cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δυτική Βεγγάλη
Ετυμολογία
Η προέλευση του ονόματος Βεγγάλη (Μπάνγκλα και Μπόνγκο στα Βεγγαλικά) είναι άγνωστη. Μια θεωρία υποδηλώνει ότι η λέξη προέρχεται από το "Μπανγκ", μια Δραβιδική φυλή που εγκατέστησε την περιοχή γύρω στο 1000 π.Χ.. Η βεγγαλική λέξη Μπόνγκο μπορεί να προέρχεται από το αρχαίο βασίλειο Βάνγκα (ή Μπάνγκα). Παρόλο που κάποια πρώιμη λογοτεχνία στα σανσκριτικά αναφέρει το όνομα Βάνγκα, η πρώιμη ιστορία της περιοχής είναι ασαφής.
Στο τέλος της βρετανικής κυριαρχίας πάνω από την ινδική υποήπειρο, η περιοχή της Βεγγάλης διαιρέθηκε το 1947 κατά μήκος των θρησκευτικών γραμμών στα ανατολικά και δυτικά. Το ανατολικό τμήμα έγινε γνωστό ως Ανατολικό Πακιστάν, η οποία αποτελούσε την ανατολική πτέρυγα του νεοσύστατου Πακιστάν και το δυτικό μέρος έγινε γνωστό ως Δυτική Βεγγάλη, το οποίο συνέχισε ως ινδική πολιτεία.
Το 2011 η κυβέρνηση της Δυτικής Βεγγάλης πρότεινε την μετονομασία του επίσημου ονόματος της πολιτείας σε ΠαστσίμΜπάνγκα (পশ্চিমবঙ্গ Pôshchimbônggô). Αυτό είναι το εγγενές όνομα της πολιτείας, που σημαίνει κυριολεκτικά δυτική Βεγγάλη στην τοπική γλώσσα, τα Βεγγαλικά. Τον Αύγουστο του 2016, η Νομοθετική Συνέλευση της Δυτικής Βεγγάλης πέρασε ένα άλλο ψήφισμα για την αλλαγή του ονόματος της Δυτικής Βεγγάλης σε "Μπάνγκλα" στα Χίντι, "Μπενγκάλ" στα αγγλικά και "Μπάνγκλα" στα Βεγγαλικά. Παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης του κογκρέσου Τριναμούλ να διαμορφώσει μια συναίνεση για την επίλυση της αλλαγής ονόματος, το Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο, το Αριστερό Μέτωπο και το Κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα αντιτάχθηκαν στο ψήφισμα. Ωστόσο, η κεντρική κυβέρνηση απέρριψε την πρόταση, δηλώνοντας ότι η πολιτεία θα έπρεπε να έχει ένα ενιαίο όνομα για όλες τις γλώσσες αντί για τρία και επίσης το όνομα δεν πρέπει να είναι το ίδιο με το όνομα οποιασδήποτε άλλης επικράτειας (επισημαίνοντας ότι το όνομα «Μπάνγκλα» μπορεί να δημιουργήσει σύγχυση με το γειτονικό Μπανγκλαντές).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομόσπονδες Πολιτείες Ινδίας
Ελένη Σταματάκη
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Πειραιά
Λυών
Η Λυών (γαλλικά: Lyon) είναι πόλη της νοτιοανατολικής Γαλλίας, πρωτεύουσα της διοικητικής περιοχής της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ και του νομού Ρον. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Γαλλίας, μετά το Παρίσι και τη Μασσαλία και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 516.092 κατ. (2017). Για τη μητροπολιτική περιοχή της Λυών όμως, ο πληθυσμός, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2017, ανέρχεται σε 2.326.223 κατοίκους, καθιστώντας την πόλη ως ένα από τα σημαντικότερα μητροπολιτικά κέντρα της Ευρώπης.
Γεωγραφία
Η Λυών βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Ροδανού (Rhône) και Σον (Saône), στο νοτιοανατολικό τμήμα της Γαλλίας, σε ίση περίπου απόσταση από το Παρίσι και τη Μασσαλία. Η κεντρική της γεωγραφική της θέση, σε συνδυασμό με τις μικρές αποστάσεις από Ελβετία, Ιταλία και Γερμανία, της προδίδουν μια ιδιαίτερα σημαντική γεωστρατηγική σημασία.
Η έκτασή της είναι περίπου 500 χλμ² και αναλογούν περίπου 2.333 κάτοικοι ανά χλμ². Το κλίμα που επικρατεί είναι εύκρατο, η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 11,3 °C και η ετήσια διάρκειά ηλιοφάνειας είναι 2.006 ώρες.
Στη δυτική πλευρά της πόλης κυριαρχούν ο λόφος της Φουρβιέρ (Fourvière), γνωστός ως και "λόφος που προσεύχεται" χάρη στην ύπαρξη της βασιλικής Νοτρ Νταμ ντε Φουρβιέρ (Notre Dame de Fourvière), και ο λόφος της Κρουά-Ρους (Croix-Rousse), γνωστός ως και ο "λόφος που εργάζεται" χάρη στις παραδοσιακές βιοτεχνίες υφασμάτων από μετάξι.
thumb|left|Καμπαναριό του παλαιού νοσοκομείου Οπιτάλ ντε λα σαριτέ (Hôpital de la charité που σημαίνει Νοσοκομείο της φιλανθρωπίας) στο κέντρο της πόλης Στους πρόποδες των δύο λόφων βρίσκεται το μεσαιωνικό τμήμα της πόλης, γνωστό ως Vieux Lyon (παλαιά Λυών) το οποίο χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη στενών μικρών περασμάτων, τα επονομαζόμενα τραμπούλ (traboules), που επιτρέπουν τη διάβαση από τον ένα δρόμο στον άλλον, μέσα από τις αυλές των σπιτιών. Το τμήμα αυτό της πόλης έχει χαρακτηριστεί "ιστορική κληρονομιά" της UNESCO.
Στα ανατολικά των 2 λόφων, ανάμεσα στους δύο ποταμούς λίγο πριν τη συμβολή τους, βρίσκεται το κέντρο της πόλης. Έχει την ονομασία presq'île (σχεδόν νησί), λόγω του ότι μοιάζει με χερσόνησο, και κυριαρχείται από την πλατεία Μπελκούρ (Place Bellecour), στο κέντρο της οποίας βρίσκεται το άγαλμα του Λουδοβίκου ΙΔ'.
Στο μοντέρνο ανατολικό τμήμα της πόλης κυριαρχεί ο ουρανοξύστης της Παρ-Ντιε (Part-Dieu), κέντρο του μεγαλύτερου εμπορικού κέντρου της πόλης, καθώς και ο ένας από τους δύο σιδηροδρομικούς σταθμούς. Το βόρειο τμήμα της πόλης περιέχει το πάρκο του Τετ ντ'ορ (Parc de la Tête d'or), δίπλα στο οποίο βρίσκεται το αρχηγείο της Ιντερπόλ.
Ρωμαϊκοί χρόνοι
thumb|Το ρωμαϊκό θέατρο στον λόφο της Φουρβιέρ Η Ιστορία της Λυών ξεκινά το 43 π.Χ., όταν ο Ρωμαίος αξιωματικός Λούκιος Μουνάτιος Πλάνκος (Lucius Munatius Plancus), παίρνοντας εντολή από τη Σύγκλητο, ιδρύει την πόλη με τη ρωμαϊκή ονομασία Λούγδουνο (Lugdunum) (από τον θεό Λουγ της κελτικής μυθολογίας ή από τη λατινική λέξη lux που σημαίνει φως, με σκοπό τη φιλοξενία Ρωμαίων προσφύγων που εκδιώχθηκαν εξαιτίας μιας γαλατικής εξέγερσης. Το 27 π.Χ. ανακηρύσσεται πρωτεύουσα μίας εκ των τριών ρωμαϊκών γαλατικών επαρχιών, της Λουγδουνικής Γαλατίας (Gallia Lugdunensis) και γίνεται η έδρα της αυτοκρατορικής εξουσίας για ολόκληρη τη Γαλατία (πρωτεύουσα της Γαλατίας), ιδιότητα που θα διατηρήσει για τρεις αιώνες.
Η αναδιοργάνωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από την Τετραρχία μείωσε σε σημαντικό βαθμό τον διοικητικό ρόλο της πόλης, γεγονός που οδήγησε στη μεταφορά της πρωτεύουσας της Γαλατίας στην Τριρ, πόλη κοντά στον Ρήνο, με μεγαλύτερη γεωστρατηγική σημασία. Με την παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης, χάνει αρκετή από την αίγλη της και σταδιακά συρρικνώνεται. Ακολουθεί η διάλυση της Δυτικής Αυτοκρατορίας, και τον 5ο αιώνα η πόλη περνάει στα χέρια των Βουργουνδών, την οποία ανακηρύσσουν ως πρωτεύουσά τους το 461.
