cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία
Η διετία των μεταρρυθμίσεων 1931-1933
Η πρώτης κυβέρνηση της δημοκρατίας, αποτελούμενη από τα μέλη της προσωρινής κυβέρνησης που είχε διαμορφωθεί μετά την πτώση του Αλφόνσου, κυριαρχείτο από τη Ρεπουμπλικανική-Σοσιαλιστική Σύμπραξη, που αποτελείτο από κόμματα όπως το Ισπανικό Σοσιαλιστικό κι Εργατικό Κόμμα και η Ρεπουμπλικανική Αριστερά της Καταλονίας. Τα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει επεκτείνονταν ήταν ευρύτατα. Στην εκπαίδευση υιοθέτησε έναν πλήρως φιλελεύθερο και λαϊκό χαρακτήρα, απαγορεύοντας την εκπαιδευτική δράση της εκκλησίας. Εντούτοις η απουσία δασκάλων, κτιρίων και χρηματοδότησης άφησε την λαϊκοποίηση της δημόσιας παιδείας ημιτελή. Όσον αφορά τις δυνάμεις ασφαλείας, παρότι πολλοί στρατιωτικοί παρέμειναν μοναρχικοί η Δημοκρατία δεν επενέβη στις τάξεις τους. Ως μέτρο περιορισμού της κακόφημης πολιτοφυλακής, ιδρύθηκε η Guardia de Asalto, ένα σώμα με κατεξοχήν δημοκρατικά διαπιστευτήρια.
Σε άλλο μέτωπο, ο Καταλανός πολιτικός Φρανσέσκ Μασιά είχε ανακηρύξει στις 14 Απριλίου την Καταλανική Δημοκρατία· για να περιοριστεί η ζημιά για τη νεαρή δημοκρατία, οι καταλανιστές ακύρωσαν το βήμα αυτό και έλαβαν ως αντάλλαγμα την επανασύσταση της Ζενεραλιτάτ ως αυτόνομης κυβέρνησης της Καταλονίας. Το επόμενο έτος ψηφίστηκε και το πρώτο Καθεστώς Αυτονομίας αν και πολλά ανοικτά ζητήματα γύρω από τις σχέσεις της νέας Καταλονίας και του κράτους παρέμειναν άλυτα. Κοινωνικά, η ισπανική κοινωνία βρισκόταν σε αναβρασμό. Η, αναγκαία για τον εκσυγχρονισμό της χώρας, αγροτική μεταρρύθμιση επέτρεψε μέχρι το 1933 την απαλλοτρίωση 86.000 εκταρίων και την εγκατάσταση 8.600 οικογενειών. Παρά ταύτα για την πλειοψηφία των αγροτών προχωρούσε ιδιαίτερα αργά. Η καταπίεση της αναρχικής εξέγερσης στο Κάσας Μπιέχας στο Κάδιθ από την κυβέρνηση ήταν δείγμα της απουσίας ταύτισης των αγροτικών μαζών με τη Δημοκρατία. Ο υπερβολικός ζήλος των δυνάμεων της τάξης χρησίμευσε ως αφορμή για την ανοικτή σύγκρουση των επαναστατικών κομμάτων, και αρχικά κυρίως των αναρχικών της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργαζομένων (CNT) με την κυβέρνηση της Δημοκρατίας. Σημειωτέον είναι ότι οι κομμουνιστικές οργανώσεις και κόμματα δεν είχαν καμία ιδιαίτερη δύναμη. Παράλληλα ξεκίνησαν να διευρύνονται ακροδεξιά κόμματα όπως η Φάλαγγα του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο δε Ριβέρα, που πρωταγωνιστούσε συχνά πυκνά σε επεισόδια στους δρόμους της Μαδρίτης, και οι Ενώσεις Εθνικοσυνδικαλιστικής Επίθεσης (JONS).
Η «Μαύρη Διετία»
Η κυβέρνηση του Αθάνια άντεξε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1933. Στις νέες εκλογές αναδείχθηκαν νικήτρια κόμματα του κέντρου και της δεξιάς (οι μετριοπαθείς ρεπουμπλικανοί του Αλεχάντρο Λερούξ και η Ισπανική Συνομοσπονδία Αυτόνομων Δεξιών του Χιλ Ρόβλες) και οι μοναρχικοί, υπό τον Κάλβο Σοτέλο. Η νέα κυβέρνηση υπό την προεδρία του Λερούξ επιχείρησε να ακυρώσει τα πιο ακραία μέτρα της προηγούμενης κυβέρνησης, προκαλώντας την αντίδραση των πιο αριστερών κομμάτων και οργανισμών. Γενικότερα η διακυβέρνηση της θεωρητικά μετριοπαθούς δεξιάς και του κέντρου στέφθηκε με αποτυχία.
Η μεγάλη ανεργία και το δυσεπίλυτο αγροτικό ζήτημα προκάλεσε μεγάλες απεργίες και είδε την άνοδο του σοσιαλιστή ηγέτη Φρανθίσκο Λάργο Καβαγιέρο στη Συνομοσπονδία Εργαζομένων. Τον Οκτώβριο του 1934 στις Αστούριες, η εξέγερση των μεταλλωρύχων έκανε αναγκαία την οργάνωση μιας κυριολεκτικής στρατιωτικής εκστρατείας καταπίεσης υπό τον στρατηγό Φρανθίσκο Φράνκο. Αντίθετα, στην Καταλονία, υπό την ηγεσία του νέου προέδρου της Ζενεραλιτάτ, Λιους Κονπάνς, η γενική απεργία και η ανακήρυξη του Καταλανικού Κράτους δεν προκάλεσαν ιδιαίτερα προβλήματα στο ισπανικό κράτος, με την καταπίεση της εξέγερσης να γίνεται σύντομα και τη Ζενεραλιτάτ να τίθεται εκτός νόμου.
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νιθέτο Αλκαλά Θαμόρα δυσχέραινε την κατάσταση με την διαρκή αλλαγή της κυβέρνησης λόγω του φόβου του για τη δραστηριότητα της δεξιάς και του Λερούξ. Στις εκλογές του Φεβρουαρίου του 1936 η μη αναμενόμενη οριακή νίκη των συνδυασμένων δυνάμεων της αριστεράς (Λαϊκό Μέτωπο) άλλαξε τις ισορροπίες.
Η κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου και ο Ισπανικός Εμφύλιος
Η συμμαχία των αριστερών δυνάμεων υπό τον τίτλο Λαϊκό Μέτωπο συνδύαζε τόσο δημοκρατικά κόμματα όσο και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ισπανίας, που από την αρχή προσπάθησε να καπηλευθεί τους προηγούμενους κοινωνικούς αγώνες. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα και η Ρεπουμπλικανική Αριστερά της Καταλονίας από την πλευρά τους συμμετείχαν στον συνδυασμό για να επιτύχουν την απομάκρυνση των συντηρητικών από την εξουσία και την αμνηστία για τα χιλιάδες μέλη τους που βρίσκονταν στη φυλακή. Στην άλλη άκρη του πολιτικού σκηνικού, η CEDA λειτούργησε ως πυρήνας για την έτερη συμμαχία, το Εθνικό Μέτωπο. Ο Αλκαλά Θαμόρα και ο Πορτέλα Μπαγιαδάρες απέτυχαν να δημιουργήσουν έναν τρίτο πολιτικό πόλο στο κέντρο.
Στην νέα βουλή που διαμορφώθηκε μετά τις επαναληπτικές εκλογές, το Λαϊκό Μέτωπο κυριάρχησε με 271 έδρες έναντι 137 των δεξιών και 40 των κεντρώων. Πρόεδρος της κυβέρνησης επανέλαβε ο Μανουέλ Αθάνια. Αμέσως μετά τη νίκη του, ξέσπασαν ταραχές που προέρχονταν κυρίως από τις αριστερές οργανώσεις και τη φασιστική Φάλαγγα (επίσημα κανένα κόμμα δεν είχε τεθεί ανοικτά εναντίον της έννομης τάξης), που συνδυάστηκαν με ένα ευρύτατο κύμα γιγαντιαίων απεργιών. Πολιτικά, η κυβέρνηση κυριαρχείτο από τον Μανουέλ Αθάνια, που ωστόσο βρισκόταν σε αρκετά δεινή θέση με την δεξιά να του ασκεί δριμεία κριτική, με την πιο αριστερή πτέρυγα του Σοσιαλιστικού Κόμματος να επιθυμεί την έξωση των μετριοφρόνων από την κυβέρνηση και το κέντρο να απουσιάζει. Δόθηκε αμνηστία στους πολιτικούς κρατούμενους και η Ζενεραλιτάτ επανήλθε σε λειτουργία υπό τον αποφυλακισθέντα πρόεδρό της, Λιουίς Κονπάνς.
