cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγκνώ
Ιστορία
Το 1357 η πόλη συμμετείχε στον σχηματισμό της Δεκάπολης, της οποίας έγινε η πρωτεύουσα και έδρα του εκτελεστικού της συμβουλίου. Το 1647 η πόλη έχασε το προνόμιο της "ελεύθερης πόλης" καθώς ενσωματώθηκε στη Γαλλία ύστερα από τη συνθήκη της Βεστφαλίας. Ακολούθησε, το 1677, καταστροφή της - όπως και του περίφημου βασιλικού ανακτόρου της - από τα στρατεύματα του Μονκάρ, στρατηγού του Λουδοβίκου ΣΤ΄.
Ύστερα από τον πόλεμο περί διαδοχής του ισπανικού θρόνου και γύρω στα 1715, η πόλη άρχισε να ανοικοδομείται, γεγονός που σήμερα την κάνει την τρίτη πιο πλούσια πόλη της Αλσατίας σε κτίσματα εκείνης της εποχής, ύστερα από το Στρασβούργο και το Κολμάρ. Από την εποχή εκείνη άρχισε να γίνεται μεγάλο κέντρο βιομηχανικής επεξεργασίας των αγροτικών προϊόντων (ριζάρι τον 18ο αιώνα, από το οποίο παραγόταν ερυθρή βαφή και λυκίσκο τον 19ο αιώνα), ενώ παράλληλα ήταν, χάρη στο δάσος που την περιέβαλε, οχυρή πόλη.
Το 1871 η πόλη προσαρτήθηκε στη Γερμανική Αυτοκρατορία, ύστερα από την ήττα της Γαλλίας στον Γαλλογερμανικό πόλεμο του 1871. Την περίοδο αυτή εμφανίζεται ένας ιδιαίτερα δραστήριος δήμαρχος, ο Ξαβιέ Νεσσέλ (Xavier Nessel), ο οποίος κατασκευάζει σχολεία, πάρκα, μουσεία κι άλλα δημόσια κτίσματα. Το 1916 η πόλη, πάντα υπό γερμανική κυριαρχία, αποκτά αεροδρόμιο: Οι Γερμανοί το κατασκεύασαν προκειμένου να εκπαιδεύουν εκεί τους πιλότους των μαχητικών αεροσκαφών. Όπως είναι φυσικό, αποτελεί στόχο για τα αντίπαλα στρατεύματα και βομβαρδίζεται για πρώτη, αλλά όχι τελευταία, φορά στις 2 Σεπτεμβρίου 1918.
Αξιοθέατα
right|thumb|200px|Αγκνώ: Το ιστορικό Μουσείο
Εκκλησίες
Στο Αγκνώ υπάρχουν δύο μέσου μεγέθους γοτθικές εκκλησίες, ο Άγιος Γεώργιος (Saint-Georges) και ο Άγιος Νικόλαος (Saint-Nicolas). Δυστυχώς και οι δύο εκκλησίες έχουν, κατά τη μακρά ιστορική πορεία τους, απωλέσει τους καλλιτεχνικούς τους θησαυρούς, κυρίως τα μεσαιωνικά βιτρώ αλλά και τα εξωτερικά γλυπτά τους. Αντίθετα, έχουν διατηρήσει τον εσωτερικό τους διάκοσμο (στασίδια, άμβωνες, εκκλησιαστικά όργανα, ιερά σκεύη). Στον Άγιο Νικόλαο μεταφέρθηκε όλος ο ξύλινος διάκοσμος που διασώθηκε από την παρακείμενη μονή του Νεμπούρ (Neubourg).
Λοιπά αξιόλογα κτίσματα
right|thumb|250px|Η Αγορά του λυκίσκου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλσατίας
Κερκίδα (ανατομία)
Περιγραφή
Η κεφαλή της κερκίδας, στο άνω άκρο του οστού, είναι ένα παχύ δισκοειδές μόρφωμα. Είναι κοίλη για την άρθρωση με τον κερκιδικό βόθρο του βραχιονίου. Το έσω χείλος της κεφαλής είναι πλατύτερο με την άρθρωση με την κερκιδική εντομή της ωλένης. Ο αυχένας είναι στενός κυλινδρικός και βρίσκεται μεταξύ της κεφαλής και του κερκιδικού ογκώματος. Το κερκιδικό όγκωμα είναι μια προεκβολή της έσω επιφάνειας του οστού στο άνω άκρο της διάφυσης. Είναι το σημείο όπου καταφύεται ο δικέφαλος βραχιόνιος μυς.
Η διάφυση σε όλο της το μήκος έχει τριγωνική διατομή με τρία χείλη (πρόσθιο, οπίσθιο και μεσόστεο) και τρεις επιφάνειες (πρόσθια, οπίσθια και έσω). Στο μεσόστεο χείλος προσφύεται ο μεσόστεος υμένας, ο οποίος ενώνει τη κερκίδα με την ωλένη. Το κάτω άκρο της κερκίδας είναι ογκώδες και κάπως αποπεπλατυσμένο στο προσθοπίσθιο άξονα, δηλαδή η πρόσθια και η οπίσθια επιφάνεια είναι πλατείες και η έσω και έξω επιφάνειες είναι στενές. Η πρόσθια επιφάνεια είναι λεία και ομαλή. Η έσω επιφάνεια έχει μια αρθρική γλήνη για την άρθρωση με την ωλένη. Η οπίσθια επιφάνεια έχει ένα μεγάλο ραχιαίο φύμα, που δρα ως τροχαλία για το μακρό εκτείνων τον αντίχειρα. Η έξω επιφάνεια εκτείνεται προς τα κάτω ως στυλοειδής απόφυση.
Κακώσεις
Η κερκίδα και η ωλένη παρότι είναι δύο ξεχωριστά οστά, συμπεριφέρονται σαν ένα ενιαίο. Έτσι, σε περίπτωση σοβαρής κάκωσης του αντιβραχίου, αυτή συνήθως αφορά και τα δύο οστά, με αποτέλεσμα το κάταγμα των δύο οστών ή κάταγμα του ενός και εξάρθημα του άλλου. Συνήθως, ο μηχανισμός κάκωσης και η ηλικία του παθόντος καθορίζουν ποιο από τα δύο είναι πιθανότερο να έχει συμβεί.
Υπάρχουν τρεις κλασσικές κακώσεις της ωλένης και της κερκίδας:
Πέρα από αυτά τα κατάγματα, σε περίπτωσης πτώσης πάνω στο σε θέση έκτασης χέρι μπορεί να προκαλέσει κάταγμα της κεφαλής της κερκίδας. Τα κατάγματα αυτά προκαλούν αδυναμία πλήρους έκτασης του χεριού και η χειρουργική επέμβαση στη περιοχή είναι δυνατόν να απαιτήσει φυσικοθεραπεία για να ανακτηθεί πλήρως η κινητικότητα της άρθρωσης του αγκώνα.
Τέλος μια άλλη κάκωση που αφορά τη κερκίδα είναι το υπερξάρθρημα της κεφαλής της κερκίδας. Αφορά κατά κανόνα παιδιά ηλικίας κάτω από πέντε ετών και προκαλείται από μια απότομη έλξη του χεριού του παιδιού. Η ατελής ανάπτυξη της κεφαλής, η οποία ολοκληρώνεται στην ηλικία των πέντε, και η χαλαρότητα του δακτυλιοειδούς συνδέσμου, που περιβάλλει τη κεφαλή της κερκίδας και την κρατά κοντά στην ωλένη, επιτρέπουν στη κεφαλή της κερκίδας να υπερεξαρθρωθεί. Η βλάβη αυτή είναι ιδιαίτερα επώδυνη, αλλά μπορεί να αντιμετωπιστεί εύκολα με πρημνισμό και συμπίεσης της άρθρωσης του αγκώνα. Μόλις η κεφαλή επαναφερθεί, ο πόνος υποχωρεί αμέσως και το παιδί μπορεί να συνεχίσει τις φυσιολογικές δραστηριότητές του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μακρά οστά
Σωρειτομελανίας
thumb|right|300px|Σωρειτομελανίες Οι Σωρειτομελανίες (Cumulonimbi, ενικός αριθμός: cumulonimbus) αποτελούν επίσημη κατηγορία νεφών, σύμφωνα με τον Άτλαντα νεφών που εξέδωσε το 1957 ο Π.Μ.Ο. η χρήση των οποίων γίνεται από τους μετεωρολόγους και απ΄ όλα τα Γραφεία Καιρού του Κόσμου. Είναι το μεγαλύτερο και το πιο επικίνδυνο νέφος, καθώς συνδέεται με έντονα καιρικά φαινόμενα.
