cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Προϊστορία
Ορισμός: διαφορετικές προσεγγίσεις
Ο όρος "προϊστορία" μπορεί να αναφέρεται στο τεράστιο χρονικό διάστημα από τη δημιουργία του Σύμπαντος, αλλά συχνότερα αναφέρεται στην περίοδο από την εμφάνιση της ζωής στη Γη, οπότε αντιμετωπίζεται περισσότερο ως γεωλογικός χρόνος, ή ακόμα πιο συγκεκριμένα στο χρόνο από την εμφάνιση ανθρωπόμορφων όντων. . Η έννοια της "προϊστορίας" προέκυψε κατά την εποχή του Διαφωτισμού στα έργα αρχαιοδιφών οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τη λέξη 'πρωτόγονος' για να περιγράψουν κοινωνίες που υπήρξαν πριν την εμφάνιση των γραπτών μαρτυριών. Η πρώτη χρήση του όρου προϊστορία στην Αγγλική (κάτι που ισχύει και για άλλες γλώσσες, ωστόσο), έγινε στο Foreign Quarterly Review το 1836.
Στη διαίρεση της ανθρώπινης προϊστορίας οι ιστορικοί χρησιμοποιούν τυπικά το σύστημα τριών εποχών, ενώ οι ερευνητές που ασχολούνται με προανθρώπινες περιόδους χρησιμοποιούν τυπικά τις σαφώς καθορισμένες γεωλογικές καταγραφές και τη διεθνώς καθορισμένη στρωματογραφική βάση εντός της κλίμακας του γεωλογικού χρόνου. Το σύστημα των τριών εποχών είναι μια περιοδολόγηση της ανθρώπινης προϊστορίας σε τρεις διαδοχικές χρονικές περιόδους, που ονομάζονται ανάλογα με το υλικό που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή εργαλείων : τη Λίθινη Εποχή, την Εποχή του Χαλκού και την Εποχή του Σιδήρου. Το σύστημα αυτό εμφανίσθηκε στα τέλη του 19ου αι., στο έργο Γερμανών, Βρετανών και Σκανδιναβών αρχαιολόγων, αρχαιοδιφών και ανθρωπολόγων. . Αλλος διαχωρισμός ιστορίας και προϊστορίας μπορεί να γίνει μεταξύ των γραπτών εκείνων γεγονότων που μπορούν επακριβώς να χρονολογηθούν με ένα συνεχές ημερολόγιο χρονολόγησης από σήμερα και εκείνων που δεν μπορούν. Η απώλεια της συνέχειας του ημερολόγιου χρονολόγησης συμβαίνει συχνότερα όταν ένας πολιτισμός καταρρέι και η γλώσσα και το ημερολόγιο περιπίπτουν σε αχρησία. ετσι ο σημερινός πολιτισμός χάνει τη δυνατότητα να χρονολογεί με ακρίβεια τα γεγονότα μέσα από γραπτές πρωτογενείς πηγές σε σχέση με τα γεγονότα που χρονολογούνται με την τρέχουσα ημερολογιακή χρονολόγηση.
Η εμφάνιση γραπτών πηγών (και έτσι η αρχή των κατά τόπους "ιστορικών χρόνων") ποικίλλει γενικά σε πολιτισμούς που ταξινομούνται είτε στην ύστερη Εποχή του Χαλκού είτε στην Εποχή του Σιδήρου. Οι ιστορικοί, ολοένα και περισσότερο, δεν αυτοπεριορίζονται σε μαρτυρίες από γραπτά στοιχεία και τείνου να βασίζονται περισσότερο σε στοιχεία από τις φυσικές και κοινωνικές επιστήμες, θολώνοντας έτσι τη διάκριση μεταξύ των όρων "ιστορία" και "προϊστορία". Η άποψη αυτή έχει διατυπωθεί από υποστηρικτές της "βαθείας ιστορίας" (όρος για το μακρινό παρελθόν των ανθρώπινων ειδών "εκτεινόμενο πριν 50.000, 500.000, ακόμη και 2,6 εκατομμύρια χρόνια, στα πρώτα ανθρωποειδή").
Το λήμμα αυτό ασχολείται με την ανθρώπινη προϊστορία, το διάστημα από την πρώτη εμφάνιση των σύγχρονων ανθρώπων, ως προς τη συμπεριφορά και την ανατομία, μέχρι την αρχή της γραπτής ιστορίας. Υπάρχουν ξεχωριστό λήμμα για τη συνολική ιστορία της Γης.
Εξ ορισμού δεν υπάρχουν γραπτές πηγές από την ανθρώπινη προϊστορία, έτσι η χρονολόγηση προίστορικών υλικών είναι κρίσιμης σημασίας. Δεν υπήρχαν αναπτυγμένες σαφείς τεχνικές χρονολόγησης μέχρι το 19ο αιώνα.
Οι κύριοι ερευνητές της ανθρώπινης προϊστορίας είναι προϊστορικοί αρχαιολόγοι και φυσικοί ανθρωπολόγοι, που χρησιμοποιούν ανασκαφές, γεωλογικές και γεωγραφικές μελέτες και άλλες επιστημονικές αναλύσεις για να αποκαλύψουν και να ερμηνεύσουν τη φύση και τη συμπεριφορά των προ-εγγραμμάτων και μη εγγραμμάτων λαών. Οι γενετιστές των ανθρώπινων πληθυσμών και οι ιστορικοί γλωσσολόγοι επίσης παρέχουν πολύτιμες πληροφορίες για αυτά τα ζητήματα. Οι κοινωνικοί ανθρωπολόγοι βοηθούν στην παροχή του πλαισίου για τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, μέσω τον οποίων αντικείμενα ανθρώπινης προέλευσης διακινούντο μεταξύ των λαών, επιτρέποντας την ανάλυση κάθε αντικειμένου που εμφανίζεται σε ένα ανθρώπινο προΊστορικό πλαίσιο. Ετσι στοιχεία για την προϊστορία παρέχονται από μεγάλη ποικιλία φυσικών και κοινωνικών επιστημών, όπως η παλαιοντολογία, η βιολογία, η αρχαιολογία, η παλυνολογία, η γεωλογία, η αρχαιοαστρονομία, η συγκριτική γλωσσολογία, η ανθρωπολογία, η μοριακή γενετική και πολλές άλλες.
Η ανθρώπινη προϊστορία διαφέρει από την ιστορία όχο μόνο στους όρους της χρονολόγησής της αλλά στον τρόπο που ασχολείται με τις δραστηριότητες των αρχαιολογικών πολιτισμών μάλλον παρά επώνυμων εθνών ή ατόμων. Περιοριζόμενη σε υλικές διαδικασίες, ερείπια και αντικείμενα μάλλον παρά σε γραπτά στοιχεία, η προϊστορία είναι ανώνυμη. Για το λόγο αυτό όροι αναφοράς που χρησιμοποιούν οι προϊστορικοί, όπως Νεάντερταλ ή Εποχή του Σιδήρου είναι σύγχρονη ετικέτες με ορισμούς ενίοτε αντικείμενο συζήτησης.
Η χρονολογία που σημαδεύει το τέλος της προϊστορίας σε ένα συγκεκριμένο πολιτισμό ή περιοχή, δηλαδή η χρονολογία της οποίας σχετικές γραπτές ιστορικές καταγραφές γίνονται χρήσιμες ακαδημαϊκές πηγές, διαφέρει τεράστια από περιοχή σε περιοχή. Για παράδειγμα στην Αίγυπτο είναι γενικά αποδεκτό ότι η προΊστορία τελείωσε γύρω στο 3.200 π.Χ., ενώ στη Νέα Γουινέα το τέλος της προϊστορικής εποχής τοποθετείται πολύ πιο πρόσφατα, γύρω στο 1.900 μ.Χ. Στην Ευρώπη οι σχετικά άρτια τεκμηριωμένοι κλασικοί πολιτισμοί της Αρχαίας Ελλάδας και της Αρχαίας Ρώμης είχαν γειτονικούς πολιτισμούς, όπως οι Κέλτες και, σε μικρότερο βαθμό, οι Ετρούσκοι, με ελάχιστη ή καθόλου γραφή και οι ιστορικοί πρέπει να αποφασίσουν πόσο μεγάλο βάρος να δώσουν στις συχνά αρκετά προκατειλημμένες περιγραφές αυτών των "προΊστορικών" πολιτισμών στην Ελληνική και τη Ρωμαϊκή βιβλιογραφία.
Παλαιολιθική
Η παλαιολιθική είναι η αρχαιότερη περίοδος της Λίθινης Εποχές και ξεκινά με την πρώτη χρήση λίθινων εργαλείων.
Το πρώτο τμήμα της Παλαιολιθικής περιόδου ονομάζεται Κατώτερη Παλαιολιθική, προηγείται του Homo sapiens, και ξεκινά με τον Homo habilis και τα πρωιμότερα λίθινα εργαλεία περίπου 2,5 εκατομμύρια χρόνια π.Χ. . Οι μαρτυρίες ελέγχου της φωτιάς κατά την Κατώτερη Παλαιολιθική Περίοδο δεν είναι σαφείς και δεν έχουν μεγάλη επιστημονική υποστήριξη. Η ευρύτερα αποδεκτή άποψη είναι ότι οι Homo erectus ή οι Homo ergaster άναβαν φωτιές πριν από 790.000 ως 690.000 σε μια θέση στη γέφυρα Μπνοτ Γιαακόβ στο Ισραήλ. Η χρήση της φωτιάς επέτρεπε στους πρώτους ανθρώπους να μαγειρεύουν την τροφή, να έχουν θέρμανση και πηγή φωτός τη νύχτα.
