cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αριστοτέλης Παυλίδης
Καταγγελίες Μανούση
Για την σύσταση προανακριτικής επιτροπής ψήφισαν 294 βουλευτές, εκ των οποίων 215 υπέρ, 67 κατά ενώ βρέθηκαν και 6 λευκά. Για την υπόθεση κατέθεσαν μεταξύ άλλων οι άμεσα εμπλεκόμενοι, Αριστοτέλης Παυλίδης, Φώτης Μανούσης, Ζαχαρίου καθώς και ο διευθυντής του πρωθυπουργικού γραφείου, Γιάννης Αγγέλου, ο δήμαρχος Τήλου, Αληφέρης, η κόρη του Παυλίδη, Αγγελική, ο αδερφός του κ.ά. Κατά τη διάρκεια της έρευνας, οι βουλευτές στάθηκαν ιδιαίτερα στα χρήματα που δόθηκαν για αγορά σπιτιού από την κόρη του Παυλίδη, Αγγελική Παυλίδη. Από τον αρμόδιο ανακριτή διαβιβάστηκε και δεύτερος φάκελος που αφορούσε τις άγονες γραμμές. Δεν πραγματοποιήθηκε όμως ψηφοφορία για σύστασης δεύτερης εξεταστικής επιτροπής καθώς το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας αποχώρησε από την ολομέλεια της Βουλής. Από τα πορίσματα που κατατέθηκαν στη βουλή μόνο αυτό της Νέας Δημοκρατίας ήταν απαλλακτικό στο θέμα της εκβίασης, ενώ τα κόμματα της αντιπολίτευσης τάχθηκαν υπέρ της άσκησης ποινικών διώξεων για τα αδικήματα της ηθικής αυτουργίας σε εκβίαση. Μεταξύ άλλων το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΛΑΟΣ υποστήριξαν την ποινική δίωξη του Παυλίδη για παθητική δωροδοκία. Τελικά η πρόταση για παραπομπή του στο ειδικό δικαστήριο απορρίφθηκε από τη βουλή αφού κατά την ψηφοφορία βρέθηκαν 146 υπέρ, 144 κατά, 3 παρών και 5 λευκά σε σύνολο 298 βουλευτών.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Δωδεκανήσου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών Π
Μπολόνια
Η Μπολόνια, και εξελληνισμένα Βολωνία, (ιταλ. Bologna, λατ. Bononia) είναι πόλη της Ιταλίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και της περιοχής Εμίλια-Ρομάνια (Emilia-Romagna). Έχει 389.261 κατοίκους. Αρχαιότατη πανεπιστημιούπολη (επισήμως από το 1088, το πανεπιστήμιο της Μπολόνια είναι το παλαιότερο της Ευρώπης), φιλοξενεί πολυάριθμους φοιτητές που της προσδίδουν πλούτο και ζωντανεύουν την κοινωνική και πολιτιστική ζωή της.
Η Μπολόνια είναι ένα σημαντικό σταυροδρόμι οδικών και σιδηροδρομικών αξόνων, περιοχή όπου γίνονται σημαντικές εκθέσεις και όπου έχουν την έδρα τους σημαντικές βιομηχανίες, όπως η Ducati.
Η Μπολόνια είναι γνωστή για τους πύργους της και τις στοές της (portici), που φτάνουν τα 38 χιλιόμετρα στο ιστορικό κέντρο και την κάνουν μοναδική πόλη στον κόσμο με το κέντρο να αποτελείται εξ ολοκλήρου από στοές, ανάμεσα στις οποίες περιλαμβάνεται η μακρύτερη στον κόσμο στοά του Σαν Λούκα, μήκους 3,7 χιλιομέτρων και με 666 καμάρες.
Καρλ Γκούσταφ Βέρνερ φον Χάιντενσταμ
Ο Καρλ Γκούσταφ Βέρνερ φον Χάιντενσταμ (Carl Gustaf Verner von Heidenstam, 6 Ιουλίου 1859 - 20 Μαΐου 1940) ήταν Σουηδός ποιητής και μυθιστοριογράφος, στον οποίο απoνεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1916. Υπήρξε μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας από το 1912. Τα περισσότερα έργα του είναι απεικονίσεις με πάθος του Σουηδικού χαρακτήρα, της ζωής και των παραδόσεων της γενέθλιας γης του, συχνά υπό το πρίσμα μιας καθαρά πατριωτικής σκοπιάς.
Μπολόνια
Έχει το μεγαλύτερο μεσαιωνικό ιστορικό κέντρο της Ευρώπης μετά από εκείνο της Βενετίας, το οποίο παραμένει καλοδιατηρημένο χάρη σε μια προσεκτική πολιτική ανακαίνισης και διατήρησης που άρχισε τη δεκαετία του '60, παρά τις σοβαρότατες ζημιές που προκλήθηκαν από τους αγγλοαμερικανικούς βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Καρλ Γκούσταφ Βέρνερ φον Χάιντενσταμ
Γεννήθηκε στο Όλσχαμαρ (Olshammar) σε οικογένεια ευγενών. Σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία της Στοκχόλμης, αλλά έφυγε νωρίς για να ταξιδεύσει για μακρύ διάστημα στην Ευρώπη, την Αφρική και τις Ανατολικές χώρες. Το έργο του Vallfart och vandringsår (Προσκύνημα: τα Περιπλανώμενα Χρόνια, 1888) είναι μια ποιητική συλλογή που εμπνέεται από τις εμπειρίες του στα ταξίδια του στην Ανατολή, και σηματοδοτεί την εγκατάλειψη του κυρίαρχου τότε στη σουηδική λογοτεχνία νατουραλισμού.
Η αγάπη του για την ομορφιά επιδεικνύεται επίσης στο αλληγορικό μυθιστόρημα Hans Alienus (1892). Τα Dikter ("Ποιήματα", 1895) and Karolinerna (2 τόμοι, 1897-1898) (ιστορικό μυθιστόρημα), χαρακτηρίζονται από έντονο εθνικιστικό πάθος. Οι δύο τόμοι του Folkunga Trädet (Το Δέντρο των Φόλκουνγκς, 1905-07) αποτελούν την εμπνευσμένη, επική ιστορία μιας ομάδας Σουηδών οπλαρχηγών στο Μεσαίωνα.
Μπολόνια
Η πόλη, που δημιουργήθηκε τουλάχιστον 1.000 χρόνια προ Χριστού, υπήρξε πάντα σημαντικό αστικό κέντρο: αρχικά με τους Ετρούσκους, οπότε κι ονομαζόταν Φέλσινα, μετά με τους Ρωμαίους με το όνομα Βονωνία και κατά το Μεσαίωνα σαν ελεύθερος δήμος. Για έναν αιώνα, ήταν η πέμπτη σε πληθυσμό ευρωπαϊκή πόλη. Σημαντικό πολιτιστικό και καλλιτεχνικό κέντρο, η σπουδαιότητα των μνημείων και της τέχνης της βασίζεται σε ένα ομογενές σύνολο μνημείων και αρχιτεκτονικών έργων: οι μεσαιωνικοί πύργοι, τα κτίρια εποχής, οι ναοί, η μορφή του ιστορικού κέντρου και έργα τέχνης, που είναι αποτέλεσμα μιας καλλιτεχνικής και αρχιτεκτονικής ιστορίας πρώτης τάξεως.
Καρλ Γκούσταφ Βέρνερ φον Χάιντενσταμ
Η ποιητική του συλλογή Nya Dikter, η οποία δημοσιεύτηκε το 1915, έχει ως αντικείμενο ψυχολογικά θέματα που αφορούν κυρίως την ανύψωση του ανθρώπου σε μία καλύτερη ανθρωπότητα από την μοναξιά.
Μπολόνια
Κατά τη διάρκεια του χρόνου, η Μπολόνια έχει αποκτήσει πολλά παρωνύμια: το "Η Μορφωμένη" (La Dotta) είναι μια αναφορά στο πανεπιστήμιό της, ενώ το "Η Παχιά" (La Grassa) σχετίζεται με την ιδιαίτερα πλούσια κουζίνα της. Τέλος το "Η Κόκκινη" (La Rossa) αρχικά παρέπεμπε στο χρώμα των στεγών του ιστορικού της κέντρου, στην πορεία όμως συνδέθηκε με την πολιτική κατάσταση στην πόλη η οποία και θεωρείται ιστορικό προπύργιο της Αριστεράς.
Καρλ Γκούσταφ Βέρνερ φον Χάιντενσταμ
Το 1916 κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας "σε αναγνώριση της σημαντικότητάς του ως ο ηγετικός εκπρόσωπος μιας νέας εποχής στη λογοτεχνία μας."
