cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευαγγελία Πλατανιώτη
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της συγχρονισμένης κολύμβησης Κατηγορία:Συγχρονισμένη κολύμβηση
Ισλανδική Σάγκα
Οι Ισλανδικές Σάγκα (ισλανδικά: saga, προφέρεται: σάγα, /ˈsaːɣa/, πληθυντικός: sögur, προφέρεται: σœγυρ /ˈsœːɣʏr/) είναι ιστορίες σε πεζό λόγο που περιγράφουν κατά βάση γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Ισλανδία κατά την Περίοδο της Εγκατάστασης. Είναι γραμμένες στην Αρχαία σκανδιναβική γλώσσα στην Ισλανδία κατά τη διάρκεια του 12ου ως τον 15ο αιώνα και κυρίως κατά το μέσο αυτής της εποχής.
Οι συγγραφείς των σάγκα επεδίωκαν να καταγράψουν τα μεγάλα επιτεύγματα των ηρώων τους και να δοξάσουν τις αρετές του κουράγιου και της τιμής.
Στο διαδίκτυο μπορουν να βρεθούν προς μελέτη τα πρωτότυπα χειρόγραφα από περγαμηνή, καθώς και μεταγενέστερα αντίγραφά τους και μερικές σύγχρονες μεταφράσεις των σάγκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έπη
Ετιέν Ντυπεράκ
Ο Ετιέν Ντυπεράκ (γαλλικά: Étienne Dupérac), (περ. 1525 – 1604) ήταν Γάλλος αρχιτέκτονας, ζωγράφος, χαράκτης και σχεδιαστής κήπων. Είναι πολύ γνωστός για τις τοπογραφικές του μελέτες για τη Ρώμη και τα ερείπιά της στα τέλη του 16ου αιώνα.
Ρώμη
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Άποψη της [[Βίλα ντ' Έστε|βίλας ντ' Έστε (1575)]] Ο Ντυπεράκ γεννήθηκε στο Μπορντώ ή στο Παρίσι περίπου 1525. Αρχικά ταξίδεψε στη Βενετία και έφτασε στη Ρώμη το 1550, όπου έγινε εξειδικευμένος σχεδιαστής και χαράκτης και έμεινε περίπου 20 χρόνια. Δημοσίευσε μια πανοραμική άποψη της Αρχαίας Ρώμης με κτήρια ανακατασκευασμένα (Urbis Romae Sciographia, 1574) και μία της σύγχρονης Ρώμης (Descriptio, 1577) καθώς και ένα βιβλίο με σαράντα χαρακτικά ρωμαϊκών μνημείων και αρχαιοτήτων, I vestigi dell'antichità di Roma (Ρώμη, 1575).
Του αποδίδεται επίσης, χωρίς απόλυτη βεβαιότητα, ένα αδημοσίευτο βιβλίο σχεδίων για τα ερείπια της Ρώμης που παρουσιάζονται ως ανακατασκευές της αρχικής τους εμφάνισης, Disegni de le Ruine di Roma e Come Anticamente Erono, που χρονολογείται περίπου το 1564-1574. Δημοσιεύτηκε στο Μιλάνο το 1964. Το κείμενο που πρέπει να συνόδευε τα σχέδια δεν έχει σωθεί. Το βιβλίο είναι μέρος της συλλογής της Βιβλιοθήκης & Μουσείου Μόργκαν στη Νέα Υόρκη (αρ. Αρ. MS M.1106).
Τα χαρακτικά του Ντυπεράκ για τη σύγχρονη Ρώμη, όπως το Μπελβεντέρε (Βατικανό) ή η πανοραμική άποψη της βίλας ντ ’Εστε, χρησίμευσαν για τη μετάδοση αρχιτεκτονικών ιδεών και σχεδιασμό κήπων στη Γαλλία και τη βόρεια Ευρώπη. Ο Ντυπεράκ εργάστηκε για κάποιο διάστημα για τον Αντουάν Λαφρερί.
Γαλλία
Κατά την επιστροφή του στη Γαλλία περίπου το 1578, ο Ντυπεράκ ανέλαβε να ζωγραφίσει τον χώρο των μπάνιων στο ανάκτορο του Φονταινεμπλώ και είναι πιθανό να σχεδίασε μερικούς από τους κήπους. Του αποδίδεται επίσης ο σχεδιασμός των κήπων στο κάστρο του Ανέτ, ως αρχιτέκτονας του δούκα του Ωμάλ. Ως αρχιτέκτονας του Ερρίκου Δ΄ από το 1595, σχεδίασε τους κήπους με αναβαθμίσεις στο κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι και ασχολήθηκε με τις εργασίες στο παλάτι του Κεραμεικού στο Παρίσι (περ. 1600-1603). Ολοκλήρωσε επίσης το πρώτο τμήμα της τη Μεγάλης Στοάς του ανακτόρου του Λούβρου, έργο το οποίο είχε ξεκινήσει ο Ζακ Α΄ Αντρουέ ντυ Σερσώ.
Παντελής Νίτσας
Ο Παντελής Νίτσας (1930 - ) του Βασιλείου, είναι Έλληνας δικηγόρος.
Ετιέν Ντυπεράκ
Γαλλία
Μια συλλογή έργων υπογεγραμμένη από τον Ντυπεράκ και με ημερομηνία 1575, Illustration des fragments antiques, διατηρείται στο Λούβρο. Ένα χαρακτικό από το Speculum Romanae Magnificentiae εκτίθεται στο παλάτσο Μπράσκι στη Ρώμη.
Ο Ντουπεράκ πέθανε στο Παρίσι 1604.
Παντελής Νίτσας
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών Ν
Ετιέν Ντυπεράκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι χαράκτες Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες
Ενρίκε Πένια Νιέτο
Ο Ενρίκε Πένια Νιέτο (Enrique Peña Nieto, 20 Ιουλίου 1966) ήταν ο 64ος πρόεδρος του Μεξικού. Είναι μέλος του Θεσμικού Επαναστατικού Κόμματος (Partido Revolucionario Institucional -PRI) και πρώην κυβερνήτης της Πολιτείας του Μεξικού (Estado Libre y Soberano de México) από το 2005 έως το 2011. Ο Πένα Νιέτο ανακηρύχθηκε ο Πρόεδρος του Μεξικού μετά τις Γενικές Εκλογές του 2012, οι οποίες κρίθηκαν έγκυρες από το Ομοσπονδιακό Εκλογικό Δικαστήριο, παρά τις κατηγορίες που είχαν διατυπωθεί για νοθεία. Ανέλαβε το αξίωμα του Προέδρου την 1η Δεκεμβρίου του 2012, διαδεχόμενος τον Φελίπε Καλδερόν, σηματοδοτώντας ως εκ τούτου την επιστροφή στην εξουσία του PRI, το οποίο κυβερνούσε το Μεξικό για 71 συναπτά έτη, από το 1929 έως το 2000. Στις Γενικές Εκλογές συγκέντρωσε το 38% των συνολικών ψήφων, χωρίς να κατορθώσει να αποκτήσει τη νομοθετική πλειοψηφία.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Ενρίκε Πένια Νιέτο γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1966 στην πόλη Ατλακομούλκο στην Πολιτεία του Μεξικού, ενώ σε ηλικία 11 ετών η οικογένειά του μετακόμισε στην Τολούκα. Ο πατέρας του, Χιλμπέρτο Ενρίκε Πένια ντελ Μάσο (Gilberto Enrique Peña del Mazo) ήταν ηλεκτρολόγος μηχανικός ενώ η μητέρα του Μαρία ντελ Περπέτουο Σοκόρο Οφέλια Νιέτο Σάντσες (María del Perpetuo Socorro Ofelia Nieto Sánchez) δασκάλα. Τόσο από τη πλευρά του πατέρα του όσο και από την πλευρά της μητέρας του είχε προγόνους πολιτικούς, κάποιοι από τους οποίους είχαν διατελέσει Κυβερνήτες της Πολιτείας του Μεξικού.
Σπούδασε νομικά στο Παναμερικανικό Πανεπιστήμιο (Universidad Panamericana) της Πόλης του Μεξικού, όπου απέκτησε δίπλωμα Bachelor, ενώ αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας και Ανώτερης Εκπαίδευσης του Μοντερέι (Instituto Tecnológico y de Estudios Superiores de Monterrey) για το δίπλωμα Master πάνω στην Διοίκηση Επιχειρήσεων. Παράλληλα με τις σπουδές του ξεκίνησε να εργάζεται σε δικηγορικό γραφείο και αργότερα σε Συμβολαιογραφείο της Πόλης του Μεξικού, ενώ είχε ήδη αρχίσει να ασχολείται με την πολιτική. Αργότερα εργάστηκε για λογαριασμό της εταιρείας San Luis Industrial Corporation, που ασχολούνταν με τη κατασκευή εξαρτημάτων αυτοκινήτων.
