cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Rasmus
Πηγές
Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ Κατηγορία:Νικητές World Music Awards Κατηγορία:Φινλανδικά hard rock συγκροτήματα Κατηγορία:Φινλανδικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Φινλανδία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2022 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Εκκλησία της Πούσουλα
Η Εκκλησία της Πούσουλα (Pusulan kirkko) είναι λουθηρανική εκκλησία στο χωριό της Πούσουλα, στη Λόχγια της Φινλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λουθηρανικές εκκλησίες στη Φινλανδία Εκκλησια
Σοφία του Μέρενμπεργκ
Η Σοφία Νικολάιεβνα, ολλανδ.: Sopfie Nikolaievna von Merenberg von Torby (1 Ιουνίου 1868 - 14 Σεπτεμβρίου 1927) από τον Οίκο του Νάσσαου, ήταν κόρη του πρίγκιπα του Νάσσαου και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Νικόλαου-Γουλιέλμου πρίγκιπα του Νάσσαου και της με μοργανατικό γάμο συζύγου του Ναταλίας Αλεξάντροβνας Πούσκινας, στην οποία είχε απονεμηθεί ο τίτλος της κόμισσας του Μέρενμπεργκ.
Νεανική ζωή
Γεννήθηκε στη Γενεύη της Ελβετίας, το πρώτο παιδί του Νικόλαου Γουλιέλμου πρίγκιπα του Νασάου και της Ναταλίας Αλεξάντροβνας Πούσκινας. Δεδομένου ότι ο γάμος των γονιών της θεωρήθηκε μοργανατικός, δεν μπορούσε να αποκτήσει τον τίτλο ή την τάξη του πατέρα της. Οι γονείς του πατέρα της ήταν ο Γουλιέλμος δούκας του Nάσσαου και η Παυλίνα της Βυρτεμβέργης· γονείς της μητέρας της ήταν ο Aλεξάντρ Πούσκιν, ο διάσημος Ρώσος ποιητής και η σύζυγός του Ναταλία Νικολάγιεβνα Γκοντσάροβνα.
Ο αδερφός της Γεώργιος-Νικόλαος κόμης του Μέρενμπεργκ (Βήσμπαντεν, 13 Φεβρουαρίου 1871 - Βήσμπάντεν, 31 Μαΐου 1948) νυμφεύτηκε για πρώτη φορά στις 12 Μαΐου 1895 στη Νίκαια την Όλγα Αλεξάντροβνα Γιουριέφσκαγια (Αγία Πετρούπολη, 8 Νοεμβρίου 1873 - Βήσμπαντεν, 10 Αυγούστου 1925), κόρη του Αλέξανδρου Β΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας και της δεύτερης (μοργατικής) συζύγου του Αικατερίνης ΜιχαηλόβναςΝτολγκορούκοβας Η Σοφία θα παντρευόταν τον εξάδελφο του Τσάρου, τον Μιχαήλ Μιχαήλοβιτς μεγάλο δούκα της Ρωσίας.
Οικογένεια
μικρογραφία|Η Ναντζέντα, ο Μιχαήλ και η Αναστασία με τον πατέρα τους Μιχαήλ Μιχαήλοβιτς μεγάλο δούκα της Ρωσίας.
Παντρεύτηκε μοργανατικά, στις 26 Φεβρουαρίου 1891, τον Μιχαήλ Μιχαήλοβιτς μεγάλο δούκα της Ρωσίας, εγγονό του Νικολάου Α΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας. Ο γάμος έγινε κρυφά στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας. Οι δύο τους είχαν συναντηθεί στη Νίκαια (Νις της Γαλλίας) και αμέσως ερωτεύτηκαν. Όταν η μητέρα του έμαθε για τον μυστικό γάμο με μία άνιση κοινωνικά νύφη, κατέρρευσε και αρρώστησε· στη συνέχεια απεβίωσε από καρδιακή προσβολή στο Χάρκοβο. Ο Μιχαήλ κατηγορήθηκε για το τέλος της και τού απαγορεύτηκε να παρευρεθεί στην εξόδιο ακολουθία· απολύθηκε από τη στρατιωτική του θέση και στάλθηκε σε εξορία.
Στη Σοφία απονεμήθηκε ο τίτλος της κόμισσας του Τόρμπυ το 1891 από τον θείο της Αδόλφο μεγάλο δούκα του Λουξεμβούργου. Ο τίτλος επεκτάθηκε και στα τρία παιδιά της:
Μετέπειτα ζωή
Αυτή και ο σύζυγός της ζούσαν στο Κένγουντ Χάουζ στο Χάμπστεντ του Λονδίνου, πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ωστόσο η Ρωσική Επανάσταση μείωσε τα οικονομικά του μεγάλου δούκα. Παρά τις μειωμένες συνθήκες ζωής τους, ήταν φίλοι του Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, της συζύγου του Μαίρης του Τεκ και συνέχισαν να παρευρίσκονται σε κοινωνικές εκδηλώσεις.
Απεβίωσε στο Λονδίνο στις 13 Σεπτεμβρίου 1927 και τάφηκε στο κοιμητήριο Χάμπστεντ. Ο μεγάλος δούκας Μιχαήλ προσβλήθηκε από γρίπη και απεβίωσε στο Λονδίνο στις 26 Απριλίου 1929, σε ηλικία 67 ετών. Τάφηκε δίπλα στη γυναίκα του.
1453 Φένια
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Φένιας εκτιμάται σε 7,23 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2494. Η Φένια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες 24 λεπτά και 44 δευτερόλεπτα.
Μεγάλη Οργή (Φινλανδία)
Η Μεγάλη Οργή (isoviha, stora ofreden) είναι όρος ο οποίος χρησιμοποιείται στην Ιστορία της Φινλανδίας για τον ορισμό της ρωσικής εισβολής και στρατιωτικής κατοχής του ανατολικού τμήματος της Σουηδίας, σημερινής Φινλανδίας, από το 1714 έως τη Συνθήκη του Νύσταντ το 1721, η οποία έθεσε τέλος στον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο.
Πλαίσιο
Η Φινλανδία αποτελούσε, εκείνη την περίοδο, ένα από τα διακυβεύματα της εδαφικής αντιπαλότητας μεταξύ της Σουηδικής Αυτοκρατορίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι Ρώσοι κατέλαβαν την Ίνγκρια, ενώ, μετά τη Μάχη της Πολτάβα το 1710, κατέλαβαν το Βιιπούρι και το Κεκισάλμι. Το 1712, ξεκίνησαν την πρώτη εκστρατεία τους για την κατάληψη της Φινλανδίας, ωστόσο απέτυχαν. Κατά τη διάρκεια δεύτερης εκστρατείας, η οποία έλαβε χώρα το 1713, κατέλαβαν το Ελσίνκι, το Πόρβοο και το Τούρκου. Το σύνολο του νότιου τμήματος της Φινλανδίας κατελήφθη, μετά την ήττα του Καρλ Γκούσταφ Άρμφελτ στη Μάχη του Πέλκενε το 1713 και τη Μάχη του Ισοκίρε το 1714.
Οι προσπάθειες των Σουηδών προκειμένου να ανακόψουν την προέλαση των Ρώσων επί των θαλάσσιων ακτών στο Χάνγκε απέτυχαν μετά τη Μάχη του Χάνγκε Όουντ τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Τελικώς, η παρουσία ρωσικού στόλου εντός του Βοθνιακού Κόλπου υποχρέωσε τον σουηδικό στόλο και στρατό να εγκαταλείψει τη Φινλανδία, στα τέλη του 1714. Ακόμη και οι παράκτιες περιοχές του Βοθνιακού Κόλπου, στη Σουηδία, καταστράφηκαν από τους Ρώσους. Η πόλη του Ούμεο πυρπολήθηκε ολοκληρωτικά από τους Ρώσους στις 18 Σεπτεμβρίου 1714, ενώ μετά την ανοικοδόμησή της ισοπεδώθηκε εκ νέου το 1719, το 1720 και το 1721.
Η ρωσική κατοχή της Φινλανδίας
Μετά τη νίκη στην Μάχη του Ισοκίρε, ο Μιχαΐλ Γκολίτσιν ορίστηκε ως κυβερνήτης της Φινλανδίας. Οι Φινλανδοί ξεκίνησαν ανταρτοπόλεμο εναντίον των Ρώσων. Ως αντίποινα, οι Φινλανδοί χωρικοί υποχρεώθηκαν να καταβάλουν σημαντικές συνεισφορές προς τις ρωσικές δυνάμεις κατοχής. Οι λεηλασίες ήσαν ιδιαίτερα συχνές, κυρίως στην Οστροβοθνία και σε γειτονικούς του οδικού δικτύου οικισμούς. Οι εκκλησίες λεηλατήθηκαν, ενώ η Εκκλησία του Ισοκίρε πυρπολήθηκε. Έκταση πλάτους αρκετών εκατοντάδων χιλιομέτρων πυρπολήθηκε, προκειμένου να εμποδιστούν τυχόν σουηδικές αντεπιθέσεις.
Εκκλησία του Πούνκαλαϊντουν
Η Εκκλησία του Πούνκαλαϊντουν (Punkalaitumen kirkko) είναι λουθηρανική εκκλησία στο Πούνκαλαϊντουν της Φινλανδίας.
