cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αεροφωτογράφιση από περιστέρια
Γιούλιους Νόιμπρονερ
Αφού κατάφερε επιτυχώς να δοκιμάσει ρολόι με φωτογραφική μηχανή τύπου Τίκα (Ticka) σε τραίνο ενώ εκείνος βρισκόταν πάνω σε έλκηθρο, , ο Νόιμπρονερ άρχισε τη κατασκευή μιας ελαφριάς φωτογραφικής μηχανής που θα μπορούσε να εφαρμόζει στον θώρακα ενός περιστεριού με τη βοήθεια ιμάντων και μιας αλουμινένιας πλάκας. Χρησιμοποιώντας μοντέλα ξύλινων φωτογραφικών μηχανών που ζύγιζαν από 30 έως και 75 γραμμάρια (1,1 έως 2,6 ουγγιές), τα περιστέρια εκπαιδεύονταν τη μεταφορά του φορτίου τους. Για να γίνει η λήψη της αεροφωτογραφίας, ο Νόιμπρονερ μετέφερε ένα ταχυδρομικό περιστέρι σε μια τοποθεσία έως και 100 χιλιόμετρα (60 μίλια) μακριά από τον περιστερώνα του, όπου τού τοποθετούσε τη φωτογραφική μηχανή και το απελευθέρωνε. Το πουλί, που ήξερε ότι θα το απελευθέρωναν από το φορτίο του, πετούσε ως τον περιστερώνα σε ευθεία πορεία, σε ύψος 50 έως 100 μέτρων (160 έως 330 πόδια). Ένα πνευματικό σύστημα στη φωτογραφική μηχανή έλεγχε τη χρονοκαθυστέρηση πριν τη λήψη της αεροφωτογραφίας. Για να διευκολυνθεί το περιστέρι που είχε επιφορτιστεί το έργο, ο περιστερώνας είχε ένα ευρύ χώρο προσγείωσης και μεγάλη οπή εισόδου. right|thumb|Πάνω δεξιά: Αεροφωτογραφίες του [[Σλώσοτελ Κρόνμπεργκ (Schlosshotel Kronberg). Κάτω δεξιά και κέντρο: Φρανκφούρτη. Αριστερά: Περιστέρια με ανάρτηση φωτογραφικής μηχανής.]] μικρογραφία|Πάνω: Αποσπασματική κάτοψη μιας πατέντας για φωτογραφική μηχανή με δύο φακούς που την εφάρμοζαν σε περιστέρι. Κάτω: Πνευματικό σύστημα. Η κάμερα ενεργοποιείτο με την εισπνοή του θαλάμου στα δεξιά. Καθώς ο αέρας σιγά-σιγά έφευγε από τα τριχοειδή στη βάση, το πιστόνι πήγαινε πίσω προς τα αριστερά μέχρι που πυροδοτούσε την έκρηξη. μικρογραφία|Η [[πατενταρισμένη φωτογραφική μηχανή με τα λουριά και το θώρακα.]]
Μια φωτογραφία του Σλώσοτελ Κρόνμπεργκ (Schlosshotel Kronberg, που τότε το αποκαλούσαν Σλως Φρίντριχσωφ, κατά τον ιδιοκτήτη του Κάιζερ Φρίντριχ) έγινε διάσημο επειδή κατά τύχη περιλάμβανε και την άκρη των φτερών του φωτογράφου. Το έδειχναν στις γερμανικές αίθουσες του κινηματογράφου ως δείγμα παράβασης απορρήτου ως μέρος του εβδομαδιαίων Επίκαιρων του 1929.
Σε ένα μικρό εγχειρίδιο που εκδόθηκε στα 1909, ο Νόιμπρονερ περιέγραφε πέντε μοντέλα φωτογραφικών μηχανών: Σε ένα φυλλάδιο που κυκλοφόρησε στα 1920, ο Νόιμπρονερ περιέγραφε το τελευταίο του μοντέλο ως κάτι που ζύγιζε λίγο περισσότερο από 40 γραμμάρια (1,4 ουγγιά) και που ήταν σε θέση να «τραβήξει» έως και 12 λήψεις. Στα 2007, ένας ερευνητής παρατήρησε ότι πολύ λίγες τεχνικές πληροφορίες είναι διαθέσιμες σχετικά με τους φακούς, τα κλείστρα, και τη ταχύτητα του φωτογραφικού μέσου, αλλά ανέφερε ότι ο Νόιμπρονερ απέκτησε το φιλμ για τη πανοραμική φωτογραφική μηχανή του από την εταιρεία Άντοξ (ADOX, η πρώτη κατασκευάστρια εταιρεία φωτογραφικών υλικών στο κόσμο). Για αυτή τη φωτογραφική μηχανή υπολόγισε μία ταχύτητα φιλμ με ISO 25/15° – 40/17° και μια ταχύτητα κλείστρου 1/60s–1/100s. Το φιλμ κόπηκε σε μέγεθος φορμά 3Χ6 (30χιλιοστά×60χιλιοστά) και του δόθηκε κλίση σε σχήμα κοίλου για να αποφευχθεί όποια άσκοπη παραμόρφωση εξαιτίας της ημικυκλικής κίνησης των φακών.
Κατά το 1920 ο Νόιμπρονερ ανακάλυψε ότι δέκα χρόνια σκληρής εργασίας και ενός σημαντικού ποσού εξόδων είχαν τελικά αποδώσει μόνο στο να καταφέρει να δει το όνομα του σε διάφορες εγκυκλοπαίδειες και την ικανοποίηση ότι μια δευτερευούσης σημασίας τεχνολογία, ο κινητός περιστερώνας (που περιγράφεται παρακάτω), είχε αποδείξει την αξία του στο πεδίο της μάχης. Η πανοραμική φωτογραφική μηχανή του Νόιμπρονερ εκτίθεται στο Γερμανικό Μουσείο Τεχνολογίας ( https://web.archive.org/web/20160918174414/http://www.sdtb.de/English.122.0.html ) στο Βερολίνο και στο Ντόιτζες Μουσέουμ (Deutsches Museum) στο Μόναχο.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία|Ο κινητός [[περιστερώνας του Νόιμπρονερ και το εμφανιστήριο του στις εκθέσεις του 1909]] Η ανακάλυψη του Νόιμπρονερ είχε τελειοποιηθεί μόνο εν μέρη, με τη προοπτική στρατιωτικών εφαρμογών. Εκείνη τη περίοδο η αναγνώριση μέσω φωτογραφικών εναέριων μέσων ήταν εφικτή μεν αλλά δυσκίνητη, καθώς περιλάμβανε μπαλόνια, χαρταετούς ή πυραύλους. Οι Αδελφοί Ράιτ είχαν καταφέρει μια επιτυχή πτήση στα 1903, παρουσιάζοντας νέες δυνατότητες, και αεροσκάφη επιτήρησης είχαν παρουσιαστεί και τελειοποιηθεί κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η φωτογράφηση που βασιζόταν όμως σε περιστέρια, παρόλες τις δυσκολίες πρακτικής εφαρμογής, υποσχόταν να παρέχει συμπληρωματικές, λεπτομερής φωτογραφίες από χαμηλά ύψη.
Το Πρωσικό Υπουργείο Πολέμου έδειξε ενδιαφέρον, αλλά κάποιος αρχικός ενδοιασμός μπορούσε να αποφευχθεί με μια σειρά από επιτυχής επιδείξεις. Τα περιστέρια αποδείχθηκαν αρκετά αδιάφορα στις εκρήξεις, αλλά κατά τη διάρκεια της μάχης ένας περιστερώνας μπορεί να χρειαζόταν να μετακινηθεί, και να χρειαζόταν λίγος χρόνος για τα περιστέρια ώσπου να προσανατολιστούν στη νέα τους θέση. Το πρόβλημα του να κάνεις τα οικόσιτα περιστέρια να αποδεχτούν έναν μετατοπισμένο περιστερώνα με το ελάχιστο που θα απαιτηθεί για επανεκπαίδευση είχε αντιμετωπιστεί με κάποια επιτυχία από τον ιταλικό στρατό γύρω στα 1880,  ο Γάλλος λοχαγός Ρεϋνώ (Reynaud) έλυσε αυτό το πρόβλημα με το να μεγαλώνει τα μικρά περιστέρια σε έναν περιοδεύοντα περιστερώνα. Δεν υπάρχει κάποια ένδειξη ότι ο Νόιμπρονερ γνώριζε αυτή τη δουλειά, αλλά σίγουρα γνώριζε ότι θα μπορούσε να δοθεί κάποια λύση καθώς είχε ακούσει για έναν πλανόδιο εργάτη που απασχολούνταν σε πανηγύρια και ήταν θαυμαστής των περιστεριών κι είχε ένα περιστερώνα στο τροχόσπιτο του. Στις εκθέσεις του 1909 στη Δρέσδη και τη Φραγκφούρτη παρουσίασε ένα μικρό αμαξίδιο που συνδύαζε ένα σκοτεινό θάλαμο με ένα κινητό περιστερώνα σε φανταχτερά χρώματα. Μετά από μήνες επίπονης εργασίας εκπαίδευσε τα νεαρά περιστέρια να επιστρέφουν στον περιστερώνα ακόμα κι αν είχε μετακινηθεί.
