cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βάλντεμαρ Α΄ της Δανίας
Άνοδος του Βάλντεμαρ Α΄ στον θρόνο της Δανίας, μετά τον φόνο των υπόλοιπων διεκδικητών
Οι τρεις διεκδικητές συμφώνησαν τελικά (1157) να μοιράσουν την χώρα στα τρία μεταξύ τους: ο Σβεν φιλοξένησε σε ένα μεγάλο συμπόσιο τον Κνούτο, τον Αμπσαλόν και τον Βάλντεμαρ με σκοπό να τους σκοτώσει όλους και να παραμείνει μόνος του βασιλιάς της Δανίας. Ο Κνούτος σκοτώθηκε, αλλά ο Αμπσαλόν και ο Βάλντεμαρ δραπέτευσαν· ο Βάλντεμαρ επέστρεψε στη Γιουτλάνδη. Ο Σβεν ξεκίνησε γρήγορα μία εισβολή, ηττήθηκε όμως από τον Βάλντεμαρ στη μάχη του Γκραθ Χιθ και σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης. Όπως λέγεται σκοτώθηκε από μία ομάδα αγροτών, που έπεσε επάνω του, καθώς ο ίδιος διέφευγε από το πεδίο της μάχης. Ο Βάλντεμαρ, έχοντας επιβιώσει όλων των αντιπάλων διεκδικητών του, έγινε ο μοναδικός βασιλιάς της Δανίας.
Ο Αμπσαλόν εξελέγη Επίσκοπος του Ρόσκιλντ (1158) και ο Βάλντεμαρ Α΄ έκανε τον αντιβασιλιά του αρχισύμβουλό του· αναδιοργάνωσε και ξαναέκτισε την χτυπημένη από τον πόλεμο Δανία. Με προτροπή του Αμπσαλόν, κήρυξε τον πόλεμο κατά των Σλαβικών φύλων, που έκαναν επιδρομές στις ακτές της Δανίας, τα οποία οι δύο τούς εκχριστιάνισαν και τούς επέβαλαν την επικυριαρχία της Δανίας· η Δανική επιρροή έφθασε έτσι επί των ημερών του ως την Πομερανία. Η βασιλεία του Βάλντεμαρ ξεκίνησε την άνοδο της Δανίας, η οποία έφθασε στο αποκορύφωμά της με τον δεύτερο γιο του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Σοφία του Μινσκ, μάλλον κόρη του Βολοντάρ Γκλεμπόβιτς του Μινσκ (του Οίκου των Ρουρικιδών), παιδιά του ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν Κατηγορία:Δούκες της Δανίας
Γλυκερία
Το όνομα Γλυκερία μπορεί να αναφέρεται :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Περάνθη Άρτας
Η Περάνθη είναι ένα χωριό του Δήμου Νικολάου Σκουφά με 326 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας. Το χωριό βρίσκεται κοντά στον ποταμό Άραχθο και απέχει από την πόλη περίπου 12 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Περάνθη υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Αράχθου με έδρα το Νεοχώρι. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, η Περάνθη εντάχθηκε στο Δήμο Νικολάου Σκουφά.
Ιστορία
thumb|left|430px|Η Περάνθη και τα γειτονικά χωριά σε χάρτη του 1887. Το παλαιό όνομα του χωριού ήταν Άνω Μπάνι. Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, η Περάνθη, από πλευρά ιδιοκτησίας, ήταν ιδιόκτητο χωριό και κατοικούσαν 37 χριστιανικές οικογένειες.
Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 500 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Η Περάνθη αποτελούσε μέρος του τμήματος Βρύσεως.
Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στην Περάνθη. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στο χωριό διέμεναν περίπου 80 οικογένεις. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στο ναό των Ταξιαρχών, στον οποίο ιερουργούσαν 2 εφημέριοι. Το χωριό υπήρξε ιδιοκτησία ενός Οθωμανού με το όνομα Μπανιάς και μετά το θανατό του, πέρασε στην κατοχή του Χρήστου Μπίτζινου. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι στην υπήρχε σχολείο όπου φοιτούσαν 40 μαθητές. Ο Ξενόπουλος μας πληροφορεί ότι κοντά στο χωριό υπήρχε ιαματική πηγή την οποία οι κάτοικοι ονόμαζαν «Βρωμόνερο».
Η οριστική απελευθέρωση της Περάνθης έλαβε χώρα το 1881, όπου ορίστηκε ως σύνορο του Ελληνικού κράτους, ο ποταμός Άραχθος.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το χωριό γειτνιάζει με τα χώρια: Λιμίνη, Λουτρότοπος, Συκιές, Νεοχώρι και Ακροποταμιά. κέντρο|μικρογραφία|200x200εσ|Η εκκλησία του χωριού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Νικολάου Σκουφά
Μέμινγκεν
Είναι το κεντρικό οικονομικό, εκπαιδευτικό και διοικητικό κέντρο του Δούναβη. Στα δυτικά η πόλη περιβάλλεται από τον Ίλλερ, το ποτάμι που σηματοδοτεί τη Βάδη-Βυρτεμβέργη στα σύνορα. Στα βόρεια, ανατολικά και νότια η πόλη περιβάλλεται από την περιοχή της Ούντεραλγκάου(Unterallgäu, κάτω Allgäu). Με 41.538 κατοίκους, το Μέμινγκεν είναι η 4η μεγαλύτερη πόλη στη διοικητική περιοχή της Σουηβίας. Οι απαρχές της πόλης φτάνουν πίσω στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Η παλιά πόλη, με πολλές αυλές, τα κάστρα της και αρχοντικά σπίτια, παλάτια και οχυρώσεις είναι μια από τις καλύτερα διατηρημένες της νότιας Γερμανία. Με καλές συγκοινωνιακές συνδέσεις, οδικές, σιδηροδρομικές και αεροπορικές, είναι ο συγκοινωνιακός κόμβος για την Άνω και Κεντρική Σουηβία, και το Άλγκάου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βαυαρίας
Ανθύπατος
Ανθύπατος (λατινικά: proconsul) ονομαζόταν ο κυβερνήτης κάποιας επαρχίας της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας (έπαρχος), εάν είχε τοποθετηθεί εκεί αμέσως μετά τη θητεία του ως υπάτου στην πόλη της Ρώμης. Ετυμολογικά, το συνθετικό «αντί-» δεν σημαίνει ότι ήταν κατώτερος του υπάτου, αλλά ότι είχε αντίστοιχες αρμοδιότητες.
Συνήθως οι ανθύπατοι διορίζονταν από τη Σύγκλητο με τη σύμφωνη γνώμη των λαϊκών συνελεύσεων και στέλνονταν σε ταραγμένες επαρχίες, όπου χρειαζόταν έπαρχος με υψηλή στρατιωτική εμπειρία. Η θητεία τους, όπως κάθε επάρχου, ήταν ετήσια. Όμως σε πολύ δύσκολες στιγμές ένας ανθύπατος μπορούσε να τοποθετηθεί σε περισσότερες της μίας επαρχίες και για θητεία άνω του ενός έτους. Παραδείγματος χάριν, ο Πομπήιος διορίσθηκε (με το Γαβίνειο Νόμο) ανθύπατος όλης της Μεσογείου για τρία χρόνια, ώστε να καταστείλει την πειρατεία.
Το κύρος του αξιώματος ατόνησε κατά την αυτοκρατορική περίοδο, όταν οι σπουδαιότερες επαρχίες πέρασαν στην άμεση δικαιοδοσία του αυτοκράτορα.
Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητικοί τίτλοι Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί τίτλοι
Αθανάσιος Γκολφινόπουλος
Ο Αθανάσιος Γκολφινόπουλος (1924 - Μάρτιος 2001) ήταν νομάρχης Ηλείας και βουλευτής Αχαΐας.
Γεννήθηκε στη Ροδοδάφνη Αιγίου και ήταν γιος του Επαμεινώνδα Γκολφινόπουλου, γόνου Καλαβρυτινής οικογένειας με πλούσια δράση στην πολιτική ζωή. Σπούδασε χημικός στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1981 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Αχαΐας με την υποστήριξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και το 1985 επανεκλέχτηκε. Έχασε όμως την έδρα από τον Ανδρέα Ζαΐμη. Την 16η Ιανουαρίου του 1986 διορίστηκε νομάρχης Ηλείας, θέση στην οποία παρέμεινε για μόλις δύο μήνες, οπότε και παραιτήθηκε λόγω διαφωνίας του με την Κυβερνητική πολιτική και αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ. Τον Σεπτέμβριο του 1986 υποψήφιος για Δήμαρχος Πατρών, με την υποστήριξη του Συνασπισμού και του ΚΚΕ. Στις εκλογές του Ιουνίου 1989 συμμετείχε με το κόμμα του Συνασπισμού χωρίς όμως να εκλεγεί.