Μεγάλη Οργή (Φινλανδία)
Η ρωσική κατοχή της Φινλανδίας
Τουλάχιστον 5,000 Φινλανδοί σκοτώθηκαν, ενώ παραπάνω από 10.000 οδηγήθηκαν ως σκλάβοι, εκ των οποίων μόνον ορισμένες χιλιάδες επέστρεψαν. Χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως αξιωματούχοι, αναζήτησαν καταφύγιο στη Σουηδία. Οι πτωχοί χωρικοί κρύβονταν στα δάση προκειμένου να γλιτώσουν από τα κατοχικά στρατεύματα και την αναγκαστική στρατολόγηση. Οι θηριωδίες έφτασαν στο αποκορύφωμά τους μεταξύ του 1714 και του 1717, όταν ο Σουηδός κόμης Γκούσταβ Όττο φον Ντόγκλας, ο οποίος αυτομόλησε προκειμένου να μεταβεί στο ρωσικό τμήμα κατά τη διάρκεια του πολέμου, ορίστηκε ως κυβερνήτης.
Εκκλησία του Πούνκαλαϊντουν
Παραπομπές
Κατηγορία:Λουθηρανικές εκκλησίες στη Φινλανδία
Μεγάλη Οργή (Φινλανδία)
Η πανώλη
Επιπλέον των επιδρομών των ρωσικών δυνάμεων κατοχής, η Φινλανδία επλήγη, όπως και τα περισσότερα υπόλοιπα βαλτικά κράτη, από τη μαύρη πανώλη. Στο Τούρκου, σχεδόν ένας στους τρεις κατοίκους απεβίωσε, με τον θάνατο 2,000 ανθρώπων. Η πανώλη έπληξε το Ελσίνκι στις 9 Οκτωβρίου 1710, με 1,800 κατοίκους να αποβιώνουν, 309 τον Οκτώβριο και 279 τον Νοέμβριο. Στα τέλη Δεκεμβρίου του ιδίου έτους, σχεδόν 10.000 είχαν αποβιώσει από την πανώλη. Η πανώλη έπληξε τη Φινλανδία προ της ρωσικής εισβολής, με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση των σουηδικών δυνάμεων που ήσαν παρούσες στη Φινλανδία.
Η τρομοκρατία εναντίον των αμάχων πληθυσμών
Η Βόρεια Οστροβοθνία δεν κατελήφθη, ωστόσο οι ανθρώπινες απώλειες κατά τη διάρκεια της περιόδου της Μεγάλης Οργής ήσαν περίπου 6,100 άνθρωποι, δηλαδή ένα τέταρτο του συνολικού πληθυσμού. Στην περιοχή λυμαίνονταν ορισμένες εκατοντάδες Κοζάκοι ιππείς. Η χρήση, από την πλευρά των Ρώσων, της τρομοκρατίας και των βασανιστηρίων ήταν συστηματική, ενώ είχε ως στόχο τον άμαχο πληθυσμό και τους ιερείς. Οι ατομικοί και ομαδικοί βιασμοί ήσαν, κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, μία από τις συχνότερες πολεμικές πρακτικές, ενώ οι αιχμάλωτες οδηγούνταν στους στρατώνες του Τούρκου και του Πόρι. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1714, στο Χάιλουοτο, 200 Κοζάκοι σκότωσαν με βιαιότητα μέσα σε διάστημα μίας νύχτας περίπου 800 ανθρώπους. Αρκετοί ήσαν αυτοί οι οποίοι συνελήφθησαν ως αιχμάλωτοι και οδηγήθηκαν ως σκλάβοι κυρίως για τις εργασίες οικοδόμησης της Αγίας Πετρούπολης, με αριθμό, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, της τάξεως των 10.000 ανθρώπων, ενώ, σύμφωνα με τις πλέον πρόσφατες εκτιμήσεις, ο αριθμός αυτός υπερβαίνει τις 20.000 ανθρώπους. Οι Ρώσοι έκλεβαν τις προμήθειες τροφίμων, ενώ σε αρκετές περιοχές οι κάτοικοι υπέφεραν από την πείνα.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Φινλανδίας Κατηγορία:Μεγάλος Βόρειος Πόλεμος
Δραχμάναγα
Η Δραχμάναγα (σημερινή ονομασία «Ράχη»  ή  «Δεκάξι»)  είναι στενά κομβικής σημασίας κατά τα παλαιότερα χρόνια, στην κεντρική Όθρυ του νομού Φθιώτιδας.
Το στενό που ο Ρωμαίος ιστορικός Λίβιος ανέφερε (βιβλ. ΧΧΧΙΙ, 4) ως «Κοίλα» ή ορθότερα «Κοίλα της Θεσσαλίας» σε αντιδιαστολή με αυτά της Εύβοιας ( Λιβ. ΧΧΧΙ, 47. Στράβ. Χ.1), στη λαϊκή γλώσσα «Δερβέν Φούρκα». Η λέξη Φούρκα είναι λατινική (furca) και σημαίνει δίκρανο στον πληθυντικό δε, σημαίνει στενά (furcae Gaudinae, τα κατά Καύδιον στενά ή πύλες).
Για το στενό αυτό ο Άγγλος περιηγητής του 18ου αιώνα Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ (Leake, περιήγηση στη Βόρεια Ελλάδα τ. Ι, κεφ. 9) γράφει: «Ανεβαίνοντας τη ράχη κατά το μήκος του λαιμού που σχηματίσθηκε από μικρό χείμαρρο, φτάνουμε από το Δομοκό μετά από 2 ¾ ωρών πορεία στο Δερβένι, όπου σταθμεύει φρουρά για την προστασία του στενού…μετά από πορεία μιας ώρας και ενός τετάρτου από το πρώτο Δερβένι περνάμε δεύτερο, του οποίου ολόκληρη η κλεισούρα είναι γνωστή με το όνομα Φούρκα και απʼ όπου αρχίζει ο δρόμος που κατεβαίνει στο Ζητούνι (Λαμία)». Ο Γάλλος περιηγητής Παύλος Λουκάς που πέρασε από δω το 1706, αναφέρει τα στενά αυτά «οδό του όρους Ιωνίτ» («mont dʼIonit Derven», Τόμος Αʼ σελ. 218),
Κατά την διάρκεια της Γερμανικής εισβολής τον Απρίλιο του 1941 έγιναν προσπάθεια από τους συμμάχους να αποτρέψουν την κάθοδο των Γερμανών προς την Αθήνα.
Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδος
300px|μικρογραφία|Το ΔΙΠΑΕ Καβάλας Το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδος (ΔΙ.ΠΑ.Ε.) ιδρύθηκε με το νόμο 3391 στη Θεσσαλονίκη το 2005 και άρχισε να λειτουργεί το 2008  Οι έδρες των Σχολών βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη (στην Αλεξάνδρεια Πανεπιστημιούπολη στη Σίνδο και στο 14ο χλμ. Θεσ/νίκης - Ν. Μουδανίων στη Θέρμη), στην Καβάλα, στη Δράμα και στις Σέρρες. Παραρτήματα υπάρχουν στην Κατερίνη, στο Κιλκίς και στο Διδυμότειχο.
Το Διεθνές Πανεπιστήμιο χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ελληνικό Δημόσιο. Έχει ως αποστολή και στόχο να παρέχει ανώτατη εκπαίδευση σε Έλληνες και ξένους και να παράγει και να μεταδίδει καινοτόμο γνώση στα επιστημονικά αντικείμενα που ασχολείται. Ειδικεύεται στην παροχή μεταπτυχιακών προγραμμάτων που απευθύνονται σε αλλοδαπούς φοιτητές που ενδιαφέρονται να σπουδάσουν στην Ελλάδα και σε Έλληνες φοιτητές που αναζητούν διεθνείς προοπτικές.
Ως δημόσιο πανεπιστήμιο, όλα τα πτυχία που απονέμονται είναι αναγνωρισμένα από το κράτος, την Ευρωπαϊκή Ένωση και διεθνώς ενώ ήδη προσελκύει διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό από τη διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα και φοιτητές από διάφορες χώρες, όπως το Αζερμπαϊτζάν, την Αλβανία, την Αρμενία, το Βέλγιο, τη Βόρεια Μακεδονία, τη Βουλγαρία, τη Γεωργία, την Ελλάδα, τις ΗΠΑ, το Καμερούν, τη Λιθουανία, το Μεξικό, τη Μολδαβία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία, τη Ρωσία, τη Σλοβακία, το Σουδάν και την Τουρκία. Το 2015 είχε 408 φοιτητές από τους οποίους το 11% ήταν αλλοδαποί.
Το 2019, το Διεθνές Πανεπιστήμιο απορρόφησε τα Τ.Ε.Ι. της Θεσσαλονίκης, της Κεντρικής Μακεδονίας και της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, τα οποία καταργήθηκαν. Μέχρι τότε, το ΔΙ.ΠΑ.Ε. ήταν το μοναδικό δημόσιο πανεπιστήμιο της χώρας όπου τα προγράμματα διδάσκονταν αποκλειστικά στην αγγλική γλώσσα.
