cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θειικός ψευδάργυρος
Ασφάλεια
Η σκόνη του θειικού ψευδαργύρου είναι ερεθιστική για τα μάτια. Η κατάποση μικρών ποσοτήτων της ουσίας θεωρείται ακίνδυνη και, όπως προαναφέρθηκε, ο θειικός ψευδάργυρος προστίθεται στις ζωοτροφές ως πηγή ψευδαργύρου (μέταλλο-ιχνοστοιχείο που είναι απαραίτητο για τη διατήρηση κάθε μορφής ζωής), σε περιεκτικότητες μέχρι και εκατοντάδες μιλιγκράμ ανά χιλιόγραμμο ζωωτροφής. Η λήψη μεγάλων ποσοτήτων προκαλεί στομαχική διαταραχή με ναυτία και έμετο .
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Ενώσεις ψευδαργύρου Κατηγορία:Ενώσεις θείου Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Βεργκράν
Το Βεργκράν (γαλλικά: Vergranne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Θερμική τάση
Στη Θερμοδυναμική και κατ΄ εφαρμογή στη Μηχανολογία με τον όρο θερμική τάση χαρακτηρίζεται το σύνολο των δυνάμεων που δημιουργούνται στο εσωτερικό ενός σώματος, υπό μορφή μηχανικής τάσης, όταν εμποδίζεται η διαστολή ή συστολή, μέρους ή ολόκληρου του σώματος, υπό την επίδραση θερμοκρασιακών αλλαγών.
Τέτοιες θερμικές τάσεις προκαλούνται σε διάφορα υλικά, κυρίως στις περιπτώσεις ταχείας θερμοκρασιακής αλλαγής όπως π.χ. σε τοπικές ηλεκτροκολλήσεις, βαφές χαλύβων κ.λπ., οι οποίες μπορεί να καταστούν ιδιαίτερα επικίνδυνες σε περιπτώσεις δυσθερμαγωγών υλικών.
Επιπτώσεις των ασκουμένων θερμικών τάσεων που μπορεί να προκύψουν είναι οι ρηγματώσεις σωμάτων, θραύσεις, ή μόνιμες παραμορφώσεις, όπως χαρακτηριστικά συμβαίνουν σε σιδηροδρομικές γραμμές όταν δεν έχουν προβλεφθεί ανοχές διαστολής. Για την αποτροπή ή και ελαχιστοποίηση του κινδύνου εκδήλωσης των παραπάνω ανεπιθύμητων καταστάσεων, ακολουθείται συνήθως, κατά τη θερμική κατεργασία των μετάλλων, ή κραμάτων, ή και γυαλιού να παρεμβάλλονται διάφορες μεταλλουργικές κατεργασίες, όπως π.χ. της ανόπτησης ή επαναφοράς έτσι ώστε η θερμική αντοχή τους να είναι υψηλή.
Χαμένοι στη Μετάφραση
Ο όρος Χαμένοι στη Μετάφραση (αγγλ. Lost in translation) μπορεί να αναφέρεται:
Σάτυρος του Πραξιτέλη
Ο Σάτυρος αναπαυόμενος, ή Σάτυρος περιβόητος (κατά τον Πλίνιο) είναι ένα από τα ωραιότερα έργα του Πραξιτέλη και αριστουργηματικό δείγμα Ελληνικής γλυπτικής. Έχουν βρεθεί συνολικά πάνω από 100 αντίγραφα ανά τη Μεσόγειο, εκ των οποίων σημαντικότερο είναι το αντίγραφο που εκτίθεται στα Μουσεία Καπιτωλίου της Ρώμης.
Περιγραφή
Ο Σάτυρος είναι μαρμάρινη απεικόνιση έφηβου. Ακουμπάει το σώμα του στηρίζοντας το δεξί του μπράτσο στον κορμό ενός ξεραμένου δέντρου, κατά τέτοιο τρόπο που ο θεατής αναρωτιέται αν το πλάσμα αυτό είναι φυσική προέκταση του κομμένου κορμού. Με το υπόλοιπο σώμα του ακουμπάει σε ένα δεύτερο κλαδί τόσο αναπαυτικά, που τα πόδια του ξεκουράζονται στο χώμα. Το αριστερό του χέρι στηρίζεται στον γοφό. Στο δεξί χέρι κρατάει μικρή φλογέρα ή σύριγγα. Το μόνο ένδυμα που καλύπτει το σώμα του είναι το ακατέργαστο δέρμα ενός Λυγκός, ριγμένο επιπόλαια στον δεξί του ώμο και τυλιγμένο με πτυχές γύρω από την αριστερή μέση του, πίσω από την πλάτη, έτσι ώστε το κεφάλι του άγριου ζώου να πέφτει πάλι επάνω από τον δεξί ώμο και να σκεπάζει το δεξί στήθος. Το κεφάλι του άγριου ζώου έχει έκφραση ήρεμη, σαν να κοιμάται. Το νεανικό σώμα είναι ελαφρώς παχουλό, αγύμναστο αλλά γοητευτικό. Το κεφάλι είναι ελαφρά γερμένο στα αριστερά και έχει ελαφρά κλίση μπροστά, το πρόσωπο στραμμένο στον θεατή, η έκφραση του προσώπου γλυκιά, σοβαρή και εσωστρεφής με ένα αμυδρό χαμόγελο. Η κόμη είναι λεπτομερώς επεξεργασμένη, τα μαλλιά αν και κοντά, πυκνά σγουρά σκεπάζουν το κεφάλι και στεφανώνουν κούτελο, αυτιά και σβέρκο. Το φύλλο συκής είναι επινόηση των μεταγενέστερων αντιγραφέων, ενώ έλειπε στο αρχικό πρότυπο.
Ερμηνεία
Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν φτιάξει με τη φαντασία τους πλήθος μυθικών πλασμάτων, μεταξύ άλλων και εκείνα που κατοικούσαν στη φύση και έδιναν ζωή στα νερά και τα δάση. Με τον Σάτυρο αυτό ο Πραξιτέλης δίνει μια καινούργια ερμηνεία επάνω στο θέμα της ελεύθερης και ξέγνοιαστης ζωής. Αντί για κάποιο ξωτικό με μυτερά αυτιά και αποκρουστικές κατσικίσιες οπλές, έχουμε μπροστά μας ένα παιδί της φύσης, αγνό, ήμερο και άφοβο αλλά και με τα απαραίτητα κτηνώδη ένστικτα που του επιτρέπουν να αμύνεται τους κινδύνους και να επιζεί ακόμη και χωρίς τη βοήθεια του μοντέρνου πολιτισμού. Πάνω απ΄ όλα όμως, ο Σάτυρος με τη μικρή φλογέρα που έχει για σύντροφο κοντά του, αποδεικνύει τη βαθιά σύνδεσή με τη φύση, το απαλό σφύριγμα του ανέμου, τον ήχο του γάργαρου νερού της κρυστάλλινης πηγής, το κελάηδισμα των πουλιών ή ίσως και τη μελωδία ενός τραγουδιού κάποιας ανθρώπινης ψυχής που τρέφει υψηλότερα αισθήματα. Άραγε τι να αναπολεί;
Ιστορική τοποθέτηση
Ο Σάτυρος, έργο της σμίλης του Πραξιτέλη, ήταν αρχικά τοποθετημένος στην οδό των Τριπόδων στην Αθήνα. Σήμερα, ένα από τα πιο πετυχημένα αντίγραφα εκτίθεται στα Μουσεία Καπιτωλείου της Ρώμης, ενώ η τύχη του αρχικού προτύπου αγνοείται. Ως έργο είναι ισάξιο του Ερμή, αν και δυσκολότερο στη σύλληψη και εκτέλεση. Λένε ότι ο Πραξιτέλης αριθμούσε τον Σάτυρο και τον Έρωτα ως τα δύο πολυτιμότερα γλυπτά του εργαστηρίου του. Ο Πλίνιος αναφέρει στο βιβλίο του «Naturalis historia», ότι ο Πραξιτέλης κατασκεύασε ένα χάλκινο άγαλμα, το οποίο οι Έλληνες ονόμασαν «Σάτυρος περιβόητος».
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Ακανόνιστος γαλαξίας
thumb|Το [[Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου|Μέγα και το Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου είναι ακανόνιστοι γαλαξίες.]]
Ο Έντγουιν Χαμπλ τους ταξινόμησε σε δύο ομάδες:
Μία τρίτη κατηγορία είναι οι νάνοι ακανόνιστοι γαλαξίες, που χαρακτηρίζονται ως dI ή dIrr (dwarf Irregular). Θεωρείται ότι είναι πανομοιότυποι με τους πρώτους γαλαξίες που σχηματίστηκαν στο Σύμπαν.
