cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λεμφοκύτταρο
Κύτταρα φυσικοί φονείς (Natural Killer Cells)
Τα κύτταρα φυσικοί φονείς είναι μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος και παίζουν ρόλο στην άμυνα του ξενιστή σε όγκους και σε μολυσμένα από ιούς κύτταρα. Τα κύτταρα φυσικοί φονείς έχουν την ικανότητα να διακρίνουν μολυσμένα και μη μολυσμένα κύτταρα και όγκους χάρη την αναγνώριση των μεταβολών της επιφάνειας ενός μορίου που ονομάζεται MHC (Μείζον Σύμπλεγμα Ιστοσυμβατότητας) Κλάσης Ι. Το μείζον σύμπλεγμα ιστοσυμβατότητας (Major histocompatibility complex, MHC) είναι μια ομάδα μορίων στην επιφάνεια του κυττάρου όπου λειτουργούν ως αντιγόνα ιστοσυμβατότητας [4]. Το σύμπλεγμα MHC περιλαμβάνει πρωτεΐνες που κωδικοποιούνται από πολλά γονίδια που βρίσκονται στη περιοχή του χρωμοσώματος 6. Τα κύτταρα φυσικοί φονείς ενεργοποιούνται σε απόκριση από μια οικογένεια κυτοκινών οι οποίες ονομάζονται ιντερφερόνες. Οι κυτοκίνες αποτελούν μία από τις 100 ομάδες πρωτεϊνών οι οποίες παράγονται πρωτογενώς από τα λευκά αιμοσφαίρια. Παρέχουν μηνύματα για να ρυθμίσουν ανοσολογικά θέματα της κυτταρικής αύξησης και της λειτουργίας της φλεγμονής αλλά και των ειδικών ανοσολογικών αντιδράσεων. Κάθε κυτοκίνη εκκρίνεται από ένα ειδικό κύτταρο σε αντίδραση έναντι του ειδικού ερεθίσματος. Οι κυτοκίνες οι οποίες παράγονται στα μονοκύτταρα ή μακροφάγα και στα λεμφοκύτταρα, ονομάζονται μονοκίνες και λεμφοκίνες αντίστοιχα. Οι κυτοκίνες περιλαμβάνουν τις ιντερλευκίνες, τις ιντερφερόνες, τους παράγοντες νέκρωσης όγκων, την ερυθροποιητίνη και τους παράγοντες διέγερσης αποικιών. Δρουν αλλάζοντας τα κύτταρα τα οποία τις παράγουν (αυτοκρινής δράση) και μεταβάλλοντας άλλα κύτταρα κοντά στα προηγούμενα (παρακρινής δράση). Λίγες επηρεάζουν τα συστηματικά κύτταρα (ενδοκρινής δράση).
Έτσι τα ενεργοποιημένα κύτταρα φυσικοί φονείς απελευθερώνουν κυτταροτοξικά (κύτταρα θανάτωσης) κοκκία τα οποία καταστρέφουν στη συνέχεια τα μολυσμένα κύτταρα. Αυτά ονομάστηκαν «φυσικά κύτταρα φονείς» λόγω της αρχικής αντίληψης ότι δεν απαιτούν προηγούμενη ενεργοποίηση προκειμένου να σκοτώσουν τα κύτταρα που δεν συμβαδίζουν με το MHC (Μείζον Σύμπλεγμα Ιστοσυμβατότητας) κατηγορίας Ι.
Τ κύτταρα και Β κύτταρα (T cells and B cells)
Τα Τ κύτταρα (θυμοκύτταρα) και τα Β κύτταρα (θυλακοπροερχόμενα κύτταρα) είναι τα κύρια κυτταρικά συστατικά της προσαρμοστικής ανοσολογικής απόκρισης. Τα Τ κύτταρα εμπλέκονται στην κυτταρική ανοσία ενώ τα Β κύτταρα είναι κυρίως υπεύθυνα για την χυμική ανοσία (δηλαδή την ανοσία που σχετίζεται με τα αντισώματα). Η λειτουργία των Τ και Β κυττάρων είναι να αναγνωρίζουν συγκεκριμένα «μη ειδικά» αντιγόνα, κατά την διάρκεια μιας διαδικασίας η οποία είναι γνωστή ως παρουσίαση του αντιγόνου. Από την στιγμή που έχουν εντοπίσει έναν εισβολέα, τα κύτταρα παράγουν συγκεκριμένες απαντήσεις οι οποίες είναι προσαρμοσμένες στη συγκεκριμένη μέγιστη εξάλειψη παθογόνων παραγόντων ή παθογόνων μολυσμένων κυττάρων. Τα Β κύτταρα αποκρίνονται στα παθογόνα με την παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων αντισωμάτων, τα οποία εξουδετερώνουν στην συνέχεια ξένους εισβολείς όπως βακτήρια και ιούς. Ως απάντηση σε παθογόνους οργανισμούς μερικά Τ κύτταρα που ονομάζονται Τ βοηθητικά κύτταρα, παράγουν κυτοκίνες που κατευθύνουν την ανοσολογική απόκριση, ενώ άλλα κύτταρα Τ που ονομάζονται κυτταροτοξικά Τ κύτταρα, παράγουν τοξικά κοκκία που περιέχουν ισχυρά ένζυμα τα οποία επάγουν τον θάνατο στα παθογόνα- μολυσμένα κύτταρα. Μετά την ενεργοποίησή τους τα Β και Τ κύτταρα αφήνουν μια μόνιμη κληρονομιά των αντιγόνων που αντιμετωπίζουν, υπό την μορφή των κυττάρων μνήμης. Καθ’ όλη την διάρκεια ζωής ενός ανθρώπου τα κύτταρα μνήμης θα «θυμούνται» κάθε συγκεκριμένο αντιγόνο που αντιμετώπισαν και είναι σε θέση να εξαπολύσουν μια ισχυρή και ταχεία απάντηση αν το παθογόνο αυτό εμφανιστεί ξανά.
Χαρακτηριστικά
Μικροσκοπικά, σε χρωματισμένο επίχρισμα περιφερικού αίματος με χρώση Wright, ένα φυσιολογικό λεμφοκύτταρο έχει ένα μεγάλο, σκουρόχρωμο πυρήνα με λίγο ή καθόλου εωσινιφιλικό κυτταρόπλασμα. Σε κανονικές συνθήκες το πάχος και η πυκνότητα του πυρήνα ενός λεμφοκυττάρου είναι περίπου το μέγεθος ενός ερυθρού αιμοσφαιρίου (περίπου 7 μm διάμετρο). Ορισμένα λεμφοκύτταρα δείχνουν μια περιπυρηνική ζώνη (ή άλω) γύρω από τον πυρήνα ή μπορούν να παρουσιάζουν μικρές διαυγής ζώνες στην μία πλευρά του πυρήνα. Τα πολυριβοσώματα είναι ένα εξέχον χαρακτηριστικό των λεμφοκυττάρων και εύκολα μπορεί να τα διακρίνει κανείς με ένα ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Τα ριβοσώματα εμπλέκονται στην σύνθεση των πρωτεΐνών, που επιτρέπει την παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων των κυτοκινών και των ανοσοσφαιρινών από τα κύτταρα αυτά. Η διάκριση των Β και Τ κυττάρων γίνεται με κυτταρομετρία ροής. Η δοκιμασία αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προσδιορίσει ειδικά το ποσοστό των λεμφοκυττάρων που περιέχουν έναν συγκεκριμένο συνδυασμό των ειδικών πρωτεϊνών της κυτταρικής επιφάνειας, όπως ανοσοσφαιρίνες ή ένα «σύμπλεγμα διαφοροποίησης» (Cluster Differentiation ή CD) ή δείκτες που παράγουν συγκεκριμένες πρωτεΐνες (για π.χ. κυτταροκίνες με ενδοκυττάρια χρώση κυτοκίνης. Με σκοπό να μελετηθεί η λειτουργία ενός λεμφοκυττάρου βάση των πρωτεϊνών που δημιουργεί, χρησιμοποιούνται επιστημονικές τεχνικές όπως η ELISPOT ή ακόμη μπορούν να χρησιμοποιηθούν διαφορετικές τεχνικές ανίχνευσης εκκρίσεων.
Επιφανειακοί δείκτες αναγνώρισης λεμφοκυττάρων:
Τα λεμφοκύτταρα μετακινούνται από λεμφαδένα σε λεμφαδένα. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα μακροφάγα τα οποία παραμένουν στάσιμα.