Η Δημοκρατία στον Εμφύλιο
Η κατάρρευση της έννομης τάξης συμβολίζεται με την εν ψυχρώ δολοφονία του φασίστα ηγέτη Χοσέ Κάλβο Σοτέλο από κομμουνιστές πολιτοφύλακες. Αυτή η δολοφονία χρησίμευσε ως σύμβολο στους μετέπειτα νικητές του Ισπανικού Εμφυλίου που ξέσπασε στις 17 Ιουλίου 1936 στο ισπανικό προτεκτοράτο του Μαρόκου. Αν και αρχικά ο στόχος των εξεγερμένων ήταν να θέσουν ένα γρήγορο τέλος στην αριστερή κυβέρνηση της Δημοκρατίας, η άρνηση μεγάλου μέρους του ισπανικού στρατού και η κινητοποίηση των εργατικών σωματείων υπέρ της επανάστασης στις μεγάλες πόλεις της Ισπανίας κατάφερε να σώσει τη νόμιμη κυβέρνηση της Ισπανίας αλλά και σε μεγάλο βαθμό να καταδικάσει τη χώρα σε έναν τριετή εμφύλιο πόλεμο που σε καμιά περίπτωση δεν ήταν στα σχέδια των εξεγερμένων.
Γενικότερα η νόμιμη κυβέρνηση της Ισπανίας έχασε από την πρώτη στιγμή το μονοπώλιο της βίας και τον πρακτικό έλεγχο της επικράτειάς της. Όσο ο στρατηγός Φρανθίσκο Φράνκο αναδεικνυόταν ηγέτης του κράτους από τους εξεγερμένους, δημιουργώντας έναν διεκδικητή της πολιτικής εξουσίας της Δημοκρατίας, τα εργατικά σωματεία καταλάμβαναν ερημωμένες ιδιοκτησίες και τις αυτοοργάνωναν και το Εθνικιστικό Βασκικό Κόμμα μεταμορφωνόταν στη μοναδική λειτουργική εξουσία της επαρχίας της Βισκαΐας. Οι Καταλανοί εθνικιστές επίσης τέθηκαν υπέρ της νόμιμης κυβέρνησης της Δημοκρατίας.
Από τη στιγμή που οι εξεγερμένοι δεν κατάφεραν να ρίξουν την κυβέρνηση, υπό την προεδρία του Λάργο Καβαγιέρο μετά τον Σεπτέμβριο, και τα μέτωπα σταθεροποιήθηκαν η Δημοκρατία, που έλεγχε τα μεγάλα αστικά και βιομηχανικά κέντρα, αναλώθηκε σε εσωτερικές έριδες μεταξύ των αντιμαχόμενων παρατάξεων. Η μοναδική πολιτική δύναμη που εργάστηκε υπέρ της αύξησης της κεντρικής εξουσίας ήταν το Κομμουνιστικό Κόμμα, που είδε την εξουσία του να αυξάνεται ραγδαία. Κάποιες πολιτικές όπως η αγροτική μεταρρύθμιση συνεχίστηκαν στην δημοκρατική ζώνη.
Τον Μάιο του 1937 οι κομμουνιστές έδιωξαν τον Λάργο Καβαγιέρο και έδωσαν την υποστήριξή τους στον νέο πρόεδρο της δημοκρατικής κυβέρνησης, σοσιαλιστή με φίλια προς αυτούς αισθήματα, Χουάν Νεγρίν. Παρά την οποιαδήποτε σχετική και ποτέ απόλυτη κομμουνιστική κυριαρχία στην κυβέρνηση, ποτέ αυτή δεν έλαβε χαρακτήρα κομμουνιστικού καθεστώτος, γεγονός που θα απομάκρυνε την ισπανική μεσαία τάξη από την Δημοκρατία και θα απέκοπτε τα όποια δεσμά διατηρούσε με τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία. Ως τίτλος της δημοκρατικής Ισπανίας, χρησιμοποιείτο ευρέως ο όρος «Λαϊκή Δημοκρατία», που επανήλθε για να χαρακτηρίσει τα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο κομμουνιστικά καθεστώτα.
Οι πολεμικές αποτυχίες του καθεστώτος και η απώλεια της Καταλονίας τον χειμώνα του 1938-39 έθεσαν την ταφόπλακα στην Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία, με τη Μαδρίτη να παραδίδεται στον Φράνκο τον Μάρτιο του ίδιου έτους. Το επίσημο τέλος του πολέμου έλαβε χώρα την 1η Απριλίου. Οι δημοκρατικοί πολιτικοί διέφυγαν δια αέρος στη Γαλλία και από εκεί στο Μεξικό. Στην Ισπανία, οι νικητές είχαν το πεδίο ελεύθερο για να ιδρύσουν τη δικτατορία του στρατηγού Φράνκο που διατηρήθηκε στην εξουσία μέχρι το 1974.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που καταργήθηκαν το 1939
Πανικός στα σχολεία
Το Πανικός στα σχολεία είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κοινωνικής κινηματογραφικής ταινίας που έκανε πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 1982, σε σενάριο Γιώργου Μυλωνά και σκηνοθεσία Ντίμη Δαδήρα.
Πλοκή
Ο Αλέξανδρος Μακρής (Γιάννης Τσιλιβάκος), μαθητής σε ένα σχολείο της Αθήνας, πεθαίνει από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Ο πατέρας του, Γιάννης (Γιάννης Βόγλης), που είχε αφιερώσει τη ζωή του στο μεγάλωμα του παιδιού του και δεν είχε άλλον στον κόσμο εκτός από αυτό, θα προσπαθήσει να ανακαλύψει αυτούς που κρύβονται πίσω από τη διακίνηση του λευκού θανάτου στα σχολεία, για να πάρει εκδίκηση για το χαμό του παιδιού του. Παράλληλα, μια δημοσιογράφος (Μαίρη Χρονοπούλου) καλύπτει το ρεπορτάζ για τα ναρκωτικά στα σχολεία. Ο Μακρής δέχεται τη βοήθειά της, προσπαθώντας να ανακαλύψει τον αρχηγό της συμμορίας, τον Μάρκο Αυγέρη (Ανέστης Βλάχος), με τον οποίο είχε κάποτε και ο ίδιος συναλλαγές, θεωρώντας όμως τότε ότι ο κακοποιός διακινούσε λαθραίο ουίσκι για λογαριασμό του.
Παραγωγή
Μεγάλο μέρος της ταινίας έχει γυριστεί στη Νέα Σμύρνη.
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1981-1982 και έκοψε 98.611 εισιτήρια. Ήρθε στην 20ή θέση ανάμεσα σε 45 ταινίες.
Ηθοποιοί
Γιάννης Βόγλης (Γιάννης Μακρής)
Ανέστης Βλάχος (Μαρκος Αυγέρης)
Αλέκος Ζαρταλούδης (Ιδιοκτήτης Σνακ Μπαρ)
Νίκος Απέργης (Υπαστυνόμος)
Έφη Δεμέστοιχα
Λευτέρης Γυφτόπουλος (Φάνης Πολίτης)
Γιάννης Τσιλιβάκος (Αλέξανδρος)
Ζωή Φυτούση (Μητέρα Γιώργου)
Γιώργος Μυλωνάς (Πελάτης Ταξί)
Καίτη Φούτση (Διαχειρίστρια Πολυκατοικίας)
Νέλλη Γκίνη (Μιράντα)
Τζόυ Μιχαηλίδου (Ντοροθυ)
Νίκη Ζωγράφου
Λευτέρης Ελευθεριάδης (Φίλος Γιάννη)
Μαρία Καράτζουλα (Αγγελικούλα)
Ρόμπερτ Βόγλης (Γιώργος, φίλος Αλέξανδρου)
Νίκος Κικίλιας (Γιατρός)
Τόνυ Γιακωβάκης (Διευθυντής σχολείου)
Μαρίνα Νικολαϊδου (Μητέρα Αγγελικούλας)
Δημήτρης Βόγλης (Θέμης)
Φιλιώ Κουλαξή (Γυναίκα Φάνη)
Γιάννης Φύριος (Ιδιοκτήτης Κάβας)
Γιώργος Παπαδοπουλος (Περαστικός)
Απόστολος Σουγκλάκος (Συνεργάτης Μάρκου)
Γιώργος Καϊτσάς (Αστυνομικός)
Γιώργος Οικονόμου (Ιδιοκτήτης συνεργείου αυτοκινήτων)
Θεόδωρος Έξαρχος (Αρχηγός της Αστυνομίας)
Νίκος Ζήσης (Δημοσιογράφος)
Γιώργος Κυριακίδης (Σερβιτόρος ξενοδοχείου)
Όλγα Παππά (χορευτρια, συνοδός)
Άρης Τσιούνης (Νώντας)
Χρήστος Μπίρος (Μεντόγιας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πανικος στα Σχολεια Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίμη Δαδήρα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Κατσαρού Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Μυλωνά
Πριγκίπισσα Σοράγια
250px|μικρογραφία|Η Σοράγια το 1956 Η Σοράγια Εσφαντιάρι-Μπακτιάρι (περσικά: ثریا اسفندیاری بختیاری 22 Ιουνίου 1932-26 Οκτωβρίου 2001) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Σάχη Σαχ Μοχάμεντ Ρεζά Παχλάβι, με τον οποία παντρεύτηκε το 1951.
