cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορικός μύλος του Σανσουσί
Τεχνικές λεπτομέρειες
Το σχέδιο αντανακλά μεθόδους περίπου του 1800, ενώ ο τεχνικός εξοπλισμός εν μέρει αυτών του τέλους του 19ου αιώνα.
Σχεδιασμός του μύλου: Οκτάγωνη βάση μύλου, σκεπή, τεχνικά χαρακτηριστικά ανάλογα το μήκους 5,5 μέτρων άξονα.
Λεπτομέρειες:
Θρύλος
Ο θρύλος του Μυλωνά του Σανσουσί πρωτοεμφανίστηκε το 1787 σε ένα γαλλικό βιβλίο για τη ζωή του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας (Vie de Frédéric II, ανώνυμου συγγραφέα) και σε απλοποιημένη μορφή ένα χρόνο αργότερα στη Γερμανία.
Ο θρύλος λέει ότι ο Φρειδερίκος ενοχλούνταν από τον θόρυβο των ιστίων του μύλου και προσφέρθηκε να εξαγοράσει τον μύλο από τον μυλωνά του, τον Johann William Grävenitz. Όταν εκείνος αρνήθηκε, ο βασιλιάς λέγεται ότι τον απείλησε: "Δεν γνωρίζει ότι μπορώ να πάρω τον μύλο από εκείνον βάση της βασιλικής μου εξουσίας χωρίς να πληρώσω ούτε μια δεκάρα (groschen) γι’ αυτό;". Όπου ο μυλωνάς λέγεται ότι απάντησε: "Φυσικά, Μεγαλειότατε, η Μεγαλειότητα σας θα μπορούσε άνετα να το κάνει αυτό, αν – και να με συγχωρείτε – δεν ήταν το Ανώτατο Δικαστήριο στο Βερολίνο."
Το παραπάνω είναι μόνο θρύλος. Σύμφωνα με τον Φρειδερίκο Β΄ ο μύλος τόνιζε τον εξοχικό χαρακτήρα του θερινού παλατιού του και είχε πει "ότι, ... ο μύλος είναι ένα στολίδι για το παλάτι." Ο μυλωνάς λέγεται ότι ήταν δύσκολος άνθρωπος, που έκλεβε του ντόπιους αγρότες στο αλεύρι τους και ενοχλούσε συνέχεια τον βασιλιά με αιτήματα. Τουλάχιστον ένα από αυτά εισακούστηκε από τον Φρειδερίκο. Ο Grävenitz είχε τονίσει ότι ως αποτέλεσμα της κατασκευής του παλατιού, ο μύλος δεν ήταν πια σε ανοιχτό χώρο, αλλά εν μέρει ήταν προφυλαγμένος από τον άνεμο. Έτσι, ζήτησε από τον βασιλιά να του επιτρέψει να χτίσει τον μύλο σε άλλο μέρος και να πληρώσει γι’ αυτό. Ο Φρειδερίκος συμφώνησε, με αποτέλεσμα ο Grävenitz μα είναι μετά από λίγο καιρό ο περήφανος ιδιοκτήτης δύο μύλων, χάρη στον βασιλιά, μέχρι που τελικά πούλησε τον παλιό μύλο.
Αυτή η νομική διαμάχη και η ιστορία του μυλωνά του Σανσουσί «μπλέχτηκαν» μεταξύ τους στον θρύλο και είχαν σκοπό να τονίσουν τη δικαιοσύνη του βασιλιά προς τους υπηκόους του. Μετά τον θάνατο του Φρειδερίκου η υπόθεση άνοιξε ξανά. Ο ανιψιός και διάδοχός του Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ σε ένα συμβιβασμό αποφάσισε ότι "... η υπόθεση του Miller Arnold... θα πρέπει να θεωρείται συνέπεια ενός λάθους, ο αξιέπαινος δικαστικός ζήλος του βασιλικού θείου μας, που αναπαύεται εν Θεώ, αποπροσανατολίστηκε από ελλιπή και ανεπαρκή αναφορά της πραγματικής κατάστασης από μη ενημερωμένα και [μεροληπτικώς] προκατειλημμένα άτομα."
Στα χρόνια που ακολούθησαν συνέχισαν να υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ των βασιλιάδων που ηγεμόνευαν και των μυλωνάδων για διάφορους λόγους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μυλος του Σανσουσι Μυλος του Σανσουσι
Scientific American
μικρογραφία| Γραφεία του Scientific American στην οδό Παρκ Ρόου 37, στο [[Μανχάταν της Νέας Υόρκης, 1859]] Το Scientific American, ανεπίσημη συντομογραφία SciAm ή μερικές φορές SA, είναι αμερικανικό δημοφιλές επιστημονικό περιοδικό. Πολλοί διάσημοι επιστήμονες, συμπεριλαμβανομένων των Άλμπερτ Αϊνστάιν και Νίκολα Τέσλα, έχουν συνεισφέρει άρθρα σε αυτό. Σε έντυπη μορφή από το 1845, είναι το παλαιότερο περιοδικό που εκδίδεται συνεχώς στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Scientific American ανήκει στην Springer Nature, η οποία με τη σειρά της είναι θυγατρική της Holtzbrinck Publishing Group.
Ιστορία
μικρογραφία|287x287εσ| Γραφεία του Scientific American στο [[Woolworth Building στη Νέα Υόρκη, 1915 ]] Το Scientific American ιδρύθηκε από τον εφευρέτη και εκδότη Ρούφους Πόρτερ το 1845 ως τετρασέλιδη εβδομαδιαία εφημερίδα. Το πρώτο τεύχος της εφημερίδας μεγάλου μεγέθους κυκλοφόρησε στις 28 Αυγούστου 1845.
Κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων του, δόθηκε μεγάλη έμφαση στις αναφορές για το τι συνέβαινε στο Γραφείο Ευρεσιτεχνιών των ΗΠΑ. Ανέφερε επίσης για ένα ευρύ φάσμα εφευρέσεων, συμπεριλαμβανομένων των μηχανών αέναης κίνησης, μιας συσκευής του 1860 για σημαδούρα πλοίων από τον Αβραάμ Λίνκολν και του καθολικού συνδέσμου που μπορεί πλέον να βρεθεί σε σχεδόν κάθε αυτοκίνητο. Τα τρέχοντα τεύχη περιλαμβάνουν μια ενότητα «αυτή η ημερομηνία στην ιστορία», που περιλαμβάνει αποσπάσματα από άρθρα που δημοσιεύτηκαν αρχικά 50, 100 και 150 χρόνια νωρίτερα. Τα θέματα περιλαμβάνουν χιουμοριστικά περιστατικά, λανθασμένες θεωρίες και αξιοσημείωτες εξελίξεις στην ιστορία της επιστήμης και της τεχνολογίας. Ξεκίνησε ως εβδομαδιαία έκδοση τον Αύγουστο του 1845 πριν μετατραπεί σε μηνιαίο τον Νοέμβριο του 1921.
Ο Πόρτερ πούλησε την εφημερίδα στον Άλφρεντ Ίλι Μπιτς και τον Όρσον Ντεσέν Μαν μόλις δέκα μήνες μετά την ίδρυσή της. Μέχρι το 1948, παρέμεινε στην ιδιοκτησία της Munn & Company. Υπό τη διαχείριση του εγγονού του Μαν, Όρσον Ντεσέν Μαν Γ΄, είχε εξελιχθεί σε κάτι σαν μια έκδοση «πάγκου εργασίας», παρόμοια με την ενσάρκωση του 20ου αιώνα του Popular Science.
Στα χρόνια μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το περιοδικό έπεσε σε παρακμή. Το 1948, τρεις συνεργάτες που σχεδίαζαν να ξεκινήσουν ένα νέο δημοφιλές επιστημονικό περιοδικό, που θα ονομαζόταν The Sciences, αγόρασαν τα περιουσιακά στοιχεία του παλιού Scientific American και έβαλαν το όνομά του στα σχέδια που είχαν δημιουργήσει για το νέο τους περιοδικό. Έτσι οι εταίροι — ο εκδότης Τζέραρντ Πίελ, ο εκδότης Ντένις Φλάναγκαν και ο γενικός διευθυντής Ντόναλντ Χ. Μίλερ ο νεώτερος — ουσιαστικά δημιούργησαν ένα νέο περιοδικό. Ο Μίλερ συνταξιοδοτήθηκε το 1979, ο Φλάναγκαν και ο Πίελ το 1984, όταν ο γιος του Τζέραρντ Πίελ, Τζόναθαν, έγινε πρόεδρος και εκδότης. Η κυκλοφορία είχε δεκαπενταπλασιαστεί από το 1948. Το 1986, πουλήθηκε στον γερμανικό εκδοτικό όμιλο Holtzbrinck, ο οποίος το έλαβε στην κατοχή του μέχρι τη συγχώνευση Springer Nature. Το φθινόπωρο του 2008, το Scientific American τέθηκε υπό τον έλεγχο του τμήματος Nature Publishing Group του Holtzbrinck.
Ο Ντόναλντ Μίλερ πέθανε το Δεκέμβριο του 1998, ο Τζέραρντ Πίελ τον Σεπτέμβριο του 2004 και ο Ντένις Φλάναγκαν τον Ιανουάριο του 2005. Η Μαριέτ ΝτιΚριστίνα έγινε αρχισυντάκτρια μετά την παραίτηση του Τζον Ρένι τον Ιούνιο του 2009 και παραιτήθηκε η ίδια τον Σεπτέμβριο του 2019. Τον Απρίλιο του 2020, η Λόρα Χέλμουθ ανέλαβε το ρόλο της αρχισυντάκτριας.
Το περιοδικό είναι το παλαιότερο περιοδικό που εκδίδεται συνεχώς στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το 2013, η Ντανιέλ Λ. Λι, μια επιστήμονας που έγραψε blog στο Scientific American, αποκαλέστηκε «πόρνη» σε ένα email από έναν συντάκτη στον επιστημονικό ιστότοπο Biology Online, αφού αρνήθηκε να γράψει επαγγελματικό περιεχόμενο χωρίς αποζημίωση. Όταν η Λι, εξοργισμένη για το email, έγραψε μια διάψευση στο ιστολόγιό της Scientific American, η αρχισυντάκτρια του Scientific American, Μαριέτ ΝτιΚριστίνα, αφαίρεσε την ανάρτηση. Η ΝτιΚριστίνα ανέφερε νομικούς λόγους για την διαγραφή του ιστολογίου. Ο συντάκτης του Biology Online απολύθηκε μετά το περιστατικό.
Η διαμάχη διευρύνθηκε τις επόμενες μέρες. Ο συντάκτης του ιστολογίου του περιοδικού, Μπόρα Ζίβκοβιτς, ήταν αντικείμενο καταγγελιών για σεξουαλική παρενόχληση από μια άλλη μπλόγκερ, τη Μόνικα Μπερν. Αν και το υποτιθέμενο περιστατικό είχε συμβεί περίπου ένα χρόνο νωρίτερα, η συντάκτρια Μαριέτ ΝτιΚριστίνα ενημέρωσε τους αναγνώστες ότι το περιστατικό είχε ερευνηθεί και επιλυθεί προς ικανοποίηση του Μπερν. Ωστόσο, το περιστατικό που αφορούσε τη Λι είχε ωθήσει τον Μπερν να αποκαλύψει την ταυτότητα του Ζίβκοβιτς, μετά την υποστήριξη της Λι από τον τελευταίο. Ο Ζίβκοβιτς παραδέχτηκε ότι το περιστατικό με την Μπερν είχε συμβεί. Ζήτησε συγγνώμη από την Μπερν και χαρακτήρισε το περιστατικό ως «μοναδικό», δηλώνοντας ότι η συμπεριφορά του δεν «εμπλέκτηκε πριν ή μετά».
Ο Ζίβκοβιτς παραιτήθηκε από το διοικητικό συμβούλιο του Science Online, του δημοφιλούς επιστημονικού συνεδρίου blogging που ίδρυσε μαζί με τον Άντον Ζούικερ. Μετά την παραδοχή του Ζίβκοβιτς, αρκετές γυναίκες μπλόγκερ, συμπεριλαμβανομένων άλλων μπλόγκερ για το περιοδικό, έγραψαν τους δικούς τους λογαριασμούς, αναφέροντας πρόσθετα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης, αν και κανένας από αυτούς τους λογαριασμούς δεν ερευνήθηκε ανεξάρτητα. Μια μέρα μετά από αυτές τις νέες αποκαλύψεις, ο Ζίβκοβιτς παραιτήθηκε από τη θέση του στο Scientific American.
Τα Γραφεία του Scientific American περιέλαβαν το Park Row 37 στο Μανχάταν, καθώς και το Woolworth Building το 1915, το οποίο είχε μόλις ολοκληρωθεί 2 χρόνια νωρίτερα το 1913. Το Woolworth Building ήταν εκείνη την εποχή ένας από τους πρώτους ουρανοξύστες της πόλης και το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο.
Διεθνείς εκδόσεις
Το Scientific American δημοσίευσε την πρώτη ξένη έκδοσή της το 1890, την ισπανόφωνη La America Cientifica. Η δημοσίευση ανεστάλη το 1905 και θα περνούσαν άλλα 63 χρόνια πριν εμφανιστεί μια άλλη ξενόγλωσση έκδοση: Το 1968 κυκλοφόρησε μια ιταλική έκδοση, Le Scienze και μια ιαπωνική έκδοση, Nikkei Science, ακολούθησε τρία χρόνια αργότερα. Μια νέα ισπανική έκδοση, Investigación y Ciencia κυκλοφόρησε στην Ισπανία το 1976, ακολουθούμενη από μια γαλλική έκδοση, Pour la Science στη Γαλλία το 1977 και μια γερμανική έκδοση, Spektrum der Wissenschaft στη Γερμανία το 1978. Μια ρωσική έκδοση, V Mire Nauki («В мире науки»), κυκλοφόρησε στη Σοβιετική Ένωση το 1983 και συνεχίζεται στη σημερινή Ρωσική Ομοσπονδία. Το Kexue (科学, «Επιστήμη» στα κινέζικα), μια απλοποιημένη κινεζική έκδοση που κυκλοφόρησε το 1979, ήταν το πρώτο δυτικό περιοδικό που δημοσιεύτηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Το απλοποιημένο κινεζικό περιοδικό, που ιδρύθηκε στο Τσονγκτσίνγκ, μεταφέρθηκε στο Πεκίνο το 2001. Αργότερα το 2005, κυκλοφόρησε μια νεότερη έκδοση, η Global Science (环球科学), αντί του Kexue, η οποία έκλεισε λόγω οικονομικών προβλημάτων. Μια παραδοσιακή κινεζική έκδοση, γνωστή ως Scientist (magazine), εισήχθη στην Ταϊβάν το 2002. Η ουγγρική έκδοση, Tudomány, υπήρχε μεταξύ 1984 και 1992. Το 1986, μια αραβική έκδοση, Oloom Magazine, δημοσιεύτηκε. Το 2002, μια πορτογαλική έκδοση κυκλοφόρησε στη Βραζιλία.
Σήμερα, το Scientific American δημοσιεύει 18 ξενόγλωσσες εκδόσεις σε όλο τον κόσμο: αραβικά, πορτογαλικά Βραζιλίας, απλοποιημένα κινεζικά, παραδοσιακά κινέζικα, τσεχικά, ολλανδικά, γαλλικά, γερμανικά, ελληνικά, εβραϊκά, ιταλικά, ιαπωνικά, κορεάτικα, λιθουανικά (διακόπηκε μετά από 15 τεύχη), πολωνικά, ρουμανικά, ρωσικά και ισπανικά.
Μερικά διάσημα άτομα που έγραψαν άρθρα στο περιοδικό ήταν οι Άλμπερτ Αϊνστάιν, Τόμας Έντισον, Τζόνας Σολκ, Μαρία Κιουρί, Στήβεν Χόκινγκ, Φραγκλίνος Ρούζβελτ, Στίβεν Τζέι Γκουλντ, Μπιλ Γκέιτς, Νίκολα Τέσλα και άλλοι.
Ειδικές εκδόσεις
δεξιά|μικρογραφία|265x265εσ| Ειδικό Ενίσχυση του Ναυτικού, 1898
Ιστότοπος
Τον Μάρτιο του 1996, το Scientific American κυκλοφόρησε τον δικό του ιστότοπο, που περιλάμβανε άρθρα από τρέχοντα και προηγούμενα τεύχη, λειτουργίες μόνο για το διαδίκτυο, καθημερινές ειδήσεις, ειδικές εκθέσεις και trivia, μεταξύ άλλων. Ο ιστότοπος εισήγαγε ένα paywall τον Απρίλιο του 2019, με τους αναγνώστες να μπορούν να βλέπουν μερικά άρθρα δωρεάν κάθε μήνα.
Τηλεόραση
Από το 1990 έως το 2005, το Scientific American παρήγαγε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα στο PBS, με τίτλο Scientific American Frontiers, με παρουσιαστές τον Γούντι Φλάουερς και τον Άλαν Άλντα.
Βιβλία
Το Scientific American ξεκίνησε ένα εκδοτικό αποτύπωμα το 2010 σε συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο Farrar, Straus και Giroux.