Παραπομπές
*
Οθόι
Ο Οθόι είναι μυθικός βασιλιάς της Αιγύπτου. Σύμφωνα με τον Μανέθωνα βασίλεψε πριν τον κατακλυσμό και ήταν ημίθεος ή πνεύμα θνητού. Ο Μανέθων δεν μας δίνει ακριβή πληροφορία πόσα έτη βασίλεψε αλλά μας αναφέρει ότι βασίλεψε 203 έτη μαζί με τους επόμενους 7, άγνωστους, βασιλείς.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αιγύπτου
Δημοκρατία του Βανάτου
Ιστορία
Κατά την ανακήρυξη της Δημοκρατίας σχηματίστηκε το εθνικό συμβούλιο του Βανάτου, που αποτελούνταν από πέντε εκπροσώπους από τις εθνότητες της περιοχής που ήταν Γερμανοί, Ούγγροι, Σέρβοι και Ρουμάνοι. Πολιτικός επίτροπος της Δημοκρατίας έγινε ο Ότο Ροτ ενώ ο στρατιωτικός διοικητής έγινε ο Άλμπερτ Μπάρτα. Η ουγγρική κυβέρνηση αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Δημοκρατίας του Βανάτου, από μία άποψη θεωρείται ότι αυτό έγινε από την Ουγγαρία προκειμένου η περιοχή να μην προσαρτηθεί στο γιουγκοσλαβικό κράτος.
Ούντο Λάτεκ
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του διαγνώσθηκε πως έπασχε από την νόσο του Πάρκινσον, ενώ παράλληλα είχε υποστεί δύο εμφράγματα.
Δημοκρατία του Βανάτου
Ιστορία
Το εθνικό συμβούλιο σύστησε στρατιωτική αστυνομία και πολιτοφυλακή στις 4 Νοέμβριου του ίδιου έτους, στόχος ήταν να ανακτήσει τον έλεγχο σε ολόκληρη την επικράτεια του Βανάτου. Ωστόσο η Δημοκρατία του Βανάτου ήταν βραχύβια, μετά από λίγες ημέρες ο στρατός του Βασιλείου της Σερβίας αναπτύχθηκε στο Βανάτο κάτι το οποίο ήταν το τέλος της Δημοκρατίας του Βανάτου. Λίγους μήνες αργότερα, το Βανάτο διαιρέθηκε μεταξύ του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και τη Ρουμανία, λαμβάνοντας υπόψη τη διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης του Νόβι Σαντ.
Ούντο Λάτεκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γκλάντμπαχ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Κολωνία Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Σάλκε 04 Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Προπονητές νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Προπονητές νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπούντεσλιγκα
Δημοκρατία του Βανάτου
Ιστορία
Τον Απρίλιο του 1920 οι Γερμανοί του Βανάτου προσπάθησαν διπλωματικά να δημιουργήσουν εκ νέου το κρατίδιο με την ονομασία "Δημοκρατία της Μπανατίας". Σύμφωνα με τον ισχυρισμό αυτό η αποκατασταθήσα δημοκρατία δεν θα περιλαμβάνει μόνο το Βανάτο αλλά και τη γειτονική Μπάτσκα, θα διαιρείται σε καντόνια και θα διοικείται από εκπροσώπους της πλειοψηφίας εθνότητας σε κάθε καντόνι. Η πρόταση αυτή απορρίφθηκε στο συνέδριο ειρήνης του Παρισιού.
Δημογραφικά
Η Δημοκρατία αριθμούσε 1.582.133 κατοίκους, εκ των οποίων: Υπήρχαν κι άλλες μικρότερες εθνοτικές ομάδες όπως Σλοβάκοι, Κροάτες, Ρώσοι, κλπ..
Σύμφωνα με τη θρησκεία, ο πληθυσμός της Δημοκρατίας ήταν: Επίσης υπήρχαν μέλη μικρότερων θρησκευτικών κοινοτήτων όπως Καλβινιστές, Λουθηρανοί και οι Εβραίοι
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ρουμανίας Κατηγορία:Ιστορία της Ουγγαρίας Κατηγορία:Ιστορία της Βοϊβοντίνα Κατηγορία:20ός αιώνας στη Σερβία Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες Κατηγορία:Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη
Κυκλοπροπυλομεθυλαιθέρας
Ο κυκλοπροπυλομεθυλαιθέρας ή μεθυξυκυκλοπροπάνιο ή κυκλοπροπυλομεθυλοξείδιο είναι μια οργανική ένωση σύντομο συντακτικό τύπο 100 px. Είναι ένας αιθέρας. Με βάση το χημικό τύπο C4H8Ο του έχει τα ακόλουθα εικοσιπέντε (25) ισομερή θέσης:
Κυκλοπροπάνια
«Κυκλοπροπάνια» ονομάζονται τα κυκλοαλκάνια με τριμελή δακτύλιο, που αποτελεί και το χαρακτηριστικό της δομής τους. Οι πλευρικές αλυσίδες, όταν υπάρχουν, διαμορφώνονται όπως στα αλκάνια. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της μοριακής δομής τους είναι η εμφάνιση γωνίας δεσμού  που είναι η συνηθισμένη γωνία δεσμού sp3-sp3 που αντιστοιχεί σε κορεσμένο. Ύστερα από ενεργειακή ανάλυση των πιθανών δομών - μοριακών μοντέλων με κβαντομηχανικές μεθόδους προέκυψε ως πιθανότερη η εκδοχή του sp2 υβριδισμού και της δημιουργίας δύο μοριακών τροχιακών τριών κέντρων (των τριών ατόμων C), σ (2sp2-2sp2-2sp2) και π (2p-2p-2p), με 3 ηλεκτρόνια ανά μοριακό τροχιακό, ώστε να χρησιμοποιηθούν τα 6 διαθέσιμα ηλεκτρόνια των 3 ατόμων C (τα άλλα 6 χρησιμοποούνται για τους 6 σ δεσμούς με τα 6 άτομα υδρογόνου ή και τα αλκύλια). Αντί δηλαδή των κλασσικών 3 ομοιοπολικών δεσμών δύο κέντρων μεταξύ των ατόμων C, υπάρχουν 2 ομοιοπολικοί δεσμοί τριών κέντρων. 300 px Εξαιτίας αυτού του γεγονότος προκύπτει η λεγόμενη «ενέργεια τάσης δεσμών» που συνυπολογίζει την ενέργεια παραμόρφωσης δεσμικής γωνίας (κατά Baeyer), που οφείλεται στη διαφορά γωνίας από την κανονική, και την ενέργεια στρέψης (κατά Piltzer), που οφείλεται στην αδυναμία του συστήματος να στρέψει τους δεσμούς του και να πάρει διαμόρρφωση αποφυγής των απώσεων τύπου Van der Waals, που αναπτύσσονται από την προσέγγιση αλληλοαπωθούμενων ατόμων και ομάδων αυτών. Ενώ λοιπόν το ισομερές προπένιο έχει θερμότητα ολικής καύσης 1.971 kcal/mole το κυκλοπροπάνιο έχει 2.088 kcal/mole. Το ΔQ = 117 kJ/mole αντιστοιχεί ακριβώς στην επιπλέον ενέργεια που παγιδεύει η ιδιάζουσα δομή του τριμελή δακτυλίου. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι τα κυκλοπροπάνια (και τα υποκατεστημένα παράγωγά τους) να δείνουν αντιδράσεις προσθηκοδιάσπασης-1,3.