Μεσαίωνας
Το 532, η Βουργουνδία γίνεται μέρος του βασιλείου των Φράγκων, αλλά οι επιδρομές των Αράβων τον 8ο αιώνα θέτουν εκ νέου σε κίνδυνο την ακεραιότητα της πόλης. Το 843, με τη Συνθήκη του Βερντέν και τον διαμελισμό του βασιλείου των Φράγκων σε τρία βασίλεια, το Λούγδουνο δίνεται στον Λοθάριο. Και πάλι όμως, η πόλη θα υποστεί επιδρομές, αυτή τη φορά των Νορμανδών.
Τον 13ο αιώνα συναντάμε για πρώτη φορά την επωνυμία Λυών. Η πόλη παραμένει σε μέτρια μεγέθη για τα δεδομένα της εποχής, δεν παύει όμως να αποτελεί σημαντικό θρησκευτικό κέντρο, με αποκορύφωμα την ανακήρυξη του αρχιεπισκόπου της Λυών ως "Εξάρχου των Γαλατών" (Primat des Gaules) από τον Πάπα Γρηγόριο Ζ', το 1078.
Στην αρχή του 14ου αιώνα, η διαμάχη του αρχιεπισκόπου με την αριστοκρατία της πόλης οδηγεί στην ενσωμάτωση της πόλης στο βασίλειο της Γαλλίας, χωρίς διαμαρτυρία από μέρους του Αυτοκράτορα. Από τότε, η Λυών αποκτά ιδιαίτερη σημασία για τις γαλλικές δραστηριότητες στην Ιταλία, γεγονός που την ωφέλησε σε μεγάλο βαθμό χάρη στην οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη της Ιταλίας, την εποχή της Αναγέννησης. Παρένθεση σε αυτή την περίοδο ακμής αποτέλεσε η επιδημία της μαύρης πανώλης που σκότωσε περίπου 25.000 ανθρώπους στα τέλη της δεκαετίας του 1340.
Αναγέννηση
Η εποχή της Αναγέννησης σηματοδοτεί για τη Λυών μία περίοδο οικονομικής ανάπτυξης, ιδίως στην αρχή του 16ου αιώνα, χάρη στην άφιξη τραπεζιτών από τη Φλωρεντία και στην ανάπτυξη του εμπορίου του μεταξιού. Οι συγκρούσεις των καθολικών με τους Ουγενότους όμως, που κορυφώθηκαν τη Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου, το 1572, οδήγησαν πολλούς εμπόρους στη μετανάστευση προς τη Γένοβα και έβαλαν φρένο στην ανάπτυξη της πόλης.
Τον 17ο αιώνα, η Λυών γνωρίζει μια εποχή θρησκευτικής ηρεμίας και ακμής, κυρίως χάρη στην εύνοια της γαλλικής αυλής (η πόλη είχε φιλοβασιλικό χαρακτήρα). Κατασκευάζεται το δημαρχείο της πόλης και η Λυών σταδιακά μετατρέπεται σε μια πόλη των γραμμάτων και των τεχνών. Τον 18ο αιώνα κατασκευάζονται πολλά νέα κτίρια από τον αρχιτέκτονα Ζακ-Ζερμέν Σουφλό (Jacques-Germain Soufflot) και η πόλη ζει μια ειρηνική περίοδο μέχρι την Επανάσταση.
Βιομηχανική επανάσταση
thumb|left|140px|Οι αδελφοί [[Ωγκύστ και Λουί Λυμιέρ|Λυμιέρ]] Η Βιομηχανική επανάσταση οδηγεί στον εκσυχρονισμό των βιοτεχνιών μεταξιού που σταδιακά μετατρέπονται σε βιομηχανίες υφασμάτων. Έτσι η Λυών μεταμορφώνεται τον 19ο αιώνα σε μια σημαντική βιομηχανική πόλη. Συνέπεια αυτού του γεγονότος είναι οι πρώτες κοινωνικές διαμάχες μεταξύ των εργοδοτών και των εργαζομένων που οδηγούν σε γενικευμένες ταραχές το 1831. Το 1832 κατασκευάζεται μια από τις πρώτες σιδηροδρομικές γραμμές στη Γαλλία, που ενώνει τη Λυών με το Σεντ-Ετιέν.
Το 1895 οι Ωγκύστ και Λουί Λυμιέρ, δύο αδέλφια μηχανικοί από τη Μπεζανσόν, κάνουν την πρώτη δημόσια προβολή ταινίας που λεγόταν Έξοδος από το εργοστάσιο Λυμιέρ και σηματοδοτούν την έναρξη του κινηματογράφου.
Σύγχρονη εποχή
Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Λυών αποτέλεσε ένα από τα κέντρα της Γαλλικής Αντίστασης. Στις 26 Μαΐου 1944 η πόλη βομβαρδίζεται από τις αεροπορικές δυνάμεις των Συμμάχων πριν απελευθερωθεί στις 3 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς.
Εκδηλώσεις
Από το 1852, έτος κατά το οποίο ανεγέρθηκε το επίχρυσο άγαλμα της Παναγίας στον λόφο της Φουρβιέρ, γιορτάζεται κατά το έθιμο η Fête des Lumières (γιορτή των φώτων - άσχετη με τα Θεοφάνια της Ορθοδοξίας). Το έθιμο προβλέπει την τοποθέτηση αναμμένων κεριών, μέσα σε έγχρωμα γυάλινα ποτήρια, στα παράθυρα των σπιτιών της πόλης. Από το 1989, η παραδοσιακή γιορτή συνοδεύεται από οργάνωση διαφόρων εκδηλώσεων και θεαμάτων υπό την αιγίδα της δημαρχίας.
Επίσης, κάθε χρόνο διοργανώνεται στην πόλη ένα ετήσιο φεστιβάλ. Τα μονά έτη διοργανώνεται το φεστιβάλ σύγχρονης τέχνης, ενώ κατά τα ζυγά διοργανώνεται το φεστιβάλ χορού. Τα δύο αυτά φεστιβάλ στηρίζονται κάθε χρόνο σε συγκεκριμένη θεματολογία και προσελκύουν θεατές και τουρίστες από όλο τον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ρον-Αλπ  Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Βίκτορ Βιτόλο
Ο Βίκτορ Βιτόλο ή απλά Βιτόλο (πλήρες όνομα Victor José Añino Bermúdez), είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στη Σάντα Κρουθ της Τενερίφης στις 9 Σεπτεμβρίου 1983. Παίζει στην Ελάζιγκσπορ, στη θέση του μέσου.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του το 2001 από την ομάδα της γενέτειράς του, την Τενερίφη, αγωνιζόμενος αρχικά στη δεύτερη ομάδα, ενώ στη συνέχεια προωθήθηκε στην πρώτη. Το 2005 αποκτήθηκε από τη Ρασίγκ Σανταντέρ στην οποία αγωνίστηκε για άλλα δύο χρόνια, για να δοθεί στη συνέχεια δανεικός αρχικά στη Θέλτα (2007) και στη συνέχεια στον Άρη (2008). Το καλοκαίρι του 2009 έμεινε ελεύθερος από τη Ρασίγκ Σανταντέρ και συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στον ΠΑΟΚ. Εν συνεχεία, το καλοκαίρι του 2011, υπέγραψε ως ελεύθερος στον Παναθηναϊκό. Το 2013 μεταγράφηκε στην τουρκική Ελάζιγκσπορ.
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράθινγκ Σανταντέρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Τενερίφη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελάζιγκσπορ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Στάδιο Χίλσμπορο
Το Χίλσμπορο (αγγλικά: Hillsborough) είναι γήπεδο ποδοσφαίρου που βρίσκεται στην πόλη Σέφιλντ της Αγγλίας και άνοιξε τις πύλες του το 1899. Είναι η έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας Σέφιλντ Γουένσντεϊ και έχει χωρητικότητα 39.814 θέσεων. Το γήπεδο έχει συνδεθεί με μία από τις σημαντικότερες ποδοσφαιρικές τραγωδίες στην παγκόσμια ιστορία.
