cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίβιαν Λι
Οι απαρχές της καριέρας της
Την επόμενη χρονιά, η Λι εμφανίστηκε στο πλευρό των Ρόμπερτ Τέυλορ, Λάιονελ Μπάρρυμορ και Μωρίν Ο' Σάλλιβαν στην ταινία Ατίθασα νιάτα (A Yank at Oxford, 1938). Πρόκειται για την πρώτη της ταινία που σημείωσε επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήταν δύσκολη και παράλογη και ο Κόρντα ζήτησε από τον ατζέντη της, να της κάνει συστάσεις προκειμένου να συμμορφωθεί. Έπειτα συμμετείχε στην ταινία St. Martin's Lane δίπλα στον Τσαρλς Λότον.
Όσα παίρνει ο άνεμος
Ο Ολίβιε προσπαθούσε για καιρό να κάνει επιτυχία στον κινηματογράφο. Παρά την επιτυχία του στην Αγγλία, ήταν άγνωστος στις Ηνωμένες Πολιτείες και οι προσπάθειές του στο παρελθόν να προσελκύσει το αμερικάνικο κοινό δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Του προσφέρθηκε ο ρόλος του Χίθκλιφ στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος της Έμιλι Μπροντέ Ανεμοδαρμένα Ύψη (Wuthering Heights) το 1939 (που προβλήθηκε στην Ελλάδα με τίτλο Ο πύργος των καταιγίδων) και ταξίδεψε στο Χόλλυγουντ, αφήνοντας τη Λη στο Λονδίνο. Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Γουίλιαμ Γουάιλερ, προσέφερε στη Λη τον δευτερεύοντα ρόλο της Ισαμπέλλα. Εκείνη όμως αρνήθηκε, καθώς προτιμούσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, εκείνον της Κάθι, που είχε ανατεθεί στη Μερλ Όμπερον.
Εκείνη την περίοδο το Χόλλυγουντ βρισκόταν στα μέσα αναζήτησης της ηθοποιού που θα απεικόνιζε τη Σκάρλετ Ο' Χάρα στην κινηματογραφική μεταφορά του Όσα παίρνει ο άνεμος. Ο Αμερικανός ατζέντης της Λη, ήταν ο αντιπρόσωπος στην Αγγλία του πρακτορείου ταλέντων του Μάιρον Σέλζνικ, αδελφού του παραγωγού του Όσα παίρνει ο άνεμος Ντέηβιντ Ο' Σέλζνικ. Τον Φεβρουάριο του 1938, η Λη ζήτησε να περάσει από ακρόαση για το ρόλο της Σκάρλετ. Ο Σέλζνικ, που είχε δει τη Λη στις ταινίες Μέσα από τις φλόγες και Ατίθασα νιάτα, τη θεωρούσε υπέροχη, αλλά η βρετανική της προφορά δεν ταίριαζε στο χαρακτήρα της Σκάρλετ Ο' Χάρα. Η Λη ταξίδεψε στο Λος Άντζελες για να είναι μαζί με τον Ολίβιε και να προσπαθήσει να πείσει τον Σέλζνικ ότι ήταν η καταλληλότερη ηθοποιός για το ρόλο της Σκάρλετ. Όταν ο Μάιρον Σέλζνικ, που αντιπροσώπευε τον Λώρενς Ολίβιε, συναντήθηκε με τη Λη, κατάλαβε ότι διέθετε όλα τα χαρίσματα που απαιτούσε ο ρόλος. Ο Μάιρον κάλεσε τη Λη και τον Ολίβιε στο σετ, όπου κινηματογραφούσαν την πυρκαγιά της Ατλάντα. Εκεί ανάμεσα στις φλόγες, ο Μάιρον προσφώνησε τη Λη, λέγοντας στον αδελφό του: ''Έι ιδιοφυΐα! Σου παρουσιάζω τη Σκάρλετ Ο' Χάρα''. Την επόμενη ημέρα, η Λη διάβασε μια σκηνή για το Σέλζνικ, ο οποίος έγραψε στη σύζυγο του: ''Από εκεί που δεν το περίμενε κανείς, βρέθηκε η Σκάρλετ και είναι πάρα πολύ καλή. Οι επικρατέστερες για το ρόλο αυτή τη στιγμή είναι: η Πωλλέτ Γκόνταρντ, η Τζην Άρθουρ, η Τζόαν Μπέννετ και η Βίβιαν Λη. Ο σκηνοθέτης, Τζορτζ Κιούκορ, εντυπωσιάστηκε από τη ζωντάνια της Λη και συμφώνησε με το Σέλζνικ και λίγες μέρες αργότερα ο ρόλος ανατέθηκε στη Λη. ''
Τα γυρίσματα αποδείχθηκαν δύσκολα για εκείνη. Ο Κιούκορ απομακρύνθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Βίκτορ Φλέμινγκ, με τον οποίο η Λη είχε συνεχείς διενέξεις. Η Λη και η Ολίβια Ντε Χάβιλλαντ συναντούσαν κρυφά τον Κιούκορ για να τους δώσει συμβουλές πάνω στους ρόλους τους. Σύναψε φιλικές σχέσεις με τον Κλαρκ Γκέιμπλ, με τη σύζυγό του Κάρολ Λόμπαρντ και με την Ολίβια Ντε Χάβιλλαντ αλλά φιλονικούσε με τον Λέσλι Χάουαρντ, με τον οποίο ήταν υποχρεωμένη να ερμηνεύσει αρκετές ερωτικές σκηνές. Μερικές φορές αναγκαζόταν να εργάζεται επτά ημέρες την εβδομάδα, συχνά μέχρι αργά τη νύχτα, πράγμα που την κατέβαλε. Στο μεταξύ ο Ολίβιε, είχε αναλάβει δουλειά στη Νέα Υόρκη. Σε μια υπεραστική κλήση μεταξύ τους είπε:
Το Όσα παίρνει ο άνεμος απέφερε στη Λη άμεση φήμη και αναγνωρισιμότητα. Αλλά η ίδια υποστήριζε ότι:
Το Όσα παίρνει ο άνεμος έκανε παγκόσμια επιτυχία και έλαβε δεκατρείς υποψηφιότητες για Όσκαρ. Η Λη ήταν υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, έχοντας ως αντιπάλους της τη Μπέττι Ντέηβις για την ταινία Το λυκόφως μιας ζωής (Dark Victory) και την Γκρέτα Γκάρμπο για το Νινότσκα (Ninotchka). Τελικά επικράτησε και των δύο και αναδείχτηκε νικήτρια τη νύχτα της απονομής στις 29 Φεβρουαρίου 1940. Το Όσα παίρνει ο άνεμος κέρδισε συνολικά δέκα βραβεία Όσκαρ, ενώ η Λη εκφώνησε ομιλία 30 δευτερολέπτων παραλαμβάνοντας το βραβείο της, για να ευχαριστήσει τον παραγωγό Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ.
Αστέρι πρώτου μεγέθους και καριέρα στον κινηματογράφο (1940-1951)
Επέστρεψαν στην Αγγλία το 1941, όπου γύρισαν την ταινία Λαίδη Χάμιλτον (That Hamilton Woman). Η ταινία αυτή γυρίστηκε για να αφυπνίσει το πατριωτικό ένστικτο των Άγγλων και για να δημιουργηθεί κλίμα συμπάθειας για τους Άγγλους από πλευράς του Αμερικάνικου κοινού. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ οργάνωσε δεξίωση με προσκεκλημένο τον Φράνκλιν Ρούζβελτ, στην οποία κανόνισε να προβληθεί η ταινία. Στην δεξίωση παρευρίσκονταν και το ζεύγος Ολίβιε, που από εκείνη τη στιγμή και μετά απέκτησαν φιλικές σχέσεις με τον Τσώρτσιλ.
thumb|250px|left|Η Βίβιαν Λη με τον [[Λόρενς Ολίβιε|Λώρενς Ολίβιε το 1948.]] Το 1943 η Λη περιόδευσε στη Βόρεια Αφρική όπου εμψύχωνε τα στρατεύματα των συμμάχων, αλλά σύντομα αρρώστησε. Ο επίμονος βήχας και πυρετός την ταλαιπωρούσαν και την επόμενη χρονιά της διέγνωσαν φυματίωση του αριστερού πνεύμονα. Έμεινε αρκετές εβδομάδες στο νοσοκομείο, μέχρι να δείξει σημάδια καλυτέρευσης. Την επόμενη χρονιά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Καίσαρ και Κλεοπάτρα (Caesar And Cleopatra, 1945) ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος, αλλά απέβαλε. Μετά την αποβολή έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη και έφτασε σε σημείο να επιτεθεί προφορικά στον Ολίβιε μέχρι που έπεσε στο πάτωμα, σπαράζοντας με λυγμούς. Αυτή ήταν η πρώτη από μια σειρά εκρήξεων που προκαλούνταν από τη διπολική διαταραχή. Τα συμπτώματα που τη χαρακτήριζαν ήταν οι κρίσεις υπερκινητικότητας που ακολουθούνταν από μια περίοδο κατάθλιψης και μια εκρηκτικής συμπεριφοράς. Μετά τα επεισόδια η Λη δεν είχε καμία ανάμνηση της συμπεριφοράς της και κυριευόταν από αμηχανία.
thumb|160px|Η Βίβιαν Λη στην ταινία Καίσαρ και Κλεοπάτρα.
