cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλφρέδος ο Μέγας
Κωδικοποίηση των νόμων
thumb|right|250px|Νόμισμα του Αλφρέδου του Μέγα (880) με βάση τα Ρωμαικά πρότυπα Στα τέλη της δεκαετίας του 880 και στις αρχές της δεκαετίας του 890 ο Αλφρέδος ξεκίνησε την κωδικοποίηση των νόμων ακολουθώντας τους νόμους του προκατόχου του τον 7ο αιώνα Ίνε του Ουέσσεξ. Οι νόμοι τακτοποιήθηκαν σε 120 κεφάλαια, στην εισαγωγή του ο βασιλιάς Αλφρέδος αναφέρει "συγκέντρωσα όλους τους νόμους που είχαν δημιουργηθεί από τους προγόνους μου, πολλοί από αυτούς μου άρεσαν και τους δέχτηκα αντίθετα άλλους με την εισήγηση των συμβούλων τους απέρριψα". Ο Αλφρέδος αναφέρει ότι συμμετείχε στους νόμους οι οποίοι "υπήρχαν στις ημέρες του Ίνε του ευγενούς μου, του Όφα του βασιλιά της Μερκίας και του Έθελμπερτ βασιλιά του Κεντ ο οποίος ήταν ο πρώτος που δέχτηκε το βάπτισμα" περιέχοντας μια σειρά από διατάξεις που καθόριζαν τη χρηματική αποζημίωση για τραυματισμό σε διάφορα μέρη του σώματος. Ο Όφα της Μερκίας όπως αναφέρει ο ιστορικός Πάτρικ Ουόρμαλντ (1947 - 2004) είχε δημιουργήσει μια σειρά από νόμους τους οποίους είχε παρουσιάσει το 786 με δυο παπικούς απεσταλμένους. Το ένα πέμπτο αυτών των νόμων περιείχαν διατάξεις όπως τη μετάφραση στην Αγγλική των Δέκα εντολών, των κεφαλαίων της Εξόδου και των Πράξεων των Αποστόλων (15:23–29), η εισήγηση τους έγινε με πρόταση από τον Αλφρέδο για την εισαγωγή του χριστιανικού νόμου. Εκδηλώνει τη συνέχεια των δώρων του θεού στον Μωυσή με τα δώρα του ίδιου του Αλφρέδου στον λαό των Δυτικών Σαξόνων δίνοντας στη νομοθεσία του έναν χαρακτήρα θεϊκής προέλευσης.
Ο Αλφρέδος ο Μέγας κωδικοποίησε τη νομοθεσία του σε 120 κεφάλαια όσα ήταν τα χρόνια που έζησε ο Μωυσής με συμβολική πρόθεση. Ισχυρίστηκε το γεγονός ότι ο Μεσσίας ήρθε στη γη για να συγχωρέσει, τη συγχώρεση για τα αδικήματα μπορούν να τη δώσουν οι κοσμικοί άρχοντες μετά την καταβολή των χρηματικών αποζημιώσεων. Το μόνο αδίκημα το οποίο δεν θα μπορούσε να εξαγοραστεί με χρήματα ήταν η προδοσία απέναντι στον βασιλιά. Ο Αλφρέδος αναφέρει ότι η φράση του Ευαγγελίου "αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτών" (Ματθ. 22:39–40) το εννοούσε ο Μεσσίας ως αγάπη με τη δύναμη του θεού τον οποίο δεν μπορούσε να προδώσει ο άνθρωπος, στη θέση του θεού στη γη υπάρχει ο κοσμικός βασιλιάς. Η πρώτη εντύπωση που υπάρχει σχετικά με τους νόμους του Αλφρέδου είναι ότι πρόκειται για μια σειρά νόμων μεταξύ τους ασύνδετοι και πολλές φορές ακατάλληλοι στον τομέα της εφαρμογής τους. Στην πραγματικότητα πολλοί από τους νόμους του Αλφρέδου βρέθηκαν σε αντίθεση από τους νόμους του Ίνε, ο Πάτρικ Ουόρμαλντ (1947 - 2004) αναφέρει ότι ο Αλφρέδος πραγματοποίησε τη νομοθεσία του περισσότερο ως ιδεολογικό μανιφέστο παρά ως νομική εφαρμογή. Η νομοθεσία του Αλφρέδου συνοψίζεται στη βασική αρχή του Αγγλοσαξονικού νόμου "κάνουμε ότι είναι περισσότερο απαραίτητο και βασιζόμαστε στην αρχή ότι ο καθένας έχει υποχρέωση να κρατήσει τον όρκο του".
Απονομή δικαιοσύνης
Ο Ασσέρ προσπάθησε να αποκτήσει στενές σχέσεις με τις ξένες δυνάμεις, το ενδιαφέρον του στις ξένες υποθέσεις φάνηκε με τη μετάφραση του Ορόζιου η οποία αφορούσε τον Ηλία Γ΄, πατριάρχη της Ιερουσαλήμ. Έστειλε πολλές επιστολές στον πάπα προκειμένου να δηλώσει την πίστη του ίδιου και της Αγγλικής εκκλησίας απέναντι του. Γύρω στο 890 ο Βούλφταν του Χέρεμπι ανέλαβε ένα ταξίδι απο τη Γιουτλάνδη κατά μήκος της Βαλτικής στην Πρωσική πόλη Τρούσο, ο ίδιος ο Αλφρέδος ζήτησε αναλυτικά λεπτομέρειες για αυτό το ταξίδι. Οι σχέσεις του Αλφρέδου με τους Κέλτες πρίγκιπες στο δυτικό τμήμα της Βρετανίας ήταν ξεκάθαρες, σύμφωνα με τον Ασσέρ οι πρίγκιπες της νότιας Ουαλίας έδωσαν επαίνους στον Αλφρέδο, οι βόρειοι Ουαλοί αργότερα ακολούθησαν το παράδειγμα τους εκστρατεύοντας μαζί του (893). Ο Αλφρέδος έδειξε πολλά δείγμα ελεημοσύνης στα μοναστήρια της Αγγλίας και της Ιρλανδίας, η ιστορία των τριών Σκωτσέζων προσκυνητών οι οποίοι τον επισκέφτηκαν (891) είναι αναμφισβήτητα αυθεντική. Η ιστορία ότι στάλθηκε ο Αλφρέδος όταν ήταν μικρός στην Ιρλανδία να θεραπευτεί στον Άγιο Μοντουέννα ακόμα και αν δεν είναι αυθεντική αποδεικνύει το ενδιαφέρον το οποίο είχε ο Αλφρέδος για το νησί.
Εκκλησιαστική πολιτική
Τη δεκαετία του 880 ο Αλφρέδος με έμπνευση από το παράδειγμα του Καρλομάγνου ανέλαβε την πρωτοβουλία να αναβιώσει τη μάθηση. Εκείνο το διάστημα οι επιδρομές των Βίκινγκ εθεωρούντο από τον Αγγλικό λαό θεία τιμωρία, ο Αλφρέδος εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία προκειμένου να εγείρει τα θρησκευτικά τους συναισθήματα. Αυτό απαιτούσε την πρόσληψη θρησκευτικών δασκάλων απο τη Μερκία, την Ουαλία και άλλες περιοχές από το εξωτερικό για να ενισχύσει την εξουσία της επισκοπής όπως και τη δημιουργία σχολής για να εκπαιδεύσει τα παιδιά των ευγενών, η προσπάθεια απαιτούσε ανάλογη εκπαίδευση σε όσους είχαν θέσεις εξουσίας. Η σύνταξη ενός γενεαλογικού δέντρου του Αλφρέδου και των προπατόρων του με τελική κατάληξη στον Αδάμ θα έδειχνε ότι οι βασιλείς του Ουέσσεξ είχαν θεία καταγωγή. Λίγα είναι γνωστά σχετικά με την εκκλησία την εποχή του Αλφρέδου, οι επιθέσεις των Δανών έκαναν μεγάλη ζημιά στα μοναστήρια. Ο Αλφρέδος ίδρυσε δυο νέα μοναστήρια στο Άθελνει και στο Σάφτεσμπουρι, ήταν τα πρώτα μοναστήρια που ιδρύθηκαν από τις αρχές του 8ου αιώνα. Σύμφωνα με τον Ασσέρ ο Αλφρέδος εισήγαγε ξένους μοναχούς στην Αγγλία για το μοναστήρι του Άθελνει επειδή υπήρχε ελάχιστο ενδιαφέρον από τους ντόπιους. Ο Αλφρέδος δεν προέβη σε καμιά ουσιαστική μεταρρύθμιση των εκκλησιαστικών θεσμών, για τον ίδιο βασικός στόχος ήταν η εκμάθηση και οι πνευματική αναγέννηση των επισκόπων που υπήρχαν όπως και όλου του λαού του, ο ίδιος ως βασιλιάς θεωρούσε τον εαυτό του υπεύθυνο γι'αυτό. Έδειξε εξίσου έντονο ενδιαφέρον για τη μετάφραση και τη μετάδοση της διδασκαλίας του Γρηγορίου του Μέγα. Παρά τις προσπάθειες του όμως για την εκκλησιαστική εκπαίδευση δεν έδειξε έντονο ενδιαφέρον για την εκκλησία, έκανε ακόμα και κατάσχεση των εκκλησιαστικών κτημάτων κατά μήκος της Ντάνελοου και τα έδωσε σε στρατιωτικούς που θα μπορούσαν να τα προστατέψουν καλύτερα από τις επιθέσεις των Βίκινγκ.
Εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις
thumb|right|250px|Ασημένιο νόμισμα με την επιγραφή του Αλφρέδου του Μέγα Ο επιδρομές των Δανών έφεραν μεγάλο κενό στην εκπαίδευση στην Αγγλία. Ο ίδιος ο Αλφρέδος στον πρόλογο του δραματικοποιεί την κατάσταση αναφέροντας : "Κανένας άντρας κάτω από τον Χάμπερ δεν ενδιαφέρεται να μάθει τίποτα για τη θεϊκή αποστολή του, ακόμα και να μεταφράσει ένα γράμμα από τα Λατινικά στα Αγγλικά". Ο Αλφρέδος έδειξε έναν υπερβολικά δραματικό τόνο επηρεασμένος έντονα από την άσχημη κατάσταση της εκπαίδευσης που υπήρχε στην Αγγλία την εποχή της νεότητας του. Η εκμάθηση των Λατινικών ήταν γνωστή στην Αγγλία και πριν τον Αλφρέδο, αυτό το αποδεικνύει το γεγονός ότι στην αυλή του υπήρχαν επίσκοποι από τη Μερκία και τη Δυτική Σαξονία όπως ο Πλέμουνγκ, ο Γουφέρθ και ο Γουλφσίγκ. Η παραγωγή χειρογράφων είχε διακοπεί απότομα στην Αγγλία τη δεκαετία του 860 από τις επιδρομές των Βίκινγκ αναρίθμητα Αγγλοσαξονικά χειρόγραφα κάηκαν μαζί με τις εκκλησίες που τα φιλοξενούσαν, στα τέλη του αιώνα δημιουργήθηκε νέα παραγωγή. Ένα χειρόγραφο από την εκκλησία του Ιησού Χριστού στο Καντέρμπερι χρονολογούμενο το 873 ήταν τόσο φτωχό που ο ιστορικός Νίκολας Μπρούκς (1941 - 2014) αναφέρει ότι ο συγγραφέας του χειρογράφου ή θα ήταν τυφλός ή δεν θα ήξερε να γράφει ή δεν θα ήξερε καθόλου Λατινικά. Είναι εμφανές σημειώνει ο Μπρούκς ότι "ο καθεδρικός ναός του Καντέρμπερι εκείνη την εποχή ήταν ανίκανος να παράγει επιγραφές με θέμα τη χριστιανική λατρεία".
Ακολουθώντας το παράδειγμα του Καρλομάγνου ο Αλφρέδος τοποθέτησε στα ανάκτορα σχολή για τα παιδιά του, για τα παιδιά των αριστοκρατών και για παιδιά ακόμα χαμηλότερης καταγωγής. Μελετούσαν βιβλία τόσο στα Αγγλικά όσο και στα Λατινικά και αφιερώθηκαν στη γραφή σε τόσο μεγάλο βαθμό που έγιναν ευφυείς μαθητές των γραμμάτων και των τεχνών. Κάλεσε τους μεγαλύτερους δασκάλους τόσο από την Αγγλία όσο και από την ηπειρωτική Ευρώπη μεταξύ των οποίων τον Πλέγκμουντ που διορίστηκε αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι (860), τον επίσκοπο Γουέρφερθ του Καντέρμπερι, τον Γκρίμπαλντ και τον Ιωάννη τον Σάξονα από τους Φράγκους και τον Ασσέρ από την εκκλησία του Αγίου Δαυίδ στη νοτιοδυτική Ουαλία. Ο Αλφρέδος έχοντας επίγνωση ότι χωρίς τη μάθηση δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά ευημερία στο βασίλειο του κάλεσε για εκπαίδευση όλους τους νέους και ελεύθερους άντρες. Καθιέρωσε την Αγγλική ως επίσημη γλώσσα στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, οι σπουδαστές στη συνέχεια θα μπορούσαν να προχωρήσουν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση με επίσημη γλώσσα τα Λατινικά. Υπάρχουν πολλά εκπαιδευτικά βιβλία στην Αγγλική γλώσσα αφού ο Αλφρέδος διέταξε τη μετάφραση στην Αγγλική οτιδήποτε θεωρούσε απαραίτητο για τη μόρφωση των σπουδαστών του. Ο Αλφρέδος αναφέρεται ότι και ο ίδιος έκανε πολλές μεταφράσεις αλλά αυτό αμφισβητείται από τους περισσότερους ιστορικούς οι οποίοι αναφέρουν ότι παρείχε την ψηλή προστασία των μεταφράσεων αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορούσε να θεωρηθεί δική του δουλειά.
Μεταφράσεις
thumb|right|250px|Απεικόνιση του Αλφρέδου του Μέγα τον 18ο αιώνα Το παλιότερο από τα έργα μετάφρασης του Αλφρέδου ήταν οι "Διάλογοι του Γρηγορίου του Μέγα" ένα έργο εξαιρετικά διαδεδομένο την περίοδο του μεσαίωνα. Η μετάφραση ανατέθηκε στον Γουέρφερθ, επίσκοπο του Γουόρκεστερ υπό την επίβλεψη του ίδιου του Αλφρέδου ο οποίος έγραψε τον πρόλογο στο έργο. Τα επόμενα τέσσερα μεγάλα έργα τα οποία μεταφράστηκαν υπό την επίβλεψη του Αλφρέδου ήταν : η "Ποιμαντική φροντίδα" του Γρηγορίου του Μέγα, το έργο του Βοήθιου "Η παραμυθία της Φιλοσοφίας", οι στίχοι του Μεγάλου Αυγουστίνου και οι πρώτοι 50 ψαλμοί από το ψαλτήριο. Το επόμενο βιβλίο που μεταφράστηκε από τον Αλφρέδο ήταν το Βιβλίο του Εξόδου, η Αγγλική έκδοση των "Ιστοριών του Ορόζιου εναντίον των παγανιστών" και της "Εκκλησιαστικής ιστορίας του Βέδα" δεν έγιναν αποδεκτά από τους ιστορικούς ως μετάφραση του Αλφρέδου λόγω των διαφορών που υπήρχαν στη γραφή του κειμένου. Βρισκόντουσαν όμως εντός του προγράμματος των μεταφράσεων του Αλφρέδου, το ίδιο όπως τονίζουν οι ιστορικοί Σιμόν Κέινες και Μίχαελ Λάπιτζ έγινε με την "Αγγλική Φαρμακολογία" και την "Αρχαία Αγγλική Μαρτυρολογία". Στον πρόλογο που γράφει ο ίδιος ο Αλφρέδος στη μετάφραση της "Ποιμαντικής φροντίδας" εξηγεί τη σκληρή προσπάθεια που έγινε για να γίνει η μετάφραση "λέξη προς λέξη ή νόημα προς νόημα" από τα Λατινικά στα Αγγλικά, παρήγγειλε την αποστολή της μετάφρασης σε όλους τους επισκόπους. Το ενδιαφέρον από τον Αλφρέδο για τη μετάφραση του έργου αυτού ήταν τόσο έντονο που τα πρώτα αντίγραφα κυκλοφόρησαν τον 11ο αιώνα.
