cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χονγκ Κονγκ
Ειδική διοικητική περιοχή της Κίνας
Την 1η Ιουλίου 1997, η κυριαρχία του Χονγκ Κονγκ πέρασε από το Ηνωμένο Βασίλειο στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, σημαίνοντας το τέλος των 156 χρόνων βρετανικής κυριαρχίας στο Χονγκ Κονγκ. Λίγο αργότερα, δέχθηκε διπλό οικονομικό χτύπημα, με την οικονομική κρίση του 1997 και τη γρίπη των πτηνών Η5Ν1. Ακόμα, την άνοιξη 2003, το Χονγκ Κονγκ χτυπιέται από την επιδημία του SARS του 2003.
Μετά την παράδοση του Χονγκ Κονγκ στην Κίνα, έπρεπε να εφαρμοστεί το συμφωνηθέν μοντέλο «μία χώρα, δύο συστήματα». Το 1998 πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες εκλογές για το Νομοθετικό Συμβούλιο. Στις εκλογές ξεκαθάρισε το πολιτικό τοπίο που κυριαρχεί έως και σήμερα στο Χονγκ Κονγκ. Όλα τα κόμματα οργανώθηκαν πίσω από δύο στρατόπεδα/παρατάξεις την φιλοδημοκρατική, η οποία υποστηρίζει τον εκδημοκρατισμό του Χονγκ Κονγκ, και την φιλοκινεζική, η οποία υποστηρίζει τις πολιτικές που προωθεί το Πεκίνο και η κυβέρνηση του ΚΚΚ. Παρόλο που η φιλοδημοκρατική παράταξη συγκέντρωσε πάνω από το 65% των ψήφων, το περίπλοκο εκλογικό σύστημα δεν επέτρεψε στην παράταξη να συγκεντρώσει και την πλειοψηφία στην βουλή. Από τότε και στο εξής, πάγιο αίτημα της φιλοδημοκρατικής παράταξης θα είναι η υιοθέτηση άμεσης καθολικής ψηφοφορίας για όλες τις έδρες του Συμβουλίου.
Την 1η Ιουλίου 2003 ένα πολύ μεγάλο συλλαλητήριο λαμβάνει χώρα στο Χονγκ Κονγκ, με την συμμετοχή 500.000 ατόμων. Αίτιο ήταν η πρόταση από την κυβέρνηση, υιοθέτησης ενός «Νόμου εθνικής ασφάλειας», όπως προβλεπόταν από τον Βασικό Νόμο. Ο προτεινόμενος νόμος, ωστόσο, κατηγορήθηκε από την φιλοδημοκρατική παράταξη ως αντιδημοκρατικός, που θα περιόριζε την ελευθερία της έκφρασης στο Χονγκ Κονγκ. Έπειτα από το ογκώδες συλλαλητήριο όμως, ο κυβερνήτης Τανγκ Τσι-Χουά υποχωρεί και αποσύρει το νομοσχέδιο. Έπειτα από αυτό, η διακυβέρνηση του Τανγκ Τσι-Χουά γίνεται ιδιαίτερα αντιδημοφιλής και τελικά ο κυβερνήτης παραιτείται το 2005, προφασιζόμενος λόγους υγείας. Τον διαδέχεται ο Ντόναλντ Τσανγκ, ο οποίος, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, χαίρει μεγάλης αποδοχής από την κοινωνία του Χονγκ Κονγκ.
Το 2005, η φιλοδημοκρατική παράταξη μπλόκαρε τα σχέδια του νέου κυβερνήτη για αλλαγές στον εκλογικό νόμο και στο σύνταγμα, υποστηρίζοντας ότι ήταν ανεπαρκείς. Το 2007 ο Ντόναλντ Τσάνγκ επανεκλέχτηκε κυβερνήτης. Τον επόμενο χρόνο το Χονγκ Κονγκ χτυπήθηκε σχετικά ελαφριά από την παγκόσμια οικονομική κρίση.
Το 2009 κατέθεσε εκ νέου τις ίδιες προτάσεις του για συνταγματικές αλλαγές, με μικρές αλλαγές. Αν και στην αρχή το φιλοδημοκρατικό στρατόπεδο απέρριψε ξανά τις προτάσεις, αργότερα, το μεγαλύτερο κόμμα του στρατοπέδου, το Δημοκρατικό, ξεκίνησε συνομιλίες με μέλη της κυβέρνησης, με στόχο την επίτευξη μιας συμφωνίας για τον εκδημοκρατισμό της πόλης. Πράγματι το 2010 τα δύο μέρη κατέληξαν σε μία συμφωνία, η οποία προέβλεπε μία μικρή αύξηση των μελών που εκλέγονται απευθείας από τον λαό για τις βουλευτικές εκλογές του 2012. Τα υπόλοιπα κόμματα του στρατοπέδου, ωστόσο, κατηγόρησαν το Δημοκρατικό κόμμα για υποχώρηση σε θέσεις-κλειδιά όπως σχετικά με την καθολική ψηφοφορία. Σε απάντηση για τις «προδοτικές» διαπραγματεύσεις, οργανώθηκε το «Δημοψήφισμα των 5 [εκλογικών] περιφερειών»: στις 21 Ιανουαρίου 2010, πέντε φιλοδημοκρατικοί βουλευτές παραιτήθηκαν ταυτόχρονα, ένας από κάθε μία από τις 5 γεωγραφικές εκλογικές περιφέρειες του Χονγκ Κονγκ. Στην συνέχεια κατέθεσαν υποψηφιότητα για τις αναπληρωματικές εκλογές που θα γινόντουσαν λίγους μήνες αργότερα. Σε αυτές, κάλεσαν τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν τους ίδιους, αν θεωρούσαν ότι στις εκλογές του 2012 έπρεπε να εφαρμοστεί καθολική ψηφοφορία, και αν όχι, τότε να ψήφιζαν έναν άλλον υποψήφιο. Με αυτό το ντε φάκτο δημοψήφισμα, οι διοργανωτές ήθελαν να πιέσουν την κυβέρνηση να εφαρμόσει καθολική ψηφοφορία για όλες τις έδρες της βουλής στις εκλογές του 2012. Η Κίνα και η κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ κατηγόρησαν την κίνηση αυτή ως αντισυνταγματική, και ως σπατάλη των χρημάτων των πολιτών. Ακολούθως, σύσσωμη η φιλοκινεζική παράταξη μποϊκόταρε τις εκλογές. Το Δημοψήφισμα των 5 περιφερειών δίχασε και την φιλοδημοκρατική παράταξη, αφού το Δημοκρατικό κόμμα το θεώρησε «προχειροδουλειά» και ότι δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα. Τελικά οι αναπληρωματικές εκλογές έλαβαν χώρα, όμως η συμμετοχή ήταν πολύ χαμηλή, μόλις στο 17%.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2012 εφαρμόστηκε για πρώτη φορά το νέο εκλογικό σύστημα. Παρόλο που η φιλοδημοκρατική παράταξη διατήρησε τον έλεγχο των 1/3 των εδρών του Νομοθετικού Συμβουλίου, τα πήγε λιγότερο καλά απ' ότι αναμενόταν. Την ίδια χρονιά συνέπεσε και η -έμμεση- εκλογή του κυβερνήτη. Νέος κυβερνήτης εκλέχτηκε ο Λέουνγκ Τσουν-γινγκ, ένας σκληροπυρηνικός πολιτικός υπέρ του Πεκίνου.
Κοινωνικές αναταράξεις - κάλεσμα για αλλαγή
μικρογραφία|Κατά την διάρκεια της κατάληψης του κέντρου του Χονγκ Κονγκ|237x237εσ
Το 2014 το Χονγκ Κονγκ βίωσε ένα μαζικό κίνημα καταλήψεων και διαδηλώσεων από φοιτητές -και όχι μόνο- που ζητούσαν την εφαρμογή καθολικής ψηφοφορίας για την εκλογή της βουλής και του κυβερνήτη. Αιτία ήταν η ανακοίνωση από το Πεκίνο ότι θα επέτρεπε μεν την καθολική ψηφοφορία στις επερχόμενες εκλογές του και 2017 (για κυβερνήτη), υπό την προϋπόθεση όμως ότι οι υποψήφιοι θα έπαιρναν πρώτα την έγκρισή του. Οι διαδηλώσεις ήταν ογκώδεις, ενώ η συμμετοχή στις καταλήψεις ήταν μαζική από τους πολίτες. Το «κίνημα της ομπρέλας», όπως ονομάστηκε, κατέλαβε για εβδομάδες το κέντρο του Χονγκ Κονγκ, κάνοντας καθιστική διαμαρτυρία σε μεγάλες λεωφόρους και πλατείες. Η αστυνομία, αν και σε μερικές περιπτώσεις συγκρούστηκε με τους διαδηλωτές, δεν κατάφερε να σταματήσει τις καταλήψεις. Για αρκετό καιρό τα μέσα μεταφοράς στο Χονγκ Κονγκ είχαν σχεδόν παραλύσει. Ωστόσο, η κυβέρνηση της Κίνας έμεινε ανένδοτη στην αρχική της απόφαση και τελικά το κίνημα απέτυχε.
