cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Ιορδανίδης
Επιστράτευση και θεατρική δραστηριότητα στις ένοπλες δυνάμεις
Δύο χρόνια αργότερα, (1942), επιστρατεύεται στην Ελληνική Βασιλική Αεροπορία και την επόμενη χρονιά (1943), αναλαμβάνει την διεύθυνση του θεατρικού συγκροτήματος της Υπηρεσίας Πνευματικής και Ηθικής Διαπαιδαγωγήσεως του Υπουργείου Αεροπορίας. Διοργανώνει θεατρικές παραστάσεις σε αεροπορικές μονάδες της Παλαιστίνης και Βορείου Αφρικής (Ιεροσόλυμα, Κάιρο)  και σε  στρατιωτικά νοσοκομεία για την ψυχαγωγία των οπλιτών. Επίσης, συνεργάζεται με το Συγκρότημα Ψυχαγωγίας Στρατού Ξηράς των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων Μέσης Ανατολής. Γνωρίζεται και συνεργάζεται με τον Γιώργο Σεφεριάδη (Γιώργο Σεφέρη), διευθυντή  της Υπηρεσίας Τύπου και Πληροφοριών της ελεύθερης ελληνικής κυβέρνησης στο Κάιρο. Το1945 αποστρατεύεται και επιστρέφει στο Κάιρο. Την παραμονή του γάμου του (1948), συλλαμβάνεται από τις αιγυπτιακές Αρχές και φυλακίζεται για δέκα μήνες μαζί με άλλους αριστερούς διανοουμένους και καλλιτέχνες Έλληνες, Αιγύπτιους και Ισραηλίτες, στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως πολιτικών κρατουμένων Χάκστεπ της Ηλιουπόλεως του Καΐρου. Ο γάμος του, έτσι, με την Ειρήνη Χατζηλοΐζου, θα γίνει στις 22 Μαΐου 1949. Δύο χρόνια αργότερα (1951) γεννιέται ο γιος του Γιάννης και αποβιώνει ο πατέρας του.
Σπουδές θεάτρου - Θεατρική διαδρομή
Μαθητεύει για τρία χρόνια (1945-1948) στη Σχολή Θεάτρου του κορυφαίου Αιγύπτιου ηθοποιού και σκηνοθέτη Ναγκίμπ Ελ Ριχάνι. Συνεργάζεται  με ελληνικούς, γαλλικούς, αιγυπτιακούς και ισραηλινούς θιάσους ως ηθοποιός και σκηνοθέτης. Το 1948, πραγματοποιεί επίσημα την πρώτη του θεατρική εμφάνιση ως πρωταγωνιστής στο "Στραβόξυλο" του Δημήτρη Ψαθά στο θέατρο "Ριτς" του Ναγκίμπ Ελ Ριχάνι και την επόμενη χρονιά αναλαμβάνει την καλλιτεχνική διεύθυνση και τις σκηνοθεσίες των παραστάσεων του Θεατρικού Συγκροτήματος της Ενώσεως Ελλήνων Αποφοίτων Αμπετείου. Ως το 1961, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε 142 παραστάσεις του κλασικού, σύγχρονου και νεοελληνικού δραματολογίου: "Βολπόνε" του Μπεν Τζόνσον, "Ο φιλάργυρος" και "Ο κατά φαντασίαν ασθενής" του Μολιέρου, "Επικίνδυνη στροφή" του Τζον Πρίσλεϊ, "Τοπάζ" του Μασέλ Πανιόλ, "Η θεία του Καρόλου" του Τόμας Μπράντομ, "Κνοκ" του Ζιλ Ρομαίν, "Ωραία μου κυρία" του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, "Άννα Κρίστι" του Ευγενίου Ο’ Νηλ, "Τα δένδρα πεθαίνουν όρθια" του Αλεχάντρο Κασόνα, "Οι έμποροι της δόξας" του Μαρσέλ Πανιόλ, "Τόπο στα νιάτα" του Λαντισλάους Φοντόρ, "Στις θάλασσες του βορρά", του Ευγενίου Ο’ Νηλ "Οι τρεις άγγελοι" του Αλμπέρ Ισόν, "Αχ! αυτά τα φαντάσματα" του Εντουάρντο Ντε Φιλίππο κ.ά. και τα ελληνικά "Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας" του Δημητρίου Κορομηλά, "Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται" του Σπύρου Μελά, "Φουσκοθαλασσιές" του Δημήτρη Μπόγρη, "Ένας ήρως με παντούφλες", "Δεσποινίς ετών 39", "Δελησταύρου και υιός", "Οι Γερμανοί ξανάρχονται", των Αλέκου Σακελλάριου – Χρήστου Γιαννακοπούλου, "Μικροί Φαρισαίοι" του Δημήτρη Ψαθά, "Ο φίλος μου ο Λευτεράκης" του Αλέκου Σακελλάριου, "Δεν είμ’ εγώ" του Γρηγορίου Ξενόπουλου κ.ά.
Αρχίζει να συμμετέχει ως ηθοποιός στις ελληνικές εκπομπές του Ραδιοφωνικού Σταθμού Καΐρου, το 1950. Την επόμενη χρονιά  διορίζεται αντιπρόσωπος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων στο Κάιρο. Ο Άλι Νουρ, διευθυντής της Ελληνικής Υπηρεσίας του Ραδιοφωνικού Σταθμού Καΐρου, τον καλεί, το 1953, σε μόνιμη  συνεργασία στις εβδομαδιαίες θεατρικές εκπομπές. Το 1955, συνεργάζεται με τον Δημήτρη Χορν ως βοηθός σκηνοθέτη και διερμηνέας στην παράσταση  "Άμλετ" του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ που παρουσιάζει ο θίασος Λαμπέτη –  Παππά – Χορν, στην Όπερα του Καΐρου.
Αιγυπτιακός και ελληνικός κινηματογράφος στην Αίγυπτο
Η κινηματογραφική του καριέρα στην Αίγυπτο, που περιλαμβάνει 43 ταινίες, αρχίζει το 1952, λίγο μετά την αποφοίτηση του από τη σχολή του διάσημου Αιγύπτιου ηθοποιού Ναγκίμπ Ελ Ριχάνι, με την ταινία Κας Ελ Αζάμπ (Το πικρό ποτήρι) και ολοκληρώνεται με την αναχώρηση του από την Αίγυπτο (1961). Συνεργάστηκε με πολλούς δημοφιλείς ηθοποιούς του αιγυπτιακού κινηματογράφου όπως οι Ομάρ Σαρίφ, Ισμαήλ Γιασίν, Φατέν Χαμαμά, Μάγκντα, Φαρίντ Ελ Άτρας, Ταχία Καριόκα, Σούκρι Σαρχάν, Ρόσντι Αμπάζα και μάλιστα με πολλούς απ’ αυτούς συνδέονταν και με προσωπική φιλία. Συνεργάστηκε επίσης με τον διεθνώς αναγνωρισμένο Αιγύπτιο σκηνοθέτη Γιούσεφ Σαχίν, σε 4 ταινίες και με τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του αιγυπτιακού κινηματογράφου της εποχής, όπως οι Άχμεντ Μπατραχάν, Χάσαν Ελ Σέιφι, Χάσαν Ελ Ιμάμ, Μουστάφα Νιάζι, Μαχμούντ Ζουλφικάρ και πολλούς άλλους. Συμμετείχε επίσης στις ταινίες του Αλέκου Σακελλάριου Ένα βότσαλο στη λίμνη, Σάντα Τσικίτα, Δεσποινίς ετών 39 και του Μιχάλη Κακογιάννη Κυριακάτικο ξύπνημα, που γυρίστηκαν στην Αίγυπτο και συνεργάστηκε με ηθοποιούς όπως ο Βασίλης Λογοθετίδης, η Έλλη Λαμπέτη, ο Δημήτρης Χορν, ο Γιώργος Παππάς και πολλοί άλλοι. Κι ακόμα σημαντική ήταν η παρουσία του στις ελληνικές μεταγλωττίσεις αιγυπτιακών ταινιών των Γιούσεφ Ουάχμπι και Μοχάμαντ Καρίμ, όπως επίσης και η συμμετοχή του, το 1961, στην αιγυπτιακή τηλεοπτική σειρά Μάα Ελ Αέλα (Με την οικογένεια) σε πρωταγωνιστικό ρόλο, με σκηνοθέτη τον διάσημο Αμπάς Κάμελ. Ας σημειωθεί πως ο Γιώργος Ιορδανίδης είναι ο μοναδικός ξένος, που αποκλειστικά με την ιδιότητα του ηθοποιού έχει στο ενεργητικό του ένα τόσο μεγάλο αριθμό ταινιών στον αιγυπτιακό κινηματογράφο και μάλιστα σε κάποιες σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο γνωστός δημοσιογράφος Μοχάμαντ Νταουάρα γράφει στην  εφημερίδα Αλ-Γκουμχουρέγια (13 Ιουνίου1960):  Ένας Έλληνας ηθοποιός που έγινε περιζήτητος για συγκεκριμένους ρόλους στον αιγυπτιακό κινηματογράφο είναι Γιώργος Ιορδανίδης
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και άλλες δραστηριότητες
Μετά από μικρή παραμονή στην Αθήνα, το καλοκαίρι του 1961, εγκαθίσταται στη Θεσσαλονίκη, ως ιδρυτικό διοικητικό στέλεχος, μαζί με τον Γιώργο Θεοτοκά και τον Σωκράτη Καραντινό, του νεοϊδρυθέντος Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Την επόμενη χρονιά (1962) γεννιέται ο δεύτερος γιος του, Αλέξανδρος. Ιδρύει με άλλους Έλληνες Αιγυπτιώτες το Σύλλογο Αιγυπτιωτών Ελλήνων Βορείου Ελλάδος με έδρα τη Θεσσαλονίκη και ως αντιπρόεδρος του Δ.Σ. αναπτύσσει σημαντική πολιτιστική δραστηριότητα. Αναλαμβάνει, το 1963, για περίπου μια δεκαετία, τη γραμματεία του Φεστιβάλ Ελληνικού και Διεθνούς Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Είναι η χρονιά που συμμετέχει και στην πρώτη του κινηματογραφική ταινία στην Ελλάδα. Στα επόμενα χρόνια, ακολουθούν άλλες τρεις και μια τηλεοπτική σειρά με σκηνοθέτη, κυρίως, τον Τάσο Ψαρρά.
