cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνθετική έκταση
Ερμηνεία τού φαινομένου
Η γλωσσολογική άποψη που τείνει να επικρατήσει, συνεκτιμώντας τις πληροφορίες που έχουν προέλθει από την επανασύνθεση της Πρωτοϊνδοευρωπαϊκής (Π.Ι.Ε.), αποτελεί ουσιαστικά συγκερασμό των δύο προηγούμενων προτάσεων. Τα κείμενα δείχνουν ότι η αποφυγή τής χασμωδίας και των συνεχόμενων βραχειών συλλαβών έπαιξε κάποιον ρόλο στη συνθετική έκταση, ωστόσο φαίνεται πιθανότερο ότι πρόκειται για συναίρεση που είχε ήδη συντελεστεί στην πρωτοελληνική, πράγμα που εξηγεί τη διαφορά των προϊόντων της. Πρόκειται συνεπώς για παλαιές συναιρέσεις, διαφορετικές από αυτές που παρατηρούνται αργότερα στην κλασική Ελληνική. Προς την κατεύθυνση αυτή φαίνεται να συντείνουν δύο επιπλέον στοιχεία: α) ότι ο νόμος τού Wackernagel είχε υπερδιαλεκτικό χαρακτήρα, και β) ότι τα προϊόντα ορισμένων συνθετικών εκτάσεων αποδίδουν μακρά ανοικτά φωνήεντα (όχι μακρά κλειστά), κάτι που δεν συμβαίνει με τις κατοπινές συναιρέσεις, π.χ. αρχ. ὠμηστής «ωμοφάγος» (< *ὠμο-εδ-τής), ποδ-ήρης (< *ποδο-αρης, από θέμα τού ρ. ἀραρίσκω «συνδέω, συνάπτω»), ψευδ-ώνυμος (< *ψευδο-όνυμος) κτλ.
Εξαιρέσεις και ερμηνεία τους
Ορισμένες κατηγορίες συνθέτων τής Αρχαίας Ελληνικής δεν παρουσιάζουν συνθετική έκταση. Οι παράγοντες που συνετέλεσαν στη μη εφαρμογή τού νόμου σχετίζονται με την ποσότητα της συλλαβής, τη σχετική χρονολόγηση των μεταβολών και την αναλογική επέκταση των προϊόντων. Συγκεκριμένα:
1) Δεν παρατηρείται συνθετική έκταση, όταν το αρκτικό φωνήεν τού β΄ συνθετικού ακολουθείται από δύο ή περισσότερα σύμφωνα. Ο λόγος είναι ότι σε αυτή την περίπτωση η συλλαβή γινόταν θέσει μακρά (λατ. positione longa), λειτουργώντας ουσιαστικά όπως οι συλλαβές που περιέχουν μακρό φωνήεν . Αυτό ερμηνεύει την απουσία συνθετικής έκτασης σε περιπτώσεις όπως τα αρχ. νεο-αρδής, ἐφ-έστιος, ἔν-ορχος, ἐν-αργής, φιλ-άνθρωπος κτλ.
2) Δεν παρατηρείται συνθετική έκταση σε αρχαϊκά σύνθετα, όταν το β΄ συνθετικό πιθανώς διατηρούσε ίχνη τού δίγαμμα (F) στην πρωτοελληνική, πράγμα που θα εμπόδιζε τη συνάντηση των φωνηέντων και την κατοπινή συναίρεση. Αυτό ερμηνεύει την απουσία συνθετικής έκτασης σε περιπτώσεις όπως τα αρχ. Ἀστυ-άναξ (αρχ. ἄναξ < Fάναξ, μυκ. wa-na-ka), ἀμετρο-επής (αρχ. ἔπος < Fέπος), ἑξα-ετής, ἐπ-έτειος (αρχ. ἔτος < Fέτος, μυκ. we-to) κτλ.
Άντε Πάβελιτς
Ο Άντε Πάβελιτς (κροατ. Ante Pavelić, 14 Ιουλίου 1889 - 28 Δεκεμβρίου 1959) ήταν Κροάτης φασίστας πολιτικός ηγέτης. Ως Πόγκλαβνικ (=επικεφαλής, αρχηγός), κυβέρνησε το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας από το 1941, ένα κράτος - μαριονέτα της φασιστικής Ιταλίας και της Ναζιστικής Γερμανίας. Ήταν ιδρυτής του κροατικού ακραίου εθνικιστικού-τρομοκρατικού κινήματος Ουστάσι.
Ο Πάβελιτς ήταν δικηγόρος και πολιτικός στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας γνωστός για τις εθνικιστικές του πεποιθήσεις, ιδιαίτερα όσες αφορούσαν ένα ανεξάρτητο κροατικό κράτος. Από το 1927 μέχρι το 1929 ήταν μέλος του Γιουγκοσλαβικού Κοινοβουλίου όπου και διακήρυξε τις πεποιθήσεις του για την κροατική ανεξαρτησία. Στη δεκαετία του 1920 οι πεποιθήσεις του έγιναν πιο ακραίες, αφού κάλεσε σε επανάσταση τους Κροάτες έναντι της Γιουγκοσλαβίας.
Συνθετική έκταση
Εξαιρέσεις και ερμηνεία τους
Μολονότι ο νόμος τού Wackernagel δεν ισχύει στη Νέα Ελληνική γλώσσα, τα λόγια σύνθετα που σχηματίστηκαν με το πρότυπο της αρχαίας γλώσσας παρουσιάζουν φαινομενική έκταση του αρκτικού φωνήεντος του β΄ συνθετικού, η οποία μερικές φορές αφορά μόνο στην ορθογραφία, π.χ. ημι-ώροφος, γαλαζ-ωπός, ανθρακ-ωρύχος κτλ. .
Άντε Πάβελιτς
Αφού ο βασιλιάς Αλέξανδρος Α΄ ανακήρυξε τη δικτατορία της 6ης Ιανουαρίου, ο Πάβελιτς κατέφυγε στη Βιέννη όπου και συναντήθηκε με άλλους Κροάτες απόδημους και δημιούργησε σχέσεις με την Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση για ανεξαρτησία τόσο της Κροατίας όσο και της περιοχής Πόλογκ, δηλαδή της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας. Στη συνέχεια, κατέφυγε στην Ιταλία, όπου δημιούργησε την Ουστάσε. Αρχικά ήταν ένα κροατικό εθνικιστικό κίνημα που είχε ως στόχο τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης Μεγάλης Κροατίας μέσω ένοπλης επανάστασης. Τον Οκτώβριο του 1934, ο Πάβελιτς φυλακίστηκε, καθώς σχεδίαζε τη δολοφονία του βασιλιά Αλεξάνδρου Α΄. Παρέμεινε στη φυλακή μέχρι το 1936. Από το 1936 μέχρι το 1939, οι ιταλικές αρχές έθεσαν εκτός νόμου την Ουστάσε, οπότε και διέλυσε την οργάνωση. Ζούσε υπό καθεστώς αστυνομικής επιτήρησης ενώ αναζήτησε, ανεπιτυχώς, γερμανική υποστήριξη. Από το 1939, όμως, επανίδρυσε την Ουστάσε, ενώ έδωσε έμφαση στη δράση της οργάνωσης στη Γιουγκοσλαβία.
Συνθετική έκταση
Περαιτέρω αναγνώσματα
Κατηγορία:Ιστορική γλωσσολογία
Άντε Πάβελιτς
Μετά τη γερμανική εισβολή στη Γιουγκοσλαβία στις 10 Απριλίου 1941, ο Σλάβκο Κβάτερνικ ανακήρυξε την ανεξαρτησία του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας στο όνομα του Άντε Πάβελιτς. Ο Πάβελιτς ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο της εξουσίας και σύντομα δημιούργησε ένα κράτος στα πρότυπα της Ναζιστικής Γερμανίας και της Φασιστικής Ιταλίας. Υπό την ηγεσία του, η Κροατία ήγειρε τις εδαφικές φιλοδοξίες της Ιταλίας και εμφυλίους πολέμους με τους Τσέτνικ και με τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Πάβελιτς κατέφυγε στην Αργεντινή, όπου και παρέμεινε πολιτικά δραστήριος. Τραυματίστηκε το 1957 σε μία απόπειρα δολοφονίας εναντίον του από άγνωστο, ενώ στη συνέχεια κατέφυγε στην Ισπανία, όπου και υπέκυψε στα τραύματά του το 1959.
