cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζον Ντεμιανιούκ
Δημοσίευση φωτογραφιών από το Σομπίμπουρ
Στις 19 Ιανουαρίου 2020, το ίδρυμα Topography of Terror στο Βερολίνο, ανακοίνωσε πως επρόκειτο να εκθέσει και να δημοσιεύσει μία συλλογή 361 φωτογραφιών του Γιόχαν Νίμαν, αναπληρωτή διοικητή στο Σομπίμπουρ, οι οποίες θα αποτελούσαν τα πρώτα αποδεικτικά στοιχεία που θα τεκμηρίωναν πως ο Ντεμιανιούκ είχε υπηρετήσει εκεί. Την επόμενη μέρα, το Κέντρο Ερευνών Ludwigsburg εμφανίστηκε επιφυλακτικό με την ανακοίνωση λέγοντας πως είναι πιθανόν ένας από τους άντρες που απεικονίζεται στις φωτογραφίες να είναι ο Ντεμιανιούκ, αλλά αυτό δεν μπορεί να ειπωθεί με «απόλυτη βεβαιότητα», δεδομένου του χρόνου που έχει περάσει από τη μέρα που πάρθηκαν αυτές οι φωτογραφίες. Οι φωτογραφίες (361) αποτελούν μέρος της συλλογής φωτογραφιών που έβγαλε ο Νίμαν κατά τη διάρκεια της καριέρας του, με αρκετές από αυτές να είναι από το Σομπίμπουρ. Ο Νίμαν σκοτώθηκε εκεί στις 14 Οκτωβρίου 1943, κατά τη διάρκεια μίας εξέγερσης των φυλακισμένων.
Κομμουνιστικό Κόμμα Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ηνωμένων Πολιτειών (Αγγλικά: Communist Party USA ή CPUSA) είναι ένα κομμουνιστικό κόμμα το οποίο ιδρύθηκε το 1919 στις ΗΠΑ. Το κόμμα προήλθε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ηνωμένων Πολιτειών.
Στήριξε τη Σοβιετική Ένωση και υιοθέτησε τον Σταλινισμό, καθώς και την ιδέα για την επιβολή Δικτατορίας του προλεταριάτου. Λίγο καιρό αφότου ιδρύθηκε το κόμμα, άρχισαν διώξεις εναντίον μελών του, πράγμα που ανάγκασε τα μέλη του να δρουν κρυφά. Το κόμμα συμμετείχε στη 2η σύνοδο της Comintern. Με την Παγκόσμια οικονομική ύφεση του 1929 και την άνοδο του Φασισμού, δημιουργήθηκε η ευκαιρία για αύξηση της δημοσιότητας του κόμματος. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ηνωμένων Πολιτειών υπερασπίστηκε τα δικαιώματα μειονοτήτων και ειδικότερα των Αφροαμερικανών. Επίσης, έγιναν διώξεις σε μέλη του κόμματος και κατά τη διάρκεια της έξαρσης του Μακαρθισμού. Ακόμα, δήλωσε την αντίθεσή του στον Πόλεμο του Βιετνάμ.
Κατά την περίοδο 1959-2000, αρχηγός του κόμματος ήταν ο Γκας Χολ, ο οποίος ήταν στενός συνεργάτης του Λεονίντ Μπρέζνιεφ και, με τον θάνατό του το 2000, το κόμμα στράφηκε στον Δημοκρατικό σοσιαλισμό. Το Κόμμα συμμετείχε στις Αμερικάνικες προεδρικές εκλογές από το 1924 έως το 1984, εκτός από τις χρονιές 1948 και 1952.
Από τις 15 Ιουνίου 2014, αρχηγός του κόμματος είναι ο Τζον Μπάχτελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Μιχαήλ Λομονόσοφ
Ο Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Λομονόσοφ (Михаи́л Васи́льевич Ломоно́сов, προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ [mʲɪxɐˈil vɐˈsʲilʲjɪvʲɪtɕ ləmɐˈnosəf] 19 Νοεμβρίου 1711 - 15 Απριλίου 1765) ήταν Ρώσος επιστήμονας, συγγραφέας και μαθηματικός.
Ο Λομονόσοφ γεννήθηκε στο χωριό Ντένισοφκα (το όνομα αλλάχτηκε κατόπιν σε Λομονόσοβο προς τιμήν του επιστήμονα, κοντά στο Αρχάγγελσκ) στα βόρεια της Ρωσίας. Ο πατέρας του, ένας ψαράς, πήρε το αγόρι όταν ήταν δέκα ετών για να τον βοηθήσει στην εργασία του, αλλά η επιθυμία του για γνώση ήταν απεριόριστη. Τα λίγα βιβλία που είχε στη διάθεσή του τα έμαθε σχεδόν απέξω, και βλέποντας ότι δεν υπήρχε καμία πιθανότητα εκπαίδευσης στο σπίτι, αποφάσισε να πάει με τα πόδια στη Μόσχα. Στα δεκαεπτά, με την επέμβαση φίλων, έγινε δεκτός στη Σλαβοελληνολατινική Ακαδημία. Εκεί η πρόοδός του ήταν πολύ γρήγορη, ειδικά στα λατινικά, και το 1734 στάλθηκε από τη Μόσχα στην Αγία Πετρούπολη. Και πάλι η ικανότητά του, ειδικά στις φυσικές επιστήμες, ήταν χαρακτηριστική και ήταν ένας από τους νέους Ρώσους που επιλέχτηκαν για να ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους στο εξωτερικό.
Σπουδές στο Μάρμπουργκ
thumb|180px|Η κατοικία του Λομονόσοφ στο Μάρμπουργκ. Εδώ παντρεύτηκε την κόρη της σπιτονοικοκυράς του. Φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ στην Έσση της Γερμανίας, ένα από τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια του διαφωτισμού, σε μία εποχή που τα πανεπιστήμια σπάνιζαν. Εκεί γνώρισε και τον Γερμανό φιλόσοφο Κρίστιαν Βολφ (Christian Wolff). Ο Λομονόσοφ μελέτησε τα έργα του Βολφ και έγινε ένας από τους καλύτερους φοιτητές του. Κατά τη διάρκεια της διαμονής του στο Μάρμπουργκ, άρχισε επίσης να ασχολείται με την ποίηση, με φανερές επιδράσεις από τους Γερμανούς συγγραφείς. Η Ωδή στη λήψη του Κοτίν από τους Τούρκους συντέθηκε το 1739, και προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον στην Αγία Πετρούπολη.
Κατά τη διάρκεια της διαμονής του στο Μάρμπουργκ νυμφεύτηκε μια κοπέλα από την πόλη. Παρά το επίδομα που του χορηγήθηκε από την ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης, ήταν ολοένα και δυσκολότερο να καλύπτει τις ανάγκες της αυξανόμενης οικογένειάς του, με αποτέλεσμα, όταν η κατάσταση έγινε απελπιστική, να αφήσει το Μάρμπουργκ και να επιστρέψει στην Αγία Πετρούπολη. Το 1743 ακολούθησε και η σύζυγός του.
Επιστροφή στη Ρωσία
Ο Λομονόσοφ έγινε καθηγητής χημείας στο πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης, όπου διετέλεσε και διευθυντής. Πρόθυμος να βελτιώσει τη ρωσική εκπαίδευση, έπεισε τον προστάτη του Ivan Shuvalov για την ίδρυση του κρατικού πανεπιστημίου της Μόσχας (που ονομάζεται σήμερα Πανεπιστήμιο Λομονόσοφ) το 1755. Το 1764 διορίστηκε στη θέση γραμματέα του κράτους. Το 1756, επανέλαβε το πείραμα του Μπόιλ (1673) και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η θεωρία του φλογιστού είναι λανθασμένη. Προβλέποντας τις ανακαλύψεις του Αντουάν Λαβουαζιέ, έγραψε στο ημερολόγιό του: ''Σήμερα έκανα ένα πείραμα στα ερμητικά σκάφη γυαλιού προκειμένου να καθοριστεί εάν η μάζα των μετάλλων αυξάνεται υπό την επίδραση μόνον της θερμότητας. Το πείραμα - του οποίου το αρχείο επισυνάπτω σε δεκατρείς σελίδες - κατέδειξε ότι ο διάσημος Ρόμπερτ Μπόιλ εξαπατήθηκε, γιατί χωρίς πρόσβαση αέρα από έξω, η μάζα πυρακτωμένου μετάλλου παραμένει σταθερή''. Θεώρησε δεδομένο ότι η θερμότητα είναι μια μορφή κίνησης, πρότεινε την κυματική θεωρία του φωτός, που συνέβαλαν στη διατύπωση της κινητικής θεωρίας των αερίων. ''Όλες οι αλλαγές στη φύση είναι τέτοιες που όποτε αφαιρούνται από ένα αντικείμενο προστίθενται σε άλλο. Έτσι, εάν ένα ποσό μειώνεται σε μια θέση, αυξάνεται αλλού. Αυτός ο καθολικός νόμος της φύσης αγκαλιάζει τους νόμους της κίνησης επίσης, γιατί ένα αντικείμενο που κινεί ένα άλλο με τη δύναμή του, του μεταδίδει στην πραγματικότητα τη δύναμη που χάνει.''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι μαθηματικοί Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Ρώσοι αστρονόμοι Κατηγορία:Ρώσοι χημικοί Κατηγορία:Ρώσοι γεωγράφοι Κατηγορία:Ρώσοι ιστορικοί Κατηγορία:Ρώσοι εφευρέτες Κατηγορία:Ρώσοι γλωσσολόγοι Κατηγορία:Ρώσοι φυσικοί Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Διαφωτισμός Κατηγορία:Μαθηματικοί του 18ου αιώνα
Ακαδέμια Ντεπορτίβα Καντολάο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1981
Κατάλογος σφαιροειδών αντικειμένων του Ηλιακού συστήματος
Τα σφαιροειδή αντικείμενα του Ηλιακού συστήματος είναι τα ουράνια σώματα τα οποία είναι αρκετά μεγάλα ώστε η βαρύτητα να προσδίδει σφαιροειδή ή ελαφρώς ελλειπτική μορφή στο αντικείμενο.