Παρόλο που το κίνημα της ομπρέλας δεν κατάφερε να εκπληρώσει κάποιον από τους άμεσους στόχους του, προκάλεσε βαθύτατες αλλαγές στην κοινωνία του Χονγκ Κονγκ. Έπειτα από τις διαδηλώσεις αναδύθηκε το τοπικιστικό κίνημα, ένα κίνημα κατά βάση νεανικό, το οποίο στόχευε στην επέκταση της αυτονομίας του Χονγκ Κονγκ και στην διαφύλαξη του τοπικού πολιτισμού και τρόπου ζωής από την επιρροή της ηπειρωτικής Κίνας. Οι ριζοσπαστικοί τοπικιστές ζητούν ακόμα και εθνική αυτοδιάθεση, δηλαδή την ανεξαρτησία του Χονγκ Κονγκ από την Κίνα. Η άνοδος του τοπικισμού επιβεβαιώθηκε και στις βουλευτικές εκλογές του 2016, όταν τα τοπικιστικά κόμματα αύξησαν τις έδρες τους από 1 σε 6, ενώ έλαβαν αθροιστικά σχεδόν το 20% των ψήφων.
Το 2017, στις έμμεσες εκλογές για την θέση του κυβερνήτη, εκλέχτηκε η Κάρι Λαμ. Είναι η πρώτη γυναίκα στο αξίωμα αυτό. Είναι μία σκληροπυρηνική φιλοκινεζική, όπως και ο προκάτοχός της, και για αυτό τον λόγο είναι ιδιαίτερα αντιδημοφιλής κυβερνήτρια. αριστερά|μικρογραφία|236x236εσ|Διαδήλωση στις 9 Ιουνίου 2019 Το 2019 η πόλη συγκλονίζεται ξανά από μαζικές διαδηλώσεις. Αφορμή αυτή την φορά ήταν ένα προτεινόμενο νομοσχέδιο για την έκδοση υπόπτων, το οποίο θεωρήθηκε ότι παραβίαζε την αυτονομία του Χονγκ Κονγκ. Οι διαδηλώσεις του 2019-2020 ήταν οι μεγαλύτερες που έχουν συμβεί ποτέ στο Χονγκ Κονγκ, με ακόμα και 2 εκατομμύρια άτομα να συγκεντρώνονται για να διαδηλώσουν.
Η κυβέρνηση, έπειτα από μήνες διαδηλώσεων και ταραχών, απέσυρε το προτεινόμενο νομοσχέδιο, ωστόσο στην συνέχεια, με την υποστήριξη του Πεκίνου, επιδόθηκε σε μία μακροχρόνια διαδικασία καταστολής του κινήματος. Τον Ιούνιο του 2020, η κυβέρνηση της Κίνας επέβαλε τον Νόμο Εθνικής Ασφαλείας, έναν νόμο που στο όνομα της εθνικής ασφάλειας ποινικοποιεί κάθε ένδειξη ή προσπάθεια «απόσχισης, ανατροπής της κυβέρνησης, σύμπραξης με τις ξένες δυνάμεις, και τρομοκρατίας». Διαφορές οργανώσεις όπως η Διεθνής Αμνηστία και το Freedom House καταγγέλλουν ότι ο νόμος παραβιάζει κατάφωρα την ελευθερία της έκφρασης, καθώς και συναφή δικαιώματα. Με βάση τον νόμο αυτόν δεκάδες αντιπολιτευόμενοι φιλοδημοκρατικοί ακτιβιστές έχουν συλληφθεί, ενώ εφημερίδες που είναι επικριτικές απέναντι στην κυβέρνηση έχουν αναγκαστεί να κλείσουν. Έπειτα από την εφαρμογή του νόμου, πολλοί θεωρούν ότι στην ουσία η αυτονομία του Χονγκ Κονγκ, όπως την υποσχέθηκε η Κίνα, δεν υφίσταται πλέον.
Γεωγραφία
Το Χονγκ Κονγκ βρίσκεται στις νότιες ακτές της Κίνας, περίπου 60 χιλιόμετρα ανατολικά από το Μακάου, στην απέναντι πλευρά του δέλτα του Περλ. Περιβάλλεται από τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας στα ανατολικά, νότια και δυτικά, ενώ στα βόρεια συνορεύει με την πόλη του Σεντζέν, στο Γκουανγκντόνγκ, βόρεια του ποταμού Σεντζέν. Η επικράτεια του Χονγκ Κονγκ έχει έκταση 1.114,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα και αποτελείται από το νησί Χονγκ Κονγκ, τη χερσόνησο Καουλούν, τα Νέα Εδάφη και περισσότερα από 200 υπεράκτια νησιά, από τα οποία το μεγαλύτερο είναι το Λαντάου. Από τη συνολική έκταση, τα 1.073 τετρ. χιλιόμετρα είναι στεριά και τα 35 καλύπτονται από νερό. Η χερσαία έκταση του Χονγκ Κονγκ είναι η 184η μεγαλύτερη για κράτος στον κόσμο.
Το μεγαλύτερο τμήμα του Χονγκ Κονγκ είναι λοφώδες ή ορεινό, με απότομες πλαγιές, και λιγότερο από το 25% της επικράτειας έχει αναπτυχθεί, ενώ περίπου το 40% της έκτασης της χώρας καταλαμβάνεται από εθνικά πάρκα και φυσικά καταφύγια. Η χλωρίδα του Χονγκ Κονγκ σε χαμηλά υψόμετρα αποτελείται από δευτερογενή δάση, καθώς το πρωτόγονο δάσος καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ σε μεγαλύτερα υψόμετρα κυριαρχείται από γρασίδι. Η περιοχή όπου έχει αναπτυχθεί πιο έντονα ως αστική είναι η χερσόνησος Κοουλούν, μαζί με τη βόρεια άκρη του νησιού Χονγκ Κονγκ, ενώ υπάρχουν διάσπαρτοι οικισμοί στα Νέα Εδάφη. Το ψηλότερο σημείο είναι το Τάι Μο Σαν, με ύψος 957 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η ακανόνιστη ακτογραμμή του Χονγκ Κονγκ δημιουργεί κόλπους, ποτάμια και παραλίες. Το Εθνικό Γεωπάρκο Χονγκ Κονγκ αποτελεί από το 2011 παγκόσμιο γεωπάρκο της UNESCO.
Αν και βρίσκεται ακριβώς νότια του τροπικού του Καρκίνου, το Χονγκ Κονγκ έχει υγρό υποτροπικό κλίμα. Το καλοκαίρι είναι ζεστό και υγρό, με περιστασιακές βροχές και καταιγίδες, με ζεστό αέρα να έρχεται από τα νοτιοδυτικά. τυφώνες συμβαίνουν συχνά καλοκαίρι. Μερικές φορές δημιουργούν πλημμύρες ή κατολισθήσεις. Οι χειμώνες είναι ήπιοι και αρχικά ηλιόλουστοι, και σταδιακά γίνονται πιο συννεφιασμένοι προς τον Φεβρουάριο. Μερικές φορές, ψυχρά μέτωπα φέρνουν ισχυρούς, ψυχρούς ανέμους από το βορρά. Οι πιο ήπιες εποχές είναι η άνοιξη και το φθινόπωρο, το οποίο είναι συνήθως ηλιόλουστο και ξηρό.
