cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοφία Βιλελμίνη της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Χάβσα
Η Χάβσα (τουρκικά: Havsa· ελληνικά: Νίκη) είναι κωμόπολη και περιοχή της επαρχίας Αδριανούπολης της Τουρκίας. Δήμαρχος είναι ο Αϊντίν Μπαλκάν (AKP). Ο πληθυσμός είναι 8.602 από το 2010.
Η κωμόπολη απέχει 69 χιλιόμετρα από την Αδριανούπολη. Η περιοχή συνορεύει με την περιοχή Αδριανούπολης στα βόρεια και δυτικά, με την περιοχή Σούλογλου (Ασβεστοχώρι) στα βόρεια, την επαρχία Σαράντα Εκκλησιών στα ανατολικά και την περιοχή Ουζούν Κιοπρού (Μακρά Γέφυρα) στα νότια. Η κωμόπολη βρίσκεται 218 χιλιόμετρα από την Κωνσταντινούπολη.
Ιστορία
Η Νίκη ιδρύθηκε από τους Αρχαίους Ρωμαίους. Όταν η αυτοκρατορία χωρίστηκε στα δύο, η πόλη προσαρτήθηκε στην επικράτεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το 1331, η γη καταλήφθηκε από Τούρκους υπό την ηγεσία του Μουράτ Α΄ και η περιοχή ονομάστηκε Χόσα. Αφού η Αδριανούπολη έγινε το κέντρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο πληθυσμός των Ρωμιών στη Χόσα εγκατέλειψε την πόλη και μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη και τη Θεσσαλονίκη. Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, εγκαταστάθηκαν Τούρκοι από τη Μικρά Ασία, τουρκοποιώντας την πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Τουρκίας
Μπάρνιμ ΣΤ΄ της Πομερανίας-Βόλγκαστ
Ο Μπάρνιμ ΣΤ΄, γερμ. Barnim VI (π. 1365 - 22 Σεπτεμβρίου 1405) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ (1394-1405). Ο 2ος εξάδελφός του Έρικ δούκας της Πομερανίας-Στολπ έγινε βασιλιάς της Δανίας-Σουηδίας-Νορβηγίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Βάρτισλαβ ΣΤ΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και της Άννας, κόρης τού Ιωάννη Α΄ δούκα τού Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ.
Έγινε γνωστός για τη συμμετοχή του σε πειρατεία: ανήγειρε ένα φρούριο για το σκοπό αυτό στο Άρενσοοπ, αλλά το 1395 καταστράφηκε από το Ροστόκ. Επέτρεψε στους Αδελφούς Βίκτουαλ, μία πειρατική οργάνωση που επετίθετο σε πλοία της Χανσεατικής Ένωσης στη Βαλτική, να χρησιμοποιούν τον ποταμό Πέενε ως καταφύγιο τον χειμώνα και τον κόλπο Γράιφσβαλτ ως βάση. Σε μία αποστολή του συνελήφθη στο λιμάνι της Κοπεγχάγης από τη Χανσεατική Ένωση. Το 1398 υπέγραψε συμφωνία με το Τευτονικό Τάγμα για να μην υποστηρίζει πια τους Βίκτουαλ. Βοήθησε τους δούκες τού Μεκλεμβούργου-Βέρλε το διάστημα 1400-1403 στις εκστρατείες τους εναντίον της Λυβέκης· ο ίδιος τραυματίστηκε στις πύλες της πόλης.
Το 1405 επήλθε επιδημία πανώλης και για να την αποφύγει ξεκίνησε για προσκύνημα στο Κεντς τού Μπάρτ, αλλά απεβίωσε προς το Πύτνιτς (νυν Ρίμπνιτς-Ντάμγκαρτεν). Τάφηκε στο Κεντς, όπου τοποθετήθηκε ένα μεγάλο ξύλινο άγαλμά του.
Πηγές
Μπάρνιμ ΕΣΤ
Στρατής Αθηναίος
μικρογραφία|Στρατής Αθηναίος,'Τιθάσευση'. Ο Στρατής Αθηναίος είναι Λέσβιος ζωγράφος και δάσκαλος με σημαντικό έργο. Γεννήθηκε στο Ίππειος της Λέσβου το 1953. Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στον Πειραιά.
Βιογραφικά στοιχεία
Κατάγεται από φτωχή οικογένεια, με γονείς βιοπαλαιστές από τους οποίους γαλουχήθηκε να αγαπά τον τόπο του. Ξεκίνησε να ζωγραφίζει από πολύ μικρή ηλικία, επηρεασμένος πάντα από το αγροτικό τοπίο του Ιππείου και τον μόχθο των συντοπιτών του. Στην παιδική του ηλικία (στο δημοτικό) οι γονείς του αποφασίζουν να εγκατασταθούν στην Επάνω Σκάλα Μυτιλήνης. Το 1970 μετακομίζει στον Πειραιά και το 1971 αρχίζει να ασχολείται συστηματικά με τη ζωγραφική. Επιστρέφει στη Μυτιλήνη το 1976, όπου συναναστρέφεται με καλλιτέχνες της εποχής, όπως ενδεικτικά τον Ιάκωβο Μουτζουρέλλη, ο οποίος στη συνέχεια θα γίνει πολύτιμος φίλος και συνάδελφος, που τον μυεί στην Ιστορία της Τέχνης. Το 1980 εγκαθίσταται μόνιμα πια στον Πειραιά, όπου ζει μέχρι σήμερα, ενώ ταξιδεύει στο εξωτερικό για να ενημερώνεται καλλιτεχνικά και για να παρουσιάζει τα έργα του.
Εκπαίδευση
Στην Αθήνα παρακολούθησε μαθήματα χαρακτικής στο εργαστήρι «Χαρακτικής Αθηνών» των Pandolfini - Δήμητρας Σιατερλή.
Έργο
Στα πολλά χρόνια της επαγγελματικής του ενασχόλησης με τη ζωγραφική παρουσίασε το έργο του τόσο σε ατομικές όσο και ομαδικές εκθέσεις. Έχει πραγματοποιήσει 29 ατομικές εκθέσεις και πολλές ομαδικές παρουσίες σε Ελλάδα και εξωτερικό. Ενδεικτικά αναφέρονται:
οι ατομικές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Ντέμπι Μέγιερ
Η Ντέμπι Μέγιερ (Deborah Elizabeth Meyer, 14 Αυγούστου 1952) είναι Αμερικανίδα κολυμβήτρια, τρεις φορές χρυσή ολυμπιονίκης και πρώην κάτοχος παγκοσμίου ρεκόρ σε τέσσερα αγωνίσματα.
Η Μέγιερ κυριάρχησε στις μεγάλες αποστάσεις του ελεύθερου. Στις 29 Ιουλίου του 1967, κατέρριψε στο Γουίνιπεγκ το παγκόσμιο ρεκόρ στα 800 μ. ελευθέρως με χρόνο 9.22.9. Στις 18 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς, κατέρριψε στη Φιλαδέλφεια (Πενσυλβάνια) και το παγκόσμιο ρεκόρ στα 400 μ. ελευθέρως με χρόνο 4.29.0.
Στις 24 Αυγούστου του 1968, στο Λος Άντζελες, κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 200 μ. ελευθέρως με χρόνο 2.06.7. Την επόμενη ημέρα, 25 Αυγούστου, επίσης στο Λος Άντζελες, κατέρριψε και το παγκόσμιο ρεκόρ στα 400 μ. ελευθέρως με χρόνο 4.24.5. Στις 28 Αυγούστου, πάλι στο Λος Άντζελες, κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ και στα 800 μ. ελευθέρως με χρόνο 9.10.4. Την ίδια χρονιά, στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Πόλη του Μεξικού, σε ηλικία 16 ετών, έγινε η πρώτη αθλήτρια με τρία χρυσά ατομικά μετάλλια στο ενεργητικό της (200, 400 και 800 μ. ελεύθερο).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της κολύμβησης
Τιβέριος Πλαύτιος Σιλβάνος Αιλιανός
Ο Τιβέριος Πλαύτιος Σιλβάνος Αιλιανός (λατινικά: Tiberius Plautius Silvanus Aelianus) ήταν Ρωμαίος πατρίκιος, που υπηρέτησε δύο φορές ως ύπατος, το 45 και το 74. Ήταν ο υιοθετημένος ανιψιός της Πλαυτίας Ουργουλανίλας, πρώτης συζύγου του Αυτοκράτορα Κλαύδιου. Είναι γνωστό ότι προσέφερε την προσευχή ως pontifex (αρχιερέας), όταν η πρώτη πέτρα του νέου Καπιτωλίου τοποθετήθηκε το 70. Σε ορισμένες αρχαίες πηγές αναφέρεται ως Πλαύτιος Αιλιανός, αλλά μαθαίνουμε από μία επιγραφή ότι το πλήρες όνομά του ήταν ο Τιβέριος Πλαύτιος Σιλβάνος Αιλιανός και ότι κατείχε πολλές σημαντικές στρατιωτικές διοικήσεις.
