cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1981
Διευθυντές ορχηστρών
Για κάθε τραγούδι ένας μαέστρος διηύθυνε την ορχήστρα. Με έντονους χαρακτήρες ο μαέστρος της διοργανώτριας χώρας.
Δομή ψηφοφορίας
Κάθε χώρα είχε μια κριτική επιτροπή που έδωσε από 1 έως 8, 10 και 12 πόντους για τα δέκα κορυφαία τραγούδια τους.
12 βαθμοί
Ακολουθεί μια περίληψη όλων των 12 πόντων στον τελικό:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμοί τραγουδιού Eurovision
Πεδινό Κιλκίς
Ο μεγάλος οικισμός Πεδινό βρίσκεται 40 χλµ. βόρεια της πόλης της Θεσσαλονίκης, ανήκει διοικητικά στο νοµό Κιλκίς και στον καποδιστριακό Δήµο Γαλλικού. Το Πεδινό είχε 1084 μόνιμους κατοίκους κατά την απογραφή του 2001, και έχει 1400 περίπου εγγεγραμμένους ψηφοφόρους. Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρων.
Οι κάτοικοι ασχολούνται µε τη γεωργία και την καλλιέργεια σιταριού. Λίγοι πια, ασχολούνται µε την κτηνοτροφία, ενώ πολλοί στράφηκαν στον βιοτεχνικό τοµέα δίνοντας άλλη ώθηση στην οικονοµία του τόπου και προσφέροντας θέσεις εργασίας. Στην καταγωγή τους, οι κάτοικοι, είναι Θρακιώτες, πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη. Προέρχονται κυρίως από τα χωριά: Γενίκιοϊ, Αϊβαλί (Κύδωνες) και Ηράκλεια αλλά υπάρχουν και οικογένειες από την Πέτρα, το Αλεπλί, το Κουμρουλάρι, το Σχολάρι, τη Βιζύη, την Πάνιδο, τη Γέννα, το Γενί Τσιφλίκ κ.ά. Επίσης υπάρχουν λίγες οικογένειες Μικρασιατών προσφύγων από το Σαράϊ, το Ικόνιο της Μικράς Ασίας αλλά και από το Καρς του Πόντου.
Το χωριό αρχικά ονομαζόταν Χασάν Όμπασι (δηλαδή κτήμα του Χασάν) και σαν κοινότητα αναγνωρίστηκε με την παραπάνω ονομασία το 1919. Αποτελούνταν από δύο συνοικισμούς, το Χασάν Όμπασι και το Καβακλί. Το 1927 το Χασάν Όμπασι ονομάστηκε Πεδινό και το Καβακλί, Πέρινθος. Πηγές αναφέρουν ότι πήρε το όνομα Πεδινό γιατί στον Βαλκανικό Πόλεμο, το 1913 (Μάχη του Κιλκίς), ήταν εγκατεστημένο στην περιοχή το πεδινό πυροβολικό.
Ανταλλάξιμο χωριό. Σύμφωνα με την απογραφή του 1920 το Πεδινό είχε 299 κατοίκους και η Πέρινθος 35. Με τη μετακίνηση, όμως, των πληθυσμών μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή(1922) ο πληθυσμός του Πεδινού αυξήθηκε στους 752 και της Περίνθου στους 169.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Γαλλικού Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Το Κύκνειο άσμα (Τσέχωφ)
Το κύκνειο άσμα (Лебединая_песня) είναι θεατρικό έργο - δραματική σπουδή σε μία πράξη - του Άντον Τσέχωφ. Γράφτηκε το 1887, και πρόκειται για θεατρική μεταφορά του διηγήματός του «Ο Κάλχας». Αφορά στον μονόλογο ενός ηθοποιού που αναμετρά τα θετικά και τα αρνητικά μιας ζωής σαράντα χρόνων αφιερωμένη στο θέατρο.
Παραστάθηκε για πρώτη φορά στο θέατρο «ΚΩΣΤΑΣ» της Μακρακώμης τον Φεβρουάριο του 1888.
Στην Ελλάδα πρωτοπαρουσιάστηκε στις 20 Απριλίου του 1929 στην αίθουσα του Ωδείου Αθηνών, από τον Μιχάλη Κουνελάκη, πρωταγωνιστή, μεταφραστή και σκηνοθέτη του έργου.
Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Το κύκνειο άσμα"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Αντόν Τσέχωφ
Ανδρέας Μάρκου
Ο Ανδρέας Μάρκου, (Πάτρα 1881 - Αθήνα 15 Ιανουαρίου 1946), ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός από την Αχαΐα.
Ήταν γιος του Δημήτριου Μάρκου, δικηγόρου και βουλευτή με καταγωγή από την Επαρχία Καλαβρύτων καθώς και αδελφός του Ιωάννη Μάρκου, προέδρου του δικηγορικού συλλόγου Πατρών. Κατά την Γερμανική κατοχή είχε φυλακιστεί από τον Γερμανικό κατοχικό στρατό.
Είχε εκλεγεί πολλές φορές βουλευτής Πατρών το 1923 και το 1928 με το Προοδευτικό Κόμμα, Αχαιοήλιδος το 1926 με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων, Αχαΐας το 1932 με το Προοδευτικό Κόμμα, και Αχαΐας με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1936
Ήταν υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Ε. Βενιζέλου το 1933, από 16 Ιανουαρίου 1933 έως 6 Μαρτίου 1933.
Πέθανε στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 1946 και τάφηκε στην Πάτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας-Ήλιδος Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Προοδευτικό Κόμμα
Σουλτάνα Κασομούλη
Το όνομα Σουλτάνα Κασομούλη το έφεραν δύο [2] γυναίκες.
Η πρώτη ήταν η σύζυγος του Κωνσταντίνου Κασομούλη ανεψιά του Ιωάννη Φαρμάκη από το Μπλάτσι που πέθανε από άγνωστη αιτία σε άγνωστο χρόνο. Από αυτόν τον γάμο γεννήθηκαν οι Νικόλαος Κασομούλης, Γεώργιος και Μήτρος Κασομούλης. Ο Κωνσταντίνος Κασομούλης τέλεσε δεύτερο γάμο με την Αλεξάνδρα Κωνσταντίνου Τσάμη από το Πισοδέρι Φλώρινας, που ήταν και ο τόπος και της δικής του καταγωγής. . Από αυτόν τον δεύτερο γάμο γεννήθηκαν άλλα τρία παιδιά, ο Γιάννης , η Αικατερίνη και η Σουλτάνα (προς τιμή της αποθανούσης πρώτης συζύγου) του)..
Ο Νικόλαος Κασομούλης, γιός από τον πρώτο γάμο του πατέρα του, χαρακτηρίζει τις αδελφές του αδελφίδες δηλαδή ομοπάτριες. Η δεύτερη σύζυγος του Αλεξάνδρα και τα παιδιά της Γιάννης, Αικατερίνη και Σουλτάνα ήταν αυτοί αιχμαλωτίσθηκαν κατά την Καταστροφή της Νάουσας στις 13 Απριλίου 1822.
Κατά το τέλος της πολιορκίας της Ναούσης ο Κωνσταντίνος Κασομούλης προβλέποντας το τέλος του και της οικογενείας του συμφώνησε με τον γνωστό του Μεχμέτ πασά του Δέβολη (σήμερα στην Αλβανία) που γνώριζε τον Κωνσταντίνο Τσάμη, πατέρα της Αλεξάνδρας [ήταν έμπορος στην περιοχή], να προστατέψει την οικογένειά του δηλαδή την δεύτερη σύζυγό του Αλεξάνδρα, τις κόρες του Αικατερίνη και Σουλτάνα και τον μικρότερο γιό του Γιάννη από τα έκτροπα που θα ακολουθούσαν της πτώσεως της Ναούσης. Ο πασάς τήρησε τον λόγο του και αφού έθαψε τον Κωνσταντίνο Κασομούλη έξω από την Έδεσσα πήγε την [δεύτερη] σύζυγο και τα παιδιά της Γιάννη, Αικατερίνη και Σουλτάνα στο Πισοδέρι για να εισπράξει λύτρα. . Το ποσό που ζήτησε ο αγάς ήταν υπέρογκο και ο Κωνσταντίνος Τσάμης και τα αδέλφια του (θείοι της Αλεξάνδρας) Κόλας και Μήττος Τσάμης υποσχέθηκαν να το συγκεντρώσουν. Ο πασάς άφησε τους τέσσερεις όμηρους στο Πισοδέρι και έφυγε περιμένοντας την πληρωμή των λύτρων.
