cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μόσι (Τανζανία)
Οι ασχολίες κλπ. των πρώτων ξένων - Ελλήνων αποίκων
Ο πρώτος Έλληνας που εγκαταστάθηκε στο Μόσι, ήταν ο 25-χρονος έμπορος Κωνστανίνος Μεϊμαρίδης (εκ Τενέδου) και ήταν αμέσως μετά την κατάληψή του από τους Γερμανούς. Ο οποίος ξεκίνησε την καλλιέργεια του καφέ, ακολουθούμενος από τον Έλληνα, Βορειο-Ηπειρώτη Φίλιππο Φίλιο. Η Ελληνική Κοινότητα Μόσι, είναι η αρχαιότερη στην Ανατολική Αφρική, ιδρύθηκε το 1909. Λόγω δε, της μη ύπαρξης ευρύχωρου οικήματος έως και το 1914, οι συνεδριάσεις των μελών, γίνονταν υπό την σκιά αιωνόβιων και πανύψηλων δέντρων -συχνά διακοπτόμενες από τους πολυάριθμους πιθήκους και οι οποίοι ζούσαν πάνω στα δέντρα και δεν τους άρεσε η διατάραξη της ησυχίας τους- στα κτήματα των κ.κ Ν. Αθηναίου ή Γεωργίου Παπαδόπουλου. Η Ελληνική Κοινότητα Μόσι, στεγάστηκε σε ιδιόκτητο χώρο το 1914 και από τα πρώτα της μελήματα ήταν η δημιουργία του πρώτου Ελληνικού Σχολείου στην Ανατολική Αφρική (στη θέση "Μασόκο"). Αργότερα, το σχολείο αυτό συγχωνεύτηκε με το αντίστοιχό του στη Ντουλόυτη της Αρούσα. Παρακάτω, αναφέρονται ορισμένοι από τους 165+ Έλληνες οι οποίοι κατοικούσαν στην περιοχή κατά το 1950+: • 3 Στο Μόσι επίσης, λειτουργούν δύο ελληνικά ξενοδοχεία:
Εκπαίδευση
Όπως σε ολόκληρη την Τανζανία, το Μόσι έχει καθολική πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Σύμφωνα με την Έρευνα Δημογραφίας και Υγείας του 2010, στη Τανζανία (Tanzania Demographic and Health Survey 2010), η Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο, η οποία περιλαμβάνει το Μόσι, είχε το δεύτερο υψηλότερο γυναικείο ποσοστό αλφαβητισμού και το τρίτο υψηλότερο ποσοστό αλφαβητισμού αρρένων μεταξύ των τότε υφιστάμενων 26 περιφερειών της Τανζανία. Σύμφωνα με την Έκθεση του 2005, για τη φτώχεια και την ανθρώπινη ανάπτυξη της Τανζανία (Tanzania Poverty and Human Development Report 2005), η αστική περιοχή του Μόσι είχε το υψηλότερο ποσοστό αλφαβητισμού για τα άτομα άνω των 15 ετών σε σύγκριση με οποιαδήποτε από τις άλλες 128 περιοχές στην Τανζανία.
Το Μόσι φιλοξενεί μια σειρά από εγκαταστάσεις της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Αυτές περιλαμβάνουν το Χριστιανικό Ιατρικό Κολέγιο του Κιλιμαντζάρο (KCMCo) (Kilimanjaro Christian Medical College), το Stefano Moshi Memorial University College (SMMUCo), το Mwenge University College of Education (MUCE), το Moshi University College of Co-operative and Business Studies (MUCCoBS), το College of African Wildlife Management (CAWM) και το Kilimanjaro School of Pharmacy (KSP).
900px|center|thumb|Πανοραμική άποψη της πόλης Μόσι, με φόντο το Όρος Κιλιμαντζάρο.
Ιατρική περίθαλψη
Το κυριότερο ιδιωτικό νοσοκομείο στην περιοχή είναι το Χριστιανικό Ιατρικό Κέντρο του Κιλιμαντζάρο (KCMC) (Kilimanjaro Christian Medical Centre), ένα διζωνικό νοσοκομείο παραπομπής (zonal referral hospital). Αυτό το συγκρότημα διαθέτει περισσότερες από 450 κλίνες και εξυπηρετεί έναν πληθυσμό άνω των 11 εκατομμυρίων ατόμων. Το ίδρυμα της Τανζανίας "Ο Καλός Σαμαρείτης", ίδρυσε τον Μάρτιο του 1971, το KCMC.
Δίπλα από το KCMC, είναι το Κέντρο Κοινοτικής Οφθαλμολογίας του Κιλιμαντζάρο (KCCO) (Kilimanjaro Christian Medical Centre), το οποία ιδρύθηκε το 2001 και συνδιοικείται από τον Dr. Paul Courtright και την Dr. Susan Lewallen. Ένα νέο τριώροφο κτίριο για το KCCO ολοκληρώθηκε το 2007, με την χρηματοδότηση από πολλά μεμονωμένα άτομα και μη-κυβερνητικές οργανώσεις. Το KCCO είναι "αφοσιωμένο στην εξάλειψη της τύφλωσης που μπορεί να αποφευχθεί μέσω προγραμμάτων, εκπαίδευσης και έρευνας, με επίκεντρο την παράδοση των βιώσιμων και αναπαραγόμενων κοινοτικών υπηρεσιών οφθαλμολογίας". Η KCCO έχει ένα "επίσημο μνημόνιο συμφωνίας ... με το Τμήμα Οφθαλμολογίας του Χριστιανικού Ιατρικού Κολεγίου του Κιλιμαντζάρο, σύμφωνα με το οποίο η KCCO αναλαμβάνει ή μοιράζεται την ευθύνη (που υπόκεινται σε ειδικές επιδοτήσεις χρηματοδότησης) για τη διδασκαλία πολλών δραστηριοτήτων, οργανώνοντας εργαστήρια και σεμινάρια, εποπτεύοντας το ... Κέντρο Οφθαλμολογικών Πόρων της Ανατολικής Αφρικής (Ophthalmic Resource Centre for Eastern Africa), υπηρετούντες σε συμβουλευτικό ρόλο για το σχεδιασμό των υπηρεσιών Οφθαλμικών Τμημάτων, διεξάγοντας επιδημιολογική και κλινική έρευνα στην πρόληψη ή τη θεραπεία της απώλειας της όρασης ή σε συναφείς τομείς και εξυπηρετεί τις επιτροπές".
Το Μόσι φιλοξενεί επίσης το Ίδρυμα Κλινική Ερευνών του Κιλιμαντζάρο (KCRI) (Kilimanjaro Clinical Research Institute), η οποία είναι ο ερευνητικός βραχίονας του KCMC. Το KCRI εξελίχθηκε το 2009, από το Κλινικό Κέντρο Ερευνών του Κιλιμαντζάρο (KCRC) (Kilimanjaro Clinical Research Centre). Το 2006, ιδρύθηκε με την υποστήριξη της ολλανδικής κυβέρνησης, το KCRC που μέσω της Ολλανδο-αφρικανικής συνεργασίας για την ανάπτυξη ικανοτήτων και κλινικών παρεμβάσεων κατά της φτώχειας που σχετίζονται με τη νόσο (NACCAP).
Το πρωτογενές δημόσιο νοσοκομείο στο Μόσυ είναι το Περιφερειακό Νοσοκομείο Μαουένζι (Mawenzi Regional Hospital), το οποίο λίγο πριν το 1920, ξεκίνησε ως ένα μικρό ιατρείο για τους Γερμανούς στρατιώτες και το 1956, έγινε νοσοκομείο. Το νοσοκομείο διαθέτει περίπου 300 κλίνες, αλλά είναι σοβαρά υποχρηματοδοτούμενο. Στα τέλη του 2010, ανεστάλησαν επ'αόριστον οι χειρουργικές του υπηρεσίες από την κυβέρνηση και την επιτροπή Επιθεώρησης ιδιωτικών νοσοκομείων του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας της Τανζανία (Government and Private Hospitals Inspection Committee of the Tanzanian Ministry of Health and Social Welfare). Η επικεφαλής της επιτροπής, Dr. Pamella Sawa είπε, "Κατά την επιθεώρηση μας, επιθεωρήσαμε την αίθουσα θεάτρου του Νοσοκομείου Μαουένζι και το βρήκαμε πολύ βρώμικο, χωρίς επαρκεί εξαερισμό, κατάσταση η οποία δεν είναι μόνο επικίνδυνη για τον ασθενή αλλά και για τον / την συνοδό-φροντιστή του / της ...." Το νοσοκομείο περιλαμβάνει Κέντρο Περίθαλψης και Μεταχείρισης για τους ανθρώπους που ζουν με HIV / AIDS. Το τμήμα φυσικής θεραπείας του νοσοκομείου, έχει ένα πρόγραμμα εκμάθησης σπουδαστών σε συνεργασία με τη Νορβηγία, στο οποίο Νορβηγοί δευτεροετής και τριτοετής σπουδαστές φυσιοθεραπείας προσέρχονται ως βραχυπρόθεσμοι μαθητευόμενοι.
