cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αιματουρία
Η σπειραματική αιματουρία
Τα σημαντικότερα αίτια είναι: Τα σπειραματικά ερυθροκύτταρα συνήθως είναι πολύ μικρότερα από τα μη σπειραματικά και παρατηρείται σε αυτά μεγάλη ποικιλία δύσμορφων ερυθρών αιμοσφαιρίων και ακανθοκυττάρων (G1 κύτταρα). Τα ακανθοκύτταρα απαντούν σε μεγάλο ποσοστό στις σπειραματονεφρίτιδες. Πρόκειται για κύτταρα με δακτυλιοειδή μορφή με κυστικές προεκβολές που απαντώνται αποκλειστικά στην σπειραματική αιματουρία. Τα ακανθοκύτταρα διατηρούν σταθερή την μορφολογία τους ανεξάρτητα από τις μεταβολές τις ωσμωτικότητας, του pH, και τις συγκεντρώσεις των πρωτεϊνών στο αίμα. Ακανθοκύτταρα σε ποσοστό άνω 5 % αναφέρονται ως πλέον ασφαλής διαγνωστικός δείκτης σπειραματικής αιματουρίας. Επιπλέον τα δύσμορφα ερυθρά σε ποσοστό άνω του 50% (δακτυλιοειδή και στοχοκύτταρα) σε συνδυασμό με τα ακανθοκύτταρα αποτελούν επίσης δείκτη σπειραματικής αιματουρίας.
Η τελική διάκριση σπειραματικής – μη σπειραματικής αιματουρίας απαιτεί ανοσολογικό έλεγχο αλλά και νεφρική βιοψία. Η σπειραματική αιματουρία αφορά πρωτίστως τους νεφρολόγους σε αντίθεση με τη μη σπειραματική αιματουρία που αφορά πρωτίστως τους ουρολόγους.
Η μη σπειραματική αιματουρία
Η μη σπειραματική αιματουρία αφορά την αιμορραγία σε κατώτερα τμήματα του ουροποιητικού συστήματος. Τα ερυθροκύτταρα έχουν φυσιολογικό σχήμα και μέγεθος με φυσιολογική ποσότητα αιμοσφαιρίνης. Παρόλα αυτά σε υπερωσμωτικό περιβάλλον απαντώνται και δύσμορφα ερυθρά.
Η διάκριση σπειραματικής και μη σπειραματικής αιματουρίας μπορεί να γίνει με κυτταρομετρία ροής αλλά η μέθοδος αναφοράς είναι η μικροσκόπηση αντίθετης φάσης.
Αίτια της μη σπειραματικής αιματουρίας
1.2.	Πυελονεφρίτιδα.
1.3.	Προστατίτιδα.
1.4.	Ουρηθρίτιδα.
Τζόζεφ Τζον Τόμσον
Ο σερ Τζόζεφ Τζον Τόμσον, μέλος του Τάγματος της Αξίας και εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας (Joseph John Thomson, 18 Δεκεμβρίου 1856 – 30 Αυγούστου 1940), ήταν Άγγλος φυσικός ο οποίος ανακάλυψε το ηλεκτρόνιο και το ισότοπο και εφηύρε τον φασματογράφο μάζας. Το 1906 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής ως αναγνώριση για τη συμβολή του στις θεωρητικές και πειραματικές εργασίες επί της ηλεκτρικής αγωγιμότητας των αερίων.
Αιματουρία
Η μη σπειραματική αιματουρία
1.5.	Φυματίωση.
Τζόζεφ Τζον Τόμσον
Βιογραφία
thumb|left|Ο Τόμσον το 1861. Ο Τζόζεφ Τζον Τόμσον γεννήθηκε το 1856 στο Cheetham Hill του Μάντσεστερ, στην Αγγλία. Η μητέρα του, Έμμα Σουίντελς (Emma Swindells), ήταν από μια τοπική οικογένεια κλωστοϋφαντουργών. Ο πατέρας του, Τζόζεφ Τζέιμς Τόμσον, διέθετε βιβλιοπωλείο με βιβλία αρχαιολογικού περιεχομένου, το οποίο εί χε ιδρυθεί από τον προπάππο από τη Σκωτία. Είχε έναν αδελφό δύο χρόνια μικρότερό του, τον Φρέντερικ Βέρμον Τόμσον.
Η πρώτη του εκπαίδευση ήταν σε ένα μικρό ιδιωτικό σχολείο, και έδειξε μεγάλο ταλέντο και ενδιαφέρον για την επιστήμη. Το 1870 έγινε δεκτός στο Όουενς Κόλετζ (Owens College). Η μικρή ηλικία του, 14 ετών, ήταν ασυνήθιστη για την εποχή. Οι γονείς του σχεδίαζαν να τον εγγράψουν ως μηχανικό στη Sharp-Stewart & Co., η οποία ήταν κατασκευάστρια μηχανών, αλλά τα σχέδια αυτά ματαιώθηκαν απότομα όταν ο πατέρας του πέθανε το 1873. Το 1876 πήγε στο Κολέγιο Τρίνιτι. Το 1880 έλαβε το πτυχίο του στα μαθηματικά και το 1883 το master. Το 1884 έγινε καθηγητής Φυσικής. Ένας από τους μαθητές του ήταν ο Έρνεστ Ράδερφορντ, ο οποίος ο οποίος αργότερα τον διαδέχθηκε. Το 1890 παντρεύτηκε την Ρόουζ Ελίζαμπεθ Πέιτζετ (Rose Elisabeth Paget), κόρη του Σερ Τζορτζ Έντουαρντ Πέιτζετ (Sir George Edward Paget, KCB), γιατρού και στη συνέχεια καθηγητή Φυσικής στο Κέιμπριτζ. Απέκτησε μαζί της ένα γιο, τον Τζορτζ Τόμσον, και μια κόρη. Μία από τις μεγαλύτερες συμβολές του Τόμσον στην σύγχρονη επιστήμη ήταν ενός εξαιρετικά ταλαντούχου καθηγητή, καθώς επτά από τους μαθητές του και ο γιος του κέρδισαν Βραβείο Νόμπελ στη Φυσική. Ο γιος του κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ το 1937 για την απόδειξη των κυματοειδών ιδιοτήτων των ηλεκτρονίων.
Αιματουρία
Η μη σπειραματική αιματουρία
2.	Ανωμαλίες των νεφρικών σωληναρίων.
Τζόζεφ Τζον Τόμσον
Βιογραφία
Τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ το 1906, «ως αναγνώριση για τη συμβολή του στις θεωρητικές και πειραματικές εργασίες επί της ηλεκτρικής αγωγιμότητας των αερίων». Έγινε ιππότης (σερ) το 1908 και έγινε δεκτός στο Τάγμα της Τιμής (Order of Merit) το 1912. Το 1918 έγινε Διευθυντής του Κολεγίου Τρίνιτι στο Κέιμπριτζ, όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του. Πέθανε στις 30 Αυγούστου 1940 και τάφηκε στο Αβαείο του Γουέστμινστερ, κοντά στον Νεύτωνα.
Ο Τόμσον εκλέχθηκε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας στις 12 Ιουνίου 1884 και στη συνέχεια πρόεδρος της Βασιλικής Εταιρείας το 1915-1920.
Οι έρευνές του
Μέχρι το 1897 οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι τα άτομα ήταν αδιαίρετα, αλλά ο Τόμσον απέδειξε ότι έκαναν λάθος, όταν ανακάλυψε ότι τα άτομα περιέχουν σωματίδια που είναι γνωστά ως ηλεκτρόνια. Ο Τόμσον τα ανακάλυψε όταν έκανε πειράματα σχετικά με τις ιδιότητες των καθοδικών ακτίνων. Ο Τόμσον διαπίστωσε ότι οι ακτίνες μπορούν να εκτρέπονται από ηλεκτρικό πεδίο (εκτός από μαγνητικό πεδίο, πράγμα το οποίο ήταν ήδη γνωστό). Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτές οι ακτίνες δεν ήταν κύματα, αλλά απαρτίζονταν από πολύ ελαφρά αρνητικά φορτισμένα σωματίδια, που ονόμασε «κύτταρα» (αργότερα θα μετονομάζονταν σε ηλεκτρόνια από άλλους επιστήμονες).
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Βρετανοί νομπελίστες
Αιματουρία
Η μη σπειραματική αιματουρία
4.	Κληρονομικές νόσοι των ουροφόρων σωληναρίων.
4.1.	Δρεπανοκυτταρική αναιμία.
4.2.	Πολυκυστική νόσος των νεφρών.
4.3.	Νεφρός με σπογγώδη μυελό.
Επισκόπηση των ούρων
Στη μακροσκοπική αιματουρία τα ούρα έχουν κόκκινο ή ροζ ή καφέ βαθύ χρώμα.
