cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μονή Λαζαριστών
Ιστορικά στοιχεία
Η Μονή Λαζαριστών κρίθηκε ετοιμόρροπη το 1978, λόγω των καταστροφών που προκάλεσαν οι σεισμοί και εγκαταλείφθηκε. Το 1980 το κτίριο κηρύχθηκε διατηρητέο λόγω της ιστορικής αλλά και αρχιτεκτονικής του σημασίας. Το 1983 αγοράστηκε από το Ελληνικό Δημόσιο για τον εορτασμό των 2300 χρόνων της πόλης της Θεσσαλονίκης και χαρακτηρίστηκε Πολιτιστικό Κέντρο της Δυτικής Θεσσαλονίκης. Εντάχθηκε στο πρόγραμμα των μεγάλων έργων που πραγματοποιήθηκαν από τον Οργανισμό Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης "Θεσσαλονίκη 1997" και το 1996 ξεκίνησαν οι εργασίες αναστήλωσης και προσθήκης στο αρχικό κτίσμα. Το συγκρότημα της Μονής Λαζαριστών αποπερατώθηκε το 1997 και άρχισε σταδιακά να διατίθεται στο κοινό με την πραγματοποίηση θεατρικών παραστάσεων, συναυλιών, εκθέσεων και άλλων εκδηλώσεων.
Σήμερα, στο πολιτιστικό αυτό πολυδύναμο κέντρο στεγάζονται:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στη Θεσσαλονίκη
Χακίμ (Αιγύπτιος τραγουδιστής)
Ο Αμπντέλ Χακίμ Αμπντέλ Σαμάλ Καμέλ (عبد الحكيم عبد الصمد كامل, γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1962), γνωστός από το μονώνυμο Χακίμ (حكيم), είναι Αιγύπτιος λαϊκός τραγουδιστής. Εκτός από τα διάφορα άλμπουμ τα οποία έχει κυκλοφορήσει, στις 11 Δεκεμβρίου 2006 ήταν ο πρώτος άνθρωπος από Αραβικό κράτος ο οποίος τραγούδησε σε συναυλία κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης.
Βιογραφία
Ο Χακίμ γεννήθηκε στην Μαγκάγκα, μια μικρή πόλη στο κυβερνείο Ελ Μίνια της Αιγύπτου. Μεγάλωσε με τον ήχο της μουσικής Σα'αμπί, η οποία εκπροσωπεί την εργατική και χαμηλότερη τάξη. Θαύμαζε τον μεγάλο τραγουδιστή του Σα'αμπί Αχμέντ Ανταουίγια. Αναφέρεται ότι ξεκίνησε να τραγουδά στην ηλικία των 8 ετών και εξασκούταν στο μαβαβίλ, τις φωνητικές διεργασίες που ξεκινούν το τραγούδι Σα'αμπί. Σχημάτισε ένα συγκρότημα ενώ ήταν στο λύκειο, αποφοίτησε στο Κάιρο και επέστρεψε στη Μίνια για να συνεχίσει την εργασία του στη μουσική, πριν μετακομίσει στο Κάιρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιγύπτιοι τραγουδιστές
Ευσέβιος Μεδιολάνων
Ο Ευσέβιος (ιταλικά : Eusebio) (... - Μιλάνο, 462)  ήταν επίσκοπος του Μιλάνου, Μεδιολάνο τότε, από το 449 μέχρι το θάνατό του. Είναι σεβαστός ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία που τιμά την μνήμη του στις 8 Αυγούστου.
Ο Eυσέβιος τεκμηριώνεται ιστορικά το 451, όταν υποδέχτηκε τους παπικούς λεγάτους, που επέστρεφαν από μια αποστολή στην Κωνσταντινούπολη. Αυτοί ήταν φορείς μιας επιστολής από τον Πάπα Λέοντα Α', ο οποίος έδωσε εντολή στον Ευσέβιο, να συγκαλέσει συμβούλιο για να ακούσει την έκθεση των λεγάτων για την αποστολή τους στην Ανατολή και να υπογράψει τον τόμο που έστειλε ο ποντίφικας στον Φλαβιανό της Κωνσταντινούπολης με τον οποίο ο Λέων καταδίκασε τον μοναχό Ευτύχη και τη θεολογία του για την υποστατική ένωση των δύο φύσεων του Χριστού.
Ο Ευσέβιος τότε συγκάλεσε σύνοδο, πιθανότατα στο Μιλάνο, το καλοκαίρι του 451, και πριν από την έναρξη της συνόδου της Χαλκηδόνας, όπου έλαβαν μέρος είκοσι επίσκοποι. Κατά τη συνάντηση διαβάστηκε η επιστολή του Πάπα Λέοντα, ακούστηκαν οι παπικοί λεγάτοι στην αποστολή τους στην Κωνσταντινούπολη και διαβάστηκε το tomus ad Flavianum. Στο τέλος, συντάχθηκε μια συνοδική επιστολή που περιγράφει την πρόοδο του συμβουλίου του Μιλάνου και υπογράφηκε από όλους τους επισκόπους που ήταν παρόντες, με πρώτο τον επίσκοπο Ευσέβιο. με τις υπογραφές, οι επίσκοποι ενέκριναν τη θεολογία που εκφραζόταν στον τόμο, κηρύσσοντάς τη σύμφωνη με την Αγία Γραφή, και απήγγειλαν τα αναθέματα εναντίον εκείνων που ακολουθούσαν διαφορετικό δόγμα.
Σύμφωνα με μια επιγραφή, που χρονολογείται ίσως από τον 8ο αιώνα, που βρέθηκε στο Μιλάνο στην εκκλησία της Αγίας Θέλκας, ο Ευσέβιος είναι υπεύθυνος για την ανοικοδόμηση του καθεδρικού ναού της πόλης, που καταστράφηκε από τις φλόγες πιθανώς το 452.
Ένα από τα Carmina του Φήλιξ Εννοδίου, που γράφτηκε πριν από το 521, είναι αφιερωμένο στον Ευσέβιο, στο οποίο ο επίσκοπος της Παβίας χαρακτηρίζει τον Ευσέβιο ως amicus Dei και τον επαινείι για τη φιλανθρωπία, την ευσέβεια και το αίσθημα δικαιοσύνης του.
Σύμφωνα με τον Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium, η επισκοπική θητεία του Ευσεβίου διήρκεσε 17 χρόνια μεταξύ των επισκοπών του Λαζάρου και του Γεροντίου. παραδοσιακά, ωστόσο, η θητεία του βρίσκεται μεταξύ 449 και 462. Ο ίδιος Κατάλογος αναφέρει ότι ο Ευσέβιος θάφτηκε στις 9 Αυγούστου άγνωστου έτους στην εκκλησία του Αγίου Λορέτζο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Βαχντάτ
Το Βαχντάτ (ρωσικά: Вахдат· τατζικικά: Ваҳдат) είναι πόλη στο δυτικό Τατζικιστάν, στις όχθες του ποταμού Κοφαρνιχόν, 21 χλμ ανατολικά της Δουσάμβης. Προηγουμένως ονομαζόταν Γιάνγκι-Μπαζάρ (1927–1936), Ορτζονικίτζεαμπαντ (1936–1993, προς τιμήν του Γκριγκόριι Ορτζονικίτζε) και Κοφαρνιχόν (1993–2006). Ο πληθυσμός της υπολογίζεται σε 43.200 για την πόλη και 342.700 για την πόλη με τις απομακρυσμένες κοινότητες (2020). Το Βαχντάτ ήταν το επίκεντρο της διεθνούς προσοχής το 2019, όταν σημειώθηκε ταραχή στις φυλακές της πόλης, η οποία πιστεύεται ότι υποκινήθηκε από μέλη του Ισλαμικού Κράτους, οδηγώντας στο θάνατο τρεις φρουρούς και 29 κρατούμενους.
Ο πληθυσμός αποτελείται κυρίως από Τατζίκους και Ουζμπέκους, με μικρό αριθμό Ρώσων και Τατάρων. Ποσοστό Αφγανών προσφύγων έχει επίσης εγκατασταθεί στο Βαχντάτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Τατζικιστάν
Ρονιά (Ζυρά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Πρόεδρος του Μαυρίκιου
Ο Πρόεδρος του Μαυρίκιου (Président de la République de Maurice) είναι το ανώτερο αξίωμα στη Δημοκρατία του Μαυρίκιου και ο αρχηγός κράτους. Εκλέγεται από τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης με πρόταση που καταθέτει ο Πρωθυπουργός. Καθώς το πολίτευμα στη χώρα είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία, τα καθήκοντα του Προέδρου είναι εθιμοτυπικά. Η εκλογή του γίνεται από την Εθνοσυνέλευση, όπως ορίζεται από το Σύνταγμα του Μαυρίκιου. Η επίσημη κατοικία του είναι ο Προεδρικός Οίκος (State House). Ο Πρόεδρος πρέπει να είναι τουλάχιστον 40 ετών σε ηλικία και να μην ανήκει σε κανένα πολιτικό κόμμα. Από τις 2 Δεκεμβρίου 2019 πρόεδρος είναι ο  Πριθβιράισινγκ Ρούπουν.
