cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρίτσι Μπλάκμορ
Προσωπική ζωή
Στα 39 του χρόνια, έμαθε να οδηγάει και αγόρασε το πρώτο του αυτοκίνητο. Το 1989 γνώρισε τη μετέπειτα σύζυγο του και τραγουδίστρια των Blackmore's Night, Κάντις Νάιτ. Παντρεύτηκαν το 2008 και έχουν δύο παιδιά, την Εσμεράλντα και τον Ρόρι Ντ' Αρτανιάν.
Σωβινισμός
Η καταγωγή του και η πρώιμη χρήση του δείχνουν πως επινοήθηκε για την περιγραφή του εθνικισμού και πατριωτισμού. Σήμερα, ωστόσο, ο όρος σωβινισμός χρησιμοποιείται συχνότερα ως αναφορά στον ρατσισμό ή τον σεξισμό.
Ρίτσι Μπλάκμορ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Deep Purple
Σωβινισμός
Ο όρος εισήλθε σε δημόσια χρήση εξαιτίας μιας ιδιαίτερα επιτυχημένης σατιρικής απεικόνισης του Σωβάν στο Γαλλικό θεατρικό έργο La Cocarde Tricolore (Η Τρίχρωμη Κονκάρδα), που παρουσιάστηκε το 1831. Σ' αυτό ο ήρωας Σωβέν (Chauvin) είχε το ίδιο πάθος με το συνονόματο αξιωματικό.
Σωβινισμός ως Εθνικισμός
Στο "Ιμπεριαλισμός, Εθνικισμός, Σωβινισμός", Πολιτική Κριτική, η Χάνα Άρεντ περιγράφει τον όρο:
Ο όρος δεν προϋποθέτει την κρίση πως ο σωβινιστής έχει σωστή ή λάθος γνώμη, αλλά πως είναι τυφλός και χωρίς λογική στην πορεία σχηματισμού αυτής της γνώμης, αγνοώντας όποια δεδομένα να κατευνάσουν τη ζέση του. Ωστόσο, στη σύγχρονη χρήση του, ο όρος χρησιμοποιείται συχνά μειωτικά για να υποδηλώσει πως ο σωβινιστής είναι παράλογος και λάθος στην γνώμη του.
Σωβινισμός ως σεξισμός
Η φράση αντρικός σωβινισμός πρωτοεμφανίστηκε τη δεκαετία του `60 με την άνοδο του φεμινισμού και χρησιμοποιείται για την περιγραφή της πίστης στην αντρική ανωτερότητα. Κοινή είναι και η μειωτική φράση "Αντρικό σωβινιστικό γουρούνι" ως μειωτική για έναν άντρα που θεωρείται πως έχει σεξιστική συμπεριφορά έναντι των γυναικών.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Εθνικισμός Κατηγορία:Φύλο Κατηγορία:Προκαταλήψεις
Νάταλι Ιμπρούγκλια
Η Νάταλι Ιμπρούλϊα είναι Αγγλοαυστραλή τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, μοντέλο και ηθοποιός.
Γεννήθηκε στο Σίδνεϊ στις 4 Φεβρουαρίου του 1975. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, έπαιξε τη Beth Brennan στην αυστραλιανή σαπουνόπερα Neighbours. Τρία χρόνια αργότερα και αφού εγκατέλειψε την τηλεοπτική σειρά, μετακόμισε στο Λονδίνο και ξεκίνησε την καριέρα της ως τραγουδίστρια με την πολύ επιτυχημένη διασκευή του τραγουδιού του Ednaswap "Torn" (1997) το οποίο έφτασε στις πρώτες θέσεις στα charts παγκοσμίως και έμεινε στην κορυφή του Billboard για δεκατέσσερις εβδομάδες. Το πρώτο άλμπουμ της, Left of the Middle (1997), πώλησε 7 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Άλλες κυκλοφορίες περιλαμβάνουν το White Lilies Island (2001), Counting the Days (2005), Glorious: The Singles 97-07 (2007), Come to Life (2009), ένα άλμπουμ με τραγούδια που έχουν ερμηνεύσει μόνο άνδρες καλλιτέχνες, το Male (2015), και τέλος το Firebird (2021). Από το 1997, η Imbruglia έχει πουλήσει 10 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως και έλαβε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένων οκτώ βραβείων ARIA, δύο βραβείων Brit, ένα Billboard Music Award και τρεις υποψηφιότητες Grammy.
Εκτός από την καριέρα της ως τραγουδίστρια, η Ιμπρούλϊα έχει εμφανιστεί σε πολλές ταινίες, συμπεριλαμβανομένης της ταινίας Johnny English (2003) και μιας αυστραλιανής έθνικ ταινίας, Closed for Winter (2009). Ήταν επίσης μοντέλο για πολλές γνωστές εταιρίες, όπως οι L'Oreal, Gap και Kailis.
Επίσης, τον Ιανουάριο του 2022 έλαβε μέρος στην τρίτη σεζόν του Βρετανικού σόου, The Masked Singer UK, όπου και αναδείχθηκε νικήτρια.
Δημόσια εικόνα και φιλανθρωπίες
Η Ιμπρούλϊα ανακηρύχθηκε η έκτη πιο όμορφη γυναίκα όλων των εποχών το 2004. Έχει τατουάζ με την επιγραφή "Shreya" στο λαιμό της, η οποία είναι μια σανσκριτική λέξη για το "ευοίωνο" ή "όμορφο", ένα κινεζικό τατουάζ στο αριστερό πόδι της που σημαίνει θάρρος και το σανσκριτικό Aum στην πλάτη της. Είπε ότι δεν είχε κάνει ποτέ πλαστική χειρουργική, αλλά ότι «δεν θα το αποκλείσω γιατί δεν ξέρω πώς θα αισθανθώ στο μέλλον». Είπε ότι θα ήθελε να «γεράσει χαριτωμένα, με ρυτίδες και όλα». Η Ιμπρούλϊα είναι πρεσβευτής της Virgin Unite και υποστηρίζει τις εκστρατείες για τον τερματισμό της φτώχειας. Έχει μιλήσει επίσης για την κλινική κατάθλιψη για να ευαισθητοποιήσει για τη διαταραχή. Το 2008 υποστήριξε την εκστρατεία κατά του καρκίνου του μαστού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγγλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αυστραλοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Αυστραλοί ηθοποιοί
Τσαρλς Μπουκόφσκι
Ο Χένρι Τσαρλς Μπουκόβσκι (Heinrich Karl Bukowski, 16 Αυγούστου 1920 — 9 Μαρτίου 1994) ήταν Γερμανός-Αμερικανός ποιητής και συγγραφέας, που έζησε κυρίως στο Λος Άντζελες. Έγραψε πάνω από 50 βιβλία, καθώς και πολλά μικρότερα κομμάτια, και έχει αναγνωριστεί ως πολύ σημαντικός για το είδος του, ενώ συχνά αναφέρεται από πολλούς συγγραφείς και ποιητές ως μεγάλη επιρροή. Στα ελληνικά το όνομά του προφέρεται σωστά "Μπουκόβσκι" και όχι "Μπουκόφσκι" [αγγλ.] ηχητική σύζευξη του "wsk".
Τα παιδικά και τα σχολικά του χρόνια
thumb|το Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας|right Ο Τσαρλς Μπουκόβσκι γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου του 1920, στη γερμανική πόλη Άντερναχ (Andernach). Η μητέρα του ήταν Γερμανίδα και ο πατέρας του ένας Πολωνο-Αμερικάνος στρατιώτης, ο οποίος ήταν μέλος της στρατιωτικής δύναμης που είχε παραμείνει στη Γερμανία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η οικογένεια μετανάστευσε στο Λος Άντζελες όταν ο Τσαρλς ήταν μόλις δύο ετών, ένα μέρος που τον επηρέασε πάρα πολύ στα γραπτά του.
Ο πατέρας του Τσαρλς αναφέρεται συχνά κι από τον ίδιο ως αρκετά βίαιος και στενόμυαλος άνθρωπος. Προσπαθούσε να είναι απόλυτα νομοταγής, και αποπειράθηκε να εμφυτεύσει στον γιο του τα δικά του ιδανικά, ώστε εκείνος να γίνει ένα παραγωγικό και ωφέλιμο μέλος της κοινωνίας. Συχνά ήταν άνεργος και έβγαζε τον πόνο και την αγωνία του πάνω στον Τσαρλς, δέρνοντάς τον επανειλημμένα μέχρι τα δέκα του χρόνια. Το αποτέλεσμα ήταν ο Μπουκόβσκι να αρχίσει να νιώθει την εγκατάλειψη και την απομόνωση, και να μένει συνειδητά άπραγος με την έννοια της εναντίωσης, όχι μόνο απέναντι στον πατέρα του, αλλά και σε ολόκληρη την κοινωνία. Ο πατέρας του Τσαρλς τον επηρέασε πάρα πολύ στη ζωή του αλλά και στα γραπτά του. Είναι βασικός χαρακτήρας στη θεματολογία του, και γράφει γι' αυτόν ακόμα και στα τελευταία του ποιήματα στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου, λίγο πριν πεθάνει.