Μέτρηση αιμοσφαιρίνης ούρων
Μπορεί να γίνει με δύο μεθόδους. Με την μέθοδο της υπεροξειδάσης στην ταινία των ούρων και με την μέθοδο της πυραμιδόνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμπτώματα Κατηγορία:Αιμορραγία
Πεθιδίνη
thumb|250px|Η χημική δομή της πεθιδίνης Η πεθιδίνη ή μεπεριδίνη είναι συνθετικό οπιοειδές, το οποίο χρησιμοποιείται ως αναλγητικό στον μέτριο και έντονο πόνο. Ήταν το πρώτο συνθετικό οπιοειδές που παρασκευάστηκε, το 1932 από τον χημικό Όττο Άισλιμπ. Οι αναλγητικές του ιδιότητες ανακαλύφθηκαν από τον Όττο Στσάουσμαν, ο οποίος δούλευε για την IG Farben. Η μεπεριδίνη μπορεί να χορηγηθεί είτε μέσω του στόματος είτε πιο συχνά ενδομυϊκά. Η δράση της διαρκεί 2-4 ώρες και γι’ αυτό τον λόγο χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση του πόνου του τοκετού και έχει χρησιμοποιηθεί ως υποκατάστατο της μορφίνης και της ηρωίνης στους εθισμένους. Η μεπεριδίνη επίσης μπορεί να καταστείλει την αναπνοή. Όταν χορηγείται ενδοφλέβια, η μεπεριδίνη προκαλεί διαστολή των αγγείων στην περιφέρεια και στον εγκέφαλο, αύξηση της αιματικής ροής, αύξηση του ΕΝΥ και μπορεί επίσης να αυξήσει την καρδιακή συχνότητα. Όμως, όταν χορηγείται από το στόμα δεν επιδρά στο καρδιαγγειακό σύστημα. Μεγάλες δόσεις προκαλούν άγχος, τρόμο και μυϊκές συσπάσεις, διαστέλλει την κόρη του ματιού και αυξάνει τα αντανακλαστικά. Προκαλεί εθισμό, αν και είναι λιγότερο εθιστική από τη μορφίνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οπιοειδή Κατηγορία:Αναλγητικά Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Πιπεριδίνες Κατηγορία:Εστέρες
Χάινριχ Χάινε
Ο Χάινριχ Χάινε (Christian Johann Heinrich Heine, Ντίσελντορφ 13 Δεκεμβρίου 1797 – Παρίσι 17 Φεβρουαρίου 1856) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς ποιητές του 19ου αιώνα. Επίσης ήταν δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας.
Βιογραφία
Οι ποιητικές του συλλογές επεδίωκαν τη διάλυση της αυταπάτης του ρομαντισμού και την αποκάλυψη των στερεοτύπων. Πολέμιος της καταπίεσης της ελεύθερης έκφρασης και γνώμης. Υπέστη λογοκρισία και απαγόρευση της κυκλοφορίας των έργων του στη Γερμανία το 1835. Το 1831 μετέβη στο Παρίσι, όπου και εργάστηκε έως το θάνατό του ως ανταποκριτής εφημερίδων.
Η νεότητα του Χάινριχ Χάινε σφραγίστηκε από την έντονη επιρροή και την οικονομική δύναμη του εκατομμυριούχου τραπεζίτη θείου του Σαλομόν Χάινε ο οποίος ήθελε να εξαγοράσει την υπακοή του ανηψιού του με τις οικονομικές του παροχές. Ο Χάινριχ σπούδασε σε διάφορα πανεπιστήμια της Γερμανίας και πήρε πτυχίο νομικής με τη χαμηλότερη επίδοση από το πανεπιστήμιο του Γκέτινκεν το 1825. Την ίδια χρονιά ασπάστηκε τον προτεσταντισμό, προκειμένου να μπορέσει να προσληφθεί στο δημόσιο, καθώς εκείνη την εποχή οι Εβραίοι δεν μπορούσαν να εργαστούν στο δημόσιο. Τελικά δεν εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος, αλλά αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία. Πέθανε σε ηλικία 58 ετών στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Ρομαντικοί ποιητές Κατηγορία:Σαινσιμονιστές
Αντώνιος Βίκτωρ, αρχιδούκας της Αυστρίας
Ο Αντώνιος Βίκτωρ της Αυστρίας (γερμ. Anton Viktor von Österreich, Φλωρεντία, 31 Αυγούστου 1779 - Βιέννη, 2 Απριλίου 1835) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας και μεγάλος Ναΐτης δάσκαλος.
Ο Αντώνιος Βίκτωρ Ιωσήφ Ιωάννης Ραϊμόνδος ήταν γιος του Λεοπόλδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Λουίζας της Ισπανίας, δεν παντρεύτηκε ποτέ και πέθανε χωρίς απογόνους. Με τον θάνατο του αρχιδούκα Μαξιμιλιανού Φραγκίσκου, Αρχιεπισκόπου της Κολωνίας, εξελέγη στις 9 Σεπτεμβρίου 1801 αρχιεπίσκοπος και αυτοκρατορικός πρίγκηπας στην Κολωνία. Οι Γάλλοι του αφαίρεσαν τις περιοχές γύρω από τον Ρήνο αφήνοντας στην κατοχή του μονάχα το δουκάτο της Βεστφαλίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αυστρίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Τζοβάννι Μπαττίστα Πινέλλο ντι Γκιράρντι
Ο Τζοβάννι Μπαττίστα Πινέλλο ντι Γκιράρντι (ιτ. Giovanni Battista Pinello di Ghirardi, 1544-1587) υπήρξε Ιταλός συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας της αναγέννησης. Καθιέρωσε το ιταλικό τραγούδι στον γερμανόφωνο χώρο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1544 στην Γένουα. Ήταν γόνος ευγενούς οικογένειας. Ξεκίνησε ως τραγουδιστής στην Βιτσέντσα και μετά το 1570 στην αυλή του Ίνσμπρουκ, και από εκεί συνέχισε την καριέρα του στην Πράγα στο παλάτι του αυτοκράτορα Ροδόλφου Β΄. Όταν πέθανε ο Αντόνιο Σκαντέλλο διορίστηκε διευθυντής ορχήστρας το 1581 στην Δρέσδη. Παραιτήθηκε όμως σύντομα λόγω έντονων διαφωνιών και επέστρεψε στην Πράγα.
Απεβίωσε στις 15 Ιουνίου 1587 στην Πράγα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης
Μεχμέτ Αλή Πασάς
thumb|260 px|Ο Μεχμέτ Αλή πασάς σε σχέδιο του [[Λουί Ντυπρέ.]]
Ο Μεχμέτ Αλή Πασάς (4 Μαρτίου 1770 ή 1771 – 2 Αυγούστου 1849), γνωστός και ως Μεχμέτ Αλή ή Μωχάμετ Άλη, ήταν βαλής της Αιγύπτου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καβάλα, το έτος Εγίρας 1184, που αντιστοιχεί στο δικό μας 1770-1771. Αργότερα, όταν ήταν πια κυρίαρχος της Αιγύπτου, ο ίδιος συνήθιζε να λέει σε Ευρωπαίους διπλωμάτες και ταξιδιώτες ότι είχε γεννηθεί το 1769, την ίδια χρονιά με τον Μέγα Ναπολέοντα. Η οικογένεια καταγόταν από το χωριό Ιλίτς στην ανατολική Μικρά Ασία, όπου ήταν κτηνοτρόφοι αλόγων. Κάποια στιγμή η οικογένεια μετακόμισε αρχικά στο Ομέρ Μπεκίρ (Ömer Bekir) και από εκεί στο Ικόνιο (Konya). Εξαιτίας μιας βεντέτας εγκατέλειψαν το Ικόνιο και κατέφυγαν στην Καβάλα. Στην Καβάλα ο Ιμπραχίμ Αγά, o πατέρας του Μουχάμμαντ Άλι, παντρεύτηκε τη Ζεϊνέμπ (Χαντρά), αδελφή (ή κατ΄ άλλους κόρη) του κυβερνήτη (Çorbaşı, τσορμπασί) της πόλης. Ο Ιμπραχίμ Αγά, που αργότερα ασχολήθηκε και με το καπνεμπόριο, διορίστηκε ως διοικητής ενός σώματος ατάκτων στρατιωτών (yol ağası) για τη φρούρηση των δρόμων εισόδου και εξόδου της Καβάλας.
Γύρω στα 1787, ο Μουχάμμαντ Άλι που είχε διακριθεί σε κάποιες ένοπλες συμπλοκές ενάντια σε χωρικούς που αρνούνταν να πληρώσουν τους φόρους, κλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου του ανατέθηκε η θέση του κυβερνήτη μιας κορβέτας για να καταπολεμήσει τους πειρατές στο Αιγαίο. Με αυτή την ιδιότητα απέκτησε χρήσιμες εμπειρίες.