Η Λη ήταν σε αρκετά καλή φυσική κατάσταση τα επόμενα χρόνια. Το 1946 συμμετείχε στη θεατρική παράσταση του Θόρντον Γουάιλντερ Με τα δόντια (The Skin of Our Teeth), αλλά οι ταινίες Καίσαρ και Κλεοπάτρα και Άννα Καρένινα που γύρισε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 δεν είχαν επιτυχία.
Το 1947, ο Ολίβιε χρίστηκε ιππότης και η Λη τον συνόδευσε στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ για την τελετή. Με αυτόν τον τρόπο έγινε Λαίδη Ολίβιε και μετά το διαζύγιό τους, αναφέρονταν στις κοσμικές στήλες ως Βίβιαν, Λαίδη Ολίβιε.
Το 1948, ο Ολίβιε είχε γίνει διοικητικό στέλεχος του Old Vic Theatre και μαζί με τη Λη έκαναν εξάμηνη περιοδεία στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία για να μαζέψουν χρήματα για τη συντήρησή του. Ο Ολίβιε εμφανιζόταν στο θεατρικό του Σαίξπηρ Ριχάρδος ο Γ'  (Richard III) και μαζί με τη Λη στο Σχολείο Σκανδάλων (School Of Scandal) του Ρίτσαρντ Σέρινταν και στο Με τα δόντια του Γουάιλντερ. Η περιοδεία έκανε επιτυχία. Η Λη αντεπεξήλθε στις απαιτήσεις και με εξαίρεση το γεγονός ότι για κάποια περίοδο είχε κρίσεις αϋπνίας, κατάφερνε πάντα, όπως επισήμανε ο Ολίβιε, να γοητεύει τον τύπο. Οι διαμάχες μεταξύ του ζευγαριού όμως δεν έλειψαν, μια φορά ο Ολίβιε αναγκάστηκε να τη χαστουκίσει, εφόσον αρνούνταν να εμφανιστεί στη σκηνή. Η Λη ανταπέδωσε. Το τέλος της περιοδείας βρήκε και τους δυο εξαντλημένους και άρρωστους. Ο Ολίβιε δήλωσε χρόνια αργότερα ότι «έχασε τη Βίβιαν στην Αυστραλία».
Η επιτυχία της περιοδείας ενθάρρυνε το ζευγάρι να κάνει την πρώτη του κοινή θεατρική εμφάνιση στο West End, εκτελώντας τις ίδιες παραστάσεις, με μία προσθήκη. Η Λη ήθελε πάντα να παίξει σε αρχαία ελληνική τραγωδία και έπεισε τον Ολίβιε να συμπεριλάβουν και την Αντιγόνη στις παραστάσεις τους. Έτσι η Λη υποδύθηκε την Αντιγόνη στη θεατρική μεταφορά του Γάλλου δραματουργού Ζαν Ανούιγ.
Όταν το Λεωφορείον ο Πόθος έκανε πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 1949, ορισμένοι κριτικοί του θεάτρου κατήγγειλαν τόσο το έργο του Ουίλιαμς, όσο και την ερμηνεία της Λη, την οποία χαρακτήρισαν πολύ καλοαναθρεμμένη για να είναι πιστευτή. Ο Ολίβιε και η Λη υποστήριξαν ότι η επιτυχία του θεατρικού είχε να κάνει με το γεγονός, ότι το κοινό ήθελε να παρακολουθήσει μια πικάντικη και αισθησιακή παράσταση και όχι την ελληνική τραγωδία που οραματίζονταν οι κριτικοί. Η παράσταση είχε όμως και ένθερμους υποστηρικτές, όπως τον Νόελ Κάουαρντ που χαρακτήρισε την Λη θαυμάσια.
Η αυλαία του Λεωφορείον ο Πόθος έπεσε στο Γουέστ Έντ του Λονδίνου, μετά από 326 παραστάσεις. Ωστόσο, σύντομα η Λη προσλήφθηκε για να υποδυθεί την Μπλανς στην κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου. Η ηθοποιός κατάφερε να αποκτήσει καλές σχέσεις με το συμπρωταγωνιστή της Μάρλον Μπράντο, λόγω της καυστικής και πρόστυχης αίσθησης του χιούμορ που τη χαρακτήριζε, αλλά είχε δυσκολία με το σκηνοθέτη της ταινίας Ελία Καζάν, ο οποίος δεν την είχε σε μεγάλη εκτίμηση ως ηθοποιό. Ο Καζάν προτιμούσε για το ρόλο της Μπλανς την Τζέσσικα Τάντυ η οποία τον είχε ερμηνεύσει στο Μπρόντγουεϋ. Αργότερα είπε ότι η Λη είχε μικρό ταλέντο και πως όσο προχωρούσαν με τα γυρίσματα άρχισε να την θαυμάζει για τη μεγάλη της αποφασιστικότητα να τα καταφέρει να κερδίσει τις εντυπώσεις και πως σε περίπτωση που ήταν απαραίτητο ήταν ικανή να πατήσει πάνω σε σπασμένα γυαλιά. Η Λη θεώρησε τον ρόλο εξαντλητικό και σχολίασε στην εφημερίδα Los Angeles Times ότι αφότου υποδύθηκε την Μπλανς Ντυμπουά επί εννέα μήνες την είχε πλέον εξουσιάσει.
Ο Ολίβιε τη συνόδεψε στο Χόλλυγουντ, όπου ο ίδιος επρόκειτο να πρωταγωνιστήσει στην ταινία του Ουίλλιαμ Γουάιλερ Συντρίμμια του Έρωτα (Carrie, 1952).
Η Λη, όπως και η ταινία, έλαβε διθυραμβικές κριτικές και τιμήθηκε με το Βραβείο Κριτικών της Νέας Υόρκης, με βραβείο της Βρετανικής Ακαδημία Κινηματογράφου (BAFTA) και με βραβείο Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου το 1951, το δεύτερο στην καρέρα της, 12 χρόνια μετά την πρώτη της νίκη για το Όσα παίρνει ο άνεμος. Ο Ουίλλιαμς δήλωσε ότι η Λη έφερε στον ρόλο όλα όσα είχε την πρόθεση, και πολλά περισσότερα, που ποτέ δεν είχε ονειρευτεί. Όμως, στα χρόνια που ακολούθησαν, η Λη δήλωσε για το ρόλο της Μπλανς ότι την οδήγησε στην τρέλα.
Στροφή στο θέατρο και σποραδικές κινηματογραφικές εμφανίσεις (1951-1958)
Το 1951, οι Λη και Ολίβιε πρωταγωνίστησαν σε άλλα δυο θεατρικά έργα το Αντώνιος και Κλεοπάτρα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και το Καίσαρ και Κλεοπάτρα του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω και κέρδισαν καλές κριτικές. Μετέφεραν την παραγωγή στη Νέα Υόρκη το 1952 όπου παρουσίασαν τις παραστάσεις στο θέατρο Ζίγκφελντ. Τα σχόλια ήταν ως επί το πλείστον θετικά, αλλά εξοργίστηκαν από τις δηλώσεις του κριτικού Κένεθ Τάιναν, πως η Λη ήταν ένα μέτριο ταλέντο που ανάγκαζε τον Ολίβιε να υποβιβάζει το δικό του. Τα δυσφημιστικά σχόλια του Τάιναν τρομοκράτησαν τη Λη, που θέλοντας να καταφέρει το καλύτερο, έδωσε σημασία στη δυσφήμιση αγνοώντας τα θετικά σχόλια των υπόλοιπων κριτικών.
Τον Ιανουάριο του 1953, η Λη ταξίδεψε στην Κεϋλάνη, σημερινή Σρι Λάνκα, για να ξεκινήσει τα γυρίσματα της επόμενης ταινίας της Στο δρόμο των ελεφάντων (Elephant's Walk) με τον Πήτερ Φιντς. Αμέσως μετά από την έναρξη των γυρισμάτων υπέστη νευρικό κλονισμό και η εταιρία Paramount Pictures την αντικατέστησε με την Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Επέστρεψε στο σπίτι της στην Αγγλία, όπου μέσα σε παραλήρημα η Λη είπε στον Ολίβιε ότι ήταν ερωτευμένη με τον Φιντς και ότι είχαν σχέση. Με το πέρασμα του χρόνου, η Λη ξεπέρασε και εκείνη την κρίση. Ως αποτέλεσμα αυτού του επεισοδίου, πολλοί από τους φίλους του ζευγαριού έλαβαν γνώση για τα προβλήματά της.