Οι θείοι της Αλεξάνδρας μετά από πολύ καιρό συγκέντρωσαν το ποσό και με την βοήθεια των κατοίκων του Πισοδερίου εξαγόρασαν την ελευθερία και των τεσσάρων. Τον Φεβρουάριο του 1829 εκδόθηκε το διάταγμα μπουγιουρντί του Ρεσίτ πασά με το οποίο απέδιδε την ελευθερία στην Αλεξάνδρα, που την ονομάζει Κώσταινα Τσάμη δηλαδή κόρη του Κώστα Τσάμη, που ήταν ήδη στην Θεσσαλονίκη υπό την προστασία του εκεί Προξένου της Ρωσίας. Οι κόρες του Κωνσταντίνου Κασομούλη Αικατερίνη και Σουλτάνα ελευθερώθηκαν το 1834.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
Πρόγραμμα Φοίνιξ
thumb|200px|Το σήμα της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA) των Η.Π.Α Πρόγραμμα Φοίνιξ ήταν η ονομασία ενός προγράμματος αντιανταρτικών βρώμικων επιχειρήσεων στο Νότιο Βιετνάμ, σχεδιασμένο και εκτελεσμένο από τους Αμερικανούς την περίοδο 1967-1973 στα πλαίσια του Πολέμου του Βιετνάμ. Το πρόγραμμα αυτό υπήρξε υπεύθυνο για χιλιάδες συλλήψεις Βιετκόνγκ (οι Βιετναμέζοι κομμουνιστές αντάρτες) και κυρίως δολοφονίες. Σκοπός του ήταν η απορρύθμιση, αποσύνθεση και εν τέλει διάλυση της αόρατης κυβέρνησης των κομμουνιστών του Νότου (το Βιετνάμ στο βόρειο τμήμα του ήταν πλήρως ελεγχόμενο από τους κομμουνιστές και η επέμβαση των Αμερικανών είχε σκοπό την προάσπιση του Νοτίου Βιετνάμ από την κομμουνιστική εισχώρηση και την απώλεια ενός καπιταλιστικού προπυργίου στην Άπω Ανατολή), η οποία κατηύθυνε τον ανταρτοπόλεμο κατά της κυβέρνησης της Σαϊγκόν και των Αμερικανών συμμάχων της.
Ιστορικές επιρροές
Το 1936, κι ενώ μαχόταν με τις εθνικιστικές δυνάμεις του στρατηγού Τσανγκ Κάι Σεκ, ο Μάο Τσε Τουνγκ χρησιμοποίησε τον όρο Επαναστατικός Πόλεμος προκειμένου να περιγράψει τον αγώνα του ιδίου και των συντρόφων του για επικράτηση κομμουνιστικού καθεστώτος στην Κίνα. Ο όρος αναφερόταν σε ένα συνδυασμό του παραδοσιακού ανταρτοπολέμου με την προπαγάνδιση της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Ο Μάο στόχευε όχι μόνο στο σώμα των εχθρών ή των φίλων, αλλά και στο μυαλό και την ψυχή τους. Πολιτική δράση και παραλλήλως ψυχολογικές επιχειρήσεις ήταν στον πυρήνα του νέου σχεδιασμού. Με την έντονη και στοχευμένη προπαγάνδα, οι κομμουνιστές επιστράτευαν και την ψυχή των κατακτημένων χωρικών, δίνοντάς τους πολιτικό και κοινωνικό όραμα, πείθοντάς τους ότι η νίκη ενάντια στους παρηκμασμένους εχθρούς τους ήταν αναπόφευκτη.
Τα διδάγματα της επιτυχούς μαοϊκής αγροτικής επανάστασης έτυχαν εφαρμογής για πρώτη φορά το 1950 στη Μαλαισία, το μείγμα όμως αυτής της δράσης απέτυχε λόγω των έξοχων βρετανικών αντεπαναστατικών μεθόδων. Την ίδια αποτυχία σημείωσε και στις Φιλιππίνες στις αρχές της δεκαετίας του '50 όταν οι Αμερικανοί εφήρμοσαν εναντίον των ιθαγενών Χουκ έναν αντιανταρτικό αγώνα που χαρακτηριζόταν από προγράμματα κοινωνικής αναμόρφωσης και αρωγής προς τους χωρικούς των πληγεισών περιοχών (τακτική που εφαρμόζεται τελευταίως και από τις αμερικανικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν).
Η κατάσταση στο Βιετνάμ
Η περίπτωση του Βιετνάμ αποτελούσε έναν ακόμα πιο δύσκολο γρίφο. Γεωγραφικώς το Νότιο Βιετνάμ δεν ήταν απομονωμένο όπως η Μαλαισία και το νησιωτικό σύμπλεγμα των Φιλιππίνων. Τα εκτενή του σύνορα καθιστούσαν δυνατή τη διείσδυση ολόκληρων μεραρχιών του εχθρού μέσω δυσπρόσιτων τροπικών δασών καθώς και τη δημιουργία αφανών γραμμών ανεφοδιασμού τους από απρόσιτα πολιτικοστρατιωτικά κέντρα τους. Σύντομα οι Η.Π.Α κατάλαβαν ότι ένας πόλεμος δεν είναι πάντα θέμα καταθλιπτικά υπέρτερης τεχνολογίας. Για να μπορέσουν να ξετρυπώσουν τους Βιετναμέζους αντάρτες θα έπρεπε να εισβάλουν σε δύο όμορες χώρες, την Καμπότζη και το Λάος ώστε να σφραγίσουν τα δυτικά σύνορα του Βιετνάμ και να αποκόψουν τις γραμμές εφοδιασμού των Βιετκόνγκ από τα κέντρα τους στις ζούγκλες της Καμπότζης και του Λάος στη βιετναμέζικη μεθόριο. Μια τέτοιας έκταση πολεμική ενέργεια απαιτούσε την εμπλοκή εκατοντάδων χιλιάδων στρατιωτών, με τις συνεπαγόμενες πολιτικές επιπλοκές στο εσωτερικό των Η.Π.Α, αλλά και τη διεθνή κατακραυγή που θα ακολουθούσε και πιθανότατα θα επέφερε την επέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης και της Κίνας με κίνδυνο τη δημιουργία ενός νέου πολέμου της Κορέας.
Η κατάσταση στο Νότιο Βιετνάμ ήταν απολύτως χαώδης. Η αμερικανόφιλη κυβέρνηση της Σαϊγκόν είχε να αντιμετωπίσει ένα ανηλεή ανταρτοπόλεμο, να προσπαθήσει να μεταβάλει το καθεστώς από φεουδαρχικό σε δημοκρατικό, να καταπολεμήσει την άκρατη διαφθορά ενώ ταυτόχρονα επιδείκνυε μικρή ανοχή στις αμερικανικές παρεμβάσεις, παρόλο που οι Η.Π.Α τη συντηρούσαν. Επιπροσθέτως, υπήρχε το αυστηρό μάτι των δυτικών μέσων ενημέρωσης που δημοσιοποιούσαν καθετί στραβό, μιας και αυτά έχουν πάντα τη μεγαλύτερη ακροαματικότητα. Όλα αυτά δημιουργούσαν έναν μηχανισμό χωρίς δυνατότητες ευελιξίας, αναποφάσιστο και δυσκίνητο. Αντίθετα στο Βορρά υπήρχε μια καλοκουρδισμένη στρατιωτικά, ιδεολογικά και ψυχολογικά στρατιωτική κομμουνιστική μηχανή με δυο χαρισματικούς ηγέτες στο πηδάλιο, τον χαρισματικό πολιτικό Χο Τσι Μιν και τον έξοχο σε πολεμική τακτική στρατηγό Βο Νγκουγιέν Γκιαπ.
Κατηγορία:Τρομοκρατία Κατηγορία:Πόλεμος του Βιετνάμ Κατηγορία:CIA
From the Gutter to the Stage
From the Gutter to the Stage είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Savatage, η οποία κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1995 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "JVC Victor". Η συλλογή επανεκδόθηκε σε μορφή διπλού CD στις 2 Μαΐου 2000 με τέσσερα επιπλέον κομμάτια.
Η συλλογή δεν περιλαμβάνει τραγούδια από τα δύο τελευταία άλμπουμ των Savatage, "The Wake of Magellan" και "Poets and Madmen".
