cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντέιβ Φάρελ
Προσωπική Ζωή
Όταν ήταν πέντε μετακόμισε στο Mission Viejo της Καλιφόρνια όπου πήγε στο Mission Viejo γυμνάσιο. Ο Φάρελ είχε διδαχτεί πώς να παίζει κιθάρα από τη μητέρα του και αναφέρει τον μεγαλύτερο αδελφό του ως πηγή έμπνευσης για να ασχοληθεί με το όργανο. Ήταν μέλος ενός χριστιανικού πανκ/ska συγκροτήματος ονομαζόμενο Tasty Snax. Αυτό που χρειαζόταν απολύτως η μπάντα ήταν ένας μπασίστας, έτσι ο Ντέιβ επέλεξε να κάνει τη μετάβαση από την ηλεκτρική κιθάρα στο μπάσο και από τότε παίζει αυτό. Ενώ ήταν στο κολλέγιο, μοιραζόταν το δωμάτιο με τον φίλο του Μπράντ Ντέλσον και έκαναν εξάσκηση από κοινού. Ο Μπράντ του έκανε πρόταση να παίξει μπάσο με τους Xero και αυτός δέχτηκε. Όμως, αφού έβγαλαν τον δίσκο "Xero Sampler Tape", ο Φάρελ έπρεπε να πάει σε περιοδεία με τους Tasty Snax γι' αυτό δεν θα μπορούσε να παίξει με τον Ντέλσον και την μπάντα του. Μετά την αλλαγή του ονόματός τους σε Snax, ο Φάρελ συνέχισε να παίζει μπάσο στο συγκρότημα πριν από την δεύτερη και τελική αναχώρηση του για να παίξει μπάσο με τους Linkin Park. Ο συνάδελφος του Φάρελ στους Snax, Mark Fiore, έγινε κάμεραμαν των Linkin Park.
Ο Φάρελ έχει αναφέρει ως επιρροές του τη μητέρα του και τον αδελφό του, τον Joe, καθώς και τους Weezer, Beatles, Deftones, The Roots, Bob Marley, Sarah McLachlan, Hughes & Wagner και Harrod & Funck.
Έχει παντρευτεί με τη Linsey Farrell από τις 28 Δεκεμβρίου του 2002 και το 2007 έγινε πατέρας. Έχει δύο αδελφούς, τον μεγαλύτερο αδελφό του τον λένε Τζο και τον μικρότερο, Τάιλερ. Ο Ντέιβ έχει δυο παιδιά, την Regan η οποία γεννήθηκε στις 29 Μάρτη 2007 και μια δεύτερη κόρη που γεννήθηκε στα τέλη Δεκεμβρίου του 2008.
Το παρατσούκλι του (Phoenix) προήλθε από δύο τατουάζ φοινίκων που έχει στην πλάτη του. Επίσης, φημολογείται ότι ασχολείται με την μαγειρική τέχνη και κάνει ένα οικοτροφείο tri-tip με τον ειδικό στο μπάρμπεκιου Jason Felix. Του αρέσει το μεξικάνικο φαγητό. Τα ψευδώνυμά του είναι Phi Phi και Feenux και το ύψος του είναι 1,78 μέτρα. Ακόμη, όταν ήταν στο κολέγιο εργάστηκε ως ιστοριογράφος διαφύλαξης του ήχου.
Κάνει τα φωνητικά υποστήριξης στις ζωντανές εμφανίσεις των Linkin Park στα τραγούδια "The Little Things Give You Away" και "Hands Held High".
Ο ίδιος έχει πει: ''Μετά από μια μακρά περίοδο έξω από το συγκρότημα, είναι απίστευτο να επανέρχομαι και να είμαι πίσω στο mix. Εκτιμώ όλους όσους μας υποστηρίζουν τόσο στην ιστοσελίδα όσο και σε ζωντανές εμφανίσεις μας περισσότερο από όσο θα μπορούσα ποτέ να εκφράσω. Για να έχω την ευκαιρία να κάνω κάτι που αγαπούσα πάντα, με μια δέσμη φίλων, είναι πραγματικά ευλογία.''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Linkin Park
Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (Εσθονία)
Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (εσθ. Sotsiaaldemokraatlik Erakond) είναι ένα εσθονικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Ηγέτης του είναι ο Σβεν Μίκσερ. Είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος από από τις 16 Μαΐου 2003 και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς από το Νοέμβριο του 1990.
Το κόμμα ήταν γνωστό στο παρελθόν ως Μετριοπαθείς του Λαϊκού Κόμματος (εσθ. Rahvaerakond Mõõdukad), ενώ στις εκλογές του 2003 κατέλαβε το 7% και 6 έδρες στο Εσθονικό Κοινοβούλιο. Ήταν το πιο επιτυχημένο κόμμα στις ευρωεκλογές του 2004, κερδίζοντας το 36,8% των ψήφων και 3 έδρες.
Υδροφόρο
Με την ονομασία υδροφόρο (Υ/Φ) ή υδροφόρος (η), χαρακτηρίζονται γενικά μικρά δεξαμενόπλοια τα οποία προβαίνουν σε ανεφοδιασμούς πλοίων με νερό (ύδωρ). Στη δημώδη ναυτική γλώσσα λέγονται και "νερουλάδες". Τα σκάφη αυτά εκτός του ανεφοδιασμού εμπορικών και πολεμικών πλοίων συχνά μεταφέρουν νερό και σε νησιά που αντιμετωπίζουν έντονη λειψυδρία.
Ειδικότερα, υδροφόρα σκάφη διαθέτουν οι πολεμικοί στόλοι και πολλοί εμπορικοί λιμένες που εντάσσονται στα διατειθέμενα ναυτιλιακά μέσα διευκολύνσεων. Τέτοια υδροφόρα σκάφη διαθέτει και ο λιμένας του Πειραιά. Έτσι οι υδροφόροι διακρίνονται σε υδροφόρες λιμένος και σε υδροφόρες ανοικτής θάλασσας.
Στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Οι υδροφόρες του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού ήταν κατά καιρούς:
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία Κατηγορία:Δεξαμενόπλοια
Η Εξαφάνιση
Η ταινία Η Εξαφάνιση (Πρωτότυπος τίτλος Klute) είναι αστυνομικό θρίλερ του 1972 σε σκηνοθεσία Άλαν Τζέι Πακούλα και πρωταγωνιστές τους Τζέιν Φόντα, Ντόναλντ Σάδερλαντ και Ρόι Σάιντερ. Η ταινία αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας της παράνοιας του Πακούλα και χάρισε στη Φόντα το πρώτο από τα δυο Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.
Υπόθεση
Ο Τζον Κλουτ (Ντόναλντ Σάδερλαντ), αστυνομικός από μια μικρή πόλη της Πενσιλβάνια, βρίσκεται στη Νέα Υόρκη όπου κάνει έρευνες για την εξαφάνιση του φίλου του, Τομ Γκρούνεμαν (Τομ Μίλι). Το μοναδικό του στοιχείο για την υπόθεση είναι η σχέση του Γκρούνεμαν με μια πόρνη πολυτελείας, τη Μπρι Ντάνιελς (Τζέιν Φόντα). Ο Κλουτ παρακολουθεί το τηλέφωνο της Μπρι κι έχοντας στα χέρια του στοιχεία που μπορεί να την ενοχοποιήσουν την εκβιάζει προκειμένου να τον βοηθήσει να εξιχνιάσει το μυστήριο της εξαφάνισης του Γκρούνεμαν. Αρχικά η Μπρι αρνείται να του μιλήσει, όμως τελικά πείθεται, όχι γιατί θέλει να τον βοηθήσει, αλλά γιατί χρειάζεται την προστασία του. Η κοπέλα βλέπει τον Κλουτ ως ακόμα ένα πελάτη της και προσπαθεί να τον εκμεταλλευτεί χρησιμοποιώντας τη θηλυκότητά της, ενώ έπειτα τον ερωτεύεται. Παράλληλα κάποιος παρακολουθεί την Μπρι και η ζωή της βρίσκεται σε κίνδυνο.
Πληροφορίες
Ταινία του Άλαν Τζέι Πακούλα σε σενάριο των Άντι και Ντέιβιντ Λιούις, που αποτελεί το πρώτο μέρος μιας άτυπης τριλογίας που αποκαλείται "Τριλογια της Παράνοιας". Οι άλλες δυο ταινίες που αποτελούν την τριλογία αυτή είναι Η υπόθεση Πάραλλαξ (The Parallax View, 1974) και Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (All The President's Men). Το κλειστοφοβικό και συνάμα ατμοσφαιρικό αυτό θρίλερ, αποτελεί ένα από τα πρώτα δείγματα της στροφής του αμερικανικού κινηματογράφου προς τον πεσιμισμό κατά τη δεκαετία του '70.
