cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντιρρησίες συνείδησης στην Ελλάδα
Στην αυγή του 21ου αιώνα
Στις 4 Μαΐου 2006 ο Πετρομελίδης, Πρόεδρος του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης πλέον, καταδικάστηκε σε πέντε μήνες φυλάκιση με αναστολή από το Αναθεωρητικό Δικαστήριο Αθηνών για ανυποταξία σε καιρό ειρήνης. Ήταν η δεύτερη καταδίκη του μετά τον Ιούνιο του 2003 οπότε είχε καταδικαστεί από το ίδιο δικαστήριο σε 20 μήνες φυλάκιση με αναστολή, για τον ίδιο λόγο. Με την πιο πρόσφατη ερήμην καταδίκη του σε ποινή φυλάκισης 30 μηνών για ανυποταξία τον Δεκέμβριο του 2004 από το Ναυτοδικείο Πειραιά, ήρθη η αναστολή της προηγούμενης ποινής, με αποτέλεσμα να οφείλει να εκτίσει συνολική ποινή φυλάκισης 50 μηνών εφόσον συλληφθεί. Το 1998 αρνήθηκε να υπηρετήσει την εναλλακτική θητεία, καθώς θεωρείται ότι έχει άκρως τιμωρητική διάρκεια —στην περίπτωσή Πετρομελίδη επτάμισι φορές μεγαλύτερη από τη στρατιωτική θητεία που θα υπηρετούσε. Η άρνησή του εκείνη σήμαινε ότι εξέπιπτε της ιδιότητας τού αντιρρησία συνείδησης. Έκτοτε έλαβε τακτικά νέες προσκλήσεις κατάταξης να υπηρετήσει στον στρατό και του έχουν απαγγελθεί επανειλημμένα κατηγορίες για ανυποταξία. Ο Πετρομελίδης εξέτισε ποινές φυλάκισης τον Μάιο του 1998, τον Απρίλιο του 1999 και τον Σεπτέμβριο του 2002. Ακόμα και με τον νεότερο νόμο 3421/2005, βάσει του οποίου δίνεται η επιλογή υποβολής εκ νέου αίτησης για εναλλακτική πολιτική θητεία, θα έπρεπε να υπηρετήσει εναλλακτική πολιτική υπηρεσία 17 μηνών, ενώ εάν δεν ήταν αντιρρησίας συνείδησης θα υπηρετούσε εννεάμηνη στρατιωτική θητεία, από την οποία θα μπορούσε να εξαγοράσει επτάμισι μήνες και να υπηρετήσει ενάμισι μήνα.
Όπως είναι φυσικό, οι πρόσφατοι νόμοι δεν ήταν δυνατό να λύσουν τα πολλά και περίπλοκα προβλήματα που είχαν συσσωρευτεί επί πολλά χρόνια. Παρ' όλα αυτά, η ψήφισή τους αποτέλεσε θετικό βήμα, τόσο στην αντιμετώπιση της Ελλάδας από άλλες χώρες όσο και από τους Έλληνες αντιρρησίες που επέλεξαν να στηρίξουν το θεσμό με τη συμμετοχή τους.
Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Αντιρρησιών Συνείδησης, από το 1998 και για τα επόμενα περίπου πέντε χρόνια εκπλήρωσαν εναλλακτική πολιτική υπηρεσία πάνω από 1.000 αντιρρησίες, αν και η πορεία υλοποίησης του θεσμού ανέδειξε μια σειρά δυσλειτουργίες και προβλήματα, τα οποία κατέστησαν απαραίτητες συμπληρωματικές νομοθετικές ρυθμίσεις. Οι ρυθμίσεις αυτές έχουν επαρκώς αναλυθεί στην εμπεριστατωμένη έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη (1999) καθώς και στις προτάσεις της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.
Αξίζει να σημειωθεί η τεκμηρίωση από το Συμβούλιο της Ευρώπης της παραβίασης του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη από την Ελλάδα για τη διακριτική μεταχείριση που επιβάλλει στους αντιρρησίες συνείδησης (2001) και η για πρώτη φορά υιοθέτηση σχετικής έκθεσης (Έκθεση Μάρτι (Marty), 2001 ) από την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Επίσης, η πρακτική της Ελλάδας να ασκεί συνεχείς και επαναλαμβανόμενες διώξεις για το ίδιο ουσιαστικά αδίκημα μπήκε στο στόχαστρο της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε. σε συνεδρίασή της το Μάρτιο του 2005, καθώς αντέβαινε ρητά στο Διεθνές Σύμφωνο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα.
Το 2001 ψηφίστηκε νόμος ο οποίος καθιστούσε πλέον δυνατή τη διαγραφή από το ποινικό μητρώο των αντιρρησιών συνείδησης των ποινών φυλάκισης που είχαν επιβληθεί για το στρατιωτικό αδίκημα της ανυπακοής πριν την καθιέρωση της εναλλακτικής κοινωνικής υπηρεσίας.
Η τρέχουσα κατάσταση
Σύμφωνα με την ισχύουσα έως και το 2008 ελληνική νομοθεσία, οι λόγοι συνείδησης θεωρούνται ότι σχετίζονται με μια γενική αντίληψη περί ζωής, βασισμένη σε συνειδητές θρησκευτικές, φιλοσοφικές ή ηθικές πεποιθήσεις, που εφαρμόζονται από το άτομο απαράβατα και εκδηλώνονται με τήρηση ανάλογης συμπεριφοράς.
Μέχρι τουλάχιστον το 2007, αν και υπήρχε σχετικό νομοθετικό πλαίσιο, απορρίπτονταν συλλήβδην τα αιτήματα για εκπλήρωση εναλλακτικής πολιτικής θητείας για τους μη θρησκευτικούς αντιρρησίες συνείδησης, γεγονός που καταγγέλθηκε ως απαξίωση του θεσμού από την πολιτεία. Σήμερα, στους υπηρετούντες εναλλακτική υπηρεσία παρέχεται το ποσό των 223,53 ευρώ μηνιαίως εφόσον ο φορέας απασχόλησης αδυνατεί να παράσχει τροφή και στέγη.
Οι αντιρρησίες συνείδησης μέχρι το 2010 είχαν δύο επιλογές: Είτε να υπηρετήσουν άοπλη στρατιωτική θητεία είτε να υπηρετήσουν εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία σε υπηρεσίες και δημόσιους φορείς. Στην πρώτη περίπτωση θεωρούνταν κανονικά στρατευμένοι ενώ στη δεύτερη περίπτωση δεν υπάγονταν στη δικαιοδοσία των ενόπλων δυνάμεων και δεν θεωρούνταν στρατευμένοι. Το 2010 καταργήθηκε η άοπλη στρατιωτική θητεία.
Ως προς τη διάρκεια της εναλλακτικής πολιτικής κοινωνικής υπηρεσίας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης για τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη έχει νομολογήσει το 2006 ότι δεν πρέπει να υπερβαίνει το 150% του αντιστοίχου χρόνου της στρατιωτικής θητείας, δηλαδή τους 18 μήνες για όσους έχουν την υποχρέωση της 12μηνης στρατιωτικής θητείας. Ως τα μέσα του 2008, η ελληνική νομοθεσία δεν είχε συμμορφωθεί με αυτή τη διεθνή συνθήκη, η οποία έχει υπερνομοθετική ισχύ, καθώς επιβάλλει κοινωνική υπηρεσία διπλάσιας διάρκειας από την ισχύουσα στρατιωτική θητεία πλην ένα μήνα. Όμως, το καλοκαίρι του 2010 αποφασίσθηκε και εφαρμόσθηκε από τον Ιανουάριο του 2011, η μείωση της εναλλακτικής θητείας στους 15 μήνες για τους εκτελούντες πλήρη θητεία και σε ανάλογους μήνες για τους εκτελούντες μειωμένη θητεία. Τον Ιούνιο του 2019 μειώθηκε σε 12 μήνες για πλήρη θητεία, όμως τον Οκτώβριο του 2019 η νέα κυβέρνηση επανέφερε τη διάρκεια στα προηγούμενα επίπεδα, προκαλώντας την αντίδραση της Διεθνούς Αμνηστίας και άλλων οργανώσεων.
Εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία και αντιρρησίες συνείδησης
Οι εκτελούντες εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία εργάζονται σε δημόσια ιδρύματα και, σε αντίθεση με τους στρατιώτες, απαγορεύεται να υπηρετήσουν στον τόπο διαμονής ή καταγωγής τους. Το κράτος προμηθεύει τους εκτελούντες εναλλακτική υπηρεσία με 223,53 ευρώ για τα έξοδα διαμονής, που θεωρεί απολύτως στοιχειώδη. Οι υπηρετούντες εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία απασχολούνται μόνο κατά τις ώρες λειτουργίας των υπηρεσιών στις οποίες έχουν διατεθεί, σε αντίθεση με τους λοιπούς στρατεύσιμους, που απασχολούνται ολόκληρο το 24ωρο με ολιγόωρες άδειες εξόδου. Με τον τρόπο αυτό το κράτος δικαιολογεί τη μεγαλύτερη χρονική διάρκεια της εναλλακτικής κοινωνικής υπηρεσίας.
