cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άννα Μπολέυν
Το τέλος της Άννας Μπολέυν
Τη γέννηση της Ελισάβετ δεν ακολούθησε καμιά γέννηση αγοριού. Αντιθέτως η Άννα είχε τουλάχιστον δύο αποβολές, την πρώτη το 1534 και τη δεύτερη στις αρχές του 1536. Η δεύτερη αποβολή ακολουθήθηκε σύντομα από την πτώση της ως βασίλισσας, η οποία συνελήφθη στις 2 Μαΐου 1536, φυλακίστηκε και δικάστηκε από δικαστήριο ευγενών, οι οποίοι την καταδίκασαν ομόφωνα σε θάνατο δι΄ αποκεφαλισμού. Εκτελέστηκε στον Πύργο του Λονδίνου στις 19 Μαΐου 1536 με την κατηγορία της προδοσίας, της αιμομιξίας με τον μικρότερο αδερφό της Τζορτζ Μπολέυν, της μαγείας, αλλά και της απόπειρας δηλητηρίασης του Χένρυ Φίτζροϋ, νόθου γιου του συζύγου της από τη Λαίδη Ελίζαμπεθ Μπλαντ. Μαζί της αποκεφαλίστηκε και ο αδελφός της, Τζορτζ Μπολέυν.
Το αν η Άννα Μπολέυν υπήρξε πράγματι ένοχη παραμένει ακόμα και σήμερα σκοτεινό. Οι ιστορικοί διαφωνούν στον λόγο που η Άννα εξέπεσε, αλλά είναι σε γενικές γραμμές μάλλον αποδεκτό πως ήταν αθώα για τις συγκεκριμένες κατηγορίες για τις οποίες καταδικάστηκε και πως ο θάνατός της ενορχηστρώθηκε από τους πολιτικούς της αντιπάλους.
Το παράδοξο είναι ότι η Άννα, η οποία εμφάνισε υστερική συμπεριφορά πριν τη σύλληψή της, στις τελευταίες της στιγμές ήταν ιδιαίτερα ψύχραιμη και ευδιάθετη. Μάλιστα έκανε σχόλια για το ότι είχε "πολύ λεπτό λαιμό" και ο εκτελεστής δεν θα δυσκολευόταν να την αποκεφαλίσει. Πριν την εκτέλεσή της έβγαλε έναν μικρό λόγο υπέρ του συζύγου της, λέγοντας ότι ήταν πάντα πολύ καλός μαζί της, αλλά και ορκίστηκε ότι ήταν αθώα για όσα την κατηγορούσαν. Στο μεταξύ ο Ερρίκος είχε ήδη ξεκινήσει σχέσεις με την Τζέην Σίμουρ, κυρία επί των τιμών της Άννας Μπολέυν, την οποία αρραβωνιάστηκε την επόμενη μέρα μετά την εκτέλεσή της, ενώ δέκα μέρες μετά, στις 30 Μαΐου, την παντρεύτηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Τυδώρ Κατηγορία:Σύζυγοι του Ερρίκου Η΄ Κατηγορία:Βασίλισσες της Αγγλίας
Φαρμακοσιδηρίτης
thumb|right|225px|Το ορυκτό φαρμακοσιδηρίτης Ο φαρμακοσιδηρίτης (pharmacosiderite) είναι ένυδρο βασικό αρσενικικό ορυκτό του τρισθενούς σιδήρου.
Ο χημικός τύπος του είναι Fe3(AsO4)2(OH)3 · 5 Η2Ο. To μοριακό βάρος του είναι 873,38 g / mol, και το ειδικό βάρος του 2,8.
Αποτελείται συνήθως από τα στοιχεία αρσενικό, σίδηρο , υδρογόνο και οξυγόνο, κάλιο και νάτριο. Παρουσιάζει σκληρότητα Mohs από 2 έως 3, αδιάκριτο σχισμό και είναι συνήθως διαφανές ή ημιδιαφανές με ελαιοπράσινες ή μελοκίτρινες ή κιτρινοκάστανες ραβδώσεις σε μορφή κύβων, ακριβώς επειδή κρυσταλλώνεται στο κυβικό σύστημα, εξ ου και παλαιότερα καλούνταν "κυβικό μετάλλευμα" ή "μετάλλευμα κύβος". Έχει αδαμάντινη λάμψη υφή υαλώδη, ρητινώδη ενώ είναι εύθραυστο.
Ο Φαρμακοσιδηρίτης απαντάται κυρίως ως προϊόν αποσάθρωσης πλουσίων σε αρσενικό ορυκτών, που εντοπίζονται κυρίως στην Κορνουάλη, στη Σαξονία και Βαυαρία (Γερμανία), στην Ουγγαρία, καθώς επίσης και στη Γιούτα των ΗΠΑ. Η ονομασία του ορυκτού αυτού δόθηκε από τον J. Hausmann, το 1813 ως σύνθετη λέξη εκ της ελληνικής του ορυκτού αρσενικού που λέγεται στη δημώδη γλώσσα δηλητήριο - «φαρμάκι» και του «σιδήρου» με την κοινή κατάληξη «-ίτης».
Πηγές
Κατηγορία:Ορυκτά του αρσενικού Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου Κατηγορία:Ορυκτά του καλίου Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
Θεοφάνης Σιατιστεύς
Ο Θεοφάνης Σιατιστεύς ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και κληρικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σελίτσα (σημερινή Εράτυρα) της επαρχίας Βοΐου του νομού Κοζάνης (Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν τότε η Σιάτιστα εξού και Σιατιστεύς). Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Αναστάσιος, είναι άγνωστο όμως το επώνυμό του.
Συμμετείχε αρχικά στις επιχειρήσεις της Χαλκιδικής ως γραμματέας του Εμμανουήλ Παππά. Μετά την αποτυχία της εκεί εξέγερσης, κατευθύνθηκε στη Νότιο Ελλάδα, όπου πήρε μέρος σε διάφορες πολεμικές επιχειρήσεις. Πήγε στην Πελοπόννησο και αμέσως έλαβε ενεργητικό μέρος στα γενικά πράγματα, συνάθροισε τους διασκορπισμένους συμπατριώτες του Μακεδόνες και μη, τους οργάνωνε σε στρατιωτικά σώματα και τους έστελνε στις μάχες.
Κυρίως υπηρέτησε στα ναυτικά, αφού έμενε στις Σπέτσες και διατέλεσε για μεγάλο διάστημα γραμματέας του Σπετσιώτη ναύαρχου Γεώργιου Ανδρούτσου. Ήταν επίσης δάσκαλος και σύμβουλος της οικογένειας των Μποτσαραίων, οι οποίοι τον εκτιμούσαν πολύ.
Διετέλεσε ακόμη γραμματέας της Επαρχίας Πραστού με έδρα το Λεωνίδι της Τσακωνιάς.
Πέθανε το 1868.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Μαντινείας και Κυνουρίας Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821
Πακέτα απ' τον Πλανήτη X
Πακέτα απ' τον Πλανήτη Χ (πρωτότυπος τίτλος: Packages from Planet X) είναι ο τίτλος αμερικανο-καναδικής σειράς κινουμένων σχεδίων σε συμπαραγωγή της American Greetings και της DHX Media, που έκανε πρεμιέρα στις 13 Ιουλίου 2013 στο αμερικάνικο Disney XD και έπειτα στις 16 Ιανουαρίου 2014 στο καναδικό κανάλι Teletoon. Στην Ελλάδα η σειρά ξεκίνησε στις 11 Ιανουαρίου του 2014, στο ελληνικό Disney XD.
Υπόθεση
Ένας δεκαπεντάχρονος νέος, ο Νταν Ζεμπρόσκι, αρχίζει να λαμβάνει μυστηριωδώς εξωγήινα πακέτα από το διάστημα. Με τη βοήθεια των φίλων του, του Τρολ και της Αμάντα, προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τη χρήση των πακέτων αυτών, μπλέκοντας κάθε φορά σε περίεργες καταστάσεις ο ίδιος αλλά και οι κάτοικοι της πόλης του. Εμπόδιο στα σχέδια τους, ο σατανικός γέρος και εξωγήινος Κοπέρνικος, που προσπαθεί να κλέψει τα πακέτα.
Πηγές
Disney XD "Packages from Planet X <br/ > IMDb "Packages from Planet X
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Disney XD
Α.Σ. Απόλλων Ευπαλίου
Ο Αθλητικός Σύλλογος Απόλλων Ευπαλίου είναι αθλητικός σύλλογος της Φωκίδας, που ιδρύθηκε το 1989. Τα χρώματα της ομάδας είναι μπλε-άσπρο. Η μεγαλύτερη διάκριση στην ιστορία του Απόλλωνα είναι η συμμετοχή του στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα, της αγωνιστικής περιόδου 2009-10. Πρόεδρος του συλλόγου από τον Ιούνιο του 2014 είναι ο Θεόδωρος Ζέρβας.