Από (2-αλο-1-αλομεθυλο)μεθυλαιθέρα
Με επίδραση ψευδαργύρου σε (2-αλο-1-αλομεθυλο)μεθυλαιθέρα παράγεται κυκλοπροπυλομεθυλαιθέρας, με ενδομοριακή αντίδραση Wurtz : 100 px
Από βινυλομεθυλαιθέρα και μεθυλενοδιιωδίδιο
100 px
Με αλκυλίωση αλκοολικού άλατος
Ακόμη, μπορεί να παραχθεί με κυκλοπροπυλίωση μεθανολικού άλατος (π.χ. CH3ONa) με κυκλοπροπυλαλογονίδιο ή μεθυλίωση κυκλοπροπανολικού άλατος με μεθυλαλογονίδιο (CH3X) :
30 px 100 px
ή
30 px 50 px
50 px 100 px
Πηγές
Κατηγορία:Αλκυλοκυκλοαλκυλαιθέρες Κατηγορία:Κυκλοπροπάνια Κατηγορία:C4
Arado Ar 96
Το Arado Ar 96 ήταν το κύριο μονοκινητήριο γερμανικό αεροσκάφος προκεχωρημένης εκπαίδευσης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Επιχειρησιακή ιστορία
Τα Arado χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς σε όλη τη διάρκεια του πολέμου για την προκεχωρημένη εκπαίδευση των χειριστών την ημέρα αλλά και τη νύκτα καθώς και για την εκπαίδευση σε πτήση μόνο με όργανα. Ο τύπος παρήχθη στη Γερμανία αλλά και την κατεχόμενη Τσεχοσλοβακία (εκεί από τις εταιρείες Letov και Avia). Μάλιστα η παραγωγή του συνεχίστηκε στην Τσεχοσλοβακία για μερικά χρόνια μετά το 1945. Στη Γαλλία αναπτύχθηκε το Ar 396, μία παραλλαγή του βασικού Ar 96 που εγχώρια ονομάζονταν SIPA SS.11 και είχε για κύριο δομικό υλικό το ξύλο. Παραλλαγές του ήταν το οπλισμένο SIPA 111 και το SIPA S-12, μεταλλικής κατασκευής. Τα S.11 χρησιμοποιήθηκαν σε πολεμικές επιχειρήσεις στην Αλγερία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Ar 96 Κατηγορία:Εκπαιδευτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Ο Δρόμος προς τον Πλούτο
Ο Δρόμος προς τον πλούτο είναι δοκίμιο που γράφτηκε από τον Βενιαμίν Φραγκλίνο το 1758. Πρόκειται για μια συλλογή συμβουλών που παρουσιάστηκε στο Poor Richard's Almanack κατά τη διάρκεια των πρώτων 25 χρόνων δημοσίευσής του, οργανωμένο σε μια ομιλία που δόθηκε από τον «Πατέρα Αβραάμ» σε μια ομάδα ανθρώπων. Πολλές από τις φράσεις που παραθέτει ο πατέρας Αβραάμ εξακολουθούν να είναι χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα. Οι συμβουλές του δοκίμιου βασίζονται στα θέματα της ηθικής εργασίας και της λιτότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών
Κερατόκαμπος Ηρακλείου
Ο Κερατόκαμπος (κάτοικοι 81 το 2011 ) είναι παραθαλάσσιος οικισμός της κοινότητας Άνω Βιάννου του δήμου Βιάννου. Ανήκε στην Επαρχίας Βιάννου του Νομού Ηρακλείου. Αποτελεί επίνειο της Άνω Βιάννου. Το μήκος της ακτής του είναι περίπου 7 χιλιόμετρα.
Η παραλία του αποτελεί αξιοθέατο και εκεί καταλήγει το φαράγγι του Καβουσίου. Το χωριό είναι νέο, καθώς ιδρύθηκε μετά τη δεκαετία του '50. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η καλλιέργεια κηπευτικών (αγγούρι, ντομάτα, πιπεριά), τα θερμοκήπια και ο τουρισμός. Κεντρικός ναός είναι αυτός του Αγίου Παντελεήμονα.
Φυσική εξέταση
Στα βόρεια της ακτής του βρίσκεται η κοιλάδα του Κερατοκαμπίτη ποταμού. Ο ποταμός αυτός ακολουθεί πορεία μέσα από το άγριο φαράγγι της Πορτέλας, το οποίο συνεχίζεται σε ένα μικρότερο φαράγγι. Το φαράγγι αυτό λέγεται «Του Πισκόπη το Πήδημα» από έναν θρύλο που διασώζεται από την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Ο θρύλος μιλά για έναν επίσκοπο που έτρεχε έφιππος να ξεφύγει από τους Τούρκους που τον καταδίωκαν. Με το που έφτασε στην άκρη του φαραγγιού, το άλογό του πήδηξε μακριά και κατάφερε να περάσει απέναντι. Έτσι, σώθηκε ο επίσκοπος και λέγεται ότι σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τον Άγιο Γεώργιο (σε αυτόν απέδωσε τη σωτηρία) έχτισε το σημερινό ναό του Αγίου Γεωργίου.
Στην περιοχή ευδοκιμεί το τροπικό φυτό αρμυρίκι, το οποίο ζει με θαλασσινό νερό.
Θεωρίες για την προέλευση του ονόματος
Διάφορες θεωρίες υπάρχουν για την προέλευση του ονόματος του οικισμού. Κατά τον Σπρατ, ναυτικό περιηγητή (19ος αιώνας), προέρχεται από την αρχαία πόλη Κεραία. Άλλοι διατείνονται ότι το όνομα προήλθε από τις κερατιές, όπως λέγονται οι χαρουπιές, οι οποίες βρίσκονται πίσω από την κοιλάδα του Κερατόκαμπου. Μια άλλη υπόθεση συνδέει την ονομασία με τον ασβεστολιθικό βράχο 617μ., ο οποίος βρίσκεται στα βόρεια του όρμου, το επονομαζόμενο Κέρατο. Το έξαρμα αυτό είναι ορατό από όλα τα μέρη και από τα παλιά τα χρόνια προσέλκυε την προσοχή των επισκεπτών. Από την κορυφή του μπορεί κανείς να διακρίνει ολόκληρη την περιοχή της Βιάννου.
Αρχαιολογική αξία
Η ευρύτερη περιοχή έχει σημαντική αρχαιολογική αξία. Εδώ κοντά λατρευόταν η Μινωίτισσα θεά του τοκετού Ειλείθυια. Επίσης, η αρχαιότερη ονομασία για τη χαρουπιά είναι κερατωνία ή κερωνία, πράγμα που επιβεβαιώνει κάπως μία από τις εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας.
Αρχαιολογικές έρευνες έφεραν στο φως ίχνη από τα ερείπια ενός ενετικού φρουρίου, που θεωρείται ότι κτίστηκε για να αντιμετωπιστούν οι πειρατικές επιδρομές. Σύμφωνα με μια άποψη, στο βράχο Κέρατο ή Βίγλα βρίσκονται πιθανότατα τα ερείπια της αρχαίας πόλης Κεραίας, κάτι που στηρίζεται σε αρχαιολογικά ευρήματα, όπως και στα αρχαία αντικείμενα που βρέθηκαν στο Νυχτεριδόσπηλιο, το μεγαλύτερο σπήλαιο στην περιοχή.
Σύγχρονη ιστορία
Την περίοδο των Επαναστάσεων κατά των Τούρκων, στον Κερατόκαμπο μεταφέρονταν πολεμοφόδια. Επίσης, το λιμάνι του εξυπηρέτησε τις αποβιβάσεις των επιδρομέων. Αξιοσημείωτο είναι ότι τον περασμένο αιώνα στον τόπο αυτό λειτουργούσε τελωνείο, με διορισμένο τελώνη.
Ο Κερατόκαμπος άρχισε να οικοδομείται και να κατοικείται από τη δεκαετία του ‘50 και έπειτα. Μέχρι τότε, το μόνο που υπήρχε στην περιοχή ήταν κάποια μικρά οικοδομήματα- αποθήκες, που εξυπηρετούσαν τους εμπόρους στην αποθήκευση των προϊόντων τους (λάδι, χαρούπια, κίτρα κλπ.). Τα κτίρια αυτά ήταν γνωστά με το όνομα Μαγατζέδες και δημιουργήθηκαν στα 1900-1930.
Στους Μαγατζέδες εγκαταστάθηκε αργότερα και το πρώτο τηλέφωνο της περιοχής, ώστε να εξυπηρετηθεί η επικοινωνία.
Πολιτιστικά στοιχεία
Στο χωριό δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος, με την επωνυμία «Η Βίγλα». Ιδρύθηκε από κατοίκους και φίλους το 1996 και στοχεύει στην ποιοτική παρέμβαση στο φυσικό περιβάλλον της περιοχής, εκτός από την προβολή του τόπου.
Η μουσική παράδοση του Κερατόκαμπου κυριαρχείται από το μαντολίνο και το βιολί, με επιρροές από τη Σητειακή Σχολή.