Άλλα ιδρύματα όργανα και εγκαταστάσεις
Ο δήμος του Μόσι έχει άλλα θεσμικά όργανα και φορείς, όπως τον Οργανισμό Ανάπτυξης Μικρών Βιοτεχνιών (Small Industries Development Organization), το Τράστ Βιομηχανικής Ανάπτυξης του Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Industrial Development Trust), το Ινστιτούτο Επιμόρφωσης Βιομηχανικών Επίπλων (Furniture Industry Training Institute), το Moshi Memorial Stadium και ένα μικρό αεροδρόμιο.
Η κύρια αγορά στο Μόσι είναι γνωστή ως Soko La Kati (σόκο λα κάτι = κεντρική αγορά). Το Μόσι έχει επίσης μια μεγάλη, υπαίθρια αγορά γνωστή ως Kiboriloni. Η αγορά, η οποία είναι χαλαρά δομημένη, έχει εδώ και δεκαετίες ένα περιφερειακό κέντρο για τα βασικά προϊόντα, όπως είδη ένδυσης, εμπορεύματα, φρέσκα τρόφιμα και είδη οικιακής χρήσης. Λειτουργεί τέσσερις ημέρες την εβδομάδα. Οι περισσότεροι από τους φορείς είναι κάτοικοι της περιοχής.
Το Μόσι, έχει προγραμματισμένες αεροπορικές πτήσεις με την υπόλοιπη Τανζανία καθώς και με άλλες χώρες, μέσω του Διεθνούς Αεροδρομίου του Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro International Airport), το οποίο λειτουργεί από την Εταιρεία Ανάπτυξης του Αεροδρομίου του Κιλιμάντζαρο (Kilimanjaro Airport Development Company) και βρίσκεται στην περιοχή Hai κατά μήκος της εθνικής οδού Μόσι-Αρούσα. Αρκετές διεθνείς και εγχώριες αεροπορικές εταιρείες λειτουργούν εκεί, συμπεριλαμβανομένης της KLM, Condor, RwandAir, Fly540, Ethiopian Airways, Kenya Airways, Precision Air Services, Turkish Airlines και της Qatar Airways.
Τουρισμός
thumb|left|250px|Το μνημείο Askari (Στρατιώτη) στο Μόσι. Το Μόσι φιλοξενεί διάφορα προγράμματα πολιτιστικού τουρισμού, που δραστηριοποιούνται στις χαμηλότερες πλαγιές του κοντινού Όρους Κιλιμαντζάρο. Το Μόσι χρησιμεύει επίσης ως βάση πολλών εξορμήσεων στο βουνό, με ορειβάτες που διαμένουν σε κοντινά ξενοδοχεία και που απασχολούν τους κατοίκους της περιοχής ως οδηγούς, αχθοφόρους και μάγειρες.
Για την προώθηση του τουρισμού στο δήμο, το 2002 ιδρύθηκε ο Μαραθώνιος του Κιλιμαντζάρο και σήμερα πραγματοποιείται κάθε χρόνο στα τέλη Φεβρουαρίου ή στις αρχές Μαρτίου. Ο αγώνας είναι μέλος του Συνδέσμου Διεθνών Μαραθωνίων και Αγώνων εξ'Αποστάσεως. Το 2014, 304 άτομα τερμάτισαν τα 42,2 χιλιόμετρα (26,2 μίλια) του πλήρους μαραθώνιου και 2.273 άτομα τερμάτισαν τα 21,1 χιλιόμετρα (13,1 μίλια) του μισού μαραθώνιου. Ο αγώνας περιλαμβάνει επίσης μία διαδρομή διασκεδαστικού τρεξίματος 5 χλμ. Εκτός από την προώθηση του τουρισμού, ο αγώνας προωθεί το άθλημα στην Τανζανία και έχει την επίσημη υποστήριξη του Γραφείου Τουρισμού της Τανζανία, Αθλητισμός της Τανζανία και την Παγκόσμια Ομοσπονδία Κλασικού Αθλητισμού.
Βιομηχανία
Υπάρχει επίσης μια σειρά από μεταποιητικές βιομηχανίες, συμπεριλαμβανομένων της TPC Ltd., εμφιαλώσεις Bonite (Bonite Bottlers Ltd.) Ζυθοποιίες Σερενγκέτι (Serengeti Breweries Ltd.), Ζυθοποιίες Τανζανία (Tanzania Breweries Ltd.), Kibo Match Group Inc., African Mosfly Industries, Ltd., Union Service Stores και Imara Wood Productions Company Ltd. Υπάρχουν πολλά εργαστήρια μεταλλουργίας, όπως η Simon Engineering, Press Forge και η CFW Moshi. Το Μόσι είναι ο οικοδεσπότης σε μια σειρά από δραστηριότητες αγροτο-βιομηχανίας που περιλαμβάνει μια σειρά από πράσινα αγροκτήματα για άνθη και λαχανικά. Επιπλέον το Μόσι, φιλοξενεί ένα εργοστάσιο παρασκευής καφέ (Milcafe Ltd.), το οποίο ειδικεύεται στην ανάμειξη και συσκευασία του τσαγιού μαζί με την ωρίμανση, άλεση και συσκευασία του καφέ.
Γεωργία
Το χαμηλότερο υψόμετρο και το ξηρότερο κλίμα του Μόσι, σημαίνει ότι οι κύριες καλλιέργειες που φύονται στις υψηλότερες πλαγιές του όρους Κιλιμαντζάρο, όπως καφές και μπανάνες δεν ευδοκιμούν εκεί. Τα περίχωρα του Μόσι είναι γνωστά για τις εκτεταμένες καλλιέργειες του αραβοσίτου και των φασολιών, καλλιεργούνται μία φορά το χρόνο κατά τη διάρκεια της μακράς περιόδου των βροχών (γνωστής στα Σουαχίλι ως "masika"). Επιπλέον, η Εταιρεία Tanganyika Planting Company λειτουργεί μια πολύ μεγάλη φυτεία ζαχαροκάλαμου και εταιρεία 20 χιλιόμετρα (12 μίλια) νότια της πόλης Μόσι.
Το 1893, Ρωμαιοκαθολικοί ιεραπόστολοι εισήγαγαν στην περιοχή, την καλλιέργεια του καφέ Αράμπικα (Arabica coffee). Το 1929, ιδρύθηκε η Τοπική Συνεταιριστική Ένωση Κιλιμαντζάρο (KNCU) (Kilimanjaro Native Cooperative Union) από τον περιφερειάρχη (Charles Cecil Farquharson Dundas). Ο σκοπός του ήταν να επιτρέψει στους καλλιεργητές καφέ Chagga να ανταγωνιστούν επί ίσοις όροις στις παγκόσμιες αγορές με τους Ευρωπαίους καλλιεργητές. Η KNCU συλλέγει καφέ από 96 κοινωνίες χωριών, που εκπροσωπούν πάνω από 150.000 αγρότες μικρής κλίμακας.Η KNCU χειρίζεται μεταξύ 50 και 70 τοις εκατό των καλλιεργειών καφέ στην περιοχή και εμπορεύεται πάνω από 5.250 τόνους καφέ Αράμπικα ή περίπου το 11% της εθνικής παραγωγής.