Στα 1912  ο Νόιμπρονερ είχε ολοκληρώσει το έργο του (που είχε ορίσει στα 1909) να φωτογραφήσει τις εργασίες κοντά στη λίμνη Τεγκέλ χρησιμοποιώντας μόνο το κινητό του περιστερώνα. Περίπου 10 χρόνια διαπραγματεύσεων είχαν προγραμματιστεί να λάβουν τέλος τον Αύγουστο του 1914 με ένα πρακτικό τεστ σε μια μανούβρα στο Στρασβούργο, που ακολουθήθηκε από μια κατάσχεση της εφεύρεσης από το κράτος. Όλα τα παραπάνω σχέδια ανατράπηκαν από το ξέσπασμα του πολέμου. Ο Νόιμπρονερ έπρεπε να παρέχει όλα του τα περιστέρια και τον εξοπλισμό στο στρατό, που τα δοκίμασε στο πεδίο των μαχών με ικανοποιητικά αποτελέσματα, αλλά χωρίς να υιοθετήσει τη τεχνική αυτή πιο ευρέως.
Αντιθέτως, κάτω από το πρίσμα των νέων συνθηκών που προκαλούσαν οι φθορές του πολέμου, τα πολεμικά περιστέρια στο ρόλο των ταχυδρομικών περιστεριών γνώρισαν άνθιση. Ο κινητός περιστερώνας του Νόιμπρονερ βρήκε το δρόμο του ως τη Μάχη του Βερντούν, όπου αποδείχτηκε να έχει τέτοιο σημείο υπεροχής ώστε να χρησιμοποιηθεί σε μεγαλύτερη έκταση στη Μάχη του Σομμέ. Μετά το πόλεμο, το Υπουργείο Πολέμου αποκρίθηκε στο αίτημα του Νόιμπρονερ ότι η χρήση περιστεριών για εναέρια φωτογράφηση δεν είχε κάποια στρατιωτική αξία και περαιτέρω πειράματα δεν μπορούσαν να δικαιολογηθούν.
Το Διεθνές Μουσείο Κατασκοπίας στη Ουάσινγκτον έχει ένα μικρό δωμάτιο αφιερωμένο στα ταχυδρομικά περιστέρια και τη φωτογράφηση με περιστέρια κατά το Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία|Παιχνίδι που απεικονίζει Γερμανό στρατιώτη να κρατάει ένα περιστέρι με φωτογραφική μηχανή μικρογραφία|Κάτοψη σχεδίου από την ελβετική πατέντα Παρά την επίσημη θέση του Υπουργείου Πολέμου αμέσως μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το 1932 αναφέρθηκε ότι ο γερμανικός στρατός εκπαίδευε περιστέρια για να φωτογραφίζουν, κι ότι οι γερμανικές κάμερες των περιστεριών ήταν σε θέση για 200 λήψεις ανά πτήση. Την ίδια χρονιά, οι Γάλλοι ισχυρίστηκαν ότι είχαν αναπτύξει φωτογραφικές μηχανές για περιστέρια, καθώς και μία μέθοδο για να απελευθερώνουν τα περιστέρια πίσω από τις εχθρικές γραμμές από εκπαιδευμένα σκυλιά.
Παρ'όλο που πολεμικά περιστέρια και κινητοί περιστερώνες χρησιμοποιήθηκαν ευρύτατα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, είναι ασαφές σε ποιά έκταση χρησιμοποιήθηκαν για αεροφωτογράφηση. Σύμφωνα με μία αναφορά του 1942, ο Σοβιετικός στρατός ανακάλυψε εγκαταλελειμμένα φορτηγά με κάμερες περιστεριών που μπορούσαν να «τραβήξουν» φωτογραφίες ανά πέντε λεπτά, καθώς και σκυλιά εκπαιδευμένα να μεταφέρουν περιστέρια σε καλάθια. Στη πλευρά των Συμμάχων, αναφέρεται ότι μέχρι και τα τέλη του 1943 το Αμερικανικό Σώμα Σημάτων και Διακριτικών (the American Signal Corps) ήταν εν γνώση της πιθανότητας του να υιοθετήσει την τεχνική.
Χάρη σε έρευνα που διεξήχθη από το Ελβετικό Μουσείο Φωτογραφικής Μηχανής ( Musée suisse de l'appareil photographique)  στο Βεβέ, γνωρίζουμε περισσότερα για τις φωτογραφικές μηχανές των περιστεριών που ανέπτυξε την ίδια περίοδο ο Ελβετός ωρολογοποιός Κριστιάν Αντριάν Μισέλ (Christian Adrian Michel, 1912–1980)   στη Βάλδη. Είχε τοποθετηθεί στην υπηρεσία των ταχυδρομικών περιστεριών του Ελβετικού Στρατού το 1931, και το 1933 άρχισε να εργάζεται στην ιδέα του να προσαρμόσει την πανοραμική φωτογραφική μηχανή του Νόιμπρονερ στο φιλμ των 16 χιλιοστών, βελτιώνοντας το με ένα μηχανισμό που έλεγχε τη καθυστέρηση πριν τη πρώτη έκθεση και τη μετακίνηση του φιλμ από έκθεση σε έκθεση. Η φωτογραφική μηχανή του Μισέλ έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στα 1937,  ζύγιζε μόλις 70 γραμμάρια (2,5 ούγιες), κι ίσως υπήρξε και η πρώτη που διέθετε χρονόμετρο που το ενεργοποιούσε ωρολογιακός μηχανισμός.
Το σχέδιο που είχε κατά νου ο Μισέλ, να πουλήσει τη κάμερα του στον Ελβετικό Στρατό, απέτυχε, και στάθηκε αδύνατον να βρει κατασκευαστή που να τη παρήγαγε σε ποσότητα. Τελικά μόνο 100 κομμάτια από τη φωτογραφική του μηχανή παρήχθησαν. Μετά το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο Μισέλ «πατένταρε» μια οβίδα και μια ιπποσκευή για τη μεταφορά αντικειμένων με ταχυδρομικά περιστέρια όπως ρολά φιλμ. Ανάμεσα στο 2002 και το 2007 τρεις από τις κάμερες του δημοπρατήθηκαν από τον Οίκο Κρίστυς (Christie's) στο Λονδίνο.
Το Ελβετικό Μουσείο Φωτογραφικής Μηχανής στο Βεβέ έχει στη κατοχή περίπου 1000 φωτογραφίες που «τραβήχτηκαν» για ερευνητικούς σκοπούς κατά τη περίοδο που ο Μισέλ ανέπτυσσε τη φωτογραφική του μηχανή. Οι περισσότερες φωτογραφίες «τραβήχτηκαν» με ορθόπανχρωματικό Άγκφα Φιλμ (Agfa film) των 16 χιλιοστών με ταχύτητα ISO 8/10°. Το φορμά έκθεσης ήταν 10Χ34 (10 χιλιοστά επί 34 χιλιοστά). Η δέ ποιότητα ήταν επαρκής για μια δεκαπλάσια μεγέθυνση. Στο κατάλογο της έκθεσης του 2007 με τίτλο Des pigeons photographes? (Τα περιστέρια φωτογράφοι;) έχουν καταγραφεί ως δοκιμαστικές φωτογραφίες από έδαφος ή από παράθυρο, ανθρώπινες προοπτικές από το έδαφος ή από υπερυψωμένα σημεία, αεροφωτογραφίες από αεροπλάνα, αεροφωτογραφίες από σχετικά υψηλό υψόμετρο που πιθανώς τραβήχτηκαν από περιστέρια που απελευθερώθηκαν από αεροπλάνα, και μόλις ένα μικρό νούμερο από τυπικές φωτογραφίες περιστεριών.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) των Ηνωμένων Πολιτειών ανέπτυξε μια φωτογραφική μηχανή για περιστέρια που τροφοδοτείτο από μπαταρία, που τώρα εκτίθεται στο Εικονικό Μουσείο της CIA. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα, τα πραγματικά στοιχεία της χρήσης της κάμερας εξακολουθούν να είναι απόρρητα. Υπάρχουν εκθέσεις που αναφέρουν ότι γινόταν χρήση της κάμερας μέχρι και στη δεκαετία του 1970, ότι τα περιστέρια απελευθερώνονταν από αεροπλάνα, και ότι το όλο εγχείρημα ήταν μια αποτυχία. Στα 1978 το Ελβετικό περιοδικό L'Illustré (Λ'ιλουστρέ) τύπωσε μια αεροφωτογραφία ενός δρόμου στη Βασιλεία που είχε τραβήξει ένα περιστέρι της Φέντω ντε Βριές-Μπάουμαν (Febo de Vries-Baumman) εξοπλισμένο με μια φωτογραφική μηχανή με υδραυλικό μηχανισμό. Τη περίοδο 2002-2003 ο περφόρμερ Άμος Λάτιερ (Amos Latteier) και το περιστέρι του  πειραματίστηκαν με την αεροφωτογράφηση χρησιμοποιώντας το λεγόμενο Advanced Photo System (APS) και ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές μετέτρεψαν το αποτέλεσμα σε μια διάλεξη με τίτλο "PowerPointillist" στο Πόρτλαντ, Όρεγκον. Στα 2008, σε μια μεταφορά της Ωραίας Κοιμωμένης από τον γερμανό σκηνοθέτη Άρεντ Άγκθε (Arend Agthe) σε κινηματογραφική ταινία, ο πρίγκιπας εφευρίσκει την αεροφωτογραφία με περιστέρι και ανακαλύπτει την Ωραία Κοιμωμένη από μια φωτογραφία που «τραβάει» ένα περιστέρι του.