Τα πρόσφατα χρόνια
Τη σεζόν 2008-09 ο Απόλλων κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας έχοντας προπονητή το Βασίλη Λουκόπουλο. Επίσης, ήταν φιναλίστ στον Τελικό του Κυπέλλου Φωκίδας, όπου ηττήθηκε από τον Αστέρα Ιτέας, με 2-0.
Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Δ΄Εθνική, καθώς τοποθετήθηκε στον 5ο όμιλο. Όμως, δεν του επιτράπηκε να χρησιμοποιήσει την φυσική του έδρα και οι εντός έδρας αγώνες του ορίσθηκαν σε διάφορα άλλα γήπεδα, που απείχαν πολύ μεγάλες αποστάσεις από το Ευπάλιο, όπως στο Αντίρριο, στο Μεσολόγγι, στο Αιτωλικό κ.λ.π.
Υπό αυτές τις συνθήκες και έχοντας νέο τεχνικό το Σταύρο Σταύρου, ο Απόλλων δεν κατάφερε να διεκδικήσει την παραμονή του και τερμάτισε στη 17η θέση με 25 βαθμούς σε 34 αγώνες (τέρματα 46-59), επιστρέφοντας στο τοπικό πρωτάθλημα Φωκίδας. Παρόλες τις αντιξοότητες, ο ποδοσφαιριστής του Απόλλωνα Χρήστος Φλέγκας αναδείχτηκε 1ος σκόρερ στον 5ο όμιλο της κατηγορίας.
Την περίοδο 2014-2015 ο Απόλλωνας κατέκτησε το δεύτερο πρωτάθλημα της ιστορίας του και αγωνίστηκε στους αγώνες των πρωταθλητριών ομάδων ΕΠΣ για την άνοδο στη Γ΄Εθνική κατηγορία.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε και την περίοδο 2018-19 κερδίζοντας το δικαίωμα ανόδου στην ερασιτεχνική Γ' Εθνική, ενώ την ίδια χρονιά ήταν φιναλίστ στο Κύπελλο της ΕΠΣ Φωκίδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Φωκίδας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1989 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Χρυσηίδα
Η Χρυσηίδα (Χρυσηίς) είναι μυθικό πρόσωπο που εμφανίζεται στην Ιλιάδα του Ομήρου.
Κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου, ο Αχιλλέας πολιόρκησε και κατέλαβε την Υποπλακίη Θήβη και πήρε ως λάφυρα τη Χρυσηίδα, κόρη του Απολλώνιου ιερέα Χρύση, την οποία πήρε ως παλλακίδα ο Αγαμέμνονας, και ο Αχιλλέας κράτησε για τον ίδιο την Βρισηίδα η οποία υποτίθεται ότι ξεπερνούσε σε ομορφιά την Χρυσηίδα. Ο πατέρας της Χρυσηίδας, όμως, παρουσιάστηκε στον Αγαμέμνονα προσφέροντας δώρα και ζητώντας πίσω την κόρη του, αλλά ο Αγαμέμνονας του αρνήθηκε την κόρη του και του συμπεριφέρθηκε με ασέβεια και αγένεια, διαπράττοντας ύβρη απέναντι στον θεό Απόλλωνα. Ο ιερέας, επιστρέφοντας στον ναό, προσευχήθηκε στον Απόλλωνα να τιμωρήσει τον στρατό του Αγαμέμνονα, και έτσι ο Απόλλωνας έριξε έναν λοιμό στο στρατόπεδο για εννέα ημέρες και για να σταματήσει ο λοιμός έπρεπε ο Αγαμέμνονας να επιστρέψει την κόρη του ιερέα χωρίς λύτρα. Ο Αγαμέμνονας αναγκάστηκε να την επιστρέψει αλλά ήθελε κάτι να την αντικαταστήσει, έτσι απαίτησε από τον Αχιλλέα να του δώσει την Βρισηίδα, και αυτός ήταν ένας από τους λόγους για τον οποίο ο Αχιλλέας ζήτησε από τη μητέρα ψυχή τη Θέτιδα να μιλήσει στους θεούς και να τιμωρήσει τον Αγαμέμνονα, και δίνει όρκο να μη συμμετάσχει πλέον στις μάχες του Αγαμέμνονα.
Χρυσηίδα επίσης ονομαζόταν και μια από τις Ωκεανίδες, κόρες του Ωκεανού και της Τηθύως όμως η αναφορά της στην Ελληνική μυθολογία είναι επιγραμματική.
Λογοτεχνία
Το όνομα Χρυσηίδα εμφανίζεται σε αρκετές επανεξιστορήσεις του Τρωικού Πολέμου κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση. Εμφανίζεται ως μια γυναίκα από την Τροία, κόρη του Κάλχα, η οποία ερωτεύεται έναν από τους γιους του βασιλιά Πρίαμου, τον Τρωίλο. Ορκίζεται αιώνια αγάπη με τον Τρωίλο, αλλά όταν στέλνεται στους Έλληνες σαν μέρος ανταλλαγής ομήρων, κάνει μια συμφωνία με τον Έλληνα πολεμιστή Διομήδη.
Άλλες γνωστές ιστορίες στις οποίες εμφανίζεται το θέμα του Τρωίλου και της Χρυσηίδας είναι το ποίημα Τρωίλος και Χρυσηίδα (Troilus and Criseyde) του Τζέφρυ Σωσέρ, το ποίημα Η μαρτυρία της Χρυσηίδας (The Testament of Cresseid) του Ρόμπερτ Χένρισον, και η τραγωδία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Τρωίλος και Χρυσηίδα (Troilus and Cressida).
Ο Νίκος Καρούζος έχει γράψει διήγημα με τίτλο Χρυσηίδα, το οποίο περιέχει και άλλα αρχαία ονόματα πέρα από αυτό της Χρυσηίδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Τρώες Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Το μινόρε της αυγής (σειρά)
Η σειρά πραγματεύεται την ιστορία του ρεμπέτικου τραγουδιού μέσα από τη δημιουργία και δράση της θρυλικής ρεμπέτικης τετράδας του Πειραιά, η οποία ξεκίνησε το 1934 και την αποτελούσαν οι Μάρκος Βαμβακάρης, Γιώργος Μπάτης, Ανέστης Δελιάς και Στράτος Παγιουμτζής.
Υπόθεση
Στη σειρά ακούγονται δημοφιλή τραγούδια των Βαμβακάρη, Τσιτσάνη, Παπαϊωάννου, Χατζηχρήστου και άλλων, αποτυπώνοντας την ατμόσφαιρα της περιόδου 1930 - 1960. Το σάουντρακ της σειράς έγινε τότε πλατινένιο, ξεπερνώντας τις 100.000 πωλήσεις.
Επαναπροβολές
Η σειρά προβλήθηκε σε αρκετές επαναλήψεις από την ΕΡΤ, με πρώτη επαναπροβολή το 1986 και τελευταία το 2013. Επίσης, διασώζεται στο Αρχείο της ΕΡΤ και είναι διαθέσιμη για προβολή μέσω του site του Ψηφιακού Αρχείου της ΕΡΤ.
Το 1985 και το 1987, η σειρά προβλήθηκε και στην Αυστραλία, από το Network 0-28/SBS, με Αγγλικούς υπότιτλους, υπό τον τίτλο «Pireaus Blues».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μινορε της Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Πλατεία Ταξίμ
thumb|right|250px|Η Πλατεία Ταξίμ και στο βάθος ο ναός της Αγίας Τριάδας - Κωνσταντινούπολη.
Η Πλατεία Ταξίμ ή Τακσίμ αποτελεί τμήμα της συνοικίας του Πέραν (Σταυροδρομίου, στα τουρκικά Beyoğlu - Μπέγιογλου) της Κωνσταντινούπολης, που κατοικούνταν παλαιότερα από Έλληνες και Αρμένιους.
Το όνομά της οφείλεται σε παλαιά θολωτή υδροδεξαμενή (ταξίμ) που είχε ανεγείρει το 1731 ο Σουλτάνος Μαχμούτ Α΄. Η υδροδεξαμενή αυτή μαζί με τους έναντι στρατώνες του πυροβολικού γκρεμίστηκαν αργότερα και στο χώρο αυτό μαζί με το έναντι Πεδίον του Άρεως (Ταλίμ-χανέ) διαμορφώθηκε σύγχρονο πάρκο με τη μεγάλη ομώνυμη πλατεία, αν και το επίσημο σήμερα όνομά της είναι «πλατεία ανεξαρτησίας», παραμένει όμως περισσότερο γνωστή με το όνομα της συνοικίας. Στο κέντρο της, δεσπόζει το "μνημείο της Δημοκρατίας", ένα μεγάλο τετράπλευρο θολωτό μνημείο με τον ανδριάντα του Κεμάλ Ατατούρκ, που ανεγέρθηκε το 1928, και τον παρουσιάζει αφενός ν΄ αναλαμβάνει την επίθεση κατά των Ελλήνων το 1922, (βόρεια πλευρά), αφετέρου να προκηρύσσει τη Δημοκρατία της Τουρκίας το 1923 (νότια πλευρά).