Αφού έδειξε σημάδια βελτίωσης, συμπρωταγωνίστησε με τον Ολίβιε στην θεατρική παράσταση του Τέρενς Ράττιγκαν Ο κοιμώμενος πρίγκιπας (The Sleeping Prince), και το 1955 εμφανίστηκαν για ολόκληρη τη χρονιά στη γενέτειρα του Σαίξπηρ, το Στράτφορντ, όπου παρουσίασαν τα εξής έργα του: Δωδέκατη Νύχτα, Μάκβεθ, και Τίτος Ανδρόνικος. Έπαιξαν σε σπίτια και απέσπασαν γενικά καλές κριτικές, όμως η υγεία της Λη ήταν φαινομενικά σταθερή.
Το 1956 η Λι ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην παράσταση του Νόελ Κάουαρντ South Sea Bubble, αλλά έμεινε έγκυος και αποσύρθηκε από την παραγωγή. Αρκετές εβδομάδες αργότερα, απέβαλε και εισήλθε σε μια περίοδο κατάθλιψης που διήρκεσε μήνες. Έπειτα ακολούθησε τον Ολίβιε σε μια Ευρωπαϊκή περιοδεία με τον Τίτο Ανδρόνικο, αλλά η περιοδεία αμαυρώθηκε από τις συχνές εκρήξεις της Λη ενάντια στον Ολίβιε και στα άλλα μέλη του θιάσου. Μετά την επιστροφή τους στο Λονδίνο, ο πρώην σύζυγός της, Λη Χόλμαν, που συνέχιζε να ασκεί σημαντική επιρροή πάνω της, έμεινε με το ζευγάρι και τη βοήθησε να ηρεμήσει.
Τελευταία χρόνια και θάνατος (1958-1967)
Ο Μέριβεϊλ είχε σταθεροποιητικό ρόλο στη ζωή της Λη, αλλά εκμυστηρεύτηκε στη δημοσιογράφο Ρέιντι Χάρρις ότι:
thumb|200px|left|Φωτογραφία της Λη από το [[1958.]] Ο πρώτος σύζυγός της, Λη Χόλμαν, τη στήριξε πολύ σε αυτή την περίοδο της ζωής της και ο Μέριβεϊλ εμφανίστηκε δίπλα της σε μια περιοδεία της στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και τη Λατινική Αμερική που διήρκεσε ένα χρόνο και έλαβε καλές κριτικές. Η Λη αποσπούσε πλέον καλές κριτικές χωρίς να χρειάζεται να μοιράζεται το προσκήνιο με τον Ολίβιε. Αν και βασανιζόταν ακόμα από περιόδους κατάθλιψης, συνέχισε να εργάζεται στο θέατρο και το 1963 κέρδισε βραβείο ΤΟΝΥ για τη συμμετοχή της στο μιούζικαλ Τόβαριτς (Tovarich). Παράλληλα εμφανίστηκε επίσης στις ταινίες Το τέλος μιας αγάπης (The Roman Spring of Mrs. Stone, 1961) και στο Πλοίο των Τρελών (Ship Of Fools, 1965). Περιστασιακά εμφανίσθηκε στην τηλεόραση σε συνεντεύξεις και συζητήσεις.
Τον Μάιο του 1967, υπέστη υποτροπή της φυματίωσης, ενώ έκανε πρόβα με τον Μάικλ Ρέντγκρεϊβ για να εμφανιστεί στη θεατρική παράσταση του Έντουαρντ Άλμπυ Ευαίσθητη ισορροπία (A Delicate Balance). Μετά από αρκετές εβδομάδες ξεκούρασης, φάνηκε να ανακάμπτει. Τη νύχτα της 7ης Ιουλίου 1967, ο Μέριβεϊλ την άφησε, ως συνήθως, να πραγματοποιήσει την εμφάνισή της στο θέατρο και επέστρεψε στο σπίτι γύρω στα μεσάνυχτα, όπου τη βρήκε κοιμισμένη. Περίπου τριάντα λεπτά αργότερα, επέστρεψε στην κρεβατοκάμαρα και βρήκε το σώμα της να κείτεται στο πάτωμα. Είχε σηκωθεί και είχε προσπαθήσει να περπατήσει μέχρι το μπάνιο και κατέρρευσε, καθώς οι πνεύμονες της ήταν γεμάτοι με υγρό. Ύστερα ο Μέριβεϊλ επικοινώνησε με τον Ολίβιε, ο οποίος υποβαλλόταν σε θεραπεία για καρκίνο του προστάτη σε κοντινό νοσοκομείο. Στην αυτοβιογραφία του, ο Ολίβιε περιέγραψε την αγωνία που τον κατέβαλε καθώς όδευε προς το σπίτι της Λη. Όταν έφτασε εκεί διαπίστωσε ότι ο Μέριβεϊλ είχε μετακινήσει το σώμα της πάνω στο κρεβάτι. Ο Ολίβιε εξέφρασε τη θλίψη του και πριν βοηθήσει το Μέριβεϊλ με τα διαδικαστικά της κηδείας, «στάθηκε και προσευχήθηκε για συγχώρεση για όλα τα κακά που είχαν ξεφυτρώσει μεταξύ τους».
Θεατρική καριέρα
Η Λη προτιμούσε να δουλεύει στο θέατρο, παρά την επιτυχημένη της πορεία στον κινηματογράφο. Ξεκίνησε από το θέατρο το 1935 και συνέχισε να το υπηρετεί μέχρι και το θάνατό της το 1967. Έκανε το ντεμπούτο της στο θεατρικό σανίδι με την παράσταση The Green Sash το οποίο ακολούθησε η εμφάνιση της στο θεατρικό έργο των Καρλ Στέρνχαϊμ και Άσλεϋ Ντιουκς The Masc Of Virtue το Μάιο του 1935 που παρουσιάστηκε στο θέατρο Ambassadors του Λονδίνου. Η Λη απέσπασε διθυραμβικές κριτικές για την ερμηνεία της στο The Masc Of Virtue και την επόμενη χρονιά ερμήνευσε το ρόλο της βασίλισσας Άννας στο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Ριχάρδος Β'  που σκηνοθέτησε ο Τζορτζ Γκίλγκουντ. Η συνάντησή της με τον Λώρενς Ολίβιε το 1935 και η μετέπειτα συνεργασία τους στην ταινία Μέσα στις φλόγες το 1937, αποτέλεσε σταθμό για την καριέρα της. Οι δυο τους αποτέλεσαν ζευγάρι τόσο στη ζωή, όσο στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Πρώτη τους θεατρική συνεργασία αποτέλεσε η μεταφορά του έργου του Σαίξπηρ Άμλετ, ενώ συνέχισαν μια σταθερή παράλληλη πορεία στο χώρο του θεάτρου με παραστάσεις όπως: Ρωμαίος και Ιουλιέτα το 1940, Ριχάρδος Γ'  το 1948, Αντιγόνη το 1949, Καίσαρ και Κλεοπάτρα και Αντώνιος και Κλεοπάτρα το 1951, Ο κοιμώμενος πρίγκιπας το 1953, Δωδέκατη νύχτα και Μάκβεθ το 1955 και Τίτος Ανδρόνικος το 1955 και το 1957. Ο Ολίβιε τη σκηνοθέτησε επίσης στις παραστάσεις: Με τα δόντια το 1945 και Λεωφορείον ο Πόθος το 1949. Οι δυο τους χώρισαν το 1960 και έτσι διεκόπη η συνεργασία τους, η Λη συνέχισε να εργάζεται στο θέατρο πάραυτα, κερδίζοντας βραβείο Τόνυ για την ερμηνεία της στο μιούζικαλ Τόβαριτς το 1963. Τελευταία της θεατρική εμφάνιση αποτέλεσε η παράσταση Ιβάνωφ του Αντόν Τσέχωφ, ενώ ετοιμαζόταν να πρωταγωνιστήσει στη θεατρική παράσταση Ευαίσθητη Ισορροπία του Έντουαρντ Άλμπυ πριν το θάνατό της το 1967.
