσκάνης. Ο σύλλογος συστάθηκε το 1915. Ιδρύθηκε το 1915 και τώρα παίζει στην A κατηγορία της Ιταλίας από το 2004 ύστερα από το 1949. Το χρώμα της ομάδας είναι το βυσσινί (εξού και το ψευδώνυμο Amaranto). Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Αρμάντο Πίτσι.
Υποστηρικτές
Οι οπαδοί της Λιβόρνο είναι γνωστοί για τις αριστερές πολιτικές πεποιθήσεις τους που έχει οδηγήσει σε συρράξεις εναντίον των δεξιών πεποιθήσεων οπαδών της Λάτσιο, Ελλάς Βερόνα. Με τη Ρόμα, οι οπαδοί της Λιβόρνο έχουν καλές σχέσεις λόγω των ιδίων, περίπου, πολιτικών πεποιθήσεων. Από την Ελλάδα οι οπαδοί της Λιβόρνο και της ΑΕΚ μαζί με την Μαρσέιγ έχουν αδελφοποιηθεί λόγω των πολιτικών πεποιθήσεων.
Έμβλημα
Το έμβλημα του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Κατάλογος Περιφερειακών Ενοτήτων Ελλάδας ανά πυκνότητα πληθυσμού
Από την 1η Ιανουαρίου του 2011, οπότε τέθηκε σε ισχύ το Πρόγραμμα Καλλικράτης του Ν.3852/2010 οι Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις καταργήθηκαν και αντικαταστάθηκαν (με μετονομασία ή διάσπαση) από 74 Περιφερειακές Ενότητες. Ακολουθεί ο Κατάλογος Περιφερειακών Ενοτήτων Ελλάδας ανά πυκνότητα πληθυσμού, ταξινομημένη με βάση την πυκνότητα πληθυσμού κάθε Π.Ε. και σύμφωνα με τα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας (Απογραφή 2011).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόγραμμα Καλλικράτης
Μητροπολίτης Πισιδίας Κωνσταντίνος
Ο Κωνσταντίνος (κατά κόσμον Βαλλιούλης ή Αποστόλου ή Κωνσταντινίδης, 1862 - 1912) ήταν επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που διετέλεσε Μητροπολίτης σε διάφορες Μητροπόλεις του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο χωριό Σκοπός Ανατολικής Θράκης το 1862. Αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1887, αφού υπέβαλε διατριβή με τίτλο «Περί του μη δειν ομνύναι». Διετέλεσε αρχιδιάκονος της Μητροπόλεως Κορυτσάς και μετά το 1890 Πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως Αδριανουπόλεως.
Στις 20 Ιουλίου 1895 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Μυριοφύτου και Περιστάσεως στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι Κωνσταντινουπόλεως. Στις 2 Δεκεμβρίου 1899 παύθηκε και στις 3 Ιουνίου 1900 εξελέγη Μητροπολίτης Γάνου και Χώρας. Στις 3 Ιουνίου 1906 εξελέγη Μητροπολίτης Πισιδίας.
Πηγές
Κωνσταντίνος Κωνσταντίνος
Πώς να Συζητάτε Λογικά από τις Γραφές
Το Πώς να Συζητάτε Λογικά από τις Γραφές αποτελεί επίτομη θεματική εγκυκλοπαίδεια της Αγίας Γραφής που εκδίδεται από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά σε πολλές γλώσσες, μεταξύ των οποίων και στην ελληνική. Διαφέρει από τους πιο ογκώδεις τόμους της δίτομης εγκυκλοπαίδειας Ενόραση στις Γραφές με αρκετούς τρόπους. Είναι μικρότερο, δεν περιλαμβάνει πολλά οπτικά βοηθήματα και περιέχει πληροφορίες για θέματα στα οποία δεν γίνεται άμεση αναφορά από τα μεγαλύτερα βιβλία του Ενόραση.
Το βιβλίο αυτό αποτελείται από 510 σελίδες και έχει αναφορές σε τουλάχιστον 38 διαφορετικές μεταφράσεις της Αγίας Γραφής.
Είναι έτσι σχεδιασμένο ώστε να αποτελεί ένα γρήγορο έντυπο αναφοράς για χρήση στην ευαγγελιστική δραστηριότητα των Μαρτύρων του Ιεχωβά, αν και δεν αποσκοπεί στην "υπερίσχυση σε λογομαχίες". Ογδόντα θέματα που αφορούν διδασκαλίες όπως η Τριάδα, η διαδοχή Αποστόλων, η έκτρωση και η αμαρτία, εξετάζονται σε αυτό το βιβλίο και παρουσιάζονται Γραφικές και κοσμικές παραπομπές προς τεκμηρίωση. Τμήματα που έχουν τίτλους όπως «Πρόλογοι για Χρήση στη Διακονία Αγρού» και «Πώς να Απαντήσετε σε Εκφράσεις που θα Μπορούσαν να Γίνουν Φραγμοί στις Συζητήσεις» περιέχουν προλόγους για συζήτηση με βάση την Αγία Γραφή ή, σε περιπτώσεις όπου υπάρξει αρνητική ανταπόκριση, σημεία που θα βοηθούσαν στην συνέχιση της συζήτησης.
Ο συμβολισμός που χρησιμοποιείται διεθνώς για αναφορές στις σελίδες του έργου είναι τα λατινικά γράμματα rs (απο το αγγλικό reasoning).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκδόσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά
I Love a Rainy Night
Το I Love a Rainy Night είναι ένα τραγούδι Country Μουσικής το οποίο ηχογραφήθηκε από τον Eddie Rabbitt και κυκλοφόρησε στις 8 Νοεμβρίου του 1980, ως το δεύτερο single από το άλμπουμ του "Horizon". Οι στίχοι είναι από τον ίδιο και από τους David Malloy και Even Stevens. Ήταν το νούμερο ένα στις λίστες με τα charts: Hot Country Singles, Billboard Hot 100, και Adult Contemporary Singles.
Το τραγούδι ακούγεται και στη σειρά κινουμένων σχεδίων Family Guy στο επεισόδιο "Padre de Familia", όταν ο Γκλέν Κουάγκμαιρ ακούει μουσική μέσα στο κεφάλι του. Επιπλέον το τραγούδι ακούγεται και στο βιντεοπαιχνίδι Grand Theft Auto: San Andreas στον ραδιοφωνικό σταθμό K-Rose.
Το Α σε κύκλο
thumb|right|200px Το Α μέσα στον κύκλο είναι το σύμβολο του αναρχικού κινήματος. Στους κύκλους των αναρχικών είναι γνωστό και σαν αλφάδι. Αποτελείται από ένα κεφαλαίο "Α", κυκλωμένο από ένα "Ο". Το "Α" έχει τη σημασία του "Αναρχία", ενώ το "Ο" προήλθε από τη γαλλική λέξη "Ordre", που σημαίνει τάξη, και αναφέρεται σε μέρος μιας ρήσης του Προυντόν (η αναρχία είναι τάξη).
Η πρώτη γνωστή χρήση του συμβόλου είναι αυτή στα κράνη κάποιων στρατιωτών των Δημοκρατικών κατά την περίοδο του Ισπανικού Εμφύλιου Πόλεμου. Το σύμβολο υιοθετήθηκε από την Ανοιχτή Εργατική Συμμαχία (Alliance ouvrière anarchiste), μια Βελγική αναρχική κολεκτίβα, στις 25 Νοεμβρίου 1956, και από τότε άρχισε να γίνεται γνωστό. Σημαντική διάδοση γνώρισε όταν χρησιμοποιήθηκε από δυο αναρχικές νεολαίες, το 1964 από τη γαλλική Jeunesses Libertaires και το 1966 από την ιταλική Gioventu libertaria. Η ευκολία με την οποία μπορεί να αναπαραχθεί σε έναν τοίχο ή ένα έγγραφο, αλλά και η ευθύτητα του συμβολισμού του, το έκαναν το πιο γνωστό σύμβολο των αναρχικών.
