cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σύβαρις
Μάχες και ήττες από τον Κρότωνα
thumb|300px|right|Νόμισμα της Σύβαρης ([[452 π.Χ. - 446 π.Χ.) με παράσταση του Ποσειδώνα από τη μία πλευρά και του Συβαρικού ταύρου από την άλλη.]] Ο ιστορικός Γουόλτερ Μπάρκερτ (1931 - 2015) αμφισβητεί έντονα τον Διόδωρο Σικελιώτη με τον ισχυρισμό ότι θα ήταν αδύνατο να τους στείλει εξορία και στη συνέχεια να ζητήσει την επιστροφή τους, είναι σενάριο που μοιάζει με μυθιστορηματική τραγωδία. Η εκδοχή του Ηροδότου είναι πιο σύντομη: δεν κατονομάζει καθόλου τον Πυθαγόρα και γράφει ότι οι Κροτωνιάτες πήραν βοήθεια από τον Δωριέα τον Λακεδαιμόνιο. Ο Στράβων γράφει ότι οι Κροτωνιάτες στη συνέχεια έκαναν εκτροπή του ποταμού Κράθις για να βυθίσουν τη Σύβαρη. Ο ισχυρισμός είναι επίσης άκυρος κατά τον Μπάρκερτ επειδή ενώ ο Κράθις μεταφέρει χοντρή άμμο και κοχύλια, τα στοιχεία αυτά δεν βρέθηκαν στην ανασκαφή της πόλης. Η ταφή της Σύβαρης έγινε πιθανότατα από φυσικά αίτια χάρη στην υπερχείλιση του ποταμού. Μετά την καταστροφή της πόλης οι εναπομείναντες κάτοικοι δραπέτευσαν στις αποικίες τους Λάος και Σκίδρο. Πολλοί ισχυρίζονται ότι πήγαν στην Ποσειδωνία επειδή τα νομίσματα της πόλης κόπηκαν από τότε στα Αχαϊκά πρότυπα της Σύβαρης. Ο Γκράχαμ ισχυρίζεται ωστόσο ότι ο αριθμός των προσφύγων ήταν πολύ μεγάλος για να πάνε στην Ποσειδωνία και να ιδρύσουν μια μορφή Συμπολιτείας.
Η Σύβαρις στην πραγματικότητα δεν καταστράφηκε ολοσχερώς όπως περιγράφουν ο Διόδωρος και ο Στράβων, το πιθανότερο έγινε "Υποτελής" των Κροτωνιατών, αυτό φαίνεται στα νομίσματα του Κρότωνα που παρουσιάζουν στη μία πλευρά τον τρίποδα του Κρότωνα και στην άλλη τον ταύρο της Σύβαρης. Ο Αριστόξενος ο Ταραντίνος ισχυρίζεται επίσης ότι οι Πυθαγόριοι του Κρότωνα μετά την υποταγή της πόλης δραπέτευσαν στη Σύβαρη. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης γράφει ότι οι Κροτωνιάτες πολιόρκησαν ξανά τη Σύβαρη (476 π.Χ.), οι Συβαριώτες ζήτησαν βοήθεια από τον Ιέρων Α΄ των Συρακουσών. Ο Ιέρων Α΄ έστειλε τον αδελφό του Πολύζελο με την ελπίδα να βρει τον θάνατο από τους Κροτωνιάτες, ο Πολύζελος το κατάλαβε, αρνήθηκε και δραπέτευσε στον Θήρωνα του Ακράγαντα. Ο Ηρόδοτος δεν κάνει περισσότερες αναφορές για τα σχέδια του Ιέρων Α΄ υπονοώντας ότι ηττήθηκαν για άλλη μιά φορά από τους Κροτωνίατες. Ο Τίμαιος ο Ταυρομενίτης σε δύο Σχόλια γράφει αντίθετα ότι ο Πολύζελος βοήθησε επιτυχώς τους Συβαρίτες, δραπέτευσε αργότερα στο Αγκριτζέντο όταν κατηγορήθηκε ότι σχεδιάζει επανάσταση.
Τελική πτώση
thumb|300px|right|Η θέση της Σύβαρης στη [[Μεγάλη Ελλάδα.]] Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα της πολιορκίας του 476 π.Χ. οι Συβαρίτες εγκατέλειψαν αργότερα σίγουρα την πόλη τους (452 π.Χ.), την ίδια χρονιά σύμφωνα με τον Διόδωρο επέστρεψαν στην αρχική τους πόλη υπό την ηγεσία ενός Θεσσαλού. Την ίδια εποχή φαίνεται ότι είχαν στενές σχέσεις με την Ποσειδωνία αφού τα νομίσματα τους είχαν μεγάλη ομοιότητα, σε μια συνθήκη με έναν άγνωστο λαό τους Σαρδαίους εγγυητής ήταν η Ποσειδωνία. Οι Συβαρίτες φαίνεται ότι εκδιώχθηκαν οριστικά από την πόλη τους από τους Κροτωνιάτες (445 π.Χ.). Ο Διόδωρος γράφει ότι οι Συβαρίτες ζήτησαν στη συνέχεια βοήθεια από την Αρχαία Αθήνα και την Αρχαία Σπάρτη, μαζί με άλλες πόλεις της Πελοποννήσου, οι νέοι έποικοι ίδρυσαν μία πόλη με το όνομα Θούριοι πολύ κοντά στη Σύβαρη. Οι Συβαριώτες και οι νέοι έποικοι των Θουρίων την ίδια χρονιά ήρθαν μεταξύ τους σε σύγκρουση. Οι Θουριώτες πολύ ισχυροί και περισσότεροι σε αριθμό τους θανάτωσαν σχεδόν όλους, οι ελάχιστοι Συβαριώτες που επέζησαν ίδρυσαν τη Σύβαρη στον Τραείς (444 π.Χ.).
Το αίτημα των Συβαριωτών για βοήθεια πραγματοποιήθηκε σίγουρα όταν έκλεισαν οι Τριακονταετείς Σπονδές (445 π.Χ.), όσο διαρκούσε ο Πρώτος Πελοποννησιακός Πόλεμος δεν είχε κανένα νόημα να ζητήσουν βοήθεια τόσο από τη Σπάρτη όσο και από την Αθήνα. Ο Διόδωρος αναγνωρίζει ότι οι Αθηναίοι και οι υπόλοιποι άποικοι προχώρησαν σε μία μόνο αποστολή με την ίδρυση των Θουρίων, ο Στράβων αντίθετα λέει ότι έζησαν στη Σύβαρη μέχρι την εξόντωση των παλιών κατοίκων, μετά ιδρύθηκαν οι Θούριοι. Οι σύγχρονοι ερευνητές συμφωνούν περισσότερο με τον Στράβωνα και πραγματικά έχουν ερευνηθεί δυο Αθηναϊκές αποστολές. Η πρώτη έγινε προκειμένου να ενισχυθούν οι Συβαρίτες (446 π.Χ.), μετά τη σύγκρουση τους με τους Συβαρίτες ακολούθησε η καταστροφή της πόλης (445 π.Χ.) και η ίδρυση των Θουρίων (444 π.Χ.). Η πόλη απέκτησε μία νέα μορφή δημοκρατικού πολιτεύματος, οι κάτοικοι διαιρέθηκαν σε δέκα φυλές χωρίς τους Συβαρίτες.
Οι αρνητικές γνώμες του Αθηναίου
Οι περισσότεροι συγγραφείς με εξαίρεση τον Ηρόδοτο καταδίκασαν τον χαρακτήρα των Σιβαριτών, ο Κλαύδιος Αιλιανός, ο Στράβων και ο Αθήναιος ο Ναυκρατίτης γράφουν ότι η καταστροφή της πόλης ήταν θεία τιμωρία για την αλαζονεία, τον εγωισμό και την πολυτέλεια που ζούσαν. Ο Αθήναιος ο Ναυκρατίτης ιδιαίτερα ήταν η μεγαλύτερη πηγή ανεκδότων, σύμφωνα με αυτόν οι Συβαρίτες ανακάλυψαν το δοχείο τουαλέτας και οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τα πνευματικά δικαιώματα ιδιαίτερα οι μάγειροι για τα πιάτα. Οι μετακινήσεις τους γινόντουσαν με άμαξες αλλά ήταν τόσο αργές που συνήθως ένα σύντομο ταξίδι μίας ημέρας ολοκληρωνόταν σε τρεις. Οι υπαίθριες διαδρομές γινόντουσαν με τα κανάλια με τα οποία μετέφεραν το κρασί από τους αμπελώνες κοντά στη θάλασσα. Ο κωμικός Μεταγένης τους θαυμάζει έντονα σε μια παράθεση για τα ποτάμια από τρόφιμα που κυκλοφορούσαν μέσα στην πόλη. Ο Αθήναιος γράφει μία μεγάλη σειρά από παραδείγματα για να τονίσει τον εγωισμό και την ανηθικότητα των Συβαριτών, έστειλαν απεσταλμένους στην Πυθία που πρόβλεψε ότι θα καταστραφούν σε πόλεμο επειδή έβαζαν τον εαυτό τους πάνω από τους θεούς.
