cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανδρέας Μικρούτσικος
Καριέρα
Το 1991 συμμετείχε στη Eurovision με το τραγούδι του Άνοιξη, που ερμήνευσε η Σοφία Βόσσου καταλαμβάνοντας την 13η θέση. Ένα πλήρες άλμπουμ με το ίδιο όνομα (Άνοιξη) κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά και θεωρείται το καλύτερό του.
Τα έτη 1992 και 1993 ο Μικρούτσικος παρουσίαζε το τηλεπαιχνίδι Το Μεγάλο Παζάρι. Φεύγοντας από το Mega Channel για τον ΑΝΤ1, ήταν ο πρώτος που γνώρισε στους Έλληνες την Reality τηλεόραση. Τα σόου του, όπως το Επιτέλους Μαζί από το 1996 έως το 2000, δέχτηκαν πολλές κακές κριτικές, παρά τις πολύ καλές επιδόσεις τηλεθέασης. Ο Μικρούτσικος παρουσίασε τις τρεις πρώτες σεζόν του Big Brother στο κανάλι του ANT1 (την τρίτη σεζόν είχε μετονομαστεί σε The Wall). Παρουσίασε ακόμη το μουσικό ριάλιτι σόου του ΑΝΤ1, Fame Story. Επίσης παρουσίασε το δημοφιλές τηλεπαιχνίδι Θησαυροφυλάκιο και πάλι από τη συχνότητα του ΑΝΤ1, από το 2001 ως το 2004.
Αργότερα μετακινήθηκε στον Alpha TV, όπου παρουσίασε το ριάλιτι Από Καρδιάς, εκπομπή που διακόπηκε οριστικά μετά από ομόφωνη απόφαση του ΕΣΡ. Η απόφαση ελήφθη στις 13 Ιουνίου 2006 έπειτα από σειρά προστίμων που είχε επιβάλει το ΕΣΡ στο κανάλι και σύσταση μεταφοράς της εκπομπής σε βραδινή ζώνη, την οποία δεν ακολούθησε το κανάλι. Παρέμεινε στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, όπου τον Σεπτέμβριο παρουσίασε την πρωινή εκπομπή του Σαββατοκύριακου Αυτός μας έλειπε με την Δήμητρα Ρουμπέση και τη Σοφία Βόσσου. Η εκπομπή κόπηκε πρόωρα λόγω χαμηλής τηλεθέασης και αντικαταστάθηκε από τη Ναταλία Γερμανού και την εκπομπή Μες στην καλή χαρά. Ο Ανδρέας Μικρούτσικος μεταπήδησε στο Star Channel για την παρουσίαση πρωινής εκπομπής με τίτλο Παρέα με τον Ανδρέα. Το 2009 ο Μικρούτσικος έσπασε το συμβόλαιό του με τον σταθμό και έμεινε εκτός τηλεόρασης. Επανήλθε στις 29 Αυγούστου 2020 ως σχολιαστής στο Big Brother που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τηλεπαρουσιαστές
Ώρα Άπω Ανατολικής Ευρώπης
Η ζώνη ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2011 ως επίσημη ώρα για την Περιφέρεια Καλίνινγκραντ στη Ρωσία, και στη συνέχεια ακολουθήθηκε από τη Λευκορωσία. Αρχικά ονομάστηκε Ώρα Καλίνινγκραντ στη Ρωσία ωστόσο στις 26 Οκτωβρίου 2014, το μεγαλύτερο μέρος της Ρωσίας μετακινήθηκε κατά μια μετατόπιση UTC πίσω και αυτό σήμαινε ότι η ώρα Καλίνινγκραντ άνηκε στην ζώνη ώρας UTC+02:00, και η Ώρα Μόσχας στη UTC+03:00.
Αρκετές χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής χρησιμοποιούν την ζώνη ώρας UTC+03:00 όλο το χρόνο, γνωστή ως Ώρα Ανατολικής Αφρικής (EAT) και Σταθερή Ώρα Αραβίας (AST).
Ιστορία
Μέχρι το 2011, η Ώρα Άπω Ανατολικής Ευρώπης ήταν ταυτόσημη με την Ώρα Ανατολικής Ευρώπης (UTC+2, μετακινείται στην ζώνη ώρας UTC+3 με τη θερινή ώρα). Ωστόσο, στις 27 Μαρτίου 2011, η Ρωσία μετακινήθηκε προς την λεγόμενη "θερινή ώρα όλο τον χρόνο", έτσι ώστε τα ρολόγια θα παραμείνουν στην θερινή ώρα όλο τον χρόνο. Η Ώρα Καλίνινγκραντ ορίστηκε μόνιμα στην ζώνη ώρας UTC+3, παραδόξως τοποθετήθηκε μια ώρα μπροστά από χώρες ανατολικά της περιφέρειας Καλίνινγκραντ κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Η Λευκορωσία ακολούθησε τη Ρωσία στις 15 Σεπτεμβρίου 2011, και η ίδια η απόφαση πάρθηκε από το Ουκρανικό Κοινοβούλιο στις 20 Σεπτεμβρίου 2011. Μετά την έντονη κριτική από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στις 18 Οκτωβρίου 2011, το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας ακύρωσε την προηγούμενη απόφαση. Η Υπερδνειστερία, αποσχισμένο έδαφος από τη Μολδαβία στην ανατολική πλευρά του Δνείστερου ποταμού που συνορεύει με την Ουκρανία, ακολούθησε την Ουκρανία υιοθετώντας την Ώρα Άνω Ανατολικής Ευρώπης, αλλά αργότερα ακύρωσε αυτή την απόφαση.
Το όνομα "Ώρα Άπω Ανατολικής Ευρώπης" φαίνεται να έχει προέλθει από εργασίες στη βάση δεδομένων tz.
Παραπομπές
Ευρωπη
Ασκητική
Η Ασκητική (Salvatores dei, Οι Σωτήρες του Θεού) είναι βιβλίο του Έλληνα συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη, με στοχαστικό και φιλοσοφικό περιεχόμενο. Η συγγραφή του ξεκίνησε το 1922 και τελείωσε το 1923, αλλά η πρώτη έκδοση έγινε αργότερα, το 1927, από το αθηναϊκό περιοδικό Αναγέννηση. Στο έργο υπήρξαν διάφορες αναθεωρήσεις έως και το 1945, οπότε και εμφανίζεται ολοκληρωμένο. Πλέον κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καζαντζάκη. Το βιβλίο θεωρείται ως ένα από τα δημοφιλέστερα του Έλληνα συγγραφέα, έχοντας κυκλοφορήσει και στο εξωτερικό σε πολλές μεταφράσεις.
Στο έργο αυτό συναντάται η γνωστή φράση του συγγραφέα, η οποία αναγράφεται και στον τάφο του: «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούµαι τίποτα, [...], είµαι λεύτερος.»
Ιστορικό συγγραφής
Μεταξύ 4 Δεκεμβρίου 1922 και 20 Ιανουαρίου 1923, ο συγγραφέας στέλνει ένα νέο γράμμα στη Γαλάτεια: ''«Άρχισα τώρα ένα καινούργιο βιβλίο. Ασκητική. Μα όταν αφήνω την πέννα, θλίψη, δε χωρώ σε όλα τούτα τα αλφαβητικά στοιχεία που αραδιάζω». Και συνεχίζει: «Γράφω τώρα την Ασκητική, ένα βιβλίο mystique, όπου διαγράφω τη μέθοδο ν’ ανέβει η ψυχή από κύκλο σε κύκλο ωσότου φτάσει στην ανώτατη Επαφή. Είναι πέντε κύκλοι: Εγώ, ανθρωπότητα, Γης, Σύμπαντο, Θεός. Πώς ν’ ανέβουμε όλα τούτα τα σκαλοπάτια κι όταν φτάσομε στο ανώτατο να ζήσομε όλους τους προηγούμενους κύκλους. Το γράφω επίτηδες χωρίς ποίηση, με στεγνή, επιταχτική φόρμα».''
Αφού έγινε η πρώτη ολοκλήρωση της Ασκητικής, ο Καζαντζάκης αναζήτησε, για μία πενταετία, εκδοτική για το σύγγραμμά του. Ο συγγραφέας συνήθιζε να κάνει διορθώσεις στα έργα του μετά την πρώτη τους κυκλοφορία και έτσι γνώριζε πως το κείμενο δεν είναι ολοκληρωμένο, όμως ήθελε οπωσδήποτε, έστω κι έτσι, να το δει τυπωμένο. Πριν, λοιπόν, γίνει η πρώτη έκδοση του κειμένου, ο Καζαντζάκης έστειλε γράμμα στον στενό φίλο και συνεργάτη του, Παντελή Πρεβελάκη, αναφέροντάς του πόσο αδημονεί να δει τυπωμένο το έργο του: ''«Ειδικά για την Ασκητική, που αγαπώ εξαιρετικά, λέω τούτο: Ας τυπωθεί τώρα στην Αναγέννηση, ας τη δω πρώτα σε μια κακή έκδοση, και τότε κάνω μερικές διορθώσεις που χρειάζουνται -μερικά πράματα επαναλαβαίνουνται συχνά, η διάταξη έχει έλλειψες κ.λπ. Και τότε την εκδίδομε όπως τη θέμε, δηλαδή όπως λέτε».''