Προσωπική ζωή
Ο Ολίβιε παρακολούθησε το Masc Of Virtue όπου συμμετείχε η Λη και έγιναν φίλοι αφότου εκείνος τη συνεχάρη για την ερμηνεία της. Το ειδύλλιό τους όμως ξεκίνησε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Μέσα στις φλόγες (Fire Over England, 1937). Ο Ολίβιε, όπως και εκείνη, ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Τζιλ Έσμοντ. Εκείνη την περίοδο, η Λη διάβασε το μυθιστόρημα της Μάργαρετ Μίτσελ Όσα παίρνει ο άνεμος (Gone With The Wind) και ζήτησε από τον Αμερικανό πράκτορά της να προτείνει το όνομά της στο Ντέιβιντ Ο' Σέλζνικ, που προετοίμαζε την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος και έψαχνε την κατάλληλη ηθοποιό για το ρόλο της Σκάρλετ Ο' Χάρα. Η ίδια είχε προβλέψει ότι θα ενσάρκωνε την ηρωίδα της Μίτσελ, όταν σε δήλωσή της στην αγγλική εφημερίδα The Observer εξέπληξε τους πάντες λέγοντας:
Τον Φεβρουάριο του 1940 ο Χόλμαν συμφώνησε να χωρίσει τη Λη, αλλά διατήρησαν μεταξύ τους μια ισχυρή φιλία για το υπόλοιπο της ζωής της. Από τη στιγμή εκείνη ο Χόλμαν ανέλαβε την κηδεμονία της Σούζαν. Η Έσμοντ παραχώρησε επίσης διαζύγιο στον Ολίβιε και της χορηγήθηκε επιμέλεια του γιου τους Τάρκουιν. Στις 31 Αυγούστου 1940 ο Λώρενς Ολίβιε και η Βίβιαν Λη παντρεύτηκαν στη Σάντα Μπάρμπαρα της Καλιφόρνια, σε μια τελετή που παρακολούθησαν μόνο οι μάρτυρες τους, Κάθριν Χέπμπορν και Γκάρσον Κέινιν. Η σχέση τους κράτησε με πολλούς κλυδωνισμούς, λόγω κυρίως του εύθραυστου ψυχισμού της Βίβιαν Λη, ως το 1960.
Το 1958, η Λη θεωρώντας ότι ο γάμος της είχε πλέον λήξει, σύναψε ερωτική σχέση με τον ηθοποιό Τζακ Μέριβεϊλ, ο οποίος γνώριζε την ιατρική κατάσταση της Λη και διαβεβαίωσε τον Ολίβιε ότι θα τη φρόντιζε. Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε με επιτυχία στην κωμωδία του Νόελ Κάουαρντ Look After Lulu.
Το 1960 εκδόθηκε το διαζύγιό της με τον Ολίβιε και εκείνος παντρεύτηκε την ηθοποιό Τζόαν Πλοουράιτ. Στην αυτοβιογραφία του, αποκάλυψε τα χρόνια προβλήματα που είχαν υποστεί λόγω της ασθένειας της Λη:
Προσφορά & Κριτικές
142px|thumb Από τις ωραιότερες και πλέον ταλαντούχες Αγγλίδες ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου, η Βίβιαν Λη θεωρείτο μια από τις ομορφότερες ηθοποιούς όλων των εποχών, πράγμα που επισκίασε το μεγάλο της ταλέντο. Τόσο ο σύζυγός της, Λώρενς Ολίβιε, όσο ο σκηνοθέτης Τζορτζ Κιούκορ και ο σεναριογράφος Γκάρσον Κέινιν σχολίασαν το γεγονός αυτό, εκθειάζοντας το ταλέντο της και τονίζοντας ότι οι ωραίες γυναίκες σπάνια θεωρούνται καλές ηθοποιοί καθώς δεν απαιτείται από εκείνες κάτι τέτοιο. Η Λη όμως αποτελούσε εξαίρεση στον κανόνα καθώς ήταν φιλόδοξη και προσπαθούσε να ξεπερνά τον εαυτό της σε κάθε της εμφάνιση.
Υποδύθηκε πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες, αρχικά σε δραματικά έργα και έπειτα πρόσθεσε και την κωμωδία στο ρεπερτόριό της ερμηνεύοντας θεατρικά έργα του Νόελ Κάουαρντ και συμμετέχοντας σε μιούζικαλ. Η ίδια υποστήριξε ότι:
Έλαβε αναγνωρισιμότητα αμέσως μετά τις πρώτες της θεατρικές εμφανίσεις στην Αγγλία και έγινε γνωστή και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού με τη συμμετοχή της στο Όσα Παίρνει ο Άνεμος για την οποία οι New York Times έγραψαν ότι:
Ο ρόλος της αλησμόνητης Σκάρλετ Ο' Χάρα, με την Βίβιαν Λη να στροβιλίζεται στην αγκαλιά του Ρετ Μπάτλερ, είναι αυτός που την καθιέρωσε στο κινηματογραφικό στερέωμα, χαρίζοντάς της παράλληλα και το πρώτο Όσκαρ ερμηνείας. Ο κριτικός κινηματογράφου Λίοναρντ Μέιτλιν χαρακτήρισε το Όσα Παίρνει ο Άνεμος ως μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, τονίζοντας το γεγονός ότι η Λη υποδύθηκε το ρόλο της Σκάρλετ αγγίζοντας την τελειότητα, ενώ η κριτικός Πολίν Κάελ, σχολιάζοντας το Λεωφορείον ο Πόθος, έγραψε ότι η Λη και ο Μπράντο έδωσαν δυο από τις καλύτερες ερμηνείες όλων των εποχών. Ο ρόλος της Μπλανς Ντιμπουά στο Λεωφορείον ο Πόθος του Ελία Καζάν της απέφερε ένα δεύτερο Όσκαρ.
Όσον αφορά τις θεατρικές της εμφανίσεις η Λη έλαβε τόσο την εύνοια, όσο και την απόρριψη ορισμένων κριτικών που την έβλεπαν απλά ως τη σύζυγο του Λώρενς Ολίβιε. Κύριος πολέμιός της υπήρξε ο Κένεθ Τάιναν, ο οποίος σχολίασε αρνητικά τόσο την εμφάνισή της στο Τίτος Ανδρόνικος, ως Λαβίνια, όσο και την εμφάνισή της στο Μάκβεθ, ως Λαίδη Μάκβεθ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου
Ανάργυρος Πετράκης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γόνος της οικογένειας των Πετράκηδων, οι οποίοι είχαν καταγωγή από τη Δημητσάνα.
Τα περισσότερα μέλη της συγκεκριμένης οικογένειας είχαν ακολουθήσει τον ιερατικό ή μοναχικό κλάδο. Σε αυτούς οφείλεται και η ίδρυση της Μονής Πετράκη.
Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 σπούδασε ιατρική στο εξωτερικό και διετέλεσε δημογέροντας της Αθήνας. Πήρε μέρος στην Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου χωρίς δικαίωμα ψήφου, από την συνέλευση εκλέχτηκε μέλος του Βουλευτικού
Τον Μάιο του 1835 ενώ από το νεοεκλεγμένο δημοτικό συμβούλιο είχε εκλεγεί για τη θέση του δημάρχου ο Δημήτριος Καλλιφρονάς, διορίστηκε από τον Όθωνα πρώτος δήμαρχος Αθηνών ο Πετράκης, με πρόφαση την νεαρή ηλικία του Καλλιφρονά. Μετά ακολούθησε άλλη μία θητεία (1841-1843). Ο Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του, χαρακτήριζε τον Πετράκη προδότη, για την προσπάθεια που κατέβαλε να εμποδίσουν να χτυπήσουν οι καμπάνες έτσι ώστε να μην ειδοποιηθεί ο λαός για την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843.
Απέκτησε τέσσερα παιδιά: τον Περικλή Πετράκη, υπουργό, την Πηνελόπη Πετράκη, σύζυγο Δημητρίου Μιαούλη, την Αικατερίνη Πετράκη, σύζυγο Ιωάννου Κριεζή και την Ασπασία Πετράκη, σύζυγο Ιακώβου Αργυρόπουλου. Εγγονός του ήταν ο Περικλής Ι. Αργυρόπουλος, ναύαρχος, και δισέγγονή του η Ασπασία Μάνου, σύζυγος του Βασιλιά Αλέξανδρου της Ελλάδας.
Δημαρχιακή θητεία
Στη δεύτερη θητεία του, το 1841, πραγματοποίησε έργα οδοποιίας, δετροφύτευσε την πόλη, και κυρίως την Πατησίων, πάταξε τα κακοποιά στοιχεία και οργάνωσε την αστυνομία. Παράλληλα θεμελίωσε τον Μητροπολιτικό Ναό και αποπεράτωσε το Πολιτικό Νοσοκομείο. Κατηγορήθηκε όμως για την πρωτοφανή λειψυδρία και ανομβρία που παρουσιάστηκε το 1842. Τελικά παραιτήθηκε κατά την διάρκεια των γεγονότων της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 λόγω των ραδιουργιών εναντίον του, ανέλαβε όμως λίγο αργότερα και πάλι καθήκοντα.