Ο γάμος τους κλυδωνιζόταν, ιδιαίτερα όταν έγινε σαφές ότι ήταν στείρα. Ως θυγατέρα Γερμανίδας χριστιανής μητέρας, η Σοράγια δεν είχε εμπιστοσύνη στους Σιίτες κληρικούς. Ήταν επίσης δυσαρεστημένη από την κτητική μητέρα του Σάχη. Τον Μάρτιο του 1958, ο Σάχης ανακοίνωσε το διαζύγιό τους. Ο Βρετανός πρέσβης ισχυρίστηκε ότι η Σοράγια ήταν η μόνη αληθινή αγάπη του Σάχη.
Μετά από μια σύντομη καριέρα ως ηθοποιός και μια σχέση με τον Ιταλό σκηνοθέτη Φράνκο Ιντοβίνα, η Σοράγια έζησε μόνη στο Παρίσι μέχρι το θάνατό της.
Η Σοράγια ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Χαλίλ Εσφαντιάρι Μπακτιάρι (1901-1983), ευγενούς και Ιρανού πρεσβευτή στη Δυτική Γερμανία τη δεκαετία του 1950, και της Ρωσικής καταγωγής Γερμανίδας συζύγου του, Εύα Καρλ (1906–1994).
Γεννήθηκε στο Αγγλικό Ιεραποστολικό Νοσοκομείο στο Ισφαχάν στις 22 Ιουνίου 1932. Είχε ένα αδελφό, έναν μικρότερο αδερφό, τον Μπιτζάν (1937–2001). Η οικογένειά της είχε από καιρό εμπλακεί στην ιρανική κυβέρνηση και το διπλωματικό σώμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιράν
ΝΟΥΝΟΥ
Η ΝΟΥΝΟΥ είναι μάρκα προϊόντων της FrieslandCampina Hellas, μέλος της ολλανδικής πολυεθνικής FrieslandCampina.
Το όνομα παραπέμπει στο "La Nounou" καθώς σχεδιάστηκε για τη γαλλική αγορά. Η επωνυμία αγοράστηκε από τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις τη δεκαετία του 1920. Η "μικρή Ολλανδέζα" στη συσκευασία έχει παραμείνει αμετάβλητη από το 1929 και είναι χαρακτηριστική. Το 1983 εξαγοράσθηκε από την ολλανδική FrieslandCampina. Το κύριο προϊόν αποτελείται ουσιαστικά από ένα υγρό συμπύκνωμα κονσερβοποιημένου γάλακτος και περιέχει επίσης ζάχαρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Ζαρός
Ο Ζαρός είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου.
Ο Ζαρός βρίσκεται στις νότιες υπώρειες του όρους Σαμάρι, που αποτελεί παρακλάδι του Ψηλορείτη. Απέχει 43 χιλιόμετρα από το κέντρο του Ηρακλείου και 12 χιλιόμετρα από τις Μοίρες. Το χωριό είναι ευρύτερα γνωστό από το ομώνυμο εμφιαλωμένο νερό (φυσικό ή ανθρακούχο) που διατίθεται στην αγορά την τελευταία εικοσαετία.
Ο Ζαρός παράγει ελαιόλαδο, σταφίδα, εσπεριδοειδή, κηπευτικά, χαρούπια και κτηνοτροφικά φυτά. Η ονομασία του χωριού προέρχεται μάλλων από το πληθυντικό μόριο Ζα και το ρήμα ρέω, ρους και σημαίνει πολλά νερά.
Αξιοθέατα
left|thumb|300px|Η τεχνητή λίμνη στο Ζαρό Στο εσωτερικό του χωριού υπάρχουν τρεις εκκλησίες. Στα βόρεια βρίσκεται ο παλιός ναός του Αγίου Νικολάου με τοιχογραφίες. Σήμερα είναι μοναστήρι Παλαιοημερολογιτών.
Στην έξοδο βόρεια του χωριού υπάρχει φαράγγι. Εκεί βρίσκεται η πηγή Βότομος, μια περιοχή κατάφυτη με πλατάνια, εκτροφείο πέστροφας και με μία τεχνητή λίμνη. Από τις πηγές της περιοχής κυκλοφορούν στο εμπόριο και ένα σήμα εμφιαλωμένου νερού: "Ζαρός", με τις εγκαταστάσεις εμφιάλωσης στις αντίστοιχες περιοχές.
Ανάμεσα στα άλλα, στον Ζαρό υπάρχουν περιφερειακό ιατρείο, ΚΕΠ, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο, ξενώνες και τράπεζες. Η ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα αγωνίζεται στην α΄ ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου.
Ιστορικά στοιχεία
Το δίκτυο ύδρευσης στην περιοχή ήταν ανεπτυγμένο από τα αρχαία χρόνια. Από την πηγή Στέρνα, στα βόρεια του Ζαρού, υδρευόταν η αρχαία Γόρτυνα. Σώζονται ερείπια του ρωμαϊκού υδραγωγείου.
Αθλητισμός
Στο Ζαρό εδρεύει ο «Αθλητικός Όμιλος Ζαρού» ο οποίος ιδρύθηκε το 1969. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου και αγωνίζεται επίσημα στα πρωταθλήματά της από τη σεζόν 1983-84, ενώ 10 χρόνια αργότερα, τη σεζόν 1993-94 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α΄ Κατηγορία. Τη χρονιά 2010-11 κατέκτησε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα Α1 Κατηγορίας και κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική, στην οποία σημείωσε τη μοναδική του παρουσία τη σεζόν 2011-12. Τις χρονιές 2012-13 και 2013-14 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα Α1 ΕΠΣΗ και διεκδίκησε αμφότερα την άνοδο στην Γ΄ Εθνική μέσω του ειδικού πρωταθλήματος του 2013 και 2014 αντίστοιχα, χωρίς όμως επιτυχία. Το 2014 κατέκτησε το Σούπερ Καπ Ε.Π.Σ. Ηρακλείου, νικώντας τον Αλμυρό Γαζίου.μικρογραφία|439x439px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.
Δείτε επίσης
Κοινότητα Ζαρού
Ορθό
Το ορθό είναι η μοίρα του πεπτικού σωλήνα μετά το σιγμοειδές κόλον και πριν τον πρωκτό, η οποία παρά το γεγονός ότι το όνομά της παραπέμπει σε μία μάλλον ευθεία δομή, έχει πολύπλοκο σχήμα το οποίο, στον άνθρωπο, ακολουθεί το καμπύλο σχήμα του ιερού οστού. Το ορθό μαζί με τον πρωκτικό σωλήνα επιτελούν την καίρια λειτουργία της αποθήκευσης και ελεγχόμενης αποβολής των κοπράνων μέσω μηχανισμών που μεσολαβούνται τόσο ασυνείδητα όσο και ενσυνείδητα. Η μετάβαση από το σιγμοειδές στο ορθό σημειώνεται από τη σύντηξη των κολικών ταινιών και απώλεια των επιπλοϊκών αποφύσεων. Ρόλος του ορθού είναι η προσωρινή αποθήκευση κοπράνων έως ότου το άτομο κρίνει ότι οι συνθήκες του επιτρέπουν να ενεργηθεί. Η διαδικασία αυτή της εγκράτειας επιτυγχάνεται με δύο μυϊκές ομάδες, τον έσω σφιγκτήρα του πρωκτού (ακούσια λειτουργία, δηλαδή το άτομο δεν τον ελέγχει) και έξω σφιγκτήρα του πρωκτού (εκκούσια λειτουργία, δηλαδή το άτομο μπορεί να τον ελέγξει συνειδητά).
Κατηγορία:Πεπτικό σύστημα
Α.Ο. Απόλλων Λάρισας
μικρογραφία|109px|Σήμα ΠΑΕ Απόλλων Λάρισας Ο Απόλλων Λάρισας είναι ένας από τους αρχαιότερους και ιστορικότερους ποδοσφαιρικούς συλλόγους που δημιουργήθηκαν στην πόλη της Λάρισας. Ιδρύθηκε το 1930 και χρώματα του είναι το μπλε και το άσπρο.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1930 από φοιτητές της "Αβερώφειου Γεωργικής Σχολής" της Λάρισας σε έναν αγροτικό συνοικισμό της πόλης, την Φιλιππούπολη και το πρώτο του όνομα ήταν «Δήμητρα». Με την ονομασία αυτή τις περιόδους 1930-31 και 1931-32 συμμετείχε στον Όμιλο Λάρισας των πρώτων Πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας. Μεταπολεμικά ο Απόλλωνας συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Λαρίσης του 1945-46 όπου κατέλαβε την 5η και τελευταία θέση και αδρανοποιήθηκε την επόμενη περίοδο που αν και συμμετειχε στην κλήρωση, δεν αγωνίστηκε στη Β΄ Κατηγορία της ΕΠΣΘ. Επανενεργοποιήθηκε την περίοδο 1951-52, αναγνωρίστηκε από την ΕΠΟ και πήρε μέρος στη 2η Κατηγορία του Ομίλου Λάρισας του Πρωταθλήματος της ΕΠΣΘ με αντιπάλους τους Αχιλλέα Φαρσάλων, Κίσσαβο Συκουρίου και Παναγροτικό Νίκαιας.