Χαρακτηριστικά
Οι Σωρειτομελανίες είναι νέφη συνήθως ογκώδη και πυκνά. Η βάση τους σχεδόν ακουμπά στο έδαφος. Έχουν πολύ μεγάλη κατακόρυφη ανάπτυξη και συνήθως την μεγαλύτερη όλων των ειδών των νεφών. Μοιάζουν περισσότερο με βουνά ή τεράστιους πύργους. Ένα τμήμα της κορφής τους παρουσιάζει οριζόντια ινώδη μορφή που μοιάζει με αμόνι. Η μεγάλη κατακόρυφη ανάπτυξή τους οφείλεται στα βίαια ανοδικά ρεύματα του αέρα, που ανυψώνουν τις κορυφές τους ακόμα και ως τα 15.000 μέτρα, εκτεινόμενα έτσι και μέσα στην τροπόπαυση, ενώ η βάση τους είναι πολύ χαμηλότερα. right|250px|thumb|Σωρειτομελανίας φαλακρός.
Σχηματίζονται κυρίως στις ζεστές ημέρες του καλοκαιριού, τότε που οι κορυφές τους μοιάζουν σαν να κοχλάζουν κατά την συνεχή ανύψωσή τους. Λόγω δε του μεγάλου κατακόρυφου αναπτύγματός τους σχηματίζονται επίσης και στα ανώτερα στρώματα των νεφικών συστημάτων, δηλαδή στα ανώτερα στρώματα των θερμών και ψυχρών μετώπων λόγω ακριβώς της μεγάλης αστάθειας που παρουσιάζουν στις μάζες τους καθ΄ ύψος. Έτσι μέσα σ΄ αυτή την τεράστια μάζα τους παρατηρούνται ανοδικά και καθοδικά αέρια ρεύματα που μεταφέρουν υδροσταγόνες ή παγοκρυστάλλους αντίστοιχα ή και χαλάζι. Στη σκοτεινή βάση τους (εξ ου και ο όρος μελανίες) υπάρχουν τεμαχισμένα νέφη.
Είδη
right|thumb|250px|Σωρειτομελανίας ακμοειδής πάνω από την Αργολίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νέφη
Αλεξάντρ Μπλοκ
Ο Αλεξάντρ Αλεξάντροβιτς Μπλοκ (Александр Александрович Блок, 28 Νοεμβρίου 1880 – 7 Αυγούστου 1921) ήταν Ρώσος ποιητής, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας, μεταφραστής και λογοτεχνικός κριτικός. Θεωρείται κλασσικός συγγραφέας της ρωσικής Αργυρής Εποχής και ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ρωσικού συμβολισμού.
Οικογένεια και επιρροές
Ο Μπλοκ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη, σε μια καλλιεργημένη οικογένεια διανοουμένων. Αρκετοί συγγενείς του ήταν άνθρωποι των γραμμάτων, ο πατέρας του ήταν καθηγητής νομικής στη Βαρσοβία, ενώ ο παππούς του από την πλευρά της μητέρας του χρημάτισε πρύτανης του Κρατικού Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης. Μετά το διαζύγιο των γονιών του, ο Μπλοκ έζησε με αριστοκράτες συγγενείς του στο Μέγαρο Σαχμάτοβο κοντά στη Μόσχα, όπου ανακάλυψε τη φιλοσοφία του Βλαντίμιρ Σολοβιόφ, και τον ποιητικό λόγο των άσημων ακόμα ποιητών Φιόντορ Τιούτσεφ και Αφανάσι Φετ. Αυτές οι επιρροές θα τύγχαναν εσωτερικής επεξεργασίας και θα μετασχηματίζονταν στις αρμονίες των πρώιμων ποιητικών κομματιών του, συγκεντρωμένων αργότερα στο βιβλίο Ante Lucem.
Ερωτεύτηκε τη Λιουμπόφ (Λιούμπα) Ντμίτριεβνα Μεντελέγιεβα (κόρη του διάσημου χημικού Ντμίτρι Μεντελέγιεφ και την παντρεύτηκε το 1903. Στη Λιούμπα αφιέρωσε έναν κύκλο ποίησης που του έφερε φήμη, το έργο "Στίχοι για την Όμορφη Γυναίκα" (ρωσικά: Cтихи о Прекрасной Даме, 1904). Στο έργο αυτό, τη θέση της ταπεινής γυναίκας του πήρε μια διαχρονική θεώρηση του γυναικείου ψυχισμού και της αιώνιας γυναικείας φύσης.
Η πρώιμη ποίηση του Μπλοκ
Οι ιδεαλιστικές μυστικιστικές εικόνες στο πρώτο του βιβλίο βοήθησαν στην καθιέρωση του Μπλοκ ως ηγέτη του Ρωσικού Συμβολισμού. Τα πρώτα έργα του Μπλοκ είναι άψογα σε μουσικότητα και αρμονικότατα σε ηχητική αίσθηση, αργότερα όμως αναζήτησε να εισαγάγει τολμηρούς ρυθμικούς νεωτερισμούς και ακανόνιστα ρυθμικά μοτίβα στην ποίησή του. Είχε φυσικό χάρισμα στην ποιητική έμπνευση, συχνά παράγοντας αξέχαστες, αλλόκοτες εικόνες από τα πιο συνηθισμένα περιβάλλοντα και ασήμαντα γεγονότα (Fabrika, 1903). Συμπερασματικώς, τα ποιήματά του είναι συχνά εστιασμένα στη σύγκρουση ανάμεσα στην πλατωνική θεώρηση της ιδανικής ομορφιάς και την απογοητευτική πραγματικότητα των βρώμικων και εξαθλιωμένων βιομηχανικών προαστίων των ρωσικών μεγαλουπόλεων, προεκτείνοντας τις αντιθέσεις αυτές στην ίδια τη ρωσική ψυχή (Neznakomka, 1906).
Ώριμη περίοδος
Περί το 1921 ο Μπλοκ είχε πια βγει από τις πλάνες που είχε σχηματίσει για τη Ρωσική Επανάσταση. Δεν έγραψε ποίηση για τρία χρόνια. Ο Μπλοκ διαμαρτυρόταν στον Μαξίμ Γκόρκι γιατί είχε εγκαταλείψει την πίστη του στην ανθρώπινη σοφία. Γράφοντας χαρακτηριστικά σε έναν φίλο του ανέφερε το εξής: ''Όλοι οι ήχοι σταμάτησαν. Δεν ακούς ότι δεν υπάρχουν πια ήχοι;'' Λίγο καιρό μετά, ασθένησε σοβαρά. Οι γιατροί τού συνέστησαν να μεταφερθεί για ιατρική θεραπεία στο εξωτερικό, όμως δεν τού επιτράπηκε να εγκαταλείψει τη χώρα. Ο Γκόρκι παρακάλεσε για έκδοση βίζας. Τον Μάρτιο του 1921, ο Γκόρκι έγραψε στον Ανατόλι Λουνατσάρσκι: ''Ο Μπλοκ είναι ο μεγαλύτερος ποιητής της Ρωσίας. Αν του απαγορεύσετε να πάει στο εξωτερικό, και πεθάνει, εσείς και οι σύντροφοί σας θα είστε υπεύθυνοι για το θάνατό του''. Ο ποιητής έλαβε τελικώς άδεια στις 6 Αυγούστου του '21, μία μόλις μέρα πριν το θάνατό του.
Μερικούς μήνες νωρίτερα, ο Μπλοκ είχε δώσει μία περίφημη διάλεξη για τον Πούσκιν, για τον οποίο πίστευε ότι ήταν ένα είδωλο για τη Ρωσία, ικανό να ενώσει την Κόκκινη (μπολσεβικική) και Λευκή (υποστηριχτές του εκπεσόντος τσάρου) Ρωσία. Ο θάνατός του και η εκτέλεση του φίλου του ποιητή Νικολάι Γκουμίλεφ από την Τσεκά (μυστική αστυνομία) το 1921 τάραξαν τόσο τον ψυχισμό των συμπατριωτών του που πολλοί, σε συνδυασμό και με τον εμφύλιο που συντάραζε τη χώρα, το θεώρησαν ως σημάδι του επερχόμενου τέλους της φυλής των Ρώσων.
Ο Συμβολισμός του Μπλοκ
thumb|Πορτραίτο του ποιητή από τον [[Κονσταντίν Σόμοφ, 1907.]] Ο Μπλοκ, ένας από τους πιο σημαντικούς ποιητές του 20ου αιώνα, οραματίστηκε την ποιητική του παραγωγή ως αποτελούμενη από τρεις ενότητες. Η πρώτη ενότητα περιλαμβάνει τα πρώιμα ποιήματά του για την Όμορφη Γυναίκα όπου το χρώμα που κυριαρχεί είναι το λευκό, ποιήματα της αθωότητας και της νεότητός του. Η δεύτερη ενότητα, η οποία κυριαρχείται από το μπλε χρώμα, επικεντρώνεται στο σχολιασμό της αδυναμίας εκπλήρωσης των ιδανικών που είχε τόσο πολύ επιθυμήσει και αποθεώσει. Η τρίτη ενότητα, με κύριο χαρακτηριστικό την ποίησή του της προ-επαναστατικής περιόδου είναι εμποτισμένη στο κόκκινο της φωτιάς και του αίματος.