Έτσι το έργο πρωτοκυκλοφόρησε το Φθινόπωρο του 1927 στο περιοδικό Αναγέννηση του Δημήτρη Γληνού. Ο πρωτότυπος τίτλος ήταν «Salvatores Dei», δηλαδή Οι Σωτήρες του Θεού, με τον υπότιτλο «Ασκητική». Μετά από αυτήν την έκδοση ο Καζαντζάκης συνέχισε τις διορθώσεις, μέχρι που τον Δεκέμβριο του 1945 εκδόθηκε η τελική μορφή της Ασκητικής του, με την προσθήκη του νέου κεφαλαίου «Η Σιγή».
Αποτίμηση
Στην Ασκητική είναι εμφανείς οι επιρροές των φιλοσόφων Νίτσε, Μπερξόν και Χέγκελ. Ταυτόχρονα εκφράζεται η προσπάθεια του Καζαντζάκη να αποδείξει ότι η ανθρωπιά συνίσταται στην ανακάλυψη, εντός του κάθε ανθρώπου, ενός Θεού που αντιπροσωπεύει την προσωπική ανεξαρτησία. Μέσα από την Ασκητική ορίζονται οι έννοιες που βοηθούν τον άνθρωπο να ανέλθει στην κλίμακα των ηθικών αξιών και καταδεικνύεται με ποιους τρόπους μπορούν οι άνθρωποι να αγωνιστούν, για να δημιουργήσουν κάτι καινούριο την ώρα που το παλιό καταρρέει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Νίκου Καζαντζάκη Κατηγορία:Νεοελληνικά δοκίμια
Ήπειρος (ρωμαϊκή επαρχία)
Η Ρωμαϊκή επαρχία της Ηπείρου ήταν Ρωμαϊκή επαρχία στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που κάλυπτε την περιοχή της αρχαίας Ηπείρου. Η Ρώμη την προσάρτησε όταν έληξε ο Τρίτος Μακεδονικός Πόλεμος και την πρόσθεσε αρχικά στην Ρωμαϊκή επαρχία της Μακεδονίας που κάλυπτε ολόκληρο τον Ελληνιστικό Ευρωπαϊκό κόσμο. Η Ήπειρος και η Αχαΐα διαχωρίστηκαν από την επαρχεία και εισήλθαν στην Συγκλητική επαρχία της Αχαΐας με εξαίρεση τα βορειότερα τμήματα που παρέμειναν στην Μακεδονία (27 π.Χ.). Ο Τραϊανός δημιούργησε αργότερα την περίοδο 103 - 114 μ.Χ. μια ξεχωριστή επαρχία μόνο της Ηπείρου υπό την διοίκηση ενός Αυγούστου. Η νέα επαρχεία επεκτεινόταν από τον Αυλώνα και τα Κεραύνια Όρη στα βόρεια μέχρι την νότια όχθη του Αχελώου στα νότια, περιείχε και τα Επτάνησα : Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Ζάκυνθος, Λευκάδα και Ιθάκη.
Παλαιά και Νέα Ήπειρος
Οι Ρωμαίοι είχαν σημαντική στρατιωτική παρουσία στην Ήπειρο από την εποχή που είχε ξεσπάσει ο Πρώτος Μακεδονικός Πόλεμος, την χρησιμοποιούσαν σαν πύλη για να εισέλθουν τα στρατεύματα τους στην Ελλάδα, η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε όταν ξέσπασαν ο Δεύτερος Μακεδονικός Πόλεμος και ο Τρίτος Μακεδονικός Πόλεμος. Την περίοδο του Τρίτου Μακεδονικού Πολέμου η Ήπειρος διασπάστηκε, οι Μολοσσοί υποστήριξαν τους Μακεδόνες, αντίθετα οι Χάονες και οι Θεσπρωτοί τους Ρωμαίους. Ο πόλεμος τελείωσε καταστροφικά για τους Ηπειρώτες, 150.000 Μολοσσοί πουλήθηκαν σαν δούλοι και ολόκληρη η Ήπειρος περιήλθε στους Ρωμαίους. Η κατάσταση ήταν ασαφής την διετία 147 - 146 π.Χ. αλλά η Ήπειρος περιήλθε στην μεγάλη Ρωμαϊκή επαρχία της Μακεδονίας (146 π.Χ.). Την εποχή που ξέσπασε ο Εμφύλιος Πόλεμος του Καίσαρα ο Ιούλιος Καίσαρας χρησιμοποίησε σαν ναυτική βάση το Βουθρωτό με στόχο να δημιουργήσει σε εκείνη την θέση του μιά νέα μεγάλη αποικεία με τους βετεράνους στρατιώτες του. Ο Καίσαρας δολοφονήθηκε αλλά το σχέδιο του πραγματοποίησε ο Οκταβιανός Αύγουστος όταν νίκησε τον Μάρκο Αντώνιο στην Μάχη του Ακτίου. Η πόλη διπλασιάστηκε, οικοδομήθηκαν νέες κατοικίες, Θέρμες, ένα συγκρότημα Φόρουμ και Νυμφαίον. Πολλές νέες κατασκευές επέκτειναν τις παλιότερες που βρισκόντουσαν γύρω από το θέατρο και τον ναό του Ασκληπιού. Ο Οκταβιανός Αύγουστος χώρισε την Ήπειρο από την Αχαΐα αλλά η Ήπειρος παρέμεινε τμήμα της Αχαΐας μέχρι την εποχή που ο Τραϊανός δημιούργησε την ξεχωριστή επαρχεία της Ηπείρου (104 - 117 μ.Χ.). Ο Διοκλητιανός προχώρησε σε νέα διοικητική αναδιοργάνωση, διαχώρισε τις ακτές κατά μήκος της Αδριατικής από την Επαρχεία της Μακεδονίας σε μια άλλη επαρχεία με το όνομα "Νέα Ήπειρος". Η Νέα Ήπειρος αντιστοιχεί γεωγραφικά με την περιοχή στην οποία στην αρχαιότητα κατοικούσαν Ιλλυριοί, εξελληνίστηκε με την μεγάλη άφιξη Ηπειρωτών από τα νότια, η κλασσική αρχαία Ήπειρος, η Ρωμαϊκή επαρχία της Ηπείρου του Τραϊανού πήρε το όνομα "Παλαιά Ήπειρος".
Πρωτοβυζαντινά χρόνια
Οι δύο Ηπειρώτιες επαρχίες εισήλθαν στην Διοίκηση Μυσίας μέχρι την εποχή που διαχωρίστηκε σε Διοίκηση Μακεδονίας και Διοίκηση Δακίας (369), η Νέα Ήπειρος έγινε τμήμα της Δακίας. Τον 4ο αιώνα μ.Χ. ο παγανισμός διατηρούσε ισχυρά στοιχεία σε ολόκληρη την Ήπειρο, ο Ιουλιανός ικανοποιημένος από την κατάσταση αυτή μείωσε τους φόρους στους Ηπειρώτες και οικοδόμησε ξανά την πρωτεύουσα Νικόπολη. Ο Ιορδάνης ο Αλανός έγραψε ότι οι Βησιγότθοι λεηλάτησαν την περιοχή (380). Όταν πέθανε ο Θεοδόσιος Α΄ και διαχωρίστηκε η τεράστια αυτοκρατορία η Ρωμαϊκή επαρχία της Ηπείρου και η Νέα Ήπειρος εισήλθαν στην ανατολική ή Βυζαντινή αυτοκρατορία. Την περίοδο 395-397 ο αρχηγός των Βησιγότθων Αλάριχος Α΄ λεηλάτησε την Ελλάδα, παρέμεινε στην Ήπειρο μέχρι το 401. Ο Αλάριχος Α΄ επανήλθε όταν συμμάχησε με την Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, έστειλε τον στρατηγό Στιλίχων στην ανατολική αυτοκρατορία να λεηλατήσει την Υπαρχία Ιλλυρικού. Οι Βάνδαλοι επιτέθηκαν στα Επτάνησα και τις ακτές της Ηπείρου (467), είχαν καταλάβει ολόκληρη την Βόρεια Αφρική και είχαν δημιουργήσει το Βασίλειο των Βανδάλων με πρωτεύουσα την Καρχηδόνα. Οι Βάνδαλοι κυρίευσαν την Νικόπολη για να την χρησιμοποιήσουν σαν μέσο διαπραγμάτευσης με τον αυτοκράτορα Ζήνωνα, η Ζάκυνθος λεηλατήθηκε άγρια, οι περισσότεροι κάτοικοι θανατώθηκαν και οι υπόλοιποι πουλήθηκαν δούλοι.