Κλίμα
Το Μόσι έχει ένα τροπικό υγρό και ξηρό κλίμα. Οι καιρικές του συνθήκες κυριαρχούνται όλο το χρόνο από τη ροή των μουσώνων. Οι βορειοανατολικοί μουσώνες κυριαρχούν από τον Δεκέμβριο μέχρι τον Μάρτιο και συνοδεύεται από τις υψηλότερες θερμοκρασίες του έτους. Οι νοτιοανατολικοί μουσώνες κυριαρχούν από τον Ιούνιο μέχρι το Σεπτέμβριο. Μοναδική μεταξύ των μουσώνων του κόσμου και οι δύο μουσώνες στην Τανζανία είναι αποκλίνουσες σε χαμηλά επίπεδα, ρηχά (κατά μέσο όρο, σε βάθος μόλις 2 χλμ.) και καλυμμένο με αναστροφή και ξηρό, υποχωρώντας αέρα. Οι παράγοντες αυτοί οδηγούν σε ελαφρές ή ασήμαντες βροχοπτώσεις όλο το χρόνο εκτός από τη διάρκεια των μεταβατικών περιόδων μεταξύ των μουσώνων.
Το υψόμετρο του Μόσι κρατά τις θερμοκρασίες χαμηλότερες απ'ότι στις γύρω πόλεις, ακόμη και χωρίς τις θαλάσσιες επιδράσεις που απολαμβάνει μια παράκτια πόλη. Η θερμοκρασία τη νύχτα είναι σχετικά σταθερή, καθ'όλο το χρόνο, κατά μέσο όρο 15 με 17 βαθμούς Κελσίου. Το Μόσι έχει σημαντικά θερμότερη ημερήσια θερμοκρασία από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάρτιο, όταν κατά μέσο όρο οι υψηλές θερμοκρασίες ξεπερνούν τους 30 βαθμούς Κελσίου και αισθητά πιο δροσερές πρωινές θερμοκρασίες από το Μάιο έως τον Αύγουστο, όταν υψηλές μέσες θερμοκρασίες είναι 25 με 26 βαθμούς Κελσίου.
Οι πιο βροχεροί μήνες του Μόσι, είναι από τον Μάρτιο μέχρι τον Μάιο, όταν πέφτει περίπου το 71% της ετήσιας βροχόπτωσης.
Πολιτική
Το Μόσι υπήρξε η βάση της αντιπολιτευτικής πολιτικής του αγώνα για την ανεξαρτησία.
Ο τελευταίος Mangi Mkuu (κυρίαρχος αρχηγός) των Chagga, Thomas Lenana Marealle II, του οποίου το παλάτι βρισκόταν στο Μόσι, εργάστηκε για την ανεξαρτησία της Τανγκανίκα, όταν ακόμα ήταν Επικράτεια της εμπιστοσύνης των Ηνωμένων Εθνών (United Nations trust territory) υπό Βρετανική διοίκηση. Στις 17 Ιουνίου 1957, στην ομιλία του προς το Συμβούλιο Κηδεμονιών των Ηνωμένων Εθνών (United Nations Trusteeship Council), είπε ότι η Τανγκανίκα θα μπορούσε να γίνει αυτοδιοικούμενη εντός δέκα έως δεκαπέντε ετών. Η ομιλία αυτή, έλαβε χώρα μία μέρα πριν από την ομιλία του Julius Nyerere στο ίδιο σώμα.
Αρκετοί προεδρικοί υποψήφιοι και πρόεδροι των κομμάτων της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένου του Chadema (Κόμμα για τη Δημοκρατία και την Πρόοδο - Party for Democracy and Progress), το Εθνικό Συνέδριο για την Κατασκευή και τη Μεταρρύθμιση - Mageuzi (National Convention for Construction and Reform - Mageuzi), το Εργατικό Κόμμα Τανζανίας (Tanzania Labour Party) και Demokrasia Makini, χαιρετίζουν από την Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο που έχουν το Μόσι ως πρωτεύουσά τους.
Η κοινοβουλευτική έδρα της Αστικής περιοχής του Μόσι, είναι μία από τις λίγες έδρες στη χώρα, που κρατείται από ένα πολιτικό κόμμα της αντιπολίτευσης, συνεχώς, από τις πρώτες πολυκομματικές εκλογή του 1995. Το 2010, ο υποψήφιος βουλευτής Chadema Philemon Kiwelu Ndesamburo, εξελέγη στο γραφείο, με το 62,3% των ψήφων.
Από το Μάιο του 2012, έξι από τις επτά ειδικές θέσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο του Μόσι, κατέχονται από μέλη του κόμματος Chadema.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Παραπομπές Σημειώσεων
<references group="Παρ. Σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τανζανίας
Sin Boy
Ο Sin Boy (πραγματικό όνομα: Θεόδωρος Αγκουστίν Γκέγκα) (Νέα Ιωνία Αθηνών, 18 Αυγούστου 1994) είναι Αλβανός ράπερ που γεννήθηκε και διαμένει στην Ελλάδα.
Γεννήθηκε στη Νέα Ιωνία Αττικής. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι πέρασε δύσκολα κατά την παιδική του ηλικία, όμως τώρα μπορεί να στηρίξει οικονομικά τον εαυτό του αλλά και την οικογένειά του.
Το 2017 υπέγραψε συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρεία Heaven Music και έγινε γνωστός από διάφορα τραγούδια, όπως το “mama”. Στις 5 Σεπτεμβρίου 2018 κυκλοφόρησε το σινγκλ “Gigi”, με την επίσης αλβανικής καταγωγής τραγουδίστρια Ρίνα, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία.
Το 2019 κυκλοφόρησε το τραγούδι Mama, με τους Υποχθόνιο, MadClip και iLLEOo, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία, ενώ οι παρωδίες του τραγουδιού είναι επίσης επιτυχημένες. Το τραγούδι έφτασε τις 34 εκατομμύρια προβολές στο YouTube μέσα σε δύο μήνες.
Στις 21 Ιουνίου 2019, κυκλοφόρησε το τραγούδι Sientelo, ξεπερνώντας το 1 εκατομμύριο προβολές σε λιγότερο από 24 ώρες και μπαίνοντας στις τάσεις.
Στις 22 Ιουλίου 2019, ο Sin Boy κυκλοφόρησε το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με όνομα KaGuRas με τη δισκογραφική εταιρεία Minos EMI. Τα τραγούδια που περιέχει είναι τα: Mama?, Sientelo, #31#(Kaguras), Americana, Comsi Comsa, Camila, Angelina, Ciao Bella.
Τον Σεπτέμβριο του 2019, ανακοίνωσε με ανάρτησή του ότι αλλάζει το ψευδώνυμό του από Sin Boy σε Lil Jesus, ακύρωσε όλες τις συναυλίες του και ισχυρίστηκε ότι κάποιοι θέλουν να τον σκοτώσουν. Κατήγγειλε και κατηγόρησε τους Ιλλουμινάτι, τη μουσική βιομηχανία, τον Κυριάκο Μητσοτάκη κ.α. και αποχώρησε από τη δισκογραφική εταιρία Minos EMI.
Ανδρέας Μαρτζώκης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Μαρτζώκης γεννήθηκε στη Ζάκυνθο, γιος του ιταλικής καταγωγής Λουδοβίκου Μαρτζώκη και αδερφός του ποιητή Στέφανου Μαρτζώκη.
Επιλεγμένα έργα
Έργα του είναι: «Δοκίμιον ιταλικών ποιημάτων εμμέτρως εξελληνισθέντων» (1874), «Νυκτολούλουδα», «Φλοίσβοι», «Γούμενος της Αναφωνήτρας», «Ο Πατέρας μου», «Πατρίς και καρδία», «Ο Διάκος», «Ο Κεφαλλωνίτης», «Η Καταστροφή της Μεσσήνης» , η νουβέλα "Νεγρονιά" και άλλα.