Παραπομπές
Κερατοκ Κερατοκαμπος
Λογισμικό ανοικτού κώδικα
Στον χώρο της πληροφορικής και των ηλεκτρονικών υπολογιστών, με τον όρο λογισμικό ανοικτού κώδικα (αγγλ.: Open Source Software, OSS) εννοείται λογισμικό του οποίου ο πηγαίος κώδικας διατίθεται σε τρίτον για να τον εξετάσει. Κατά καιρούς έχουν εμφανιστεί αρκετές διαφορετικές άδειες χρήσης σχεδιασμένες να συνοδεύουν λογισμικό ανοικτού κώδικα. Μερικές από αυτές επιτρέπουν στους χρήστες και να τροποποιήσουν τον κώδικα ή και να τον αξιοποιήσουν σε άλλες εφαρμογές. thumb|220px|Το λογότυπο του ανοιχτού λογισμικού
Βερν (Ντου)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Λογισμικό ανοικτού κώδικα
Το λογισμικό ανοικτού κώδικα δεν σημαίνει απαραιτήτως δωρεάν λογισμικό, ούτε Ελεύθερο Λογισμικό σύμφωνα με τον ορισμό που δίνει στο Ελεύθερο Λογισμικό το Ίδρυμα Ελεύθερου Λογισμικού, αλλά αναφέρεται μόνο στο γεγονός πως επιτρέπεται σε κάθε χρήστη να εξετάσει και να χρησιμοποιήσει τη γνώση και τις δυνατότητες που προσφέρει ο παρεχόμενος πηγαίος κώδικας. Στην πράξη, τα περισσότερα προγράμματα ανοιχτού κώδικα παρέχονται δωρεάν και μπορούν να χαρακτηριστούν ελεύθερα.
Electric (Pet Shop Boys)
Το Electic είναι το δωδέκατο άλμπουμ των Pet Shop Boys, κυκλοφόρησε στις 12 Ιουλίου 2013. Είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας δεν κυκλοφόρησε από την Parlophone και κυκλοφόρησε από τη δισκογραφική τους εταιρία, x2, από την Kobalt Label Services.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Electic ήταν το άλμπουμ της εβδομάδας από τις 8 Ιουλίου 2013 στο ραδιοφωνικό σταθμό BBC Radio 2. Σε συνεργασία με τον μουσικό Example, το άλμπουμ έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο τρία στα βρετανικά charts, να γίνει το υψηλότερο σημείο τους-charting στούντιο άλμπουμ τους Very που ήταν στην κορυφή των chart το 1993.
Τραγούδια
Ιαπωνική έκδοση:
Κατηγορία:Δισκογραφία των Pet Shop Boys
Άρδασσα Κοζάνης
Η Άρδασσα είναι χωριό του Νομού Κοζάνης και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Εορδαίας. Απέχει 6 χλμ. ΝΔ. της Πτολεμαΐδας, και 34 χλμ. Β.της Κοζάνης. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της πεδιάδας της Εορδαίας, μόλις 2 χλμ. από τους πρόποδες τους Ασκίου Όρους σε υψόμετρο 630μ.
Ιστορικά στοιχεία
Το παλαιό όνομα του οικισμού ήταν Σούλποβο. Τον 17ο αιώνα το χωριό κατοικούνταν από Έλληνες σύμφωνα με τον Τούρκο περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή Οι Έλληνες σταδιακά εκδιώχτηκαν από τους Οθωμανούς και τους Βούλγαρους. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών Ελλάδος - Τουρκίας το Σούλποβο κατοικήθηκε από Ελληνικούς προσφυγικούς πληθυσμούς του Πόντου, καταγόμενους από την περιοχή Δορύλλης (Τορούλ) Άρδασσας του Πόντου (Κορόνιξα, Άρδασσα, Ζιγανα, Κρώμνη, Κοδωνάντων κ.α.). Έτσι ο οικισμός μετονομάστηκε από Σούλποβο τιμητικά σε Άρδασσα.
Γενικά στοιχεία
Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία, καθώς ο κάμπος της περιοχής είναι εξαιρετικά εύφορος. Σήμερα, ως επί το πλείστον καλλιεργείται σιτάρι και καλαμπόκι, ενώ στο παρελθόν η Άρδασσα ήταν φημισμένη για τον εξαιρετικής ποιότητας καπνό της. Έχει εξαιρετική θέα προς το Άσκιον Όρος. Το κλίμα του οικισμού είναι ηπειρωτικό, με θερμά και ξηρά καλοκαίρια και ψυχρούς και δριμείς χειμώνες. Η θερμοκρασία πέφτει πολλές φορές κάτω των -20°C ενώ το καλοκαίρι μπορεί να αγγίξει και τους 41 °C. Η μέση βροχόπτωση ετησίως φτάνει τα 580 mm. Κατά τις δεκαετίeς 1950 και 1960 στην Άρδασσα είχε αναπτυχθεί η εκτροφή του νεροβούβαλου. Μάλιστα είχε αποδοθεί στον οικισμό το προσωνύμιο Βουβαλοχώρι, λόγω των βαλτωδών εκτάσεων που διέθετε ο κάμπος του οικισμού. Σήμερα στην Άρδασσα είναι σε λειτουργία Παιδικός Σταθμός, Νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Φαρμακείο, Αγροτικό Ιατρείο καθώς και διαφόρων ειδών καταστήματα.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Άρδασσας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 37,865 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Κρυόβρυση.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Εορδαίας
Μπόχος
Ο  Μπόχος ήταν μυθικός βασιλιάς της Αιγύπτου. Αναφέρεται από τον Μανέθωνα στο βιβλίο του Αιγυπτιακά.
Βασίλεψε πριν τον Κατακλυσμό και ήταν στη σειρά των ημίθεων ή πνευμάτων θνητών που βασίλεψαν μετά τους θεούς στην Αίγυπτο. Ήταν διάδοχος των απογόνων του Μίνωα και η διάρκεια της βασιλείας του αναφέρεται μαζί με τους επόμενους οκτώ άγνωστους βασιλείς σε 214 έτη.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αιγύπτου
Βατερλώ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Στο φως της μέρας
Το Στο Φως της Μέρας είναι αμερικάνικη ταινία καταστροφής του 1996, σε σκηνοθεσία του Ρομπ Κοέν, με τους Σιλβέστερ Σταλόνε, Έιμι Μπρένεμαν και Βίγκο Μόρτενσεν.
Πλοκή
Μετά από μια έκρηξη σε μια υποθαλάσσια σήραγγα που προκλήθηκε από τοξικά απόβλητα, οι επιζώντες παγιδεύονται στο τούνελ με ελάχιστα αποθέματα αέρα. Μοναδική τους ελπίδα είναι ο Κιτ Λατούρα, ένας άντρας ο οποίος είναι διατεθειμένος να ρισκάρει τη ζωή του για τις δικές τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1996 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ
Ιστορικός άξονας του Παρισιού
μικρογραφία|426x426εσ|Η [[Αψίδα του Θριάμβου του Καρουζέλ, ο οβελίσκος της πλατείας Κονκόρντ, η Αψίδα του Θριάμβου και η Αψίδα της Λα Ντεφάνς, στην ίδια ευθεία.]] Ο ιστορικός άξονας του Παρισιού ή βασιλικός δρόμος είναι ένα σύνολο μνημείων, κτιρίων και οδικών αρτηριών που εκτείνεται από το κέντρο του Παρισιού και φθάνει ως τα προάστια, σε τμήμα των Ω-ντε-Σεν. Αρχίζει από το Λούβρο στο κέντρο του Παρισιού και φθάνει 10 χιλιόμετρα πιο δυτικά, στην επιχειρηματική περιοχή Λα Ντεφάνς που βρίσκεται στην περιοχή των κοινοτήτων Πυτώ, Κουρμπεβουά και Ναντέρ.
Περιγραφή
Αυτή η μεγάλη αστική προοπτική στα δυτικά του Παρισιού, συνδέει από ανατολικά προς δυτικά, το έφιππο άγαλμα του Λουδοβίκου ΙΔ' στην αυλή του Ναπολέοντα του Λούβρου και την Αψίδα της Λα Ντεφάνς. Περνάει μέσα από τον κήπο του Κεραμεικού, την πλατεία Κονκόρντ, τη λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων, την πλατεία Σαρλ ντε Γκωλ (ως το 1970: πλατεία Ετουάλ) με την Αψίδα του Θριάμβου, τη λεωφόρο της Μεγάλης Στρατιάς και - πέραν της πύλης Μαγιό - διασχίζει το Νεϊγί-συρ-Σεν ως εθνική οδός 13, που σ' αυτή την κοινότητα ονομάζεται λεωφόρος Σαρλ ντε Γκωλ, πριν διασχίσει τον Σηκουάνα μέσω της γέφυρας Νεϊγί και φθάνει στη Λα Ντεφάνς.
Ιστορία
Η διαδρομή ήταν γνωστή από τους πρώτους Καπετίδες που το 1190 έχτισαν και κατοίκησαν το παλάτι του Λούβρου. Ακολουθούσαν αυτό το μονοπάτι σε ευθεία γραμμή για να πάνε για κυνήγι στο δάσος του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι, διασχίζοντας τον Σηκουάνα από ένα πορθμείο.
