cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Μακρυνόρους
Μάχη
Στις 19 Ιουλίου, οι Ιταλοί επιτίθονταν από Κατάφουρκο προς Αννίνου - Λαγκαδά, αλλά όλες οι προπαρασκευασμένες επιθέσεις αποκρούστηκαν. Στο Χάνι Κατσούλη, 2 ακόμη οχήματα καταστράφησαν και οι επιθέσεις του ΕΔΕΣ συνεχίζονταν και τη νύχτα λεηλατώντας και καταστρέφοντας. Την 20ή Ιουλίου, κατέφθασαν από τη Βόνιτσα και τη Λευκάδα, Γερμανικές δυνάμεις (Edelweiss) προς ενίσχυση των Ιταλών. Ιταλογερμανικό πεζικό επιτέθηκε στην περιοχή "Μαύρο Κούτσουρο" στη ράχη του Μακρυνόρους πετυχαίνοντας την ανάσχεση των ανταρτών. Το κενό που δημιουργήθηκε έφτιαξε ένα θύλακα αντίστασης του εχθρού, για μικρό χρονικό διάστημα, έως ότου οι δυνάμεις των ανταρτών αντεπιτέθηκαν, μετά από ανασύνταξη, και οι εχθρικές δυνάμεις αποχώρησαν. Την ίδια νύχτα, το Μακρυνόρος βομβαρδίστηκε.
Στις 21 Ιουλίου, εχθρικό πεζικό επιτιθόταν, με τη σύμπραξη πυροβολικού, επί του όρους χωρίς να καταφέρει τη διάλυση των ελληνικών τμημάτων. Οι Ιταλοί είχαν χάσει το ηθικό τους και περιορίζονταν μόνο σε βολές πυροβολικού και μόνο γερμανικά τμήματα επιτίθονταν, χωρίς κάποια επιτυχία. Στον οικισμό Μενιδίου οι εκεί ελληνικές δυνάμεις κατέστρεψαν 2 ακόμη οχήματα και ένα ανετράπη. Την 22α Ιουλίου, οι αντάρτικες δυνάμεις είχαν ολοκληρώσει την αποστολή τους, αφού το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής εζήτησε την κατάπαυση του πυρός διότι ο αντικειμενικός σκοπός της επιθέσεως είχε επιτευχθεί. Οι συμμαχικές δυνάμεις είχαν αποβιβαστεί στη Σικελία. Με το τέλος της επιχείρησης, οι αντάρτικες δυνάμεις αποχώρησαν εγκαθιστώντας φυλάκια και παρατηρητήρια για λόγους αντιποίνων στις περιοχές του Μακρυνόρους. Η Ιταλική δύναμη, στις 22 Ιουλίου, κινήθηκε προς Άρτα όπου παρέμεινε για ανασυγκρότηση. Συνέπεια της επιχείρησης ήταν να καθυστερήσει για τον τελικό προορισμό της 17 μέρες.
Ανακοινωθέν της Εθνικής Αντίστασης ΕΟΕΑ - ΕΔΕΣ
Στις 18 Ιουλίου, ο Ναπολέων Ζέρβας εξέδωσε ανακοινωθέν βάσει πληροφοριών που συγκέντρωνε στο αρχηγείο του, στο Βουλγαρέλι Τζουμέρκων:
Ελευθέρα Ορεινή Ελλάς Εθνικαί Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών Γενικόν Αρχηγείον - Γραφ. ΙΙΙ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ
''"Την 14ην Ιουλίου εχθρική μηχανοκίνητος φάλαγξ εξ 680 αυτοκινήτων μεταφέρουσα δύναμιν μιας μεραρχίας και προστατευομένη υπό 4 τανκς και ισχυράς πλαγιοφυλακής πεζών επιχείρησε να διέλθη εξ Αμφιλοχίας προς Αρταν, διά της οδού Μακρυνόρους, κατερχομένης παρ' ημετέρων τμημάτων εις μεγάλην έκταση. Η πρώτη επίθεσις του εχθρού συνετρίβη, ανατιναχθέντος ενός τανκ και καταστρεφομένων 4 φορτηγών πλήρων στρατού και πυρομαχικών. Αι πλαγιοφυλακαί, υποστάσαι σοβαράς απωλείας, ήρχισαν συμπτυσσόμεναι και η όλη εχθρική δύναμις καθηλώθη παρά την θέσιν Ανοιξιάτικο, προ των γραμμών αντιστάσεώς μας. Αι επιθέσεις μας κατ' αυτής εξηκολούθησαν έκτοτε μέχρι της 16ης Ιουλίου, οπότε ο εχθρός επετέθη διά νέων ισχυρών πλαγιοφυλακών και τανκς, κατόπιν σφοδράς βολής πυροβολικού. Ολαι αι απόπειραι του εχθρού να καταλάβει τα ανατολικά της οδού υψώματα απέτυχον με σοβαράς δι' αυτόν απωλείας. Τέσσαρα αυτοκίνητα κατεστράφησαν, έτερον ανετινάχθη. Ο εχθρός έμεινε καθηλωμένος εις την θέσιν αυτήν επί δύο ημέρας, υφιστάμενος μεγάλας φθοράς εις άνδρας και υλικόν.''
''Την 16ην Ιουλίου, προστατευόμενος υπό αεροπλάνων και πυροβολικού και συλλαβών ομήρους εκ των πέριξ χωρίων, ους ετοποθέτησε προ των δυσχερώς κινουμένων φαλάγγων του, ήρχισε να προωθήται προς Αρταν, βαλλόμενος εκ των πλαγίων υπό των ανταρτών μας. Αι επιθέσεις μας εξηκολούθησαν μέχρι των προθύρων της Αρτης, εντός της οποίας κατώρθωσεν εν τέλει να εισέλθει μετά τριήμερον μάχην, καθ' ην υπέστη ο εχθρός τεραστίας ζημίας. Δύο τανκς κατεστράφησαν πεσόντα εις παγίδας μας, 9 μεγάλα αυτοκίνητα πλήρη στρατευμάτων και πολεμικού υλικού, και έσχεν υπέρ τους 100 νεκρούς και τραυματίας εκ των δυνάμεων των πλαγιοφυλακών του εχθρού. Εν πυροβόλον των 47/32, πολλαί οβίδες, οπλοπολυβόλα, άφθονος ιματισμός περιήλθον εις χείρας μας. Η περισυλλογή των λαφύρων συνεχίζεται. Ημέτεραι απώλειαι, είς νεκρός και πέντε τραυματίαι. Απαντες οι Ελληνες όμηροι απηλευθερώθησαν".''
Απώλειες
Σύμφωνα με έκθεση του Τ/ρχη Μ. Παντελίδη, μέλους του ΕΔΕΣ, οι απώλειες του εχθρού ήταν τεράστιες. Οι νεκροί κυμαίνονταν στους 800 μαζί με τους τραυματίες (κατά προσέγγιση), εκ των οποίων 32 αξιωματικοί, 2 άρματα μάχης, 47 οχήματα παντός είδους και άλλα 100 με σοβαρές βλάβες. Οι απώλειες του εχθρού είναι σαφώς υπερεκτιμημένες.
Κριτική της Μάχης
Εξηγώντας την καθοριστική σημασία της Μάχης του Μακρυνόρους, ο Κρις Γουντχάουζ μιλώντας σε εκδήλωση της ΕΜΠΡΟΣ στην Αθήνα, στις 31 Οκτωβρίου 1984, με αφορμή την 40ή επέτειο της απελευθέρωσης, είπε : "Η επιχείρηση Ζώα ήλθε σε πέρας. Υπήρξε απολύτως επιτυχής - πιο επιτυχής από τον Γοργοπόταμο, γιατί η χρονική εφαρμογή της ήταν πιο ακριβής. Εκ των υστέρων ξέρουμε ότι ήταν επιτυχής γιατί οι επιχειρησιακές οδηγίες του Χίτλερ που διασώθηκαν δείχνουν αποφασιστικά ότι ήταν πεπεισμένος πως η Ελλάδα ήταν ο συμμαχικός στόχος. Διέταξε να μεταφερθούν έξι μεραρχίες από το ρωσικό μέτωπο στα Βαλκάνια και έστειλε τον στρατηγό Ρόμελ να αναλάβει την ανώτατη διοίκηση στη Θεσσαλονίκη".
Στην ίδια ομιλία του, ο εκ των επικεφαλής της βρετανικής στρατιωτικής αποστολής στην Ελλάδα είχε επισημάνει: "Σε μια μάχη που κράτησε περισσότερο από μία εβδομάδα στη διάβαση του Μακρυνόρους γερμανικές και ιταλικές δυνάμεις που προσπαθούσαν να φθάσουν στην Άρτα από την Αμφιλοχία στην ουσία ακινητοποιήθηκαν από μια δύναμη 450 ανθρώπων υπό τον Στυλιανό Χούτα και υπέστησαν απώλειες σχεδόν χιλίων ανδρών. Στην περιοχή του ΕΔΕΣ πέντε συνολικά μεγάλες οδικές γέφυρες καταστράφηκαν και δύο εχθρικές μεραρχίες, μία γερμανική και μία ιταλική, από περίπου 7.000 άνδρες".