Το 1993 παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, Μόνικα Πρετελίνι (Μόνικα Pretelini) με την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Την περίοδο που οι δυο τους ήταν παντρεμένοι έγινε γνωστό πως ο Πένια Νιέτο είχε αποκτήσει άλλα δύο παιδιά εκτός γάμου, από δύο διαφορετικές γυναίκες. Η Πρετελίνι απεβίωσε το 2007, θάνατος που οφειλόταν σε καρδιακή αρρυθμία που προκλήθηκε από μια κρίση επιληψίας. Το 2008 ο Πένια Νιέτο ανακοίνωσε δημοσίως στην τηλεόραση την σχέση του με την ηθοποιό Ανχέλικα Ριβέρα (Angélica Rivera), με την οποία παντρεύτηκαν τον Νοέμβρη του 2010 στον Καθεδρικό Ναό της Τολούκα.
Είσοδος στην Πολιτική
Το 1984 εντάσσεται στο Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα. Τον Μάιο του 1990 διετέλεσε γραμματέας του Κινήματος Πολιτών της Ζώνης Ι της Εκτελεστικής Επιτροπής της Πολιτείας της Εθνικής Συνομοσπονδίας των Λαϊκών Οργανώσεων (Movimiento Ciudadano de la Zona I del Comité Directivo Estatal de la Confederación Nacional de Organizaciones Populares), έναν από τους τρεις τομείς του PRI. Συμμετείχε επίσης μέχρι το 1993 ως εκπρόσωπος του Μετώπου Οργανισμών και Πολιτών σε διάφορους δήμους της Πολιτείας του Μεξικού. Μεταξύ 1993 και 1998 υπήρξε προσωπάρχης της Γραμματείας Ανάπτυξης της Πολιτείας και προσωπικός γραμματέας του Διευθυντή της Γραμματείας, Χουάν Χοσέ Γκέρρα Αμπούδ (Juan José Guerra Abud), ενώ το 1999 ανέλαβε αναπληρωτής συντονιστής οικονομικών της εκστρατείας χρηματοδότησης του υποψηφίου Κυβερνήτη της Πολιτείας με το PRI, Αρτούρο Μοντιέλ Ρόχας.
Με την υποστήριξη του Ρόχας δημιούργησε μια ομάδα που έμεινε γνωστή ως «Τα Γκόλντεν Μπόις του Ατλακομούλκο», μέσω της οποίας κατάφεραν να προωθήσουν τον ρόλο τους εντός του PRI. Ο Πένια Νιέτο ορίστηκε Αναπληρωτής Γραμματέας της Κυβέρνησης (1999-2000), Γραμματέας της αυτοδιοίκησης της Πολιτείας (2000-2002) ενώ ανέλαβε και διάφορους άλλες διοικητικές θέσεις σε επίπεδο πολιτείας. Το 2003 έλαβε μέρος ως υποψήφιος για το Νομοθετικό Σώμα (LV Legislatura) της XIII Τοπικής Περιοχής με έδρα το Ατλακομούλκο. Μεταξύ του 2003 και 2004 ήταν συντονιστής της κοινοβουλευτικής ομάδας του Θεσμικού Επαναστατικού Κόμματος στο Νομοθετικό Σώμα της Βουλή των Αντιπροσώπων της Πολιτείας του Μεξικού.
Κυβερνήτης της Πολιτείας του Μεξικού (2005–2011)
Η εσωτερική διαδικασία για την ανάδειξη υποψηφίου του PRI στις Πολιτειακές Εκλογές του 2005 για την Πολιτεία του Μεξικού ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2004. Αν και ο Πένια Νιέτο δεν ήταν αρχικά από τους επικρατέστερους υποψήφιους, κατάφερε να είναι ο τελικός νικητής της διαδικασίας (Ιανουάριος 2005). Σχηματίζοντας κοινό μέτωπό με τους Οικολόγους Πράσινους, κατάφερε να στεφθεί νικητής της εκλογικής διαδικασίας της 3ης Ιουλίου του 2005, συγκεντρώνοντας το 47,6% των ψήφων (1.801.530 ψήφοι). Ορκίστηκε Κυβερνήτης στις 15 Σεπτεμβρίου του 2005.
Οι 608 δεσμεύσεις
Κατά τη διάρκεια του 2005 μόλις 10 από τις δεσμεύσεις του είχαν καταφέρει να πραγματοποιηθούν αλλά το 2006 ο συνολικός αριθμός είχε ανέβει στις 141, ενώ το 2007 ο Πένια Νιέτο ανακοίνωσε πως είχε καταφέρει να ξεπεράσει τον αριθμό των 200.
Το κύριο μέρος των 608 δεσμεύσεων αφορούσε έργα της οδικής υποδομής, το δίκτυο της οποίας τριπλασιάστηκε στα 6 χρόνια της διακυβέρνησής του. Τα σημαντικότερα από τα έργα αυτά ήταν η κατασκευή του προαστιακού σιδηροδρόμου και του "Mexibús", ενώ κλειστού οδικού δικτύου μαζικών μεταφορών με λεωφορεία, που εξυπηρετούν πάνω από 300.000 κατοίκους καθημερινά. Στον τομέα της υγείας χτίστηκαν 196 νοσοκομεία και ιατρικά κέντρα σε όλη την πολιτεία και διπλασιάστηκε ο αριθμός των κινητών μονάδων για τις απομακρυσμένες περιοχές, καταφέροντας να εκπληρώσει την απαίτηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για έναν γιατρό ανά 1000 κατοίκους και να επιφέρει πτώση στον αριθμό των θανάτων.
Οι πόροι για αυτά και όλες τις υπόλοιπες δεσμεύσεις ελήφθησαν μέσω της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους του κράτους, μια στρατηγική που σχεδιάστηκε από τον πρώτο γραμματέα του Οικονομικών, Λουίς Βιδεγαράι Κάσο (Luis Videgaray Caso). Η αναδιάρθρωση, επίσης, κατάφερε να συγκρατήσει το χρέος από την αύξηση, διότι η φορολογική βάση διευρύνθηκε σε σημείο που να διπλασιαστεί μέσα σε έξι χρόνια.
Κατά τη διάρκεια της προεδρικής εκστρατείας του 2012, το ​​συντηρητικό Κόμμα Εθνικής Δράσης (PAN), αμφισβήτησε τη συμπλήρωση τουλάχιστον 100 από τις 608 δεσμεύσεις, ενώ προειδοποίησε το PRI ότι επρόκειτο να εξετάσει κάθε ένα από τα 608 δεσμεύσεις και να δημοσιοποιήσει τα αποτελέσματα στο κοινό, προκαλώντας την αντίδραση του PRI που έκανε λόγο για «βρώμικο πόλεμο».
Οι ταραχές στο Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο
Το 2002 η κυβέρνηση του Βισέντε Φοξ αποφάσισε τη δημιουργία ενός νέου διεθνές αεροδρομίου στην περιοχή του Ατένκο, προχωρώντας σε απαλλοτρίωση των γαιών της περιοχής. Οι κάτοικοι αντέδρασαν έντονα με αποτέλεσμα τον σχηματισμό του Λαϊκού Μετώπου Για την Υπεράσπιση των Γαιών (Frente del Pueblo en Defensa de La Tierra).
Τότε εμφανίστηκαν διεθνώς καταγγελίες που έκαναν λόγω για κατάχρηση εξουσίας από τις πολιτειακές και ομοσπονδιακές αρχές, για αυθαίρετη κράτηση, σκληρή, απάνθρωπη και εξευτελιστική συμπεριφορά των οργάνων, βασανιστήρια, σεξουαλική κακοποίηση και βιασμό 26 γυναικών και παραβίαση των δικαιωμάτων των ανηλίκων.
Πρόεδρος του Μεξικού
Στις 27 Νοεμβρίου του 2011 έθεσε επίσημα στο κόμμα του την υποψηφιότητά του για την εσωκομματική ανάδειξη του υποψήφιου στις γενικές εκλογές του 2012. Δεδομένου ότι ο δεύτερος υποψήφιος, οικονομολόγος Μάνλιο Φάβιο Μπελτρόνες (Manlio Fabio Beltrones), αποσύρθηκε από τη διαδικασία, στις 17 Δεκεμβρίου του 2011 ο Πένια Νιέτο έλαβε το χρίσμα ως υποψήφιος Πρόεδρος του Μεξικού από το Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα.