Στη δεκαετία του 1980 ένας μικρός αριθμός από ρέπλικες υψηλής ποιότητας κατασκευάστηκαν από τον Ρολφ Όμπερλάουντερ (Rolf Oberländer) και πήραν το όνομα Doppel-Sport cameras. Ένα από αυτά τα μοντέλα προσήλθε στη κατοχή του Ελβετικού Μουσείου Φωτογραφικής Μηχανής (Swiss Camera Museum) στο Βεβέ στα 1999.
Η σύγχρονη τεχνολογία επιτρέπει την επέκταση της ίδιας αρχής ως προς τη χρήση βιντεοκάμερας. Το 2004 το BBC παρουσίασε μέσα στα πλαίσια του προγράμματος Animal Camera (Κάμερα Ζώου) με παρουσιαστή τον Στιβ Λέοναρντ (Steve Leonard) θεαματικές ταινίες που λαμβάνονταν από μικροσκοπικές κάμερες τηλεόρασης που είχαν προσδεθεί σε αετού ς, γεράκια και άλλα αρπακτικά, που μετέδιδαν το σήμα σε ένα κοντινό δέκτη μικροκυμάτων. Οι κάμερες έχουν βάρος 28 g. Μικροσκοπικές ψηφιακές συσκευές αναπαραγωγής ήχου με ενσωματωμένη βιντεοκάμερα μπορούν επίσης να συνδεθούν με τα περιστέρια. Το 2009 συζητήθηκε ιδιαίτερα ανάμεσα στους ερευνητές οι ανακοινώσεις που έγιναν μέσω μιας έκθεσης σε περιοδικό του κλάδου για τις γνώσεις που αποκόμισαν από την τοποθέτηση καμερών σε άλμπατρος. Οι κάμερες σε μέγεθος κραγιόν «τράβαγαν» φωτογραφία κάθε 30 δευτερόλεπτα. Φωτογραφικές μηχανές έχουν επίσης τοποθετηθεί και σε άλλα ζώα, όπως γάτες και σκύλους.
Περαιτέρω πηγές
Brons, Franziska (2006), "Bilder im Fluge: Julius Neubronners Brieftaubenfotografie", Fotogeschichte (in German) 26 (100): 17–36. Gradenwitz, Alfred (1908), "Les pigeons photographes", L'illustration (in French) (3429): 322ff. Neubronner, Julius (1909), Die Brieftaubenphotographie und ihre Bedeutung für die Kriegskunst, als Doppelsport, für die Wissenschaft und im Dienste der Presse. Nebst einem Anhang: 'Die Kritik des Auslandes' (in German), Dresden: Wilhelm Baensch. Neubronner, Julius (1910), "Die Photographie mit Brieftauben", in Wachsmuth, Richard, Denkschrift der Ersten Internationalen Luftschiffahrts-Ausstellung (Ila) zu Frankfurt a.M. 1909 (in German), Berlin: Julius Springer, pp. 77–96, OCLC 44169647. Oelze, Friedrich Wilhelm (1910), Brieftaubensport und Brieftaubenphotographie, Miniatur-Bibliothek für Sport und Spiel (in German), 30–31, Leipzig, Berlin, Frankfurt a. M., Paris: Grethlein, OCLC 251937979. Wittenburg, Jan-Peter (2007), "Photographie aus der Vogelschau: zur Geschichte der Brieftaubenkamera", Photo deal (in German) 4 (59): 16–22.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιστερίδες Κατηγορία:Στρατός Κατηγορία:Αεροναυπηγική Κατηγορία:Αεροφωτογράφιση
Καθεδρικός Ναός του Χριστού Σωτήρος (Μπάνια Λούκα)
Ο Καθεδρικός Ναός του Χριστού Σωτήρος (στα σερβικά κυριλλικά: Саборни храм Христа Спаситеља, στα σερβικά λατινικά: Saborni hram Hrista Spasitelja) είναι θρησκευτική κατασκευή ευρισκόμενη στο κέντρο της Μπάνια Λούκα, πρωτεύουσας της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Ανήκει στη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία και υπάγεται στην Επαρχία της Μπάνια Λούκα. Καθαγιάστηκε επισήμως από τον Επίσκοπο Γιεφρέμ τον Μάιο του 2009.
Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|Γενική άποψη του Καθεδρικού Ναού.
Μια πρώτη εκκλησία ευρισκόμενη στην θέση του σημερινού Καθεδρικού Ναού του Χριστός Σωτήρος ανεγέρθηκε κατά την διάρκεια της οθωμανικής περιόδου της ιστορίας της πόλης της Μπάνια Λούκα. Ήταν αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα και κατεστράφη μετά την εξέγερση του 1875 ενάντια στους Τούρκους. Το 1878, μετά την προσάρτηση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης από την Αυστροουγγαρία, οι Σέρβοι της Βοσνίας επιθυμούσαν την εκ νέου ανέγερση της εκκλησίας, ωστόσο οι λίθοι που είχαν προβλεφθεί για εκείνη την δουλειά, τελικώς, χρησιμοποιήθηκαν από τους Αυστριακούς για την ανέγερση ενός στρατώνα. Το 1879, μια εκκλησία μικρών διαστάσεων, ωστόσο, ανεγέρθη. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας νέος Καθεδρικός Ναός ανεγέρθηκε σε εκείνη την τοποθεσία μεταξύ του 1925 και του 1939, ενώ καθαγιάστηκε το 1939. Στις 12 Απριλίου 1941, ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Τριάδος βομβαρδίστηκε και η αψίδα του υπέστη σημαντικές ζημιές. Τον Μάιο του ίδιου έτους, οι Κροάτες Ουστάσι, οι οποίοι είχαν καταστεί κύριοι της Μπάνια Λούκα, χαρακτήρισαν τον Καθεδρικό Ναό ως « φρίκη της πόλης » και διέταξαν την κατεδάφισή του « λίθο προς λίθο και τούβλο προς τούβλο ». Μετά τον πόλεμο, οι νέες Κομμουνιστικές Αρχές της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας απαγόρευσαν την εκ νέου κατασκευή του Καθεδρικού Ναού, ενώ ένα μνημείο προς τιμήν των πεσόντων στον πόλεμο στρατιωτών ανεγέρθηκε στην θέση του. Μεταξύ του 1963 και του 1969, καθώς οι Σέρβοι πίστευαν πως η παλαιά κατασκευή δεν θα ανακατασκευαζόταν, πλέον, εκ νέου, ένας νέος Καθεδρικός Ναός της Αγίας Τριάδος ανεγέρθηκε σε διαφορετική τοποθεσία.
Το 1992, μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, ο Δήμος της Μπάνια Λούκα έδωσε την έγκρισή του για την ανακατασκευή του παλαιού Καθεδρικού Ναού στην αρχική του τοποθεσία, με αφιέρωση στον Χριστό Σωτήρα. Στις 17 Οκτωβρίου 1993, ο Πατριάρχης της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Παύλος, παρουσία αριθμού αξιωματούχων της Εκκλησίας, καθιέρωσε τα θεμέλια της νέας κατασκευής. Το 2004, έλαβε χώρα η πρώτη λειτουργία εντός αυτής, ενώ ο επίσημος καθαγιασμός της έγινε τον Μάιο του 2009 από τον Γιεφρέμ, Επίσκοπο της Μπάνια Λούκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκεία στη Μπάνια Λούκα Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στη Μπάνια Λούκα Χριστος Σωτηρ της Μπανια Λουκα
Γιουβάλντη
Η Γιουβάλντη (αγγλικά: Uvalde) είναι πόλη και η έδρα της Κομητείας Γιουβάλντη του Τέξας των ΗΠΑ. Ο πληθυσμός της ήταν 15.217 κάτοικοι στην απογραφή του 2020. Η Γιουβάλντη βρίσκεται στη γεωγραφική περιοχή του κεντρικού και νοτίου Τέξας γνωστή ως Τέξας Χιλ Κάντρι, 130 χλμ. δυτικά του κέντρου του Σαν Αντόνιο και 87 χλμ. ανατολικά των συνόρων Μεξικού-Ηνωμένων Πολιτειών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Τέξας
Κατάλογος πόλεων του Ανατολικού Τιμόρ
Το παρακάτω λήμμα είναι κατάλογος πόλεων του Ανατολικό Τιμόρ.
