cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Ιντιάνα Τζόουνς και ο Δίσκος του Πεπρωμένου
Πλοκή
Καθώς οι Τζόουνς και Έλενα ανασύρουν τον μισό δίσκο από τα αρχεία του κολεγίου, τα τσιράκια του Βόλερ τους επιτίθενται. Ο Βόλερ, ο οποίος τώρα εργάζεται για τη NASA με το ψευδώνυμο "Δρ. Σμιτ", επικουρείται από τη CIA. Κατά τη διάρκεια της αψιμαχίας, η Έλενα φεύγει με τον δίσκο. Χωρίς να το γνωρίζει ο Τζόουνς, η Έλενα μεταφέρει λαθραία αρχαιότητες και σκοπεύει να δημοπρατήσει τον δίσκο στη μαύρη αγορά. Εν τω μεταξύ, ο Τζόουνς κατηγορείται για τη δολοφονία των συναδέλφων του στο κολέγιο. Δραπετεύει σε μια παρέλαση με κασέτα που γιορτάζει την προσγείωση του Απόλλων 11 στο φεγγάρι, μετά μια αντιπολεμική διαμαρτυρία και μέσω του μετρό της Νέας Υόρκης. Ο Τζόουνς αναζητά τον παλιό του φίλο Σάλλα, τώρα οδηγό ταξί στη Νέα Υόρκη, ο οποίος τον βοηθά να φύγει από τη χώρα.
Στην Ταγγέρη, ο Τζόουνς εμποδίζει την Έλενα να δημοπρατήσει τον Δίσκο. Ο Βόλερ και τα τσιράκια του φτάνουν και κλέβουν το τεχνούργημα. Οι Τζόουνς, Έλενα και ο έφηβος κολλητός της, ο Τέντι Κουμάρ, συνεργάζονται και τους κυνηγούν στους δρόμους με ένα τουκ-τουκ. Η CIA συλλαμβάνει τον Βόλερ αφού η κυβέρνηση των ΗΠΑ τον αποκήρυξε ότι ήταν απατεώνας και διέταξε τη δολοφονία του, αλλά τα τσιράκια του σκοτώνουν τους πράκτορες και τους κλέβουν το ελικόπτερο.
Οι Τζόουνς, Έλενα και Τέντι ακολουθούν τον Βόλερ στην Ελλάδα και συνεργάζονται με τον παλιό φίλο του Τζόουνς, Ρενάλντο, έναν επαγγελματία δύτη. Βουτάνε σε ένα αρχαίο ναυάγιο στο Αιγαίο Πέλαγος και ανασύρουν ένα "γραφικό" tablet που περιέχει οδηγίες για το άλλο μισό του δίσκου. Ο Βόλερ φτάνει αμέσως μετά και σκοτώνει τον Ρενάλντο και μετά κυνηγά την ομάδα του Τζόουνς στη Σικελία.
Μέσα σε ένα δαιδαλώδες σπήλαιο, οι Τζόουνς και Έλενα βρίσκουν τον τάφο του Αρχιμήδη και το δεύτερο μισό του δίσκου. Ανακαλύπτουν επίσης τον σκελετό του Αρχιμήδη που κρατά ένα σύγχρονο ρολόι χειρός. Ο Βόλερ αιχμαλωτίζει τον Τζόουνς, τραυματίζοντάς τον. Συναρμολογώντας ξανά τον δίσκο, ο Βόλέρ σχεδιάζει να ταξιδέψει στο χρόνο πίσω στο 1939, να δολοφονήσει τον Αδόλφο Χίτλερ και να οδηγήσει τη Γερμανία στη νίκη στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε ένα αεροδρόμιο, ο Βόλερ ενεργοποιεί τον δίσκο για να εντοπίσει μια χρονική ρωγμή και ορίζει μια διαδρομή πτήσης. Ο Τζόουνς κρατιέται αιχμάλωτος στο αεροπλάνο του Βόλερ, ενώ η Έλενα κρύβεται μέσα από τον εξοπλισμό προσγείωσης. Ο Τέντι τους ακολουθεί σε ένα κλεμμένο αεροπλάνο.
Οι Τζόουνς και η Έλενα μαθαίνουν ότι ο Αρχιμήδης δημιούργησε τον δίσκο αποκλειστικά για να φέρει τους χρήστες από το μέλλον στο 212 π.Χ. Καθώς η χρονική ρωγμή αρχίζει να καταρρέει, η Έλενα επιμένει να φύγει. Ο Τζόουνς, ο οποίος είναι τραυματισμένος, θέλει να μείνει πίσω, νιώθοντας ότι δεν έχει τίποτα να επιστρέψει. Φοβούμενη ότι ο Τζόουνς θα πεθάνει ή θα μπορούσε να αλλάξει την ιστορία, η Έλενα τον τραυματίζει, κάνοντάς τον να χάσει τις αισθήσεις του.
Ο Τζόουνς, που αναρρώνει, ξυπνά στο διαμέρισμά του και ξανασμίγει με την Έλενα, τον Τέντι, τον Σάλλα και τη Μάριον. Ο Τζόουνς και η Μάριον συμφιλιώνονται.
Ανάπτυξη
Ο Λούκας άρχισε να ερευνά πιθανές πλοκές για μια άλλη ταινία το 2008, και δήλωσε ότι ο Στίβεν Σπίλμπεργκ ήταν ανοιχτός στη σκηνοθεσία της, όπως είχε κάνει και για τις προηγούμενες ταινίες. Εξηγώντας τη διαδικασία για κάθε ταινία, ο Φορντ είπε: "Καταλήγουμε σε κάποια βασική συμφωνία και μετά ο Τζορτζ φεύγει για πολύ καιρό και δουλεύει πάνω σε αυτό. Μετά ο Στίβεν και εγώ θα το βάλουμε σε κάποια μορφή, κάποια εμβρυϊκή μορφή. Στη συνέχεια, αν μας αρέσει αρχίζουμε να δουλεύουμε με τον Τζορτζ και κάποια στιγμή θα είναι έτοιμο να το κάνουμε." Αργότερα το 2008, ο Φορντ δήλωσε ότι η ιδέα του Λούκας για την πέμπτη ταινία ήταν «τρελή αλλά υπέροχη». Τον Νοέμβριο του 2010, ο Φορντ είπε ότι ο Λούκας εργαζόταν ακόμα στο έργο. Τον Ιούλιο του 2012, ο παραγωγός Φρανκ Μάρσαλ δήλωσε ότι το έργο δεν είχε σεναριογράφο και είπε δήλωσε: "Δεν ξέρω αν σίγουρα δεν συμβαίνει, αλλά δεν είναι σε λειτουργία".
Τον Οκτώβριο του 2012, η ​​The Walt Disney Company αγόρασε τη Lucasfilm, δίνοντας στην εταιρεία δικαιώματα ιδιοκτησίας στην πνευματική ιδιοκτησία του Ιντιάνα Τζόουνς. Τον Δεκέμβριο του 2013, η Walt Disney Studios αγόρασε τα δικαιώματα διανομής και μάρκετινγκ για μελλοντικές ταινίες Ιντιάνα Τζόουνς από την Paramount Pictures, με την Paramount να λαμβάνει χρηματική αποζημίωση για όλες τις μελλοντικές ταινίες. Με την πώληση του 2012, ο Λούκας πέρασε το Ιντιάνα Τζόουνς στη νέα πρόεδρο της Lucasfilm, Κάθλιν Κένεντι. Η Lucasfilm σχεδίαζε να επικεντρωθεί στο franchise του Star Wars πριν δουλέψει σε μια πέμπτη ταινία του Ιντιάνα Τζόουνς. Τον Μάιο του 2015, η Κένεντι επιβεβαίωσε ότι η Lucasfilm θα έκανε τελικά άλλη μια ταινία του Ιντιάνα Τζόουνς. Η Κένεντι, ο Σπίλμπεργκ και ο Φορντ είχαν συζητήσει μερικές ιδέες για ιστορία μέχρι το τέλος του 2015.
Προ-παραγωγή
Τον Μάρτιο του 2016, η Disney ανακοίνωσε ότι η πέμπτη ταινία θα κυκλοφορούσε στις 19 Ιουλίου 2019, με τον Φορντ να επαναλαμβάνει τον ρόλο του. Ο Σπίλμπεργκ θα σκηνοθετούσε την ταινία, με παραγωγούς την Κένεντι και τον Μάρσαλ. Ο Μάρσαλ είπε ότι η ταινία βρισκόταν στην πρώιμη προ-παραγωγή. Οι εργασίες για το σενάριο ξεκίνησαν λίγους μήνες αργότερα, με τον Ντέιβιντ Κόεπ ως σεναριογράφο. Η σύλληψη της ιστορίας έγινε από τους Κόεπ και Σπίλμπεργκ. Ο Κόεπ είχε γράψει προηγουμένως πολλές άλλες ταινίες του Σπίλμπεργκ, συμπεριλαμβανομένου του Βασιλείου του Κρυστάλλινου Κρανίου. Ο Σπίλμπεργκ είπε ότι ο χαρακτήρας δεν θα σκοτωθεί κατά τη διάρκεια των γεγονότων της ταινίας και ο Μάρσαλ δήλωσε ότι η ιστορία θα συνεχιζόταν από εκεί που τελείωσε η προηγούμενη ταινία. Αρχικά αναφέρθηκε ότι ο Λούκας δεν θα συμμετείχε στο έργο, αν και ο Σπίλμπεργκ είπε αργότερα ότι ο Λούκας θα ήταν εκτελεστικός παραγωγός: "Φυσικά δεν θα έκανα ποτέ ταινία του Ιντιάνα Τζόουνς χωρίς τον Τζορτζ Λούκας. Αυτό θα ήταν τρελό". Αργότερα το ίδιο έτος, ανακοινώθηκε ότι ο Λούκας δεν θα είχε καμία ανάμειξη, με τον Μάρσαλ να δηλώνει: "η ζωή αλλάζει και προχωράμε. Προχώρησε".