Οι Οστρογότθοι επιτέθηκαν στην Νέα Ήπειρο (479) και βρέθηκαν σε μάχες με τους Βυζαντινούς, προσπάθησαν να καταλάβουν το Δυρράχιο αλλά αποκρούστηκαν. Οι Γέτες και οι Άντες ξεκίνησαν επιδρομές στην Ελλάδα και την Ήπειρο (517). Ο ιστορικός Προκόπιος της Καισάρειας γράφει ότι την εποχή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού η αυτοκρατορία δεχόταν συνεχείς βαρβαρικές επιδρομές κάθε χρόνο. Η θέση αυτή θεωρείται υπερβολική επειδή οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν καταγράψει μόνο μία επιδρομή που έκαναν οι Σλάβοι στο Δυρράχιο (548-549). Ο Προκόπιος συνεχίζει να γράφει ότι ο Οστρογότθος βασιλιάς Τωτίλας έστειλε τον στόλο του στις ακτές της Ηπείρου για να εμποδίσει τις Βυζαντινές δυνάμεις να επικοινωνήσουν με την Ιταλία όταν είχαν ξεσπάσει οι Γοτθικοί Πόλεμοι, ήθελαν οι Βυζαντινοί να την προσαρτήσουν. Σε απάντηση σε αυτές τις επιδρομές αλλά και στους δύο ισχυρούς σεισμούς που είχαν αποδεκατίσει τον πληθυσμό (522) ο Ιουστινιανός αποφάσισε να προχωρήσει σε σημαντικά οχυρωματικά έργα. Η Ανδριανούπολη οικοδομήθηκε ξανά και πήρε το όνομα "Ιουστινιανόπολις", η Εύροια μετακινήθηκε εσωτερικά, πιθανώς ιδρύθηκαν τότε τα Ιωάννινα. Ο Προκόπιος αναφέρει ότι περισσότερα από 36 φρούρια οικοδομήθηκαν ή ανασκευάστηκαν στην Παλαιά Ήπειρο τα περισσότερα από τα οποία είναι διακριτά και σήμερα.
Βυζαντινή ανακατάκτηση
Στα τέλη του 6ου αιώνα μ.Χ. οι Σλάβοι και οι Άβαροι κατέλαβαν ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα μαζί με την Ήπειρο. Το Χρονικό της Μονεμβασίας γράφει ότι από το 591 επίσκοποι, κλήρος και λαός εγκατέλειψαν μαζικά όλες τις επισκοπές τους. Ο κλήρος και οι επίσκοποι της Εύροιας μετέφεραν τα οστά του πολιούχου τους Αγίου Δονάτου από την Παραμυθιά Θεσπρωτίας στην Κασσιόπη Κέρκυρας. Η επαναφορά της Βυζαντινής κυριαρχίας ξεκίνησαν από τα Επτάνησα που έμειναν αλώβητα από τις Σλαβικές επιδρομές, ιδιαίτερα την Κεφαλονιά, αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι ο αυτοκράτορας Φιλιππικός Βαρδάνης εξορίστηκε εκεί (702). Η επαναφορά της αυτοκρατορικής εξουσίας στην Ήπειρο φαίνεται από την συμμετοχή των επισκόπων της στις μεγάλες Συνόδους της Κωνσταντινούπολης, η επισκοπή του Δυρραχίου συμμετείχε συνεχώς σε δύο Συνόδους (680-681) και 692. Έναν αιώνα αργότερα πραγματοποιήθηκε η οι Δεύτερη Σύνοδος της Νίκαιας (787) και συμμετείχαν οι επίσκοποι του Δυρραχίου, της Νικόπολης, της Κέρκυρας, της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου. Στα μέσα του 8ου αιώνα μ.Χ. δημιουργήθηκε το Θέμα Κεφαλληνίας και τους 9ο αιώνα μ.Χ. το Θέμα Νικοπόλεως που κάλυπτε την Παλαιά Ήπειρο. Τον 9ο αιώνα μ.Χ. δημιουργήθηκε αντίστοιχα το Θέμα Δυρραχίου που κάλυπτε την Νέα Ήπειρο, η Βυζαντινή κυριαρχία στην Ήπειρο θα συνεχιστεί τους επόμενους αιώνες με αυτές τις δύο επαρχίες.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες στην Ευρώπη Κατηγορία:Επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ρωμαϊκή Ελλάδα
Ντέιρ ελ Μπάλας
Το Ντέιρ ελ Μπάλας (αραβικά : بيهمو, μτφ : πήλινο) είναι χωριό της Αιγύπτου γνωστό για τον αρχαιολογικό του χώρο, αρχαία πόλη αγνώστου ακόμα ονόματος. Βρίσκεται στη δυτική όχθη του Νείλου, περίπου είκοσι χιλιόμετρα νότια των Δενδέρων και περίπου 30 μίλια βόρεια του Λούξορ.
Ιστορία
Δεν έχει καθοριστεί ακόμη πότε κατασκευάστηκαν τα κτίρια. Ωστόσο οι δύο τελευταία ηγεμόνες ήταν της 17ης δυναστείας όπου έχουν χρησιμοποιήσει τα παλάτια. Για ακόμη απροσδιόριστο λόγος, οι κυβερνήτες του επόμενου Νέου Βασιλείου (περίπου 1550-1070 π.Χ.), εγκατέλειψαν τη πόλη. Ωστόσο αρκετοί τάφοι Νέου Βασιλείου ανακαλύφθηκαν σε αυτόν τον τομέα κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα.
ο συγκρότημα φαίνεται να αποτελείται από αρκετές εγκαταστάσεις που περικλείεται από ένα τείχος μες 900 ως 400 πόδια. Το βόρειο ανάκτορο χρησιμοποιήθηκε ως βασιλική κατοικία με έναν οικισμό για τα μέλη του προσωπικού, των εργαζομένων, και τεχνίτες, ενώ ένα διώροφο νότιο παλάτι χρησιμοποιήθηκε ένα διοικητικό κέντρο. Επίσης περιλαμβάνονται στο συγκρότημα ένα σιλό και στάβλοι.
Σύμφωνα με την Μάργκαρετ Μπουνσόνn, τα ανάκτορο περιείχε δύο πύλες, δύο κύριες αίθουσες, και δύο διοικητικές ενότητες ώστε να αντικατοπτρίζει τις άνω και κάτω περιοχές της χώρας. Τα ερείπια του παλατιού στο Ντέιρ ελ Μπάλας δείχνουν κάπως πολυτελές περιβάλλον και καινοτόμα διακόσμηση. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι τοίχοι και τα πατώματα έχουν σχεδιαστεί για να απεικονίσει τις πισίνες με ψάρια και τεράστιες εκτάσεις ανθοφόρων θάμνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Νύμφαι ορχούμεναι (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. 259, 260 και 267)
thumb|right|450px|Νύμφαι ορχούμεναι (Εθνικό Μουσείο, αύξοντες αριθμοί 260, 259 και 2267) Οι ορχούμενες Νύμφες είναι σύνολο τριών ανάγλυφων που βρέθηκαν το 1862 στο Διονυσιακό Θέατρο Αθηνών και φυλάγονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με τους αύξοντες αριθμούς 259, 260 και 2267.
Περιγραφή
Το ύψος τους δεν είναι ακριβώς γνωστό, διότι και στις τρεις πλάκες λείπει ή το κάτω ή το πάνω άκρο. Αν τις συγκρίνουμε όμως υποθέτουμε ότι το ύψους τους αρχικά θα πρέπει να ήταν 1 μέτρο και 25 εκατοστά. Το πλάτος τους είναι 64 εκατοστά. Η επιφάνεια των δύο πρώτων πλακών είναι υπόκοιλη, ενώ η τρίτη είναι εντελώς επίπεδη. Το κάθε ανάγλυφο απεικονίζει από μία Νύμφη που βηματίζει τόσο ανάλαφρα ώστε να δίνει την εντύπωση ότι αιωρείται.
Ερμηνεία
Οι παραστάσεις εικονίζουν τις Ώρες. Ανήκουν σε πολυαριθμότερο σύμπλεγμα αναγλύφων πλακών που στο σύνολό τους διακοσμούσαν το βήμα των θυμελικών αγώνων του Διονυσιακού θεάτρου. Τα δύο πρώτα ανάγλυφα που έχουν υπόκοιλη επιφάνεια βρίσκονταν στην στρογγυλή στεφάνη της ορχήστρας του Διονυσιακού Θεάτρου, ενώ η τρίτη και επίπεδη κοσμούσε μία από τις δύο πλάγιες, επίπεδες όψεις.
Ιστορική τοποθέτηση
Στο πρώτο ανάγλυφο (αριθμός 259) ανακαλύπτουμε μεταγενέστερο στρογγυλό διαμπερές άνοιγμα, το οποίο έγινε κατά την τροποποίηση του θεάτρου στους Ρωμαϊκούς χρόνους, όταν καταργήθηκε η θυμέλη και τα υλικά της χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή υδρορροής των βρόχινων νερών. Οι πλάκες όμως είναι προγενέστερες και ανήκουν στην τελευταία ελληνιστική εποχή. Οι παραστάσεις αυτές καθεαυτές είναι ακόμα προγενέστερες. Είναι αντίγραφα παλαιότερων αναγλύφων που στην εποχή τους στόλιζαν μία από τις πλευρές της θυμέλης του θεάτρου της Μαντινείας. Η κόμμωση στο πρώτο ανάγλυφο (αριθμός 259) μαρτυράει, ότι τα αρχικά πρότυπα ανάγονται εις την εποχή της πρώτης Συμπολιτείας των Αχαιών, και πιθανώς είναι έργα της σμίλης του περίφημου Πραξιτέλη.
