cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χανς Μπάλντουνγκ Γκριν
Εγκατάσταση στο Στρασβούργο
Μετά την πολύ παραγωγική αυτή περίοδο, ο Μπάλντουνγκ επέστρεψε την άνοιξη του 1517 στο Στρασβούργο, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του. Έγινε μέλος του Μεγάλου Συμβουλίου της πόλης και υποστηρικτής της Μεταρρύθμισης, η οποία, ωστόσο, δεν είχε μεγάλη επίδραση στα έργα του, καθώς οι εμπνεύσεις του διέθεταν κοσμικό χαρακτήρα. Ο τελευταίος πίνακάς του για Άγια Τράπεζα, το «Μαρτύριο του Αγίου Σεβαστιανού» το 1522, όπως και η παλαιότερη εκδοχή του 1507, εκτελέστηκε κατόπιν παραγγελίας του Καρδιναλίου Άλμπρεχτ του Βραδεμβούργου. Γνωρίστηκε προσωπικά με την πρώτη γενιά ουμανιστών της πόλης και επεδίωξε να εξωτερικεύσει μέσω της ζωγραφικής του τις συναισθηματικές εκφράσεις που μπορεί να πάρει το ανθρώπινο πρόσωπο.
Όταν ο Ντύρερ απεβίωσε το 1528, ο Μπάλντουνγκ έλαβε ως δώρο μια μπούκλα από τα μαλλιά του, κάτι που υπονοεί πως οι δύο καλλιτέχνες διατηρούσαν στενή επαφή.
Από το 1529 στράφηκε στο νέο ουμανιστικό θέατρο για έμπνευση - επιρροή που διακρίνεται καθαρά, σε διάφορους βαθμούς, σε συνθέσεις όπως «Πύραμος και Θίσβη» (Gemaldegalerie, Βερολίνο), «Ηρακλής και Ανταίος» (Κάσσελ), «Mucius Scaevola» (Gemaldegalerie, Δρέσδη) και πολλές εκδοχές της «Παρθένου με το Θείο Βρέφος» που σήμερα φιλοξενούνται σε μουσεία του Βερολίνου, της Νυρεμβέργης και του Βερτσέλλι.
Τελευταία χρόνια
Προς το τέλος της ζωής του, οι ελαιογραφίες του Μπάλντουνγκ διακρίνονται για την έμφαση στο σχέδιο σε βάρος της ζωγραφικής ποιότητας, μοιάζοντας ορισμένες φορές κατά παράξενο τρόπο με ανάγλυφο, όπως στην «Παρθένο και το Θείο Βρέφος» στο Μουσείο Καλών Τεχνών του Στρασβούργου. Ακόμη κι όταν δανειζόταν διάφορες λεπτομέρειες - κινήσεις, διακοσμήσεις, αρχιτεκτονικά στοιχεία - από άλλους καλλιτέχνες, ο Μπάλντουνγκ απέφυγε να «ιταλικίσει». Από τα όψιμα έργα του «Οι Επτά Ηλικίες του Ανθρώπου» (Λειψία) και «ο Δρόμος προς το Θάνατο» (Ρεν, πιθανώς αντίγραφο) συνοψίζουν τις αντιλήψεις του για τη ζωή.
Αποτίμηση
Επέδειξε αξιοσημείωτα ενδιαφέρον για τις μάγισσες, τις οποίες απεικόνισε πολλές φορές σε διαφορετικά υλικά. Ανάμεσα σε αυτά τα έργα υπάρχουν μερικά πολύ όμορφα σχέδια με γκουάς, που είναι κατά πολύ πιο ερωτικά από εκείνα που φιλοτέχνησε με άλλες μεθόδους. Όντας αντισυμβατικός ως χαράκτης, ο τρόπος που πραγματεύτηκε την ανθρώπινη μορφή είναι συχνά επιτηδευμένος και εκκεντρικός (εξ ού και η σύνδεση του στην ιστορική βιβλιογραφία με το Μανιερισμό), ενώ το στυλ του στα διακοσμητικά στοιχεία είναι, επίσης, ξεχωριστό.
Βιβλιογραφία
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;">
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί χαράκτες Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Χαράκτες της Αναγέννησης
Αλέξανδρος της Μασοβίας
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότκος γιος τού Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της δυτικής Μαζοβίας και της Αλεξάνδρας των Γκεντιμινιδών, κόρης τού Αλγκίρντας μεγάλου πρίγκιπα της Λιθουανίας.
Αν και ήταν ο δεύτερος γιος, από μικρή ηλικία προορίστηκε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Εστάλη στην Κρακοβία, στη Αυλή τού θείου του Βλαδισλάου Β΄ Γιαγκελόν της Πολωνίας, όπου άρχισε σπουδές. Με την προστασία τού βασιλιά το 1414 ονομάστηκε κοσμήτορας τού Συλλόγου τού καθεδρικού στο Γκνιέζνο.
Το 1415-22 ήταν στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας, όμως δεν ήταν καλός μαθητής και δεν το τελείωσε. Ωστόσο το 1422, ως ανιψιός τού βασιλιά, ορίστηκε τιμητικά πρύτανης, ενάντια στους κανονισμούς τού ιδρύματος. Το ίδιο έτος ο Βλαδισλάβ Β΄ προσπάθησε να τον ορίσει επίσκοπο τού Πόζναν, αλλά δεν τα κατάφερε. Το επόμενο έτος ο βασιλιάς με απόφαση τού πάπα Μαρτίνου Ε΄ τον όρισε επίσκοπο τού Τρέντο, στα σύνορα Γερμανίας-Ιταλίας. Τότε ο Αλέξανδρος χειροτονήθηκε ιερέας και ταξίδεψε στην επισκοπή του.
Σχεδίαζε να ταξιδέψει στην Ουγγαρία για να πείσει τον Βλάντισλαβ Γ΄ της Πολωνίας (γιο τού προηγουμένου βασιλιά) να μην συμμετάσχει σε εκστρατεία εναντίον των Τούρκων, στην οποία κάλεσε ο πάπας· όμως κατά την προετοιμασία ασθένησε και απεβίωσε 44 ετών. Τάφηκε στον καθεδρικό τού Αγ. Στεφάνου της Βιέννης, όπου στον αριστερό τοίχο τού ιερού υπάρχει το ωραίο επιτύμβιο μνημείο του.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Επίσκοπος Ιεράς Αυξέντιος
Ο Αυξέντιος (18ος αιώνας) ήταν Επίσκοπος Ιεράς από το 1783 ως το 1795. Η καταγωγή του ήταν από την Κίσαμο και πιστεύεται ότι ήταν ανεψιός του προκατόχου του, Γεδεών. Θείος και ανιψιός μόναζαν στο μοναστήρι της Αγίας Τριάδας Τσαγκαρόλων.
Κατά το 1788-1790 ήταν ενοικιαστής κτημάτων του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, τα οποία βρίσκονταν στην Ιεράπετρα, όπου ο Αυξέντιος απεβίωσε. Σύμφωνα με την παράδοση, το καντήλι του άναβαν Χριστιανοί και ο τάφος του ήταν μπροστά στην είσοδο του ναού του Αγίου Νικολάου. . Μετά το θάνατό του, η επισκοπή ήταν χηρεύουσα. Τον διαδέχθηκε ως επίσκοπος το 1810 ο Αρτέμιος Παρδάλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι Ιεράπετρας
(84922) 2003 VS2
To (84922) 2003 VS2 είναι ένα μεγάλο μεταποσειδώνιο αντικείμενο με διάμετρο περίπου 525 χλμ. Η τροχιά του μοιάζει με αυτή του Πλούτωνα, αν και το περιήλιό του δεν απέχει από τον Ήλιο λιγότερο από 35 ΑΜ. Η διάμετρός του υπολογίστηκε το 2007 με βάση το διαστημικό τηλεσκόπιο Σπίτζερ σε 725 ± 200 χιλιόμετρα, ενώ πιο πρόσφατα, το 2012, με βάση παρατηρήσεις του διαστημικού τηλεσκοπίου Χέρσελ, υπολογίστηκε ότι έχει διάμετρο 523 ± 35 χιλιόμετρα. Η λευκαύγειά του υπολογίστηκε σε περίπου 0,15.
