cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απολλώνειοι αστεροειδείς
Γενικά, όσο ο μεγάλος ημιάξονας μιας τροχιάς αστεροειδούς βρίσκεται κοντά σε αυτόν της γήινης τροχιάς, τόσο μικρότερη είναι οι εκκεντρότητα που χρειάζεται ώστε να τέμνει αυτή η τροχιά την τροχιά της Γης. Το μετέωρο του Τσελιάμπινσκ, που εξερράγη στη γήινη ατμόσφαιρα στις 15 Φεβρουαρίου 2013, τραυματίζοντας περισσότερους από χίλιους ανθρώπους από θραύσματα γυαλιού σπασμένων παραθύρων, ήταν ένας πολύ μικρός απολλώνειος αστεροειδής.
Κατάλογος
Ο μεγαλύτερος γνωστός απολλώνειος αστεροειδής είναι ο 1866 Σίσυφος, με διάμετρο περίπου 8,5 χιλιόμετρα (είναι ταυτόχρονα ο μεγαλύτερος από όλους τους αστεροειδείς που διασχίζουν την τροχιά της Γης, γενικότερα). Μερικοί σημαντικοί απολλώνειοι αστεροειδείς είναι οι παρακάτω:
Innuendo
Innuendo είναι ο τίτλος του 14ου στούντιο άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen, το οποίο κυκλοφόρησε στις 5 Φεβρουαρίου του 1991 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Parlophone" στην Ευρώπη, και μέσω της "Hollywood" στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ηχογραφήσεις
Μετά το τέλος των ηχογραφήσεων για το "The Miracle", ο Μέρκιουρι επέστρεψε στα "Mountain Studios" του Μοντρέ για να ηχογραφήσει μερικά ντέμο. Ένα από τα πρώτα κομμάτια, το "Delilah", γραμμένο για μία από τις αγαπημένες του γάτες, αποτέλεσε το κύκνειο άσμα του τραγουδιστή. Το τραγούδι παρέμεινε ανολοκλήρωτο για τους επόμενους μήνες, αφού οι Μέι και Τέιλορ προωθούσαν το "The Miracle" σε όλο τον κόσμο, ενώ στην συνέχεια το συγκρότημα γύριζε τα βίντεο κλιπ για το άλμπουμ.
Το Νοέμβριο του 1989, ξεκίνησαν οι αρχικές ηχογραφήσεις για τον δίσκο με αργό ρυθμό, αφού τα μέλη του συγκροτήματος πλέον γνώριζαν ότι ο Μέρκιουρι ήταν φορέας του AIDS και ότι ήταν ικανός να δουλεύει μόνο μερικές ημέρες ανά διαστήματα. Οι ηχογραφήσεις συνεχίστηκαν το 1990 στα "Metropolis Studios" του Λονδίνου κατά κύριο λόγο, με την παρουσία κατά βάση τριών μουσικών, αφού ο Τζον Ντίκον έφευγε συχνά για να κάνει σκι με την σύζυγο του. Η μόνη συνδρομή του Ντίκον στην σύνθεση του άλμπουμ ήταν στο κομμάτι "The Hitman", ενώ ο Τέιλορ προσέφερε τα "Ride The Wild Wind" και "These Are The Days Of Our Lives", όπως και στους στίχους του ομώνυμου κομματιού. Ο Μέι έγραψε τα "Headlong" και "I Can't Live With You", ενώ συνυπέγραψε τα "Don't Try So Hard", "The Hitman" και "Bijou" του Μέρκιουρι,  ο οποίος συνέθεσε τα "I'm Going Slightly Mad", "Don't Try So Hard", "Delilah" και "Bijou", όπως και το "All God's People" το οποίο είχε ηχογραφηθεί ως "Africa By Night" για το προσωπικό του άλμπουμ "Barcelona", αλλά είχε απορριφθεί από την τελική κυκλοφορία.
Κυκλοφορίες και εμπορική επιτυχία
thumb|150px| Το άγαλμα προς τιμή του Μέρκιουρι στο Μοντρέ της Ελβετίας Πρώτη κυκλοφορία αποτέλεσε το σινγκλ του ομώνυμου κομματιού, το οποίο εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 1991 και ανέβηκε στην πρώτη θέση των βρετανικών τσαρτ, κάτι που επανέλαβε ο δίσκος όταν κυκλοφόρησε, έναν μήνα αργότερα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες σκαρφάλωσε ως το # 30, αν και βραβεύθηκε ως χρυσός δίσκος. Αντί της περιοδείας για την προώθηση του άλμπουμ, η οποία δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της υγείας του Μέρκιουρι, ο Μπράιαν Μέι ταξίδεψε στην Βόρεια Αμερική, όπου έκανε διάφορες εμφανίσεις σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, απαντώντας σε ερωτήσεις ακροατών, παίζοντας νέα και παλιά κομμάτια. Ακολούθησαν τα σινγκλ "I'm Going Slightly Mad", "Headlong" και "The Show Must Go On", τα οποία ανέβηκαν στο Top-30 Της πατρίδας τους αλλά δεν είχαν ανάλογη πορεία με το ομώνυμο κομμάτι.
Θάνατος του Μέρκιουρι
Κατά την διάρκεια του 1991, το συγκρότημα ηχογράφησε κάποια κομμάτια με σκοπό να τα συμπεριλάβει σε σινγκλ κυκλοφορίες του, αλλά τα μέλη των Queen ήταν τόσο ικανοποιημένα με το αποτέλεσμα που ξεκίνησαν τις διαδικασίες ηχογράφησης ενός νέου δίσκου. Τα βήματα ήταν αργά και σταμάτησαν το καλοκαίρι του 1991, όταν ο Μέρκιουρι αρρώστησε σε βαθμό που δεν μπορούσε να συνεχίσει. Πέρασε τις υπόλοιπες ημέρες του διαμένοντας στην έπαυλη του στο Λονδίνο μαζί με τους φίλους του, ώσπου στις 23 Νοεμβρίου του ίδιου έτους ανακοίνωσε ότι πάσχει από AIDS. Την επόμενη ημέρα, ανακοινώθηκε η είδηση του θανάτου του, με την "Parlophone Records" να κυκλοφορεί ένα σινγκλ στη μνήμη του, με τα "Bohemian Rhapsody" και "These Are The Days Of Our Lives", το οποίο ανέβηκε στο # 1 των βρετανικών τσαρτ.
Οι μουσικοί των Queen
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Innuendo" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Queen Κατηγορία:Άλμπουμ του 1991
Φρανκ Λόιντ Ράιτ
Ο Ράιτ προώθησε την οργανική αρχιτεκτονική (με βασικό παράδειγμα την οικία Fallingwater), ήταν ο ηγέτης του αρχιτεκτονικού κινήματος των "εξοχικών σπιτιών" (Prairie School, με βασικά παραδείγματα τις οικίες Robie και Westcott) και ανέπτυξε την ιδέα του ουσονικού σπιτιού (usonian home), με βασικό παράδειγμα την οικία Rosenbaum. Η δουλειά του περιλαμβάνει πρωτότυπα και πρωτοποριακά παράδειγματα πολλών διαφορετικών τύπων κτιρίων, συμπεριλαμβανομένων γραφείων, εκκλησιών, σχολείων, ξενοδοχείων και μουσείων. Ο Ράιτ συχνά σχεδίαζε πολλά εσωτερικά στοιχεία των κτιρίων του, όπως έπιπλα και βιτρό.
Συνέγραψε είκοσι βιβλία και πληθώρα άρθρων, ενώ δημοφιλείς ήταν και οι διαλέξεις του σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Η έντονη προσωπική του ζωή αποτελούσε συχνά το επίκεντρο της προσοχής, με προεξάρχουσα τη φωτιά και τους φόνους το 1914 στην οικία Taliesin.