Η σύγχρονη αυτή συνοικία αποτελείται από νέες πολυκατοικίες με μεγάλους πλέον δρόμους. Στη παλαιά συνοικία υπάρχουν ακόμα ο μεγάλος ορθόδοξος Ναός της Αγίας Τριάδος Σταυροδρομίου, το «Ζάππειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως», θέατρα, κινηματογράφοι και πολλά κέντρα διασκέδασης.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μπέηογλου Κατηγορία:Πλατείες
Τάγμα της Περικνημίδας
Το Ευγενέστατο Τάγμα της Περικνημίδας είναι ένα Ιπποτικό Τάγμα, το οποίο αρχικά δημιουργήθηκε στη μεσαιωνική Αγγλία και στις μέρες μας τα μέλη του προέρχονται από το Ηνωμένο Βασίλειο ή άλλα μέλη της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Αποτελεί το πρώτο τη τάξη τάγμα του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο μέγιστος αριθμός των μελών του τάγματος δεν μπορεί να υπερβαίνει τα 24 ανάμεσα στα οποία βρίσκονται πάντα ο εκάστοτε μονάρχης της Μεγάλης Βρετανίας και ο Πρίγκιπας της Ουαλίας, Εκτός από τα 24 αυτά μέλη θέση στο τάγμα αυτό έχουν οι λεγόμενοι «υπεράριθμοι  Ιππότες και Κυρίες» (αγγλικά: Supernumerary knights and ladies), οι οποίοι είναι μέλη της Βρετανικής Βασιλικής Οικογένειας, ξένοι μονάρχες κτλ.
Το έμβλημα του τάγματος είναι μια περικνημίδα με το ρητό Honi soit qui mal y pense (γαλλικά: "ντροπή σε αυτόν που σκέφτεται άσχημα") με χρυσά γράμματα. Νέα μέλη στο τάγμα πάντοτε ανακηρύσσονται κατά την 23η Απριλίου, ανήμερα της γιορτής του Αγίου Γεωργίου, προστάτη αγίου της Αγγλίας.
Δημιουργία του τάγματος
Ο Εδουάρδος Γ' της Αγγλίας ίδρυσε το Τάγμα ως μια "κοινότητα, αδελφότητα και κολέγιο ιπποτών." , κατά πάσα πιθανότητα το έτος 1348, ή ίσως ανάμεσα στο διάστημα 1344-1351. Αρχικά, προϋπέθετε ότι κάποιος ήταν ήδη ιππότης, προκειμένου να εισέλθει στις τάξεις του τάγματος.
Για τη δημιουργία του υπάρχουν πολλοί θρύλοι, δημοφιλέστερος από τους οποίους είναι αυτός που περιλαμβάνει την Κόμισσα του Σάλσμπουρι, Ιωάννα του Κεντ. Ενόσω αυτή χόρευε στο Παλάτι του Έλθαμ, η καλτσοδέτα της γλίστρησε και έπεσε κάτω. Ενώ το πλήθος χαμογελούσε χαιρέκακα, ο βασιλιάς τη μάζεψε και την έδεσε στο πόδι του, λέγοντας "Honi soit qui mal y pense," ("Ντροπή σε αυτόν που σκέφτεται άσχημα"), φράση που έγινε το ρητό του Τάγματος.
Σύντομα μετά την ίδρυση του Τάγματος, γυναίκες ευγενείς ορίζονταν ως "Κυρίες του Τάγματος", αλλά δεν θεωρούνταν μέλη. Ο Ερρίκος Ζ' της Αγγλίας διέκοψε την πρακτική αυτή το 1488: η μητέρα του, Λαίδη Μαργαρίτα Μπωφόρ, ήταν η τελευταία γυναίκα του Τάγματος, εκτός από γυναίκες μονάρχες της Αγγλίας, μέχρι την βασίλισσα Αλεξάνδρα της Δανίας, η οποία ορίστηκε στο τάγμα από το σύζυγό της, βασιλιά Εδουάρδο Ζ' του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Γεώργιος Ε' του Ηνωμένου Βασιλείου έκανε επίσης μέλος του Τάγματος τη σύζυγό του, Βασίλισσα Μαρία, όπως και ο Γεώργιος ΣΤ'.
Κατά τον 20ό αιώνα, γυναίκες εξακολούθησαν να σχετίζονται με το τάγμα, αλλά δεν γίνονταν μέλη, εκτός και αν ήταν μονάρχες ξένων κρατών. Ωστόσο, το 1987, με έναν νόμο της βασίλισσας Ελισάβετ Β' της Αγγλίας, μπορούσαν να υπάρξουν "Κυρίες Εταίροι του Τάγματος".
Μέλη
thumb|left|150px|Εραλδικό σχέδιο του Τάγματος πάνω σε μανδύα
Η είσοδος στο Τάγμα είναι εξαιρετικά περιοριστική: στο μονάρχη του Ηνωμένου Βασιλείου, στον Πρίγκιπα της Ουαλίας, και όχι περισσότερα από 24 μέλη-Εταίροι συνολικά. Δεν υπάρχει όμως αριθμητικός περιορισμός για τα μέλη που χαρακτηρίζονται ως «υπεράριθμα» (αγγλικά: Supernumerary), τα οποία κυρίως είναι Βρετανοί ευγενείς και ξένοι μονάρχες. Μονάχα ο Βρετανός μονάρχης μπορεί να κάνει κάποιον μέλος του Τάγματος.
Ένας άνδρας μέλος του Τάγματος φέρει τον τίτλο Ιππότης Εταίρος (αγγλ.:Knight Companion), ενώ μια γυναίκα μέλος αποκαλείται Λαίδη Εταίρα (αγγλ.:Lady Companion). Παλαιότερα, ο Μονάρχης κάλυπτε τις κενές θέσεις μέσω κήρυξης υποψηφιοτήτων. Κάθε μέλος μπορούσε να προτείνει εννιά υποψηφίους, τρεις από τους οποίους έπρεπε να έχουν τον τίτλο του Κόμη ή υψηλότερο, τρεις τον τίτλο του Βαρόνου ή υψηλότερο και τρεις τον τίτλο του Ιππότη ή υψηλότερο. Ο Μονάρχης επέλεγε τόσους υποψηφίους όσες και οι κενές θέσεις του Τάγματος, χωρίς απαραίτητα να επιλέγει όσους είχαν λάβει τις περισσότερες υποψηφιότητες. Ο κανόνας αυτός ίσχυε μέχρι το 1860: από τότε και ύστερα, ο Μονάρχης αποφασίζει μόνος του. Νόμοι για την συγκεκριμένη διαδικασία θεσπίστηκαν μόλις το 1953.
Εξάλλου, το Τάγμα περιλαμβάνει υπεράριθμα μέλη, πλέον του ορίου των 24 Εταίρων, τα οποία είναι γνωστά ως "Βασιλικοί Ιππότες και Κυρίες του Τάγματος της Περικνημίδας", ανήκουν στη Βρετανική Βασιλική οικογένεια. Οι τίτλοι αυτοί πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν το 1786 από τον βασιλιά Γεώργιο Γ', ώστε οι πολλοί του γιοι να μην υπερβαίνουν το όριο των 24 αρχικών μελών. Θέσπισε το νόμο των υπεράριθμων μελών το 1805, ώστε ως τέτοιο μέλος να θεωρείται κάθε απόγονος του Γεωργίου Β', ενώ το 1831 ο νόμος επεκτάθηκε, ώστε να περιλαμβάνει όλους τους απογόνους του Γεωργίου Α'.
Ιππότες του Τάγματος της Περικνημίδας
thumb|150px|Δίπλωμα για τον Κάρολο Εδουάρδο, Δούκα του Σαξ-Κόμπουργκ και Γκότα, 1902 150px|right|thumb|Έμβλημα του Τάγματος από το [[1640 περίπου ]] thumb|right|150px|Ιππότες του Τάγματος κατευθύνονται στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου
Παρακάτω παρουσιάζονται οι 24 τωρινοί ιππότες του τάγματος κατά έτος εισδοχής:
Αξιωματούχοι
Το Τάγμα έχει έξι αξιωματούχους: τον Αρχιερέα, τον Καγκελάριο, τον Αρχειογράφο, τον Οικοσημολόγο, τον Κλητήρα και τον Γραμματέα. Οι τρεις πρώτες θέσεις θεσπίστηκαν με την ίδρυση του τάγματος, οι δυο επόμενες το 15ο αιώνα, ενώ η τελευταία τον 20ό αιώνα.