Εξωτερικές
2003 VS2 2003 VS2
Γδόχια Λασιθίου
μικρογραφία Τα Γδόχια  είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Ιεράπετρας, στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται επί της επαρχιακής οδού Ιεράπετρας - Βιάννου και απέχει 20 χιλιόμετρα από την Ιεράπετρα σε υψόμετρο 258 μέτρα. Εντός του χωριού υπάρχουν τρεις συνοικισμοί: τα Δασκαλιανά, τα Παπαδιανά και τα Κάτω Γδόχια. Τα δύο πρώτα πήραν το όνομά τους αντίστοιχα από τον Παπαδάκη και το Δασκαλάκη, κατοίκους του χωριού. Τα Κάτω Γδόχια ονομάστηκαν έτσι επειδή είναι κτισμένα σε πιο χαμηλή τοποθεσία. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία (ελαιοκομία).
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό υπήρχε από παλιά, πιθανότατα στο δρόμο προς Βάτο ήταν και πρωτομινωικός οικισμός, ενώ έχουν βρεθεί και θαλάσσια απολιθώματα. .
Το όνομα του χωριού πάντως κατά άλλη εκδοχή πιθανόν να είναι αρχαϊκό ("Εκδόχια") που διασώθηκε, όπως και τόσα άλλα, τυπικά και φθογγικά αλώβητο. Το αντίστοιχο ρήμα είναι το "εκδέχομαι" και η ερμηνεία του στην συγκεκριμένη περίπτωση, ότι λόγω της θέσης του, το χωριό "εκδέχεται καιρικά φαινόμενα, π.χ βροχή".
Τα Γδόχια πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Η εισβολή των Ναζί στο χωριό και οι εκτελέσεις έγιναν στις 15 Σεπτεμβρίου του 1943. Ο τελικός απολογισμός της επιχείρησης των Γερμανών στα Γδόχια ανέρχεται σε 42 εκτελεσθέντες, μεταξύ των οποίων τέσσερις (4) από Κάτω Σύμη και έναν από το Συκολόγο. Επίσης εκτελέστηκαν στην Άνω και Κάτω Σύμη ακόμη 6 κάτοικοι Γδοχίων.
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Γδοχίων
Πηγές
Γδ Γδόχια
Χρήστος Φωτίου
Ο Χρήστος Φωτίου (γενν. 1939) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Έχει διατελέσει βουλευτής και υφυπουργός με το ΠΑΣΟΚ, δήμαρχος Κερατσινίου, νομάρχης Πειραιά και Νήσων και πρόεδρος του ΝΑΤ (Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1939 στον Πειραιά. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία. Κατά την περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών (1967-74), εξορίστηκε για ένα χρόνο στη Γυάρο ως μέλος της Διοικουσας Επιτροπης της ΕΔΑ και στελεχος της νεολαιας Λαμπρακη. Μεταπολιτευτικά εκλέχθηκε δήμαρχος Κερατσινίου (1975-78) και βουλευτής Β΄ Πειραιά του ΠΑΣΟΚ (1981-89). Διετέλεσε υφυπουργός Εμπορίου από τον Απρίλιο του 1986 μέχρι τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.
Στη συνέχεια υπήρξε ο πρώτος αιρετός νομάρχης Πειραιά (1994-98), ενώ το 1998 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Πειραια.
Υπήρξε πρόεδρος & διευθύνων σύμβουλος της ασφαλιστικής εταιρείας ΕΣΤΙΑ Α.Ε. και της ΠΡΟΤΥΠΟΣ ΚΤΗΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ Α.Ε. (πρώην Εταιρεία Λιπασμάτων). Είναι νυμφευμένος με την Ελένη Οικονόμου και πατέρας τριών παιδιών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εμπορίου Κατηγορία:Νομάρχες Πειραιά Κατηγορία:Μέλη του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος
Τωριάκ-ντε-Καμαρές
Το Τωριάκ-ντε-Καμαρές (γαλλικά: Tauriac-de-Camarès, οξιτανικά: Tauriac de Camarés) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τωριακουά (γαλλικά: Tauriacois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Σιν Μουβαλίτ
Ο Σίν Μουβαλίτ, ήταν πέμπτος βασιλιάς της 1ης Αμορρίτικης δυναστείας της Βαβυλώνας (1813 - 1792 π.χ.) γιος του και διάδοχος του βασιλιά Απίλ Σιν και πατέρας του κορυφαίου νομοθέτη και βασιλιά της Βαβυλώνας στην αρχαιότητα Χαμουραμπί. Σύμφωνα με τις επιγραφές που υπάρχουν με το όνομα του τον 13ο χρόνο της βασιλείας του απέκρουσε επίθεση της Ουρ και τον 17ο χρόνο της βασιλείας του κατέλαβε την Ισίν την οποία οχύρωσε με φρούρια.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
Τωριάκ-ντε-Νωσέλ
Το Τωριάκ-ντε-Νωσέλ (γαλλικά: Tauriac-de-Naucelle, οξιτανικά: Tauriac de Naucèla) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τωρασιέν (γαλλικά: Tauriaciens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Γεώργιος Ζωιτάκης
Ο Γεώργιος Ζωιτάκης (Ναύπακτος, 3 Μαρτίου 1910 - Αθήνα, 21 Οκτωβρίου 1996) ήταν Έλληνας καθαιρεθείς Αξιωματικός (στρατηγός) του Ελληνικού Στρατού και ένας από τους πρωτεργάτες του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου του 1967. Κατά την επταετή Στρατιωτική Δικτατορία που επιβλήθηκε διετέλεσε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας (22 Απριλίου - 13 Δεκεμβρίου 1967) στην κυβέρνηση Κόλλια και αντιβασιλέας της Ελλάδας (13 Δεκεμβρίου 1967 - 21 Μαρτίου 1972) μετά την φυγή του βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄. Μετά την πτώση της δικτατορίας κρίθηκε ένοχος στάσης και εσχάτης προδοσίας για τη συμμετοχή του στο πραξικόπημα και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη και στρατιωτική καθαίρεση. Αποφυλακίστηκε το 1988, για λόγους ανηκέστου βλάβης της υγείας του και έκτοτε, μέχρι το θάνατό του, παρέμεινε σε κατ’ οίκον περιορισμό.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Ναύπακτο. Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Ζωιτάκη, χωροφύλακα από την Άνω Χώρα Ναυπακτίας και της Βασιλικής Μπαλαμπάνη - Κοντοβά από τη Ναύπακτο. Είχε άλλα τρία αδέρφια, από τα οποία επέζησε μόνο το ένα, ο Αλέκος. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στη Ναύπακτο φοιτώντας στο εκεί σχολείο. Τα τελευταία χρόνια της εφηβείας του η οικογένειά του μετακόμισε στην Πάτρα προκειμένου να τελειώσουν το εκεί Β' Γυμνάσιο Πατρών. Μετά το σχολείο φοίτησε στη Μαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, σχολή που σχεδόν αμέσως εγκατέλειψε αφού ταυτόχρονα πέρασε και στις εξετάσεις για τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ).
Ήταν νυμφευμένος με τη Σοφία Βουρανζέρη (Χαλκίδα 1926 - 1990), κόρη αξιωματικού, φοιτήτρια φιλοσοφικής, και απέκτησαν μια κόρη, την Βασιλική (Βίκυ) Ζωιτάκη.
Στρατιωτική Σταδιοδρομία και Πολεμική Δράση
Αποφοίτησε από την Σχολή Ευελπίδων το 1932 ως Ανθυπολοχαγός Πεζικού και συνέχισε την εκπαίδευσή του κατά τη δεκαετία του 1950 και αρχές του 1960 στην Ανώτατη Σχολή Πολέμου, στη Σχολή Εθνικής Άμυνας καθώς και σε Νατοϊκά Σχολεία στη Δυτική Γερμανία και τις ΗΠΑ.