Κατηγορία:Αναρχισμός
Βοήθημα για την Κατανόηση της Βίβλου
Το Βοήθημα για την Κατανόηση της Βίβλου (Aid to Bible Understanding) είναι μια εγκυκλοπαίδεια της Αγίας Γραφής που έχουν επιμεληθεί και εξέδιδαν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά (δεν έχει μεταφραστεί στην ελληνική). Έχει σταματήσει πια η κυκλοφορία της, καθώς η ύλη της έχει εκδοθεί αναθεωρημένη και επαυξημένη υπό τη μορφή της δίτομης βιβλικής εγκυκλοπαίδειας που τιτλοφορείται ως Ενόραση στις Γραφές. Το 'Βοήθημα', όπως λεγόταν, έχει 1.696 σελίδες και περιέχει έγχρωμους χάρτες στο εσωτερικό μέρος των εξωφύλλων και κάποιες ασπρόμαυρες εικόνες στο εσωτερικό του μαζί με το κείμενο. Ο πρώτος τόμος, που κάλυπτε από τα γράμματα A-D και μέρος του E, τέθηκε σε κυκλοφορία στις 9 Ιουλίου 1969, στη Διεθνή Συνέλευση των Μαρτύρων του Ιεχωβά «Επι Γης Ειρήνη». Για την έρευνα που απαιτήθηκε για την προετοιμασία αυτής της εγκυκλοπαίδειας συμμετείχαν Μάρτυρες του Ιεχωβά από περισσότερες από 90 χώρες.
Ο συμβολισμός που χρησιμοποιείται διεθνώς για αναφορές στις σελίδες του έργου είναι τα λατινικά γράμματα ad (απο το αγγλικό aid).
Κατηγορία:Εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Εκδόσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά
Jehovah's Witnesses publications
Γούντροου Ουίλσον
Ο Τόμας Γούντροου Ουίλσον (αγγλικά: Thomas Woodrow Wilson, 28 Δεκεμβρίου 1856 - 3 Φεβρουαρίου 1924) ήταν Αμερικανός πολιτικός, πανεπιστημιακός και ιστορικός, ο οποίος διετέλεσε 28ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Βιογραφία
Ο Τόμας Γούντροου Ουίλσον γεννήθηκε στο Στώντον της πολιτείας Βιρτζίνια στις 28 Δεκεμβρίου 1856, γιος ιερέα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς και νομικη στη Βιρτζίνια. Ήταν καθηγητής ιστορίας & πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, του οποίου αργότερα έγινε πρύτανης. Το 1910, ο Ουίλσον εκλέχτηκε κυβερνήτης του Νιου Τζέρσεϊ ως μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Το μεταρρυθμιστικό έργο του στην πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ τον έκανε γνωστό και τελικά έθεσε υποψηφιότητα για τον προεδρικό θώκο το 1912. Κατάφερε να κερδίσει σημαντικούς αντιπάλους όπως τον Θεόδωρο Ρούζβελτ και τον Ουίλλιαμ Ταφτ και το 1916 επανεξελέγη.
Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, ο Ουίλσον στράφηκε ενάντια στα μεγάλα οικονομικά κεφάλαια με διάφορα νομοθετικά μέτρα. Η εξωτερική του πολιτική σημαδεύτηκε από τη συνέχιση της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ στην Λατινική Αμερική και από την είσοδο των ΗΠΑ στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Ήταν από τους πρωτεργάτες της Κοινωνίας των Εθνών αλλά δεν κατάφερε να πείσει το Κογκρέσο να ψηφίσει την ένταξη της χώρας σε αυτή. Ουσιαστικά η άρνηση του Κογκρέσου σήμανε και τη διάλυση της Κοινωνίας των Εθνών. Κατά τη διάρκεια μακράς περιοδείας του στις ΗΠΑ έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και η υγεία του κλονίστηκε σοβαρά. Ανένηψε κάπως αλλά σπάνια έβγαινε πλέον από την προεδρική κατοικία και περπατούσε πάντα με τη βοήθεια μπαστουνιού. Το 1919, ο Ουίλσον τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Απεβίωσε στην Ουάσινγκτον στις 3 Φεβρουαρίου 1924 και είχε νυμφευθεί δύο φορές.
Υστεροφημία
Ο Ουίλσον θεωρείται ευρέως ένας από τους καλύτερους Προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών και ένας από τους πρωτεργάτες του φιλελευθερισμού, ενώ επηρέασε πολλούς άλλους ικανούς πολιτικούς, όπως ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ και ο Λύντον Μπ. Τζόνσον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Πρίνστον
Δημοκρατία του Πσκοφ
Το Πσκοφ ( Plescoviae ), γνωστό σε διάφορες εποχές ως Πριγκιπάτο του Πσκοφ (Псковское княжество, Pskovskoye knyazhestvo) ή η Δημοκρατία του Πσκοφ (Псковская Республика, Pskovskaya Respublika), ήταν ένα μεσαιωνικό κράτος στη νότια όχθη της λίμνης Πσκοφ. Αρχικά πριγκιπάτο και στη συνέχεια μέρος της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ, το Πσκοφ έγινε ανεξάρτητη δημοκρατία το 1348. Η επικράτειά της ήταν περίπου ισοδύναμη με τη σύγχρονη Περιφέρεια Πσκοφ της Ρωσίας. Πρωτεύουσά του ήταν το Πσκοφ.
Προέλευση
Ως πριγκιπάτο, το Πλέσκοφ (παλιά ονομασία του Πσκοφ) διοικούνταν από χωριστούς πρίγκιπες, αλλά συχνά διοικούνταν απευθείας από το Νόβγκοροντ μέχρι τα μέσα του 13ου αιώνα, όταν η πόλη άρχισε να δέχεται ως ηγεμόνες, πρίγκιπες οι οποίοι είχαν εξοριστεί από τις κτήσεις τους. Κάθε εξόριστος πρίγκιπας που πήγαινε στο Πλέσκοφ μπορούσε να ανακηρυχθεί πρίγκιπας εκεί (αν ο θρόνος δεν είχε ήδη παρθεί από άλλον). Εν πάσει περιπτώσει, θα μπορούσε να πάρει μια τιμητική υποδοχή και να ζήσει εκεί χωρίς να φοβάται για τη ζωή του.
Μετά την διάλυση της Ρωσίας του Κιέβου τον 12ο αιώνα, η πόλη του Πσκοφ με τις γύρω περιοχές κατά μήκος του ποταμού Βελίκαγια, της λίμνης Πέιπους και του ποταμού Νάρβα έγινε μέρος της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ. Διατήρησε τα αυτόνομα δικαιώματά του, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος για ανεξάρτητη κατασκευή προαστίων (το Ιζμπόρσκ θεωρείται το πιο αρχαίο από τα άλλα). Λόγω του ρόλου του Πσκοφ στον αγώνα ενάντια στο Λιβονικό Τάγμα, η επιρροή του εξαπλώθηκε σημαντικά. Η μακρά βασιλεία του Τιμόθεου του Πσκοφ (1266–99) και ιδιαίτερα η νίκη του στη μάχη του Βίσεμπεργκ (1268) εγκαινίασαν την περίοδο της πραγματικής ανεξαρτησίας του Πσκοφ. Οι βογιάροι του Νόβγκοροντ αναγνώρισαν επίσημα την ανεξαρτησία του Πσκοφ με τη Συνθήκη του Μπολότοβο (1348), παραιτούμενοι από το δικαίωμά τους να διορίζουν τους Ποσάντνικ του Πσκοφ.
Σχέσεις με τη Λιθουανία και τη Μόσχα
Κατά την διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους του 14ου αιώνα, και αφότου κέρδισε την ανεξαρτησία του από την Δημοκρατία του Νόβγκοροντ, το Πσκοφ βρισκόταν στη σφαίρα επιρροής του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. Αυτό είχε αλλάξει όταν ο Μέγας Δούκας Βιτάουτας της Λιθουανίας υπέγραψε τη Συνθήκη του Σαλίνας με το Λιβονικό Τάγμα, υποσχόμενος να βοηθήσει το Τάγμα στην κατάληψη του Πσκοφ σε αντάλλαγμα την υποστήριξη του Τάγματος κάπου αλλού. Ο πρίγκιπας Ιβάν Αντρέγιεβιτς διέφυγε από την πόλη και το Πσκοφ έστειλε απεσταλμένους στον Μέγα Δούκα Βασίλειο Α' της Μόσχας ζητώντας έναν από τους υποτελείς ηγεμόνες του να γίνει ο νέος πρίγκιπας του Πσκοφ. Παρέμεινε εξαρτημένος από τη Μόσχα μέχρι την διάλυση της Δημοκρατίας του Πσκοφ το 1510, βοηθώντας τη Μόσχα στις συγκρούσεις της με τη Λιθουανία και το Νόβγκοροντ.