Στη θέση του Αρχιερέα βρίσκεται ο Επίσκοπος του Γουίντσεστερ, ένας από τους ανώτερους επισκόπους της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Στη θέση του Καγκελάριου μπορεί να βρεθεί οποιοσδήποτε από τους Εταίρους του Τάγματος: συνήθως ανήκε στον Επίσκοπο του Σάλσμπουρι και έπειτα στον Επίσκοπο της Οξφόρδης, αν και την περίοδο 1553-1671 πέρασε σε κοσμικούς.
Από το 1558, στη θέση του Αρχειογράφου βρίσκεται ο Πρωτοπρεσβύτερος του Γουίνδσορ. Ο Οικοσημολόγος είναι αυτεπαγγέλτως ο ανώτερος αξιωματούχος του College of Arms, της εραλδικής αρχής στην Αγγλία, απ' όπου προέρχεται και ο Γραμματέας του Τάγματος, και είναι υπεύθυνος για τα οικόσημα και τους θυρεούς των Εταίρων που εκτίθενται στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου. Ο Κλητήρας του Τάγματος είναι ο Τελετάρχης της Βουλής των Λόρδων στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Στρατιωτικοί Ιππότες του Γουίνδσορ
thumb|right|150px|Στρατιωτικοί Ιππότες του Γουίνδσορ
Κατά την ίδρυση του Τάγματος της Περικνημίδας, 26 "φτωχοί ιππότες" ορίστηκαν και συνδέθηκαν με το Τάγμα και το παρεκκλήσι του. Ο αριθμός αυτός δεν παρέμενε ο ίδιος πάντοτε: για παράδειγμα, τον 17ο αιώνα υπήρχαν μόνο 13 τέτοιοι ιππότες. Το 1660, ο Κάρολος Β' της Αγγλίας αύξησε τον αριθμό σε 18 μετά τη στέψη του. Μετά τις αντιρρήσεις των ιπποτών για τη χρήση του όρου "φτωχοί", ο Γουλιέλμος Δ' του Ηνωμένου Βασιλείου τον 19ο αιώνα τους μετονόμασε και έγιναν γνωστοί ως Στρατιωτικοί Ιππότες του Γουίνδσορ.
Οι "φτωχοί ιππότες" ήταν πενόμενοι στρατιωτικοί βετεράνοι, οι οποίοι υποχρεούνταν να προσεύχονται καθημερινά για τους Ιππότες Εταίρους. Σε αντάλλαγμα, τους προσφερόταν μισθός και διαμονή στο Κάστρο του Γουίνδσορ. Οι ιππότες δεν είναι πλέον απαραίτητα φτωχοί, αλλά παραμένουν απόστρατοι στρατιωτικοί. Συμμετέχουν στις παρελάσεις του Τάγματος, συνοδεύοντας τα μέλη, καθώς και στη λειτουργία του Παρεκκλησίου. Ωστόσο, δεν θεωρούνται Ιππότες ή μέλη του Τάγματος της Περικνημίδας.
Οι Φτωχοί Ιππότες αρχικά φορούσαν κόκκινους μανδύες, που έφεραν το Σταυρό του Αγίου Γεωργίου, αλλά όχι το έμβλημα του Τάγματος. Η Ελισάβετ Α' της Αγγλίας αντικατέστησε τους μανδύες το 16ο και 17ο αιώνα με μπλε και μωβ τηβέννους, ωστόσο οι κόκκινοι μανδύες επέστρεψαν τον 17ο αιώνα υπό τον Κάρολο Α' της Αγγλίας. Όταν οι ιππότες μετονομάστηκαν, εγκαταλείφθηκαν και οι μανδύες. Οι στρατιωτικοί Ιππότες πλέον φορούν την παλαιά στρατιωτική στολή: μαύρο παντελόνι με κόκκινη ρίγα, κόκκινο σταυρωτό σακάκι, χρυσές επωμίδες, καπέλο με φτερό και ένα σπαθί σε λευκή θήκη.
Ιεραρχία και προνόμια
thumb|right|150px|Το οικόσημο του Τζον Τσώρτσιλ, 1ου δούκα του Μάρλμπορο, περικλείεται και από την περικνημίδα και από το περιτραχήλιο.
Στα μέλη ανατίθενται θέσεις ανάλογα με την ηγεμονική ιεραρχία: βρίσκονται ως τίτλος πάνω από αυτόν του βαρονέτου, αλλά κάτω από όλους τους υπόλοιπους. Οι σύζυγοι, τα παιδιά και οι νύφες των Ιπποτών Εταίρων επίσης παίρνουν τίτλο ευγενείας, όπως και ο Καγκελάριος, από τους Αξιωματούχους του Τάγματος.
Οι άνδρες μέλη του Τάγματος αποκαλούνται με τον τίτλο "σερ" και οι Γυναίκες με τον τίτλο "λαίδη". Τα μέλη του Τάγματος μπορούν να απεικονίζουν στο οικόσημό τους το έμβλημα του τάγματος με την περικνημίδα, καθώς και το περιτραχήλιο. Ωστόσο, χρησιμοποιείται μόνο η περικνημίδα. Οι Ξένοι Ιππότες και Κυρίες του Τάγματος δεν κοσμούν τα οικόσημα που χρησιμοποιούν στα κράτη τους με αγγλικά διακριτικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Περικνημιδας
Δημήτρης Σαλπιγγίδης
Ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης (Θεσσαλονίκη, 18 Αυγούστου 1981) είναι Έλληνας πρώην διεθνής επιθετικός ποδοσφαιριστής. Έχει αγωνιστεί κυρίως στον ΠΑΟΚ και στον Παναθηναϊκό για τέσσερα χρόνια (2006-2010), ενώ ήταν βασικό στέλεχος της εθνικής Ελλάδας από το 2005 έως το 2014, της οποίας υπήρξε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που σκόραρε σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, εναντίον της Νιγηρίας και ο πρώτος που έχει σκοράρει σε τελική φάση τόσο ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου, όσο και ενός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Είναι ο πρώτος σκόρερ των ελληνικών συλλόγων στις ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις έχοντας σημειώσει 30 τέρματα. Επίσης, κατέχει το ρεκόρ του μοναδικού ποδοσφαιριστή που έχει σκοράρει σε δύο τελικούς του πανελλήνιου πρωταθλήματος μικτών ομάδων Παίδων (1996 και 1997).
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την εφηβική ομάδα του Αστέρα Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης και το 1995 βρέθηκε στην ποδοσφαιρική ακαδημία του Γιώργου Κούδα. Την περίοδο 1995-96 οδηγησε την μικτή Παίδων της ΕΠΣ Μακεδονίας στον πανελλήνιο τίτλο σκοράροντας στον τελικό κόντρα στην ΕΠΣ Αθηνών (2-1), κάτι που κατάφερε και την επόμενη σεζόν με αντίπαλο την ίδια ομάδα, σημειώνοντας και τα δύο τερματα της ΕΠΣΜ (2-1).
Το 1997 εντάχθηκε στην ερασιτεχνική ομάδα του ΠΑΟΚ, στον οποίο το 1999 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο, σε ηλικία 18 ετών. Η πρώτη του παρουσία σε επίσημο αγώνα έγινε στις 30 Σεπτεμβρίου 1999 στον εντός έδρας αγώνα εναντίον της Λοκομοτίβι Τιφλίδας (2-0) για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ, όπου είχε περάσει ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο και σκόραρε στο 88' το δεύτερο τέρμα της ομάδας του.
Στο δεύτερο μισό της ίδιας περιόδου (1999-2000) δόθηκε δανεικός στη Λάρισα, που αγωνιζόταν τότε στη Β' Εθνική, όπου σε 7 αγώνες δεν σημείωσε κανένα τέρμα. Επέστρεψε στον ΠΑΟΚ και αγωνίστηκε στο πρώτο μισό της περιόδου 2000-01, χωρίς να πάρει όμως ευκαιρίες.
Για τον επόμενο ενάμισι χρόνο δόθηκε δανεικός στην Καβάλα και την περίοδο 2001-02 σημείωσε 20 γκολ σε 28 συμμετοχές (πρώτος σκόρερ της Γ' Εθνικής).