Sin Boy
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αλβανοί μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες ράπερ Κατηγορία:Έλληνες τράπερ Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες αλβανικής καταγωγής
Ανδρέας Μαρτζώκης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Δημήτρης Μιχαηλίδης
Ο Δημήτρης Μιχαηλίδης (Κωνσταντινούπολη, Οθωμανική αυτοκρατορία, 27 Απριλίου 1920 – Αθήνα, 2002) ήταν Έλληνας συνθέτης και σκηνοθέτης. Είναι ο αδελφός του ηθοποιού και σκηνοθέτη Κωστή Μιχαηλίδη, στου οποίου τη σχολή δίδαξε θέατρο. Καθώς η οικογένειά του μετανάστευσε από την Τουρκία στην Ελλάδα όταν εκείνος ήταν πολύ μικρός, πραγματοποίησε εγκύκλιες σπουδές στην Βαρβάκειο Σχολή. Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Δημήτρης Μιχαηλίδης, φοίτησε, παράλληλα στο Ωδείο Αθηνών, το Εθνικό Ωδείο και το Ελληνικό Ωδείο.
Εργάστηκε ως αρχιμουσικός στην Εθνική Λυρική Σκηνή επί 44 χρόνια (1942 – 1986) ως συνεργάτης του Βάλτερ Πφέφερ, ενώ συνέθεσε πλήθος μουσικών έργων όλων των ειδών. Υπηρέτησε, ακόμη, σε όλα τα συνδικαλιστικά όργανα των Ελλήνων μουσουργών, ως μέλος του Δ.Σ. Συνεργάτης της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης καθώς και του Ωδείου Αθηνών (1974 – 1992), διετέλεσε επιπλέον, διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΙΡΤ (1966 – 1974), πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Μουσικής της ΟΥΝΕΣΚΟ επί μία δεκαετία (1981 – 1991).
Πηγές
Μιχαηλιδης Δημητρης Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Μικρά χείλη
Τα μικρά χείλη είναι ομόλογα με την αρσενική ουρηθρική επιφάνεια του πέους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναπαραγωγικό σύστημα
Παναγιώτης Κουτρέτσης
Ο Παναγιώτης Κουτρέτσης είναι Έλληνας οικονομολόγος και δικηγόρος. Διετέλεσε νομάρχης Πρέβεζας, Ευρυτανίας και Κεφαλληνίας.
Βιογραφικό
Ο Παναγιώτης Κουτρέτσης, γιος του Γεωργίου, γεννήθηκε στην Αρχαία Φενεό (τέως Καλύβια) της Κορινθίας το 1931.
Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο Γκούρας, φοίτησε στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (Α.Σ.Ο.Ε.Ε.) του σημερινού Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε στη Σχολή αυτή, εργαζόμενος σε διάφορες εργασίες λόγω του θανάτου του πατέρα του και λόγω οικονομικής δυσχέρειας της χήρας μητέρας του, που είχε να αναθρέψει τα οκτώ άλλα αδέρφια του.
Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητεία, ως έφεδρος αξιωματικός του Σώματος Οικονομικού Ελέγχου (Σ.Ο.Ε.), υπηρέτησε στην τότε Εφορία Ανωνύμων Εταιριών Αθηνών και κατόπιν στην Κεντρική Υπηρεσία του Υπουργείου Οικονομικών. Ως εργαζόμενος του Υπουργείου αυτού, συνέχισε Πανεπιστημιακές σπουδές και πήρε το πτυχίο της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καθώς και του Πολιτικού και Οικονομικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Αφού έλαβε το πτυχίο της Νομικής Σχολής και την άδεια να ασκεί τη δικηγορία, διορίστηκε Δικηγόρος Αθηνών.
Διορίστηκε Νομάρχης Πρέβεζας, Ευρυτανίας και Κεφαλληνίας μέχρι το 1982, οπότε καταργήθηκαν οι θέσεις των Νομαρχών επί θητεία.
Είναι παντρεμένος με την Κυριακή Κουτρέτση, το γένος Κωνσταντίνου Ξυνού και πατέρας δύο παιδιών, του Κωνσταντίνου, δικηγόρου Αθηνών, και της Μάρθας, συμβολαιογράφου Αθηνών.
Βιβλιογραφικές παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Πρέβεζας Κατηγορία:Νομάρχες Κεφαλληνίας Κατηγορία:Νομάρχες Ευρυτανίας Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες
Μαρία της Κάπουα
Η Μαρία, ήταν Δούκισσα του Αμάλφι, σαν συνκυβερνήτης με τους γιους της.
Η Μαρία ήταν κόρη του Πανδόλφου Γ΄ της Κάπουα κι αδελφή του Πανδόλφο Δ΄της Κάπουα, παντρεύτηκε τον Σέργιος Γ΄ του Αμάλφι, βυζαντινό πατρίκιο και δούκα του Αμάλφι. Με την βοήθεια του αδελφού της συγκυβέρνησε στο Αμάλφι με τους γιους της, με τον Μάνσο Β΄ την περίοδο 1028–1029, και με τον Ιωάννη Β΄ την περίοδο 1034–1039. Η Μαρία έφερε του τίλους της δούκισσας και από τον άντρα της τον τίτλο της Πατρικίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Οίκος Σεργίων του Αμάλφι
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κυκλάδων 2014–15
Για την περίοδο 2014–15, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κυκλάδων είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στον νομό Κυκλάδων.
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2014–15 ήταν η 35η διοργάνωση πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της ΕΠΣ Κυκλάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πανναξιακός Α.Ο., ο οποίος έλαβε μέρος στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, το οποίο διοργανώθηκε από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου διοργανώθηκε για 33η φορά και αποτέλεσε ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Πανναξιακός, ο οποίος απέκτησε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών της σεζόν.
Α' φάση
Για την Α' Φάση, οι 21 σύλλογοι χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους με βάση τη γεωγραφική τους θέση, ώστε να ελαχιστοποιηθούν τα έξοδα των ομάδων για μετακινήσεις και διαμονή. Ο πρώτος όμιλος περιελάμβανε τις ομάδες από Άνδρο, Μύκονο, Σύρο και Τήνο. Ο δεύτερος όμιλος τις ομάδες από Μήλο, Πάρο, Σέριφο και Σίφνο, καθώς και τον Αίαντα Σύρου για να υπάρξει ισορροπία στον αριθμό των ομάδων σε κάθε όμιλο. Τέλος, ο τρίτος όμιλος περιελάμβανε τις ομάδες από Θήρα και Νάξο. Οι δύο πρώτες κάθε ομίλου, καθώς και η καλύτερη τρίτη ομάδα προκρίθηκαν στη Β' φάση για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Οι άλλες δύο τρίτες ομάδες αγωνίστηκαν μεταξύ τους σε αγώνα μπαράζ για τη θέση τους στη Β' φάση. Οι εναπομείνασες ομάδες αγωνίστηκαν στη Β' φάση για την παραμονή στην κατηγορία.
1ος όμιλος
2ος όμιλος
3ος όμιλος
Μπαράζ για τη Β' φάση
Στον αγώνα μπαράζ αγωνίστηκαν οι δύο χειρότεροι τρίτοι των ομίλων, σε ουδέτερη έδρα. Ο νικητής (Άνω Μερά) προκρίθηκε στους ομίλους της Β' φάσης για την ανάδειξη πρωταθλητή, ενώ ο ηττημένος (Αίας Σύρου) μεταφέρθηκε στους ομίλους της Β' φάσης για την παραμονή στην Α' κατηγορία της επόμενης αγωνιστικής περιόδου.
Ανάδειξη πρωταθλητή
Οι 8 ομάδες που προκρίθηκαν, χωρίστηκαν σε δύο ομίλους με γεωγραφικά κριτήρια και οι πρώτες δύο ομάδες κάθε ομίλου πήραν την πρόκριση για την τελική φάση του πρωταθλήματος.
1ος όμιλος
2ος όμιλος
Παραμονή στην Α' Κατηγορία
Οι ομάδες χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους με γεωγραφικά κριτήρια. Η πρώτη ομάδα κάθε ομίλου παρέμεινε στην Α' Κατηγορία και οι δύο καλύτερες δεύτερες διεκδίκησαν την παραμονή τους σε αγώνα μπαράζ. Οι υπόλοιπες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β' κατηγορία της επόμενης αγωνιστικής περιόδου.