Λεμφοκύτταρα και ασθένειες
Ο αριθμός των λεμφοκυττάρων είναι συνήθως μέρος του πλήρη αριθμού κυττάρων του περιφερικού αίματος και εκφράζεται ως το ποσοστό των λεμφοκυττάρων που μετρήθηκαν στο συνολικό αριθμό των λευκών αιμοσφαιρίων. Η αύξηση του αριθμού των λεμφοκυττάρων χαρακτηρίζεται ως λεμφοκυττάρωση, ενώ η μείωση ως λεμφοπενία. Μια αύξηση στην συγκέντρωση των λεμφοκυττάρων είναι συνήθως σημάδι μιας ιογενούς λοίμωξης (σε σπάνια περίπτωση λευχαιμίας, εάν υπάρξει αφύσικη αύξηση των λεμφοκυττάρων σε ένα κατά τα άλλα φυσιολογικό άτομο). Μια χαμηλή ή κανονική προς χαμηλή απόλυτη συγκέντρωση λεμφοκυττάρων συνδέεται με αυξημένα ποσοστά μόλυνσης μετά από χειρουργική επέμβαση ή τραύμα. Η ύπαρξη χαμηλού αριθμού Τ λεμφοκυττάρων λαμβάνει χώρα όταν ο ιός της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας (HIV) μολύνει και καταστρέφει τα Τ κύτταρα (ειδικά, τα CD4 + υποομάδα των Τ-λεμφοκυττάρων). Χωρίς την ανοσία που παρέχουν αυτά τα Τ κύτταρα, το σώμα γίνεται ευπαθές σε ευκαιριακές λοιμώξεις οι οποίες διαφορετικά δεν θα επηρέαζαν υγιείς ανθρώπους. Η έκταση της εξέλιξης του HIV τυπικά προσδιορίζεται με μέτρηση του ποσοστού των CD4 + Τ κυττάρων στο αίμα του ασθενούς. Οι επιδράσεις άλλων ιών ή λεμφοκυτταρικές διαταραχές μπορούν επίσης συχνά να εκτιμηθούν με τον υπολογισμό του αριθμού των λεμφοκυττάρων που υπάρχουν στο αίμα. Όταν τα κύτταρα της λεμφοειδούς οικογένειας αρχίζουν να αναπτύσσονται, μεταφέρονται προς άλλα όργανα του σώματος συμπεριλαμβανομένου του θύμου αδένα, των λεμφαδένων, και των άλλων ιστών. Αν αποτύχουν τα κύτταρα να ωριμάσουν περαιτέρω σε αυτές τις περιοχές, ή να δυσλειτουργήσουν, προκύπτει μια ασθένεια (που σχετίζεται με τη λευχαιμία) και αποκαλείται κακοήθες λέμφωμα (malignant lymphoma). Ορισμένα λεμφώματα, (σε αντίθεση με τη λευχαιμία), μπορεί να είναι εντοπισμένα σε ένα συγκεκριμένο ιστό. Το λέμφωμα μπορεί να αναπτύσσεται αργά ή επιθετικά. Ορισμένοι όγκοι λεμφαδένων αποκαλούνται νόσος του Hodgkin (Hodgkin's disease) ενώ άλλοι αποκαλούνται μη Hodgkin λεμφώματα (non-Hodgkin’s lymphoma). Επίσης υπάρχει και ένας ειδικός τύπος λεμφοειδούς κακοήθειας, ο οποίος προσβάλλει τα πολύ ώριμα κύτταρα του σώματος που παράγουν αντισώματα, τα οποία αποκαλούνται πλασματοκύτταρα. Αυτή η ασθένεια ονομάζεται πολλαπλό μυέλωμα (multiple myeloma). Οι τέσσερις συνήθεις τύποι λευχαιμίας είναι:
Η οξεία λευχαιμία (Acute leukaemia) εμφανίζεται όταν προσβάλλονται τα κύτταρα στην έναρξη της ζωής τους. Αυτό σημαίνει ότι τα κύτταρα παραμένουν ανώριμα και δεν λειτουργούν καθόλου. Ο ασθενής με οξεία μορφή λευχαιμίας είναι επομένως πιθανότερο να πάσχει από λοίμωξη, αιμορραγία, και αναιμία, και σχεδόν πάντα χρειάζεται άμεση θεραπευτική αγωγή. Η χρόνια λευχαιμία (Chronic leukaemia) εμφανίζεται όταν προσβάλλονται πιο «ώριμα» κύτταρα. Συχνά αυτά τα κύτταρα διατηρούν μεγάλο μέρος της φυσιολογικής τους λειτουργίας, και είναι λιγότερο πιθανή η αναιμία, η αιμορραγία και η λοίμωξη. Αυτοί οι ασθενείς δεν χρειάζονται πάντα άμεση θεραπεία και ορισμένοι μπορεί να μη χρειαστούν ποτέ θεραπευτική αγωγή. Οι λευχαιμίες είναι είτε μυελογενείς είτε λεμφογενείς. Όταν προσβληθεί ο μυελός, από όπου πρόκειται να σχηματιστούν τελικά τα αιμοπετάλια, τα ερυθρά αιμοσφαίρια, τα κοκκιοκύτταρα και τα μονοκύτταρα, η λευχαιμία αποκαλείται μυελοειδής (myeloid), μυελοκυτταρική (myelocytic), μυελογενής (myelogenous), ή κοκκιοκυτταρική (granulocytic) λευχαιμία. Όταν προσβάλλονται τα κύτταρα που πρόκειται να γίνουν λεμφοκύτταρα αποκαλείται λεμφοβλαστική (lymphoblastic), λεμφοειδής (lymphoid), λεμφοκυτταρική (lymphocytic), ή λεμφική (lymphatic) λευχαιμία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λεμφικό σύστημα Κατηγορία:Ανοσοποιητικό σύστημα Κατηγορία:Ζωικά κύτταρα
Κεντρική Ασία
Κεντρική Ασία χαρακτηρίζεται η περιοχή του γεωγραφικού πυρήνα της Ασιατικής ηπείρου και εκτείνεται από την Κασπία Θάλασσα στα δυτικά μέχρι την Κίνα στα ανατολικά και από το Αφγανιστάν στο νότο μέχρι τη Ρωσία στο βορρά.
Περιγραφή
Σε σύγχρονα πλαίσια, όλοι οι ορισμοί της Κεντρικής Ασίας περιλαμβάνουν αυτά τα πέντε κράτη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης: το Καζακστάν, την Κιργιζία, το Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν, με ένα συνολικό πληθυσμό περίπου 77 εκατομμυρίων κατοίκων κατά το 2022, καθώς και με έκταση 4.003.451 τετραγωνικών μέτρων. Επίσης μερικές φορές περιλαμβάνεται και το Αφγανιστάν (πληθ. 41 εκατομμύρια).
Υπάρχουν διάφοροι ορισμοί για την ακριβή σύνθεση της Κεντρικής Ασίας, και κανένας ορισμός δεν είναι καθολικά αποδεκτός. Παρά την αβεβαιότητα για τον καθορισμό των συνόρων, η περιοχή έχει κάποια σημαντικά γενικά χαρακτηριστικά. Ένα από αυτά, η Κεντρική Ασία είναι ιστορικά στενά συνδεδεμένη με τους νομαδικούς λαούς της και το Δρόμο του Μεταξιού. Ως εκ τούτου, ενήργησε ως σταυροδρόμι για τη διακίνηση και μετάβαση ανθρώπων, αγαθών και ιδεών μεταξύ της Ευρώπης, της Δυτικής Ασίας, της Νότιας Ασίας και της Ανατολικής Ασίας.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά τη διάρκεια της προ-ισλαμικής και στις αρχές της πρώιμης ισλαμικής περιόδου, η Κεντρική Ασία ήταν κυρίως Ιρανική περιοχή, που περιλάμβανε τους εγκατεστημένους Βακτριανούς, Σογδιανούς και Χοράσμιους, και του ημινομάδες Σκύθες και Πάρθους. Ο αρχαίος εγκατεστημένος πληθυσμός έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία των περιοχών της Κεντρικής Ασίας. Μετά την επέκταση από Τουρκικούς πληθυσμούς, η Κεντρική Ασία, έγινε επίσης η πατρίδα για πολλούς τουρκικούς λαούς, συμπεριλαμβανομένων των Καζάκων, Ουζμπέκων, Τουρκμένων, Κιργίζιων, Ουιγούρων και άλλων εξαφανισμένων τουρκικών φύλων. Η περιοχή της Κεντρικής Ασίας μερικές φορές αναφέρεται ως Τουρκεστάν.
Λοιπές πληροφορίες
Μερικές φορές αναφέρεται στην καθομιλουμένη αγγλική ως «τα -σταν» (καθώς οι πέντε χώρες που γενικά θεωρείται ότι είναι εντός της περιοχής αυτής, έχουν όλες ονόματα που τελειώνουν με την περσική κατάληξη «-stan», που σημαίνει «γη του») και είναι εντός του πεδίου της ευρύτερης Ευρασιατικής ηπείρου.
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Μιχαήλ Κάσσιος
Ο Μιχαήλ Κάσσιος, ή απλώς Κάσσιος, είναι φανταστικός χαρακτήρας στην τραγωδία του Σαίξπηρ Οθέλλος. Η προέλευση του χαρακτήρα είναι στην ιστορία του Συνθίου "Un Capitano Moro" το 1565. Ο Κάσσιος στην ιστορία του Συνθίου είναι ανώνυμος και αναφέρεται ως "μοίραρχος". Στο θεατρικό, ο Κάσσιος είναι ένας νέος και όμορφος υπολοχαγός υπό τις διαταγές του Οθέλλου και αποτελεί ένα από τα πολλά θύματα του Ιάγου, που με τη σειρά του θέλει να καταστρέψει τον Οθέλλο.