Ο τότε προπονητής του ΠΑΟΚ Άγγελος Αναστασιάδης τον κάλεσε πίσω στην ομάδα το καλοκαίρι του 2002. Ο 21χρονος τότε Σαλπιγγίδης δεν είχε μεγάλο χρόνο συμμετοχής, καθώς την ίδια περίοδο αγωνιζόταν στον σύλλογο και ο Γιάννης Οκκάς και συνήθως αγωνιζόταν ως αλλαγή. Όταν ο τελευταίος μεταγράφηκε στην ΑΕΚ το καλοκαίρι του 2003, ο Άγγελος Αναστασιάδης του εμπιστεύτηκε θέση βασικού και το περιβραχιόνιο του αρχηγού και εκείνος ολοκλήρωσε την περίοδο με 16 γκολ στο ενεργητικό του, ενώ παράλληλα αναδείχθηκε ηγέτης της ομάδας. Το ντεμπούτο του σε αγώνα Α' Εθνικής είχε γίνει στις 25 Αυγούστου 2002, στον αγώνα εναντίον του Παναθηναϊκού (4-1). Το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα με την φανέλα του ΠΑΟΚ το πέτυχε στον εκτός έδρας αγώνα με τον ΟΦΗ στις 22 Σεπτεμβρίου 2002 που έληξε με σκορ 2-3 υπέρ του ΠΑΟΚ. Την ίδια χρονιά κατέκτησε τον πρώτο τίτλο στην καριέρα του, το κύπελλο Ελλάδας με τον ΠΑΟΚ, επικρατώντας στον τελικό του Άρη (1-0). Την περίοδο 2005-06, ο Σαλπιγγίδης κατέλαβε την πρώτη θέση στον πίνακα των σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος με 17 γκολ.
thumb|200px|left|Ο Σαλπιγγίδης σε προθέρμανση του Παναθηναϊκού Στις 17 Αυγούστου 2006 κι έπειτα από μία επεισοδιακή μεταγραφική περίοδο, ο Σαλπιγγίδης αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό, με τον οποίο υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με ετήσιες απολαβές 800.000 ευρώ.
Ο ΠΑΟΚ για την παραχώρηση του έλαβε 1,8 εκ. ευρώ και δύο ποδοσφαιριστές από τον Παναθηναϊκό, καθώς οι Θανάσης Τσίγκας και Κωνσταντίνος Χαραλαμπίδης παραχωρήθηκαν ως δανεικοί για δύο περιόδους, ενώ στον "Δικέφαλο" μεταπήδησε και ο Ούγγρος επιθετικός Σάντορ Τόργκελε με ελεύθερη μεταγραφή, προς αντικατάσταση του Σαλπιγγίδη. Ήταν η τρίτη πιο ακριβή μεταγραφή μεταξύ των ελληνικών ομάδων εκείνη την περίοδο.
Ντεμπούτο με τη φανέλα του Παναθηναϊκού πραγματοποίησε στις 20 Αυγούστου 2006 στον εκτός έδρας αγώνα με το Αιγάλεω, όπου πέτυχε τρία γκολ. Από το 2008 ήταν αρχηγός του Παναθηναϊκού, όπου στα τέσσερα χρόνια παρουσίας του αποτέλεσε βασική επιλογή όλων των εκάστοτε προπονητών, σημειώνοντας παράλληλα πολλά και σημαντικά γκολ. Με τη φανέλα των πρασίνων κατέκτησε το πρωτάθλημα και το κύπελλο Ελλάδας την περίοδο 2009-10.
Το συμβόλαιό του με το "τριφύλλι" έληξε το καλοκαίρι του 2010 και αποφάσισε να μην το ανανεώσει παρά το γεγονός ότι του προσφέρθηκε νεότερο με υψηλότερες αποδοχές, καθώς επιθυμία του ήταν να επιστρέψει στον ΠΑΟΚ, στην ομάδα με τη φανέλα της οποίας αναδείχθηκε.
Από τη στιγμή που αποφάσισε να φύγει για τον Παναθηναϊκό, το κλίμα για τον Σαλπιγγίδη στην Τούμπα δεν ήταν ποτέ φιλικό. Έπειτα όμως από συζητήσεις και επιθυμία του ίδιου του ποδοσφαιριστή και της διοίκησης της ομάδας, επέστρεψε στον "Δικέφαλο του Βορρά" υπογράφοντας συμβόλαιο τεσσάρων ετών. Τον Μάρτιο του 2013 έγινε ο πρώτος αρχηγός του ΠΑΟΚ, μετά την αποχώρηση του Πάμπλο Γκαρσία από την ομάδα, υπογράφοντας νέο συμβόλαιο, ενώ την ίδια περίοδο το άσχημο κλίμα μεταξύ εκείνου και των οπαδών της ομάδας, φαινόταν να έχει κοπάσει. Λίγες ημέρες πριν την ανανέωση του συμβολαίου του με τον ΠΑΟΚ και συγκεκριμένα στον εκτός έδρας αγώνα με τον Πλατανιά Χανίων, δέχτηκε την πρώτη κόκκινη κάρτα στην καριέρα του, σε έναν νικηφόρο αγώνα για την ομάδα του (με σκορ 2-1), όπου σημείωσε και τα δύο τέρματα της.
Στις 16 Ιουλίου 2015 στον πρώτο αγώνα του ΠΑΟΚ για την περίοδο 2015-16, συμπλήρωσε εκατό ευρωπαϊκές συμμετοχές αγωνιζόμενος στον εκτός έδρας αγώνα με τη Λοκομοτίβα Ζάγκρεμπ για τoν 2o προκριματικό γύρο του Europa League, όμως έναν περίπου μήνα αργότερα έλυσε το συμβόλαιό του με τον σύλλογο.
Με την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας, εκδήλωσε το ενδιαφέρον να ασχοληθεί με την προπονητική.
Στις εθνικές ομάδες
thumb|150px|right|Με τη φανέλα της [[Εθνική Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Ελλάδας]] Από το 2001 μέχρι το 2003 υπήρξε μέλος της Εθνικής Ελπίδων. Το 2004 ήταν βασικό στέλεχος της ολυμπιακής εθνικής ομάδας που συμμετείχε στην Ολυμπιάδα της Αθήνας, συμμετέχοντας και στους τρεις αγώνες που έδωσε το ελληνικό συγκρότημα.
Η πρώτη του συμμετοχή με την εθνική ανδρών πραγματοποιήθηκε στις 17 Αυγούστου 2005, μια ημέρα πριν τα 24α γενέθλια του, στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα με αντίπαλο το Βέλγιο.
Ήταν μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στην τελική φάση του Euro 2008. Μια από τις σημαντικότερες στιγμές του με τη γαλανόλευκη φανέλα ήταν όταν σημείωσε το μοναδικό τέρμα εναντίον της Ουκρανίας στους διπλούς αγώνες μπαράζ (0-0 και 0-1), με το οποίο η Ελλάδα προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010. Είναι ο πρώτος ποδοσφαιριστής που σκόραρε σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, κόντρα στη Νιγηρία, οδηγώντας την Ελλάδα στην πρώτη νίκη της (με 2-1) σε τελική φάση της συγκεκριμένης διοργάνωσης. Στις 8 Ιουνίου του 2012 με το τέρμα που σημείωσε στον εναρκτήριο αγώνα με την Πολωνία (1-1) στο Euro 2012, έγινε ο πρώτος Έλληνας που έχει σκοράρει σε τελική φάση τόσο ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου, όσο και ενός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.
Υπήρξε μέλος της αποστολής που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 2014 στη Βραζιλία, αγωνιζόμενος και τις τέσσερις φορές, χωρίς να σημειώσει κάποιο τέρμα. Μετά την αποχώρηση του Γιώργου Καραγκούνη εξελέγη πρώτος αρχηγός της ομάδας, έπειτα από ψηφοφορία μεταξύ των ποδοσφαιριστών.
Τίτλοι - Διακρίσεις
Επίσης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Καβάλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Νασαμώνες
Οι Νασαμώνες ήταν αρχαίος λαός που κατοικούσε περί τη σημερινή Λιβύη και που ασκούσε κατά τον Ηρόδοτο την πολυγαμία και κοινογαμία. Ήταν λαός σκληρός και τραχύς κατά τα έθιμά τους και κατοικούσαν κυρίως στη ΝΑ. παραλία της μεγάλης Σύρτεως. Έκαναν επίσης χρήση μαντικών τεχνών, ορκίζονταν και έθαβαν τους νεκρούς τους καθήμενους.
Κατηγορία:Αρχαία Λιβύη
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Αφρικής
Καναδάς
Ο Καναδάς (αγγλικά, γαλλικά: Canada) είναι χώρα της Βόρειας Αμερικής, η δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα του πλανήτη. Έχει έκταση 9.984.670 τ.χλμ. και πληθυσμό 39.858.480 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για τον Απρίλιο του 2023. Πρωτεύουσα της χώρας, είναι η Οττάβα και μεγαλύτερη πόλη, καθώς και το οικονομικό κέντρο του Καναδά, είναι το Τορόντο.