Κατά το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου υπηρετούσε ως Λοχαγός στο 2/39 Σύνταγμα Ευζώνων στο Μεσολόγγι και με τη μονάδα του βρέθηκε από τους πρώτους στο Αλβανικό Μέτωπο. Πρωταγωνίστησε σε πολεμικές επιχειρήσεις στο Τεπελένι και στους Άγιους Σαράντα αδρανοποιώντας ιταλικά τάγματα πιάνοντας πολλούς αιχμαλώτους και σημαντικό πολεμικό υλικό του εχθρού. Κατά την Εαρινή Επίθεση των Ιταλών τραυματίστηκε από οβίδα και νοσηλεύτηκε στην Αθήνα από όπου θα φυγαδευτεί- όπως και οι υπόλοιποι τραυματίες - κατά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1941 - αρχικά μες στην πόλη και έπειτα στην ύπαιθρο. Τα πρώτα χρόνια της κατοχής κρύβεται στη Ναύπακτο. Εκεί μαζί με τον Σταυρογιαννακόπουλο και άλλους τοπικούς παράγοντες θα ιδρύσουν την Οργάνωση Μυστική της Ναυπάκτου την οποία και θα εντάξουν στον ΕΔΕΣ μόνο όταν ο Ναπολέοντας Ζέρβας θα απωλέσει το πολιτικό του μανιφέστο και μείνει πιστός σε καθαρά απελευθερωτικούς σκοπούς. Στα πλαίσια αυτά θα δράσει ως υπαρχηγός του ΕΔΕΣ στην Αιτωλοακαρνανία εξοπλίζοντας πυρήνες στα διάφορα χωριά της περιοχής, στρατολογώντας κόσμο, ετοιμάζοντας πάντα δράσεις και σαμποτάζ κατά του κατακτητή, διατηρώντας επαφή με το στρατηγείο της Μέσης Ανατολής. Από τον Αύγουστο ως τον Οκτώβριο 1944 θα βρεθεί αιχμάλωτος του ΕΛΑΣ στη Θεσσαλία με σκοπό να προσηλυτηστεί υπό του στρατηγού Σαράφη, θα απελευθερωθεί όμως με τη συμφωνία της Καζέρτας και τη συνεννόηση ΕΛΑΣ - ΕΔΕΣ για απελευθέρωση αιχμαλώτων και διάλυση των οργανώσεων. Για αντίποινα όμως ο πατέρας του Ζωιτάκη θα θανατωθεί από αντάρτες του ΕΛΑΣ οι οποίοι θα λεηλατήσουν και το πατρικό του σπίτι στη Ναύπακτο. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου κλήθηκε με το βαθμό ταγματάρχη σε όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Αρχικά κατά τα Δεκεμβριανά πήρε μέρος στη μάχη της Αθήνας. Έπειτα κατά τον δεύτερο γύρο ως Διοικητής του 602ου και έπειτα του 613ου Τάγματος Πεζικού έδωσε σκληρές μάχες στην Ρούμελη, Ήπειρο και Κεντρική Μακεδονία. Για όλη του τη στρατιωτική δράση μεταξύ των ετών 1940 - 1949, ο Ζωιτάκης θα τιμηθεί με τη διάκριση των τριών Χρυσών Αριστείων Ανδρείας καθώς και με άλλα μετάλλια Πολεμικών Σταυρών και Στρατιωτικής Αξίας.
Μετά τον Εμφύλιο υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις ανά την Ελλάδα ως Διοικητής μονάδων Πεζικού και άλλων μεγαλύτερων σχηματισμών στην Κοζάνη, την Ελευθερούπολη και τη Βέροια. Διετέλεσε, επίσης, Συνταγματάρχης- Υπασπιστής του Βασιλέα Παύλου έχοντας παράλληλα υπό την προστασία του την πριγκίπισσα Σοφία. Στη συνέχεια μετατέθηκε στη Λάρισα όπου ανέλαβε Επιτελάρχης Στρατιάς φέροντας τον βαθμό του Ταξίαρχου. Ως Υποστράτηγος ανέλαβε την διοίκηση του Α΄ Σώματος Στρατού στην Κοζάνη ενώ ως Αντιστράτηγος τη διοίκηση Γ΄ Σώματος Στρατού στη Θεσσαλονίκη. Τον Δεκέμβριο του 1967 με την αναχώρηση του Βασιλέα Κωνσταντίνου στο εξωτερικό, ο Ζωιτάκης θα είναι πλέον ο αρχαιότερος εν ενεργεία Αντιστράτηγος.
Το 1972 αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Στρατηγού, ενώ ήταν ο πρώτος Έλληνας Στρατηγός που έφερε τα διακριτικά τεσσάρων αστέρων κατά την εξομοίωση του Ελληνικού Στρατού με το ΝΑΤΟ (ακολούθησε ο τότε Αρχηγός ΓΕΕΘΑ/ΓΕΣ Οδ. Αγγελής).
Δικτατορία των Συνταγματαρχών
Μια ελιτίστικη ομάδα ανωτέρων κυρίως αξιωματικών με διάκριση στην εκπαίδευσή τους και στην πολεμική τους δράση, υπό τη σκιά της πολιτικοστρατιωτικής μορφής του Παπάγου άρχισε να συσπειρώνεται ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 50 γύρω από τον Παπαδόπουλο τον Μακαρέζο και το Παττακό με στόχο μιας μορφής πολιτική παρέμβαση εν μέσω ενός ασαφούς πολιτικού περιβάλλοντος.Διάφορα μέλη της ομάδας αυτής θα περιβάλουν τον Ζωιτάκη και θα κερδίσουν και την εμπιστοσύνη του (Μακαρέζος, Καραμπέρης, Γκαντώνας). Εν μέσω πλέον μιας ταραχώδους πολιτικής ζωής με συνέπειες και στο στράτευμα κατά τις αρχές Φεβρουαρίου 1967 ο Ζωιτάκης θα προσεγγισθεί από αυτούς και θα δεχτεί να συνταχθεί μαζί τους αναλαμβάνοντας την πρωτοβουλία του εγχειρήματος περί στρατιωτικής επέμβασης - βάσει του Άρθρου 91 του Συντάγματος 1952 "περί πολιτικής αναταραχής" (Βέβαια η επίκληση του αρ 91 του Συντάγματος του 1952 δε νομιμοποιεί κατ΄ουδένα τρόπο το πραξικόπημα για δυο κυρίως λόγους : 1ον Η άρση ορισμένων άρθρων του Συντάγματος μπορεί να γίνει με Βασιλικό διάταγμα  μετά από πρόταση του υπουργικού συμβουλίου. Τίποτε από τα δυο δεν έγινε την 21η Απριλίου. Αντιθέτως συνελήφθη ο νόμιμος πρωθυπουργός και δεν συνεκλήθη καν το υπουργικό συμβούλιο. 2ον. Επί ποινή ακυρότητος, το Βασιλικό αυτό διάταγμα έπρεπε να εγκριθεί από την Βουλή, πράγμα που δεν έγινε ποτέ. Αντιθέτως διελύθη η Βουλή χωρίς να προκηρυχθούν αυτομάτως επόμενες εκλογές όπως προέβλεπε το Σύνταγμα του 1952.) στα χνάρια της "Επαναστάσεως στου Γουδή" -προς αναβολή των προγραμματισμένων εκλογών, με μερική συμμετοχή του στρατού στη διακυβέρνηση, σαφές χρονοδιάγραμμα και αποχώρηση από την εξουσία. Ως βαθύτερη αιτία εμπλοκής προς αυτό το τολμηρό εγχείρημα ήταν να διασωθεί το Στέμμα από τη ζημιογόνο πολιτική του παρέμβαση που ασκούσε από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, να διασωθούν οι ένοπλες δυνάμεις από τα απόνερα της πολιτικής ζωής που δημιουργούσε ο διχασμός του Στέμματος με πολιτικές δυνάμεις, να δοθούν άμεσες λύσεις σε προβλήματα καθημερινής ζωής που η λύση τους αδρανούσε εξ αιτίας της απορρόφησης του κοινοβουλευτικού σώματος στη συμμετοχή του στην εξουσία και στις βραχύβιες αναδυόμενες κυβερνήσεις.