Μακότο Χασέμπε
Ουράβα Ρεντ Ντάιαμοντς
Ύστερα από την αποφοίτηση του από το Λύκειο Φουτζιέντα Χιντάσι το 2002 ο Χασέμπε υπέγραψε το πρώτο του επαγγλματικό συμβόλαιο με την Ουράβα Ρεντ Ντάιαμοντς. Την πρώτη του σεζόν δεν πήρε πολλές ευκαιρίες αλλά την επόμενη καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα. Την τρίτη του χρωνιά πήρε το βραβείο καλύτερου νέου παίκτη στο Κύπελλο Nabisco και συμπεριελήφθη στη λίστα με την καλύτερη ενδεκάδα της σεζόν
ΦφΛ Βόλφσμπουργκ
Τον Ιανουάριο του 2009 ο Μακότο άφησε την Ουράβα για να μετακομίσει στην Ευρώπη και να αγωνιστεί στη Μπουντεσλίγκα με τα χρώματα της Βόλφσμπουργκ. Προοριζόταν να αποτελέσει εναλλακτική λύση στο χώρο του κέντρου. Έκανε το ντεμπούτο του στη Μπουντεσλίγκα στις 2 Φεβρουαρίου του 2008 ενάντια στην Αρμίνια Μπίλεφελντ και σημείωσε το πρώτο του γκολ με τη νέα του ομάδα την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος ενάντια στη Λεβερκούζεν. Την επόμενη σεζόν ανταγωνιζόταν τον Ασκάν Ντετζάγκα για την τέταρτη θέση στο κέντρο της Βόλφσμπουργκ. Στο τέλος εκείνης της σεζόν η Βόλφσμπουργκ στέφθηκε πρωταθλήτρια για πρώτη φορά στην ιστορία της. Στα επόμενα δύο πρωταθλήματα ο Ιάπωνας μέσος ήταν συνήθως βασικός, ιδίως στους τελευταίους αγώνες της σεζόν 2010/2011 όταν η Βόλφσμπουργκ ήταν στις τελευταίες θέσεις και αγωνιζόταν για την παραμονή της. Στην έκτη αγωνιστική της επόμενη σεζόν ο Χασέμπε χρειάστηκε να υπερασπιστεί την εστία της ομάδας του στα τελευταία δέκα λεπτά του παιχνιδιού ενάντια στην Χοφενχάιμ όταν αποβλήθηκε ο τερματοφύλακας και ενώ είχαν ήδη γίνει και οι τρεις αλλαγές.
ΦΚ Νυρεμβέργη
Στις 2 Σεπτεμβρίου του 2013, τελευταία της μεταγραφικής περιόδουμ, ο Χασέμπε μετακόμισε στη Νυρεμβέργη, όπου υπέγραψε τριετές συμβόλαιο. Το επόμενο καλοκαίρι όμως άφησε την υποβιβασμένη Νυρεμβέργη και πήρε μεταγραφή για την Άιντραχτ Φραγκφούρτης.
Καριέρα με την εθνική
Ο Μακότο έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική του ομάδα σις 11 Φεβρουαρίου του 2006, αλλά δεν συμπεριελήφθη στην αποστολή της Ιαπωνίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο εκείνης της χρονιάς. Ο Ίβιτσα Όσιμ που ανέλαβε την ομάδα μετά την διοργάνωση τον κάλεσε αμέσως ξανά και τον έβαλε στη βασική ενδεκάδα. Στο επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο δεν ήταν απλά βασικός αλλά και ο αρχηγός της Εθνικής. Τον Ιανουάριο του 2011 οδήγησε την ομάδα του στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ασία που διοργανώθηκε στο Κατάρ. Παραμένει ο αρχηγός της ομάδας του και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουράβα Ρεντ Ντάιαμοντς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νυρεμβέργη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Φραγκφούρτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιαπωνίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2015 Κατηγορία:Ιάπωνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2011 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Αριστερός λαϊκισμός
Γενικά στοιχεία
Ο πολιτικός επιστήμονας Κας Μούντε τον ορίζει ωστόσο και ως «ιδεολογία ισχνού πυρήνα» (thin centered ideology) αφού τα λαϊκιστικά κόμματα χρησιμοποιούν πάντα μια ιδεολογία - ξενιστή : τον σοσιαλισμό εν προκειμένω.
Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Ερνέστο Λακλάου τα κύρια χαρακτηριστικά του αριστερού λαϊκιστικού λόγου είναι:
Η έννοια του λαϊκισμού είναι μια έννοια που ακόμα και όσοι την χρησιμοποιούν τονίζουν ότι «παραμένει ιδιαίτερα ασαφής και αναφέρεται, εντός διαφορετικών πλαισίων, σε μια ποικιλία φαινομένων που ξαφνιάζει». Θα μπορούσε «να αμφισβητηθεί ακόμα και το αν σημαίνει οτιδήποτε». Ο Έρνεστ Λακλάου τονίζει επίσης, ότι «λίγοι όροι έχουν χρησιμοποιηθεί τόσο πλατιά στην σύγχρονη πολιτική ανάλυση, αν και λίγοι έχουν οριστεί με λιγότερη ακρίβεια».
Παρόλα αυτά, οι κοινωνιολόγοι και οι πολιτικοί επιστήμονες την χρησιμοποιούν όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια,- (αν και για τους επιστήμονες ο όρος χρησιμοποιείται με ουδέτερο τρόπο προκειμένου να περιγράψει ένα φαινόμενο, στον δημόσιο λόγο έχει σαφώς αρνητική χροιά) - και μέσα από τη μελέτη τους έχουν προκύψει τα ακόλουθα συμπεράσματα.
Η λαϊκιστική λογική είτε προέρχεται από τα αριστερά είτε από τα δεξιά του πολιτικού τόξου προϋποθέτει την αναγνώριση δυο αντιπάλων, που ο ένας πρέπει να νικήσει τον άλλο. Η αριστερή λαϊκιστική λογική χωρίζοντας τον κόσμο στον λαό και στην άρχουσα τάξη - παραβλέποντας άλλους θεσμούς μιας δημοκρατικά οργανωμένης πολιτείας που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν εξισορροπητικά - ή στους προνομιούχους και στους μη προνομιούχους, συντάσσεται με τους δεύτερους και ζητά την συνδρομή τους προκειμένου να ανατραπεί το κατεστημένο. Αυτή είναι η κλασική μορφή αριστερού λαϊκισμού.
Ο αριστερός λαϊκισμός έχει ως κυρίαρχο θέμα της ατζέντας του, τα ζητήματα οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας, σχηματοποιώντας τον κόσμο σε «πάνω» και «κάτω» και παίρνοντας θέση υπέρ των  «κάτω» - εν αντιθέσει με τον δεξιό λαϊκισμό που αντιπαρατίθεται και με τους «από πάνω» αλλά και με συγκεκριμένες κατηγορίες των «από κάτω» (μετανάστες, μουσουλμάνοι, μαύροι, εβραίοι). Οι μελετητές του φαινομένου ονομάζουν αυτήν την ειδοποιό διαφορά μεταξύ αριστερού και δεξιού λαϊκισμού ως «λαϊκή ενσωμάτωση» (inclusionary populism) για τους πρώτους και  «αποκλεισμό αδύναμων κοινωνικών ομάδων» (exclusionary populism) για τους δεύτερους. ή πιο απλά, όπως το έθεσε η Σαντάλ Μουφ: «Η διαφορά μεταξύ δεξιού και αριστερού λαϊκισμού βρίσκεται στο ότι ο πρώτος αποσκοπεί στον περιορισμό της δημοκρατίας, ενώ ο δεύτερος στοχεύει στην επέκταση και τη ριζοσπαστικοποίηση της δημοκρατίας».
Σύγχρονες μορφές
Σύγχρονες μορφές αριστερού λαϊκισμού βλέπουμε ενσωματωμένες σε κοινωνικο-πολιτικά κινήματα όπως το «Occupy Wall Street» (“We are the 99%”) ή και σε κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου 2012 - 2015 («ή Εμείς ή Αυτοί»), το Podemos στην Ισπανία και το Die Linke στη Γερμανία, ενώ στην Λατινική Αμερική όπου το φαινόμενο παρουσιάζει μεγάλη απήχηση λόγω διαφορετικών ιστορικών και κοινωνικο-οικονομικό-πολιτικών δομών, οι Έβο Μοράλες στη Βολιβία και Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα, θεωρούνται σχεδόν αρχετυπικές μορφές αριστερών λαϊκιστών ηγετών.