Οι διοικητικές υπηρεσίες βρίσκονται σε ενοικιαζόμενες εγκαταστάσεις στη Θέρμη (14ο χιλιόμετρο της Ε.Ο. Θεσσαλονίκης - Μουδανιών), που ανεγέρθηκαν από την Πανελλήνια Συνομοσπονδία Ενώσεων Γεωργικών Συνεταιρισμών, σε έκταση που της παραχωρήθηκε από το ελληνικό δημόσιο, για την ικανοποίηση των επιμορφωτικών και άλλων αναγκών των Ελλήνων γεωργών.
Σχολές και τμήματα
Η κεντρική πανεπιστημιούπολη βρίσκεται στη Θέρμη, ενώ υπάρχουν πανεπιστημιουπόλεις σε Σίνδο (Αλεξάνδρεια πανεπιστημιούπολη), Σέρρες και Καβάλα.
Πανεπιστημιακό Ερευνητικό Κέντρο
thumb|Η πανεπιστημιούπολη στη Θέρμη Ακολουθούν τα Ερευνητικά Ινστιτούτα του ΠΕΚ ΔΙΠΑΕ:
Πανεπιστημιακό Κέντρο Διεθνών Προγραμμάτων Σπουδών
Το Πανεπιστημιακό Κέντρο Διεθνών Προγραμμάτων Σπουδών (Π.Κ.Δ.Π.Σ. ΔΙ.ΠΑ.Ε., πρώην ΔΙ.ΠΑ.Ε.) αποτελεί τη συνέχεια της αρχικής μορφής του πανεπιστημιακού ιδρύματος, όπου τα μαθήματα διδάσκονται στην αγγλική γλώσσα. Βρίσκεται στην κεντρική πανεπιστημιούπολη στη Θέρμη.
Βιβλιοθήκη
thumb|Η βιβλιοθήκη στη Θέρμη
Γραφείο διασύνδεσης
Το γραφείο παρέχει εκδηλώσεις σταδιοδρομίας, πρόσβαση σε πληροφορίες σταδιοδρομίας, πληροφορίες για κενές θέσεις εργασίας, εκθέσεις σταδιοδρομίας, πρακτική εξάσκηση και εθελοντική εργασία.
Υπηρεσίες πληροφορικής και ηλεκτρονική μάθηση
Το πανεπιστήμιο υποστηρίζεται από μια ομάδα πληροφορικής και επικοινωνιών που παρέχει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ελλάδα Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Θεσσαλονίκη
1454 Καλεβάλα
Η Καλεβάλα (Kalevala) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,695. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά της από το φινλανδικό έπος (σάγκα) Καλεβάλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλεβαλα
Ξάνθος ο Λυδός
Ο Ξάνθος ο Λυδός ήταν αρχαίος Έλληνας λογογράφος. του 5ου π.Χ. αιώνα, καταγόμενος σύμφωνα με τον Σουίδα από τις Σάρδεις της Μικράς Ασίας (...οὐκ ἴσμεν... δεν είναι σίγουρη η καταγωγή του από τον Στράβωνα ). Από το έργο του διεσώθησαν ελάχιστα μόνον αποσπάσματα.
Στην αρχαιότητα κυκλοφορούσε επίσης και μια επιτομή του έργου του Ξάνθου γραμμένη από κάποιον Μένιππο.
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
Ασκίτης
thumb|250px|Ασθενής με ασκίτη σε έδαφος ηπατικής ανεπάρκειας Ο ασκίτης είναι η μη φυσιολογική συσσώρευση υγρού στην κοιλιά. Τεχνικά, είναι περισσότερα από 25 ml υγρού στην περιτοναϊκή κοιλότητα. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν αυξημένο κοιλιακό μέγεθος, αυξημένο βάρος, κοιλιακή δυσφορία και δύσπνοια. Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν αυθόρμητη βακτηριακή περιτονίτιδα. Στον ανεπτυγμένο κόσμο, η πιο κοινή αιτία είναι η κίρρωση του ήπατος. Άλλες αιτίες περιλαμβάνουν καρκίνο, καρδιακή ανεπάρκεια, φυματίωση, παγκρεατίτιδα και απόφραξη της ηπατικής φλέβας. Στην κίρρωση, ο υποκείμενος μηχανισμός περιλαμβάνει υψηλή πίεση στο πυλαίο σύστημα και δυσλειτουργία των αιμοφόρων αγγείων. Η διάγνωση βασίζεται συνήθως σε εξέταση μαζί με υπερηχογράφημα ή αξονική τομογραφία. Ο έλεγχος του υγρού μπορεί να βοηθήσει στον προσδιορισμό της υποκείμενης αιτίας. Η θεραπεία περιλαμβάνει συχνά δίαιτα με χαμηλή περιεκτικότητα σε αλάτι, φάρμακα όπως διουρητικά και αποστράγγιση του υγρού. Μπορεί να τοποθετηθεί μια ενδοηπατική πυλαιοσυστηματική αναστώμωση (TIPS) αλλά σχετίζεται με επιπλοκές. Μπορεί να εξεταστούν τα αποτελέσματα για τη θεραπεία της υποκείμενης αιτίας, όπως με μεταμόσχευση ήπατος. Από αυτούς με κίρρωση, περισσότεροι από τους μισούς αναπτύσσουν ασκίτη τα δέκα χρόνια μετά τη διάγνωση. Από αυτούς σε αυτή την ομάδα που αναπτύσσουν ασκίτη, οι μισοί θα πεθάνουν μέσα σε τρία χρόνια. Ο όρος προέρχεται από την ελληνική λέξη ασκός.
Σημεία και συμπτώματα
Οι ασκίτες ανιχνεύονται με φυσική εξέταση της κοιλιάς με ορατή πλευρική διόγκωση της κοιλιάς στο κατακεκλιμμένο άτομο («βατραχοειδής κοιλία»), «μετακινούμενη αμβλύτητα» (διαφορά στον επικρουστικό ήχο στην πλάγια κοιλία που μετατοπίζεται όταν το άτομο γυρίζει στο πλάι), ή σε ογκώδη ασκίτη, το σημείο της αντιτυπίας (το πάτημα ή το σπρώξιμο από τη μία πλευρά θα δημιουργήσει ένα κυματοειδές αποτέλεσμα μέσω του υγρού που μπορεί να γίνει αισθητό στην αντίθετη πλευρά της κοιλιάς), και μπορεί να παρατηρηθεί το σημείο του επιπλέοντος πάγου (σε περίπτωση πίεσης ενός κοιλιακού συμπαγούς οργάνου προς το κάτω, αυτό στη συνέχεια ανεβαίνει πάλι προς τα πάνω και γίνεται ξανά αντιληπτό κατά τη ψηλάφηση). Άλλα σημεία ασκίτη μπορεί να υπάρχουν λόγω της υποκείμενης αιτίας του. Για παράδειγμα, στην πύλη υπέρταση (ίσως λόγω κίρρωσης ή ίνωσης του ήπατος) οι άνθρωποι μπορεί επίσης να παραπονεθούν για οίδημα στα πόδια, μώλωπες, γυναικομαστία, αιματέμεση ή ψυχικές αλλαγές λόγω εγκεφαλοπάθειας. Όσοι έχουν ασκίτη λόγω καρκίνου (περιτοναϊκή καρκινομάτωση) μπορεί να παραπονεθούν για χρόνια κόπωση ή απώλεια βάρους. Εκείνοι με ασκίτη λόγω καρδιακής ανεπάρκειας μπορεί επίσης να παραπονεθούν για δύσπνοια καθώς και συριγμό και δυσανεξία στην άσκηση.
Διάγνωση
μικρογραφία|Ασκίτης σε άτομο με καρκίνο της κοιλιάς, όπως φαίνεται στον υπέρηχο μικρογραφία|Κίρρωση του ήπατος με ασκίτη σε αξονική τομογραφία Θα πρέπει να πραγματοποιείται γενική εξέταση αίματος, βασικό μεταβολικό προφίλ, ηπατικά ένζυμα και πήξη. Οι περισσότεροι εμπειρογνώμονες προτείνουν τη διεξαγωγή διαγνωστικής παρακέντησης εάν ο ασκίτης είναι νέος ή εάν το άτομο με ασκίτη εισάγεται στο νοσοκομείο. Στη συνέχεια το υγρό επανεξετάζεται για την εμφάνισή του, το επίπεδο πρωτεΐνης, τη λευκωματίνη και τον αριθμό των κυττάρων (ερυθρών και λευκών). Πρόσθετες δοκιμές θα πραγματοποιηθούν εάν ενδείκνυται όπως μικροβιολογική καλλιέργεια, χρώση Gram και κυτταρολογική εξέταση. Η διαφορά αλβουμίνης ορού-ασκίτη (SAAG) είναι πιθανώς καλύτερη διάκριση απ'ό,τι παλαιότερες (διύδρωμα και εξίδρωμα) για τις αιτίες του ασκίτη. Η υψηλή διαφορά (> 1,1 g / dL) υποδηλώνει ότι ο ασκίτης οφείλεται σε πυλαία υπέρταση. Η χαμηλή διαφορά (<1,1 g / dL) υποδηλώνει ασκίτη μη υπερτασικής αιτίας.