Στην ποίηση του Μπλοκ, τα χρώματα είναι βασικό συστατικό της, διότι μεταβιβάζουν απόκρυφες, μυστικιστικές νύξεις πάνω και πέρα από την ανθρώπινη εμπειρία. Το μπλε και το μενεξεδί είναι το χρώμα της απογοήτευσης και ματαίωσης, όταν ο ποιητής καταλαβαίνει πως η προσπάθειά του να "συναντήσει" τη "Γυναίκα" είναι απατηλή. Το κίτρινο χρώμα των φανών στους δρόμους, των παραθύρων και του ηλιοβασιλέματος είναι το χρώμα της προδοσίας και της ασημαντότητας.
Οι ρωσικές λέξεις για το κίτρινος (жёлтый-ζιόλτι) και το μαύρος (чёрный-τσιόρνι) γράφονται από τον ποιητή με ένα μακρύ ο στη θέση του ιό (ρωσικά: ο αντί ё), για να δώσουν έμφαση σε μια "τρύπα μέσα στη λέξη" ή τρύπα στην καρδιά του ποιητή και των ονείρων του.
Μουσικές συνθέσεις
Η ποίηση του Μπλοκ ενέπνευσε πολλούς Ρώσους συνθέτες. Για παράδειγμα, ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς ένα κύκλο συνθέσεων για σοπράνο και τρίο στο πιάνο, τον Seven Romances of Alexander Blok, και ο Αρτούρ Λουριέ μια ορχηστρική καντάτα, την In the Sanctuary of Golden Dreams.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές
Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ
μικρογραφία|Το SNU σε Χάνγκουλ και Αγγλικά Το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ  (SNU; Κορεατικά: 서울대학교; Hanja: 서울大學校 ) είναι ένα εθνικό, δημόσιο ερευνητικό Πανεπιστήμιο που βρίσκεται στη Σεούλ, Νότια Κορέα. Ιδρύθηκε το 1946 και είναι το κορεατικό Πανεπιστήμιο με το μεγαλύτερο κύρος. Έχει τρεις πανεπιστημιουπόλεις: την κύρια στο Gwanak District και άλλες δύο στη Daehangno και την Pyeongchang County. Αποτελείται από δεκάξι σχολές, μια σχολή μεταπτυχιακών και εννιά σχολές επαγγελματικής κατάρτισης.
Το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ έχει συνεργασίες με εκατοντάδες ακαδημαϊκά ιδρύματα σε πάνω από 60 χώρες, όπως το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, το Πανεπιστήμιο Yale, και την Παγκόσμια Τράπεζα
Το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ, και συγκεκριμένα η σχολή κοινωνικών επιστημών έχει τις ρίζες τις, στο πλέον καταργημένο, Keijō Imperial University, ένα από τα Πανεπιστήμια που ιδρύθηκαν από την Ιαπωνική Αυτοκρατορία. Τη δεκαετία του 1940, υπό διάταγμα του Αμερικανικού Στρατού το Πανεπιστήμιο Keijo καταργήθηκε. Αργότερα, η κυβέρνηση της Νότια Κορέα συγχώνευσε την περιουσία του, με τις εννιά σχολές και ινστιτούτα, και από αυτή την συνένωση δημιουργήθηκε το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Κορέας. Το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ εκτείνεται σε δύο πανεπιστημιουπόλεις στη Σεούλ και μία στην Πιόνγκτσανγκ.
Ιστορία
Το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ έχει τις ρίζες του σε διάφορα εκπαιδευτικά ιδρύματα που ιδρύθηκαν από τον Βασιλιά Γκοτζόνγκ King Gojong της δυναστεία Ζωσόν. '''Το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ ιδρύθηκε στις 27 Αυγούστου 1946 από την συγχώνευση 10 ιδρυμάτων ανώτερης εκπαίδευσης στην περιοχή της Σεούλ. Ο πρώτος πρόεδρός του ήταν ο''' Harry Bidwell Ansted. Για ενάμιση χρόνο υπήρχαν αντιδράσεις από φοιτητές και καθηγητές εναντίον της κυβέρνησης αμερικανικού του στρατού που αποφάσισε την συγχώνευση. Τελικά 32 καθηγητές απολύθηκαν και σχεδόν 5000 φοιτητές εγκατάλειψαν τις σπουδές τους. Ο δεύτερος πρόεδρος του πανεπιστημίου ήταν ο Λη Τσού-χο (이춘호, 李春昊), ο οποίος ορκίστηκε το 1947.
Κατά τον Πόλεμο της Κορέας, το πανεπιστήμιο καταληφθεί από την Βόρεια Κορέα και τότε συνέβη η σφαγή του Εθνικού Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου.
Ακαδημαϊκά
Η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο της Σεούλ θεωρείται ιδιαίτερα δύσκολη. Τα δεκαπέντε κολλέγια του πανεπιστημίου προσφέρουν 83 προπτυχιακά προγράμματα. Για τις μεταπτυχιακές σπουδές και τα διδακτορικά υπάρχει διοικητικά μια σχολή με 99 προγράμματα σε πέντε τομείς σπουδών. Επιπροσθέτως υπάρχουν 12 επαγγελματικές σχολές.
Βιβλιοθήκες
Η Εθνική Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη στης Σεούλ βρίσκεται στην πανεπιστημιούπολη της Gwanak και εκτείνεται σε 57,747 τ.μ. Το 2022 σε αυτή βρισκόντουσαν 5.2 εκατομμύρια τόμοι και πάνω από 260,000 επιστημονικά περιοδικά, ηλεκτρονικά και μη. Η βιβλιοθήκη άνοιξε το 1946, κληρονομώντας τις εγκαταστάσεις και τους τόμους του Πανεπιστημίου της Κιουνγκσούνγκ (경성대학교).
Η Κουτζιανγκάκ ήταν η βασιλική βιβλιοθήκη της δυναστείας Ζωσόν. Ιδρύθηκε το 1776 υπό τον Βασιλιά Τζεοντζό, στο Παλάτι Τζανγκντεόκ. Σήμερα τα αρχεία της διατηρούνται στο Ινστιτούτο Κιουτζανκακ για τις Κορεατικές Σπουδές (규장각한국학연구원) στο Πανεπιστήμιο της Σεούλ.
Μουσείο
Το Εθνικό Πανεπιστημιακό Μουσείο Τέχνης (SNUMoA) ιδρύθηκε το 1995 με την υποστήριξη της Samsung. μικρογραφία|Το κτήριο της Γκουανάκσα, 1300 δωματίων.
Φοιτητικές Εστίες
Η φοιτητική εστία του SNU ονομάζεται Γκουανάκσα (관악사). Εκεί υπάρχουν δωμάτια για προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς και κάποιες οικογένειες. Εγκαινιάστηκε το 1975 και με κάποιες προσθήκες το 2007 αποτελούταν από ένα διοικητικό κτήριο, δυο κτήρια πρόνοιας και 18 κτήρια με δωμάτια, τα οποία στέγαζαν συνολικά 3680 φοιτητές. Υπάρχει και μια ακόμα φοιτητική εστία στη πανεπιστημιούπολη Γεονγκεόν, όπου στεγάζεται η ιατρική σχολή, με χωρητικότητα 533 προπτυχιακούς και 17 οικογένειες.
Απόφοιτοι
Το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ είναι το σημαντικότερο και με μεγαλύτερο κύρος πανεπιστήμιο της χώρας. Απόφοιτοί του περιλαμβάνουν τον Κιμ Γιονγκ-σα μ και ο Γιουν Σουκ-γέολ, πρώην πρόεδροι της χώρας, ο Μπαν Κι-μουν, πρώην Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών, ανώτερα στελέχη της Samsung, μέλη διεθνών οργανισμών, ανώτεροι δικαστικοί και άλλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια
Εκλογές στην Ουγγαρία
Στην Ουγγαρία αρχηγός κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο Πρόεδρος εκλέγεται από το κοινοβούλιο. Στις 18 Απριλίου 2011 υπερψηφίστηκε από το Κοινοβούλιο ένα νέο Σύνταγμα, παρά τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
2022
Στην έμμεση εκλογή που διεξήχθη στις 10 Μαρτίου 2022 εξελέγη η, υποστηριζόμενη από το Φίντες, Καταλίν Νόβακ, ως η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Ουγγαρίας.
2010
Το Κοινοβούλιο εξέλεξε νέο πρόεδρο τον Ολυμπιονίκη και πρόεδρο του κοινοβουλίου Παλ Σμιτ, ο οποίος είχε προταθεί για το αξίωμα του προέδρου από τον πρωθυπουργό Βίκτορ Ορμπάν στις 23 Ιουνίου 2010.
2012
Τον Μάιο του 2012 πρόεδρος εξελέγη από το Κοινοβούλιο ο Γιάνος Άντερ και ανέλαβε καθήκοντα στις 10 Μαΐου 2012.
