cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Γκέρνζι
Το Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Γκέρνζι (αγγλικά: Guernsey Table Tennis Championships) είναι το εθνικό ατομικό πρωτάθλημα στην επιτραπέζια αντισφαίριση του Γκέρνζι, που διοργανώνεται από την Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Γκέρνζι (Guernsey Table Tennis Association).
Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και αναδεικνύει τους πρωταθλητές του Γκέρνζι σε πέντε αγωνίσματα, τα οποία περιλαμβάνουν το απλό ανδρών, το απλό γυναικών, το διπλό ανδρών, το διπλό γυναικών και το διπλό μικτό. Η διοργάνωση διεξήχθη για πρώτη φορά το 1922.
Αγωνίσματα
Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο εθνικό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκέρνζι Γκερνζι
Αντίπαπας Γρηγόριος ΣΤ΄
Κατά τον θάνατο του πάπα Σέργιου Δ' τον Ιούνιο 1012, "ένας συγκεκριμένος Γρηγόριος" αντιτάχθηκε στις Θεοπύλες (οι οποίοι εξέλεξαν πάπα τον Βενέδικτο Η'), και αυτοανακηρύχθηκε πάπας υποστηριζόμενος από μια μικρή φράξια. Ο Γρηγόριος ΣΤ' ήταν ο πρώτος που υποστήριξε ότι ήταν ο διάδοχος του Πάπα Σεργίου, και ότι η αξίωση του Βενέδικτου Η' ήταν μεταγενέστερη.
Παραπομπές
Γρηγοριος ΣΤ
Γιαν Μπάπτιστ φαν Φόρνενμπουργκ
μικρογραφία| Άνθη Ο Γιαν Μπάπτιστ φαν Φόρνενμπουργκ (Jan Baptist van Fornenburgh, 1585 Αμβέρσα – 1650 Χάγη), ήταν Ολλανδός ζωγράφος ανθέων της Χρυσής ολλανδικής Εποχής.
Σύμφωνα με το RKD υπέγραφε τα έργα του με το μονόγραμμα "IBVF" ή μερικές φορές απλώς με το "IB". Εργάστηκε στο Άμστερνταμ και στο Φιάνεν, καθώς και στη Χάγη, όπου έγινε μέλος της Confrerie Pictura (Αδελφότητα των Ζωγράφων, το αντίστοιχο της Συντεχνίας ζωγράφων  στη Χάγη) το 1629. Ήταν οπαδός των Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ και Γιάκομπ ντε Γκέυν ΙΙ.
Έργο
Εκτός από λουλούδια, ο φαν Φόρνενμπουργκ ζωγράφισε επίσης νεκρά πουλιά και φρούτα ή αντικείμενα, τόσο σε λάδι όσο και σε ακουαρέλα σε περγαμηνή.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Κόμα Πεδρόζα
Γεωγραφία
right|thumb|Τελεφερίκ στην Αρινσάλ Η Κόμα Πεδρόζα έχει πυραμιδοειδές σχήμα και βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Ανδόρρας, στην Ενορία Λα Μασάνα, κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία και την Ισπανία. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της είναι πλάτος 42°35΄26΄΄ Βόρειο και μήκος 1°26′41΄΄ Ανατολικό. Η Ανδόρρα, ως αποκλειστικά ορεινή χώρα των Πυρηναίων, έχει 65 κορυφές υψηλότερες των 2.000 μέτρων και από αυτές η Κόμα Πεδρόζα είναι η υψηλότερη, περίπου 24 μέτρα ψηλότερη από τον Μύτικα του Ολύμπου.
Το χωριό Αρινσάλ βρίσκεται στη στενή κοιλάδα κάτω από το βουνό. Η γύρω περιοχή είναι γνωστή με το ίδιο όνομα μονολεκτικά, ως Κομαπεδρόζα (Comapedrosa). Σήμερα αποτελεί τμήμα του εθνικού πάρκου Parc Natural Comunal de les Valls del Comapedrosa (= «Κοινοτικό Φυσικό Πάρκο των Κοιλάδων της Κομαπεδρόζα»), ενώ υπάρχει και ομώνυμος χείμαρρος, ο Κόμα Πεδρόζα.
Χλωρίδα
Η δασική βλάστηση του βουνού και των κοιλάδων του αποτελείται από πεύκα, έλατα και σημύδες. Υψηλότερα υπάρχουν πολλοί αλπικοί λειμώνες. Το τουριστικό ρεύμα ασκεί πιέσεις στο περιβάλλον με καταφύγια, ξενοδοχεία, εστιατόρια και άλλες μονάδες που εξυπηρετούν τους τουρίστες.
Ορειβασία και χιονοδρομία
Η ανάβαση στην Κόμα Πεδρόζα αρχίζει από το χωριό Αρινσάλ, σε υψόμετρο 1.580 μέτρα. Από εκεί χρειάζονται περί τις 4 έως 4,5 ώρες για να φθάσει κάποιος στην κορυφή. Το πρώτο μέρος της αναβάσεως, περίπου μισή ώρα, γίνεται ακολουθώντας ένα πλατύ μονοπάτι. Η άνοδος συνεχίζεται σε μία απότομη πλαγιά, στη χαράδρα του χειμάρρου Κόμα Πεδρόζα και φθάνει στο καταφύγιο σε υψόμετρο 2.272 μέτρα, κοντά στη l'Estany de les Truites (= «Λίμνη με τις πέστροφες»). Μία ακόμα ώρα οδοιπορίας οδηγεί στην Estany Negre (= «Μαύρη Λίμνη»), ονομασμένη έτσι από το χρώμα της. Το τελευταίο τμήμα της διαδρομής είναι περίπου μία ώρα με δύσκολη ανάβαση σε πετρώδες έδαφος, από την Estany Negre μέχρι την υψηλότερη κορυφή της Ανδόρρας.
Στην κοιλάδα του Αρινσάλ υπάρχει χιονοδρομικό κέντρο για τους χειμερινούς μήνες. Οι πρώτοι αναβατήρες σκι εγκαταστάθηκαν το 1973. Το κέντρο απέχει 10 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Ανδόρρα λα Βέλλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Ανδόρρας Κατηγορία:Γεωγραφία των Ανατολικών Πυρηναίων
Εθνική Σερβίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Σερβίας αντιπροσωπεύει τη Σερβία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Σερβικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Kosarkaski Savez Srbije).
Μέχρι τη διακήρυξη ανεξαρτησίας της χώρας το 2006 οι αθλήτριες σερβικής εθνικότητας υπάγονταν στην εθνική ομάδα της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, ενώ παλαιότερα στην ομάδα της Γιουγκοσλαβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σερβια Γυναικων
Ριχάρδος ο Β΄ (Σαίξπηρ)
Ριχάρδος ο Β΄ (αγγλικός τίτλος: Richard II) με πλήρη τίτλο Η ζωή και ο θάνατος του βασιλιά Ριχάρδου του Β', είναι έμμετρο πεντάπρακτο ιστορικό θεατρικό έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ που γράφτηκε το 1595. Βασίζεται στη ζωή του βασιλιά Ριχάρδου Β' της Αγγλίας (κυβέρνησε 1377-1399) και εξιστορεί την ανατροπή του από τον Ερρίκο Δ΄ και τις μηχανορραφίες των ευγενών.
Αν και γράφτηκε ανεξάρτητα, αποτελεί το πρώτο μέρος μιας τετραλογίας, που αναφέρεται ως Ερρικιάδα, ακολουθούμενο από τρία θεατρικά έργα που αφορούν τη ζωή των διαδόχων του Ριχάρδου Β': Ερρίκος ο Δ' (πρώτο μέρος), Ερρίκος ο Δ' (δεύτερο μέρος) και Ερρίκος ο Ε΄.
Ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο
Το έργο αρχίζει το 1398 με μια βίαιη διαφωνία μεταξύ του Ερρίκου του Μπόλινμπροουκ (μελλοντικός Ερρίκος Δ΄) και του Τόμας του Μόουμπρεϋ, την οποία ο σύγχρονος θεατής δυσκολεύεται να κατανοήσει. Εκτός από λίγες αναφορές στην πρώτη πράξη, ο Σαίξπηρ δεν έδωσε περαιτέρω εξηγήσεις, αναμφίβολα επειδή οι θεατές της εποχής του γνώριζαν τα περιστατικά για να ακολουθήσουν την πλοκή του έργου χωρίς δυσκολία. Πράγματι το 1587, ο Ράφαελ Χόλινσεντ είχε κάνει στα Χρονικά του μια πλήρη αναφορά των γεγονότων της αρχής της βασιλείας του Ριχάρδου Β', τα γεγονότα επίσης αναφέρονταν και σε μια πρόσφατη συλλογή βιογραφιών. Τέλος, ένα ανώνυμο θεατρικό έργο, με τίτλο Γούντστοκ, που πιθανότατα γράφτηκε λίγο πριν από τον Σαίξπηρ, αφηγείται τις δυσκολίες της βασιλείας του νεαρού Ριχάρδου Β΄μεταξύ 1382 και 1397 και τον θάνατο του Τόμας του Γούντστοκ. Αυτό το έργο, που συχνά αποδίδεται στον Σαίξπηρ και στο οποίο φέρεται να πρωταγωνίστησε, τελειώνει ακριβώς εκεί που ξεκινά ο Ριχάρδος Β' και οι σύγχρονοι μελετητές το αναφέρουν μερικές φορές ως πρώτο μέρος του Ριχάρδου Β'. μικρογραφία|300x300εσ|Ο [[Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας|Ριχάρδος Β' της Αγγλίας]] Ο βασιλιάς Εδουάρδος Γ' είχε, μεταξύ άλλων, πέντε γιους που ενηλικιώθηκαν. Είναι, με χρονολογική σειρά, ο Εδουάρδος του Γούντστοκ, ο μεγαλύτερος γιος, γνωστός ως «ο Μαύρος Πρίγκιπας», ο Λάιονελ της Αμβέρσας δούκας του Κλάρενς, ο Ιωάννης της Γάνδης δούκας του Λάνκαστερ, ο Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ δούκας της Υόρκης και ο Τόμας του Γούντστοκ δούκας του Γκλόστερ. Ο διάδοχος, Εδουάρδος του Γούντστοκ, πέθανε από ασθένεια το 1376, ένα χρόνο πριν από τον πατέρα του, αφήνοντας διάδοχο τον ανήλικο γιο του Ριχάρδο. Με τον θάνατο του Εδουάρδου Γ', αυτός ο εγγονός, ο Ριχάρδος του Μπορντώ, έγινε βασιλιάς. Στέφθηκε σε ηλικία 11 ετών το 1377 με το όνομα Ριχάρδος Β΄.
Κατά τη διάρκεια μιας συνόδου στο Κοινοβούλιο το 1398, ο Ερρίκος του Μπόλινμπροουκ κατηγόρησε δημόσια τον Μόουμπρεϊ ως υπεύθυνο γι' αυτή τη δολοφονία, ενώ στόχευε σιωπηρά τον ίδιο τον βασιλιά. Στο σημείο αυτό αρχίζει το έργο του Σαίξπηρ.
Υπόθεση
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Ριχάρδος Β΄ σταματά τη μονομαχία μεταξύ του Μπόλινμπροουκ και του Μόουμπρεϋ Το έργο εκτείνεται στα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του Ριχάρδου Β΄, από το 1398 έως το 1400.
Με αμοιβαίες κατηγορίες για προδοσία, ο Ερρίκος του Μπόλινμπροουκ, μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη της Γάνδης και εξάδερφος του βασιλιά, και ο Τόμας του Μόουμπρεϋ, δούκας του Νόρφολκ αποφασίζουν να λύσουν τις διαφορές τους με μονομαχία. Ο βασιλιάς Ριχάρδος, που προεδρεύει αυτής της τελετής, τη διακόπτει και, αφού συμβουλεύεται το συμβούλιο του, καταδικάζει τους δύο αντιπάλους σε εξορία, τον Μπόλινγκμπροκ αρχικά σε 10 χρόνια αλλά τα μειώνει σε 6, τον Μόουμπρεϊ σε εξορία ισόβια. Η απόφαση του βασιλιά μπορεί να θεωρηθεί ως το πρώτο λάθος σε μια σειρά που οδηγεί τελικά στην ανατροπή και τον θάνατό του, καθώς είναι ένα λάθος που αναδεικνύει πολλά από τα ελαττώματα του χαρακτήρα του, όπως την αναποφασιστικότητα.
Τον επόμενο χρόνο, μετά τον θάνατο του Ιωάννη της Γάνδης (1399), ο Ριχάρδος Β' κατάσχει όλη την περιουσία του νεκρού θείου του για να μπορέσει να διεξάγει πόλεμο στην Ιρλανδία, αποκληρώνοντας έτσι εντελώς τον Μπόλινμπροουκ. Ο τελευταίος φεύγει κρυφά από τη Γαλλία όπου ήταν εξορισμένος, αποβιβάζεται στη βόρεια Αγγλία, όπου συγκεντρώνει στρατεύματα και βαδίζει νότια, ενώ καθ' οδόν πλαισιώνεται από άλλους ευγενείς, οι οποίοι φοβούνται ότι με τη σειρά τους θα χάσουν τις περιουσίες τους με απόφαση του βασιλιά. αριστερά|μικρογραφία|Ο Μπόλινμπροουκ πλαισιωμένος από άρχοντες την εποχή που διεκδικούσε το θρόνο της Αγγλίας (1399) - μινιατούρα - [[Βρετανική Βιβλιοθήκη.]] Ο Μπόλινμπροουκ συλλαμβάνει και εκτελεί όσους αντιστέκονται παραμένοντας πιστοί στον βασιλιά. Όταν ο Ριχάρδος τελικά φθάνει στην Ουαλία, χωρίς στρατεύματα, προδομένος από τους τελευταίους οπαδούς του και εξαπατημένος από μηχανορραφίες φίλων του Μπόλινμπροουκ, γρήγορα αιχμαλωτίζεται.
Ο Μπόλινμπροουκ αρχικά διεκδικεί μόνο την επιστροφή των τίτλων και των γαιών του, τα οποία του παραχωρούνται. Αλλά η αντιδημοφιλία του βασιλιά και η έλλειψη υποστήριξης επέτρεψαν στον Μπόλινμπροουκ να σφετεριστεί το στέμμα της Αγγλίας, στο οποίο δεν είχε κανένα δικαίωμα.
Ο Ριχάρδος καθαιρείται και φυλακίζεται στο κάστρο του Πομφρέτ και ο Μπόλινγκμπροκ, μετά από μια δραματική δημόσια τελετή όπου βάζει τον αιχμάλωτο βασιλιά να αποκηρύξει δημόσια το στέμμα του, στέφεται βασιλιάς ως Ερρίκος Δ'. Μετά από κάποιες προσπάθειες αποκατάστασης του έκπτωτου βασιλιά τον Ιανουάριο του 1400, ο Ριχάρδος πέθανε στη φυλακή μυστηριωδώς, πιθανότερα εκτελέστηκε. Ο Σαίξπηρ επέλεξε και παρουσιάζει την εκδοχή ότι δολοφονήθηκε από άνθρωπο του Ερρίκου Δ΄. Ο βασιλιάς Ερρίκος Δ΄ αποκηρύσσει τον δολοφόνο και ορκίζεται να ταξιδέψει στην Ιερουσαλήμ για να εξαγνισθεί για τη συμμετοχή του στο θάνατο του Ριχάρδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Άρτουρ Μέλου
Ο Άρτουρ Ενρίκε Ράμος ντε Ολιβέιρα Μέλου (Arthur Henrique Ramos de Oliveira Melo, γενν. στις 12 Αυγούστου 1996), γνωστός ως Άρτουρ Μέλου (Arthur Melo, ) ή απλά Άρτουρ, είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για τη Γιουβέντους.
Γεννημένος στη Γκοϊάνια, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Γκρέμιο, με την οποία κέρδισε το Κόπα Λιμπερταδόρες 2017 και το Καμπεονάτο Γκαούτσο 2018. Στα τρία χρόνια του στη Γκρέμιο, ο Άρτουρ καθιερώθηκε ως ταλέντο που οδήγησε τη Μπαρτσελόνα να τον υπογράψει με κόστος μεταγραφής 31 εκατομμυρίων ευρώ το 2018.
Γκρέμιο
Τον Ιανουάριο του 2015, μετά τις εντυπωσιακές του εμφανίσεις στο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Νέων Σάο Πάουλο, ο Άρτουρ προήχθη στην πρώτη ομάδα της Γκρέμιο από τον προπονητή Λουίς Φελίπε Σκολάρι. Ξεκίνησε βασικός στο ντεμπούτο με την ομάδα, εναντίον της Αϊμορέ για το Καμπεονάτο Γκαούτσο. Ωστόσο, αντικαταστάθηκε στο ημίχρονο και δεν έκανε άλλες εμφανίσεις εκείνη τη σεζόν. Το 2016, έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα στον τελευταίο αγώνα της σεζόν, στην εντός έδρας νίκη με 1-0 εναντίον της Μποταφόγκο, ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο.
