cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο εφημέριος της Τουρ
Υπόθεση
Εν τω μεταξύ, ο Μπιροτώ δεν έχει ιδέα για τις ίντριγκες του φιλόδοξου Τρουμπέρ, ο οποίος θέλει να καταστρέψει τον ευγενικό Μπιροτώ στην προσπάθειά του να χειροτονηθεί ο ίδιος στον καθεδρικό ναό. Εν τω μεταξύ, στην Τουρ σχηματίζονται δύο φατρίες, οι «φιλελεύθεροι» πλούσιοι ευγενείς που υποστηρίζουν τον Μπιροτώ και οι «κληρικαλιστές», που τάσσονται με τη δεσποινίδα Γκαμάρ και τον αββά Τρουμπέρ. Όταν η βαρόνη ντε Λιστομέρ συνειδητοποιεί ότι η δύναμη του Τρουμπέρ φτάνει μέχρι το Παρίσι και ότι η στρατιωτική σταδιοδρομία του ανιψιού της κινδυνεύει, υποχωρεί προσεκτικά, εγκαταλείποντας διπλωματικά τον Μπιροτώ και, σε μια μακρά συνομιλία, συνάπτει συμφωνία με τον Τρουμπέρ, που αφήνει και τους δύο ικανοποιημένους. Ο Τρουμπέρ χειροτονείται καταλαμβάνοντας την περίοπτη θέση και σύντομα γίνεται επίσκοπος και ο φτωχός Μπιροτώ υποβιβάζεται σε μια φτωχική προαστιακή ενορία.
Θέματα
Ο εφημέριος της Τουρ είναι πρωτίστως ένα έργο για τη ζωή στην επαρχία και την ψυχολογία των κατοίκων της, που ζουν κλεισμένοι στον κύκλο τους, αδιάφοροι για γεγονότα που λαμβάνουν χώρα έξω από την πόλη τους. Το έργο ήταν μια απάντηση του Μπαλζάκ στον αναδυόμενο μύθο μιας ειδυλλιακής γαλλικής επαρχίας, η οποία, σε σύγκριση με το Παρίσι, ήταν μια όαση γαλήνης και παραδοσιακών αξιών. Ο συγγραφέας έδειξε ότι μια ειδυλλιακή επαρχία μπορεί να γίνει αρένα τραγωδίας τόσο μεγάλη όσο μια ανήθικη πρωτεύουσα.
Αυτή η ομοιότητα στην τραγική μοίρα των τίμιων ανθρώπων τονίστηκε επιπρόσθετα από το γεγονός ότι ο επώνυμος ιερέας της ενορίας ήταν ο αδελφός του Καίσαρα Μπιροτώ, ο οποίος καταστράφηκε στο Παρίσι υπό παρόμοιες συνθήκες. Το έργο περιγράφει ταυτόχρονα τον γαλλικό κλήρο και διάφορους τύπους ιερέων - από τον απλό, ειλικρινή και αφελή Μπιροτώ, τον διανοούμενο Σαπελού, μέχρι τον φιλόδοξο Τρουμπέρ, για τον οποίο η εκκλησιαστική σταδιοδρομία είναι ο δρόμος της κοινωνικής ανέλιξης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Τούρκοι έποικοι στη Bόρεια Κύπρο
Οι Τούρκοι έποικοι στη βόρεια Κύπρο (στην τουρκοκυπριακή διάλεκτοTürkiyeliler, «αυτοί από την Τουρκία» ), επίσης αναφέρονται ως  Τούρκοι μετανάστες (Türkiyeli göçmenler )είναι μια ομάδα Τούρκων από τη Μικρά Ασία οι οποίοι έχουν εγκατασταθεί στη Βόρεια Κύπρο μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Υπολογίζεται πως αυτοί και οι απόγονοι (χωρίς τους Τούρκους στρατιώτες) συνιστούν τον μισό πληθυσμό της Τουρκικής Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου.
Οι έποικοι είναι μια ετερογενής ομάδα και αποτελείται από διάφορες υποομάδες με διαφορετικό βαθμό ένταξης στην τοπική κοινωνία. Οι έποικοι θεωρούνται γενικά πιο συντηρητικοί από τους αρκετά κοσμικούς Τουρκοκύπριους. και τείνουν να υποστηρίζουν περισσότερο μια λύση δύο κρατών. Ωστόσο, δεν υποστηρίζουν όλοι οι έποικοι εθνικιστικές πολιτικές.
Υποομάδες
Οι Τούρκοι της Βόρειας Κύπρου χωρίζονται σε δύο μεγάλες ομάδες: τους πολίτες και τους μη πολίτες. Ανάμεσα στους πολίτες, ορισμένοι έχουν εγκατασταθεί στην Κύπρο ως μέρος της πολιτικής της Τουρκίας και της ΤΔΒΚ για εγκατάσταση εποίκων και άλλοι έχουν μεταναστεύσει μόνοι τους είτε γεννήθηκαν στο νησί από τουλάχιστον ένα Τούρκο γονέα. Ο Mete Hatay επιχειρηματολογεί πως μόνο τα μέλη της πρώτης ομάδας θα έπρεπε να αποκαλούνται έποικοι
Οι πιο πάνω ομάδες μπορούν να υποδιαιρεθούν σε άλλες κατηγορίες: εξειδικευμένοι εργάτες, υψηλόβαθμοι υπάλληλοι, στρατιώτες και οι οικογένειές τους και αγρότες. Η ομάδα των μη πολιτών, μπορεί να χωριστεί στους φοιτητές και ακαδημαϊκό προσωπικό, τουρίστες, εργάτες με άδεια ή χωρίς.
Η μεγαλύτερη ομάδα πάντως είναι οι αγρότες που εγκαταστάθηκαν από την Τουρκία το 1975 έως το 1977.
Ιστορία
H πολιτική της εγκατάστασης αγροτών εποίκων στην Κύπρο, ξεκίνησε μετά το 1974. Ο δημοσιογράφος Andrew Borowiec έγραψε για ανακοίνωση των τούρκικων αρχών για 5.000 εργάτες οι οποίοι θα μετακινούνταν στην Κύπρο και θα λάμβαναν περιουσία που άφησαν πίσω Ελληνοκύπριοι. Σύμφωνα με τον Hatay, το πρώτο γκρουπ τέτοιων εποίκων έφτασε τον Φεβρουάριο του 1975 και η μαζική εποίκιση συνέχισε μέχρι το 1977. Αυτοί οι αγρότες προέρχονταν από διαφορετικές περιοχές της Τουρκίας, όπως την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, την Τραπεζούντα, την Çarşamba, Samsun, τη μεσογειακή περιοχή (Αττάλεια, Άδανα, Μερσίνη και την Κεντρική Ανατολία (Konya). Τον Φεβρουάριο του 1975, ο αριθμός των εργατών από την Τουρκία ήταν 910.
Η πολιτική της εγκατάστασης αγροτών πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τις οδηγίες της Συμφωνίας Αγροτικής Δύναμης Agricultural Workforce Agreement η οποία υπογράφτηκε μεταξύ του τότε «Τουρκικού Ομόσπονδου Κράτους της Κύπρου»και της Τουρκίας το 1975. Το προξενείο της ΤΟΚΚ στην Τουρκία ενεργοποιήθηκε έντονα για να οργανώσει τη μεταφορά και υπήρχαν ανακοινώσεις από το ράδιο και οι μουχτάρηδες (κοινοτάρχες) καλούσαν όσους ενδιαφέρονταν να επικοινωνήσουν με τα προξενεία Οι αγρότες που ήρθαν στην Κύπρο αφησαν πίσω μια πολύ σκληρή ζωή ή είχαν αναγκαστεί να μετακομίσουν, σε μια περίπτωση, λόγο ενός φραγματος νερού που είχε οικοδομηθεί. Ο Χρίστος Ιωαννίδης επιχειρηματολογεί πως αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν πολιτικές σκοπιμότητες για αυτή τους την επιλογή. Συνεντεύξεις που πήρε από ορισμένους, έδειξαν πως ορισμένοι δεν ήξεραν τη θέση της Κύπρου στον χάρτη πριν εγκατασταθούν στο νησί.
Οι έποικοι τελικά ηρθαν μεσω πορθμείου (φέρι-μποτ) από την Μερσίνη στην Κύπρο, ενω οι οικογένειες στεγάστηκαν σε σπίτια μετά από κλήρωση.