Τον Μάιο του 2019, αναφέρθηκε ότι ο Κάσνταν είχε γράψει μια εντελώς νέα πρωτότυπη ιστορία, υποτίθεται ψευδώς ότι εμπλέκει τον θρύλο του χρυσού τρένου των Ναζί, αλλά ότι το έργο του αντικαταστάθηκε από τον Νταν Φόγκελμαν, του οποίου το σενάριο χρησιμοποιούσε «μια εντελώς διαφορετική υπόθεση». Τον Σεπτέμβριο του 2019, ο Κόεπ ανακοίνωσε ότι θα ξανασυμμετάσχει στην παραγωγή ως σεναριογράφος, δηλώνοντας ότι οι κινηματογραφιστές είχαν «μια καλή ιδέα αυτή τη φορά». Ο Κόεπ έγραψε τελικά δύο εκδοχές της ταινίας, αλλά καμία δεν εγκρίθηκε. Είπε ότι οι προσπάθειες για την παραγωγή της ταινίας είχαν αποτύχει λόγω διαφωνίας μεταξύ του Σπίλμπεργκ, του Φορντ και της Disney σχετικά με το σενάριο. Ο Ford είπε αργότερα ότι το σενάριο παρουσίαζε «νέες εξελίξεις στη ζωή του Ιντιάνα Τζόουνς, τη σχέση του» και έλυσε «μέρος της ιστορίας του».
Τον Φεβρουάριο του 2020, ο Σπίλμπεργκ παραιτήθηκε από σκηνοθέτης, καθώς ήθελε να περάσει τη σειρά ταινιών σε έναν νέο σκηνοθέτη για μια νέα προοπτική. Ο Σπίλμπεργκ θα παρέμενε ως εκτελεστικός παραγωγός. Τα γυρίσματα είχαν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν αργότερα το 2020, αν και η κυκλοφορία της ταινίας στη συνέχεια καθυστέρησε για το 2022 και τελικά το 2023. Ο Τζέιμς Μάνγκολντ επιβεβαιώθηκε ως σκηνοθέτης τον Μάιο του 2020 και άρχισε να εργάζεται για ένα νέο σενάριο. Ο Κόεπ αποχώρησε από το έργο μετά την παραίτηση του Σπίλμπεργκ, λέγοντας ότι «φαινόταν η κατάλληλη στιγμή να αφήσω τον Τζιμ να έχει τη δική του άποψη και να το γράψει με το δικό του πρόσωπο ή ο ίδιος». Ο Μάνγκολντ έγραψε το νέο σενάριο με τους Τζεζ και Τζον-Χένρι Μπάτεργουορθ Jez οι οποίοι είχαν εργαστεί μαζί του στο παρελθόν στο Κόντρα σε Όλα (2019). Συμβουλεύτηκε τον Λούκας και τον Σπίλμπεργκ, που υπηρετούν ως εκτελεστικοί παραγωγοί.
Κάστινγκ
δεξιά|μικρογραφία|241x241εσ|Ο [[Χάρισον Φορντ κατά την διάρκεια των γυρισμάτων του Το βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου (2008)]] Παρά την ηλικία του Φορντ, ο Μάρσαλ και ο Σπίλμπεργκ απέκλεισαν την πιθανότητα αναδιαμόρφωσης του χαρακτήρα του. Ο Φορντ είπε: "Είμαι ο Ιντιάνα Τζόουνς. Όταν φύγω, έφυγε και αυτός." Ωστόσο, ο Φορντ δεν θεώρησε απαραίτητα την ταινία ως οριστικό τέλος για τον Τζόουνς, επιθυμώντας να κάνει μια ακόμη ταινία που θα μπορούσε να επεκτείνει τον χαρακτήρα και να ολοκληρώσει το ταξίδι του.
Τον Απρίλιο του 2021, οι Φίμπι Γουόλερ-Μπριτζ, Μας Μίκελσεν και Τόμας Κρέτσμαν επιλέχθηκαν σε ρόλους που δεν είχαν αποκαλυφθεί. Ο Μπόιντ Χόλμπρουκ και η Σονέτ Ρενέ Γουίλσον προστέθηκαν τον επόμενο μήνα. Η Γουόλερ-Μπριτζ περιέγραψε τον χαρακτήρα της ως «ένα μυστήριο και ένα θαύμα» και ο Μάνγκολντ παρέπεμψε την ηθοποιό στην ερμηνεία της Μπάρμπαρα Στάνγουικ στο Η γυναίκα πειρασμός (1941). Ο Μίκελσεν είπε ότι το σενάριο ήταν: "ό,τι ήθελα να είναι". Ο χαρακτήρας του ήταν εν μέρει εμπνευσμένος από τον Βέρνερ φον Μπράουν. Όπως τους περισσότερους κακούς χαρακτήρες που έχει υποδυθεί σε όλη την καριέρα του, ο Μίκελσεν περιγράφει τον Βόλερ ως ένα «παρεξηγημένο άτομο».
Ο Τζον Ρις-Ντέιβις επανέλαβε τον ρόλο του Σάλα για πρώτη φορά μετά το Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Τελευταία Σταυροφορία (1989). Η Κάρεν Άλεν ενδιαφερόταν επίσης να επαναλάβει τον ρόλο της ως Μάριον, σημειώνοντας ότι εκείνη και ο Τζόουνς είχαν παντρευτεί στην προηγούμενη ταινία "έτσι θα ήταν δύσκολο, νομίζω, να προχωρήσουμε μπροστά χωρίς αυτήν". Παρόμοια, αφού δεν άκουσε τίποτα από τον Σπίλμπεργκ σχετικά με μια πιθανή επιστροφή, ο Τζιμ Μπρόντμπεντ εξέφρασε την προθυμία του να επαναλάβει τον ρόλο του ως Τσαρλς Στάνφορθ από το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου. Τον Ιούλιο του 2021, ο Αντόνιο Μπαντέρας πήρε έναν ρόλο στην ταινία, υποδυόμενος έναν σύμμαχο του Ιντιάνα Τζόουνς.
Γυρίσματα
Αν και το Κρυστάλλινο Κρανίο γυρίστηκε σε μεγάλο βαθμό στις ΗΠΑ, ο Μάρσαλ είπε ότι η πέμπτη ταινία θα επέστρεφε σε μια παγκόσμια ποικιλία τοποθεσιών γυρισμάτων όπως οι προηγούμενες ταινίες. Ο Μάνγκολντ ήταν αντίθετος στη χρήση της τεχνολογίας εικονικής παραγωγής StageCraft που αναπτύχθηκε από την Industrial Light & Magic (ILM) για το The Mandalorian της Lucasfilm (2019-σήμερα), θέλοντας να βασιστεί κυρίως σε πρακτικά εφέ. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 4 Ιουνίου 2021. Ο ίδιος ο Φορντ εντοπίστηκε στο Γκρόσμοντ στις 7 Ιουνίου 2021. Στα μέσα Ιουνίου, τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στην οδογέφυρα Leaderfoot στη Σκωτία, ενώ μια καταδίωξη με μοτοσικλέτα γυρίστηκε στο χωριό Γκλένκοου της Σκωτίας. αριστερά|μικρογραφία|227x227εσ|Γυρίσματα παρέλασης στην [[Γλασκώβη]] Αργότερα τον Ιούνιο, τα γυρίσματα τοποθεσίας μεταφέρθηκαν στο Λονδίνο. Τα γυρίσματα έγιναν επίσης μέσα σε μια ιδιωτική κατοικία, η οποία φένεται να επιλέχθηκε για το εσωτερικό της σε στυλ εποχής. Στις 23 Ιουνίου, ο Gornt τραυματίστηκε τον ώμο του κατά τη διάρκεια της πρόβας μιας σκηνής αγώνα και ανακοινώθηκε ότι το πλήρωμα παραγωγής θα πυροβολούσε γύρω από την ανάρρωσή του. Τον Ιούλιο, τα γυρίσματα μεταφέρθηκαν στο κέντρο της πόλης της Γλασκώβης, το οποίο μεταμορφώθηκε για να μοιάζει με την πόλη της Νέας Υόρκης. Μια ακολουθία καταδίωξης, που γυρίστηκε κατά μήκος της οδού St. Vincent και άλλων περιοχών, αναδημιουργεί μια παρέλαση του 1969 που γιορτάζει την επιστροφή των αστροναυτών του Apollo 11. Ένας κασκαντέρ, ο Μάικ Μάσα, έπαιξε στη θέση του Φορντ σε όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων στη Γλασκώβη, με δείκτες σύλληψης κίνησης εφαρμοσμένους στο πρόσωπό του. Ο Χόλμπρουκ και η Γουόλερ-Μπριτζ ήταν επίσης στο πλατό. Τα γυρίσματα στη Γλασκώβη διήρκεσαν δύο εβδομάδες. Η Φορντ συνέχισε τα γυρίσματα τον Σεπτέμβριο του 2021.