Με την ανάληψη της πρωτοβουλίας από τον Ζωιτάκη το εγχείρημα από αόριστο και ρομαντικό γίνονταν πλέον εφικτό και πραγματοποιήσιμο. Ο Ζωιτάκης διοικώντας τον στρατιωτικό σχηματισμό με τη μεγαλύτερη επικράτεια είχε επίσης τη δύναμη να παρέμβει τόσο στο Συμβούλιο των Στρατηγών όσο και στο Παλάτι. Στα πλαίσια αυτά ο Ζωιτάκης (ως έμπειρος επιτελικός) μελέτησε και διόρθωσε το σχέδιο επέμβασης από την άλλη πλευρά όμως θεωρώντας ότι η ενέργεια έπρεπε να ήταν ιεραρχημένη έβαλε σκοπό και πέτυχε να επηρεάσει τον Αρχηγό ΓΕΣ Γρηγ. Σπαντιδάκη και άλλους Αντιστράτηγους χωρίς να φανερώσει την ομάδα που τον πλαισίωνε. Στα πλαίσια αυτά ανέβαλε στρατιωτική επέμβαση να πραγματοποιηθεί τόσο στην 25η Μαρτίου όσο και στην 21η Απριλίου, την τελευταία μάλιστα κατά την κρίσιμη σύσκεψη των Στρατηγών (20 Απριλίου 1967) έδωσε εντολή στην ομάδα να μην προχωρήσει σε καμία κίνηση και το βράδυ δια μέσω του Μακαρέζου ενημέρωσε την ομάδα ότι το εγχείρημα είχε περάσει πλέον στον Σπαντιδάκη που είχε πεισθεί και αναλάβει την πρωτοβουλία και να την εκτελέσει ομαλά εντός των επόμενων ημερών σε συνάρτηση ή μη με τον Βασιλέα Κωνσταντίνο. Η παρορμητικότητα όμως της ομάδος και ο φόβος εν τω μεταξύ να φανερωθούν και να χάσουν το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, αποφάσισαν στο να προχωρήσουν το κίνημα εκείνη τη νύχτα από μόνοι τους. Μάλιστα για να μην στοχοποιηθεί ο Ζωιτάκης εξέλεξαν νέο αρχηγό, τον Παπαδόπουλο, ως πρώτο μεταξύ ίσων και προχώρησαν άμεσα στην εκτέλεση του σχεδίου τους. Κατά τα μεσάνυχτα της 20ης προς 21ης Απριλίου, ο Σπαντιδάκης θα συλληφθεί από την ομάδα και θα οδηγηθεί στο ΓΕΣ. Εκεί ο Σπαντιδάκης έθεσε εν τέλει τον εαυτό του επικεφαλής της κινητοποίησης του στρατού, προς εφαρμογή του Νατοϊκού επιχειρησιακού σχεδίου Προμηθεύς. Ώρες αργότερα ο Ζωιτάκης, ευρισκόμενος και αυτός στην Αθήνα, αφού μεταφέρθηκε στο ΓΕΣ, τέθηκε υπό τις διαταγές του άμεσου προϊσταμένου του, Αρχηγού ΓΕΣ Γρ. Σπαντιδάκη, και επιβεβαίωσε προς τον Βιδάλη, υποδιοικητή Γ΄ Σώματος στη Θεσσαλονίκη, υπακοή στις διαταγές του ΓΕΣ, διαταγή που ήδη είχε δώσει νωρίτερα προς τον Βιδάλη και ο ίδιος ο Σπαντιδάκης. Το εγχείρημα αυτό με τους όρους της εποχής εκείνης ονομάστηκε Επανάσταση και οι πρωτεργάτες της ομάδος του κινήματος αποτελούσαν την Επαναστατική Επιτροπή της 21ης Απριλίου 1967.
Στις 22 Απριλίου 1967 ο Ζωιτάκης ορκίστηκε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας στη δικτατορική Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κόλλια. Άμεσος πολιτικός προϊστάμενος του Ζωιτάκη ήταν και πάλι ο Σπαντιδάκης ως Υπουργός Εθνικής Άμυνας και Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως, θέσεις από τις οποίες παραιτήθηκε μερικές μέρες προτού εκδηλωθεί το κίνημα του Βασιλέως, αφήνοντας τον Ζωιτάκη κατά την κρίσιμη εκείνη στιγμή τον μόνο πολιτικοστρατιωτικό προϊστάμενο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και κατά συνέπεια των Ενόπλων Δυνάμεων. Κατά το κίνημα του Βασιλέως Κωνσταντίνου, ο Ζωιτάκης δεν συντάχθηκε μαζί του διότι θεωρούσε τις ενέργειες του περιβάλλοντος Κωνσταντίνου ως αυτοκαταστροφικές. Μετά το κίνημα και τη φυγή του Κωνσταντίνου, παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες του Ζωιτάκη και των συνεργατών του να πείσουν άμεσα διάφορες "προσωπικότητες" να αναλάβουν επικεφαλής και να σχηματισθεί κυβέρνηση για να καλυφθεί ταχέως το κενό εξουσίας στη χώρα με ότι αυτό συνεπαγόταν, η λεγόμενη Επαναστατική Επιτροπή θα αναγορεύσει τον Ζωιτάκη Αντιβασιλέα της Ελλάδος για να ορκιστεί άμεσα στις 14 Δεκεμβρίου 1967 σχηματίζοντας κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπαδόπουλο.
Ήρθε πολλές φορές σε ρήξη τόσο με τον Γ. Παπαδόπουλο όσο και με την Επαναστατική Επιτροπή με αποκορύφωμα τον Μάρτιο του 1972 όπου σε πλήρη πλέον σύγχυση και διαφωνία μαζί τους αποφάσισε να παραιτηθεί διαφωνώντας με διάφορους χειρισμούς και ατομικές ενέργειες της κυβέρνησης που απείχαν από τη δική του γραμμή ή έστω δεν ακολουθούσαν μια συλλογική απόφαση - με λίγα λόγια διαφωνούσε με τις προσπάθειες πολιτικοποίησης του χουντικού Παπαδόπουλου. Σ' αυτό θα έρθει να προστεθεί και ένα κλίμα υπόγειων διαβολών που καλλιεργούσαν οπορτουνιστές της ομάδας Ιωαννίδη.
Ως αντιβασιλιάς, διέμενε στο Μέγαρο Μαξίμου. Τέλος, το όνομά του θα ταξιδέψει και στο διάστημα στην πλακέτα που περιέχει το μήνυμα καλής θέλησης (good will message) της Ελλάδας και φέρει την υπογραφή του ανάμεσα στα μηνύματα των άλλων χωρών
Τελευταία χρόνια
Με την έλευση του Κ. Καραμανλή το 1974, δόθηκε γενική αμνηστία για όσα πολιτικής φύσεως εγκλήματα διεπράχθησαν από το 1949 ως το 1974. Μερικούς μήνες αργότερα ο Ζωιτάκης εξαιρέθηκε από την αμνηστία, βάσει βουλεύματος στηριζόμενου σε νόμο αναδρομικής ισχύος (το Δ' Ψήφισμα), ενέργεια την οποία μερικά χρόνια αργότερα ο Άρειος Πάγος θα κρίνει παράνομη. Ωστόσο συνελήφθη και προσήχθη σε δίκη ως πρωταίτιος του απριλιανού πραξικοπήματος του 1967, μαζί με τους υπόλοιπους πρωτεργάτες. Παρότι θιγμένος από τη συνεργασία του με τους υπόλοιπους πραξικοπηματίες, δεν αμφέβαλε ποτέ για τη σημαντικότητα του κινήματος της 21ης Απριλίου. Κατά τη δίκη δεν κατονόμασε κανέναν εκ των χουντικών, ωστόσο διαχώρισε τη θέση του μια και εκ των πραγμάτων δεν ήταν αυτός που πυροδότησε την έναρξη της χούντας τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου. Τελικά καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη και οδηγήθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού όπου παρέμεινε έγκλειστος για 13 χρόνια έως ότου αποφυλακίστηκε, το 1988, σύμφωνα με το άρθρο του Ποινικού Κώδικα περί ανηκέστου βλάβης. Μέχρι το 1996, χρονιά θανάτου του, εξέτισε κατ' οίκον ποινή χωρίς σύνταξη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Το 1993 στο πλαίσιο της πολιτικής για Εθνική Συμφιλίωση της κυβέρνησης Μητσοτάκη και λήθη του παρελθόντος, ο Ζωιτάκης, ογδόντα τριών ετών και ασθενής, κατέθεσε αίτηση χάριτος, απορρίφθηκε όμως από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή. Τρία χρόνια αργότερα ο Ζωιτάκης θα αποβιώσει, μεγάλη συμμετοχή χουντικών θα σημειωθεί κατά τη κηδεία του στο δήμο Παπάγου και ακόμη μεγαλύτερη κατά την ταφή του στην ιδιαίτερη πατρίδα του τη Ναύπακτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Ελλάδας Κατηγορία:Μέλη του ΕΔΕΣ Κατηγορία:Πραξικοπηματίες Ζ Ζ Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί επίλεκτων δυνάμεων Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 1994
Το 9ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 1994 διοργανώθηκε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας από 11 ως 13 Φεβρουαρίου μαζί με το αντίστοιχο γυναικών. Πρωταθλητής σύλλογος στη βαθμολογία αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για πέμπτη φορά στη μικρή ιστορία της διοργάνωσης.