Μετά την απόβαση του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο, οι οθωμανικές αρχές είχαν διατάξει την πόλη της Καβάλας να στρατολογήσει 300 άνδρες που θα συμμετείχαν στο οθωμανικό εκστρατευτικό σώμα στην Αίγυπτο κατά των Γάλλων. Αρχηγός των Καβαλιωτών ήταν ο Αλί Αγάς, ο γιος του κυβερνήτη της πόλης, και υπαρχηγός ο τότε 31 χρονών Μουχάμμαντ Άλι, ανηψιός του ίδιου κυβερνήτη. Ο Μουχάμμαντ Άλι έφτασε στην Αίγυπτο το 1801. Για κάποιον άγνωστο λόγο, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς την Αίγυπτο ο αρχηγός Αλί Αγάς αποφάσισε να γυρίσει πίσω, αφήνοντας τον Μουχάμμαντ Άλι επικεφαλής των Καβαλιωτών. Λίγο αργότερα αυτή η μικρή μονάδα ενώθηκε με άλλη πολύ μεγαλύτερη, δύναμης περίπου 4.000 ανδρών, που απαρτιζόταν από Αλβανούς ατάκτους. Επειδή οι περισσότεροι στρατιώτες που απάρτιζαν το ρουμελιώτικο εκστρατευτικό σώμα ήταν Αλβανοί, επικράτησε η εντύπωση πως και η μονάδα από την Καβάλα αποτελείτο από Αλβανούς.
Στην Αίγυπτο ως αρχηγός σώματος τεσσάρων χιλιάδων Αλβανών, διακρίθηκε γρήγορα και αφού προσεταιρίστηκε τους Μαμελούκους, αναδείχθηκε με πραξικόπημα και με απαίτηση των Αλβανών, των Μαμελούκων και του λαού, διοικητής της Αιγύπτου και αναγνωρίσθηκε από την Πύλη το 1805.
Αφού εδραίωσε τη θέση του, άσκησε δικτατορική εξουσία στην Αίγυπτο, γιατί αφενός απέναντι στο Σουλτάνο έγινε κατ' ουσίαν ανεξάρτητος, αφετέρου στο εσωτερικό κατόρθωσε να εκμηδενίσει κάθε αντίσταση. Το 1811 εξόντωσε με δόλο όλους τους αρχηγούς των Μαμελούκων και με τους γιους του νίκησε τους Βαχαβίτες της Αραβίας. Η εσωτερική του διακυβέρνηση ήταν ευεργετική για τη χώρα. Κατασκεύασε αρδευτικά έργα, προστάτευσε και προήγαγε τη γεωργία, διευκόλυνε τις μεταφορές με μεγάλο στόλο ποταμόπλοιων, αναδιοργάνωσε το στρατό και το στόλο της Αιγύπτου με τη βοήθεια Ευρωπαίων.
Το 1822 κατέκτησε τη Νουβία, το Σεναάρ, το Κορντοφάν και τμήμα της Αβησσυνίας. Μετά από πρόσκληση του Σουλτάνου Μαχμούτ, έστειλε τον γιο του Ιμπραήμ με ισχυρό στρατό και στόλο να υποτάξει την επαναστατημένη Ελλάδα. Την περίοδο 1831 με 1833 κατέκτησε τη Συρία και ζήτησε να την κρατήσει αφού νίκησε επανειλημμένως τα στρατεύματα του Σουλτάνου. Επενέβησαν όμως οι Μεγάλες Δυνάμεις και τον ανάγκασαν να φύγει από την Ασία. Πέτυχε όμως την αναγνώριση κληρονομικού δικαιώματος επί της αντιβασιλείας για την οικογένεια του. Συνεχίζοντας την αναδιοργάνωση της Αιγύπτου, ανοικοδόμησε την Αλεξάνδρεια, προήγαγε την καλλιέργεια του βαμβακιού και ίδρυσε διάφορες σχολές. Το 1844 επειδή αρρώστησε, παραιτήθηκε υπέρ του γιου του Ιμπραήμ, ο οποίος όμως πέθανε μετά από δύο μήνες. Αυτόν διαδέχθηκε ο Αμπάς ο Α' επί της βασιλείας του οποίου πέθανε ο Μεχμέτ Αλή.
Ψηφιακό αρχείο Εθνικού Οπτικοακουστικού Αρχείου
Κατηγορία:Μονάρχες της Αιγύπτου Κατηγορία:Αιγύπτιοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Τούρκοι Μακεδόνες Κατηγορία:Οθωμανοί αλβανικής καταγωγής
Παναγία η Μαχαιριώτισσα
Η Παναγία η Μαχαιριώτισσα είναι μια θαυματουργός εικόνα της Παναγίας που ευρίσκεται στην Ιερά Μονή Παναγίας του Μαχαιρά στην Κύπρο. Με την εν λόγω εικόνα συνδέεται ιστορικά και πνευματικά και η Ιερά Μονή, η οποία οφείλει και το όνομά της στην ιστορία της εικόνας.
Η Εικόνα
thumb|Η Παναγία η Μαχαιριώτισσα
Αυτή η εικόνα θεωρείται μία από τις 70 εικόνες της Παναγίας που αγιογράφησε ο Απόστολος Λουκάς και τον τότε καιρό βρισκόταν πάνω από την Αγία Σορό, δηλαδή την αγία Έσθητα (φόρεμα) και την αγία Ζώνη της Θεοτόκου, στον ναό της Παναγίας στις Βλαχέρνες. Αυτό ενισχύεται από την επιγραφή «Αγιοσορίτισσα» πάνω στην εικόνα, η οποία μεταλλάχθηκε αργότερα σε «Μαχαιριώτισσα». Σύμφωνα με μιά προφορική παράδοση, κατά τον καιρό της Εικονομαχίας (716-843 μ.Χ.) ένας ασκητής έφερε στην Κύπρο από την Κωνσταντινούπολη την εικόνα της Παναγίας της Αγιοσορίτισσας, και εγκαταστάθηκε σε μιά σπηλιά στην τοποθεσία που βρίσκεται σήμερα το μοναστήρι. Μετά την κοίμηση του ασκητού η εικόνα ξεχάστηκε και βάτοι κάλυψαν την είσοδο της σπηλιάς μέχρι τον 12° αιώνα, όταν η Παναγία με θαυματουργικό τρόπο έδωσε ένα μαχαίρι στους οσίους ασκητές Νεόφυτο και Ιγνάτιο, για να κόψουν τους βάτους και έτσι να βρουν την εικόνα. Όταν ο όσιος Νεόφυτος κοιμήθηκε, κοντά στον Ιγνάτιο προσήλθε ένας άλλος γηραιός μοναχός, ο Προκόπιος. Οι δύο αυτοί πατέρες αποφάσισαν, όταν η αδελφότητα έγινε πολυπληθής, να ανεγείρουν μοναστήρι, το όποιο θα λειτουργούσε σύμφωνα με το κοινοβιακό πρότυπο που ακολουθούσαν τα μεγάλα μοναστικά κέντρα της εποχής.
Η Μονή
Η Ιερά, Βασιλική και Σταυροπηγιακή Μονή της Παναγίας του Μαχαιρά, βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της οροσειράς του Τροόδους κοντά στην κορυφή Κιόνια (1423 μ), σε υψόμετρο 870 μέτρων. Είναι κτισμένη σε μιά όμορφη, κατάφυτη από πεύκα βουνοπλαγιά, που καταλήγει στον χείμαρρο Πεδιαίο. Ονομάζεται βασιλική γιατί κτίσθηκε με βασιλική βοήθεια, και σταυροπηγιακή, γιατί κατέστη εκκλησιαστικά αυτοδιοίκητη, πράγμα το όποιο συμβολίζεται με την τοποθέτηση σταυρού στα θεμέλια της. Η Μονή είναι αφιερωμένη στην Παναγία και πανηγυρίζει στα Εισόδια της Θεοτόκου στις 21 Νοεμβρίου.
Μαχαιριωτισσα Κατηγορία:Εικόνες (Χριστιανισμός)
Μάρκος Βαλέριος Μεσσάλα Βαρβάτος
Ο Μάρκος Βαλέριος Μεσσάλα ο Γενειοφόρος, λατιν. Marcus Valerius Messala Barbatus (άκμασε το 20 μ.Χ.), από το γένος των Βαλερίων-Μεσσάλα, ήταν ύπατος το 20 μ.Χ. μαζί με τον Μάρκο Αβρήλιο Κόττα Μάξιμο Μεσσαλίνο, που ήταν συνύπατος. Ο Σουητώνιος τον αναφέρει ως "Βαρβάτο Μεσσάλα".