Πηγές
Κατηγορία:Ανάγλυφα Κατηγορία:Ελληνιστική τέχνη Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Μάικλ Τζόνσον
Ο Μάικλ Ντουέιν Τζόνσον (Michael Duane Johnson, γεννήθηκε 13 Σεπτεμβρίου 1967) είναι Αμερικανός πρώην αθλητής στίβου στους δρόμους ταχύτητας. Ήταν τέσσερις φορές χρυσός Ολυμπιονίκης (μία φορά στη σκυταλοδρομία 4x400 μέτρα, μία φορά στα 200 μέτρα και δύο φορές στα 400 μέτρα) καθώς και οκτώ φορές παγκόσμιος πρωταθλητής στα ίδια αγωνίσματα.
Βιογραφία
Σε ηλικία 19 ετών, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Μπέιλορ του Τέξας. Εκεί, τον Απρίλιο του 1987, εντοπίστηκε από τον Κλάιντ Χαρτ –τον προπονητή που θα τον ανέβαζε αργότερα στην κορυφή του παγκόσμιου στίβου– καθώς κατέρριψε το πανεπιστημιακό ρεκόρ των 200 μέτρων το 1989. Από τότε είχε υιοθετήσει το χαρακτηριστικό τρόπο με τον οποίο έτρεχε («τρέξιμο της πάπιας»).
Το 1993 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στη Στουτγάρδη ήταν νικητής στα 400 μέτρα, ενώ με την ομάδα σκυταλοδρομίας σημείωσε νέο παγκόσμιο ρεκόρ με 2.54,29 που παραμένει. Το 1995 κατέρριψε δύο φορές το παγκόσμιο ρεκόρ στα 400 μέτρα κλειστού στίβου και κέρδισε 200 και 400 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Είναι ο μόνος άνδρας αθλητής που έχει κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στα 200 και στα 400 μέτρα στους ίδιους Ολυμπιακούς Αγώνες (1996). Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996 έκανε παγκόσμιο ρεκόρ τρέχοντας τα 200 μέτρα με χρόνο 19,32 δευτερόλεπτα. Το ρεκόρ αυτό διατηρήθηκε για 12 χρόνια. Το 1999 κατέρριψε το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ των 400 μέτρων με χρόνο 43,18 δευτερόλεπτα, το οποίο διατηρήθηκε για 22 χρόνια. Τις δύο αυτές χρονιές ψηφίστηκε αθλητής της χρονιάς της IAAF, ενώ το 1996 επιλέχθηκε και ως Πρωταθλητής των Πρωταθλητών της L'Équipe, βραβείο που απονέμεται ετήσια στον καλύτερο αθλητή όλων των αθλημάτων στον κόσμο. Οι επιτυχίες του στους Αγώνες της Ατλάντα τον καταξίωσαν ως έναν από τους κορυφαίους του κόσμου την εποχή εκείνη, με τον ίδιο να αντιμετωπίζει συγκρατημένα αυτή τη δημοσιότητα.
Είχε κατακτήσει στην Ολυμπιάδα του 1996 το χρυσό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4x400 μέτρα, το οποίο επέστρεψε το 2008 μετά την παραδοχή συναθλητή του ότι είχε χρησιμοποιήσει απαγορευμένες ουσίες. Είναι μέλος του Hall of Fame της IAAF.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IAAF
Sukhoi Su-26
Το Sukhoi Su-26 είναι ένα μονοθέσιο αεροσκάφος ακροβατικών επιδείξεων με ένα εμβολοφόρο κινητήρα 360 ίππων, Ρωσικής σχεδίασης και κατασκευής. Οι πτέρυγες του είναι τοποθετημένες στο μέσο της ατράκτου και φέρει σταθερό σύστημα προσγείωσης. Το Su-26 έκανε την πρώτη του πτήση τον Ιούνιο του 1984. Τα τέσσερα πρώτα έφεραν δίφυλλη έλικα, τα μοντέλα παραγωγής όμως έφεραν τρίφυλλη έλικα τύπου Χόφμαν. Το 1986 το Su-26 κέρδισε τα παγκόσμια πρωταθλήματα εναέριων ακροβατικών ανδρών και γυναικών, ενώ το αναβαθμισμένο Su-26M3, φέροντας τον νέο κινητήρα M9F (ισχύος 430 hp), κυριάρχησε στο παγκόσμια πρωταθλήματα του 2003 και του 2005, καθώς και στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2004. Το Su-26 θεωρείται από τους ειδικούς ως ένα από τα καλύτερα ακροβατικά αεροσκάφη. Διθέσια έκδοση του Su-26 αποτελεί το Su-29.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακροβατικά αεροσκάφη Su-26
Ιωάννης της Γάνδης
Ο Ιωάννης της Γάνδης, 1ος δούκας του Λάνκαστερ (John of Gaunt, 24 Ιουνίου 1340 - 3 Φεβρουαρίου 1399) από τον Οίκο του Ανζού-Πλανταγενετών, ιδρυτής του κλάδου του Λάνκαστερ, ήταν δούκας του Λάνκαστερ.
Απόγονοι
Είχε πολύ μεγάλη επιρροή στην Αγγλία μετά τον θάνατο του πατέρα του και την άνοδο στον θρόνο τού ανιψιού του Ριχάρδου Β΄ της Αγγλίας. Ο Ιωάννης της Γάνδης ήταν ένας από τους πλουσιότερους άνδρες της Ευρώπης στην εποχή του και διεκδικητής του θρόνου της Καστίλης από τη δεύτερη σύζυγό του Κωνσταντία. Νυμφεύτηκε στον πρώτο του γάμο την πρώτη ξαδέλφη του Λευκή του Λάνκαστερ (1359) από την οποία απέκτησε τεράστιες εκτάσεις εδαφών στη βόρεια Αγγλία. Με τον θάνατο του θείου και πεθερού του Ερρίκου του Γκρόσμοντ κληρονόμησε τα εδάφη του· δέχτηκε τον τίτλο του δούκα του Λάνκαστερ από τον πατέρα του Εδουάρδο Γ' στις 13 Νοεμβρίου 1362.
Οι νόμιμοι απόγονοί του είναι ο Οίκος του Λάνκαστερ στον οποίο ανήκουν οι επόμενοι βασιλείς Ερρίκος Δ΄, Ερρίκος Ε΄ και Ερρίκος ΣΤ΄.
Η μεγαλύτερη κόρη του, από την πρώτη σύζυγό του Φιλίππη του Λάνκαστερ, έγινε σύζυγος του Ιωάννη Α΄ της Πορτογαλίας, έτσι η Φιλίππη είναι γενάρχης όλων των νεότερων βασιλέων της Πορτογαλίας μέχρι τις ημέρες μας. Η Ελισάβετ του Έξετερ ήταν άλλη μία κόρη του Ιωάννη της Γάνδης με τη Λευκή του Λάνκαστερ.
Με τη δεύτερη σύζυγό του Κωνσταντία της Καστίλης -κόρη του Πέτρου της Καστίλης, συμμάχου του μεγαλύτερου αδελφού του Εδουάρδου- απέκτησε την Αικατερίνη, σύζυγο τού Ερρίκου Γ΄ της Καστίλης. Η Αικατερίνη της Καστίλης με τον γάμο της με τον Ερρίκο Γ' της Καστίλης έγινε γιαγιά του Ιωάννη Β΄ της Καστίλης και γενάρχης όλων των μοναρχών της ενωμένης Ισπανίας. Ο Ιωάννης Β΄ της Καστίλης ήταν πατέρας της Ισαβέλλας της Καστίλης και παππούς της Ιωάννας Α΄ της ΚΑστίλης, συζύγου τού Φιλίππου Α΄ του Ωραίου τού γενάρχη των Αψβούργων της Ισπανίας.
Ο Ιωάννης της Γάνδης απέκτησε στη συνέχεια ακόμη 5 νόθα παιδιά με την ερωμένη του Κατερίνα Σουίνφορτ, η οποία έγινε τρίτη σύζυγός του (1396) μετά τον θάνατο της δεύτερης συζύγου του Κωνσταντίας (1394). Τα παιδιά που απέκτησε με την Κατερίνα Σουίνφορτ έμειναν γνωστά με το επώνυμο Μποφώρ. Ο μεγαλύτερος από τους Μποφώρ γιους του ήταν ο Ιωάννης Μπωφόρ, 1ος κόμης του Σόμερσετ, παππούς της Μαργαρίτας Μπωφόρ, της μητέρας του βασιλιά Ερρίκου Ζ΄ της Αγγλίας, πρώτου Άγγλου βασιλιά από τον Οίκο των Τυδώρ. Η Ιωάννα Μπωφόρ, άλλη κόρη τού Ιωάννη Μπωφόρ, παντρεύτηκε τον βασιλιά Ιάκωβο Α΄ της Σκωτίας· από τον γάμο αυτό κατάγονται όλοι οι βασιλικοί Οίκοι του Ηνωμένου Βασιλείου από το 1603 μέχρι και σήμερα. Οι τρεις βασιλικοί οίκοι: του Λάνκαστερ, της Υόρκης και του Τυδώρ κατάγονται αντίστοιχα από τον Ερρίκο Δ΄, την Ιωάννα Μποφώρ και τον Ιωάννη Μποφώρ.