Πηγές
Κλειστου στιβου ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1994 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Ζέλικο Στουράνοβιτς
Ο Ζέλικο Στουράνοβιτς (Жељко Штурановић, 31 Ιανουαρίου 1960 - 30 Ιουνίου 2014) ήταν Μαυροβούνιος πολιτικός. Ήταν ο δεύτερος πρωθυπουργός του Μαυροβουνίου (από το 2006 ως το 2008).
Βιογραφία
Τελικά παραιτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2008 για λόγους υγείας. Παρέμεινε στο αξίωμα μέχρι τον ορισμό του διαδόχου του από το DPS. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μίλο Τζουκάνοβιτς.
Απεβίωσε στο Παρίσι στις 30 Ιουνίου 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Μαυροβουνίου
Κερασιά Αρκαδίας
Η Κερασιά είναι οικισμός της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας. Ο οικισμός έχει κηρυχτεί διατηρητέος. Η Κερασιά είναι έδρα της τοπικής κοινότητας Κερασιάς, της δημοτικής ενότητας Σκιριτίδας του δήμου Τριπόλεως. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 130 κατοίκους. Απέχει δύο χιλιόμετρα από τη Βλαχοκερασιά και ένα χιλιόμετρο από το δρόμο που ενώνει την Τρίπολη με την Σπάρτη.
Τα σπίτια είναι απλά και στιβαρά και ακολουθούν τους παραδοσιακούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς. Οι σιδηρές κατασκευές είναι έργο παραδοσιακών μαστόρων. Το χωριό φημίζεται για τις βρύσες του, έργα έμπειρων λαγκαδινών τεχνιτών που έγιναν με τις φροντίδες και τις δαπάνες των ομογενών Κερασιωτών. Η Δέση, η Θολωτή Κάτω Βρύση (Μέξιας), η Μαρμαρένια Βρύση αποτελούν μοναδικά δείγματα παραδοσιακής τέχνης και τεχνολογίας μαζί. Στα 3 χιλιόμετρα από την Κερασιά ξεκινάει το αναζωογονημένο δάσος της Σκιρίτιδας. Μαύρα πεύκα, έλατα και η αρκαδική δρυς συναντώνται εδώ. Το δάσος της Σκιρίτιδας αποτελεί τον πρώτο σύγχρονο μεγάλο τεχνητό δρυμό και γεωγραφικά καταλαμβάνει ακριβώς τον ίδιο χώρο με την Αρκαδική αρχαία Σκιρίτιδα. Στην Κερασιά παράγεται η ποικιλία μήλων golden Πιλάφα, η πρώτη ποικιλία μήλων που δημιουργήθηκε και κατοχυρώθηκε στον ελληνικό χώρο.
Μέχρι το 1955 το χωριό ονομαζόταν Αρβανιτοκερασιά και στην συνέχεια μετονομάστηκε σε Κερασεά και το 1977 σε Κερασιά.
Μπουγιουρντί
Η λέξη μπουγιουρντί σήμαινε αρχικά την έγγραφη διαταγή αξιωματούχου της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (τουρκ. buyurdι γ' εν. του ρ. buyur `διατάζω΄). Σήμερα σημαίνει το επίσημο έγγραφο, ιδίως διαταγή, συνήθως με δυσάρεστο οικονομικό περιεχόμενο: Γνωστή η φράση:.
Από κει και πέρα το μπουγιουρντί είναι μεζές της Ελληνικής κουζίνας. Η ονομασία μπουγιουρντί του δόθηκε ακριβώς γιατί το αποτέλεσμα είναι αρκετά καυτερό. Φτιάχνεται με φέτα, ψιλοκομμένες ντομάτες, πιπεριές, ελαιόλαδο και προαιρετικά κρεμμύδι τα οποία ανακατεύονται και συνδυάζονται κυρίως με πάπρικα, πιπέρι και ρίγανη, αλλά και διάφορα παραδοσιακά ελληνικά τυριά, λαχανικά, μυρωδικά χόρτα και μπαχαρικά. Ψήνεται μέχρι να λιώσει η φέτα σε παραδοσιακό μικρό πήλινο σκεύος στο φούρνο, αν και τελευταία χρησιμοποιείται συχνά αλουμινόχαρτο, ανοιχτό ή κλειστό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Τουρκικές λέξεις και φράσεις
Χρήστος Πιπίνης
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του στον Ακράτητο, στον οποίο αγωνίστηκε το διάστημα 2003-06. Ακολούθησε η Βέροια (2006-07), ο Πανσεραϊκός (2007-09) και ο Θρασύβουλος (2009-10), πριν τον αποκτήσει ο Αστέρας Τρίπολης, τον Ιούνιο του 2010. Στον αρκαδικό σύλλογο παρέμεινε μέχρι τον Δεκέμβριο του 2013 για να ακολουθήσει ένα σύντομο πέρασμα, εξάμηνης διάρκειας, στο κυπριακό πρωτάθλημα για λογαριασμό του ΑΠΟΕΛ με τον οποίο στέφθηκε πρωταθλητής Κύπρου. Το καλοκαίρι του 2014 συμφώνησε με την Καλλονή ενώ συνέχισε τη καριέρα του το 2016 στον Απόλλων Σμύρνης. Το 2016 ανακοινώθηκε απο τον Ηλυσιακό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ακράτητου Άνω Λιοσίων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θρασύβουλου Φυλής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Καλλονής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος Εμμανουήλ
Ο Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος Εμμανουήλ (γενν. 19 Δεκεμβρίου 1958) είναι Έλληνας Επίσκοπος, Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος από τις 16 Φεβρουαρίου 2021. Διετέλεσε Μητροπολίτης Γαλλίας από το 2003 έως το 2021, ex officio Πρόεδρος της Συνέλευσης των Ορθόδοξων Επισκόπων της Γαλλίας, και προεδρεύων της Διάσκεψης των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών από το 2009. Επίσης, είναι ένας από τους εκπροσώπους του Χριστιανισμού στο διοικητικό συμβούλιο του Διεθνούς Κέντρου Διαθρησκευτικού και Διαπολιτισμικού Διαλόγου Βασιλιάς Αμπντουλάχ Μπιν Αμπντούλ Αζίζ, στη Βιέννη.
Βιογραφία
Ο Εμμανουήλ Αδαμάκης γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1958 στον Άγιο Νικόλαο Λασιθίου. Πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ηρακλείου, συνέχισε τις σπουδές του σε μεταπτυχιακό επίπεδο στη Φιλολογική Σχολή του Καθολικού Ινστιτούτου Παρισιού και στο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου. Συνέχισε τις σπουδές του επί της ιστορίας των θρησκειών στην Σορβόννη (Paris IV) και στο Ανώτατο Ινστιτούτο Οικουμενικών Σπουδών. Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος το 1985 από τον Μητροπολίτη Βελγίου Παντελεήμονα. Συνέχισε τις σπουδές του στο Ινστιτούτο Ορθόδοξης Θεολογίας Τιμίου Σταυρού Βοστώνης, από όπου έλαβε το δίπλωμά του στην Θεολογία το 1987.
Στις 20 Ιανουαρίου 2003 εξέλεγη παμψηφεί Μητροπολίτης Γαλλίας από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Του ανατέθηκε η εκπροσώπηση του Πατριαρχείου στον θεολογικό διάλογο με τις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες. Διατηρεί την ευθύνη του αμφίδρομου ακαδημαϊκού διαλόγου με τον Ισλαμισμό και τον Ιουδαϊσμό. Είναι επίσης προεδρεύων της Διάσκεψης των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών.