Κατά τα σχολικά του χρόνια, ο Μπουκόβσκι διάβασε πολύ. Όταν αποφοίτησε, γράφτηκε στο κολέγιο του Λος Άντζελες για να σπουδάσει δημοσιογραφία και λογοτεχνία, ώστε να γίνει συγγραφέας. Ένα χρόνο μετά, η μητέρα του έγινε έξαλλη όταν ανακάλυψε κάποια κείμενά του, με τα οποία και τάισε τη μηχανή κουρέματος του γκαζόν. Ο Μπουκόβσκι έφυγε από το σπίτι του και έζησε σαν αλήτης ταξιδεύοντας προς την Ατλάντα. Εκεί έμεινε σε μια παράγκα όπου τρεφόταν καθημερινά με σοκολάτες. Αναγκάστηκε να γυρίσει, όμως, κάποια στιγμή σπίτι του, κάτι που θα έκανε συχνά τα επόμενα χρόνια όταν δεν θα είχε πουθενά αλλού να πάει.
Μια περίοδος ασωτίας
Όταν η Αμερική πήρε μέρος ενεργά στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι φίλοι του και κυρίως ο πατέρας του, τον πίεσαν να καταταγεί στο στρατό. Ο Μπουκόβσκι δεν ένιωθε πως ήθελε να πάει στον πόλεμο, κι έτσι ξεκίνησε μια ζωή περιφερόμενου άστεγου. Τον Αύγουστο του 1944 κρίθηκε ακατάλληλος για να εκτίσει τη στρατιωτική του θητεία και αργότερα κατέληξε για λίγο καιρό στη Νέα Υόρκη, όπου την περίοδο του πολέμου και σε ηλικία 24 ετών, δημοσίευσε το πρώτο του διήγημα "Aftermath of a Lengthy Rejection Slip" στο περιοδικό Story Magazine. Η Νέα Υόρκη δεν τον κέρδισε, όμως, και σύντομα έφυγε για πιο φιλόξενα μέρη.
Δυο χρόνια αργότερα,άλλο ένα διήγημά του, το "20 Tanks From Kasseldown", θα δημοσιευθεί στο Portfolio IΙΙ. Ο Μπουκόβσκι απογοητεύτηκε από τη αργή διαδικασία εκδόσεων των έργων του, και σταμάτησε το γράψιμο για περίπου μία δεκαετία. Έζησε σε διάφορες πόλεις των Η.Π.Α, αλλά κυρίως στο Λος Άντζελες. Την περίοδο αυτή έκανε μια σειρά από απίθανες και περίεργες δουλειές, ενώ κοιμόταν σε φτηνά, ενοικιαζόμενα δωμάτια. Στις αρχές της δεκαετίας του '50, έπιασε προσωρινά δουλειά στο ταχυδρομείο ως ταχυδρόμος, αλλά την παράτησε μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια. Το 1955 μπήκε αιμορραγώντας εσπευσμένα στο νοσοκομείο απόρων, έχοντας "κερδίσει" ένα έλκος στομάχου, που παρά λίγο να τον σκοτώσει.
Ένας μεγάλος συγγραφέας γεννιέται
thumb|αριστερά|300px|Ο Μπουκόβσκι στο σπίτι του στο Σαν Πέντρο το 1990, με τους συγγραφείς Mary Ann Swissler και Mat Gleason. Όταν βγήκε από το νοσοκομείο, ο Μπουκόβσκι ξεκίνησε να γράφει ποίηση. Αν και εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο αυθεντικούς και με σημαντικότατη επιρροή μεταπολεμικούς ποιητές, ο Μπουκόβσκι δεν έτυχε αναγνώρισης στην Αμερική, ούτε σε μεγάλα περιοδικά, ούτε στην ακαδημία. To 1957 παντρεύτηκε την Μπάρμπαρα Φράι (Barbara Frye), η οποία εξέδιδε το ποιητικό περιοδικό Harlequin και άρχισε να δημοσιεύει δουλειές του Μπουκόβσκι. Ο γάμος τους κράτησε περίπου δύο χρόνια. Μετά το διαζύγιο, ο Μπουκόβσκι ξαναγύρισε στο πιοτό, στην ποίηση, αλλά και στο ταχυδρομείο ως ταμίας, μια θέση την οποία κράτησε για πάνω από δώδεκα χρόνια.
Η πρώτη του ποιητική συλλογή "Flower, Fist and Bestial Wail" εκδόθηκε το 1959 σε ένα φυλλαδιάκι σε 200 αντίτυπα. Λίγο αργότερα, ο Jon Edgar Webb ο οποίος εξέδιδε το περιοδικό "The Outsider", εντυπωσιάστηκε από τα ποιήματα του Μπουκόβσκι και άρχισε να δημοσιεύει δουλειές του. Αφιέρωσε ένα ολόκληρο τεύχος στον Μπουκόβσκι με τίτλο "Outsider of the Year", και τελικά αποφάσισε να εκδόσει μια συλλογή της ποίησης του Μπουκόβσκι. Ο Μπουκόβσκι άρχισε να αποκτά φήμη σε underground περιοδικά και εφημερίδες, ενώ ξεκίνησε και μια στήλη στην εφημερίδα "Open City" του Λος Άντζελες, με το όνομα "Σημειώσεις ενός πορνόγερου" ("Notes of a Dirty Old Man"). Τα κείμενα της στήλης αυτής εκδόθηκαν αργότερα σε ξεχωριστό βιβλίο.
Ο Μπουκόβσκι απέκτησε μεγάλη φήμη στο εξωτερικό, και κυρίως στη Γερμανία, όπου μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '70, ήταν ο πιο πετυχημένος Αμερικανός συγγραφέας εκεί. Φήμη απέκτησε ακόμη στη Γαλλία, αλλά και σε άλλα μέρη της Ευρώπης, όχι όμως και στις Η.Π.Α., όπου το κοινό δεν τον αποδέχθηκε, εκτός από ένα περιορισμένο αριθμό φανατικών οπαδών του. Ο ίδιος ο Μπουκόβσκι φερόταν προκλητικά, και βοήθησε να γίνει το όνομά του διαβόητο, προκαλώντας συνεχώς αρνητικές κριτικές εναντίον του.
100$ Για μια ζωή
Το 1969, ο Τζον Μάρτιν (John Martin), εκδότης των Black Sparrow Press, δίνει 100$ το μήνα στον Μπουκόβσκι για το υπόλοιπο της ζωής του, ώστε να ασχοληθεί μόνο με τη συγγραφή. Ο Τσαρλς παραιτείται σε ηλικία 49 ετών από το ταχυδρομείο για να αφοσιωθεί στο γράψιμο. Όπως εξήγησε κι ο ίδιος αργότερα σε ένα γράμμα: "Έχω μία από τις δύο επιλογές -- να παραμείνω στο ταχυδρομείο και να τρελαθώ... ή να μείνω εκεί έξω, να το παίξω συγγραφέας και να πεθάνω της πείνας. Αποφάσισα να πεθάνω της πείνας.". Σε λιγότερο από ένα μήνα, έγραψε το πρώτο του βιβλίο που ήταν το Ταχυδρομείο (Post Office), το οποίο εκδόθηκε το 1971.
Το 1976 ο Μπουκόβσκι γνώρισε την Λίντα (Linda Lee Beighle), ιδιοκτήτρια ενός εστιατορίου. Δυο χρόνια αργότερα, το ζευγάρι μετακόμισε από την περιοχή του ανατολικού Χόλλυγουντ όπου ο Μπουκόβσκι είχε ζήσει τα περισσότερα χρόνια της ζωής του, στην κοινότητα του San Pedro, τη νοτιότερη περιοχή του Λος Άντζελες. Παντρεύτηκαν το 1985.
