cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σημύδα
Παραδόσεις
Η σημύδα παρουσιάζεται ως ιερό δέντρο των τουρκικών λαών της βόρειας Σιβηρίας. Σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις, μία αρσενική και μία θηλυκή σημύδα εμφανίστηκαν στην απαρχή του ανθρωπίνου γένους.
Διάδοση & χρόνος ζωής
Πολλά είδη σημύδας είναι ευρέως διαδεδομένα στα μικτά δάση των εύκρατων και ψυχρών περιοχών της Ευρασίας και της Βορείου Αμερικής. Μερικά από τα είδη είναι θαμνώδη, με γνωστότερο εκπρόσωπο τη σημύδα τη νανοφυή (Betula nana), πολύ συνηθισμένο φυτό στην τούνδρα της Σιβηρίας. Αυτό το είδος δεν ξεπερνά το ένα μέτρο στο ύψος. Πολλά είδη σημύδας, που σύμφωνα με ορισμένες πηγές ξεπερνούν τα εκατό , είναι ανθεκτικά στο ψύχος, δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικά, φύονται σε όλα τα είδη εδάφους. Τα περισσότερα είδη προτιμούν το φως αν και υπάρχουν και ορισμένα που αναπτύσσονται και σε σκιερά μέρη, όπως για παράδειγμα η σημύδα η ξανθή (Betula lutea). Σύμφωνα με διάφορες πηγές οι σημύδες ζουν από 100 μέχρι και άνω των 400 ετών.
Χρήσεις
Το ξύλο ορισμένων ειδών είναι σκληρό και ανθεκτικό και χρησιμοποιείται στην επιπλοποιία, την ξυλογλυπτική και για την κατασκευή σκι. Την άνοιξη σε ορισμένες χώρες, όπως για παράδειγμα στη Φινλανδία, συλλέγεται από τον κορμό των σημύδων χυμός ο οποίος είτε κονσερβοποιείται είτε χρησιμοποιείται για την κατασκευή διάφορων ποτών και σιροπιού. Το αφέψημα από μπουμπούκια και νεαρά φύλλα σημύδας χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή ιατρική ως διουρητικό, βακτηριοκτόνο και αντισηπτικό. Θεωρείται ότι βοηθά στην επούλωση πληγών.
Είδη
thumb|200px|Δάσος από σημύδες στη Νορβηγία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σημυδοειδή Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα Κατηγορία:Φυλλοβόλα
Γαληνή Λευκωσίας
Η Γαληνή είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Κύπρο
Λουίζα Ερριέττα των Βουρβόνων
Η Λουίζα Ερριέττα (Louise-Henriette de Bourbon, 20 Ιουνίου 1726 - 9 Φεβρουαρίου 1759) ή δεσποινίς του Κοντί, από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κοντέ, ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Κοντί και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Ορλεάνης (1752-1759) και δούκισσα του Σαρτρ (1743-1752).
Ήταν κόρη του Λουδοβίκου Αρμάνδου Β΄ του Κοντί και της Λουίζα Ελισάβετ των Βουρβόνων, κόρης του Λουδοβίκου Γ΄ του Κοντέ. Ο ευσεβέστατος πεθερός της -πριν κλειστεί στο μοναστήρι- είχε ένα σωρό δυσκολίες στο πρόβλημά τού να βρει μία κατάλληλη νύφη για τον γιο του. Επέλεξε την Λουίζα Ερριέττα, αν και δεν ανήκε σε υψηλή οικογένεια, λόγω του ότι πίστευε ότι είναι πιστή Χριστιανή. Σύντομα όμως αυτή παρεκτράπη και έπεσε σε ασταμάτητα σκάνδαλα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1743 τον Λουδοβίκο Φίλιππο Α΄ της Ορλεάνης, παιδιά της ήταν:
Πεδίο Απολιθωμάτων Μέσσελ
Το πεδίο απολιθωμάτων Μέσσελ (γερμ. Grube Messel) είναι το μέχρι σήμερα πλουσιότερο απολιθωματοφόρο πεδίο παγκοσμίως, στο οποίο ανευρίσκονται απολιθώματα του Ηωκαίνου, ηλικίας από 57 ως 36 εκατομμυρίων ετών. Θεωρείται ότι παρέχει μοναδικές πληροφορίες σχετικά με τα πρώτα στάδια εξέλιξης των θηλαστικών, ενώ σε αυτό ανευρίσκονται πάρα πολύ καλά διατηρημένα απολιθώματά τους, εκτεινόμενα από ιδιαίτερα πλήρεις σκελετούς ως περιεχόμενα στομάχων ζώων της περιόδου αυτής.
Μορφολογικά χαρακτηριστικά
Το πεδίο έχει μήκος, από βορρά προς νότο, περίπου 1000 μ. και πλάτος, από ανατολάς προς δυσμάς, περίπου 700 μ. Αποτελείται από ιζήματα παλαιάς λίμνης, τα οποία επικαλύπτουν ερυθρό ψαμμίτη ηλικίας 270 - 290 εκατομ. ετών, με κρυσταλλικά πετρώματα προερχόμενα από μαγματικές διεισδύσεις. Η αρχική λεκάνη του πεδίου υπέστη ρηγματώσεις, οι οποίες είχαν ως συνέπεια τον σχηματισμό νέων υπερκείμενων ιζημάτων σημαντικού πάχους. Το στρώμα των βιτουμενιούχων σχιστολίθων εκτείνεται μέχρι τα 190 μ. Ο σχηματισμός ιζημάτων πάνω από αυτό το διατήρησε χωρίς σημαντικές διαβρώσεις, σε αντίθεση με τα ιζήματα στις αύλακες που συνέδεαν τις επιμέρους λεκάνες, των οποίων τα ιζήματα έχουν τελείως διαβρωθεί. Στις υπώρειες του πεδίου εμφανίζονται προεξοχές με πετρώματα παλαιότερα του Ηωκαίνου, σχετικά ανώμαλες λόγω των κατολισθήσεων που τα παραμόρφωσαν. Όλες αυτές οι μεταβολές οδήγησαν στο να παραμείνει ανέπαφο μόνο τμήμα της στρωματογραφικής διάταξης του πεδίου. Στο ανατολικό του τμήμα εξακολουθεί να υφίσταται μια μικρή λίμνη.
Η αρχική θέση του πεδίου δεν ήταν η σημερινή, αλλά βρισκόταν αρκετά νοτιότερα. Γι' αυτό και το κλίμα που επικρατούσε τότε εκεί ήταν τροπικό / υποτροπικό.