Βιογραφία
Ήταν γιος του Μάρκου Βαλέριου Μεσσάλλα Αππιανού και της Κλαυδίας Μαρκέλλας της Νεότερης. Αυτή ήταν κόρη του Γαΐου Κλαυδίου Μαρκέλλου του Νεότερου και της Οκταβίας της Νεότερης, αδελφής του Οκταβιανού Αυγούστου και μικρανιψιάς του Ιουλίου Καίσαρα.
Η αδελφή του Κλαυδία Πούλχρα είχε παντρευτεί τον Πόπλιο Κουινκτίλιο Βάρο, που το 9 μ.Χ. έχασε τρεις λεγεώνες -πολεμώντας τους Γερμανούς του Αρμινίου- και τη ζωή του στον Τευτοβούργιο δρυμό.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Δομιτία Λεπίδα τη Νερότερη, κόρη του Λεύκιου Δομίτιου Αηνόβαρβου ύπατου το 16 π.Χ. και της Αντωνίας της Πρεσβύτερης, ανιψιάς του Αυγούστου. Η τελευταία ήταν ετεροθαλής αδελφή της Κλαυδίας Μαρκέλλας της Νεότερης, καθώς οι δύο τους ήταν κόρες της Οκταβίας της Νεότερης, έτσι ήταν εξάδελφος της συζύγου του. Είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Εβάντρο Γκουέρα
Ο Εβάντρο Μότα Μαρκόντες Γκουέρα είναι βραζιλιάνος διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στο Σάο Πάολο στις 27 Δεκεμβρίου 1981 και αγωνίστηκε ως ακραίος σε ομάδες της Ιταλίας, της Αργεντινής και της Βραζιλίας, όπως και στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης την σεζόν 2008-09.
Καριέρα
Το 2001, με την εθνική ομάδα εφήβων της Βραζιλίας κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα εφήβων και πήρε μεταγραφή για την Ουνιάο Σουζάνο. Ακολούθησε η διετής θητεία του στην Σάντο Άντρε, πριν φθάσει στον τελικό του πρωταθλήματος με την Μίνας Μπέλο Οριζόντε, το 2004-05. Το καλοκαίρι του 2005, μεταγράφηκε στην Ουνιζόλ Φλοριανάπολις, ενώ την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε με την εθνική ανδρών της Βραζιλίας στο World League.
Από το 2006 ως το 2008, αγωνίστηκε στην Χιμέδ Μινάς κερδίζοντας το κύπελλο την πρώτη του χρονιά και το πρωτάθλημα την δεύτερη του χρονιά στην ομάδα. Ακολούθησε η μεταγραφή του στην Ελλάδα και τον Άρη, με τον οποίο κατέλαβε την έκτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος.
Στην συνέχεια, αγωνίστηκε στην ιταλική Καστεγιάνα Γκρότε για δύο χρόνια, η οποία αγωνιζόταν στην Α2 εθνική κατηγορία. Ακολούθησε η θητεία του στην αργεντίνικη Μπολιβάρ, πριν μεταγραφεί στην UPCN κατακτώντας το νταμπλ στην Αργεντινή, ενώ ταυτόχρονα αναδείχθηκε MVP του πρωταθλήματος.
Το 2013 επέστρεψε στο Σάο Πάολο και την Σέσι, ενώ από το καλοκαίρι του 2014 και έπειτα, αγωνίζεται στην Ιαπωνία με την φανέλα της Σαντόρι Σάνμπερντς. Το 2013, κατέκτησε το Champions Cup, με την εθνική ομάδα της Βραζιλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι πετοσφαιριστές‎ Κατηγορία:Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Άρη
Γιώργος Τσιάκος
Ο Γιώργος Τσιάκος (Χολαργός Αττικής, 19 Ιουλίου 1982), είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτει ύψος 2,05 μέτρα και αγωνίζεται στις θέσεις του πάουερ φόργουορντ και του σέντερ για την ομάδα του Πανελευσινιακού.
Σταδιοδρομία
Ο Τσιάκος ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το μπάσκετ στα νεανικά τμήματα του Πρωτέα Βούλας. Το καλοκαίρι του 2001 δοκιμάστηκε από την ομάδα της ΑΕΚ Αθηνών, ωστόσο τελικά υπέγραψε συμβόλαιο με τον Γ.Σ. Αμαρουσίου. Με την αθηναϊκή ομάδα συμμετείχε στο FIBA Europe Champions Cup της περιόδου 2002-03 και στη FIBA Europe League της περιόδου 2003-04. Την αγωνιστική περίοδο 2004-05 παραχωρήθηκε ως δανεικός στη Νήαρ Ηστ Καισαριανής. Αγωνιζόμενος στην Α2 Εθνική αναδείχθηκε δεύτερος σκόρερ της ομάδας του και 11ος σκόρερ της κατηγορίας. Επίσης, ο ιστοχώρος EuroBasket.com τον συμπεριέλαβε στην καλύτερη πεντάδα της κατηγορίας, αναγνωρίζοντάς τον ως «Φόργουορντ της Χρονιάς». Το φθινόπωρο του 2005 επέστρεψε στην Α1 Εθνική, έχοντας λάβει μεταγραφή στον Κολοσσό Ρόδου.
Ακολούθησε μια νέα σύντομη θητεία στο εξωτερικό για τον παίκτη, αυτή τη φορά στη Βέντσπιλς, πόλη στις δυτικές ακτές της Λετονίας, με την ομώνυμη ομάδα. Με την τελευταία συμμετείχε και στο EuroChallenge. Στα μέσα της περιόδου 2008-09 ο αθλητής επέστρεψε για προσωπικούς λόγους στην Ελλάδα, υπογράφοντας συμβόλαιο με την Ε.Κ. Καβάλας, η οποία αγωνιζόταν για πρώτη φορά στην Α1 Εθνική. Τον Αύγουστο του 2009 έλαβε μεταγραφή στο Γ.Σ. Περιστερίου. Το επόμενο καλοκαίρι δέχτηκε θελκτική πρόταση από την Ιγκέα Μπαρτσελόνα, ομάδα που μόλις είχε ανέλθει στη δεύτερη τη τάξει εθνική κατηγορία της Ιταλίας. Ωστόσο η συνεργασία δεν ευδοκίμησε και ο παίκτης επέστρεψε για μία ακόμη περίοδο στο Περιστέρι του Αργύρη Πεδουλάκη. Το Μάρτιο του 2011 ο Τσιάκος υπέστη σοβαρό τραυματισμό στο αριστερό γόνατο, με αποτέλεσμα να απέχει από την αγωνιστική δράση για αρκετούς μήνες.
Σε μια δύσκολη περίσταση στην καριέρα του, ο Τσιάκος είχε την ευκαιρία να επιστρέψει στην Α1 Εθνική, φορώντας τα χρώματα του Ηλυσιακού το Δεκέμβριο του 2011. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2011-12, ο αθλητής αποκτήθηκε από τον πρωτοεμφανιζόμενο στην κατηγορία Πανελευσινιακό, με τη συνεργασία των δύο πλευρών να μην επεκτείνεται το επόμενο καλοκαίρι. Έτσι, τον Ιούλιο του 2013 ανακοινώθηκε η ένταξή του στο δυναμικό της ΑΕΚ, προκειμένου να την ενισχύσει στην προσπάθειά της να επιστρέψει στην Α1 Εθνική μετά από τρία χρόνια απουσίας. Στην Ένωση έμεινε μέχρι το 2015 παίζοντας τη σεζόν 2014-15, ξανά στην Α1 Εθνική.
Το 2015, συμφώνησε με τον Πανιώνιο που τότε αγωνιζόταν στην Β' Εθνική. Ο Τσιάκος, κατέκτησε με τους «κυανέρυθρους» την άνοδο στην Α2 Ανδρών έχοντας κατά μέσο όρο 12 πόντους ανά παιχνίδι.
Στις 26 Ιουλίου 2016, ανακοινώθηκε από τον Χολαργό. Αγωνίστηκε στην Α2 Ανδρών, όπου σε 15 αγώνες είχε 2,8 πόντους και 1,9 ριμπάουντ.
Στις 3 Ιουλίου 2017, έγινε επίσημα παίκτης της Δάφνης Δαφνίου.
Το καλοκαίρι του 2018, συμφώνησε με τον Κόροιβο Αμαλιάδας και αγωνίστηκε στην Α2 Εθνική. Με τον Κόροιβο είχε κατά μέσο όρο 7,8 πόντους και 5,1 ριμπάουντ σε 18,5 λεπτά συμμετοχής.