Σημειώσεις και παραπομπές
Εμμανουηλ Εμμανουηλ Εμμανουηλ
Κάρολος Φερδινάνδος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
thumb|230px|Ο Κάρολος Φερδινάνδος, πρίγκηπας της Καπούα
Στις 12 Μαρτίου/1836 ο μεγαλύτερος αδελφός του βασιλιάς Φερδινάνδος Β' των δύο Σικελιών κήρυξε μια απαγόρευση που ήταν βασισμένη σε παλιότερη απόφαση του πατέρα τους βασιλιά Φραγκίσκου Α', σύμφωνα με την οποία τα μέλη της βασιλικής οικογένειας θα πρέπει να παντρεύονται μόνο μετά από συγκατάθεση του ίδιου του βασιλιά. Σε αντίδραση στην σκληρή αυτή απόφαση ο Κάρολος Φερδινάνδος παντρεύτηκε την Πηνελόπη Σμιθ με μοργανατικό γάμο στις 5 Απριλίου/1836, αλλά κατάφερε να πάρει την συγκατάθεση του αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρι.
Απέκτησαν δύο παιδιά, τους:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Πρίγκιπες της Κάπουα
2152 Αννίβας
Ο Αννίβας (Hannibal) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,50. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του από τον Καρχηδόνιο στρατηγό Αννίβα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Αννίβα εκτιμάται σε 46,87 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Ch, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0508. Ο Αννίβας περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 59 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αννιβας
Αλέξανδρος Φλώρος
Ο Αλέξανδρος Φλώρος (1913-2008) ήταν Έλληνας ανώτατος δικαστικός, αρεοπαγίτης και υπηρεσιακός υπουργός Δημόσιας Τάξης.
Γεννήθηκε το 1913 στο Νεοχώρι Ναυπακτίας Αιτωλοακαρνανίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών και ακολούθησε σταδιοδρομία στο δικαστικό κλάδο. Ο αδελφός του, Αντώνιος Φλώρος, υπήρξε επίσης διακεκριμένος δικαστικός.
Τον Μάιο του 1985 διορίστηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου υπηρεσιακός υπουργός Δημόσιας Τάξης, εν όψει της διενέργειας των βουλευτικών εκλογών τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς. Μετά τις εκλογές και με πρόταση του τότε υπουργού Υγείας Γιώργου Γεννηματά, διορίστηκε πρόεδρος του Δ.Σ. του «Τζάνειου» Γενικού Νοσοκομείου Πειραιά, αρνούμενος να λαμβάνει μισθό για τις υπηρεσίες που προσέφερε. Κατά τη θητεία του ως προέδρου στο Τζάνειο σύνδεσε το όνομά του με την ανέγερση σύγχρονου κτιρίου εξωτερικών ιατρείων και γραφείων Διοίκησης το 1986, την έναρξη λειτουργίας των Κέντρων Υγείας Αίγινας και Γαλατά Τροιζηνίας, καθώς και με τις προσπάθειες για την ανέγερση νέου πενταώροφου κτιρίου. Παραιτήθηκε από τη θέση αυτή το 1989. Απεβίωσε το 2008 σε ηλικία 95 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως
Μητροπολίτης Γαλλίας Μελέτιος Καραμπίνης
Ο Μητροπολίτης Γαλλίας Μελέτιος Καραμπίνης (1914  -  19 Απριλίου 1993) ήταν Έλληνας θεολόγος, διετέλεσε Μητροπολίτης Γαλλίας από τις 22 Οκτωβρίου 1963 ως τις 9 Ιουνίου 1988.
Βιογραφία
Ο κατά κόσμον Ιωάννης Καραμπίνης γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1914. Το 1937 αποφοίτησε από το Τμήμα της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1938 και Πρεσβύτερος το 1940. Υπηρέτησε ως Εφημέριος της Μητροπόλεως Ξάνθης και Περιθωρίου (1938-1940), ως στρατιωτικός Ιερέας (1940-1941), ως Ιεροκήρυκας των Μητροπόλεων Μονεμβασίας και Σπάρτης και Μάνης (1941-1944), επανέρχεται ως στρατιωτικός ιερέας (1944-1946). Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ο Μητροπολίτης Γυθείου Χρυσόστομος Δασκαλάκης, μαζί με τον Μελέτιο Καραμπίνη - τότε αρχιμανδρίτη και ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Γυθείου και Οιτύλου - συμμετείχαν στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ. Το 1946 μεταβαίνει στην Γαλλιας και διακονεί ως Εφημέριος του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Στεφάνου Παρισίων (1946-1953). Στις 28 Ιουνίου 1953 εξελέγη παμψηφεί από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου τιτουλάριος Επίσκοπος Ρηγίου, Βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας με έδρα το Παρίσι. Τη χειροτονία τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Αθηναγόρας, συμπαραστατούμενος από τους Μητροπολίτες Ειρηνουπόλεως Κωνσταντίνο, Αττικής Ιάκωβο, Μεσσηνίας Χρυσόστομο και Χαλδίας Κύριλλο. Στις 22 Οκτωβρίου 1963 εξελέγη παμψηφεί από την Αγία και Ιερά Συνόδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου πρώτος Μητροπολίτης της νεοσύστατης Μητροπόλεως Γαλλίας. Παραιτήθηκε για λόγους υγείας στις 9 Ιουνίου 1988. Έκτοτε εφησυχαζε στην Αθηνα, στις 19 Απριλίου 1993 απεβίωσε σε νοσοκομείο των Αθηνών, από καρκίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνορθόδοξοι Μητροπολίτες Γαλλίας Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Ilyushin Il-4
Το Ilyushin Il-4 (ή DB-3F) ήταν σοβιετικό δικινητήριο βομβαρδιστικό μακράς ακτίνας δράσης το οποίο χρησιμοποιήθηκε εκτενώς από την Σοβιετική Αεροπορία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Σοβιετική Ναυτική Αεροπορία αξιοποίησε επίσης τον τύπο ως τορπιλοπλάνο-βομβαρδιστικό.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1938 το σχεδιαστικό γραφείο Ilyushin επανασχεδίασε το βομβαρδιστικό DB-3 προκειμένου να διευκολύνει την παραγωγή του και να βελτιώσει τις επιδόσεις του, με την αναναθμισμένη έκδοση να λαμβάνει την ονομασία DB-3F. Υλοποιήθηκαν εκτεταμένες αλλαγές στην εσωτερική δομή του αεροσκάφους, ιδιαίτερα στις πτέρυγες, χάρη στις οποίες εξαλείφθηκε η ανάγκη για χειροποίητο φινίρισμα της δομής του ενώ παράλληλα το ντουραλουμίνιο αντικατέστησε το ατσάλι ως βασικό κατασκευαστικό υλικό. Επανασχεδιάστηκε επίσης το σύστημα τροφοδοσίας καυσίμου με αποτέλεσμα να αυξηθεί η εσωτερική του χωρητικότητα με παράλληλη μείωση του αριθμού των δεξαμενών καυσίμου. Το ρύγχος της ατράκτου επιμηκύνθηκε για να δωθεί περισσότερος χώρος στον πλοηγό/βομβαρδιστή, μειώνοντας παράλληλα την αεροδυναμική αντίσταση.
Το πρωτότυπο DB-3F, το οποίο προωθούνταν από δυο κινητήρες Tumansky M-87B των 949 hp όπως και το DB-3M, πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση την 21η Μαΐου 1939 με τον Βλαδίμηρο Κοκκινάκη στα χειριστήρια. Αφού πέρασε με επιτυχία τις κρατικές δοκιμές αποδοχής, πλέον με τον ισχυρότερο κινητήρα Tumansky M-88 των 1100 hp, το νέο βομβαρδιστικό εντάχθηκε σε παραγωγή τον Ιανουάριο του 1940. Το DB-3F μετονομάστηκε σε Il-4 τον Μάρτιο του 1942.
