cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρεάλ Σολτ Λέικ
Η Ρεάλ Σολτ Λέικ (αγγλικά: Real Salt Lake) είναι αμερικάνικη επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα μέλος της Western Conference της Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ (MLS), με έδρα το στάδιο Ρίο Τίντο (Rio Tinto Stadium) στο προάστιο Σάντυ του Σολτ Λέικ Σίτι την πρωτεύουσα της πολιτείας Γιούτα των Η.Π.Α. Ιδρύθηκε το 2004 και αγωνίζεται με τα χρώματα κόκκινο και άσπρο. Η αμερικάνικη ομάδα έχει κατακτήσει ένα MLS Cup το 2009 και δύο φορές το πρωτάθλημα της περιφέρειας (playoff) το 2009 και το 2013. Πρώτος σκόρερ στην ιστορία της ομάδας είναι ο 'Αλβαρο Σαμπορίο και πρώτος παίκτης σε συμμετοχές για τη Ρεάλ Σολτ Λέικ είναι ο διεθνής τερματοφύλακας της Νικ Ριμάντο, με τον Κάιλ Μπέκερμαν να ακολουθεί στη λίστα των συμμετοχών. Επίσης, στην ομάδα νέων Real Salt Lake AZ, έχει αγωνιστεί και ο Έλληνας διεθνής τερματοφύλακας Δημήτρης Καλογεράκος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες ΗΠΑ
Περισσός
Ο Περισσός είναι συνοικία της οποίας ένα πολύ μικρό τμήμα ανήκει στο Δήμο Αθηναίων και το υπόλοιπο στο Δήμο Νέας Ιωνίας. Ο Περισσός ήταν βιομηχανική περιοχή στο παρελθόν και εξακολουθούν να διατηρούνται στην περιοχή πολλά παλιά εργοστασιακά κτίρια. Ένα μέρος τους στις μέρες μας αναπλάθεται και χρησιμοποιείται ως κτίρια γραφείων ή εμπορικών καταστημάτων. Στην περιοχή του Περισσού βρίσκονται τα γραφεία του ΚΚΕ και λίγο δυτικότερα, στα σύνορα με την Νέα Φιλαδέλφεια, το παλιό γήπεδο της Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως. Στο κέντρο του Περισσού βρίσκεται ο Ιερός Ναός της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας που χτίστηκε από τους Μικρασιάτες κατοίκους της περιοχής, σε ανάμνηση του ομώνυμου ναού που υπήρχε στο Χορόσκιοϊ της Μικράς Ασίας πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Από τον Περισσό διέρχεται η γραμμή 1 του μετρό και η περιοχή εξυπηρετείται από τον ομώνυμο σταθμό. Το τμήμα το οποίο ανήκει στο Δήμο Αθηναίων είναι εκείνο το οποίο περικλείεται ανάμεσα στις οδούς Τάκη Σινοπούλου και Γάγγρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες δήμου Νέας Ιωνίας Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Σημαινόμενο και σημαίνον
thumb|right|250px|Σημείο: Σημαινόμενο και σημαίνον. Οι όροι σημαινόμενο και το σημαίνον πιο συχνά σχετίζονται με τη σημειωτική, η οποία ορίζεται από τα Λεξικά της Οξφόρδης ως «η μελέτη των σημείων και των συμβόλων και η χρήση ή η ερμηνεία τους». Ο Φερντινάν ντε Σωσσύρ, Ελβετός γλωσσολόγος, ήταν ένας από τους δύο ιδρυτές της σημειωτικής. Το βιβλίο του Μαθήματα γενικής γλωσσολογίας   θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία που δημοσιεύθηκαν τον εικοστό αιώνα. Ο Σωσσύρ διατύπωσε ότι η γλωσσολογία έπρεπε να είναι ένας κλάδος της ευρύτερης επιστήμης της σημειωτικής και ότι ένα σημείο δεν ήταν μόνο ένας ήχος-εικόνα, αλλά και μια έννοια/ιδέα/αντίληψη. Έτσι χωρίζονται τα σημεία σε δύο κατηγορίες: το σημαίνον (ή "ήχος-εικόνα" - Γερμανικά: Lautbild) και το σημαινόμενο (ή "έννοια, ιδέα, αντίληψη" Γερμανικά: Vorstellung). Για τον Σωσσύρ, το σημαινόμενο και το σημαίνον είναι καθαρά ψυχολογικές έννοιες, είναι κυρίως μορφές και όχι υπάρξεις και η σχέση μεταξύ τους είναι αυθαίρετη και συμβατική (ο Σωσσύρ ανέπτυξε την θεωρία για το αυθαίρετο του γλωσσικού σημείου). Το ίδιο αυθαίρετη είναι η σχέση ενός σημείου με ένα συγκεκριμένο αντικείμενο. Σήμερα, το σημαίνον ερμηνεύεται ως η υλική μορφή (κάτι που μπορεί κάποιος να δει, να ακούσει, να αγγίξει, να μυρίσει ή γευτεί) ενώ το σημαινόμενο ως μια πνευματική έννοια.
Ιστορία
Η ιδέα των "σημείων" υπάρχει από την αρχαιότητα, έχει μελετηθεί από πολλούς φιλοσόφους, ανάμεσα στους οποίους είναι ο Πλάτωνα ς, ο Αριστοτέλης, ο Αυγουστίνος αλλά και από φιλόσοφους της μεσαιωνικής περιόδου, όπως ο Γουλιέλμος του Όκαμ. Ο όρος "σημειωτική" (στα αγγλικά Semiotics) προέρχεται από την ελληνική ρίζα, "σημειωτικός", και μεταφράζεται ως τα σημάδια".  Η έννοια αυτή "σημειωτική" ξαναήρθε στο προσκήνιο τον  20ο αιώνα από τον Σωσσύρ και τον Αμερικάνο φιλόσοφο Τσαρλς Σάντερς Πιρς. Ενώ και οι δύο συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη έννοιας του "σημείου". Καθένας βέβαια συνεισέφερε διαφορετικά στη μελέτη ενώ ο Σωσσύρ ήταν αυτός που δημιούργησε τους όρους του "σημαίνοντος" και του "σημαινομένου", προκειμένου να σπάσει τον όρο "σημείο".
Αργότερα πολλοί φιλόσοφοι και οι γλωσσολόγοι άρχισαν να ορίζουν τον εαυτό τους ως "σημειωτιστές". Ο Σωσσύρ ξεκίνησε το διαχωρισμό των σημείων σε σημαίνον και το σημαινόμενο και στη συνέχεια οι σημειωτιστές ανέπτυξαν τις θεωρίες τους με βάση αυτές τις έννοιες. Οι σημειωτιστές μελέτησαν και έφεραν τις δικές τους ερμηνείες στις μελέτες των σημείων. Ο Γάλλος σημειωτιστής Ρολάν Μπαρτ χρησιμοποίησε τα σημεία για να εξηγήσει την έννοια των συνειρμών – πολιτιστικές έννοιες που συνδέονται με τις λέξεις – και δηλώνουν – κυριολεκτικά ή μεταφορικές σημασίες των λέξεων.[11] Ο Ουμπέρτο Έκο (1976), διακεκριμένος Ιταλός σημειωτιστής, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι "αν τα σημεία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να πουν την αλήθεια, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να πουν ψέματα". Ο μεταμοντέρνος κοινωνιολόγος-θεωρητικός Ζαν Μπωντριγιάρ μίλησε για την «υπερπραγματικότητα», όρος που αναφέρεται σε ένα αντίγραφο της πραγματικότητας μπορεί να είναι πιο πραγματικό από την πραγματικότητα. Με άλλα λόγια, πώς το σημαίνον (ήχος-εικόνα) γίνεται πιο σημαντικό από το σημαινόμενο (ιδέα-αντίληψη).
Σχετικά
Σήμερα οι  "σύγχρονοι σχολιαστές τείνουν να περιγράφουν το σημαίνον με τη φόρμα που παίρνει το σημάδι και το σημαινόμενο με την έννοια στην οποία αναφέρεται". Ένα σημαντικό στοιχείο είναι πως αυτές οι δύο έννοιες είναι αυθαίρετες. Με άλλα λόγια, "δεν υπάρχει καμία λογική σύνδεση" μεταξύ τους. Αυτό διαφέρει από ένα σύμβολο, το οποίο  "ποτέ δεν είναι ολοκληρωτικά αυθαίρετο". Η ιδέα ότι τόσο το σημαίνον όσο και το σημαινόμενο είναι αχώριστα εξηγείται από τον Saussure σε διάγραμμα, που δείχνει πώς τα δύο συστατικά συμπίπτουν για να δημιουργηθεί το σημείο.