Ο Φορντ απογηράσθηκε ψηφιακά για τον εναρκτήριο πρόλογο της ταινίας, που διαδραματίζεται το 1944. Η διαδικασία απογήρανσης χρησιμοποίησε διάφορες τεχνικές, συμπεριλαμβανομένου νέου λογισμικού από την ILM που εξέτασε το αρχειοθετημένο υλικό ενός νεότερου Φορντ. Είχε ξεγεράσει για να απεικονίσει την εμφάνισή του στις τρεις πρώτες ταινίες του Ιντιάνα Τζόουνς. Σχολιάζοντας τα συναισθήματά του σχετικά με την απογήρανση, ο Φορντ γνωμοδότησε ότι η διαδικασία τον «τρόμαξε» λίγο, αλλά παρ' όλα αυτά εντυπωσιάστηκε. Ο Σπίλμπεργκ είχε προηγουμένως απορρίψει την ιδέα της απογήρανσης του Φορντ, λέγοντας ότι ήθελε η ηλικία του Φορντ να αναγνωριστεί στην ταινία. Ο Μάνγκολντ επιβεβαίωσε ότι η ηλικία του χαρακτήρα θα ήταν ένα σημαντικό μέρος της ταινίας, λέγοντας: "Έγινε πολύ σημαντικό για μένα να καταλάβω πώς να κάνω αυτή μια ταινία για έναν ήρωα το ηλιοβασίλεμα... Τα ζητήματα που ανέφερα σχετικά με την ηλικία του Indy ήταν: "Δεν πίστευα ότι αντιμετώπιζαν πράγματα στο υλικό που αναπτύσσεται εκείνη την εποχή. Υπήρχαν "παλιά" αστεία, αλλά το ίδιο το υλικό δεν αφορούσε αυτό. Για μένα, όποια και αν είναι η μεγαλύτερη ευθύνη σας, θα πρέπει να πετάξετε κατευθείαν προς αυτό. Προσπάθησε να προσποιηθείς ότι δεν είναι εκεί, καταλήγεις να παίρνεις σφεντόνες και βέλη σε όλη τη διαδρομή."
Μουσική
Τον Ιούνιο του 2016, ο Σπίλμπεργκ επιβεβαίωσε ότι ο Τζον Γουίλιαμς, ο οποίος έγραψε την μουσική για τις προηγούμενες ταινίες του franchise του Ιντιάνα Τζόουνς, θα επέστρεφε για να συνθέσει τη μουσική για την πέμπτη ταινία. Το 2022, ο Γουίλιαμς δήλωσε ότι θα ήταν η τελευταία ταινία του, μετά από σχέδια για αποχώρηση. Ο Ουίλιαμς έκανε πρεμιέρα μιας από τις συνθέσεις του, το "Helena's Theme", στο Hollywood Bowl στις 2 Σεπτεμβρίου 2022, κατόπιν αιτήματος του Μάνγκολντ.
Μέλλον
Ο Διευθύνων Σύμβουλος της Disney, Μπομπ Άιγκερ, επιβεβαίωσε πως το μέλλον του franchise με τον Φορντ ήταν άγνωστο, αλλά ότι η πέμπτη ταινία δεν θα ήταν η τελευταία. Το 2022, η Κένεντι αρνήθηκε σχόλια για το ότι θα αντικαθιστούσαν τον ρόλο του Φορντ, ο οποίος επιβεβαίωσε πως αυτή θα είναι η τελευταία του εμφάνιση. Τον Νοέμβριο του 2022 αναφέρθηκε πως η Lucasfilm αναπτύσσει μία νέα σειρά Ιντιάνα Τζόουνς για το Disney+. Ήταν προγραμματισμένη να είναι prequel του Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού, και θα ήταν η δεύτερη prequel σειρά μετά το Ιντιάνα Τζόουνς: Οι Πρώτες Περιπέτειες. Παρόλα αυτά, τον Μάρτιο του 2023 αναφέρθηκε πως η Lucasfilm ακύρωσε την σειρά για να αφοσιωθεί με το franchise Star Wars. Τον επόμενο μήνα η Disney επιβεβαίωσε πως αυτή θα είναι η τελευταία ταινία του franchise.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιντιάνα Τζόουνς Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες με ταξίδι στον χρόνο Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19 Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Ταινίες του 2023 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lucasfilm Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζέιμς Μάνγκολντ Κατηγορία:Ταινίες Ιντιάνα Τζόουνς Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Πέρσι Γουίλλιαμς Μπρίντγκμαν
Βιογραφία
Ο Μπρίντγκμαν μπήκε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ το 1900 και σπούδασε φυσική μέχρι και το διδακτορικό του. Από το 1910 έως και την συνταξιοδότησή του δίδασκε στο Χάρβαρντ, και το 1919 έγινε καθηγητής. Το 1905 ξεκίνησε τις έρευνες του πάνω στις ιδιότητες στην ύλης σε υψηλές πιέσεις. Ένα μηχανικό σφάλμα τον οδήγησε στην τροποποίηση των μηχανών πιέσεων με αποτέλεσμα την ανακάλυψη μιας νέας συσκευής ικανής για την παραγωγή πιέσεων μεγαλύτερων από 100,000 kgf/cm² (10GPa), τιμή η οποία ξεπερνούσε κατά πολύ της παλαιότερης μηχανής η οποία παρήγαγε πιέσεις της τάξεις των  3,000 kgf/cm² (0.3 GPa). Η νέα αυτή συσκευή οδήγησε σε μια πληθώρα από νέα ευρήματα, όπως την επίδραση της πίεσης στην ηλεκτρική αντίσταση, καθώς και στην υγρή και στερεά κατάσταση. Ο Μπρίντγκμαν είναι επίσης γνωστός για τις μελέτες του στην ηλεκτρική αγωγιμότητα στα μέταλλα και τις ιδιότητες των κρυστάλλων. Ανέπτυξε το Bridgman seal και θερμοδυναμικής εξισώσεις του Μπρίντγκμαν. Ο Μπρίντγκμαν έκανε πολλές βελτιώσεις με την πάροδο του χρόνου στην μηχανή υψηλών πιέσεων του, και προσπάθησε ανεπιτυχώς την σύνθεση του διαμαντιού πολλές φορές. Στα κείμενα του για τη φιλοσοφία της επιστήμης υποστήριξε τον Οπερασιοναλισμό, και εκείνος επινόησε τον όρο λειτουργικό ορισμό. Ήταν επίσης ένας από τους 11 υπογράφοντες του Μανιφέστου Ράσελ - Αϊνστάιν.
Θάνατος
Ο Μπρίντγκμαν αυτοκτόνησε με πυροβολισμό ζώντας για λίγο διάστημα με τον μεταστατικό καρκίνο. Στο σημείωμα αυτοκτονίας του έγραφε: ''«It isn't decent for society to make a man do this thing himself. Probably this is the last day I will be able to do it myself» («Δεν είναι κόσμιο για την κοινωνία να οδηγεί έναν άνδρα να κάνει αυτό το πράγμα στον εαυτό του. Πιθανόν αυτή είναι η τελευταία ημέρα που θα είμαι ικανός να το κάνω εγώ ο ίδιος»)''.
Τιμητικές διακρίσεις και βραβεία
Ο Μπρίντγκμαν υπήρξε Επίτιμος Διδάκτωρ (honoris causa) του Ινστιτούτου Τεχνολογίας Στίβενς (1934), του πανεπιστημίου Χάρβαρντ (1939), της Πολυτεχικής σχολής της Νέας Υόρκης (Brooklyn Polytechnic, 1941), του Πρίνστον (1950), του Πανεπιστημίου του Παρισιού (1950) και του Γέιλ (1951).
Το 1919 η Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών απένειμε στον Μπρίντγκμαν το βραβείο Rumford Prize, το 1932 το Franklin Institute το μετάλλιο Elliott Cresson Medal, το 1933 η Βασιλική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών της Ολλανδίας το χρυσό μετάλλιο του Bakhuys Roozeboom Fund και η Εθνική Ακαδημία Επιστημών των ΗΠΑ το βραβείο Comstock Prize, ενώ το 1951 η Κοινωνία Ρεολογίας του απένειμε το μετάλλιο Bingham Medal.