Τα χαρτιά αυτών των εποίκων, συμπληρώθηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να τους εμφανίζουν ως Τουρκοκύπριους που επιστρέφουν στην πατρίδα τους, ώστε να προληφθούν κατηγορίες για παραβίαση της Συνθήκης της Γενεύης. Όταν οι έποικοι έφθασαν στην Κύπρο, Τουρκοκύπριοι αξιωματούχοι τους μάζεψαν στο καφενείο του χωριού, μάζεψαν προσωπικές τους πληροφορίες και οι έποικοι ορίστηκαν να ζούνε στο πληρέστερο τουρκοκυπριακό χωριό στον χώρο της γέννησης τους στις κάρτες ταυτότητας που εκτυπώθηκαν αργότερα. Για παράδειγμα, οι έποικοι στη χερσόνησο της Καρπασίας, είχαν το τουρκοκυπριακό χωριό Γαλάτεια (Mehmetçik) για τόπο καταγωγής. Όταν ρωτήθηκε ο υπουργός Εργασίας, αποκατάστασης και κοινωνικών έργων της ΤΔΒΚ İsmet Kotak, είπε ότι αυτό που γινόταν ήταν μια έντονη, δίκαιη και νόμιμη επιστροφή των Τουρκοκυπρίων που είχαν εκδιωχθεί από το νησί. Ωστόσο, οι ειδικές ταυτότητες που εξέδωσε η ΤΔΒΚ δεν αποδείχτηκαν αποδοτικές και τελικά νέες ταυτότητες με τον πραγματικό τόπο γέννησης του κάθε έποικου εκδόθηκαν αργότερα.
Πολιτική
Παρά τη διαδεδομένη υπόθεση ότι οι έποικοι βοήθησαν το δεξιό Κόμμα Εθνικής Ενότητας (UBP) να κερδίζει για αρκετές δεκαετίες τις εκλογές, αυτό είναι αναληθές, καθώς ανάμεσα στο 1976 και το 1993, o UBP έλαβε περισσότερες ψήφους από Τουρκοκύπριους παρά εποίκους, σε χωριά εποίκων. Αυτές οι τάσεις αναδείχθηκαν από ανάλυση των ψήφων σε αρκετά χωριά εποίκων και Τουρκοκυπρίων από τον πολιτικό επιστήμονα Mete Hatay. Τα κόμματα τα οποία θεωρητικά υποστήριζαν τα συμφέροντα των εποίκων ήταν τα κόμματα: Κόμμα Νέας Αυγής (New Dawn Party-YDP) και Κόμμα Τουρκικής Ένωσης (Turkish Union Party-TBP). H πλειοψηφία των ψήφων των χωριών από εποίκους, ήταν μοιρασμένη ανάμεσα σε αυτά τα κόμματα των εποίκων και των κυρίων αντιπολιτευτικών κυπριακών κομμάτων, συμπεριλαμβανομένων του σοσιαλδημοκρατικού Ρεπουπλικανικού Τούρκικου Κόμματος (CTP) και του Κόμματος Κοινοτικής Απελευθέρωσης (TKP). Από το 1992, όταν ιδρύθηκε, και στις εκλογές του 2003, το Δημoκρατικό Κόμμα (DP) συγκέντρωσε τις περισσότερες ψήφους των εποίκων που ψήφιζαν αντιπολιτευτικά. Εν τω μεταξύ, το Κόμμα Εθνικής Ενότητας λάμβανε περίπου το 40% των ψήφων των εποίκων μεταξύ 1990 και 2003, αλλά ακόμη και αυτό ήταν λιγότερο από το μερίδιο ψήφων που πήρε το κόμμα από Τουρκοκύπριους που έμεναν σε αγροτικές περιοχές. Το Κόμμα Εθνικής Ενότητας έλαβε περισσότερη υποστήριξη από εποίκους, μόνο όταν είχε περάσει στην αντιπολίτευση. Επίσης, παρά τη γενική εντύπωση πως οι έποικοι προωθούν τα συμφέροντα της Τουρκίας, οι έποικοι έχουν ψηφίσει ενάντια στην γραμμή που υποστήριζε η Τουρκία, με χαρακτηριστικές περιπτώσεις το 1990 κατά του υποστηριζόμενου από την Τουρκία Κόμματος Εθνικής Ενότητας και το 2004 κατά του σχεδίου Ανάν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κυπριακό πρόβλημα Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Κύπρου
Γιέστρικλαντ
Το Γιέστρικλαντ (Gästrikland, προφορά: [ˈjɛ̌sːtrɪkland]) είναι ιστορική επαρχία στην ανατολική ακτή της Σουηδίας. Συνορεύει με το Ούπλαντ, το Βέστμανλαντ, τη Νταλάρνα, το Χέλσινγκλαντ και τον Βοθνιακό Κόλπο. Το Γιέστρικλαντ είναι το νοτιότερο τμήμα του Νόρλαντ.
Δουκάτο
Από το 1772, οι Σουηδοί/ές Πρίγκιπες/ίσσες φέρουν τον τίτλο του/ης Δούκα/ισσας από διάφορες επαρχίες και είναι αποκλειστικά μόνο ονομαστικός τίτλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουηδίας
Σγαναρέλος ή ο κατά φαντασίαν κερατάς
Σγαναρέλος ή ο κατά φαντασίαν κερατάς (γαλλικός τίτλος: Sganarelle ou le Cocu imaginaire) είναι μονόπρακτη έμμετρη κωμωδία του Μολιέρου. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1660 στο θέατρο του Πετί-Μπουρμπόν στο Παρίσι με μεγάλη επιτυχία. Ο Μολιέρος έπαιξε τον ρόλο του Σγαναρέλου στην πρεμιέρα και συνέχισε να τον ερμηνεύει σε όλη την καριέρα του.
Υπόθεση
Ο άπληστος και δεσποτικός Γκόργκιμπους έχει συγκατατεθεί να παντρευτεί η κόρη του Σίλια με τον Λέλιο, αλλά, κατά τη διάρκεια απουσίας του τελευταίου, προσπαθεί να την πείσει να δεχτεί το χέρι του Βαλέριου, που ως πιο πλούσιο, τον θεωρεί καλύτερο γαμπρό. μικρογραφία|Ο Σγαναρέλος βρίσκει τη γυναίκα του να φιλάει το πορτρέτο του Λέλιου Η Σίλια είναι στενοχωρημένη για τον επικείμενο γάμο της με τη Βαλέριο και τόσο ερωτευμένη με τον Λέλιο που λιποθυμά στον δρόμο κοιτάζοντας το πορτρέτο του, που το χάνει. Ο Σγαναρέλος, που περνάει τυχαία, προσπαθεί να την συνεφέρει, αλλά η σύζυγός του, που παρακολουθεί τη σκηνή από το παράθυρο του σπιτιού τους, πιστεύει ότι ο άνδρας της την απατά με την κοπέλα. Φτάνοντας στην πλατεία, βρίσκει το πορτρέτο του Λέλιου στο έδαφος και γοητευμένη το παίρνει, ο σύζυγός της τη βρίσκει να υμνεί την ομορφιά του νεαρού και θεωρεί ότι είναι ο εραστής της.
Αυτά τα γεγονότα πυροδοτούν μια σειρά από λανθασμένες υποθέσεις και παρεξηγήσεις και η υποψία της απιστίας μολύνει όλους τους χαρακτήρες της πλοκής: η γυναίκα του Σγαναρέλου πιστεύει ότι αυτός και η Σίλια είναι εραστές. Ο Σγαναρέλος πιστεύει ότι ο Λέλιος και η γυναίκα του είναι εραστές. Η Σίλια πιστεύει ότι ο Λέλιος και η γυναίκα του Σγαναρέλου είναι εραστές και ο Λέλιος πιστεύει ότι η Σίλια έχει παντρευτεί κρυφά τον Σγαναρέλο, καθώς ο τελευταίος τον προειδοποίησε απειλητικά να μείνει μακριά από τη γυναίκα του.
Από πείσμα, η Σίλια συμφωνεί να παντρευτεί τον Βαλέριο και όταν συναντά τον Λέλιο τον επιπλήττει σκληρά, αυτός την κατηγορεί με τη σειρά του ότι πρόδωσε τις υποσχέσεις της. Ταυτόχρονα, ο Σγαναρέλος αισθάνεται ότι οφείλει να σκοτώσει τον Λέλιο για να υπερασπίσει την τιμή του, αλλά μια σειρά από περιπλοκές και, κυρίως, η δειλία του, τον συγκρατούν όταν πρόκειται να διαπράξει το έγκλημα.
Η γκουβερνάντα της Σίλιας βοηθά να ξεκαθαρίσει τις παρεξηγήσεις στην προτελευταία σκηνή. Μετανιωμένη, η κοπέλα συνειδητοποιεί ότι έκανε λάθος αποδεχόμενη τον γάμο με τον Βαλέριο και το νεαρό ζευγάρι επανενώνεται. Ωστόσο, ο πατέρας της επιμένει στον γάμο με τον Βαλέριο. Στην τελευταία σκηνή εμφανίζεται ο πατέρας του Βαλέριου και αποκαλύπτει ότι ο γιος του είναι κρυφά παντρεμένος εδώ και τέσσερις μήνες. Η Σίλια και ο Λέλιος είναι πλέον ελεύθεροι να παντρευτούν. Στις τελευταίες γραμμές του έργου ο Σγαναρέλος απευθύνεται στο κοινό:"«Είδατε πώς ακόμη και τα ισχυρότερα στοιχεία μπορούν να οδηγήσουν σε λανθασμένα συμπεράσματα. Θυμηθείτε καλά αυτό το παράδειγμα, και ακόμη και όταν βλέπετε τα πάντα, μην πιστεύετε ποτέ τίποτα.»"