Οι θέσεις που υποστήριζε ήταν ήδη γνωστές. Στα τέλη Νοεμβρίου είχε παρουσιάσει το βιβλίο του με τίτλο «México, la gran esperanza» (Μεξικό, η μεγάλη ελπίδα), στο οποίο υποστήριζε ότι το Μεξικό θα πρέπει να επεκτείνει την οικονομία του για να δημιουργήσει περισσότερες θέσεις εργασίας, επιμένοντας ότι τα τελευταία χρόνια η χώρα είχε ανάπτυξη μόνο στον παράνομο τομέα. Προέτρεψε επίσης την προώθηση της μεξικανικής πετρελαϊκής εταιρίας Pemex για τον ανταγωνισμό στον ιδιωτικό τομέα με σκοπό τη δημιουργία περισσότερων θέσεων εργασίας, την αύξηση της παραγωγικότητας και την ισορροπία κατανομής του πλούτου σε ολόκληρο το Μεξικό. Παρόλ' αυτά, ένας από τους έτερους συγγραφείς του βιβλίου, ο συγγραφέας Έκτορ Αγκιλάρ Καμίν, αμφισβήτησε τις προτάσεις του ρωτώντας πώς ήταν δυνατόν να μιλά για διαφάνεια, όταν το Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα φερόταν να ήταν μπλεγμένο σε οικονομικά χρέη και αμφιλεγόμενες χρηματικές συναλλαγές.
Στις εκλογές κύριοι αντίπαλοί του υπήρξαν ο Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ (Andrés Manuel López Obrador) του Κόμματος της Δημοκρατικής Επανάστασης και η Χοσεφίνα Βάσκες Μότα (Josefina Vázquez Mota) του Κόμματος Εθνικής Δράσης. Η κύρια όμως φωνή αντίδρασης ενάντια στην υποψηφιότητά του ήρθε στις 11 Μαΐου του 2012 όταν δημιουργήθηκε το κίνημα Yo Soy 132, σε αντίδραση για την επίσκεψη του Πένια Νιέτα στο ιδιωτικό Ιβηρο-Αμερικανικό Πανεπιστήμιο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας. 131 φοιτητές-διαδηλωτές κατηγόρησαν τον Πένια Νιέτο για τα γεγονότα του Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο, ενώ σύντομα εμφανίστηκε στο youtube ένα βίντεο με τους φοιτητές να δείχνουν τις ταυτότητες τους και να υποστηρίζοντας πως οι πράξεις τους ήταν ανεξάρτητες από κόμματα. Σύντομα οι διαμαρτυρίες φοιτητών επεκτάθηκαν σε πολλές πόλεις, δημιουργώντας το Κίνημα "Yo Soy 132" που στα Ισπανικά σημαίνει «Εγώ είμαι ο 132».
Από τις κύριες και με επιτυχής κατάληξη διαμαρτυρίες του κινήματος υπήρξε αυτή για την τέλεση ενός δεύτερου debate μεταξύ των προεδρικών υποψηφίων που σε αντίθεση με το πρώτο θα μεταδιδόταν από την δημόσια τηλεόραση.
Γενικές εκλογές 2012 (1η Ιουλίου 2012)
Κάτω από κλίμα έντασης, η χώρα οδηγήθηκε στις εκλογές της 1ης Ιουλίου 2012. Τα προγνωστικά έδειχναν πως ο Πένια Νιέτο προηγείτο των αντιπάλων του.
Τα αρχικά αποτελέσματα έδιναν στον Πένια Νιέτο το 39,10% των ψήφων (18.727.398 ψήφους) έναντι 32,43% του Λόπες Ομπραδόρ (15.535.117 ψήφους) και 26,04% της Μότα (12.473.106 ψήφους).
Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων ο Λόπες Ομπραδόρ απαίτησε πλήρη ανακαταμέτρηση των ψήφων, υποστηρίζοντας ότι υπήρξαν εκτεταμένες παρατυπίες. Το Ομοσπονδιακό Εκλογικό Ινστιτούτο ανακοίνωσε στη συνέχεια ότι θα υπάρξει μια μερική ανακαταμέτρηση, σε 78.012 από τα 143.132 εκλογικά τμήματα, ενώ σε ότι αφορούσε τα ψηφοδέλτια για τις παράλληλες εκλογές του Κογκρέσου θα έπρεπε να επανεξεταστούν στα 2/3 των εκλογικών τμημάτων. Στις 6 Ιουλίου, μετά από μια μερική ανακαταμέτρηση περίπου των 50% των ψήφων, το Ομοσπονδιακό Εκλογικό Ινστιτούτο δήλωσε ότι διαπίστωσε ανωμαλίες, αλλά ότι ο Νιέτο εξακολουθούσε να λαμβάνει τη πλειοψηφία και επιβεβαιώθηκε ως ο νικητής με 38,2% της λαϊκής ψήφου.
Στις 12 Ιουλίου ο Ομπραδόρ προέβη σε επίσημη καταγγελία ζητώντας την ακύρωση των εκλογών υποστηρίζοντας πως είχε παραβιαστεί του 41ο άρθρο του Συντάγματος. Όπως υποστήριζε, το PRI είχε προχωρήσει σε εξαγορά ψήφων ενώ τα μεξικανικά μέσα επικοινωνίας είχαν αντιμετωπίσει με ανισότητα τους υποψηφίους, προβάλλοντας περισσότερο τις θέσεις του Πένια Νιέτο. Κατηγόρησε επίσης το PRI πως είχε υπερβεί τον επιτρεπόμενο προϋπολογισμό κατά 1000% και πως η προεκλογική εκστρατεία του υποψηφίου του κόμματος χρηματοδοτήθηκε με παράνομα κεφάλαια και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Στην χώρα ξέσπασε πλήθος διαδηλώσεων κατά του Πένια Νιέτο, υποστηριζόμενες από την Αριστερά και το Κίνημα Yo Soy 132.
Στις 30 Αυγούστου το Ανώτατο Εκλογικό Δικαστήριο απέρριψε τις κατηγορίες ως ψευδείς καθώς κατέληξε στο συμπέρασμα πως δεν υπήρχαν «επαρκή αποδεικτικά στοιχεία των αδικιών».
Ο Ενρίκε Πένια Νιέτο ανακοινώθηκε επίσημα ως νικητής των εκλογών στις 31 Αυγούστου. Ορκίστηκε Πρόεδρος του Μεξικού την 1η Δεκεμβρίου του 2012, εν μέσω βίαιων επεισοδίων έξω από τη Βουλή των Αντιπροσώπων και αποδοκιμασιών από την Αριστερά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Μεξικού
Χαϊλμπρόν
Η Χαϊλμπρόν (γερμανικά: Heilbronn) είναι πόλη της νότιας Γερμανίας.
Είναι πόλη του ομόσπονδου κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης (συνολικής έκτασης 36.000 τ.χλμ. και πληθυσμού 11 εκ.) με πληθυσμό περίπου 120.000 κατοίκους. Η 6η μεγαλύτερη πόλη του κρατιδίου είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Νέκαρ (γερμ. Neckar).
Από τον ύστερο Μεσαίωνα και μετά, εξελίχθηκε σε σημαντικό κέντρο εμπορίου. Στις αρχές του 19ου αιώνα, η Χαϊλμπρόν κατέστη ένα από τα κέντρα της πρώιμης εκβιομηχάνισης στη Βυρτεμβέργη. Η παλαιά πόλη της Χαϊλμπρόν καταστράφηκε ολοσχερώς κατά την αεροπορική επιδρομή της 4ης Δεκεμβρίου 1944 και ανοικοδομήθηκε τη δεκαετία του 1950. Σήμερα η Χαϊλμπρόν αποτελεί το οικονομικό κέντρο της περιοχής Χαϊλμπρόν-Φράνκεν.
Ιστορία πληθυσμού
¹ επίσημη απογραφή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Χρήστος Γιαπιτζάκης
Ο Χρήστος Γιαπιτζάκης (Christos Yapijakis ) είναι Έλληνας πανεπιστημιακός, Αναπληρωτής Καθηγητής Γενετικής στο Τμήμα Ιατρικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με σπουδές στην Βιολογία, Οδοντιατρική και Ιατρική Γενετική και με ερευνητικό έργο στα κληρονομικά νοσήματα και σύνδρομα της κεφαλής.