Βουλευτικές εκλογές 2014
Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν στις 6 Απριλίου 2014. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το Fidesz, με τον Βίκτορ Ορμπάν να παραμένει στην πρωθυπουργία. Ήταν οι πρώτες εκλογές σύμφωνα με το νέο ουγγρικό Σύνταγμα, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1 Ιανουαρίου 2012 και με νέο εκλογικό νόμο. ΟΙ πολίτες ψήφισαν για την ανάδειξη 199 βουλευτών αντί των 386 βουλευτών που είχαν εκλεγεί στις τελευταίες εκλογές.
Βουλευτικές εκλογές 2010
Οι βουλευτικές εκλογές του 2010 διεξήχθησαν σε δύο γύρους, στις 11 Απριλίου και στις 25 Απριλίου 2010. Στον πρώτο γύρο των εκλογών η δεξιά αντιπολίτευση του κόμματος Ένωση Νεαρών Δημοκρατών (Fidesz) του Βίκτορ Ορμπάν πλειοψήφησε με ποσοστό 52,77% των ψήφων και 206 έδρες σε σύνολο 386 του εθνικού κοινοβουλίου. Οι σοσιαλιστές καταποντίστηκαν με 19% των ψήφων, ενώ για πρώτη φορά εισήλθε στο κοινοβούλιο το Εθνικιστικό κόμμα Jobbik (16,71% των ψήφων). Έπειτα και από τη διεξαγωγή του β΄ γύρου, στις 25 Απριλίου, η αντιπολίτευση συνταγματική πλειοψηφία δύο τρίτων. Ο Ορμπάν ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 29 Μαΐου.
Πρώτος γύρος, Εθνοσυνέλευση, 11 Απριλίου 2010
Η συμμετοχή στον πρώτο γύρο έφθασε το 64,36%. ! style="background:#e9e9e9; text-align:center;" rowspan="2"|Ψήφοι (Λίστες) ! style="background:#e9e9e9; text-align:center;" rowspan="2"|Λίστα % ! style="background:#e9e9e9; text-align:center;" rowspan="2"|Έδρες περιφέρειας ! style="background:#e9e9e9; text-align:center;" rowspan="2"|Έδρες σε επίπεδο επαρχίας ! style="background:#e9e9e9; text-align:center;" rowspan="2"|Ποσοστό % σε επίπεδο επαρχίας ! style="background:#e9e9e9; text-align:center;" rowspan="2"|Σύνολο εδρών ! style="background:#e9e9e9; text-align:center;" rowspan="2"|Σύνολο εδρών % ! style="background:#e9e9e9; text-align:center;"|Κόμμα ! style="background:#e9e9e9; text-align:center;"|Αριθμός λιστών σε επίπεδο επαρχίας
Πηγή:
Δεύτερος γύρος, Εθνοσυνέλευση, 25 Απριλίου 2010
! style="background:#e9e9e9; text-align:right;"|Ατομικές ψήφοι ! style="background:#e9e9e9; text-align:right;"|Περιφερειακές ψήφοι ! style="background:#e9e9e9; text-align:right;"|Σύνολο ψήφων ! style="background:#e9e9e9; text-align:right;"|% ! style="background:#e9e9e9; text-align:right;"|Μερικοί ψήφοι ! style="background:#e9e9e9; text-align:right;"|Έδρες στις περιφέρειες ! style="background:#e9e9e9; text-align:right;"|Έδρες στις επαρχίες ! style="background:#e9e9e9; text-align:right;"|Έδρες (εθνική λίστα) ! style="background:#e9e9e9; text-align:right;"|Σύνολο εδρών
2016
Στις 2 Οκτωβρίου 2016 έγινε δημοψήφισμα αναφορικά με την μετεγκατάσταση προσφύγων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το δημοψήφισμα είχε την κοινή ονομασία kvótanépszavazás ή kvótareferendum (quota referendum) στα ουγγρικά ΜΜΕ και ξεκίνησε από την κυβέρνηση Ορμπάν. Η συντριπτική πλειοψηφία (98,3%) των Ούγγρων καταψήφισε τις ποσοστώσεις της ΕΕ για τους πρόσφυγες (να γίνεται μετεγκατάσταση προσφύγων σε άλλες χώρες της ΕΕ), η συμμετοχή ήταν πολύ χαμηλή (39,9%) για να είναι έγκυρη η ψηφοφορία.
Ρούφους Γιούινγκ
Ο Ρούφους Γιούινγκ (Rufus Washington Ewing) είναι πολιτικός, ο οποίος εξελέγη πρωθυπουργός των Τερκς και Κέικος στις γενικές εκλογές του 2012. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από το 2012 ως το 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί των Τερκς και Κέικος
Αντίοχος Α΄ της Κομμαγηνής
Ο Αντίοχος Α΄ Θεός Δίκαιος Επιφανής Φιλορωμαίος Φιλέλλην (π. 86 - 38 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν ο τρίτος βασιλιάς της Κομμαγηνής (70-38 π.Χ.), περιοχής στα δυτικά της Αρμενίας. Έγινε ο πιο διάσημος ηγεμόνας τού βασιλείου αυτού. Τα ερείπια τού τύμβου-ιερού του στην κορυφή τού όρους Νεμρούτ έχουν γλυπτά και ανάγλυφα. Ένα δείχνει τον Αντίοχο Α΄ σε χειραψία με τον Ηρακλή, το πρώτο ανάγλυφο με χειραψία. Ο χώρος ορίστηκε από το 1987 ως Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο τού Μιθριδάτη Α΄ Καλλινίκου και της Λαοδίκης Ζ΄ Θεάς, κόρης τού Αντιόχου Η΄ Γρυπού. Πιθανόν συνδέεται με τους βασιλείς της Παρθίας· επειδή ο πρόγονός του Ορόντης Α΄ νυμφεύτηκε τη Ροδογούνη, κόρη τού Αρταξέρξη Β΄, είναι απόγονος τού Δαρείου Α΄.
Πιο σίγουρες είναι οι δυναστικές συνδέσεις με τους Διαδόχους του Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου: η μητέρα του ήταν μία των Σελευκιδών, κόρη της Κλεοπάτρας Τρύφαινας (που μάλλον ταυτίζεται με την Κλεοπάτρα ΣΤ΄ της Αιγύπτου) των Πτολεμαίων. Οι Πτολεμαίοι ήταν απόγονοι της Αρσινόης Α΄, κόρης τού Λυσιμάχου· επίσης οι Σελευκίδες ήταν απόγονοι της Στρατονίκης, εγγονής τού Αντιγόνου Α΄ και τού Αντίπατρου. Οι γονείς τού Αντιόχου Α΄ παντρεύτηκαν ως μέρος συμμαχίας ειρήνης μεταξύ των βασιλείων τους. Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη νεανική του ζωή, εκτός από το ότι ήταν φιλέλληνας. Φαίνεται πως το 70 π.Χ., που απεβίωσε ο πατέρας του, τον διαδέχθηκε.
Σχέσεις με τους Ρωμαίους
Όταν η Ρωμαϊκή Δημοκρατία άρχισε να προσαρτά εδάφη της Μ. Ασίας, ο Αντίοχος Α΄ με επιδέξια διπλωματία ήταν ικανός να κρατήσει την Κομμαγηνή ανεξάρτητη από τους Ρωμαίους. Ο Αντίοχος Α΄ αναφέρεται πρώτα στις αρχαίες πηγές το 69 π.Χ., όταν ο Λ. Λ. Λούκουλλος εκστράτευσε εναντίον τού Τιγράνη τού Μεγάλου της Αρμενίας. Ο Αντίοχος Α΄ έκανε συνθήκη ειρήνης με τον στρατηγό Πομπήιο το 64, όταν αυτός εισέβαλε επιτυχώς στη Συρία. Οι δύο τους έγιναν σύμμαχοι. Το 59 π.Χ. στον Αντίοχο Α΄ απονεμήθηκε η toga praetexta και τού δόθηκε επίσημη αναγνώριση από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο ως συμμάχου της Ρώμης. Ο Αντίοχος Α΄ έλαβε ένα ελεφάντινο σκήπτρο, ένα θριαμβικό ολοκέντητο ένδυμα και τον τίτλο τού "βασιλιά συμμάχου και φίλου".
Η αναγνώριση ήταν ο παραδοσιακός τρόπος ανταμοιβής της Ρώμης. Από τη βασιλεία του και μετά οι μονάρχες της Κομμαγηνής αποδείχθηκαν οι πιο πιστοί σύμμαχοι των Ρωμαίων. Όταν ο Μ. Τ. Κικέρωνας έγινε κυβερνήτης της Κιλικίας το 51 π.Χ., ο Αντίοχος Α΄ τον προμήθευσε με μυστικές πληροφορίες για τις κινήσεις των Πάρθων. Κατά τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ τού Γ. Ι. Καίσαρα και τού Πομπηίου, ο Αντίοχος προμήθευσε με στρατό τον δεύτερο.