Η ταινία του Άλαν Τζέι Πακούλα γυρίστηκε σε μια περίοδο γενικής αναταραχής για τις Ηνωμένες Πολιτείες που βρίσκονταν σε πόλεμο με το Βιετνάμ. Ο Πακούλα πρότεινε αρχικά το ρόλο της πόρνης Μπρι Ντάνιελς στη Μπάρμπαρα Στρέιζαντ, η οποία τον απέρριψε κι έπειτα προσέγγισε την Τζέιν Φόντα, η οποία εκείνη την περίοδο αποκαλούταν Ανόι Τζέιν από τον τύπο και δεν ήταν ιδιαίτερα συμπαθής στο αμερικανικό κοινό λόγω του έντονου πολιτικού της ακτιβισμού και των απόψεών της όσον αφορά τον πόλεμο των Η.Π.Α. με το Βιετνάμ (η Φόντα είχε ταχθεί κατά του πολέμου και είχε συμμετάσχει και ενεργά σε εκστρατείες που τον καταδίκαζαν). Μια βδομάδα πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, η Φόντα, προκειμένου να προετοιμαστεί για το ρόλο, σύχνασε σε μέρη όπου πήγαιναν πόρνες και προαγωγοί. Όταν κανείς από τους προαγωγούς, τους οποίους γνώρισε, δε δέχτηκε να την πάρει υπό την προστασία του, της δόθηκε η εντύπωση ότι δεν ήταν αρκετά επιθυμητή ως πόρνη και προσπάθησε να πείσει τον Πακούλα να την αντικαταστήσει με τη Φέι Ντάναγουεϊ. Ο σκηνοθέτης όμως αρνήθηκε. Η Φόντα επίσης διακόσμησε το διαμέρισμα της Μπρι, στο οποίο διαδραματίζεται μεγάλο μέρος του φιλμ, ανάλογα με τον τρόπο που πίστευε ότι θα το είχε διακοσμήσει ο χαρακτήρας τον οποίο υποδυόταν.
Ζ (μυθιστόρημα)
Το έργο γράφτηκε σχεδόν αμέσως μετά τα γεγονότα και πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο περιοδικό «Ταχυδρόμος» το 1966. Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί σε βιβλίο από τις εκδόσεις «Θεμέλιο», σχεδόν ταυτόχρονα με την δίκη των κατηγορουμένων για τη δολοφονία. Το 1967 η Χούντα των Συνταγματαρχών απαγόρευσε την κυκλοφορία του στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα άρχισε να μεταφράζεται σε άλλες γλώσσες στα πλαίσια του αντιδικτατορικού αγώνα. Συγκεκριμένα, επίσης το 1966 μεταφράστηκε στα γαλλικά από τον Pierre Comberousse και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gallimard ενώ τα επόμενα τρία χρόνια μεταφράστηκε και εκδόθηκε σε άλλες δεκαοχτώ χώρες (18), όπως οι Η.Π.Α, η Αγγλία, η Σοβιετική Ένωση και η Ιαπωνία.
Η Εξαφάνιση
Όσκαρ και αντιδράσεις
Μετά την πρεμιέρα της ταινίας το 1971, οι κριτικοί της εποχής έκαναν μνεία στην εξαιρετική ερμηνεία της Φόντα, ενώ την ίδια περίοδο η Φόντα, μαζί με τον Ντόναλντ Σάδερλαντ δημιούργησαν ένα είδος πολίτικής επιθεώρησης που αποκαλούσαν FTA Tour (Free the army tour) με την οποία περιόδευσαν κατά μήκος της δυτικής ακτής των ΗΠΑ συνομιλώντας με στρατιώτες που θα πήγαιναν να πολεμήσουν στο Βιετναμ. Στο μεταξύ η Φόντα σάρωσε όλα τα βραβεία των κριτικών για το 1971 και προτάθηκε για δεύτερη φορά για όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, μετά το Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν (They Shoot Horses Don't They?) του 1969. Πριν διεξαχθεί η τελετή των βραβείων, η Φόντα, ρώτησε τον πατέρα της Χένρι να της προτείνει κάτι για να πει στον ευχαριστήριό της λόγο και ο Φόντα της πρότεινε να πει ότι θα μπορούσε να πει πολλά αλλά ότι δεν επρόκειτο να το κάνει εκείνη τη στιγμή. Όταν η Φόντα αναδείχτηκε νικήτρια, η νίκη της έλαβε χλιαρή υποδοχή με τους μισούς εκ των παρευρισκομένων να τη χειροκροτούν και τους άλλους μισούς να την αποδοκιμάζουν. Στο λόγο της η Φόντα ευχαρίστησε όσους τη χειροκρότησαν και προσέθεσε ότι θα μπορούσε να πει πολλά περισσότερα, αλλά δεν επρόκειτο να το κάνει εκείνη τη βραδιά .. Την ίδια χρονιά επισκέφθηκε το Βόρειο Βιετνάμ και μπήκε για άλλη μια φορά στο μάτι του κυκλώνα.
Ζ (μυθιστόρημα)
Το έργο έγινε αμέσως σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα, και βοήθησε -κυρίως με την κινηματογραφική προβολή του- στην διεθνοποίηση της κατάστασης στην Ελλάδα.
Η Εξαφάνιση
Όσκαρ και αντιδράσεις
Υποψηφιότητα:
Ζ (μυθιστόρημα)
Το βιβλίο μεταφέρθηκε και στο θέατρο, το 2012 από το Εθνικό Θέατρο, σε θεατρική μεταφορά της Έφης Θεοδώρου. Τον Μάρτιο του 2018 παρουσιάστηκε στην Εθνική Λυρική Σκηνή η όπερα που βασίστηκε πάνω στο μυθιστόρημα, σε λιμπρέτο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη.
Το γεγονός
Το απόγευμα της 22ας Μαΐου του 1963 ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης, κατευθυνόμενος στα γραφεία του «Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος» προκειμένου να μιλήσει σε συγκέντρωση της «Επιτροπής δια την διεθνή ύφεσιν και ειρήνην», προπηλακίστηκε -παρουσία αστυνομικής δύναμης - από συγκεντρωμένους ακροδεξιούς πολίτες. Φεύγοντας από το κτίριο μετά το τέλος της ομιλίας, ένα τρίκυκλο έπεσε πάνω του και τον χτύπησε ενώ ο συνοδηγός τον τραυμάτισε θανάσιμα στο κεφάλι με ένα λοστό. Αν και ο βουλευτής μεταφέρθηκε τάχιστα στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, πέθανε ύστερα από τέσσερις μέρες νοσηλείας. Οι δράστες του εγκλήματος συνελήφθησαν γρήγορα και ανακαλύφθηκε ότι επρόκειτο για τον Σπύρο Γκοτζαμάνη (οδηγό του τρικύκλου) που κινούνταν στο περιβάλλον του υπόκοσμου της πόλης και τον Μανώλη Εμμανουηλίδη, συχνό τρόφιμο των φυλακών.
Η δολοφονία τάραξε ακόμα περισσότερο τα ήδη ταραγμένα νερά της περιόδου εκείνης, και στην κηδεία του που έγινε στην Αθήνα στις 28 Μαΐου 200.000 άνθρωποι μετέτρεψαν την κηδεία σε πολιτική διαμαρτυρία ενώ φώναζαν το σύνθημα «Ζεις, ζεις, εσύ μας οδηγείς».
Τις ανακρίσεις για το έγκλημα ανέλαβε ο τότε ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης και τελικά οδήγησε στην δικαιοσύνη 31 άτομα.
Η Εξαφάνιση
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την πορνεία Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες
Ζ (μυθιστόρημα)
Το γεγονός
Η δίκη έγινε τον Οκτώβριο του 1966 στο Κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης ωστόσο η ετυμηγορία των ενόρκων δεν ικανοποίησε το λαϊκό αίσθημα δικαιοσύνης αφού καταδίκασε τους δυο φυσικούς αυτουργούς όχι σε πρόκληση ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως που θα επέφερε ισόβια κάθειρξη (ίσως και την θανατική ποινή) αλλά σε πρόκληση βαρείας σωματικής βλάβης εκ προθέσεως με αποτέλεσμα να καταδικαστούν ο μεν Γκοτζαμάνης σε κάθειρξη 11 ετών, ο δε Εμμανουηλίδης σε κάθειρξη 8½ ετών.
Το βιβλίο
Ο Βασίλης Βασιλικός σύμφωνα με όσα αναφέρει σε συνέντευξή του, την περίοδο της δολοφονίας και της κηδείας βρισκόταν στην Θεσσαλονίκη και παρακολουθούσε από κοντά τα τεκταινόμενα. Ωστόσο δεν είχε σκεφτεί να γράψει βιβλίο - πολύ περισσότερο μυθιστόρημα γι' αυτά. Μέχρι που, ύστερα από συζήτηση με τον κομματικό του σύντροφο και ιδιοκτήτη τότε του εκδοτικού οίκου «Θεμέλιο» Δημήτρη (Μίμη) Δεσποτίδη, πείστηκε ότι έπρεπε να το κάνει. Ο Δεσποτίδης κατάφερε το 1964 να προμηθεύσει τον Βασιλικό με όλο το απόρρητο προανακριτικό υλικό της υπόθεσης, και τα συνεχή και εμπεριστατωμένα ρεπορτάζ των Γιάννη Βούλτεψη της εφημερίδας Αυγή, Γιώργου Ρωμαίου του Βήματος και Γιώργου Μπέρτσου της Ελευθερίας τροφοδότησαν ακόμα περισσότερο το πρωταρχικό (πραγματικό) υλικό.