Δούκας του Λάνκαστερ
thumb|right|250px|Ιωάννης της Γάνδης Ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη της Γάνδης και της πρώτης συζύγου του Λευκής του Λάνκαστερ Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας εξορίστηκε 10 χρόνια (1398) από τον πρώτο ξάδελφο του Ριχάρδο Β΄ λόγω της διαμάχης του με τον Θωμά του Νόουμπραι, δούκα του Νόρφολκ. Όταν πέθανε ο Ιωάννης της Γάνδης (1399) οι εκτάσεις και οι τίτλοι του κατασχέθηκαν από τον Ριχάρδο Β΄, ο γιος του Ερρίκος επικηρύχτηκε ως προδότης. Ο Ερρίκος επέστρεψε την ίδια χρονιά ανέτρεψε τον Ριχάρδο και ανακηρύχθηκε βασιλιάς ως Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας, ο πρώτος βασιλιάς από τον Οίκο του Λάνκαστερ. Με την πρώτη σύζυγο του Λευκή παντρεύτηκε στο αβαείο του Ρίντινγκ (1359) παρουσία του πατέρα της Ερρίκου ο οποίος ήθελε να παντρέψει την κόρη του με ισχυρούς άντρες για κληρονόμους του. Μετά τον θάνατο του πεθερού του κέρδισε τον τίτλο του δούκα του Λάνκαστερ (1361) μαζί με απέραντες εκτάσεις στα βόρεια του Αγγλικού βασιλείου γνωστές σαν το Παλατινάτο του Λάνκαστερ, πήρε επίσης τους τίτλους του βαρόνου του Χάλτον και του λόρδου του Μπόουλαντ. Όταν η αδελφή της συζύγου του Μάο πέθανε χωρίς απογόνους (10 Απριλίου 1362) ο Ιωάννης κληρονόμησε και τα δικά της εδάφη, απο τότε κατείχε ολόκληρη την κομητεία του Λάνκαστερ στο σύνολο της.
Η περιουσία που απέκτησε ο Ιωάννης της Γάνδης ως δούκας του Λάνκαστερ περιείχε μαζί με τα εδάφη του στην Αγγλία και στον Γαλλία και τουλάχιστον 30 κάστρα, τα εδάφη αυτά του παρείχαν ετήσιο εισόδημα από 8.000 μέχρι 10.000 λίρες τον χρόνο. Μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Εδουάρδου, του μαύρου πρίγκηπα (1376) ο Ιωάννης απέκτησε την πραγματική εξουσία και υποστήριξε τη θρησκευτική μεταρρύθμιση του Ιωάννη Γουάικλαιφ για να περιορίσει τη δύναμη της εκκλησίας. Την επόμενη χρονιά έγινε αρκετά αντιδημοφιλής στους Άγγλους λόγω των στρατηγικών αποτυχιών του, των σχέσεων του πατέρα του με την Αλίκη Πέρρερς και την πολύ ψηλή φορολογία. Ο Ιωάννης της Γάνδης δεν είχε καθόλου στρατιωτικές επιτυχίες όπως ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός του είχε μόνο ήττες όπως στη μάχη του Ναζέρα (1367), αυτό βοήθησε να αυξηθεί ταχύτατα η αντιδημοτικότητα του.
Στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Καλαί
Ο Ιωάννης της Γάνδης είχε διοικητική θέση στον Αγγλικό στρατό τις δεκαετίες του 1370 και του 1380 αλλά οι επιτυχίες του σε καμιά περίπτωση δεν μπορούσαν να συγκριθούν με αυτές του πατέρα του και του μεγαλύτερου αδελφού του Εδουάρδου. Στην αναγγελία νέου πολέμου με τη Γαλλία (1369) ο Ιωάννης πήγε στο Καλαί με έναν μικρό τμήμα Αγγλικού στρατού για να εισβάλει στη βόρεια Γαλλία, στις 23 Αυγούστου ήρθε εκεί σε σύγκρουση με ένα αρκετά ισχυρότερο Γαλλικό στρατό υπό την ηγεσία του Φιλίππου του ισχυρού, δούκα της Βουργουνδίας. Ο Ιωάννης απέφυγε να δώσει μάχη σώμα με σώμα για αρκετές βδομάδες αρκέστηκε μονάχα σε ανταρτοπόλεμο που κράτησε έναν χρόνο, στη συνέχεια οι Άγγλοι δέχτηκαν ενισχύσεις με τον κόμη του Βάρβικ. Ο Γαλλικός στρατός οπισθοχώρησε, ο Ιωάννης και ο Βάρβικ αποφάσισαν να επιτεθούν στο Αρφλέρ τη βάση του Γαλλικού στόλου στον Σηκουάνα. Οι ενισχύσεις από τους Γερμανούς μισθοφόρους καθυστέρησαν, ο Ιωάννης πολιόρκησε την πόλη για 4 μέρες αλλά η δυσεντερία και η βουβολική πανώλη θέρισαν τον στρατό του με αποτέλεσμα να λύσει την πολιορκία και να αναγκαστεί να επιστρέψει στο Καλαί, εκεί πέθανε και ο ίδιος ο Βάρβικ από την πανώλη. Στον δρόμο της επιστροφής για την Αγγλία αντιμετώπισαν τμήμα του Γαλλικού στρατού υπό την ηγεσία του Ούγου του Σατιγιόν, ο Ούγος συνελήφθη αιχμάλωτος και ο Ιωάννης τον έστειλε στον πατέρα του Εδουάρδο Γ'. Το καλοκαίρι του 1370 ο Ιωάννης συμμετείχε σε νέα αποστολή με έναν μικρό στρατό στην Ακουιτανία προκειμένου να ενισχύσει τους αδελφούς του Εδουάρδο και Εδμόνδο, συμμετείχε μαζί τους στη μάχη της Λιμόζ όπου πολέμησε σώμα με σώμα (Σεπτέμβριος 1370). Στη συνέχεια ο μεγαλύτερος αδελφός του Εδουάρδος λόγω της ασθένειας του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ακουιτανία και να επιστρέψει στην Αγγλία, την άφησε στον ίδιο τον Ιωάννη ο οποίος δεν μπορούσε να την υποστηρίξει περισσότερο από τις επιθέσεις των Γάλλων λόγω μεγάλης έλλειψης ανδρών και χρημάτων. Ο Ιωάννης της Γάνδης επέστρεψε στην Αγγλία τον Σεπτέμβριο του 1371 αφού πρώτα παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του στο Μπορντό την ινφάντα Κωνσταντία της Καστίλης. Την επόμενη χρονιά (1372) συμμετείχε σε νέα επίθεση εναντίον της Γαλλίας μαζί με τον πατέρα του Εδουάρδο Γ' επικεφαλής μεγάλου στρατού αλλά δεν κατάφεραν να φτάσουν στον προορισμό τους, ο στρατός τους διαλύθηκε από τους ισχυρούς ανέμους.
Στρατιωτικές αποτυχίες στην Ακουιτανία
Μεταξύ Αυγούστου - Σεπτεμβρίου 1373 ξεκίνησε από το Καλαί με 9.000 άντρες προκειμένου να υπερασπιστεί την Ακουιτανία από τις επιθέσεις των Γάλλων επιδρομέων. Η τεράστια διαδρομή των 900 χιλιομέτρων μέσω άπειρων κινδύνων από τους Γάλλους οι οποίοι τον μισούσαν θανάσιμα θεωρήθηκε τεράστιο ρίσκο, έφτασε στην Ακουιτανία σε τέσσερις μήνες. Ο στρατός του αρκετά ταλαιπωρημένος από τις Γαλλικές επιδρομές, αποδεκατισμένος από την πείνα και τις επιδημίες δεν μπόρεσε να κάνει οργανωμένη επίθεση σε κάποιο ισχυρή Γαλλική θέση, αρκέστηκε σε σποραδικές επιδρομές στη Γαλλική ύπαιθρο που αποδυνάμωσαν σημαντικά τους Γαλλικούς μηχανισμούς αλλά οι επιτυχίες του ήταν μονάχα προσωρινές. Μετέβη μέσω της Καμπανίας και της Βουργουνδίας στο οροπέδιο του Λιμουζέν, από εκεί προχώρησε για το Μπορντό, όταν έφτασε στο Μπορντό στις 24 Δεκεμβρίου 1373 ο στρατός του ήταν ολοκληρωτικά αποδεκατισμένος από την πείνα και το κρύο. Ο Ιωάννης της Γάνδης πέρα από τα υπόλοιπα προβλήματα υπέφερε από μεγάλη έλλειψη χρημάτων και δεν ερχόταν ούτε η ενίσχυση που περίμενε από την Αγγλία, τον Απρίλιο του 1374 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Μπορντό και να επιστρέψει στον πατέρα του.