Οι πρώτοι Homo sapiens εμφανίσθηκαν πριν περίπου 200.000 χρόνια, με την είσοδο στη Μέση Παλαιολιθική. Επίσης κατά τη Μέση Παλαιολιθική προκύπτουν ανατομικές αλλαγές που δείχνουν σύγχρονες γλωσσικές ικανότητες. Κατά τη Μέση Παλαιολιθική Περίοδο υπάρχει η πρώτη καθοριστική απόδειξη της χρήσης φωτιάς από τον άνθρωπο. Τοποθεσίες στη Ζάμπια έχουν απανθρακωμένα οστά και ξύλα, που χρονολογούνται πριν από 61.000 χρόνια. Η συστηματική ταφή των νεκρών, η μουσική, η προϊστορική τέχνη και η η χρήση όλο και πιο εξελιγμένων σύνθετων εργαλείων αποτελούν κορυφαίες στιγμές της Μέσης Παλαιολιθικής.
Σε όλη την παλαιολιθική εποχή οι άνθρωποι ζούσαν ως νομάδες κυνηγοί-τροφοσυλέκτες. Οι κοινωνίες κυνηγών-τροφοσυλεκτών είχαν την τάση να είναι μικρές και εξισωτικές. , αν και κοινωνίες κυνηγών-τροφοσυλεκτών με άφθονους πόρους ή προηγμένες τεχνικές αποθήκευσης τροφίμων ανέπτυξαν καθιστική ζωή με πολύπλοκες κοινωνικές δομές και ηγεσίες και κοινωνική διαστρωμάτωση. η αρχαιολογική μαρτυρία υποδεικνύει πως η χρήση τεχνικών αποθήκευσης και ελέγχου του πλεονάσματος τροφής ήταν ενίοτε η αιτία για την ανάπτυξη σύνθετων κοινωνικών δομών και κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Πιθανόν δημιουργήθηκαν επαφές μεγάλων αποστάσεων, όπως στην περίπτωση των "δρόμων" των Αυστραλιανών ιθαγενών.
Μεσολιθική
Η Μεσολιθική ήταν μια περίοδος της ανθρώπινης τεχνολογίας μεταξύ της Παλαιολιθικής και της Νεολιθικής περιόδου της Λίθινης Εποχής.
Η μεσολιθική περίοδος άρχισε στο τέλος της Πλειστόκαινου εποχής, περίπου πριν 10.000 χρόνια και τελείωσε με την εισαγωγή της γεωργίας, σε χρονολογίες που διαφέρουν ανά περιοχή. Σε μερικές περιοχές, όπως η Εγγύς Ανατολή, η γεωργία είχε ήδη εισαχθεί κατά το τέλος της Πλειστόκαινου και εκεί η  Μεσολιθική είναι σύντομη και ασαφώς καθορισμένη. Σε περιοχές με περιορισμένη επίπτωση των παγετώνωνμερικές φορές προτιμάται ο όρος Επιπαλαιολιθική. Περιοχές που βίωσαν μεγαλύτερες περιβαλλοντικές επιπτώσεις καθώς τελείωνε η παγετώνων έχουν μια πολύ πιο εμφανή Μεσολιθική περίοδο, που κράτησε χιλιετίες. Στη Βόρεια Ευρώπη οι κοινωνίες μπόρεσαν να ζήσουν καλά με μεγάλες ποσότητες τροφίμων προερχόμενες από τις βαλτώδεις περιοχές που ευνοούσε το θερμότερο κλίμα. Τέτοιες συνθήκες παρήγαν διακριτές ανθρώπινες συμπεριφορές που σώζονται σε υλικά ευρήματα, όπως ο Μαγκλεμοσιανός (Σκανδιναβία) και ο Αζιλιανός (Νότια Γαλλία-Βόρεια Ισπανία) πολιτισμός. Αυτές οι συνθήκες καθυστέρησαν επίσης την έλευση της Νεολιθικής μέχρι το 4.000 π.Χ. στη Βόρεια Ευρώπη.
Τα υπολείμματα αυτής της περιόδου είναι λιγοστά και σε μεγάλες μεταξύ τους αποστάσεις, περιοριζόμενα συνήθως σε σωρούς υλικών. Σε δασικές περιοχές έχουν βρεθεί τα πρώτα ίχνη αποψίλωσης, αν και αυτό θα άρχιζε για τα καλά μόνο κατά τη Νεολιθική, όταν απαιτούντο περισσότερες εκτάσεις για τη γεωργία.
Η Μεσολιθική χαρακτηρίζεται στις περισσότερες περιοχές από μικρά σύνθετα εργαλεία από πυριτόλιθο - μικρόλιθους και μικρόγλυφα. αλιευτικά εργαλεία, πέτρινα σκεπάρνια και ξύλινα αντικείμενα όπως κανό και τόξα έχουν βρεθεί σε μερικές θέσεις. Αυτές οι τεχνολογίες εμφανίζονται πρώτα στην Αφρική, συγγενείς με τους Αζιλιανούς πολιτισμούς, πριν διαδοθούν στην Ευρώπη, μέσω του Ιβηρομαυρουσιανού πολιτισμού της Βόρειας Αφρικής και του Κεβαριανού (Ισραήλ) πολιτισμού.. Στη ΒΔ Ευρώπη η μεσολιθική περίοδος ξεκίνησε περί το 8000 ΠΚΕ, στο τέλος της πλειστόκαινου, περίπου 2.600.000 έως 11.700 π.π. και διήρκεσε έως το 2700 ΠΚΕ. Σε άλλες περιοχές του παλαιού κόσμου οι ημερομηνίες διαφέρουν
Νεολιθική
Σε αντίθεση με την Παλαιολιθική, οπότε υπήρχαν περισσότερα ανθρώπινα είδη, μέχρι τη Νεολιθική έφθασε μόνο ένα είδος (ο Homo sapiens sapiens). Ο Homo floresiensis μπορεί να είχε επιβιώσει μέχρι την αυγή της νεολιθικής εποχής, πριν 12.200 χρόνια. Ηταν μια περίοδος πρωτόγονης τεχνολογικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Αρχισε περίπου το 10.200 π.Χ. σε μερικά μέρη της Μέσης Ανατολής και αργότερα σε άλλα μέρη του κόσμου. και τελείωσε μεταξύ 4.500 και 2.000 π.Χ. Η Νεολιθική αποτελεί εξέλιξη των συμπεριφορικών και των πολιτιστικών χαρακτηριστικών και αλλαγών, περιλαμβανομένης της χρήσης άγριων και καλλιεργημένων προϊόντων και εξημερωμένων ζώων.
Η πρώιμη νεολιθική γεωργία περιοριζόταν σε μικρό εύρος φυτών, τόσο άγριων όσο και καλλιεργούμενων, που περιελάμβαναν μονόκοκκο σιτάρι, κεχρί και αγριοσίταρο και στην εκτροφή σκύλων, προβάτων και αιγών. Περίπου από το 6.900 ως το 6.400 π.Χ. περιελάμβανε εξημερωμένα βοοειδή και χοίρους και τη δημιουργία μόνιμων ή εποχιακά κατοικημένων οικισμών και τη χρήση αγγειοπλαστικής. Στη Νεολιθική περίοδο αναπτύχθηκαν τα πρώτα χωριά, η γεωργία, η εξημέρωση των ζώων, εργαλείων και εμφανίσθηκαν τα πρώτα καταγεγραμμένα περιστατικά πολέμου. . Η Νεολιθική εποχή άρχισε με την έναρξη της γεωργίας, που προκάλεσε τη Νεολιθική Επανάσταση. Τελείωσε όταν τα μεταλλικά εργαλεία διαδόθηκαν ευρέως (στην Εποχή του Χαλκού ή την Εποχή του Ορείχαλκου, ή, σε μερικές γεωγραφικές περιοχές, την Εποχή του Σιδήρου). Ο όρος νεολιθική εποχή χρησιμοποιείται κυρίως στον Παλαιό Κόσμο, καθώς η εφαρμογή του σε πολιτισμούς στην Αμερική και την Ωκεανία που δεν ανέπτυξαν πλήρως τεχνολογία μεταλλοτεχνίας δημιουργεί προβλήματα.