Απεβίωσε το 2001 και κηδεύτηκε στις 20 Μαρτίου. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Τσουμάκα και είχε δύο παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Κατάληψη Στέγης Προσφύγων
thumb|Κατάληψη κτιρίου στη Χαριλάου Τρικούπη το 2019 Η Κατάληψη Στέγης Προσφύγων υπάρχει από το 2015, οπότε και κορυφώθηκε η ευρωπαϊκή μεταναστευτική κρίση. Η Ελλάδα υπήρξε προορισμός για τους μετανάστες που αναζητούν καταφύγιο στην ευρωπαϊκή ήπειρο μέσω της «βαλκανικής οδού». Συνασπισμοί αλληλέγγυων ομάδων και μεταναστών έχουν δημιουργήσει καταλήψεις σε όλη την Αθήνα (κυρίως στα Εξάρχεια) για να στεγάσουν πρόσφυγες, επιδεικνύοντας μια εναλλακτική λύση στις λύσεις που προσφέρουν η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ΜΚΟ. Στα αξιοσημείωτα έργα περιλαμβάνονται το 5ο σχολείο και η City Plaza. Στα τέλη του 2019, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας δήλωσε ότι θα εκκενώσει όλες τις καταλήψεις.
Ιστορικό
Μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, η κρίση του ελληνικού δημόσιου χρέους ώθησε την ευρωπαϊκή τρόικα να εφαρμόσει πολιτικές λιτότητας με τη μορφή τριών διαφορετικών μνημονίων, παρά τις δημόσιες διαμαρτυρίες. Η εκτεταμένη φτώχεια και η ανεργία οδήγησαν σε ασταθείς πολιτικές συνθήκες, και υψηλά ποσοστά κατοικιών και καταστημάτων παρέμεναν ακατοίκητα. Αναδυόμενοι ως εναλλακτική λύση και κριτική στις πολιτικές και πρακτικές της ΕΕ, οι ακτιβιστές στην Ελλάδα διερεύνησαν εναλλακτικές λύσεις για την κρίση φτώχειας που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες πολίτες και δημιούργησαν δίκτυα αλληλεγγύης στο πλαίσιο του ακροαριστερού κινήματος.
Αντιπροσωπεύοντας μια άνευ προηγουμένου εισροή, πάνω από ένα εκατομμύριο μετανάστες εισήλθαν στην Ελλάδα αναζητώντας άσυλο στην Ευρωπαϊκή Ένωση μεταξύ 2015 και 2016, με αποκορύφωμα την άφιξη πάνω από 200.000 προσφύγων τον Οκτώβριο του 2015. Στους παράγοντες που συνέβαλαν στην εξέλιξη αυτή περιλαμβάνεται η κλιμάκωση του συριακού εμφυλίου πολέμου και το επακόλουθο κλείσιμο των συνόρων της Ιορδανίας και της Τουρκίας με τη Συρία. Τα κράτη μέλη της ΕΕ υιοθέτησαν ποικίλες πολιτικές αντιδράσεις. Τα βαλκανικά κράτη δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τη μετανάστευση μέσω διοικητικών μηχανισμών, επιλέγοντας να ανοίξουν μια οδό βαθύτερα στην Ευρώπη. Τον Αύγουστο του 2015, η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ άνοιξε τα γερμανικά σύνορα στους αιτούντες άσυλο, παραιτούμενη οικειοθελώς από τον κανονισμό του Δουβλίνου. Οι επιθέσεις στο Παρίσι το 2015 πόλωσαν περαιτέρω τις θέσεις των κρατών μελών σχετικά με την κατάσταση των προσφύγων. Η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε την ικανότητα να επεξεργαστεί τους μετανάστες που έφταναν και υπό την πίεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο Έλληνας υπουργός Άμυνας Πάνος Καμμένος επέτρεψε στον Frontex να βοηθήσει στη διαχείριση των συνόρων και δημιούργησε "hotspots" για την επεξεργασία των προσφύγων. Προτείνεται ότι αυτή η προσέγγιση διασφαλίζει την ασφάλεια των τοπικών πληθυσμών και των μεταναστών, δημιουργώντας ασφαλέστερες διαδρομές για το ταξίδι στην Ευρώπη και ελέγχοντας ταυτόχρονα αυστηρά το πού μπορούν να πάνε." Στην πράξη, αυτές οι διοικητικές λύσεις δημιούργησαν νέους κινδύνους για τους μετανάστες, επιτρέποντας την απέλαση σε μη ασφαλείς χώρες και επιτρέποντας την επ' αόριστον κράτησή τους υπό κακές και μερικές φορές επικίνδυνες συνθήκες σε επίσημους καταυλισμούς.
Ιστορία
Τα ελληνικά δίκτυα αλληλεγγύης ενεργοποιήθηκαν για την υποστήριξη των μεταναστών μετά τις αφίξεις του 2015. Οι εκδιώξεις των νεοαφιχθέντων μεταναστών από τους δημόσιους χώρους γύρω από την πλατεία Βικτωρίας από την αστυνομία προσέλκυσαν ακτιβιστές για την παροχή πόρων και την υποστήριξη των διαδηλώσεων διαμαρτυρίας και των απεργιών πείνας υπό την ηγεσία των προσφύγων. Το κοντινό πάρκο Πεδίον του Άρεως, που είχε καταληφθεί από νεοαφιχθέντες μετανάστες, εκκενώθηκε ομοίως από την αστυνομία. Μετά την έξωση των δημόσιων καταλήψεων, ομάδες αλληλεγγύης βοήθησαν στην εξασφάλιση εγκαταλελειμμένων χώρων ως καταλήψεων για την εγκατάσταση προσφύγων. Στα μέσα του 2017, υπολογιζόταν ότι 2.500 έως 3.000 μετανάστες φιλοξενούνταν σε καταλήψεις στην Αθήνα. Τον Αύγουστο του 2018, μια ανεπίσημη έρευνα έδειξε ότι 850 άτομα (εκ των οποίων συνολικά, το 30% ήταν παιδιά και το 40% γυναίκες) ζούσαν σε έξι καταλήψεις προσφύγων της Αθήνας.
Οι περισσότερες καταλήψεις βασίζονται σταθερά στις αρχές του αντιρατσισμού, της αυτοδιαχείρισης, της άμεσης δημοκρατίας και της μη ιεραρχικής οργάνωσης. Περαιτέρω οι καταλήψεις μπορούν να χωριστούν σε τέσσερις κατηγορίες:
Ένα ελληνικό δικαστήριο αποφάσισε το 2017 ότι τρεις καταλήψεις (City Plaza, Παπουτσάδικο και Ζωοδόχου Πηγής 119) πρέπει να εκδιωχθούν. Ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης υποστήριξε την απόφαση αυτή, λέγοντας ότι η προσφυγική κρίση "δεν νομιμοποιεί κανέναν να καταλαμβάνει αυθαίρετα δημόσια ή ιδιωτικά κτίρια για να στεγάσει αυτά τα άτομα". Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, 700 άτομα πραγματοποίησαν πορεία από το City Plaza προς το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής στην πλατεία Κλαυθμώνος. Δράσεις αλληλεγγύης για την υποστήριξη των καταλήψεων πραγματοποιήθηκαν έξω από τις ελληνικές πρεσβείες στην Αυστρία, το Βέλγιο και τη Γερμανία.
Αρκετές καταλήψεις εκδιώχθηκαν τον Απρίλιο του 2019, συμπεριλαμβανομένων τριών καταλήψεων προσφύγων (Azadi, Clandestina και New Babylon). Πενήντα πρόσφυγες που εκδιώχθηκαν έστησαν ένα καταυλισμό σκηνών έξω από το ελληνικό κοινοβούλιο στην πλατεία Συντάγματος. Μετά από λίγες ημέρες συμφώνησαν να μεταφερθούν στον επίσημο καταυλισμό του Ελαιώνα. Στα τέλη Αυγούστου 2019, η αστυνομία συνέλαβε περίπου 100 άτομα σε επιδρομές τα ξημερώματα σε καταλήψεις. Ο νέος δήμαρχος Κώστας Μπακογιάννης είχε υποσχεθεί να αναλάβει δράση και επέκρινε τον προηγούμενο δήμαρχο Καμίνη για υπερβολική επιείκεια. Ένα μήνα νωρίτερα, ο φρεσκοεκλεγμένος νέος πρωθυπουργός (και θείος του Μπακογιάννη) Κυριάκος Μητσοτάκης του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας είχε υποσχεθεί να επιβάλει τάξη στην περιοχή των Εξαρχείων. Αυτή η κεντρική συνοικία στεγάζει τουλάχιστον 23 αναρχικές και μεταναστευτικές καταλήψεις και αποτελεί εδώ και καιρό τη βάση για τα ριζοσπαστικά αριστερά κοινωνικά κινήματα της Ελλάδας Μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου 2019 είχαν γίνει επτά εξώσεις, μεταξύ των οποίων η 5η Σχολή και η Σπύρου Τρικούπη.
