cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημοκρατία της Άπω Ανατολής
Η Δημοκρατία της Άπω Ανατολής (Дальневосто́чная Респу́блика, ДВР), γνωστή και ως δημοκρατία του Τσιτά ανεπίσημα, ήταν ένα ονομαστικά ανεξάρτητο κράτος που υπήρξε από τον Απρίλιο του 1920 μέχρι τον Νοέμβριο του 1922 στο ανατολικότερο τμήμα της ρωσικής Άπω Ανατολής. Αν και θεωρητικά ανεξάρτητο ήταν σε μεγάλο βαθμό ελεγχόμενο από τις αρχές της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (ΡΣΟΣΔ), η οποία έβλεπε τη Δημοκρατία ως ουδέτερο κράτος μεταξύ της ΡΣΟΣΔ και των κατεχόμενων από την Ιαπωνία εδαφών κατά τη διάρκεια του ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου του 1917-1922. Ο πρώτος πρόεδρος ήταν ο Αλεξάντρ Κρασνοστσιόκοφ.
Η Δημοκρατία της Άπω Ανατολής κατείχε τις επικράτειες που αντιστοιχούν σήμερα στο κράι Υπερβαϊκάλης, την περιφέρεια Αμούρ, την Εβραϊκή Αυτόνομη Περιφέρεια, τοΚράι Χαμπάροφσκ και το Κράι Πριμόρσκι της Ρωσίας (τις πρώην περιφέρειες Υπερβαϊκάλης και Αμούρ του κράι Πριμόρσκι). Η πρωτεύουσά της δημοκρατίας ήταν το Βερχνεουντίνσκ (σημερινό Ουλάν-Ουντέ) αλλά τον Οκτώβριο του 1920 η πρωτεύουσα μετακινήθηκε στη Τσιτά.
Δημιουργία
Η Δημοκρατία της Άπω Ανατολής ιδρύθηκε στον απόηχο του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου οι τοπικές αρχές ήλεγχαν γενικά τις πόλεις της Άπω Ανατολής, συνεργαζόμενοι σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, με τη Λευκή Σιβηρική κυβέρνηση του Αλεξάντερ Κόλτσακ και τις ιαπωνικές δυνάμεις (οι οποίες εισέβαλαν αργότερα). Με την εκκένωση των περιφερειών Υπερβαϊκάλης και Αμούρ την άνοιξη του 1920 από τους Ιάπωνες δημιουργήθηκε μια έλλειψη πολιτικού καθεστώτος στη περιοχή.
Μια νέα κεντρική αρχή με έδρα τη Τσιτά ιδρύθηκε για να κυβερνήσει τα εναπομείναντα τμήματα της Δημοκρατίας της Άπω Ανατολής στα απόνερα των Ιαπώνων. Η Δημοκρατία της Άπω Ανατολής κυβερνούσε μόνο την περιοχή του Βέρχνε-Ουντίνσκ και τα περίχωρά του όταν ιδρύθηκε, αλλά το καλοκαίρι του 1920 η σοβιετική κυβέρνηση του Αμούρ συμφώνησε να ενταχθεί.
Η Δημοκρατία της Άπω Ανατολής σχηματίστηκε δύο μήνες μετά τον θάνατο του Κολτσάκ με τη σιωπηρή υποστήριξη της κυβέρνησης της Σοβιετικής Ρωσίας, καθώς έβλεπε το νέο κράτος ως προσωρινό ουδέτερο κράτος μεταξύ της ΡΣΟΣΔ και των κατεχόμενων από την Ιαπωνία εδαφών. Πολλά μέλη του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος διαφωνούσαν με την απόφαση να επιτραπεί μια νέα κυβέρνηση στην περιοχή, πιστεύοντας ότι περίπου 4.000 μέλη του κόμματος ήταν αρκετά για να στηθεί μια κυβέρνηση στην περιοχή. Ωστόσο, ο Βλαντιμίρ Λένιν και άλλοι ηγέτες του κόμματος στη Μόσχα θεώρησαν ότι οι περίπου 70.000 Ιάπωνες και 12.000 Αμερικανοί στρατιώτες μπορεί να θεωρήσουν τέτοια κίνηση ως προβοκάτσια, ωθώντας τους Ιάπωνες και τους Αμερικάνους σε νέα επίθεση στην οποία η Σοβιετική δημοκρατία δύσκολα θα μπορούσε να αντέξει.
Στις 1 Απριλίου 1920, οι Αμερικανικές δυνάμεις υπό τον Στρατηγό Ουίλιαμ Σ. Γκρέιβς αποχώρησαν από τη Σιβηρία, αφήνοντας τους Ιάπωνες ως τη μόνη κατοχική δύναμη στην περιοχή με την οποία θα έπρεπε να πολεμήσουν οι Μπολσεβίκοι. Αυτή η λεπτομέρεια δεν άλλαξε τη βασική εξίσωση για την κυβέρνηση των Μπολσεβίκων στη Μόσχα, ωστόσο, η οποία συνέχισε να βλέπει την ίδρυση μιας Δημοκρατίας της Άπω Ανατολής ως ένα είδος Συνθήκης του Μπρεστ-Λιτόφσκ στην ανατολή, παρέχοντας στο καθεστώς ένα απαραίτητο χώρο για να αναπνεύσει ενώ ενισχυόταν οικονομικά και στρατιωτικά.
Στις 6 Απριλίου 1920, μια βιαστικά συγκεκλημένη Συντακτική Συνέλευση συγκεντρώθηκε στο Βερχνεουντίνσκ και διακήρυξε τη δημιουργία της Δημοκρατίας της Άπω Ανατολής. Δόθηκαν υποσχέσεις ότι το νέο σύνταγμα της δημοκρατίας θα εγγυηθεί ελεύθερες εκλογές σύμφωνα με τις αρχές της καθολικής, άμεσης και ίσης ψήφου και ότι οι ξένες επενδύσεις στη χώρα θα πρέπει να ενθαρρυνθούν.
Η Δημοκρατία της Άπω Ανατολής, την οποία κυβερνούσαν μετριοπαθείς σοσιαλιστές, αναγνωρίστηκε απρόθυμα από τις διάφορες πόλεις της περιφέρειας προς το τέλος του 1920. Στους επόμενους 18 μήνες υπήρξε περιοδικά βία, ωμότητες και αντίποινα.
Η Ιαπωνία συμφώνησε να αναγνωρίσει το νέο ουδέτερο κράτος σε εκεχειρία με τον Κόκκινο Στρατό στις 15 Ιουλίου 1920, με αποτέλεσμα την εγκατάλειψη του αταμάνου Γκριγκόρι Σεμιόνοφ και της Ανατολικής Οκράινας που διοικούσε. Τον Οκτώβριο ο Σεμιόνοφ είχε απελαθεί από τη βάση του στη Τσίτα. Αφού ο Σεμένοφ βγήκε εκτός μάχης η έδρα της Δημοκρατίας της Άπω Ανατολής μετακινήθηκε σε εκείνη την πόλη.
Στις 11 Νοεμβρίου 1920 η προσωρινή εθνική συνέλευση για την Άπω Ανατολή συγκλήθηκε στο Βλαδιβοστόκ. Η συγκέντρωση αναγνώριση την κυβέρνηση της Τσιτά και όρισε την 9η Ιανουαρίου 1921 ως η ημερομηνία των εκλογών για τη νέα Συνέλευση της Δημοκρατίας της Άπω Ανατολής. Ένα νέο σύνταγμα που έμοιαζε με το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών συντάχθηκε και εγκρίθηκε στις 27 Απριλίου 1921.
Το πραξικόπημα του 1921
Ωστόσο, οι δεξιές δυνάμεις απέρριψαν την ιδέα του νεοσύστατου δημοκρατικού πολιτεύματος. Στις 26 Μαΐου 1921 έλαβε χώρα ένα λευκό πραξικόπημα στο Βλαδιβοστόκ, το οποίο υποστηρίχθηκε από τις Ιαπωνικές δυνάμεις κατοχής. Μια περίμετρος ασφαλείας (cordon sanitaire) Ιαπωνικών στρατευμάτων προστάτευε τις εξεγερμένες δυνάμεις, οι οποίες προσπαθούσαν να ιδρύσουν τη προσωρινή κυβέρνηση του Πριαμούρ, το νέο καθεστώς. Λίγο μετά το πραξικόπημα, ο Αταμάν Σεμιόνοφ έφτασε στο Βλαδιβοστόκ και επιχείρησε να ανακηρύξει τον εαυτό του διοικητή του καθεστώτος—μια προσπάθεια που απέτυχε, όταν οι Ιάπωνες σταμάτησαν να τον υποστηρίζουν.