Τραγούδια
1. Sirens (Live) (C.Oliva, J.Oliva) - 3:50
3. Prelude to Madness (C.Oliva, O'Neill) - 3:12
4. Hall of the Mountain King (Grieg, C.Oliva, J.Oliva, Middleton, O'Neill) - 5:33
5. 24 Hours Ago (C.Oliva, J.Oliva, Middleton, O'Neill) - 4:55
6. Gutter Ballet (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)) - 6:19
7. When the Crowds Are Gone (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:45
8. Silk and Steel (C.Oliva, Silver) - 2:47
9. New York City Don't Mean Nothing (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 4:03
11. Believe (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:41
12. Edge of Thorns (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:56
13. Chance (J.Oliva, O'Neill) - 7:49
15. One Child (J.Oliva, O'Neill) - 5:14
Bonus κομμάτια της επανέκδοσης
16. Shotgun Innocence (J.Oliva) - 3:31
17. Forever After (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 4:19
18. This is Where You Should Be (J.Oliva) - 4:55
19. D.T. Jesus (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 4:53
Εδουάρδος της Σαβοΐας
Ο Εδουάρδος (1284 - 1329) ήταν κόμης της Σαβοΐας (1323-1329). Ήταν ο πρωτότοκος υιός του Αμεδαίου Ε' κόμη της Σαβοΐας και της Σιβύλλας του Μπωζέ.
From the Gutter to the Stage
Τα μέλη του συγκροτήματος
To "From the Gutter to the Stage" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Εδουάρδος της Σαβοΐας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπωζέ· διαδέχθηκε το 1323 τον πατέρα του που απεβίωσε. Το 1325 ο Γκιγκ Η' κόμης του Αλμπόν και ο Αμεδαίος Γ΄ κόμης της Γενεύης του επιτέθηκαν στο Βαρεΰ και τον νίκησαν. Ο Εδουάρδος μόλις που κατάφερε να ξεφύγει.
From the Gutter to the Stage
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Savatage Κατηγορία:Άλμπουμ του 1995
Εδουάρδος της Σαβοΐας
Βιογραφία
Το 1327 οι κάτοικοι του Μωριέν επαναστάτησαν εναντίον του πρίγκιπα-επισκόπου τους, που ζήτησε τη βοήθεια του Εδουάρδου. Εκείνος συμφώνησε με τον όρο ότι θα του παραχωρηθεί η διοίκηση της επισκοπής. Ο επίσκοπος το αποδέχθηκε και ο Εδουάρδος τον αποκατέστησε στην έδρα του. Το ίδιο έτος ο επίσκοπος του Σιόν αρνήθηκε να του δηλώσει την υποτέλεια που συνηθιζόταν από την εποχή του Πέτρου Β', μεγάλου θείου του Εδουάρδου. Τελικά συμφώνησαν ο ένας να δηλώνει υποτέλεια στον άλλο, στη γέφυρα του Μορζ. Το 1328 κατασκεύασε ξύλινο υδραγωγείο για τη μεταφορά φρέσκου ύδατος στην αυλή του κάστρου του στο Σαμπερύ. Απεβίωσε απροσδόκητα το 1329 και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Αίμων.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1307 τη Λευκή των Καπετιδών, κόρη του Ροβέρτου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας. Είχαν τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Λυκίσκος
Καλλιεργείται στη Γερμανία, Τσεχία κ.λπ. και διακρίνεται ανάλογα με τον τόπο προέλευσης του (Saaz, Hallertauer, κλπ). Τα είδη του λυκίσκου διαφέρουν εν μέρει σημαντικά, στην ένταση (της πικρότητας και του αρώματος) πράγμα το οποίο πρέπει να προσεχθεί κατά την προσθήκη του. Σε κάθε μορφή του, είναι ευαίσθητος στις συνθήκες αποθήκευσης του. Πρέπει να διατηρείται σε δροσερό (0°C) και ξηρό μέρος διότι αλλιώς δεν χάνει μόνο τη πικρική ικανότητα του αλλά μπορεί ακόμη και να καταστραφεί (παίρνει τη μυρωδιά ιδρώτα ποδιών). Η σωστή διατήρηση του λυκίσκου γίνεται σε ψυγείο, μέσα σε κλειστά γυάλινα βάζα.
Βιολογία
thumb|right|270px|Φυτό λυκίσκου σε πλήρη άνθιση. Ο Λυκίσκος το ζυθοβότανο είναι πολυετές φυτό, που αναρριχάται με περιστροφές των αναπτυσσομένων κληματοειδών, χωρίς έλικες, βλαστών. Κάθε χρόνο ανανεώνεται όλο το υπέργειο τμήμα του με νέους βλαστούς που φθάνουν τα 5-6 μέτρα περιστρεφόμενοι στα στηρίγματα που του προσφέρονται, σχοινιά ή σύρματα.
Ανήκει στην οικογένεια των κανναβοειδών. Σύμφωνα με τη βοτανική, είναι «πρώτος ξάδελφος» με την τσουκνίδα, την κάνναβη και τη μουριά. Χρησιμοποιείται κυρίως για να δώσει γεύση και σταθερότητα στη μπύρα, σε αφεψήματα και στη βοτανοθεραπεία. Στη μπύρα εξισορροποεί τη γλυκύτητα της βύνης με την πικράδα του. Απομακρύνει πρωτεΐνες από το ζυθογλεύκος και βοηθάει στη διαύγαση. Αυξάνει τη διατηρησιμότητα της μπύρας και βοηθάει στο σχηματισμό του αφρού.
Στο έδαφος εκτός των γνησίων ριζών αναπτύσσει ριζώματα. Υπάρχουν αρσενικά φυτά που αναπτύσσουν τα άνθη τους σε ταξιανθίες βότρυος, ενώ τα θηλυκά φυτά σχηματίζουν κιτρινοπράσινους κώνους (στρόβιλοι). Οι ποσότητες λυκίσκου που φέρονται στο εμπόριο, για τη ζυθοποίηση, προέρχονται από καλλιέργειες θηλυκών φυτών και μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο στη μη γονιμοποιημένη μορφή τους.
Τα φύλλα των κώνων φέρουν αδενώδεις τρίχες που περιέχουν μεταξύ των άλλων ρητινώδεις ουσίες με πικρή γεύση και παράγωγά τους και πτητικά έλαια που προσδίδουν το χαρακτηριστικό πικρό άρωμα στο λυκίσκο και τη μπύρα. Υπάρχουν πάρα πολλές εμπορικές ποικιλίες λυκίσκου, οι οποίες χαρακτηρίζονται από την περιεκτικότητα σε πτητικό έλαιο και οξέα, από την εποχή ωρίμανσης (πρώιμη, μεσοπρώιμη, όψιμη), την παραγωγικότητα και το μήκος του κώνου.
Βαλκανικό Πρωτάθλημα Κωπηλασίας 1975
Το Βαλκανικό Πρωτάθλημα Κωπηλασίας 1975, γνωστό ως Α΄ Βαλκανικοί Αγώνες Κωπηλασίας ήταν η πρώτη διοργάνωση του Βαλκανικού Πρωταθλήματος Κωπηλασίας, που διοργανώθηκε από την Ελληνική Κωπηλατική Ομοσπονδία Φιλάθλων Ναυτικών Σωματείων και τον Ναυτικό Όμιλο Ιωαννίνων. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στη Λίμνη Παμβώτιδα, στα Ιωάννινα από την Παρασκευή 19 έως και το Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου του 1975.
Λυκίσκος
Βιολογία
Ο λυκίσκος είναι από τα πιο ταχυφυή φυτά. Μέσα σε λίγους μήνες μπορεί και αναπτύσσει τεράστια φυτική μάζα, γι' αυτό είναι πολύ απαιτητικό φυτό σε φως, θρεπτικά συστατικά και νερό. Ο λυκίσκος προτιμά τα βαθιά, πολύ πλούσια σε θρεπτικά συστατικά, ελαφρά εδάφη, ενώ ανέχεται ευρέα όρια pH, από 6 μέχρι 8.
Βαλκανικό Πρωτάθλημα Κωπηλασίας 1975
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν τα αγωνίσματα μονό σκιφ, διπλό σκιφ, δίκωπος με πηδαλιούχο, δίκωπος χωρίς πηδαλιούχο, τετράκωπος με πηδαλιούχο, τετράκωπος χωρίς πηδαλιούχο και οκτάκωπος με πηδαλιούχο και έλαβαν μέρος μόνο άνδρες αθλητές από τις χώρες Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία, Ελλάδα και Ρουμανία.