Ήδη γνωστός ενόσω ζούσε, ο Ράιτ αναγνωρίστηκε το 1991 από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων ως "ο μεγαλύτερος Αμερικανός αρχιτέκτονας όλων των εποχών". To 2019, οχτώ από τα κτίρια και σχεδίασε ανακηρύχθηκαν μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Πρώιμα χρόνια
Ο Φρανκ Λόιντ Ράιτ γεννήθηκε στην αγροτική πόλη Richland Center του Ουισκόνσιν των ΗΠΑ το 1867. Παρότι το αρχικό του όνομα ήταν Φρανκ Λίνκολν Ράιτ, το άλλαξε μετά το διαζύγιο των γονιών του, για να τιμήσει την ουαλική οικογένεια της μητέρας του, τους Lloyd Joneses. Ο πατέρας του, Ουίλλιαμ Κάρι Ράιτ, ήταν θαυμαστός, στην τοπική κοινωνία, ρήτορας, δάσκαλος μουσικής, περιστασιακός δικηγόρος και ιερέας. Ο Ουίλλιαμ Ράιτ συνάντησε και παντρεύτηκε την Άννα Λόιντ Τζόουνς, δασκάλα στο σχολείο της κομητείας, όταν εργαζόταν ως διευθυντής στο εν λόγω σχολείο. Και οι δύο γονείς ήταν άτομα με ισχυρή προσωπικότητα και ιδιοσυγκρασιακά ενδιαφέροντα, στοιχεία που μεταλαμπάδευσαν στον Φρανκ. Η μητέρα του είχε την πεποίθηση όντας έγκυος, ότι μεγαλώνοντας το παιδί της θα έχτιζε πανέμορφα κτίρια. Ώθησε το γιο της προς αυτή την κατεύθυνση από νωρίς, διακοσμώντας το βρεφικό δωμάτιο με χαρακτικά Βρετανικών καθεδρικών, ενώ μερικά χρόνια αργότερα του έκανε δώρο ένα εκπαιδευτικό σετ από απλά σχήματα τα οποία μπορούσαν να συνδυαστούν σε τρισδιάστατες συνθέσεις. Ο Ράιτ στην αυτοβιογραφία του μιλά για την επίδραση που είχαν αυτές οι ασκήσεις στην προσέγγισή του στο σχεδιασμό. Πολλά από τα κτήριά του είναι αξιοσημείωτα για την γεωμετρική καθαρότητα που επιδεικνύουν. thumb|Το σπίτι του Ράιτ στο Oak Park του Ιλλινόι
Ο Ράιτ φοίτησε στο λύκειο του Μάντισον, όμως δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι αποφοίτησε. Έγινε δεκτός στο πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν ως ειδικός μαθητής στη σχολή πολιτικών μηχανικών το 1886. Το 1887 άφησε το πανεπιστήμιο χωρίς να πάρει πτυχίο (αν και του απενεμήθη τιμητικό διδακτορικό στις Καλές Τέχνες το 1955) και μετακόμισε στο Σικάγο, το οποίο ακόμα ανοικοδομούνταν από την καταστροφική φωτιά του 1871, για να δουλέψει στο αρχιτεκτονικό γραφείο του Joseph Lyman Silsbee. Μετά από ένα χρόνο άφησε το εν λόγω γραφείο για την εταιρεία αρχιτεκτόνων Adler & Sullivan, ως μαθητευόμενος του Louis Sullivan.
To 1889 παντρεύτηκε την πρώτη του γυναίκα, την Κάθριν Λι "Κίττυ" Τόμπιν (1871-1959) και έχτισε το πρώτο του σπίτι σε έκταση που αγόρασε στο Oak Park του Ιλλινόι. Ο γάμος του τον βοήθησε να γίνει πιο γνωστός, καθώς η γυναίκα του ήταν κόρη πλούσιου επιχειρηματία. Από το 1890 ανέλαβε όλα τα οικιστικά σχέδια της εταιρείας που δούλευε. Το 1893 ο Louis Sullivan ανακάλυψε ότι ο Ράιτ δεχόταν και προσωπικές αναθέσεις. Αισθάνθηκε προδομένος και ζήτησε από τον Ράιτ να φύγει από την εταιρεία, κάτι που οδήγησε τον Ράιτ να ξεκινήσει το δικό του γραφείο, δουλεύοντας από το σπίτι του. Μέχρι το 1901 ο Ράιτ απαριθμούσε περίπου πενήντα ολοκληρωμένες κατασκευές, μεταξύ των οποίων πολλές οικίες στο Oak Park.
Τα "Εξοχικά Σπίτια"
thumb|left|Οικία Darwin D. Martin, Μπάφαλο, Νέα Υόρκη Την περίοδο 1900-1917, τα οικιστικά του σχέδια ήταν για "εξοχικά σπίτια" (Prairie Houses), που αποκαλούνταν έτσι γιατί θεωρείται ότι το σχέδιό τους συμπλήρωνε αρμονικά την ύπαιθρο γύρω από το Σικάγο. Αυτά τα σπίτια χαρακτηρίζονταν από εκτεταμένα, χαμηλά κτίρια, με ρηχές, κεκλιμένες οροφές, καθαρές γραμμές, κρυφές καμινάδες, ταράτσες και γείσα, και χρήση τραχειών υλικών. Θεωρούνται δε τα πρώτα δείγματα του "ανοιχτού σχεδιασμού" (open plan). Η χειραγώγηση του εσωτερικού χώρου σε ιδιωτικά και δημόσια κτίρια είναι ένα από τα βασικά στοιχεία του ιδιώματος του Ράιτ. Βασική του άποψη ήταν πως ο άνθρωπος πρέπει να αποτελεί το επίκεντρο του όλου σχεδίου.
Πολλά παραδείγματα αυτής της δουλειάς είναι στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης, ως αποτέλεσμα της φιλίας μεταξύ του Ράιτ και του Darwin D. Martin, ενός στελέχους της εταιρείας Larkin Soap. Το 1902 η εταιρεία αποφάσισε να χτίσει ένα νέο κτίριο γραφείων. Ο Ράιτ πήγε στο Μπάφαλο και σχεδίασε όχι μόνο τα προσχέδια για το κτίριο γραφείων (που ολοκληρώθηκε το 1904 και κατεδαφίστηκε το 1950), αλλά και σπίτια για τρία υψηλόβαθμα στελέχη της εταιρείας, τα εξής:
thumb|Η οικία Robie Η οικία Westcott χτίστηκε στο Σπρίνγκφιλντ του Οχάιο, μεταξύ 1907 και 1908. Δεν ενσωματώνει απλώς τον πρωτοποριακό σχεδιασμό "εξοχικού σπιτιού" του Ράιτ, αλλά αντανακλά το πάθος του για την Ιαπωνική τέχνη και πολιτισμό, μέσω στοιχείων παραδοσιακού ιαπωνικού σχεδιασμού. Είναι το μόνο "εξοχικό σπίτι" στο Οχάιο και αντιπροσωπεύει μια σημαντική εξέλιξη στο στυλ του Ράιτ. Η οικία έχει μια εκτεταμένη πέργκολα 30 μέτρων, σκεπασμένη με ένα περίπλοκο ξύλινο πλέγμα, η οποία συνδέει το κυρίως σπίτι με την αυτόνομη αποθήκη και το γκαράζ, στοιχεία που υπάρχουν σε ελάχιστα ύστερα "εξοχικά σπίτια".
Άλλα σπίτια του Ράιτ που θεωρούνται αριστουργήματα της ύστερης περιόδου των "εξοχικών σπιτιών" (1907-1909), είναι η οικία Frederick Robie στο Σικάγο και η οικία Avery και Queen Coonley στο Riverside του Ιλλινόι. Η οικία Robie, με τις εκτεταμένες και τολμηρές γραμμές της οροφής, η οποία υποστηρίζεται από ένα ατσάλινο κανάλι μήκους 34 μέτρων, είναι η πλέον εντυπωσιακή. Το σαλόνι με τους χώρους εστίασης αποτελούν ουσιαστικά έναν ενιαίο, αδιάσπαστο χώρο. Αυτό το κτίριο είχε σημαντική επιρροή στους νέους Ευρωπαίους αρχιτέκτονες μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και μερικές φορές αποκαλείται "ο ακρογωνιαίος λίθος του μοντερνισμού". Εντούτοις το έργο του Ράιτ δεν έγινε γνωστό στην Ευρώπη, παρά μόνο μετά τη δημοσίευση του Wasmuth Portfolio.
Αξιοσημείωτα έργα μετά την εποχή των εξοχικών σπιτιών
thumb|Οικία Fallingwater, στο Bear Run της [[Πενσυλβάνια|Πενσιλβανίας (1939)]]
Κατά την ταραχώδη δεκαετία του '30 ο Ράιτ σχεδίασε το Graycliff (ελληνικά: Γκρίζος γκρεμός), μια από τις πιο πρωτοποριακές κατοικίες της περιόδου και πρόδρομο της οικίας Fallingwater. Η έπαυλη Graycliff κατασκευάστηκε μεταξύ 1926 και 1929 για το ζεύγος Ίζαμπελ και Ντάργουιν Μάρτιν, στην κορυφή μιας χαράδρας πάνω από τη λίμνη Ίρι, νότια του Μπάφαλο της Νέας Υόρκης. Ο Ράιτ σχεδίασε ένα σύμπλεγμα τριών κτιρίων τα οποία ενσωματώνουν στοιχεία όπως μπαλκόνια υποστηριζόμενα από δοκούς, ταράτσες, "ταινίες" από παράθυρα και μια διάφανη "οθόνη" παραθύρων, η οποία προσφέρει θέα προς τη λίμνη από το μεγαλύτερο κτίριο του συμπλέγματος, την οικία Ίζαμπελ Ρ. Μάρτιν. Τα ολόφωτα κτίρια του Graycliff έχουν σχεδιαστεί στο "οργανικό" στιλ του Ράιτ και είναι χτισμένα από ασβεστόλιθο προερχόμενο από την κοντινή παραλία, γύψο στο χρώμα της ώχρας, με κόκκινες οροφές. Τα σχέδια του Ράιτ για τον περιβάλλοντα χώρο των κτιρίων περιλαμβάνουν υδάτινα στοιχεία που θυμίζουν τη λίμνη: ένα συντριβάνι, λιμνούλα, βυθισμένους κήπους και πέτρινο τοίχο σε σχήμα "καταρράκτη" που περιφράζει την ιδιοκτησία. Στο θερινό ηλιοστάσιο, το Graycliff ευθυγραμμίζεται με τον ήλιο που δύει στην λίμνη Ίρι, όπως σκόπευε ο Ράιτ.