Το ερώτημα λοιπόν είναι: πώς τα σημαίνοντα δημιουργούν το νόημα και πώς ξέρουμε τη σημασία τους; Προκειμένου να κατανοήσουμε πώς το σημαίνον και το σημαινόμενο σχετίζονται μεταξύ τους, πρέπει να είμαστε σε θέση να ερμηνεύσουμε τα σημεία. "Ο μόνος λόγος για τον οποίο το σημαίνον δεν συνεπάγεται το σημαινόμενο είναι επειδή υπάρχει μια συμβατική σχέση, στο παιχνίδι". Αυτό είναι ένα σημείο που μπορεί μπορεί να γίνει κατανοητό μόνο όταν η σχέση μεταξύ των δύο στοιχείων που συνθέτουν το σημείο έχει συμφωνηθεί. Ο Σωσσύρ υποστήριξε ότι ενός σημείου "η έννοια, εξαρτάται από τη σχέση της με τις άλλες λέξεις μέσα από το σύστημα" (για παράδειγμα, για να κατανοήσουμε μια μεμονωμένη λέξη όπως τη λέξη "δέντρο", πρέπει επίσης να καταλάβουμε και τη λέξη "θάμνος" και πώς σχετίζονται οι δύο λέξεις μεταξύ τους). Αυτή είναι η διαφορά από άλλα σημεία που επιτρέπει τη δυνατότητα της ομιλίας. Ωστόσο, πρέπει να θυμόμαστε ότι τα σημαίνοντα και η σημασία τους αλλάζουν όλη την ώρα, και γίνονται "ξεπερασμένα". Έτσι με αυτόν τον τρόπο είμαστε όλοι "εξασκούμενοι σημειωτιστές που δίνουν μεγάλη προσοχή στα σημεία ... παρόλο που μπορεί να μην τα έχουμε ξανακούσει" Και ενώ η γλώσσα είναι το πιο γνωστό σύστημα σημείων, σημεία υπάρχουν σε κάθε μορφή της ανθρώπινης επικοινωνίας και δραστηριότηταςα στη ζωή, όπως η διαφήμιση, τα αντικείμενα, η γλώσσα του σώματος, η μουσική και ούτω καθεξής. Ως εκ τούτου, η χρήση των σημείων, και των δύο συστατικών που συνθέτουν ένα σημείο, μπορεί να είναι και είναι μέρος της καθημερινής ζωής.
Φωτογραφία
Σημειολογική θεώρηση έχει προταθεί και στην τέχνη της φωτογραφίας. Ένα αντικείμενο/πράγμα, για παράδειγμα ένα ποτήρι μπορεί σημειολογικά σε μια γλώσσα να αναπαρασταθεί με την λέξη "ποτήρι" ή "glass" (στα Αγγλικά) κλπ. Αντίστοιχα ένα σχέδιο που περιγράφει ή ομοιάζει με ένα ποτήρι μπορεί να θεωρηθεί γραφικό σημείο του αντικείμενου/πράγματος αυτού. Μια φωτογραφία ενός ποτηριού μπορεί να θεωρηθεί ως φωτογραφικό σημείο το οποίο ανήκει στην τάξη των ομοιωμάτων. Βλέποντας την φωτογραφία ενός ποτηριού σε μια τυπωμένη εικόνα βλέπουμε ένα ομοίωμα βασισμένο στο ποτήρι που φωτογραφήθηκε. Άρα μπορούμε να πούμε ότι το φωτογραφικό σημείο μοιάζει με το φωτογραφημένο αντικείμενο. Ο Αμερικανός φιλόσοφος και σημειολόγος Charles Peirce κατάταξε τα σημεία σε ομοιώματα, σύμβολα και δείκτες. Το φωτογραφικό σημείο εκτός από την τάξη των ομοιωμάτων ανήκει και στην τάξη των δεικτών. Το φωτογραφικό σημείο ως δείκτης (μπορούμε να το αποκαλέσουμε και ως ένδειξη) μας δείχνει την ύπαρξη του αντικειμένου/πράγματος της συγκεκριμένης εικόνας. Δηλαδή πιστοποιεί ότι "ήταν εκεί" το αντικείμενο/πράγμα (εδώ στο παράδειγμα το ποτήρι) και φωτογραφήθηκε ώστε να έχουμε αντίγραφο/ομοίωμα στην συγκεκριμένη τυπωμένη εικόνα.
Η παράθεση φωτογραφικών εικόνων μπορεί να θεωρηθεί διάταξη όρων όπως οι γλωσσικοί όροι στην θεωρία του Φερντινάν ντε Σωσσύρ. Σύμφωνα με τον Σωσσύρ σε πρώτο επίπεδο είναι η σύνταξη όπου ο κάθε όρος αντλεί την σήμασία του από προηγούμενους ή επόμενους όρους. Αυτό για παράδειγμα λειτουργεί σε μια παράθεση εικόνων σε μια φωτραφική αφήγηση. Η παράθεση για παράδειγμα δύο εικόνων (σημαινόμενα) μπορεί να δημιουργήσει ένα τρίτο σημαίνον συσχετίζοντας τις δύο εικόνες. Σύμφωνα με τον Γάλλο φωτογράφο Jean-Louis Swiner (1965) αυτό το σημαίνον μπορεί να θεμελιωθεί όταν έχουμε σε δύο εικόνες (σημαινόμενα) σχέσεις ομοίων/διαφορετικών στοιχείων ή αντίληψη συνάφειας χώρου και χρόνου ή σχέση αιτίας/αποτελέσματος σε σχέση με το περιεχόμενο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γλωσσολογία Κατηγορία:Σημειωτική Κατηγορία:Φωτογραφία
Μοναστήρι Χρυσορρογιάτισσας
Το Μοναστήρι Χρυσορρογιάτισσας είναι μοναστήρι αφιερωμένο στην Παναγία της Χρυσής Ροδιάς, το οποίο βρίσκεται περίπου 42 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Πάφου της νότιας Κύπρου, σε υψόμετρο περίπου 2.700 μέτρων. Ιδρύθηκε από τον μοναχό Ιγνάτιο που έζησε τον 12ου αιώνα. Βρίσκεται 1.5 χλμ. από το σημερινό χωριό Παναγιά, γενέτειρα του αείμνηστου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Το σημερινό κτίριο χρονολογείται από το 1770.
Στις 15 Αυγούστου διεξάγονται κάθε χρόνο εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν της Παναγίας. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, το παλιό οινοποιείο του μοναστηριού άνοιξε εκ νέου και τώρα λειτουργεί σε εμπορική βάση παράγοντας κρασιά από τα αμπέλια του μοναστηρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χρυσορρογιατισσας
Μαργαρίτης Κατζάμυς
Ο Μαργαρίτης ο Κατζάμυς ήταν Βυζαντινός ηθοποιός, διάσημος ορχηστής, δηλαδή μίμος και χορευτής.
Έζησε την εποχή του την εποχή του αυτοκράτορα Ζήνωνα στο δεύτερο μισό του 5ου αιώνα η καταγωγή του ήταν από την Κύζικο. Έδωσε παραστάσεις σε πολλές πόλεις της αυτοκρατορίας και πρέπει να θεωρούνταν ήδη καταξιωμένος και διάσημος όταν πήγε στην Κωνσταντινούπολη για παραστάσεις και εκπρόσωπος της παράταξης των Λευκών, αφού αναφέρεται ανάμεσα στους τέσσερις καλύτερους ηθοποιούς της αυτοκρατορίας.
13 Μαΐου
12 Μαΐου | 13 Μαΐου | 14 Μαΐου
Η 13η Μαΐου είναι η 133η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (134η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 232 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Αλίτσια Ροσόλσκα
Η Αλίτσια Ροσόλσκα (πολωνικά: Alicja Rosolska) (γενν. 1 Δεκεμβρίου 1985) είναι Πολωνή επαγγελματίας αθλήτρια της αντισφαίρισης.
Στις 9 Ιουνίου 2003, έφτασε στην καλύτερη κατάταξη της στο σινγκλ, στο Νο. 636 του κόσμου. Στις 10 Ιουνίου 2019, έφτασε στο Νο. 23 της κατάταξης του διπλού.
Η Ροσόλσκα έχει κερδίσει εννέα τίτλους διπλών στο WTA Tour στην καριέρα της, καθώς και 14 διπλούς τίτλους στο ITF Circuit.