Το 2006 η Διεθνής Αστρονομική Ένωση όρισε πως πλανήτες είναι όλα τα σώματα τα οποία διατηρούν τροχιά γύρω από το άστρο τους, είναι αρκετά μεγάλα έτσι ώστε να έχουν αποκτήσει υδροστατική ισορροπία, καθώς και είναι το κυρίαρχο σώμα επί της τροχιάς τους. Μέσω του ορισμού της Αστρονομικής Ένωσης υπάρχουν 8 κύριοι πλανήτες στο Ηλιακό σύστημα στο οποίο βρίσκεται η Γη. Τα αντικείμενα τα οποία βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο και διαθέτουν υδροστατική ισορροπία αλλά δεν είναι το κυρίαρχο σώμα στην τροχιά τους -το αντικείμενο δεν ελέγχει μέσω της βαρύτητάς του τις τροχιές όλων των υπόλοιπων γειτονικών αντικειμένων-, ονομάζονται πλανήτες νάνοι, ενώ όλα τα υπόλοιπα σώματα αναφέρονται ως μικρά σώματα του Ηλιακού συστήματος. Επιπρόσθετα, ο ίδιος ο Ήλιος, καθώς και αρκετοί φυσικοί δορυφόροι, είναι αρκετά μεγάλοι ώστε να έχουν τη δική τους υδροστατική ισορροπία. Εκτός από τον Ήλιο, τα σώματα αυτά αναφέρονται ως αντικείμενα με πλανητική μάζα ή πλανέμο.
Ήλιος
thumb|210px|Απεικόνιση της [[Ηλιακή δομή|δομής του Ήλιου: 1.ηλιακός πυρήνας 2.Ζώνη ακτινοβολίας 3.Ζώνη μεταφοράς 4.Φωτόσφαιρα 5.Χρωμόσφαιρα 6.Στέμμα 7.Ηλιακή κηλίδα 8.Κοκκίδωση 9.Έκλαμψη]] Ο Ήλιος είναι ένας αστέρας τύπου G, και περιέχει σχεδόν το 99,9 τοις εκατό όλης της διαθέσιμης μάζας στο Ηλιακό σύστημα.
Πλανήτες
thumb|200x200px|Οι [[Πλανήτης|πλανήτες του Ηλιακού συστήματος κατά σειρά από τον Ήλιο, και με σήμανση των πλανητών νάνων. Οι αποστάσεις δεν είναι υπό κλίμακα.]]
Οι πλανήτες είναι αρκετά μεγάλοι έτσι ώστε να έχουν και υδροστατική ισορροπία και να είναι τα κυρίαρχα αντικείμενα στην τροχιά τους γύρω από τον Ήλιο. Υπάρχουν 4 βραχώδεις πλανήτες (Ερμής, Αφροδίτη, Γη, Άρης), και 4 γίγαντες οι οποίοι διακρίνονται σε 2 γίγαντες αερίων (Δίας και Κρόνος) και δύο γίγαντες πάγου (Ουρανός και Ποσειδώνας). Με την εξαίρεση του Ήλιου, οι τέσσερις γίγαντες διαθέτουν μαζί, πάνω από το 99% της μάζας όλων των αντικειμένων στο Ηλιακό σύστημα.
Κύριοι
thumb|200x200px|Σύγκριση μεγέθους της [[Γης με τους υπόλοιπους βραχώδεις πλανήτες, τους φυσικούς δορυφόρους άλλων πλανητών, και τους πλανήτες νάνους του Ηλιακού συστήματος.]]
Πλανήτες νάνοι
thumb|350x350px|Σύγκριση μεγεθών των διαφόρων [[Πλανήτης νάνος|πλανητών νάνων]] Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση ορίζει τους πλανήτες νάνους ως αντικείμενα τα οποία είναι αρκετά μεγάλα ώστε να διαθέτουν υδροστατική ισορροπία, αλλά όχι μεγάλα αρκετά ώστε να είναι το κυρίαρχο σώμα εντός της τροχιάς τους. Από το 2008, έχουν αναγνωριστεί 5 πλανήτες νάνοι από την Ένωση. Η Δήμητρα βρίσκεται σε τροχιά στη ζώνη των αστεροειδών, μεταξύ των τροχιών του Άρη και του Δία. Οι υπόλοιποι πλανήτες νάνοι βρίσκονται σε τροχιά πέρα από τον Ποσειδώνα και ταξινομούνται στην υπο-οικογένεια των πλουτοειδών πλανητών.
Πιθανοί πλανήτες νάνοι
thumb|200x200px|Σύγκριση μεγεθών των πιθανών [[Πλανήτης νάνος|πλανητών νάνων σε σχέση με τη Γη]] Πάρα πολλά από τα αντικείμενα που βρίσκονται μετά τον Ποσειδώνα έχουν αρκετά μεγάλο μέγεθος ώστε να θεωρηθούν πλανήτες νάνοι. Ο Κουάοαρ και ο Όρκος διαθέτουν τους δικούς τους φυσικούς δορυφόρους η μελέτη των οποίων δίνει μια αρχική ιδέα για τη μάζα αυτών των αντικειμένων. Και οι 2 είναι μεγαλύτεροι από το όριο του 5 × 1020 kg το οποίο έχει προτείνει η Διεθνής Αστρονομική Ένωση ώστε ένα αντικείμενο να θεωρηθεί πλανήτης νάνος.
Δορυφόροι
thumb|200x200px|Σύγκριση μεγεθών των μεγάλων φυσικών δορυφόρων του [[Ηλιακό σύστημα|Ηλιακού συστήματος με τη Γη]] Υπάρχουν 19 φυσικοί δορυφόροι στο Ηλιακό σύστημα οι οποίοι είναι αρκετά μεγάλοι ώστε να διαθέτουν υδροστατική ισορροπία. Ωστόσο αρκετοί από αυτούς ενώ διέθεταν ισορροπία παλαιότερα δεν διαθέτουν πλέον, για παράδειγμα όλοι οι δορυφόροι του Κρόνου εκτός από τον Τιτάνα και τη Ρέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλιακό Σύστημα Κατηγορία:Πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος Κατηγορία:Πλανήτες Νάνοι του Ηλιακού Συστήματος Κατηγορία:Αστρονομικοί κατάλογοι
Μουχατζίρ
Ετυμολογία
Στα ούρντου, ο όρος μουχατζίρ (Ουρντού: مہاجر) προέρχεται από τον αραβικό muhājir (αραβικά: مهاجر), ο οποίος σημαίνει "μετανάστης". Στην ιστορία, ο όρος συνδέεται με τη μετανάστευση μουσουλμάνων. Μετά την ανεξαρτησία του Πακιστάν, ένας σημαντικός αριθμός μουσουλμάνων μετανάστευσαν στο Πακιστάν από το έδαφος που παρέμεινε στην Ινδία. Μετά την κατάτμηση, έγινε μια τεράστια ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ των δύο νεοσυσταθέντων κρατών. Στις ταραχές που προηγήθηκαν της κατάτμησης στην περιοχή του Πουντζάμπ, σκοτώθηκαν 200.000 έως 2.000.000. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες εκτιμά ότι 14 εκατομμύρια Ινδουιστές, Σιχ και Μουσουλμάνοι εκτοπίστηκαν κατά τη διάρκεια της διαίρεσης. Ήταν η μεγαλύτερη μαζική μετανάστευση στην ανθρώπινη ιστορία.