Μπολόνια
Γερμανική κατάκτηση
Τα ίχνη της ανθρώπινης κατοίκισης βρέθηκαν από την 3η χιλιετία π.Χ., σημαντικοί οικισμοί αναπτύχθηκαν την εποχή του Πολιτισμού των Βιλανόβα τον 9ο αιώνα π.Χ. Οι Ετρούσκοι έφτασαν στην περιοχή τον 7ο αιώνα π.Χ., ίδρυσαν τον 6ο αιώνα π.Χ. την Ετρουσκική πόλη Φελσίνα στην θέση που βρίσκεται σήμερα η Μπολόνια. Τον 4ο αιώνα π.Χ. έφτασαν στην περιοχή οι Γαλάτες Βόιοι, κατόπιν έγινε Ρωμαϊκή αποικία και δήμος (196 π.Χ.). Όταν έπεσε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία η Μπολόνια έγινε συνοριακό φυλάκιο στο Εξαρχάτο της Ραβέννας, την λεηλάτησαν πολλές φορές οι Γότθοι. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε ο επίσκοπος Πετρόνιος της Μπολόνια, οικοδόμησε ξανά την πόλη και ίδρυσε την Βασιλική του Αγίου Στεφάνου, είναι ο προστάτης-Άγιος της Μπολόνιας. Την διετία 727-728 κατέκτησε την πόλη ο Λομβαρδός βασιλιάς Λιουτπράνδος και την έκανε τμήμα του βασιλείου του, οι Γερμανοί κατακτητές οικοδόμησαν δίπλα από το συγκρότημα του Αγίου Στεφάνου την "Λομβαρδική προσθήκη". Στα τέλη του 8ου αιώνα ο Καρλομάγνος με αίτημα του πάπα Αδριανού Α΄ επιτέθηκε και κατέκτησε το Λομβαρδικό βασίλειο. Από το 774 η Μπολόνια με έγκριση του πάπα έγινε ένα συνοριακό φρούριο στην Αυτοκρατορία των Καρολιδών. Η πόλη έγινε μεγάλο επίκεντρο νομικών σπουδών, από αυτή προέρχονται ο λόγιος Ιρνέριος και οι διάσημοι φοιτητές του οι "τέσσερις γιατροί της Μπολόνιας". Όταν πέθανε η Ματθίλδη της Κανόσα (1115) ο Ερρίκος Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έδωσε στην πόλη πολλά προνόμια αλλά αργότερα ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα προσπάθησε να τα καταργήσει.
Ανεξαρτησία
Η Μπολόνια ενώθηκε στην Λομβαρδική Ένωση, νίκησε τα αυτοκρατορικά στρατεύματα στην Μάχη του Λενιάνο και κέρδισε την αυτονομία της με την "Ειρήνη της Κωνσταντίας" (1183). Στην συνέχεια εξελίχτηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα της βόρειας Ιταλίας, με ένα μεγάλο σύστημα από κανάλια επέτρεπε να φθάνουν καράβια και εμπορεύματα. Το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια που ιδρύθηκε το 1088 αποτελεί το παλιότερο Πανεπιστήμιο του κόσμου που βρίσκεται σε συνεχή λειτουργία. Το Πανεπιστήμιο προοριζόταν αρχικά για μελέτες Ρωμαϊκού δικαίου με τον περίφημο μεσαιωνικό γλωσσογράφο Ιρνέριο. Στο Πανεπιστήμιο φοίτησαν ο Δάντης Αλιγκέρι, ο Βοκάκιος και ο Πετράρχης, η ιατρική σχολή ανακαινίστηκε. Το 1200 η Μπολόνια ήταν μεγάλο εμπορικό κέντρο με 10.000 κατοίκους. Στην διάρκεια μιας εκστρατείας για να υποστηρίξει τις αυτοκρατορικές πόλεις Μόντενα και Κρεμόνα εναντίον της Μπολόνιας ο γιος του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ Έντσο της Σαρδηνίας ηττήθηκε στην "μάχη της Φοσσάλτα" (26 Μαίου 1249) και αιχμαλωτίστηκε. Ο αυτοκράτορας έκανε πολλές προσπάθειες να ελευθερώσει τον γιο του χωρίς αποτέλεσμα, παρέμεινε αιχμάλωτος στο "Παλάτσο ρε Ένζο" μέχρι τον θάνατο του 22 χρόνια αργότερα. Όταν πέθαναν οι ετεροθαλείς αδελφοί του Κορράδος Δ΄ της Γερμανίας (1254), Φρειδερίκος της Αντιόχειας (1266) και εκτελέστηκε ο ανεψιός του Κορραδίνος (1268) ο Οίκος των Χοενστάουφεν εξέλιπε. Στα τέλη του 13ου αιώνα η Μπολόνια έγινε επίκεντρο διαμάχης των ισχυρότερων οικογενειών για τον έλεγχο της πόλης, αυτό έδωσε στον πάπα την ευκαιρία να εισβάλει στην πόλη και να την παραδόσει στον καρδινάλιο Μπέρτραντ ντι Πουζέ (1327). Ο εκπρόσωπος του πάπα ανατράπηκε αργότερα από λαική εξέγερση και κυβερνήτης της Μπολόνιας εξελέγη ο Ταντέο Πέπολι (1334). Η Μαύρη πανώλη έπληξε σκληρά την πόλη (1348), ο πληθυσμός της μειώθηκε από τους 40.000 - 50.000 κατοίκους στους 20.000 - 25.000.
Καρλ Γκούσταφ Βέρνερ φον Χάιντενσταμ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί λογοτέχνες Κατηγορία:Σουηδοί ποιητές Κατηγορία:Σουηδοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Μπολόνια
Ανεξαρτησία
Την Μπολόνια κατέκτησε ο αρχιεπίσκοπος Τζοβάννι Βισκόντι, ο νέος άρχοντας του Μιλάνου (1350). Ακολούθησε εξέγερση υπό την ηγεσία ενός μέλους αποστάτη από την οικογένεια Βισκόντι και η Μπολόνια ανακτήθηκε από τον καρδινάλιο Χιλ Άλβαρες Καρίγιο ντι Αλμπορνόζ για λογαριασμό του πάπα (1363), ο Μπερναμπό Βισκόντι διάδοχος του Τζοβάννι που είχε πεθάνει (1354) πήρε τεράστια αποζημίωση. Η Μπολόνια επαναστάτησε ξανά εναντίον του πάπα (1376) και ενώθηκε με την Φλωρεντία στον "πόλεμο των οκτώ αγίων". Οι εσωτερικές διαμάχες που ξέσπασαν ωστόσο μέσα στην Αγία Έδρα μετά το Δυτικό Σχίσμα επέτρεψαν στην Μπολόνια να διατηρήσει την ανεξαρτησία της με μια ολιγαρχική δημοκρατία. Ο Τζοβάνι Α΄ Μπεντιβόλιο ανέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα (1401) και την υποστήριξη του Μιλάνου αλλά οι Μιλανέζοι την επόμενη χρονιά συμμάχησαν με την Φλωρεντία, βάδισαν στην Μπολόνια και τον θανάτωσαν. Ο ανεψιός και διάδοχος του Τζοβάνι Α΄ Χάνιμπαλ Α΄ Μπεντιβόλιο ανέκτησε την Μπολόνια (1442) αλλά τρία χρόνια αργότερα δολοφονήθηκε από συνομωσία που οργάνωσε ο Πάπας Ευγένιος Δ΄. Η εξουσία της οικογένειας Μπεντιβόλιο είχε εδραιωθεί ωστόσο στην Μπολόνια, πέρασε στον ξάδελφο του Σάντε Μπεντιβόλιο, τον διαδέχθηκε ο Τζοβάνι Β΄ Μπεντιβόλιο που αντιτάχθηκε στα επεκτατικά σχέδια του Καίσαρα Βοργία. Ο Πάπας Ιούλιος Β΄ αφόρισε την πόλη και την έθεσε υπό απαγόρευση (7 Οκτωβρίου 1506), τα παπικά στρατεύματα με ένα σώμα που έστειλε ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας εισήλθαν θριαμβευτικά στην Μπολόνια και την κατέλαβαν (10 Νοεμβρίου 1506).
Παρακμή
H περίοδος της παπικής κυριαρχίας στην Μπολόνια (1506-1576) έχει αναλυθεί από τους ιστορικούς σαν εποχή μεγάλης παρακμής, αλλά δεν υπάρχουν σαφείς αποδείξεις γύρω από το θέμα. Ο Κάρολος E΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στέφτηκε από τον πάπα ως ο τελευταίος Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1530) και οικοδομήθηκαν πολλά κτίσματα. Την περίοδο της παπικής κυριαρχίας οικοδομήθηκαν πολλές εκκλησίες, η Μπολόνια απέκτησε συνολικά 96 εκκλησίες τις περισσότερες από οποιαδήποτε άλλη πόλη της βόρειας Ιταλίας. Η σχολή ζωγραφικής της Μπολόνιας περιείχε διάσημους ζωγράφους όπως Αννίμπαλε Καρράτσι, Ντομενικίνο και Γκουερτσίνο. Στα τέλη του 16ου αιώνα η παρακμή πήρε μεγάλες διαστάσεις, οι επιδημίες μείωσαν τον πληθυσμό της Μπολόνιας από 72.000 κατοίκους σε 47.000 από το 1630, στην επιδημία (1629-1631) η πόλη έχασε το ένα τρίτο του πληθυσμού της. Η οικονομία της πόλης σημείωσε επίσης μεγάλα σημάδια παρακμής όταν τα εμπορικά κέντρα μετατοπίστηκαν στον Ατλαντικό. Το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια που γνώρισε μεγάλη ακμή όταν διώχθηκαν από την εκκλησία επιστήμονες όπως ο Γαλιλαίος Γαλιλέι έχασε σημαντικό αριθμό φοιτητών, η παρακμή συνεχίστηκε τον 18ο αιώνα. Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΔ΄ που καταγόταν από την Μπολόνια προσπάθησε να σταματήσει την παρακμή αλλά χωρίς αποτέλεσμα, αναμόρφωσε μόνο το φορολογικό σύστημα. Η πόλη είχε 70.000 κατοίκους (1700) αλλά ο αριθμός έμεινε ίδιος για πολλές δεκαετίες, το εμπόριο έπεσε σε παρακμή χάρη στην παπική φορολογική καταπίεση.