Ιδρύει και διευθύνει την Θεατρική Ομάδα "Θεατρικές Μορφές" (Χ.Α.Ν.Θ.) το 1985, με την οποία ως το 1988, ανεβάζει τρία έργα του ελληνικού και σύγχρονου δραματολογίου και ένα χρόνο αργότερα, σκηνοθετεί στην Θεατρική Ομάδα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Το 1987, αποβιώνει η μητέρα του στη Θεσσαλονίκη. Το 1988, γίνεται διευθυντής της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης της Εταιρείας Μακεδονικού Θεάτρου και διδάσκει υποκριτική και ιστορία θεάτρου. Παράλληλα διορίζεται καθηγητής υποκριτικής τέχνης και διευθύνει την Θεατρική Ομάδα του North College με την οποία, ως το 1994, παρουσιάζει ένδεκα έργα του κλασσικού, σύγχρονου και νεοελληνικού δραματολογίου.
Καλείται στην Αυστραλία (Μελβούρνη και Σίδνεϊ) το 1989, όπου σκηνοθετεί και δίνει σειρά διαλέξεων σε πανεπιστήμια της Μελβούρνης και στην Ένωση Ελλήνων Αιγύπτου και Μέσης Ανατολής. Διορίζεται καθηγητής υποκριτικής τέχνης και διευθύνει την Θεατρική Ομάδα του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης με την οποία, ως το 1994, παρουσιάζει εννέα έργα του κλασικού, σύγχρονου και νεοελληνικού δραματολογίου.
Το Υπουργείο Πολιτισμού, το 1991, τον διορίζει, όταν αφυπηρέτησε από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, μέλος της καλλιτεχνικής επιτροπής του ίδιου Θεάτρου, το οποίο υπηρέτησε για 32 ολόκληρα χρόνια.
Καλείται  για δεύτερη φορά στην Αυστραλία (Μελβούρνη και Σίδνεϊ), το 1992,  όπου σκηνοθετεί  και δίνει σειρά διαλέξεων στην Ένωση Ελλήνων Αιγύπτου και Μέσης Ανατολής της Μελβούρνης.
Εγκαθίσταται στην Αθήνα, το 1994. Την επόμενη χρονιά, σκηνοθετεί στο θίασο της Εταιρίας Θεάτρου "Θεσσαλονίκη και το 1996, ιδρύει με άλλους Αιγυπτιώτες τον Σύλλογο Αμπετείου Σχολής με έδρα την Αθήνα.
Τιμητικές εκδηλώσεις
Το 1998, εορτάζονται τα θεατρικά του πενηντάχρονα υπό την αιγίδα του σεβασμιότατου αρχιεπισκόπου Σινά Δαμιανού και συμμετοχή άνω των είκοσι ομιλητών. Κύριος ομιλητής ο σκηνοθέτης και πρώην διευθυντής του Κ.Θ.Β.Ε, Μίνως Βολανάκης. Στις 30 Μαρτίου 2004, γίνεται στο θέατρο Αθηνών, η παρουσίαση του βιβλίου "Γιώργος Ιορδανίδης Θεατρική Διαδρομή "που επιμελήθηκε ο  Ν. Κ. Νικηταρίδης και εξέδωσε η Ελληνική Κοινότητα Καΐρου. Στην εκδήλωση συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, οι ηθοποιοί Γιάννης Βόγλης, Χρήστος Πάρλας και ο σκηνοθέτης Γιάννης Ιορδανίδης.
Θάνατος
Μετά από σύντομη διάρκεια νοσηλείας στο Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας (251 Γ.Ν.Α.), ο Γιώργος Ιορδανίδης αποβιώνει στις 23 Ιουνίου 2005 στις 13:05 και ενταφιάζεται στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Τους επικήδειους λόγους, εκφωνούν, μεταξύ άλλων, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος και ο Νικήτας Τσακίρογλου, ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Κ.Θ.Β.Ε. Μεταξύ των στεφάνων εκείνο του πρωθυπουργού της Ελλάδος και υπουργού πολιτισμού Κώστα Καραμανλή. Ο Γιώργος Ιορδανίδης σήμερα αναπαύεται στο μαυσωλείο καλλιτεχνών του Α’ Νεκροταφείου Αθηνών. Το 2011, αποβιώνει και η σύζυγος του.
Μετάλλια και τιμητικές διακρίσεις
Μετάλλιο και Δίπλωμα Πολιτιστικής Προσφοράς από το Collège des Frères Saint Antoine του Καΐρου (1938).
Δίπλωμα Επίτιμου Μέλους από την Ελληνική Λέσχη    "Η Στέγη" του Πορτ-Σάιντ (1959).
Χρυσός Σταυρός Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου και Δίπλωμα, από τον  Μακαριότατο Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ. Χριστόφορο τον Β’(1960).
Δίπλωμα Εξαιρέτου Προσφοράς από το  Σύνδεσμο Αιγυπτιωτών Ελλήνων (1966).
Μετάλλιο και Δίπλωμα Χρυσού Ιωβηλαίου από το Σύλλογο Αποφοίτων Αμπετείου Σχολής Καΐρου (1982).
Αργυρούν Μετάλλιο και Δίπλωμα για τη μακροχρόνια προσφορά του στη θεατρική ανάπτυξη της Βορείου Ελλάδος από τη Μουσική Εταιρεία Βορείου Ελλάδος (1987).
Αμφιπρόσωπο Χρυσό Μετάλλιο και Δίπλωμα των 1400 ετών από την Ανέγερση από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό της Ιεράς Μονής Σινά, από τον Σεβασμιότατο Αρχιεπίσκοπο Σινά κ. Δαμιανό (1988).
Τιμητική πλακέτα Επιτίμου Μέλους από την Ένωση Ελλήνων Αιγύπτου και Μέσης Ανατολής Μελβούρνης (1989).
Μετάλλιο Τιμής του Υπουργείου Μακεδονίας – Θράκης (1991). Τιμητική πλακέτα Πενταετούς Καλλιτεχνικής Προσφοράς από το North College Θεσσαλονίκης (1992).
Μετάλλιο και Δίπλωμα από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών σε ένδειξη τιμής για την προσφορά του στο θέατρο (1997).