Ακολούθησαν αρκετά χρόνια "ξηρασίας" στο τοπικό πρωτάθλημα Λάρισας. Το 1972 ,1974 και 1975 αποτυγχάνει να ανέβει στη Β' Εθνική μέσω του Ειδικού Πρωταθλήματος που μετέχει. Το 1979-80 και το 1981-82 θα αγωνιστεί τελικά στη Γ΄ Εθνική και θα συνεχίσει στη νεοιδρυθείσα Δ' Εθνική από το 1982. Στα τελη της δεκαετίας του 1980 και κυρίως στις αρχές και στα μέσα της δεκαετίας του 1990 η ομάδα έκανε εξαιρετική πορεία στην Γ΄ Εθνική αποδίδοντας κατά κοινή ομολογίαν πολύ καλό ποδόσφαιρο.
Το 1998 υποβιβάστηκε στη Δ΄ Εθνική και στη συγκεκριμένη κατηγορία αγωνίστηκε μέχρι και το 2010-11 με εξαίρεση το 2004-05 όπου αγωνίστηκε ξανά στη Γ΄ Εθνική. Το 2011 επέστρεψε μετα από 30 χρόνια στο πρωτάθλημα της ΕΠΣΛ.
Συνολικά αριθμεί 11 συμμετοχές στη Γ΄ Εθνική και σε 302 αγώνες έχει μαζέψει 404 βαθμούς από 107 νίκες, 83 ισοπαλίες και 112 ήττες με γκολ 344-361. Αποτελεί, επίσης, μια από τις ομάδες με τις περισσότερες συμμετοχές στη Δ΄ Εθνική, συνολικά 20.
Στο Κύπελλο η μεγαλύτερη διάκριση του συλλόγου ήταν τη σεζόν 1997-98 όταν έφτασε μέχρι τα προημιτελικά της διοργάνωσης όπου και αποκλείστηκε από τον Ηρακλή.
Την περίοδο 2015-16 ο Απόλλων κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α’ ΕΠΣΛ και την πρώτη θέση στον 5ο Όμιλο του Πρωταθλήματος Πρωταθλητριών ΕΠΣ, κερδίζοντας έτσι την άνοδο του για τη Γ’ Εθνική Ερασιτεχνική.
Την περίοδο 2016-17 ο Απόλλων αγωνίστηκε στην Γ’ Εθνική και κατέκτησε την πρώτη θέση στον 2ο Όμιλο, κερδίζοντας έτσι για δεύτερη φορά στην ιστορία του την άνοδο στη Β΄ Εθνική (Φούτμπολ Λιγκ τότε) στην οποία συμμετείχε και την σεζόν 2018-19 όπου τερμάτισε 3ος χάνοντας για λίγους βαθμούς την είσοδό του στα μπαράζ ή ακόμα και την άνοδο στην Σούπερ Λιγκ 1.
Η σεζόν 2019-20 βρίσκει τον Απόλλων Λάρισας στην νέα κατηγορία της Σούπερ Λιγκ 2 στην οποία την πρώτη χρονιά τερμάτισε 6ος έχοντας δικαίωμα να αγωνιστεί στα πλέι οφ, όμως η πανδημία κορωνοϊού του 2020 δεν του το επέτρεψε καθώς το πρωτάθλημα διεκόπη. Την σεζόν 2020-21 ο Απόλλων Λάρισας θα τερματίσει στην 9η θέση και στην κανονική διάρκεια αλλά και στα πλέι άουτ στα οποία αγωνίστηκε. Η μέτρια έως καλή πορεία όμως δεν συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια. Την σεζόν 2022-22 και υπό το καθεστώς των 2 ομίλων, θα τερματίσει 11ος, 3 βαθμούς πάνω από την ζώνη του υποβιβασμού. Όμως, η μελανή σελίδα της ιστορίας του Απόλλων γράφτηκε την επόμενη σεζόν (2022-23). Η ομάδα μετά από 14 αγωνιστικές και υπό το βάρος τεράστιων διοικητικών και οικονομικών προβλημάτων, αποχώρησε από το πρωτάθλημα, και σύμφωνα με τον ΚΑΠ, ο Απόλλων από την σεζόν 2023-24 θα αγωνιστεί στην Α' Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Λάρισας.
Σημαντικοί ποδοσφαιριστές
Ο Απόλλων Λάρισας έχει αναδείξει πολλούς αξιόλογους και σε ορισμένες περιπτώσεις μεγάλους ποδοσφαιριστές, όπως ο Νίκος Πατσιαβούρας, ο Κώστας Κολομητρούσης, ο Βάιος Αθανασίου, ο Νίκος Μιχόπουλος, ο Παύλος Αδάμος, ο Στέλιος Χασιώτης, ο Τάσος Κυριάκος και ο Τάσος Βενέτης.
Σε αυτό συμβάλλει και το γεγονός ότι ο σύλλογος έχει ιδιόκτητες αθλητικές εγκαταστάσεις στη Φιλιππούπολη όπου βρίσκεται και η έδρα της ομάδας για τουλάχιστον 77 χρόνια τώρα και με χωρητικότητα 880 θεατών (καθήμενοι στην κεντρική κερκίδα του γηπέδου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λάρισας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1930 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1930
Πολιτική της Δομινικανής Δημοκρατίας
Η Δομινικανή Δημοκρατία είναι αντιπροσωπευτική δημοκρατία, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να είναι και αρχηγός της Κυβέρνησης. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κογκρέσο, το οποίο αποτελείται από την 150μελή Βουλή και τη Γερουσία, με 32 μέλη. Η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη από την εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία.
Εκτελεστική εξουσία
Η Εκτελεστική Εξουσία κυριαρχεί στο δομινικανό σύστημα διακυβέρνησης. Ο Πρόεδρος της Δομινικανής Δημοκρατίας είναι αρχηγός κράτους, της κυβέρνησης και διοικητής των ενόπλων δυνάμεων της χώρας.
Στα καθήκοντά του συνεπικουρείται από το υπουργικό συμβούλιο ("Secretarios de Estado" που ο ίδιος διορίζει. Ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος εκλέγονται ταυτόχρονα από το λαό για θητεία 4 ετών. Με την αναθεώρηση του συντάγματος του 2010 επιτρέπεται να διεκδικήσει και δεύτερη θητεία ο πρόεδρος ή ο αντιπρόεδρος. Οι εκλογές διεξάγονται σε έτη που διαιρούνται ακριβώς με το 4.
Νομοθετική εξουσία
Το Κογκρέσο (Congreso de la República) αποτελείται από δύο σώματα. Η άνω βουλή ή Γερουσία (Senado) αριθμεί 32 μέλη, που εκλέγονται για 4ετή θητεία σε μονοεδρικές περιφέρειες. Η κάτω βουλή ή Βουλή των Αντιπροσώπων (Cámara de Diputados) απαρτίζεται από 178 μέλη, που εκλέγονται επίσης για θητεία 4 ετών με το σύστημα της απλής αναλογικής ανάλογα με την κάθε περιφέρεια: ανά 50.000 κατοίκους εκλέγεται ένας βουλευτής και όχι λιγότεροι από 2 σε κάποιες περιπτώσεις.
Δικαστική εξουσία
Το ανώτατο όργανο που απονέμει τη δικαιοσύνη είναι το 16μελές Ανώτατο Δικαστήριο. Αυτό διορίζεται από το Εθνικό Συμβούλιο Εισαγγελέων, το οποίο συστάθηκε με τη συνταγματική αναθεώρηση του 1994 με σκοπό τη διασφάλιση της ανεξαρτησίας για τη δικαιοσύνη.
Δημοτικές και τοπικές εκλογές
Καθεμιά από τις 31 επαρχίες της χώρας διοικείται από έναν κυβερνήτη, ο οποίος διορίζεται από τον πρόεδρο.Δήμαρχοι και δημοτικά συμβούλια εκλέγονται από το λαό στο Σάντο Ντομίνγκο και σε 103 δημοτικά διαμερίσματα.
Εκλογές
Στη χώρα διεξάγονται γενικές εκλογές, για πρόεδρο και για κοινοβούλιο (Βουλή, Γερουσία), κάθε 4 χρόνια στις 16 Μαΐου.