Οι περισσότεροι από τους μετανάστες που εγκαταστάθηκαν στην επαρχία του Πουντζάμπ του Πακιστάν ήρθαν από τις σημερινές ινδικές πολιτείες Πουντζάμπ, Χάριανα, Χιματσάλ Πραντές και Δελχί ενώ άλλοι ήταν από το Τζαμού και Κασμίρ, το Ρατζαστάν και τις Ηνωμένες επαρχίες.
Οι μετανάστες που μετακόμισαν στην επαρχία του Σινδ από το Πακιστάν προήλθαν από τότε τις βρετανικές ινδικές επαρχίες της Βομβάης, τις κεντρικές επαρχίες, το Μπεράρ και τις Ηνωμένες επαρχίες, καθώς και τα πριγκιπάτα Χαϊντεραμπάντ, Μπαρόντα, Κατσχ και Ρατζπουτάνα. Οι περισσότεροι από αυτούς τους μετανάστες εγκαταστάθηκαν στις πόλεις του Σινδ, όπως το Καράτσι, το Χαϊντεραμπάντ, το Σουκκούρ και ο Μιρπούρχας.
Πολλοί μετανάστες μιλούσαν Ουρντού ή διαλέκτους όπως οι Ντεκάνι, Χαριμπόλι, Αουάντι, Μποτζπούρι, Μεβατί, Σαντρί, Μαρούρι και Χαριανβί, οι οποίοι έγιναν γνωστοί ως Μουχατζίρ. Σε μια περίοδο μερικών δεκαετιών, αυτές οι διαφορετικές ομάδες μοιράζονται την κοινή εμπειρία της μετανάστευσης.
Σύγκρουση μεταξύ Χριστιανισμού και Παγανισμού κατά την Ύστερη Αρχαιότητα
Η σύγκρουση του χριστιανισμού με τον παγανισμό στη ρωμαϊκή εποχή (ή ύστερη αρχαιότητα) είναι ένα θέμα της Ευρωπαϊκής ιστορίας που έχει απασχολήσει πολύ την ιστοριογραφία από την εποχή της Αναγέννησης και μετά. Στην πορεία των περίπου 5 αιώνων από τότε, οι απόψεις γύρω από τη λεγόμενη "σύγκρουση" (και κατά σύγχρονους συγγραφείς "διάλογο") μεταξύ παγανισμού και χριστιανισμού έχει περάσει από διάφορες φάσεις. Η σύγχρονη ιστοριογραφία (21ος αιώνας) αμφισβητεί ότι συνέβη μεγάλης κλίμακας βίαιος εκχριστιανισμός των παγανιστών, και υποστηρίζει ότι αυτή η παλαιότερη άποψη βασίζεται σε υπερβολές των Χριστιανών συγγραφέων της ύστερης αρχαιότητας.
Απόψεις των ιστορικών και άλλων
Η μετάβαση από τον παγανισμό στον Χριστιανισμό συνέβη πολύ σταδιακά και ακανόνιστα στην ύστερη αρχαιότητα και την πρώιμη Βυζαντινή περίοδο. Τότε συνέβησαν και φαινόμενα συγκρητισμού (ανάμειξης) παγανιστικών και χριστιανικών αντιλήψεων, ακόμα και μεταξύ διανοουμένων όπως ο Κλήμης Αλεξανδρείας και ο Ωριγένης και μέχρι τους ύστερους Γνωστικούς και Νεοπλατωνικούς συγγραφείς. Κατά τους πρώτους δύο αιώνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η επίσημη πολιτική προς τον παγανισμό ήταν προσεκτική και ανεκτική. Σ' αυτή την περίοδο ο Χριστιανισμός απορρόφησε πολλά παγανιστικά στοιχεία, και πολλά αρχαία παγανιστικά ιερά μετατράπηκαν σε χριστιανικά ιερά. Αυτή η διαδικασία δεν ήταν ούτε άμεση ούτε εξαντλητική.
Σύγχρονες απόψεις
Υπάρχουν αμφιλεγόμενες απόψεις γύρω από τη κλασική αφήγηση της βίαιης μετάβασης στον Χριστιανισμό. Σύμφωνα με τους Marianne Sághy και Edward Schoolman το 2017, από την εποχή του Διαφωτισμού μέχρι τον Ψυχρό Πόλεμο η κύρια αφήγηση της ευρωπαϊκής ιστοριογραφίας για την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αναφέρεται στη μάχη μεταξύ παγανισμού και χριστιανισμού, ανακυκλώνοντας μια ερμηνεία της ιστορίας βασισμένη στον Ευσέβιο Καισαρείας.
Αναθεωρητικοί ιστορικοί αμφισβητητούν αυτή την ερμηνεία. Η αντίληψη για τις σχέσης 'παγανιστών' και "χριστιανών" (εισαγωγικά των συγγραφέων) στην ύστερη αρχαιότητα έχει μετατοπιστεί από το παλαιό μοντέλο της "σύγκρουσης" σε πιο σύνθετες προσεγγίσεις, με νέα ερμηνευτικά μοντέλα όπως των πολυπολιτισμών, της συνύπαρξης, της συνεργασίας, της ταυτότητας και της συνοχής των ομάδων. O Peter Brown ήταν ο πρώτος Ιστορικός που στο έργο World of Late Antiquity του 1971 απέρριψε το σχήμα της παρακμής και πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Κάποιοι συγγραφείς παραμένουν στο μοντέλο της βίαιης μετάβασης. Ο Perez Zagorin, που εξετάζει την εξέλιξη της έννοιας της ανακτικότητας στην Ευρώπη, θεωρεί πως ο πρώιμος χριστιανισμός ήταν η πλεον καταπιεστική από όλες τις γνωστές μεγάλες θρησκείες. Δεν καταπίεσε μόνο τον παγανισμό στην ύστερη αρχαιότητα, αλλά αυτή η τάση του επεκτάθηκε και σε αλλες θρησκείες και αιρέσεις. Ωστόσο, κατά τον ίδιο, η σύγχρονη αξία της ανεκτικότητας πηγάζει από τον Χριστιανισμό.
O καθηγητής Alan Cameron (1938 – 2017) με το βιβλίο του "Οι τελευταίοι παγανιστές της Ρώμης" υποστήριξε ότι η αντίληψη περί θρησκευτικής σύγκρουσης παγανισμού-χριστιανισμού στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία είναι μια καθαρά ιστοριογραφική κατασκευή, που έγινε ευρύτερα γνωστή από τον Ούγγρο ιστορικό Andreas Alföldi (1895 – 1981). Ο τελευταίος παρουσίασε τον Μεγάλο Κωνσταντίνο σαν Χριστιανό σε αδιάλλακτη σύγκρουση με την παγανιστική Ρώμη. Σύμφωνα με τον Cameron, το έργο του Alföldi ήταν προϊόν πολιτικών καταστάσεων στην κεντρική Ευρώπη σε εποχή όπου ένας εκφοβιστικός "νέος παγανισμός" φαινόταν να επιβάλλεται εκ των άνω.
Σύμφωνα με την Catherine Nixey, στο βιβλίο της The Darkening Age (2017) η έλλειψη ανεκτικότητας του χριστιανισμόυ φετιχοποιηθηκε και ως εκ τουτου ήταν αρκετά εντονη. Η αρχαιολόγος B. Hughes χαρακτηρίζει το βιβλίο σαν "επιστήμη υπό μορφή πολεμικής" και θυμίζει ότι η δίωξη αντίθετων απόψεων δεν ήταν μονοπώλιο των Χριστιανών αλλά ήταν συνήθης στην αρχαιότητα, υπενθυμίζοντας την περίπτωση του Σωκράτη.