Η τραγωδία
Στις 15 Απριλίου του 1989 το στάδιο του Χίλσμπορο φιλοξενεί τον ημιτελικό του Κυπέλλου Αγγλίας με αντιπάλους την Νότιγχαμ Φόρεστ και την Λίβερπουλ Φ.Κ.. Μετά από μια σειρά από σοβαρά λάθη (εσφαλμένη κατανομή των φιλάθλων, προχειρότητα, κακοδιαχείριση μιας κατάστασης εκτάκτου ανάγκης), αψυχολόγητες ενέργειες του επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης οδήγησαν στην είσοδο υπεράριθμων οπαδών της Λίβερπουλ Φ.Κ. στην εξέδρα Λέπιγκς Λέιν (αγγλ. Leppings Lane), στη βόρεια κερκίδα του σταδίου. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί τρομερή πίεση στους οπαδούς που μπήκαν πρώτοι στο στάδιο. Κάποιοι πρόλαβαν να πηδήσουν στον αγωνιστικό χώρο του Σταδίου. Υπήρχαν, όμως, και αυτοί που δεν πρόλαβαν. Ως αποτέλεσμα, 96 οπαδοί της Λίβερπουλ Φ.Κ. έχασαν την ζωή τους και 776 τραυματίστηκαν.
Δικαστική εξέλιξη
Ένα γεγονός τέτοιας σημασίας, που δεν συγκλόνισε μόνο τον κόσμο του αθλητισμού, ήταν φυσικό κι επόμενο ότι θα λάμβανε και κάποιες δικαστικές διαστάσεις στις περιόδους που θα ακολουθούσαν. Ο τότε επικεφαλής επιθεωρητής των θέσεων Ντέιβιντ Ντάκενφιλντ, που από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως το υπαίτιο πρόσωπο για την τραγική κατάληξη δεκάδων ανθρώπων στη βραδιά εκείνη, κλήθηκε να υπερασπιστεί εαυτόν, αφού κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Το 2016 βγήκε στο προσκήνιο η μακροχρόνια κι ενδελεχής έρευνα μεταξύ της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγγλίας κι άλλων Βρετανικών μελών, η οποία είχε σχέση και με το ενδεχόμενο να φέρουν την κυριότερη ευθύνη οι αργοπορημένοι οπαδοί, που δεν κρατούσαν καν εισιτήρια, είχαν καταναλώσει υπερβολικές ποσότητες αλκοόλ προτού εισέλθουν και στη συνέχεια αψήφησαν τα μέτρα της αστυνομίας, για να παραβούν το όριο χωρητικότητας στις θύρες. Ο Ντάκενφιλντ είχε τότε παραδεχτεί πως ζούσε με αυτή την πρόφαση στο μυαλό, μετά από την τραγική νύχτα του συμβάντος, όμως δεν έπρεπε να παριστάνει τον αναληθή ψέγοντας αποκλειστικά την οπαδική μερίδα της Λίβερπουλ Φ.Κ., όπως έκανε εκ των πραγμάτων. Παραδέχτηκε, ακόμη, το αδιανόητο σφάλμα του να μην πάρει το νόμο στα χέρια του και να αποκλείσει τον χώρο των επικίνδυνων εξωτερικών θυρών, αν όχι να απαγορεύσει την είσοδο στο κοινό που περίσσευε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Αγγλία Κατηγορία:Σέφιλντ Κατηγορία:Σέφιλντ Γουένσντεϊ Χιλσμπορο Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1966
Κίνημα Πέντε Αστέρων
Το Κίνημα Πέντε Αστέρων (ιταλ. Movimento 5 Stelle) είναι λαϊκιστικό ιταλικό πολιτικό κόμμα με αμεσο-δημοκρατικές, περιβαλλοντικές και ευρωσκεπτικιστικές αντιλήψεις. Ιδρύθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2009 από τον Μπέπε Γκρίλο (δημοφιλής κωμικός και μπλόγκερ) και τον Τζιανρομπέρτο Κασταλέτζιο. Σημερινός πρόεδρος του κόμματος είναι Τζουζέπε Κόντε.
Το Κίνημα Πέντε Αστέρων, επίδραση στην Ελλάδα και ο λαϊκισμός στην Ευρώπη
Το Κίνημα Πέντε Αστέρων και ο λαϊκισμός του επηρέασαν την ελληνική πολιτική σκηνή, με τη δημιουργία του κόμματος Δραχμή, Δημοκρατική Κίνηση Πέντε Αστέρων τον Μάιο 2013. Η Δραχμή 5 Αστέρων θεωρήθηκε η ελληνική έκδοση του Κινήματος Πέντε Αστέρων και ο ιδρυτής της, Θεόδωρος Κατσανέβας, αναφέρθηκε ως «ο Έλληνας Μπέπε Γκρίλο». Επιπλέον, το Κίνημα Πέντε Αστέρων θεωρείται ως μέρος μιας πανευρωπαϊκής τάσης προς τον λαϊκισμό, ιδιαίτερα από ευρωσκεπτιστικά κόμματα με παραδείγματα τη Δραχμή 5 Αστέρων, το Σχέδιο Β, το Κόμμα για την Ελευθερία της Ολλανδίας και το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου.
Στις Ιταλικές εκλογές της 4ης Μαρτίου 2018 το κόμμα κατέκτησε την πρώτη θέση με το 31% των ψήφων (2η πολιτική δύναμη μετά τη κεντροδεξιά συμμαχία).
Τον Φεβρουάριο του 2019, το Κίνημα Πέντε αστέρων παρουσίασε την συμμαχία του με άλλα 4 κόμματα, το «Αγροτικό Κτηνοτροφικό Κόμμα Ελλάδας», «Τζίβι Ντιν» (Κροατία), Λίικε Νιτ (Φινλανδία) και «Κουκίζ ‘15» (Πολωνία) με στόχο την σύνθεση κοινής ομάδας στο Ευρωκοινοβούλιο.
Στις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου το κόμμα έλαβε 17.07% κατακτώντας την τρίτη θέση.
Παραπομπές
<references group="lower-greek"/>
Κατηγορία:Ιταλικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα
Μίκα Νιούτον
Η Οξάνα Στεφάνιβνα Γκριτσάϊ (Окса́на Стефа́нівна Грица́й, 5 Μαρτίου 1986), πιο γνωστή ως Μίκα Νιούτον (Міка Ньютон), είναι Ουκρανή τραγουδίστρια και ηθοποιός. Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Ουκρανία, ζει σήμερα στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, στις ΗΠΑ. Ερμηνεύει τραγούδια στα ρωσικά, ουκρανικά και αγγλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανές τραγουδίστριες Κατηγορία:Ουκρανοί ηθοποιοί
Ιερά Μητρόπολις Μιχαλουπόλεως και Κασσοβίας
Η Ιερά Επισκοπή Μιχαλουπόλεως καi Κασσοβίας (Michalovsko-košická eparchia) αποτελεί Μητρόπολη της Ορθόδοξης Εκκλησίας Τσεχίας και Σλοβακίας στο νότιοανατολικό τμήμα της Σλοβακίας.
Η Μητρόπολη έχει σήμερα περίπου 14.000 χιλιάδες πιστούς και 39 εκκλησιαστικές κοινότητες. Επίσης υπάρχουν και ουγγρόφωνοι ιερείς οι οποίοι λειτουργούν στις ενορίες τους στα Ουγγρικά για την εξυπηρέτηση των λατρευτικών αναγκών του ουγγρόφωνου πληθυσμού.
Ιστορία
Η επισκοπή Μιχαλουπόλεως ιδρύθηκε στις 28 Ιουλίου 1950 μετά από διαχωρισμό της Μητρόπολης Πρεσόβ λόγω του αυξημένου αριθμού των πιστών.
Έως τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η μητρόπολη είχε χάσει περισσότερο από το 90% των κτιρίων της (εκκλησίες, κτίρια διοίκησης κ.ά.), λόγω της δράσης της Ουνίας. Μετά το 1990 αποκτήθηκε εκ νέου κτίριο διοίκησης, ιδρύθηκε Ορθόδοξο Ινστιτούτο καθώς επίσης κτίσθηκαν 24 νέες ορθόδοξες εκκλησίες.
Την 1η Σεπτέμβρη 2007, ο αρχιμανδρίτης Γεώργιος Stransky εξελέγη Μητροπολίτης Μιχαλουπόλεως και στις 30 του ίδιου μήνα χειροτονήθηκε επίσκοπος.
Τον Φεβρουάριο του 2009, η μητρόπολη μετονομάστηκε σε Μιχαλουπόλεως και Κασσοβίας (Mikhailovsky-Košice).
Στις 28 Σεπτεμβρίου 2013 εγκαινιάστηκε ο Καθεδρικός Ναός της Κασσοβίας (Košice) προς τιμήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του Αγίου Ιωάννου του Ελεήμονος. Ο Ναός εξυπηρετεί τις θρησκευτικές ανάγκες της μεγαλύτερης ορθόδοξης κοινότητας της Εκκλησίας Τσεχίας και Σλοβακίας, με καταγεγραμμένους περίπου 4.000 ενορίτες. Στον Ναό αυτόν φυλάσσεται τμήμα του λειψάνου του Αγίου Ιωάννου του Ελεήμονος Πατριάρχη Αλεξανδρείας.