Τιμητική πλακέτα και Δίπλωμα για την συμπλήρωση πενήντα χρόνων προσφοράς του στο θέατρο από τον Σύλλογο Αμπετείου Σχολής Αθηνών (1998).
Μετάλλιο και Δίπλωμα από τον Μακαριότατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλο "Τιμής Ένεκεν" για την  συμμετοχή του στις ένοπλες ελληνικές δυνάμεις κατά τον Β’  παγκόσμιο πόλεμο (2002).
Με την συμπλήρωση 10 χρόνων από τον θάνατο του (2015), ο Σύλλογος Ελλήνων Αποφοίτων Αμπετείου Καΐρου, δίνει  τιμητικά στην αίθουσα της βιβλιοθήκης του εντευκτηρίου του, το όνομα "Αίθουσα Γιώργος Ιορδανίδης".
Το θεατρικό και κινηματογραφικό αρχείο του
Το  αρχείο του Γιώργου Ιορδανίδη αφού ταξινομήθηκε και ψηφιοποιήθηκε, έγινε αντικείμενο δωρεάς προς το Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης (Ε.Λ.Ι.Α.-Μ.Ι.Ε.Τ.) και συγκεκριμένα στο Τμήμα Παραστατικών Τεχνών, το 2018. Το αρχείο χωρίστηκε σε 24 μεγάλες ενότητες και περιέχει 265 φακέλους με περίπου 4.000 σπάνιες φωτογραφίες, έγγραφα, θεατρικά και κινηματογραφικά προγράμματα, αποκόμματα εφημερίδων, βιβλία και άλλα ντοκουμέντα. Επίσης παραχωρήθηκαν δύο μεγάλα κιβώτια με προσωπικά αντικείμενα και τις τιμητικές του διακρίσεις.
Το βιβλίο "Γιώργος Ιορδανίδης Θεατρική Διαδρομή", με νέα κείμενα και φωτογραφίες, κυκλοφορεί το 2020, σε δεύτερη, ηλεκτρονική, έκδοση, με τη συμπλήρωση 15 χρόνων από τον θάνατό του.
Γιώργος Ιορδανίδης Θεατρική Διαδρομή (Β' έκδοση, 2020)
Το βιβλίο Γιώργος Ιορδανίδης Θεατρική Διαδρομή (Β'έκδοση, 2020) είναι διαθέσιμο εδώ:
Γιώργος Ιορδανίδης Θεατρική Διαδρομή (Β' έκδοση, 2020)
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου
See You in Hell
Το See You in Hell είναι το πρώτο στούντιο άλμπουμ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Grim Reaper, το οποίο κυκλοφόρησε το 1983 στην Ευρώπη και στις 13 Ιουλίου 1984 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ιστορία του δίσκου
Το 1982, ο τραγουδιστής Στιβ Γκρίμετ αντικατέστησε τον Πολ ΝτεΜερκάντο στο μικρόφωνο των Grim Reaper, ηχογραφώντας το ντέμο "For Demonstration Only". Στο συγκρότημα επανεντάχθηκε ο ντράμερ Λι Χάρις και υπέγραψαν στην "Ebony Records" για τον πρώτο τους δίσκο. Την παραγωγή του άλμπουμ ανέλαβε ο Ντάριλ Τζόνστον, ολοκληρώνοντας την δουλειά μέσα σε διάστημα μόλις τεσσάρων ημερών.
Το ντεμπούτο των Grim Reaper με τίτλο "See You in Hell", κυκλοφόρησε το 1983 στην Ευρώπη και το καλοκαίρι του 1984 στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Παρά την κακή παραγωγή του, οι πωλήσεις ήταν ιδιαίτερα ικανοποιητικές, αφού κατάφερε να μπει στο Top-100 του Billboard, και τελικά ξεπέρασαν τις 200.000 αντίτυπα.
Ο τίτλος του δίσκου ήταν παρεμφερής στην στιχουργική του συγκροτήματος, το οποίο ασχολήθηκε με "σκοτεινή" θεματολογία, ιδιαίτερα σε κομμάτια όπως το "Dead on Arrival".
Για μία μικρή περίοδο, το 1983, οι Grim Reaper ενέταξαν στην σύνθεση τους τον κιμπορντίστα Άντι Τόμας για τις ζωντανές τους εμφανίσεις, αλλά επέστρεψαν στο να είναι τετραμελές σχήμα για την περιοδεία του άλμπουμ στην Βόρεια Αμερική, όπου έπαιζαν με συγκροτήματα όπως οι Exciter και οι Santers.
Το άλμπουμ επανεκδόθηκε το 1998 μαζί με τον δεύτερο τους δίσκο, "Fear No Evil" και δύο χρόνια αργότερα από την "Spitfire Records" σε μορφή CD.
Τραγούδια
1. See You in Hell (Bowcott, Grimmet) - 4:18
2. Dead on Arrival (Bowcott, Grimmet) - 4:34
3. Liar (Bowcott, Grimmet) - 2:49
4. Wrath of the Ripper (Bowcott, Grimmet) - 3:14
5. Now or Never (Bowcott, Grimmet) - 2:53
6. Run for Your Life (Bowcott, Grimmet) - 3:42
7. The Show Must Go On (Bowcott, DeMercado) - 7:26
8. All Hell Let Loose (Bowcott, Grimmet) - 4:25
Θέσεις τσαρτ
See You In Hell (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 13 Ιουλίου 1984
Τα μέλη των Grim Reaper
Το See You In Hell ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Grim Reaper Κατηγορία:Άλμπουμ του 1984
Ομηρική διάλεκτος
Τα Ομηρικά ελληνικά είναι μία μορφή της αρχαίας ελληνικής γλώσσας που χρησιμοποιήθηκε από τον Όμηρο στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια και στους Ομηρικούς Ύμνους. Είναι μια λογοτεχνική διάλεκτος των αρχαϊκών Ελλήνων που αποτελείται κυρίως από τα Ιωνικά και τα Αιολικά και μερικές μορφές από την Αρκαδοκυπριακή η δε γραπτή μορφή της επηρεάζεται από την αττική. Συνθέσεις με αυτή τη γλώσσα χρονολογούνται από τον 3ο αιώνα μ.Χ.
Φωνολογία
Τα Ομηρικά ελληνικά είναι σαν τα Ιωνικά ελληνικά, και σε αντίθεση με την κλασική αττική, στη μετατόπιση σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις των μεγάλων ᾱ να η: έτσι, Ομηρική Τροίη, ὥρη, πύλῃσι για αττικό Τροίᾱ, ὥρᾱ, πύλαις / πύλαισι "Τροία", "ώρα", "πύλες (DAT.) ». Εξαιρέσεις περιλαμβάνουν ουσιαστικά όπως θεᾱ "θεά", και τη γενική πληθυντικού των ουσιαστικών πρώτη κλίση και τη γενική ενικού των αρσενικών ουσιαστικών πρώτη κλίση: θεᾱων, Ἀτρεΐδᾱο "της θεές, του γιου του Ατρέα».
Δείγμα
Η Ιλιάς, Α 1–7 Μῆνιν ἄειδε, θεά, Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος οὐλομένην, ἣ μυρί’ Ἀχαιοῖς ἄλγε’ ἔθηκε, πολλὰς δ’ ἰφθίμους ψυχὰς Ἄϊδι προΐαψεν ἡρώων, αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν οἰωνοῖσί τε δαῖτα· Διὸς δ’ ἐτελείετο βουλή· ἐξ οὗ δὴ τὰ πρῶτα διαστήτην ἐρίσαντε Ἀτρεΐδης τε ἄναξ ἀνδρῶν καὶ δῖος Ἀχιλλεύς.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Διάλεκτοι της αρχαίας ελληνικής
Ανθρωποφάς Φούρνων
Ο Ανθρωποφάς  ή Μεγάλος Ανθρωποφάς ή Μεγάλος Ανθρωποφάγος ή Ανθρώ είναι νησίδα του συμπλέγματος των Φούρνων Κορσεών η οποία βρίσκεται νοτιοανατολικά των Φούρνων. Μαζί με τη γειτονική βραχονησίδα Μικρός Ανθρωποφά ς ή Κεδρό αναφέρονται ως Ανθρωποφάγος και απέχουν 1,5 μίλι ανατολικά του ακρωτηρίου Αγριδιό των Φούρνων. Η έκτασή του είναι 0,545 τ.χλμ. και γεωλογικά, όπως όλο το σύμπλεγμα των νησιών, ανήκει στην Κυκλαδίτικη ενότητα. Από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχει κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Calonectris diomedea, Falco eleonorae, Falco naumanni, Larus audouinii και Puffinus yelkouan. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, ανήκουν στον Δήμο Φούρνων Κορσεών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου Κατηγορία:Νομός Σάμου Κατηγορία:Δήμος Φούρνων Κορσεών
Νιούελς Ολντ Μπόις
Η Νιούελς Ολντ Μπόις (ισπανικά: Newell's Old Boys, ) είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Αργεντινής. Εδρεύει στην πόλη Ροσάριο της επαρχίας Σάντα Φε και έχει στεφθεί πέντε φορές πρωταθλήτρια Αργεντινής.