Σημειώσεις
<references group=lower-greek />
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αθηναίων Αναργυρος Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
KG (αποσαφήνιση)
Η συντομογραφία KG, Kg, kG ή kg μπορεί να αναφέρεται:
Μαλάγινα
Τα Μαλάγινα, γνωστά κατά τους ύστερους χρόνους ως Μελάγγεια, ήταν βυζαντινή διοικητική περιοχή στην κοιλάδα του ποταμού Σαγγάριου, στη Βόρεια Βιθυνία, η οποία χρησίμευε ως σημαντική τοποθεσία στρατοπέδευσης και οχυρωμένο στρατόπεδο (άπληκτον) του βυζαντινού στρατού.
Τα Μαλάγινα ήσαν το πλησιέστερο άπληκτον στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα, Κωνσταντινούπολη, και συνεπώς ήταν μείζονος σημασίας κατά την διάρκεια αυτοκρατορικών εκστρατειών με κατεύθυνση την Ανατολή: εκεί ήταν όπου οι στρατοί των ισχυρών θεμάτων των Ανατολικών, του Οψικίου και των Θρακησίων συναντούσαν τον αυτοκράτορα. Η περιοχή αποτελούσε, επίσης, την τοποθεσία των σημαντικότερων ιπποφορβείων (μιτάτα) στη Μικρά Ασία.
Πρώτη αναφορά προς αυτό στις ιστορικές πηγές γίνεται το 798, όταν η Αυτοκράτειρα Ειρήνη συγκέντρωσε στρατό στη συγκεκριμένη τοποθεσία. Τα Μαλάγινα δέχθηκαν επίθεση από τους Άραβες το 798, το 860 και προς το 875. Κατά την διάρκεια του 12ου αιώνα, ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός επιδιόρθωσε τις οχυρώσεις του κύριου φρουρίου της περιοχής, στη Μεταβολή, το οποίο και χρησιμοποίησε ως στρατόπεδο για τις εκστρατείες του εναντίον του Σελτζουκικού Σουλτανάτου του Ικονίου.
Κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας των Αγγέλων, κατέστη ξεχωριστή επαρχία, της οποίας ο κυβερνήτης έφερε τον τίτλο του δούκα και του στρατοπεδάρχη. Κατά την διάρκεια της ίδιας περιόδου, αναφέρεται ως αρχιεπισκοπή, προτού αναβαθμιστεί σε μητρόπολη κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας των Λασκαριδών.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινή Μικρά Ασία Κατηγορία:Βυζαντινός στρατός
Εθνική Μάλτας Κ-19 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Μάλτας U19 (ποδόσφαιρο ανδρών) αντιπροσωπεύει τη Μάλτα στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου κάτω των 20 ετών και Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U19, καθώς και άλλα διεθνεί ποδοσφαιρικά τουρνουά για ποδοσφαιριστές κάτω των 19 ετών. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μάλτας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Μάλτας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-19 Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων στη Μάλτα Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Μάλτα
Δημήτριος Τσώκρης
Ο Δημήτριος Τσώκρης ήταν αγωνιστής και πολιτικός της εποχής του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Διέπρεψε κατά την πολιορκία του Ναυπλίου και κατά την εισβολή του Δράμαλη στην Αργολίδα. Βρέθηκε και σε διάφορους ακροβολισμούς και σε μάχες στο Παλιόκαστρο του Άργους. Στη Μάχη του Αγίου Σώστη όπου φονεύτηκε ο Παπά Αρσένης Κρέστης, ο Τσώκρης αρίστευσε πρώτος φτάνοντας με τους στρατιώτες του από την Αργολίδα και καταλαμβάνοντας τα νώτα των Τούρκων. Μετά από αυτόν έφτασε από το Στεφάνι και το απόσπασμα του Νικήτα, ο Χατσή Χρήστος και άλλοι, και όλοι μαζί σώσανε την έκβαση της μάχης. a Ο Τσώκρης πολέμησε μέχρι που οι Τούρκοι εγκατέλειψαν την Αργολίδα και την Κόρινθο. Όταν αργότερα ήρθε ο Ιμπραήμ εξεστράτευσε και αυτός κατά των Αράβων υπό την στραταρχία του Κυριάκου Σκούρτη. Στη μάχη που έγινε στους Παλαιούς Αβαρίνους, ο Ιμπραήμ Πασάς πολιόρκησε στενά τους Έλληνες που είχαν κλειστεί στο φρούριο, και οι οποίοι μην έχοντες τροφές, πολεμοφόδια και καμία ελπίδα βοήθειας παραδόθηκαν στον Ιμπραήμ δια συνθήκης παραδίδοντας τα όπλα τους.
Μεταξύ των παραδοθέντων Ελλήνων ήταν και ο Τσώκρης με τους στρατιώτες και καπεταναίους του.
Λέων Γ´
Ο Λέων ο Γ΄ ο Ίσαυρος (685 - 18 Ιουνίου 741) ήταν Βυζαντινός Αυτοκράτορας από το 717 μέχρι τον θάνατό του το 741. Έθεσε τέλος στην εικοσαετή αναρχία, μία περίοδο μεγάλης αστάθειας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από το 695 έως το 717, που χαρακτηρίστηκε από την ταχεία διαδοχή αρκετών αυτοκρατόρων στον θρόνο. Επίσης, υπερασπίστηκε με επιτυχία την αυτοκρατορία ενάντια στις εισβολές των Ομεϋαδών και απαγόρευσε τη λατρεία των εικόνων.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Λέων, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Κόνων, γεννήθηκε στη Γερμανίκεια στη συριακή επαρχία της Κομμαγηνής (στο σημερινό Καχραμανμαράς στην Τουρκία). Πιθανολογείται ότι η οικογένειά του μετακινήθηκε από τη Μικρά Ασία στη Μεσημβρία της Θράκης, ασχολήθηκε με το εμπόριο ζώων και απέκτησε κάποια περιουσία ενώ ο Λέων κατατάχθηκε στον στρατό. Όταν ο Ιουστινιανός Β΄ ο Ρινότμητος, εκστρατεύοντας κατά των Βουλγάρων, έφτασε στην περιοχή και αντιμετώπισε επισιτιστικό πρόβλημα, ο Λέων έπεισε τον πατέρα του να προσφέρει στον αυτοκράτορα πεντακόσια πρόβατα. Ο βασιλιάς αντάμειψε τον Λέοντα με προαγωγή στο αξίωμα του σπαθάριου, αλλά η εύνοια δεν κράτησε πολύ και ο Λέων στάλθηκε στον Καύκασο σε επικίνδυνη αποστολή, από την οποία όμως γύρισε σώος. Ευτυχώς για τον Λέοντα, ο Ιουστινιανός Β΄ ανατράπηκε και θανατώθηκε. Επί Φιλιππικού (711-713) ο Λέων προήχθη στη στρατιωτική ιεραρχία και επί Αναστάσιου Β΄ (713-715) ορίστηκε στρατηγός του θέματος των Ανατολικών.
Ο στρατηγός Λέων
Επωφελούμενοι από την κακοδιοίκηση της αυτοκρατορίας, ιδίως επί Ιουστινιανού Β΄, και από τις συχνές αλλαγές αυτοκρατόρων, οι Άραβες ετοιμάζονταν για νέα επίθεση κατά της Κωνσταντινούπολης. Ο Αναστάσιος Β΄ ετοιμάστηκε να τους αποκρούσει, αλλά το στράτευμα που συγκρότησε για τον σκοπό αυτό στασίασε, τον εκθρόνισε και ανέβασε στον θρόνο, παρά τη θέλησή του, έναν φοροεισπράκτορα τελείως ανίκανο, τον Θεοδόσιο Γ΄. Ο Λέων δεν βοήθησε τον Αναστάσιο -που αποσύρθηκε ως μοναχός στη Θεσσαλονίκη- είτε διότι ήταν απασχολημένος στα σύνορα, είτε από υπολογισμό και δεν αναγνώρισε τον Θεοδόσιο Γ΄. Οι Άραβες εν τω μεταξύ είχαν φτάσει στην Πέργαμο, όπου σταμάτησαν για τον χειμώνα. Την άνοιξη θα επιτίθεντο και ο κίνδυνος ήταν μεγάλος, ειδικά τώρα που στον θρόνο καθόταν ένας τελείως ακατάλληλος.
Ο Λέων ξεκίνησε για να τους προλάβει, αφού πρώτα διασφάλισε τη στρατηγικής σημασίας πόλη του Αμορίου. Κήρυξε την εξέγερσή του, νίκησε τον βασιλικό στρατό στη Νικομήδεια και προχώρησε στη Χρυσούπολη. Έντρομος ο Θεοδόσιος, που είχε γίνει αυτοκράτορας χωρίς να το θέλει, συμβουλεύτηκε τον πατριάρχη Γερμανό και τους συγκλητικούς. Όλοι του είπαν να παραιτηθεί. Έτσι, έγινε και αυτός μοναχός και αποσύρθηκε στην Έφεσο. Ο Λέων μπήκε στην Πόλη και στέφθηκε αυτοκράτορας.