Λυκίσκος
Βιολογία
Η εγκατάσταση της φυτείας γίνεται την άνοιξη μόλις περάσουν οι κίνδυνοι των παγετών. Ο λυκίσκος προσβάλλεται από πολλές ασθένειες. Οι σοβαρότερες είναι το ωίδιο και ο ψευδοπερονόσπορος. Η πρώτη αντιμετωπίζεται με θειάφι και η δεύτερη με σκευάσματα χαλκού.
Βαλκανικό Πρωτάθλημα Κωπηλασίας 1975
Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε η Βουλγαρία κατακτώντας χρυσά μετάλλια στο μονό σκιφ, στο διπλό σκιφ και στην οκτάκωπο με πηδαλιούχο. Τα υπόλοιπα χρυσά κατέκτησαν η Γιουγκοσλαβία και η Ρουμανία στη δίκωπο και τετράκωπο χωρίς πηδαλιούχο και δίκωπο και τετράκωπο με πηδαλιούχο αντίστοιχα.
Λυκίσκος
Βιολογία
Χρησιμοποιείται παραδοσιακά ως κατασταλτικό και γι' αυτό το λόγο κατά το παρελθόν αλλά ακόμα και τώρα, το λουλούδι του λυκίσκου το χρησιμοποιούσαν συχνά ως πρώτη ύλη στο.
Βαλκανικό Πρωτάθλημα Κωπηλασίας 1975
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαλκανικό Πρωτάθλημα Κωπηλασίας Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1975 Κατηγορία:Αθλητισμός στα Ιωάννινα
Λυκίσκος
Είδη και ποικιλίες
Υπάρχουν 3 είδη, το ένα με 5 ποικιλίες: Καλλιεργούνται πολλές διαφορετικές ποικιλίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κανναβοειδή
Πρώτος θερμοδυναμικός νόμος
Ο πρώτος θερμοδυναμικός νόμος αποτελεί μια έκφραση της αρχής διατήρησης της ενέργειας, δηλαδή του γεγονότος ότι σε ένα απομονωμένο σύστημα η ενέργεια ούτε καταστρέφεται ούτε δημιουργείται από του μηδενός, αλλά μετατρέπεται από τη μια μορφή σε μια άλλη. Ο πρώτος νόμος μπορεί να διατυπωθεί ως εξής:
Το ποσό θερμότητας (Q) που απορροφά ή αποβάλλει ένα θερμοδυναμικό σύστημα είναι ίσο με το αλγεβρικό άθροισμα της μεταβολής της εσωτερικής του ενέργειας και του έργου που παράγει ή δαπανά το σύστημα.
Η μαθηματική διατύπωση του πρώτου θερμοδυναμικού νόμου είναι:
<Center> </Center>
Πρωτος
Thermodynamik
627
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 627 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Τζελίνα Χαρλαύτη
Η Τζελίνα Χαρλαύτη (1958) είναι Ελληνίδα ιστορικός, καθηγήτρια ναυτιλιακής ιστορίας στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και από το 2017 Διευθύντρια στο Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και η οικογένεια της κατάγεται από την Κορινθία. Σπούδασε οικονομικά στο τμήμα Νομικών και Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στις αναπτυξιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Εν συνεχεία εκπόνησε διδακτορική διατριβή στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, από το οποίο και αναγορεύθηκε διδάκτωρ ιστορίας το 1988.
Το 1990 εξελέγη Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς με γνωστικό αντικείμενο την ναυτιλιακή ιστορία και το 1996 επίκουρη καθηγήτρια. Το 2003 μετατάχθηκε στο τμήμα ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου με τον βαθμό της αναπληρώτριας καθηγήτριας και το 2010 εξελέγη τακτική καθηγήτρια. Έχει διατελέσει μέλος της συντακτικής επιτροπής της διεθενούς επιθεώρησης ναυτιλιακής ιστορίας, αντιπρόεδρος & πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Ναυτιλιακής Οικονομικής Ιστορίας (2004 - 2008), πρόεδρος του τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου (2004 - 2008) ενώ σήμερα είναι διευθύντρια του Ινστιτούτου Μεσογειακών Σπουδών του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας στην Κρήτη. Παράλληλα έχει υπάρξει visiting fellow στο Harvard Business School και στο All Souls του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης καθώς και επισκέπτρια καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο του Newfoundland του Καναδά.
Έχει συγγράψει πλήθος έργων και δημοσιεύσεων σχετικά με την ναυτιλιακή ιστορία. Το 1997 τιμήθηκε με το Runciman Award από την ελληνοβρετανική ένωση για το βιβλίο της "Α Ηistory of Greek-Owned Shipping. The Making of an International Tramp Fleet, 1830 to the present day".
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Νικόλαος Τρικούπης
Ο Νικόλαος Τρικούπης (Μεσολόγγι, 1868 - 27 Φεβρουαρίου 1959) ήταν Έλληνας Ολυμπιονίκης και αξιωματικός του στρατού που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1868 και ήταν γιος του στρατιωτικού Θεμιστοκλή Τρικούπη και της Καλυδώνας Ιγγλέση. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την οικογένεια Τρικούπη και ήταν αδελφός των Ιωάννη και Κωνσταντίνο Τρικούπη καθώς και πρώτος ξάδελφος του Χαρίλαου Τρικούπη. Συμμετείχε στους Α' σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες στη άθλημα της σκοποβολής. Στους αγώνες που έγιναν στο σκοπευτήριο Καλλιθέας, ήταν τρίτος στη βολή με πολεμικό όπλο από 200 μέτρων με 1718 βαθμούς, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο.
Κατά την περίοδο 1928 με 1930, διετέλσε νομάρχης Αττικοβοιωτίας.
Τιμήθηκε με πολλά ελληνικά ανώτατα παράσημα. Σύζυγός του ήταν η Ελένη, το γένος Κορδέλλα. Έγραψε τα έργα «Εκγύμνασις ίππου» (1898), «Ταχεία μέθοδος προς κανονισμόν βολής πυροβολικού» (1900) και «Αναμνήσεις επεισοδίων και γεγονότων εκ των πολέμων μας» (1930).
Πέθανε στις 27 Φεβρουαρίου 1959.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε το 1888 ως ανθυπολοχαγός πυροβολικού. Μετά την αποφοίτησή του συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία. Συγκεκριμένα, από το 1889 έως το 1890 υπηρέτησε στο γαλλικό 26ο Σύνταγμα Πεδινού Πυροβολικού, από το 1891 έως το 1892 φοίτησε «Σχολή Εφαρμογής Πυροβολικού» στο Φονταινεμπλώ, και εν συνεχεία φοίτησε στην «Σχολή Ιππέων» στην Σομίρ και στην «Ανώτατη Σχολή Πολέμου» (σημ. École spéciale militaire de Saint-Cyr) στο Παρίσι (1893 -1895).
Συμμετείχε στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 στο μέτωπο της Θεσσαλίας, στο επιτελείο της 1ης Μεραρχίας υπό τις διαταγές του υποστράτηγου Νικόλαου Μακρή. Το 1904, αποτέλεσε έναν από τους 12 αξιωματικούς που επιλέχθηκαν να συγκροτήσουν το Σώμα Γενικών Επιτελών - πρώιμη μορφή του Γενικού Επιτελείου Στρατού, και μετά την κατάργηση του σώματος το 1909, επανήλθε στο όπλο του. Στους Βαλκανικούς πολέμους, διετέλεσε επιτελάρχης της 3ης Μεραρχίας υπό τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Δαμιανό. Παίρνει μέρος στις μάχες του Κιλκίς, της Δοϊράνης και του Πετσόβου ως διοικητής Συντάγματος Πυροβολικού.
Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, διετέλεσε διαδοχικά διοικητής συντάγματος πυροβολικού, επιτελάρχης του Γ΄ Σώματος Στρατού, καθώς και υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού και Αρχηγός Πυροβολικού Σώματος Στρατού. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πολέμησε στο Μακεδονικό Μέτωπο ως συνταγματάρχης, όταν ανέλαβε διοικητής της 3ης Μεραρχίας με την είσοδο της Ελλάδας στον πόλεμο. Μετά την νικηφόρα προέλαση του Ελληνικού Στρατού μέχρι τα σερβοβουλγαρικά σύνορα κοντά στην σερβική πόλη Πιρότ, προάχθηκε σε υποστράτηγο.
Μετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Ήταν διοικητής του Α' Σώματος Στρατού στη περιοχή της πόλης Αφιόν Καραχισάρ, όπου ηγείτο τεσσάρων μεραρχιών(1η,4η,5η,12η). Διέταξε υποχώρηση του Σώματός του την δεύτερη μέρα της τουρκικής επιθέσεως της 13 Αυγούστου 1922 βασιζόμενος σε προφορικές αναφορές επιτελών της 4ης Μεραρχίας που παρουσίαζαν ως τραγική την κατάσταση της μονάδος αυτής, τις οποίες αυτός δεν διασταύρωσε και οι ίδιοι μεταπολεμικά αρνήθηκαν. Ηγήθηκε της υποχώρησης μαζί με τον διοικητή του Β΄Σώματος Στρατού και μετά από πορείες και μάχες έξι ημερών, αποκομμένος, κυκλωμένος, χωρίς τροφή, νερό και πολεμοφόδια, παραδόθηκε στις 20 Αυγούστου μαζί με πολλές στρατιωτικές μονάδες. Ο Νικόλαος Τρικούπης κρατήθηκε αιχμάλωτος και αργότερα επέστρεψε στην Ελλάδα, όταν το 1923 επήλθε συμφωνία ανταλλαγής αιχμαλώτων. Έπειτα αποστρατεύτηκε ενώ δεν κλήθηκε ποτέ σε απολογία. Το ξίφος του Νικολάου Τρικούπη βρίσκεται στο Πολεμικό Μουσείο της Άγκυρας.
Το 1927, παρά τις ευθύνες για την κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου, ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία και προάχθηκε σε αντιστράτηγο, με τον βαθμό τον οποίο εντέλει αποστρατεύθηκε, ενώ από το 1928 έως το 1930 διετέλεσε νομάρχης Αττικοβοιωτίας.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Έλληνες σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες Κατηγορία:Μεσολόγγι Τ Τ Τ
Παγκόσμια ιστορία της ατιμίας
Το βιβλίο με τίτλο Παγκόσμια ιστορία της ατιμίας (ισπανικά: Historia universal de la infamia), είναι συλλογή διηγημάτων του Αργεντινού συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες, η οποία εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1935, και ανανεώθηκε από τον συγγραφέα το 1954.
Περιγραφή
Πολλά από τα διηγήματα αυτά είχαν δημοσιευθεί ξεχωριστά στην εφημερίδα Critica μεταξύ του 1933 και 1934. Οι ιστορίες της συλλογής, χαρακτηρίστηκαν ως αντιπροσωπευτικές του μαγικού ρεαλισμού, όρος ο οποίος ξεκίνησε ως λογοτεχνικό είδος μέσω αυτού του βιβλίου. Όλες οι ιστορίες (εκτός από το Άνδρας σε ρόδινο στέκι) αποτελούν μυθιστορηματικές περιγραφές πραγματικών εγκληματιών. Οι πηγές για το κάθε διήγημα παρατίθενται στο τέλος κάθε διηγήματος, και εντός των διηγημάτων ο Μπόρχες έχει αλλάξει κάποιες από τις λεπτομέρειες σε σχέση με τις ημερομηνίες και τα ονόματα έτσι ώστε τα διηγήματα να μην λογιστούν ως ιστορικά.
Κατά την ανανέωση της συλλογής το 1954 προστέθηκαν τρεις επιπλέον ιστορίες, τα Ένας σωσίας του Μωάμεθ, Ο γενναιόψυχος εχθρός, και το Περί της ακριβείας εν τη επιστήμη το οποίο είναι το πιο γνωστό από τα γραπτά της συλλογής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διηγήματα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες
Ντβόρτσε (Σαράι)
Το Ντβόρτσε (Дворце, Dvorcё) είναι ένα χωριό στον Δήμο Σαράι, στα Σκόπια, στη Βόρεια Μακεδονία.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε πληθυσμό 249 κατοίκους.
Οι εθνοτικές ομάδες του χωριού περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Σαράι Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Sad Wings of Destiny
Sad Wings of Destiny είναι ο τίτλος του δεύτερου δίσκου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest, ο οποίος κυκλοφόρησε μέσω της "Gull Records" τo Μάρτιο του 1976.
Ιστορία του δίσκου
Το "Sad Wings of Destiny" ηχογραφήθηκε στα "Rockfield Studios", στην Ουαλία, το χειμώνα του 1975. Το εξώφυλλο του δίσκου σχεδιάστηκε από τον Πάτρικ Γούντροφ και έχει τίτλο "Fallen Angels".
Το τραγούδι "Victim of Changes" αποτελείται από δύο διαφορετικά κομμάτια, το "Whiskey Woman" το οποίο είχε γραφτεί το 1972 από τον Αλ Άτκινς και το "Red Light Lady" το οποίο έγραψε αργότερα ο Ρομπ Χάλφορντ. Γι' αυτό το δίσκο, ηχογραφήθηκε και μία διασκευή στο "Diamonds and Rust" της Τζόαν Μπαέζ, αλλά κυκλοφόρησε με το επόμενο άλμπουμ του συγκροτήματος, "Sin After Sin".
Ο δίσκος κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1976 λαμβάνοντας, κατά κύριο λόγο, θετικές κριτικές. Με το πέρασμα των χρόνων έχει φθάσει να θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους δίσκους του συγκροτήματος και του χέβι μέταλ, γενικότερα. Το "Metal Rules" τον κατέταξε στην 38η θέση της λίστας με τα εκατό καλύτερα άλμπουμ στην ιστορία του χέβι μέταλ, ενώ το περιοδικό "Kerrang!" στην ανάλογη λίστα του τον Ιανουάριο του 1989 τον κατέταξε στη 17η θέση. Επίσης, το "Digital Dream Door" τον έβαλε στην ένατη θέση της λίστας με τα καλύτερα άλμπουμ στην ιστορία του είδους.
Η επιρροή του συγκροτήματος μέσω αυτού του άλμπουμ είναι φανερή από τον αριθμό των διασκευών σε τραγούδια του, όπως οι εκτελέσεις του "The Ripper" από τους Iced Earth, τους Agent Steel, τους Icarus Witch και τους Mercyful Fate, η διασκευή των Overkill στο "Tyrant" και των Gamma Ray στο "Victim of Changes".
Παρ' όλη την αναγνώριση τους ως ένα από τα ανερχόμενα ονόματα του είδους το 1976, οι Judas Priest δεν κατάφεραν και πάλι να μπουν στα βρετανικά τσαρτ, σημειώνοντας χαμηλές πωλήσεις ο αριθμός των οποίων θα ανέβαινε στον επόμενο τους δίσκο, ο οποίος ήταν και ο πρώτος που κατάφερε να μπει στους καταλόγους επιτυχιών της πατρίδας τους.
Τραγούδια
1. Victim of Changes (Halford, Downing, Tipton, Atkins) - 7:47
2. The Ripper (Tipton) - 2:50
3. Dreamer Deceiver (Halford, Downing, Tipton, Atkins) - 5:51
4. Deceiver (Halford, Downing, Tipton) - 2:40
6. Tyrant (Halford, Tipton) - 4:28
7. Genocide (Halford, Downing, Tipton) - 5:51
8. Epitaph (Tipton) - 3:08
9. Island of Domination (Halford, Downing, Tipton) - 4:32
Μέλη των Judas Priest
Ρομπ Χάλφορντ - φωνητικά
Γκλεν Τίπτον - κιθάρα
Κ.Κ. Ντάουνινγκ - κιθάρα
Ίαν Χιλ - μπάσο
Άλαν Μουρ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Judas Priest Κατηγορία:Άλμπουμ του 1976
ΚΚ Ιγκοκέα
Η Κοσαρκάσκι Κλουμπ Ιγκοκέα (Кошаркашки клуб Игокеа), που συνήθως αναφέρεται ως ΚΚ Ιγκοκέα, είναι επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης ανδρών με έδρα το Αλεξάντροβατς, στη Δημοκρατία της Σέρπσκα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Ο σύλλογος παίζει στην Αδριατική Λίγκα, στο Πρωτάθλημα Βοσνίας και στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ. Ο σύλλογος είναι ιδρυτικό μέλος και μέτοχος της Αδριατικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοσνιακοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1973
Κιζίλτεπε
Το Κιζίλτεπε (τουρκικά: Kiziltepe, Qoser, Koçhisar ή Tell-Ermen, που σημαίνει «αρμενικός λόφος» , دنيصر) είναι πόλη και περιοχή της επαρχίας Μαρντίν της Τουρκίας. Με στοιχεία του 2014, η πόλη είχε πληθυσμό 225.888. Οι περισσότεροι κάτοικοί της είναι Κούρδοι, αλλά υπάρχουν και μερικοί Άραβες, Τούρκοι (κυρίως κυβερνητικοί αξιωματούχοι) και Χριστιανοί.