Καθήκοντα
Εκτός από αρχηγός κράτους, ο Πρόεδρος είναι και αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων του Μαυρίκιου. .
Σε περίπτωση θανάτου, παραίτησης ή απομάκρυνσης του Προέδρου, ο Αντιπρόεδρος - άντρας ή γυναίκα - αναλαμβάνει την προεδρία υπηρεσιακά. Σε περίπτωση αδυναμίας, θανάτου, παραίτησης ή καθαίρεσης και του Αντιπροέδρου, υπηρεσιακά την προεδρία αναλαμβάνει ο Ανώτατος Δικαστής του Μαυρίκιου.
Τον Δεκέμβριο του 2014 οι ψηφοφόροι καταψήφισαν τις προτάσεις να δοθούν επιπλέον εξουσίες στον Πρόεδρο.
Παραπομπές
*
Ρομάνζ
Το Ρομάνζ (γαλλικά: Romange) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης 1938
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης 1938 ή Γ΄ Πανελλήνιοι Αγώνες Ελληνορωμαϊκής Πάλης ήταν η 3η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ελληνορωμαϊκής Πάλης, που διεξήχθη από την Ελληνική Ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης, Πυγμαχίας, Άρσης Βαρών (Ε.Ο.Φ.Π.Π.Α.Β.). Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στο Γήπεδο του Ηρακλή (σημερινή Πλατεία Χημείου ), στη Θεσσαλονίκη από το Σάββατο 17 έως και την Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου του 1938 και συνέπεσαν με την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Συμμετείχαν περισσότεροι από 53 αθλητές από 6 συλλόγους και διεξήχθησαν 7 αγωνίσματα.
Οι αγώνες ξεκίνησαν το Σάββατο στο Γήπεδο του Ηρακλή και συνεχίστηκαν την Κυριακή στη μικρή αίθουσα της ΧΑΝΘ λόγω άσχημων καιρικών συνθηκών.
Κάτοχοι μεταλλίων
1936 | 1937 | 1938 | 1939 | 1940
Πίνακας μεταλλίων
Πηγή:
Σύλλογοι και αθλητές που μετείχαν
Οι αθλητές που μετείχαν ανά σύλλογο: • 2 Οι αθλητές που μετείχαν ανά αγώνισμα: • 2
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1938 Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης Κατηγορία:Διοργανώσεις ελληνορωμαϊκής πάλης στη Θεσσαλονίκη
Τόνι Ντόουσον
Ο Αντόνιο Ρέι Ντόουσον (γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1967) είναι ένας πρώην Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,01 μέτρων και βάρος 100 κιλών, έπαιξε στη θέση του σμολ φόργουορντ.
Λύκειο
Ο Ντόουσον γεννήθηκε στο Κίνστον της Βόρειας Καρολίνας και φοίτησε στο Λύκειο Κίνστον.
Κολεγιακή πορεία
Ο Ντόουσον έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο Κοινοτικό Κολλέγιο του Γκαλφ Κόουστ και στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, με τους Φλόριντα Στέιτ Σέμινοουλς.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Ντόουσον έπαιξε σε μερικούς αγώνες στο NBA κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Ο Ντόουσον υπέγραψε δεκαήμερο συμβόλαιο με τους Σακραμέντο Κινγκς στις 7 Μαρτίου 1991. Έπαιξε σε 4 παιχνίδια στο ΝΒΑ μαζί τους, έχοντας κατά μέσο όρο 2,3 πόντους και 0,5 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Στις 25 Ιανουαρίου 1995, ως μέλος των Ρόκφορντ Λάιτνινγκ του CBA, ανακηρύχτηκε ως ο πολυτιμότερος παίκτης του Ολ Σταρ Γκέιμ του CBA, που διεξήχθη στο Χάρτφορντ Σιβίκ Σέντερ, στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ, αφού σημείωσε 26 πόντους. .
Υπέγραψε δεκαήμερο συμβόλαιο με τους Μπόστον Σέλτικς στις 28 Μαρτίου 1995, αλλά δεν έπαιξε σε αγώνα στο ΝΒΑ με αυτούς. Υπέγραψε ένα δεύτερο συμβόλαιο στις 7 Απριλίου και στη συνέχεια έπαιξε σε 2 παιχνίδια ΝΒΑ με αυτούς, με μέσο όρο τέσσερις πόντους και 1,5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Ο Ντόουσον έπαιξε επίσης επαγγελματικά στην Ισπανία, το Ισραήλ, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ελλάδα, τον Λίβανο και τη Βενεζουέλα.
Προσωπική ζωή
Ο Ντόουσον είναι ο μεγαλύτερος αδελφός του παίκτη του ΝΒΑ Τζέρι Στάκχαουζ και ο θείος του πρώην γκαρντ του Πανεπιστημίου Ουέικ Φόρεστ Κρεγκ Ντόουσον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βικτόρια Λιμπερτάς Πέζαρο Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σακραμέντο Κινγκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπανταλόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Δάφνης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σολέ Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπόστον Σέλτικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πολιορκία της Σωζόπολης
Το Πολιορκία της Σωζόπολης είναι η Βυζαντινή κατάκτηση της Σωζόπολης (κοντά στο Ουλουμπορλού), μιας πόλης που ανήκε στους Σελτζούκους Τούρκος το 1120. Η κατάκτηση βελτίωσε την βυζαντινή επικοινωνία με την Αττάλεια.
Φόντο
Μετά την ανακατάκτηση της Λαοδίκειας από μια Σελτζουκική φρουρά 700 ανδρών το 1119, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός συνέχισε τις εκστρατείες του κατά των Τούρκων το 1120 μετά από σύντομη παραμονή στη Κωνσταντινούπολη. Ο στόχος της εκστρατείας 1120 ήταν η πόλη Σωζόπολη στην Πισιδία, η οποία έλεγχε τις γραμμές επικοινωνίας με Αττάλεια.
Πολιορκία
Η Σωζόπολη προστατευόταν από μια ένοπλη φρουρά και είχε φυσική προστασία από τους απότομους λόφους. Επομένως μια επίθεση πολιορκίας μεγάλης κλίμακας ήταν αδύνατη. Η πόλη μπορούσε να προσεγγιστεί μόνο από μικρές δυνάμεις. Ο Ιωάννης αρχικά δεν μπορούσε να βρει τον δρόμο για να προχωρήσει, αλλά αργότερα βρήκε σχέδιο. Διέταξε μια δύναμη ιππικού οπλισμένου με πυραύλους υπό τον Πακτιάριο και τον Δεκάνο να επιτεθούν στις πύλες της πόλης και να στοχεύσουν στους Τούρκους στρατιώτες που επάνδρωσαν τα τείχη. Οι Τούρκοι πήραν το δόλωμα και έφηγαν από την πύλη. Η Βυζαντινή δύναμη εκτέλεσε τότε μια προγραμματισμένη υποχώρηση, απωθώντας τους Τούρκους πολύ έξω από την πόλη. Ο υπόλοιπος βυζαντινός στρατός είχε σταθμεύσει κρυμμένος στην πυκνή βλάστηση και επιτέθηκε στην ανυπεράσπιστη πόλη αφού οι Τούρκοι είχαν φύγει. Οι διαφεύγοντες Βυζαντινοί στράφηκαν και αντιμετώπισαν τους καταδιωκόμενους Τούρκους. Οι Τούρκοι παγιδεύτηκαν μεταξύ του Βυζαντινού ιππικού στο μέτωπο και του στρατού στην πλάτη τους και σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν σε μεγάλο βαθμό, με λίγους να καταφέρνουν να ξεφύγουν.
Επακόλουθα
Στη συνέχεια, το φρούριο του Ιερακοκορυφίτη συνθηκολόγησε στον Ιωάννη χωρίς μάχη, μαζί με πολλές πόλεις και οχυρώσεις κοντά στην Αττάλεια. Αφού ο σκοπός πέτυχε, ο Ιωάννης επέστρεψε στη Κωνσταντινούπολη.