Η επόμενη επίθεση στη Γαλλία πραγματοποιήθηκε το 1378, ο Ιωάννης με έναν τεράστιο στρατό έφτασε στη Βρέστη και απέκτησε σύντομα τον έλεγχο της Βρετάνης. Τα άλογα δεν μπορούσαν να μεταφέρουν περισσότερα πλοία και η πολιορκία στο λιμάνι του Σαιν-Μαλό έγινε πολύ προβληματική. Οι Άγγλοι κατέστρεψαν το λιμάνι και άρχισαν να λεηλατούν την πόλη στις 14 Αυγούστου, οι Γάλλοι αντιστάθηκαν σκληρά και υπό την ηγεσία του Ολιβιέ του Κλισσόν και του Βερτράνδου του Γκεσλέν αποδεκάτιζαν τους Άγγλους. Ο Ιωάννης αναγκάστηκε να λύσει την πολιορκία και να στρέψει ταπεινωμένος στην Αγγλία, ήταν μια από τις πιο σοβαρές ήττες που ταπείνωσαν το προσωπικό του γόητρο. Ο Ιωάννης της Γάνδης προσπάθησε να αντιμετωπίσει τους Γάλλους και σε διπλωματικό επίπεδο σε αντίθεση με τον πατέρα του και τον μεγαλύτερο αδελφό του Εδουάρδο που έλυναν τις διαφορές τους μόνο το πεδίο της μάχης αποκλείοντας οποιαδήποτε συνεννόηση. Το 1373 προσπάθησε να κλείσει ειρήνη με τον Γουλιέλμο Ρογήρο, αδελφό και σύμβουλο του πάπα Γρηγορίου ΙΑ΄ υπογράφοντας τη Συνθήκη της Μπριζ (1374 - 1377). Η υπογραφή αυτή δυσαρέστησε τους Άγγλους οι οποίοι την εποχή του Εδουάρδου Γ' αρνούνταν οποιαδήποτε διπλωματική προσέγγιση με τους Γάλλους, μερικοί το ερμήνευσαν σαν αποτέλεσμα της προσπάθειας του να αφοσιωθεί μονάχα στη διεκδίκηση του θρόνου της Καστίλης.
Αντιβασιλιάς της Αγγλίας
Μετά την επιστροφή του από τη Γαλλία (1374) ο Ιωάννης της Γάνδης ανέλαβε πιο ενεργό ρόλο στο Αγγλικό βασίλειο επειδή τόσο ο ηλικιωμένος πατέρας του όσο και ο μεγαλύτερος αδελφός του Εδουάρδος ήταν άρρωστοι και ανίκανοι να ασκήσουν την εξουσία. Τα τεράστια κτήματα και η περιουσία του τον έκαναν τον πιο πλούσιο άνδρα της Αγγλίας αλλά ο λαός ήταν έντονα δυσαρεστημένος μαζί του λόγω του αυταρχισμού του, της πολύ ψηλής φορολογίας και της αντιδημοφιλούς Συνθήκης της Μπριζ. Στην αρχή της διακυβέρνησης του δημιουργήθηκε το Καλό Κοινοβουλίου (1376) το οποίο διαδέχθηκε την επόμενη χρονιά το Κακό Κοινοβούλιο (1377). Το Καλό Κοινοβούλιο έγινε μισητό από τις Κοινότητες λόγω της υψηλής φορολογίας που επέβαλε ο πρίγκιπας προκειμένου να συγκεντρώσει χρήματα για τον πόλεμο με τους Γάλλους, οι Κοινότητες αρνήθηκαν να πληρώσουν και τα περισσότερα από τα μέλη του βασιλικού συμβουλίου άρχισαν να απολύονται συμπεριλαμβανόμενης της Αλίκης Πέρρερς ερωμένης του Εδουάρδου Γ'. Οι Κοινότητες επέμεναν σε άρνηση να πληρώσουν τους φόρους και ο πρίγκιπας Ιωάννης έχασε την υποστήριξη τους. Ο Εδουάρδος, ο μαύρος πρίγκιπας πέθανε στις 8 Ιουνίου 1376 την ίδια εποχή ο ηλικιωμένος πατέρας του ήταν ετοιμοθάνατος και ο Ιωάννης της Γάνδης πήρε τότε όλη την εξουσία στα χέρια του. Έδωσε αμνηστία σε όλους τους βασιλικούς συμβούλους που είχαν απολυθεί από το Κοινοβούλιο συμπεριλαμβανόμενης της Αλίκης Πέππερς η οποία επανήλθε στην αίθουσα των βασιλικών ανακτόρων.
Έκπτωτος από τος Άγγλους λόγω της αυταρχικής πολιτικής του
Ο Ιωάννης πίεσε τον Γουλιέλμο του Γουίκεχαμ και άλλους αυλικούς να δεχτούν τις μεταρρυθμίσεις του, οι προσπάθειες του να τις επιβάλει με τη βία (1377) χαρακτηρίστηκε σαν κοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Επέβαλε για πρώτη φορά στην Αγγλική ιστορία τον κεφαλικό φόρο ο οποίος ήταν πολύ βαρύς ιδιαίτερα για τους φτωχότερους. Τα σκληρά φορολογικά του μέτρα έφεραν επανάσταση και λαϊκή οργή, ο ίδιος δραπέτευσε κατά μήκος του Τάμεση, τα ανάκτορα της Σαβοΐας λεηλατήθηκαν. Την εποχή εκείνη κυκλοφόρησαν πολλές κακές φήμες για το πρόσωπο του, η πιο συκοφαντική οτι ήταν γιος κάποιου χασάπη. Μετά τον θάνατο του πατέρα του κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήθελε να σφετεριστεί τον Αγγλικό χρόνο σε βάρος του νόμιμου διαδόχου Ριχάρδου, γιου του μαύρου πρίγκηπα αλλά ο ίδιος αρνήθηκε την κατηγορία, δεν δέχθηκε την κηδεμονία του 10χρονου Ριχάρδου και αποσύρθηκε στα κτήματα του.
Η ήττα του από τους Γάλλους στο Σαιν-Μαλό μαύρισε ολοκληρωτικά τη φήμη του, έγινε από τα πιο μισητά πρόσωπα στην Αγγλία, τότε αποφάσισε να δραπετεύσει από τα ανάκτορα αφού πήρε μαζί του όλα τα προσωπικά του αντικείμενα. Την εποχή που έγινε η Επανάσταση των Χωρικών (1381) δεν συμμετείχε καθόλου στη διακυβέρνηση της χώρας παρ'όλα αυτά ήταν ένα απο τα πρόσωπα που επικήρυξαν οι επαναστάτες απαιτώντας τη σύλληψη και τον αποκεφαλισμό του, τα ανάκτορα της Σαβοΐας στο Λονδίνο που ήταν ιδιοκτησία του κάηκαν εντελώς από τους επαναστάτες. Ο Ιωάννης της Γάνδης μέχρι να κοπάσει η οργή του πλήθους κατέφυγε στον βασιλιά της Σκωτίας Ροβέρτο Β' όπου αφιερώθηκε εξ'ολοκλήρου στο φιλανθρωπικό του ίδρυμα.
Δούκας της Ακουιτανίας
Ο Ιωάννης ο Γάνδης εγκατέλειψε την Πορτογαλία, μέσω της Ακουιτανίας επέστρεψε στην Αγγλία τον Νοέμβριο του 1389. Παρέμεινε μακριά από τη σκληρή πολιτική σύγκρουση εκείνη την εποχή ανάμεσα στον ανιψιό του βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδο Β' και στους βαρόνους που είχαν την καθοδήγηση του μικρότερου αδελφού του Θωμά του Γούντστοκ, δούκα του Γλούκεστερ. Μερικούς μήνες μετά την επιστροφή του στην Αγγλία τον Μάρτιο του 1390 χρίστηκε από τον ανιψιό του δούκας της Ακουιτανίας, παρ'όλα αυτά παρέμεινε στην Αγγλία και κυβέρνησε την Ακουιτανία μέσω των αντιπροσώπων του. Ο διορισμός του άφησε έντονα δυσαρεστημένους τους ευγενείς της Ακουιτανίας οι οποίοι είχαν συνηθίσει μέχρι τότε να τους κυβερνάει ο ίδιος ο βασιλιάς ή ο διάδοχος του αλλά ποτέ κάποιος απο τους μικρότερους γιούς του. Ο Ιωάννης έμεινε έναν χρόνο στη Γασκώνη να αντιμετωπίσει τους τοπικούς ευγενείς οι οποίοι τον απειλούσαν με απόσχιση (1394 - 1395). Το 1396 πραγματοποίησε διαπραγματεύσεις με τους Γάλλους που κατέληξαν στη Συνθήκη που Λέλινγχαμ, ο Ιωάννης συμφώνησε να συμμετέχει σε Σταυροφορία μαζί με τους Γάλλους, η Σταυροφορία ολοκληρώθηκε με την καταστροφική μάχη της Νικόπολης, ο Ιωάννης στη συνέχεια επέστρεψε στην Αγγλία. Τον επόμενο χρόνο ο μικρότερος αδελφός του Ιωάννη της Γάνδης Θωμάς δολοφονήθηκε με εντολή του ανιψιού του βασιλιά Ριχάρδου αλλά ο ίδιος δε διαμαρτυρήθηκε προκειμένου να προστατέψει τα δικαιώματα του γιου του Ερρίκου ο οποίος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς του ξαδέλφου του βασιλιά Ριχάρδου Β'. Το 1398 ο Ριχάρδος εξόρισε τον γιο του Ερρίκο, την επόμενη χρονιά ο Ιωάννης πέθανε και τα εδάφη του κατασχέθηκαν από το στέμμα.