Ελλάδα
Ο ΣΥΡΙΖΑ, που έγινε το μεγαλύτερο κόμμα στην Ελλάδα στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, χαρακτηρίστηκε ως αριστερό λαϊκιστικό κόμμα    , αφού η πολιτική πλατφόρμα του ενσωμάτωσε τις περισσότερες απαιτήσεις των λαϊκών κινημάτων στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της κρίσης δημόσιου χρέους. Τα λαϊκιστικά χαρακτηριστικά στην πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνουν την αυξανόμενη σημασία του «Λαού» στη ρητορική τους, όπως επίσης και των συνθημάτων: «δικά μας» / «ο λαός εναντίον τους» / «το κατεστημένο», που τα χρησιμοποιεί στην πολιτική εκστρατεία του. Όσον αφορά τα δικαιώματα των μεταναστών και των ΛΟΑΤ, ο ΣΥΡΙΖΑ τα υποστηρίζει πλήρως.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, δεν αποδέχεται τον χαρακτηρισμό, "λαϊκιστικό κόμμα". Το 2017, ο Γάλλος πολιτικός, τότε Επίτροπος, Πιερ Μοσκοβισί έχει δηλώσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι λαϊκιστικό κόμμα, ενώ ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Φιλίπ Μαρλιέρ, το 2019, δήλωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ που διετέλεσε και πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας, έχει χαρακτηριστεί ως λαϊκιστής, κυρίως επειδή υποσχέθηκε να λύσει το πρόβλημα του χρέους και της λιτότητας της Ελλάδας.
Εξετάζοντας την περίπτωση του λαϊκισμού στην Ελλάδα, εμφανίζεται έντονα επίσης την δεκαετία του 1980 μέσα από τον ηγεμονικό ρόλο του ΠΑΣΟΚ στην ελληνική κοινωνία. Ως κόμμα χρησιμοποίησε έντονα στη φρασεολογία του και σε προεκλογικά σλόγκαν την έννοια "λαός" παρουσιάζοντας την ταυτότητα του ως το κόμμα που εκπροσωπεί τη "λαϊκή" βούληση και δηλώνει αντίσταση προς το "κατεστημένο" και τα "ξένα συμφέροντα".
Ιταλία
Το ιταλικό κόμμα, Κίνημα Πέντε Αστέρων (M5S), το οποίο έγινε το μεγαλύτερο κόμμα στις εθνικές εκλογές του 2018 στην Ιταλία, χαρακτηρίστηκε συχνά ως ένα λαϊκιστικό κόμμα «ευρείας λαϊκής βάσης»   , αλλά μερικές φορές επίσης ως ένα αριστερό λαϊκιστικό κίνημα. Στην πραγματικότητα, τα «πέντε αστέρια» τα οποία αποτελούν βασικά σημεία αναφοράς για πέντε θεμελιώδους πολιτικής σημασίας ζητήματα, για το κόμμα M5S, είναι: i) το νερό ως δημόσιο αγαθό, ii) οι βιώσιμες δημόσιες μεταφορές, iii) η εν γένει βιώσιμη ανάπτυξη της χώρας, iv) το δικαίωμα ελεύθερης πρόσβασης των πολιτών στο διαδίκτυο, και v) η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος∙ τυπικές πολιτικές προτάσεις των αριστερών λαϊκιστικών κομμάτων. Ωστόσο παρά το πολιτικό υπόβαθρό του στην αριστερή πτέρυγα, το κίνημα M5S έχει συχνά εκφράσει καθαρές απόψεις της Δεξιάς για τη μετανάστευση.
Το Σεπτέμβριο 2019, το κόμμα M5S σχημάτισε κυβέρνηση με το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα (PD) και τον αριστερό συνασπισμό κομμάτων, Ελεύθεροι και Ίσοι (Ιταλία) (LeU), με επικεφαλής τον Τζουζέπε Κόντε. Η Κυβέρνηση της Ιταλίας μερικές φορές αναφέρεται ως αριστερό (λαϊκιστικό) υπουργικό συμβούλιο.
Ισπανία
Το αριστερό λαϊκιστικό κόμμα Podemos κέρδισε το 8% των εθνικών ψήφων στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το 2014. Αποφεύγει επίσης να στρέφεται κατά των μεταναστών και προσφύγων, όπως κάνουν πάντα τα δεξιά λαϊκιστικά κόμματα, και έτσι το κόμμα των Podemos είναι σε θέση να προσελκύσει τους αριστερούς ψηφοφόρους οι οποίοι είναι απογοητευμένοι από το πολιτικό κατεστημένο.
Στις εθνικές εκλογές του 2015, οι Podemos εξασφάλισαν το 20,65% των ψήφων και έγιναν έτσι το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα στο Ισπανικό κοινοβούλιο, μετά το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα με 28,71% και το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα με 22,02%. Στο νέο κοινοβούλιο, το κόμμα των Podemos κατέχει 69 από τις 350 έδρες και αυτό το αποτέλεσμα τερμάτισε το δικομματικό σύστημα στην Ισπανία.
Σε μια συνέντευξη του Νοεμβρίου 2018, στο περιοδικό Jacobin, ο πολιτικός αναλυτής Íñigo Errejón υποστήριξε ότι οι Podemos χρειάζονται μια νέα, δημοφιλή «εθνική στρατηγική» για να κερδίσουν τις εθνικές εκλογές.
Λατινοαμερικανικός αριστερός λαϊκισμός
Ο Λατινοαμερικανικός αριστερός λαϊκισμός, (που παραδοσιακά ονομάζεται «Περονισμός»), είναι  συμπίλημα αριστερών και εθνικιστικών λαϊκιστικών στοιχείων, και δημιουργήθηκε πρώτη φορά από τον Αργεντινό πρόεδρο Χουάν Περόν. Ο φιλόσοφος Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ (Pierre-Andre Taguieff) τον ονομάζει και «Εθνικολαϊκισμό», ενώ ο πολιτικός επιστήμονας Ντάριο Αντζελίνι (Dario Azzellini)  τον προσδιορίζει ως «Επαναστατικό λαϊκισμό».
Μετά την κυριαρχία των Νεοφιλελεύθερων πολιτικών που ακολούθησε όχι μόνο η Αργεντινή αλλά σχεδόν ολόκληρη η Λατινική Αμερική από το 1990 και μετά, και των οικονομικών κρίσεων που αυτές δημιούργησαν,  θα προκύψει, από τις αρχές του 2000 το δεύτερο λαϊκιστικό κύμα που εκφράστηκε μέσα από τις πολιτικές των κυβερνήσεων Κίρχνερ στην Αργεντινή, Τσάβες στη Βενεζουέλα, Κορρέα στον Ισημερινό και Μοράλες στη Βολιβία.
Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Αν και οι ΗΠΑ έχουν παράδοση στον λαϊκισμό, αφού εκεί εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ένα από τα πρώτα λαϊκιστικά κόμματα, το,  ο αριστερός όμως λαϊκισμός δεν ευδοκίμησε ιδιαίτερα σε καμμιά περίοδο της Αμερικανικής ιστορίας όπως δεν ευδοκίμησε γενικά και καμμία άλλη αριστερή θεωρία. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, ο λόγος και οι απόψεις του Μπέρνι Σάντερς -που αυτοαποκαλείται δημοκράτης σοσιαλιστής - συγκεντρώνει τα πυρά περί αριστερού λαϊκισμού, δικαιολογημένα ή όχι.
Η ρητορική του Μπέρνι Σάντερς όπως φαίνεται και από αυτό το παράδειγμα : ''«(...) Σήµερα στεκόµαστε εδώ και λέµε δυνατά και ξεκάθαρα ότι "Ως εδώ". Αυτό το µεγάλο έθνος και η κυβέρνησή ανήκει σε όλους τους ανθρώπους και όχι σε λίγους δισεκατοµµυριούχους. Σήµερα, ζούµε στο πλουσιότερο έθνος στην ιστορία τον κόσµο, αλλά αυτή η πραγµατικότητα σηµαίνει πολύ λίγα για τους περισσότερους από εµάς επειδή σχεδόν όλος αυτός ο πλούτος ανήκει και ελέγχεται από µια µικρή χούφτα ανθρώπων.(...)»'' - πληροί όλα τα κριτήρια υπαγωγής στον λαϊκιστικό λόγο.
Αγγλικό Πρωτάθλημα Στίβου 1880
Το Αγγλικό Πρωτάθλημα Στίβου 1880 ή Βρετανικό Πρωτάθλημα Στίβου 1880 ή Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Αθλητικής Ένωσης Στίβου 1880, ήταν η 1η διοργάνωση του Ερασιτεχνικού Πρωταθλήματος της Αθλητικής Ένωσης Στίβου που αντικατέστησε το Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Αθλητικών Συλλόγων Στίβου, που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1866. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε υπό την εποπτεία της Ερασιτεχνικής Αθλητικής Ένωσης Αγγλίας στο Λίλι Μπριτζ στο Λονδίνο στις 3 Ιουλίου του 1880. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 14 αγωνίσματα ανδρών.