Ο ιστορικός άξονας του Παρισιού έχει την ιστορική του προέλευση στην εποχή της Αικατερίνης των Μεδίκων με την κατασκευή του ανακτόρου του Κεραμεικού, που σήμερα δεν υπάρχει, το οποίο ήταν διακοσμημένο με έναν μεγάλο γεωμετρικό κήπο αναγεννησιακού στυλ στον άξονα. Αυτό το ανάκτορο, που διευρύνθηκε σημαντικά κατά τις επόμενες βασιλείες, ήταν το επίκεντρο από το οποίο ο Αντρέ Λε Νοτρ, κηπουρός του Λουδοβίκου ΙΔ', γύρω στο 1667 σχεδίασε τον σημερινό κήπο του Κεραμεικού καθώς και τη λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων, που τότε ήταν εξοχή, για να διευρύνει τον ορίζοντα του παλατιού, δημιουργώντας θέα προς τα δυτικά και επεκτείνοντας τον κεντρικό άξονα των κήπων.
Η κατασκευή της πλατείας Κονκόρντ στα χρόνια του Λουδοβίκου ΙΕ' και η ανέγερση της Αψίδας του Θριάμβου το 1836 στην πλατεία Σαρλ ντε Γκωλ, συνέχισαν αυτόν τον στόχο να διευρύνουν την προοπτική του παλατιού του Κεραμεικού, το οποίο ήταν η επίσημη έδρα της γαλλικής εξουσίας στο Παρίσι υπό διαδοχικές κυβερνήσεις. Το παλάτι του Κεραμεικού καταστράφηκε από πυρκαγιά στα γεγονότα της Κομμούνας του 1871 και δεν ξαναχτίστηκε, αν και υπάρχουν προτάσεις και συζητήσεις ανακατασκευής του. Ο άξονας έχασε έτσι τον αρχικό του στόχο, αλλά συνέχισε να αναπτύσσεται με την αστικοποίηση κατά μήκος των Ηλυσίων Πεδίων.
Στα ανατολικά, το παλάτι του Κεραμεικού είχε έναν ανοιχτό τετράγωνο χώρο, την πλατεία του Καρουζέλ. Εκεί, με εντολή του Ναπολέοντα, ανεγέρθηκε το 1808 η αψίδα του Θριάμβου του Καρουζέλ  (και έτσι βρίσκεται στον ίδιο άξονα που αναπτύσσεται και πέρα από το ανάκτορο).
Στη δεκαετία του 1950, η περιοχή Λα Ντεφάνς μετατράπηκε σε μια νέα επιχειρηματική συνοικία και μεγάλα κτίρια γραφείων και ουρανοξύστες χτίστηκαν κατά μήκος της λεωφόρου. Ο άξονας επεκτάθηκε και πάλι, με φιλόδοξα έργα για το δυτικό άκρο του.
Το 1989 ανεγέρθηκε ένα έργο που αντιπροσωπεύει μια σύγχρονη εκδοχή της Αψίδας του Θριάμβου τον 20ό αιώνα, η Αψίδα της Λα Ντεφάνς, που αποτελεί το δυτικό άκρο του ιστορικού άξονα. Το δίκτυο των σιδηροδρομικών γραμμών και των οδικών σηράγγων κάτω από την υπερυψωμένη πλατεία της Λα Ντεφάνς εμπόδισε τους πυλώνες που στηρίζουν την αψίδα να ευθυγραμμίζονται ακριβώς με τον άξονα: είναι ελαφρώς εκτός γραμμής, κάνοντας τον άξονα να επεκταθεί περαιτέρω προς τα δυτικά. εναλλ.=|κέντρο|μικρογραφία|920x920εσ|Ο ιστορικός άξονας του Παρισιού
Ζαφείρης Κάκκαρης
Ο Ζαφείρης Κάκκαρης (γεν. 1951) είναι πρώην διεθνής Έλληνας τερματοφύλακας που αγωνιζόταν στον Πανιώνιο.
Ιστορικός άξονας του Παρισιού
Μνημεία και οδικοί άξονες
μικρογραφία|250x250εσ|Η [[αψίδα της Λα Ντεφάνς, το δυτικό άκρο του ιστορικού άξονα]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι
Ζαφείρης Κάκκαρης
Βιογραφικό
Ο Ζαφείρης Κάκκαρης ξεκίνησε την αγωνιστική του σταδιοδρομία από τον Αργοναύτη Χατζηκυριάκειου. Ως τερματοφύλακας διακρινόταν για την αλτικότητά του και τις εκτινάξεις του. Έπαιξε στην ομάδα του Πανιώνιου από τη σεζόν 1971-72 μέχρι το 1981 - 82. Την τελευταία αυτή περίοδο τραυματίσθηκε σοβαρότατα και χρειάσθηκε να μεταβεί στο εξωτερικό για θεραπεία. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στη Β΄ Εθνική κατηγορία με τον Αιολικό Μυτιλήνης (2 σεζόν) και το Λεβαδειακό (1 χρονιά), εκτός από το 1983-84 που επανήλθε στον Πανιώνιο, τη χρονιά του δεύτερου μπαράζ. Τερμάτισε την αγωνιστική του καριέρα στο Φωστήρα Ταύρου και τη Δ΄ Εθνική, το 1988.
Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου που κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος το 1979, για πρώτη φορά στην ιστορία του. Αφού απέκλεισε τον Άρη με 2-5, 5-1 και τον Ολυμπιακό με 2-1, 2-3 (με το εκτός έδρας γκολ), νίκησε στον τελικό την ΑΕΚ με 3-1.
Στην Εθνική
Ο Ζαφείρης Κάκκαρης ήταν έξι φορές διεθνής με την εθνική ομάδα. Η πρώτη φορά ήταν στις 26/10/1977 στον ισόπαλο 0-0 εκτός έδρας αγώνα με τη Βουλγαρία για το Βαλκανικό Κύπελλο. Αγωνίστηκε σε ένα ακόμα ματς για την ίδια διοργάνωση και οι άλλες τέσσερις συμμετοχές του ήταν σε φιλικά της εθνικής ομάδας το 1978.
Η τελευταία συμμετοχή του ήταν στις 5/4/1978 στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα με την Πολωνία (ήττα 2-5).
Επίσης, υπήρξε διεθνής με την Εθνική νέων το 1969 και με την Εθνική ελπίδων το 1972 σε αγώνα με την Κύπρο στις 22 Μαρτίου.
Πηγές
Κακκαρης Ζαφειρης Κακκαρης Ζαφειρης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κακκαρης Ζαφειρης Κακκαρης Ζαφειρης Κακκαρης Ζαφειρης Κακκαρης Ζαφειρης Κακκαρης Ζαφειρης Κακκαρης Ζαφειρης Κακκαρης Ζαφειρης
Μπάρμπαρα Παρτί
Η Μπάρμπαρα Χολ Παρτί (Barbara Hall Partee), γεννημένη στις 23 Ιουνίου 1940 στο Ίγκλγουντ του Νιου Τζέρσεϊ, είναι καθηγήτρια Γλωσσολογίας και Φιλοσοφίας στο Κολλέγιο Άμχερστ της Μασαχουσέτης. Είναι μια από τους ιδρυτές της σύγχρονης τυπικής σημασιολογίας. Μέσα από την επαφή της με το φιλόσοφο και επιστήμονα της λογικής Ρίτσαρντ Μόνταγκιου κατά τη δεκαετία του 1970, οι έρευνες πάνω στην παραγωγική γλωσσολογία (generative grammar, generative linguistics) και στην τυπική αναλυτική φιλοσοφία συνέκλιναν. Έγινε ευρύτερα γνωστή αυτήν την προσέγγιση στη σημασιολογία των φυσικών γλωσσών ανάμεσα στους γλωσσολόγους, ειδικά σε μια εποχή που το πεδίο χαρακτηριζόταν από διενέξεις σχετικά με την Παραγωγική Σημασιολογία (Generative Semantics).
Τα τελευταία χρόνια ενδιαφέρεται για ένα νέο είδος διανοητικής σύνθεσης--δημιουργώντας συνδέσεις με την παράδοση της λεξιλογικής σημασιολογικής έρευνας όπως έχει ήδη εφαρμοστεί στη Ρωσία.
Βραβεία
Οι τιμές που έχει λάβει περιλαμβάνουν την προεδρία της Γλωσσολογικής Κοινότητας της Αμερικής (Linguistic Society of America) το 1986, επίτιμα διδακτορικά από το Κολέγιο Swarthmore το 1989, το Πανεπιστήμιο Charles της Πράγας το 1992 και το Copenhagen Business School το 2005, εκλογή στην Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών το 1984 και στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών το 1989. Το 1992 έλαβε το Max-Planck-Forschungspreis (ερευνητικό βραβείο της Max Planck Society, μαζί με τον Hans Kamp).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί γλωσσολόγοι
1908 Πομπέντα
Η Πομπέντα (Pobeda) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,7. Ανακαλύφθηκε το 1972 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από τη ρωσική λέξη για τη νίκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πομπεντα
Θέμα Μελενίκου
Το Θέμα Μελενίκου ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μικρό Θέμα, στην Θράκη με διοικητική έδρα το Μελένικο της σημερινής Βουλγαρίας. Το θέμα άγνωστο πότε δημιουργήθηκε, αναφέρεται σε έγγραφα του 1304, του 1319 και του 1320.