Τον Σεπτέμβριο του 2016 ο Μητροπολίτης Γεώργιος παρέλαβε επισήμως, από τις δημοτικές και εκκλησιαστικές αρχές του Guardiagrele της Ιταλίας, τεμάχιο του λειψάνου του αγίου Νικολάου του Γραικού, του οποίου η μνήμη τιμάται έκτοτε ετησίως στη Μητρόπολη.
Εορτές
Στη Μητρόπολη τιμούνται ετησίως η Θεοτόκος αλλά και πολλοί άγιοι των οποίων τεμάχια των λειψάνων φυλάσσονται στη Μητρόπολη:
Πηγές
Κατηγορία:Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Σλοβακία
Γουάλας Στίβενς
Ο Γουάλας Στίβενς (αγγλικά: Wallace Stevens) (2 Οκτωβρίου 1879 – 2 Αυγούστου 1955) ήταν Αμερικανός μοντερνιστής ποιητής. Γεννήθηκε στο Ρίντινγκ της Πενσυλβάνια, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και στη συνέχεια στη Νομική Σχολή της Νέας Υόρκης και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εργαζόμενος ως στέλεχος σε μια ασφαλιστική εταιρεία στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ. Κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ για την Ποίηση για τα Συλλεκτικά Ποιήματα το 1955.
Η πρώτη περίοδος συγγραφής του Στίβενς ξεκινά με τη δημοσίευση του Harmonium το 1923, ακολουθούμενη από μια ελαφρώς αναθεωρημένη και τροποποιημένη δεύτερη έκδοση το 1930. Η δεύτερη περίοδος του συνέβη στα 11 χρόνια αμέσως πριν από τη δημοσίευση του Μεταφορά στο Καλοκαίρι, όταν ο Στίβενς είχε γράψει τρεις τόμους ποιημάτων, συμπεριλαμβανομένων των Ιδέες της Τάξης, Ο Άνθρωπος με τη Μπλε Κιθάρα και Μέρη ενός Κόσμου, μαζί με το Μεταφορά στο Καλοκαίρι. Η τρίτη και τελευταία του περίοδος ξεκίνησε με τη δημοσίευση του Σέλας του Φθινοπώρου στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και ακολούθησε η κυκλοφορία των Συλλεκτικών Ποιημάτων του το 1954, ένα χρόνο πριν από το θάνατό του.
Γέννηση και νεότερα χρόνια
Ο Στίβενς γεννήθηκε στο Ρίντινγκ της Πενσυλβάνια το 1879, σε μια λουθηρανική οικογένεια στη γραμμή του Τζον Ζέλερ, του προπάππου του από τη μητέρα του, ο οποίος εγκαταστάθηκε στην κοιλάδα Σουσκουεχάνα το 1709 ως θρησκευτικός πρόσφυγας.
Καριέρα
Το 1917 ο Στίβενς και η σύζυγός του μετακόμισαν στη Λεωφόρο Φάρμινγκτον 210, όπου παρέμειναν για τα επόμενα 7 χρόνια και όπου ολοκλήρωσε το πρώτο του ποιητικό βιβλίο, το Harmonium. Από το 1924 έως το 1932 διέμενε στη Λεωφόρο Φάρμινγκτον 735. Το 1932 αγόρασε μία αποικιακή κατοικία της δεκαετίας του 1920 στο Βέστερλι Τέρας (Westerly Terrace) 118, όπου έμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του. Σύμφωνα με τον Μαριάνι, ο Στίβενς ήταν οικονομικά ανεξάρτητος ως ασφαλιστικό στέλεχος από τα μέσα της δεκαετίας του 1930, κερδίζοντας «20.000 $ ετησίως, που ισοδυναμούν με περίπου 350.000 $ σήμερα [2016]. Και αυτό σε μια εποχή (κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης) που πολλοί Αμερικανοί ήταν άνεργοι, ψάχνοντας στους κάδους απορριμμάτων για φαγητό».
.ng
.ng είναι ο top-level domain κωδικός για τη Νιγηρία στο Διαδίκτυο. Διαχειρίζεται από την Nigeria Internet Registration Association (NIRA).
Γουάλας Στίβενς
Καριέρα
Μέχρι το 1934, ο Στίβενς είχε διοριστεί αντιπρόεδρος της εταιρείας. Αφού κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ το 1955, του προσφέρθηκε μια θέση σχολής στο Χάρβαρντ, αλλά αρνήθηκε καθώς θα απαιτούσε να εγκαταλείψει τη δουλειά του στο Χάρτφορντ.
.ng
Παραπομπές
Κατηγορία:Νιγηρία Κατηγορία:Top-level domains
Κατάλογος αρχηγών κυβέρνησης της Σιέρα Λεόνε
Ο αρχηγός κυβέρνησης της Σιέρα Λεόνε είναι ο επικεφαλής υπουργός (Chief Minister). Η θέση θεσμοθετήθηκε το 1954 και καταργήθηκε το 1978 με την κατάργηση του Πρωθυπουργού έπειτα από συνταγματικό δημοψήφισμα. Το αξίωμα επαναφέρθηκε το 2018 με τον διορισμό του Ντέιβιντ Τζ. Φράνσις ως επικεφαλής υπουργού.
.ng
Παραπομπές
Toppdomän
Γουάλας Στίβενς
Καριέρα
Σε όλη του τη ζωή, ο Στίβενς ήταν πολιτικά συντηρητικός. Ο κριτικός Γουίλιαμ Γιορκ Τίνταλ τον περιέγραψε ως Ρεπουμπλικανό, στο καλούπι του Ρόμπερτ Α. Ταφτ.
Βραβεία
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Στίβενς έλαβε πολλά βραβεία ως αναγνώριση της δουλειάς του, όπως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Γερμανοαμερικανοί Κατηγορία:Μοντερνιστές ποιητές Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Κατηγορία:Νικητές Βραβείου Πούλιτζερ για Ποίηση
Κοσμοδρόμιο Βοστότσνι
Το Κοσμοδρόμιο Βοστότσνι (ρωσ. Космодром «Восточный») είναι ρωσικό κοσμοδρόμιο, το οποίο δημιουργήθηκε στην Άπω Ανατολή στην Περιφέρεια Αμούρ, στο χωριό Ουγκλεκόρσκ. Η θεμελίωση του νέου κοσμοδρομίου έγινε στις 30 Αυγούστου 2010 από τον Ρώσο πρωθυπουργό Βλαντίμιρ Πούτιν Η κατασκευή τελείωσε το 2016, όταν έγινε και η πρώτη εκτόξευση, ενώ το 2018 θα γίνει η πρώτη εκτόξευση διαστημικού σκάφους με κοσμοναύτες. Λόγω της προόδου της τεχνολογίας το νέο κοσμοδρόμιο αναμένεται να έχει δέκα φορές μικρότερη έκταση από το αντίστοιχο του Μπαϊκονούρ.
Ασπίς Ξάνθης (ποδόσφαιρο)
Ο '''Α.Π.Σ. Ασπίς Ξάνθης''' είναι ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα την Ξάνθη στην Ελλάδα. Αποτελεί τμήμα του Αθλητικού Πολιτιστικού Συλλόγου Ασπίς Ξάνθης. Χρώματά του είναι το κυανό και το λευκό. Αγωνιστική έδρα της ομάδας είναι το Δημοτικό Στάδιο Ξάνθης..
Κοσμοδρόμιο Βοστότσνι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρωσία Κατηγορία:Διαστημικά κέντρα Κατηγορία:Διαστημικό πρόγραμμα της Ρωσίας
Ασπίς Ξάνθης (ποδόσφαιρο)
Η Ασπίς Ξάνθης μετρά 7 κατακτήσεις Κυπέλλων της Ε.Π.Σ. Ξάνθης και συγκεκριμένα των περιόδων 1978-79, 1979-80, 1980-81, 1981-82, 1988-89, 1991-92 και 2001-02. Μάλιστα την περίοδο 1991-1992 κατέκτησε το Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Ιστορία
Η Ασπίδα Ξάνθης από την ίδρυσή της το 1922, ξεχώρισε ανάμεσα στους συλλόγους της Θράκης, με τη φήμη της να εξαπλώνεται γρήγορα και στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Tην περίοδο 1939-40, η Ασπίδα σημείωσε τη μεγαλύτερη επιτυχία της ιστορίας της, ούσα μία εκ των 14 ομάδων που συμμετείχαν στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς.