Εσωτερική οργάνωση
αριστερά|μικρογραφία| Η Ανατολική Ευρώπη το 1466{{Legend|#90fd09|Δημοκρατία του Πσκοφ}}{{Legend|black|[[Τάγμα των Αδελφών του Ξίφους}}{{Legend|yellow|Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας}}{{Legend|#fffcc5|Βασίλειο της Πολωνίας}}]] Η Δημοκρατία του Πσκοφ είχε καλά ανεπτυγμένες βιομηχανίες γεωργίας, αλιείας, σιδηρουργίας, κοσμηματοποιίας και κατασκευών. Η ανταλλαγή εμπορευμάτων εντός της ίδιας της δημοκρατίας και το εμπόριο της με το Νόβγκοροντ και άλλες ρωσικές πόλεις, την περιοχή της Βαλτικής και τις πόλεις της Δυτικής Ευρώπης έκαναν το Πσκοφ ένα από τα μεγαλύτερα βιοτεχνικά και εμπορικά κέντρα της Ρωσίας της εποχής εκείνης. Αντίθετα με τη Δημοκρατία του Νόβγκοροντ, στο Πσκοφ δεν υπήρξαν ποτέ μεγάλοι φεουδάρχες γαιοκτήμονες: τα κτήματα ήταν μικρότερα και ακόμη πιο διάσπαρτα απ' ότι στο Νόβγκοροντ. Τα κτήματα των μοναστηριών και των εκκλησιών του Πσκοφ ήταν επίσης πολύ μικρότερα. Κάποια γη ήταν ιδιοκτησία των ελεύθερων αγροτών ενώ άλλες εκτάσεις, ήταν ιδιοκτησία των ενοικιαστών αγροτών δεν είχαν τη γη που δούλευαν και ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν ενοίκιο - το οποίο αντιστοιχούσε στο 1,5/15 από την σοδειά τους. Ένας αγρότης ο οποίος δεν είχε χρέη στον ιδιοκτήτη του μπορούσε να του αφήσει τις εκτάσεις του μόνο μια συγκεκριμένη ημέρα του χρόνου. μικρογραφία|275x275εσ| Η Βέτσε στο [[Πσκοφ, πίνακας του Βίκτορ Βασνετσόφ]] Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας του Πσκοφ αποτελούνταν από το βέτσε (λαϊκή συνέλευση), το ποσαντνιτσέστβο (δημαρχία) και τον πρίγκιπα (απευθείας ή μέσω αντιβασιλέα). Δήμαρχοι (ποσαντνίκι) από όλα τα μέρη της πόλης, μαζί με έναν ή περισσότερους Λόρδους Δημάρχους και πρώην δήμαρχους σχημάτισαν το Συμβούλιο των Λόρδων (sovet gospod, boyarskiy sovet) που ήταν το κύριο εκτελεστικό όργανο του κράτους. Τα αξιώματα των δημάρχων (posadniki) έγιναν προνόμιο πολλών ευγενών (βογιάρων) οικογενειών.
Το βέτσε είχε νομοθετικές εξουσίες, μπορούσε να διορίσει στρατιωτικούς διοικητές και να ακούσει τις εκθέσεις των πρεσβευτών. Ενέκρινε επίσης δαπάνες όπως επιχορηγήσεις σε πρίγκιπες και πληρωμές σε κατασκευαστές τειχών, πύργων και γεφυρών. ΤοΒέτσε συνέρχονταν στον Καθεδρικό Ναό της Τριάδας, όπου είχαν τα αρχεία του βέτσε και σημαντικά ιδιωτικά έγγραφα και κρατικά έγγραφα. Η συνέλευση του βέτσε περιλάμβανε ποσάντνικους, «μεσαίους» και απλούς ανθρώπους. Οι ιστορικοί διαφέρουν ως προς τον βαθμό στον οποίο το βέτσε κυριαρχούνταν από την ελίτ, με κάποιους να λένε ότι η πραγματική εξουσία ήταν στα χέρια των βογιάρων και άλλοι να θεωρούν το βέτσε ως δημοκρατικό θεσμό. μικρογραφία|275x275εσ| Ο Καθεδρικός ναός της Τριάδας στο μεσαιωνικό [[Κρομ του Πσκοβ|Κρομ του Πσκοφ]] Οι συγκρούσεις ήταν συχνές και η αντιπαράθεση μεταξύ του βέτσε και των ποσάντνικ την περίοδο 1483–1484 οδήγησε στην εκτέλεση ενός ποσάντνικ και στη δήμευση της περιουσίας τριών άλλων ποσάντνικ που κατέφυγαν στη Μοσχοβία. Η εξουσία του πρίγκιπα ήταν περιορισμένη, αλλά - αντίθετα με τη Δημοκρατία του Νόβγκοροντ - διατήρησε τις σημαντικές διοικητικές και δικαστικές λειτουργίες, οι οποίες εκτελούνταν από κοινού από τους ποσάντνικς. Η κοινωνικοοικονομική και πολιτική ζωή της γης του Πσκοφ αντικατοπτρίστηκε στον Νομικό Κώδικα του Πσκοφ.
Το Πσκοφ είχε χωριστεί σε διάφορα μέρη, τα οποία ονομάζονταν άκρα (ή κόντσι). Υπήρχαν τέσσερις άκρες τον 14ο αιώνα, καθώς η πόλη μεγάλωνε και ένα νέο τείχος κατασκευάστηκε το 1465, τα νέα άκρα δημιουργήθηκαν. Κάθε άκρο είχε τη δική του εκκλησία η οποία στέγαζε το αρχείο, το θησαυροφυλάκιο και την τραπεζαρία όπου γίνονταν οι διάφορες γιορτές. Τα άκρα έπαιζαν εξέχοντα ρόλο στην κυβέρνηση: συχνά οι αντιπροσωπείες που έστελνε το Πσκοφ είχαν εκπροσώπους από όλα τα άκρα και το κάθε άκρο διοικούσε ένα μέρος της περιοχής ελεγχόμενης από την δημοκρατία έξω από την πρωτεύουσα.
Το Πσκοφ παρέμεινε εξαρτημένο από την Δημοκρατία του Νόβγκοροντ σε εκκλησιαστικά ζητήματα κατά τη διάρκεια της δημοκρατικής περιόδου. Η θρησκευτική αίρεση των Στριγκόλνκι δραστηριοποιήθηκε στην πόλη κατά την διάρκεια του δεύτερου μισού του 14ου αιώνα και τις αρχές του 15ου αιώνα.
Εμπόριο και οικονομία
μικρογραφία| Νομίσματα του Πσκοφ: ντέγκα Η Δημοκρατία του Πσκοφ, μαζί με την Δημοκρατία του Νόβγκοροντ, ήταν ένα σημαντικό κέντρο εμπορίου μεταξύ της Ρωσίας και της Δυτικής Ευρώπης. Ήδη τον 13ο αιώνα Γερμανοί έμποροι ήταν παρόντες στην περιοχή Ζαπσκόβιε του Πσκοφ και η Χανσεατική Ένωση είχε εμπορικό σταθμό στην ίδια περιοχή το πρώτο μισό του 16ου αιώνα που μετακόμισε στο Ζαβελίτσιε μετά από μια πυρκαγιά το 1562. Οι κύριοι εμπορικοί εταίροι του Πσκοφ ήταν οι Ρίγα, το Ρεβάλ και το Ντορπάτ. Οι πόλεμοι ενάντια στο Λιβονικό Τάγμα, την Πολωνία-Λιθουανία και τη Σουηδία διέκοψαν το εμπόριο, αλλά διατηρήθηκε μέχρι τον 17ο αιώνα, με τους Σουηδούς εμπόρους να κερδίζουν τελικά το πάνω χέρι.
Πολιτισμός
αριστερά|μικρογραφία| Ανάπτυξη του Πσκοφ: μπλε – η ακρόπολη ([[Κρομ του Πσκοβ|Κρομ του Πσκοφ), γαλάζιο – το τείχος της πόλης Ντοφμόντ, πράσινο – τείχη του 1375, κίτρινα – τείχη του 1465]] Οι εκκλησίες στο Πσκοφ διαθέτουν πολλά διακριτικά στοιχεία: καμάρες, βεράντες εκκλησιών, εξωτερικές γκαλερί και καμπαναριά με ζβόνιτσα. Αυτά τα χαρακτηριστικά εισήχθησαν από τους τέκτονες του Πσκοφ στη Μοσχοβία, όπου κατασκεύασαν πολυάριθμα κτίρια κατά τον 15ο και 16ο αιώνα. Από όλες τις μη θρησκευτικές κατασκευές, μόνο τα φρούρια στο Πσκοφ, το Ιζμπόρσκ και το Γκντόφ διασώθηκαν. μικρογραφία| Χαρακτηριστικός μονότροφος ναός με προστώο και ζβόννιτσα Η λογοτεχνία της γης του Πσκοφ ήταν αναπόσπαστο μέρος της μεσαιωνικής ρωσικής λογοτεχνίας. Η χρονική συγγραφή ξεκίνησε τον 13ο αιώνα, αρχικά ασχολούμενη κυρίως με θέματα τοπικού ενδιαφέροντος. Μέχρι τον 15ο αιώνα τα χρονικά έγιναν πιο λεπτομερή και περιέγραφαν γεγονότα στη Μοσχοβία, το Νόβγκοροντ, τη Λιθουανία και τη Χρυσή Ορδή. Τα πιο σημαντικά έργα που γράφτηκαν στο Πσκοφ είναι η Ιστορία του Ντοβμόντ που περιγράφει τον ερχομό του Ντοβμόντ στην πόλη, τη βάπτισή του και τις επόμενες νίκες, Η Ζωή του Αγίου Ευφροσύνου και To Διάγγελμα του Ηγουμένου Παφμίλ που περιέχει μια από τις παλαιότερες περιγραφές των τελετουργιών του Ιβάν Κουπάλα.