Βιογραφία
Υπό τον Νέρωνα υπηρέτησε ως legatus (απεσταλμένος) στη Μοισία (σημερινή Βουλγαρία) από το 61 έως το 66 και κυβέρνησε την επαρχία με μία «μαζική καύση της γης», και από την οποία λέγεται ότι έστειλε αποστολές σίτου της Μοισίας, για να ανακουφίσει την προμήθεια τροφίμων του Ρωμαϊκού λαού, η οποία ήταν σε κρίση πιθανώς λόγω της Μεγάλης πυρκαγιάς της Ρώμης το 64. Αργότερα στάλθηκε στην Ισπάνια (Ρωμαϊκή Ισπανία), η οποία τότε δεν διέθετε επαρχιακό κυβερνήτη. Ωστόσο το 69 ο Αυτοκράτορας Βεσπασιανός θέλησε να διορίσει τον Τ. Π. Σ. Αιλιανό ως έπαρχο της Ρώμης, στη θέση του δολοφονημένου αδελφού του Τ. Φλ. Σαβίνου ΙΙ. Όπως γνωρίζουμε από την επιτύμβια επιγραφή του, ο Αιλιανός ανακλήθηκε στην πόλη· ο Βεσπασιανός πρότεινε στη Σύγκλητο ο Αιλιανός να τελέσει θρίαμβο για την υπηρεσία του στη Μοισία, μία χειρονομία που υπαινίσσεται σιωπηρώς την αχάριστη φύση της εξουσίας του Νέρωνα. Η Σύγκλητος τελικά ψήφισε να εγκριθεί η πρόταση του Βεσπασιανού.
Γύρω στο 60, ο Αιλιανός μετέφερε, από περιοχές πέραν του Δούναβη, στη Μοισία "περισσότερους από 100.000 Υπερδουνάβιους μαζί με τις γυναίκες τους, τα παιδιά τους και τους αρχηγούς ή βασιλείς τους (και τους εγκατέστησε) για να αποτίσουν φόρο τιμής".
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης
Νησιά Κερκένα
thumb|Οι Νήσοι Κερκένα από το διάστημα
Τα νησιά Κερκένα ή Κέρκιννα (τυνησιακά αραβικά: قرقنة) είναι ομάδα νησιών που βρίσκονται στην ανατολική ακτή της Τυνησίας στον κόλπο της Σφαξ, στις 34.7°N, 11.18333°W. Τα νησιά είναι χαμηλά, δεν υπερβαίνουν τα 13 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Τα κύρια νησιά είναι το Σεργκί και το Γαρμπί. Το αρχιπέλαγος έχει έκταση 160 τετραγωνικών χιλιομέτρων και πληθυσμό 15.501 (2014).
Η κεντρική πόλη των Κερκένα, η Ρέμλα (στο Σεργκί), έχει πληθυσμό 2.000 κατοίκων. Ο πληθυσμός των νησιών μειώθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 λόγω της ξηρασίας. Τα νησιά δεν ήταν σε θέση να παράσχουν κατάλληλα συστήματα άρδευσης και, με το καθαρό νερό να εξαντλείται, πολλοί νησιώτες αναγκάστηκαν να φύγουν για την ηπειρωτική Τυνησία, με την κοντινότερη πόλη να είναι η Σφαξ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Τυνησίας Κατηγορία:Νησιά της Μεσογείου Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές της Αφρικής
Μπερενγκάρια της Πορτογαλίας
Η Μπερεγκάρια της Πορτογαλίας (πορτογαλικά: Berengária de Portugal, δανικά: Berengária af Portugal, 1198 - 27 Μαρτίου 1221) από τον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας ινφάντα της Πορτογαλίας και βασίλισσα της Δανίας ως δεύτερη σύζυγος του βασιλιά Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας ήταν πέμπτη κόρη και δέκατο από έντεκα παιδιά του βασιλιά της Πορτογαλίας Σάντσο Α΄ και της Ντούλσε της Αραγωνίας, μεγάλωσε ορφανή, αφού ο πατέρας της πέθανε το 1212, ενώ η μητέρα της είχε πεθάνει από το 1198.
Βιογραφία
Οι Δανοί αγάπησαν πολύ την Μπερεγκάρια, της αφιέρωσαν πολλά τραγούδια, αλλά από την άλλη την κατηγόρησαν για τους υψηλούς φόρους του συζύγου της, οι οποίοι στην πραγματικότητα μπήκαν λόγω των πολεμικών επιχειρήσεων και όχι λόγω της βασίλισσας. Έκανε πολλές δωρεές σε εκκλησίες και μονές.
Η Μπερεγκαρία, αφού γέννησε πρώτα τους τρεις επόμενους μελλοντικούς βασιλείς της Δανίας, πέθανε από τους πόνους στην γέννα. Τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Ρίνγκστεντ στη μία πλευρά του βασιλιά Βαλντεράμ Β΄· στην άλλη πλευρά είχε ταφεί η βασίλισσα Ντάγκμαρ.
Οι δύο σύζυγοι του Βάλντεμαρ είχαν σημαντικό ρόλο στους μύθους και τις μπαλάντες της Δανίας: η Ντάγκμαρ περιγράφεται σαν ευσεβής και δημοφιλής ιδανική βασίλισσα, ενώ η Μπερεγκάρια σαν πολύ όμορφη και αλαζονική. Ο τάφος της ανοίχτηκε (1885), όπου βρέθηκαν μία τούφα μαλλιά, το κρανίο της και καλοσχηματισμένα οστά, τα οποία ήταν απόδειξη της ομορφιάς της, την περίοδο που βρισκόταν στην ζωή.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας παιδιά της ήταν :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Φρειδερίκη Καρολίνα της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Φραγκίσκου Ιωσία της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και της Άννας Σοφίας, κόρης του Λουδοβίκου Φρειδερίκου Α΄ του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1754 τον Κάρολο Αλέξανδρο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες Κατηγορία:Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου
Τζον Μέισον Νηλ
Βίος
Ο Νηλ γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 24 Ιανουαρίου 1818. Οι γονείς του ήταν ο κληρικό Κορνήλιο Νηλ και η Σουζάνα Νηλ, κόρη του Τζον Μέισον Γκουντ. Η μικρότερη αδερφή του, Ελίζαμπεθ Νηλ (1822-1901), ίδρυσε την Κοινότητα του Τιμίου Σταυρού. Εκπαιδεύτηκε στο σχολείο Σέρμπορν, στο Ντόρσετ και στο κολλέγιο Τρίνιτυ του πανεπιστημίου του Κέημπριτζ, όπου (παρότι λεγόταν ότι ήταν ο καλύτερος μαθητής των κλασικών γραμμάτων του έτους του) δεν κατάφερε να πάρει πτυχίο με άριστα λόγω της αδυναμίας του στα μαθηματικά. Ο Νηλ πήρε το μικρό του όνομα από τον Πουριτανό κληρικό και υμνογράφο Τζον Μέισον (1645–94), από τον οποίο καταγόταν η μητέρα του, Σουζάνα.