Στις 26 Αυγούστου 2019, ανακοινώθηκε από τον Μανδραϊκό της Β' Εθνικής. Τη σεζόν 2019-20, μέτρησε 10,2 πόντους κατά μέσο όρο σε 20 συνολικά εμφανίσεις.
Το 2020, επέστρεψε μετά από 8 χρόνια στον Πανελευσινιακό που αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής κατηγορίας.
Εθνική ομάδα
Με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδος αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών του 2002 στη Λιθουανία (χρυσό μετάλλιο), καθώς και στους Μεσογειακούς Αγώνες που διοργανώθηκαν στην Αλμερία το 2005 (ασημένιο μετάλλιο).
Προσωπική ζωή
Ο Γιώργος Τσιάκος είναι παντρεμένος με την Ελευθερία Λακαρδή και έχει τέσσερα παιδιά, τη Μαρία-Ιωάννα, τη Δήμητρα, τον Γιώργο και τον Αλέξανδρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωτέα Βούλας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νήαρ Ηστ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λάρισας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ε.Κ. Καβάλας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελευσινιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μινόρκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γ.Σ. Μανδραϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Δάφνης Δαφνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α.Ε. Χολαργού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κόροιβου Αμαλιάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Β΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λετονικών συλλόγων
Βιλαίν Α΄ ντ'Ωλναί
Ο Βιλαίν ντ'Ωλναί ή ντ'Ωνουά (Villain d'Aulnay/d'Aunoy, ... - 1269) ήταν Γάλλος ιππότης από το Ωλναί-Λ'Έτρ της Καμπανίας που έγινε στρατάρχης της Λατινικής Αυτοκρατορίας και πρώτος βαρώνος της Αρκαδίας στο πριγκιπάτο της Αχαΐας. Στην ελληνική εκδοχή του Χρονικού του Μορέως αναφέρεται ως Βηλὲς ντὲ Ἀνόε, μορφή που πέρασε και σε άλλες εκδοχές του Χρονικού ως Anoé, Annoée ή Anoée.
Βιογραφία
Φαίνεται ότι ο Βιλαίν ανελάμβανε συχνά αποστολές στη Γαλλία, και έτσι το Φεβρουάριο του 1249, ο Πρίγκηπας της Αχαΐας Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος, ξάδερφος του Βιλαίν, του παραχώρησε με γράμμα του στον Θεοβάλδο Δ΄ (Thibaud IV), Κόμη της Καμπανίας, τα έσοδα όλων των κτημάτων της οικογένειας των Βιλλαρδουίνων στην Καμπανία. Το 1261, με την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Βυζαντινούς, ο Βιλαίν, όπως και αρκετοί άλλοι αξιωματούχοι της πρώην Λατινικής Αυτοκρατορίας, κατέφυγε στο Μοριά. Εκεί ο Γουλιέλμος Β΄ συνέστησε μια νέα βαρωνία για τον ξάδερφό του, τη Βαρωνία της Αρκαδίας, από εδάφη που πριν ανήκαν στις πριγκιπικές κτήσεις. Ο Βιλαίν πέθανε το 1269, και τον διαδέχτηκαν οι δυο γιοί του, Εράρδος Α΄ (Erard) και Γοδεφρείδος (Geoffroi).
Νέος Παλαμάς Φθιώτιδας
Ο Νέος Παλαμάς είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 590 μέτρα. Βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες του όρους Όθρυς και τη νότια άκρη του κάμπου - αποξηραμένης λίμνης Ξυνιάδας. Απέχει 15 χλμ. ΝΑ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου) και 23 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Λαμία. Βορειοδυτικά είναι η Ξυνιάδα, ανατολικά και δίπλα ο Παλαμάς ενώ δυτικά σε απόσταση 1 χλμ. περνάει η ΕΟ Λαμίας - Λάρισας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Παλαμά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον Παλαμά αποτελούν την τοπική κοινότητα Παλαμά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δομοκού του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 189 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δομοκού Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Τζέιμς Φόλεϊ
Ο Τζέιμς Φόλεϊ (James Wright "Jim" Foley) (8 Οκτωβρίου 1973 – Αύγουστος 2014) ήταν Αμερικανός δημοσιογράφος.
Ενώ δούλευε ως freelance πολεμικός ανταποκριτής στη Συρία, απήχθη στις 22 Νοεμβρίου 2012, στα βορειοδυτικά της χώρας. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων που ακολούθησαν, οι απαγωγείς του ζήτησαν λύτρα 100 εκατομμύρια ευρώ από την οικογένειά του, την GlobalPost (όπου δούλευε) και την κυβέρνηση των Η.Π.Α.
Τον Ιούλιο του 2014 έγινε επιχείρηση στην οποία συμμετείχαν ειδικές δυνάμεις του αμερικανικού στρατού, για την απελευθέρωση του Φόλεϊ που όμως απέτυχε. Στις 19 Αυγούστου 2014 το Ισλαμικό Κράτος ανέβασε στο youtube βίντεο με τον αποκεφαλισμό του Φόλεϊ από τον Mohammed Emwazi (που είναι γνωστός ως Jihadi John).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι
Φαιντανύλη
thumb|200px|Χημική δομή της φαιντανύλης
Παραπομπές
Κατηγορία:Οπιοειδή Κατηγορία:Αναλγητικά Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Πιπεριδίνες Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις
Πι
Το γράμμα πι (κεφαλαίο Π, πεζό π ή ϖ) είναι το δέκατο έκτο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Τόσο στα νέα όσο και στα αρχαία ελληνικά συμβολίζει το άηχο διχειλικό κλειστό φώνημα /p/ που πραγματώνεται είτε με τον αντίστοιχο φθόγγο. Συμμετέχει επίσης στο δίγραφο <μπ> που συμβολίζει το ηχηρό διχειλικό κλειστό φώνημα /b/ και φθόγγο. Το πι αντιστοιχεί στο γράμμα P, p του λατινικού αλφαβήτου που προέρχεται από το αλλόγραφο του πι στο δυτικό ελληνικό αλφάβητο που χαρακτηριζόταν από μια μικρότερη δεξιά κεραία που σταδιακά έκλεισε προς την αριστερή κάθετο.
Την επόμενη αξία την έχει το Κόππα Ϟ´=90 (ϟ´=90). Προήλθε από το φοινικικό γράμμα pe, που στα φοινικικά σήμαινε στόμα.
Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία π´=80.
Ως σύμβολο
Το πεζό <π> χρησιμοποιείται ως σύμβολο για:
Το κεφαλαίο <Π> συμβολίζει:
Το <Π> επίσης συμβόλιζε το πέντε σε ένα αρχαιότερο ελληνικό σύστημα αρίθμησης, το ακροφωνικό σύστημα αρίθμησης.
Παραπομπές
π
Μέσοι Απόστολοι Κιλκίς
Οι Μέσοι Απόστολοι είναι χωριό του Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία με υψόμετρο 110 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Μέσοι Απόστολοι βρίσκονται 14 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης του Κιλκίς και 50 χλμ. βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης. Αξιοθέατο του χωριού είναι η εκκλησία της Kοίμησης της Θεοτόκου. Πρόκειται για τρίκλιτο μεταβυζαντινό ναό βασιλικής αρχιτεκτονικής με ξύλινη στέγη που κτίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα και έχει αυτοτελές καμπαναριό του 1894. Eσωτερικά είναι διακοσμημένος με ξύλινο τέμπλο και εικόνες του 19ου αιώνα. Από το 1987 χαρακτηριστεί έχει ως μνημείο που έχει ανάγκη από ειδική κρατική προστασία. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1940 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Μαυρονερίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Μαυρονέρι και τους Άνω Αποστόλους αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαυρονερίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Πικρολίμνης του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 113 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Βαν Γκογκ αυτοπροσωπογραφία (1889)
Η Αυτοπροσωπογραφία είναι μια ελαιογραφία σε καμβά του 1889 του μετα-ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Βίνσεντ βαν Γκογκ. Ο πίνακας, ο οποίος μπορεί να είναι η τελευταία αυτοπροσωπογραφία του Βαν Γκογκ, ζωγραφίστηκε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, λίγο πριν φύγει από το Σεν Ρεμί ντε Προβάνς στην Νότια Γαλλία.
Πίνακας
Ο Βαν Γκογκ έστειλε αυτόν τον πίνακα στο νεώτερο αδελφό του, τον έμπορο έργων τέχνης Τεό. Η συνοδευτική επιστολή του έχει ως εξής: «Θα πρέπει να μελετήσεις [τον πίνακα] για λίγο χρόνο. Ελπίζω να παρατηρήσεις ότι οι εκφράσεις του προσώπου μου έχουν γίνει πολύ πιο ήρεμες, αν και τα μάτια μου έχουν το ίδιο ανασφαλές βλέμμα όπως και πριν, ή έτσι μου φαίνεται. ».