Ιστορικό
Ήδη από το 1859 εξορύσσονταν από το πεδίο αρχικά λιγνίτης και στη συνέχεια βιτουμενιούχος σχιστόλιθος. Γύρω στα 1900 άρχισε να γίνεται γνωστό για τα άφθονα απολιθώματά του, αλλά δεν αναλήφθηκε καμία σοβαρή επιστημονική έρευνα πριν τις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν οι τιμές των πετρελαιοειδών σημείωσαν διεθνώς πτώση και η εξόρυξη του σχιστολίθου κατέστη αντιοικονομική. Η εξόρυξη σταμάτησε το 1971, ενώ δεν ευδοκίμησε και η κατασκευή ενός εργοστασίου τσιμέντου στην περιοχή. Στη συνέχεια αποφασίστηκε το πεδίο να χρησιμοποιηθεί ως χωματερή, ενώ το κρατίδιο της Έσσης επέτρεπε σε ερασιτέχνες να το επισκέπτονται και να συλλέγουν απολιθώματα. Τελικά το κρατίδιο αγόρασε την έκταση το 1991 Τελικά, λόγω των εξαιρετικών απολιθωμάτων που βρίσκονται στο πεδίο, η UNESCO το ανακήρυξε σε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1995 και σήμερα το Μέσσελ είναι το μοναδικό μνημείο ΠΚ που απέκτησε αυτό τον τίτλο χάρη στα απολιθώματά του, ενώ ζητήθηκε και από τους ερασιτέχνες να επιστρέψουν οικειοθελώς όσα απολιθώματα είχαν συλλέξει, προκειμένου αυτά να δοθούν στους παλαιοντολόγους προς εξέταση και φύλαξη.
Αίτια απολίθωσης
Η περιοχή γύρω από το πεδίο Μέσσελ πιστεύεται ότι κατά το Ηώκαινο ήταν γεωλογικά και τεκτονικά ιδιαίτερα ενεργή. Σήμερα υποστηρίζεται από κορυφαίους επιστήμονες ότι τα αίτια θανάτου των απολιθωμένων όντων στην περιοχή ήταν οι εκπομπές ηφαιστειακών αερίων (σε αναλογία με το φαινόμενο της λίμνης Nyos στην Αφρική το 1986), προκειμένου να εξηγηθεί το μεγάλο πλήθος των απολιθωμένων χερσαίων οργανισμών. Την άποψη αυτή ενισχύει και η παρουσία μαγματικών διεισδύσεων στα ιζηματογενή στρώματα.
Φυτά
Έχουν ταυτοποιηθεί, ως το επίπεδο οικογένειας, περίπου 31 φυτά: Βρύα της οικογένειας Selaginellaceae, φτέρες των οικογενειών Osmundaceae και Schizaeaceae, κυπαρίσσια της οικογενείας των Κυπαρισσιδών (Cupressaceae), ιτάμους (οικογένεια Κεφαλοταξοειδών (Cephalotaxaceae) και ένα είδος καρυδιάς (οικογένεια Juglandaceae).
Ζώα
Το πρώτο ζωικό απολίθωμα εντοπίστηκε το 1875 και ανήκε σε ένα είδος κροκοδείλου. Σε εκσκαφές που ακολούθησαν, εντοπίστηκαν περίπου 40 είδη, όπως το μαρσιποφόρο οπόσσουμ Paradectes και τα είδη:
Ιχθύες
(όλοι οι ιχθύες ανήκουν στους οστεϊχθύες)
Έντομα
Αποτελούν τον μεγαλύτερο πληθυσμό απολιθωμάτων, με μερικά από αυτά να έχουν διατηρηθεί σε εξαιρετική κατάσταση τόσο από πλευράς σωματικής δομής όσο και από πλευράς χρωμάτων.
Ανθρωποειδές
Στο πεδίο Μέσσελ εντοπίστηκε απολίθωμα προανθρώπου, ηλικίας 47 εκατομ. ετών, το οποίο ονομάστηκε «Darwinius masillae» και επονομάστηκε "Ida". Πρόκειται για ένα από τα παλαιότερα απολιθώματα προανθρώπου που έχουν εντοπιστεί και αποτελεί ένα "μεταβατικό" είδος, που παρουσιάζει χαρακτηριστικά από την πολύ αρχαϊκή, μη ανθρώπινη εξελικτική ακολουθία, όπως οι λεμούριοι, διαθέτει όμως και, συγκριτικά περισσότερα, χαρακτηριστικά ανθρωποειδών. Δεδομένου ότι το σκελετικό απολίθωμα είναι κατά 95% πλήρες, αποτελεί σημαντικό εύρημα για την κατανόηση των παλαιοβιολογίας του Ηωκαίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατάλογος προς πώληση απολιθωμάτων από το πεδίο Μέσσελ
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία
Λαγκαδίκια
Τα Λαγκαδίκια είναι χωριό το οποίο βρίσκεται ανάμεσα στις λίμνες Κορώνεια και Βόλβη και έχει υψόμετρο 120 μέτρα. Είναι ένα κομβικό σημείο που ενώνει την παλαιά εθνική οδό Θεσσαλονίκης-Καβάλας με την Εγνατία οδό, στο ύψος ανάμεσα στις λίμνες Κορώνεια και Βόλβη. Στο χωριό υπάρχει μηχάνημα ΑΤΜ (της τράπεζας Πειραιώς), κτίριο τηλεπικοινωνιών, τοπικό ιατρείο, κτηνιατρικό κέντρο, ταχυδρομείο καθώς και αρκετές εμπορικές και ψυχαγωγικές επιχειρήσεις.
Γεωγραφία
Πριν την κατασκευή της Εγνατίας οδού, ήταν το κεντρικό χωριό στην δημοφιλή καλοκαιρινή διαδρομή Θεσσαλονίκη-Ασπροβάλτα (Θεσσαλονίκη-Σταυρός). Κάποτε, η παλαιά εθνική οδός περνούσε μέσα από το χωριό, αλλά λόγω επικινδυνότητας και όχλησης, δημιουργήθηκε παράκαμψη 100μ νότια του χωριού.
Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λαγκαδά, της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και έχει περίπου 700 μόνιμους κατοίκους.
Στην δυτική πλευρά του χωριού υπάρχει τo ρέμα Λαγκαδικίων (ή Πλατανόρεμα) του οποίου η ροή σταματάει συνήθως για ένα μήνα, περίπου τον Αύγουστο. Το ρέμα Λαγκαδικίων ενώνεται βορειότερα με το ρέμα Ποταμιάς (Δαφνούντας) σε τεχνητή λιμνούλα και μαζί με τα νερά της λίμνης Κορώνειας συνεχίζουν, ως ποταμός Δερβένι, προς ανατολικά στην λίμνη Βόλβη.