Η πρώτη διάκριση μεταπολεμικά σημειώθηκε την περίοδο 1956-57, οπότε και η Ασπίδα κατόρθωσε να φτάσει ως την προημιτελική φάση (τους «8») του Κυπέλλου Ελλάδας, όπου και αποκλείστηκε από τον Ηρακλή.
Ως επιλαχούσα του Βορείου ομίλου του Περιφερειακού πρωταθλήματος της αγωνιστικής περιόδου 1958-59, διεκδίκησε σε αγώνες διαβάθμισης τη συμμετοχή της στη νεοσύστατη Α΄ Εθνική κατηγορία με την επιλαχούσα ομάδα της ΕΠΣΜ που ήταν ο Ηρακλής, όπου γνωρίζοντας 2 ήττες (1-0 στη Θεσσαλονίκη στις 14 Οκτωβρίου 1959 και 2-0 στην Ξάνθη τέσσερις μέρες αργότερα), έχασε το εισιτήριο για το πρώτο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής κατηγορίας.
Τις περιόδους 1960-61 και 1961-62, ως πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Θράκης διεκδίκησε εκ νέου την άνοδο στην Α΄ Εθνική μέσω του ειδικού πρωταθλήματος ανόδου, χωρίς όμως επιτυχία. Την πρώτη χρονιά, προκρίθηκε στην τελική φάση του ειδικού πρωταθλήματος, χάνοντας μάλιστα την άνοδο σε έναν επεισοδιακό αγώνα μπαράζ με αντίπαλο τον Πανελευσινιακό, λόγω ισοβαθμίας. Ο αγώνας, ο οποίος διεξήχθη στη Λάρισα στις 28 Ιουνίου 1961, διακόπηκε στο 89' σε βάρος της Ασπίδας λόγω επίθεσης στο διαιτητή που ακύρωσε το δεύτερο γκολ της Ασπίδας για φαουλ στον τερματοφύλακα κι ενώ το σκορ ήταν ισόπαλο 1-1. Ο Πανελευσινιακός θα κέρδιζε την άνοδο στην Α΄ Εθνική ακόμα κι αν το ματς έληγε ισόπαλο, καθώς είχε καλύτερο συντελεστή τερμάτων στους αγώνες της τελικής φάσης.
Την αγωνιστική περίοδο 1963-64 κατακτά το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Θράκης και προβιβάζεται στην Β΄ Εθνική κατηγορία, όπου εδραιώνεται από την περίοδο 1964-65. Το 1967 η Ασπίδα Ξάνθης συγχωνεύτηκε με τον Ορφέα δημιουργώντας τον Αθλητικό Όμιλο Ξάνθη, γνωστό σήμερα και ως ΑΟΞ. Από τους «κυανόλευκους» ο πιο σημαντικός ποδοσφαιριστής που αναδείχτηκε, ήταν ο Αντώνης Αντωνιάδης ο οποίος ξεκίνησε εκεί την καριέρα του σε ηλικία 16 ετών.
Το 1974 επανιδρύθηκε έπειτα από μετονομασία του Ολυμπιακού Ξάνθης στον οποίο είχαν πάει την περίοδο της δικτατορίας αρκετοί παίκτες της Ασπίδας που δεν εντάχθηκαν στο σωματείο που προέκυψε από την συγχώνευση. Με την επανίδρυσή της, η Ασπίδα αγωνίστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Θράκης και την αγωνιστική περίοδο 1976-77 κατέκτησε το πρωτάθλημα και προκρίθηκε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου, χάνοντας ωστόσο την άνοδο στην Β΄ Εθνική.
Το 1978 ιδρύθηκε η Ε.Π.Σ. Ξάνθης και η Ασπίδα αποτέλεσε ένα από τα ιδρυτικά σωματεία της. Την αγωνιστική περίοδο 1987-88 κατέκτησε το πρωτάθλημα και προκρίθηκε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου, μέσω του οποίου κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική. Την αγωνιστική περίοδο 1989-90 κατέκτησε το πρωτάθλημα στον 1ο όμιλο και κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική. Στην Γ΄ Εθνική έλαβε μέρος την αγωνιστική περίοδο 1990-91, γνωρίζοντας όμως τον υποβιβασμό και συνέχισε στην Δ΄ Εθνική μέχρι και την αγωνιστική περίοδο 1994-95.
Τα επόμενα χρόνια η Ασπίδα περιορίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ξάνθης. Την αγωνιστική περίοδο 2017-18, υπό την τεχνική ηγεσία του Χρήστου Σαμαρά, αναδείχθηκε πρωταθλήτρια με το απόλυτο των νικών σε 26 αγώνες, αποτελώντας την πρώτη ομάδα στην ιστορία της Ε.Π.Σ. Ξάνθης που πετυχαίνει αυτό το ρεκόρ, κερδίζοντας πανηγυρικά την άνοδο στην Γ΄ Εθνική. Την αγωνιστική περίοδο 2018-19 συμμετείχε στην Γ΄ Εθνική, γνωρίζοντας όμως τον υποβιβασμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποδοσφαιρο Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Σαλτσέντο (Ιταλία)
Το Σαλτσέντο (ιταλικά: Salcedo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Διονύσιος Αγάθος
Ο Διονύσιος Αγάθος (1885-1956) ήταν Έλληνας αξιωματικός ο οποίος στη διάρκεια της Κατοχής συνεργάστηκε με τους Γερμανούς. Το καλοκαίρι του 1944 ανέλαβε την ηγεσία του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Μακεδονίας- Θράκης.
Είχε γεννηθεί στην Κέρκυρα αλλά εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη μετά την απελευθέρωσή της το 1912. Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου φέρεται να ήταν κατάσκοπος των Κεντρικών Δυνάμεων. Παρέμεινε στον ελληνικό στρατό μέχρι και τον πόλεμο του '40 στη διάρκεια του οποίου φέρεται να καταδικάστηκε από το Στρατοδικείο σε θάνατο προφανώς για εσχάτη προδοσία. Τελικά η ποινή δεν εκτελέστηκε πιθανόν λόγω της γερμανικής εισβολής και της Κατοχής που επακολούθησε.
Δραστηριότητα στην Κατοχή
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής ο Αγάθος παρέδιδε σε καθημερινή βάση δελτία πληροφοριών στο αρμόδιο Επιτελικό Γραφείο 1c του Στρατιωτικού Διοικητή Θεσ/νίκης Αιγαίου και συμμετείχε σε επίλεκτη ομάδα αντικατασκοπίας των Γερμανών συνεργαζόμενος μεταξύ άλλων με τον Γεώργιο Πούλο, τον Ταγματάρχη Πεζικού Γεώργιο Ζαρταλούδη (ψευδώνυμο Ζορμπάς) και τον Επισμηναγό Εμμανουήλ Γαρουφαλή (ψευδώνυμο Πτερωτός). Στο αρχηγείο της Μυστικής Αστυνομίας Στρατού (Geheime Feldpolizei) που βρισκόταν στην οδό Τσιμισκή 72, ο Αγάθος είχε δικό του γραφείο.
Επιπλέον ο Αγάθος είχε αναπτύξει στενές σχέσεις και με τις βουλγαρικές κατοχικές δυνάμεις κάτι στο οποίο πιθανόν έπαιξε ρόλο ότι η σύζυγός του ήταν από τη Βουλγαρία και τόσο η ίδια όσο και η μητέρα της ήταν εγγεγραμμένες στη Βουλγαρική Λέσχη Θεσσαλονίκης.
Μέσω της συνεργασίας του με τις γερμανικές αρχές κατοχής ο Αγάθος μπορούσε να παρεμβαίνει, έναντι υψηλής αμοιβής, για την απελευθέρωση κρατουμένων από το στρατόπεδο του Παύλου Μελά, στη Θεσσαλονίκη. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση ενός πανδοχέα που είχε καταδικαστεί για ζωοκλοπή και ο οποίος τελικά αποφυλακίστηκε με παρέμβαση του Αγάθου, αφού όμως κατέβαλε 50.000 δραχμές, και ενώ όλες οι προηγούμενες προσπάθειες των δικηγόρων του για μετατροπή της ποινής του είχαν αποτύχει.