Πηγές
Η πηγή του χαρακτήρα εντοπίζεται στην ιστορία του Τζοβάνι Μπατίστα Τζιράλντι (Σύνθιος) "Un Capitano Moro". Παρόλο που δεν υπήρχε καμία αγγλική μετάφραση του Συνθίου κατά διάρκεια της ζωής του Σαίξπηρ, είναι πιθανό ο Σαίξπηρ να γνώριζε το ιταλικό πρωτότυπο, τη γαλλική μετάφραση του 1568 του Γκαμπριέλ Σαππουΐ, ή μια αγγλική χειρόγραφη μετάφραση. Η ιστορία του Συνθίου ενδεχομένως να βασίστηκε σε ένα πραγματικό περιστατικό που συνέβη στη Βενετία περίπου το 1508. Ο Κάσσιος βασίζεται στον "μοίραρχο" του Συνθίου.
Ρόλος στον Οθέλλο
Ο Κάσσιος είναι στρατιώτης στη Φλωρεντία, ένας άνδρας με ηθική και υψηλό μορφωτικό επίπεδο και ένας από τους επικεφαλής υπολοχαγούς του Οθέλλου. Υπάρχει μια υποτιθέμενη αντιπαλότητα μεταξύ του Κασσίου και του ανταγωνιστή του θεατρικού, του Ιάγου. Ο Ιάγος ισχυρίζεται ότι εκνευρίζεται από τον Κάσσιο, επειδή ο Οθέλλος επέλεξε τον Κάσσιο παρά τον Ιάγο ως υπολοχαγό του, παρά το γεγονός ότι ο Κάσσιος δεν έχει πολεμική εμπειρία. Ο Ιάγος χρησιμοποιεί τον Κάσσιο στο σχέδιό του, για να καταστρέψει τον Οθέλλο. Ο Ιάγος υπονοεί ότι ο Κάσσιος έχει παράνομο δεσμό με τη σύζυγο του Οθέλλου, Δυσδαιμόνα. Η ζήλια του Οθέλλου μετατρέπεται τελικά από τον Ιάγκο σε δολοφονική οργή.
Στη δεύτερη πράξη, η ζωή του Κασσίου σχεδόν καταστρέφεται από την πονηριά του Ιάγου και της δικής του μωρίας. Ο Ιάγος κοροϊδεύει τον Κάσσιο, κάνοντάς τον να μεθύσει, και στη συνέχεια υποκινεί τον φίλο του Ροδρίγο να ξεκινήσει μια φιλονικία με τον Κάσσιο. Ο Κύπριος κυβερνήτης Μοντάνο προσπαθεί να σταματήσει τη μάχη, μπαίνοντας ανάμεσα στους δύο άνδρες, και ο Κάσσιος, τυφλωμένος από το μεθύσι, τον χτυπά. Σαν αποτέλεσμα, ο Κάσσιος χάνει τη θέση του υπολοχαγού.
Αργότερα στο έργο, ο Ιάγος πείθει το Ροδρίγο να δολοφονήσει τον Κάσσιο, και μαζί στήνουν ενέδρα. Ο Ροδρίγος επιτίθεται στον Κάσσιο. Ο Κάσσιος αντεπιτίθεται και τραυματίζει θανάσιμα το Ροδρίγο, αλλά ο ίδιος μαχαιρώνεται από τον Ιάγο. Τραυματίζεται στο πόδι, αλλά επιβιώνει. Ο Ιάγος τότε σκοτώνει τον τραυματισμένο Ροδρίγο. Πριν αυτοκτονήσει, ο Οθέλλος ζητά συγγνώμη από τον Κάσσιο, που πίστεψε τα ψέματα του Ιάγου, αντί εκείνον.
Ερμηνείες
Στις παραγωγές του Οθέλλου, το ρόλο του Κάσσιου έπαιξαν σημαντικοί ηθοποιοί όπως ο Χέιντεν Άνταμς, ο Τομ Χίντλστον και ο Ντέρεκ Τζάκομπι. Ο τελευταίος έπαιξε τον Κάσσιο στην εκδοχή του Οθέλλου με τον Λόρενς Ολίβιε, τόσο στη σκηνή όσο και στην οθόνη. Τον ίδιο ρόλο έπαιξε ο Ναθάνιελ Πάρκερ στην κινηματογραφική παραγωγή του Οθέλλου το 1995.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Κινηματογραφικοί χαρακτήρες
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κεντρικής Ασίας
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κεντρικής Ασίας (CAFF) είναι η ποδοσφαιρική ομοσπονδία των χωρών της Κεντρικής Ασίας. Τον Ιούνιο του 2014, η ομοσπονδία έγινε καταρχήν αποδεχτή από την Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (AFC) και εγκρίθηκε στο συνέδριο της AFC τον Ιανουάριο του 2015.
Ομοσπονδίες μέλη
Η CAFF έχει 6 ομοσπονδίες μέλη. Όλα τα μέλη είναι μέλη και στην Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες
Γούβα Πάτρας
Η Γούβα είναι συνοικία της Πάτρας κοντά στο κέντρο της πόλης. Βρίσκεται στις απολήξεις του Εσχατοβουνίου στα όρια της λεγόμενης περιοχής του Δασυλίου και απέχει λιγότερο από 2 χιλιόμετρα από το κεντρικότερο σημείο της Πάτρας, την Πλατεία Γεωργίου Α΄. Η συνοικία πήρε την ονομασία της από την μορφολογία του μέρους όπου εκτείνεται.
Οι κεντρικότεροι και κύριοι δρόμοι της Γούβας είναι η Νόρμαν και η 28ης Οκτωβρίου (πρώην Καρόλου), ενώ η συνοικία δυτικά οριοθετείται από την Κορίνθου, μία από τις κυριότερες οδούς του πυκνού πολεοδομικού ιστού της Πάτρας.
Πηγές
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Ηραία Αρκαδίας
Η Ηραία υπήρξε σημαντική πόλη-κράτος και συγκοινωνιακός κόμβος της αρχαίας Αρκαδίας που ήκμασε, κατά περιόδους, από τον 7ο ως τον 3ο αιώνα π.Χ. Λόγω του κυρίαρχου ρόλου της, έχει δώσει το όνομά της σε μεγάλη γεωγραφική περιοχή τής Γορτυνίας, στην οποία ανήκει.
Γεωγραφία
Η πόλη της Ηραίας ήταν κτισμένη στη Δυτική Πελοπόννησο, στην νότια όχθη του Αλφειού ποταμού, σε κοντινή απόσταση και απέναντι της Αρχαίας Ολυμπίας, περίπου 40 στάδια από την αρχαία Αλίφειρα και 200 στάδια από τη Μεγαλόπολη. Συνόρευε με την Αλίφειρα, τις Μελαινές και την Γόρτυνα στα ανατολικά, την Θέλπουσα στα βόρεια και την Ήλιδα (μετά τον ποταμό Ερύμανθο) στα δυτικά. Υπήρξε σημαντικός οδικός σταθμός προς την Αρχαία Ολυμπία και προς τη Μεγαλόπολη, ενώ συνδεόταν με άλλα μεγάλα θρησκευτικά και πολιτικά κέντρα της Πελοποννήσου, όπως το Λύκαιον Όρος και το Άργος, δια της Ε' Μυκηναϊκής Οδού.
Ιστορία
Τα ίχνη της ευρύτερης περιοχής της Ηραίας χάνονται στα βάθη της προϊστορίας, μέχρι τουλάχιστον την Εποχή του Χαλκού (2.000 - 1.000 π.Χ.). Η «Ἡραιᾶτις χώρα» ήταν μια από τις δεκατρείς περιοχές της Αρκαδίας που υπήρχαν κατά την εποχή του Παυσανία (και ήσαν οι: Ἡραιᾶτις, Θελπουσία, Καφυᾶτις, Κλειτορία, Κυναιθία, Μαντινική, Μεγαλοπολίτις, Μενεᾶτις, Ὀρχομενία, Στυμφαλία, Τεγεᾶτις, Φιγαλική, Ψωφίς). Αναφορές σε αυτήν κάνουν, μεταξύ άλλων, ο Ξενοφών, ο Πολύβιος, ο Στράβων και ο Παυσανίας. Οικιστής της ομώνυμης αρχαίας πόλης θεωρείτο ο Ηραιεύς, γιος του πρώτου βασιλιά της Αρκαδίας Λυκάονα και εγγονός του μυθικού Πελασγού. Στην πόλη υπήρχαν δύο ιερά του Διονύσου, ένα του Διονύσου Πολίτη και άλλο του Διονύσου Αυξίτη. Υπήρχε, επίσης, επίσης ιερό του Πανός και αξιόλογος ναός της Ήρας, ο οποίος καταστράφηκε πριν τον 2ο μ.Χ. αιώνα, όπως περιγράφει ο Παυσανίας κατά την επίσκεψή του.