Σύγχρονη ιστορία
Ο Ναπολέων Α΄ εισήλθε στην Μπολόνια και έδωσε την εξουσία στην Γερουσία (19 Ιουνίου 1796), η πόλη εισήλθε στην Δημοκρατία του Σισπαντάν που ήταν με την Συνθήκη του Ρέτζιο (27 Δεκεμβρίου 1796 - 9 Ιανουαρίου 1797) Εξαρτημένο κράτος υπό την Πρώτη Γαλλική Δημοκρατία. Την Δημοκρατία του Σισπαντάν διαδέχθηκε η Δημοκρατία της Σισαλπίνης (9 Ιουλίου 1797), κατόπιν η Ιταλική Δημοκρατία και τελικά το Ναπολεόντειο Βασίλειο της Ιταλίας. Με την πτώση του Μέγα Ναπολέοντα το Συνέδριο της Βιέννης επανάφερε την Μπολόνια στα Παπικά Κράτη αλλά η παπική εξουσία ταράχθηκε με την εξέγερση (1831) που ήθελε να δημιουργήσει την "Ενωμένη Ιταλική Επαρχία" με πρωτεύουσα την Μπολόνια. Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΣΤ΄ ζήτησε βοήθεια από την Αυστρία και τον Κλέμενς φον Μέττερνιχ, ο Μέττερνιχ με την σειρά του προειδοποίησε τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Φίλιππο για την επέμβαση στην Ιταλία. Οι Αυστριακές δυνάμεις βάδισαν την άνοιξη του 1831 στην Ιταλική χερσόνησο και συνέτριψαν τους επαναστάτες (26 Απριλίου 1831). Στα μέσα της δεκαετίας του 1840 τα επίπεδα της ανεργίας ήταν πολύ ψηλά και οι παραδοσιακές βιομηχανίες άρχισαν να εξαφανίζονται. Η Μπολόνια έγινε μια πόλη οικονομικής εξαθλίωσης με το 10% του πληθυσμού να μένει στο ενοίκιο, το 20% να ασχολείται με το εμπόριο και το 70% να εργάζεται σκληρά σε χειρωνακτικές εργασίες με χαμηλές αμοιβές.
Η παπική απογραφή (1841) κατέγραψε 10.000 μόνιμους ζητιάνους και άλλους 30.000 σε σύνολο 70.000 μόνιμων κατοίκων της Μπολόνιας. Με τις Επαναστάσεις του 1848 οι Αυστριακές φρουρές εκδιώχθηκαν προσωρινά από την πόλη αλλά κατόπιν επέστρεψαν και συνέτριψαν τους επαναστάτες. Η παπική κυριαρχία έληξε όταν τελείωσε ο Δεύτερος Ιταλικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας, τα στρατεύματα της Γαλλίας και του Πεδεμοντίου έδιωξαν τους Αυστριακούς από τα Ιταλικά εδάφη (12 Μαρτίου 1860), η Μπολόνια ζήτησε την ένωση με το Βασίλειο της Ιταλίας. Τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Αρχικά συνδέθηκε σιδηροδρομικά με την Νάπολη (1863) και την επόμενη χρονιά (1864) με την Φλωρεντία. Οι ελίτ της πόλης απέρριψαν την υποταγή στον πάπα, ασπάστηκαν τον φιλελευθερισμό με τα Αγγλικά πρότυπα και άνοιξαν ένα διεθνές εμπόριο με προϊόντα που παρήγαγαν από τις πεδιάδες της Εμιλίας. Στην Μπολόνια γεννήθηκε ένας από τους πρώτους Ιταλούς πρωθυπουργούς ο Μάρκο Μινγκέτι. Όταν έληξε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος η Μπολόνια γνώρισε απίστευτες ταραχές από τους σοσιαλιστές που ανήκαν στην Ερυθρά Διετία, η πόλη έπεσε σε νέα παρακμή με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να ασπαστούν το φασιστικό κίνημα του Μπενίτο Μουσολίνι. Ο Ντίνο Γκράντι ένα από τα πιο υψηλόβαθμα στελέχη του φασιστικού κόμματος που είχε διατελέσει και Υπουργός Εξωτερικών προερχόταν από την Μπολόνια. Στον Μεσοπόλεμο με την βοήθεια των φασιστών άνθισαν σε μεγάλο βαθμό η αγροτική παραγωγή και η μεταλλουργία, κατασκευάστηκε και ένα γιγαντιαίο εργοστάσιο καπνοβιομηχανίας (1937).
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η Μπολόνια υπέφερε από σοβαρά πλήγματα όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η στρατηγική θέση της πόλης που συνέδεε τον βορά με την κεντρική Ιταλία την έκανε άμεσο στόχο των συμμαχικών δυνάμεων. Ο πρώτος μεγάλος Συμμαχικός βομβαρδισμός (24 Ιουλίου 1943) κατέστρεψε το μεγαλύτερο τμήμα του ιστορικού κέντρου της πόλης με 200 νεκρούς, χτυπήθηκε ο σιδηροδρομικός σταθμός, το 44% των κτιρίων καταστράφηκαν ή υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Στον δεύτερο βομβαρδισμό της Μπολόνιας (25 Σεπτεμβρίου 1943) καταστράφηκε ολόκληρη η πόλη με 2.481 νεκρούς και 2.000 τραυματίες. Με την λήξη του πολέμου το 43% των κτιρίων ολόκληρης της πόλης είχαν ισοπεδωθεί ή είχαν σοβαρές ζημιές. Μετά τους βομβαρδισμούς η Μπολόνια έγινε το κέντρο της Ιταλικής αντίστασης απέναντι στις δυνάμεις κατοχής. Μια σύντομη μάχη ανάμεσα σε δυνάμεις που ανήκαν στην Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία και στους Ναζί (7 Νοεμβρίου 1944) προκάλεσε εξέγερση αλλά δεν επεκτάθηκε. Οι αντιστασιακές δυνάμεις εισήλθαν στην πόλη (21 Απριλίου 1945), οι Γερμανοί άρχισαν να εγκαταλείπουν την πόλη όταν άκουσαν ότι φτάνουν οι Συμμαχικές δυνάμεις μετά την νίκη των Πολωνών στην "μάχη της Μπολόνιας". Οι αντιστασιακές δυνάμεις με αρχηγό τον Αρτούρο Σκατίνι εισήλθαν από την νότια πύλη, οι κάτοικοι δεν τους κατάλαβαν επειδή φορούσαν Βρετανικές στολές, όταν αναγνώρισαν ότι ήταν Ιταλοί βγήκαν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν την ελευθερία τους.
Ο πύργος των Ασινέλι και ο πύργος των Γκαριζέντα
Τον 12ο αιώνα η Μπολόνια ήταν μια από τις 5-6 μεγαλύτερες πόλεις της Ευρώπης και ήταν γεμάτη από πανύψηλους πύργους. Υπολογίζεται ότι υπήρχαν γύρω στους 180. Οι πύργοι αυτοί χτίζονταν από τις μεγάλες φεουδαρχικές οικογένειες και ήταν σύμβολα της δύναμης τους. Όσο πιο δυνατή ήταν η οικογένεια τόσο πιο ψηλό πύργο είχανε. Σήμερα στο κέντρο της πόλης δεσπόζουν δύο από αυτούς τους πύργους: Ο μεγαλύτερος είναι ο πύργος των Ασινέλι (97,20 μέτρα ύψος) και ο μικρότερος των Γκαριζέντα (48 μέτρα). Ο ψηλότερος πύργος γέρνει περίπου κατά δυόμισι μέτρα, ενώ ο μικρότερος περίπου κατά τρία. Η ιστορία των δύο πύργων έχει ως εξής: Οι Ασινέλι άρχισαν να χτίζουν τον πύργο τους το 1109. Μετά το χτίσιμο του πύργου οι Γκαριζέντα αποφάσισαν ότι πρέπει να φτιάξουν ένα ψηλότερο. Αυτό έκανε τους Ασινέλι να προσθέσουν μερικά μέτρα στον δικό τους. Κάθε φορά που πρόσθεταν οι μεν λίγα μέτρα στον πύργο τους πρόσθεταν και οι δε στον δικό τους. Κάποια στιγμή ο πύργος των Γκαριζέντα είχε φτάσει να γέρνει τόσο πολύ που οι αρχές της πόλης τους υποχρέωσαν να κόψουν την κορυφή του, προτού αυτή πέσει πάνω στους περαστικούς. Έτσι σήμερα ο πύργος των Γκαριζέντα είναι μόνο 48 μέτρα, ενώ ο πύργος των Ασινέλι γέρνει περισσότερο κάθε χρόνο.Ο δεύτερος μεγαλύτερος πύργος που χτίστηκε το 1111 ήταν ο πύργος των Νιφοράτι (96,8 μέτρα ύψος) και πρόσθεταν μερικά μέτρα ύψος κάθε χρόνο, όπου έφτασαν για την εποχή τα 126,50 μέτρα ύψος που θεωρείται σπουδαίο κατόρθωμα. Ο πύργος το 1267 έγερνε κατά 1,5 μέτρα και το επιπλέον ύψος που προσπάθησαν να του δώσουν το 1344 ήταν η αιτία να γκρεμιστεί.