Εκλογές
Στις άμεσες εκλογές δικαίωμα ψήφου έχουν όσοι είναι 18 ετών για το ήμισυ του Νομοθετικού Συμβουλίου και την πλειοψηφία των εδρών σε 18 επαρχιακά συμβούλια. Οι ψηφοφόροι θα πρέπει να είναι μόνιμοι κάτοικοι και να έχουν ζήσει στο Χονγκ Κονγκ για τα 7 προηγούμενα έτη. Στις έμμεσες εκλογές λαμβάνουν μέρος 220.000 μέλη από λειτουργικές εκλογικές περιφέρειες και μία 800μελή επιτροπή .Στις 22 Νοεμβρίου 2015 έγιναν και εκλογές για την ανάδειξη των μελών στα 18 περιφερειακά συμβούλια. Ο αριθμός των ψηφοφόρων που προσήλθαν στις κάλπες ήταν ρεκόρ (το 47% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων στους εκλογικούς καταλόγους). Το στρατόπεδο που είναι φίλα προσκείμενο στο Πεκίνο διατήρησε τον έλεγχο όλων των 18 συμβουλίων και μεγαλύτερο κόμμα παρέμεινε ο Δημοκρατικός Συνασπισμός για την Καλυτέρευση και την Πρόοδο του Χονγκ Κονγκ (DAB).
Δημογραφία
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2021 τα 83,41 χρόνια (80,71 χρόνια οι άνδρες και 86,28 οι γυναίκες).
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Μέσα ενημέρωσης
Τρεις τηλεοπτικές εταιρείες διατηρούν επίγεια τηλεοπτικά κανάλια στην περιοχή: TVB, HKTVE, and Hong Kong Open TV. Συνολικά οι τρεις παραπάνω εταιρείες λειτουργούν οκτώ ψηφιακά κανάλια. Το TVB, το κύριο τηλεοπτικό δίκτυο του Χονγκ Κονγκ, διατηρεί μερίδιο τηλεθέασης 80%. Οι εταιρείες Cable TV Hong Kong και PCCW διατηρούν υπηρεσίες συνδρομητικής τηλεόρασης με πολλές κατηγορίες καναλιών. Η Ραδιοτηλεόραση του Χονγκ Κονγκ είναι ο δημόσιος τηλεοπτικός φορέας, ο οποίος διατηρεί επτά ραδιοφωνικά κανάλια και τρία τηλεοπτικά κανάλια. Δέκα μη εγχώριοι φορείς εκπέμπουν τηλεοπτικά προγράμματα τα οποία απευθύνονται στους μετανάστες που ζουν στο Χονγκ Κονγκ. Η πρόσβαση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και το διαδίκτυο δεν υπόκειται στους περιορισμούς της ηπειρωτικής Κίνας (βλέπε Μεγάλο Διαδικτυακό Τείχος της Κίνας) αλλά υπάρχουν τοπικές ρυθμίσεις.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χονγκ Κονγκ Κατηγορία:Πρώην Ιαπωνικές αποικίες
Ζoρζ Μπιζέ
Ο Ζορζ Μπιζέ (Georges Bizet, 25 Οκτωβρίου 1838 – 3 Ιουνίου 1875) ήταν Γάλλος συνθέτης. Το τελευταίο έργο που δημιούργησε στη σύντομη ζωή του, η όπερα Κάρμεν, είναι από τα δημοφιλέστερα και συχνότερα παριστώμενα του διεθνούς δραματολογίου.
Μαλαλάι Τζόγια
thumb|Η Μαλαλάι Τζόγια απευθύνεται σε μαθήτριες σε σχολείο της επαρχίας Φαράχ στο Αφγανιστάν, Φεβρουάριος 2007 Η Μαλαλάι Τζόγια (Malalai Joya, Παστούν ملالۍ جویا, γεν.1978) είναι Αφγανή συγγραφέας και ακτιβίστρια που αγωνίζεται για τη δημοκρατία και τα δικαιώματα των γυναικών στο Αφγανιστάν.
Ζoρζ Μπιζέ
Μετά από λαμπρές σπουδές στο Κονσερβατόριο του Παρισιού, κέρδισε, μεταξύ άλλων βραβείων, και το πολυπόθητο Prix de Rome (1857). Ήταν ιδιαίτερα διακεκριμένος πιανίστας, αλλά προτιμούσε τη σύνθεση. Όταν όμως επέστρεψε ύστερα από τρία χρόνια από τη Ρώμη, διαπίστωσε ότι τα παρισινά λυρικά θέατρα δυσπιστούσαν προς τους νέους συνθέτες και αναγκάστηκε να κερδίζει τα προς το ζην ενορχηστρώνοντας και μεταγράφοντας μουσική άλλων συνθετών. Δύο έργα του που ανέβηκαν τελικά στη σκηνή, Οι αλιείς μαργαριταριών και Η γλυκιά κόρη του Περθ, δεν γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Ευτυχέστερη ήταν η μουσική επένδυση του θεατρικού έργου του Αλφόνς Ντωντέ Η Αρλεζιάνα, που έγινε αμέσως δημοφιλής.
Μαλαλάι Τζόγια
Από το 2005 μέχρι τις αρχές του 2007 ήταν μέλος της Wolesi Jirga, που είναι ένα από τα δύο νομοθετικά σώματα του Αφγανιστάν, από όπου εκδιώχθηκε επειδή είχε καταγγείλει δημόσια την συμμετοχή στο συγκεκριμένο σώμα πολεμάρχων που είχαν διαπράξει εγκλήματα πολέμου. Έχει ασκήσει πολλές φορές κριτική στην κυβέρνηση Καρζάι και στις δυτικές χώρες που την υποστηρίζουν και έχει ταχθεί υπερ της απομάκρυσνης των ξένων στρατευμάτων από το Αφγανιστάν.
Ζoρζ Μπιζέ
Η Κάρμεν ανέβηκε τον Μάρτιο του 1875 σε μια αποτυχημένη πρεμιέρα. Τρεις μήνες μετά ο συνθέτης πέθανε από καρδιακή προσβολή κι έτσι δεν πρόλαβε να δει ούτε καν την απαρχή της λαμπρής της πορείας. Στον 20ό αιώνα οι μουσικοκριτικοί και το κοινό αναγνώρισαν την αξία του και διερωτήθηκαν τι έχασε η μουσική από τον πρόωρο θάνατό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Μαλαλάι Τζόγια
Το 2010 το περιοδικό Time συμπεριέλαβε την Μαλαλάι Τζόγια στην λίστα με «τα 100 άτομα με την μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο». Την επόμενη χρονιά η εφημερίδα The Guardian την συμπεριέλαβε στην λίστα των «100 πιο σημαντικών γυναικών ακτιβιστριών».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφγανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Αφγανοί φεμινιστές
Θρασύβουλος Πετιμεζάς
Ο Θρασύβουλος Πετιμεζάς (1874 - 1939) ήταν Έλληνας πολιτικός και καθηγητής Εμπορικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο και ήταν γιος του Γεωργίου Πετιμεζά, πολιτικού, δικαστή και γόνου της αρχοντικής οικογένειας των Πετιμεζάδων. Σπούδασε νομική και το 1912 εξελέγη τακτικός καθηγητής του εμπορικού δικαίου στη νομική σχολή Αθηνών, θέση την οποία διατήρησε μέχρι τον θάνατο του. Σύντομα εξελίχθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες μορφές μεταξύ των νομικών της εποχής.
Το 1907 ίδρυσε μαζί με τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου και τον Αλέξανδρο Δελμούζο την Κοινωνιολογική Εταιρεία. Υπήρξε βουλευτής της Α΄ και Β΄ Αναθεωρητικής Βουλής (1910 και 1911), νομικός σύμβουλος της προσωρινής κυβέρνησης της Θεσσαλονίκης και μέλος της επιτροπής αναθεώρησης του εμπορικού και ναυτικού δικαίου. Το 1918 προτάθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών της Κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου να εκπροσωπήσει μεταξύ άλλων, με την ευκαιρία της συνόδου του Εθνικού Συμβουλίου του SFIO στο Παρίσι την Γενική Εργατική Συνομοσπονδία Πειραιώς και το Εργατικό Κέντρο Πειραιώς, ως πιο κατάλληλος να χειριστεί τα θέματα που θα συζητούνταν και λόγω του χαμηλού μορφωτικού επιπέδου των Ελλήνων εργατικών αντιπροσώπων έναντι των άλλων Δυτικοευρωπαίων συντρόφων τους. Το 1926 διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών (και προσωρινώς Συγκοινωνιών) στην κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη. Εξέδωσε τα έργα Ναυτικόν Δίκαιον (1929), Εμπορικόν Δίκαιον κ.α. ενώ αρθρογραφούσε και σε νομικά περιοδικά της εποχής.