Το 2017, ο Άρτουρ έγινε βασικός στην πρώτη ομάδα ύστερα από μία σειρά καλών επιδόσεων στο πρωτάθλημα και στο Καμπεονάτο Γκαούτσο. Στο ντεμπούτο του στο Κόπα Λιμπερταδόρες, μία ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Κλουμπ Γουαρανί, ανακηρύχθηκε Παίκτης του Αγώνα, αφού ολοκλήρωσε 40 πάσες, με εντυπωσιακή επιτυχία 100%. Το στυλ παιχνιδιού του έχει συγκριθεί με αυτό τον Ισπανών μέσων Αντρές Ινιέστα και Τιάγκο Αλκάνταρα και προσέλκυσε το ενδιαφέρον από ευρωπαϊκούς συλλόγους όπως η Τσέλσι, η Μπαρτσελόνα και η Ατλέτικο Μαδρίτης. Τον Μάιο, ο Άρτουρ σημείωσε το πρώτο του επαγγελματικό γκολ, στη νίκη με 3-1 εναντίον της Φλουμινένσε για το Κύπελλο Βραζιλίας. Τον Ιούλιο, σημείωσε το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα, το δεύτερο στην εκτός έδρας νίκη με 3-1 εναντίον της Βιτόρια. Το Νοέμβριο, ψηφίστηκε από την CONMEBOL ως ο Παίκτης του Αγώνα στο δεύτερο σκέλος του τελικού του Κόπα Λιμπερταδόρες εναντίον της Λανούς, παρά το γεγονός ότι έπαιξε μόνο 50 λεπτά λόγω τραυματισμού.
Μπαρτσελόνα
Ο Άρτουρ έκανε το ανταγωνιστικό του ντεμπούτο στο Σούπερ Καπ Ισπανίας 2018, όπου η Μπαρτσελόνα κέρδισε με 2-1.
Έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα στον πρώτο αγώνα της σεζόν, καταγράφοντας επίσης την πρώτη του ασίστ για την ομάδα. Έδωσε την ασίστ στον Φιλίπε Κουτίνιο στο πρώτο γκολ της νίκης με 3-0 εναντίον της Αλαβές. Στις 3 Οκτωβρίου, έδειξε εξαιρετικές ικανότητες στη μεσαία γραμμή στον πρώτο του αγώνα ως βασικός, στη νίκη με 4-2 εναντίον της Τότεναμ.
Το πρώτο του Ελ Κλάσικο ήταν στις 28 Οκτωβρίου, όπου κυριάρχησε στη μεσαία γραμμή με αντιπάλους τους Λούκα Μόντριτς και Τόνι Κρόος και έλαβε υψηλούς επαίνους για την επίδοσή του. Ο Άρτουρ ονομάστηκε στην Κορυφαία Ομάδα Πρωτοεμφανιζόμενων της φάσης ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ μετά από ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο για τους Μπλαουγκράνα.
Στις 31 Αυγούστου 2019, ο Άρτουρ σημείωσε το πρώτο του γκολ για τη Μπαρτσελόνα, στην ισοπαλία με 2-2 εναντίον της Οσασούνα.
Εθνική ομάδα
Ο Άρτουρ έχει εκπροσωπήσει τη Βραζιλία σε επίπεδο U17. Ήταν μέλος της ομάδας της Βραζιλίας U17 που αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Νότιας Αμερικής U17 2013.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2017, ο Άρτουρ έλαβε την πρώτη του κλήση στην Εθνική Βραζιλίας ανδρών για τους αγώνες εναντίον της Βολιβίας και της Χιλής για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018. Τον Μάιο του 2018, ονομάστηκε στη λίστα αναμονής για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018.
Έκανε το διεθνές του ντεμπούτο εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών σε φιλική νίκη με 2-0 στις 7 Σεπτεμβρίου 2018, ως αλλαγή. Ο πρώτος του αγώνας ως βασικός ήταν στη νίκη με 5-0 εναντίον του Ελ Σαλβαδόρ στις 12 Σεπτεμβρίου. Ο Τίτε επαίνεσε το στυλ παιχνιδιού του Άρτουρ λέγοντας, «Βρίσκει πάντα την καλύτερη απόδραση, την καλύτερη διέλευση. Ακόμα κι αν δεν παρέχει την ασίστ, δίνει την πάσα που θα βοηθήσει έναν παίκτη».
Τον Μάιο του 2019, ο Άρτουρ συμπεριλήφθηκε στην ομάδα της Βραζιλίας για το Κόπα Αμέρικα 2019 στην έδρα της. Στον τελικό εναντίον των φιλοξενούμενων Περού στις 7 Ιουλίου στο στάδιο Μαρακανά, ο Άρτουρ έδωσε την ασίστ στον Γκαμπριέλ Ζεσούς για το νικητήριο γκολ προς το τέλος του πρώτου ημιχρόνου, με τον αγώνα να ολοκληρώνεται με νίκη 3-1 για τη Βραζιλία.
Στυλ παιχνιδιού
Όπως ο συμπαίκτης του στη Μπαρτσελόνα, Φρένκι ντε Γιονγκ, ο Άρτουρ θεωρείται ως οξυδερκής παίκτης που ψάχνει πάντα χώρους για να περάσει τη μπάλα. Είναι προικισμένος με εξαιρετικό έλεγχο της μπάλας, είναι δύσκολο να την χάσει όταν την ελέγχει, χρησιμοποιεί συχνά τις ικανότητές του στη ντρίμπλα με μεγάλη επιτυχία και είναι γνωστός για τη χρήση προσποίησης γνωστή ως «la pelopina», η οποία είχε προηγουμένως εκτελεστεί από τους πρώην μέσους της Μπαρτσελόνα, Τσάβι και Αντρές Ινιέστα, κάτι που οδήγησε αρκετές προσωπικότητες του χώρου να κάνουν συγκρίσεις μεταξύ αυτών και του Άρτουρ. Αν και δεν είναι γνωστός για την ικανότητά του να σκοράρει, εξακολουθεί να είναι σε θέση να συμβάλει στο επιθετικό παιχνίδι της ομάδας του παρέχοντας ασίστ. Ένας ευπροσάρμοστος μέσος, είναι ικανός να παίζει ως playmaker, κεντρικός μέσος και μέσος box-to-box. Παρά το γεγονός ότι δεν αποφοίτησε από τη Λα Μασία, κατέχει πολλά στυλ παιχνιδιού και τεχνικές που έχουν ενσωματωθεί σε ποδοσφαιριστές που παράχθηκαν στη Βαρκελώνη σε νεαρή ηλικία, οδηγώντας έτσι πολλούς ειδικούς, εμπειρογνώμονες και πρώην παίκτες να πιστεύουν ότι έχει «εμποτισμένο το DNA της Μπάρτσα». Η ευκινησία, η τεχνική ικανότητα, η ντρίμπλα και η κίνηση - τόσο εντός όσο και εκτός της μπάλας - του επιτρέπουν να δημιουργήσει χώρο και να ελέγξει τη ροή του παιχνιδιού στη μεσαία γραμμή, ενώ η εξαιρετική του διορατικότητα, η ικανότητα παιχνιδιού και η ακριβής πάσα του επιτρέπουν να διατηρήσει την κατοχή, να δημιουργήσει πιθανότητες και να δώσει αποφασιστικές πάσες στους συμπαίκτες του. Κατά τη διάρκεια ενός αγώνα εναντίον της Βαλένθια προσπάθησε 142 πάσες, από τις οποίες οι 135 ήταν επιτυχημένες. Αυτός ήταν ο υψηλότερος αριθμός επιτυχημένων πασών σε έναν εκτός έδρας αγώνα της Πριμέρα Ντιβισιόν που έχει πραγματοποιήσει παίκτης, από τον Τσάβι το Νοέμβριο του 2012 εναντίον της Λεβάντε. Το υψηλότερο ποσοστό ακριβείας πασών του Άρθουρ σε έναν αγώνα με τη Μπαρτσελόνα είναι 98,6%, το οποίο πέτυχε όταν ολοκλήρωσε 71 πάσες από 72 απόπειρες σε ένα νοκ άουτ αγώνα του Τσάμπιονς Λιγκ 2018-19 ενάντια της Λυών το 2019.