Μια από τις πιο διάσημες ιδιωτικές οικίες του Ράιτ, η Fallingwater (ελληνικά: καταρράκτης) χτίστηκε μεταξύ 1935 και 1939 για το ζεύγος Έντγκαρ Κάουφμαν. Σχεδιάστηκε σύμφωνα με την επιθυμία του Ράιτ να θέσει τους ενοίκους κοντά στο φυσικό περιβάλλον, με ένα ρυάκι που καταλήγει σε καταρράκτη να περνάει κάτω από τμήμα του σπιτιού. Το οικοδόμημα είναι μια σειρά από μπαλκόνια υποστηριζόμενα από δοκούς, με ασβεστόλιθο για όλες τις κάθετες επιφάνειες και σκυρόδεμα για τις οριζόντιες. Η οικία κόστισε 155.000 δολάρια, συμπεριλαμβανομένης και της αμοιβής του αρχιτέκτονα (8.000 δολάρια). Οι μηχανικοί του ίδιου του Κάουφμαν είχαν υποστηρίξει ότι το σχέδιο δεν ήταν ασφαλές. Ο Ράιτ τους υπερκέρασε, αλλά ο εργολάβος πρόσθεσε κρυφά επιπλέον ατσάλι στα οριζόντια στοιχεία σκυροδέματος. Το 1994 η αρχιτεκτονική εταιρεία Ρόμπερτ Σίλμαν και Συνεργάτες εξέτασε το κτίριο και ανάπτυξε σχέδιο αναστήλωσής του. Στα τέλη της δεκαετίας του '90 προστέθηκαν ατσάλινα υποστηρικτικά στοιχεία κάτω από τη χαμηλότερη δοκό, εν αναμονή μιας λεπτομερούς δομικής ανάλυσης. Το Μάρτιο του 2002 ολοκληρώθηκε η ενίσχυση της χαμηλότερης ταράτσας.
Τη δεκαετία του '30 ο Ράιτ σχεδίασε και τα πρώτα "ουσονικά" σπίτια. Προοριζόμενα ως σπίτια υψηλής πρακτικότητας για πελάτες της μέσης τάξης, τα σχέδια βασίζονταν σε απλά αλλά κομψά γεωμετρικά στοιχεία. Τα ουσονικά του σπίτια έθεσαν ένα νέο στιλ για το σχεδιασμό των προαστιακών κατοικιών, το οποίο μιμήθηκαν πολλοί αρχιτέκτονες. Πολλά στοιχεία των σύγχρονων αμερικανικών κατοικιών προέρχονται από τις ιδέες του Ράιτ: ανοιχτός σχεδιασμός, ρηχά θεμέλια και απλοποιημένες τεχνικές οι οποίες επιτρέπουν περισσότερη εκμηχάνιση ή τουλάχιστον αποδοτικότητα κατά την ανέγερση.
thumb|Το [[Μουσείο Γκούγκενχαϊμ, στο κέντρο της Νέας Υόρκης (1959)]] Το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ στη Νέα Υόρκη απασχόλησε τον Ράιτ για 16 χρόνια (1943-1959) και είναι πιθανώς το πιο αναγνωρίσιμο έργο του. Το κτίριο εγείρεται ως μία μπεζ σπείρα από την τοποθεσία του στην Πέμπτη Λεωφόρο, με το εσωτερικό του να θυμίζει το εσωτερικό κοχυλιού. Η μοναδική του κεντρική γεωμετρία έχει στόχο να επιτρέψει στους επισκέπτες να απολαύσουν αβίαστα τη συλλογή του μουσείου από πίνακες αφηρημένης τέχνης, ανεβαίνοντας με ανελκυστήρα στο ψηλότερο επίπεδο και στη συνέχεια να βλέπουν τους πίνακες κατεβαίνοντας περπατώντας στην κεντρική σπειροειδή ράμπα. Η εν λόγω ράμπα ενσωματώνει κυκλικά σχήματα και τριγωνικές απλίκες, στοιχεία που συμπληρώνουν τη γεωμετρική φύση της κατασκευής. Δυστυχώς, όταν το μουσείο ολοκληρώθηκε, αγνοήθηκαν αρκετές σημαντικές λεπτομέρειες των αρχικών σχεδίων του Ράιτ, συμπεριλαμβανομένης της επιθυμίας του να βαφτεί το εσωτερικό μπεζ. Επιπλέον το Μουσείο σχεδιάζει τις τρέχουσες εκθέσεις έτσι ώστε να προχωρά ο θεατής από το ισόγειο προς την κορυφή της ράμπας, αντί να κατεβαίνει από το ψηλότερο επίπεδο προς το ισόγειο.
Ο μόνος ουρανοξύστης που κατασκεύασε ο Ράιτ ήταν ο Πύργος Πράις, ένα κτίριο 19 ορόφων και ύψους 67 μέτρων, στο Μπάρτελσβιλ της Οκλαχόμα. Είναι επίσης ένα από τα δύο σωζόμενα κτίρια του Ράιτ με κατακόρυφο προσανατολισμό (το άλλο είναι ο Πύργος της εταιρείας S.C. Johnson Wax Research στο Ρασίν του Ουισκόνσιν). Εντολέας του Πύργου Πράις ήταν ο Χάρολντ Σ. Πράις της εταιρείας H. C. Price, μιας τοπικής εταιρείας χημικών και πετρελαιαγωγών. Άνοιξε για το κοινό τον Φεβρουάριο του 1956, ενώ στις 29 Μαρτίου 2007 ανακηρύχθηκε Εθνικό Ιστορικό Αξιοθέατο από το Αμερικανικό Υπουργείο Εσωτερικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Διακοσμητές εσωτερικών χώρων
Φιλάμμων ο Αθηναίος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Black Devil (τσιγάρα)
Black Devil είναι Ολλανδική μάρκα από τσιγάρα, που τώρα ανήκει και κατασκευάζεται από την Heupink & Bloemen. Η μάρκα είναι πολύ διάσημη μεταξύ των εφήβων καπνιστών.
Γαλλία
Από τον Μάρτιο του 2010, τα αρωματισμένα τσιγάρα δεν μπορούν πλέον να πουληθούν στη Γαλλία σε μία προσπάθεια της Γαλλικής Κυβέρνησης να καταπολεμήσει το κάπνισμα των εφήβων. Έτσι, η Finest Flavour σοκολατένια παραλλαγή έγινε η Γκρι Γεύση και το φίλτρο δεν είναι πια γλυκό ή αρωματισμένο με τη γεύση της σοκολάτας. Η μάρκα συνεχίζει να πουλάει αρωματισμένα τσιγάρα εκτός της Γαλλίας.
Συσκευασία
Όλες οι ποικιλίες παρουσιάζονται σε ένα «άκαμπτο» πακέτο με τη λέξη «Black Devil» (= Μαύρος Διάβολος) στο κέντρο της συσκευασίας. Υπάρχει επίσης ένα λογότυπο που αποτελείται από έναν κόκκινο κύκλο με έναν στυλαρισμένο, μαύρο και χαμογελαστό μικρό διάβολο, που κρατάει ένα ασημί πιρούνι. Οι τρεις τύποι πακέτων (Finest Flavour, Ειδική Γεύση, Pink) διαφέρουν σημαντικά στο χρώμα, το πρώτο είναι μαύρο, το δεύτερο είναι γκρίζο, και το τρίτο είναι ροζ. Τα τσιγάρα και φίλτρα τσιγάρων επίσης έχουν το χρώμα του πακέτου, και έχουν επίσης το χρώμα της συσκευασίας που τους αποδίδεται: μαύρα τσιγάρα για το μαύρο πακέτο βανίλιας, ροζ τσιγάρα για το ροζ φυσιολογικό πακέτο, πράσινα τσιγάρα για το πακέτο πράσινου μινθέλαιου κ.ο.κ.
Αγορές
Τα Black Devil τσιγάρα πωλούνται στις ακόλουθες χώρες: Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία, Γαλλία, Ελβετία, Αυστρία, Πορτογαλία (δεν πωλούνται πια εξαιτίας των Ευρωπαϊκών νόμων), Ιταλία, Πολωνία, Σλοβενία, Λετονία, Ρωσία, Ισπανία, Ισραήλ, Μυανμάρ, Ταϊβάν, Νότια Κορέα και Ιαπωνία.