Η μετάβαση από την τροφοσυλλογή στην τροφοπαραγωγή συνέβη σταδιακά, εκκινώντας από την Εύφορη Ημισέληνο. Στη ΝΔ η εξημέρωση των ζώων φαίνεται ότι έγινε περί το 9000 ΠΚΕ, και ότι μέχρι το 7000 ΠΚΕ οι κοινωνίες υιοθέτησαν σταδιακά τη μόνιμη εγκατάσταση και τη γεωργία, τουλάχιστον στις εύφορες κοιλάδες μεταξύ του Τίγρη και του Ευφράτη. Οι γνώσεις και οι καινοτομίες τους σταδιακά μεταβιβάστηκαν από τη Μέση Ανατολή προς την Ευρώπη μέσω δύο οδών, της Τουρκίας και της Ελλάδας στην κεντρική Ευρώπη και κατά μήκος της βόρειας Αφρικής στην Ισπανία Στην Ελλάδα καλλιεργητικές κοινότητες εμφανίστηκαν το 7000 ΠΚΕ. Η μετάβαση ολοκληρώθηκε στη Βρετανία και τη Σκανδιναβία περί το 3000 ΠΚΕ.
Οι οικισμοί έγιναν μονιμότεροι με μερικούς να έχουν κυκλικά σπίτια με μονά πλινθόκτιστα δωμάτια. Οι οικισμοί μπορεί να περιβάλλοντο από τείχος από πέτρα για να περιορίζονται τα εξημερωμένα ζώα και για ναπροστατεύουν τους κατοίκους από άλλες φυλές. Μεταγενέστεροι οικισμοί έχουν ορθογωνικά πλινθόκτιστα σπίτια, όπου ζούσε μαζί η οικογένεια σε ένα ή περισσότερα δωμάτια. Ταφικά ευρήματα φανερώνουν λατρεία των προγόνων, όπου οι άνθρωποι διατηρούσαν κρανία των νεκρών. Ο Πολιτισμός Βίντσα πιθανόν δημιούργησε το πρώτο σύστημα γραφής. Τα μεγαλιθικά συγκροτήματα ναών της Τζαντίγια (Μάλτα) ξεχωρίζουν για τη γιγαντιαία κατασκευή τους. Αν και μερικές ύστερες Ευρασιατικές νεολιθικές κοινωνίες σχημάτισαν σύνθετες στρωματοποιμένες δομές ή ακόμη και κράτη, τα κράτη εξελίχθηκαν στην Ευρασία μόνο με την άνοδο της μεταλλουργίας και οι περισσότερες νεολιθικές κοινωνίες ήταν συνολικά σχετικά απλές και εξισωτικές. Τα περισσότερα ρούχα φαίνεται να κατασκευάζονταν από δέρματα ζώων, όπως φαίνεται από τα ευρήματα μεγάλων αριθμών οστέινων και κεράτινων καρφιτσών, που είναι ιδανικές για στερέωση σε δέρμα. μάλλινα και λινά ρούχα υπήρχαν ίσως κατά την ύστερη Νεολιθική, όπως φαίνεται από ευρήματα διάτρητων πετρών, που (ανάλογα με το μέγεθός τους) μπορεί να χρησίμευαν ως σφονδύλια ή αγνύθες (υφαντικά βάρη).
Χαλκολιθική
Στην αρχαιολογία του Παλαιού Κόσμου η Χαλκολιθική περίοδος ή Εποχή του Χαλκού αναφέρεται στη μεταβατική περίοδο κατά την οποία η πρώιμη μεταλλουργία του χαλκού εμφανίστηκε μαζί με τη διαδεδομένη χρήση λίθινων εργαλείων. Η περίοδος αυτή είχε σε μεγάλο βαθμό ακόμη χαρακτήρα Νεολιθικό. Είναι μια φάση της Εποχής του Ορείχαλκου πριν ανακαλυφθεί ότι η προσθήκη κασσίτερου στο χαλκό σχημάτιζε το σκληρότερο κρατέρωμα. Η Εποχή του Χαλκού ορίσθηκε αρχικά ως η μετάβαση από τη Νεολιθική στην Εποχή του Ορείχαλκου. Εντούτοις επειδή χαρακτηρίζεται από τη χρήση μετάλλων η Εποχή του Χαλκού θεωρείται τμήμα μάλλον της Εποχής του Ορείχαλκου παρά της Λίθινης Εποχής. Ενας αρχαιολογικός χώρος στη Σερβία περιέχει την παλαιότερη με ασφάλεια χρονολογημένη απόδειξη κατεργασίας χαλκού σε υψηλή θερμοκρασία, πριν από 7.500 χρόνια. Το εύρημα του Ιουνίου 2010 επεκτείνει τη γνωστή καταγεγραμμένη τήξη χαλκού 800 χρόνια νωρίτερα και δείχνει ότι η τήξη του χαλκού είχε μάλλον εφευρεθεί σε ξεχωριστά της Ασίας και της Ευρώπης εκείνη την εποχή παρά διαδόθηκε από μια μοναδική πηγή. Η εμφάνιση της μεταλλουργίας πρέπει να συνέβη πρώτα στην Εύφορη Ημισέληνο, όπου οδήγησε στην Εποχή του Ορείχαλκου την 4η χιλιετία π.Χ. (η παραδοσιακή άποψη), ενώ ευρήματα από τον Πολιτισμό Βίντσα στην Ευρώπη έχουν τώρα με ασφάλεια χρονολογηθεί λίγο αρχαιότερα από εκείνα της Εύφορης Ημισελήνου. Η Κοιλάδα Τίμνα περιέχει μαρτυρίες εξόρυξης χαλκού πριν από 9.000 ως 7.000 χρόνια. Η διαδικασία της μετάβασης από τη Νεολιθική στη Χαλκολιθική περίοδο χαρακτηρίζεται σε αρχαιολογικά σύνολα εργαλείων από πέτρα από μείωση της προμήθειας και χρήσης υψηλής πιότητας πρώτων υλών. Η Βόρεια Αφρική και η Κοιλάδα του Νείλου εισήγαγαν την τεχνολογία του σιδήρου από την Εγγύς Ανατολή και ακολούθησαν τη δική της πορεία εξέλιξης των Εποχών του Ορείχαλκου και του Σιδήρου. Ομως οι Εποχές του Ορείχαλκου και του Σιδήρου συνέβησαν ταυτόχρονα στο μεγαλύτερο μέρος της Αφρικής.
Εποχή του Ορείχαλκου
Η Εποχή του Ορείχαλκου είναι η αρχαιότερη περίοδος κατά την οποία μερικοί πολιτισμοί έφθασαν στο τέλος της προϊστορίας, με την εισαγωγή γραπτών πηγών. Η Εποχή του Ορείχαλκου ή τμήματά της θεωρούνται έτσι μέρος της προϊστορίας μόνο για τις περιοχές και τους πολιτισμούς, που υιοθέτησαν ή ανέπτυξαν ένα σύστημα τήρησης γραπτών αρχείων σε μεταγενέστερες περιόδους.
Η επινόηση της γραφής συμπίπτει με τις αρχές της Εποχής του Ορείχαλκου. Λίγο μετά την εμφάνιση της γραφής οι άνθρωποι άρχισαν να δημιουργούν γραπτές περιγραφές των γεγονότων και να "τηρούν βιβλία" διοικητικών υποθέσεων.
Ο όρος Εποχή του Ορείχαλκου αναφέρεται σε εκείνη την περίοδο της ανθρώπινης πολιτισμικής ανάπτυξης κατά την οποία η πιο προηγμένη μεταλλοτεχνία περιελάμβανε τεχνικές για την τήξη χαλκού και κασσίτερου από απαντώμενα στη φύση μεταλλεύματα και την ανάμειξή τους στη συνέχεια για την παραγωγή κρατερώματος. Αυτά τα φυσικώς απαντώμενα μεταλλεύματα περιελάμβαναν κατά κανόνα αρσενικό ως συνήθη πρόσμειξη. Τα κοιτάσματα χαλκού/κασσίτερου είναι σπάνια και απαιτούν προηγμένα συστήματα εντοπισμού και γνώσεις εξόρυξης μη διαθέσιμες στις λίθινες περιόδους. Αυτό αντανακλάται στο γεγονός ότι δεν υπάρχουν ορειχάλκινα τέχνεργα στη δυτική Ασία το 3000 ΠΚΕ. Η εποχή του ορείχαλκου είναι τμήμα του συστήματος τριών εποχών για τις προϊστορικές κοινωνίες. Σε αυτό το σύστημα ακολουθεί τη νεολιθική περίοδο σε ορισμένες -όχι όλες- περιοχές του κόσμου. Οι χρονικές περίοδοι στις οποίες ξεκίνησε η ορειχάλκινη εποχή ποικίλουν ανάλογα την περιοχή. Στην αρχαία Ελλάδα και την Κίνα, η εποχή του ορείχαλκου ξεκίνησε πριν το 3000 ΠΚΕ, ενώ στη Βρετανία ξεκίνησε περί το 1900 ΠΚΕ ..