Διακρίσεις
Γκρέμιο
Μπαρτσελόνα
Βραζιλία
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρέμιο Φουτεμπόλ Πόρτο Αλεγκρένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Πλάτανος Μαγνησίας
Ο Πλάτανος, επίσημα Νέος Πλάτανος, είναι κωμόπολη της περιφέρειας Θεσσαλίας. O πληθυσμός του 872 κάτοικοι (απογραφή του 2011 ). Γεωγραφικά ο Πλάτανος υπάγεται στον Δήμο Αλμυρού ενώ έως και το 2010 υπαγόταν διοικητικά στον ομώνυμο Δήμο Πλατάνου. Το χωριό δημιουργήθηκε από τη μετακίνηση από το 1953-1962 του χωριού Πλάτανου, ή Παλιός Πλάτανος (για να γίνεται διαφοροποίηση από το Νέο).
Ιστορία
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ο Παλαιός Πλάτανος διατηρούσε δημοτικά σχολεία αρρένων και θηλέων. Ένα από αυτά βρισκόταν πάνω από την εκκλησία του Αγίου Αθανασίου χτισμένο στις 26 Μαΐου 1864. Μετά την απελευθέρωση ο Παλαιός Πλάτανος διέθετε δυο δημοτικά σχολεία δυναμικότητας αρχικά διακοσίων μαθητών. Μετά το '30 κτίστηκε το νέο σχολείο που φιλοξένησε περίπου 130 μαθητές. Λειτούργησε για 30 περίπου χρόνια ως το 1961-62, οπότε και μεταφέρθηκε μαζί με όλο το χωριό στη νέα τοποθεσία, το σημερινό Πλάτανο.
Νέος Πλάτανος
<!-- Η Ιστορία του Πλατάνου δεν διασώζεται σήμερα σε άρτια και συναφή μορφή. Τα μόνα ιστορικά δεδομένα αποτελούν οι εμπειρίες και μαρτυρίες που μεταφέρθηκαν προφορικά από γενεά σε γενεά. Δύο περίοδοι της ιστορίας του πλατάνου όμως κατέχουν εξέχουσα θέση στην ιστορική του αναδρομή.
Η περίοδος της μεγάλης μετακίνησης πληθυσμού.
Η κωμόπολη του Πλατάνου χτίστηκε μετά από μετακίνηση βουνίσιων πληθυσμών δωρικής καταγωγής από τα ορεινά κοντά στην οροσειρά Όθρυς όπου και ήταν εγκατεστημένοι. Αρχικά ο Πλάτανος υπήρξε ορεινό χωριό του οποίο η ονομασία δεν διασώζεται σήμερα. Οι γερόντοι και οι παλιοί αναφέρονται στο παλιό χωριό άτυπα με την ονομασία "Παλιός Πλάτανος". Το δύσβατο της ορεινής περιοχής, η ύπαρξη μαρμάρινου υπεδάφους που δρούσε κατασταλτικά στην ανάπτυξη της γεωργίας καθώς η ύπαρξη μεγάλου αριθμού κουνουπιών και μυγών οδήγησαν τον πληθυσμό σε εθελούσια μετακίνηση. Η μετακίνηση των κατοίκων πραγματοποιήθηκε με στόχο την εύρεση γόνιμης πεδινής περιοχής, πλούσιας σε νερό για την ανάπτυξη της γεωργίας. Η μετακίνηση του πληθυσμού και ύδριση της νέας κωμόπολης έμεινε γνωστή ως "η Κάθοδος των Πλατανέων" από όπου και πήρε το όνομά της σήμερα η κωμόπολη του Πλατάνου.
Καθώς δεν υπήρξαν τα τεχνολογικά μέσα αλλά ούτε και τα ζώα για μεταφορά, η κάθοδος των Πλατανέων αποτέλεσε δύσκολη και χρονοβόρα διαδικασία αφού τα περισσότερα σκεύη και έπιπλα του οίκου, καθώς και οι ηλικιωμένοι μετακινήθηκαν από τους νέους και τις νέες. Σε αρκετές περιπτώσεις η μετακίνηση πραγματοποιήθηκε στις πλάτες των νέων εξού και το όνομα Πλατα-νέος (ο νέος που κουβαλάει στην πλάτη του) το οποίο μέσα στα επόμενα χρόνια, χάριν ευφωνίας έγινε Πλάτανος.
Η περίοδος της διαμάχης με τον Δήμο Αλμυρό και την κοινότητα της Σούρπης.
Λόγω της γεωγραφικής κατανομής των χωριών του δήμου και του χαμηλού προυπολογισμού του έργου, ο μηχανικός του έργου, Μανώλης Κατακουζηνός για να εξοικονομήσει πόρους σχεδίασε την μεταφορά των εκκριμάτων Σούρπης και Πλατάνου μέσω ενιαίου αγωγού και τη δημιουργία του άξονα μεταφοράς Σούρπη -> Πλάτανος -> Αλμυρός. Η απόφαση αυτή προκάλεσε την άμεση αντίδραση των κατοίκων του Πλατάνου. Οι Πλατανέοι και οι Πλατανέες δυσφόρησαν με την προοπτική μεταφοράς των εκκριμάτων της Σούρπης μέσω της κωμόπολης τους καθώς μελέτες του Γεωπονικού εργαστηρίου του Πλατάνου έδειξαν οτι τα αμνοερίφια της Σούρπης παράγουν εκκρίματα με μεγάλη δυσωδία καθώς τρώνε τροφή πλούσια σε μοσχαρίσιο κρέας κακής ποιότητας.
Οι κάτοικοι του Πλατάνου άσκησαν βέτο και κινήθηκαν νομικά εναντίον του Δήμου Αλμυρού. Στη δικαστική διαμάχη, ο Πλάτανος δικαιώθηκε και το δικαστήριο αποφάσισε ομόφωνα την ανεξαρτητοποίηση του Πλατάνου από το Δήμο Αλμυρού, τη δημιουργία νέου Δήμου με έδρα τον Πλάτανο και αναγνώρισε στον Πλάτανο το δικαίωμα στην αυτόνομη απόφαση επίλυσης του προβλήματος της αποχέτευσης. Ο Δήμος Αλμυρού μετά την καταδικαστική απόφαση διέκοψε την επινοικίαση των οχημάτων καθαρισμού βόθρου στον Πλάτανο. Οι κάτοικοι του Πλατάνου, ύστερα από συμβούλιο αποφάσισαν την δέσμευση κονδυλίων για την ανασκαφή εφεδρικού βόθρου σε κάθε κατοικήσιμο οικόπεδο με προοπτική την εξασφάλιση εικοσαετούς ικανότητας απορρόφησης των εκκριμάτων των κατοίκων του. --> Εκκλησίες-Ξωκλήσια Παλαιού Πλατάνου
Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, που ήταν και ο πολιούχος του χωριού, πιθανολογείται ότι χτίστηκε το 1802. Η οροφή της σκεπάζεται με πλάκες, ενώ εσωτερικά το δυτικό τμήμα είναι υπερυψωμένο και χρησίμευε ως γυναικωνίτης. Από εκεί οδηγούμαστε με εσωτερική σκάλα στο τούβλινο καμπαναριό. Στην είσοδο υπάρχει ακόμα η σιδερένια αυλόπορτα διακοσμημένη με μπρούτζινους αγγέλους. Η εκκλησία γιορτάζει στις 18 Ιανουαρίου κι έχει μήκος 25,80 μ. και πλάτος 13,20 μ. μικρογραφία|Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου Παλαιός Πλάτανος thumb|250px|Ο ναός του Αγίου Αντωνίου στον Παλαιό Πλάτανο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Σιδηροδρομικό δυστύχημα του Μπαλβάνο
Το σιδηροδρομικό δυστύχημα του Μπαλβάνο ήταν το πιο θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην ιταλική ιστορία και μια από τις χειρότερες σιδηροδρομικές καταστροφές που έγιναν ποτέ. Συνέβη τη νύχτα μεταξύ 2 και 3 Μαρτίου 1944 στο Μπαλβάνο, Μπαζιλικάτα. Περισσότεροι από 500 άνθρωποι σε ένα φορτηγό ατμοκίνητο τρένο, που έκαιγε κάρβουνο (κυρίως λαθρεπιβάτες ) πέθαναν από δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα κατά τη διάρκεια μιας παρατεταμένης στάσης σε μια σήραγγα.