Προϊόντα
Παρακάτω είναι όλες οι τωρινές μάρκες από Black Devil που πωλούνται, με επίπεδα Πίσσας, Νικοτίνης και συμπεριλαμβανομένου Μονοξειδίου του άνθρακα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κάπνισμα
Χρήστος Στυλιανέας
Ο Χρήστος Στυλιανέας (Πειραιάς, 26 Ιανουαρίου 1944 - Πάτρα, 13 Οκτωβρίου 2019) ήταν τραγουδιστής και τραγουδοποιός, συνθέτης, στιχουργός, μπουζουξής και κιθαρίστας που θεωρήθηκε αυθεντία στο λαϊκό τραγούδι.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πειραιά, σπούδασε στην Πάντειο και ήταν εγκατεστημένος από το 1984 στην Πάτρα, δραστηριοποιούμενος στο χώρο του ρεμπέτικου και στο λαϊκό τραγούδι. Αυτοδίδακτος και με ταλέντο, ξεκίνησε να τραγουδάει στις γειτονιές του Πειραιά από μικρό παιδί. Το 1967 ξεκίνησε την θητεία του στη δισκογραφία. Ασχολήθηκε, επίσης, με τη ζωγραφική και την αγιογραφία με πολλά πρωτότυπα έργα του να βρίσκονται σε ιερούς ναούς, μοναστήρια και ιδιωτικές συλλογές, σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Συνεργάστηκε σε μπουάτ της Αθήνας με σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής. Το 1968 για μια σεζόν εμφανίστηκε με τη Σωτηρία Μπέλλου στις «Νεφέλες», στην Πλάκα. Εκτός από τις προσωπικές του δισκογραφικές δουλειές, είχε αρκετές συμμετοχές σε άλμπουμ, ενώ έντυσε μουσικά και στιχουργικά τη δουλειά «Εδώ Σαχάρα» (1992) της Σόφης Παππά. Τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει διάφοροι καλλιτέχνες. Έδινε το "παρών" σε δίσκους και άλλων καλλιτεχνών είτε ως ερμηνευτής, είτε ως δημιουργός, ορισμένες φορές με το ψευδώνυμο «Φιλέας». Έχει επίσης μελοποιήσει βιβλικά αποσπάσματα, όπως τμήματα από το Άσμα Ασμάτων και το Κεφάλαιο της αγάπης του Αποστόλου Παύλου.
Στις 15 Μαϊου 1975 παντρεύτηκε τη Βούλα Γκάνια (λογίστρια-μουσικό-μοντελίστ), με την οποία απέκτησαν 5 παιδιά, την Ευτυχία, τη Δέσποινα, την Ιουστίνη, τη Σοφία και τον Κωσταντίνο.
Ο Χρ. Στυλιανέας απεβίωσε στις 13 Οκτωβρίου 2019. Τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια και στους οικείους του εξέφρασε και ο δήμαρχος της Πάτρας Κώστας Πελετίδης.
Δισκογραφία
Στους LP δίσκους του (ατομικούς και συμμετοχές) περιλαμβάνονται οι τίτλοι:
Μετά από 25 χρόνια, τον Οκτώβριο του 2019, κυκλοφόρησε το νέο CD του Χρήστου Στυλιανέα με τίτλο Τα τραγούδια της ζωής μας, το οποίο εκδόθηκε από την εταιρεία Agape το 2018, σε μουσική δική του και ενορχήστρωση του Νίκου Παπαδογιώργου και με τη συμμετοχή σπουδαίων μουσικών. Ο Χρήστος Στυλιανέας πρόλαβε και είδε την τελευταία του δουλειά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ρεμπέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες μπουζουκτσήδες
Πραιτωριανή Φρουρά
Η Πραιτωριανή Φρουρά (Λατινικά: Cohortēs Praetōriae) ήταν μία μονάδα του Αυτοκρατορικού Ρωμαϊκού στρατού, που τα μέλη της χρησίμευαν ως προσωπικοί σωματοφύλακες και πράκτορες πληροφοριών για τους Ρωμαίους Αυτοκράτορες. Κατά τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία, η Πραιτωριανή Φρουρά ήταν συνοδός υψηλόβαθμων πολιτικών αξιωματούχων (συγκλητικών και διευθυντών, procuratores) και σωματοφύλακες των ανώτερων αξιωματικών των ρωμαϊκών λεγεώνων. Το έτος 27 π.Χ., μετά τη μετάβαση της Ρώμης από Δημοκρατία σε Αυτοκρατορία, ο πρώτος Αυτοκράτορας της Ρώμης, ο Οκταβιανός Αύγουστος, όρισε τους Πραιτωριανούς ως προσωπική του συνοδεία ασφαλείας. Για τρεις αιώνες, οι φρουροί του Ρωμαίου Αυτοκράτορα ήταν επίσης γνωστοί για τις ανακτορικές μηχανορραφίες τους, με τις οποίες επηρέαζαν την αυτοκρατορική πολιτική. Οι Πραιτοριανοί μπορούσαν να ανατρέψουν έναν Αυτοκράτορα και στη συνέχεια να ανακηρύξουν τον διάδοχό του ως νέον Καίσαρα της Ρώμης. Το 312 μ.Χ. ο Κωνσταντίνος Α΄ διέλυσε την Πραιτωριανή Φρουρά και κατέστρεψε τους στρατώνες της, τους Στρατώνες των Πραιτωριανών (Castra Praetoria).
Στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία
Κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας (509–27 π.Χ.) η Πραιτωριανή Φρουρά ξεκίνησε ως σωματοφυλακή των Ρωμαίων στρατηγών. Η πρώτη ιστορική καταγραφή των Πραιτωριανών είναι ως σωματοφύλακες της οικογένειας των Σκιπιώνων, π. το 275 π.Χ. Στρατηγοί με imperium (απεριόριστη εξουσία διοίκησης ενός στρατού) κατείχαν επίσης δημόσιο αξίωμα, είτε ως αξιωματούχοι είτε ως αντικαταστάτες αξιωματούχοι, με το καθένα να έχει ραβδούχους (lictores) για την προστασία τού κατόχου τού αξιώματος. Στην πράξη, τα αξιώματα του Ρωμαίου υπάτου και του ανθυπάτου είχαν 12 ραβδούχους το καθένα, ενώ τα αξιώματα τού πραίτορα και τού αντιπραίτωρα είχαν από 6 ραβδούχους το καθένα. Ελλείψει ορισμένης, μόνιμης προσωπικής σωματοφυλακής, ανώτεροι αξιωματικοί τού πεζικού προστατεύοντο με προσωρινές μονάδες σωματοφυλακής από επιλεγμένους στρατιώτες. Στην Εντεύθεν Ιβηρία (Hispania Citerior), κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Νουμαντίας (134–133 π.Χ.), τον στρατηγό Σκιπίωνα Αιμιλιανό προστάτευε μία μονάδα 500 στρατιωτών από επιθέσεις, που αποσκοπούσαν στη δολοφονία των Ρωμαίων διοικητών πεζικού.
Στο τέλος του έτους 40 π.Χ., δύο από τους τρεις συγκυβερνήτες που αποτελούσαν τη Β΄ Τριανδρία, ο Οκταβιανός και ο Μάρκος Αντώνιος, είχαν Πραιτοριανούς Φρουρούς. Ο Οκταβιανός εγκατέστησε τους Πραιτωριανούς του μέσα στο όριο της πόλης (pomerium), το θρησκευτικό και νομικό όριο της Ρώμης, και αυτή ήταν η πρώτη φορά που τα στρατεύματα ήταν μόνιμα ως φρουρά στη Ρώμη. Στην Ανατολή, ο Mάρκος Αντώνιος διοικούσε τρεις κοόρτες. Το 32 π.Χ. ο στρατηγός Μάρκος Αντώνιος έκοψε νομίσματα προς τιμήν της Πραιτωριανής Φρουράς του. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ορόσιο, ο Οκταβιανός διοικούσε πέντε κοόρτες στη μάχη του Ακτίου το 31 π.Χ. και, στον απόηχο του ρωμαϊκού εμφυλίου πολέμου, ο νικητής Οκταβιανός συνένωσε τις δυνάμεις του με τις δυνάμεις του Μάρκου Αντώνιου, ως σύμβολο της πολιτικής τους επανένωσης. Αργότερα, ως Αύγουστος, ο Οκταβιανός, πρώτος Ρωμαίος Αυτοκράτορας (27 π.Χ.– 14 μ.Χ.), διατήρησε τους Πραιτωριανούς ως αυτοκρατορική σωματοφυλακή του. Έπειτα, στις μεγαλύτερες εκστρατείες του ρωμαϊκού στρατού της ύστερης Δημοκρατίας, η προσωπική μονάδα σωματοφυλακής ήταν ο κανόνας για έναν διοικητή πεζικού. Στο στρατόπεδο, η πραιτωριανή κοόρτη (cohors praetoria), μία ομάδα πραιτοριανών που φρουρούσαν τον διοικητή, ήταν τοποθετημένη κοντά στο πραιτώριον (praetorium), η σκηνή του διοικητή.
Κάτω από την αυτοκρατορία
αριστερά|μικρογραφία| Το [[Ανάγλυφο Πραιτοριανών|ανάγλυφο με τους Πραιτωριανούς με ένα λάβαρο με αετό που πιάνει έναν κεραυνό μέσα από τα νύχια του, σύμβολο του Jupiter.]] Οι λεγεωνάριοι γνωστοί ως Πραιτωριανή Φρουρά ήταν οι πρώτοι επιλεγμένοι βετεράνοι του ρωμαϊκού στρατού, που υπηρετούσαν ως σωματοφύλακες του Αυτοκράτορα. Πρώτα ιδρυμένη από τον Aύγουστο, η Φρουρά τον συνόδευε σε ενεργές εκστρατείες και υπηρετούσαν ως μυστική αστυνομία, προστατεύοντας τις δημόσιες διοικήσεις και το κράτος δικαίου που επιβλήθηκε από τη Σύγκλητο και τον Αυτοκράτορα. Η Πραιτωριανή Φρουρά διαλύθηκε τελικά από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α' τον 4ο αι. Ήταν διαφορετική από την Αυτοκρατορική Γερμανική Σωματοφυλακή (Germani corporis custodes), που παρείχε στενή προσωπική προστασία στους πρώτους Ρωμαίους Αυτοκράτορες.