Στην ηλικία των 22 ετών ο Νηλ ήταν ιερέας του κολλεγίου Ντάουνινγκ του Κέημπριτζ. Στο Κέημπριτζ επηρεάστηκε από την κίνηση της Οξφόρδης και, καθώς ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την εκκλησιαστική αρχιτεκτονική, βοήθησε στην ίδρυση της At Cambridge he was affected by the Oxford Movement and, particularly interested in church architecture, helped to found the Κανταβριγιανή Εταιρεία Κάμντεν (που αργότερα έγινε γνωστή ως Εκκλησιολογική Εταιρεία). Η Εταιρεία πρέσβευε περισσότερο τελετουργική και θρησκευτική διακόσμηση στις εκκλησίες και συνδεόταν στενά με τη Γοτθική Ανανέωση. Ο Νηλ χειροτονήθηκε το 1842. Για λίγο χρόνο ήταν εφημέριος στο Κρώλυ του Σάσσεξ, προτού υποχρεωθεί να παραιτηθεί εξαιτίας μιας χρόνιας ασθένειας στους πνεύμονες. Τον ακόλουθο χειμώνα έζησε στις νήσους Μαδέρα, όπου μπόρεσε να συγγράψει την Ιστορία της Ανατολικής Εκκλησίας (αγγλικά: History of the Eastern Church). Το 1846 έγινε εφημέριος στο κολλέγιο Σάκβιλ, ένα άσυλο απόρων στο Ανατολικό Γκρίνστεντ, θέση που διατήρησε για όλη του τη ζωή.
Το 1854 ο Νηλ υπήρξε συνιδρυτής της Εταιρείας της Αγίας Μαργαρίτας, ενός γυναικείου τάγματος της Εκκλησίας της Αγγλίας αφιερωμένου στην περίθαλψη ασθενών. Πολλοί Προτεστάντες της εποχής εκείνη ήταν καχύποπτοι απέναντι στην επανίδρυση των αγγλικανικών θρησκευτικών ταγμάτων. Το 1857 ο Νηλ δέχθηκε επιθέσεις και προπηλακίστηκε στην κηδεία μίας από τις Αδελφές. Το πλήθος απείλησε να τον λιθοβολήσει και να κάψει το σπίτι του. Δεν του απονεμήθηκε τίτλος ευγενείας ούτε κάποια προαγωγή στην Αγγλία και το διδακτορικό του το έλαβε στο κολλέγιο Τρίνιτυ του Κοννέκτικατ.
Ήταν επίσης ο κύριος ιδρυτής του Συνδέσμου Αγγλικανικών και Ανατολικών Εκκλησιών, ενός θρησκευτικού οργανισμού που ιδρύθηκε το 1864 με την επωνυμία Ένωση Αγγλικανικών και Ανατολικών Ορθόδοξων Εκκλησιών. Ως αποτέλεσμα, ο Νηλ επιμελήθηκε και εξέδωσε το 1865 τους Ύμνους της Ανατολικής Εκκλησίας (αγγλικά: Hymns of the Eastern Church).
Ο Νηλ ήταν σφοδρός υπέρμαχος της αγγλικανικής εκκλησιαστικής παράδοσης της "Υψηλής Εκκλησίας" και είχε να αντιμετωπίσει πλήθος αντιπαλοτήτων, συμπεριλαμβανομένης και μία δεκατετραετούτης παύσης από τον επίσκοπό του. Ο Νηλ μετέφρασε τις Ανατολικές λειτουργίες στα Αγγλικά και έγραψε ένα μυστικιστικό σχολιασμό των Ψαλμών. Ωστόσο, είναι περισσότερο γνωστός ως υμνογράφος και, ιδιαίτερα, ως μεταφραστής, καθώς εμπλούτισες την αγγλόγλωσση υμνογραφία με πολλούς αρχαίους και μεσαιωνικούς ύμνους τους οποίους μετέφρασε από τα λατινικά και τα ελληνικά. Για παράδειγμα, η μελωδία του Καλού Βασιλιά Βάτσλαβ προέρχεται από ένα μεσαιωνικό λατινικό ανοιξιάτικο ποίημα, το Tempus adest floridum. Περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, έκανε το αγγλόφωνο εκκλησίασμα ενήμερο για τις μακραίωνες παραδόσεις της λατινόγλωσσης, ελληνόγλωσσης, ρωσσόγλωσης και συριακής υμνογραφίας. Η έκδοση των 'Ύμνων Αρχαίων και Νεώτερων (αγγλικά: Hymns Ancient and Modern) το 1875 περιέχει 58 από τους ύμνους που μετέφρασε και Το Αγγλικό Υμνολόγιο (αγγλικά:The English Hymnal) του 1906 περιέχει 63 από τους ύμνους που μετέφρασε και έξι ύμνους που έγραψε ο ίδιος.
Καθώς ο Νηλ απεβίωσε στις 6 Αυγούστου 1866, την ημέρα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, μνημονεύεται από τις Αγγλικανικές εκκλησίες την επομένη, στις 7 Αυγούστου. Στην Επισκοπική Εκκλησία στις ΗΠΑ συνεορτάζεται με την Κάθρην Γουίνκγουορθ, η οποία επίσης μετέφρασε ύμνους στα Αγγλικά. Ο Νηλ και η Γουίνκγουορθ συνεορτάζονται επίσης στο Εορτολόγιο της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Εκκλησίας της Αμερικής την 1η Ιουλίου, ημέρα θανάτου της Γουίνκγουορθ. Ο Νηλ έχει ταφεί στον περίβολο του Αγίου Σγουίθαν στο Ανατολικό Γκρίνστεντ.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Αγγλικανισμός Κατηγορία:Άγγλοι κληρικοί
Μαγνησία Ρεθύμνου
Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Μαγνησία (αποσαφήνιση)
Η Μαγνησία είναι πεδινό χωριό της Κοινότητας Έρφων του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης σε υψόμετρο 85 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μαγνησία βρίσκεται προς τον κόλπο του Αλμυρού σε απόσταση 11 χλμ. ανατολικά από την πόλη του Ρεθύμνου και νότια της Εθνικής Οδού 90 ή Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ). Το χωριό είναι κτισμένο στον Αδελιανό κάμπο, ανάμεσα στους οικισμούς Χαμαλεύρι (ΝΔ.), Άγιος Νικόλαος (ΝΑ.), Σταυρωμένος (ΒΔ.) και ιδρύθηκε το 1923 από 14 οικογένειες προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1925 με την ονομασία Νέα Μαγνησία να απογράφεται στην τότε κοινότητα Έρφων που το 1940 διορθώθηκε σε Μαγνησία. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους Έρφους, την Άνω Βιρανεπισκοπή, τον Άγιο Νικόλαο και την Βιρανεπισκοπή, αποτελούν την τοπική κοινότητα Έρφων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρκαδίου του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 85 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Sony Alpha 7R II
μικρογραφία|Sony Alpha 7R II Η Sony Alpha 7R II είναι μοντέλο φωτογραφικής μηχανής πλήρους καρέ (35.9mm x 24.0mm), της οποίας η κυκλοφορία ανακοινώθηκε από τη Sony στης 10 Ιουνίου του 2015. Μέχρις στιγμής έχει το μεγαλύτερο αισθητήρα, στη κατηγορία του, ένας CMOS με οπίσθιο φωτισμό. Η ανάλυση που προσφέρει το συγκεκριμένο μοντέλο είναι 42 Mpix (7974 x 5316). Άλλα χαρακτηριστικά της είναι το υβριδικό σύστημα εστίασης, η ικανότητα λήψης βίντεο μέχρι 4Κ και εύρος ISO 100-25.600, το οποίο επεκτείνεται από 50 μέχρι 102.400.
Η Sony Alpha 7R II κέρδισε το βραβείο της TIPA το 2016 στην κατηγορία καλύτερη επαγγελματική mirroless.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φωτογραφική μηχανή
Φραγκίσκος Αδόλφος του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ
Ο Φραγκίσκος Αδόλφος, γερμ. Franz Adolf (7 Ιουλίου 1724 - 22 Απριλίου 1784) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας (ονομαστικά μόνο) του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Βίκτωρα Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ και της Καρλόττας Λουίζας, κόρης του Γουλιέλμου Μαυρίκιου, κόμη του Ίζενμπουργκ-Μπύντινγκεν-Μπίρσταϊν.
Το 1784 απεβίωσε στο Χάλλε επί του Ζάαλε σε ηλικία 60 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1762 τη Μαρία Ιωσήφα από τη Σιλεσία, κόρη του Ιωάννη-Βόλφγκανγκ, κόμη του Χάσλινγκεν. Είχαν τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Παναγιώτης Καλαϊτζάκης
Ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης (Ηράκλειο Κρήτης, 2 Ιανουαρίου 1999) είναι Έλληνας επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2 μέτρα αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ / σμολ φόργουορντ για τον Παναθηναϊκό.