Την πτώση του Πσκοφ αφηγείται το βιβλίο Ιστορία της κατάληψης του Πσκοφ (1510), η οποία δέχθηκε εγώμια από τον Ν.Σ. Μίρσκυ ως "ένα από τα πιο όμορφα διηγήματα της Παλιάς Ρωσίας. Η ιστορία της χαλαρής επιμονής των Μοσχοβιτών αφηγείται με αξιοθαύμαστη απλότητα και τέχνη. Μια ατμόσφαιρα κατηφόρας διαπερνά ολόκληρη την αφήγηση: όλα είναι άχρηστα, και ό,τι μπορούν να κάνουν οι πολίτες του Πσκοφ, η Μοσχοβίτικη γάτα θα πάρει το χρόνο της και θα φάει το ποντίκι όποτε και όπως θέλει".
Τελευταία χρόνια
μικρογραφία|220x220εσ| Οι Τεύτονες ιππότες στο Πσκοφ, στιγμιότυπο από [[Αλέξανδρος Νιέφσκι (ταινία)|την ταινία Αλέξανδρος Νιέφσκι]] Το 1501, οι στρατοί του Πσκοφ και της Μοσχοβίας ηττήθηκαν στη μάχη του ποταμού Σιρίτσα από το Λιβονικό Τάγμα, αλλά η πόλη άντεξε στην πολιορκία που ακολούθησε.
Το 1510, ο Μέγας Πρίγκιπας της Μοσχοβίας Βασίλειος Γ΄ έφτασε στο Πσκοφ και είπε την βοτσίνα του, θέτοντας έτσι ένα τέλος στη Δημοκρατία του Πσκοφ και στα δικαιώματα τα οποία προστάτευαν την αυτονομία της. Το διοικητικό σώμα της πόλης, το Βέτσε, καταργήθηκε και σχεδόν 300 οικογένειες πλούσιων κατοίκων του Πσκοφ εξορίστηκαν από την πόλη. Τα κτήματά τους δόθηκαν μεταξύ των Μοσχοβιτών υπηρετών. Από εκείνη την εποχή, η πόλη του Πσκοφ και τα γύρω από αυτήν εδάφη συνέχισαν να αναπτύσσονται ως μέρος του συγκεντρωτικού Ρωσικού κράτους, διατηρώντας κάποιες από τις οικονομικές και πολιτιστικές παραδόσεις του.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ρωσικά πριγκιπάτα Κατηγορία:Ιστορία του λαού των Ρως Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες Κατηγορία:Πρώην πριγκιπάτα Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ρωσικά
Μποναβεντούρα Μπερλινγκιέρι
δεξιά|μικρογραφία|329x329εσ| Μποναβεντούρα Μπερλινγκιέρι, [[Φραγκίσκος της Ασίζης|Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης, 1235]] Ο Μποναβεντούρα Μπερλινγκιέρι (Bonaventura Berlinghieri, 1228–1274) ήταν Ιταλός ζωγράφος της γοτθικής περιόδου από τη Λούκκα της Ιταλίας, Ήταν γιος του ζωγράφου Μπερλινγκιέρο Μπερλινγκιέρι και αδελφός του Μπαρόνε Μπερλινγκιέρι και του Μάρκο Μπερλινγκιέρι.
Ο Μποναβεντούρα ζωγράφισε διάφορα πάνελ και τοιχογραφίες στη Λούκκα, το 1235 και το 1244. Είναι πιο διάσημος για ένα ρετάμπλ αφιερωμένο στη ζωή του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης. Αυτό το ρετάμπλ είναι ζωγραφισμένο με τέμπερα σε ξύλινα πάνελ σε ύφος Ιταλο-βυζαντινό, το λεγόμενο maniera greca. Απεικονίζει τα στίγματα, καθώς και μερικές σκηνές από τη ζωή του Αγίου. Αυτό το ρετάμπλ βρίσκεται σήμερα στην Εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου της Πέσια, όπου μπορεί να το δει κάποιος σήμερα.
Η οδός (Via) B. Berlinghieri στη Λούκκα πήρε το όνομά της από την οικογένεια.
Εξάχορδο
Το εξάχορδο μουσικό σύστημα είναι μια σειρά 6 φθόγγων με σταθερά διαστήματα. Η σειρά των διαστημάτων είναι: τόνος, τόνος, ημιτόνιο, τόνος, τόνος. Σε οποιαδήποτε θέση και αν βρίσκεται το εξάχορδο, η σειρά των διαστημάτων παραμένει αναλλοίωτη (π.χ. πάντα ο τρίτος φθόγγος θα έχει ημιτόνιο πάνω από αυτόν). Για να είναι ευκολομνημόνευτη η θέση των 6 φθόγγων και να αναπτυχθεί ένα σύστημα άμεσης ανάγνωσης άγνωστων μελωδιών, ο Γκουίντο ντ' Αρέτσο έβαλε μια συλλαβή σε κάθε φθόγγο (Epistola de ignotu cantu, 1028). Οι συλλαβές αυτές προέρχονται από έναν ύμνο του γρηγοριανού μέλους.
Κατηγορία:Μουσική θεωρία
Ενόραση στις Γραφές
Το έργο αυτό περιέχει έγχρωμες εικόνες, διαγράμματα, πίνακες, χάρτες και άλλα οπτικά βοηθήματα, καθώς επίσης λεπτομερείς αναλύσεις όλων των θεμάτων που βρίσκονται στην Αγία Γραφή. Η άποψη της Αγίας Γραφής αναλύεται για θέματα όπως το «έλεος» και ο «θάνατος» κάτω από τις αντίστοιχες επικεφαλίδες. Δεν καλύπτονται δογματικά θέματα, όπως η Τριάδα, η Θεολογία και η Αποστολική Διαδοχή, καθώς δεν γίνεται άμεση αναφορά σε αυτά μέσα στην Αγία Γραφή. Επίσης, οι τόμοι του Ενόραση περιέχουν άρθρα για κάθε βιβλίο της Αγίας Γραφής με ένα συνοπτικό περίγραμμα των κυρίων σημείων καθενός από αυτά.
Ο συμβολισμός που χρησιμοποιείται διεθνώς για αναφορές στους τόμους του έργου είναι το λατινικό γράμμα it και δίπλα ο αριθμός του τόμου ακολουθούμενος από τη σελίδα. Για παράδειγμα, το «it-2-G 1180» σημαίνει: ελληνική έκδοση του έργου, τόμος 2, σελίδα 1180.
Πηγές
Κατηγορία:Εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Εκδόσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά
Jehovah's Witnesses reference works
Ειρήνη της Ελλάδας
Η  Πριγκίπισσα Ειρήνη της Ελλάδας και της Δανίας (Κέιπ Τάουν Νότιας Αφρικής, 11 Μαΐου 1942) είναι η δευτερότοκη κόρη και τριτότοκο τέκνο του Βασιλέως Παύλου και της Βασίλισσας Φρειδερίκης των Ελλήνων. Το 2018 απέκτησε την ισπανική υπηκοότητα. μικρογραφία|Σημαία ως διάδοχος της Ελλάδας (1964-1965)
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, στις 11 Μαΐου 1942. Ανάδοχός της ήταν ο Στρατηγός Γιαν Σματς, Πρόεδρος της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης. Αδέλφια της είναι οι Κωνσταντίνος Β΄ της Ελλάδας και βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας.
