cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γερμασόγεια
Ναός Αγίας Παρασκευής
Ο ναός της συνοικίας είναι αφιερωμένος στην Αγία Παρασκευή. Αρχικά υπήρχε μια μικρή εκκλησία η οποία κατεδαφίστηκε. Στη θέση της ξεκίνησε να ανεγείρεται το 1898 η υφιστάμενη εκκλησία. Ολοκληρώθηκε το 1904. Η Αγία Παρασκευή αποτελεί την πολιούχο αγία του Δήμου Γερμασόγειας.
Αθλητικά σωματεία
Γνωστά αθλητικά σωματεία της περιοχής είναι η Αναγέννηση Γερμασόγειας, η ΑΕΓ Γερμασόγειας και η Προόοδος Ποταμού Γερμασόγειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας Λεμεσού
Διάσκεψη της Ζούνγι
εναλλ.=Τοποθεσία της διάσκεψης της Ζούνγι|μικρογραφία|250x250εσ| Τοποθεσία της διάσκεψης της Ζούνγι. Η διάσκεψη της Ζούνγι (απλοποιημένα κινεζικά: 遵义 会议, παραδοσιακά κινεζικά: 遵義 會議; πινγίν: Zūnyì huìyì) ήταν συνάντηση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας τον Ιανουάριο του 1935 κατά τη διάρκεια Μαρτίου - Μαΐου. Αυτή η συνάντηση περιελάμβανε μια διαμάχη εξουσίας μεταξύ της ηγεσίας του Μπο Γκου και του Ότο Μπράουν και της αντιπολίτευσης με επικεφαλής τον Μάο Τσετούνγκ. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο Μάο εγκατέλειψε τη συνάντηση όντας πλέον σε θέση να αναλάβει στρατιωτική διοίκηση και να γίνει ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το συνέδριο ήταν εντελώς άγνωστο μέχρι τη δεκαετία του 1950 και ακόμη δεν υπήρχαν λεπτομερείς περιγραφές μέχρι την πεντηκοστή επέτειο το 1985.
Ιστορικό
Τον Αύγουστο του 1934, με τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό να εξαντλείται από τον παρατεταμένο κινεζικό εμφύλιο πόλεμο, ένας κατάσκοπος (Μο Σιόνγκ) που τοποθετήθηκε από τον Τσου Εν Λάι στην έδρα του στρατού του Κουομιντάνγκ στη Ναντσάνγκ έφερε νέα πως ο Τσιανγκ Κάι Σεκ ετοιμάζει μια μεγάλη επίθεση εναντίον της κομμουνιστικής πρωτεύουσας, Ρούιτζιν. Η κομμουνιστική ηγεσία αποφάσισε μια στρατηγική υποχώρηση για να συγκεντρωθεί με άλλες κομμουνιστικές μονάδες και να αποφύγει τον αφανισμό. Το αρχικό σχέδιο ήταν να συνδεθεί ο Πρώτος Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός με τον Δεύτερο Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό που διοικούνταν από τον Χε Λονγκ, που πιστεύεται ότι βρισκόταν στο Χουμπέι στα δυτικά και βόρεια. Οι επικοινωνίες μεταξύ διαιρεμένων ομάδων του Κόκκινου Στρατού είχαν διακοπεί από την εκστρατεία του Κουομιντάνγκ και κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού για εκκένωση του Τσιανγκσί, ο Πρώτος Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός δεν γνώριζε ότι αυτές οι άλλες κομμουνιστικές δυνάμεις υποχωρούσαν επίσης προς τα δυτικά.
Αρχικά ο Πρώτος Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός, με τις "αποσκευές" κορυφαίων κομμουνιστών αξιωματούχων, αρχεία, συναλλαγματικά αποθέματα και άλλες παγίδες της εξόριστης Κινεζικής Σοβιετικής Δημοκρατίας, πολέμησε μέσα από αρκετά ελαφρά υπερασπισμένα σημεία ελέγχου του Κουομιντάνγκ, διασχίζοντας τον ποταμό Ζινφένγκ και μέσω της επαρχίας Γκουανγκντόνγκ, νότια της Χουνάν και στο Κουανγκσί. Στον ποταμό Ζιάνγκ, ο Τσιανγκ Κάι Σεκ ενίσχυσε την άμυνα του Κουομιντάνγκ. Σε δύο ημέρες αιματηρών αγώνων, από τις 30 Νοεμβρίου έως την 1η Δεκεμβρίου 1934, ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός έχασε περισσότερους από 40.000 στρατιώτες και όλους τους άμαχους αχθοφόρους, και υπήρχαν έντονα υπερασπισμένες εθνικιστικές αμυντικές γραμμές μπροστά. Οι απώλειες προσωπικού και υλικών μετά τη μάχη του ποταμού Ζιάνγκ επηρέασαν το ηθικό των στρατευμάτων και ξεκίνησαν λιποταξίες. Στις 12 Δεκεμβρίου 1934, μια συνάντηση ηγετών του Κόμματος στο Τόνγκνταο, εμφανίστηκε με δυσαρέσκεια απο τους Μπο Γκου και τον Ότο Μπράουν. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι Κομμουνιστές συναντήθηκαν στην Ζούνγι για ανασχηματισμό του πολιτικού γραφείου του Κόμματος.
Διάσκεψη
Τον Ιανουάριο του 1935, αφού ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός κατέλαβε την πόλη Ζούνγι, μια πόλη στρατιωτικής σημασίας της Κουεϊτσόου, Νοτιοδυτική Κίνα, πραγματοποιήθηκε μια διευρυμένη συνάντηση του πολιτικού γραφείου του ΚΚΚ (Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας). Κάποτε θεωρήθηκε ότι πραγματοποιήθηκε από τις 6 έως τις 8 Ιανουαρίου, αλλά τώρα γίνεται αποδεκτό ότι πραγματοποιήθηκε μεταξύ 15-17 Ιανουαρίου.
Τα ονόματα και οι αριθμοί των συμμετεχόντων στο συνέδριο ήταν πάντα υπό αμφισβήτηση. Αυτές οι λεπτομέρειες είναι σημαντικές για την ευρύτερα σοβιετική άποψη ότι τα εκλεγμένα μέλη του κόμματος ήταν μειοψηφία σε σύγκριση με τα μη μέλη. Εκείνοι που είναι συμφωνημένο από όλους πως είχαν παρευρεθεί είναι οι Μάο Τσετούνγκ, Τσου Εν Λάι, Τσου Ντε, Τσεν Γιουν, Λιου Σάοουκι, Τσανγκ Γουέντιαν, Μπο Γκου, Λιου Μποτσένγκ, Λι Φουτσούν, Λιν Μπιάο και Πεν Ντεχουάι. Οι κινεζικές πηγές που δείχνουν ότι τα μη μέλη δεν θα μπορούσαν να έχουν ξεπεράσει σε αριθμό τα μέλη έχουν τους ακόλουθους συμμετέχοντες:
Διάφοροι μελετητές αμφισβητούν την παρουσία των Τσεν Γιουν, Λίου Σαόκι, Γουάνγκ Ζιατσάνγκ, Χε Κεκουάν, Νενγκ Φα, Νίε Ρόνγκτσεν και Τενγκ Σιαοπίνγκ. Από την άλλη πλευρά, οι Λιάνγκ Μποτάι, Γου Λιάνγκπιν, Τενγκ Νταιγιουάν, Λι Γουεϊχάν, Γουάνγκ Σουντάο και Γιανγκ Σανγκούν θεωρούνται επίσης ότι παρακολούθησαν την διάσκεψη από ορισμένες πηγές.
Διατάξεις της διάσκεψης και ομιλίες
Η κύρια ατζέντα αυτής της διάσκεψης ήταν να εξετάσει την αποτυχία του Κόμματος στην περιοχή Τσιανγκσί και να εξετάσει τις επιλογές που είχαν πλέον στη διάθεσή τους. Ο Μπο Γκου ήταν ο πρώτος που μίλησε με μια γενική έκθεση. Αναγνώρισε ότι η στρατηγική που χρησιμοποιήθηκε στη Τσιανγκσί είχε αποτύχει, χωρίς να φορτωθεί καμία ευθύνη. Ισχυρίστηκε ότι η έλλειψη επιτυχίας δεν οφείλεται σε κακό προγραμματισμό. Στη συνέχεια ο Ζου έδωσε μια έκθεση για τη στρατιωτική κατάσταση με απολογητικό τρόπο. Σε αντίθεση με τον Μπο, παραδέχτηκε ότι είχαν γίνει λάθη. Στη συνέχεια, ο Τσανγκ Γουέντιαν σε μια μακρά κριτική, καταδίκασε τους ηγέτες για την καταστροφή στη Τσιανγκσί. Αυτό υποστηρίχθηκε από τον Μάο και τον Γουάνγκ. Η συγκριτική απόσταση του Μάο από την εξουσία τα τελευταία δύο χρόνια τον άφησε άμεμπτο για τις πρόσφατες αποτυχίες και σε ισχυρή θέση να επιτεθεί στην ηγεσία.