Οι συνθήκες
Το 1943, η Ιταλία, η οποία ανήκε στον Άξονα υπέστη εισβολή από βρετανικές και αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις και το νότιο τμήμα της χερσονήσου (σχεδόν πλήρως κατακτημένο από τις συμμαχικές δυνάμεις) αντιμετώπισε σοβαρές ελλείψεις λόγω του πολέμου, γεγονός που ενεθάρρυνε εκτεταμένη μαύρη αγορά. Οι άνθρωποι σε μεγάλες πόλεις, όπως η Νάπολη, άρχισαν να ανταλλάσσουν φρέσκα προϊόντα για εμπορεύματα που έφερναν οι στρατιωτικοί και στοιβάζονταν σε εμπορευματικά τρένα για να φτάσουν στις φάρμες των προμηθευτών τους.
Οι σιδηροδρομικές εταιρείες υπέστησαν επίσης ελλείψεις σε άνθρακα καλής ποιότητας. Η καύση υποκατάστατων χαμηλής ποιότητας ανέπτυξε μειωμένη ισχύ και παρήγαγε μεγάλο όγκο μονοξειδίου του άνθρακα, ένα άοσμο και δηλητηριώδες αέριο, ιδιαίτερα σοβαρό πρόβλημα για το σιδηροδρομικό δίκτυο της Ιταλίας, το οποίο διασχίζει ως επί το πλείστον ορεινές εκτάσεις και ως εκ τούτου κάνει μεγάλη χρήση σηράγγων με απότομες κλίσεις έως και 3,5%.
Το δυστύχημα
Το πρώτο μέρος του ταξιδιού πραγματοποιήθηκε σε επίπεδη γραμμή και το τρένο ελκυόταν από ηλεκτροκίνητη μηχανή κλάσης E.626. Στις 19:00΄ ο συρμός ξεκίνησε από την Μπαττιπάλια και εισήλθε στην πιο απότομη, μη ηλεκτροδοτημένη γραμμή Μπαττιπάλια - Μεταπόντο. Η ηλεκτροκίνητη ελκτική μηχανή είχε αντικατασταθεί από δύο ατμάμαξες (την 480.016 ακολουθούμενη από την 476.058 ).
Στην Έμπολι κάποιοι λαθρεπιβάτες αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν, αλλά περισσότεροι επιβιβάστηκαν στις επόμενες στάσεις φθάνοντας περίπου τους 600, με αποτέλεσμα ο συρμός να υπερφορτωθεί σε μεγάλο βαθμό. Τα μεσάνυχτα ο συρμός έφθασε στον σταθμό Μπαλβάνο - Ριτσιλιάνο (Balvano-Ricigliano), τον τελευταίο πριν από την καταστροφή, όπου σταμάτησε για συντήρηση στις ατμάμαξες.
Στις 00:50 ο συρμός ξεκίνησε εκ νέου προς τον παρακείμενο σταθμό Μπέλλα - Μούρο (Bella-Muro) και έφθασε ταχύτητα περίπου 15 km/h. Μετά από 1.8 km διαδρομής, πλησίασε τη σήραγγα Άρμι, στενή και κακώς αεριζόμενη, η οποία είναι 1968 m μήκους με κλίση 1,3%. Καθώς οι ατμάμαξες έμπαιναν στη σήραγγα, οι τροχοί άρχισαν να γλιστρούν στις ράγες (που ήταν βρεγμένες λόγω υγρασίας), παρά τη χρήση κιβωτίων άμμου, και το τρένο έχασε ταχύτητα μέχρι να σταματήσει, με όλα σχεδόν τα βαγόνια μέσα στη σήραγγα.
Ο αέρας είχε ήδη γεμίσει καπνό, αφού λίγο πριν είχε περάσει άλλο τρένο και η προσπάθεια των οδηγών να επανεκκινήσουν το τρένο έκανε τις ατμάμαξες να παραγάγουν ακόμη περισσότερο καπνό πλούσιο σε μονοξείδιο του άνθρακα. Ως αποτέλεσμα, το πλήρωμα και οι λαθρεπιβάτες υπέστησαν ασφυξία, τόσο αργά που δεν κατάλαβαν τι τους συνέβαινε. Οι περισσότεροι πέθαναν στον ύπνο τους. Από τους λίγους επιζώντες, οι περισσότεροι βρίσκονταν στα τελευταία βαγόνια, τα οποία ήταν ακόμα σε ύπαιθρο.
Κάποια στιγμή ο οδηγός της ατμάμαξας 476 προσπάθησε να κάνει όπισθεν για να βγει από τη σήραγγα, αλλά λιποθύμησε πριν τα καταφέρει. Επιπλέον, δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με τον οδηγό της άλλης ατμάμαξας (ο οποίος στην πραγματικότητα συνέχιζε να προσπαθεί να κινήσει την ατμάμαξα προς τα εμπρός) επειδή η 476 ήταν αυστριακής κατασκευής δεξιοτίμονη, ενώ η 480 είχε αριστεροτίμονη, ως συνήθως. στους ιταλικούς σιδηροδρόμους.
Λόγω του μεγάλου αριθμού πτωμάτων, της έλλειψης πόρων εν καιρώ πολέμου και της φτώχειας πολλών από τα θύματα, μόνο το προσωπικό του τρένου έλαβε την κατάλληλη ταφή. Οι λαθρεπιβάτες τάφηκαν χωρίς θρησκευτική τελετή σε τέσσερις κοινούς τάφους στο νεκροταφείο του Μπαλβάνο.
Υπαιτιότητα
μικρογραφία| Θύματα της καταστροφής Το ατύχημα ήταν αποτέλεσμα πολλών παραγόντων. Η βασική αιτία ήταν η έλλειψη εποπτείας από τις σιδηροδρομικές αρχές, οι οποίες ανέχονταν τόσους πολλούς λαθρεπιβάτες που επέβαιναν στο τρένο. Οι παράγοντες που συνέβαλαν ήταν ο χαμηλής ποιότητας άνθρακας, η έλλειψη αερισμού στη σήραγγα, οι υγρές ράγες και το γεγονός ότι το τρένο είχε διπλή κατεύθυνση αντί για διαμόρφωση push-pull (ώσης-έλξης). Η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ των οδηγών των δύο ατμαμαξών ήταν ο τελικός παράγοντας πρόκλησης του δυστυχήματος. Επιπλέον, ο αριθμός των νεκρών μεγάλωσε από την καθυστέρηση των προσπαθειών διάσωσης.
Παρόλα αυτά, η επιτροπή που ερεύνησε το ατύχημα δεν καταδίωξε τους υπεύθυνους και θεώρησε ότι προκλήθηκε από ανωτέρα βία. Τότε, η καταστροφή αποδόθηκε κυρίως στις εξής αιτίες: "Συνδυασμός υλικών αιτιών, όπως πυκνή ομίχλη, καταχνιά, παντελής έλλειψη ανέμου, που δεν διατήρησε τον φυσικό αερισμό της σήραγγας, υγρές ράγες, κ.λπ., προκάλεσαν το δυστύχημα. Το τρένο σταμάτησε επειδή γλίστρησε στις ράγες και το προσωπικό των ατμαμαξών είχε υποστεί ασφυξία από το παραγόμενο αέριο, πριν προλάβουν να κινήσουν το τρένο έξω από τη σήραγγα. λόγω της παρουσίας μονοξειδίου του άνθρακα, εξαιρετικά δηλητηριώδους αερίου, που προκάλεσε την ασφυξία των λαθρεπιβατών. Η δράση αυτού του αερίου είναι τόσο γρήγορη, που η τραγωδία συνέβη πριν μπορέσει να προσφερθεί οποιαδήποτε βοήθεια από έξω." Οι σταθμάρχες του Μπαλβάνο και του Μπέλλα-Μούρο κατηγορήθηκαν επειδή δεν ενήργησαν για να καθορίσουν τη θέση του τρένου όταν παρουσίασε αργοπορία. Ωστόσο, στη μεταπολεμική σύγχυση ήταν σύνηθες οι επικοινωνίες να είναι ακανόνιστες και τα τρένα ήταν πιθανό να καθυστερήσουν πολύ. Δεν ήταν ασυνήθιστο ότι χρειάζονταν πάνω από δύο ώρες για να διασχίσουν την ορεινή απόσταση των 7 χλμ μεταξύ των δύο σταθμών.