Ανάλυση
Η μάχη στη Σωζόπολη κατέδειξε την πειθαρχία των Βυζαντινών στρατευμάτων, δείχνοντας ότι μπορούν να προσποιηθούν ότι φεύγουν χωρίς να πανικοβληθούν. Το Βυζαντινό ιππικό θα μπορούσε να πολεμήσει αποτελεσματικά τόσο με πυραύλους όσο και με όπλα στενής μάχης. Ο Ιωάννης έδειξε ότι ήταν ικανός στρατηγός, πραγματοποιώντας έναν περίπλοκο τακτικό ελιγμό στην αρχή της βασιλείας του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λιουμπόβ Ποπόβα
Η Λιουμπόβ Σεργκέγιεβνα Ποπόβα (ρωσικά: Любо́вь Серге́евна Попо́ва, Ιβανόφσκι, Ρωσική Αυτοκρατορία, 24 Απριλίου 1889 - Μόσχα, Σοβιετική Ένωση, 25 Μαΐου 1924 ) ήταν Ρωσίδα καλλιτέχνιδα που ασχολήθηκε μεταξύ άλλων με τη ζωγραφική, τη σκηνογραφία, τη χαρακτική και τον σχεδιασμό υφασμάτων. Ήταν σημαντική εκπρόσωπος του καλλιτεχνικού ρεύματος της Ρωσικής πρωτοπορίας και μέσα από το έργο της συνέβαλε στην ανάπτυξη των κινημάτων του κυβοφουτουρισμού, του σουπρεματισμού και του κονστρουκτιβισμού.
Βιογραφία
Η Ποπόβα γεννήθηκε το 1889 στο Ιβανόφσκι της περιφέρειας της Μόσχας και ήταν το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά του φιλάνθρωπου και φιλότεχνου Σεργκέι Μαξίμοβιτς Ποπόφ και της Λιουμπόβ Βασιλίεβνα Ζούμποβα. Επρόκειτο για μια πλούσια οικογένεια που διέθετε ιδιόκτητη βιομηχανία υφασμάτων και ζούσε σε έπαυλη. Η Ποπόβα μετακόμισε οικογενειακώς πρώτα στη Γιάλτα (1902) και έπειτα στη Μόσχα. Κατά την παραμονή της στην Κριμαία υπήρξε μαθήτρια του Γυμνασίου Θηλέων Γιαλτίνσκαγια, ενώ όταν εγκαταστάθηκε στη ρωσική πρωτεύουσα, εισήχθη στο Γυμνάσιο Θηλέων Αρσενίεβνα. Ακολούθως σπούδασε για δύο χρόνια στη σχολή Αλφιέροφ από την οποία έλαβε πτυχίο λογοτεχνίας.
Από το 1907 μέχρι το 1909 παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής σε καλλιτεχνικά εργαστήρια της Μόσχας με καθηγητές τους Στάνισλαβ Ζουκόφσκι και Κονσταντίν Γιουόν, ενώ τα επόμενα χρόνια πραγματοποίησε μαζί με την οικογένειά της μια σειρά από εκπαιδευτικά ταξίδια σε πόλεις της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (Κίεβο, Νόβγκοροντ, Πσκοφ κ.ά.) και της Ιταλίας προκειμένου να μελετήσει από κοντά διάφορα καλλιτεχνικά έργα της ρωσικής παράδοσης και της Αναγέννησης αντίστοιχα.
Το φθινόπωρο του 1912 επέστρεψε προσωρινά στη Μόσχα όπου δούλεψε σε ένα συνεργατικό στούντιο με καλλιτέχνες όπως ο Βλαντιμίρ Τάτλιν και ο Ιβάν Αξιόνοφ. Στα τέλη του ίδιου έτους μετέβη στο Παρίσι για περαιτέρω σπουδές στην ακαδημία Λα Παλέτ υπό την επίβλεψη των Ανρί Λε Φωκονιέ και Ζαν Μέτζιγνκερ. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη Γαλλία γνωρίστηκε και συνδέθηκε φιλικά με την επίσης ζωγράφο - και συμμαθήτριά της - Ναντέζντα Ουντάλτσοβα.
Επιστρέφοντας το καλοκαίρι του 1913 στη Ρωσία συνεργάστηκε στενά με τους Τάτλιν, Μοργκούνοφ, Ουντάλτσοβα κλπ και το 1914 πραγματοποίησε τις πρώτες τις εκθέσεις ως μέλος της ομάδας Βαλές Καρό. Το ίδιο έτος έκανε ακόμη ένα εκπαιδευτικό ταξίδι σε Γαλλία και Ιταλία που όμως διακόπηκε πρόωρα εξαιτίας της κήρυξης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα επόμενα χρόνια συνέχισε σταθερά την εκθεσιακή της δραστηριότητα και αναδείχτηκε σε μια από τις εξέχουσες μορφές της Ρωσικής πρωτοπορίας, συνυπάρχοντας μάλιστα το 1916 - 1917, ως μέλος της εικαστικής ομάδας Σουπρέμους , με εκπροσώπους του ρεύματος όπως οι Μαλέβιτς, Κλιουν, Ροζάνοβα, Ουντάλτσοβα, Έξτερ κ.ά.
Μετά το ξέσπασμα της Οκτωβριανής επανάστασης η Ποπόβα ανήκε στους καλλιτέχνες που συνεργάστηκαν με τον νεοπαγή κρατικό μηχανισμό των μπολσεβίκων για τη χάραξη μιας νέας κρατικής πολιτικής στον τομέα των εικαστικών τεχνών και παράλληλα εργάστηκε πάνω στον τομέα της προπαγάνδας των Σοβιετικών κατά τις περιόδους του Ρωσικού Εμφυλίου και των πρώτων χρόνων του Μεσοπολέμου.
Παράλληλα παρουσίασε σημαντική καλλιτεχνική ευρύτητα ασχολούμενη ως σκηνογράφος για θεατρικές παραστάσεις, ως σχεδιάστρια υφασμάτων στο πρώτο Κρατικό Εργοστάσιο Εκτύπωσης Υφασμάτων που λειτούργησε στη Μόσχα αλλά και ως σχεδιάστρια για αφίσες, εξώφυλλα εντύπων και πορσελάνες. Υπήρξε μέλος του Ινστιτούτου Καλλιτεχνικής Παιδείας (ρωσ:Институт Художественной Культуры) και καθηγήτρια στα Ανώτερα Κρατικά Καλλιτεχνικά και Τεχνικά Εργαστήρια (ρωσ: ВХУТЕМАС). Πέθανε τον Μάιο του 1924 προσβεβλημένη από οστρακιά. Λίγους μήνες μετά το θάνατό της, διοργανώθηκε στη Μόσχα μεγάλη αναδρομική έκθεση με έργα της.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε το 1918 τον ιστορικό τέχνης Μπόρις φον Έντινγκ. Τον ίδιο χρόνο το ζευγάρι απέκτησε έναν γιο όμως το καλοκαίρι του 1919 ο σύζυγός της πέθανε από τύφο, ενώ και η ίδια αρρώστησε βαριά καταφέρνοντας ωστόσο να αναρρώσει. Το 1924, ο γιος της προσβλήθηκε από οστρακιά που μεταδόθηκε και στην ίδια με αποτέλεσμα να πεθάνουν αμφότεροι μέσα στον Μάιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ρωσική πρωτοπορία Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι
Μαίρη Σάιμον
Η Μαίρη Τζίνη Μαίη Σάιμον (αγγλικά: Mary Jeannie May Simon· ινουκτιτούτ: Ningiukudluk· Κανγκικσουαλουγιουάκ Κεμπέκ, 21 Αυγούστου 1947) είναι Καναδή δημόσια αξιωματούχος, διπλωμάτης και πρώην ραδιοτηλεοπτική φορέας η οποία υπηρετεί ως Γενικός Κυβερνήτης του Καναδά από τις 26 Ιουλίου 2021. Είναι η πρώτη ιθαγενής που κατέχει το αξίωμα και η 30η Γενική Κυβερνήτης της χώρας.
Η Σάιμον γεννήθηκε στο Κανγκικσουαλουγιουάκ του Κεμπέκ. Εργάστηκε για λίγο ως παραγωγός και εκφωνήτρια για το CBC Northern Service τη δεκαετία του 1970 προτού εισέλθει στη συνέχεια στη δημόσια υπηρεσία, υπηρετώντας στο διοικητικό συμβούλιο της ένωσης Ινουίτ του Βόρειου Κεμπέκ και διαδραματίζοντας βασικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις για τη Συμφωνία της Σάρλοτταουν. Η Σάιμον ήταν η πρώτη πρέσβειρα του Καναδά για περιπολικές υποθέσεις (circumpolar affairs) από το 1994 έως το 2004, καθώς και επικεφαλής διαπραγματεύτρια για τη δημιουργία του Αρκτικού Συμβουλίου. Υπηρέτησε επίσης ως Πρέσβειρα του Καναδά στη Δανία《 από το 1999 έως το 2002.