Ο πύργος Νιφοράτι ήταν χτισμένος με θέα την κεντρική πλατεία Πιάτσα Ματζιόρε (Piazza Maggiore) όπου δεσπόζει το Παλάτσο Κομουνάλε (ή Παλάτσο ντ'Ακκούρσιο), χτισμένο τον 13ο-15ο αιώνα και το Παλάτσο ντελ Ποντεστά (Palazzo del Podestà), εκτενώς ανακαινισμένο το 1485. Δίπλα βρίσκεται το παλάτι του βασιλιά Έντσο (Palazzo Re Enzo) το οποίο χρονολογείται από το 1244, ενώ η σημερινή του μορφή οφείλεται στην ανακαίνιση γοτθικού ρυθμού από τον Αλφόνσο Ρουμπιάνι το 1905.
Το οικόσημο της οικογενείας με το τίτλο του Κόμη απεικονίζει τον συγκεκριμένο πύργο σε κίτρινο ή χρυσό φόντο.
Μέλη της οικογένειας ταξίδεψαν σε όλη την Ευρώπη και απόγονος τους ο Μάριο Νιφοράτι ταξιδεύει με τη σύζυγό του Ιωάννα και τον αδελφό του Αιμίλιο το 1658 στην Κεφαλονιά όπου και θα εγκατασταθεί στην περιοχή της Σάμης και θα ασχοληθεί με το εμπόριο.
Ιστορικά κτίρια και παλάτια
Με θέα την κεντρική πλατεία Πιάτσα Ματζιόρε (Piazza Maggiore) δεσπόζει το Παλάτσο Κομουνάλε (ή Παλάτσο ντ'Ακκούρσιο), χτισμένο τον 13ο-15ο αιώνα και το Παλάτσο ντελ Ποντεστά (Palazzo del Podestà), εκτενώς ανακαινισμένο το 1485. Δίπλα βρίσκεται το παλάτι του βασιλιά Έντσο (Palazzo Re Enzo) το οποίο χρονολογείται από το 1244, ενώ η σημερινή του μορφή οφείλεται στην ανακαίνιση γοτθικού ρυθμού από τον Αλφόνσο Ρουμπιάνι το 1905.
Το Αρχιγυμνάσιο (Archiginnasio di Bologna) είναι ένα από τα σημαντικότερα κτίρια της πόλης: υπήρξε έδρα του παλαιού Πανεπιστημίου από το 1563 έως το 1803. Κτίστηκε το 1562 από τον Αντόνιο Μοράντι και είναι πλούσιο σε ιστορία και έργα τέχνης. Άξια αναφοράς είναι η συλλογή με τα οικόσημα μαθητών στους τοίχους, η οποία αριθμεί περισσότερα από 600, αλλά και η αίθουσα αφιερωμένη στη μελέτη της ανατομίας υπό μορφή αμφιθεάτρου, η οποία χρονολογείται από το 1637. Κτισμένη με ξύλο ελάτου και με οροφή χωρισμένη σε τετράγωνα τμήματα, η αίθουσα αυτή είναι διακοσμημένη με αγάλματα φημισμένων γιατρών του παρελθόντος και με ανατομικά μοντέλα του καλλιτέχνη Λέλλι. Από το 1838 είναι έδρα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης (Biblioteca Comunale).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια Κατηγορία:Ετρούσκοι
Επιχείρηση Λάμψη
Η Επιχείρηση Λάμψη ήταν μια δράση κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για τη μετακίνηση βρετανικών και άλλων συμμαχικών στρατευμάτων (Αυστραλίας, Νέας Ζηλανδίας και Πολωνίας) από την Αίγυπτο στην Ελλάδα τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1941, ως απάντηση στην αποτυχημένη ιταλική εισβολή και την επικείμενη απειλή γερμανικής παρέμβασης.
Ιστορικό
Μέχρι τον Απρίλιο του 1941 η Ελλάδα είχε κατατροπώσει την ιταλική εισβολή και ως εκ τούτου ήταν ο μόνος αποτελεσματικός σύμμαχος της Βρετανίας στην Ευρώπη. Βρετανοί ηγέτες, ειδικά ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο Βρετανός πρωθυπουργός, πίστευαν ότι ήταν πολιτικά απαράδεκτο να μην υποστηρίξει έναν σύμμαχο που απειλείται. Επιπλέον, η χρήση ελληνικών αεροδρομίων θα έθετε τις πετρελαιοπηγές της Ρουμανίας στο Πλοϊέστι, ζωτικής σημασίας για την πολεμική προσπάθεια της Γερμανίας, προσιτές από συμμαχικούς βομβιστές. Ο Στρατηγός Άρτσιμπολντ Γουέιβελ, διοικητής όλων των συμμαχικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή, ενημερώθηκε τον Ιανουάριο του 1941 ότι η υποστήριξη προς την Ελλάδα πρέπει να υπερισχύσει όλων των επιχειρήσεων στη Βόρεια Αφρική και αυτή η διαταγή ενισχύθηκε τον Φεβρουάριο.
Η στάση του Γουέιβελ είναι ασαφής. Πιστεύεται γενικά ότι ωθήθηκε στην ελληνική εκστρατεία, αλλά πρόσφατοι συγγραφείς πιστεύουν ότι ο Γουέιβελ την ενέκρινε. Βρετανοί διοικητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι με τη βρετανική βοήθεια, ο ελληνικός στρατός θα μπορούσε να κρατήσει τους Γερμανούς στη γραμμή του Αλιάκμονα. Ήξεραν ότι οι γερμανικές δυνάμεις εστάλησαν στη Λιβύη για την Επιχείρηση Ηλιοτρόπιο, αλλά πίστευαν ότι αυτές οι δυνάμεις θα ήταν αναποτελεσματικές μέχρι το καλοκαίρι. Ωστόσο, είναι πλέον αποδεκτό ότι δεδομένης της διάθεσης των ελληνικών δυνάμεων, η μεταφορά περαιτέρω συμμαχικών δυνάμεων στην ηπειρωτική χώρα δεν είχε καμία πιθανότητα να αποτρέψει μια γερμανική νίκη εκεί, καθώς και να αποδυναμώσει τις συμμαχικές δυνάμεις στη Βόρεια Αφρική, οδηγώντας στην επιτυχία της αντεπίθεσης του Έρβιν Ρόμελ τον Απρίλιο και την αποτυχία μιας συμμαχικής επίθεσης, της Επιχείρησης Brevity, τον Μάιο.
Ο Άντονι Ήντεν είχε συμφωνήσει με τον Τσόρτσιλ και το βρετανικό υπουργικό συμβούλιο να στείλει μια βρετανική δύναμη δύο τμημάτων στην Ελλάδα στις 7 Μαρτίου. Αν και ισχυρίστηκε ότι συμφώνησαν οι στρατιωτικοί του σύμβουλοι, δεν είχε αναφέρει τις προϋποθέσεις των Ντιλ, Γουέιβελ και Παπάγου ότι θα απαιτούνταν οκτώ έως δέκα τμήματα για να κρατήσουν τη γραμμή του Αλιάκμονα. Θα χρειαζόταν 20 ημέρες για να αποσυρθούν τρία ελληνικά τμήματα από την πρώτη γραμμή, αφήνοντας τον Γουέιβελ με απαίτηση για πέντε έως επτά τμήματα, με μόνο τα δύο τμήματα ANZAK διαθέσιμα. Ο Λόνγκμορ είχε αμφιβολία αν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τη Γερμανική Πολεμική Αεροπορία στην Ελλάδα και την Αλβανία, και ο Κάνινγκχαμ αν μπορούσε να προστατεύσει τις φάλαγγες μεταφοράς από τις αεροπορικές επιθέσεις.
Οι Σύμμαχοι αρχικά σχεδίαζαν να αναπτύξουν περίπου 58.000 άτομα και τον εξοπλισμό τους στην Ελλάδα έως τις 2 Απριλίου, συμπεριλαμβανομένης της Βρετανικής 1ης Ταξιαρχίας Τεθωρακισμένων, της 2ης Μεραρχίας της Νέας Ζηλανδίας και της 6ης Μεραρχίας της Αυστραλίας. Ενώ προοριζόταν ότι αυτές οι μονάδες θα ακολουθούνταν από την Αυστραλιανή 7η Μεραρχία και την Πολωνική Ανεξάρτητη Τυφεκιοφόρο Ταξιαρχία Καρπαθίων, καμία δεν αναπτύχθηκε πριν από την ήττα των Συμμάχων στην ελληνική ηπειρωτική χώρα.