Επισκόπηση
Στο παρελθόν, οι πόλεις και κωμοπόλεις με πληθυσμό που υπερβαίνει τους 1.000 κατοίκους καταγράφονταν ως πόλεις, συμπεριλαμβανομένου του Ντάρε στον δήμο Ντίλι και του Μπομπονάρο στον ομώνυμο δήμο.
Τα 38 αστικά σούκο του Ανατολικού Τιμόρ βρίσκονται σχεδόν όλα γύρω από τις πρωτεύουσες των δήμων. Μόνη εξαίρεση είναι το Μαουμπίσε, στον δήμο Αϊνάρο.
Κατάλογος πόλεων
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τον πληθυσμό των πόλεων με πληθυσμό άνω των 1.000 κατοίκων (σύμφωνα με τον παλαιότερο ορισμό, ένας οικισμός με πληθυσμό άνω των 1.000 κατοίκων θεωρούταν πόλη) το 2002 και το 2006. Στο παρακάτω πίνακα εμφανίζεται ο πληθυσμός της πραγματικής πόλης, χωρίς τα προάστια. Τα νούμερα για τους πληθυσμούς των πόλεων το 2010 προέρχονται από την απογραφή του 2010. Το 2015 έγιναν ορισμένες αλλαγές στα διοικητικά όρια των πόλεων, επομένως οι πληθυσμοί ορισμένων πόλεων μεταβλήθηκαν σημαντικά.
Το όνειρο του θείου μου
Μια σπουδαία κυρία μιας επαρχιακής ρωσικής πόλης προσπαθεί να παντρέψει την κόρη της με έναν ηλικιωμένο πλούσιο πρίγκιπα, καταλήγει όμως στη γελοιοποίηση καθώς αυτός δεν είναι σε κατάσταση να καταλάβει αν η πρόταση γάμου που έκανε είναι όνειρο ή πραγματικότητα και η ιστορία καταλήγει σε γκροτέσκα κωμωδία.
Κάτω από το ανάλαφρο και χιουμοριστικό ύφος, που ακροβατεί στα όρια της σάτιρας και της τραγωδίας και εμβαθύνει στα πιο μυστικά όρια της συνείδησης, αποκαλύπτεται το πορτρέτο μιας ολόκληρης κοινωνίας της επαρχιακής Ρωσίας του 19ου αιώνα.
Το έργο έχει διασκευαστεί για το θέατρο.
Υπόθεση
Η ιστορία διαδραματίζεται στην πόλη Μορντασώφ, στην περιφέρεια του Βλαντίμιρ, στα δυτικά της Ρωσίας.
Η Μαρία Αλεξάντροβνα Μοσκάλοβα, κυρία της τοπικής αριστοκρατίας, έχει το πιο αξιοσέβαστο σαλόνι στη μικρή πόλη, και γεμάτη επιρροή, δόξα και καθωσπρεπισμό πάντα ήξερε να διευθύνει τις υποθέσεις και τα κουτσομπολιά της ώστε όλοι μάλλον να τη φοβούνται παρά να τη σέβονται. Ο σύζυγός της βρίσκεται στο κτήμα τους γιατί η Μαρία δεν υποφέρει την ανοησία του. Αναζητά έναν καλό σύζυγο για την 23χρονη μοναχοκόρη της Ζίνα, η οποία είχε ερωτευτεί τον Βάσια, έναν νεαρό δάσκαλο, δύο χρόνια νωρίτερα. Η Μαρία τότε είχε κάνει τα πάντα για να την αποτρέψει να τον παντρευτεί και τα κατάφερε αλλά η Ζίνα τον αγαπά ακόμη. Συχνός επισκέπτης τους αυτή την περίοδο είναι ο Πάβελ Μοζγκλιάκοφ, νεαρός αξιωματούχος, ερωτευμένος με τη Ζίνα, της έκανε πρόταση γάμου αλλά αυτή τον κρατάει σε αναμονή.
Μετά από ένα ατύχημα, φτάνει στο σπίτι της Μαρίας Αλεξάντροβνας ο θείος του Μοζγκλιάκοφ πρίγκιπας K, ένας ηλικιωμένος αριστοκράτης, που πάσχει, σύμφωνα με τους κατοίκους της πόλης, από γεροντική άνοια. Αφού κατασπατάλησε την περιουσία του, ο πρίγκιπας έλαβε πρόσφατα μια απροσδόκητη τεράστια κληρονομιά και ζει για χρόνια απομονωμένος σε ένα από τα κτήματά του. Έχουν περάσει έξι χρόνια από την τελευταία φορά που επισκέφθηκε το Μορντασώφ, ξέχασε όλα τα πρόσωπα και μπερδεύει τους πάντες.
Ενώ μιλάει με τον καλεσμένο, η Μαρία Αλεξάντροβνα αναπτύσσει ένα σχέδιο: να τον παντρέψει με την κόρη της. Η Ζίνα στην αρχή απορρίπτει με βδελυγμία κάθε συζήτηση για γάμο μαζί του, αλλά η μητέρα της έχει σοβαρά επιχειρήματα απέναντι στην αγανακτισμένη Ζίνα και της παρουσιάζει τον γάμο της ως μια ειδική αποστολή - θα είναι μια αδελφή του ελέους για τον σύζυγό της, και μετά τον θάνατό του (κάτι που δεν θα αργήσει) θα γίνει πλούσια πριγκίπισσα, ελεύθερη να παντρευτεί «όποιον θέλει».
Καμίλα Λάντινγκτον
Η Καμίλα Αν Λάντινγκτον (Camilla Anne Luddington, 15 Δεκεμβρίου 1983) είναι Βρετανίδα Αμερικανίδα ηθοποιός.
Το όνειρο του θείου μου
Υπόθεση
Η Ζίνα συμφωνεί με το σχέδιο της μητέρας της και αυτή κάνει τα πάντα για να κρατήσει στο σπίτι τον πρίγκιπα, τον οποίο και άλλες μητέρες επιθυμούν για τις κόρες τους. Δυστυχώς για εκείνη, μια χήρα φιλοξενούμενή της, που είχε ακούσει τη συζήτηση μεταξύ μητέρας και κόρης και που επίσης είχε βλέψεις να παντρευτεί τον πρίγκιπα, παρέσυρε τον Μοζγκλιάκοφ να κρυφακούσει μια συνομιλία μητέρας και κόρης.
Καμίλα Λάντινγκτον
Είναι κυρίως γνωστή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Lara Croft στα βιντεοπαιχνίδια Tomb Raider (2013), Rise of the Tomb Raider (2015) και Shadow of the Tomb Raider (2018), για τα οποία παρείχε τη φωνή και την καταγραφή κίνησής της. Είναι επίσης γνωστή για τον ρόλο της Kate Middleton στην ταινία του Lifetime William & Kate: The Movie (2011) και για εκείνον της Jo Karev (Wilson) στην ιατρική δραματική σειρά του ABC Grey's Anatomy.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιών
Το όνειρο του θείου μου
Επίλογος
Πέρασαν τρία χρόνια. Ο Μοζγκλιάκοφ επισκέπτεται για διοικητικό έλεγχο μια μακρινή επαρχία. Ο Γενικός Κυβερνήτης τον προσκαλεί σε ένα χορό στο σπίτι του, όπου στο πρόσωπο της συζύγου του κυβερνήτη αναγνωρίζει τη Ζίνα, που δεν τον αναγνώρισε. Η Μαρία Αλεξάντροβνα, που βρίσκεται επίσης στη γιορτή, μετά βίας του απηύθυνε το λόγο.
Ιστορικό
μικρογραφία|250x250εσ|Το σπίτι του [[Φιόντορ Ντοστογιέφσκι|Ντοστογιέφσκι στο Σεμιπαλατίνσκ]] Ο Ντοστογιέφσκι άρχισε να γράφει το έργο μετά από μια μακρά παύση, που σχετίζεται με την παραμονή του πρώτα στη φυλακή στο Ομσκ της Σιβηρίας και αργότερα με την εποχή που αναγκάστηκε να υπηρετήσει στο Σώμα Στρατού της Σιβηρίας στο Σεμιπαλατίνσκ. Ο συγγραφέας παρακινήθηκε να το δημιουργήσει όχι μόνο από την επιθυμία να επιστρέψει στη λογοτεχνική δραστηριότητα, αλλά και από οικονομικές δυσκολίες: το 1858, σε μια επιστολή που απευθυνόταν στον δημοσιογράφο Μιχαήλ Κατκόφ, αναφέροντας την ιδέα ενός νέου έργου, ο συγγραφέας ξεκαθάρισε ειλικρινά ότι είχε απόλυτη ανάγκη από χρήματα: «Αν θέλετε να έχετε για δημοσίευση φέτος το μυθιστόρημά μου, τότε μπορείτε να μου στείλετε τώρα, εκ των προτέρων, τα 500 ρούβλια που μου λείπουν και χρειάζομαι επειγόντως».