Ταξινόμηση
Οι ασκίτες χωρίζονται σε τρεις βαθμούς:
Παθοφυσιολογία
Το ασκιτικό υγρό μπορεί να συσσωρευτεί ως διύδρωμα ή εξίδρωμα. Είναι δυνατές ποσότητες έως και 35 λίτρων. Κατά προσέγγιση, τα διυδρώματα είναι αποτέλεσμα αυξημένης πίεσης στην ηπατική πυλαία φλέβα (> 8 mmHg, συνήθως περίπου 20 mmHg )( π.χ., λόγω κίρρωσης), ενώ τα έξιδρώματατα εκκρίνουν ενεργά υγρό λόγω φλεγμονής ή κακοήθειας. Ως αποτέλεσμα, τα εξιδρώματατα έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες και γαλακτική αφυδρογονάση και έχουν χαμηλό pH (<7,30), χαμηλό επίπεδα γλυκόζης και περισσότερα λευκά αιμοσφαίρα. Τα εξιδρώματα έχουν χαμηλή πρωτεΐνη (<30g/ L), χαμηλή LDH, υψηλό pH, φυσιολογική γλυκόζη και λιγότερα από 1 λευκά αιμοσφαίρια ανά 1000 mm³. Κλινικά, το πιο χρήσιμο μέτρο είναι η διαφορά μεταξύ των συγκεντρώσεων αλβουμίνης στον ασκίτη και στον ορό του πλάσματος. Διαφορά μικρότερη από 1g/ dl (10g/ L) συνεπάγεται εξίδρωμα.
Η πυλαία υπέρταση παίζει σημαντικό ρόλο στην παραγωγή ασκίτη αυξάνοντας την υδροστατική πίεση των τριχοειδών στο σπλάχνικο στρώμα.
Ανεξάρτητα από την αιτία, η απομόνωση υγρού εντός της κοιλιάς οδηγεί σε πρόσθετη κατακράτηση υγρών από τα νεφρά λόγω της διεγερτικής επίδρασης στις ορμόνες της αρτηριακής πίεσης, ιδίως της αλδοστερόνης. Το συμπαθητικό νευρικό σύστημα ενεργοποιείται επίσης και η παραγωγή ρενίνης αυξάνεται λόγω μειωμένης αιμάτωσης του νεφρού. Η ακραία διαταραχή της νεφρικής ροής του αίματος μπορεί να οδηγήσει σε ηπατορνεφρικό σύνδρομο. Άλλες επιπλοκές του ασκίτη περιλαμβάνουν την αυθόρμητη βακτηριακή περιτονίτιδα (SBP), λόγω μειωμένων αντιβακτηριακών παραγόντων στο ασκητικό υγρό όπως το συμπλήρωμα.
Θεραπεία
Οι ασκίτες αντιμετωπίζονται γενικά ενώ αναζητείται η υποκείμενη αιτία, προκειμένου να αποφευχθούν επιπλοκές, να ανακουφιστούν τα συμπτώματα και να προληφθεί περαιτέρω πρόοδος. Σε άτομα με ήπιο ασκίτη, η θεραπεία είναι συνήθως ως εξωτερικός ασθενής. Ο στόχος είναι η απώλεια βάρους όχι μεγαλύτερη από 1,0 kg / ημέρα για άτομα με ασκίτη και περιφερικό οίδημα και όχι περισσότερο από 0,5 kg / ημέρα για άτομα με ασκίτη μόνο. Σε άτομα με σοβαρό ασκίτη που προκαλεί τάση στην κοιλιά, η νοσηλεία είναι γενικά απαραίτητη για παρακέντηση.
Θεραπεία σε υψηλό SAAG («διύδρωμα»)
Ο περιορισμός αλατιού είναι η αρχική θεραπεία, η οποία επιτρέπει τη διούρηση (παραγωγή ούρων), καθώς το άτομο έχει πλέον περισσότερο υγρό από τη συγκέντρωση αλατιού. Ο περιορισμός αλατιού είναι αποτελεσματικός σε περίπου το 15% αυτών των ανθρώπων. Απαιτείται περιορισμός του νερού εάν τα επίπεδα νατρίου στον ορό πέσουν κάτω από 130☃☃mmol/L.
Διουρητικά
Δεδομένου ότι ο περιορισμός του άλατος είναι η βασική ιδέα της θεραπείας και η αλδοστερόνη είναι μία από τις ορμόνες που δρα για την αύξηση της κατακράτησης αλατιού, πρέπει να αναζητηθεί φάρμακο που εξουδετερώνει την αλδοστερόνη. Η σπιρονολακτόνη (ή άλλα διουρητικά άπω σωληναρίων, όπως τριαμτερένη ή αμιλορίδη ) είναι το φάρμακο επιλογής, δεδομένου ότι αναστέλει τον υποδοχέα αλδοστερόνης στο σωληνάριο συλλογής. Αυτή η επιλογή επιβεβαιώθηκε σε μια τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή. Τα διουρητικά για τον ασκίτη πρέπει να χορηγούνται μία φορά την ημέρα. Γενικά, η αρχική δόση είναι η από του στόματος σπιρονολακτόνη 100 mg/ημέρα (έως 400 mg/ημέρα). Το 40% των ανθρώπων θα ανταποκριθούν στη σπιρονολακτόνη. Για όσους δεν ανταποκρίνονται, μπορεί επίσης να προστεθεί διουρητικό της αγκύλης και γενικά, η φουροσεμίδη προστίθεται σε δόση 40 mg/ημέρα (μέγ. 160 mg / ημέρα) ή εναλλακτικές επιλογές (βουμετανίδη ή τορασεμίδη). Ο λόγος 100: 40 μειώνει τους κινδύνους ανισορροπίας καλίου. Το επίπεδο καλίου στον ορό και η νεφρική λειτουργία πρέπει να παρακολουθούνται στενά κατά τη διάρκεια αυτών των φαρμάκων. Παρακολούθηση της διούρησης : Η διούρηση μπορεί να παρακολουθείται ζυγίζοντας το άτομο καθημερινά. Ο στόχος είναι η απώλεια βάρους όχι μεγαλύτερη από 1,0 kg / ημέρα για άτομα με ασκίτη και περιφερικό οίδημα και όχι περισσότερο από 0,5 kg / ημέρα για άτομα με ασκίτη μόνο. Εάν δεν μπορούν να μετράται το βάρος καθημερινά, τα διουρητικά μπορούν επίσης να καθοδηγούνται από τη συγκέντρωση νατρίου στα ούρα. Η δοσολογία αυξάνεται έως ότου εμφανιστεί αρνητικό ισοζύγιο νατρίου. Μια τυχαία αναλογία νατρίου προς κάλιο ούρων > 1 έχει 90% ευαισθησία στην πρόβλεψη αρνητικού ισοζυγίου (> 78-mmol / ημέρα απέκκριση νατρίου). Διουρητική αντίσταση : Η αντίσταση στα διουρητικά μπορεί να προβλεφθεί δίνοντας 80 mg ενδοφλέβιας φουροσεμίδης μετά από 3 ημέρες χωρίς διουρητικά και σε δίαιτα 80 mEq νατρίου την ημέρα. Η απέκκριση νατρίου στα ούρα σε διάστημα 8 ωρών <50 mEq / 8 ώρες προβλέπει αντοχή. Εάν το άτομο εμφανίζει αντίσταση ή κακή ανταπόκριση στη διουρητική θεραπεία, μπορεί να χρειαστεί υπερδιήθηση ή υδραφαίρεση για να επιτευχθεί επαρκής έλεγχος της κατακράτησης υγρών και της συμφόρησης. Η χρήση τέτοιων μηχανικών μεθόδων απομάκρυνσης υγρών μπορεί να παράγει σημαντικά κλινικά οφέλη σε άτομα με διουρητική αντίσταση και μπορεί να αποκαταστήσει την ανταπόκριση σε συμβατικές δόσεις διουρητικών.
Παρακέντηση
Σε εκείνους με σοβαρό (διατεταμένο) ασκίτη, μπορεί να απαιτείται θεραπευτική παρακέντηση επιπλέον των φαρμακευτικών θεραπειών που αναφέρονται παραπάνω. Καθώς αυτό μπορεί να μειώσει τα επίπεδα της αλβουμίνης στον ορό στο αίμα, γενικά χορηγείται αλβουμίνη ενδοφλεβίως σε αναλογία με την ποσότητα του ασκίτη που απομακρύνεται.