Στο σημείο της μάχης, επί της Εθνικής Οδού Αμφιλοχίας - Άρτας κοντά στο Μενίδι Αιτωλοακαρνανίας, βρίσκεται το μνημείο του ΕΔΕΣ.
Ευρύτερο Πλαίσιο
Αξίζει να αναφερθεί ότι στην ίδια περιοχή δόθηκε μία ακόμη μάχη στην περιοχή Άγ. Γεώργιος - Τσακνοχώρι με τη Γερμανική φρουρά Μενιδίου (3 Οκτωβρίου 1943) στην οποία εξολοθρεύτηκαν 35 Γερμανοί στρατιώτες και σκοτώθηκαν οι οπλαρχηγοί του ΕΔΕΣ, Τολιάς και Ρίγανης Ευ. και ο Υπολοχαγός Παπακωνσταντίνου.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες του ΕΔΕΣ Κατηγορία:Μάχες γερμανικού στρατού Κατηγορία:1943 Κατηγορία:Ιστορία της Ηπείρου
Άνω Δασκαλειό Αττικής
Το Άνω Δασκαλειό είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας Κερατέας, της δημοτικής ενότητας Κερατέας, του δήμου Λαυρεωτικής, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αττικής του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Το Άνω Δασκαλειό είναι πεδινό χωριό στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Αττικής. Βρίσκεται στις πλαγιές του υψώματος «Λαχόρι» (244 μ.), λίγο πριν το Δασκαλειό και ανατολικά της Κερατέας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 135. Απέχει 48 χλμ. περίπου ΝΑ. της Αθήνας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 ως Μπουζαλάδες και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερατέας του νομού Αττικής. Το 2001 μετονομάστηκε σε Άνω Δασκαλειό. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερατέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λαυρεωτικής.
Γενικά στοιχεία
Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήρθαν το 1960 κυρίως από το Λαύριο και από την Κερατέα. Οι περισσότεροι ασχολούνται με την αλιεία.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Λαυρεωτικής
Τζόελ Όστιν
Ο Τζόελ Σκοτ Χέυλεϋ Όστιν ή απλά Τζόελ Όστιν (Joel Scott Hayley Osteen, 5 Μαρτίου 1963) είναι Αμερικανός Πεντηκοστιανός επίσκοπος, συγγραφέας και υποστηρικτής του Ευαγγελίου της Ευημερίας.
Είναι ο ποιμένας της Εκκλησίας Lakewood στο Χιούστον του Τέξας. Είναι παντρεμένος με Βικτώρια Όστιν η οποία συμμετέχει στο έργο της εκκλησίας. Ο Τζόελ Όστιν χαρακτηρίστηκε από την Μπάρμπαρα Γουόλτερς ως ένας από τους 10 πιό συναρπαστικούς ανθρώπους του 2006, ενώ το The Church Report τον χαρακτήρισε ως τον Χριστιανό με την μεγαλύτερη επίδραση στην Αμερική για το 2006. Το δεύτερο βιβλίο του, Become a Better You, κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2007 με πρώτη εκτύπωση 3 εκατομμύρια αντίτυπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικά πρόσωπα και προσωπικότητες Κατηγορία:Πεντηκοστιανισμός
Βερκιγγετόριξ
μικρογραφία|Μνημείο του Βερκιγγετόριγος στην Αλέσια Ο Βερκιγγετόριξ (λατινικά: Vercingetorix, γενική: του Βερκιγγετόριγος ) ήταν βασιλιάς και αρχηγός της φυλής των Αρβέρνων. Γεννήθηκε γύρω στο 80 π.Χ. στην περιοχή των Αρβέρνων και πέθανε στη Ρώμη το 46 π.Χ. Συνένωσε τους Γαλάτες σε εξέγερση κατά των ρωμαϊκών δυνάμεων κατά την τελευταία φάση των Γαλατικών Πολέμων του Ιούλιου Καίσαρα.
Ο Βερκιγγετόριξ ήταν γιος του Κελτίλου, Αρβέρνου ηγέτη που εκτελέστηκε από τους συμπατριώτες του επειδή επιδίωκε να γίνει βασιλιάς όλης της Γαλατίας. Ήρθε στην εξουσία μετά την επίσημη ανακήρυξή του ως αρχηγού των Αρβέρνων στο οχυρό (oppidum) Γεργόβια το 52 π.Χ. Συνήψε αμέσως συμμαχία με άλλες γαλατικές φυλές, ανέλαβε τη διοίκηση και συνδύασε όλες τις δυνάμεις και τις οδήγησε στην πιο σημαντική εξέγερση των Γαλατών ενάντια στη ρωμαϊκή εξουσία. Κέρδισε τη μάχη της Γεργόβιας εναντίον του Ιούλιου Καίσαρα, όπου πέθαναν αρκετές χιλιάδες Ρωμαίοι και σύμμαχοι και οι ρωμαϊκές λεγεώνες του Καίσαρα αποσύρθηκαν.
Ωστόσο, ο Καίσαρ είχε την ικανότητα να εκμεταλλεύεται την εσωτερική διχόνοια των Γαλατών για να υποτάξει εύκολα τη χώρα και η προσπάθεια του Βερκιγγετόριγος και των συνασπισμένων γαλατικών φυλών κατά της ρωμαϊκής εισβολής απέτυχε. Στη μάχη της Αλέσια, οι Ρωμαίοι πολιόρκησαν και νίκησαν το στρατό του. Προκειμένου να σώσει όσο το δυνατόν περισσότερους από τους άνδρες του, παραδόθηκε στους Ρωμαίους. Έμεινε αιχμάλωτος για έξι χρόνια. Το 46 π.Χ., ως μέρος του θριάμβου του Καίσαρα, ο Βερκιγγετόριξ παραδόθηκε στους δρόμους της Ρώμης και στη συνέχεια εκτελέστηκε με στραγγαλισμό σύμφωνα με εντολές του Καίσαρα.
Είναι γνωστός κυρίως μέσω των Απομνημονευμάτων του Καίσαρα για τον Γαλατικό πόλεμο. Μέχρι σήμερα, θεωρείται λαϊκός ήρωας στην περιοχή της Ωβέρνης.
Όνομα
Το όνομα Βερκιγγετόριξ προέρχεται από το γαλατικό πρόθεμα ver- (ετυμολογικά συγγενές του γερμανικού über, λατινικού super ή ελληνικού υπέρ), το ουσιαστικό cingeto (πολεμιστής, που σχετίζεται με τις ρίζες που σημαίνουν πέλμα, βήμα, έτσι πιθανώς «πεζικό»), και το rix (βασιλιάς, λατινικά rex), έτσι κυριολεκτικά σημαίνει είτε «μεγάλος βασιλιάς πολεμιστής» είτε «βασιλιάς μεγάλων πολεμιστών» Στον Βίο του του Καίσαρα, ο Πλούταρχος τον αναφέρει με το όνομα Ουεργενόριξ (Vergentorix).
Ιστορία
μικρογραφία|Αφίσα για τη γαλλική ταινία Vercingétorix του Κάντιντο ντε Φαρία, 1909. Ο Ιούλιος Καίσαρ, έχοντας διοριστεί διοικητής της ρωμαϊκής επαρχίας της Ναρβωνικής Γαλατίας (σύγχρονη Προβηγκία) το 58 π.Χ., προχώρησε στην κατάκτηση των γαλατικών φυλών τα επόμενα χρόνια, διατηρώντας τον έλεγχο μέσω μιας προσεκτικής στρατηγικής «διαίρει και βασίλευε». Χρησιμοποίησε τον φανατισμό ανάμεσα στις γαλλικές ελίτ, ευνοώντας ορισμένους ευγενείς έναντι άλλων με πολιτική υποστήριξη και ρωμαϊκές πολυτέλειες. Είχαν γίνει αρκετές προσπάθειες εξέγερσης, όπως αυτή του Αμπιόριξ το 54 π.Χ., όλες όμως εξασφάλιζαν μόνο τοπική στήριξη. Ο Βερκιγγετόριξ, κατάφερε να ενοποιήσει τις γαλατικές φυλές εναντίον των Ρωμαίων και υιοθέτησε πιο σύγχρονους τρόπους πολέμου.
Στις αρχές του 52 π.Χ. ο Ιούλιος Καίσαρ βρισκόταν στην Ιταλία. Οι Καρνούτοι, πιστεύοντας ότι ο Καίσαρ θα αργούσε να επιστρέψει στη Γαλατία λόγω πολιτικών αναταραχών στη Ρώμη, έκαναν την πρώτη κίνηση, σφάζοντας τους Ρωμαίους πολίτες που είχαν εγκατασταθεί στα εδάφη τους, συγκεκριμένα στο Κέναβο, κοντά στη σημερινή Ορλεάνη.