Εκπαίδευση - Πολιτισμός
Οι εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν το Νηπιαγωγείο που, ως ανεξάρτητο κτήριο, λειτούργησε για πρώτη φορά το 2011, το Δημοτικό που εξυπηρετεί πέντε χωριά (Λαγκαδίκια, Στίβος, Νικομηδινό, Περιστερώνα, Σπιτάκια), καθώς επίσης και το Γυμνάσιο-Λύκειο που εξυπηρετεί ως γυμνάσιο εννέα χωριά (τα ίδια με το Δημοτικό συν Γερακαρού, Άγιος Βασίλειος, Βασιλούδι, Αρδαμέρι) και ως λύκειο δεκατρία χωριά (τα ίδια με το Γυμνάσιο συν Προφήτης, Σχολάρι, Νυμφόπετρα, Βαϊοχώρι).
Κάθε χρόνο ο Πολιτιστικός Σύλλογος Λαγκαδικίων διοργανώνει μαθήματα παραδοσιακών χορών και πολλές άλλες δραστηριότητες, με κορυφαίο το τριήμερο πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα στις 25-27 Ιουλίου, με παραδοσιακούς χορούς και λαϊκή βραδιά με ζωντανή μουσική.
Ιστορία
Στα Λαγκαδίκια λειτουργούσαν παλαιότερα τρεις νερόμυλοι, του Δάλα, του Γκόγκορα και του Μαμαδά. Από αυτούς σώζονται μόνο τα ερείπια του μύλου Γκόγκορα που βρίσκονται 2km νοτιότερα του οικισμού.
Μετά την λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με απόφαση του Υπουργείου Συγκοινωνιών, ανατέθηκε η εκμετάλλευση της σιδηροδρομικής γραμμής Σαρακλί-Σταυρός στους ΣΕΚ. Ήταν μια μικρή γραμμή Ντεκοβίλ, πλάτους 0.60μ, που λειτούργησε από τον Μάρτιο του 1921 έως τις 16 Αυγούστου 1947 οπότε και διακόπηκε για οικονομικούς λόγους. Η γραμμή αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ευημερία του χωριού προσελκύοντας εργάτες όπως ο Δημήτριος Κωστάρας που ήρθε από το Παλαιόκαστρο Χαλκιδικής το 1915 σε ηλικία 19 ετών, και το 1925 δημιούργησε την δική του οικογένεια στα Λαγκαδίκια.
Η γραμμή αυτή χρησιμοποιούνταν για μεταφορά δασικών προϊόντων και εμπορευμάτων από τον Σταυρό και τα ενδιάμεσα χωριά προς την Θεσσαλονίκη και αντίστροφα. Η διέλευση της μέσα από το χωριό γινόταν από το σημείο που τώρα είναι ο δρόμος που εφάπτεται στη νότια πλευρά με το κτήριο του Πολιτιστικού Συλλόγου Λαγκαδικίων και το οποίο έχει παλαιότερα άλλες χρήσεις, όπως σχολείο, ξυλουργείο κλπ.
Στο πρώην στρατόπεδο Βογιατζόγλου που βρίσκεται 500 μέτρα νότια του χωριού, έχουν φιλοξενηθεί σποραδικά πρόσφυγες/μετανάστες, και από τον Απρίλιο του 2016 χρησιμοποιείται μόνιμα ως Κέντρο Φιλοξενίας Προσφύγων, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ (UNHCR).
Γειτονικές περιοχές
Γειτονεύει: προς ανατολικά 1km με το χωριό Νικομηδινό, προς δυτικά 2km με το χωριό Γερακαρού και και 4km με το χωριό Βασιλούδι, προς βόρεια 5km με το χωριό Σχολάρι.
Βρίσκεται 12km βόρεια από το χωριό Ζαγκλιβέρι, 22km ανατολικά από την πόλη Λαγκαδά, 35km ανατολικά από την πόλη Θεσσαλονίκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
Κατάλογος οχημάτων μάχης εδάφους του πρώτου παγκόσμιου πόλεμου
Κατάλογος ανά χώρα οχημάτων μάχης εδάφους που αποτελείται από οχήματα παραγωγής, εκπαίδευσης, σχεδίου, πειραματικά και πρωτότυπα που χρησιμοποιήθηκαν ή και δεν χρησιμοποιήθηκαν κατά το πρώτο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1918).
Αμερική
Άλλα οχήματα
• Holt 150 ton Field Monitor ©
• Holt G9 "tank" # (θωρακισμένο tractor)
• Holt Steam wheel "tank" # (θωρακισμένο tractor)
• Jehlik Armoured tractor ©
• Newton Supply carrier
• Studebaker Supply tank #
Άρματα μάχης
Θωρακισμένα αυτοκίνητα και φορτηγά
Μηχανοκίνητο πυροβολικό
Αυστρία-Ουγγαρία
Άλλα οχήματα
Άρματα μάχης
Θωρακισμένα αυτοκίνητα και φορτηγά
Θωρακισμένες αμαξοστοιχίες
Βέλγιο
Θωρακισμένα αυτοκίνητα και φορτηγά
Θωρακισμένες αμαξοστοιχίες
Βρετανία-Βέλγιο
Θωρακισμένες αμαξοστοιχίες
Βρετανία
• Atherton Landship ©
• Douglas R 2 3.4hp (μοτοσικλέτα με άμαξα)
• Ford T railcar (σιδηροδρομικό αυτοκίνητο μεταφορέας εφοδίων)
• Killen-Strait Armoured tractor # (δύο εκδόσεων θωρακισμένο tractor)
• Mark I radio tank
• Mark I supply tank
• Mark II supply tank
• Mark IV mine cleaner tank
• Mark IV supply tank
• Mark V** bridging tank
• Mark V** recovery tank
• Mark IX Pig and Duck amphibious armoured personnel carrier
• Salvage Machine
• Simplex 20hp railtractor (σιδηροδρομικός μεταφορέας εφοδίων)
• Simplex 40hp armoured railtractor (θωρακισμένος σιδηροδρομικός μεταφορέας εφοδίων)
• Simplex 40hp half armoured railtractor (ημιθωρακισμένος σιδηροδρομικός μεταφορέας εφοδίων)
• Simplex 40hp railtractor (σιδηροδρομικός μεταφορέας εφοδίων)
• Stothert Pitt Pedrail landship #
• Triumph H (μοτοσικλέτα με άμαξα)
• Vickers-Clyno Armed sidecar motorcycle
• Wilson Foster Landship ©
Άρματα μάχης
• Kupchak Tank ©
• Macfie Amphibious landship ©
• Macfie Landship ©
• Mark I
• Mark II
• Mark III
• Mark V
• Mark VII #
• Mark X ©
• Mark A Whippet
• Mark B
• Mark C @
• Mark D #
• Tritton Chaser tank #
• Tritton Foster Battletank ©
• Tritton Foster Flying Elephant tank ©
• Wilson Flotilla leader tank ©
• Wilson Tritton Big Willie ή Mother tank #
• Wilson Tritton Little Willie και Lincoln No.1 tank #
Θωρακισμένα αυτοκίνητα και φορτηγά
• AC Armoured car # (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• AEC B armoured truck (θωρακισμένο φορτηγό)
• Austin Armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Daimler-Guinness Armoured truck (θωρακισμένο φορτηγό)
• Delaunay Belleville Armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Fiat Armoured railtruck (θωρακισμένο σιδηροδρομικό φορτηγό)
• Ford T armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Isotta-Fraschini Armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Lanchester Armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Leyland Armoured truck (θωρακισμένο φορτηγό)
• Peerless Armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Pierce-Arrow Armoured truck (θωρακισμένο φορτηγό)