Υποδιαιρέσεις του θέματος ήταν το Καπετανίκιον Βαλαβίσδας, το Καπετανίκιον Διακάστρου , και το Καπετανίκιον Άνω Βαλαβίσδας.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Ιστορία των Σερρών Κατηγορία:Μελένικο
Τριντάντε και Μάρτιμ Βαζ
Τα νησιά είναι ηφαιστειογεννούς προέλευσης και έχουν τραχιά τοπογραφία. Κατά το μεγαλύτερο τους μέρος είναι άγονα, εκτός από το νότιο τμήμα της Νήσου Τριντάντε. Ανακαλύφθηκαν το 1502 από τον Πορτογάλο εξερευνητή Ζοάο ντα Νόβα και παρέμειναν Πορτογαλικά μέχρι που έγιναν τμήμα της Βραζιλίας μετά την ανεξαρτησία της. Από το 1890 έως το 1896, το Τριντάντε είχε καταληφθεί από το Ηνωμένο Βασίλειο, μέχρι που επετεύχθη μια συμφωνία με τη Βραζιλία.
Τα νησιά με τις θέσεις τους παρατίθενται παρακάτω:
Τριντάντε
Η μικρή νήσος Τριντάντε, με έκταση 10,1 χλμ², βρίσκεται στο ανατολικό άκρο μιας αλυσίδας υποθαλάσσιων ηφαιστείων με κατεύθυνση από Ανατολή προς Δύση που εκτείνεται για περίπου 1.100 χλμ. από την ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα έξω από τις ακτές της Βραζιλίας. Το νησί βρίσκεται περισσότερο ανατολικά από το μισό της απόστασης μεταξύ της Βραζιλίας και της Μεσοατλαντικής Ράχης κοντά στο ανατολικό άκρο της υποθαλάσσιας Ράχης Βιτόρια-Τριντάντε.
Το Τριντάντε είναι ένα ορεινό, διαμελισμένο ηφαιστειογεννές νησί με πολυάριθμους φονολιθικούς θόλους λάβας και απότομα ηφαιστειακά στόμια. Ψηλότερη κορυφή είναι το Πίκο Ντεσεζάντο (Επιθυμητό), κοντά στο κέντρο του νησιού, περίπου 600 μέτρα ύψος. Το Πίκο Μονουμέντο (Μνημείο), μια αξιοθαύμαστη κορυφή σχήματος ελαφρά κεκλιμένου κυλίνδρου, υψώνεται από τη δυτική ακτή. Η νεότερη ηφαιστειακότητα, στο Βουλκάο ντε Παρεντάο στο νοτιοανατολικό άκρο του νησιού, σχημάτισε έναν πυροκλαστικό κώνο με ροές λάβας που δεν είναι παλαιότερες από την Ολόκαινο περίοδο. Τα υπολείμματα του κρατήρα του ύψους 200 μ ηφαιστειακού κώνου διατηρούνται ακόμα. Οι ροές λάβας από τον κώνο μεταφέρθηκε προς τα βόρεια, όπου σχημάτισαν μια ακανόνιστη ακτογραμμή και παράκτια νησιά. Μικρότερα ηφαιστειακά κέντρα της τελευταίας ηφαιστειακής περιόδου βρίσκονται στην περιοχή του Μόρρο Βερμέλιο (Ερυθρό Όρος) στο νότιο κεντρικό τμήμα του νησιού.
Υπάρχει ένας μικρός οικισμός στα βόρεια στην Ενσεάδα ντος Πορτουγκέζες (Αραξοβόλι των Πορτογάλων), που υποστηρίζει μια φρουρά 32 ατόμων του Βραζιλιάνικου Πολεμικού Ναυτικού.
Μάρτιν Βαζ
Η συστάδα των Νήσων Μάρτιν Βαζ βρίσκεται περίπου 47 χλμ. ανατολικά της Νήσου Τριντάντε.
Η συστάδα αποτελείται από 3 μεγαλύτερες και αρκετά μικρότερες νησίδες και βράχους. Το μεγαλύτερο των νησιών, το Μάρτιν Βαζ έχει μήκος 500 μ, πλάτος 800 μ και ύψος 175 μ. Τα νησιά είναι όλα ηφαιστειογεννούς προέλευσης, υψώνονται απότομα από τον πυθμένα της θάλασσας, έχουν απότομη κλίση και γκρεμούς.
Τα κύρια νησιά καλύπτονται με βρύα, μικρούς θάμνους αλλά όχι δέντρα. Ο κύριος πληθυσμός είναι τα ενδημικά είδη αράχνης του Μάρτιν Βαζ και εκατοντάδες θαλασσοπούλια.
Δεν είναι βέβαιο εάν ο Ισπανός Καμπράλ ανακάλυψε τα νησιά το 1500 στην πορεία του από τη Βραζιλία στην Ινδία, αλλά ανέφερε έναν μεγάλο αριθμό νησιών, γεγονός που δεν μπορεί να αποδείξει εάν πράγματι έφτασε τη συστάδα. Τα νησιά ανακαλύφθηκαν το 1502 από τον Πορτογάλο Χουάν ντα Νόβα Καστέλλ, και τα επισκέπτηκε το 1514 ο ντε λα Κόζα, που τα ονόμασε βράχους Σάντα Μαρία Εσμεράλντα. Το 1768 ο Γάλλος ΛαΠερούζ ήθελε να σκαρφαλώσει τους βράχους, αλλά δύο ναύτες του σκοτώθηκαν κατά την προσπάθεια προσεδάφισης σ’ αυτούς. Προς τιμήν ενός από τους ναύτες του ο ΛαΠερούζ ονόμασε τη συστάδα Μάρτιν Βαζ.
Το 1951 το Βραζιλιάνικο Πολεμικό ναυτικό διεκδίκησε τα νησιά, που πλέον επίσημα λέγονται Μάρτιν Βαζ, στη Βραζιλία, και ένα επιστημονικό πολεμικό πλοίο θέλησε να προσεγγίσει και να βάλει ένα λάβαρο εκεί. Το σκάφος καταστράφηκε αφού προσέκρουσε στον ύφαλο, και 12 ναύτες σκοτώθηκαν.
Το 1960 η Βρετανική επιστημονική αποστολή με το πλοίο HMS Όουεν βρήκε ένα ασφαλές αραξοβόλι, και ανέβηκε στο μεγαλύτερο νησί. Η πρώτη και ως τώρα μοναδική προσεδάφιση στη Νήσο ντο Σουλ έγινε το 1962 από μια Βραζιλιάνικη ομάδα με ελικόπτερο, από τη Νήσο Τριντάντε. Ο Δόκτωρ Ε.Π.Σκόρτσα βρήκε ένα σπάνιο ορυκτό μέταλλο, που σε παλαιότερες εποχές βρέθηκε στην Κίνα και τη Σλοβακία.
Κατηγορία:Νησιά της Βραζιλίας Κατηγορία:Απομονωμένα νησιά Κατηγορία:Αρχιπελάγη
Οφούντα
μικρογραφία|Τζίνγκου τάιμα (Jingū taima) ((神宮大麻)), ένα οφούντα (σινσάτσου) που εκδόθηκε από τα [[Μεγάλο Ιερό της Ίσε|Μεγάλα Ιερά της Ίσε]] Στον Σιντοϊσμό και τον Βουδισμό στην Ιαπωνία, ένα οφούντα (お札/御札) είναι φυλακτό φτιαγμένο από διάφορα υλικά όπως χαρτί, ξύλο, ύφασμα ή μέταλλο. Τα οφούντα βρίσκονται συνήθως τόσο σε σιντοϊστικούς ναούς όσο και σε βουδιστικούς ναούς και θεωρούνται ότι είναι εμποτισμένα με τη δύναμη των θεοτήτων (κάμι) ή βουδιστικών μορφών, που τιμούνται εκεί. Τέτοια φυλαχτά ονομάζονται επίσης γκόφου (gofu) (護符).