Ιστορία
Η πόλη έχει ένα ιστορικό μεγάλο τζαμί, το οποίο χτίστηκε τον 13ο αιώνα από τους Ορτοκίδες.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 υπήρχε στην πόλη στρατόπεδο προσφύγων για Κούρδους που διέφευγαν τις διώξεις του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν.
Με +48,8°C στις 14 Αυγούστου 1993, το Κιζίλτεπε κατέχει το ρεκόρ για την υψηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ποτέ στην Τουρκία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία του Μαρντίν Κατηγορία:Ασσυριακές κοινότητες στην Τουρκία
Κορίνα, η Αγριόγατα
Η Κορίνα, η αγριόγατα (Ισπανικά: Gata Salvaje, Μετάφραση: Αγριόγατα) είναι τηλενουβέλα βενεζουελάνικης παραγωγής του 2002. Η σειρά αποτελείται από 252 επεισόδια, προβλήθηκε στη Βενεζουέλα και έκανε πρεμιέρα στις 16 Μαΐου 2002. Στην Ελλάδα προβλήθηκε από το Star Channel.
Υπόθεση
Η Κορίνα Ρίος (κανονικά λέγεται Ροσάουρα) είναι μια πανέμορφη κοπέλα, γνωστή ως «αγριόγατα» λόγω του δυναμικού χαρακτήρα της. Αγωνίζεται καθημερινά για να τα βγάλει πέρα, σε δύο διαφορετικές δουλειές. Ζει με τον πατέρα της, ο οποιός άνεργος και αλκοολικός, και μαζί τους ζουν και η μητριά της, μαζί με την ανεύθυνη θετή αδελφή της. Η ζωή της Κορίνας αλλάζει, όταν γνωρίζει τον Μάριο, έναν γοητευτικό μηχανικό από πλούσια οικογένεια. Ερωτεύονται και ενώνονται με τα δεσμά του γάμου. Εκείνη είναι ερωτευμένη μαζί του, αλλά ο Μάριο σκέφτεται ακόμη την πρώην σύζυγό του που χάθηκε μυστηριωδώς σε ένα ατύχημα. Χρησιμοποιεί την Κορίνα για να αναστατώσει την αδελφή του Εδουάρδα, μια αδίστακτη γυναίκα που επιθυμεί να τον παντρέψει με την πάμπλουτη Εύα, με σκοπό την οικονομική σωτηρία της οικογένειας.
Η Εύα και η Εδουάρδα πετυχαίνουν να χωρίσουν το ευτυχισμένο ζευγάρι. Η Κορίνα χάνει τον αγαπημένο της Μάριο και βρίσκεται πάμπτωχη, απελπισμένη και μόνη. Ωστόσο, η ζωή της αλλάζει όταν μαθαίνει ότι είναι η χαμένη εγγονή της πανίσχυρης Κρους Ολιβάρες, της οποίας την περιουσία κληρονομεί. Η Κορίνα πλούσια πια, αλλάζει όνομα και εμφάνιση και ζητάει εκδίκηση από αυτούς που την πλήγωσαν. Όμως με το καιρό, η αγάπη της για τον Μάριο μεγαλώνει και αποδεικνύεται ότι είναι πιο δυνατή από την εκδίκηση.
Σπαρτιατική φάλαγγα
Γέννηση
Η Σπαρτιατική, όπως και άλλες οπλιτικές φάλαγγες στον Ελλαδικό χώρο, δημιουργήθηκε κατά την Αρχαϊκή Περίοδο, οπότε οι τέσσερις κώμες που ενώθηκαν για να σχηματίσουν την πόλη Σπάρτη (αργότερα προστέθηκε και μια πέμπτη, οι Αμύκλες, περίπου 5 χλμ νοτιότερα της πόλης) επέκτειναν την κυριαρχία τους στους γειτονικούς πληθυσμούς της Λακωνίας και αργότερα της Μεσσηνίας.
Πιθανότατα η γέννηση της οπλιτικής φάλαγγας στην Σπάρτη και αλλού να συνέπεσε ή να προήλθε από την καθιέρωση του Όπλου (κυκλική Ασπίς διαμέτρου περίπου 90 εκ.) ως αμυντικού εξοπλισμού. Το Όπλον (απ' όπου προκύπτει ο όρος Οπλίτης) επέτρεπε την διάταξη των ανδρών σε πυκνό σχηματισμό (συνασπισμό), ώστε να παρουσιάζεται στον εχθρό ένα τείχος από ασπίδες, ενώ οι οπλίτες διατηρούσαν την ευχέρεια βάδισης και χρήσης του δόρατος. Υπ' αυτήν την έννοια, η οπλιτική φάλαγγα είναι κάτι τελείως διαφορετικό από τα τείχη των Δαναών που περιγράφει ο Όμηρος. Κατά την προγενέστερη εποχή του Χαλκού οι Μυκηναίοι και άλλοι πολεμιστές χρησιμοποιούσαν την λεγόμενη Ασπίδα Πύργο η οποία στερεωνόταν στο έδαφος και κάλυπτε όλο το σώμα του πολεμιστή, ο οποίος έβαλλε από πίσω της. Η διάταξη αυτή ήταν καθαρά αμυντική καθώς προσέφερε από καθόλου έως ελάχιστη κινητικότητα στους μετέχοντες. Με το Όπλον, αντίθετα, οι Οπλίτες μπορούσαν συνασπισμένοι σε φάλαγγα να προχωρούν, να στρέφουν, να αλλάζουν διάταξη και να πολεμούν με σημαντικά μεγαλύτερη ευχέρια.
Κορίνα, η Αγριόγατα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεζουελάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Σπαρτιατική φάλαγγα
Ρόλος
Η Σπαρτιατική φάλαγγα, σε αντίθεση με άλλες οπλιτικές φάλαγγες στην Ελλάδα δεν ήταν μόνο ένας στρατιωτικός σχηματισμός. Ως τέτοιος χρησιμοποιήθηκε κατά τους επεκτατικούς πολέμους στην Λακωνία και την Μεσσηνία (Ά & ΄Β Μεσσηνιακός Πόλεμος) αλλά και αργότερα, στα Μηδικά, τους 'Α και 'Β Πελοποννησιακούς Πολέμους, τους Πολέμους της Ηγεμονίας και αλλού.
Περαιτέρω, όμως, η Σπαρτιατική Φάλαγγα αποτελούσε και μια αστυνομική δύναμη πίσω στην Λακεδαίμονα. Οι Σπαρτιάτες Όμοιοι επιτηρούσαν διαρκώς πολυπληθέστερους πληθυσμούς Ειλώτων στην Λακωνία και την Μεσσηνία οι οποίοι δούλευαν τους κλήρους γης και κατασκεύαζαν τα όποια βιοτεχνικά προϊόντα είχε ανάγκη η Πόλη. Ο διαρκής φόβος μιας γενικευμένης εξέγερσης των Ειλώτων - που σε ορισμένες περιόδους έλαβε διαστάσεις υστερίας - οδήγησε τους Σπαρτιάτες σε διαρκή εκγύμναση και πολεμική ετοιμότητα. Επί πλέον, ποτέ στην ιστορία της Πόλης δεν εξεστράτευσε μακριά από την Λακεδαίμονα το σύνολο της Σπαρτιατικής φάλαγγας. Πάντοτε ένα τμήμα της έμενε πίσω, ως αστυνομική δύναμη, ενώ για τον ίδιο λόγο απαγορευόταν να εκστρατεύσουν ταυτόχρονα εκτός συνόρων και οι δύο βασιλείς.