Ο Βασιλικός είχε περάσει δυο χρόνια ταξινομώντας το υλικό του αλλά δεν μπορούσε να βρει την κατάλληλη φόρμα για να το μετατρέψει σε βιβλίο, μέχρι που διάβασε το μυθιστόρημα «Εν Ψυχρώ» του Τρούμαν Καπότε και κατάλαβε ότι αυτήν ήταν η φόρμα που χρειαζόταν. «Tο ρούφηξα στα Aγγλικά, και μου άνοιξε νέους αφηγηματικούς δρόμους», λέει ο ίδιος σε συνέντευξή του. Την άνοιξη του 1966 και κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Παρίσι, ο συγγραφέας άρχισε να γράφει το μυθιστόρημα. Επέλεξε το γράμμα Ζ, θέλοντας να ακούγεται σαν Ζει για να παραπέμπει στο σύνθημα των πολιτών κατά την κηδεία του Λαμπράκη, ένα σύνθημα που ταυτόχρονα εξέφραζε τον πόθο της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού για ελευθερία και δημοκρατία. Τον Νοέμβριο, και μεσούσης της δίκης της δολοφονίας του Λαμπράκη, το βιβλίο δημοσιεύτηκε σε 6 συνέχειες στο περιοδικό Ταχυδρόμος.
Σχεδόν ταυτόχρονα το μυθιστόρημα εκδίδεται σε βιβλίο από τις εκδόσεις «Θεμέλιο» με επιμέλεια εξωφύλλου από τον Νίκο Κούνδουρο.
Εκδοτική πορεία
Το 1966 ο εκδοτικός οίκος «Θεμέλιο» εξέδωσε πρώτη φορά το έργο, ενώ κατά την περίοδο της απαγόρευσής του στην Ελλάδα, ο συγγραφέας το εξέδωσε ιδιωτικά πρώτα στον Καναδά, το 1971 και έπειτα στη Γενεύη το 1972.
Στην Ελλάδα ξαναεκδόθηκε από τις εκδόσεις «Πλειάς» το 1973,  από τις  εκδόσεις «Δωρικός» το 1982 και από τις εκδόσεις «Γνώση» το 1991. Το 1996 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Λιβάνης Α.Α», η πρώτη γραφή του βιβλίου με τα πραγματικά ονόματα και υπότιτλο :«Φανταστικό ντοκιμαντέρ ενός εγκλήματος». Αυτή η έκδοση ανατυπώθηκε το 2008 και μοιράστηκε δωρεάν μαζί με την εφημερίδα Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Το 2011 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Διόπτρα» (ISBN 978-960-364-461-3) και το 2016 από τις εκδόσεις «Gutenberg - Γιώργος & Κώστας Δαρδανός» (ISBN 978-960-01-1812-4).
Το κείμενο
Το βιβλίο χωρίζεται σε πέντε μέρη που έχουν τους παρακάτω τίτλους:
321 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κατάλογος έργων του Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ
Η σελίδα αυτή περιλαμβάνει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ, με χρονολογική σειρά.
Λίστα
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Εθνόσημο της Νιγηρίας
Το Εθνόσημο της Νιγηρίας έχει έναν μαύρο θυρεό με δύο λευκές λωρίδες που σχηματίζουν μαζί το γράμμα Y. Οι γραμμές αυτές συμβολίζουν τα δύο κυριότερα ποτάμια που διαρρέουν τη Νιγηρία τον Μπένιου και τον Νίγηρα. Ο μαύρος θυρεός εκπροσωπεί την πλούσια γη της χώρας, ενώ οι δύο ίπποι πάνω σε κάθε πλευρά δείχνουν την αξιοπρέπεια. Ο αετός είναι σύμβολο δύναμης, ενώ οι πράσινες και λευκές λωρίδες στην κορυφή του θυρεού συμβολίζουν την πλούσια γη της χώρας. Υπάρχει επίσης το λουλούδι κρόκος στην πρασινάδα, με κίτρινο χρώμα. Πρόκειται για το εθνικό άνθος της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πληροφορίες για το εθνόσημο - Σημαίες του Κόσμου.
Νιγηρια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Νιγηρίας
Μάαχες
Προέλευση
Η πρώτη καταγραμμένη αναφορά στον Μάαχες είναι από το Νέο Βασίλειο. Κάποιοι Αιγυπτιολόγοι έχουν υποστηρίξει ότι έχει ξενική καταγωγή. Όντως, υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι μπορεί να ταυτίζεται με τον θεό-λιοντάρι Απεντεμάκ, που λατρευόταν στη Νουβία και τη Δυτική Έρημο της Αιγύπτου.
Καθώς οι θεοί και θεότητες με μορφή αιλουροειδούς θεωρούνταν ότι είχαν ισχυρές δυνάμεις, σχετίστηκαν με τους Φαραώ και έγιναν προστάτες της Αιγύπτου. Το ιερογλυφικό για το αρσενικό λιοντάρι χρησιμοποιούταν για λέξεις όπως "πρίγκιπας", "δύναμη", και "εξουσία".
Όνομα
Το όνομα του Μάαχες αρχίζει με τα ιερογλυφικά για το αρσενικό λιοντάρι, αν και απομονωμένο επίσης σημαίνει (αυτός που μπορεί) να βλέπει μπροστά. Όμως, το πρώτο ιερογλυφικό είναι επίσης του ιερογλυφικού για τη λέξη Μά'ατ που σημαίνει αλήθεια και τάξη, και έτσι κατέληξε ο Μάαχες να θεωρείται αυτός που καταβροχθίζει τους ενόχους και προστατεύει τους αθώους. Κάποιους από τους τίτλους του ήταν, Κύριος της Σφαγής, Αυτός που Χειρίζεται το Μαχαίρι, και Ο Πορφυρός Κύριος.
Αναπαραστάσεις
Ο Μάαχες αναπαριστάται ως άνθρωπος με κεφάλι λιονταριού, συνήθως κρατώντας μαχαίρι και φορώντας το Διπλό Στέμμα Πσεντ, ή το στέμμα Ατέφ. Κάποιες φορές ταυτίζεται με τον Νεφερτέμ, και απεικονίζεται με μπουκέτων λουλουδιών νούφαρου κοντά του, αλλά και ως λιοντάρι που καταβροχθίζει έναν αιχμάλωτο.
Ιερά ζώα
Εξημερωμένα λιοντάρια διατηρούνταν στον ναό που ήταν αφιερωμένος στον Μάαχες στη Λεοντόπολη, όπου και λατρευόταν η Μπαστέτ/Σεχμέτ, με τον ναό του να είναι δίπλα ακριβώς με αυτόν της Μπαστέτ. Ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός Αιλιανός έγραψε: "Στην Αίγυπτο, λατρεύουν τα λιοντάρια, και υπάρχει πόλη που έχει πάρει το όνομά τους. (...) Τα λιοντάρια έχουν ναούς και πολλούς χώρους όπου βρυχώνται. Καθημερινά τους δίνεται κρέας βοδιού (...) και τα λιοντάρια τρώνε με συνοδεία τραγουδιού στην Αιγυπτιακή γλώσσα", και έτσι προέκυψε το Ελληνικό όνομα της πόλης, Λεοντόπολις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου
Μονομαχία του Μενέλαου με τον Πάρη (Μουσείο του Λούβρου)
Η μονομαχία του Μενέλαου με τον Πάρη είναι κύλιξ με αγγειογραφία Ομηρικού θέματος που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου.
Περιγραφή
Η αγγειογραφία εικονίζει την μονομαχία του Μενέλαου με τον Πάρη όπως την αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύλιξ Κατηγορία:Αρχαιότητες στο Μουσείο του Λούβρου
Βίκτωρ Ουγκώ
Ο Βίκτωρ Ουγκώ ή Βικτόρ Ουγκώ (γαλλικά: Victor Marie Vicomte Hugo, γαλλική προφορά: /vik.tɔʁ ma.ʁi y.ɡo/, 26 Φεβρουαρίου 1802 – 22 Μαΐου 1885) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός, ο πλέον σημαντικός και προβεβλημένος εκπρόσωπος του κινήματος του γαλλικού ρομαντισμού.