Το 1946 η Σουηδική Βασιλική Ακαδημία των Επιστημών απένειμε στον Μπρίντγκμαν το Νόμπελ Φυσικής «για την εφεύρεση μιας συσκευής ικανής να παράγει εξαιρετικά υψηλές πιέσεις και για τις ανακαλύψεις που έκανε στο πεδίο της Φυσικής υψηλών πιέσεων».
Υπήρξε μέλος της Αμερικανικής Εταιρείας Φυσικών (American Physical Society) και υπηρέτησε στη θέση του προέδρου της το 1942. Υπήρξε επίσης μέλος της Αμερικανικής Ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης (American Association for the Advancement of Science), της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών (American Academy of Arts and Sciences), της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας (American Philosophical Society) και της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (National Academy of Sciences). Επιπλέον, υπήρξε Διεθνής Μέλος της Royal Society του Ηνωμένου Βασιλείου και Επίτιμο Μέλος της Φυσικής Εταιρείας του Λονδίνου.
Το σπίτι του στην Μασαχουσέτη (Percy W. Bridgman House) έχει ανακηρυχθεί από το Αμερικανικό Κογκρέσο ως Εθνικός Ιστορικός Τόπος το 1975.
Το 2014 η Επιτροπή Νομενκλατούρας και Ταξινόμησης Νέων Ορυκτών (Commission on New Minerals, Nomenclature and Classification, CNMNC) της Διεθνής Ορυκτολογικής Ένωσης (International Mineralogical Association, IMA) έκανε επίσημα δεκτό το όνομα «μπριντγκμανίτης» για το ορυκτό με χημικό τύπο (Mg,Fe)SiO3. Το ορυκτό έλαβε το όνομα προς τιμήν του Μπρίντγκμαν και των ερευνών του στις υψηλές πιέσεις καθώς, σύμφωνα με τις μελέτες, συναντάται σε μεγάλη συχνότητα στα κατώτερα στρώματα του μανδύα της Γης σε συνθήκες πολύ υψηλής πίεσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
Μπέτυ Αρβανίτη
Η Μπέτυ Αρβανίτη (Αθήνα, 4 Αυγούστου 1939) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Υπήρξε μία από τις πιο ξακουστές πρωταγωνίστριες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου. Έγινε γνωστή από τη συμμετοχή της σε ταινίες - παραγωγές της Φίνος Φιλμς τις δεκαετίες του '60 και του '70.
Θέατρο
Έχει παίξει στον "Ιππόλυτο", σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά στην Επίδαυρο. Τη δεκαετία του '70 πρωταγωνίστησε σε πετυχημένες σειρές του BBC, με πιο γνωστή την Who pays the ferryman.
Προσωπική ζωή
Η Μπέτυ Αρβανίτη είναι παντρεμένη με τον μεταφραστή και πολιτικό μηχανικό Βασίλη Πουλαντζά. Ίδρυσαν μαζί την Θεατρική Εταιρεία Πράξη και τη στέγασαν στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας.
Ο συγγραφέας Αλέξης Σταμάτης είναι γιος της, από τον πρώτο της γάμο με τον αρχιτέκτονα Κώστα Σταμάτη.Νύφη της είναι η ηθοποιός Εύα Σιμάτου.
Υπήρξε παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό Φαίδωνα Γεωργίτση με τον οποίο αποτέλεσαν και καλλιτεχνικό ζευγάρι στην ταινία "Νύχτα γάμου" (1967).
Βραβεία
Το 2000 τής απονεμήθηκε το «Θεατρικό Έπαθλο Μαρίκα Κοτοπούλη» από το «Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου – Θεατρικό Μουσείο».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Βρονταμάς Λακωνίας
Οι κάτοικοι στην πλειοψηφία ασχολούνται με την γεωργία, ενώ συμπληρώνουν το εισόδημά τους με την κτηνοτροφία και μελισσοκομία. Καλλιεργούν ελιές –κυρίως βρώσιμες Καλαμών- αμπέλια από τα οποία παράγεται το χαρακτηριστικό κρασί της περιοχής, ενώ ο κάμπος που διασχίζεται από τον Ευρώτα προμηθεύει την περιοχή με τα οπωρικά. Στις όχθες του φυτρώνουν πλατάνια, ιτιές, καλάμια και αγριολούλουδα, ενώ στην πανίδα του εντάσσονται η πέρδικα, το κοτσύφι, η καρακάξα, η κουκουβάγια, το αηδόνι κ.ά.
Σε κοντινή απόσταση ευρίσκεται το "Παλιομονάστηρο", σπηλαιώδης ναός του 1.100 μ.Χ. με βυζαντινές τοιχογραφίες. Εδώ το 1825 οι κάτοικοι (περίπου 400), προκειμένου να αποφύγουν την επιδρομή και τις σφαγές  του Ιμπραήμ, εγκλείστηκαν και κάηκαν ζωντανοί από τον επιδρομέα. Η μνήμη τους τιμάται στις 15 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο με όλες τις απαραίτητες τιμές.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ευρώτα
Διονύσιος ο Μικρός
Διονύσιος ο μικρός (περ. 470 - 544) ήταν μοναχός γεννημένος στην Μικρά Σκυθία (σύγχρονη Δοβρουτσά), η οποία βρισκόταν στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία). Ήταν μέλος της κοινωνίας των Μοναχών της Σκυθίας στην Κωνστάντζα, την μεγάλη πόλη της Μικράς Σκυθίας. Ο Διονύσιος είναι γνωστός ως ο "εφευρέτης" του Έτους του Κυρίου (Anno Domini) (μ.Χ.), το οποίο χρησιμοποιείται για να αριθμήσει τα έτη του Γρηγοριανού ημερολογίου καθώς και του (εκχριστιανισμένου) Ιουλιανού ημερολογίου.
Από το 500 περίπου ζούσε στη Ρώμη, όπου, ως μέλος της Ρωμαϊκής Κουρίας, μετέφρασε από τα Ελληνικά στα Λατινικά 401 εκκλησιαστικούς κανόνες, συμπεριλαμβανομένων των Αποστολικών Κανόνων και των αποφάσεων των Συνόδων Νίκαιας, Κωνσταντινούπολη, Χαλκηδόνας and Σάρδεων, καθώς επίσης και μία συλλογή από decretals (decretal = απόφαση του Πάπα για δογματικές διαφορές) των Παπών από τον Σιρίκιο έως τον Αναστάσιο Β΄. Αυτές οι συλλογές είχαν μεγάλο κύρος στη Δύση και ακόμη συμβουλεύουν εκκλησιαστικές διοικήσεις. Ο Διονύσιος επίσης έγραψε μία διατριβή στα στοιχειώδη μαθηματικά.
Ο συγγραφέας μίας συνέχισης του Computus του Διονυσίου, γράφοντας το 616, περιέγραψε το Διονύσιο ως έναν "πολύ μορφωμένο ηγούμενο της πόλης της Ρώμης", και ο Σεβάσμιος Βέδας του απένειμε το τιμητικό αββά (abbas), το οποίο μπορούσε να απονεμηθεί σε οποιονδήποτε μοναχό, ειδικά σε κάποιον μεγαλύτερο και σεβαστό μοναχό, και δεν σήμαινε αναγκαστικά πως ο Διονύσιος ήταν ηγούμενος σε κάποιο μοναστήρι· πραγματικά, ο φίλος του Διονυσίου, Κασσιόδωρος, ανέφερε στο Institutiones ότι ήταν ακόμη μοναχός αργότερα στη ζωή του.
Anno Domini
Ο Διόνυσος γνωστός ως "εφευρέτης" του Έτους του Κυρίου (Anno Domini) (μ.Χ.), που χρησιμοποιείται για να αριθμεί τα χρόνια του Ιουλιανού καθώς και του Γρηγοριανού ημερολογίου. Το χρησιμοποίησε για να αναγνωρίσει τα διάφορα Πάσχα στο Πασχαλινό του ημερολόγιο(?), αλλά δεν το χρησιμοποίησε για να χρονολογήσει κάποιο ιστορικό γεγονός. Όταν επινόησε το ημερολόγιό του, τα χρόνια του Ιουλιανού ημερολογίου αναγνωρίζονταν από τα ονόματα των δύο υπάτων που ασκούσαν εξουσία εκείνο το έτος – ο ίδιος ανέφερε ότι το τρέχον έτος ήταν "το έτος της εξουσίας του Probus του νεότερου", αλλά ανέφερε επίσης ότι ήταν και 525 χρόνια "από την ενσάρκωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού". Το πώς έφτασε σε αυτόν τον αριθμό δεν είναι γνωστό, αλλά υπάρχουν στοιχεία για το σύστημα που εφάρμοσε. Εφηύρε ένα νέο σύστημα για να αριθμεί έτη για αντικαταστήσει τα Διοκλητιανά έτη τα οποία χρησιμοποιούνταν στο παλιό Πασχαλινό ημερολόγιο, επειδή δεν επιθυμούσε να συνεχίσει τη μνήμη ενός τυράννου που ασκούσε δίωξη σε Χριστιανούς. Η εποχή του Anno Domini κυριάρχησε στην Δυτική Ευρώπη μόνο μετά τη χρήση του από τον Σεβάσμιος Βέδας για να χρονολογήσει τα γεγονότα στο Historia ecclesiastica gentis Anglorum, που ολοκληρώθηκε το 731.