Εκπροσώπησε την Πολωνία στο Φεντ Καπ και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 και του 2012, όπου στους αγώνες διπλού γυναικών είχε συμπαίκτρια την Κλαούντια Γιανς-Ιγκνάτσικ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2009 Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Διονύσιος ο Πρεσβύτερος
Άνοδος με μισθοφόρους
Η άνοδος του Διονυσίου ξεκίνησε όταν προσέλαβε 600 μισθοφόρους αφού πρώτα προσποιήθηκε μια ψεύτικη απόπειρα εναντίον της ζωής του, σταδιακά αύξησε τον αριθμό τους σε χίλιους. Όταν σταθεροποίησε τη θέση του τοποθέτησε τους μισθοφόρους υπό μορφή φρουράς σε όλα τα φυλάκια της πόλης και ανακηρύχτηκε τύραννος, η πράξη αυτή έφερε την κατάλυση της Δημοκρατίας. Η κυβέρνηση του κρίθηκε "αντιδημοκρατική και παράνομη επειδή δεν μπόρεσε να εξαγοράσει τους δημοκρατικούς αξιωματούχους". Με αφορμή τα γεγονότα αυτά κηρύχθηκε εχθρός της ελευθερίας των Ελλήνων από τον ρήτορα Λυσία, ο οποίος τον κατακεραύνωσε στον Ολυμπιακό λόγο (388 π.Χ.). Η θέση του απειλήθηκε από αυτούς που αντιτάχθηκαν φιλοσοφικά στην τυραννία του (403 π.Χ.). Η Αρχαία Σπάρτη δεν αντιτάχθηκε στην τυραννία του όπως έκανε σε προηγούμενους Κορίνθιους τυράννους που έστελνε στην Αθήνα, ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι είχε φιλικές σχέσεις μαζί τους :
"Όταν οι Λακεδαιμόνιοι τακτοποίησαν τις υποθέσεις τους στην Ελλάδα έστειλαν στις Συρακούσες τον Άριστο με εντολή να ανατρέψει τον Διονύσιο. Ο πραγματικός τους στόχος όμως ήταν να ενισχύσουν την εξουσία του, είχαν την ελπίδα ότι ο Διονύσιος θα τους βοηθήσει στρατιωτικά στη συνέχεια από ευεργεσία". Ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος είχε το προνόμιο να συγκεντρώσει πολλούς μισθοφόρους με τη βοήθεια της Σπάρτης, η κατάλυση της δημοκρατίας με τη βοήθεια μισθοφόρων ήταν σύνηθες φαινόμενο στις Ελληνικές πόλεις κράτη τον 4ο αιώνα π.Χ. Ο Πολύβιος έγραψε "η ασφάλεια των τυράννων εξαρτάται μόνο από τον αριθμό και την πίστη των μισθοφόρων". Ο Αριστοτέλης έγραψε ότι ο "φρουρός" ήταν απαραίτητος στον τύραννο, ο φιλόσοφος προειδοποίησε τον λαό της πόλης να μην αφήσει πολλούς φρουρούς στον Διονύσιο στη διάρκεια του καθεστώτος του.
Κατακτήσεις
thumb|250px|Ο [[Διονύσιος ο Νεότερος δείχνει στον Δαμοκλή το σπαθί που κρέμεται πάνω από το κεφάλι του - έργο του Ρίτσαρντ Γουέστολ.]] Πολέμησε με την Καρχηδόνα (397 π.Χ. - 392 π.Χ.) αλλά με περιορισμένες επιτυχίες, την εποχή του θανάτου του δεν τους είχε διώξει από τη Σικελία, διατηρούσαν το ένα τρίτο του νησιού. Ο Διονύσιος στις αναμετρήσεις του με τους Καρχηδόνιους (397 π.Χ. - 368 π.Χ.) κατόρθωσε να φτάσει ως το δυτικό άκρο της Σικελίας (368 π.Χ.), όμως η νικηφόρα του προσπάθεια ματαιώθηκε από τον αιφνίδιο θάνατό του (367 π.Χ.). Σε μία εκστρατεία του κατέλαβε το Ρήγιο και επιτέθηκε στις συμμαχικές του πόλεις στη Μεγάλη Ελλάδα. Σε άλλη εκστρατεία συμμάχησε με τον Ιταλικό λαό των Λουκανών, σε μια προσπάθεια του να υπερασπιστεί τους Λοκρούς λεηλάτησε τις πόλεις Θούριοι και Κρότωνας. Ύστερα από παρατεταμένη πολιορκία κατέλαβε το Ρήγιο (386 π.Χ.) και πούλησε τους κατοίκους του δούλους, λεηλάτησε τον ναό της Κεραίας στην ακτή των Ετρούσκων. Η Αδριατική Θάλασσα πέρασε στον έλεγχο του αφού ίδρυσε την Ανκόνα, την Άδρια και τη Βις με εμπορικούς στόχους. Όταν ξέσπασε ο Κορινθιακός Πόλεμος βοήθησε σημαντικά τους Σπαρτιάτες με μισθοφόρους και πλοία, εμπόδισε τις προμήθειες από τη Μαύρη Θάλασσα να φτάσουν στους Αθηναίους οι οποίοι παρακάλεσαν για ειρήνη.
Θάνατος
thumb|300px|right|Η πορεία του Διονυσίου του Πρεσβύτερου να αποκαταστήσει τον [[Αλκέτας Α΄ της Ηπείρου|Αλκέτα στον θρόνο των Μολοσσών.]] Σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές πέθανε όταν κέρδισε ένα βραβείο για μια από τις τραγωδίες του "Η απελευθέρωση του Έκτορα" στα Λήναια πανηγύρια των Αθηναίων, ήπιε τόσο πολύ από τη χαρά του μέχρι τον θάνατο του. Σύμφωνα με άλλες πηγές δηλητηριάστηκε από τον γιατρό του με υπόδειξη του γιου του Διονυσίου του Νεωτέρου που τον διαδέχθηκε. Άλλες θεωρίες αναφέρουν ότι πέθανε από φυσικά αίτια μετά από τη νίκη του στα Λήναια (365 π.Χ.) Μια τρίτη θεωρία αναφέρει ότι η εταιρεία στην οποία ήταν μέλος τον εκδικήθηκε για τη βαριά φορολογία που είχε επιβάλλει στον λαό των Συρακουσών ώστε να συγκεντρώσει χρήματα για τους πολέμους με την Καρχηδόνα. Ο Φίλιστος έγραψε τη βιογραφία του αλλά το έργο δεν σώζεται σήμερα. Για τη ζωή του Διονυσίου μαθαίνουμε λεπτομέρειες κυρίως από το έργο του ιστορικού Διόδωρου του Σικελιώτη «Ιστορική Βιβλιοθήκη» του (βιβλίο ΙΓ΄και επόμενα).
Ποίηση και λογοτεχνία
Ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος λάτρεψε τη λογοτεχνία όπως ο τύραννος των Αθηνών Πεισίστρατος αλλά τη χειρίστηκε με έναν εξαιρετικά επιπόλαιο τρόπο. Στην αυλή του φιλοξενήθηκαν αρκετά πρόσωπα των γραμμάτων και των τεχνών όπως ο ιστορικός Φίλιστος, ο ποιητής Φιλόξενος ο Κυθήριος και ο μεγάλος Αθηναίος φιλόσοφος Πλάτων. Ο Διονύσιος θεωρούσε τον εαυτό του μεγάλο ποιητή, γι΄αυτό λάτρευε τις κολακείες τους αλλά δεν ανεχόταν τις επικρίσεις τους, διέταξε να εκδιωχθεί από τις Συρακούσες ο Πλάτων τον οποίο εκείνη την περίοδο φιλοξενούσε ο φίλος του Δίων των Συρακουσών, γυναικάδελφος του Διονυσίου. Ο Πλάτων απέφυγε τον θάνατο, αλλά πωλήθηκε ως δούλος και εξαγοράστηκε από τον Αννίκερι τον Κυρηναίο.
Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι ο Διονύσιος συνέλαβε τον Φιλόξενο και τον έστειλε στα λατομεία επειδή είχε εκφράσει κακή κριτική για την ποίηση του. Την επόμενη μέρα ο Φιλόξενος ελευθερώθηκε ύστερα από τις έντονες απαιτήσεις των φίλων του, ο Διονύσιος τον φώναξε στην αυλή του να απαγγείλει ένα ποίημα του και το κοινό τον χειροκρότησε θερμά. Ο Διονύσιος τον ρώτησε ειρωνικά τι το καλό βρίσκει στο ποίημα του και ο Φιλόξενος ζήτησε από έναν στρατιώτη εξοργισμένος "να τον μεταφέρει ξανά πίσω στα λατομεία". Ο Πλούταρχος περιγράφει μια έκδοση της ιστορίας αυτής στο έργο του "Ηθικά". Θεωρούσε τον εαυτό του προστάτη της λογοτεχνίας, τα ποιήματα του επικρίθηκαν έντονα από τον Φιλόξενο, απορρίφθηκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες αλλά μετά τη νίκη του στα Λήναια προχώρησε σε ακολασίες μοιραίες για τη ζωή του. Το όνομα του φαίνεται στον θρύλο του Δάμωνα και Φιντία και μέσω του γιου του στον θρύλο ''"Το Σπαθί του Δαμοκλέως. Ένα τεχνητό ασβεστολιθικό σπήλαιο που κατασκευάστηκε στις Συρακούσες πήρε το όνομα του Διονυσίου για να τον τιμήσει.