1ος όμιλος
2ος όμιλος
Μπαράζ για παραμονή στην Α' Κατηγορία
Κύπελλο
Στον θεσμό του κυπέλλου, πήραν μέρος τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων όλων των κατηγοριών και ο κυπελλούχος θα συμμετείχε στο Κύπελλο Ερασιτεχνών της σεζόν. Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 20 Σεπτεμβρίου 2014 με τον πρώτο αγώνα της 1ης φάσης και ολοκληρώθηκε με τον τελικό την 1η Μαρτίου 2015. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Πανναξιακός Α.Ο. για 6η φορά στην ιστορία του, αφού κέρδισε στον τελικό τον Α.Ο. Πάγου με 4-2 στα πέναλτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Κυκλάδων Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2014–2015 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2014-2015
Κόρι Μπούκερ
Ο Κόρι Άντονι Μπούκερ (αγγλ. Cory Anthony Booker, 27 Απριλίου 1969), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Νιου Τζέρσεϊ από το 2013. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Επίσης, υπηρέτησε ως 38ος Δήμαρχος του Νιούαρκ από το 2006 έως το 2013.
Ήταν υποψήφιος για το χρίσμα των Δημοκρατικών για την Προεδρία των ΗΠΑ, στις εκλογές του 2020. Την 1η Φεβρουαρίου 2019 ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει το χρίσμα των Δημοκρατικών για τις προεδρικές εκλογές του 2020. Υπέρ του έχει εκφραστεί ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αφροαμερικανοί Κατηγορία:Νιου Τζέρσεϊ __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Μάνσο Β΄ του Αμάλφι
Ο Μάνσο, γνωστός σαν Μάνσο ο Τυφλός, ήταν Δούκας του Αμάλφι σε τρεις περιπτώσεις: από το 1028 έως το 1029, από το 1034 έως το 1038 και από το 1043 έως το 1052.
Ήταν ο δεύτερος γιος του Σέργιου Γ΄ και της Μαρίας της Κάπουα, αδελφή του Πανδόλφου της Κάπουα. Η ζωή του είναι αφιερωμένη αποκλειστικά στην αντιπαλότητα με τον αδελφό του Ιωάννη Β΄, για να καταλάβει το δουκικό θρόνο. Το Χρονικό του Αμάλφι Chronicon Amalfitanum (γύρω στο 1300) είναι η κύρια πηγή για την θητεία του.
Το 1028, με τη βοήθεια της μητέρας του, κατέλαβε το δουκάτο, πιθανώς μετά από υποκίνηση του θείου του Πανδόλφου, ενώ ο πατέρας του Σέργιος Β 'και ο Ιωάννης Β' κατέφυγαν στην Κωνσταντινούπολη. Το 1029, ο Ιωάννης Β΄ επέστρεψε μόνος του από την εξορία και αποκατέστησε την εξουσία του διώχνοντας τον Μάνσον και τη Μαρία. Τον Απρίλιο ή τον Μάιο του 1034, ο Ιωάννης χάνει την εξουσία ξανά από τον Μάνσο και η Μαρία οι οποίοι ενεργούσαν με την υποστήριξη του Πανδόλφου. Στη συνέχεια, η Μαρία παίρνει τους τίτλους της Δούκισσας και της Πατρικίας, σε αντίθεση με τον Μάνσο που δεν έχει κάοιο τίτλο από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία της οποίας το δουκάτο ήταν υποτελές. Στη συνέχεια ευθυγραμμίζουν σαφώς την πολιτική τους με τους Λομβαρδούς και όχι με τους Έλληνες.
Το 1038, ο αυτοκράτορας Κορράδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας καταλαμβάνει τη Κάπουα και διώχνει τον Πάανδόλφο και ο Ιωάννης κατάφερε να επιστρέψει στο Αμάλφι. Τυφλώνει και εξορίζει τον αδερφό του στα Νησιά των Σηρεινών και στην Νήσο Κόκορα, με την υποστήριξη της Μαρίας, την οποία αποδέχεται ως συνκυβερνήτη. Η σκληρότητα αυτής της πράξης έθεσε τους κατοίκους ενάντια στον δούκα και τη δούκισσα τους και τον Απρίλιο του 1039, εκδίωξαν τον Ιωάννη και τη Μαρία και έθεσαν το δουκάτο υπό την κυριαρχία του Γκουαμάρ Δ΄του Σαλέρνο. Ο Γκουαμάρ διορίζει τον Μάνσο ως Δούκα 1040 ή 1043, υπό την αιγίδα του πριγκιπάτου του Σαλέρνο. Ο Μάνσο δίνει το όνομα του Γκουαμάρ στον γιο του και τον ορίζει ως συνκυβερνήτη το 1047. Το 1052 οι κάτοικοι του Αμάλφι ξεσηκώνονται ενάντια του Μάνσο στο βάρος των φόρων που επιβάλλονται από το πριγκιπάτο του Σαλέρνο και ο Ιωάννης παίρνει την ευκαιρία να ανακτήσει το δουκάτο.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Οίκος Σεργίων του Αμάλφι
Μυία (αστερισμός)
Η Μυία (=μύγα, λατινικά: Musca, συντομογραφία: Mus) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά το 1603 από τους Keyser και Houtman στην Ουρανομετρία τους, και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με τους αστερισμούς Νότιο Σταυρό, Κένταυρο, Τρόπιδα, Χαμαιλέοντα, Πτηνόν και Διαβήτη. Είναι πολύ νότιος αστερισμός και έτσι είναι τελείως αόρατος από την Ελλάδα.
Η αρχική ονομασία του αστερισμού ήταν Musca Australis vel Indica, δηλαδή η Νότιος ή Ινδική Μυία, καθώς μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα μ.Χ. αναγνωριζόταν ο αστερισμός Musca Borealis (η Βόρειος Μυία) στην πλάτη του Κριού. Υποτίθεται ότι ο Lacaille τον δημιούργησε πρώτος από την Apis (Μέλισσα) του Bayer, αλλά ήδη από το 1679 ο Halley είχε αποκαλέσει τον αστερισμό Musca Apis, και ακόμα νωρίτερα ο Riccioli τον είχε καταλογογραφήσει ως Apis seu Musca. Από την άλλη, μέχρι το 1872 η πλανισφαίρα του Stieler έγραφε Biene (μέλισσα) και ένας εναλλακτικός τίτλος στη Γαλλία ήταν Abeille. Ο Ιούλιος Σίλερ είχε ενώσει τη Μυία με το Πτηνόν και τον Χαμαιλέοντα για να αναπαραστήσει την προμήτορα Εύα στους ουρανούς.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Γκουλντ απέδιδε στη Μυία 75 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Ο Καινοφανής της Μυίας του 1998 ανακαλύφθηκε από τον William Liller στη Χιλή στις 29 Δεκεμβρίου του έτους εκείνου και στο μέγιστο της λαμπρότητάς του ήταν ορατός και με κιάλια (φαιν.μέγεθος 8,5).
- Το φωτεινό ανοικτό σμήνος NGC 4463 έχει φαιν.μέγεθος 7,2 και φαινόμενη διάμετρο 5΄.
- Το σφαιρωτό σμήνος NGC 4372 έχει φαιν.μέγεθος 7,8 και το NGC 4833 7,4.
- Το πλανητικό νεφέλωμα MyCn 18 είναι γνωστό ως «Νεφέλωμα της Κλεψύδρας» από το χαρακτηριστικό του σχήμα. Αλλά το φωτεινότερο πλανητικό νεφέλωμα στη Μυία είναι το NGC 5189, με φαιν.μέγεθος 10,3 και φαινόμενη διάμετρο 2,3 λεπτά της μοίρας.
Γκουαϊμάρ του Αμάλφι
Ήταν γιος του Μάνσο Β΄ και της Άννας, εγγονός του Σεργίου Γ΄ και της Μαρίας της Κάπουας. Ο Γκουαϊμάρ συνκυβέρνησε μαζί με τον πατέρα του για πέντε χρόνια σε μιά προσπάθεια του Μάνσο να τον διαδεχτεί στο δουκάτο, αλλά έχασαν την εξουσία από τον θείο του Ιωάννη Β΄. Όπως και ο πατέρας δεν είχε κάποιο τίτλο από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα, σε αντίθεση με τους προγόνους του.