Το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη εξέδωσε ανακοίνωση στις 20 Νοεμβρίου 2019 στην οποία ανέφερε: "Όσοι έχουν καταλάβει παράνομα κτίρια, δημόσια ή ιδιωτικά, καλούνται να τα εκκενώσουν [...] Η προθεσμία για την εκκένωση είναι δεκαπέντε ημέρες μετά τη δημοσίευση του παρόντος δελτίου τύπου." Οι σχολιαστές χαρακτήρισαν αυτό ως τελεσίγραφο και σημείωσαν ότι η προθεσμία θα έληγε στις 5 Δεκεμβρίου. Την ημερομηνία αυτή, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος σκοτώθηκε από την αστυνομία, γεγονός που πυροδότησε τις ελληνικές ταραχές του 2008. Όταν έφτασε η μέρα, οι καταλήψεις αρνήθηκαν να φύγουν και σε 18 πόλεις πραγματοποιήθηκαν πορείες προς τιμήν του Γρηγορόπουλου. Οι εξώσεις επεκτάθηκαν από τις καταλήψεις μεταναστών σε αναρχικά κοινωνικά κέντρα. Όταν τον Δεκέμβριο του 2019 στήθηκε χριστουγεννιάτικο δέντρο στην πλατεία Εξαρχείων από τη Νέα Δημοκρατία, κάηκε από αναρχικούς σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους ανθρώπους που είχαν πρόσφατα εκδιωχθεί. Ένα δέντρο αντικατάστασης στήθηκε και κάηκε αρκετές ώρες αργότερα.
Συντονισμός των προσφυγικών καταλήψεων
Οι καταλήψεις City Plaza, Νοταρά 26, Όνειρο, Σπύρου Τρικούπη, Αραχώβης, 5ο Σχολείο, Σχολή Γιασμίν και Ακαθάρων 22 έχουν ενωθεί σε μια οργάνωση που ονομάζεται Συντονισμός Καταλήψεων Προσφύγων. Το 2016, η ομάδα του Συντονισμού δήλωσε: "Όσο προσπαθούν να διώξουν τις καταλήψεις, όσο χτίζουν στρατόπεδα και κέντρα κράτησης, όσο υπάρχουν σύνορα - θα είμαστε κι εμείς εκεί για να αντισταθούμε και να αγωνιστούμε για έναν καλύτερο κόσμο! Θα τους δείξουμε ξανά αυτό που έχουμε ήδη αποδείξει, ότι ζούμε μαζί, αγωνιζόμαστε και αντιστεκόμαστε μαζί - για να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια του κάθε ατόμου, για να υπερασπιστούμε τις αρχές της αλληλεγγύης μας".
5ο σχολείο
Η κατάληψη 5ο Σχολείο Λικίου βρισκόταν στην Εξάρχεια. Το 2018 φιλοξένησε περίπου 200 πρόσφυγες, κυρίως οικογένειες. Είναι αυτοδιαχειριζόμενη, με τους κατοίκους να συμμετέχουν εθελοντικά στη διανομή δωρεών τροφίμων και στη λειτουργία της κατάληψης. Οι εκπρόσωποι των ΜΚΟ δεν είναι ευπρόσδεκτοι. Η αυτοοργάνωση σημαίνει ότι ένας Σύρος πρώην εργαζόμενος στην πληροφορική έστησε το δίκτυο wifi, ένας καθηγητής αραβικών από τη Συρία παραδίδει εβδομαδιαία μαθήματα και κάποιος που σπούδασε διοίκηση ξενοδοχείων στη Δαμασκό εργάζεται στην κουζίνα.
Η κατάληψη εκκενώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2019. Μεταξύ των 143 μεταναστών που εκδιώχθηκαν ήταν γυναίκες και παιδιά από το Αφγανιστάν, το Ιράν, το Ιράκ και τη Συρία. Μεταφέρθηκαν στον καταυλισμό της Κορίνθου, νότια της Αθήνας. Ενώσεις γονέων και εκπαιδευτικοί απαίτησαν την επιστροφή 12 παιδιών που απομακρύνθηκαν από τα τοπικά σχολεία.
City Plaza
Ένας συνασπισμός ακτιβιστών αλληλεγγύης στους μετανάστες με την ονομασία "Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους Οικονομικούς και Πολιτικούς Πρόσφυγες" άνοιξε την κατάληψη City Plaza στις 22 Απριλίου 2016. Το πρώην ξενοδοχείο City Plaza στην Αχαρνών 78, στα Εξάρχεια, είχε κλείσει τις πόρτες του το 2010. Ακτιβιστές και πρόσφυγες συντονίστηκαν για να οργανώσουν και να διατηρήσουν το ξενοδοχείο ως εναλλακτική λύση στους κρατικούς καταυλισμούς, με επίκεντρο την προώθηση της αυτονομίας και της πολιτικής δράσης των κατοίκων. Η κατάληψη City Plaza διεκδίκησε δικαιώματα για τους κατοίκους της, ενώ παράλληλα παρήγαγε αυτά τα δικαιώματα στην καθημερινότητα της κατάληψης. Η κατάληψη αυτοπροσδιορίστηκε ως Χώρος Φιλοξενίας Προσφύγων και Αλληλεγγύης City Plaza.
Οι πρόσφυγες και οι συναφείς ομάδες αλληλεγγύης έκλεισαν την κατάληψη στις 10 Ιουλίου 2019, δύο ημέρες μετά την εκλογική νίκη της δεξιάς Νέας Δημοκρατίας. Ήταν προτεραιότητα του νεοεκκολαπτόμενου υπουργού, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, να αναγκάσει τους πρόσφυγες να εγκαταλείψουν την κατάληψη. Μια ανακοίνωση της ομάδας αλληλεγγύης ανέφερε ότι οι πρόσφυγες έλαβαν στέγη αλλού.
Νωταρά 26
Η κατάληψη στέγασης προσφύγων και μεταναστών Νωταρά 26 (που πήρε το όνομά της από τη διεύθυνσή της) ήταν το πρώτο άδειο κτίριο που άνοιξε ως κέντρο φιλοξενίας μεταναστών στα Εξάρχεια τον Σεπτέμβριο του 2015. Στα πρώην γραφεία της φορολογικής διοίκησης φιλοξενούνται άνθρωποι από χώρες όπως το Αφγανιστάν, η Αλγερία, το Ιράν, το Μαρόκο και η Συρία. Μέχρι το καλοκαίρι του 2016 είχε στεγάσει 3500 άτομα. Λειτουργούσε με αντιεξουσιαστικές αρχές και αρνήθηκε να συνεργαστεί με ΜΚΟ. Μέχρι το 2019, είχε παράσχει στέγη σε πάνω από 9000 άτομα.
Σπύρου Τρικούπη
Η Σπύρου Τρικούπη ήταν ένα κατειλημμένο κτίριο στα Εξάρχεια. Φιλοξενούσε περίπου ενενήντα μετανάστες από μέρη όπως το Αφγανιστάν, η Ερυθραία, το Ιράν και το Κουρδιστάν. Η κατάληψη λειτουργούσε από μια τακτική εβδομαδιαία συνέλευση και διέθετε μπαρ, βιβλιοθήκη και αίθουσες διδασκαλίας για παιδιά. Τον Αύγουστο του 2019, η Σπύρου Τρικούπη ήταν η πρώτη κατάληψη που έγινε έφοδος στο πλαίσιο της πολιτικής του νεοεκλεγέντα Κώστα Μπακογιάννη. Εκδιώχθηκε από την αστυνομία και οι μετανάστες απομακρύνθηκαν υπό την απειλή όπλων. Οι άνθρωποι χωρίς χαρτιά οδηγήθηκαν σε κέντρα κράτησης και οι αιτούντες άσυλο τοποθετήθηκαν σε καταυλισμούς με σκηνές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή μεταναστευτική κρίση Στεγη Προσφυγων
Θερινή ώρα στην Ασία
[[Αρχείο:Daylight_saving_time_in_Asia.svg|δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|
]]Το 2022, η θερινή ώρα χρησιμοποιείται στις εξής χώρες της Ασίας:
Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας πειραματίστηκε με τη θερινή ώρα από το 1986, αλλά εγκατέλειψε τη θερινή ώρα από το 1992 και μετά. Τώρα, η ΛΔΚ χρησιμοποιεί μια ζώνη ώρας (UTC+8) για το σύνολο της χώρας.
Αίγυπτος
Η Βρετανική κυβέρνηση πρωτοκαθιέρωσε τη θερινή ώρα στην Αίγυπτο το 1940, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η πρακτική αυτή σταμάτησε μετά το 1945, αλλά συνεχίστηκε 12 χρόνια αργότερα, το 1957.
Πριν από την επανάσταση τον Ιανουάριο του 2011, η κυβέρνηση σχεδίαζε να λάβει μια απόφαση να καταργήσει τη θερινή ώρα το 2011 πριν λήξει η θητεία του Προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ το Σεπτέμβριο του 2011. Η μεταβατική κυβέρνηση το έκανε στις 20 Απριλίου 2011.