Ως πόλη-κράτος, η Ηραία ήταν μέλος (και για μεγάλο χρονικό διάστημα, κέντρο) της Αρκαδικής Ομοσπονδίας (γνωστής ως Κοινό των Αρκάδων), της οποίας μάλιστα αποτελούσε και νομισματοκοπείο. Μετά τη διάλυση της Ομοσπονδίας (6ος αι. π.Χ.) συμμάχησε επί μακρόν με τη Σπάρτη. Με τη βοήθεια των Σπαρτιατών, στον Πελοποννησιακό Πόλεμο (431-404 π.Χ.) νίκησε σε σημαντικές μάχες τους Μαντινείς και τους Αργείους το 418 π.Χ., καθώς και τους Ηλείους το 417 π.Χ. Όπως ο αρκαδικός Ορχομενός, δεν συμμετείχε στην ίδρυση της Μεγαλόπολης το 370 π.Χ. - αντιθέτως μάλιστα ενίσχυσε τους Σπαρτιάτες στην επίθεση εναντίον της. Όταν, όμως, οι Σπαρτιάτες επέστρεψαν στην Σπάρτη, οι υπόλοιποι Αρκάδες επιτέθηκαν και κατέστρεψαν την Ηραία το 369 π.Χ. . Η πόλη φαίνεται πως επανέκαμψε μερικώς τις επόμενες δεκαετίες, εντασσόμενη το 240 π.Χ. στην Αχαϊκή Συμπολιτεία, για να γνωρίσει σταδιακά την φθορά και την εγκατάλειψη μετά την οριστική επικράτηση των Ρωμαίων στον ελλαδικό χώρο (146 π.Χ.).
Η Ηραία βρισκόταν ήδη σε μακρά παρακμή την εποχή που πέρασε από εκεί ο Παυσανίας, πάνω από 3 αιώνες αργότερα (περί το 160-170 μ.Χ.). Πραγματοποιεί, πάντως, κοπή νομισμάτων και στα ρωμαϊκά χρόνια, περίοδο στην οποία επίσης αναφέρεται ως τόπος με ωραίες επαύλεις ευπόρων πολιτών παρά τον Αλφειό, εισέρχεται κατόπιν στη χριστιανική εποχή με ναό αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο (εξ ου πιθανώς και το όνομα του παρακείμενου οικισμού), ενώ συνεχίζει να κατοικείται στα βυζαντινά και νεώτερα χρόνια, έως σήμερα - με έντονη μάλιστα δραστηριότητα στην ευρύτερη περιοχή, κατά την Επανάσταση του 1821.
Ολυμπιακοί Αγώνες
Η γεωγραφική εγγύτητα της Ηραίας με την Αρχαία Ολυμπία, της έδωσε την ευκαιρία να λειτουργεί επί αιώνες ως σταθμός αθλητών που ταξίδευαν για να λάβουν μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, από την πόλη διερχόταν η αμαξιτή οδός Μεγαλόπολης - Ολυμπίας. Η ίδια η Ηραία, μεταξύ 520 π.Χ. και 312 π.Χ., ανέδειξε τουλάχιστον 7 Ολυμπιονίκες :
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αρκαδία
Δημοτική Ενότητα Αγίας Τριάδας
Οικισμοί
Οι οικισμοί που ανήκουν στη ''Δ.Ε. Αγίας Τριάδας'' είναι:
Hütter Hü 17
Το Hütter Hü 17 είναι γερμανικό υψηλοπτέρυγο μονοθέσιο εκπαιδευτικό ανεμόπτερο το οποίο ανέπτυξαν οι αδελφοί Ούρλιχ Χύτερ (Ulrich Hütter) και Βόλφγκανγκ Χύτερ (Wolfgang Hütter) την δεκαετία του 1930. Το αεροσκάφος αναφέρεται στην βιβλιογραφία και ως Hütter Hü 17, Hütter-17, Hütter H-17, Hutter H-17, Hütter Hü-17, Göppingen Gö 5 και Goppingen 5.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Οι αδελφοί Χύτερ σχεδίασαν το ανεμόπτερό τους στο Σάλτσμπουργκ. Τα σχέδια ήταν διαθέσιμα για κατασκευή του ανεμοπτέρου κατ οίκον και έτσι ολοκληρώθηκαν αρκετές εκατοντάδες. Στην συνέχεια οι Χύτερ συνεργάστηκαν με την εταιρεία Schempp-Hirth, η οποία κατασκεύασε περίπου πέντε αεροσκάφη που είχαν την ονομασία Göppingen Gö 5. The Hütter brothers designed the Hü 17 in Salzburg, Austria, the designation indicating the aircraft's glide ratio. The design was made available as plans for amateur construction and several hundred were completed. The brothers then joined the Schempp-Hirth company which constructed about five of the aircraft under the designation Göppingen Gö 5. Κύριο δομικό συστατικό του είναι το ξύλο.
Επιχειρησιακή ιστορία
Την δεκαετία του 1980 υπήρχαν ακόμη ανεμόπτερα αυτού του τύπου στην Αυστραλία, την Δυτική Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ. Τον Ιούλιο του 2011 ένα one example was registered with the American Federal Aviation Administration in the Experimental - Exhibition category, having been constructed in 1990.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ανεμόπτερα Hu 17
Anadolu Efes
Η Anadolu Efes (επίσημα: Anadolu Efes Biracılık ve Malt Sanayii A.Ş.) είναι εταιρεία παραγωγής και εμπορίας μπύρας, βύνης και μη αλκοολούχων ποτών σε μια ευρεία γεωγραφική περιοχή που περιλαμβάνει την Τουρκία, τη Ρωσία, την Ευρώπη, την Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή. Η Anadolu Efes είναι μέλος του ομίλου Anadolu που ιδρύθηκε στις αρχές του 1950 από τις οικογένειες Εζιλχάν και Γιαζιτζί. Παρουσιάζοντας ταχεία και βιώσιμη ανάπτυξη από την ίδρυσή της, ο όμιλος Anadolu μετατράπηκε σε εταιρεία συμμετοχών το 1969.
Τη δεκαετία του 1970 αύξησε τις δραστηριότητές της στην Τουρκία, με κύριο προϊόν τη μπύρα Efes Pilsen. Από τη δεκαετία του 1990 και μετά, η εταιρεία επέκτεινε τις δραστηριότητές της στο εξωτερικό. Αυτό από μόνο του μπορεί να θεωρηθεί ως ένα σημείο καμπής. Η Anadolu Efes συνεχίζοντας τις δραστηριότητές της, προκειμένου να διασφαλίσει την εμπορική βιωσιμότητα στην παγκόσμια αγορά, αύξησε την αντοχή της στις αγορές του εξωτερικού με τη σύναψη μιας στρατηγικής εταιρικής σχέσης με τη SABMiller το 2012. Με βάση τη συμφωνία που προηγήθηκε, ανέλαβε την παραγωγή μπύρας στις περιοχές της Ρωσίας και της Ουκρανίας.
Η Anadolu Efes συνεχίζει σήμερα τις εργασίες της ως παγκόσμια εταιρεία, η οποία εξάγει τα τρία τέταρτα της παραγωγής της. Όσον αφορά τον όγκο των πωλήσεων, είναι η 5η μεγαλύτερη ζυθοποιία στην Ευρώπη και η 11η μεγαλύτερη στον κόσμο. Εξάγοντας τα προϊόντα της σε πάνω από 70 χώρες, η Anadolu Efes είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες στην περιοχή, με συνολικά 15 ζυθοποιεία, έξι εγκαταστάσεις παραγωγής βύνης και λυκίσκου με μονάδες επεξεργασίας σε Τουρκία, Καζακστάν, Ρωσία, Μολδαβία, Γεωργία και Ουκρανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Τουρκίας Κατηγορία:Ζυθοποιίες
Όλε Ρέμερ
Ο Όλε Κρίστενσεν Ρέμερ (Ole Christensen Rømer, 25 Σεπτεμβρίου 1644 – 19 Σεπτεμβρίου 1710) ήταν Δανός αστρονόμος, μαθηματικός, κρατικός αξιωματούχος και εφευρέτης, που το 1676 έκανε τις πρώτες αριθμητικές μετρήσεις της ταχύτητας του φωτός. Στην επιστημονική βιβλιογραφία είναι συχνές και εναλλακτικές γραφές του ονόματός του, όπως Roemer, Römer και Romer.
Γενική βιογραφία
thumb|200px|Ο Rundetårn («Κυκλικός Πύργος») στην Κοπεγχάγη: στην κορυφή του ήταν το πανεπιστημιακό αστεροσκοπείο ως τα μέσα του 19ου αιώνα. Το σημερινό αστεροσκοπείο στον πύργο κατασκευάσθηκε τον 20ό αιώνα για τους ερασιτέχνες αστρονόμους.