Ο Αθήναιος χρησιμοποιεί αποσπάσματα συγγραφέων όπως ο Φύλαρχος που είχε γράψει ότι ο Συβαρίτες προκάλεσαν την οργή της θεάς Ήρας όταν θανάτωσαν 30 απεσταλμένους του από τον Κρότωνα και τους άφησαν άταφους. Ο Ηρακλείδης ο Ποντικός είχε γράψει ότι θανάτωσαν οπαδούς του Τέλη μέσα στο ιερό των θεών, τα αποσπάσματα χρησιμοποιεί και ο Αθηναίος. Ο Ηρακλείδης έγραψε επιπλέον ότι οι Συβαριώτες ήθελαν να καταργηθούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες και να αντικατασταθούν με δικά τους παιχνίδια και με περισσότερα δώρα. Το εκπληκτικότερο ανέκδοτο σύμφωνα με τον Αθήναιο είναι ότι οι Συβαρίτες οδηγούσαν τα άλογα τους διασκεδάζοντας ταυτόχρονα με μουσική παίζοντας φλάουτο, το ίδιο έκαναν όταν αντιμετώπιζαν τους Κροτωνιάτες. Ο Αθηναίος χρεώνει τις μεγάλες ήττες του στην "αλαζονεία και την πολυτέλεια της ζωής τους". Ο Κλαύδιος Αιλιανός επίσης χρεώνει την ήττα στην πολυτέλεια, την αλαζονεία τους και στον φόνο ενός μουσικού στο ιερό της Ήρας.
Νεώτερες αναφορές
Η Βανέσα Γκόρμαν αγνοεί τις αναφορές του Αθηναίου δηλώνοντας ότι η θεία τιμωρία ήταν συνηθισμένο γεγονός στις φανταστικές ιστορίες της εποχής. Η Βανέσα και ο Ρομπέρ Γκόρμαν τονίζουν ότι πρόκειται για προσωπικές εφευρέσεις του Αθήναιου χωρίς να έχουν καμιά σχέση με τους παλιότερους ιστορικούς από τους οποίους πήρε αποσπάσματα. Η "πολυτέλεια" ήταν κάτι το συνηθισμένο στη Ρώμη τον 2ο αιώνα π.Χ. και δεν μπορούσε να θεωρηθεί σαν αμαρτία. Ο Πίτερ Γκριν τονίζει με τη σειρά του ότι οι ιστορίες εφευρέθηκαν από τους ηθικολόγους της εποχής, αναγνωρίζει ωστόσο ότι ο πλούτος της προκάλεσε τη ζήλεια των κατοίκων του Κρότωνα που την κατέστρεψαν. Η σχέση των Συβαριτών με τον τεράστιο πλούτο έχει μεταφερθεί και στην αγγλική λέξη, η αγγλική λέξη "Σύβαρι" είναι ένα ουσιαστικό που τονίζει τον υπερβολικό πλούτο. Ο Σάμιουελ Τζόνσον στο Λεξικό της Αγγλικής Γλώσσας μεταφέρει το ανέκδοτο του Αιλιανού σχετικά με το πρόβλημα που είχε ο Σμινδυρίδης για να κοιμηθεί στο κρεβάτι με τα ροδοπέταλα. Οι παλιότερες ανασκαφές στις αρχές του 19ου αιώνα δεν μπόρεσαν να ανακαλύψουν τίποτα το σημαντικό, η πόλη είχε ταφεί κάτω από τα ιζήματα του ποταμού Κράθιδος, η θέση βρέθηκε μόνο μετά από μια αποφασισμένη αποστολή στη δεκαετία του 1960. Η αρχαία πόλη βρισκόταν περίπου 2.5 χιλιόμετρα δυτικά από τον κόλπο του Τάραντα, οι συνθήκες ανασκαφής όμως ήταν πολύ δύσκολες λόγω των υπόγειων υδάτων, ενώ και οι Θούριοι κτίστηκαν τμηματικά πάνω από τη Σύβαρι. Στην περιοχή κτίστηκε ένα αρχαιολογικό μουσείο που στεγάζει πολλά ευρήματα. Σήμερα είναι μια μικρή πόλη 5.000 περίπου κατοίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες
Γεράνι Ρεθύμνης
Το Γεράνι (επίσημο: το Γεράνιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης.
Γεωγραφία, προέλευση ονόματος, στοιχεία ιστορίας
Το Γεράνι βρίσκεται περίπου 7,5 χιλιόμετρα δυτικά από το Ρέθυμνο και σε μικρή απόσταση από την νέα εθνική οδό Ρεθύμνου-Χανίων, σε υψόμετρο 90 μέτρων. Το χωριό πήρε το όνομά του από το "γεράνι" (είδος αντλίας), από το οποίο οι κάτοικοι αντλούσαν το νερό από το μοναδικό πηγάδι που υπήρχε. Βρίσκεται σε μέρος κατάφυτο από ελαιόδεντρα, παρόλο που είναι πετρώδες, βελανιδιές και χαρουπιές. Γενέτειρα του Απόστολου Γερανιώτη, που μαζί με το Σταυριανό Μπίρη ήταν ο τρόμος των Τούρκων όλου του νομού. Το Δημοτικό Σχολείο του χωριού ιδρύθηκε το 1899 την περίοδο της Κρητικής Πολιτείας.
Αξιοθέατα
Στο σπήλαιο του Γερανίου με τον θαυμάσιο σταλαγμιτικό διάκοσμο και τις 6 αίθουσες, η αρχαιολογική έρευνα εκτός από τρεις ανθρώπινους σκελετούς, έφερε στο φως και πλήθος οστέινων και λίθινων εργαλείων νεολιθικής εποχής. Βρέθηκε επίσης σπουδαίο παλαιοντολογικό υλικό που θα πρέπει να ανήκε σε πάνω από τα εκατό ενδημικά ελάφια που θα πρέπει να είχαν πεθάνει στο τέλος της εποχής του Πλειστόκαινου. Οι σκελετοί ανήκαν σε ανθρώπους που πιθανότατα παγιδεύτηκαν μέσα στο σπήλαιο ίσως λόγω κάποιου σεισμού. Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε την 15-3-1969 κατά τη διάνοιξη παρακαμπτήριας οδού της νέας εθνικής οδού Ρεθύμνου-Χανίων. Το σπήλαιο διαθέτει στις έξι αιθουσές του πλούσιο και λεπτό σταλαγμιτικό διάκοσμο (σταλακτίτες, σταλαγμίτες, στύλους, κοράλλια), αλλά δεν είναι γενικά επισκέψιμο
Διοικητικά
Δείτε: Κοινότητα Γερανίου Ρεθύμνης
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πρινέ. Το 1932 με το ΦΕΚ 169Α - 21/05/1932 αποσπάται από την κοινότητα Πρινέ και ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Πετρέ, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Γερανίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου Φωκά του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 821 κατοίκους.
Εκκλησιαστική υπαγωγή
Ενοριακή εκκλησία είναι ο Άγιος Γεώργιος (κτίσθηκε το 1888), ενώ άλλες εκκλησίες στο χωριό είναι: ο Σωτήρας Χριστός (είσοδος χωριού), Αγία Παρασκευή, Άγιος Αντώνιος και Άγιοι Θεόδωροι. Η σημαντικότερη όμως παλιά εκκλησία είναι της Παναγιάς στο Καμάρι (Καμαριανή) δίπλα στη θάλασσα με το δασάκι από αλμυρίκια. Εκκλησιαστικά το Γεράνι υπάγεται στην Ζ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, της Εκκλησίας της Κρήτης.
Καθημερινή ζωή, εθνολαογραφία
Την Καθαρή Δευτέρα στο χωριό γίνεται η "Παρέλαση της Καμήλας".
Μεταφορές, συγκοινωνία
Υπάρχουν δρομολόγια του ΚΤΕΛ Χανίων-Ρεθύμνου που εξυπηρετούν τη συγκεκριμένη περιοχή (τρία δρομολόγια, πρωί και μεσημέρι, τις καθημερινές και όχι τα Σαββατοκύριακα), η οποία εξυπηρετείται όμως και από το δρομολόγιο Ρέθυμνο-Χανιά, με συχνότερα δρομολόγια, ακόμα και το Σαββατοκύριακο.
Άλλες πληροφορίες
Η περιοχή του Γερανίου έχει ενταχθεί στο Κτηματολογικό Γραφείο Ρεθύμνου, ήδη από 28-3-2005 (Διεύθυνση: Χορτατζή 20, ΤΚ: 74100, Ρέθυμνο.Τηλέφωνο: 28310-22403) (Άλλες περιοχές που εξυπηρετούνται από το γραφείο αυτό: Ρέθυμνο, ΄Αδελε, Αρμένοι, Ατσιπόπουλο, Επισκοπή, Μαρουλάς, Πρασιές, Πρινές, Ρουσσοσπίτι, Χρομοναστήρι).