Αποτελέσματα
1878 | 1879 | 1880 | 1881 | 1882 thumb|Η τοποθεσία του αθλητικού γηπέδου Λίλι Μπριτζ, δίπλα στη σιδηροδρομική γραμμή κοντά στο σταθμό Γουέστ Μπρόμπτον. thumb|Ο πρωταθλητής στο 1 μίλι και στα 4 μίλια, Γουόλτερ Τζορτζ (στα αριστερά).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στίβος το 1880 Κατηγορία:Βρετανικά Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Αθλητισμός στο Λονδίνο
Ραμοβούνι
Το Ραμοβούνι ή Ρωμιοβούνι είναι μικρό βουνό κοντά στο χωριό Βασιλικό στη Μεσσηνία, στο οποίο γεννήθηκε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.
Ονομασία
Το όνομά του όρους αυτού, αντλήθηκε από την παράφραση του ονόματος Ρωμιοβούνι που υποδήλωνε ότι στην περιοχή του βουνού αυτού κατοικούσαν μόνο Έλληνες, σε αντίθεση με άλλες γειτονικές περιοχές, όπου έμεναν και μη Έλληνες.
Ιστορικά στοιχεία
Τον Μάρτιο 1770 ξεκίνησαν τα "Ορλωφικά", η επανάσταση στην οποία συμμετείχε και η οικογένεια Κολοκοτρώνη. Στο συγκεκριμένο βουνό βρέθηκε η μητέρα του -μαζί με άλλους επαναστάτες- τη μέρα που την έπιασαν οι πόνοι της γέννας, προσπαθώντας να αποφύγει την καταδίωξη από τους Τούρκους. Τότε κάθισε κάτω από ένα δέντρο και γέννησε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Κατόπιν τον έπλυνε στα νερά κοντινής πηγής και -κατά την παράδοση- τον απέθεσε πάνω σε μια μεγάλη πέτρα που σώζεται ακόμα σήμερα.
Ο ίδιος ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αναφέρει στα απομνημονεύματά του, που υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη: «''Εγεννήθηκα εις τα 1770, Απριλίου 3, τη Δευτέρα της Λαμπρής. Η αποστασία της Πελοποννήσου έγινε εις τα 1769. Εγεννήθηκα εις ένα βουνό, εις ένα δέντρο αποκάτω, εις την παλαιάν Μεσσηνία, ονομαζόμενον Ραμοβούνιο. Ο πατέρας μου ήταν αρχηγός των αρματολών εις την Κόρινθον. Κάθεταν εκεί τέσσερους χρόνους. Αναχωρεί από την Κόρινθον διά την Μάνην. Έβγαινεν από την Μάνην και εκυνηγούσε τους Τούρκους''.»
Μνημεία
Στον χώρο της γέννησης του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, έχει ανεγερθεί από τον Σύλλογο Πελοποννησίων Θεσσαλονίκης "Ο Κολοκοτρώνης" ανδριάντας του μεγάλου έλληνα οπλαρχηγού της ελληνικής επανάστασης του 1821, ως ελάχιστος φόρος τιμής στη συμβολή του στον απελευθερωτικό αγώνα του Έθνους. Ο ανδριάντας παρουσιάζει τον Κολοκοτρώνη έφιππο με ένα σπαθί στο χέρι και τοποθετήθηκε στις 16 Αυγούστου 2007. Τα αποκαλυπτήριά του έγιναν από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια στις 20 Νοεμβρίου 2007. Κοντά στο σημείο γέννησης, σώζεται ο Βυζαντινός ναός του Αγίου Στεφάνου.
Εκδηλώσεις
Την επέτειο της γέννησης του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, στις 3 Απριλίου 1770, τιμούν στο Ραμοβούνι ο Δήμος Οιχαλίας και η Περιφέρεια Πελοποννήσου. Επίσης από το 2006 διεξάγεται κάθε χρόνο το "Αντάμωμα των απανταχού Πελοποννησίων", μία εκδήλωση που για πρώτη φορά διοργάνωσε ο Σύλλογος Πελοποννησίων Θεσσαλονίκης "Ο Κολοκοτρώνης".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Βουνά της Μεσσηνίας
Οι Ψίθυροι
Οι Ψίθυροι (The Children's Hour) είναι μια ασπρόμαυρη ταινία του 1961, διασκευή του ομώνυμου θεατρικού της Λίλιαν Χέλμαν. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Γουίλιαμ Γουάιλερ και πρωταγωνιστές οι Όντρεϊ Χέπμπορν, Σίρλεϊ Μακ Λέιν και Τζέιμς Γκάρνερ.
Υπόθεση
Η Μάρθα Ντόμπι (Σίρλεϊ Μακ Λέιν) και η Κάρεν Ράιτ (Χέπμπορν), φίλες από την εφηβεία τους, είναι συνιδιοκτήτριες ενός σχολείου θηλέων. Η Κάρεν είναι αρραβωνιασμένη με το Τζο (Γκάρνερ), έναν νεαρό γιατρό. Όταν τα οικονομικά του σχολείου επιτέλους αρχίζουν να ανθίζουν, το ζευγάρι αποφασίζει να ορίσει ημερομηνία γάμου, γεγονός που κάνει τη Μάρθα να νιώσει ένα κέντρισμα ζήλιας.
Κάποιο κακομαθημένο κοριτσάκι του σχολείου, το οποίο θέλει να εκδικηθεί τις δασκάλες γιατί τιμωρήθηκε για κάποια σοβαρή αταξία, διαδίδει ένα βαρύ ψέμα, πως τάχα οι δύο γυναίκες διατηρούν μεταξύ τους κρυφό δεσμό. Οι φήμες μεταδίδονται από στόμα σε στόμα, και ως αποτέλεσμα το σχολείο χάνει την αξιοπιστία του, τα κορίτσια απομακρύνονται από τους γονείς τους και η επιχείρηση κλείνει. Επιπλέον ο Τζο, αρχίζει να αμφιβάλλει σχετικά με την πίστη της Κάρεν στο πρόσωπό του και την πραγματική σχέση της με τη Μάρθα.
Παραγωγή
Σε μια συνέντευξή της για το ντοκιμαντέρ The Celluloid Closet (1996), η Μακ Λέιν είπε πως εκείνη και η Χέπμπορν δεν μιλούσαν ποτέ στα γυρίσματα για τον υπαινισσόμενο ομοφυλοφιλικό δεσμό των ηρωίδων και πως ο σκηνοθέτης έκοψε κάποιες σκηνές φοβούμενος την αντίδραση του Τύπου.
Ενδιαφέρουσες πληροφορίες
thumb|250px|Η Σίρλεϋ ΜακΛέην και η Όντρει Χέπμπορν στην ταινία “Οι Ψίθυροι” (1961).
Βραβεύσεις
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα: Βραβεία Σωματείου Σκηνοθετών Η.Π.Α. (D.G.A) Υποψηφιότητα: Χρυσές Σφαίρες Υποψηφιότητα:
Για πλήρη κατάλογο βραβείων κάντε κλικ εδώ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουάιλερ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με εκπαιδευτικούς Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες
Λιβονικό Τάγμα
Ιστορία
Το Τάγμα δημιουργήθηκε από τα κατάλοιπα των Αδελφών του Ξίφους της Λιβονίας μετά την ήττα τους από τους Σαμογιτιανούς το 1236 στη μάχη του Σιαουλάι. Ενσωματώθηκαν στους Τεύτονες Ιππότες και έγιναν γνωστοί ως το Τάγμα της Λιβονίας το 1237. Ο μαγίστρος του τάγματος, όπως και ο μέγας μαγίστρος του Τευτονικού Τάγματος, εκλεγόταν από τους ιππότες για ισόβια θητεία. Ο μέγας μαγίστρος επέβλεπε και η συμβουλή του ισοδυναμούσε με εντολή, όμως δεν περιόριζε την τοπική αυτονομία και σπάνια επισκεπτόταν τη Λιβονία ή έστελνε πρέσβεις για να επιβλέπει.
Ανάμεσα στο 1237 και το 1290, το τάγμα της Λιβονίας κατέκτησε όλη την Κουρλάνδη, Λιβονία και Σεμιγαλλία, αλλά οι προσπάθειες του τάγματος να εισβάλλει στη γειτονική Δημοκρατία του Νόβγκοροντ ήταν ανεπιτυχείς και ο στρατός του ηττήθηκε στη μάχη της λίμνης Πεϊπούς (1242), στη μάχη του Ράκβερε (1268) και στη μάχη του Κερνάβε (1279), όπου απεβίωσε ο Μαγίστρος των Τευτόνων Έρνεστ Ράσμπουργκ. Το 1298 οι Λιθουανοί κατέλαβαν το κάστρο Κάρκους βόρεια της Ρίγας και νίκησαν το τάγμα στη μάχη της Τουράιντα, σκοτώνοντας τον μαγίστρο Μπρούνο και 22 ιππότες. Το 1346, το τάγμα αγόρασε το δουκάτο της Εσθονίας από τον βασιλιά της Δανίας Βάλντερμαρ Δ΄. Η ζωή στα εδάφη του τάγματος περιγράφεται στο χρονικό του Μπαλτάσαρ Ρούσοβ (Chronica der Provinz Lyfflandt).