Οι ιστορικοί της τέχνης Ίνγκο Φ. Ουάλθερ και Ράινερ Μέτζγκερ θεωρούν ότι «ο πίνακας δεν έχει μια όμορφη πόζα ούτε ρεαλιστική... [είναι] μια στάση που δείχνει μεγάλο κίνδυνο, μεγάλη αναταραχή, για να είναι σε θέση να κρατήσει την ταραχή και το τρέμουλό του υπό έλεγχο.» Σύμφωνα με τον Μπέκετ τα χρώματα που διαλύονται και ταυτόχρονα τα ταραχώδη μοτίβα σηματοδοτούν μια αίσθηση έντασης και πίεσης, που συμβολίζουν την νοητική κατάσταση του καλλιτέχνη, η οποία είναι κάτω από μια ψυχική, σωματική και συναισθηματική πίεση.
Το Μουσείο Musée d'Orsay στο Παρίσι, που έχει τον πίνακα από το 2015, θεωρεί ότι «η ακινησία του μοντέλου έρχεται σε αντίθεση με τα κυματιστά μαλλιά και γενειάδα, που αντηχεί και ενισχύεται από τα παραισθησιογόνα αραβουργήματα του φόντου». Το μουσείο απέκτησε τον πίνακα το 1986.
Scintillatrix
Η ακριβής ταξινομική Θέση της Scintillatrix  είναι ακόμα υπό συζήτηση. Μερικοί ειδικοί την θεωρούν υπογένος του γένους Ovalisia, άλλοι εντομολόγοι την προσδιορίζουν ως γνήσιο γένος. Το όνομα είναι σχετικά καινούργιο (Obenberger 1956 ) και σημαίνει «σπινθήρας» με αφορμή τα λαμπερά χρώματα του εντόμου (λατ. scintilla = σπινθήρας). Προηγουμένως ή Scintillatrix ονομαζόταν Lampra (λαμπρά).
Το γένος Scintillatrix περιλαμβάνει στην Ευρώπη έξι είδη. Παγκοσμίως αναφέρονται μόνο άλλα πέντε είδη, όλα από την Ασία. Και τα έξι ευρωπαϊκά είδη τα συναντούμε και στην Ελλάδα.
Μορφολογικά χαρακτηριστικά του ακμαίου
150 px|thumb|left|Εικ. 1: Scintillatrix rutilans αριστερό [[Στοματικά μόρια (έντομα)#Τα στοματικά μόρια μασητικού τύπου|κάτω γνάθος αριστερά η ακτρίδα με το τριγωνικό τελευταίο μέρος σύμφωνα με τον Reitter ]] Η Scintillatrix μοιάζει πολύ με την Palmar και σύμφωνα με την γνώμη μερικών οι δυο είναι μόνο δυο υπογένη του ίδιου γένους Ovalisia. Στη Scintillatrix λείπουν όμως οι συμμετρικοί σκούροι λεκέδες που παρατηρούμε στα έλυτρα της Palmar. Σχετικά με το μήκος, τα σμαραγδένια χρώματα και την μορφή του σώματος η Scintillatrix μοιάζει και με την Eurythyrea. Στην Eurythyrea η απόσταση μεταξύ των οφθαλμών είναι μεγάλη και οι κοιλότητες, όπου εκφύονται οι κεραίες είναι μακράν το ένα από το άλλο. Αντίθετα στην Scintillatrix το μέτωπο είναι στενό και οι αρθρικές κοιλότητες των κεραιών εγγύς το ένα από το άλλο. Ταξινομικό χαρακτηριστικό είναι, πως το τελευταίο μέρος των γναθικών προσακτρίδων διευρύνεται τριγωνικά (Εικ. 1).
S. achaica Brandl, 1986
Η S. achaica είναι ενδημικό είδος της Ελλάδας. Την συναντούμε μόνο στην Πελοπόννησο στα παρόχθια δάση. Ξενιστής είναι η ιτιά. Το ακμαίο γίνεται ορατό κατά την περίοδο Μαΐου και Ιουνίου.
S. gloriosa (Marseul, 1865)
Την S. gloriosa τη συναντούμε στις χώρες βόρεια της Μεσόγειου από την Ιταλία στη Δύση μέχρι τον Εύξεινο Πόντο στην Ανατολή. Η περίοδος κατά την οποία γίνεται ορατό το ακμαίο και οι ξενιστές του είδους δεν είναι καλά γνωστή. Οι αναφορές από την Ελλάδα είναι παλαιές και σύμφωνα με αυτές ο Ελληνικός χώρος αναμονής περιορίζεται στη Βόρεια Ελλάδα και τα Επτάνησα. Ως ξενιστές αναφέρονται τα δένδρα Carpinus, Ulmus και Malus.
S. rutilans (Fabricius, 1777)
Η περιοχή διανομής της S. rutilans έχει την πιο μεγάλη επέκταση κατά τη διεύθυνση βορρά – νότου σε σύγκριση με τα άλλα είδη του γένους. Επεκτείνεται από τη Βόρεια Αφρική μέχρι τη Σκανδιναβία. Από δύση προς ανατολή συναντούμε το είδος ξεκινώντας από την Ισπανία μέχρι και αγγίζοντας την Κασπία ως υποείδος S. rutilans podolica. Στην Ελλάδα το ακμαίο γίνεται ορατό από Μάιο μέχρι Ιούλιο στην κεντρική και βόρεια Στερεά και στα Δωδεκάνησα. Προτιμά τα φυλλοβόλα δάση όπου απαντάμε και τον ξενιστή, τη φλαμουριά.
S. mirifica (Mulsant, 1865)
Η περιοχή διανομής της S. mirifica έχει την πιο μεγάλη επέκταση από ανατολάς προς δυσμάς των ειδών του γένους. Επεκτείνεται από την Ισπανία μέχρι την Ασία και την Ευρώπη από τη Μεσόγειο μέχρι την Πολωνία. Και στην Ελλάδα συναντούμε το είδος στις κεντρικές και βόρειες περιοχές και στα δυτικά και ανατολικά νησιά. Ως ξενιστές αναφέρονται κυρίως η φτελιά, μετά η οξιά, η βελανιδιά και η λεύκη. Τα ακμαία γίνονται ορατά στην περίοδο Απριλίου μέχρι Αύγουστο σε παρόχθια δάση και απομονωμένα δέντρα.
S. dives (Guillebeau, 1889)
Αυτό το είδος το συναντούμε επίσης στα παρόχθια δάση. Η περιοχή διαμονής επεκτείνεται από την κεντρική και βόρεια Ελλάδα στις χώρες βόρεια της Μεσογείου από τη Γαλλία στη Δύση μέχρι την Κασπία στην Ανατολή. Ξενιστές είναι διάφορα είδη ιτιάς. Οι αναφορές από την Ελλάδα είναι όμως παλαιές, και πιθανόν βασίζονται σε εσφαλμένη ταυτοποίηση σε επίπεδο είδους.
S. solieri (Laporte & Gory, 1837)
Το είδος S. solieri έχει μια μάλλον παράξενη περιοχή διαμονής. Τη συναντάμε στην Ισπανία, την Κορσική και την Ιταλία. Από την Ελλάδα υπάρχει μόνο μια αναφορά, που όμως δεν είναι παλαιά. Ξενιστής του είδους είναι η φτελιά.
Αναφορές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Άλμπα Ιούλια
Η Άλμπα Ιούλια ( Γερμανικά Karlsburg ή Carlsburg, πρώην Weißenburg, Ουγγρικά Gyulafehérvár, Λατινικά Apulum, Οθωμανικά Τουρκικά Erdel Belgradı ή Belgrad-ı Erdel)είναι πόλη της Ρουμανίας, που βρίσκεται στον Ποταμό Μούρες, πρωτεύουσα του Νομού Άλμπα, στην Τρανσυλβανία. Η πόλη έχει πληθυσμό 63.536 (2011). Η πόλη ήταν γνωστή στην αρχαιότητα ως Apulum. Από τον Υστερο Μεσαίωνα η Άλμπα Ιούλια είναι έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Επισκοπής της Τρανσυλβανίας. Μεταξύ 1541 και 1690 ήταν πρωτεύουσα του Ανατολικού Ουγγρικού Βασιλείου και στη συνέχεια του Πριγκιπάτου της Τρανσυλβανίας. Η Άλμπα Ιούλια έχει ιστορική σημασία για τους Ρουμάνους, τους Ούγγρους και τους Σάξονες της Τρανσυλβανίας.
Η πόλη είναι αδελφοποιημένη με το Αίγιο.