Αναφορές
Ο ιστορικός Ρίτσαρντ Αμπελς (γεν. 1951) βλέπει τις στρατιωτικές και θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις του Αλφρέδου ως συμπληρωματικές, η εκμάθηση της θρησκείας και της γνώσης θεωρεί ο Αλφρέδος ότι είναι απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου να υπερασπιστεί ο λαός το βασίλειο του. Όπως εξηγεί ο ίδιος στον πρόλογο του στο έργο Ποιμαντική φροντίδα "οι βασιλείς που δεν εκπληρώνουν το θεϊκό τους καθήκον το οποίο είναι η μόρφωση του λαού τους θα ανατραπούν από τον ίδιο τον λαό τους". Η επιδίωξη της σοφίας είναι ο καλύτερος δρόμος για τη εξουσία, όπως αναφέρει στον πρόλογο του στο έργο του Βοήθιου : "μελετήστε τη σοφία, όταν μάθετε δεν θα την καταδικάζετε επειδή θα μπορείτε να φτάσετε στην εξουσία αν και δεν θα το επιθυμείτε". Οι προσπάθειες του Αγγλοσαξονικού λαού να αντισταθεί στις επιδρομές των Βίκινγκ σύμφωνα με τον Ασσέρ δεν ήταν για τον Αλφρέδο θέμα μιας απλής προπαγάνδας. Ο Αλφρέδος θεωρούσε σαν καθήκον του στον θεό να διαδώσει τον χριστιανισμό σαν ένα όραμα μιας χριστιανικής κοινωνίας στην οποία ο θεός είναι ο απόλυτος άρχοντες, οι βασιλείς οφείλουν την υποταγή τους στον θεό αφού χάρη σε αυτόν αντλούν την εξουσία για τους υπηκόους τους. Η ανάγκη να πείσει τους ευγενείς να αναλάβουν εργασία για το δημόσιο συμφέρον οδήγησε τον Αλφρέδο και την αυλή του στην προώθησε μιας χριστιανικής βασιλείας στα πρότυπα παλιότερων βασιλέων όπως ο Όφα της Μερκίας, κληρικών όπως ο Βέδας και στην αναγέννηση των Καρολιδών. Δεν χρησιμοποίησε ο Αλφρέδος την εκκλησία απλά σαν ένα μέσο για να επιβάλει την εξουσία του στους υπηκόους του αλλά αποτελούσε τμήμα της κοσμοθεωρίας του, πίστευε ότι ο ίδιος ο θεός του είχε αναθέσει την πνευματική φροντίδα του λαού του. Άν ο χριστιανισμός κατέρρεε στο βασίλειο του, αν ο λαός δεν μπορούσε να κατανοήσει τα παλιά κείμενα, αν οι παλιότερες εκκλησίες και μοναστήρια καταστρέφονταν ήταν ο ίδιος ο βασιλιάς ένοχος απέναντι στον θεό έλεγε ο Αλφρέδος επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Ιωσία.
Θάνατος και ταφή
thumb|right|250px|Βιτρό με παράσταση του Αλφρέδου του Μέγα στον καθεδρικό ναό του Μπρίστολ Ο Αλφρέδος πέθανε στις 26 Οκτωβρίου του 899. Ο ακριβής λόγος του θανάτου του είναι άγνωστος. Το βέβαιο είναι ότι υπέφερε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του από πόνους και βαριές ασθένειες. Ο βιογράφος του, Ασσέρ, δίνει λεπτομερείς αναφορές για μια βαριά ασθένεια από την οποία έπασχε ο Αλφρέδος, την οποία οι γιατροί σήμερα ονομάζουν νόσο του Crohn ή μια παρόμοια αιμορροϊδική νόσο. Ο εγγονός του Έντρεντ της Αγγλίας έπασχε και εκείνος από την ίδια ασθένεια. Ο Αλφρέδος αρχικά τάφηκε στον παλιό καθεδρικό ναό του Γουίντσεστερ. Τέσσερα χρόνια αργότερα τα οστά του μεταφέρθηκαν στον νέο καθεδρικό ναό του Γουίντσεστερ που οικοδόμησε ο γιος του, Εδουάρδος, και στον οποίο τάφηκε μαζί με τη σύζυγο του. Αργότερα, θα ταφούν στον ίδιο καθεδρικό ναό ο Εδουάρδος και τα υπόλοιπα αδέλφια του. Την εποχή της Μεταρρύθμισης ο ναός κατεδαφίστηκε από τον Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας αλλά οι τάφοι των βασιλέων παρέμειναν άθικτοι.
Οι βασιλικοί τάφοι ανακαλύφτηκαν τυχαία την εποχή που κατασκευάστηκε μια φυλακή για καταδίκους στην περιοχή (1788). Οι κρατούμενοι έσκαψαν κατά μήκος του ιερού για να απομακρύνουν τα ερείπια, τα οστά απογυμνώθηκαν από τον μόλυβδο και διασκορπίστηκαν. Οι ανασκαφές που ακολούθησαν αμέσως μετά (1866, 1897) είναι ασαφείς. . Ένας ερασιτέχνης αρχαιολόγος ο Τζον Μέλλορ (1866) ισχυρίστηκε ότι συνέλεξε οστά του Αλφρέδου και τάφηκαν σε ένα νεκροταφείο που κτίστηκε στη γειτονική εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου. Αρχαιολογικές ανασκαφές βρήκαν στα θεμέλια ενός αβαείου μερικά οστά (1999), οι αρχαιολόγοι ισχυρίστηκαν ότι ήταν του Αλφρέδου αλλά τελικά αποδείχτηκε ότι ανήκαν σε μια ηλικιωμένη γυναίκα. Τον Μάρτιο του 2013 η επισκοπή του Γουίντσεστερ εξήγαγε μερικά οστά από τον ναό του Αγίου Βαρθολομαίου, η επισκοπή ισχυριζόταν ότι ήταν οστά του Αλφρέδου αλλά έπρεπε να υποστούν ανάλυση επειδή πολλοί ισχυρίζονταν ότι τα οστά ανήκαν στον Ριχάρδο Γ΄. Η ραδιοχρονολόγηση έδειξε στο 1300 άρα η πιθανότητα τα οστά να ανήκαν στον Αλφρέδο αποκλείστηκε. Τον Ιανουάριο του 2014 ένα κομμάτι απο λεκάνη που βρέθηκε στην ανασκαφή του 1999 χρονολογήθηκε στην εποχή του Αλφρέδου, οι αρχαιολόγοι βεβαιώθηκαν ότι ανήκει στον ίδιο τον Αλφρέδο ή στον γιο του Εδουάρδο αλλά μέχρι και σήμερα ακόμα δεν έχει αποδειχτεί τίποτα επίσημα.
Αγιοποίηση
Ο Αλφρέδος εορτάζεται σαν Άγιος από μερικές χριστιανικές παραδόσεις. Το 1441, ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας προσπάθησε να την αγιοποίηση του Αλφρέδου από τον Πάπα αλλά απέτυχε. Η Αγγλική Κοινωνία τον εορτάζει σαν ήρωα του χριστιανισμού και η μνήμη του τιμάται στις 26 Οκτωβρίου, ενώ συχνά απεικονίζεται σε γυάλινα βιτρό σε εκκλησίες της Αγγλίας. Ο Αλφρέδος ανέθεσε στον επίσκοπο Ασσέρ να γράψει τη βιογραφία του, η οποία αναπόφευκτα τονίζει τα θετικά στοιχεία του Αλφρέδου. Αργότερα, χρονικογράφοι του μεσαίωνα, όπως ο Γοδεφρείδος του Μονμάουθ, αναφέρονται με πολύ κολακευτικά λόγια για τον Αλφρέδο. Οι ιστορικοί του 16ου αιώνα του έδωσαν το προσωνύμιο "Μέγας" αναφέροντας ότι δεν υπήρξε κανένας βασιλιάς στην εποχή του που να τον ξεπέρασε. Ο χαρακτηρισμός αυτός υπάρχει μέχρι και σήμερα. Ο λαός τον εξύμνησε σε ακραίο βαθμό για τον πατριωτισμό, τις μεταρρυθμίσεις και την πίστη του.
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Ίαλσουιθ απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Βασιλείς του Ουέσσεξ Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Σχολή της Συμβολικής Αλληλεπίδρασης
εναλλ.=Ο κοινωνιολόγος George Mead, θεμελιωτής της Σχολής Συμβολικής Αλληλεπίδρασης|μικρογραφία|Ο κοινωνιολόγος George Mead, θεμελιωτής της Σχολής Συμβολικής ΑλληλεπίδρασηςΣτην Κοινωνιολογία, η Σχολή της Συμβολικής Αλληλεπίδρασης (ή της Κοινωνικής Διαντίδρασης) μελετά τη δραστηριότητα μεταξύ δύο ή περισσοτέρων προσώπων, όπου ο καθένας δρα με βάση την προσδοκώμενη ή εκδηλούμενη αντίδραση του άλλου. Η σχολή ονομάστηκε έτσι, διότι κατά την αλληλεπίδραση μας με τους άλλους παράγονται ποικίλα νοήματα, τα οποία μας βοηθούν να αντιληφθούμε τον κόσμο γύρω μας.