The Number of the Beast
Το The Number of the Beast είναι ο τρίτος στούντιο δίσκος του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Iron Maiden, ο οποίος κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου στις 22 Μαρτίου 1982 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "ΕΜΙ".
Γεράνι Ρεθύμνης
Δείτε επίσης
Δήμος Ρεθύμνης
Διοικητική διαίρεση νομού Ρεθύμνης (πρόγραμμα Καποδίστριας)
The Number of the Beast
Το άλμπουμ επανεκδόθηκε στις 26 Οκτωβρίου 1995 σε μορφή CD, από την "EMI Music Distribution".
Γεράνι Ρεθύμνης
Δείτε επίσης
Δήμος Νικηφόρου Φωκά
Παραπομπές, Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
The Number of the Beast
Ιστορία του δίσκου
Τον Σεπτέμβριο του 1981 ο τραγουδιστής Μπρους Ντίκινσον εντάχθηκε στους Iron Maiden, αντικαθιστώντας τον Πολ Ντι Άνο. Λόγω της ευρείας φωνητικής του απόδοσης, δόθηκε στον μπασίστα και ηγετικό μέλος του συγκροτήματος, Στιβ Χάρις, η δυνατότητα για συγγραφή πιο απαιτητικών τραγουδιών σε σύγκριση με τα πρώτα δύο άλμπουμ τους. Η ηχογράφηση και η μίξη του δίσκου έγινε μέσα σε διάστημα πέντε εβδομάδων, στα "Battery Studios" με παραγωγό τον Μάρτιν Μπερτς, γνωστό από τις δουλειές του με τους Deep Purple, τους Rainbow, τους Black Sabbath, κ.α..
Αναφορές των ΜΜΕ της εποχής μιλούν για περίεργα γεγονότα που συνέβαιναν κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, όπως το να αναβοσβήνουν τα φώτα στο στούντιο ή την ανεξήγητη καταστροφή του εξοπλισμού, με αποκορύφωμα ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα του Μπερτς, για το οποίο ο λογαριασμός για την επισκευή των βλαβών ήταν 666 λίρες Αγγλίας.
left|thumb|230px|Ο Μπρους Ντίκινσον σε συναυλία το 1982 Το εξώφυλλο του δίσκου σχεδιάστηκε από τον Ντέρεκ Ριγκς, όπως και όλα τα άλλα εξώφυλλα δίσκων του συγκροτήματος κατά τη δεκαετία του '80. Η εικόνα της μασκότ του συγκροτήματος, του Έντι, να χειραγωγεί τον Διάβολο σαν σε κουκλοθέατρο, αποτέλεσε λόγο για σφοδρή κριτική κατά του συγκροτήματος, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με τον Ριγκς, εικόνα αυτή ήταν εμπνευσμένη από το κόμικ "Doctor Strange", ενώ οι εικόνες της Κόλασης προερχόταν από μεσαιωνικές Χριστιανικές εικόνες.
Στις 12 Φεβρουαρίου 1982, κυκλοφόρησε το πρώτο σινγκλ του άλμπουμ, με τίτλο "Run to the Hills", ανεβαίνοντας στο βρετανικό Top-10, ενώ για το συγκεκριμένο κομμάτι γυρίστηκε και το πρώτο βίντεο κλιπ του συγκροτήματος. Ακολούθησε η κυκλοφορία του δίσκου στις 22 Μαρτίου, με το "The Number of the Beast" να είναι το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος το οποίο ανέβηκε στην κορυφή των τσαρτ στην πατρίδα τους. Μέχρι σήμερα, έχει βραβευθεί ως πλατινένιο άλμπουμ σε Μεγάλη Βρετανία και Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ θεωρείται ένας από τους καλύτερους και επιδραστικότερους δίσκους στην ιστορία του ιδιώματος. Πιο συγκεκριμένα, το "Metal Rules" το κατέταξε δεύτερο στη λίστα του με τα εκατό καλύτερα άλμπουμ του χέβι μέταλ, όπως και το "Music Radar" στο δικό του Top-50. Στη λίστα του "Digital Dream Door" βρίσκεται στην τρίτη θέση πίσω από το "Paranoid" των Black Sabbath και το "Master of Puppets" των Metallica, στη λίστα του Rolling Stone στην τέταρτη και είναι έβδομο στον κατάλογο με τα 200 καλύτερα άλμπουμ του είδους από το "Metal Storm".
Ακολούθησε μία πολύ μεγάλη βορειοαμερικανική περιοδεία, η οποία ξεκίνησε στις 11 Μαΐου 1982 από το Φλιντ του Μίσιγκαν για να ολοκληρωθεί μετά από 68 συναυλίες, στις 18 Αυγούστου στο Ελ Πάσο του Τέξας.
thumb|250px|Οι Iron Maiden το 1982 Μετά από τρεις συναυλίες στη Μεγάλη Βρετανία στα τέλη του Αυγούστου, συνέχισαν με άλλες 38 εμφανίσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς. Η περιοδεία "Beast on the Road" ολοκληρώθηκε με δέκα συναυλίες στην Αυστραλία και άλλες δέκα στην Ιαπωνία, από τις 7 Νοεμβρίου μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου 1982.
Ανάλυση τραγουδιών
Ο δίσκος ανοίγει με το "Invaders", ένα γρήγορο χέβι μέταλ κομμάτι με πολεμικές αναφορές, για να ακολουθήσει το βασισμένο στην ομώνυμη ταινία "Children of the Damned", για το οποίο ο Ντίκινσον έχει δηλώσει ότι είναι επηρεασμένο και από το "Children of the Sea" των Black Sabbath.
Τρίτο τραγούδι του δίσκου είναι το "The Prisoner", εμπνευσμένο από την ομώνυμη βρετανική τηλεοπτική σειρά, από την οποία ακούγεται και ο εισαγωγικός διάλογος. Το τραγούδι "Back to the Village" από το δίσκο "Powerslave", είναι επίσης, εμπνευσμένο από αυτή τη σειρά. Ακολουθεί το "22 Acacia Avenue", το οποίο αποτελεί συνέχεια του "Charlotte the Harlot" από το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος.
Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου κάνει αναφορά κατά τη διάρκεια του ρεφρέν του στη φράση "6-6-6, the Number of the Beast" (μεταφ. 6-6-6 ο Αριθμός του Θηρίου), οδηγώντας την κοινή γνώμη, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, να χαρακτηρίσει τους Iron Maiden ως "σατανικό" συγκρότημα. Το τραγούδι είναι βασισμένο σε έναν εφιάλτη που είχε δει ο Στιβ Χάρις αφού παρακολούθησε την ταινία "Damien: Omen II" και ξεκινάει με τη φωνή του ηθοποιού Μπάρι Κλέιτον να διαβάζει στίχους από την Αποκάλυψη του Ιωάννη.
Το "Run to the Hills" ήταν το πρώτο Top-10 σινγκλ του συγκροτήματος και οι στίχοι του μιλούν για την αποίκηση της Αμερικής από τους Ευρωπαίους και τις μάχες που έδωσαν με τους Αυτόχθονες Αμερικανούς. Ακολουθεί το "Gangland", κομμάτι το οποίο συμπεριλήφθηκε στο δίσκο αντί του "Total Eclipse", το οποίο κυκλοφόρησε στη δεύτερη πλευρά του σινγκλ του "Run to ther Hills". Ο δίσκος κλείνει με ένα από τα καλύτερα τραγούδια στη δισκογραφία του συγκροτήματος, το "Hallowed be thy Name". Οι στίχοι παρουσιάζουν τις τελευταίες σκέψεις ενός φυλακισμένου πριν την εκτέλεση της θανατικής του ποινής, ενώ χαρακτηρίζεται από την εξαιρετική απόδοση των φωνητικών του Ντίκινσον, αλλά και ολόκληρου του συγκροτήματος.
Τραγούδια του "The Number of the Beast" παρέμειναν στο set list των ζωντανών εμφανίσεων των Iron Maiden για ολόκληρη την καριέρα τους.
Τραγούδια
Όλα τα τραγούδια γραμμένα από τον Στιβ Χάρις, εκτός από τα σημειωμένα
Βραβεία
The Number of the Beast (άλμπουμ)
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "The Number of the Beast" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Iron Maiden Κατηγορία:Άλμπουμ του 1982
Pleasures of the Flesh
Το Pleasures of the Flesh είναι το δεύτερο άλμπουμ του αμερικάνικου Thrash Metal συγκροτήματος Exodus, το οποίο κυκλοφόρησε μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Combat Records" τον Οκτώβριο του 1987. Το 2008 επανεκδόθηκε από την "Century Media" περιλαμβάνοντας ζωντανές εκτελέσεις των "Chemi-Kill", " 'Til Death Do Us Part", "Brain Dead" και της διασκευής τους στο "Dirty Deeds Done Dirt Cheap" των AC/DC.