Το 38 π.Χ. ο αντιπρόσωπος τού Μάρκου Αντωνίου, ο Πούμπλιος Βεντίδιος Βάσσος, έπειτα από την εκστρατεία του εναντίον των Πάρθων, θέλησε να επιτεθεί στον Αντίοχο Α΄ και το βασίλειό του. Ο Αντώνιος και ο Βάσσος ελκύστηκαν από τον πλούτο της Κομμαγηνής. Καθώς ετοιμαζόταν να επιτεθούν στην πρωτεύουσά της, τα Σαμόσατα, ο Αντίοχος Α΄ διαπραγματεύθηκε ειρηνικό διακανονισμό με αυτούς.
To ιεροθέσιο στο όρος Νεμρούτ
Ο Αντίοχος Α΄ είναι διάσημος για το εντυπωσιακό ιεροθέσιο στο όρος Νεμρούτ. Όταν στέφθηκε βασιλιάς, έφτιαξε μία βασιλική λατρεία για τον ίδιο και ετοίμασε να εύχονται σε αυτόν μετά το τέλος του. Εμπνεύστηκε σε αυτό από την ελληνική μορφή τού Ζωροαστρισμού. Ο Αντίοχος Α΄ άφησε πολλές ελληνικές επιγραφές, που αποκαλύπτουν πολλά στοιχεία της θρησκείας του και εξηγούν τον σκοπό της πράξης του. Σε μία επιγραφή ο βασιλιάς ορίζει ο τύμβος του να κτιστεί σε υψηλό και ιερό μέρος, μακριά από τον κόσμο και πλησίον των θεών, μεταξύ των οποίων θα καταριθμείτο. Ήθελε το σώμα του να διατηρηθεί στην αιωνιότητα. Οι θεοί στους οποίους ευχόταν ήταν ένας συγκρητισμός Ελληνικών, Αρμενιακών και Ιρανικών θεών, όπως ο Ηρακλής-Βαχάγκαν, ο Ζεύς-Αραμάσδ ή Ορομάσδης (που σχετίζεται με τον Ιρανικό θεό Αχούρα Μάζδα), η Τύχη και ο Απόλλων-Μίθρας. Τα μνημειώδη γλυπτά στην τοποθεσία, δείχνουν Περσικές και Ελληνικές εικονογραφικές επιρροές: Περσικά είναι τα ενδύματα, τα καλύμματα κεφαλής και οι κολοσσιαίες διαστάσεις των μορφών, ενώ η απόδοση των φυσικών χαρακτηριστικών τους προέρχεται από τον Ελληνικό καλλιτεχνικό ρυθμό.
Ο Αντίοχος Α΄ εξασκούσε μία εσωτερικού είδους αστρολογία και έθεσε τη βάση για μία ημερολογιακή αναμόρφωση, συνδέοντας το έτος της Κομμαγηνής, που ως τότε ήταν σεληνιακό, με τον Σοθικό κύκλο (τού Σείριου), που χρησιμοποιούσαν οι Αιγύπτιοι ως τη βάση τού ημερολογίου τους. Αυτό σημαίνει ότι ο Αντίοχος είχε γνώση αυτών, αν δεν ήταν πλήρως μυημένος στον Ερμητισμό.
Ο σύμπλεγμα τού τύμβου του κατασκευάστηκε με τρόπο, ώστε να μπορούν να γίνουν εκεί θρησκευτικές εορτές. Κάθε μήνα υπήρχαν δύο εορτές για τον Αντίοχο Α΄: τα γενέθλιά του τη 16η τού μήνα και η στέψη του τη 10η τού μήνα. Άφησε ακίνητα στο ιεροθέσιο και με τα έσοδά τους θα χρηματοδοτούντο οι εκδηλώσεις. Όρισε οικογένειες ιερέων και ιερειών για να επιτελούν τις τελετουργίες· οι απόγονοί τους επρόκειτο να τις κάνουν εις το διηνεκές. Οι ιερείς έφεραν παραδοσιακά Περσικά ενδύματα και στόλιζαν τις μορφές των θεών και των προγόνων τού Αντιόχου με χρυσά στέμματα· πρόσφεραν λιβάνι, αρώματα και άλλες έξοχες θυσίες στους βωμούς, που βρισκόταν μπροστά από κάθε μορφή. Όλοι οι πολίτες και οι στρατιωτικοί ήταν καλεσμένοι στα συμπόσια προς τιμήν τού λαμπρού εκλιπόντα. Κατά τις εορτές απαγορευόταν φθονερές συμπεριφορές και ο βασιλιάς είχε θεσπίσει ο λαός να απολαμβάνει: να τρώει, να πίνει κρασί και να ακούει ιερή μουσική, που εκτελείτο από τους μουσικούς τού ναού.
Ο τύμβος του ξεχάστηκε για αιώνες ως το 1883, όταν τον ανέσκαψαν Γερμανοί αρχαιολόγοι. Κατά τις επιγραφές που βρέθηκαν, ο Αντίοχος Α΄ ήταν ευσεβής και γενναιόδωρος. Τα ερείπια τού ανακτόρου του βρέθηκαν στην πόλη Αρσάμεια. Το ανάκτορο καλείται τώρα παλαιό κάστρο. Στην Αρσάμεια ο Αντίοχος άφησε πολλές επιγραφές στα Ελληνικά για το πρόγραμμα δημοσίων έργων του και πώς δόξασε την πόλη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ισιάδα, κόρη τού Αριοβαρζάνη Α΄ της Καππαδοκίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών
Ελλήσποντος
thumb|right|250px|Χάρτης των στενών, με τις κύριες πόλεις Ο Ελλήσποντος (τουρκικά: Çanakkale Boğazı), γνωστός και ως Δαρδανέλλια, είναι ένας στενός, φυσικός και διεθνώς σημαντικός πορθμός που βρίσκεται στη βορειοδυτική Τουρκία και αποτελεί μέρος του ηπειρωτικού συνόρου μεταξύ της Ευρώπης και της Ασίας και διαχωρίζει την ασιατική από την ευρωπαϊκή Τουρκία. Ως ένας από τους πιο στενούς πορθμούς του κόσμου που χρησιμοποιούνται για τη διεθνή ναυσιπλοΐα, ο Ελλήσποντος συνδέει τη Θάλασσα του Μαρμαρά με το Αιγαίο Πέλαγος και τη Μεσόγειο Θάλασσα, ενώ επιτρέπει επίσης το πέρασμα προς τη Μαύρη Θάλασσα μέσω του Βοσπόρου.
Το στενό έχει μήκος 61 χλμ. αλλά πλάτος μόλις 1,2 έως 6 χλμ., και βάθος κατά μέσο όρο 55 μ. με μέγιστο 81 μ. Το νερό ρέει και στις δύο κατευθύνσεις κατά μήκος του στενού, από την Προποντίδα προς το Αιγαίο πέλαγος μέσω ενός επιφανειακού ρεύματος και κατά την αντίθετη κατεύθυνση μέσω ενός υποθαλάσσιου.
Όνομα
Ο Ελλήσποντος (< Έλλης πόντος=Θάλασσα της Έλλης) είναι το ιστορικό και αρχαιότερο όνομα του πορθμού. Ονομάστηκε έτσι από την Έλλη, θυγατέρα του βασιλιά του Ορχομενού Αθάμαντα. Καθώς ο Φρίξος και η Έλλη ταξίδευαν στη πλάτη του χρυσόμαλλου κριαριού, η Έλλη ζαλίστηκε και έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα (Β' 845) αναφέρει για τον Ελλήσποντο, ότι τον πέρασαν οι σύμμαχοι των Τρώων Θράκες, υπό τον Ακάμαντα και τον Πύρσο.
Το νεότερο όνομα «Δαρδανέλλια» οφείλεται στη αρχαία πόλη Δάρδανος που είχε κτισθεί στην ασιατική ακτή στο μέσο περίπου του πορθμού. Σήμερα είναι γνωστότερη με τη τούρκικη ονομασία Τσανάκκαλε, εξ ου και το όνομα των Στενών στα τουρκικά: Τσανάκκαλε μπογαζί (Çanakkale boğazı).
Το όνομα Τσανάκκαλε προέρχεται από τα περίφημα κάστρα της περιοχής Τσανάκ Καλεσί, δηλαδή «Φρούριο των Τσανακίων». Τσανάκια (πήλινες γαβάθες) παράγονταν εκεί ήδη από το 1740. Μέχρι όμως του 1922 το τουρκικό επίσημο όνομα ήταν "Καλέι Σουλτανιέ" ή "Σουλτανιέ Καλεσί" (=Φρούριο σουλτανικό). Το σύγχρονο όνομα είναι αυτό που καθιερώθηκε από τη σύγχρονη Τουρκία και που ακολουθούν οι Ευρωπαίοι και στη συνέχεια αναφέρεται στους ναυτικούς χάρτες. Το όνομα Δαρδανέλλια δόθηκε στην ίδια πόλη από τους Έλληνες και Ευρωπαίους ως κείμενη στην αρχαία Δάρδανο, ή Δαρδανία όπου ήταν η πάλαι ποτέ πόλη του Δάρδανου που όμως τοποθετείται σε απόσταση 8 χλμ. ΝΔ. της σημερινής πόλης, κοντά στην άκρα Καφέζ Μπουρνού επί της ασιατικής ακτής. Εκ του ελληνικού αυτού ονόματος έμεινε στην ιστορία ο όρος στον πληθυντικό "Στενά των Δαρδανελλίων".