Ιδρύθηκε το 1903 από αποφοίτους του Αγγλικού Εμπορικού Κολλεγίου του Ροσάριο και ονομάσθηκε έτσι (ελληνικά: Μεγάλα Αγόρια του Νιούελ) προς τιμήν του διευθυντή του κολλεγίου, Άιζακ Νιούελ, ο οποίος τούς είχε μάθει ποδόσφαιρο και θεωρείται ο πρώτος που εισήγαγε το ποδόσφαιρο στη λατινοαμερικάνικη αυτή χώρα. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο (από την αγγλική καταγωγή του Νιούελ) και το μαύρο (από τη γερμανίδα σύζυγό του).
Έδρα της είναι το Στάδιο Μαρσέλο Μπιέλσα με χωρητικότητα 42.000 θεατών. Το γήπεδο αποκαλείτο παλαιότερα Κολοσσός του Πάρκου (Coloso del Parque).
Καλύτερη περίοδος στην ιστορία της Νιούελς υπήρξε η πενταετία 1987-92, όταν κατέκτησε 3 Πρωταθλήματα Αργεντινής και έφτασε δύο φορές στον τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες.
Μεγάλα ονόματα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου που ξεκίνησαν από τις ακαδημίες της Νιούελς είναι οι Γκαμπριέλ Μπατιστούτα, Άμπελ Μπάλμπο, Χόρχε Βαλντάνο, Αμέρικο Γκαγιέγο, Μαουρίσιο Ποτσετίνο, Ρομπέρτο Σενσίνι, Χεράρδο Μαρτίνο, Γουάλτερ Σαμουέλ, Γκαμπριέλ Χάιντσε, Μάξι Ροδρίγκες και Λιονέλ Μέσσι ενώ τη φανέλα της έχει φορέσει για λίγους αγώνες και ο μεγάλος Ντιέγο Μαραντόνα.
Τίτλοι
Πρωτάθλημα Αργεντινής (6) - οι ονομασίες αναφέρονται στα διαφορετικά συστήματα διεξαγωγής, όλοι οι τίτλοι είναι ισοδύναμοι:
Συκιά Ναυπάκτου Αιτωλοακαρνανίας
Η Συκιά είναι οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στη Ναυπακτία και την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
H Συκιά βρίσκεται βορειοδυτικά της Ναυπάκτου, στις παρυφές των Ορέων Ναυπακτίας σε υψόμετρο 360 μέτρα. Απέχει 11 χλμ. Δ.-ΒΔ. από αυτήν και είναι πολύ κοντά στην επαρχιακή οδό Θέρμου - Ναυπάκτου. Το χωριό αρχικά ήταν κτισμένο δυτικότερα στη θέση "Παλιόχανο" και η παλαιότερη ονομασία του ήταν Χονδροκωστέικα από τον πρώτο οικιστή της περιοχής, Κώστα Χονδροκώστα. Στη θέση αυτή, μέχρι τις αρχές του 1900, λειτουργούσε χάνι και νερόμυλος.
Ως ξεχωριστός οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1981 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Πιτσιναίικων. Το 1997, σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, μαζί με τα Πιτσιναίικα και το Καστράκι προσαρτάται στον τότε Δήμο Ναυπάκτου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Πιτσιναίικα και το Καστράκι αποτελούν την Κοινότητα Πιτσιναιίκων που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 11 κάτοικους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπάκτου
Επαρχία της Μόντενα
Η επαρχία της Μόντενα (ιταλικά: Provincia di Modena) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.689 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 677.673 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι η Μόντενα (Modena). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 47 δήμους.
Συνορεύει βόρεια με την Λομβαρδία (επαρχία της Μάντοβας), ανατολικά με την επαρχία της Φερράρας και την επαρχία της Μπολόνιας, νότια με την Τοσκάνη (επαρχίες της Λούκα και της Πιστόια) και δυτικά με την επαρχία του Ρέτζιο-Εμίλια.
Κύριοι Δήμοι
Μοντενα
Έγκλημα στα παρασκήνια (ταινία)
Το Έγκλημα στα παρασκήνια είναι τίτλος ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας του 1960 με τους Αλέκο Αλεξανδράκη, Τίτο Βανδή, Χρήστο Τσαγανέα, Ζωρζ Σαρρή, Μάρω Κοντού, Δήμο Σταρένιο. Το σενάριο είναι του γνωστού συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Γιάννη Μαρή, βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του ίδιου.
Πλοκή
Η γνωστή πρωταγωνίστρια του θεάτρου Ρόζα Δελλή (Έφη Μελά) δολοφονείται και ταυτόχρονα ένας από τους ηθοποιούς του θιάσου εξαφανίζεται. Η αστυνομία, με τον αστυνόμο Μπέκα (Τίτος Βανδής), αλλά και ο διευθυντής μιας εφημερίδας, αναζητούν την άκρη του νήματος για τον εντοπισμό του δολοφόνου.
Αρχικά, τρία είναι τα ύποπτα πρόσωπα: ο ζεν-πρεμιέ του θιάσου Χάρης Αποστολίδης (Θανάσης Μυλωνάς) που διαπληκτίστηκε με το θύμα τη νύχτα του φόνου, ένας άγνωστος που την επισκέφτηκε το ίδιο βράδυ και η συνάδελφός της Έλενα Παυλίδη (Μάρω Κοντού) που πάντα τη μισούσε. Γρήγορα γίνεται φανερό ότι η υπόθεση ξεκινά από τον καιρό της γερμανικής Κατοχής και το έγκλημα είναι αισθηματικής φύσεως.
Ο δημοσιογράφος Μακρής (Αλέκος Αλεξανδράκης), εκ μέρους της εφημερίδας, καταφέρνει τελικά να βρει την άκρη, βοηθώντας έτσι και τον Μπέκα. Δολοφόνος αποδεικνύεται ότι είναι ο Παύλος Στεφάνου (Χρήστος Τσαγανέας), φίλος και προστάτης της νεκρής, αλλά και θύμα εκβιασμού (μετά το φόνο) του αγνώστου που επισκέφθηκε τη Ρόζα στα παρασκήνια. Ο άγνωστος αυτός ήταν ο σύζυγός της Μάκης Αγγέλογλου (Γκίκας Μπινιάρης), για τον οποίο όλοι πίστευαν ότι είχε πεθάνει στην Κατοχή.
== Διανομή   ==
Βραβεύσεις και παραλειπόμενα
Η ταινία, που ακολουθεί τη συνταγή των αμερικανικών φιλμ νουάρ, αποτελεί ένα από τα καλύτερα ελληνικά δείγματα του είδους, τιμήθηκε με δύο βραβεία στο 1ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1960: Τη μουσική για την ταινία έχει γράψει ο Μίμης Πλέσσας δίνοντας ένα λαμπρό δείγμα ελληνικής τζαζ, είδους που συνηθιζόταν στην επένδυση ταινιών νουάρ.
Επίσης πήρε μέρος στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών το 1961 σε ανεπίσημη προβολή. Είναι η πρώτη ελληνική ταινία που πουλήθηκε για διανομή στην αμερικάνικη αγορά.