Επιστημονική και πολιτική συζήτηση
Τον Απρίλιο του 1950, η Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας των ΗΠΑ διέταξε το Scientific American να σταματήσει τη δημοσίευση ενός τεύχους που περιείχε ένα άρθρο του Χανς Μπέτε που φαινόταν να αποκαλύπτει απόρρητες πληροφορίες σχετικά με τη θερμοπυρηνική βόμβα υδρογόνου. Η επακόλουθη εξέταση του υλικού διαπίστωσε ότι η Επιτροπή είχε αντιδράσει υπερβολικά. Το περιστατικό ήταν σημαντικό για τη «νέα» ιστορία του Scientific American, καθώς η απόφαση της Επιτροπής να κάψει 3.000 αντίτυπα μιας πρώιμης έκδοσης του περιοδικού που περιείχε το προσβλητικό υλικό φαινόταν ότι ήταν «καύση βιβλίων σε μια ελεύθερη κοινωνία» όταν ο εκδότης Τζέραρντ Πίελ διέρρευσε το περιστατικό στον Τύπο.
Ένα άρθρο στο τεύχος Σεπτεμβρίου 2016 του Scientific American επιτέθηκε στον υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για «αντιεπιστημονικές» στάσεις και ρητορική. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που το περιοδικό σχολίασε την προεδρική πολιτική των ΗΠΑ.
Το τεύχος Οκτωβρίου 2020 του περιοδικού, ενέκρινε τον Τζο Μπάιντεν για τις προεδρικές εκλογές του 2020, επικαλούμενο την απόρριψη επιστημονικών στοιχείων από τον Ντόναλντ Τραμπ, ειδικά κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη στήλη που αναφέρει την έγκριση, οι συντάκτες του περιοδικού είπαν: «Το Scientific American δεν έχει υποστηρίξει ποτέ έναν υποψήφιο για την προεδρία στα 175 χρόνια ιστορίας της. Φέτος είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε. Δεν το κάνουμε επιπόλαια».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες
Πορτογαλικές βουλευτικές εκλογές 2022
Οι εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα επειδή δύο αριστερά κόμματα, το Αριστερό Μπλοκ και το Κομμουνιστικό Κόμμα, συμμάχησαν με δεξιά κόμματα για να μην εγκριθεί το σχέδιο προϋπολογισμού του Πρωθυπουργού Αντόνιο Κόστα για το 2022. Συνεπώς η Συνέλευση διαλύθηκε. Μία εβδομάδα μετά, στις 4 Νοεμβρίου 2021, ο Πρόεδρος Μαρτσέλο Ρεμπέλο ντε Σόουζα προκήρυξε τις τρέχουσες πρόωρες εκλογές.
Εκλογικό σύστημα
Η Συνέλευση της Δημοκρατίας αποτελείται από 230 μέλη, τα οποία εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για τετραετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι αναλογική εκπροσώπηση από πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Η κατανομή των εδρών γίνεται με μέθοδο Ντ'Οντ.
Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες, ηλικίας άνω των 18 ετών. μικρογραφία|331x331εσ|Ενδεικτικό ψηφοδέλτιο. Οι εκλογείς πρέπει να βάλουν σταυρό προτίμησης σε ένα κόμμα.|καθόλου
Συμμετοχές: Πολιτικά κόμματα – συμμαχίες
μικρογραφία|Η εγχώρια προσέλευση στις εκλογές ανά δήμο. Η μικρότερη ήταν 25,8% στο Ριμπέιρα Γκράντε ([[Αζόρες) και η μεγαλύτερη ήταν 68,12% στη Βίλα ντε Ρέι (Καστέλο Μπράνκο).]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές του 2022 Κατηγορία:Εκλογές στην Πορτογαλία
Γκότφρηντ Μπεμ
Ο Γκότφρηντ Μπεμ (Gottfried Böhm, 23 Ιανουαρίου 1920 – 9 Ιουνίου 2021) ήταν Γερμανός αρχιτέκτονας, χαρακτηριζόμενος και ως γλύπτης. Απέκτησε τη φήμη του σχεδιάζοντας κτήρια παρόμοια με γλυπτά, αλλά κατασκευασμένα από «σκληρά» υλικά: μπετόν, ατσάλι και γυαλί. Μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ένας από τους πρώτους μπρουταλιστές. Το πρώτο έργο που σχεδίασε μόνος του ο Μπεμ ήταν το παρεκκλήσιο «Παναγία των Ερειπίων» στην Κολωνία (σήμερα έχει ενσωματωθεί στο ανακαινισμένο μουσείο «Κολούμπα» σε σχέδια του Ελβετού Πέτερ Τσούμτορ). Το παρεκκλήσιο αυτό ολοκληρώθηκε το 1949 στο σημείο όπου προϋπήρχε μεσαιωνικός ναός της Αγίας Κολούμπα, που καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Αλλά και το πλέον επιδραστικό και αναγνωρίσιμο κτήριο του Μπεμ είναι χριστιανικός ναός: ο προσκυνηματικός Ναός της Μαρίας, Βασίλισσας της Ειρήνης στο Neviges του Φέλμπερτ. Από τα τελευταία έργα στα οποία αναμίχθηκε ο Μπεμ είναι το Θέατρο Χανς Ότο στο Πότσδαμ (2006) και το Κεντρικό Τζαμί της Κολωνίας (ολοκληρώθηκε το 2018).
Το 1986 ο Μπεμ έγινε ο πρώτος Γερμανός που βραβεύθηκε ποτέ με το κορυφαίο αρχιτεκτονικό Βραβείο Πρίτσκερ.
Ο Μπεμ ήταν έγγαμος με την επίσης αρχιτέκτονα Ελίζαμπετ Χάγκενμύλερ μέχρι τον θάνατό της το 2012. Η Ελίζαμπετ τον υποβοήθησε σε αρκετά έργα του, κυρίως μέσα από τον σχεδιασμό εσωτερικών χώρων. Απέκτησαν 4 γιους, τον Στέφαν, τον Πέτερ, τον Πάουλ και τον Μάρκους, εκ των οποίων οι πρώτοι τρεις έγιναν επίσης αρχιτέκτονες, ενώ ο Μάρκους εργάσθηκε ως ζωγράφος.
Ο Γκότφρηντ Μπεμ πέθανε στο σπίτι του στην Κολωνία. σε ηλικία 101 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Πύργος Καζάρμα στον Καϊάφα Ηλείας
Ο Πύργος Καζάρμα ή Πύργος Καϊάφα ή Καζάρμα (η) είναι παραθαλάσσιος πυργίσκος που βρίσκεται στην παραλία Καϊάφα ανάμεσα στην Κρέστενα και την Ζαχάρω. Εικάζεται ότι πρόκειται για οχυρωματικό έργο που κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο για την αποτροπή επιθέσεων από πειρατές.
Η Καζάρμα αφέθηκε στο πέρασμα των χρόνων χωρίς προστασία από τις φθορές, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει μέρος της. Έπειτα από κινητοποίηση των ντόπιων για την ανάδειξη του ζητήματος και της σημασίας της συντήρησης του φρουρίου, οι αρμόδιοι φορείς άρχισαν να ανταποκρίνονται το 2019. Σύμφωνα με τοπική εφημερίδα, μόλις το 2021 δρομολογήθηκαν τελικά οι αναγκαίες ενέργειες για τη στερέωση του πύργου προκειμένου να αποτραπεί ο κίνδυνος κατάρρευσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα της Ηλείας
Όθων Β΄ του Γκέτινγκεν
Ο Όθων Β΄ ο μονόφθαλμος (περ. 1380 – 1463) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Γκέτινγκεν (1394-1463), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ο πατέρας του άφησε χρέη και ο Όθωνας Α΄ δανειζόταν από τον συγγενή του Γουλιέλμο Γ΄ με υποθήκη το πριγκιπάτο. Έτσι όταν απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο Γουλιέλμος Γ΄.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Όθωνα Α΄, πρίγκιπα του Γκέτινγκεν, και της Μαργαρίτας του Γύλιχ. Ο πατέρας του συμμετείχε σε πολλές διενέξεις ανεπιτυχώς και απεβίωσε το 1394 αφήνοντάς του ανοργάνωτο και χρεωμένο το πριγκιπάτο. Κατάφερε να το οργανώσει, δεν έλυσε όμως τα οικονομικά προβλήματα.
Ο Όθων Β΄ για να οργανώσει την επικράτειά του, ακολούθησε αντίθετη πολιτική από αυτήν του πατέρα του: συμμάχησε με τις πόλεις εναντίον των τοπικών βαρόνων, που λυμαινόταν την επαρχία. Επέτυχε να κάνει τους βαρόνους να σεβαστούν την ειρήνη. Λόγω των περιορισμένων οικονομικών του δανειζόταν συχνά χρήματα από τα παιδιά του 2ου εξαδέλφου του Ερρίκου Α΄, τους Γουέλφους του Βολφενμπύτελ και ως αντάλλαγμα τους υποσχέθηκε το 1395 τη διαδοχή τους στην κτήση του. Το 1435, αποσύρθηκε από τη διακυβέρνηση, αφήνοντας ελεύθερες τις πόλεις.