Ο Μάο επέμεινε ότι ο Μπο Γκου και ο Όττο Μπράουν είχαν κάνει βασικά στρατιωτικά λάθη χρησιμοποιώντας τακτικές καθαρής άμυνας. Οι υποστηρικτές του Μάο κέρδισαν ορμή κατά τη διάρκεια της συνάντησης και ο Τσου Εν Λάι τελικά στήριξε τον Μάο. Σύμφωνα με την αρχή της δημοκρατίας για την πλειοψηφία, επανεκλέχθηκε η γραμματεία της Κεντρικής Επιτροπής και της Κεντρικής Επανάστασης και της Στρατιωτικής Επιτροπής του Κ.Κ.Κ. Ο Μπο και ο Μπράουν υποβιβάστηκαν ενώ ο Τσου διατήρησε τη θέση του τώρα μοιράζοντας στρατιωτική διοίκηση με τον Ζου Ντε. Ο Τσανγκ Γουεντιάν πήρε την προηγούμενη θέση του Μπο ενώ ο Μάο προσχώρησε και πάλι στην Κεντρική Επιτροπή.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας
Νούμενορ
thumb|upright=2|Χάρτης του Νούμενορ, με τις βασικότερες πόλεις του νησιού Το Νούμενορ,γνωστό επίσης και με τις ονομασίες Elenna-nórë ή Westernesse, είναι ένα φανταστικό μέρος στα λογοτεχνικά έργα του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν .Ήταν το βασίλειο που περιλάμβανε το ομώνυμο νησί στα δυτικά της Μέσης Γης,η οποία είναι το κύριο σκηνικό των έργων του Τόλκιν και ήταν ο μεγαλύτερος πολιτισμός των Ανθρώπων. Ωστόσο, μετά από αιώνες ευημερίας πολλοί από τους κατοίκους έπαψαν να λατρεύουν τον Ένα Θεό, τον Έρου Ιλούβαταρ, και επαναστάτησαν εναντίον των Valar, με αποτέλεσμα την καταστροφή του νησιού και τον θάνατο των περισσότερων κατοίκων του νησιού. Ο Τόλκιν σκόπευε το Νούμενορ να παραπέμπει στη θρυλική Ατλαντίδα, αν και οι περισσότερες σχολιαστές του Τόλκιν έχουν επισημάνει ότι η καταστροφή της Númenor απηχεί τις βιβλικές ιστορίες της πτώσης του ανθρώπου και την καταστροφή των Σοδόμων και Γομόρρων, καθώς και το βιβλίο του Τζον Μίλτον, ο Χαμένος Παράδεισος.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τοποθεσίες της Μέσης Γης Κατηγορία:Νησιά στην μυθοπλασία Κατηγορία:Ατλαντίδα στη μυθοπλασία
Μπυζινιάργκ
Το Μπυζινιάργκ (γαλλικά: Buzignargues, οξιτανικά: Businhargues) είναι γαλλική κοινότητα του νομού του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπυζινιαργκουά (γαλλικά: Buzignarguois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Τόμας Κόχραν (10ος κόμης του Ντάντοναλντ)
Ο Τόμας Αλεξάντερ Κόχραν (Thomas Cochrane, 14 Δεκεμβρίου 1775 - 31 Οκτωβρίου 1860) ήταν Βρετανός αξιωματικός του ναυτικού και ένας από τους βρετανούς που έλαβαν μέρος στην ελληνική επανάσταση του 1821. Αποτέλεσε αρχηγό του ελληνικού στόλου στη θέση του Ανδρέα Μιαούλη, καθώς του ζητήθηκε από τους Έλληνες να βοηθήσει στην εκστρατεία τους, λόγω της καλής του φήμης στα στρατιωτικά και ναυτικά ζητήματα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Annsfield της Μεγάλης Βρετανίας, κοντά στο Χάμιλτον, South Lanarkshire, της Σκωτίας το 1775 και απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών το 1860. Ήταν 1ος Μαρκήσιος του Maranhão, Σκωτσέζος ναύτης, αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού και ριζοσπάστης πολιτικός. Καθώς ήταν στρατιωτικός και ναύαρχος, τέθηκε επικεφαλής των ναυτικών δυνάμεων της Ελλάδας κατά την Επανάσταση του 1821.
Ήταν ένας τολμηρός και επιτυχημένος καπετάνιος στους Ναπολεόντειους Πολέμους, οδηγώντας τους Γάλλους με το παρατσούκλι του Le Loup des Mers («Το Sea Wolf»). Απολύθηκε από το Βασιλικό Ναυτικό το 1814, μετά από την καταδίκη για απάτη στο χρηματιστήριο. Οργάνωσε και οδήγησε τις επαναστάσεις του πολεμικού ναυτικού της Χιλής, της Βραζιλίας και της Ελλάδας κατά τη διάρκεια των αντίστοιχων πολέμων της ανεξαρτησίας τους. Στο τέλος του πολέμου της Χιλής, ο Κόχραν συνέβαλε στην περουβιανή ανεξαρτησία. Το 1832, του δόθηκε ξανά η θέση, όπου ο Βασιλιάς τον επανέφερε στο Βασιλικό Ναυτικό με το βαθμό του μπλε υποναυάρχου. Πέθανε το 1860 με το βαθμό του ναυάρχου του Κόκκινου, και τον τιμητικό τίτλο του υποναυάρχου του Ηνωμένου Βασιλείου. Η ζωή του και τα κατορθώματά του ενέπνευσαν τη ναυτική φαντασία μυθιστοριογράφων του 19ου και του 20ου αιώνα. Ο Κόχραν πέρασε τα νιάτα του στην Culross Fife, όπου η οικογένειά του είχε ένα κτήμα. Μέσα από την επιρροή του θείου του, Αλέξανδρου Κόχραν, ο ίδιος είχε εγγραφεί ως μέλος του πληρώματος στα βιβλία των τεσσάρων πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού, η εγγραφή του σε αυτά άρχισε από όταν ήταν πέντε χρόνων. Αυτή η γνωστή και παράνομη τακτική, ήταν ένα μέσο για την αύξηση των ετών υπηρεσίας που απαιτείται για την προώθηση ένταξης στο Πολεμικό Ναυτικό. Ο πατέρας του, τον εξασφάλισε σε μια επιτροπή στο βρετανικό στρατό σε νεαρή ηλικία, αλλά ο Κόχραν προτίμησε το Πολεμικό Ναυτικό. Το 1793 κατατάχτηκε στο βρετανικό ναυτικό, αναδείχτηκε κυβερνήτης καταδρομικών πλοίων και έδρασε με επιτυχία στους Ναπολεόντειους Πολέμους. Το 1806 εκλέχτηκε αντιπρόσωπος στη Βουλή των Κοινοτήτων, αλλά λόγω της ανάμειξής του σε χρηματιστηριακή απάτη διαγράφτηκε από το ναυτικό και έχασε τη βουλευτική του ιδιότητα. Το 1807 εκλέχτηκε μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων, ως ριζοσπάστης. Το 1818 ανέλαβε την αρχηγία του χιλιανού στόλου στους αγώνες του εναντίον των Ισπανών αποικιοκρατών. Το 1820 πέρασε στην υπηρεσία του Περού και το 1823 τέθηκε επικεφαλής του στόλου στη Βραζιλία. Η συμβολή του στους απελευθερωτικούς αγώνες των χωρών αυτών εδραίωσε τη φήμη του ως ικανού ναυάρχου. Το 1823 αναδιοργάνωσε το βραζιλιάνικο στόλο και πέτυχε το συμβιβασμό μεταξύ Βραζιλίας - Πορτογαλία ς. Το 1825 υπέγραψε συμφωνητικό με την ελληνική επιτροπή που τότε διαπραγματευόταν στο Λονδίνο τη σύναψη δανείου για να αναλάβει την αρχηγία του ελληνικού στόλου.
Χρηματιστηριακή απάτη
Στις 5 Ιουλίου του 1814, παρά την παθιασμένη ομιλία του εκδιώχθηκε από τη Βουλή με 144 ψήφους εναντίον και 44 υπέρ του και ακολούθησαν επαναληπτικές εκλογές με στόχο την αναπλήρωση της έδρας του, που κατείχε στην εκλογική περιφέρεια του Westminster. Με την υποστήριξη του λαού, παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να ανακτήσει τη θέση του στο κοινοβούλιο, στις 16 Ιουλίου.