Όταν τα νέα έφθασαν στην Γεργοβία, πόλη των Αρβέρνων, ο Βερκιγγετόριξ, νεαρός ευγενής, ξεσήκωσε τους υποτελείς του να συμμετάσχουν στην εξέγερση αλλά ο ίδιος και οι οπαδοί του εκδιώχθηκαν από την πόλη από τους υπόλοιπους ευγενείς επειδή αυτοί πίστευαν ότι θα κατατροπώνονταν από τους Ρωμαίους. Απτόητος ο Βερκιγγετόριξ συγκέντρωσε στρατό, κατέλαβε την Γεργοβία και ανακηρύχθηκε βασιλιάς. Έκανε συμμαχίες με άλλες φυλές και έχοντας ομόφωνα λάβει την ανώτατη διοίκηση των στρατευμάτων τους, επέβαλε την εξουσία του με σκληρή πειθαρχία, ομήρους και παραδειγματική τιμωρία των οκνηρών και παρανομούντων.
Όταν τα έμαθε αυτά ο Καίσαρ, αποφάσισε να επιστρέψει, συγκέντρωσε στρατεύματα στην Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία και εισέβαλε στη Γαλατία.
Ο Βερκιγγετόριξ υιοθέτησε την πολιτική της υποχώρησης σε φυσικές οχυρώσεις και εφάρμοσε τη στρατηγική της καμμένης γης, πυρπολώντας τις πόλεις και ερημώνοντας τη γη ώστε να εμποδίζει τον ανεφοδιασμό των ρωμαϊκών λεγεώνων. αριστερά|μικρογραφία|Ο Βερκιγγετόριξ παραδίνεται στον Καίσαρα, πίνακας του Λάιονελ Ρόγιερ, 1899 μικρογραφία|Οι εκστρατείες του Καίσαρα στη Γαλατία Ο Βερκιγγετόριξ έκαψε, λοιπόν, μεγάλο μέρος γης βαδίζοντας βόρεια με τον στρατό του από την Γεργοβία σε μια προσπάθεια να στερήσει τον Καίσαρα από τα μέσα και το ασφαλές καταφύγιο των πόλεων και των χωριών κατά μήκος της πορείας των ρωμαϊκών λεγεώνων νότια. Ωστόσο, η πρωτεύουσα των Βιτουρίγων, το Αβάρικο (σημερινό Μπουρζ), ένας γαλατικός οχυρωμένος οικισμός (oppidum) στο δρόμο του Καίσαρα, αντέδρασε. Λόγω των ισχυρών διαμαρτυριών της πόλης, που ήταν προστατευμένη λόγω του φυσικού περιβάλλοντος αλλά και ισχυρών  αμυντικών ενισχύσεων, ο Βερκιγγετόριξ αποφάσισε να μην την κάψει και στρατοπέδευσε έξω από το Αβάρικο. Εκεί επικεντρώθηκε στη διεξαγωγή παρενοχλητικών κινήσεων εμποδίζοντας την τροφοδοσία των ρωμαϊκών μονάδων που κατέφθαναν υπό την αρχηγία του Καίσαρα και του Λαβήνιου. Μόλις έφθασαν στο Αβάρικο, ωστόσο, οι Ρωμαίοι, υποφέροντας από επισιτιστικά προβλήματα, το πολιόρκησαν και το κατέλαβαν. Σε αντίποινα για 25 μέρες πείνας και κακουχιών που απαιτήθηκαν για να παραβιάσουν την άμυνα του Αβαρίκου, οι Ρωμαίοι έσφαξαν σχεδόν ολόκληρο τον πληθυσμό περίπου 40.000, αφήνοντας μόνο 800 ζωντανούς περίπου. Στη συνέχεια ο Καίσαρ εισέβαλε στην περιοχή των Αρβερνών. Η επόμενη μεγάλη μάχη ήταν στη Γεργοβία, ισχυρά οχυρωμένη πόλη των Αρβέρνων και γενέτειρα του Βερκιγγετόριγος. Κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης, οι Γαλάτες συνέτριψαν τις λεγεώνες και τους συμμάχους του Καίσαρα, προκαλώντας τους μεγάλες απώλειες. Οι ρωμαϊκές λεγεώνες του Καίσαρα αποσύρθηκαν. Στη συνέχεια, ο  Βερκιγγετόριξ αποφάσισε να ακολουθήσει τον Καίσαρα, αλλά υπέστη σοβαρές απώλειες (όπως και οι Ρωμαίοι και οι σύμμαχοι) κατά τη διάρκεια μιας μάχης και υποχώρησε σε έναν άλλο οχυρό οικισμό, την Αλέσια.
Η μάχη της Αλέσια
Φθάνοντας ο Καίσαρας στην Αλέσια τον Σεπτέμβριο 52 π.Χ., κατασκεύασε ένα ξύλινο τείχος γύρω από την πόλη για να την πολιορκήσει και αμέσως μετά ένα δεύτερο παρόμοιο και στρατοπέδευσε ανάμεσα στα δύο τείχη. Σύντομα η πόλη έμεινε χωρίς τρόφιμα. Όταν έφθασαν γαλατικές ενισχύσεις έξω από τα διπλά τείχη, παρά τις σκληρές μάχες, δεν κατάφεραν να διεισδύσουν και τράπηκαν σε φυγή ενώ το ίδιο απέτυχαν και οι απόπειρες εξόδου των πολιορκημένων. Ο Βερκιγγετόριξ παραδόθηκε στον Καίσαρα, ελπίζοντας ότι θα περιόριζε την τιμωρία των εξεγερμένων. Φυλακίστηκε για σχεδόν έξι χρόνια, πριν εμφανιστεί δημόσια στο θρίαμβο του Καίσαρα το 46 π.Χ. Μετά τον θρίαμβο εκτελέστηκε, πιθανότατα από στραγγαλισμό.
Μνημεία
εναλλ.=|μικρογραφία|320x320εσ|Άγαλμα του Βερκιγγετόριγος στην [[Κλερμόν-Φεράν]] Το 1865, ο Ναπολέοντας Γ΄ ανέθεσε ένα μνημείο του Βερκιγγετόριγος ύψους επτά μέτρων, το οποίο δημιούργησε ο γλύπτης Αιμέ Μιλέ στην περιοχή που θεωρείται ότι βρισκόταν η Αλέσια, 60 χλμ βορειοδυτικά της Ντιζόν, στην Βουργουνδία. Ο αρχιτέκτονας του μνημείου ήταν ο Εζέν Βιολέ-λε-Ντυκ. Η επιγραφή στη βάση, γραμμένη από τον Εζέν Βιολέ-λε-Ντυκ:
La Gaule unie
Formant une seule nation
Animée d'un même esprit,
Peut défier l'Univers.
Μετάφραση
Η Γαλατία ενωμένη
Δημιουργώντας ένα μόνο έθνος
Κινούμενο από ένα κοινό πνεύμα
Μπορεί να αψηφήσει το Σύμπαν.
Πολλά άλλα μνημεία και αγάλματα του Βερκιγγετόριγος ανεγέρθηκαν στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένου ενός από τον Ωγκύστ Μπαρτολντί στην Κλερμόν-Φεράν.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλάτες πολέμαρχοι Κατηγορία:Γαλάτες
Πανελλήνιοι αγώνες 1895 "Τα Τήνια"
Τα Τήνια ήταν αθλητικοί αγώνες που έγιναν στην Τήνο στις 15 ως 17 Αυγούστου 1895 με συμμετοχή 100 και πλέον αθλητών από όλο τον ελληνικό χώρο και αποτέλεσαν προανάκρουσμα των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896.
Ιστορικά στοιχεία
Για το σκοπό αυτό το Δεκαπενταύγουστο του 1895 διοργανώθηκαν τριήμεροι αγώνες, τα "Τήνια", από το νεοσύστατο τότε Εθνικό Γ.Σ. (είχε ιδρυθεί το 1893) με τη συνεργασία του Ιδρύματος της Ευαγγελιστρίας της Τήνου, της Αδελφότητας Τηνίων και του Δήμου Τηνίων. Οι αγώνες περιλάμβαναν διάφορα αθλήματα και αποτέλεσαν προανάκρουσμα των Ολυμπιακών Αγώνων που ακολούθησαν την επόμενη άνοιξη του 1896 στην Αθήνα. Ταυτόχρονα, αποτέλεσαν τον κρίκο που συνέδεσε την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων με τα "Ολύμπια", τις λεγόμενες Ζάππειες Ολυμπιάδες, που είχαν διεξαχθεί στην Αθήνα τέσσερις φορές στο β΄ μισό του 19ου αιώνα, με τελευταία το 1889.