Υπήρξε ο πρώτος επιστήμονας που πραγματοποίησε στην Ελλάδα ανάλυση αρχαίου DNA στα πλαίσια έρευνας για την αιτία του λοιμού των Αθηνών που πραγματοποιήθηκε από διεπιστημονική ομάδα. Την τελευταία εικοσαετία έχει πραγματοποιήσει τους έως τώρα μοναδικούς στην Ελλάδα προγεννητικούς ελέγχους εμβρυϊκού DNA για 9 κληρονομικές ασθένειες (7 νευρολογικά νοσήματα και 2 στοματοπροσωπικά σύνδρομα), από τους οποίους οι δύο έγιναν για πρώτη φορά παγκοσμίως (Prenatal diagnosis of X-linked spinal and bulbar muscular atrophy in a Greek family - Prenatal diagnosis of X-linked Opitz G/BBB syndrome). Έχει εξειδικευτεί στη γενετική των συνδρόμων της κεφαλής, όπως εκείνο που περιγράφει η συγγραφέας R.J. Palacio στο βιβλίο "Θαύμα" ("Wonder"), για το οποίο έγραψε βιβλιοκριτική ο Γιαπιτζάκης , και το οποίο έγινε ταινία με την Τζούλια Ρόμπερτς.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Δράμα, με μισή του καταγωγή από την Κρήτη και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Βιολογία και Οδοντιατρική. Στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια ΗΠΑ έγινε κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος Μοριακής Βιολογίας και ακολούθως στο Πανεπιστήμιο Αθηνών έγινε διδάκτωρ Ιατρικής Γενετικής. Υπήρξε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Βιοεπιστημόνων (ΠΕΒ) επί τρεις θητείες (1992-2000). Το 2014 κρίθηκε Επίκουρος Καθηγητής Νευρογενετικής στο Τμήμα Ιατρικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και διορίσθηκε αναδρομικά από το 2007 λόγω παλαιότερων παράνομων μεροληψιών εις βάρος του. Το 2020 εξελίχθηκε ως Αναπληρωτής Καθηγητής Γενετικής στο Τμήμα Ιατρικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Επιπλέον, διδάσκει στο Μεταπτυχιακό πρόγραμμα "Γενετική Ανθρώπου" στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και στο Μεταπτυχιακό πρόγραμμα "Η Επιστήμη του Στρες και η Προαγωγή της Υγείας" στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Eκτός της Ιατρικής έχει ασχοληθεί επί σειρά ετών με την φιλοσοφία και την σχέση της με την επιστήμη. Είναι μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής του Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Φιλοσοφίας του Τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Την περίοδο του κορωνοϊού ήταν ένας από τους δημιουργούς και συντονιστής του πρωτοποριακού επιτυχημένου προγράμματος "Φιλοσοφική Διαχείριση του Στρες".
Ερευνητικό Έργο
Ήταν 544ος (ανώτερο 7.5%) στην λίστα των 7470 ερευνητών/επιστημόνων στην Ελλάδα σε οποιοδήποτε επιστημονικό τομέα και φορέα, που δημοσιεύτηκε για το 2017 και αφορά κάποια αξιόλογη παγκόσμια επίδραση των διεθνών δημοσιεύσεων των 5248 σπουδαιοτέρων από αυτούς.
Στην αρχή του 2022, στη Διεθνή Κατάταξη των Επιστημόνων AD Scientific Index στον ερευνητικό τομέα της Ιατρικής Γενετικής αναδείχθηκε 1ος στην Αθήνα, 3ος στην Ελλάδα, 31ος στην Ευρώπη και 84ος στον κόσμο.
Οι κύριες ερευνητικές του δραστηριότητες αφορούν τα κληρονομικά νοσήματα και σύνδρομα της κεφαλής (νευρολογικά και στοματοπροσωπικά). Τα αποτελέσματα των ερευνών του έχουν δημοσιευθεί σε περισσότερα από 100 άρθρα σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά με κριτές ή σε διεθνή επιστημονικά βιβλία και έχουν ανακοινωθεί σε δεκάδες διεθνή και ελληνικά συνέδρια. Για ερευνητικές του εργασίες έχει τιμηθεί με Πανελλήνιο Ιατρικό βραβείο του Συμβουλιδείου Αγωνίσματος, καθώς και με βραβεία σε ένα Παγκόσμιο, ένα Πανευρωπαϊκό και δύο Πανελλήνια Συνέδρια.
Είχε πρωταρχική συμβολή στην ίδρυση δύο πανεπιστημιακών εργαστηριακών μονάδων στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών (Νευρογενετικής το 1992 και Στοματογναθοπροσωπικής Έρευνας το 2005).
Την τελευταία εικοσαετία έχει πραγματοποιήσει τους έως τώρα μοναδικούς στην Ελλάδα προγεννητικούς ελέγχους εμβρυϊκού DNA (όπως το Prenatal testing for late-onset neurogenetic diseases) για 9 κληρονομικές ασθένειες (7 νευρολογικά νοσήματα και 2 στοματοπροσωπικά σύνδρομα), από τους οποίους οι δύο έγιναν για πρώτη φορά παγκοσμίως (Prenatal diagnosis of X-linked spinal and bulbar muscular atrophy in a Greek family) (Prenatal diagnosis of X-linked Opitz G/BBB syndrome).
Υπήρξε ο πρώτος επιστήμονας που πραγματοποίησε στην Ελλάδα έρευνα αρχαίου DNA , η οποία αναγνωρίστηκε διεθνώς. Συμμετέχοντας σε διεπιστημονική ομάδα, μελέτησε DNA απομονωμένο από αρχαίο σκελετικό υλικό και ταυτοποίησε τον υπεύθυνο μικροβιακό παράγοντα του Λοιμού των Αθηνών κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, που ήταν Σαλμονέλλα του τυφοειδούς πυρετού.
Έχει συμμετάσχει ως εκπρόσωπος της Ελλάδας σε πανευρωπαϊκά προγράμματα γενετικής έρευνας. Kάποιες από τις κλινικές εργασίες του έχουν χαρακτηριστεί ως παράδειγμα καλής εφαρμογής της ιατρικής γενετικής προς όφελος των ασθενών, σώζοντας ακόμη και την ζωή ορισμένων ανθρώπων. Έχει συμπεριληφθεί ανάμεσα σε 40 κορυφαίους σύγχρονους επιστήμονες στο βιβλίο της Β. Μιχοπούλου "Τα φωτεινά μυαλά δεν έχουν πατρίδα" (Εκδ. Παρισιάνου).
Την τελευταία τριετία, διευθύνει τη Μονάδα Στοματοπροσωπικής Γενετικής (που έχει κλινικό και εργαστηριακό τμήμα), μία από τις μονάδες στο Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Υγείας Μητέρας Παιδιού και Ιατρικής Ακριβείας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, που διευθύνει ο διεθνούς φήμης Καθηγητής Γεώργιος Π. Χρούσος.
Δημοσιεύσεις-ανακοινώσεις
Σύνολο Διεθνών Εργασιών: >180 (Βιβλιογραφικές αναφορές >3100 ) • >100 Διεθνείς δημοσιεύσεις σε περιοδικά με κριτές (MedLine/PubMed – Impact factor >350 - h-index 29) • 17 Κεφάλαια σε διεθνή βιβλία • >70 Ανακοινώσεις σε διεθνή συνέδρια Σύνολο Ελληνικών Εργασιών: >100 • >30 Ελληνικές δημοσιεύσεις • 15 Κεφάλαια σε πανεπιστημιακά βιβλία • >80 Ανακοινώσεις σε ελληνικά συνέδρια
Φιλοσοφικό έργο
Ο Χρήστος Γιαπιτζάκης είναι ιδρυτικό μέλος των Φίλων της Επικούρειας Φιλοσοφίας «Κήπος των Αθηνών» (2009) και ένας από τους οργανωτές του ετήσιου Πανελληνίου Συμποσίου Επικούρειας Φιλοσοφίας (από το 2011). Είναι συγγραφέας των φιλοσοφικών βιβλίων:
-“Επικουρείων Δόξαι, Η Τέχνη της Ευδαιμονίας” 4η έκδοση, Εκδόσεις Θύραθεν 2018
Στο βιβλίο αυτό εκτός της παρουσίασης της επικούρειας φιλοσοφίας, υπάρχουν αποσπάσματα έργων επικούρειων φιλοσόφων, άλλων δυσεύρετων διότι βρίσκονται εντός άλλων έργων της αρχαιότητας και άλλων ως πρώτη δημοσίευση σε ελληνική έκδοση όπως αποσπ. του Επίκουρου, του Κωλώτη, του Φιλόδημου, Νικασικράτη, Δημητρίου του Λάκωνα κλπ.
-“Περί Παρρησίας, Η Επικούρεια Ψυχοθεραπεία”, Εκδόσεις Θύραθεν (2016)
Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζεται το έργο "Περί Παρρησίας" που έγραψε ο επικούρειος φιλόσοφος Φιλόδημος για πρώτη φορά σε νεοελληνική έκδοση. Το αρχαίο κείμενο προέρχεται από τους παπύρους της Ηράκλειας (Herculaneum), πόλης που είχε καταστραφεί στην έκρηξη του Βεζούβιου.