Ο Ρέμερ γεννήθηκε στο Ώρχους και ήταν γιος του εμπόρου και καπετάνιου Christen Pedersen και της Anna Olufsdatter Storm, κόρης ενός δημοτικού συμβούλου. Ο Pedersen είχε συνηθίσει να χρησιμοποιεί το όνομα Ρέμερ (Rømer), που σημαίνει τον άνθρωπο από το Ρόμο, για να μη τον συγχέουν με δυο-τρεις άλλους που είχαν το ονοματεπώνυμο Christen Pedersen. Υπάρχουν λίγες πηγές πληροφοριών για τον Όλε Ρέμερ μέχρι την εγγραφή του στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης το 1662. Εκεί δάσκαλός του ήταν ο Ράσμους Μπαρτολίν (Rasmus Bartholin), ο οποίος δημοσίευσε την ανακάλυψη του των διπλοθλαστικών κρυστάλλων (συγκεκριμένα της ισλανδικής κρυστάλλου) το 1668 και ενώ ο Ρέμερ φιλοξενείτο στο σπίτι του. Δόθηκε κάθε ευκαιρία στον Ρέμερ να μάθει Μαθηματικά και Αστρονομία χρησιμοποιώντας τις αστρονομικές παρατηρήσεις του Τύχωνα, καθώς στον Μπαρτολίν είχε ανατεθεί η ετοιμασία τους για δημοσίευση.
Αργότερα, ο Ρέμερ βρήκε εργασία από το γαλλικό κράτος: ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄ τον προσέλαβε ως δάσκαλο του διαδόχου του γαλλικού θρόνου, ενώ με την ευκαιρία συμμετείχε και στην κατασκευή των υπέροχων συντριβανιών στο ανάκτορο των Βερσαλλιών.
Το 1681 ο Ρέμερ επέστρεψε στη Δανία, όπου διορίσθηκε καθηγητής της Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και, το ίδιο έτος, πήρε για σύζυγό του την Anne Marie Bartholin, κόρη του Ράσμους. Επίσης εκτελούσε αστρονομικές παρατηρήσεις, τόσο στο πανεπιστημιακό αστεροσκοπείο στον Rundetårn («Κυκλικό Πύργο»), όσο και στο σπίτι του, χρησιμοποιώντας βελτιωμένα όργανα δικής του κατασκευής. Δυστυχώς, οι παρατηρήσεις του αυτές δεν διασώθηκαν, καθώς χάθηκαν στη μεγάλη Πυρκαγιά της Κοπεγχάγης του 1728. Ωστόσο ένας βοηθός του (και αργότερα ανεξάρτητος αστρονόμος), ο Peder Horrebow, περιέγραψε πιστά τις παρατηρήσεις του Ρέμερ.
Ως «βασιλικός μαθηματικός», ο Ρέμερ εισήγαγε το πρώτο εθνικό σύστημα μέτρων και σταθμών στη Δανία, την Πρωτομαγιά του 1683. Αρχικώς αυτό βασιζόταν στον «πόδα του Ρήνου», ενώ ένα ακριβέστερο εθνικό πρότυπο υιοθετήθηκε το 1698. Μεταγενέστερες μετρήσεις των προτύπων που κατασκευάσθηκαν για το μήκος και τον όγκο φανερώνουν θαυμαστή ακρίβεια. Ο σκοπός του Ρέμερ ήταν να επιτύχει ένα ορισμό βασιζόμενο σε αστρονομικές σταθερές, χρησιμοποιώντας ένα εκκρεμές. Αυτό θα συνέβαινε μετά τον θάνατό του, καθώς πρακτικά προβλήματα το καθιστούσαν ανακριβές εκείνη την εποχή. Εξίσου αξιοσημείωτος είναι ο ορισμός του για το νέο δανικό μίλι. Αυτό ήταν ίσο με 24.000 δανικά πόδια ή ακριβώς 4 λεπτά της μοίρας σε γεωγραφικό πλάτος, πράγμα που διευκόλυνε τη ναυσιπλοΐα.
Το έτος 1700 ο Ρέμερ κατόρθωσε να πείσει τον βασιλιά να εισαγάγει το Γρηγοριανό Ημερολόγιο στη Δανία-Νορβηγία, κάτι που ο Τύχων είχε μάταια προσπαθήσει εκατό χρόνια νωρίτερα.
Ο Ρέμερ εξάλλου επινόησε μία από τις πρώτες θερμοκρασιακές κλίμακες. Ο Ντάνιελ Γκάμπριελ Φαρενάιτ τον επισκέφθηκε το 1708 και βελτίωσε την κλίμακά του. Το αποτέλεσμα ήταν η θερμοκρασιακή Κλίμακα Φαρενάιτ, που χρησιμοποιείται ακόμα σήμερα σε λίγες αγγλοσαξωνικές χώρες.
Αρχηγός της Αστυνομίας
Ο Ρέμερ ίδρυσε επίσης αρκετές σχολές ναυσιπλοΐας σε πολλές πόλεις της Δανίας. Το 1705 διορίσθηκε δεύτερος Αρχηγός της Αστυνομίας της Κοπεγχάγης, μία θέση που κατείχε μέχρι τον θάνατό του το 1710. Μία από τις πρώτες του ενέργειες μόλις ανέλαβε, ήταν να απολύσει ολόκληρη την αστυνομική δύναμη, πεπεισμένος ότι το ηθικό της ήταν ανησυχητικά χαμηλό. Ο Ρέμερ ήταν ο εφευρέτης των πρώτων λαμπτήρων οδικού φωτισμού (λάμπες λαδιού) στην Κοπεγχάγη, και προσπάθησε σκληρά να θέσει υπό έλεγχο τους ζητιάνους, τους άνεργους φτωχοδιάβολους και τις πόρνες της πόλης. Η θητεία του στην αστυνομία υπήρξε η απαρχή μιας πραγματικής κοινωνικής μεταρρυθμίσεως.
Στην Κοπεγχάγη ο Ρέμερ θέσπισε κανόνες για το χτίσιμο νέων σπιτιών, έβαλε τάξη στην ύδρευση και αποχέτευση της πόλεως, εξασφάλισε νέο και καλύτερο εξοπλισμό στην πυροσβεστική υπηρεσία της, και υπήρξε η κινητήρια δύναμη πίσω από τον σχεδιασμό και την κατασκευή νέου οδοστρώματος στους δρόμους.
Ο Ρέμερ και η ταχύτητα του φωτός
Η εύρεση του γεωγραφικού μήκους ήταν ένα βασικό πρακτικό πρόβλημα στη Χαρτογραφία και τη ναυσιπλοΐα. Ο Φίλιππος Γ' της Ισπανίας προσέφερε βραβείο για την επινόηση μιας μεθόδου προσδιορισμού του γεωγρ. μήκους ενός πλοίου που δεν έβλεπε στεριά, ενώ ο Γαλιλαίος πρότεινε μια μέθοδο για την εύρεση της ώρας, και επομένως και του γεωγραφικού μήκους, βασισμένη στους χρόνους των εκλείψεων των 4 μεγάλων φυσικών δορυφόρων του πλανήτη Δία, χρησιμοποιώντας ουσιαστικά το σύστημα του Δία ως ένα τεράστιο κοσμικό ρολόι. Αυτή η μέθοδος δεν βελτιώθηκε σημαντικά μέχρι την εποχή που αναπτύχθηκαν αρκετά ακριβή μηχανικά ωρολόγια τον 18ο αιώνα. Ο Γαλιλαίος πρότεινε αυτή τη μέθοδο στον Ισπανό βασιλιά το 1616–1617, αλλά αποδείχθηκε ανεφάρμοστη στην πράξη εξαιτίας των ανακριβειών των πινάκων χρόνου του Γαλιλαίου και τη δυσκολία παρατηρήσεως των εκλείψεων από ένα πλοίο. Ωστόσο, με λίγη βελτίωση, η μέθοδος «δουλεύει», κάτι που αποδείχθηκε στην ξηρά.
Μετά τις σπουδές του στην Κοπεγχάγη, ο Ρέμερ πήγε στο παλιό αστεροσκοπείο του Τύχωνα, το Ουράνιενμποργκ στο νησί Χβεν, κοντά στην Κοπεγχάγη, το 1671. Σε ένα διάστημα αρκετών μηνών, ο Ρέμερ με τον Ζαν Πικάρ παρατήρησαν περίπου 140 εκλείψεις του δορυφόρου Ιώ του Δία, ενώ ταυτόχρονα στο Παρίσι ο Τζιοβάνι Ντομένικο Κασίνι παρατηρούσε τις ίδιες εκλείψεις. Συγκρίνοντας τους μετρημένους χρόνους των εκλείψεων αυτών, υπολογίσθηκε η διαφορά του γεωγραφικού μήκους του Παρισιού από αυτό του Ουράνιενμποργκ.