Στις 6 Ιουλίου 2021, ο πρωθυπουργός του Καναδά Τζάστιν Τρυντώ ανακοίνωσε ότι η βασίλισσα Ελισάβετ Β' ενέκρινε τον διορισμό της Σάιμον ως Γενικής Κυβερνήτου του Καναδά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες του Καναδά
Κουλάμπ
Το Κουλόμπ (τατζικικά: Кӯлоб), παλαιότερα επίσης Κουλιάμπ (ρωσικά: Куляб), είναι πόλη στην περιοχή Χατλόν, στο νότιο Τατζικιστάν. Βρίσκεται 203 χλμ νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας Δουσάμβης στον ποταμό Γιαχσού (δεξιός παραπόταμος του Παντζ), είναι μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας. Ο πληθυσμός της υπολογίζεται σε 106.300 για την πόλη και 214.700 για την πόλη με τις απομακρυσμένες κοινότητες (2020). Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Κουλόμπ.
Επιγραφή του Κουλιάμπ
thumb|left|300px|Επιγραφή του Κουλιάμπ, 200–195 π.Χ.: «Ο Ηλιόδοτος αφιέρωσε αυτόν τον ευωδιαστό βωμό στην [[Εστία (μυθολογία)|Εστία, την σεβαστή θεά, λαμπρή μεταξύ όλων, στο καλλίδενδρο άλσος του Διός· έκανε σπονδές και θυσίες, ώστε και ο μεγαλύτερος από όλους τους βασιλείς ο Ευθύδημος, καθώς και ο υιός του, ο ένδοξος, νικηφόρος και αξιόλογος Δημήτριος, να φυλάσσεται από όλους τους πόνους, με τη βοήθεια της Τύχης με θεϊκούς λογισμούς». (Αρχικό κείμενο: τόνδε σοι βωμὸν θυώδη, πρέσβα κυδίστη θεῶν Ἑστία, Διὸς κ(α)τ᾽ ἄλσος καλλίδενδρον ἔκτισεν καὶ κλυταῖς ἤσκησε λοιβαῖς ἐμπύροις Ἡλιόδοτος ὄφρα τὸμ πάντων μέγιστον Εὐθύδημον βασιλέων τοῦ τε παῖδα καλλίνικον ἐκπρεπῆ Δημήτριον πρευμενὴς σώιζηις ἐκηδεῖ(ς) σὺν τύχαι θεόφρον[ι]) ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Τατζικιστάν
Κόνερ Φράνκαμπ
Ο Κόνερ Φράνκαμπ (αγγ: Conner Frankamp, Ουίτσιτα (Κάνσας), 16 Ιουλίου 1995), είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για την Γκαζιαντέπ.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Αφού δεν επιλέχθηκε στο NBA Ντραφτ του 2018, ο Φράνκαμπ εντάχθηκε στη Μπερόε του Πρωταθλήματος Βουλγαρίας, όπου είχε μέσο όρο 19,3 πόντους και 4,3 ασίστ ανά αγώνα, οδηγώντας την ομάδα του στην 3η θέση του εγχώριου πρωταθλήματος και στην 4η θέση της Balkan BIBL. Αναδείχθηκε 3ος καλύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος με 19.4 πόντους μ.ο., ενώ στην Balkan BIBL ήταν επίσης 3ος καλύτερος σκόρερ με 21.7 πόντους και καλύτερος «κλέφτης» με 2.1 κλεψίματα. Μάλιστα ήταν ο πολυτιμότερος παίκτης της λίγκας, συγκεντρώνοντας 32.83 βαθμούς μ.ο. στο σύστημα αξιολόγησης. Αναλυτικά, σε 30 παιχνίδια του βουλγαρικού πρωταθλήματος μέτρησε 19.37 πόντους (52%διπ., 48.6%τριπ., 84.8%βολές), 2.63 ριμπάουντ, 4.27 ασίστ και 1.37 κλεψίματα. Στην BIBL και σε 12 αγώνες είχε 21.67 πόντους (59% δίποντα, 48% τρίποντα, 95.2%βολές.), 2.75 ριμπάουντ, 3.67 ασίστ και 2.08 κλεψίματα κατά μέσο όρο.
Την επόμενη χρονιά, προστέθηκε στους Λος Άντζελες Λέικερς για το Σάμερ Λιγκ, αλλά αγωνίστηκε μόνο σε τρεις αγώνες και δεν του προσφέρθηκε συμβόλαιο από την ομάδα. Αργότερα την ίδια σεζόν, εντάχθηκε στο Ρέθυμνο της Α1 Εθνικής. Με το Ρέθυμνο είχε μια εξαιρετική χρονιά, μέχρι αυτή να ολοκληρωθεί πρόωρα λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Ήταν πρώτος σκόρερ και πρώτος στο σύστημα αξιολόγησης του Πρωταθλήματος με βάση τους μέσους όρους, προσφέροντας ανά αγώνα στην ομάδα του 20,89 πόντους, 4,16 ασίστ εκτελώντας με 42,31% από τη γραμμή του τριπόντου, συνδυασμός αριθμών που δεν είχε σημειωθεί στο πρωτάθλημα από το 2006. Επίσης αναδείχτηκε MVP για το μήνα Ιανουάριο, και συμμετείχε στο Ελληνικό All-Star Game 2020 καθώς και στον διαγωνισμό τριπόντων.
Στις 9 Ιουνίου 2020, ανακοινώθηκε από την ισπανική Μούρθια. Στην Ισπανία ξεκίνησε τη σεζόν πραγματοποιώντας πολύ καλές εμφανίσεις. Στις 22 Φεβρουαρίου 2021, τραυματίστηκε στο γόνατο και έμεινε εκτός για δύο μήνες. Μέχρι τον τραυματισμό του είχε 16.9 πόντους ανά αγώνα και ήταν ο τρίτος σκόρερ του Πρωταθλήματος Ισπανίας. Τη σεζόν 2020-21, μέτρησε κατά μέσο όρο 15,7 πόντους, 3,5 ασίστ, 2,2 ριμπάουντ και 0,8 κλεψίματα.
Στις 21 Ιουνίου 2021, ανακοινώθηκε από την Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, με συμφωνία για διετές συμβόλαιο. Στις 30 Μαρτίου αποτέλεσε παρελθόν για τη ρώσικη ομάδα λόγω της εμπόλεμης κατάστασης μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Στην Ευρωλίγκα αγωνίστηκε σε 17 αγώνες και είχε 7,8 πόντους και 1,4 ασίστ κατά μέσο όρο με 42.9% στα τρίποντα, ενώ στην VTB Λίγκα μέτρησε σε 8 αγώνες 5,3 πόντους και 2,5 ασίστ.
Τον Απρίλιο, συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στον Προμηθέα Πατρών. Σε 8 συμμετοχές στο Πρωτάθλημα, ο Φράνκαμπ μέτρησε 13.3 πόντους, 1.7 ριμπάουντ και 1.7 ασίστ μ.ό. Στις 13 Μαΐου, αποχώρησε από τον Προμηθέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κάνσας Τζέιχοκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ουίτσιτα Στέιτ Σόκερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Μπερόε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βουλγαρικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προμηθέα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα
Βένγκε
Ξύλο
Το βένγκε είναι τροπικό είδος ξύλου, πολύ σκούρου χρώματος με χαρακτηριστική σχεδίαση. Το εγκάρδιο του έχει χρώμα σκούρο καφετί, συνήθως μαύρο και διαθέτει λεπτές, ιδιαίτερα χωρισμένες κατά διαστήματα, σκοτεινές φλέβες και άσπρες γραμμές. Το σομφό ξύλο του είναι κίτρινο ή υπόλευκο και οριοθετείται αισθητά από το εγκάρδιο. Το ξύλο είναι βαρύ (0,78-0,88 g/cm3) και σκληρό, ενώ είναι κατάλληλο για δάπεδα και σκάλες.