Η νέα Προσωρινή Κυβέρνηση του Πριαμούρ προσπάθησε—χωρίς επιτυχία—να συσπειρώσει τις διάφορες αντιμπολσεβικικές δυνάμεις στο πλευρό της. Οι ηγέτες της, δύο επιχειρηματίες από το Βλαδιβοστόκ, οι αδερφοί Σ.Δ. και Ν.Δ. Μερκούλοφ βρέθηκαν σε απομόνωση, όταν ο Ιαπωνικός στρατός ανακοίνωσε στις 24 Ιουνίου 1922 ότι θα ανακαλέσουν τα στρατεύματά τους από τη Σιβηρία μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου. Ένα ζέμσκι σαμπόρ που συγκλήθηκε τον Ιούλιο τους απέπεμψε και ονόμασε έναν πρώην αξιωματικό της Λεγεώνας της Τσεχοσλοβακίας, τον Μ.Κ. Ντίτριχς, ως δικτάτορα.
Με το τέλος του εμφυλίου πολέμου, η Σοβιετική Ρωσία απορρόφησε τη Δημοκρατία της Άπω Ανατολής, στις 15 Νοεμβρίου 1922. Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Άπω Ανατολής αυτοδιαλύθηκε και μεταβίβασε όλες τις αρμοδιότητες και το έδαφος της στην κυβέρνηση των Μπολσεβίκων στη Μόσχα.
Η Ιαπωνία συνέχισε να κατέχει το βόρειο μισό της Σαχαλίνης μέχρι το 1925, δήθεν, ως αποζημίωση για τη σφαγή των περίπου 700 πολιτών και στρατιωτών στο Ιαπωνικό φυλάκιο στο Νικολάγιεφσκ επί του Αμούρ τον Ιανουάριο του 1920. Αυτό το "αντισταθμιστικό" κίνητρο για την εκμετάλλευση του εδάφους διαψεύδεται από το γεγονός ότι τα Ιαπωνικά αντίποινα για τις ενέργειες των ρώσων ανταρτών κόστισαν διπλάσιες και τριπλάσιες ζωές σε σχέση με τους αθώους ρώσους πολίτες.
Εδάφη - πόροι
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Το έδαφος της Δημοκρατίας της Άπω Ανατολής το 1922. Η Δημοκρατία της Άπω Ανατολής αποτελούνταν από τέσσερις επαρχίες της πρώην ρωσικής αυτοκρατορίας - την Υπερβαϊκάλη, την Αμούρ, την Παραθαλάσσια επαρχία και το βόρειο μισό της Σαχαλίνης. Κυρίως όμως αποτελούσε το όριο Υπερβαϊκάλης και Εξωτερικής Μαντσουρίας. Τα σύνορα του βραχύβιου κράτους ξεκινούσαν από τη δυτική ακτή της Λίμνης Βαϊκάλης κατά μήκος του βόρειου συνόρου με τη Μογγολία και τη Μαντζουρία, ενώ βρεχόταν από τη Θάλασσα της Ιαπωνίας και την Οχοτσκική Θάλασσα.
Η συνολική έκταση της Δημοκρατίας της Άπω Ανατολής ήταν περίπου 1.900.000 τ.χλμ. και ήταν πολύ αραιοκατοικημένη, έχοντας μόλις περίπου 3.5 εκατομμύρια κατοίκους. Από αυτούς μόλις περίπου 1.62 εκατομμύρια ήταν Ρώσοι και μόλις πάνω από 1 εκατομμύριο άτομα ήταν Ασιατικής καταγωγής, με καταγωγή από την Κίνα, την Ιαπωνία, τη Μογγολία και τη Κορέα.
Η Δημοκρατία της Άπω Ανατολής ήταν μια περιοχή με σημαντικό ορυκτό πλούτο. Τα εδάφη της παρήγαγαν περίπου το ένα τρίτο της ρωσικής παραγωγής χρυσού και εκεί βρισκόταν η μόνη πηγή εγχώριας εξόρυξης κασσίτερου της Ρωσίας. Στη Δημοκρατία της Άπω Ανατολής υπήρχαν επίσης κοιτάσματα ψευδάργυρου, σιδήρου και άνθρακα.
Η αλιευτική βιομηχανία της πρώην Ναυτικής Επαρχίας ήταν σημαντική, με το σύνολο των αλιευμάτων να υπερβαίνει αυτό της Ισλανδίας. Παρήγαγε μεγάλες ποσότητες ρέγγας, σολομού και οξύρρυγχου. Η Δημοκρατία επίσης είχε μεγάλες δασικές εκτάσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας έκτασης συγκομιδίσιμων πεύκων, ελάτων, κέδρων, λεύκων, και σημύδων που ξεπερνούσε τα 490.000 τ.χλμ.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πρώην κράτη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες Κατηγορία:Ιστορία της Μαντζουρίας Κατηγορία:Πρώην σλαβικά κράτη Κατηγορία:Πρώιμες Σοβιετικές δημοκρατίες Απω Ανατολη Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ανατολικής Ασίας
Περικλής Αλεξανδρής
Ο Περικλής Αλεξανδρής (1864 - 1939) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Καρδίτσα και καταγόταν από παλαιά οικογένεια πολιτικών. Σπούδασε νομικά και ακολούθησε σταδιοδρομία στο δικαστικό σώμα φτάνοντας έως τη θέση του εισαγγελέα Εφετών. Στις εκλογές του 1923 εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας ενώ στις επόμενες, στις εκλογές του 1926, εξελέγη βουλευτής Τρικάλων. Την περίοδο 1929 - 1935 διετέλεσε γερουσιαστής Τρικάλων με το κόμμα των Φιλελευθέρων χρηματίζοντας μάλιστα και αντιπρόεδρος του σώματος της Γερουσίας.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Θεσσαλών.
Απεβίωσε το 1939.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων Κατηγορία:Βουλευτές Καρδίτσας
1181
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1181 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Έντουαρντ Βέρνον
Ο Ναύαρχος Έντουαρντ Βέρνον (12 Νοεμβρίου 1684 - 30 Οκτωβρίου 1757) ήταν βρετανός ναυτικός αξιωματικός. Είχε μια μακρά και ξεχωριστή καριέρα, ανερχόμενη στην τάξη ναυάρχου μετά από 39 χρόνια υπηρεσίας. Ως αντιναύαρχος κατά τη διάρκεια του πολέμου του αυτιού του Τζένκινς, το 1739 ήταν υπεύθυνος για τη κατάληψη του Πόρτο Μπέλο. Ωστόσο, η αργότερα αμφίβια λειτουργία του ενάντια στην Καρθαγένα της Ινδιάδας υπέστη σοβαρή ήττα. Ο Βερνόν επίσης υπηρέτησε τρεις φορές ως βουλευτής και μίλησε για τα ναυτικά θέματα στο Κοινοβούλιο, κάνοντάς τον αμφιλεγόμενο.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στο Ουέστμινστερ του Λονδίνου, ο Έντουαρντ ήταν ο δεύτερος γιος του Τζέιμς Βέρνον, υπουργός Εξωτερικών του Γουλιέλμου Γ΄ της Αγγλίας. Ο Έντουαρντ είχε έναν άλλο αδελφό, τον Τζέιμς, ο οποίος έγινε βρετανός απεσταλμένος στη Δανία και υπηρέτησε ως βουλευτής και υπάλληλος του Ιδιωτικού Συμβουλίου. Ο Βέρνον παρακολούθησε σύντομα τη Σχολή του Ουέστμινστερ και στη συνέχεια προσχώρησε στο Βασιλικό Ναυτικό στις 10 Μαΐου 1700 ως εθελοντής στο καράβι HMS Shrewsbury. Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση του Έντουαρντ έρχεται έντονα σε αντίθεση με τον κανόνα των βασιλικών αξιωματικών του Ναυτικού της εποχής του, οι περισσότεροι από τους οποίους έλαβαν στοιχειώδη εκπαίδευση πριν αποσταλούν στη θάλασσα σε ηλικία περίπου δώδεκα.
Ναυτική καριέρα
thumb|Ζωγραφιά της Μάχης της Μάλαγας|alt=|left Ο Έντουαρντ συμμετείχε σε 2 πολέμους, στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1701 - 1712) και στον Πόλεμο του αυτιού του Τζέκινς (1739 - 1742), πήρε μέρος σε 6 μάχες, από τις οποίες νίκησε τις 4. Σιγά σιγά ανέβαινε ναυτικούς βαθμούς. Μέσα σε 6 χρόνια υπηρεσίας έφτασε στον βαθμό του Πλοίαρχου (1706), πιο μετά έγινε Αρχιπλοίαρχος και πολύ αργότερα Ναύαρχος (1739).