Η ανάμειξή του σε δάνειο της Ελλάδας
Τα στοιχεία για το πρώτο σκάνδαλο εξοπλισμών προέρχονται από το βιβλίο "Ιστορία των Εθνικών Δανείων" του καθηγητή Δημόσιας Οικονομίας Α. Ανδρεάδη που εκδόθηκε το 1904.|δεξιά
Η κυβέρνηση της Ελλάδας αποφάσισε να συναφτούν δυο εσωτερικά δάνεια, το ένα για 5.000.000 τουρκικά πιάστρα, και το δεύτερο για 2.000.000 πιάστρα. Επειδή όμως κανείς δεν έδειξε προθυμία ούτε για το ένα ούτε για το άλλο, με διάταγμα της 4ης Μαρτίου 1822, το πρώτο, των πέντε εκατομμυρίων, κηρύχτηκε αναγκαστικό δάνειο και υποχρεώθηκαν να το καλύψουν ο κλήρος, οι έμποροι, όσοι είχαν ακίνητα και γενικά όλοι οι πλούσιοι. Αλλά όταν αποδείχτηκε ότι και το αναγκαστικό αυτό δάνειο δεν επαρκούσε για να καλυφτούν οι άμεσες ανάγκες, αποφασίστηκε στις 9 Μαρτίου 1822 να συναφτεί ένα εξωτερικό δάνειο από 1.000.000 ισπανικά τάληρα. Μόνον όμως ύστερα από δυο χρόνια, επί κυβερνήσεως Γεωργίου Κουντουριώτη και με τη μεσολάβηση του φίλου του Μαυροκορδάτου, οι διαπραγματεύσεις έφτασαν σ' ένα αποτέλεσμα. Πήγε στο Λονδίνο μια επιτροπή, από το γαμπρό του Κουντουριώτη, Ιωάννη Ορλάνδο, και δυο άλλους ανθρώπους του Μαυροκορδάτου, τον Ανδρέα Λουριώτη και τον Ιωάννη Ζαΐμη, και όταν αποτραβήχτηκε ο Ζαΐμης τον αντικατέστησε ο Σπανιολάκης. Μέσα σε πολύ μικρό διάστημα, η επιτροπή έκλεισε συμφωνία για δύο δάνεια, το ένα πίσω απ' τ' άλλο, το πρώτο με 59% και το δεύτερο με 55%. Εκτός του ότι τα δάνεια αυτά συνομολογήθηκαν με τόσο δυσμενείς όρους, καταβλήθηκαν επιπλέον πρωτάκουστα ποσά για προμήθειες. Από τα δάνεια αυτά, το κράτος βρέθηκε χρεωμένο με 2.400.000 λίρες στερλίνες, ενώ η Αμερική πήρε 700.000 ισπανικά πιάστρα για μια μοναδική φρεγάτα, για ένα ατμόπλοιο όπου ξοδεύτηκαν 150.000 λίρες στερλίνες ενώ 36.000 λίρες στερλίνες πήρε ο λόρδος Κόχραν.
Ανάγκη υπήρξε ακόμα να μοιραστούν δώρα σε φιλέλληνες να κρατηθούν οδοιπορικά, ναύλοι και να πληρωθούν εφημερίδες. Ο λόρδος Κόχραν προσλήφθηκε ναύαρχος των Ελλήνων με μισθό. Και μόνο η πρόσληψή του, επειδή είχε πολεμικές περγαμηνές στη Βραζιλία, έφτασε για να υψωθούν οι τιμές των ελληνικών χρεογράφων και να κερδοσκοπήσουν οι Ρίκορντ. Ο Κόχραν πήρε 37.000 λίρες και άφησε σ' ένα ναυπηγείο έξι βραδυκίνητα ατμόπλοια, που τα είχε παραγγείλει η Αιγυπτιακή κυβέρνηση και αρνήθηκε να τα παραλάβει εξ αιτίας της κακής κατασκευής τους. Οι τιμές που συμφωνήθηκαν ήταν 130.000 λίρες, με τον όρο να βρίσκονται στην Ελλάδα στα τέλη του 1825. Όμως ένα μόνο κατάφερε να καταπλεύσει, η «Καρτερία», το φθινόπωρο του 1826· άλλα δυο έφτασαν στα 1827 και τα τρία υπόλοιπα, διαλύθηκαν για παλιοσίδερα στα ναυπηγεία του Λονδίνου. Ο Κόχραν μόλις την άνοιξη του 1827 έφθασε στην Ελλάδα. Εκτός τούτου στάλθηκε στην Αμερική ένας Γάλλος στρατηγός του ιππικού ονομαζόμενος Παλεμάν, ο οποίος έλαβε εντολή, αφού πληρώθηκε, να παραγγείλει εκεί δυο φρεγάτες για λογαριασμό της Ελληνικής κυβερνήσεως. Αν και η τιμή τους ορίστηκε σε 160.000 λίρες, οι ληστρικοί οίκοι που ανέλαβαν την κατασκευή τους απαίτησαν τα διπλά κι έτσι άρχιζαν να ετοιμάζουν τα πλοία. Επειδή μάλιστα ο ένας οίκος κινδύνευε να χρεοκοπήσει οι αντιπρόσωποι Παλεμάν και Κοντόσταυλος ευχαριστήθηκαν παραλαβαίνοντας μόνο τη μία, που ονομάστηκε «Ελλάς» και κατέπλευσε στην Ελλάδα τέλη του 1826.
Αλλά ούτε και το υπόλοιπο των δανείων παραδόθηκε έγκαιρα και πρόθυμα στην Ελλάδα. Η πρώτη δόση του δανείου από 80.000 λίρες έμεινε στη Ζάκυνθο και δεν παραδινόταν στην Κυβέρνηση, γιατί ο Μπάϋρον, που απαιτούνταν η εντολή του, είχε πια πεθάνει, η κυβέρνηση παρενέβαλε προσκόμματα για την εξαγωγή του. Μόλις στα τέλη του 1824 στάλθηκε από το Λονδίνο η εντολή να παραδοθεί.
Οι εφευρέσεις του
εφευρέσεις|δεξιά
Ο Τόμας Κόχραν υπήρξε υποστηρικτής των νέων τεχνολογικών μέσων και μεθόδων. Ως απόρροια αυτού, ο ίδιος αποφάσισε να εφεύρει πολλά από αυτά. Το κίνητρο για την επινόηση αυτών δόθηκε από τον πατέρα του, ο οποίος κατείχε μία βιοτεχνία που πραγματοποιούσε έρευνες και παραγωγή διαφόρων υποπροϊόντων του άνθρακος και προμήθευε πίσσα και βερνίκι στο Ναυτικό μέχρι που η αγορά του σταμάτησε. Έτσι, η πλειονότητα των ιδεών του Κόχραν αφορούσαν τη ναυτιλία. Εκείνη την εποχή, στις νηοπομπές τα προπορευόμενα καράβια χρησιμοποιούσαν φανάρια με σκοπό την ακολουθία τους από τους επόμενους. Το 1805 ο Κόχραν έλαβε μέρος σε ένα διαγωνισμό του Ναυτικού για την κατασκευή ενός εξειδικευμένου και προηγμένου φαναριού με στόχο την αποφυγή του διασκορπισμού των πλοίων κατά τις νυχτερινές ώρες. Έστειλε την επιστολή με όλα τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία, όμως καθώς είχε προηγηθεί μία απάτη στο Χρηματιστήριο της οποίας υπεύθυνος ήταν ο Κόχραν, η αίτησή του απορρίφθηκε. Λίγες μέρες μετά ξανά έστειλε την επιστολή του, αλλάζοντας το όνομα, και τελικά κέρδισε τον διαγωνισμό και το βραβείο των 50 λιρών.
Το 1812 πρότεινε να επιτίθενται σε λιμένες οχυρωμένους και μη με συνδυασμό βομβαρδιστικών, εκρηκτικών πλοίων και εκτοξεύσεων χημικών αερίων. Μετά το νυχτερινό βομβαρδισμό και έκρηξη του λιμένος θα ακολουθούσε η απόβαση των στρατευμάτων. Παρά τη συνεχή προώθηση των ιδεών του από τον ίδιο, το Ναυαρχείο αρνούνταν να τις υλοποιήσει. Ταυτοχρόνως, μία άλλη από τις ιδέες του ήταν το προπέτασμα καπνού, το οποίο και διατηρήθηκε κρυφό μέχρι το 1914. Το 1818 μαζί με τον μηχανικό Marc Isambard Brunel ανέλαβαν την ενίσχυση της σήραγγος στο Blackwall κάτω από τον ποταμό Τάμεση. Το 1820 έφτασε στη Χιλή το πρωτοποριακό πλοίο Rising Star ή Sun, το οποίο είχε κατασκευασθεί υπό τις οδηγίες του Κόχραν. Διέθετε πλήρη ιστιοφορία, 2 μηχανές 45 ιππών, 2 τσιμινιέρες και ανασυρρόμενο εσωτερικό τροχό.