Πρωτεργάτης των αγώνων υπήρξε ο νεαρός φίλαθλος Ξενοφών Σώχος που καταγόταν από το χωριό Υστέρνια της Τήνου και ήταν μέλος του Πανελλήνιου Γ.Σ. Όμως, ο πρόεδρος του Πανελληνίου δεν ασπάστηκε την ιδέα. Έτσι ο Σώχος, εκπροσωπώντας την Αδελφότητα Τηνίων, απευθύνθηκε στο Δ.Σ. του Εθνικού Γ.Σ., που αποδέχθηκε την πρόταση. Μέρος της δαπάνης των αγώνων ανέλαβε το "Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου", του οποίου την προεδρία είχε ο ιατρός Ν. Αρμακόλλας. Προσέφερε αρχικά 2.000 δρχ. για τους αγώνες και στη συνέχεια άλλες 1.000 δρχ. Η συνεισφορά του Δήμου Τήνου ήταν 70 δρχ. Συνολικά κόστισαν 10.000 δρχ. Οι ανάγκες καλύφθηκαν από έρανο στις παροικίες του εξωτερικού και έτσι συγκεντρώθηκε το ποσό για την διεξαγωγή τους.
Στα Τήνια εφαρμόστηκαν, για πρώτη φορά οι νέοι διεθνείς αθλητικοί κανονισμοί, δόθηκαν μετάλλια στους δύο πρώτους σε κάθε αγώνισμα, ασημένιο και χάλκινο, όπως στην Ολυμπιάδα του 1896 και δοκιμάστηκαν διάφορες καινοτομίες, όπως η χρήση πιστολιού από τον αφέτη των αγώνων δρόμου. Επίσης, υπήρξε ένα είδος πανηγυρικής τελετής έναρξης με λαμπαδηφορία και μουσική από τη Φιλαρμονική. Οι αθλητές φιλοξενήθηκαν και τους παρατέθηκε γεύμα. Αν και η οργάνωση επηρεάστηκε από το δυνατό άνεμο, η τέλεσή τους υπήρξε πολυσήμαντη για την προετοιμασία της Α΄ Σύγχρονης Ολυμπιάδας και για την ανάπτυξη του ελληνικού αθλητισμού.
Από τους αγώνες έλαμψε δια της απουσίας της η επίσημη πολιτεία, κάτι που σχολιάστηκε από τον τύπο: "Οι εν Τήνω αγώνες επέτυχον. Και δεν ήτο δυνατόν να μην επιτύχουν αφού τόσον τους υπεστήριξεν η βασιλική οικογένεια. Ως γνωστόν ο πρίγκηψ Νικόλαος απέστειλεν μίαν επιστολήν με πολλάς... ευχάς. Κατά τους αγώνας τούτους ενίκησεν ο υπουργός των Ναυτικών κ. Λεβίδης εις τας... αγορεύσεις."
Συμμετοχές
Τα Τήνια είχαν πανελλήνιο χαρακτήρα και έλαβαν μέρος αθλητές από ελληνικά αθλητικά σωματεία πολλών πόλεων. Πολλοί από τους αθλητές που έλαβαν μέρος διακρίθηκαν στους Ολυμπιακούς την επόμενη χρονιά, ενώ άλλοι εξελίχθηκαν σε γυμναστές και διαφημιστές του αθλητικού ιδεώδους. Από όσα είναι γνωστά συμμετείχαν:
Ο Παναχαϊκός Γ.Σ. αποχώρησε από τους αγώνες, όταν κατά την πρώτη μέρα στο "άλμα είς μήκος από βατήρα", όπου αγωνιζόταν ο αθλητής του Νικόλαος Αθανασίου, θεώρησε ότι αδικήθηκε από την Ελλανόδικο Επιτροπή.
Αγωνίσματα
Τελέστηκαν 23 αγωνίσματα από όλα τα δημοφιλή αθλήματα της εποχής, ως εξής:
Άρση βαρών
Αγωνίστηκαν ακόμη: Σεφερλής (ΓΕ Πατρών), Ν. Κονταξόπουλος (Γυμνάσιον Σμύρνης). Ο Βασίλειος Γ. Παπαγεωργίου (Παναχαϊκός) αποχώρησε με όλη την ομάδα.
Κολύμβηση
Λόγω της θαλασσοταραχής διεξήχθη μόνο ένας αγώνας μέσα στο λιμάνι, παρουσία ιατρού για κάθε ενδεχόμενο που ακολουθούσε τους κολυμβητές σε μία από τις βάρκες μαζί με την ελλανόδικο επιτροπή. Μετείχαν έξι κολυμβητές.
Κωπηλασία
Λόγω της θαλασσοταραχής οι ελαφριές κωπηλατικές λέμβοι των Ομίλων Ερετών Πειραιώς και Σύρου αδυνατούσαν να αγωνιστούν. Δια την πληρότητα του προγράμματος διοργανώθηκε αυτοσχέδιος αγώνας με οκτάκωπες βαριές λέμβους του λιμανιού με πληρώματα σχηματισθέντα επί τόπου από τους αθλητές των τριών συλλόγων.
Αναφορές
Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητισμός στην Τήνο Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 1895
496 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τζένη Καρέζη
Η Τζένη Καρέζη (γεννημένη ως Ευγενία Καρπούζη (Αθήνα 12 Ιανουαρίου 1932 - 26 Ιουλίου 1992) ήταν μία από τις δημοφιλέστερες Ελληνίδες ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου, με σημαντική αντιδικτατορική δράση,  αλλά και σημαντική θεατρική επιχειρηματίας. Υπήρξε ένα από τα εμπορικότερα και πιο ακριβοπληρωμένα ονόματα του κινηματογράφου και του θεάτρου.
Βιογραφία
Ως μαθήτρια έπαιξε στο έργο «Αντιγόνη» του Σοφοκλή στο θέατρο Rex, σε μια παράσταση των τελειοφοίτων της Σχολής «Άγιος Ιωσήφ». Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου για να πρωταγωνιστήσει επί τέσσερις δεκαετίες στο θέατρο και τον κινηματογράφο.
1951-1954: Τα χρόνια της σχολής
Η Τζένη Καρέζη, παρά την αρνητική στάση του πατέρα της, κατάφερε και μπήκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1951. Δάσκαλοι της ήταν οι Δημήτρης Ροντήρης (ο οποίος ήταν και διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου), Άγγελος Τερζάκης, Γεώργιος Παππάς, Έλεν Τσουκαλά, Κωστής Μιχαηλίδης, Πέλος Κατσέλης κ.ά.
Συμμαθητές της ήταν μεταξύ άλλων οι Ρίκα Διαλυνά, Πέτρος Λοχαϊτης, Κώστας Κοκκάκης, Αλίκη Βουγιουκλάκη και Δημήτρης Παπαμιχαήλ. Αποφοίτησε από την Δραματική Σχολή το 1954 με άριστα.
1955-1972: Η καθιέρωση
Τον Οκτώβριο του 1954 έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο, στο έργο «Ωραία Ελένη», δίπλα στη Μελίνα Μερκούρη και τον Βασίλη Διαμαντόπουλο. Την ίδια χρονιά έπαιξε πλάι στην Κατίνα Παξινού στο έργο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα».
Το 1955 πρωτοεμφανίζεται στον κινηματογράφο, συμμετέχοντας -ως πρωταγωνίστρια μάλιστα- στην ταινία «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο». Η ταινία σημείωσε μεγάλη επιτυχία, κάτι που έδωσε το έναυσμα να γυριστεί και η συνέχειά της, το Λατέρνα, φτώχεια και γαρίφαλο το 1957. Η ταινία αυτή αποτέλεσε το πρώτο σίκουελ στον Ελληνικό κινηματογράφο.
Στο Εθνικό Θέατρο έμεινε μέχρι το 1959. Από το 1960 στράφηκε στο ελεύθερο θέατρο, συγκροτώντας θιάσους με όλα σχεδόν τα διάσημα ονόματα του ελληνικού θεάτρου, όπως ενδεικτικά τον Κώστα Μουσούρη. Παράλληλα με την εμπορική άνθιση του Ελληνικού κινηματογράφου, η Τζένη Καρέζη καθιερωνόταν ως μια από τις μεγαλύτερες σταρ της Ελλάδας. Ο Τύπος της εποχής την έχρισε ως «το αντίπαλον δέος» της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Ωστόσο η μεγαλύτερη δύναμη της Καρέζη βρισκόταν πάντα στο θέατρο, ενώ αντίθετα της Αλίκης στον κινηματογράφο.
Στον κινηματογράφο γύρισε συνολικά 33 ταινίες. Το 1958 πρωταγωνίστησε στην ταινία του Γιώργου Ζερβού «Η λίμνη των πόθων», η οποία διακρίθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κορκ στην Ιρλανδία, παίρνοντας το αργυρό μετάλλιο. Την επόμενη χρονιά έπαιξε στην ταινία «Το νησί των γενναίων», στο οποίο ερμήνευσε αξέχαστα το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι «Μην τον ρωτάς τον ουρανό». Το 1960 μετέφερε τη μεγάλη της θεατρική επιτυχία «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος» στον κινηματογράφο, σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη και με συμπρωταγωνιστές τους Διονύση Παπαγιαννόπουλο και Ντίνο Ηλιόπουλο.