Το 2007, η ταινία προβλήθηκε στο 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο του αφιερώματος ''Σε σκοτεινούς δρόμους: Το φιλμ νουάρ στον ελληνικό κινηματογράφο. ''
Το σενάριο έχει αρκετές διάφορες με το βιβλίο. Οι θανατοι στην ταινία είναι δύο αλλά στο βιβλίο τρεις. Στην ταινία ο πραγματικός ένοχος βρίσκεται από την αστυνομία αλλά στο βιβλίο όχι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1960 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Μαρή Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ντίνου Κατσουρίδη Κατηγορία:Ελληνικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες μυστηρίου
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2004-05
Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2004-05 ήταν η 50η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε o ΑΠΟΠ Κινύρας Πέγειας για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2004-05 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2005-06. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2005-06.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2003-04
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 2004-05
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 2003-04
Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 2003-04:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2004-2005
Ηλεκτρονικός ιατρικός φάκελος ασθενή
Ιστορικά
Ο Ιπποκράτης θεωρούσε ότι ο ιατρικός φάκελος ασθενή θα έπρεπε να εξυπηρετεί δύο σκοπούς, να αντανακλά επακριβώς την πορεία της ασθένειας και να δίνει πληροφορίες σχετικά αίτια της ασθένειας. Ο κλασικός ιατρικός φάκελος ασθενή αρχικά μας δίνει μια εικόνα της υγείας του ασθενούς εφόσον ο τελευταίος έχει ζητήσει σε κάποια βαθμίδα περίθαλψης σχετική θεραπεία. Συνήθως, ο ιατρικός φάκελος περιέχει ευρήματα εξετάσεων, θεραπευτικές πληροφορίες και τα προσωπικά στοιχεία του ασθενούς και  καταχωρούνται από των γιατρό ή τους νοσηλευτές. Τα τρία είδη του ιατρικού φακέλου υγείας είναι ο «βασισμένος στο χρόνο» που όρισε ο Ιπποκράτης που καταχωρούσε τα συμπτώματα με χρονολογική σειρά, ο «ασθενοκεντρικός» που ορίστηκε το 1920 στην κλινική του Mayo κατά τον οποίο κάθε γιατρός που εξέταζε έναν ασθενή ήταν υποχρεωμένος να καταγράφει ένα σύνολο δεδομένων σχετικά με τον ασθενή και τέλος ο «προβηματοκεντρικός» τον οποίο ο Weed εισήγαγε μετά το 1960 σε συμφώνα με αυτό το είδος σε κάθε ασθενή χρεώνονταν κάποια προβλήματα υγείας. Στον τελευταίο για κάθε πρόβλημα κρατούνται σημειώσεις βασισμένες στην δομή SOAP, που σημαίνει Subjective δηλαδή τα παράπονα του ασθενούς, Objective, οι παρατηρήσεις του γιατρού, Assessment, η διάγνωση και τέλος Plan, η θεραπευτική αγωγή.
Σύγχρονος Χειρόγραφος Ιατρικός Φάκελος Ασθενή
Ο σύγχρονος φάκελος ασθενή έχει αρκετές διαφορές από το παρελθόν, πλέον χωρίζεται σε κάποια κύρια μέρη με βάση την πηγή των δεδομένων. Αρχικά, τα δεδομένα που εξάγονται από τις επισκέψεις του ασθενούς διαμορφώνουν το πρώτο μέρος του φακέλου, τα δεδομένα που προκύπτουν από εργαστηριακές μελέτες αποτελούν το δεύτερο μέρος του φακέλου ενώ το τελευταίο μέρος αποτελείται από γνωματεύσεις ακτινογραφιών, από αξονικές τομογραφίες ή υπερήχους. Ταυτόχρονα, υπάρχει και χρονολογική ταξινόμηση των δεδομένων σε κάθε μέρος του φακέλου. Γίνεται λοιπόν αντιληπτό πως οι τρόποι δομής του φακέλου με βάση το χρόνο και με βάση το πρόβλημα του ασθενούς δεν έχει εγκαταλειφθεί. Σε πολλές περιπτώσεις όμως η σύγχρονη πραγματικότητα αντανακλάται στους χειρόγραφους φακέλους που είτε βρίσκονται εγκαταλελειμμένοι σε ράφια αποθηκών και δεν μπορούν να βρεθούν, είτε είναι προσβάσιμοι, αλλά σε κατάσταση που τους καθιστά ακατάλληλους για οποιαδήποτε χρήση, ακόμα και για την ανάγνωσή τους. Η κακή τους κατάσταση έγκειται στο ελλιπές, ανακριβές, περιττό και δυσανάγνωστο περιεχόμενο, στις ανοργάνωτες μη δομημένες και κακώς ταξινομημένες πληροφορίες, στα τμήματα καθώς και στην παραπομπή σε άλλα ιατρικά ιδρύματα και επαγγελματίες υγείας. Για αυτό και ο χειρόγραφος φάκελος δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς του επακριβώς και παράλληλα με την ιατρική γνώση που εμπλουτίζεται συνεχώς ο ηλεκτρονικός ιατρικός φάκελος γίνεται επιτακτική ανάγκη.
Οι Διαφορές τους
Οι διαφορές μεταξύ του κλασσικού χειρόγραφου ιατρικού φακέλου και του ηλεκτρονικού ιατρικού φακέλου είναι αξιοσημείωτες καθώς είναι και ο λόγος που μέρα με την μέρα ο δεύτερος κερδίζει έδαφος στο χώρο της ιατρικής. Ο χειρόγραφος ιατρικός φάκελος δίνει ελευθερία στην έκφραση, δεν απαιτεί ειδική εκπαίδευση του ιατρικού προσωπικού, μπορεί να μεταφερθεί εύκολα στους χώρους ενός νοσοκομείου χωρίς την χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και έχει ελάχιστο κόστος. Ωστόσο, ο ηλεκτρονικός ιατρικός φάκελος μπορεί να χρησιμοποιηθεί ταυτόχρονα από πολλούς χρήστες και η πρόσβαση είναι γρήγορη και εύκολη, δεν τίθενται θέματα αναγνωσιμότητας καθώς υποστηρίζεται μια δομημένη είσοδος των δεδομένων, διευκολύνεται η ιατρική απόφαση αφού συγκεντρώνει όλα τα απαραίτητα στοιχεία για τον ασθενή και δίνει μια συνολική εικόνα για την κατάσταση της υγείας του και δίνεται ακόμα, η δυνατότητα περίπλοκης ανάλυσης και γρήγορης ανταλλαγής  δεδομένων. Επιπρόσθετα, ελαχιστοποιείται ο απαιτούμενος χώρος αποθήκευσης των κλασσικών φακέλων καθώς και ο φόβος να χαθούν σημαντικά δεδομένα για την κατάσταση του. Τέλος, υψίστης σημασίας είναι τα θέματα ασφάλειας των προσωπικών δεδομένων του ασθενούς και η διαφύλαξη του ιατρικού απορρήτου, πρόβλημα το οποίο συναντάται κυρίως στην χρήση του ηλεκτρονικού ιατρικού φακέλου ασθενή.
Βιβλιογραφία
Μπότσης,Τ.- Χαλκιώτης,Σ. (2005). Πληροφορική Υγείας. Η Εφαρμογή της Πληροφορικής στο Χώρο της Υγείας. Αθήνα: Δίαυλος
Περιοδική κίνηση
Περιοδική κίνηση ονομάζεται η κίνηση εκείνη η οποία επαναλαμβάνεται αυτούσια ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα περιοδικών κινήσεων αποτελούν οι ταλαντώσεις, η κίνηση της Γης γύρω από τον Ήλιο, καθώς και η ιδιοπεριστροφή της. Χαρακτηριστικά μεγέθη της περιοδικής κίνησης είναι η περίοδος και η συχνότητα. Η περίοδος αντιστοιχεί στη χρονική διάρκεια της επαναλαμβανόμενης κίνησης και μετριέται σε sec ενώ η συχνότητα στον ρυθμό επανάληψης της κίνησης και μετριέται σε Hz. Στην ελληνική βιβλιογραφία και στην πλειονότητα της παγκόσμιας η περίοδος συμβολίζεται με Τ και η συχνότητα με f ή ν. Τα δύο μεγέθη συνδέονται μεταξύ τους με τη σχέση:
Κατηγορία:Κυματική Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Τα Παιδιά του Χούριν
Τα Παιδιά του Χούριν (αγγλικά:The Children of Húrin) είναι επικό μυθιστόρημα φαντασίας που αποτελεί την φαινομενική ολοκλήρωση μιας ιστορίας του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Έγραψε την αρχική έκδοση της ιστορίας στα τέλη της δεκαετίας του 1910, την αναθεώρησε αρκετές φορές αργότερα, αλλά δεν την ολοκλήρωσε πριν από το θάνατό του το 1973. Ο γιος του,ο Κρίστοφερ Τόλκιν, επιμελήθηκε τα χειρόγραφα για να σχηματίσει μια συνεπή αφήγηση και την δημοσίευσε το 2007 ως ανεξάρτητο έργο. Το βιβλίο περιέχει 33 εικονογραφήσεις του Άλαν Λι, εκ των οποίων οι οκτώ είναι ολοσέλιδες και έγχρωμες. Η ιστορία είναι ένα από τα τρία «μεγάλα παραμύθια» που διαδραματίζονται στην Πρώτη Εποχή της Μέσης Γης του Τόλκιν, τα άλλα δύο είναι ο Μπέρεν και η Λούθιεν και Η Πτώση της Γκόντολιν.
