cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάροσλαβ Ντρόμπνι (αντισφαιριστής)
Καριέρα στην αντισφαίριση
Ο Ντρόμπνι άρχισε να παίζει τένις στην ηλικία των πέντε ετών και, ως σφαιριστής, του άρεσε να παρακολουθεί παίκτες παγκόσμιας κλάσης, συμπεριλαμβανομένου του συμπατριώτη του Κάρελ Κόζελουχ. Σαν αριστερόχειρας είχε εξαιρετική ταλάντευση με το σερβίς και ένα καλό forehand. Έπαιξε στο πρώτο του πρωτάθλημα του Γουίμπλετον το 1938, χάνοντας τον πρώτο γύρο. Μετά τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, έφτασε στα ημιτελικά του Γουίμπλετον. Το 1951 και το 1952 κέρδισε το Γαλλικό Όπεν, νικώντας στον τελικό τον Έρικ Στούρτζες και στη συνέχεια διατηρώντας τον τίτλο του τον επόμενο χρόνο ενάντια στον Φρανκ Σέτζμαν. Ήταν φιναλίστ στο Γουίμπλετον τόσο στο 1949 όσο και στο 1952, πριν τελικά το κερδίσει το 1954 νικώντας στον τελικό τον Κεν Ρόουζγουολ.
Κέρδισε το ιταλικό διεθνές πρωτάθλημα το 1950, 1951 και 1953.
Ο Ντρόμπνι είχε διαγωνιστεί στο Γουίμπλετον κάτω από τέσσερις διαφορετικές εθνικές ταυτότητες. Το 1938, στην ηλικία των 16 ετών, ξεκίνησε για την Τσεχοσλοβακία, ένα χρόνο αργότερα, μετά τη γερμανική εισβολή και κατοχή της Τσεχοσλοβακίας, εκπροσώπησε επίσημα το προτεκτοράτο της Βοημίας και της Μοραβίας. Μετά τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο εκπροσώπησε για άλλη μια φορά την Τσεχοσλοβακία, έπειτα την Αίγυπτο και τέλος την Βρετανία. Επέλεξε να διαφύγει από το κομμουνιστικό καθεστώς το 1949 και άφησε για πάντα την Τσεχοσλοβακία στις 11 Ιουλίου 1949.
Μετά το τσεχοσλοβακικό πραξικόπημα του 1948, ο Ντρόμπνι γινόταν ολοένα και πιο δυσαρεστημένος από τον τρόπο με τον οποίο τον χρησιμοποιούσε η κομμουνιστική προπαγάνδα για τους σκοπούς της. Την εποχή εκείνη, ήταν ο πιο γνωστός αθλητής της Τσεχοσλοβακίας μαζί με τον δρομέα μεγάλων αποστάσεων Εμίλ Ζάτοπεκ. Αποχώρησε από την Τσεχοσλοβακία μαζί με τον συμπαίκτη του Βλαντιμίρ Τσερνίκ, παίζοντας σε ένα τουρνουά τένις στο Γκστάαντ της Ελβετίας τον Ιούλιο του 1949. «Το μόνο που είχα», έγραψε αργότερα, ήταν «δύο πουκάμισα, την οδοντόβουρτσα και $ 50». Ο Ντρόμπνι και ο Τσερνλικ ήταν ο πυρήνας της ομάδας της Τσέλοσλοβακίας στο κύπελλο Ντέιβις, είχαν φέρει τη χώρα τους στους ημιτελικούς του Κυπέλλου χάνοντας από την Αυστραλία το 1947 και το 1948. Ο Ντρόμνι κέρδισε 37 από τους 43 αγώνες του κυπέλλου Ντέιβις.
Όντας άνεργος, ο Ντρόμνι προσπάθησε να αποκτήση την υπηκοότητα της Ελβετίας, των ΗΠΑ και της Αυστραλίας μέχρι που τελικά του την πρόσφερε η Αίγυπτος. Εκπροσώπησε την Αίγυπτο στο Γουίμπλετον από το 1950 έως το 1959, συμπεριλαμβανομένου του τίτλου που κέρδισε το το 1954. Είναι ο μόνος Αιγύπτιος πολίτης που κέρδισε ποτέ ένα τουρνουά τένις Γκραντ σλαμ. Την εποχή της νίκης του Γουίμπλετον το 1954 ζούσε ήδη στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά μόνο στην τελική εμφάνισή του στο Γουίμπλετον το 1960, στην ηλικία των 38 ετών, εκπροσωπούσε τη νέα του πατρίδα Μεγάλη Βρετανία. Κέρδισε τέσσερις φορές το Γουίμπλεντον στους βετεράνους από το 1968 έως το 1971 στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Φιλίπ Βασέ
Κατά τη διάρκεια της ερασιτεχνικής του καριέρας κέρδισε πάνω από 130 τίτλους στο απλό και κατατάχθηκε στους 10 πρώτους στον κόσμο από το 1946-55. Έγινε μέλος στο Διεθνές "Hall of Fame του Τένις" στο Νούπορτ των ΗΠΑ το 1983. Είναι ο μόνος που συνδύασε την παγκόσμια καριέρα, ταυτόχρονα, στην αντισφαίριση και στο χόκεϊ επί πάγου.
Καριέρα στο Χόκεϊ επί πάγου
Από το 1938 έως το 1949 αγωνιζόταν στο τσεχοσλοβακικό πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου. Ήταν ασημένιος ολυμπιονίκης με την ομάδα χόκεϊ επί πάγου της Τσεχοσλοβακίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948. Ήταν επίσης μέλος της εθνικής ομάδας χόκεϊ επί πάγου της Τσεχοσλοβακίας, η οποία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χόκεϊ επί πάγου του 1947 στην Πράγα. . Το 1997 έγινε μέλος στην Αίθουσα της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Χόκεϊ επί πάγου (IIHF). . Το 1949 η ομάδα της Βοστώνης του προσέφερε $ 20.000 για να παίξει στη Βοστώνη αλλά αρνήθηκε και προτίμησε να μείνει ερασιτέχνης στο χόκεϊ επί πάγου και επαγγελματίας στην αντισφαίριση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αιγύπτιοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Βοημοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι αθλητές του Χόκεϊ επί πάγου Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Αρολίθιο Ρεθύμνης
Ονομασία του χωριού - Το τοπωνύμιο Αρόλιθος
Αφορά σε σύνηθες τοπωνύμιο τής κρητικής, αποκλειστικά, υπαίθρου, ενώ, σε άλλα μέρη τού ελληνισμού, το τοπωνύμιο απαντά, ίσως, με άλλες μορφές (στη Χίο, για παράδειγμα, ως Νερόλιθας). Πρόκειται για βράχο με μικρό λακκίσκο, όπου συγκεντρώνεται το νερό τής βροχής κι έτσι τα ζώα και τα πουλιά, αλλά, κάποτε, και οι άνθρωποι, και ιδιαίτερα κατά το καλοκαίρι, βρίσκουν νερό και πίνουν. Συχνά ο βράχος αυτός βρίσκεται σε ακροθαλασσιές, οπότε γεμίζει από θαλασσινό νερό. Σε μερικά χωριά, κι εδώ στην Κρήτη, ακούγεται, κατά το χιώτικο τοπωνύμιο, και ως «νερόλιθος» (sic). Στο α΄ συνθετικό τού τοπωνυμίου βρίσκουμε την προελληνική ρίζα ar- που έχει σχέση με το νερό και φανερώνει το ρεύμα νερού, όπως στα τοπωνύμια: Άριον, `Αρνα, Ιάρδανος κ.λπ.. [Paul Faure, «Hydronymes Cretois», Κρητολογία 16-19 (Ιαν. – Δεκ. 1984), 61. Πβ. και Κων. Άμαντου, Λεξικογραφικόν Αρχείον 2, 23 και Ε. Πλατάκη, «Τα ονόματα των σπηλαίων και άλλων καρστικών μορφών τής Κρήτης», Κρητικά Χρονικά 20 (1966), 271].
Το τοπωνύμιο απαντά και ως Αρολίθι (στο) ίδιο χωριό στην επαρχία Ρεθύμνου, αλλά και τοπωνύμιο στο χωριό Μαριού, Δήμου Αγίου Βασιλείου, όταν πρόκειται για μικρό αρόλιθο (υποκορ.) και Αρόλιθα, στον (τοπωνύμιο στο χωριό Μύρθιος τού ίδιου Δήμου) μεγεθυντικό με το επίθημα των αρσενικών –ας (ο Αρόλιθ-ας).