Επαρχία Σαν Χοσέ
Η Επαρχία Σαν Χοσέ (ισπανικά: Provincia de San José) είναι μια επαρχία της Κόστα Ρίκα. Έχει έκταση 4.965,9 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.489.237 κατοίκων (2007). Πρωτεύουσα είναι η Σαν Χοσέ. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Σαντιάγο, το Σαν Ισίδρο δε Ελ Χενεράλ και το Σαν Μάρκος.
Γεωγραφία
Η Επαρχία Σαν Χοσέ βρίσκεται κεντρικά της Κόστα Ρίκα. Συνορεύει στα νότια και ανατολικά με την Πουνταρένας, στα βόρεια με την Αλαχουέλα και την Ερέδια, στα βόρεια-κεντρικά με το Καρτάγο και στα βορειοανατολικά με την Λιμόν. Έχει έκταση 4.965,9 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η πέμπτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά την Πουνταρένας, την Γκουανακάστε, την Αλαχουέλα και την Λιμόν.
Πόλεις
Οι τέσσερις μεγαλύτερες πόλεις είναι η Σαν Χοσέ, το Σαντιάγο, το Σαν Ισίδρο δε Ελ Χενεράλ και το Σαν Μάρκος. Άλλες πόλεις είναι η Εσκασού, η Ντεσαμπαράδος, η Ασερρί, η Σιουδάδ Κολόν, η Γουαδαλούπε, η Σάντα Άνα, η Αλαχουελίτα, η Σαν Ισίδρο, η Σαν Ιγνάσιο, η Σαν Χουάν, η Σαν Βισέντε, η Σαν Πέδρο, η Κουρριδαμπάτ, η Σάντα Μαρία και η Σαν Πάμπλο.
Καντόνια
Καντόνι (πρωτεύουσα)
Δημογραφία
Η Επαρχία Σαν Χοσέ είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2007, 1.489.237 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό η μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα. Έχει πυκνότητα 0,1 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι κατά πυκνότητα η μικρότερη επαρχία της Κόστα Ρίκα.
Βαμπίρ
μικρογραφία|Το Βαμπίρ, από τον [[Φίλιπ Μπερν-Τζόουνς, 1897]] Ένα βαμπίρ είναι πλάσμα της λαογραφίας το οποίο τρέφεται με ζωτική ουσία (συνήθως με τη μορφή του αίματος). Στην Ευρωπαϊκή λαογραφία, τα βαμπίρ είναι άνεκρα πλάσματα που συχνά επισκέπτονταν τους αγαπημένους τους και προκαλούσαν αναστάτωση ή θανάτους στις γειτονιές που κατοικούσαν όταν ζούσαν. Φορούσαν σάβανα και συχνά περιγράφονται ότι έχουν πρησμένη και κατακόκκινη ή σκοτεινή όψη, σημαντικά διαφορετική όψη από αυτή των σημερινών περιγραφών περί ενός χλωμού και λιπόσαρκου βαμπίρ που χρονολογείται από τις αρχές του 19ου αιώνα.
Βαμπιρικά όντα έχουν καταγραφεί ότι υπάρχουν στους περισσότερους πολιτισμούς. Ο όρος βαμπίρ έγινε γνωστός στη Δυτική Ευρώπη μετά από αναφορές περί μιας μαζικής υστερίας τον 18ο αιώνα από μια προϋπάρχουσα λαϊκή πεποίθηση στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη, οδηγώντας ακόμη και σε απαγγελίες κατηγοριών σε άτομα περί βαμπιρισμού. Στην Ανατολική Ευρώπη οι τοπικές παραλλαγές ήταν γνωστές με διάφορα ονόματα: ως στρίγκα στην Αλβανία, ως βρυκόλακας στην Ελλάδα και ως στριγκόι στη Ρουμανία.
Στη σύγχρονη εποχή, πιστεύεται ότι το βαμπίρ είναι μια φανταστική οντότητα, παρόλο που η πίστη σε διάφορα παρόμοια βαμπιρικά πλάσματα όπως η τσουπακάμπρα εξακολουθεί να υφίσταται σε ορισμένους πολιτισμούς. Η πρώιμη λαϊκή πίστη στα βαμπίρ έχει μερικές φορές αποδοθεί στην άγνοια της διαδικασίας της αποσύνθεσης του σώματος μετά τον θάνατο και το πως η προβιομηχανική κοινωνία προσπάθησε να το εξηγήσει δημιουργώντας τα βαμπίρ για να εξηγήσει το μυστήριο του θανάτου. Το 1985 η πορφυρία συνδέθηκε με τους θρύλους του βαμπιρισμού και έλαβε αρκετή κάλυψη από τα μέσα αλλά από τότε έχει απαξιωθεί σε μεγάλο βαθμό αυτή η σύνδεση.
Το χαρισματικό βαμπίρ της σύγχρονης φαντασίας γεννήθηκε το 1819 με την έκδοση του βιβλίου "Το Βαμπίρ" από τον Άγγλο συγγραφέα Τζον Πολιντόρι. Το βιβλίο ήταν μεγάλη εκδοτική επιτυχία και αναμφισβήτητα είναι το πιο σημαντικό έργο με θέμα τα βαμπίρ στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο Μπραμ Στόκερ έγραψε το μυθιστόρημα Δράκουλας το 1897 και είναι το βιβλίο που παρείχε τη βάση του σύγχρονου θρύλου για τα βαμπίρ, αν και εκδόθηκε μετά από την Καρμίλα του επίσης Ιρλανδού Τζόζεφ Σέρινταν Λε Φάνου το 1872. Η επιτυχία αυτού του βιβλίου γέννησε ένα διακριτικό είδος επιστημονικής φαντασίας με θέμα τα βαμπίρ, εξακολουθώντας να είναι δημοφιλές στον 21ο αιώνα, με βιβλία, ταινίες, τηλεοπτικές εκπομπές και βιντεοπαιχνίδια αφιερωμένα στα βαμπίρ. Το βαμπίρ είναι σημαντική εικόνα στο είδος της φαντασίας του τρόμου.
Πατριάρχης Φώτιος Α´
Ο Μέγας Φώτιος ή Άγιος Φώτιος (Κωνσταντινούπολη, 820 – 6 Φεβρουαρίου 893) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 858 έως το 867 και από το 877 έως το 886. Θεωρείται ως μία από τις σημαντικότερες μορφές της εν γένει ιστορίας του Βυζαντίου και του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Ήταν επίσης ένας από τους σημαντικότερους λογίους του μεσαιωνικού Ελληνισμού.
Καθοριστικής σημασίας για τις εκκλησιαστικές και πολιτικές εξελίξεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ήταν η έρις του προς τον Ιγνάτιο για τον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης, και η επακόλουθη διαμάχη με την Εκκλησία της Ρώμης, για την οποία διαμάχη η πολιτεία του Φωτίου υπήρξε μία από τις σημαντικότερες αφορμές.
Καθοριστικότατη υπήρξε και η εμπλοκή του στις πολιτικές υποθέσεις της αυτοκρατορίας, δεδομένου ότι συνέβαλε στη διαμόρφωση των σχέσεων της αυτοκρατορίας με ξένους λαούς δια του ιεραποστολικού έργου του (π.χ. με τον εκχριστιανισμό των Βουλγάρων) αλλά και άφησε έντονο το αποτύπωμά του στην πολιτική θεωρία των Βυζαντινών. Σημαντικότατη ως προς το πρώτο υπήρξε η Επιστολή του προς τον ηγεμόνα των Βουλγάρων Boris-Μιχαήλ και ως προς το δεύτερο ένα "κάτοπτρο ηγεμόνος" που συνέγραψε με τίτλο "Κεφάλαια Παραινετικά" και αποδέκτη τον μαθητή του Λέοντα ΣΤ' τον Σοφό (το κείμενο βάσει της επιγραφής του αποδίδεται στον Βασίλειο Α', ωστόσο η σύγχρονη έρευνα έχει αποδείξει ότι η πατρότητα του κειμένου ανήκει στον πατριάρχη Φώτιο Α').
Ανακηρύχθηκε άγιος της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και η μνήμη του τιμάται στις 6 Φεβρουαρίου.
Καταγωγή και πολιτική σταδιοδρομία
Πρέπει εκ προοιμίου να λεχθεί ότι όλοι σχεδόν οι χρονογράφοι ήταν από ψυχρά έως εχθρικά προς τον Φώτιο διακείμενοι, τουλάχιστον ως προς την διαμάχη του με τον Ιγνάτιο. Όλοι όμως, όπως θα αναφερθεί στη συνέχεια, εγκωμιάζουν την απέραντη πολυμάθειά του και τις πολιτικές του ικανότητες.