Ο Κοινωνικός Καθρεφτισμός στην πράξη
Χαρακτηριστικό παράδειγμα του Κούλεϋ για να περιγράψει την έννοια του Κατροπτικού Εαυτού αποτελεί η συμπεριφορά των παιδιών. Πιο συγκεκριμένα, το παιδί διαμορφώνει την συμπεριφορά και την αυτοεικόνα του ανάλογα με το πως νομίζει ότι το βλέπουν οι άλλοι. Αν φαντάζεται πως οι άλλοι έχουν θετική εικόνα για αυτό, θα αισθανθεί περηφάνεια, ενώ αν αισθανθεί πως οι άλλοι έχουν αρνητική εικόνα για αυτό θα αισθανθεί ντροπή και ταπείνωση. Συνεπώς, η διαμόρφωση της αυτοεικόνας μας εξαρτάται από την ταυτότητα των άλλων.
Η θεωρία του Γκόφμαν
Όπως αναφέρθηκε, ο Γκόφμαν εξέλιξε την θεωρία μελετώντας τις καθημερινές συνταντήσεις των ανθρώπων. Η μελέτη αυτή τον ώθησε να συμπεράνει ότι κατά τη διάρκεια της αλληλεπίδρασης οι δρώντες εκπέμπουν μηνύματα που σχετίζονται με τις ανάλογες για την επικοινωνία τελετουργικές διαδικασίες. Ειδικότερα, ανάλογα την περίσταση επικοινωνίας καθορίζεται ταυτόχρονα και το πλαίσιο κανόνων συμπεριφοράς.
Άλλες Κοινωνιολογικές Σχολές
Στην προσπάθειά τους οι Κοινωνιολόγοι να αποτυπώσουν τις σκέψεις τους, δημιούργησαν διάφορες σχολές. Αν και οι σχολές είναι πολλές, οι κυρίαρχες θεωρούνται τρεις και είναι οι εξής : Σχολή των Λειτουργιστών, Σχολή των Συγκρούσεων και Σχολή της Συμβολικής Αλληλεπίδρασης. Ο παρακάτω πίνακας παρουσιάζει αναλυτικά το αντικείμενο μελέτης κάθε σχολής, αλλά και του θεμελιωτές τους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνιολογία
Plinacro
Η Plinacro είναι εταιρεία διαχείρισης του συστήματος μεταφοράς φυσικού αερίου στην Κροατία. Είναι κρατική εταιρεία.
Ιστορία
Η Plinacro ιδρύθηκε την 1η Φεβρουαρίου 2001 ως θυγατρική της INA. Από το Μάρτιο του 2002 η Plinacro είναι πλήρως κρατική εταιρεία.
Λειτουργίες
Η Plinacro λειτουργεί δίκτυο 2.085 χιλιομέτρων αγωγών αερίου υψηλής πίεσης. Στις 3 Μαρτίου 2009 η Plinacro υπέγραψε συμφωνία με τη FGSZ Zrt, θυγατρική του Ομίλου MOL, για να οικοδομήσει μια διασύνδεση φυσικού αερίου μεταξύ της Κροατίας και της Ουγγαρίας (αγωγός Βάροσφολντ-Σλομπόντνιτσα) μήκος 294 χιλιομέτρων και χωρητικότητας 6.5 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων, το οποίο επιτρέψει τις αμφίδρομες αποστολές αφού ο τερματικός σταθμός της Adria LNG βρίσκεται στο νησί Κρκ. Η Plinacro έχει προσκληθεί να συμμετάσχει στην κοινοπραξία του τερματικού σταθμού υγροποιημένου φυσικού αερίου Adria.
Η Plinacro συμμετέχει στο έργο της δημιουργίας του Νέου Ευρωπαϊκού Συστήματος Μεταφοράς, το οποίο έχει ως στόχο να ενώσει τα δίκτυα μεταφοράς φυσικού αερίου στην Κεντρική και Νότια Ανατολική Ευρώπη.
Τον Ιανουάριο του 2009 αποφασίστηκε ότι η Plinacro θα αγοράσει τις εγκαταστάσεις αποθήκευσης φυσικού αερίου στο Οκόλι από την INA ως αποτέλεσμα της εξαγοράς της INA από την MOL.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Κροατίας
Ρόμπιν Τάννεϊ
Η Ρόμπιν Τάννεϊ (Robin Tunney, 19 Ιουνίου 1972) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Γεννημένη στο Σικάγο του Ιλλινόις στις 19 Ιουνίου 1972, η Τάννεϊ απέκτησε δημοσιότητα πρωταγωνιστώντας στη νεανική ταινία “Οι Μάγισσες” το 1996, ενώ η σημερινή της αναγνωρισιμότητα οφείλεται στη διεθνώς επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά “Prison Break”. Το 1997 κέρδισε το Κύπελλο Volpi στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου για την ερμηνεία της στην ταινία “Niagara, Niagara” (1997).
Παιδική ηλικία
Η Τάννεϊ είναι κόρη ενός πωλητή αυτοκινήτων και μιας μπαργούμαν. Η καταγωγή της είναι ιρλανδική καθώς ο πατέρας της μετανάστευσε από την Ιρλανδία και η μητέρα της είναι Ιρλανδοαμερικανίδα πρώτης γενιάς. Στο θρήσκευμα, η Τάννεϊ είναι ρωμαιοκαθολική. Μεγάλωσε στο Σάουθ Σάιντ του Σικάγο και αποφοίτησε από το Λύκειο Καρλ Σάντμπουργκ το 1990. Κατόπιν σπούδασε υποκριτική στην Ακαδημία Τεχνών του Σικάγου.
Καριέρα
Σε ηλικία δεκαοχτώ ετών η Τάννεϊ μετακόμισε στο Λος Άντζελες και έκανε περιοδικές εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές, όπως οι “Class of '96”, “Law & Order” (Νόμος και τάξη), “Dream On”, και “Life Goes On”.
Ο ρόλος που την έφερε στο προσκήνιο ήταν αυτός μιας εφήβου με τάσεις αυτοκτονίας στην ταινία “Empire Records” και λίγο μετά πρωταγωνίστησε ως γκόθικ μάγισσα στην ταινία του 1997 “Οι Μάγισσες”. Η ταινία είχε ιδιαίτερη επιτυχία και ξεκίνησε μια μόδα που περιστρεφόταν γύρω από το νεοπαγανισμό.
Το 1997, η Τάννεϊ έπαιξε στην ταινία του συζύγου της, Μπομπ Γκος, με τίτλο “Niagara, Niagara”, ρόλος που της χάρισε το Κύπελλο Volpi στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου.
Άλλοι γνωστοί της ρόλοι είναι στην ταινία “Το Τέλος του Κόσμου” το 1999 στο πλάι του Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ και στην ταινία “Όρια Αντοχής” το 2000, με τον Κρις Ο’ Ντόνελ. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στο Διαδίκτυο κυρίως για ερωτικές σκηνές της στις ταινίες “Σουπερνόβα” (2000) και “Ερευνώντας το Σεξ” (2001). Μάλιστα το περιοδικό Μαξίμ την κατέταξε στην #81 θέση των 100 πιο σέξι γυναικών της χρονιάς. Πιο πρόσφατα υποδύθηκε ένα υπαρκτό πρόσωπο, την ηθοποιό Λίονορ Λέμον, στην ταινία “Στα Άδυτα του Χόλιγουντ”, όπου τους κύριους ανδρικούς ρόλους κρατούν ο Άντριαν Μπρόντυ και ο Μπεν Άφλεκ.
Στην τηλεόραση κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής περιόδου 2005-06 εμφανίστηκε ως Βερόνικα Ντόνοβαν στην σειρά “Prison Break”, ενώ έκανε ένα πέρασμα από το επεισόδιο πιλότο της σειράς ''“Ιατρικές Υποθέσεις”.
Επίσης, πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά, The Mentalist από το 2008 έως το 2014 στον ρόλο της αστυνομικού Τερέζα Λίσμπον μαζί με τους Σάιμον Μπέκερ , Τιμ Κανγκ , Ογουέιν Γέομαν και Αμάντα Ριγκέτι.
Προσωπική ζωή
Το 1997, η Τάννεϊ νυμφεύθηκε τον παραγωγό και σκηνοθέτη Μπομπ Γκος, και έμειναν μαζί μέχρι το 2002. Το 2007, παντρεύτηκε τον Αυστραλό σκηνοθέτη Άντριου Ντόμινικ.