Το 1963 ήταν μια χρονιά σταθμός για την κινηματογραφική της καριέρα. Πρωταγωνίστησε στην ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Τα κόκκινα φανάρια». Η ταινία ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας στην 36η απονομή τον Απρίλιο του 1964, ενώ έλαβε μέρος και στο Διεθνές Φεστιβάλ των Καννών την άνοιξη του 1964. Η τεράστια επιτυχία της ταινίας έκανε τον Φιλοποιμένα Φίνο να την εντάξει στην εταιρία του Φίνος Φίλμ, ως αδιαμφισβήτητη σταρ. Με την επιστροφή της στη Φίνος Φιλμ η Καρέζη γύρισε τις δραματικές ταινίες «Λόλα» και «Ένας μεγάλος έρωτας» και την κλασική πλέον κωμωδία «Δεσποινίς Διευθυντής». Την περίοδο 1965-1966 γύρισε τις δυο μεγαλύτερες κινηματογραφικές της επιτυχίες «Μια τρελή... τρελή οικογένεια» και «Τζένη Τζένη», οι οποίες εκτόξευσαν την δημοτικότητα της στα ύψη.
Το 1966 γύρισε τη μοναδική ξενόγλωσση ταινία της «Μια σφαίρα στην καρδιά», ελληνογαλλικής παραγωγής σε σκηνοθεσία Ζαν Ντανιέλ Πολέ και με μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Η ταινία αποδείχθηκε εμπορική αποτυχία, όπως και η επόμενη ταινία της, το «Εκείνος και Εκείνη» της Φίνος Φιλμ.
Το 1967 συμπρωταγωνίστησε για πρώτη φορά με τον Κώστα Καζάκο στο πολεμικό δράμα «Κοντσέρτο για πολυβόλα». Η ταινία είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία, κόβοντας συνολικά 427.698 εισιτήρια. Το 1972 γύρισε την ταινία «Ερωτική συμφωνία» σε σενάριο δικό της και σκηνοθεσία Κώστα Καζάκου. Η «Λυσιστράτη» ήταν η τελευταία κινηματογραφική ταινία της.
1973-1975: Πολιτικό θέατρο
Η Τζένη Καρέζη το 1973 συμμετείχε στην ιστορική παράσταση «Το μεγάλο μας τσίρκο» σε κείμενα του Ιάκωβου Καμπανέλλη και σκηνοθεσία του Κώστα Καζάκου. Μαζί της έπαιξαν ο Κώστας Καζάκος, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Νίκος Κούρος, ο Τίμος Περλέγκας και ο Χρήστος Καλαβρούζος. Τη μουσική έγραψε ο Σταύρος Ξαρχάκος και τραγούδησε ο Νίκος Ξυλούρης, ενώ τα σκηνικά είχε επιμεληθεί ο Ευγένιος Σπαθάρης. Η παράσταση σημείωσε θριαμβευτική επιτυχία, κόβοντας περί τα 550.000 εισιτήρια, αριθμό ρεκόρ για την εποχή. «Το μεγάλο μας τσίρκο» πέρα από την τεράστια επιτυχία του ήταν μια παράσταση με έντονα πολιτικά μηνύματα κατά της Χούντας των συνταγματαρχών, γεγονός που οδήγησε την ίδια και τον Καζάκο στη φυλακή.
Μετά την πτώση της δικτατορίας η παράσταση ανέβηκε ξανά και οι εισπράξεις κατατέθηκαν υπέρ της Κύπρου, ενώ το 1975 ανέβασε το έργο του Καμπανέλλη «Ο εχθρός λαός».
1976-1992: Οι μεγάλοι ρόλοι
Το 1982 η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος ανέβασαν το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασέν. Η παράσταση έσπασε ταμεία και η ερμηνεία της Καρέζη αποθεώθηκε από τους κριτικούς.
Ενδεικτικά για την ερμηνεία της στον ρόλο της Μάρθας έγραψαν: «''Η Τζένη Καρέζη ήταν ένα τέλειο ηχείο του ρόλου της. Αυτού του ανείπωτου ρόλου-ανέμου, που διαπερνούσε όλες τις κλίμακες μιας μουσικής τραγωδίας. Από τους αργούς ρυθμούς του αναφιλητού μέχρι την τρομαχτική αναταραχή ενός άγριου κρεσέντο. Η Μάρθα της βρισκόταν πάντοτε στο κέντρο του στροβίλου, πότε τελεσίδικα επιθετική, άλλοτε αποκρουστικά μαινόμενη και μόνιμα τραγικά εύθραυστη. Θα τη χαρακτηρίζαμε σαν μια ηθοποιό που ανταποκρίθηκε στο ρόλο της με υποδειγματική αφοσίωση''». (Η Αυγή, 1982).
«''Η Καρέζη παίζει με κάθε ίνα της και κάθε κύτταρο της, ιδιαίτερα όμως στον εξορκισμό φτάνει σε στιγμές σπάνιας υποκριτικής. Εκεί η κριτική αφοπλίζεται και το μόνο για το οποίο μακαρίζεις τον εαυτό σου, είναι πως ευτύχησες να είσαι παρών''». (Τα Νέα, 1982).
Το 1985 ερμήνευσε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο σε αρχαία τραγωδία, την Μήδεια του Ευριπίδη στο Ηρώδειο. Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος σημείωνε σχετικά με την Μήδεια: «''Η Τζένη Καρέζη κέρδισε με το σπαθί της τη θέση της στων τραγικών μεγεθών την πόλιν. Έχω πολλά χρόνια να δω ηθοποιό σε τραγωδία με τέτοια συναισθηματική πληρότητα. Ήταν από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή γεμάτη, παλλόμενη, άνετη και πλαστική. Ρυθμικά και μουσικά σωστά κουρδισμένη. Δεν υπήρχε κενό στην ερμηνεία της. Οι ήσσονες καταστάσεις της ήταν λίγες και είχαν σχέση με τη σκηνοθετική γραμμή. Εννοώ κάποιες ρομαντικές νότες και κάποιες συμβολικές κινήσεις''». (Τα Νέα, 1985).
Το 1990 πρωταγωνίστησε στην τελευταία της παράσταση, στο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη, «Διαμάντια και μπλουζ». Η παράσταση σημείωσε μεγάλη επιτυχία, τόσο καλλιτεχνική όσο και εμπορική. Αποτέλεσε το καλύτερο κύκνειο άσμα μιας μεγάλης πρωταγωνίστριας. Η Ροζίτα Σώκου έγραψε για την ερμηνεία της:
«''Η Καρέζη δεν αφήνει αναπνοή, λέξη, παύση, βλέμμα, χαμόγελο πικρό ή χαμόγελο γλυκό, ανεκμετάλλευτα. Όλη η γκάμα των αμέτρητων εκφράσεων που μπορεί να πάρει το πρόσωπο, τα μάτια, το στόμα μιας ηθοποιού, όλα τα έχει ρίξει στην υπηρεσία του ρόλου του δικού της σε σημείο που να προκαλεί τρόμο.''» (Απογευματινή, 1990).
Πολιτική
Η πολιτικοποίηση της Τζένης Καρέζη φαίνεται να ξεκινάει, έστω και ακόμα χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση, από την θεατρική παράσταση «Βίβα Ασπασία» (1966) του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Παρά την αρχική κοσμοπλημμύρα των θεατών, οι οποίοι αποθέωναν τους συντελεστές, ξεκίνησε μια συντονισμένη επίθεση από κριτικούς της εποχής, χαρακτηρίζοντας το έργο ως «επαίσχυντη ύβρις προς την Εθνική Αντίσταση!». Το κοινό διαβάζοντας τις κριτικές τρόμαξε, φοβούμενο ότι στηρίζει ένα «εθνικό αμάρτημα». Οι επιστολές συμπαράστασης από προοδευτικούς πολιτικούς, συγγραφείς και καλλιτέχνες δεν στάθηκαν ικανές να ανατρέψουν την δυσφήμηση του έργου. Η «Βίβα Ασπασία» κατέβηκε άρον-άρον. Η Καρέζη συνειδητοποίησε για πρώτη φορά, ότι το θέατρο και η πολιτική δεν είναι χώροι άσχετοι μεταξύ τους.