-"Ένας ευτυχισμένος Έλληνας", Εκδόσεις 24Γράμματα (2019)
Θεατρικό ιστορικό έργο σε μορφή φιλοσοφικού διαλόγου, όπου περιγράφεται η ζωή και η φιλοσοφία του Επίκουρου.
-"Επίκουρος: Επιστημονικός Ανθρωπισμός και Ευδαιμονία", Εκδόσεις 24Γράμματα (2020)
Στο βιβλίο αναδεικνύεται ότι η ηθική φιλοσοφία του Επίκουρου είναι το ανθρωπιστικό συμπλήρωμα της επιστημονικής γνώσης και αποτυπώνεται η σημαντική πνευματική προσπάθεια του συγγραφέα και άλλων φίλων της Επικούρειας φιλοσοφίας να την αναδείξουν στην σύγχρονη Ελλάδα.
Εκτός των βιβλίων, έχει συγγράψει δεκάδες φιλοσοφικά και επιστημολογικά δοκίμια όπως το πρωτοποριακό "Ιπποκράτης, ο πατέρας της κλινικής Ιατρικής και Ασκληπιάδης, ο πατέρας της μοριακής Ιατρικής" (εδώ στα αγγλικά). Στο 12ο Συνέδριο της Ελληνικής Γλώσσας και Ορολογίας, που ήταν αφιερωμένο στον Ιπποκράτη, προσκλήθηκε να εκφωνήσει την Πανηγυρική Εναρκτήρια Ομιλία με θέμα "Ο Ιπποκράτης και η διαχρονική συμβολή του στην ιατρική γνώση και ορολογία"
Τέλος έχει συμμετάσχει και σε διεθνή φιλοσοφικά συνέδρια όπως το "23ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ"  και το 26ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ "ΗΘΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ".
Ο Χρήστος Γιαπιτζάκης είναι ο συντάκτης της “Διακήρυξης του δικαιώματος της ευδαιμονίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση” (“Διακήρυξη της Παλλήνης”), την οποία παρουσίασε κατά την διάρκεια της ομιλίας του “Επικούρειες επιδράσεις στον σύγχρονο Ανθρωπισμό” στο 4ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Επικούρειας Φιλοσοφίας που διεξήχθη στον Γαργηττό του Δήμου Παλλήνης τον Φεβρουάριο του 2014.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Ancestris
Το Ancestris είναι ένα λογισμικό γενεαλογίας που ακολουθεί τις προδιαγραφές GEDCOM στην έκδοση 5.5. Είναι ένα ελεύθερο λογισμικό υπό την άδεια GNU GPL 3.0 και διαθέσιμο για Linux, BSD, Solaris, Mac και Windows. Είναι γραμμένο σε Java και βασίζεται στην πλατφόρμα NetBeans της Oracle.
Χαρακτηριστικά
Το Ancestris λειτουργεί αλληλεπιδρώντας με το αρχείο GEDCOM εξασφαλίζοντας τον έλεγχο των δεδομένων, εξαλείφοντας την ανάγκη για εξαγωγή και διευκολύνει την ανταλλαγή δεδομένων μεταξύ των πολλών ανθρώπων που εργάζονται πάνω στην ίδια γενεαλογία.
Βασικά χαρακτηριστικά:
Υποστήριξη χρηστών
Το Ancestris έχει την υποστήριξη χρηστών και βασίζεται στην ενεργό και δυναμική κοινότητα για βοήθεια. Αποτελείται από γενεαλόγους, προγραμματιστές, και πολλούς λάτρεις της γενεαλογίας, και των χρηστών που συμμετέχουν στην εξέλιξη του λογισμικού.
Γλώσσες
Το Ancestris είναι διαθέσιμο στα Γερμανικά, Αγγλικά, Ισπανικά, Φινλανδικά, Γαλλικά, Σύγχρονα Ελληνικά, Ιταλλικά, Ολλανδικά, Νορβηγικά, Πολωνικά, Πορτογαλικά και στα Σουηδικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Λογισμικό γενεαλογίας Κατηγορία:Λογισμικό Mac Os Κατηγορία:Λογισμικό Unix Κατηγορία:Λογισμικό Windows
Δύο Πύργοι Μύτικα
alt= 2 Πυργοι Μυτικας Ευβοιας|thumb|200 px|Δύο Πύργοι [[Μύτικας Ευβοίας]] alt=Δύο Πύργοι Μύτικας Ευβοίας ( 1ος Πύργος ) |thumb|200 px|1ος Πύργος alt=Δύο Πύργοι Μύτικας Ευβοίας ( 1ος Πύργος ) |thumb|200 px|2ος Πύργος Οι Δύο Πύργοι Μύτικα είναι δύο από τους γνωστότερους πύργους της Εύβοιας, χτισμένοι στα πρότυπα οχυρωματικών κτισμάτων του 11ου αι. στη δυτική Ευρώπη. Βρίσκονται σε πολύ κοντινή απόσταση ο ένας από τον άλλον (λιγότερο από διακόσια μέτρα) και ανάμεσα τους βρίσκεται ο ναός της Αγίας Παρασκευής και ο κοιμητηριακός ναός του Αγίου Αθανασίου. Είναι περίεργο το γεγονός ότι βρίσκονται τόσο κοντά ο ένας στον άλλο και η μόνη εξήγηση που δίνεται είναι ότι μάλλον οφείλεται στο ισάξιο μοίρασμα ανάμεσα στα μέλη κάποιας οικογένειας
Έχουν άμεση οπτική επαφή με το κάστρο των Φύλλων που είναι πολύ κοντά αλλά και με τον πύργο του Βασιλικού και του Λευκαντίου.
Από γεωγραφικής άποψης οι πύργοι κείνται στο Ληλάντιο πεδίο (Μύτικας), σε βραχώδες πλην ομαλό δίκορφο ύψωμα. Στη βάση του διατρέχει ο Λήλαντας ποταμός και φέρεται ότι εκτός του αμυντικού τους προορισμού οι πύργοι ήλεγχαν τα ποτάμια ύδατα για την καλύτερη ύδρευση της Χαλκίδας και του εύφορου κάμπου. Είναι πιθανό ότι το 1429 σε έναν από τους δίδυμους πύργους κατοικούσε ο ποταμάρχης, αξιωματούχος που επιτηρούσε τη ροή των υδάτων.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Έχουν 18 μέτρα ύψος. Ο πρώτος έχει διαστάσεις 6,10 επί 6,10 και η βορειοανατολική και βορειοδυτική πλευρά του είναι κτισμένη πάνω σε βράχο. Η είσοδος του είναι στα 6 μέτρα ύψος. Η βορειοδυτική πλευρά έχει ένα μεγάλο και ένα μικρό παράθυρο καθώς και μία θυρίδα ελαφρού όπλου. Η είσοδος βρίσκεται στην βορειοανατολική πλευρά όπου υπάρχει και ένα μικρό παράθυρο και μία κάθετη θυρίδα όπλου. Η τοιχοδομή είναι από αργούς λίθους τοποθετημένους με επιμέλεια και συγκολλημένους με ασβεστοκονίαμα. Οι οπτόπλινθοι δίνουν αντοχή και σταθερότητα. Οι γωνιόλιθοι είναι καλοταγαριασμένοι και ορθογώνιοι. Πρόκειται για παραλληλόγραμμους πωρόλιθους που έχουν μεταφερθεί εκεί από κάποια παραθαλάσσια περιοχή και με την οδοντωτή τους τοποθέτηση δίνουν αντοχή στο κτίριο.
Ο δεύτερος έχει μεγαλύτερο όγκο και πλευρές 7,5 μέτρων. Είναι επίσης κατασκευασμένος με αργούς λίθους και η είσοδος του βρίσκεται στη δυτική πλευρά και είναι τοξωτή με ένα μικρό τοξωτό παράθυρο δίπλα. Στο κατώτερο μέρος έχει θυρίδες. Οι επάλξεις σε σχήμα Μ του δίνουν πολεμικό χαρακτήρα.
Διαδίκτυο
Κατηγορία:Πύργοι στην Ελλάδα
Πέτρος Δημάκης
Ο Πέτρος Δημάκης ήταν εθνικός ευεργέτης και ιδρυτής της Σχολής Μελέ με το όνομα "ΔΗΜΑΚΕΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ".
Η καταγωγή του Π. Δημάκη
Ο Πέτρος Δημάκης, είχε και δεύτερο σπίτι στο κάτω μέρος του χωριού με γείτονες τις οικογένειες Χριστοδουλόπουλου.