Το Έργο του
Ο Μπουκόβσκι έκανε τα πρώτα του βήματα μέσα από μικρά περιοδικά στα τέλη του '50, και συνέχισε κατ' αυτόν τον τρόπο μέχρι τις αρχές του '90. Τα ποιήματα και τα διηγήματά του εκδόθηκαν αργότερα από τις Black Sparrow Press, σαν συλλογικοί τόμοι της δουλειάς του. Ήταν πραγματικά ένας πολύ παραγωγικός συγγραφέας. Έγραψε χιλιάδες ποιήματα, εκατοντάδες διηγήματα και έξι μυθιστορήματα, με αποτέλεσμα να εκδοθούν πάνω από 50 βιβλία του. Ακόμα και 10 χρόνια μετά το θάνατό του, συνεχίζονταν να εκδίδονται βιβλία του με ανέκδοτο υλικό, ενώ ακόμα και σήμερα επανεκδίδονται τα βιβλία του.
Επιρροές
Σημαντική επιρροή στο έργο του άσκησαν οι Άντον Τσέχοφ (Anton Chekhov), Knut Hamsun, Έρνεστ Χέμινγουεϊ (Ernest Hemingway), Τζον Φάντε (John Fante), Λουί-Φερντινάν Σελίν (Louis-Ferdinand Céline), Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (Fyodor Dostoyevsky), D.H. Lawrence και άλλοι, στους οποίους και αναφερόταν συχνά. Πολύ μεγάλη επιρροή είχε επίσης πάνω του και το Λος Άντζελες, και ήταν ένα από τα αγαπημένα του θέματα. Σε μια συνέντευξη που έδωσε το 1974, είχε πει χαρακτηριστικά: "Μένεις σε μια πόλη όλη σου τη ζωή, και καταλήγεις να ξέρεις κάθε δρόμο. Γνωρίζεις ολόκληρο το χωροταξικό σχέδιο της πόλης. Έχεις μια εικόνα του που βρίσκεσαι. ... Από τότε που μεγάλωσα στο Λ.Α., είχα πάντα τη γεωγραφική και πνευματική αίσθηση ότι ήμουν εδώ. Είχα αρκετό χρόνο να μάθω την πόλη. Δεν μπορώ να δω άλλο μέρος εκτός από το Λ.Α."
Θεματολογία
Τα έργα του Τσαρλς Μπουκόβσκι είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία αυτοβιογραφικά, αν και ακόμη κι αυτά, περιέχουν αρκετά φανταστικά στοιχεία. Έχοντας ζήσει περίπου μια δεκαετία στο περιθώριο, μέσα από απορία, αλκοολισμό και συνεχείς καβγάδες, συνέλεξε ένα τεράστιο ποσό εμπειριών, τις οποίες και άρχισε να αποτυπώνει σιγά σιγά στα γραπτά του. Η φιγούρα του πατέρα του φαίνεται πως τον καταδιώκει συνεχώς, αποτυπώνοντας άλλοτε μίσος και αηδία προς το πρόσωπό του, κι άλλοτε μια ανθρώπινη κατανόηση, αναγνωρίζοντας τις συνθήκες που δημιούργησαν την προσωπικότητα του πατέρα του.
Η εγκατάλειψη, ο πόνος, η φτώχεια, η απελπισία, εκφράζονται όλα μέσω των πρώιμων έργων του Μπουκόβσκι. Οι άνθρωποι που καταστράφηκαν επειδή δεν τους δόθηκε μια ευκαιρία, ή επειδή απλά δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι καλύτερο στις ζωές τους. Αλκοολικοί, άστεγοι, πόρνες, άνθρωποι που ζουν την κάθε στιγμή, χωρίς να περιμένουν τίποτα από το αύριο. Ο Μπουκόβσκι κατάφερε να διεισδύσει στις ψυχές αυτών των ανθρώπων, και να παρουσιάσει τα ταλέντα τους, τις προσωπικότητές τους, την ανθρωπιά τους. Με τρόπο λυρικό και όχι επιθετικό, κατακρίνει τους πολιτικούς, τους στρατιωτικούς και τον πόλεμο, το αμερικάνικο όνειρο και ολόκληρη την κοινωνία. Μετά τη σχετική αναγνώρισή του και την εξέλιξη της κοινωνικής του κατάστασης, ο Μπουκόβσκι αλλάζει λίγο και τη θεματολογία του. Παύει να μιλά μόνο για ιστορίες χαμένων ανθρώπων. Συναναστρεφόμενος με διαφορετικούς ανθρώπους, διανθίζει τα έργα του με σαρκαστικά σχόλια για την καινούρια του ζωή, ωριμάζοντας και μαλακώνοντας λίγο το ύφος του.
Κριτική
Από τη στιγμή του θανάτου του, ο Μπουκόβσκι έχει γίνει θέμα πάμπολλων άρθρων κριτικής απέναντι στη ζωή και το έργο του. Αν και αγαπήθηκε από πολλούς απλούς ανθρώπους και έγινε σύμβολο για ανθρώπους με ανικανότητες ή προβλήματα αλκοολισμού, οι ακαδημαϊκοί κριτικοί έχουν δώσει ελάχιστη σημασία στα γραπτά του. Θεωρείται όμως από πολλούς ως ένας πολύ σπουδαίος ποιητής, με μεγάλη επιρροή και πατέρας του κινήματος του βρώμικου ρεαλισμού. Οι Ζαν Ζενέ (Jean Genet) και Ζαν-Πωλ Σαρτρ (Jean-Paul Sartre) τον είχαν χαρακτηρίσει ως τoν "μεγαλύτερο ποιητή" της Αμερικής.
Βιβλιογραφία
Σε παρένθεση εμφανίζεται ο ελληνικός τίτλος του έργου, εφ' όσον έχει εκδοθεί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι
Κλειστά Γυμναστήρια Αχαΐας
Κλειστό «Δημήτριος Τόφαλος»
right|thumb|200px|Παλέ «Δημήτρης Τόφαλος»
Κατασκευάστηκε το 1995 στην συνοικία Μποζαΐτικα (Προάστιο) της Πάτρας. Έχει κεντρική σάλα χωρητικότητας 4.150 θέσεων με την προσθήκη ξύλινης κερκίδας 1.000 θεατών. Οι διαστάσεις της είναι 45μ. Χ 30μ. με 14μ. ύψος. Έχει ξύλινο παρκέ, φωτισμό έντασης 1.500 λουξ, καθώς και κλιματισμό. Διαθέτει επίσης αίθουσα βαρέων αθλημάτων με διαστάσεις 64,5μ. Χ 38,5μ. με 3,4μ. ύψος· η ποιότητα του δαπέδου είναι taraflex, διαθέτει φωτισμό προπονήσεων και κλιματίζεται. Έχει επίσης αίθουσα προθέρμανσης, με διαστάσεις 24,7μ. Χ 12,4μ. και 7,2μ. ύψος. Δάπεδο, φωτισμός, ακριβώς όπως η προηγούμενη. Μπορεί να φιλοξενήσει μπάσκετ, βολεϋ, χάντμπολ, πινγκ πογκ, άρση βαρών, ενόργανη και ρυθμική γυμναστική, πάλη και άλλα αθλήματα.
Το γήπεδο έχει φιλοξενήσει κατά καιρούς διάφορες μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις. Την κεντρική σάλα του Κλειστού «Δημήτριος Τόφαλος» χρησιμοποιούν ως έδρα τους τα σωματεία: Προμηθέας, Ολυμπιάδα Πατρών, και Α.Σ. Σφήκα.
Βοηθητικό Κλειστό «Δημήτριος Τόφαλος»
right|thumb|200px|Βοηθητικό «Δημ. Τόφαλος» Βρίσκεται Ε.Α.Κ. «Δημήτριος Τόφαλος» δίπλα στο ομώνυμο κλειστό γυμναστήριο και καλύπτει ανάγκες των αθλημάτων σάλας (μπάσκετ, βόλεϋ, κλπ). Οι διαστάσεις του είναι 70μ. Χ 40μ. με 14μ. ύψος. Το δάπεδο είναι ξύλινο/πλαστικό και ο φωτισμός 1.300 λουξ. Χρησιμοποιείται κυρίως για αγώνες τοπικών πρωταθλημάτων μπάσκετ και βόλεϋ.
Κλειστό Απόλλωνα
right|thumb|200px|Κλειστό Απόλλωνα Κατασκευάστηκε το 1992, ανήκει στον ερασιτέχνη Απόλλωνα Πατρών και έχει χωρητικότητα 3.500 θέσεων. Βρίσκεται στην συνοικία Περιβόλα της Πάτρας.
Ο αγωνιστικός χώρος έχει διαστάσεις 34μ. Χ 22μ. με ύψος 15μ., και μπορεί να φιλοξενήσει αγώνες μπάσκετ και βόλεϋ. Έχει δάπεδο παρκέ και φωτισμό 1.600 λουξ. Διαθέτει ακόμα αίθουσα γυμναστικής, ιατρείο, αποθεραπευτήριο-μασάζ, αποδυτήρια, αίθουσα συσκέψεων, αίθουσα VIP΄s, γραφεία, και δημοσιογραφικά θεωρεία.