Ο Λέων Αυτοκράτορας - Η δεύτερη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Άραβες
Ο Μασλαμάς οχύρωσε το στρατόπεδό του και ο στόλος του κατακάλυψε τη θάλασσα. Αλλά ο Λέων έκαψε μια μοίρα του αραβικού στόλου με το υγρό πυρ και οι Άραβες παραιτήθηκαν από κάθε επίθεση κατά των θαλασσίων τειχών. Στην από ξηράς πολιορκία δεν υπήρξε κάτι το αξιοσημείωτο ενώ ο βαρύτατος χειμώνας του 717-718 προκάλεσε σοβαρές απώλειες στους πολιορκητές. Οι πολιορκημένοι αντίθετα είχαν πλήρη επάρκεια εφοδίων χάρη στις προ διετίας ενέργειες του τότε αυτοκράτορα Αναστασίου και στον ευχερή ανεφοδιασμό τους από τη θάλασσα.
Την άνοιξη του 718 δύο νέοι στόλοι ήρθαν σε βοήθεια των πολιορκητών. Αλλά οι Αιγύπτιοι ναύτες τους -Κόπτες κατά πάσαν πιθανότητα- αυτομόλησαν στην Κωνσταντινούπολη και με τις πληροφορίες που έδωσαν, τα πυρπολικά κατέστρεψαν τους στόλους αυτούς. Συγχρόνως γίνονταν επιτυχημένες έξοδοι από ξηράς. Στις αρχές του καλοκαιριού λιμός και λοιμός έπεσαν στο στρατόπεδο των Αράβων ενώ οι Βούλγαροι, που είχαν έλθει για λεηλασία, τους προξένησαν βαρύτατες απώλειες.
Ο Μασλαμάς απελπίστηκε και έλυσε την πολιορκία, μετά από έναν ολόκληρο χρόνο. Οι απώλειές του υπήρξαν τρομακτικές γιατί η υποχώρηση συνοδεύτηκε από δεινές καταιγίδες. Κατά τους χρονογράφους οι Άραβες έχασαν στην πολιορκία αυτή δύο χιλιάδες πεντακόσια πλοία και πεντακόσιες χιλιάδες άντρες.
Στάσεις
Ενώ διαρκούσε ακόμη η πολιορκία, εξερράγη στάση στη Σικελία αλλά ο Λέων έστειλε δύναμη και την κατέστειλε. Το 719 ο πρώην βασιλιάς Αναστάσιος θέλησε να ξαναπάρει την εξουσία. Αλλά οι Βούλγαροι, με τους οποίους είχε συνεννοηθεί, τον παρέδωσαν τελικά στον Λέοντα και θανατώθηκε.
Το 726, οκτώ χρόνια μετά την άνοδό του στον θρόνο, ο Λέων εξέδωσε το πρώτο διάταγμα κατά των εικόνων.
Η εικονομαχία
thumb|right|300px|Ασημένιο [[μιλιαρήσιο που κόπηκε από τον Λέοντα Γ΄κατά τον εορτασμό της στέψης του γιου του Κωσταντίνου Ε΄ ως συναυτοκράτορα (720). Επιγραφή IHSUS XRISTUS NICA / LEON S CONSTANTINE EC ΘΕU BASILEIS.]]
Προ του Λέοντος οι Ζυτοκράτορες Μαυρίκιος και Φιλιππικός είχαν επιχειρήσει, ανεπιτυχώς, ο μεν την περιστολή του μοναχισμού, ο δε την κατάλυση της λατρείας των εικόνων. Ο Λέων με τη σειρά του θεώρησε ότι η υπερβολική ανάπτυξη του μοναχικού βίου στερούσε από το κράτος έμψυχο υλικό και πόρους. Χιλιάδες νέων ανθρώπων συνέρρεαν στα μοναστήρια και ζούσαν εκεί ενώ ήταν απαραίτητοι στην κοινωνία και στον στρατό. Τα μοναστήρια εξάλλου είχαν αποκτήσει, από δωρεές και κληροδοτήματα, τεράστιο και αφορολόγητο πλούτο.
Οι εξωτερικοί τύποι της λατρείας, οι πολυάριθμες θρησκευτικές γιορτές και αργίες, οι μακρότατες ακολουθίες και προπάντων η λατρεία των εικόνων, έδειχναν την επιρροή της θρησκείας στην κοινωνία. Η σχέση του πιστού προς την εικόνα είχε υπερβεί τα όρια της τιμής που οφειλόταν στο εικονιζόμενο πρόσωπο και είχε γίνει λατρεία αυτής της ίδιας της εικόνας, ενώ λατρεία μόνο προς τον Θεό οφείλεται. Επακόλουθο ήταν οι υπερβολές και οι δεισιδαιμονίες που πήγαζαν από την πίστη στη θαυματουργό δύναμη των εικόνων και άλλων αντικειμένων.
Υπέρ των απόψεων του Λέοντος ήταν ανώτατοι κληρικοί, οι μορφωμένοι και ο στρατός, ιδίως ο προερχόμενος από τη Μικρά Ασία. Ιδιαίτερη επιρροή επί του Λέοντος ασκούσαν με τις ιδέες τους ο επίσκοπος Νακολίας Κωνσταντίνος και ο πατρίκιος Βίσηρ. Υπέρμαχοι των εικόνων ήταν οι μοναχοί βέβαια, ο πολύς λαός και οι γυναίκες, όχι μόνο του λαού αλλά και αυτές οι σύζυγοι, κόρες κι αδελφές των εικονομάχων αυτοκρατόρων.
Απαγόρευση των εικόνων
Το 728 ο Λέων εξέδωσε νέο διάταγμα με το οποίο απαγορευόταν η ανάρτηση εικόνων και διατασσόταν οι αρχές να τις αφαιρέσουν απ’ όπου υπήρχαν. Φαίνεται ότι και το διάταγμα αυτό δεν εκτελέστηκε επακριβώς. Το βέβαιο είναι ότι καταργήθηκαν όλες οι δημόσιες σχολές, πλην των νομικών, γιατί διευθύνονταν από μοναχούς και ήταν κέντρα της κατά του αυτοκράτορα αντίδρασης.
Ο μόνος από τον ανώτατο κλήρο που αντιστάθηκε ήταν ο πατριάρχης Γερμανός Α΄, ο οποίος εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Ο νέος πατριάρχης Αναστάσιος και ο αυτοκράτορας ανήγγειλαν, όπως συνηθιζόταν, την εκλογή στον πάπα, αλλά αυτός στον μεν Λέοντα απάντησε επιτιμητικά την δε επιστολή του Αναστασίου την επέστρεψε με τις σφραγίδες άθικτες. Ο Λέων προθυμοποιήθηκε να συγκαλέσει οικουμενική σύνοδο, αν και τα περί προσκυνήσεως των εικόνων δεν είναι θεμελιώδες δόγμα της πίστεως, αλλά ο πάπας καθώς και ο πατριάρχης Ιεροσολύμων καταδίκασαν τον Λέοντα ως αιρετικό. Σε απάντηση ο Λέων δέσμευσε τα παπικά κτήματα στην κάτω Ιταλία και Σικελία.
Η Χαλκή Πύλη – Ιωάννης ο Δαμασκηνός
Πάνω από την πύλη αυτή των βασιλικών ανακτόρων βρισκόταν εικόνα του Χριστού, αντικείμενο θερμής λατρείας. Ένας αξιωματικός της φρουράς επιχείρησε να την καταστρέψει αλλά πλήθος λαού, κυρίως μοναχοί και γυναίκες, έτρεξαν να τον εμποδίσουν, τον γκρέμισαν από την σκάλα και τον σκότωσαν καθώς και τους στρατιώτες που τον συνόδευαν. Ύστερα όρμησαν στο πατριαρχείο αλλά ο νέος πατριάρχης πρόλαβε να σωθεί στο παλάτι. Τελικά η φρουρά αποκατέστησε την τάξη αλλά η καταστολή υπήρξε αιματηρή.
Μεγαλύτερος κι από τον πάπα κι από τον εικονόφιλο λαό αντίπαλος του Λέοντος ήταν ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο αποκαλούμενος Χρυσορρόας για την ευγλωττία του, ο θεωρητικός των εικονοφίλων. Άνδρας μεγάλης μόρφωσης, υιός του Σέργιου που κατείχε μεγάλη θέση στο χαλιφάτο κατά την περίοδο του χαλίφη Αμπτέλ-Μαλέκ (685-705), υπουργός και ο ίδιος του χαλίφη Ουαλίντ (705-715) στη Δαμασκό για ένα διάστημα, μόνασε μετά και έγραψε τους τρεις απολογητικούς του λόγους Προς τους διαβάλλοντας τας αγίας εικόνας. Το ισχυρότερο επιχείρημά του: «Υπόμνημα γάρ εστιν η εικών, και όπερ τοις γράμμασι μεμυημένοις η βίβλος, τούτο και τοις αγραμμάτοις η εικών». Η επιρροή του υπήρξε καθοριστική.