Το έργο
μικρογραφία|Εικονογράφηση του 1682 Το έργο φέρει επιρροές τόσο από τη γαλλική φάρσα όσο και από τις ιταλικές παραδόσεις της Κομέντια ντελ άρτε, η υπόθεση εκτυλίσσεται σε πάνω από 24 σκηνές γραμμένες σε στίχους. Ο εμβληματικός χαρακτήρας του Σγαναρέλου εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο έργο Ο ιπτάμενος γιατρός το 1645 και αργότερα επανεμφανίζεται σε πολλά έργα του Μολιέρου, κάθε φορά αναπτύσσεται ή τονίζεται μια διαφορετική πτυχή της προσωπικότητάς του και πάντα τον ρόλο ερμήνευε ο ίδιος ο Μολιέρος.
Το έργο γνώρισε άμεση επιτυχία από την πρεμιέρα του στις 28 Μαΐου 1660, στη συνέχεια παρουσιάστηκε σε ιδιωτικές παραστάσεις για τον καρδινάλιο Μαζαρέν και τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ'. Ήταν ένα από τα αγαπημένα θεατρικά έργα του Μολιέρου, το ανέβαζε με τον θίασό του κάθε χρόνο. Ο Μολιέρος αρνήθηκε να το εκδώσει για να προστατεύσει τα αποκλειστικά δικαιώματα ερμηνείας του θιάσου του. Ωστόσο, ένας ενθουσιώδης θεατής, ο Παριζιάνος εκδότης Ζαν Ριμπού, είδε το έργο τόσες φορές που μπόρεσε να το αντιγράψει από μνήμης και το δημοσίευσε σε «πειρατική» έκδοση στα τέλη του 1660.
Αν και ο Μολιέρος σκόπευε το έργο να παίζεται σε μία πράξη χωρίς διακοπές, ορισμένοι εκδότες του 18ου αιώνα το χώρισαν σε τρεις πράξεις. Σήμερα συνεχίζει να παίζεται στην αρχική του μονόπρακτη εκδοχή τόσο στη Γαλλία όσο και σε άλλες χώρες. Μια παράσταση του έργου από τους ηθοποιούς της Κομεντί Φρανσαίζ μεταδόθηκε στη γαλλική τηλεόραση το 2002 και κυκλοφόρησε σε DVD το 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Μολιέρου
Κοινότητα Πλατάνου Αμαρίου
Η Κοινότητα Πλατάνου Αμαρίου είναι κοινότητα του Δήμου Αμαρίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Πλάτανος. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της έχει 501 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Νεκτάριο Ζαχαριουδάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Σημείωση
Στην Κρήτη και τον Δήμο Κισσάμου της Π.Ε. Χανίων υπάρχει η συνώνυμη Κοινότητα Πλατάνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Φρανσίς Πουλένκ
Ο Φρανσίς Ζαν Μαρσέλ Πουλένκ (Francis Poulenc, 7 Ιανουαρίου 1899 – 30 Ιανουαρίου 1963) ήταν Γάλλος συνθέτης, γνωστός για τη συμμετοχή του στην Ομάδα των Έξι. Έγραψε μουσική για πιάνο, χορωδιακά, μπαλέτα, όπερες και ήταν ένας από τους πρώτους συνθέτες που ευθύνονται για την αναβίωση του τσεμπάλου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πουλένκ γεννήθηκε στο Παρίσι, όπου ο πατέρας του Εμίλ ήταν διευθυντής της γνωστής φαρμακευτικής εταιρείας Rhône-Poulenc. Η μητέρα του Jenny Royer, ερασιτέχνιδα πιανίστα, του έδωσε τα πρώτα μαθήματα μουσικής και το ταλέντο του για τη σύνθεση δεν άργησε να φανεί. Κατ' απαίτηση του πατέρα του δεν σπούδασε μουσική, αλλά έλαβε μια γενική εκπαίδευση. Ωστόσο, το 1914 γνωρίζει τον Ricardo Viñes, καταλανό καθηγητή, ο οποίος τον μυεί στη μουσική της εποχής του. Με την καθοδήγησή του εκτίθεται στη μουσική του Ντεμπυσσύ, του Στραβίνσκι και του Ερίκ Σατί· παράλληλα του γνωρίζει τον Ζαν Κοκτώ, την Μαρσέλ Μεγιέ, αλλά και τον Ντάριους Μιγιώ.
Το 1915 πεθαίνει η μητέρα του και δύο χρόνια αργότερα ο πατέρας του. Αναγκάζεται να μετακομίσει στο σπίτι της αδερφής του, ενώ χάρη στον παιδικό του φίλο Raymonde Linossier ανακαλύπτει τους λογοτεχνικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους του Παρισιού. Γνωρίζεται με τον Λουί Αραγκόν, τον Αντρέ Μπρετόν, τον Πωλ Ελυάρ και τον Γκυγιώμ Απολλιναίρ, από τους οποίους επηρεάζεται βαθιά και το 1917 γράφει το πρώτο του έργο, τη Μαύρη Ραψωδία, για βαρύτονο και οργανικό σύνολο.
Με τη λήξη του πολέμου γνωρίζεται με τον Μανουέλ ντε Φάλια και με τη βοήθεια του Στραβίνσκι εκδίδει τα πρώτα του έργα. Γράφει κύκλους τραγουδιών σε ποίηση του Απολλιναίρ και του Κοκτώ, οι οποίοι παρουσιάζονται με επιτυχία σε αίθουσες του Παρισιού. Το 1920 σχηματίζεται η Ομάδα των Έξι, στην οποία γίνεται μέλος· την ομάδα απαρτίζουν και οι Ωρίκ, Χόνεγκερ, Ντάριους Μιγιώ και ο Ταϊγεφέρ και θεωρείται ότι πρεβεύουν ένα είδος αντίδρασης απέναντι στη μουσική του Ρίχαρντ Βάγκνερ και τον Ιμπρεσιονισμό. Τον επόμενο χρόνο γνωρίζεται με τον Σερζ Ντιαγκίλεβ, διευθυντή των περίφημων Ρώσσικων Μπαλέτων. Το πιο σημαντικό γεγονός ωστόσο είναι η έναρξη σπουδών πιάνου με τον Σαρλ Κέχλιν· τα μαθήματα θα κρατήσουν τέσσερα χρόνια και ο Πουλένκ θα μάθει αντίστιξη και αρμονία, κάτι που θα του χρησιμέυσει αργότερα, όταν ασχοληθεί με τη σύνθεση χορωδιακών έργων. Από την ίδια περίοδο προέρχονται το μπαλέτο "Les Biches", η Σονάτα για κλαρινέτο και φαγκότο και η Σονάτα για κόρνο, τρομπέτα και τρομπόνι. Συναντά επίσης τους Δωδεκαφθογγιστές Άλμπαν Μπεργκ, Άντον Βέμπερν και Άρνολντ Σένμπεργκ, ενώ η διάσημη τσεμπαλίστα Βάντα Λάντοβσκα του παραγγέλνει ένα κοντσέρτο για τσέμπαλο.
Ήδη μέχρι το 1927 έχει χάσει αρκετούς ανθρώπους από το κοντινό του περιβάλλον· ο χαμός τους αποδεικνύεται μεγάλο πλήγμα για τον ίδιο και συχνά πέφτει σε κατάθλιψη. Αποφασίζει να μετακομίσει σ' ένα εξοχικό σπίτι, κοντά στο Νουαζαί, όπου μπορεί να συνθέτει απρόσκοπτα. Λίγα χρόνια αργότερα χάνει την επιστήθια φίλη του Raymonde Linossier, άλλο ένα πλήγμα που τον βυθίζει στο ψυχικό σκοτάδι. Η σχέση του μαζί της είναι ακαθόριστη, καθώς ο Πουλένκ διατηρεί σχέσεις και με τα δύο φύλα· ο μεγάλος του έρωτας είναι ο ζωγράφος Richard Chanlaire, στον οποίο και αφιερώνει το "Αγροτικό Κοντσέρτο" (Concert champêtre). Ο Πουλένκ σε όλη τη διάρκεια της ζωής του βιώνει μια εσωτερική πάλη, προσπαθώντας να συμβιβάσει την έλξη του για το ίδιο φύλο και τις επιταγές της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, της οποίας είναι πιστός από μικρή ηλικία. Η αντιδιαστολή ανάμεσα στα δύο είναι κάτι που διαφαίνεται στην εξέλιξη του έργου του, καθώς σταδιακά η μουσική του προσλαμβάνει ένα πιο αυστηρό και θλιμένο ύφος.