Υπάρχουν στοιχεία ότι η επιθυμία του Διονυσίου να αντικαταστήσει τα Διοκλητιανά έτη με ένα ημερολόγιο βασισμένο στην ενσάρκωση του Χριστού ήταν για να αποτρέψει τους ανθρώπους από το να πιστέψουν στην επικείμενη καταστροφή του κόσμου. Εκείνη την εποχή υπήρχε η πεποίθηση ότι η Ανάσταση και το τέλος του κόσμου θα συμβεί 500 χρόνια μετά τη γέννηση του Χριστού. Το ημερολόγιο της εποχής βασιζόταν στο "Έτος του Κόσμου" (Anno Mundi) που ξεκινούσε με τη δημιουργία του κόσμου βασισμένο σε πληροφορίες από την Παλαιά Διαθήκη. Βάση του ημερολογίου με αφετηρία τη δημιουργία του κόσμου ο Ιησούς γεννήθηκε το έτος 5500 με το έτος 6000 του ημερολογίου Anno Mundi να σημαίνει το τέλος του κόσμου. Έτσι το έτος 6000 Anno Mundi (περίπου 500 μ.Χ. (A.D.)) ταυτίστηκε με την Ανάσταση του Χριστού και το τέλος του κόσμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ημερολόγια Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Συστήματα χρονολόγησης Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Ρουμανία
Περίοδος του Δεύτερου Ναού
εναλλ.=Δυτικό Τείχος, Ιερουσαλήμ, Ισραήλ.|μικρογραφία|[[Δυτικό Τείχος, Ιερουσαλήμ, Ισραήλ.]] Η περίοδος του Δεύτερου Ναού στην εβραϊκή ιστορία διήρκεσε μεταξύ 516 π.Χ. και 70 μ.Χ., όταν υπήρχε ο Δεύτερος Ναός της Ιερουσαλήμ. Οι αιρέσεις των Φαρισαίων, των Σαδδουκαίων, των Εσσαίων, των Ζηλωτών και του πρώιμου Χριστιανισμού δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η περίοδος του Δεύτερου Ναού έληξε με τον πρώτο εβραϊκό - ρωμαϊκό πόλεμο και τη ρωμαϊκή πολιορκία της Ιερουσαλήμ και του Ναού.
Μετά το θάνατο των τελευταίων Νεβιέμ (Εβραίοι προφήτες) της αρχαιότητας και ακόμα υπό Περσική κυριαρχία, η ηγεσία του Εβραϊκού λαού βρισκόταν στα χέρια πέντε διαδοχικών γενεών ηγετών. Άνθισε πρώτα κάτω από τους Πέρσες (περ. 539 - περίπου 332 π.Χ.), έπειτα από τους Έλληνες (περίπου 332–167 π.Χ.), έπειτα κάτω από μία ανεξάρτητη Ασμοναϊκή δυναστεία (140–37 π.Χ.), και έπειτα υπό τους Ρωμαίους (63 Π.Χ. - 132 μ.Χ.).
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Ιουδαϊσμός μπορεί να θεωρηθεί ότι διαμορφώθηκε από τρεις μεγάλες κρίσεις και τα αποτελέσματά τους, καθώς διάφορες ομάδες Εβραίων αντέδρασαν διαφορετικά. Πρώτα ήρθε η καταστροφή του Βασιλείου του Ιούδα το 587/6 π.Χ., όταν οι Ιουδαίοι έχασαν την ανεξαρτησία τους, τη μοναρχία, την ιερή πόλη και τον Πρώτο Ναό και εξορίστηκαν στη Βαβυλώνα. Κατά συνέπεια, αντιμετώπισαν μια θεολογική κρίση που αφορούσε τη φύση, τη δύναμη και την καλοσύνη του Θεού και απειλήθηκαν επίσης πολιτιστικά, εθνικά και τελετουργικά καθώς τους έστειλαν κοντά σε άλλους λαούς και θρησκευτικές ομάδες. Η απουσία αναγνωρισμένων προφητών αργότερα την περίοδο τους άφησε χωρίς την εκδοχή της θεϊκής καθοδήγησης σε μια εποχή που ένιωθαν ότι χρειάζονται περισσότερη υποστήριξη και κατεύθυνση.
Η δεύτερη κρίση ήταν η αυξανόμενη επιρροή του Ελληνισμού στον Ιουδαϊσμό, η οποία κορυφώθηκε με την εξέγερση των Μακκαβαίων του 167 π.Χ. Η τρίτη κρίση ήταν η ρωμαϊκή κατοχή της περιοχής, ξεκινώντας από τον Πομπήιο και την πολιορκία του κατά της Ιερουσαλήμ το 63 π.Χ. Αυτό περιελάμβανε τον διορισμό του Ηρώδη του Μέγα ως Βασιλιά των Εβραίων από τη Ρωμαϊκή Γερουσία, και την ίδρυση του Ηρωδικού Βασιλείου της Ιουδαίας που περιλάμβανε τμήματα των σημερινών Ισραηλινών, παλαιστινιακών εδαφών Ιορδανίας, Λιβάνου και Συρίας.
Κατασκευή του Δεύτερου Ναού
εναλλ.=Μοντέλο του Δεύτερου Ναού της Ιερουσαλήμ, Μουσείο του Ισραήλ, Ιερουσαλήμ.|μικρογραφία|Μοντέλο του [[Δεύτερος Ναός|Δεύτερου Ναού της Ιερουσαλήμ, Μουσείο του Ισραήλ, Ιερουσαλήμ.]] Ο Δεύτερος Ναός ήταν ο ναός που αντικατέστησε τον Ναό του Σολομώντα (τον Πρώτο Ναό), ο οποίος καταστράφηκε από την Νεο-Βαβυλωνιακή Αυτοκρατορία το 586 π.Χ., όταν κατακτήθηκε η Ιερουσαλήμ και μέρος του πληθυσμού του Βασιλείου του Ιούδα συνελήφθη και στάλθηκε στην Βαβυλώνα.
Η ένταξη του Μεγάλου Κύρου της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας το 559 π.Χ. κατέστησε δυνατή την αποκατάσταση της πόλης της Ιερουσαλήμ και την ανοικοδόμηση του Ναού. Κάποια στοιχειώδη τελετουργική θυσία είχε συνεχιστεί στη θέση του Πρώτου Ναού μετά την καταστροφή του. Σύμφωνα με τους τελικούς στίχους του δεύτερου βιβλίου των Χρονικών/Βασιλειών και των βιβλίων του Έζρα και του Νεεμία, όταν οι Εβραίοι εξόριστοι επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ μετά από διάταγμα του Μεγάλου Κύρου (Έζρα 1:1–4, 2 Χρον. 36: 22–23). Η κατασκευή ξεκίνησε στην αρχική τοποθεσία του βωμού του Ναού του Σολομώντα.
Μετά από μια σχετικά σύντομη διακοπή λόγω αντιπολίτευσης από λαούς που είχαν γεμίσει το κενό κατά τη διάρκεια της εβραϊκής αιχμαλωσίας, οι εργασίες συνεχίστηκαν κατά το 521 π.Χ. υπό τον Δαρείο Α' και ολοκληρώθηκε κατά το έκτο έτος της βασιλείας του (περ. 516 π.Χ.), με την αφιέρωση του ναού να γίνει το επόμενο έτος.
Με βάση τη βιβλική αφήγηση, μετά την επιστροφή από την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας, έγιναν αμέσως ρυθμίσεις για την αναδιοργάνωση της ερημικής επαρχίας της Ιουδαίας μετά την κατάρρευση του Βασιλείου του Ιούδα εβδομήντα χρόνια νωρίτερα. Το πλήθος των προσκυνητών, σχηματίζοντας ένα σύνολο 42.360 ανθρώπων, που ολοκλήρωσε το μακρύ και θλιβερό ταξίδι περίπου τεσσάρων μηνών, από τις όχθες του Ευφράτη προς την Ιερουσαλήμ, κινήθηκαν σε όλες τις διαδικασίες τους με μια ισχυρή θρησκευτική ώθηση, και επομένως μία από τις πρώτες τους ανησυχίες ήταν να αποκαταστήσουν τον αρχαίο λατρευτικό τους οίκο με την ανοικοδόμηση του κατεστραμμένου Ναού τους και την αποκατάσταση των τελετουργιών θυσίας γνωστών ως Κορμπάν (εβραϊκά: קָרְבָּן‎ - qorbān).