Βρέχεται ανατολικά από τον Ατλαντικό ωκεανό και δυτικά από τον Ειρηνικό ωκεανό. Νοτίως συνορεύει με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Βορειοδυτικά συνορεύει με την Αλάσκα των Ηνωμένων Πολιτειών και εκτείνεται στον Αρκτικό ωκεανό μέχρι τον Βόρειο Πόλο.
Ως πρώην Βρετανική αποικία είναι μέλος της Κοινοπολιτείας των Εθνών και αποτελεί ένα από τα 15 Κοινοπολιτειακά Βασίλεια. Αρχηγός Κράτους είναι ο Βασιλιάς Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου ο οποίος εκπροσωπείται από έναν Γενικό Κυβερνήτη. Ο Καναδάς έχει αναδειχθεί ως μια από τις πιο ειρηνικές, ανεπτυγμένες και πολυπολιτισμικές χώρες στον κόσμο, με εξαιρετικά υψηλό επίπεδο ζωής.
Γενικά
Πρωτεύουσα του Καναδά είναι η Οττάβα. Εκεί έχουν την έδρα τους η Βουλή του Καναδά, το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας, τα Υπουργεία καθώς και σχεδόν όλες οι καναδικές κυβερνητικές υπηρεσίες.
Ο Καναδάς είναι ουσιαστικά δημιούργημα Άγγλων και Γάλλων αποίκων που δεν θέλησαν να ακολουθήσουν την Αμερικανική Επανάσταση κατά του βρετανικού στέμματος. Εν αντιθέσει με τις ΗΠΑ, η ιστορία του Καναδά χαρακτηρίζεται από διαπραγματεύσεις, συνθήκες και συμβιβασμούς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και βίαια επεισόδια στην καναδική ιστορία.
Σήμερα ο Καναδάς είναι μία ανεπτυγμένη ομοσπονδιακή χώρα που αποτελείται από 10 επαρχίες και 3 «εδάφη» (επικράτειες ή περιφέρειες) υπό ομοσπονδιακό έλεγχο. Επισήμως, κεφαλή (αρχηγός κράτους) του Καναδά είναι ο εκάστοτε μονάρχης Ηνωμένου Βασιλείου, τον οποίο αντιπροσωπεύει ο Γενικός Κυβερνήτης του Καναδά. Ουσιαστικά, την εξουσία στον Καναδά την έχει ο Πρωθυπουργός της χώρας και το Καναδικό Κοινοβούλιο (αγγλικά: Parliament of Canada, γαλλικά: Parlement du Canada), η οποία αποτελείται από δύο σώματα: την Βουλή των Κοινοτήτων (αγγλικά: The House of Commons, γαλλικά: La Chambre des communes) και τη Γερουσία (αγγλικά: The Senate, γαλλικά: Le Sénat). Τα 308 μέλη της Βουλής εκλέγονται με απευθείας ψηφοφορία ανά τέσσερα με πέντε χρόνια, και ο κάθε βουλευτής αντιπροσωπεύει μία περιφέρεια και μόνο (μονοεδρικό σύστημα). Τα 105 μέλη της Γερουσίας είναι ισόβια και διορίζονται από τον Γενικό Κυβερνήτη του Καναδά, κατόπιν υποδείξεως του πρωθυπουργού. Η Βουλή των Κοινοτήτων, έχει νομοθετική εξουσία και η Γερουσία ελέγχει και επικυρώνει τους νόμους. Ο Γενικός Κυβερνήτης του Καναδά διορίζεται από τον Καναδό πρωθυπουργό για θητεία τεσσάρων ετών.
Τα αγγλικά και τα γαλλικά είναι οι δύο επισήμως αναγνωρισμένες γλώσσες της χώρας. Τα γαλλικά είναι η επίσημη γλώσσα της επαρχίας του Κεμπέκ, ενώ τα αγγλικά είναι η επίσημη γλώσσα σχεδόν όλου του υπόλοιπου Καναδά. Η επαρχία του Νιου Μπράνσγουικ είναι επισήμως δίγλωσση (αγγλικά και γαλλικά). Στα Βορειοδυτικά Εδάφη και στο Νούναβουτ επίσημες γλώσσες είναι τα αγγλικά και ορισμένες αυτόχθονες γλώσσες, όπως τα ινούκτικουτ που μιλούν οι αυτόχθονες Ινουίτ. Οι μετανάστες αποτελούν σημαντικό τμήμα της καναδικής κοινωνίας ενδεικτικό του μεγέθους τους είναι ότι σχεδόν το 4% των Καναδών μιλά τα κινεζικά ως μητρική γλώσσα (περίπου 1.400.000 άτομα) και ένα 22% μιλά μια μητρική γλώσσα πέρα από τα αγγλικά ή τα γαλλικά. Υπάρχουν πάνω από 106.000 Καναδοί με μητρική γλώσσα τα ελληνικά (απογραφή 2016).
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 82,2 χρόνια (80,4 χρόνια οι άνδρες και 84,1 οι γυναίκες).
Το όνομα της χώρας
Η ονομασία της χώρας προέρχεται, κατά πάσα πιθανότητα, από τη λέξη των αυτοχθόνων Ινδιάνων Χιούρον-Ιροκουά «kanata», που σημαίνει «χωριό» ή «καταυλισμός». Το 1535, ο Γάλλος εξερευνητής Ζακ Καρτιέ εξέλαβε λανθασμένα τη λέξη «kanata» ως τοπωνύμιο της περιοχής γύρω από τη σημερινή Πόλη του Κεμπέκ και στους πρώτους χάρτες του σημείωσε με την ονομασία «Rivière du Canada» τον ποταμό Άγιο Λαυρέντιο.
Κατά μία άλλη εκδοχή, λιγότερο πιθανή, η ονομασία Καναδάς προέρχεται από τα ισπανικά, μιας και οι Ισπανοί χαρτογράφοι σημείωναν την περιοχή που δεν είχαν εξερευνήσει βορείως του Κόλπου του Μεξικού με τις λέξεις «acà nada» («εδώ τίποτα»).
Οι αυτόχθονες
Πριν από την έλευση των ευρωπαίων αποίκων, ο Καναδάς κατοικούνταν από αυτόχθονες φυλές (Ινδιάνους και Ινουίτ) και, προφανώς, την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν σύνορα στη Βόρεια Αμερική. Αρχαιολογικές έρευνες στον Καναδά έχουν φέρει στο φως ανθρώπινα δημιουργήματα ηλικίας μεγαλύτερης των 10.000 χρόνων. Σήμερα πιστεύεται ότι οι πρώτοι κάτοικοι της Αμερικής — συνεπώς και του Καναδά — προέρχονται από την Ασία και ότι πέρασαν στην Αμερική από τον Βερίγγειο πορθμό που χωρίζει την Αλάσκα από τη Σιβηρία. Εξαιτίας της έλλειψης γραφής, η ιστορία των πρώτων κατοίκων του Καναδά πριν από την έλευση των Ευρωπαίων ανήκει μάλλον στην προϊστορία και τους προφορικούς θρύλους.
Οι φυλές που συνάντησαν οι Ευρωπαίοι όταν άρχισαν την συστηματική εποίκηση του Καναδά κατά τον 16ο αι. χωρίζονται χονδρικά σε έξι κύριες ομάδες:
μικρογραφία|αριστερά|250px|Το μέγαρο [[Λάνγκεβιν Μπλοκ (αγγλικά: Langevin Block) στην Οττάβα, έδρα της Καναδικής Κυβέρνησης]]
Πολλές από τις αυτόχθονες φυλές ασχολούνταν με τη γεωργία και το ψάρεμα, όπως οι Μίκμακ, οι Χιούρον και οι Ινουίτ. Άλλοι πάλι, όπως οι Σιου ήταν νομάδες και ζούσαν με το κυνήγι του βίσονα. Δεν έλειπαν, βεβαίως και οι συγκρούσεις μεταξύ των διαφόρων φυλών. Οι διαμάχες αυτές πολλές φορές είχαν εξαιρετικά βίαιο χαρακτήρα, αλλά σχεδόν ποτέ κατακτητικό.