Η σταδιοδρομία του στο εξωτερικό
Σε νεαρή ηλικία, ο Πέτρος Δημάκης, μετανάστευσε στη Ρουμανία και ασχολήθηκε με το εμπόριο. Το ήθος του, η εργατικότητα και δραστηριότητά του, τον βοήθησαν να αποκτήσει μεγάλη περιουσία.
Οι ηγεμόνες του Φαναρίου, του έδωσαν το αξίωμα του Πιτάρη για το άριστο ήθος του, την αγάπη του προς την Ελλάδα και τη δραστηριότητά του.
Μετά από πολλά χρόνια παραμονής στη Ρουμανία, η αγάπη του προς την ιδιαίτερη πατρίδα του, τον οδήγησαν να εκποιήσει την κινητή και ακίνητη περιουσία του και να επιστρέψει στην Αθήνα φέροντας μαζί του μεγάλα ποσά σε Αυστριακά φλωριά και διαμένοντας στο αρχοντικό του επί της οδού Ερμού. Προσφέρει από το 1852 μ'εχρι το 1854 δωρεές στο Κράτος, προετοιμάζοντας την επιστροφή στο δήμο στην Αλαγωνία ς, για να περάσει εκεί τα τελευταία του χρόνια, βοηθώντας έτσι και τους συμπατριώτες του.
Δωρεές Π. Δημάκη
Το 1852 ο Πέτρος Δημάκης, προσέφερε στο Ελληνικό Δημόσιο, πάνω από 15.000 δραχμές και 10 μετοχές της ελληνικής Ακτοπλοϊας. Με συνεννόηση με τον Υπουργό Παιδείας, έχτισε με έξοδά του, στο χώρο της παλαιάς Σχολής Μελέ που βρίσκεται στο χωριό Τσερνίτσα (Αρτεμισία), διώροφο διδακτήριο Δημοτικού και Ελληνικού Σχολείου, χωρητικότητας 500 μαθητών. Ο πρώτος όροφος, χωρισμένος σε αίθουσες, για τη διδασκαλία των μαθητών και ο δεύτερος χωρισμένος σε δωμάτια, για τη δωρεάν κατοικία των διδασκάλων και των μαθητών που προέρχονται από τα άλλα χωριά. Ο χώρος που επελέγη, ήταν ο μόνος ενδεδειγμένος, για τη χωρητικότητα, την απόσταση από τα άλλα χωριά και κυρίως για την ιστορική συνέχεια της ένδοξης μεσαιωνικής σχολής "Μελέ".
Με Β.Δ. στις 15 Νοεμβρίου 1854, ο Πέτρος Δημάκης αναλαμβάνει την υποχρέωση:
Ο Πέτρος Δημάκης ανακαίνισε και συντήρησε τα μοναστήρια για τα οποία ξόδεψε πολλά χρήματα και τα διατήρησε σε πολύ καλή κατάσταση, όσο ζούσε, δηλαδή για δέκα χρόνια μέχρι το 1864.
Δεσμεύσεις Ελληνικού Δημοσίου
Με το Β.Δ. 15 Σεπτεμβρίου 1854, με υπογραφή του Βασιλιά Όθωνα, παραχωρήθηκαν στον Πέτρο Δημάκη τρία διαλυμένα από το 1833 μοναστήρια, με όλα τους τα κτήματα για να συσταθεί και συντηρηθεί στην ΑΡΤΕΜΙΣΙΑ ένα αλληλοδιδακτικό (Δημοτικό) και ένα Ελληνικό σχολείο, στεγαζόμενα και τα δύο στα Δημάκεια Εκπαιδευτήρια του Μελέ.
Τα μοναστήρια που παραχωρήθηκαν ήταν:
Η παράδοση των μοναστηριών στον Πέτρο Δημάκη, αποφασίστηκε και έγινε από τον Οικονομικό Έφορο Καλαμάτας με πρωτόκολλο σε δύο αντίγραφα, στο οποίο αναφέρεται η έκταση και η οροθεσία των κτιρίων και των κτημάτων, όπως όριζε το υπ’ αριθ. 14.575/17-9-1854 Συμβόλαιο του Συμβολαιογράφου Αθηνών, Κοσμά Κοκίδου στο οποίο υπέγραψαν σαν μάρτυρες οι Παναγ. Βαλσαμάκη και Γεώργιος Θερινός και το οποίο κυρώθηκε με νόμο Σ.Π.Ε στις 9 Μαΐου 1855.
Διαθήκη Π. Δημάκη
Στις 14 Νοεμβρίου του έτους 1854, με το συμβολαιογραφικό έγγραφο με αριθμό 1.004 του συμβολαιογράφου Αθηνών Δημητρίου Χ. Σούτσου (οδός Πλούτωνος αριθ. 96 κάτοικος Αθηνών στην οικία του Δήμα Γεωργούλα στην ενορία Αγίας Ειρήνης), με επίσκεψη στην οικία του Πέτρου Δημάκη με μάρτυρες τον Ε. Νικολαϊδη, κλητήρα του Υπουργείου Δικαιοσύνης κάτοικο στην οικία του Πέτρου Δημάκη στην ενορία Αγ. Γεωργίου Καρύτση, όπου ήταν τα καταστήματα των υπουργείων Δικαιοσύνης και Ναυτικών. Επίσης μάρτυρες παρέστησαν και οι Παναγιώτης Μαυριδόγλου, οινοπώλης και Ανδρέας Τζοβανάκης ζαχαροποιός.
Θάνατος του Π. Δημάκη - Διαμάχες μεταξύ κληρονόμων και Ελληνικού Δημοσίου
Τον Ιούλιο του έτους 1864, ο μεγάλος ευεργέτης της περιοχής Αλαγονίας, Πέτρος Δημάκης, πέθανε. Σύμφωνα με τα «Αλαγονιακά» του Αντώνη Μασουρίδη, πέθανε στο μοναστήρι της Σιδερόπορτας.
Μετά από τον θάνατο του Πέτρου Δημάκη, το Δημόσιο συνέχισε να καταβάλλει στους εκτελεστές, το ετήσιο επίδομα (ενοίκιο) των 5.000 δραχμών. Επειδή όμως δεν υπήρχε η φροντίδα για τη συντήρηση των σχολείων, πήρε πίσω τα μοναστήρια με τα κτήματά τους και εισέπραττε τα εισοδήματα. Παράλληλα, έκαμε αγωγή κατά των εκτελεστών της Διαθήκης και των κληρονόμων και ζητούσε να καταβάλλουν αυτοί από την περιουσία του διαθέτη στην Εθνική Τράπεζα, 90.000 δραχμές, έτσι ώστε από τους τόκους τους να εισπράττεται ποσό 3.650 δραχμών, το οποίο μαζί με τις 5.000 δραχμές που έδινε το δημόσιο σαν ενοίκιο, να κάλυπτε τα ετήσια έξοδα λειτουργίας και συντήρησης των δύο σχολείων. Ταυτόχρονα το Δημόσιο έκανε κατάσχεση των 30.000 δραχμών που βρισκόντουσαν στην Εθνική Τράπεζα από την κληρονομιά του διαθέτη.
Μετά από διαδοχικές αγωγές των εκτελεστών της Διαθήκης κατά του Δημοσίου και ύστερα από πολλές δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες άλλες ήταν υπέρ των εκτελεστών και άλλες υπέρ του Δημοσίου, έγινε συμβιβασμός μεταξύ του Δημοσίου και των κληρονόμων Δημάκη. Για τον συμβιβασμό αυτό συντάχθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1889 το με αριθμό 3234 Συμβόλαιο του Συμβολαιογράφου Αθηνών Παν. Γεννοβέλη. Με το συμβόλαιο αυτό, οι κληρονόμοι ανέλαβαν την κατοχή των κτημάτων των μοναστηριών, με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη Διαθήκη του Δημάκη και τις Συμβάσεις του με το Δημόσιο. Παρά το γεγονός του συμβιβασμού και ενώ το Δημόσιο συνέχισε να καταβάλλει το επίδομα των 5.000 δραχμών, όπως είχε οριστεί, οι κληρονόμοι δεν διέθεταν από τα εισοδήματα των κτημάτων τίποτε, ούτε για την επισκευή των σχολείων και των μοναστηριών, ούτε για τη μισθοδοσία των ιερέων και γενικά δεν ανεγνώριζαν καμία υποχρέωση. Σε πρόσκληση του Υπουργού Οικονομικών προς τους κληρονόμους να επισκευάσουν τα Σχολεία, απάντησαν με έγγραφό τους ότι τα κτήματα των μοναστηριών είναι δικά τους και απείλησαν το Δημόσιο ότι σε περίπτωση πιέσεως θα ενεργήσουν να ακυρώσουν τη Διαθήκη του Δημάκη, έτσι ώστε αυτοί να πάρουν την οικία του Δημάκη στην Αθήνα και το Δημόσιο τα κτήματα των μοναστηριών.