Χειρουργική επέμβαση
Ο ασκίτης που είναι ανθεκτικός στην ιατρική θεραπεία θεωρείται ένδειξη για μεταμόσχευση ήπατος. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η βαθμολογία MELD χρησιμοποιείται για να δοθεί προτεραιότητα σε άτομα για μεταμόσχευση. Σε μια μειονότητα ατόμων με προχωρημένη κίρρωση που έχουν υποτροπιάζοντα ασκίτη, μπορούν να χρησιμοποιηθούν παρακάμψεις. Οι τυπικές αναστωμώσεις που χρησιμοποιούνται είναι η αναστώμωση πυλαίας και κάτω κοίλης φλέβας, η περιτοναιοφλεβική αναστώμωση και η διασφαγητιδική ενδοηπατική πυλαιοσυστημική αναστώμωση (TIPS). Ωστόσο, καμία από αυτές τις παραλείψεις δεν έχει αποδειχθεί ότι επεκτείνει το προσδόκιμο ζωής και θεωρούνται γέφυρες για τη μεταμόσχευση ήπατος. Μια μετα-ανάλυση τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών από τη διεθνή συνεργασία Cochrane κατέληξε στο συμπέρασμα ότι "τα TIPS ήταν πιο αποτελεσματικά στην απομάκρυνση του ασκίτη σε σύγκριση με την παρακέντηση... ωστόσο, τα άτομα με TIPS αναπτύσσουν πολύ πιο συχνά ηπατική εγκεφαλοπάθεια".
Θεραπεία σε χαμηλό SAAG ("εξίδρωμα")
Ο εξιδρωματικός ασκίτης γενικά δεν αποκρίνεται στον χειρισμό της ισορροπίας άλατος ή της διουρητικής θεραπείας. Η επαναλαμβανόμενη παρακέντηση και η θεραπεία της υποκείμενης αιτίας είναι ο βασικός πυλώνας της θεραπείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμπτώματα Κατηγορία:Κοιλία
Στήβεν Γκρόσμπυ
Ο Στήβεν Γκρόσμπυ (Steven Grosby) είναι καθηγητής θρησκείας στο Πανεπιστήμιο Clemson, Νότια Καρολίνα, ΗΠΑ.
Έλαβε το διδακτορικό του από την Επιτροπή επί της Κοινωνικής Σκέψης (Committee on Social Thought) του Πανεπιστημίου του Σικάγο.
Οι ερευνητικοί τομείς του περιλαμβάνουν την αρχαία Εγγύς Ανατολή, την εβραϊκή Βίβλο, τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εθνικότητας και την Κοινωνική και Πολιτική Φιλοσοφία.
Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά όπως το Zeitschrift fur die alttestamentliche Wissenschaft, το History of Religions, το Journal of the Economic and Social History of the Orient, το Archives Europeennes de Sociologie, και το Nations and Nationalism.
"Ο Γκρόσμπυ πιστεύει ότι η ανθρώπινη τάση να σχηματίζει προσκολλήσεις στην εικόνα της πατρογονικής γης. . . προτείνει κάτι θεμελιώδες για την ανθρώπινη συμπεριφορά. "
Ο Γκρόσμπυ υποστηρίζει ότι «από τα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ. περίπου… το Ισραήλ εμφανίζεται ως ένα πλήρες έθνος».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λόγιοι και ακαδημαϊκοί
Θαλάσσιος ελέφαντας
Οι θαλάσσιοι ελέφαντες είναι μεγάλες, ωκεανοπόρες φώκιες του γένους Μιρούνγκα (Mirounga). Και τα δύο είδη, ο θαλάσσιος ελέφαντας του βορείου ημισφαιρίου (M. angustirostris) και ο θαλάσσιος ελέφαντας του νοτίου ημισφαιρίου (M. leonina), κυνηγήθηκαν τόσο που έφθασαν στα πρόθυρα της εξαφάνισης στα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά από τότε ο αριθμός τους έχει αυξηθεί.
Ο θαλάσσιος ελέφαντας του βορείου ημισφαιρίου, λίγο μικρότερος από τον νότιο συγγενή του, ζει στις ακτές του Ειρηνικού των Η.Π.Α., του Καναδά και του Μεξικού.
Τα παλαιότερα γνωστά ξεκάθαρα απολιθώματα θαλάσσιου ελέφαντα είναι αποσπασματικά απολιθώματα ενός ανώνυμου μέλους της φυλής Μιρουνγκίνι, που περιγράφονται από τον ύστερο σχηματισμό πετανίων του Πλειόκαινου της Νέας Ζηλανδίας. Δόντια που αρχικά αναγνωρίστηκαν ότι αντιπροσωπεύουν ένα ανώνυμο είδος Μιρούνγκα έχουν βρεθεί στη Νότια Αφρική και χρονολογούνται στη Μειόκαινη εποχή. Ωστόσο, οι Μποσενέκερ και Τσώρτσιλ (2016) θεώρησαν ότι αυτά τα δόντια είναι σχεδόν σίγουρα εσφαλμένα ταυτοποιημένα δόντια οδοντοκητών. Οι θαλάσσιοι ελέφαντες εξελίχθηκαν στον Ειρηνικό Ωκεανό κατά την περίοδο του Πλειόκαινου.
Οι θαλάσσιοι ελέφαντες αναπαράγονται ετησίως και είναι φαινομενικά πιστοί σε αποικίες, όπου έχουν δημιουργήσει περιοχές αναπαραγωγής.
Ταξινόμιση
Ο Τζον Έντουαρντ Γκρέι ίδρυσε το γένος Μιρούνγκα (Mirounga) το 1827. Το γενικό όνομα Mirounga είναι μια λατινοποίηση του miouroung, ο οποίος λέγεται ότι ήταν ένας όρος για τη φώκια σε μια γλώσσα των Αβορίγινων της Αυστραλίας. Ωστόσο, δεν είναι γνωστό ποια γλώσσα αντιπροσωπεύει.
Περιγραφή
Οι θαλάσσιοι ελέφαντες είναι θαλάσσια θηλαστικά, που ταξινομούνται στην τάξη των Πτερυγιόποδων (Pinnipedia), η οποία, στα λατινικά, σημαίνει φτερό ή πτερύγιο. Οι θαλάσσιοι ελέφαντες θεωρούνται αληθινές φώκιες και ανήκουν στην οικογένεια των Φωκιδών. Οι φωκίδες (αληθινές φώκιες) χαρακτηρίζονται από το ότι δεν έχουν εξωτερικό αυτί και έχουν μειωμένα άκρα. Η μείωση των άκρων τους τα βοηθά να είναι πιο ευέλικτα και να κινούνται εύκολα στο νερό. Ωστόσο, καθιστά την πλοήγηση στη στεριά πιο δύσκολη, επειδή δεν μπορούν να στρίψουν τα πίσω πτερύγιά τους προς τα εμπρός, για να περπατήσουν όπως οι Ωταριίδες (Otariids). Επιπλέον, τα πίσω πτερύγια των θαλάσσιων ελεφάντων έχουν μεγάλη επιφάνεια, η οποία βοηθά στην ώθησή τους στο νερό. Οι θαλάσσιοι ελέφαντες περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους (90%) υποβρύχια αναζητώντας τροφή και μπορούν να καλύψουν 100 χιλιόμετρα (60 μίλια) την ημέρα, όταν κολυμπούν στη θάλασσα. Όταν γεννιούνται οι θαλάσσιοι ελέφαντες, μπορούν να ζυγίζουν έως και 36 κιλά και να φτάσουν σε μήκος έως και 122 cm. Ο σεξουαλικός διμορφισμός είναι ακραίος, με τους αρσενικούς ελέφαντες να ζυγίζουν έως και 10 φορές περισσότερο από τα θηλυκά, και να έχουν προεξέχουσα προβοσκίδα. αριστερά|μικρογραφία|Θαλάσσιος ελέφαντας βορείου ημισφαιρίου (αρσενικό, θηλυκό και νεαρό μέλος) Οι θαλάσσιοι ελέφαντες παίρνουν το όνομά τους από τη μεγάλη προβοσκίδα του ενήλικου αρσενικού ελέφαντα, που θυμίζει κορμό ελέφαντα και θεωρείται δευτερεύον σεξουαλικό χαρακτηριστικό. Η προβοσκίδα του αρσενικού ελέφαντα χρησιμοποιείται για την παραγωγή εξαιρετικά δυνατών θορύβων, ειδικά κατά την περίοδο του ζευγαρώματος. Το πιο σημαντικό, ωστόσο, είναι ότι η μύτη λειτουργεί ως ένα είδος αναπνευστήρα, γεμάτη με κοιλότητες που έχουν σχεδιαστεί, για να επαναρροφούν την υγρασία από τις εκπνοές τους. Αυτό είναι σημαντικό κατά την περίοδο ζευγαρώματος, όταν οι φώκιες δεν φεύγουν από την παραλία, για να τραφούν και πρέπει να διατηρήσουν την υγρασία του σώματος καθώς δεν υπάρχει εισερχόμενη πηγή νερού. Είναι πολύ μεγαλύτερα από άλλα πτερυγιόποδα, με τους αρσενικούς θαλάσσιους ελέφαντες του νότιου ημισφαιρίου να φτάνουν συνήθως σε μήκος 5 μέτρα και βάρος 3.000 κιλά και είναι πολύ μεγαλύτερα από τα ενήλικα θηλυκά, με μερικά εξαιρετικά μεγάλα αρσενικά που φτάνουν τα 6 μέτρα σε μήκος και ζυγίζουν 4.000 κιλά. Οι θηλυκοί θαλάσσιοι ελέφαντες συνήθως έχουν βάρος περίπου 3 μέτρα και 900 κιλά. Οι αρσενικοί θαλάσσιοι ελέφαντες του βόρειου ημισφαιρίου φτάνουν σε μήκος από 4,3 έως 4,8 μέτρα και οι βαρύτεροι ζυγίζουν περίπου 2.500 κιλά.