Το 1936 σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα ο φίλος και συνάδελφος Pierre-Octave Ferroud, γεγονός που τον συντρίβει· το σοκ είναι τόσο μεγάλο που αλλάζει όλο του το είναι και λειτουργεί ως ένα είδος θρησκευτικής αποκάλυψης. Επισκέπτεται το μνήμα της Μαύρης Παρθένου στη Ροκαμαδούρ και έκτοτε αφιερώνεται αποκλειστικά σχεδόν στη σύνθεση θρησκευτικής μουσικής. Μέχρι το 1947, οπότε και επιστρέφει στο Παρίσι, γράφει συστηματικά χορωδιακά κομμάτια, αλλά και άλλα έργα, που παρουσιάζονται στο Παρίσι και το Λονδίνο. Ορισμένα μάλιστα διευθύνονται από τη μουσικοπαιδαγωγό Νάντια Μπουλανζέ, ενώ το Κοντσέρτο για δύο πιάνα εκτελείται από τον ίδιο και τον πιανίστα Pierre Bernac. Αρχίζει επίσης περιοδείες στην Αμερική, όπου παίζει και διευθύνει έργα του. Η περιοδεία συνεχίζεται το 1954 στην Αίγυπτο και την υπόλοιπη Ευρώπη, ενώ τον επόμενο χρόνο δέχεται άλλο ένα πλήγμα. Πεθαίνουν οι Αντριέν Μονιέ, Λυσιέν Ρουμπέρ και ο συνθέτης Αρθούρ Χόνεγκερ και μέσα σ' ένα κλίμα βαθειάς θλίψης ολοκληρώνει την όπερα Διάλογοι των Καρμελιτών.
Ο Φρανσίς Πουλένκ ήταν ίσως ο δημοφιλέστερος από τους συγχρόνους και νεότερούς του συνθέτες. Με τα έργα του εξελίχθηκε και έφθασε στο κορύφωμά της μία κατ' εξοχήν γαλλική μορφή, η «μελωδία».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πουλενκ Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γαλλία Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Σέρχιο Ροντρίγκεθ
Ο Σέρχιο Ροντρίγκεθ (αγγλ. Sergio Rodríguez Gómez, γεννημένος στις 12 Ιουνίου 1986) είναι Ισπανός επαγγελματίας μπασκετμπολίστας και πρώην αρχηγός της ομάδας της Ολίμπια Μιλάνο της ιταλικής Lega Basket Serie A (LBA) και της EuroLeague. Έχει ύψος 1,91 m και αγωνίζεται και διακρίνεται στη θέση του πόιντ γκαρντ, ως ένας από τους πιο χαρισματικούς Ευρωπαίους καλαθοσφαιριστές. Στην επαγγελματική του καριέρα έχει αγωνιστεί μέχρι σήμερα στις εξής ομάδες: Εστουντιάντες (Ισπανία, 2003-2006), Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς (ΗΠΑ, 2006-2009), Σακραμέντο Κιγκς και Νιου Γιορκ Νικς (ΗΠΑ, 2009-2010), Ρεάλ Μαδρίτης (Ισπανία, 2010-2016), Φιλαντέλφια 76ερς (ΗΠΑ, 2016-2017), ΤΣΚΑ (Ρωσία, 2017-2019) και Ολίμπια Μιλάνο (Ιταλία, 2019-2022).
Ο Ροντρίγκεζ, με το παρατσούκλι El Chacho, κέρδισε τον τίτλο της EuroLeague το 2015 και ήταν ο MVP της EuroLeague την προηγούμενη χρονιά. Είναι τακτικό μέλος της εθνικής ομάδας της Ισπανίας, με την οποία κέρδισε έναν τίτλο Παγκοσμίου Κυπέλλου FIBA το 2006, ένα ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2012, καθώς και ένα χάλκινο μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Κέρδισε επίσης έναν τίτλο Ευρωμπάσκετ το 2015, ένα ασημένιο μετάλλιο το 2007 και ένα χάλκινο μετάλλιο το 2013. Τον Ιούνιο του 2022 τερμάτισε την καριέρα του στην Ολίμπια Μιλάνο στην Ιταλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης
Γιέμτλαντ
Το Γιέμτλαντ (Jämtland, προφορά: [ˈjɛ̌mːtland]) είναι ιστορική επαρχία στο κέντρο της Σουηδίας στη βόρεια Ευρώπη. Συνορεύει με το Χαργιεντόλεν και το Μίεντελπαντ στα νότια, το Όνγκερμανλαντ στα ανατολικά, Λάπλαντ στα βόρεια και το Τρόντελαγκ και τη Νορβηγία στα δυτικά.
Το Γιέμτλαντ καλύπτει έκταση 34.009 τετραγωνικών χιλιομέτρων, το 8,3% της συνολικής έκτασης της Σουηδίας και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη επαρχία στη Σουηδία. Έχει πληθυσμό 115.331, και η πλειονότητα των οποίων ζει στο Storsjöbygden, την περιοχή γύρω από τη λίμνη Στορχάν. Το Έστερσουντ είναι η μόνη πόλη του Γιέμτλαντ και είναι η 24η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στη Σουηδία.
Δουκάτο
Από το 1772, οι Σουηδοί/ές Πρίγκιπες/ίσσες φέρουν τον τίτλο του/ης Δούκα/ισσας από διάφορες επαρχίες και είναι αποκλειστικά μόνο ονομαστικός τίτλος.
Ιμπν Τούμαρτ
μικρογραφία|248x248εσ|Χειρόγραφο του 1183 που περιλαμβάνει διδάγματα του Ίμπν Τουμάρτ. Ο Αμπού Αμπντ Αλλάχ Άμγκαρ Ιμπν Τουμάρτ (βερβερικά: Amghar ibn Tumert, αραβικά: أبو عبد الله امغار ابن تومرت) ήταν μουσουλμάνος βερβέρος θεολόγος, διδάσκαλος και πολιτικός ηγέτης με καταγωγή από την περιοχή του σημερινού Μαρόκου. Ίδρυσε και κυριάρχησε ως πνευματικός και πρώτος στρατιωτικός ηγέτης του κινήματος των Αλμοάδων, ενός πουριτανικού μεταρρυθμιστικού κινήματος που ξεκίνησε μεταξύ των Βερβέρων από την οροσειρά του Άτλαντα. Ο Ίμπν Τουμάρτ ξεκίνησε μια ανοιχτή εξέγερση κατά των κυβερνώντων Αλμοραβιδών κατά τη διάρκεια του 1120. Μετά το θάνατό του οι οπαδοί του, Αλμοάδες, συνέχισαν να κατακτούν μεγάλο μέρος της βόρειας Αφρικής (Μαγκρέμπ) και μέρος της Ισπανίας (Αλ-Ανταλούς) αντικαθιστώντας την δυναστεία των Αλμοραβιδών το 1147 και ιδρύοντας το Αλμοαδικό Χαλιφάτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Μαρόκου Κατηγορία:Μουσουλμάνοι θεολόγοι
Bitcoin Core
μικρογραφία|Το λογότυπο της bitcoin core Το bitcoin core είναι ένα λογισμικό ανοιχτού κώδικα και το τέταρτο στη σειρά bitcoin. Χρησιμοποιείτε σαν ένα ψηφιακό πορτοφόλι που περιέχει τα bitcoins που κάνουν mine οι χρήστες του ή σαν έναν server για περισσότερες συναλλαγές. Δημιουργήθηκε από Ρώσους με παρόμοιο κώδικα από αυτού του bitcoin και του Natoshi Shakamoto.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό ανοικτού κώδικα
Κάρμεν Ρομάνο
H Κάρμεν Ρομάνο Νολκ ντε Λόπεζ Πορτίγιο (Carmen Romano Nolk de López Portillo, 10 Φεβρουαρίου 1926 - 9 Μαΐου 2000) ήταν η πρώτη σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Χοσέ Λόπεζ Πορτίγιο.
Βιογραφία
Το 1951 παντρεύτηκε τον Χοσέ Λόπεζ Πορτίγιο και μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Την δεκαετία του 1970 ο Χοσέ είχε εξωσυζυγική σχέση με την ηθοποιό Φερνάντα Μοντενέγρο και το 1991 χώρισε την Κάρμεν για να παντρευτεί το 1995 την Μοντενέγρο.
Πέθανε στις 9 Μαΐου 2000 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 74 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Ματθίλδη της Γερμανίας, δούκισσα της Σουαβίας
Η Ματθίλδη της Γερμανίας (1048 - Γκόσλαρ, 12 Μαΐου 1060) μέλος του Οίκου των Σαλίων έγινε μέσω του γάμου της με τον Ροδόλφο του Ράινφελντεν Δούκισσα της Σουαβίας λίγο πριν τον πρόωρο θάνατο της (1059 - 1060). Η Ματθίλδη ήταν τρίτη κόρη του αυτοκράτορα Ερρίκου Γ΄ με την δεύτερη σύζυγο του Αγνή του Πουατιέ κόρη του Γουλιέλμου Ε΄ της Ακουιτανίας.. Τα μεγαλύτερα αδέλφια της ήταν η Αδελαΐδα Β΄ του Κέντλινμπουργκ και η Γκιζέλα που απεβίωσε 6 ετών. Τα μικρότερα αδέλφια της ήταν ο Ερρίκος Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που διαδέχθηκε τον πατέρα του (1056), ο Κορράδος Β΄ της Βαυαρίας που πέθανε επίσης σε βρεφική ηλικία και η Ιουδήθ της Σουαβίας που έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας (1063 - 1074).