Ιστορικοί θρύλοι
thumb|300px|right|Νόμισμα του Διονυσίου του Πρεσβύτερου (405 π.Χ.) Ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος ήταν συμπερασματικά μια μεγάλη μορφή στην Ελληνική και την Ευρωπαϊκή ιστορία, ήταν η βασική μορφή των Ελλήνων στους πολέμους με τους Καρχηδόνιους στη Σικελία και ο πρώτος που μετέφερε τον πόλεμο στην επικράτεια του εχθρού. Οι Συρακούσες ήταν στην εποχή του η κορυφαία πόλη του Ελληνικού κόσμου και η επικράτεια του εξαπλωνόταν σε ολόκληρη τη Σικελία και την Ιταλία. Το κράτος του ήταν στους τίτλους Συνταγματική Δημοκρατία αλλά στην πραγματικότητα ήταν η πρώτη αυτοκρατορία του Ελληνικού κόσμου, τα πρότυπα του ακολούθησαν ο Αλέξανδρος ο Μέγας και ο Οκταβιανός Αύγουστος. Ο Διονύσιος ήταν ο πρώτος Έλληνας ηγεμόνας που του αποδόθηκαν θεϊκές τιμές στη διάρκεια της ζωής του, τις πολεμικές του τακτικές μιμήθηκαν αργότερα και οι στρατηγοί του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Έχει διατυπωθεί η θεωρία ότι ο αρχηγός του Γαλατικού φύλλου Σήνωνες Βρέννος ήταν στην υπηρεσία του Διονυσίου στις προσπάθειες του να κατακτήσει ολόκληρη τη Σικελία. Η Ρώμη είχε ισχυρούς συμμαχικούς με τη μικρή πόλη Μεσίνα στη βορειοανατολική Σικελία, την πόλη αυτή προσπάθησε ο Διονύσιος να κατακτήσει. Ο Βρέννος νίκησε τους Ρωμαίους στη "μάχη του Αλία ποταμού" (387 π.Χ.), η ήττα αυτή τους εμπόδισε να προχωρήσουν νότια και να ενοχλήσουν περισσότερο τον Διονύσιο.
Τα τείχη των Συρακουσών
Ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος ξεκίνησε την ανέγερση των τειχών των Συρακουσών με μιά εντυπωσιακή Ακρόπολη που είχε στόχο να προστατεύσει το οροπέδιο στα βόρεια της πόλης (402 π.χ), τα υπολείμματα των τειχών διατηρούνται και σήμερα. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν σε πέντε χρόνια (397 π.Χ.), τα τείχη είχαν τα παρακάτω χαρακτηριστικά :
Η κατασκευή ήταν τόσο εντυπωσιακή που μεταφέρθηκαν 300 τόννοι πέτρας ημερησίως για 5 χρόνια.
Πηγές
Κατηγορία:Σικελοί τύραννοι Κατηγορία:Αρχαίοι Συρακούσιοι
Πασκάλ Βερλάιν
Ο Πασκάλ Βερλάιν (Σιγκμαρίνγκεν, Γερμανίας 18 Οκτωβρίου 1994) είναι Γερμανός οδηγός αγώνων. Έκανε το ντεμπούτο του στη Φόρμουλα 1 με την ομάδα Μάνορ Φόρμουλα 1 το 2016.
Στις 3 Ιανουαρίου του 2017 ανακοινώθηκε πως ο Βερλάιν θα συνεχίσει την καριέρα του στη Sauber. Λίγες μέρες νωρίτερα συζήτησε με το μη εκτελεστικό Πρόεδρο της Mercedes Νίκι Λάουντα και συμφωνήθηκε να αποσπαστεί στη Sauber για το 2017.
Στις 22 Ιανουαρίου ο Βερλάιν έλαβε μέρος στον αγώνα των Πρωταθλητών στη διάρκεια του οποίου ενεπλάκη σε ατύχημα στο οποίο τραυματίστηκε στην πλάτη. Εξαιτίας του τραυματισμού του αυτού, δε συμμετείχε στις χειμερινές δοκιμές εξέλιξης στη Βαρκελώνη οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από τις 27 Φεβρουαρίου μέχρι και τις 5 Μαρτίου. Επίσης δεν συμμετείχε στα δύο πρώτα Γκραν Πρι του Πρωταθλήματος τα οποία έγιναν στην Αυστραλία και την Κίνα. Το Σάββατο 25 Μαρτίου η επικεφαλής της Sauber Μονίσα Κάλτενμπορν έκρινε πως ο Βερλάιν δεν θα μπορούσε να βγάλει ολόκληρο το Γκραν Πρι επειδή του έλειπαν προπονήσεις. Τη θέση του για το υπόλοιπο του τριημέρου του Γκραν Πρι Αυστραλίας όσο και στο Γκραν Πρι Κίνας πήρε ο Ιταλός αναπληρωματικός οδηγός της Ferrari Αντόνιο Τζιοβινάτσι. Ο Βερλάιν επέστρεψε κανονικά στο Γκραν Πρι του Μπαχρέιν.
Στις 28 Μαΐου έλαβε χώρα το Γκραν Πρι του Μονακό. Εκεί δεν πήρε μέρος ο Ισπανός οδηγός της Μακλάρεν Φερνάντο Αλόνσο επειδή έτρεξε στο Ιντιανάπολις 500 και αντικαταστάθηκε απ το Βρετανό Τζένσον Μπάτον ο οποίος αποφασίστηκε να επιστρέψει μόνο για εκείνο τον αγώνα. Στο 60ό γύρο του αγώνα, ο Μπάτον δοκίμασε να περάσει το Βερλάιν στη στροφή πριν το τούνελ με αποτέλεσμα συγκρουστούν τα 2 μονοθέσια κι αυτό του Βερλάιν να γυρίσει στο πλάι και να καταλήξει στις μπαριέρες. Ο Βερλάιν δεν τραυματίστηκε και βγήκε άνετα απ' το μονοθέσιό του όταν το επανέφεραν στην κανονική του θέση. Όμως για προληπτικούς λόγους αποφασίστηκε να υποβληθεί σε νέες εξετάσεις για να διαπιστωθεί σε τι κατάσταση βρίσκεται η πλάτη του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Ντάνι Ντε Βίτο
Ο Ντάνι ΝτεΒίτο (αγγλικά: Daniel Michael "Danny" DeVito, Jr., 17 Νοεμβρίου 1944) είναι πολυβραβευμένος Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, παραγωγός και ιδιοκτήτης κινηματογραφικής εταιρείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί Ντε Βίτο
Ακίνδυνος Γκίκας
Ο Ακίνδυνος Γκίκας (Πειραιάς, 14 Αυγούστου 1966) είναι Έλληνας ηθοποιός και ηθοποιός φωνής, της τηλεόρασης και του θεάτρου, ο οποίος έχει εμφανιστεί και σε μερικές κινηματογραφικές ταινίες, επίσης είναι δάσκαλος θεάτρου και σκηνοθέτης. Περισσότερο γνωστός είναι για τις μεταγλωττίσεις του σε ταινίες και σειρές κινουμένων σχεδίων. Μερικές από τις πιο γνωστές του μεταγλωττίσεις είναι ο Σαμ από τη σειρά Looney Tunes, ο Λάιονο από τη σειρά Thundercats και ο Γουίνι το Αρκουδάκι, επίσης έχει συμμετάσχει και σε πάνω από 15 ταινίες κινουμένων σχεδίων, που μεταγλωττίστηκαν. Ενώ έχει σκηνοθετήσει πάνω από 30. Με τη μεταγλώττιση ασχολείται πάνω από 30 χρόνια.
Πατέρας του ήταν ο επίσης ηθοποιός Νικηφόρος Γκίκας, ο οποίος ήταν και η κυριότερη επιρροή του στο να γίνει κι αυτός ηθοποιός.
Βιογραφία
Ο Γκίκας είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Εθνικού Θεάτρου. Πέρα από τις μεταγλωττίσεις, έχει συμμετάσχει και σε κινηματογραφικές ταινίες. Ωστόσο, έχει εμφανιστεί και στην τηλεόραση, εκτός από ηθοποιός ως και παρουσιαστής, με την πιο γνωστή του εμφάνιση στο Disney Club, Κουκλομέγαλοι και Πολυσπόρια (ΕΡΤ), Φραπαιδιά με Μαρμελάδα (ΕΡΤ) και στο Κάστρο του Τακέσι. Ωστόσο, έχει συμμετάσχει και σε τηλεοπτικές σειρές όπως το Αχ, Ελένη και το Ανατομία ενός εγκλήματος.