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος στον οποίο το μικρόφωνο του συγκροτήματος ανέλαβε ο Στηβ Σόουζα, ενώ υπάρχουν διάφορα ντέμο τραγουδιών του δίσκου με τον Πωλ Μπέιλοφ στα φωνητικά. Στην αρχική κυκλοφορία του δίσκου, το εξώφυλλο παρουσίαζε το συγκρότημα ανάμεσα σε μία ομάδα κανιβάλων σε μία ζούγκλα, αλλά λόγω φόβου λογοκρισίας η εταιρεία τους κυκλοφόρησε το άλμπουμ με μία φωτογραφία των μελών των Exodus να κάθονται σε ένα μπαρ.
Τραγούδια
1. Deranged (Holt, Souza) - 3:46
2.  'Til Death Do Us Part (Holt, Souza) - 4:50
3. Parasite (Holt, Souza) - 4:55
4. Brain Dead (Baloff, Holt) - 4:15
5. Faster Than You'll Ever Live to Be (Holt, Souza) - 4:26
6. Pleasuers of the Flesh (Baloff, Holt) - 7:37
7. 30 Seconds (Holt, Souza) - 0:40
8. Seeds of Hate (Baloff, Holt) - 4:57
9. Chemi-Kill (Holt, Souza) - 5:46
10. Choose Your Weapon (Holt, Souza) - 4:52
Θέσεις τσαρτ
Pleasyers of the Flesh (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 7 Οκτωβρίου 1987
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Pleasures of the Flesh" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Exodus Κατηγορία:Άλμπουμ του 1987
Περισκυλακισμός
Ο λεγόμενος περισκυλακισμός ήταν αρχαία ελληνική ιερή τελετή κατά την οποία γινόταν θυσία σκύλακος (κουταβιού) και περιφορά αυτού προς τιμή της αρχαίας θεότητας Εκάτης της Σελήνης της οποίας ο σκύλαξ ήταν ιερό ζώο, εξ ου και η επίκληση «Εκάτη Σκυλοφύλαξ» ή «Εκάτη Σκυλοκίτις» που πολλές φορές παρίστατο με τη μορφή σκύλου.
Κατά τον περισκυλακισμό γίνονταν καθαρμός των οικιών και καύση όλων των απορριμμάτων προ του ειδώλου της θεάς. Ανάλογη θυσία γίνονταν και στη Ρώμη κατά τα γενόμενα Λουπερκάλια, τα Ρουβεργάλια και τη λεγόμενη "κυνοσκοπία" (augurium canarium).
Κατηγορία:Αρχαίες εορτές
Μπάντεν-Μπάντεν
To Μπάντεν Μπάντεν (γερμανικά: Baden-Baden) είναι κωμόπολη- θέρετρο στο ομοσπονδιακό κράτος της Βάδης-Βυρτεμβέργης, στη Γερμανία. Βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του Μέλαινος Δρυμού, στις όχθες του ποταμού Όος, κοντά στην Καρλσρούη.
Η ονομασία της πόλης προέρχεται από τη γερμανική λέξη Μπάντεν (Baden) που μεταφράζεται ως: λούομαι, σε προφανή συσχέτιση με τα λουτρά της. Οι πηγές του Μπάντεν-Μπάντεν ήταν ονομαστές από τη ρωμαϊκή εποχή, οπότε και ιδρύθηκε ως οικισμός.
Το Μπάντεν-Μπάντεν είναι από τις πιο γραφικές λουτροπόλεις της Γερμανίας, επίσης προσφέρει και πολλές ευκαιρίες για ενασχόληση με αθλητικές δραστηριότητες. Οι πηγές του Μπάντεν-Μπάντεν είναι γνωστές για πάνω από 2.000 χρόνια και οι σχετικές εγκαταστάσεις σήμερα θυμίζουν έντονα ρωμαϊκά λουτρά του 3ου αιώνα μ.Χ.. Συγκεκριμένα, το νερό των πηγών του Καρακάλλα, εντός της πόλης, είναι γνωστό για τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Η πόλη έχει χαρακτηριστεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 2021, μαζί με άλλες λουτροπόλεις της Ευρώπης.
Επαρχίες της Βουλγαρίας
right|300px|thumb|Οι επαρχίες της Βουλγαρίας Η Βουλγαρία διαιρείται διοικητικά σε 28 επαρχίες (στα βουλγαρικά: области). Κάθε επαρχία φέρει το όνομα της πρωτεύουσάς της. Οι επαρχίες με την σειρά τους διαιρούνται σε 265 δήμους. Μεγαλύτερη επαρχία σε έκταση είναι η επαρχία Μπουργκάς με έκταση 7.618 τ.χλμ. ενώ μικρότερη επαρχία σε έκταση είναι η επαρχία Γκάμπροβο με έκταση 2.053 τ.χλμ. Μεγαλύτερη σε πληθυσμό επαρχία, μετά την περιοχή της πρωτεύουσας Σόφιας είναι η επαρχία Πλόβντιβ με 666.398 κατοίκους.
Μπάντεν-Μπάντεν
Ο Έλληνας ηγεμόνας της Μολδαβίας Μιχαήλ Στούρτζας ήταν επίτιμος πολίτης της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία
Επαρχίες της Βουλγαρίας
Διοικητικές μεταβολές
Η διαίρεση της Βουλγαρίας σε 28 επαρχίες έγινε για πρώτη φορά το 1959. Το 1987 οι επαρχίες συγχωνεύτηκαν σε εννέα, μεταβολή που διατηρήθηκε μέχρι το 1999, οπότε και επανήλθε το προηγούμενο σύστημα, το οποίο ισχύει ως σήμερα.
Παραπομπές
Επαρχιες
Σάμιουελ Κάρλοβιτς Γκρέιγκ
Ο Σάμιουελ Κάρλοβιτς Γκρέιγκ (30 Νοεμβρίου 1736 — 15 Οκτωβρίου 1788) ήταν Σκωτσέζος ναύαρχος.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από την Αγγλία. Υπηρέτησε στο ρωσικό ναυτικό και ανήλθε ως τον βαθμό του ναύαρχου. Κατά την Πελοποννησιακή Εκστρατεία είχε ακόμα τον βαθμό του απλού πλοιάρχου. Αναδείχτηκε στη νικηφόρο ναυμαχία εναντίον του σουηδικού στόλου στη Σβιασβούργη.
Απεβίωσε το 1788. Το ημερολόγιό του μεταφράστηκε από τα αγγλικά στα ρωσικά και δημοσιεύτηκε το 1849 στο περιοδικό «Μορσκόι Σμπόρνια» (Ναυτική Συλλογή). Περιέχει λεπτομερή περιγραφή της Ναυμαχίας του Τσεσμέ το 1770 έξω από τη Χίο.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί
Σταύρος Ζαφειρίου
Ο Σταύρος Ζαφειρίου είναι λογοτέχνης της Θεσσαλονίκης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1958 στη Θεσσαλονίκη όπου και ζει Στα έργα του χρησιμοποιεί θρύλους και αφηγήσεις της λαϊκής παράδοσης με ενεργά πάντοτε παρόν το στοιχείο της εντοπιότητας. Ο λόγος του υποβλητικός που φέρει τη ρομαντική συγκίνηση ενώ αν και μοντέρνος συγγραφέας ακολουθεί συχνά τη παραδοσιακή μετρική στιχουργία. Στα γράμματα εμφανίζεται το 1983 με το «Ευλύγιστο πέλμα».
Το 1986 ήταν ένας απ' τους επτά ποιητές που εκπροσώπησαν την Ελλάδα στην B' BIENNALE νέων καλλιτεχνών των Ευρωπαϊκών χωρών της Μεσογείου. Το 1998 η ποιητική του συλλογή «Τα κατοικίδια» ήταν υποψήφια για το βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού «Διαβάζω», ενώ το 1999 με τη συλλογή «Η Άτροπος των Ημερών» ήταν υποψήφιος για το κρατικό βραβείο ποίησης. Το έμμετρο θεατρικό παιδικό παραμύθι του «Το καρναβάλι των ζώων» τιμήθηκε με το βραβείο του κύκλου του παιδικού βιβλίου.
Το 2013 του απονεμήθηκε το βραβείο του ηλεκτρονικού περιοδικού «Ο Αναγνώστης». Επίσης, το 2013, αλλά και το 2021 ήταν υποψήφιος για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, ενώ το 2019 ήταν υποψήφιος για το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Βιβλίου.
Κείμενα του έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά «Αντί», «Το Δέντρο», «Εντευκτήριο», «Ο Παρατηρητής», «Ποίηση», "Ποιητικά". Ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες και πολλά έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ισπανικά, ρωσικά, σουηδικά, βουλγαρικά, σερβικά κ.ά.