Ενδιαφέροντα, πάντως, και τα παραθέτουμε και κάποια τοπωνύμια σύνθετα ή περιφραστικά με τη λέξη «αρός», όπως: Βοϊδαρόλιθος, Πετραρόλιθος, Κρεμαστός Αρόλιθος, Σκιστός Άρόλιθος. Το τοπωνύμιο, λοιπόν, είναι αρχαίο, σύνθετο από τις λέξεις αρός+ λίθος, γνωστό από το λεξικό τού Ησύχιου, στο οποίο σημειώνεται κατά λέξη η φράση: «ἀρούς κοίλας πέτρας, ἐν αἷς ὕδωρ ἀθροίζεται ὁμόριον», όπου το «ὁμόριον» διορθώθηκε σε «ὂμβριον», από τον σοφό Βαυαρό περιηγητή Μιχαήλ Δέφνερ, ο οποίος στο περιηγητικό βιβλίο του διαπραγματεύεται εκτενώς το θέμα των «αρών» [βλ. Μιχ. Δέφνερ, Οδοιπορικαί Εντυπώσεις από την Δυτική Κρήτη, Αθήναι χ.χ. (1918;), 244]. Εδώ, ο Δέφνερ αναφέρεται, ειδικότερα, στην περίπτωση τού χωριού Αρολίθι τού Ρεθύμνου, όπου- όπως πληροφορήθηκε, λέγει, από τον δάσκαλο τού χωριού- το χωριό στερείται μεν επαρκούς ύδατος, οι βράχοι, όμως, από ασβεστόλιθο και τιτανόλιθο που το περιβάλλουν έχουν μυριάδες αρών, μικρών και μεγάλων, χωρητικότητας από διακόσια δράμια ως και εξήντα οκάδες και βάθους μέχρι και ενός μέτρου μερικές φορές. Σε αυτούς τους αρούς αθροίζεται το νερό των βροχών και σε αυτούς καταφεύγουν οι γεωργοί και οι ποιμένες με τα ποίμνιά τους. Από δω, λοιπόν, η ονομασία και του χωριού Αρολίθι, καταλήγει ο Δέφνερ. Το αρός τού Ησυχίου ανάγεται σε αρχαίο επίθετο ναρός, -ά, -όν (ρ. νάω), που σημαίνει «ρέων, υγρός». Έχει, περαιτέρω, διατυπωθεί η άποψη ότι το «αρός» προέρχεται από το αραιός, αρύς, λόγω της σύνθεσης τού λίθου που είναι αραιή και όχι συμπαγής και συνεχόμενη [πβ. αρογένης, αροσπαρμένος κ.λπ. (Γ. Ν.Χατζιδάκι, Μεσαιωνικά και νέα ελληνικά, Α΄, Eν Αθήναις 1905, 249, και Μαν. Ι. Πιτυκάκη, Το γλωσσικό ιδίωμα τής Ανατολικής Κρήτης, Αθήνα χ. χ., λήμμα: «Αρόλιθος»)]. Ορθότερη κρίνουμε την πρώτη ετυμολογία, που ανταποκρίνεται, θεωρούμε, και στη φυσική και εδαφική μορφολογία των χωριών όπου απαντά το συγκεκριμένο τοπωνύμιο. Σε όλα τα χωριά όπου το συναντήσαμε μάς έδωσαν σταθερά την πληροφορία ύπαρξης τέτοιων βράχων με κοιλότητες, στις οποίες αθροίζεται το νερό τής βροχής. Σε αυτήν την ερμηνεία μάς βοηθά, περαιτέρω, και είναι διαφωτιστικό το τοπωνύμιο τής Χίου Νερόλιθας, ο (με τη σημασία, ακριβώς, του κρητικού αρόλιθος), που μπορεί να βασίζεται σε αρχαιότερο τύπο ναρόλιθος με παρετυμολογία προς το νερό (Χαράλαμπος Π. Συμεωνίδης, Ετυμολογικό Λεξικό των Νεοελληνικών Οικονυμίων, Λευκωσία- Θεσσαλονίκη 2010, τ. Α΄, σ. 293). Οι αρχαίοι, να σημειώσουμε, χρησιμοποιούσαν τους «αρούς» για σπονδές και θυσίες. Σχετική μνεία επ’ αυτού κάνουν ο Βασ. Ψιλάκης (Βασ. Ψιλάκη, Ιστορία των αρχαίων πόλεων της Κρήτης, Αθήνα 1899, τεύχ. Α΄, 76), και ο περιηγητής Δέφνερ [Μιχ. Δέφνερ, ό.π., 247. Πβ., επίσης, Γ. Σειστάκη, «Το Επανοχώρι Σελίνου», Κρητική Εστία, 193-195 (1969), 166-167]
Διοικητικά
Tο Αρολίθιο υπάγεται σήμερα στην Τοπική Κοινότητα Βιλανδρέδου της Δημοτικής Ενότητας Λαππαίων του Δήμου Ρεθύμνης, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Περιφέρειας Κρήτης. Παλαιότερα (1925 έως 1959) όμως ήταν έδρα της ομώνυμης κοινότητας Αρολιθίου (της επαρχίας και νομού Ρεθύμνης), στην οποία υπάγονταν οι Αλώνες, το Βιλάνδρεδο και το Ρουμπάδο. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Αρολιθιού είναι πλάτος 35°15΄ Βόρειο και μήκος 24°19΄ Ανατολικό.
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Αρολιθίου σε επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Στην περιοχή του οικισμού υπάρχει μικρό κοίτασμα σιδηρομεταλλεύματος, χωρίς όμως οικονομικό ενδιαφέρον. Επίσης σε έγγραφο του 1819 περιγράφεται ότι στο χωριό παραγόταν κάρβουνο.
Στο βιβλίο του Γιάννη Μανούσακα "Φυγόδικος" ιστορώντας τον πρόγονο του Μανούσακα από την Νίμπρο, περιγράφει ότι κατά την περίοδο των Ορλοφικών και της καταστροφής του Πύργου του Αληδάκη, κατόρθωσε να επαναφέρει του κατοίκους του Αρολιθίου στην χριστιανική πίστη, καθώς είχαν εξισλαμισθεί.
Πηγές
Αρολιθι Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Λουντζαίοι Αγωνιστές
Καταγόμενοι από το χωριό Κωνωπίνα (ή Κονοπίνα) της τότε επαρχίας Εχίνου (τωρινό δήμο Ακτίου - Βόνιτσας) οι Λουντζαίοι Αγωνιστές, υπήρξαν μέλη μιας οικογένειας με αξιόλογο εθνική προσφορά, για τοπικό επίπεδο, στην ελληνική επανάσταση (1821 - 1829),που σχεδόν δεν υπήρξε μάχη για μάχη απ΄το Ξηρόμερο ως την Άρτα και το Μεσολόγγι, αλλά και από την Αράχωβα ως την Αττική που να μην έλαβε μέρος ο νταϊφάς των Λουντζαίων στις πολεμικές συρράξεις κατά των Τούρκων. "Δώδεκα Λουντζαίοι, δεκατρείς Καπεταναίοι" κατά την λαϊκή ρήση. Είχαν δικό τους ασκέρι (νταϊφά), εκ των οποίων ο σημαντικότερος υπήρξε ο Στάθης Λούντζης που διατηρούσε και δική του Μάγκα (ασκέρι - νταϊφάς)στην οποία ευρίσκονταν στρατολογημένοι οι :
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Σχέσεις Λετονίας-Λιθουανίας
μικρογραφία|Μνημείο πέτρα στο πρώην κτίριο της Πρεσβείας της Λετονίας στη Λιθουανία στο Κάουνας Οι σχέσεις Λετονίας-Λιθουανίας είναι οι διμερείς διεθνείς σχέσεις μεταξύ της Λετονίας και της Λιθουανίας. Η Λετονία έχει πρεσβεία στην Βίλνιους και η Λιθουανία έχει πρεσβεία στη Ρίγα. Ο πρέσβης της Λιθουανίας είναι ο Χάρντιτζς Μπαουμάνις και ο πρέσβης της Λετονίας είναι ο Αντάνας Βίνκους.