Από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του αντιλήφθηκε το λογοτεχνικό του ταλέντο και ξεκίνησε τις μεταφράσεις έργων από τα λατινικά καθώς και δικές του πρωτότυπες ποιητικές εργασίες. Η αξία του αναγνωρίστηκε σύντομα μέσα στον γαλλικό ακαδημαϊκό κύκλο αλλά και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Ταυτόχρονα ασχολήθηκε με την πολιτική μεταλλασσόμενος βαθμιαία από φιλομοναρχικό συντηρητικό σε ριζοσπάστη δημοκρατικό. Την τελευταία περίοδο της ζωής του γνώρισε τη λατρεία του γαλλικού έθνους, ταυτιζόμενος με την ίδια τη Γαλλία, όπως ο ίδιος έλεγε στο ποίημά του Lettre à une femme (Γράμμα σε μία γυναίκα): "Je ne sais plus mon nom, je m'appelle Patrie!" (Δε γνωρίζω πλέον το όνομά μου, ονομάζομαι Πατρίς). Προ πάντων, όμως, ήταν ο ποιητής του νέου κόσμου, ο προφητικός, παραισθησιακός φιλόσοφος και μυθοπλάστης μιας ριζικά νέας εποχής.
Παιδική ηλικία και νεότητα
thumb|left|160px|Ο Βίκτωρ Ουγκώ σε παιδική ηλικία. Ο Βικτόρ Μαρί Ουγκώ γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1802 στην πόλη Μπεζανσόν της Φρανς-Κοντέ της ανατολικής Γαλλίας και ήταν ο νεότερος γιος του Ζοζέφ Ουγκώ και της Σοφί Τρεμπυσέ. Ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός (έγινε στρατηγός της Αυτοκρατορίας το 1809) του Ναπολέοντα και ιδεολογικά τοποθετημένος στους δημοκρατικούς ενώ θρησκευτικά δήλωνε αθεϊστής. Στο άλλο άκρο η μητέρα του, προερχόμενη από παλιά αριστοκρατική οικογένεια, ήταν φιλομοναρχική και ευσεβής ρωμαιοκαθολική. thumb|right|150px|Ο στρατηγός Ζοζέφ-Λεοπόλντ-Σιγκισμπέρ Ουγκώ.
Ως αποτέλεσμα της ασυμφωνίας πεποιθήσεων του ζεύγους Ουγκώ ήρθε το 1803 ο σύντομος χωρισμός του και η μετακίνηση της Σοφί και των παιδιών στο Παρίσι. Το 1807 η οικογένεια επανενώθηκε για δύο χρόνια με την απόφαση της Σοφί να μεταβεί στην Ιταλία, όπου ο σύζυγός της υπηρετούσε ως κυβερνήτης επαρχίας. Το 1809 φεύγουν πάλι και παραμένουν για δύο χρόνια στην κωμόπολη Φεγιαντίν. Η οριστική διάσταση των γονιών του Βίκτωρα φτάνει το 1813, οπότε και εγκαθίστανται με τη μητέρα του οριστικά στο Παρίσι, όπου μόλις που τα έβγαζαν πέρα. Ο Βίκτωρ Ουγκώ διέμεινε από το 1815 έως το 1818 στο οικοτροφείο Pension Cordier ενώ παρακολουθούσε μαθήματα στο περίφημο Κολλέγιο του Μεγάλου Λουδοβίκου (Collège Louis-le Grand).
Από πολύ νωρίς ξεκίνησε να γράφει ποιήματα και να μεταφράζει κλασσικούς Λατίνους ποιητές όπως ο Βιργίλιος. Η πρώιμη φιλοδοξία του τον έσπρωξε να γράψει σε ηλικία μόλις 14 ετών σε μία εφημερίδα της εποχής: "Je veux être Chateaubriand ou rien" (Επιθυμώ να γίνω ή Σατωβριάνδος ή τίποτα). Στα 1817 βραβεύτηκε από τη Γαλλική Ακαδημία για κάποιο ποίημά του και το 1819 βραβεύτηκε από τα Ανθεστήρια της Τουλούζης (Académie des Jeux floraux de Toulouse). Ο Σατωβριάνδος αποκάλεσε τον Ουγκώ "εξαιρετική φυσιογνωμία", προφητεύοντας έτσι το μεγάλο μέλλον του νεαρού συγγραφέα. Αυτά τα γεγονότα έπεισαν τον πατέρα του να τον αφήσει να αφιερωθεί στη λογοτεχνία παρά τα σχέδιά του να φοιτήσει ο γιος του στην Πολυτεχνική Σχολή. Λίγο καιρό αργότερα θα εγκαταλείψει και τις σπουδές του στη Νομική Σχολή. Άλλωστε τα βραβεία ποιήσεως που κέρδισε, του έδωσαν θάρρος να συνεχίσει.
Αν και επί ένα έτος ήταν αναγκασμένος να μένει σε μία σοφίτα επί της οδού Ντι Ντραγκόν, παρέα με ποντίκια, έγραφε ωστόσο με μεγάλη επιμέλεια, επιμονή και αυτοπεποίθηση, αρετές που δεν του έλειψαν ποτέ στη ζωή του.
Πρώιμη ποιητική και πεζογραφία
thumb|left|100px|Ο Ουγκώ σε νεαρή ηλικία Το 1819 ιδρύει μαζί με τους αδερφούς του το περιοδικό Conservateur Littéraire όπου υποστηρίζει τις θέσεις του Σατωβριάνδου. Στις 27 Ιουνίου 1821 πεθαίνει η μητέρα του και ένα μήνα, περίπου, αργότερα στις 20 Ιουλίου ο πατέρας του ξαναπαντρεύεται. Το 1822, δημοσιεύει την πρώτη του ποιητική συλλογή Nouvelles Odes et Poésies Diverses, η οποία προσήλκυσε την προσοχή και την εύνοια του βασιλές, κι έτσι έλαβε μία βασιλική επιχορήγηση από τον Λουδοβίκο. Την ίδια εποχή συνεργάζεται με το περιοδικό Muse Française και συχνάζει στο λογοτεχνικό σαλόνι του Σαρλ Νοντιέ, όπου συναναστρέφεται με τον Αλφρέ Ντε Βινύ και τον Λαμαρτίν.
Στις 20 Οκτωβρίου 1822 ο Ουγκώ παντρεύεται την Αντέλ Φουσέ. Ένας γάμος, που όπως και αυτός των γονιών του, χαρακτηρίζεται από δυσαρμονία μεταξύ των συζύγων και οδηγεί τον συγγραφέα σε μία μακροχρόνια σχέση με τη μούσα και ερωμένη του ηθοποιό Ζυλλιέτ Ντρουέ μέχρι τον θάνατό της το 1882. Πλην αυτού, όμως, ο γάμος του υποκρύπτει και μία τραγωδία, μιας και ο μικρότερος αδερφός του Εζέν, όντας κρυφά ερωτευμένος με την Αντέλ, χάνει τα λογικά του την ημέρα του γάμου και παραμένει μέχρι το τέλος της ζωής του σε ίδρυμα. thumb|right|150px|Η μούσα και ερωμένη του Ουγκώ, Ζυλλιέτ Ντρουέ.
Το 1823 κάνει το λογοτεχνικό του ντεμπούτο με το μυθιστόρημα Χαν της Ισλανδίας (Han d'Islande), το οποίο κυκλοφόρησε με ψευδώνυμο σε τέσσερις μικρούς τόμους. thumb|left|130px|Η σύζυγος του Ουγκώ, Αντέλ. Η ποιητική συλλογή, που τον καθιερώνει εκδίδεται στα 1826 και είναι οι Ωδές και Μπαλάντες (Odes et Ballades), με την οποία αναγνωρίζεται σαν αξιόλογος λυρικός ποιητής και τεχνίτης του στίχου. Ακολουθεί τον ίδιο χρόνο το μυθιστόρημα Μπυγκ Ζαργκάλ (Bug-Jargal) και το 1827 το θεατρικό έργο Κρόμγουελ.
Στο μνημειώδη Πρόλογο του Κρόμγουελ (Préface de Cromwell) ο Ουγκώ προτείνει στους συγχρόνους του δραματουργούς να απαλλαγούν από τις φόρμες, που επέβαλλε ο γαλλικός θεατρικός κλασικισμός, εισάγοντας στη θεατρική τέχνη το ρομαντικό δράμα. Έχοντας ήδη γνωρίσει το σαιξπηρικό έργο, τη γερμανική θεατρογραφία και τη δραματουργία του Σλέγκελ με τον πρόλογό του δίνει το έναυσμα μίας πολύχρονης διαμάχης μεταξύ γαλλικού κλασικισμού και Ρομαντισμού. Επιπλέον με τον Κρόμγουελ εισηγείται ένα υπόδειγμα σύγχρονου ιστορικού δράματος, που υπακούει στη σαιξπηρική τεχνική. Εν τω μεταξύ στις 29 Ιανουαρίου 1828 πεθαίνει ο πατέρας του και από εκείνη τη στιγμή ο Ουγκώ αρχίζει να αυτοαποκαλείται βαρόνος.
Το 1829 εξέδωσε τα Ανατολίτικα, ένα από τα πιο αξιόλογα έργα του, εμπνευσμένο από την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Ο φιλελληνισμός του Ουγκώ, που φανερώνεται με το έργο αυτό, παρέμεινε θερμός και αγνός και δεν άφησε ευκαιρία, από το 1821 μέχρι την Κρητική Επανάσταση του 1866, να εκδηλώνεται σαν ιερό σύμβολο της θρησκείας του που λεγόταν Ελευθερία.