Δύο τμήματα πεζικού και δύο θωρακισμένες μεραρχίες είχαν τεθεί στη γραμμή του Αλιάκμονα, νοτιοδυτικά της Θεσσαλονίκης, πριν από την εισβολή του Άξονα (Γερμανία, Ιταλία και Βουλγαρία) (Επιχείρηση Μαρίτα) στις 6 Απριλίου. Ο ελληνικός στρατός δεν παρατάχθηκε στη γραμμή του Αλιάκμονα, όπως αναμενόταν, υπό το φόβο πως θα καταλαμβάνονταν από τα πιο κινητά γερμανικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια της υποχώρησης και τα συμμαχικά στρατεύματα θα έμεναν ευάλωτα. Αυτές οι δυνάμεις είχαν μικρή επίδραση στη γερμανική εισβολή και εκκενώθηκαν (Επιχείρηση Δαίμονας) στις, και μετά τις, 24 Απριλίου.
Ορισμένες από αυτές τις μονάδες μεταφέρθηκαν στην Κρήτη, όπου ηττήθηκαν και αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν ύστερα από την αεροπορική εισβολή στο νησί (Επιχείρηση Ερμής).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα Κατηγορία:Ναυτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μάχη της Μεσογείου Κατηγορία:Συγκρούσεις το 1941 Κατηγορία:Κωδικές ονομασίες
Πιερ Ντρεοσί
Ο Πιέρ Ντρεοσί, γεννημένος στις 12 Οκτωβρίου 1959 στο Ρουμπαί, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, προπονητής και μάνατζερ ποδοσφαίρου.
Βιογραφία
Ως ποδοσφαιριστής, ο Ντρεοσί αγωνίστηκε στην θέση του αμυντικού-στόπερ. Στην διάρκεια της καριέρας του ως παίκτης, αγωνίστηκε σε συνολικά 502 αναμετρήσεις πρωταθλήματος, στην διάρκεια των οποίων πέτυχε συνολικά 4 τέρματα.
Στην συνέχεια, εργάστηκε μετά το 1996 ως μάνατζερ της Λιλ, έχοντας υπό την ευθύνη του τον Βαχίντ Χαλίλχοτζιτς, προτού αναλάβει τον Ιούνιο του 2002 τον ίδιο ρόλο για λογαριασμό της Σταντ Ρενναί του Φρανσουά Πινώ. Τον Ιούνιο του 2006, ο Πιέρ Ντρεοσί ανέλαβε τον διπλό ρόλο του μάνατζερ και προπονητής των Rennais (μοναδικό διοικητικό στέλεχος της Λιγκ 1 που να κατέχει αυτές τις δύο θέσεις).
Αφότου πέτυχε να οδηγήσει την Σταντ Ρενναί στην κατάληψη της τέταρτης θέσης του πρωταθλήματος στην διάρκεια της σεζόν 2006-07, ενώ, ταυτόχρονα, πραγματοποίησε θετικό ξεκίνημα για την σεζόν 2007-08, παραιτήθηκε της θέσης του ως προπονητής, έπειτα από δύο αποκλεισμούς στα πλαίσια του θεσμού του Λιγκ Καπ Γαλλίας και του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, καθώς και ένα σερί έξι συνεχόμενων ηττών που οδήγησαν τον σύλλογο στην πτώση του από την τρίτη στην δέκατη τρίτη θέση της βαθμολογικής κατάταξης του πρωταθλήματος. Διατήρησε, ωστόσο, την θέση του ως γενικός μάνατζερ του συλλόγου, με τον Γκι Λακόμπ να αναλαμβάνει προπονητής της πρώτης ομάδας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Γάλλοι πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΣ Ουασκεάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σοσό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Κάννες Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σταντ Ρενναί
Στρατηγίς Σκοπίων
Η Στρατηγίς Σκοπίων, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες κατά τον 11ο και αιώνα.
Έδρα του στρατηγού ήταν τα Σκόπια, δημιουργήθηκε το 1018 μετά τον θάνατο του Ιβάν Βλάντισλαβ της Βουλγαρίας και την κατάλυση της η Βουλγαρικής αυτοκρατορίας. Αναφέρεται ότι ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ μαθαίνοντας τον θάνατο του Βούλγαρου ηγεμόνα περιόδευσε στις κατακτημένες περιοχές και εκεί δεχόταν την υποταγή των Βουλγάρων ευγενών και διοικητών και διόριζε στρατηγούς στις πόλεις, στα Σκόπια διόρισε τον Δαβίδ Αριανίτη. Με την δημιουργία του Θέματος Βουλγαρίας την ίδια χρονιά τα εδάφη της στρατηγίδος πέρασαν σε αυτήν.
Στρατηγοί και διοικητές του θέματος αναφέρονται οι :
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Αλιεία
thumb|250px|right|Αλιείς στον κόλπο του [[Κότσι, νότιο άκρο της Ινδίας.]] Με τον όρο παγωνης, κοινώς ψάρεμα , χαρακτηρίζεται γενικά τόσο η άγρα όσο και η τέχνη (τρόπος) ψαρεματος, με την οποία γίνεται η σύλληψη και απόσπαση των ιχθύων (ψαριών) και άλλων υδροβίων ζώων από τον βιότοπό τους, (θάλασσες, λίμνες, ποτάμια, ιχθυογενετικούς σταθμούς κλπ), είτε για τροφή είτε για βιομηχανικούς σκοπούς (παραγωγή ιχθυαλεύρων, ελαίων, λιπασμάτων κλπ.).
Γενικά
Το ψάρεμα είναι μια πανάρχαια και παγκόσμια πρακτική με ποικιλία τεχνικών και παραδόσεων που έχουν μεταμορφωθεί εν μέρει από τα σύγχρονα τεχνολογικά επιτεύγματα. Εκτός από το ότι παρέχει μια σημαντική, σε ποιότητα και σε ποσότητα, πηγή τροφής και θέσεις εργασίας, η σύγχρονη αλιεία αποτελεί επίσης μορφή ψυχαγωγίας (η ερασιτεχνική αλιεία), αλλά και επαγγελματικό σπορ. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του FAO ο συνολικός αριθμός των αλιέων (μαζί μ' αυτούς που ασχολούνται με τις υδατοκαλλιέργειες) ανέρχεται παγκοσμίως σε περίπου 38.000.000 ανθρώπους. Αν μάλιστα προσθέσουμε και τους εργαζόμενους άμεσα ή έμμεσα συνολικά στη βιομηχανία αλιευμάτων ο αριθμός αυτών των ανθρώπων ανέρχεται πλέον στα 200.000.000 παγκοσμίως. . Η παγκόσμια κατά κεφαλήν κατανάλωση αλιευμάτων ανέρχεται σε 14 κιλά το χρόνο.
Προϊστορία
thumb|80px|left|Οστέινο αγκίστρι της Λίθινης Εποχής. Η αλιεία είναι μια πανάρχαια πρακτική που χρονολογείται τουλάχιστον από την Ανώτερη Παλαιολιθική Εποχή, πριν περίπου 40.000 χρόνια. Αρχαιολογικά ευρήματα κοχυλιών και υπολειμμάτων από ψαροκόκαλα, καθώς και σχετικές βραχογραφίες σε σπήλαιαδείχνουν ότι τα αλιεύματα αποτελούσαν σημαντική σε ποσότητα πηγή τροφής, αλλά και είδος ανταλλαγής για τους ανθρώπους της περιόδου. Μάλιστα, ενώ η πλειοψηφία των ανθρώπινων φυλών της εποχής ζούσαν μια νομαδική ζωή κυνηγών-τροφοσυλλεκτών που αναγκαστικά μετακινούνταν σχεδόν συνεχώς, υπήρχαν παραδείγματα φυλών με σχετικά μόνιμη εγκατάσταση, όπως π.χ. αυτή στο Λεπένσκι Βιρ, που πάντοτε συσχετίζονταν με μια σχετικά σταθερή κύρια πηγή αλιευμάτων που παρείχαν την κύρια πηγή τροφής των αλιευτικών αυτών φυλών. Μάλιστα χρησιμοποιούσαν την περίσσεια αλιευμάτων και κοχύλια για ανταλλαγές με άλλα προϊόντα με άλλες φυλές με τις οποίες είχαν επαφή και δεν διέθεταν αυτά τα είδη.
Αρχαία Αίγυπτος
Στην Αρχαία εποχή ο ποταμός Νείλος ήταν γεμάτος ψάρια. Φρέσκα, αποξηραμένα και παστά τα ψάρια αποτελούσαν μια σημαντική πηγή πρωτεϊνούχας τροφής για τον πληθυσμό της χώρας.
Οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι επινόησαν αρκετά εργαλεία και μεθόδους για την αλιεία και τις εικονογράφησαν στις ταφικές τους τοιχογραφίες και σε αρχεία παπύρου: απλές ψάθινες ψαρόβαρκες, δίχτυα, καλάθια από κλαδιά ιτιάς, καμάκια και διάφορα αγκίστρια σε μεγέθη που ποίκιλαν από 8 χιλιοστόμετρα μέχρι 18 εκατοστά.