Το Τευτονικό Τάγμα βρέθηκε σε παρακμή μετά την ήττα στη μάχη του Γκρούνβαλντ το 1410 και την εκκοσμίκευση των Πρωσικών εδαφών του από το Αλβέρτο του Βραδεμβούργου το 1525, αλλά το Λιβονικό Τάγμα κατάφερε να διατηρήσει ανεξάρτητη υπόσταση. Μετά την ήττα του τάγματος στη μάχη του Σβιέντας την 1η Σεπτεμβρίου 1435, στην οποία πέθαναν ο μαγίστρος και πολλοί υψηλόβαθμοι ιππότες, το τάγμα ήρθε σε στενή επαφή με τους γείτονές του στη Λιβονία. Η δημιουργία της Λιβονικής Συνομοσπονδίας υπογράφηκε στο Βαλκ στις 4 Δεκεμβρίου 1435 από τον αρχιεπίσκοπο Ρίγας, τους επισκόπους Κουρλάνδης, Ντόρμπατ, Έσελ-Βικ και Ρέβαλ, αντιπροσώπους του Λιβονικού Τάγματος και υποτελών και μέλη των δημοτικών συμβουλίων των πόλεων Ρίγα, Ρέβαλ και Ντόρπατ.
Κατά τη διάρκεια του λιβονικού πολέμου, όμως, το τάγμα ηττήθηκε από το στρατό της Μοσχοβίας στη μάχη του Εργκέμε το 1560. Το Λιβονικό Τάγμα τότε ζήτησε την προστασία του Σιγισμούνδου Β΄, βασιλιά της Πολωνίας και μεγάλο Δούκα της Λιθουανίας, ο οποίος είχε παρέμβει στο πόλεμο ανάμεσα στον επίσκοπο Γουλιέλμο της Ρίγας και τους Αδελφούς το 1557. Μετά τη συμφωνία ανάμεσα στον Σιγισμούνδο Β΄ και τους εκπροσώπους του (ιδίως τον Μικολάι Ράντζιβιλ), ο τελευταίος μαγίστρος του Λιβονικού Τάγματος, Γκότχαρντ Κέτλερ, εκκοσμίκευσε το Τάγμα και ασπάστηκε τον Λουθηρανισμό. Στο νότιο τμήμα των εδαφών του τάγματος δημιούργησε το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας για την οικογένειά του. Τα περισσότερα από τα εναπομείναντα εδάφη έγιναν τμήμα του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. Η βόρεια Εσθονία έγινε πάλι τμήμα της Δανίας και Σουηδίας.
Από τον 14ο μέχρι τον 16ο αιώνα, τα μεσαία χαμηλά γερμανικά τα οποία ομιλούνταν στις πόλεις της Χανσεατικής Ένωσης, ήταν η καθιερωμένη γλώσσα, αλλά τον επόμενο αιώνα αντικαταστάθηκαν από τα υψηλά γερμανικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Ιστορία της Λετονίας Κατηγορία:15ος αιώνας στη Λετονία Κατηγορία:14ος αιώνας στη Λετονία
Ιτιές Πάτρας
Η περιοχή εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω της στάσης "Ιτιές - Άγ.Γεώργιος / Ities - Ag.Georgios".
Ιστορία
Πριν το 1900 η περιοχή ήταν μικρό έλος, που αποξηράνθηκε με επιχωματώσεις από τους εκεί ιδιοκτήτες επαύλεων γύρω στα 1932 και άρχισε να κατοικείται. Οι Ιτιές κατά τις αρχές του 20ού αιώνα αποτελούσαν μια από τις πιο πολυσύχναστες και κατάφυτες, όμορες της Πάτρας, εξοχές.
Στις Ιτιές τερμάτιζε στις αρχές του 20ού αιώνα (1902-1917) το παλιό Τραμ της Πάτρας. Στις Ιτιές επίσης έκανε στάση αρχικά το δρομολόγιο της μετρικής γραμμής προς Κυπαρισσία κ.λπ., ωστόσο είναι άγνωστο πότε καταργήθηκε η εκεί σιδηροδρομική στάση. Τα ερείπια του κτίσματος της εκεί σιδηροδρομικής στάσης βρίσκονται επί της οδού Σουνίου στη γειτονιά Αναπηρικά Ιτεών και πολύ κοντά στον ενοριακό ναό του Αγίου Γεωργίου.
Στις Ιτιές βρίσκονται οι δεύτερες πιο παλιές εργατικές κατοικίες της πόλης, που φέρουν την ονομασία «ΠΑΤΡΑ II» , η αποπεράτωση των οποίων ολοκληρώθηκε το 1962. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 κτίστηκαν και νέες εργατικές κατοικίες, παραπλεύρως της ανόδου της Λεωφόρου Γλαύκου και της συνοικίας των Αναπηρικών, που φέρουν την ονομασία «ΠΑΤΡΑ VIII». Το 1969 λειτούργησε για λίγο στην περιοχή ο θερινός κινηματογράφος με την επωνυμία «Τίβολι».
Μέχρι τη δεκαετία του ’60, σύμφωνα κυρίως με προφορικές μαρτυρίες, η παραλία των Ιτεών-Κόκκινου Μύλου εθεωρείτο ίσως η καλύτερη παραλία της Πάτρας, η οποία συγκέντρωνε πλήθος λουομένων. Υπήρχαν στην περιοχή και μερικά εστιατόρια -«εξοχικά κέντρα», όπως ονομάζονταν τότε- με πιο γνωστά το «Μιραμάρε», το «Τροκαντερό», την «Αυλή», τη «Σπηλιά» κ.ά. Η εξυπηρέτηση των κατοίκων της περιοχής, αλλά και των λουομένων, γίνεται ήδη από τη δεκαετία ’30 μέσω αστικής συγκοινωνίας σε τακτική καθημερινή βάση.
Αθλητισμός
right|thumb|300px|Το παλιό έμβλημα του συλλόγου Ε.Σ. Ιτεών. right|thumb|270px|Το νέο έμβλημα του συλλόγου Ε.Σ. Ιτεών. Στην περιοχή δραστηριοποιείται από το 1987 κ.εξ. ο αθλητικός σύλλογος «Ε.Σ. Ιτεών», ο οποίος διατηρεί τμήμα καλαθοσφαίρισης και σήμερα αγωνίζεται στις τοπικές κατηγορίες της ΕΣΚΑ-Η, χρησιμοποιώντας ως έδρα του το Κλειστό Γυμναστήριο Ροϊτίκων. Στην πρόσφατη ιστορία του, ο Ε.Σ. Ιτεών αγωνίστηκε στον 1ο Όμιλο της Γ1 ΕΣΚΑ-Η τις σεζόν 2015-16 και 2016-17, ενώ τις σεζόν 2017-18 και 2018-19 αγωνίστηκε στο 2ο Όμιλο της Β΄ ΕΣΚΑ-Η. Τη σεζόν 2019-20 αγωνίζεται στην Γ1 ΕΣΚΑ-Η.
Στην περιοχή επίσης δραστηριοποιήθηκαν για λίγο ανεπίσημες ομάδες ποδοσφαίρου. Αυτές ήταν η «ΑΕ Γερανεΐκων Ιτεών» (υπήρχε το 1952), η «Αναγέννηση Ιτεών» (υπήρχε το 1966) και η «Δάφνη Ιτεών» (υπήρχε το 1945).
Πολιτισμός
Τα τελευταία χρόνια διεξήχθη κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, στο χώρο του υπαίθριου θεάτρου του εκπολιτιστικού συλλόγου της περιοχής, φεστιβάλ ροκ μουσικής, το επονομαζόμενο «Open Theater Rock Festival». Η δράση ωστόσο ατόνησε τα επόμενα χρόνια και σταμάτησε η διεξαγωγή της.
Φυσιογνωμία
Τις τελευταίες δεκαετίες κυρίως λόγω των βιομηχανικών και αστικών λυμάτων της περιοχής, των επιχωματώσεων της παραλίας, της αυξημένης δόμησης λόγω της επέκτασης του αστικού συγκροτήματος της Πάτρας στα νότια, της διαπλάτυνσης της κεντρικής παραλιακής οδού Ακτή Δυμαίων κ.λπ. η περιοχή έχασε την «εξοχική» φυσιογνωμία της και άρχισε να παρακμάζει.