Ήταν στρατευμένη στο κομμουνιστικό κίνημα, συμμετέχοντας σε πολλές πορείες ειρήνης. Στα χρόνια της Χούντας συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα. Το 1973 ανέβασε μαζί με τον σύζυγό της Κώστα Καζάκο το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Το μεγάλο μας τσίρκο». Ήταν μια επιθυμία του ζευγαριού να μιλήσει με κάποιο τρόπο ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς, που είχε επιβληθεί στην Ελλάδα. Το θεατρικό μπόρεσε να περάσει από την επιτροπή λογοκρισίας, έχοντας δοθεί στους υπεύθυνους με μπερδεμένες τις σκηνές του έργου, ώστε να μην βγαίνει κάποιο συγκεκριμένο νόημα. Η επιτροπή λογοκρισίας έδωσε την έγκριση και το έργο έκανε πρεμιέρα στις 22 Ιουνίου 1973 στο Θέατρο Αθήναιον απέναντι από το Πολυτεχνείο. Η μεγάλη προσέλευση θεατών και φοιτητών προκάλεσε το ενδιαφέρον των αστυνομικών αρχών. Έτσι διαπίστωσαν ότι ενέκριναν στην πραγματικότητα ένα αντικαθεστωτικό έργο. Σύντομα οι Καρέζη, Καζάκος, Καμπανέλλης και άλλοι συντελεστές καλούνταν όλο και συχνότερα από τους ανακριτές ώστε να δώσουν εξηγήσεις. Με τα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και την υιοθέτηση των συνθημάτων της παράστασης από τους φοιτητές («Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία», «Φωνή Λαού - Οργή Θεού») η Καρέζη συνελήφθη και οδηγήθηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ Νέας Φιλαδελφείας, όπου και κρατήθηκε στην απομόνωση από τις 22 Νοεμβρίου ως τις 15 Δεκεμβρίου 1973.
Αμέσως μετά την πτώση της Χούντας η Καρέζη συμμετείχε στη μεγάλη εκδήλωση συμπαράστασης για την Κύπρο στο Παναθηναϊκό Στάδιο (24 Σεπτεμβρίου 1974). Επίσης συμμετείχε στην Δημοκρατική Αντιμοναρχική Ένωση κατά την περίοδο του δημοψηφίσματος για το πολίτευμα. Λόγω της πολιτικής της δράσης ήταν αποκλεισμένη από την ΥΕΝΕΔ, όπως το 1975 που κόπηκε η ταινία «Δεσποινίς Διευθυντής» (Φεβρουάριος 1975).
Προσωπική ζωή
Ο πρώτος της γάμος ήταν με τον εφοπλιστή και δημοσιογράφο Ζάχο Χατζηφωτίου (1962-1964). Ο γάμος τους έγινε στις 7 Μαΐου 1962 στην Κρύπτη Αγίας Φιλοθέης με κουμπάρα την Μάγια Καλλιγά, ενώ το γαμήλιο πάρτι δόθηκε στο ξενοδοχείο Auberge στη Βαρυμπόμπη. Η Καρέζη φορούσε νυφικό δημιουργίας του Έλληνα σχεδιαστή Ντίμη Κρίτσα, με τον οποίο διατηρούσε φιλική και επαγγελματική σχέση.
Ο γάμος τους δεν είχε διάρκεια, καθώς όπως υποστήριξε ο Χατζηφωτίου είχαν μεγάλη διαφορά στον τρόπο ζωής τους. Από τη μία τα συχνά επαγγελματικά ταξίδια του Χατζηφωτίου και από την άλλη οι επαγγελματικές υποχρεώσεις της Καρέζη δημιούργησαν απόσταση στο ζευγάρι, που οδήγησε στο διαζύγιο.
Το 1966 κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Κοντσέρτο για πολυβόλα» του Ντίνου Δημόπουλου, παραγωγής Φίνος Φιλμ γνώρισε και ερωτεύτηκε τον συμπρωταγωνιστή της Κώστα Καζάκο. Η σχέση επισημοποιήθηκε στις 5 Αυγούστου 1968, με το γάμο τους να τελείται παρουσία λίγων και αγαπημένων ανθρώπων τους. Η ζωή της άλλαξε και άνοιγε μπροστά της ένα νέο κεφάλαιο, που την έκανε να νιώθει σύμφωνα και με δικές της δηλώσεις ολοκληρωμένη. Τον επόμενο χρόνο (25 Απριλίου 1969) η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος απέκτησαν ένα γιο, τον Κωνσταντίνο Καζάκο, που μετέπειτα ακολούθησε επίσης την υποκριτική. Η Καρέζη και ο Καζάκος παρέμειναν μαζί ως τον πρόωρο θάνατο της το 1992.
Θάνατος
Απεβίωσε στις 26 Ιουλίου 1992 τρία λεπτά πριν τα μεσάνυχτα προς 27 Ιουλίου μετά από τριετή αντιμετώπιση καρκίνου. Η σορός της τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών. Στις 29 Ιουλίου έγινε η κηδεία στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αθηνών και η ταφή της πραγματοποιήθηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη, παρουσία πολλών συναδέλφων της και απλού κόσμου. Λίγους μήνες πριν το θάνατό της είχε συγγράψει την αυτοβιογραφία της, που εκδόθηκε ένα χρόνο μετά τον θάνατό της υπό τον τίτλο «Τετράδια Ζωής».
Τον Σεπτέμβριο του 1992 ιδρύθηκε η Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρία «Ίδρυμα Τζένη Καρέζη», στόχος της οποίας είναι η ανακουφιστική φροντίδα για καρκινοπαθείς και ασθενείς με άλλες χρόνιες νόσους. Ιδρυτικά μέλη της ήταν μεταξύ άλλων ο Κώστας Καζάκος, η Μελίνα Μερκούρη, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Νίκος Κούρκουλος, η Νόνικα Γαληνέα και ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος.
Θεατρογραφία
εναλλ.= (1951), "Αντιγόνη" με το "Λύκειο Καλογραιών" για το Θέατρο ΡΕΞ, με την Τζένη Καρέζη σε διδασκαλία Θάνου Τράγκα|μικρογραφία|Η Τζένη Καρέζη με το "Λύκειο Καλογραιών" στην "[[Αντιγόνη (Σοφοκλή)|Αντιγόνη" σε διδασκαλία Θάνου Τράγκα (Θέατρο Rex,1951)]] Η Καρέζη πρωτοεμφανίστηκε το 1951 με το Λύκειο Καλογραιών στο Θέατρο Κοτοπούλη (Rex), με το έργο "Αντιγόνη" ως Τζένη Καρπούζη, στον ρόλο της τραγικής βασιλοπούλας Αντιγόνης σε σκηνοθεσία-διδασκαλία Θάνου Τράγκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Πλασμίδιο Ti
Το πλασμίδιο Ti (Τumor inducing factor) βρίσκεται στο βακτήριο Agrobacterium tumefaciens.
Χρησιμοποιείται στη διαδικασία παραγωγής  διαγονιδιακών φυτών  ανθεκτικών στα έντομα (ποικιλίες Bt) με τους εξής τρόπους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βακτήρια
Δαράτσος Χανίων
Ο Δαράτσος ή Νταράτσος είναι χωριό του δήμου Χανίων του ομώνυμου νομού, στη δυτική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 4.732 κατοίκους. Βρίσκεται 4,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά των Χανίων σε υψόμετρο 70 μέτρων. Χωρίζεται σε Άνω και Κάτω Δαράτσο και ανήκει στη δημοτική ενότητα Νέας Κυδωνίας. Στον Δαράτσο βρίσκονται οι οργανωμένες παραλίες Χρυσή Ακτή, Άγιοι Απόστολοι και Κάτω Δαράτσος. Η μικρή απόσταση από τα Χανιά βοήθησε την τουριστική ανάπτυξη της περιοχής, η οποία γνώρισε ραγδαία ανάπτυξη. μικρογραφία|αριστερά|Η παραλία των Αγίων Αποστόλων
Ιστορία
Το όνομα προέρχεται από το επώνυμο του οικιστή, την οικογένεια Νταράτσο (Darazzo), μιας οικογένειας ευγενών από τα Χανιά. Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821, ο κατοικημένος από Τουρκοκρητικούς Δαράτσος έγινε πεδίο μάχης μεταξύ των Ελλήνων επαναστατών και των οθωμανικών δυνάμεων. Ο οικισμός αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Darazús.
Το 1881 υπαγόταν στο δήμο Περιβολίων και είχε πληθυσμό 328 κατοίκων, από τους οποίους οι 174 ήταν Έλληνες και οι υπόλοιποι 154 Τουρκοκρητικοί. Το 1894, σύμφωνα με εκτίμηση του αξιωματικού του ελληνικού στρατού, Νικόστρατου Καλομενόπουλου, στο χωριό ζούσαν 37 ελληνικές οικογένειες και δέκα τούρκικες. Αντιθέτως το 1900, κατά την απογραφή της Κρητικής Πολιτείας, την πλειοψηφία του πληθυσμού αποτελούσαν οι Τουρκοκρητικοί.