Οι Γουέλφοι του Βολφενμπύτελ στους οποίους είχε υποθηκεύσει το πριγκιπάτο του, δηλ. ο Γουλιέλμος Γ΄ και ο Ερρίκος Β΄, από κοινού πρίγκιπες του Βολφενμπύτελ, ήρθαν σε ρήξη και αποφάσισαν να μοιράσουν το 1432 το πριγκιπάτο τους και μαζί την επικράτεια του Όθωνα Β΄. Στο μοίρασμα των κάστρων του διαφώνησαν. Ο Όθων Β΄ επέστρεψε και το 1442 συμφωνήθηκε ο Ερρίκος Β΄, που είχε λάβει το ανατολικό Βοφλενμπύτελ να πάρει τα κάστρα Ζήζεν και Γκαντερσχάιμ και ο Γουλιέλμος Γ΄, που είχε λάβει το Κάλενμπεργκ, θα έπαιρνε το υπόλοιπο πριγκιπάτο του Γκέτινγκεν μετά το θάνατο του Όθωνα Β΄. Έτσι όταν το 1463 απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο Γουλιέλμος Γ΄.
Οικογένεια
Αρραβωνιάστηκε την Ελισάβετ της Έσσης, αλλά αυτή απεβίωσε, έτσι γύρω στο 1408 νυμφεύτηκε την αδελφή της Αγνή, κόρη του Χέρμαν Β΄ μαρκήσιου (landgrave) της Έσσης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
California Nights (άλμπουμ)
Το "California Nights" είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ των Best Coast. Κυκλοφόρησε την Πρωτομαγιά του 2015 από την Harvest Records. Παραγωγή έκανε ο Wally Gagel, ο οποίος ήταν παραγωγός και στο EP της μπάντας, Fade Away. Το άλμπουμ ανακοινώθηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 2015. Το βίντεο κλιπ του ομώνυμου κομματιού, τα ονόματα των υπόλοιπων κομματιών και οι ημερομηνίες των συναυλιών για την προώθηση του άλμπουμ παρουσιάστηκαν στις 24 Φεβρουαρίου του 2015. Το βίντεο κλιπ του κομματιού "Heaven Sent" κυκλοφόρησε την 1η Απριλίου του 2015.
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από την Bethany Cosentino
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Σάρλοτ Λόρενς
Η Σάρλοτ Λόρενς  (Charlotte Sarah Lawrence) (γεννημένη στις 8 Ιουνίου 2000) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια-τραγουδοποιός και μοντέλο.
Πρώιμη ζωή
Η Λόρενς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λος Άντζελες. Είναι κόρη της ηθοποιού Christa Miller και του τηλεοπτικού παραγωγού Bill Lawrence. Η Λόρενς είναι η ανιψιά της ηθοποιού Σούζαν Σεντ Τζέιμς (Susan Saint James). Ο προ-προ-προπάππος της από τον πατέρα της ήταν ο μεγιστάνας των ακινήτων William Van Duzer Lawrence, ο οποίος ήταν ολλανδικής καταγωγής. Άρχισε να τραγουδάει από παιδί. Η Λόρενς φοίτησε στο λύκειο Marymount στο Λος Άντζελες, όπου ήταν μέλος ομάδων βόλεϊ και μπάσκετ.
Καριέρα
Η Σάρλοτ υπέγραψε στο IMG Models και έχει εμφανιστεί σε περιοδικά όπως Teen Vogue και Harper's Bazaar. Τον Ιούνιο του 2018, κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της EP Young.
Τον Ιανουάριο του 2021, η Λόρενς ανακοίνωσε το δεύτερο EP της με τίτλο Charlotte, το οποίο κυκλοφόρησε στις 5 Μαρτίου 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα
Πολύμναστος ο Κυρηναίος
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Stater,%20468-452%20BC,%20Olympia.%2078-82th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Στατήρας της Ολυμπίας ο οποίος χρονολογείται μεταξύ της 82ης (452 π.Χ.) και 78ης διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων.]] Ο Πολύμναστος ο Κυρηναίος (5ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Κυρήνη, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 81ους (456 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Κυρηναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Κουβεντιάζοντας με μια μούμια
Μια ομάδα φίλων πειραματίζεται σε μια μούμια. Η μούμια ξυπνά και εξηγεί στους δύσπιστους ακροατές ότι η ταρίχευση περιλαμβάνει μόνο την αναστολή ζωτικών δραστηριοτήτων και όχι τον θάνατο. Στη συνέχεια, αναπτύσσεται διάλογος και σύγκριση των δύο διαφορετικών πολιτισμών: του αρχαίου αιγυπτιακού και του σύγχρονου αμερικανικού.
Υπόθεση
Ο ανώνυμος πρωτοπρόσωπος αφηγητής, μετά από μια συνεστίαση της προηγούμενης βραδιάς που αναφέρει ότι «είχε πέσει λίγο βαριά για τα νεύρα μου», αποφάσισε να κοιμηθεί νωρίς μετά από ένα λιτό δείπνο, που στην πραγματικότητα είναι ιδιαίτερα βαρύ, έφαγε υπερβολική ποσότητα τυριού που συνοδεύονταν από πέντε μπουκάλια μπύρα. Αλλά τον ξυπνάει το κουδούνι της πόρτας. Έχει φθάσει ένα μήνυμα από τον φίλο του δρ. Πόνονερ, γράφει ότι έλαβε τελικά την άδεια να εξετάσει μια αιγυπτιακή μούμια και τον προσκαλεί στο σπίτι του για να παραστεί, μαζί με μια επιλεγμένη ομάδα φίλων, στην αφαίρεση των επιδέσμων. Όταν ανοίγουν την πρώτη σαρκοφάγο ανακαλύπτουν το όνομα της μούμιας γραμμένο με ιερογλυφικά: Ολεμιστέικο (=Όλα είναι λάθος). Η δεύτερη και η τρίτη σαρκοφάγος αφαιρούνται και εκτίθεται το σώμα το οποίο, προς έκπληξη όλων των παρευρισκομένων, δεν είναι τυλιγμένο σε επίδεσμους ή λινές ζώνες αλλά σε ένα είδος θήκης από πάπυρο καλυμμένης με ένα στρώμα επιχρυσωμένου και ζωγραφισμένου υλικού. Αποκαλύπτουν ότι πρόκειται για μια πολύ ιδιαίτερη μούμια: μουμιοποιήθηκε χωρίς να αφαιρεθούν πρώτα τα εντόσθια ή ο εγκέφαλος της, στην πραγματικότητα βρέθηκε σε κατάσταση ταριχευμένου-ζωντανού. μικρογραφία|250x250εσ|Εξέταση μούμιας - ιέρειας του Άμμωνα, Πολ Φιλιποτό (1890) Η μούμια αντιμετωπίζεται πειραματικά με ηλεκτροσόκ - και ζωντανεύει. Χαιρετάει με χειραψία τους συγκεντρωμένους επιστήμονες – ο δρ. Πόνονερ, ο αρχαιολόγος Σιλκ Μπάκινχαμ, ο αιγυπτιολόγος Γκλίντον, ο αφηγητής και μερικοί που παραμένουν ανώνυμοι - τον ντύνουν με κατάλληλα ρούχα και όλοι κάθονται κοντά στο τζάκι πίνοντας κρασί και καπνίζοντας πούρα, επικοινωνούν με τη μούμια στα αρχαία αιγυπτιακά. Ο Ολεμιστέικο, που τον προσφωνούν «κόμη», τους εξηγεί ότι στην αρχαία Αίγυπτο οι άνθρωποι ζούσαν για πάνω από χίλια χρόνια και κατά διαστήματα μπορούσαν να ταριχευτούν και να ξαναζήσουν εκατοντάδες χρόνια αργότερα.