• Rolls-Royce Armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Seabrook Armoured truck (θωρακισμένο φορτηγό)
• Sheffield-Simplex Armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Sizaire-Berwick Wind wagon armoured car # (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Talbot Armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Wolseley Armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Wolseley CP armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
Θωρακισμένες αμαξοστοιχίες
Μηχανοκίνητο πυροβολικό
Γαλλία
Άλλα οχήματα
• Aubriot Gabet Armoured tractor #
• Boirault Machine I και II #
• Breton-Prιtot Armed tractor # (οπλισμένο tractor)
• Frot-Turmel-Laffly Armoured tractor #
• Renault FB gun carrier
• Renault FT supply tank
• Renault FT TSF (άρμα μάχης εξοπλισμένο με radio)
• Sabathe Machine ©
• Saint Chamond Bridging vehicle #
• Saint Chamond Supply carrier
• Schneider CD supply carrier
• Souain Armoured tractor #
• STG Filtz Armoured tractor
Άρματα μάχης
• Aubriot Gabet Landship ©
• Aubriot Gabet Tank #
• Delaunay Belleville 2.5t ©
• Dumay Amphibious landship ©
• FCM 1A #
• FCM 1B ©
• Peugeot Tank #
• Poix Tank ©
• Renault FT
• Saint Chamond 25t ©
• Saint Chamond Tank
• Schneider CA1
• Schneider CA2 #
• Schneider CA3 #
• Schneider CA4 ©
Θωρακισμένα αυτοκίνητα και φορτηγά
• Archer Automitrailleuse (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Charron Automitrailleuse 1905 (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Dion-Bouton Automitrailleuse 1914 # (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Dion-Bouton Automitrailleuse 1916 # (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Gasnier Automitrailleuse # (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Latil Automitrailleuse (θωρακισμένο φορτηγό)
• Panhard Automitrailleuse (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Renault 37mm autocanon και automitrailleuse (έκδοση πυροβόλου και έκδοση πολυβόλου θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Renault 47mm autocanon (θωρακισμένο φορτηγό)
• Vinot Deguinguand Automitrailleuse # (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• White AM armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
Μηχανοκίνητο πυροβολικό
• Delaunay Belleville 155mm C self-propelled cannon #
• Dion Bouton 75mm self-propelled AA gun
• Renault FT 75 BS
• Renault FT self-propelled gun #
• Renault FT STA self-propelled gun #
• Renault FT STAV self-propelled gun #
• Saint Chamond 120mm L self-propelled cannon #
• Saint Chamond 155mm GPF self-propelled cannon #
• Saint Chamond 194mm GPF self-propelled cannon @
• Saint Chamond 220mm TR self-propelled mortar #
• Saint Chamond 280mm TR self-propelled mortar @
• Schneider 220mm L self-propelled cannon #
Γερμανία
Άλλα οχήματα
• A7V Schutzengrabenbagger (εκσκαφέας χαρακωμάτων)
• A7V Uberlandwagen (μεταφορέας εφοδίων)
• Daimler Marienwagen I #
• Duhrkopp (Dur) Wagen (μεταφορέας εφοδίων)
• Ehrhardt Gepanzerter triebwagen (θωρακισμένο σιδηροδρομικό αυτοκίνητο)
• Lanz Gleiskettenschlepper (μεταφορέας εφοδίων)
• NSU 3 1.2 PS (μοτοσικλέτα με άμαξα)
• Orion Wagen I (θωρακισμένο tractor)
• Treffas Wagen # (θωρακισμένο tractor)
Άρματα μάχης
• A7V Sturmpanzerwagen
• A7V-U-1 Sturmpanzerwagen #
• Daimler Sturmwagen ©
• Goebel Landpanzerkreuzer ©
• K-Wagen #
• Krupp Wagen ©
• Leicht kampfwagen II #
• Oberschlesien Sturmpanzerwagen #
• Orion Wagen II #
• Orion Wagen III ©
Θωρακισμένα αυτοκίνητα και φορτηγά
Δανία
Θωρακισμένα αυτοκίνητα και φορτηγά
Ισπανία
Θωρακισμένα αυτοκίνητα και φορτηγά
Ιταλία
Άρματα μάχης
Θωρακισμένα αυτοκίνητα και φορτηγά
Μηχανοκίνητο πυροβολικό
Καναδάς
Άλλα οχήματα
Θωρακισμένα αυτοκίνητα και φορτηγά
Πολωνία
Θωρακισμένα αυτοκίνητα και φορτηγά
Ρωσία
Άλλα οχήματα
Άρματα μάχης
Θωρακισμένα αυτοκίνητα και φορτηγά
• Armstrong Whitworth Armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Austin-Kegresse Armoured halftrack (θωρακισμένο ημιερπυστριοφόρο)
• Berliet-Izorski Armoured truck (θωρακισμένο φορτηγό)
• Bylinski-Hansa-Lloyd Armoured truck (έκδοση πυροβόλου και έκδοση πολυβόλου θωρακισμένο φορτηγό)
• Bylinski-Mercedes Armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Charron Machine gun armored car 1905 (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Fiat-Izorski Armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Fiat-Omsky Armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Garford-Putilov Armoured truck (θωρακισμένο φορτηγό)
• Gulikevich Armoured halftrack # (θωρακισμένο ημιερπυστριοφόρο)
• Isotta-Fraschini-Mgebrov Armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Jeffery-Poplavko Armoured truck (θωρακισμένο φορτηγό)
• Mannesmann Motoren und Lastwagen AG Izorski Armoured truck (θωρακισμένο φορτηγό)
• Packard-Izorski Armoured truck (θωρακισμένο φορτηγό)
• Pierce-Arrow-Mgebrov Armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Renault-Mgebrov Armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Russo Balt Armoured car 1916 (θωρακισμένο αυτοκίνητο με πυργίσκο)
• Russo Balt Izorski C armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Russo Balt Izorski D armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο)
• Russo Balt Izorski Mgebrov D armoured car (θωρακισμένο αυτοκίνητο με πυργίσκο)
Θωρακισμένες αμαξοστοιχίες
Μηχανοκίνητο πυροβολικό
Ερρίκος Α΄ των Βουρβόνων του Κοντέ
Ο Ερρίκος Α΄ (Henri Ier de Bourbon-Condé, 29 Δεκεμβρίου 1552 - 5 Μαρτίου 1588) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν δούκας του Κονντέ (1569 - 1588).
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Κονντέ και της Ελεονώρας, κόρης και κληρονόμου του Καρόλου κόμη του Ρουσύ & κυρίου του Ρουά.
Πέθανε σε μάχη και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ερρίκος Β΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Κοντέ
Κρητικός Ιχνηλάτης
Ο Κρητικός Ιχνηλάτης ή κουλούκι είναι φυλή κυνηγητικών σκύλων που απαντάται στην Κρήτη. Θεωρείται μία από τις παλαιότερες κυνηγητικές ράτσες στην Ευρώπη, με περισσότερα από 4.000 χρόνια ιστορίας.
Καταγωγή
Η καταγωγή του Κρητικού Ιχνηλάτη ως πανάρχαιας φυλής, χάνεται στα βάθη τεσσάρων χιλιετιών. Όπως και η καταγωγή του Ελληνικού Ιχνηλάτη, οι λαγωνικοί της αρχαίας Ελλάδος και κατόπιν οι λαγωνικοί της Μεσογειακής Ευρώπης, κατάγονται από τους πανάρχαιους λαγωνικούς (σκύλους δρόμωνες) της Αιγύπτου. Οι σκύλοι αυτοί ήταν μεγαλόσωμοι, με σπαθάτο και κομψό κορμό, σκέλη υψηλά, λεπτά, αλλά πολύ ισχυρά, με όρθια αυτιά και κουλουριασμένη ουρά, τους οποίους χρησιμοποιούσαν στο κυνήγι της γαζέλας, όπως μαρτυρούν οι απεκονίσεις στους τάφους των πρώτων 8 Δυναστειών (2895-2160 π.Χ.) και ιδίως του τάφου του Μέττεν, ο οποίος στην αυλή του μεγάλου βασιλιά Χέοπα της 4ης Δυναστείας (γύρω στο 2720 π.Χ.) είχε το αξίωμα του «Μεγάλου κυνηγού». Οι περίφημοι αυτοί Λαγωνικοί προέρχονταν από 2 στελέχη, αφρικανικής και ασιατικής προέλευσης, τον άγριο Αβησσυνό σκύλο Σίμειο κ.Καμπερού (Κάνις Σιμένσις) και από τον Ασσύριο Λαγωνικό.
Πλην αυτών των μεγαλόσωμων λαγωνικών στην αρχαία Αίγυπτο και μάλιστα πριν από 4.000-5.000 χρόνια υπήρχε και μια άλλη κυνηγετική φυλή, αλλά μικρόσωμη (λίγο μεγαλύτερη από το μισό ύψος των μεγαλόσωμων λαγωνικών), με όρθια αυτιά, κουλουριασμένη ουρά και ρυτίδες στο πρόσωπο, που είχαν τα χαρακτηριστικά του σημερινού αφρικανικού σκύλου Μπασέντζι όπως απεικονίζεται σε τάφους και σε ζωγραφιές πάνω σε βράχους. Τα σκυλιά αυτά οι αρχαιολόγοι τα ονόμασαν «σκυλιά του Χέοπα». Με την πτώση της βασιλείας των Φαραώ, εξαφανίστηκε και αυτή η φυλή. Στα μέσα του περασμένου αιώνα, Άγγλοι που εξερευνούσαν την κεντρική Αφρική, ανακάλυψαν το 1834 σε μερικές φυλές του νοτίου Σουδάν και του Κογκό σκυλιά που έμοιαζαν με τα πανάρχαια σκυλιά του Χέοπα. Από αιώνες η φυλή αυτή ζούσε στην καρδιά της Αφρικής σε απόλυτη καθαροαιμία, χωρίς επιμειξίες και διατήρησε την αρχαία μορφή της. Οι ιθαγενείς την χρησιμοποιούσαν και την χρησιμοποιούν στο κυνήγι. Η φυλή αυτή ονομάζεται Μπασέντζι (ή σκύλος του Κογκό, ή σκύλος βουβός, ή άφωνος). μικρογραφία|Κρητικός Ιχνηλάτης στην [[Αθήνα το 1997.]] Είναι σκυλί μικρομεσαίο σε μέγεθος (λίγο ψηλότερο απ' το Κόκερ Σπάνιελ) αλλά πολύ λεπτότερο με εμφάνιση χαριτωμένη, λιπόσαρκη αλλά ισχυρή και ευκίνητη. Χαρακτηριστικά του είναι η σχολαστική καθαριότητά του (γλείφει όλο το τρίχωμα του όπως κάνει ο γάτος), δεν λερώνει ποτέ στο σπίτι, δεν εκπέμπει άσχημη μυρωδιά, καθώς και δεν γαβγίζει. Τα βασικά μορφολογικά του στοιχεία είναι, ύψος 40–43 cm, βάρος 10-11 κιλά, αυτιά όρθια, ουρά με ένα ή δύο δακτυλίδια. Τρίχωμα βραχύ λευκό – υπόξανθο, λευκό – μαύρο, καστανό και τρίχρωμο (μαύρο κοκκινωπό και λευκό). Έχουν εξαιρετικά κυνηγετικά προσόντα. Ακολουθεί με ακρίβεια και σιωπηλά τα ίχνη του τριχωτού θηράματος (Αντιλόπης, λαγού), κυνηγά και το πτερωτό θήραμα και είναι άριστος θηραματοφόρος. Ειδοποιεί τον κυνηγό με την συμπεριφορά του (αφού δεν βγάζει φωνή) για την παρουσία θηρίου. Είναι επίσης πολύ καλό σκυλί συντροφιάς, καθόσον όχι μόνο είναι σκυλί πολύ καθαρό, αλλά και έξυπνο, προσεκτικό, ζωηρό και εύθυμο, και γίνεται μεγάλος φίλος των παιδιών, καθώς και αφοσιώνεται στον κύριο του και στο σπίτι.
Μεταξύ αυτών των δύο αρχαίων φυλών, του Μπασέντζι και του Κρητικού Ιχνηλάτη, παρότι ζουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και χωρίς καμία επικοινωνία, σε εντελώς και από κάθε πλευράς διαφορετικές βιοτικές συνθήκες και έχουν περάσει χιλιετίες, υπάρχουν σημαντικά κοινά σημεία όπως γενική μορφολογική εμφάνιση, οξύληκτο ρύγχος, μαύρο ακρορρίνιο, παρόμοια σκέλη, κυρίως όρθια αυτιά και προπάντων κουλουριασμένη ουρά. Αναφορικά με την ουρά καμία κυνηγετική φυλή της Ευρώπης, τύπου λαγωνικοειδούς ή λαγωνικού, ούτε οι πολύ κατά τα άλλα όμοιες με τον Κρητικό Ιχνηλάτη μεσογειακές και νησιώτικες φυλές, Τσιρνέκο και Ποτένκο ιμπιζένκο, έχουν κουλουριασμένη ουρά όπως την έχει διατηρήσει κουλουριασμένη ο Κρητικός Ιχνηλάτης επι χιλιετίες, κληρονομώντας την από τους λαγωνικούς της αρχαίας Αιγύπτου. Όλοι οι λαγωνικοί και λαγωνικοειδείς έχουν μακριά ουρά, κατεβασμένη σχεδόν ευθυτενή ή ελαφρώς κυρτή. Ομοίως και οι λαγωνικοί της αρχαίας Ελλάδος δεν είχαν κουλουριασμένη ουρά.
Εισαγωγή στην Ελλάδα
Την 2η προ Χριστού χιλιετία, ίσως και προγενέστερα, δηλαδή πριν από 4.000 και πλέον χρόνια, οι Κρήτες και αργότερα οι Φοίνικες, μέσω του εμπορίου με την Αίγυπτο εισήγαγαν τον Αιγυπτιακό Λαγωνικό στην Ελλάδα. Ο αρχικός τύπος του Αιγυπτιακού Λαγωνικού προσαρμόστηκε στις εδαφικές και κλιματολογικές συνθήκες της Ελλάδας και εξελίχθηκε στον τύπο των Ελληνικών λαγωνικών, που αναπαρίστανται σε τοιχογραφίες των ανακτόρων της Τίρυνθας στην Αργολίδα (1500 π.χ.) πολύ αργότερα σε κρατήρες (Τιμωρία της Άρτεμης, Σκυλιά του Ακταίονα) και αγγειογραφίες, οι οποίοι πλην των άλλων δεν είχαν περιτυλισσόμενη ουρά και γυρισμένη στο πάνω μέρος των γλουτών. Η ουρά τους, αντίθετα, ήταν μακρύτερη, ελεύθερη, ημίκυρτη και σε ορισμένα μαλλιαρή στην κάτω επιφάνεια. Αυτοί οι λαγωνικοί ύστερα από χίλια περίπου χρόνια (κυρίως με διασταυρώσεις) εξελίχθηκαν στους λαγοθήρες ή ιχνηλάτες της εποχής του Ξενοφώντα. Από αυτούς τους ιχνηλάτες κατάγεται ο σημερινός Ελληνικός Ιχνηλάτης (λαγόσκυλο) ο οποίος δεν ανήκει πλέον στον λαγωνικό ή λαγωνικοειδή τύπο, αλλά στον Βρακχοειδή (πράκ), στον οποίο ανήκουν τα πλείστα λαγόσκυλα και όλα τα πουλόσκυλα.
Κατά την ρωμαϊκή κατοχή του Ελληνικού χώρου, Ελληνικά σκυλιά (και όχι μόνο κυνηγετικά) είχαν μεταφερθεί στην Ιταλία, Γαλλία, (Γαλατία), Ελβετία, όπου ομοίως εξελίχθηκαν στους σημερινούς ιχνηλάτες (Ιταλικός. ιχνηλάτης «σεγκούτσιο», Ελβ. Ιχνηλάτης Ιούρα τύπου υπομέλανος κ.λ.π) οι οποίοι μοιάζουν αρκετά με τον Ελληνικό Ιχνηλάτη.
Πλην των μεγαλόσωμων λαγωνικών της Τύρινθας της εποχής του Ακταίονα υπήρχε και ένας μικρο-μετριόσωμος λαγωνικός, ο περίφημος Λακωνικός σκύλος, που χαρακτηριζόταν ο καλύτερος κυνηγετικός σε όλη την Ελλάδα. Δεν αποκλείεται οι δύο αυτοί τύποι λαγωνικών, διαφορετικοί κυρίως στο ανάστημα να διασταυρώθηκαν μεταξύ τους και να δημιούργησαν ένα μετριόσωμο λαγωνικό τύπο αρχικά ο οποίος με την παρέλευση των αιώνων εξελίχθηκε στον σημερινό Ελληνικό Ιχνηλάτη.
Οι Λαγωνικοί της Αιγύπτου, όπως ελέχθη μεταφέρθηκαν στην Κρήτη από τους εμπόρους της εποχής (Κρήτες, Φοίνικες) όπως έγινε από τον ίδιο χώρο και στην νότια ηπειρωτική Ελλάδα. Όμως μεταξύ των εισαγωγών αυτών, υπάρχει διαφορά κυρίως ως προς το ανάστημα των εισαγομένων λαγωνικών. Συγκεκριμένα στην ηπειρωτική Ελλάδα εισάγονταν γενικά ψηλόσωμοι λαγωνικοί οι οποίοι ως μακροσκελείς και ταχύποδες και με το σπαθάτο σώμα, ανέπτυσσαν μεγάλη ταχύτητα στις ανοικτές πεδιάδες και συχνά άρπαζαν το λαγό στο τρέξιμο, αφού κυνηγούσαν με την όραση και όχι με την όσφρηση. Είχαν επίσης μεγάλη μυϊκή δύναμη και έτσι αντεπεξέρχονταν επιτυχώς στο κυνήγι του αγριόχοιρου καθώς και του λύκου (όπως τον κυνηγούν ο σημερινός ρώσικος λυκοθήρας – μπορζόι και ο Ιρλανδικός λυκοθήρας- γουλφχάουντ). Παρατηρώντας τις τοιχογραφίες των ανακτόρων της Τίρυνθας και συγκρίνοντας το ανάστημα των λαγωνικών εκείνων με το ανάστημα των κυναγωγών τους, θα πρέπει να είχαν ύψος που θα έφτανε τα 90 εκ. δηλαδή ανώτερο από των υψηλότερων λαγωνικών.