Με το πρόσχημα ότι με τη θερινή ώρα θα εξοικονομηθεί ενέργεια, η Αιγυπτιακή κυβέρνηση αποφάσισε στις 7 Μαΐου 2014 να επαναφέρει τη θερινή ώρα με μια εξαίρεση για τον ιερό μήνα του Ραμαζανιού. Τον Απρίλιο του επόμενου έτους, πραγματοποιήθηκε δημοσκόπηση για το αν θα ισχύσει η θερινή ώρα ή όχι. Μετά τα αποτελέσματα, στις 20 Απριλίου η κυβέρνηση αποφάσισε να ακυρώσετε τη θερινή ώρα προσωρινά, για να γίνει η αναγκαία τροποποίηση των νόμων και ζήτησε από τους υπουργούς να εργαστούν σε μια μελέτη για να καθορίσουν την πιθανότητα εφαρμογής της θερινής ώρας στα επόμενα χρόνια ή όχι. Το Υπουργείο Ενέργειας διαβεβαίωσε ότι η επιτευχθείσα εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας από την εφαρμογή της θερινής ώρας δεν είναι κανένα χειροπιαστό αποτέλεσμα. Η θερινή ώρα αναμενόταν να επιστρέψει το 2016, αρχής γενομένης από τις 8 Ιουλίου (μετά το Ραμαζάνι), αλλά στις 5 Ιουλίου, αποφασίστηκε η ακύρωσή της.
Χονγκ Κονγκ
Η χρήση της θερινής ώρας στο Χονγκ Κονγκ άρχισε το 1941, αλλά εγκαταλείφθηκε από το 1980 και μετά.
Ινδία
Η Ινδία χρησιμοποίησε τη θερινή ώρα για σύντομο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια του πολέμου στο 1942-1945. Επί του παρόντος, η Ινδία δεν ακολουθεί τη θερινή ώρα.
Ινδονησία
Μερικά μέρη της Ινδονησίας (συμπεριλαμβανομένης της Τζακάρτα), εφάρμοσαν για σύντομο χρονικό διάστημα τη θερινή ώρα συνεχώς από την 1η Μαΐου 1948 έως την 1η Μαΐου 1950. Η μετατόπιση ώρας UTC κατά τη διάρκεια της θερινής ώρας είναι UTC+08:00.
Ιράν
Το Ιράν εφάρμοσε τη θερινή ώρα στα έτη 1977-1980, 1991-2005 και από το 2008 ξεκινώντας από τις 21-22 Μαρτίου (1η Φαρβαρντίν στο Περσικό ημερολόγιο) έως τις 21-22 Σεπτεμβρίου (30 Σαχριβάρ στο περσικό ημερολόγιο). Το 2022 η θερινή ώρα καταργήθηκε.
Ισραήλ
Το Ισραήλ εφάρμοσε τη θερινή ώρα το 1940-1946, 1948-1957, 1974-1975 και από το 1985. Επί του παρόντος, η θερινή ώρα παρατηρείται από την Παρασκευή πριν από την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου μέχρι την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου.
Ιορδανία
Η Ιορδανία εφαρμόζει τη θερινή ώρα από την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου μέχρι την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου, χρησιμοποιώντας την UTC+3. Στις 24 Οκτωβρίου 2012, η Ιορδανία αποφάσισε να συνεχίσει την χρήση της θερινής ώρας για ένα ολόκληρο έτος, τελειώνοντας τον Δεκέμβριο του 2013. Το 2022 η θερινή ώρα καταργήθηκε και πλέον η Ιορδανία, όπως και η Συρία, χρησιμοποιεί την ζώνη ώρας UTC+3 όλο το χρόνο.
Καζακστάν
Το Καζακστάν αποφάσισε να σταματήσει την χρήση θερινής ώρας το 2005, επικαλούμενο επιπλοκές για την υγεία, καθώς και τη χαμηλή παραγωγικότητα και η έλλειψη οικονομικών οφελών.
Κιργιζία
Το 2005, η Κιργιζία ψήφισε να σταματήσει να χρησιμοποιεί τη θερινή ώρα και να κάνει την UTC+6 Χειμερινή Ώρα (η οποία χρησιμοποιούταν ως Θερινή Ώρα Κιργιζίας), έχοντας έτσι μόνιμη θερινή ώρα λόγω αυτής της αλλαγής.
Νότια Κορέα
Η Νότια Κορέα εφάρμοσε τη θερινή ώρα το 1948-51, το 1955-60 και το 1987-88. Προς το παρόν η Νότια Κορέα δεν ακολουθεί τη θερινή ώρα.
Συρία
Το 2022 η θερινή ώρα καταργήθηκε, όπως και στην γειτονική Ιορδανία, και πλέον η Συρία χρησιμοποιεί την ζώνη ώρας UTC+3 όλο το χρόνο.
Ταϊβάν
Η Ταϊβάν εφάρμοσε την θερινή ώρα το 1945-61, την κατήργησε το 1962-73, την επανέφρε το 1974-75, την ξανακατάργησε το 1976-79 και την επανέφερε το 1980. Η Ταϊβάν εγκατέλειψε τη θερινή ώρα από το 1981 και μετά.
Τουρκία
Η Τουρκία χρησιμοποιεί τη θερινή ώρα όλο τον χρόνο από τον Σεπτέμβριο του 2016. Η θερινή ώρα χρησιμοποιήθηκε το 1985-2016.
Ασιατικές χώρες που δεν χρησιμοποιούν τη θερινή ώρα
Αυτές οι χώρες ή περιφέρειες δεν χρησιμοποιούν τη θερινή ώρα, αν και κάποιες το έχουν κάνει στο παρελθόν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασία Κατηγορία:Ώρα στην Ασία
Γεώργιος Λεπιντάτος
Ο Γεώργιος Λεπιντάτος ή Αλεπεντάτος του Νικολάου, γνωστός ως καπετάν Αρκούδας (1856 - 1906), ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τη Σαμαρίνα Γρεβενών.
Μακεδονική Επανάσταση του 1896 και Ατυχής Πόλεμος
Ο Γεώργιος Λεπιντάτος πήρε μέρος στη Μακεδονική επανάσταση του 1878. Στη συνέχεια έδρασε ως κλέφτης στην Πίνδο. Αργότερα πήρε μέρος στη Μακεδονική Επανάσταση του 1896, στα Γρεβενά, επικεφαλής σώματος 25 ανδρών. Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, συνεργαζόμενος με τα σώματα των Γ. Μαυρομιχάλη και Γιάγκου ανακατέλαβε τον μεθοριακό σταθμό της Ασπροκκλησιάς, που είχαν καταλάβει Οθωμανικά στρατεύματα υπό τον Ακήφ. Στη μάχη ο καπετάν Αρκούδας προσπάθησε ανεπιτυχώς να συλλάβει τον Ακήφ και στη συνέχεια κατέφυγε στην εκκλησία του χωριού. Από εκεί εξαπέλυσε επίθεση που έτρεψε τελικά σε φυγή τους Τούρκους. Λίγο αργότερα το ίδιο έτος, συναντήθηκε με τον οπλαρχηγό Ναούμ Σπανό από το Άργος Ορεστικό στο Δομοκό και τον Λάζαρο Βαρζή. Οι τρεις τους συναντήθηκαν με το διάδοχο Κωνσταντίνο και του ζήτησαν να τους αξιοποιήσει στο στράτευμα. Έτσι, συμμετείχαν στη Μάχη της Σκάρμιτσας με τον Οθωμανικό στρατό. Μετά τη μάχη αυτή ο Γεώργιος Λεπιντάτος κατόπιν διαταγής κατευθύνθηκε στα Άγραφα προκειμένου να πατάξει τη ληστεία, μαζί με τους Ναούμ Σπανό και Ρεζή, επικεφαλής 300 χωροφυλάκων. Όταν ο καπετάν Αρκούδας και ο Ναούμ Σπανός πληροφορήθηκαν ότι Οθωμανικός στρατός στρατοπέδευσε στον κάμπο της Καρδίτσας, επιτέθηκαν στο Τουρκικό στράτευμα νότια του Μεσενικόλα και τους έτρεψαν σε φυγή. Στη συνέχεια μοίρασαν τα λάφυρα στο Μουζάκι, στους πρόσφυγες από τα Θεσσαλικά χωριά που συνέρρεαν. Την επόμενη ο Ναούμ Σπανός αναχώρησε για την Αθήνα και ο Γεώργιος Λεπιντάτος ανέλαβε μόνος του τη διοίκηση του σώματος. Μετά το τέλος του πολέμου συνέχισε την αντάρτικη δράση του στη Μακεδονία.