Απόφοιτη του Ζάλεμ της Γερμανίας, ακολούθησε καριέρα πιανίστριας δίπλα στη διάσημη πιανίστρια Τζίνα Μπαχάουερ. Αργότερα ολοκλήρωσε σπουδές στην αρχαιολογία υπό την καθοδήγηση της Θεοφανούς Αρβανιτοπούλου. Το 1960 δημοσίευσε μαζί με την αδελφή της, Σοφία, και την Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου το έργο με τον τίτλο "Αρχαιολογικά ποικίλα". Από τις 6 Μαρτίου 1964 έως τις 10 Ιουλίου 1965 (ημερομηνία γέννησης της ανιψιάς της Αλεξίας της Ελλάδας) διετέλεσε Διάδοχος του Ελληνικού Θρόνου. Ήταν Αρχηγός του Σώματος Ελληνίδων Οδηγών (ΣΕΟ).
Στις 13 Δεκεμβρίου 1967 ακολούθησε στην εξορία τον αδελφό της Κωνσταντίνο Β΄, μετά το αποτυχημένο Αντικίνημά του εναντίον της Δικτατορίας. Έπειτα από την κατάργηση της μοναρχίας στην Ελλάδα το 1974, αφού έζησε προσωρινά στην Ινδία, εγκαταστάθηκε στην Ισπανία κοντά στην αδελφή της Σοφία, βασιλομήτορα της Ισπανίας, και τα ανίψια της.
Τιμητικές Διακρίσεις
αριστερά|μικρογραφία|Το Τάγμα των Αγίων Όλγας και Σοφίας
Παραπομπές
<references group="https://vandeguruparamparaam.wordpress.com/2019/01/22/princess-irene-of-greece-and-her-amma-with-our-shankaracharyas/" />
Πραξιφάνης
Ο Πραξιφάνης ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος της Περιπατητικής Σχολής. Ήταν γεννημένος στη Μυτιλήνη, αλλά έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του στη Ρόδο. Ήταν σύγχρονος του Δημητρίου του Πολιορκητή και το Πτολεμαίου Α' του Σωτήρος. Υπήρξε μαθητής του Θεοφράστου, περίπου το 322 π.Χ.
Στη συνέχεια δημιούργησε τη δική του σχολή, στην οποία λέγεται ότι μαθήτευσε, ανάμεσα σε άλλους, και ο Επίκουρος. Ο Πραξιφάνης απέδιδε ιδιαίτερη προσοχή στις γραμματικές σπουδές, γι' αυτό και αναφέρεται, μαζί με τον Αριστοτέλη ως ιδρυτής και δημιουργός της επιστήμης της Γραμματικής. Από τα γραπτά του Πραξιφάνη, για τα οποία υπάρχουν ενδείξεις ότι ήταν πολυάριθμα, αναφέρονται ιδιαίτερα δύο, ο Διάλογος ποιητῶν κείμενο στο οποίο ο Πλάτων και ο Ισοκράτης συνομιλούν, και το ιστορικό έργο, το οποίο μνημονεύει ο Μαρκελλίνος στο περί βίου του Θουκυδίδη έργο του, υπό τον τίτλο Περὶ ίστορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Μυτιληνιοί
Ιωάννης Μεσολωράς
Ο Ιωάννης Μεσολωράς (Πεσάδα Κεφαλληνίας, 1851 - Αθήνα, 1942) ήταν Έλληνας θεολόγος και καθηγητής της Ομιλητικής και Λειτουργικής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Βιογραφία
Διετέλεσε κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής σε πέντε ακαδημαϊκά έτη (1899-1900, 1905-1906, 1911-1912, 1916-1917 και 1922-1923) και Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά το ακαδημαϊκό έτος 1915-1916 ενώ το ακαδημαϊκό έτος 1914-1915 διετέλεσε αντιπρύτανης. Παραιτήθηκε από το πανεπιστήμιο το 1923, και έκτοτε ανακηρύχθηκε ομότιμος καθηγητής.
Είχε έντονη κοινωνική και επιστημονική δράση. Είναι μεταξύ των ιδρυτών της Σχολής Απόρων Παιδιών του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», ενώ δραστηριοποιήθηκε και σε άλλα ιδρύματα, όπως η «Εταιρεία των Φίλων του Λαού» και το «Χατζηκυριάκειο Ορφανοτροφείο Θηλέων». Κόρη του ήταν η Αθηνά Μεσολωρά.
Απεβίωσε το 1942.
Πηγές
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Καραβάδος Ηρακλείου
Ο Καραβάδος (επίσης: το Καραβάδο, παλαιότερα και: Καραβάδω) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχίας Πεδιάδος. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και με την αμπελοκαλλιέργεια. Απέχει από το Ηράκλειο 49,1 χιλιόμετρα. Υπάρχει διακλάδωση στα δεξιά στο 39,1 χλμ. (στο Μύλο του Γαζέπη) της αρτηρίας προς Βιάννο. Κεντρικός ναός είναι αυτός των Εισοδίων της Θεοτόκου. Έχει Δημοτικό Σχολείο.
Ιστορικά στοιχεία
Το τοπωνύμιο είναι ανδρωνυμικό και σημαίνει το χωριό των Καραβάδων. Θεωρείται λοιπόν σωστότερη η γραφή Καραβάδω. Δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές, ούτε στον Καστροφύλακα το 1583. Στην απογραφή του 1881 το χωριό αναφέρεται με 89 Χριστιανούς κατοίκους. Οι κάτοικοι κατέφθασαν μετά το 1630 σύμφωνα με την προφορική παράδοση του χωριού από τον οικισμό «Βουλγάρα», «Βουλγάρο» και «Βουλγάρα» όπως καταγράφεται στις βενετσιάνικες απογραφές. https://web.archive.org/web/20160305094430/http://karavado.blogspot.com/.
Δείτε Κοινότητα Καραβάδου
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Αρκαλοχωρίου Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Καραβάδος Κεφαλονιάς
Ο Καραβάδος είναι χωριό του νομού Κεφαλλονιάς με 244 κατοίκους το 2001. Αποτελεί και ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα στο δήμο Λειβαθούς. Απέχει 12 χιλιόμετρα από το Αργοστόλι. Η παραλία του Αγίου Θωμά αποτελεί το σημαντικότερο αξιοθέατο. Αποτελείται από δύο αμμουδιές και ένα μέρος με φυσική πέτρινη πλάκα, καθιστώντας την έτσι ιδανική για τους λάτρεις του ψαρέματος και των καταδύσεων. Ο οικισμός διαθέτει ξενοδοχεία και γενικότερη τουριστική υποδομή. Η εκκλησία στο κέντρο του χωριού έχει Ενετικά χαρακτηριστικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς Κατηγορία:Δήμος Λειβαθούς Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς
PH
Η ενεργός οξύτητα ή pH (προφέρεται πεχά) είναι ένας εύχρηστος τρόπος έκφρασης της συγκέντρωσης των ιόντων υδρογόνου ή πιο σωστά, των κατιόντων υδροξωνίου (H3O+) σε ένα υδατικό διάλυμα.
Πιο συγκεκριμένα, ως "pH" συμβολίζεται ο αρνητικός δεκαδικός λογάριθμος της συγκέντρωσης των ιόντων υδροξωνίου (κατιόντα υδρογόνου) στο διάλυμα. Δηλαδή:
Ακριβέστερος είναι ο ορισμός που δίνεται με χρήση της ενεργότητας,, των ιόντων Η+ :
Η ενεργότητα είναι πάντα μικρότερη από τη συγκέντρωση και ορίζεται ως η συγκέντρωση (σε mol/L) ενός ιόντος πολλαπλασιασμένη με το συντελεστή ενεργότητας.
Η έννοια και η κλίμακα του pH επινοήθηκε το 1909 από το Δανό χημικό Σέρενσεν (Sören Peter Lauritz Sörensen), επικεφαλής του χημικού τμήματος του εργαστηρίου Κάρλσμπεργκ.
Η χρήση του pH
Στους 25 °C, η κλίμακα pH κυμαίνεται από 0 έως 14 και χρησιμοποιείται ευρέως για τον προσδιορισμό της οξύτητας ενός διαλύματος. Διαλύματα για τα οποία η τιμή του pH είναι μικρότερη από 7 χαρακτηρίζονται ως όξινα, ενώ διαλύματα με pH μεγαλύτερο από 7 χαρακτηρίζονται αλκαλικά. Tέλος, τα διαλύματα με pH=7 ονομάζονται ουδέτερα. Στο διπλανό πίνακα εμφανίζονται οι τιμές του pH για τα διαλύματα ορισμένων ουσιών που χρησιμοποιούνται συχνά.