Ποίηση
Ποίηση (ξένες εκδόσεις)
Πεζογραφία
Κρίσεις
Στο έργο του Ζαφειρίου συχνή είναι η εξιστόρηση μέσω μιας θρυλικής ή ανώνυμης περσόνας καθώς και η εμφάνιση μιας σειράς εικόνων που ενώ φαίνονται καθορισμένες χρονικά δημιουργούν την αίσθηση της διαχρονικής συνεύρεσης παρόντος και παρελθόντος σ' έναν ακαθόριστο χωροχρόνο. Η σχέση του με τη γλώσσα είναι νευραλγική, στο έργο του «Δύσκολο» βλέπουμε τη ίδια τη γλώσσα να αδυνατεί να διαβεί τη σύγχρονη πραγματικότητα με όλα τα φαινόμενα βίας, ρατσισμού και ξενοφοβίας που τη διατρέχουν. Ακόμη ο Ζαφειρίου αντιλαμβάνεται τη λογοτεχνία ως ένα παιχνίδι, όπως στο «Ενοχικό» όπου επιχειρεί να αναιρέσει τη σοβαρότητα του κειμένου με τη χρήση λατινικών εκφράσεων σ' όλους τους τίτλους σχολιάζοντας τη φύση της γλώσσας και δημιουργώντας ένα παιχνίδι με τη γλώσσα και τις έννοιες.
Ο Ζαφειρίου χρησιμοποιεί την ιστορία αναστοχαζόμενος πάνω σ' αυτή. Στα έργα του διαλέγεται με την ιστορία και το μύθο και έννοιες όπως ο πόλεμος, το μίσος και ο ανθρώπινος φόβος είναι ορισμένες από τη συνεχώς μεταβαλλόμενη ηθική ενός πολιτισμού που και ο ίδιος διαρκώς μεταμφιέζεται. Μέσα σ' ένα τέτοιο πολιτισμό και στο «Ενοχικό» ο συγγραφέας συνδιαλεγόμενος με το θέμα της ενοχής, όχι ως αίσθημα αλλά ως πράξη και όχι προς ένα άλλο πρόσωπο αλλά προς τον ίδιο μας τον εαυτό, επικεντρώνεται στην ανθρώπινη φύση και στη βιολογική της μοίρα. Τέλος,όσον αφορά τη σχέση του με τη πόλη του, η Θεσσαλονίκη επηρεάζει άμεσα το έργο του λειτουργώντας πολλές φορές ως σκηνικό δράσης για τους ήρωές του. Ακόμα και όταν η πόλη δεν δηλώνεται με το όνομά της, προσδιορίζεται από κομβικά της σημεία ενώ μπορεί να μην έχει μυθοπλαστική σημασία αλλά χρηστική σκοπιμότητα καθώς ο συγγραφέας θέλει να βάλει τους ήρωες του σ' ένα αστικό περιβάλλον. Ο ίδιος δηλώνει πως «Η σχέση του ανθρώπου με τον τόπο του είναι αμφίδρομη και καθοριστική και για τους δύο. Ακόμη και στα έργα μου όπου η πόλη είναι απούσα, η πόλη μου είναι εκείνη αν δε τη περιγράφω εγώ με περιγράφει εκείνη».
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Φυτεία Ημαθίας
μικρογραφία|Φυτιά
Η Φυτειά ή Φυτιά είναι ορεινός οικισμός με 409 κατοίκους (απογραφή 2011), σε υψόμετρο 540μ. στις πλαγιές του Βερμίου. Βρίσκεται 13 χλμ. από την πόλη της Βέροιας και 15 χλμ. από την πόλη της Νάουσας, 5 χλμ. από το δημοτικό διαμέρισμα Τριλόφου, 5 χλμ. από το Κωστοχώρι και 5χλμ. από το Αρκοχώρι. μικρογραφία|Η Φυτιά τον χειμώνα
Επίσης βρίσκεται 10 χλμ. από το χιονοδρομικό κέντρο Σελίου, με το οποίο συνδέεται με χωματόδρομο είτε μέσω Μαρούσιας είτε μέσω Κωστοχωρίου.
Το δημοτικό διαμέρισμα Φυτειάς
μικρογραφία|Φυτιά - περιοχή "Τσαντένι" Το Δημοτικό διαμέρισμα Φυτειάς Ημαθίας (κάτ. 709) από το 1998, με τη διοικητική ανασυγκρότηση που επέφερε το σχέδιο «Καποδίστριας», ανήκε στον δήμο Δοβρά (κάτ. 5.154) του νομού Ημαθίας μαζί με τα χωριά Άγιος Γεώργιος (έδρα δήμου) (κάτ. 1.682), Αγία Μαρίνα (κάτ. 788), Τρίλοφος (κάτ. 615) και Πατρίδα (κάτ. 1287) και αποτελούνταν από τέσσερις οικισμούς: Φυτιά, Κωστοχώρι, Λιανοβρόχι (δίπλα στη Βέροια) και Άγιος Νικόλαος (δίπλα στην Πατρίδα). Με τη αρχιτεκτονική της αυτοδιοίκησης και της αποκεντρωμένης διοίκησης - πρόγραμμα Καλλικράτης, η Φυτειά αποτελούσε τοπικό διαμέρισμα της δημοτικής ενότητας Δοβρά του δήμου Βέροιας. Πλέον από το 2010 και σύμφωνα με το σχέδιο «Καποδίστριας» ανήκει στον δήμο Βέροιας. μικρογραφία|Φυτιά
Ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|Η Φυτιά την άνοιξη Η περιοχή της Φυτιάς σύμφωνα με ενδείξεις κατοικείται από την αρχαιότητα. Το χωριό ονομαζόταν Τσόρνοβο ή Τσέρνοβο που σημαίνει μαύρο κρασί (tserno vino) λόγω του σκούρου κόκκινου κρασιού που παρήγαν οι αμπελώνες του. (Άλλωστε οι Φυτιώτες μέχρι και σήμερα θεωρούνται από τους καλύτερους αμπελουργούς και παρασκευαστές κρασιού της περιοχής). Μετονομάστηκε το 1926 σε Φυτειά και τα νεώτερα χρόνια σε Φυτιά.
Όλες οι μαρτυρίες συγκλίνουν στο γεγονός ότι οι κάτοικοι της Φυτιάς έχουν ελληνική καταγωγή και ανέκαθεν μιλούσαν την ελληνική γλώσσα. Εξάλλου το λεξιλόγιο των κατοίκων ακόμα και των γηραιότερων είναι αμιγώς ελληνικό με ελάχιστα κατάλοιπα άλλων γλωσσών. Ενδεικτικά είναι εξάλλου τα λεγόμενα τα Δίστιχα της Φυτειάς όπως διασώθηκαν από τον αείμνηστο π. Αθανάσιο Αν. Μαρμαρά και χρονολογούνται από τα τέλη του 19ου αιώνα.
Κατά την επανάσταση του 1821 οι κάτοικοι της Φυτειάς αγωνίστηκαν κατά των Οθωμανών. Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης του 1821 ήταν ο Ιωάννης Αθανασίου. Το 1822 κατά τη διάρκεια της επανάστασης έγινε και η πρώτη καταστροφή του χωριού. Η δεύτερη καταστροφή του χωριού έγινε κατά τον εμφύλιο πόλεμο 1945-1949.
Από τη Φυτιά θεωρείται ότι κατάγεται ο άγιος Τιμόθεος ο οσιομάρτυς εκ Βεροίας ο οποίος γεννήθηκε περίπου το 1762, έγινε μοναχός στο Άγιο Όρος και με την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 μαρτύρησε μαζί με άλλους μοναχούς στον Λευκό Πύργο (που χρησιμοποιούνταν τότε ως φυλακή), το 1822 ύστερα από βασανιστήρια των Οθωμανών. Επίσης από τη Φυτιά καταγόταν ο όσιος αγιορείτης μοναχός Φιλάρετος Κωνσταμονίτης, ο οποίος γεννήθηκε στα 1890. Στο μοναστήρι πήγε τον Νοέμβριο του 1912, αφού ευρισκόμενος στη Θεσσαλονίκη λίγες μέρες πριν, ο κατά κόσμον Αντώνιος, είδε στον ύπνο του τον Άγιο Δημήτριο να τον παρακινεί έντονα να φύγει για το Άγιον Όρος. Ενθρονίστηκε ως ηγούμενος στις 21-5-1949 και κοιμήθηκε στις 28-1-1963. Τα λείψανά του σαν κεχριμπάρι, αναδίδουν μια λεπτή ευωδία.
Στον Μακεδονικό Αγώνα 1904-1908 πήραν μέρος αρκετοί Φυτιώτες, οι οποίοι αναγνωρίστηκαν επίσημα ως Μακεδονομάχοι από το ελληνικό κράτος το 1963 και αρκετοί έπεσαν νεκροί στις μάχες..