Σημαία της Ακτής Ελεφαντοστού
right|200px|thumb|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 2:3]] Η σημαία της Ακτής του Ελεφαντοστού αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις κατακόρυφες λωρίδες, με τα χρώματα πορτοκαλί, άσπρο και πράσινο. Μοιάζει με τη σημαία της Ιρλανδίας, η οποία όμως έχει μεγαλύτερο μέγεθος και έχει τα χρώματα με την αντίθετη φορά. Το πορτοκαλί συμβολίζει τη γη και τη σαβάνα στα βόρεια της χώρας, όπως και τη γονιμότητα, το άσπρο αποτελεί σύμβολο της ειρήνης και το πράσινο εκπροσωπεί την ελπίδα και τα δάση, που υπάρχουν στο νοτιότερο τμήμα της χώρας. Υιοθετήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1959. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 4 Αυγούστου του 2000.
Face Dances
Face Dances είναι ο τίτλος του ένατου άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Who, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1981 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Polydor Records" στην Μεγάλη Βρετανία και της "Warner Bros." στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο δίσκος επανεκδόθηκε το 1997 από την "MCA Records" με τρία ακυκλοφόρητα και δύο ζωντανά ηχογραφημένα κομμάτια.
Αυτός ήταν ο ένας από τους δύο δίσκους του συγκροτήματος με τον Κένι Τζόουνς στα τύμπανα, ο οποίος αντικατέστησε τον αποθανόντα Κιθ Μουν, το 1978. Το "Face Dances" σκαρφάλωσε στην δεύτερη θέση των βρετανικών τσαρτ και την τέταρτη θέση του Billboard και βραβεύθηκε ως πλατινένιο στις 18 Σεπτεμβρίου 1981.
Το εξώφυλλο του άλμπουμ αποτελείται από πίνακες ζωγραφικής που απεικονίζουν τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος, έργα διάφορων βρετανών καλλιτεχνών, στους οποίους τα ανέθεσε ο Πίτερ Μπλέικ.
Τραγούδια του δίσκου
1. You Better You Bet (Townshend) - 5:36
2. Don't Let Go the Coat (Townshend) - 3:44
3. Cache Cache (Townshend) - 3:57
4. The Quiet One (Entwistle) - 3:10
5. Did You Steal My Money (Townshend) - 4:11
6. How Can You Do It Alone (Townshend) - 5:26
7. Daily Records (Townshend) - 3:27
8. You (Entwistle) - 4:31
9. Another Tricky Day (Townshend) - 4:55
Βραβεία
Face Dances (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος
Τα μέλη των The Who
Το "Face Dances" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των The Who Κατηγορία:Άλμπουμ του 1981
Γκουόγκουφ
Μεταξύ των παλαιότερων πόλεων στην Πολωνία, το Γκουόγκουφ ιδρύθηκε τον 10ο αιώνα ως αμυντικός οικισμός των Πιαστ και απέκτησε προνόμια πόλης τον 13ο αιώνα από τον Δούκα Κορράδο Α΄. Λόγω της στρατηγικής θέσης της πόλης σε πολλές εμπορικές διαδρομές, οι κάτοικοι της πόλης έλαβαν πολλά προνόμια και οφέλη, τα οποία έφεραν πλούτο και αντανακλούσαν σε μεγάλο βαθμό την αρχιτεκτονική της πόλης. Με την πάροδο του χρόνου, το Γκουόγκουφ έγινε μια από τις μεγαλύτερες οχυρωμένες πόλεις της Κάτω Σιλεσίας. Η κατεδάφιση των οχυρώσεων στις αρχές του 20ού αιώνα βελτίωσε τις πιθανότητες για περαιτέρω ανάπτυξη. Ωστόσο, προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Γκουόγκουφ μετατράπηκε για άλλη μια φορά σε αμυντικό φρούριο και ως εκ τούτου υπέστη σχεδόν πλήρη καταστροφή.
Επί του παρόντος εκτελούνται εργασίες ανοικοδόμησης με σκοπό την αποκατάσταση της ιστορικής προπολεμικής εμφάνισης της πόλης. Το κάστρο, το οποίο ξαναχτίστηκε μεταξύ 1971 και 1983, στεγάζει τώρα το Ιστορικό και Αρχαιολογικό Μουσείο, όπου εκτίθενται αντικείμενα όπως αντικείμενα ταφής του λουσάτιου πολιτισμού από το Βρούμπλιν Γκουογκόφσκι. Από το 1984, η πόλη υπήρξε επίσης ο χώρος για το Φεστιβάλ Τζαζ του Γκουόγκουφ, το οποίο περιλαμβάνει ντόπιους και διεθνείς τραγουδιστές, μουσικούς και ερμηνευτές.
Πολωνική βασιλεία
Το Γκουόγκουφ είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Πολωνίας. Ιδρύθηκε ως γκορντ από μια δυτική σλαβική φυλή με την ονομασία Dziadoszanie, μια από τις πολωνικές φυλές. Τον 10ο αιώνα έγινε μέρος του αναδυόμενου πολωνικού κράτους υπό τον πρώτο ιστορικό κυβερνήτη Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας, ο οποίος ανέπτυξε ένα νέο προπύργιο εκεί. Το πρώτο γνωστό ιστορικό αρχείο προέρχεται από το 1010, στα χρονικά του Τίτμαρ του Μέρζεμπουργκ, αφού τα στρατεύματα του Βασιλιά Ερρίκου Β΄ της Γερμανίας στη σύγκρουση για τα σύνορα της Λουσατίας και για τα εδάφη των Μιλτσένων επιτέθηκαν στις δυνάμεις του Πολωνού Δούκα Μπολέσλαφ Α΄ του Γενναίου και πάλι πολιόρκησαν τον Γκουόγκουφ στις 9 Αυγούστου 1017, χωρίς αποτέλεσμα. Την επόμενη χρονιά ο Ερρίκος και ο Μπολέσλαφ ολοκλήρωσαν την Ειρήνη του Μπάουτσεν. αριστερά|μικρογραφία| Μνημείο για τα Παιδιά του Γκουόγκουφ, που τιμά τη μνήμη της πολωνικής υπεράσπισης του Γκουόγκουφ το 1109 Το 1109, ο Ερρίκος Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μπλέχτηκε στον αδελφικό πόλεμο μεταξύ των δούκων των Πιαστ, Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου και Ζμπίγκνιεφ, όπου πολιόρκησε την πόλη, αλλά δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τις πολωνικές δυνάμεις στη Μάχη του Γκουόγκουφ. Το 1157 η πόλη τελικά έπεσε στις δυνάμεις του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα, ο οποίος είχε εισβάλλει στα σιλεσικά εδάφη για να βοηθήσει τον Δούκα Βλάντισλαφ Β΄ τον Εξόριστο και τους υιούς του.
Το 1180, υπό την βασιλεία του μικρότερου γιου του Βλάντισλαφ Β΄, Κορράδου του Μακροσκελή, το Γκουόγκουφ ξαναχτίστηκε και έγινε η κατοικία του πριγκιπάτου του, το οποίο έπεσε στα χέρια του Δουκάτου της Σιλεσίας μετά το θάνατό του περίπου το 1190. Κατά τη διάρκεια του κατακερματισμού υπό τον Δούκα Μπολέσλαφ Β΄ το Φαλακρό και του μικρότερου αδερφού του, το Δουκάτο του Γκουόγκουφ, υπό τον Δούκα Κορράδο Α΄, ιδρύθηκε το 1251. Δύο χρόνια αργότερα εκχωρήθηκαν στην πόλη δικαιώματα του Μαγδεβούργου. Από τον 13ο αιώνα η πόλη ευημερούσε χάρη στο εμπόριο και τη βιοτεχνία, την παρασκευή και την κατασκευή υφασμάτων. Ομοίως, όπως τα πολλά Δουκάτα της Σιλεσίας, το Γκουόγκουφ έπεσε επίσης υπό την κυριαρχία του Βασιλιά Ιωάννη της Βοημίας το 1329.