Το τέλος του Γεώργιου Λεπιντάτου
Μετά την καταστροφή του σώματός του, ο καπετάν Αρκούδας έλαβε εντολή από το Ελληνικό Κέντρο να μεταβεί στο Ζαγόρι, όπου είχε ενταθεί η ληστεία και η Ρουμανική προπαγάνδα. Στα τέλη Ιουλίου του 1906 ο καπετάν Αρκούδας με 8 άνδρες έφτασε στους Νεγάδες. Εκεί ο Γρεβενιώτης οδηγός του, Ιωάννης Αναστασιάδης του ζήτησε να επισκεφτεί την οικογένειά του στο Δίλοφο, όπου ήταν παντρεμένος. Ο Ιωάννης Αναστασιάδης όμως δεν επέστρεψε την συμφωνημένη ημέρα και ο Γεώργιος Λεπιντάτος αποφάσισε να κατέβει στο χωριό, να τον αναζητήσει. Την ίδια περίοδο οι κλέφτες Ζαρκάδας και Βερβέρας είχαν απαγάγει τον γαιοκτήμονα Απόστολο Καλέντζο από τους Κήπους και η παρουσία του Οθωμανικού στρατού στην περιοχή ήταν έντονη. Ο Γεώργιος Λεπιντάτος με τους άνδρες του κατέλυσαν σε έναν έρημο μύλο έξω από το Δίλοφο. Το Βράδυ ο καπετάν Αρκούδας μπήκε στο χωριό και παρέδωσε ένα σημείωμα στον πρόεδρο του Διλόφου, προοριζόμενο για τον Ιωάννη Αναστασιάδη προκειμένου να τον συναντήσει στο μύλο. Το γεγονός μαθεύτηκε στο χωριό και το πρωί της 6ης Αυγούστου του 1906 ο αγροφύλακας του Διλόφου, Λάμπρος Σπύρου αντιλήφθηκε την παρουσία αγνώστων στο μύλο. Νομίζοντας ότι πρόκειται για τους απαγωγείς του Καλέντζου, ξεκίνησε πυροβολισμούς. Οι άνδρες του καπετάν Αρκούδα ανταπέδωσαν. Οι πυροβολισμοί προκάλεσαν την άφιξη του Οθωμανικού αποσπάσματος. Ο Γεώργιος Λεπιντάτος, αναλογιζόμενος την κατάσταση, αποφάσισε να επιχειρήσει έξοδο, κατά την οποία πυροβολήθηκε ο ψυχογιός του, Γεώργιος Δημητρίου Δήλμας από τις Αμυγδαλιές Γρεβενών. Τότε, ο καπετάν Αρκούδας τον πήρε στην πλάτη και προχώρησε προς παρακείμενο γεφύρι, αλλά στην πορεία ο Γεώργιος Δήλμας ξεψύχησε. Στη συνέχεια ο καπετάν Αρκούδας έδωσε εντολή να χωριστούν οι άνδρες. Οι τρεις πήγαν προς τις πηγές του ποταμού, ενώ ο Γεώργιος Λεπιντάτος με άλλους δυο άνδρες προχώρησαν προς τη ροή του ρέματος. Το μέρος όμως ήταν ανοικτό και οι Τούρκοι τον πυροβόλησαν στο κεφάλι ενώ πλησίαζε προς το χωριό Κουκούλι, κοντά στο πέτρινο γεφύρι στην τοποθεσία Σκούρτη.
Ο απόηχος του θανάτου
Η σορός του Γεώργιου Λεπιντάτου, καθώς και του ψυχογιού του, Γεώργιου Δήλμα μεταφέρθηκε από τους Τούρκους στο Δίλοφο και στη συνέχεια στα Ιωάννινα. Τις παρέλαβε ο Μητροπολίτης και τάφηκαν στην αυλή της Αγίας Μαρίνας. Μετά το θάνατό του, 15 κάτοικοι των Νεγάδων συνελήφθησαν από τους Οθωμανούς και φυλακίστηκαν για αρκετούς μήνες λόγω της συνεργασίας τους με τον οπλαρχηγό. Ο θάνατος του καπετάν Αρκούδα συγκλόνισε την περιοχή του Ζαγορίου και έσπειρε υποψίες στους κατοίκους για το ρόλο του Λάμπρου Σπύρου και του Ιωάννη Αναστασιάδη. Η λαϊκή μούσα ύμνησε τον αδικοχαμένο Γέωργιο Λεπιντάτο με πλήθος δημοτικών τραγουδιών. Το γεφύρι στο οποίο σκοτώθηκε ονομάζονταν παλαιότερα Γεφύρι του Οβριού ή του Λάβδα και έκτοτε ονομάζεται Γεφύρι του Αρκούδα. Εκεί σήμερα βρίσκεται μνημείο προς τιμή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Κλέφτες Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση του 1878 Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση 1896
Ευσέβιος της Μύνδου
Ο Ευσέβιος της Μύνδου ήταν φιλόσοφος από την Μύνδο του 4ου αιώνα, προσκείμενος στη νεοπλατωνική σκέψη και μαθητής του Αιδέσιου από την Πέργαμο. Από τον ιστορικό και φιλόσοφο της εποχής Ευνάπιο περιγράφεται ως ένας από τους κρίκους της αλυσίδας του χρυσού αιώνα των Νεοπλατωνιστών. Υπήρξε υποστηρικτής του Νεοπλατωνισμού όσον αφορά τη λογική και πολέμιος της μαγείας και του μυστικισμού. Λόγω αυτής της κριτικής εξοργίστηκε ο μετέπειτα αυτοκράτορας Ιουλιανός ο οποίος προτιμούσε τον μυστικισμό του Μάξιμου και του Χρυσάνθιου. . Ο συγγραφέας Ιωάννης Στοβαίος του 5ου αιώνα, σε ένα από τα ανθολόγια που συνέγραψε, παραθέτει έναν κατάλογο ηθικών επιταγών τις οποίες αποδίδει σε έναν Ευσέβιο που πιθανολογείται ότι είναι ο Ευσέβιος της Μύνδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ρωμαίοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Σωματείο Ελλήνων Γλυπτών
Ίδρυση και σκοποί
Η ίδρυση του Σωματείου έγινε τον Ιούνιο του 1929, ως προσπάθεια ορισμένων γλυπτών να αυτονομηθούν από την επίδραση των ζωγράφων που κυριαρχούσαν στον παλαιότερο και μεγαλύτερο Σύνδεσμο Ελλήνων Καλλιτεχνών (ΣΕΚ). Ουσιαστική επιλογή τους, ωστόσο, ήταν να αναδείξουν τη σημασία της τέχνης που υπηρετούσαν – της γλυπτικής – διαχωρίζοντάς τη από τη ζωγραφική και προβάλλοντας τη σημασία της στην ελληνική κοινωνία.
Στο αναθεωρημένο καταστατικό του Σωματείου Ελλήνων Γλυπτών, το 1939, ως βασικός στόχος οριζόταν σαφέστερα, η κατοχύρωση του επαγγέλματος του γλύπτη και η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μελών του Σωματείου.
Φαρινέλλι
Ο Κάρλο Μαρία Μικελάντζελο Νικόλα Μπρόσκι (Carlo Maria Michelangelo Nicola Broschi, 24 Ιανουαρίου 1705 - 17 Σεπτεμβρίου 1782), περισσότερο γνωστός με το προσωνύμιο «Φαρινέλλι» (Farinelli), ήταν ένας από τους πιο διάσημους καστράτι του 18ου αιώνα, τόσο για τη φωνή του -για την οποία λέγεται ότι είχε θεραπευτικές ιδιότητες, ενώ η έκτασή της έφτανε τις τρεισήμισι οκτάβες-, όσο και για την ανδρόγυνη ομορφιά του.
Σωματείο Ελλήνων Γλυπτών
Μέλη
Τα ιδρυτικά μέλη του Σωματείου Ελλήνων Γλυπτών ήταν (αλφαβητικά) οι Βούλγαρης Ιωάννης, Θωμόπουλος Θωμάς, Κουλουρής Γιαννούλης, Μαυρομαράς Πέτρος, Μπονάνος Γεώργιος, Παπαχριστόπουλος Κωνσταντίνος (Costi), Ρούμπος Κωνσταντίνος, Ρούμπος Πέτρος, Ρωκ Φωκίων, Σώχος Αντώνιος, Τόμπρος Μιχάλης, και Φώσκολος Κωνσταντίνος.
Φαρινέλλι
Γεννήθηκε στην πόλη Άντρια και από νεαρή ηλικία μαθήτευσε πλάι στον Νίκολα Πόρπορα, περίφημο συνθέτη και καθηγητή τραγουδιού. Πρωτοτραγούδησε στη Βενετία το 1728, στο θέατρο Ιωάννου Χρυσοστόμου, και αργότερα ξεκίνησε τουρνέ στην Ευρώπη για να γίνει γνωστός ως «ο τραγουδιστής των βασιλέων». Ταξίδεψε σε όλες τις μεγάλες αυλές της Ευρώπης, ενώ όντας στο Λονδίνο βρέθηκε στη δίνη της διαμάχης ανάμεσα στο Κόβεντ Γκάρντεν (Covent Garden) (που διηύθυνε ο Χαίντελ) και το Noble Theatre, με αποτέλεσμα να δεχτεί την πρόσκληση του βασιλιά της Ισπανίας Φιλίππου Ε΄ και να εγκατασταθεί στην αυλή του, όπου και έμεινε έως ότου εγκατέλειψε το τραγούδι στα 32 του χρόνια. Το 1759 μετακόμισε στην Μπολόνια και έζησε εκεί μέχρι το θάνατό του. Ο τάφος του καταστράφηκε από τα στρατεύματα του Ναπολέοντα.