Επωφελούντο από πολλά πλεονεκτήματα λόγω της στενής εγγύτητάς τους με τον Αυτοκράτορα: οι Πραιτωριανοί ήταν οι μόνοι που γίνονταν δεκτοί, ενώ κρατούσαν όπλα, μέσα στο ιερό σύνορο της Ρώμης, το pomerium.
Η υποχρεωτική υπηρεσία τους ήταν μικρότερης διάρκειας, για παράδειγμα: 12 χρόνια ως Πραιτωριανοί αντί για 16 χρόνια στις λεγεώνες από το έτος 13 π.Χ., και στη συνέχεια έγινε 16 αντί 20 χρόνια το έτος 5 π.Χ. σύμφωνα με τον Τάκιτο.
Η αμοιβή τους ήταν μεγαλύτερη από αυτή ενός λεγεωνάριου. Υπό τον Νέρωνα, η αμοιβή ενός Πραιτωριανού ήταν τρεισήμισι φορές μεγαλύτερη από εκείνη ενός λεγεωνάριου, και αυξανόταν από τις πρόσθετες δωρεές (donativum) ανάρρησης, που χορηγούντο από κάθε νέον Αυτοκράτορα. Αυτή η πρόσθετη αμοιβή ήταν ίση με πολλά χρόνια αμοιβής και επαναλαμβανόταν συχνά σε σημαντικά γεγονότα της Αυτοκρατορίας ή σε εκδηλώσεις που άγγιζαν την αυτοκρατορική οικογένεια: γενέθλια, γεννήσεις και γάμους μελών της. Μεγάλες χρηματικές διανομές ή επιδοτήσεις τροφίμων ανανέωναν και αντιστάθμιζαν την πιστότητα των Πραιτωριανών μετά από κάθε αποτυχημένη απόπειρα συνωμοσίας (όπως αυτή της Μεσσαλίνας εναντίον του Κλαύδιου το 48 μ.Χ. ή του Πίσωνα κατά του Νέρωνα το 65 μ.Χ.). Οι Πραιτωριανοί λάμβαναν σημαντικά υψηλότερη αμοιβή από άλλους Ρωμαίους στρατιώτες οποιαδήποτε λεγεώνας, σε ένα σύστημα γνωστό ως συν το ήμισυ της αμοιβής (sesquiplex stipendum), δηλ. η αμοιβή και το μισό αυτής. Έτσι, αν οι λεγεωνάριοι έπαιρναν 250 δηνάρια, οι φρουροί έπαιρναν 375 ετησίως. Ο Δομιτιανός και ο Σεπτίμιος Σεβήρος αύξησαν την αμοιβή (stipendum) σε 1.500 δηνάρια ετησίως, που διανέμονται τον Ιανουάριο, τον Μάιο και τον Σεπτέμβριο.
Kαθώς ήταν φόβητρο για τον πληθυσμό και τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο, οι Πραιτωριανοί δεν τύχαιναν συμπάθειας από τον ρωμαϊκό λαό. Ένα διάσημο ποίημα του Ιουβενάλη αναφέρει το καρφί, που άφησε στο πόδι του το σανδάλι ενός Πραιτωριανού, που ορμούσε δίπλα του. Η λέξη Πραιτωριανός έχει μία υποτιμητική έννοια στα γαλλικά, υπενθυμίζοντας τον συχνά ανήσυχο ρόλο τού Πραιτωριανού της αρχαιότητας.
Ιστορία
Η πρώιμη Πραιτωριανή φρουρά διέφερε πολύ από εκείνη των μεταγενέστερων εποχών, η οποία έγινε ζωτική δύναμη στην πολιτική εξουσίας της Ρώμης. Ενώ ο Αύγουστος κατανοούσε την ανάγκη να έχει μία προστασία στη δίνη της Ρώμης, φρόντιζε να εμφανίζει μία Δημοκρατική εικόνα για το καθεστώς του. Έτσι επέτρεψε να σχηματιστούν μόνο εννέα κοόρτες, η καθεμία αποτελούμενη αρχικά από 500 άνδρες. Στη συνέχεια τους αύξησε σε 1.000 άνδρες την καθεμία, αλλά επέτρεψε να κρατούν τρεις μονάδες σε υπηρεσία ανά πάσα στιγμή στην πρωτεύουσα. Οργανώθηκε επίσης ένας μικρός αριθμός αποσπασμένων μονάδων ιππικού (turmae) από 30 άνδρες η καθεμία. Ενώ περιπολούσαν ανεπαίσθητα στο παλάτι και στα μεγάλα κτίρια, οι άλλοι πραιτωριανοί στάθμευαν στις πόλεις γύρω από τη Ρώμη. Αυτό το σύστημα δεν άλλαξε ριζικά με τον διορισμό από τον Αύγουστο το 2 π.Χ. δύο πραιτοριανών επάρχων, του Κουίντους Οστόριους Σκάπουλα και του Πόπλιου Σάλβιου Άπερ, αν και η οργάνωση και η διοίκηση ενισχύθηκαν. Ο Τάκιτος αναφέρει ότι ο αριθμός των κοορτών αυξήθηκε σε 12 από 9 το 47 μ.Χ. Το 69 μ.Χ. αυξήθηκε για λίγο σε 16 κοόρτες από τον Βιτέλλιο, αλλά ο Βεσπασιανός τον μείωσε γρήγορα ξανά σε 9.
Υπό τη δυναστεία των Ιουλίων-Κλαυδίων
Στη Ρώμη, το κύριο καθήκον τους ήταν να θέσουν τη φρουρά στην οικία του Αυγούστου στον Παλατίνο λόφο, όπου οι κεντηρίωνες και οι τούρμες της κοόρτης σε υπηρεσία έθεταν τη φρουρά έξω από το παλάτι του αυτοκράτορα (η εσωτερική φρουρά του παλατιού τοποθείτο από την Αυτοκρατορική Γερμανική Σωματοφυλακή, που συχνά αναφέρεται και ως Batavi, και τους Statores Augusti, ένα είδος στρατιωτικής αστυνομίας που βρισκόταν στο αρχηγείο του επιτελείου του Ρωμαϊκού Στρατού). Κάθε απόγευμα η κοόρτη του τριβούνου (tribunus cohortis) θα λάμβανε τον κωδικό πρόσβασης από τον Αυτοκράτορα προσωπικά. Τη διοίκηση αυτής της κοόρτης αναάμβανε απευθείας ο Αυτοκράτορας και όχι ο έπαρχος του Πραιτωρίου. Μετά την κατασκευή του Πραιτωριανού στρατοπέδου το 23 π.Χ., υπήρχε άλλος παρόμοιος τριβούνος σε υπηρεσία, που τοποθετήθηκε αντίστοιχα στο στρατόπεδο των Πραιτωρίων. Τα καθήκοντά τους περιελάμβαναν, μεταξύ πολλών, τη συνοδεία του Αυτοκράτορα και των μελών της αυτοκρατορικής οικογένειας και, εάν χρειαζόταν, να ενεργούν ως ένα είδος αστυνομίας κατά των ταραχών. Ορισμένες αυτοκράτειρες διοικούσαν αποκλειστικά τη δική τους πραιτωριανή φρουρά.
Σύμφωνα με τον Τάκιτο, το έτος 23 π.Χ., υπήρχαν 9 πραιτωριανές κοόρτες (4500 άνδρες, ισοδύναμο μίας λεγεώνας) για να διατηρήσουν την ειρήνη στην Ιταλία. Τρεις ήταν τοποθετημένες στη Ρώμη και οι άλλες, κοντά.
Μία επιγραφή που ανακαλύφθηκε πρόσφατα, αναφέρει ότι, προς το τέλος της βασιλείας τού Αυγούστου, ο αριθμός των κοορτών αυξήθηκε σε 12 για μία σύντομη περίοδο. Αυτή η επιγραφή αναφερόταν σε έναν άνδρα, που ήταν π τριβούνος δύο διαδοχικών κοορτών: της 11ης κοόρτης, προφανώς στο τέλος της βασιλείας του Αυγούστου, και της 4ης στην αρχή της βασιλείας του Τιβέριου. Σύμφωνα με τον Τάκιτο, υπήρχαν μόνο 9 κοόρτες το 23 μ.Χ. Οι τρεις αστικές κοόρτες, οι οποίες αριθμούντο στη σειρά μετά τις πραιτωριανές κοόρτες, αφαιρέθηκαν προς το τέλος της βασιλείας του Αυγούστου. Φαίνεται πιθανό, ότι οι τρεις τελευταίες πραιτωριανές κοόρτες απλώς μετονομάστηκαν σε αστικές κοόρτες.