Διαφοροποίηση
Αυτή ήταν ένα σύνολο νόμων που οι Σπαρτιάτες απέδιδαν στον μεγάλο νομοθέτη και μεταρρυθμιστή Λυκούργο, και τους οποίους τηρούσαν με θρησκευτική θα λέγαμε ευλάβεια. Ο Λυκούργος μέσω της Ρήτρας (υπήρξαν και άλλες μεταγενέστερες συμπληρωματικές Ρήτρες, ωστόσο με τον όρο Μεγάλη Ρήτρα ή Ρήτρα νοείται το σύνολο των αρχικών νόμων του Λυκούργου) παρέδωσε στους συμπολίτες του ένα πολιτικο-οικονομικό σύστημα που προέβλεπε μεταξύ άλλων την αναδιανομή της γης, την κληρονομική μεταβίβαση, τους θεσμούς διακυβέρνησης, τα πολιτικά δικαιώματα, την δομή του στρατού και την εκπαίδευση αγοριών και κοριτσιών της Πόλης.
Μέσα από την Ρήτρα, λοιπόν, γεννήθηκε ο Σπαρτιάτης Οπλίτης, ο οποίος, σε αντίθεση με τους ερασιτέχνες συναδέλφους του των άλλων Ελληνικών Πόλεων, ασχολείτο σχεδόν αποκλειστικά με την στρατιωτική εκγύμναση, καθώς η εργασία των Ειλώτων τον είχε απελευθερώσει από βιοποριστικές ασχολίες. Σύμφωνα πάντα με την Ρήτρα ο Σπαρτιάτης Όμοιος είχε εισέλθει σε μια αυστηρότατη και απαιτητικότατη στρατιωτική ακαδημία, γνωστή ως Αγωγή από την ηλικία των επτά (7) ετών, είχε αποφοιτήσει από αυτήν επιτυχώς στην ηλικία των δεκαοκτώ (18) ετών, είχε ζήσει σε συσκηνίες και είχε δειπνήσει λιτά στα συσσίτια με τους συντρόφους του (στα οποία μάλιστα ήταν υποχρεωμένος να συνεισφέρει ο ίδιος το μερίδιο τροφής του) και είχε συμμετάσχει σε εκστρατείες χωρίς να ντροπιαστεί. Εφόσον πληρούσε όλες τις παραπάνω προϋποθέσεις στην ηλικία των τριάντα (30) ετών ονομαζόταν Όμοιος και αποκτούσε πλήρη πολιτικά δικαιώματα.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι οι άνδρες που στελέχωσαν την Σπαρτιατική φάλαγγα στις Θερμοπύλες και αλλού, δεν ήταν κοινοί Οπλίτες / Γεωργοί μιας Ελληνικής Πόλης. Διέθεταν αφενός σημαντικά μεγαλύτερες πολεμικές δεξιότητες ως άτομα και ως ομάδα και αφετέρου είχαν γαλουχηθεί σε όλη τους την ζωή από ένα σύστημα που τους έκανε γενναίους, πειθαρχημένους, ολιγαρκείς. Σε σχέση με τους αντιπάλους τους, λοιπόν, οι Σπαρτιάτες Οπλίτες ήταν επαγγελματίες του πολέμου και όχι ερασιτέχνες. Ήταν μάλιστα επαγγελματίες όχι με την σημερινή μισθοφορική έννοια του όρου, αλλά περιλαμβάνοντας και την έννοια του πλέον πιστού, αφοσιωμένου και ταγμένου στον κοινό σκοπό ανθρωπίνου δυναμικού.
Έτσι μόνο ήταν δυνατόν να στελεχωθεί ένας σχηματισμός που, όπως θα δούμε παρακάτω, μπορούσε να εκτελέσει αποστολές αδύνατες για άλλες οπλιτικές φάλλαγες με παρόμοιο οπλισμό και μέγεθος.
Μέγεθος και σύσταση
Στην Σπαρτιατική φάλαγγα οπλιτών μετείχαν κατά το μεγαλύτερο διάστημα της αρχαιότητας μόνο Σπαρτιάτες απόφοιτοι της Αγωγής με κλήρο γης. Έτσι το μέγεθος της φάλαγγας υπολογίζεται ότι δεν ξεπέρασε ποτέ τους 7,000 με 8,000 άνδρες, ενώ κατά την διάρκεια του 5ου αιώνα π.Χ. αυτός ο αριθμός άρχισε να μειώνεται δραματικά. Κατά την περίοδο μεταξύ 465/464 π.Χ. (καταστροφικός σεισμός που διόγκωσε το πρόβλημα της λειψανδρίας) και του 418 π.Χ. (Μάχη της Μαντινείας) εισήλθαν στην φάλαγγα για πρώτη φορά, και κατά παράβαση της Ρήτρας μη Σπαρτιάτες όμοιοι, περίοικοι και αργότερα απελευθερωμένοι ή υπό απελευθέρωση Είλωτες.
Ο αριθμός των Σπαρτιατών που μετείχαν στην φάλαγγα μειωνόταν, ενώ αυτός των υπόλοιπων Λακεδαιμονίων (περίοικοι και νεοδαμώδεις) διαρκώς αυξανόταν για να καλυφθεί το κενό, πράγμα που εν μέρει αποτυπώνεται και στην σταδιακή μείωση της αποτελεσματικότητας της Σπαρτιατικής φάλαγγας ήδη από τα τέλη του 5ου π.Χ. αιώνα (2ος Πελοποννησιακός Πόλεμος) και ιδιαίτερα κατά την περίοδο της ηγεμονίας (αρχές 4ου π.Χ. αιώνα).
Πριν από την καταστροφική μάχη των Λεύκτρων (371 π.Χ.) υπολογίζεται ότι είχαν απομείνει μόνο 3.000 Σπαρτιάτες Όμοιοι.
Δομή
Η Σπαρτιατική φάλαγγα διέθετε περισσότερα οργανωτικά επίπεδα, κάτι που την καθιστούσε καλύτερα διοικούμενη από άλλες οπλιτικές φάλαγγες.
Μία από τις έξι Μόρες ήταν αρκετές φορές αμιγώς Αμικλαϊκή, δηλαδή στελεχωνόταν από οπλίτες που κατάγονταν από τις Αμύκλες (5η Κώμη της Σπάρτης).
Επίσης, μία από τις έξι Μόρες συχνά αποτελείτο από Σκιρίτες, επιλεγμένους για τις ικανότητες και τις δεξιότητές τους άνδρες, δηλαδή τους καλύτερους των καλυτέρων.
Η φάλαγγα, ωστόσο, δεν εξεστράτευε μόνη της. Στην μάχη πλαισιωνόταν από Ψιλούς (ελαφρά οπλισμένους σφενδονήτες, τοξότες, ακοντιστές) ή/και ελαφρύ ιππικό, ώστε να φυλάσσονται τα πλευρά της. Αυτές οι μονάδες που πλαισίωναν την Σπαρτιατική φάλαγγα δεν στελεχώνονταν από Σπαρτιάτες Ομοίους αλλά από Είλωτες, Περίοικους ή Μισθοφόρους. Στην Μάχη των Πλαταιών (479 π.Χ.) παρατάχθηκαν 5.000 οπλίτες στην Σπαρτιατική φάλαγγα που πλαισιώνονταν από 35.000 Είλωτες σε ρόλους βοηθητικών και Ψιλών.
Διοίκηση
Την απόλυτη αρχηγεία της Σπαρτιατικής φάλαγγας κατά την εκστρατεία απολάμβανε ένας εκ των δύο βασιλέων της Πόλης, καθείς εκ των οποίων εκστράτευε εκ περιτροπής και πολεμούσε μέσα στις τάξεις της φάλαγγας. Ως ελεγκτική συνοδεία του βασιλέως αποστέλλονταν συνήθως δύο εκ των πέντε Εφόρων, ωστόσο αυτοί δεν είχαν καμία δικαιοδοσία έναντι του βασιλέως κατά την διάρκεια της εκστρατείας, αλλά, εφόσον παρατηρούσαν κάτι μεμπτό μπορούσαν να καλέσουν τον βασιλέα σε απολογία πίσω στην Σπάρτη όταν η εκστρατεία θα είχε περατωθεί.
Κάτω από τον βασιλέα ακολουθούσαν οι Πολέμαρχοι, καθένας εκ των οποίων διοικούσε μια Μόρα.
Στον κάθε Πολέμαρχο αναφέρονταν οι τέσσερις λοχαγοί των Λόχων του, ενώ σε κάθε έναν από αυτούς αναφέρονταν δύο Πεντηκόνταρχοι.