Και οι δύο χώρες μοιράζονται κοινή ιστορία: Οι Λετονοί και Λιθουανοί ανήκουν στην οικογένεια των λαών της Βαλτικής και είναι ομιλητές των Βαλτικών γλωσσών. Η σημερινή επικράτεια της Λετονίας ήταν μέρος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας μεταξύ του 1561 και του 1772 (με μια σύντομη περίοδο σουηδικής κυριαρχίας στο μεταξύ). Από τα τέλη του 18ου αιώνα έως το 1918, το έδαφος και των δύο χωρών ήταν μέρος της ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η Λιθουανία και η Λετονία αποκατέστησαν τις διπλωματικές σχέσεις στις 5 Οκτωβρίου 1991 μετά την ανεξαρτησία τους από τη Σοβιετική Ένωση.
Τα δύο κράτη μοιράζονται κοινά σύνορα. Και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένα μεγάλο μέρος των Λετονών είναι λιθουανικής (ή πολωνικής) καταγωγής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις ανά χώρα
Ιάκωβος της Σαβοΐας (Κόμης του Ρομόν)
O Iάκωβος (12 Νοεμβρίου 1450 - 30 Ιανουαρίου 1486) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόμης του Ρομόν και κύριος του Βωντ (βρίσκονται και τα δύο στη Γαλλόφωνη Ελβετία).
Βιογραφία
Ήταν ο έβδομος γιος του Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας και της Άννας του Πουατιέ-Λουζινιάν, κόρης του Ιανού της Κύπρου.
Ο Οίκος του κατείχε το Βωντ από τον 12ο αι., όταν το απέσπασε από τους Τσέρινγκεν. Τα ηγεμόνες της Σαβοΐας υποστήριξαν τη Βέρνη εναντίον των Αψβούργων και έτσι επέκτειναν την επιρροή τους. Μετά τη μάχη του Λάουπεν η Σαβοΐα και η Βέρνη έγιναν σύμμαχοι, όμως μετά η Βέρνη αύξησε τη δύναμή της και η Σαβοΐα έγινε εχθρός της στους Βουργουνδικούς Πολέμους.
Όταν το 1465 ο πρωτότοκος αδελφός του Αμεδαίος Θ΄ έγινε δούκας της Σαβοΐας, παραχώρησε ως πρόσοδο (appanage) στον Ιάκωβο την περιοχή του Βωντ, που περιλάμβανε την πόλη Ρομόν και άλλες έξι πόλεις. Έλαβε τον τίτλο του κόμη του Ρομόν και κυρίου του Βωντ.
Ο Αμεδαίος Θ΄ υπέφερε από επιληψία και άφηνε τη σύζυγό του Γιολάντα Βαλουά να κυβερνά. Απεβίωσε το 1472 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φιλιβέρτος Α΄. Επειδή αυτός ήταν 6 ετών, συνέχισε να κυβερνά η Γιολάντα ως επίτροπος. Ο Ιάκωβος εισήλθε στο στρατό του Καρόλου Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας. Σε μια διένεξη με τη Γιολάντα κατέλαβε μερικά φρούρια της Σαβοΐας και το 1471 τα κράτησε. Όμως η διπλωματία του Λουδοβίκου ΙΑ΄ της Γαλλίας (αδελφού της Γιολάντας) τού τα πήρε.
Στο στρατό της Βουργουνδίας
Έγινε φίλος του Καρόλου, που τον έκανε κυβερνήτη της Βουργουνδίας, στρατάρχη και διοικητή του 1/3 του στρατού του. Κατά την απουσία του άφησε την πόλη της Βέρνης προστάτη των εδαφών του. Όμως η Βέρνη ενώθηκε με τη Συνομοσπονδία των 8 καντονίων και συμμετείχε την Ένωση του Παπαγάλου στην Κωνσταντία μαζί με τον Λουδοβίκο ΙΑ΄, την Αλσατία και άλλους συμμάχους. Η Αλσατία είχε διοίκηση Βουργουνδική και εξεγέρθηκε εναντίον του Καρόλου. Η Ένωση υποστήριξε το μέλος της και ξεκίνησε πόλεμο στον Κάρολο, πολιορκώντας το Ερικούρ. Ο Ιάκωβος έσπευσε, αλλά η πόλη είχε παραδοθεί και στη μάχη που ακολούθησε, υπέστη πανωλεθρία.
Η λεηλασία του Βωντ
Το Βωντ κατείχε στρατηγική θέση στις Άλπεις: επέτρεπε πρόσβαση στο νότο, από όπου Ιταλοί μισθοφόροι τροφοδοτούσαν το στρατό της Βουργουνδίας. Η Συνομοσπονδία των 8 καντονίων με αρχηγό τη Βέρνη επιτέθηκε στο Βωντ. Οι Ελβετικές ομάδες λεηλατούσαν, κατέστρεφαν τη γη, βίαζαν, σκότωναν και σε άλλες, πέραν του Βωντ, περιοχές, όπως η Γενεύη και η Λωζάννη. Τελικά 16 πόλεις και 43 κάστρα υποτάχθηκαν στου νέους Ελβετούς κυριάρχους τους. Το 1475 σφαγίασαν τις φρουρές στο Βωντ. Όταν ο Κάρολος νίκησε στις μάχες του στη Γαλλία, μπόρεσε να ασχοληθεί με το Βωντ: πριν φθάσει ο ισχυρός στρατός του οι Ελβετοί έφυγαν και ο Ιάκωβος αποκατέστησε την εξουσία του.
Απώλεια του Βωντ
Οι Ελβετοί νίκησαν στις μάχες του Γκράντσον και Μούρτεν· ο Κάρολος αιχμαλώτισε τη Γιολάντα. Το 1476 ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ παρενέβη και συμφωνήθηκε ειρήνη με τον όρο η Σαβοΐα να πληρώσει στην Ελβετία και να λάβει τις περιοχές. Αλλά η Σαβοΐα δεν είχε χρήματα και οι περιοχές έμειναν για πάντα στην Ελβετία. Στις περιοχές περιλαμβανόταν και το Βωντ.
Νέα φέουδα και το τέλος
Το 1477 ο Κάρολος απεβίωσε μπροστά στα τείχη της Νάντης και τον διαδέχθηκε η κόρη του Μαρία, σύζυγος του Μαξιμιλιανού Α΄ των Αψβούργων. Ο Ιάκωβος συνέχισε στην υπηρεσία της και έλαβε από τον Μαξιμιλιανό Α΄ τη διάκριση του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Τραυματίστηκε στη μάχη του Γκουίνεγκεϊτ το 1479, όπου σταμάτησαν τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ από το να αποκτήσει την κομητεία της Φλάνδρας, που ανήκε στη Μαρία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1484 τη Μαρία των Λουξεμβούργου, κόρη του Πέτρου Β΄ κόμη του Σαιν-Πολ και είχε τέκνο:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Τόμας Σμιντ
Ο Τόμας Σμιντ (λατινικό αλφάβητο : Tomáš Šmíd), γεννημένος στην Πίζεν της Τσεχοσλοβακίας στις 20 Μαΐου 1956, είναι πρώην Τσεχοσλοβάκος, σήμερα Τσέχος, πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Στην καριέρα του κέρδισε εννέα τίτλους στο απλό, ενώ στο διπλό κέρδισε 54 τίτλους και ήταν νο 1 στον κόσμο, στα διπλά, από τις 17 Δεκεμβρίου 1984 έως τις 11 Αυγούστου 1985. Έφτασε στην υψηλότερη κατάταξή του απλού στην ATP Νο 11 στον κόσμο τον Ιούλιο του 1984.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Χωματάδα Μεσσηνίας
Η Χωματάδα, αναφερόμενη παλαιότερα και ως οι Χωματάδες, είναι οικισμός κοντά στην Πύλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Χωματάδα βρίσκεται περίπου 10,5 χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά της Πύλου, περίπου 12 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την Μεθώνη και περίπου 33 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Κορώνη. Έχει υψόμετρο 168 μέτρα και απέχει 8 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους και 20 περίπου χιλιόμετρα από τον Μεσσηνιακό κόλπο. Κοντά στη Χωματάδα, προς τα ανατολικά της, βρίσκεται η Καλλιθέα σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νότιά της βρίσκονται τα Περιβολάκια σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων επίσης, προς τα δυτικά της η Πήδασος σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα βορειοδυτικά της τα Βοζικέικα και ο Κυνηγός σε απόσταση 5 και 6 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας, της Μεθώνης και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως η Χωματάδα (Comatala ή Gomatadha ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Χωματάδα (Gomatadha), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Μεθώνης (Territorio di Modon), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το χωριό είχε 2 κατοίκους. Κατά καιρούς το χωριό αναφέρεται σε διάφορες βιβλιογραφικές πηγές και ως οι Χωματάδες.