Ονόματα
Κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο ο οικισμός ονομαζόταν Ἄπουλον (στα λατινικά Apulum από το Δακικό Apoulon), όπως αναφέρει ο Πτολεμαίος. Όταν ο οικισμός - πάνω στα ρωμαϊκά ερείπια - έγινε έδρα ενός δουκάτου το 10ο αιώνα, ο πληθυσμός πρέπει να ήταν σλαβικός. Η πρώιμη σλαβική ονομασία του οικισμού ήταν Bălgrad (που σημαίνει «λευκό κάστρο» ή «λευκή πόλη»). Το ίδιο ήταν και το παλιό ρουμανικό όνομα της πόλης.
Το ουγγρικό όνομα Gyulafehérvár είναι μετάφραση του προγενέστερου σλαβικού τύπου, που σημαίνει «λευκό κάστρο του Γκιούλα» ή «λευκή πόλη του Ιούλιου». Το πρόθεμα "Ιούλια" ("Ιούλιος") αναφέρεται στον Γκιούλα, Ούγγρο πολέμαρχο των μέσων του δέκατου αιώνα, που βαφτίστηκε στην Κωνσταντινούπολη.
Το Λατινικό όνομα της πόλης το 10ο αιώνα ήταν Civitatem Albam in Ereel. Το πρώτο μέρος του ονόματος "Alba" υποδηλώνει τα ερείπια του ρωμαϊκού οχυρού Απουλούμ (το προ-φεουδαρχικό λευκό κάστρο). Αργότερα, κατά το Μεσαίωνα, τα διαφορετικά ονόματα ήταν Frank episcopus Belleggradienesis το 1071, Albae Civitatis το 1134, Belegrada το 1153, Albensis Ultrasilvanus το 1177, ''eccl. Micahelis το 1199, Albe Transilvane το 1200, Albe Transsilvane το 1201, castrum Albens το 1206, canonicis Albensibus το 1213, Albensis eccl. Transsylvane το 1219, B. Michaelis arch. Transsilv. το 1231, Alba ... Civitas το 1242, Alba sedes eptus το 1245, Alba Jula το 1291, Feyrvar το 1572, Feyérvár το 1574, Weissenburg το 1576, Belugrad το 1579, Gyula Feyervár το 1619, Gyula Fehérvár το 1690 και Karlsburg'' το 1715.
Υπό την επίδραση του ουγγρικού Gyulafehérvár, η λατινική ονομασία της πόλης έγινε τελικά Alba Julia ή Alba Yulia. To σύγχρονο όνομά της Άλμπα Ιούλια αποτελεί υιοθέτηση της μεσαιωνικής λατινικής ονομασίας της πόλης. Αρχισε να διαδίδεται στη ρουμανική κοινή ομιλία το 18ο αιώνα. Η σύγχρονη ονομασία χρησιμοποιείται επίσημα αφότου πόλη έγινε μέρος της Ρουμανίας.
Το γερμανικό όνομα του δέκατου έκτου αιώνα ήταν Weyssenburg. Οι Σάξονες μετονόμασαν την πόλη σε Karlsburg (Carlsburg) προς τιμή του Κάρολου ΣΤ΄. Στα Γίντις και στα Εβραϊκά επικρατούσε το Karlsburg, ενώ σε Λαντινικές (Ρομανική γλώσσα) πηγές το Carlosburg. Alba Carolina ήταν επίσης τύπος των μεσαιωνικών Λατινικών του ονόματός της.
Αρχαία εποχή
Η σύγχρονη πόλη βρίσκεται κοντά στην τοποθεσία του σημαντικού πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού κέντρου της Δακίας Απουλόν, που αναφέρεται από τον αρχαίο Ελληνα γεωγράφο Πτολεμαίο και πιστεύεται από ορισμένους αρχαιολόγους ότι ήταν οι Δακικές οχυρώσεις στην κορυφή του Πιάτρα Κράιβι. Οταν έγινε επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ιδρύθηκε εδώ η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Δακίας και η πόλη ήταν γνωστή ως Απουλούμ. Το Απουλούμ ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Ρωμαϊκής Δακίας και έδρα της 13ης Δίδυμης (XIII Gemina) Λεγεώνας. Το Απουλούμ είναι το μεγαλύτερο castrum (Ρωμαϊκό στρατόπεδο) βρίσκεται στη Ρουμανία, καταλαμβάνοντας 375 στρέμματα (750 x 500 m2).
Μεσαίωνας
Το Gesta Hungarorum (το αρχαιότερο υπάρχον Ουγγρικό χρονικό) αναφέρει έναν Ούγγρο αντιβασιλέα ονόματι Γιούλα ή Γκέουλα - εκ μητρός παππού του Στέφανου Α΄ της Ουγγαρίας και άρχοντα [αντιβασιλέα] της Τρανσυλβανίας, που έχτισε εκεί την πρωτεύουσα του δουκάτου του το 10ο αιώνα. Ο Γκέουλα βαφτίστηκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και έχτισε γύρω στα 950 την πρώτη εκκλησία της Τρανσυλβανίας. Τα ερείπια μιας εκκλησίας ανακαλύφθηκαν το 2011. Σύμφωνα με τον Ιοάν Αουρελ Ποπ (γ. 1955) και άλλους ιστορικούς εδώ έζησε ο Ιερόθεος ο πρώτος επίσκοπος της Τρανσυλβανίας, που συνόδευσε το Γκέουλα κατά την επιστροφή του στην Ουγγαρία μετά τη βάφτισή του στην Κωνσταντινούπολη γύρω στα 950.
Μετά την υιοθέτηση του Καθολικισμού και την ίδρυση της Καθολικής επισκοπής της Τρανσυλβανίας, πρόσφατα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι ο πρώτος καθεδρικός ναός χτίστηκε τον 11ο αιώνα ή ενδεχομένως νωρίτερα. Ο σημερινός Καθολικός καθεδρικός κτίστηκε το 12ο ή 13ο αιώνα. Το 1442 ο Ιωάννης Ουνιάδης, Βοεβόδας της Τρανσυλβανίας, χρησιμοποίησε την ακρόπολη για να προετοιμαστεί για μια μεγάλη μάχη ενάντια στους Οθωμανούς Τούρκους. Ο καθεδρικός ναός επεκτάθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του και θάφτηκε εκεί μετά το θάνατό του.
Περίοδος Οθωμανών και Αψβούργων
Το 1541 - μετά την κατάτμηση του Βασιλείου της Ουγγαρίας - η Άλμπα Ιούλια έγινε η πρωτεύουσα του Ανατολικού Ουγγρικού Βασιλείου και στη συνέχεια του Πριγκιπάτου της Τρανσυλβανίας μέχρι το 1690. Στην πόλη υπεγράφη το 1551 η Συνθήκη του Βάισενμπουργκ. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πρίγκιπα Γαβριήλ Μπέτλεν η πόλη έφθασε σε υψηλό σημείο της πολιτιστικής ιστορίας της με τη δημιουργία μιας ακαδημίας. Το πρώην Τουρκικό όνομα ήταν "Erdel Belgradı" ("Το Βελιγράδι της Τρανσυλβανίας" στα τουρκικά), όπου το Erdel (Erdély) προστέθηκε για να αποφεύγεται η σύγχυση με το Belgrat και το Arnavut Belgradı ("Αλβανικό Βελιγράδι" στα τουρκικά, αρχικό όνομα του Μπεράτ κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας).
Στο 29 Νοεμβρίου 1599 ο Μιχαήλ ο Γενναίος, Βοεβόδας της Βλαχίας, μπήκε στην Άλμπα Ιούλια μετά τη νίκη του στη μάχη του Σέλιμπαρ και έγινε Βοεβόδας της Τρανσυλβανίας. Το 1600 απέκτησε τον έλεγχο της Μολδαβίας, ενώνοντας τις ηγεμονίες της Βλαχίας, της Μολδαβίας και της Τρανσυλβανίας, υπό την εξουσία του, που κράτησε για ενάμιση χρόνο, μέχρι που δολοφονήθηκε το 1601, από πράκτορες του στρατηγού Τζόρτζο Μπάστα.
Η Άλμπα Ιούλια έγινε τμήμα της Μοναρχίας των Αψβούργων το 1690. Το φρούριο Αλμπα Καρολίνα σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Τζιοβάνι Μοράντο Βισκόντι και χτίστηκε μεταξύ 1716 και 1735, κατ' εντολή του Αυτοκράτορα Καρόλου ΣΤ΄ των Αψβούργων. Οι ηγέτες της εξέγερσης των αγροτών της Τρανσυλβανίας  εκτελέστηκαν στην Άλμπα Ιούλια τον Ιανουάριο του 1785. Σημαντικά ορόσημα στην ανάπτυξη της πόλης ήταν η δημιουργία της Βιβλιοθήκης Batthyanaeum το 1780 και την άφιξη του σιδηροδρόμου το 19ο αιώνα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1910, η πόλη είχε 11.616 κατοίκους, εκ των οποίων 5.226 ήταν οι Ούγγροι (44,98%), 5.170 Ρουμάνοι (44,50%), 792 Γερμανοί (6,81%) και 287 Ρομά (2,47%).