Η Ματθίλδη γεννήθηκε επίσημα το 1048 αν και μερικές πηγές παραπέμπουν την γέννηση της το 1045. Σε ηλικία περίπου 12 ετών αρραβωνιάστηκε τον Ροδόλφο του Ράινφελντεν (1057), ο γάμος τους έγινε δύο χρόνια αργότερα (1059). Μερικοί την αναφέρουν σαν μητέρα του γιου του Μπέρτολτ Α΄ της Σουαβίας αν και επίσημα μητέρα του ήταν η δεύτερη σύζυγος του Ροδόλφου Αδελαΐδα της Σαβοΐας. Πέθανε πρόωρα στο Γκόσλαρ την επόμενη χρονιά (12 Μαΐου 1060) και τάφηκε στο μοναστήρι του Αγίου Σίμωνα της πόλης.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σαλίων
Γεωργία στη Σερβία
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Πάνω από το 60% της Σερβίας είναι καλλιεργήσιμη γη Η Γεωργία στη Σερβία εξακολουθεί να είναι ένας σημαντικός τομέας της σερβικής οικονομίας, με εξαγωγές ύψους 12 δισεκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο. Η συνολική έκταση της γεωργικής γης υπερβαίνει τα 6.12 εκατομμύρια εκτάρια. Η γεωργική παραγωγή είναι πιο έντονη στη βόρεια Σερβία, στην εύφορη Παννονική Πεδιάδα, και στις νότιες πεδιάδες δίπλα στον Σάβα, στον Δούναβη και τον Μεγάλο Μοράβα.
Από το 1948 υπήρξε μια απότομη πτώση στη γεωργική δραστηριότητα, όταν τα τρία τέταρτα του πληθυσμού ασχολούνταν στη γεωργία, ενώ σήμερα είναι το ένα τέταρτο.
Παραγωγή
Η Σερβία παράγει κυρίως δημητριακά, φρούτα και λαχανικά που συνθέτουν ένα σημαντικό μέρος του ΑΕΠ και των εξαγωγών. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη παραγωγός βατόμουρων (84.299 μετρικοί τόνοι, δεύτερη μετά τη Ρωσία) και δαμάσκηνων (146.776 μετρικοί τόνοι, δεύτερη μετά την Κίνα) στον κόσμο. Επίσης είναι σημαντική παραγωγός αραβοσίτου (6.158.120 μετρικοί τόνοι, κατατάχθηκε 35η παγκοσμίως) και σιταριού (2.095.400 μετρικοί τόνοι, κατετάγη 35η παγκοσμίως). Η παραγωγή των ζαχαρότευτλων (2.299.770 μετρικοί τόνοι) και των ηλιοσπόρων (454.282 μετρικοί τόνοι) καλύπτουν την εγχώρια ζήτηση για ζάχαρη και φυτικό λάδι, και επιτρέπει την εξαγωγή 180.000 τόνων ζάχαρης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Κρασί
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Ένα [[αμπέλι κοντά στο Βλασοτίντσε, στη Σερβία]] Υπάρχουν σχεδόν 70.000 εκτάρια αμπελώνων στη Σερβία, που παράγουν 425.000 τόνους σταφυλιών τον χρόνο. Η Σερβία είναι μια από τις 15 μεγαλύτερες οινοπαραγωγικές χώρες του κόσμου. Η πλειοψηφία της παραγωγής πραγματοποιείται σε τοπικά οινοποιεία. Η παραγωγή κρασιού το 2004 ήταν 1.550.000 λίτρα.
Παραγωγή φρούτων
Όγκος της παραγωγής φρούτων σε τόνους (2012):
Παραπομπές
Κατηγορία:Σερβία-επέκταση Κατηγορία:Οικονομία της Σερβίας Σερβια
Γενικές εκλογές Μπαρμπάντος 2022
Στις 19 Ιανουαρίου 2022 διεξήχθησαν πρόωρες γενικές εκλογές στο Μπαρμπάντος, για να εκλεγούν τα 30 μέλη της Βουλής της Συνέλευσης (κάτω βουλή του Κοινοβουλίου του Μπαρμπάντος). Οι εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα λόγω της μεγάλης αλλαγής που έγινε στο πολίτευμα της χώρας, δηλαδή την εκδημοκράτιση της χώρας, όπου η Βασίλισσα έπαψε να είναι αρχηγός του κράτους.
Πάνω από 100 υποψήφιοι διεκδίκησαν τις 30 έδρες στη Βουλή. Οι κάλπες άνοιξαν από τις 6 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα για τους ψηφοφόρους. Η διεξαγωγή έγινε με μεγάλη προσοχή ώστε να αποφευχθεί η εξάπλωση του κορονοϊού.
Για δεύτερη συνεχόμενη φορά, το Εργατικό Κόμμα κέρδισε όλες τις έδρες στη Βουλή. Ήταν μία μεγάλη νίκη για τη Μία Μότλεϊ, την αρχηγό του Εργατικού Κόμματος, η οποία θα παραμείνει στη θέση της Πρωθυπουργού.
Ιστορικό
Από τις 30 Νοεμβρίου 2021 το πολίτευμα στο Μπαρμπάντος είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία. Μέχρι τότε, για 55 χρόνια, η νησιωτική χώρα βρισκόταν υπό καθεστώς Κοινοπολιτείας του Ηνωμένου Βασιλείου με μονάρχη τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β'. Η Σάντρα Μέισον έγινε η πρώτη Πρόεδρος του Μπαρμπάντος.
Παραπομπές
Μπαρμπαντος 2022
Ανρί Υβερνά
Ο Ανρί Εζέν Ξαβιέ Λουί Υβερνά (Henri Eugene Xavier Louis Hyvernat, 30 Ιουνίου 1858 – 30 Μαΐου 1941) ήταν Γαλλοαμερικανός κοπτολόγος και ανατολιστής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Υβερνά ήταν το πέμπτο από εννέα αδέλφια και γεννήθηκε στο Σαιν-Ζυλιέν, σήμερα μέρος της κωμόπολης Λορμ του Νομού Λουάρ της Γαλλίας. Ο πατέρας του, ο Κλωντ ήταν ανταποκριτής της εφημερίδας Gazette de Lyon. Ο Ανρί σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Αγίου Ιωάννου στη Λυών και στο Πανεπιστήμιο της Λυών. Από το 1882 έως το 1885 δίδαξε θεολογία στη Ρώμη.
Το 1897 διορίσθηκε ως καθηγητής και διευθυντής του Τμήματος Ανατολικών Σπουδών στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής, ο πρώτος στην ιστορία του συγκεκριμένου τμήματος του πανεπιστημίου, το οποίο και ίδρυσε, στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ Ουάσινγκτον. Στην πορεία των ερευνών του ενδιαφέρθηκε για την ύστερη αρχαιότητα, τη μεσαιωνική και την πρώιμη νεότερη ιστορία της Χριστιανικής Ανατολής.
Μέναιχμος
και:
Ανρί Υβερνά
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Υβερνά απέκτησε μεγάλη συλλογή βιβλίων, που σήμερα αποτελεί τον πυρήνα της βιβλιοθήκης του Τμήματος Σημιτικών και Αιγυπτιακών Γλωσσών και Φιλολογίας, και του Ινστιτούτου Χριστιανικών Ανατολικών Ερευνών. Οι έρευνες του εστίαζαν στην κληρονομιά των χριστιανικών κοινοτήτων της Μέσης Ανατολής, πεδίο στο οποίο ήταν οι μοναδικές έρευνες σε όλες τις ΗΠΑ. Το έργο του Υβερνά συνδέεται με αρκετές ανακαλύψεις αρχαίων χριστιανικών εγγράφων στην Αίγυπτο τον 20ό αιώνα, όπως τη βιβλιοθήκη των Κοπτών στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, στην περιοχή του Φαγιούμ της Αιγύπτου. Αυτή η βιβλιοθήκη είχε περί τα 50 χειρόγραφα από τον 9ο και τον 10ο αιώνα. Το 1911 αυτή η συλλογή αγοράσθηκε με αίτημα του Υβερνά από τον Αμερικανό τραπεζίτη Τζων Πήρποντ Μόργκαν. Ο Υβερνά πέρασε πάνω από τριάντα χρόνια μελετώντας και καταλογογραφώντας την κοπτική βιβλιοθήκη. Μια πλήρης έκδοση με φωτογραφημένα τα χειρόγραφα, υπό τον τίτλο Bybliothecae Pierpont Morgan Codice photo graphice expressi, σε 56 τόμους (Ρώμη 1922) υπό την επίβλεψη του Υβερνά, αποτελεί σήμερα μια σημαντική πηγή των κοπτικών μελετών.