Για τα περισσότερα διαλύματα η τιμή του pH βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο 0 και το 14, ακριβέστερα μεταξύ 1 και 13 αφού οι μετρήσεις pH στα άκρα της κλίμακας εμπεριέχουν μεγάλο βαθμό αβεβαιότητας. Παρόλ' αυτά, ιδιαίτερα όξινα ή αλκαλικά διαλύματα είναι δυνατόν θεωρητικά να έχουν pH μικρότερο από 0 ή μεγαλύτερο από 14. Κάτι τέτοιο δεν αντιτίθεται στο μαθηματικό ορισμό του pH, το οποίο ως λογαριθμική συνάρτηση μπορεί θεωρητικά να παίρνει οσοδήποτε μικρές και οσοδήποτε μεγάλες τιμές. Για παράδειγμα, όξινο διάλυμα με συγκέντρωση των ιόντων υδροξωνίου ίση με 3 mol/L, ([H3Ο+] = 3 M) θα πρέπει να έχει pH = -0,48. Εντούτοις, αρνητικές τιμές pH αντιτίθενται στον "χημικό" ορισμό του pH και δε μπορούν να μετρηθούν με πεχάμετρο επειδή τέτοια πολύ πυκνά διαλύματα περιέχουν λίγο νερό και συνεπώς δεν είναι πλέον "υδατικά διαλύματα".
Το pOH
Σπανιότερα, και σε αντιστοίχιση με την έννοια του pH, χρησιμοποιείται και η έννοια του pOH (προφέρεται 'πε-ο-χά'). Το pOH ορίζεται ως ο αρνητικός δεκαδικός λογάριθμος της συγκέντρωσης των ιόντων υδροξυλίου [ΟH-] σε ένα υδατικό διάλυμα.
Δηλαδή: pOH = —log[OH-]
Σε ένα υδατικό διάλυμα, πραγματοποιείται αυτοϊοντισμός του νερού. Με άλλα λόγια, ορισμένα μόρια νερού διασπώνται προς σχηματισμό ιόντων υδροξωνίου και υδροξυλίου:
2H2Ο ↔ H3Ο+ + OH—
Ο αριθμός των σχηματιζόμενων ιόντων είναι μικρός. Αποδεικνύεται όμως ότι σε συγκεκριμένη θερμοκρασία το γινόμενο των συγκεντρώσεων [H3Ο+] και [OH—] είναι σταθερό. Για παράδειγμα, στους 25οC το γινόμενο αυτό, το οποίο ονομάζεται σταθερά ιοντισμού του νερού και συμβολίζεται με Kw, είναι ίσο με 10-14. Ισχύει δηλαδή: [H3Ο+]·[OH—] = 10-14
Λογαριθμίζοντας την παραπάνω σχέση βρίσκουμε ότι ανάμεσα στο pH και το pOH σε ένα υδατικό διάλυμα στους 25 °C ισχύει:
pH + pOH = 14
Μέτρηση του pH
Οι βασικοί τρόποι με τους οποίους μπορεί να μετρηθεί το pH ενός διαλύματος είναι οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χημεία οξέων - βάσεων Κατηγορία:Διαλύματα Κατηγορία:Μονάδες μέτρησης
Προγκρές Μ-13
Το Προγκρές Μ-13 ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που εκτοξεύτηκε το 1992 για να ανεφοδιάσει τον διαστημικό σταθμό Μιρ. Ήταν το τριακοστό πρώτο από τα 64 συνολικά διαστημόπλοια αυτού του τύπου που επισκέφθηκαν τον Μιρ. Το συγκεκριμένο ήταν της έκδοσης Προγκρές Μ και είχε αριθμό σειράς 214. Μετέφερε τρόφιμα, νερό, οξυγόνο, καύσιμα και επιστημονικό εξοπλισμό για την διεξαγωγή ερευνών.
Αποστολή
Το διαστημόπλοιο εκτοξεύτηκε στις 30 Ιουνίου 1992 (16:43:13 GMT) με πύραυλο Soyuz-U2 από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ. Μετά από τέσσερις ημέρες συνδέθηκε με την εμπρόσθια θύρα του κύριου τμήματος (αγγλ. core module) του Μιρ την 4η Ιουλίου (12:38 GMT). Είχε προηγηθεί ανεπιτυχής προσπάθεια σύνδεσης στις 2 Ιουλίου. Το Προγκρές Μ-13 παρέμεινε στον σταθμό για 19 ημέρες. Στις 24 Ιουλίου (04:14:00 GMT) αποσυνδέθηκε για να απελευθερωθεί η θύρα για το Σογιούζ ΤΜ-15 Καταστράφηκε στην γήινη ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό, λίγες ώρες αργότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στο Διαστημικό Σταθμό Μιρ Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1992
Νικόλαος Κούρσουλας
Ο Νικόλαος Κούρσουλας ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο από γονείς ευπατρίδες που είχαν μεταναστεύσει από το ομώνυμο Δαλματικό νησί. Πήγε σχολείο στην πατρίδα του και μετά τον έστειλαν οι γονείς του στην Ιταλία, όπου έγινε τρόφιμος του σπουδαστηρίου του Αγίου Αθανασίου στη Ρώμη. Σπούδασε φιλοσοφία και θεολογία και αναγορεύτηκε διδάκτωρ της θεολογίας και της φιλολογίας το 1625.
Μετά από τη Ρώμη ήλθε στην Πάντοβα για να σπουδάσει και νομικά. Επέστρεψε στη Ζάκυνθο και έγινε μοναχός στο μοναστήρι των Στροφάδων. Χειροτονήθηκε ιερέας στην Κεφαλλονιά και ο τότε αρχιεπίσκοπος Μεταξάς τον διόρισε αρχιερατικό επίτροπο στη Ζάκυνθο το 1630. Ένα χρόνο αργότερα το αξίωμά του καταργήθηκε, και ο Κουρσούλας αναγκάστηκε να αποδημήσει στην Αλεξάνδρεια. Επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου και επιδόθηκε στη μελέτη και συγγραφή θεολογικών πραγματιών. Το έτος 1646 ο Κούρσουλας έθεσε υποψηφιότητα διαδοχής του αποθανόντως Νικόδημου Μεταξά και καταψηφίστηκε παίρνοντας δώδεκα ψήφους υπέρ και 198 ψήφους κατά. Αποσύρθηκε στον Άθωνα και έζησε μοναχικά μέχρι τον θάνατό του το έτος 1652.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Αγιορείτες
Ρύπος
δεξιά|μικρογραφία| Επιφανειακή απορροή από ένα αγρόκτημα στην [[Αϊόβα των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας. Καλλιέργειες, λιπάσματα και άλλοι πιθανοί ρύποι, εισρέουν σε μη προστατευμένα χωράφια όταν σημειώνονται έντονες βροχοπτώσεις.]] Ρύπος ή ρυπαντής είναι κάθε ουσία ή ενέργεια που εισάγεται στο περιβάλλον και έχει ανεπιθύμητες επιπτώσεις ή επηρεάζει αρνητικά τη χρησιμότητα ενός πόρου. Ένας ρύπος μπορεί να προκαλέσει μακροπρόθεσμες ή βραχυπρόθεσμες ζημιές αλλάζοντας τον ρυθμό ανάπτυξης των φυτικών ή ζωικών ειδών ή παρεμβαίνοντας στις ανθρώπινες ανέσεις, την άνεση, την υγεία ή τις αξίες ιδιοκτησίας. Ορισμένοι ρύποι είναι βιοαποικοδομήσιμοι και ως εκ τούτου δεν α παραμένουν στο περιβάλλον μακροπρόθεσμα.
Διάφοροι τύποι ρύπων στη φύση
Οι ρύποι απέναντι στους οποίους το περιβάλλον έχει χαμηλή απορροφητική ικανότητα ονομάζονται σωρευόμενοι ρύποι. (π.χ. PCB, μη βιοαποικοδομήσιμα πλαστικά και βαρέα μέταλλα). Οι σωρευόμενοι ρύποι συσσωρεύονται στο περιβάλλον με την πάροδο του χρόνου. Η ζημιά που προκαλούν αυξάνεται καθώς εκπέμπονται περισσότεροι ρύποι και συνεχίζεται η συσσώρευση. Οι σωρευόμενοι ρύποι ενδέχεται να επιβαρύνουν τις μελλοντικές γενιές.
Σημαντικοί ρύποι
Οι βασικοί ρύποι περιλαμβάνουν τις ακόλουθες ομάδες:
Μη σωρευμένοι ρύποι
Μη σωρευμένοι ρύποι είναι εκείνοι απέναντι στους οποίους το περιβάλλον διαθέτει μέτρια απορροφητική ικανότητα. Οι μη σωρευμένοι ρύποι δεν προκαλούν ζημιά στο περιβάλλον, εκτός εάν ο ρυθμός εκπομπών τους υπερβαίνει την απορροφητική ικανότητα του περιβάλλοντος (π.χ. διοξείδιο του άνθρακα που απορροφάται από φυτά και ωκεανούς). Οι σωρευμένοι ρύποι δεν καταστρέφονται, αλλά μετατρέπονται σε λιγότερο επιβλαβείς ουσίες ή αραιώνονται / διασκορπίζονται σε μη επιβλαβείς συγκεντρώσεις.