Κατά τη δεκαετία του 1830 ο Κόχραν πειραματιζόταν με την περιστροφική μηχανή και την έλικα. Το 1851 έλαβε την πατέντα ατμοπλοίων με καύσιμο την άσφαλτο, για την οποία βελτίωσή τους δαπάνησε περίπου 15.000 λίρες. Παρά τις επιτυχίες του με το πλοίο "Καρτερία" ο Υπουργός Ναυτικών δεν ενέκρινε τη διάδοση της ιδέας του Κόχραν. Ένα άλλο σχέδιο πάνω στο οποίο δούλευε ο Κόχραν και αναζητούσε πελάτες ήταν το Mosquito Fleet, το οποίο συνδύαζε μία πρώιμη μορφή των μελλοντικών ταχέων τορπιροβόλων και κανονιοφόρων.
Στον Κριμαϊκό Πόλεμο (1854-1856) το Ναυαρχείο Το 1857 έγινε επίτιμο μέλος στο Ίδρυμα Μηχανικών και Ναυπηγών τηςΣκωτίας. Συνέχισε με τη γραφή μελετών και χάραξη σχεδίων τα οποία δεν κατείχαν απαραίτητα ναυτικό ή στρατιωτικό χαρακτήρα. Μερικά παραδείγματα αυτών αποτελούν οι ιδέες του για πολιτικές εφαρμογές όπως ο φωτισμός των δρόμων και η εγκατάσταση σωληνώσεων μεταφοράς υγρών.
Μερικές από τις ιδέες του υλοποιήθηκαν από κάποιους άλλους ακόμη και δεκαετίες μετά τον θάνατό του. Ένα γνωστό σε όλους παράδειγμα είναι η χρήση πεπιεσμένου αέρος, τα σημερινά κομπρεσέρ, η οποία και χρησιμοποιήθηκε για τη διάνοιξη της σήραγγος κάτω από τον ποταμό Hudson στη Νέα Υόρκη.
Ο γάμος και τα παιδιά του
Το 1812, παντρεύτηκε την Katherine Cochrane Frances Corbet Barnes, μια ορφανή κοπέλα, η οποία ήταν περίπου είκοσι χρόνια νεότερή του.Ο Κόχραν νυμφεύθηκε με πολιτικό γάμο, λόγω διαφωνιών που εξέφρασε ο θείος του Τόμας Κόχραν. Εξαιτίας της καταγωγής της κοπέλας, ο πλούσιος θείος του, Βασίλειος, αποκλήρωσε τον ανιψιό του λόγω της απόφασής του να παντρευτεί κοπέλα τέτοιας καταγωγής.Η Katherine αποκαλούνταν από τον Κόχραν, συχνά, «Kate», «Kitty» ή «ποντικάκι» σε επιστολές του προς αυτή. Ο Cochrane και η Katharine ξαναπαντρεύτηκαν σε Αγγλικανική Εκκλησία το 1818, και στην Εκκλησία της Σκωτίας το 1825. Απέκτησαν έξι παιδιά :
Ο διορισμός του ως αρχηγού του ελληνικού στόλου
thumb|right|Χειρόγραφος Πίνακας με τα ονόματα των Φιλελλήνων
Ο Τόμας Κόχραν διορίζεται, από την εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, με διάταγμά της την 3η Απριλίου, αρχιναύαρχος του ελληνικού στόλου στη θέση του ναυάρχου Ανδρέα Μιαούλη. Αρχιστράτηγος, για τον στρατό της ξηράς, ορίζεται ο Άγγλος στρατηγός Ρίτσαρντ Τσερτς ή Τσωρτς στη θέση του Καραϊσκάκη. Η τετραρχία έπεισε την ελληνική αντιπροσωπεία να υπογράψει συμβόλαιο με τον Κόχραν, σύμφωνα με το οποίο θα εισέπραττε αμοιβή 57.000 λιρών.Ο Κόχραν δέχτηκε την πρόσκληση από την Ελλάδα για την ανάληψη της διοίκησης των θαλάσσιων δυνάμεών της, αποβλέποντας σε μια επικερδή σταδιοδρομία. Έτσι διορίστηκε ναύαρχος όλου του ξένου επικουρικού στόλου. (ο όρος επικουρικός αποδόθηκε για διπλωματικούς λόγους, καθώς ο στόλος περιλάμβανε ατμοκίνητα πλοία τα οποία ναυπηγούνταν στην Αγγλία.)
Το 1827 ο Κόχραν κατέπλευσε στον Πόρο, όπου έγινε δεκτός με ενθουσιασμό. Αφού ορκίστηκε, ανέλαβε τα καθήκοντα του στολάρχου, αλλά τελικά δεν μπόρεσε να σημειώσει αξιόλογες επιτυχίες κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ελλάδα.
Η συμπεριφορά του, εξάλλου, προς την ελληνική κυβέρνηση υπήρξε ανάρμοστη και αλαζονική, αφού δεν συμμορφωνόταν με τις διαταγές της και δε λάμβανε υπόψη του τη γνώμη των άλλων ναυάρχων. Επιπλέον, έφυγε τελείως απρόοπτα από την Ελλάδα τον Δεκέμβριο του 1827 και επέστρεψε έπειτα από έξι μήνες, προκειμένου να τακτοποιήσει τις οικονομικές υποθέσεις του.
Για τους δύο Άγγλους στρατιωτικούς γράφει ο Λάμπρος Κουτσονίκας: Οι δύο ούτοι διορισθέντες αρχηγοί επί των κατά ξηράν και θάλασσαν ελληνικών δυνάμεων, αντί να επιφέρουν όφελος, έφεραν βλάβην, μάλιστα ο του στόλου (εννοεί τον Κόχραν) έγινεν αίτιος της φθοράς τόσου στρατού και τόσων αρχηγών, ώστε τοσούτοι δεν εχάθησαν εν όλη την επαναστάσει…
Ο Καραϊσκάκης μετά των Ελλήνων ήξευρε να πολεμή τους εχθρούς. Αυτός εδείχθη παντού νικητής, αλλ’ ατυχώς την εξουσία αυτού την ανέθεσαν εις άλλον, και απ’ αυτόν πάλιν την εσφετερίσθη θαλάσσιον άπειρος των μαχών των Οθωμανών, και ούτως απωλέσθησαν τόσοι άριστοι αρχηγοί της Ελλάδος, το άνθος του στρατού, και η Ακρόπολις αυτή.
Η δράση του στην ελληνική επανάσταση
Richard Church|250px|δεξιά
Μετά το σπάσιμο των αλυσίδων της τουρκικής σκλαβιάς και τη διαμόρφωση των κομμάτων, αποφασίστηκε από τους αρχηγούς των κομμάτων (γαλλικό, αγγλικό, ρωσικό), μετά από οξύτατες αντιπαραθέσεις να συνεδριάσει η Εθνοσυνέλευση στο χωριό Δαμαλά της Τροιζήνας (Γ' Εθνοσυνέλευση ή Γ' Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας 19 Μαρτίου- 5 Μαΐου 1827). Μία από τις πρώτες πράξεις της νέας συνέλευσης υπήρξε η ανάθεση της αρχιναυαρχίας στον λόρδο Κόχραν. Ο Μιαούλης του παρέδωσε τη φρεγάτα «Ελλάδα» και πρώτος τάχθηκε υπό τις διαταγές του Άγγλου ναυάρχου.
Στις 15 Απριλίου διορίστηκε αρχιστράτηγος ο Τσωρτς, αλλά ο Κολοκοτρώνης δεν υποτάχθηκε με την ίδια προθυμία του Μιαούλη. Στο μεταξύ, είχαν ανατείλει ταραχώδεις ημέρες, γιατί πρόβαλε στη μέση το ζήτημα της εκλογής του Κυβερνήτη και ο φατριασμός αναρριπίστηκε. Μόλις ακούστηκε το όνομα του Καποδίστρια, οι Υδραίοι πρώτοι σηκώθηκαν και εγκατέλειψαν το χώρο των συνεδριάσεων. Ωστόσο, χάρη στις ενέργειες του Κολοκοτρώνη, τόσο ο Άγγλος ναύαρχος Χάμιλτον, όσο και οι Κόχραν και Τσωρτς εκφράστηκαν υπέρ της εκλογής του Καποδίστρια. Έτσι, στις 11 Απριλίου 1827 η Εθνοσυνέλευση εξέλεξε τον Καποδίστρια αρχηγό της εκτελεστικής εξουσίας (Κυβερνήτης) για επτά χρόνια.
Μία από τις πρώτες του ενέργειες μετά την ανάληψη της αρχηγίας του ελληνικού στόλου ήταν να συγκροτήσει εκστρατεία στην Αίγυπτο, για να καταστρέψει τον στόλο του Μοχάμετ Άλι. Πίστευε ότι, αν το επιτύγχανε, θα δημιουργούσε δυσεπίλυτα προβλήματα στον Ιμπραήμ, που είχε την πρωτοβουλία των κινήσεων στην Πελοπόννησο. Η αφορμή δόθηκε από μια ανώνυμη επιστολή, γραμμένη στα ιταλικά, που έφθασε στην Ύδρα από την Αλεξάνδρεια και προειδοποιούσε ότι στα τέλη Μαΐου τουρκικά και αιγυπτιακά πλοία θα ένωναν τις δυνάμεις τους, για να καταλάβουν την Ύδρα. Ο ανώνυμος επιστολογράφος καλούσε τους Έλληνες να μην πτοηθούν, αλλά να δράσουν άμεσα, γιατί ο αιγυπτιακός στόλος παρουσίαζε σοβαρά προβλήματα. Ήταν η ευκαιρία που ζητούσε ο παρορμητικός Κόχραν για μια εντυπωσιακή επιχείρηση, που θα αναστήλωνε το γόητρό του μετά τις καταστροφικές για τους Έλληνες μάχες του Φαλήρου (23 Απριλίου 1827) και Αναλάτου (24 Απριλίου 1827).