Υπόθεση
Περνούν τρεις αιώνες, κατά τους οποίους οι πρώτοι Άντρες εμφανίζονται στο Μπελεριάντ. Αυτοί είναι οι Έδεϊν, απόγονοι εκείνων των Ανδρών που επαναστάτησαν ενάντια στην κυριαρχία των υπηρέτων του Μοργκόθ και ταξίδεψαν δυτικά. Τα περισσότερα Ξωτικά τους καλωσορίζουν και τους δίνονται φέουδα σε όλο το Μπελεριάντ. Ο Οίκος Bëor κυβερνά τη γη του Ladros, ο λαός του Haleth υποχωρεί στο δάσος του Brethil και η κυριαρχία του Dor-lómin απονέμεται στον Οίκο του Hador. Αργότερα, άλλοι Άντρες μπαίνουν στον Μπελεριάντ, τους Πασχαλινούς, πολλοί από τους οποίους είναι σε μυστική σχέση με τον Μόργκοθ.
Τελικά ο Morgoth καταφέρνει να σπάσει την Πολιορκία του Angband στη Μάχη της Ξαφνικής Φλόγας. Ο Οίκος του Bëor καταστρέφεται και τα Ξωτικά και ο Edain υφίστανται μεγάλες απώλειες. Ωστόσο, πολλά βασίλεια παραμένουν ακατάκτητα, συμπεριλαμβανομένου του Dor-lómin, όπου η κυριαρχία έχει περάσει στην Húrin Thalion.
Περίληψη υπόθεσης
Ο Τούριν, γιος του Húrin είναι ένας Άνθρωπος που έζησε στο Dor-lómin. Ο Χούριν αιχμαλωτίστηκε από τον Μόργκοθ μετά τη μάχη των μη αριθμημένων δακρύων και κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του ο Τούριν στάλθηκε από τη μητέρα του, Μόργουεν, για να ζήσει στο βασίλειο των ξωτικών Ντόριαθ για προστασία. Εν αγνοία του, η Μόργουεν γέννησε την Niënor. Ο Μόργκοθ είχε βάλει κατάρα στον Χούριν και σε όλη την οικογένειά του, με την οποία θα τους συνέβαινε το κακό για όλη τους τη ζωή.
Ο βασιλιάς Thingol του Doriath παίρνει την Túrin ως ανάδοχο γιο. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Doriath Túrin γίνεται φίλος με τον Beleg και οι δυο τους γίνονται στενοί σύντροφοι. Ο Túrin προκαλεί κατά λάθος τον θάνατο του Saeros, ο οποίος προσπαθεί να πηδήξει μια χαράδρα ενώ δραπετεύει από έναν θυμωμένο Túrin αλλά πέφτει στο θάνατό του. Η Túrin αρνείται να επιστρέψει στο Doriath για να αντιμετωπίσει την κρίση και επιλέγει την εξορία και τη ζωή ως παράνομο. Ο Thingol συγχωρεί την απουσία Túrin και δίνει άδεια στον Beleg να τον αναζητήσει και να τον φέρει πίσω στον Doriath.
Εν τω μεταξύ, η Túrin ενώνεται με μια ομάδα παράνομων στην άγρια ​​φύση και τελικά γίνεται ο καπετάνιος τους. Ο Μπελέγκ εντοπίζει το συγκρότημα ενώ ο Τούριν απουσιάζει και οι παράνομοι τον αφήνουν δεμένο σε ένα δέντρο μέχρι να συμφωνήσει να τους δώσει πληροφορίες. Η Túrin επιστρέφει εγκαίρως για να απελευθερώσει τον Beleg και, τρομοκρατημένος από τις πράξεις των παρανόμων, αποφασίζει να εγκαταλείψει τις σκληρές συνήθειες στις οποίες έχει πέσει. Ο Μπελέγκ μεταφέρει το μήνυμα της συγχώρεσης του βασιλιά αλλά η Τάριν αρνείται να επιστρέψει στη Ντόριαθ. Ο Μπελέγκ επιστρέφει για να βοηθήσει την άμυνα του Ντόριαθ.
Ο Túrin και οι άντρες του αιχμαλωτίζουν τη Μιμ, έναν μικρό νάνο, ο οποίος τους οδηγεί στις σπηλιές του Amon Rudh. Ο Beleg αποφασίζει να επιστρέψει στην Túrin, η οποία τον καλωσορίζει. Οι παράνομοι δυσανασχετούν με την παρουσία του ξωτικού και η Μιμ, αντιπαθής για τα Ξωτικά, μεγαλώνει να τον μισεί. Η Μιμ προδίδει τους παράνομους στα ορκάκια, οδηγώντας τα ορκάκια στις σπηλιές όπου η παρέα της Τάριν παίρνει εν αγνοία της. Όλο το συγκρότημα σκοτώνεται, εκτός από τον Beleg και την Túrin. Κατεβάζουν την Túrin προς το Angband, αφήνοντας τον Beleg αλυσοδεμένο σε έναν βράχο. Ο Μπελέγκ ξεφεύγει από τους δεσμούς του και καταδιώκει την Τέριν.
Beleg συμβαίνει σε ένα ακρωτηριασμένο ξωτικό, Gwindor της Nargothrond, κοιμάται στο δάσος της Taur-nu-Fuin. Μπαίνουν στο στρατόπεδο orc τη νύχτα και μεταφέρουν την Túrin, κοιμισμένη, από το στρατόπεδο. Ο Μπελέγκ αρχίζει να κόβει τους δεσμούς της Τουρίν με το ξίφος του Αγγλάχελ, αλλά το σπαθί γλιστράει στο χέρι του και κόβει την Τουρίν. Ο Túrin, μπερδεύοντας τον Beleg με ένα orc, σκοτώνει τον Beleg με το δικό του σπαθί. Όταν μια αστραπή αποκαλύπτει το πρόσωπο του Μπέλεγκ, η Τέριν συνειδητοποιεί το λάθος του και πέφτει σε μανία. Αρνείται να αφήσει το σώμα του Μπέλεγκ μέχρι το πρωί, όταν ο Γκουίντορ είναι σε θέση να θάψει το ξωτικό. Η Túrin παίρνει την Anglachel αλλά παραμένει άγνοια από τη θλίψη.
Η Túrin και ο Gwindor προχωρούν στο Nargothrond. Εκεί ο Túrin κερδίζει την εύνοια του βασιλιά Orodreth και αφού οδήγησε τα Ξωτικά σε σημαντικές νίκες, γίνεται ο κύριος σύμβουλος του Orodreth και ο διοικητής των δυνάμεών του. Απέναντι σε κάθε σύμβουλο, η Túrin αρνείται να κρύψει τον Nargothrond από τον Morgoth ή να αποσύρει τα σχέδιά του για μάχη πλήρους κλίμακας. Ο Μοργκόθ στέλνει έναν στρατό orc υπό τη διοίκηση του δράκου, Glaurung, και ο Nargothrond ηττάται. Οι Ορκ, διασχίζοντας εύκολα τη γέφυρα που είχε χτίσει η Túrin, λεηλατούν το Nargothrond και αιχμαλωτίζουν τους πολίτες του. Η Túrin επιστρέφει καθώς οι κρατούμενοι θα οδηγηθούν μακριά από τα ορκάκια και συναντά τον Glaurung. Ο δράκος τον μαγεύει και τον ξεγελά για να επιστρέψει στο Dor-lómin για να αναζητήσει τον Morwen και τον Niënor αντί να σώσει τους αιχμαλώτους-μεταξύ των οποίων και η Finduilas, η κόρη του Orodreth, που τον αγαπούσε.