Διοικητική ιστορία
Οι Χωματάδες προσαρτήθηκαν αρχικά στον παλαιό Δήμο Πηδάσσου το 1835. Μόλις 5 χρόνια αργότερα, το 1840, ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Πηδάσσου και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Μεθώνης, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Χωματάδες στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Μεθώνης της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 53 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Μεθώνης τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη Μεθώνη. Το χωριό αναφερόταν με την ονομασία οι Χωματάδες, από την επίσημη αναγνώρισή του το 1835 ως το 1879. Με βάση την αναφορά του στην απογραφή του 1879, από τότε μέχρι και το 1927 αναφερόταν ως η Χωματάδα. Το 1912 η Χωματάδα προσαρτάται στην Κοινότητα Μεμεριζίου, με έδρα το Μεμερίζι (σήμερα η Καλλιθέα). Στην Κοινότητα Μεμεριζίου προσαρτήθηκαν επίσης οι οικισμοί Αραπόλακκα, Νταούτι (καταργήθηκε το 1920 και ο νεότερος οικισμός Δαούτι, που το διαδέχτηκε μετονομάσθηκε το 1928 σε Περιβολάκια) και Γάμος (καταργήθηκε το 1940). Το 1927 οι Χωματάδες αποσπώνται από την Κοινότητα Μεμεριζίου (από το 1928 η κοινότητα αυτή και το χωριό Μεμερίζι μετονομάσθηκαν σε Κοινότητα Καλλιθέας και Καλλιθέα αντίστοιχα) και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Χωματάδων. Από το 1927 ως το 1940 το χωριό αναφέρεται επίσημα, με την αρχική του ονομασία, ως οι Χωματάδες και η κοινότητά του ως η Κοινότητα των Χωματάδων, ενώ από το 1940 μέχρι σήμερα η επίσημη ονομασία του είναι και πάλι η Χωματάδα. Στην Κοινότητας Χωματάδας προσαρτάται το 1970 και ο οικισμός Περιβολάκια, ο οποίος αποσπάσθηκε από την Κοινότητα Ευαγγελισμού. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός της ομώνυμης κοινότητας, από το 1927 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Χωματάδα και τα Περιβολάκια υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμο Πύλου, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Χωματάδα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Η Χωματάδα σήμερα είναι η έδρα της Τοπικής Κοινότητας της Χωματάδας του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγεται και ο οικισμός των Περιβολακίων.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2021, έχει 221 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Το καλοκαίρι και το Πάσχα ξεπερνάει τους 280 κατοίκους. Η ηθοποιός Σοφία Πανάγου είναι από την Χωματάδα.
Κτίρια
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια υπάρχει το παλαιό Δημοτικό Σχολείο, το οποίο λειτούργησε για πρώτη φορά το 1933 και η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός της Παναγίας Μυρτιδιώτισσας, ο οποίος χτίστηκε μεταξύ 1850 και 1887 (Ανακαινίστηκε το 2017)   και υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας, καθώς και οι εκκλησίες του Αγίου Αθανασίου και του Αγίου Ιωάννη. Επίσης έχει ένα ιατρείο που δεν χρησιμοποιείται πλέων (2021)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Μπλας Γκαλίντο
Ο Μπλας Γκαλίντο Ντιμάς (Blas Galindo Dimas, Σαν Γκαμπριέλ, 3 Φεβρουαρίου 1910 – Πόλη του Μεξικού 19 Απριλίου 1993) ήταν Μεξικανός συνθέτης, μουσικοπαιδαγωγός και διευθυντής ορχήστρας του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1947, ο Γκαλίντο ονομάστηκε Αρχηγός του Τμήματος Εθνικού Ινστιτούτου Καλών Τεχνών. Τον Σεπτέμβριο του 1947, ο Τσάβεζ τον διόρισε Διευθυντή του Εθνικού Ωδείου Μουσικής, τίτλο που διατήρησε μέχρι το 1961. Πριν από αυτόν τον διορισμό, ξεκίνησε ως φοιτητής στο Ωδείο, αργότερα έγινε καθηγητής πολλών μαθημάτων όπως, αρμονίας, ιστορίας της μουσικής και σύνθεσης. Όσο ήταν στο Ωδείο, ο Γκαλίντο διηύθυνε επίσης τη φοιτητική ορχήστρα, αναμόρφωσε τον εσωτερικό κανονισμό και κατασκεύασε νέο κτήριο. Τον Αύγουστο του 1949, προσκλήθηκε ως μέλος της κριτικής επιτροπής στον 4ο Διαγωνισμό Πιάνου «Σοπέν», στη Βαρσοβία. Κατά τη διάρκεια αυτής της επίσκεψης στην Ευρώπη, ταξίδεψε σε επτά χώρες για να επιθεωρήσει επίσημα διάφορα μουσικά σχολεία. Συμμετείχε σε διάφορα μουσικά φεστιβάλ ως προσκεκλημένος διευθυντής συμφωνικών ορχηστρών. Το 1960, ήταν σε θέση να επικεντρωθεί στη σύνθεση όταν του απονεμήθηκε μια «υποτροφία από τον Γραμματέα της Δημόσιας Εκπαίδευσης». Ο Γκαλίντο συνταξιοδοτήθηκε το 1965 και αφιερώθηκε στη σύνθεση, «αποχωρώντας από την Πόλη του Μεξικού, σε ένα σπίτι στην εξοχή, για εβδομάδες κάθε φορά, ώστε να αφοσιωθεί πλήρως στα έργα του». Η μουσική του Γκαλίντο δέχεται έντονη επίδραση της λαϊκής μουσικής των ινδιάνων της πατρίδας του. Πέθανε στην πρωτεύουσα του Μεξικού, το 1993.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μεξικανοί συνθέτες Κατηγορία:Διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Μεξικανοί μουσικοί
Πάβελ Σλόζιλ
Ο Πάβελ Σλόζιλ (λατινικό αλφάβητο : Pavel Složil), γεννημένος στην Οπάβα της Τσεχοσλοβακίας στις 29 Δεκεμβρίου 1955, είναι πρώην Τσεχοσλοβάκος, σήμερα Τσέχος, πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Ο Σλόζιλ οφείλει το μεγαλύτερο μέρος της επιτυχίας του στην αντισφαίριση ενώ παίζει στα διπλά. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κέρδισε 32 τίτλους στα διπλά και τελείωσε επιλαχόντας επιπλέον 29 φορές, μεταξύ άλλων στο Γαλλικό Όπεν το 1984. Ο Σλόζιλ με συμπαίκτρια την Ρενάτα Τομάνοβα κέρδισαν το Παγκόσμιο πρωτάθλημα μικτών διπλών του 1978.
Το 1985 ο Σλόζιλ έφτασε στο No 4 του κόσμου στα διπλά. Στο απλό και σε σημαντικά τουρνουά ήταν μόλις δύο φορές νικητής, το 1981 στην Λωραίνη και το 1985 στο Κίιτσμπουχελ. Συμμετείχε σε 11 διοργανώσεις του κυπέλλου Ντέιβις για την Τσεχοσλοβακία από το 1978 έως το 1986 με ρεκόρ 7-2 στα διπλά και ρεκόρ 4-2 στο απλό. Με την Τσεχοσλοβακία κατέκτησε το κύπελλο Ντέιβις το 1980, μαζί με τους συμπαίκτες του Ιβάν Λεντλ, Τόμας Σμιντ και Γιαν Κόντες. Δεν είχε συμμετάσχει ποτέ στο Αυστραλιανό όπεν.