Στα τέλη του 20ού αιώνα το θαλάσσιο μέτωπο στην περιοχή των Ιτεών-Κόκκινου Μύλου αναπλάστηκε μέσω της κοινοτικής πρωτοβουλίας «URBAN I», αλλά εγκαταλείφτηκε σταδιακά και απαξιώθηκε. Το 2018 δημιουργήθηκε στη γειτονική περιοχή του Κόκκινου Μύλου δημοτικό παραθαλάσσιο πάρκο που αναβάθμισε την ευρύτερη περιοχή.
Με την έναρξη λειτουργίας του νέου (νότιου) λιμένα της πόλης, που βρίσκεται κοντά στα βόρεια όρια της περιοχής των Ιτεών, άρχισαν να βρίσκουν καταφύγιο μετανάστες κυρίως από τριτοκοσμικές ασιατικές και αφρικανικές χώρες, οι οποίοι μετακινήθηκαν σχετικά κοντά στην περιοχή. Η πύκνωση του φαινομένου οδήγησε σε κοινωνική ένταση με τη δολοφονία του κατοίκου της περιοχής Θανάση Λαζανά τον Μάιο του 2012.
Πλέον, θεωρείται μαζί με τη γειτονική συνοικία της Λεύκας ως μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της Πάτρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Χριστιανός Κάρολος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν-Νόρμπουργκ
Ο Χριστιανός Κάρολος, γερμανικά Christian Karl (20 Αυγούστου 1674 - 23 Μαΐου 1706) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν-Νόρμπουργκ και αξιωματικός στον στρατό του Βρανδεμβούργου.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αυγούστου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν-Νόρμπουργκ και της Ελισάβετ-Καρλόττας, κόρης του Φρειδερίκου, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Χαρτσγκερόντε.
Γεννήθηκε στο Μαγδεβούργο. Έγινε αξιωματικός στον στρατό του Βρανδεμβούργου και προήχθη σε συνταγματάρχη το 1697. Οκτώ έτη μετά έγινε υποστράτηγος. Το 1699 ο πρωτότοκος αδελφός του διαδέχθηκε τον πατέρα τους. Ο Χριστιανός Κάρολος έλαβε από κοινού με τον αδελφό του (paréage) τις κτήσεις του θείου τους, το Σέμπιγκορ και το Γκότεσγκαμπε επί της νήσου Έρε.
Το 1706 ασθένησε από ευλογιά και απεβίωσε σε ηλικία 32 ετών. Τάφηκε αρχικά στο Νόρμπουργκ και μετά, όταν ο γιος του έγινε δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν, η σορός του μεταφέρθηκε στη δουκική κρύπτη στο Πλεν (Plön).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1702 τη Δωροθέα-Χριστίνα, κόρη του Ιωάννη-Φραγκίσκου κυρίου του Άιχελμπεργκ. Είχε τέκνα :
Ο γάμος ήταν μοργανατικός και μυστικός και ο Χριστιανός-Κάρολος παραιτήθηκε των δουκικών δικαιωμάτων, δίνοντας στους απογόνους του το επώνυμο φον Κάρλσταϊν. Αν και τα τέκνα μοργανατικού γάμου εξαιρούνται της διαδοχής, όταν απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του, τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Χριστιανού-Καρόλου, Φρειδερίκος-Κάρολος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας
Αναδασμός
Αναδασμός ονομάζεται η διαδικασία, κατά την οποία η αρμόδια κρατική αρχή αποσπά όλες τις έγγειες ιδιοκτησίες ενός καθορισμένου τόπου από τους κυρίους τους, χαράσσει νέα όρια στο εσωτερικό τους και τελικά τις επαναδιανέμει μεταξύ των πρότερων ιδιοκτητών, με νέους τίτλους κυριότητας και με τη μορφή ενός ενιαίου τεμαχίου. Αποτελεί μια μέθοδο που εφαρμόζεται κατά κύριο λόγο σε αγροτικές περιοχές, με σκοπό τον εξορθολογισμό και την τόνωση της γεωργικής παραγωγής. Αραιότερα εφαρμόζεται και σε αστικές περιοχές για λόγους ρυμοτομίας.
Παλαιότερα, ο όρος χρησιμοποιούνταν επίσης για να δηλώσει την παραχώρηση σε ακτήμονες τίτλων κυριότητας επί κρατικής ή απαλλοτριωμένης γης. Με αυτή τη σημασία επιβιώνει μέχρι και σήμερα στην καθομιλουμένη, επισήμως όμως προτιμάται ο όρος της διανομής γης.
Λογική και μεθοδολογία
Σε πολλές περιπτώσεις, η γη που κατέχει κάποιος σε μια περιοχή, αποτελείται από διάφορες διάσπαρτες ιδιοκτησίες, οι οποίες από γενιά σε γενιά γίνονται ακόμα πιο μικρές και απομακρυσμένες μεταξύ τους. Για παράδειγμα, μπορεί ένας αγρότης να είναι κύριος συνολικά 100 στρεμμάτων με διάφορους τρόπους (κληρονομιές, δωρεές, εξαγορές κλπ.), αλλά αυτά στην πραγματικότητα να είναι ένα άθροισμα πολλών μικρών χωραφιών που δε γειτνιάζουν, επομένως να αδυνατεί να τα εκμεταλλευθεί με ορθολογικό και παραγωγικό τρόπο, όπως θα συνέβαινε εάν η έκταση ήταν ενιαία. Όταν αυτή η κατάσταση γενικεύεται σε μια τοπική κοινωνία, το πρόβλημα από ατομικό γίνεται βαθιά κοινωνικό. Πρώτον, ο χαμηλός βαθμός αξιοποίησης οδηγεί σε φτώχεια και (ειδικά στην περίπτωση της υπαίθρου) σε εγκατάλειψη. Δεύτερον, ως αποτέλεσμα του προηγουμένου, πέφτει η εμπορική αξία της γης, άρα μακροπρόθεσμα ευνοείται η συγκέντρωσή της σε λίγα χέρια - για την ακρίβεια, στα χέρια αυτών που θα αγοράσουν την κατακερματισμένη και υποτιμημένη γη, ώστε μετά να την ενιαιοποιήσουν.
Η συνήθης μεθοδολογία του αναδασμού έχει ως εξής: Αρχικά, καταγράφονται οι ιδιοκτησίες και οι κύριοί τους (κτηματολόγηση) και εκτιμάται η αξία καθεμιάς - εάν π.χ. πρόκειται για αγροτικές εκμεταλλεύσεις, ένα «ποτιστικό» κτήμα έχει μεγαλύτερη αξία από ένα «ξερικό» ίσου μεγέθους. Όταν αυτή η διαδικασία ολοκληρωθεί, κάθε ιδιοκτήτης λαμβάνει την κυριότητα ενός νέου τεμαχίου, αξίας ανάλογης με τη συνολική αξία των προ αναδασμού ιδιοκτησιών του. Ουσιαστικά δηλαδή «ξαναγράφεται» το κτηματολόγιο της περιοχής με τέτοιο τρόπο, ώστε όλες οι ιδιοκτησίες να γίνουν ενιαίες.
Εναλλακτικές πολιτικές
Εναλλακτικά ή συνδυαστικά με τον αναδασμό, ορισμένα κράτη προσπαθούν να προλάβουν τον πολυκερματισμό της γης μέσω της νομοθεσίας - π.χ. στο ολλανδικό Αστικό Δίκαιο, μία συνήθης αγροτική έκταση μπορεί να κληροδοτηθεί μόνο καθ' ολοκληρίαν και μόνο σε έναν από τους δικαιούχους (ο οποίος πάντως υποχρεούται να αποζημιώσει τους υπολοίπους), ενώ επίσης δεν μπορεί να πωληθεί σε κάποιον που δε διαθέτει όμορη έκταση.
Συχνά επίσης, ιδίως στη σύγχρονη εποχή, προωθείται η ιδέα του συνεταιρισμού. Ο συνεταιρισμός έχει κάποια κοινά σημεία με τον αναδασμό (οι εκτάσεις όλων συνενώνονται σε μία ενιαία), διαφέρει όμως στο ότι - μεταξύ άλλων - δε μεταβάλλονται τα όρια των ιδιοκτησιών, απλά οι ιδιοκτήτες παραχωρούν την εκμετάλλευση της γης τους στο συνεταιρισμό έναντι της συμμετοχής σε αυτόν.