Λιθουανία
Στις 28 Αυγούστου 2019, υπέγραψε στην Νεβέζις του Πρωταθλήματος Λιθουανίας. Τη σεζόν 2019-20 είχε 9,5 πόντους, 2,9 ριμπάουντ και 1,6 ασίστ μέσο όρο στη διοργάνωση. Στις 17 Ιουνίου 2020, ανανέωσε το συμβόλαιό του μέχρι το 2022. Τη σεζόν 2020-21 μέτρησε 13.6 πόντους, 4.5 ριμπάουντ, 2 ασίστ και 1.3 κλεψίματα σε 29 λεπτά μ.ό. ενώ πέτυχε διψήφιο αριθμό πόντων στις 19 από τις 22 συμμετοχές του στη λιθουανική λίγκα.
Παναθηναϊκός
Στις 2 Ιουλίου 2022, ανακοινώθηκε από τον Παναθηναϊκό για τα τρία επόμενα χρόνια (2+1).
Εθνική ομάδα
Ο Καλαϊτζάκης ήταν μέλος των εθνικών ομάδων νέων και εφήβων της Ελλάδας. Με τις εθνικές ομάδες των εφήβων της Ελλάδας, έπαιξε στο Πρωτάθλημα Ευρώπης Under-18 2017 FIBA, στο Πρωτάθλημα Ευρώπης Under-20 2018 FIBA και στο Πρωτάθλημα Ευρώπης Under-20 2019 FIBA στο οποίο είχε σε 7 αγώνες είχε 9,6 πόντους, 2,3 ριμπάουντ και μία ασίστ κατά μέσο όρο.
Στις 29 Νοεμβρίου 2021, έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ανδρών για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2023. Στον πρώτο του αγώνα είχε 5 πόντους (5/6 βολές, 0/1 δίποντο), 4 ριμπάουντ (τα 3 επιθετικά) και 3 κλεψίματα σε 13: 33 λεπτά συμμετοχής.
Προσωπική ζωή
Ο δίδυμος αδερφός του, Γεώργιος, είναι επίσης επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Υπήρξαν συμπαίκτες στη λιθουανική ομάδα Νεβέζις, τη σεζόν 2019-20, καθώς και στον Παναθηναϊκό (2022-σήμερα), όπου έγιναν οι πρώτοι δίδυμοι αδερφοί που φόρεσαν την ίδια φανέλα μετά από 31 χρόνια και μετά από τους Τομ και Νικ Κατσίκης τη σεζόν 1991-92, για το Πρωτάθλημα Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α.Ε. Χολαργού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ Νεβέζις Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Λιετκάμπελις Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Κάστρο του Λόκενχαους
Γεωγραφία
Το κάστρο βρίσκεται στην κοιλάδα Γκυνς, μέσα σε ένα λοφώδες έδαφος στην ανατολική Αυστρία, κοντά στα ουγγρικά σύνορα προς το Κιόσεγκ. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της πόλης Λόκενχαους, περίπου 120 χιλιόμετρα νότια της Βιέννης και περίπου την ίδια απόσταση οδικώς βορειοανατολικά του Γκρατς. Χτίστηκε στην κορυφή ενός λόφου, που τώρα ονομάζεται Λόφος του Κάστρου. Μπορείτε να φτάσετε σε αυτό με λεωφορείο express κατά μήκος της Ομοσπονδιακής οδού Αϊσενστάντερ. Μια λίμνη βρίσκεται αμέσως στα ανατολικά του κάστρου.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Αεροφωτογραφία του Κάστρου Λόκενχαους
Οι οικισμοί στην περιοχή του Κάστρου Λόκενχαους χρονολογούνται στη Λίθινη Εποχή. Οι Ιλλυριοί και οι Κέλτες που εγκαταστάθηκαν εδώ θεωρείται ότι έχτισαν το κάστρο γύρω στο 1200 με οικοδομικό υλικό διαθέσιμο στην περιοχή, αν και εμφανίζεται για πρώτη φορά σε γραπτά αρχεία, που χρονολογούνται στο 1242. Το Κάστρο Λόκενχαους, που είναι το παλαιότερο φρούριο του Μπούργκενλαντ, χτίστηκε για την υπεράσπιση της περιοχής ενάντια στους Μογγόλους. Οι Ρωμαίοι προσάρτησαν την περιοχή και την περιέλαβαν ως τμήμα της επαρχίας της Παννονίας υπό τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι Γερμανοί και οι Σλάβοι κατοίκησαν στο κάστρο. Αξιοσημείωτοι ιδιοκτήτες ήταν: ο Δούκας Φρειδερίκος Β' της Αυστρίας, ο Ερρίκος Β' του Γκύσσινγκ, ο βασιλιάς της Βοημίας, ο Ότακαρ Β' και ο βασιλιάς Μαξιμιλιανός Β'. Το κάστρο καταστράφηκε το 1337 υπό τον Κάρολο Α' της Ουγγαρίας.
Η πόλη έλαβε καθεστώς αγοράς το 1492. Τελικά το κάστρο πήγε στην οικογένεια Νάντασντι. Ο Φέρεντς Β' Νάντασντι παντρεύτηκε την Ελισάβετ Μπάτορι, απόγονο του Στεφάνου Η' Μπάτορι, η οποία έμεινε στην ιστορία ως η Κόμισσα του Αίματος, λόγω της βασιλείας της με βάση τον τρόμο, τα βασανιστήρια και τις δολοφονίες εκατοντάδων γυναικών για σαδιστική ευχαρίστηση. Εδώ χρειάζεται μία προσθήκη στη λαϊκή κουλτούρα. Οι κατηγορίες ακυρώθηκαν λόγω της φανταστικής δικαστικής αγωγής, που αποσκοπούσε στην εκδίωξη της Ελισάβετ Μπάτορι από τα φέουδά της, όπου πρωτοεμφανίστηκαν αυτές οι διεκδικήσεις. δεξιά|μικρογραφία| Λέκα, 1698.
αριστερά|μικρογραφία| Κοιτάζοντας προς το κάστρο στη δασώδη περιοχή από την πόλη Λόκενχαους Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και την περίοδο που ακολούθησε δεν υπήρξε καμία αλλαγή στο καθεστώς του κάστρου, μέχρι το 1921. Το κάστρο ανακατασκευάστηκε μόνο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο υπό τον Κόκκινο Στρατό. Το 1968, ο καθηγητής Πάουλ Άντον Κέλερ και η σύζυγός του Μάργκαρετ, αγόρασαν το κάστρο Λόκενχαους, το οποίο εκείνη την εποχή ήταν ερειπωμένο. Πούλησαν όλα τα υπάρχοντά τους, για να το ανακαινίσουν. Η ανακαίνιση εκτιμήθηκε ότι κόστισε 800.000 €, από τα οποία ξόδεψαν δικά τους χρήματα 500.000 €. Πριν από την ολοκλήρωση της αποκατάστασης, ο καθηγητής Κέλερ πέθανε. Ωστόσο, η γυναίκα του συνέχισε το έργο, ολοκλήρωσε το έργο και μετονόμασε το κάστρο σε «Ίδρυμα του καθηγητή Πάουλ Άντον Κέλερ – Κάστρο Λόκενχαους» προς τιμήν του συζύγου της. Ένα Διοικητικό Συμβούλιο, που ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1980, διαχειρίστηκε τις περαιτέρω εργασίες αποκατάστασης, που πραγματοποιήθηκαν με περισσότερα κεφάλαια, που συγκεντρώθηκαν από το κοινό. Ο Ευγένιος Χόρβατ, συνταξιούχος στρατηγός και οικονομικός σύμβουλος, έχει συμβάλει ουσιαστικά στις δραστηριότητες του καταπιστεύματος.
Το κάστρο Λόκενχαους είναι μέρος του Φυσικού Πάρκου Geschriebenstein. Το κάστρο έχει χρησιμοποιηθεί ως σκηνικό για τις μεσαιωνικές σκηνές στο δράμα μυστηρίου του Ρούντολφ Στάινερ, The Soul's Probation.
Αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά
Το μπουντρούμι είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο. Λαξεύτηκε στον βράχο από Τούρκους αιχμαλώτους. Σύμφωνα με ένα έγγραφο, δεκαέξι Τούρκοι κάηκαν ζωντανοί σε αυτό το 1557.
Το κτήριο διαθέτει έναν σταθμό αρπακτικών πτηνών, ο οποίος φιλοξενεί αρπακτικά πουλιά. Κάθε χρόνο περίπου 1200 νυχτερίδες γεννούν εδώ. Μια οπτικοακουστική παρουσίαση και συσκευές νυχτερινής όρασης αποτελούν μέρος του προγράμματος, που διοργανώνεται από την Trust Administration, το οποίο παρέχει λεπτομέρειες σχετικά με την αναπαραγωγή και την ανατροφή των παιδιών, τη συμπεριφορά και τη διατροφή του κυνηγιού και τον ετήσιο κύκλο των νυχτερίδων. Υπάρχουν δύο αυλές. Στην κάτω αυλή βρίσκεται η ταβέρνα του κάστρου.
Μια σπειροειδής πέτρινη σκάλα στενεύει σταδιακά έως ότου ένα άτομο δεν μπορεί πλέον να προχωρήσει μπροστά εκτός από ένα μαύρο άνοιγμα μπροστά στα πόδια. Ο θάλαμος βασανιστηρίων περιλαμβάνει ένα Iron Maiden, στο κέντρο του δωματίου. Ήταν διπρόσωπο με άνοιγμα για το θύμα και είχε αιχμηρές αιχμές στο εσωτερικό. Άλλα χαρακτηριστικά στο θάλαμο βασανιστηρίων είναι ένας στενός καναπές, σκουριασμένες αλυσίδες, πέτρινες μπάλες, μια καταπακτή, χειροπέδες, θραυστήρες και λαβίδες.
Ο τάφος της οικογένειας Νάντασντι είναι χτισμένος από τετράγωνες πέτρες και θολωτός σε στρογγυλές καμάρες, που στηρίζονται σε κίονες. Είναι μια μακριά υπόγεια στοά, που φωτίζεται μόνο από ένα κυκλικό άνοιγμα, που μπορεί να κλείσει με μια πέτρα. Ένας δεύτερος τάφος, που βρίσκεται κάτω από τη σουίτα των δωματίων που χρησιμοποιούσε κάποτε ο άρχοντας του κάστρου, είναι σκαμμένος βαθιά σε συμπαγή βράχο και χωρίζεται σε δύο διακριτά διαμερίσματα από μια μακριά σειρά από κολώνες με κολοβώματα πάνω στα οποία υπάρχουν στρογγυλεμένες καμάρες. Ολόκληρος ο υπόγειος χώρος έχει διακοσμηθεί περίτεχνα με αγάλματα σκαλισμένα σε ξύλο από τα οποία σώζονται ακόμη κάποια θραύσματα. Μία κρύπτη είναι προσβάσιμη μέσω μιας μεγάλης αίθουσας που φωτίζεται από δύο στενά τοξωτά παράθυρα. Στη δεξιά γωνία υπάρχει ένα πηγάδι, σκαμμένο πενήντα οργιές στο βράχο.
Τουρισμός
Οι εγκαταστάσεις του κάστρου είναι διαθέσιμες για πολιτιστικές εκδηλώσεις, συνέδρια, σεμινάρια και συναντήσεις. Το Festaal (Αίθουσα Εκδηλώσεων) του κάστρου χρησιμοποιείται για συναυλίες. Είναι το επίκεντρο του φεστιβάλ μουσικής δωματίου (Kammermustikfest), που ξεκίνησε το 1982 από τον πάστορα Χέροβιτς του Λόκενχαους και τον βιολιστή Γκίντον Κρέμερ της Ρίγας. Το Φεστιβάλ Μουσικής Δωματίου Λόκενχαους είναι μια ετήσια εκδήλωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αίθουσες συναυλιών στην Αυστρία Κατηγορία:Κάστρα στην Αυστρία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Αυστρία
Κάστρο του Φόρχτενσταϊν
Το Κάστρο Φόρχτενσταϊν (Burg Forchtenstein; Fraknó vára; Fortnavski grad) είναι κάστρο, που χτίστηκε στα τέλη του Μεσαίωνα κοντά στον δήμο Φόρχτενσταϊν στο βόρειο Μπούργκενλαντ της Αυστρίας. Το Κάστρο Φόρχτενσταϊν βρίσκεται σε υψόμετρο 511 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Ιστορία
Το πρώτο τμήμα του κάστρου με τον πύργο των 50 μέτρων χτίστηκε στις αρχές του 15ου αιώνα από τους Άρχοντες του Μάτερσμπουργκ, οι οποίοι αργότερα ονόμασαν τους εαυτούς τους Άρχοντες του Φόρχτενσταϊν.
Το κάστρο διαθέτει έναν πύργο, γνωστό ως «Μαύρος Πύργος», αν και ο μαύρος βράχος, που ήταν αρχικά επένδυση του πύργου έχει έκτοτε απογυμνωθεί. Ο πύργος περιέχει έναν βαθύ λάκκο 12 μέτρων, που χρησιμοποιείται ως κελί φυλακής, για όσους καταδικάζονται σε θάνατο. Η Ρεζάλια, σύζυγος του Λέτους του Φόρχτενσταϊν το χρησιμοποιούσε με μεγάλη συχνότητα. Κατά την επιστροφή του συζύγου της από τη στρατιωτική θητεία, καταδικάστηκε η ίδια σε θάνατο στον πύργο από τον σύζυγό της.
Γύρω στο 1450 οι Άρχοντες του Φόρχτενσταϊν εξέλιπαν λόγω έλλειψης αρσενικού κληρονόμου και το κάστρο πέρασε στον Οίκο των Αψβούργων, στον οποίο ανήκε για 170 χρόνια. Το μίσθωσαν σε άλλους, συμπεριλαμβανομένων των κόμηδων του Βάισμπιαχ και Χάρντεγκ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το κτήριο δεν άλλαξε σημαντικά.
Το 1622 ο Νικολάους Εστερχάζυ, ιδρυτής της δυτικής ουγγρικής γραμμής Εστερχάζυ, έλαβε το κάστρο από τον αυτοκράτορα Φερδινάνδο Β' και ο Εστερχάζυ έγινε Κόμης. Ο Νικολάους άρχισε να οχυρώνει το κατεστραμμένο κάστρο και το ανακαίνισε με τις υπηρεσίες του Βιεννού οικοδόμου Σιμόν Ρετάκο από το 1630 έως το 1634 και με τον Ντομένικο Καρλόνε από το 1643. Οι οικοδόμοι ήταν όλοι από την Ιταλία. Αυτό οδήγησε σε μεγάλες παραγγελίες για τρεις τεχνίτες του λατομείου Κάιζερ, του αυτοκρατορικού λατομείου: Αμπρόσιους Πετρούζι, Πείτρο Μάινο Μαντέρνο και Ματίας Λορέντις. Πέτρες από το λατομείο χρησιμοποιήθηκαν για τις κύριες πύλες, τα σιντριβάνια, τις μπάλες των κανονιών κ.λπ. Μόλις λαξευόταν η πέτρα γινόταν παράδοση σε μεγάλα βαγόνια, που τα τραβούσαν έξι βόδια.
Στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα ο γιος του Παύλος επέκτεινε περαιτέρω και διακόσμησε το κάστρο με τον αρχιτέκτονα Ντομένικο Καρλόνε. Μετά το θάνατο του Παύλου η λειτουργία του κάστρου άλλαξε. Έγινε αποθήκη όπλων, αρχείων, χρονομέτρων, μηχανών, παρασκευασμάτων εξωτικών ζώων και άλλων «θαυμάτων». Η μόνη πρόσβαση στο θησαυροφυλάκιο ήταν ένα μυστικό πέρασμα που οδηγούσε σε μια πόρτα που απαιτούσε δύο διαφορετικά κλειδιά να χρησιμοποιηθούν μαζί. Το ένα κλειδί το κρατούσε ο Κόμης και το άλλο ο ταμίας του. Στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα το κάστρο επεκτάθηκε από τον πρωτομάστορα Φέρντιναντ Μοντλχάμερ. Κατά τη διάρκεια αυτής της εργασίας ανυψώθηκε το δοκάρι της οροφής και ανακαινίστηκε το εσωτερικό.