Παρά την ύπαρξη εναλλακτικής θητείας υπάρχουν ακόμη αντιρρησίες συνείδησης που αρνούνται και αυτήν (ολικοί αρνητές στράτευσης). Τον Μάρτιο του 2005 η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών κάλεσε την Ελλάδα να βελτιώσει σημαντικά την κατάσταση τους, με βάση τις υποδείξεις της Διεθνούς Αμνηστίας.
Δικαίωμα αντίρρησης συνείδησης για τους εφέδρους
Τον Σεπτέμβριο του 2010 (έπειτα και από θετικές δικαστικές αποφάσεις που είχαν προηγηθεί) αναγνωρίστηκε το δικαίωμα αντίρρησης συνείδησης για εφέδρους που είχαν υπηρετησει κανονικά την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία τους:
(βλ. Άρθρο 65 Νόμου 3421/2005 (ΦΕΚ τ. Α, 302/13-12-2005) όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 78 (ιστ) του ν.3883/2010 (ΦΕΚ 167/Α'). )
Δικαίωμα στην απεργία κατά τη διάρκεια της εναλλακτικής υπηρεσίας
Τον Σεπτέμβριο του 2010 αναγνωρίστηκε εμμέσως το δικαίωμα των αντιρρησιών συνείδησης να συμμετέχουν στις απεργίες μαζί με τους συναδέλφους τους, στους φορείς που δουλεύουν. Ενώ μέχρι τότε απαγορευόταν και μάλιστα με την ποινή της έκπτωσης από το δικαίωμα στην εναλλακτική. Με τον τρόπο αυτό επιχειρούνταν να χρησιμοποιηθούν οι αντιρρησίες συνείδησης ως εν δυνάμει απεργοσπαστικός μηχανισμός. Με την αλλαγή της νομοθεσίας ικανοποιήθηκε ένα πάγιο αίτημα των αντιρρησιών, οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως η Διεθνής Αμνηστία, ανεξάρτητης αρχής του Συνηγόρου του Πολίτη και της ΓΣΕΕ. Σύμφωνα με τον νόμο: "Προσαυξάνεται η διάρκεια της εναλλακτικής υπηρεσίας κάθε φορά που οι αντιρρησίες συνείδησης: α. Ασκούν συνδικαλιστική δραστηριότητα ή συμμετέχουν σε απεργία κατά το χρονικό διάστημα της εναλλακτικής υπηρεσίας τους. Στην περίπτωση αυτή η εναλλακτική υπηρεσία αυξάνεται για χρόνο ίσο με τις ημέρες απεργίας. β. Τιμωρούνται κατά το χρονικό διάστημα της εναλλακτικής υπηρεσίας τους, εξαιτίας παράβασης των διατάξεων για χορήγηση αδειών απουσίας, με ποινές οι οποίες ισχύουν για τους υπαλλήλους του φορέα που διατέθηκαν. Στην περίπτωση αυτή η εναλλακτική υπηρεσία αυξάνεται για χρόνο διπλάσιο των ημερών αδικαιολόγητης απουσίας." (βλ. Άρθρο 64 Νόμος 3421/2005 (ΦΕΚ τ. Α, 302/13-12-2005) όπως τροποποιήθηκε με την προσθήκη της παραγράφου 9 δυνάμει του άρθρου 78 (ιγ) του ν.3883/2010 (ΦΕΚ 167/Α').
Ας σημειωθεί ότι δεν αφαιρείται ημερομίσθιο από τους απεργούς αντιρρησίες συνείδησης, όπως γίνεται από τους συναδέλφους τους όταν απεργούν, όμως επιβαρύνονται με μια μέρα παραπάνω υπηρεσίας για κάθε μέρα απεργίας.
Πρόσθετη ανάγνωση
Ελλαδα Κατηγορία:Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις Αντιρρησίες
Κατάλογος προέδρων της Ισημερινής Γουινέας
Ακολουθεί ένας κατάλογος με τους προέδρους της Ισημερινής Γουινέας, από την θέσπιση του αξιώματος του Προέδρου το 1968 μέχρι σήμερα. Πρώτος πρόεδρος της χώρας ήταν ο Φρανσίσκο Μασίας Νγκέμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Κομπιένη
Η Κομπιένη (γαλλικά: Compiègne, προφορά: Κομπιένι) είναι πόλη και έδρα κοινότητας της βόρειας Γαλλίας, στο νομό Ουάζ, στη διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς. Η κοινότητα έχει έκταση 53,10 χμ² και πληθυσμό 98.418 κατοίκους (2015), με πυκνότητα 758 κατοίκους ανά χμ².
Τοποθεσία
Η Κομπιένη είναι κτισμένη στην αριστερή όχθη του ποταμού Oυάζ, στη συμβολή του με τον Αιν, στον νομό Ουάζ, στο βορρά της Γαλλίας, στη διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς. Αποτελεί την τρίτη αστική περιοχή του νομού, με 98.418 κατοίκους (απογραφή του 2015). Ο πληθυσμός της πόλης το 2016 ήταν 40.258 κάτοικοι. Στα νοτιοανατολικά βρίσκεται το εθνικό δάσος της Κομπιένης. Η πόλη βρίσκεται στα όρια των φυσικών περιοχών Βαλουά και Σουασοναί, φυσική διασταύρωση των τριών γεωγραφικών και πολιτιστικών περιοχών Πικαρδίας, Καμπανίας και Ιλ-ντε-Φρανς. Οι κάτοικοι ονομάζονται Κομπιενιουά.
Ιστορία
Τα πρώτα ίχνη ανθρώπινης κατοίκησης στην Κομπιένη χρονολογούνται από την αρχή της πέμπτης χιλιετίας π.Χ. και συνεχίζονται μέχρι τη ρωμαϊκή κατάκτηση. Κατά την εποχή των Γαλατο-Ρωμαίων, η πόλη ήταν σημείο διέλευσης του ποταμού Ουάζ (που οι Ρωμαίοι ονόμαζαν Isara) και συνέδεε το οδικό δίκτυο που οδηγούσε στα σύνορα των εδαφών των Μπελοβάκων (Μπωβαί) και Σουασόνων (Σουασόν).
Πρώιμος Μεσαίωνας
Το προάστιο Σαιν-Ζερμαίν φαίνεται να είναι η πρώτη οικιστική εγκατάσταση της Κομπιένης. Η πόλη, με την σημερινή της θέση, αναπτύχθηκε γύρω από το κάστρο των βασιλιάδων της Γαλλίας. Η Κομπιένη υπήρξε τόπος βασιλικής διαμονής ήδη από την εποχή των Μεροβιγγείων. Η παλαιότερη πράξη που την αναφέρει είναι ένα έγγραφο του Χιλδεβέρτου Α΄ το 547. Ο Χλωτάριος Α΄ πέθανε εκεί το 561 και τόσο οι Μεροβίγγειοι όσο και οι Καρολίδες βασιλιάδες έμεναν συχνά εκεί, έτσι η πόλη έγινε έδρα πολλών συνελεύσεων και θρησκευτικών συνόδων.
Ο Ραινφρουά, μαγιορδόμος την εποχή του Δαγοβέρτου Γ΄, νίκησε εισβολείς από την Aυστρασία το 715 στο δάσος κοντά στην Κομπιένη. Ο Πιπίνος ο Βραχύς το 757, εδώ υποδέχθηκε την πρεσβεία του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄ Κοπρώνυμου, ο οποίος του πρόσφερε δώρο τα πρώτα εκκλησιαστικά όργανα της Γαλλίας. Εδώ επίσης δέχθηκε τον υποτελικό όρκο του δούκα Τασιόν Γ΄ της Βαυαρίας.
Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής εκθρονίστηκε εδώ από τους γιους του το 833. Ο Κάρολος Β' ο Φαλακρός (823-877) έκανε την Κομπιένη τόπο της συνήθους διαμονής του και το 876, παράγγειλε την κατασκευή μιας εκκλησίας που εξελίχθηκε στο αβαείο Σαιν Κορνέιγ. Το σημαντικό αβαείο,  πλούσιο σε ιερά λείψανα (Ιερά Σινδόνη, λείψανα του Πάθους, πέπλο της Παναγίας) έγινε ο πυρήνας γύρω από τον οποίο άρχισε να αναπτύσσεται η πόλη και ο βασιλιάς έχτισε ένα νέο παλάτι εκεί.