Στην Κρήτη
Στην Κρήτη αντίθετα, κυρίως μετά (τις κατά πάσα πιθανότητα) πρώτες ανεπιτυχείς εισαγωγές ψηλόσωμων λαγωνικών, συνέχισαν να φέρνουν κατά το πλείστον (τουλάχιστον) μικρόσωμα σκυλιά που ανήκαν στην προλεχθείσα φυλή των λεγομένων «σκυλιών του Χέοπα» και την σημερινή Μπασέντζι. Η εκδοχή αυτή στηρίζεται στα εξής:
Κατόπιν αυτών, γίνεται φανερό ότι στην Κρήτη, λόγω των εδαφικών θηραματικών και γενικότερα περιβαλλοντικών συνθηκών, δεν ήταν εύκολο να ευδοκιμήσουν οι μεγαλόσωμοι λαγωνικοί, οι οποίοι, κατά συνέπεια γρήγορα εξαφανίστηκαν, αφού δεν ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθούν από τους Κρήτες κυνηγούς. Αναπτύχθηκαν οι μικρομετριόσωμοι λαγωνικοί τύπου Μπασέντζι (όπως απεικονίζεται στο αγαλματίδιο του μουσείου Ηρακλείου), οι οποίοι, διατηρώντας βασικά στοιχεία του αρχαίου τύπου (όρθια αυτιά, περιτυλισσόμενη ουρά κ.λ.π), με την πάροδο των αιώνων εξελίχθηκαν στο σημερινό Κρητικό Ιχνηλάτη.
Ο Κρητικός ιχνηλάτης επί 4.000 χρόνια διαμορφώθηκε και εξελίχθηκε ανταποκρινόμενος πλήρως στις εδαφοκλιματολογικές συνθήκες και θηραματικές συνθήκες της μεγαλονήσου, έχοντας αποκτήσει ισχυρή όσφρηση και ιχνηλασία, χωρίς να χάσει την λαγωνικοειδή μορφολογία του, όπως έγινε με τον Ελληνικό ιχνηλάτη, που έγινε βρακχοειδής τύπος λόγω της πολύ ευρύτερης κυκλοφορίας του στην Ηπειρωτική Ελλάδα και επικοινωνίας του με άλλες φυλές σκύλων. Η διατήρηση του λαγωνικοειδούς τύπου του οφείλεται στην νησιωτική απομόνωση του και στην διαβίωση του στις ορεινές περιοχές της ενδοχώρας, όπου δεν ήταν εύκολο να διασταυρωθούν με σκυλιά διαφορετικών φυλών, εκτός από τυχαίες διασταυρώσεις με ποιμενόσκυλα των ορεσίβιων κτηνοτρόφων. Ομοίως διατήρησαν το λαγωνικοειδή τύπο οι συγγενείς με τον κρητικό ιχνηλάτη ξένες νησιωτικές φυλές, Τσιρνέκο της Σικελίας και το Ποτέγκο ιμπιζενγκο των Βαλεαρίδων νήσων.
Στα αρχαία κείμενα
Από την αρχαία εποχή, ο Κρητικός Ιχνηλάτης, λόγω της νησιωτικής απομόνωσης του, παρά τα άριστα κυνηγετικά προσόντα του, ιδίως στα ορεινά εδάφη, δεν ήταν γνωστός στην ηπειρωτική Ελλάδα, συνεπώς ελάχιστα, σχεδόν μηδαμινά, αναφέρονται για τον κρητικό σκύλο σε αρχαία ελληνικά κείμενα. Πρώτος ο Ξενοφώντας απλώς σημειώνει για την φυλή αυτή μεταξύ μερικών άλλων φυλών στον «Κυνηγετικό» του: «Προς δε τον ην τον άγριων κέκτησθε κύνας Ινδικάς, Κρητικάς, Λοκρίδας, Λάκαινας, άρκυς, ακόντια (κεφ.χ)». Στο απόσπασμα αυτό του «Κυνηγετικού» αναφέρεται ότι για τον αγριόχοιρο θα χρησιμοποιούνται σκύλοι Ινδικοί, Κρητικοί, Λοκρίδας και Λάκωνες. Ο ίδιος ο Ξενοφών υποδιαίρεσε στοιχειωδώς τα κυνηγετικά σκυλιά (που όλα ήταν καταδιωκτικά) σε δύο τύπους: «τα δε γένη δισσά, Αι μεν Καστοριά, αι δε αλωπεκίες». Στον ένα τύπο ανήκαν τα μεγαλόσωμα, που τα χρησιμοποιούσαν κυρίως στο κυνήγι του χοντρού θηράματος (αγριόχοιρου, ελαφιού κ.λ.π) και στον άλλο τύπο ανήκαν τα μικρόσωμα που χρησιμοποιούσαν κυρίως στο κυνήγι του μικρού τριχωτού θηράματος (λαγού, αλεπούς, κουναβιού κ.λ.π).
Παραδόξως ο Αριστοτέλης που απαρίθμησε επτά φυλές, προβαίνοντας σε μία απλή ταξινόμηση, με κριτήριο καθαρά γεωγραφικό, λαμβάνοντας υπόψη την γενέτειρα χώρα κάθε φυλής, δεν αναφέρει καθόλου την Κρητική φυλή: οι Ηπειρώτικοι, οι Λακωνικοί, οι Μολοσσοί, οι της Κυρήνης (Κυρηναϊκοί), οι Αιγυπτιακοί, οι Ινδικοί και οι Μελιταίοι (της Μάλτας). Ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι σημειώνει μεν το σκύλο της Κυρήνης (Λιβύη), τον Κυρηναϊκό πρόγονο του σημερινού Ιταλικού Τσιρνέκο και εξάδελφο του σημερινού Κρητικού Ιχνηλάτη, αλλά δεν αναφέρει τίποτα για τον Κρητικό σκύλο.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Αν τα αρχαία κείμενα πληροφόρησης (ελληνικά και μεταγενέστερα λατινικά), σχετικά με την καταγωγή και την ιστορία του Κρητικού Ιχνηλάτη, είναι σχεδόν μηδαμινά, υπάρχουν διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία μαρτυρούν την αρχαία καταγωγή και την ιστορία του Κρητικού Ιχνηλάτη, η οποία συνδέεται με την ιστορία της Κρήτης. Το πανάρχαιο αγαλματίδιο του Κρητικού σκύλου που βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο του Ηρακλείου με όρθια αυτιά και κουλουριασμένη πάνω στα νώτα ουρά, που μοιάζει με τον σημερινό Κρητικό Ιχνηλάτη, είναι μία αναμφισβήτητη μαρτυρία.