Εποχή του σιδήρου
Στην αρχαιολογία, ως εποχή του σιδήρου αναφέρεται εκείνη η φάση της πολιτισμικής ανάπτυξης στην οποία χρησιμοποιείται ο σίδηρος στη μεταλλουργία. Η υιοθέτηση του σιδήρου συνέπεσε με άλλες αλλαγές στις οποίες περιλαμβάνονται σύνθετες και εξειδικευμένες γεωργικές πρακτικές, θρησκευτικές πίστεις και καλλιτεχνικά στιλ. Η περιοδολόγηση της εποχής του σιδήρου, σε πολιτισμούς στους οποίους αντικαταστάθηκε ως επί το πλείστον ή ολοκληρωτικά ο ορείχαλκος διαφέρει γεωγραφικά, εκκινώντας από τη Μέση Ανατολή και τη ΝΑ Ευρώπη περί το 1200 ΠΚΕ, για να φθάσει στην Κίνα περί το 600 ΠΚΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογία Κατηγορία:Βοηθητικές επιστήμες της ιστορίας
Φιορεντίνα
Η Φιορεντίνα (ιταλικά: Fiorentina) είναι ιταλική ομάδα ποδοσφαίρου που εδρεύει στην πόλη της Φλωρεντίας. Ιδρύθηκε το 1926 από τη συγχώνευση δύο ομάδων, ενώ επανασυστάθηκε το 2002 έπειτα από πτώχευση. Είναι μια από τις ισχυρότερες ομάδες του Ιταλικού ποδοσφαίρου, έχοντας συμμετάσχει 75 φορές στο Καμπιονάτο. Έχει κατακτήσει συνολικά 2 πρωταθλήματα Ιταλίας, 6 κύπελλα Ιταλίας και 1 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, ενώ έχει φτάσει μέχρι τον τελικό στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1957 και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1990.
Από το 1931, ο σύλλογος αγωνίζεται στο στάδιο «Αρτέμιο Φράνκι», το οποίο σήμερα έχει χωρητικότητα 47.282 θεατών. Το γήπεδο έχει χρησιμοποιήσει διάφορα ονόματα με τα χρόνια και έχει υποστεί αρκετές ανακαινίσεις. Η Φιορεντίνα είναι ευρέως γνωστή με το προσωνύμιο «Viola», μια αναφορά στο διακριτικό μωβ χρώμα των εμφανίσεων της ομάδας.
Ιστορία
Ο σύλλογος (Associazione Calcistica Fiorentina) ιδρύθηκε στις 29 Αυγούστου 1926 από τον Λουίτζι Ριντόλφι (Associazione Calcio Fiorentina από το 1927 ως το 2002) και επανιδρύθηκε εξαιτίας χρεωκοπίας το 2002 (Florentia Viola) με ιδιοκτήτες τους Ντιέγκο και Αντρέα Ντέλα Βάλε.
Χρώματα
Στην πραγματικότητα το εν λόγω χρώμα το διάλεξε ο ίδιος ο Ριντόλφι ύστερα από ένα φιλικό παιχνίδι το 1928 με τους «μωβ» της ουγγρικής Ούιπεστ. Το χρώμα άρεσε αμέσως στους φιλάθλους και παρέμεινε.
Σήμα
μικρογραφία|150px|Λογότυπο του συλλόγου σε χρήση έως το 2022. Ο σύλλογος υιοθέτησε ως σήμα του το έμβλημα της πόλης, ένα κόκκινο λίλιουμ σε λευκό φόντο. Με τα χρόνια το λογότυπο υποβλήθηκε σε αρκετές αλλαγές, όλες τους, όμως, με κάποιο τρόπο αναπαριστούσαν το κρίνο της Φλωρεντίας. Η πρώτη παραλλαγή έγινε από τον ίδιο τον Ριντόλφι. Κατόπιν δικού του σχεδίου το κόκκινο κρίνο είχε ως περίβλημά του έναν ρόμβο.
Η μεγαλύτερη αλλαγή του σημειώθηκε από τον ιδιοκτήτη Φλάβιο Ποντέλο τα χρόνια του '80. Εκεί το κόκκινο κρίνο «περιπλεκόταν» με το γράμμα «F», το αρχικό της λέξης Φιορεντίνα. Ο κόσμος το αντιπάθησε από την αρχή. Διαμαρτυρήθηκε για αυτήν την αλλαγή, την θεώρησε καθαρά εμπορική απόφαση και τους ενόχλησε πάνω από όλα το γεγονός ότι το λογότυπο δεν έμοιαζε με το έμβλημα της Φλωρεντίας, αφού η εικόνα παρέπεμπε περισσότερο σε δόρυ με πέλεκυ, παρά σε λίλιουμ.
Το τωρινό σήμα έχει και αυτό την ιστορία του… Τέθηκε σε εφαρμογή από την διοίκηση Τσέκι Γκόρι το 1992 και χρησιμοποιήθηκε ως το 2002. Το λόγκο σε ρόμβο χωρίζεται σε δύο μέρη όπου πάνω σε λευκό φόντο υπάρχει το κρίνο της Φλωρεντίας και κάτω με μωβ φόντο τα αρχικά της ομάδας.
Μετά την οικονομική κρίση και την επανίδρυση του συλλόγου, ο τελευταίος δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει το ίδιο λογότυπο. Ετσι τη χρονιά που η νεοσυσταθείσα ομάδα αγωνίστηκε στη Σέριε Γ2 με το όνομα Florentia Viola ο δήμος της Φλωρεντίας παραχώρησε δωρεάν στην ομάδα την δυνατότητα να χρησιμοποιεί το έμβλημα της πόλης ως λογότυπό της – το απλό κόκκινο κρίνο χωρίς περιβλήματα.
Ο Ντιέγκο Ντέλα Βάλε για να μπορέσει η ομάδα του να φέρει ως λογότυπο το προηγούμενο της διοίκησης Τσέκι Γκόρι πήγε την επόμενη χρονιά στα δικαστήρια και αγόρασε το εν λόγω σήμα έναντι 2,5 εκατομμυρίων ευρώ, καθιστώντας το τωρινό σήμα του συλλόγου το πιο ακριβοπληρωμένο στο ιταλικό ποδόσφαιρο.
Τίτλοι
1 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1926 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1926
Στρατιωτικό όπλο διαβιβάσεων (Ελληνικός Στρατός)
To στρατιωτικό όπλο των Διαβιβάσεων ή απλά Διαβιβάσεις (ΔΒ) είναι στρατιωτικό όπλο του Ελληνικού Στρατού ξηράς το οποίο εξασφαλίζει τις επικοινωνιακές ανάγκες του Στρατού. Ανήκει στην ομάδα των όπλων (Όπλα-Σώματα)
Εκπαίδευση
Από το Φεβρουάριο του 1945 μέχρι και τον Απρίλιο του 1946 υπήρχαν δύο υποτυπώδη Κέντρα Εκπαίδευσης Διαβιβάσεων. Η Σχολή Διαβιβάσεων και το Τάγμα Υποδοχής Διαβιβάσεων.
Το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Διαβιβάσεων (ΚΕΔΒ) ιδρύθηκε την 8 Φεβ 1946, αρχικά ως ΚΕΔ και εγκαταστάθηκε στο Στρατόπεδο “Γ. ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ Α' ”, το οποίο παρέλαβε από την 3η Ταξιαρχία «ΡΙΜΙΝΙ» στο Χαϊδάρι, τη 1η Μαΐου του ίδιου έτους.
Το Κέντρο Εκπαίδευσης Διαβιβάσεων είναι, επιπέδου ισοδυνάμου Συντάγματος, διοικητικά και οικονομικά ανεξάρτητο και υπάγεται οργανικά και διοικητικά στη Διεύθυνση Διαβιβάσεων του ΓΕΣ.
Η αποστολή του είναι να εκτελεί τη βασική και ειδική εκπαίδευση των Μονίμων Στελεχών και των Νεοσυλλέκτων Οπλιτών Διαβιβάσεων.
Για την εκπλήρωση της αποστολής του το ΚΕΔΒ, είναι κατάλληλα οργανωμένο και περιλαμβάνει τη Διοίκηση, το Επιτελείο, το Λόχο Διοικήσεως και 2 Τάγματα Εκπαιδεύσεως.
Στο ΚΕΔΒ διεξάγεται η βασική και ειδική εκπαίδευση των Μονίμων Στελεχών και Νεοσυλλέκτων οπλιτών. Αυτή προγραμματίζεται, οργανώνεται και διεξάγεται σύμφωνα με τις Γενικές Οδηγίες Εκπαιδεύσεως του ΓΕΣ (ΓΟΕ/ΓΕΣ) και τις Ειδικές Οδηγίες Εκπαιδεύσεως (ΕΟΕ) της ΔΔΒ/ΓΕΣ.
Για την εκπαίδευση χρησιμοποιούνται Αξιωματικοί καθώς και Υπαξιωματικοί.
Η ειδική εκπαίδευση πραγματοποιείται σε 2 κτίρια, όπου έχουν οργανωθεί και εξοπλισθεί κατάλληλα αίθουσες εκπαιδεύσεως. Επιπλέον υπάρχει Πεδίο Βολής ελαφρών όπλων και χειροβομβίδας, Στίβος Μάχης, Αίθουσα Εξομοιωτή Βολής και 12 κιόσκια Εκπαιδεύσεως.