Πέθανε στην Αθήνα το 1939.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Θρασυβουλος
Άρνολντ Α΄ της Κλέβης
Ο Άρνολντ Α΄, γερμ.: Arnold I graf von Kleve (άκμασε 1119-47) από τον Οίκο της Κλέβης ήταν κόμης της Κλέβης από 1119 έως 1147.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ντήτριχ Α΄ κόμη της Κλέβης.
Η κομητεία της Κλέβης (γερμ.: Grafschaft Kleve, ολλανδ.: Graafschap Kleef) ήταν μία κομητική πολιτεία της Γερμανικής αυτοκρατορίας, τώρα εν μέρει στη Γερμανία (μέρος της βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας) και εν μέρει στις Κάτω Χώρες/Ολλανδία (τμήματα του Λίμπουρχ, της βόρειας Βραβάντης και του Χέλρελαντ). Οι ηγέτες της, που ονομάζοντο κόμητες, είχαν μία ειδική και προνομιακή θέση στην αυτοκρατορία. Η κομητεία της Κλέβης αναφέρεται για πρώτη φορά τον 11ο αι. Το 1417 η κομητεία έγινε δουκάτο (γερμ.: Herzogtum Kleve, ολλανδ.: Hertogdom Kleef), και οι ηγεμόνες του αναβιβάστηκαν σε δούκες.
Η ιστορία της σχετίζεται στενά με αυτή των γειτόνων της: των δουκάτων του Γύλιχ, του Μπεργκ, του Γκέλρε και της κομητείας του Λα Μαρκ. Το 1368 η Κλέβη και το Λα Μαρκ ενώθηκαν. Το 1521 τα Γύλιχ, Μπεργκ, Κλέβη και Λα Μαρκ σχημάτισαν τα Ηνωμένα δουκάτα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Η περιοχή βρισκόταν και στις δύο πλευρές του ποταμού Ρήνου, γύρω από την πρωτεύουσα Κλέβη και κάλυπτε περίπου τις σημερινές περιοχές Κλέβη, Βέζελ και την πόλη του Ντούισμπουργκ.
Οικογένεια
Με την Ίντα του Λουβαίν, κόρη του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Λουβαίν, είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Κλέβης
Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στην Πολωνία (2021)
μικρογραφία| Πολωνοί πολιτικοί ανακοινώνουν την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στην Πολωνία το 2021 κηρύχθηκε στην Πολωνία από τον Πρόεδρο της Πολωνίας Άντζεϊ Ντούντα στις 2 Σεπτεμβρίου 2021.
Η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης κηρύχθηκε κατόπιν αιτήματος του Συμβουλίου Υπουργών της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Καλύπτει 183 τοποθεσίες στο Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε (115) και στο Βοεβοδάτο Λούμπλιν (68).
Ιστορικό
Στις 31 Αυγούστου 2021, το Συμβούλιο Υπουργών ζήτησε από τον Πρόεδρο Άντζεϊ Ντούντα να κηρύξει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στο έδαφος που περιβάλλει τα σύνορα Λευκορωσίας-Πολωνίας. Το αίτημα είχε ως κίνητρο - σύμφωνα με την κυβέρνηση - πιθανές απειλές κατά της ασφάλειας και της δημόσιας τάξης σε τμήμα της επικράτειας της Πολωνίας.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2021, ο Πρόεδρος Άντζεϊ Ντούντα συμφώνησε να κηρύξει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στην περιοχή που αναφέρεται στο αίτημα. Την ίδια ημέρα, ο κανονισμός δημοσιεύτηκε στο Dziennik Ustaw (Εφημερίδα του Κράτους) και έτσι τέθηκε σε ισχύ. Οι δημοσιογράφοι, οι εργαζόμενοι στον τομέα της ανθρωπιστικής βοήθειας, οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης και οι ακτιβιστές που περίμεναν 21 ημέρες για να αποκτήσουν πρόσβαση στους πρόσφυγες που κατασκήνωσαν στο χωριό Ούσνας Γκούρνι είχαν χρόνο μέχρι το τέλος της 2ας Σεπτεμβρίου για να φύγουν από τις περιοχές υπό κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
Αντιδράσεις
Εκπρόσωποι της Fundacja Ocalenie που βρίσκονταν στα σύνορα στο Ούσνας Γκούρνι από τον Αύγουστο του 2021 αντιτάχθηκαν ανοιχτά και επέκριναν την κήρυξη της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπό τους, η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης δηλώθηκε μόνο για πολιτικό όφελος και επέτρεψε στις κρατικές δυνάμεις να ενεργήσουν χωρίς επίβλεψη. Αρκετά μέλη της αντιπολίτευσης εξέφρασαν επίσης παρόμοιες ανησυχίες. Ο Ντόναλντ Τουσκ, πρώην Πρωθυπουργός της Πολωνίας, δήλωσε ότι η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης χρησιμοποιείται από το Νόμο και Δικαιοσύνη ως προπέτασμα καπνού για να καλύψει την ανικανότητα των κυβερνώντων.
Πανίκος Σταυριανός
Ο Πανίκος Σταυριανός είναι Κύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 2006-2016.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πανίκος Σταυριανός γεννήθηκε στο Στρουμπί στις 7 Φεβρουαρίου 1964. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη ρουμανική γλώσσα. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Κραϊόβας της Ρουμανίας και ιατροδικαστική και τοξικολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εργάζεται ως ιατροδικαστής. Την περίοδο 1996-1999 εργοδοτήθηκε ως ιατροδικαστής από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το 2000 διορίστηκε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης της Ελλάδας ως Προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας του Νοτίου Αιγαίου. Στη συνέχεια επέστρεψε μόνιμα στην Κύπρο και εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα.
Είναι νυμφευμένος με την Παρασκευή Μπλέτσα και έχει ένα υιό και μία κόρη. Διαμένει στην Αραδίππου.
Πολιτική διαδρομή
Στη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Κυπρίων Φοιτητών της Κραϊόβας.
Διετέλεσε μέλος του Γραφείου Υγείας και Περιβάλλοντος του ΑΚΕΛ και μέλος του Παγκύπριου Συμβουλίου Ειρήνης.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2006 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας με το ΑΚΕΛ για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2011 για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Δεν επαναδιεκδίκησε εκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2016.
Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Εγκληματικότητα και την Καταπολέμηση των Ναρκωτικών και Εξαρτησιογόνων Ουσιών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ίσων Ευκαιριών μεταξύ Ανδρών και Γυναικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως. Επιπλέον, ήταν μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση της Ορθοδοξίας.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Πανίκος Σταυριανού έχει τιμηθεί από το Κέντρο Ενημέρωσης για τα Ναρκωτικά και Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΝΘΕΑ) για την εθελοντική του προσφορά στον αγώνα κατά των ναρκωτικών.
Τσαρλς Λάπγουορθ (δημοσιογράφος)
Πρώιμα χρόνια & σοσιαλισμός
Γεννήθηκε στο Στάφροντσιρ, και ήταν γιος ανθρακωρύχου. Το 1908 περιόδευσε με τον Γιουτζήν Ντεμπς μιλώντας για το Εργατικό Κίνημα και τον σοσιαλισμό στη Μεγάλη Βρετανία. Το 1910, περιόδευσε στην Ιταλία με τη γυναίκα του, για να δει το εκεί σοσιαλιστικό κίνημα, καταλήγοντας να γράψει αργότερα το Tripoli and the Young Italy, μαζί με τη Χέλεν Ζίμερν.
Αρχές 1910 έως και 1930 – κινηματογράφος
Το 1912, επιστρέφει στη Μεγάλη Βρετανία, και αναλαμβάνει το πόστο του συντάκτη στην εφημερίδα Daily Herald. Όμως η σφοδρή κριτική που έγραψε για τον Φίλιπ Σνόουντεν, εξαγρίωσε τον εκδότη, Τζορτζ Λάνσμπουρι, ο οποίος τον αντικατέστησε το 1913. Κατόπιν εργάστηκε για λίγο καιρό, ως συντάκτης της Daily Mail, αλλά σύντομα ταξίδεψε ξανά για τις ΗΠΑ, όπου εκεί περιόδευσε με την οικογένειά του, με ένα Ford.