Κλειστό Ολυμπιάδας
Έχει χωρητικότητα 2.500 θέσεις και βρίσκεται στην περιοχή Ταραμπούρα στην οδό Τείσωνος, πάροδο της οδού Ακρωτηρίου.
Οι διαστάσεις του αγωνιστικού χώρου είναι 36,5μ. Χ 33μ. με 15μ. ύψος. Το δάπεδο είναι παρκέ και ο φωτισμός έντασης 1.600 λουξ. Διαθέτει στη μια πλευρά μεγάλη υπερυψωμένη κερκίδα, χωρητικότητας 2.000 θεατών. Στην απέναντι πλευρά υπάρχει πτυσσόμενη κερκίδα που όταν ανοίγει αυξάνει τη συνολική χωρητικότητα του κλειστού συνολικά στους 3.000 θεατές. Υπάρχουν και πολλοί υποστηρικτικοί χώροι.
Το 1990, το τότε Δ.Σ. του συλλόγου Α.Ε.Π. Ολυμπιάς αγόρασε οικόπεδο εξ ιδίων πόρων στην περιοχή Ταραμπούρα για την κατασκευή ιδιόκτητου γηπέδου. Το 1992, ύστερα από την ξαφνική ανακοίνωση της έξωσης από το γήπεδο της οδού Φωκαίας, ξεκινά η κατασκευή ανοιχτού γήπεδο στο ιδιόκτητο οικόπεδο. Στις 25 Φεβρουαρίου 1997, εργασίες για την κατασκευή Κλειστού Γυμναστηρίου. Στις 5 Φεβρουαρίου 2000 ξεκινά επισήμως η λειτουργία του.
Κλειστό Ε.Α.Π.
Βρίσκεται στην συνοικία του Αγίου Διονυσίου της Πάτρας και κατασκευάστηκε το 1929, ενώ μέχρι το 2001 ήταν ανοικτό γήπεδο. Το 2001 "σκεπάστηκε" και έγινε σάλα με χωρητικότητα περίπου 2.000 θέσεις.
Κλειστό Πανεπιστημίου Πάτρας
right|thumb|200px|Κλειστό Πανεπιστημίου Πάτρας Ανήκει στο Πανεπιστήμιο Πάτρας και βρίσκεται εντός των εγκαταστάσεων του και δίπλα στο εκεί ποδοσφαιρικό γήπεδο, καθώς και πλησίον του οικισμού Μαγούλα. Χρησιμοποιείται μόνο από φοιτητές και όχι από κάποιο σωματείο.
Κλειστό Ροϊτίκων
right|thumb|200px|Κλειστό Ροϊτίκων Βρίσκεται στα Ροΐτικα στον πρώην Δήμο Παραλίας και χρησιμοποιείται από την Ε.Α. Παραλίας και την ακαδημία Α.Ε. Ροϊτίκων.
Κλειστό Εθνικού Σταδίου Πάτρας
right|thumb|200px|Κλειστό Εθνικού Σταδίου Πάτρας Βρίσκεται στις εγκαταστάσεις του Π.Ε.Α.Κ. Πατρών στην συνοικία Κουκούλι της Πάτρας, επί της οδού Πατρών-Κλάους. Χρησιμοποιείται από όλες τις ομάδες της Πάτρας και αποτελεί ένα από τα πιο ιστορικά γήπεδα-γυμναστήρια της πόλης.
Κλειστό Παναχαϊκής Γ.Ε.
right|thumb|200px|Κλειστό Γυμναστήριο Παναχαϊκής Κατασκευάστηκε το 1984 και βρίσκεται στην συνοικία Αγυιά της Πάτρας, δίπλα ακριβώς στο Στάδιο Παναχαϊκής. Ανήκει στην ερασιτεχνική Παναχαική Γ.Ε. και χρησιμοποιείται ως έδρα των τμημάτων μπάσκετ και βόλεϋ της πατραϊκής ομάδας. Έχει χωρητικότητα περίπου 500 θέσεων.
Κλειστό Α.Ο. Σκαγιοπούλειου
Βρίσκεται στην ομώνυμη συνοικία της Πάτρας και αποτελεί ιδιοκτησία του «Σκαγιοπούλειου» ορφανοτροφείου. Είναι η έδρα της ομάδος του ιδρύματος Α.Ο. Σκαγιοπούλειο, ενός συλλόγου με συμμετοχές στην Α΄ Εθνική Κατηγορία Μπάσκετ.
Κλειστό Προπονητήριο Λαδόπουλου
Κατασκευάστηκε το 2003 μέσα σε κάποια κτίρια της εγκαταλελειμμένης χαρτοβιομηχανίας Λαδόπουλου στην ομώνυμη συνοικία της Πάτρας. Χρησιμοποιείται κυρίως ως χώρος προπονήσεων αθλητών και σπάνια για αγώνες.
Κλειστό Αιγίου
Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της πόλης του Αιγίου και η κύρια είσοδος του είναι στην οδό Αιδηψού.
Κλειστα Γυμναστηρια
Σατενέ
Το Σατενέ (γαλλικά: Châteney) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Τομ Σούντμπι
Σταδιοδρομία
Ένας μέσος που σημείωσε 6 γκολ σε 39 εμφανίσεις για την εθνική ομάδα, συμμετείχε στους Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1984.
Ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας την πλευρά της νεολαίας του Σταγκ, τότε του Λαρβικ Ταρν, ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του, Ρεινταρ Ζούντμπ. Έκανε το ντεμπούτο του για την ανώτερη ομάδα του Λαρβικ Ταρν στην ηλικία των 16, έπαιξε εκεί για τρία χρόνια από το 1978 έως το 1980 στα 3. Τμήμα. Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε σε ένα 1. διαίρεση Λιν Φούτμπαλ το 1981, στη συνέχεια, μεταφέρθηκε στο Λίλεστρεμ ΣΚ το 1983 μια αντικατάσταση για το θρυλικό Τομ Λαντ.
Αναπτύχθηκε πλήρως στο Λίλεστρεμ ΣΚ, Ζούντμπ κλήθηκε μέχρι την εθνική ομάδα της Εθνική Νορβηγίας το 1983, από τον εθνικό προπονητή Τορ Ρστ Φοσεν. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον αγώνα με τη Εθνική Φινλανδίας, στη συνέχεια, την επόμενη χρονιά συμμετείχε στους Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1984.
Τον Δεκέμβριο του 1986, ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης τον άρπαξε από το Ραπίντ Βιέννης και ΦΚ Κολωνία, μετακόμισε σε ένα Α' εθνικής Ηρακλής Θεσσαλονίκης.
Με τη Νορβηγία, έπαιξε 39 αγώνες και σημείωσε 6 γκολ συνολικά μεταξύ 1983 και 1988, συμπεριλαμβανομένων: 25 Σεπτεμβρίου 1985 2-1 νίκη επί του Παγκόσμιου Πρωταθλητή Ιταλία στο Λέτσε. Στις 16 Ιουνίου 1987, 2-0 νίκη επί της Ευρώπης Πρωταθλητής Γαλλία στο Αληβααλ Στάδιο (Ullevaal Stadion), 14 Οκτωβρίου 1-1 ισοπαλία στο Παρκ ντε Πρενς (Ζούντμπ σκόραρε). Στις 30 Απριλίου 1986 1-0 νίκη επί της Αργεντινή με Μαραντόνα στο Αληβααλ Στάδιο (Ullevaal Stadion).
Στις 14 Σεπτεμβρίου 1988, η Νορβηγία συνάντησε τη Σκωτία στο Αληβααλ Στάδιο (Ullevaal Stadion) για τον πρώτο αγώνα τους για τα προκριματικά του Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1990. Στο πρώτο λεπτό του αγώνα, Ζούντμπ πήρε σοβαρά τραυματίες από ένα τάκλιν από τον Στηβ Νικολ ο οποίος ήταν ένας δεξιός μπακ εκπληκτικά εκεί στη μεσαία γραμμή κέντρο. Εκείνη τη στιγμή ο Σούντμπι κινούταν για να προστατεύσει την μπάλα κομψά. Έφυγε από τον αγωνιστικό χώρο με έναν επίδεσμο γύρω από το δεξί του γόνατο, οι οπαδοί συνέχιζαν να φωνάζουν το όνομά του.
Ο τραυματισμός και μετά από τρεις βαριές χειρουργικές επεμβάσεις τον παραμέρισε για δύο χρόνια. Δεν μπόρεσε ποτέ να επιστρέψει στον Ηρακλής Θεσσαλονίκης.