Ο Υβερνά πέθανε στην Ουάσινγκτον σε ηλικία 82 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υβερνα, Α
Στήβεν Μπερνστάιν (κινηματογραφιστής)
Ο Στήβεν Μπερνστάιν ή Στίβεν Μπερνστάιν   (αγγλικά: Steven Bernstein) είναι Αμερικανός κινηματογραφιστής, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας. Το 1992 κέρδισε βραβείο Best Artistic Contribution στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τόκυο για την ταινία Σοκολάτα σε καυτό νερό (Como agua para chocolate) μαζί με τον Εμανουέλ Λουμπέσκι. Κέρδισε Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών για το έργο του σε διάφορες διαφημίσεις. Το βιβλίο του Film Production (εκδόσεις Focal Press) έχει μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες και για ένα χρονικό διάστημα υπήρξε μπεστ σέλερ στην λογοτεχνική κατηγορία "Κινηματογράφος". Ο Μπερνστάιν ήταν υποψήφιος στο ASC το 2014 στην κατηγορία Outstanding Achievement in Cinematography in One-Hour Episodic Television Series για την ταινία του Magic City.
Ο Μπερνστάιν έχει συμμετάσχει σε μικρούς ρόλους σε πολλές ταινίες, βίντεο κλιπ και τηλεοπτικές διαφημίσεις ενώ έχει δώσει πληθώρα διαλέξεων. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως σκηνοθέτης για τον κινηματογράφο με την ταινία Δύο αποφασισμένες γυναίκες (Decoding Annie Parker, 2014), για την οποία έλαβε το βραβείο The Alfred P. Sloan στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χάμπτον. Ο Μπερστάιν αυτή την περίοδο κάνει την παραγωγή στην ταινία Dominion, μια ταινία με θέμα τις τελευταίες ημέρες της ζωής του Ντίλαν Τόμας, στην οποία πρωταγωνιστούν ο Τζον Μάλκοβιτς, ο Rhys Ifans, ο Ροντρίγκο Σαντόρο, η Ρόμολα Γκαράι και ο Τόνι Χέιλ, που έγραψε το σενάριο και σκηνοθετεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί κινηματογραφιστές Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Μέναιχμος ο Σικυώνιος
Ο Μέναιχμος ή Μάναιχμος ο Σικυώνιος ήταν ιστορικός του 4ου π.Χ. αιώνα.
Μνημονεύονται τα έργα του: ' (μια ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου), ' (ένα έργο σχετικό με τις διάφορες μορφές τέχνης και ιδιαίτερα της μουσικής) και Σικιωνιακά (μια ιστορία της ιδιαίτερης πατρίδος του της Σικυώνας) -το πρώτο από τη Σούδα και τα άλλα δύο από τον Αθήναιο.
Από άλλες πηγές γνωρίζουμε ότι έγραψε επίσης έναν κατάλογο των νικητών στα Πύθια (Πυθικός), τον οποίο ενδεχομένως χρησιμοποίησε και ο Αριστοτέλης, και ίσως και κάποιο άλλο έργο σχετικό με την ορειχαλκουργία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι
Blumhouse Productions
Η Blumhouse Productions (γνωστή και ως BH Productions ή BH) είναι μια Αμερικανική εταιρεία ταινιών και τηλεόρασης που ιδρύθηκε το 2000 από τον Τζέισον Μπλαμ.
Η Blumhouse είναι γνωστή κυρίως για την παραγωγή ταινιών τρόμου της, όπως Μεταφυσική Δραστηριότητα, Παγιδευμένη Ψυχή, Κάθαρση, Διχασμένος, Τρέξε!, Γενέθλια Θανάτου, Η Νύχτα με τις Μάσκες, Εμείς, Ο Αόρατος Άνθρωπος, Freaky, Νεκρό Τηλέφωνο, και M3GAN. Έχει επίσης παράγει δραματικές ταινίες, όπως τα Χωρίς Μέτρο και Η Παρείσφρηση, και με τα δύο να είναι υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Τα Τρέξε! και Η Παρείσφρηση κέρδισαν Όσκαρ για Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο και Καλύτερο Προσαρμοσμένο Σενάριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής
Τουν
Το Τουν (γερμ. Thun, γαλλ. Thoune) είναι πόλη και δήμος της Ελβετίας, από το 2010 πρωτεύουσα του ομώνυμου διοικητικού διαμερίσματος του καντονίου της Βέρνης. Είναι κτισμένη στη θέση όπου ο ποταμός Άαρ εκρέει από την ομώνυμη Λίμνη Τουν (γερμ. Thunersee), τριάντα χιλιόμετρα οδικώς νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας της Ελβετίας Βέρνης.
Τον Δεκέμβριο του 2018 ο δήμος είχε περί τους 43.734 κατοίκους, πληθυσμός αρκετός για να κατατάσσει το Τουν ως την ενδέκατη μεγαλύτερη πόλη της Ελβετίας. Το πολεοδομικό του συγκρότημα έχει πληθυσμό περίπου 80.000 κατοίκους.
Η οικονομία του δήμου βασίζεται στον τουρισμό, την κατασκευή εργαλειομηχανών και οργάνων ακριβείας και τη βιομηχανία τροφίμων. Η εκδοτική δραστηριότητα και η ύπαρξη του μεγαλύτερου στρατοπέδου στη χώρα συνεισφέρουν επίσης.
Η επίσημη γλώσσα του Τουν είναι η γερμανική, αλλά η ομιλούμενη γλώσσα είναι η αλεμαννική διάλεκτος.
Ιστορία
thumb|left|Ο πέλεκυς Thun-Renzenbühl, περ. 1800 π.Χ. thumb|left|Απεικόνιση του Τουν στην Topographia Helvetiæ, Rhætiæ et Valesiæ (1654) του [[Ματέους Μέριαν ο πρεσβύτερος|Ματέους Μέριαν του πρεσβύτερου]] thumb|right|Το Κάστρο του Τουν όπως φαίνεται από την πλατεία του Δημαρχείου Η τοποθεσία κατοικείται από τη Νεολιθική περίοδο (μέσα της 3ης χιλιετίας π.Χ.). Κατά την πρώιμη Εποχή του Χαλκού υπήρχαν οικισμοί στις όχθες της λίμνης και του ποταμού Άαρ. Στη θέση Ρέντσενμπυλ (Renzenbühl) ανακαλύφθηκε τάφος κάποιου τοπικού φυλάρχου, που περιείχε μία από τις πλουσιότερες συλλογές τέχνεργων της πρώιμης Εποχής του Χαλκού σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μια άλλη θέση στο Βίλερ βρέθηκαν περίπου 1.500 κελύφη υδρόβιων σαλιγκαριών, που προφανώς είχαν αλιευθεί στη Μεσόγειο Θάλασσα και έγιναν αντικείμενο εμπορίου πάνω από τις Άλπεις. Ο πέλεκυς Thun-Renzenbühl, χρονολογημένος περί το 1800 π.Χ., είναι ένα από τα αρχαιότερα δείγματα της τεχνικής ενθέσεως ενός μετάλλου μέσα σε άλλο παγκοσμίως. Η διακόσμηση χρυσού στον πέλεκυ αυτόν ίσως να έχει κάποια αστρονομική σημασία.
Η ονομασία της πόλεως ετυμολογείται από την κελτική λέξη Dunum, που σήμαινε «οχυρωμένη πόλη». Κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, μαζί με όλο σχεδόν το έδαφος της σημερινής Ελβετίας, το 58 π.Χ., και σύντομα κατέστη ένα από τα κυριότερα κέντρα της ρωμαϊκής διοικήσεως της ευρύτερης περιοχής.
Οι Ρωμαίοι εκδιώχθηκαν από την πόλη (και από την υπόλοιπη χώρα) από τους Βουργουνδούς περί το 400 μ.Χ.. Ο ποταμός Άαρ απετέλεσε το σύνορο ανάμεσα στους εκχριστιανισμένους Βουργουνδούς και τους ειδωλολάτρες γερμανόφωνους Αλαμαννούς, που ζούσαν στα βόρεια. Η περιοχή αναφέρεται για πρώτη φορά τον 7ο αιώνα, στο χρονικό του Φράγκου μοναχού Φρεδεγάρου, ενώ η πόλη το 1133 με την ονομασία Tuno.
Η περιοχή του Τουν έγινε μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους το 1033, όταν ο Κορράδος Β΄ κέρδισε τον τίτλο του Βασιλέως της Βουργουνδίας. Οι αυτοκράτορες ανέθεσαν στον Οίκο του Τσέρινγκεν, που είχε κέντρο τη Βέρνη, να υποτάξει τους απείθαρχους ηγεμόνες της κεντρικής Ελβετίας. Περί το 1190 ο Δούκας Βερθόλδος Ε΄ του Τσέρινγκεν έκτισε το Thun castle και επεξέτεινε την πόλη. Μετά τον θάνατό του το 1218 τα εδάφη του παραχωρήθηκαν στον Ούλριχ Γ΄ φον Κύμπουργκ.