1931 έως το θάνατό του
Το 1931, επέστρεψε στο Λος Άντζελες, ως συντάκτης του Film Quarterly. Μαζί με άλλα πρότζεκτ του, ήταν συνιδιοκτήτης της Rye Courier, μίας μικρής εφημερίδας, με έδρα της Νέα Υόρκη. Το 1942, κυκλοφόρησε την εφημερίδα Malibu Bugle, η οποία ήταν η πρώτη εφημερίδα της πόλης, αλλά κι αυτή βραχύβια. Απεβίωσε, στο Λος Άντζελες, το 1951, αφήνοντας πίσω του τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Σοσιαλιστές
8 Μαΐου
7 Μαΐου | 8 Μαΐου | 9 Μαΐου
Η 8η Μαΐου είναι η 128η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (129η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 237 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
God Bless Fiji
Το «God Bless Fiji» είναι ο εθνικός ύμνος των Νήσων Φίτζι. Γράφτηκε από τον Μάικλ Φράνσις Αλεξάντερ Πρέσκοτ και υιοθετήθηκε το 1970, με την ανεξαρτησία του κράτους.
Οι δυο εκδοχές στα αγγλικά και στη γλώσσα Φίτζι έχουν ελάχιστες ομοιότητες μεταξύ τους.
Ελληνική μετάφραση
Ρεφρέν:
Προτεινόμενη αλλαγή
Τον Αύγουστο του 2008 προτάθηκε από την κυβέρνηση μια αλλαγή στον εθνικό ύμνο. Η κυβέρνηση συγκεκριμένα πρότεινε να γραφεί ο ύμνος στις τρεις κυριότερες γλώσσες των Φίτζι: τα φιτζιανά, την Χίντι και τα αγγλικά.
Παραπομπές
Υμνος Φιτζι
Βουλευτικές εκλογές στην Γαλλική Πολυνησία (2013)
Βουλευτικές εκλογές στην Γαλλική Πολυνησία διεξήχθησαν στις 21 Απριλίου και στις 5 Μαΐου 2013. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη του κόμματος Tahoera'a Huiraatira, το οποίο κέρδισε 38 επί συνόλου 57 εδρών στη Συνέλευση.
Εκλογικό σύστημα
Οι εκλογές διεξήχθησαν με το σύστημα των δύο γύρων. Στον πρώτο γύρο, τα κόμματα απαιτείτο να συγκεντρώσουν ποσοστό τουλάχιστον 12,5% προκειμένου να συμμετάσχουν στον δεύτερο γύρο. Ωστόσο, τα κόμματα που συγκέντρωσαν ποσοστό μεταξύ 5% και 12,5% επιτράπηκε να σχηματίσουν έναν συνασπισμό για τον 2ο γύρο με ένα κόμμα που δεν συγκέντρωσαν το απαιτούμενο ποσοστό. Στον δεύτερο γύρο η κατανομή 38 εδρών γίνεται αναλογικά, με το κόμμα που συγκεντρώνει τις περισσότερες ψήφους να κερδίζει επιπλέον 19 έδρες.
Παραπομπές
2013
Έλσα Μοράντε
Η Έλσα Μοράντε (Elsa Morante, 1912-1985) ήταν Ιταλίδα λογοτέχνις.
Πρωτοεμφανίστηκε το 1933 με κείμενα παιδικής λογοτεχνίας, ποιήματα και διηγήματα, που δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά. Το πρώτο της βιβλίο ήταν το Μυστικό παιχνίδι, μια συλλογή διηγημάτων που δημοσιεύτηκε το 1941. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τον συγγραφέα Αλμπέρτο Μοράβια.
Προς το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο Μοράβια και η Μοράντε -και οι δύο κατά το ήμισυ Εβραίοι- έφυγαν στο Φόντι, στα νότια της Ρώμης. Η διαμονή τους στον ιταλικό νότο ενέπνευσε στον Μοράβια και την Μοράντε τα μυθιστορήματα La Ciociara και La storia αντίστοιχα.
Το 1961 το ζεύγος χώρισε και το 1974 εκδόθηκε το προαναφερθέν έργο της La storia που έγινε μεγάλη επιτυχία και της χάρισε διεθνή φήμη. Δέχθηκε όμως ταυτόχρονα έντονες επιθέσεις αριστερών διανοουμένων γιατί καταφερόταν κατά των ιδεολογιών.
Έργα της Μοράντε κέρδισαν τα ιταλικά λογοτεχνικά βραβεία Strega και Viareggio καθώς και το Γαλλικό Médicis.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας
Φρανκ Ριμπερί
Ο Φρανκ Ριμπερί ή Βασιλης Μ.(Franck Ribéry, 7 Απριλίου 1983) είναι Γάλλος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν κυρίως ως πλάγιος μέσος, κατά προτίμηση στην αριστερή πλευρά του γηπέδου, και είναι γνωστός για "την ταχύτητα, την ενέργεια, τις κινήσεις και τις εύστοχες πάσες του."
Ο Ριμπερί περιγράφεται από πολλούς ως ένας "γρήγορος, τεχνίτης και εξαιρετικός ντριμπλέρ" ο οποίος έχει "ευκολία στο να ελέγχει την μπάλα όταν αυτή βρίσκεται στα πόδια του". Από τη στιγμή που πήρε μεταγραφή για την Μπάγερν, έχει γίνει γνωστός παγκοσμίως ως ένας από τους καλύτερους Γάλλους ποδοσφαιριστές της γενιάς του. Ο παλιός ηγέτης της Εθνικής Γαλλίας, Ζινεντίν Ζιντάν, έχει χαρακτηρήσει τον Ριμπερί "κόσμημα του γαλλικού ποδοσφαίρου.
Βιογραφία
Η καριέρα του Ριμπερί ξεκίνησε το 1989 ως νεαρό παίκτη στην τοπική ομάδα της πόλης του, την Κοντί Μπουλόν. Εγκατέλειψε την ομάδα ύστερα από εννέα χρόνια για να πάει στην επαγγελματική Λιλ, αλλά αποχώρησε από την ομάδα ύστερα από τρία χρόνια καθώς συνάντησε δυσκολίες στην προσαρμογή του. Το 1999, ο Ριμπερί πήγε στην ΟΣ Μπουλόνι, όπου αγωνίστηκε για δύο χρόνια. Περνώντας δύο επιπλέον σεζόν στις ερασιτεχνικές κατηγορίες της Γαλλίας με δύο διαφορετικές ομάδες (Αλές και Μπρεστ), το 2004, ο Ριμπερί πραγματοποίησε τη μεταγραφή του στην ομάδα της Λιγκ 1 ΦΚ Μετς. Μετά από έξι μήνες με την ομάδα, ο Ριμπερί μετακόμισε στην Τουρκία τον Ιανουάριο του 2005 για να φορέσει τη φανέλα της Γαλατασαράι όπου και κατέκτησε το Κύπελλο Τουρκίας (ποδόσφαιρο ανδρών). Μετά από έξι μήνες στη Γαλατασαράι (ποδόσφαιρο), εγκατέλειψε την "πολυεθνική" ομάδα της Πόλης με προορισμό τη Γαλλία και την ομάδα της Μαρσέιγ. Ο Ριμπερί πέρασε δύο σεζόν στην ομάδα βοηθώντας τους Marseillais να φτάσουν στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας δύο συνεχόμενες σεζόν. Το 2007, ο Ριμπερί μεταγράφηκε στη γερμανική Μπάγερν Μονάχου για το ποσό ρεκόρ για τον Βαυαρικό σύλλογο των 25 εκατομμυρίων ευρώ. Με την Μπάγερν, έχει κατακτήσει το νταμπλ στη Γερμανία δύο φορές: τις σεζόν 2007–08 και 2009–10. Το 2010, ο Ριμπερί βοήθησε σημαντικά την ομάδα να φτάσει στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ 2010, αλλά δεν κατάφερε να αγωνιστεί σε αυτόν τον αγώνα λόγω τιμωρίας.
Ο Ριμπερί είναι επίσης διεθνής με την Εθνική Γαλλίας. Προτού αγωνιστεί με την ανδρική εθνική ομάδα, αγωνίστηκε με την ηλικιακή κατηγορία των U-21. Σε ανδρικό επίπεδο, ο Ριμπερί έχει εκπροσωπήσει την εθνική ομάδα της χώρας του σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα και στα UEFA Euro 2008 και UEFA Euro 2012. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της χώρας του το Μάιο του 2006 απέναντι στο Μεξικό. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, ο Ριμπερί πέτυχε το πρώτο του γκολ με την Εθνική Γαλλίας απέναντι στην Ισπανία και αγωνίστηκε στον τελικό απέναντι στην Ιταλία. Σε ατομικό επίπεδο, ο Ριμπερί έχει κατακτήσει δύο φορές το βραβείο του Γάλλου Παίκτη της Χρονιάς και επίσης αυτό του Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς στη Γερμανία αποτελώντας τον μοναδικό παίκτη που να έχει καταφέρει να λάβει ταυτόχρονα αυτά τα δύο βραβεία. Έχει συμπεριληφθεί επίσης στην UEFA Team of the Year ενώ έχει βραβευτεί ως Νέος Παίκτης της Χρονιάς στη Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Μπουλόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Αλές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Μπρεστουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Foxconn
Η Foxconn (ιιν: 鴻海科技集團) είναι όμιλος όπου κατασκευάζει και συσκευάζει διάφορα ηλεκτρονικά είδη και εδρεύει στο νησί της Ταϊβάν από το 1974. Ο υπεύθυνος και ιδρυτής του ομίλου είναι ο επιχειρηματίας Τέρι Γκουο από την πρώτη μέρα.