Το 1920 αναφέρεται ως Δαράτσος με πληθυσμό 260 κατοίκων. Διοικητικά ανήκε στο Δήμο Χανίων όπου και παρέμεινε μέχρι το 1936 όταν και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γαλατά, ενώ το 1943 έγινε έδρα της κοινότητας Δαράτσου. Το 1991 στον Δαράτσο προσαρτήθηκαν οι οικισμοί Κάτω Δαράτσος και Μακρύ Τοίχος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Χανίων
Οξιράνιο
Το οξιράνιο (αγγλικά oxirane) είναι οργανική ετεροκυκλική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C2H4O. Συνήθως όμως παριστάνεται με τον γραμμικό του τύπο (40px|Οξιράνιο). Είναι ο απλούστερος ετεροκυκλικός αιθέρας.
Το χημικά καθαρό οξιράνιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο, εύφλεκτο αέριο, με (απατηλή) γλυκιά οσμή, παρόμοια με αυτή του αιθέρα, (και αυτό) όταν έχει συγκέντρωση που βρίσκεται (ήδη) σε τοξικά επίπεδα. Ωστόσο, είναι ένα από τα πιο σημαντικά ενδιάμεσα προϊόντα της χημικής βιομηχανίας.
Δομικά, το μόριό του αποτελείται από έναν τριμελή (και επομένως τριγωνικό) δακτύλιο, που περιέχει δύο (2) άτομα άνθρακα και ένα (1) άτομο οξυγόνου. Κάθε άτομο άνθρακα συνδέεται με το άλλο άτομο άνθρακα, το άτομο οξυγόνου, και επιπλέον με δύο (2) άτομα υδρογόνου. Λόγω του τριμελούς δακτυλίου, έχει υψηλή «ενέργεια τάσης δεσμών», που εκφράζεται με αυξημένη αποθηκευμένη χημική ενέργεια, όπως ομοίως και άλλα ανάλογα μόρια, όπως για παράδειγμα αυτά του κυκλοπροπανίου και της αζιριδίνης. Η υψηλή ενέργεια συνεπάγεται σχετικά εύκολες αντιδράσεις 1,3-προσθήκης, με διάνοιξη του δακτυλίου, συνήθως με θραύση του ενός δεσμού C-O. Με βάση χημικό τύπο του (C2H4O) έχει δύο (2) ισομερή θέσης, την αιθανάλη (CH3CHO) και την ελάσσονα ταυτομερή της αιθενόλη (CH2=CHOH). Βιομηχανικά παράγεται με καταλυτική οξείδωση αιθενίου, με τη χρήση αργύρου ως καταλύτη.
Παρόλο που είναι μια κομβικής σημασίας ενδιάμεση ύλη για τη χημική βιομηχανία, με πολλά χρήσιμα παράγωγα, που περιλαμβάνουν το πολυσορβικό 20 και την πολυαιθυλενική γλυκόλη, το ίδιο το οξιράνιο είναι πολύ βλαβερή ουσία, γιατί (όπως αναφέρθηκε και παραπάνω) στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος είναι αέριο εύφλεκτο, καρκινογόνο, μεταλλαξιογόνο, ερεθιστικό και αναισθητικό, με ένα παραπλανητικό ευχάριστο άρωμα.
Ξηρόκαμπος
Βλέπε επίσης: Ξερόκαμπος
Οξιράνιο
Η χημική δραστικότητα του οξιρανίου, που είναι υπεύθυνη για πολλές από τις βλαβερές (για τον ανθρώπινο οργανισμό και φυσικά όχι μόνο) ιδιότητές του, είναι επίσης υπεύθυνη για το ότι είναι μια ουσία που έχει νευραλγική σημασία για τη χημική βιομηχανία, και που υποστηρίζει (σε σημαντικό βαθμό) το επίπεδο ζωής των προηγμένων κοινωνιών και οικονομιών του πλανήτη μας. Επίσης, παρόλο που είναι πολύ επικίνδυνο για οικιακή χρήση, και γι' αυτό σχετικά άγνωστο στους περισσότερους από τους απλούς καταναλωτές, το οξιράνιο χρησιμοποιείται ως πρόδρομη ένωση για τη βιομηχανική παραγωγή πολλών καταναλωτικών και μη χημικών προϊόντων, τελικών και ενδιαμέσων. Ενδεικτικά, είναι από χρήσιμο ως απαραίτητο για την παραγωγή απορρυπαντικών, πηκτικών, διαλυτών, πλαστικών και διαφόρων οργανικών χημικών, όπως η 1,2-αιθανοδιόλη, οι αιθανολαμίνες, διάφορες απλές και σύνθετες γλυκόλες, οι πολυγλυκολικοί αιθέρες και άλλες ενώσεις. Ως δηλητηριώδες αέριο, που δεν αφήνει ίχνη στα αντικείμενα με τα οποία έρχεται σε επαφή, το χημικά καθαρό οξιράνιο είναι αποστειρωτικό, που χρησιμοποιείται ευρύτατα από νοσοκομεία και από τη βιομηχανία παραγωγής ιατρικού εξοπλισμού, σε αντικατάσταση της χρήσης ατμού σε υλικά που είναι ευαίσθητα στη θερμότητα, όπως οι μίας χρήσης πλαστικές σύριγγες.
Ξηρόκαμπος
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Οξιράνιο
Είναι εξαιρετικά εύφλεκτο αλλά και εκρηκτικό, οπότε χρησιμοποιείται και ως κύριο συστατικό σε θερμοβαρικά οπλικά συστήματα. Για τον ίδιο λόγο χρησιμοποιείται και μεταφέρεται ως καταψυγμένο υγρό, για να ελεγχθεί η βλαπτική φύση του.
Ιστορία
Ο Βουρτζ μέτρησε και την (κανονική) θερμοκρασία βρασμού του οξιρανίου (13,5 °C, λίγο υψηλότερη από την τιμή που ισχύει σήμερα, δηλαδή 10,7 °C) και ανακάλυψε την ικανότητά του να αντιδρά με οξέα και με άλατα μετάλλων. Ο Βουρτζ νόμισε (λανθασμένα) ότι το οξιράνιο έχει τις ιδιότητες μιας οργανικής βάσης. Αυτή η παρανόηση συνεχίστηκε μέχρι το 1896, όταν ο Γκεόργκ Μπρέντιγκ (Bredig) βρήκε ότι το οξιράνιο δεν είναι ηλεκτρολύτης (και επομένως δεν μπορεί να είναι βάση, κλασσικού τύπου τουλάχιστον). Ακόμη, ήταν αντικείμενο διαφωνίας για ένα μακρύ (σχετικά) χρονικό διάστημα, για το αν διέφερε από τους άλλους (κορεσμένους) αιθέρες, κυρίως ως προς τη ροπή του να εμπλέκεται σε αντιδράσεις προσθήκης, όπως είναι τυπικό στις ακόρεστες ενώσεις. Η ετεροκυκλική τριγωνική δομή του οξιρανίου προτάθηκε τουλάχιστον από το 1868.
Η μέθοδος που πρωτοχρησιμοποίησε ο Βυρτς το 1859, παρέμεινε επί μακρύ (σχετικά) χρονικό διάστημα η μοναδική για την παραγωγή του οξιρανίου, παρόλο που έγιναν πολυάριθμες απόπειρες από επιστήμονες, που συμπεριλάμβαναν και τον ίδιο τον Βυρτς, για την παραγωγή του απευθείας από το αιθένιο. Τελικά, το 1931, ο επίσης Γάλλος χημικός Τεοντόρ Λεφόρ (Theodore Lefort), ανέπτυξε μια μέθοδο απεθείας οξυγόνωσης αιθενίου, παρουσία αργύρου ως καταλύτη. Μέχρι το 1940, ήδη σχεδόν όλη η βιομηχανική παραγωγή του οξιρανίου γινόταν με τη νέα μέθοδο. Η αποστείρωση με οξιράνιο για τη συντήρηση μπαχαρικών πατενταρίστηκε το 1938 από τον αμερικανό χημικό Λόυντ Χολ (Lloyd Hall). Το οξιράνιο είχε υψηλή βιομηχανική σημασία κατά τη διαρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ως πρόδρομη ένωση τόσο για την 1,2-αιθανοδιόλη, που χρησιμοποιείται ως αντιψυκτικό, όσο και (ως πρόδρομη ύλη) για το χημικό όπλο που έγινε γνωστό ως «αέριο μουστάρδας».