Ζούντμπ έκανε μια επιστροφή σε 2 διαίρεση Λιν Φούτμπαλ το 1990. Αυτός, αν και παίζει με ένα μόνο πόδι, και Λίλεστρεμ ΣΚ προωθείται σε 1. κατηγορία, όπου τερμάτισε 4ος το 1991 (Ζούντμπ 16 αγώνες πρωταθλήματος 3 γκολ), 5η το 1992 (20 αγώνες πρωταθλήματος 3 γκολ). "Εγκατέλειψε" ως ποδοσφαιριστής σε ηλικία 32 ετών το 1993 με 14 αγώνες πρωταθλήματος 5 γκολ είναι ένας από τους καλύτερους παίκτες στη Νορβηγία τότε.
Η Ζούντμπ εργάζεται ως διευθύντρια μάρκετινγκ της Νορβηγική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία από την 1η Οκτωβρίου 2007.
Κτζετιλ Οσβολντ, πρώην συμπαίκτης στο Λίλεστρεμ ΣΚ και την εθνική ομάδα και οι δύο, ο οποίος έχει παίξει για μια ελληνική ομάδα Π.Α.Ο.Κ., απάντησε όταν ρωτήθηκε ποιος είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που έχει παίξει ποτέ με: «Τομ Ζούντμπι. Είχε όλα, ένα πλήρες παίκτη ποδοσφαίρου - απλά».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Νορβηγίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νορβηγίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιν Φούτμπαλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τίπελιγκαεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίλεστρεμ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Νορβηγοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Δημοτικός Αερολιμένας Κάσου
Ο Δημοτικός Αερολιμένας Κάσου (συντομογραφίες: IATA: KSJ, ICAO: LGKS, ΥΠΑ: ΔΑΚΑ) βρίσκεται σε απόσταση 1 χιλιομέτρου από την πρωτεύουσα του νησιού Φρυ. Κύριες δραστηριότητες του Αερολιμένα είναι η εξυπηρέτηση των αεροπορικών επιβατών και η στάθμευση των αεροσκαφών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κάσο Κασου
Σημαία του Ισημερινού
250px|right|thumb|Η Κρατική σημαία του Ισημερινού. [[Αρχείο:FIAV 011000.svg|23px Αναλογία: 1:2]]
Με το νόμο της 5ης Δεκεμβρίου 1900 (Registro Oficial No.1272) δηλώνεται ότι η κρατική σημαία του Ισημερινού είναι διαφορετική στα σύμβολα από αυτές των άλλων κρατικών σημαιών: η διαφορά είναι ότι οι κρατικές σημαίες έχουν το εθνόσημο του Ισημερινού και οι πολιτικές σημαίες όχι. Εντούτοις, στην πράξη η κρατική σημαία χρησιμοποιείται συχνά ως πολιτική σημαία. Οι αναλογίες της πολεμικής σημαίας είναι 2:3, διαφορετικά είναι ίδιες με αυτές της κρατικής σημαίας. Η σημαία του Ισημερινού είναι τρίχρωμη, με τρεις οριζόντιες λωρίδες, χρώματος κίτρινου (επάνω), μπλε και κόκκινου, με το εθνόσημο της χώρας στο κέντρο.
Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 22 Οκτωβρίου του 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισημερινός Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Ισημερινού
Λαμονγκάν
thumb|250px|Το Λαμονγκάν το 1985 Το Λαμονγκάν (Gunung Lamongan) είναι μικρό ενεργό ηφαίστειο στην ανατολική Ιάβα. Βρίσκεται ανάμεσα στο ηφαιστειακό σύμπλεγμα της καλντέρα Τενγκέρ - Σεμέρου και του ηφαιστειακού συμπλέγματος Ιγιάνγκ-Αργκαπούρα. Το ηφαίστειο έχει ύψος 1651 μέτρα. Η πρώτη του έκρηξη καταγράφηκε το 1799 και η πιο πρόσφατη ηφαιστειακή δραστηριότητα στο βουνό έλαβε χώρα το 1898.
Το Λαμονγκάν βρίσκεται σε ένα ηφαιστειακό πεδίο που φέρει το όνομά του. Το ηφαιστειακό πεδίο Λαμονγκάν έχει έκταση 260 τετραγωνικά χιλιόμετρα και περιέχει πέρα από το ηφαίστειο άλλες ενενήντα ηφαιστειακές φλέβες, 61 κώνοι στάχτης και 29 μάαρ, κάποια από τα οποία διαθέτουν λίμνες. Μάαρ με λίμνες βρίσκονται στα ανατολικά και τα δυτικά, ενώ τα στεγνά μάαρ κυρίως στα βόρεια. Ο αριθμός των 90 φλεβών είναι μεγάλος για ένα ηφαίστειο στην Ινδονησία, όμως υπάρχουν ακόμη μεγαλύτερα ηφαιστειακά πεδία, π.χ. στο Μεξικό. Η ψηλότερη κορυφή ονομάζεται Γκουνούνγκ Ταρούμπ, ενώ ο ενεργός κώνος βρίσκεται 750 μέτρα νοτιοανατολικά της κορυφής. Ανάμεσά τους βρίσκεται μια ρωγμή. Ένας τρίτος κώνος, ο Γκουνούγκ Τζούπου (Tjupu) βρίσκεται στα βόρεια και έχει 800 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.
Το ηφαίστειο από το 1799 μέχρι το 1898 παρήγαγε περίπου 15 εκρήξεις, με αποτέλεσμα να είναι ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια της Ινδονησίας κατά τον 19ο αιώνα. Οι εκρήξεις ήταν φρεατικές, φρεατομαγματικές και μαγματικές. Υπάρχουν αποθέσεις λαχάρ γύρω από το ηφαίστειο, όμως δεν υπάρχουν καταγεγραμμένα στοιχεία για κάποιο λαχάρ. Η λάβα που εκχύθηκε από το βουνό είχε βασαλτική σύσταση. Στον 20ο αιώνα καταγράφηκαν τέσσερα μεγάλα σεισμικά σμήνη, το 1925, 1978, 1985 και 1988-1989, τα οποία δημιούργησαν ρήγματα με κατεύθυνση προς τα βορειοανατολικά. Για την καλύτερη μελέτη τους δημιουργήθηκε ένα παρατηρητήριο στο βουνό. Σήμερα το βουνό καλύπτεται από βλάστηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ινδονησίας
Δημοκρατία του Αφγανιστάν
Η Δημοκρατία του Αφγανιστάν (νταρί: جمهوری افغانستان, παστού: د افغانستان جمهوریت) ήταν το όνομα της πρώτης δημοκρατίας του Αφγανιστάν, η οποία συστήθηκε το 1973, όταν ο Μοχάμεντ Νταούντ Χαν εκθρόνισε τον ξάδερφό του, βασιλιά Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ, μέσω ενός αναίμακτου πραξικοπήματος. Ο Νταούντ ήταν γνωστός για την προοδευτική του πολιτική και τις προσπάθειες εκσυγχρονισμού της χώρας με τη βοήθεια τόσο της Σοβιετικής Ένωσης όσο και των Ηνωμένων Πολιτειών, μεταξύ άλλων.
Σχηματισμός
Τον Ιούλιο του 1973, ενώ ο τελευταίος βασιλιάς του Αφγανιστάν, Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ βρισκόταν στην Ιταλία και υποβαλόταν σε οφθαλμολογικές χειρουργικές επεμβάσεις, αλλά και θεραπείες για προβλήματα που είχε στην οσφυϊκή χώρα, ο ξάδερφος του και πρώην πρωθυπουργός Μοχάμεντ Νταούντ Χαν πραγματοποίησε πραξικόπημα και σύστησε δημοκρατική κυβέρνηση. Ο Νταούντ Χαν είχε αναγκαστεί να παραιτηθεί από τη θέση του πρωθυπουργού από τον Ζαχίρ Σαχ μια δεκαετία νωρίτερα. Ο βασιλιάς παραιτήθηκε τον επόμενο μήνα θέλοντας να αποφύγει τον κίνδυνο πραγματοποίησης ενός εμφύλιου πολέμου.
Μονοκομματική διακυβέρνηση
Μετά την κατάληψη της εξουσίας, ο Πρόεδρος Μοχάμεντ Νταούντ Χαν ίδρυσε το δικό του πολιτικό κόμμα, το Εθνικό Επαναστατικό Κόμμα. Αυτό το κόμμα έγινε η μοναδική εστία της πολιτικής δραστηριότητας στη χώρα. Η λογιά τζιργκά (εθνοσυνέλευση) ενέκρινε ένα νέο σύνταγμα το οποίο καθιέρωσε προεδρικό μονοκομματικό κράτος τον Ιανουάριο του 1977, ενώ η πολιτική αντιπολίτευση καταπιεζόταν, μερικές φορές με τη χρήση βίας.