Ορισμένα είδη οφούντα προορίζονται για συγκεκριμένο σκοπό (όπως προστασία από καταστροφή ή κακοτυχία, ασφάλεια μέσα στο σπίτι ή εύρεση ερωτικού συντρόφου) και μπορεί να τα έχει πάνω του ένα άτομο ή να τοποθετηθούν σε άλλους χώρους του σπιτιού (όπως πύλες, πόρτες, κουζίνες ή οροφές). Το χαρτί οφούντα μπορεί επίσης να αναφέρεται ως καμιφούντα (kamifuda, 紙札), ενώ αυτά που είναι κατασκευασμένα από ξύλο μπορεί να ονομάζονται κιφούντα (kifuda, 木札). Το ομαμόρι, ένα άλλο είδος ιαπωνικού φυλαχτού, προέρχεται και μπορεί να θεωρηθεί ως μια μικρότερη, φορητή έκδοση του οφούντα.
Ένας συγκεκριμένος τύπος οφούντα είναι ένα φυλαχτό, που εκδίδεται από ένα Σιντοϊστικό ιερό στο οποίο είναι γραμμένο το όνομα του ιερού ή το κάμι του, που τιμάται εκεί, και είναι σφραγισμένο με τη σφραγίδα του ιερού. Τέτοια οφούντα, που ονομάζονται επίσης σινσάτσου (shinsatsu, 神札), γκο-σινσάτσου (go-shinsatsu, 御神札) ή σίνπου (shinpu, 神符), τοποθετούνται συχνά σε οικιακούς Σιντοϊστικούς βωμούς (καμιντάνα) και τιμούνται και ως σύμβολο του ιερού και ως σύμβολο της θεότητάς του (ή των θεοτήτων του) και ένα μέσο μέσω του οποίου ο πιστός μπορεί να έχει πρόσβαση στο συγκεκριμένο κάμι. Τα οφούντα περιέχουν την ουσία ή τη δύναμη του κάμι, επειδή έχουν αφιερωθεί στο κάμι. Από αυτή την άποψη, είναι κάπως παρόμοια (αλλά όχι ίδια με) με τα γκοσιντάι, τα οποία είναι φυσικά αντικείμενα, που χρησιμεύουν ως αποθήκες για τα κάμι στα ιερά του Σιντοϊσμού.
Με παρόμοιο τρόπο, τα βουδιστικά οφούντα θεωρούνται εμποτισμένα με το πνεύμα και την αρετή των Βούδα, των Μποντισάτβα ή άλλων σεβαστών μορφών του βουδιστικού πάνθεου, λειτουργώντας ουσιαστικά σε πολλές περιπτώσεις ως μια πιο οικονομική εναλλακτική αντί για βουδιστικές εικόνες και αγάλματα.
Ποικιλίες και χρήση
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Ένα Τζίνγκου Τάιμα ακόμα στο ημιδιαφανές χάρτινο περιτύλιγμά του. Αυτό το κάλυμμα μπορεί να αφαιρεθεί όταν τοποθετείτε το φυλακτό σε ένα καμιντάνα. Τα Οφούντα έχουν διάφορες μορφές. Ορισμένα είναι χαρτάκια ή φύλλα χαρτιού, άλλα όπως τα Τζίνγκου Τάιμα είναι λεπτές ορθογώνιες πλάκες (κακουμπαράι/κακουχαράι) (kakubarai/kakuharai (角祓)), που περικλείονται σε ένα περίβλημα, που μοιάζει με φάκελο (το οποίο μπορεί περαιτέρω να καλύπτεται με ημιδιαφανές χαρτί περιτυλίγματος), ενώ άλλα είναι ξύλινες πλάκες (κιφούντα), που μπορεί να είναι μικρότερα ή μεγαλύτερα από το κανονικό σινσάτσου. Μερικά ιερά διανέμουν κενχαράι, το οποίο αποτελείται από ένα κομμάτι ξύλου τοποθετημένο μέσα σε μια πτυχή χαρτιού. Τα Οχαράι Τάιμα, που εκδόθηκαν από τα ιερά της Ίσε πριν από την περίοδο Μεϊτζί είχαν συνήθως τη μορφή κενχαράι. Ενώ η ποικιλία κακουχαράι είναι σήμερα πιο διαδεδομένη, τα Τζίνγκου Τάιμα του τύπου κενχαράι εξακολουθούν να διανέμονται στο Ιερό της Ίσε. μικρογραφία|275x275εσ| Ένα παράδειγμα σινσάτσου (από το Ιερό Κοτζινγιάμα στην επαρχία Σίγκα): μια πλάκα με τα ονόματα των κάμι του ναού - Χομουσούμπι, Οκιτσουχίκο και Οκιτσουχίμε - γραμμένα σε Jindai moji και το χάρτινο περίβλημά του στο οποίο είναι γραμμένο το όνομα του ναού ή το επίθετο της θεότητάς του – στην προκειμένη περίπτωση, Kōjinyama-no-Ōkami (荒神山大神, 'Ιερό της μεγάλης Θεότητας του Κοτζινγιάμα') – και σφραγισμένα με τις σφραγίδες του ιερού (μέση) και του ιερέα του (κάτω). Τα οφούντα και τα ομαμόρι είναι διαθέσιμα όλο το χρόνο σε πολλά ιερά και ναούς, ειδικά σε μεγαλύτερους με μόνιμο προσωπικό. Καθώς αυτά τα αντικείμενα είναι ιερά, τεχνικά δεν «αγοράζονται» αλλά μάλλον «λαμβάνονται» (授かる, sazukaru) ή ukeru (受ける), με τα χρήματα που καταβάλλονται ως αντάλλαγμα να θεωρούνται ως δωρεά ή προσφορά (初穂料, hatsuhoryō, κυριολεκτικά «τέλος πρώτης σοδειάς»). Κάποιος μπορεί επίσης να λάβει ένα ξύλινο φυλαχτό, που ονομάζεται κιτοφούντα (kitōfuda, 祈祷札) μετά από επίσημες προσευχές ή τελετουργίες (kitō (祈祷)) που εκτελούνται για λογαριασμό κάποιου σε αυτούς τους χώρους λατρείας.
Τα σινσάτσου όπως τα Τζίνγκου Τάιμα είναι τοποθετημένα σε έναν οικιακό βωμό (καμιντάνα) ή σε ένα ειδικό πάγκο (οφουντατάτε). Ελλείψει ενός πάγκου, μπορούν να τοποθετηθούν όρθια σε καθαρό και τακτοποιημένο χώρο πάνω από το επίπεδο των ματιών ή να στερεωθούν σε τοίχο. Τα σινσάτσου και το καμιντάνα που τα στεγάζουν είναι στραμμένα προς τα ανατολικά (όπου ανατέλλει ο ήλιος), το νότο (η κύρια κατεύθυνση της ηλιοφάνειας) ή νοτιοανατολικά.
Η Ένωση Σιντοϊστικών Ναών συνιστά ένα νοικοκυριό να έχει τουλάχιστον τρία είδη σινσάτσου:
Παραπομπές
<references group="" responsive="1">
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Φυλαχτά Κατηγορία:Σιντοϊσμός
Περιοχή Μεάτου
Η Περιοχή Μεάτου (Αγγλικά: Meatu District, Σουαχίλι: Wilaya ya Meatu), είναι μία από τις πέντε επαρχίες στην Περιφέρεια Σιμίγιου (Simiyu Region) της Τανζανίας. Το επαρχιακό της κέντρο είναι στην πόλη Μουανχούζι (Mwanhuzi). Συνορεύει στα βόρεια από την Περιοχή Ιτιλίμα (Itilima District), ανατολικά από την Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region), στα νοτιοανατολικά με την Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region) και νότια από την Περιφέρεια Σινγκίντα (Singida Region).
Κατά το 2002, σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας, ο πληθυσμός στην Επαρχία Μεάτου (Meatu District) ήταν 248.949 άτομα.
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας, κατά το 2012 ο πληθυσμός στην Περιοχή Μεάτου (Meatu District) ήταν 299.619 άτομα.
Μεταφορές
Ο μη ασφαλτοστρωμένος οδικός κορμός Τ37 από τη Σινυάνγκα (Shinyanga) προς την Περιφέρεια Σινγκίντα (Singida Region) περνά μέσα από την περιοχή.
Τμήματα
Από το 2012, η Περιοχή Μεάτου (Meatu District), διαιρείται διοικητικά σε 25 Τμήματα (σε παρένθεση, ο πληθυσμός εκάστου Τμήματος - κατά το 2012):
• 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Σιμίγιου Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Τσεγκέλκιοϊ
Το Τσεγκέλκιοϊ (Çengelköy) αποτελεί προάστιο της Κωνσταντινούπολης, που βρίσκεται επί της ασιατικής ακτής του Βοσπόρου. Άλλοτε γραφόταν στην ελληνική με την ανεπίσημη ονομασία «Αγκυροχώριον». Εκεί υπάρχει σήμερα η ορθόδοξη ελληνική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (Χρυσοκεράμου ή Χρυσοκεραμιδά), καθώς και σχολείο.