Ήταν προπονητής της Στέφι Κραφ από το Νοέμβριο του 1986 μέχρι το τέλος του 1991. Στη συνέχεια ανέλαβε την Τζένιφερ Καπριάτι, την Άννα Κουρνίκοβα και τη Μαγδαλένα Μαλέεβα μεταξύ 1992 και 1999. Το 2002 άρχισε να εργάζεται στο "World Tennis" Club στη Νάπολη της Φλώριδας. Υπηρέτησε εκεί ως Διευθυντής Τένις μέχρι το 2014, όταν άρχισε προπόνηση και διδασκαλία στην Ακαδημία Τένις Sanchez-Casal, επίσης στη Νάπολη. Εκεί συνεργάζεται με νεαρούς παίκτες και συνεχίζει να διδάσκει τένις σε ένα ευρύ φάσμα παικτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Εννοιολογική φωτογραφία
μικρογραφία|Hippolyte Bayard: αυτοπροσωπογραφία ως Πνιγμένος (1840) μικρογραφία|Εννοιολογική φωτογραφία που απεικονίζει την "Ολοκλήρωση". μικρογραφία|"Ο Ύπνος", ο Νταν Pero Manescu αναλογική εννοιολογική φωτογραφία / 2015 Η  Εννοιολογική φωτογραφία (Αγγλικά: conceptual photography) είναι ένα είδος φωτογραφίας που αναπαριστά μια ιδέα. Τέτοιες φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί από την ανακάλυψη της φωτογραφία. Ένα τέτοιο παράδειγμα στημένης φωτογραφίας είναι η φωτογραφία - αυτοπροσωπογραφία του Hippolyte Bayard με τίτλο αυτοπροσωπογραφία ως Πνιγμένος (1840). Ωστόσο, ο όρος εννοιολογική φωτογραφία είναι πρόσφατος και προέρχεται από την Εννοιολογική Τέχνη (Conceptual art), ένα κίνημα τέχνης από τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Σήμερα ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη συγκεκριμένη μεθοδολογία τέχνης ή το συγκεκριμένο είδος φωτογραφίας.
Εννοιολογική φωτογραφία ως μεθοδολογία
Ως μεθοδολογία η εννοιολογική φωτογραφία είναι ένα είδος στημένης φωτογραφίας με σκοπό να εικονοποιηθεί μια ιδέα. Η "έννοια" είναι προκαθορισμένη και αν είναι επιτυχής η φωτογραφία, είναι κατανοητή μέσω της τελικής εικόνας. Το πιο συνηθισμένη χρήση βρίσκεται στην διαφήμιση  και στην εικονογράφηση: η εικόνα εδώ επαναλαμβάνει μια επικεφαλίδα ή ένα σλόγκαν που συνοδεύει. Στη φωτογραφική διαφήμιση αλλά και στην εικονογράφηση συνήθως χρησιμοποιούνται εικόνες από αποθετήρια φωτογραφιών. Οι φωτογραφίες που ανεβαίνουν στα αποθετήρια αυτά  συνήθως δημιουργούνται με βάση τις σύγχρονες ανάγκες και τάσεις διαφήμισης. Τέτοια αποθετήρια εικόνων είναι τα Getty Images ή Corbis. Οι φωτογραφίες αυτές δημιουργούνται με σκοπό να απεικονιστεί κάποια συγκεκριμένη έννοια. Η ευρεία χρήση του λογισμικών επεξεργασίας εικόνας όπως το Adobe Photoshop έχει επιτρέψει τη ευκολότερη τροποποίηση των εικόνων ώστε να συνδυαστεί αρμονικά γραφιστική απεικόνιση.
Εννοιολογική φωτογραφία, ως ένα είδος
Ο όρος "εννοιολογική φωτογραφία" που χρησιμοποιείται για να περιγράψει το συγκεκριμένο είδος φωτογραφίας μπορεί να αναφέρεται στη χρήση της φωτογραφίας στην Εννοιολογική Τέχνη ή στη σύγχρονη φωτογραφίας ως είδος φωτογραφίας. Σε κάθε περίπτωση ο όρος δεν χρησιμοποιείται ευρέως και με συνέπεια στην χρήση.
Εννοιολογική φωτογραφία και την εννοιολογική τέχνη
Η εννοιολογική τέχνη από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και αρχές του 1970 συχνά εμπλέκει τη φωτογραφία ως καταγραφή των περφόρμανς, των εφήμερων γλυπτών ή των καλλιτεχνικών ενεργειών. Οι καλλιτέχνες δεν περιγράφουν τους εαυτούς τους ως φωτογράφους, για παράδειγμα, ο Edward Ruscha είπε: "η Φωτογραφία είναι απλά μια παιδική χαρά για μένα. Δεν είμαι φωτογράφος." Αυτοί οι καλλιτέχνες μερικές φορές αναφέρονται ως εννοιολογικοί φωτογράφοι αλλά αυτοί που χρησιμοποίησαν τη φωτογραφία εκτενώς, όπως ο John Hilliard, ο John Baldessari και ο Pedram Mousavi πιο συχνά περιγράφονται  ως φωτοεννοιολογικοί (photoconceptualists) ή "καλλιτέχνες με μέσο τη φωτογραφία".
Εννοιολογική φωτογραφία και την τέχνη της φωτογραφίας
Από τη δεκαετία του 1970 οι καλλιτέχνες που χρησιμοποιούν τη φωτογραφία όπως για παράδειγμα η Cindy Sherman και τελευταία ο Thomas Ruff και ο Τhomas Demand έχουν περιγραφεί ως εννοιολογικοί καλλιτέχνες. Παρόλο που το έργο τους δεν είναι γενικά μοιάζει με την lo-fi αισθητική της εννοιολογικής τέχνης της δεκαετίας του 1960, χρησιμοποίησαν συγκεκριμένες κοινές μεθόδους  όπως την φωτογράφιση-αποτύπωση των περφόρμανς (δείτε Sherman), τυπολογίες ή σειριακές φανταστικές εικόνες (δείτε Ruff) ή το ξαναστήσιμο γεγονότων (δείτε Demand). Στην πραγματικότητα όλες αυτές αλλά και άλλες προσεγγίσεις από την εννοιολογική τέχνη είναι  διαδεδομένες στη σύγχρονη τέχνη της φωτογραφίας ως υψηλή τέχνη (fine-art photography) που σήμερα οποιαδήποτε φωτογραφικό έργο θα μπορούσε να περιγραφεί ως εννοιολογικό. Ο όρος αυτός ίσως έχει χρησιμοποιηθεί πιο συγκεκριμένα με μια αρνητική χροιά ώστε να διακριθεί η σύγχρονης τέχνης της φωτογραφίας από τη φωτογραφία-ντοκουμέντο ή το Φωτορεπορτάζ. Η διάκριση αυτή έχει γίνει στο βραβείο φωτογραφίας  Deutsche Börse.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φωτογραφία
Ιωσήφ Φραγκίσκος, αρχιδούκας της Αυστρίας
Ο Ιωσήφ Φραγκίσκος (γερμ. Josef Franz, 28 Μαρτίου 1895 - 25 Σεπτεμβρίου 1957) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης-Ουγγαρίας ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας.
Βιογραφία
Ο Ιωσήφ Φραγκίσκος Λεοπόλδος Αντώνιος Ιγνάτιος Μαρία ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωσήφ Αυγούστου, Παλατινού (Κόμη) της Ουγγαρίας, και της Αυγούστας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λεοπόλδου της Βαυαρίας.
Ο Ιωσήφ Φραγκίσκος απεβίωσε το 1957, σε ηλικία 62 ετών, στο Καρκαβέλος της Πορτογαλίας.
Γιουπ Χάινκες
Ο Γιουπ Χάινκες (γερμ. Jupp Heynckes, γενν. 1945) είναι Γερμανός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και προπονητής. Στην καριέρα του πήρε περισσότερες νίκες στη γερμανική Μπούντεσλίγκα από οποιαδήποτε άλλο παίκτη ή προπονητή. Τελευταία φορά που εργάστηκε ως προπονητής ήταν τη σεζόν 2017-2018 στην ποδοσφαιρική ομάδα της Μπάγερν Μονάχου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αννόβερο 96 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλέτικ Μπιλμπάο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γκλάντμπαχ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Σάλκε 04 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Προπονητές νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπάγερ Λεβερκούζεν
Ιωσήφ Κάρολος, αρχιδούκας της Αυστρίας
Ο Ιωσήφ Κάρολος (γερμ. Joseph Karl, 2 Μαρτίου 1833 – 13 Ιουνίου 1905) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης-Ουγγαρίας ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας.
Βιογραφία
Ο Ιωσήφ Κάρολος Λουδοβίκος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωσήφ της Αυστρίας, Παλατινού (Κόμη) της Ουγγαρίας, και της Μαρίας Δωροθέας, κόρης του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης.