Νεότερα χρόνια
Στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι εκπρόσωποι του ρουμανικού πληθυσμού της Τρανσυλβανίας, ο ακριβής αριθμός των οποίων αμφισβητείται μεταξύ Ρουμάνων και της Ούγγρων ιστορικών, συγκεντρώθηκαν στην Άλμπα Ιούλια την 1η Δεκεμβρίου 1918 για να ανακηρύξουν την ένωση της Τρανσυλβανίας με το Βασίλειο της Ρουμανίας. Οι εκπρόσωποι των Σαξόνων της Τρανσυλβανίας αποφάσισαν να συμμετάσχουν σε αυτή την ανακήρυξη, στις 8 Ιανουαρίου 1919. Το 1922, ο Φερδινάνδος της Ρουμανίας στέφθηκε συμβολικά βασιλιάς της Ρουμανίας στην Άλμπα Ιούλια. Τον Οκτώβριο του 2012, 90ή επέτειο της στέψης του βασιλιά Φερδινάνδου - η δισέγγονή του Πριγκίπισσα Μαργαρίτα της Ρουμανίας επισκέφθηκε την Άλμπα Ιούλια για να τιμήσει την εκδήλωση.
Αξιοθέατα
Η κύρια ιστορική περιοχή της Άλμπα Ιούλια είναι η περιοχή της Άνω Πόλης, που αναπτύχθηκε από τον Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, προς τιμήν του οποίου οι Αψβούργοι μετονόμασαν την πόλη Kάρλσμπουργκ. Το φρούριο, με επτά προμαχώνες σε σχήμα αστεροειδές, κατασκευάστηκε μεταξύ 1716 και 1735 από δύο Ελβετούς αρχιτέκτονες οχυρώσεων. Ο πρώτος ήταν ο Τζιοβάνι Μοράντο Βισκόντι, που έχτισε δύο παλιούς προμαχώνες ιταλικού ρυθμού. Το δεύτερο ήταν ο Νικόλαους Ντόξατ ντε Ντέμορετ -παρατσούκλι "Αυστριακός Βωμπάν". Μετά το 1720 οι δύο αρχιτέκτονες μεταμόρφωσαν ριζικά το μεσαιωνικό φρούριο που διαμορφώθηκε από το πρώην Ρωμαϊκό castrum σε φρούριο μπαρόκ με επτά προπύργια, εφαρμόζοντας το νέο ολλανδικό σύστημα του Μένο βαν Κόεχορν, Menno van Coehorn, του οποίου το φρούριο της Άλμπα Ιούλια είναι το καλύτερα διατηρημένο παράδειγμα.
Ο Ορθόδοξος Καθεδρικός της ενοποίησης κατασκευάστηκε μεταξύ 1921 και 1923, σύμφωνα με τα σχέδια του αρχιτέκτονα Ν. Τ. Στεφανέσκου και υπό την εποπτεία του μηχ. Τ Ερεμία. Οι τοιχογραφίες φιλοτεχνήθηκαν από τον Κονσταντίν σε παραδοσιακό εικονογραφικό ύφος. Οι πρώτοι μονάρχες της Ενιαίας Ρουμανίας, Βασιλιάς Φερδινάνδος Α΄ και Βασίλισσα Μαρία στέφθηκαν στον καθεδρικό ναό στις 1, Οκτωβρίου 1922. Το Εθνικό Μουσείο της Ενοποίησης της Άλμπα Ιούλια βρίσκεται στο Κτίριο "Βαβυλώνα". Χτίστηκε μεταξύ 1851 και 1853 για στρατιωτικούς σκοπούς και έγινε μουσείο το 1887. Το μουσείο εκθέτει πάνω από 130.000 έργα τέχνης, οργανώμενα χρονολογικά. Η Αίθουσα Ενοποίησης, επίσης μέρος του Εθνικού Μουσείου Ιστορίας, διατηρεί την ιστορική της σημασία, καθώς φιλοξένησε την 1η Δεκεμβρίου του 1918, τη συνέλευση των 1228 Ρουμάνων αντιπροσώπων από την Τρανσυλβανία που αποφάσισε την ένωση της επαρχίας με το Βασίλειο της Ρουμανίας. Το κτίριο χρησιμοποιήθηκε το 1895 ως στρατιωτικό καζίνο.
Το Πριγκιπικό Ανάκτορο (Palatul Principilor ή Palatul Voievodal) ήταν κατοικία του Μιχαήλ του Γενναίου κατά την πρώτη πολιτική ενοποίηση των Ρουμάνων στο 1600. Αλλοεθνή χρονικά το περιγράφουν ως ένα εξαιρετικά πολυτελές κτίριο, πλούσια διακοσμημένο με τοιχογραφίες και μαρμάρινα σκαλοπάτια, που αργότερα χειροτέρεψε. Επί των Ηγεμόνων Γαβριήλ Μπετλέν και Γεώργιου Β΄ Ράκοτσι το ανάκτορο αποκαταστάθηκε, αλλά όχι στην προηγούμενη κατάστασή του. Μετά το 1716 το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως στρατώνας του Αυτοκρατορικού Στρατού των Αψβούργων.
Δημογραφικά
Το 1850 η Άλμπα Ιούλια είχε 5.408 κατοίκους, εκ των οποίων 2.530 (46.78%) ήταν Ρουμάνοι, 1.009 (18.65%) Ούγγροι, 748 (13.83%) Γερμανοί και 1.121 (20.72%) άλλοι.
Το 1891 η πόλη είχε 8.167 κατοίκους, εκ των οποίων 3.482 ήταν Ούγγροι (42.63%), 3.426 Ρουμάνοι (41,94%) και 867 Γερμανοί (10,62%). Το 1910 ο αριθμός των κατοίκων αυξήθηκε σε 11.616. 5226 από αυτούς ήταν Ούγγροι (45%), 5.170 Ρουμάνοι (44.51%) και 792 Γερμανοί (6,82%). Κατά την απογραφή του 1930, το 38,3% του πληθυσμού ήταν Ορθόδοξοι, 21,4% Ανατολικοί Καθολικοί (Ουνίτες), 14,9% Μεταρρυθμιστές, 10,5% Ρωμαιοκαθολικοί, 7,2% Λουθηρανοί-Ευαγγελιστές ( Σάξονες της Τρανσυλβανίας), 6,5% Εβραίοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
FINA
Η Διεθνής Ομοσπονδία Κολύμβησης (γαλλικά: Fédération Internationale de Natation, FINA) είναι ο αρμόδιος οργαγισμός για τα αθλήματα του υγρού στίβου. Η FINA είναι επιφορτισμένη με πέντε αθλήματα υγρού στίβου τα οποία είναι κολύμβηση, καταδύσεις, συγχρονισμένη κολύμβηση, υδατοσφαίριση και κολύμβηση ανοικτής θάλασσας. Από το 2013, η κατάδυση αποτελεί ένα αναδυόμενο άθλημα εντός της FINA. Εδρεύει στη Λωζάννη της Ελβετίας.
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 19 Ιουλίου του 1908 στο Manchester Hotel του Λονδίνου στο Ηνωμένο Βασίλειο, με την επωνυμία «Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Κολύμβησης» (Fédération Internationale de Natation Amateur, FINA) στα τέλη των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1908, από τις βελγική, Βρετανική, δανική, γαλλική, φινλανδική, γερμανική, ουγγρική και σουηδική ομοσπονδίες κολύμβησης της εποχής.
Οργανισμός
Το συνέδριο των μελών της FINA πραγματοποιείται κάθε τέσσερα χρόνια και συνήθως συμπίπτει με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Υπάρχουν δύο τύποι συνεδρίου, το κανονικό ή απλό συνέδριο, το γενικό και το τεχνικό. Ανώτατη αρχή της FINA είναι η Γενική Συνέλευση (General Congress). Τυχόν τεχνικά ζητήματα που αφορούν τα πέντε αθλήματα υγρού στίβου της FINA, αποφασίζονται από το Τεχνικό Συνέδριο (Technical Congress).
Μέλη
Τα μέλη της FINA χωρίζονται σε πέντε ηπειρωτικές ενώσεις.
Λογότυπο
Το λογότυπο της ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με την πάροδο των ετών. Το 2008, με τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από την ίδρυση της, παρουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο με πέντε αστέρια. Το 2013, μία νέα εκδοχή του λογότυπου έκανε την εμφάνισή της, αυτή τη φορά με έξι αστέρια.