Αρκετοί κατασκευαστές μουσικών οργάνων χρησιμοποιούν το βένγκε στα προϊόντα τους. Η εταιρεία Mosrite το χρησιμοποίησε για αμαξώματα των μοντέλων της Brass Rail. Οι οργανοποιοί Ibanez και Cort το χρησιμοποιούν για τους λαιμούς πέντε κομματιών ορισμένων από τα ηλεκτρικά μπάσα τους. Τα ηλεκτρικά μπάσα Warwick χρησιμοποιούν βένγκε από FSC για ταστιέρα και λαιμούς (necks) από το 2013. Χρησιμοποιείται επίσης από τη Yamaha ως το κεντρικό φύλλο των τυμπάνων Absolute Hybrid Maple.
Το ξύλο είναι δημοφιλές στην ξυλουργική λόγω της σταθερότητας των διαστάσεων του αλλά και της χρωματικής αντίθεσης που προσδίδει όταν αναμιγνύεται με άλλα ανοιχτόχρωμα είδη ξύλου, όπως το σφενδάμι. Αυτό το κάνει ιδιαίτερα περιζήτητο στην κατασκευή ξύλινων μπαστουνιών και σκακιέρων υψηλής ποιοτικής στάθμης.
Το ξύλο χρησιμοποιείται μερικές φορές και στην κατασκευή τόξων, ιδιαίτερα ως επικολλητό λαμινέιτ στην παραγωγή επίπεδων τόξων. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί και για την κατασκευή σιδηροτροχιών ή καρφιτσωτών σε σφυρήλατα νταούλια.
Το ξύλο μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για το γιαπωνέζικο παιχνίδι, κεντάμα.
Κίνδυνοι υγείας
Η ξυλόσκονη μπορεί επίσης να προκαλέσει αναπνευστικά προβλήματα και υπνηλία. Τα ρινίσματα του είδους αυτού είναι σηπτικά, παρόμοια με αυτά του είδους greenheart (Chlorocardium rodiei).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δασική βοτανική Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Είδη ξύλου
Κοινότητα Ακουμίων
Συνολικά η κοινότητα έχει 509 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κ. Ευγενεία Σταματογιαννάκη.
Κοινοτάρχες Ακουμίων
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Ακουμίων
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί
Η δολοφονία του Κασέμ Σουλεϊμανί, σημαντικού Ιρανού στρατηγού του Ισλαμικού Επαναστατικού Σώματος Φρουράς του Ιράν (IRGC) συνέβη στις 3 Ιανουαρίου 2020, όταν ένα αμερικάνικο drone κοντά στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Βαγδάτης τον στόχευσε και τον σκότωσε, ενώ ο ίδιος σχεδίαζε να συναντηθεί με τον Ιρακινό πρωθυπουργό Αντίλ Αμπντούλ Μαχντί στη Βαγδάτη.
Ιστορικό
Ο Κασέμ Σουλεϊμανί ήταν διοικητής της Δύναμης Quds - η οποία έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση από τις ΗΠΑ, τον Καναδά, τη Σαουδική Αραβία και το Μπαχρέιν - και θεωρούνταν το δεύτερο ισχυρότερο πρόσωπο του Ιράν, υποταγμένο στον ανώτατο ηγέτη Αλί Χαμενεΐ. Άλλοι εννέα σκοτώθηκαν μαζί με τον Σουλεϊμανί, μεταξύ των οποίων τέσσερις Ιρανοί και πέντε Ιρακινοί υπήκοοι, όπως ο αναπληρωτής πρόεδρος των Λαϊκών Δυνάμεων Κινητοποίησης του Ιράκ (PMF) και ο διοικητής της πολιτοφυλακής Καταΐμπ Χεζμπολάχ που υποστηρίζεται από το Ιράν, Αμπού Μάχντι αλ Μουχάντις- κατονομασμένος τρομοκράτης στις ΗΠΑ και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ).
Παραπομπές
<References/>
Κατηγορία:Επιθέσεις στο Ιράν Κατηγορία:Γεγονότα το 2020
Μαρία Αδελαΐδα της Γαλλίας
Η Μαρία Αδελαΐδα της Γαλλίας (Marie Adélaïde de France, 23 Φεβρουαρίου 1732- 27 Μαρτίου 1800) ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας, κόρη του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας Λετσύνσκα.
Παιδική ηλικία
Πήρε το όνομα από την εκ πατρός γιαγιά της, Μαρία Αδελαΐδα της Σαβοΐας. Ανατράφηκε στο Παλάτι των Βερσαλλιών με τις μεγαλύτερες αδελφές της, τις δίδυμες Λουίζα Ελισάβετ και Άννα Εριέττα, τη Μαρία Λουίζα και τον αδερφό τους Λουδοβίκο Φερδινάνδο. Οι νεότερες αδελφές της μεγάλωσαν στο Αββαείο του Φοντεβρώ από το 1738 και μετά, επειδή το κόστος της εκπαίδευσής τους στις Βερσαλλίες θεωρήθηκε υπερβολικά ακριβό από τον Καρδινάλιο Φλερύ, επικεφαλής υπουργό του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Η Αδελαΐδα αρχικά αναμενόταν να πάει μαζί με τις μικρότερες αδελφές της στο Φοντεβρώ, αλλά της επιτράπηκε να μείνει με τον αδελφό της και τις τρεις μεγαλύτερες αδερφές της στις Βερσαλλίες μετά από προσωπική έκκληση στον πατέρα της.
Αργότερα, η φροντίδα της ανατέθηκε στη δούκισσα Μαρία Ισαβέλλα. Σύμφωνα με την κυρία Ενριέτ Καμπάν, «''Η Κυρία Αδελαΐδα, ιδιαίτερα, είχε την πιο ακόρεστη επιθυμία να μάθει. Διδάχθηκε να παίζει όλα τα όργανα, από την τρομπέτα μέχρι την εβραϊκή άρπα''» και έμαθε ιταλικά με δάσκαλο τον Κάρλο Γκολντόνι και μουσική από τον Πιερ-Ωγκυστέν Καρόν ντε Μπωμαρσαί.
Ένας από τους λόγους για τους οποίους η μόρφωση των μικρότερων αδελφών της στις Βερσαλλίες θεωρήθηκε πολύ ακριβή ήταν ότι τα παιδιά των βασιλέων είχαν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν στη ζωή του βασιλείου σε πολύ νεαρή ηλικία και να παρευρίσκονται και να οργανώνουν τις δικές τους εκδηλώσεις ήδη από παιδιά. Η Αδελαΐδα και η αδελφή της Εριέττα, που δεν πήγαν ποτέ στο Φοντεβρώ, συνοδεύονταν από τον πατέρα τους στην Όπερα του Παρισιού τουλάχιστον από το 1744 και κυνηγούσαν μαζί του πέντε ημέρες την εβδομάδα από τις αρχές του 1746.
Κατά τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΕ΄
Η Αδελαΐδα δεν παντρεύτηκε ποτέ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1740, όταν είχε φτάσει στην εποχή που οι πριγκίπισσες συνήθως παντρεύονταν, δεν υπήρχαν πιθανοί Καθολικοί σύζυγοι επιθυμητού καθεστώτος και προτιμούσε να παραμείνει ανύπαντρη, από το να παντρευτεί κάποιον που ήταν κατώτερος σε θέση από μονάρχη ή κληρονόμο στο θρόνο. Στην εφηβεία της, η Αδελαΐδα ερωτεύτηκε έναν ναυαγοσώστη όταν τον παρακολούθησε να εκτελεί τα καθήκοντά του. Του έστειλε μάλιστα μια ταμπακέρα με ένα μήνυμα: "Να το θυμάσαι αυτό, σύντομα θα ενημερωθείς από ποιου χέρι έρχεται". Ο φρουρός ενημέρωσε τον καπετάνιο Duc d'Ayen, ο οποίος με τη σειρά του πληροφόρησε τον βασιλιά, ο οποίος αναγνώρισε το χειρόγραφο ως μήνυμα της κόρης του και χορήγησε στον φρουρό ετήσια σύνταξη τεσσάρων χιλιάδων υπό τη ρητή προϋπόθεση ότι θα έπρεπε «να μετακομίσει αμέσως σε κάποιο σημείο μακριά από το βασίλειο και παραμείνει εκεί για πολύ καιρό». Το 1761, όταν ήταν 29 ετών, σύμφωνα με πληροφορίες είχε προταθεί να παντρευτεί τον πρόσφατα χήρο Κάρολο Γ΄ της Ισπανίας, αλλά αφού είδε το πορτρέτο του, αρνήθηκε, μια απόρριψη που λέγεται να είναι ο λόγος για τον οποίο ο Κάρολος Γ΄ δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ.