Στη συζήτηση, οι παρευρισκόμενοι εντυπωσιάζονται από τις γνώσεις του για τη θρησκεία, γνώριζε ακόμη και για τη δημιουργία του σύμπαντος. Στη συνέχεια, οι επιστήμονες προσπαθούν να επιβεβαιώσουν την ανωτερότητα του πολιτισμού της εποχής τους σε σχέση με τον πολιτισμό των αρχαίων Αιγυπτίων, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, ο Ολεμιστέικο διαψεύδει όλες τις θέσεις τους: Ακόμη και πριν από 5000 χρόνια, μπορούσαν να υπολογίσουν τις ουράνιες εκλείψεις, να αξιοποιήσουν τη δύναμη του ατμού, να κατασκευάσουν μεγαλύτερα και πιο επιβλητικά κτίρια από το Καπιτώλιο και πιο ανθεκτικούς δρόμους από τον σιδηρόδρομο, η μόδα δεν ήταν σε καμία περίπτωση οπισθοδρομική, ναι, ακόμη και το πολιτικό σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών είχε ήδη εφαρμοσθεί στην Αίγυπτο: και εκεί, 13 επαρχίες είχαν ενωθεί, είχαν αποκτήσει σύνταγμα, ενώθηκαν με άλλες 20, αλλά όλα είχαν καταλήξει σε τρομερό δεσποτισμό, και το όνομα του Δεσπότη ήταν Όχλος. Μόνο όταν ο δρ. Πόνορερ αναφέρει τις παστίλιες που δημιούργησε, η μούμια παραδέχεται ότι δεν υπήρχε τίποτα τόσο σπουδαίο στην αρχαία Αίγυπτο.
Ο αφηγητής επιστρέφει στο σπίτι και στο κρεβάτι του (ή ονειρεύεται ότι επέστρεψε). Ξυπνώντας το πρωί, καταγράφει όσα βίωσε και αποφασίζει ότι δεν είναι ευχαριστημένος με τη ζωή του και τις συνθήκες που τον περιβάλλουν, γι' αυτό αποφασίζει να πάει να δει τον δρ Πόνονερ για να ταριχευτεί για 200 χρόνια, καθώς θέλει να μάθει ποιος θα είναι Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών το 2045 (ακριβώς 200 χρόνια μετά τη συγγραφή της ιστορίας).
Θέματα
Στο σατιρικό αυτό διήγημα, ο Πόε σατιρίζει τον θετικισμό της εποχής του και τις υποτιθέμενες τεχνολογικές, πολιτικές και επιστημονικές προόδους της σύγχρονης κοινωνίας. Οι ερασιτέχνες Αιγυπτιολόγοι επιβεβαιώνουν την αλαζονεία τους με την άγνοια, την έλλειψη μεθοδολογίας και τη ροπή τους στην κατανάλωση αλκοόλ. Διακωμωδεί επίσης το μεγάλο ενδιαφέρον για την Αιγυπτιολογία και τις μούμιες κατά την περίοδο που γράφτηκε το διήγημα.
Ο Τζέιμς Σιλκ Μπάκιγχαμ ήταν ένας Βρετανός ταξιδιωτικός συγγραφέας και σύγχρονος του Πόε, όπως και ο Αμερικανός αιγυπτιολόγος Τζορτζ Γκλίντον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε
Του Καράτουλα Αρκαδίας
Ο οικισμός Του Καράτουλα Αρκαδίας είναι ένα μικρό ορεινό χωριό χτισμένο στις πλαγιές του Πάρνωνα στα 700 μέτρα υψόμετρο. Είναι ένας από τους επτά πρωτογενείς οικισμούς του Καστρίου, απέχοντας 1 χλμ από το κεφαλοχώρι,τον Άγιο Νικόλαο.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Λιουμπόφ Ορλόβα
Η Λιουμπόφ Πετρόβνα Ορλόβα (ρωσικά: Любо́вь Петро́вна Орло́ва, 29 Ιανουαρίου 1902 - 26 Ιανουαρίου 1975) ήταν Ρωσίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και θεάτρου και η πρώτη μεγάλη αστέρας του σοβιετικού κινηματογράφου, και τραγουδίστρια. Γεννημένη στο Ζβενιγκόροντ, από γονείς με ευγενική καταγωγή, μεγάλωσε στο Γιαροσλάβλ. Ο Φιόντορ Σαλιάπιν, προέβλεψε, όταν αυτή ακόμα ήταν 7 ετών, ότι θα γίνει μία σπουδαία ηθοποιός. Η Ορλόβα, ξεκίνησε σπουδές στο Ωδείο της Μόσχας, όμως δεν τις ολοκλήρωσε ποτέ, γιατί αναγκάστηκε να δουλέψει, για να υποστηρίξει οικονομικά την οικογένειά της. Ο πρώτος της σύζυγος ήταν ο Σοβιετικός οικονομολόγος Αντρέι Μπερεζίν, ο οποίος συνελήφθη το 1930, γεγονός που δεν επηρέασε την επιτυχημένη καριέρα της.
Το 1933, γνωρίζει τον σπουδαίο Ρώσο σκηνοθέτη Γκριγκόρι Αλεξαντρόφ, ο οποίος έψαχνε ηθοποιούς για την ταινία του Jolly Fellows (1934). Η Όρλβα εκτός του ότι πήρε τον ρόλο, τον παντρεύτηκε το ίδιο έτος της γνωριμίας τους. Η κωμωδία αυτή είχε μεγάλη επιτυχία στη Σοβιετική Ένωση, θαυμαστής της νεαρής ηθοποιού έγινε και ο Στάλιν. Η Ορλόβα, έλαβε τον τίτλο της Τιμητικής Ηθοποιού της РСФСР. Στα χρόνια που ακολούθησαν πρωταγωνίστησε σε τέσσερις σοβιετικές ταινίες οι οποίες έγιναν αμέσως κλασσικές στην ΕΣΣΔ: Circus (1936), Volga-Volga (1938), Tanya (1940) και Springtime (1947). Συνολικά η Ορλόβα συμμετείχε σε 15 ταινίες του σοβιετικού κινηματογράφου.
Το 1941, έλαβε το Βραβείο Στάλιν. Το 1951, έγινε η πρώτη γυναίκα που τιμάται με το Narodný artist SSSR, για την προσφορά της στον κινηματογράφο. Κατόπιν τούτου, ασχολήθηκε περισσότερο με το θέατρο παρά με τον κινηματογράφο, συνεργαζόμενη κυρίως με τον Γιούρι Ζαβάντσκι. Το 1972, ένας μικρός πλανήτης, ο 3108 Λιουμπόφ, πήρε το όνομά του από την Ορλόβα, ο οποίος είχε ανακαλυφθεί από την αστροναύτη, Λιουντμίλα Ζουράβλεβα. Το όνομά της και το επώνυμό της, ωστόσο, είναι λέξεις στη ρωσική γλώσσα, το «любовь» σημαίνει αγάπη και το «Орлова» είναι το θηλυκό του αετού. Το 1976, ένα κρουαζιερόπλοιο, το MV Lyubov Orlova, πήρε το όνομά του από την ηθοποιό, το οποίο κατασκευάστηκε από τη Σοβιετική Ένωση, στη Γιουγκοσλαβία, το πλοίο ταξίδεψε στην Ανταρκτική και στον Αρκτικό Ωκεανό. Η Ορλόβα απεβίωσε το 1975, από καρκίνο του πάγκρεας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί Κατηγορία:Σοβιετικοί ηθοποιοί
1091 Σπιραία
Η Σπιραία (Spiraea) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,878. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο φυτό. Η Σπιραία ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Κυβέλης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σπιραίας εκτιμάται σε 31,98 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0994. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Σπιραία γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σπιραια
Γαλαξιακή Αυτοκρατορία (Ο Πόλεμος των Άστρων)
thumb|right|Το έμβλημα της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας Η Γαλαξιακή Αυτοκρατορία (Galactic Empire) είναι μια φανταστική δικτατορία που υπάρχει στον Πόλεμο των Άστρων. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1977 στην πρώτη ταινία, καθώς και στις δύο επόμενες.
Η Αυτοκρατορία σχηματίστηκε στο Επεισόδιο 3, όταν ο καγκελάριος της Γαλαξικής Δημοκρατίας, Πάλπατιν μετέτρεψε την Δημοκρατία στην Γαλαξιακή Αυτοκρατορία. Αφορμή για αυτό στάθηκε η κατηγορία που εξαπέλυσε ο Πάλπατιν ενάντια στο τάγμα των Τζεντάι και την "προδοσία" που έκαναν εις βάρος της Δημοκρατίας. Ο Πάλπατιν εκτός απο καγκελάριος, στα κρυφά είχε το όνομα Νταρθ Σίντιους και ήταν ο ηγέτης των Σιθ, ενός αρχαίου τάγματος που πολεμούσαν τους Τζεντάι για αιώνες.
Στην Αυτοκρατορία, ηγέτης της εκτελεστικής εξουσίας ήταν Νταρθ Βέιντερ, ο μαθητευόμενος Σιθ που υπάκουγε στις εντολές του Νταρθ Σίντιους. Η Αυτοκρατορία διοίκησε δικτατορικά τον γαλαξία για εικοσιτέσσερα χρόνια, κάτι το οποίο κατάφερε λόγω της εντυπωσιακής στρατιωτικής της δύναμης, που αποτελούταν απο τεράστια πολεμικά διαστημόπλοια και χιλιάδες στρατιώτες. Μια Απολυταρχία με μια τεράστια Γραφειοκρατία, η Γαλαξιακή Αυτοκρατορία θέλησε να έχει υπό τον έλεγχο της κάθε πλανητικό σύστημα που βρισκόταν κάτω από την κυριαρχία της.