Το έτος 1902 επί Σχολάρχη Γεωργίου Μανωλάκου κάτω από περίεργες και παράδοξες συνθήκες, εξερράγη φοβερή πυρκαγιά στο χώρο του Μοναστηριού και τα Δημάκεια Εκπαιδευτήρια κατεστράφησαν ολοσχερώς.
Μετά τον βέβηλο και απάνθρωπο εμπρησμό των Δημάκειων Εκπαιδευτηρίων ορισμένοι "συμπατριώτες μας" έκαναν τις απαιτούμενες ενέργειες προς το Υπουργείο Παιδείας και κατάφεραν. Παράτυπα και παρά τη Διαθήκη του Πέτρου Δημάκη να μεταφερθεί το σχολικό έτος (1903-1904) το Σχολαρχείο στη Σίτσοβα, παρουσιάζοντας την σαν οικισμό της Τσερνίτσας.
Την παράτυπη αυτή ενέργεια όταν έμαθαν οι κάτοικοι της Τσερνίτσας έμειναν κατάπληκτοι και διαμαρτυρήθηκαν έντονα προς τη Νομαρχία Μεσσηνίας και το Υπουργείο Παιδείας ζητώντας την επαναφορά του Σχολαρχείου στην Τσερνίτσα.
Πράγματι μετά από πολλές και ποικίλες ενέργειες οι κάτοικοι της Τσερνίτσας έχοντας το δίκαιο με το μέρος τους, κατάφεραν από το σχολικό έτος (1906-1907) να επανέλθει το Σχολείο στην Τσερνίτσα και να στεγαστεί αρχικά στην οικία του Γεωργίου Αντωνακάκη και μετέπειτα στην οικία του Ιωάννη Σάλμα.(ΓΑΚ / Μεσσηνίας / Μαθητολόγιο Ελληνικού Σχολείου Τσερνίτσας)
Το έτος 1911 ο αρχιεπίσκοπος Μεσσηνίας με την αναφορά του με αριθμό 1189, γνωρίζει στο Υπουργείο Εκκλησιαστικών, ότι από το έτος 1902 σταμάτησε η λειτουργία των Δημάκειων Εκπαιδευτηρίων στο Μελέ λόγω εμπρησμού και οι κληρονόμοι του Πέτρου Δημάκη, αφού μοίρασαν τα κτήματα που κατείχαν πούλησαν ορισμένα σε τρίτους.
Η πληροφορία του Αρχιεπισκόπου όπως προαναφέραμε ήταν μερικώς αληθής, διότι τα εκπαιδευτήρια λειτουργούσαν σε άλλα οικήματα στο συνοικισμό Σίτσοβα της Τσερνίτσας, όπως βεβαίωνε το υπουργείο των Εκκλησιαστικών, αφού με ενέργειες παραγόντων μετά τον εμπρησμό είχε επιτευχθεί η έγκριση λειτουργίας του τότε ελληνικού σχολείου στη Σίτσοβα, σημερινή Αλαγονία.
Σωματείο «ΠΕΤΡΟΣ ΔΗΜΑΚΗΣ» Το έτος 1923, οι Αρτεμίσιοι Ελευθέριος Ν. Γεωργίλης, δικηγόρος, ο Νικόλαος Γ. Μασουρίδης και Νικόλαος Αριστ. Στούμπος, προκειμένου να εξασφαλίσουν την έδρα των σχολείων στην Αρτεμισία ίδρυσαν σωματείο με την επωνυμία «Πέτρος Δημάκης» με αποκλειστικό σκοπό την με κάθε νόμιμο τρόπο ανοικοδόμηση των καμένων διδακτηρίων στο Μελέ ή την ανέγερση νέων στην Αρτεμισία.
Το σωματείο μετά από την εκλογή του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου έκανε έκκληση προς όλους τους συμπατριώτες, απανταχού της γης να ενισχύσουν την προσπάθεια. Υπήρξε μεγάλη ανταπόκριση και άρχισε η κατεδάφιση των καμένων διδακτηρίων στο Μελέ και η ανοικοδόμηση νέου διώροφου διδακτηρίου στην Αρτεμισία, το οποίο αποπερατώθηκε με χρήματα που διέθεσε το Ελληνικό δημόσιο. Στο διδακτήριο αυτό στεγάστηκαν το Δημοτικό και το Ημιγυμνάσιο.
Τον Οκτώβριο του 1934 καταργήθηκε το ημιγυμνάσιο λόγω έλλειψης μαθητών, παρά το γεγονός ότι συντηρείτο από τα Δημάκεια κληροδοτήματα και δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να καταργηθεί ανεξάρτητα από το πλήθος των μαθητών. Μετά από έντονες διαμαρτυρίες, το ημιγυμνάσιο λειτούργησε ξανά τον επόμενο χρόνο, για να κλείσει οριστικά και αμετάκλητα το έτος 1941 λόγω έλλειψης μαθητών εξ αιτίας της Γερμανικής κατοχής και το 1943 πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς.
Τερματισμός διεκδικήσεων
Οι κληρονόμοι του Πέτρου Δημάκη συνέχισαν τις διεκδικήσεις τους για πολλά χρόνια μετά από τον θάνατό του. Όπως αναφέρεται από τον Σπύρο Ι. Ρουσσάκη στην έκδοση του Συλλόγου Καρβελαίων στην Καλαμάτα το 1984 στο βιβλίο με τον τίτλο «ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΣΙΔΕΡΟΠΟΡΤΑΣ», στις απαιτήσεις των κληρονόμων και στην προσπάθειά τους να πάρουν τις εισπράξεις του μοναστηριού, στις 23 Αυγούστου 1934, απάντησε δυναμικά ο παπά Γιώργης Λαδάς, εφημέριος της μονής της Σιδερόπορτας της κοινότητας Καρβελίου, δίνοντας τέλος στην υπόθεση των διεκδικήσεων και από τότε δεν παρουσιάστηκε τέτοια απαίτηση από κανέναν.
Παρόμοιες διεκδικήσεις κληρονόμων, υπάρχουν και στην περίπτωση της Παναγίας Ελεούσας στην Αρτεμισία.
Σχολείο Αρτεμισίας
Το σχολείο της Αρτεμισίας, κτίστηκε σαν αποτέλεσμα των υποχρεώσεων του ελληνικού δημοσίου από τη δωρεά και τη διαθήκη του Πέτρου Δημάκη. Η λειτουργία του σχολείου αρχικά σαν Δημοτικό και Γυμνάσιο και αργότερα σαν δημοτικό, διατηρήθηκε μέχρι τη δεκαετία του 1970, οπότε σταμάτησε και ο τελευταίος δάσκαλος. Έκτοτε, το κτίριο του σχολείου στεγάζει τα γραφεία της κοινότητας, πινακοθήκη και λαογραφικό μουσείο. Μετά από τις πυρκαγιές του 2007, με χρηματοδότηση δωρεάς από την Κύπρο, το ισόγειο του σχολείου διασκευάστηκε για να χρησιμοποιηθεί σαν κέντρο υγείας των χωριών του Ταύγέτου της Καλαμάτας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Κρόκος του Βελουχιού
Ο Κρόκος του Βελουχιού (επιστ. ονομ. Crocus veluchensis) είναι είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας των Ιριδοειδών, ενδημικό των Νοτίων Βαλκανίων.
Περιγράφηκε σαν είδος για πρώτη φορά από τον Γουίλιαμ Χέρμπερτ (William Herbert) το 1845 με την τωρινή του ονομασία, αν και από τότε του έχουν δοθεί κι άλλες συνώνυμες ονομασίες. Το είδος πήρε την ονομασία του από το Βελούχι (κορυφή και λαϊκή ονομασία του όρους Τυμφρηστός) της Ευρυτανίας από όπου περιγράφηκε.
Περιγραφή
Ο κρόκος του Βελουχιού είναι βολβώδης χοανοειδής πόα. Φέρει άνθη λιλά-μπλε έως σκούρα μοβ ύψους 10 εκ., μερικές φορές με σκούρες άκρες. Λαιμός απαλός λιλά ή λευκός, φύλλα 2-4 (-5), που αναπτύσσονται γύρω από το σωλήνα του περιγονίου (1). Ανθήρες με τρία στίγματα ακέραια, πεπλατυσμένα σε χρώματα κίτρινο και πορτοκαλί, που διαιρούνται και επεκτείνονται κοντά στην κορυφή. Ο βολβός του περιβάλλεται από νηματώδεις ή δικτυωτούς χιτώνες. Ανθίζει την άνοιξη, τους μήνες Μάιο-Ιούλιο.