Όταν οι μικρότερες αδελφές της έφθασαν πίσω από το Φοντεβρώ το 1748-50, έγινε επικεφαλής της ομάδας των τεσσάρων ανύπαντρων και νεότερων αδελφών. Οι άλλες ήταν η Βικτωρία, η Σοφία και η Λουίζα (η Θηρεσία είχε πεθάνει στο Φοντεβρώ). Ο Βασιλιάς έδωσε στην καθεμιά τους ψευδώνυμα: αποκαλούσε την Αδελαΐδα «Logue» (κουρέλι), τη Βικτωρία «Coche» (γουρουνάκι), τη Σοφία «Graille» (πιτσιρίκι) και τη Λουίζα «Chiffie» (σκουπίδι).
Η Αδελαΐδα θεωρήθηκε η πιο ωραία από τις αδερφές της. Για την εμφάνισή της αναφέρεται ότι είχε μια εφήμερη, "εντυπωσιακή και ενοχλητική ομορφιά τύπου Βουρβόνης που χαρακτηρίζεται από κομψότητα", με "μεγάλα σκοτεινά μάτια συγχρόνως παθιασμένα και μαλακά" και την προσωπικότητά της ως εξαιρετικά υπεροπτική, με κυρίαρχο και φιλόδοξο χαρακτήρα και ισχυρή βούληση, η οποία κυριάρχησε στα μικρότερα αδέλφια της: «Η κυρία Αδελαΐδα είχε περισσότερο μυαλό από την κυρία Βικτωρία, αλλά ήταν εντελώς ανεπαρκής σε εκείνη την καλοσύνη που μόνη της δημιουργεί την αγάπη για τους μεγάλους, απότομους τρόπους». Σύμφωνα με ένα παιδικό ανέκδοτο, η εντεκάχρονη Αδελαΐδα εξέφρασε την επιθυμία να νικήσει τους Άγγλους όπως η Ιουδήθ τον Ολοφέρνη στην Παλαιά Διαθήκη. Ήταν η μόνη από τις αδερφές της με πολιτικές φιλοδοξίες και προσπάθησε ανεπιτυχώς να αποκτήσει πολιτική επιρροή μέσω του πατέρα της του Βασιλιά, του αδελφού της Δελφίνου και τελικά μέσω του ανιψιού της, του επόμενου Δελφίνου.
Η Αδελαΐδα, όπως και τα υπόλοιπα αδέλφια της, προσπάθησαν χωρίς επιτυχία να αποτρέψουν τη σχέση του πατέρα τους με την Μαρκησία ντε Πομπαντούρ, η οποία ξεκίνησε το 1745. Στις αρχές της δεκαετίας του 1750, όταν η υγεία της Μαρκησίας χειροτέρεψε, η Αδελαΐδα έγινε η αγαπημένη και στενότερη σύντροφος του πατέρα της για κάποιο χρονικό διάστημα, κατά τη διάρκεια της οποίας τον συνόδευε συχνά κατά τη διάρκεια της ποδηλασίας και συζητούσαν. Η νέα στενή σχέση τους και το γεγονός ότι η Αδελαΐδα ήταν η πιο όμορφη μεταξύ των αδελφών της, προκάλεσαν φήμες ότι είχαν σχέση αιμομιξίας. Σύμφωνα με μια άλλη φήμη, η Αδελαΐδα ήταν η αληθινή μητέρα του Λουδοβίκου, Κόμη ντε Ναρμπόν, από τη σχέση της με τον πατέρα της. Δεν υπάρχει τίποτα που να υποδεικνύει ότι αυτές οι φήμες ήταν αληθινές.
Τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του πατέρα τους, η Αδελαΐδα και οι αδελφές της περιγράφονταν ως πικρές γριές μάγισσες, που πέρασαν τις μέρες τους κουτσομπολεύοντας και πλέκοντας στα δωμάτιά τους. Σύμφωνα με πληροφορίες, σπάνια ντυνόντουσαν σωστά, απλώς τοποθετούσαν πάνω τους τα κλινοσκεπάσματα και καλύπτονταν από ένα παλτό όταν έφευγαν από τα δωμάτιά τους.
Κατά τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄
Από τον Απρίλιο του 1774, η Αδελαΐδα και οι αδελφές της παραστάθηκαν στον πατέρα τους Λουδοβίκου ΙΕ΄ όταν πέθαινε από ευλογιά. Παρά το γεγονός ότι οι αδελφές δεν είχαν ποτέ την ασθένεια και τα αρσενικά μέλη της βασιλικής οικογένειας, καθώς και ο ανιψιός του Δελφίνος, είχαν φυλαχθεί μακριά λόγω του υψηλού κινδύνου να πιάσουν την ασθένεια, οι αδερφές είχαν τη δυνατότητα να τον παρακολουθήσουν μέχρι το θάνατό του, καθώς δεν είχαν δικαιώματα στον θρόνο. Μετά το θάνατο του Λουδοβίκου ΙΕ΄, τον διαδέχτηκε ο εγγονός του Λουδοβίκος Αύγουστος ως Λουδοβίκος ΙΣΤ΄.
Η Αδελαΐδα και οι αδερφές της αρρώστησαν από ευλογιά και ήταν σε καραντίνα σε ένα μικρό σπίτι κοντά στο Παλάτι του Σουαζύ μέχρι να αναρρώσουν. Παρόλα αυτά, η Αδελαΐδα είχε το χρόνο να παρέμβει στην ίδρυση της νέας κυβέρνησης: ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ είχε ενημερωθεί από τον πατέρα του να ζητήσει τη συμβουλή της Αδελαΐδας αφού γίνει βασιλιάς, κι έτσι ζήτησε τη συμβουλή της, ρωτώντας την σε ποιους θα πρέπει να αναθέσει το βασίλειό του και του απάντησε με μια λίστα με τα ονόματα των υποψηφίων υπουργών που είχαν προταθεί από τον πατέρα του. .
Ο ανιψιός τους ο βασιλιάς τους επέτρεψε να κρατήσουν τα διαμερίσματά τους στο Παλάτι των Βερσαλλιών και συνέχισαν να παρευρίσκονται σε ειδικές περιπτώσεις - όπως για παράδειγμα στην επίσκεψη του Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο οποίος φέρεται να είχε γοητεύσει την Αδελαΐδα. Οι πριγκίπισσες συνέχισαν να είναι έμπιστες του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, και διατήρησαν επίσης καλές σχέσεις με την ανιψιά τους, Ελισάβετ Φιλιππίνη της Γαλλίας, και συχνά την επισκέπτονταν στο σπίτι της στο Μοντρέιγ.
Η Αδελαΐδα και οι αδερφές της δεν είχαν καλές σχέσεις με τη βασίλισσα Μαρία Αντουανέττα. Όταν η Μαρία Αντουανέττα, αναφερόμενη στην ανερχόμενη αντιπολίτευση της μοναρχίας, σχολίασε στην Αδελαΐδα τη συμπεριφορά του «σοκαριστικού γαλλικού λαού», η Αδελαΐδα τής απάντησε «Νομίζω ότι εννοείς σοκαρισμένος», υπονοώντας ότι η συμπεριφορά της Μαρίας Αντουανέττας ήταν σοκαριστική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Αετός Ιθάκης
Ο Αετός είναι ύψωμα (378 μ.) στη δυτική πλευρά της Ιθάκης, στο σημείο όπου το νησί χωρίζεται σε δύο μισά από στενό ισθμό. Στην κορυφή του υψώματος, που εποπτεύει τον όρμο του Πισαετού, βρισκόταν περιτειχισμένη ακρόπολη, ενώ ο οικισμός εκτεινόταν στο διάσελο μεταξύ Αετού και του όρους Μεροβίγλι ή Πεταλέϊκο. Τα νεκροταφεία βρίσκονταν στην ευρύτερη περιοχή γύρω από τους πρόποδες του Αετού.
Περίληψη
Οι έρευνες στον Αετό ξεκίνησαν στις αρχές του 19ου αιώνα και συνδέθηκαν στενά με το ερώτημα της Ομηρικής Ιθάκης. Οι βρετανικές ανασκαφές της δεκαετίας του 1930 ανέδειξαν τη θέση ως το σημαντικότερο οικισμό του νησιού στην πρώιμη εποχή του σιδήρου. Οι ανασκαφές στο πλαίσιο του «Odyssey Project», υπό την εποπτεία της Αρχαιολογικής Εταιρείας, τεκμηρίωσαν τη χρήση της θέσης κατά την υστερομυκηναϊκή περίοδο και φώτισαν την τοπογραφία του θρησκευτικού κέντρου και την οικιστική εξέλιξη της πόλης από τις απαρχές της μέχρι τον 1ο π. Χ. αιώνα.