Το προσωπικό του τρένου και των σταθμών κατά μήκος της διαδρομής κατηγορήθηκαν επίσης, γιατί επέτρεψαν σε ένα τόσο βαρύ τρένο να συνεχίσει, ακόμα κι αν γνώριζαν ότι οι ατμάμαξες έλξης του δεν ήταν αρκετά ισχυρές. Ωστόσο, οι διατάξεις για το τρένο προέρχονταν κατευθείαν από τη Συμμαχική Διοίκηση κι έτσι οι εργαζόμενοι των σιδηροδρόμων δεν μπορούσαν να σταματήσουν το τρένο ή να αλλάξουν τη σύνθεσή του. Η ίδια η Διοίκηση οργάνωσε ένα τρένο για να ελέγξει την έκταση της καταστροφής, με προσωπικό εξοπλισμένο με μάσκες οξυγόνου, το οποίο αναγνώρισε την πραγματική ανάπτυξη μη φυσιολογικών ποσοτήτων τοξικών αερίων. μικρογραφία| Μεταφορά των θυμάτων στον κοινό τάφο Η Ferrovie dello Stato Italiane (Κρατικοί Ιταλικοί Σιδηρόδρομοι) αρνήθηκε κάθε ευθύνη, ισχυριζόμενη ότι στη σύνθετη οργάνωση του τέλους του Πολέμου (όπου οι ιταλικές αρχές συνυπήρχαν με την αμερικανική διοίκηση) δεν μπορούσαν καν να προσδιορίσουν αμέσως ποιος είχε την ευθύνη για τη διαχείριση ενός συγκεκριμένου τρένου. Ωστόσο, η εταιρεία θα μπορούσε να κατηγορηθεί επειδή εκείνη την εποχή, παρά την υψηλή ζήτηση στο δρομολόγιο μεταξύ Νάπολης και Ποτέντσα, υπήρχε μόνο ένα προγραμματισμένο επιβατικό τρένο (τρένο 8021), το οποίο έφευγε από τη Νάπολη δύο φορές την εβδομάδα, Τετάρτη και Σάββατο, κάτι που οδήγησε αύξηση των παράνομων επιβατών σε εμπορευματικά τρένα.
Σε μια προσπάθεια να αποτραπεί η κριτική, το Υπουργείο Οικονομικών επέδωσε στις οικογένειες όλων των θυμάτων που ταυτοποιήθηκαν την ίδια αποζημίωση που δόθηκε για τα θύματα πολέμου (αν και καταβλήθηκε περισσότερα από 15 χρόνια αργότερα).
Αλλαγές κανονισμών
Μετά την καταστροφή εισήχθη όριο 350 τόνων σε ολόκληρη τη γραμμή. Επιπλέον, για ιδιαίτερα βαριά τρένα που απαιτούν δύο ατμάμαξες, η σύνθεση έλξης αποτελούνταν από μια αμερικανική μηχανή ντίζελ και μια ιταλική ατμάμαξα και χρησιμοποιήθηκε στη θέση της διπλής ατμάμαξας. Επιπλέον, στη νότια έξοδο της σήραγγας Άρμι εγκαταστάθηκε μόνιμο φυλάκιο, το οποίο επέτρεπε στα τρένα να εισέρχονται στη στοά μόνο όταν είχαν αδειάσει τα καυσαέρια από τα προηγούμενα τρένα.
Το φυλάκιο παρέμεινε στη θέση του μέχρι το 1959, όταν απαγορεύτηκε η είσοδος σε όλα τα τρένα με ατμό. Οι κανονισμοί βάρους καταργήθηκαν το 1996, όταν η γραμμή ηλεκτροδοτήθηκε.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Κορακιόμορφα
Τα κορακιόμορφα, επίσης κορακόμορφα (επιστημονική-λατινική ονομασία Coraciiformes), είναι τάξη πτηνών (πουλιών). Παρά την ονομασία της, δεν περιλαμβάνει το πουλί κοράκι, το οποίο ανήκει σε άλλη τάξη, τα στρουθιόμορφα, ούτε πτηνά που του μοιάζουν στο χρώμα, αφού εκτός από εξαιρέσεις όλα τα κορακιόμορφα είναι πολύχρωμα, και όχι μαύρα. Κορακιόμορφα πτηνά είναι οι αλκυόνες, οι μελισσοφάγοι, οι χαλκοκουρούνες (οικογένεια κορακιίδες), τα πουλιά μοτμότ της Αμερικής και άλλα. Γενικώς εμφανίζουν συνδακτυλία, με τρία από τα δάκτυλα των ποδιών τους να είναι στραμμένα προς τα εμπρός και το τρίτο με το τέταρτο δάκτυλο να είναι συνενωμένα στη βάση τους (αν και σε πολλές αλκυονίδες το ένα από αυτά τα δάκτυλα λείπει). Από πλευράς συμπεριφοράς, τα κορακιόμορφα έχουν κοινή τη συνήθεια να ρίχνουν τη λεία τους πάνω σε πέτρες και άλλες επιφάνειες προκειμένου να κάμψουν την αντίστασή της.
Η τάξη περιλαμβάνει κυρίως πτηνά του Παλαιού Κόσμου, με την αντιπροσώπευσή τους στον Νέο Κόσμο να περιορίζεται σε λιγότερα από 25 είδη, σε συνολο 179 ειδών που ανήκουν συνολικά στα κορακιόμορφα.
Συστηματική
Παραδοσιακά τα κορακιόμορφα έχουν θεωρηθεί ως ένα συμπίλημα ποικιλόμορφων γενών και ότι σε μια στενότερη ταξινομική θεώρηση ίσως θα έπρεπε να περιλαμβάνει μόνο την οικογένεια κορακιίδες. Οι υπόλοιπες οικογένειες θα αντιπροσώπευαν τότε γενεαλογικές γραμμές πτηνών που έχουν μακρινή συγγένεια με τα κορακιόμορφα. Μετά τις σύγχρονες γενετικές έρευνες ωστόσο μια τέτοια διάσπαση θα ήταν υπερβολική, καθώς τα περισσότερα κορακιόμορφα πράγματι αποτελούν έναν επαρκώς συμπαγή κλάδο.
Αρκετές οικογένειες των κορακιόμορφων που έχουν εκλείψει είναι γνωστές μόνο από απολιθώματα του Παλαιογενούς. Αυτές πιθανώς ανήκαν στη βασική ομάδα και κάποτε είναι δύσκολο να ταξινομηθούν, επειδή ήταν ακόμα πλησιέστερα στα δρυοκολαπτόμορφα. Επιπλέον, υπάρχουν κάποια προϊστορικά γένη που είναι δύσκολο να τοποθετηθούν σε μια οικογένεια.
Ταξινομική
Τα κορακιόμορφα υποδιαιρούνται γενικώς στις εξής ομάδες:
Βασική ομάδα
Υπόταξη Alcedini
Προϊστορικά γένη
Προτεκτοράτο Βοημίας και Μοραβίας
Το Προτεκτοράτο Βοημίας και Μοραβίας (γερμ.: Protektorat Böhmen und Mähren) ήταν κράτος - μαριονέτα του Γ΄ Ράιχ, που ιδρύθηκε στις 16 Μαρτίου 1939, αμέσως μετά την κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας από τον γερμανικό στρατό στις 15 Μαρτίου 1939.
Της ίδρυσης του Προτεκτοράτου, προηγήθηκε η κατάληψη και προσάρτηση στο γερμανικό έδαφος, της Σουδητίας, ως αποτέλεσμα της συμφωνίας του Μονάχου, τον Σεπτέμβριο του 1938.
Μετά την ίδρυση της ανεξάρτητης Σλοβακικής Δημοκρατίας στις 14 Μαρτίου 1939 ο Αδόλφος Χίτλερ ίδρυσε το προτεκτοράτο στις 16 Μαρτίου με διακήρυξή του από το Κάστρο της Πράγας. Η δημιουργία του προτεκτοράτου παραβίασε τη Συμφωνία του Μονάχου. Η Τσεχοσλοβακία εκείνη την εποχή υπό τον Πρόεδρο Έμιλ Χάτσα είχε ακολουθήσει μια φιλογερμανική εξωτερική πολιτική. Ωστόσο, μετά τη συνάντησή του με τον Χίτλερ στις 15 Μαρτίου 1939, ο Χάτσα υπέκυψε στις απαιτήσεις της Γερμανίας και εξέδωσε μια δήλωση δηλώνοντας ότι αποδέχτηκε ότι η Γερμανία θα αποφάσιζε για τη μοίρα του τσεχικού λαού. Ο Χίτλερ αποδέχτηκε τη δήλωση του Χάτσα και δήλωσε ότι η Γερμανία θα παρείχε στον τσεχικό λαό ένα αυτόνομο προτεκτοράτο που θα διοικείται από Τσέχους. Ο Χάτσα διορίστηκε πρόεδρος του προτεκτοράτου την ίδια μέρα.