Το τέλος της ναυτικής καριέρας του
Όταν το ναυαρχείο αρνήθηκε να του χορηγήσει το καθεστώς αρχηγού, ζήτησε παραίτηση τον Δεκέμβριο του 1745. Η ναυτική καριέρα του Έντουαρντ είχε, ωστόσο, ένα αμφιλεγόμενο τέλος. Έγραψε δύο φυλλάδια για τις διαφωνίες του με το Ναυαρχείο. Ο πρώτος είχε τίτλο "Ένα δείγμα γυμνής αλήθειας από έναν βρετανό ναύτη" και το δεύτερο "Ορισμένες εποχιακές συμβουλές από έναν ειλικρινή ναύτη". Ως αποτέλεσμα, το Ναυαρχείο έφερε το θέμα στον βασιλιά Γεώργιο Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας, ο οποίος συνέστησε να αφαιρεθεί το όνομά του από τον κατάλογο σημαίας ναυτικού. Απολύθηκε στις 11 Απριλίου 1746.
Βουνό Βέρνον
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Τζορτζ Ουάσινγκτον, Λοουρενσε Ουάσινγκτον, υπηρέτησε στη ναυαρχίδα του Βέρνον, HMS Princess Caroline και ως αρχηγός της Royal Marines το 1741. Ονόμασε ένα βουνό στην Βιρτζίνια Βέρνον, προς τιμήν του πρώην διοικητή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ναύαρχοι Κατηγορία:Άγγλοι στρατιωτικοί
Κωνσταντίνος Μπόνης
Ο Κωνσταντίνος Μπόνης (1905-1990) ήταν Έλληνας θεολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου και ακαδημαϊκός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1905 στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας. Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στον Αστακό και τη Λευκάδα και το 1922 εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά από δύο χρόνια, το 1924, μετεγγράφηκε στη Θεολογική Σχολή του ιδίου Πανεπιστημίου από όπου αποφοίτησε το 1927. Λαμβάνοντας υποτροφία του Υπουργείου Παιδείας συνέχισε τις σπουδές του στη Βυζαντινολογία και την Εκκλησιαστική Φιλολογία στα Πανεπιστήμια των Βρυξελλών, του Μονάχου και του Βερολίνου. Το 1937 αναγορεύθηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου, ενώ το 1938 διδάκτωρ θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Δίδαξε σε σχολεία μέσης εκπαίδευσης, στην Κεφαλονιά και την Πάτρα αλλά και το Μαράσλειο Αθηνών, και στη συνέχεια υπήρξε γενικός επιθεωρητής και διευθυντής της Γερμανικής Σχολής Αθηνών έως το 1940. Την ίδια περίοδο ξεκίνησε να αρθρογραφεί στα περιοδικά «Θεολογία» και «Εκκλησία» της Εκκλησίας της Ελλάδος των οποίων υπήρξε διευθυντής την περίοδο 1968-1982, ενώ ασχολήθηκε και με τα αρχεία της Ιεράς Συνόδου. Το 1938 εξελέγη υφηγητής της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, και δίδαξε ως επίκουρος καθηγητής, ενώ το 1942 εξελέγη τακτικός καθηγητής στην έδρα της Γενικής Εκκλησιαστικής Γραμματολογίας στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1951 επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αντικαθιστώντας τον Δημήτριο Μπαλάνο στην έδρα της Πατρολογίας και της Ερμηνείας των Πατέρων. Υπήρξε κοσμήτορας στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, αλλά και σε αυτή του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1956-1957, 1964-1965 και 1969-1970. Αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1970, λόγω συνταξιοδότησης.
Δίδαξε ακόμη, ως επισκέπτης καθηγητής στην Ελληνορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη των ΗΠΑ, ενώ για δύο χρόνια διετέλεσε γενικός διευθυντής Θρησκευμάτων στο Υπουργείο Παιδείας. Το 1938 εξελέγη μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός και το 1978 τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ το 1987 υπήρξε πρόεδρος αυτής.
Απεβίωσε στις 7 Ιουνίου 1990 στην Αθήνα.
Έργο
Εκπροσώπησε την Εκκλησία της Ελλάδος σε αρκετές διεθνείς συνελεύσεις και επιτροπές του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών. Στο συγγραφικό του έργο ασχολήθηκε με την κλασική περίοδο της εκκλησιαστικής γραμματολογίας και την περίοδο της αναγέννησης των γραμμάτων στο Βυζάντιο από τον 12ο αιώνα και έπειτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Κόναν ο βάρβαρος (αποσαφήνιση)
Κόναν ο βάρβαρος μπορεί να είναι:
Ειρήνη Δούκαινα
Η Ειρήνη Δούκαινα (1066 – 19 Φεβρουαρίου 1138) ήταν αυτοκράτειρα από τη Δυναστεία των Δουκών χάρη στον γάμο της με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό από τη Δυναστεία των Κομνηνών. Η Ειρήνη Δούκαινα ήταν τρίτο παιδί και μεγαλύτερη κόρη του Πρωτοβεστιάριου Ανδρόνικου Δούκα και της Μαρίας της Βουλγαρίας, εγγονής του Ιβάν Βλάντισλαβ της Βουλγαρίας. Ο πατέρας της Ανδρόνικος ήταν μεγαλύτερος γιος του Καίσαρα Ιωάννη Δούκα, ανεψιός του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ι΄ Δούκα και ξάδελφος του αυτοκράτορα Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα.
Γάμος
Η Ειρήνη Δούκαινα παντρεύτηκε τον Αλέξιο Κομνηνό σε ηλικία 11 ετών (1078), χάρη στον γάμο οι Δούκες υποστήριξαν την άνοδο στον θρόνο του συζύγου της όταν παραιτήθηκε ο ηλικιωμένος αυτοκράτορας Νικηφόρος Γ΄ Βοτανειάτης ύστερα από αιματηρό πραξικόπημα (1081). Η πεθερά της Άννα Δαλασσηνή είχε βαθύ μίσος στους Δούκες, πίεσε τον Αλέξιο να χωρίσει την Ειρήνη και να παντρευτεί την αυτοκράτειρα Μαρία Αλανή πρώην σύζυγο του Μιχαήλ Ζ΄ και του Νικηφόρου Γ΄. Η Άννα δεν συμμετείχε στην γαμήλια τελετή και απαγόρευσε την στέψη της αλλά ο πατριάρχης Κοσμάς Α΄ Ιεροσολυμίτης πείστηκε από τους Δούκες και προχώρησε στην στέψη μία βδομάδα αργότερα. Η Άννα Δαλασσηνή τελικά το δέχτηκε αλλά διέταξε τον πατριάρχη Κοσμά Α΄ να παραιτηθεί, τον αντικατέστησε ο Ευστράτιος Γαριδάς.
Η μητέρα του Αλέξιου Α΄ είχε πρωταγωνιστήσει στην κεντρική πολιτική στην Βυζαντινή αυτοκρατορία για περισσότερα από 20 χρόνια, η Μαρία Αλανή ζούσε στα ανάκτορα και κυκλοφορούσαν πολλές φήμες ότι ο αυτοκράτορας είχε σχέσεις μαζί της. Η Άννα Κομνηνή στο έργο της Αλεξιάδα το αρνήθηκε επίμονα αλλά δεν είναι αξιόπιστη η γνώμη της επειδή γεννήθηκε δύο χρόνια αργότερα (1 Δεκεμβρίου 1083). Το έργο της Άννας Κομνηνής ήταν ένας ασταμάτητος ύμνος για τους γονείς της περιγράφει τη μητέρα της με τα πιο λαμπρά λόγια:
"Ἡ δέ γε βασιλὶς Εἰρήνη καὶ μήτηρ ἐμὴ μεῖράξ τε ἦν τὸ τηνικάδε καὶ οὐδέπω τὸν πεντεκαιδέκατον παραδεδραμήκει χρόνον. Θυγάτριον δὲ ἦν Ἀνδρονίκου τοῦ πρωτοτόκου υἱοῦ τοῦ καίσαρος, τὸ γένος περίβλεπτος, εἰς Ἀνδρονίκους ἐκείνους καὶ Κωνσταντίνους τοὺς Δούκας ἀναφέρουσα τὴν τοῦ γένους σειράν. Ἀνίστατο μὲν γὰρ καθάπερ τι ἔρνος ὄρθιον καὶ ἀειθαλὲς συμμέτρως καὶ πλατυνομένη καὶ στενουμένη καταλλήλως ἑκασταχοῦ τῶν μελῶν καὶ μερῶν. Καὶ ἐπέραστος μὲν ἰδεῖν, ἐπέραστος δὲ ἀκοῦσαι καὶ ὄψεώς τε καὶ ἀκοῆς ἀκόρεστον ὡς ὄντως ἄκουσμά τε καὶ θέαμα. Αὐτὸ μὲν γὰρ τὸ πρόσωπον σελήνης μὲν ἀπέστιλβε φέγγος, οὐ μὴν εἰς κύκλον ἀκριβῆ διαπέπλαστο κατὰ τὰς Ἀσσυρίους γυναῖκας οὐδ' ἄλλως ἐξεμηκύνετο κατὰ τὰς Σκυθίδας, ἀλλ' ὑπεχαλᾶτο μικρόν πως τῆς ἀκριβείας τοῦ κύκλου. Ἀνεπέπτατο δὲ αὐτῆς ὁ λειμὼν ἀπὸ τῶν παρειῶν καὶ τὴν ῥοδωνιὰν καὶ τοῖς πόρρω προὐβάλλετο. Ὄμμα δὲ χαροπὸν καὶ σὺν ἡδονῇ φοβερὸν ἐνητένιζεν, ὡς τῶν ὁρώντων τὰ ὄμματα τῇ μὲν ἡδονῇ καὶ τῷ κάλλει ἕλκειν πρὸς ἑαυτήν, τῷ δὲ φόβῳ μύειν καταναγκάζειν οὐκ ἐχόντων ὅπως ἀποβλέψωνται ἢ ὅπως ἂν ἀποκρύψωνται."
Η Άννα Κομνηνή συνεχίζει ταυτίζοντας τη μητέρα της με την Ελληνίδα θεά Αθηνά ως εξής:
"Καὶ εἰ μέν τις ἦν Ἀθηνᾶ τοῖς πρῴην ἐφευρημένη ποιηταῖς τε καὶ συγγραφεῦσιν, οὐκ οἶδα ἔγωγε· μῦθον δὲ ταύτην ἀκούω περιφερόμενον καὶ περισυρόμενον· τὴν δὲ βασιλίδα ταύτην Ἀθηνᾶν εἴ τις εἶπεν ἐν τοῖς τότε χρόνοις φανεῖσαν τῷ ἀνθρωπίνῳ βίῳ ἢ καταρραγεῖσαν ἐξ οὐρανοῦ μετά τινος οὐρανίας αἴγλης καὶ ἀπροσίτου μαρμαρυγῆς, οὐκ ἂν ἐξήμαρτε τοῦ εἰκότος".
Αυτοκράτειρα
Η Ειρήνη Δούκαινα ήταν γενικά ντροπαλή, δεν εμφανιζόταν σε δημόσιες συγκεντρώσεις και σε μεγάλο πλήθος αν και ήταν αρκετά ισχυρή στη διακυβέρνηση, απομονωμένη ασχολήθηκε με την ανάγνωση θρησκευτικής λογοτεχνίας και με φιλανθρωπίες. Η Μαρία Αλανή ήταν από την αρχή ερωμένη του αυτοκράτορα αλλά αυτό δεν φαίνεται να ενοχλούσε σημαντικά την Ειρήνη, δεν έφερε καμία σύγκρουση στις σχέσεις τους. Συνόδευσε τον σύζυγο της στις περισσότερες αποστολές με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα η επίσκεψη στον Βοημούνδο Α΄ της Αντιόχειας (1107) και στη Χερσόννησο (1112). Στις αποστολές αυτές είχε περισσότερο τον ρόλο της νοσοκόμας απέναντι στον σύζυγο της, φρόντιζε την υγεία του που έπασχε από ουρική αρθρίτιδα και τον προστάτευε από συνωμοσίες που ήταν αρκετές εκείνη την εποχή. Πολλοί συγγραφείς εκφράζουν την άποψη ότι ο Αλέξιος έπαιρνε τη σύζυγο του μαζί του επειδή δεν είχε εμπιστοσύνη να την αφήσει μόνη της στην Κωνσταντινούπολη. Την εποχή που παρέμενε στην Πόλη ασκούσε την εξουσία στο όνομα της συζύγου της, κύριος συνεργάτης της ήταν ο Νικηφόρος Βρυέννιος ο Νεότερος που παντρεύτηκε την κόρη της Άννα Κομνηνή.
Η Ειρήνη πίεζε συνεχώς τον Αλέξιο να ορίσει διάδοχο την Άννα και τον σύζυγο της Νικηφόρο αποκληρώνοντας τον νόμιμο διάδοχο Ιωάννη, ο Νικήτας Χωνιάτης συγκεκριμένα γράφει:
"Προσπαθούσε με την ισχυρή επίδραση που ασκούσε στον σύζυγο της να τον πείσει να ορίσει διάδοχο την Άννα, διέφθειρε συνεχώς τον γιο τους Ιωάννη, τον παρουσίαζε ως αδύναμο και ανίκανο. Ο Αλέξιος που ήταν αποφασισμένος με κάθε μέσο να ιδρύσει μία ισχυρή οικογενειακή δυναστεία με τον γιο τους αρχικά την αγνόησε ή παρίστανε τον απασχολημένο, τελικά έχασε την ψυχραιμία του και της απαγόρευσε να κάνει οποιαδήποτε αναφορά για το θέμα".
Τελευταία χρόνια
Η Ειρήνη φρόντισε τον Αλέξιο στο νεκροκρέβατο του (1118), την ίδια εποχή προσπαθούσε με κάθε μέσο να τον διαδεχτούν η κόρη της Άννα και ο σύζυγος της Νικηφόρος, ο Αλέξιος ωστόσο είχε ορίσει διάδοχο τον Ιωάννη και η μητέρα του τον κατηγόρησε για κλοπή και προδοσία. Όταν πέθανε ο Αλέξιος Α΄ η Ειρήνη εκδήλωσε έντονα το πένθος, φόρεσε τα ρούχα της κόρης της Ευδοκίας που ο σύζυγος της είχε πεθάνει πρόσφατα. Προχώρησε με την κόρη της Άννα σύντομα σε συνωμοσία εναντίον του Ιωάννη αλλά αποκαλύφτηκε και εξορίστηκαν στην μονή της Κεχαριτωμένης που είχε ιδρύσει η Ειρήνη πριν από μερικά χρόνια. Η Ειρήνη έζησε ειρηνικά στην εξορία και ασχολήθηκε με τη φιλανθρωπία και την εκπαίδευση των ορφανών, ενέπνευσε την ιστορία που έγραψε ο γαμπρός της Νικηφόρος Βρυέννιος με μεγάλες λογοτεχνικές μορφές όπως ο Θεοφύλακτος Αχρίδος και ο Μιχαήλ Ιταλικός.
Ο σύγχρονος Έλληνας ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης κάνει σαφή αναφορά στην Ειρήνη Δούκαινα στο ποίημα του "Βυζαντινός άρχων, εξόριστος στιχουργών" με την φράση "αυτή η οχιά Ειρήνη Δούκαινα" και "ίσως είναι καταραμένη", οι αναφορές αυτές δείχνουν καθαρά τη φήμη της σαν σκευωρού.
Οικογένεια
μικρογραφία|Μωσαϊκό του 12ου αιώνα από το άνω τμήμα της [[Αγία Σοφία (Κωνσταντινούπολη)|Αγίας Σοφίας. Ο αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός (1118–1143) απεικονίζεται στα αριστερά, με την Παναγία και το βρέφος Ιησού Χριστό στο κέντρο, και τη σύζυγο του Ιωάννη αυτοκράτειρα Ειρήνη της Ουγγαρίας στα δεξιά.]] Με τον σύζυγο της Αλέξιο Α΄ Κομνηνό απέκτησε :
Γενεαλογία
Γενεαλογία Ρωμαίων Αυτοκρατόρων 717 - 1453
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Δουκών Κατηγορία:Βυζαντινοί βιβλιογράφοι Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
1183
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1183 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αρχοντία της Κολωνείας
Η Αρχοντία ή Αρχοντάτο της Κολωνείας ήταν διοικητική διαίρεση, κατώτερη από το Θέμα που δημιουργήθηκε και διατηρήθηκε τον 9ο αιώνα στην Κολωνεία της Μικράς Ασίας.
Δημιουργήθηκε στις αρχές του 9ου αιώνα αντικαθιστώντας την τούρμα Κολωνείας, μέχρι το 863 είχε αναβαθμιστεί στο Θέμα Κολωνείας. έδρα του αρχοντάτου ήταν η πόλη της Κολωνείας χτισμένη σε φυσική οχυρή θέση όπου περιβαλλόταν απο ισχυρά τείχη που είχε χτίσει ο Ιουστινιανός. Γνωστός άρχων, γνωστός από μολυβδόβουλο, ήταν ο Γρηγόριος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχοντάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Σαιν-Ναζαίρ-ντε-Πεζάν
Το Σαιν-Ναζαίρ-ντε-Πεζάν (γαλλικά: Saint-Nazaire-de-Pézan, οξιτανικά: Sant Nazari de Pesan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ναζαιρουά (γαλλικά: Saint-Nazairois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Λάπαθο
Χαρακτηριστικά
Όλα είναι ιθαγενή εύκρατων χωρών. Είναι φυτά ποώδη, ετήσια, διετή και πολυετή. Τα πλείστα θεωρούνται ζιζάνια, πολλά είδη όμως είναι εδώδιμα και ορισμένα καλλιεργούνται. Όλα τα είδη έχουν υπόξινη γεύση λόγω της περιεκτικότητάς τους σε οξαλικό κάλιο. Στην Ελλάδα φύονται γύρω στα είκοσι είδη. Μερικά από αυτά είναι τα εξής: Λάπαθον η οξαλίς (Rumex acetosella), το κοινό οξαλίδι, ξινάκι ή ξινήθρα, λάπαθον το αμβλύφυλλον (Rumex obtusifolius), του οποίου η ρίζα θεωρείται φαρμακευτική, λάπαθον το ασπιδωτόν (Rumex scutatus), λάπαθον το βουκεφαλοφόρον (Rumex bucephalophorus), λάπαθον το κονδυλόρριζον (Rumex tuberosus), λάπαθον το οξυλάπαθον (Rumex acetosa), το κοινό ξινολάπαθο, λάπαθον το ούλον (Rumex crispus), το κοινό αγριολάπαθο, λάπαθον το συνεσπειρωμένον (Rumex conglomeratus), λάπαθον το υδρολάπαθον (Rumex hydrolapathum), λάπαθον το υδρόβιον (Rumex aquaticus).
Καλλιέργεια
Όλα τα είδη ευδοκιμούν σε υγρά και αρδευόμενα εδάφη, αναπτύσσονται ταχέως και η καλλιέργειά τους είναι πολύ εύκολη διότι δεν έχουν καμιά ιδιαίτερη ανάγκη. Πολλά από τα ανωτέρω είδη είναι εδώδιμα και σε πολλά μέρη  καταναλώνονται όπως το σπανάκι. Το λάπαθον το οξυλάπαθον, το κοινό ξινολάπαθο είναι διετής πόα που ανθίζει από το Μάιο έως τον Απρίλιο και έχει ύψος 20-60 εκατοστά. Θεωρείται βότανο με εξαιρετικές φαρμακευτικές ιδιότητες κυρίως για όσους πάσχουν από αιμορροΐδες, αναιμία, δυσεντερία, ίκτερο ή φυματίωση.
Λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς του σε κερκετίνη βοηθά στην πρόληψη καρδιαγγειακών νοσημάτων. Πρόκειται για εδώδιμο λαχανικό και χρησιμοποιείται πολύ στην ελληνική κουζίνα, κυρίως στις χορτόπιτες, και έχει ελαφριά πικρή γεύση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολυγονοειδή Κατηγορία:Λαχανικά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα Κατηγορία:Χόρτα
Βολταϊκό τόξο
thumb|right|250px|Βολταϊκό τόξο ανάμεσα σε δύο μεταλλικά καρφιά, προκαλούμενο από ρεύμα 3000 Volt
Ηλεκτρικό τόξο ή βολταϊκό τόξο είναι μια εκφόρτιση μεταξύ στερεών ηλεκτρικών αγωγών ή ηλεκτροδίων μέσω αερίου, που παρουσιάζει μικρή πτώση τάσης αλλά ιδιαίτερα υψηλή πυκνότητα ρεύματος. Το αέριο στον χώρο μεταξύ των ηλεκτροδίων μετατρέπεται σε έναν ηλεκτρικό αγωγό καθώς έχει ιοντιστεί από το ηλεκτρικό ρεύμα.
Πρόκειται για ένα εκτυφλωτικό ηλεκτρικό φαινόμενο που σχηματίζεται μεταξύ των άκρων δύο εγγύτατα ευρισκομένων τεμαχίων άνθρακος που διαρρέονται με ηλεκτρικό ρεύμα. Η ονομασία του φαινομένου αυτού δόθηκε το 1808 από τον Άγγλο Βαρώνο χημικό και εφευρέτη Σερ Χάμφρεϊ Ντέιβυ (Humphry Davy). Σε ευρύτερη εφαρμογή χρησιμοποιείται στους λεγόμενους λαμπτήρες βολταϊκού τόξου, ειδικότερα στους προβολείς σάρωσης και συνεννόησης των πλοίων, παλαιότερα στους κινηματογράφους κ.λπ.
Συγκεκριμένα τα μόρια του αέρα χάνουν τα ηλεκτρόνια της εξωτερικής τους στιβάδας, τα οποία μετά κινούνται λόγω της διαφοράς δυναμικού ανάμεσα στα ηλεκτρόδια. Αποτέλεσμα αυτής της κίνησης μεγάλων φορτίων μέσω του αέρα είναι η θερμοκρασία να αυξάνεται απότομα και να φτάνει αρκετές χιλιάδες βαθμούς. Η ύλη επομένως δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί ως αέριο, έχει μετατραπεί σε πλάσμα, δηλαδή στην τέταρτη κατάσταση της ύλης κατά την οποία τα άτομα έχουν χάσει όλα τα ηλεκτρόνιά τους. Η κατάσταση πλάσματος, στην οποία θα αναφερθούμε παρακάτω, παρουσιάζει ιδιαίτερο επιστημονικό ενδιαφέρον αλλά έχει και πολυάριθμες τεχνολογικές εφαρμογές. Οι πιο γνωστοί τομείς πλάσματος είναι αυτοί που έχουν να κάνουν με το διάστημα και την ελεγχόμενη θερμοπυρηνική σύντηξη, εμείς όμως θα ασχοληθούμε με τις πιο διαδεδομένες πρακτικές εφαρμογές του, εστιάζοντας στο ηλεκτρικό τόξο.
Για την δημιουργία του βολταϊκού τόξου φέρονται σε επαφή και στη συνέχεια απομακρύνονται δύο ηλεκτρόδια ράβδοι από γραφίτη που συνδέονται με ηλεκτρική πηγή συνεχούς ρεύματος. Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται μεταξύ των άκρων των δύο ράβδων ένας συντηρούμενος ηλεκτρικός σπινθήρας με μεγάλη λαμπρότητα. Το φως αυτών των λαμπτήρων εκπέμπεται βασικά από τη ράβδο του θετικού πόλου που όμως φθείρεται περισσότερο σχηματίζοντας ένα φωτεινό κρατήρα, και ακριβώς επειδή φθείρεται είναι μεγαλύτερου πάχους από την άλλη ράβδο του αρνητικού πόλου. Για τη σωστή απόσταση καθώς και για την αρχική επαφή των δύο παραπάνω ράβδων φροντίζει ειδικός μηχανισμός αυτοματισμού που ξεκινάει το τόξο, αν τυχόν διακοπεί η λειτουργία του.
Το ηλεκτρικό τόξο χρησιμοποιείται επίσης σε συστήματα απόσμησης στη βιομηχανία. Γενικώς η χρήση ηλεκτρικών τόξων αποφεύγεται γιατί συνήθως παράγονται μεγάλες ποσότητες όζοντος.
Εκκίνηση και σταθεροποίηση
Το ηλεκτρικό τόξο επιτυγχάνεται εφόσον δύο ηλεκτρόδια που βρίσκονται σε επαφή, έτσι ώστε να αποτελούν, μαζί με μια πηγή ρεύματος, ένα κλειστό κύκλωμα, που διαρρέεται από ρεύμα έντασης μερικών αμπέρ, απομακρυνθούν κατά μερικά χιλιοστά. Τότε δημιουργείται ανάμεσα στα άκρα τους ένας σπινθήρας, ο οποίος σταθεροποιείται αν στα άκρα των ηλεκτροδίων διατηρηθεί μια κατάλληλη διαφορά δυναμικού (45-50 βολτ). Το αέριο που βρίσκεται ανάμεσα στα ηλεκτρόδια εξασφαλίζει τη συνέχιση της κυκλοφορίας του ηλεκτρικού ρεύματος στο διάστημα αυτό, λειτουργεί δηλαδή ως γέφυρα. Αν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες τότε το ηλεκτρικό τόξο σταθεροποιείται και γίνεται συνεχές.
Ηλεκτρικό τόξο και πλάσμα
Το ηλεκτρικό τόξο, λόγω των υψηλών θερμοκρασιών που εμφανίζονται κατά την δημιουργία του, σχετίζεται με την τέταρτη κατάσταση της ύλης, το πλάσμα, με την οποία βέβαια δεν έχουμε καμία καθημερινή εμπειρία. Ένα αέριο γίνεται πλάσμα όταν η προσθήκη θερμότητας ή άλλης ενέργειας αναγκάζει έναν σημαντικό αριθμό ατόμων να απελευθερώσουν μερικά ή όλα τα ηλεκτρόνιά τους. Τα υπόλοιπα μέρη εκείνων των ατόμων αφήνονται με ένα θετικό φορτίο, και τα αποσυνδεμένα αρνητικά ηλεκτρόνια είναι ελεύθερα να μετακινηθούν. Το μίγμα των θετικά φορτισμένων πυρήνων και αρνητικά φορτισμένων ηλεκτρονίων είναι ένα πλάσμα. Η κίνηση των ελεύθερων ηλεκτρονίων είναι αυτή που είναι υπεύθυνη για το φαινόμενο του ηλεκτρικού τόξου.