Στο μέτωπο της Αλβανίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο του 1940 έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι υπέρ της πατρίδος οι Φυτειώτες στρατιώτες Βασίλειος Καμπίσιος, Δημήτριος Λιόλιος, Σταύρος Μαρμαράς και Ευάγγελος Ραυτόπουλος ή Ραφτόπουλος.
Στη Φυτιά γεννήθηκε και μεγάλωσε η αγωνίστρια της ΕΠΟΝ και εξέχον στέλεχος του ΚΚΕ συγγραφέας Όλγα Μάστορα-Ψαρογιάννη.
Ο ναός του Αγίου Αθανασίου (και συγκεκριμένα ένα τμήμα που διασώθηκε από τον παλιό ναό) κηρύχθηκε το 1969 ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το ελληνικό κράτος. Στους τοίχους του υπάρχουν τοιχογραφίες αγίων, με πιο εντυπωσιακή αυτή του αγίου Νέστορα. Κατά την παράδοση, από το μάτι του αγίου φαίνεται να τρέχει αίμα από τότε που μουσουλμάνοι προσπάθησαν να το βγάλουν αλλά, σκαλίζοντας την τοιχογραφία, ανάβλυσε αίμα τρέποντάς τους σε φυγή.
Σήμερα
Παλαιότερα το χωριό αριθμούσε πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό, αλλά η έλλειψη εργασίας κυρίως ανάγκασε τους κατοίκους να κατέβουν προς τις μεγάλες πόλεις και κυρίως στη Βέροια, ενώ οι μόνιμοι κάτοικοι που απέμειναν (περίπου 200) δραστηριοποιούνται κυρίως σε αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες. Κάθε καλοκαίρι όμως στο χωριό έρχονται εκατοντάδες επισκέπτες, οι οποίοι είτε έχουν κτίσει εξοχικά στο χωριό είτε έρχονται σε συγγενείς τους.
Τρεις είναι οι πιο σημαντικές εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο στο χωριό:
Από τη Φυτιά κατάγεται ο γνωστός τραγουδιστής και τραγουδοποιός Νίκος Ζιώγαλας.
Υπάρχουν δύο εκκλησίες, ο Άγιος Νικόλαος και ο Άγιος Αθανάσιος που θεωρείται προστάτης του χωριού. Ακόμη υπάρχουν τέσσερα παρεκκλήσια γύρω από το χωριό, η Αγία Παρασκευή στο Κλαδάκι, οι Άγιοι Θεόδωροι, ο Άγιος Μόδεστος και ο Άγιος Πρόδρομος στο δρόμο για το Κωστοχώρι. Επίσης πολύ κοντά στο χωριό, στην περιοχή της Μαρούσιας, βρίσκεται ο μεταβυζαντινός ναός του Αγίου Νικολάου Μαρούσιας, που χτίστηκε στις αρχές του 18ου αιώνα. Σε απόσταση 7 χλμ. από τη Φυτιά στο παλιό δρόμο Φυτιά - Βέροια βρίσκεται η μονή Παναγίας Δοβρά (Καλή Παναγιά).
Η Φυτιά είναι μία από τις διαδρομές του Ράλι «Φίλιππος» που διοργανώνει κάθε χρόνο η Λέσχη Αυτοκινήτου Βέροιας.
Το χωριό συνδέεται με την πόλη της Βέροιας με υπεραστικό λεωφορείο.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Βέροιας
Βίκτωρας Θεοφιλόπουλος
Ο Βίκτωρας Θεοφιλόπουλος (γενν. 1951) είναι παλαίμαχος αμυντικός ποδοσφαιριστής, με σημαντικές διακρίσεις κατά τη διάρκεια της θητείας του στον Πανιώνιο. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Νέων και την Εθνική Ενόπλων.
Βιογραφικό
Ο Βίκτωρας Θεοφιλόπουλος γεννήθηκε το 1951 και από παιδί έζησε στη Νέα Σμύρνη. Εντάχθηκε στην εφηβική ομάδα του Πανιωνίου σε ηλικία 16 ετών και σχεδόν αμέσως προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα. Αγωνίστηκε στο σύλλογο εφτά χρόνια, από τη σεζόν 1967-68 ως το 1973-74. Υπήρξε βασικό μέλος της ποιοτικότερης ίσως ποδοσφαιρικής ομάδας στην ιστορία του Πανιωνίου, από την οποία αναδείχθηκαν πολλοί διεθνείς και μάλιστα το 1969 σημειώθηκε το ιστορικό ρεκόρ να αγωνιστούν ταυτόχρονα πέντε ποδοσφαιριστές της στην Εθνική ομάδα.
Με τον Πανιώνιο κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο το 1971 και τερμάτισε στη 2η θέση του πρωταθλήματος τη σεζόν 1970-71, μπροστά από τον τότε φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Στάδιο Γουέμπλεϊ, Παναθηναϊκό. Την επόμενη σεζόν μετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, αποκλείοντας στον α΄ γύρο τη δυνατή Αθλέτικο Μαδρίτης. Το 1974 πήρε μεταγραφή στην μεγάλη ΑΕΚ του Λουκά Μπάρλου (μεταγραφές της σεζόν οι Δέδες, Σκρέκης, Θεοφιλόπουλος, Αρδίζογλου, Βάγκνερ, Τσάνλαϊτερ). Στο τέλος της καριέρας του έπαιξε στην Καστοριά και τον Απόλλωνα Αθηνών.
Το 1970 αγωνίστηκε με την Εθνική Νέων στην Άγκυρα κατά της Τουρκίας σε προκριματικό αγώνα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων.
Το 1972 αγωνίστηκε με την Εθνική Ενόπλων στους προκριματικούς αγώνες για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1972, αλλά δεν αγωνίστηκε στην τελική φάση.
Παραπομπές
Θεοφιλόπουλος Βίκτωρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Θεοφιλόπουλος Βίκτωρας Θεοφιλόπουλος Βίκτωρας Θεοφιλόπουλος Βίκτωρας Θεοφιλόπουλος Βίκτωρας Θεοφιλόπουλος Βίκτωρας Θ
Πέτρα Κβίτοβα
Η Πέτρα Κβίτοβα (Petra Kvitová, γενν. 8 Μαρτίου 1990) είναι Τσέχα επαγγελματίας αθλήτρια της αντισφαίρισης, γνωστή για τα χτυπήματά της με το αριστερό χέρι. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά επαγγελματικά το 2006. Έχει κερδίσει δεκαεφτά τίτλους καριέρας, συμπεριλαμβανομένων δύο τίτλων Γουίμπλετον, το 2011 και το 2014. Η καλύτερη θέση στην οποία έχει φτάσει κατά τη διάρκεια της καριέρας είναι το Νο. 2 παγκοσμίως, στις 31 Οκτωβρίου 2011.
Η Κβίτοβα εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο προσκήνιο όταν νίκησε τη τότε νο.1 Ντινάρα Σαφίνα στον τρίτο γύρο του Αμερικανικού Όπεν το 2009. Τον επόμενο χρόνο έφτασε για πρώτη φορά σε ημιτελικό Γκραντ Σλαμ, στο Γουίμπλετον, όπου ηττήθηκε από την μετέπειτα πρωταθλήτρια Σερένα Γουίλιαμς. Το 2011, η Κβίτοβα κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο σε Γκραντ Σλαμ, νικώντας στον τελικό την Μαρία Σαράποβα, και έγινε η πρώτη αθλήτρια γεννημένη τη δεκαετία του 1990 η οποία κατέκτησε τίτλο Γκραντ Σλαμ, καθώς και η πρώτη αριστερόχειρας που κατέκτησε το Γουίμπλετον μετά τη Μαρτίνα Ναβρατίλοβα το 1990. Επίσης, νίκησε το WTA Tour Championships το 2011, και έγινε μια από τις τρεις αθλήτριες οι οποίες νίκησαν στο WTA Tour Championships στο ντεμπούτο τους· οι άλλες δύο είναι η Σερένα Γουίλιαμς και η Μαρία Σαράποβα. Επίσης, βοήθησε την Τσεχία να κατακτήσει τον τελικό του κυπέλλου Fed τον ίδιο χρόνο. Αυτό ήταν το πρώτο κύπελλο Fed της Τσεχίας ως ανεξάρτητη χώρα.