Όπως άλλα μέλη βασιλικών Οίκων, εισήλθε στον στρατό και έγινε υποστράτηγος του αυστριακού στρατού το 1860. Κατά τον Αυστρο-Πρωσσικό Πόλεμο (1866) διοίκησε μία ταξιαρχία του Βόρειου Στρατού και του σκοτώθηκαν τρία άλογα στο Κένιγκγκρετς. Το 1867 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Στέφανος άγαμος και τον διαδέχθηκε. Ο τίτλος είχε γίνει με τον καιρό συμβολικός μόνο.
Ο Ιωσήφ Κάρολος είχε ενδιαφέρον για τη γλώσσα των Ρομά και αλληλογραφούσε με τον Άλμπερτ Τόμας Σινκλαίρ, δικηγόρο στις ΗΠΑ, που μοιραζόταν το ίδιο ενδιαφέρον για το θέμα. Ο Σίνκλαιρ αναφέρει ότι του έστειλε έναν τόμο, που αποτελεί πολύ σημαντική και πολύτιμη φιλολογική εργασία, καθώς συγκρίνει τις λέξεις των Αθίγγανων με σανσκριτικά, περσικά και άλλες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες.
Γκέζα, αρχιδούκας της Αυστρίας
Βιογραφία
Ο Γκέζα-Λαδίσλαος-Ευσέβιος-Γκέραρτ-Ραφαήλ-Αλβέρτος-Μαρία γεννήθηκε στη Βουδαπέστη και είναι γιος του Ιωσήφ-Φραγκίσκου αρχιδούκα της Αυστρίας και της Άννας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου-Αυγούστου Γ΄ της Σαξονίας.
Τόντορ Αλεξίεφ
Ο Τόντορ Αλεξίεφ (βουλ.: Тодор Алексиев, 21 Απριλίου 1983, Φιλιππούπολη) είναι Βούλγαρος διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του ακραίου.
Γκέζα, αρχιδούκας της Αυστρίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1965 τη Μόνικα Ντέκερ και έχει τέκνα:
Ο Γκέζα διαζεύχθηκε το 1991 και ο γάμος τους ακυρώθηκε το 1993.
Το 1991 έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ-Τζέιν Κούνστατερ και έχει τέκνο:
Τόντορ Αλεξίεφ
Καριέρα
Το Καλοκάιρι του 2006 αφήνει οριστικά τη Βουλγαρία για το εξωτερικό, όπου κάνει μια μεγάλη καριέρα, παραμένοντας πάντα μέλος και της Εθνικής ομάδας της χώρας του, στην οποία κατέγραψε την πρώτη του συμμετοχή το 2002. Στο εξωτερικό ο Αλεξίεφ αγωνίστηκε κατά σειρά στη ρωσική Ουράλ Ουφά, στην ιταλική Βόλεϊ Κοριλιάνο, στην τουρκική Χάλκμπανκ Άγκυρας, κατόπιν ξανά στη Ρωσία στη Λοκομοτίβ της Αικατερινούπολης, πίσω στην Τουρκία για τη Μπουγιούκσεχιρ Κωνσταντινούπολης, πάλι στην Ιταλία για την Γκαμπέκα της Μόντσας και τελειώνει την πρώτη του ευρωπαϊκή περιοδεία στη ρωσική Γκάζπρομ Ούγκρα Σουργούτ. Εκεί έχει προπονητή έναν άλλον μεγάλο της βουλγαρικής πετοσφαίρισης, τον Πλάμεν Κονσταντίνοφ, γνωστό για τη μεγάλη του καριέρα στα ελληνικά γήπεδα.
Γκέζα, αρχιδούκας της Αυστρίας
Πηγές
Lundy, Darryl: «Géza Ladislaus Erzherzog von Österreich», thepeerage.com (25 Νοεμβρίου 2004), σ. 11195 § 111946.
Τόντορ Αλεξίεφ
Καριέρα
Το 2015 περνάει τον Ατλαντικό και αγωνίζεται για δύο χρόνια στις αργεντίνικες ΟΥ.Π.Κ.Ν. Σαν Χουάν και Κ.Κ. Μπολιβάρ. Με την Σάν Χουάν συμμετέχει στο Παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων, στο οποίο κατακτά το χάλκινο μετάλλιο και αναδεικνύεται καλύτερος ακραίος μαζί με τον Βιλφρέντο Λεόν της Ζενίτ Καζάν.
To 2017 o Τόντορ Αλεξίεφ έρχεται στην Ελλάδα και εντάσσεται στον Ολυμπιακό Πειραιώς, αποτελώντας μια ακόμα σπουδαία μεταγραφή της πειραιώτικης ομάδας στην προσπάθειά της να ανακτήσει τα πρωτεία στο χώρο της ελληνικής ανδρικής πετοσφαίρισης. Πράγματι ο Αλεξίεφ συμβάλλει αποφασιστικά στην επίτευξη του παραπάνω στόχου, αφού ο Ολυμπιακός κατακτά μετά από τρία χρόνια το Πρωτάθλημα της περιόδου 2017-18 και ο ίδιος ανακηρύσσεται Πολυτιμότερος Παίκτης του πρωταθήματος. Την ίδια χρονιά κατακτά με τους πειραιώτες το Λιγκ Καπ Ελλάδας καθώς και το Ασημένιο μετάλλιο του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Θριάμβου (Τσάλεντζ Καπ).
Τον Μάιο του 2018 ο Ολυμπιακός καθυστέρησε να ανανεώσει το συμβόλαιό του, παρά την επιθυμία του ίδιου του Αλεξίεφ να παραμείνει στον Πειραιά και έτσι ο Βούλγαρος ακραίος υπέγραψε στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Ωστόσο τον Δεκέμβριο του 2018 επέστρεψε στον Ολυμπιακό, στον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το τέλος της περιοόιδου 2018-19 και βοήθησε σημαντικά τόσο στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος Ελλάδας, όσο και στην πορεία των Πειραιωτών μέχρι τους ημιτελικούς του Κύπελλο CEV της περιόδου 2018-19.
Διεθνής καριέρα
Ο Τόντορ Αλεξίεφ κλήθηκε για πρώτη φορά στις μικρές εθνικές ομάδες της Βουλγαρίας το 2001 και το 2003 κατέκτησε το Χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων στο Ιράν. Στην Εθνική ανδρών Βουλγαρίας κλήθηκε για πρώτη φορά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2002, και από τότε συμμετέχει ανελλιπώς μέχρι και σήμερα (2017) σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις, όπου η Βουλγαρία είναι συνήθως παρούσα.
Με τη Εθνική Βουλγαρίας κατέκτησε το Χάλκινο Μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2006 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2007 που έλαβαν χώρα στην Ιαπωνία. Το 2009 κατέκτησε άλλο ένα Χάλκινο Μετάλλιο, αυτή τη φορά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Το 2008 συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, όπου η Βουλγαρία έφτασε μέχρι τους προημιτελικούς (δεν υπήρξε κατάταξη για τις θέσεις 5-8), και το 2012 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου όπου κατέλαβε την 4η θέση.