Στο Dor-lómin, η Túrin μαθαίνει ότι ο Morwen και ο Niënor ήταν από καιρό στο Doriath και ότι ο Glaurung τον εξαπάτησε να αφήσει τον Finduilas να πεθάνει. Παρακολουθεί τους απαγωγείς της Φιντουΐλας στο δάσος του Μπρέτιλ, μόνο για να μάθει ότι δολοφονήθηκε από τα ορκάκια. Θλιμμένη, η Túrin αναζητά καταφύγιο ανάμεσα στους λαούς της Haleth, οι οποίοι διατηρούν αντίσταση κατά του Morgoth. Στο Brethil, η Túrin μετονομάζεται σε Turambar, "Master of Doom" στην Quenya , και σταδιακά αντικαθιστά τον Brandir, τον κουτσό οπλαρχηγό του Brethil.
Στο Doriath, ο Morwen και ο Niënor ακούν φήμες για τα έργα του Túrin και ο Morwen αποφασίζει είτε να βρει τον Túrin είτε να ακούσει νέα για τον θάνατό του. Απέναντι στη συμβουλή της Thingol, βγαίνει μόνη της από τον Doriath και η Niënor κρύβεται ανάμεσα στους αναβάτες τους οποίους η Thingol στέλνει υπό τον Mablung για να ακολουθήσει και να προστατέψει τον Morwen. Στο Nargothrond, ο Mablung συναντά τον Glaurung, ο οποίος σκορπίζει τα ξωτικά. Βρίσκοντας τη Νιενόρ μόνη της, η Γκλαρούγκ ανακαλύπτει την ταυτότητά της και τη μαγεύει έτσι ώστε το μυαλό της να είναι κενό. ξεχνάει τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του ονόματός της και του τρόπου να μιλήσει.
Ο Mablung προσπαθεί να επιστρέψει στο Doriath μόνος με τον Niënor. Οι δυο τους παραμένουν στην άγρια ​​φύση και σε μια επίθεση με όρκο, ο Νίνορ τρέχει στο δάσος και χάνεται. Τελικά καταρρέει κοντά στον Brethil στον τάφο του Finduilas, όπου την βρίσκει ο Turambar. Την φέρνει πίσω στην πόλη και εκείνη σταδιακά ανακτά τη χρήση του λόγου, αν και δεν θυμάται την προηγούμενη ζωή της. Οι Niënor και Turambar αναπτύσσουν μια ισχυρή έλξη. Παντρεύονται, χωρίς να συνειδητοποιούν τη συγγένειά τους και η Νινόρ μένει έγκυος.
Μετά από λίγο καιρό ειρήνης, ο Γκλαρούνγκ επιστρέφει για να εξοντώσει τους άνδρες του Μπρέτιλ. Ο Τουραμπάρ οδηγεί μια αποστολή για να τον κόψει και μαχαιρώνει τον Γκλάουρουνγκ από κάτω, ενώ ο δράκος διασχίζει μια χαράδρα. Καθώς ο Γκλαρούνγκ πεθαίνει στην όχθη της χαράδρας, ο Τουράμπαρ βγάζει το σπαθί του από την κοιλιά του δράκου και το αίμα αναβλύζει στο χέρι του και τον καίει. Συντετριμμένος από πόνο και κόπωση, λιποθυμά. Ο Νίνορ τον βρίσκει και κάνει λάθος με τον θάνατό του. Σε μια τελευταία προσπάθεια κακίας, ο Γκλάουρουνγκ ανοίγει τα μάτια του και την ενημερώνει ότι αυτή και ο Τουράμπαρ είναι αδελφός και αδελφή. Ο Γκλαρούγκ πεθαίνει στη συνέχεια και το ξόρκι της λήθης του περνά από τον Νιενόρ. Θυμάται ολόκληρη τη ζωή της και γνωρίζοντας ότι το αγέννητο παιδί της είχε γεννηθεί σε αιμομιξία, ρίχνεται από τον κοντινό γκρεμό στον ποταμό Taeglinκαι ξεπλένεται. Όταν ο Τουράμπαρ ξυπνά, ο Μπραντίρ τον ενημερώνει για τον θάνατο του Νινόρ και για την πραγματική τους σχέση ως αδέλφια, καθώς είχε ακούσει τα λόγια του δράκου. Στη συνέχεια, η Τουραμπάρ κατηγορεί τον Μπραντίρ ότι οδήγησε τη Νινόρ στο θάνατό της και δημοσίευσε τα ψέματα της Γκλαρούγκ. Στη συνέχεια εκτελεί τον Μπραντίρ. Ο Mablung επιβεβαιώνει την ιστορία του Brandir και ο Turambar αφαιρεί τη ζωή του με το σπαθί του.
Το κύριο μέρος της αφήγησης τελειώνει με την ταφή του Tούριν, όπου επισυνάπτεται σε αυτό ένα απόσπασμα από το The Wanderings of Húrin, το επόμενο παραμύθι του legendarium του Τόλκιν. Αυτό αφηγείται πώς ο Χούριν απελευθερώθηκε επιτέλους από τον Μόργκοθ και έρχεται στον τάφο των παιδιών του. Εκεί βρίσκει τη Μόργουεν, η οποία κατάφερε επίσης να βρει το μέρος, αλλά τώρα πεθαίνει στην αγκαλιά του συζύγου της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέση Γη (βιβλία) Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 2007 Κατηγορία:Βιβλία που δημοσιεύτηκαν μεταθανάτιως
Άγιος Νικόλαος Μακάρων
Μαζί με τα άλλα δύο νησιά των Μακάρων, ανήκει διοικητικά στη Δημοτική Ενότητα Δονούσης, η οποία υπάγεται στον Δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στην Κοινότητα Δονούσης.
Κατηγορία:Νησίδες των Μακάρων
Λοκρική διάλεκτος
Η Λοκρική διάλεκτος είναι διάλεκτος της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, η οποία ομιλούνταν από τους Λοκρούς στη Λοκρίδα της κεντρική Ελλάδας. Ανήκει στις βορειοδυτικές διαλέκτους της δωρικής και μπορεί να διαιρεθεί σε δύο κλάδους με βάση τις δύο λοκρικές φυλές που τη μιλούσαν, τους Οζολούς και τους Οπούντιους Λοκρούς.
Οζολοί
Στη δοτική πληθυντικού του τρίτου προσώπου η κλίση στο -οις αντί -σι, είναι ένα χαρακτηριστικό, π.χ. πάντοις — πᾶσι, μειόνοις — μείοσι.
Το επίθετο διπλειός αντί διπλοῦς διπλούς Η αφομοίωση του κ στην πρόθεση ἐκ με το πρώτο σύμφωνο της επόμενης λέξης, π.χ. ἐλ λιμένος e (ιβ) ΛΙΜΕΝΟΣ — ἐκ λιμένος ΛΙΜΕΝΟΣ.
Η πρόθεση κατά + γενική αντί αιτιατική, π.χ. καθ'ὧν — καθ'ἅ.
Οπουντίοι
Η Δοτική πληθυντικού του τρίτου κλίση στο -εσσι αντί -οις, είναι ένα Αιολικό χαρακτηριστικό που βρέθηκε στη φωκική διάλεκτο, π.χ. Κεφαλλάνεσσι, χρημάτεσσι.
Κατηγορία:Διάλεκτοι της αρχαίας ελληνικής
Γκαμπριέλ ντε Πολινιάκ
Η Γιολάντ Μαρτίν Γκαμπριέλ ντε Πολαστρόν (γαλλικά: Yolande Martine Gabrielle de Polastron), κόμισσα και μετέπειτα δούκισσα ντε Πολινιάκ (8 Σεπτεμβρίου 1749 - 9 Δεκεμβρίου 1793) ήταν στενή φίλη της Μαρίας Αντουανέτας, την οποία γνώρισε για πρώτη φορά όταν παρουσιάστηκε στο Παλάτι των Βερσαλλιών το 1775, ένα έτος μετά την στέψη της βασίλισσας στη Γαλλία. Θεωρήθηκε μια από τις ομορφότερες γυναικείες φιγούρες της προ-επαναστατικής κοινωνίας, αλλά η μεγαλομανία και η σπάταλη ζωή της, την οδήγησαν στο να αποκτήσει πολλούς εχθρούς.