Λίγα είναι γνωστά για την καταγωγή ή την οικογένειά του. Ο πατέρας του Σέργιος εξορίστηκε κατά τη δεύτερη περίοδο της Εικονομαχίας ως εικονολάτρης και πέθανε στην εξορία. Ήταν ανηψιός του Πατριάρχη Ταράσιου, το όνομα του οποίου έφερε και ο αδελφός του Φωτίου, στον οποίο αφιέρωσε αυτός την Μυριόβιβλο. Ήταν επίσης συγγενής της βασιλικής οικογένειας (της δυναστείας του Αμορίου), δεδομένου ότι η αδελφή της αυτοκράτειρας Θεοδώρας Ειρήνη είχε παντρευτεί αδελφό του (κατ’ άλλους θείο του).
Σε νεαρή ηλικία ο Φώτιος φαίνεται ότι είχε αρχίσει να διδάσκει γραμματική, ρητορική και φιλοσοφία σε ένα κύκλο μαθητών. Στη συνέχεια ακολούθησε τη συνήθη σταδιοδρομία ενός προικισμένου (και λόγω καταγωγής ευνοημένου) νέου στη βυζαντινή αυλή. Ο Φώτιος πήρε το αξίωμα του πρωτασηκρήτη, του πρωτοσπαθάριου και του συγκλητικού, αξιώματα πολιτικά και στρατιωτικά στα οποία διακρίθηκε ιδιαίτερα, και σε αβέβαιη ημερομηνία έλαβε μέρος σε διπλωματική αποστολή στη Βαγδάτη. Αν πρόκειται για την αποστολή του έτους 837, θα πρέπει να δεχτούμε ότι γεννήθηκε γύρω στο 810.
Άννα Λαούπη Τριτζοπούλου
Η Άννα Λαούπη Τριτζοπούλου ήταν καπετάνισσα και αγωνίστρια της Επανάστασης του 1821 από την Αδριανούπολη της Θράκης.
Πατριάρχης Φώτιος Α´
Καταγωγή και πολιτική σταδιοδρομία
Αυτά είναι μόνο γνωστά για τον προ της πατριαρχίας βίο του Φωτίου. Όπως λένε οι χρονογράφοι, δύο πάθη τον κρατούσαν άγρυπνο τις νύχτες: η φιλομάθεια και η φιλοδοξία.
Άννα Λαούπη Τριτζοπούλου
Η Άννα ήταν από την Αδριανούπολη και παντρεμένη με τον Κωνσταντίνο Τριτζόπουλο. Ο Κωνσταντίνος το 1821 κατατάχτηκε στον Ιερό Λόχο και πολέμησε στη Μάχη του Δραγατσανίου όπου έπεσε μαχόμενος. Τότε η Άννα αρματώνεται και ζητά να πολεμήσει διοικώντας ασκέρι από 23 ακόμα, παρόλο που της το αρνήθηκαν, συνέχισε τον αγώνα μόνη της.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821 Κατηγορία:Αδριανούπολη
Πατριάρχης Φώτιος Α´
Η άνοδος στον πατριαρχικό θρόνο
Το 858 ο παντοδύναμος καίσαρ Βάρδας, παραδυναστεύων του ανεψιού του Μιχαήλ Γ΄, εκθρόνισε τον πατριάρχη Ιγνάτιο. Αιτία ήταν το γεγονός ότι ο Ιγνάτιος ήταν ο εκλεκτός της Θεοδώρας, αδελφής του Βάρδα και μητέρας του Μιχαήλ, την οποία ο Βάρδας είχε παραμερίσει και είχε ζητήσει από τον Ιγνάτιο να την κάνει μοναχή. Ο Ιγνάτιος αρνήθηκε και ήταν πια φανερό ότι είχε συνταχθεί με τη Θεοδώρα εναντίον του Βάρδα. Η αφορμή δόθηκε στα Θεοφάνεια του 858, όταν ο Ιγνάτιος αρνήθηκε τη θεία κοινωνία στον Βάρδα επειδή έδιωξε τη σύζυγό του και συζούσε με τη σύζυγο ενός γιου του παρά τις επανειλημμένες συστάσεις του πατριάρχη. Ο Βάρδας έπεισε τον Μιχαήλ ότι ο Ιγνάτιος συνωμοτούσε για επαναφορά της Θεοδώρας κι ο τελευταίος εξορίστηκε στη νήσο Τερέβινθο της Προποντίδος και στη συνέχεια στη Μυτιλήνη.
Ο Βάρδας είχε ήδη επιλέξει τον Φώτιο, αλλά δεν είχε κάνει γνωστή την επιλογή του. Δεδομένου ότι οι φιλοδοξίες ήταν μεγάλες και ότι πολλοί αρχιερείς πήραν το μέρος του Ιγνάτιου, ο Βάρδας χρησιμοποίησε το εξής τέχνασμα: Υποσχέθηκε στον κάθε ένα μητροπολίτη τον πατριαρχικό θρόνο, ζητώντας του ταυτόχρονα να αποποιηθεί αρχικά για λόγους μετριοφροσύνης και να αποδεχτεί μετά, ύστερα από επιμονή του βασιλιά που θα είχε εντυπωσιαστεί από τη σεμνότητα και ταπεινότητα του υποψηφίου. Έτσι έγινε κι όλοι αρνήθηκαν όταν τους έκανε την πρόταση ο Μιχαήλ, προδίδοντας όμως όλοι (και οι Ιγνατιανοί) τον Ιγνάτιο.
Εν τω μεταξύ ο Φώτιος, λαϊκός ως τις 20 Δεκεμβρίου 858 και επικεφαλής του ανώτερου αυτοκρατορικού δικαστηρίου, είχε καρεί μοναχός την ημέρα εκείνη, την επομένη έγινε αναγνώστης, την άλλη υποδιάκονος, την επομένη χειροτονήθηκε διάκονος, και την πέμπτη μέρα, στις 24 Δεκεμβρίου πρεσβύτερος. Το απόγευμα της 24ης Δεκεμβρίου συγκεντρώθηκαν στο Παλάτι οι αρχιερείς, και ο Μιχαήλ ανακοίνωσε ότι σέβεται τις αρνήσεις τους. Συνεπώς δεν έμενε άλλη λύση, μια και καθαιρέθηκε ο Ιγνάτιος, από το να γίνει πατριάρχης ένας υποψήφιος που είχε ήδη αποδεχτεί. Οι μητροπολίτες αιφνιδιάστηκαν, αλλά ήταν πλέον αργά, και η βασιλική δυσμένεια επικρεμόταν πάνω τους. Το Νοέμβριο του 858 η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως χωρίς να ρωτήσει τον Φώτιο και παρά τη ρητή αντίθεσή του, τις αρνήσεις και τα κλάματά του, ως μόνη αρμόδια να αντιμετωπίσει το πρόβλημα εκ της αντικανονικής και αυθαίρετης εκθρονίσεως του Πατριάρχη Ιγνατίου από τον Βάρδα, τα σχίσματα, τις έριδες, τις διαιρέσεις και τα λοιπά κακά που προκάλεσε αυτή η εκθρόνιση, έκρινε τον Φώτιο ως τον μόνο κατάλληλο για τον Πα­τριαρχικό Θρόνο. Έτσι στις 25 Δεκεμβρίου του 858 έγινε η χειροτονία του σε Πατριάρχη. Χειροτονήθηκε από τον αρχιεπίσκοπο Συρακουσών Γρηγόριο Ασβεστά.
Σώζονται βέβαια επιστολές του Φωτίου προς τον Βάρδα όπου γράφει ότι θεωρεί «ανάξιον εμαυτόν και του αρχιερατικού βαθμού και της ποιμαντικής εγχειρήσεως» και θρηνεί και οδύρεται για τις διώξεις των Ιγνατιανών που ακολούθησαν. Αλλά η μετέπειτα στάση του φανερώνει τη φιλοδοξία του, την επιμονή του και τη δύναμη της θέλησής του.
Η σύνοδος του 861
μικρογραφία|Νόμισμα της εποχής με την [[Παναγία στη μια πλευρά και αναγραφή ΦΩΤΙΩ ΑΡΧΙΕΠΙCKOΠΟΝ ΚΩΝCTANTINOYΠΟΛΕΩC NEAC ΡΩΜΗC στην άλλη|εναλλ.=Νόμισμα της εποχής με την Παναγία στη μια πλευρά, και αναγραφή ΦΩΤΙΩ ΑΡΧΙΕΠΙCKOΠΟΝ ΚΩΝCTANTINOYΠΟΛΕΩC NEAC ΡΩΜΗC στην άλλη]] Η εκλογή του Φωτίου έπασχε τυπικώς γιατί ο Ιγνάτιος αρνούνταν επίμονα να παραιτηθεί (οι χρονογράφοι μάλιστα διεκτραγωδούν τα βασανιστήρια στα οποία υπεβλήθη), και επιπλέον ο λαός και πολλοί ιερωμένοι ήταν με το μέρος του.