Ο γιος του Λουδοβίκος ο Τραυλός στέφθηκε στην Κομπιένη το 877, στο αβαείο Σαιν-Κορνέιγ, και πέθανε εκεί το 879. Το 884  εδώ υπογράφηκε μια εκεχειρία με τους Βίκινγκς. Τέλος, ο Λουδοβίκος Ε΄, ο τελευταίος Καρολίδης, στέφθηκε στην Κομπιένη το 979 και μετά το θάνατό του τάφηκε στο αβαείο Σαιν-Κορνέιγ.
Καπέτοι (987-1328) μικρογραφία|Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΣΤ΄ ο Παχύς παρέχει προνόμια στους κατοίκους της Κομπιένης, τον Μάιο 1111. Το βασιλικό έγγραφο είναι στα Λατινικά, χωρίς ημερομηνία και φέρει το βασιλικό μονόγραμμα. Εθνικά Αρχεία Από το 987, όταν ο Ούγος Καπέτος έγινε βασιλιάς των Φράγκων, η Κομπιένη παρέμεινε μια από τις αγαπημένες κατοικίες της δυναστείας του. Στο αβαείο του Σαιν Κορνέιγ η βασίλισσα Κωνσταντία της Αρλ, σύζυγος του Ροβέρτου Β΄του Ευσεβή, το 1017 έχρισε συμβασιλέα τον μεγαλύτερο γιο της Ούγο Μάγνο ο οποίος θάφτηκε στην ίδια βασιλική το 1025, πριν μπορέσει να βασιλεύσει μόνος του. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄, πριν από το 1125,  χορήγησε στην πόλη τον πρώτο κοινοτικό χάρτη. Από το 1150, το αβαείο μετατράτηκε σε μοναστήρι Βενεδικτίνων. Οι πολίτες της Κομπιένης, που βοήθησαν την εγκατάσταση των μοναχών, πέτυχαν από τον βασιλιά Λουδοβίκο Ζ΄ το 1153 η πόλη τους να γίνει κοινότητα και ένας κοινοτικός χάρτης τους παραχωρήθηκε σύντομα από τη βασίλισσα Αδελαΐδα της Σαβοΐας. Ο Φίλιππος Αύγουστος επιβεβαίωσε τα κοινοτικά δικαιώματα της Κομπιένης το 1207 και κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα, η πόλη αύξησε δύναμη και εξουσία με την υποστήριξη του βασιλιά, ο οποίος χρησίμευε ως διαιτητής μεταξύ των μοναχών του αβαείου και των πολιτών της κοινότητας.
Στα μέσα του 13ου αιώνα, ο Άγιος Λουδοβίκος κατασκεύασε τη Μεγάλη Γέφυρα, η οποία ήταν εν χρήσει μέχρι το 1735. Επίσης, αφαίρεσε από τους μοναχούς την αρμοδιότητα του αβαείου Σαιν-Νικολά-ο-Πόν και το μετέτρψε σε πτωχοκομείο-νοσοκομείο. Ο βασιλιάς, βοηθούμενος από τον γαμπρό του, βασιλιά της Ναβάρας, μετέφερε τον πρώτο ασθενή σε ένα μεταξωτό σεντόνι το 1259.
Κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα, η πόλη υπέφερε από ανυπέρβλητες οικονομικές δυσκολίες και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το δημοτικό καταστατικό της. Ο βασιλιάς διόρισε έναν επόπτη για τη διαχείριση της πόλης και την απονομή της δικαιοσύνης, με τη βοήθεια ενός δημάρχου, επίσης διορισμένου από τον βασιλιά, και εκπρόσωπων των αστών, τους οποίους η κοινότητα εξέλεγε κάθε τέσσερα χρόνια. Σε περίπτωση πολέμου, ο βασιλιάς όριζε έναν κυβερνήτη που προτείνονταν από την κοινότητα και ο οποίος αναλάμβανε την υπεράσπιση της πόλης.
Βαλουά (1328-1589)
Μέχρι το τέλος του 14ου αιώνα, οι βασιλείς συγκαλούσαν συχνά τις Γενικές Τάξεις στην Κομπιένη. Το 1358, ο αντιβασιλέας Κάρολος Ε΄, δελφίνος ακόμη, δραπετεύοντας από το Παρίσι που είχε είχε εξεγείρει ο Ετιέν Μαρσέλ, συγκάλεσε στην Κομπιένη τη Συνέλευση των Τριών Τάξεων για να αποκαταστήσει την βασιλική εξουσία. Το 1374 άρχισε η κατασκευή του νέου κάστρου της Κομπιένης στην σημερινή θέση του παλατιού. Η Κομπιένη έγινε από τότε βασιλική κατοικία και δέχθηκε την επίσκεψη πολλών υψηλών προσώπων. μικρογραφία|Οι Βουργουνδοί συλλαμβάνουν την [[Ιωάννα της Λωρραίνης κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Κομπιένης, το 1430. Μινιατούρα, τέλη του 15ου αιώνα.]] Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, η πόλη πολιορκήθηκε και κατακτήθηκε πολλές φορές από τους Βουργουνδούς. Για κάποιο διάστημα τάχθηκε στο πλευρό του βασιλιά της Αγγλίας, αλλά μετά τη στέψη του Καρόλου Ζ΄, συντάχθηκε πάλι με τον Γάλλο βασιλιά. Η πιο αξιοσημείωτη από τις πολιορκίες που υπέστη είναι αυτή του 1430, όπου η Ιωάννα της Λωρραίνης, σπεύδοντας στην πόλη για να την υπερασπιστεί, έπεσε στις 23 Μαΐου στα χέρια των Βουργουνδών κατά τη διάρκεια εφόδου στη δεξιά όχθη του Ουάζ και πωλήθηκε στους Άγγλους. Αυτή η πολιορκία οδήγησε σε σημαντικές καταστροφές λόγω των βομβαρδισμών, στη μείωση του πληθυσμού και στη φτώχεια των κατοίκων. Από εκείνη την εποχή, οι βασιλιάδες της Γαλλίας συνήθιζαν να διαμένουν στην Κομπιένη επιστρέφοντας από τη στέψη τους στη Ρενς, όπως έκανε ο Κάρολος Ζ΄, συνοδευόμενος από την Ιωάννα της Λωρραίνης το 1429.
Οι πόλεμοι του Λουδοβίκου ΙΑ΄ είχαν σαν συνέπεια επιπλέον έξοδα (οχυρώσεις, καταλύματα των στρατευμάτων), αύξηση των φόρων και αναγκαστικά δάνεια, και μόνο κατά την εποχή του Καρόλου Η΄ (1483-1498), επετεύχθη η ανασυγκρότηση, η αναζωογόνηση της δραστηριότητας και η αύξηση του πληθυσμού στα επίπεδα πριν από τον πόλεμο.
Η αποκατάσταση της Κομπιένης χαρακτηρίστηκε από την ανακατασκευή του δημαρχείου, σύμβολο της πόλης, κατά το πρώτο τρίτο του 16ου αιώνα. Το καμπαναριό είναι διακοσμημένο με τρία μηχανικά αγαλματίδια που εκπροσωπούν Άγγλους, Φλαμανδούς και Βουργουνδούς κρατούμενους που χτυπάνε τις ώρες στις καμπάνες.
Βουρβώνοι (1589-1848)
Το 1630, ο Λουδοβίκος ΙΓ΄  εξόρισε την μητέρα του Mαρία των Μεδίκων στο κάστρο της Κομπιένης.
Το 1764 συνομολογήθηκε στην Κομπιένη η συμφωνία με τη Γένοβα, που προετοίμασε την ένωση της Κορσικής με τη Γαλλία.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης, το 1790, δημιουργήθηκαν οι αρχικοί 83 γαλλικοί νομοί. Έτσι, δημιουργήθηκε ο νομός Ουάζ από τμήμα της παλαιάς επαρχίας Ιλ-ντε-Φρανς. Το 1794, οι δεκαέξι αδελφές Καρμελίτισσες της Κομπιένης δικάστηκαν και οδηγήθηκαν στη λαιμητόμο. Ο Ζωρζ Μπερνανός εμπνεύστηκε από την ιστορία τους για να γράψει το έργο του Διάλογοι των Καρμιλιτισσών.
Από το 1804, το κάστρο της Κομπιένης φιλοξενούσε τον αυτοκράτορα. Ο βασιλιάς Κάρολος Δ 'της Ισπανίας, μόλις παραιτήθηκε, φιλοξενήθηκε από τον Ναπολέοντα το καλοκαίρι του 1808. Τον Μάρτιο του 1810 ο αυτοκράτορας εδώ συνάντησε για πρώτη φορά τη μελλοντική σύζυγό του, τη Μαρία Λουίζα της Αυστρίας. Το 1814, οι Πρώσοι επιτέθηκαν στην πόλη.