Το Προτεκτοράτο ήταν  αυτόνομο έδαφος υπό τη διοίκηση των Ναζί, το οποίο η γερμανική κυβέρνηση θεωρούσε μέρος του Μείζονος Γερμανικού Ράιχ. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το εκπαιδευμένο εργατικό δυναμικό της Τσεχίας και η ανεπτυγμένη βιομηχανία συνεισέφεραν σημαντικά στη γερμανική πολεμική οικονομία. Δεδομένου ότι το Προτεκτοράτο δεν ήταν προσβάσιμο από τα συμμαχικά βομβαρδιστικά, η τσεχική οικονομία ήταν σε θέση να λειτουργήσει σχεδόν ανενόχλητη μέχρι το τέλος του πολέμου.
Το Προτεκτοράτο διαλύθηκε με την παράδοση της Γερμανίας στους Συμμάχους το 1945. Μετά τον πόλεμο, ορισμένοι αξιωματούχοι του Προτεκτοράτου κατηγορήθηκαν για δωσιλογισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικές στρατιωτικές κατοχές Κατηγορία:Πρώην προτεκτοράτα Κατηγορία:Βοημία Κατηγορία:Μοραβία Κατηγορία:Κατεχόμενες περιοχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πρώην σλαβικά κράτη Κατηγορία:Γερμανοποίηση
Όρυξις
Όρυξις ήταν στην αρχαιότητα η ονομασία του όρους που τώρα αποκαλείται Σαϊτάς. Βρίσκεται προς τα νοτιοδυτικά της Φενεάτιδος, στην Κορινθία, στο νοτιονανατολικό τμήμα των Αροανίων. Στους βόρειους πρόποδες της Ορύξεως βρίσκεται η μεγάλη καταβόθρα της λίμνης της Φενεού. Έχει υψόμετρο 1.812 μέτρα.
Το βουνό αυτό αναφέρεται στον Παυσανία, ως βρισκόμενο πέντε στάδια από τις Καρυές, κοντά στο όρος Σκίαθις.
Κυπριακή διαμάχη φυσικού αερίου 2018
thumb|340px|Το γεωτρύπανο Saipem 12000 στάλθηκε τον Φεβρουάριο του 2018 για λογαριασμό της ενεργειακής εταιρείας [[Eni (εταιρεία)| ENI στο οικόπεδο 3 της κυπριακής ΑΟΖ. Πλοία του Τουρκικού Ναυτικού εμπόδισαν το πλοίο να πλησιάσει την περιοχή. ]]
Η διαμάχη για το φυσικό αέριο του 2018 στην Κύπρο (Cyprus gas dispute 2018) είναι μια διπλωματική διαμάχη που αφορά την αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) της Κυπριακής Δημοκρατίας (σε συνεργασία με την Ελλάδα και την Αίγυπτο) στην ανατολική Μεσόγειο, η οποία ξεκίνησε στις 6 Φεβρουαρίου 2018. Η διαμάχη ακολούθησε τις δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος απέρριψε μια συμφωνία οριοθέτησης των θαλάσσιων συνόρων Κύπρου - Αιγύπτου το 2003 και ανακοίνωσε την πρόθεση της τουρκικής κυβέρνησης να πραγματοποιήσει έρευνες φυσικού αερίου και υδρογονανθράκων στην περιοχή. Η ένταση στην περιοχή κλιμακώθηκε περαιτέρω στις 9 Φεβρουαρίου, όταν το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό μπλόκαρε ένα πλωτό γεωτρύπανο που εκμεταλλευόταν η ιταλική πετρελαϊκή εταιρεία Eni SpA, με άδεια από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, το οποίο πραγματοποιουύσε έρευνες για αποθέματα φυσικού αερίου στα ανοιχτά του νησιού.
Ο Τσαβούσογλου δήλωσε κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του στην ελληνική εφημερίδα Καθημερινή ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν «αναμφισβήτητα δικαιώματα» στην κυπριακή ΑΟΖ. Το υπουργείο Εξωτερικών της Αιγύπτου αντέδρασε προειδοποιώντας την Τουρκία να μην αμφισβητήσει τη συμφωνία του 2013 και τα αιγυπτιακά οικονομικά συμφέροντα στην περιοχή, προσθέτοντας ότι οποιαδήποτε απόπειρα από πλευρά της Τουρκίας θα αντιμετωπιστεί. Οι Κύπριοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι υπογράμμισαν ότι τα όποια μελλοντικά οφέλη είναι για όλους τους Κύπριους, συμπεριλαμβανομένων των Τουρκοκυπρίων, αλλά μόνο μετά από συνολική διευθέτηση του Κυπριακού ζητήματος. Στις 16 Φεβρουαρίου, ο διευθύνων σύμβουλος της Eni, Κλάουντιο Ντεσκάλτσι δήλωσε ότι ο τουρκικός αποκλεισμός του πλοίου γεωτρύπανού της, ήταν εκτός ελέγχου της Eni και ότι το θέμα συζητούνταν από εμπλεκόμενα μέρη. Τον Νοέμβριο του 2018, η συνεργασία της κυπριακής κυβέρνησης και της αμερικανικής εταιρείας ExxonMobil ξεκίνησε εκ νέου την έρευνα υδρογονανθράκων, με τη συνοδεία πλοίων του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού, με την Τουρκία να παραμένει παθητική.
Ιστορικό
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η Κυπριακή Δημοκρατία έδωσε για πρώτη φορά άδεια σε εταιρείες πετρελαίου να αναζητήσουν υδρογονάνθρακες στα χωρικά ύδατα του νησιού και η πρώτη εξερεύνηση ξεκίνησε το 1977. Νωρίτερα, το 1974, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο, αφήνοντας στο πέρασμά της μια ανεπίλυτη εθνοτική διαμάχη, με την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ) που καταλαμβάνει το βόρειο τμήμα του νησιού, η οποία αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία.
Το 2002, το Τουρκικό Ναυτικό εμπόδισε το πλοίο "Northern Alliance", που εκμεταλλευόταν μια νορβηγική εταιρεία με εντολή της Κυπριακής Δημοκρατίας, να διεξάγει έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ. Το 2003, οι κυβερνήσεις της Κύπρου και της Αιγύπτου υπέγραψαν συμφωνία για τα θαλάσσια σύνορα που οριοθετούν τις αντίστοιχες ΑΟΖ τους. Η Κύπρος υπέγραψε επίσης παρόμοια συμφωνία με την κυβέρνηση του Λιβάνου τον Ιανουάριο του 2007. Αργότερα τον ίδιο μήνα, η Κυπριακή Δημοκρατία όρισε δεκατρείς ζώνες (που ονομάστηκαν "οικόπεδα") στην ΑΟΖ της και προκήρυξε διαγωνισμούς για έντεκα από αυτά τους επόμενους μήνες. Η Τουρκία, που δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, διεκδικεί το οικόπεδο 3 της κυπριακής ΑΟΖ ως μέρος της υφαλοκρηπίδας της.
Τον Νοέμβριο του 2008, ένα σκάφος του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού ενεπλάκη σε αντιπαράθεση με δύο πλοία που εκμεταλλευόταν η νορβηγική εταιρεία "Petroleum Geo-Services", μια ημέρα πριν δοθεί στην Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίου η άδεια της Άγκυρας να εξερευνήσει ύδατα που διεκδικεί η κυπριακή κυβέρνηση. Τρεις ημέρες αργότερα, η Κυπριακή Δημοκρατία εντόπισε το Malene Ostervold, ένα πλοίο με σημαία Νορβηγίας που είχε δώσει άδεια η Τουρκία, να ερευνά τα ύδατα της περιοχής. Η Άγκυρα θεωρεί ότι πρέπει να επιτραπεί στην τουρκοκυπριακή κοινότητα να επωφεληθεί από τους υπεράκτιους πόρους του νησιού. Το 2014, η Τουρκία ανέπτυξε δύο πολεμικά πλοία στην κυπριακή ΑΟΖ και ξεκίνησε τη διεξαγωγή σεισμικών ερευνών στην περιοχή. Ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης απάντησε στις ενέργειες της Τουρκίας διακόπτοντας τις συνομιλίες για την επίλυση του Κυπριακού ζητήματος με τον Τουρκοκύπριο ομόλογό του, Ντερβίς Έρογλου. Κατά τη διάρκεια της τριμερούς συνόδου κορυφής με την Κύπρο στο Κάιρο, η Αίγυπτος και η Ελλάδα εξέφρασαν την αποδοκιμασία τους για τις τουρκικές ενέργειες. Περιέγραψαν επίσης σχέδια για ενεργειακή συνεργασία στην ανατολική Μεσόγειο. Η Άγκυρα απάντησε δηλώνοντας ότι το τουρκικό ναυτικό θα εφαρμόσει τους κανόνες εμπλοκής σε περίπτωση που συναντήσει πολεμικό πλοίο στην περιοχή.