Για να θεραπευθεί η ανωμαλία ο Φώτιος συγκάλεσε σύνοδο και ζήτησε από τον έχοντα τα εκκλησιαστικά πρωτεία Πάπα να στείλει τοποτηρητές. Οι επιστολές του Μιχαήλ και του Φωτίου προς τον Πάπα έλεγαν ότι σκοπός της συνόδου ήταν η οριστική επικύρωση της κατάλυσης της Εικονομαχίας, παρεμπιπτόντως δε επρόκειτο να διευθετηθεί και το θέμα της πατριαρχικής μεταβολής, δεδομένου ότι ο Ιγνάτιος «παραιτήθηκε λόγω γήρατος και απολάμβανε κάθε τιμής και φροντίδας στο νησί που αποσύρθηκε».
Ο Πάπας Νικόλαος Α΄ έστειλε δύο επισκόπους ως τοποτηρητές για να εξετάσουν και να κρίνουν, και έγραψε συγχρόνως στον Μιχαήλ υπαινισσόμενος ότι θα επικύρωνε την ενθρόνιση του Φωτίου αν του αποδίδονταν η δικαιοδοσία στις ελληνικές χώρες και τα κτήματα της Καλαβρίας, όλα δηλαδή όσα είχαν αφαιρεθεί από τους πάπες από τον Λέοντα Γ΄.
Η σύνοδος συνήλθε στις αρχές Μαΐου του 861 στον ναό των Αγίων Αποστόλων. Συμμετείχαν 348 επίσκοποι και προήδρευαν οι τοποτηρητές του πάπα. Ο Ιγνάτιος προσήχθη, αρνήθηκε και πάλι να παραιτηθεί, δικάστηκε, καταδικάστηκε και καθαιρέθηκε ενώ οι τοποτηρητές αναφώνησαν κι αυτοί «ανάξιος». Ο Βάρδας και ο Φώτιος είχαν βρει τρόπο να τους κάνουν να ξεχάσουν τα περί αποδόσεως δικαιοδοσίας και κτημάτων. Πέραν αυτών, η σύνοδος αυτή επικύρωσε μεν τις κατά των εικονομάχων αποφάσεις, πήρε όμως πολλά μέτρα περιοριστικά της ίδρυσης μοναστηριών και του μοναχικού βίου.
Ο Φώτιος, ο λαός και ο βασιλιάς
Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς σεισμοί συντάραξαν την Κωνσταντινούπολη επί σαράντα μέρες. Ο λαός τους απέδωσε στη θεία οργή για τον διωγμό του Ιγνάτιου, τον οποίον οι φίλοι του είχαν κατορθώσει να φυγαδεύσουν. Ο Φώτιος κήρυξε από άμβωνος ότι οι σεισμοί «ουκ εκ πλήθους αμαρτιών αλλ’ εκ πλησμονής ύδατος γίνονται» αλλά δεν έπειθε τον πολύ λαό που ήταν με το μέρος του Ιγνάτιου.
Στο ίδιο κήρυγμά του ο Φώτιος, αν και οπαδός του Αριστοτέλη, ανέπτυξε την πλατωνική άποψη ότι ο άνθρωπος έχει δύο ψυχές, μία ανθρώπινη που αμαρτάνει και μία θεία, αναμάρτητη. Οι αυλικοί μετέφεραν την ομιλία στον Μιχαήλ, ο οποίος χλεύαζε Ιγνάτιο και Φώτιο και Εκκλησία και τους πάντες, και αυτός κάλεσε τον Φώτιο και, προσποιούμενος τον θυμωμένο, του είπε: «Τι πράγματα είναι αυτά που λες; ξέρεις ότι οι δούλοι μας ζητάνε διπλάσιο φαγητό, μια κι έχουν δύο ψυχές ; »
Ο Μιχαήλ δεν δίσταζε να διακηρύσσει ότι «δικός μου πατριάρχης είναι ο Γρύλος (ένας από τους συντρόφους του της ακολασίας), του Βάρδα ο Φώτιος και των Χριστιανών ο Ιγνάτιος». Έκανε όμως ό,τι του έλεγαν ο Βάρδας και ο Φώτιος.
Η αρχή του σχίσματος – Ο Φώτιος καθαιρείται από τον Πάπα
Ο Πάπας Νικόλαος ενημερώθηκε για τις αποφάσεις της συνόδου από τους τοποτηρητές του (όπως τον ενημέρωσαν) και από τα πρακτικά που του έστειλαν μαζί με επιστολές τους ο Μιχαήλ και ο Φώτιος. Ο Φώτιος στην επιστολή του απάντησε αρχικά στην κατηγορία ότι από λαϊκός έγινε πατριάρχης, λέγοντας ότι δεν ήταν χωρίς προηγούμενο ούτε ήταν αντίθετο με τους κανόνες της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης, δεδομένου ότι εκ λαϊκών έγιναν πατριάρχες και οι Νικηφόρος και Ταράσιος. Προχώρησε ύστερα υποστηρίζοντας ότι μόνο τα δόγματα πρέπει να μένουν αμετάβλητα ενώ δευτερεύοντα και διοικητικά ζητήματα μπορούν κάλλιστα να τροποποιούνται όταν χρειάζεται και να διαφέρουν από Εκκλησία σε Εκκλησία. Μεταξύ αυτών των θεμάτων ανέφερε τον γάμο των κληρικών, την εμφάνισή τους (γένια και τα τοιαύτα), τις κατά τόπους προσευχές και νηστείες και άλλα. Εξηγούσε επίσης στον πάπα ότι για να του αποδοθούν οι χώρες που του αφαιρέθηκαν, έπρεπε να υπάρχει κυβερνητική συναίνεση –που προς το παρόν δεν υπήρχε. Και τέλος του συνιστούσε, με ύφος συγκαλυμμένης επίπληξης, να μη ενεργεί αντικανονικά δεχόμενος όσους πήγαιναν στη Ρώμη άνευ συστατικών επιστολών, να μη δέχεται δηλαδή τους Ιγνατιανούς που κατέφευγαν σε αυτόν και δίχαζαν την Εκκλησία.
Εν τω μεταξύ, προ της λαϊκής οργής, ο Μιχαήλ και ο Βάρδας ορκίστηκαν δημοσίως ότι δεν θα πειράξουν τον Ιγνάτιο ούτε αυτούς που τον έκρυβαν, αρκεί να παρουσιαζόταν. Όντως ο Ιγνάτιος ήρθε, συμφιλιώθηκε τρόπον τινά με τον Βάρδα και αποσύρθηκε σε μία μονή. Ο λαός θεώρησε ότι αυτή ήταν η αιτία που σταματήσαν οι σεισμοί και εκχριστιανίστηκαν οι Βούλγαροι.
Τον Απρίλιο του 863 ο Πάπας είχε πια διαμορφώσει γνώμη. Σε σύνοδο που συγκάλεσε στη Ρώμη καθήρεσε και αναθεμάτισε: τον τοποτηρητή του Ζαχαρία γιατί προήδρευσε σε ληστρική σύνοδο• τον Γρηγόριο των Συρακουσών επειδή χειροτόνησε σε όλους τους βαθμούς τον Φώτιο• τον ίδιο τον Φώτιο ως αίτιον σκανδάλων, επιβήτορα και μοιχόν• όλους αυτούς που χειροτονήθηκαν από τον Φώτιο• όλους όσοι δεν θα διέκοπταν τις σχέσεις τους με τον Φώτιο• και τέλος τον αυτοκράτορα και όλο το κράτος.
Η απάντηση από την Κωνσταντινούπολη ήταν -προς το παρόν- μια περιφρονητική επιστολή, που αποκαλούσε τον Πάπα βάρβαρο εν μέσω βαρβάρων και του έλεγε πως εκλήθη στη σύνοδο για εθιμοτυπικούς και μόνο λόγους.
Βουλγαρία και Μοραβία
Είχε εν τω μεταξύ προκύψει και άλλη αφορμή διαμάχης μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας. Με ενέργειες της Κωνσταντινούπολης οι Βούλγαροι είχαν εκχριστιανιστεί. Αλλά ο ηγεμόνας τους Βόγορις, που βαπτίστηκε με ανάδοχο τον αυτοκράτορα Μιχαήλ, προσέγγισε τον Πάπα επικαλούμενος δογματικές απορίες και ο τελευταίος προσπαθούσε να αποσπάσει τη Βουλγαρία από την Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης. Τότε επίσης ξεκίνησαν το ιεραποστολικό τους έργο στη Μοραβία οι Μεθόδιος και Κύριλλος.
Την άνοιξη του 866 ο Βάρδας δολοφονήθηκε από τον νέο ευνοούμενο του Μιχαήλ παρακοιμώμενο Βασίλειο, με την έγκριση του αυτοκράτορα και ανεψιού του, ως συνωμοτών εναντίον του. Ο Βασίλειος στέφτηκε σε λίγο συναυτοκράτορας αλλά τα εκκλησιαστικά πράγματα δεν διαταράχτηκαν προς το παρόν.