Από την καταξίωση στην εξορία
Η περίοδος των ετών 1830 έως 1843 αποτελεί διάστημα καταξίωσης του Γάλλου λογοτέχνη με πλούσια παραγωγή έργων. Το 1830 ανεβαίνει με μεγάλη επιτυχία το θεατρικό του έργο Ερνάνης (Hernani). Λίγο αργότερα, το 1831, κυκλοφορεί το διάσημο μυθιστόρημά του Η Παναγία των Παρισίων, που σύντομα μεταφράστηκε σε πολλές ξένες γλώσσες. Παράλληλα δημοσιεύει έργα λυρικής ποίησης, εμπνευσμένα από το ειδύλλιό του με τη Ζυλλιέτ Ντρουέ. Στα 1841, έπειτα από δύο άκαρπες υποψηφιότητες, εκλέγεται μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. thumb|right|140px|Ο Ουγκώ με την κόρη του Λεοπολντίν. thumb|left|250px|Ο Βίκτωρ Ουγκώ (όρθιος αριστερά) και άλλοι εκπρόσωποι του κινήματος του Ρομαντισμού σε φανταστική απεικόνιση.
Η ζωή του, εντούτοις, θα σημαδευτεί μέχρι τέλους από μία προσωπική τραγωδία, τον θάνατο από πνιγμό της νεόνυμφης κόρης του Λεοπολντίν (Léopoldine) και του συζύγου της Σαρλ Βακερί στις 4 Σεπτεμβρίου 1843. Ο Ουγκώ εκείνες τις μέρες βρισκόταν σε ταξίδι στα Πυρηναία και πληροφορήθηκε το γεγονός διαβάζοντας τυχαία κάποια εφημερίδα. Η καταλυτική επίδρασή του συμβάντος πάνω του φάνηκε από το ότι δεν δημοσίευσε κανένα έργο του τουλάχιστον για μία δεκαετία.
Στα 1845 ο Λουδοβίκος Φίλιππος τον ονόμασε Pair de France, μέλος δηλαδή της Άνω Βουλής. Εκεί εκφώνησε λόγους ενάντια στη θανατική καταδίκη και την κοινωνική αδικία ενώ υποστήριξε την ελευθερία του Τύπου και την αυτοδιάθεση της Πολωνίας. Μετά την Επανάσταση του 1848 και την ανακήρυξη της Β’ Γαλλικής Δημοκρατίας εκλέγεται, με τη βοήθεια του Λεόν Γκαμπετά, βουλευτής Παρισίων στη Συντακτική και ακόλουθα στη Νομοθετική Συνέλευση. Τότε αναδεικνύεται σε θερμό υποστηρικτή του Ναπολέοντα Γ΄, ανιψιού του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, συντασσόμενος ενεργά με την προώθηση της υποψηφιότητάς του για την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Η πραξικοπηματική κατάλυση της δημοκρατίας από τον Ναπολέοντα Γ΄ το 1851 και η ανάδειξή του σε Αυτοκράτορα κάνει τον Ουγκώ να αλλάξει τις φιλοβοναπαρτικές του αντιλήψεις και να στραφεί με μένος εναντίον του. Η επικείμενη δίωξή του, μετά από αυτό, τον αναγκάζει να διαφύγει στις Βρυξέλλες. Έτσι εγκαινίασε τη μακρά περίοδο αυτοεξορίας του, που θα διαρκέσει περίπου 20 χρόνια.
Η περίοδος της εξορίας
Στη διάρκεια της εξορίας του δημοσίευσε δύο πολιτικά μανιφέστα ενάντια στον Ναπολέοντα Γ΄, το Ναπολέων ο Μικρός (Napoléon le Petit, 1852) και το Επιστολές στον Λουδοβίκο Βοναπάρτη (Lettres à Louis Bonaparte, 1855), που διαδόθηκαν ευρέως παράνομα στη Γαλλία, ενώ αργότερα συνέγραψε αναφορικά με τα γεγονότα της εποχής το έργο Η ιστορία ενός εγκλήματος (Histoire d'un crime, Α΄ μέρος 1877 και Β΄ μέρος 1878). Το 1853 κυκλοφορεί και την ποιητική του συλλογή Τιμωρίες (Les Châtiments) όπου με λυρισμό επαγγέλλεται τον θρίαμβο της παγκόσμιας δημοκρατίας. thumb|left|160px|Ο Β. Ουγκώ στο Τζέρσεϋ, φωτογραφημένος από τον γιο του Σαρλ το 1853. thumb|right|180px|Η [[Οικία Ωτβίλ, τόπος παραμονής του Γάλλου λογοτέχνη στο Γκέρνσεϋ.]]
Αρχικά εγκαταστάθηκε στις Βρυξέλλες, το 1852, όμως, μετέβη στη βρετανική Νήσο Τζέρσεϋ, το οποίο η ανησυχία των τοπικών αρχών για τη δράση του τον ανάγκασε να εγκαταλείψει το 1855 για να μεταβεί στη γειτονική Νήσο Γκέρνσεϋ. Εν τω μεταξύ τον Σεπτέμβριο του 1853 μυείται από την Ντελφίν Ντε Ζιραρντέν, που τον επισκέπτεται στο Τζέρσεϋ, στον πνευματισμό, την επικοινωνία δηλαδή με πνεύματα νεκρών μέσω περιστρεφόμενων και ομιλούντων τραπεζιών.
Στη διετία της παραμονής του στο Τζέρσεϋ κατατρύχεται από την εμμονή του θανάτου και τον απασχολούν τα μυστήρια της ψυχής και του κόσμου. Τότε συγγράφει τα έργα Το Τέλος του Σατανά (La fin de Satan) και Θεός (Dieu), όπου στο πρώτο μεν πραγματεύεται το πρόβλημα του Κακού και στο δεύτερο το πρόβλημα του Απείρου. Και τα δύο εκδόθηκαν μεταθανάτια και έχουν τη μορφή αποκαλυπτικών οραμάτων κινούμενα από τη λανθάνουσα τάση του Ουγκώ για ποίηση σε φόρμα ενόρασης.
Στο νησί Γκέρνσεϋ διαμένει στην Οικία Ωτβίλ από όπου έχει τη δυνατότητα να παρατηρεί τη θάλασσα και τις απέναντι γαλλικές ακτές. Εκεί, στρεφόμενος από τη μεταφυσική αναζήτηση στην ανθρώπινη εποποιία, συγγράφει την ποιητική συλλογή Ο Θρύλος των Αιώνων (La Légende des Siècles, 1859) και ολοκληρώνει το αριστούργημά του Οι Άθλιοι (Les Misérables, 1862). Οι Άθλιοι, που άμα τη εκδόσει τους σαγήνευσαν τα λαϊκά στρώματα, θεωρήθηκαν ως το πρώτο μοντέρνο μυθιστόρημα. Σε αυτό το έργο, το οποίο δουλεύει περίπου από το 1828, ο Ουγκώ αποτυπώνει μισό αιώνα γαλλικής ιστορίας. Αποτελεί μία επική τοιχογραφία των μεγάλων γεγονότων της Γαλλίας συνδυαζόμενων με την ιστόρηση ενός μεγάλου έρωτα. Το βιβλίο δεν ενθουσίασε τον κύκλο των διανοουμένων κριτικών, ενώ περιελήφθη από τον Πάπα Πίο Θ΄ στον κατάλογο των απαγορευμένων βιβλίων. Εντούτοις, το έργο αυτό εξάπλωσε σε όλο τον κόσμο τη φήμη του Ουγκώ.
Η επιστροφή στη Γαλλία και το τέλος
thumb|left|200px|Χειρόγραφο του Ουγκώ που προτρέπει σε αντίσταση στην [[Πρωσία|πρωσική εισβολή.]] Το 1859 ο Ναπολέων Γ΄ προσφέρει αμνηστία σε όλους τους πολιτικούς εξόριστους αλλά ο Ουγκώ αρνείται να επιστρέψει μην επιθυμώντας να κάνει οποιαδήποτε παραχώρηση έναντι του μονάρχη. Το 1863 κυκλοφορεί μία βιογραφία του από τη γυναίκα του Αντέλ, η οποία πέθανε πέντε χρόνια αργότερα. Το ξέσπασμα του Γαλλοπρωσικού Πολέμου τον οδηγεί στην επιστροφή του στη Γαλλία τον Αύγουστο του 1870, λίγο μετά την ανακήρυξη της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Ως βουλευτής της Εθνοσυνέλευσης ψηφίζει κατά της ειρήνης και αμέσως παραιτείται. Ακολουθούν η πολιορκία των Παρισίων και η ήττα της Γαλλίας. Ο Ουγκώ απομακρύνεται και πάλι από την πατρίδα του το 1871 κατά τη διάρκεια της επικράτησης της Παρισινής Κομμούνας και παραμένει στις Βρυξέλλες και το Λουξεμβούργο. Το ίδιο έτος πεθαίνει ο γιος του Σαρλ και το επόμενο η κόρη του Αντέλ εισάγεται στο άσυλο ψυχικά ασθενών Saint-Mandé. Στα δύο προηγούμενα οικογενειακά δράματα προστίθεται το 1873 και ο θάνατος του γιου του Φρανσουά-Βικτόρ.thumb|right|230px|Ο Ουγκώ στο νεκρικό κρεβάτι, φωτογραφημένος από τον [[Ναντάρ|Φελίξ Ναντάρ.]]