Το θησαυροφυλάκιο παρέμεινε ανεξερεύνητο και άθικτο καθ' όλη τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Τα αυθεντικά ντουλάπια με γυάλινη επένδυση που περιέχουν τη συλλογή είναι από μόνα τους έργα τέχνης.
Το κάστρο εξακολουθεί να ανήκει στην οικογένεια Εστερχάζυ και, μαζί με το Παλάτι Εστερχάζυ στο Άιζενστατ, εξιστορεί την ιστορία και τους θησαυρούς αυτής της αρχαίας αριστοκρατικής οικογένειας.
Όταν η Αυστρία και η Ουγγαρία έγιναν χωριστά κράτη το 1921, τα εδάφη της οικογένειας Εστερχάζυ μοιράστηκαν μεταξύ των δύο χωρών. Τα οικονομικά τους αρχεία παρέμειναν στο Κάστρο Φόρχτενσταϊν και τα οικογενειακά αρχεία μεταφέρθηκαν στο Ουγγρικό Ομοσπονδιακό Αρχείο στη Βουδαπέστη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Αυστρία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Αυστρία
Εργάνη Ροδόπης
Η Εργάνη είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Εργάνη βρίσκεται στην πεδιάδα της Κομοτηνής και βορειοδυτικά του Ίσμαρου σε υψόμετρο 50 μέτρα. Το χωριό απέχει 29 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου) ενώ είναι κτισμένο ανάμεσα στην Ξυλαγανή (ΝΔ.) και την όμορη Νέα Πέτρα (ΒΑ.). Οι κάτοικοί του είναι μουσουλμάνοι, σε σημαντικό ποσοστό Ρομά ενώ υπάρχουν λίγες οικογένειες Πομάκων από την Κύμη και τον Κάρδαμο.
Νοτιοανατολικά του χωριού προς την κατεύθυνση της Ξυλαγανής, στην ανατολική πλευρά του υψώματος "Κρεμαστός βράχος" ή "Κρεμαστή" (Ασάρ-τεπέ), υπάρχουν ερείπια της προϊστορικής ακρόπολης της Εργάνης η οποία από το 1979 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Χρονολογείται μεταξύ Ύστερης εποχής του Χαλκού και Πρώιμης εποχής του Σιδήρου (1200 -900 π.Χ.), διατηρεί πύλη με μικρό τετράπλευρο πρόπυλο και στους δύο χώρους της ακρόπολης θεμέλια από τετράπλευρα και κυκλικά κτίσματα. Στη βορειοδυτικά γωνία της πάνω ακρόπολης υπάρχει μεγάλο ελλειψοειδές κτίριο που πιθανολογείται ότι ήταν η οικία ηγεμόνα. Έχουν βρεθεί κεραμική με εγχάρακτη και αυλακωτή διακόσμηση (του 13ου - 12ου π.Χ. αιώνα) καθώς και ευρύστομα αγγεία με γωνιόσχημη λαβή και ένας αμφορέας με κατακόρυφες λαβές στην κοιλιά.
Διοικητικά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ξυλαγανής. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Ξυλαγανή και την Νέα Πέτρα αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ξυλαγανής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 347 κατοίκους.
Βάρτισλαβ Θ΄ της Πομερανίας-Βόλγκαστ
Ο Βάρτισλαβ Θ΄, γερμ. Wartislaw IX (π. 1400 - 17 Απριλίου 1457) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ (1417-57).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μπάρνιμ ΣΤ΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και της Βερόνικας των Χοεντσόλλερν, κόρης τού Φρειδερίκου Ε΄ μπουργκράβου της Νυρεμβέργης.
Νέος είχε κακές εμπειρίες: ο Ντέγκενερ Μπούγκενχάγκεν στρατάρχης της Πομερανίας σκοτώθηκε μπροστά στα μάτια του το 1418 από τον Χέννεκε φον Μπερ, ευνοούμενο της Αγνής, χήρας τού θείου του Βάρτισλαβ Η΄. Ο Χέννεκε το έκανε αυτό, διότι ο Ντέγκενερ είχε σκοτώσει τον Κούρτ Μπόνοβ, επίσης ευνοούμενο της Αγνής. Ο Χέννεκε, αφού φυλακίστηκε στο κάστρο Νούστροβ, εκτελέστηκε· ή κατά διαφορετική πηγή, φυλακίστηκε στο κάστρο Ούσεντομ και προσπαθώντας να δραπετεύσει, πνίγηκε. Μάλλον επηρεασμένος από τα γεγονότα αυτά, ο Βάρτισλαβ Θ΄ συμφώνησε με τους ευγενείς και τους αστούς για την ίδρυση μίας Τετραμελούς Αυλής, που θα διασφάλιζε τους νόμους.
Από το 1425 μοιραζόταν την εξουσία του με τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπάρνιμ Ζ΄ και τον εξάδελφό του Μπάρνιμ Η΄. Επέζησε αυτών και στο τέλος της ζωής του κυβέρνησε όλη την Πομερανία-Βόλγκαστ. Όπως και ο 5ος εξάδελφός του Όθων Γ΄ δούκας της Πομερανίας-Στέττιν, έπρεπε να ασχοληθεί με τις φιλοδοξίες των Χοεντσόλλερν, που από το 1411 κυβερνούσαν το γειτονικό Βρανδεμβούργο. Οι δούκες της Πομερανίας-Βόλγκαστ κατείχαν τις περιοχές Τόργκελοβ και Πάζεβαλκ τού Βρανδεμβούργου ως εγγύηση, για ένα δάνειο που έδωσαν και ο Βάρτισλαβ Θ΄ ανησυχούσε για αυτές. Τελικά το 1448 κατόπιν συμφωνίας οι περιοχές αυτές πέρασαν στην Πομερανία-Βόλγκαστ.
Ίδρυσε το Πανεπιστήμιο τού Γκράιφσβαλτ το 1456 και τού χορήγησε δωρεές, ώστε να είναι οικονομικά εξασφαλισμένο.
Μογγολική καλλιγραφία
δεξιά|μικρογραφία|Η Αυτοκρατορική Σφραγίδα της Μογγολίας χρησιμοποιώντας το κλασικό μογγολικό αλφάβητο, όπως διαπιστώθηκε σε μια επιστολή που έστειλε ο Γκουγιούκ Χαν στο Ρωμαίο Πάπα Ιννοκέντιο Δ΄. Η Μογγολική καλλιγραφία είναι είδος της καλλιγραφίας των Μογγόλων της Κεντρικής Ασίας. Όπως και οι περισσότερες άλλες καλλιγραφίες στην Ανατολική Ασία (π. χ. Κινεζική καλλιγραφία και άλλες καλλιγραφικές τεχνικές που πηγάζουν από την Κινεζική καλλιγραφία, όπως η Κορεατική και Ιαπωνική καλλιγραφία) η γραφή γίνεται κυρίως με μια βούρτσα.