Οργάνωση της εξουσίας
Μετά απο την δημιουργία της Αυτοκρατορίας ο Πάλπατιν είχε την απόλυτη εξουσία όντας ο αυτοκράτορας. Στην εξουσία, δεύτερος ήταν ο Νταρθ Βέιντερ, που ήταν ο αδίστακτος εφαρμοστής των εντολών του αυτοκράτορα και ήταν μια φιγούρα που προκαλούσε φόβο στο γαλαξία. Τα περισσότερα χρόνια της Αυτοκρατορίας, ο Πάλπατιν διοικούσε τον γαλαξία απο το καλά φυλασσόμενο παλάτι του στον πλανήτη Κόρισαντ. Ο Βέιντερ ταξίδευε συχνά στο γαλαξία για να εφαρμόζει τις διαταγές του αυτοκράτορα.
Στο επεισόδιο 4, ο υψηλόβαθμος Μοφ, Τάρκιν εξηγεί πως η Αυτοκρατορία διοικεί μέσω του φόβου, λόγω του στρατού που αποτελούταν απο τους αυτοκρατορικούς στρατιώτες στορμτρούπερ, τα πολλά και επιβλητικά διαστημόπλοια και το Άστρο του Θανάτου, ένα υπερόπλο που ήταν ένας τεράστιος διαστημικός σταθμός που με μια ακτίνα λέιζερ μπορούσε να καταστρέψει έναν πλανήτη.
Στρατός
thumb|right|Ο Νταρθ Βέιντερ με τους αυτοκρατορικούς στρατιώτες Ο αυτοκρατορικός στρατός ήταν η κύρια δύναμη της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας. Αποτελούταν απο τεράστια οχήματα μάχης εδάφους και απο μεγάλη στρατιωτική φρουρά σε όλο το γαλαξία. Ο στρατός είχε αρκετά μεγάλες λεγεώνες. Σε αντίθεση με δημοφιλή πεποίθηση, οι στρατιώτες στορμτρούπερ δεν ήταν στην πραγματικότητα ο στρατός, αλλά μάλλον ένα ελίτ σώμα που λειτουργούσε ως δύναμη εδάφους για το Πολεμικό Ναυτικό, παρόμοιο με ένα Σώμα των Πεζοναυτών.
Ναυτικό
Ο αυτοκρατορικός αστρο-στόλος ήταν ήταν το στρατιωτικό σκέλος της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας υπεύθυνο για τη διατήρηση της ασφάλειας, της ειρήνης και της τάξης στο γαλαξία. Διοικούταν από τον Νταρθ Βέιντερ, ενώ απορρόφησε τις στρατιωτικές δυνάμεις της Γαλαξιακής Δημοκρατίας μετά την μετατροπή της σε Αυτοκρατορία. Οργάνωση του αυτοκρατορικού ναυτικού έχει εκχωρηθεί στους Μοφς. Το ναυτικό δεν αποτελούταν απο κανονικά θαλάσσια πλοία, αλλά απο υψηλής τεχνολογίας διαστημόπλοια.
Στο απόγειό του, το Αυτοκρατορικό Πολεμικό Ναυτικό είχε εκατομμύρια πολεμικά πλοία, συμπεριλαμβανομένου του 26.000 "Καταστροφέων Αστέρων» που εμφανίζονται στην ταινία. Πληρούσαν την θέληση του αυτοκράτορα σε όλο το γαλαξία. Μετά την ήττα στη μάχη του Έντορ, η Γαλαξιακή Αυτοκρατορία διασπάσθηκε σε αντιμαχόμενες συμμαχίες. Ενώ πολλά από τα απομεινάρια του αυτοκρατορικού ναυτικού αργότερα παρέμειναν, οι στρατιωτικές δυνάμεις εξαφανίστηκαν.
Ειδικές ευθύνες του Αυτοκρατορικού Ναυτικού περιελάμβαναν την υπεράσπιση πολιτών από τις απειλές που υπήρχαν στο διάστημα, όπως πειρατές, λαθρέμπορους και επαναστάτες.
Το αυτοκρατορικό Πολεμικό Ναυτικό είχε στολές σε μια ποικιλία σχεδίων και χρωμάτων ανάλογα με την μονάδα, όπως το λευκό για τους αξιωματικούς μυστικών υπηρεσιών και το γκρι για τους υπόλοιπους αξιωματικούς.
Αντίσταση και παρακμή
Μέσα απο το φόβο και την αβεβαιότητα για το μέλλον δημιουργήθηκε η Επαναστατική Συμμαχία. Ο στόχος της ήταν η επαναφορά της Γαλαξιακής Δημοκρατίας και η εξάλειψη της Αυτοκρατορίας. Δυο δεκαετίες πέρασαν μέχρι οι επαναστάτες να μπορέσουν να αρχίσουν τον πόλεμο στην Αυτοκρατορία.
Το Άστρο του Θανάτου, ήταν ένας διαστημικός σταθμός μεγάλος σαν το φεγγάρι και με αρκετή δύναμη για να καταστρέψει έναν πλανήτη. Το υπερόπλο αυτό ήταν ο λόγος που ο αυτοκράτορας μπόρεσε να ορίσει τη λήξη της γερουσίας. Ο στρατάρχης Τάρκιν που ήταν ο πλωτάρχης του διαστημικού σταθμού, διέταξε την καταστροφή του πλανήτη Άλντερααν, ως ένδειξη ισχύος. Στην τέταρτη ταινία ο σταθμός καταστράφηκε απο τους επαναστάτες και συγκεκριμένα απο τον Λουκ Σκαϊγουώκερ, σημειώνοντας έτσι την πρώτη μεγάλη ήττα της Αυτοκρατορίας.
Μετά απο κάποια χρόνια, η Επαναστατική Συμμαχία τελείωσε θριαμβευτικά τον εμφύλιο πόλεμο του γαλαξία, νικώντας την Αυτοκρατορία στην έκτη ταινία. Στην κορύφωση της ταινίας, οι επαναστάτες κατέστρεψαν το δεύτερο Άστρο του Θανάτου και μεγάλα αστρόπλοια του αυτοκρατορικού στόλου, που περιείχαν υψηλόβαθμους αξιωματικούς. Κατά τη διάρκεια της μάχης, ο Νταρθ Βέιντερ απολυτρώνεται σκοτώνοντας τον Πάλπατιν για να σώσει τον γιο του, Λουκ Σκαϊγουώκερ, όμως τραυματίστηκε θανάσιμα και εκείνος.
Διαδοχή
Μετά απο την καταστροφή του δεύτερου Άστρου του Θανάτου, τα απομεινάρια της Αυτοκρατορίας χωρίστηκαν σε μικρότερα κομμάτια. Ένα απο αυτά είναι το Πρώτο Τάγμα, που αποτελούταν απο πρώην αυτοκρατορικούς αξιωματικούς που είχαν τα ιδεώδη της Αυτοκρατορίας. Στην έβδομη ταινία, το Πρώτο Τάγμα έχει αρκετά μεγάλη δύναμη και συγκρούεται με την "Αντίσταση", που είναι μια εκδοχή των παλιών τους αντιπάλων.
Πηγές
Κατηγορία:Star Wars
Ε/Γ - Ο/Γ Aqua Jewel
Το Ε/Γ - Ο/Γ Aqua Jewel είναι ένα Ελληνικό επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο, που αποτελεί τμήμα του στόλου της SeaJets Ferries. Ναυπηγήθηκε το 2003 στο Πέραμα Αττικής και τέθηκε σε υπηρεσία στην SeaJets το 2017 (Είχε προηγουμένως λειτουργήσει από άλλες εταιρείες). Το όνομα του πλοίου σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει "Υδάτινο πετράδι". Το πλοίο αρχικά ανήκε στον εφοπλιστή κ. Περογιαννάκη και το 2010 ναυλώθηκε από την Ναυτιλιακή Εταιρεία Λέσβου - NEL Lines. Από το 2017, ανήκει στην SeaJets, η οποία κατά καιρούς το ναυλώνει και στην Atlanticoline. Τη στιγμή της ναυπήγησής του, το Aqua Jewel ήταν το μεγαλύτερο με μήκος 96 μέτρων (αργότερα 108) επιβατηγό φέριμποτ που κατασκευάστηκε ποτέ στην Ελλάδα. Δεν κατέχει πλέον αυτό το ρεκόρ μετά την ναυπήγηση του Νήσος Μύκονος (Σήμερα Blue Star Mykonos), μήκους 141 μέτρων της Hellenic Seaways. Το Aqua Jewel προοριζόταν ως μια μεγάλη θαλαμηγός με το όνομα "Νισσυλος", ενώ το αρχικό κόστος ήταν περίπου 25.000.000 δολάρια ΗΠΑ. Το Aqua Jewel έχει μέγιστη ταχύτητα 18,5 κόμβους και ταχύτητα πλεύσης (υπηρεσιακή) μισού κόμβου χαμηλότερη από τη μέγιστη. Οι εγκαταστάσεις του Aqua Jewel περιλαμβάνουν δύο μπαρ, ένα νοσοκομείο και ένα ελικοδρόμιο.