Τέλος, κάθε Πεντηκόνταρχος διέθετε δύο Ενωμοτάρχες που διοικούσαν τις υπ' αυτών Ενωμοτίες.
Για την καλύτερη μετάδοση των παραγγελμάτων και τον συντονισμό της φάλαγγας κάθε Ενωμοτία διέθετε έναν Ουραγό που βάδιζε τελευταίος, και σαλπιγκτές οι οποίοι σάλπιζαν παραγγέλματα. Υπάρχει συζήτηση για το πότε χρησιμοποιούσαν το Κέρας και πότε τη Σάλπιγγα. Στην Ανάβαση του ο Ξενοφώντας αφήνει να εννοηθεί ότι το Κέρας χρησιμοποιούνταν εντός στρατοπέδου, ενώ η Σάλπιγξ, που μάλλον ηχούσε δυνατότερα, κατά τη μάχη. Πάντως, ο ίδιος συγγραφέας φαίνεται να υπονοεί στα Ελληνικά ότι οι Σπαρτιάτες του Αγησιλάου μπορούσαν να μεταδίδουν τα παραγγέλματα προφορικά προς τα πίσω από άνδρα σε άνδρα, ώστε να μην μάθει ο εχθρός τα σαλπίσματα και μπορέσει να διαβλέψει τους ελιγμούς της φάλαγγας.
Αναφορές
Κατηγορία:Σπαρτιατικός στρατός
Audi Q3
Το Audi Q3 είναι ένα μικρομεσαίο SUV αυτοκίνητο, που παράγεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Audi, από τον Ιούνιο του 2011. Πρόκειται για το τρίτο χρονολογικά SUV στην ιστορία της εταιρείας, μετά τα μεγαλύτερα Audi Q7 και Audi Q5. Από τον Νοέμβριο του 2018, το μοντέλο βρίσκεται στη δεύτερη γενιά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Q3 Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV
Συκοφαντία του αίματος
μικρογραφία|Άγαλμα του [[Σίμον του Τρέντο, ενός Ιταλού παιδιού του οποίου η εξαφάνιση και ο θάνατος κατηγορήθηκαν στους ηγέτες της εβραϊκής κοινότητας της πόλης]] Η συκοφαντία του αίματος, ή συκοφαντία τελετουργικού φόνου, είναι αντισημιτική συκοφαντία,  που κατηγορεί ψευδώς τους Εβραίους για δολοφονίες Χριστιανών αγοριών προκειμένου να χρησιμοποιήσουν το αίμα τους στην εκτέλεση θρησκευτικών τελετουργιών. Ιστορικά, απηχώντας πολύ παλιούς μύθους μυστικών λατρευτικών πρακτικών σε πολλές προϊστορικές κοινωνίες, ο ισχυρισμός όπως εκφράζεται εναντίον των Εβραίων, ήταν σπάνια επιβεβαιωμένος στην αρχαιότητα. Ωστόσο, συχνά συνδέθηκε με πρώιμες κοινότητες Χριστιανών στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και επανεμφανίστηκε ως ευρωπαϊκή χριστιανική κατηγορία εναντίον των Εβραίων στη μεσαιωνική περίοδο. Αυτή η συκοφαντία - μαζί με τη δηλητηρίαση των πηγαδιών και τη βεβήλωση του οικοδεσπότη - έγινε κύριο θέμα των διώξεων των Εβραίων στην Ευρώπη από εκείνη την περίοδο μέχρι σήμερα.
Οι συκοφαντίες του αίματος συνήθως ισχυρίζονται ότι οι Εβραίοι απαιτούν ανθρώπινο αίμα για το ψήσιμο του μάτζα, ενός άζυμου ψωμιού που τρώγεται κατά τη διάρκεια του Πάσχα, αν και αυτό το στοιχείο της κατηγορίας φέρεται να απουσίαζε στις πρώτες συκοφαντίες αίματος, στις οποίες οι τότε σύγχρονοι Εβραίοι κατηγορήθηκαν για αναπαράσταση. της σταύρωσης. Οι κατηγορίες συχνά υποστηρίζουν ότι το αίμα των Χριστιανών παιδιών είναι ιδιαίτερα περιζήτητο, και ιστορικά, οι αξιώσεις για συκοφαντία του αίματος έχουν γίνει για να λογοδοτήσουν τους κατά τα άλλα ανεξήγητους θανάτους παιδιών. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα υποτιθέμενα θύματα ανθρωποθυσιών έχουν γίνει σεβαστά ως Χριστιανοί μάρτυρες. Τρία από αυτά – ο Ουίλιαμ του Νόριτς, ο Χιου του Λίνκολν και ο Σίμον του Τρέντο – έγιναν αντικείμενα τοπικής λατρείας και παρόλο που δεν ανακηρύχθηκε ποτέ άγιος, η λατρεία του Σίμον προστέθηκε στο Γενικό Ρωμαϊκό Ημερολόγιο. Ένα παιδί που φέρεται να δολοφονήθηκε από Εβραίους, ο Γαβριήλ του Μπιαουίστοκ, αγιοποιήθηκε από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Στην εβραϊκή λαϊκή παράδοση, οι συκοφαντίες του αίματος χρησίμευσαν ως ώθηση για τη συγγραφή του Γκόλεμ της Πράγας από τον Ραβίνο Ιούδα Λεβ Μπέν Μπεζαλέλ τον 16ο αιώνα.
Ο όρος «συκοφαντία του αίματος» έχει επίσης χρησιμοποιηθεί σε σχέση με οποιαδήποτε δυσάρεστη ή επιζήμια ψευδή κατηγορία, και ως εκ τούτου, έχει αποκτήσει ένα ευρύτερο μεταφορικό νόημα. Ωστόσο, αυτή η ευρύτερη χρήση του όρου παραμένει αμφιλεγόμενη, επειδή οι εβραϊκές ομάδες αντιτίθενται σε αυτήν.
Ιστορία
Οι παλαιότερες εκδοχές των κατηγοριών που αφορούσαν Εβραίους που υποτίθεται ότι σταύρωσαν παιδιά Χριστιανούς το Πάσχα/Εβραϊκό Πάσχα λέγεται ότι οφείλονται σε μια προφητεία. Δεν υπάρχει ακόμη αναφορά στη χρήση αίματος σε άζυμο ψωμί μάτζα αυτή τη στιγμή, κάτι που εξελίσσεται αργότερα ως κύριο κίνητρο για το έγκλημα.
Πιθανές πρόδρομες αναφορές
Το παλαιότερο γνωστό προηγούμενο προέρχεται από έναν άνθρωπο ονόματι Δημόκριτος (όχι το φιλόσοφος) που αναφέρεται στη Σούδα, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι «κάθε επτά χρόνια οι Εβραίοι αιχμαλώτιζαν έναν ξένο, τον έφερναν στο ναό της Ιερουσαλήμ και τον θυσίαζαν, κόβοντάς την σάρκα σε κομμάτια». Ο Ελληνοαιγύπτιος συγγραφέας Απίων, υποστήριξε ότι οι Εβραίοι θυσίαζαν Έλληνες θύματα στον ναό τους. Εδώ, ο συγγραφέας αναφέρει ότι όταν ο Αντίοχος Δ΄ Επιφανής μπήκε στο ναό της Ιερουσαλήμ, ανακάλυψε έναν Έλληνα αιχμάλωτο, ο οποίος του είπε ότι τον πάχυναν για θυσία. Κάθε χρόνο, ισχυριζόταν ο Απίων, οι Εβραίοι θυσίαζαν έναν Έλληνα και κατανάλωναν τις σάρκες του, ενώ ταυτόχρονα ορκίζονταν αιώνιο μίσος για τους Έλληνες. Ο ισχυρισμός του Απίονα πιθανότατα αντανακλά ήδη κυκλοφορούσες συμπεριφορές απέναντι στους Εβραίους, καθώς παρόμοιοι ισχυρισμοί διατυπώνονται από τον Ποσειδώνιος το Ρόδιο και τον Απολλώνιο το Μόλων τον 1ο αιώνα π.Χ.. Αυτή η ιδέα παρουσιάζεται αργότερα στην ιστορία, όταν ο Σωκράτης ο Σχολαστικός (5ος αιώνας) ανέφερε ότι σε ένα μεθυσμένο γλέντι, μια ομάδα Εβραίων έδεσε ένα Χριστιανό παιδί σε έναν σταυρό για να χλευάσει τον θάνατο του Χριστού και το μαστίγωσε μέχρι που πέθανε.