Ο αναδασμός ως διανομή γης σε νέους δικαιούχους
Έως το πρόσφατο παρελθόν (ενίοτε και σήμερα στην καθομιλουμένη), ο αναδασμός σήμαινε επίσης τον τεμαχισμό εκτάσεων που είχαν απαλλοτριωθεί από το κράτος, συνήθως στα πλαίσια κάποιας ριζοσπαστικής κοινωνικής μεταρρύθμισης ή νικηφόρου πολέμου, και το μοίρασμά της σε ακτήμονες ή συνεταιρισμούς ακτημόνων. Αυτή η σημασία βρίσκεται εγγύτερα στην ετυμολογία της λέξης - από το σύνδεσμο ανά (ξανά, πάλι) και το ουσιαστικό δασμός (αρχαία ελληνικά: διανομή σε ίσα μερίδια). Στη σύγχρονη ορολογία, πάντως, προτιμάται γι' αυτή τη διαδικασία ο όρος της «διανομής».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγροτικές μεταρρυθμίσεις Κατηγορία:Χωροταξία - Πολεοδομία Κατηγορία:Αστικό Δίκαιο Κατηγορία:Βιώσιμη γεωργία Κατηγορία:Θεωρία περί διανομής της γης
Χριστόφορος Περραιβός
Ο Χριστόφορος Περραιβός ήταν Έλληνας στρατιωτικός, πολιτικός, αγωνιστής του εικοσιένα, δάσκαλος, στιχουργός και συγγραφέας πολεμικών απομνημονευμάτων. Στενός συνεργάτης του Ρήγα Βελεστινλή (Φεραίου), μέλος της Φιλικής Εταιρείας από το 1817, εθναπόστολος στην κυριολεξία διατρέχει όλη την Ελλάδα. Άλλοτε τον βρίσκουμε στη Μάνη, άλλοτε στο Μωριά, αλλά και στο Σούλι, στην Πάργα όπου ο μητροπολίτης Ιερόθεος τον αποκηρύττει από τον άμβωνα αλλά και στην Κέρκυρα το 1816 που τον συλλαμβάνουν οι Άγγλοι και τον εξορίζουν. Άνθρωπος της δράσης, τον βρίσκουμε δίπλα στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο στη μάχη του Πέτα. Πήρε μέρος στη Β΄ Εθνοσυνέλευση Άστρους, το 1823. Οι παλιοί αγώνες του από τον καιρό του Ρήγα, ο ρόλος του στη Φιλική Εταιρεία, η δράση του στο Μωριά και το Σούλι τον έκαμαν γνωστό με φήμη έξοχη σ΄ όλην την Ελλάδα. Οι πολέμαρχοι της Ανατολικής Ελλάδας τον κάλεσαν μ΄ επιμονή ν΄αναλάβει το πολεμικό Υπουργείο και να διευθύνει τα πολεμικά πράγματα στον τόπο τους. Γνωρίστηκε με τον Ρήγα στη Βιέννη και έγινε οπαδός του.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1773 στους Παλαιούς Πόρους (παλ. Πούρλες) της Πιερίας. Το πραγματικό επίθετο της οικογενείας του ήταν Χατζηβασιλείου που το έκαμε Περραιβός από την αρχαία ονομασία της πόλεως που καταγόταν. ''«Ο Χριστόφορος Περραιβός είναι ο ζωντανός κρίκος που ενώνει δυο περιόδους της νεοελληνικής ιστορίας: της προδρομικής του Ρήγα και της επαναστατικής των χρόνων της Φιλικής. Η πρώτη ρίχνει το σπόρο, ζυμώνει ιδέες, ανοίγει δρόμους, η δεύτερη οργανώνει, συγκροτεί δυνάμεις, καθορίζει πορεία, προβαίνει στην άμεση επαναστατική πράξη». Γιώργης Λαμπρινός, Μορφές του Εικοσιένα Το 1793 σπούδασε στην ακμάζουσα τότε ελληνική Σχολή του Βουκουρεστίου και το 1796 στη Βιέννη, προκειμένου να σπουδάσει ιατρική. Στη Βιέννη συνάντησε τον Ρήγα Βελεστινλή, έγινε οπαδός του και έκτοτε συνεχής σύντροφός του. Όταν από προδοσία οι Αυστριακοί ανακάλυψαν τα επαναστατικά σχέδια του Ρήγα Φεραίου (17 Δεκεμβρίου 1797), συνέλαβαν και τον Περραιβό, ο οποίος όμως αφέθηκε ελεύθερος, αφού ο Ρήγας τον κάλυψε (κατά κάποιους αυτό δεν διασταυρώνεται) λέγοντας στις αυστριακές αρχές που τους συνέλαβαν ότι τον γνώρισε καθ΄οδόν και ότι έρχονταν στην Τεργέστη για να σπουδάσει ιατρική.
Οι Γάλλοι εκτιμώντας τα οργανωτικά αλλά και τα συνωμοτικά του προσόντα του εμπιστεύτηκαν πολλές δύσκολες αποστολές σε διεργασίες. Στην Κέρκυρα όπου έμεινε αρκετά χρόνια, μέχρι το 1817, συνέγραψε την "Ιστορία του Σουλίου και της Πάργας", την οποία εξέδωσε στο Παρίσι το 1803 (μόνο τον α΄ τόμο) και στη συνέχεια το 1815 εκδίδει πλήρως το έργο του στη Βενετία. Αργότερα το 1857 ακολούθησε η τρίτη έκδοσή, διορθωμένη.
Παρά ταύτα ο Χ. Περραιβός, τόσο στην Επτάνησο όσο και στη Βενετία, πολλές φορές καταδιώχθηκε ως συνωμότης, κατορθώνοντας όμως κάθε φορά να μένει εκτός φυλακών. Το 1817 μετά την ήττα του Ναπολέοντα όπου η γαλλική πολιτική ήταν πλέον ανίσχυρη προς την Ιερά Συμμαχία, πήγε στην Αγία Πετρούπολη όπου και διερχόμενος από την Οδησσό συναντήθηκε με τους αρχηγούς της Φιλικής Εταιρείας Σκουφά, Αναγνωστόπουλο, Τσακάλωφ και Αντ. Κομιζόπουλο και έγινε μέλος της.
Από την εποχή αυτή αρχίζει και η νέα δράση του Περραιβού. Κατ΄ εντολή της Φιλικής Εταιρείας κατήλθε στη Μάνη για να προετοιμάσει τη μεγάλη εξέγερση. Επισκέφθηκε πολλές πόλεις της Πελοποννήσου και λίγο πριν την επανάσταση μετέβη στην Ήπειρο στη περιοχή του Σουλίου, μετά στους Παξούς και τέλος στο Μεσολόγγι. Κατά δε την Επανάσταση του 1821 έδρασε και ως πολιτικός αλλά και ως στρατιωτικός. Μετά το θάνατο του Καραϊσκάκη, ο Περραιβός τέθηκε υπό τις διαταγές του Υψηλάντη και τον ακολούθησε στις εκστρατείες του εναντίον των Τούρκων.
Έλαβε μέρος ως πληρεξούσιος στη Γ' Εθνοσυνέλευση και στη Δ' Εθνοσυνέλευση Άργους.
Μετά την ίδρυση του Ελληνικού Βασιλείου διορίσθηκε συνταγματάρχης στη Βασιλική Φάλαγγα. Στις 18 Μαρτίου του 1844 ο Βασιλεύς Όθωνας του απένειμε τον βαθμό του υποστράτηγου.
Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 90 χρόνων, στις 4 Μαΐου 1863.
Στην υπηρεσία της Γαλλίας
Υποστηρικτής του δημοκρατικού πολιτεύματος, ο Περραιβός τάχθηκε στην υπηρεσία της Γαλλίας, όταν αυτή διοικούσε τα Ιόνια Νησιά. Μάλιστα, συνέθεσε μία Ωδή προς τιμήν του Βοναπάρτη.