Συγκόλληση τόξου
Μία από τις πιο συνήθεις εφαρμογές του ηλεκτρικού τόξου είναι η χρήση του για την συγκόλληση μετάλλων. Η συγκόλληση τόξου ή ηλεκτροσυγκόλληση στηρίζεται στη δημιουργία ηλεκτρικού τόξου ανάμεσα στο κομμάτι, που θέλουμε να κολληθεί, και σε ένα ηλεκτρόδιο, που είναι ταυτόχρονα και συγκολλητικό μέσο. Για να επιτευχθεί αυτό χρησιμοποιούνται ειδικές μηχανές που της ονομάζουμε μηχανές ηλεκτροσυγκόλλησης, οι οποίες δημιουργούν ηλεκτρικό τόξο κάνοντας χρήση συνεχούς ή εναλλασσόμενου ρεύματος.
Πυρσοί πλάσματος
Οι πυρσοί πλάσματος είναι συσκευές, οι οποίες μεταδίδουν ηλεκτρικό ρεύμα ή αέριο μέσο, μέσω ηλεκτρικών εκκενώσεων που οφείλονται στη διαφορά δυναμικού δύο ηλεκτροδίων ανόδου – καθόδου. Έτσι δημιουργείται τόξο πλάσματος (plasma arc) και μετατρέπεται το αέριο σε πλάσμα. Ανάλογα με τη διάταξη των ηλεκτροδίων οι πυρσοί πλάσματος διαχωρίζονται στους πυρσούς μεταβίβασης και στους πυρσούς μη μεταβίβασης.
Ηλεκτρικοί φούρνοι τήξης
Το ηλεκτρικό τόξο χρησιμοποιείται και στην βιομηχανία μετάλλων. Μία από τις εφαρμογές του είναι η κατασκευή φούρνων πολύ υψηλής θερμοκρασίας, για την τήξη μετάλλων. Η θερμοκρασία που αναπτύσσεται στον φούρνο κυμαίνεται από 1800 οC έως 3000 οC. Η λειτουργία του φούρνου αυτού βασίζεται στην εκκίνηση και συντήρηση ενός ηλεκτρικού τόξου. Από την στιγμή που ένα μέταλλο μπει μέσα στο τόξο αυτό, η θερμοκρασία που έχει δημιουργηθεί εξαιτίας του, λιώνει το μέταλλο. Τα πλεονεκτήματα τις καινούργιας αυτής μεθόδου έναντι της κλασικής με τον φούρνο που χρησιμοποιεί την φωτιά για να λιώσει το μέταλλο, είναι ότι η πρώτη είναι πιο οικονομική αφού η συντήρηση ενός ηλεκτρικού τόξου από την στιγμή που θα σταθεροποιηθεί δεν απαιτεί μεγάλα ποσά ενέργειας. Επιπλέον το μείγμα από λιωμένο μέταλλο που παίρνουμε είναι καθαρό από προσμίξεις άνθρακα, που χρησιμοποιείται για την συντήρηση της φωτιάς.
Διακόπτες
Ο βασικός διακόπτης οικιακού ρεύματος αποτελείται από ένα διακόπτη, ο οποίος συνδέεται ή με ένα διμεταλλικό έλασμα ή με έναν ηλεκτρομαγνήτη. Το καλώδιο της φάσης συνδέεται με το ένα άκρο του διακόπτη. Επίσης περιλαμβάνει δύο επαφές μια σταθερή και μια κινητή. Στην κινητή επαφή είναι προσαρμοσμένος ένας μηχανισμός πίεσης, ο οποίος κρατάει συνδεδεμένες τις δύο επαφές. Με τον διακόπτη στην θέση «on», το ηλεκτρικό ρεύμα ρέει μέσα από τον ηλεκτρομαγνήτη στην κινητή επαφή και από τη σταθερή επαφή εξέρχεται από τον διακόπτη. Το ηλεκτρικό ρεύμα κάνει τον ηλεκτρομαγνήτη να λειτουργεί. Όσο μεγαλύτερη είναι η ένταση του ρεύματος τόσο μεγαλύτερο είναι το μαγνητικό πεδίο του ηλεκτρομαγνήτη. Στην περίπτωση όμως που θέλουμε να διακόψουμε ρεύματα μεγάλης τάσης (π.χ. σε μία συνοικία, σε μία πόλη κλπ), τότε πρέπει να χρησιμοποιηθούν ειδικοί διακόπτες. Οι ονομαζόμενοι «διακόπτες υψηλής τάσης» (αποζεύκτες, circuit breakers) είναι ειδικές διατάξεις που εξασφαλίζουν την διακοπή ενός κυκλώματος ισχύος, αφενός διαχωρίζοντας δυο επαφές και αφετέρου αποτρέποντας τη δημιουργία ηλεκτρικού τόξου μεταξύ των δύο αυτών επαφών.
Κατά τα πρώτα είκοσι έτη του προηγούμενου αιώνα οι μεγάλοι κεντρικοί δρόμοι της Αθήνας και του Πειραιά, όπως και σε πολλές πόλεις της Ευρώπης, φωτίζονταν με μεγάλους σφαιρικούς φανούς βολταϊκού τόξου οι οποίοι αργότερα καταργήθηκαν ως ασύμφοροι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φωτεινές πηγές Κατηγορία:Φυσική πλάσματος Κατηγορία:Ηλεκτρισμός
Σαιν-Παργκουάρ
Το Σαιν-Παργκουάρ (γαλλικά: Saint-Pargoire, οξιτανικά: Sant Pargòri) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Παργκοριέν (γαλλικά: Saint-Pargoriens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
1182
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σονάτα για πιάνο No. 3 (Σοπέν)
Η Σονάτα για πιάνο No. 3 σε Σι ελάσσονα, Op. 58 είναι σονάτα του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκε το 1844. Είναι αφιερωμένη στην Κοντέσα Εμίλ ντε Περτουί. Πρόκειται για την τρίτη και τελευταία σονάτα για πιάνο του συνθέτη. Μαζί με την No. 2, θεωρείται ένα από τα πιο απαιτητικά έργα του Σοπέν, τόσο εκφραστικά όσο και τεχνικά.
Η σονάτα διαθέτει τέσσερα μέρη: Ι) Allegro maestoso, 4/4, ΙΙ) Scherzo: Molto vivace σε Μι ύφεση μείζονα, ΙΙΙ) Largo σε Σι μείζονα και IV) Finale: Presto non tanto. Από τις τρεις του σονάτες, αυτή είναι η μόνη που τελειώνει σε μείζονα κλίμακα. Μία μέση εκτέλεση του έργου διαρκεί περίπου 25 με 30 λεπτά.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σονάτες για πιάνο του Φρεντερίκ Σοπέν Κατηγορία:Συνθέσεις του 1844 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σι ελάσσονα Κατηγορία:Μουσική με αφιέρωση
Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακα
Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακα (Blackboard Jungle) είναι κινηματογραφική ταινία αμερικανικής παραγωγής (1955) σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Μπρουκς, με υπόθεση η οποία αποτέλεσε πρότυπο για δεκάδες παρόμοια έργα , τα οποία ακολούθησαν. Ένα ακόμη αξιοσημείωτο στοιχείο είναι το τραγούδι των τίτλων της ταινίας (Rock Around the Clock), που αναδείχθηκε σε «σήμα κατατεθέν» του μουσικού είδους ροκ εντ ρολ. Στην ταινία, η οποία βασίζεται σε νουβέλα του Έβαν Χάντερ περιγράφεται ο αγώνας ενός δασκάλου να επιβάλλει την τάξη στην αίθουσα διδασκαλίας, απέναντι σε μία ομάδα ατίθασων νεαρών εφήβων που κινούνται στο όριο της εγκληματικής συμπεριφοράς. Στο βασικό ρόλο ήταν ο Γκλεν Φορντ, ενώ το κινηματογραφικό τους ντεμπούτο πραγματοποίησαν σε αυτήν, ο Σίντνεϊ Πουατιέ και ο Βικ Μόροου. Στην ταινία συμπρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων και οι Λουί Καλχέρν, Ανν Φράνσις, Μάργκαρετ Χέις, Τζον Χόιτ, Εμίλ Μάγερ και άλλοι.
Κώστας Λαζαρίδης
Ο Κώστας Λαζαρίδης (Ασώματοι Ροδόπης, 1900 - Καισαριανή Αθηνών, 10 Μαΐου 1943) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης. Ήταν ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ, μέλος της Κ.Ε του ΚΚΕ, και γραμματέας του Εργατικού ΕΑΜ (ΕΕΑΜ). Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στις 10-5-1943 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής για την αντιστασιακή του δράση.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στους Ασώματους Ιάσμου της Ροδόπης το 1900. Από μικρός έγινε στέλεχος του ΚΚΕ. Το 1932 ήταν υποψήφιος βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών. Το 1934 συμμετείχε στην Ενωτική Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας ως γενικός γραμματέας της. Με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου θα περάσει στην παρανομία.
Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακα
Πρόκειται για μια ταινία-σταθμό, που μεταξύ άλλων εισήγαγε και στην Ελλάδα το ροκ εντ ρολ με την προβολή της το 1956.
Κώστας Λαζαρίδης
Δράση στην Κατοχή, ΕΕΑΜ
Το 1937 κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου θα συλληφθεί από την Ασφάλεια και θα φυλακιστεί στην Ακροναυπλία μαζί με πολλούς άλλους κομμουνιστές. Μετά την κατάληψη της χώρας από τους Γερμανούς όντας φυλακισμένος από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου δεν θα ελευθερωθεί αλλά θα παραδοθεί μαζί με χιλιάδες άλλους πολιτικούς κρατουμένους στους κατακτητές. Οι Γερμανοί τον απελευθέρωσαν σαν Σλαβομακεδόνα από την Ακροναυπλία στις 30 Ιουνίου 1941 μαζί με 27 άλλους κρατούμενους κατόπιν παρέμβασης της Βουλγαρικής πρεσβείας. Ο Λαζαρίδης για να αποφυλακιστεί παρίστανε τον Σλαβομακεδόνα βάσει κάποιων σλάβικων λέξεων που είχε μάθει μέσα στη φυλακή. Μετά την απελευθέρωσή του πήγε στην Αθήνα για να ενταχθεί και να δουλέψει στον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ.
Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1955 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Νέα Υόρκη (πολιτεία)
Κώστας Λαζαρίδης
Δράση στην Κατοχή, ΕΕΑΜ
Στις αρχές Ιουλίου 1941 συγκροτήθηκε η λεγόμενη Νέα Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ (ΝΚΕ) με τέσσερα μέλη: τον Πέτρο Ρούσο, την Χρύσα Χατζηβασιλείου, τον Παντελή Καραγκίτση και τον Ανδρέα Τσίπα. Πιο συγκεκριμένα στις 1-3 Ιούλη του 1941 συνήλθε στην Αθήνα η 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ από τα 4 μέλη της ΝΚΕ και τους Κώστα Λαζαρίδη και Ανδρέα Τζήμα. Η Ολομέλεια κάλεσε τον ελληνικό λαό, τα κόμματα και τις οργανώσεις του σε ένα εθνικό μέτωπο απελευθέρωσης.
Ο Κώστας Λαζαρίδης στις 16 Ιούλη του 1941 υπέγραψε το συμφωνητικό του Εργατικού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΕΑΜ), εκ μέρους της Ενωτικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας που έλεγχε το ΚΚΕ.
Εκτέλεση
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συνελήφθη και φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου. Εκτελέστηκε στις 10-5-1943 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής για την αντιστασιακή του δράση, ενώ οι Γερμανοί του πρότειναν να ενταχθεί στους δωσιλογικούς μηχανισμούς με αντάλλαγμα την ζωή του καθώς και χρήματα.
Οικογενειακή κατάσταση
Ήταν νυμφευμένος με τη Σουλτάνα Λαζαρίδου (είχε καταδικαστεί σε ισόβια από τους Βουλγάρους για την αντιστασιακή της δράση) και είχε δυο παιδιά. Ο γιος του ο Τάκης Λαζαρίδης είναι ο συγγραφέας του βιβλίου “Ευτυχώς Ητηθήκαμε Σύντροφοι” που καταδικάστηκε σε θάνατο στην "Υπόθεση Μπελογιάννη", χωρίς τελικά να εκτελεστεί. Ενώ η κόρη του Σταυρούλα (Ρούλα) Λαζαρίδου ήταν η ασυρματίστρια που συνεργαζόταν με τον Νίκο Βαβούδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Εκτελεσθέντες αντιστασιακοί
Τιμπέστι
Τα βουνά Τιμπέστι (Tibesti) είναι ηφαιστειογενής ορεινός όγκος της κεντρο-ανατολικής Σαχάρας και το ψηλότερο βουνό της Σαχάρας με κορυφές πάνω από 3.000 μ., και ψηλότερη κορυφή το ηφαίστειο Έμι Κούσι(Emi Kousi).
Ψηλότερες κορυφές είναι οι Emi Kousi (3.415 μ.), Tarso Tousside (3.265 μ.), Tarso Voon (3.100 μ.) και Tarso Toh (2.000 μ).
Καταλαμβάνει το βόρειο τμήμα στο Τσαντ και ένα πολύ μικρό τμήμα στην νότια Λιβύη.
Υπάρχουν κάποιες οάσεις στους πρόποδες του βουνού λόγω των βροχοπτώσεων που πέφτουν στις κορυφές του ορεινού όγκου και που τροφοδοτούν με νερό διάφορους εποχιακούς ποταμούς, τους ουιντιάν.
Στο βουνό κατοικεί η φυλή Τούμπου και συγκεκριμένα η φυλετική υπό-ομάδα Τέντα που είναι νομάδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Αφρικής Κατηγορία:Ηφαίστεια του Τσαντ Κατηγορία:Ηφαίστεια της Λιβύης Κατηγορία:Σαχάρα
Πόντος Μερζιφούντα
Ίδρυση
Ο Σύλλογος ιδρύθηκε το 1903 από Έλληνες σπουδαστές και αποφοίτους του αμερικανικού κολλεγίου Ανατόλια (Anatolia College in Merzifon), το οποίο λειτουργούσε στην πόλη από το 1886 ως το 1924 υπό τη διεύθυνση της αμερικανικής ιεραποστολής και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου λειτουργεί μέχρι σήμερα. Στη διοίκηση του Συλλόγου "Πόντος" συμμετείχαν και εκπαιδευτικοί του κολλεγίου και οι δραστηριότητές του ήταν αθλητικές, καλλιτεχνικές και επιμορφωτικές. Ο σύλλογος δημιούργησε βιβλιοθήκη, ανέβασε θεατρικές παραστάσεις, δημιούργησε ομάδα ποδοσφαίρου και είχε πάνω από 180 μέλη. Από το 1910 εξέδιδε μηνιαίο περιοδικό «φιλολογικόν, επιστημονικόν και παιδαγωγικόν» με τίτλο: «Πόντος». Επίσης, διατηρούσε τμήμα μουσικής και από το 1913 ορχήστρα εγχόρδων, υπό τη διεύθυνση του Ν.Σ. Σειρηνίδη.
Σύμβολα
μικρογραφία|Η βασική σύνθεση του Πόντου Μερζιφούντας Οι αθλητές του συλλόγου φορούσαν φανέλες με οριζόντιες λευκές και γαλάζιες ρίγες που θύμιζαν την ελληνική σημαία και λευκά παντελονάκια. Στο στήθος είχαν ζωγραφισμένο το ελληνικό γράμμα Π. Στη σφραγίδα του συλλόγου απεικονίζονται μια μπάλα (αθλητισμός), μια κουκουβάγια (πνεύμα) και μια λύρα (μουσική), που αντιπροσωπεύουν την τριπλή του δράση: αθλητική, φιλολογική, μουσική.
Διάλυση
Το Μάιο του 1920 πρόεδρος του Δ.Σ. του συλλόγου εκλέχτηκε ο καθηγητής Δ. Θεοχαρίδης, αντιπρόεδρος ο Χαράλ. Ευσταθιάδης, γραμματέας ο Αναστάσιος Παυλίδης, ταμίας ο Συμεών Ανανιάδης και υπεύθυνος αθλητισμού ο Γρηγόριος Τσακάλωφ. Τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους εκτός από τον Τσακάλωφ, οι υπόλοιποι συνελήφθησαν από τους Τούρκους με την κατηγορία της αντεθνικής δραστηριότητας και λίγους μήνες αργότερα εκτελέστηκαν. Μαζί τους εκτελέστηκε και ο ταμίας και κορυφαίος αθλητής του συλλόγου Συμεών Ανανιάδης από τη Σαμψούντα, ο οποίος ήταν πολύ καλός δρομέας ταχύτητας και φιλοδοξούσε να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ των 100 μ. Το χτύπημα αυτό των κεμαλικών αρχών είχε ως αποτέλεσμα να διακοπεί η δράση του συλλόγου.
Εκδηλώσεις μνήμης
Η εικοσαετής δράση του συλλόγου της Μερζιφούντας άφησε έντονη μνήμη στους επιζήσαντες της ποντιακής γενοκτονίας. Τον Δεκέμβριο του 2008, η «Ποντιακή Αδελφότητα Αδελαΐδας» Αυστραλίας και ο ποδοσφαιρικός σύλλογος της αδελφότητας «Ποντιακοί Αετοί» αποφάσισαν να τιμήσουν τη μνήμη των θυμάτων του ποντιακού συλλόγου. Διοργάνωσαν ποδοσφαιρικό αγώνα με αντιπάλους μια μικτή επιλέκτων της Μελβούρνης, στον οποίο αγωνίστηκαν με την ιστορική ριγέ γαλανόλευκη φανέλλα του Πόντου Μερζιφούντας.