Σωματείο Ελλήνων Γλυπτών
Μέλη
Το 1939 τα μέλη του Σωματείου είχαν αυξηθεί στα 64 και ήταν (αλφαβητικά) οι: Ανδρέου Κωνσταντίνος, Απάρτης Αθανάσιος (1899 - 1972), Απέργης Αχιλλέας, Βαβούρης Ευριπίδης, Βαλσάμης Κωνσταντίνος, Βασιλείου Θεόδωρος, Βούλγαρης Ιωάννης, Βρούτος Νικίας, Γεντέκος Δημήτριος, Γεωργαντής Νικόλαος, Γεωργακάς Κωνσταντίνος, Γεωργαντή-Γιώρτζου Λουκία, Γεωργιάδης Βασίλειος, Γκικάδης Ευθύμης, Δέμπης Λεωνίδας, Δημητριάδης Δημήτριος, Δημητρόπουλος Γεώργιος, Ζευγώλης Γρηγόριος, Ζογγολόπουλος Γιώργος, Κακουλίδης Γεώργιος, Κανάκης Ιωάννης, Καπράλος Χρήστος, Καστριώτης Γεώργιος, Κολοκοτρώνης Θεόδωρος, Κουβαράς Νικόλαος, Κουλεντιανός Κώστας, Κουλουρής Ιωάννης, Λαζαρίδης Απόστολος, Λαμέρας Λάζαρος, Λημναίος Αθανάσιος, Λουκόπουλος Κλέαρχος, Μακρής Αγαμέμνων (Μέμος), Μαρινάκη Αικατερίνη, Ματαράγκας Γεώργιος, Μαυρίκιος Αντώνιος, Μουλός Κωνσταντίνος, Νάτσιος Χριστόφορος, Νοταράς Ιωάννης, Ντουφεξής Γεώργιος, Παναγιωτάκης Ανδρέας, Παπαδημητρίου Ιάσων, Παπάς Ιωάννης, Παπαχριστόπουλος Κωνσταντίνος (Costi), Παυλίδης Χρήστος, Παυλόπουλος Νικόλαος (Νικόλας), Περάκης Δημήτριος, Περάκης Κωνσταντίνος, Περαντινός Νικόλαος, Ραφτοπούλου Μπέλλα, Ρήγας Γεώργιος, Ρηγανάκος Ιωάννης, Σακελλαρίου Φάνης, Σοφιαλάκης Νικόλαος, Στάλιου Αμαλία, Συννέφας Γεώργιος, Σώχος Αντώνιος, Σώχος Νικόλαος, Τόμπρος Μιχάλης, Τρέζος Ιωάννης, Φαληρέας Βάσος, Φερεντίνος Δημήτριος, Φιλιππότης Αυγουστής, Φώσκολος Κωνσταντίνος και Χρυσοχοΐδου Τίτσα.
Φαρινέλλι
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ευνούχοι
Σωματείο Ελλήνων Γλυπτών
Δραστηριότητα
Με την ίδρυσή του, το Σωματείο Ελλήνων Γλυπτών επέδειξε ενδιαφέρον για τα άμεσα συνδικαλιστικά ζητήματα των γλυπτών, παρεμβαίνοντας μέσω υπομνημάτων και του Τύπου σε διάφορα ζητήματα, που στην πλειοψηφία τους αφορούσαν κρατικές παραγγελίες. Αντίθετα, το Σωματείο δεν διοργάνωσε ποτέ καλλιτεχνικές εκθέσεις των μελών του, με αποτέλεσμα πολλοί γλύπτες-μέλη του Σωματείου να δραστηριοποιηθούν εκθεσιακά μέσα από άλλα σωματεία, όπως η Ομάδα Τέχνη (Τόμπρος, Σώχος, Ρωκ), ή οι Ελεύθεροι Καλλιτέχνες (Γκικάδης, Περαντινός, Φερεντίνος).
Το 1929 το Σωματείο παρενέβη στο ζήτημα ανέγερσης του μνημείου του Πιρότ, που αποτέλεσε μια από τις πρώτες στοχευμένες δράσεις του. Ακολούθησε, λίγο αργότερα, η οξεία παρέμβαση του Σωματείου στο ζήτημα του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη (πλατεία Συντάγματος), όπου με παρέμβαση της κυβέρνησης ακυρώθηκε το καλλιτεχνικό τμήμα του διαγωνισμού (όπου είχε λάβει το πρώτο βραβείο ο καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών και πρόεδρος του Σωματείου Γλυπτών, Θωμάς Θωμόπουλος), προκειμένου να εκτελέσει την παραγγελία ο Κωνσταντίνος Δημητριάδης, καλυμμένος πίσω από τον βοηθό του, Φωκίωνα Ρωκ.
Τα μέλη του Σωματείου ανέλαβαν και τις δεκαέξι προτομές των Ηρώων του 1821 που στήθηκαν στην αλέα των Ηρώων, στο Πεδίον του Άρεως το 1937. Τις προτομές των ηρώων φιλοτέχνησαν οι γλύπτες Απάρτης (προτομή Ανδρούτσου) Βούλγαρης (προτομή Θ. Κολοκοτρώνη), Γεωργαντής (προτομή Παπανικολή), Ζευγώλης (προτομή Νικηταρά), Ζογγολόπουλος (προτομή Μιαούλη), Λαμέρας (προτομή Μπουμπουλίνας), Ρωκ (προτομή Καραϊσκάκη), Παπαχριστόπουλος (προτομή Παπαφλέσσα), Παππάς (προτομή Δ. Υψηλάντη), Π Ρούμπος (προτομή Αθ. Διάκου), Συννέφας (προτομή Παλαιών Πατρών Γερμανού), Κουβαράς (προτομή "Μ. Μαυρογένους") Σώχος (προτομή Π. Μαυρομιχάλη) και Τόμπρος (προτομή Κανάρη).
Σε μια προσπάθεια των Ελλήνων γλυπτών να διεκδικήσουν αποτελεσματικότερα κρατικές παραγγελίες, το 1940 ίδρυσαν τον Συνεταιρισμό Ελλήνων Γλυπτών. Το Σωματείο υπήρξε μια από τις καλλιτεχνικές ενώσεις του Μεσοπολέμου που πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Ένωσης Σωματείων Εικαστικών Τεχνών (ΕΣΕΤ) και ήταν ένα από τα εννέα σωματεία που συνέβαλε στην ίδρυση του Καλλιτεχνικού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου, το 1944, όπως αναφέρεται στον ιδρυτικό νόμο.
Τα αγάλματα των Μουσών στην πλατεία Ομόνοιας
Η πιο σημαντική παραγγελία που ανέλαβε το Σωματείο Ελλήνων Γλυπτών κατά τη δεκαετία του ’30 και αποτέλεσε παράδειγμα για την ουσιαστικότερη πρόθεση του Σωματείου να αναλάβει συγκροτημένα κρατικές παραγγελίες, υπήρξε η δημιουργία των αγαλμάτων των Μουσών, για τη διακόσμηση της πλατείας Ομόνοιας, το 1934. Για τη δημιουργία των αγαλμάτων εργάστηκαν οι γλύπτες Ιωάννης Βούλγαρης, Ευάγγελος Βρεττός, Γεώργιος Δημητρόπουλος, Γρηγόριος Ζευγώλης, Γιώργος Ζογγολόπουλος, Δάντης Θωμόπουλος, Θωμάς Θωμόπουλος, Ιωάννης Ιωάννου, Γεώργιος Κακουλίδης, Νικόλαος Κουβαράς, Ιωάννης Κουλουρής, Πέτρος Μαυρομαράς, Επαμεινώνδας Μαυρουδής, Αντώνιος Μπεϊλής, Χριστόφορος Νάτσιος, Ανδρέας Παναγιωτάκης, Δημοσθένης Παπαγιάννης, Κωνσταντίνος Παπαχριστόπουλος, Δημήτρης Περάκης, Γεώργιος Ρήγας, Πέτρος Ρούμπος, Εμμανουήλ Τζωρτζάκης και Κωνσταντίνος Φώσκολος, που φιλοτέχνησαν τα αγάλματα των οκτώ Μουσών (πλην της Καλλιόπης), αγάλματα τα οποία έμειναν στην πλατεία μέχρι την Αποκριά του 1937, οπότε απομακρύνθηκαν.