Σχέσεις του Ιωάννη της Γάνδης με τον διάσημο ποιητή Τζέφρι Σώσερ
thumb|right|250px|Τάφος του Ιωάννη της Γάνδης και της Λευκής του Λάνκαστερ στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου. Το 1357 ο διάσημος Άγγλος ποιητής Τζόφρι Σώσερ συγγραφέας των Ιστοριών του Καντέρμπουρι έγινε ακόλουθος της κόμισσας Ελισάβετ ντε Μπουργκ, συζύγου του Λάιονελ της Αμβέρσας, τότε γνώρισε τον Ιωάννη της Γάνδης και οι δυο άνδρες συνδέθηκαν με στενή φιλία μέχρι το τέλος της ζωής τους. Ο Τζόφρι Σώσερ και ο Ιωάννης της Γάνδης έγιναν μπατσανάκηδες, ο Σώσερ είχε παντρευτεί τη Φιλίππη του Ροέτ (1366) αδελφή της τρίτης συζύγου του Ιωάννη Κατερίνας Σουίνφορτ (1396). Τα παιδιά του Ιωάννη της Γάνδης και της Κατερίνας του Σουίνφορτ, ο Οίκος των Μπωφόρ ήταν ανίψια του ίδιου του Τζόφρι Σώσερ μέσω της συζύγου του η οποία είχε πεθάνει το 1387. Το βιβλίο του Τζόφρι Σώσερ "Ο θάνατος της Λευκής της δούκισσας" είναι ύμνος στην πρώτη σύζυγο του Ιωάννη της Γάνδης Λευκή του Λάνκαστερ η οποία πέθανε πρόωρα σε ηλικία 22 ετών (1368). Αναφέρεται με αλληγορικούς χαρακτηρισμούς για τον πάμπλουτο δούκα Ιωάννη της Γάνδης, για τις σχέσεις με το Ρίτσμοντ και για τον θρήνο του για τον θάνατο της συζύγου του Λευκής την οποία τη λέει "Λευκή η δούκισσα". Το ποίημα του Σώσερ με τίτλο Η Τύχη, γραμμένο τη δεκαετία του 1390 αναφερόταν απ'ευθείας στον ίδιο τον Ιωάννη του Λάνκαστερ. Ο Σώσερ ως αφηγητής προκαλεί ανοιχτά την τύχη ισχυρίζοντας ότι γνωρίζει τους εχθρούς του και τους απατεώνες. Η τύχη αγνοεί τα σκληρά λόγια του Σώσερ ισχυρίζοντας ότι δεν μπορεί να γνωρίζει τι έχει στις αποσκευές της για εκείνον. Ο Σώσερ της ζητάει να διώξει μακριά του τους εχθρούς του οι οποίοι ισχυρίζονται ότι είναι φίλοι του, η τύχη του προσφέρει τρεις δούκες για την ανακούφιση του πόνου του, οι δούκες αυτοί είναι οι δούκες του Λάνκαστερ, της Υόρκης και του Γκλόστερ στη γραμμή 76. Σε διάταγμα του 1390 φαίνεται καθαρά ότι κανένα βασιλικό δώρο δεν μπορούσε να δοθεί χωρίς τη συγκατάθεση και των τριών δουκών. Το ποίημα ενώ κάνει σαφείς αναφορές στα πλούτη και τη δόξα του δούκα του Ιωάννη του Λάνκαστερ είναι ενδεικτικό της αγάπης που είχε ο ποιητής απέναντι του.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγό του Λευκή του Λάνκαστερ, κόρη του Ερρίκου δούκα του Λάνκαστερ, απέκτησε:
Με την δεύτερη σύζυγό του Κωνσταντία των Ιβρέα (απεβ. 1394), κόρη του Πέτρου βασιλιά της Καστίλης, απέκτησε:
Με την τρίτη σύζυγό του (το 1396) Αικατερίνη Σουίνφορντ, πρώην ερωμένη του, κόρη του Παόν του Ποέτ, κήρυκα και ιππότη, απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Οίκος του Λάνκαστερ Κατηγορία:Δούκες του Λάνκαστερ Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αγγλίας Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Κόμητες του Λέστερ (1265) Κατηγορία:Κόμητες του Ρίτσμοντ
Τριλογία του Απού
Η τριλογία του Απού (Βεγγαλικά: অপু ত্রয়ী) είναι κινηματογραφική συλλογή η οποία αποτελείται από τις 3 ταινίες που δημιούργησε ο σκηνοθέτης Σατιατζίτ Ράι κατά την δεκαετία του 1950 σχετικά με τη ζωή του Απού, ενός μικρού αγοριού το οποίο μεγαλώνει σε δύσκολες συνθήκες φτώχειας, και κατόπιν ενηλικιώνεται. Η πρώτη ταινία με τίτλο Το τραγούδι του δρόμου (1955) περιγράφει την καθημερινή ζωή του Απού και της μικρής αδερφής του, η δεύτερη -Ο ανίκητος (1956)- την πορεία από την παιδική ηλικία έως την ενηλικίωση του αγοριού καθώς και τη σύγκρουση με τη μητέρα του, και η 3η και τελευταία -Ο κόσμος του Απού (1959)- την ζωή του Απού ως ενήλικα και τον έγγαμο βίο του. Όλες οι ταινίες της τριλογίας βασίζονται σε δύο βιβλία με τους ομώνυμους τίτλους Το τραγούδι του δρόμου και Ο ανίκητος τα οποία είχαν γραφεί τη δεκαετία του 1930 από τον Ινδό συγγραφέα Μπιμπχουτιμπχουσάν Μπαντοπανχιάι, ενώ η μουσική επένδυση των ταινιών έγινε από τον Ραβί Σανκάρ.
Η παραγωγή της πρώτης ταινίας έγινε υπό δύσκολες συνθήκες καθώς υπήρχαν πολλά προβλήματα με την χρηματοδότηση,  κάτι που ανάγκασε τον Ράι να χρησιμοποιήσει ερασιτέχνες ηθοποιούς και ομάδα παραγωγής με τους περισσότερους να μην διαθέτουν προηγούμενη εμπειρία.
Η τριλογία αποτελεί ορόσημο του Ινδικού κινηματογράφο και αποτελεί ένα από τα αρτιότερα δείγματα της τεχνικής του ρεαλισμού στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Οι 3 ταινίες κερδίσαν μεγάλο αριθμό ινδικών και διεθνών βραβείων, στα οποία συμπεριλαμβάνονται 3 ινδικά εθνικά βραβεία καλύτερης ταινίας για την κάθε ταινία αντίστοιχα, 7 βραβεία από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, καθώς και βραβεύσεις στα φεστιβάλ της Μπερλινάλε και της Βενετίας. Θεωρούνται 3 από τις σπουδαιότερες ταινίες όλων των εποχών και συχνά αναφέρονται και ως οι σπουδαιότερες του Ινδικού κινηματογράφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδικές ταινίες Κατηγορία:Τριλογίες
BBC Bangla
Μετάδοση
Ο σταθμός εκπέμπει από το Λονδίνο στα FM, στα AM (μεσαία κύματα) και στα HF (βραχέα κύματα) σε όλο τον κόσμο. Από το 2012, τα κεντρικά στούντιο του σταθμού βρίσκονται στο Ραδιομέγαρο στο Λονδίνο. Επίσης, ο σταθμός έχει στούντιο στις πόλεις Ντάκα, Καλκούτα και Δελχί.
Πρόγραμμα
Το πρόγραμμα του σταθμού περιέχει ενημερωτικές και αθλητικές εκπομπές. Επίσης ο σταθμός έχει ψυχαγωγικές εκπομπές. Πολλά προγράμματα του σταθμού είναι προτάσεις των ακροατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί σταθμοί στο Μπανγκλαντές Κατηγορία:BBC World Service
Άκαστος
Ο Άκαστος στην ελληνική μυθολογία ήταν γιος του Πελία και της Αναξιβίας. Υπήρξε ο τελευταίος χρονικά από τους μυθικούς βασιλιάδες της Ιωλκού. Χωρίς τη θέληση του πατέρα του έλαβε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία, με τον αρχηγό της, τον Ιάσονα, να είναι πρώτος του εξάδελφος.