Διεθνείς τίτλοι τίτλοι - Διακρίσεις
'''Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες
'''Παγκόσμιο Πρωτάθλημα
Γκέζα, αρχιδούκας της Αυστρίας
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Τόντορ Αλεξίεφ
Διεθνείς τίτλοι τίτλοι - Διακρίσεις
'''Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα
'''Παγκόσμιο Κύπελλο
'''Ευρωπαϊκοί Αγώνες
'''Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων
Διεθνείς διοργανώσεις
'''Πρωτάθλημα Συλλόγων Νοτίου Αμερικής
'''Ευρωπαϊκό Κύπελλο Θριάμβου (Τσάλεντζ Καπ)
Εθνικά Πρωταθλήματα
2 Πρωταθλήματα Βουλγαρίας
2 Πρωταθλήματα Αργεντινής
2 Πρωταθλήματα Ελλάδας
Εθνικά Κύπελλα
1 Κύπελλο Βουλγαρίας
Χρήστος Τσαλίδης
Ο Χρήστος Τσαλίδης (1929-1990) ήταν Έλληνας δικηγόρος. Διετέλεσε Δήμαρχος της Κατερίνης την περίοδο της χούντας 1967-1974. Άσκησε τη δικηγορία στην Κατερίνη. Διορίστηκε το 1967 και παρέμεινε στην δημαρχία ως το 1974.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Κατερίνης
Τόντορ Αλεξίεφ
Εθνικά Κύπελλα
2 Λιγκ Καπ Ελλάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Βούλγαροι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Κλειτόμαχος ο Καρχηδόνιος
Ο Κλειτόμαχος ο Καρχηδόνιος (2ος αιών π.Χ.), μαθητής του Καρνεάδη (159-140 π.Χ.), έγινε (129 π.Χ.) διευθυντής της Ακαδημίας του Πλάτωνα. Ήταν Καρχηδόνιος (με το όνομα Ασδρούβας) στην καταγωγή, δίδαξε στην Καρχηδόνα πριν έρθει στην Αθήνα, όπου ακολούθησε την σκεπτιστική σχολή, συγγράφοντας βιβλία για τον σκεπτικισμό, και άλλα. Από τα γραπτά του μεταφέρθηκαν οι πληροφορίες τις οποίες έχουμε σήμερα για τον Καρνεάδη. Ο θάνατος του ήταν εκούσιος (αυτοκτόνησε). Σύμφωνα με τον Ιωάννη Στοβαίο, θεωρούσε ότι τα πάντα διέπονται από την τύχη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Μπουκάκε
δεξιά|μικρογραφία|Σκηνή μπουκακέ Το Μπουκάκε (ορθή ελληνική απόδοση: Μπουκακέ) (Ιαπωνικά:ぶっかけ) είναι μια σεξουαλική πράξη που απεικονίζεται σε ταινίες πορνό, κατά την οποία αρκετοί άνδρες εκσπερματώνουν σε μια γυναίκα ή σ'έναν άλλον άνδρα. Τα βίντεο με σκηνές μπουκάκε είναι μια σχετικά διαδεδομένη κατηγορία στην πορνογραφία. Αυτό το είδος ξεκίνησε από την Ιαπωνία στη δεκαετία του 1980 και στη συνέχεια να εξαπλωθεί στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη, περνώντας και στην γκέι πορνογραφία.
Η λέξη είναι το ουσιαστικό  του ιαπωνικού ρήματος μπουκακερού (ぶっ掛ける) που σημαίνει ραντίζω με νερό. δεξιά|μικρογραφία|Στα Ιαπωνικά, η λέξη μπουκάκε έχει εκτεταμένη μη-σεξουαλική χρήση, όπως σ' αυτή την επιγραφή για "μπουκάκε ούντον" νουντλς.
Ιστορία
Το μπουκάκε πρωτοεμφανίστηκε σε πορνογραφικές ταινίες κατά τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1980 στην Ιαπωνία. Σύμφωνα με ένα σχολιαστή, ένας σημαντικός παράγοντας στην ανάπτυξη του μπουκάκε ως πορνογραφική μορφή ήταν η υποχρεωτική λογοκρισία στην Ιαπωνία, όπου τα γεννητικά όργανα πρέπει να καλύπτονται από ένα «μωσαϊκό». Συνέπεια αυτού είναι ότι η ιαπωνική πορνογραφία τείνει να επικεντρωθεί περισσότερο στο πρόσωπο και το σώμα των ηθοποιών αντί για τα γεννητικά τους όργανα. Η εκλαΐκευση της πράξης και του όρου έχει αποδοθεί στον σκηνοθέτη Καζουχίκο Ματσουμότο το 1998.
Η πρακτική στη συνέχεια εξαπλώθηκε στην Αμερικανική και Ευρωπαϊκή πορνογραφία στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Η εμφάνιση των βίντεο μπουκάκε ήταν μέρος της τάσης για σκληρότερη πορνογραφία στη δεκαετία του 1990, αφού είχαν προηγηθεί οι μόδες της διπλής διείσδυση ς και του γκάνγκμπανγκ. Ήταν ένα οικονομικό πλεονέκτημα για τη Δυτική πορνογραφική βιομηχανία επειδή οι ταινίες απαιτούν μόνο μία ηθοποιό και συχνά ερασιτέχνες άνδρες ηθοποιούς με χαμηλή αμοιβή. Μια ιαπωνική παραλλαγή του μπουκάκε είναι το γκόκκουν, στο οποίο αρκετοί άνδρες εκσπερματώνουν σε ένα δοχείο το οποίο πίνει ένας/μία ηθοποιός.
Υποδοχή
Μερικοί συγγραφείς έχουν περιγράψει το μπουκάκε σαν μορφή ταπείνωσης. Η εγκληματολόγος-ψυχολόγος Κάρεν Φράνκλιν έχει περιγράψει το μπουκάκε ως συμβολικό ομαδικό βιασμό, που χαρακτηρίζεται από τον σκοπό της ταπείνωσης, της υποβάθμισης και της αντικειμενοποίησης των γυναικών. Η φεμινίστρια  ακτιβίστρια κατά της πορνογραφίας Γκέιλ Ντάινς περιγράφει το μπουκάκε ως «μία από τις πιο εξευτελιστικές πράξεις σε πορνό».
Αθανάσιος Κατσαούνης
Ο Αθανάσιος Κατσαούνης ήταν συνταξιούχος δικαστικός. Γεννήθηκε το 1937 απεβίωσε το 2014 και υπηρέτησε ως πρωτοδίκης στην Κατερίνη. Τον Σεπτέμβριο του 1975 διορίστηκε δήμαρχος Κατερίνης από την κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή υπηρεσιακά, μέχρι τη διεξαγωγή των πρώτων εκλογών μετά την πτώση της χούντας. Ορκίστηκε το 1974 και παρέμεινε δήμαρχος έως το 1975. Τον Ιούνιο του 1977 μετετέθη στο Πρωτοδικείο του Κιλκίς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Δήμαρχοι Κατερίνης
Ιωσήφ Αύγουστος, αρχιδούκας της Αυστρίας
Ο Ιωσήφ Αύγουστος (γερμ. Joseph August, 9 Αυγούστου 1872 - 6 Ιουλίου 1962) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης-Ουγγαρίας ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας και παλατινός (κόμης) της Ουγγαρίας. Ήταν αρχηγός του κράτους στην Ουγγαρία (7 - 23 Αυγούστου 1919). Κατείχε το 76 καρατίων διαμάντι Αρχιδούκας Ιωσήφ.
Βιογραφία
Ο Ιωσήφ Αύγουστος Βίκτωρ Κλήμης Μαρία γεννήθηκε στο Αλκσούτ της Ουγγαρίας και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωσήφ Καρόλου, Αρχιδούκα της Αυστρίας και Παλατινού (Κόμη) της Ουγγαρίας, και της Κλοτίλδης των Βέττιν, κόρης του Αυγούστου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκόττα.
Νυμφεύτηκε την Αυγούστα, κόρη της Γκίζελα (κόρη του Φραγκίσκου Ιωσήφ της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας & Βοημίας).
To 1890 εισήλθε στο στρατό ως υπολοχαγός του Πεζικού. Το 1893 προήχθη σε λοχαγό και μεταφέρθηκε στο 6ο Σύνταγμα Δραγώνων. Το 1894 μεταφέρθηκε στους Ουσάρους και προήχθη σε ταγματάρχη.
Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Έλαβε πολλές διακρίσεις πριν τον Πόλεμο: του Τάγματος του Αγίου Ιωσήφ, του Μέλανος Αετού, του Ερυθρού Αετού, του Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας, της Βικτωρίας, κα. Το 1914 πολέμησε στη Γαλικία (μέρος της Πολωνίας και Ουκρανίας) και στα Καρπάθια όρη. Στην Καρινθία έμεινε ως το 1916 και διακρίθηκε· τον εκτιμούσαν οι Ούγγροι στρατιώτες του. Εστάλη εναντίον των Ρώσων και Ρουμάνων και μετά στο Τυρόλο και στα Βαλκάνια. Το 1918 ο Κάρολος της Αυστρίας τον έθεσε στρατάρχη του Αυστρο-Ουγγρικού στρατού, προσπαθώντας να κατευνάσει τους Ούγγρους εθνικιστές.