Προκειμένου να εξοικονομηθεί μέταλλο σε ορισμένα από τα αεροσκάφη χρησιμοποιήθηκε για κάποια τμήματα της κατασκευής ξύλο αντί για ντουραλουμίνιο. Σε όλη τη διάρκεια της παραγωγής οι κινητήρες και οι δεξαμενές καυσίμου αναβαθμίζονταν προκειμένου να βελτιωθούν οι επιδόσεις, διατηρώντας όμως την ίδια εμβέλεια. Η πιο αξιοσημείωτη αλλαγή ήταν η προσθήκη πολυβόλων μεγαλύτερου διαμετρήματος στον πύργο, συγκεκριμένα των UBT διαμετρήματος 12,7 mm στη θέση των προηγούμενων όπλων των 7,62 mm. Κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων διαπιστώθηκε επίσης ότι οι πολυβολητές ήταν συνήθως οι πρώτοι που δέχονταν επιθέσεις από τα εχθρικά μαχητικά, οπότε τοποθετήθηκαν πλάκες θωράκισης γύρω από τις θέσεις τους. Ωστόσο, το επιπλέον βάρος δεν αντισταθμίστηκε από τους νεότερους κινητήρες και το Il-4 αποδείχθηκε πιο αργό από τις προηγούμενες εκδόσεις, με μέγιστη ταχύτητα μόλις 404 km/h. Μια απόπειρα βελτίωσης των επιδόσεων ήταν το Ιl-6 που διέθετε μεγάλους κινητήρες ντίζελ και βαρύτερο οπλισμό. Παρόλα αυτά οι κινητήρες αποδείχθηκαν αναξιόπιστοι με συνέπεια το Il-6 να παραμείνει στο στάδιο του πρωτοτύπου. Το Il-4 παρέμεινε σε παραγωγή μέχρι το 1945, με τον συνολικό αριθμό αεροσκαφών που κατασκευάστηκαν να ανέρχεται σε 5200 μονάδες περίπου.
Σοβιετική Ένωση
Παρόλο που το Il-4 ήταν στην πραγματικότητα μέσο βομβαρδιστικό, είχε επαρκή ακτίνα δράσης ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε αποστολές στρατηγικής σημασίας. Η χρήση των αεροσκαφών αυτών ως στρατηγικών βομβαρδιστικών δεν ήταν προτεραιότητα για την Αεροπορία, παρόλο που χρησιμοποίησε ορισμένα Il-4 για να πλήξει το Βερολίνο το 1941.
Φινλανδία
Η Φινλανδία αγόρασε τέσσερα DB-3F από διαθέσιμα γερμανικά αποθέματα. Ένα εξ αυτών χάθηκε κατά τη μετάβαση από το Μπριάνσκ στη Φινλανδία ενώ τα υπόλοιπα εντάχθηκαν στις τάξεις της Φινλανδικής Αεροπορίας και έλαβαν μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις. Το τελευταίο αεροσκάφος που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μπήκε σε αποθήκευση τον Φεβρουάριο του 1945. Μεταπολεμικά συνετρίβη κοντά στην πόλη Κόκκολα. Αρκετά από τα τμήματά του ανακτήθηκαν και μπήκαν σε αποθήκευση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Ilyushin Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Απίλ Σιν
Πηγές
Robert William Rogers, A History of Babylonia and Assyria, Volume I, Eaton and Mains, 1900.
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
Αυτοκράτορας Μπινγκ των Σονγκ
Ο αυτοκράτορας Μπινγκ των Σονγκ (κινεζικά: 宋帝昺, 12 Φεβρουαρίου 1272 - 19 Μαρτίου 1279) ήταν ο τελευταίος Κινέζος αυτοκράτορας της δυναστείας των Σονγκ. Σκοτώθηκε σε μάχη με τους Μογγόλους το 1279 μ.Χ σε ηλικία 7 ετών όταν η Κίνα ηττήθηκε και υποδουλόθηκε στους Μογγόλους μέχρι το 1368.
Θέμα Οψίκιον
thumb|right|250px|Χάρτης της διοικητικής διαίρεσης του Βυζαντίου (έτος 650) Το Θέμα Οψικίου ή Οψίκιον ήταν διοικητική διαίρεση του Βυζαντίου. Βρίσκονταν στην βορειοδυτική ακτή της Μικράς Ασίας. Ιδρύθηκε από τον αυτοκρατορικό στρατό και ήταν το μεγαλύτερο και ισχυρότερο Θέμα του Βυζαντίου. Εμπλέχτηκε σε διάφορες εξεγέρσεις τον 8ο αιώνα, και διαμερίστηκε σε τρία τμήματα μετά το έτος 750 περίπου, και έκτοτε παράκμασε. Συνέχισε να υπάρχει και μετά την Δ' Σταυροφορία (1201-1204).
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Σαβιούμ
Ο Σαβιούμ, ήταν ο τρίτος βασιλιάς της 1ης Αμορρίτικης δυναστείας της Βαβυλώνας (1844 - 1830 π.χ.) γιος και διάδοχος του βασιλιά της Βαβυλώνας Σουμουλαέλ
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
Ντάνι Ερνάντες
Ο Ντάνι Φερνάντες (γενν. 22 Οκτωβρίου 1985 στη Βενεζουέλα) είναι Βενεζουελάνος ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στη Λα Λίγκα με τα χρώματα της ΚΝ Τενερίφη και στην Εθνική Βενεζουέλας.
Γεννήθηκε στο Καράκας και μέχρι τα 26 του χρόνια ήταν ποδοσφαιριστής στην Ισπανία. Πέρασε από: τη Ραγιο Μαγιανταχόντα, Γουαδαλαχάρα, Ρεάλ Μαδρίτης Γ, Ράγιο Βαγεκάνο, Βαλένθια, Ρεάλ Μούρθια, Ρεάλ Βαγιαδολίδ και Αστέρα Τρίπολης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Βενεζουέλα Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Μεστάγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Χαέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Γουαδαλαχάρα (Ισπανία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΝ Ουέσκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Τενερίφη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μούρθια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Γ
Φίλιπ Βουγιάνοβιτς
Ο Φίλιπ Βουγιάνοβιτς (Филип Вујановић, 1η Σεπτεμβρίου 1954-) είναι πολιτικός από το Μαυροβούνιο, πρόεδρος της χώρας από το 2003 ως τις 20 Μαΐου 2018. Επανεξελέγη στις προεδρικές εκλογές του 2008 και του 2013.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βελιγράδι το 1954 και είναι παντρεμένος, με 2 κόρες και 1 γιο. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου.
Προεδρία
Εξελέγη Πρόεδρος του Μαυροβουνίου στις 11 Μαΐου του 2003. Ο Βουγιάνοβιτς ήταν υποψήφιος του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος και πέτυχε την εκλογή του με 63,3% των ψήφων στον τρίτο γύρο των εκλογών (οι δύο προηγούμενοι γύροι είχαν ακυρωθεί λόγω χαμηλής συμμετοχής). Η συμμετοχή ήταν 48% (κάτω από 50%), αλλά ο νόμος για το όριο 50% ώστε να είναι νόμιμες οι εκλογές έχει καταργηθεί.
Νέα επανεκλογή 2013
Ο Βουγιάνοβιτς κέρδισε και 3η θητεία, έπειτα από τη νίκη του στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 7 Απριλίου 2013 με ποσοστό 51,2% των ψήφων έναντι 48,8 για το Μίοντραγκ Λέκιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρόεδροι του Μαυροβουνίου
Ούγκο Πρατ
Ο Ούγκο Πρατ (ιταλικά: Hugo Pratt, πραγματικό του όνομα Ugo Eugenio Prat, 15 Ιουνίου 1927 - 20 Αυγούστου 1995), ήταν Ιταλός σχεδιαστής και σεναριογράφος κόμικς. Πολλά από τα κόμικς του, με διασημότερη τη σειρά Κόρτο Μαλτέζε, διακρίνονται από τον συνδυασμό κινηματογραφικής αφήγησης με εκτεταμένη ιστορική έρευνα. Άλλα σημαντικά έργα του είναι τα Έρνι Πάικ, σε σενάριο του Έκτωρ Χερμάν Οέστερχελντ, Οι σκορπιοί της ερήμου και Ινδιάνικο καλοκαίρι, σε σχέδιο του Μίλο Μανάρα.