Τον Φεβρουάριο του 1881 οργανώνεται ένας πανεθνικός εορτασμός προκειμένου να τιμηθεί η είσοδός του στην ένατη δεκαετία της ζωής του. Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν την 25η Φεβρουαρίου με την απόδοση ενός βάζου Σεβρών, παραδοσιακού δώρου προς ηγεμόνες και την 27η Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε προς τιμήν του μία από τις μεγαλύτερες παρελάσεις στη γαλλική ιστορία.
Ο Βίκτωρ Ουγκώ πέθανε στις 22 Μαΐου 1885 σε ηλικία 83 ετών έχοντας λάβει εν ζωή σπάνια δόξα για πνευματικό δημιουργό. Στη Γαλλία κηρύχθηκε εθνικό πένθος. Την ημέρα της κηδείας του (1η Ιουνίου) περίπου 2.000.000 άνθρωποι συνόδευσαν τον επιφανή νεκρό από την Αψίδα του Θριάμβου στο Πάνθεον, το οποίο ορίστηκε ως τελευταία του κατοικία.
Ποίηση
Ο Ουγκώ επαλήθευσε την πρόβλεψη του Σατωβριάνδου και έγινε μία από τις μεγαλύτερες λογοτεχνικές φυσιογνωμίες της Γαλλίας. Ο Ουγκώ θεωρείται ένας από τους ηγέτες της ρομαντικής κίνησης στη γαλλική λογοτεχνία καθώς επίσης και ένας από τους πλέον παραγωγικούς και πολύπλευρους συγγραφείς της. Αν και εκτός Γαλλίας είναι γνωστός κυρίως για τα μυθιστορήματα Η Παναγία των Παρισίων και Οι Άθλιοι, στη χώρα του διακρίνεται πρώτιστα για τη συνεισφορά του ως ρομαντικός ποιητής.
Ο στίχος του Ουγκώ έχει συγκριθεί με τα έργα του Σαίξπηρ, του Δάντη και του Ομήρου και έχει επηρεάσει διαμετρικά αντίθετους ποιητές όπως ο Σαρλ Μπωντλαίρ, ο Λόρδος Άλφρεντ Τέννυσον και ο Ουώλτ Ουίτμαν. Η τεχνική δεξιοτεχνία του Ουγκώ, ο υφολογικός πειραματισμός, η ραγδαία κλιμάκωση των συναισθημάτων, η ποικιλία και η καθολικότητα των θεμάτων του όχι μόνο τον καθιέρωσαν ως ηγέτη της γαλλικής ρομαντικής σχολής αλλά και ως προπομπό της σύγχρονης ποίησης.
Ο Ουγκώ έφερε μια νέα αίσθηση της ομορφιάς των λέξεων, επέκτεινε τους λυρικούς πόρους του γαλλικού στίχου και ενδυνάμωσε τον αλεξανδρινό στίχο με εντυπωσιακά μετρικά διασκελίσματα και τοποθετήσεις της τομής του στίχου. Η παραγωγή του ήταν απέραντη και η ποικιλομορφία της ακόμα καταπλήσσει. Ακόμα έσπασε την παράδοση, όπου η ποιητική γλώσσα θεωρούνταν ως μια εξειδικευμένη μορφή γλώσσας μεταξύ των διάφορων άλλων τεχνικών γλωσσών. Η ποίηση ήταν, για αυτόν, τόσο ελεύθερη και κυρίαρχη όσο οι ίδιοι οι άνθρωποι.
Δραματουργία
Στα εικοσιέξι του χρόνια, συγγράφοντας τον Πρόλογο του Κρόμγουελ, γίνεται ο γεννήτορας ενός νέου θεατρικού είδους, του ρομαντικού δράματος. Σε αυτό το κείμενο ο νεαρός συγγραφέας αμφισβητεί το παραδοσιακό θεατρικό είδος και εισάγει στη σκηνή τη ρομαντική θεματολογία. Εντούτοις το ίδιο το έργο θεωρήθηκε αντιθεατρικό και αδύνατο να ανέβει στη σκηνή λόγω της έκτασής του και των πολλών χαρακτήρων του.
Χάρη στον Ερνάνη, όμως, το 1830 ο Ουγκώ καταφέρνει να καταξιωθεί ως θεατρικός συγγραφέας. Στην πορεία του θα συναντήσει μεγάλες επιτυχίες, όπως η παράσταση του έργου του Λουκρητία Βοργία αλλά και αποτυχίες, με το ανέβασμα π.χ. του Ο Βασιλιάς Διασκεδάζει, προτού αποφασίσουν μαζί με τον Αλέξανδρο Δουμά να ιδρύσουν ένα χώρο αποκλειστικά αφιερωμένο στο ρομαντικό θέατρο. Αυτός θα είναι το Théâtre de la Renaissance, που θα εγκαινιάσει τη σκηνή του με το έργο Ρουί Μπλας.
Μυθιστοριογραφία
thumb|left|170px|Εικόνα από την πρώτη έκδοση της Παναγίας των Παρισίων από τον Alfred Barbou (1831). Συνολικά ο Ουγκώ συνέγραψε εννέα μυθιστορήματα, από τα οποία το πρώτο σε ηλικία δεκαέξι ετών και το τελευταίο εβδομήντα δύο. Το μυθιστόρημα καλύπτει όλες τις περιόδους της ζωής του συγγραφέα, όλες τις μορφές και τα λογοτεχνικά ρεύματα της εποχής του δίχως ποτέ να ταυτίζεται απόλυτα με κανένα. thumb|right|150px|Προσωπογραφία της Τιτίκας (Causette) από την αρχική έκδοση των Αθλίων το 1862.
Η πορεία του ως μυθιστοριογράφου χωρίζεται σε δύο περιόδους με κομβικό σημείο την εξορία του από τη Γαλλία. Η περίοδος πριν την εξορία έχει σχεδόν πειραματικό χαρακτήρα περιέχοντας πέντε μυθιστορήματα με ποικίλη έκταση και διαφορετική έμπνευση. Κορυφαίο δημιούργημα αυτής της πειραματικής φάσης είναι Η Παναγία των Παρισίων, ένα ιστορικό μυθιστόρημα τοποθετημένο στα 1482 με πρωταγωνιστή το δύσμορφο κωδωνοκρούστη του ναού, Κουασιμόδο, που αποτελεί προσωποποίηση του μεσαιωνικού πνεύματος.
Την περίοδο της εξορίας του και της επακόλουθης επιστροφής του στη Γαλλία ανακαλύπτει τον πραγματικό μυθιστορηματικό του δρόμο συγγράφοντας το πλουσιότερο και διασημότερο μέρος του έργου του. Η μυθιστορηματική του φόρμα βασίζεται στην εξιστόρηση μίας απλής ανθρώπινης ιστορίας, στην οποία παρεμβάλλονται μεγάλες περιγραφές και προσωπογραφίες καθώς και παρεκβάσεις σχετικές με τα αιώνια ανθρώπινα προβλήματα και αναζητήσεις.
Το θεωρούμενο ως αριστούργημά του, Οι Άθλιοι, ακολουθεί ακριβώς αυτή τη διηγηματική μορφή συνδυάζοντας τον έρωτα, την καταδίωξη και την αθλιότητα των ανθρωπίνων πλασμάτων με την εξιστόρηση κορυφαίων ιστορικών στιγμών.
Η θρησκευτικότητα του Ουγκώ
thumb|right|150px|Η [[σαρκοφάγος του Βίκτωρος Ουγκώ φωτογραφημένη από τον Etienne Neurdein το 1885.]] Οι θρησκευτικές, όπως και οι πολιτικές, πεποιθήσεις του Ουγκώ άλλαξαν ριζικά κατά τη διάρκεια της ζωής του. Στη νεότητά του, προσδιοριζόταν ως καθολικός και δήλωνε αφοσίωση στην ιεραρχία και την εκκλησιαστική εξουσία. Αργότερα εξελίχθηκε σε μη ενεργό καθολικό εκφράζοντας όλο και περισσότερο αντιπαπικές και αντικληρικές απόψεις. Την περίοδο της εξορίας του μυήθηκε στον πνευματισμό ενώ τα τελευταία χρόνια της ζωής του υιοθέτησε έναν ορθολογικό ντεϊσμό, όμοιο με αυτό του Βολταίρου. Όταν ένας απογραφέας τον ρώτησε στα 1872 εάν ήταν καθολικός, απάντησε: "Όχι. Ελευθερόφρονας".