Φωτορύπανση
Φωτορύπανση είναι η επίδραση που έχει το ανθρωπογενές φως στην ορατότητα του νυχτερινού ουρανού. Περιλαμβάνει επίσης την οικολογική φωτορύπανση που περιγράφει την επίδραση του τεχνητού φωτός σε μεμονωμένους οργανισμούς και στη δομή των οικοσυστημάτων γενικά. μικρογραφία| Ο νυχτερινός ουρανός από το έλος Λούχασου στην [[Εσθονία με φωτορύπανση στο βάθος.]]
Ζώνες επιρροής
Οι ρύποι μπορούν επίσης να οριστούν από τις ζώνες επιρροής τους, τόσο οριζόντια όσο και κατακόρυφα.
Οριζόντια ζώνη
Η οριζόντια ζώνη αναφέρεται στην περιοχή που έχει υποστεί ζημιά από έναν ρύπο. Οι τοπικοί ρύποι προκαλούν ζημιά κοντά στην πηγή εκπομπών. Οι περιφερειακοί ρύποι προκαλούν ζημιά μακρύτερα από την πηγή εκπομπών.
Κατακόρυφη ζώνη
Η κατακόρυφη ζώνη αναφέρεται στο κατά πόσο η ζημιά είναι σε επίπεδο εδάφους ή αρμόσφαιρας. Οι επιφανειακοί ρύποι προκαλούν ζημιά συσσωρευόμενοι κοντά στη γήινη επιφάνεια. Οι παγκόσμιοι ρύποι προκαλούν ζημιές με συγκέντρωσή τους στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας.
Διεθνής
Οι ρύποι μπορούν να διασχίσουν τα διεθνή σύνορα και ως εκ τούτου απαιτούνται διεθνή μέτρα για τον έλεγχό τους. Η Σύμβαση της Στοκχόλμης για τους ανθεκτικούς οργανικούς ρύπους, η οποία τέθηκε σε ισχύ το 2004, είναι μια διεθνής νομικά δεσμευτική συμφωνία για τον έλεγχο των ανθεκτικών οργανικών ρύπων.
Ευρωπαϊκή Ένωση
Το Ευρωπαϊκό Μητρώο Εκπομπών Ρύπων "περιέχει πληροφορίες για τις εκπομπές ρύπων στον ατμοσφαιρικό αέρα, στα ύδατα και στο έδαφος από βιομηχανικές εγκαταστάσεις ανά την Ευρώπη. Περιλαμβάνει ετήσια στοιχεία για 91 ουσίες και καλύπτει πάνω από 24.000 εγκαταστάσεις σε 65 τομείς οικονομικής δραστηριότητας. Παρέχει επίσης συμπληρωματικές πληροφορίες, π.χ. για την ποσότητα και τα είδη αποβλήτων που μεταφέρονται από βιομηχανικές εγκαταστάσεις σε εγκαταστάσεις επεξεργασίας αποβλήτων, τόσο εντός όσο και εκτός κάθε χώρας".
Παραπομπές
Κατηγορία:Τοξικολογία Κατηγορία:Ρύπανση Κατηγορία:Περιβάλλον
Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία (προπολεμικά)
thumb |right|180px|Ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός. Με την απονομή το 1939 του πρώτου Κρατικού Λογοτεχνικού Βραβείου για το σύνολο του ποιητικού του έργου, εγκαινιάστηκε και ο νέος θεσμός των Κρατικών Βραβείων.
Τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία απονεμήθηκαν για πρώτη φορά το 1939, για βιβλία που είχαν εκδοθεί το 1938 και αφορούσαν την ποίηση, το μυθιστόρημα, το δοκίμιο και το θέατρο. Ο νέος θεσμός υπαγόταν στη Γενική Διεύθυνση Γραμμάτων και Καλών Τεχνών του Υπουργείου Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας, με γενικό διευθυντή τον Κωστή Μπαστιά, και στεγαζόταν, στην οδό Φωκίωνος 7, διατηρώντας κάποια ανεξαρτησία από το υπόλοιπο υπουργείο Παιδείας της οδού Ευαγγελιστρίας. Στο ίδιο κτίριο στεγαζόταν και η Διεύθυνση Καλών Τεχνών με διευθυντή τον Παντελή Πρεβελάκη. Το 1940 απονεμήθηκαν τα λογοτεχνικά βραβεία για το έτος 1939 και τα κρατικά βραβεία σε σχολικά Θεατρικά έργα. Το 1941, λόγω πολέμου και Κατοχής δεν απονεμήθηκαν βραβεία.
Στις 30 Ιανουαρίου 2011, η κριτικός της εφημρίδας Η Εποχή Μάρη Θεοδοσοπούλου έγραψε στην Κυριακάτικη στήλη της, για τα ξεχασμένα, προπολεμικά Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία :
Η νεοελληνίστρια και κριτικός Λαμπρινή Κουζέλη έγραψε στο Βήμα:
Έξι χρόνια πριν την Λ. Κουζέλη, ο κριτικός βιβλίου του Βήματος Νίκος Μπακουνάκης, με την ευκαιρία των 50 χρόνων από την επανεκίνηση του θεσμού των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων το 1956, άνευ ουδεμίας κρατικής αναφοράς στην προπολεμική εποχή, έγραψε για τον Κωστή Μπαστιά και τα πρώτα βραβεία, λέγοντας:
Το ιστορικό των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων
Στην θητεία του ως υπουργός Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας (Ιαν. 1930 – Μάιο 1932) της κυβερνήσεως Ελευθερίου Βενιζέλου, ο Γεώργιος Παπανδρέου συνέδεσε το όνομά του με την ίδρυση του Εθνικού Θεάτρου, τα 3200 σχολικά κτίρια και τον νόμο «περί ενισχύσεως των ελληνικών Γραμμάτων και Τεχνών» που παρέμεινε ανενεργός. Αν και όλο το 1931 ο πνευματικός κόσμος ασχολιόταν με το πώς θα εφαρμοζόταν ο νόμος, πώς θα ήταν η σύνθεση της κριτικής επιτροπής απονομής κρατικών λογοτεχνικών βραβείων, πώς  θα επιλέγονταν  οι καλλιτέχνες, κ.ά. Περιοδικά όπως η Νέα Εστία και η Πειθαρχία δημοσίευσαν έρευνες  για το θέμα. Αλλά το εκτελεστικό διάταγμα ουδέποτε εκδόθηκε, παρά τις επανειλημμένες υπενθυμίσεις πνευματικών προσώπων,  όπως ο Κώστας Ουράνης και ο Πέτρος Χάρης.
Τα βραβεία για το 1938
Με τη σύσταση τον Αύγουστο του 1937 της Διευθύνσεως Γραμμάτων και Καλών Τεχνών, και αργότερα Γενικής Διευθύνσεως, με διευθυντή τον Κωστή Μπαστιά, άρχισε και η προεργασία για την απονομή των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων. Ένα χρόνο αργότερα, στις 8 Αυγούστου 1938, ανακοινώθηκαν τα ονόματα της επιτροπής απονομής λογοτεχνικών βραβείων του 1938.
Η Επιτροπή: Κωστής Μπαστιάς, πρόεδρος. Μέλη: Παντελής Πρεβελάκης, διευθυντής Καλών Τεχνών, Γρηγόριος Ξενόπουλος, εκπρόσωπος Ακαδημίας Αθηνών, Μιλτιάδης Μαλακάσης, πρόεδρος και εκπρόσωπος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, Θεόδωρος Συναδινός, πρόεδρος και εκπρόσωπος Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων, και οι κριτικοί Άριστος Καμπάνης και Λέων Κουκούλας.