Στο χώρο του κινηματογράφου η Ρόμπιν Τάννεϊ κέρδισε το παρατσούκλι "Rubbin' Tummy" ("που τρίβει την κοιλιά της") εξαιτίας της συνήθειας να τρίβει αφηρημένα το στομάχι της όταν συζητά με το σκηνοθέτη και τους άλλους ηθοποιούς.
Βραβεύσεις
Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βοστώνης Βράβευση:
Βραβεία Independent Spirit Υποψηφιότητα:
Κινηματογραφικά Βραβεία του MTV Βράβευση:
Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου Βράβευση:
Για πλήρη κατάλογο βραβείων κάντε κλικ εδώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Τάκιτος (ιστορικός)
Ο Τάκιτος (Publius [ή Gaius] Cornelius Tacitus, 56; – 120;) ήταν ήταν ένας από τους σημαντικότερους Λατίνους ιστορικούς. Στα δύο μεγάλα του έργα «Annales» (Χρονικά) και «Historiae», εξετάζει την ιστορία της Ρώμης από τον θάνατο του Αυγούστου (14 μ.Χ.) μέχρι τον θάνατο του Δομιτιανού (96 μ.Χ.)
Η λαμπρότητα του ύφους και η πυκνότητα των εννοιών των έργων αυτών, καθώς και οι μονογραφίες του «Agricola» και «Germania», ανέδειξαν τον Τάκιτο ως ένα από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους του πεζού λόγου του λεγόμενου Αργυρού Αιώνα της λατινικής λογοτεχνίας (περ.14 μ.Χ.-180).
Βιογραφία
Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα τον τόπο και τη χρονολογία της γεννήσεώς του, ούτε ακόμη το μικρό του όνομα. Ίσως να ήταν γιος του Κορνηλίου Τακίτου, επιμελητή των αυτοκρατορικών εσόδων στη βελγική Γαλατία. Ίσως γεννήθηκε στην βόρειο Ιταλία,στην Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία, ή στην νοτιοανατολική Γαλλία, την Gallia Narbonensis. Η σταδιοδρομία του πατέρα του τού επέτρεψε να μορφωθεί και τον κατέστησε μέλος της ρωμαϊκής αριστοκρατίας. Σπούδασε ρητορική και άσκησε την δικηγορία, δίνοντας τα πρώτα δείγματα του λαμπρού του ύφους : Ο Πλίνιος ο Νεότερος, που τον είχε ακούσει πολλές φορές στα δικαστήρια, θαύμαζε την «μεγαλοπρεπή ευγλωττία» του και τον ανακήρυξε τον μεγαλύτερο ρήτορα της Ρώμης
Η πρώτη μαρτυρία για τον Τάκιτο δίνεται από τον ίδιο και αφορά τον γάμο του με την κόρη του σπουδαίου στρατηγού Γναίου Ιούλιου Αγρικόλα. Παραδέχεται με μετριοφροσύνη ότι θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερος γαμπρός, αλλά ίσως η ομολογία αυτή να ήταν μια μορφή περιαυτολογίας.
Άρχισε την πολιτική του σταδιοδρομία ως κατώτερος αξιωματούχος, έγινε χιλίαρχος (tribunus militus), και υπηρέτησε στην επαρχία της αυτοκρατορίας ως ταμίας (quaestor) το 81 και πραίτωρ το 88. Επέστρεψε στην Ρώμη και υπήρξε αυτόπτης μάρτυς της καταπίεσης της ρωμαϊκής αριστοκρατίας κατά τα τελευταία έτη της βασιλείας του Δομιτιανού. Ως συγκλητικός θεωρεί τον εαυτό του τρόπον τινά συνυπεύθυνο αυτής της καταπίεσης. Το 93, επί Νέρβα, έγινε ύπατος. Το 100, από κοινού με τον Πλίνιο το Νεότερο, ενήγαγε για διαφθορά τον ανθύπατο της Αφρικής Μάριο Πρίσκο, ο οποίος καταδικάστηκε σε εξορία. Τέλος το 112-113, επί Τραϊανού, διετέλεσε ανθύπατος της Ασίας, καταλαμβάνοντας έτσι την ανώτατη θέση της επαρχιακής ιεραρχίας
Έργα
Tα σύντομα αυτά δοκίμια δημοσιεύτηκαν περί το 98. Η επιτυχία τους παρακίνησε τον Τάκιτο να καταγράψει την ιστορία της Ρώμης από τον θάνατο του Αυγούστου μέχρι των ημερών του και να περιγράψει τα κακά της τυραννίας, εκθέτοντας αδίστακτα και με κάθε λεπτομέρεια τα συμβάντα και τις πράξεις των δεσποτών, στα ακόλουθα δύο έργα του.
Αποτίμηση
Ο Τάκιτος ήταν θαυμαστής των παραδοσιακών αριστοκρατικών ρωμαϊκών αρετών και εχθρός των νέων ηθών και της απολυταρχικής διακυβέρνησης της αυτοκρατορικής Ρώμης. Στον Agricola, ενώ εγκωμιάζει τον εκπολιτισμό των Βρετανών από τον πεθερό του, καταλήγει ότι ο εκπολιτισμός αυτός οδηγεί στην διαστροφή τους κι ότι όλη αυτή η εισαχθείσα νωχέλεια, τα λουτρά και τα κομψά συμπόσια απάρτιζαν την δουλεία τους. Στην Germania παρουσιάζει την αντίθεση μεταξύ των ανδροπρεπών αρετών ενός ελεύθερου λαού και του εκφυλισμού και της δουλείας των Ρωμαίων σε ένα καθεστώς δεσποτισμού. Είναι φανερό ότι η πρόθεσή του δεν είναι να εξυμνήσει τους Γερμανούς αλλά να κατηγορήσει τους Ρωμαίους. Και, προφητικά, επισημαίνει την απειλή κατά της Ρώμης που θα προερχόταν από τις απλές αρετές και τα πρωτόγονα ήθη των Γερμανών.
Ο Τάκιτος θεωρεί τον ιστορικό σαν δικαστή που θα κρίνει τις πράξεις των πρωταγωνιστών της Ιστορίας, θα ανταμείψει και θα καταδικάσει. Δεν ήταν όμως πολύ καλός δικαστής γιατί στα Χρονικά και τις Ιστορίες του είδε τα πράγματα μόνο από την συγκλητική, την αριστοκρατική πλευρά, παραβλέποντας την παρακμή της τάξης αυτής και την μεταβολή των συνθηκών. Αγνόησε τα επιτεύγματα του Αυγούστου και καταδίκασε τον Τιβέριο επειδή εκμηδένισαν την ισχύ της Συγκλήτου και θεωρεί ότι οι ηγεμόνες που καταδίωξαν την αριστοκρατία κατάντησαν τους Ρωμαίους «ένα συρφετό που αγαπά τις αλλαγές και είναι πάντα έτοιμος να συνταχθεί με τον ισχυρότερο». Ονομάσθηκε delator temporis acti, κατήγορος του παρελθόντος, και μαστίγωσε μια εκατοενταετηρίδα με τη γραφίδα του. Αλλά δεν μπορεί να αιτιολογηθεί από το έργο του, πώς αυτός ο εφιαλτικός αιώνας που περιγράφει, η ανηθικότητα, η καταπίεση και η διαφθορά, οδήγησαν στην θαυμαστή, όπως και ο ίδιος παραδέχεται διακυβέρνηση των Αντωνίνων. Η ιδεολογική του στράτευση στην πλευρά της αριστοκρατίας ίσως παραμορφώνει την εικόνα της αυτοκρατορικής Ρώμης και η κριτική του στον Τιβέριο ίσως είναι αντανάκλαση των όσων βίωσε επί Δομιτιανού.
Εκείνο που καθιστά μεγάλο ιστορικό τον Τάκιτο, είναι ότι υπήρξε μέγιστος λογοτέχνης. Η ζωηρότατη απεικόνιση των προσώπων, η γνώση της ψυχολογίας της πολιτικής εξουσίας και πάνω απ' όλα το λαμπρό του ύφος, η ζωντάνια και ο σαρκασμός του, η επιγραμματικότητά και το εξαιρετικά συμπαγές των εννοιών του τον κατατάσσουν στην πρώτη γραμμή των Λατίνων συγγραφέων.