Ο Ουγκώ δεν ελάττωσε ποτέ την αντιπάθειά του προς την Καθολική Εκκλησία, οφειλόμενη κατά ένα μεγάλο μέρος στην αδιαφορία της εκκλησίας για τη δύσκολη θέση της εργατικής τάξης υπό τη μοναρχία αλλά και στη συχνότητα με την οποία τα έργα του εμφανίζονταν στις λίστες του Βατικανού με απαγορευμένα βιβλία. Στους θανάτους των γιων του Σαρλ και Φρανσουά-Βικτόρ, επέμεινε να ταφούν δίχως σταυρό και την παρουσία ιερέα, και τον ίδιο όρο θέσπισε για τη δική του κηδεία. Εντούτοις, αν και θεωρούσε το καθολικό δόγμα ξεπερασμένο και νεκρό, δεν επιτέθηκε ποτέ άμεσα στον ίδιο τον θεσμό. Παρέμεινε επίσης βαθιά θρησκευόμενο άτομο που πίστευε έντονα στη δύναμη και την ανάγκη της προσευχής.
Ο ορθολογισμός του Ουγκώ μπορεί να επισημανθεί σε ποιήματα όπως το Torquemada (1869, για τον θρησκευτικό φανατισμό), το Le Pape (1878, έντονα αντικληρικό), το Religion et Religions (1880, αρνούμενος τη χρησιμότητα των εκκλησιών) και, τα δημοσιευμένα μεταθανάτια, La fin de Satan και Dieu (1886 και 1891 αντίστοιχα, στα οποία αντιπροσωπεύει τον χριστιανισμό ως γρύπα και τον ορθολογισμό ως άγγελο).
Εικαστικός δημιουργός
thumb|right|220px|Έργο του Β. Ουγκώ με τίτλο Η πόλη με την ερειπωμένη γέφυρα (1847). Η ζωγραφική ξεκίνησε για τον Ουγκώ ως ένα ευχάριστο πάρεργο, εξελισσόμενη σταδιακά σε σημαντική πνευματική ενασχόληση ειδικότερα το διάστημα πριν την εξορία του, όταν σταμάτησε προσωρινά τη συγγραφή με σκοπό να αναμιχθεί στην πολιτική. Το διάστημα των ετών 1848 – 1852 υπήρξε η μοναδική δημιουργική διαφυγή του.
Τα έργα του είναι δουλεμένα αποκλειστικά σε χαρτί και σε μικρή κλίμακα, συνήθως με σκούρα καφέ ή μαύρη μελάνη, παρεμβάλλοντας ορισμένες φορές λευκές πινελιές και σπανιότερα άλλα χρώματα. Οι σωζόμενες ζωγραφιές του είναι εξαιρετικά ολοκληρωμένες και μοντέρνες σε ύφος και εκτέλεση, προοιωνίζοντας τις πειραματικές τεχνικές του Σουρεαλισμού και του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού.
Ο Εζέν Ντελακρουά είχε γράψει για τον Ουγκώ πως αν αποφάσιζε να γίνει ζωγράφος αντί συγγραφέας, θα είχε επισκιάσει όλους τους καλλιτέχνες του αιώνα του. Στα σωζόμενα έργα του αναγνωρίζεται η δεξιοτεχνία, η τόλμη στην εκτέλεση και μία αίσθηση ισχυρής δημιουργικότητας. Ο Ουγκώ μελέτησε τα χαρακτηριστικά των υλικών και των μέσων του υπό όλες τις πιθανές προοπτικές. Υψώθηκε πάνω από τις σύγχρονες συμβάσεις και δε δίστασε να επεξεργαστεί τυχαίες φόρμες όταν αυτές ικανοποιούσαν την αισθητική του.
Ο Ουγκώ κράτησε τη ζωγραφική του δημιουργία μακριά από τη δημοσιότητα, φοβούμενος ότι θα επισκίαζε το λογοτεχνικό του έργο. Εντούτοις, απολάμβανε να μοιράζεται τα σχέδιά του με την οικογένεια και τους φίλους του, συχνά υπό μορφή περίτεχνων χειροποίητων καρτών επικοινωνίας, πολλές από τις οποίες δίνονταν ως δώρα στους επισκέπτες όταν ήταν εξόριστος.
Ο Βίκτωρ Ουγκώ και η Ελλάδα
Ο Βίκτωρ Ουγκώ αναφορικά με το ελληνικό ζήτημα υπήρξε από τους πλέον όψιμους Ευρωπαίους διανοούμενους, που έλαβαν φιλελληνική στάση. Παρότι, όμως, εισέρχεται αργά στον κύκλο των φιλελλήνων παραμένει ο συνεπέστερος των υποστηρικτών του νεότευκτου ελληνικού κράτους. thumb|left|180px|Η ελληνόφωνη εφημερίδα Κλειώ της [[Τεργέστης αποδίδει φόρο τιμής στον Βίκτωρα Ουγκώ στο φύλλο της 13ης Ιουνίου 1885.]]
Οι πρώτες του ποιητικές αναφορές σχετικά με τον αγώνα των Ελλήνων εμφανίζονται το 1826 με τη δημοσίευση στον γαλλικό Τύπο του ποιήματος Τα Κεφάλια του Σαραγιού (Les têtes du serail), εμπνευσμένου από την Έξοδο του Μεσολογγίου, όπου εμφανίζονται μεταξύ των 6000 κεφαλών, που είχαν αποσταλεί στο σαράγι να συνομιλούν μεταξύ τους τα τρία κεφάλια του Μάρκου Μπότσαρη, του Επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ και του Κωνσταντίνου Κανάρη. Το 1827 συνθέτει τα ποιήματα Ναβαρίνο (Navarin) και Ενθουσιασμός (Enthousiasme) και την επόμενη χρονιά τα Κανάρης (Canaris), Λαζάρα (Lazzara) καθώς και το περίφημο Ελληνόπουλο (L' enfant). Όλα τα παραπάνω ποιήματα περιελήφθησαν στη συλλογή Τα Ανατολίτικα.
Στα 1829 ο κορυφαίος των Ελλήνων διαφωτιστών Αδαμάντιος Κοραής δηλώνει την αντίθεσή του προς το ρομαντικό κίνημα, του οποίου αρχηγέτης είναι ο Ουγκώ. Παρά ταύτα στην Αθήνα τα μέλη του λογοτεχνικού ρεύματος της Αθηναϊκής Σχολής στρέφονται προς τον ρομαντισμό. Ο Νικόλαος Σούτσος είναι ο πρώτος που μεταφράζει ποιήματα του Ουγκώ στα 1842.
Το ενδιαφέρον του Ουγκώ για την ελεύθερη πλέον Ελλάδα φάνηκε ιδιαίτερα σε σχέση με το κρητικό ζήτημα. Το διάστημα της Κρητικής Επανάστασης του 1866 – 1869 δημοσιεύει τρεις επιστολές υπέρ των Κρητών στον ευρωπαϊκό τύπο τον Δεκέμβριο του 1866, τον Φεβρουάριο του 1867 και τον Φεβρουάριο του 1869, παρά το γενικότερο αρνητικό για τα ελληνικά ζητήματα κλίμα της εποχής. Εκτός της συμπαράστασης προς τους Κρήτες έδειξε ενδιαφέρον και για την αρπαγή των μαρμάρων του Παρθενώνα κατηγορώντας τον Έλγιν για αυτή του την πράξη, στη βάση της αντίληψής του ότι η πολιτιστική κληρονομιά ενός λαού δεν πρέπει να γίνεται κτήμα ενός άλλου.
Ο θάνατός του, τέλος, είχε μεγάλο αντίκτυπο στην Ελλάδα και στο σύνολό του σχεδόν ο ελληνικός Τύπος κάλυψε το γεγονός της απώλειας του διακεκριμένου φιλέλληνα συγγραφέα. Μάλιστα πραγματοποιήθηκαν τελετές προκειμένου να τιμηθεί ο μεγάλος νεκρός αντίστοιχες με αυτές, που έλαβαν χώρα στη Γαλλία.
Εργογραφία
Θεατρικά έργα
Μυθιστορήματα
Ποιητικές συλλογές
Άλλα κείμενα
Μεταθανάτιες δημοσιεύσεις
Δείτε επίσης
Οικία του Βικτόρ Ουγκώ
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι ακτιβιστές κατά της θανατικής ποινής Κατηγορία:Συγγραφείς ναυτικών θεμάτων Κατηγορία:Ρομαντικοί ποιητές Κατηγορία:Μέλη της Γαλλικής Ακαδημίας
501 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ
Ο Δρ. Άλφρεντ Ερνστ Ρόζενμπεργκ (Alfred Ernst Rosenberg, 12 Ιανουαρίου 1893 - 16 Οκτωβρίου 1946) ήταν εξέχον μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας και κατέλαβε σημαντικά κρατικά αξιώματα. Δικάστηκε στη Δίκη της Νυρεμβέργης και καταδικάστηκε σε θάνατο με απαγχονισμό.