Το 2012, η Κβίτοβα έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Αυστριαλιανού και του Γαλλικού Όπεν, όπου ηττήθηκε και τις δύο φορές από τη Μαρία Σαράποβα, και στέφθηκε πρωταθλήτρια του US Open Series. Επίσης κέρδισε το κύπελλο Χόπμαν μαζί με τον Τόμας Μπέρντιτς, το δεύτερο και πιο πρόσφατο της χώρας. Το 2014, η Κβίτοβα κέρδισε τον δεύτερο τίτλο της σε Γκραντ Σλαμ, κερδίζοντας στον τελικό του Γουίμπλετον της Εζενί Μπουσάρ. Επίσης έφτασε για πρώτη φορά μέχρι τα προημιτελικά στο Αμερικανικό Όπεν την επόμενη χρονιά, καταφέρνοντας να φτάσει στην προημιτελική φάση όλων των Γκραντ Σλαμ.
Μεταφυσική
Η οντολογική μεταφυσική είναι παραδοσιακός κλάδος της φιλοσοφίας και σχετίζεται με την ερμηνεία της θεμελιώδους φύσης του όντος (ύπαρξης) και του κόσμου που το περιβάλλει αν και δεν είναι ιδιαίτερα εύκολο να οριστεί. Η μεταφυσική ως υπερώνυμο (ευρύ) φιλοσοφικό πεδίο μελέτης έχει ως αντικείμενο τις πρώτες αρχές (θεμελίωση και φύση της υποστατότητας του οτιδήποτε), κι επίσης αφηρημένες έννοιες όπως η ύπαρξη, η γνώση, η ταυτότητα, ο χρόνος και η αλήθεια. Η μεταφυσική συχνά συγχέεται με την πνευματικότητα και το υπερφυσικό· όμως η μεταφυσική αποτελεί αντικείμενο μελέτης· τα εργαλεία της μελέτης δύνανται να είναι ορθολογικά-επιστημονικά ή πνευματιστικά-θρησκευτικά (δεν χρησιμοποιούν όλοι οι στοχαστές τα ίδια εργαλεία· όμως τα ερωτήματα παραμένουν τα ίδια). Η παραδοσιακή μεταφυσική προσπαθεί να απαντήσει σε δύο βασικά ερωτήματα με τους ευρύτερους δυνατούς όρους:
Σαπίτης
Περιγραφή
Ημερόβιο φίδι με γρήγορη και νευρική κίνηση. Μπορεί να φτάσει τα 200cm σε μήκος. Ποικίλει σε χρωματισμούς. Έχει χαρακτηριστικό κεφάλι με έντονες τοξωτές καμπύλες ανάμεσα στο μέτωπο και το ρύγχος. Δεν επιτίθεται στον άνθρωπο, παρα μόνο εάν απειληθεί, η αρπαχτεί.
Μεταφυσική
Εκείνος που μελετά τη μεταφυσική ονομάζεται μεταφυσικός. Ο μεταφυσικός προσπαθεί να αποσαφηνίσει τις θεμελιώδεις έννοιες με τις οποίες οι άνθρωποι προσπάθουν να κατανοήσουν τον κόσμο, π.χ., ύπαρξη, τα αντικείμενα και οι ιδιότητές τους, ο χώρος και ο χρόνος, η αιτία και το αποτέλεσμα.
Σαπίτης
Γεωγραφική κατανομή
Στην Ελλάδα εντοπίζεται στην ηπειρωτική Ελλάδα, στην Πελοπόννησο και στα ακόλουθα νησιά: Εύβοια, Θάσος, Σαμοθράκη, Λήμνος, Λέσβος, Χίος, Σάμος, Σέριφος, Ρόδος, Κως, Ύδρα, Καστελλόριζο, Πόρος, Σαλαμίνα, Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Λευκάδα, Ζάκυνθος, Σκόπελος, Σκιάθος.
Μεταφυσική
Συναφείς κλάδοι
Πριν από τη σύγχρονη ιστορία της επιστήμης, τα επιστημονικά ζητήματα που αντιμετωπίστηκαν ως μέρος της μεταφυσικής είναι γνωστά ως φυσική φιλοσοφία. Αρχικά, ο όρος επιστήμη (Λατινικά: scientia) σήμαινε απλά γνώση. Η επιστημονική μέθοδος, όμως, μεταμορφώθηκε σε φυσική φιλοσοφία μέσω της εμπειρικής δραστηριότητας που προκύπτει από το πείραμα σε αντίθεση με την υπόλοιπη φιλοσοφία. Έως το τέλος του 18ου αιώνα, είχε αρχίσει να ονομάζεται «επιστήμη» προκειμένου να διακρίνεται από τη φιλοσοφία. Στη συνέχεια, η μεταφυσική συμβόλιζε τη φιλοσοφική έρευνα μη εμπειρικού χαρακτήρα για τη φύση της ύπαρξης. Ορισμένοι φιλόσοφοι της επιστήμης, όπως οι νεοθετικιστές, θεωρούν ότι η φυσική επιστήμη απορρίπτει τη μελέτη της μεταφυσικής, ενώ άλλοι φιλόσοφοι της επιστήμης διαφωνούν έντονα.
Ελέανορ Μαρξ
Η Ελεονόρα Μαρξ (Eleanor Marx Aveling, 16 Ιανουαρίου 1855 – 31 Μαρτίου 1898) ήταν μαρξίστρια συγγραφέας, πολιτική ακτιβίστρια, και μεταφράστρια λογοτεχνικών έργων. Ήταν η νεαρότερη κόρη του Καρλ Μαρξ.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Λονδίνο, ήταν η έκτη κόρη του Μαρξ και της γυναίκας του, Τζένι φον Βεστφάλεν (Jenny von Westphalen). Από μικρή την αποκαλούσαν «Tussy». Έδειξε ενδιαφέρον για την πολιτική από νωρίς, σε σημείο που έγραφε γράμματα σε πολιτικούς ενόσω ήταν ακόμη παιδί. Το κρέμασμα των Μαρτύρων του Μάντσεστερ όταν ήταν δώδεκα ετών, για παράδειγμα, της δημιούργησε ψυχικό τραύμα και έπλασε την ισόβια συμπάθειά της για τους Φενοιανούς. Η διήγηση ιστοριών από τον πατέρα της επίσης της έδωσε ένα ενδιαφέρον στη λογοτεχνία, τόσο που μπορούσε να διηγείται προφορικά αποσπάσματα έργων του Ουίλιαμ Σαίξπηρ ήδη από τριών ετών.
Στην ηλικία των δεκάξι, η Ελεονόρα έγινε γραμματέας του πατέρα της και τον συνόδευε σε όλο τον κόσμο σε σοσιαλιστικές ομιλίες. Ένα χρόνω μετά, ερωτεύτηκε τον Hippolyte Lissagaray, ένα δημοσιογράφο και μέλος της Παρισινής Κομμούνας, ο οποίος αναγκάστηκε να φύγει στο Λονδίνο μετά τη καταστολή της Κομμούνας. Παρόλο που συμφωνούσε με το γαμπρό πολιτικώς, ο Καρλ Μαρξ δεν επέτρεψε τη σχέση τους επειδή είχαν μεγάλη διαφορά ηλικίας, με τον Lissagaray να είναι 34 ετών. Η Ελεάνορ το έσκασε από το σπίτι και πήγε στο Μπράιτον να εργαστεί ως δασκάλα. Ένα χρόνο μετά βοήθησε τον Lissagaray να γράψει την Ιστορία της Κομμούνας του 1871 (History of the Commune of 1871). Το βιβλίο, δε, άρεσε τόσο στο πατέρα της που το μετέφρασε στην Αγγλική γλώσσα, κι αυτό ενώ ακόμη δεν συμφωνούσε με την σχέση της κόρης του με το συγγραφέα του. Το 1880, ο Μαρξ άλλαξε άποψη, όμως, και τελικά επέτρεψε το γάμο τους, αλλά μετά από την συμφωνία του πατέρα της η Ελεάνορ αισθανόταν αμφιβολίες και τελικά τα χάλασε με το φίλο της το 1882.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1880 η Ελεάνορ έπρεπε να βοηθάει τους ηλικιωμένους γονείς της, όμως η μητέρα της πέθανε το Δεκέμβρη του 1881 και ο πατέρας της το Μάρτιο του 1883. Ο πατέρας της της ανέθεσε την επιμέλεια της έκδοσης των χειρογράφων του που δεν είχαν ακόμη εκδοθεί και την αγγλόφωνη έκδοση του κύριου έργου του, Το Κεφάλαιο (Das Kapital).