Οι πρώτες του ενέργειες μετά την εκλογή του
Αρχικά ασχολήθηκε εντατικά με το στόλο του. Θέλησε να επέμβει στην κατασκευή των πλοίων, εφαρμόζοντας σε αυτά ένα νέο σύστημα μηχανών που είχε εφεύρει ο ίδιος. Κάτι τέτοιο, όμως, προϋπέθετε τροποποιήσεις στα ήδη ημιτελή σκάφη τα οποία, όπως αποδείχτηκε από το αποτέλεσμα, δεν έγιναν καθόλου ή δεν έγιναν όπως έπρεπε. Συνολικά δαπανήθηκαν 160.000 λίρες για έξι πλοία (μαζί με την αμοιβή του Κόχραν), από τα οποία μόνο το ένα πρόλαβε να πολεμήσει.
Η πολιορκία της Ακρόπολης
thumb|Η πολιορκία της Ακρόπολης.
Το ενδιαφέρον της νέας κυβέρνησης απορρόφησε η δοκιμαζόμενη Αττική. Η νικηφόρα έκβαση των τελευταίων μαχών του Καραϊσκάκη είχε εμπνεύσει εμπιστοσύνη δημιουργώντας ελπίδες για την απελευθέρωση της Ακρόπολης. Η συνέλευση διακήρυξε ότι το αδιαίρετο ελληνικό κράτος επρόκειτο να αποτελέσουν όλες οι επαρχίες που σήκωσαν τα όπλα. Ο Κόχραν και ο Τσωρτς πρότειναν αμέσως μεγάλη εκστρατεία για τη λύση της πολιορκίας της Ακρόπολης. Ο Κόχραν έβγαλε προκήρυξη που διαβεβαίωνε ότι ο πόλεμος θα μεταφερόταν γρήγορα σε τουρκικό έδαφος και ότι η σημαία του σταυρού θα κυμάτιζε και πάλι στην Αγία Σοφία. Έτσι, έχοντας πεποίθηση στα λόγια του Κόχραν, άρχισαν από παντού να μαζεύονται οι εθελοντές (Μέχρι τα τέλη Απριλίου ο ελληνικός στρατός στην Αττική είχε φτάσει τους 10.000 άνδρες.) Ωστόσο, μεγάλη έριδα είχε ξεσπάσει ανάμεσα στους Έλληνες αρχηγούς και στους δύο ανώτατους φιλέλληνες ως προς το σχέδιο της εκστρατείας. Ο Καραϊσκάκης είχε τη γνώμη ότι έπρεπε να παρατήσουν τα σχέδια περί λύσης της πολιορκίας της Ακρόπολης και να δράσουν στα νώτα του Κιουταχή από τις Θερμοπύλες ή τον Ωρωπό, ώστε να αποκόψουν τις γραμμές ανεφοδιασμού και να τους αναγκάσουν σε λιμοκτονία (σκόπευε να περικυκλώσει τον εχθρό με ταμπούρια και επιδρομές, διότι γνωρίζοντας ότι το έδαφος από την παραλία ως την Ακρόπολη ήταν άδενδρο και ομαλό, είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μια βιαστική ενέργεια θα άφηνε το στράτευμα εκτεθειμένο στο τουρκικό πυροβολικό και ιππικό, για πάνω από οχτώ χιλιόμετρα και μια πανωλεθρία τέτοιου μεγέθους θα ήταν το τέλος της Ακρόπολης, αλλά και της επανάστασης στη Στερεά Ελλάδα.) Ο Άγγλος αρχιστράτηγος όμως ζητούσε κατά μέτωπο επίθεση και επέμενε απειλώντας με αποχώρηση από την Ελλάδα, οπότε ο Καραϊσκάκης δέχθηκε, τελικά, η κίνηση του στρατεύματος από την παραλία προς την πεδιάδα των Ελαιώνων και το λόφο των Μουσών να γίνει το βράδυ μεταξύ 23 και 24 Απριλίου.
Ο Καραϊσκάκης πληγώθηκε θανάσιμα σε μια τυχαία αψιμαχία με ένα απόσπασμα τουρκικού ιππικού την 21 Απριλίου και πέθανε δύο μέρες αργότερα. Σύμφωνα με μαρτυρίες, είχε βγει με το επιτελείο του για να κάνουν αναγνώριση του εδάφους πριν τη μεγάλη επίθεση.
Όπως είχε προβλέψει, ο Καραϊσκάκης, τα ελληνικά στρατεύματα, ακάλυπτα στο ανοιχτό πεδίο, υπέστησαν βαριές απώλειες πριν καν αποκτήσουν επαφή με τις οχυρώσεις της Ακρόπολης. Το σχέδιο των Κόχραν-Τσωρτς οδήγησε σε μια από τις μεγαλύτερες ήττες της ελληνικής επανάστασης. Αποτέλεσμα της ήττας στη μάχη του Ανάλατου-Φαλήρου ήταν η εκκένωση της Αττικής από τα επαναστατικά στρατεύματα και η τελική παράδοση της Ακρόπολης, παρά τη 10μηνη άμυνα και τις τόσες απώλειες πολεμιστών.
Η εκστρατεία στο Φάληρο
Περί την ανατολή του ηλίου, το σώμα της προφυλακής των Ελλήνων είχε φτάσει μπροστά στο λόφο του Μουσείου, ενώ οι γραμμές του έφτασαν ως το Φάληρο σε έκταση 8 χιλιομέτρων. Ο Καρλ Μέντελσον –Μπαρτόλντι αναφέρει χαρακτηριστικά : «Ο Κιουταχής, που δεν μπορούσε στην αρχή να πιστέψει τη βλακεία του σχεδίου των άγγλων Κόχραν και Τσωρτς, δεν άφησε ανεκμετάλλευτη την περίσταση και όρμησε εναντίον των ελληνικών προφυλακών ανάμεσα στο λόφο Μουσείου και το ναό του Ολυμπίου Διός.» Φοβερή καταστροφή επακολούθησε και οι έλληνες τράπηκαν σε φυγή διωκόμενοι από το εχθρικό ιππικό. Ο Κόχραν και ο Τσωρτς μόλις πρόλαβαν να πηδήξουν στις βάρκες, ενώ το πλήθος του στρατού συνωθούνταν στην παραλία και μόλις μετά βίας κατορθώθηκε, με την προστασία των πυροβόλων, να το επιβιβάσουν στα πλοία. Η ήττα αυτή ήταν από τις πιο αιματηρές απ’ όσες υπέστησαν οι έλληνες κατά τη διάρκεια του αγώνα, δεδομένου ότι χάθηκαν 1500 μαχητές, μεταξύ αυτών οι Νοταράς, Βέικος, Τζαβέλλας, Φωτομάρας και Ιγγλέσης.
Η εκστρατεία στην Αλεξάνδρεια
Ενώ ο πόλεμος του Κολοκοτρώνη μαινόταν στο Μοριά, ο Κόχραν θέλησε να εξαλείψει την αποτυχία του στην Αττική μ’ ένα τολμηρό κατόρθωμα, σύμφωνα με τον Καρλ Μέντελσον –Μπαρτόλντι. Αποφάσισε λοιπόν να πλεύσει στην Αλεξάνδρεια και να χτυπήσει το ναύσταθμο του Μεχμέτ Αλή. Συγκέντρωσε 22 πλοία και 8 πυρπολικά και με ναυαρχίδα την «Ελλάδα» ανοίχτηκε στις 10 Ιουνίου. Το βράδυ της 16ης έφτασε στην Αλεξάνδρεια και ύψωσε την αυστριακή σημαία για να ξεγελάσει τη φρουρά της βάσης. Στην αρχή το στρατήγημα πέτυχε, αλλά μόλις μπήκε πια στο λιμάνι και είδε ότι δεν τον ακολουθούσαν τα υπόλοιπα ελληνικά πλοία, δείλιασε και ανέκρουσε πρύμαν για τον Πόρο, καταδιωκόμενος από τον αιγυπτιακό στόλο. Ύστερα από την αποτυχία του αυτή, ο Κόχραν έχασε, σύμφωνα με τον ιστορικό, «και το τελευταίο ίχνος υπόληψης και οι βραζιλιανές του δάφνες φυλλορρόησαν εντελώς.