Κοιλαλέτοι
Κοιλαλέτοι ή Κοιλαλήτοι είναι το όνομα θρακικής φυλής. Αναφέρονται από τον Τάκιτο στο έργο του Χρονικά. Στον Ρωμαίο ιστορικό Πλίνιο αναγράφεται η μαρτυρία: «Coeletae majores Haemo, minores Rhodopae supditi», δηλαδή «Κοιλαλήται οι Μείζονες υπό τον Αίμον, οι δε Ελάσσονες υπό την Ροδόπην οικούσι». Την πληροφορία αυτή επιβεβαιώνει και άλλος Ρωμαίος ιστορικός ο Λίβιος.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες
Αστραία
Με το όνομα Αστραία στην ελληνική γραμματεία φέρονται:
Βιρανεπισκοπή Ρεθύμνου
Η Βιρανεπισκοπή ή Βιράν Επισκοπή είναι χωριό της Κοινότητας Έρφων του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 122 κατοίκους. Απέχει 14 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 85 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Στην κορυφή λόφου περίπου 2,3 χιλιόμετρα ανατολικά του χωριού έχει ανασκαφεί εγκατάσταση των πρωτομινωικών χρόνων. Στη θέση Ρούσα, ένα μικρό λόφο 1,5 χιλιόμετρο ανατολικά του χωριού ανασκάφηκε εγκατάσταση των μινωικών χρόνων. Στον ίδιο λόφο βρέθηκαν επίσης κατάλοιπα κτιρίου της ρωμαϊκής εποχής. Ο Κωνσταντίνος Καλοκύρης κατά τη διάρκεια ανασκαφής στα ερείπια του ναού της Αγίας Ειρήνης ανακάλυψε επιγραφή η οποία ανέφερε το ιερό της Δικτύννης Αρτέμιδος. Θεώρησε ότι αποτελούσε οδόσημο και τοποθέτησε έτσι στο χώρο της Αγίας Ειρήνης το αρχαίο ιερό, το οποίο αναφέρεται στον Περίπλου του Σκύλακα. Μαζί βρήκε ένα άγαλμα εφήβου και κιονόκρανα ρωμαϊκής και παλαιοχριστιανικής εποχής, ίσως τμήματα παλαιοχριστιανικής βασιλικής στο χώρο.
Το όνομα του χωριού προέρχεται από τη λέξη βιράν, η οποία είναι τουρκικής προέλευσης και σημαίνει ερείπιο, και τη λέξη επισκοπή, και είναι ονομασία των οθωμανικών χρόνων. Ο Τζουζέπε Γκερόλα πρότεινε ότι στο χωριό ήταν η έδρα της βυζαντινής επισκοπής Αρίου, η οποία δημιουργήθηκε μετά την ανάκτηση της Κρήτης από τους Βυζαντινούς το 961, πιθανόν στη θέση της επισκοπής Συβρίτου, η οποία έπαψε να αναφέρεται εκείνη τη χρονική περίοδο. Πιθανόν στη θέση εγκαταστάθηκαν οι κάτοικοι από το πόλισμα Άριο, το οποίο βρισκόταν παραθαλάσσια, κοντά στον σύγχρονο οικισμό Σταυρωμένος. Ο καθεδρικός ναός της επισκοπής πιθανόν ήταν ο ναός της Αγίας Ειρήνης, του οποίου λείψανα σώζεται δίπλα στον νεότερο ναό των Αγίων Αναργύρων, ή ο τετράκλιτος ναός του Αγίου Δημητρίου λίγο έξω από το χωριό. Ο Λ. Πετίτ πρότεινε ότι στον οικισμό βρισκόταν επισκοπή έπαυλη.
Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται στο έργο Κρητικά του Μιχαήλ Χουρμούζη, το 1842, όπου αναφέρεται ως Βεράν Επισκοπή. Το χωριό αναφέρεται επίσης ως Βεράν Επισκοπή στο έργο Γεωγραφία της Κρήτης, το 1890. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Μαργαριτών και απογράφεται μαζί με τους οικισμούς Πρίνος και Καϊναρτζέ, με συνολικά 86 χριστιανούς και 54 μουσουλμάνους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 δεν αναφέρεται. Στην απογραφή του 1920 υπαγόταν στον αγροτικό δήμο Ερφών. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Έρφων, αλλά από το 1928 μέχρι το 1930 είχε προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πρίνου, πρωτού επανέλθει στην κοινότητα Έρφων. Το 1967 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία όμως καταργήθηκε αργότερα το ίδιο έτος. Το χωριό παρέμεινε στην κοινότητα Ερφών μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Αρκαδίου.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
thumb|250px|Ο ναός του Αγίου Δημητρίου Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο και ο κοιμητηριακός ναός στον Άγιο Γεώργιο. Άλλοι ναοί εντός του χωριού είναι ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο ναός των Αγίων Αναργύρων. Ο ναός των Αγίων Ανάργυρων κτίστηκε στη θέση της μεγάλης τρίκλιτης βυζαντινής βασιλικής αφιερωμένης στην Αγία Ειρήνη. Αν και για την κατασκευή του ναού κατεδαφίστηκαν τα ερείπια του παλαιότερου, εξακολουθούν να σώζονται τα θεμέλια του παλαιότερου ναού. Η βυζαντινή βασιλική χρονολογείται στον 10ο με 11ο αιώνα μ.Χ. και είχε διαστάσεις 17,3 (21 αν είχε νάρθηκα) επί 14 μέτρα. Ο ναός των αγίων Ανάργυρων καταλαμβάνει τμήμα του βόρειου κλίτους και την πρόθεση. Στο παρελθόν στη θέση αυτή βρισκόταν το νεκροταφείο του χωριού.
Περίπου 1,2 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του χωριού, δίπλα στον δρόμο προς Λουτρά και στις όχθες του ποταμού Αρκαδιώτη, βρίσκεται ο ναός του Αγίου Δημητρίου. Ο ναός αποτελείται από τρία καμαρόσκεπα κλίτη και ένα μικρότερο θολωτό πρόκτισμα στη νότια πλευρά. Μόνο το βόρειο και το κεντρικό κλίτος έχουν αψίδα στον ανατολικό τοίχο, ενώ το ιερό του βόρειου κλίτους χωρίζεται από τα υπόλοιπα με τοίχο. Ο τρούλος του θολωτού προκτίσματος φέρει οπές με σωλήνες, και δίπλα του βρέθηκε μικρή δεξαμενή και κατακόρυφος πήλινος σωλήνας και θεωρείται ότι κάποτε χρησίμευε ως λουτρό. Η σημερινή μορφή του κτηρίου φαίνεται να προέκυψε από συνεχείς επεκτάσεις και τροποποιήσεις, με τις παλαιότερες φάσεις να χρονολογούνται στη μεσοβυζαντινή εποχή.
Στο χωριό λειτουργεί εξαθέσιο δημοτικό σχολείο γνωστό ως δημοτικό σχολείο Αγίου Νικολάου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Τζωρτζ Χόλυγιοκ
Δίωξη
Το 1842, ο Holyoake έγινε ο τελευταίος άνθρωπος ο οποίος καταδικάστηκε για βλάσφημία στη Βρετανία, για μια δημόσια διάλεξη που έδωσε τον Απρίλιο του 1842 για σχόλια που έκανε σε μια ερώτηση, παρόλο που δεν είχαν θρησκευτικό χαρακτήρα. Ο Holyoake φυλακίστηκε για 6 μήνες.
Συνεργατικό κίνημα
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα αφιέρωσε στην προώθηση του συνεργατικού κινήματος της εργατικής τάξης. Υπηρέτησε ως πρόεδρος από τα πρώτα χρόνια του κινήματος το 1887. Έγραψε την ιστορία του Rochdale Pioneers (1857), το The History of Co-operation in England (ιστορία του συνεργατισμού στην Αγγλία) (1875 και ξανά το 1906) και The Co-operative Movement of To-day (το συνεργατικό κίνημα σήμερα) (1891).
Πέθανε στο Μπράιτον του Σάσεξ στις 22 Ιανουαρίου 1906 και τάφηκε στο κοιμητήριο του Highgate στο Λονδίνο.
Ο Holyoake επινόησε τον όρο «Τζιγκοϊσμός» σε μία επιστολή του στην εφημερίδα Daily News στις 13 Μαρτίου 1878, αναφερόμενος στο πατριωτικό τραγούδι "By Jingo" του G. W. Hunt, το οποίο είχε κάνει γνωστό ο τραγουδιστής G. H. MacDermott
Ο πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας Keith Holyoake ήταν συγγενής του. Ο Holyoake αναφέρεται στην λίστα της νότιας όψης του Reformers Memorial στο κοιμητήριο Kensal Green στο Λονδίνο.