Επίσης, το 1973, ο πρώην πρωθυπουργός του Αφγανιστάν Μοχαμάντ Χασίμ Μαϊβαντβάλ κατηγορήθηκε ότι σχεδίασε πραξικόπημα, αν και δεν είναι σαφές εάν το σχέδιο στόχευε πραγματικά στη νέα δημοκρατική κυβέρνηση ή στη μόναρχία η οποία είχε μέχρι τότε καταργηθεί. Ο Μαϊβαντβάλ συνελήφθη και φέρεται ότι διέπραξε αυτοκτονία στη φυλακή πριν από τη δίκη του, αλλά η ευρέως διαδεδομένη φήμη αναφέρει ότι βασανίστηκε μέχρι θανάτου.
Άνοδος του κομμουνισμού
Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Νταούντ, οι σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση επιδεινώθηκαν. Θεώρησαν τη μετατόπισή του σε μια πιο φιλικά προσκείμενη προς τη Δύση διακυβέρνηση ως επικίνδυνη, συμπεριλαμβανομένης της κριτικής του Νταούντ για την ένταξη της Κούβας στο Κίνημα των Αδεσμεύτων και την εκδίωξη από τον Νταούντ των Σοβιετικών στρατιωτικών και οικονομικών συμβούλων. Η καταστολή της πολιτικής αντιπολίτευσης έστρεψε και το υποστηριζόμενο από τη Σοβιετική Ένωση Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα, έναν σημαντικό σύμμαχο του στο πραξικόπημα του 1973 κατά του βασιλιά, εναντίον του.
Ο Νταούντ το 1978 είχε επιτύχει ελάχιστα όσα είχε σχεδιάσει για να επιτύχει. Η αφγανική οικονομία δεν είχε πραγματοποιήσει πραγματική πρόοδο και το αφγανικό επίπεδο διαβίωσης δεν είχε βελτιωθεί. Ο Νταούντ δέχθηκε επίσης πολλές κριτικές σχετικά με το μονοκομματικό σύνταγμα του το 1977 το οποίο τον απομάκρυνε από τους πολιτικούς του υποστηρικτές.
Όταν οι Αφγανοί από το 1978 είχαν απογοητευτεί από την «άπραγη» διακυβέρνηση του Νταούντ, μόνο οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος αναγνωρίστηκαν από ορισμένους ως οικονομική και κοινωνική μεταρρύθμιση. Μέχρι αυτήν την στιγμή, οι δύο κύριες ομάδες του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος, που προηγουμένως ήταν περιορισμένες σε έναν αγώνα εξουσίας, είχαν φτάσει σε μια εύθραυστη συμφωνία για συμφιλίωση. Αξιωματικοί του στρατού που ήταν προσκείμενοι προς τους κομμουνιστές σχεδίαζαν ήδη ήδη κίνημα εναντίον της κυβέρνησης. Σύμφωνα με τον Χαφιζουλάχ Αμίν, ο οποίος έγινε αρχηγός του Αφγανιστάν το 1979, το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα είχε αρχίσει να σχεδιάζει το πραξικόπημα το 1976, δύο χρόνια πριν αυτό πραγματοποιηθεί.
Εξέγερση του Σαούρ
εναλλ.=|μικρογραφία|242x242εσ|Η Καμπούλ μία μέρα μετά την εξέγερση
Το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα κατέλαβε την εξουσία μέσω ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος το 1978, το οποίο έγινε γνωστό ως εξέγερση του Σαούρ. Στις 27 Απριλίου, στρατεύματα από την στρατιωτική βάση στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Καμπούλ άρχισαν να κινούνται προς το κέντρο της πρωτεύουσας. Χρειάστηκαν μόνο 24 ώρες για την εδραίωση της εξουσίας, μέσω ταχείας προώθησης, συμπεριλαμβανομένων μιας αεροπορικής επιδρομής στο προεδρικό μέγαρο και των μονάδων των εξεγερμένων στρατευμάτων, τα οποία γρήγορα κατέλαβαν κρίσιμους κόμβους και γραμμές επικοινωνίας. Ο Νταούντ και το μεγαλύτερο μέρος της οικογένειάς του εκτελέστηκαν την επόμενη μέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην χώρες του Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες Κατηγορία:Πρώην κράτη της Κεντρικής Ασίας
Άιβαρ Κούουσμαα
Ο Άιβαρ Κούουσμαα (εσθονικά: Aivar Kuusmaa, 12 Ιουνίου 1967) είναι Εσθονός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως σούτινγκ γκαρντ και νυν προπονητής.
Σταδιοδρομία
Ο Κούουσμαα κέρδισε την Πρώτη Κατηγορία Καλαθοσφαίρισης Σοβιετικής Ένωσης το 1991 ως μέλος της Τάλιν Κάλεβ. Ο Κούουσμαα έπαιζε κυρίως στην Εσθονία, αλλά πέρασε επίσης τρεις σεζόν στην Ελλάδα, με τον Παναθηναϊκό και μία σεζόν στο Βέλγιο, με το Λιέζ Μπασκέτ. Επίσης, κατά τη διάρκεια της θητείας του στον Σοβιετικό Στρατό, ο Κούουσμαα τοποθετήθηκε στην Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Λετονίας και έπαιζε στον τοπικό αθλητικό σύλλογο στρατού Ρίγα ΑΣΚ.
Μετά τη συνταξιοδότησή του το 2005, ήταν προπονητής στις ΜΚ Κάλεβ/Κράμο (2005–2007 & 2010–2012), ΤΤΟ ΚΚ (2007–2010) και AVIS Ουτίλιτας Ράπλα (2014–2018). Ο Κούουσμαα έχει επίσης ελληνική ιθαγένεια με το επώνυμο Μαγουλάς.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εσθονοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σοβιετικοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρίγα ΑΣΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές εσθονικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Κάλεβ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες εσθονικής καταγωγής Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιέζ Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Βελγίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βελγικών συλλόγων Κατηγορία:Εσθονοί προπονητές καλαθοσφαίρισης
Σατενουά (Ωτ-Σον)
Το Σατενουά (γαλλικά: Châtenois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Σωμερσέν
Το Σωμερσέν (γαλλικά: Chaumercenne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Στρατηγικόν του Κεκαυμένου
Το Στρατηγικόν του Κεκαυμένου αποτελεί συμβουλευτικό εγχειρίδιο πάνω σε στρατιωτικά και πολιτικά θέματα, που γράφτηκε από τον Βυζαντινό στρατηγό Κεκαυμένο (περί της ταυτότητάς του οι απόψεις διίστανται) στα τέλη της δεκαετίας του 1070.
Σημασία
Παρ' όλο που δεν είναι ακριβώς ένα πρακτικό εγχειρίδιο απευθυνόμενο σε στρατιωτικούς ή γεμάτο με συμβουλές και θεωρητικές πραγματείες περί του πολέμου, το Στρατηγικόν του Κεκαυμένου είναι ένα κείμενο μοναδικό στο είδος του εξαιτίας του συμβουλευτικού χαρακτήρα του. Η μοναδικότητά του δε σταματά εδώ: παρέχει μια εικόνα για το δημόσιο και ιδιωτικό βυζαντινό βίο ανεπανάληπτη και εκ των έσω. Είναι μια ζωντανή μαρτυρία για την ιστοριογραφία, που προσπαθεί να αντλήσει πληροφορίες για αυτή την τόσο ευαίσθητη περίοδο της βυζαντινής ζωής. Ο 11ος αιώνας είναι ένας αιώνας αναταραχών και σταδιακής απώλειας εδαφών για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η βαθμιαία συρρίκνωση και η ανασφάλεια των ανθρώπων που κατοικούν στα εδάφη της είναι εμφανής.
Η Αυτοκρατορία στα συγκεκριμένα χωροχρονικά πλαίσια παρουσιάζει έντονο ενδιαφέρον, διότι από τη μία παρατηρείται σχετική αναβάθμιση του πνευματικού τομέα και από την άλλη ηθική κρίση και εμφύλιοι σπαραγμοί. Η ηθική κρίση, ο εμφύλιος σπαραγμός και η πνευματική αναβάθμιση, αν και στοιχεία αντιφατικά, επηρεάζουν τη ζωή των ανθρώπων σε ένα ομοιογενές κράτος, πόσω μάλλον στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, που συγκροτείται από ένα συνονθύλευμα λαών με μόνα στοιχεία ενότητας τη χριστιανική πίστη και την υπηρεσία τους στην Αυτοκρατορία.