Οι διάφορες ινδιάνικες φυλές προτιμούσαν τις ξαφνικές επιδρομές, π.χ. για να απαγάγουν γυναίκες από άλλες φυλές, παρά τις μάχες για την κατάκτηση ξένων εδαφών. Μετά την άφιξη των Ευρωπαίων, η βίαιη εκδίωξη των αυτοχθόνων από τα εδάφη τους για να τα πάρουν οι νέοι έποικοι είχε ως αποτέλεσμα να ενταθούν οι διαμάχες μεταξύ των αυτοχθόνων και οι συγκρούσεις τους να γίνονται πλέον με κατακτητικούς σκοπούς. Για παράδειγμα, οι Χιούρον συντάχθηκαν με τους Γάλλους εποίκους, ενώ οι φιλοπόλεμοι Ιροκουά (ή Μοχώκ) συντάχθηκαν με το μέρος των Άγγλων. Οι Μοχώκ τελικά κατέστρεψαν και διεσκόρπισαν όλες τις κοινότητες των Χιούρον περί το 1650.
Στις 12 Ιουνίου του 2008 ο Καναδάς ζήτησε επίσημα συγνώμη για την πολιτική του απέναντι στους Ινδιάνους της Αμερικής.
Επίσης, στις 26 Ιουλίου 2021 η πρώτη αυτόχθων γενική κυβερνήτρια, η Μαίρη Σάιμον.
Οι Ευρωπαίοι άποικοι
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που πάτησαν το πόδι τους σε καναδικό έδαφος ήταν θαλασσοπόροι Βίκινγκ, οι οποίοι έφτιαξαν καταυλισμούς περί το 1000 μ.Χ. στον Όρμο των Λιβαδιών (L'Anse aux Meadows) της Νέας Γης.
Αρχίζοντας από το καλοκαίρι του 1534, ο Γάλλος εξερευνητής Ζακ Καρτιέ πραγματοποίησε τρεις αποστολές για να εξερευνήσει τις εκβολές του Αγίου Λαυρεντίου. Το 1583, ο Χάμφρεϋ Γκίλμπερτ κήρυξε τη Νέα Γη «υπερπόντια αποικία» του βρετανικού στέμματος.
Η πρώτη απόπειρα εποικισμού του Καναδά έγινε το 1604 με πρωτοβουλία του Γάλλου θαλασσοπόρου Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν (Samuel de Champlain) στη Νήσο του Τιμίου Σταυρού (Isle de Ste-Croix, σήμερα νήσος Ντοσέ), ένα μικρό νησί στην προέκταση των συνόρων μεταξύ Νιου Μπράνσγουικ και Πολιτείας του Μέιν. Όμως ο χειμώνας ήταν αναπάντεχα βαρύς, και σχεδόν οι μισοί από τους άπειρους νέους εποίκους πέθαναν από τις κακουχίες. Τον επόμενο χρόνο, οι εναπομείναντες πρώτοι έποικοι καθώς νέοι έποικοι από τη Γαλλία πήγαν να εγκατασταθούν στη σημερινή Νέα Σκωτία, όπου ίδρυσαν το λιμάνι Πορ Ρουαγιάλ (Port-Royal). Το 1608 οι Γάλλοι ίδρυσαν την Πόλη του Κεμπέκ και έτσι άρχισε να σχηματίζεται η αποικία της Νέας Γαλλίας, που αποτελούνταν από τον «Καναδά», δηλ. τις παρόχθιες περιοχές του ποταμού Αγίου Λαυρεντίου και την Ακαδία, δηλ. τη σημερινή Νέα Σκωτία (αργότερα στη Νέα Γαλλία προστέθηκαν οι παρόχθιες περιοχές του Μισσισσιππή και η Λουιζιάνα). Οι σημερινοί Ακαδιανοί ή Ακάδες είναι απόγονοι των πρώτων Γάλλων εποίκων.
μικρογραφία|250px|Ο θάνατος του στρατηγού Γουλφ, πίνακας του Μπέντζαμιν Ουέστ, που παριστάνει το θάνατο του βρετανού στρατηγού Γουλφ μετά τη νίκη του στη μάχη των Πεδίων του Αβραάμ
Η επέκταση των εποικισμών, αλλά και ο ανταγωνισμός των ευρωπαϊκών μητροπολιτικών κρατών, οδήγησε τελικά σε συγκρούσεις μεταξύ των βρετανών και των γάλλων εποίκων. Οι συγκρούσεις άρχισαν το 1689 και το 1713, με τη συνθήκη της Ουτρέχτης, η Γαλλία παραχώρησε τη Νέα Γη, τον Κόλπο του Χάντσον και τη μισή Ακαδία. Το 1755, οι Βρετανοί εκδίωξαν διά της βίας τους γαλλόφωνους (ακαδιανούς) εποίκους, επειδή οι τελευταίοι έποικοι αρνήθηκαν να ορκιστούν υποταγή στο βρετανικό στέμμα.
Το καλοκαίρι του 1759, οι Βρετανοί άρχισαν την πολιορκία της Πόλης του Κεμπέκ, ενώ η μητροπολιτική Γαλλία παρακολουθούσε μάλλον αδιάφορα τις εξελίξεις. Στις 13 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, ο γαλλικός στρατός ηττήθηκε από τους Βρετανούς στα Πεδία του Αβραάμ, ένα υψίπεδο λίγο έξω από την Πόλη του Κεμπέκ, και έτσι όλος ο γαλλικός Καναδάς έπεσε στα χέρια των Βρετανών.
Η υποταγή της Νέας Γαλλίας στη Βρετανία επισημοποιήθηκε το 1763 με τη συνθήκη των Παρισίων. Εντούτοις, το 1774, το Βρετανικό Κοινοβούλιο, με ειδική νομοθετική πράξη (The Quebec Act), αναγνώρισε ορισμένα θρησκευτικά και άλλα δικαιώματα στους καθολικούς γάλλους εποίκους (ενώ ταυτοχρόνως απαγόρευσε την εκλογή τοπικών κυβερνήσεων στις αποικίες της Βρετανίας στη Βόρεια Αμερική, πράξη που είχε ως αποτέλεσμα την κήρυξη της Αμερικανικής Επανάστασης λίγα καιρό αργότερα).
μικρογραφία|αριστερά|250px|Η υπογραφή της [[Συνθήκη της Γάνδης|Συνθήκης της Γάνδης στις 24 Δεκεμβρίου 1844]] Στα χρόνια της Αμερικανικής Επανάστασης, αλλά και μέχρι μερικά χρόνια αργότερα, περίπου 50.000 φιλοβασιλικοί βρετανοί έποικοι πέρασαν από τις δεκατρείς επαναστατημένες αποικίες στα εδάφη του Καναδά. Για να τακτοποιήσει τους νέους εποίκους, η Βρετανία ίδρυσε το 1784 την αποικία (μετέπειτα επαρχία) του Νιου Μπράνσγουικ αποσπώντας εδάφη από τη Νέα Σκωτία, ενώ το 1791 διαίρεσε το Κεμπέκ σε Ανώτερο (σημερινό Οντάριο)και Κατώτερο Καναδά (σημερινό Κεμπέκ).
Το 1812, οι ΗΠΑ προσπάθησαν με πόλεμο να προσαρτήσουν στα εδάφη τους τις βρετανικές αποικίες του Καναδά. Ο πόλεμος έληξε χωρίς νικητές και ηττημένους με τη Συνθήκη της Γάνδης τον Δεκέμβριο του 1814. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Αμερικανοί πυρπόλησαν το Γυορκ (σημερινό Τορόντο, Απρίλιος 1813) και οι Βρετανοί/Καναδοί πυρπόλησαν την Ουάσινγκτον (Αύγουστος 1814).
Η διαφθορά στους κόλπους της αποικιακής κυβέρνησης του Καναδά, είχε ως αποτέλεσμα να ξεσπάσουν δύο επαναστάσεις το 1837: μία στο Τορόντο με αρχηγό τον Γουίλλιαμ Λάιον Μακένζι (William Lyon Mackenzie), και μία στον γαλλόφωνο Κατώτερο Καναδά με αρχηγό τον Λουί Ζοζέφ Παπινώ (Louis-Joseph Papineau), ηγέτη του Πατριωτικού Κόμματος (κατά μίμηση των αμερικανών «Πατριωτών» που οδήγησαν τις ΗΠΑ στην ανεξαρτησία). Το 1840, προκειμένου να αφομοιωθούν οι Γαλλοκαναδοί από τον αγγλόφωνο Καναδά, η Βρετανία συνένωσε τον Ανώτερο και Κατώτερο Καναδά σε μία επαρχία με την ονομασία Ηνωμένη Επαρχία του Καναδά. Το 1848, η Βρετανία ίδρυσε την αποικία της Βρετανικής Κολομβίας και τον επόμενο χρόνο ίδρυσε την αποικία της Νήσου Βανκούβερ.