Γρηγόριος Γ΄ - Μάχη του Ακροϊνού
Ο νέος πάπας Γρηγόριος Γ΄ ήταν ακόμη πιο μαχητικός από τον προκάτοχό του. Συγκάλεσε τοπική σύνοδο και κήρυξε προδότες της πίστεως και εχθρούς της εκκλησίας όσους δεν προσκυνούσαν τις εικόνες. Ο Λέων τότε αφαίρεσε όλη την ελληνική χερσόνησο από τη δικαιοδοσία του πάπα και αργότερα δήμευσε οριστικά όλα τα εντός του κράτους κτήματα της εκκλησίας της Ρώμης.
Από το 734 οι επιδρομές των Αράβων είχαν γίνει συχνότερες και τολμηρότερες. Το 740 ο Λέων οδήγησε προσωπικά τον στρατό εναντίον τους και πέτυχε αποφασιστική νίκη στον Ακροϊνό της Φρυγίας (σημ Αφιόν Καραχισάρ). Ιδιαίτερα διακρίθηκε ο γιος του και συμβασιλέας Κωνσταντίνος Ε΄. Η αραβική απειλή απομακρύνθηκε για αρκετά μεγάλο διάστημα.
Η Εκλογή
Το 740 ο Λέων εξέδωσε την Εκλογή των νόμων. Στο προοίμιό της αναφερόταν ότι ήταν μία σύνοψη της νομοθεσίας του Ιουστινιανού, μία κωδικοποίηση των διεσπαρμένων νόμων «εις το φιλανθρωπότερον εκτεθείσα». Αλλά επρόκειτο για ανατροπή της.
Η Εκλογή ήταν η πρώτη κωδικοποίηση που διατυπώθηκε στα ελληνικά αντί των λατινικών που χρησιμοποιούνταν ως τότε. Η διατύπωση στα ελληνικά είναι ενδεικτική της πρόθεσης του Λέοντος να επιτύχει δια της Εκλογής μία διατύπωση της νομοθεσίας επί το απλούστερο, ώστε να καταστεί ευκολότερα κατανοητή από τα μη προνομιούχα στρώματα. Κατήργησε την παλλακεία και προστάτεψε τον θεσμό του γάμου θεσπίζοντας αποκλειστικούς λόγους διαζυγίου, έδωσε περιουσιακή ισοτιμία στη γυναίκα και ίσα δικαιώματα επί των τέκνων, και προστάτευε τα ορφανά. Επέτρεψε ρητά για πρώτη φορά τον μεταξύ ορθοδόξων και αιρετικών γάμο, τον οποίο οι εκκλησιαστικοί νόμοι μέχρι τότε απαγόρευαν και οι αστικοί δυσχέραιναν. Η θανατική ποινή για τα περισσότερα αδικήματα καταργήθηκε και αντ’ αυτής εισήχθη η ποινή του ακρωτηριασμού, η εξορία και οι χρηματικές ποινές. Και τέλος καταργήθηκε η διάκριση των τάξεων στην απονομή της δικαιοσύνης.
Με τον γεωργικό νόμο καταργήθηκε η σύνδεση του γεωργού με το κτήμα στο οποίο γεννήθηκε ή μακροχρόνια διέμενε, καταργήθηκε δηλαδή η δουλοπαροικία. Σκοπός του γεωργικού νόμου ήταν να περιοριστεί η επέκταση της μεγάλης ιδιοκτησίας και να ευνοηθεί η τάξη των μικροϊδιοκτητών που αποτελούσε τη βάση της άμυνας του κράτους.
Πηγές – Αποτίμηση
Ο Λέων πέθανε το 741 έχοντας σώσει αλλά και διχάσει την αυτοκρατορία. Ό,τι γνωρίζουμε όμως γι’ αυτόν και γενικά για τους εικονομάχους βασιλείς προέρχεται από εικονόφιλους ιστορικούς. Τα έργα των εικονομάχων συγγραφέων «εξηφανίσθησαν… υπό της θρησκομανίας της βραδύτερον θριαμβευσάσης αντιπάλου μερίδος». Οι πληροφορίες μας για τον Λέοντα Γ΄, βασίζονται αποκλειστικά σε δύο έργα λίγο μεταγενεστέρων του και ιδεολογικώς εχθρών του συγγραφέων, στη Χρονογραφία του Θεοφάνη του Ομολογητή και στην Ιστορίαν Σύντομον του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νικηφόρου Α΄. Όλοι οι ιστορικοί, όπως και το παρόν άρθρο, ακολουθούν κατά πόδας τις αφηγήσεις των δύο αυτών συγγραφέων.
Ο πατριάρχης Νικηφόρος είναι λιτός και σοβαρός. Εξιστορεί το λαμπρό κατόρθωμα της απόκρουσης των Αράβων και δεν εκτρέπεται σε ύβρεις κατά του Λέοντα, μολονότι εικονόφιλος. Αναφέρει μόνο ότι πολλοί ευσεβείς που δεν συμφωνούσαν με το δόγμα του αυτοκράτορα τιμωρήθηκαν και βασανίστηκαν. Ο Θεοφάνης είναι εκτενέστερος. Ποικίλει τη Χρονογραφία του με πολλές λεπτομέρειες και προπαντός επιτίθεται με πάθος. Ενώ κατά την πολιορκία ο Λέων είναι «ο ευσεβής βασιλεύς», λίγες σελίδες μετά γίνεται «δυσσεβής» πατέρας του «δυσσεβεστέρου» Κωνσταντίνου, «θεομάχος», «σαρακηνόφρων», «τύραννος» κ.τ.τ., και διεκτραγωδούνται, πολύ αόριστα όμως κι εδώ, οι διώξεις των εικονοφίλων.
Η εικονομαχία απέτυχε. Οι πρωτεργάτες της εξυβρίστηκαν: ο Λέων έγινε «ο Ίσαυρος» και ο γιος του Κωνσταντίνος ο Κοπρώνυμος. Τα πολεμικά τους κατορθώματα ξεχάστηκαν. Η νομοθεσία τους χαρακτηρίστηκε «φληναφία» από τη μακεδονική δυναστεία και καταργήθηκε. Οι μεταγενέστεροι χρονογράφοι αντέγραψαν πιστά τον Θεοφάνη και υπερθεμάτισαν. Η εικονομαχία θεωρήθηκε μια σκοτεινή περίοδος από την οποία το μόνο που αξίζει να θυμάται κανείς είναι ο τελικός θρίαμβος της ορθοδοξίας.
Αλλά προς τα τέλη του ΙΘ΄αιώνα ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος έκρινε ότι «επέστη τελευταίον η ώρα να αποδοθή δικαιοσύνη εις ένα των μεγαλυτέρων ηγεμόνων του ανατολικού κράτους, εις ένα των ευεργετών της ανθρωπότητος». Ήλεγξε ανηλέητα τον Θεοφάνη, προσέφυγε σε ό,τι ακόμη είχε περισωθεί, στη νομοθεσία του Λέοντα δηλαδή, σε αποφάσεις των συνόδων και σε κάθε τι από το οποίο θα μπορούσε να συναγάγει συμπεράσματα, και κατέληξε ότι η περίοδος της λεγομένης εικονομαχίας ήταν θρησκευτική αλλά κυρίως κοινωνική μεταρρύθμιση που σκόπευε στον περιορισμό του ρόλου της Εκκλησίας, στην κατάργηση της δουλοπαροικίας, σε μία στοιχειώδη ανεξιθρησκεία, στην ανύψωση της θέσης της γυναίκας και στην αναδιοργάνωση της διοίκησης και του στρατού. Επιγράφει το δέκατο βιβλίο της Ιστορίας του «Η μεταρρύθμισις» και τη συγκρίνει ευνοϊκά προς τη μεταρρύθμιση της βόρειας Ευρώπης του δεκάτου έκτου αιώνα.
Απόψεις νεωτέρων συγγραφέων
Κατά τον Γουίλ Ντιράν ο Λέων ''«ως στρατηγός ενίκησε, συχνά, υπερτέρας εις αριθμόν μουσουλμανικάς δυνάμεις και ως πολιτικός έδωσεν εις την Αυτοκρατορίαν του σταθερούς και δικαίους νόμους, οι οποίοι εφηρμόζοντο χωρίς διακρίσεις, μετερρύθμισε την φορολογίαν, ηλάττωσε τον αριθμόν των δουλοπαροίκων, έδωσεν εις τους χωρικούς γαίας, συνέβαλεν εις τον αναπληθυσμόν των ηρημωμένων εδαφών και ανεθεώρησε εποικοδομητικώς τους νόμους. Το μόνον παράπτωμά του ήτο η αυταρχικότης»''.