Κατόπιν πρόσκλησης του Ζοροβάβελ, του κυβερνήτη, ο οποίος τους έδειξε ένα αξιοθαύμαστο παράδειγμα ελευθερίας, συνεισφέροντας προσωπικά 1.000 χρυσούς δαρεικούς (χρυσά περσικά νομίσματα κατά το διμεταλικό νομισματικό σύστημα της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών ), εκτός από άλλα δώρα, οι άνθρωποι έδωσαν τα δώρα τους στο ιερό θησαυροφυλάκιο με μεγάλο ενθουσιασμό. 170px|left|εναλλ.=Νομίσματα Γιεχούντ: νομίσματα που κόπηκαν στην επαρχία της Ιουδαίας κατά την περσική περίοδο.|μικρογραφία|Νομίσματα Γιεχούντ: νομίσματα που κόπηκαν στην επαρχία της [[Ιουδαία|Ιουδαίας κατά την περσική περίοδο.]] Επτά χρόνια αργότερα, ο Μέγας Κύρος, που επέτρεψε στους Εβραίους να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και να ξαναχτίσουν τον Ναό, πέθανε (Β΄ Χρονικών 36:22–23) και τον διαδέχτηκε ο γιος του Καμβύσης Β΄. Με το θάνατό του, ο «ψεύτικος Σμέρδις», ένας απατεώνας, κατείχε το θρόνο για περίπου επτά ή οκτώ μήνες και στη συνέχεια ο Δαρείος έγινε βασιλιάς (522 π.Χ.). Κατά το δεύτερο έτος της διακυβέρνησής του, το έργο της ανοικοδόμησης του Ναού συνεχίστηκε και προχώρησε στην ολοκλήρωσή του, υπό την ώθηση των έντιμων συμβουλών και προειδοποιήσεων των προφητών Αγγαίου και Ζαχαρία. Ήταν έτοιμο για αγιασμό την άνοιξη του 516 π.Χ., περισσότερο από είκοσι χρόνια μετά την επιστροφή από την αιχμαλωσία. Ο Ναός ολοκληρώθηκε την τρίτη ημέρα του μήνα Αντάρ, το έκτο έτος της βασιλείας του Δαρείου, εν μέσω μεγάλων πανηγυριών εκ μέρους όλων των ανθρώπων, αν και ήταν προφανές ότι οι Εβραίοι ήταν όχι πλέον ανεξάρτητος λαός, αλλά υπόκεινται σε ξένη δύναμη. Το Βιβλίο του Αγγαίου περιλαμβάνει μια πρόβλεψη ότι η δόξα του Δεύτερου Ναού θα ήταν μεγαλύτερη από εκείνη του πρώτου.
Ελληνιστική εποχή
Το 332 π.Χ. οι Πέρσες ηττήθηκαν από τον Μέγα Αλέξανδρο. Μετά το θάνατό του και τη διαίρεση της αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου μεταξύ των στρατηγών του, σχηματίστηκε η αυτοκρατορία των Σελευκιδών.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τα ρεύματα του Ιουδαϊσμού επηρεάστηκαν από την ελληνιστική φιλοσοφία που αναπτύχθηκε από τον 3ο αιώνα Π.Κ.Χ., ιδίως την εβραϊκή διασπορά στην Αλεξάνδρεια, που κορυφώθηκε με τη Μετάφραση των Εβδομήκοντα. Ένας σημαντικός υποστηρικτής της συμβίωσης της εβραϊκής θεολογίας και της ελληνιστικής σκέψης είναι ο Φίλων.
Ασμοναϊκή δυναστεία
εναλλ.=Μια πέτρα (2,43 × 1 m) με την εβραϊκή επιγραφή "Προς το μέρος της τρομπέτας" (Εκεί όπου οι ιερείς φυσούσαν το κέρας). Επιγραφή που ανασκάφηκε απο τον Μπέντζαμιν Μαζάρ στους νότιους πρόποδες του βουνού που πιστεύεται ότι ήταν ο τόπος που βρισκόταν ο Δεύτερος Ναός.|μικρογραφία|Μια πέτρα (2,43 × 1 m) με την [[Εβραϊκή γλώσσα|εβραϊκή επιγραφή "Προς το μέρος της τρομπέτας" (Εκεί όπου οι ιερείς φυσούσαν το κέρας). Επιγραφή που ανασκάφηκε απο τον Μπέντζαμιν Μαζάρ στους νότιους πρόποδες του βουνού που πιστεύεται ότι ήταν ο τόπος που βρισκόταν ο Δεύτερος Ναός.]] Η Ασμοναϊκή δυναστεία κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της Παλαιστίνης λίγο μετά τα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα και διατήρησε αυτή την θέση για την επόμενη εκατονταετία. Οι Ασμοναίοι κυβέρνησαν αρχικά ως αρχιερείς και κατόπιν ως βασιλείς την χώρα τους προσπαθώντας να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους ανάμεσα σε μεγάλα βασίλεια και ισχυρά κράτη.
Η επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ των εξελληνισμένων Εβραίων και των θρησκευτικών Εβραίων οδήγησε τον Σελευκιδικό βασιλιά Αντίοχο Δ΄ Επιφανή να επιβάλει διατάγματα που απαγορεύουν ορισμένες εβραϊκές θρησκευτικές τελετές και παραδόσεις. Κατά συνέπεια, οι Ορθόδοξοι Εβραίοι εξεγέρθηκαν υπό την ηγεσία της οικογένειας των Ασμοναίων (γνωστή και ως Μακκαβαίοι). Αυτή η εξέγερση οδήγησε τελικά στο σχηματισμό ενός ανεξάρτητου βασίλειου της Ιουδαίας, υπό τη δυναστεία των Ασμοναίων, η οποία διήρκεσε, κατά προσέγγιση, από το 165 έως το 37 π.Χ.
Ηρωδιανή Δυναστεία
Η Ηρωδιανή Δυναστεία κυριάρχησε στην Παλαιστίνη  ύστερα από την κατάληψη της Ιερουσαλήμ από τον Ηρώδη τον Μέγα (37 π.Χ.).
Ο Ηρώδης κατάφερε να επιβιώσει από την τελευταία ρωμαϊκή εμφύλια σύγκρουση μεταξύ του Μάρκου Αντώνιου και του Οκταβιανού και τελικά να γίνει, με την υποστήριξη του τελευταίου, κυβερνήτης σε ένα εκτεταμένο βασίλειο.
Η διακυβέρνηση του Ηρώδη χαρακτηρίστηκε από την ιδιαίτερα αξιόλογη οικοδομική δραστηριότητα, που ανέπτυξε. Η ανοικοδόμηση του Ναού αποτέλεσε το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της δραστηριότητας. Υπήρξε επίσης γενναιόδωρος τόσο απέναντι στους υπηκόους του, όσο και απέναντι σε πολλές πόλεις εκτός των συνόρων της Παλαιστίνης.
Ρωμαϊκή Ιουδαία
Οι Ρωμαίοι εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Ιουδαία και την περιοχή της το 63 π.Χ. όταν ο Γνάιος Πομπήιος εκμεταλλευόμενος την διαμάχη μεταξύ των αδελφών Υρκανού ΙΙ και Αριστόβουλου ΙΙ κατέλυσε το βασίλειο των Ασμοναίων.
Η ρωμαϊκή επαρχία της Ιουδαίας επεκτάθηκε σε τμήματα των πρώην περιοχών των Ασμοναϊκών και Ηρωδιανών βασιλείων. Δημιουργήθηκε το 6 μ.Χ. με την Απογραφή του Κουρηνίου και συγχωνεύτηκε στη Συρία-Παλαιστίνη μετά το 135 μ.Χ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Εβραϊκή Ελληνική ιστορία Κατηγορία:Ιουδαϊσμός Κατηγορία:Αρχαίο Ισραήλ και Ιουδαία
Ψευδάργυρος
Το χημικό στοιχείο Ψευδάργυρος (Zincum) είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 30 και ατομικό βάρος 65,38. Έχει θερμοκρασία τήξης 419,58 C° και θερμοκρασία βρασμού 907 C°. Το σύμβολό του είναι Zn. Είναι γνωστός επίσης και ως τσίγκος, από το γερμανικό zink, τσινκ (αγγλικά zinc, ιταλικά zinco).
Χαρακτηριστικά
thumb|left|250px|Ψευδάργυρος Ο ψευδάργυρος, είναι ένα γαλαζωπό-άσπρο, λαμπερό, διαμαγνητικό μέταλλο, αν και οι περισσότεροι κοινοί εμπορικοί βαθμοί του μετάλλου έχουν ένα θαμπό αποτέλεσμα. Είναι λιγότερο πυκνό από το σίδηρο και έχει εξαγωνική δομή κρυστάλλου.
Ο μεταλλικός ψευδάργυρος είναι σκληρός και εύθραυστος στις περισσότερες θερμοκρασίες αλλά γίνεται ελατός μεταξύ 100 και 150 °C. Άνω των 210 °C, το μέταλλο γίνεται εύθραυστο πάλι και μπορεί να καταστραφεί με ένα χτύπημα. Ο ψευδάργυρος είναι ένας καλός αγωγός του ηλεκτρισμού. Σε σχέση με άλλα μέταλλα, ο ψευδάργυρος έχει σχετικά χαμηλό σημείο τήξης (~420 °C) και βρασμού (~900 °C). Το σημείο τήξης του είναι το χαμηλότερο όλων των στοιχείων μετάπτωσης εκτός από τον υδράργυρο και το κάδμιο.