Αν και η μογγολική γλώσσα στη Μογγολία χρησιμοποιεί το Κυριλλικό αλφάβητο που εγκρίθηκε κατά τη διάρκεια της Κομμουνιστικής εποχής, η μογγολική καλλιγραφία γράφεται στο παραδοσιακό μογγολικό αλφάβητο μπιτσίγκ. Το 2013, η μογγολική καλλιγραφία ήταν εγγεγραμμένο στην Κατάλογο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς που Χρειάζονται Επείγουσα Προστασία της UNESCO. Προς το παρόν, τρεις μεσήλικες μελετητές εκπαιδεύουν εθελοντικά τη μικρή κοινότητα των ελαφρώς πάνω από είκοσι νέων καλλιγράφων. Παραδοσιακά, οι μέντορες επιλέγουν τους καλύτερους φοιτητές και τους εκπαιδεύουν ως καλλιγράφους για μια περίοδο που διαρκεί από πέντε έως οκτώ χρόνια. Οι μαθητές και καθηγητές συνεχίζουν ο ένας τον άλλο να διεγείρουν την καλλιτεχνική προσπάθεια. Το ποσοστό του κοινωνικού μετασχηματισμού, της αστικοποίησης και της παγκοσμιοποίησης έχουν οδηγήσει σε σημαντική μείωση του αριθμού των νέων καλλιγράφων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλλιγραφία Κατηγορία:Πολιτισμός της Μογγολίας
Ερρίκος Δ΄ της Δανίας
thumb|right|250px|Ο Έρικ Δ΄ της Δανίας σε τοιχογραφία στην εκκλησία του Αγίου Μπεντ στο Ρίνγκστεντ. Ο Ερρίκος Δ΄ της Δανίας (δαν.: Erik Plovpenning ή αυτός που φορολόγησε τα άροτρα, 1216 - 10 Αυγούστου 1250), βασιλιάς της Δανίας (1241-1250) ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας και της δεύτερης συζύγου του Μπερενγκάρια της Πορτογαλίας, αδελφός των βασιλέων Άβελ της Δανίας και Χριστόφορου Α΄. Όταν ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του Βάλντεμαρ ο Νέος στέφθηκε συμβασιλέας της Δανίας (1218), ο πατέρας του δημιούργησε το δουκάτο του Σλέσβιχ στα σύνορα μεταξύ Δανίας και Γερμανίας, το οποίο παραχώρησε στον Ερρίκο. Ο Βάλντεμαρ ο Νέος πέθανε σε ατύχημα το 1231, οπότε στέφθηκε συμβασιλέας και διάδοχος του Δανικού θρόνου ο ίδιος ο Ερρίκος στον Καθεδρικό ναό του Λουντ στις 30 Μαΐου 1232. Το δουκάτο του Σλέσβιχ παραχωρήθηκε στον δεύτερο αδελφό του Άβελ και μετά τον θάνατο του πατέρα του (1241) παρέμεινε μόνος βασιλιάς.
Σύγκρουση με τους αγρότες
Στην βασιλεία του Ερρίκου κυριάρχησαν οι εμφύλιες διαμάχες ανάμεσα στον ίδιο και τα αδέλφια του, ειδικά με τον Άβελ, δούκα του Σλέσβιχ, ο οποίος απαιτούσε την ανεξαρτησία του δουκάτου του από τον θρόνο της Δανίας με την υποστήριξη των κομήτων του Χόλσταϊν. Συνάντησε σκληρές αντιδράσεις από τους αγρότες της Σκάνια για την πολύ υψηλή φορολογία. Ήταν ο Δανός βασιλιάς που φορολόγησε τα άροτρα, γι' αυτό κάποιος άντρας αγρότης ο οποίος ζούσε μόνο από τα άροτρα και τα χρησιμοποιούσε για να μετρήσει την περιουσία του, έδωσε στον Ερρίκο το προσωνύμιο "Πλόβπεννι", δηλαδή αυτός που φορολογεί τα άροτρα. Την επόμενη χρονιά (1242) ο Ερρίκος ξεκίνησε σκληρή εμφύλια σύγκρουση με τον αδελφό του Άβελ (1242- 1244), στην συνέχεια συμφιλιώθηκαν προσωρινά και έκλεισαν ειρήνη, προκειμένου να συμμετέχουν μαζί σε Σταυροφορία στην Εσθονία (1244).
Ο Ερρίκος συνάντησε πολλά προβλήματα από τις θρησκευτικές ταραχές και από τους φόρους. Τις πιο σκληρές αντιδράσεις συνάντησε όταν αποφάσισε να φορολογήσει την εκκλησιαστική περιουσία. Ο Πάπας έστειλε επιστολή με την οποία ζητούσε συνάντηση του βασιλιά και των επισκόπων στο Όντενσε (1245), ενώ η απειλή του αφορισμού εκτοξεύτηκε εναντίον οποιουδήποτε επιχειρούσε να θίξει τα προνόμια της εκκλησίας, ανάμεσα στα οποία και το αφορολόγητο, απειλή που είχε βασικό στόχο τον ίδιο τον Ερρίκο. Ο Ερρίκος Δ΄ αντιμετώπισε την οργή του επισκόπου του Ρόσκιλε Νίλς Στίγκσεν, ο οποίος διέφυγε από τη Δανία την ίδια χρονιά, ενώ ο Ερρίκος έκανε κατάσχεση της περιουσίας του στην νήσο Σγιέλαν, όπου βρισκόταν και η πόλη της Κοπεγχάγης. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ διέταξε την αποκατάσταση του επισκόπου, αλλά ο Νίλς Στίγκσεν πέθανε στην εξορία (1249) και η περιουσία του επανήλθε στην επισκοπή μετά τον θάνατο του Ερρίκου (1250).
Σύγκρουση με τον αδελφό του Άβελ
Η σύγκρουση με τον αδελφό του Άβελ ξέσπασε ξανά (1246) όταν επιχείρησε εισβολή στο Χόλσταϊν. Ο Άβελ παντρεύτηκε την Ματθίλδη του Χόλσταϊν, κόρη του Αδόλφου Δ΄ του Χόλσταϊν και έγινε κηδεμόνας των ανήλικων κουνιάδων του Ιωάννη Α΄ και Γεράρδου Α΄ δίνοντας μήνυμα στον αδελφό του Ερρίκο Δ΄ να εγκαταλείψει τις προσπάθειες για κατάκτηση της περιοχής. Τα επόμενα χρόνια ο Άβελ εισέβαλε και λεηλάτησε τη Γιουτλάνδη και τη Φιονία φθάνοντας ως το Ράντερς και το Όντενσε, έχοντας την υποστήριξη του μικρότερου αδελφού του Χριστόφορου και του ετεροθαλούς αδελφού του Κνούτου, δούκα της Εσθονίας. Ο Ερρίκος Δ΄ ανακατέλαβε αμέσως την πόλη του Ρίπε, την πόλη καταγωγής του Άβελ Σβέντμποργκ, κυρίευσε το κάστρο του Άρρεσκοβ στη Φιονία συλλαμβάνοντας αιχμάλωτους τον Χριστόφορο και τον Κνούτο, ενώ με συνθήκη την οποία υπέγραψε με την αδελφή του Σοφία του Βρανδεμβούργου απέκτησε τον έλεγχο ολόκληρης της Δανίας. Ακολούθησε η εξέγερση των αγροτών λόγω των υψηλών φόρων και πραγματοποιήθηκε μεγάλος συνασπισμός εναντίον του βασιλιά με τη συμμετοχή των αγροτών, του δούκα Άβελ και των κομήτων της νότιας Γιουτλάνδης.
Δολοφονία του Ερρίκου
Ο Ερρίκος ετοίμασε στρατό για να επιτεθεί στην Εσθονία (1249), αλλά πέρασε αρχικά από το Χόλσταϊν για να καταλάβει το κάστρο του Ρέντσμπουργκ και να δώσει με αυτόν τον τρόπο μήνυμα στους Γερμανούς κόμητες ότι αυτός είναι ο κυρίαρχος της περιοχής (1250). Στο Σλέσβιχ συνάντησε τον αδελφό του Άβελ, ο οποίος τον δέχτηκε και τον φιλοξένησε, είχε μακρά συνομιλία μαζί του και του υπενθύμισε τις πολλές άδικες επιθέσεις που είχε δεχτεί από αυτόν τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, σε μια από τις οποίες παραλίγο να σκοτωθεί η κόρη του Σοφία. Ο Ερρίκος τον ειρωνεύτηκε. Μετά τη συνομιλία κι ενώ ο Ερρίκος έπαιζε χαρτιά με Γερμανούς ευγενείς, ο αρχιθαλαμηπόλος του Άβελ με μια ομάδα ανδρών τον συνέλαβε αιχμάλωτο. Ο Ερρίκος Δ΄ κατάλαβε ότι ήρθε το τέλος του και ζήτησε εξομολόγηση από τον ιερέα, κάτι που έγινε αποδεκτό. Ο βασιλιάς αποκεφαλίστηκε με τσεκούρι, το σώμα του ρίχτηκε στον ποταμό Σλιέν, όπου βρέθηκε το επόμενο πρωί από δυο ψαράδες και μεταφέρθηκε στο Δομινικανικό αββαείο του Σλέσβιχ και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Μπεντ (1257). Δεν είχε επιζήσει κανένας γιος του, οπότε τον διαδέχθηκε στον θρόνο ο Άβελ, αφού πρώτα ορκίστηκε ότι δεν είχε καμμία σχέση με τη δολοφονία, αλλά οι περισσότεροι δεν τον πίστεψαν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1239 τη Γιούττα των Ασκάνια, κόρη του Αλβέρτου Α΄, δούκα της Σαξονίας και παιδιά του ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιογραφικό Λεξικό της Δανίας
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Φρειδερίκος του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ
Ο Φρειδερίκος. γερμ. Friedrich (29 Νοεμβρίου 1741 - 24 Δεκεμβρίου 1812) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ (1741-1812).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Βίκτωρα Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ και της Χέντβιχ Σοφίας του Χένκελ, κόρης του Βέντσελ Λουδοβίκου, κόμη του Ντόνερσμαρκ.