Ο Στίβεν Ράνσιμαν κρίνει πολύ θετικά τα πολεμικά και διοικητικά επιτεύγματα του Λέοντα Γ΄και του Κωνσταντίνου Ε΄. «Και οι δύο όμως… θεωρήθηκαν οι απόβλητοι της βυζαντινής ιστορίας, εξαιτίας της θρησκευτικής τους πολιτικής». Κατά τον Ράνσιμαν ο Λέων εξανθρώπισε τους νόμους και προσπάθησε να καταργήσει τη δουλοπαροικία.
Εξυμνητική είναι η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ για τη νομοθεσία του Λέοντα. «Φροντίδα για την προστασία των αδυνάτων από τις πιέσεις των ισχυρών… Πνεύμα κοινωνικής δικαιοσύνης… Φροντίδα για τον φτωχό λαό».
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία και είχε τέκνα:
Λογοτεχνικές αναπλάσεις
Κλήτος Χατζηθεόκλητος, «Σημειώσεις μεταρρυθμιστών» εκδ. Εστία 1986
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Δυναστεία των Ισαύρων Κατηγορία:8ος αιώνας Κατηγορία:Εικονομαχία Κατηγορία:Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Ανατολικών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Μεσσίας
Στη σύγχρονη εποχή ο όρος Μεσσίας μπορεί να περιγράφει:
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Ιουδαϊσμός Κατηγορία:Χριστολογία Κατηγορία:Θρησκευτική ορολογία
Εθισμός στα τυχερά παιχνίδια
Ο εθισμός στα τυχερά παιχνίδια είναι η ανάγκη συνεχούς ενασχόλησης με τον τζόγο παρά τις επιβλαβείς αρνητικές συνέπειες ή μια επιθυμία να σταματήσει. Το πρόβλημα του τζόγου συχνά καθορίζεται από το αν το κακό οφείλεται στον παίκτη ή τους άλλους, και όχι από την συμπεριφορά του παίκτη. Το σοβαρό πρόβλημα με τα τυχερά παιχνίδια μπορεί να διαγνωστεί ως κλινική παθολογική ενασχόληση µε τυχερά παιχνίδια, αν ο παίκτης πληροί ορισμένα κριτήρια. Η παθολογική ενασχόληση με τυχερά παιχνίδια είναι μια κοινή διαταραχή που σχετίζεται τόσο με κοινωνικό όσο και οικογενειακό κόστος.
Το DSM-5 έχει αναταξινομήσει την κατάσταση ως εθιστική διαταραχή, όπου οι πάσχοντες παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες με αυτούς που παρουσιάζουν εθισμό σε μια ουσία. Ο όρος του εθισμού στα τυχερά παιχνίδια έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και καιρό. Για την Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση, η παθολογική ενασχόληση με τυχερά παιχνίδια θεωρούταν για καιρό ως διαταραχή και όχι εθισμός. Ωστόσο, τα στοιχεία δείχνουν μια στενότερη σχέση μεταξύ της παθολογικής ενασχόλησης με τυχερά παιχνίδια και των διαταραχών χρήσης ουσιών.
Το πρόβλημα με τα τυχερά παιχνίδια είναι μια εθιστική συμπεριφορά, με υψηλή συννοσηρότητα με τον εθισμό στα αλκοόλ. Ένα κοινό χαρακτηριστικό που μοιράζονται οι άνθρωποι που πάσχουν από εθισμό στα τυχερά παιχνίδια είναι η παρορμητικότητα.
Συμπτώματα και διάγνωση του εθισμού στα τυχερά παιχνίδια
Ο εθισμός στα τυχερά παιχνίδια επηρεάζει διάφορες πτυχές της ζωής του εθισμένου ατόμου, και αυτός είναι ο λόγος που τα συμπτώματά του εμφανίζονται σε αρκετά πεδία της καθημερινότητας του, από μικρές ψυχολογικές αλλαγές μέχρι την πιθανότητα διάπραξης παράνομων πράξεων για σκοπούς χρηματοδότησης του εθισμού του.
Αντιμετώπιση του εθισμού στα τυχερά παιχνίδια
Ορισμένα άτομα που έχουν πρόβλημα με τον εθισμό τυχερά παιχνίδια, καταφέρνουν να το ξεπεράσουν μόνοι τους, περιορίζοντας την πρόσβασή τους στα τυχερά παιχνίδια και μαθαίνοντας να αντεπεξέρχονται στην αναπόφευκτη σφοδρή επιθυμία να παίξουν μέσω διάφορων πρακτικών αυτοβοήθειας. Ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις η βοήθεια έρχεται από κοντινούς ανθρώπους, γραμμές βοήθειας, ομάδες υποστήριξης, θεραπείες και κέντρα αποκατάστασης που μπορούν να βοηθήσουν τα άτομα που έχουν εθιστεί στον τζόγο να ξεπεράσουν το πρόβλημά τους, ακόμα και σε περιπτώσεις στις οποίες το άτομο δεν είναι σε θέση να το κάνει μόνο του.
Πρακτικές υπεύθυνου στοιχηματισμού και αναζήτηση βοήθειας
Αρκετά καζίνο χρησιμοποιούν εργαλεία όπως ο αυτοαποκλεισμός, τα όρια κατάθεσης και τα όρια μεγέθους πονταρίσματος. Εκτός από αυτά, υπάρχουν επίσης εργαλεία που προσφέρονται όχι από τα καζίνο, αλλά από κρατικές υπηρεσίες, αρχές αδειοδότησης καζίνο και άλλους τρίτους φορείς, τα οποία μπορούν να φανούν χρήσιμα.
Το κάθε άτομο στα πλαίσια ενασχόλησης του με τα τυχερά παιχνίδια θα πρέπει, είτε θεωρεί ότι έχει πρόβλημα εθισμού είτε όχι, να είναι πάντα πλήρως ενημερωμένο για τα εργαλεία υπεύθυνου στοιχηματισμού που προσφέρουν τα καζίνο, οι κρατικές υπηρεσίες, οι αρχές αδειοδότησης και όλοι άλλοι φορείς σχετικά με τον υπεύθυνο στοιχηματισμό.
Καθώς το πρόβλημα του εθισμού με τα τυχερά παιχνίδια είναι ένα σοβαρό ζήτημα που επηρεάζει τη κοινωνία εδώ και πολλές δεκαετίες, έχουν δημιουργηθεί αρκετές οργανώσεις που ασχολούνται αποκλειστικά με την παροχή βοήθειας σε ανθρώπους που θέλουν να ξεπεράσουν τα προβλήματα σχετικών εθισμών όπως είναι για παράδειγμα το ΚΕΘΕΑ (Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθισμοί Κατηγορία:Τυχερά παιχνίδια
Βαγγέλης Ιωάννου
Ο Βαγγέλης Ιωάννου  (Αθήνα, 27 Οκτωβρίου 1972) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και σπόρτκαστερ, που έχει πολύχρονη παρουσία στην τηλεόραση της ΕΡΤ με περιγραφές αθλητικών αγώνων, ιδίως της καλαθοσφαίρισης και της Εθνικής Ελλάδας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1972 στην Αθήνα, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Έλκει την καταγωγή του από την Ηλεία.
Είναι πτυχιούχος του τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΤΕΦΑΑ) του ΑΠΘ. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 1993. Έχει παρακολουθήσει επίσης διετή κύκλο σπουδών στο ΜΠΣ με ειδίκευση στο Sport Management του Ινστιτούτου Αθλητικής Επιχειρηματικότητας.
Στην καριέρα του εργάστηκε αρχικά ως συντάκτης του αθλητικού τμήματος στην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ και στη συνέχεια στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ. Διετέλεσε συνεργάτης του αθλητικού τμήματος στο ΡΑΔΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Πρόσθετα έχει διατελέσει αρχισυντάκτης του αθλητικού τμήματος στην εφημερίδα PRESS TIME. Υπήρξε αρχισυντάκτης για το μπάσκετ στην εφημερίδα ΦΩΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ την χρονική περίοδο 1998-2010.
Στο παρελθόν έχει υπηρετήσει ως εκπρόσωπος Τύπου στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αμειβομένων Καλαθοσφαιριστών.
Προσωνύμια
Είναι ευρέως γνωστά τα προσωνύμια/παρατσούκλια τα οποία ο ίδιος ο Ιωάννου έχει δώσει σε παίκτες της ελληνικής καλαθοσφαίρισης, όπως:
Επίσης ο Ιωάννου έχει δώσει χαρακτηρισμούς/παρωνύμια για τεχνικούς όρους της καλαθοσφαίρισης, όπως π.χ.:
Βραβεύσεις
Έχει λάβει τις ακόλουθες βραβεύσεις για το έργο του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες αθλητικογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές
Θάνατοι τον Ιανουάριο του 2017
Παραπομπές
01
Μαρίκα Τζιραλίδου
Η Μαρίκα Τζιραλίδου (Νέα Φιλαδέλφεια 1943 - 4 Απριλίου 2005) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.