Η πρώτη επέμβαση των Πραιτωριανών σε πεδίο μάχης στους πολέμους τού τέλους της Δημοκρατίας έγινε κατά τις εξεγέρσεις της Παννονίας και τις εξεγέρσεις της Γερμανίας. Με το τέλος τού Αυγούστου το 14 μ.Χ., ο διάδοχός του Τιβέριος βρέθηκε αντιμέτωπος με εξεγέρσεις στους δύο στρατούς της Παννονίας και τού Ρήνου, οι οποίοι διαμαρτύροντο για τις συνθήκες υπηρεσίας τους, σε σύγκριση με τους Πραιτωριανούς. Οι δυνάμεις της Παννονίας αντιμετωπίστηκαν από τον Δρούσο Ιούλιο Καίσαρα, γιο τού Τιβέριου (όχι τον Νέρωνα Κλαύδιο Δρούσο, αδελφό του Τιβέριου), συνοδευόμενος από δύο πραιτοριανές κοόρτς, το Πραιτωριανό Ιππικό και τους Αυτοκρατορικούς Γερμανούς Σωματοφύλακες. Η ανταρσία στη Γερμανία κατεστάλη από τον ανιψιό και διάδοχο τού Τιβέριου, τον Γερμανικό, ο οποίος αργότερα οδήγησε λεγεώνες και αποσπάσματα της Φρουράς σε μία διετή εκστρατεία στη Γερμανία και επέτυχε να ανακτήσει δύο από τους τρεις αετούς των λεγεώνων, λάβαρα που είχαν χαθεί στη μάχη τού Τευτοβούργιου δρυμού.
Ήταν υπό τον Τιβέριο που ο Σηιανός ανέβηκε στην εξουσία και ήταν από τους πρώτους επάρχους, που εκμεταλλεύτηκαν τη θέση τους για να επιδιώξουν τις δικές του φιλοδοξίες. Συγκέντρωσε υπό τις διαταγές του όλες τις πραιτωριανές κοόρτες στο νέο στρατόπεδο. Ο Σηιανός κατείχε τον τίτλο του επάρχου από κοινού με τον πατέρα του, υπό τον Αύγουστο, αλλά έγινε μοναδικός έπαρχος το 15 μ.Χ. Χρησιμοποίησε αυτή τη θέση για να γίνει απαραίτητος για τον νέο Αυτοκράτορα Τιβέριο, ο οποίος δεν μπόρεσε να πείσει τη Σύγκλητο να μοιραστεί με αυτόν την ευθύνη της διακυβέρνησης της Αυτοκρατορίας. Ωστόσο ο Σηιανός αποξένωσε τον Δρούσο, γιο του Τιβέριου, και όταν ο διάδοχος του θρόνου Γερμανικός απεβίωσε το 19 μ.Χ., ανησυχούσε ότι ο Δρούσος θα γινόταν ο νέος Αυτοκράτορας. Κατά συνέπεια δηλητηρίασε τον Δρούσο με τη βοήθεια τής συζύγου τού τελευταίου και στη συνέχεια ξεκίνησε αμέσως ένα αδίστακτο πρόγραμμα εξάλειψης εναντίον όλων των ανταγωνιστών, πείθοντας τον Τιβέριο να τον ορίσει διάδοχό του. Σχεδόν τα κατάφερε, αλλά το σχέδιό του αποκαλύφθηκε το 31 μ.Χ. και στη συνέχεια σκοτώθηκε. Ο Αυτοκράτορας Τιβέριος χρησιμοποίησε για το σκοπό αυτό τις αστικές κοόρτες (Cohortes urbanae), που δεν ήταν υπό τον έλεγχο του Σηιανού.
Το 37 μ.Χ. ο Καλιγούλας έγινε Αυτοκράτορας με την υποστήριξη του Nαίβιου Σουτόριου Μάκρο, διαδόχου του Σηιανού ως επάρχου της Πραιτωριανής Φρουράς. Υπό τον Καλιγούλα, του οποίου η βασιλεία διήρκεσε μέχρι το 41 μ.Χ., η συνολική δύναμη της Φρουράς αυξήθηκε από 9 σε 12 Πραιτωριανές κοόρτες. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Η ανακήρυξη τού Κλαύδιου ως αυτοκράτορα, του [[Λώρενς Άλμα-Τάντεμα|Λόρενς Άλμα-Ταδέμα, λάδι σε καμβά, 1867. Σύμφωνα με μία εκδοχή της ιστορίας της ανάρρησης του Κλαυδίου, μέλη της Πραιτωριανής Φρουράς τον βρήκαν να κρύβεται πίσω από ένα παραπέτασμα μετά τη δολοφονία του Καλιγούλα το 41 μ.Χ., και τον ανακήρυξαν Αυτοκράτορα.]] Το έτος 41, ήταν η απέχθεια και η εχθρότητα ενός πραιτοριανού τριβούνου, ονόματι Κάσσιος Χαιρέας –τον οποίο ο Καλιγούλας πείραζε χωρίς έλεος λόγω της τσιριχτής φωνής του– που οδήγησε στη δολοφονία του Αυτοκράτορα από αξιωματικούς της φρουράς. Ενώ ο Αυτοκρατορική Γερμανική Σωματοφυλακή απέλυσε όλους, σε μία έρευνα για να συλλάβει τους δολοφόνους, η Σύγκλητος κήρυξε την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Οι Πραιτοριανοί, που λεηλατούσαν το Παλάτι, ανακάλυψαν τον Κλαύδιο, θείο του Καλιγούλα, κρυμμένο πίσω από ένα παραπέτασμα. Καθώς χρειάζοντο έναν Αυτοκράτορα για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους, τον έφεραν στο στρατόπεδο των Πραιτωριανών και τον ανακήρυξαν Αυτοκράτορα. Είναι ο πρώτος Αυτοκράτορας που ανακηρύχθηκε από την πραιτωριανή φρουρά και αποζημίωσε τους φρουρούς δωρίζοντάς τους μισθούς πέντε ετών. Οι Πραιτωριανοί συνόδευσαν τον Αυτοκράτορα Κλαύδιο στη Βρετανία το 43 μ.Χ.
Όταν ο Κλαύδιος δηλητηριάστηκε, η Φρουρά μετέφερε την πίστη της στον Νέρωνα μέσω της επιρροής του πραιτοριανού επάρχου του Σέξτου Αφράνιου Μπούρου, ο οποίος άσκησε ευεργετική επιρροή στον νέο Αυτοκράτορα κατά τα πρώτα οκτώ χρόνια της βασιλείας του (ο Μπούρους απεβίωσε το 62 μ.Χ.). Αξιωματικοί της Φρουράς, συμπεριλαμβανομένου ενός από τους δύο διαδόχους τού Μπούρου ως επάρχου του Πραιτωρίου, συμμετείχαν στη συνωμοσία του Πίσο το έτος 65. Ο άλλος πραιτοριανός έπαρχος, ο Τιγκελίνος, ηγήθηκε της καταστολής της συνωμοσίας και η φρουρά αποζημιώθηκε με μία δωρεά 500 δηναρίων για κάθε άτομο.
Έτος των τεσσάρων Αυτοκρατόρων
Το 69 μ.Χ., ο νέος συνάδελφος του Tιγκελλίνου, ο Nυμφίδιος Σαβίνος, κατάφερε να κάνει την Πραιτωριανή Φρουρά να εγκαταλείψει τον Νέρωνα υπέρ του διεκδικητή Γάλβα. Ο Nυμφίδιος Σαβίνος είχε υποσχεθεί 7.500 δηνάρια ανά άτομο, αλλά ο Γάλβας αρνήθηκε να πληρώσει αυτό το ποσό, επειδή δήλωσε «Είναι συνήθεια μου να στρατολογώ στρατιώτες και να μην τους αγοράζω». Αυτό επέτρεψε στον αντίπαλό του Όθωνα να δωροδοκήσει 23 κερδοσκόπους της πραιτοριανής φρουράς, για να τον ανακηρύξουν Αυτοκράτορα. Παρά την αντίθεση των κοορτών που υπηρετούσαν στο παλάτι, ο Γάλβας και ο ορισθείς διάδοχός του, ο νεαρός Πίσo, λιντσαρίστηκαν στις 15 Ιανουαρίου.
Αφού υποστήριξαν τον Όθωνα εναντίον ενός τρίτου διεκδικητή, τού Βιτέλλιου, οι Πραιτωριανοί συγκρατήθηκαν μετά την ήττα και οι εκατόνταρχοι τους εκτελέστηκαν. Αντικαταστάθηκαν από 16 κοόρτες, που στρατολογήθηκαν από τους λεγεωνάριους και τα βοηθητικά στρατεύματα τα πιστά στον Βιτέλιο, σχεδόν 16.000 άνδρες. Αυτοί οι πρώην Πραιτωριανοί βοήθησαν στη συνέχεια τον Βεσπασιανό, τον τέταρτο Αυτοκράτορα, που ηγήθηκε της επίθεσης κατά του πραιτωριανού στρατοπέδου.
Δυναστεία Φλαβίων
Υπό τους Φλαβίους, οι Πραιτωριανοί σχημάτισαν 9 νέες κοόρτες, εκ των οποίων ο Τίτος, γιος του Αυτοκράτορα Βεσπασιανού, έγινε έπαρχος. Ο Βεσπασιανός επέστρεψε την αποτελεσματική δύναμη κάθε μονάδας σε 500 άνδρες. Επίσης ακύρωσε τη φρουρά των Πραιτωριανών στην είσοδο τού παλατιού τού Αυτοκράτορα, αλλά διατήρησε φρουρούς μέσα στο ίδιο το παλάτι.
Υπό τον δεύτερο γιο του Βεσπασιανού, τον Δομιτιανό, ο αριθμός των κοορτών αυξήθηκε σε 10 και η πραιτωριανή φρουρά συμμετείχε σε μάχες στη Γερμανία και στον Δούναβη εναντίον των Δακών. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτών των ενεργειών, που ο έπαρχος Κορνήλιος Φούσκος ηττήθηκε και σκοτώθηκε το 86.