Η ανάθεση και η επιτυχής εκτέλεση των αγαλμάτων των Μουσών, για την πλατεία της Ομόνοιας, φανερώνει τη σημασία της συνισταμένης δράσης των γλυπτών για την επίτευξη συμφωνίας με κρατικές αρχές με στόχο τη δημιουργία μεγάλων γλυπτικών παραγγελιών. Αποτέλεσε, μαζί με τις προτομές στο Πεδίον του Άρεως, μια από τις πιο επιτυχημένες επαγγελματικές πρωτοβουλίες του Σωματείου Ελλήνων Γλυπτών και η εμπειρία που αποκόμισαν οι γλύπτες από την όλη διαδικασία, τους οδήγησε στην ίδρυση του Συνεταιρισμού, το 1940.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Γλυπτική στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές Επαγγελματικές Ενώσεις
Καλαθοσφαιριστές Α1 Ανδρών 1986-87
Οι καλαθοσφαιριστές Α1 Ανδρών 1986-87 είναι όσοι αθλητές καλαθόσφαιρας έλαβαν μέρος στο πρώτο στα χρονικά πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας Ανδρών (περιόδου 1986-87) και σημείωσαν τουλάχιστον έναν πόντο κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου, καθώς από τη συγκεκριμένη σεζόν καθιερώθηκε η διαδικασία της τελικής φάσης (Play-Off).
Ήταν μπασκετμπολίστες που ανήκαν στο δυναμικό των δέκα ομάδων που συμμετείχαν στην πρώτη εκείνη διοργάνωση, η οποία τελούσε υπό την αιγίδα της ΕΟΚ και σηματοδότησε την είσοδο του αθλήματος σε μια νέα (ημι-επαγγελματική) εποχή. Μέχρι και την περίοδο 1985-86 το μπάσκετ στην Ελλάδα ήταν καθαρά ερασιτεχνικό, ενώ από την περίοδο 1991-92 έγινε πλήρως επαγγελματικό και περιήλθε υπό τη σκέπη του ΕΣΑΚ (πλέον ΕΣΑΚΕ).
Από όσους χρησιμοποιήθηκαν το 1986-87, ο μεγαλύτερος σε ηλικία ήταν ο Βασίλης Γκούμας. Συνολικά 115 παίκτες, κατάφεραν να πετύχουν έστω έναν πόντο στα παιχνίδια που αγωνίσθηκαν. Ήταν δεκατέσσερις αθλητές του Ηλυσιακού, δεκατρείς του ΠΑΟΚ, δώδεκα του πρωταθλητή Άρη και του Ιωνικού Νικαίας, από ένδεκα των Πανιωνίου, Ολυμπιακού Πειραιώς, Ηρακλή Θεσσαλονίκης και Παναθηναϊκού και από δέκα των ΑΕΚ και Απόλλωνα Πάτρας.
Καλαθοσφαιριστές Άρη
Νίκος Γκάλης (808 πόντοι), Παναγιώτης Γιαννάκης (387), Σλόμποταν Σούμποτιτς (306), Νίκος Φιλίππου (244), Μιχάλης Ρωμανίδης (238), Πέτρος Σταμάτης (112), Χάρης Παπαγεωργίου (56), Βασίλης Λυπηρίδης (56), Γιώργος Δοξάκης (49), Τάσος Τσιτάκης (29), Γιώργος Κασμερίδης και Βαγγέλης Αθανασιάδης, από 2 πόντους. Στην ομάδα ανήκε και ο βετεράνος διεθνής Δημήτρης Κοκολάκης, ο οποίος δεν πέτυχε πόντο στη μοναδική του συμμετοχή.
Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου
Τάκης Κορωναίος (496), Θοδωρής Καραμανώλης (323), Φάνης Χριστοδούλου (298), Νίκος Λινάρδος (240), Γιώργος Γάσπαρης (182), Δημήτρης Φωσσές (162), Νίκος Σερέτης (158), Μπράιαν Πλακουράκης (92), Απόστολος Καραμανώλης (10), Γιώργος Μποσγανάς (9), Τζιμ Ράπις (4). Στην ομάδα ανήκε και ο πολύ γνωστός στη συνέχεια Κρις Χουγκάζ, ωστόσο δεν κατάφερε να σημειώσει πόντο στον έναν αγώνα που χρησιμοποιήθηκε.
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Παναγιώτης Φασούλας (364), Τζον Κόρφας (269), Νίκος Σταυρόπουλος (236), Αλέξης Μπακόπουλος (233), Ζαχαρίας Κατσούλης (170), Μάνθος Κατσούλης (154), Δημήτρης Καρατζουλίδης (138), Γιώργος Μακαράς (122), Πλάτων Χοτοκουρίδης (91), Σωτήρης Σακελλαρίου (27), Παναγιώτης Καλόγηρος (6), Έντυ Κλάδης (4) και Θανάσης Καριοφύλλης (1).
Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟ
Λιβέρης Ανδρίτσος (374), Μέμος Ιωάννου (241), Αργύρης Πεδουλάκης (218), Γιώργος Σκροπολίθας (203), Κώστας Μίσσας (193), Αργύρης Παπαπέτρου (186), Πητ Σάβιτς (123), Δημήτρης Δημακόπουλος (119), Διονύσης Φραγκισκάτος (79), Σωτήρης Μανωλόπουλος (10) και Κώστας Κωνστάντος (2).
Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή
Εδώ ξεχωρίζει ο αναισθησιολόγος Δημήτρης Παπαδόπουλος, με 313 πόντους και έπονται οι Γιάννης Τσουμής (274), Μηνάς Τουκμενίδης (257), Στέλιος Γκιουζέλης (189), Βαγγέλης Αλεξανδρής (167), Νίκος Παναγιωτίδης (159), Βασίλης Μάντης (109), Θανάσης Κουμαντσιώτης (102), Κώστας Πιλαφίδης (96), Χρήστος Τζάμος (84) και Γιώργος Τσελέπης (45).
Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Μηνάς Γκέκος (441), Αλέξης Γιαννόπουλος (347), Παναγιώτης Αριδάς (290), Γιώργος Αγιασωτέλης (238), Κώστας Παταβούκας (220), Απόστολος Κόντος (183), Βαγγέλης Φώτσης (120), Νίκος Αποστολίδης (82), Θανάσης Σκουρτόπουλος (38) και Γιώργος Νάσιου (3).
Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Τζίμης Μανιάτης (403), Αργύρης Καμπούρης (337), Γιάννης Παραγιός (296), Κώστας Παναγιωτόπουλος (234), Αλέξης Χριστοδούλου (182), Δημήτρης Σαμπάνης (139), Ηλίας Καρκαμπάσης (49), Γιάννης Κουκής (37), Βασίλης Ντάκουλας (13), Κώστας Γιαννόπουλος (8) και Αθανάσιος Κρεμπούνης (6).
Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πάτρας
Κώστας Πετρόπουλος (395), Μπιλ Μέλις (361), Βαγγέλης Αγγέλου (281), Βασίλης Λιανός (249), Βαρθολομαίος Κιτσούκαλης (129), Γιάννης Παπαγιάννης (75), Ανδρέας Μπερδέσης (70), Αλέξανδρος Πολυδωρόπουλος (52), Δημήτρης Αγγελόπουλος (51) και Άγγελος Ματθαιακάκης (4).Χοτοκουριδης Πλατων
Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού
Βασίλης Γκούμας (514), Κυριάκος Βίδας (378), Δημήτρης Αναγνώστου (296), Στράτος Παπαδάκης (199), Ανδρέας Παπαντωνίου (168), Γιώργος Κατσίνης (83), Φίλιππος Ταμπάκης (79), Τζον Κουτσουφλάκης (41), Τάκης Στούρας (22), Νίκος Μαραγκός (9), Σπύρος Βερτζάγιας (6), Νίκος Γεωργιάδης και Σάββας Κατσούνης (από 4) και Νίκος Διώχνος (3).
Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού
Κώστας Αλεξανδρίδης (354), Κώστας Πετρίδης (293), Βαγγέλης Περτέσης (248), Οδυσσέας Αντωνίου (244), Χρήστος Μπίλιας (179), Στάθης Σαρανταένας (110), Γιώργος Καλαφατάκης (87), Φώτης Κατσικάρης (73), Γιώργος Λαζάρου (26), Μάκης Λαουτάρης (17), Θόδωρος Χατζησμάλης και Στράτος Μπαρμπαγιάννης (από 2).
Πηγή
Καλαθοσφαιριστές Α1 Ανδρών 1986-87
Εστία Νέας Σμύρνης
Η Εστία Νέας Σμύρνης είναι Πολιτιστικό Ίδρυμα με έδρα τη Νέα Σμύρνη που ιδρύθηκε το 1930 με στόχο τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης των προσφύγων από τη Σμύρνη και γενικότερα τη Μικρασία. Είναι Σωματείο, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα.