Σχεδιασμός και ναυπήγηση
Το πλοίο αρχικά προοριζόταν για μεγάλη θαλαμηγό με το όνομα "Νισσυλος", με έναρξη κατασκευής στις αρχές της δεκαετίας του '90, χωρητικότητα 80 επιβατών και κόστος 25 εκατομμύρια δολάρια περίπου, αλλά ουδέποτε ολοκληρώθηκε, λόγω κατάσχεσης, καθώς ο ιδιοκτήτης του είχε χρέη, κι έτσι το 1998 αγοράστηκε τελικά από την Alpha Ferries, συμφερόντων Γεωργίου Περογιαννάκη και μετατράπηκε σε επιβατηγό/οχηματαγωγό με την σημερινή του ονομασία. Παρόλο που είχαν διατεθεί μεγάλα ποσά για την ασφάλειά του, είχε αρκετά προβλήματα λόγω της κατασκευής του, τα οποία επηρέασαν την μετέπειτα καριέρα του. Η χρήση αλουμινίου στα κοινόχρηστα καταστρώματα το έκανε αρκετά ελαφρύ, ενώ το μικρό του βύθισμα επηρέασε αρνητικά το ταξίδι σε άσχημες καιρικές συνθήκες. Παρόλο που το πλωριό (μπροστινό) προπελάκι ήταν τύπου waterjet, κάτι που θεωρούταν καινοτομία, ήταν αρκετά αδύναμο. Τελικά, ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2002.
Χαρακτηριστιικά
Το Aqua Jewel διαθέτει τρεις ράμπες ή "καταπέλτες" (δύο για τα οχήματα και έναν για τους επιβάτες), ένα κύριο γκαράζ για τα οχήματα, καθώς και "πατάρια οχημάτων", τα οποία χρησιμοποιούνται κυρίως στο τοπικό δρομολόγιο Γύθειο-Κύθηρα-Αντικύθηρα-Κίσσαμος. Για τους επιβάτες, διαθέτει κυλιόμενες σκάλες, καθιστικό, ρεσεψιόν, λογιστήριο, 60 αεροπορικά καθίσματα, δύο σαλόνια με τραπεζοκαθίσματα και καναπέδες, δύο μπαρ, παιδότοπο, ανοιχτά καταστρώματα, 15 εξωτερικές δίκλινες καμπίνες, 2 καμπίνες LUX και νοσοκομείο, καθώς και ελικοδρόμιο, μία αίθουσα VIP, κατάστημα ρούχων και ειδικούς χώρους εξυπηρέτησης ΑμεΑ. Συνολικά, διαθέτει 8 καταστρώματα.
Τεχνικές πτυχές
Το Aqua Jewel προωθείται από δύο μηχανές MAN-B&W με συνδυασμένη ισχύ 5680kW και κατανάλωση κατανάλωση 1,3 τόνων την ώρα, ενώ διαθέτει και τρεις ηλεκτρομηχανές Caterpillar. Έχει μήκος 108 μέτρων, πλάτος 16 μέτρων και βύθισμα 4,50 μέτρων. Έχει δύο τιμόνια για ευελιξία σε δύσκολα λιμάνια και διαθέτει ζεύγη σταθεροποιητήρων για πλόες σε ταραγμένη θάλασσα.
Τέλος, διαθέτει έναν "βολβό"¨(bulbous bow) στην πλώρη για καλύτερη πλεύση σε θαλασσοταραχές, βάρους 20 τόνων, σύστημα μόνιμης πυρόσβεσης, ασανσέρ και δύο πλωριά προπελάκια, ένα παραδοσιακό κι ένα τύπου waterjet και έχει ολική χωρητικότητα 3934 GT.
Ιστορικό υπηρεσίας
Τα αρχικά σχέδια ήταν να δρομολογηθεί στα ενδοκυκλαδικά δρομολόγια (Δηλαδή αυτά που συνδέεουν πολλά νησιά των Κυκλάδων μεταξύ τους) ως επιδοτούμενο, αλλά η πρόταση απορρίφθηκε και έτσι, την άνοιξη του 2003 δρομολογήθηκε μεταξύ Ραφήνας-Άνδρου-Τήνου-Μυκόνου, με πλοίαρχο τον Cpt. Ισίδωρο Μαμίδη. Παρόλο που ξεχώρισε στην γραμμή, δεν άργησαν να φανούν τα μειονεκτήματα, με αποτέλεσμα να μην καταφέρει να ανταγωνιστεί τα Ε/Γ - Ο/Γ Πηνελόπη Α και Superferry II, τα οποία, ήταν μεν παλαιότερα, αλλά ήταν δε γρηγορότερα και πιο καλοτάξιδα και δημοφιλή.
Μετασκευές, ναύλωση στην ΝΕΛ και παροπλισμός.
Με αφορμή όλα τα παραπάνω προβλήματα, ο πλοιοκτήτης αποφάσισε να κάνει κάποιες βελτιώσεις στο πλοίο, προκειμένου να αυξηθεί η αξιοπιστία του. Το 2004, προστέθηκε ένας "βολβός" στην πλώρη, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να επιλυθούν τα προβλήματά του. Έτσι, το 2005 επιμηκύνθηκε από τα 96 στα 108 μέτρα με την προσθήκη ενός τμήματος 12 μέτρων στα ναυπηγεία Lamba της Ελευσίνας, αφαιρέθηκε το αριστερό "πατάρι", προστέθηκαν ένα παραδοσιακό προπελάκι στην πλώρη και ένα δεύτερο ζεύγος σταθεροποιητών (stabilizers), καθώς και ξεχωριστός καταπέλτης επιβατών. Το 2006, προστέθηκε ένας νέος εξωτερικός χώρος στο κατάστρωμα 7, το 2007 ένα δεύτερο τιμόνι και άλλαξε το καύσιμο από marine diesel σε marine fuel και το 2008 τοποθετήθηκαν σκίαστρα πάνω από το την κόντρα-γέφυρα (δηλ. την περιοχή πάνω από την γέφυρα). Το 2009, αποδρομολογήθηκε από τα συνηθή του δρομολόγια και τον Φεβρουάριο του 2010 δρομολογήθηκε μεταξύ Λαυρίου-Αγίου Ευστρατίου-Λήμνου-Καβάλας. Κατόπιν, ναυλώθηκε από την ΝΕΛ και δρομολογήθηκε στα ενδοκυκλαδικά δρομολόγια και συγκεκριμένα Λαυρίο - Κέα - Κύνθος - Σύρος - Πάρος - Νάξος- Ίος - Σίκινος - Φολέγανδρος - Κίμωλος - Μήλος αντικαθιστώντας τα Ε/Γ - Ο/Γ - Τ/Χ Αίολος Κεντέρης Ι και Αίολος Κεντέρης ΙΙ. Τον Νοέμβριο του 2014, παροπλίστηκε στον Νέο Μώλο της Δραπετσώνας, λόγω βλάβης στην αριστερή μηχανή.
Παραπομπές
Aqua
Οσία Σοφία της Κλεισούρας
Πρώτα χρόνια
Η Σοφία Χοτοκουρίδου, γεννήθηκε το 1883 στο χωριό Σαρή Παπά Επαρχίας Αρδάσης, Τριπόλεως Τραπεζούντος της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στη σημερινή Τουρκία. Γονείς της ήταν ο Αμανάτιος και η Μαρία Σαουλίδου, που εκτός από τη Σοφία, είχαν άλλα δύο παιδιά, τον Κωνσταντίνο και τη Συμέλα. Το χωριό Σαρή Παπά, πρέπει να ήταν ένα από τα πολλά χωριά της περιοχής Κιουρτουνίου γύρω από την Άρδασα, που ως επισκοπή υπαγόταν εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Νεοκαισαρείας.
Η Σοφία από μικρή στην πατρίδα έτρεχε στις εκκλησίες και τα εξωκκλήσια, για να τα φροντίσει και να ανάψει τα καντήλια και απέφευγε τις συναναστροφές με παιδιά της ηλικίας της.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1987)
Το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 για το 1987 ήταν το 38ο που διοργάνωσε η FIA. Περιλάμβανε 16 γκραν πρι, τα οποία ξεκίνησαν στις 5 Απριλίου στη Βραζιλία και ολοκληρώθηκαν στις 15 Νοεμβρίου στην Αυστραλία.