Ιστορία
thumb|right|250px|Τα Δαρδανέλια και η χερσόνησος της Καλλίπολης από το διάστημα. Η ομώνυμη πόλη Δάρδανος, σήμερα Τσανάκκαλε, ξεχωρίζει στο στενότερο σημείο επί της ασιατικής (δεξιάς) ακτής, με υπόλευκο χρώμα.
Ο γεωγραφικός αυτός χώρος υπήρξε από την πρώιμη αρχαιότητα σημαντικός επειδή ένωνε ως φυσική διάβαση τη μια ήπειρο με την άλλη, αλλά και ως θαλάσσια λεωφόρος συνέδεε τους λαούς του Αιγαίου με τους λαούς του Εύξεινου Πόντου και της Μ. Ασίας. Τέτοιοι λαοί είναι οι Βιθυνοί, Φρύγες, Θράκες, Μυσοί κ.ά., που φέρουν συχνά ελληνικά ονόματα και θρησκεία ή έθιμα ίδια σχεδόν με των Ελλήνων της αρχαίας Ελλάδας.
Το στενό έχει παίξει στρατηγικό ρόλο στην ιστορία για μακρό διάστημα. Ο Ελλήσποντος είναι από πολλές απόψεις μοναδικός. Το πολύ στενό και ελικοειδές σχήμα του πορθμού μοιάζει περισσότερο με ποταμό. Θεωρείται ένας από τους πιο επικίνδυνους, πολυσύχναστους και δύσκολους υδάτινους δρόμους. Τα ρεύματα που προκαλούνται από την παλιρροϊκή δράση στη Μαύρη Θάλασσα και στη Θάλασσα του Μαρμαρά είναι τέτοια που τα πλέοντα πλοία πρέπει να περιμένουν αγκυροβολημένα για τις κατάλληλες συνθήκες πριν μπουν στον Ελλήσποντο.
Ελληνική και Περσική ιστορία
Συγκεκριμένα, ο Ηρόδοτος μας λέει ότι στα 482 π.Χ. περίπου, ο Ξέρξης, βασιλεύς της Περσίας, γιος του Δαρείου Α΄, έφτιαξε δύο γέφυρες στον Ελλήσποντο στην Άβυδο ώστε ο τεράστιος στρατός του να μπορέσει να περάσει από τη Μικρά Ασία στην Ελλάδα. Αυτό το πέρασμα θεωρείται από τον Αισχύλο στην τραγωδία του "Πέρσες" ως η αιτία της θεϊκής παρέμβασης κατά του Ξέρξη. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο οι δύο αυτές γέφυρες καταστράφηκαν από μία καταιγίδα και ο Ξέρξης διέταξε να αποκεφαλιστούν οι υπεύθυνοι για την κατασκευή των γεφυρών και ο ίδιος ο πορθμός να "τιμωρηθεί" με 300 μαστιγώσεις, έριξε στη θάλασσα αλυσίδες και τη στιγμάτισε με καυτά σίδερα, ενώ οι στρατιώτες καταριόντουσαν τα νερά. Οι "Ηροδότου Ιστορίαι" vii.33-37 και vii.54-58 δίνουν λεπτομέρειες για την κατασκευή αυτών των γεφυρών από τον Ξέρξη. Ο Ηρόδοτος σχολιάζει ότι αυτή ήταν μια "πολύ αλαζονική συμπεριφορά προς τον Ελλήσποντο", αν και όχι ασυνήθιστη για τον Ξέρξη. Ο μηχανικός Άρπαλος βοήθησε τελικά τα εισβάλλοντα στρατεύματα να περάσουν, δένοντας τα πλοία με τις πλώρες τους κόντρα στο ρεύμα και, όπως λέγεται, με δύο πρόσθετες άγκυρες.
Η καταστροφή στη συνέχεια της πόλης της Σηστού το 478 π.Χ. υπήρξε η αρχή των επιθετικών αγώνων των Αθηναίων κατά των Περσών και ο Ελλήσποντος υπάγεται στον Ελλησπόντιο φόρο του κραταιού κράτους των Αθηνών μέχρι την ήττα των Αθηναίων στη μάχη των Αιγός Ποταμών, η οποία επέφερε όχι μόνο την απώλεια του Ελλήσποντου αλλά και αυτή την κατάρρευση της Αθηναϊκής Ηγεμονίας.
Τον 4ο π.Χ. αιώνα ο Ελλήσποντος διασχίζεται, όπως προειπώθηκε, από τον Μέγα Αλέξανδρο και η κυριαρχία του περιέρχεται έκτοτε στους Μακεδόνες.
Βυζαντινή ιστορία
Ο Ελλήσποντος ήταν ζωτικής σημασίας για την άμυνα της Κωνσταντινούπολης κατά τη Βυζαντινή περίοδο. thumb|Μαρμάρινη πλάκα με νόμο του 6ου αιώνα μ.Χ. που καθορίζει την πληρωμή των τελών στον Ελλήσποντο.
Ο Ελλήσποντος αποτελούσε επίσης σημαντική πηγή εισοδήματος για τον ηγεμόνα της περιοχής. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης μια μαρμάρινη πλάκα περιέχει ένα νόμο του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Αναστάσιου Α´ (491 - 518 μ.Χ.), που καθόριζε τα τέλη διέλευσης από το τελωνείο του Ελλησπόντου (δες εικόνα στα δεξιά):
"...Όποιος τολμήσει να παραβιάσει αυτούς τους κανονισμούς δεν θα θεωρείται πλέον φίλος και θα τιμωρηθεί. Προσέτι ο διοικητής των Δαρδανελλίων πρέπει να έχει το δικαίωμα να λαμβάνει 50 λίτρα χρυσάφι, έτσι ώστε αυτοί οι κανόνες, που κάνουμε από ευλάβεια, να μην παραβιαστούν ποτέ... Ο διακεκριμένος κυβερνήτης της πρωτεύουσας, που καταγίνεται με πολλά πράγματα, έχει αναλάβει να αναδιοργανώσει την είσοδο και έξοδο όλων των πλοίων από τα Δαρδανέλια ... Αρχίζοντας από σήμερα και για το μέλλον, όποιος θέλει να περάσει από τα Δαρδανέλια πρέπει να πληρώνει τα εξής :
- Όλοι οι έμποροι κρασιού που φέρνουν κρασί στην πρωτεύουσα (Κωνσταντινούπολη) εκτός από τους Κιλικίους πρέπει να πληρώνουν στους αξιωματούχους των Δαρδανελλίων 6 φόλια και 2 σεξτάρια κρασί.
-Κατά τον ίδιο τρόπο όλοι οι έμποροι ελαιόλαδου, λαχανικών και λαρδιού πρέπει να πληρώνουν στους αξιωματούχους των Δαρδανελίων 6 φόλια. Οι Κιλίκιοι έμποροι πρέπει να πληρώνουν 3 φόλια και, επί πλέον αυτών, 1 κεράτιον (12 φόλια) στην είσοδο και 2 κεράτια στην έξοδο.
-Όλοι οι έμποροι σίτου πρέπει να πληρώνουν στους αξιωματούχους 3 φόλια ανά μόδιο και ένα επί πλέον ποσό 3 φολίων όταν φεύγουν."
Από τον 14ο αιώνα ελέγχεται σχεδόν αδιάκοπα από τους Τούρκους. thumb|Ιστορικός χάρτης των Δαρδανελίων από τον [[Πίρι Ρέις]]
Δέκατος ένατος αιώνας
Ο έλεγχος ή ειδικό καθεστώς πρόσβασης στα στενά έγινε ο βασικός στόχος της εξωτερικής πολιτικής της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους η Ρωσία - υποστηριζόμενη από τη Μεγάλη Βρετανία στην Επιχείρηση των Δαρδανελίων - απέκλεισε τα στενά το 1807. Μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1828-1829, το 1833 η Ρωσία ανάγκασε τους Τούρκους να υπογράψουν τη Συνθήκη Χουνκιάρ Ισκελεσί που προέβλεπε τον αποκλεισμό των στενών για πολεμικά πλοία δυνάμεων εκτός Μαύρης Θάλασσας, αν το ζητούσε η Ρωσία, πράγμα που θα είχε ως αποτέλεσμα την ελευθερία κινήσεων της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα.