Δυναστεία Αντωνίνων
Μετά τη δολοφονία του Δομιτιανού το 96, οι Πραιτωριανοί ζήτησαν την εκτέλεση του επάρχου τους, Τίτου Πετρόνιου Σεκούνδου, ο οποίος είχε εμπλακεί στη δολοφονία.
Με το τέλος του Νέρβα, στις αρχές του 98, η Φρουρά υποστήριξε τον Τραϊανό, διοικητή της στρατιάς του Ρήνου, ως νέο Αυτοκράτορα. Εκτέλεσε τον εναπομείναντα πραιτωριανό έπαρχο και τους οπαδούς του. Ο Τραϊανός επέστρεψε στη Ρώμη από τον Ρήνο, πιθανότατα συνοδευόμενος από τη νέα μονάδα ιδιαίτερων ιππέων του Αυγούστου (equites singulares Augusti). Η πραιτωριανή φρουρά είχε συμμετάσχει στους δύο Δακικούς πολέμους του Τραϊανού (Δακικοί πόλεμοι των ετών 101–102 και 105–106). Επίσης η πραιτωριανή φρουρά υπηρέτησε στην τελευταία εκστρατεία του Τραϊανού κατά των Πάρθων του 113–117.
Κατά τον 2ο αι,, η Πραιτωριανή Φρουρά συνόδευσε τον Λεύκιο Βέρο στην Πολεμική Εκστρατεία στην Ανατολή των ετών 161–166 μ.Χ., καθώς και τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Μάρκο Αυρήλιο στις βόρειες εκστρατείες του μεταξύ 169–175 και 178–180. Κατά τη διάρκεια αυτών των αποστολών σκοτώθηκαν δύο έπαρχοι.
Με την ανάρρηση του Κομμόδου το 180, η πραιτωριανή φρουρά επέστρεψε στη Ρώμη. Ο Tιγίδιος Περένις (μ.Χ. 182–185) και ο απελεύθερος Mάρκος Αυρήλιος Κλέανδρος (μ.Χ. 186–190) άσκησαν σημαντική επιρροή στον Αυτοκράτορα. Ο Περένις σκοτώθηκε από μία αντιπροσωπεία 1500 ατόμων της Βρετανίας, που ήλθε να παραπονεθεί για την ανάμειξή του στις υποθέσεις της επαρχίας (μία αντιπροσωπεία των Λανκιαρίων των 3 λεγεώνων της Βρετανίας). Ο Κλέανδρος έκανε κατάχρηση της επιρροής του, για να διορίσει και να απολύσει επάρχους.
Δυναστεία Σεβήρων
Ο Κόμμοδος έπεσε θύμα μίας συνωμοσίας, που κατευθύνθηκε από τον πραιτωριανό έπαρχό του Κουίντο Αιμίλιο Λαίτο το 192. Ο νέος Αυτοκράτορας Πέρτιναξ που συμμετείχε στη συνωμοσία, πλήρωσε στους Πραιτωριανούς δώρο 3.000 δηνάρια, ωστόσο δολοφονήθηκε τρεις μήνες αργότερα στις 28 Μαρτίου 193 από ομάδα Πραιτωριανών. Στη συνέχεια, οι Πραιτωριανοί έθεσαν το αξίωμα τού Αυτοκράτορα σε δημοπρασία και ο Δίδιος Ιουλιανός αγόρασε τον τίτλο του Αυτοκράτορα. Ωστόσο, οι στρατοί του Δούναβη επέλεξαν αντ' αυτού τον κυβερνήτη της Άνω Παννονίας Σεπτίμιο Σεβήρο, ο οποίος πολιόρκησε τη Ρώμη και ξεγέλασε τους Πραιτωριανούς, όταν βγήκαν άοπλοι. Η Πραιτωριανή φρουρά διαλύθηκε και αντικαταστάθηκε από άνδρες, που μεταφέρθηκαν από τον δικό του στρατό.
Η νέα φρουρά του Σεπτιμίου Σεβήρου άφησε το στίγμα της ενάντια στον αντίπαλό του Κλαύδιο Αλβίνο στη Μάχη της Λυών το 197 και συνόδευσε τον Αυτοκράτορα στην Ανατολή από το 197 έως το 202 και στη συνέχεια στη Βρετανία από το 208 μέχρι το τέλος του στην Yόρκη το 211.
Ο Καρακάλλας, γιος του Σεπτίμιου Σεβήρου, έχασε την εύνοια των στρατευμάτων του δολοφονώντας τον ίδιο του τον αδελφό και συναυτοκράτορα Γέτα, αμέσως μετά τη διαδοχή του. Δημιούργησε επίσης προβλήματα, προσπαθώντας να αναδημιουργήσει μία μακεδονική φάλαγγα, που αναφέρεται στο παρελθόν στον Ρωμαϊκό Στρατό. Τελικά το 217, ενώ βρισκόταν σε εκστρατεία στην Ανατολή, δολοφονήθηκε μετά από παρότρυνση τού επάρχου του Mακρίνου.
Μετά την εξάλειψη του τελευταίου, οι Πραιτοριανοί αντιτάχθηκαν στον νέο Αυτοκράτορα Ελαγάβαλο, ιερέα της ανατολικής λατρείας του Ελαγαβάλ, και τον αντικατέστησαν από τον 13χρονο εξάδερφό του Αλέξανδρο Σεβήρο το 222.
Σε αυτήν την περίοδο, η θέση του πραιτωριανού έπαρχου στην Ιταλία έμοιαζε όλο και περισσότερο με μία γενική διοικητική θέση, και υπήρχε μία τάση να διορίζονται νομικοί, όπως ο Παπινιανός, ο οποίος κατείχε τη θέση από το 203 μέχρι την εκτέλεσή του κατά την ανάρρηση του Καρακάλλα. Υπό τον Αλέξανδρο Σεβήρο τη θέση τού πραιτωριανού επάρχου κρατούσε ο νομικός Ουλπιανός, μέχρι τη δολοφονία του από την Πραιτωριανή Φρουρά παρουσία του ίδιου του Αυτοκράτορα.
3ος αι.
Την άνοιξη του 238, υπό τον Μαξιμίνο Θράκα, το μεγαλύτερο μέρος της Πραιτωριανής Φρουράς απασχολήθηκε σε ενεργό υπηρεσία. Υπερασπιζόμενο μόνο από μία μικρή φρουρά που έμεινε, το στρατόπεδο των Πραιτωριανών στη Ρώμη δέχτηκε επίθεση από ένα πλήθος πολιτών, που ενεργούσε προς υποστήριξη των συγκλητικών και των Γορδιανών Αυτοκρατόρων, σε εξέγερση κατά τού Μαξιμίνου Θράκα. Η αποτυχία του Μαξιμίνου Θράκα να κερδίσει τον εμφύλιο πόλεμο εναντίον των διεκδικητών Γορδιανού Α΄ και του Γορδινού Β΄. οδήγησε στον θάνατό του από τα χέρια των δικών του στρατευμάτων, συμπεριλαμβανομένων των Πραιτωριανών. Οι υποψήφιοι συγκλητικοί για τον θρόνο, ο Πουπιηνός και ο Βαλβίνος, ανακάλεσαν την Πραιτωριανή Φρουρά στη Ρώμη, μόνο για να βρεθούν υπό την επίθεση των Πραιτωριανών. Και οι δύο σκοτώθηκαν στις 29 Ιουλίου 238 και ο Γόρδιος Γ΄ θριάμβευσε.
Μετά το 238, οι λογοτεχνικές και επιγραφικές πηγές στερεύουν και οι πληροφορίες για την Πραιτοριανή Φρουρά γίνονται σπάνιες. Το 249, οι Πραιτωριανοί δολοφόνησαν τον Φίλιππο Β΄, γιο του αυτοκράτορα Φιλίππου του Άραβα. Το 272, επί Αυτοκράτορα Αυρηλιανού, συμμετείχαν σε εκστρατεία κατά της Παλμύρας. Το 284 ο Διοκλητιανός μείωσε το καθεστώς των Πραιτωριανών: δεν θα ήταν πλέον μέρος της ανακτορικής ζωής, καθώς ο Διοκλητιανός ζούσε στη Νικομήδεια, περίπου 60 μίλια (100 χλμ) απέναντι από το Βυζάντιο, στη Μ. Ασία. Δύο νέα σώματα, οι Ioβιανοί και Ερκουλιανοί (που πήραν το όνομά τους από τους θεούς Jove (Δία), και Ηercules (Ηρακλή), που συνδέονται με τον ανώτερο Αύγουστο και κατώτερο συν-Aύγουστο), αντικατέστησαν τους Πραιτωριανούς ως προσωπικούς προστάτες των δύο Αυτοκρατόρων, μία πρακτική που παρέμεινε ανέπαφη με την Τετραρχία. Το 297 βρίσκοντο στην Αφρική με τον Μαξιμιανό. Μέχρι τη στιγμή που ο Διοκλητιανός αποσύρθηκε την 1η Μαΐου 305, το Στρατόπεδο των Πραιτοριανών (Castra Praetoria) φαίνεται, ότι στέγαζε μόνο μία μικρή φρουρά της Ρώμης.