Η εκστρατεία για τον ξεσηκωμό της Δ.Ελλάδας και την ανακατάληψη του Μεσολογγίου που εμποδίστηκε
Στο Φθινόπωρο της επανάστασης άρχισαν να αναθάλλουν οι ιδέες που βλάστησαν κατά την άνοιξη της. Οι Έλληνες θέλησαν να επεκταθούν σε μεγαλύτερο μέρος της χώρας, με αποτέλεσμα να ξεκινήσουν διάφορες εκστρατείες για το σκοπό αυτό. Ο Κόχραν ξεκίνησε με 23 πλοία για την πραγμάτωση της εκστρατείας που αφορούσε τον ξεσηκωμό της Δ. Ελλάδας και την ανακατάληψη του Μεσολογγίου, αλλά ο Κόδριγκτον τον εμπόδισε. Έτσι αφού κανονιοβόλησε το Βασιλάδι, ο Άγγλος ναύαρχος επέστρεψε στη Σύρο.
Μετά την Ελληνική Επανάσταση
Έξι μήνες μετά, οκτώ ημέρες πριν έρθει ο Καποδίστριας στην Ελλάδα, τέλος Δεκεμβρίου 1827, αποφάσισε να φύγει, χωρίς να ειδοποιήσει την Κυβέρνηση, αφού είχε λάβει 37.000 λίρες. Προκειμένου να μην του ζητήσει το ελληνικό δημόσιο πίσω τα λεφτά, αφού "έσπασε" το συμβόλαιο, προσποιήθηκε ότι παραιτείται από τις υπόλοιπες 20.000 λίρες. Ο Καποδίστριας χειρίστηκε διπλωματικά το θέμα, ώστε να αποφύγει τη διηνεκή ανάμειξη του Κόχραν στα ναυτικά ζητήματα της Ελλάδας. Ο Καποδίστριας ανακοίνωσε στους αξιωματικούς του Ελληνικού Ναυτικού ότι «εγκατέλειψε την Ελλάδα άνευ διαταγής ή αδείας της Κυβερνήσεως, αυτός ό άδρώς μισθωθείς και τους μισθούς λαβών εκ προκαταβολής...».
Ο φόρος τιμής που δόθηκε στον Κόχραν από το ελληνικό κράτος
Ο Δήμος Αθηναίων αφιέρωσε δρόμο με το όνομα του, όπως και του Τσωρτς.
Η οικογένεια του
thumb|250px|Ο Κόχραν έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του στο Culross, όπου ζούσε η οικογένειά του|δεξιά
Ο Κόχραν ήταν γιος του Archibald Cochrane, ο οποίος ήταν 9ος κόμης του Dundonald, και της Άννας Gilchrist, η οποία ήταν κόρη του Τζέιμς Gilchrist και της Άννας Ρόμπερτον. Ο Κόχραν είχε έξι αδέλφια. Οι δύο υπηρέτησαν με διάκριση στο στρατιωτικό. Αυτοί ήταν ο William Erskine Cochrane της 15ης φρουράς Dragoon, ο οποίος υπηρέτησε κάτω από το Sir John Moore και έφτασε το βαθμό του ταγματάρχη και ο Archibald Cochrane, ο οποίος έγινε καπετάνιος στο Πολεμικό Ναυτικό. Ο Κόχραν καταγόταν από τη Σκωτία. Και οι δύο γονείς του προέρχονταν από αριστοκρατική οικογένεια, με στρατιωτική θητεία. Ο Κόχραν έχει συνονόματο ξάδελφο τον έκτο γιο του θείου του (Sir ναυάρχων Αλέξανδρος Cochrane), τον Sir Thomas John Cochrane. Thomas Cochrane είχε μια ναυτική σταδιοδρομία [4] και διορίστηκε ως Κυβερνήτης της Νέας Γης και αργότερα Αντιναύαρχος του Ηνωμένου Βασιλείου. Το 1793, η οικογενειακή περιουσία είχε δαπανηθεί και το οικογενειακό κτήμα είχε πωληθεί για την κάλυψη των χρεών.
Ταφή και μνημόσυνο
Ο Λόρδος Κόχραν, ως 10ος κόμης του Dundonald και 1ος Μαρκήσιος του Maranhão, κηδεύτηκε στο Westminster Abbey. Ο επιτάφιος του, γραμμένος από τον Sir Lyon Playfair, έχει ως εξής: «Εδώ έγκειται στο 85ο έτος Thomas Cochrane Δέκατη του κόμη του Dundonald του Paisley και του Ochiltree στο σώμα ευπατριδών της Σκωτίας Μαρκήσιος του Marenham στην Αυτοκρατορία της Βραζιλίας ΕΚΒ και ναύαρχος του στόλου, που με την εμπιστοσύνη και την ευφυΐα του, την επιστήμη του και εξαιρετική τόλμη εμπνευσμένη από ηρωική προσπάθεια του για την υπόθεση της ελευθερίας και splended τις υπηρεσίες του όσο για την ίδια του τη χώρα, την Ελλάδα, τη Βραζιλία, τη Χιλή και το Περού πέτυχε όνομα επιφανούς σε όλο τον κόσμο για το θάρρος, ο πατριωτισμός και των ηρώων. Γεννήθηκε 14 Δεκεμβρίου 1775. Πέθανε 31 Οκτωβρίου του 1860 »
Με έμπνευση τη ζωή του
Για πρώτη φορά εμφανίζεται σε ένα μυθιστόρημα, στο GA Henty 's, με τίτλο Με τον Ατρόμητο With Cochrane the Dauntless(1897). Ακόμη πρωταγωνιστεί στο μυθιστόρημα "Ο Κύριος Θάλασσα" (αρχικά Ο Αντιπλοίαρχος ) του Showell Styles, πρωταγωνιστεί ο Λόρδος Κόχραν. Επίσης είναι ένας από τους κύριους χαρακτήρες του μυθιστορήματος του Sharpe's Devil του Bernard Cornwell, που ανήκουν στη εποχή του 1821 και περιγράφεται η επίθεση του Κόχραν στο λιμάνι της Χιλής, Valdivia. Ένα ακόμη μυθιστόρημα στο οποίο έχει δευτερεύοντα ρόλο και το οποίο μιλάει για τις επαναστάσεις της Νότιας Αμερικής είναι το Manuela του Gregory Kauffman Ένα άλλο μυθιστόρημα το Flashman and the Seawolf, του Robert Brightwell, βασίζεται στην αρχή της σταδιοδρομίας του Κόχραν. Και η συλλογή του 1967 με ποιήματα του Pablo Nerouda με τίτλο "Λόρδος Cochrane de Chile", είναι εμπνευσμένη από τη ζωή του. Η καριέρα του, όμως, ενέπνευσε και μια σειρά από συγγραφείς ναυτικών ιστοριών φαντασίας. Η πρώτη τέτοια ιστορία ήταν του καπετάνιου Frederick Marryat, ο οποίος είχε υπηρετήσει κάτω από αυτόν ως δόκιμος αξιωματικός του ναυτικού και δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα το 1829. Τον 20ο αιώνα, το μυθιστορήματα του CS Forester με πρωταγωνιστή τον Horatio Hornblower και το μυθιστόρημα του Patrik O'Brin με πρωταγωνιστή τον Jack Aubrey στη σειρά μυθιστορημάτων Aubrey-Maturin είχαν ως βασικό κορμό τα κατορθώματα.
Βιβλιογραφία
σελ.224-226
Κόχραν Τόμας Κατηγορία:Άγγλοι ναύαρχοι
Πλάτη Καλύμνου
Η Πλάτη, ή το Πλατύ, είναι νησίδα των Δωδεκανήσων που βρίσκεται νοτιοανατολικά της Καλύμνου και δυτικά της Ψερίμου. Η έκτασή της είναι 0,726 τ. χλμ. και διαθέτει κάποιες μικρές, αλλά πολύ καθαρές παραλίες, που είναι επισκέψιμες με βαρκάκι από την Ψέριμο. Στο βόρειο άκρο της και προς τη βραχονησίδα Νεκροθήκη βρίσκονται βυθισμένα από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο δύο γερμανικά πλοία τα οποία μετέφεραν πολεμοφόδια. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 2 κατοίκους. Ως οικισμός αναφέρεται το 2001 να απογράφεται στο δήμο Καλυμνίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καλύμνου
Χαράρι (περιφέρεια)
Το Χαράρι (αμχ. ሐረሪ) είναι περιφέρεια της Αιθιοπίας που βρίσκεται στα ανατολικά της χώρας.