Πολιτική δράση
Το 1884, η Ελεάνορ μπήκε στο Social Democratic Federation (SDF) με αρχηγό τον Henry Hyndman και με ψηφοφορία έγινε διευθυντικό στέλεχος. Κατά τη διάρκεια της εργασίας της στο SDF, γνώρισε τον Έντουαρντ Άβελινγκ (Edward Aveling), με τον οποίο έζησε όλη την υπόλοιπη ζωή της. Τον ίδιο χρόνο, μία ασυμφωνία μέσα στο κόμμα την ανάγκασε να φύγει και να ιδρύσει την Socialist League. Η ασυμφωνία είχε σχέση με ασύμβατες προσωπικότητες, καθώς ο Hyndman κατηγορούνταν για δικτατορικές τάσεις, αλλά και διαφωνίες πάνω στο θέμα του διεθνισμού. Σε αυτό το σημείο ο Hyndman κατηγορήθηκε από τον Μαρξ και από άλλους για ροπή προς τον εθνικισμό. Παραδείγματος χάριν, ήταν αντίθετος με την ιδέα του Μαρξ να σταλθεί αντιπροσωπεία στο Γαλλικό Εργατικό Κόμμα λέγοντας πως η πρόταση ήταν μια «οικογενειακή μανούβρα», καθώς η αδερφή της Ελεάνορ Μαρξ, η Λώρα, και ο άντρας της, ο Paul Lafargue, ήταν μέλη αυτού του κόμματος. Έτσι, και η Μαρξ και ο Aveling έγιναν ιδρυτικά στελέχη της Socialist League, της οποίας το πιο γνωστό μέλος ήταν ο Ουίλιαμ Μόρρις (William Morris).
Η Μαρξ έγραφε στη μηνιαία εφημερίδα της League, την 'Commonweal'', κυρίως για θέματα περί γυναικών. Το 1885, βοήθησε τη διοργάνωση του Διεθνούς Σοσιαλιστικού Συνεδρίου στο Παρίσι. Το επόμενο έτος, ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με τον Aveling και το Γερμανό σοσιαλιστή Βίλχελμ Λίμπκνεχτ (Wilhelm Liebknecht), συγκεντρώνοντας χρήματα για το Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας. Η Socialist League κράτησε μόνο μέχρι το 1889. Οι αναρχικοί, τους οποίους εχθρευόταν έντονα η Μαρξ, είχαν μπει στην οργάνωση σε μεγάλους αριθμούς, κι έτσι δημιουργήθηκαν ασυμφωνίες και τελικά το κόμμα διαλύθηκε.
Καριέρα στο θέατρο
Τη δεκαετία του 1880, η Μαρξ ενδιαφέρθηκε περισσότερο για το θέατρο και την ηθοποιία. Πίστευε πως η τέχνη μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ένα σοσιαλιστικό και φεμινιστικό εργαλείο. Επίσης μετάφρασε πολλά λογοτεχνικά έργα, και έκανε τη πρώτη Αγγλική μετάφραση ενός έργου του Γκυστάβ Φλωμπέρ, Μαντάμ Μποβαρύ. Επίσης μετέφρασε το The Lady from the Sea και το An Enemy of the People του Ερίκου Ίψεν. Το 1886, υποδύθηκε με τρόπο συναρπαστικό, αν και αποτυχημένο, το A Doll's House του Ίψεν στο Λονδίνο, στο ρόλο της Nora Helmer, με τον Aveling ως Torvald Helmer, και τον Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω ως Krogstad.
Στο εργατικό κόμμα
Το 1893, ο Keir Hardie ίδρυσε το Ανεξάρτητο εργατικό κόμμα (Independent Labour Party, ILP), και η Μαρξ ήταν παρούσα στο ιδρυτικό συνέδριο ως παρατηρήτρια, ενώ ο Aveling ήταν απεσταλμένος. Ο σκοπός τους, που ήταν να αλλάξουν τις θέσεις του ILP προς το Μαρξισμό, απέτυχε, καθώς το κόμμα παρέμεινε υπό την επήρεια των Χριστιανοδημοκρατικών. Το 1897, η Μαρξ και ο Aveling επανήλθαν στην Σοσιαλδημοκρατική Ομοσπονδία, όπως και τα περισσότερα παλαιά μέλη της Socialist League.
Εν αντιθέσει με τον πατέρα της, η Ελεάνορ θεωρούσε εαυτήν Ιουδαία, ενδιαφέρθηκε πολύ για τους Ιουδαίους προγόνους της και συμπαθούσε ιδιαιτέρως τους Ιουδαίους εργάτες του Ιστ Εντ του Λονδίνου.
Αυτοκτονία
Το 1898, η Ελεάνορ ανακάλυψε πως ο Aveling είχε παντρευτεί μυστικά μια νεαρή ηθοποιό. Ο Aveling πρότεινε μια συμφωνία αυτοκτονίας, παρόλο που ουδέποτε σκόπευε να πραγματοποιήσει. Αντίθετα, της έδωσε υδροκυάνιο, το οποίο η Ελεάνορ χρησιμοποίησε για να αυτοκτονήσει, και ο Aveling έφυγε από το σπίτι. Υπήρξε μεγάλη λαϊκή οργή για αυτά που έκανε, αλλά τελικά η έρευνα της αστυνομίας τον αθώωσε από κάθε υπευθυνότητα. Ο Aveling πέθανε τέσσερις μήνες μετά.
Στις 9 Σεπτέμβρη 2008 μία μπλε αναμνηστική πλάκα επικολλήθηκε ως μνημείο στο Jews Walk του Sydenham, στο νοτιοανατολικό Λονδίνο, εκεί όπου η Ελεάνορ έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Άγγλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι μεταφραστές Κατηγορία:Εβραίοι συγγραφείς Κατηγορία:Βρετανοί κομμουνιστές Κατηγορία:Αυτόχειρες Κατηγορία:Καρλ Μαρξ Κατηγορία:Άγγλοι φεμινιστές
Βάνα Παρθενιάδου
Η Βάνα Παρθενιάδου είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Μέτσινγκεν
Το Μέτσινγκεν είναι σουαβική κωμόπολη του κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης στα Νοτιοδυτικά της Γερμανίας, με 21.129 κατοίκους το 2012. Βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα νότια της Στουτγκάρδης.
Το Μέτσινγκεν απέκτησε παράδοση στην υφαντουργία μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση. Σήμερα είναι ιδιαίτερα γνωστό για τα πολυάριθμα καταστήματα "άουτλετ" ή "στοκάδικα", που προσελκύουν αγοράστές από ολόκληρη τη Γερμανία, ακόμη και από την Ευρώπη. Η πρώτη εταιρεία που άνοιξε τέτοιο κατάστημα στην πόλη ήταν η Hugo Boss, η οποία μάλιστα ιδρύθηκε και έχει τα κεντρικά της γραφεία στο Μέτσινγκεν, αλλά τα τελευταία χρόνια έχουν έρθει πολλές ακόμη εταιρείες πολυτελούς ρουχισμού, που προσφέρουν τα προϊόντα τους σε μειωμένες τιμές. Στην πόλη υπάρχουν περίπου 80 τέτοια καταστήματα.
Βάνα Παρθενιάδου
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μέτσινγκεν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας
Γκούντα (τυρί)
Η γκούντα (Goudse kaas, "τυρί από τη Χάουντα"), ή σύμφωνα με την ολλανδική προφορά χάουντα, είναι γλυκό, κρεμώδες, κίτρινο τυρί από αγελαδινό γάλα, το οποίο προέρχεται από την Ολλανδία. Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή τυριά παγκοσμίως. Το όνομα χάουντα χρησιμοποιείται σήμερα ως γενικός όρος για πολλά παρόμοια τυριά που παράγονται με τον παραδοσιακό ολλανδικό τρόπο. Στην Ελλάδα αποκαλείται εσφαλμένα ως τυρί γκούντα, από την κατά γράμμα μεταγραφή των λατινικών χαρακτήρων του ονόματος.
Ιστορία
μικρογραφία|Κεφάλια τυριού γκούντα σε αγορά τυριού στην Χάουντα στη νότια Ολλανδία. Τέτοιες αγορές είναι συχνό θέαμα στην Ολλανδία, μια χώρα με μεγάλη παράδοση στη παραγωγή τυριών. Η πρώτη αναφορά του τυριού χάουντα χρονολογείται από το 1184, καθιστώντας το ένα από τα παλαιότερα καταγεγραμμένα τυριά στο κόσμο τα οποία σήμερα παρασκευάζονται και καταναλώνονται από τους ανθρώπους. Η τυροκομία ήταν παραδοσιακά γυναικείο καθήκον στον ολλανδικό πολιτισμό, με τις συζύγους των αγροτών να μεταδίδουν τις δεξιότητές τους στην τυροκομία στις κόρες τους. Το καλοκαίρι η πόλη της Χάουντα διοργανώνει μια αγορά τυριών μια φορά την εβδομάδα ως τουριστικό αξιοθέατα. Τα περισσότερα ολλανδικά τυριά χάουντα παράγονται με βιομηχανικό και τυποποιημένο τρόπο. Ωστόσο, περίπου 300 Ολλανδοί αγρότες εξακολουθούν να παράγουν του μπούρενκαας ("τυρί του αγρότη"), μια μορφή του τυριού Χάουντα που φτιάχνεται με την παραδοσιακή μέθοδο, δηλαδή χωρίς τη χρήση μη παστεριωμένου γάλακτος. Αυτή η μορφή έχει αναγνωριστεί ως προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη στην ΕΕ.