Εκτός από την τηλεόραση και τον κινηματογράφο έχει παίξει και στο θέατρο. Το ντεμπούτο του ως ηθοποιός εκεί το έκανε το 1987 και ως 1993 ήταν μέλος του Ανοιχτού Θεάτρου του Γιώργου Μιχαηλίδη. Από εκεί και πέρα έχει συμμετάσχει και σε άλλες παραστάσεις, ενώ έχει συνεργαστεί και με το Εθνικό Θέατρο. Πέρα από ηθοποιός, έχει σκηνοθετήσει και παραστάσεις στο θέατρο, "Η παράσταση συνεχίζεται" (Play on) του Ρικ Άμποτ, το "Εκείνος και Εκείνος" του Κώστα Μουρσελά, το "Δράκουλας, μια συμφωνία στην κόλαση" του Ιάκωβου Δρόσου (βασισμένο στον Δράκουλα του Bram Stoker και σε πραγματικά γεγονότα από την ζωή του Βλαντ Τσέπες), το "Sold Out- Πωλείται Απόγνωσις" της Νικολέτας Δάφνου, το "Κλέβε Minds" του Κώστα Παπαγεωργίου, το «Η κούκλα που είχε δύο μαμάδες».
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Α. Γκίκας συμμετείχε ως ηθοποιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Πνευματικό Κέντρο Πειραιά (κτήριο)
Ένα από τα σημαντικότερα και ίσως το πιο γνωστό έργο του αρχιτέκτονα Ιωάννη Λιάπη είναι το Πνευματικό Κέντρο Πειραιά, ένα δημόσιο κτήριο, υπόδειγμα μοντερνισμού και ταυτόχρονα ένα κτήριο ανάδυσης αρχών και αντιλήψεων σχεδιασμού δημόσιου κτηρίου. Η κατασκευή του δεν ολοκληρώθηκε ποτέ για οικονομικούς κυρίως λόγους (αδυναμία κάλυψης εξόδων από τον δήμο Πειραιά). To μπετονένιο "κουφάρι" του στέκει κάτω από τον Λόφο της Καστέλας, σε απόσταση αναπνοής από την ακτή Δηλαβέρη, αποδίδοντας ανάγλυπραγματική και συνολική εικόνα του έργου
Ιστορικά στοιχεία
εναλλ.=|μικρογραφία|300x300εσ|Άποψη από τον περιφερειακό της Καστέλλας Στην τοποθεσία που βρίσκεται σήμερα το γιαπί του Πνευματικού Κέντρου, πριν την ανοικοδόμηση του βρισκόταν η βίλα Ζαχαρίου. Ο Αλέξανδρος Ζαχαρίου γεννήθηκε στη Μπράιλα της Ρουμανίας το 1869. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης από το 1887 έως το 1891 και εργάστηκε στη Γερμανία το διάστημα 1892 - 1899. Όταν γύρισε στην Ελλάδα ίδρυσε μαζί με άλλους τη βιομηχανία ΤΙΤΑΝ. Άφησε την περιουσία του στο κληροδότημα που έφερε το όνομα του με διαθήκη του το 1942. Βασικό περιουσιακό στοιχείο της διαθήκης αυτής ήταν η κατοικία του που βρισκόταν στο οικόπεδο που βρίσκεται σήμερα το κτήριο. Ο Ζαχαρίου προόριζε την κατοικία αυτή για τόπο έμπνευσης και διανομής άπορων καλλιτεχνών. Τα έξοδα λειτουργίας της θα καλύπτονταν από την εκμετάλλευση 418.000 m2 εκτάσεων στην περιοχή Πευκάκι στο Λουτράκι, που ανήκαν στον ίδιο.
Στις αρχές της δεκαετίας του '70 το διοικητικό συμβούλιο του ιδρύματος με πρόεδρο τον κ. Π. Γουναράκη, ο οποίος ήταν και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της ΔΕΗ, αποφάσισε να αξιοποιήσει το συγκεκριμένο οικόπεδο γκρεμίζοντας την κατοικία που βρισκόταν στο χώρο και δημιουργώντας στη θέση της ένα κτήριο τέχνης και πολιτισμού, που θα συνέβαλε στην πολιτιστική εκπαίδευση των Πειραιωτών.
Το κτήριο που κτίστηκε στη θέση της βίλας ελκύει τη ματιά του περαστικού με την πρωτοποριακή του σχεδίαση. Είναι έργο του αρχιτέκτονα Ι. Λιάπη, ενώ τα στατικά υπέγραψε ο πολιτικός μηχανικός Δ. Μπαϊρακτάρης. Το έργο μελετήθηκε από το 1971 έως το 1972 και ο προβλεπόμενος χρόνος κατασκευής ήταν δύο χρόνια (από το 1972 έως το 1974), με εκτιμώμενο κόστος κατασκευής τα 18.000.000 δρχ. εναλλ.=|μικρογραφία|300x300εσ|Άποψη της θέας του κτηρίου προς τη θάλασσα Ο αρχιτέκτονας Λιάπης είχε ενθουσιαστεί με το συγκεκριμένο έργο και αφιέρωσε πολύ χρόνο στη μελέτη του. Επισκεπτόταν συχνά τον χώρο και μελετούσε τις οπτικές φυγές προς τον ορίζοντα, ώστε η λύση που θα προέκυπτε να είχε ανεμπόδιστη θέα προς το Φάληρο, τον Αργοσαρωνικό και τον Πειραιά. Η σχετικά ομαλή πλαγιά που υπήρχε στο συγκεκριμένο οικόπεδο έδινε τη δυνατότητα το κτήριο να ενταχθεί στο βράχο δημιουργώντας έναν ιδιότυπο διάλογο. Έτσι, προέκυψε η ιδέα της δημιουργίας ενός ανοιχτού πεζόδρομου που θα ένωνε τον περιφερειακό της Καστέλας, Λεωφ. Φαλήρου με την ακτή Δηλαβέρη. Σε αυτή τη δημόσια και ελεύθερης διέλευσης διαδρομή ο επισκέπτης θα περνούσε από υπαίθριους και κλειστούς χώρους εκθέσεων, θα συναντούσε studio ηχογράφησης, δισκοθήκη, χώρους περισυλλογής και ξεκούρασης, εστιατόριο και καφέ, με στόχο η παραμονή του να είναι ευχάριστη και δημιουργική. Παρατηρώντας κανείς το κτήριο διαπιστώνει πως αυτή η απρόσκοπτη και αέναη κίνηση, φαντάζει ακόμα και σήμερα ικανή να ενεργοποιήσει και να κρατήσει ζωντανούς τους παρακείμενους χώρους με τη συνεχή ύπαρξη κοινωνικής δραστηριότητας. Ο πεζόδρομος που ενώνει τις δύο περιοχές με μεγάλη υψομετρική διαφορά θα μπορούσε να αποτελέσει έναν ισχυρό κοινωνικό πυρήνα, ζωτικής σημασίας για τη συνέχεια της πόλης αλλά και για το κτήριο, καθώς αυτός αναπτύσσεται σε πολλαπλά επίπεδα και διευκολύνει την κατανόηση όλης της δομής του κτηρίου, με την ελευθερία του βλέμματος που προσφέρει.
Σχεδιασμός
Το κτίριο χαρακτηρίζεται για τις λιτές και καθαρές γραμμές του, επίπεδα που διαδέχονται το ένα το άλλο σε διαφορετικές διαστάσεις δημιουργούν στεγασμένους και μη χώρους μηδενίζοντας τη διαφορά ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Μελετήθηκε να περιλαμβάνει χώρους συνολικού εμβαδού 1.800 m2 που εκτείνονται σε έξι επίπεδα. Όλο το κτίριο δείχνει να αιωρείται 1,50 μέτρο πάνω από το έδαφος. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|293x293εσ|Είσοδος από την ακτή Δηλαβέρη Η είσοδος στο ισόγειο (2η στάθμη) που είναι και η κεντρική γίνεται από τη νότια όψη μέσω τριών πλακών με σκάλες που στηρίζονται σε λιτά κατακόρυφα τοιχεία. Μπαίνοντας στο εσωτερικό του ισογείου βρισκόμαστε σε ένα χώρο όπου κυρίαρχο ρόλο διαδραματίζουν η μεγάλη ράμπα που οδηγεί στο μεσοπάτωμα (3η στάθμη), οι μεγάλες στρογγυλές κολώνες καθώς και το μεγάλο ύψος. Σε αυτή τη στάθμη η μελέτη είχε τοποθετήσει το γραφείο του διευθυντή με τη γραμματεία καθώς και αίθουσα συμβουλίου. Για την εξυπηρέτηση των επισκεπτών είχε σχεδιαστεί ιματιοθήκη και λουτρά σε συνέχεια του  φουαγιέ που είναι ο προθάλαμος για την είσοδο στο αμφιθέατρο στο πάνω μέρος των κερκίδων. Το αμφιθέατρο αυτό έχει χωρητικότητα 400 ατόμων και μπορεί να φιλοξενήσει διαλέξεις, προβολές, θεατρικές και μουσικές παραστάσεις.