Πηγές
Κατηγορία:Ανθρωπιστές Κατηγορία:Επικριτές του Χριστιανισμού
Μενγκίστου Χαϊλέ Μαριάμ
Ο Μενγκίστου Χαϊλέ Μαριάμ (αμχαρική γλώσσα: መንግስቱ ኃይለ ማርያም, γενν. 21 Μαΐου 1937) είναι Αιθίοπας στρατιωτικός και πολιτικός. Κυβέρνησε από το 1977 ως το 1991 ως κομμουνιστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1937 στην Αντίς Αμπέμπα. Το 1977, έγινε δικτάτορας της Αιθιοπίας μέχρι που ανετράπη το 1991 από τον Τεσφάγιε Γκέμπρε Κιντάν και τον Μέλες Ζενάουι.
Υπήρξε μιας από τις διαβόητες πολιτικές προσωπικότητες της Αιθιοπίας από το 1974 έως το 1991. Διετέλεσε συνταγματάρχης της Derg, της κομμουνιστικής πολιτοφυλακής και ήταν ο άνθρωπος που ξεκίνησε αυτό που έμεινε στην ιστορία του τόπου, ως εκστρατεία της Αιθιοπικής Κόκκινης Τρομοκρατίας. Αυτή χαρακτηρίστηκε ως η χειρότερη γενοκτονία που έχει τελεστεί σε χώρα της Αφρικής. Ο αριθμός των ανθρώπων που δολοφονήθηκαν εκτιμάται πως μπορεί να έφτασε ακόμη και τα 2 εκατομμύρια.
Μετά τον εμφύλιο πόλεμο στη χώρα, το δικαστήριο έκρινε πως ο Μαριάμ ήταν ένοχος για την τέλεση γενοκτονίας αλλά ο ίδιος είχε πλέον διαφύγει στη Ζιμπάμπουε.. Το 2007, διάφορα δικαστήρια της χώρας, τον θεώρησαν υπαίτιο για μια σειρά εγκλημάτων και ο Μενγκίστου, καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο, αλλά και σε ισόβια κάθειρξη.
Παραπομπές
Μενγκίστου Κατηγορία:Πρόεδροι της Αιθιοπίας Κατηγορία:Αθεϊστές Κατηγορία:Δικτάτορες Κατηγορία:Εξόριστοι πολιτικοί
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2002-03
Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2002-03 ήταν η 26η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Νέα Σαλαμίνα για 8η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Σύμφωνα με τη σειρά κατάταξη της πρώτης φάσης, οι πρώτες οχτώ ομάδες έδωσαν μεταξύ τους αγώνες play off για την ανάδειξη του πρωταθλητής. Στον Α΄ γύρο των play off οι ομάδες αναμετριόνταν ως εξής: 1η-8η, 2η-7η, 3η-6η και 4η-5η. Για την πρόκριση στον επόμενο γύρο έπρεπε μία ομάδα από κάθε ζευγάρι να πετύχει 3 νίκες.
Στον Β΄ γύρο των play off (ημιτελική φάση) η νικήτρια του ζευγαριού 1η-8η αντιμετώπισε την νικήτρια του ζευγαριού 4η-5η και η νικήτρια του ζευγαριού 2η-7η αντιμετώπισε τη νικήτρια του ζευγαριού 3η-6η. Για την πρόκριση στον επόμενο γύρο έπρεπε μία ομάδα από κάθε ζευγάρι να πετύχει 3 νίκες.
Οι νικήτριες των δύο ζευγαριών της ημιτελική φάσης αναμετρήθηκαν μεταξύ τους για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας. Για να ανακηρυχθεί μια ομάδα πρωταθλήτρια έπρεπε να πετύχει 4 νίκες. Οι δύο ηττημένες αναμετρήθηκαν για την κατάκτηση της τρίτης θέσης σε μονό αγώνα.
Οι ομάδες που έχασαν στον Α΄ γύρο των play-off διαγωνίστηκαν για τις θέσεις 5-8. Η 8η θέση οδηγούσε σε υποβιβασμό στη Β΄ κατηγορία. Η ηττημένη του ζευγαριού 1η-8η αντιμετώπισε την ηττημένη του ζευγαριού 4η-5η και η ηττημένη του ζευγαριού 2η-7η αντιμετώπισε την ηττημένη του ζευγαριού 3η-6η. Για την πρόκριση στον επόμενο γύρο έπρεπε μία ομάδα από κάθε ζευγάρι να πετύχει 3 νίκες. Οι δύο νικήτριες αναμετρήθηκαν για την κατάκτηση της πέμπτης θέσης σε μονό αγώνα. Οι δύο ηττημένες αναμετρήθηκαν για την αποφυγή του υποβιβασμού. Η ομάδα που έφτανε πρώτη στις 4 νίκες τερμάτιζε στην 7η θέση ενώ η άλλη στην 8η θέση που οδηγούσε σε υποβιβασμό.
Σε όλους τους γύρους μετρούσαν οι νίκες που είχαν πετύχει οι ομάδες στην Α΄ φάση του πρωταθλήματος. Η σειρά των αγώνων κάθε ζευγαριού ξεκινούσε στην έδρα της ομάδας που τερμάτισε πιο ψηλά στη λήξη της Α΄ φάσης του πρωταθλήματος και συνεχίζονταν εναλλάξ στις έδρες των δύο ομάδων μέχρι την ολοκλήρωση της φάσης. Εξαίρεση αποτελούσαν οι αγώνες για κατάκτηση της 3ης θέση και για κατάκτηση της 5ης θέσης που ήταν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε τερματίσει ψηλότερα στην Α΄ φάση.
Σύστημα βαθμολόγησης
Κάθε νίκης βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό.
Κριτήρια κατάταξης Α΄ φάσης
Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες τα κριτήρια κατάταξης ήταν:
Βαθμολογία
Η βαθμολογία στο τέλος της Α΄ φάσης ήταν:
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο αναμετρήθηκαν οι:
Β΄ γύρος
Θέσεις 1 έως 4
Θέσεις 5 έως 8
Τελική φάση
Ανάδειξη πρωταθλητή
Για την ανάδειξη του πρωταθλητή αναμετρήθηκαν η Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου και ο Παφιακός. Οι δύο ομάδες είχαν πετύχει από μία νίκη στην Α΄ φάση. Μετά από 4 αγώνες το σκορ έγινε 4-2 νίκες υπέρ της Νέας Σαλαμίνας, η οποία ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια. Θέσεις 3-4
Θέσεις 5-6
Θέσεις 7-8
Τελική κατάταξη
Η τελική κατάταξη των ομάδων μετά την ολοκλήρωση των play off ήταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2002 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2003
Μιχάλης Τσαϊρέλης
Ο Μιχάλης Τσαϊρέλης (Θεσσαλονίκη, 23 Φεβρουαρίου 1988) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ/σέντερ για τον Π.Α.Ο.Κ.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ξεκίνησε την αγωνιστική του πορεία στα νεανικά τμήματα του Απόλλωνα Καλαμαριάς. Το 2007 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την Άρη, παραμένοντας στην ομάδα για ένα χρόνο. Ακολούθησαν δύο χρονιές στη Θεσσαλία όπου ο αθλητής φόρεσε τα χρώματα της Α.Ε.Λ. (2008-09) και των Τρικάλων (2009-10), αμφότερων ομάδων της Α1 Εθνικής. Το 2010 αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης (MVP) στο All Star Game νέων του Ελληνικού πρωταθλήματος μπάσκετ. Κατόπιν επέστρεψε στον Άρη για τη διετία 2010-12, με τον οποίο συμμετείχε σε 21 παιχνίδια του EuroCup. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν ο ΠΑΟΚ, με τον οποίο ανανέωσε το συμβόλαιό του το καλοκαίρι του 2013. Το καλοκαίρι του 2014 υπέγραψε στην Ισπανική Ιμπεροστάρ Τενερίφη. Από το Φλεβάρη του 2015 αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό μέχρι το καλοκαίρι του 2016, όταν στις 5/8/2016 ανακοινώθηκε η επιστροφή του στον Άρη Θεσσαλονίκης υπογράφοντας συμβόλαιο διετούς διάρκειας.
Στις 15 Ιουνίου 2018 ανακοινώθηκε η συμφωνία του με τον Προμηθέα Πατρών. Με τον Προμηθέα είχε 5.2 πόντους και 1.8 ριμπάουντ κατά μέσο όρο στη Basket League φτάνοντας μέχρι τους τελικούς του πρωταθλήματος, όπου τερμάτισε στην δεύτερη θέση.
Τον Ιούλιο του 2019 ανακοινώθηκε από τον Ήφαιστο Λήμνου, με τον οποίο είχε στο ελληνικό πρωτάθλημα 6.5 πόντους και 3 ριμπάουντ μέσο όρο σε 17 λεπτά συμμετοχής.