Βιογραφία
Η Γιολάντ Μαρτίν Γκαμπριέλ ντε Πολαστρόν γεννήθηκε στο Παρίσι κατά την διάρκεια της βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΕ’. Οι γονείς της ήταν ο Ζαν Φρανσουά Γκαμπριέλ, κόμης της Πολαστρίν, Άρχοντας των Νουγιλών, της Βερνεκέ και της Κρεπιάκ (πέθανε το 1794), ο οποίος υπηρέτησε ως Γάλλος πρέσβης στην Ελβετία και η Ζαν Σαρλότ Ερού ντε Βωκρεσόν (1726-1753). Όπως ήταν συνηθισμένο με τους αριστοκράτες, οι περισσότεροι από τους οποίους είχαν περισσότερα από ένα χριστιανικά ονόματα, έτσι και η Γιολάντ ήταν κυρίως γνωστή με τα τελευταία από τα ονόματά της (Γκαμπριέλ ντε Πολαστρόν). Γεννήθηκε σε μια οικογένεια αρχαίες αριστοκρατικές ρίζες. Εντούτοις από τη στιγμή της γέννησης της Γκαμπριέλ, η οικογένεια, παρά την υπερυψωμένη καταγωγή της, είχε πολλά χρέη και ο τρόπος ζωής της ήταν πολύ μακριά από την πολυτέλεια.
Ενώ η Γκαμπριέλ ήταν ακόμα βρέφος, οι γονείς της μετέφεραν την οικογένεια στην επαρχία του Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν στη νότια Γαλλία. Όταν ήταν 3 ετών, η μητέρα της πέθανε και η φροντίδα της ανατέθηκε σε μια θεία, η οποία μεριμνούσε για να λάβει εκπαίδευση σε μοναστήρι.
Στην ηλικία των 16 ετών, η Γκαμπριέλ συνδέθηκε με τον Ζυλ Φρανσουά Αρμάν, τον 1ο Δούκα του Πολινιάκ, τον μαρκήσιο ντε Μαντσίνι (1746-1817), με τον οποίο παντρεύτηκε στις 7 Ιουλίου του 1767, λίγους μήνες πριν από τα 18α γενέθλιά της. Η οικογένεια του Πολινιάκ είχε μια αριστοκρατική καταγωγή παρόμοια με την οικογένεια  της Γκαμπριέλ και ήταν εξίσου στενά τα οικονομικά τους. Τη στιγμή του γάμου του, ο Πολινιάκ υπηρετούσε στο 1ο στρατιωτικό σύνταγμα των Βασιλικών Δράκων ("1er régiment de dragons"), με ετήσιο μισθό 4.000 λίρες. Μέσα σε λίγα χρόνια από τον γάμο, Ο Ζυλ και η Γκαμπριέλ απέκτησαν δύο παιδιά: μια κόρη την Αγλαΐ και έναν γιο. Ακολούθησαν δύο ακόμη γιοι αρκετά χρόνια αργότερα, συμπεριλαμβανομένου του Ζυλ, του πρίγκιπα του Πολινιάκ, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός της Γαλλίας το 1829, υπό τον Κάρολο Ι’.
Εμφάνιση
Τα περισσότερα σωσμένα πορτρέτα της δείχνουν ότι είχε όμορφη εμφάνιση. Ένας ιστορικός είπε ότι η Γκαμπριέλ, στα πορτραίτα της από την ζωγράφο Mαρί Λουίζ Eλίζαμπεθ Bιτζί-Λεμπρούν, μοιάζει «σαν νόστιμο και χυμώδες φρούτο». Είχε σκούρα καστανά μαλλιά, πολύ ανοιχτόχρωμο λευκό δέρμα και, ίσως τα πιο ασυνήθιστα, λιλά ή βιολετί μάτια.
Συγκεντρώνοντας τις ιστορίες της, ένας σύγχρονος ιστορικός έχει συνοψίσει τη φυσική της εμφάνιση ως εξής: «Η ιδιαίτερη φρεσκάδα της εικόνας της [δίνει] την εντύπωση της «απόλυτης φυσικότητας» ... με το σύννεφο των σκούρων μαλλιών της, τα μεγάλα της μάτια, την κομψή της μύτη και τα όμορφα μαργαριταρένια της δόντια, θα μπορούσε κάλλιστα να παρομοιάστηκε με τη Μαντόνα του Ραφαήλ».
Βερσαλλίες
Όταν η νύφη της, Ντιάν ντε Πολινιάκ, την προσκάλεσε στο παλάτι των Βερσαλλιών, η Γκαμπριέλ κατέφθασε συνοδευόμενη από τον σύζυγο της, σε επίσημη δεξίωση στην αίθουσα των καθρεφτών το 1775, όπου παρουσιάστηκε επίσημα ενώπιων της βασίλισσας της Γαλλίας. Η Μαρία Αντουανέτα, «θαμπώθηκε» από εκείνη, και την κάλεσε να μετακομίσει μόνιμα στις Βερσαλλίες. Όμως το κόστος συντήρησης στο Βασίλειο των Βερσαλλιών ήταν καταστροφικό. Έτσι η Γκαμπριέλ απάντησε ότι ο σύζυγός της δεν είχε τα χρήματα για να χρηματοδοτήσει μια μόνιμη μετακίνηση στο παλάτι. Αποφασισμένη να διατηρήσει την νέα της φίλη δίπλα της, η Βασίλισσα συμφώνησε να εξοφλήσει τα πολλά εκκρεμή χρέη της οικογένειας Πολινιάκ και να βρει ένα διαμέρισμα για τον σύζυγο της Γκαμπριέλ.
Μόλις εγκαταστάθηκε στο παλάτι, κοντά στα διαμερίσματα της Βασίλισσας, η Γκαμπριέλ κέρδισε επίσης τη φιλία του νεότερου αδελφού του Βασιλιά, του κόμη Κάρολου Ι’, και την έγκριση του ίδιου του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ’, ο οποίος ήταν ευγνώμων για την ήρεμη επιρροή της στη γυναίκα του και ενθάρρυνε τη φιλία τους. Η Γκαμπριέλ, ωστόσο, δυσαρεστήθηκε από άλλα μέλη της βασιλικής ακολουθίας, ιδίως από τον εξομολογητή της Βασίλισσας και τον επικεφαλής πολιτικό της σύμβουλο και αυστριακό πρέσβη. Σε μια επιστολή του προς τη μητέρα της Βασίλισσας, αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας, ο πρέσβης έγραψε: «Είναι σχεδόν απαράδεκτο το γεγονός ότι σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, η βασιλική εύνοια έχει προσφέρει τόσο τεράστια πλεονεκτήματα σε μια οικογένεια».
Χαρισματική και όμορφη, η Γκαμπριέλ έγινε ο αναμφισβήτητος ηγέτης του αποκλειστικού κύκλου της Βασίλισσας και εξασφάλισε το γεγονός ότι λίγοι θα έμπαιναν σε αυτόν χωρίς την έγκρισή της. Η Γκαμπριέλ θεωρήθηκε από πολλούς από τους φίλους της ως κομψή, εκλεπτυσμένη, γοητευτική και διασκεδαστική.
Ολόκληρη η οικογένεια Πολινιάκ επωφελήθηκε πάρα πολύ από τη μεγάλη γενναιοδωρία της Βασίλισσας, αλλά ο αυξανόμενος πλούτος και ο πολυτελής τρόπος ζωής τους εξόργισαν πολλές αριστοκρατικές οικογένειες, οι οποίες φθονούσαν την κυριαρχία τους στο Παλάτι. Τελικά, η ευνοιοκρατία της Βασίλισσας απέναντι στην οικογένεια Πολινιάκ ήταν μια από τις πολλές αιτίες που πυροδότησαν τη μη δημοτικότητα της Μαρίας Αντουανέτας σε ορισμένους υπηκόους (ειδικά τους Παρισινούς) του συζύγου της και μέλη της πολιτικά φιλελεύθερης αριστοκρατίας. Το 1780, στον σύζυγο της Γκαμπριέλ δόθηκε ο τίτλος του 1ου Δούκα του Πολινιάκ, καθιστώντας έτσι τη Γκαμπριέλ μια Δούκισσα, κάτι που έγινε μια επιπλέον πηγή εκνευρισμού για τους αυλικούς.