Μοριακή δομή και ιδιότητες
250px|thumb|right|Δομή οξιρανίου
Η σχετική αστάθεια των δεσμών C-Ο στο μόριο αποκαλύπτεται με τη σύγκριση στον παρακάτω πίνακα ενεργειών που απαιτούνται για τη θραύση των δύο (2) δεσμών C-Ο του οξιρανίου σε σχέση με την ενέργεια θραύσης ενός (1) μόνο δεσμού C-Ο στην αιθανόλη και στο διμεθυλαιθέρα:
Ιστορία
Η εμπορικής κλίμακας παραγωγή οξιρανίου χρονολογείται από το 1914, όταν η εταιρεία BASF έχτισε το πρώτο της εργοστάσιο που χρησιμοποιούσε τη μέθοδο της χλωρυδρίνης, δηλαδή την επίδραση υδροξειδίου του ασβεστίου [Ca(OH)2] σε 2-χλωραιθανόλη: 40px|Οξιράνιο Ωστόσο, η μέθοδος αυτή είναι μη ελκυστική για αρκετούς λόγους, που συμπεριλαμβάνουν τη (σχετικά) μικρή απόδοση και απώλεια σημαντικής αξίας χλωρίου στη μορφή του χλωριούχου ασβεστίου (CaCl2). Η πιο αποδοτική μέθοδος της απευθείας οξυγόνωσης αιθενίου από τον ατμοσφαιρικό αέρα εφευρέθηκε από το Λεφόρτ το 1931 και η εταιρεία Union Carbide άνοιξε το 1937 την πρώτη της παραγωγική μονάδα παραγωγής οξιρανίου βασιζόμενη σε αυτήν την καινοτομία. Η μέθοδος βελτιώθηκε περαιτέρω το 1958 από την εταιρεία Shell Oil Co., αντικαθιστώντας τον ατμοσφαιρικό αέρα με (καθαρότερο) οξυγόνο, χρησιμοποιώντας αυξημένη θερμοκρασία 200-300°C και πίεση 1-3 MPa: 40px|Οξιράνιο Με αυτήν την αποτελεσματικότερη διεργασία παρήχθηκε περίπου το ήμισι της εθνικής παραγωγής οξιρανίου των ΗΠΑ κατά τη δεκαετία του 1950 και μετά το 1975 αντικατέστησε (σχεδόν) τελείως (πλέον) τις άλλες μεθόδους βιομηχανικής παραγωγής οξιρανίου. Η παραγωγή του οξιρανίου αποτελεί περίπου το 11% της παγκόσμιας ζήτησης αιθενίου. Η απόδοση της αντίδρασης μπορεί να φθάσει και το 80%. Η παγκόσμια ετήσια παραγωγή οξιρανίου είναι περίπου 11 εκατομμύρια τόνοι.
Ανάλυση μεθόδου χλωρυδρίνης
Η τελευταία αντίδραση είναι (εδώ) ανεπιθύμητη. Για να κατασταλθεί (μερικώς βέβαια) διατηρείται η συγκέντρωση του αιθενίου σε περίπου 4–6%, ενώ επιπλέον το διάλυμα θερμαίνεται με ατμό στη θερμοκρασία βρασμού.
Αμέσως μετά αρχίζει το δεύτερο στάδιο της όλης διεργασίας: Το υδατικό διάλυμα 2-χλωραιθανόλης που παράχθηκε από το στάδιο #1 εισέρχεται σε στη δεύτερη στήλη, όπου αντιδρά με υδατικό διάλυμα υδροξειδίου του ασβεστίου 30% στους 100°C: 40px|Οξιράνιο Το παραγώμενο από το βήμα #2 οξιράνιο καθαρίζεται με ανόρθωση (rectification), που πραγματοποιείται στην τρίτη στήλη και αποτελεί το βήμα #3 της μεθόδου.
Η μέθοδος της χλωρυδρίνης επιτρέπει ως και 95% τη μετατροπή 2-χλωραιθανόλης σε οξιράνιο. Η συνολική απόδοση της μεθόδου σε οξιράνιο είναι θεωρητικά περίπου 80%, ως προς την αρχική πρόδρομη ύλη (αιθένιο), ενώ το υπόλοιπο περίπου 20% είναι 1,2-διχλωραιθάνιο, που παράγεται ως παραπροϊόν.
Ωστόσο, το κύριο μειονέκτημα αυτής της μεθόδου είναι η (σχετικά) υψηλή κατανάλωση χλωρίου και τα συμπαραγώμενα απόβλητα. Η μέθοδος αυτή είναι ξεπερασμένη, όσων αφορά την παραγωγή του «μητρικού» οξιρανίου, αλλά βρίσκεται σε χρήση (βεβαίως τροποποιημένη) για την παραγωγή «θυγατρικών» οξιρανίων και κυρίως του μεθυλοξιρανίου.
Εφαρμογές στην παγκόσμια χημική βιομηχανία
Η απευθείας οξείδωση του αιθενίου (από οξυγόνο), όπως αναφέραμε και παραπάνω, ήταν καινοτομία του Λεφόρτ από το 1931. Η μέθοδός του τροποποποιήθηκε διαδοικά για να χρησιμοποιηθεί ολοένα βελτιωμένη από τη χημική βιομηχανία, καθώς η τελευταία εξελίσσονταν. Συνολικά, τουλάχιστον τέσσερεις (4) κύριες παραλλαγές είναι γνωστές. Όλες τους χρησιμοποιούν την άμεση οξείδωση αιθενίου από το οξυγόνο του ατμοσφαιρικού αέρα, ή και χημικά καθαρότερο οξυγόνο, με τη χρήση καταλύτη με βάση τον άργυρο, αλλά οι παραλλαγές αυτές διαφέρουν σε τεχνολογικές λεπτομέρειες και τρόπους σχεδιασμού και κατασκευής των συσκευών παραγωγής.
Η εταιρεία Union Carbide, που πλέον είναι μια υποεταιρεία της Dow Chemical Company, ήταν η πρώτη εταιρεία που ανέπτυξε την πατέντα του Λεφόρτ για άμεση οξείδωση αιθενίου σε οξιράνιο.
Παρόμοια μέθοδο παραγωγής ανέπτυξε η εταιρεία Scientific Design Co., αλλά έλαβε μεγαλύτερο μερίδιο παραγωγής, εξαιτίας του συστήματος αδειοδότησης, έχοντας αποκτήσει το 25% της συνολικής παγκόσμιας παραγωγής οξιρανίου και το 75% της παγκόσμιας αδειοδοτημένης παραγωγής οξιρανίου.
Μια ιδιόκτητη πατέντα - τροποποιημένη μέθοδος παραγωγής χρησιμοποιείται από την Ιαπωνική εταιρεία Catalytic Chemical Co., που υιοθέτησε τη συμπαραγωγή οξιρανίου και 1,2-αιθανοδιόλης, στο ίδιο βιομηχανικό συγκρότημα.
Μια διαφορετική τροποποίηση της παραγωγής ανέπτυξε η Shell International Chemicals BV. Η μέθοδος αυτή είναι μάλλον ευέλικτη και τροποποιεί την παραγωγή ανάλογα με τις απαιτήσεις των εξειδικευμένων εταιρειών-πελατών, με σεβασμό στην ποιότητα του προϊόντος και διατηρώντας το χρησιμοποιούμενο καταλύτη για τριά (3) έτη. Το μερίδιο αγοράς της ανέρχεται στο 40% της παγκόσμιας παραγωγής οξιρανίου.
Τα παλαιότερα εργοστάσια προτιμούν το ατμοσφαιρικό οξυγόνο ως οξειδωτικό μέσο, ενώ τα νεώτερα, όπως το METEOR και η Japan Catalytic προτιμούν χημικά καθαρότερο οξυγόνο.
Χημεία και χημική κινητική της άμεσης οξείδωσης αιθενίου
Τυπικά, η μέθοδος της άμεσης μερική οξείδωσης αιθενίου (από οξυγόνο) σε οξιράνιο εκφράζεται με την ακόλουθη στοιχειομετρική εξίσωση: 40px|ΟξιράνιοΔH = -105 kJ/mole Ωστόσο, στην πράξη συμπαράγεται σημαντική ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα (CO2) και υδρατμών (H2O), που εξηγείται από την ολική οξείδωση μέρους του αιθενίου ή και μέρους του παραγώμενου οξιρανίου: 40px|ΟξιράνιοΔH = -1.327 kJ/mole 40px|Οξιράνιο ΔH = -1.223 kJ/mole Η διεργασία της ετερογενούς καταλυτικής οξείδωσης του αιθενίου μελετήθηκε από τους P. A. Kilty και W. M. H. Sachtler, οι οποίοι πρότειναν τον ακόλουθο μηχανισμό: 40px|Οξιράνιο
Σε αυτήν τη διεργασία χρησιμοποιοὐνται 1,2-διχλωραιθάνιο και χλωραιθένιο (CH2=CHCl) ως παρεμποδιστές, για να εμποδίσουν περεταίρω οξείδωση του οξιρανίου επίσης σε διοξείδιο του άνθρακα και υδρατμούς. Εδώ, το χημικά συνδεμένο χλώριο παρεμποδίζει τη διάσπαση του χημκά δεσμευμένου οξυγόνου σε ατομικό οξυγόνο, που είναι υπεύθυνο για τις ανεπιθύμητες αντιδράσεις.
Σύμφωνα με τα παραπάνω η συνολική στοιχειομετρική εξίσωση της διεργασίας είναι η ακόλουθη: 40px|Οξιράνιο Με βάση την παραπάνω στοιχειομετρική εξίσωση προκύπτει ο μέγιστος βαθμός μετατροπής (δηλαδή η μέγιστη απόδοση της μεθόδου), σε 6/7, δηλαδή περίπου 85,7%.