Η Foxconn είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας προϊόντων της Κίνας, και αυτό το πέτυχε χάρη στην συνεργασία πολλών εταιρειών από την Αμερική, την Ιαπωνία και την Ευρώπη. Συγκεκριμένα, το κόστος παραγωγής προϊόντων είναι πολύ χαμηλό και έτσι εταιρείες όπως η Apple, η Nokia, η Sony, η Dell, η Sharp, η Microsoft έχουν κάνει συμβόλαιο μαζί για τους παραπάνω λόγους. Ο Γκούο είχε ένα δάνειο της μητέρας του που άγγιζε τα 7.500 δολάρια και αγόρασε εξοπλισμό για την κατασκευή ηλεκτρονικών ειδών. Είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον διάφορων εταιρειών ανάμεσα τους και η Philips και η εταιρεία παιχνιδοκονσόλων Atari.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα Foxconn Κατηγορία:Τεχνολογία Κατηγορία:Κατασκευαστές κινητών τηλεφώνων
Άρης Βελουχιώτης
Ο Θανάσης Κλάρας (Λαμία, 27 Αυγούστου 1905 – Μεσούντα Άρτας, 16 Ιουνίου 1945), γνωστός ως Άρης Βελουχιώτης, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός, στέλεχος του ΚΚΕ και ηγέτης του ΕΛΑΣ, της μεγαλύτερης αντιστασιακής οργάνωσης στην Ελλάδα κατά την περίοδο της Κατοχής.
Γεννήθηκε στη Λαμία, όντας γόνος εύπορης οικογένειας. Σπούδασε στην Αβερώφεια Μέση Γεωργική Σχολή Λαρίσης γεωπονική, αλλά σύντομα εγκατέλειψε το επάγγελμά του και μετέβη στην Αθήνα. Εκεί μυήθηκε στην κομμουνιστική ιδεολογία και το 1924 έγινε μέλος της Ομοσπονδίας Κομμουνιστών Νεολαίων Ελλάδας. Στη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στάλθηκε στον Πειθαρχικό Ουλαμό Καλπακίου. Στις γραμμές του ΚΚΕ ανέπτυξε έντονη δράση, ενώ στο τέλος του 1928 έγινε αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη. Φυλακίστηκε στου Συγγρού, στην Αίγινα και στη Γυάρο και ως στέλεχος του ΚΚΕ έδρασε στη Θράκη. Κατά τη μεταξική δικτατορία φυλακίστηκε στην Αίγινα και στην Κέρκυρα, όπου υπέγραψε δήλωση μετάνοιας. Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο υπηρέτησε στο πυροβολικό και μετά την κατάρρευση του μετώπου ζήτησε από το ΚΚΕ την οργάνωση αντάρτικου κατά των κατακτητών. Μετά την ίδρυση του ΕΛΑΣ τον Φεβρουάριο του 1942, τέθηκε επικεφαλής μικρής ένοπλης ομάδας αλλάζοντας το όνομά του σε Άρης Βελουχιώτης. Με δικές του ενέργειες το τμήμα του αναπτύχθηκε εντυπωσιακά και έγινε ο πυρήνας του ΕΛΑΣ στην κεντρική Ελλάδα.
Τον Νοέμβριο του 1942 συνεργάστηκε με τον Ναπολέοντα Ζέρβα και Βρετανούς σαμποτέρ στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, μιας επιχείρησης δολιοφθοράς από τις μεγαλύτερες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έγινε καπετάνιος του Γενικού Αρχηγείου Ρούμελης τον Μάρτιο του 1943 και τον Μάιο του ίδιου έτους έγινε καπετάνιος του ΓΣ του ΕΛΑΣ, όπου και παρέμεινε μέχρι τη διάλυσή του. Με το ξέσπασμα των εμφυλίων συγκρούσεων με τον ΕΔΕΣ τον Οκτώβριο του 1943, ο Βελουχιώτης διοίκησε τα τμήματα του ΕΛΑΣ που έκαναν διμέτωπο στην Ήπειρο κατά του Ζέρβα και των Γερμανών. Στα μέσα Απριλίου του 1944 επιτέθηκε και διέλυσε το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΚΚΑ. Κατά το διάστημα Απριλίου–Σεπτεμβρίου 1944 στάλθηκε στην Πελοπόννησο, όπου διεύθυνε τις επιχειρήσεις κατά των Γερμανών και των Ταγμάτων Ασφαλείας. Για την προσφορά του η Κυβέρνηση του Βουνού ΠΕΕΑ τον Μάιο του 1944 του απένειμε τον βαθμό του Υποστράτηγου. Στα Δεκεμβριανά στάλθηκε μαζί με τον Στέφανο Σαράφη στην Ήπειρο, όπου διάλυσε με ευκολία τις δυνάμεις του ΕΔΕΣ. Μετά την ήττα του ΕΛΑΣ στα Δεκεμβριανά και την επακόλουθη Συμφωνία της Βάρκιζας υπέγραψε διαταγή αποστράτευσης και αφοπλισμού των ανδρών του, νομιμοποιώντας με αυτό τον τρόπο τη συμφωνία της Βάρκιζας, όμως λίγο καιρό μετά συγκρότησε ένοπλη ομάδα από πιστούς συντρόφους του. Διαγράφηκε και αποκηρύχτηκε από το ΚΚΕ και διωκόμενος από κυβερνητικές δυνάμεις αυτοκτόνησε στις 15 Ιουνίου 1945 στη Μεσούντα Άρτας.
Χαρισματικός και αμφιλεγόμενος, ο Βελουχιώτης είναι μια από τις πλέον τραγικές φυσιογνωμίες της Νεοελληνικής Ιστορίας. Για ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας θεωρείται μέχρι και σήμερα ένας ήρωας ή προδομένος ήρωας, ενώ για ένα άλλο τμήμα της ένας βίαιος εγκληματίας. Τον Ιούλιο του 2011 το ΚΚΕ τον απεκατέστησε πολιτικά και τον Ιούνιο του 2018 του αποδόθηκε η ιδιότητα του μέλους του κόμματος.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Βελουχιώτης, ένα ψευδώνυμο που έλαβε πολύ αργότερα, γεννήθηκε ως Αθανάσιος Κλάρας στη Λαμία στις 27 Αυγούστου του 1905 από εύπορη και ευυπόληπτη οικογένεια της ρουμελιώτικης αυτής πόλης. Ο πατέρας του, Δημήτριος, ήταν δικηγόρος που είχε διατελέσει πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου της Λαμίας. Η μητέρα του, Αγλαΐα ήταν από οικογένεια συμβολαιογράφου και αδελφός του ήταν ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Μπάμπης Κλάρας. Ο Κλάρας δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο γυμνάσιο, όπου λόγω διαγωγής τον απέκλεισαν. Σπούδασε οικότροφος στην Αβερώφειο Μέση Γεωργική Σχολή της Λάρισας στην οποία εισήχθη το 1919 σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών. Μετά την αποφοίτησή του το 1922, επέστρεψε στη Λαμία αλλά αρνήθηκε να ασχοληθεί με τα κτήματα του πατέρα του και επέλεξε να δουλέψει δημόσιος υπάλληλος στη Γεωργική Υπηρεσία. Υπηρέτησε πρώτα στη Δράμα, αλλά επειδή αρνήθηκε να «συμμετάσχει στα ρουσφέτια της εποχής» μετατέθηκε στα Τρίκαλα.