Η ακρόπολη και οι οχυρώσεις
Κατά τις ανασκαφές της Αρχαιολογικής Εταιρείας έγιναν στο λόφο αρκετές τομές που επέτρεψαν κάποια αποτελέσματα. Η ακρόπολη περιβαλλόταν από τείχος κτισμένο κατά το πολυγωνικό και το ψευδοϊσόδομο σύστημα, στο εσωτερικό του οποίου υπήρχαν πύργοι και δεξαμενές. Δύο περαιτέρω περίβολοι διέτρεχαν τις κλιτύες του λόφου, που φαίνεται ότι ήταν εφοδιασμένοι με πύργους και πυλίδες. Κατά τον Συμεώνογλου, οι οχυρώσεις διακρίνονται σε δύο φάσεις. Τα πολυγωνικά τείχη κατασκευάστηκαν κατά το τελευταίο τέταρτο του 5ου αιώνα λόγω της ανάγκης οχυρώσεων που επέφερε η αναστάτωση του Επιδάμνιου πολέμου (435-427 π. Χ.). Ο τρίτος περίβολος και επιδιορθώσεις των παλαιότερων τειχών χρονολογούνται στον 4ο π. Χ. αιώνα. Ο ανασκαφέας συμπέρανε αρχικά ότι οι εκτεταμένες οχυρώσεις οδήγησαν στην αλλαγή του ονόματος της πόλης από Ιθάκη σε Αλαλκομενές, αλλαγή που αναφέρουν ο Στράβων (10,2,16) και ο Πλούταρχος (Αίτ. Ελλην. 43). Εναλλακτικά και λόγω της ύπαρξης λειψάνων οικιών στο λόφο, υπέθεσε ότι, μετά την οχύρωσή του, ο τελευταίος κατοικήθηκε παίρνοντας το όνομα Αλαλκομεναί, ενώ η υπόλοιπη πόλη διατήρησε το παλαιό της όνομα μέχρι και τα ρωμαϊκά χρόνια, όταν η πρωτεύουσα του νησιού μεταφέρθηκε στο Βαθύ. Πάντως, σύμφωνα με πορίσματα του δανοελληνικού προγράμματος επιφανειακής έρευνας που έλαβε χώρα τη δεκαετία του 1990, τα πολυγωνικά τείχη παρουσιάζουν ομοιότητες με εκείνα της Κράνης στην Κεφαλονιά και θα πρέπει να χρονολογηθούν γύρω στα 300 π. Χ. (Randsborg, τύπος 8).
Το θρησκευτικό κέντρο και οι κατοικίες της πόλης. Οι πλέον εκτεταμένες έρευνες έλαβαν χώρα στην περιοχή γύρω από το ναΐδριο του Αγ. Γεωργίου, που αποτελεί τον πυρήνα και θρησκευτικό κέντρο του οικισμού. Η τοπογραφική εξέλιξη του χώρου έχει ως εξής:
Την εικόνα του θρησκευτικού κέντρου συμπληρώνει κτήριο βορειοδυτικά του «επιπεδώματος» που ανασκάφηκε το 1995. Το κτήριο, του οποίου η ανατολική πλευρά έχει χαθεί, είχε μήκος 15 μ. και στο κέντρο μικρό κυκλικό θάλαμο, νότια του οποίου βρέθηκε και ορθογώνιο βάθρο 4,10x1,60 μ. Η άφθονη κεραμική και τα αφιερώματα που βρέθηκαν χρονολογούνται από την ΥΕ ΙΙΙ Β μέχρι τις αρχές του 4ου π. Χ. αιώνα, όταν πιθανώς το κτήριο καταστράφηκε από σεισμό, και υποδεικνύουν την ύπαρξη δεύτερου μεγάλου ιερού στο διάσελο του Αετού.
Σημαντική ήταν η συμβολή της ανασκαφής Συμεώνογλου και στην έρευνα της οικιστικής ιστορίας της πόλης, η οποία εξαπλώθηκε βαθμηδόν στο διάσελο μεταξύ Αετού και Μεροβιγλίου. Ήρθαν στο φως λείψανα αρκετών κατοικιών που καλύπτουν το χρονολογικό εύρος από τα γεωμετρικά μέχρι τα ελληνιστικά χρόνια με αξιόλογα κινητά ευρήματα. Παραδειγματικά σημειώνεται εδώ οικία γεωμετρικής εποχής που αποκαλύφθηκε σε αδιατάρακτο στρώμα στο σημείο Η 23, στο εσωτερικό της οποίας ανασκάφηκαν μαγειρικά σκεύη και υστερογεωμετρικά όστρακα εντόπιας προέλευσης καθώς και κατεστραμμένη από πυρκαγιά υστεροκλασική κατοικία στο σημείο G 17, όπου βρέθηκε θησαυρός 28 αργυρών νομισμάτων του δευτέρου μισού του 4ου π. Χ. αιώνα, προερχομένων από την Κόρινθο, τη Λευκάδα και το Ανακτόριο.
Τα νεκροταφεία
Μεγάλο μέρος των ευρημάτων στον Αετό προέρχεται από τάφους. Ιδιαίτερα τον 19ο αιώνα έλαβαν χώρα πολλές λαθρανασκαφές με εξαιρετικά ευρήματα που εξήχθησαν στο εξωτερικό, η πλειονότητα των οποίων έχει χαθεί. Κάποια από τα κτερίσματα, κυρίως εκείνα των ανασκαφών των Stackelberg και Lee, βρίσκονται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης και στο Βρετανικό Μουσείο Λονδίνου. Πρόκειται για μεταλλικά κοσμήματα ή σκεύη εξαιρετικής τέχνης, για παράδειγμα αργυρή φιάλη του 4ου π. Χ. και κύπελλο του 3ου π. Χ. αιώνα από το ίδιο υλικό, αμφότερα στο Λονδίνο.
Το εύρος των νεκροταφείων επιβεβαιώνουν και πολυάριθμες επιτύμβιες επιγραφές σωζόμενων και χαμένων στηλών ή άλλων μνημείων υστεροκλασικής και ελληνιστικής περιόδου που βρέθηκαν σε διάφορα σημεία του Αετού (IG IX, I2, 4, αρ. 1636-1678 bis). Η ακριβής θέση των νεκροταφείων που ανασκάφηκαν στο παρελθόν στους πρόποδες του Αετού δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί, πάντως, όπως έδειξαν και οι έρευνες της Εταιρείας, εντοπίζεται στις κοιλάδες βόρεια και νότια του οικισμού. Ταφές γίνονταν και στο χώρο που βρίσκονται τα ιερά, τουλάχιστον στην ύστερη αρχαιότητα, όπως δείχνουν παλαιοχριστιανικοί τάφοι που αποκαλύφθηκαν από τον Συμεώνογλου το 1990 κάτω από την κόγχη του ιερού του Αγ. Γεωργίου.
Πάρκο Γεωργιάδη
Το πάρκο Γεωργιάδη είναι το μεγαλύτερο και ένα από τα λιγοστά πάρκα της πόλης του Ηρακλείου. Κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή στο πάρκο λειτουργεί λαϊκή αγορά, όπου διατίθενται βιολογικά αγροτικά προϊόντα. Είναι γνωστό ως ιδανικό καταφύγιο για τις ζεστές ώρες της ημέρας. Αποτελεί επίσης μέρος ηρεμίας και χαλάρωσης. Το σημερινό πάρκο εγκαινιάστηκε το 1958 και βρίσκεται πάνω στη μπαζωμένη ενετική τάφρο. Η έκτασή του είναι 17 στρέμματα και αποτελεί τον μοναδικό πνεύμονα πρασίνου του κέντρου της πόλης, όπου τα δέντρα απαρτίζουν ένα μοναδικό δασικό περιβάλλον πυκνής βλάστησης και παχιού ίσκιου. Το πάρκο ιδρύθηκε από τον δήμαρχο για τα έτη 1932-42 Μηνά Γεωργιάδη. Το σύνολο του πάρκου θα παραδοθεί σε χρήση στις 20 Οκτωβρίου 2020, όπως προβλεπόταν και από την σύμβαση του έργου, μετά από την περιβαλλοντική του αναβάθμιση.
Η ιστορία του πάρκου Γεωργιάδη
Το πάρκο Γεωργιάδη δημιουργήθηκε πάνω στις πολυετείς επιχωματώσεις των τάφρων που περιβάλλανε τα τείχη του Ηρακλείου που έγιναν από το 1900 για να κάνουν προσβάσιμες στους κατοίκους τις νότιες περιοχές και τις περιοχές γύρω από κέντρο. Η θέληση  του δημάρχου Μηνά Γεωργιάδη προς τιμήν του οποίου και το όνομα του πάρκου, ήταν η δημιουργία ενός χώρου περιπατητικού διαλογισμού χωρίς στοιχεία αναψυχής και παιχνιδιού και  εξέφραζε την ρομαντική αισθητική αντίληψη της δημιουργίας μιάς ετεροτοπίας χωρίς άμεσο ωφελιμιστικό ή οικονομικά λειτουργικό χαρακτήρα.