Οι θαλάσσιοι ελέφαντες του βόρειου και του νότιου ημισφαιρίου διακρίνονται από διάφορα εξωτερικά χαρακτηριστικά. Κατά μέσο όρο, ο θαλάσσιος ελέφαντας του νότιου ημισφαιρίου τείνει να είναι μεγαλύτερη από το βόρειο είδος. Οι ενήλικες αρσενικοί θαλάσσιοι ελέφαντες, που ανήκουν στο βόρειο είδος τείνουν να έχουν μεγαλύτερη προβοσκίδα και παχιά περιοχή στο στήθος με κόκκινο χρώμα σε σύγκριση με το νότιο είδος. Τα θηλυκά δεν έχουν μεγάλη προβοσκίδα και μπορούν να διακριθούν μεταξύ των ειδών εξετάζοντας τα χαρακτηριστικά της μύτης τους. Οι θηλυκοί θαλάσσιοι ελέφαντες του νότιου ημισφαιρίου τείνουν να έχουν μικρότερη, αμβλεία μύτη σε σύγκριση με τα θηλυκά του βόρειου ημισφαιρίου.
Φυσιολογία
μικρογραφία|Κρανίο θαλάσσιου ελέφαντα βορείου ημισφαιρίου Οι θαλάσσιοι ελέφαντες περνούν έως και το 80% της ζωής τους στον ωκεανό. Μπορούν να κρατήσουν την αναπνοή τους για περισσότερα από 100 λεπτά – περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μη κητώδες θηλαστικό. Οι θαλάσσιοι ελέφαντες καταδύονται στα 1.550 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του ωκεανού (η βαθύτερη καταγεγραμμένη κατάδυση ενός θαλάσσιου ελέφαντα είναι 2.388 μέτρα από έναν θαλάσσιο ελέφαντα του νότιου ημισφαιρίου, ενώ το ρεκόρ για το θαλάσσιο ελέφαντα του βόρειου ημισφαιρίου είναι 1,735 μέτρα. Το μέσο βάθος των καταδύσεών τους είναι περίπου 300 έως 600 μέτρα (1.000 έως 2.000 πόδια), συνήθως για περίπου 20 λεπτά για τα θηλυκά και 60 λεπτά για τα αρσενικά, καθώς αναζητούν τα αγαπημένα τους φαγητά, που είναι τα σελάχια, οι βάτοι, τα καλαμάρια, τα χταπόδια, χέλια, μικροί καρχαρίες και μεγάλα ψάρια. Το στομάχι τους επίσης συχνά περιέχει γαστρόλιθους. Ξοδεύουν μόνο σύντομο χρονικό διάστημα στην επιφάνεια, για να ξεκουραστούν μεταξύ των καταδύσεων (2–3 λεπτά). Τα θηλυκά τείνουν να βουτούν λίγο πιο βαθιά λόγω της πηγής τους θηράματός τους. μικρογραφία|Θαλάσσιος ελέφαντας Οι θαλάσσιοι ελέφαντες προστατεύονται από το ακραίο κρύο περισσότερο με τη μάζα τους παρά με τη γούνα. Οι τρίχες τους και τα εξωτερικά στρώματα του δέρματος αλλάζουν σε μεγάλες κηλίδες. Το δέρμα πρέπει να αναπτυχθεί εκ νέου από τα αιμοφόρα αγγεία, που φτάνουν μέσα από το λίπος. Όταν συμβαίνει η αλλαγή δέρματος, ο θαλάσσιος ελέφαντας είναι ευαίσθητος στο κρύο και πρέπει να βγαίνει στη στεριά, σε ένα ασφαλές μέρος σέρνοντας το σώμα του με δυσκολία. Βόρειοι αρσενικοί ελέφαντες και νεαροί ενήλικες ελέφαντες βγαίνουν στην ακτή από τον Ιούνιο έως τον Ιούλιο, για να αλλάξουν το δέρμα τους. Οι βόρειοι θηλυκοί ελέφαντες και οι ανώριμες φώκιες από τον Απρίλιο έως τον Μάιο.
Οι θαλάσσιοι ελέφαντες έχουν πολύ μεγάλο όγκο αίματος, που τους επιτρέπει να συγκρατούν μεγάλη ποσότητα οξυγόνου για χρήση κατά την κατάδυση. Έχουν μεγάλους κόλπους στην κοιλιά τους για να συγκρατούν το αίμα και μπορούν επίσης να αποθηκεύσουν οξυγόνο στους μύες τους με αυξημένες συγκεντρώσεις μυοσφαιρίνης στους μυς. Επιπλέον, έχουν μεγαλύτερη αναλογία ερυθρών αιμοσφαιρίων, που μεταφέρουν οξυγόνο. Αυτές οι προσαρμογές επιτρέπουν στους θαλάσσιους ελέφαντες να βουτήξουν σε τέτοια βάθη και να παραμείνουν κάτω από το νερό για έως και δύο ώρες.
Οι θαλάσσιοι ελέφαντες είναι σε θέση να επιβραδύνουν τον καρδιακό παλμό τους (βραδυκαρδία) και να εκτρέπουν τη ροή του αίματος από τις εξωτερικές περιοχές του σώματος σε σημαντικά βασικά όργανα. Μπορούν επίσης να επιβραδύνουν τον μεταβολισμό τους ενώ εκτελούν βαθιές καταδύσεις.
Οι θαλάσσιοι ελέφαντες έχουν ένα χρήσιμο χαρακτηριστικό στο σώμα τους γνωστό ως εναλλάκτη θερμότητας αντίθετου ρεύματος, για να συμβάλει στη διατήρηση της ενέργειας και στην πρόληψη της απώλειας θερμότητας. Σε αυτό το σύστημα, οι αρτηρίες και οι φλέβες οργανώνονται με τρόπο ώστε να διατηρούν σταθερή τη θερμοκρασία του σώματος, με το να ζεσταίνεται το δροσερό αίμα που ρέει προς την καρδιά από το αίμα που πηγαίνει στις εξωτερικές περιοχές του ζώου.
Το γάλα που παράγεται από θαλάσσιους ελέφαντες είναι αξιοσημείωτα υψηλό σε λιπαρά γάλακτος σε σύγκριση με άλλα θηλαστικά. Μετά από μια αρχικά χαμηλότερη κατάσταση, αυξάνεται σε πάνω από 50% λιπαρά γάλακτος (το ανθρώπινο μητρικό γάλα είναι περίπου 4% σε λιπαρά γάλακτος και το αγελαδινό γάλα είναι περίπου 3,5% σε λιπαρά γάλακτος).
Προσαρμοστικότητα
Οι θαλάσσιοι ελέφαντες έχουν μεγάλα κυκλικά μάτια, που έχουν περισσότερες ράβδους από κώνους, για να τους βοηθούν να βλέπουν σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού, όταν καταδύονται. Αυτές οι φώκιες διαθέτουν επίσης μια δομή που ονομάζεται tapetum lucidum, η οποία βοηθά την όρασή τους με το να αντανακλάται το φως πίσω στον αμφιβληστροειδή χιτώνα, για να δώσει περισσότερες πιθανότητες στους φωτοϋποδοχείς να ανιχνεύσουν το φως.
Το σχήμα του σώματός τους επίσης τους βοηθά να ελίσσονται καλά στο νερό, αλλά περιορίζει την κίνησή τους στην ξηρά. Επίσης, οι θαλάσσιοι ελέφαντες έχουν την ικανότητα να μην τρώνε για μεγάλα χρονικά διαστήματα κατά την αναπαραγωγή ή την αλλαγή του δέρματός τους. Η διαδικασία του στρόβιλου, μια άλλη μοναδική προσαρμογή, είναι πολύ ωφέλιμη όταν αυτές οι φώκιες δεν τρώνε, αναπαράγονται, αλλάζουν δέρμα ή βγαίνουν στην στεριά. Αυτή η μοναδική ρινική δομή ανακυκλώνει την υγρασία, όταν αναπνέουν και βοηθά στην πρόληψη της απώλειας νερού.
Οι θαλάσσιοι ελέφαντες έχουν εξωτερικά μουστάκια, που ονομάζονται vibrissae για να τους βοηθήσουν να εντοπίσουν το θήραμα και να περιηγηθούν στο περιβάλλον τους. Οι δονήσεις συνδέονται με τα αιμοφόρα αγγεία, τα νεύρα και τους μύες, καθιστώντας τα ένα σημαντικό εργαλείο αίσθησης.
Λόγω των εξελικτικών αλλαγών, το αυτί τους έχει τροποποιηθεί ώστε να λειτουργεί εξαιρετικά καλά κάτω από το νερό. Η δομή του εσωτερικού αυτιού βοηθά στην ενίσχυση των εισερχόμενων ήχων και επιτρέπει σε αυτές τις φώκιες να έχουν καλή κατευθυντική ακοή λόγω της απομόνωσης του εσωτερικού αυτιού. Εκτός από αυτές τις προσαρμογές, οι ιστοί στον ακουστικό πόρο επιτρέπουν τη ρύθμιση της πίεσης στο αυτί ενώ αυτές οι φώκιες να εκτελούν τις βαθιές καταδύσεις τους.