Μέχρι τη 12η δυναστεία χρησιμοποιούνταν ήδη μεταλλικά αγκίστρια Όπως είναι συνηθισμένο και σήμερα, τα ψάρια θανατώνονταν μετά την αιχμαλωσία τους. Οι πέρκες του Νείλου, τα γατόψαρα και τα χέλια ήταν ανάμεσα στα σημαντικότερα αλιεύματα. Κάποιες αναπαραστάσεις δείχνουν ακόμη ότι πάστωναν ένα μέρος από τα ψάρια που ψάρευαν.
Αρχαία Ινδία
Το κλασσικό δραβιδικό βασίλειο των Ταμίλ της Πανδύας, στην Ινδία, ήταν γνωστό για την αλιεία μαργαριταριών από τον 1ο π.Χ. αιώνα. Το λιμάνι του Τουτικόριν ήταν γνωστό για την αλιεία μαργαριταριών από το βυθό της θάλασσας με χρήση δυτών. Οι Παραβάς, μια ειδική κάστα από τους Ταμίλ, είχε έδρα της το Τουτικόριν και εκεί αναπτύχθηκε μια πλούσια κοινότητα εξαιτίας της αλιείας και του εμπορίου των μαργαριταριών, των ναυτικών της γνώσεων και των αλιευτικών της σκαφών.
Βιβλικές αναφορές
thumb|left|Ψαρεύοντας Μια πρώιμη αναφορά από τη Βίβλο στο Βιβλίο του Ιώβ είναι: «Δεν μπορούσε να γεμίσει το δέρμα του με σιδερένια λέπια; ή το κεφάλι του με καμάκια αλιείας;»
Αρχαία Ελλάδα
upright|thumb|Γλυπτό του θεού Ποσειδώνα, προστάτη των ναυτικών και των αλιέων, στο λιμάνι της Κοπεγχάγης, στη Δανία Αλιευτικές σκηνές σχετικά σπάνια παρουσιάζονται στην Αρχαία Ελληνική τέχνη, μια αντανάκλαση του σχετικά χαμηλού κοινωνικού επιπέδου των ιχθυέων στην Αρχαία Ελληνική Κοινωνία. Έχει βρεθεί πάντως ένας κρατήρας χρονολογημένος γύρω στα 510 - 500 π.Χ., που εικονίζει ένα αγόρι να σκαρφαλώνει πάνω σε ένα βράχο με ένα ράβδο ψάρια στο κεφάλι του και ένα καλάθι στα αριστερά του. Στο νερό κάτω, ένα στρογγυλεμένο αντικείμενο από το ίδιο υλικό με ένα άνοιγμα από πάνω. Αυτό θεωρείται ότι ήταν μια ιχθυοπαγίδα που διατηρούσε τα ψάρια ζωντανά. Σίγουρα δεν είναι από δίχτυ. Αυτό το αντικείμενο βρίσκεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης, Η.Π.Α.
Ο Έλληνας ιστορικός Πολύβιος περιγράφει την αλιεία ξιφία χρησιμοποιώντας καμάκι με κατάληξη οδοντωτή και μυτερή. Ο Οππιανός της Κόρυκας, ένας Έλληνας συγγραφέας, συνέγραψε (177-180) μια μεγάλη μελέτη για τη θαλάσσια αλιεία, την «Αλιευτική». Είναι η αρχαιότερη γνωστή γραπτή μελέτη για το θέμα που έχει επιβιώσει ως τις μέρες μας. Ο Οππιανός περιγράφει αρκετά μέσα αλιείας, που περιλαμβάνουν τη χρήση διχτυών από αλιευτικά σκάφη, παγιδευτικά (scoop) δίχτυα, συγκρατημένα με στεφάνη, καμάκια και τρίαινες, καθώς και πολλές αλιευτικές παγίδες, «...που λειτουργούν ενώ οι ιδιοκτήτες τους κοιμούνται...». Η περιγραφή του Οππιανού για ψάρεμα με «ακίνητο» δίχτυ είναι επίσης ενδιαφέρουσα:
«Οι αλιείς τοποθετούν πολύ ελαφρά δίχτυα από κατεργασμένο λινάρι κυκλικά, καθώς χτυπούν βίαια την επιφάνεια της θάλασσας με τα κουπιά τους και σχηματίζουν μια δίνη γύρω από τις άκρες του κύκλου με το δίχτυ. Από τα χτυπήματα των κουπιών και το σαματά που κάνουν τα ψάρια τρομοκρατούνται και τρέχουν πάνω στο στάσιμο δίχτυ, νομίζοντας ότι είναι καταφύγιο: ανόητα ψάρια που τρομαγμένα από το θόρυβο, εισέρχονται στις πύλες του χαμού τους. Έπειτα οι ψαράδες τραβούν το δίχτυ και από τις δυο πλευρές με σχοινιά και τα οδηγούν στην ακτή.»
Από αρχαίες αναπαραστάσεις και γραπτές πηγές είναι φανερό ότι τα αλιευτικά σκάφη είναι τυπικά μικρά και χωρίς κατάρτι ή ιστίο, κατάλληλα επομένως μόνο για παράκτια αλιεία με σχετική ασφάλεια.
Ρώμη
Ενδείξεις Ρωμαϊκής αλιείας βρέθηκαν με τη μορφή μωσαϊκών που δείχνουν αλιεία από βάρκες με πετονιά και με δίχτυα. Αρκετά υδρόβια είδη που αλιεύονταν εικονίζονται, όπως γόγγροι, αστακοί, αχινοί, χταπόδια και σουπιές. . Μια παρωδία αλιείας ήταν ένας τύπος μονομάχου που ονομαζόταν «ρετιάριος» (retiarius) και εμφανίζονταν οπλισμένος με μια τρίαινα κι ένα δίκτυ. Μονομαχούσε συνήθως μ' έναν άλλο τύπο μονομάχου, τον «μουρμίλο» (murmillo), που εμφανίζονταν οπλισμένος με κοντό ξίφος, μικρή ασπίδα και περικεφαλαία με απεικόνιση ενός ψαριού εμπρός.
Σκανδιναβία
Στη Νορμανδική μυθολογία η θαλάσσια γιγάντισσα Rán χρησιμοποιούσε ένα δίχτυ αλιείας για να παγιδεύει χαμένους ναυτικούς.
Κίνα
Στην παραδοσιακή Κινεζική Ιστορία, η πολιτισμένη ιστορία της αρχίζει με τρεις ημίθεους μυθικούς ήρωες που δίδαξαν στους Κινένους τις τέχνες της πολιτισμένης ζωής μεταξύ 2800 και 2600 π.Χ.. Ο Φου Σι θεωρούνταν ο εφευρέτης της γραφής, του κυνηγιού, της παγίδευσης και της αλιείας.
Προκολομβιακή Αμερική
thumb|right|Αλιέας Μότσε, 300 μ.Χ., Λίμα, Περού Οι Μότσε, λαός του Αρχαίου Περού εικονίζουν αλιείς στα κεραμικά τους.
Μέσα αλιείας
Η θαλάσσια αλιεία επιχειρείται με ειδικά σκάφη που φέρουν ανάλογο εξοπλισμό χαρακτηριζόμενα γενικά ως αλιευτικά τα οποία μπορεί να είναι σε μέγεθος από λέμβοι, (βάρκες), μέχρι μεγάλα πλοία (ανοικτής θάλασσας).
Στην Ελλάδα τα αλιευτικά σκάφη ανάλογα με το αλιευτικό εργαλείο που χρησιμοποιούν λαμβάνουν ίδια ονομασία. Συνηθέστερα τέτοια εργαλεία είναι τα συρόμενα δίχτυα, (μηχανότρατα), ή κυκλικά με τη βοήθεια έντονου φωτισμού (γρι-γρί), συρόμενα δίχτυα από τη ξηρά, (πεζότρατα), η συρτή, κ.λπ. Επίσης αλιεία διενεργείται και από τη ξηρά με καλάμι, ή καθετή, πεζόβολο κ.λπ.
Υπαγωγή
Στην Ελλάδα, η αλιεία, ως ιδιαίτερος κλάδος της εθνικής οικονομίας, υπάγεται διοικητικά στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Γεωργίας και ειδικότερα της ομώνυμης Διεύθυνσης Αλιείας, που έχει και την ευθύνη τόσο της επιστημονικής παρακολούθησης όσο και τον νομοθετικό καθορισμό των τρόπων (μεθόδων), των μέσων, των ζωνών καθώς και των εποχών της δραστηριοποίησής της. Και η μεν αστυνόμευση της θαλάσσιας αλιείας, ειδικά για τον έλεγχο και τη τήρηση της σχετικής νομοθεσίας, αποτελεί αρμοδιότητα των οργάνων του Λιμενικού Σώματος που υπάγεται στο Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, η δε εκείνη των εσωτερικών υδάτων (ποταμών, λιμνών) υπάγεται στην "κατά τόπο" αρμοδιότητα των αστυνομικών Αρχών της ΕΛ.ΑΣ (εκτός της επιθεώρησης των σκαφών και της χορήγησης των προβλεπομένων αδειών). Όσον αφορά στη διακίνηση των αλιευμάτων εκτός χώρου αρμοδιότητας του Λιμενικού Σώματος ο έλεγχος αυτών γίνεται από υγειονομικές και άλλες υπηρεσίες των κατά τόπους Νομαρχιών. Τέλος η στατιστική παρακολούθηση της αλιευτικής δραστηριότητας (επαγγελματικής αλιείας), εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, καθώς και της ελληνικής εκείνης "υπερπόντιας αλιείας", αποτελεί αντικείμενο έρευνας και παρακολούθησης της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας που διενεργείται είτε από δικούς της υπαλλήλους είτε μέσω των κατά τόπους τελωνειακών Αρχών της Χώρας, που υπάγονται στο Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών.