Η Καναδική Συνομοσπονδία
Στη συνομοσπονδία προστέθηκαν αργότερα οι υπόλοιπες επαρχίες και ομοσπονδιακά εδάφη που συνθέτουν τον σημερινό Καναδά. Το 1870, από εδάφη που κατείχε η Εταιρεία του Κόλπου Χάντσον δημιουργήθηκε η επαρχία της Μανιτόμπας, μετά την εξέγερση των μιγάδων Μετί εναντίον των λευκών εποίκων και της κεντρικής καναδικής κυβέρνησης. Το 1871, η Βρετανική Κολομβία προσχώρησε στην καναδική συνομοσπονδία, αφού προηγουμένως η καναδική κυβέρνηση ανέλαβε να πληρώσει τα χρέη της δυτικής αποικίας. Παρομοίως, με οικονομικά ανταλλάγματα, δύο χρόνια αργότερα προσχώρησε στον Καναδά και η Νήσος του Πρίγκηπα Εδουάρδου. Οι επαρχίες Αλμπέρτα και Σασκάτσουαν δημιουργήθηκαν το 1905 από περιοχές που έως τότε ανήκαν στα Βορειοδυτικά Εδάφη του Καναδά. Η τελευταία επαρχία που προσαρτήθηκε στον Καναδά ήταν η Νέα Γη, η οποία παρέμεινε βρετανική αποικία έως το 1949.
Ο σύγχρονος Καναδάς
Από τις αρχές του 20ού αιώνα, ο Καναδάς άρχισε να αναπτύσσεται ταχύτατα. Νέοι μετανάστες από την Ουκρανία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ελλάδα και από όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες συνέβαλαν στην ανάπτυξη των καναδικών πεδιάδων, αλλά και στην ανάπτυξη των μεγάλων αστικών κέντρων της χώρας.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Καναδοί πολέμησαν στο πλευρό της Αντάντ, αλλά υπό δική τους διοίκηση, και διακρίθηκαν για την ανδρεία τους στις μάχες της Υπρ (22 Απριλίου 1915) και του Βιμύ (19 Απριλίου 1917). Έτσι το 1919, ο Καναδάς έγινε ανεξάρτητο μέλος της Κοινωνίας των Εθνών. Το 1926 η Βρετανία αναγνώρισε το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του Καναδά και ακολούθησε η επίσημη συνταγματική πράξη του 1931, γνωστή και ως Καταστατικό του Ουεστμίνστερ. Η αναγνώριση της καναδικής υπηκοότητας ως ανεξάρτητης της βρετανικής έγινε το 1947, αλλά το βρετανικό κοινοβούλιο διατήρησε για αρκετά χρόνια ακόμα το δικαίωμα να επικυρώνει αλλαγές στο καναδικό σύνταγμα. Το 1982, ο πρωθυπουργός του Καναδά, Πιέρ Έλιοτ Τρυντό έφερε το καναδικό σύνταγμα στον πλήρη έλεγχο του καναδικού κοινοβουλίου με τη νομοθετική πράξη που ονομάστηκε Πράξη Καναδά (Canada Act). μικρογραφία|αριστερά|250px|Η Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ (L'Assemblée Nationale du Québec)
Τα χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σημαδεύτηκαν από μία νέα ώθηση στην ανάπτυξη της καναδικής οικονομίας και κοινωνίας, αλλά και από τη συνεχιζόμενη αστάθεια ως προς τη θέση του Κεμπέκ στην καναδική συνομοσπονδία. Νέοι ευρωπαίοι μετανάστες κατά την περίοδο 1950–1980 και μετανάστες από την Ασία, την Αφρική, κ.ά. κατά τα πιο πρόσφατα χρόνια άλλαξαν σημαντικά τη γαλλοβρετανική εικόνα του Καναδά. Το 1947 έκανε την εμφάνισή του το δημόσιο σύστημα υγείας του Καναδά, το οποίο αποτέλεσε πρότυπο για τα συστήματα υγείας πολλών δυτικών χωρών. Από την κρίση στο Σουέζ το 1956 και έκτοτε, ο Καναδάς έχει συμμετάσχει σε πάρα πολλές ειρηνευτικές αποστολές του ΟΗΕ.
Η εθνική ταυτότητα του Καναδά άρχισε να παίρνει νομική μορφή από τη δεκαετία του 1950. Το 1957, το Καναδικό Κοινοβούλιο ψήφισε νόμο για την καναδική υπηκοότητα — μέχρι τότε οι πολίτες του Καναδά θεωρούνταν «βρετανοί υπήκοοι» («British subjets»/«Sujets britanniques»). Από το 1965, ο Καναδάς έχει για επίσημη σημαία ένα κόκκινο φύλλο από σφένδαμο με δύο κόκκινες λωρίδες εκατέρωθεν οι οποίες συμβολίζουν τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Από το 1969 ο Καναδάς είναι επισήμως δίγλωσση χώρα, πράγμα που σημαίνει ότι όλες οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες λειτουργούν στα αγγλικά και στα γαλλικά. Ωστόσο, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι γαλλόφωνοι κάτοικοι του Κεμπέκ, μετά από τρεις αιώνες ως πολίτες β΄ κατηγορίας υπό την κηδεμονία της Καθολικής Εκκλησίας, αποφάσισαν να ζητήσουν με πιο δυναμικό τρόπο τα δικαιώματά τους. Η λεγόμενη «Ήσυχη Επανάσταση» κατά τη δεκαετία του 1960, άλλαξε κατά πολύ την οικονομική και κοινωνική κατάσταση στο Κεμπέκ. Τον ίδιο καιρό έκανε την εμφάνισή της η τρομοκρατική ομάδα «Μέτωπο για την Απελευθέρωση του Κεμπέκ» (Front pour la Libération du Québec ή FLQ). Τον Οκτώβριο του 1970, το FLQ δολοφόνησε τον επαρχιακό υπουργό Εργασίας, Πιέρ Λαπόρτ (Pierre Laporte), και η ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Πιέρ Έλιοτ Τρυντώ επενέβη δυναμικά κηρύσσοντας στρατιωτικό νόμο. Το 1976, στις επαρχιακές εκλογές στο Κεμπέκ, πρώτο κόμμα βγήκε το εθνικιστικό Κεμπεκιώτικο Κόμμα (Parti québecois) και το 1980 διεξήχθη δημοψήφισμα για την απόσχιση της επαρχίας από τον Καναδά. Παρόμοιο δημοψήφισμα έγινε και το 1995, αλλά και στα δύο το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό για τους υποστηρικτές της ανεξαρτητοποίησης του Κεμπέκ. Στις πρόωρες γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 14 Οκτωβρίου του 2008 το Συντηρητικό Κόμμα του Στήβεν Χάρπερ κέρδισε νίκη με 37% των ψήφων και 144 έδρες, επί συνόλου 308 στη Βουλή. Δεν κατάφερε όμως να εξασφαλίσει αυτοδυναμία.
Εκλογές
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Στις πιο πρόσφατες ομοσπονδιακές εκλογές, που έγιναν το 2015, οι Φιλελεύθεροι κέρδισαν μεγάλη νίκη στις πρόσφατες εκλογές που έγιναν τον Οκτώβριο του 2015. Έπειτα από σχεδόν 10 χρόνια παραμονής στην εξουσία των συντηρητικών, νέος πρωθυπουργός ορκίστηκε ο Τζάστιν Τριντό.
Στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές που έγιναν στις 2 Μαΐου 2011, οι Συντηρητικοί του πρωθυπουργού Στίβεν Χάρπερ πέτυχαν νίκη με αυτοδυναμία, εξασφαλίζοντας 166 έδρες έναντι 103 του Νέου Δημοκρατικού Κόμματος και 34 για τους Φιλελεύθερους. Το Φιλελεύθερο Κόμμα υποβιβάστηκε στην 3η θέση για πρώτη φορά στην ιστορία του.
μικρογραφία|200px|Συνοπτικός πολιτικός χάρτης του Καναδά. μικρογραφία|200px|Οι εντυπωσιακοί καταρράκτες του Νιαγάρα. μικρογραφία|200px|Το [[Όρος Λόγκαν στο Γιούκον, με την κύρια κορυφή του στα αριστερά. Με ύψος 5.959 μέτρων, είναι το υψηλότερο σημείο του Καναδά και το δεύτερο υψηλότερο της Βόρειας Αμερικής.]]
Γεωγραφία
Ο Καναδάς είναι η δεύτερη πιο μεγάλη χώρα του κόσμου, με συνολική έκταση 9,98 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή εκατονταπλάσια της έκτασης της Ελλάδας. Η ακτογραμμή των ανατολικών επαρχιών του Καναδά παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία: από αμμώδεις παραλίες με μεγάλη παλίρροια (Κόλπος του Φάντυ, Νιου Μπράνσγουικ) έως απόκρημνες απρόσιτες ακτές, όπου βρίσκουν καταφύγιο τα θαλασσοπούλια.