Η κάθοδος στην Αθήνα
Το 1923 κατέβηκε στην Αθήνα και ήρθε σε επαφή με τον κομμουνιστή συμπατριώτη του και πολιτικό του μέντορα Τάκη Φίτσιο. Το 1924, και μετά από μια περίοδο δοκιμής, εντάχθηκε ως μέλος της Τοπικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Νεολαίας της Αθήνας και αφοσιώθηκε στον αγώνα για τη διάδοση των αρχών του κομμουνισμού. Ένα χρόνο μετά κατατάχθηκε στον στρατό και λόγω των γραμματικών του γνώσεων έγινε Δεκανέας Πυροβολικού. Όταν όμως έγινε αντιληπτή η κομμουνιστική του δράση καθαιρέθηκε και στάλθηκε στον Πειθαρχικό Ουλαμό Καλπακίου να εκτίσει ποινή τριών μηνών. Μετά από ψυχικά και σωματικά βασανιστήρια απολύθηκε από τον στρατό, επανήλθε στην Αθήνα και εγκατέλειψε κάθε άλλη δραστηριότητα για να γίνει «επαγγελματίας επαναστάτης» (όρος που είχε εισαχθεί από τον Λένιν για την προετοιμασία της σοσιαλιστικής επανάστασης).
Από το 1925 πρωταγωνίστησε μέσα από τις γραμμές της Κομμουνιστικής Νεολαίας σε πολλές επιχειρήσεις αποδράσεως κομμουνιστών. Μάλιστα βοήθησε δύο φορές το τότε ηγετικό στέλεχος της νεολαίας, Νίκο Ζαχαριάδη, να δραπετεύσει. Εκείνη την εποχή άρχισε να χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο «Μιζέριας», με τις πιθανότερες εκδοχές αυτού του προσωνύμιου να είναι ότι έτσι τον αποκαλούσαν οι φίλοι του λόγω της μεγάλης ευταξίας του ακόμα και στα απλούστερα πράγματα που χρησιμοποιούσε, ή η συνεχής αναφορά του στη μιζέρια των ανθρώπων. Από τότε και στο εξής η ζωή του είναι ταυτισμένη με τον κομμουνιστικό αγώνα και τις πολιτικές διώξεις.
Με πειθαρχία στο ΚΚΕ και αντοχή σε συμπλοκές και τους ξυλοδαρμούς, ο Κλάρας συμμετείχε σε περιφρουρήσεις διαδηλώσεων και συγκεντρώσεων, διανομή του Ριζοσπάστη, μοίρασμα προκηρύξεων και κοινωνική εργασία για τη βοήθεια των οικογενειών των φυλακισμένων ή εκτοπισμένων κομμουνιστών. Επιπλέον ανέλαβε κάθε είδους πρακτική εργασία στα γραφεία του Ριζοσπάστη και του Σοσιαλιστικού Βιβλιοπωλείου και επιμελήθηκε μαρξιστικές εκδόσεις, αφήνοντας «εντυπωσιακές αναμνήσεις» χάρη στο μεγάλο ενδιαφέρον που έδειξε για τα συγκεκριμένα βιβλία που πίστευε ότι διαπαιδαγωγούσαν τους συναγωνιστές του. Εκτός από τα μαρξιστικά βιβλία ο Κλάρας διάβασε με μεγάλη προσοχή το έργο του Κλαούζεβιτς, Περί Πολέμου, το οποίο τον βοήθησε σημαντικά στις στρατιωτικές ικανότητες που ανέδειξε κατά την περίοδο της Κατοχής.
Στα τέλη του 1928, ο Κλάρας έγινε συντάκτης του εργατικού ρεπορτάζ στον Ριζοσπάστη και για ένα μεγάλο διάστημα αντικατέστησε τον αρχισυντάκτη της εφημερίδας, ο οποίος είχε συλληφθεί. Παράλληλα, συνέχισε τη δραστηριότητά του στην κομματική ασφάλεια και τις εμπιστευτικές υποθέσεις. Τον Φεβρουάριο του 1929, η ηγεσία του ΚΚΕ τον συμπεριέλαβε στους έμπιστους που θα περιφρουρούσαν το συνέδριο της Ενωτικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος, μιας κομμουνιστικής συνδικαλιστικής οργάνωσης που είχε συγκροτηθεί ως αντίδραση στην τότε φιλοβενιζελική πολιτική των εργατικών συνδικάτων. Συμμετείχε δυναμικά στα αιματηρά επεισόδια που έγιναν στο συνέδριο και καθιερώθηκε στις συνειδήσεις των συνοδοιπόρων του ως «σκληρός» και των αντιπάλων του ως «αλήτικο στοιχείο». Η μαχητική δράση του Κλάρα τον έφερε αντιμέτωπο με τις Αρχές Ασφαλείας, οι οποίες εφαρμόζοντας το Ιδιώνυμο του Βενιζέλου, τον συνέλαβαν. Καταδικάστηκε για αντίσταση κατά της Αρχής και έκτισε την ποινή του στις Φυλακές Ιτζεδίν, στην Κρήτη. Συνελήφθη ξανά στις 23 Νοεμβρίου 1930, διότι συμμετείχε στην απαγορευμένη διαδήλωση υπέρ της ΕΣΣΔ και καταδικάστηκε σε ενάμιση χρόνο φυλάκιση. Λίγο διάστημα μετά την αποφυλάκισή του στάλθηκε σε δεκάμηνη εκτόπιση στη Γυάρο. Επιστρέφοντας από την εξορία, το ΚΚΕ τον στέλνει εκτός Αθηνών, για να καθοδηγήσει περιφερειακές οργανώσεις στη Μυτιλήνη, την Ξάνθη, την Αλεξανδρούπολη και την Κομοτηνή.
Λίγο πριν τη μεταξική δικτατορία, ο νεαρός Κλάρας, με την τόσο πλούσια δράση του, είχε αναδειχθεί σε ένα από τους καλύτερους οργανωτές του κόμματος, μια πληθωρική και πολυσύνθετη προσωπικότητα που συνέβαλε σε πολλές επιτυχίες του ΚΚΕ. Μια τέτοια μεγάλη επιτυχία στην οποία συμμετείχε ήταν η απόδραση 8 βαρυποινιτών συντρόφων του από τις φυλακές Αίγινας τον Μάιο του 1934.
Στη Δικτατορία της 4ης Αυγούστου
Η έναρξη της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου του 1936 υποχρέωσε τον Κλάρα να επιστρέψει στην Αθήνα. Στα τέλη του 1936 συνελήφθη για διανομή αντιφασιστικού υλικού από την Ειδική Ασφάλεια και φυλακίστηκε στις φυλακές της Αίγινας. Στις αρχές του 1937 τον μετέφεραν στα κρατητήρια της Ασφάλειας Αθηνών, όπου βασανίστηκε. Έπειτα από λίγες μέρες επέστρεψε στην Αίγινα, απ' όπου θα τον μεταφέρουν ξανά στην Αθήνα για να δικαστεί στα δικαστήρια του «Αρσακείου». Εκεί βρήκε την ευκαιρία να δραπετεύσει μαζί με άλλους συγκρατούμενους. Ελεύθερος πια, ανέλαβε κομματικά καθήκοντα στη Δράμα αλλά γρήγορα συλλαμβάνεται εκ νέου, καταδικάζεται σε 3 μήνες φυλάκιση και μεταφέρεται στην Αίγινα ως υπόδικος του μεταξικού νόμου 117/1936, που είχε αντικαταστήσει το Ιδιώνυμο. Το Πλημμελειοδικείο των Αθηνών καταδίκασε τον Κλάρα σε 4 χρόνια φυλάκιση.
Στις φυλακές της Αίγινας ο Κλάρας προσπάθησε να διαφωτίσει ιδεολογικά και να εξυψώσει το μορφωτικό επίπεδο των φυλακισμένων. Επιπλέον, ανέλαβε με μεγάλο ζήλο τη διερεύνηση των συνθηκών κάτω από τις οποίες είχαν συλληφθεί οι σύντροφοί του, με σκοπό να εντοπίσει τους πιθανούς δωσίλογους. Όμως, η έρευνα αυτή θα διακοπεί προσωρινά τον Ιούνιο του 1939, γιατί τον μεταφέρουν στις φυλακές της Κέρκυρας, στην απομόνωση της «Ακτίνας Θ'». Εκεί είναι φυλακισμένος και ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης, με τον οποίο ο Βελουχιώτης πιθανόν ήρθε σε επαφή. Τον Ιούλιο του 1939 αποφυλακίστηκε, αφού προηγουμένως είχε υπογράψει τη δήλωση μετανοίας, δηλαδή την επίσημη βεβαίωση δημόσιας απόρριψης του κομμουνισμού και του ΚΚΕ. Αυτή η αμφιλεγόμενη πράξη πιθανολογείται ότι έγινε λόγω της ψυχικής και σωματικής καταπόνησης από τα βασανιστήρια ή, για άλλους, επειδή θεωρούσε πως ήταν σημαντικότερο να συνεχίσει τον αγώνα του εκτός φυλακής.