Συνεχίζοντας με τη ράμπα φτάνουμε στη 4η στάθμη. Εδώ είχαν μελετηθεί χώροι εκθέσεων οι οποίοι θα εκτείνονταν σε εσωτερικούς χώρους, σε αίθρια καθώς και υπαίθρια δώματα. Η θέα είναι ανεπανάληπτη με οπτικό ορίζοντα 180 μοιρών. Από αυτή τη στάθμη και μέσω ενός κλιμακοστασίου σε πρόβολο το οποίο αιωρείται στο εσωτερικό αίθριο που επικοινωνεί με τις από κάτω στάθμες, μας οδηγεί στο 5ο επίπεδο. Σε αυτό το επίπεδο είχαν χωροθετηθεί χώροι για δισκοθήκη, βιβλιοθήκη στα νότια και εστιατόριο αναψυκτήριο στα δυτικά. Τους χώρους συμπλήρωναν οι βοηθητικοί χώροι της κουζίνας και των λουτρών. Από το εστιατόριο υπήρχε πρόβλεψη για κατασκευή μεταλλικής κοχλιωτής σκάλας που θα οδηγούσε στο τελευταίο επίπεδο (6η στάθμη). Στη 5η και 6η στάθμη το κτίριο εισχωρεί στο βράχο δημιουργώντας έναν ενδιαφέρον διάλογο σε συνδυασμό με τη χρήση των αίθριων.
Μέσω μιας ευθύγραμμης σκάλας στην ανατολή ανεβαίνουμε στο τελευταίο επίπεδο, όπου συναντάμε ένα μεγάλο δώμα. Κινούμενοι προς τα δυτικά βρίσκουμε το στέγαστρο του εστιατορίου και του αναψυκτηρίου και τέλος τους χώρους ενδιαίτησης των καλλιτεχνών που θα διέθεταν δωμάτια με  τους αντίστοιχους βοηθητικούς χώρους. Τέλος, με μια ραμπόσκαλα βρισκόμαστε στον περιφερειακό δρόμο και έτσι τελειώνουμε η περιήγησή μας στο κτίριο.
Κατασκευαστικά
εναλλ.=|αριστερά|319x319px|Τομή Το κτίριο είναι σχεδιασμένο σε κάναβο ανά 7 μέτρα και οι κυκλικές κολώνες διαμέτρου περίπου 1 μέτρου διατρέχουν όλο το κτίριο. Στόχος του αρχιτέκτονα ήταν όλα τα μπετά να είναι εμφανή και όπου υπήρχαν τοιχοποιίες να μην είναι σοβατισμένες, αλλά σωστά κατασκευασμένες με χρήση έγχρωμων οπτόπλινθων. Έδινε μεγάλο βάρος στους χρωματισμούς του κτιρίου, όπως και στο σχεδιασμό των  δαπέδων όπου μελετούσε πίνακες γνωστών καλλιτεχνών για να εμπνευστεί. Χαρακτηριστικές είναι οι υποδοχές στις σκάλες για τη χρήση ειδικού φωτισμού όταν θα τοποθετούνταν τα τελικά δάπεδα. Τα μεγάλα ανοίγματα θα καλύπτονταν με μεγάλα υαλοστάσια με μεταλλικά κατακόρυφα στοιχεία. Στα στηθαία εναλλάσσεται η χρήση μπετόν με τα μεταλλικά κιγκλιδώματα βασισμένα σε σχέδια του αρχιτέκτονα. Σημαντικό για εκείνον ήταν η αισθητική αρτιότητα και η δημιουργία ενός μοντέρνου και λειτουργικού κτιρίου, που ως κέντρο πολιτισμού θα είχε έναν έντονο κοινωνικό χαρακτήρα αποδίδοντας μεγάλο τμήμα του απρόσκοπτα στην πόλη, μέσω ενός δημόσιου περάσματος. Το κτήριο αναπτύσσεται καθ' ύψος και κατά μήκος ταυτόχρονα, δημιουργώντας ασαφείς γεωμετρικά κατόψεις, εξαιτίας της εισχώρησης των πλακών του στον βράχο. Δεν έχει δοκάρια, αλλά πλακοδοκούς τύπου τσέλνερ, με ιδιαίτερες μακρόστενες αναλογίες, όπως διαφαίνεται στην χαρακτηριστική τομή του κτηρίου. εναλλ.=|μικρογραφία|Άποψη του κτηρίου από τα νότια|335x335px
Βιβλιογραφία
Τ. Μπίρης, "Ο κοινωνικός πυρήνας στο σύγχρονο ελληνικό δημόσιο κτήριο. Αναφορά στις αρχέτυπες διατάξεις", Αρχιτεκτονικά Θέματα, 24/1990
Ανδριανόπουλος Π. & Γκούτζος Σπ., "Συνομιλώντας με το ημιτελές πνευματικό κέντρο Πειραιά", Διπλωματική εργασία, Σχολή Αρχιτεκτόνων Ε.Μ.Π.
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στον Πειραιά
Ελλάδιος της Έμεσσας
Ο Ελλάδιος ήταν διάσημος Βυζαντινός ηθοποιός, ορχηστής, μίμος και χορευτής.
Έζησε την εποχή του την εποχή του αυτοκράτορα Ζήνωνα στο δεύτερο μισό του 5ου αιώνα η καταγωγή του ήταν από την Έμεσσα. Έδωσε πολλές παραστάσεις, κάποτε έπαιξε και στην Κωνσταντινούπολη σαν εκπρόσωπος της παράταξης των κόκκινων (Ρούσιων). όπου αναφέρεται ανάμεσα στους τέσσερις καλύτερους ηθοποιούς της αυτοκρατορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Δημήτριος Μακρής (στρατιωτικός)
Ο Δημήτριος Μακρής (γεννημένος Δημήτριος Πραγγέλης, 1772 - 1841) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επανάστασης του 1821. Ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας και ένας από τους ισχυρότερους οπλαρχηγούς του αγώνα στη δυτική Στερεά Ελλάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1772 στη Γαβαλού της σημερινής περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας. Πατέρας του ήταν ο εύπορος κτηματίας της περιοχής Ευάγγελος Πραγγέλης που είχε πάρει μέρος στην Ελληνική εξέγερση το 1770 και απεβίωσε περί το 1790. Ο Δημήτρης πήρε το προσωνύμιο "Μακρής" λόγω του ύψους του (ήταν ψηλός και λιγνός) το οποίο υιοθέτησε ως επώνυμο. Σε ηλικία μόλις 15 ετών σκότωσε μετά από διένεξη έναν Τούρκο Αγά. Μετά τον θάνατο του πατέρα του εντάχθηκε στο κλέφτικο σώμα του καπετάνιου Γιώργου Σφαλτού που δολοφονήθηκε από τον Αλή Πασά των Ιωαννίνων και ο Μακρής ανέλαβε έπειτα εκείνος την αρχηγία του σώματος. Διορίστηκε αρματολός του Ζυγού και δεν συνεργάστηκε ποτέ με τον Αλή Πασά, τον οποίο πάντα εχθρευόταν. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1819, δύο χρόνια πριν την Ελληνική Επανάσταση και έδωσε το έναυσμα στη δυτική Ελλάδα στις 5 Μαΐου 1821. Πρωταγωνίστησε στην πολιορκία του Μεσολογγίου, όπου στην έξοδο οδήγησε την αριστερή πτέρυγα της φρουράς. Διακρίθηκε επίσης σε μάχες στο Αγρίνιο και Αιτωλικό. Ακολούθησε αργότερα τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Το 1823 πήρε δίπλωμα στρατηγού. Πήρε μέρος στην εκστρατεία του Ρίτσαρντ Τσωρτς στη Δυτική Στερεά Ελλάδα, στη μάχη της Αράχωβας και σε άλλες σημαντικές συγκρούσεις. Στην προσωπική του ζωή ήταν νυμφευμένος με την Ευπραξία Ραζηκότσικα, κόρη του προύχοντα Στάμου Ραζηκότσικα, με την οποία απέκτησε τρεις γιους και μία κόρη. Αρνήθηκε να συμμετάσχει στον εμφύλιο πόλεμο, ενώ δεν δέχτηκε δημόσια αξιώματα, παρά το ότι του προσφέρθηκαν από τον Βασιλιά Όθωνα. Προηγουμένως, υπήρξε συνεργάτης του Καποδίστρια και εν συνεχεία εντάχθηκε στη Βασιλική Φάλαγγα, ένα τιμητικό σώμα που δημιουργήθηκε ώστε να ενταχθούν σε αυτό όσοι οπλαρχηγοί του Αγώνα αδυνατούσαν λόγω ηλικίας ή από έλλειψη προσόντων να στελεχώσουν τον τακτικό στρατό. Έγινε πληρεξούσιος Ζυγού στη Συνέλευση του 1831. Προτίμησε αργότερα να παραμείνει έξω από τα πολιτικά και τις στρατιωτικές διακρίσεις. Απεβίωσε το 1841 στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Ο ιστορικός Σπυρίδων Τρικούπης έγραψε για αυτόν ότι ήταν ο μόνος οπλαρχηγός της Δυτικής Ελλάδας "όστις δεν φίλησε ποτέ τουρκικήν ποδιάν" ("Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης").