Το 1504, η γραμμή Γκουόγκουφ των Πιαστ της Σιλεσίας εξαφανίστηκε με το θάνατο του Ιωάννης Β΄ του Τρελού. Τα σκληρά μέτρα του Ιωάννη προκάλεσαν την αντίσταση των πολιτών του Γκουόγκουφ και το 1488 τα στρατεύματα του Βασιλιά Ματθίας Κορβίνου εμφανίστηκαν στις πύλες της πόλης και εκδίωξαν τον δούκα. Το 1491-1506, το Γκουόγκουφ κυβερνήθηκε από τον Ιωάννης Α΄ Αλβέρτο και τον Σιγισμούνδο Α΄, μελλοντικούς βασιλιάδες της Πολωνίας.
Τσεχική, αυστριακή και πρωσική κυριαρχία
αριστερά|μικρογραφία| Άποψη της πόλης τον 17ο αιώνα Το 1506, το δουκάτο ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Βοημίας, αν και ο Πολωνός Βασιλιάς Σιγισμούνδος Α΄ ο Γηραιός διεκδίκησε ακόμη το δουκάτο πριν αποκηρύξει τις αξιώσεις το 1508, ενώ η σύζυγός του, η Πολωνή Βασίλισσα Μπόνα Σφόρτσα προσπάθησε ακόμη να επανεντάξει την πόλη και το δουκάτο με το Βασίλειο της Πολωνίας το 1522, το 1526 και το 1547. Παρ΄ όλα αυτά, παρέμεινε μέρος της Βοημίας υπό την κυριαρχία του Οίκου των Γιαγκελλόνων μέχρι το 1526, όταν κληρονομήθηκε από τον αυστριακό Οίκο των Αψβούργων και ενσωματώθηκε στη Μοναρχία των Αψβούργων. Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, το Γκουόγκουφ μετατράπηκε σε οχυρό το 1630. Κατακτήθηκε από τους Προτεστάντες το 1632, κατακτήθηκε από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα το 1633, έπεσε στη Σουηδία το 1642 και τελικά επέστρεψε στους Αψβούργους το 1648.
Μία από τις δύο κύριες διαδρομές που συνδέουν τη Βαρσοβία και τη Δρέσδη διέσχιζε την πόλη τον 18ο αιώνα και οι Βασιλείς Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός και Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας ταξίδεψαν αυτή τη διαδρομή πολλές φορές. Το Γκουόγκουφ παρέμεινε μέρος του κυβερνημένου από τους Αψβούργους Στέμματος της Βοημίας μέχρι τον Πρώτο Σιλεσικό Πόλεμο. Τον Μάρτιο του 1741 κατελήφθη σε μια νυχτερινή επίθεση από τον Πρωσικό Στρατό υπό τον Στρατηγό Πρίγκιπα Λεοπόλδο Β΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου, και όπως η πλειοψηφία της Σιλεσίας έγινε μέρος της Πρωσίας υπό τον Βασιλιά Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας. Η πόλη έγινε γνωστή με το γερμανικό όνομα Groß-Glogau («Μείζων Γκλόγκαου») για να την διαφοροποιήσει από την πόλη Oberglogau («Άνω Γκλόγκαου», σήμερα Γκουογκούβεκ) στην Άνω Σιλεσία. Παρά τις προσπάθειες γερμανοποίησης, ο πληθυσμός της περιοχής γύρω από το Γκουόγκουφ ήταν ακόμη σε μεγάλο βαθμό πολωνικός.
Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, οι πολωνικές δυνάμεις του Στρατηγού Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι τοποθετήθηκαν στην πόλη και την πόλη επισκέφθηκε επίσης τρεις φορές ο Ναπολέοντας Βοναπάρτης. Το Γκουόγκουφ κατελήφθη από τις γαλλικές δυνάμεις μετά τη Μάχη της Ιένας το 1806. Η πόλη, με φρουρά 9.000 γαλλικών στρατευμάτων, πολιορκήθηκε το 1813-14 από τον Έκτο Συνασπισμό. Μέχρι τη στιγμή που οι υπερασπιστές παραδόθηκαν στις 10 Απριλίου 1814, είχαν παραμείνει μόνο 1.800 υπερασπιστές. μικρογραφία| Άποψη της πόλης στις αρχές του 20ου αιώνα Επειδή το καθεστώς του φρουρίου είχε επιβραδύνει την ανάπτυξη της πόλης για πολλά χρόνια, οι πολίτες προσπάθησαν να καταργήσουν το καθεστώς του φρουρίου τον 19ο αιώνα. οι οχυρώσεις μεταφέρθηκαν στα ανατολικά το 1873 και τελικά καταργήθηκαν το 1902, γεγονός που επέτρεψε στην πόλη να αναπτυχθεί. Μετά το 1871 η πόλη ήταν μέρος της Γερμανίας, μέσα στην οποία παρέμεινε μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919. Το 1939 είχε 33.000, κυρίως, Γερμανούς κατοίκους. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί δημιούργησαν έξι στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στην πόλη, συμπεριλαμβανομένου ενός υποστρατοπέδου της ναζιστικής φυλακής για νέους στο Βόουουφ (στη σημερινή συνοικία Παουλίνουφ). Το 1942-1945, υπήρχε επίσης ένα στρατόπεδο διέλευσης για απαχθέντα πολωνικά παιδιά που προορίζονταν για γερμανοποίηση και το 1944, ένα στρατόπεδο διέλευσης για τους Πολωνούς που μεταφέρονταν από το στρατόπεδο διέλευσης στο Προύσκουφ, κοντά στη Βαρσοβία, μετά την καταστολή της Εξέγερσης της Βαρσοβίας του 1944. Η πόλη μετατράπηκε σε οχυρό από τη γερμανική κυβέρνηση στις αρχές του 1945 στα τελευταία στάδια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το Γκλόγκαου πολιορκήθηκε για έξι εβδομάδες από τον Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό, το οποίο κατέστρεψε εντελώς το 98% των κτιρίων.
Στη σύγχρονη Πολωνία
αριστερά|μικρογραφία| Χυτήριο χαλκού του Γκουόγκουφ στη δεκαετία του 1970 Μετά τον Μάιο του 1945, η πόλη και η πλειοψηφία της Κάτω Σιλεσίας έπεσαν στη Σοβιετική Ζώνη Κατοχής, η οποία απέλασε τον γερμανικό της πληθυσμό και άρχισε να τους αντικαθιστά με Πολωνούς εποίκους που ήρθαν στην ξανά πολωνική πόλη Γκουόγκουφ για να βρουν μια πόλη που υπέστη σοβαρή ζημία από τον πόλεμο και η οποία δεν έχει ξαναχτιστεί πλήρως μέχρι σήμερα. Η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται και πάλι μόνο το 1957, μετά την κατασκευή χυτηρίου χαλκού εκεί. Παραμένει η μεγαλύτερη βιομηχανική εταιρεία στην πόλη. Το 1974, το Γκουόγκουφ απονεμήθηκε με το Τάγμα της Αναγέννησης της Πολωνίας, μια από τις υψηλότερες πολιτειακές διακοσμήσεις της Πολωνίας.
Το 1945-1950, ο Γκουόγκουφ ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Βρότσουαφ και το 1950 έγινε μέρος του νεοσύστατου Βοεβοδάτου Ζιελόνα Γκούρα. Το 1975-1998 ανήκε στο Βοεβοδάτο Λεγκνίτσα και μετά τη διοικητική μεταρρύθμιση του 1999 έγινε μέρος του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Γκουόγκουφ είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Γκουόγκουφ
Ιωάννης Γ΄ του Αμάλφι
Ο Ιωάννης Γ΄, ήταν Δούκας του Αμάλφι, λίγο καιρό το 1073.
Ήταν γιος του Σέργιου Δ΄, εγγονός του Ιωάννη Β΄. Όταν το 1073 πέθανε ο πατέρας του τον αντικατέστησε στην εξουσία του δουκάτου, είχε εισβάλει ήδη όμως στο Αμάλφι ο Γισούλφος Β΄ του Σαλέρνο αναγκάζοντας τον Ιωάννη και την μητέρα του να εγκαταλείψουν το δουκάτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Οίκος Σεργίων του Αμάλφι
Σέργιος Δ΄ του Αμάλφι
Ο Σέργιος Δ΄, ήταν Δούκας του Αμάλφι, από το 1069 έως το 1073, υποτελής του Βυζαντινού Αυτοκράτορα.