Πρωτεύουσά της είναι η Χαράρ. Έχει πληθυσμό περίπου 196.000 κατοίκων και έκταση 311 τετ.χλμ. Οι κυριότερες φυλές είναι οι Ορόμο (52,3%), Αμχάρα (32,6%), Χαράρι (7,1%) και Γουράγκε (3,2%).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρειες της Αιθιοπίας
هرري
Ζωή ανάξια να βιωθεί
Η φράση «Ζωή ανάξια να βιωθεί» (στα Γερμανικά «Lebensunwertes Leben» και στα Αγγλικά «Life unworthy of life»), προέρχεται από τίτλο βιβλίου του 1920 και χρησιμοποιούνταν από τους Ναζί για να χαρακτηρίσει στοχοποιημένα από το καθεστώς άτομα που θεωρούνταν ότι δεν είχαν το «δικαίωμα στη ζωή». Επίσης, ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει σε φιλοσοφικό επίπεδο τη θέση ότι υπάρχουν ζωές που είναι ανάξιες να βιώνονται.
Χρήση του όρου από τους Ναζί
Ο όρος χρησιμοποιούνταν από τους Ναζί για να χαρακτηρίσει τα τμήματα εκείνα του πληθυσμού, τα οποία σύμφωνα με το Ναζιστικό καθεστώς, δεν είχαν το «Δικαίωμα στη ζωή». Τα δε στοχοποιημένα άτομα κινδύνευαν να υποστούν υποχρεωτική ευθανασία από τα κρατικά όργανα. Ο όρος συμπεριελάμβανε ανθρώπους με σοβαρά προβλήματα υγείας καθώς και διανοητικά προβλήματα και αυτούς που θεωρούνταν έντονα κατώτεροι, σύμφωνα με τη φυλετική/ ρατσιστική πολιτική της Ναζιστικής Γερμανίας.
Ο όρος σε φιλοσοφικό επίπεδο
Ως όρος σε φιλοσοφικό επίπεδο χρησιμοποιείται για να περιγράψει την ιδέα ότι η ζωή εφόσον δεχτούμε ότι δεν έχει από μόνη της απόλυτη ηθική αξία, τότε υπάρχουν περιπτώσεις όπου απαξιώνεται και κατά συνέπεια δεν είναι άξια να βιώνεται, προκρίνοντας τον τερματισμό της. Η ιδέα αυτή επέδρασε καθοριστικά στην ιδεολογία του Ναζισμού, συμβάλλοντας στο Ολοκαύτωμα.
Επιρροή της ιδέας στις πολιτικές του Ναζιστικού καθεστώτος
Το Ναζιστικό κόμμα όντας στην εξουσία για να προωθήσει τις ρατσιστικές του πολιτικές, ανέλαβε de facto ρόλο κριτή για το ποια μορφή ζωής ήταν άξια να βιώνεται και ποια, έχοντας απαξιωθεί, έπρεπε να τερματιστεί. Επίκλησης της ιδέας στις πολιτικές του καθεστώτος, υπήρξε στην υπόθεση ευθανασίας παιδιού με σοβαρές αναπηρίες (ονομαζόταν Gerhard Kretschmar), μετά από αίτηση των γονέων του προς τον Αδόλφο Χίτλερ, που εξουσιοδότησε έναν από τους προσωπικούς του γιατρούς, τον Karl Brandt, για τη διενέργειά της. Την 1 Σεπ. 1939 διακηρύχθηκε με διαταγή του Αδόλφου Χίτλερ και υιοθετήθηκε επίσημα από το Ναζιστικό καθεστώς πρόγραμμα Ευθανασίας, με βάση το χειρισμό αυτής της υπόθεσης. Το πρόγραμμα επεκτάθηκε σε ένταση και εύρος, ξεκινώντας με τη Δράση Τ4, που τερματίστηκε επισήμως τον Αύγουστο του 1941 κατόπιν έντονης λαϊκής δυσαρέσκειας και διαδηλώσεων, και κορυφούμενο με τη Δράση 14f13 ενάντια στους τροφίμους των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Παρά τον επίσημο τερματισμό της Δράσης T4, η ευθανασία των ατόμων με αναπηρίες συνεχίστηκε πιο διακριτικά, μέχρι το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μέθοδοι όπως θανατηφόρες ενέσεις και αέρια, που χρησιμοποιήθηκαν αρχικά στα γερμανικά νοσοκομεία, αποτέλεσαν τη βάση για τις υποδομές των Στρατοπέδων εξόντωσης, όπου χτίστηκαν θάλαμοι αερίων για τη συστηματική εξολόθρευση Εβραίων (Τελική Λύση), Τσιγγάνων, ομοφυλόφιλων και άλλων.
Έντυπη εμφάνιση του όρου
Η έκφραση εμφανίστηκε πρώτη φορά σε έντυπη μορφή στον τίτλο βιβλίου του 1920, "Die Freigabe der Vernichtung Lebensunwerten Lebens" (στα ελληνικά: «Το δικαίωμα τερματισμού της ζωής που δεν είναι άξια να βιωθεί», στα αγγλικά: "Allowing the Destruction of Life Unworthy of Life"), από δύο ακαδημαϊκούς, τον ομότιμο καθηγητή νομικής Καρλ Μπίντινγκ (συνταξιοδοτημένος από το Πανεπιστήμιο της Λειψίας) και τον καθηγητή ψυχιατρικής Άλφρεντ Χόχε (από το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ). Σύμφωνα με τον Hoche, κάποιοι ζωντανοί άνθρωποι που είχαν υποστεί εγκεφαλική βλάβη ή που ήταν διανοητικά καθυστερημένοι ή αυτιστικοί καθώς και οι ψυχικά ασθενείς, θεωρούνταν «πνευματικά νεκροί», «ανθρώπινα έρματα» και «κενά κελύφη ανθρώπινων όντων» και η θανάτωση αυτών θα ήταν επωφελής και φιλάνθρωπη καθώς απάλλασσε από το βάρος της επώδυνης ύπαρξης τα υποκείμενα και την κοινωνία. Με βάση αυτές τις ιδέες, τέτοιοι άνθρωποι θεωρούνταν απλώς αναλώσιμοι. Αργότερα η Ναζιστική ιδεολογία επέκτεινε τους διωγμούς και τη θανάτωση και σε όσους θεωρούνταν «φυλετικά κατώτεροι» ή ανήκαν σε «μιαρή φυλή». Τα Ναζιστικά Στρατόπεδα εξόντωσης αποτέλεσαν τη θανατηφόρα έξαρση του ανωτέρω τρόπου σκέψης, με τη συστηματική εξόντωση αυτών που θεωρήθηκαν ανάξιοι να ζουν. Επίσης, λειτούργησε ως ιδεολογικό υπόβαθρο για προγράμματα ευγονικής και πειραμάτων σε ανθρώπινα υποκείμενα, καθώς και σε διάφορες Ναζιστικές ρατσιστικές πολιτικές.
Στάδια εφαρμογής της ιδέας στις Ναζιστικές πολιτικές
Σύμφωνα με το συγγραφέα του «Medical Killing and the Psychology of Genocide», ψυχιάτρου Ρόμπερτ Τζέι Λίφτον, η εφαρμογή της πολιτικής πέρασε από μία σειρά δοκιμών και τροποποιήσεων:
Ζητήματα Βιοηθικής
Η ιδέα έχει απασχολήσει τη σύγχρονη Βιοηθική, σε θέματα όπως η άμβλωση και η ευθανασία, καθώς με την παραδοχή ότι η ανθρώπινη ζωή υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις μπορεί να μην αξίζει να βιώνεται, η αξία της σχετικοποιείται, πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με την αντίληψη, κυρίως στη δυτική σκέψη, ότι σε κάθε περίπτωση η ανθρώπινη ζωή περιβάλλεται με απόλυτη ηθική αξία. Η ιδέα αυτή αποτελεί Ολισθηρό έδαφος (slippery slope) για την Ηθική φιλοσοφία, με την έννοια ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε εκ των προτέρων τις συνέπειες στις οποίες μπορεί να οδηγήσει η αρχική αποδοχή της.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναζιστική Γερμανία
Αλεξάντερ φον Κλουκ
Ο Αλεξάντερ φον Κλουκ (1846 – 1934) ήταν Πρώσος – Γερμανός στρατιωτικός που έλαβε μέρος στον Αυστροπρωσικό και Γαλλοπρωσικό πόλεμο, ενώ στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέχοντας τον βαθμό του στρατηγού, είχε οριστεί διοικητής της 1ης γερμανικής Στρατιάς.
Το πλήρες όνομά του ήταν Αλέξανδρος Ερρίκος Ροδόλφος φον Κλουκ (Alexander Heinrich Rudolph von Kluck)
Βιογραφία
Ο Αλεξάντερ φον Κλουκ γεννήθηκε στο Μίνστερ της Βεστφαλίας στις 20 Μαΐου του 1846 Από νεαρή ηλικία, το 1865, κατατάχθηκε στον πρωσικό στρατό και τον επόμενο χρόνο συμμετείχε στον Αυστροπρωσικό πόλεμο και αμέσως μετά στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο όπου και τραυματίσθηκε δύο φορές. Την περίοδο 1896 – 1898 διετέλεσε διοικητής της πολιτοφυλακής στη περιοχή του Βερολίνου. Το 1906 προήχθη στο βαθμό του υποστράτηγου του πεζικού και το 1913 διορίστηκε επιθεωρητής Στρατού.