Ιστορικά κειμήλια
Στο μουσείο του Δημαρχείου του Μεσολογγίου βρίσκονται πολλά από τα όπλα του Δημητρίου Μακρή.
Το μακρύκανο "ΜΑΥΡΟ" καριοφίλι του Στρατηγού επίσης έπειτα από παραχώρηση για φύλαξη και έκθεση στον ίδιο χώρο των αδελφών (Γεώργιου-Δημήτριου) Μακρή, τρισέγγονα του Στρατηγού και άλλα πολλά προσωπικά του αντικείμενα.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Ορίζοντας
μικρογραφία|Ορίζοντας|252x252εσ Ο ορίζοντας είναι η φαινομενική γραμμή που χωρίζει τη γη από τον ουρανό, τη γραμμή που διαιρεί όλες τις κατευθύνσεις θέασης με βάση το αν τέμνει την επιφάνεια της Γης ή όχι. Ο αληθινός ορίζοντας είναι στην πραγματικότητα μια θεωρητική γραμμή, η οποία μπορεί να παρατηρηθεί μόνο όταν βρίσκεται στην επιφάνεια της θάλασσας. Σε πολλές τοποθεσίες, αυτή η γραμμή κρύβεται από γη, δέντρα, κτίρια, βουνά κ.λπ. και η προκύπτουσα τομή της γης και του ουρανού ονομάζεται ορατός ορίζοντας. Όταν κοιτάζετε μια θάλασσα από μια ακτή, το τμήμα της θάλασσας που βρίσκεται πλησιέστερα στον ορίζοντα ονομάζεται παράκτιο.
Εμφάνιση και χρήση
thumb|right|Άποψη του ωκεανού με πλοίο στον ορίζοντα.
Ιστορικά, η απόσταση από τον ορατό ορίζοντα υπήρξε από καιρό ζωτικής σημασίας για την επιβίωση και την επιτυχή πλοήγηση, ειδικά στη θάλασσα, διότι καθόρισε το μέγιστο εύρος όρασης και επομένως της επικοινωνίας ενός παρατηρητή, με όλες τις προφανείς συνέπειες για την ασφάλεια και τη μετάδοση πληροφοριών ότι αυτό σιωπηρό εύρος. Αυτή η σημασία μειώθηκε με την ανάπτυξη του ραδιοφώνου και του τηλεγράφου, αλλά ακόμα και σήμερα, όταν πετάμε ένα αεροσκάφος υπό οπτικούς κανόνες πτήσης, χρησιμοποιείται μια τεχνική που ονομάζεται στάση πτήσης για τον έλεγχο του αεροσκάφους, όπου ο χειριστής χρησιμοποιεί την οπτική σχέση μεταξύ της μύτης του αεροσκάφους και ο ορίζοντας για τον έλεγχο του αεροσκάφους. Οι πιλότοι μπορούν επίσης να διατηρήσουν τον χωρικό τους προσανατολισμό αναφερόμενοι στον ορίζοντα.
Στην αστρονομία, ο ορίζοντας είναι το οριζόντιο επίπεδο μέσα από τα μάτια του παρατηρητή. Είναι το θεμελιώδες επίπεδο του οριζόντιου συστήματος συντεταγμένων, ο τόπος των σημείων που έχουν υψόμετρο μηδέν. Παρόλο που είναι παρόμοιο με τους γεωμετρικούς ορίζοντες, σε αυτό το πλαίσιο ο ορίζοντας μπορεί να θεωρηθεί ως επίπεδο στο διάστημα και όχι ως γραμμή σε επίπεδο εικόνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουράνιο σύστημα συντεταγμένων
Ηλικιακή διάκριση
Αγισμός ή ηλικιακή διάκριση είναι η προκατάληψη ενάντια σε ένα άτομο ή ομάδα βάσει της ηλικίας. Όταν αυτή η προκατάληψη είναι το κυρίαρχο κίνητρο πίσω από πράξεις διάκρισης ενάντια σε ένα τέτοιο άτομο ή ομάδα, τότε αυτές οι πράξεις συνιστούν ηλικιακή διάκριση. Η ηλικιακή διάκριση αναφέρεται στο στερεότυπο, την προκατάληψη και τη διάκριση απέναντι σε άτομα με βάση την ηλικία τους. (WHO, Q &A, 2021)
Η τάση αυτοπεριορισμού αυξάνεται προοδευτικά με την ηλικιακή εξέλιξη.
Οι κοινές μορφές διάκρισης
Αν και η ηλικιακή διάκριση είναι δυνατόν να σχετίζεται με προκατάληψη ενάντια σε οποιαδήποτε ηλικιακή ομάδα σχετίζεται στοχεύει συνήθως σε δύο ομάδες:
Παραδείγματα
Ένα παράδειγμα ηλικιακών διακρίσεων είναι οι απόψεις των ενήλικων ότι όλοι οι έφηβοι αγαπούν τη ροκ μουσική, είναι ανώριμοι, χρησιμοποιούν αργκό και είναι επιπόλαιοι. Από την αντίθετη πλευρά οι έφηβοι πιστεύουν ότι οι πρεσβύτεροι είναι αργοί, αδύναμοι, ευάλωτοι και εξαρτώμενοι.
Αν και όπως όλες οι μορφές διάκρισης ήταν πάντα πρόβλημα, επί του παρόντος το πρόβλημα γίνεται οξύτερο στους τομείς της διασκέδασης και της βιομηχανίας υπολογιστών. Πολλοί πρεσβύτεροι ηθοποιοί, μουσικοί, συγγραφείς, προγραμματιστές έχουν πρόβλημα εύρεσης εργασίας, αν και διαθέτουν όλα τα προσόντα από άποψη εμπειρίας και εκπαίδευσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γήρανση Κατηγορία:Διάκριση
Πυροκλαστικό πέτρωμα
μικρογραφία|Πυροκλαστικό πέτρωμα Στη Γεωλογία και ειδικότερα την Πετρολογία, στον πληθυντικό πυροκλαστικά πετρώματα, χαρακτηρίζονται γενικά τα πετρώματα που σχηματίζονται από τις επισωρεύσεις ή αποθέσεις των στερεών ηφαιστειακών αναβλημάτων, των λεγομένων και πυροκλαστικών υλικών ή αναβλημάτων που εκτινάσσονται από τα επισωρευσιγενή ηφαίστεια.
Τα πυροκλαστικά πετρώματα, παρότι η υφή τους προσομοιάζει με άλλα είδη κλαστικών ιζηματογενών πετρωμάτων, ταξινομούνται στα εκρηξιγενή πετρώματα επειδή προέρχονται από μαγματική δραστηριότητα. Ανάλογα του πυροκλαστικού αναβλήματος που προέρχονται διακρίνονται στις ακόλουθες πέντε βασικές κατηγορίες:
Σινάν Πασά Μεστζιντί
Το Σινάν Πασά Μεστζιντί (τουρκ. Sinan Paşa Mescidi) είναι μικρό τέμενος στην Κωνσταντινούπολη. Μια περιγραφή του ερειπωμένου κτιρίου παραδίδει ο Αλέξανδρος Πασπάτης στο έργο Βυζαντιναί μελέται Τοπογραφικαί και ιστορικαί (1877), ο οποίος τοποθετεί το τέμενος νότια της Πύλης που βρισκόταν στο Φανάρι και ονομαζόταν Αγιά-καπουσού. Στην εξωτερική πλευρά του βήματος φέρει Βυζαντινά ή μάλλον Ελληνικά κοσμήματα, τα μόνα που διασώζονται σε εκκλησιαστικό τοίχο. Το δάπεδο του ναού από την νότια μεριά είναι ισόγειο μετά την είσοδο. Την αριστερή πλευρά υποκρατεί παχύτατος και έρημος τοίχος από λίθους και πλίνθους. Το ιερό είναι υψηλότατο. Κάτω από τον ναό βρίσκεται ένα μεγάλο υπόγειο, χωρίς είσοδο. Η κατασκευή των τοίχων μοιάζουν με αυτήν των χερσαίων τειχών της Κωνσταντινουπόλεως, όπου και αναφέρονται τα ίδια κοσμήματα και γράμματα.