Τα ιστορικά του κτήρια που είχαν κατασκευαστεί προπολεμικά τα έτη 1938 – 1940 και είχαν μετατραπεί από τους Γερμανούς σε φυλακές, χώρο βασανιστηρίων και προθάλαμο εκτέλεσης για τους Έλληνες πατριώτες υπέστησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου αρκετές ζημιές. Την 15 Σεπ 1965 μετονομάστηκε σε Συγκρότημα Διαβιβάσεων (ΣΥΔ) και τη 14 Οκτ 1971 έλαβε την ονομασία ΚΕΔΒ, την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα. Απο το 2005 εως το 2013 το ΚΕΔΒ λειτουργούσε στην Καλαμάτα και συγκεκριμένα στο στρατόπεδο "Γ. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑ". Το 2013 το ΚΕΔΒ εγκαταστάθηκε στην Αυλώνα.
Προστάτης
Ο προστάτης των διαβιβάσεων ανακηρύχθηκε ο Άγιος Παΐσιος τον Νοέμβρη του 2017. Είχε προηγηθεί αίτημα της Διευθύνσεως Στρατιωτικών Ιερέων του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμύνης στην Ιερά Σύνοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Όπλα
TVN (Νότια Κορέα)
Το TVN είναι νοτιοκορεατικό κανάλι καλωδιακής τηλεόρασης που ανήκει στον CJ ENM. Ξεκίνησε να εκπέμπει στις 9 Οκτωβρίου 2006. Τα προγράμματα του tvN αποτελούνται από ποικίλο ψυχαγωγικό περιεχόμενο, επικεντρωμένο σε τηλεοπτικές σειρές και βαριετέ. Είναι διαθέσιμο σε καλωδιακή, δορυφορική μέσω SkyLife και πλατφόρμες IPTV στη Νότια Κορέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοκορεατικοι τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2006
Κωνσταντίνος Ιατράς
right|225px|thumb|Κ. Ιατράς ή Γιατράς, Μητέρα και κόρη (αχρονολόγητο;). Λάδι σε μουσαμά, 128 εκ. x 98 εκ. Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. Ο Κωνσταντίνος Ιατράς ή Γιατράς (Ζάκυνθος, 5 Σεπτεμβρίου 1811 – Ζάκυνθος, 28 Φεβρουαρίου 1888) ήταν επτανήσιος λόγιος που διακρίθηκε κυρίως στη ζωγραφική.
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο και ήταν γιος του Ζήσιμου Ιατρά και της Αγγελικής Καληγέρου. Από μικρή ηλικία είχε αποφασίσει να γίνει ιερωμένος και ταυτόχρονα παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στην πατρίδα του, για να ολοκληρώσει κατόπιν τις σπουδές του στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά στην Ρώμη. Το 1832 ερωτεύτηκε την αγγλίδα Σάρα Χάρδιγκ όπου την έκλεψε και την παντρεύτηκε αφήνοντας και την ιεροσύνη, κόρη τους ήταν η υψίφωνος Ισαβέλλα.
Άνθρωπος πολυτάλαντος και πολυάσχολος, δίδαξε ζωγραφική στη Ζάκυνθο, την Κέρκυρα και τη Σμύρνη. Αντέγραψε έργα μεγάλων ζωγράφων, αποτύπωσε λαϊκές φορεσιές σε υδατογραφίες και έγραψε και ποιήματα. Έγινε γνωστός κυρίως χάρη σε μερικές ενδιαφέρουσες προσωπογραφίες.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
ΣΥΖΕΥΞΙΣ
Το ΣΥΖΕΥΞΙΣ είναι μια υπηρεσία του Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης (ΥΔΜΗΔ), με σκοπό την ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό των τηλεπικοινωνιακών υποδομών του Ελληνικού Δημόσιου Τομέα. Πρόκειται για ένα δίκτυο πρόσβασης στο intranet των φορέων του Δημοσίου, με σκοπό να καλύψει όλες τις ανάγκες για τη μεταξύ τους επικοινωνία με Τηλεφωνία (τηλεφωνική επικοινωνία ανάμεσα στους φορείς), Δεδομένα (επικοινωνία υπολογιστών - Internet) και Video (τηλεδιάσκεψη - τηλεεκπαίδευση).
Σκοπός του Σύζευξις είναι η βελτίωση των τηλεπικοινωνιών των δημοσίων υπηρεσιών, με την αναβάθμιση της μεταξύ τους επικοινωνίας μέσω της παροχής προηγμένων τηλεματικών υπηρεσιών και η ενοποιημένη εξυπηρέτηση των πολιτών, με αυτοματοποιημένα συστήματα πληροφόρησης και διεκπεραίωσης συναλλαγών με το Δημόσιο.
Η αρχιτεκτονική του δικτύου βασίζεται στον σχεδιασμό του hub-and-spoke. Το δίκτυο χωρίστηκε σε έξι διοικητικές περιοχές, οι οποίες ονομάζονται "νησίδες". Αυτές είναι:
Η υλοποίηση του έργου χωρίστηκε σε εννέα υποπρογράμματα, εκ των οποίων επτά είναι τηλεπικοινωνιακά έργα. Τα άλλα δύο είναι πιο προσανατολισμένα στην τεχνολογία της πληροφορίας. Τα υποπρογράμματα είναι:
ΣΥΖΕΥΞΙΣ ΙΙ
Το Δίκτυο ΣΥΖΕΥΞΙΣ ΙΙ πρόκειται να είναι η συνέχεια του δικτύου ΣΥΖΕΥΞΙΣ Ι το οποίο χρηματοδοτήθηκε στο πλαίσιο του Γ’ ΚΠΣ και προσφέρει δικτυακές υπηρεσίες σε 4.500 κτίρια φορέων του Ελληνικού Δημοσίου από το 2006.
Οι βασικοί στόχοι για την υλοποίηση του δικτύου ΣΥΖΕΥΞΙΣ ΙΙ είναι :
Η υλοποίηση των παραπάνω στόχων θα επιτυγχάνεται μέσω της υλοποίησης ενδεικτικά των παρακάτω 5 δράσεων :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
syzefxis.gov.gr apd-depin.gov.gr Κατηγορία:Τηλεπικοινωνίες στην Ελλάδα
Ζαν Παρμαντιέ
Ο Ζαν Παρμαντιέ (1494 - 1530) ήταν Γάλλος θαλασσοπόρος - εξερευνητής, χαρτογράφος και ποιητής. Γεννήθηκε στη Διέπη το 1494 κι από μικρός του άρεσε να ταξιδεύει στη θάλασσα. Από την εμπειρία που απέκτησε από ένα μεγάλο ταξίδι που έκανε στη Βόρεια και Νότια Αμερική, καθώς και στη Δυτική Αφρική, όταν επέστρεψε ξεκίνησε με τον αδελφό του Ραούλ θαλάσσια εξερεύνηση προς την Ανατολή με δύο πλοία με απώτερο σκοπό να σπάσει το μονοπώλιο μπαχαρικών που είχε αναπτύξει στο μεταξύ η Πορτογαλία, φθάνοντας ακόμα και στη Κίνα.
Έτσι τα δυο αδέλφια, ξεκινώντας στις 3 Απριλίου του 1529 με δύο πλοία, αφού επιχείρησαν τον περίπλου της Αφρικής προσέγγισαν αρχικά τη Μαδαγασκάρη κι από εκεί τις Κομόρες και τις Μαλβίδες από όπου και στη συνέχεια κατέληξαν στη Σουμάτρα.
Οι προσπάθειές τους εκεί για την ανάπτυξη εμπορίου υπήρξαν ανεπιτυχείς. Σπαταλώντας το χρόνο τους εκεί, αρρώστησαν και πέθαναν και τα δύο αδέλφια, όπως και πολλά μέλη των πληρωμάτων τους. Έτσι οι εναπομείναντες αποφάσισαν τον επανάπλου τους στη Γαλλία όπου τελικά και έφθασαν ασφαλώς στις 22 Ιανουαρίου του 1530.
Στη διάρκεια του ταξιδιού τους ο Ζαν Παρμαντιέ συνέγραψε πολλά ποιήματα στα οποία εξύμνησε τη θάλασσα και τις φυσικές ομορφιές των τόπων που προσέγγισε. Επίσης συνέταξε κάποιο αριθμό σπουδαίων για την εποχή τους χαρτών και πορτολάνων, που δυστυχώς όλοι φέρονται να έχουν χαθεί.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι εξερευνητές Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι χαρτογράφοι
Ρόουντ Άιλαντ
Το Ρόουντ Άιλαντ (αγγλικά: State of Rhode Island), είναι βορειοανατολική πολιτεία των ΗΠΑ, που βρίσκεται στην περιοχή της Νέας Αγγλίας. Έχει έκταση 4.001 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.106.341 κατοίκους (εκτίμηση 2022). Είναι η μικρότερη σε έκταση από τις 50 πολιτείες.
Η επίσημη ονομασία της πολιτείας από το 1790 έως τον Νοέμβριο του 2020 ήταν: «Πολιτεία του Ρόουντ Άιλαντ και των Αποικιών Πρόβιντενς» (αγγλ. State of Rhode Island and Providence Plantations), όπου και καταργήθηκε ύστερα από τροποπόιηση του πολιτειακού Συντάγματος.