Οσία Σοφία της Κλεισούρας
Πρώτα χρόνια
Η Σοφία δε σκέφτηκε ποτέ το γάμο και οι γονείς της, άνθρωποι θεοφοβούμενοι, δεν την πίεσαν γι' αυτό, γεγονός ασυνήθιστο για την εποχή. Παρά ταύτα όμως στα 24 της χρόνια, για την εποχή ήταν μεγάλη η ηλικία της για γάμο, πιεζόμενοι από άλλα συγγενικά πρόσωπα, την πάντρεψαν με τον Ιορδάνη Χοτοκουρίδη, το έτος 1907. Από το γάμο αυτό το 1910 απέκτησαν ένα τέκνο, αλλά δύο χρόνια μετά, το 1912 το παιδί πέθανε και υπάρχουν πολλές εκδοχές για το πως συνέβη αυτό.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1987)
1987 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1987
Οσία Σοφία της Κλεισούρας
Πρώτα χρόνια
Σαν να μην έφτανε ο θάνατος του παιδιού της, το 1914 με την κήρυξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έγινε η επιστράτευση και εξαφάνιση του συζύγου της Ιορδάνη στην Ορντού. Το επόμενο έτος 1915 κατά τη σφαγή Αρμενίων, ο πατέρας της Σοφίας χάθηκε στα βάθη της Τουρκίας και τον Ιούνιο του 1916 χάνονται τα ίχνη της Σοφίας.
Όλα αυτά τα γεγονότα που συνέβησαν μέσα σε τόσο λίγα χρόνια, ο θάνατος του παιδιού, η εξαφάνιση του συζύγου, οδήγησαν τη Σοφία σε βαθιά μετάνοια και στη διά βίου ασκητική αφιέρωση της.
Εγκατάσταση στην Ελλάδα
Πρώτος σταθμός της εγκατάστασης στην Ελλάδα ήταν η Θεσσαλονίκη. Εργάστηκε ως νεωκόρος στον Ιερό Ναό της Αναλήψεως του Κυρίου Θεσσαλονίκης. Οι συγγενείς της, πρόσφυγες φτάνουν στον Πειραιά με πλοίο τον Αύγουστο του 1923 και κατόπιν φτάνουν στο Χαρμάνκιοϊ της Θεσσαλονίκης. Ετσι ανακάλυψαν ότι η Σοφία ζούσε και είχε εγκατασταθεί και εκείνη στην ίδια πόλη. Μετά η Σοφία μαζί με τους συγγενείς εγκαταστάθηκε στο χωριό Αναρράχη Πτολεμαΐδας.
Της είχε μάλιστα παρουσιαστεί η Παναγία και της είπε: "να 'ρθεις στο σπίτι μου". Έκπληκτη η Σοφία ρώτησε ποια ήταν και ποιο το σπίτι της και η απάντηση που πήρε από Εκείνη ήταν "είμαι στην Κλεισούρα". Η εξαθλίωση και η φτώχια της προσφυγιάς, δεν άφηναν περιθώρια για εξερευνήσεις κι έτσι η Σοφία δεν είχε βρει κάποιον να της πει πως θα πήγαινε στην Κλεισούρα. Το 1925 από την Αναρράχη, έφυγε για τη Μονή του Αγίου Μάρκου Φλωρίνης, όπου έμεινε για ένα διάστημα και επέστρεψε στο σπίτι του αδερφού της στην Αναρράχη. Εκεί για μια ακόμα φορά, εμφανίζεται η Παναγία να της θυμίσει ότι την περιμένει στο σπίτι της στην Κλεισούρα.
Σε ηλικία 44 ετών το 1927, εγκαθίσταται στο Μοναστήρι της Παναγίας στην Κλεισούρα. Ηγούμενος της Μονής, ο π.Γρηγόριος Μαγδάλης, παλαιός αγιορείτης μοναχός, με καλή σειρά στην πνευματική του ζωή και αρετές τις οποίες μετέδωσε στη Σοφία που ήταν το δεξί του χέρι στις πολλές καθημερινές ανάγκες του μοναστηριού. Εκτός από τις καθημερινές εργασίες του νοικοκυριού της Μονής, με πολλή επιμέλεια φρόντιζε τους εργαζομένους στα κτήματα του μοναστηριού, τους περαστικούς, τους ασθενείς.
Οι Γερμανοί στην Κλεισούρα
Το 1944 εισβάλλουν οι Γερμανοί στην Κλεισούρα και μανιασμένοι άρχισαν να σφάζουν και να καίνε. Η Σοφία δέκα ημέρες νωρίτερα, μιλούσε για το κακό που έμελλε να γίνει στο χωριό κι έτσι κι έγινε το πρωί της Μεγάλης Τετάρτης. Στο χωριό σφαγιάσθηκαν 286 γυναικόπαιδα και κάηκαν 150 σπίτια. Πολλοί από τους κατοίκους που γλίτωσαν, κρύφτηκαν στο μοναστήρι της Παναγίας, το οποίο οι Γερμανοί περικύκλωσαν με μπετόνια γεμάτα βενζίνη για να το κάψουν. Τότε η Σοφία, με την εικόνα της Παναγίας στα χέρια, γονατίζει μπροστά στους Γερμανούς στρατιώτες, τους φιλά τα πόδια, κλαίει δυνατά και τους λέει: "Όχι την Παναγία". Τότε εκείνοι, σίγουρα με παρέμβαση της Παναγίας, έφυγαν και δεν πείραξαν το μοναστήρι. Έτσι σώθηκε και ο κόσμος που είχε κρυφτεί εκεί και τα κτίρια του μοναστηριού.
Η Σοφία και η σχέση της με την Παναγία
Η Σοφία, ήταν η παρηγοριά όλων αυτών των ανθρώπων που έμεναν εκεί κι είχαν χάσει άντρες, παιδιά, γονείς, από τα φρικτά γεγονότα που είχαν συμβεί. Εκείνη, πάντα στην ποντιακή διάλεκτο, έλεγε "υπομονή, υπομονή, η Παναϊα κι θα χαντς σας" (η Παναγία δε θα σας αφήσει να χαθείτε). Πολλές φορές η Παναγία εμφανίστηκε στη Σοφία, άγνωστο πόσες, αλλά ήταν η αιτία που το κελλάκι της στη Μονή ήταν το τρίτο τζάκι στο μαγειρείο, παρ' όλο που η Μονή είχε άδεια κελλιά. Αυτό το ιδιόρυθμο κελί της, κίνησε την περιέργια κάποιων μαθητών της, όπως ενός ζευγαριού από την Καστοριά που σύμφωνα με τη μαρτυρία τους, στην ερώτηση τους γιατί έχει κάνει το τζάκι κελλί της, η Σοφία απάντησε με απλότητα "Απ' την πόρτα αυτή βγήκε η Παναγία και είπε: Δε θα φύγεις από εδώ για να σε βλέπω και να με βλέπεις". Κι αυτό γιατί αφού απέναντι από το τζάκι ήταν η τοιχογραφία της Παναγίας. Από εκείνη τη στιγμή, η πλάκα του τζακιού έγινε το σπίτι της, σε ένα χώρο που όλα ήταν ορθάνοιχτα με πολύ κρύο και υγρασία. Εκεί υποδεχόταν τους μαθητές της και δεν ήταν λίγες οι φορές, όπως μαρτυρούν οι ίδιοι, που εκεί που κάθονταν και συζητούσαν, η Σοφία τους φανέρωνε τους επισκέπτες που έφταναν και προέλεγε και το όνομα τους.
Μαρτυρίες προσκυνητών
Η Κα Ελένη, σύζυγος του κ.Χρύσου Χ. απο την Πτολεμαϊδα, διηγείται ότι τις Κυριακές έφτιαχνε πίτες και ήθελε να συναντήσει τη Σοφία για την οποία είχε ακούσει πολλά κι έτσι μια μέρα πήγαν οικογενειακώς στο μοναστήρι. Με το που πάτησαν το πόδι τους στη Μονή, εμφανίζεται η Σοφία μπροστά της και της λέει: "Μη, κορίτσι μ', μην κάνεις πίτες Κυριακή". Η Κα Ελένη θυμάται ακριβώς τα λόγια της: "Την Κυριακή να μην κάνεις ούτε πίτες ούτε τίποτα, μόνο τις πιο αναγκαίες δουλειές. Η Κυριακή είναι μέρα του Θεού". Κάποια άλλη φορά είχε επισκεφτεί τη Μονή, ομάδα προσκυνητών από την Κοζάνη και διηγούνται, ότι μόλις τους είδε η Σοφία, τους χαιρέτησε όλους με το όνομα τους, αναφέροντας στον καθένα το προσωπικό του πρόβλημα, ενώ δεν παρέλειψε να ρωτήσει για όσους ήταν στο χωριό.