Στις 11 Μαρτίου 2021, ανακοινώθηκε από το Περιστέρι ως το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2020-2021. Στις 4 Απριλίου με τους 12 πόντους του κόντρα στον Προμηθέα Πατρών έγινε ο 75ος στα χρόνια του επαγγελματικού Πρωταθλήματος που έφτασε τους 1.900 πόντους. Στο Περιστέρι μέτρησε 7.5 πόντους, 3.4 ριμπάουντ σε 10 συμμετοχές.
Στις 3 Αυγούστου 2021, πήρε μεταγραφή για την Λάρισα. Σε 23 παιχνίδια με τη φανέλα των «κυανόλευκων», ο Τσαϊρέλης μέτρησε 7,1 πόντους, 3 ριμπάουντ και 1 ασίστ μ.ο, παίζοντας περίπου 21 λεπτά ανά παιχνίδι και είχε σημαντική συνεισφορά για να φτάσουν οι Θεσσαλοί στην τετράδα του Πρωταθλήματος Ελλάδας.
Στις 29 Ιουλίου 2022, ανακοινώθηκε η συμφωνία του με τον Προμηθέα Πατρών. Στη διάρκεια της σεζόν 2022-23, είχε 4.75 πόντους και 2.2 ριμπάουντ, με 13:32 λεπτά συμμετοχής σε 24 παιχνίδια ελληνικού πρωταθλήματος και 4.8 πόντους σε 13:53 λεπτά συμμετοχής σε 16 παιχνίδια στο Γιούροκαπ.
Στις 26 Ιουνίου 2023, επέστρεψε στον ΠΑΟΚ μετά από εννέα χρόνια, με διετές συμβόλαιο συνεργασίας.
Εθνική ομάδα
Διεθνής με όλες τις μικρές Εθνικές Ελλάδος, αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων το 2004, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων το 2006 και στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Νέων Ανδρών το 2007 και το 2008. Το 2014 ο Φώτης Κατσικάρης τον κάλεσε για την προετοιμασία της Εθνικής ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Καλαμαριάς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λάρισας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρικάλων 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τενερίφης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προμηθέα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηφαίστου Λήμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου
Αδελαΐδα της Νορμανδίας
Η Αδελαΐδα της Νορμανδίας (1026 – 1090) ήταν κόρη του Ροβέρτου Α΄ της Νορμανδίας και αδελφή του Γουλιέλμου του κατακτητή, πιθανώς από διαφορετική μητέρα. Όταν ο Γουλιέλμος ο κατακτητής έγινε βασιλιάς της Αγγλίας, ως αδελφή του πήρε τον τίτλο της πριγκίπισσας και της κόμισσας του Ωμάλ. Ο πρώτος γάμος της Αδελαΐδας με τον Ενγκούεραντ Β΄, κόμη του Ποντιέ έδωσε στον Γουλιέλμο τον Κατακτητή έναν ισχυρό σύμμαχο στην Άνω Νορμανδία. Το "Συμβούλιο της Ρεμς" (1049) ακύρωσε τον γάμο του Γουλιέλμου του Κατακτητή με την Ματθίλδη της Φλάνδρας, την ίδια τύχη είχαν ο Ευστάθιος Β΄ της Βουλώνης και ο Ενγκούεραντ Β΄ του Ποντιέ που είχε παντρευτεί ήδη την Αδελαΐδα. Ο πρώτος γάμος της Αδελαΐδας ακυρώθηκε και τακτοποιήθηκε για την ίδια δεύτερος γάμος με τον Λαμπέρ Β΄ του Λανς, μικρότερο γιο του Ευστάθιο Α΄ της Βουλώνης, δημιουργήθηκε έτσι νέα συμμαχία ανάμεσα στην Νορμανδία και την Βουλώνη.
Οικογένεια
Με τον πρώτο σύζυγο της Ενγκούεραντ Β΄, κόμη του Ποντιέ (πέθανε το 1053) απέκτησε :
Με τον τρίτο σύζυγο της Όντο της Καμπανίας (πέθανε μετά το 1096) απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Αψίνθιοι
thumb|Πιθανή τοποθεσία των Αψίνθιων Οι Αψίνθιοι είναι θρακική φυλή που αναφέρεται από τον Ηρόδοτο. Κατείχαν την χώρα, η οποία εκτεινόταν από τις εκβολές του Έβρου μέχρι της Θρακικής Χερσονήσου και διαρρεόταν από τον Μέλανα ποταμό. Από το τμήμα όμως, το οποίον συνορεύει με τον Έβρο ποταμό, τους εκδίωξαν οι Κορπίλοι, γι' αυτό τον λόγο, ενώ προηγουμένως η χώρα αυτή ονομαζόταν Αψινθίς, ύστερα ονομάστηκε Κορπιλική. Οι Αψίνθιοι ήταν εντελώς απολίτιστοι, έμειναν στην ιστορία γνωστοί από τις συχνότατες επιδρομές τους στην γειτονική χώρα των Δολόγκων Θρακών.
Πηγές - Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες
Κεφαλληνιακή ελάτη
Η Κεφαλληνιακή Ελάτη (επιστ. Abies cephalonica - Ελάτη η κεφαλληνιακή) είναι ένα από τα τρία είδη ελάτης που συναντάμε στην Ελλάδα και αποτελεί ενδημικό είδος της χώρας. Φύεται στα βουνά της Πελοποννήσου, της Στερεάς Ελλάδας και της δυτικής Θεσσαλίας και σποραδικά μέχρι την ανατολική Ήπειρο, τον Όλυμπο και τον Άθωνα. Ενώ επίσης συναντάται στο νησί της Κεφαλλονιάς και της Εύβοιας. Το όνομα Abies cephalonica δόθηκε από τον Άγγλο Βοτανικό J.W. Loudon το 1838, όταν το διέκρινε ως διαφορετικό είδος ελάτης, στην Κεφαλλονιά. Στους ειδικούς έγινε γνωστό από τα σπέρματα που έστειλε το 1824 στην Αγγλία ο κυβερνήτης της Βρετανικής Αυτοκρατορίας Τσαρλς Τζέιμς Ναπιέρ (Charles James Napier). Τα σπέρματα καλλιεργήθηκαν και το δέντρο πήρε την ονομασία του το 1838 από τον Τζον Κλόουντιας Λάουντον (Jonh Claudius Loudon).
Χαρακτηριστικά
Η Κεφαλληνιακή Ελάτη συναντάται σε υψόμετρα μεταξύ 650-1.800 μ. αλλά σχηματίζει πυκνές συστάδες σε υψόμετρα μεταξύ 800-1.600 μ. Προτιμά τα βαθιά και υγρά εδάφη, αλλά μπορεί και αναπτύσσεται και σε αβαθή ξηρότερα εδάφη. Είναι δέντρο που μπορεί να αναπτυχθεί και υπό σκιάν, είναι δηλαδή σκιανθεκτικό είδος ελάτης και μπορεί να αντέξει δυσκολότερες συνθήκες, όπως η ανομβρία και αυξημένη θερμοκρασία εδάφους. Ο κορμός του είναι ίσιος και όρθιος και έχει πυραμιδοειδή κόμη που φθάνει σε ύψος των 15-25 μ. και οι νεαροί βλαστοί του είναι καστανοπράσινοι και πιο λείοι. Τα βελονοειδή φύλλα σκουροπράσινου χρώματος είναι τοποθετημένα σε σπειροειδή διάταξη πάνω στον βλαστό.
Η άνθιση του δένδρου γίνεται τους μήνες Μάιο-Ιούνιο και έχει τα αρσενικά και θηλυκά άνθη του χωριστά πάνω στο ίδιο δένδρο, όπως και όλα τα έλατα άλλωστε. Οι αρσενικές ταξιανθίες έχουν χρώμα πορφυρό και οι θηλυκές είναι κιτρινωπές, δημιουργώντας αργότερα κυλινδρικού σχήματος, όρθιους κώνους (κουκουνάρια).
Η ρητίνη του δένδρου έχει φαρμακευτικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται στην πρακτική ιατρική. Έχει πολύ ανθεκτικό ξύλο και χρησιμοποιούνταν ευρέως σε οικοδομικές και ναυπηγικές κατασκευές.
Τα δάση που σχηματίζει το είδος εντάσσονται στον, εθνικής σημασίας, τύπο οικοτόπου 91Β0 «Δάση ελληνικής ελάτης (Abies cephalonica)».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πευκοειδή Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα Κατηγορία:Χλωρίδα της Βοιωτίας