Παλινόρθωση, Δεύτερη Αυτοκρατορία και Τρίτη Δημοκρατία
Τον Αύγουστο 1832, γιορτάστηκε στο κάστρο ο γάμος της Λουίζας της Ορλεάνης, κόρης του Λουδοβίκου-Φίλιππου της Γαλλίας με τον Λεοπόλδο Α΄ του Βελγίου.
Ο Ναπολέοντας Γ΄ διέμενε εκεί συχνά από το 1856 έως το 1869 για να απολαμβάνει το δάσος.
Στην Κομπιένη διοργανώθηκαν οι θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες γκολφ του 1900. μικρογραφία|11 Νοεμβρίου 1918, περίπου στις 5.30 π.μ., αμέσως μετά την υπογραφή της Συνθήκης Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, ο στρατηγός Πεταίν εγκατέστησε το γενικό επιτελείο του στο κάστρο της Κομπιένης από την άνοιξη του 1917 έως την άνοιξη του 1918, όπου πραγματοποιήθηκαν αρκετές διασκέψεις των Συμμάχων. Τον Μάρτιο 1918, κατά τη διάρκεια της επίθεσης της άνοιξης, συναντήθηκαν εκεί οι Ζωρζ Κλεμανσώ, Ρε ϊμόν Πουανκαρέ, Λουί Λουσέρ, Φερντινάν Φος και Πεταίν, για να οργανώσουν την άμυνα της πρώτης γραμμής με τους συμμάχους Βρετανούς.
Στις 11 Νοεμβρίου 1918, στο δάσος της Κομπιένης, σε ένα βαγόνι στη μέση ενός δάσους, κοντά στο σταθμό της Ρετόντ, υπογράφηκε η Ανακωχή του 1918 μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας παρουσία του στρατάρχη Φερντινάν Φος και του στρατηγού  Μαξίμ Βεϋγκάν.
Β΄ παγκόσμιος πόλεμος
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, στον ίδιο χώρο  και στο ίδιο βαγόνι του 1918, μετά την κατάληψη της πόλης από τους Γερμανούς, υπεγράφη στις 22 Ιουνίου 1940 η ανακωχή μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας. Ο Χίτλερ επέλεξε συγκεκριμένα τον τόπο και μετέφερε το σημείο υπογραφής από το Παρίσι στην Κομπιένη, ως ειρωνεία για τους ηττημένους Γάλλους.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οι Ναζί δημιούργησαν ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης από τον Ιούνιο του 1941 έως τον Αύγουστο του 1944 στο Ρουαγιαλιέ, από όπου αναχώρησαν πολλές αποστολές Γάλλων που εκτοπίζονταν στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, από τα οποία οι περισσότεροι δεν επέστρεψαν ποτέ. Το πρώτο κύμα των πολιτικών εξόριστων έφυγε από το στρατόπεδο Ρουαγιαλιέ για το Άουσβιτς, στις 6 Ιουλίου 1942. Σ' αυτόν τον τόπο, το 2008, ανεγέρθηκε μνημείο στη μνήμη των θυμάτων.
Τον Φεβρουάριο του 1941 δημιουργήθηκε στην περιοχή μία από τις μεγαλύτερες ένοπλες ομάδες της Γαλλικής Αντίστασης, η «ομάδα της Κομπιένης», της οποίας οι περισσότεροι αγωνιστές συνελήφθησαν στις 3 Μαρτίου 1942 και μεταφέρθηκαν στη Γερμανία, από όπου ελάχιστοι επέστρεψαν.
Το δάσος της Κομπιένης
Στο δάσος της Κομπιένης υπογράφηκαν δύο στρατιωτικές ανακωχές. Με την πρώτη, στις 11 Νοεμβρίου 1918, επικυρώνονταν η νίκη της Γαλλίας και τελείωνε ο Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος. Με τη δεύτερη, στις 22 Ιουνίου 1940, η Γαλλία παραδόθηκε στη Γερμανία και άρχισε η περίοδος της Κατοχής.
Η περιοχή φιλοξενεί αρκετά μνημεία της Ανακωχής του 1918, συμπεριλαμβανομένου ενός αντιγράφου του αρχικού σιδηροδρομικού βαγονιού. Το πρωτότυπο, το βαγόνι του στρατάρχη Φος, μεταφέρθηκε στη Γερμανία ως τρόπαιο νίκης μετά τη δεύτερη ανακωχή. Υπάρχουν διάφορες φήμες για το τι συνέβη μετά από αυτή τη μεταφορά. Ορισμένοι πιστεύουν ότι καταστράφηκε από τα Ες Ες στη Θουριγγία τον Απρίλιο του 1945. Άλλοι ισχυρίζονται ότι αυτό συνέβη στο Βερολίνο, αλλά κατά πάσα πιθανότητα καταστράφηκε κατά τη διάρκεια μιας συμμαχικής αεροπορικής επιδρομής στο Βερολίνο. Η τελευταία εκδοχή φαίνεται πιο πιθανή, δεδομένου ότι το βαγόνι του Φερντινάν Φος είχε εκτεθεί σε ένα μουσείο του Βερολίνου.
Προσκύνημα της Κομποστέλα
Η Κομπιένη αποτελούσε σταθμό της Via Gallia Belgica, από όπου διέρχονταν οι προσκυνητές από τον βορρά καθ'οδόν προς το προσκύνημα στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Ο προηγούμενος αξιοσημείωτος σταθμός ήταν το Σαιν-Κεντέν. Μετά την Κομπιένη, οι προσκυνητές ακολουθούσαν μία από τις τρεις κύριες διαδρομές προς το Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα: τη Via Turonensis, πιο άμεση, περνούσε από το Παρίσι, τη Via Lemovicensis μέσω Βεζελαί και Λιμόζ και τη Via Podiensis μέσω Λε Πουί-αν-Βελαί και Mουασάκ.
Το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Κομπιένης
Η πόλη φιλοξενεί το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Κομπιένης (UTC), ένα από τα κορυφαία μηχανολογικά πανεπιστήμια στη Γαλλία, το οποίο ιδρύθηκε το 1972 ως τεχνολογικό πανεπιστήμιο για να προσφέρει εναλλακτική λύση σε φοιτητές που ενδιαφέρονται για τις τεχνολογίες και την εφαρμοσμένη επιστήμη.
Ποδηλασία
Από το 1968 η Κομπιένη είναι το σημείο εκκίνησης του διάσημου αγώνα ποδηλάτων Παρίσι-Ρουμπαί. Ήταν επίσης η πόλη τερματισμού του τρίτου επιπέδου στο Γύρο της Γαλλίας (Tour de France) του 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Liste des monuments historiques de CompiègneSite de la mairie
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Harper’s Bazaar
Το 1867 ο Fletcher Harper από τον αμερικάνικο εκδοτικό οίκο Harper Brothers εξέδωσε το γυναικείο περιοδικό Harper’s Bazar με άρθρα για το σπίτι και τη μόδα. Ήταν εβδομαδιαία έκδοση έως το 1901 όπου έγινε μηνιαία. Το 1913 αγοράστηκε από τον μεγάλο εκδοτικό οίκο Hearst και το 1929 προστέθηκε ακόμα ένα a στο Bazar. Την μεγαλύτερη αποδοχή την είχε υπό την διεύθυνση της Carmel Snow. Ήταν σε ανταγωνισμό με την αμερικάνικη Vogue για όλο σχεδόν τον εικοστό αιώνα. Το περιoδικό εκδίδεται στην Ελλάδα με την εφημερίδα Το Βήμα από το 2017. Παλιότερα εκδιδόταν με την εφημερίδα Real News.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Περιοδικά μόδας Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες
Ρουμανικός σκαντζόχοιρος
Ο ρουμανικός σκαντζόχοιρος (Erinaceus roumanicus) είναι είδος σκαντζόχοιρου που απαντά στην Ανατολική Ευρώπη από την Πολωνία έως τη Σιβηρία Γενικά δεν υπάρχουν ενδείξεις για μείωση του πληθυσμού του.
Ταξινομικά, θεωρούνταν αρχικά υποείδος του Erinaceus europaeus, και αργότερα του Erinaceus concolor. Από το 1990, θεωρείται ξεχωριστό είδος και με βάση νέες γενετικές και μορφολογικές μελέτες διακρίνεται περαιτέρω σε 5 υποείδη - E. roumanicus roumanicus, E. roumanicus bolkayi, E. roumanicus drozdovskii, E. roumanicus nesiotes, and E. roumanicus pallidus.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακανθοχοιρίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης
Τζον Εντουίστλ
Ο Τζον Εντουίστλ (αγγλικά: John Entwistle, 9 Οκτωβρίου 1944 - 27 Ιουνίου 2002) ήταν Βρετανός μουσικός, γνωστότερος ως μπασίστας του ροκ συγκροτήματος The Who. Το 2011, δημοψήφισμα του περιοδικού "Rolling Stone" τον ανέδειξε ως τον κορυφαίο μπασίστα όλων των εποχών.