Οι ερευνητές δεν έχουν καθορίσει την ακριβή ημερομηνία της έναρξης συγγραφής. Παρά τη βιασύνη του, ο Ντοστογιέφσκι - κατά παράβαση της προκαταρκτικής συμφωνίας - μπόρεσε να στείλει το τελειωμένο χειρόγραφο στο περιοδικό Russkoye Slovo τον Ιανουάριο του 1859. Τον Μάρτιο η ιστορία είχε ήδη τυπωθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Δημοκρατικός Συνασπισμός (Ουγγαρία)
Ο Δημοκρατικός Συνασπισμός (ουγγρικά: Democratic Koalíció, DK) είναι ένα κοινωνικό φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα στην Ουγγαρία, υπό την ηγεσία του πρώην πρωθυπουργού Φέρεντς Γκιουρτσάνι. Ιδρυμένος το 2010 ως τμήμα του Σοσιαλιστικού Κόμματος (MSZP), ο Δημοκρατικός Συνασπισμός χωρίστηκε από το MSZP στις 22 Οκτωβρίου 2011 και έγινε ανεξάρτητο κόμμα. Έχει τέσσερις βουλευτές στην Εθνοσυνέλευση και δύο βουλευτές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Ιστορικά στοιχεία
Στις 22 Οκτωβρίου 2011, ο Γκιουρτσάνι ανακοίνωσε ότι εγκατέλειπε το ουγγρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (MSZP) και ότι δημιουργούσε μια νέα κοινοβουλευτική ομάδα, καθώς είχε επιτύχει να συγκεντρώσει τον απαραίτητο αριθμό βουλευτών για τη σύστασή της. Το νέο κόμμα Δημοκρατικός Συνασπισμός χαρακτηρίστηκε ως ένας σχηματισμός Δυτικός και Αριστερός, που διέθετε δέκα βουλευτές. Ο Γκιουρτσάνι είπε ότι ο λόγος για τον οποίο είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει το MSZP ήταν ότι το κόμμα είχε αποτύχει στις προσπάθειές του να μεταμορφωθεί. Οι σοσιαλιστές βουλευτές καταδίκασαν έντονα τον Γκιουρτσάνι, ο οποίος την προηγούμενη εβδομάδα είχε δεσμευτεί να παραμείνει στο κόμμα. Ο Γκιουρτσάνι στην ομιλία του χαρακτήρισε το νέο σύνταγμα ως «παράνομο» και επέμεινε ότι τα μέλη και οι επικεφαλής των ανεξάρτητων κλάδων του κράτους, όπως το συνταγματικό δικαστήριο και ο εισαγγελέας «εξυπηρετούν αποκλειστικά τον Βίκτορ Ορμπάν».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στην Ουγγαρία
Επίθεση της Μεζ-Αργκόν
μικρογραφία|290x290εσ|Αμερικανοί στρατιώτες του του 23ου Σώματος Πεζικού επιτίθενται σε εδραιωμένες γερμανικές θέσεις, 1918 Η επίθεση της Μεζ-Αργκόν ήταν η τελευταία επίθεση του A' Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν μια σημαντική στρατιωτική επιχείρηση, νότιο τμήμα της τελικής «Επίθεσης των εκατό ημερών» που εξαπέλυσαν τα στρατεύματα της Αντάντ σε όλο το Δυτικό μέτωπο τους θερινούς και φθινοπωρινούς μήνες του 1918. Η επίθεση πραγματοποιήθηκε στον τομέα του Βερντέν, στα βόρεια και βορειοδυτικά της πόλης, από την κοινότητα Φορζ στον ποταμό Μεζ έως το δάσος της Αργκόν, μεταξύ 26 Σεπτεμβρίου και 11 Νοεμβρίου 1918, συνολικά για 47 ημέρες. Η επίθεση στη Μεζ-Αργκόν ήταν η μεγαλύτερη στην στρατιωτική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς έλαβαν μέρος 1,2 εκατομμύρια Αμερικανοί στρατιώτες.
Αυτή η επιχείρηση, παράλληλα με τις επιθέσεις που διέταξε ο Στρατάρχης Φερντινάν Φος σε όλα τα μέτωπα -Βαλκανικό, Μέσης Ανατολής, Ιταλικό- και οι οποίες στέφθηκαν από επιτυχία καθώς η Βουλγαρία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία συνθηκολόγησαν τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο αντίστοιχα, ώθησε το γερμανικό στρατό στην τελική ήττα και την υπογραφή της ανακωχής της 11ης Νοεμβρίου, η οποία έθεσε τέλος στον πόλεμο.
Δυνάμεις
Συμμαχικές δυνάμεις
Γερμανική αυτοκρατορία
Στόχοι
μικρογραφία|250x250εσ|Η περιοχή της επίθεσης στη [[Λωρραίνη (περιοχή)|Λωρραίνη]] Ο σκοπός της συμμαχικής επίθεσης ήταν να επανακτήσει τα χαμένα εδάφη και κυρίως να καταλάβει τη σιδηροδρομική διασταύρωση στο Σεντάν που προσέφερε υλικοτεχνική υποστήριξη στους Γερμανούς στη Βορειοανατολική Γαλλία και τη Φλάνδρα και έτσι να ωθήσει τον εχθρό να παραδοθεί. Για να επιτύχει αυτούς τους στόχους, ο Γάλλος στρατάρχης Φερντινάν Φο ς έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιό του για γενική επίθεση για να σπάσει τη γραμμή Χίντεμπουργκ, μια σειρά αμυντικών οχυρών που δημιουργήθηκαν από τους Γερμανούς για να υπερασπιστούν τις θέσεις που είχαν κατακτήσει στο γαλλικό έδαφος. Το σχέδιο περιλάμβανε τρεις επιθέσεις: μία στο βορρά, μία στα δυτικά και μία στο νότο, σε όλο το δυτικό μέτωπο. Στις 26 Σεπτεμβρίου, οι Αμερικανοί άρχισαν την επίθεση στο νότο με την επίθεση στην Μεζ-Αργκόν ενώ οι Γάλλοι υπό τον Γκουρώ προωθήθηκαν στην Καμπανία και οι Αγγλοκαναδοί υπό τον Ντάγκλας Χαίηγκ στη Φλάνδρα, όπου σημείωσαν μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες απελευθερώνοντας το Καμπραί και τη Λιλ.
Πρώτη φάση: 26 Σεπτεμβρίου-3 Οκτωβρίου
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Επίθεση του Αμερικανικού στρατού Η αμερικανική επίθεση άρχισε στις 5:30 π.μ. στις 26 Σεπτεμβρίου κατά μήκος ενός μετώπου περίπου 30 χιλιομέτρων στην κοιλάδα του ποταμού Μεζ, από με τα αμερικανικά στρατεύματα να συναντούν σημαντικές δυσκολίες στην προέλαση, κυρίως λόγω απειρίας. Την επόμενη μέρα, στις 27 Σεπτεμβρίου, κατάφεραν να καταλάβουν το Μονφωκόν  και κοντινές περιοχές. Στις 29 Σεπτεμβρίου 6 γερμανικές μεραρχίες αναπτύχθηκαν για να αντιμετωπίσουν τα αμερικανικά στρατεύματα, αλλά αποκρούστηκαν.
Παρά τις αμερικανικές επιτυχίες, η γερμανική αντίσταση ήταν σθεναρή και η αμερικανική 35η μεραρχία υπέστη σοβαρές απώλειες, πολλοί αξιωματικοί της έπεσαν. Παρά τις δυσκολίες, κατάφερε να προχωρήσει 9 χιλιόμετρα μέσα στις γερμανικές γραμμές μέχρι το Σομ-Πυ και βορειοδυτικά της Ρενς (μάχη του Σαιν-Τιερύ).
Λίμνη Ίναρη
Η λίμνη Ίναρη (φινλανδικά: Inarijärvi/Inarinjärvi, βόρεια σάμι: Anárjávri, ίναρι σάμι: Aanaarjävri, σκολτ σάμι: Aanarjäuʹrr, σουηδικά: Enare träsk, νορβηγικά: Enaresjøen) είναι η μεγαλύτερη λίμνη της Λαπωνίας και η τρίτη μεγαλύτερη λίμνη της Φινλανδίας. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Λαπωνίας, βόρεια του Αρκτικού Κύκλου. Η λίμνη βρίσκεται 117-119 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας και ρυθμίζεται στο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας Καϊτακόσκι στη Ρωσία. Η περίοδος παγώματος κανονικά εκτείνεται από τον Νοέμβριο έως τις αρχές Ιουνίου.