Τα πρώτα χρόνια
Τον Νοέμβριο του 1923 έγινε το Πραξικόπημα της μπιραρίας από τον Χίτλερ και τους οπαδούς του. Το πραξικόπημα απέτυχε και η έκδοση της εφημερίδας ανεστάλη. Ο Χίτλερ και οι συνεργάτες του φυλακίστηκαν, το Κόμμα του απαγορεύτηκε, αν και ο ίδιος όρισε ως αντικαταστάτη του - για όσο καιρό "απουσιάζει" φυλακισμένος - τον Ρόζενμπεργκ. Αργότερα ο Χίτλερ θα εξομολογηθεί ότι τον όρισε ως αντικαταστάτη επειδή διέβλεπε ότι ο Ρόζενμπεργκ δεν είχε ηγετικές βλέψεις. Ωστόσο, ο Χίτλερ και οι συνεργάτες του αφέθηκαν ελεύθεροι το 1924 και μια από τις πρώτες ενέργειες του Χίτλερ είναι να ανασυστήσει το σχεδόν διαλυμένο Κόμμα και να επιτύχει την άρση της απαγόρευσης κυκλοφορίας του Παρατηρητή.
Στις εκλογές του 1930 ο Ρόζενμπεργκ εξελέγη στο Ράιχσταγκ ως εκπρόσωπος του κρατιδίου της Έσσης και παράλληλα εξέδωσε το βιβλίο του ''Der Mythus des 20. Jahrhunderts (Ο μύθος του 20ού αιώνα). ''Στην ελληνική έχουν μεταφραστεί οι πρώτες 2 (και μεγαλύτερες) από τις 14 ενότητες του βιβλίου: "Φυλή και Φυλετική Ψυχή" από τον Στέφανο Γκέκα (εκδ. "Απολλώνειο Φως", 2003) και "Αγάπη και Τιμή" από τον Χρήστο Νίκα (εκδ. "Ρήσος", 2014). Το βιβλίο, σαφώς επηρεασμένο από αυτό του Τσάμπερλεν, αναδεικνύεται σε πολιτιστική βίβλο των Ναζιστών (πούλησε περισσότερα από 1 εκ. αντίτυπα έως το 1942), υστερώντας σε δημοφιλία μόνο απέναντι στο βιβλίο του ίδιου του Χίτλερ Ο Αγών μου. Ωστόσο, η επίδρασή του στη ναζιστική ιδεολογία είναι αμφισβητήσιμη, καθώς μάλλον ελάχιστοι μπόρεσαν να προχωρήσουν πέρα από το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου, βρίσκοντάς το ελάχιστα κατανοητό, όπως και ο ίδιος ο Χίτλερ, ο οποίος αποδοκίμασε τον ψευδοθρησκευτικό του χαρακτήρα. Οι ιδέες του, όμως, φαίνεται ότι ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '20 είχαν επηρεάσει τον Χίτλερ, καθώς βασικός αντικειμενικός στόχος του Κόμματος έγινε η καταπολέμηση του «Εβραιο - μπολσεβικισμού». Οι διαμάχες που προκάλεσε με την Καθολική Εκκλησία αύξησαν τις πωλήσεις του, αλλά έγιναν αιτία να αποκαλυφθεί η ψευδοεπιστημονικότητα του βιβλίου. Ο Χίτλερ, εν τούτοις, δεν επιδοκίμασε το βιβλίο, αντίθετα δήλωσε ότι "πρόκειται για κείμενο που κανείς δεν καταλαβαίνει".
Το 1933 ο Ρόζενμπεργκ τέθηκε επικεφαλής των ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής στο Κόμμα. Ωστόσο πολύ μικρή ήταν η συμβολή του σε παρόμοια θέματα. Το 1934 ο Χίτλερ τον διόρισε επικεφαλής της πνευματικής και φιλοσοφικής καθοδήγησης του Κόμματος και όλων των συναφών οργανώσεων. Ωστόσο, ο Χίτλερ δεν τον υποστήριξε στις διαμάχες του με τους εκκλησιαστικούς κύκλους για λόγους τακτικής: Ήθελε να αποφύγει κάθε μορφής μετωπική σύγκρουση τόσο με την Καθολική εκκλησία όσο και με τους Προτεστάντες.
Ρατσιστική θεωρία
Ο Ρόζενμπεργκ ήταν ο επίσημος διαμορφωτής και εκφραστής της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας. Μέσω των δογμάτων που εξέφρασε (περί παγγερμανισμού και ενοποίησης της γερμανικής σκέψης) ισχυροποίησε τις προθέσεις της Ναζιστικής Γερμανίας για τη διεξαγωγή πολέμου. Εκτεταμένη ήταν η συμμετοχή του στην κατάρτιση του Προγράμματος του Κόμματος (πρωτοεμφανίστηκε στα 1922). Η θεωρητική του εργασία, όπως εκφράστηκε στο βιβλίο του, μπορεί να συνοψισθεί στα ακόλουθα σημεία:
Η φυλετική θεωρία του Ρόζενμπεργκ προερχόταν, όπως και των περισσότερων εθνικοσοσιαλιστών, από τα γραπτά του Αρτύρ ντε Γκομπινώ και του Τσάμπερλεν. Ανέπτυσσε επιχειρήματα υπέρ της ανωτερότητας της Άριας φυλής, ενώ στη βάση της κλίμακας τοποθετούσε τους Εβραίους και τους Νέγρους. Η πολιτική αντίληψη του Ρόζενμπεργκ στο θέμα αυτό εξελίχθηκε συν τω χρόνω, ωστόσο πάντα παρέμενε σταθερή στην ανωτερότητα της λευκής φυλής, στα γερμανικά εθνικά ιδεώδη και στον άκρατο αντισημιτισμό. Περισσότερο αβέβαιος ήταν ως προς τους Σλάβους της Ευρώπης: Αρχικά πρότεινε ότι θα μπορούσαν να ενσωματωθούν στο Τρίτο Ράιχ, αλλά καθώς ο χρόνος περνούσε, η αντίληψή του άλλαζε, για να καταλήξει να θέσει τους Σλάβους περίπου στην ίδια μοίρα με τους Εβραίους. Ήταν, επίσης, σφοδρός πολέμιος της ομοφυλοφιλίας, άποψη που εξέφρασε στο φυλλάδιο που εξέδωσε με τον τίτλο Der Sumpf (Ο βούρκος): Κατ' αυτόν, η ομοφυλοφιλία, και ιδιαίτερα η γυναικεία, αποτελούσε σφοδρό εμπόδιο στην εξάπλωση της Άριας φυλής.
Το 1939 ο Ρόζενμπεργκ ίδρυσε στη Φρανκφούρτη ένα "Ίδρυμα για τη μελέτη του Εβραϊκού ζητήματος", διακηρύσσοντας στο λόγο που εκφώνησε στα εγκαίνιά του ότι «...η Γερμανία θα θεωρήσει το Εβραϊκό Ζήτημα ως λυμένο μόνον όταν και ο τελευταίος Εβραίος θα έχει εγκαταλείψει το έδαφος του Μείζονος Ράιχ». Βασικός σκοπός του Ιδρύματος ήταν η διαρπαγή των βιβλιοθηκών, των αρχείων και των έργων τέχνης που ανήκαν σε Εβραίους, ώστε να προωθηθεί το μεγαλεπήβολο σχέδιο του δημιουργού του περί «επιστημονικής και πολιτιστικής έρευνας». Στα ίδια πλαίσια κινήθηκε, από τον Οκτώβριο του 1940, και η ειδική μονάδα με την επωνυμία Einsatz Reichsleiter Rosenberg, η οποία προέβαινε σε διαρπαγές καλλιτεχνικών θησαυρών από τη Γαλλία και άλλες κατακτημένες χώρες και, με τη βοήθεια της Βέρμαχτ, τους προωθούσε στη Γερμανία.
Σχετικά με τις θρησκευτικές αντιλήψεις του, αυτές ήταν βασισμένες σε παλαιές θρησκευτικές στοιχεία σκανδιναβικού, γερμανικού, βαλτικού και ρωμαϊκού παγανισμού, παράλληλα με τον Ζωροαστρισμό και τον βεδικό Ινδουϊσμό. Διαφωνούσε με τον Χάινριχ Χίμλερ, του οποίου οι θρησκευτικές αντιλήψεις έκλιναν περισσότερο προς τον Βουδισμό. Όσο για τον Ιησού, πίστευε ότι ήταν Άριος εγκλωβισμένος στη Γαλιλαία και πρώτος πολέμιος του Ιουδαϊσμού (αντίληψη επίσης του Τσάμπερλεν). Για τις Χριστιανικές Εκκλησίες πίστευε ότι αντιπροσώπευαν έναν αρνητικό Χριστιανισμό, ο οποίος δεν συμβάδιζε με τη «Γερμανική μας ψυχή».