Μελετητές της βίας της ύστερης αρχαιότητας αναφέρουν ότι η φυσική βία μεταξύ Χριστιανών και παγανιστών είναι σχετικά σπάνια στις δυτικές πηγές του 4ου και αρχών 5ου αιώνα. Πιστεύεται ότι η εστίαση στη βία για την εξήγηση του εκχριστιανισμού της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δεν απεικονίζει την πραγματικότητα. Ενώ δεν πρέπει να υποβαθμίζονται οι μεμονωμένες αναφορές στη βία, πιστεύεται ότι αυτές είναι διογκωμένες επειδή είχαν κεντρική θέση στο φαντασιακό των πρώτων Χριστιανών, που ήταν επηρεασμένοι από τη δικαστική βία της σταύρωσης και τους βίαιους θανάτους των μαρτύρων. Για τη σύγχρονη ιστοριογραφία δεν είναι τόσο σημαντικό να εκτιμηθεί η συχνότητα της βίας μεταξύ Χριστιανών και παγανιστών - ειδικά σε κοινωνίες όπου η βία ήταν συνηθισμένο φαινόμενο - όσο το να αντιληφθούμε πώς παρουσιαζόταν η βία στις διάφορες και συχνά αντικρουόμενες αφηγήσεις των τότε Χριστιανών. Οι γραπτές πηγές της εποχής δείχνουν ότι οι ιστορίες βίας έκαναν ζωηρή εντύπωση στους συγχρόνους της, Χριστιανούς και παγανιστές, ανεξάρτητα από την πραγματική συχνότητα αυτών των γεγονότων. Από τη μελέτη του Brent Shaw για τη σύγκρουση μεταξύ Χριστιανών και Δονατιστών στη Β. Αφρική, προκύπτει ότι παρά τις καταγραφές βίαιων επεισοδίων, οι δύο πλευρές στην πράξη συζούσαν ειρηνικά. Τα περιστατικά θρησκευτικής βίας ήταν μικρής κλίμακας γεγονότα και αποτελούσαν μικρό ποσοστό της γενικότερης βίας κατά προσώπων και περιουσιών. Όμως, επειδή οι μόνοι σημαντικοί καταγραφείς των καθημερινών γεγονότων ήταν Χριστιανοί, δεν κατέγραφαν τα γενικότερα φαινόμενα καθημερινής βίας αλλά εστίαζαν στη θρησκευτική βία.
Διαφορές μεταξύ παγανιστών και Χριστιανών
Μερικές από τις κύριες διαφορές των Χριστιανών από τους τότε παγανιστές είχαν κληρονομηθεί από την Ιουδαϊκή παράδοση, όπως π.χ. η αποδοχή ενός ιερού βιβλίου και η πίστη σε προφητείες για τη γέννηση ενός Μεσσία. Απέρριπταν επίσης τη θυσία ζώων, που ήταν αποδεκτή στους παγανιστές και τους Εβραίους. Ήταν σημαντική εξέλιξη ότι γρήγορα ανέπτυξαν ένα όνομα για τη θρησκεία τους, του Χριστιανού, που τους έκανε αναγνωρίσιμους μέσα στην αυτοκρατορία. Το όνομα ήταν ήδη εν χρήση το έτος 112. Ο όρος "Χριστιανισμός" επίσης ήταν γνωστός στις αρχές του 2ου αιώνα. Από τον 2ο αιώνα διατυπώθηκε ο ισχυρισμός ότι οι Χριστιανοί διώκονταν επειδή είχαν αυτό το όνομα, και όχι επειδή έκαναν κάτι παράνομο. Επίσης οι Χριστιανοί είχαν κοινωνικές επαφές με άτομα εκτός των τοπικών τους κοινωνιών, αρνούνταν την ύπαρξη και την ισχύ των θεών του κράτους, και είχαν την ικανότητα να προσελκύουν νέους πιστούς οι οποίοι ενσωματώνονταν με μια ειδική τελετή, τη βάπτιση. Αυτή η πράξη επιλογής ήταν ίσως η πλέον επαναστατική καινοτομία του Χριστιανισμού, και ήταν πολύ διαφορετική από τις προηγούμενες πρακτικές αλλαγής θρησκείας γιατί απαιτούσε την απόρριψη του παρελθόντος, την αποκοπή από τελετές της οικογένειας και της κοινότητας και την αποδοχή νέων υποχρεώσεων. O Thomas Sizgorich (1970 – 2011) ανέφερε το 2009 ότι η άποψη των παλαιότερων μελετητών ότι υπήρχαν βαθιές διαφορές και εχθρότητες μεταξύ ορθόδοξων Χριστιανών και παγανιστών ήταν λανθασμένη. Κατά την άποψή του στην ύστερη αρχαιότητα δεν υπήρχαν βαθείς διαχωρισμοί στη ζωή των ατόμων και των κοινοτήτων, και "οι μεταξύ τους σχέσεις δεν καθορίζονταν από τις θρησκευτικές ταυτότητες τόσο πολύ όσο οι τότε πηγές άφηναν να εννοηθεί ή οι περισσότεροι μοντέρνοι συγγραφείς θέλουν να φαντάζονται".
Παλαιότερες Ιστορικές απόψεις
Η ιστοριογραφία του συγκεκριμένου φαινομένου συνδέεται με τη γενικότερη ιστοριογραφία του χριστιανισμού, του ιουδαϊσμού και του παγανισμού. Στην φάση της πρώιμης σύγχρονης εποχής (Αναγέννηση) η ιστοριογραφία γύρω από τον χριστιανισμό και τον παγανισμό χαρακτηρίζεται από έλλειψη κριτικής και από συσσώρευση γνώσεων. Προτεστάντες και Καθολικοί ιστοριογράφοι παρήγαγαν εκδοχές της ιστορίας σύμφωνες με τα δόγματά τους. Η ρήξη με αυτή την πρώιμη ιστοριογραφία έγινε στα τέλη του 17ου αιώνα, με την εμφάνιση της βιβλικής κριτικής με κυρίαρχες μορφές τον Σπινόζα, τον Isaac Le Peyrère και τον Richard Simon. Με την άνοδο του Διαφωτισμού, οι παραδοσιακές πατριστικές σπουδές εκτοπίστηκαν από απόψεις που συνοψίζονται στα κεφάλαια 15 και 16 της "Παρακμής και της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας" του Γκίμπον (1776). Περί τα μέσα του 18ου αιώνα, η "πραγματική" ιστορία είχε αντικαταστήσει την χριστιανική "ιδεολογία", αν και η νέα "διαφωτισμένη" ιστορία ήταν η ίδια δεμένη σε μια ιδεολογία, αυτή του αντικληρικαλισμού και της ανοχής (tolerationism) (εισαγωγικά του συγγραφέα). Στο μνημειώδες για την εποχή του έργο του Γκίμπον, το κεφάλαιο 15 αναφέρεται στην άνοδο του Χριστιανισμού, την οποία ο συγγραφέας αποδίδει σε ανθρώπινους και κοινωνικούς παράγοντες. Στο κεφάλαιο 16 αναφέρεται στις διώξεις που υπέστησαν οι πρώτοι Χριστιανοί, και θεωρεί ότι αυτές δεν πρέπει να ήταν πολύ εντατικές γιατί ο κλασικός παγανισμός είχε ήπιο και ανεκτικό χαρακτήρα. Σήμερα πιστεύεται ότι ο Γκίμπον μεταχειρίστηκε σκληρά και εχθρικά τον Χριστιανισμό και τους πρώτους Χριστιανούς. Το έργο αυτό προκάλεσε κριτική και αντιπαράθεση από την εποχή του μέχρι σήμερα.
Από τον 20ό αιώνα, οι αρχαιολόγοι άρχισαν να εξετάζουν πιό προσεκτικά τα υπολείμματα των παγανιστικών ναών και να παρουσιάζουν εξηγήσεις για τις καταστροφές τους. Σημαντικός μεταξύ αυτών ήταν ο αρχαιολόγος και ιστορικός της τέχνης Friedrich Wilhelm Deichmann, που το 1939 υπέθεσε ότι η καταστροφή των ναών είχε στόχο να δείξει τον "θρίαμβο" του Χριστιανισμού επί του Ελληνο-ρωμαϊκού παγανισμού. Αυτή η εκδοχή αμφισβητήθηκε από νεώτερους μελετητές. Σύγχρονες αρχαιολογικές έρευνες έδειξαν ότι μάλλον έγινε μια ομαλή και όχι καταστροφική μετάβαση προς τον Χριστιανισμό.
Αναφορές για καταστροφές ναών
Παλαιότεροι συγγραφείς θεωρούν ότι μια από τις πρώτες κινήσεις των χριστιανών αφου έγιναν κυρίαρχη θρησκεία, ηταν η καταστροφή των παλιών παγανιστικών ναών (π.χ. Hanson, 1978). Η καταστροφή των παγανιστικών ναών για λόγους θρησκευτικής σύγκρουσης έχει αμφισβητηθεί από σύγχρονους ερευνητές, οι οποίοι πιστεύουν ότι καταστροφές έγιναν για πραγματιστικούς λόγους, όπως για να επαναχρησιμοποιούνταν τα οικοδομικά υλικά των αρχαίων ναών επειδή ήταν υψηλής τεχνικής. Μέχρι και την ίδρυση του Παπικού κράτους (αρχές 7ου αιώνα), οι Χριστιανοί επίσκοποι της Ρώμης χρειάζονταν άδεια του αυτοκράτορα για να χρησιμοποιήσουν ένα παγανιστικό ως εκκλησία. Για το Πάνθεον ο επίσκοπος έλαβε άδεια του αυτοκράτορα το έτος 609 για τη μετατροπή σε εκκλησία.