Πολλά κράματα περιέχουν ψευδάργυρο, συμπεριλαμβανομένου του ορείχαλκου, ένα κράμα ψευδάργυρου και χαλκού. Άλλα μέταλλα που είναι γνωστό ότι σχηματίζουν κράματα με τον ψευδάργυρο είναι το αργίλιο, το αντιμόνιο, το βισμούθιο, ο χρυσός, ο σίδηρος, ο μόλυβδος, ο υδράργυρος, ο άργυρος, ο κασσίτερος, το μαγνήσιο, το κοβάλτιο, το νικέλιο, το τελλούριο και το νάτριο. Ενώ ούτε ο ψευδάργυρος ούτε το ζιρκόνιο δεν είναι σιδηρομαγνητικά μέταλλα, το κράμα τους ZrZn2 παρουσιάζει σιδηρομαγνητισμό κάτω από 35 Κέλβιν (Κ).
Προέλευση
thumb|left|[[Σφαλερίτης(ZnS)]]
Ο ψευδάργυρος αποτελεί περίπου 75 ppm της επιφάνειας της γης, κάνοντάς τον το 24ο αφθονότερο στοιχείο σε αυτή. Το χώμα περιέχει 5-770 ppm ψευδάργυρου με μέσο όρο 64 ppm. Το νερό της θάλασσας έχει 30 ppb ψευδαργύρου και η ατμόσφαιρα περιέχει 0.1-4 µg/m3. Στα μεταλλεύματα το στοιχείο βρίσκεται σε συνδυασμό με άλλα μέταλλα όπως ο χαλκός και ο μόλυβδος. Ο ψευδάργυρος έχει χαμηλή έλξη με το οξυγόνο, ενώ αντιδρά με το θείο σχηματίζοντας εξαιρετικά αδιάλυτα σουλφίδια. Ο σφαλερίτης, που είναι μια μορφή σουλφιδίων του ψευδάργυρου, είναι το ορυκτό του μετάλλου αυτού στο οποίο υπάρχει ο ψευδάργυρος σε μεγαλύτερη συγκέντρωση, καθώς περιέχει ψευδάργυρο σε ποσοστό 60-62%.
Άλλα μεταλλεύματα, από τα οποία εξάγεται ο ψευδάργυρος περιλαμβάνουν το σμιθσονίτη (ανθρακικός ψευδάργυρος ZnCO3) και τον ημιμορφίτη (πυριτικό άλας ψευδάργυρου). Αυτά τα δύο μεταλλεύματα διαμορφώθηκαν ως αποτέλεσμα διαδικασιών διάβρωσης σε σουλφίδια ψευδάργυρου στα αρχέγονα χρόνια.
Ισότοπα
Ο πιο κοινός τρόπος διάσπασης ενός ισοτόπου του ψευδάργυρου με μαζικό αριθμό χαμηλότερο από 64 είναι η σύλληψη ηλεκτρονίων. Το προϊόν της διάσπασης ως αποτέλεσμα της σύλληψης ηλεκτρονίων είναι ένα ισότοπο του χαλκού.
Βιολογία
Ο ψευδάργυρος είναι απαραίτητο στοιχείο για τη διατήρηση κάθε μορφής ζωής. Έχει εκτιμηθεί ότι 3000 από τις εκατοντάδες χιλιάδες πρωτεΐνες του ανθρώπινου σώματος, περιέχουν ψευδάργυρο. Επιπρόσθετα, υπάρχουν πάνω από 12 τύποι κυττάρων στο ανθρώπινο σώμα που περιέχουν ιόντα ψευδαργύρου, ο ρόλος των οποίων, στη φαρμακευτική και την υγεία, μελετάται συστηματικά τα τελευταία χρόνια. Τα εγκεφαλικά κύτταρα των θηλαστικών περιέχουν ψευδάργυρο, καθώς επίσης οι σιελογόνοι αδένες, ο προστάτης, το ανοσοποιητικό σύστημα και το έντερο.
thumb|right|Διατροφικά προϊόντα που περιέχουν ψευδάργυρο
Διατροφικές πηγές ψευδαργύρου
Ο ψευδάργυρος απαντάται στα οστρακοειδή και σε πολύ μικρότερο βαθμό στις ζωικές πρωτεΐνες, στα όσπρια, στα φασόλια, στους ξηρούς καρπόυς, ειδικά στα πεκάν και στα καρύδια, στα δημητριακά ολικής αλέσεως, στον πασατέμπο, στους ηλιόσπορους και στο σουσάμι. Φυτικές ίνες, που βρίσκονται στο ψωμί ολικής αλέσεως, στα δημητριακά, στα λαχανικά και σε άλλα προϊόντα, βοηθούν στην καλύτερη απορρόφηση του ψευδαργύρου. Η συντήρηση εδάφους αναλύει την βλαστική αναρρόφηση του φυσικού ψευδαργύρου σε πολλούς τύπους εδαφών. Αυτό το θρεπτικό στοιχείο γονιμότητας αυξάνει τον αριθμό των σπερματοζωαρίων, την κινητικότητά τους (την ικανότητα δηλαδή να κολυμπούν καλύτερα προς το στόχο, που δεν είναι άλλος από το ωάριο), τον όγκο του σπέρματος, τα επίπεδα ορμονών, το γενετικό υλικό, την κυτταρική διαίρεση, τη σεξουαλική επιθυμία, καθώς και την ικανότητα σχηματισμού του εξωτερικού περιβλήματος και της ουράς των σπερματοζωαρίων.
Ανεπάρκεια ψευδαργύρου
Η ανεπάρκεια ψευδαργύρου προκύπτει από την ανεπαρκή πρόσληψη ψευδαργύρου ή την ανεπαρκή απορρόφηση από το σώμα. Ενδείξεις ανεπάρκειας ψευδαργύρου περιλαμβάνουν απώλεια μαλλιών, δερματικές κακώσεις, διάρροια, αδυνάτισμα των ιστών του σώματος, και, τελικά, θάνατο. Η όραση, η γεύση, η όσφρηση και η μνήμη συνδέονται επίσης με τον ψευδάργυρο και μια ανεπάρκεια σε ψευδάργυρο μπορεί να προκαλέσει δυσλειτουργίες σε αυτές τις αισθήσεις και στα σχετικά όργανα. Συγγενείς ανωμαλίες οι οποίες προκαλούν ανεπάρκεια ψευδαργύρου μπορούν να οδηγήσουν σε μια αρρώστια η οποία καλείται Acrodermatitis enteropathica.
Η λήψη επαρκούς ποσότητας ψευδαργύρου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και από μικρά παιδιά αποτελεί πραγματικό πρόβλημα, ειδικά μεταξύ αυτών που δεν έχουν τη δυνατότητα για μια σωστή ποικίλη δίαιτα. Η εγκεφαλική ανάπτυξη εμποδίζεται από ανεπάρκεια ψευδαργύρου μέσα στην μήτρα και κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης.
Τοξικότητα του ψευδαργύρου
Παρ’ όλο που ο ψευδάργυρος αποτελεί απαραίτητο στοιχείο για ένα υγιή οργανισμό, η υπερβολική ποσότητά του μπορεί να καταστεί επιζήμια. Η υπερβολική απορρόφηση ψευδαργύρου μπορεί, επίσης, να καταστείλει την απορρόφηση χαλκού και σιδήρου. Από την άλλη, τα ελεύθερα ιόντα ψευδαργύρου σε διάλυμα είναι υψηλής τοξικότητας για τα φυτά, τα ασπόνδυλα, ακόμα και για τα σπονδυλωτά ψάρια. Το Μοντέλο Δραστηριότητας Ελεύθερου Ιόντος (Free Ion Activity Model, FIAM), που είναι πολύ καθιερωμένο στη βιβλιογραφία, δείχνει ότι απλές μικρομοριακές ποσότητες των ελεύθερων ιόντων θανατώνουν μερικούς οργανισμούς. Ένα πρόσφατο παράδειγμα 6 μικρομορίων τα οποία σκοτώνουν 93% όλων των daphnia στο νερό βρίσκεται στο Muyssen et al., (Aquat Toxicol. 2006). Ο ψευδάργυρος αποτελεί ρύπο που ευθύνεται για τη μόλυνση των υδάτων και την εμφάνιση ευτροφισμού.
Χρήσεις κατά της διάβρωσης
Ο ψευδάργυρος συνήθως χρησιμοποιείται ως αντιδιαβρωτικός παράγοντας. Η επικάλυψη με ψευδάργυρο, που χρησιμοποιείται στο σίδηρο ή το χάλυβα για να προστατεύσει τα μέταλλα από τη διάβρωση, είναι η πιο διαδεδομένη εφαρμογή. Το 2006 στις Ηνωμένες Πολιτείες, το 56% (773 κιλοτόνοι) του μεταλλικού ψευδάργυρου χρησιμοποιήθηκε για αυτού του είδους την επικάλυψη, ενώ παγκοσμίως το 47% χρησιμοποιήθηκε για αυτόν το λόγο.