Εθνικό Πρόγραμμα Συλλογής Αλιευτικών Δεδομένων (Ε.Π.Σ.Α.Δ.)
Η Ευρωπαϊκή Ένωση προκειμένου να τεκμηριώσει επιστημονικά τις επιλογές της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής (ΚΑλΠ), έχει θεσπίσει από το 2000 ένα Κοινοτικό Πλαίσιο για τη συλλογή, διαχείριση και χρήση βιολογικών, περιβαλλοντικών, τεχνικών και κοινωνικοοικονομικών δεδομένων στους τομείς της αλιείας και της υδατοκαλλιέργειας. Το Εθνικό Πρόγραμμα Συλλογής Αλιευτικών Δεδομένων (Ε.Π.Σ.Α.Δ.) είναι ένα ιδιαίτερα απαιτητικό αυτοτελές πρόγραμμα, η υλοποίηση του οποίου είναι υποχρέωση της Χώρας και αποτελεί σημαντικό εργαλείο για τη διαμόρφωση των πολιτικών της. Παράλληλα, μέσω των αποτελεσμάτων του συμβάλει και στην εκπλήρωση άλλων υποχρεώσεων της χώρας μας, τόσο προς την Ε.Ε (ετήσια έκθεση στόλου, σχέδια διαχείρισης, κλπ), όσο και προς τους διεθνείς οργανισμούς. Το Ε.Π.Σ.Α.Δ. χρηματοδοτείται από το έτος 2001 από τον κοινοτικό και εθνικό προϋπολογισμό, ενώ από το έτος 2003 η Ελλάδα, μέσω της Γενικής Δ/νσης Αλιείας του ΥΠΑΑΤ, υλοποιεί το πρόγραμμα μέσω του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ (Συντονιστής Φορέας) και του ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε. Από τον ΕΛΓΟ – ΔΗΜΗΤΡΑ συμμετέχουν το Ινστιτούτο Αλιευτικής Έρευνας (ΙΝΑΛΕ), με ρόλο συντονιστή και το Ινστιτούτο Αγροτικής Οικονομίας και Κοινωνιολογίας (ΙΝΑΓΡΟΚ). Από το ΕΛΚΕΘΕ συμμετέχουν το Ινστιτούτο Θαλάσσιων Βιολογικών Πόρων και Εσωτερικών Υδάτων της Αθήνας (ΙΘΑΒΙΠΕΥ - Αθήνα) και Κρήτης (ΙΘΑΒΙΠΕΥ - Κρήτη).
Έρευνα στην Ελλάδα
Σήμερα στην Ελλάδα η ιχθυολογική έρευνα διεξάγεται από τρία Ερευνητικά Ινστιτούτα, το Ινστιτούτο Θαλάσσιων Βιολογικών Πόρων και Εσωτερικών Υδάτων (ΙΘΑΒΙΠΕΥ), το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Βιολογίας, Βιοτεχνολογίας και Υδατοκαλλιεργειών (Ι.ΘΑ.Β.Β.ΥΚ.) , του ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε. και το Ινστιτούτο Αλιευτικής Έρευνας (ΙΝ.ΑΛ.Ε.) του Ελληνικού Γεωργικού Οργανισμού ΔΗΜΗΤΡΑ (ΕΛ.Γ.Ο. – ΔΗΜΗΤΡΑ).
Από τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΑΕΙ) της Ελλάδας, Ιχθυολογική & Αλιευτική Έρευνα διεξάγουν το Τμήμα Γεωπονίας, Ιχθυολογίας και Υδάτινου Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, το Εργαστήριο Ιχθυολογίας του Τμήματος Βιολογίας Α.Π.Θ., καθώς και το Τμήμα Ωκεανογραφίας και Θαλασσίων Βιοεπιστημών (ΤΩΘΒΕ) της Σχολής Περιβάλλοντος του Πανεπιστήμιου Αιγαίου, οι απόφοιτοι του οποίου είναι κατοχυρωμένοι Ιχθυολόγοι με Άδεια Ασκήσεως Επαγγέλματος Ιχθυολόγου, την οποία στην Ελλάδα χορηγεί το Γεωτεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας (ΓΕΩΤΕΕ).
Παγκόσμια ημέρα αλιείας
Η Παγκόσμια Ημέρα Αλιείας καθιερώθηκε από τις αλιευτικές κοινότητες το 1998 και έκτοτε γιορτάζεται κάθε χρόνο την 21η Νοεμβρίου ως αφορμή για την ανάδειξη της αλιείας και των αλιευμάτων καθώς και της συνεισφοράς τους στις ανθρώπινες κοινωνίες.
Η 5η Ιουνίου έχει ανακηρυχθεί από τον ΟΗΕ ως Διεθνής Ημέρα για την Καταπολέμηση της Παράνομης, μη Καταγγελλόμενης και μη Ρυθμιζόμενης Αλιείας (International Day for the Fight Against Illegal, Unreported and Unregulated Fishing). Κύριος στόχος είναι η ευαισθητοποίηση του κοινού σχετικά με τη σημασία της αειφόρου ανάπτυξης και της αλιείας.
Βιβλιογραφία
* Κατηγορία:Δεξιότητες επιβίωσης
Στέφανο Σέκκο
Ο Στέφανο Σέκκο (Stefano Secco, γεννήθηκε το 1970 στο Μιλάνο) είναι Ιταλός τενόρος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 1973 στο Μιλάνο. Ξεκίνησε να σπουδάζει με τον μαέστρο Αλμπέρτο Σορεζίνα (Alberto Soresina) και έλαβε το δίπλωμά του στα κρουστά μουσικά όργανα με τον Τούλλιο ντε Πίσκοπο (Tullio de Piscopo). Έκανε, επίσης, ιδιαίτερα μαθήματα με τη Λέυλα Γκένσερ (Leyla Gencer) και τη Ρενάτα Σκόττο (Renata Scotto).
Τραγούδησε στο κονσέρτο της Πρωτοχρονιάς του 2016 στο Θέατρο La Fenice της Βενετίας, σε ντουέτο με την Ναντίν Σιέρρα. (Nadine Sierra)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τενόροι Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές όπερας
1504 Λάπεενραντα
Ο Λάπεενραντα (Lappeenranta) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,605. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τη Φινλανδή αστρονόμο Λίιζι Ότερμα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη φινλανδική πόλη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Λάπεενραντα εκτιμάται σε 12,70 ± 1,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό του είναι 0,1939 ± 0,042. Ο Λάπεενραντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ως 13 ώρες περίπου.
Αράκυνθος
Ο Αράκυνθος ή Ζυγός είναι βουνό του νομού Αιτωλοακαρνανίας, νότια της λίμνης Τριχωνίδας. Έχει υψόμετρο 984 μέτρων. Στον Αράκυνθο βρίσκεται το στενό φαράγγι της Κλεισούρας μέσω του οποίου συνδέονται η περιοχή του Μεσολογγίου με την περιοχή του Αγρινίου.
Οικισμοί στις πλαγιές του Αράκυνθου είναι τα Ελληνικά, Άνω Κεράσοβο, Κάτω Κεράσοβο, τα Άνω Μούσουρα, τα Κάτω Ρέτσινα, το Άνω Κουδούνι η Χούνιστα κ.α. Το βουνό καλύπτει μεγάλο τμήμα των πρώην δήμων Αρακύνθου, Μακρυνείας, Αιτωλικού και Μεσολογγίου.
Ο Αράκυνθος είναι κατάφυτος από κέδρα και πουρνάρια. Ανάμεσα τους ζουν αγριογούρουνα, ελάφια, σκίουροι, χελώνες και άλλα άγρια ζώα. Επίσης αρκετά είδη ερπετών και πτηνών όπως ο αετός. Για την μεγάλη του οικολογική σημασία, ο Αράκυνθος μαζί με το φαράγγι της Κλεισούρας είναι ενταγμένος στο δίκτυο Natura (Φύση) 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αιτωλοακαρνανίας
Βουλή των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου
Η Βουλή των Κοινοτήτων (αγγλικά: House of Commons) είναι η Κάτω Βουλή του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο περιλαμβάνει επίσης το Βρετανό Μονάρχη και τη Βουλή των Λόρδων (Άνω Βουλή).
Και τα δύο κοινοβουλευτικά σώματα (Βουλή των Λόρδων και Βουλή των Κοινοτήτων) συνεδριάζουν στα Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ.