Ο Πρατ συγκαταλέγεται στους σπουδαιότερους δημιουργούς παγκοσμίως και θεωρείται ένας από τους πρώτους που έφεραν λογοτεχνική αύρα στο μέσο των κόμικς. Οι σημαντικότερες διακρίσεις που είχε λάβει, είναι το Μεγάλο Βραβείο του Φεστιβάλ του Ανγκουλέμ το 1988 και η μετά θάνατον εισαγωγή στο Will Eisner Hall of Fame το 2005.
Ο Πρατ έτρεφε μεγάλη αγάπη για τα ταξίδια και είχε επισκεφτεί δεκάδες χώρες του κόσμου. Εκτός από δημιουργός κόμικς ήταν και συγγραφέας, καθώς είχε γράψει ορισμένα μυθιστορήματα, ιδιαίτερα προς το τέλος της ζωής του.
Πρώτα χρόνια
Ο Ούγκο Πρατ γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 1927 στο Ρίμινι, στις ιταλικές ακτές της Αδριατικής, γιος των Ρολάντο Πρατ και Εβελίνα Τζένερο. Και οι δύο γονείς του κατάγονταν από τη Βενετία, αλλά είχαν ξένες ρίζες. Ο παππούς από τη μεριά του πατέρα του ήταν Αγγλονορμανδός που είχε αρχικά εγκατασταθεί στη Λυών και μετά στη Βενετία. Ο διάσημος ηθοποιός Μπόρις Καρλόφ (πραγματικό όνομα Ουίλιαμ Χένρι Πρατ) ήταν μακρινός ξάδελφος του Ούγκο Πρατ. Οι πρόγονοι της μητέρας της Εβελίνα είχαν έρθει από την Τουρκία τον 14ο αιώνα, ενώ ο πατέρας της, γνωστός ποιητής που έγραφε στην βενετσιάνικη διάλεκτο, ήταν το νόθο παιδί μιας πλούσιας γυναίκας σεφαρδίτικης καταγωγής από τη Βενετία και ενός βοηθού μάγειρα στα καράβια.
Λίγες ημέρες μετά τη γέννησή του γιου τους, η οικογένεια μετακόμισε στη Βενετία. Το 1937 εγκαταστάθηκαν στην Αιθιοπία, καθώς ο πατέρας του, φανατικός υποστηρικτής του Μπενίτο Μουσολίνι, υπηρετούσε στον ιταλικό στρατό που πρόσφατα είχε κατακτήσει τη χώρα. Εκεί, έμαθε την αμχαρική γλώσσα και στα δεκατέσσερά του εντάχθηκε στην αποικιακή αστυνομία.
Το 1942, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δηλαδή, ο πατέρας του Πρατ αιχμαλωτίστηκε και πέθανε το ίδιο έτος, ενώ ο Πρατ και η μητέρα του βρίσκονταν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης για πολίτες. Το 1943 επαναπατρίστηκαν με τη βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού. Ο Πρατ φοίτησε σε μια στρατιωτική σχολή στην κεντρική Ιταλία και αργότερα επέστρεψε στην Βενετία, η οποία βρισκόταν υπό την κατοχή των Ναζιστικών στρατευμάτων. Ο Πρατ συνελήφθη ως Νοτιοαφρικανός κατάσκοπος και αναγκάστηκε να ενταχθεί στη ναυτική αστυνομία. Παρέμεινε εκεί για τρεις περίπου εβδομάδες και, μετά από την αποτυχημένη προσπάθεια να φύγει από τη χώρα, προσχώρησε στις Συμμαχικές Δυνάμεις. Σε κάποια σύρραξη, ο Πρατ τραυματίστηκε από σφαίρα στο αριστερό του πόδι. Προς το τέλος του πολέμου ήταν υπεύθυνος για την ψυχαγωγία των Αμερικανικών στρατιωτών.
Αρχή της καριέρας
Η σταδιοδρομία του Πρατ στα κόμικς ξεκίνησε το 1945, έχοντας πια επιστρέψει για τα καλά στη Βενετία. Μαζί με τους Μάριο Φαουστινέλι, Αλμπέρτο Όνγκαρο, Ντίνο Μπατάλια, Νταμιάνο Νταμιάνι και άλλους σχημάτισε την επονομαζόμενη «Ομάδα της Βενετίας» (Gruppo di Venezia), ενώ ήταν ο συνιδρυτής, με τους Φαουστινέλι και Όνγκαρο, του περιοδικού Asso di Picche, το οποίο εμφανίστηκε τον Δεκέμβριο του 1945. Ήταν μέρος της ομάδας που δημιούργησε τον ομώνυμο χαρακτήρα, έναν μασκοφόρο ήρωα επηρεασμένο από τα Φάντομ του Λι Φολκ και The Spirit του Γουίλ Άισνερ. Δουλειές του Πρατ δημοσιεύτηκαν και σε άλλα έντυπα της εποχής.
Στο εξωτερικό
Αποδεχόμενος μια πρόσκληση του ομίλου Editorial Abril, ο Πρατ έφυγε για την Αργεντινή το 1949. Ο Τσέζαρε Τσίβιτα, ο Ιταλός διευθυντής της εκδοτικής, ενδιαφερόταν να εκδώσει κόμικς της «Ομάδας της Βενετίας» και πρότεινε στα μέλη της να μετοικήσουν στο Μπουένος Άιρες, ώστε να παράγουν ιστορίες απευθείας για την αργεντίνικη αγορά. μικρογραφία|218x218px|Ο Οέστερχλεντ υπήρξε ένας από τους πλέον σημαντικούς συνεργάτες του Πρατ|αριστερά Κατά την παραμονή του στην Αργεντινή, ο Πρατ πέρασε μία από τις πλέον παραγωγικές φάσης της καριέρας του. Απομακρύνθηκε σταδιακά από τις αμερικανικές επιρροές του, αναπτύσσοντας έτσι το προσωπικό του στυλ αφήγησης και σχεδιασμού. Αρχικά, συνεργάστηκε με το περιοδικό Misterix. Σε κείμενα του Αλμπέρτο Όνγκαρο σχεδίασε το El Cacique Blanco (1951), ενώ με τον Έκτορ Χερμάν Οέστερχελντ, έναν από τους κορυφαίους σεναριογράφους της Αργεντινής και της Λατινικής Αμερικής εν γένει, δημιούργησε το γουέστερν El Sargento Kirk (1953). Την περίοδο 1953-1954, ο Πρατ έμεινε στην πατρίδα του, αλλά στη συνέχεια επέστρεψε στην Αργεντινή.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και έπειτα, συνεργαζόμενος με τις εκδόσεις Editorial Frontera που είχε ιδρύσει το 1957 ο Οέστερχελντ, ο Πρατ σχεδίασε δύο από τα πιο γνωστά του κόμικς, πάλι σε σενάρια του Οέστερχελντ. Επρόκειτο για τις σειρές Ticonderoga (1957) και Έρνι Πάικ (Ernie Pike – 1957). Το μεν είναι μια περιπέτεια στο ύφος των βιβλίων του Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ, το δε αποτελεί μια συλλογή ιστοριών στην οποία ο πρωταγωνιστής έχει στηριχτεί στον βραβευμένο με Πούλιτζερ πολεμικό ανταποκριτή Έρνι Πάιλ. Το 1959, ο Πρατ δημιούργησε το Ann y Dan, την πρώτη του προσωπική δουλειά. Πιστεύεται μάλιστα, ότι ένας από τους χαρακτήρες που εμφανίζεται στο κόμικ αυτό, προμηνύει τον Κόρτο Μαλτέζε.
Επιστρέφοντας στην Αργεντινή, σχεδίασε για το Misterix τα Capitan Cormoran (1962), σε σενάριο του συμπατριώτη του Στέλιο Φέντσο, και Wheeling (1962). Το δεύτερο, μια περιπέτεια με φόντο τη Βόρεια Αμερική του 17ου αιώνα, ολοκληρώθηκε μετά από πολλά χρόνια, μέσα από εκδόσεις σε ιταλικά και γαλλικά περιοδικά, και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα του. Παράλληλα, ο Πρατ δίδασκε σχέδιο στην Escuela Panamericana de Arte, στη Βραζιλία.