Το Δεκέμβριο του 1943 ύστερα από παρέμβαση των γερμανικών αρχών κατοχής στη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας ανέλαβε την έμμισθη θέση του πράκτορα αυτοκινήτων των υπεραστικών γραμμών Ασβεστοχωρίου-Χορτιάτη και δύο μήνες αργότερα έγινε Γενικός Επιθεωρητής του γενικού Πρακτορείου Αυτοκινήτων και των Υποπρακτορείων Αυτοκινήτων Εσωτερικού. . Από τη θέση του αυτή συνέχισε να δίνει πληροφορίες στους Γερμανούς για άτομα που συμμετείχαν σε αντιστασιακές οργανώσεις. Σε σημείωμα που υπέβαλε τον Μάρτιο του 1944 στο Επιτελικό Γραφείο του 1c και στο Τμήμα Στρατιωτικής Διαχείρισης ανέφερε:
«... προ ημερών ταξιδεύσας εκτός της πόλεως ενήργησα ως Γενικός Επιθεωρητής των Πρακτορείων αυτοκινήτων και των Υποπρακτορείων του Εσωτερικού έλεγχον των φορτηγών και επιβατικών αυτοκινήτων κατά των οποίον διεπίστωσα ότι, διάφορα στρατιωτικά αυτοκίνητα (γερμανικά και βουλγάρικα) ως και τα τοιαύτα της Εταιρίας Μεταφορών Σένκερ & Σια [ ...] μεταφέρουν διάφορα επιλήψιμα πρόσωπα, εκ των οποίων τινά τελευταίως συνελήφθησαν και παρεδόθησαν εις την Γκέ Έφ Πέ...»
Στη δίκη του αρχηγού του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Μακεδονίας-Θράκης Γεωργίου Σπυρίδη και του συγκατηγορουμένου του Νικόλαου Χερτούρα, (Φεβρουάριος-Μάρτιος 1943), ο Αγάθος ήταν ένας από τους μάρτυρες κατηγορίας καθώς επιδίωκε να ανέλθει ο ίδιος στην ηγεσία του εθνικοσοσιαλιστικού χώρου στη Θεσ/νίκη. Επιπλέον η καταδίκη του Νικολάου Χερτούρα, διευκόλυνε τον Αγάθο καθώς ο μέχρι τότε Γενικός Διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Επισιτιστικών και Οικονομικών Αναγκών Μακεδονίας με τις απαγορεύσεις του είχε δημιουργήσει διάφορα εμπόδια στις εμπορικές δραστηριότητες του Κερκυραίου αξιωματικού.
Τελικά ο Αγάθος ανέλαβε την ηγεσία του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Μακεδονίας-Θράκης το καλοκαίρι του 1944 οπότε έπεσε σε δυσμένεια ο μέχρι τότε αρχηγός και αντικαταστάτης του Σπυρίδη, Γρηγόριος Παζιώνης. Υπό την ηγεσία του τα μέλη του κόμματος προχώρησαν, με εκβιασμούς και απειλές, σε εγγραφές στο κόμμα διαφόρων ατόμων. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ενός οπαδού του Αγάθου, ο οποίος καταδικάστηκε από δικαστήριο της Θεσσαλονίκης για εκβιασμό κατοίκων της Χαλκιδικής αλλά τελικά απελευθερώθηκε με παρέμβαση του αρχηγού του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Μακεδονίας-Θράκης. Σύμφωνα με μαρτυρία ο Αγάθος αφού κάλεσε τον εισαγγελέα να εμφανιστεί με τη δικογραφία ενώπιον των Γερμανικών Στρατιωτικών Αρχών, την έσκισε θέλοντας να δείξει ότι πίσω από αυτόν ήταν οι Γερμανικές Στρατιωτικές Αρχές.
Φυλάκιση και θάνατος
Δεν είναι γνωστό πότε και πώς ο Αγάθος επέστρεψε στην Ελλάδα. Την 1η Σεπτεμβρίου 1947 και, έχοντας καταδικαστεί λίγο νωρίτερα (Αύγουστος 1947) ερήμην (καθώς βρισκόταν στη Φλώρινα) σε ισόβια και ολική δήμευση της περιουσίας του, εμφανίστηκε στην αστυνομία της Φλώρινας και συνελήφθη. Λίγες μέρες αργότερα οδηγήθηκε στις φυλακές Επταπυργίου. Κατά της καταδικαστικής απόφασης άσκησε ανακοπή ισχυριζόμενος ότι δεν είχε μπορέσει να μεταβεί στη Θεσσαλονίκη λόγω δυσχερειών στις συγκοινωνίες. Έτσι στις 25 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς έγινε νέα δίκη στην οποία οι μάρτυρες υπεράσπισης ήταν πολλοί περισσότεροι από τους μάρτυρες κατηγορίας και η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν 12 χρόνια και δήμευση της μισής περιουσίας του. Το 1948 και το 1950 υπέβαλε αίτηση χάριτος που όμως και τις δύο φορές απορρίφθηκε. Τελικά ο Αγάθος πέθανε στις 3 Νοεμβρίου του 1956 στο σπίτι του στην οδό Φειδίου.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Τάγματα ασφαλείας Κατηγορία:Έλληνες συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας
Μποτσαραίοι
Οι Μποτσαραίοι ή Μποτσαράτες υπήρξαν μία από τις πιο σημαντικές και ιστορικές οικογένειες (φάρες) των Σουλιωτών, με ονομαστότερο τον ήρωα της Επανάστασης του 1821, Μάρκο Μπότσαρη.
Η οικογένεια των Μποτσαραίων αναφέρεται πριν την τουρκοκρατία της Ηπείρου, και μάλιστα να έχει συμπράξει με τον Γεώργιο Καστριώτη ή Σκεντέρμπεη. Σύμφωνα με τον Χριστόφορο Περραιβό, τόπος καταγωγής των Μποτσαραίων ήταν το χωριό Δράγανη της Θεσπρωτίας. Κατά τον επικοισμό του Σουλίου, στις αρχές του 17ου αιώνα εγκαταστάθηκαν στην θέση Λάκκα ή Κακολάκκα, που λέγεται και "Παλιοκατούντι" (= Παλιοχώρι), που μέχρι και σήμερα καλείται «Λάκκα του Μπότσαρη», δηλώνοντας ότι οι Μποτσαραίοι ήταν από τους αρχικούς οικιστές και θεμελιωτές της Σουλιώτικης ομοσπονδίας.
Γενεαλογικό δέντρο
thumb|260px| Επιγραφή στην οικία Σπύρου Μπότσαρη στην Πρέβεζα
.bj
.bj είναι ο top-level domain κωδικός για το Μπενίν στο Διαδίκτυο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπενίν Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Σαν Πιέτρο Μουσσολίνο
Το Σαν Πιέτρο Μουσσολίνο (ιταλικά: San Pietro Mussolino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Λογοθέτης των Αγελών
Ο Λογοθέτης των Αγελών ήταν ο βυζαντινός αξιωματούχος υπεύθυνος για τα κρατικά κτήματα (μητάτα) στη δυτική Μικρά Ασία, που εξέτρεφαν ίππους και ημιόνους για τον βυζαντινό στρατό και τα αυτοκρατορικά Δημόσια Ταχυδρομεία.
Ιστορία και λειτουργίες
Το βυζαντινό αξίωμα εμφανίζεται τον 9ο αι. και είναι κοινώς αποδεκτό ότι είναι η εξέλιξη τού ρωμαϊκού praepositus gregum et stabulorum (υπεύθυνου των κοπαδιών και των στάβλων) τού 4ου αι., ο οποίος ήταν υποταγμένος στον comes res privateae (κόμη ιδιωτικών υποθέσεων). Μοναδικός μεταξύ των λογοθετών, ο λογοθέτης των Αγελών συγκαταλέγεται μεταξύ των ανώτατων στρατιωτικών αξιωματούχων (στραταρχών) το 899 στο Κλητορολόγιο τού Φιλοθέου, 40ος στην ιεραρχία από τον Αυτοκράτορα, υπογραμμίζοντας τη στενή σχέση τού αξιώματος με τον στρατό. Η σημασία τού αξιώματος αυξήθηκε από τον 10ο αι., φτάνοντας στο ζενίθ του στα τέλη τού 13ου αι., όταν το κατείχαν αρκετοί από τους σημαντικότερους κρατικούς αξιωματούχους.