Διάλυση
Κατά τις αρχές του 4ου αι., ο Καίσαρας Φλάβιος Βαλέριος Σεβήρος προσπάθησε να διαλύσει την Πραιτωριανή Φρουρά με εντολή του Αυτοκράτορα Γαλέριου. Σε απάντηση, οι Πραιτωριανοί στράφηκαν στον Μαξέντιο, γιο του συνταξιούχου Αυτοκράτορα Μαξιμιανού, και τον ανακήρυξαν Αυτοκράτορα τους στις 28 Οκτωβρίου 306. Ωστόσο μέχρι το 312, ο Κωνσταντίνος Α΄ βάδισε στη Ρώμη με στρατό, για να εξολοθρεύσει τον Μαξέντιο και να αποκτήσει τον έλεγχο της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με αποτέλεσμα τη μάχη της Μιλβίας Γέφυρας. Τελικά, ο στρατός τού Κωνσταντίνου επέτυχε μία αποφασιστική νίκη εναντίον των Πραιτωριανών, των οποίων ο Αυτοκράτορας σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια των μαχών. Με το τέλος τού Μαξεντίου, ο Κωνσταντίνος Α΄ διέλυσε οριστικά τα απομεινάρια της Πραιτωριανής Φρουράς. Οι υπόλοιποι στρατιώτες στάλθηκαν σε διάφορες γωνιές της Αυτοκρατορίας και το Στρατόπεδό τους (Castra Praetoria) διαλύθηκε σε μία μεγαλειώδη χειρονομία, εγκαινιάζοντας μία νέα εποχή στη ρωμαϊκή ιστορία και τερματίζοντας εκείνη των Πραιτωριανών.
Συμμετοχή σε πολέμους
Κατά την εκστρατεία οι Πραιτωριανοί ήταν ίσοι με κάθε σχηματισμό του ρωμαϊκού στρατού. Με το τέλος τού Αυγούστου το 14 μ.Χ., ο διάδοχός του Τιβέριος βρέθηκε αντιμέτωπος με ανταρσίες μεταξύ των λεγεώνων του Ρήνου και της Παννονίας. Σύμφωνα με τον Τάκιτο, τις Παννονικές δυνάμεις αντιμετώπισε ο γιος τού Τιβέριου Δρούσος, συνοδευόμενος από δύο πραιτωριανές κοόρτες, το πραιτοριανό ιππικό και μερικούς από τους Γερμανούς σωματοφύλακες. Η ανταρσία στον Ρήνο κατεστάλη από τον ανιψιό τού Τιβέριου και τον υιοθετημένο γιο του Γερμανικό, τον προβλεπόμενο διάδοχό του, ο οποίος στη συνέχεια οδήγησε τις λεγεώνες και τα αποσπάσματα της Φρουράς σε μία εισβολή στη Γερμανία τα επόμενα δύο χρόνια. Η Φρουρά είδε μεγάλη δράση το Έτος των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων το 69, πολεμώντας καλά για τον Όθωνα στην πρώτη μάχη του Bedriacum. Επί Δομιτιανού και Τραϊανού, η φρουρά συμμετείχε σε πολέμους από τη Δακία έως τη Μεσοποταμία, ενώ με τον Μάρκο Αυρήλιο πέρασαν χρόνια στα παραδουνάβια σύνορα κατά τους Μαρκομανικούς Πολέμους. Καθ' όλη τη διάρκεια του 3ου αι., οι Πραιτωριανοί βοηθούσαν τους Αυτοκράτορες σε διάφορες εκστρατείες.
Πολιτικός ρόλος
Η πραιτωριανή φρουρά επηρέασε και παρενέβη στην αυτοκρατορική διαδοχή, για να ονομάσει τον νέο Καίσαρα, η οποία ήταν μία πολιτική απόφαση, που η άοπλη Σύγκλητος αποδέχτηκε, επικύρωσε και ανακήρυξε στον λαό της Ρώμης. Μετά το τέλος του Σηιανού, ο οποίος θυσιάστηκε για το donativum (αυτοκρατορικό δώρο) που υποσχέθηκε ο Τιβέριος, οι Πραιτωριανοί έγιναν εξαιρετικά φιλόδοξοι στην επιρροή τους στην πολιτική της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Είτε με δική της θέληση, είτε έναντι τιμήματος, η Πραιτωριανή Φρουρά θα δολοφονούσε έναν Αυτοκράτορα, θα εκφόβιζε τους πραιτοριανούς νομάρχες ή θα επιτίθετο στον ρωμαϊκό πληθυσμό. Το 41 μ.Χ. συνωμότες από τη συγκλητική τάξη και από τη φρουρά σκότωσαν τον Αυτοκράτορα Καλιγούλα, τη γυναίκα του και την κόρη τους. Στη συνέχεια, οι Πραιτωριανοί εγκατέστησαν τον θείο τού Καλιγούλα Κλαύδιο στον αυτοκρατορικό θρόνο της Ρώμης και προκάλεσαν τη Σύγκλητο να αντιταχθεί στην απόφαση των Πραιτωριανών.
Το 69 μ.Χ., το έτος των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων, αφού δολοφόνησαν τον Αυτοκράτορα Γάλβα, επειδή δεν τους έδινε donatium, οι Πραιτωριανοί έδωσαν την πίστη τους στον Όθωνα, τον οποίο ονόμασαν ως νέο Καίσαρα της Ρώμης. Για να εξασφαλίσει την πίστη της πραιτωριανής φρουράς, ο Αυτοκράτορας Όθωνας παραχώρησε στους Πραιτωριανούς το δικαίωμα να διορίζουν τους δικούς τους επάρχους. Αφού νίκησε τον Όθωνα, ο Βιτέλλιος διέλυσε τους Πραιτωριανούς και ίδρυσε μία νέα φρουρά αποτελούμενη από δεκαέξι κοόρτες. Στον πόλεμό του εναντίον του Βιτέλλιου, ο Βεσπασιανός βασίστηκε στις δυσαρεστημένες ομάδες, που είχε απολύσει ο Αυτοκράτορας Βιτέλλιος και, ως Αυτοκράτορας ο Βεσπασιανός, μείωσε την Πραιτωριανή Φρουρά σε εννέα κοόρτες και εξασφάλισε την πολιτική τους πίστη διορίζοντας τον γιο του, Τίτο, ως έπαρχο τού Πραιτωρίου.
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2016
Το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2016 ήταν το 41ο Σούπερ Καπ, έναν ετήσιο ποδοσφαιρικό αγώνα που διοργανώνεται από την UEFA, και διεκδικείται από τους πρωταθλητές των δύο κύριων ευρωπαϊκών διασυλλογικών διοργανώσεων, του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ και του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Στον αγώνα συμμετείχαν η Ρεάλ Μαδρίτης, η νικήτρια του Τσάμπιονς Λιγκ 2015-16, και η Σεβίλλη, η νικήτρια του Γιουρόπα Λιγκ 2015–16.
Πραιτωριανή Φρουρά
Πολιτικός ρόλος
Το 271 ο Αυρηλιανός έπλευσε ανατολικά, για να καταστρέψει τη δύναμη της Παλμύρας στη Συρία, με μία δύναμη αποσπασμάτων λεγεωναρίων, πραιτωριανών κοορτών και άλλων μονάδων ιππικού, και νίκησε εύκολα τους Παλμυρηνούς. Αυτό οδήγησε στην ορθόδοξη άποψη, ότι ο Διοκλητιανός και οι συνεργάτες του εξέλιξαν την ιερά συνοδία (sacer comitatus, η επιτόπια συνοδεία των αυτοκρατόρων). Η ιερά συνοδεία περιελάμβανε μονάδες πεδίου, που χρησιμοποιούσαν μία διαδικασία επιλογής και μία δομή διοίκησης, η οποία διαμορφώθηκε σύμφωνα με τις παλαιές κοόρτες των Πραιτωρίων, αλλά δεν ήταν ομοιόμορφης σύνθεσης και ήταν πολύ μεγαλύτερη από μία πραιτωριανή κοόρτη.
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2016
Παίχτηκε στο Λέρκενταλ Στάντιον στο Τρόντχαϊμ της Νορβηγίας, στις 9 Αυγούστου του 2016. Η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε τον αγώνα με 3–2 μετά την παράταση.
Στάδιο
αριστερά|μικρογραφία| Το Λέρκενταλ Στάντιον στο [[Τρόντχαϊμ φιλοξένησε τον αγώνα.]] Το Λέρκενταλ Στάντιον ανακοινώθηκε ως ο τόπος διεξαγωγής του αγώνα στη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της UEFA στη Νιόν της Ελβετίας, στις 18 Σεπτεμβρίου 2014. Ήταν ο πρώτος τελικός της UEFA που φιλοξενήθηκε στη Νορβηγία.
Πραιτωριανή Φρουρά
Ηγετικές ικανότητες
Ξεκινώντας από το έτος 2 π.Χ., ο Πραιτωριανός έπαρχος ήταν ο διοικητής της Πραιτωριανής Φρουράς (προηγουμένως κάθε κοόρτη ήταν ανεξάρτητη και υπό τις διαταγές ενός τριβούνου από την τάξη των ιππέων). Αυτός ο ρόλος (τού αρχηγού όλων των στρατευμάτων που στάθμευαν στη Ρώμη), ήταν στην πράξη βασική θέση της ρωμαϊκής πολιτείας.