Επίθεση της Μεζ-Αργκόν
Δεύτερη φάση: 4 - 28 Οκτωβρίου
μικρογραφία|293x293εσ|Σημαία της 157ης γαλλικής μεραρχίας πεζικού, γνωστής ως «Μεραρχία Κόκκινο Χέρι» Η δεύτερη φάση της μάχης ξεκίνησε στις 4 Οκτωβρίου. Κατά τη διάρκεια των πρώτων επιθέσεων, στην ταχεία προέλαση εναντίον των γερμανικών θέσεων, ένα τάγμα της 77ης Αμερικανικής Μεραρχίας Πεζικού, το «χαμένο τάγμα», δημιούργησε κενό στις εχθρικές γραμμές και περικυκλώθηκε από τις γερμανικές δυνάμεις μένοντας χωρίς πυρομαχικά και προμήθειες, έχοντας αποκοπεί από τις συμμαχικές γραμμές, σε απελπιστική κατάσταση καθώς δέχονταν πυρά από παντού. Κατά τη διάρκεια της αντίστασης των Αμερικανών κατά των γερμανικών επιθέσεων, από τους 575 άνδρες, μόνο 194 διασώθηκαν στις 7 Οκτωβρίου από τις συμμαχικές δυνάμεις χάρη σε ένα μήνυμα που κατάφεραν να στείλουν στους συμπατριώτες τους χρησιμοποιώντας ένα ταχυδρομικό περιστέρι που ονομάζονταν Σερ Αμί, που στα γαλλικά σημαίνει «αγαπητός φίλος».
Λίμνη Ίναρη
Τα πιο γνωστά νησιά της λίμνης είναι το Χάουτουουμαασααρι («Νησί Νεκροταφείο»), το οποίο χρησίμευε ως νεκροταφείο για τους αρχαίους Λάπωνες κατοίκους και το Ούκονκιβι («Πέτρα Ούκκο»), ιστορικό κέντρο θυσιών των αρχαίων κατοίκων της περιοχής. Συνολικά υπάρχουν πάνω από 3.000 νησιά. Πέστροφα, σολομός λίμνης, αρκτοσαλβελίνος, κορέγονος, θύμαλλος, πέρκα και λούτσος βρίσκονται στη λίμνη Ίναρη.
Επίθεση της Μεζ-Αργκόν
Δεύτερη φάση: 4 - 28 Οκτωβρίου
Οι Αμερικανοί κατά τη διάρκεια της επίθεσης ξεκίνησαν σειρά αιματηρών μετωπικών επιθέσεων για να σπάσουν τη γερμανική άμυνα της γραμμής Χίντενμπουργκ μεταξύ 14-17 Οκτωβρίου (Μάχη του Μονφωκόν). Στα τέλη Οκτωβρίου, τα αμερικανικά στρατεύματα είχαν προχωρήσει περίπου 15 χιλιόμετρα και κατέκτησαν το δάσος του Αργκόν, ενώ στα αριστερά τους οι Γάλλοι προχώρησαν περίπου 30 χιλιόμετρα, φτάνοντας στον ποταμό Αιν.
Λίμνη Ίναρη
Η λίμνη καλύπτει 1.040 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Αδειάζει προς το βορρά μέσω του Πάατσιοκι στο στόμιο του Βαράνγκερφιορδ, που είναι ένας κόλπος της θάλασσας του Μπάρεντς.
Επίθεση της Μεζ-Αργκόν
Τρίτη φάση: 29 Οκτωβρίου - 10 Νοεμβρίου
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Γερμανικά χαρακώματα στην [[Αργκόν (περιοχή)|Αργκόν|εναλλ.=]] Στις 31 Οκτωβρίου, οι Αμερικανοί είχαν προχωρήσει περίπου 15 χιλιόμετρα και στα αριστερά τους οι Γάλλοι περίπου 30, φτάνοντας στον ποταμό Αιν. Οι αμερικανικές δυνάμεις αναδιοργανώθηκαν σε δύο στρατούς, ο πρώτος υπό τον στρατηγό Λίγκετ, συνέχισε προς την κατεύθυνση του Σεντάν, η δεύτερη υπό τον υποστράτηγο Ρομπέρ Λι Μπάλλαρντ, κατευθύνθηκε ανατολικά προς το Μετς. Η προέλαση συνεχίστηκε κατά τις πρώτες έντεκα ημέρες του Νοεμβρίου. Οι Σύμμαχοι αντιμετώπισαν τη γερμανική αντίσταση, αλλά η πίεσή τους δεν σταμάτησε, η γερμανική άμυνα κάμφθηκε στο Μπυζανσί, επιτρέποντας στα γαλλικά στρατεύματα να διασχίσουν τον ποταμό Αιν, από όπου προχώρησαν καταλαμβάνοντας το Σεν, στη μάχη του Σεν. Στις 6 Νοεμβρίου, τα συμμαχικά στρατεύματα Γάλλων-Αμερικανών προσέγγισαν το Σεντάν και αντιμετώπισαν τις γερμανικές δυνάμεις που προστάτευαν την κρίσιμη σιδηροδρομική γραμμή Σεντάν-Μετς, καθώς η απώλειά της θα απειλούσε μια βασική γερμανική γραμμή τροφοδοσίας. Τις τελευταίες μέρες οι Γάλλοι κατέκτησαν τον πρωταρχικό στόχο, δηλαδή τη σιδηροδρομική διασταύρωση του Σεντάν και από τις 6 Νοεμβρίου οι αμερικανικές δυνάμεις απελευθέρωσαν τα γύρω εδάφη. Η μάχη τελείωσε με την τελική ανακωχή, στις 11.00 π.μ. στις 11 Νοεμβρίου 1918.
Απώλειες
μικρογραφία|Στρατιωτικό κοιμητήριο του Ρομάνι-σου-Μονφωκόν Ήταν η μεγαλύτερη και πιο αιματηρή επίθεση του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου για το Αμερικανικό Εκστρατευτικό Σώμα,Ήταν η πιο θανατηφόρα μάχη στην αμερικανική ιστορία, με απώλειες 26.277 νεκρούς για τους Αμερικανούς και 96.000 τραυματίες. Οι απώλειες των Γάλλων ήταν 35.000 νεκροί και των Γερμανών 28.000 νεκροί.
Λίμνη Ίναρη
Ο Φίλιπ Πούλμαν, συγγραφέας της σειράς βιβλίων Η Τριλογία του Κόσμου, επέλεξε αυτή τη λίμνη να είναι το σπίτι της μάγισσας Σεραφίνας Πέκκαλα.
Επίθεση της Μεζ-Αργκόν
Απώλειες
Οι απώλειες των Η.Π.Α. επιδεινώθηκαν από την απειρία πολλών στρατευμάτων, τις τακτικές που χρησιμοποιήθηκαν κατά τις πρώτες φάσεις της επιχείρησης και την ευρεία εκδήλωση της παγκόσμιας έκρηξης της γρίπης που ονομάστηκε «ισπανική γρίπη».
Λίμνη Ίναρη
Το κοίλωμα της λίμνης είναι ένας τεκτονικός λάκκος οριοθετούμενος από ρήγματα ενεργά στον Καινοζωικό.
Επίθεση της Μεζ-Αργκόν
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Λίμνη Ίναρη
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Φινλανδίας
Αλαμάννος Κορινθίας
Ο Αλαμάννος είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας Αθικίων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σαρωνικού, του δήμου Κορινθίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Πληθυσμός
Ο Αλαμάννος έχει διατηρήσει σταθερό τον πληθυσμό του απο την αναγνώριση του το 1928 με μικρές αυξομειώσεις ανάμεσα στις απογραφές.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 ως Αλαμάνος και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αθηκίων (Αθικίων) του -τέως- νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αλαμάννος και το 1949 υπήχθη στον νομό Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αθικίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Σαρωνικού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σαρωνικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορινθίων.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας
Νουσαντάρα (πόλη)
Η Νουσαντάρα (ινδονησιακά: Nusantara), επίσημα Πρωτεύουσα-Πόλη της Νουσαντάρα (ινδονησιακά: Ibu Kota Nusantara), είναι η μελλοντική πρωτεύουσα της Ινδονησίας, που πρόκειται να εγκαινιαστεί τον Αύγουστο του 2024 με τους εορτασμούς της εθνικής εορτής της χώρας. Η σχεδιαζόμενη πόλη θα αντικαταστήσει την Τζακάρτα, την εθνική πρωτεύουσα από το 1945. Βρίσκεται στην ανατολική ακτή του νησιού Βόρνεο σε αυτό που σήμερα αποτελεί τμήμα της επαρχίας του Ανατολικού Καλιμαντάν και η πόλη αναμένεται να περιλαμβάνει μια περιοχή 2.560 χλμ2, με λοφώδες τοπίο, δάσος και κόλπο. Η Νουσαντάρα αναμένεται να σχηματιστεί ως μια νέα επαρχία που χωρίζεται από το Ανατολικό Καλιμαντάν, παρόμοια με αυτή της πρωτεύουσας περιοχής της Τζακάρτα.
Η κατασκευή της Νουσαντάρα ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2022, καθαρίζοντας γη και χαράσσοντας δρόμους πρόσβασης, με την κατασκευή της πρώτης φάσης - Κυβερνητική Κεντρική Ζώνη, που περιλαμβάνει κυβερνητικά γραφεία, σχολεία, νοσοκομεία και εμπορικά κέντρα - που άρχισε τον επόμενο μήνα. Αρχικά, 100.000 εργαζόμενοι από όλη την Ινδονησία εστάλησαν στην τοποθεσία της Νουσαντάρα για να ξεκινήσουν την κατασκευή έως τον Ιούλιο του 2022. Αφού επικρίθηκε από τοπικές μαζικές οργανώσεις από το Ανατολικό Καλιμαντάν για εισαγωγή εργατών από έξω από την επαρχία, ο Πρόεδρος Τζόκο Ουιντόντο διέταξε την Αρχή της Πρωτεύουσας της Νουσαντάρα να πολλαπλασιάσει τους εργάτες σε μεταξύ 150.000 και 200.000 εργάτες για να εξασφαλίσει τη συμμετοχή των ντόπιων εργατών για εργασία στην κατασκευή της Νουσαντάρα.
Ετυμολογία
Η λέξη nusantara προέρχεται από την παλαιά ιαβαϊκή. Η λέξη της παλαιάς ιαβαϊκής είναι σύνθετη των nusa (κυρ. «νησιά») + antara (κυρ. «έξω»), το οποίο μπορεί να μεταφραστεί χονδρικά ως «εξωτερικά νησιά» (από την άποψη του νησιού της Ιάβας), που αρχικά αναφέρεται στο αρχιπέλαγος της περιοχής ως μετάφραση του σανσκριτικού Dwipantara της ίδιας σημασίας από το Σινχασάρι, πριν αναφερθεί σε κατακτημένα εδάφη της Αυτοκρατορίας Ματζάπαχιτ έξω από την Ιάβα που σήμερα μεταμορφώθηκε και αναπτύχθηκε ως σύγχρονη Ινδονησία.
Το Nusantara επιλέχθηκε ως το νέο όνομα της πρωτεύουσας της Ινδονησίας για να ενσαρκώσει το εθνικό όραμα γνωστό ως Wawasan Nusantara (κυρ. «Όραμα Νουσαντάρα», «Το όραμα του αρχιπελάγους της Ινδονησίας») και είναι επίσης μια αντανάκλαση της θέσης της χώρας ως αρχιπελαγικού κράτους. Βασισμένο στην τοπική κουτεϊνική προφορική παράδοση, όπως καταγράφεται στο ιστορικό χειρόγραφο Salasilah Kutai (κυρ. « Η γενεαλογία του βασιλείου των Κουτάι»), προτού ονομαστεί η περιοχή ως Kutai τον 13ο αιώνα, ονομαζόταν επίσης Nusentara (κυρ. «γη που είναι χωρισμένη»).
Ιστορία
Στις αρχές Σεπτεμβρίου 2021 ολοκληρώθηκε το νομοσχέδιο για τη μετεγκατάσταση κεφαλαίων. Στις 29 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, η διοίκηση του Ουιντόντο υπέβαλε γενικό νομοσχέδιο για τη μετεγκατάσταση της πρωτεύουσας στο Λαϊκό Συμβούλιο Αντιπροσώπων (την κάτω βουλή του κοινοβουλίου της Ινδονησίας). Μεταξύ πολλών στοιχείων που προβλέπονται στο νομοσχέδιο, περιείχε το σχέδιο για το σχηματισμό της Αρχής Κεφαλαίου (Otorita Ibu Kota Negara), ειδική υπηρεσία υπεύθυνη για τη νέα πρωτεύουσα και υπόλογη στον Πρόεδρο. Ο νέος οργανισμός διαθέτει ιδιότητες που μοιάζουν με το υπουργείο, καθώς ο κάτοχος του αξιώματος θα διορίζεται από τον Πρόεδρο, αλλά με ειδικές διοικητικές ικανότητες παρόμοιες με έναν κυβερνήτη επαρχίας. Θα ρυθμίζει επίσης τον τρόπο με τον οποίο η Αρχή Κεφαλαίου θα διαχειρίζεται τη χρηματοδότηση, τη φορολογία, την ανταπόδοση και τα περιουσιακά της στοιχεία.
Λόγω του σχεδίου που υποβλήθηκε στα μέσα της δεύτερης θητείας του Ουιντόντο ως προέδρου, η Λαϊκή Συμβουλευτική Συνέλευση (ΛΣΣ) επανεξέδωσε την τροποποίηση του Συντάγματος της Ινδονησίας για να αποκαταστήσει την ικανότητα της ΛΣΣ να θεσπίζει Αρχηγούς Κρατικών Πολιτικών (Pokok – Pokok Haluan Negara, PPHN), παρόμοιο με το περίγραμμα Πολιτικών Πολιτικών του Νέου Τάγματος της ΛΣΣ (Garis Besar Haluan Negara, GBHN). Αυτό έγινε για να παράσχει ασφάλεια και βιωσιμότητα στο έργο και να διασφαλίσει τη συνέχισή του αφού ο Ουιντόντο δεν θα ήταν πλέον στην προεδρία. Με βάση τα αποτελέσματα της έρευνας του Ινστιτούτου Έρευνας KedaiKOPI τον Αύγουστο του 2019, το 95,7% των ερωτηθέντων από την Τζακάρτα εξέφρασαν την απόρριψή τους για το σχέδιο μεταφοράς της πρωτεύουσας στο Ανατολικό Καλιμαντάν. Στις 17 Ιανουαρίου 2022, κατά τη διάρκεια ειδικής συνεδρίασης της επιτροπής, ο υπουργός Εθνικού Αναπτυξιακού Σχεδιασμού Σουχάρσο Μονοάρφα είπε ότι η πρωτεύουσα του νέου έθνους θα ονομαστεί Νουσαντάρα.
Μετά την ορκωμοσία του Μπάμπανγκ Σουσαντόνο ως Διευθύνοντος Συμβούλου της πρωτεύουσας, επαρχίες σε όλη τη χώρα έστειλαν τελετουργικά κομμάτι χώματος και νερού από ιστορικά ή πολιτιστικά σημαντικές τοποθεσίες στην αντίστοιχη επαρχία τους για να αποτελέσουν τον ακρογωνιαίο λίθο της νέας πρωτεύουσας. Το Κεντρικό Καλιμαντάν έστειλε κομμάτια χώματος από έναν λόφο όπου ο Τσίλικ Ρίουτ, εθνικός ήρωας από την επαρχία και σεβαστή προσωπικότητα του Ντάγιακ, λέγεται ότι διαλογιζόταν. Το Ανατολικό Καλιμαντάν έστειλε νερό και χώμα από το Κουτάι Λάμα, όπου βρέθηκε το ιστορικό βασίλειο του Κουτάι Καρτανεγκάρα. Το Βόρειο Μαλούκου έστειλε ένα συνδυασμό χώματος και νερού από τέσσερα κύρια ιστορικά σουλτανάτα στις Μολούκες, τα οποία είναι τα Τζαϊλόλο, Τερνάτε, Τοντόρε και Μπάτσαν. Η Ανατολική Νούσα Τενγκάρα έστειλε χώμα από επτά αντιβασιλεία της επαρχίας, ενώ ο Μπενγκούλου έστειλε χώμα από την τοποθεσία όπου εξορίστηκε ο Σουκάρνο. Το Νότιο Καλιμαντάν έστειλε νερό και χώμα από πρώην κατοικίες αξιοσέβαστων ουλεμάδων στην επαρχία, Ζαϊνάλ Ιλμί και Σιέχ Μοχάμεντ Αλ Μπαντζάρι. Το Νοτιοανατολικό Σουλαουέζι έστειλε χώμα και νερό από την τοποθεσία του ιστορικού Σουλτανάτου του Μπούτον στο Μπάουμπαου. Η Ανατολική Ιάβα έστειλε επίσης κάτι παρόμοιο από τοποθεσίες της πρώην Αυτοκρατορίας Ματζάπαχιτ.
Σχεδιασμός και κατασκευή
Το Υπουργείο Δημοσίων Έργων και Δημόσιας Στέγασης διοργάνωσε διαγωνισμό σχεδιασμού της πρωτεύουσας στα τέλη του 2019. Η νικήτρια, Nagara Rimba Nusa από το URBAN+, ανακοινώθηκε επίσημα στις 23 Δεκεμβρίου 2019. Η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να συνεργαστεί για το σχεδιασμό της νικήτριας ομάδας με αυτή των ομάδων της δεύτερης και τρίτης θέσης, καθώς και διεθνών σχεδιαστών, για να συντομεύσει την τελική διαδικασία σχεδιασμού έως το 2020. Σχεδιαστές από τουλάχιστον τρεις χώρες, δηλαδή την Κίνα, την Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες είχαν προσφερθεί να συμμετάσχουν στο σχεδιασμό. Το όνομα, το οποίο είχε προταθεί περίπου τρεις μήνες νωρίτερα, ευθυγραμμίζεται με την κύρια ιδέα του νικητή.