Επέστρεψε στην Αθήνα και για τα επόμενα δύο χρόνια βρίσκεται στο περιθώριο του κόμματος, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει ψυχολογικά και να καταφύγει στην οινοποσία. Παράλληλα, μετά την αποφυλάκισή του, μαζί με τον Ορφέα Οικονομίδη, θα οργανώσουν ένα παράνομο τυπογραφείο, που θα το παραδώσουν στη λεγόμενη «Νέα Κεντρική Επιτροπή», η οποία συγκροτήθηκε τον Μάιο–Ιούνιο του 1941 από εξόριστα μέλη του ΚΚΕ. Επίσης, ο Κλάρας μετά την αποφυλάκισή του πέρασε από τους κόλπους της Προσωρινής Διοίκησης του ΚΚΕ και κατήγγειλε τον ρόλο της.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος - Κατοχή - Αντίσταση
Η έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου θα δώσει την ευκαιρία στον Κλάρα να επανέλθει στη δράση, αφού καλείται να υπηρετήσει στο Μακεδονικό Μέτωπο, ως στρατιώτης της 10ης Πυροβολαρχίας του 3ου Συντάγματος του αντιαεροπορικού πυροβολικού. Η πυροβολαρχία αυτή διακρίθηκε για την ευστοχία, την πειθαρχία και το θάρρος των ανδρών της. Όταν τον Απρίλιο του 1941 το μέτωπο κατέρρευσε από τη γερμανική εισβολή, επέστρεψε με τη μονάδα του στην Αθήνα πριν μπουν εκεί τα γερμανικά στρατεύματα, και ζήτησε από τους συνστρατιώτες του να συνεχίσουν τον πόλεμο. Λίγο μετά μίλησε σε μια συγκέντρωση αποστρατευμένων φαντάρων, ζητώντας τους να μην παραδώσουν τα όπλα τους, γιατί ο αγώνας για την πατρίδα τώρα αρχίζει. Λίγες μέρες μετά, στις 15 Μαΐου, μίλησε σε μια συγκέντρωση κομμουνιστών σε δασύλλιο μεταξύ Ζωγράφου–Καισαριανής–Κουπονίων στην Αθήνα, επιμένοντας πως «ο πόλεμος συνεχίζεται. [...] Μην αμφιβάλλετε πως γρήγορα θα το σκάσουν και τα παλικάρια του κόμματος από τα ξερονήσια και τις φυλακές και θα βρεθούν στις πρώτες γραμμές του εθνικολαϊκού αγώνα που θα αρχίσουμε».
Την ίδια εποχή έφτασαν στην Αθήνα, αφού δραπέτευσαν από τους τόπους εξορίας τους, μερικά μέλη της προπολεμικής Κεντρικής Επιτροπής (ΚΕ) του ΚΚΕ, από το 6ο Συνέδριο του κόμματος το 1935. Ο Κλάρας, μέσω του Ανδρέα Τζήμα, ο οποίος ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου και «Υπεύθυνος για την ανάπτυξη του Αντάρτικου», ήρθε σε επαφή με την ΚΕ ζητώντας να εργασθεί ως τυπογράφος, εκμεταλλευόμενος τα τυπογραφικά στοιχεία που είχε κλέψει από ένα τυπογραφείο όπου είχε δουλέψει παλιότερα. Πίστευε, όμως, ότι θα μπορούσε να προσφέρει περισσότερα στο κόμμα αν ξεκινούσε αντάρτικο αγώνα κατά των δυνάμεων κατοχής. Την πρόταση αυτή του Κλάρα απέρριψε ομόφωνα η ΚΕ, η οποία τον αντιμετώπιζε με δυσπιστία και επιφυλακτικότητα λόγω της δήλωσης μετάνοιας που είχε κάνει, άλλα και το ότι είχε συγκρουστεί στο παρελθόν σχεδόν με όλα τα μέλη της. Τον Νοέμβριο όμως ο Τζήμας παρέκαμψε την ΚΕ και, εκμεταλλευόμενος τη θέση του ως γραμματέα της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ), έστειλε τον Κλάρα στη Ρούμελη για να διερευνήσει τις δυνατότητες ανάπτυξης αντάρτικου και δευτερευόντως να εξασφαλίσει τρόφιμα για τον παράνομο μηχανισμό και την ηγεσία του ΚΚΕ. Έτσι, ο Κλάρας ξεκίνησε την επαφή με κομματικά στελέχη από τη Λαμία και στη συνέχεια σε άλλα χωριά της περιοχής, όπως και στην υπόλοιπη Φθιώτιδα και την Ευρυτανία. Έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή του με επιτυχία, επέστρεψε στην Αθήνα στις αρχές Ιανουαρίου 1942 και ενημέρωσε το κόμμα.
Τα πρώτα βήματα του ΕΛΑΣ
Αμέσως έφυγε για τη Ρούμελη, όπου στα τέλη Μαΐου του 1942 συγκρότησε στη Σπερχειάδα την πρώτη ένοπλη ομάδα του ΕΛΑΣ από 15 άνδρες, πολύ λιγότερους από όσους περίμενε ο Κλάρας. Αυτοί οι πρώτοι αντάρτες φορούσαν τμήματα από στρατιωτικές στολές και ο οπλισμός τους ήταν ελάχιστος. Πρώτη απόφαση που πήραν ήταν να χρησιμοποιήσουν ψευδώνυμα ώστε να μην γίνουν γνωστοί στις κατοχικές αρχές και να αποφευχθούν αντίποινα κατά των οικογενειών τους. Ο Κλάρας επέλεξε το όνομα Άρης, από τον θεό του πολέμου, και Βελουχιώτης από το βουνό της Ευρυτανίας που θα τον φιλοξενούσε. Επίσης, για να δώσει μεγαλύτερο κύρος στην παρουσία του, απέδωσε στον εαυτό του τον βαθμό του ταγματάρχη Πυροβολικού. Δικής του έμπνευσης ήταν και το σχήμα τριπλής διοίκησης (καπετάνιος, στρατιωτικός διοικητής και πολιτικός) που εφάρμοσε ο ΕΛΑΣ, ενώ καθιέρωσε και την προσφώνηση «συναγωνιστής», θεωρώντας πως είναι πιο οικεία από το «σύντροφος» που χρησιμοποιούσε το ΚΚΕ.
Χωρίς να έχει ξεκάθαρους στόχους για το πώς θα λειτουργούσε και ποια θα ήταν η δράση της, η ομάδα του Βελουχιώτη περιπλανιόνταν στην ύπαιθρο προσπαθώντας να κρυφτεί από τη χωροφυλακή και από τους Ιταλούς. Η ελλιπής πληροφόρηση και ο ανεπαρκής εφοδιασμός από τις κομματικές οργανώσεις, οι ατέλειωτες πορείες και το συνεχές κρύψιμο εξουθένωσαν τους ελασίτες, οδηγώντας πολλούς από αυτούς σε λιποταξία και φέρνοντας στα όρια της διάλυσης το μικρό τμήμα τους. Ακριβώς αυτήν τη στιγμή ο Βελουχιώτης έλαβε αποφάσεις που όχι μόνο έσωσαν το τμήμα του, άλλα έθεσαν τις βάσεις για την ανάπτυξη του ΕΛΑΣ.
Καταρχάς συνέταξε έναν όρκο στον οποίο ορκίστηκαν οι άνδρες του, καθώς και όλοι οι μελλοντικοί αντάρτες που θα προσχωρούσαν στον ΕΛΑΣ. Ο όρκος αυτό όριζε την ποινή του θανάτου σε περίπτωση λιποταξίας. Επίσης, οι αντάρτες προσπαθώντας να διαφοροποιηθούν από τις φυγόδικες οπλοφόρες ομάδες που κρύβονταν στα βουνά, αλλά και από τη συνωμοτική αφάνεια που τηρούσαν οι κομμουνιστές, θα σταματούσαν να κρύβονται, θα έμπαιναν φανερά στα χωριά διακηρύσσοντας ανοιχτά τις προθέσεις τους και θα δημιουργήσουν τις οργανώσεις που θα τους εφοδίαζαν.