Ήταν γιος του Ιωάννη Β΄, εγγονός του Σεργίου Γ΄ και της Μαρίας της Κάπουας. Το 1069 αντικατέστησε τον πατέρα του στην εξουσία του δουκάτου, όπου έμεινε για πέντε περίπου χρόνια.
Παντρεμένος με αγνώστου ονόματος γυναίκα είχαν έναν γνωστό γιο :
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες του Αμάλφι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Οίκος Σεργίων του Αμάλφι
Νεφερτκαού Β΄
Η Νεφερτκαού Β΄ ήταν αρχαία Αιγύπτια ευγενής, γυναίκα του πρίγκιπα Χουφουχάφ, γιου του φαραώ Χέοπα.
Η Νεφερτκαού και ο Χουφουχάφ είχαν αρκετά παιδιά, περιλαμβανομένων δύο γιων με το όνομα Ουαετκά και Ιουενκά, όπως και μια κόρη που δεν μας έχει διασωθεί το όνομα. Και οι δύο γιοι εμφανίζονται στον τάφο του Χουφουχάφ και της Νεφερτκαού να προσφέρουν πάπυρους. Και οι δύο έχουν τον τίτλο «Γιος του Βασιλιά». Μια κόρη που δεν φέρει όνομα απεικονίζεται πίσω από τους καθιστούς γονείς της στην εσωτερική αίθουσα του μασταμπά. Υπάρχει περίπτωση ένας άλλος αξιωματούχος με το όνομα Χουφουχάφ Β΄ να είναι ο τρίτος γιος του Χουφουχάφ και της Νεφερτκαού.
Τάφος
Η Νεφερτκαού θάφτηκε στο τάφο G 7130 στην Γκίζα, στο ανατολικό πεδίο της Νεκρόπολης της Γκίζας. Ο τάφος ήταν μέρος του διπλού μασταμπα που κατασκευάστηκε για αυτήν και τον σύζυγό της Χουφουχάφ. Σύμφωνα με τον Ράισνερ η κατασκευή του τάφου πρέπει να είχε αρχίσει μέχρι το έτος 17-24 της βασιλείας του Χέοπα.
Η Νεφερτκαού θάφτηκε στο φρεάτιο G 7130 B, το οποίο περιείχε θραύσματα από σαρκοφάγο από κόκκινο γρανίτη. Ο ταφικός θάλαμος είχε χρησιμοποιηθεί εν νέου κατά την πτολεμαϊκή περίοδο. Όταν ανασκάφηκε, βρέθηκε ένα φρεάτιο που οδηγούσε σε ένα ναΐσκο της Ίσιδος, ενώ στο πάτωμα βρέθηκαν διάφορα ουσάμπτι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Radio Ga Ga
To Radio Ga Ga είναι τραγούδι του βρετανικού rock συγκροτήματος Queen, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο The Works, το 1984. Το κομμάτι το έγραψε εξ ολοκλήρου ο ντράμερ του σχήματος Ρότζερ Τέιλορ. Κυκλοφόρησε και ως single, το οποίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία μπαίνοντας σε πολλά charts ανά τον κόσμο, φτάνοντας το νούμερο σε πολλά από αυτά όπως για παράδειγμα στο Βέλγιο, στη Φινλανδία, στην Ιρλανδία, στην Ολλανδία στην Πολωνία και στη Σουηδία. Στα βρετανικά charts έφτασε έως το νούμερο 2, ενώ στα αμερικανικά Billboard Hot 100 στο νούμερο 16.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1984 Κατηγορία:Τραγούδια των Queen Κατηγορία:Singles του 1984 Κατηγορία:Singles του 2004 Κατηγορία:Singles της EMI Records Κατηγορία:Singles της Hollywood Records
Στο καλό γλυκιά μου συμπεθέρα
Το Στο καλό γλυκιά μου συμπεθέρα είναι τηλεοπτική κωμική σειρά που προβλήθηκε από τον ANT1, την σεζόν 2016-2017, σε 12 επεισόδια. Πρόκειται για μαύρη κωμωδία, σε σενάριο του Λευτέρη Παπαπέτρου και σκηνοθεσία της Αμαλίας Γιαννίκου. Πρωταγωνίστρια της σειράς είναι η Μαρία Καβογιάννη.
Υπόθεση
Η σειρά εκτυλίσσεται το καλοκαίρι του 2015, μόλις λίγες ημέρες πριν διεξαχθεί το τότε δημοψήφισμα. Πρωταγωνιστούν δύο οικογένειες, της Μαρίτσας και του Σπύρου Καψαμπέλη, και της Μάγδας και του Αντώνη Ρεντούμη, οι οποίες έχουν βαθιές διαφορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Εθνόσημο της Ακτής Ελεφαντοστού
right|200px|thumb|Το εθνόσημο της Ακτής Ελεφαντοστού (1964-2000, 2011-σήμερα). right|200px|thumb|Το προηγούμενο εθνόσημο της Ακτής Ελεφαντοστού (2001-2011). Το εθνόσημο της Ακτής Ελεφαντοστού υιοθετήθηκε το 1964. Το κύριο σημείο του εμβλήματος είναι το κεφάλι ενός ελέφαντα. Το πρώτο εθνόσημο είχε σημαίες της χώρας και χρησιμοποιήθηκε από το 1960 ως το 1964. Το επόμενο εθνόσημο δεν είχε σημαίες αλλά δύο φοίνικες. To 1997 έγινε η πιο πρόσφατη αλλαγή στα χρώματα και οι φοίνικες παρέμειναν.
Περιγραφή και σύμβολα
Ο ελέφαντας είναι συμβολικά σπουδαίος για τη χώρα, καθώς είναι το μεγαλύτερο ζώο που μπορεί να βρεθεί και στην Ακτή Ελεφαντοστού, ενώ είναι και πηγή του ελεφαντόδοντου, από το οποίο η χώρα έχει πάρει την ονομασία της. Ο ανατέλλων ήλιος είναι ένα παραδοσιακό σύμβολο μιας νέας αρχής. Κάτω από το κεφάλι του ελέφαντα υπάρχει ένα πανό με το όνομα της χώρας. Το πανό είναι στα ίδια χρώματα με τη σημαία.
Παραπομπές
Ακτη Ελεφαντοστου Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ακτής Ελεφαντοστού
Επαρχία Σούμεν
Η Επαρχία Σούμεν (βουλγαρικά: Област Шумен) αποτελεί μια από τις 28 επαρχίες της Βουλγαρίας. Πήρε το όνομα της από την πρωτεύουσα της, το Σούμεν. Σε επίσημη απογραφή του Φεβρουάριου του 2011 αριθμούσε 180.528 κατοίκους και σε εκτιμήσεις του 2015 αριθμούσε 176.925 κατοίκους. Η επαρχία διαιρείται σε 10 δήμους.
Πληθυσμιακά στατιστικά
Ο συνολικός πληθυσμός της επαρχίας ανερχόταν στα 204.395 άτομα σύμφωνα με απογραφή του 2001, εκ των οποίων το 48,8% ήταν άνδρες και το 51,2% γυναίκες. Στα τέλη του 2009, ο πληθυσμός της επαρχίας, που ανακοινώθηκε από το Βουλγαρικό Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο, αριθμούσε 194.090 άτομα εκ των οποίων το 22.7% ήταν κάτοικοι ηλικίας άνω των 60 ετών.
Εθνοτικές ομάδες
Εθνοτικές ομάδες (απογραφή του 2011): Προσδιορίστηκαν: 167.952 άτομα:
Άλλα 12.576 άτομα στην επαρχία δεν δήλωσαν την εθνοτική τους ομάδα στην απογραφή του 2011.
Θρήσκευμα
Θρησκευτική προσήλωση στην επαρχία σύμφωνα με την απογραφή του 2001:
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Βουλγαρίας
Αγία Μαρίνα Καρδίτσας
Για οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε: Αγία Μαρίνα (αποσαφήνιση)
Η Αγία Μαρίνα ή Πλακωτό είναι ορεινό χωριό του νομού Καρδίτσας σε υψόμετρο 910 μέτρα.