Μετά τον Πόλεμο
Το 1918 έγινε επανάσταση και εγκαταστάθηκε σοσιαλιστική Δημοκρατία, που αντικαταστάθηκε από κομμουνιστική Σοβιετική Δημοκρατία. Σύντομα απέτυχε και ο λαοφιλής Ιωσήφ Αύγουστος έγινε αντιβασιλέας και πρωθυπουργός. Οι Σύμμαχοι δεν ήθελαν έναν του Οίκου Αψβούργων-Λωρραίνης και τον ανάγκασαν να παραιτηθεί. Το 1927 έγινε μέλος της Άνω Βουλής της Ουγγαρίας, μετά τιμητικό μέλος της Ακαδημίας των Επιστημών και πρόεδρός της. Το 1944 διέφυγε στις ΗΠΑ και αργότερα επέστρεψε. Απεβίωσε το 1962 στο Ράιν του Στράουμπινκ, σε ηλικία 90 ετών. Πιο πριν είχαν αποβιώσει οι γιοί του Λαδίσλαος Λεοπόλδος (1946) και Ιωσήφ Φραγκίσκος (1957).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1893 την Αυγούστα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Λεοπόλδου της Βαυαρίας, και είχε τέκνα:
Μάγκνους Β΄ της Νορβηγίας
Εκστρατεία του Μάγκνους στην Ιρλανδία
Το 1058 ο μικρός Μάγκνους μπήκε επικεφαλής της εκστρατείας στην Ιρλανδική θάλασσα με στόχο να επεκτείνει την εξουσία της Νορβηγίας στην περιοχή, στόχος του ήταν βασικά ο πόλεμος με τον Γαλάτη βασιλιά της Ιρλανδίας Έσμαρκας μακ Ραγκναγ. Η εκστρατεία του Μάγκνους είχε την υποστήριξη ενός κλάδου της Γαλατικής δυναστείας του Ιβάρ που βρισκόταν σε εμφύλια σύγκρουση με τον Ιρλανδό βασιλιά. Ο Μάγκνους στρατολόγησε έναν στόλο από τις Ορκάδες, τις Εβρίδες και το Δουβλίνο, οι δυνάμεις του ήταν ενεργές στην Ουαλία και πιθανότατα στην Αγγλία. Ο Άγγλος χρονικογράφος Ιωάννης του Ουόρσεστερ αναφέρει οτι ο Νορβηγικός στόλος συνεργαζόταν με τον εξόριστο κόμη της Μερκίας Έλφγκαρ. Τα Ιρλανδικά χρονικά προχωρούν περισσότερο αναφέροντας ότι ο Μάγκνους διεκδικούσε τον θρόνο της Αγγλίας αλλά αυτό δεν έχει βάση σε Αγγλικές, Ουαλικές πηγές όπως και στα Αγγλοσαξονικά χρονικά.
Η εκστρατεία του Μάγκνους στην Ιρλανδία ήταν μέρος των σχεδίων του πατέρα του για μια οργανωμένη επίθεση στη Αγγλία, ήθελε να έχει πρώτα τον έλεγχο των νησιών τα οποία θα μπορούσαν να του παρέχουν περισσότερα στρατεύματα. Ο ιστορικός Κέλλυ Ντέβρις (γεν. 1956) προχωράει ακόμα περισσότερο αναφέροντας ότι ο Χάραλντ Χαράλντα ετοιμαζόταν να κάνει επίθεση στην Αγγλία στην περίπτωση που έκλεινε ειρήνη με τη Δανία επειδή δεν μπορούσε να πολεμάει σε διπλό μέτωπο. Η παρουσία στον θρόνο της Αγγλίας του Εδουάρδου του Ομολογητή ήταν πρόκληση για τον Χάραλντ επειδή θεωρούσε τον εαυτό του διάδοχο του. Η δυναμική εμφάνιση όμως του Γκόντγουιν, κόμη του Ουέσσεξ του χάλασε τα σχέδια ιδιαίτερα ο δυναμικός γιος του Χάρολντ Β΄ της Αγγλίας αποτελούσε μεγάλη απειλή για τις φιλοδοξίες του. Ο ιστορικός Άλεξ Γουλφ (γεν.1963) από την άλλη πλευρά ότι η εκστρατεία του Μάγκνους είχε στόχο τις Ορκάδες, το βρήκε σαν ευκαιρία να συνεργαστεί με τον κόμη Έλφγκαρ ο οποίος έκανε επίθεση την ίδια εποχή. Η ακριβής ημερομηνία θανάτου του Θόρφιν του Μέγα, κόμη των Ορκάδων δεν είναι γνωστή αλλά όπως αναφέρουν τα Σάγκας των Ορκάδων συνέβη τα τελευταία χρόνια του Χάραλντ Χαράλντα, ο Μάγκνους βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία να υποτάξει τους διαδόχους του Πόλ και Έρλεντ Θόρφινσον. Ο Άλεξ Γουλφ αναφέρει επίσης οτι ο Μάγκνους Χάραλντσον μπλέχτηκε στον πόλεμο διαδοχής της Σκωτίας υποστηρίζοντας τον Μάλκολμ Γ΄ της Σκωτίας που βρισκόταν σε διαμάχη με τον Λούλαχ της Σκωτίας.
Πρόωρος θάνατος
Ο Μάγκνους κυβέρνησε λιγότερο από τρία χρόνια, αρρώστησε και πέθανε πρόωρα στο Τρόντχαϊμ στις 28 Απριλίου 1069. Τα Σάγκας αναφέρουν οτι ο Μάγκνους πέθανε απο λειχήνα αλλά σύγχρονες έρευνες απέδειξαν ότι δηλητηριάστηκε από μύκητα, ο Σνόρρι Στούρλουσον αναφέρει ότι ήταν "φιλόξενος βασιλιάς και πατριάρχης του λαού του". Ο Μάγκνους υποτιμήθηκε στη Νορβηγική ιστορία χάρη στο γεγονός ότι πέθανε νέος και δεν άφησε βασιλείς απογόνους οι οποίοι κατάγονται απο τον μικρότερο αδελφό του Όλαφ. O Μάγκνους ΣΤ΄ της Νορβηγίας ανέφερε τον εαυτό του στην αρίθμηση ως Μάγκνους Δ΄, με αυτόν τον τρόπο προσπάθησε να αγνοήσει τον Μάγκνους Χάραλντσον. Ο Μάγκνους Χάραλντσον είχε αφήσει έναν γιο τον Χάραλντ Τόρεσφοστρ ο οποίος γεννήθηκε την ίδια χρονιά που πέθανε ο Μάγκνους, έγινε βασιλιάς για σύντομο χρονικό διάστημα μετά τον θάνατο του θείου του Μάγκνους του Ειρηνικού (1093) μαζί με τον ξάδελφο του και γιο του Όλαφ Μάγκνους Γ΄ της Νορβηγίας γιο του Όλαφ αλλά πέθανε και αυτός νέος και πρόωρα χωρίς απογόνους (1095).
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος του Χορφάγκρε
Πολωνο-Σοβιετικός Πόλεμος
μικρογραφία|Πολωνο-μπολσεβίκικος πόλεμος, σε ατμόσφαιρα ρωσικής, κομμουνιστικής προπαγάνδας. μικρογραφία|...και στα μάτια των Πολωνών. Ο Πολωνο–Σοβιετικός Πόλεμος (14 Φεβρουαρίου 1919 – Σεπτέμβριος 1921) ήταν μία ένοπλη σύγκρουση μεταξύ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, την Ουκρανική Λαϊκή Δημοκρατία, τη Σοβιετική Ρωσία και τη Σοβιετική Ουκρανία για τον έλεγχο μια περιοχής ίσης με τη σημερινή Ουκρανία και τμήματα της σημερινής Λευκορωσίας. Ο πόλεμος διεξαγόταν στα εδάφη του πρώην πολωνικού-λιθουανικου-ρουθηνικού κράτους, σε μορφή κοινοπολιτείας, στα σύνορα σημερινής Πολωνίας, Λιθουανίας, Λευκορωσίας και Ουκρανίας, το οποίο οι Ρώσοι, οι Πρώσσοι και οι Αυστριακοί κατέστρεψαν και κατάκτησαν στα τέλη του 18ου αιώνα, το 1795.
Αν και ενωμένοι υπό κομμουνιστική ηγεσία, η Σοβιετική Ρωσία και η Σοβιετική Ουκρανία ήταν θεωρητικά δύο ξεχωριστές ανεξάρτητες οντότητες, διότι οι Σοβιετικές δημοκρατίες δεν είχαν σχηματίσει τη Σοβιετική Ένωση πριν το 1922.
Όσων αφορά τους Ρώσους, με τα λόγια ιδίου του Λένιν, ο πόλεμος αυτός είχε ως σκοπό την εξαγωγή μπολσεβικής επανάστασης, προς τη Δύση