Ο ναός αυτός φέρεται και ως «αρχαία εκκλησία», ωστόσο η ιστορία ενός προγενέστερου ναού δεν διασώζεται. Σύμφωνα με την περιγραφή του Πασπάτη, οι ντόπιοι διηγούνταν έναν μύθο, κατά τον οποίο όποιος τόλμησε να χτίσει το σπίτι του στον ναό αυτόν, αιφνιδίως απεβίωσε. Ο ίδιος εικάζει πως πιθανώς επρόκειτο για εκκλησία της Αγίας Ιουλιανής της μάρτυρος κοντά στον Στρόβυλο ή στην Στροβυλαία, όπως επί Βυζαντίου ονομάζονταν η συνοικία αυτή. Υπήρχε όμως και η εκκλησία του Βαπτιστού και Προδρόμου στην ίδια συνοικία. Το ναό μετέτρεψε σε τέμενος ο αρχιναύαρχος Σινάν Πασάς, αδερφός του επιφανούς Ρουστέμ Πασά, γαμβρού επί θυγατέρα του σουλτάνου Σουλεϊμάν. Δεν είναι γνωστό πότε ο ναός μετατράπηκε σε τζαμί, αλλά πιθανολογείται πως έγινε επί σουλτάνου Σουλεϊμάν, που βασίλεψε από το 1520 ως το 1566.
Πηγές
Κατηγορία:Ναοί της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
1080i
Το 1080i είναι μια μορφή υψηλής ευκρίνειας video, στην οποία η ανάλυση της οθόνης είναι 1920×1080 εικονοστοιχεία. Αυτό σημαίνει ότι ο οριζόντιος άξονας της οθόνης αποτελείται από 1920, ενώ ο κατακόρυφος άξονας από 1080 εικονοστοιχεία. Η προέκταση "i" αναφέρεται στον τύπο της πολύπλεξης, όπου στο πρότυπο αυτό "γεμίζουν" με χρώμα πρώτα οι μονές γραμμές και στο δεύτερο σκανάρισμα γεμίζουν οι ζυγές γραμμές, δηλαδή προβάλλονται εναλλάξ. Έτσι, όταν ένα βίντεο με ανάλυση 1080i προβάλλεται σε μια τηλεόραση με χαμηλή ανάλυση, δημιουργεί την ψευδαίσθηση υψηλότερης ανάλυσης, καθώς η τηλεόραση μοιάζει να προβάλλει τις διπλάσιες γραμμές από όσες πραγματικά δείχνει. Ωστόσο η διαδικασία αυτή είναι τόσο γρήγορη, που δεν γίνεται αντιληπτή απ' το ανθρώπινο μάτι, το οποίο βλέπει το σύνολο της εικόνας σαν μία.
Σύγκριση με το 720p
Η προοδευτική σάρωση περιορίζει την ανάγκη να αποτραπεί το τρεμόπαιγμα από την ομαλοποίηση με ενιαία υψηλή αντίθεση στης οριζόντιες γραμμές. Διευκολύνει την εκτέλεσή υψηλής ποιότητας μετατροπής 50↔60 Hz σε ποιο ομαλή γρήγορη κίνηση τα βιντεοκλίπ με προοδευτικά σάρωση βίντεο. Μια τυπική ανάλυση στα 720p60 (720p στα 60 Hz) το βίντεο έχει πλεονέκτημα έναντι του 480i και του 1080i60 (29,97/30καρέ/s, 59,94/s στα 60 Hz) επειδή μειώνει τον αριθμό συγκριτικά σε 3:2, γιατί τα αντικείμενα εισάγονται κατά τη διάρκεια της μεταφοράς από 24 καρέ το δευτερόλεπτο στην ταινία. Ωστόσο η ανάλυσης του 576i και του 1080i50 (25καρέ/s στα 50 Hz), τα οποία είναι κοινά στην Ευρώπη, και γενικά δεν χάνουν την ποιότητα τους σε γρήγορες σκηνές (π.χ. σκηνές δράσης, ποδόσφαιρο κλπ) απλά παίζουν στα 25 καρέ και η ποιότητα του ήχου διορθώθηκε από 25 στα 24ths. Ως αποτέλεσμα το 720p60 χρησιμοποιείται για τις αμερικανικές εκπομπές, ενώ οι ευρωπαϊκές εκπομπές HD συχνά χρησιμοποιούν το 1080i50 (25 καρέ/s,50 Hz), με οριζόντια ανάλυση 1920 ή 1440, ανάλογα με τους περιορισμούς του εύρους ζώνης. Ωστόσο, ορισμένοι ευρωπαϊκοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς χρησιμοποιούν τη μορφή 720p50, όπως για παράδειγμα γερμανικά (ARD,ZDF), ισπανικά (TVE HD), νορβηγικά (NRK), και βελγικά (VRT) τηλεοπτικά κανάλια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεόραση υψηλής ευκρίνειας Κατηγορία:Πρότυπα διαμόρφωσης εικόνας
Διάσκεψη για την κλιματική αλλαγή
Οι Διασκέψεις για την κλιματική αλλαγή είναι ετήσιες διασκέψεις στο πλαίσιο της Σύμβασης-πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή. Χρησιμεύουν ως επίσημη συνάντηση των μερών της Σύμβασης-πλαισίου για την αξιολόγηση της προόδου στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, ξεκινώντας από την δεκαετία του 1990 (το 1995), για την διαπραγμάτευση του πρωτοκόλλου του Κυότο για να θεσπίσει νομικά δεσμευτικές υποχρεώσεις για τις ανεπτυγμένες χώρες να μειώσουν τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου.
Από το 2005 οι διασκέψεις έχουν επίσης χρησιμεύσει ως " Διάσκεψη των μερών που υπηρετεί ως συνάντηση των συμβαλλόμενων μερών του Πρωτοκόλλου του Κιότο" (CMP). Επίσης, τα συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης που δεν είναι συμβαλλόμενα μέρη του πρωτοκόλλου μπορούν να συμμετέχουν σε συνεδριάσεις που σχετίζονται με το πρωτόκολλο ως παρατηρητές.
Από το 2011 οι συναντήσεις έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για τη διαπραγμάτευση της συμφωνίας του Παρισιού ως μέρος των δραστηριοτήτων της πλατφόρμας του Ντέρμπαν μέχρι την ολοκλήρωσή της το 2015, η οποία δημιούργησε μια γενική πορεία προς την κλιματική δράση.
Η πρώτη διάσκεψη του ΟΗΕ για την αλλαγή του κλίματος πραγματοποιήθηκε το 1995 στο Βερολίνο.
Διάσκεψη του 1995: Βερολίνο, Γερμανία
Η πρώτη Διάσκεψη των μερών της σύμβασης-πλαισίου πραγματοποιήθηκε από τις 28 Μαρτίου έως τις 7 Απριλίου 1995 στο Βερολίνο της Γερμανίας.
Διάσκεψη του 1996: Γενεύη, Ελβετία
Η δεύτερη διάσκεψη πραγματοποιήθηκε από τις 8-19 Ιουλίου 1996 στη Γενεύη. Η υπουργική δήλωσή της σημειώθηκε (αλλά δεν εγκρίθηκε) στις 18 Ιουλίου 1996 και αντικατοπτρίζει μια δήλωση θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών που υποβλήθηκε από τον Τίμοθι Ουίρθ, πρώην Υφυπουργός παγκόσμιων υποθέσεων για το Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών σε αυτή τη συνάντηση, η οποία:
Διάσκεψη του 1997: Κιότο, Ιαπωνία
Οι περισσότερες βιομηχανικές χώρες και ορισμένες οικονομίες της Κεντρικής Ευρώπης σε μεταβατικό στάδιο (όλες ορίζονται ως χώρες του Παραρτήματος Β) συμφώνησαν σε νομικά δεσμευτικές μειώσεις στις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου κατά μέσο όρο 6 έως 8% κάτω από τα επίπεδα του 1990 μεταξύ των ετών 2008-2012, που ορίζονται ως η πρώτη περίοδος προϋπολογισμού εκπομπών. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να μειώσουν τις συνολικές εκπομπές τους κατά μέσο όρο κατά 7% κάτω από τα επίπεδα του 1990. Το Κογκρέσο δεν επικύρωσε τη Συνθήκη μετά την υπογραφή του από τον πρόεδρο Κλίντον. Η κυβέρνηση Μπους απέρριψε ρητά το πρωτόκολλο το 2001.
Διάσκεψη του 1998: Μπουένος Άιρες, Αργεντινή
Η διάσκεψη του 1998 πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 1998 στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Αναμενόταν ότι τα υπόλοιπα ζητήματα που δεν είχαν επιλυθεί στο Κιότο θα οριστικοποιηθούν σε αυτή τη συνάντηση.
Διάσκεψη του 1999: Βόννη, Γερμανία
Η διάσκεψη του 1999 πραγματοποιήθηκε μεταξύ 25 Οκτωβρίου και 5 Νοεμβρίου 1999, στη Βόννη της Γερμανίας. Ήταν κυρίως μια τεχνική συνάντηση και δεν κατέληξε σε σημαντικά συμπεράσματα.
Διάσκεψη του 2000: Χάγη, Ολλανδία
Η διάσκεψη του 2000 έλαβε χώρα στις 13-25 Νοεμβρίου 2000, στη Χάγη της Ολλανδίας. Οι συζητήσεις εξελίχθηκαν γρήγορα σε μια διαπραγμάτευση υψηλού επιπέδου για τα μεγάλα πολιτικά ζητήματα.