Το ιστορικό των αναπλάσεων και οι αντιρρήσεις
Το 2005 και προκειμένου να αντιμετωπισθεί το οξυμένο πρόβλημα των χώρων στάθμευσης στο Ηράκλειο προτάθηκε από  μελετητικά γραφεία στον Δήμο Ηρακλείου η δημιουργία υπόγειου parking στην πλατεία Ελευθερίας που θα απαλλοτρίωνε το 1/3 του πάρκου Γεωργιάδη, και την μετατροπή της υψηλής βλάστησης σε θαμνώδη. Μετά την πληροφόρηση ασκήθηκε  έντονη πίεση   στον Δήμαρχο και τον αρμόδιο Αντιδήμαρχο και το έργο αποσύρθηκε.
Το 2018 η νέα δημοτική αρχή, και η αρμόδια υπηρεσία πρασίνου , κατόπιν καταγγελιών για την κακή κατάσταση του πρασίνου και την εγκατάλειψη  στα τείχη και τις τάφρους (του δικτύου που προαναφέρθηκαν) ,προτείνει στο Δημοτικό Συμβούλιο την ανάπλαση του πάρκου Γεωργιάδη , προϋπολογισμού 1.000.000 ευρώ. Αξίζει να αναφερθεί πως στα προηγούμενα τριάντα τουλάχιστον χρόνια και εντονότερα την τελευταία δεκαετία, στο πάρκο εκτός από τις καθιερωμένες ετήσιες εκδηλώσεις (φεστιβάλ) των νεολαιών των αριστερών κομμάτων , την λαϊκή αγορά των βιοκαλλιεργητών , τις εκθέσεις ανθοκομίας , γινόταν και events διοργανωμένα από αυτόνομες συλλογικότητες (π.χ. όπως το «εν οίκω»). Η διαχειριστική μελέτη, σε συνέχεια της μελέτης εφαρμογής προέβλεπε εκτός των άλλων την επέμβαση (μάλλον κλάδεμα;) σε 180 από τα 350 υφιστάμενα , την εκρίζωση 15 ξερών και την φύτευση 17.000 χαμηλών φυτών .Το γεγονός ,ότι , έλειπε , από αστοχία των αρμόδιων υπηρεσιών η αντίστοιχη φυτοτεχνική μελέτη, που θα καθόριζε με λεπτομέρεια την τύχη των δένδρων , αλλά και η διαχειριστική μελέτη που στην ουσία καταργούσε ή περιόριζε τις δραστηριότητες των συλλογικοτήτων και των νεολαιών στους χώρους του πάρκου , ήταν η αφορμή για την έναρξη των αντιπαραθέσεων που απέδειξαν , ότι η δημοκρατική συμμετοχή στον σχεδιασμό και την απόφαση για την τύχη των «κοινών» στην πόλη του Ηρακλείου είναι βασικό στοιχείο για την νομιμοποίηση των αποφάσεων των Δημοτικών και των άλλων αρχών του τόπου. Αποτέλεσε επιπλέον την αφορμή για την έναρξη της διερεύνησης  για παρεμβάσεις στην αποκατάσταση ενός ευρύτερου δικτύου πρασίνου στην πόλη και την οικολογική «ευαισθητοποίηση» των πολιτών.
Η δεκαετία 1975-1985 . Ανάσα για τα «κοινά» και τους πολίτες.
Στο κέντρο της πόλης, συνέδεε ιδεατά την πολιτιστική και κοινωνική κίνηση στο Ηράκλειο της μεταπολιτευτικής περιόδου. Έτσι διαμόρφωνε τον κεντρικό κόμβο σε  έναν νοητό άξονα μεταξύ της πλατείας Ελευθερίας ,τις τρείς Καμάρες, το Βαλιδέ τζαμί , την πλατεία Λιονταριών ,το πάρκο Θεοτοκόπουλου ,μέχρι το Λιμάνι και τα Νεώρια ,της «Όασης» , του Γεωπονικού Πάρκου , μέχρι το «Κομένο Μπεντένι» , το στάδιο Ελευθερίας και την Χανιόπορτα.
Η περίοδος από το 1985 και μετά. Η «επιτάχυνση» του καταναλωτισμού.
Ο ενθουσιασμός από την επένδυση στην ανώτατη δημόσια εκπαίδευση, στην υγεία και τις υποδομές και η πίστη στην κοινωνική-συλλογική ευημερία από την ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα , των συνεταιρισμών και  του τουρισμού , γρήγορα διαψεύστηκαν .Οι μικρές κοφτές ανάσες γίνανε αγκομαχητά. Μετά το ’85 ο καιροσκοπισμός, ο πατερναλισμός και οι  πελατειακές σχέσεις που ξαναζωντάνεψαν με το δέλεαρ της κατανομής των εισροών μέσω των κοινοτικών -ευρωπαϊκών προγραμμάτων  , έβαλαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας , την ελπίδα για κοινωνική δικαιοσύνη και προκοπή. Τα κακά πρότυπα της κομματικής και πολιτικής -πολιτειακής ηγεσίας αποτέλεσαν τον καταλύτη και το άλλοθι ( απενοχοποίηση) για την στροφή στον καταναλωτισμό, την διάρρηξη της πολυπόθητης κοινωνικής συνοχής , την υποβάθμιση της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής ,τον ατομοκεντρισμό , την αστυφιλία  και την πρωτοφανή αδιαφορία για την καταστροφή του περιβάλλοντος .Το «εύκολο» χρήμα από τα χρηματοδοτούμενα κοινοτικά προγράμματα  , διευκόλυνε τις συναλλαγές «κάτω από το τραπέζι» και την δημιουργία ενός νέου στρώματος «χρυσοκανθάρων» που οι δικτυώσεις του δρούσαν  αθέατα, παράλληλα ,αλλά και σε σύγκρουση πολλές φορές  με την δημόσια διοίκηση και τους αναπτυξιακούς και πιστωτικούς θεσμούς.
Τα αποτελέσματα
Αποτέλεσμα της «επικράτησης» αυτής  της άτυπης δικτύωσης, ήταν από την μια μεριά η «ολίσθηση» της κοινωνίας σε επιβιώσεις πρακτικών  (πατερναλιστικές και πελατειακών σχέσεων ) που επικρατούσαν μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, δηλαδή την περίοδο της τουρκοκρατίας. Από την άλλη η καθήλωση του κρατικού μηχανισμού, η συρρίκνωση των συνιστωσών  της αειφορίας ,της δημοκρατικής συμμετοχής και της διαφάνειας στην αναπτυξιακή προοπτική. Αντανάκλαση της αναζωογόνησης αυτού του «έθους» ,ήταν και η στροφή τις στάσης απέναντι στα κοινά. Γιγάντωση της αυθαίρετης δόμησης, της καταπάτησης δημόσιας γης και αιγιαλών , καταβαράθρωση των πατροπαράδοτων εθιμικών αξιών καμμιά  κριτική στην κρατική αυθαιρεσία και την κοινωνική ανευθυνότητα .Οι μικρές αυτάρκεις κοινότητες στην ύπαιθρο και οι ηθικοί θύλακες στις  πόλεις  υπέκυψαν στην «αναπτυξιακή» βία των Καποδιστριακών και των Καλλικρατικών συνενώσεων  και την μεγέθυνση της κατ’ επίφαση γραφειοκρατίας και των οικονομικών συμφερόντων.
Οι «δονκιχωτικές» αντιστάσεις απέναντι στις κραυγαλέες υπερβολές αυτής της «αυτοκινούμενης» πλέον πορείας προς την καταστροφή, παρέμειναν χλωμές και αδύναμες για να αλλάξουν κάτι. εκφραζόμενες συνήθως από ακαδημαϊκούς, ανθρώπους της τέχνης και διανοούμενους που υποβαθμίζονταν και οι ίδιοι ως «γραφικοί» ,«ρομαντικοί», «επαναστατημένοι» για να αποδυναμωθεί περισσότερο ο λόγος τους.
Από τα παραπάνω μπορούμε να αντιληφθούμε τις αιτίες που οδηγούν σε ένα «milieu”ανοχής και μια συνήθεια παθητικότητας απέναντι  στην επίθεση της καιροσκοπικά δομημένης αγοράς εναντίον των «κοινών».