Η καθαίρεση του Πάπα
Η απάντηση του Πάπα στην περιφρονητική επιστολή του Μιχαήλ του 863, έφτασε στην Κωνσταντινούπολη αμέσως μετά τη δολοφονία του Βάρδα το 866, γραμμένη στον ίδιο τόνο. Ο Φώτιος έπεισε τον Μιχαήλ να αναγνωρίσει τον αυτοκρατορικό τίτλο του Λουδοβίκου Β΄, εγγονού του Καρλομάγνου, για να τον αποσπάσει από τη συμμαχία του με τον Πάπα, και συγκάλεσε σύνοδο των Εκκλησιών της Ανατολής τον Αύγουστο του 867, στην οποία κατηγόρησε τον Πάπα για εκκλησιαστική επέμβαση στη Βουλγαρία, για θέματα νηστείας, γάμου κληρικών και άλλα τέτοια. Για όσα δηλαδή ακριβώς είχε γράψει ο ίδιος στον Πάπα μετά την καθαίρεση του Ιγνάτιου το 861, ότι είναι ασήμαντα και δεν αξίζει να χωρίζουν τους χριστιανούς. Τον κατηγορούσε επίσης και για ένα θέμα δογματικό: γιατί δεχόταν δήθεν η Εκκλησία της Ρώμης ότι το Άγιον Πνεύμα και εκ του Υιού εκπορεύεται (Filioque). To Filioque διατυπώθηκε για πρώτη φορά στην Ισπανία στο τέλος του 6ου αιώνα και έγινε δεκτό από τους Φράγκους. Αλλά δεν είχε γίνει με κανένα τρόπο αποδεκτό από τη Δυτική Εκκλησία προ του 1014. Συνεπώς ο Φώτιος, εκτός του ότι φάνηκε ανακόλουθος ως προς τα διοικητικά, τοπικά θέματα (γάμους κληρικών, νηστείες κττ), τα οποία δεν έπρεπε να χωρίζουν τους Χριστιανούς όπως έλεγε, ανήγαγε τη διαμάχη με την Εκκλησία της Ρώμης σε θέμα δογματικό, με αναπόφευκτες ολέθριες συνέπειες για τον Χριστιανισμό το σχίσμα και την αίρεση.
Η σύνοδος καθήρεσε (χωρίς κανένα βέβαια αποτέλεσμα κι αυτή, τυπικά μόνο) και αναθεμάτισε τον Πάπα Νικόλαο και απέκλεισε τις κυριαρχικές επεμβάσεις του πάπα στην Ανατολική Εκκλησία.
Η πρώτη εξορία
Τον Σεπτέμβριο του 867 ο Βασίλειος δολοφόνησε τον Μιχαήλ Γ΄ και έμεινε μόνος αυτοκράτορας. Προκειμένου να ασκήσει απερίσπαστος τη διακυβέρνηση του κράτους και δεδομένου ότι οι Ιγνατιανοί αποτελούσαν την πλειονότητα και ήταν προστατευόμενοι και σύμμαχοι του Πάπα, θυσίασε τον Φώτιο, που καθαιρέθηκε αμέσως, και επανήλθε στον πατριαρχικό θρόνο ο Ιγνάτιος.
Αρκετοί χρονογράφοι, και μάλιστα εχθρικά διακείμενοι προς τον Φώτιο, έγραψαν ότι ο Φώτιος «ελθόντος του βασιλέως εν τη εκκλησία και μέλλοντος αυτού κοινωνείν, ληστήν και φονέα έλεγεν και ανάξιον της θείας κοινωνίας». Το γεγονός αμφισβητείται εντονότατα και λόγω του χαρακτήρα του Φωτίου και λόγω των μετέπειτα σχέσεών του με τον Βασίλειο.
Ο Φώτιος εξορίστηκε στη μονή της Σκέπης στον Βόσπορο. Σε σύνοδο που συγκροτήθηκε τον Οκτώβριο του 869 (Η΄ Οικουμενική κατά τους Λατίνους, ψευδογδόη κατά τους Βυζαντινούς) προσήχθη αλλά δεν αναγνώρισε τη δικαιοδοσία της και αρνήθηκε να απολογηθεί. Καταδικάστηκε και αναθεματίστηκε μαζί με τους οπαδούς του επισκόπους.
Ο Φώτιος παρέμεινε ήσυχος όσο κράτησε η εξορία του παρ’ όλο που οι οπαδοί του είχαν συγκροτήσει εκκλησίαν εν εκκλησία με χωριστή ιεραρχία, ιεροτελεστίες και πιστούς. Δεν θέλησε να εκμεταλλευτεί φυσικές καταστροφές που συνέβησαν διακηρύσσοντας ότι οφείλονταν στη θεία οργή για την πτώση του, όπως είχαν κάνει οι Ιγνατιανοί το 861. Στα τέλη του 876 ανακλήθηκε από την εξορία και του ανατέθηκε η ανατροφή των τεσσάρων γιων του Βασιλείου, ο οποίος σε όλο το διάστημα της εξορίας δεν έπαυσε να τον τιμά και να τον βοηθά.
Η δεύτερη πατριαρχία
Το 877 ο Ιγνάτιος πέθανε και σε τρεις μέρες ο Φώτιος ανέβηκε και πάλι στον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης. Ξεχνώντας ότι είχε καταδικάσει τη Δυτική Εκκλησία στη σύνοδο του 867, ανήγγειλε την επάνοδό του στον Πάπα Ιωάννη Η΄ και του ζήτησε να στείλει εκπροσώπους του στην Κωνσταντινούπολη για να συμμετάσχουν σε σύνοδο που θα την επικύρωνε. Ο Πάπας, ξεχνώντας κι αυτός τις αποφάσεις των προκατόχων του και την καταδίκη του Φωτίου στη σύνοδο του 869, αναγνώρισε τον Φώτιο με τις απαντητικές του επιστολές και έστειλε τους εκπροσώπους.
Η σύνοδος αυτή διήρκεσε από τον Νοέμβριο του 879 μέχρι τον Μάρτιο του 880. Παρέστησαν όλοι οι πατριάρχες των Εκκλησιών της Ανατολής, οι τοποτηρητές του Πάπα και 360 αρχιερείς, προήδρευε δε ο ίδιος ο Φώτιος. Η επάνοδός του επικυρώθηκε θριαμβευτικά και τα εγκώμια της συνόδου προς αυτόν υπήρξαν αποθεωτικά. Οι τοποτηρητές του Πάπα, μολονότι τα εγκώμια αυτά αναγόρευαν τον Φώτιο πνευματικό οδηγό όλης της Χριστιανοσύνης, συμφώνησαν κατά πάντα και υπερθεμάτισαν. Τέλος απαγορεύτηκε ρητά κάθε προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως, δηλ. το Filioque.
Με επιστολές του προς τον Βασίλειο και τον Φώτιο στις 13 Αυγούστου 880, ο Πάπας επικύρωσε τις αποφάσεις της συνόδου. Αλλά στα τέλη του 880 αναθεμάτισε τον Φώτιο, ισχυριζόμενος ότι η βυζαντινή διπλωματία είχε και πάλι εξαπατήσει τους τοποτηρητές του. Υποστηρίζεται πάντως ότι ο αναθεματισμός δεν απαγγέλθηκε από τον Ιωάννη Η΄ αλλά από τον διάδοχό του Μαρίνο Α΄, και ότι αποδόθηκε στον Ιωάννη για να μη φανεί ότι υπήρξε πάπας που αναγνώρισε οριστικά τον Φώτιο.
Δεύτερη πτώση και θάνατος
Όταν ο Βασίλειος Α' πέθανε το 886, τον διαδέχτηκε ο γιος του Λέων ΣΤ' παρά την αντίθετη επιθυμία του πατέρα του. Ένα από τα μέτρα του νέου αυτοκράτορα για να εδραιωθεί πολιτικά περιστοιχιζόμενος από πρόσωπα της εμπιστοσύνης του ήταν και η εκ νέου απομάκρυνση του δασκάλου του Φωτίου από τον πατριαρχικό θρόνο. Στη θέση του τοποθετήθηκε ο ανήλικος αδελφός του αυτοκράτορα Στέφανος. Ο Φώτιος εξορίστηκε, πιθανόν σε μονή της Αρμενίας, και τα ίχνη του χάνονται. Πιθανολογείται ότι απεβίωσε την 6 Φεβρουαρίου του 893.
Το έργο του
thumb|right|180px|Μεταγενέστερη έκδοση της «Βιβλιοθήκης» του Φωτίου α. Φιλολογικά συγγράμματα
β. Θεολογικά:
γ. Γύρω στις 263 επιστολές
Τα έργα του Φωτίου έχουν εκδοθεί στην Patrologia Graeca του Migne, τόμοι 101-104.
Αποτίμηση
Ο Νικήτας Παφλαγών στην εξυμνητική βιογραφία του Πατριάρχη Ιγνάτιου, έγραψε για τον μεγάλο αντίπαλο του τελευταίου Φώτιο: (Νικήτας ο Παφλαγών, Βίος Ιγνατίου, σ. 509)