Βιογραφία
Ο Τζον Εντουίστλ γεννήθηκε το 1944 στο Τσίζγουικ, από τον τρομπετίστα Χέρμπερτ Έντουιστλ και την Κουίνι Μοντ. Μεγάλωσε με τους γονείς του πατέρα του όταν οι γονείς του πήραν διαζύγιο. Στα επτά του χρόνια ξεκίνησε μαθήματα πιάνο και συνέχισε με τρομπέτα και κόρνα, ενώ φοιτούσε στο Acton County Grammar School. Το ίδιο διάστημα, εντάχθηκε στην Middlesex School's Symphony Orchestra, όπου γνώρισε τον Πιτ Τάουνσεντ και σχημάτισαν τους The Confederates. Το συγκρότημα ξεκίνησε να παίζει ροκ εντ ρολ, με τον Εντουίστλ να μεταβαίνει στην κιθάρα για ένα μικρό διάστημα, πριν αλλάξει σε μπάσο λίγο αργότερα. Ο Ρότζερ Ντάλτρι, επίσης μαθητής του ίδιου σχολείου, ζήτησε από τον Εντουίστλ να παίξει στο συγκρότημα του, τους The Detours, ενώ λίγο αργότερα έγινε μέλος του συγκροτήματος και ο Τάουνσεντ.
left|thumb|220px|Ο Εντουίστλ με τους Who το 1981 Το 1964, εντάχθηκε στο συγκρότημα ο ντράμερ Κιθ Μουν και το συγκρότημα μετονομάστηκε σε High Numbers και στη συνέχεια σε The Who. Αρχικά, οι Ντάλτρι και Τάουνσεντ ήταν κιθαρίστες του σχήματος, με τον Ντάλτρι να συνεχίζει μόνο ως τραγουδιστής. Η αλλαγή αυτή, η οποία άφησε έναν κιθαρίστα στο συγκρότημα, ήταν πολύ σημαντική για τον μπασίστα, ο οποίος ξεκίνησε να παίζει πιο δυνατά και πολύπλοκα λόγω της απουσίας ρυθμικής κιθάρας. Ως συνθέτης δεν ήταν το ίδιο γόνιμος με τον Ταόυνσεντ, αλλά παρουσίασε ένα σκοτεινό χιούμορ που αποτέλεσε χαρακτηριστικό του.
Ως προς την προσωπική του καριέρα, ο Εντουίστλ κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Smash Your Head Against the Wall" το 1971, χωρίς να καταφέρει να ανέβει στο Top-100 του Billboard. Ο δίσκος παρουσίασε έντονα στοιχεία των Who, ενώ το "Whistle Rhymes" του 1972, το οποίο κυκλοφόρησε την ίδια εβδομάδα με το "Who Came First" του Τάουνσεντ, παρουσίασε ένα άνισο σύνολο. Εννέα μήνες αργότερα, κυκλοφόρησε το τρίτο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο "Rigor Mortis Sets In". Ο μπασίστας επανήλθε στην προσωπική του καριέρα το 1975 με το "Mad Dog", ενώ το 1981 κυκλοφόρησε το "Too Late the Hero", ο μοναδικός του δίσκος που μπήκε στο Top-100 των αμερικάνικων τσαρτ, φθάνοντας στο # 71.
Στα τέλη Ιουνίου του 2002, οι The Who ήταν έτοιμοι να ξεκινήσουν μία αμερικάνικη περιοδεία, όταν ο Εντουίστλ βρέθηκε νεκρός σε δωμάτιο του "Hard Rock Hotel" στο Λας Βέγκας. Σύμφωνα με τον το ιατρικό προσωπικό που εξέτασε το σώμα του, ο θάνατος του προήλθε από καρδιακή προσβολή μετά από χρήση κοκαΐνης.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Μπασίστες
Αλμιράντε Μπράουν
Η Αλμιράντε Μπράουν είναι ένας αργεντίνικος, αθλητικός σύλλογος από το San Justo. Ιδρύθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1922. Είναι περισσότερο γνωστός για το ποδοσφαιρικό του τμήμα, το οποίο συμμετέχει στην Πριμέρα Β΄ Νασιονάλ, τη δεύτερη κατηγορία στο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Αργεντινής. Έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι το Estadio Fragata Presidente Sarmiento, χωρητικότητας 18000 θεατών. Ο σύλλογος διαθέτει ακόμη τμήματα Χόκεϊ επί χόρτου γυναικών, πολεμικές τέχνες, πατινάζ και το τένις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αργεντινής Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1922 Κατηγορία:Αλμιράντε Μπράουν
Χανς Αϊντενάϊερ
Ο Χανς Αϊντενάϊερ (γερμ. Hans Eideneier, γενν. 21 Μαΐου 1937) είναι Γερμανός πανεπιστημιακός βυζαντινολόγος, νεοελληνιστής και λογοτεχνικός μεταφραστής.
Ο Αϊντενάϊερ γεννήθηκε στη Στουτγάρδη, όπου απεφοίτησε από το ιστορικό Eberhard-Ludwigs-Gymnasium το 1956. Κατόπιν σπούδασε κλασική φιλολογία και βυζαντινές σπουδές, και έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου το 1966 με μια διατριβή για τις λεγόμενες χριστιανικές λέξεις ταμπού στα ελληνικά: Ο Αϊντενάϊερ αντικρούει τη θέση ότι οι αρχαιοελληνικές λέξεις ἄρτος, οἶνος, ἰχθύς και ὕδωρ αντικαταστάθηκαν στη μεταγενέστερη ελληνική από τις αντίστοιχες ψωμί(ον), κρασί(ν), (ὀ)ψάρι(ον) και νερό(ν) εξαιτίας της νέας, χριστιανικής σημασίας των αρχαίων όρων. Στη συνέχεια κατέλαβε θέση καθηγητή Μεσαιωνικής και νεοελληνικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Τέλος, από το 1994 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2002 ήταν τακτικός καθηγητής Βυζαντινών Σπουδών και Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.
Ο Αϊντενάϊερ ασχολήθηκε κυρίως με τις απαρχές της δημοτικής νεοελληνικής λογοτεχνίας στους βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς χρόνους. Είναι επιμελητής της σειράς εκδόσεων και διοργανωτής της σειράς συνεδρίων «Neograeca Medii Aevi». Ο εκδοτικός οίκος Romiosini Verlag, που ιδρύθηκε το 1982 και εξέδωσε αυτή τη σειρά, όπως και πολλά από τα βίβλία του, διευθύνεται από τη σύζυγό του Νίκη Αϊντενάϊερ-Αναστασιάδη. Μαζί της συνέγραψε επίσης ένα πολυχρησιμοποιούμενο γλωσσικό εγχειρίδιο για τη νεοελληνική γλώσσα. Ο Αϊντενάϊερ διετέλεσε επίσης από το 1983 έως το 2008 πρόεδρος της «Πολιτιστικής Ομάδας Πρωτοβουλίας - Ελληνικός πολιτισμός» στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.
Τιμητικές διακρίσεις
Αρκετές είναι οι τιμητικές διακρίσεις που επιδαψίλευσε ιδίως η Ελλάδα στον Χ. Αϊντενάϊερ:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Ελληνιστές Κατηγορία:Γερμανοί μεταφραστές Κατηγορία:Καθηγητές του Πανεπιστημίου του Αμβούργου
Ασφάκα Ιωαννίνων
Η Ασφάκα είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων. Το όνομα της προέρχεται από την παλιά τοπωνυμία της περιοχής όπου αφθονούν ασφάκες. Βρίσκεται σχεδόν στο μέσο του νομού, στην πρώην επαρχία της Δωδώνης, στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Μιτσικέλι σε υψόμετρο 500 μέτρα. Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Ζίτσας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1928 να προσαρτάται στο δήμο Ιωαννιτών ενώ το 1931 με το ΦΕΚ 80Α - 31/03/1931 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Ασφάκας της δημοτικής ενότητας Εκάλης που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 269 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 7,064 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Ναγκίμπ Μπάρακ
Ο Μπάρακ εκπροσώπησε τον Λίβανο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στη Γκρενόμπλ της Γαλλίας. Συμμετείχε στο γιγάντιο σλάλομ όπου κατέλαβε την 81η θέση.
Roronoa Zoro
thumb|240px|Ο Zoro ετοιμάζεται για την μάχη του με τον [[Daz Bones.]] Ο Roronoa Zoro (ελληνικά: Ρορονόα Ζόρο) είναι χαρακτήρας από το anime και manga One Piece και το πρώτο μέλος του πληρώματος των Straw-Hat Pirates (μετά τον ιδρυτή Monkey D. Luffy). Είναι ξιφομάχος και χρησιμοποιεί 3 σπαθιά στο δικό του, προσωπικό στυλ μάχης (Santōryū). Έχει απλοϊκό τρόπο σκέψης, είναι όμως διορατικός και συχνά σοφός. Αρέσκεται στο να κοιμάται και να πίνει λίγο παραπάνω. Όνειρό του είναι να γίνει ο ισχυρότερος ξιφομάχος του κόσμου. Είναι 19 ετών στην αρχή της σειράς, αλλά ύστερα από δύο χρόνια προπόνησης, επέστρεψε 21 ετών. Είναι επικηρυγμένος για 1.111.000.000 Berī αρχικά η τιμή του ήταν 60.000.000 Berī.
Παρελθόν
Ο Zoro έχει δώσει μια υπόσχεση: να γίνει ο ισχυρότερος ξιφομάχος του κόσμου. Η υπόσχεση αυτή δόθηκε στην Kuina.
Η Kuina ήταν ξιφομάχος, αντίπαλη του Zoro στα παιδικά του χρόνια. Ήταν μέλη στο ίδιο ντότζο. Η Kuina ήταν δυνατότερη και νικούσε συνεχώς το Zoro, αλλά εκείνος επέμενε, γιατί ήθελε να την νικήσει. Έμαθε να πολεμάει με δύο σπαθιά, πιστεύοντας ότι αυτό θα τον βοηθήσει. Προπονήθηκε σκληρά, τόσο που άρχισε να νικά και ενήλικες. Τελικά όμως, ούτε κι αυτά ήταν αρκετά.
Στη συνέχεια, του εκμυστηρεύθηκε ότι θα προτιμούσε να είναι αγόρι, γιατί μεγαλώνοντας οι άντρες έχουν περισσότερη δύναμη απ' τις γυναίκες κι έτσι πάντα θα υπήρχε κάποιος δυνατότερος από εκείνη. Ο Zoro θύμωσε και την αποκάλεσε αδύναμη επειδή είπε κάτι τέτοιο, ενώ είχε νικήσει εκείνον, και της ζήτησε να κάνουν μια υπόσχεση: ότι μια μέρα ένας από τους δύο θα γίνει ο ισχυρότερος ξιφομάχος του κόσμου. Εκείνη συμφώνησε.
Όταν πλέον έγινε αρκετά ισχυρός, έφυγε από το ντότζο, με σκοπό να συναντήσει και να νικήσει τον δυνατότερο ξιφομάχο του κόσμου, τον Hawk-Eyes Mihawk. Στο ταξίδι του αυτό για να μπορεί να αγοράζει φαγητό αναγκάστηκε να αρχίσει το κυνήγι επικηρυγμένων. Συνάντησε δύο ακόμα κυνηγούς επικηρυγμένων, τους Johnny και Yosaku, μαζί με τους οποίους δούλευε για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Τα σπαθιά του Zoro
Τα τρία σπαθιά του Zoro είναι τα εξής:
Μαχητικές ικανότητες
Ο Zoro είναι ένας ικανότατος ξιφομάχος, γεννημένος πολεμιστής. Παρόλο που συνηθίζει να μάχεται με 3 σπαθιά, εντούτοις είναι επίσης ικανός με δύο ή και με ένα. Χρησιμοποιεί ποικιλία ταχύτατων και θανατηφόρων τεχνικών, οι οποίες χτυπούν ακόμα και από πολύ μεγάλη απόσταση. Μπορεί να κόψει σχεδόν τα πάντα και στο επεισόδιο 119 του anime κατάφερε να κόψει και το σκληρό σαν ατσάλι σώμα του Daz Bones (σημειωτέον ότι ακόμα και στον κόσμο του One Piece όπου όλοι είναι πανίσχυροι, λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να καταστρέψουν το ατσάλι). Έχει δείξει ικανότητα και σε μάχη χωρίς ξίφη.
Εκτός αυτού, είναι πανίσχυρος (είναι στη χειρότερη περίπτωση ο δεύτερος ισχυρότερος μεταξύ των μελών του πληρώματος των Straw-Hat Pirates και ένας από τους ισχυρότερους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο του One Piece), έχει ατσάλινη θέληση και μπορεί να επιβιώσει ακόμα και όταν υποστεί απώλεια τεράστιων ποσοτήτων αίματος. Χρησιμοποιεί επίσης το πνεύμα του στη μάχη: η αντίληψή του για τον κόσμο, η επιμονή του να εκπληρώσει την υπόσχεσή του στην Kuina, καθώς και η κάποιας μορφής έκσταση στην οποία φτάνει όταν βρίσκεται κοντά στο θάνατο έχουν αποδειχτεί σωτήριες.
Όλα του τα χαρίσματα στη μάχη δικαιολογούνται από το γεγονός ότι προπονείται συνεχώς και συχνότερα από τον καθένα. Έχει παρουσιαστεί να κάνει απίστευτα πράγματα, ώστε να μπορέσει να δυναμώσει και να βελτιωθεί. Επίσης, αυτοσυγκεντρώνεται συχνά, προσπαθώντας να ανακαλύψει το εύρος των δυνάμεών του. Η πίστη, η αφοσίωση και η αυτοσυγκέντρωση στην τέχνη του σπαθιού τον μεταφέρουν σε κατάσταση νιρβάνα, όπου και αποκτά μεταφυσικές δυνάμεις.
Κατηγορία:Χαρακτήρες του One Piece
Pegasus 2
Ο Pegasus 2 ή Pegasus II ή Pegasus B ήταν αμερικανικός δορυφόρος που εκτοξεύτηκε το 1965 σε χαμηλή περιγήινη τροχιά για να μελετηθούν οι προσκρούσεις μικρομετεωριτών στα διαστημόπλοια. Ήταν ο δεύτερος από τους τρεις συνολικά δορυφόρους Pegasus, κατασκευής Fairchild Hiller. Η εκτόξευση και η λειτουργία του έγινε από την NASA.
Περιγραφή
Ο Pegasus 2 μετέφερε 1450 kg οργάνων και εκτοξεύτηκε στο ανώτερο στάδιο πυραύλου S-IV. Η ολική μάζα του ήταν 9058 kg και διέθετε δύο πάνελ ανίχνευσης των μικρομετεωριτών καθώς και κεραία για την μετάδοση των δεδομένων. Τα πάνελ είχαν μήκος 29 m και ήταν εξοπλισμένα με 116 ανιχνευτές.
Εκτόξευση
Ο δορυφόρος εκτοξεύτηκε με πύραυλο Saturn I από το ακρωτήριο Κανάβεραλ στις 25 Μαΐου 1965 (07:35:01 UTC). Αφού τέθηκε επιτυχώς σε τροχιά, του δόθηκε η διεθνής ονομασία 1965-039A καθώς και ο αριθμός 01381 στον Κατάλογο Δορυφόρων. Ο Pegasus 2 ήταν το δευτερεύον φορτίο του πυραύλου, που εκτόξευσε επίσης το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Απόλλων Α-104.
Λειτουργία σε περιγήινη τροχιά
Ο Pegasus 2 τέθηκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά. Στις 3 Ιουλίου 1965 είχε περιαψίδα 508 χλμ., αποαψίδα 737 χλμ. και κλίση 31,7 μοιρών ενώ η τροχιακή του περίοδος ήταν 97,15 λεπτά. Παρέμεινε λειτουργικός μέχρι τις 29 Αυγούστου 1968 και αναμετάδωσε επιτυχώς τα δεδομένα πίσω στην Γη. Παρέμεινε σε τροχιά μέχρι και τις 3 Νοεμβρίου 1979, οπότε και καταστράφηκε στην γήινη ατμόσφαιρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι Pegasus Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1965
Τζακ Σουάγκερ
Καριέρα
Από το 2006 προσπάθησε να κερδίσει συμβόλαιο με το WWE και συμμετείχε σε πολλές θυγατρικές εταιρείες, προσπαθώντας να δείξει τις ικανότητες του. Το 2007 κατάφερε και έμεινε στην κύρια θυγατρική εταιρεία στο Οχάιο. Έμεινε εκεί ως το 2008 όταν του δόθηκε ευκαιρία στο κύριο ρόστερ του WWE.
Πιο συγκεκριμένα τον Σεπτέμβρη του 2008 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο τότε ρόστερ του ECW και έμεινε εκεί ως το τέλος του Ιουνίου του 2009, κατακτώντας μια φορά τον τίτλο του ECW. Ο Σουάγκερ έγινε γνωστός ως ένας Αμερικάνος πατριώτης, με υπερβολική αυτοπεποίθηση. Από τότε, μεταφέρθηκε στο Raw, όπου δεν πήρε αρκετές ευκαιρίες, ώσπου κέρδισε αγώνα Money in the Bank και συμβόλαιο για όποιον τίτλο θέλει, στο τέλος του Μαρτίου του 2010.
Με αυτό στις 30 Μαρτίου 2010, κατέκτησε τον τίτλο Βαρέων Βαρών όταν ο τότε πρωταθλητής Κρις Τζέρικο βρέθηκε στο καναβάτσο από επίθεση, με τον Σουάγκερ να το εκμεταλλεύεται και να εξαργυρώνει το συμβόλαιό του. Κράτησε τον τίτλο ως τις 20 Ιουνίου του ίδιου έτους.
Συνέχισε πτωτικά την πορεία του, και απέκτησε για μάνατζερ την Βίκι Γκερέρο, η οποία ήταν ήδη μάνατζερ και του Ντολφ Ζίγκλερ, με τον οποίο απέκτησε μια συμμαχική σχέση. Στις 19 Ιανουαρίου 2012 κατέκτησε τον τίτλο Ηνωμένων Πολιτειών του WWE και τον κράτησε ως τις 5 Μαρτίου. Μετά απο μήνες αποχής, ο Σουάγκερ επέστρεψε τον Φεβρουάριο του 2013, με τον ρόλο του εθνικιστή Αμερικάνου και με τον Ζεμπ Κόλτερ ως μάνατζερ του. Στη συνέχεια, ο Σουάγκερ νίκησε στον αγώνα του Elimination Chamber. Με αυτό εισέπραξε αγώνα για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών στη WrestleMania 29, όπου έχασε απο τον πρωταθλητή Αλμπέρτο Ντελ Ρίο. Στο Extreme Rules σε επαναληπτικό αγώνα ο Σουάγκερ έχασε ξανά απο τον Ντελ Ρίο. Στην επόμενη του εμφάνιση, εντάχθηκε στην νέα ομάδα του Ζεμπ Κόλτερ μαζί με τον Αντόνιο Σεζάρο.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του WWE
Ευρωμπάσκετ 1985
Η διοργάνωση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης του 1985 (γνωστό και ως Ευρωμπάσκετ 1985) ήταν η 24η, η οποία οργανώθηκε από τη FIBA Europe. Συμμετείχαν δώδεκα εθνικές ομάδες. Το τουρνουά διοργάνωσε η τότε Δυτική Γερμανία και έλαβε χώρα στις πόλεις Καρλσρούη, Λεβερκούζεν και Στουτγκάρδη.
Οι Σοβιετικοί στο τουρνουά αυτό παρουσίασαν την πιο γρήγορη και θεαματική ομάδα όλων των εποχών, με τους Άρβιντας Σαμπόνις, που αναδείχθηκε ως ο MVP της διοργάνωσης, και τον Αλεξάντερ Βολκόφ σε μεγάλη φόρμα, και εκτός μιας παραφωνίας με την Ισπανία στην πρώτη φάση (μία αναπάντεχη ήττα με 92-99) διέλυσαν κυριολεκτικά κάθε αντίπαλο, φορτώνοντας τα αντίπαλα καλάθια με 109 πόντους κατά μ.ο. σε κάθε αγώνα. Για τελευταία φορά, μία από τις κορυφαίες στο παρελθόν μπασκετικές δυνάμεις του ευρωπαϊκού χώρου, έστω και γερασμένη, η Τσεχοσλοβακία κάνει την έκπληξη στα προημιτελικά και αποκλείει τη Γιουγκοσλαβία με 102-91, που είχε στις τάξεις της τον Ντράζεν Πέτροβιτς (ο οποίος ήταν και ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 25,5 πόντους κατά μ.ο.) και νικώντας στον ημιτελικό την Ισπανία 98-95 (Πέτερ Ράινιακ 31 π.) τελικά κατακτά τη δεύτερη θέση (έχασε στον τελικό με 120-89 από τη Σοβιετική Ένωση) και ποτέ ξανά δεν θα παίξει καθοριστικό ρόλο στα μπασκετικά δρώμενα της γηραιάς ηπείρου, πλην δύο νικών-φωτοβολίδων επί της ελληνικής ομάδας στις διοργανώσεις του 1991 (με 123-113 στην παράταση, κανονικός αγώνας: 105-105) και (ως Τσεχία πλέον) του 1999. Για τους Σοβιετικούς, ήταν η 14η κατάκτηση Ευρωμπάσκετ και έμελλε να είναι και η τελευταία πριν τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης στα τέλη του 1991.
Σ' αυτό το τουρνουά τέθηκαν για πρώτη φορά σε Ευρωμπάσκετ σε ισχύ το σουτ των τριών πόντων (από απόσταση τότε στα 6,25 μέτρα από το καλάθι), το οποίο βοήθησε να εκτοξευθούν τα σκοραρίσματα παραπάνω, και οι βολές μία-συν-μία.
Προκριματικός Γύρος
Στον προκριματικό γύρο, οι 12 ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους των έξι ομάδων. Οι πρώτες τέσσερις ομάδες συνέχισαν στον προημιτελικό γύρο, ενώ οι δύο τελευταίες οδηγήθηκαν στους αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 9 ως 12.
Βραβεία
Χρυσή Πεντάδα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1985 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 1985 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 1985
Χορός
Ο χορός ως μια πολυδιάστατη τέχνη
Η τέχνη του χορού αποτελεί μία από τις σημαντικότερες παραστατικές τέχνες, ενώ συγχρόνως είναι μια μη τυποποιημένη διαδικασία σωματοποιημένης, βιωματικής μάθησης, όπου οι εκπαιδευόμενοι συμμετέχουν με το σώμα τους. Μαθαίνουν είτε μέσα από συγκεκριμένες κινήσεις και οδηγίες, δημιουργώντας μια χορευτική κίνηση, ή σύνθεση, είτε αξιοποιώντας περισσότερο ελεύθερα μοτίβα κίνησης, όπως ο αυτοσχεδιασμός. Στη βιωματική, πολυδιάστατη αυτή διαδικασία, ενεργοποιείται η ανθρώπινη σκέψη και μέσω της ανθρώπινης δράσης, αφομοιώνεται η μαθησιακή εμπειρία και έκφραση και μεταφράζεται σε κίνηση. Άρα, η τέχνη του χορού εκφράζει το «σκέπτεσθαι και αισθάνεσθαι κινητικά», μέσα από συγκεκριμένη εκμάθηση τεχνικών, που στόχο έχουν να πλάσουν και να ωθήσουν το σώμα να πράξει και να εξωτερικεύσει αυτό που η σκέψη και το συναίσθημα θέλουν να εκφράσουν. Αν θέλαμε να δώσουμε ένα ορισμό του τι είναι χορευτής, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα άτομο αθλούμενο, για το οποίο ο χορός γίνεται σταδιακά κομμάτι του τρόπου ζωής. Είναι λοιπόν ένας αθλητής, ο οποίος αθλείται, ανακαλύπτοντας και βελτιώνοντας το ταλέντο του, τις δεξιότητές και τις τεχνικές του, αλλά παράλληλα να μαθαίνει να εκφράζεται και να επικοινωνεί μέσα από το χορό. Αθλείται βάσει 12 συγκεκριμένων τεχνικών χορού, ανάλογα με το είδος του χορού που ασχολείται. Εκπαιδεύεται σε ατομικό, ή ομαδικό επίπεδο, με τη συνεργασία και την εποπτεία του χοροδιδασκάλου του. Άρα χρησιμοποιεί το χορό, όχι μόνο ως ψυχαγωγία, αλλά άθληση και κατά συνέπεια ως μια νέα πηγή γνώσης.
Μέσα από το έργο σημαντικών αρχαίων και σύγχρονων χορευτών και χορογράφων, βλέπουμε ότι η τέχνη του χορού δεν θα μπορούσε να έχει αυτή τη σημαντική εξέλιξη στην πορεία της από τους αρχαίους χρόνους έως σήμερα, αν δεν αλληλεπιδρούσε με τέχνες όπως η μουσική, το θέατρο, ακόμη και η ποίηση. Ο χορός ιδιαίτερα βασίζεται στο μεγαλύτερο ποσοστό στην τέχνη της μουσικής, κατά συνέπεια δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη σύμπραξή της. Επίσης όλες οι κινήσεις των χορευτών εκφράζουν παραστατικά τα συναισθήματά τους, τα μηνύματα που θέλουν να περάσουν μέσα από το χορό τους, οπότε η θεατρικότητα στο χορό αποτελεί βασικό ζητούμενο.
Άρα η τέχνη του χορού ανήκει σε ένα «όλον», το οποίο καλούνται οι χορευτές να δουλέψουν ατομικά και ομαδικά, σε όποιο επίπεδο και να βρίσκονται. Είναι μια τέχνη πολυδιάστατη που δεν λειτουργεί με «στεγανά», αντίθετα υιοθετεί τεχνικές και συστατικά άλλων τεχνών, προκειμένου να δημιουργηθεί και να δημιουργήσει.
Ο χορός στην Αρχαία Ελλάδα
Ο χορός στην Αρχαία Ελλάδα συνδέονταν άρρηκτα με άλλες τέχνες όπως η ποίηση, η μουσική και το θέατρο. Η έκφραση αυτής της σωματικής και λεκτικής δράσης των χορευτών, πραγματοποιούνταν μέσω της όρχησης, η οποία αποτελούσε ένα είδος εναλλακτικής μορφής τέχνης, συνδυαζόμενης με άλλες τέχνες. Η όρχηση αποτελούσε ένα είδος σωματικής χορευτικής δραστηριότητας, η οποία δημιουργείτο μέσα από το συνδυασμό ποίησης, μουσικής και κίνησης. Αποτέλεσε τη βάση του ελληνικού λαϊκού και παραδοσιακού χορού.
Εσπερία
Η λέξη Εσπερία ή Εσπέρια μπορεί να αναφέρεται:
Άλλες χρήσεις
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Φυλετική πολιτική στη ναζιστική Γερμανία
Ως φυλετική πολιτική στη ναζιστική Γερμανία εννοείται ένα σύνολο πολιτικών και νόμων που υιοθέτησε η ναζιστική Γερμανία και επιβεβαίωναν την ανωτερότητα της Άρυας φυλής και βασίζονταν σε ένα συγκεκριμένο ναζιστικό δόγμα που διεκδικούσε επιστημονική νομιμοποίηση. Η συγκεκριμένη πολιτική συνδυαζόμενη με τη ναζιστική ευγονική στόχευε σε φυλετική καθαρότητα με τη χρήση συστηματικής στείρωσης και εξαφάνιση των Untermenschen δηλαδή των υπανθρώπων, και η οποία κλιμακώθηκε στο Ολοκαύτωμα. Αυτές οι πολιτικές στόχευαν σε συγκεκριμένες ομάδες, όπως οι Εβραίοι και οι Ρομά, οι ομοφυλόφιλοι, οι άνθρωποι με αναπηρία και οι Πολωνοί, οι Ρώσοι οι οποίοι θεωρούνταν "κατώτεροι" σε μια φυλετική ιεραρχία που τοποθετούσε στην κορυφή την Herrenvolk (ή "κυρίαρχη φυλή") της Volksgemeinschaft (ή "εθνικής κοινότητας") και ταξινομούσε τους Ρώσους, τους Ρομά, τους Σέρβους, τους Πολωνούς, τους εγχρώμους και τους Εβραίους στο κατώτατο σημείο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φ Φ Κατηγορία:Αντιπολωνικό αίσθημα στην Ευρώπη
Ελιάν ντε Μεζ
Η Ελιάν Ζορζέτ Ντιάν ντε Μεζ (Éliane Georgette Diane de Meuse), γεννήθηκε στις Βρυξέλλες στις 9 Αυγούστου 1899 και πέθανε στο Φορέ, στις Βρυξέλλες, στις 3 Φεβρουαρίου 1993. Ήταν Βελγίδα καλλιτέχνης ζωγράφος. Ήταν η σύζυγος του Μαξ Κονστάν Αρμάν Φαν Ντικ (Max Constant Armand Van Dyck). Και οι δύο ακολούθησαν τα μαθήματα των ιδίων καθηγητών, Ζαν Ντελβίλ (Jean Delville) και Χέρμαν Ρίχιρ (Herman Richir) στην Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών.
Βιογραφία
Η Ελιάν ντε Μεζ (Éliane de Meuse) μυείται στη ζωγραφική στην ηλικία των 14 ετών μαζί με την Ketty Hoppe, σύζυγο του ζωγράφου Victor Gilsoul. Σύχναζε στο ιδιωτικό εργαστήρι του Guillaume Van Strydonck, συνιδρυτή του κύκλου LES XX και φίλο του Τζέιμς Ένσορ (James Ensor). Την ίδια εποχή, δέχεται τις συμβουλές του γλύπτη Marcel Rau (βραβείο της Ρώμης, Βέλγιο 1908). Το 1916, η Ελιάν ντε Μεζ (Éliane de Meuse) αποφασίζει να γίνει ζωγράφος. Εισέρχεται στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών, όπου μελετά το σκίτσο με τον Jean Delville και την ζωγραφική της φύσης με τον Herman Richir. Εκεί, συναντά τον μέλλοντα σύζυγό της, τον ζωγράφο και σχεδιαστή Max Van Dyck, ο οποίος έλαβε το βραβείο της Ρώμης, στο Βέλγιο το 1920, σε ηλικία 17 ετών.
Το 1921, η Ελιάν ντε Μεζ (Éliane de Meuse), βραβεύεται με το Prix Godecharle, το οποίο έχει δημιουργηθεί το 1881 από τον Napoléon Godecharle, γιό του Gilles-Lambert Godecharle.
Στην αναφορά του στον Υπουργό, ο πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής αναφέρεται στη ποιότητα του στυλ της σύνθεσης. Η Εξεταστική Επιτροπή, που αποτελείται από τους Emile Claus, Albert Ciamberlani και Armand Rassenfosse, υποδεικνύει ομόφωνα και χωρίς συζήτηση τον πίνακα της Ελιάν ντε Μεζ (Éliane de Meuse) ως δικαιούχο της απονομής του βραβείου. Ο πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής αναφέρει ότι: ''«Cette toile se place à tous égards bien au-dessus de celles qui ont été soumises. Elle témoigne d’un véritable tempérament de peintre. Le coloris en est robuste tout imprégné de jeunesse et de naïve émotion. Enfin, qualité rare, l’œuvre a du style. C’est plus qu’une promesse, la vie s’y marque intensément.»'' ("Αυτός ο πίνακας είναι με κάθε τρόπο ανώτερος όλων αυτών που υποβλήθηκαν. Μαρτυρεί γνήσια ιδιοσυγκρασία ζωγράφου. Ο χρωματισμός είναι εύρωστος, εμποτισμένος από νεότητα και αφελή συγκίνηση. Τέλος, μια σπάνια ιδιότητα, το έργο έχει στυλ. Είναι περισσότερο από μια υπόσχεση, η ζωή μαρκάρεται έντονα σ’αυτόν"),. Το βραβευμένο έργο, Δάφνις και Χλόη (225x180 εκ.) παριστάνει δύο νέους τρυφερά αγκαλιασμένους. Ο τίτλος του είναι εμπνευσμένος από το ποιμενικό μυθιστόρημα με τον ίδιο τίτλο, αποδιδόμενο στον Έλληνα συγγραφέα Λόγγο.
thumb|αριστερά|250px|Η Eliane de Meuse στο εργαστήριό της με την Youl Frans, σύζυγο του Βέλγου ζωγράφου Anto Carte, 1937. «Une révélation… une artiste qui renouvelle l’impressionnisme d’Ensor et de Rik Wouters, qui l’enrichit d’apports nouveaux…» ("Μια αποκάλυψη...μια καλλιτέχνης που ανανεώνει τον ιμπρεσιονισμό του Ensor και του Rik Wouters, που τον εμπλουτίζει με νέες εισφορές…"). Με αυτούς τους όρους ο κριτικός της τέχνης Charles Bernard, η πιο αυθεντική φωνή της κριτικής της εποχής , , σχολίαζε την πρώτη προσωπική έκθεση της Ελιάν ντε Μεζ  (Éliane de Meuse),  σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στην Nation Belge της 22ας Οκτωβρίου 1936.
Μια γνώμη που την μοιράζεται και ο K. De Bergen, ο οποίος αποκαλύπτει, κοιτώντας τους πίνακες της Ελιάν ντε Μεζ (Éliane de Meuse):  «… le travail du peintre à l'intérieur de la couleur même...» ("...τη δουλειά της ζωγράφου μέσα στο ίδιο το χρώμα...") και υπογραμμίζει ότι: «...la couleur possède sa vérité propre…»   ("…το χρώμα έχει τη δική του αλήθεια...") και θεωρεί επίσης ότι: «… c'est à la vibration et non à la violence de la couleur que se mesure le don du coloriste.»   ("...το ταλέντο της ζωγράφου μετριέται στη δόνηση και όχι στη βία του χρώματος") ''.