Υφιστάμενοι υπάλληλοι
Οι υποτελείς τού λογοθέτη των Αγελών ήταν:
Σιγιλογραφικές μαρτυρίες μαρτυρούν επίσης την ύπαρξη χαρτουλάριων και εκπροσώπου του τμήματος.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί τίτλοι Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητικοί τίτλοι
Καράκας ΦΚ
thumb|100px|Παλαιότερο έμβλημα Η Καράκας ΦΚ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Καράκας, Βενεζουέλα. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1967. Αγωνίζεται στο Εστάδιο Ολίμπικο, χωρητικότητας 20.000 θεατών. Η ομάδα έχει κερδίσει 11 πρωταθλήματα Βενεζουέλας (1991-92, 1993-94, 1994-95, 1996-97, 2000-01, 2002-03, 2003-04, 2005-06, 2006-07, 2008-09, 2009-10) και 5 κύπελλα (1987, 1993, 1994, 2000, 2009), όντας η πιο πετυχημένη ομάδα στην ιστορία του ποδοσφαίρου της χώρας. Έχει 12 συμμετοχές στο Κόπα Λιμπερταδόρες (1993, 1995, 1996, 1998, 2001, 2002, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011). Ακόμη, έχει 1 συμμετοχή στο Κόπα Σουδαμερικάνα (2010), 2 στο Κόπα Μερκονόρτε (1998, 1999) και 1 στο Κόπα ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ (1993).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βενεζουέλας Κατηγορία:Καράκας ΦΚ
.ni
.ni είναι ο top-level domain κωδικός για τη Νικαράγουα στο Διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νικαράγουα Κατηγορία:Top-level domains
Κέλι Πρέστον
Η Κέλι Καμαλελέχουα Σμιθ (αγγλικά: Kelly Kamalelehua Smith), (13 Οκτωβρίου 1962 - 12 Ιουλίου 2020), πιο γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομα Κέλι Πρέστον, ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο. Εμφανίστηκε σε πάνω από εξήντα τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές, με σημαντικότερες και γνωστότερες Το ξεπέταγμα (1985), Οι δίδυμοι (1988), Τζέρι Μαγκουάιρ (1996), Στον έρωτα του παιχνιδιού (1999). Ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Τζον Τραβόλτα, με τον οποίο είχε συνεργαστεί στην κωμωδία The Experts (1989), στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Πεδίο μάχης: Γη (2000) και στη βιογραφική ταινία Ο τελευταίος νονός (2018). Πρωταγωνίστησε στις ταινίες SOS στο διάστημα (1986), Ο γάτος (2003), Αυτό που θέλει το κορίτσι (2003), Broken Bridges (2006) και Γερόλυκοι (2009).
Βιογραφία
Ως παιδί, η Πρέστον έζησε στο Ιράκ και στην Αυστραλία, όπου τελείωσε το σχολείο στην Αδελαΐδα. Συνέχισε το σχολείο στην Χονολουλού και σπούδασε δραματική τέχνη και θέατρο στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας.
Προσωπική ζωή
Η Πρέστον παντρεύτηκε τον ηθοποιό Κέβιν Κέιτζ από το 1985 μέχρι το διαζύγιό τους το 1987. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 είχε σχέση με τον Τζορτζ Κλούνεϊ. Έκανε έναν σύντομο αρραβώνα με τον Τσάρλι Σιν το 1990 αλλά τερμάτισαν την σχέση τους λίγο μετά τον πυροβολισμό του Σιν στον ώμο της Πρέστον. Σε μια συνέντευξη το 2011, η Πρέστον δήλωσε ότι ο Σιν δεν την πυροβόλησε.
Η Πρέστον γνώρισε τον Τζον Τραβόλτα το 1987, στα γυρίσματα της ταινίας Το ξεπέταγμα. Παντρεύτηκαν το 1991, κατά την διάρκεια μιας πτήσης για το Παρίσι, ενώ η γαμήλια δεξίωση έγινε στο Hotel de Crillon στις 5 Σεπτεμβρίου 1991. Ωστόσο, αναγκάστηκαν να κάνουν έναν δεύτερο γάμο επειδή η πρώτη τελετή, που έγινε από σαϊεντολόγο (και οι δυο ήταν σαϊεντολόγοι), θεωρήθηκε άκυρη. Η δεύτερη γαμήλια τελετή έγινε στις 12 Σεπτεμβρίου 1991 στη Φλόριντα. Η Πρέστον και ο Τραβόλτα απέκτησαν τρία παιδιά: τον Τζετ (13 Απριλίου 1992 - 2 Ιανουαρίου 2009), την Έλλα Μπλου (2000 - ) και τον Μπέντζαμιν (2010 - ). Η Πρέστον παρέμεινε πιστή στην σαϊεντολογία μέχρι τον θάνατό της.
Θάνατος
Στις 12 Ιουλίου 2020, η Πρέστον πέθανε σε ηλικία 57 ετών, δυο χρόνια μετά τη διάγνωση για καρκίνο του στήθους. Η διάγνωση αυτή παρέμεινε ιδιωτική και δεν δημοσιοποιήθηκε ευρέως. Τη στιγμή του θανάτου της, η Πρέστον νοσηλευόταν στο MD Anderson Cancer Center στο Χιούστον του Τέξας ενώ είχε επίσης νοσηλευτεί και σε άλλα ιατρικά κέντρα. Ο θάνατός της ανακοινώθηκε στο Instagram από τον Τζον Τραβόλτα και την Έλλα Μπλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Βαλκανικό και Κεντροευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1948
Το 2ο Βαλκανικό και Κεντροευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1948, το οποίο δεν ολοκληρώθηκε, υπήρξε η τρίτη μεταπολεμική διοργάνωση των βαλκανικών κρατών στην προσπάθεια αναβίωσης του προπολεμικού θεσμού του Βαλκανικού Κυπέλλου που είχε διακοπεί μετά το 1936. Ήταν η δέκατη βαλκανική ποδοσφαιρική διοργάνωση αν συνυπολογιστεί και το Βαλκανικό Κύπελλο 1931 το οποίο δεν συμπεριλαμβανόταν στην επίσημη αρίθμηση. Διοργανώθηκε από τις τέσσερις φιλοσοβιετικές λαϊκές δημοκρατίες των Βαλκανίων: Αλβανία, Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία και Ρουμανία με την προσθήκη τριών κρατών της κεντρικής ευρώπης: Ουγγαρίας, Τσεχοσλοβακίας και Πολωνίας, γι' αυτό και η τροποποιημένη ονομασία της διοργάνωσης. Η Ελλάδα και η Τουρκία, που ανήκαν στο δυτικό στρατόπεδο, δεν προσκλήθηκαν, με συνέπεια να μην αναγνωρίσουν τη διοργάνωση ως συνέχεια της προπολεμικής.
Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 4 Απριλίου και συνεχίστηκε ως τις 7 Νοεμβρίου 1948, οπότε διακόπηκε χωρίς να συνεχιστεί. Ως τότε προηγείτο με διαφορά η πανίσχυρη Ουγγαρία.
Η διοργάνωση
Από το 1947 τα φιλοσοβιετικά βαλκανικά κράτη είχαν τη γενικότερη τάση να διευρύνουν προς την κεντρική Ευρώπη τις βαλκανικές αθλητικές διοργανώσεις, με τη συμμετοχή και άλλων χωρών του ανατολικού μπλοκ. Αυτό συνέβη και στο στίβο με τη διοργάνωση των Βαλκανο-κεντροευρωπαϊκών Αγώνων Στίβου 1947. Στο ποδόσφαιρο οι τέσσερις βαλκανικές λαϊκές δημοκρατίες με την συμμετοχή της Ουγγαρίας πραγματοποίησαν το 1947 το "Βαλκανικό και Κεντροευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου", το οποίο θεωρήθηκε μια μορφή συνέχειας του προπολεμικού Βαλκανικού Κυπέλλου. Το 1948 επανέλαβαν τη διοργάνωση διευρύοντάς τη με τη συμμετοχή άλλων δύο κεντροευρωπαϊκών κρατών του αντολικού μπλόκ: της Τσεχοσλοβακίας και της Πολωνίας. Έτσι οι ομάδες έγιναν επτά και η προσπάθεια θύμιζε το προπολεμικό Διεθνές Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης (International European Cup ή Coupe Internationale Européen), το οποίο δεν είχε αναβιώσει ακόμα.
Η διοργάνωση αποφασίστηκε να διεξαχθεί ως κανονικό πρωτάθλημα. Δηλαδή οι ομάδες εντάχθηκαν σε ενιαίο όμιλο, με αγώνες εντός και εκτός έδρας σε δύο γύρους (12 ματς για κάθε χώρα) και με βαθμολογία 2-1-0. Καταρτίστηκε πρόγραμμα και οι αγώνες ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 1948 με προοπτική να ολοκληρωθούν το 1949. Ως το Νοέμβριο του 1948 είχαν γίνει 16 ματς (από τα 42 συνολικά), αλλά δεν υπήρχε ισορροπία στους αγώνες των ομάδων. Η Ουγγαρία και η Ρουμανία είχαν δώσει από 6 αγώνες, η Βουλγαρία και η Πολωνία από 5, η Τσεχοσλοβακία 4 και από 3 η Αλβανία και η Γιουγκοσλαβία. Μάλιστα η Ουγγαρία είχε δώσει και ένα ματς του β΄ γύρου, με τη Ρουμανία. Ανισορροπία υπήρχε και στις έδρες. Βουλγαρία, Ρουμανία και Πολωνία είχαν δώσει τέσσερις αγώνες εντός έδρας, αντίστοιχα σε Σόφια (4), Βουκουρέστι (4) και Βαρσοβία (3) - Χορζόβ (1). Η Ουγγαρία είχε δώσει δύο αγώνες εντός στη Βουδαπέστη, και από έναν η Αλβανία στα Τίρανα και η Γιουγκοσλαβία στο Βελιγράδι. Αντιθέτως η Τσεχοσλοβακία είχε αγωνιστεί και τις τέσσερις φορές εκτός έδρας.
Ως τη διακοπή της διοργάνωσης διαφαινόμενη νικήτρια ήταν η πανίσχυρη τότε Ουγγαρία, που είχε ξεφύγει στη βαθμολογία με 9 β. έχοντας 4 νίκες, μια ισοπαλία, μία ήττα και 22-5 γκολ, πετυχαίνοντας μερικά εντυπωσιακά σκορ, όπως 9-0 εντός και 5-1 εκτός επί της Ρουμανίας και 6-2 εκτός επί της Πολωνίας. Η σχεδόν ταυτόχρονη έναρξη του Διεθνούς Πρωταθλήματος Κεντρικής Ευρώπης, στις 21/4/1948 είχε ως αποτέλεσμα η Ουγγαρία και η Τσχεοσλοβακία να βρεθούν στη δύσκολη θέση να μετέχουν σε δύο διοργανώσεις ταυτόχρονα. Κατ' αρχήν αποφασίστηκε το αποτέλεσμα του μεταξύ τους αγώνα να μετρήσει και στις δύο διοργανώσεις. Αλλά μοιραία απέσυραν το ενδιαφέρον τους από την χαμηλότερης δυναμικότητας βαλκανική διοργάνωση. Το τελειωτικό χτύπημα έδωσαν οι πολιτικές διαμάχες και η διακοπή των διπλωματικών σχέσεων της Αλβανίας και της Γιουγκοσλαβίας με τις υπόλοιπες χώρες που παρέμειναν φίλες προς τη Σοβιετική Ένωση. Η εξέλιξη αυτή είχε ως αποτέλεσμα αφ' ενός να διακοπεί η διοργάνωση αφ' ετέρου να μην υπάρξει συνέχεια τα επόμενα έτη και για τρεις περίπου δεκαετίες.
Σαν Βίτο ντι Λεγκουτσάνο
Το Σαν Βίτο ντι Λεγκουτσάνο (ιταλικά: San Vito di Leguzzano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Βαλκανικό και Κεντροευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1948
Η ημιτελής βαθμολογία
Η βαθμολογία όταν διακόπηκε το πρωτάθλημα είχε ως εξής:
Τα αποτελέσματα
* Ο αγώνας Ουγγαρίας-Τσεχοσλοβακίας μέτρησε και για το Διεθνές Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης που ξεκίνησε την ίδια περίοδο.
Οι σκόρερς
* Μέχρι τη διακοπή του πρωταθλήματος.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1948
Υπνοθεραπεία
Ένα πρόσωπο που βρίσκεται σε ύπνωση επιδεικνύει ορισμένα ασυνήθιστα χαρακτηριστικά και ροπές, έναντι ενός μη-υπνωτισμένου,  ειδικότερα υπερβολική δεκτικότητα στις υποβολές, την οποία μερικές αρχές έχουν θεωρήσει ως sine quα non κατά της ύπνωσης. Παραδείγματος χάριν, ο Κλαρκ Χαλ (Clark Hull), πιθανώς ο πρώτος σημαντικός εμπειρικός ερευνητής σ’ αυτόν τον  τομέα, έγραψε:
εάν ένα υποκείμενο μετά την επαγωγή του στην υπνωτική διαδικασία δεν παρουσιάζει γνήσια στοιχεία ευαισθησίας σε οποιεσδήποτε υποβολές, τότε φαίνεται  ότι δεν υπάρχει κανένας  λόγος να τον αποκαλούν υπνωτισμένο...
Η υπνοθεραπεία εφαρμόζεται συχνά προκειμένου να τροποποιηθεί η συμπεριφορά ενός υποκειμένου, το συναισθηματικό περιεχόμενο, τις στάσεις ζωής, καθώς επίσης και ένα ευρύ φάσμα συνθηκών που  συμπεριλαμβάνουν  δυσλειτουργικές συνήθειες, ανησυχία, ασθένειες που σχετίζονται με το στρες, την  διαχείριση του πόνου και την προσωπική ανάπτυξη.
Υπνωτισμός και Μεσμερισμός
Η ταύτιση του υπνωτισμού με τον μεσμερισμό, τον ιστορικό του πρόδρομο, είναι συχνά, εσφαλμένη. Σύμφωνα με τον Χανς Έιζενκ (Hans Eysenck), οι όροι «ύπνωση» και «μεσμερισμός» έχουν γίνει αρκετά συνώνυμοι, και οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται τον Μεσμέρ ως πατέρα της ύπνωσης, ή τουλάχιστον ως αυτόν που την  ανακάλυψε και πρώτο συνειδητό υποστηρικτή της. Παραδόξως, η αλήθεια μάλλον είναι ότι ενώ τα υπνωτικά φαινόμενα ήταν γνωστά για πολλές χιλιάδες χρόνια, ο Μεσμέρ στην πραγματικότητα δεν υπνώτιζε τους ασθενείς του καθόλου. Αποτελεί μυστήριο γιατί η δημοφιλής πεποίθηση τον έχει πιστώσει τόσο πεισματικά  με μια ανακάλυψη που στην πραγματικότητα έγινε από άλλους.(Eysenck, Sense & Nonsense in Psychology, 1957: 30-31).
Ο Φραντς Άντον Μεσμέρ (Franz Anton Mesmer) ισχυριζόταν πως η μέθεξη και η θεραπεία ήταν το αποτέλεσμα της διοχέτευσης μιας μυστήριας «απόκρυφης» δύναμης που την αποκαλούσε «ζωϊκό μαγνητισμό». Προς τα τέλη του 18ου αιώνα, η αρχή του «ζωικού μαγνητισμού»  έγινε η αφετηρία μίας  μεγάλης  και δημοφιλούς σχολής, αυτής των Μαγνητιστών.
Εντούτοις, το 1843, ο Σκωτσέζος χειρουργός James Braid πρότεινε τη θεωρία του υπνωτισμού ως ριζικά διαφέρουσα από τον Μεσμερισμό των μαγνητιστών. Ο Braid υποστήριξε ότι οι απόκρυφες ιδιότητες του υπνωτισμού ήταν ψευδαισθητικές και ότι τα αποτελέσματά του οφείλονταν στη «νευρική κούραση» και τις λεκτικές υποβολές. Ένας φιλοσοφικός πόλεμος ξέσπασε μεταξύ του Braid και των Μαγνητιστών. «Θέλω εδώ να παρατηρήσω ως προς τη φύση, τα αίτια, και την έκταση των φαινομένων του νευρικού ύπνου (δηλ., υπνωτισμού) πως δεν έχουν καμία σχέση  με τις υπερβατικές ιδιότητες που του αποδίδουν οι εραστές του θαυμάσιου, αυτοί οι εύπιστοι και ενθουσιώδεις μεσμεριστές,  ακόμα ελπίζω πως οι απόψεις μου δεν θα είναι λιγότερο αποδεκτές από τίμια και σοβαρά άτομα, επειδή όλα αυτά τα φαινόμενα μπορούν να γίνουν κάλλιστα κατανοητά  και συμβατά  με γνωστές φυσιολογικές και ψυχολογικές αρχές». (James Braid, Υπνωτική Θεραπευτική, 1853: 36)
Εντούτοις, υπάρχει συμφωνία ότι η προέλευση της σύγχρονης ύπνωσης συσχετίζεται άμεσα με τις μεθόδους που υιοθετούνται στον υπνωτισμό. Ενώ ο Braid στην προσπάθεια του να εξηγήσει την ύπνωση διαφοροποιούσε τη θέση του ως προς τα χαρακτηριστικά της, τονίζοντας πως δεν προέρχονται από υπερφυσικές δυνάμεις, από την άλλη αναγνώριζε πως οι μέθοδοι που χρησιμοποιούσαν οι μαγνητιστές υπήρξαν πρόδρομοι της ύπνωσης.
«Ο υπνωτισμός επομένως, όχι άστοχα θα μπορούσε να οριστεί ως «Ορθολογικός Υπνωτισμός», σε αντίθεση και διαφοροποίηση απο τον «Υπερβατικό Μαγνητισμό» των Μεσμεριστών. [2]