Γεννήθηκε στο Σάουμμπουργκ· το 1758 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός του Χριστιανός. Το 1772 ο δευτερότοκος Κάρολος Λουδοβίκος διαδέχθηκε τον πατέρα τους, αποκλείοντας τους τρεις νεότερους αδελφούς του από τη διαδοχή. Το 1784 ετελεύτησε ο τρίτος αδελφός Φραγκίσκος Αδόλφος και το 1790 ο πέμπτος Βίκτωρ Αμεδαίος. Έτσι όταν το 1806 απεβίωσε ο Κάρολος Λουδοβίκος, ο Φρειδερίκος ανέλαβε το πριγκιπάτο.
Το 1812 απεβίωσε στο Χόμπουργκ φορ ντερ Χέε σε ηλικία 71 ετών, άγαμος. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου του και τον διαδέχθηκε η μικρανιψιά του Ερμίνα, κόρη του Βίκτωρα Β΄ (γιου του Καρόλου Λουδοβίκου) στο Σάουμμπουργκ και ο γιος του δεύτερου εξαδέλφου του Αλέξιος Φρειδερίκος Χριστιανός στο Χόιμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Στρατής Αξιώτης
Ο Στρατής Αξιώτης  είναι Λέσβιος ζωγράφος, ο οποίος γεννήθηκε στον Σκόπελο Λέσβου το 1907  και απεβίωσε στις 2 Δεκεμβρίου 1994 στη Γέρα Λέσβου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ασχολήθηκε από την παιδική του ηλικία με τη ζωγραφική και η οικογένειά του υπήρξε υποστηρικτική στην αγάπη του για το σχέδιο (σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο γιος του εδώ http://eikastikadokimia.blogspot.gr/p/blog-page_300.html) Διατηρούσε το προσωπικό του μικρό ατελιέ από το 1925 στον Σκόπελο. Στη συνέχεια ήρθε σε επαφή με το ζωγράφο Στρατή Γαβαλά (1887-1965), τον οποίο βοήθησε σε αρκετές αγιογραφίες των εκκλησιών του νησιού.
Μαθήτευσε επίσης δίπλα στον Σπύρο Παπαλουκά, την περίοδο που ο τελευταίος διέμενε στη Μυτιλήνη, διατηρώντας ταυτόχρονα το ατελιέ του μέχρι το 1928. Το 1929 κατεβαίνει στην Αθήνα με έξοδα της Κοινότητάς του και τη βοήθεια της οικογένειάς του για να φοιτήσει στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (1929-35) με δασκάλους τον Σπυρίδων Βικάτο, τον Ουμβέρτο Αργυρό  και στην χαρακτική τον Γιάννη Κεφαλληνό, που επηρεάζουν θερμά το στυλ και την τεχνική του.
Δίδαξε επίσης Τεχνικά σε Γυμνάσια και Σχολές, καθώς και στην Ακαδημία Μυτιλήνης.
Το έργο του
Η θεματογραφία του περιλαμβάνει θαλασσογραφίες, απόψεις λιμανιών και τοπία. Το έργο του αναπτύσσεται στο μεταίχμιο του ρεαλισμού και του ιμπρεσιονισμού, επηρεασμένος από τη Σχολή του Μονάχου. Χαρακτηρίζεται εξπρεσιονιστής και ανήκει στην ομάδα των «Ελεύθερων καλλιτεχνών».
Έργα του (λάδι σε καμβά) βρίσκονται σε όλα τα υπουργεία, στις πινακοθήκες του Δήμου Πειραιώς, στην Εθνική και Δημοτική Πινακοθήκη Αθηναίων σε μεγάλες ιδιωτικές συλλογές και σε πληθώρα σπιτιών φιλοτέχνων.
Έχει παρουσιάσει έργα του σε ατομικές εκθέσεις και σε Πανελλήνιες (1939, 1952, 1957, 1963, 1967, 1971, 1973, 1975). Σε ομαδικές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Κόζιτσε Τσεχοσλοβακία 1936, Λειψία 1940, Στοκχόλμη 1947. Ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος των Πειραιωτών καλλιτεχνών, μέλος της ομάδας "Ελεύθεροι Καλλιτέχνες". Δίδαξε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Μυτιλήνης. Έργα του βρίσκονται στην Π.Δ. Αθηναίων, Πειραιά, Μυτιλήνης, στο Δημοτικό Μουσείο Μονάχου, Τράπεζα Ελλάδος στο ΥΠΠΟ κ. αλ. Ήταν μέλος του ΕΕΤΕ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Αρονβίλ
Το Αρονβίλ (γαλλικά: Arronville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αρονβιλουά (γαλλικά: Arronvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Σοφία Αντουανέττα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
H Σοφία Αντουανέττα (γερμ. Sophie Antoinette von Braunsweig-Wolfenbüttel, 13/23 Ιανουαρίου 1724 - 17 Μαΐου 1802) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Φερδινάνδου Αλβέρτου Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ και της Αντουανέττας των Γουέλφων, κόρης του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1749 τον Ερνέστο Φρειδερίκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Σταυρωμένος Χαμαλευρίου Ρεθύμνου
Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Σταυρωμένος (αποσαφήνιση)
Ο Σταυρωμένος είναι παραθαλάσσιο χωριό της κοινότητας Χαμαλευρίου του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης σε υψόμετρο 10 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Σταυρωμένος βρίσκεται στον κόλπο του Αλμυρού σε απόσταση 9,5 χλμ. ανατολικά από την πόλη του Ρεθύμνου. Το χωριό αποτελεί την συνέχεια των οικισμών Σφακάκι (Α.) και Πηγιανού Κάμπου (Δ.) ενώ μέσα από αυτό περνάει η ΕΟ90 ή Βόρειος Οδικός Άξονας Κρήτης (Β.Ο.Α.Κ.).
Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν πολλά ευρήματα ¨συνεχούς κατοίκησής της από την μινωική έως την ελληνιστική περίοδο. Στο ύψωμα "Κακαβέλλα", προς το γειτονικό Χαμαλεύρι, έχουν εντοπιστεί ερείπια μινωικού οικισμού. Στη θέση "Μανουσές", νοτιοδυτικά της θέσης "Κακάβελλα", έχουν βρεθεί ερείπια μινωικού και κλασσικού οικισμού. Στη θέση αυτή βρέθηκε μεγάλος αριθμός λύχνων και θα μπορούσε να ήταν ένα ιερό της υστερομινωικής περιόδου ΙΙΙ. Έχουν εντοπιστεί λατομείο και λουτρά ρωμαϊκής εποχής.
Την πρώτη μέρα της Μάχης της Κρήτης οι Γερμανοί εκτέλεσαν στον Σταυρωμένο 9 πολίτες και συνέχισαν τις εκτελέσεις αμάχων την επομένη. Στο χωριό υπάρχει το Μνημείο Αυστραλών και Ελλήνων πολεμιστών που έπεσαν στον αγώνα κατά των Γερμανών.
Διοικητικά
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πηγής. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Αστέρι και το Χαμαλεύρι, αποτελούν την τοπική κοινότητα Χαμαλευρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρκαδίου του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 678 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Λούκιος Άννιος Βινικιανός (γαμπρός του Γ. Δ. Κόρβουλο)
Ο Λoύκιος Άννιος Βινικιανός ΙΙ, λατιν.: Lucius Annius Vinicianus (36 - 66) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός κατά το τελευταίο μέρος του 1ου αι. Έγινε αντιπρόσωπος λεγεώνας. Είναι πιο γνωστός από μία αποτυχημένη συνωμοσία για την ανατροπή του Νέρωνα το 66.