Χρονολογική τοποθέτηση και περίληψη του Στρατηγικού
Το κείμενο τοποθετείται χρονικά μετά την καταστροφική για την αυτοκρατορία μάχη του Μαντζικέρτ (1071) και περιέχει πλήθος οδηγιών, που αντανακλούν τη μακρά πείρα τού συγγραφέα ως στρατηγού και κυβερνήτη θέματος («επαρχίας»). Επειδή ο τελευταίος αυτοκράτορας που μνημονεύεται στο κείμενο ως ανάσσων βασιλιάς είναι ο Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας (1071-1078), σημειώνεται δε ότι ο πατριάρχης Ιωάννης Ξιφιλίνος είχε αποβιώσει (1075), τεκμαίρεται ότι το εγχειρίδιο γράφτηκε μεταξύ των ετών 1075 και 1078.
Διαιρείται σε έξι τμήματα:
Κεκαυμένος: Μια κριτική ματιά στη ζωή του 11ου αιώνα
Μελετώντας τις απόψεις του Κεκαυμένου για το σπίτι και τις ιδιωτικές υποθέσεις, είναι δυνατόν να ανάγουμε την οπτική γωνία του συγγραφέα σε γενικότερες αρχές που διέπουν ιστορικά τη βυζαντινή κοινωνική ζωή κατά τον 11ο αιώνα. Στην παρ. 35 περί φροντίδας του νοικοκυριού, ο συγγραφέας ισχυρίζεται πως «δεν υπάρχει καλύτερος πόρος ζωής από το να εργάζεσαι τη γη». Η αγροτική οικονομία κατά τον 11ο αιώνα γενικά ανθεί στο Βυζάντιο και φαίνεται μάλιστα πως οι Βυζαντινοί σε ορισμένους κλάδους της γεωργικής παραγωγής, όπως η μελισσοκομία, ήταν περισσότερο προηγμένοι από τους αγρότες της Δύσης. Ανοδική, επίσης πορεία ακολουθεί η κτηνοτροφία, σε σημείο που παρατηρούνται εξαγωγές κρεάτων από ιταλούς έμπορους προς τη Δύση. Είναι λογικό, λοιπόν, να θεωρείται η αγροτική ενασχόληση πόρος ζωής, αν και απ ό,τι φαίνεται ο Κεκαυμένος ανήκει σε εύπορη οικογένεια, η οποία δεν έχει εμπλακεί στο σκληρό για τους άνεξάρτητους αγρότες -με μικρό κλήρο- σύστημα δανεισμού. Aλλωστε ο συγγραφέας είναι ενάντιος στο δανεισμό και τον θεωρεί πηγή κακών
Στην παρ. 36 αναφέρεται στο ρόλο της πίστης και της ακολουθίας της λειτουργίας στη ζωή του ατόμου, θεωρώντας πως είναι το υπόβαθρο για τη σωτηρία της ψυχής. Αληθεύει το γεγονός πως οι Βυζαντινοί παρουσιάζονται εν γένει πιστοί σε κάθε στιγμή της ζωής τους. Ωστόσο, οι δυτικοί συγγραφείς σε πολλές περιπτώσεις, εντυπωσιασμένοι από τα σκάνδαλα της αυλής και την κοσμική λάμψη του ορθόδοξου τελετουργικού, αμφισβήτησαν την ηθική συνοχή του βυζαντινού Χριστιανισμού. Το θρησκευτικό πεδίο κεντρίζει το ενδιαφέρον του ερευνητή, γιατί παρόλο που η εκκλησία περιφρονούσε την καθομιλουμένη, δεν έμεινε ανεπηρέαστη από τις σημαντικές κοινωνικές και πολιτισμικές εξελίξεις αυτής της περιόδου. Αντίθετα έγινε, ενίοτε, το επίκεντρο τέτοιων αλλαγών, όπως φαίνεται στις τάσεις εξατομίκευσης της ζωής μέσω του μοναχισμού, ή στο θέμα της λαϊκής πατρωνείας της ζωής των μοναστηριών.
Στην παρ.37 εκφράζει την απέχθειά του για τις οικονομικές υπηρεσίες του δημοσίου και τα καθήκοντα του φοροεισπράκτορα, και αντιτίθεται στο ισχύον σύστημα είσπραξης φόρων, θεωρώντας πως βλάπτει οικονομικά τον ανάδοχο και επιπλέον μειώνει τη δημόσια εικόνα του. Είναι κριτικός απέναντι στο σύστημα είσπραξης φόρων και την επιβολή επιπρόσθετων φόρων στις επαρχίες, γιατί η επικρατούσα πρακτική έδωσε μια καλή ευκαιρία στους αυτοκρατορικούς πράκτορες μια καλή ευκαιρία να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους των επαρχιών. Αντίθετος επίσης παρουσιάζεται και στο θέμα της εξαγοράς αξιωμάτων (παρ.60). Γεγονός είναι ότι η αδιάκριτη παραχώρηση τιμητικών τίτλων μέσω της εξαγοράς διατάραξε το ισχύον σύστημα αξιών και επιβάρυνε σημαντικά το κρατικό θησαυροφυλάκιο. Μόνο στην περίοδο του Νικηφόρου Βοτανειάτη ο αριθμός των αυλικών πλησίαζε τις δέκα χιλιάδες και ο Βοτανειάτης δεν μπορούσε να πληρώσει τις συντάξεις που δικαιούνταν να αποκτήσουν.
Οικογένεια
Διάχυτες στο Γ΄ Μέρος του Στρατηγικού οι απόψεις του Κεκαυμένου για τη δομή της οικογένειας, δείχνουν προς την κατεύθυνση της «πυρηνικής οικογένειας», σε αντανάκλαση της δομής της αυτοκρατορικής οικογένειας. Η επιστροφή στην πυρηνική οικογένεια είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της κοινωνικής ζωής της Αυτοκρατορίας. Απλό συλλογικό κύτταρο η βυζαντινή οικογένεια ζει και δραστηριοποιείται μέσα στο σπίτι της, στο οποίο ο ρόλος της γυναίκας είναι ουσιώδης. Η αρχή και οι κανόνες της τεκνοποίησης είναι συνδεδεμένοι αποκλειστικά με το γάμο, μοναδική φυσική και νόμιμη ένωση στα μάτια του νομοθέτη. Ο Κεκαυμένος παρουσιάζεται αντίθετος προς το δεύτερο γάμο (παρ.57), ο οποίος ουσιαστικά επιτράπηκε νομοθετικά μετά τον 6ο αιώνα, καθώς ζει σε μια περίοδο κατά την οποία τα οικογενειακά ήθη αλλάζουν και η μοιχεία ή οι εξώγαμοι δεσμοί αντιμετωπίζονται με συγκατάβαση. Πρωταρχικό του μέλημα, λοιπόν, είναι να προφυλάξει τη δική του οικογένεια από την νεοεμφανιζόμενη ελευθεριότητα των ηθών. Με βάση αυτό το στοιχείο εκφράζει αρκετά συντηρητικά τις απόψεις του για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, αλλά και την έντονη καχυποψία του στις κοινωνικές σχέσεις.
Αποτέλεσμα της εμμονής στην ιδέα της πυρηνικής οικογένειας είναι το γεγονός πως η ζωή παίρνει έναν αυστηρά ιδιωτικό χαρακτήρα. Το θέατρο, τα κοσμικά κτήρια σε ρυθμό βασιλικής και οι στοές, άλλοτε χώροι εμπορίου, συναλλαγής και συνάθροισης, έχουν εξαφανιστεί. Ο ιππόδρομος επιζεί μόνο στην Κωνσταντινούπολη, αλλά λειτουργεί λίγες μέρες το χρόνο, ως τόπος αυτοκρατορικών τελετών. Ο κόσμος περνά τη ζωή του μέσα στα σπίτια με τρόπο πολύ διαφορετικό απ ότι στο παρελθόν.
Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο αφορά στη θέση των γυναικών στο κοινωνικό πλέγμα του βυζαντινού βίου. Στις παραγράφους 39 και 51 του Στρατηγικού διακρίνονται οι απόψεις του συγγραφέα για τη θέση των γυναικών. Η γυναίκα ως κόρη και κατόπιν ως σύζυγος βρίσκεται ουσιαστικά υπό περιορισμό. Απαγορεύεται να τη βλέπουν ξένα μάτια, ακόμη και εκείνα των φίλων της οικογένειας. Είναι υποχρεωμένη να παντρεύεται νέα και να είναι εντελώς υποταγμένη στον άντρα της. Είναι μια μορφή του γυναικωνίτη και όχι της κοινωνικής ζωής. Οι ενασχολήσεις της επικεντρώνονται στην ανάγνωση των Γραφών και τα οικιακά. Οφείλει να απέχει από τις διασκεδάσεις της πόλης και δεν κάνει παρέα με ελαφρές γυναίκες ή άνδρες που δεν αρέσουν στον άνδρα της. Τούτη την εικόνα προβάλλουν οι διανοούμενοι της βυζαντινής κοινωνίας, οι άνθρωποι της θρησκείας και οι λόγιοι. Το ανώτατο όριο της εκλέπτυνσής και του στολίσματός της είναι τα πολύ λεπτά υφάσματα, παρά τις σχετικές επικρίσεις της Εκκλησίας.
Το ελεύθερο διαζύγιο και η χωριστή περιουσία των συζύγων, στοιχεία της ρωμαϊκής κοινωνίας που αναγνωρίζονταν στο Βυζάντιο ως τον 8ο αιώνα από τον Ιουστινιάνειο Κώδικα, έχουν πλέον αντικατασταθεί από την έννοια της οικογενειακής περιουσίας ως αδιαίρετου συνόλου. Τούτο το στοιχείο περιόρισε σημαντικά τις ελευθερίες της και τη δυνατότητά της για αυτοδιάθεση. Η γυναίκα βγαίνει και πάλι από το γυναικωνίτη προς το τέλος του 11ου αιώνα και η αλλαγή ξεκινά από τους αυτοκρατορικούς και αριστοκρατικούς κύκλους, Τότε εμφανίζονται αρκετές δραστήριες, μορφωμένες και πολιτικά οξυδερκείς γυναίκες, όπως η Άννα Δαλασσηνή, επίσημη συγκυβερνήτης με το γιο της αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ ή η Ειρήνη Δούκαινα, σύζυγος του Αλέξιου Α΄, που ακολουθούσε τον αυτοκράτορα ακόμη και στις εκστρατείες του. Γυναίκες όπως η Ειρήνη, η χήρα του Ανδρόνικου, που υπήρξε προστάτιδα και χορηγός πολλών λογίων και συγγραφέων.
Aλλες παράμετροι που αναδεικνύονται μέσα από τη γραφή του Κεκαυμένου είναι οι σχέσεις οικογένειας και παιδιών. Αν και ο Κεκαυμένος δεν υποστηρίζει τη σωματική τιμωρία, εντούτοις η συμβουλή του είναι «να τους μαστιγώνεις, όχι με ραβδί αλλά με τα λόγια, και δεν θα μαστιγωθούν ποτέ από κανέναν άλλον» (παρ.56). Σε άλλο σημείο (παρ. 45), μιλά για σεβασμό απέναντι στους γιους και τις κόρες, ως παραδειγματική συμπεριφορά από την οποία θα αντλήσουν οι νέοι. Η παρατήρησή του ωστόσο είναι ωφελιμιστική, στο βαθμό που επιθυμεί σε αντάλλαγμα την ίδια συμπεριφορά σεβασμού από τα παιδιά του όταν μεγαλώσουν. Στην πραγματικότητα στη βυζαντινή κοινωνία όποιος αγαπά πολύ τιμωρεί πολύ. Οι σωματικές τιμωρίες συνιστώνται, όπως και οι επιπλήξεις. Η ανατροφή των παιδιών επεκτείνεται και στην επίβλεψη των συναναστροφών τους και δεν τους επιτρέπεται να δημιουργήσουν σχέσεις με παιδιά κακής ή υποδεέστερης ανατροφής. Η οικογένεια σημαίνει για τα παιδιά σεβασμό προς τους γονείς, υποταγή και υπακοή και δεν ελπίζουν σε οποιαδήποτε άλλη αμοιβή από την ικανοποίηση ότι έχουν ευχαριστήσει τον πατέρα τους.
Ιατροί - μάντεις - κοινωνικές σχέσεις
Ένα άλλο θέμα στο οποίο χρειάζεται να δοθεί κάποια έμφαση, είναι το γεγονός της έντονης καχυποψίας την οποία εκφράζει ο συγγραφέας, απέναντι σε όσους δε βρίσκονται μέσα στον οικογενειακό ιστό. Στις παραγράφους 39, 40 και 41 συμβουλεύει να «μη φιλοξενούνται φίλοι στο σπίτι», «να μη φανερώνεις σε κανέναν τα μυστικά σου» και «πώς να διαλέγεις τους φίλους σου». Οι παραινέσεις του είναι ενδεικτικές ενός κλίματος καχυποψίας, της κοινωνικής απομόνωσης που διακρίνει την πυρηνική οικογένεια και του ιδιωτικού συμφέροντος, που έχει εισχωρήσει σε όλες σχεδόν τις πτυχές της κοινωνικής ζωής. Ωστόσο, θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας πως ο ο Κεκαυμένος έζησε σε ένα δύσκολο αιώνα και οι απόψεις του αντικατοπτρίζουν μια κοινωνία σε κατάσταση αβεβαιότητας και ανησυχίας, με έντονο συναγωνισμό για να αδράξει κανείς τις ευκαιρίες που πρόσφερε η διάλυση της παλαιάς τάξης πραγμάτων.
Στις παρ. 55 και 61 καταφέρεται εναντίον των ιατρών και των μάντεων. Τους θεωρεί τσαρλατάνους, με μοναδικό τους στόχο να απομυζούν τους ασθενείς οι πρώτοι, τους αδαείς οι δεύτεροι. Ουσιαστικά, η στάση των Βυζαντινών απέναντι στην ιατρική διαφοροποιήθηκε μεταξύ 9ου και 12ου αιώνα. Ενώ τον 9ο αιώνα δε γίνεται σημαντική αναφορά στην ύπαρξή τους, εκτός ελάχιστων περιπτώσεων με ασαφές περιεχόμενο, στα τέλη του 10ου αιώνα οι γιατροί περιγράφονται λεπτομερώς ως φιλοχρήματοι και ανίκανοι να θεραπεύσουν τους ασθενείς τους. Ωστόσο, όπως και στις άλλες επιστήμες η κυριότερη συνεισφορά των βυζαντινών στην Ιατρική ήταν η διατήρηση της κλασικής κληρονομιάς. Κατά τον 12ο αιώνα η ιατρική αντιμετωπίζεται με σκωπτική μάλλον διάθεση, αλλά οι εξελίξεις της στον οργανωτικό τομέα δείχνουν μια πειραματική λειτουργικότητα, όπως φαίνεται στην περίπτωση της επιστημονικής ανατομίας. Για τους μάντεις περιγραφή δίνει ο Θεόδωρος Βαλσάμων, ο οποίος αναφέρει ότι ακόμη και οι πιο συνετοί χρησιμοποιούσαν μαντικές πρακτικές για να εξασφαλίσουν τη γνώση του μέλλοντος, γεγονός που φαντάζει λογικό σε εποχές ανασφάλειας και όχι για το Βυζαντινή Αυτοκρατορία μόνον.
Στην παρ.58 ο συγγραφέας του Στρατηγικού αναφέρεται στο «πώς να φέρεται ο τοπικός ευγενής στους ανθρώπους της περιοχής του», έτσι ώστε να μην ξεσηκωθούν εναντίον του, γεγονός που μας οδηγεί στο θέμα της διαστρωμάτωσης στις τοπικές κοινωνίες. Σε κάθε τοπική κοινωνία, αγροτική ή αστική υπάρχουν άρχοντες που παίζουν κυρίαρχο ρόλο ως επικεφαλής της τοπικής διοίκησης. Αυτοί οι άρχοντες μέλη αριστοκρατικών οικογενειών της επαρχίας ήρθαν συχνά σε σύγκρουση με την κεντρική εξουσία, ξεσηκώνοντας και τον υπόλοιπο πληθυσμό. Στην πραγματικότητα έπαιζαν το ρόλο του «προστάτη» ή πάτρωνα, ιδιαίτερα στην επαρχία όπου στην πλειοψηφία τους οι αγρότες ήταν εξαρτημένοι από κάποιον μεγαλοϊδιοκτήτη. Την εξουσία του ο γαιοκτήμων την ασκούσε με διάφορους τρόπους. Παράλληλα με τις εκτάσεις γης όπου δούλευαν εξαρτημένοι αγρότες ή πάροικοι ή εκείνες στις οποίες εργάζονταν μισθίοι και δούλοι, οι βυζαντινοί γαιοκτήμονες είχαν και τα λεγόμενα άυλα δικαιώματα, που τους επέτρεπαν να οικειοποιούνται την πρόσθετη εργασία ελεύθερων φορολογούμενων αγροτών.