Ο Κασίνι είχε παρατηρήσει τους δορυφόρους του Δία μεταξύ 1666 και 1668, και είχε ανακαλύψει ασυμφωνίες στις χρονομετρήσεις του, ασυμφωνίες που απέδωσε, ως αρχική εκτίμηση, στο ότι το φως είχε μια πεπερασμένη ταχύτητα. Το 1672 ο Ρέμερ πήγε στο Παρίσι και συνέχισε τις παρατηρήσεις των δορυφόρων του Δία ως βοηθός του Κασίνι. Προσέθεσε τις δικές του παρατηρήσεις σε αυτές του Κασίνι και πρόσεξε ότι τα χρονικά διαστήματα ανάμεσα στις εκλείψεις (ιδίως αυτές της Ιούς) ήταν μικρότερα όταν η απόσταση Γης-Δία μειωνόταν, και μεγαλύτερα όταν η απόσταση αυτή αυξανόταν. Ο Κασίνι έκανε μια σύντομη δημοσίευση τον Αύγουστο 1675, όπου έγραφε:
"«Αυτή η δεύτερη ανισότητα φαίνεται να οφείλεται στο ότι το φως χρειάζεται ορισμένο χρόνο για να φθάσει ως εμάς από τον δορυφόρο. Το φως πρέπει να χρειάζεται περίπου 10 ως 11 λεπτά για να διανύσει μια απόσταση ίση με την ημιδιάμετρο της γήινης τροχιάς»"
thumb|200px|Εικονογράφηση από το άρθρο για τη μέτρηση του Rømer σχετικά με την ταχύτητα του φωτός. Ο Ρέμερ συνέκρινε τη φαινόμενη περίοδο των τροχιών της Ιούς καθώς η Γη πλησίαζε τον Δία και καθώς απομακρυνόταν. Παραδόξως, ο Κασίνι φαίνεται ότι εγκατέλειψε αυτό το σκεπτικό, ενώ ο Ρέμερ το υιοθέτησε και ξεκίνησε προσπάθεια να το τεκμηριώσει αδιαμφισβήτητα, χρησιμοποιώντας επιλεγμένες παρατηρήσεις που εκτέλεσαν αυτός και ο Πικάρ μεταξύ 1671 και 1677. Ο Ρέμερ παρουσίασε τα πορίσματά του στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών, ενώ λίγο μετά συνοψίσθηκαν από ανώνυμο σχολιαστή σε μια σύντομη παρουσίαση με τίτλο Démonstration touchant le mouvement de la lumière trouvé par M. Roemer de l'Académie des sciences, που δημοσιεύθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1676 στο Journal des sçavans. Δυστυχώς η παρουσίαση πάσχει από το ότι ο σχολιαστής δεν έχει κατανοήσει την παρουσίαση του Ρέμερ, και καθώς κατέφυγε σε δυσνόητες προτάσεις για να συγκαλύψει την έλλειψη κατανοήσεως από τον ίδιο, συσκότισε τη λογική του Ρέμερ (Jan Teuber: Ole Rømer - videnskabsmand og samfundstjener, εκδ. Gads Forlag, Κοπεγχάγη 2004, κεφ. "Ole Rømer og den bevægede Jord - en dansk førsteplads?"). Μόνο η ερμηνεία των παρατιθέμενων αριθμών βγάζει νόημα: Καθώς 40 περιφορές της Ιούς (των 42,5 ωρών η μία) που παρατηρούνται όταν η Γη προσεγγίζει τον Δία είναι συνολικά 22 λεπτά της ώρας συντομότερες από 40 περιφορές της Ιούς που παρατηρούνται όταν η Γη απομακρύνεται από τον Δία, ο Ρέμερ συμπέρανε ότι το φως θα ταξιδέψει την απόσταση που η Γη διανύει σε 80 περιφορές της Ιούς σε 22 λεπτά. Αυτό δίνει τη δυνατότητα να υπολογισθεί το καθαρό αποτέλεσμα των παρατηρήσεων του Ρέμερ: ο λόγος της ταχύτητας του φωτός προς την ταχύτητα περιφοράς της Γης γύρω από τον Ήλιο, που βρίσκεται ίσος με 9300. Η σύγχρονη τιμή είναι περί το 10100. Ο ίδιος ο Ρέμερ ούτε υπολόγισε αυτό το κλάσμα, ούτε έδωσε κάποια τιμή για την ταχύτητα του φωτός. Αλλά πολλοί άλλοι υπελόγισαν την ταχύτητα από τα δεδομένα του, με πρώτο τον Κρίστιαν Χόυχενς: αφού αλληλογράφησε με τον Ρέμερ και απέκτησε περισσότερα δεδομένα, ο Χόυχενς συμπέρανε ότι το φως ταξίδευε 16 και 2/3 γήινες διαμέτρους το δευτερόλεπτο, θεωρώντας λανθασμένα την τιμή του Ρέμερ των 22 λεπτών ως τον χρόνο στον οποίο το φως διανύει απόσταση ίση με τη διάμετρο της τροχιάς της Γης.
Η άποψη του Ρέμερ ότι η ταχύτητα του φωτός είναι πεπερασμένη δεν έγινε πλήρως αποδεκτή μέχρι που έγιναν μετρήσεις της αποπλανήσεως του φωτός από τον Τζέιμς Μπράντλεϋ το 1727.
Το 1809, χρησιμοποιώντας και πάλι παρατηρήσεις της Ιούς, αλλά με ακριβέστερες τιμές, ο αστρονόμος Ζαν-Μπατίστ Ντελάμπρ κατέληξε ότι ο χρόνος που χρειαζόταν το φως για να ταξιδέψει από τον Ήλιο ως τη Γη ήταν 8 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα. Ανάλογα και με την τιμή αυτής της αποστάσεως, αυτό σημαίνει ότι η ταχύτητα του φωτός είναι λίγο μεγαλύτερη από 300.000 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο.
Εφευρέσεις
Εκτός από την εφεύρεση των πρώτων λαμπτήρων οδικού φωτισμού (λάμπες λαδιού) στην Κοπεγχάγη, ο Ρέμερ επενόησε και τον μεσημβρινό κύκλο, καθώς και το όργανο διαβάσεων.
Το Μουσείο Ole Rømer
Το Μουσείο Όλε Ρέμερ βρίσκεται στον δήμο Høje-Taastrup της Δανίας, στην ανασκαφείσα θέση του αστεροσκοπείου του Ρέμερ, του Observatorium Tusculanum στο Vridsløsemagle. Το αστεροσκοπείο αυτό λειτούργησε ως το 1716 περίπου, οπότε τα όργανα που είχαν απομείνει μεταφέρθηκαν στον «Κυκλικό Πύργο», στην Κοπεγχάγη. Το μουσείο στεγάζει μια μεγάλη συλλογή αρχαίων και νεότερων αστρονομικών οργάνων. Από το 2002 αυτή η έκθεση είναι τμήμα του μουσείου Kroppedal.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία)
Λαγκάδι Καρδίτσας
Το Λαγκάδι είναι οικισμός του Ανθηρού στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας ο οποίος βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας και είναι δίπλα και βόρεια του Ανθηρού στις πλαγιές των Βόρειων και 73 χλμ. δυτικά από την Καρδίτσα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1951 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ανθηρού, στην οποία και ανήκει σύμφωνα με το  Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 102 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας κατηγορία:χωριά του νομού Καρδίτσας
Κρατιδιακές εκλογές της Έσσης (2018)
Κρατιδιακές εκλογές διεξήχθησαν στο γερμανικό κρατίδιο της Έσσης στις 28 Οκτωβρίου 2018. Των εκλογών προηγήθηκε η ψηφοφορία στη Βαυαρία, η οποία ήταν επίσης με κακά αποτελέσματα για τον κυβερνώντα ομοσπονδιακό συνασπισμό του CDU και SPD της Άνγκελα Μέρκελ. Αντίθετα, πολύ καλά ποσοστά πέτυχαν οι Πράσινοι και το αντιμεταναστευτικό κόμμα AFD. Οι εκλογές της Έσσης θεωρήθηκαν ως τεστ για τον κυβερνώντα συνασπισμό της Μέρκελ. Ως αποτέλεσμα των μεγάλων απωλειών, μία ημέρα μετά τις εκλογές, η Μέρκελ ανακοίνωσε ότι δεν θα επιδιώξει την επανεκλογή της στην ηγεσία του κόμματός της κατά το συνέδριο στο Αμβούργο (αρχές Δεκεμβρίου) και ως καγκελάριος της Γερμανίας το 2021.
Αποτέλεσμα
Τελικά αποτελέσματα κρατιδιακών εκλογών Έσσης, 28 Οκτωβρίου 2018 ! colspan="2" | Κόμμα ! Ιδεολογία ! Ψήφοι ! colspan="2" | Ψήφοι % (μεταβολή) ! colspan="2" | Έδρες (μεταβολή) ! colspan="2" | Έδρες % (μεταβολή)
Σχηματισμός κρατιδιακής κυβέρνησης
Παρά τις μεγάλες απώλειες που υπέστη το κόμμα, το CDU επανήλθε στην κυβέρνηση έπειτα από διαπραγματεύσεις που οδήγησαν σε συμφωνία για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού με τους Πράσινους, στον δεύτερο συνεχόμενο διακανονισμό μεταξύ των κομμάτων αυτών. Ως μέρος της συμφωνίας 4 από τα 7 υπουργεία δόθηκαν σε Πράσινους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2018 Εσση
Γκαμπές
Σύντομη ιστορία
Η Γκαμπές στην αρχαιότητα αποτελούσε έδαφος της Καρχηδόνας. Μετά τον δεύτερο Καρχηδονιακό πόλεμο περιήλθε στους Ρωμαίους και ονομάστηκε Τακάπη. Περί τον 7ο αιώνα καταλήφθηκε από τους Άραβες.