Ο μύθος
Επιστρέφοντας μετά από πολλά χρόνια, βρήκαν τον Πελία να έχει διώξει τον θείο του Ακάστου και πατέρα του Ιάσονα, τον Αίσονα. Ο Πελίας υποχρέωσε τον Αίσονα να πει αίμα ταύρου και να πεθάνει, ενώ σκότωσε και ένα μικρό γιο του. Ο Ιάσονας θέλησε να εκδικηθεί τον θείο του τον Πελία για τα όσα είχε κάνει στον πατέρα του, πράγμα που το ανέλαβε η σύζυγός του Μήδεια με ένα σατανικό σχέδιο (βλ. Πελίας). Τότε ο Άκαστος έδρασε αμέσως, διαδεχόμενος τον Πελία στον θρόνο της Ιωλκού, και έδιωξε από την πόλη τη Μήδεια με τον Ιάσονα. Κατόπιν, μάζεψε τα λείψανα του πατέρα του και έκανε μια μεγαλοπρεπέστατη κηδεία του Πελία. Επίσης, διοργάνωσε πανελλήνιους αθλητικούς αγώνες προς τιμή του, στους οποίους έλαβαν μέρος οι άριστοι από τους Έλληνες ήρωες της εποχής, όπως οι Διόσκουροι, ο Άδμητος, ο Βελλεροφόντης, οι αδελφοί Βορεάδες, ο Γλαύκος, ο Κύκνος, ο Μελέαγρος, ο Ορφέας, ο Πηλέας κ.ά., ενώ υμνήθηκαν από τον ποιητή Στησίχορο στο ποίημά του «Άθλα επί Πελία». Παραστάσεις των αγώνων αυτών υπήρχαν στους γλυπτούς διακόσμους του θρόνου του Αμυκλαίου Απόλλωνα και της Λάρνακας του Κυψέλου στην Ολυμπία, όπου φαινόταν ο Άκαστος να στεφανώνει τον νικητή του αγώνα δρόμου Ίφικλο.
Ο Άκαστος παντρεύτηκε την Αστυδάμεια, ή την Ιππολύτη κατά τον Πίνδαρο, και μετά από αυτά τα γεγονότα βασίλευε στην Ιωλκό. Κάποτε, κατέφυγε στο παλάτι του στην Ιωλκό ο Πηλέας από τη Φθία, επειδή κατά το κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου είχε κατά λάθος σκοτώσει τον πεθερό του. Ο Άκαστος τον φιλοξένησε, αλλά στη διάρκεια της παραμονής του εκεί, η Αστυδάμεια ερωτεύθηκε τον ξένο. Ο Πηλέας όμως απέκρουσε τον έρωτά της. Τότε η Αστυδάμεια για να εκδικηθεί έστειλε είδηση στη σύζυγο του Πηλέα, την Αντιγόνη, ότι δήθεν ο Πηλέας θα παντρευόταν τη Στερόπη, την κόρη του Ακάστου. Η Αντιγόνη, δίνοντας πίστη στο μήνυμα, αυτοκτόνησε από την απελπισία της. Επιπλέον, η Αστυδάμεια κατηγόρησε τον Πηλέα στον Άκαστο ότι δήθεν αποπειράθηκε να τη βιάσει. Ο Άκαστος βέβαια οργίστηκε πολύ, μη θέλοντας όμως να σκοτώσει ο ίδιος τον φιλοξενούμενό του, τον πήρε μαζί του στο Πήλιο για να κυνηγήσουν άγρια ζώα. Εκεί, την ώρα που ο Πηλέας, έπειτα από την κόπωση του κυνηγιού, κοιμόταν, ο Άκαστος του αφαίρεσε το μαχαίρι και έφυγε, αφήνοντάς τον άοπλο μέσα στο δάσος για να τον κατασπαράξουν τα άγρια θηρία ή να τον σκοτώσουν οι Κένταυροι. Αλλά ο Πηλέας σώθηκε από τον Κένταυρο Χείρωνα ή, σύμφωνα με άλλη παράδοση, από τον θεό Ερμή. Στη συνέχεια, ο Πηλέας επέστρεψε στην Ιωλκό και σκότωσε τον Άκαστο και την Αστυδάμεια. Ο Απολλόδωρος συγκεκριμένα αναφέρει ότι ο Πηλέας, με τη βοήθεια του Ιάσονα και των Διοσκούρων, κυρίευσε την Ιωλκό και σκότωσε την Αστυδάμεια (κατά μία εκδοχή τη διαμέλισε).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αργοναύτες Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ιωλκού
Σιδηροδρομικός Σταθμός Μαδρίτης Ατότσα
Ο σιδηροδρομικός σταθμός Ατότσα της Μαδρίτης (ισπανικά: Estacion de Madrid Atocha ή Madrid-Puerta de Atocha) είναι ο μεγαλύτερος από τους δύο μεγάλους σιδηροδρομικούς σταθμούς στη Μαδρίτη της Ισπανίας.(ο άλλος: Σιδ. Σταθμός Μαδρίτης Τσαμαρτίν) Είναι ο κεντρικότερος σταθμός στο δίκτυο του Προαστιακού σιδηροδρόμου Μαδρίτης καθώς και διαφόρων γραμμών υψηλών ταχυτήτων όπως αυτές που πάνε προς Βαρκελώνη, Βαλένθια, Σεβίλλη, Μάλαγα, Ουέσκα, Αλικάντε και το Λεόν. Ακόμη, είναι ο πιο μεγάλος σιδηροδρομικός σταθμός της Ισπανίας ως προς την ετήσια κίνησης επιβατών (88 εκατ. το 2013).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαδριτης Ατοτσα Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ισπανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μαδρίτη
Σουπερλίγκα Δανίας
Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Δανίας (δανικά: Superligaen) είναι η ανώτερη διοργάνωση ποδοσφαίρου στη Δανία και διεξάγεται από την Ντίβισιονσφορενινγκεν (DF), υπό την Δανική Ποδοσφαιρική Ένωση (DBU). Η πρώτη διοργάνωση που αναγνωρίζεται επίσημα διεξήχθη το 1913.
Τους περισσότερους τίτλους κατέχουν η Κοπεγχάγη Μπόλντκλουμπ και η ΦΚ Κοπεγχάγη με 15 τίτλους η κάθε μία και ακολουθεί η Μπρόντμπι με 11. Την τελευταία δεκαετία κυριαρχεί η ΦΚ Κοπεγχάγη, ομάδα που δημιουργήθηκε το 1992 από τη συγχώνευση δύο ισχυρών ομάδων της πόλης, της Κοπεγχάγης Μπόλντκλουμπ και της Μπολντκλούμπεν 1903.
Ιστορία
Η Σούπερλιγκαεν (Superligaen) ιδρύθηκε το 1991, αντικαθιστώντας την 1. ντίβισιον (1. division) ως η ανώτερη κατηγορία ποδοσφαίρου στη Δανία. Εξ αρχής, από το 1991, συμμετείχαν 10 ομάδες. Η πρώτη αγωνιστική περίοδος της Σούπερλιγκαεν διεξήχθη κατά τη διάρκεια της άνοιξης του 1991, με τις δέκα ομάδες να αναμετρούνται μεταξύ τους σε εντός και εκτός έδρας αγώνες για τον τίτλο του πρωταθλήματος.
Από το καλοκαίρι του 1991, η δομή της διοργάνωσης παρέμεινε η ίδια για δύο χρόνια. Οι 10 ομάδες αγωνίζονταν μεταξύ τους δύο φορές κατά το πρώτο εξάμηνο της διοργάνωσης. Στην επόμενη άνοιξη, οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν, ενώ οι υπόλοιπες οκτώ ομάδες αγωνίζονταν μεταξύ τους άλλες δύο φορές, με συνολικά 32 παιχνίδια σε μια περίοδο. Η πρακτική αυτή εγκαταλείφθηκε πριν από την περίοδο 1995–1996, όταν ο αριθμός των ομάδων αυξήθηκαν σε 12, παίζοντας μεταξύ τους τρεις φορές για 33 παιχνίδια για κάθε αγωνιστική περίοδο.
Λογότυπο
Το λογότυπο του πρωταθλήματος έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Από το 1996 χορηγός του πρωταθλήματος ήταν η εταιρεία Faxe Kondi, ενώ από το 2001 η εταιρεία Scandinavian Airlines System (SAS) αποτέλεσε τον κύριο χορηγό του πρωταθλήματος. Από το 2015, στο λογότυπο εμπεριέχεται και ο κεντρικός χορηγός του πρωταθλήματος, η εταιρεία Alka.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Δανίας Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα Κατηγορία:Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Καρλ Λιούις
Ο Καρλ Λιούις (Frederick Carlton «Carl» Lewis, γεννήθηκε 1 Ιουλίου 1961) είναι πρώην αθλητής του στίβου από τις Η.Π.Α. Έχει κερδίσει 10 ολυμπιακά μετάλλια (από τα οποία τα εννιά είναι χρυσά) και δέκα μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα στίβου (από τα οποία τα οκτώ είναι χρυσά). Πιο συγκεκριμένα, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες ήταν χρυσός ολυμπιονίκης στα 100μ., στα 200μ., στη σκυταλοδρομία 4Χ100 μ. και στο άλμα εις μήκος, και παγκόσμιος πρωταθλητής στα ίδια αγωνίσματα εκτός από τα 200μ.
Έχει ψηφιστεί Αθλητής του αιώνα (Sportsman of the Century) από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (International Olympic Committee) και Olympian of the Century από το αμερικανικό αθλητικό περιοδικό Sports Illustrated.