Η Απονομή: Τον Απρίλιο 1939 έγινε η απονομή των βραβείων για βιβλία που είχαν εκδοθεί το 1938:
Τα βραβεία για το 1939
Η Επιτροπή: Στις 11 Ιανουαρίου 1940, συνεδρίασαν στο γραφείο του Γενικού Διευθυντή Γραμμάτων και Καλών Τεχνών Κωστή Μπαστιά τα μέλη της δεύτερης Επιτροπής απονομής Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων για τα βιβλία που εκδόθηκαν το 1939. Από την παλαιά επιτροπή παρέμειναν, όπως ήταν φυσικό, ο Κωστής  Μπαστιάς (πρόεδρος) και τα μέλη Παντελής Πρεβελάκης, Γρηγόριος Ξενόπουλος και Άριστος Καμπάνης, διευθυντής του περιοδικού Νέον Κράτος. Αντικαταστάθηκαν, δε, οι Θεόδωρος Συναδινός, Μιλτιάδης Μαλακάσης και Λέων Κουκούλας. Στις θέσεις τους τοποθετήθηκαν κατ’ εντολή του Γενικού Διευθυντή οι Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Μάρκος Αυγέρης και Παντελής Χορν. Η επιλογή των λογοτεχνών: Στις 26 Μαρτίου 1940, συνήλθε η νέα επιτροπή Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων. Απουσίαζαν οι Αρ. Καμπάνης, άνευ δικαιολογίας, και ο Μάρκος Αυγέρης επειδή ο κλητήρας έκανε λάθος. Ο Αυγέρης επικοινώνησε αυθημερόν γραπτώς, δηλώνοντας: «Είμαι και εγώ σύμφωνος με την απόφαση της Επιτροπής με μικρές διαφορές».
Τα βραβεία του 1939: Η Απονομή (μαζί με τα Καλλιτεχνικά Βραβεία): Στις 21 Μαΐου 1940, στο φουαγέ του Βασιλικού Θεάτρου, όπου γινόντουσαν τότε πολλές επίσημες κρατικές εκδηλώσεις, όπως γεύματα, βραβεία κ.ά., ο πρόεδρος της κυβερνήσεως Ιωάννης Μεταξάς απένειμε τα λογοτεχνικά βραβεία του 1939, και μαζί και τρία καλλιτεχνικά βραβεία στον ζωγράφο Γιάννη Μόραλη, τον γλύπτη Γιάννη Παπά και τον χαράκτη Τάσσο Αλεβίζο (Τάσσος).
Τα Κρατικά Βραβεία Σχολικών Θεατρικών Έργων, 1940
Η Επιτροπή: Η Επιτροπή συνήλθε στις 30 Μαρτίου 1940: Κωστής Μπαστιάς (πρόεδρος), Δημήτριος Λάμψας (παιδαγωγός), Ι. Αναστασόπουλος, Κωστής Βελμύρας (θεατρικός συγγραφέας) και Λέων Κουκούλας (θεατρικός κριτικός, ποιητής).
Τα βραβεία:
Κατοχή
Η Γενική Διεύθυνση Γραμμάτων και Καλών Τεχνών, μετά την αποχώρηση του Μπαστιά άνευ παραιτήσεως, καθώς δεν ήθελε η παραίτηση να θεωρηθεί αναγνώριση του δωσιλογικού καθεστώτος, μεταβλήθηκε σε Γενική Διεύθυνση Αρχαιολογίας, Γραμμάτων και Καλών Τεχνών από τον νέο υπουργό Παιδείας, καθηγητή Κωνσταντίνο Λογοθετόπουλο. Ο Μπαστιάς αντικαταστάθηκε ως "γενικός" από τον καθηγητή και διευθυντή της Ακρόπολης Νικόλαο Κυπαρίσση και από τον Μιχαήλ Μαντούδη, ως διευθυντή Γραμμάτων και "εισηγητή βραβεύσεως λογοτεχνικών έργων", και ο απολυθείς διευθυντής Καλών Τεχνών Παντελής Πρεβελάκης αντικαταστάθηκε από τον αρχαιολόγο και ιστορικό τέχνης Νικόλαο Μπέρτο, που παρέμεινε στη θέση του έως την άνοδο της τρίτης Κατοχικής κυβέρνησης του Ιωάννη Ράλλη. Με υπουργική απόφαση της 10ης Δεκεμβρίου 1941, επανασυστάθηκε και η επιτροπή απονομής λογοτεχνικών βραβείων
Κατοχική επιτροπή απονομής λογοτεχνικών βραβείων Στις 23 Δεκεμβρίου 1941 συνεδρίασε η επιτροπή με τους Μιχαήλ Μαντούδη και Νικόλαο Μπέρτο, ως εκπρωσόπους του υπουργείου Παιδείας και άλλα πέντε μέλη: Αν και ήταν παρόντα πάντα τα μέλη και τηρήθηκαν πρακτικά στο ίδιο τετράδιο με τα προπολεμικά, δεν υπογράφηκαν ποτέ από την επιτροπή. Οι λόγοι δεν είναι γνωστοί.
Παραπομπές
Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία (προπολεμικά) Κατηγορία:Ελληνική λογοτεχνία
Μίχαελ Χάνεκε
Έχει βραβευτεί δυο φορές με Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών για τις ταινίες Η Λευκή Κορδέλα (Das weiße Band, Eine deutsche Kindergeschichte) το 2009 και Αγάπη το 2012. Η Λευκή Κορδέλα τιμήθηκε επίσης με Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας κι έλαβε δύο υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, ενώ η ταινία Αγάπη έλαβε 5 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Α' Γυναικείου Ρόλου για την Εμμανουέλ Ριβά.
Βιογραφία
Ο Μίχαελ Χάνεκε γεννήθηκε στο Μόναχο της Γερμανίας το 1942. Οι γονείς του ήταν ο Γερμανός ηθοποιός και σκηνοθέτης Φριτς Χάνεκε και η Αυστριακή ηθοποιός Μπέατριξ φον Ντέγκενσιλντ. Μεγάλωσε στην πόλη Βίνερ Νόιστατ της Αυστρίας και σπούδασε φιλοσοφία, ψυχολογία και δράμα στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, αφού δεν κατάφερε να έχει επιτυχία στην πρώτη του απόπειρα να ασχοληθεί με τη μουσική και την υποκριτική. Μετά την αποφοίτησή του, έγινε κριτικός κινηματογράφου και από το 1967 έως και το 1970 εργάστηκε ως συντάκτης για τον τηλεοπτικό σταθμό Südwestfunk. Το 1974 έκανε το ντεμπούτο του ως σκηνοθέτης τηλεοπτικών παραγωγών.
Η πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα στο χώρο του κινηματογράφου ήρθε το 1989 με την ταινία 7η Ήπειρος (Der siebente Kontinent) στην οποία μπορεί κανείς να διακρίνει τα σπέρματα από το βίαιο και τολμηρό ύφος που επρόκειτο να ανθίσει τα χρόνια που ακολούθησαν. Η καθιέρωση έφτασε τρία χρόνια αργότερα με την ταινία Το Βίντεο του Μπένι (Benny's Video, 1992) με την οποία συμμετείχε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ των Καννών. Ακολούθησαν οι ταινίες 71 Συμπτώσεις (71 Fragmente einer Chronologie des Zufalls, 1994), Παράξενα Παιχνίδια (Funny Games, 1997) και Άγνωστος Κώδικας (Code inconnu: Récit incomplet de divers voyages, 2000) κι το 2001 έλαβε τις καλύτερες κριτικές της καριέρας του για την ταινία Η Δασκάλα του Πιάνου (La Pianiste, 2001) με την Ιζαμπέλ Ιπέρ, για την οποία τιμήθηκε με το μεγάλο βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών. Το 2005 συνεργάστηκε για δεύτερη φορά με την ηθοποιό Ζυλιέτ Μπινός (μετά την ταινία Άγνωστος Κώδικας του 2000), η οποία εξέφρασε την επιθυμία να ξανασυνεργαστεί μαζί του, για την ταινία Κρυμμένος (Caché).
Το 2009 η ταινία του Η Λευκή Κορδέλα (Das weiße Band, Eine deutsche Kindergeschichte) έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών και απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα. Η ταινία μεταφέρει το θεατή σε μια μικρή γερμανική πόλη το 1913, όπου κυριαρχεί ένα δεσποτικό και φασιστικό κλίμα κι όπου τα παιδιά αναγκάζονται να υπακούουν σε αυστηρούς κανόνες, υπόκεινται σε σκληρές τιμωρίες κι όπου συμβαίνουν ανεξήγητοι θάνατοι. Τρία χρόνια αργότερα ο σκηνοθέτης επανέλαβε τη νίκη του στο Φεστιβάλ των Καννών με την ταινία Αγάπη (Amour). Η νίκη του αυτή τον κατέστησε ένα από τους εφτά σκηνοθέτες που έχουν τιμηθεί δυο φορές με Χρυσό Φοίνικα (οι άλλοι 6 είναι οι Φράνσις Φορντ Κόπολα, Σοέι Ιμαμούρα, Λυκ και Ζαν Πιερ Νταρντέν, Αλφ Σιόμπεργκ, Μπιλ Όγκαστ και Εμίρ Κουστουρίτσα . Η ταινία Αγάπη έλαβε επίσης 5 υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και Σκηνοθεσίας.