Περίοδος ζευγαρώματος
Τα κυρίαρχα αρσενικά φτάνουν σε πιθανές τοποθεσίες αναπαραγωγής την άνοιξη και γρήγορα, για να εξασφαλίσουν ότι μπορούν να ζευγαρώσουν με όσο το δυνατόν περισσότερα θηλυκά. Οι αρσενικοί θαλάσσιοι ελέφαντες παλεύουν, κάνουν θορύβους με τη φωνή τους και παίρνουν διαφορετικές θέσεις, για να καθορίσουν ποιος θα θεωρηθεί το κυρίαρχο αρσενικό. Όταν τα αρσενικά φτάνουν στην ηλικία των οκτώ έως εννέα ετών, έχουν αναπτύξει μια έντονα μακριά μύτη, εκτός από μια ασπίδα στο στήθος, η οποία είναι παχύ δέρμα στην περιοχή του στήθους τους. Επιδεικνύουν την κυριαρχία τους δείχνοντας τη μύτη τους, βγάζοντας δυνατές κραυγές και αλλάζοντας τη στάση τους. Πολεμούν ο ένας τον άλλον σηκώνοντας τον εαυτό τους και χτυπώντας ο ένας τον άλλον με το στήθος και τα δόντια τους. μικρογραφία|Θαλάσσιοι ελέφαντες στην Καλιφόρνια Όταν φτάνουν τα θηλυκά, τα κυρίαρχα αρσενικά έχουν ήδη επιλέξει τον χώρο δράσης τους στην παραλία. Τα θηλυκά συγκεντρώνονται σε ομάδες, που ονομάζονται χαρέμια, οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελούνται από έως και 50 θηλυκά, που περιβάλλουν ένα κυρίαρχο αρσενικό. Έξω από αυτές τις ομάδες, ένας άλλος αρσενικός θαλάσσιος ελέφαντας περιφέρεται συνήθως στην παραλία. Ο δεύτερος αρσενικός θαλάσσιος ελέφαντας βοηθά τον πρώτο κυρίαρχο θαλάσσιο ελέφαντα εμποδίζοντας άλλα αρσενικά να έχουν πρόσβαση στα θηλυκά. Σε αντάλλαγμα, ο δεύτερος αρσενικός θαλάσσιος ελέφαντας μπορεί να έχει την ευκαιρία να ζευγαρώσει με ένα από τα θηλυκά ενώ ο κυρίαρχος αρσενικός θαλάσσιος ελέφαντας είναι απασχολημένος.
Ο τοκετός κατά μέσο όρο διαρκεί μόνο λίγα λεπτά και η μητέρα και το νεογνό έχουν μια σύνδεση λόγω της μοναδικής μυρωδιάς και του ήχου του άλλου. Οι μητέρες θα νηστεύουν και θα θηλάζουν έως και 28 ημέρες, παρέχοντας στα νεογνά τους πλούσιο γάλα. Τις τελευταίες δύο έως τρεις ημέρες, ωστόσο, τα θηλυκά θα είναι έτοιμα να ζευγαρώσουν, και τα κυρίαρχα αρσενικά θα εκμεταλλευτούν την ευκαιρία. Τα αρσενικά και τα θηλυκά χάνουν έως και το ένα τρίτο του σωματικού τους βάρους κατά την περίοδο αναπαραγωγής. Η περίοδος κύησης για τα θηλυκά είναι 11 μήνες και η περίοδος των νεογνών διαρκεί από τα μέσα έως τα τέλη του καλοκαιριού. Οι νεαρές φώκιες θα περάσουν έως και 10 επιπλέον εβδομάδες στην ξηρά μαθαίνοντας πώς να κολυμπούν και να καταδύονται.
Προσδόκιμο ζωής
μικρογραφία|Αποικία θαλάσσιων ελεφάντων στην Καλιφόρνια Η μέση διάρκεια ζωής ενός θαλάσσιου ελέφαντα του βορείου ημισφαιρίου είναι 9 χρόνια, ενώ η μέση διάρκεια ζωής ενός θαλάσσιου ελέφαντα του νότιου ημισφαιρίου είναι 21 χρόνια. Τα αρσενικά ωριμάζουν σε πέντε έως έξι χρόνια, αλλά γενικά δεν επιτυγχάνουν την κατάσταση άλφα μέχρι την ηλικία των οκτώ ετών, με τα κύρια χρόνια αναπαραγωγής να είναι μεταξύ 9 και 12 ετών. Το μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής ενός αρσενικού θαλάσσιου ελέφαντα του βορείου ημισφαιρίου είναι περίπου 14 χρόνια.
Τα θηλυκά ξεκινούν την αναπαραγωγή σε ηλικία 3–6 ετών και έχουν ένα νεογνό ανά προσπάθεια αναπαραγωγής. Τα περισσότερα ενήλικα θηλυκά αναπαράγονται κάθε χρόνο. Η επιτυχία της αναπαραγωγής είναι πολύ χαμηλότερη για τις νέες μητέρες σε σχέση με τις έμπειρες θηλυκές φώκιες. Η ετήσια πιθανότητα επιβίωσης των ενήλικων θηλυκών είναι 0,83 για τα έμπειρα θηλυκά αναπαραγωγής, αλλά μόνο 0,66 για τα θηλυκά που ζευγαρώνουν για πρώτη φορά, γεγονός που υποδηλώνει σημαντικό κόστος αναπαραγωγής. Περισσότερα αρσενικά νεογνά παράγονται από θηλυκά σε χρόνια με θερμότερη θερμοκρασία στην επιφάνεια της θάλασσας στον βορειοανατολικό Ειρηνικό Ωκεανό. μικρογραφία|Πάλη μεταξύ δύο θαλάσσιων ελεφάντων Τα θηλυκά και τα αρσενικά χρησιμοποιούν διαφορετικές στρατηγικές σίτισης προκειμένου να μεγιστοποιήσουν την αναπαραγωγική τους επιτυχία. Τα αρσενικά τρέφονται σε βενθικές περιοχές με πιο άφθονες πηγές τροφής, αλλά και πιο άφθονα αρπακτικά. Τα θηλυκά τρέφονται σε πελαγικές περιοχές όπου είναι λιγότερο πιθανό να βρουν θήραμα, αλλά και λιγότερο πιθανό να θηρευτούν. Χρησιμοποιούν αυτές τις διαφορετικές στρατηγικές, επειδή τα θηλυκά είναι μικρότερα, απαιτούν λιγότερη τροφή και είναι επίσης πολύ σημαντικό για αυτά να έχουν όσο το δυνατόν περισσότερες περιόδους αναπαραγωγής προκειμένου να μεγιστοποιήσουν την αναπαραγωγική επιτυχία. Από την άλλη πλευρά, τα αρσενικά μπορούν να ζήσουν έναν πιο επικίνδυνο τρόπο ζωής με την ελπίδα να αποκτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερη μάζα, και έτσι να μπορέσουν να έχουν μια εξαιρετικά επιτυχημένη αναπαραγωγική περίοδο.
Αλλαγή δέρματος και τριχώματος
Μία φορά το χρόνο, οι θαλάσσιοι ελέφαντες περνούν από μια διαδικασία, που ονομάζεται molting (περίοδος αλλαγής δέρματος), όπου αποβάλλουν το εξωτερικό στρώμα του τριχώματος και του δέρματος. Αυτή η διαδικασία αλλαγής δέρματος και τριχώματος διαρκεί έως και ένα μήνα για να ολοκληρωθεί. Όταν έρθει η ώρα να αλλάξουν δέρμα, θα βγουν στη στεριά, για να ρίξουν το εξωτερικό στρώμα του δέρματος και δεν θα καταναλώσουν τροφή κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Τα θηλυκά και τα νεαρά ζώα θα αλλάξουν δέρμα πρώτα, ακολουθούμενα από τα αρσενικά εφηβικής ηλικίας, και τέλος τα μεγάλα ώριμα αρσενικά.
Θηρευτές
Ο κύριος θηρευτής των θαλάσσιων ελεφάντων είναι ο μεγάλος λευκός καρχαρίας. Οι όρκες είναι επίσης ένα άλλο αρπακτικό των θαλάσσιων ελεφάντων. Οι καρχαρίες κόπτες μπορούν να δαγκώσουν το δέρμα τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φωκίδες
Ε.Ε.Α.Σ. Φάρος Νέας Σμύρνης
Ο '''Εξωραϊστικός - Εκπολιτιστικός - Αθλητικός Σύλλογος "Ο Φάρος" Ν. Σμύρνης''', ιδρύθηκε το 1934. Από το 2003 έχει δημιουργήσει επιτυχημένο τμήμα σόφτμπολ γυναικών, το οποίο το 2013 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδας. Το 2014 δημιούργησε και τμήμα καλαθοσφαίρισης, η ανδρική ομάδα του οποίου μετέχει στη Δ΄ ΕΣΚΑΝΑ. right|300px
Ιστορία
Το 1934 οι κάτοικοι της συνοικίας Φάρος στην Άνω Ν. Σμύρνη αποφάσισαν να ιδρύσουν τον ομώνυμο σύλλογο με σκοπό να επιδιώξουν την ένταξη της περιοχής τους στην τότε κοινότητα Ν. Σμύρνης, να ενταχθούν στο σχέδιο πόλης και γενικά να εξωραϊσουν τη συνοικία.