Κατά τον Έλληνα δημοσιογράφο Σταύρο Βουτυρά που καταγόταν από αυτό το προάστιο, η ονομασία Τσεγκέλκιοϊ αποτελεί παραφθορά της άλλοτε βυζαντινής ονομασίας του «Τα Συγκέλλου», η οποία προήλθε από την παρακείμενη Μονή Συγκέλλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουσκουντάρ Κατηγορία:Προάστια της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Βόσπορος
1909 Αλιέχιν
Ο Αλιέχιν (Alekhin) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,3. Ανακαλύφθηκε το 1972 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Ζουράβλιοβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου σκακιστή Αλεξάντερ Αλιέχιν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Αλιέχιν εκτιμάται σε 17,42 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,070 ± 0,014. Ο Αλιέχιν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 148,6 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλιεχιν
Βίλα Βέλια
H Βίλα Βέλια (, Πορτογαλικά σημαίνει Παλιά Πόλη) είναι παραθαλάσσια πόλη στην πολιτεία Εσπίριτο Σάντο στη νοτιοανατολική Βραζιλία. Βρίσκεται απέναντι από τη Βιτόρια, την πρωτεύουσα της πολιτείας. Σύμφωνα με απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της Βίλα Βέλια ανέρχεται στους 427.579 κατοίκους.
Οικονομία
Αξιοσημείωτες εταιρείες στη Βίλα Βέλια περιλαμβάνουν την Garoto, έναν από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές σοκολάτας της Βραζιλίας.
Η περιοχή έχει περάσει πολλά χρόνια έντονης ανάπτυξης ακινήτων και πολλά πολυτελή κτίρια είναι πλέον κοινό θέαμα σε όλες τις κύριες παραλίες της. Ορισμένοι επικριτές υποστηρίζουν ότι αυτή η πρακτική μπορεί να θεωρηθεί ως υπερβολική αστικοποίηση μιας περιοχής με χαμηλό προφίλ, παρά τα οικονομικά οφέλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Πρώτη Γαλλοκρατία στα Επτάνησα
thumb|right|300px|Χάρτης των Επτανήσων στα δυτικά σύνορα του Εγιαλετίου Ρωμυλίας της Οθωμ. Αυτοκρατορίας Γενικά με τον όρο Πρώτη Γαλλοκρατία χαρακτηρίζεται το χρονικό διάστημα 1797-1799 όπου τα Επτάνησα πέρασαν υπό γαλλικό έλεγχο αποτελώντας στη συνέχεια γαλλικούς νομούς (départements). Η γαλλική κυριαρχία διήρκεσε μόλις 20 μήνες, μέχρις ότου οι Γάλλοι αναγκάστηκαν να παραδοθούν υπό την πίεση επιθέσεων των συνασπισμένων Ρώσων και Οθωμανών που σχημάτισαν ακολούθως, το 1800, την Επτάνησο Πολιτεία. Οι Γάλλοι επανήλθαν στα Επτάνησα κατά τη Δεύτερη Γαλλοκρατία, το 1807, η οποία διήρκεσε ως το 1814 στην Κέρκυρα, αν και τα υπόλοιπα νησιά είχαν καταληφθεί από τους Βρετανούς το 1809-10.
Γενικά
Είναι γεγονός πως την ίδια εποχή που διαδραματιζόταν η Γαλλική Επανάσταση, η Βενετία ήδη είχε αρχίσει να παρακμάζει. Κύριος λόγος αυτής της παρακμής της άλλοτε παντοδυναμίας της ήταν η ανακάλυψη των νέων θαλάσσιων οδών με συνέπεια τη μεταφορά του κύριου βάρους του θαλάσσιου εμπορίου εκτός της Μεσογείου, στον Ατλαντικό. Ταυτόχρονα οι άλλοτε κτήσεις της στην ανατολική κυρίως Μεσόγειο πέρναγαν η μία μετά την άλλη στη δικαιοδοσία του Σουλτάνου, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έτσι τα μόνα ουσιαστικά νησιά που της είχαν απομείνει στην περιοχή της Βαλκανικής ήταν τα Επτάνησα καθώς και οι παράλιες περιοχές "κοντινέντε" της Ηπείρου. Αλλά και εδώ οι συνθήκες δεν ήταν και τόσο ευοίωνες. Η δυσφορία του λαού των νήσων αυτών κατά των Ενετών συνεχώς αυξανόταν, κυρίως από τη βαριά φορολογία που είχε επιβληθεί, προκειμένου να καλύπτονται τα δημόσια λειτουργικά έξοδα της Βενετίας, με συνέπεια τα οράματα της επανάστασης των Γάλλων να βρίσκουν θετικό έδαφος.
Έτσι όταν ξέσπασε ο Γαλλο-αυστριακός πόλεμος, το 1796, όπου η βόρεια Ιταλία μετατράπηκε σε πεδίο μαχών, και μπροστά στις νικηφόρες προελάσεις των στρατευμάτων του Ναπολέοντα, η Βενετία άρχισε να κλονίζεται. Μάλιστα μετά και τη συνομολόγηση της Συνθήκης ειρήνης Λεόμπεν μεταξύ των εμπολέμων, ο Δόγης Λουδοβίκος Μανίν αναγκάσθηκε να παραιτηθεί και το "Μέγα Συμβούλιο", που είχε συγκληθεί από τον ίδιο, με ψήφισμά του στις 12 Μαΐου του 1797 αποφάσισε την αυτο-κατάργηση της "Γαληνοτάτης Δημοκρατίας" και τη δημιουργία ενός προσωρινού "Δημαρχείου" υπό την προστασία των Γαλλικών στρατευμάτων, (μια συγκαλυμμένης μορφής υποταγή). Αυτό όμως δεν εμπόδισε τελικά τα γαλλικά στρατεύματα με το πρόσχημα της αναταραχής στην Ίστρια να εισέλθουν και να καταλάβουν τη Βενετία τέσσερις ημέρες μετά.
Απόβαση των Γάλλων
Κάτω από αυτές τις συνθήκες ο Ναπολέων συνέχισε την προέλασή του στις ενετικές κτήσεις στέλνοντας τον στρατηγό του Ζεντιγύ με 1500 Γάλλους και 600 Ενετούς να καταλάβει τα Επτάνησα. Μάλιστα το ενδιαφέρον του για την κατάληψη (και όχι την αυτοδιάθεση) διαφαίνεται χαρακτηριστικά από μία επιστολή του προς τον Ζεντιγύ: Έτσι στις 29 Ιουνίου του 1797 τα γαλλικά στρατεύματα του Ζεντιγύ αποβιβάζονται στον λιμένα της Κέρκυρας, δίνοντας έτσι τέλος στην από του έτους 1386 Ενετοκρατία των Επτανήσων. Στην αποβάθρα του λιμένα όπου είχε συγκεντρωθεί ένα έξαλλο από ενθουσιασμό πλήθος, ο γέρος πρωτοπαπάς (= Επίσκοπος) Χαλκιόπουλος Μάντζαρος, ως εκπρόσωπος των Επτανησίων, υποδέχθηκε τον στρατηγό προσφέροντάς του ένα αντίτυπο της "Οδύσσειας" του Ομήρου λέγοντας: Αμέσως μετά ο Ζεντιγί, ακολουθώντας τις εντολές του Βοναπάρτη, εξέδωσε προκήρυξη προς όλους τους Επτανήσιους με την οποία προσδιόριζε ότι σκόπευε να εγκαθιδρύσει καθεστώς παρόμοιο με της Γαλλίας πλην όμως ότι όλοι οι κάτοικοι θα πρέπει προηγουμένως να επιδείξουν υπακοή και τη διατήρηση της τάξης, υποσχόμενος μεταξύ άλλων ότι: "θα καταστήσει τις νήσους ελευθερες και θα συντελέσει όπως αναφανούν αμέσως σ΄αυτές οι αρετές των Μιλτιάδων και των Θεμιστοκλέων, η δε Ελλάς θέλει ανέλθει εις την αρχαία αυτής περιωπή και δόξα".
Χαρακτηριστική εν προκειμένω είναι και η προκήρυξη που εξέδωσε ο διοικητής της Σάντα Μάουρα (= Λευκάδας) Ρουαγιέ αμέσως μετά την εγκατάστασή του στη νήσο, η οποία βρέθηκε στο ιστορικό αρχείο της Λευκάδας, στην οποία τονίζονται μεταξύ άλλων, (σε μονοτονική απόδοση):