Η πόλη έχει σχεδιαστεί για βιωσιμότητα, στοχεύοντας το 80% της κινητικότητας να υποστηρίζεται από τα μέσα μαζικής μεταφοράς, το ποδήλατο ή το περπάτημα. Περιτριγυρισμένο από τα δάση του Καλιμαντάν, θα αντλεί όλη την ενέργειά του από ανανεώσιμες πηγές, διαθέτοντας το 10% της έκτασής του στην παραγωγή τροφίμων.
Τον Μάρτιο του 2022, το Υπουργείο διοργάνωσε και πάλι διαγωνισμό σχεδιασμού σε τέσσερις κατασκευές, δηλαδή το Μέγαρο του Αντιπροέδρου, το συγκρότημα γραφείων των νομοθετικών σωμάτων, το συγκρότημα γραφείων του δικαστικού σώματος και ένα συγκρότημα για δημόσια λατρεία δίπλα στη λίμνη Παντσασίλα.
Γεωγραφία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/23/2018-12-04_Balikpapan_cropped.jpg/300px-2018-12-04_Balikpapan_cropped.jpg|μικρογραφία|300x300εσ| [[Μπαλικπαπάν, μια από τις πόλεις κοντά στη Νουσαντάρα]] Η Νουσαντάρα βρίσκεται στην ανατολική ακτή του Βόρνεο, του τρίτου μεγαλύτερου νησιού στον κόσμο. Η πόλη μοιράζεται χερσαία σύνορα με την επαρχία του Ανατολικού Καλιμαντάν και έχει την ακτογραμμή στα ανατολικά προς το στενό Μακάσαρ και στα νότια με τον κόλπο Μπαλικπαπάν. Η πόλη διαθέτει ένα λοφώδες τοπίο και ήταν παλαιότερα ένα βιομηχανικό δάσος του οποίου η παραχώρηση ανήκε στον Σουκάντο Τανότο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις που οικοδομήθηκαν για να γίνουν πρωτεύουσες Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας Κατηγορία:Βόρνεο Κατηγορία:Πόλεις της Ινδονησίας
Σαγκρί-Μπεγκ
Ο Τσαγκρί-Μπεγκ (Τουρκικά : Abu Suleiman Dawud Chaghri-Beg ibn Mikail, 989 - 1060) ήταν συγκυβερνήτης της Μεγάλης Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων την εποχή της δημιουργίας της μαζί με τον αδελφό του Τογκρούλ-Μπεγκ. Το όνομα του "Σαγκρί" είναι Τουρκικής προέλευσης και μεταφράζεται ως "μικρό γεράκι". Ο Σαγκρί-Μπεγκ ήταν ένας από τους γιους του Μιχαήλ ιμπν Σελτζούκ και εγγονός του Σελτζούκ του γενάρχη της Δυναστείας των Σελτζούκων.
Η Μεγάλη Αυτοκρατορία των Σελτζούκων δημιουργήθηκε από μία Τουρκική φυλή που την αποτελούσαν Χάζαροι ή Ογούζοι Τούρκοι. Στις αρχές του 11ου αιώνα μετακινήθηκαν κατά μήκος του ποταμού Συρ Ντάρια, δέχτηκαν να γίνουν υποτελείς στο Χανάτο των Καραχανιδών που βρισκόταν στην Υπερωξιανή, στο σημερινό Ουζμπεκιστάν και νότιο Καζακστάν. Μετά την ήττα των Καραχανιδών από τους Γαζναβίδες κέρδισαν την ανεξαρτησία τους.
Βιογραφία
thumb|250px|right|Η "μάχη του Νταντανακάν" Μέχρι το 1025 ελάχιστες πληροφορίες υπάρχουν για τον Σαγκρί και τον αδελφό του Τογκρούλ, μεγάλωσαν μέχρι τα 15 τους με τον παππού τους Σελτζούκ και πολεμούσαν με τον Αλί Τιγκίν εναντίον του Σουλτάνου Μαχμούτ των Γαζνί. Οι παλιότερες καταγραφές περιγράφουν επιδρομές του Σαγκρί στα ανατολικά όπου λεηλατούσε τα κάστρα στην Βυζαντινή αυτοκρατορία. Ο ιστορικός Κλαύδιος Καεν το αμφισβητεί σαν υπερβολικό ή μύθο. Τη διετία 1035 - 1037 ο Σαγκρί πολεμούσε με τον αδελφό του εναντίον του Μεσούντ Α΄ των Γαζνί και κατέλαβε την Μερβ μια σημαντική ιστορική πόλη στο Τουρκμενιστάν. Την περίοδο 1038 - 1040 ο Σαγκρί πολέμησε εναντίον των Γαζναβιδών με κλεφτοπόλεμο, η σύγκρουση έφτασε στο αποκορύφωμα της με την "μάχη του Νταντανακάν".
Ο Τογκρούλ ήταν διστακτικός και προτιμούσε να συνεχίσουν τον κλεφτοπόλεμο, ο Σαγκρί αντίθετα πρότεινε μία άμεση σύγκρουση. Οι Σελτζούκοι νίκησαν στην "μάχη του Νταντανακάν" τον υπεράριθμο στρατό των Γαζναβιδών. Τα αδέλφια μοίρασαν στη συνέχεια την αυτοκρατορία μεταξύ τους : ο Τογκρούλ κυβέρνησε το Ιράκ, το Ιράν και το Αζερμπαϊτζάν στα δυτικά, ο Σαγκρί αντίστοιχα το Τουρκμενιστάν και το Αφγανιστάν γνωστά σαν Χορασάν. Ο Σαγκρί κατόπιν κατέκτησε το Μπαλχ στο βόρειο Αφγανιστάν, το Κέρμαν στο νότιο Ιράκ (1048) και το Σιστάν στο ανατολικό Ιράν (1056). Όταν οι Σελτζούκοι κατέκτησαν σχεδόν ολόκληρο το Χαλιφάτο των Αββασιδών ο Σαγκρί-Μπεγκ πάντρεψε την κόρη του Αρσλάν Χατούν Χαντίτζα με τον χαλίφη (1056).
Διαδοχή
Ο Σαγκρί-Μπεγκ πέθανε στο βορειοανατολικό Ιράν, οι ιστορικές καταγραφές σχετικά με την ημερομηνία του θανάτου του διαφέρουν, έχουν προταθεί διάφορες ημερομηνίες μεταξύ 1059 - 1062. Τα νομίσματα διαφωτίζουν καλύτερα τα γεγονότα, αν κρίνουμε ότι το 1059 κόπηκαν στο δικό του όνομα και την επόμενη χρονιά στο όνομα του γιου Καβούρτ είναι προφανές ότι πέθανε μάλλον το 1059. Διάδοχος του σαν κυβερνήτης του Χορασάν ήταν ο γιος του Αλπ Αρσλάν. Ο Σαγκρί και ο αδελφός του Τογκρούλ συμμετείχαν στις κυβερνητικές υποθέσεις και την ίδρυση της αυτοκρατορίας, πήρε τον τίτλο του "Σουλτάνου" Ο Σαγκρί-Μπεγκ άφησε έξι γιους και τέσσερις κόρες, ο σημαντικότερος από τους γιους του ήταν ο Αλπ Αρσλάν που έγινε Σουλτάνος (1064), όλα τα υπόλοιπα μέλη της αυτοκρατορίας των Σελτζούκων ανήκαν στο γενεαλογικό του δέντρο. Ο άλλος γιος του Καβούρτ έγινε κυβερνήτης του Κέρμαν που ανεξαρτητοποιήθηκε πλήρως και ένας τρίτος γιος του ο Γιακουτί έγινε κυβερνήτης του Αζερμπαϊτζάν.
Πηγές
Κατηγορία:Σελτζούκοι Σουλτάνοι Κατηγορία:Σελτζουκική Αυτοκρατορία
Ελεύθεροι σπόροι
Οι ελεύθεροι σπόροι  είναι οι σπόροι εκείνοι που  δεν καλύπτονται  από πνευματικά  δικαιώματα. Αποτελούν προϋπόθεση  διατροφικής ανεξαρτησίας και ενισχύουν σημαντικά το βαθμό αυτάρκειας. Σε αντίθεση με τις εμπορικές ποικιλίες οι παραδοσιακές τοπικές ποικιλίες είναι αυτές που έχουν ευρεία γενετική βάση γι αυτό εξελίσσονται, δηλαδή προσαρμόζονται όταν καλλιεργούνται. Η ιδιότητα αυτή μας προσφέρει επισιτιστική ασφάλεια ειδικά σε εποχή κλιματικής αλλαγής. Η εξέλιξη είναι η συνέχεια της ζωής.