O Mariusz Burdajewicz, απο το Institute of Mediterranean and Oriental Cultures της Βαρσοβίας, αναφέρει πως ήταν συχνο φαινόμενο τα υλικά των παγανιστικών ναών ξαναχρησιμοποιήθηκαν για τις εκκλησίες.
Λίστα παγανιστικών ναών που συντηρήθηκαν ως χριστιανικοί ναοί
Τον 4ο αιώνα, στην πραγματικότητα οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες έλαβαν μέτρα για την προστασία των αρχαίων ναών, όπως φαίνεται από τη νομοθεσία. Παρ' ότι ο Θεοδόσιος απαγόρευσε τον παγανισμό και τις σχετικές τελετές το 392, οι ναοί της Ρώμης δεν καταστράφηκαν μέχρι τον 5ο αιώνα, εκτός από διάφορα ιερά του Μίθρα που αρχικώς γκρεμίστηκαν και μετά ξαναχτίστηκαν ως εκκλησίες. Μετά τις καταστροφές από τους Γότθους έγινε ανοικοδόμηση. Τον 6ο και 7ο αιώνα ένας αριθμός παγανιστικών ναών και άλλων κτιρίων (όπως η Ρωμαϊκή Γερουσία) μέσα και γύρω από το ρωμαϊκό Forum μετατράπηκαν σε χριστιανικούς ναούς. Το διάταγμα του Θεοδοσίου Β' το 435 για την καταστροφή παγανιστικών ναών ανέφερε ότι η τύχη των κτιρίων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια των τοπικών διοικητών (praecepto magistratuum). Είναι αμφίβολο αν στην πράξη εφαρμόστηκε αυτή η διαταγή.
Η σύγχρονη έρευνα που έγινε στη Ρώμη δείχνει ότι μάλλον συνέβη μια ήπια μετάβαση στον Χριστιανισμό, και όχι η σύγκρουση και οι καταστροφές που πιστευόταν παλαιότερα. Η εικόνα του Χριστιανού όχλου με τα λιβάνια που καταστρέφει ελληνο-ρωμαϊκούς ναούς είναι ένα δημιούργημα του "ιστορικού της πολυθρόνας" Έντουαρντ Γκίμπον. Οι ερευνητές απαριθμούν τους παγανιστικούς ναούς της Ρώμης που στην πραγματικότητα ανακαινίσθηκαν από τους Χριστιανούς και καθιερώθηκαν ως Χριστιανικοί Ναοί. Μεταξύ αυτών:
Οι σημερινοί Χριστιανικοί ναοί της Ρώμης:
Άλλοι ναοί:
Μέτρα κατά του παγανισμού
O Daniel Sarefield αναφέρει πως το κάψιμο αρχαίων βιβλίων ηταν μια αλλη μορφή καταπίεσης των ειδωλολατρων απο τους χριστιανους, που εξελήχθηκε σε χριστιανική τελετουργία. Το συγκεκριμένο ειδος καταπίεσης δεν κατευθυνθηκε μονο εναντιον των ειδωλολατρών, αλλά και εναντίον αλλων αιρετικών χριστιανων, καθώς οι αυτοκράτορες, που υποστήριζαν τον χριστιανισμό, επεδίωκαν την ενότητα της εκκλησίας. Πέρα απο τα βιβλία, οι μητροπολίτες είχαν ρόλο στην καυση αντικειμενων που χρησιμοποιόνταν απο παραδοσιακά παγανιστικά επαγγέλματα. Πάντως ορισμένοι χριστιανοι διαφώνησαν με αυτη την τακτική.
Ενα παραδειγμα καταστολής του παγανισμού αποτελεί νόμος του 386 στον οποίο οποιος δυσανασχετεί με τον χριστιανισμο θα πληρώσει με την ζωή του και το αίμα του. Ωστόσο οι σύγχρονοι ιστορικοί πιστεύουν ότι τέτοιοι νόμοι σπανίως εφαρμόζονταν και εκδίδονταν για χάρη κάποιων τοπικών αιτημάτων. Εξ άλλου, εκείνη την εποχή η βία ήταν γενικότερο φαινόμενο και συνέβαινε και μεταξύ Χριστιανών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χριστιανισμός Κατηγορία:Παγανισμός
Μπιλιάνα Γκλιγκόροβιτς
Η Μπιλιάνα Γκλιγκόροβιτς (γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1982 στην πόλη Πούλα (Κροατία)) είναι επαγγελματίας πρώην διεθνής πετοσφαιρίστρια, η οποία αγωνίζεται ως πασαδόρος. Κατά τη διάρκεια της μέχρι στιγμής καριέρας της έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Ιταλίας, της Ρωσίας, της Ελλάδας, της Ρουμανίας και του Αζερμπαϊτζάν.
Καριέρα
Η Μπιλιάνα Γκλιγκόροβιτς, αν και γεννημένη στην Κροατία βρέθηκε από πολύ μικρή ηλικία στην Ιταλία και υπέγραψε το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο με την ιταλική Ρέτζιο Καλάμπρια. Στην πρώτη της κιόλας χρονιά με την Καλάμπρια, η Γκλιγκόροβιτς κατάφερε να κατακτήσει δύο τίτλους και συγκεκριμένα το Σούπερ Καπ Ιταλίας (2000) καθώς και το Πρωτάθλημα Ιταλίας (2001).
Μετά το επιτυχημένο πέρασμά της από την Καλάμπρια, η Γκλιγκόροβιτς συνέχισε να αγωνίζεται σε ομάδες της Ιταλίας για τα επόμενα επτά χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 2008. Οι ομάδες στις οποίες αγωνίστηκε κατά τη διάρκεια της επταετίας αυτής ήταν η Βόλει Ιμόλα, η Σαντεράμο Σπορτ, η Μέγκιους Βόλει Κλαμπ, η Αλτάμουρα Βόλει και η Τσιέρι Βόλει.
Το 2008 αποφάσισε να αφήσει την Ιταλία και να ταξιδέψει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Κατάφερε ωστόσο να κατακτήσει με το σύλλογο τη δεύτερη θέση στην τελική βαθμολογία του ελληνικού πρωταθλήματος. Την αμέσως επόμενη σεζόν συνέχισε να αγωνίζεται στην Ελλάδα φορώντας τη φανέλα του Απολλώνιου.
Το 2010, η Μπιλιάνα Γκλιγκόροβιτς αποφάσισε να μεταπηδήσει στη Ρουμανία για λογαριασμό της Ντιναμό Βουκουρεστίου. Στην ομάδα του Βουκουρεστίου παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2010-11, η Γκλιγκόροβιτς μετεγγράφη στην ΒΚ Μπακού, ομάδα του Αζερμπαϊτζάν, στην οποία παρέμεινε επίσης για ένα χρόνο. Με την ομάδα του Μπακού κατέκτησε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα της χώρας και το χάλκινο μετάλιο στο Τσάλεντζ Καπ
Το 2012 αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ηρακλής Κηφησιάς. Στην ομάδα της Κηφησιάς παρέμεινε για ένα χρόνο καθώς το καλοκαίρι του 2013 μετεγγράφη στα Βριλήσσια.Το 2015 αγωνίστηκε στην ομάδα της Ηλιούπολης για δυο χρόνια. Το 2017 μετακομίζει για λογαριασμό του ΑΡΗ στην Θεσσαλονίκη όπου φτάνουν στους τελικούς του πρωταθλήματος. Το 2018 επιστρέφει στην Ηλιούπολη όπου και κλείνει την καριέρα της.