Το 1264 το Τουν απέκτησε τα δικαιώματα μιας πόλεως και το 1384 αγοράσθηκε από το Καντόνι της Βέρνης. Η πόλη έγινε η πρωτεύουσα του Καντονίου του Όμπερλαντ της βραχύβιας Ελβετικής Δημοκρατίας (1798-1803).
Το 1819 ιδρύθηκε μια στρατιωτική σχολή στην πόλη, που αναπτύχθηκε αργότερα στη βασική στρατιωτική σχολή όλης της Ελβετίας. Το Τουν απέκτησε σιδηροδρομική επικοινωνία με τις άλλες πόλεις το 1859 και η πρώτη τηλεφωνική σύνδεση στην πόλη έγινε το 1888.
Τοπογραφία
thumb|Εγχρωματισμένη φωτολιθογραφία του Άαρ και του Κάστρου του Τουν από το 1900 Το κέντρο του Τουν (όπου και το κάστρο) βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Άαρ, 1,6 χιλιόμετρο από το σημείο που ο ποταμός εκρέει από την ομώνυμη Λίμνη Τουν. Στο κέντρο του Τουν το ποτάμι σχηματίζει μία νησίδα μήκους οκτακοσίων μέτρων. Η πόλη καλύπτει μια έκταση 21,6 τετραγωνικών χιλιομέτρων, με τα όριά της να φθάνουν έως και 4 χιλιόμετρα από το κέντρο. Το υψόμετρο του εδάφους του δήμου πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας κυμαίνεται από 552 μέτρα μέχρι 1.170 μέτρα στο ανατολικό σύνορό του, ενώ το κέντρο της πόλεως (σιδηροδρομικός σταθμός) βρίσκεται σε υψόμετρο 560 μέτρα, σχεδόν ταυτόσημο με τη στάθμη της λίμνης Τουν.
Από την έκταση του δήμου σύμφωνα με την επισκόπηση του 2004, ποσοστό 27,9% έχει αγροτική χρήση, ενώ το 20,0% καλύπτεται από δάσος, το 49,9% από κτίσματα και οδούς, το 1,3% από νερό και μόλις το 0,9% είναι μη παραγωγική γη. Επίσης τα πάρκα, οι ζώνες πρασίνου εντός της πόλεως και αθλητικές εγκαταστάσεις καλύπτουν το 4,4% της συνολικής εκτάσεως.
Κλίμα
thumb|Αεροφωτογραφία του Τουν από τον [[Βάλτερ Μίτελχόλτσερ (1919)]] Από το 1981 έως το 2010 το Τουν είχε κατά μέσο όρο 123,7 ημέρες βροχής ή χιονιού ανά έτος, με μέση ετήσια βροχόπτωση συν χιονόπτωση 1024 mm. Ο πιο βροχερός μήνας ήταν ο Αύγουστος, με μέση βροχόπτωση 138 mm, αλλά ο μήνας με τις περισσότερες ημέρες βροχής ήταν ο Ιούνιος, με 12,9 ημέρες κατά μέσο όρο. Ο ξηρότερος μήνας του έτους ήταν ο Φεβρουάριος, με 46 mm και 8,3 ημέρες βροχής.
Δημογραφικά και άλλα στατιστικά
thumb|Χαμηλές πολυκατοικίες στο Τουν Το 2012 το Τουν είχε πληθυσμό που αποτελείτο κατά 12,3% από υπηκόους ξένων χωρών. Η πλειονότητα του πληθυσμού ομιλεί τη γερμανική ως πρώτη γλώσσα (90,5% το έτος 2000), ενώ δεύτερη έρχεται η ιταλική με 1,8%.
Στην απογραφή του 2010 υπήρχαν 7.537 νοικοκυριά που αποτελούνταν από έναν μόνο άνθρωπο και 919 που αποτελούνταν από πέντε ή περισσότερους ανθρώπους.
Το 2003 η μέση τιμή ενοικιάσεως ενός μέσου διαμερίσματος στο Τουν ήταν 1.017,63 ελβετικά φράγκα τον μήνα, ποσό που αντιστοιχεί στο 91,2% του μέσου όρου για όλη την Ελβετία (1.116 ελβετικά φράγκα).
Εξέλιξη πληθυσμού
Η χρονική εξέλιξη του πληθυσμού του Τουν δίνεται στον πίνακα που ακολουθεί :
Θρησκεύματα
thumb|upright|Ο ιστορικός προτεσταντικός ναός του Scherzligen στο Τουν Σύμφωνα με την απογραφή του έτους 2000, το 65,2% του πληθυσμού του Τουν ανήκε στην προτεσταντική Εκκλησία της Ελβετίας, το 14,5% ήταν Ρωμαιοκαθολικοί, το 1,09% (441 άνθρωποι) ήταν Ορθόδοξοι και 4,51% μέλη άλλης χριστιανικής Εκκλησίας. Μόλις 17 άνθρωποι (ή το 0,04% του πληθυσμού) ήταν Ιουδαίοι και 1.365 (το 3,38% του πληθυσμού) Μουσουλμάνοι. 115 κάτοικοι δήλωσαν Βουδιστές, 347 Ινδουιστές και 2.765 (το 6,85% του πληθυσμού) μη θρησκεύοντες, αγνωστικιστές ή άθεοι, ενώ 1.246 (3,09%) δεν απάντησαν στην ερώτηση περί θρησκεύματος.
Οικονομικά
Το 2011 το Τουν είχε ποσοστό ανεργίας 2,41%. Μόλις 114 σε σύνολο 28.536 εργαζομένων απασχολούνταν στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας, ο οποίος είχε 44 επιχειρήσεις. Ο δευτερογενής τομέας απασχολούσε 6.625 εργαζόμενους με 450 επιχειρήσεις και ο τριτογενής τομέας 21.797 εργαζόμενους με 2.696 επιχειρήσεις. Οι γυναίκες αποτελούσαν το 44,5% του εργατικού δυναμικού.
Το 2008 υπήρχαν συνολικά 20.331 θέσεις εργασίας πλήρους απασχολήσεως. Από αυτές οι 66 ήταν στον πρωτογενή τομέα, οι 6.159 στον δευτερογενή και 14.106 στον τριτογενή. Ενδεικτικά στον τριτογενή τομέα οι 2.910 από τις θέσεις (το 20,6%) ήταν στο εμπόριο ή στην επισκευή οχημάτων, οι 968 (6,9%) σε ξενοδοχείο ή εστιατόριο, οι 663 (4,7%) στον ασφαλιστικό και τον τραπεζικό κλάδο, οι 692 (4,9%) στην εκπαίδευση και 2.457 (17,4%) στη φροντίδα υγείας.
Το έτος 2000 συνολικά 11.320 εργαζόμενοι (47,2% των εργαζόμενων εντός των ορίων του δήμου) ζούσαν και εργάζονταν στο Τουν. Από τον εργαζόμενο πληθυσμό το 27% χρησιμοποιούσε τη δημόσια συγκοινωνία για να μεταβεί στον χώρο εργασίας και το 41,2% Ι.Χ. αυτοκίνητο.
Από τους 20.367 φορολογούμενους στον δήμο το έτος 2010 οι 6,140 είχαν ετήσιο εισόδημα πάνω από 75.000 CHF, ενώ οι 133 μεταξύ 15.000 και 20.000 CHF. Το μέσο εισόδημα της πρώτης ομάδας στο Τουν ήταν 113.507 CHF ανά άτομο, με το αντίστοιχο ποσό για όλη την Ελβετία να είναι 131.244 CHF.
Το 2011 το 2,4% του πληθυσμού δεχόταν άμεση οικονομική βοήθεια από το κράτος.
Μνημειακά στοιχεία εθνικής σημασίας
Το ατμόπλοιο «Blüemlisalp», τα πρώην Ξενοδοχεία Bellevue-Du Parc και Thunerhof, η «Οικία του Κήπου των Ρόδων» (zum Rosengarten), η έπαυλη Μπελερίβε (Landsitz Bellerive), ο παλαιός στρατώνας (Mannschaftskaserne), το πρώην νοσοκομείο στο Platzschulhaus, το Δημαρχείο, ο προτεσταντικός ναός του Scherzligen και η Συλλογή Ιστορικού Στρατιωτικού Εξοπλισμού είναι καταχωρημένα στον Schweizerisches Inventar der Kulturgüter von nationaler und regionaler Bedeutung («Ελβετικό κατάλογο πολιτιστικών ιδιοκτησιών εθνικής και περιφερειακής σημασίας») με την ένδειξη «εθνικής σημασίας».