Για την μελέτη του Κρητικού σκυλιού, κατά την Μινωική εποχή, για την οποία δεν υπάρχουν γραπτές πηγές, αντλούμε στοιχεία από διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα, που φέρουν απεικονίσεις του σκυλιού (σφραγίδες πηλού, σφραγιδόλιθοι) όπως αυτά παρουσιάζονται και αναλύονται από το βιβλίο του Έβανς «Το ανάκτορο του Mίνωα». Από τα ευρήματα αυτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν μια πυξίδα που προέρχεται από την Zάκρο και ένα πώμα πυξίδας από το Mόχλο στην θέση της λαβής του πώματος κατέχει μια ανάγλυφη μορφή σκύλου ξαπλωμένου με την κοιλιά. Η απεικόνιση αυτή μας δίνει με μεγάλη πιθανότητα τα γενικά χαρακτηριστικά του σκυλιού που ζούσε στην Κρήτη μεταξύ του 2700 και 2500 π.X. Με βάση τα στοιχεία που διαθέτουμε, η περιγραφή του Μινωϊκού σκυλιού που ακολουθεί θα πρέπει να είναι κοντά στην πραγματικότητα. Σώμα επίμηκες με εκλεπτυσμένη μορφή, κεφάλι μακρύ με ρύγχος λεπτό, αυτιά μικρά συνήθως όρθια, αλλά πολλές φορές γυρισμένα προς τα πίσω, μέση λεπτή με σκέλη μακριά και λεπτά, ουρά μακριά χοντρή, συχνά γυρισμένη προς τα πάνω. Τα χαρακτηριστικά αυτά φέρνουν μορφολογικά το σκυλί πολύ κοντά στο Αιγυπτιακό λαγωνικό, από το οποίο πιθανότατα προέρχεται. Ο ίδιος τύπος σκύλου θα πρέπει να εξακολουθούσε να ζει στην Κρήτη και στην πρώιμη γεωμετρική περίοδο (900-650 π.X), αν κρίνουμε από σχετική απεικόνιση σε χάλκινο έλασμα, που βρέθηκε στο Ιδαίο Άντρο και φυλάσσεται στο μουσείο του Ηρακλείου.
Την μεγαλύτερη φήμη παραγωγής γνήσιων Κρητικών σκύλων είχε η δυτική Κρήτη και κυρίως η περιοχή της Κυδωνιάς (των σημερινών Χανίων). Λέγεται μάλιστα ότι ο Κύδων, ο ιδρυτής της πόλης, είχε ανατραφεί από μία Κρητική σκύλα. Μιά άλλη μαρτυρία είναι η απεικόνιση σ’ ένα σάρδιο του 4ου και 3ου π.X. αιώνα ενός σκύλου με τα ίδια χαρακτηριστικά που βρίσκεται στο μουσείο του Ηρακλείου. Επίσης ο Οππιανός (2ος μ.X. αιώνας) στο έργο του «Κυνηγετικά» (κεφ.1,401) περιγράφει ένα σκύλο με χαρακτηριστικά όμοια του σημερινού Κρητικού Ιχνηλάτη.
Άλλες αναφορές
Ακόμα υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες επισκεπτών που βρέθηκαν στην Κρήτη μετά την κατάκτηση της από τους Τούρκους (1700-1800 μ.X.) που όλοι συμφωνούν στις περιγραφές οι οποίες επιβεβαιώνουν την παρουσία του Κρητικού σκύλου ακόμα στην Κρήτη. Ο ζωολόγος K. Κέλερ, ο οποίος μελέτησε βαθιά τους λαγωνικούς-λεβριεροειδείς σκύλους, συγκεντρώνοντας τους σε μία ομάδα που προέρχεται από τον πανάρχαιο αβησσυνό σκύλο (Kάνις Σιμένσις) κ. Καμπερού θεωρεί τον Κρητικό σκύλο σαν γνήσιο λαγωνικό που διατήρησε τα αρχικά χαρακτηριστικά του: Λεπτή και μακριά κεφαλή, αιχμηρό ρύγχος, ευρύ στήθος, ανασυρμένες λαγόνες και σκέλη υψηλά και νευρώδη. Σύμφωνα με τις ιστορικές μαρτυρίες, οι αρετές και οι χρήσεις του Μινωικού αυτού σκύλου ήσαν πολλές: εύρωστος και γενναίος χρησιμοποιείτο για το κυνήγι του αγριόχοιρου (εκτός την λαγοθηρία). Ταχύς στο τρέξιμο, μπορούσε να τρέξει άνετα πλάι στους ίππους και γι' αυτό αποκαλείτο και «πάριππος» Πολυδεύκης. Προικισμένος με μεγάλη αντοχή (από εδώ και «διάπονος») μπορούσε να κυνηγά σε απότομους βραχώδεις και δασώδεις κυνηγότοπους. Χρησιμοποιείτο και σαν ποιμενικός, σαν φύλακας και σαν συνοδός στις οδοιπορίες. Στην αρχαιότητα, όπως μας πληροφορεί ο Οβίδιος, δεν εννοείτο αγέλη κυνηγετικών (καταδιωκτικών) σκυλιών, χωρίς ένα καλό Κρητικό σκυλί.
Φτάνοντας στην περίοδο του Μεσοπολέμου και ακριβώς το 1933, που πρώτος ο αρχαιολόγος και έφορος αρχαιοτήτων Ηρακλείου, Σπ. Μαρινάτος, μανιώδης κυνηγός και κυνόφιλος, δημοσίευσε στα «Κυνηγετικά Nέα» ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο «Αι περίφημοι Κρητικαί Kύνες της αρχαιότητος».
Ο Εθνικός μορφολογικός τύπος του Κρητικού Ιχνηλάτη
Σκύλος που ανήκει στην λαγωνική (γραιοειδή) ομάδα και ακριβέστερα στον λαγωνικοειδή τύπο. Κυνηγετικός σκύλος δίωξης Γνήσια Ελληνική. Γενέτειρα του η Κρήτη, όπου ζει επί 4.000 χρόνια. Eίναι η αρχαιότερη κυνηγετική φυλή της Ευρώπης.