Ο Σύλλογος είχε έντονη δραση στα τελευταία προπολεμικά και στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, ώσπου πέτυχε το σημαντικότερο στόχο του: να ενταχθεί η συνοικία στο Δήμο. Στη συνέχεια οι δραστηριότητές του είχαν κυρίως πολιτιστικό χαρακτήρα: χοροεσπερίδες, εκδρομές, έκδοση ημερολογίου, διοργάνωση λαϊκών αγώνων δρόμου και γενικά αποτελούσε τον πόλο συσπείρωσης των κατοίκων της περιοχής. Επίσης, διοργανώνει ετήσια εκδήλωση στη μνήμη των σφαγιασθέντων από τους Γερμανούς 114 κατοίκων της περιοχής στο μπλόκο του Φάρου, στις 9 Αυγούστου 1944.
Για πολλά χρόνια τα γραφεία του συλλόγου ήταν στην οδό Αρτάκης, κοντά στην πλατεία του Φάρου. Από το 2006 στεγάζεται σε κτίριο της πλατείας Ζαρίφη, το οποίο παραχώρησε ο Δήμος Νέας Σμύρνης και ο σύλλογος μετέτρεψε σε εντευκτήριο με μπιλιάρδο, επιτραπέζια παιχνίδια κλπ.
Η ομάδα σόφτμπολ
Το 2003 ο σύλλογος αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί και στον αθλητικό χώρο, ιδρύοντας ομάδα σόφτμπολ. Τον πυρήνα της ομάδας αποτέλεσαν μαθήτριες του 13ου Δημοτικού Σχολείου Ν. Σμύρνης, το οποίο στεγάζεται στην περιοχή. Βασικός εμπνευστής υπήρξε ο γυμναστής Χαράλαμπος Τριγωνάκης, ο οποίος είναι ο προπονητής της ομάδας μέχρι σήμερα.
Η ομάδα άρχισε να συμμετέχει στις διάφορες διοργανώσεις και παρουσίασε εντυπωσιακή πρόοδο τα επόμενα χρόνια. Δύο συνεχόμενες χρονιές (2006, 2007) η ομάδα των Νεανίδων πήρε το ασημένιο μετάλλιο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, ενώ διακρίνεται και στο Πρωτάθλημα Γυναικών.
Α.Ο. Φάρος (1973-1979) [ποδόσφαιρο]
Στις αρχές της δεκαετίας του '50 τα μέλη του εκπολιτιστικού συλλόγου ο Φάρος είχαν συγκροτήσει μια παρεΐστικη ποδοσφαιρική ομάδα που αγωνιζόταν στη μεγάλη αλάνα της περιοχής, τη σημερινή πλατεία Ζαρίφη, με διάφορες άλλες ανεπίσημες ομάδες από άλλες συνοικίες. Π.χ. στις 16 Φεβρουαρίου 1951 αντιμετώπισε εκτός έδρας τη Δόξα Καλαμακίου, από την οποία ηττήθηκε 1-3. Διαιτητής του αγώνα ήταν ο παλαίμαχος παίκτης του Πανιωνίου Γιώργος Ρουσσόπουλος. Η ομάδα εκείνη παρέμεινε μια ομάδα γειτονιάς και δεν εξελίχθηκε σε στάδιο τέτοιο ώστε να διεκδικήσει την επισημοποίησή της και πολύ περισσότερο την ένταξή της στην ΕΠΣΑ.
Το 1973 έγινε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί τακτική ποδοσφαιρική ομάδα στη συνοικία με την επωνυμία Αθλητικός Όμιλος Φάρου. Αναγνωρίστηκε ως επίσημο σωματείο με εκλεγμένο Δ.Σ. και είχε έδρα την αλάνα στην περιοχή Δεξαμενή, όπου διαμορφώθηκε ποδοσφαιρικό γήπεδο. Τα γραφεία του ήταν στην οδό Μιαούλη.
Ο ''Α.Ο. Φάρος'' είχε χρώματα μπλε και κίτρινο και έμβλημα έναν πέτρινο φάρο. Συγκροτήθηκαν ανδρική και εφηβική ομάδα, οι οποίες επί δύο-τρία έτη έδιναν αγώνες και μετείχαν σε τουρνουά ως ανεξάρτητες, με σκοπό να ενταχθούν στην δύναμη της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Αν και ο σύλλογος είχε καλές αγωνιστικές επιδόσεις και οργανωτικές προδιαγραφές, ο στόχος αυτός δεν κατορθώθηκε, διότι το 1975-76 ο χώρος του γηπέδου επελέγη από το Δήμο για τη δημιουργία του κολυμβητηρίου και του κλειστού γυμναστηρίου της συνοικίας. Έτσι, αφού στερήθηκε τον αγωνιστικό χώρο ο Α.Ο. Φάρος δεν έγινε δεκτός από την ΕΠΣΑ, η οποία δεν δεχόταν νέα σωματεία αν δεν είχαν γήπεδο.
Ο σύλλογος επιβίωσε ως ανεξάρτητος για μια-δύο σεζόν ακόμα και τελικά διαλύθηκε γύρω στο 1979. Οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές του απορροφήθηκαν από τον ΑΠΟ Ν. Σμύρνης. Ο πιο γνωστός παίκτης που βγήκε από το φυτώριο του Φάρου υπήρξε ο Παούρης, που έπαιξε σε ομάδες Β΄ Εθνικής.
Οι Φίλοι του Φάρου (2002)
Από το 2002 στη συνοικία του Φάρου δραστηριοποιείται και ένας δεύτερος τοπικός σύλλογος με δράση κυρίως πολιτιστική. Έχει τίτλο: Περιβαλλοντικός & Πολιτιστικός Αθλητικός Σύλλογος "Οι Φίλοι του Φάρου".
Παλάτι Φίνκενσταϊν
Το Παλάτι Φίνκενσταϊν (γερμανικά: Schloss Finckenstein) ήταν παλάτι μπαρόκ αρχιτεκτονικού ρυθμού, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Ζαν ντε Κολάς μεταξύ του 1716 και του 1720 στην πρώην Δυτική Πρωσία, η οποία βρίσκεται στην σημερινή Πολωνία. Ανεγέρθηκε από τον Πρώσο Στρατάρχη, Μαρκήσιο και Κόμη Άλμπρεχτ Κόνραντ Ράινχολντ Φινκ φον Φίνκενσταϊν, ενώ παρέμεινε στην κατοχή της οικογένειας Φινκ φον Φίνκενσταϊν έως το 1782. Έπειτα, οι Κόμητες Ντόνα-Σχλόμπιτεν έζησαν εντός αυτού έως το 1945, όταν και ο Κόκκινος Στρατός έβαλε φωτιά στο παλάτι στις 22 Ιανουαρίου 1945, στην διάρκεια της επέλασής του στην Ανατολική Πρωσία. Τα ερείπιά του είναι ακόμη ορατά έως σήμερα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία που καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Φινκενσταιν
Νίκος Μπίνας
Ο Νίκος Μπίνας (Αργιθέα Καρδίτσας 6 Φεβρουαρίου 1936-13 Αυγούστου 2021) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στην Ανωτάτη Σχολή Βιομηχανικών Σπουδών Θεσσαλονίκης και Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιά. Σπούδασε θέατρο στην Επαγγελματική Δραματική Σχολή του Σ.Η.Κ Αθηνών (Σωματείο Ηθοποιών Κινηματογράφου) από όπου αποφοίτησε το 1965. Παρακολούθησε σεμινάρια θεάτρου και κινηματογράφου σε Αγγλία και Ιταλία. Ήταν μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, του Σωματείου Ιδρυτών Δραματικών Σχολών, της Ένωσης Συνταξιούχων Ηθοποιών και του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου.
Εμφανίστηκε στους θιάσους: Μάνου Κατράκη, Αλέκου Αλεξανδράκη, Λίνου Καρζή, Γιάννη Γκιωνάκη, Γιάννη Μιχαλόπουλου-Χριστίνας Σύλβα, Γιώργου Μεσσάλα, Άγγελου Σιδεράτου, Κώστα Πρέκα, Δημήτρη Τόκα. Συμμετείχε επίσης σε βιντεοταινίες, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές παραγωγές και κινηματογραφικές ταινίες.
Μέχρι το 1970 υπήρξε Διευθυντής και καθηγητής της Επαγγελματικής Δραματικής Σχολής του Σ.Η.Κ Αθηνών (Σωματείο Ηθοποιών Κινηματογράφου). Το 1970 ίδρυσε την Ανωτέρα Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου Αθηνών Νίκος Μπίνας.
Διδασκαλία
Δίδαξε ιστορία θεάτρου και δραματολογία στις Δραματικές Σχολές Άγγελου Γιαννούλη και Ονούφριου Σώχου καθώς και σε Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης και στα θεατρικά εργαστήρια Βασίλη Διαμαντόπουλου, Αρτέμη Μάτσα και Δήμων Ηλιούπολης, Ζωγράφου και Περιστερίου.