Μπαταρίες
Ο ψευδάργυρος, έχοντας σταθερό ηλεκτροδιακό δυναμικό ( −0.76 βολτ), χρησιμοποιείται ως υλικό ανόδων για τις μπαταρίες. (το λίθιο που είναι περισσότερο δραστικό χρησιμοποιείται για τις ανόδους στις μπαταρίες λιθίου). Ο κονιοποιημένος ψευδάργυρος χρησιμοποιείται κατά αυτόν τον τρόπο στις αλκαλικές μπαταρίες και τα φύλλα του μεταλλικού ψευδαργύρου διαμορφώνουν τις περιπτώσεις για την άνοδο και λειτουργούν ως άνοδοι στις μπαταρίες ψευδαργύρου-άνθρακα.
Κράματα
Ένα κράμα που χρησιμοποιείται ευρέως και περιέχει ψευδάργυρο είναι ο ορείχαλκος, στον οποίο ο χαλκός αναμιγνύεται με ένα ποσοστό μεταξύ 3% και 45% ψευδαργύρου, ανάλογα με τον τύπο του ορείχαλκου. Ο ορείχαλκος είναι γενικά πιο όλκιμος και ισχυρότερος από το χαλκό και έχει ανώτερη αντίσταση στη διάβρωση. Αυτές οι ιδιότητες τον καθιστούν χρήσιμο στον εξοπλισμό επικοινωνίας, το υλικό μέρος του υπολογιστή (hardware), τα μουσικά όργανα, και τις βαλβίδες νερού.
Επίδραση στο περιβάλλον
Η παραγωγή για τα σουλφιδικά μεταλλεύματα ψευδάργυρου παράγει μεγάλα ποσά διοξειδίου του θείου (SO2) και κάδμιο σε αέρια μορφή. Η σκουριά των χυτηρίων και άλλα υπολείμματα της διαδικασίας περιέχουν επίσης σημαντικές ποσότητες βαρέων μετάλλων. Περίπου 1.1 μεγατόνοι (1 μεγατόνος = 1.000.000 τόνοι) μεταλλικού ψευδάργυρου και 130 κιλοτόνοι (1 κιλοτόνος = 1.000 τόνοι) μολύβδου εξήχθησαν και τήχθηκαν στις βελγικές πόλεις La Calamine και Plombières μεταξύ 1806 και 1882. Τα απόβλητα προηγούμενων διαδικασιών μεταλλείας αφήνουν στο περιβάλλον σημαντικά ποσά ψευδάργυρου και καδμίου, και, κατά συνέπεια, ο πυθμένας του ποταμού Geul περιέχει σημαντικές ποσότητες βαριών μετάλλων. Περίπου δύο χιλιάδες χρόνια πριν, εκπομπές ψευδάργυρου από τη μεταλλεία και το λιώσιμο των μεταλλευμάτων για το διαχωρισμό τους παρείχαν συνολικά 10 κιλοτόνους ετησίως. Αφού αυξήθηκε 10 φορές από το 1850, οι εκπομπές ψευδάργυρου αυξήθηκαν σε 3.4 μεγατόνους το χρόνο στη δεκαετία του '80 και μειώθηκαν σε 2.7 μεγατόνους στη δεκαετία του '90, αν και μια μελέτη του 2005 της αρκτικής τροπόσφαιρας διαπίστωσε ότι οι συγκεντρώσεις εκεί δεν απεικόνιζαν τη μείωση. Οι ανθρωπογενείς και φυσικές εκπομπές εμφανίζονται σε μια αναλογία 20 προς 1 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης
Ιωάννης Α΄ Ορσίνι
Ο Ιωάννης Α΄ Ορσίνι (Ιταλικά : Giovanni Orsini, πέθανε το 1317) μέλος της Οικογένειας Ορσίνι ήταν Παλατινός Κόμης Κεφαλληνίας και Ζακύνθου (1303 - 1317) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ριχάρδου Α΄ Ορσίνι. Οι πατρικοί παππούδες του ήταν ο Ματθαίος Β΄ Ορσίνι και μια κόρη του Σεβαστοκράτωρ Ιωάννη, δεσπότη της Θεσσαλονίκης. Παντρεύτηκε την Ηπειρώτισσα πριγκίπισσα Μαρία Αγγελίνα κόρη του Δεσπότη της Ηπείρου Νικηφόρου Α΄ Κομνηνού Δούκα και μέχρι να διαδεχτεί τον πατέρα του (1303) έζησε μια δεκαετία στην αυλή του πεθερού του στα Ιωάννινα. Σαν υποτελής του πριγκιπάτου της Αχαΐας αναμείχθηκε στις δυναστικές συγκρούσεις ανάμεσα στον Φερδινάνδο της Μαγιόρκας και τη Ματθίλδη του Αινώ, συμμετείχε σε πολλές εκστρατείες εναντίον της Ηπείρου με φιλοδοξίες να την κυβερνήσει. Μετά τον θάνατο του ο γιος και διάδοχος του Νικόλαος Ορσίνι κατέλαβε την Ήπειρο που πέρασε στην κυριαρχία της Οικογένειας Ορσίνι.
Πρώτα χρόνια
Παντρεύτηκε τη Μαρία Αγγελίνα (1292) κόρη του Νικηφόρου Α΄ της Ηπείρου, ο πατέρας της την έστειλε όμηρο στην Κεφαλονιά την εποχή που ο Ριχάρδος Α΄ Ορσίνι είχε εκστρατεύσει στην Ήπειρο να τον βοηθήσει στην επίθεση που δέχτηκε από τους Βυζαντινούς. Μετά την επιτυχή εκδίωξη των Βυζαντινών ο Ριχάρδος Α΄ πάντρεψε τη Μαρία Αγγελίνα με τον γιο του Ιωάννη Α΄, αυτό προκάλεσε την οργή του Νικηφόρου Α΄ που δεν συμφωνούσε. Το νεαρό ζεύγος πήγε στην αυλή του Νικηφόρου Α΄ στα Ιωάννινα, ο Ιωάννης Α΄ κέρδισε τη συμπάθεια και την αγάπη του πεθερού του που του υποσχέθηκε να του δώσει δώρο τη Λευκάδα, αυτό δεν έγινε ποτέ πήραν μόνο τη γειτονική Ιθάκη.
Παλατινός Κόμης Κεφαλληνίας και Ζακύνθου
Το ζεύγος παρέμεινε στην αυλή της Ηπείρου μέχρι τη δολοφονία του Ριχάρδου Α΄ από έναν ιππότη (1303), στη συνέχεια επέστρεψαν στην Κεφαλλονιά, έδρα της Παλατινής Κομητείας για να κυβερνήσουν. Με την άνοδο του αναγνωρίστηκε από τον επικυρίαρχό του Φίλιππο της Σαβοΐας, σύζυγο της πριγκίπισσας Ισαβέλλας Βιλλεαρδουίνης της Αχαΐας, στον οποίο και έδωσε όρκο υποτελείας στη Γλαρέντζα (7 Απριλίου 1304). Με τον θάνατο του πατέρα του ο Ιωάννης Α΄ συγκρούστηκε με τη θετή του μητέρα Μαργαρίτα Βιλλεαρδουίνου για την κληρονομιά, η Μαργαρίτα διεκδίκησε από την κληρονομιά του συζύγου της την Κατοχή Αιτωλοακαρνανίας και 100.000 χρυσά Υπέρπυρα. Ο Πρίγκιπας της Αχαΐας Φίλιππος Α΄ του Πεδεμοντίου επικυρίαρχος του Ιωάννη Α΄ τον υποστήριξε αφού πήρε 3.656 λίρες και δέχτηκε όρκο υποταγής από τον Ιωάννη (7 Απριλίου 1304). Η Μαργαρίτα ζήτησε κατόπιν την υποστήριξη του ισχυρού στρατηγού της Αχαΐας Νικόλαου Γ΄ του Σαιντ-Ομέρ που ήταν σε συνεχή εχθρότητα με τον Φίλιππο. Μετά από μια σκληρή σύγκρουση ανάμεσα στον Νικόλαο και τους οπαδούς του πρίγκιπα επήλθε μεταξύ τους συμβιβασμός, ο Ιωάννης πλήρωσε στη Μαργαρίτα 20.000 Υπέρπυρα. Το Χρονικόν του Μορέως καταγράφει άλλο ένα επεισόδιο ανάμεσα στον Νικόλαο του Σαιντ-Ομέρ και τον Ιωάννη Α΄, ο Νικόλαος παντρεύτηκε μια αδελφή του Ιωάννη τη Γουλιέλμη αλλά την παραμέλησε και τη φυλάκισε στο κάστρο της, ο Ιωάννης έστειλε έναν συγγενή του τον Γουλιέλμο Ορσίνι να την απαγάγει και να τη φέρει στην Κεφαλλονιά.