Το 2015, το οικόπεδο Ζορ ανακαλύφθηκε από την Eni στην αιγυπτιακή ΑΟΖ, πυροδοτώντας έναν αγώνα εξερεύνησης αερίου στην ανατολική Μεσόγειο. Το Ζορ αναβίωσε επίσης τις δυνατότητες της κυπριακής βιομηχανίας φυσικού αερίου να είναι μέρος περιφερειακών έργων, όπως ένας αγωγός φυσικού αερίου προς την Ευρώπη. Άλλες πρωτοβουλίες περιλαμβάνουν έναν αγωγό προς τις παροπλισμένες μονάδες υγροποίησης της Αιγύπτου και τη μεταφορά του παραγόμενου υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) από τους τερματικούς σταθμούς της Αιγύπτου σε ξένες αγορές.
Χρονοδιάγραμμα
Η διαμάχη για το φυσικό αέριο του 2018 για την Κύπρο ξεκίνησε στις 6 Φεβρουαρίου 2018. Η διαμάχη ακολούθησε τις δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος απέρριψε τη συμφωνία οριοθέτησης των θαλάσσιων συνόρων Κύπρου-Αιγύπτου το 2003 και ανακοίνωσε την πρόθεση της τουρκικής κυβέρνησης να πραγματοποιήσει έρευνα φυσικού αερίου στην περιοχή. Οι εντάσεις στην περιοχή κλιμακώθηκαν περαιτέρω στις 9 Φεβρουαρίου, όταν το Τουρκικό Ναυτικό εμπόδισε ένα πλοίο γεωτρήσεων που εκμεταλλευόταν η ιταλική εταιρεία πετρελαίου Eni SpA, με άδεια από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, για την εξερεύνηση αποθεμάτων φυσικού αερίου στα ανοιχτά του νησιού.
Ο Τσαβούσογλου δήλωσε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Καθημερινή ότι οι Τουρκοκύπριοι που εκπροσωπούνται από την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου (αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία), έχουν «αναμφισβήτητα δικαιώματα» στην κυπριακή ΑΟΖ. Το υπουργείο Εξωτερικών της Αιγύπτου αντέδρασε προειδοποιώντας την Τουρκία να μην αμφισβητήσει τη συμφωνία του 2013 και τα αιγυπτιακά οικονομικά συμφέροντα στην περιοχή, προσθέτοντας ότι οποιεσδήποτε απόπειρες να το πράξουν θα αντιμετωπιστούν. Οι Κύπριοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι υπογράμμισαν ότι τυχόν μελλοντικά οφέλη είναι για όλους τους Κύπριους, συμπεριλαμβανομένων των Τουρκοκυπρίων, αλλά μόνο μετά από συνολική διευθέτηση του Κυπριακού. Στις 16 Φεβρουαρίου, ο διεύθυνων σύμβουλος της Eni, Κλάουντιο Ντεσκάλτσι δήλωσε ότι ο τουρκικός αποκλεισμός του πλωτού γεωτρύπανού της, Saipem 12000, ήταν εκτός ελέγχου της Eni και ότι το θέμα συζητούνταν από τα εμπλεκόμενα μέρη.
Στις 16 Νοεμβρίου, η συνεργασία της κυπριακής κυβέρνησης και της αμερικανικής εταιρείας ExxonMobil ξεκίνησε με επιτυχία την έρευνα υδρογονανθράκων, με τη συνοδεία πλοίων του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού, με την Τουρκία να παραμένει παθητική. Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών απάντησε με μια δήλωση στην οποία ο εκπρόσωπός του, Χαμί Ακσόι, δεσμεύτηκε ότι η Τουρκία θα ξεκινήσει τις δικές της γεωτρήσεις στα κυπριακά ύδατα. Η Μεράλ Αξενέρ, εξέχουσα ηγέτιδα της αντιπολίτευσης και επικεφαλής του Κόμματος İyi, μίλησε στο τουρκικό κοινοβούλιο καλώντας για επανάληψη μιας εισβολής στην Κύπρο λέγοντας «Θα πρέπει να ξέρετε ότι αν χρειαστεί «η Αϊσέ θα πάει ξανά διακοπές», μια αναφορά στην κωδική φράση που χρησιμοποιήθηκε ως σήμα για την εισβολή του 1974. Ανέφερε επιπλέον ότι «η Κύπρος είναι τουρκική και θα παραμείνει τουρκική».
Τον Ιούλιο του 2019, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ενέκρινε τα ακόλουθα συμπεράσματα σχετικά με τις τουρκικές γεωτρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Κύπρου Κατηγορία:Σχέσεις Κύπρου-Τουρκίας Διαμαχη Κυπρου
MAVA-Renault
δεξιά|μικρογραφία|180x180εσ|Το MAVA-Renault Farma F (ως βαν) Η εταιρεία MAVA ήταν ο ελληνικός εισαγωγέας των αυτοκινήτων Renault. Το 1979 αποφάσισε να εισέλθει στην επιχείρηση παραγωγής αυτοκινήτων, παρουσιάζοντας ένα επιβατηγό-βοηθητικό αυτοκίνητο, ένα είδος δημοφιλές στην Ελλάδα για λόγους φορολογικής κατηγοριοποίησης.
Η MAVA ανέθεσε την δημιουργία του αυτοκινήτου στον Γεώργιο Μιχαήλ, Έλληνα σχεδιαστή που είχε σχεδιάσει και το Neorion Chicago, καθώς και άλλα ελληνικά οχήματα. Ο Μιχαήλ με την ομάδα του ολοκλήρωσε την ανάπτυξη και την κατασκευή του πρωτότυπου σε χρόνο-ρεκόρ και το αυτοκίνητο, που ονομάστηκε Farma, παρουσιάστηκε την ίδια χρονιά. Η MAVA επέμενε ότι το αυτοκίνητο έπρεπε να παρουσιαστεί ως ένα "μοντέλο της Renault" και έτσι το πρωτότυπο δοκιμάστηκε και εγκρίθηκε από την γαλλική εταιρεία. Το Farma κατά συνέπεια έφερε το λογότυπο της Renault, ενώ παρήχθη σε διάφορες εκδόσεις, συμπεριλαμβανομένων των εκδόσεων "επιβατηγό" και "βαν,". Είχε έναν τετρακύλινδρο κινητήρα 845 cm³ ισχύος 25 kW (34 PS) και μπορούσε να αναπτύξει τελική ταχύτητα περίπου 110 km/h. Συνολικά 4500 κομμάτια κατασκευάστηκαν, μεταξύ των οποίων και ο "τύπος καθαρού τζιπ" Σ, που παρουσιάστηκε το 1983. Ο ευρωπαϊκός τύπος επιφύλαξε στο ελκυστικό αυτό αυτοκίνητο μέτρια υποδοχή.
Από το 1985 η ελληνική νομοθεσία άλλαξε και επηρέασε την αγορά για αυτό το είδος των οχημάτων, καθιστώντας έτσι την παραγωγή τους ασύμφορη. Ο Μιχαήλ και η ομάδα του στη συνέχεια εργάστηκαν για ένα νέο μοντέλο, πολύ πιο προηγμένο (και ιδιαίτερα ελκυστικό), το Farma Change, που δημιουργήθηκε το 1985. Τότε όμως η MAVA σταμάτησε το έργο και μόνο ένα αυτοκίνητο, το πρωτότυπο του νέου μοντέλου, κατασκευάστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Επιβατικό λιμάνι του Τάλιν
Το επιβατικό λιμάνι του Ταλίν ή, όπως λέγεται τοπικά, το λιμάνι της Παλιάς Πόλης είναι το κύριο επιβατικό λιμάνι στο Τάλιν, την πρωτεύουσα της Εσθονίας. Οι τακτικές γραμμές του λιμανιού εξυπηρετούν διαδρομές προς Ελσίνκι (Φινλανδία), Στοκχόλμη (Σουηδία) και Αγία Πετρούπολη (Ρωσία).