Επίσης, το Μάιο του 2009 διοργανώθηκε στην Καβάλα αγώνας παλαιμάχων μεταξύ ομάδας του Π.Σ.Α.Π. και παλαιμάχων της Καβάλας, οι οποίοι αγωνίστηκαν με την ιστορική φανέλα του Πόντου Μερζιφούντας.
Τον Μάιο του 2013 υπήρξε αγώνας μεταξύ της Εθνικής Ελλάδος του 2004 που έπαιξε στο EURO και με παλαίμαχους Πόντιους ποδοσφαιριστές. Μάλιστα οι τελευταίοι φορούσαν τις φανέλες του Πόντου Μερζιφούντας. Στο α' ημίχρονο την γαλανόλευκη και μετά την πορτοκαλί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Τουρκίας Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Τουρκίας Κατηγορία:Θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1903 Κατηγορία:Πόντος Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τουρκίας Κατηγορία:Επαρχία Αμάσειας
Σονάτες για πιάνο (Σοπέν)
Ο Φρεντερίκ Σοπέν κατά τη διάρκεια της ζωή του συνέθεσε τρεις σονάτες για πιάνο, εκ των οποίων οι δύο κυκλοφόρησαν ενώ βρισκόταν εν ζωή και η μία μετά θάνατον. Γράφτηκαν μεταξύ το 1828 και το 1844, αντανακλώντας τις συνθετικές μεταβολές του Πολωνού συνθέτη. Ειδικότερα η δεύτερη και η τρίτη, θεωρούνται ως μερικά από τα πιο απαιτητικά κομμάτια του Σοπέν, εκφραστικά, μουσικά και τεχνικά. Και οι τρεις αποτελούνται από τέσσερα μέρη, ενώ η κάθε μία διαρκεί περίπου από 25 έως και 30 λεπτά.
Η 1η σονάτα σε Ντο ελάσσονα, Op. 4, γράφτηκε το 1828, κι ενώ ο Σοπέν ήταν ακόμα μαθητής του Γιόζεφ Έλσνερ, την οποία του την αφιέρωσε κιόλας. Η 2η σονάτα για πιάνο σε Σι ύφεση ελάσσονα, Op. 35, γράφτηκε μεταξύ το 1837 και το 1839, και ειδικότερα το τρίτο της μέρος (Marche funèbre), θεωρείται ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του μουσικού. Η 3η σονάτα για πιάνο σε Σι ελάσσονα, Op. 58, γράφτηκε το 1844 και δημοσιεύθηκε μετά θάνατον. Και οι τρεις έχουν με το πέρας των δεκαετιών έχουν εκτελεστεί, ηχογραφηθεί και χρησιμοποιηθεί από άλλες μορφές τέχνης δεκάδες φορές.
Σαιν-Πωλ-ε-Βαλμάλ
Το Σαιν-Πωλ-ε-Βαλμάλ (γαλλικά: Saint-Paul-et-Valmalle, οξιτανικά: Sant Pau e Valmala) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Πωλαί (γαλλικά: Saint-Paulais).
HIStory: Past, Present and Future, Book I
Το HIStory είναι ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα άλμπουμ του Τζάκσον. Ο Τζάκσον κατηγορήθηκε ότι χρησιμοποίησε αντισημιτικούς στίχους στο They Don't Care About Us. Ο Τζάκσον δήλωσε πως δε σημαίνουν κάτι επιθετικό και πολλές φορές αρνήθηκε τον αντισημιτισμό. Όλο αυτό έληξε με τον Τζάκσον να αλλάζει τους στίχους. Ο Ρ. Κέλι κατηγορήθηκε για λογοκλοπή για τους στίχους του You Are Not Alone. Το 2007, ένας δικαστής αποφάσισε ότι το τραγούδι ήταν προϊόν λογοκλοπής και απαγορεύθηκε η μετάδοση του στα ράδιο του Βελγίου.
Σαιν-Πωλ-ε-Βαλμάλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
HIStory: Past, Present and Future, Book I
Από το άλμπουμ κυκλοφόρησαν 6 singles - το Scream, το You Are Not Alone, το Earth Song, το This Time Around, το They Don't Care About Us και το Stranger in Moscow. Το This Time Around κυκλοφόρησε μόνο ως radio single, και το Earth Song, το They Don't Care About Us και το Stranger in Moscow δεν είχαν μεγάλη επιτυχία στις ΗΠΑ, αλλά είχαν παγκόσμια επιτυχία - και τα 3 τραγούδια έφθασαν έως το top ten σε πολλές χώρες. Ως μέρος της προώθησης των τραγουδιών, κυκλοφόρησαν μουσικά βίντεο, τα οποία επηρέασαν πολλούς καλλιτέχνες. Ο πρώτος δίσκος (HIStory Begins) είναι δίσκος με προηγούμενα hits του Τζάκσον, ενώ στον δεύτερο δίσκο (HIStory Continues) υπήρχε νέο υλικό.
Τάλερ (κρυπτονόμισμα)
Το τάλερ (TLR) είναι κρυπτονόμισμα που κυκλοφόρησε στη Λευκορωσία τον Σεπτέμβριο του 2018. Καθιερώθηκε αφότου ο πρόεδρος της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο εξέδωσε διάταγμα που έκανε τα κρυπτονομίσματα νόμιμη μέθοδο πληρωμής στη χώρα. Παίρνει το όνομά του από το μεσαιωνικό νόμισμα τάλερ (τάλιρο).
HIStory: Past, Present and Future, Book I
Προϊστορία και παραγωγή
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο Τζάκσον και ο τύπος είχαν δύσκολη σχέση. Το 1986, ο τύπος κυκλοφόρησε μια ιστορία, σύμφωνα με την οποία ο Τζάκσον κοιμόταν σε υπερβαρικό θάλαμο οξυγόνου, κάτι που ο ίδιος αποκάλεσε ψέμα. Αναφέρθηκε ότι ο Τζάκσον πρότεινε να αγοράσει τα οστά του Τζόσεφ Μέρρικ (γνωστός ως άνδρας-ελέφαντας). Ο Τζάκσον δήλωσε ότι η ιστορία είναι «απόλυτο ψέμα». Αυτές οι ιστορίες του έδωσαν το υποτιμητικό παρατσούκλι «Wacko Jacko», το οποίο περιφρονούσε τον Τζάκσον. Σταμάτησε να διαρρέει ψευδείς πληροφορίες στον τύπο, και έτσι τα μέσα ενημέρωσης άρχισαν να επινοούν δικές τους ιστορίες. Το 1989, ο Τζάκσον κυκλοφόρησε το τραγούδι και το μουσικό βίντεο Leave Me Alone, ένα τραγούδι για τη μετατροπή του σε θύμα στα χέρια του τύπου. Το βίντεο έδειξε τον Τζάκσον να σπρώχνει τη διασκέδαση όχι μόνο στον τύπο αλλά και στην κατάσταση που βρισκόταν.
Το 1993, οι σχέσεις μεταξύ του Τζάκσον και του τύπου έφτασαν στο χειρότερο σημείο τους τελείως όταν κατηγορήθηκε για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων. Παρόλο που δεν κατηγορήθηκε για κάποιο έγκλημα, ο Τζάκσον υποβλήθηκε σε εξονυχιστικό έλεγχο από τον τύπο, κατά τη διάρκεια της δικαστικής έρευνας. Τα παράπονα για την κάλυψη και τα μέσα συμπεριλαμβάνουν: χρήση πηχυαίων τίτλων για να επηρεαστούν οι θεατές και οι αναγνώστες με θέμα άσχετο προς τον τίτλο - αποδοχή των ιστοριών για υποτιθέμενη εγκληματική δραστηριότητα του Τζάκσον με αντάλλαγμα τα χρήματα - αποδοχή εμπιστευτικού υλικού που διέρρευσε από την αστυνομική έρευνα με αντάλλαγμα τα χρήματα - σκόπιμη χρήση φωτογραφιών όπου ο Τζάκσον εμφανίζεται στο χειρότερο σημείο - έλλειψη αντικειμενικότητας - και χρήση κεφαλίδων που υποστηρίζουν την ενοχή του Τζάκσον. Το 1994, ο Τζάκσον δήλωσε για την κάλυψη των μέσων, «Θα πω ότι είμαι θυμωμένος για την κάλυψη του υλικού από τα μέσα. Με κάθε ευκαιρία, τα μέσα έχουν διαχωρίσει και επηρεάσει αυτούς τους ισχυρισμούς για να φθάσουν σε δικά τους συμπεράσματα».
Τάλερ (κρυπτονόμισμα)
Από τότε έχει γίνει μια μέθοδο πληρωμής στο διαδικτυακό μικροέθνος της Βεϊσνορίας που έχει επισήμως καταχωρηθεί ως ένα παιχνίδι.