Η συνθήκη ανησύχησε τις Δυτικές δυνάμεις, που ανησυχούσαν οτι οι συνέπειες ενός ενδεχόμενου Ρωσικού επεκτατισμού στις περιοχές της Μαύρης Θάλασσας και της Μεσογείου θα συγκρούονταν με τις εκεί κτήσεις τους και τα οικονομικά τους συμφέροντα. Στη Σύμβαση των Στενών του Λονδίνου του Ιουλίου 1841, η Βρετανία, η Γαλλία, η Αυστρία και η Πρωσία ανάγκασαν τη Ρωσία να συμφωνήσει ότι μόνο Τουρκικά πολεμικά πλοία θα μπορούσαν να διασχίσουν τα Δαρδανέλλια σε καιρό ειρήνης. Η Βρετανία και η Γαλλία αργότερα έστειλαν τους στόλους τους δια μέσου των στενών για να επιτεθούν στην Κριμαία κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου το 1853, αν και αυτό έγινε ως συμμαχική πράξη προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αυτή η σύμβαση επαναβεβαιώθηκε επίσημα από τη Σύνοδο των Παρισίων το 1856, μετά τη Ρωσική ήττα στον Κριμαϊκό πόλεμο, και παρέμεινε ουσιαστικά σε ισχύ μέχρι τον 20ό και 21ο αιώνα.
Βαλκανικοί και Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, στην κάτω είσοδο του Ελλησπόντου διεξήχθη η Ναυμαχία της Έλλης. Η κρίσιμη ναυμαχία, που έλαβε χώρα τον Δεκέμβριο του 1912, ήταν η πρώτη ελληνοτουρκική θαλάσσια σύρραξη μετά τον Αγώνα του 1821 και έληξε ενθουσιωδώς με ελληνική νίκη. Η απόπειρα του τουρκικού στόλου για έξοδο από τα στενά στο Αιγαίο είχε αποτραπεί.
Το 1915 οι Δυτικοί Σύμμαχοι έστειλαν μια τεράστια εκστρατευτική δύναμη Βρετανικών, Ινδικών, Αυστραλιανών και Νεοζηλανδικών στρατευμάτων να προσπαθήσει να ανοίξει το στενό. Στην Εκστρατεία της Καλλίπολης τα Τουρκικά στρατεύματα εγκλώβισαν τους Συμμάχους στα παράλια της Χερσονήσου της Καλλίπολης. Τα αποτελέσματα της εκστρατείας έβλαψαν την καριέρα του Σερ Ουίνστον Τσώρτσιλ, τότε Πρώτου Λόρδου του Ναυαρχείου, που προώθησε διακαώς τη χρησιμοποίηση των δυνάμεων του Βασιλικού Ναυτικού για να επιτευχθεί η παραβίαση των στενών. Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, αργότερα ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας, ήταν κατά τη μάχη διοικητής για τους Οθωμανούς.
Τα στενά ναρκοθετήθηκαν από τους Τούρκους για να εμποδίσουν τα συμμαχικά πλοία να διεισδύσουν εκεί, αλλά σε δευτερεύουσες ενέργειες δύο υποβρύχια,ένα Βρετανικό και ένα Αυστραλιανό κατάφεραν να αποφύγουν τα ναρκοπέδια. Το Βρετανικό βύθισε ένα απαρχαιωμένο Τουρκικό παλιό θωρηκτό ανοιχτά του Κεράτιου κόλπου της Κωνσταντινούπολης. Η Μεσογειακή Εκστρατευτική Δύναμη του Σερ Ίαν Χάμιλτον απέτυχε στην προσπάθειά της να καταλάβει τη χερσόνησο της Καλλιπόλεως, και διατάχθηκε η αποχώρησή της τον Ιανουάριο του 1916, μετά από 10μηνο αγώνα. Από τους Συμμάχους οι νεκροί ήταν 43.000 Βρετανοί, 15.000 Γάλλοι, 8.700 Αυστραλοί, 2.700 Νεοζηλανδοί και 1.370 Ινδοί. Από τους Τούρκους οι νεκροί ήταν περίπου 60.000.
Μεταγενέστερα
Μετά τον πόλεμο, η συναφθείσα το 1920 Συνθήκη των Σεβρών αποστρατιωτικοποίησε τα στενά και τα κατέστησε διεθνές έδαφος υπό τον έλεγχο της Κοινωνίας των Εθνών. Αυτή τροποποιήθηκε μετά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο (1919-1922) το 1923 με τη Συνθήκη της Λωζάνης που ξανάδωσε τα στενά στην Τουρκία αλλά επέτρεψε σε όλα τα ξένα πολεμικά πλοία να τα διασχίζουν ελεύθερα. Η Τουρκία απέρριψε τους όρους αυτής της συνθήκης και στη συνέχεια στρατιωτικοποίησε την περιοχή. Η επαναφορά σε αυτό το παλαιό καθεστώς επισημοποιήθηκε με τη Συνθήκη του Μοντρέ του Ιουλίου 1936. Η συνθήκη, η οποία είναι σε ισχύ και σήμερα, αντιμετωπίζει τα στενά ως διεθνή ναυτικό διάδρομο αλλά η Τουρκία διατηρεί το δικαίωμα να περιορίσει τη θαλάσσια κίνηση μη-παρευξεινίων κρατών. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Τουρκία ήταν ουδέτερη σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης, τα Δαρδανέλλια παρέμειναν κλειστά για τα πλοία των εμπολέμων εθνών.
Διάπλους των Στενών
Το μυθικό ερωτικό δράμα "Ηρώ και Λέανδρος" της αρχαίας μυθολογίας τοποθετείται γεωγραφικά στον Ελλήσποντο. Κατά τον μύθο, ο Λέανδρος κολυμπούσε κάθε νύχτα από την Άβυδο, στην ασιατική ακτή, μέχρι την αντικρινή πόλη Σηστό, όπου συναντούσε την καλή του ονόματι Ηρώ, ιέρεια της Αφροδίτης.
Στην πρόσφατη ιστορία, λέγεται πως ο Λόρδος Βύρων διέσχισε κολυμπώντας τον Ελλήσποντο.
Η Αράχνη
Η Αράχνη είναι ελαιογραφία 0,71Χ 0,515 σε ξύλο του Νικολάου Γύζη. Περιλαμβάνει στοιχεία Αρτ Νουβό, ένα από τα οποία είναι η χρήση τόνων χρυσού χρώματος. Είναι κληροδότημα της Ελένης Χρυστομάνου στην Εθνική Πινακοθήκη
Περιγραφή
Στον πίνακα απεικονίζεται μία γυναικεία μορφή που υφαίνει ιστό. Είναι προφανής από τη στάση του σώματος και τη θέση των δακτύλων της Αράχνης η φινέτσα με την οποία γίνεται η ύφανση, πράγμα που μπορεί να συμβολίζει την αυταρέσκεια. Επίσης, η ανοικτή θέση των γυμνών της χεριών προδίδει ένα χορευτικό τόνο. Το βλέμμα της Αράχνης είναι απλανές και επιβλητικό. Η Αράχνη είναι σε θέση καθιστή και τα πόδια της είναι σταυρωτά, μία στάση ιδιαίτερα θηλυκή, ίσως δηλώνοντας αυτοπεποίθηση. Ο ίδιος ο ιστός που υφαίνει η Αράχνη ξεκινάει από τις δύο άκρες του πίνακα και μοιάζει με προέκταση και συνέχεια της σπηλιάς όπου η ίδια βρίσκεται.
Μύθος
Η Αράχνη ήταν δημοφιλής για την ικανότητά της στην υφαντική. Έτσι, ζήτηση να διαγωνιστεί με τη θεά Αθηνά, που εφηύρε τον αργαλειό. Η Αθηνά δεν μπόρεσε να εντοπίσει οποιοδήποτε ψεγάδι ούτε στο έργο ούτε στην τεχνική της Αράχνης. Ωστόσο, η Αθηνά εξοργίστηκε από το γεγονός ότι, με έπαρση, η Αράχνη απεικόνισε ως θέμα του υφαντού της της ερωτικές πράξεις των θεών. Έτσι, τη μεταμόρφωσε σε ένα έντομο, που πήρε το όνομά της (αράχνη).
Συμβολισμός
Ο ιστός της Αράχνης υψώνεται μπροστά της σαν τείχος στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά ίσως και τον παρατηρητή. Μπορεί να συμβολίζει την αγάπη του δημιουργού για την Τέχνη. Είναι γνωστό ότι μερικά είδη αράχνης, όπως η μαύρη χήρα, τρέφονται με τον εραστή τους. Επομένως, η Αράχνη μπορεί να συμβολίζει την ίδια την Τέχνη, η οποία "κατατρώει" τον δημιουργό που την αγαπά μανιακά, ενώ ο ιστός (αγάπη) τον απορροφά και τον αποκόβει από τον υπόλοιπο κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Νικολάου Γύζη
White Blood Cells
Το "White Blood Cells" είναι το τρίτο άλμπουμ των The White Stripes. Κυκλοφόρησε στις 3 Ιουλίου του 2001. Ηχογραφήθηκε μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα στα Easley-McCain Recording. Παραγωγός ήταν για ακόμα μια φορά ο τραγουδιστής Jack White. Ήταν το τελευταίο άλμπουμ της μπάντας για την Sympathy for the Record Industry. Έχοντας ενισχυθεί από το επιτυχημένο single "Fell in Love with a Girl", το άλμπουμ έδωσε εξαιρετικές κριτικές στους The White Stripes και τους έκανε ευρέως γνωστούς. Το 2012, το Rolling Stone έβαλε το άλμπουμ στο #497 στη λίστα με τα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών.