Ανάπτυξη
Η ταχεία ανάπτυξη της πόλης οφείλεται κυρίως αφενός στη παράλια τοποθεσία της με την παλαιότερα σπουδαία γεωργική ανάπτυξη (μπανάνες, φοίνικες, σακχαροκάλαμο κ.λπ.), αλλά και η σύνδεσή της με τις οάσεις της Σαχάρας όπου και αποτέλεσε εμπορικό κέντρο. Χαρακτηριστικές είναι οι τεράστιες σηροτρόφοι μουριές που φύονται στη περιοχή εκ των οποίων και αναπτύχθηκε η σηροτροφία και η κατασκευή μετάξινων υφασμάτων.
Σήμερα η Γκαμπές έχει εξελιχθεί σε μία βιομηχανική πόλη, ιδίως μετά την ανακάλυψη κοιτασμάτων και την εξόρυξη πετρελαίου, όπου αναπτύχθηκαν και πολλά χημικά εργοστάσια, ενώ ο λιμένας που προπολεμικά ήταν σχεδόν ανύπαρκτος, σήμερα αποτελεί σπουδαίο σημείο εξαγωγής μεταλλευμάτων. Επίσης και η τουριστική ανάπτυξη της πόλης είναι σπουδαία με ανάλογη τουριστική υποδομή που συνδυάζει θάλασσα, όαση και έρημο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας Κατηγορία:Λιμένες της Τυνησίας
Σερβικές βουλευτικές εκλογές 2007
Η Εθνοσυνέλευση της Σερβίας (Narodna skupština Republike Srbije) αποτελείται από  250 μέλη, τα οποία εκλέγονται για τετραετή θητεία. Η Σερβία έχει πολυκομματικό σύστημα και επιτρέπεται η λειτουργία πολυάριθμων πολιτικών κομμάτων, εκ των οποίων κανένα κόμμα δεν έχει δυνατότητα να κυβερνήσει από μόνο του αλλά σχηματίζονται κυβερνήσεις συνασπισμού.
Οι βουλευτικές εκλογές του 2007 διεξήχθησαν στις 21 Ιανουαρίου του 2007. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, το εθνικιστικό Σερβικό Ριζοσπαστικό Κόμμα (SRS) έλαβε ποσοστό 28,7% (81 έδρες από τις 250 που αποτελείται η σερβική βουλή), το Δημοκρατικό Κόμμα (DS) του Τάντιτς 22.9% (62 έδρες), ο κεντροδεξιός συνασπισμός Δημοκρατικό Κόμμα Σερβίας-Νέα Σερβία (DSS-NS) του Βόισλαβ Κοστούνιτσα 16,7% (47 έδρες), το κόμμα G-17 του πρώην υπουργού Οικονομικών Μλάτζαν Ντίνκιτς 6,8% (19 έδρες), το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (LDP) του Τσέντομιρ Γιοβάνοβιτς 5,3% (15 έδρες), το Σοσιαλιστικό Κόμμα Σερβίας (SPS) με 5,9% (16 έδρες), τα κόμματα που εκπροσωπούν τις μειονότητες κατέκτησαν συνολικά 10 έδρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σερβικές βουλευτικές εκλογές
Ούγκλιαν
Το Ούγκλιαν, (κροατικά: Ugljan) είναι νησί της Κροατίας στην Αδριατική Θάλασσα. Έχει έκταση 51 τ.χλμ. και 6.182 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Πρέκο.
Τιμούρ Ροντρίγκεζ
Ο Τιμούρ Μικαήλοβιτς Κερίμοφ (Ρωσικά: Тиму́р Микаи́лович Кери́мов, Αζέρικα: Teymur Mikayıl oğlu Kərimov), είναι Ρώσος τραγουδιστής και ηθοποιός.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος από το 2007, και έχει 2 παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί Κατηγορία:Ρώσοι παρουσιαστές
Κάφσα
Η Κάφσα, είναι μεσόγεια πόλη της Τυνησίας. Βρίσκεται στο δυτικό κεντρικό τμήμα της χώρας και είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου Κυβερνείου Κάφσα.Ο πληθυσμός της (κατ΄ εκτίμηση του 2005) έφθασε τους 90.000 κατοίκους, καλούμενοι Καφσανοί.
Η Κάφσα, παλαιά μεγάλη όαση, απέχει από την πρωτεύουσα της χώρας Τύνιδα, περίπου, 370 χλμ. Υφίστανται αρχαία ρωμαϊκά λουτρά τμήματα των οποίων λειτουργούν μέχρι και σήμερα. Η Κάφσα έχει εξελιχθεί σήμερα σε μεγάλη βιομηχανική πόλη ειδικά στη παραγωγή φωσφάτων, η εξαγωγή των οποίων διενεργείται από τον λιμένα Γκαμπές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας
Όλγα Κνιάζεβα
Η Όλγα Κνιάζεβα (Olga Knyazeva, ρωσικά: Ольга Николаевна Князева, 9 Αυγούστου 1954 - 3 Ιανουαρίου 2015) ήταν Ολυμπιονίκης της ξιφασκίας από τη Σοβιετική Ένωση.
Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ξιφασκίας το 1975 και την επόμενη χρονιά στο ομαδικό του ξίφους ασκήσεως γυναικών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976.
Πέθανε στο Καζάν του Ταταρστάν στις αρχές του 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες
Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος
Ο Αρχιεπίσκοπος πρώην Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιάκωβος, κατά κόσμον Γεώργιος Βαβανάτσος (22 Ιουνίου 1895, Γαλαξίδι -, 25 Οκτωβρίου 1984, Σαλαμίνα) υπήρξε ένας από τους πλέον σημαίνοντες και αμφιλεγόμενους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος μέσα στον 20ό αιώνα. Διετέλεσε πρώτος Μητροπολίτης της νεοσύστατης Μητρόπολης Αττικής και Μεγαρίδος, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος και Πρόεδρος της Μητρόπολης Αττικής.
Η προσωπική του πορεία υπήρξε παράλληλη της ιστορίας της Ορθόδοξης Ελλαδικής Εκκλησίας από τη δεκαετία του 1930 έως και τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Προοδευτικός και ρηξικέλευθος ιεράρχης, βρέθηκε αντιμέτωπος με τις δύο μεγάλες δικτατορίες της 4ης Αυγούστου 1936 και της 21ης Απριλίου 1967 και διώχθηκε από τα στελέχη τους. Την περίοδο της Κατοχής ανέπτυξε πολυποίκιλη εθνική και ανθρωπιστική δράση, ενώ και κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο κατάφερε να επεκτείνει την ποιμαντική του μέριμνα επάνω από τις διαχωριστικές πολιτικές γραμμές.
Η υπόθεση της εκλογής και της πτώσης του από τη θέση του προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος υπήρξε μείγμα παρασκηνιακής δράσης πολιτικών, εκκλησιαστικών και παρεκκλησιαστικών παραγόντων. Παρά την αμφισβήτηση, που δέχθηκε στο σύντομο διάστημα της παραμονής του στον αρχιεπισκοπικό θώκο και την έντονη κριτική και πολεμική, που του ασκήθηκε πριν και μετά την παραίτησή του, παρέμεινε σημείο αναφοράς των εκκλησιαστικών εξελίξεων έως και τη Μεταπολίτευση. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Δημήτριος έγραψε για τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο μετά την εκδημία του : "ὁ μακαριστὸς ἀδελφὸς καὶ συλλειτουργὸς ἡμῶν Πρωθιεράρχης ὑπῆρξε διακεκριμένη ἡγετικὴ φυσιογνωμία, διακριθεῖσα διὰ τὴν εὐρύτητα τῶν ἀντιλήψεων αὐτῆς, διὰ τὸν ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας ζῆλον, διὰ τὸ ἐκκλησιαστικὸν φρόνημα, διὰ τὴν λιπαρὰν πεῖραν."
Πρώιμη περίοδος
thumb|Το σπίτι όπου γεννήθηκε ο αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος, στο Γαλαξίδι. Γεννήθηκε στο Γαλαξίδι Παρνασσίδας στις 22 Ιουνίου 1895 και ήταν ο τρίτος γιος του ναυτικού Κωνσταντίνου Βαβανάτσου και της Παρασκευής Ανατσίτου. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο και το σχολαρχείο Γαλαξειδίου και από μικρή ηλικία συμμετείχε ενεργά στη λατρευτική ζωή της τοπικής εκκλησίας, προσκολλώμενος στο θείο του ιερέα Νικόλαο Σκουτεράκο.
Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Γυμνάσιο του Πειραιά, εισήλθε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια στη Νομική. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1918 από το Μητροπολίτη Φθιώτιδος Ιάκωβο Παπαϊωάννου. Μετά την εκλογή ως Αρχιεπισκόπου Αθηνών του Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου στα 1923, προσελήφθη ως διάκονός του με το οφίκιο του Μεγάλου Αρχιδιακόνου. Τρία χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και προχειρίστηκε Αρχιμανδρίτης από το Μητροπολίτη Καρυστίας Παντελεήμονα Φωστίνη, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα καθήκοντα Γραμματέα της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, του Μητροπολιτικού Συμβουλίου και του Επισκοπικού Δικαστηρίου. Το 1931 διορίστηκε Πρωτοσύγκελος της Ι. Αρχιεπισκοπής.
Η ποιμαντική δράση
Στις 30 Σεπτεμβρίου 1936 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της νεοπαγούς Μητρόπολης Αττικής και Μεγαρίδος, η οποία δημιουργήθηκε σε αποσπασθέν έδαφος της υπερμεγέθους τότε αρχιεπισκοπικής περιφέρειας. Μετά τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου στις 23 Οκτωβρίου 1938, στήριξε την υποψηφιότητα του Μητροπολίτη Κορίνθου Δαμασκηνού Παπανδρέου, έναντι αυτής του Μητροπολίτη Τραπεζούντος Χρυσάνθου Φιλιππίδη. Η εκλογή Δαμασκηνού ακυρώθηκε με πολιτικές παρεμβάσεις της κυβέρνησης Μεταξά και με αριστίνδην Σύνοδο επιτεύχθηκε η ανάδειξη του Χρυσάνθου ως προκαθημένου. Ο Ιάκωβος θεωρήθηκε από το καθεστώς και τη νέα εκκλησιαστική ηγεσία ανεπιθύμητος και τα όρια της Μητρόπολής του συρρικνώθηκαν στην περιοχή των Μεγάρων. Η επαναφορά των κανονικών ορίων έγινε μετά την παύση του Χρυσάνθου και την ανάληψη της αρχιεπισκοπίας από το Δαμασκηνό το 1941.
Η ποιμαντική δράση του Ιακώβου ως Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος έκανε την επαρχία του πρότυπο διοικητικής, οργανωτικής και πνευματικής δράσης για όλες τις άλλες μητροπολιτικές επαρχίες του ελλαδικού χώρου. Ο ίδιος έδωσε απ’ αρχής βάρος στην επιμόρφωση του εφημεριακού κλήρου, με σκοπό την άσκηση της διακονίας του με όσο το δυνατό αρτιότερο τρόπο. Στο πλαίσιο αυτό ίδρυσε προπαρασκευαστική σχολή για μετεκπαίδευση των εφημερίων και προήγαγε το θεσμό των ανά έτος ιερατικών συνάξεων. Το 1953 εξέδωσε και το έργο του "Ποιμαντικαί Υποδείξεις", ένα οδηγό ποιμαντικής πρακτικής.
Στον τομέα της πνευματικής καθοδήγησης και στήριξης της νεολαίας προέβη, ιδιαίτερα μετά την Απελευθέρωση, σε σειρά καινοτόμων ενεργειών. Ίδρυσε ομίλους νέων με την επωνυμία "Οδοιπόροι της ζωής", οι οποίοι μέσω της διδασκαλίας και του διαλόγου προσπαθούσαν να βοηθήσουν τους νέους, που συμμετείχαν στη διευκρίνιση μίας σαφούς εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας. Σε αυτό το εγχείρημα συνέπραξαν εκατοντάδες νέοι από όλες τις περιοχές της Αττικής. Επιπλέον ίδρυσε τις πρότυπες εκκλησιαστικές κατασκηνώσεις της Ελευσίνας, που λόγω της άρτιας οργάνωσής τους χρησιμοποιήθηκαν και από την πολιτεία. Με αυτή του την προσπάθεια περιέθαλψε ικανό αριθμό παιδιών της δοκιμαζόμενης γενιάς της Κατοχής. Το 1947 η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος έθεσε υπό την αιγίδα της το όλο νεανικό έργο της Μητρόπολης Αττικής, προβάλλοντάς το σαν πρότυπο. Πεδία ενεργειών του Ιακώβου υπήρξαν, ακόμη, η ίδρυση και η οργάνωση μοναστικών κοινοτήτων. Κατά την ποιμαντορία του δημιουργήθηκαν, αναπαλαιώθηκαν ή ενισχύθηκαν πολλές μονές, ενώ συνάμα βοηθήθηκε και η στελέχωσή τους. Ιδιαίτερα στον τομέα του γυναικείου μοναχισμού παρατηρήθηκε ακμή, όχι μόνο σχετική με την προσέλευση μοναζουσών και την πληθυσμιακή αύξηση των μονών, αλλά και την παροχή κοινωνικών υπηρεσιών.
Η περίοδος της Κατοχής και του Εμφυλίου
Με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου ο Ιάκωβος κινητοποίησε το δυναμικό της Μητρόπολης Αττικής, με σκοπό την προσφορά βοήθειας προς τους Έλληνες στρατιώτες του μετώπου και τα άπορα παιδιά. Οι καλόγριες των γυναικείων μοναστηριών ανέλαβαν την κατασκευή πλεκτών, που αποστέλλονταν στους στρατιώτες για την αντιμετώπιση των δύσκολων καιρικών συνθηκών και ταυτόχρονα γυναικείες και ανδρικές μονές φιλοξενούσαν παιδιά με πρόβλημα επισιτισμού και διαβίωσης.
Στην ίδια γραμμή συνέχισε και την περίοδο της Κατοχής, κινούμενος όμως πλέον πιο δυναμικά και δρώντας εντονότερα ως κορυφαίος θρησκευτικός λειτουργός του καταπιεζόμενου και αγωνιζόμενου λαού. Οι πράξεις του ευρύνονταν από την οργάνωση φιλόπτωχων ταμείων και της "Κοινωνικής Αλληλεγγύης", μέχρι τη συνεχή προσωπική παράσταση προς τους κατακτητές για την απόλυση κρατουμένων ή τη διάσωση μελλοθανάτων. Ακόμη βοήθησε τη φυγάδευση και την απόκρυψη αντιστασιακών, παρενέβη δραστικά στην αποτροπή της πυρπόλησης των πόλεων Βίλλια, Μέγαρα, Μαρκόπουλο και Μαραθώνα και της εκτέλεσης κατοίκων τους.
Ο ίδιος διηγείτο αργότερα: "Ἡ Μητρόπολίς μας παρέμενεν ἀνοικτὴ ἡμέραν καὶ νύκτα παντὶ τῷ αἰτοῦντι. Τὸ τηλέφωνον τοῦ «ἐπισκόπου» ἦτο εἰς τὴν διάθεσιν τῶν πάντων. Ὅλη ἡ Κηφισιά, ὅλη ἡ Ἀττικὴ καὶ πλεῖστοι ἐκ τῶν ἐν Ἀθήναις εὐρισκομένων, βέβαιοι ὄντες ὅτι θὰ εὕρουν λόγον παρηγορῖας καὶ συμπαράστασιν καὶ παράστασιν ἡμῶν ἐνώπιον τῶν κατακτητικῶν ἀρχῶν, κατέφευγον εἰς τὴν Μητρόπολιν. Χῶροι τοῦ Μητροπολιτικοῦ Οἴκου ἐχρησίμευον ὡς καταφύγια τῶν διωκομένων ὑπὸ τῶν κατακτητῶν... Ἡ Μητρόπολις τῆς Κηφισιᾶς οὐδέποτε ἐγνώρισε «κλειδαριάν» καὶ σιωπήν. Συνοδοιπορεῖ μετὰ τῶν θρηνούντων. Ὁ «Δεσπότης» εἶναι ἱεράρχης διὰ τὸν λαόν του."
Στο διάστημα του Εμφυλίου Πολέμου βρέθηκε συχνά σε ρόλο διαμεσολαβητή μεταξύ των δύο πλευρών. Προσπάθησε να μη χρωματιστεί πολιτικά, τηρώντας ίσες αποστάσεις και συνεπή στάση εκκλησιαστικού ταγού, θεωρώντας τους αντιμαχόμενους πνευματικά παιδιά του. Και σε αυτή τη φάση προέταξε το κύρος του υπουργήματος και της προσωπικότητάς του, ώστε στο μέτρο των δυνατοτήτων του να βοηθήσει να αποφευχθούν εκτελέσεις και συρράξεις.
Σημειώνει για την προσωπική του στάση στον Εμφύλιο: "Καὶ πάλιν οἱ συλλήψεις καὶ οἱ ἐκτελέσεις τῶν ἀντιπάλων. Ἡ ἀντιπαλία, ἡ διαμάχη, διὰ τὸν Ἱεράρχην ἀλλάσσει πρόσωπον. Ἡ οὐσία παραμένει ἡ ἰδία. Καὶ πάλιν τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ συλλαμβάνονται καὶ πάλιν ἡ εἰκὼν τοῦ Θεοῦ ἀτιμάζεται τόσον εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ διώκτου, ὅσον καὶ τοῦ διωκομένου. Διὰ τὸν Ἱεράρχην ὅλοι, ἐν προκειμένῳ, οἱ Ἕλληνες εἶναι τέκνα του."