Ιστορικό του ιδρύματος
Τον Ιούνιο του 1930, με πρωτοβουλία του Σωματείου «Ένωσις Αστών Προσφύγων», υπό την προεδρία του Αθανάσιου Καρύλλου, ιδρύθηκε το σωματείο «Λέσχη Νέας Σμύρνης». Μεταξύ των ιδρυτών ήταν ο Αθανάσιος Καρύλλος (πρώτος Πρόεδρος ως το 1931), ο δικηγόρος Σωτήριος Γούναρης, οι τραπεζικοί Μιχαήλ Πλατάνης και Άγγελος Κεχαγιάς, ο ράπτης Νικόλαος Μπαλόγλου, ο Ιωάννης Δημητριάδης, ο Πρόδρομος Αποστολίδης κ.ά. Πρωταρχικός στόχος της Λέσχης ήταν η άμεση ικανοποίηση των οικιστικών αναγκών. Επιπλέον, σύμφωνα με το καταστατικό, ο νέος σύλλογος αποσκοπούσε στην «καλλιέργεια φιλικών σχέσεων μεταξύ των μελών του» και στη «δημιουργία μέσων προς επωφελή κοινωνικήν δράσιν και ιδία ψυχαγωγίαν».
Το 1938 την προεδρία της Λέσχης ανέλαβε ο Πάνος Χαλδέζος, διευθυντής Διοικήσεως και Αυτοδιοικήσεως του Υπουργείου Πρωτευούσης, με εισήγηση του οποίου στις αρχές του 1939 μετονομάστηκε σε «Εστία Νέας Σμύρνης». Παράλληλα, οι στόχοι και οι δραστηριότητές της Εστίας διευρύνθηκαν σημαντικά περιλαμβάνοντας τη διάσωση, τη συλλογή και τη μελέτη υλικού σχετικού με τον Ελληνισμό της Μικρασίας, της Κωνσταντινούπολης, του Πόντου και της Θράκης. Επίσης, την ανάπτυξη κοινωνικής, μορφωτικής, εθνικής και φιλανθρωπικής δράσης.
Διοίκηση - Πρόεδροι
Η Εστία Νέας Σμύρνης, σύμφωνα με το από 10 Μαρτίου 2009 ισχύον τροποποιημένο καταστατικό της, διοικείται από επταμελές Συμβούλιο, το οποίο εκλέγεται από τη Γενική Συνέλευση των Μελών και προσφέρει τις υπηρεσίες του αφιλοκερδώς. Η θητεία του ΔΣ είναι τριετής.
Πρόεδροι της Εστίας έχουν διατελέσει:
Το κτίριο της Εστίας
Μετά την ίδρυσή της και για πολλά χρόνια, η Λέσχη άλλαξε πολλές φορές στέγη μέχρι την οριστική στέγασή της στο Μέγαρο της πλατείας Χρυσοστόμου Σμύρνης. Αρχικά στεγάστηκε στην οικία Π. Κόδρου (οδός Ομήρου 23). Στη συνέχεια στην οδό Θράκης 36 σε κτίριο ιδιοκτησίας Ηλία Μαρσέλλου. Κατόπιν στο κτίριο «Μοκαντόρ», στη συμβολή των οδών Ρόδων και Φιλαδελφείας και αργότερα σε κτίριο ιδιοκτησίας Ν. Παυλίδη στην οδό Ελευθερίου Βενιζέλου 37. Το 1939 μετακόμισε στην Κεντρική Πλατεία, στην οδό 25ης Μαρτίου 27, όπου παρέμεινε μέχρι την τελική μετεγκατάστασή της, το 1975, στο σημερινό νεοκλασικό Μέγαρο.
Το εντυπωσιακό αυτό κτίριο χτίστηκε τη δεκαετία του '60 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ιωάννη Παυλίδη, με κρατικές δαπάνες και εισφορές πλήθους συλλόγων Μικρασιατών, Θρακών, Ποντίων και Κωνσταντινουπολιτών. Τα συμβολικά θεμέλια έγιναν στις 23 Απριλίου 1939 από τον βασιλιά Γεώργιο Β΄, αλλά οι εργασίες ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 1955, οπότε πραγματοποιήθηκε νέα τελετή θεμελίωσης.
Στο κτίριο στεγάζονται όλα τα τμήματα του ιδρυματος, τα γραφεία και διαθέτει μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων.
Δραστηριότητες
Η Εστία Ν. Σμύρνης, παίζει από την ίδρυσή της σημαντικό ρόλο στη ζωή της πόλης. Ως Λέσχη, στα πρώτα δύσκολα χρόνια όταν το σημαντικότερο πρόβλημα ήταν η κατασκευή κατοικίας από τους πρόσφυγες-ιδιοκτήτες οικοπέδων, δημιούργησε επιτροπή για την επίλυση του ζητήματος, που κατέληξε σε διεθνή πρόσκληση ενδιαφέροντος από το κράτος για την οικοδόμηση του οικισμού.
Ωκεανίδες
Στην ελληνική μυθολογία με τη συλλογική ονομασία Ωκεανίδες, αποκαλούμενες και ως Ωκεανίνες ή Ωκεανίτιδες ή Ωγενίδες, αναφέρονται θαλάσσια μυθικά πλάσματα και γενικά ενάλιες Νύμφες, με μορφή παρθένου κατά το άνω ήμισυ και ιχθύος κατά το κάτω, όμοιες με τις γοργόνες και άλλοτε με δύο ουραία πτερύγια.
Σύμφωνα με τη μυθολογία
Ο Όμηρος αναφέρει δύο Ωκεανίδες, την Ευρυνόμη, η οποία κατά τον Ησίοδο ήταν η μητέρα των Χαρίτων, και την Πέρση ή Περσηίδα (όπως την αναφέρει ο Ησίοδος), η οποία ήταν η σύζυγος του Τιτάνα Ήλιου και εξ αυτού μητέρα του Αιήτη και της Κίρκης Γνωστή επίσης Ωκεανίδα ήταν και η Λευκίππη.
Εστία Νέας Σμύρνης
Δραστηριότητες
Τα μεταπολεμικά χρόνια, ως ΕΣΤΙΑ πλεόν, η δράση της περιορίζεται στα μορφωτικά και ψυχαγωγικά πλαίσια και παραμένει μέχρι τις μέρες μας σημαντικό πνευματικό κέντρο της πόλης. Η αποστολή της είναι: η συλλογή, μελέτη και περίσωση του εθνικού, πνευματικού, ιστορικού, λαογραφικού και γλωσσικού πλούτου του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, του Πόντου, της Ανατολικής Θράκης, της Κωνσταντινουπόλεως, της Ίμβρου και Τενέδου, που εκριζώθηκε από τις εστίες του. Επίσης, έχει πνευματική, καλλιτεχνική και πολιτιστική δράση που απευθύνεται τόσο στα Μέλη και τους Φίλους της όσο και στην κοινωνία της Ν. Σμύρνης και γενικότερα στην ελληνική κοινωνία.
Ωκεανίδες
Σύμφωνα με τη μυθολογία
Γενικά θεωρούνταν Νύμφες προστάτιδες των υδάτων, πολύ δε περισσότερο αφού αυτά αποτελούσαν και την κατοικία τους.
Εστία Νέας Σμύρνης
Τμήματα
Στο πλαίσιο των δράσεών της, στην ΕΣΤΙΑ λειτουργούν πολλά τμήματα, όπως:
Ωκεανίδες
Σύμφωνα με τη μυθολογία
Από τις περιγραφές αυτών των μυθικών παραδόσεων εύκολα αντιληπτό είναι ότι οι Ωκεανίδες αποτελούσαν, τουλάχιστον για τους αρχαίους Έλληνες, ιδεατές ανθρωπόμορφες έννοιες των πηγών (ήμισυ κόρες) εκείνων που τα ύδατά τους μεταφέρονταν από τους ποταμούς (ίδιος αριθμός) στην ανοιχτή θάλασσα (αρχαίο Ωκεανό) (έτερον ήμισυ ιχθύς), καταλήγοντας σε απλή εκβολή (ένα ουραίο πτερύγιο) ή σε δέλτα (διπλό ουραίο πτερύγιο).
Εστία Νέας Σμύρνης
Διακρίσεις
Στην Εστία Νέας Σμύρνης έχουν απονεμηθεί:
Ωκεανίδες
Σύμφωνα με τη μυθολογία
Οι παραδόσεις αυτές ανάγονται αμέσως μετά τον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα.
Εστία Νέας Σμύρνης
Πηγές
Κατηγορία:Νέα Σμύρνη Κατηγορία:Μουσεία στην Αθήνα Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Πολιτιστικοί σύλλογοι της Αθήνας
Πατριάρχης Φώτιος Β΄
Ο Φώτιος Β΄ (κατά κόσμον Δημήτριος Μανιάτης, 1874 - 29 Δεκεμβρίου 1935) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από τις 7 Οκτωβρίου 1929 ως τις 29 Δεκεμβρίου 1935.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πρίγκηπο το 1874. Ολοκλήρωσε τη βασική εκπαίδευση στην Πρίγκηπο, κατόπιν πήγε στη Γερμανοελβετική Σχολή του Γαλατά και τέλος στο Ζαρίφειο Γυμνάσιο Φιλιππούπολης. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Μιλούσε ελληνικά, τουρκικά, γαλλικά, γερμανικά και βουλγαρικά.