Εξάπλωση και βιότοπος
Είναι είδος ενδημικό της Νότιας Βαλκανικής Χερσονήσου, με εξάπλωση βορείως των συνόρων της χώρας μας από την Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία μέχρι τη Βουλγαρία. Στην Ελλάδα ευδοκιμεί στα βουνά της Βόρειας και Κεντρικής Ελλάδας, νότια μέχρι τον Παρνασσό. Απαντά σε φυλλοβόλα δάση οξιάς και κωνοφόρων και ανοιχτά αλπικά λιβάδια, στα 950-2600 μέτρα, όπου σχηματίζει μεγάλα χαλιά. Είναι ευρέως κοινό στη χώρα και θεωρείται είδος Χαμηλού Κινδύνου (LC) Προτιμά μέρη προσήλια και αντέχει στις χαμηλές θερμοκρασίες. Γι’ αυτό πολλές φορές τον συναντάμε να ξεπροβάλλει μέσα από το χιονισμένο τοπίο.
Σημειώσεις
(1) περιγόνιο: έτσι λέγονται όλα μαζί τα πέταλα στα άνθη των φυτών της τάξης των Λειριωδών.
Dragon Ball (τηλεοπτική σειρά)
Το Dragon Ball (ιαπωνικά: ドラゴンボール, Χέπμπορν: Doragon Bōru) είναι ιαπωνική σειρά anime περιπέτειας και φαντασίας, βασισμένη στα πρώτα 194 κεφάλαια του manga με το ίδιο όνομα, που δημιουργήθηκε από την Toei Animation. Προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Fuji Television στις 26 Φεβρουαρίου του 1986 και ολοκληρώθηκε στις 12 Απριλίου του 1989, με 153 επεισόδια. Με 325 κεφάλαια του manga που παραλείφθηκαν ασχολείται το anime Dragon Ball Z. Η ιστορία εστιάζει στις περιπέτειες του δυνατού αλλά αφελή Γκόκου και τους διάφορους εχθρούς που αντιμετωπίζει.
Κύκλοι
Οι περίοδοι του Dragon Ball είναι οι εξής:
Έχουν κυκλοφορήσει οι ταινίες:
Κυκλοφορία
Στην Ελλάδα, το Dragon Ball (όπως και το Dragon Ball Z) προβαλλόταν στον ANT1. Η σειρά είχε το αυθεντικό ιαπωνικό τραγούδι τίτλων διασκευασμένο στα ελληνικά με φωνητικά (και στίχους) του Πάνου Τσαπάρα και της Άννας Μερκούρη. Στις 31 Αυγούστου του 2010, η DeAgostini ξεκίνησε να κυκλοφορεί τις ταινίες Dragon Ball σε DVD, οι οποίες μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν προβληθεί στην ελληνική τηλεόραση ή τον κινηματογράφο. Η κυκλοφορία τους ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 2011. Έπειτα, η εταιρία κυκλοφόρησε το anime στις 8 Ιουνίου του 2011, με τα επεισόδια να έχουν την μεταγλώττιση του ANT1 από το 1995, αλλά χωρίς την ελληνική εκδοχή των τίτλων αρχής της σειράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σειρές anime Κατηγορία:Shōnen anime και manga Κατηγορία:Κωμικά anime και manga Κατηγορία:Anime και manga περιπέτειας Κατηγορία:Anime και manga φαντασίας Κατηγορία:Toei Animation Κατηγορία:Dragon Ball anime
NGC 99
Ο NGC 99 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Απέχει περίπου 235 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο 75.000 ετών φωτός. . Ο Γάλλος αστρονόμος Εντουάρ Ζαν-Μαρί Στεφάν (Édouard Jean-Marie Stephan) ανακάλυψε τον NGC 99 στις 8 Οκτωβρίου 1883.
Αναφορές
0099 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός) 01523 00230
Λιμόζ
Η Λιμόζ (Γαλλικά: Limoges, Οξιτανικά: Lemòtges) είναι πόλη και κοινότητα (commune) στη Γαλλία, πρωτεύουσα του νομού Ωτ-Βιέν, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας. Καλύπτει έκταση 77,45 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 132.660 κατοίκων (2016). Οι κάτοικοί της αποκαλούνται στα γαλλικά Λιμουζώ (ντ), (limougeauds).
Η πόλη είναι γνωστή παγκοσμίως για τους μεσαιωνικούς σμάλτους επί χαλκού, για την πορσελάνη της του 19ου αιώνα και για τα βαρέλια της από βελανιδιά που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή Κονιάκ.
Ιστορία
Κατά τον Μεσαίωνα η Λιμόζ έγινε γνωστή για τα σμάλτα επί χαλκού, τα οποία εξάγονταν σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο.
Σημερινός δήμαρχος της Λιμόζ είναι ο Εμίλ-Ροζέ Λομπερτί.
Γεωγραφία
thumb|200px|Γέφυρα Saint-Étienne Η Λιμόζ βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Βιέν, 150 χλμ από τον Ατλαντικό Ωκεανό.
Πορσελάνη
Το 1771 ανακαλύφθηκε στο Σαιν-Υριέ-λα-Περς, πλησίον της Λιμόζ, πηλός από καολινίτη, εκλεπτυσμένος λευκός πηλός απαραίτητος για την κατασκευή πορσελάνης. Κάτω από την ώθηση του προοδευτικού οικονομολόγου Τυργκό, που είχε οριστεί διοικητικός αξιωματούχος στην φτωχή και απομονωμένη αυτή περιοχή, αναπτύχθηκε μια νέα βιομηχανία κεραμικής και η πορσελάνη της Λιμόζ έγινε διεθνώς γνωστή κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.
Αδελφές Πόλεις
Η Λιμόζ έχει αδελφοποιηθεί με τις ακόλουθες πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Λιμουζέν
Ιστορία της Σουηδίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
μικρογραφία|304x304εσ|Η θέση της Σουηδίας στην Ευρώπη, το 1942:{{legend|#E41A1C|Σουηδία}}{{legend|#4DAF4A|[[Ναζιστική Γερμανία}}{{legend|#A0F090|Περιοχές υπό γερμανική κατοχή}}{{legend|#C6DEBD|Σύμμαχοι των Γερμανών, μη σύμμαχοι εμπόλεμοι και κράτη-μαριονέτες}}{{legend|#984EA3|Σύμμαχοι και συμμαχοκρατούμενες περιοχές}}{{legend|#C0C0C0|Άλλες ουδέτερες περιοχές}}]] Η Σουηδία διατήρησε την πολιτική της ουδετερότητας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν ο πόλεμος ξεκίνησε την 1η Σεπτεμβρίου 1939, η τύχη της Σουηδίας ήταν ασαφής. Λόγω ενός συνδυασμού της γεωπολιτικής της θέσης στη Σκανδιναβική Χερσόνησο, της επιτυχημένης ρεαλπολιτίκ (ρεαλιστικής πολιτικής) με αρκετές μανούβρες κατά τη διάρκεια μιας απρόβλεπτης πορείας των γεγονότων, καθώς και της αφοσίωσης του στρατού, η Σουηδία κατάφερε να παραμείνει ουδέτερη καθ'όλη τη διάρκεια του πολέμου.
Με το ξέσπασμα των εχθροπραξιών, η Σουηδία διατηρούσε μια ουδέτερη στάση στις διεθνείς σχέσεις για περισσότερο από έναν αιώνα. Η Σουηδία ήταν ουδέτερη από το Ναπολεόντειων Πολέμων, το 1815.
Είκοσι Ευρωπαϊκά έθνη ήταν ουδέτερα κατά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον Σεπτέμβριο του 1939. Ωστόσο οχτώ ευρωπαϊκά κράτη (συμπεριλαμβανομένης της Σουηδίας) κατάφεραν να παραμείνουν ουδέτερα καθ'όλη τη διάρκεια του πολέμου. Αυτά τα κράτη ήταν η Ιρλανδία, η Πορτογαλία (αν και είχε προσφερθεί να στηρίξει τους Βρετανούς λόγω της εξακονταετούς συμμαχίας των δύο χωρών), η Ισπανία (ένα τάγμα εθελοντών, η Κυανή Μεραρχία, πολέμησε στο πλευρό των Γερμανών στη Ρωσία), η Ανδόρα, το Λίχτενσταϊν, το Βατικανό, ο Άγιος Μαρίνος και η Ελβετία. Η σουηδική κυβέρνηση έκανε μερικές παραχωρήσεις. Ορισμένες φορές έσπαζε την εθνική ουδετερότητα αρχικά υπέρ της Γερμανίας και έπειτα υπέρ των Συμμάχων.