Ιστορία
Αρχικά η Βουλή των Κοινοτήτων είχε πολύ μικρότερη εξουσία από ότι η Βουλή των Λόρδων, αλλά σήμερα οι νομοθετικές της αρμοδιότητες υπερβαίνουν κατά πολύ τις αντίστοιχες της Βουλής των Λόρδων. Σύμφωνα με τη Νομοθετική Πράξη 1911, η εξουσία των Λόρδων Βουλευτών να απορρίπτουν τα περισσότερα νομοσχέδια περιορίστηκε σε μία εξουσία επιβράδυνσης της διαδικασίας ψήφισης ενός νομοσχεδίου. Επιπλέον, η Κυβέρνηση είναι κατά κύριο λόγο υπόλογη στη Βουλή των Κοινοτήτων και η Πρωθυπουργός διατηρεί τη θέση της μόνον εφόσον έχει την υποστήριξή της. Σχεδόν όλοι οι υπουργοί προέρχονται από τη Βουλή των Κοινοτήτων, και με εξαίρεση μία βραχύβια θητεία το ίδιο ισχύει και για όλους τους Πρωθυπουργούς από το 1902.
Το κοινοβουλευτικό αυτό σώμα εξελίχθηκε στην Αγγλία ως Βουλή των Κοινοτήτων της Αγγλίας σε κάποιο σημείο στη διάρκεια του 14ου αιώνα και στην ουσία, υπάρχει με ιστορική συνέχεια από τότε που δημιουργήθηκε η Βουλή των Κοινοτήτων της Μεγάλης Βρετανίας μετά την πολιτική ένωση με τη Σκωτία για να αλλάξει όνομα ξανά στη διάρκεια του 19ου αιώνα, με την ένωση με την Ιρλανδία, και τελικά να αποκτήσει το σημερινό του τίτλο με την ανεξαρτησία που δόθηκε στο Ιρλανδικό Ελεύθερο Κράτος το 1922.
Βουλευτές
Η Βουλή των Κοινοτήτων είναι ένα δημοκρατικά εκλεγμένο σώμα, αποτελούμενο από 650 μέλη (από τις Γενικές Εκλογές του 2010), που ονομάζονται Βουλευτές. Οι Βουλευτές εκλέγονται σύμφωνα με το ισχύον εκλογικό σύστημα στο Ηνωμένο Βασίλειο (νίκη του υποψηφίου με τη συγκριτική πλειοψηφία) κατά εκλογικές περιφέρειες, δηλαδή ένας βουλευτής σε κάθε εκλογική περιφέρεια. Διατηρούν τις θέσεις τους μέχρι τη διάλυση της Βουλής (το αργότερο με το πέρας πενταετίας από τις προηγούμενες εκλογές ή την σύμφωνη γνώμη των 2/3 των μελών). Επίσης, ο χώρος συνεδρίασης διαθέτει μόνο 437 θέσεις με αποτέλεσμα να καθίσταται η μοναδική βουλή στον κόσμο με όρθιους βουλευτές.
Διαδικασία ψηφοφορίας
Ο Πρόεδρος της Βουλής ρωτά όσους συμφωνούν να φωνάξουν ‘Aye’ (Ναι) και όσους διαφωνούν ‘Nay’ (Όχι) και αποφασίζει ανάλογα με τον αριθμό των φωνών. Εάν η διαφορά δεν είναι φανερή τότε ο Πρόεδρος τους λέει να σηκωθούν πρώτα όσοι λένε ΝΑΙ και μετά όσοι λένε ΟΧΙ. Εάν και πάλι δεν φαίνεται η διαφορά, τότε ο Πρόεδρος τους καλεί να σηκωθούν και να ψηφήσουν στους 2 διαδρόμους πίσω από τα έδρανα. Ένας διάδρομος για τα "Ναι" και ο άλλος διάδρομος για το "Όχι". thumb|Η αίθουσα συνεδριάσεων της Βουλής των Κοινοτήτων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα
Στρατηγίς Κολωνείας Ηπείρου
Η Στρατηγίς Κολωνείας ή Κολωνίας, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες κατά τον 11ο και 12o αιώνα. Έδρα του στρατηγού ήταν η Κολωνεία στην σημερινή Αλβανία και την Βόρεια Ήπειρο στην περιοχή της Κορυτσάς.
Δημιουργήθηκε το 1018 μετά τον θάνατο του Ιβάν Βλάντισλαβ της Βουλγαρίας και την κατάλυση της πρώτης Βουλγαρικής αυτοκρατορίας. Αναφέρεται ότι ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ μαθαίνοντας τον θάνατο του Βούλγαρου ηγεμόνα περιόδευσε στις κατακτημένες περιοχές και εκεί δεχόταν την υποταγή των Βουλγάρων ευγενών και διοικητών και διόριζε στρατηγούς, "φύλακες τοις Θέμασι", στις πόλεις. Με την δημιουργία του Θέματος Δυρραχίου την ίδια χρονιά τα εδάφη της στρατηγίδος πέρασαν σε αυτό. Aναφέρεται το 1198 σε χρυσόβουλο του Αλέξιου Β΄ Κομνηνού σαν Θέμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Μαρκάμπ
Μαρκάβ ή Μαρκάμπ (Markab) είναι η ιδιαίτερη ονομασία του αστέρα α (άλφα) στον αστερισμό Πήγασο. Παρά το «άλφα» του είναι στην πραγματικότητα το τρίτο σε φωτεινότητα από τα άστρα του αστερισμού του, αλλά και το ένα από τα 4 άστρα που σχηματίζουν το μεγάλο «Τετράπλευρο του Πηγάσου», του οποίου καταλαμβάνει τη νοτιοδυτική γωνία.
Ονομασίες και ιστορία
Το όνομα Μαρκάμπ (Marchab στον Φλάμστηντ) προέρχεται από την αραβική φράση المركب الفرس (Al Markab al Faras), δηλαδή «το Σαμάρι του Αλόγου», που αναφέρεται στο φτερωτό άλογο της μυθολογίας, τον Πήγασο. Αλλά οι Άραβες τον θεωρούσαν και ως Al Mankib al Faras (المنكب الفرس), τον ώμο του αλόγου, ενώ ο Bayer τον αναφέρει και ως Yed Alpheras, το... χέρι του αλόγου (ορθότερα: το τμήμα του ποδιού κάτω από το γόνατο, το αραβικό Yad). Ο Kazwini γνώριζε τον αστέρα μαζί με τον β Πηγάσου ως Al Arkuwah, την οριζόντια δοκό πάνω από το πηγάδι που χρησιμεύει για το τύλιγμα-ξετύλιγμα του σχοινιού του Al Dalw, του κουβά (βλ. Πήγασος).
Στην Κίνα ο α Πηγάσου ήταν γνωστός ως Shih, από τον ομώνυμο σεληνιακό οίκο που σημείωνε. Ο Βρετανός ανατολιστής του 19ου αι. Robert Brown Jr. έγραψε ότι, μαζί με τους γ και ζ Πηγάσου, αποτελούσε στην αρχαία Μεσοποταμία την Lik-bar-ra ή Ur-bar-ra, την Ύαινα.
Ανάμεσα στους παλαιούς αστρολόγους ήταν κοινή η πεποίθηση ότι ο Μαρκάβ προμήνυε κίνδυνο για τη ζωή από κοψίματα ή μαχαιριές και από φωτιά.
Ο Μαρκάβ είναι ένας από τους λεγόμενους «σεληνιακούς αστέρες», χρήσιμους στην αστρονομική ναυτιλία.
Πηγές
Μαρκαμπ Κατηγορία:Πήγασος (αστερισμός) Κατηγορία:Υπογίγαντες αστέρες τύπου Α
Δομνεντίολος
Ο Δομνεντίολος, λατιν.: Domnentiolus, (άκμασε 531-) ήταν Βυζαντινός στρατιωτικός, ενεργός κατά τη βασιλεία του Ιουστινιανού Α' (βασ. 527–565). Είναι περισσότερο γνωστός για την υπηρεσία του στη Σικελία κατά τη διάρκεια του Γοτθικού Πολέμου.
Όνομα
Οι πρωτογενείς πηγές είναι ασυνεπείς στην απόδοση του ονόματός του. Η ορθογραφία "Δομνεντίολος" προέρχεται από τον Προκόπιο. Ο Μένανδρος προτήκτωρ τον ονομάζει "Δομενεντίολο". Ο Ιωάννης Μαλάλας τον αναφέρει ως «Δομετίολο», ο Θεοφάνης ο Ομολογητής ως «Δομεντσίολο». Ο Ζαχαρίας ο ρήτωρ τον ονομάζει «Δομιτζίολο». Ένα απόσπασμα του Θεοφάνη του Βυζαντίου, που διασώζεται από τον Πατριάρχη Φώτιο, τον αποκαλεί «Κομεντίολο».
Βιογραφία
Ο Δομνεντίολος γεννήθηκε από μία ανώνυμη αδελφή του Βούζη. Η σχέση αναφέρεται τόσο από τον Ζαχαρία τον ρήτορα, όσο και από τον Προκόπιο. Οι άλλοι εκ μητρός θείοι του ήταν οι Κούτζης και Βενίλος. Ο εκ μητρός παππούς του ήταν πιθανώς ο στρατηγός και αντάρτης Βιταλιανός.