Εκπαίδευση
thumb|Η Σχολή Ξενοδόχων στο Τουν Στο Τουν το 57,3% του πληθυσμού διαθέτει το αντίστοιχο του απολυτηρίου λυκείου και το 17,6% έχει επιπλέον πτυχίο πανεπιστημίου ή ανώτατης τεχνικής-επαγγελματικής σχολής. Από τους 4.675 κατοίκους που είχαν ολοκληρώσει κάποια μορφή τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως, το 68,6% ήταν Ελβετοί άνδρες, το 22,5% Ελβετίδες γυναίκες και το 8,9% ήταν αλλοδαποί υπήκοοι. . Στο Καντόνι της Βέρνης, όπως και στην Ελλάδα, η υποχρεωτική εκπαίδευση είναι μέχρι και τη Γ΄ Γυμνασίου.
Κατά το σχολικό έτος 2012-2013 παρακολουθούσαν μαθήματα σε σχολεία του Τουν 3.923 μαθητές και μαθήτριες, ενώ υπήρχαν 603 νήπια σε γερμανόφωνα νηπιαγωγεία, εκ των οποίων το 29,9% είχαν διαφορετική μητρική γλώσσα από τη γλώσσα διδασκαλίας. Το αντίστοιχο ποσοστό στο δημοτικό σχολείο ήταν 26,3%, ενώ στο γυμνάσιο 23,1%.
Το Τουν δεν διαθέτει πανεπιστήμιο, καθώς η Βέρνη απέχει μισή ώρα με το τρένο, αλλά φιλοξενεί την Κρατική Βιβλιοθήκη του Τουν (Stadtbibliothek Thun), που έχει 56.800 τόμους βιβλίων και είναι ανοικτή 300 ημέρες το έτος.
Αθλητισμός
thumb|Η Στόκχορν Αρένα (πρώην Αρένα Τουν) night
Αξιοσημείωτοι άνθρωποι
145px|thumb|Η Ρέγκουλα Ρυτς Μερικά αξιοσημείωτα πρόσωπα που γεννήθηκαν (ή/και κατοικούσαν) στο Τουν είναι και τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουν
Άλενταουν
Η Άλενταουν (αγγλικά: Allentown) είναι η τρίτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της πολιτείας Πενσυλβάνια των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Κατά την απογραφή του 2010 είχε πληθυσμό 118.032 κατοίκους στα όρια του δήμου, με αυξητικές τάσεις, ενώ η μητροπολιτική περιοχή της είχε πληθυσμό 821.623 κατοίκους. Η πόλη είναι η πρωτεύουσα (έδρα) της Κομητείας Λήχαϊ (Lehigh County). Το 2012 η πόλη εόρτασε τη 250ή επέτειο από την ίδρυσή της το 1762.
Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του Ποταμού Λήχαϊ και είναι η μεγαλύτερη από τρεις γειτονικές πόλεις που βρίσκονται σε μια περιοχή της ανατολικής Πενσυλβάνια γνωστή ως Κοιλάδα του Λήχαϊ (οι άλλες δύο είναι η Μπέθλεχεμ και η Ήστον). Η Άλενταουν απέχει περίπου εκατό χιλιόμετρα από τη Φιλαδέλφεια, την 5η ή 6η σε πληθυσμό πόλη στις ΗΠΑ, 130 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της Πενσυλβάνια Χάρρισμπεργκ, και μόλις 120 χιλιόμετρα από την πόλη της Νέας Υόρκης, τη μεγαλύτερη των ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πενσυλβάνια
Κάγκελο
μικρογραφία|Προστατευτικό κιγκλίδωμα σε μπαλκόνι του κτηρίου ιδιοκτησίας της [[Φίνος Φιλμ στην οδό Χίου, στο Μεταξουργείο της Αθήνας]] Ένα κάγκελο ή κιγκλίδωμα (σπανιότερα μπαλούστρο ή μπαλουστράδα) είναι ένας μορφοποιημένος άξονας, τετράγωνος ή στρογγυλόμορφος, που στέκεται σε ένα ενιαίο έδαφος και υποστηρίζει ένα παραπέτο ή το χειρολίσθημα μιας σκάλας.
Ιστορία
Τα πρώτα παραδείγματα είναι εκείνα που φαίνονται στα ανάγλυφα που αντιπροσωπεύουν τα ασσυριανά ανάκτορα, όπου χρησιμοποιούνταν ως κιγκλιδώματα παραθύρων. Ως αρχιτεκτονικό στοιχείο, το κιγκλίδωμα δεν φαίνεται να ήταν γνωστό ούτε στους Έλληνες ούτε στους Ρωμαίους.
Η εφαρμογή στην αρχιτεκτονική ήταν χαρακτηριστικό της πρώιμης Αναγέννησης: τα παραδείγματα του τέλους του 15ου αιώνα βρίσκονται στα μπαλκόνια των παλατιών στη Βενετία και τη Βερόνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων
Τυπαλλία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8f/Lycia-turkey-ancient.jpg/300px-Lycia-turkey-ancient.jpg|μικρογραφία|300x300εσ| Πόλεις της αρχαίας Λυκίας. Κόκκινες κουκκίδες: βουνοκορφές, λευκές κουκκίδες: αρχαίες πόλεις Η Τυπαλλία ήταν πόλη της αρχαίας Λυκίας.
Η τοποθεσία της πόλης βρίσκεται σε έναν βραχώδη λόφο, που ονομάζεται Ασαρλίκ Τεπέ κοντά στο σύγχρονο χωριό Τσιτντιμπί (Çitdibi).
Βρίσκεται στον αρχαίο δρόμο μεταξύ Τρεβέννα και Κιτάναυρα όπως καταγράφεται ξεκάθαρα στο Miliarium Lyciae. Οι επιγραφές στις σαρκοφάγους καταγράφουν το όνομα του οικισμού, που εντοπίστηκε για πρώτη φορά από τον Ιπλικτσίογλου. Προσδιόρισε επίσης ότι ο οικισμός αποτελούσε συμπολιτεία μαζί με την Τερμησσό.
Η ακρόπολη βρίσκεται στην κορυφή του λόφου και στις νότιες πλαγιές του βρίσκεται ο οικισμός. Η είσοδος στην ακρόπολη είναι λαξευμένη στο βράχο.
Στη νοτιοανατολική πλαγιά της ακρόπολης βρίσκονται τα σχετικά καλοδιατηρημένα λουτρά, που στέκονται ακόμη στο επίπεδο των άνω τοίχων. Αποτελείται από τρία δωμάτια δίπλα-δίπλα και αποτελεί καλό παράδειγμα επαρχιακών λουτρών ρωμαϊκής περιόδου. Οι τοίχοι ήταν σοβαντισμένοι εσωτερικά και εξωτερικά και οι λευκές μαρμάρινες πλάκες και τα θραύσματα μαρμάρινων πλακών υποδηλώνουν χωρίς αμφιβολία τη λειτουργία αυτού του κτηρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυκίας
Ντάνι Νούτσι
Ο Ντάνιελ Αντονέλι Νούτσι (γεννηθείς στις 15 Σεπτεμβρίου 1968) είναι Αμερικανός ηθοποιός ο οποίος είναι γνωστός για υποστηρικτικούς ρόλους σε επιτυχημένες ταινίες όπως: Ο Βράχος, Τιτανικός και το ρόλο του ως Μάικ Φόστερ στο Οι Φόστερ.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στο Κλάγκενφουρτ της Αυστρίας από Γαλλομαροκινή μητέρα και Ιταλό πατέρα, ζώντας στην Ιταλία μέχρι τα 7 του όταν η οικογένεια του μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αρχικά έζησε στο Κουίνς της Νέας Υόρκης και μετακόμισε στο Σαν Φερνάντο Βάλλεϊ της Καλιφόρνιας, όπου φοίτησε στο λύκειο Γκραντ. Νυμφεύθηκε την Πάουλα Μάρσαλ το 2003 και απέκτησαν μια κόρη. Έχει μια κόρη και από τον γάμο του με την Τερ Μπρίτζχαμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί
Αμήστρατος
Πηγές
Αμηστρατος
Καθεδρικός Ναός Αγίου Ιωσήφ (Ανκάουα)
Ο Καθεδρικός Ναός Αγίου Ιωσήφ της Ανκάουα, επίσης γνωστός ως Καθεδρικός Ναός του Μαρ Γιουσίφ, είναι χαλδαϊκός καθολικός καθεδρικός ναός και έδρα της Χαλδαϊκής Καθολικής Αρχιεπισκοπής της Ερμπίλ, στο Ιρακινό Κουρδιστάν (Archieparchia Arbilensis Chaldaeorum, إيبارشية أربيل الكلدانية) η οποία δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του ποντιφικάτου του Πάπα Παύλου ΣΤ΄. Ο καθεδρικός ναός, ο οποίος είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωσήφ, ακολουθεί τον Ανατολικό Συριακό Τύπο (ή «Χαλδαϊκό Τύπο») της Χαλδαϊκής Καθολικής Εκκλησίας, μίας εκ των Ανατολικών Καθολικών ανεξάρτητων ιδιαίτερων εκκλησιών, οι οποίες αποτελούν συνιστώσα της Καθολικής Εκκλησίας, ενώ βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία με την Αγία Έδρα, στη Ρώμη.