Όταν ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Αλεξάντερ φον Κλουκ ανέλαβε  διοικητής της 1ης Στρατιάς με δράση στο Δυτικό Μέτωπο όπου σύμφωνα με το σχέδιο Σλίφεν αποτελούσε τη δεξιά πτέρυγα μαζί με την 2η Στρατιά για την κατάληψη του Παρισιού εισβάλλοντας στη Γαλλία από ΒΑ. παραβιάζοντας προηγουμένως την ουδετερότητα του Βελγίου. Εκτελώντας όμως ταχύτατη προέλαση και φθάνοντας λίγα χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Παρίσι δημιουργήθηκε ένα ευρύτατο χάσμα, μήκους περίπου 80 χιλιομέτρων, μεταξύ της Στρατιάς του και της 2ης Στρατιάς που προέλαυνε νοτιότερα με αποτέλεσμα ο διοικητής της 2ης Στρατιάς Καρολος φον Μπύλοβ φοβούμενος ανάλογη κίνηση (προέλαση) από το Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα που παρεμβάλλονταν στο μέτωπο, του ζήτησε την σύμπτυξη των σχηματισμών ανατολικά του Μάρνη όπου και ακολούθησε.
Μετά την πρώτη μάχη του Μάρνη ακολούθησε για μακρά περίοδο ο λεγόμενος πόλεμος των χαρακωμάτων χωρίς κάποιο ιδιαίτερο στρατιωτικό ενδιαφέρον. Κατά τη διάρκεια κάποιας επιθεώρησης το 1915 τραυματίσθηκε από θραύσματα όπου και αναγκάσθηκε σε παραίτηση το επόμενο έτος.
Ο Αλεξάντερ φον Κλουκ πέθανε στο Βερολίνο στις 19 Οκτωβρίου του 1934, 88 ετών, έχοντας ζήσει την διάλυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Είχε τιμηθεί με πολλά παράσημα μεταξύ των οποίων και με αυτό του μέλανος αετού.
Συγγραφικό έργο
Ο Αλεξάντερ φον Κλουκ ασχολήθηκε και με την ιστορία συγγράφοντας δύο έργα με τα απομνημονεύματα του:
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Γερμανοί πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Αποφευκτική διαταραχή προσωπικότητας
Η Αποφευκτική διαταραχή προσωπικότητας (ΑπΔΠ), γνωστή και ως αγχώδης διαταραχή προσωπικότητας, είναι μια διαταραχή που ανήκει στην Ομάδα C και αναγνωρίζεται απ' το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχολογικών Διαταραχών ως επηρεάζουσα άτομα τα οποία χαρακτηρίζονται από μία διαπεραστική εικόνα κοινωνική αναστολής, αισθήματα ανεπάρκειας, ακραία ευαισθησία στην αρνητική κρίση και αποφυγή της κοινωνικής αλληλεπίδρασης Τα άτομα που υποφέρουν απ'αυτή τη διαταραχή τείνουν να περιγράφουν τους εαυτούς τους ως αμήχανους, αγχώδεις, μοναχικούς και γενικώς νιώθουν ανεπιθύμητοι και απομονωμένοι απ'τους άλλους.
Υπάρχει μια διαμάχη σχετικά με το αν η αποφευκτική διαταραχή προσωπικότητας είναι ξεχωριστή διαταραχή απ'την γενικευμένη κοινωνική φοβία και κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι απλά διαφορετικές όψεις της ίδιας διαταραχής, με την αποφευκτική διαταραχή προσωπικότητας να αντιπροσωπεύει τη βαρύτερη μορφή. Ο ισχυρισμός αυτός οφείλεται στο ότι η γενικευμένη κοινωνική φοβία και η αποφευκτική διαταραχή προσωπικότητας έχουν παρόμοια διαγνωστικά κριτήρια και μπορεί να μοιράζονται την ίδια αιτία, υποκειμενική πραγματικότητα, εξέλιξη, θεραπεία και πανομοιότυπα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, όπως η ντροπαλότητα.
Σημάδια και συμπτώματα
Οι άνθρωποι με αποφευκτική διαταραχή προσωπικότητας είναι απορροφημένοι με τους τομείς όπου υστερούν και κάνουν σχέσεις με άλλους μόνο όταν πιστεύουν ότι δεν θα απορριφθούν. Η απώλεια και η απόρριψη είναι τόσο επώδυνη που τα άτομα αυτά θα επιλέξουν να είναι μόνα τους παρά να ρισκάρουν τη σύνδεση με τους άλλους. Συχνά βλέπουν τους εαυτούς τους με περιφρόνηση, ενώ δείχνουν αυξημένη αδυναμία να αναγνωρίσουν χαρακτηριστικά του χαρακτήρα τους που να είναι θετικά στο πλαίσιο της κοινωνίας στην οποία ζούνε. Η συναισθηματική παραμέληση κατά την παιδική ηλικία—συγκεκριμένα, η απόρριψη ενός παιδιού απ'τον ένα ή και τους δύο γονείς—έχει συσχετισθεί με αυξημένο ρίσκο ανάπτυξης ΑπΔΠ, καθώς με την απόρριψη απ'τους συνομήλικους.
Γενικές εκλογές των Νήσων Μάρσαλ (2015)
Εκλογικό σύστημα
Τα 33 μέλη της Βουλής (μαρσαλέζικα: Nitijeļā) εξελέγησαν για θητεία τετραετή σε 19 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες και σε 5 πολυεδρικές περιφέρειες μεταξύ των 2 και 5 εδρών. Επίσημα δεν εκλέγονται ανεξάρτητοι βουλευτές, ωστόσο τα περισσότερα μέλη της βουλής είναι προσκείμενα σε κάποιο από τα τέσσερα πολιτικά κόμματα των νήσων: Aelon Kein Ad (AKA), Kien Eo Am (KEA), Ενωμένο Λαϊκό Κόμμα (UPP) και Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα (UDP).
Πλαίσιο
Οι Μαρσαλέζοι του εξωτερικού ψήφισαν με το ταχυδρομείο, γεγονός που οδήγησε στην καθυστέρηση να ανακοινωθούν τα αποτελέσματα για 2 εβδομάδες. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν πολύ υψηλή και κυρίως στην πρωτεύουσα Ματζούρο.
Αποτελέσματα
Σύμφωνα με τη Διακοινοβουλευτική Ένωση, από τους 33 γερουσιαστές που εξελέγησαν, οι 23 φέρονται να ανήκουν στο Kien Eo Am (KEA). Ωστόσο, δημοσίευμα του Marianas Variety αναφέρει ότι ούτε το KEA ούτε η ομάδα υποστηρικτών του προέδρου Κρίστοφερ Λόικ κέρδισαν την πλειοψηφία. Επίσης, αναφέρθηκε από την ίδια πηγή ότι μια ομάδα αποτελούμενη από 6 ανεξάρτητους ελέγχει τις ισορροπίες στην εξουσία. Πολλά σημαίνοντα μέλη του μέχρι πρότινος κυβερνώντος κόμματος Aelon̄ Kein Ad (AKA) έχασαν τις έδρες τους, συμπεριλαμβανομένου του μισού υπουργικού συμβουλίου. Ο αριθμός των γυναικών γερουσιαστών αυξήθηκε από μία σε 3, σημειώνοντας ρεκόρ.
Eκλογή προέδρου
Η εκλογή του Προέδρου ορίστηκε από το Κοινοβούλιο για τις 4 Ιανουαρίου 2016. Πρόεδρος εξελέγη ο Κάστεν Νέμρα.
Παραπομπές
2015
Βασιλική Χωροφυλακή του Όλστερ
Η Βασιλική Χωροφυλακή του Όλστερ (αγγλικά: Royal Ulster Constabulary, RUC) αποτελούσε την αστυνομική δύναμη της Βορείου Ιρλανδίας από το 1922 έως το 2001. Μετά την απονομή του Σταυρού του Γεωργίου το 2000, προστέθηκε στην ονομασία της η κατάληξη GC (George Cross). Ιδρύθηκε 1 Ιουνίου του 1922, αντικαθιστώντας τη Βασιλική Χωροφυλακή της Ιρλανδίας (RIC). Στο απόγειό της, είχε δύναμη περίπου 8.500 υπαλλήλους με επιπλέον 4.500 που ήταν βοηθητικά μέλη (RUC Reserve). Κατά τη διάρκεια των Ταραχών, 319 μέλη της RUC σκοτώθηκαν και περίπου 9.000 τραυματίστηκαν σε δολοφονίες ή επιθέσεις παραστρατιωτικών, κυρίως από τον Προσωρινό IRA, που κατέστησε, μέχρι το 1983, τη RUC ως την πιο επικίνδυνη αστυνομική δύναμη στον κόσμο. Κατά την ίδια περίοδο, η RUC σκότωσε 55 άτομα, 28 εκ των οποίων ήταν άμαχοι.