Κομμάτια
Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν από τον Jack White
Η ιαπωνική έκδοση περιέχει και τα "Jolene" και "Hand Springs"
Επιπλέον DVD
Μερικές εκδόσεις περιείχαν ένα DVD.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2001 Κατηγορία:Δισκογραφία των The White Stripes
Κύπελλο Ελλάδος χειροσφαίρισης ανδρών 2014-2015
Το κύπελλο Ελλάδας χάντμπολ ανδρών της περιόδου 2014-15, ήταν το 33ο στην ιστορία του θεσμού. Μετείχαν δεκαεφτά ομάδες, έντεκα από την Α1 Εθνική και έξι από την Α2 κατηγορία. Κυπελλούχος αναδείχθηκε η ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. για δεύτερη φορά στην ιστορία του.
Μεγάλος Τελικός
Στο PAOK Sports Arena ο Π.Α.Ο.Κ. κατέκτησε τον 33ο Τελικό Κυπέλλου Ανδρών Λουξ νικώντας 29-27 την Α.Ε.Κ.. Για δεύτερη φορά στην ιστορία του, ο «δικέφαλος» του Βορρά στέφθηκε κυπελλούχος Ελλάδος. MVP του τελικού ψηφίστηκε από 30 εκπροσώπους των ΜΜΕ ο Αλέξανδρος Αλβανός, ο οποίος σημείωσε 9 γκολ και πανηγύρισε το τρόπαιο με τρίτη διαφορετική ομάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδος χειροσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2014 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2015
Στάθης Σταμουλακάτος
Ο Στάθης Σταμουλακάτος είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, γνωστότερος από τη συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Γιάννη Οικονομίδη.
Βιογραφία
Αποφοίτησε από την Δραματική Σχολή στα 25 του χρόνια, το 1996. Έπειτα ακολούθησαν συμμετοχές του κυρίως το θέατρο και αργότερα, από το 2010 και στον κινηματογράφο. Έκανε το ντεμπούτο του με την ταινία Μαχαιροβγάλτης και έπειτα ακολούθησαν Οι αισθηματίες και Το μικρό ψάρι το 2014. Το 2020 συμμετείχε στην ταινία Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς, ενώ το 2021, στην ταινία «Πρόστιμο»,στης οποίας, η ερμηνεία, του χάρισε το βραβείο Β΄ ανδρικού ρόλου της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, αλλά και στην ταινία 'Ράφτης'. Στην τηλεόραση, εμφανίστηκε το 2014 στην οικογενειακή σειρά «Το σόι σου» συμμετέχοντας σε ένα επεισόδιο ενώ τη σεζόν 2021-2022 πρωταγωνιστεί (στο ρόλο του Σάκη) στην τηλεοπτική σειρά του MEGA, «Σκοτεινή Θάλασσα». Στο θέατρο, συμμετείχε στην παράσταση 'Ανιμαλς' (Δώμα Θεάτρου του Νέου Κόσμου: 2015-2016), στην παράσταση 'Ορκισμένη Παρθένα' (Κτήριο Η, στις εγκαταστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, στην Πειραιώς 260,το καλοκαίρι του 2017), επί τέσσερα χρόνια, στην μεγάλη θεατρική επιτυχία του Γιάννη Οικονομίδη 'Στέλλα Κοιμήσου' (Εθνικό Θέατρο: 2016-2018) και υπό την παραγωγή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, στο Θέατρο Τζένη Καρέζη (2018-2019), αλλα και σε δύο αθηναϊκές περιοδείες, το καλοκαίρι του 2019 και το καλοκαίρι του 2020, επί δύο χρόνια στην παράσταση 'Εθνικός Ελληνορώσων' (Κάτω Σκηνή Θεάτρου Από Μηχανής: 2017-2019 - θα υπήρχε και τρίτη σεζόν στον Cartel αλλά ακυρώθηκε λογω ατυχήματος ενός ηθοποιού), στις δύο τελευταίες σεζόν (4η & 5η) του έργου 'Άγριος Σπόρος', (Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου Επί Κολωνώ: 2018-2020 - αρχικά, στην 4η σεζόν σε εναλλασσόμενη διανομή με τον Τάκη Σπυριδάκη και μετά τον θάνατό του τελευταίου, αντικαθιστώντας τον αποκλειστικά στην 5η σεζόν), στην παράσταση 'ΤΑΟ' (Θέατρο Ριάλτο: 2020-2021 - για ελάχιστες παραστάσεις, τον Οκτώβριο του 2020, πριν το κλείσιμο των θεάτρων με κυβερνητική εντολή, λόγω πανδημίας, για δεύτερη φορά), και στη 2η σεζόν του έργου 'Ποντικοπαγίδα' (Θέατρο Νέος Ακάδημος: 2021-2022 - η παράσταση ξεκίνησε τη σεζόν 2020-2021 και πρόλαβε να κάνει κι αυτή, μόνο λίγες παραστάσεις πριν το κλείσιμο των θεάτρων. Επαναλαμβάνεται την επόμενη χρονιά, με κάποιες αλλαγές στη διανομή. Στους αντικαταστάτες, είναι και ο Στάθης Σταμουλακάτος).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί
Καλλιθέα Ζακύνθου
Η Καλλιθέα είναι οικισμός γνωστός από το 1509 και βρίσκεται στο νομό Ζακύνθου της περιφέρειας Ιονίων Νήσων στην Ελλάδα. Παλιά ονομασία του Αγία Μαρίνα. Το 1565 οικογένεια αρβανίτικης καταγωγής έδωσε στο χωριό το όνομα Κούκεσι. Τωρινή ονομασία Καλλιθέα. Το χωριό επλήγει από τον καταστροφικό και φονικό σεισμό του 1953 όπως και ολόκληρη η Ζάκυνθος. Υπάγεται στο δήμο Ζακύνθου. Στην Καλλιθέα λειτουργεί το Κέντρο Υγείας Κατασταρίου.
Αξιοθέατα
<mapframe latitude="37.80995" longitude="20.77176" zoom="9" width="200" height="200" align="right">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 20.76999664306641,         37.81059767530207        ]      }    }  ] } Το χωριό Καλλιθέα είναι ένας οικισμός κτισμένος αμφιθεατρικά με ιστορία και πλούσια φύση. Στον δρόμο που συνδέει την Καλλιθέα με το Γύρι πάνω στο όρος Βραχίονα, η θέα προς τα πεδινά της Ζακύνθου είναι μοναδική, από τον κόλπο του Λαγανά έως το όρος Αίνος στην Κεφαλλονιά.
Στην Καλλιθέα μπορεί κάποιος να εξερευνήσει σπηλιές όπως η Μαύρη Σπηλιά. Η Μαύρη Σπηλιά, στην οποία οδηγεί ένα απότομο μονοπάτι, έχει ιδιόμορφα κοιλώματα και μοιάζουν σαν να κατασκευάστηκαν από άνθρωπο. Η σπηλιά έχει δυο εισόδους μια μικρή στα δεξιά και μια μεγαλύτερη στ' αριστερά. Τον 19ο αιώνα έμενε στη σπηλιά βοσκός που είχε κτισμένο τοίχο στο στόμιο της σπηλιάς. Η σπηλιά έχει 10,5 μετρά πλάτος και 12 μέτρα μήκος.
Στους πρόποδες του όρους Βραχίονα υπάρχουν τα ερείπια του προσεισμικού οικισμού της Καλλιθέας.
Καλλιέργειες - Χλωρίδα και πανίδα
Η βλάστηση του χωριού, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει φραγκοσυκιές, πουρνάρια, βελανιδιές, ελιές, πλατάνια, κουκουναριές, αθάνατους, ευκαλύπτους, κυπαρίσσια, λεύκες, αλμυρίκια, φτελιές, πεύκα, κουμαριές, οπωροφόρα, μυρτιές και αγριελιές. Από τις καλλιεργημένες εκτάσεις του χωριού παράγονται σταφίδα, σταφύλια, ελαιόλαδο, εσπεριδοειδή, κρασί, φρούτα, λαχανικά αλλά και κτηνοτροφικά προϊόντα.
''Το σταφύλι και η σταφίδα καλλιεργείται κυρίως στα πεδινά της Καλλιθέας. Οι αμπελουργοί τρυγούν τα σταφύλια τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο ενώ το μάζεμα της σταφίδας γίνεται στα μέσα Αυγούστου. Η συλλογή του ελαιοκάρπου γίνεται μόλις ολοκληρωθεί η αύξηση του καρπού συνήθως τις αρχές Νοεμβρίου, αντικειμενικό κριτήριο για την πιο κατάλληλη χρονική περίοδο της συγκομιδής δεν υπάρχει.''