Βασίλειο_της_Βουλγαρίας
Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι
Το Φεβρουάριο του 1912 υπεγράφη μυστική συνθήκη μεταξύ της Βουλγαρίας και της Σερβίας και το Μάιο του 1912 μια παρόμοια συνθήκη υπεγράφη με την Ελλάδα. Το Μαυροβούνιο επίσης προσχώρησε στο σύμφωνο. Οι συνθήκες προέβλεπαν το διαμελισμό της Μακεδονίας και της Θράκης μεταξύ των συμμάχων, αν και τα όρια του διαμελισμού έμεναν επικίνδυνα ασαφή. Μετά την άρνηση των Οθωμανών να εφαρμόσουν μεταρρυθμίσεις στις αμφισβητούμενες περιοχές, ξέσπασε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος τον Οκτώβριο του 1912. (Βλέπε Βαλκανικοί πόλεμοι για λεπτομέρειες.) Οι σύμμαχοι είχαν εκπληκτική επιτυχία. Ο Βουλγαρικός στρατός κατέφερε αρκετές συντριπτικές νίκες επί των Οθωμανικών δυνάμεων και προέλαυνε απειλητικά εναντίον της Κωνσταντινούπολης, ενώ οι Σέρβοι και οι Έλληνες πήραν τον έλεγχο της Μακεδονίας. Οι Οθωμανοί έκαναν έκκληση για ειρήνη το Δεκέμβριο. Οι διαπραγματεύσεις δεν είχαν αποτέλεσμα και οι εχθροπραξίες επαναλήφθηκαν το Φεβρουάριο του 1913. Οι Οθωμανοί απέδωσαν την Αδριανούπολη Βουλγαρικό στρατιωτικό σώμα. Μια δεύτερη ανακωχή ακολούθησε το Μάρτιο, με τους Οθωμανούς να χάνουν όλες τις ευρωπαϊκές κτήσεις τους δυτικά της γραμμής Μήδειας-Αίνου, που δεν απέχει πολύ από την Κωνσταντινούπολη. Η Βουλγαρία πήρε υπό την κατοχή της το μεγαλύτερο μέρος της Θράκης, συμπεριλαμβανομένων της Αδριανούπολης και στο Αιγαίο του λιμανιού Δεδεαγάτς (σήμερα Αλεξανδρούπολη). Η Βουλγαρία κέρδισε επίσης μια λωρίδα της Μακεδονίας, βόρεια και ανατολικά της Θεσσαλονίκης, αλλά μόνο κάποιες μικρές περιοχές κατά μήκος των δυτικών συνόρων της. Η Βουλγαρία υπέστη τις μεγαλύτερες απώλειες από όλους τους συμμάχους και στη βάση αυτή αισθανόταν ότι είχε το δικαίωμα στο μεγαλύτερο μερίδιο της λείας. Οι Σέρβοι κυρίως δεν συμφωνούσαν και αρνήθηκαν να εγκαταλείψει οποιαδήποτε από τα εδάφη που είχαν καταλάβει στη βόρεια Μακεδονία (δηλαδή, το έδαφος περίπου που αντιστοιχεί στη σύγχρονη Βόρεια Μακεδονία, δηλώνοντας ότι ο Βουλγαρικός στρατός είχε αποτύχει να ολοκληρώσει τους προπολεμικούς του στόχους στην Αδριανούπολη (δηλαδή να την καταλάβει χωρίς σερβική βοήθεια) και ότι οι προπολεμικές συμφωνίες σχετικά με την κατανομή της Μακεδονίας έπρεπε να αναθεωρηθούν. Ορισμένοι κύκλοι στη Βουλγαρία ήθελαν πόλεμο με τη Σερβία και την Ελλάδα για το θέμα αυτό. Τον Ιούνιο του 1913 η Σερβία και η Ελλάδα σχημάτισαν μια νέα συμμαχία, εναντίον της Βουλγαρίας. Ο Πρωθυπουργός της Σερβίας, Νικόλα Πάσιτς, δήλωσε ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να πάρει τη Θράκη, εάν η Ελλάδα βοηθούσε τη Σερβία να αποκλείσει τη Βουλγαρία από το Σερβικό τμήμα της Μακεδονίας, και ο Έλληνας Πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος συμφώνησε. Θεωρώντας αυτό ως παραβίαση των συμφωνιών πριν από τον πόλεμο και διακριτικά ενθαρρυνόμενος από τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία, ο Τσάρος Φερδινάνδος κήρυξε τον πόλεμο στη Σερβία και την Ελλάδα και ο Βουλγαρικός στρατός επιτέθηκε στις 29 Ιουνίου. Οι Σερβικές και οι Ελληνικές δυνάμεις υποχώρησαν αρχικά στα δυτικά σύνορα, αλλά σύντομα πήραν την πρωτοβουλία και ανάγκασαν τη Βουλγαρία σε υποχώρηση. Οι μάχες ήταν πολύ σκληρές, με πολλές απώλειες, ιδιαίτερα κατά την αποφασιστική Μάχη της Μπρεγκάλνιτσα. Σύντομα η Ρουμανία εισήλθε στον πόλεμο και επιτέθηκε στη Βουλγαρία από το βορρά, όπως και η Οθωμανική Αυτοκρατορία από τα νότιοανατολικά. Ο πόλεμος είχε πλέον χαθεί οριστικά για τη Βουλγαρία, που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις περισσότερες από τις αξιώσεις της επί της Μακεδονίας από τη τη Σερβία και την Ελλάδα, ενώ οι αναγεννημένοι Οθωμανοί ανακατέλαβαν την Αδριανούπολη. Η Ρουμανία κατέλαβε τη Νότια Δοβρουτσά.