Το νησί είναι το Ρόντ Άιλαντ, όνομα που στην καθομιλουμένη κατέληξε να αναφέρεται σε ολόκληρη την πολιτεία. Για να μη δημιουργείται σύγχυση το νησί σήμερα αναφέρεται ως Ακούιντνεκ (Aquidneck Island), που είναι το όνομα που έδωσαν οι ιθαγενείς κάτοικοι της περιοχής.
Παρατσούκλια της πολιτείας είναι τα Λιτλ Ρόντι και Η πολιτεία του ωκεανού (ή η θαλασσινή πολιτεία, The Ocean State στα αγγλικά), καθώς η θάλασσα είναι το κυρίαρχο στοιχείο της πολιτείας.
Προέλευση ονόματος
Για την προέλευση του ονόματος Rhode Island υπάρχουν δυο θεωρίες, είτε ότι προέρχεται από το ελληνικό νησί της Ρόδου ή ότι αποτελεί παραφθορά του "Roodt Eylandt", που σημαίνει κόκκινο νησί στα ολλανδικά. Το 1524 ο ιταλός εξερευνητής Τζιοβάνι ντα Βερατσάνο ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που έφτασε σε κάποια περιοχή του σημερινού Ροντ Άιλαντ. Βρέθηκε στο νησί που σήμερα λέγεται Μπλοκ Άιλαντ και το ονόμασε Λουίζα, από τη Λουίζα της Σαβοΐας, την βασιλομήτορα της Γαλλίας. Το περιέγραψε ως ένα νησί περίπου στο μέγεθος της Ρόδου. Όταν έφτασαν οι πρώτοι άποικοι πίστεψαν ότι η περιγραφή αναφέρεται στο νησί Ακούιντνεκ. Το 1614 ο ολλανδός εξερευνητής Άντριεν Μπλοκ χαρτογράφησε το νησί Λουίζα και του έδωσε το όνομά του. Η επίσημη θέση της πολιτείας είναι ότι ο Μπλοκ ονόμασε την περιοχή "Roodt Eylandt", λόγω του κόκκινου χρώματος που είχαν οι ακτές, και στη συνέχεια το όνομα αυτό πέρασε στα αγγλικά ως Rhode Island.
Γεωγραφία
Το Ρόουντ Άιλαντ, βρίσκεται στη βορειοανατολική ακτή των ΗΠΑ. Στα δυτικά συνορεύει με το Κονέκτικατ, βόρεια και ανατολικά με τη Μασαχουσέτη και νότια βρέχεται από τον Ατλαντικό Ωκεανό. Στο μέτωπο με τον ωκεανό σχηματίζεται ο όρμος Ναραγκάνσετ (Narragansett Bay), μέσα στον οποίο βρίσκονται περίπου 30 νησιά. Το μεγαλύτερο απ' αυτά είναι το νησί Ακούιντνεκ, ακολουθούν το Κονάνικατ και το Προύντενς.
Ιστορία
Το Ρόουντ Άιλαντ ανήκει στην περιοχή της Νέας Αγγλίας, που ήταν από τις πρώτες που εξερευνήθηκαν και αποικήθηκαν από τους Ευρωπαίους. Οι πρώτοι εξερευνητές που έφτασαν εκεί ήταν ο Ιταλός Τζιοβάνι ντε Βερρατσάνο το 1524 και ο Ολλανδός Άντριεν Μπλοκ το 1614. Ήρθαν σε επαφή με τους ιθαγενείς που ζούσαν εκεί και από τους οποίους πολλοί λίγοι παραμένουν σήμερα (φυλή Ναραγκάνσετ). Η κοινή αποικία του Ρόντ Άιλαντ και του Πρόβιντενς ιδρύθηκε επίσημα το 1663. Ήταν η πρώτη αποικία που κήρυξε την ανεξαρτησία της από τους Άγγλους (στις 4 Μαΐου 1776) αλλά και η τελευταία από τις πρώτες 13 πολιτείες που επικύρωσε το ιδρυτικό Σύνταγμα των ΗΠΑ (στις 29 Μαΐου 1790).
Γνώρισε σημαντική οικονομική ανάπτυξη την περίοδο της Βιομηχανικής Επανάστασης, ειδικά στον κλάδο της υφαντουργίας. Σημαντική ώθηση στην οικονομία έδωσε και το εμπόριο σκλάβων. Η δουλεία στην πολιτεία καταργήθηκε σταδιακά μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Στον εμφύλιο πόλεμο ήταν με το μέρος των Βορείων. Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα ο πληθυσμός αυξανόταν σημαντικά και η πολιτεία δέχτηκε πολλούς μετανάστες. Η οικονομία όμως έχασε τη δυναμική της μετά την αποβιομηχάνιση και τη μεγάλη ύφεση του μεσοπολέμου.
Πόλεις
Μεγάλες πόλεις της πολιτείας (κατά πληθυσμό) είναι οι εξής: Η μητροπολιτική περιοχή του Πρόβιντενς θεωρείται ότι εκτείνεται σε ολόκληρη την πολιτεία, καθώς και σε μερικές περιοχές της γειτονικής Μασαχουσέτης, γι' αυτό και ο συνολικός πληθυσμός της είναι μεγαλύτερος απ' αυτόν της πολιτείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες των ΗΠΑ __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Εθνικό Συμβούλιο για την Προώθηση της Γλώσσας Ούρντου
Το Εθνικό Συμβούλιο για την Προώθηση της Γλώσσας Ούρντου (ούρντου: قومی کونسل برائے فروغ اردو زبان, Qaumī Kaunsil barā-yi Farōg̱ẖ-i Urdū Zabān) είναι αυτόνομος ρυθμιστικός φορέας της Κυβέρνησης της Ινδίας. Είναι η κύρια αρχή της γλώσσας Ούρντου και της εκπαίδευσης της γλώσσας στην Ινδία, και είναι μία από τις δύο αρχές που είναι αρμόδιες για τη ρύθμιση των Ούρντου. Η άλλη είναι η Εθνική Αρχή Γλώσσας του Πακιστάν.
Το συμβούλιο προσανατολίζεται στην μετάφραση της σύγχρονης επιστημονικής εξέλιξης στα Ούρντου, αλλά και την γενικότερη προώθηση της γλώσσας στην Ινδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρυθμιστές γλώσσας Κατηγορία:Ούρντου
Άγγελος Γιαλλινάς
Ο Άγγελος Γιαλλινάς (Κέρκυρα, 5 Μαρτίου 1857 - Κέρκυρα, 1939) ήταν Επτανήσιος ζωγράφος, που έγινε γνωστός κυρίως για τις υδατογραφίες του.
Βιογραφικά στοιχεία
Από το 1872 έως το 1875 παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στην Καλλιτεχνική Σχολή της Κέρκυρας με δάσκαλο τον Χαράλαμπο Παχή. Συνέχισε κατόπιν τις σπουδές του στη Βενετία, τη Νεάπολη και τη Ρώμη. Στην Ιταλία έλαβε την απόφαση να στραφεί προς την υδατογραφία. Επέστρεψε στην Κέρκυρα το 1878. thumb|ληξιαρχική πράξη τέκνου του Άγγελου Γιαλλινά|left|239x239px Η εκθεσιακή του δραστηριότητα εγκαινιάστηκε το 1875 με τη συμμετοχή του στο διαγωνισμό των Ολυμπίων ενώ το 1886 οργάνωσε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθηναϊκή Λέσχη. Εκεί γνωρίστηκε με τον τότε πρεσβευτή της Μεγάλης Βρετανίας, ο οποίος του ανέθεσε τη φιλοτέχνηση επτά διάφορα τοπία. Έτσι, με αφορμή τη δημιουργία του λευκώματος αλλά και τις γνωριμίες που έκανε μέσω του πρέσβη, ταξίδεψε σε διάφορα μέρη όπως η Αίγυπτος, η Ιταλία, η Γαλλία, η Μικρά Ασία, η Κωνσταντινούπολη, η Ρόδος κλπ ζωγραφίζοντας τοπία και συμμετέχοντας σε εκθέσεις. Μεταξύ άλλων συμμετείχε σε εκθέσεις του Ζαππείου, το Παρνασσού, της Καλλιτεχνικής Έκθεσης Αθηνών, της Παγκόσμιας Έκθεσης Παρισιού κ.α. Το 1918 παρουσίασε ατομική έκθεση στην αίθουσα Geo της Αθήνας. Το 1974, η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας, τον τίμησε μετά θάνατον με μεγάλη αναδρομική έκθεση υδατογραφιών του.
Το σπίτι του στην πάνω πλατεία της Κέρκυρας έχει μετατραπεί σε πινακοθήκη, ενώ έχει συγκροτηθεί ίδρυμα για τη διαχείρισή της, την ανάδειξη και την προβολή του έργου του. Τον Σεπτέμβριο του 2010 διαπιστώθηκε πως άγνωστοι αφαίρεσαν από εκεί άγνωστο αριθμό πινάκων του Κερκυραίου ζωγράφου, τα περισσότερα εκ των οποίων εντοπίστηκαν τον Νοέμβριο του 2016.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Λεόντιο Αχαΐας
Το Λεόντιο είναι χωριό του Δήμου Ερυμάνθου της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας με πληθυσμό 246 μόνιμους κατοίκους βάσει της απογραφής του 2011. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του Νομού Αχαΐας, χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 750 μέτρων στους νότιους πρόποδες του Παναχαϊκού. Πλησίον του χωριού υπάρχουν πολλές πηγές με κρυστάλλινα, πεντακάθαρα νερά καθώς και ένας παραπόταμος του Σελινούντα.
Ονομασία
Το σημερινό χωριό διατηρεί το όνομα της αρχαίας πόλης που σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς ερευνητές υπήρχε εκεί. Η πόλη όμως αυτή αποδείχτηκε ότι δεν βρισκόταν στην τοποθεσία του χωριού αυτοού αλλά κοντά στην Κάτω Βλασία του Δήμου Καλαβρύτων. Παλαιότερα το χωριό ονομαζόταν Γουρζούμισσα ή Γουρζούμισα. thumb|right|260px|Άποψη του χωριού από νοτιοανατολικά.
Ιστορία
Για το αρχαίο Λεόντιο διαβάστε εδώ
Αρχαιότητα
Ανασκαφές που έγιναν κατά τη δεκαετία του 1930 έφεραν στο φως τάφους και ευρήματα της Μυκηναϊκής εποχής (14ος-12ος αι. π.Χ.). Υπάρχουν επίσης ίχνη ακρόπολης στο εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου, που είναι ορατά ως σήμερα, γύρω στον 3ο αι π.Χ. Λίγο πιο κάτω εντοπίστηκαν τα θεμέλια πρωτοχριστιανικής βασιλικής μεγάλων διαστάσεων πάνω στο πλάτωμα των οποίων είναι κτισμένος ο ναός του Αγίου Ανδρέα (4ος-5ος αι μ.Χ.). Αυτά τα στοιχεία υποδηλώνουν συνεχή και έντονη ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή, δυστυχώς όμως η έντονη διάβρωση λόγω των πολλών υδάτων, η εγκατάλειψη και οι περίοδοι αναστατώσεων του Μεσαίωνα λίγα πράγματα διέσωσαν από την αλλοτινή ακμή της περιοχής.
Μεσαιωνικά χρόνια
Το χωριό καταγράφεται "Στο Κατάστιχο Τιμαρίων Β. Δ. Πελοποννήσου, 1461/1463", που συντάχθηκε την περίοδο που οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Πελοπόννησο. Στον κατάλογο αυτόν αναφέρεται ως Τιμάριο με αύξοντα αριθμό 82, χωριό με ονομασία "Grozoumista" έχοντας 20 οικογένειες και τιμαριωτικό εισόδημα 1349 akçe "άσπρα" (ασημένια νομίσματα), οι οποίοι είχαν αλβανική καταγωγή. Είναι φανερό ότι το όνομα Grozoumista είναι παρεκφορά της λέξης Γουρζούμισα, αφού δεν μοιάζει με κανένα άλλο τοπωνύμιο. Επίσης, ο Κώστας Τριανταφύλλου αναφέρει ότι: "αναγιγνώσκεται χωρίον στα «Πελοποννησιακά» Η΄450 και ως "Γαζάμισα", που αναμφίβολα πρόκειται για τη Γουρζούμισσα.
Νεώτερα χρόνια
Υπάρχουν αναφορές ότι γύρω στο 1690 ήρθαν ως κάτοικοι στην περιοχή Ρουμελιώτες. Μετά τις εκτεταμένες καταστροφές και την ερήμωση του Μοριά λόγω των Ορλωφικών (1769-1770), αναφέρεται ότι στην περιοχή πήγαν ως μέτοικοι κάτοικοι από Καλαβρυτοχώρια, όπως λ.χ. από τους Πετσάκους, από τα χωριά των Λαπαθών, καθώς και από την Αιγιάλεια και από τα Λαγκάδια Γορτυνίας. Στις αρχές του 18ου αιώνα αναφέρονται ότι ήρθαν στην περιοχή κάτοικοι από την Ήπειρο και ιδιαίτερα από τα Τζουμέρκα και το Σούλι.
Διοικητική εξέλιξη (1835-2010)
Το 1835 το χωριό ορίστηκε ως έδρα του Δήμου Παναχαιών με την ονομασία Γουζουμίστα ή Γουρζούμισσα. Το 1841, μετά τη διάλυση του Δήμου Παναχαιών, εντάχθηκε στο Δήμο Φαρρών. Το 1912 το χωριό "αναγνωρίστηκε ως κοινότητα", [...] "έχουσα 300 και πλέον κατοίκους και σχολείο στοιχειώδους εκπαιδεύσεως με το Β.Δ. 3/1912" (ΦΕΚ: 256/28-8-1912). Με το ΦΕΚ 29Β της 14/04/1923 ο οικισμός και η κοινότητα μετονομάστηκαν σε Λεόντιο και Κοινότητα Λεοντίου αντίστοιχα. Η Κοινότητα παρέμεινε ανεξάρτητη και με το Πρόγραμμα Καποδίστριας, που εφαρμόστηκε μεταξύ 1997-2010, ενώ από το 2010 κ.εξ. αποτελεί (Τοπική) Κοινότητα και Δημοτική Ενότητα του Δήμου Ερυμάνθου.
Σύγχρονη εποχή
Ακολουθώντας τη μοίρα πολλών αγροτικών κοινοτήτων της Ελλάδας, πολλοί κάτοικοι του χωριού μετανάστευσαν αρχικά, τα χρόνια 1905-1920, για τις ΗΠΑ και αργότερα μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τα έτη 1960-1970 κυρίως, προς Αυστραλία και Νότια Αφρική.
Μάχη Λεοντίου (1943) Για τη Μάχη του Λεοντίου (1943) διαβάστε εδώ
Στη σύγχρονη ιστορία σημαντικό γεγονός που έλαβε χώρα στα περίχωρα του Λεοντίου, είναι η γνωστή Μάχη του Λεοντίου ανάμεσα σε ομάδα ανταρτών αγωνιστών του ΕΛΑΣ και του 3ου Συντάγματος "Ειδικού Πολέμου" της ιταλικής Μεραρχίας Πιεμόντε υπό τον ταγματάρχη Γκασπάρο, τον επονομαζόμενο και "ανταρτοφάγο". Επικεφαλής των ανταρτών ήταν ο καπετάνιος Μίχος.
Στις 14 Ιουλίου του 1943 ξεκίνησε η μάχη με ενέδρα των ανταρτών. Στη μάχη που ακολούθησε οι Έλληνες πατριώτες κυριολεκτικά διέλυσαν τις ιταλικές κατοχικές δυνάμεις, οι οποίες έχασαν γύρω στους εβδομήντα άνδρες όλο τον οπλισμό και τα υποζύγια τους. Με τα υλικά αυτά ενισχύθηκε αποφασιστικά η μαχητική ικανότητα του ΕΛΑΣ της βόρειας Πελοποννήσου.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Λαϊκές παραδόσεις
Από το Λεόντιο πέρασε ο Απόστολος Ανδρέας, αφού περιπλανήθηκε κυνηγημένος από τους Ρωμαίους έφτασε στο χωριό, αλλά οι κάτοικοί του τον αντιμετώπισαν άσχημα μην ξέροντας ποιος είναι. Μάλιστα, στην θέση Πάτημα υπάρχουν δύο πλάκες που λέγεται ότι εκεί πάτησε ο Άγιος, στην μία αποτυπώθηκε το παπούτσι του και στην άλλη το δεξί του πόδι, αφού είχε χάσει το παπούτσι.
Μια άλλη παράδοση λέει ότι ο Απόστολος ερχόμενος εκεί, κυνηγημένος από τους στρατιώτες που τον έψαχναν για να τον συλλάβουν, συνάντησε έναν χωριανό που έσπερνε το χωράφι του και του λέει "αν δεις στρατιώτες και σε ρωτήσουν, που κρύφτηκα, να μην το μαρτυρήσεις πως ήρθα από εδώ, γιατί θέλουν να με σταυρώσουν". Ο χωριάτης δεν ήξερε ποιος ήταν, αν και απόρησε. Όταν είδε ότι μπροστά έσπερνε και πίσω φύτρωνε, πρόδωσε τον άγιο μαρτυρώντας τον στους στρατιώτες. Αυτοί τον έδεσαν πισθάγκωνα τον πήγαν στην Πάτρα, όπου και σταυρώθηκε.
Αθλητισμός
Με έδρα το χωριό ιδρύθηκε το 2019, ο Αθλητικός Σύλλογος «Αστέρας» Λεοντίου, όπου διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου και μετέχει στα τοπικά πρωταθλήματα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων (Ε.Π.Σ.) Αχαΐας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Κοινότητα Λεοντίου Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Μεθανοσουλφονικό οξύ
Επίσης μπορεί να θεωρηθεί ως ενδιάμεση ένωση μεταξύ θειικού οξέος και διμεθυλοσουλφόνης(CH3SO2CH3), που αποτελεί διμεθυλιωμένο παράγωγο του πρώτου.
Μπορεί να χρησιμοποιηθεί (μεταξύ άλλων) για την παραγωγή βορανίου (BH3) από βοριοϋδρίδιο του νατρίου (NaBH4) σε απρωτικό διαλύτη, όπως το τετραϋδροφουράνιο (THF) ή το διμεθυλυλοσουλφίδιο (DMS), οπότε το BH3 σταθεροποιείται σχηματίζοντας σύμπλοκο με το χρησιμοποιούμενο διαλύτη.
Με οξείδωση μεθανοθειόλης
Με οξείδωση μεθανοθειόλης παράγεται μεθανοσουλφονικό οξύ :
ή
Με επίδραση θειώδους νατρίου σε μεθυλαλογονίδιο - Αντίδραση Strecker
Με επίδραση θειώδους νατρίου (Na2SO3) σε μεθυλαλογονίδιο παράγεται μεθανοσουλφονικό οξύ :
Όξινος χαρακτήρας, παραγωγή αλάτων
Το μεθανοσουλφονικό οξύ είναι ένα ισχυρό οξύ και άρα δίνει τις ακόλοθες αντιδράσεις, παράγοντας μεθανοσουλφονικά άλατα:
Σουλφοναμίδια
Το μεθανοσουλφονικό οξύ με αμμωνία (NH3), πρωτοταγείς και δευτεροταγείς αμίνες δίνει μεθανοσουλφοναμίδια :
Σουλφαλογονίδια
Το μεθανοσουλφονικό οξύ με αλογονωτικά μέσα δίνει σουλφομεθοξυαλογονίδια :
Επίδραση καρβενίων
Με επίδραση καρβενίων παράγεται ένα μίγμα προϊόντων. Π.χ. με μεθυλένιο έχουμε περίπου την παρακάτω στοιχειομετρική εξίσωση: S-μεθυλο-S-οξο-S-υδροξυθειοξιράνιο
Πηγές
Κατηγορία:Σουλφονικά οξέα
Πράσινη χελώνα
Σημείωση: Προσοχή στην απόδοση των λατινικών όρων στην ελληνική γλώσσα. Η οικογένεια Testudinidae στα ελληνικά αποδίδεται ως Χελωνίδες, αφού το βασικό γένος Testudo αποδίδεται ως Χελώνα (η). Η οικογένεια Cheloniidae αποδίδεται ως Χελωνιίδες (δύο γιώτα), αφού το βασικό γένος Chelonia αποδίδεται ως Χελωνία (η). Η τάξη Testudines αποδίδεται ως Χελώνια (τα Χελώνια) και δεν πρέπει να συγχέεται με το γένος Χελωνία (η Χελωνία) (προσοχή και στον διαφορετικό τονισμό).
Περιγραφή
Το μήκος του χελύου (καβουκιού) μπορεί να φτάσει μέχρι και 150 cm, συνήθως όμως δεν ξεπερνά τα 120 cm. Το βάρος της φτάνει συνήθως τα 100-150 kg, μπορεί όμως να ξεπεράσει τα 400 kg σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Εντοπίζονται τέσσερις πλευρικές πλάκες σε κάθε πλευρά του χελύου, σε αντίθεση με την Caretta caretta, όπου εντοπίζεται πέντε πλευρικές πλάκες.
Βιολογία
Ζει μονίμως μέσα στην θάλασσα και τα θηλυκά βγαίνουν στην στεριά μόνο για να γεννήσουν. Τρέφεται κυρίως με θαλάσσια φυτά, αλλά και με θαλάσσια ασπόνδυλα. Τα θηλυκά σκάβουν βαθιά στην άμμο ακτών και γεννούν 50-240 αυγά, έως και 8 φορές μέχρι και το τέλος της αναπαραγωγικής περιόδου. Τα αυγά θάβονται αμέσως και εκκολάπτονται μετά από περίπου 2-2,5 μήνες. Τα θηλυκά συνήθως αναπαράγονται κάθε 2-5 χρόνια.
Διατήρηση
Οι πράσινες χελώνες, όπως και άλλα είδη θαλάσσιων χελωνών, είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στην πτώση του πληθυσμού τους λόγω ανθρωπογενών δραστηριοτήτων σε όλα τα στάδια ζωής: από αυγά έως ενήλικες. Ίσως οι πιο επιζήμιες ανθρώπινες απειλές για τις πράσινες χελώνες είναι οι εκ προθέσεως συγκομιδές αυγών και ενήλικων από τις παραλίες ωοτοκίας. Ένας εξίσου σημαντικός κίνδυνος για τις θαλάσσιες χελώνες είναι η κατάποση πλαστικού. Στην χώρα μας ο σύλλογος Αρχελών δρα για την προστασία των θαλάσσιων χελωνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερπετά της Ελλάδας Κατηγορία:Ερπετά της Ευρώπης
Ιερά Μητρόπολις Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου
thumb|260px|Ο [[Ιωάννης Γ´ Δούκας Βατάτζης|Άγιος Ιωάννης ο Βατάτζης, βυζαντινός Αυτοκράτορας που γεννήθηκε στο Διδυμότειχο.]] Η Ιερά Μητρόπολις Διδυμοτείχου, Ορεστιάδας και Σουφλίου είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι το Διδυμότειχο και στην περιφέρειά της υπάγεται το βόρειο τμήμα του Νομού Έβρου. Εντός των ορίων της Μητροπόλεως Διδυμοτείχου περιλαμβάνεται και τμήμα της ιστορικής παλαιάς Μητροπόλεως Λιτίτσης (του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως) της Βόρειας Θράκης, που είχε ως έδρα το Ορτάκιοϊ της Βόρειας Θράκης.
Ναός Σωτήρος Χριστού
Ο Ναός Σωτήρος Χριστού κτίσθηκε το έτος 1846 πάνω σε προγενέστερο κτίσμα, αυτό της βυζαντινής μονής του Σωτήρος Χριστού. Είναι τρίκλινος με διπλή κιονοστοιχία από λίθινους κίονες. Το καμπαναριό είναι κτισμένο επί βυζαντινού πύργου και ανεγέρθηκε το 1873. Στον ναό φυλάσσονται δύο σημαντικές βυζαντινές εικόνες του 13ου και του 14ου αιώνα. Μια αμφιπρόσωπη εικόνα (1300 -1350) στην οποία απεικονίζονται η Σταύρωση και η Βρεφοκρατούσα Θεοτόκος η επονομαζόμενη Διδυμοτειχίτισσα, η οποία αποτελεί δώρο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου. Η δεύτερη εικόνα είναι η δεσποτική του Σωτήρος Χριστού (αρχές του 1200), και αυτή αμφιπρόσωπη. Στην πίσω πλευρά σώζονται τμήματα από την παράσταση της αποκαθηλώσεως. Λιτανεύεται κατά τη γιορτή της Πεντηκοστής, στο Καλέ-Παναΐρ, σύμφωνα με παλαιά βυζαντινή παράδοση. Και οι δύο εικόνες φυλάσσονται σήμερα, ύστερα από την πρόσφατη συντήρησή τους, στο Εκκλησιαστικό Μουσείο της Μητροπόλεως Διδυμότειχου. Ο Ναός είναι κτισμένος πάνω σε προγενέστερο κτίσμα, αυτό της βυζαντινής μονής του Σωτήρος Χριστού.
Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Αθανασίου
Ο Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Αθανασίου χρονολογείται από το 1834 και κτίστηκε στη θέση βυζαντινού ναού. Βρίσκεται μέσα στο κάστρο, δίπλα στο μητροπολιτικό μέγαρο και σε μικρή απόσταση από το βυζαντινό τείχος. Είναι τρίκλινη ξυλόστεγη βασιλική με νάρθηκα και εντός του ναού υπάρχει περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1835. Δίπλα στη βόρεια πλευρά του ναού, σώζονται κτιριακά κατάλοιπα σημαντικού μοναστηριακού συγκροτήματος που περιλαμβάνουν ένα επίμηκες ταφικό παρεκκλήσι, μια στενή αυλή και δύο δεξαμενές. Θεωρείται πως κτίσθηκε επί της βυζαντινής μονής της Παναγίας Οδηγήτριας. Ο τόπος αυτός αποτέλεσε σημείο μαρτυρίου του οσιομάρτυρα αγίου Ιακώβου το 1519 αλλά και του οσιομάρτυρα αγίου Παρθενίου, ο οποίος αφού έζησε οριακά στην Ικαρία και την Πάτμο, ευρισκόμενος ως πνευματικός στο Διδυμότειχο τουφεκίστηκε στην είσοδο του Μητροπολιτικού Ναού από Οθωμανό στις 5 Μαρτίου 1805.
Μονή Αγίας Σκέπης – Αγίας Παρασκευής Νέας Βύσσης
Η Μονή Αγίας Σκέπης – Αγίας Παρασκευής ιδρύθηκε το 2011 έξω από τη Νέα Βύσσα πολύ κοντά στην ελληνοτουρκική μεθόριο. Στο ημείο είχε βρεθεί θαμμένη η εικόνα της Αγίας Παρασκευής και το 1931 οι κάτοικοι της Νέας Βύσσας είχαν κτίσει Παρεκκλήσιο στη χάρη της Αγίας Παρασκευής. Το 2005 κτίστηκε νέος, μεγαλύτερος Ναός με τη συνδρομή των κατοίκων και το 2011 ιδρύθηκε επισήμως η νέα μονή.