Διεθνείς συμμετοχές
Η Μπιλιάνα Γκλιγκόροβιτς ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Κροατίας με τη φανέλα της οποίας έχει 180 συμμετοχές. Έχει συμμετάσχει μεταξύ άλλων στο Ευρωπαικό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών το 1997 στο Μπρνο της Τσεχίας όπου κατέκτησε την δεύτερη θέση. το 2000 αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ όπου κατέκτησε την έβδομη θέση. το 2001 αγωνίστηκε στο Ευρωπαικό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών που έγινε στην Βάρνα της Βουλγαρίας.το 2011 αγωνίστηκε στο Ευρωπαικό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών που έγινε στην Μόνζα της Ιταλίας. το 1997 και 2009 αγωνίστηκε στους Μεσογειακούς αγώνες στο Μπάρι και στην Πεσκάρα όπου κατέκτησε το Αργυρό και Χάλκινο μετάλιο. Συμμετοχή στους World Youth Games 1998 Mocsow
Τίτλοι και ατομικές διακρίσεις
Τίτλοι
Ατομικές διακρίσεις
Πηγές
Κατηγορία:Κροάτες πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Πανελλήνιο πρωτάθλημα χειροσφαίρισης ανδρών 1981-1982
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα χάντμπολ ανδρών της περιόδου 1981−82 ήταν το τρίτο και τελευταίο που διοργάνωσε η Ο.Χ.Ε., καθώς από την επόμενη περίοδο καθιερώθηκε το Εθνικό πρωτάθλημα. Ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1981, και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1982. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για τρίτη φορά σε ισάριθμες διοργανώσεις ο Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας.
Προκριματική φάση
Οι δύο πρώτες ομάδες από τα πρωταθλήματα Νότου και Βορρά προκρίθηκαν απευθείας στην τελική φάση, ενώ οι ομάδες που κατέλαβαν την τρίτη θέση, αντιμετώπισαν σε αγώνες μπαράζ τους πρωταθλητές Μυτιλήνης και Δυτικής Στερεάς Ελλάδας.
Τελική φάση
Στην τελική φάση βρέθηκαν έξι ομάδες, οι εξής: Ιωνικός Ν.Φ., Πανελλήνιος, Αμύντας Αμυνταίου, Φίλιππος Βέροιας, Αθηναϊκός και ΒΑΟ. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο γύρους με εντός κι εκτός έδρας αγώνες για τις ομάδες.
Πηγές
1981 1982 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1981 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1982
Αρχέτυπο (τυπογραφία)
Το αρχέτυπο (λατινικά: incunabulum) είναι βιβλίο ή έντυπο το οποίο τυπώθηκε στην Ευρώπη πριν το 1501. Υπάρχουν περίπου 30.000 διαφορετικοί τίτλοι οι οποίοι διασώζονται, με τον μεγαλύτερο αριθμό τους να βρίσκεται στη Γερμανία όπου εκτιμάται σε περίπου 125.000 συνυπολογίζοντας τα διάφορα αντίγραφα. Παραπλήσιος όρος είναι το παλαιότυπο ή παλαίτυπο, βιβλίο το οποίο εκτυπώθηκε από το 1501 έως το 1600.
Ετυμολογία
Η λέξη προκύπτει από το ἀρχέτυπον της ελληνιστικής κοινής το οποίο είχε την έννοια του προτύπου, ενώ η ρίζα του σχηματίζεται από το ἀρχή και τύπος της αρχαίας ελληνικής.
Στη λατινική γλώσσα η οποία ήταν σε κύρια χρήση στη δυτική και κεντρική Ευρώπη όπου κυκλοφόρησαν τα περισσότερα αρχέτυπα, ονομάζονταν incunabulum (ινκουναμπούλουμ) το οποίο σημαίνει φασκιωμένα ρούχα ή βρεφική κούνια, και incunabula στον πληθυντικό η οποία είναι η κύρια μορφή στην οποία συναντάται η λέξη, και υποδηλώνει την αρχή και το ξεκίνημα. Ως τυπογραφικός όρος φαίνεται πως χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Αδριανό Ιούνιο το 1569 στο έργο με τίτλο Batavia και το σχετικό εδάφιο να είναι inter prima artis incunabula (στην πρώτη ηλικία της [τυπογραφικής] τέχνης), και ο οποίος έθεσε ως όριο για τα βιβλία αυτά το 1500, σύμβαση η οποία εξακολουθεί να ακολουθείται. Παλαιότερα θεωρούνταν ο Μπέρνχαρντ φον Μάλλινκρονττ ως δημιουργός του όρου, όμως αυτό οφείλεται σε παρανόηση καθώς είχε απλώς κάνει αναπαραγωγή του κειμένου του Αδριανού Ιουνίου.
Τύποι
Υπάρχουν 2 τύποι παραγωγής αρχετύπων, τα ξυλογραφικά αρχέτυπα για τα οποία η κάθε σελίδα τους παράγεται από μια αντίστοιχη ξύλινη πλάκα με τις χαράξεις του κειμένου, παρομοίως με τις ξυλογραφίες, και τα τυπογραφικά αρχέτυπα τα οποία δημιουργούνταν με κινητά μέρη επί της τυπογραφικής πρέσας. Συνήθως ως αρχέτυπα ονομάζονται αυτά με την καθαρά τυπογραφική μέθοδο.
Διάσημα παραδείγματα
Το πλέον διάσημο παράδειγμα αποτελεί η βίβλος του Γουτεμβέργιου το οποίο ήταν το πρώτο βιβλίο που παράχθηκε τυπογραφικά το 1455. Επίσης γνωστά παραδείγματα είναι το Χρονικό της Νυρεμβέργης (1493) και η Υπνερωτομαχία Πολύφιλου (1499).
Στην ελληνική γλώσσα, το γνωστότερο παράδειγμα αποτελεί η Ἐπιτομή τῶν ὀκτώ τοῦ λόγου μερῶν του Κωνσταντίνου Λάσκαρι (1476), κείμενο γραμματικής το οποίο τυπώθηκε στο Μιλάνο και ήταν το πρώτο τυπωμένο βιβλίο στην ιστορία της ελληνικής τυπογραφίας. Επίσης σημαντικό έργο αποτελεί το Μέγα Ἐτυμολογικόν (1499), μεγάλου μεγέθους βυζαντινό λεξικό του 11ου αιώνα του οποίου τα περιεχόμενα τυπώθηκαν από το τυπογραφείο του Ζαχαρία Καλλιέργη και υπήρξε το πρώτο βιβλίο ελληνικού τυπογραφείου.
Παλαιότυπα
Τα μετά το 1501 βιβλία, και γενικότερα τα βιβλία του 16ου αιώνα είναι γνωστά ως παλαιότυπα, και χαρακτηρίζονται από μεγαλύτερη τυποποίηση και τεχνική αρτιότητα σε σχέση με τα αρχέτυπα καθώς η τεχνολογία εξελισσόταν ενώ τα τα βιβλία γινόταν όλο και πιο κοινά. Μετά το 1540 σχεδόν όλα τα βιβλία ανέφεραν τον συγγραφέα, τίτλο με προμετωπίδα, ημερομηνία, πωλητή, και τυπογραφείο και πόλη τύπωσης, κάνοντας το πολύ πιο εύκολο να γίνει διάκριση ανάμεσα στις διάφορες εκδόσεις ενός έργου.
Μεγάλες συλλογές
Η Βρετανική Βιβλιοθήκη διατηρεί γενικό κατάλογο αρχέτυπων στον οποίο περιέχονται πάνω από 29.000 τίτλοι, συνυπολογίζοντας τα αντίγραφα κάθε έργου. Οι βιβλιοθήκες με τις μεγαλύτερες συλλογές αρχέτυπων είναι όπως παρακάτω:
Κυρία επί των τιμών
μικρογραφία| Κυρία επί των τιμών Η Κυρία επί των τιμών ή αλλιώς Αυλική (γαλλικά:  dame d'honneur , αγγλικά:  lady-in-waiting  ή  court lady ), είναι μια προσωπική βοηθός σε ένα παλάτι, που επιμελείται μια βασίλισσα, μια πριγκίπισσα ή μια υψηλού επιπέδου ευγενή γυναίκα. Ιστορικά, στην Ευρώπη, μια κυρία επί των τιμών ήταν συνήθως μια αριστοκράτισσα, η οποία όμως είχε κατώτερο αξίωμα από τη γυναίκα που υπηρετούσε. Παρόλο που μπορεί να ήταν απλώς μια εργαζομένη, η κυρία επί των τιμών θεωρούνταν συνήθως ως μια γραμματέας, αυλική ή σύντροφος της κυρίας της, παρά μια υπηρέτρια.
Σε άλλα μέρη του κόσμου έξω από την Ευρώπη, η κυρία των τιμών, που συχνά αναφέρεται ως γυναίκα του παλατιού, ήταν στην πράξη μια υπηρέτρια ή μια σκλάβα, παρά μια υψηλόβαθμη αριστοκράτισσα, αλλά είχε ακόμα τα ίδια καθήκοντα, λειτουργώντας για παράδειγμα ως γραμματέας και συνοδός της αφέντρας της. Σε παλάτια που υπήρχε πολυγαμία, μια αυλική ήταν επίσημα στη διάθεση του μονάρχη για σεξουαλικές υπηρεσίες, και μπορούσε (αν το επιθυμούσε ο αυτοκράτορας) να φτάσει να γίνει παλλακίδα, βασιλική μαιτρέσα, δευτερεύον σύζυγος ή ακόμα και αυτοκράτειρα.
Η κυρία επί των τιμών ή αλλιώς αυλική είναι συχνά ένας γενικός όρος για γυναίκες των οποίων το οικογενειακό αξίωμα, ο τίτλος και τα επίσημα καθήκοντα διαφέρουν, αν και τέτοιες διακρίσεις είναι επίσης συχνά τιμητικές. Μια βασίλισσα μπορεί να επιλέξει τις κυρίες της αυλής της. Αλλά ακόμα και όταν έχει αυτή την ελευθερία, οι επιλογές της επηρεάζονται συνήθως σε μεγάλο βαθμό από τον μονάρχη, τους γονείς της ή τους υπουργούς του Βασιλιά.
Ιστορία
Η ανάπτυξη της αρμοδιότητας της κυρίας των τιμών στην Ευρώπη συνδέεται με την ανάπτυξη μιας βασιλικής αυλής. Φερειπείν, κατά τη διάρκεια της Αυτοκρατορία των Καρολιδών τον 9ο αιώνα, ο Φράγκος νομικός και θεολόγος Χίνκμαρ περίγραψε την δραστηριότητα του βασιλείου του Βασιλιά Κάρολου του Φαλακρού στο παλάτι « De Ordine » από το έτος 882, κατά το οποίο οι βασιλικοί του αξιωματούχοι λάμβαναν εντολές τόσο από τη βασίλισσα, όσο και από τον βασιλιά. Εικάζεται ότι οι βασίλισσες της δυναστείας των Μεροβίγγειων είχαν προσωπικούς υπηρέτες. Ωστόσο είναι επιβεβαιωμένο ότι τον 9ο αιώνα, οι βασίλισσες της Δυναστείας των Καρολιδών είχαν μια ακολουθία φρουρών αριστοκρατικής καταγωγής, ως ένδειξη της μεγαλοπρέπειας τους, και ορισμένοι αξιωματούχοι λέγεται ότι ανήκαν κυρίως στην υπηρεσία της βασίλισσα παρά του βασιλιά.
Στα τέλη του 12ου αιώνα, οι βασίλισσες της Γαλλίας είχαν την δική τους ιδιοκτησία και οι γυναίκες αριστοκρατικής καταγωγής αναφέρονται ως κυρίες των τιμών. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, το σπιτικό μιας Ευρωπαίας βασίλισσα ήταν συνήθως μικρό και ο αριθμός των πραγματικά απασχολούμενων κυριών επί των τιμών, ήταν προφανώς περιορισμένος. Το 1286, η βασίλισσα της Γαλλίας είχε μόνο πέντε κυρίες των τιμών στην υπηρεσία της, και μόλις το 1316 η οικία της διαχωρίστηκε από αυτήν των βασιλικών παιδιών.
Ο ρόλος της κυρίας επί των τιμών στην Ευρώπη άλλαξε δραματικά κατά την εποχή της Αναγέννησης, όταν μια νέα τελετουργική βασιλική ζωή, όπου οι γυναίκες έπαιξαν σημαντικό ρόλο, αναπτύχθηκε ως εκπροσώπηση της εξουσίας στα παλάτια της Ιταλίας και εξαπλώθηκε στη Βουργουνδία, από τη Βουργουνδία στη Γαλλία και μετέπειτα στα υπόλοιπα βασίλεια της Ευρώπης. Το Δουκάτο της Βουργουνδίας ήταν το πιο περίπλοκο στην Ευρώπη τον 15ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε ως υπόδειγμα στο Γαλλικό βασιλικό παλάτι, όταν αυτό επεκτάθηκε και εισήγαγε νέα αξιώματα τόσο για άνδρες όσο και για γυναίκες, σύμφωνα με το νέο αναγεννησιακό ιδεώδες. Από ένα μικρό κύκλο παντρεμένων και ανύπαντρων θήλεων, με σχετικά ταπεινή θέση στο ενεργητικό τους κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, ο αριθμός των Γαλλίδων κυρίων των τιμών επεκτάθηκε γρήγορα και χωρίστηκε σε μια ανεπτυγμένη ιεραρχία με πολλές αρμοδιότητες στις αρχές του 16ου αιώνα στη Γαλλία. Αυτό το υπόδειγμα ακολούθησαν και άλλα Βασίλεια στην Ευρώπη στις αρχές της σύγχρονης εποχής.
Ωστόσο, στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα, τα περισσότερα ευρωπαϊκά παλάτια άρχισαν να μειώνουν το προσωπικό τους, συχνά λόγω περιορισμένων οικονομικών και πολιτικών συνθηκών.
Καθήκοντα
Τα καθήκοντα της κυρίας επί των τιμών διέφεραν από παλάτι σε παλάτι, αλλά οι λειτουργίες που εκπληρώθηκαν ιστορικά από τις γυναίκες της αυλής περιλάμβαναν επιδεξιότητα στην εθιμοτυπία, στις γλώσσες, στους χορούς, στην ιππασία, στην μουσική και στην ζωγραφική. Κατά κύριο λόγο όμως οι αρμοδιότητες μια κυρίας επί των τιμών ήταν οι εξής:
Αυστρία
Το 16ο αιώνα ενωθήκαν οι Βουργουνδικές Κάτω Χώρες, Ισπανία και Αυστρία μέσω της δυναστείας του Οίκου των Αψβούργων του Δουκάτου της Βουργουνδίας, και έτσι άλλαξε σταδιακά η οργάνωση που επικρατούσε μέχρι τότε στο αυστριακό αυτοκρατορικό παλάτι. Συγκεκριμένα, οι γυναίκες αξιωματούχοι της αυλής απασχολούνταν μια « hofmesterees » (επικεφαλής της αυλής) που υπηρέτησε ως η κυρία επί των τιμών, από μια « hofdame » (μητέρα των κυριών), η οποία ήταν δεύτερη σε αξίωμα και αναπληρωτής των « hofmesterees » (επικεφαλής της αυλής), καθώς και υπεύθυνη για τις « eredames » (κυρίες της τιμής) και τις « kamenisters » (καμαριέρες). Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της θητείας της Μαρία της Αυστρίας (1528-1603), της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκράτειρας στα μέσα του 16ου αιώνα, η αυλή της αυτοκράτειρας οργανώθηκε σύμφωνα με το ισπανικό βασιλικό μοντέλο. Από το 1610 και μετά όμως υπήρχε ένα μείγμα βουλγαρικών και ισπανικών τελωνείων στην δημιουργία της Αυστριακής αυλή.
Το 1619, ιδρύθηκε μια νέα ιεραρχία για τις κυρίες επί των τιμών για το αυστριακό αυτοκρατορικό παλάτι. Η πρώτη τάξη των γυναικών αυτών είχαν το αξίωμα της « Obersthofmeisterin » (Κυρία επί των ενδυμάτων), η οποία ήταν δεύτερη στην εξουσία μετά την αυτοκράτειρα, και υπεύθυνη για όλες τις γυναίκες αυλές. Η δεύτερη θέση ανήκε στις « Ayas » (ουσιαστικά γκουβερνάντες των αυτοκρατορικών παιδιών και των αρχηγών του παιδικού παλατιού). Τρίτη στην κατάταξη ήταν η « Fräuleinhofmeisterin » (Άγαμη κυρία επί των τιμών), η οποία οπότε ήταν απαραίτητο γινόταν αντικαταστάτρια της « Obersthofmeisterin » (Κυρία επί των ενδυμάτων). Οι υπόλοιπες αυλικές αποτελούνταν από την « Hoffräulein » (Ανύπαντρη κύρια της τιμής), που συνήθως υπηρετούσε προσωρινά μέχρι το γάμο. Η « Hoffräulein » (Ανύπαντρη κύρια της τιμής),  μπορούσε μερικές φορές να προαχθεί σε « Kammerfräulein » (Καμαριέρα). Αυτό το πρότυπο ιεραρχίας, ακολούθησαν στη πορεία και τα πριγκιπάτα της Γερμανίας και μετέπειτα η Δανία και η Σουηδία.
Βέλγιο
Μετά την ίδρυση του Βέλγικου Βασιλείου το 1830, δημιουργήθηκε επίσης η βασιλική αυλή, και διορίστηκαν κυρίες των τιμών για την Λουΐζα της Ορλεάνης όταν εκείνη έγινε η πρώτη βασίλισσα του Βελγίου το 1832. Αυτές οι γυναίκες υπάλληλοι (ακολουθώντας το γαλλικό πρότυπο), αποτελούνταν από μια « dame d'honneur », (κυρία της τιμής), ακολουθούμενη από πολλές κυρίες επί των τιμών με τον τίτλο « Dame du Palais » (Κυρία του παλατιού), οι όποιες ιεραρχικά ήταν πιο ψηλά από την « Première femme de chambre » (Αρχικαμαριέρα) και τη «femme de chambre» (καμαριέρα).
Καμπότζη
Οι έξι αγαπημένες κυρίες του βασιλιά Σισοβάθ της Καμπότζης προέρχονταν πιθανώς αρχικά από τις τάξεις των κλασικών βασιλικών χορευτριών της κατώτερης τάξης. Ο Βασιλιάς έχει τις πιο κλασικές χορεύτριες και παλλακίδες. Λόγου χάρη, η Αψάρα, ήταν μια από αυτές. Αυτή η πρακτική σχεδίασης από τις τάξεις των βασιλικών χορευτριών ξεκίνησε στη Χρυσή Εποχή του Βασιλείου των Χμερ.
Καναδάς
Πολλές καναδές κυρίες της τιμής έχουν επίσης διοριστεί στον Βασιλικό Οίκο του Καναδά. Η θέση τους συνήθως αφορά το να βοηθούν τη βασίλισσα του Καναδά κατά την εκτέλεση των επίσημων καθηκόντων της και τις βασιλικές περιηγήσεις στη χώρα. Πέντε καναδικές κυρίες επί των τιμών έγιναν υπολοχαγοί του Βασιλικού Βικτωριανού Τάγματος.
Κίνα
μικρογραφία| Αυλικές της δυναστείας Τανγκ της Κίνας.
Χαν
Οι κυρίες των τιμών στην Κίνα, που αναφέρονται ως «γυναίκες του παλατιού», «κυρίες του παλατιού» ή «κυρίες του βασιλείου», ήταν όλες τυπικά, αν όχι πάντα στην πράξη, μέρος του χαρεμιού του αυτοκράτορα, ανεξάρτητα από το καθήκον τους, και μπορούσαν να προαχθούν από εκείνων στην τάξη των επίσημων παλλακίδων, συζύγων ή ακόμα και της αυτοκράτειρας. Οι αυτοκράτορες της δυναστείας των Χαν στην αρχαιότητα αναφέρεται ότι είχαν ένα χαρέμι ​​χιλιάδων «γυναικών του παλατιού», αν και οι πραγματικοί αριθμοί δεν είναι επιβεβαιωμένοι.
Σονγκ
Τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Σονγκ (960–1279), οι γυναίκες του παλατιού χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες:
Οι γυναίκες που προέρχονταν από τις ελίτ οικογένειες της χώρας, μπορούσαν να επιλεγούν για να γίνουν η αυτοκράτειρα, μια από τις συζυγούς ή τις παλλακίδες του Βασιλιά, αμέσως μετά την είσοδό τους στο παλάτι. Εντούτοις, ο αυτοκράτορας μπορούσε επίσης να προωθήσει οποιαδήποτε γυναίκα της αυλής του βασιλείου σε αυτή τη θέση, καθώς όλες ήταν επίσημα μέλη του χαρεμιού του. Οι γυναίκες της αυλής του παλατιού και οι βοηθοί επιλέγονταν συνήθως από αξιόπιστες οικογένειες και στη συνέχεια εκπαιδεύονταν για το έργο τους.
Μινγκ
Κατά τη δυναστεία των Μινγκ (1368–1644), οι γυναίκες των παλατιών ταξινομήθηκαν περίπου στις ίδιες τρεις κατηγορίες όπως στη δυναστεία των Σονγκ. Ωστόσο, οι αυλικές και οι βοηθοί στη δυναστεία των Μινγκ οργανώθηκαν σε έξι καθιερωμένες κυβερνητικές ομάδες, οι όποιες ήταν:
Όλες αυτές οι ομάδες εποπτεύονταν από το Διορισμό Επιτήρησης Προσωπικού, με επικεφαλής μια γυναίκα της αυλής. Οι γυναίκες εργαζόμενοι στο αυτοκρατορικό παλάτι διακρίθηκαν ως μόνιμοι ή έκτακτοι υπάλληλοι. Το μόνιμο προσωπικό του ανακτόρου περιλάμβανε μορφωμένες γυναίκες αξιωματούχους που υπηρετούσαν στα Έξι αξιώματα, καθώς και οι τροφοί, που φρόντιζαν και θήλαζαν τους αυτοκρατορικούς κληρονόμους ή άλλα παιδιά του παλατιού. Αυτές οι γυναίκες λάμβαναν μεγάλο πλούτο και κοινωνική αναγνώριση εάν η δουλειά τους ήταν πολύ αποδοτική. Οι εποχιακές ή προσωρινές γυναίκες στο παλάτι περιλάμβαναν μαίες, γυναίκες γιατρούς και εξωτερικές συνεργάτιδες του βασιλείου (οι όποιες ήταν συνήθως γυναίκες που εργάζονταν ως υπηρέτριες του Μονάρχη, ως διασκεδαστές, υπεύθυνες για την ραπτική και γυναίκες αγγελιοφόροι). Αυτές οι γυναίκες στρατολογούνταν στο παλάτι όταν αυτό ήταν απαραίτητο και στη συνέχεια απελευθερώνονταν από τα καθήκοντα τους μετά τη λήξη της προκαθορισμένης περιόδου υπηρεσίας τους.
Σε όλη τη δυναστεία των Μινγκ, υπήρχε συχνή μετακίνηση μεταξύ των υψηλόβαθμων εργαζομένων των ανακτόρων και των γυναικών που άνηκαν στο αυτοκρατορικό χαρέμι. Οι Αυτοκράτορες επέλεγαν συνήθως τις δευτερεύουσες συζύγους ανάμεσα από τις γυναίκες που εξυπηρετούσαν την Αυτοκρατορία. Μολαταύτα πολύ λίγες από αυτές έφτασαν στις υψηλότερες τάξεις της αυτοκρατορίας και κέρδισαν σημαντική προβολή.
Καθώς η δυναστεία των Μινγκ προχωρούσε, οι συνθήκες διαβίωσης και εργασίας για τις γυναίκες των παλατιών άρχισαν να επιδεινώνονται. Οι γυναίκες με χαμηλότερη βαθμολογία που εργάζονταν στο αυτοκρατορικό παλάτι ήταν συχνά χαμηλά αμειβόμενες, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αγοράσουν ούτε το φαγητό τους. Γι' αυτό πολύ συχνά τις τοποθετούσαν στην αγορά που βρισκόταν έξω από το παλάτι, και με την εποπτεία ευνούχων πουλούσαν κεντήματα για να επιβιώσουν. Ωστόσο στην πορεία, οι συνθήκες διαβίωσης και οι τιμωρίες για κακή συμπεριφορά των υπηρετριών έγιναν τελικά τόσο σκληρές, ώστε έγινε μια απόπειρα δολοφονίας εναντίον του αυτοκράτορα Τζιατζίνγκ το 1542. Συγκεκριμένα, με επικεφαλής την υπηρέτρια Γιανγκ Τζινινγκ, αρκετές υπηρέτριες μπήκαν αθόρυβα στην κρεβατοκάμαρα του αυτοκράτορα, καθώς εκείνος κοιμόταν, και προσπάθησαν να τον στραγγαλίσουν με μια κουρτίνα. Η προσπάθεια τους όμως τελικά απέτυχε, και όλες οι εμπλεκόμενες γυναίκες εκτελέστηκαν. Ωστόσο αυτή η βίαιη εξέγερση από το υπηρετικό προσωπικό ήταν πρωτόγνωρη, εφόσον δεν είχε επαναληφτεί ποτέ στη δυναστεία των Μινγκ.
Λόγω της συκοφαντικής λογοτεχνικής προπαγάνδας που γράφτηκε και διαδόθηκε από άνδρες αξιωματούχους και κομφουκιανούς συγγραφείς, οι ανώτερες γυναίκες της αυλής είδαν επίσης ότι η δύναμή τους άρχισε να εξασθενεί σε όλη τη δυναστεία των Μινγκ. Αυτοί οι εξέχοντες κυβερνητικοί άνδρες άρχισαν να δυσφημούν τις γυναίκες που είχαν εκπαιδεύσει σε κυβερνητικούς και κρατικούς ρόλους, αντιδρώντας έτσι στην επιρροή που είχαν οι αυτοκρατορικές γυναίκες στο έθνος. Αυτό προκάλεσε μια σταδιακή κατάργηση των γυναικείων επίσημων ρόλων από ευγενείς ευγενών που συνεχίστηκαν σε όλη την υπόλοιπη δυναστεία.