Συγγραφικό έργο
Εκτός της παραπάνω αναφερόμενης δίτομης "Ιστορίας του Σουλίου και της Πάργας", ο Χ.Περραιβός συνέγραψε επίσης τα "Πολεμικά απομνημονεύματα" το 1836 σε δύο τόμους, και τη βιογραφία του Ρήγα Φεραίου του Θεσσαλού το έτος 1860.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί πολέμου Κατηγορία:Μακεδόνες
Ο Γίγας
Υπόθεση
Ο Μπικ Μπένεντικτ (Ροκ Χάτσον), ιδιοκτήτης ράντσου από το Τέξας επισκέπτεται την οικογένεια Λίντον στο Μέριλαντ, απ' όπου πρόκειται να αγοράσει ένα άλογο. Κατά τη διαμονή του στην οικία των Λάιντον, ο Μπικ γνωρίζεται με τη μεγάλη κόρη του κυρίου Λάιντον, Λέσλι (Ελίζαμπεθ Τέιλορ) και την ερωτεύεται. Τα αισθήματα είναι αμοιβαία και οι δυο τους παντρεύονται σύντομα και επιστρέφουν στο ράντσο του στο Τέξας. Η Λέσλι σύντομα πρόκειται να διαπιστώσει τη διαφορά νοοτροπίας που έχει με τους κατοίκους της περιοχής και εξαγριώνεται με τον τρόπο που ο Μπικ κι η αδελφή του Λαζ (Μερσέντες ΜακΚέμπριτζ) συμπεριφέρεται στους ισπανόφωνους της περιοχής καθώς και στους υπηρέτες τους. Ο Μπικ βρίσκεται επίσης σε χρόνια διαμάχη με έναν από τους άνδρες που προσέχουν τις γελάδες στο ράντσο του, τον Τζετ Ρινκ (Τζέιμς Ντιν). Ο Τζετ ερωτεύεται τη Λέσλι και αισθάνεται ζήλια για το γεγονός ότι ο Μπικ είναι παντρεμένος με μια τόσο όμορφη γυναίκα. Κάποια στιγμή η αδελφή του Μπικ σκοτώνεται και αφήνει κληρονομιά στον Τζετ ένα μικρό κομμάτι γης. Μια μέρα ο Τζετ, σκάβοντας τη γη του ανακαλύπτει τυχαία πετρέλαιο και σύντομα γίνεται πλούσιος πετρελαιοπαραγωγός. Τα χρόνια περνούν και ο Τζετ εμφανίζεται ξανά στη ζωή του Μπικ, ζητώντας εκδίκηση για τις άσχημες αναμνήσεις του παρελθόντος.
Θεματολογία
Μερικά από τα θέματα που πραγματεύεται η ταινία είναι ο ρατσισμός των Τεξανών ενάντια στους ισπανόφωνους Αμερικανούς της περιοχής, ο κοινωνικός διαχωρισμός των ισπανόφωνων στρατιωτών στον στρατό και η ισότητα μεταξύ των δύο φύλων με τον χαρακτήρα της Λέσλι να προσπαθεί να αλλάξει τους τυποποιημένους ρόλους της απαρχαιωμένης νοοτροπίας των Τεξανών.
Πληροφορίες παραγωγής
Το πρώτο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στην κομητεία Άλμπεμαρλ της Βιρτζίνιας παρά το γεγονός ότι η υπόθεση διαδραματίζεται στο Μέριλαντ. Χρησιμοποιήθηκε επίσης η φυτεία Μπελμόντ κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό του Κέσγουικ, όπου στήθηκαν τα σκηνικά του σταθμού Άρντμορ του Μέριλαντ. Η ταινία ξεκινά με την άφιξη του Ροκ Χάτσον, ως Τζόρνταν Μπικ Μπένεντικτ, ο οποίος πρόκειται να αγοράσει ένα άλογο από την οικογένεια Λάιντον.
Το υπόλοιπο μέρος της ταινίας που διαδραματίζεται στο ράντσο Ριάτα, γυρίστηκε στην πόλη Μάρφα του Τέξας, ενώ τα εσωτερικά γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στα στούντιο της εταιρίας Warner στην Καλιφόρνια. Η παρέλαση της Ημέρας του Τζετ Ρινκ γυρίστηκε στο αεροδρόμιο του Μπέρμπανκ.
Ο χαρακτήρας του Τζετ Ρινκ ήταν εμπνευσμένος από τον Γκλεν Χέρμπερτ ΜακΚάρθι, ένα γελαδάρη που κατάφερε να γίνει παραγωγός πετρελαίου στις αρχές του 20ού αιώνα. Η συγγραφέας Έντνα Φέρμπερ γνώρισε τον ΜακΚάρθι όταν έμεινε σε ένα από τα ξενοδοχεία του, το ξενοδοχείο Σάμροκ, στο Χιούστον του Τέξας. Αναφορές πάνω στο ξενοδοχείο γίνονται τόσο στο μυθιστόρημα, όσο και στην ταινία.
Ο Αυστραλός ηθοποιός Ροντ Τέιλορ ανέλαβε το ρόλο του Ντέιβιντ Κάρφεϊ, αφού ο Στίβενς τον είδε σε ένα από τα επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς Studio 57. Αυτός ήταν ένας από τους πρώτους ρόλους του ηθοποιού. Το ντεμπούτο τους στην ταινία έκαναν η Μπάρμπαρα Μπάρι κι η Κάρολ Μπέικερ. Η Μπέικερ που ήταν μεγαλύτερη σε ηλικία από την Ελίζαμπεθ Τέιλορ υποδύεται την κόρη της.
Ο Στίβενς ήθελε να αναθέσει τον ρόλο του Τζετ Ρινκ στον Άλαν Λαντ, με τον οποίο είχε συνεργαστεί το 1953 στην ταινία Άρπαγες της Γης (Shane), αλλά η σύζυγός τον συμβούλεψε να μη το κάνει. Ο Τζέιμς Ντιν ανέλαβε τελικά το ρόλο του Τζετ Ρινκ, ο ρόλος αυτός αποτέλεσε τον τελευταίο του κινηματογραφικό ρόλο καθώς ο ηθοποιός σκοτώθηκε λίγο πριν ολοκληρωθούν τα γυρίσματα. Γι' αυτό τον λόγο ο Τζορτζ Στίβενς κάλεσε έναν άλλο ηθοποιό για να ντουμπλάρει μερικές από τις ατάκες του Ντιν, οι οποίες δεν ακούγονταν καλά. Ο σκηνοθέτης είχε τη φήμη του τελειομανούς και γι' αυτό τον λόγο το μοντάζ της ταινίας που έγινε από τον ίδιο πραγματοποιήθηκε μέσα σε έναν χρόνο περίπου.
Κριτικές
Ο Γίγας έλαβε την εύνοια τόσο του κοινού, όσο και των κριτικών. Σύμφωνα με τον συγγραφέα και σεναριογράφο Λάρι ΜακΜέρθι, ήταν πολύ δημοφιλής στο Τέξας, παρά το γεγονός ότι ασκεί κριτική στον τρόπο ζωής της κοινωνία του Τέξας. Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times έγραψε στην κριτική του: ''Ο Τζορτζ Στίβενς χρειάστηκε τρεις ώρες και δεκατρία λεπτά για να μας παρουσιάσει την ιστορία του. Το χρονικό αυτό διάστημα είναι τεράστιο για να μιλήσει κανείς για το Τέξας, αλλά ο κύριος Στίβενς δημιούργησε μια τεράστια ταινία και Ο Γίγας με την πολυπλοκότητά του αποτελεί μια από τις ταινίες που φέτος πρόκειται να διεκδικήσουν τα σημαντικότερα βραβεία του κινηματογράφου. ''
Η ταινία έχει λάβει 97% θετικές κριτικές στην ιστοσελίδα των κριτικών Rotten Tomatoes. Το περιοδικό TV Guide έδωσε στην ταινία τη μέγιστη βαθμολογία των τεσσάρων αστεριών, επαινώντας κυρίως την ερμηνεία του Τζέιμς Ντιν γράφοντας: ''Αυτός ήταν ο τελευταίος ρόλος στη σύντομη καριέρα του ηθοποιού κι η παρουσία του απογείωσε την ταινία. Ερμηνεύει το ρόλο του με την τεχνική της Μεθόδου και το υπόλοιπο καστ φαίνεται να είναι διχασμένο μεταξύ του δέους που προκαλεί το ταλέντο του και της αποστροφής που προκαλεί η εξυπνάδα του.''
Βραβεία
Η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών τίμησε την ταινία με 10 υποψηφιότητες μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, το οποίο έχασε από την ταινία του Μάικλ Άντερσον Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες (Around the World in 80 Days). Ο Τζορτζ Στίβενς βραβεύτηκε με το δεύτερό του Όσκαρ Σκηνοθεσίας, μετά το πρώτο που είχε κερδίσει για την ταινία Μια θέση στον ήλιο (A Place in the Sun) το 1951. Ο Τζέιμς Ντιν έλαβε τη δεύτερη μεταθανάτια υποψηφιότητά του για Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου και βρέθηκε συνυποψήφιος με τον συμπρωταγωνιστή του Ροκ Χάτσον, που έλαβε τη μοναδική υποψηφιότητα της καριέρας του. Κυριάρχησε τελικά ο Γιουλ Μπρίνερ που στέφθηκε νικητής για την ταινία Ο βασιλιάς κι εγώ (The King and I, 1956). Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1956 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ντιμίτρι Τιόμκιν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Τέξας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζορτζ Στίβενς Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής