cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Ανθρωπιστικές δράσεις
Στην αρχή της σύγκρουσης (Αύγουστος 1992) η Ρωσία εκκένωσε πολλούς ανθρώπους από τα θέρετρα της Αμπχαζίας μέσω του στόλου της Μαύρης Θάλασσας και της Ρωσικής Αεροπορίας. Καθώς προχωρούσε ο πόλεμος, η Ρωσία άρχισε να παρέχει ανθρωπιστική βοήθεια και στις δύο πλευρές, μεσολάβησε επίσης σε πολυάριθμες συμφωνίες σχετικά με την ανταλλαγή αιχμαλώτων πολέμου. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι ρωσικές ανθρωπιστικές προσπάθειες επικεντρώθηκαν κυρίως στην πόλη Τκβαρτσέλι, η οποία είχε μεγάλο ρωσικό πληθυσμό και πολιορκήθηκε από τις γεωργιανές δυνάμεις. Οι νάρκες ξηράς, που εγκαταστάθηκαν κατά μήκος του ορεινού αυτοκινητόδρομου προς αυτή την πόλη έκαναν τα ρωσικά ελικόπτερα το μόνο ασφαλές μέσο μεταφοράς σε αυτήν. Ωστόσο, το ρωσικό ναυτικό εκκένωσε επίσης δεκάδες χιλιάδες γεωργιανούς πολίτες, μετά την πτώση της Γκάγκρα (Οκτώβριος 1992) και του Σουχούμι (Σεπτέμβριος 1993) στις αυτονομιστικές δυνάμεις.
Αποτελέσματα
Η Γεωργία ουσιαστικά έχασε τον έλεγχο της Αμπχαζίας και η τελευταία καθιερώθηκε ως de facto ανεξάρτητο έδαφος. Οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Αμπχαζίας βελτιώθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και ο οικονομικός αποκλεισμός της Αμπχαζίας άρθηκε. Οι νόμοι ψηφίστηκαν επίσης που επιτρέπουν σε άλλες χώρες να γίνουν μέρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, κάτι που ερμηνεύτηκε από ορισμένους ως προσφορά στην Αμπχαζία και σε άλλες μη αναγνωρισμένες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Η Γεωργία υποστήριξε ότι ο ρωσικός στρατός και οι πληροφορίες συνέβαλαν καθοριστικά στην ήττα της Γεωργίας στον πόλεμο της Αμπχαζίας και θεώρησε αυτή τη σύγκρουση (μαζί με τον Εμφύλιο Πόλεμο της Γεωργίας και τον Πόλεμο Γεωργίας-Οσετίας ) ως μια από τις προσπάθειες της Ρωσίας να αποκαταστήσει την επιρροή της στη μετασοβιετική περιοχή.
Στο τέλος του πολέμου, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Αντρέι Κοζίρεφ είπε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ : «Η Ρωσία συνειδητοποιεί ότι κανένας διεθνής οργανισμός ή ομάδα κρατών δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις ειρηνευτικές μας προσπάθειες σε αυτόν τον συγκεκριμένο μετασοβιετικό χώρο.»
Ένα ευρύ φάσμα απόψεων για τη ρωσική πολιτική σε σχέση με τη Γεωργία και την Αμπχαζία εκφράζεται στα μέσα ενημέρωσης και στο κοινοβούλιο. Ο Λεονίντ Ρατζιχόφσκι, πολιτικός αναλυτής και ανεξάρτητος δημοσιογράφος, έγραψε ότι η απόκτηση νέων εδαφών είναι το τελευταίο πράγμα, που χρειάζεται η Ρωσία και συνέκρινε την υποστήριξη των ξένων αυτονομιστών με το να πετάς πέτρες στους γείτονές σου, ενώ μένεις στο γυάλινο σπίτι.
Ο καθηγητής της Οξφόρδης SN MacFarlane, σημειώνει σχετικά με το ζήτημα της ρωσικής μεσολάβησης στην Αμπχαζία: "«Συγκεκριμένα, είναι σαφές ότι οι Ρώσοι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής αισθάνονται άβολα με την ιδέα να δοθεί εξέχων ρόλος σε εξωτερικούς παράγοντες στην αντιμετώπιση των συγκρούσεων στον πρώην σοβιετικό χώρο. Πιο πρόσφατα, αυτό επεκτάθηκε ειδικά στις δραστηριότητες διεθνών οργανισμών στη διαχείριση συγκρούσεων. Όπως το έθεσε μια ομάδα σημαντικών ρωσικών σχολιαστών εξωτερικής πολιτικής και διαμορφωτών πολιτικής τον Μάιο του 1996, σίγουρα δεν είναι προς το συμφέρον της Ρωσίας να δει έξωθεν μεσολάβηση και ειρηνευτικές επιχειρήσεις στο έδαφος της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.""«Η Ρωσία έχει ξεκάθαρες ηγεμονικές βλέψεις στον πρώην σοβιετικό χώρο. Μολονότι εκφράζεται ένα ευρύ φάσμα απόψεων για τη ρωσική πολιτική στα πρόσφατα ανεξάρτητα κράτη στα μέσα ενημέρωσης και στο κοινοβούλιο, φαίνεται να έχει προκύψει κυρίαρχη συναίνεση μεταξύ των επιρροών της εξωτερικής πολιτικής σχετικά με την ανάγκη για ενεργό παρουσία και επιρροή στην περιοχή. Τέτοιες απόψεις έχουν εκφραστεί ευρέως σε επίσημες δηλώσεις, δηλώσεις επηρεασμού από ανεξάρτητες ομάδες πολιτικής και από συμβούλους του προέδρου, σημαντικών πολιτικών προσωπικοτήτων και του ίδιου του προέδρου. Η ηγεμονική συνιστώσα της ρωσικής πολιτικής στο εγγύς εξωτερικό είναι εμφανής στις προσπάθειές της να αποκαταστήσει τον ρωσικό έλεγχο στα εξωτερικά σύνορα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, να ανακτήσει εκ νέου τον έλεγχο του σοβιετικού δικτύου αεράμυνας, να επιτύχει συμφωνίες για τις βάσεις των ρωσικών δυνάμεων σε μη ρωσικές δημοκρατίες και λόγω της προφανούς ευαισθησίας της στις εξωτερικές στρατιωτικές παρουσίες (συμπεριλαμβανομένων των πολυμερών) στο έδαφος της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Για να κρίνουμε από τη ρωσική πολιτική για την ενεργειακή ανάπτυξη της Κασπίας Θάλασσας και της Κεντρικής Ασίας, αυτή επεκτείνεται πέρα από το πεδίο πολιτικής/ασφάλειας και στο οικονομικό. Οι πηγές του είναι ποικίλες και περιλαμβάνουν το ρωσικό αυτοκρατορικό hangover, αλλά πιο πρακτικά τη μοίρα της ρωσικής διασποράς, την έλλειψη αναπτυγμένης άμυνας κατά μήκος των συνόρων της Ρωσικής Ομοσπονδίας, την ανησυχία για το Ισλάμ και τη δυσφορία με τις δευτερογενείς συνέπειες της αστάθειας στις άλλες δημοκρατίες»."Στις 28 Αυγούστου 2006, ο γερουσιαστής Ρίτσαρντ Λούγκαρ, ο οποίος επισκέφτηκε τότε την πρωτεύουσα της Γεωργίας, Τιφλίδα, επικρίθηκε με τους γεωργιανούς πολιτικούς στη ρωσική ειρηνευτική αποστολή, δηλώνοντας ότι «η κυβέρνηση των ΗΠΑ υποστηρίζει την επιμονή της γεωργιανής κυβέρνησης στην απόσυρση των Ρωσικών ειρηνευτικών δυνάμεων από τις ζώνες σύγκρουσης στην Αμπχαζία και την περιοχή Τσχινβάλι».
Διαμεσολάβηση
Κατά τη διάρκεια του πολέμου η ειρηνευτική μεσολάβηση έγινε πρώτα από τη Ρωσία και έπειτα από τον ΟΗΕ. Από το 1993 και μετά, η πίεση για μια ειρηνευτική διευθέτηση αυξήθηκε από τον ΟΗΕ, τη Ρωσία και την τότε Ομάδα Φίλων της Γεωργίας (Ρωσία, ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία και Ηνωμένο Βασίλειο). Τον Δεκέμβριο του 1993, υπεγράφη επίσημη κατάπαυση του πυρός από Γεωργιανούς και Αμπχαζούς ηγέτες υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και με τη Ρωσία ως ενδιάμεσο. Οι χώροι διαμεσολάβησης μετατοπίστηκαν από τη Γενεύη στη Νέα Υόρκη και τελικά στη Μόσχα. Στις 4 Απριλίου 1994 υπογράφηκε στη Μόσχα η «δήλωση σχετικά με τα μέτρα για την πολιτική διευθέτηση της σύγκρουσης Γεωργίας-Αμπχαζίας». Αντί για την ανάπτυξη μιας παραδοσιακής ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ, συμφωνήθηκε στη Μόσχα στις 14 Μαΐου 1994 η ανάπτυξη μιας ΚΑΚ, κυρίως ρωσικών ειρηνευτικών δυνάμεων. Τον Ιούνιο 1994 οι ειρηνευτικές δυνάμεις αποτελούνταν μόνο από Ρώσους στρατιώτες, που αναπτύχθηκαν στα διοικητικά σύνορα μεταξύ Αμπχαζίας και της υπόλοιπης Γεωργίας. Έφτασε και η αποστολή του ΟΗΕ (UNOMIG). Ωστόσο, αυτά δεν μπορούσαν να αποτρέψουν περαιτέρω φρικαλεότητες κατά των Γεωργιανών τα επόμενα χρόνια (περίπου 1.500 θάνατοι έχουν αναφερθεί από την κυβέρνηση της Γεωργίας στη μεταπολεμική περίοδο). Στις 14 Σεπτεμβρίου 1994, οι ηγέτες της Αμπχαζίας εμφανίστηκαν στην τοπική τηλεόραση, για να απαιτήσουν όλοι οι γεωργιανοί να αποχωρήσουν από την περιοχή μέχρι τις 27 Σεπτεμβρίου (την επέτειο της κατάληψης του Σουχούμι). Στις 30 Νοεμβρίου 1994, η Αμπχαζία εξέδωσε νέο σύνταγμα που κηρύσσει την ανεξαρτησία της αποσχισθείσας περιοχής. Ωστόσο, καμία από τις ξένες κυβερνήσεις δεν το αναγνώρισε αυτό. Στις 15 Δεκεμβρίου 1994, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ καταδίκασε τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Αμπχαζίας. Στις 21 Μαρτίου 1995, η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες κατηγόρησε τις πολιτοφυλακές της Αμπχαζίας ότι βασάνισαν και δολοφόνησαν δεκάδες γεωργιανούς πρόσφυγες, που επέστρεψαν στην περιοχή Γκάλι. Παρά τον επίσημο οικονομικό αποκλεισμό, που επιβλήθηκε στην Αμπχαζία από τη Ρωσία και την ΚΑΚ το 1995 (που ουσιαστικά τερματίστηκε από τη ρωσική κυβέρνηση το 1997), η αποσχισθείσα περιοχή απολαμβάνει τόσο στρατιωτική όσο και οικονομική υποστήριξη από τη Ρωσία.
Ανάμειξη του ΟΗΕ
Η Αποστολή Παρατηρητών των Ηνωμένων Εθνών στη Γεωργία (UNOMIG) ιδρύθηκε το 1993, για να παρακολουθεί την κατάπαυση του πυρός και αργότερα επεκτάθηκε, για να παρακολουθεί τη λειτουργία των ειρηνευτικών δυνάμεων της ΚΑΚ. Ο Οργανισμός για την Ασφάλεια στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) και άλλοι διεθνείς οργανισμοί συμμετέχουν επίσης στην παρακολούθηση των εξελίξεων. Οι διαπραγματεύσεις για μια μόνιμη ειρηνευτική διευθέτηση έχουν σημειώσει μικρή πρόοδο, αλλά οι κυβερνήσεις της Γεωργίας και της Αμπχαζίας συμφώνησαν να περιορίσουν το μέγεθος των στρατιωτικών τους δυνάμεων και να επεκτείνουν την εξουσιοδότηση για την UNOMIG. Εν τω μεταξύ, οι Γεωργιανοί πρόσφυγες διατηρούν μια εξόριστη κυβέρνηση.
μικρογραφία| «Μνημείο στους ήρωες, που έπεσαν μαχόμενοι για την εδαφική ακεραιότητα της Γεωργίας», Τιφλίδα μικρογραφία| Τα ονόματα των στρατευμάτων της Αμπχαζίας και των συμμάχων τους που σκοτώθηκαν στη μάχη κατά τη διάρκεια του πολέμου είναι χαραγμένα στο μνημείο "Aley of Glory" στο Σουχούμι
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Πολεμικές συγκρούσεις
Gangsta's Paradise
To Gangsta's Paradise είναι ένα τραγούδι του Αμερικανού rapper Coolio, στο οποίο συμμετέχει και ο τραγουδιστής L.V.. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε τόσο στον ομώνυμο δίσκο όσο και στο soundtrack της ταινίας Ασυμβίβαστη Γενιά, το 1995. Η μουσική του κομματιού πάρθηκε από το κομμάτι του Στίβι Γουόντερ, Pastime Paradise. To single έχει πουλήσει μόνο σε ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο και Γερμανία 5 εκατομμύρια αντίτυπα και 5.7 εκατομμύρια στον υπόλοιπο κόσμο, το λιγότερο. Έτσι, έγινε ένα από τα πιο επιτυχημένα single όλων των εποχών.
Το τραγούδι, τοποθετήθηκε στην 85η θέση, στη λίστα του Billboard, με τα Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών, αλλά και το πιο επιτυχημένο σε πωλήσεις για τη χρονιά 1995. Το 2008, ο τηλεοπτικός σταθμός VH1, το τοποθέτησε 38ο στη λίστα του με τα 100 Σπουδαιότερα Hip Hop Τραγούδια όλων των εποχών. Ο Coolio, με αυτό το κομμάτι κέρδισε ένα Grammy στην κατηγορία Best Rap Solo Performance και δύο βραβεία στο MTV Video Music Award, στις κατηγορίες Best Rap Video και Best Video from a Film.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1995 Κατηγορία:Singles του 1995 Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100 Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στην Αυστρία
Σχέσεις Κύπρου και Σαουδικής Αραβίας
Οι Σχέσεις Κύπρου και Σαουδικής Αραβίας είναι οι διμερείς σχέσεις της Κύπρου και της Σαουδικής Αραβίας. Η Κύπρος εκπροσωπείται στη Σαουδική Αραβία μέσω του επίτιμου προξενείου της στην Τζέντα. Η Σαουδική Αραβία εκπροσωπείται στην Κύπρο μέσω της πρεσβείας της στη Λευκωσία. Οι διμερείς σχέσεις είναι στενές λόγω των ομοιοτήτων των δύο χωρών σε ιστορικά, γεωγραφικά και οικονομικά ζητήματα.
Ιστορία
Οι άριστες διμερείς σχέσεις, καθώς και η ανάγκη περαιτέρω προώθησης της μεσοανατολίτικης διάστασης ήταν μεταξύ των ζητημάτων που συζήτησε ο σαουδάραβας υπουργός εξωτερικών Σαούντ αλ-Φαϊσάλ και η Κύπρια υπουργός εξωτερικών Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή κατά την επίσκεψη της δεύτερης στο Ριάντ το 2012. Επίσης εξέφρασε τη στήριξή του στην εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου.
Σαουδαραβική άποψη για το Κυπριακό ζήτημα
Η σαουδαραβική στάση στο κυπριακό ζήτημα δεσμεύεται από τον Χάρτη των ΟΗΕ και τη διεθνή νομιμότητα. Το 2012, ο σαουδάραβας υπουργός εξωτερικών Σαούντ αλ Φαϊσάλ, δήλωσε ότι η Σαουδική Αραβία υποστηρίζει μια ενωμένη και ομοσπονδιακή Κύπρο, ενώ είναι κατά οποιασδήποτε προσπάθειας διχοτόμησης ή απόσχισης.
Χιντέο Κοτζίμα
Ο Χιντέο Κοτζίμα (ιαπωνικά: 小島 秀夫, Χέπμπορν: Kojima Hideo) είναι Ιάπωνας σχεδιαστής βιντεοπαιχνιδιών. Είναι ευρύτερα γνωστός για τη δημιουργία της σειράς Metal Gear. Το 2005 ίδρυσε το τμήμα ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών Kojima Productions, υπό τον έλεγχο της Konami, ενώ το 2011 έγινε αντιπρόεδρος της Konami Digital Entertainment. Το 2015, η Kojima Productions αποσχίστηκε από την Konami και έγινε ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής.
Έχει θεωρηθεί ως οτέρ στα βιντεοπαιχνίδια. Στις 10 Νοεμβρίου του 2019, ο Κοτζίμα βραβεύτηκε με δύο Ρεκόρ Γκίνες ως ο σκηνοθέτης βιντεοπαιχνιδιών με τους περισσότερους ακόλουθους στο Twitter και το Instagram.
Πρώιμα χρόνια
Ο Κοτζίμα έχει δύο μεγαλύτερα αδέρφια. Γεννήθηκε στη Σεταγκάγια του Τόκιο. Η οικογένειά του μετακόμισε στην Οσάκα όταν ο ίδιος ήταν περίπου τριών ετών. Μαζί, παρακολουθούσαν ταινίες κάθε βράδυ και "δεν του επιτρεπόταν να πάει στο κρεβάτι μέχρι να τελειώσει η ταινία".
Όταν ήταν νεαρός, η οικογένειά του μετακόμισε σε μια μικρή πόλη ονόματι Σιρασάκι και έπειτα στο Καβανίσι του Χιόγκο. Ήταν 13 ετών όταν ο πατέρας του απεβίωσε και έτσι το θέμα του θανάτου τον επηρέασε νωρίς στη ζωή του. Ήταν παιδί που γυρνούσε στο σπίτι του μετά το σχολείο έχοντας τα κλειδιά του περασμένα στο λαιμό και έπρεπε να προσέχει τον εαυτό του. Το γεγονός ότι έμενε στο σπίτι μόνος του στην απομόνωση τον επηρεάζει ακόμα, καθώς δήλωσε σε συνέντευξή του το 2004 ότι: "[Κάθε φορά που] ταξιδεύω και μένω σε ένα ξενοδοχείο, ανοίγω την τηλεόραση μόλις μπω στο δωμάτιο, μόνο και μόνο για να αντιμετωπίσω το συναίσθημα την μοναξιάς".
Ήθελε να γίνει καλλιτέχνης, δημιουργός ταινιών ή εικονογράφος, αλλά ένοιωθε αποθαρρυνμένος από την πίεση που ασκούσαν οι κοινωνικές νόρμες που προήγαγαν τις σταθερές και μισθωτές εργασίες και όχι τις δημιουργικές αναζητήσεις, αλλά και από τον καλλιτέχνη θείο του, ο οποίος δυσκολευόταν να βγάλει το προς το ζην. Σε αυτό συνέβαλε και ο θάνατος του πατέρα του, εξαιτίας του οποίου οικογένεια του Κοτζίμα έγινε πιο φτωχή. Ως νεαρός ενήλικας, ο Κοτζίμα ξεκίνησε να σπουδάζει οικονομικά, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του έγραφε ιστορίες μικρού μήκους: μερικές από αυτές τις έδωσε σε περιοδικά, αλλά δεν εκδόθηκε τίποτε. Ο Κοτζίμα ανέφερε ότι οι ιστορίες του ήταν συνήθως 400 σελίδες, τη στιγμή που τα περισσότερα περιοδικά επιθυμούσαν ιστορίες με περίπου 100 σελίδες. Τελικά, εστίασε την δημιουργική προσοχή του στη δημιουργία ταινιών με ένα φίλο του, που είχε κάμερα 8mm.
Καριέρα
Σε συνέντευξη στη σειρά Icons του καναλιού G4, ο Κοτζίμα αποκάλυψε ότι ενώ σπούδαζε οικονομικά στο πανεπιστήμιο, έπιανε τον εαυτό του να παίζει βιντεοπαιχνίδια στον ελεύθερο χρόνο του, κυρίως στην κονσόλα Nintendo Entertainment System. Την τέταρτη χρονιά του στο πανεπιστήμιο, ο Κοτζίμα εξέπληξε τους συμφοιτητές του όταν τους αποκάλυψε ότι θέλει να μπει στη βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών, τη στιγμή που προσδοκούσε να γίνει σκηνοθέτης ταινιών. Ένοιωθε ότι μια καριέρα στον τομέα των βιντεοπαιχνιδιών θα ήταν πιο ικανοποιητική. Η πλειοψηφία των φίλων και των συμφοιτητών του τον απέτρεπαν έντονα από το να κυνηγήσει αυτή την καριέρα, επειδή εκείνη την εποχή τα βιντεοπαιχνίδια θεωρούνταν ως ένα νέο μέσο που δεν ήταν σεβαστό, ούτε εξασφάλιζε οικονομική σιγουριά. Ωστόσο, η μητέρα του παρέμενε ενθαρρυντική και αναπτέρωνε την αυτοπεποίθησή του στο να κυνηγήσει το όνειρό του. Αργότερα, ο Κοτζίμα ανέφερε ότι: "Η βιομηχανία ήταν γεμάτη με άτομα που τα παράτησαν, ανθρώπους που ένοιωθαν ότι τα παιχνίδια τους έδιναν μια δεύτερη ευκαιρία. Γνώρισα πολλούς ανθρώπους που βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση: κατά κάποιο τρόπο δενόμασταν μαζί, υπό αυτές τις συνθήκες". Δήλωσε επίσης, ότι το Super Mario Bros. (1985) του Σιγκέρου Μιγιαμότο και το The Portopia Serial Murder Case (1983) του Γιόυτζι Χορίι ήταν παιχνίδια που τον ώθησαν σε αυτή την απόφαση. Άλλη του επιρροή ήταν ο σχεδιασμός του ανοικτού κόσμου στο βιντεοπαιχνίδι Hydlide (1984). Λογοτεχνικές επιρροές του είναι οι Κόντο Άμπε, Ριού Μουρακάμι, Γιούκιο Μισίμα, Καζουάκι Τακάνο, Project Itoh, Γιασουτάκα Σουτσούι, Σεΐτσο Ματσουμότο, Ρίτσαρντ Λέβινσον, Γουίλιαμ Λινκ και Πολ Όστερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες παραγωγοί βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Ιάπωνες σκηνοθέτες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Ιάπωνες σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Konami
Παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου (Κάστρο Ουίνδσορ)
Το '''παρεκκλήσιο τού Αγ. Γεωργίου' στο Κάστρο του Ουίνδσορ στην Αγγλία - (St. Georges Chapel, Windsor Castle'') είναι παρεκκλήσιο, κτισμένο σε ύστερο-μεσαιωνικό κάθετο γοτθικό στιλ. Είναι προσωπική εκκλησία του Μονάρχη, αλλά και παρεκκλήσιο τού Τάγματος της Περικνημίδος. Το παρεκκλήσιο του Αγ. Γεωργίου ιδρύθηκε τον 14ο αι. από τον Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας και διευρύνθηκε εκτενώς στα τέλη του 15ου αι. Βρίσκεται στην Κάτω Πτέρυγα του κάστρου. Το κάστρο ανήκει στη μοναρχία για σχεδόν 1.000 χρόνια και ήταν η κύρια κατοικία της Ελισάβετ Β΄ πριν από το τέλος της.
Το παρεκκλήσιο υπήρξε τόπος πολλών βασιλικών ακολουθιών, γάμων και ταφών: τον 19ο αι. το παρεκκλήσιο του Αγ. Γεωργίου και οι κοντινοί κήποι Φρόγκμορ αντικατέστησαν το Αβαείο του Ουέστμινστερ ως το επιλεγμένο μέρος ταφής για τη βρετανική βασιλική οικογένεια. Η λειτουργία τού παρεκκλησίου είναι ευθύνη του κοσμήτορα και των μελών τού Κολεγίου του Ουίνδσορ, που απαρτίζουν το κολεγιακή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Βοηθούνται από έναν υπάλληλο, έναν ραβδούχο και άλλο προσωπικό. O «Σύλλογος Φίλων τού Αγ. Γεωργίου και Απογόνων των Ιπποτών της Περικνημίδος», ιδρύθηκε το 1931 για να βοηθήσει το Κολέγιο στη συντήρηση του παρεκκλησίου.
Ιστορία
Το παρεκκλήσιο τού Αγ. Γεωργίου ήταν ένας δημοφιλής προορισμός για τους προσκυνητές κατά την ύστερη μεσαιωνική περίοδο, καθώς θεωρήθηκε ότι περιείχε πολλές σημαντικές ταφές: τα σώματα του Τζον Σορν και του Ερρίκου ΣΤ΄ και ένα τμήμα του Τιμίου Σταυρού, που φυλάσσεται σε μία λειψανοθήκη, που ονομάζεται Σταυρός του Νεθ. Ο Σταυρός λήφθηκε από τον Ουαλικό λαό από τον Εδουάρδο Α΄ μετά την κατάκτηση τού βασιλιά μαζί με άλλα ιερά κειμήλια. Όλα αυτά τα λείψανα φαίνεται να εκτίθενται στο ανατολικό άκρο της νότιας χορωδίας.
Το παρεκκλήσιο υπέστη μεγάλη καταστροφή κατά τη διάρκεια του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου. Οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις εισέβαλαν και λεηλάτησαν το παρεκκλήσιο και το θησαυροφυλάκιο στις 23 Οκτωβρίου 1642. Περαιτέρω λεηλασία σημειώθηκε το 1643, όταν καταστράφηκε το κτίριο του Κολεγίου του 15ου αι., ο μόλυβδος αφαιρέθηκε από τις στέγες τού παρεκκλησίου και εκλάπησαν στοιχεία τού ημιτελούς ταφικού μνημείου του Ερρίκου Η΄. Μετά την εκτέλεσή του το 1649, ο Κάρολος Α΄ θάφτηκε σε μία μικρή κρύπτη στο κέντρο της χορωδίας στο παρεκκλήσιο τού Αγίου Γεωργίου, το οποίο περιείχε επίσης τα φέρετρα του Ερρίκου Η΄ και της 3ης συζύγου του Τζέιν Σείμουρ. Ένα πρόγραμμα επισκευής πραγματοποιήθηκε στο παρεκκλήσιο τού Αγ. Γεωργίου μετά την Παλινόρθωση.
Κατά τη διάρκεια της ζωής και της βασιλείας του, ο βασιλιάς Γεώργιος Γ΄ ήταν υπεύθυνος για την αναζωπύρωση του βασιλικού ενδιαφέροντος για το Κάστρο του Ουίνδσορ, το οποίο είχε αγνοηθεί πολύ μετά την άνοδο του Οίκου του Ανόβερου στον θρόνο της Μ. Βρετανίας το 1714. Στις 12 Αυγούστου 1776 η βασιλική οικογένεια παρακολούθησε για πρώτη φορά την πρωινή λειτουργία της Κυριακής στο παρεκκλήσιο του Αγ. Γεωργίου, το οποίο ονόμασαν «ο Καθεδρικός». Ο Γεώργιος Γ΄ ασχολήθηκε με το παρεκκλήσιο τού Αγ. Γεωργίου: ενέπνευσε και χρηματοδότησε σε μεγάλο βαθμό μία εκτεταμένη αποκατάσταση τού παρεκκλησίου από το 1780 έως το 1790.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της εγγονής του βασίλισσας Βικτώριας έγιναν περαιτέρω αλλαγές στη δομή τού παρεκκλησίου. Το ανατολικό άκρο της χορωδίας ανακατασκευάστηκε στη μνήμη τού συζύγου της Αλβέρτου. Το παρεκκλήσιο της Λαίδης, το οποίο είχε εγκαταλειφθεί από τον Ερρίκο Ζ΄, ολοκληρώθηκε. Ένα βασιλικό μαυσωλείο ολοκληρώθηκε κάτω από το παρεκκλήσιο της λαίδης. Ένα σύνολο σκαλοπατιών κτίστηκε στο δυτικό άκρο τού παρεκκλησίου, για να δημιουργήσει μία τελετουργική είσοδο στο κτίριο.
Στις αρχές του 20ού αι., οι τοξωτοί τοίχοι, οι ραγισμένοι θόλοι, η αποσύνθεση πέτρας και ο απογυμνωμένος μόλυβδος απαιτούσαν επείγουσα επιδιόρθωση. Το 1920 ξεκίνησε ένα πολύ αναγκαίο δεκαετές έργο αποκατάστασης στο παρεκκλήσιο τού Αγ. Γεωργίου, υπό την επίβλεψη τού συμβούλου αρχιτέκτονα σερ Χάρολντ Μπράκσπηρ.
Το μνημείο τού βασιλιά Γεώργιου ΣΤ΄ κατασκευάστηκε το 1969 μεταξύ του παρεκκλησίου Ράτλαντ και της βόρειας χορωδίας τού παρεκκλησίου τού Αγ. Γεωργίου σε σχέδιο τού Τζορτζ Πέις.
Τον 21ο αι. το παρεκκλήσιο χωρά περίπου 800 άτομα για υπηρεσίες και εκδηλώσεις. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9e/WindsorCastlePano-Wyrdlight.jpg/700px-WindsorCastlePano-Wyrdlight.jpg|κέντρο|μικρογραφία|700x700εσ| Το παρεκκλήσιο τού Αγ. Γεωργίου στη Κάτω Πτέρυγα στο κέντρο δεξιά, εν μέρει πίσω από ένα δέντρο.
Τα γλυπτά ζώα της βασίλισσας
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f9/St_Georges_Chapel_Windsor_02.jpg/220px-St_Georges_Chapel_Windsor_02.jpg|μικρογραφία| Τα γλυπτά [[The Queen's Beasts|εραλδικά ζώα της βασίλισσας εμφανίζονται στην κορυφή των απολήξεων.]] Στην οροφή του παρεκκλησιού, επάνω στις κορυφές, καθώς και στις απολήξεις στα πλάγια, υπάρχουν 76 εραλδικά αγάλματα, που αντιπροσωπεύουν τα εραλδικά ζώα της βασίλισσας, που δείχνουν τους υποστηρικτές τού βασιλικού θυρεού της Αγγλίας. Αντιπροσωπεύουν δεκατέσσερα από τα εραλδικά ζώα: το λιοντάρι της Αγγλίας, τον κόκκινο δράκο της Ουαλίας, τον πάνθηρα της Τζέιν Σείμουρ, το γεράκι τού Γιορκ, τον μαύρο ταύρο τού Κλάρενς, την αίγα τού Μπωφόρ, το λευκό λιοντάρι τού Μόρτιμερ, το λαγωνικό τού Ρίτσμοντ, το λευκό ελάφι τού Ριχάρδου Β΄, η αργυρή αντιλόπη με γιακά τού Μποχούν, ο μαύρος δράκος τού Ώλστερ, ο λευκός κύκνος τού Χέρεφορντ, ο μονόκερος τού Εδουάρδου Γ΄ και το χρυσό ζαρκάδι τού Κεντ.
Τα αρχικά γλυπτά ζώα χρονολογούνται από τον 16ο αι., αλλά αφαιρέθηκαν το 1682 με τη συμβουλή τού σερ Κρίσυοφερ Ρεν. Ο Ρεν είχε επικρίνει την πέτρα Ρείγκατ, τον ασβεστολιθικό ψαμμίτη από τον οποίο κατασκευάστηκαν. Τα σημερινά αγάλματα χρονολογούνται από το 1925, όταν αναστηλώθηκε το παρεκκλήσιο.
Υπηρεσία της Περικνημίδας
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/61/Order_of_the_Garter_01.jpg/170px-Order_of_the_Garter_01.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Έμβλημα του Τάγματος της Περικνημίδας. Τα μέλη του Τάγματος της Περικνημίδας συναντώνται στο Κάστρο Ουίνδσορ κάθε Ιούνιο για την ετήσια υπηρεσία της Περικνημίδας. Μετά το μεσημεριανό γεύμα στα Κρατικά Διαμερίσματα (Άνω Πτέρυγα τού Κάστρου), περπατούν φορώντας τις στολές και τα διακριτικά τους και πηγαίνουν στο παρεκκλήσιο τού Αγ. Γεωργίου για τη λειτουργία. Εάν πρόκειται να γίνουν δεκτά νέα μέλη, αυτά εγκαθίστανται στην υπηρεσία. Μετά τη λειτουργία, τα μέλη του τάγματος επιστρέφουν στην Άνω Πτέρυγα με άμαξα ή αυτοκίνητο. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/94/St_George%27s_Chapel_Garter_Day.jpg/220px-St_George%27s_Chapel_Garter_Day.jpg|μικρογραφία| Πολίτες έξω από το παρεκκλήσιο τού Αγ. Γεωργίου στο Κάστρο του Ουίνδσορ, περιμένοντας την πομπή της Περικνημίδος. Το Τάγμα παρακολούθησε συχνά τις λειτουργίες των παρεκκλησίων στο μακρινό παρελθόν, ωστόσο τελείωσαν τον 18ο αι. και τελικά διακόπηκαν το 1805. Η Υπηρεσία της Περικνημίδος αναβίωσε το 1948 από τον βασιλιά Γεώργιο ΣΤ΄ για την 600ή επέτειο από την ίδρυση τού Τάγματος και έκτοτε έχει γίνει ετήσια εκδήλωση.
Εραλδική
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/St_Georges_Chapel_Windsor_Castle.jpg/220px-St_Georges_Chapel_Windsor_Castle.jpg|μικρογραφία| Εσωτερικό του παρεκκλησίου. Μετά την εγκατάστασή τους, στα μέλη ανατίθεται σε καθένα από μία θέση (στασίδι) στη χορωδία τού παρεκκλησίου, επάνω από το οποίο εμφανίζονται ο εραλδικός θυρεός του/της.
Το ξίφος ενός μέλους τοποθετείται κάτω από ένα κράνος, το οποίο είναι διακοσμημένο με μανδύα και καλύπτεται με λοφίο, κορώνα ή στέμμα. Επάνω από αυτό, υψώνεται το εραλδικό λάβαρο ενός μέλους με τον θυρεό του. Μία πλάκα θέσης της Περικνημίδος, μία μικρή περίτεχνα επισμαλτωμένη πλάκα από ορείχαλκο, είναι επικολλημένη στο πίσω μέρος της θέσης, που εμφανίζει το όνομα τού μέλους και τον θυρεό με άλλες επιγραφές.
Με τον θάνατο ενός μέλους, αφαιρείται το ξίφος, το κράνος, ο μανδύας, το έμβλημα, η κορώνα ή το στέμμα και το λάβαρο. Μία λειτουργία που σηματοδοτεί τον θάνατο ενός εκλιπόντος μέλους πρέπει να πραγματοποιηθεί, προτού η θέση ανατεθεί σε άλλον. Η τελετή πραγματοποιείται στο παρεκκλήσιο, κατά την οποία οι Στρατιωτικοί Ιππότες του Ουίνδσορ φέρουν το λάβαρο τού αποθανόντος μέλους και το προσφέρουν στον κοσμήτορα του Ουίνδσορ, ο οποίος το τοποθετεί στον βωμό.
Ωστόσο οι πλάκες θέσης δεν αφαιρούνται. Παραμένουν μόνιμα στερεωμένοι στη θέση, έτσι οι πάγκοι του παρεκκλησίου είναι διακοσμημένοι με μία συλλογή από πλάκες των μελών σε όλη την ιστορία.
Το ψαλτήριο
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/80/Castell_de_Windsor_-_Capella_de_Sant_Jordi.JPG/330px-Castell_de_Windsor_-_Capella_de_Sant_Jordi.JPG|δεξιά|μικρογραφία| Tierceronlierne θόλος της χορωδίας και οπαδικός θόλος στη διάβαση του παρεκκλησίου του Αγίου Γεωργίου, με τα [[Τάγμα της Περικνημίδας|πανό Garter εκατέρωθεν από κάτω]] Το παρεκκλήσιο τού Αγίου Γεωργίου είναι ένα από τα σημαντικότερα μεσαιωνικά ψαλτήρια, που έχουν διασωθεί στην Αγγλία. Το ίδιο το κολέγιο ήταν μέρος ενός μεσαιωνικού ψαλτηρίου, και υπάρχουν πολλά άλλα στοιχεία ψαλτηρίου με τη μορφή βωμών και μικρών παρεκκλησίων στη μνήμη διάφορων Άγγλων μοναρχών και ορισμένων επιφανών αυλικών, διακόνων και μελών τού Κολεγίου. Επίσης προσφέρονται ειδικές υπηρεσίες και προσευχές στη μνήμη του ιδρυτή. Ο Ερρίκος Η΄ είχε αρχικά την πρόθεση να στήσει ένα άλλο ψαλτήριο στο παρεκκλήσι, παρά το γεγονός ότι οι εκκλησιαστικές του αλλαγές οδήγησαν στη Μεταρρύθμιση στην Αγγλία και στην τελική κατάργηση των ψαλτηρίων.
Οι πολύ αξιοθαύμαστες σιδερένιες πύλες στο ιερό τού παρεκκλησίου καθώς και οι κλειδαριές στις πόρτες τού παρεκκλησίου είναι έργο τού μεσαιωνικού Κορνουαλού μεταλλουργού Τζον Τρεζίλιαν. Το καθεστώς τού κολεγίου ως βασιλικού ιδρύματος το έσωσε από τη διάλυση κατά τη διάρκεια της Μεταρρύθμισης. Ως αποτέλεσμα, πολλά από τα μικρότερα ψαλτήρια μέσα στο παρεκκλήσι διατηρήθηκαν. Αυτά είναι τα μόνα εναπομείναντα ψαλτήρια τού είδους τους στην Αγγλία, που δεν έχουν ποτέ κατασταλεί.
Ψαλτήριο Ράτλαντ
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/ca/Anne_of_York_and_Sir_Thomas_St._Leger.jpg|μικρογραφία|220x220εσ| [[Μνημειώδης ορείχαλκος|Αναμνηστική ορειχάλκινη πλάκα στο ψαλτήριο τού Σαιντ Λεζέρ με την Άννα της Υόρκης (1439–1476) και τον δεύτερο σύζυγό της Tόμας Σ. Λεζέρ (π. 1440 – 1483), ιδρυτή τού παρεκκλησίου.]] Το παρεκκλήσιο με το Ψαλτήρι τού Ράτλαντ, που σχηματίζει το βόρειο τμήμα τού παρεκκλησίου τού Αγ. Γεωργίου, ιδρύθηκε το 1491 προς τιμή τού σερ Tόμας Σαιντ Λεζέρ (π. 1440 – 1483) και της Άννας της Υόρκης (1439–1476). Ο σερ Τόμας ήταν ο δεύτερος σύζυγος της Άννας. Ήταν η μεγαλύτερη επιζήσασα κόρη του Ριχάρδου Πλανταγενέτη, 3ου δούκα της Υόρκης και επομένως μεγαλύτερη αδελφή των βασιλιέων Εδουάρδου Δ΄ (1442-1483) και Ριχάρδου Γ΄ (1452-1485). Μία αναμνηστική ορειχάλκινη πλάκα στη μνήμη της Άννας και του σερ Τόμας σώζεται στον ανατολικό τοίχο του Ψαλτηρίου Ράτλαντ, η επιγραφή τού οποίου αναφέρει ότι το ψαλτήριο ιδρύθηκε "με δύο ιερείς να ψάλλουν για πάντα":"«Μέσα σε αυτό το παρεκκλήσιο κείτεται η Άννα δούκισσα του Έξετερ, αδελφή τού ευγενούς βασιλιά Εδουάρδου τού ισχυρού. Και επίσης το σώμα τού σερ Τόμας Σέλινγκερ ιππότη, συζύγου της, τον οποίο είχε βρει σε αυτό το Κολέγιο τού Ψαλτηρίου, με δύο ιερείς που έψελναν. Σε αυτές τις ψυχές ο Θεός ας έχει έλεος. Η δούκισσα Άννα απεβίωσε το έτος Κυρίου ημών M CCCC LΧΧ V'"Το ψαλτήριο έλαβε το σημερινό του όνομα προς τιμή τού κόμης τού Ράτλαντ, απογόνου της Άννας και του σερ Τόμας: η κόρη τους, επίσης Άννα, παντρεύτηκε τον Τζορτζ Μάνερς 11ο βαρόνο τού Ρος και γιος τους ήταν ο Τόμας Μάνερς 1ος κόμης τού Ράτλαντ. Ο τάφος τού Τζορτζ και της Άννας Μάννερς είναι ένα εξέχον δείγμα ψαλτηρίου. Οι μορφές τους είναι σκαλισμένες σε αγγλικό αλάβαστρο.
Το ψαλτήριο αποτελείται από πέντε πλαίσια, που αντιπροσωπεύουν τον Ευαγγελισμό, την Επίσκεψη, την Προσκύνηση των Μάγων, τους Πειρασμούς τού Χριστού στην έρημο και το Θαύμα στην Κανά. Παραγγέλθηκαν στην κεντήτρια Μπέρυλ Ντην και χρειάστηκαν πέντε χρόνια για να ολοκληρωθούν. Μόνο ένα πλαίσιο εμφανίζεται συνήθως στο κοινό, αλλά τα άλλα μπορούν να προβληθούν κατόπιν αιτήματος.
Γάμοι
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a8/St_George%27s_Chapel%2C_10_March_1863.jpg/330px-St_George%27s_Chapel%2C_10_March_1863.jpg|μικρογραφία| Ο γάμος τού [[Εδουάρδος Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου|Εδουάρδου (Ζ΄) τότε πρίγκιπα της Ουαλίας και της Αλεξάνδρας της Δανίας, το 1863.]] Το παρεκκλήσιο έγινε ο τόπος πολλών βασιλικών γάμων, ιδιαίτερα των παιδιών της βασίλισσας Βικτώριας. Έχουν τελεστεί:
Ο Κάρολος Γ΄, τότε πρίγκιπας της Ουαλίας και η Καμίλα Πάρκερ-Μπόουλς έλαβαν μία ευλογία από τον αρχιεπίσκοπο τού Καντέρμπουρυ.
Ταφές
Το παρεκκλήσιο έχει γίνει ο τόπος πολλών βασιλικών κηδειών και ενταφιασμών. Οι άνθρωποι που έχουν ενταφιαστεί στο παρεκκλήσιο περιλαμβάνουν:
Σημειώσεις
<references group="" responsive="1">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στο Ηνωμένο Βασίλειο
Ασπροκκλήσι Θεσπρωτίας
Το Ασπροκκλήσι, επίσημα Ασπροκκλήσιον, είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 30 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Ασπροκκλήσι βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και τα παράλια του Ιονίου πελάγους. Απέχει 12,5 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τους Φιλιάτες και 16,5 χλμ. ΒΔ.-Β. από την Ηγουμενίτσα. Το χωριό είναι κτισμένο βόρεια του ποταμού Καλαμά στην κοιλάδα της Σαγιάδας, όπου οι κάτοικοί του καλλιεργούν εσπεριδοειδή (μανταρίνια και πορτοκάλια), ανάμεσα στη Σαγιάδα (ΒΔ.) και τον Σμέρτο (ΝΑ.). Νότια από το Ασπροκκλήσι και στο λόφο της Μαστιλίτσας έχουν βρεθεί ερείπια οικισμού Ελληνιστικών χρόνων. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο και εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Λυντζίδα ή Λιδίζδα και έτσι αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1919 στο ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Ιωαννίνων. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α-02/05/1927 μετονομάστηκε σε Ασπροκκλήσι, ενώ το 1927 αποσπάσθηκε από το νομό Ιωαννίνων στο νομό Θεσπρωτίας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Ασπροκκλησίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φιλιατών του δήμου Φιλιατών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 488 μόνιμους κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 21,019 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Ντράζα Μιχαήλοβιτς
Ο Ντράγκολιουμπ «Ντράζα» Μιχαήλοβιτς (σερβικά κυριλλικά: Драгољуб "Дража" Михаиловић, σερβικά λατινικά: Dragoljub "Draža" Mihailović, 27 Απριλίου 1893 – 17 Ιουλίου 1946) ήταν Γιουγκοσλάβος Σέρβος στρατηγός κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Βασιλόφρονας ηγέτης, αποσύρθηκε στα βουνά κοντά στο Βελιγράδι όταν Γερμανοί κατέλαβαν τη Γιουγκοσλαβία τον Απρίλιο του 1941 και εκεί οργάνωσε ομάδες ανταρτών γνωστές ως Αποσπάσματα Τσέτνικ του Γιουγκοσλαβικού Στρατού. Η οργάνωση είναι κοινώς γνωστή ως Τσέτνικ, αν και το όνομά της άλλαξε αργότερα σε Γιουγκοσλαβικός Στρατός στην Πατρίδα (JVUO, ЈВУО). Ιδρυθείσα ως η πρώτη Γιουγκοσλαβική αντιστασιακή κίνηση ήταν βασιλική και εθνικιστική, σε αντίθεση με την άλλη, τους Παρτιζάνους του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, που ήταν κομμουνιστική. Αρχικά οι δύο ομάδες επιχειρούσαν παράλληλα, αλλά στα τέλη του 1941 άρχισαν να μάχονται η μία την άλλη σε μια προσπάθεια να αποκτήσουν τον έλεγχο της μεταπολεμικής Γιουγκοσλαβίας. Πολλοί Τσέτνικ συνεργάστηκαν ή δημιούργησαν ένα modus vivendi με τις δυνάμεις του Άξονα. Ο ίδιος ο Μιχαήλοβιτς συνεργάστηκε με το Μίλαν Νέντιτς και το Ντιμιτρίγιε Λιότιτς προς το τέλος του πολέμου. Μετά το τέλος του πολέμου, ο Μιχαήλοβιτς συνελήφθη από τους κομμουνιστές. Δικάστηκε και καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία και εγκλήματα πολέμου από τς αρχές της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και εκτελέστηκε με τυφεκισμό. Η φύση και ο βαθμός ευθύνης του για δοσιλογισμό και εθνικές σφαγές παραμένει αμφιλεγόμενος. Στις 14 Μαΐου 2015 ο Μιχαήλοβιτς αποκαταστάθηκε με απόφαση του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της Σερβίας, του ανώτατου εφετείου τς χώρας.
Πρώτα χρόνια και στρατιωτική καρριέρα
O Ντράγκολιουμπ «Ντράζα» Μιχαήλοβιτς γεννήθηκε στις 26 Απριλίου 1893 στην Ιβάνιτσα, στο Βασίλειο της Σερβίας, από το Μιχαήλο και τη Σμιλιάνα Μιχαήλοβιτς (γένος Πέτροβιτς). Ο πατέρας του ήταν δικαστικός υπάλληλος. Έμεινε ορφανός σε ηλικία εφτά ετών και τον μεγάλωσε ο εκ πατρός θείος του στο Βελιγράδι. Καθώς και οι δύο θείοι του ήταν αξιωματικοί του στρατού, ο Μιχαήλοβιτς γράφτηκε και ο ίδιος στη Σερβική Στρατιωτική Ακαδημία τον Οκτώβριο του 1910. Πολέμησε ως δόκιμος στους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912-1913 και βραβεύτηκε με το ασημένιο μετάλλιο της τιμής στο τέλος του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, το Μάιο του 1913. Στο τέλος του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου, κατά τη διάρκεια του οποίου έλαβε μέρος κυρίως σε εκστρατείες κατά μήκος των Αλβανικών συνόρων, του δόθηκε ο βαθμός του ανθυπολοχαγού ως καλύτερου στρατιώτη της τάξης του, 6ου στη Σερβική στρατιωτική ακαδημία. Υπηρέτησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και συμμετείχε στην υποχώρηση του Σερβικού στρατού μέσω της Αλβανίας το 1915. Τιμήθηκε με πολλά παράσημα στο Μακεδονικό Μέτωπο. Μετά τον πόλεμο έγινε μέλος της Βασιλικής Φρουράς του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, αλλά αναγκάστηκε να χάσει τη θέση του το 1920 επειδή συμμετείχε σε δημόσια λογομαχία ανάμεσα σε κομμουνιστές και εθνικιστές. Στη συνέχεια μετατέθηκε στα Σκόπια. Το 1921 εισήχθη στην Ανώτατη Στρατιωτική Ακαδημία του Βελιγραδίου. Το 1923, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του, προήχθη σε βοηθό του στρατιωτικού επιτελείου, μαζί με τους άλλους δεκαπέντε καλύτερους απόφοιτους. To 1930 προήχθη σε αντισυνταγματάρχη και την ίδια χρονιά παρακολούθησε για τρεις μήνες μαθήματα στην Ειδική στρατιωτική σχολή του Σαιντ-Σιρ, στο Παρίσι. Κάποιοι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι συνάντησε και έγινε φίλος με το Σαρλ ντε Γκολ κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Παρίσι, αν και δεν υπάρχουν αποδείξεις για κάτι τέτοιο. Το 1935 έγινε στρατιωτικός ακόλουθος στο Βασίλειο της Βουλγαρίας, τοποθετημένος στη Σόφια. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1935 προήχθη σε συνταγματάρχη. Ο Μιχαήλοβιτς τότε ήρθε σε επαφή με μέλη της Ζβενό, με στόχο την παραίτηση του Μπορίς Γ΄ και τη δημιουργία συμμαχίας ανάμεσα σε Γιουγκοσλαβία και Βουλγαρία, αλλά, καθώς δεν είχε εκπαιδευτεί ως κατάσκοπος, εντοπίστηκε γρήγορα από τις Βουλγαρικές αρχές και απελάθηκε. Στη συνέχεια ορίστηκε ακόλουθος στην Πράγα, στην Τσεχοσλοβακία.
Η στρατιωτική του καριέρα τερματίστηκε σχεδόν απότομα το 1939, όταν κατέθεσε μια αναφορά στην οποία επέκρινε έντονα την οργάνωση του Βασιλικού Γιουγκοσλαβικού Στρατού. Ανάμεσα στις σημαντικότερες προτάσεις του ήταν να εγκαταλειφθεί η άμυνα στα βόρεια σύνορα ώστε να συγκεντρωθούν δυνάμεις στην ορεινή ενδοχώρα, να αναδιοργανωθύν οι ένοπλες δυνάμεις σε Σερβικές, Κροατικές και Σλοβενικές μονάδες με στόχο την καλύτερη αντιμετώπιση ανατρεπτικών δραστηριοτήτων και να χρησιμοποιηθούν κινητές μονάδες Τσέτνικ κατά μήκος των συνόρων. Ο Μίλαν Νέντιτς, Υπουργός Στρατού, εξοργίστηκε με την αναφορά και διέταξε τον εγκλεισμό του Ντράζα σε στρατώνα για 30 μέρες. Στη συνέχεια ο Μιχαήλοβιτς έγινε καθηγητής σε σχολή του επιτελείου στο Βελιγράδι. Το καλοκαίρι του 1940 παρακολούθησε μια συνάντηση που οργάνωσε ο Βρετανός στρατιωτικός ακόλουθος, με έντονο αντιναζιστικό τόνο, και ο Γερμανός πρέσβης διαμαρτυρήθηκε για την παρουσία του Μιχαήλοβιτς. Ο Νέντιτς για μια ακόμη φορά διέταξε τον εγκλεισμό του σε στρατώνα για 30 μέρες, τον υποβιβασμό του και τη συνταξιοδότησή του. Οι τελευταίες ποινές δεν υλοποιήθηκαν, λόγω της αντικατάστασης του Νέντιτς από τον Πέταρ Πέσιτς το Νοέμβριο του 1940.
Τα χρόνια πριν την εισβολή του Άξονα στη Γιουγκοσλαβία ο Μιχαήλοβιτς είχε την έδρα του στο Τσέλιε, στη Μπανόβινα του Δράβου (σημερινή Σλοβενία). Τον καιρό της εισβολής ο συνταγματάρχης Μιχαήλοβιτς ήταν βοηθός του αρχηγού του επιτελείου της Γιουγκοσλαβικής 2ης Στρατιάς, στη βόρεια Βοσνία. Για μικρό χρονικό διάστημα υπηρέτησε ως αρχηγός του επιτελείου της 2ης Στρατιάς πριν αναλάβει τη διοίκηση μια "ταχείας μονάδας" (brzi odred) λίγο πριν η Γιουγκοσλαβία συνθηκολογήσει με τους Γερμανούς στις 17 Απριλίου 1941.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά την εισβολή και την κατάληψη της Γιουγκοσλαβίας από τη Γερμανία, την Ιταλία και την Ουγγαρία, μια μικρή ομάδα αξιωματικών και στρατιωτών με επικεφαλής το Μιχαήλοβιτς διέφυγε με την ελπίδα να βρουν μονάδες του VKJ που εξακολουθούσαν να αγωνίζονται στα βουνά. Αφού διεξήγαγαν αψιμαχίες με πολλές ομάδες Ούστασε και Μουσουλμάνων και προσπάθησε να κάνει διάφορα σαμποτάζ, ο Μιχαήλοβιτς και περίπου 80 από τους άντρες του πέρασαν από τον ποταμό Δρίνο στην κατεχόμενη από τη Γερμανία Σερβία στις 29 Απριλίου [17] Ο Μιχαήλοβιτς σχεδίαζε να δημιουργήσει ένα υπόγειο κίνημα πληροφοριών και να έρθει σε επαφή με τους Συμμάχους, αν και δεν είναι σαφές εάν αρχικά οραματίστηκε να ξεκινήσει ένα πραγματικό ένοπλο κίνημα αντίστασης [18].
Δημιουργία των Τσέτνικ
Οι Τσέτνικ του Kόστα Πέστανατς, που υπήρχαν ήδη πριν από την εισβολή, δεν συμμερίστηκαν την επιθυμία του Μιχαήλοβιτς για αντίσταση. Προκειμένου να διακρίνει τους Τσέτνικ του από άλλες ομάδες που αυτοαποκαλούνταν έτσι, ο Μιχαήλοβιτς και οι οπαδοί του αυτοταυτοποιήθηκαν ως το "κίνημα της Ράβνα Γκόρα". Ο δηλωμένος στόχος του κινήματος της Ράβνα Γκόρα ήταν η απελευθέρωση της χώρας από τους κατοχικούς στρατούς της Γερμανίας, της Ιταλίας και τους Ούστασε και του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας (ΣερβοΚροατικά: Nezavisna Država Hrvatska, NDH).
Ο Μιχαήλοβιτς πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του 1941 ενοποιώντας τα διάσπαρτα υπολείμματα του VKJ και βρίσκοντας νέους νεοσύλλεκτους. Τον Αύγουστο ίδρυσε ένα πολιτικό συμβουλευτικό όργανο, την Κεντρική Εθνική Επιτροπή, αποτελούμενη από Σέρβους πολιτικούς ηγέτες, συμπεριλαμβανομένων μερικών με έντονα εθνικιστικές απόψεις όπως οι Ντράγκισα Βάσιτς και Στέβαν Μόλιεβιτς. Στις 19 Ιουνίου ένας μυστικός αγγελιοφόρος των Τσέτνικ έφτασε στην Κωνσταντινούπολη, από όπου βασιλόφρονες Γιουγκοσλάβοι ανέφεραν ότι ο Μιχαήλοβιτς φαινόταν να οργανώνει ένα κίνημα αντίστασης ενάντια στις δυνάμεις του Άξονα. Ο Μιχαήλοβιτς δημιούργησε για πρώτη φορά ραδιοφωνική επαφή με τους Βρετανούς τον Σεπτέμβριο του 1941, όταν ο ραδιοερασιτέχνης του έβγαλε ένα πλοίο στη Μεσόγειο. Στις 13 Σεπτεμβρίου το πρώτο ραδιοφωνικό μήνυμα του Μιχαήλοβιτς προς την εξόριστη κυβέρνηση του Βασιλιά Πέτρου ανακοίνωσε ότι οργάνωνε τα απομεινάρια του VKJ για να πολεμήσει τις δυνάμεις του Άξονα.
Ο Μιχαήλοβιτς έλαβε επίσης βοήθεια από αξιωματικούς σε άλλες περιοχές της Γιουγκοσλαβίας, όπως ο Σλοβένος αξιωματικός Ρούντολφ Πέρινεκ, που του έδωσε αναφορές για την κατάσταση στο Μαυροβούνιο. Ο Μιχαήλοβιτς τον έστειλε πίσω στο Μαυροβούνιο με γραπτή εξουσιοδότηση για τη διοργάνωση μονάδων εκεί με την προφορική έγκριση αξιωματικών όπως οι Τζόρτζιγε Λάσιτς, Πάβλε Τζούρισιτς, Ντιμίτριε Λιόσιτς και Κόστα Μουσίνσκι. Ο Μιχαήλοβιτς έδωσε απλώς αόριστες και αντιφατικές εντολές στον Πέρινεκ, αναφέροντας την ανάγκη να περιορίσει τις πολιτικές συγκρούσεις και να "απομακρύνουν τους εχθρούς".
Παρόλο που ο Μιχαήλοβιτς ζήτησε αρχικά διακριτική υποστήριξη, η προπαγάνδα από τους Βρετανούς και από τη Γιουγκοσλαβική εξόριστη κυβέρνηση άρχισε γρήγορα να εκθειάζει τα κατορθώματά του. Η δημιουργία ενός κινήματος αντίστασης στην κατεχόμενη Ευρώπη έγινε δεκτό ως ηθική ενίσχυση. Στις 15 Νοεμβρίου το BBC ανακοίνωσε ότι ο Μιχαήλοβιτς ήταν διοικητής του Γιουγκοσλαβικού Στρατού στην Πατρίδα, που έγινε το επίσημο όνομα των Τσέτνικ του Μιχαήλοβιτς.
Συγκρούσεις με στρατεύματα του Αξονα και Παρτιζάνους
Ο Μιχαήλοβιτς συνειδητοποίησε σύντομα ότι οι άνδρες του δεν είχαν τα μέσα για να προστατεύσουν τους Σέρβους πολίτες ενάντια στα γερμανικά αντίποινα.. Η προοπτική των αντιποίνων τροφοδοτούσε επίσης τις ανησυχίες του Τσέτνικ σχετικά με πιθανή κατάληψη της Γιουγκοσλαβίας από τους Παρτιζάνους μετά τον πόλεμο και δεν επιθυμούσαν να συμμετάσχουν σε ενέργειες που θα μπορούσαν τελικά να οδηγήσουν σε μια μεταπολεμική μειοψηφία των Σέρβων. Η στρατηγική του Μιχαήλοβιτς ήταν να συγκεντρώσει τις διάφορες σερβικές ομάδες και να οικοδομήσει μια οργάνωση ικανή να καταλάβει την εξουσία μετά την αποχώρηση ή την ήττα του Άξονα αντί να εμπλακεί σε άμεση σύγκρουση με αυτόν. Σε αντίθεση με την απροθυμία των ηγετών των Τσέτνικ να συγκρουστούν άμεσα με τις δυνάμεις του Άξονα, οι Παρτιζάνοι υποστήριζαν ανοιχτά την αντίσταση, απευθυνόμενοι σε εκείνους τους Τσέτνικ που επιθυμούσαν να πολεμήσουν τον κατακτητή. Από το Σεπτέμβριο του 1941 ο Μιχαήλοβιτς άρχισε να χάνει άντρες προς τους Παρτιζάνους, όπως ο Βλάντο Ζέτσεβιτς (ιερέας), ο Υπολοχαγός Ράτκο Μαρτίνοβιτς και οι Τσέτνικ του Τσερ, με επικεφαλής το Λοχαγό Ντράγκοσλαβ Ράτσιτς.
Στις 19 Σεπτεμβρίου 1941 ο Τίτο συναντήθηκε με το Μιχαήλοβιτς για να διαπραγματευτεί μια συμμαχία μεταξύ των Παρτιζάνων και των Τσέτνικ, αλλά δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε συμφωνία, καθώς η διαφορά των στόχων των αντίστοιχων κινήσεών τους ήταν αρκετά μεγάλη ώστε απέκλεισε κάθε πραγματικό συμβιβασμό. Ο Τίτο τασσόταν υπέρ μιας κοινής επίθεσης ευρείας κλίμακας, ενώ ο Μιχαήλοβιτς θεωρούσε ότι μια γενική εξέγερση ήταν πρόωρη και επικίνδυνη, καθώς πίστευε ότι θα προκαλούσε αντίποινα. Από την πλευρά του στόχος του Τίτο ήταν να αποτρέψει μια επίθεση των Τσέτνικ από τα μετόπισθεν, καθώς ήταν πεπεισμένος ότι ο Μιχαήλοβιτς έπαιζε "διπλό παιχνίδι", διατηρώντας επαφές με τις Γερμανικές δυνάμεις μέσω της κυβέρνησης Νέντιτς. Ο Μιχαήλοβιτς ήταν σε επαφή με την κυβέρνηση του Νέντιτς και έπαιρνε οικονομική βοήθεια μέσω του Συνταγματάρχη Πόποβιτς. Από την άλλη πλευρά ο Μιχαήλοβιτς προσπάθησε να εμποδίσει τον Τίτο να αναλάβει τον ηγετικό ρόλο στην αντίσταση, καθώς οι στόχοι του Τίτο ήταν αντίθετοι με τους δικούς του για την αποκατάσταση της δυναστείας Καραγεώργεβιτς και την εγκαθίδρυση της Μεγάλης Σερβίας. Περαιτέρω συζητήσεις είχαν προγραμματιστεί για τις 16 Οκτωβρίου.
Στα τέλη Σεπτεμβρίου οι Γερμανοί ξεκίνησαν μια μαζική επίθεση εναντίον και των Παρτιζάνων και των Τσέτνικ που ονομάστηκε Επιχείρηση Ούζιτσε. Μια κοινή βρετανογιουγκοσλαβική υπηρεσία πληροφοριών, που συγκροτήθηκε γρήγορα από τις Επιχειρήσεις Ειδικών Αποστολών (SOE) και με επικεφαλής το Λοχαγό Ν. Τ. Χιούντσον, έφτασε στην ακτή του Μαυροβουνίου στις 22 Σεπτεμβρίου, από όπου και πήγε με τη βοήθεια των Μαυροβούνιων Παρτιζάνων στην έδρα τους και στη συνέχεια στην έδρα του Τίτο στο Ούζιτσε, όπου έφθασε γύρω στις 25 Οκτωβρίου. Ο Χιούντσον ανέφερε ότι οι προηγούμενες υποσχέσεις για εφόδια που έκαναν οι Βρετανοί στο Μιχαήλοβιτς συνέβαλαν στην κακή σχέση μεταξύ Μιχαήλοβιτς και Τίτο, καθώς ο πρώτος πίστευε σωστά ότι κανείς έξω από τη Γιουγκοσλαβία δεν γνώριζε για το κίνημα των Παρτιζάνων και ότι «η ώρα ήταν ώριμη για σφοδρή δράση εναντίον των κομμουνιστών».
Ο Τίτο και ο Μιχαήλοβιτς συναντήθηκαν και πάλι στις 27 Οκτωβρίου 1941 στο χωριό Μπράιτσι κοντά στη Ράβνα Γκόρα, σε μια προσπάθεια επίτευξης συμφωνίας, αλλά συμφώνησαν μόνο σε δευτερεύοντα ζητήματα. Αμέσως μετά τη συνάντηση ο Μιχαήλοβιτς ξεκίνησε την προετοιμασία για μια επίθεση κατά των Παρτιζάνων, που την καθυστέρηση μόνο λόγω έλλειψης όπλων. Ανέφερε στη Γιουγκοσλαβική εξόριστη κυβέρνηση ότι πίστευε ότι η κατάληψη του Ούζιτσε, όπου υπήρχε ένα εργοστάσιο πυροβόλων όπλων, ήταν απαραίτητη για να αποτρέψει την ενίσχυση των Παρτιζάνων. Στις 28 Οκτωβρίου δύο αξιωματικοί-σύνδεσμοι των Τσέτνικ προσέγγισαν πρώτα το Νέντιτς και αργότερα το Γερμανό αξιωματικό Γιόζεφ Ματλ του Διπλωματικού Γραφείου των Ενόπλων Δυνάμεων και προσέφεραν τις υπηρεσίες του Μιχαήλοβιτς στον αγώνα κατά των Παρτιζάνων με αντάλλαγμα όπλα. Η προσφορά αυτή μεταβιβάστηκε στο Γερμανό στρατηγό που ήταν υπεύθυνος για την Περιοχή της Στρατιωτικής Διοίκησης της Σερβίας και προτάθηκε μια συνάντηση από τους Γερμανούς για τις 3 Νοεμβρίου. Την 1η Νοεμβρίου οι Τσέτνικ επιτέθηκαν στην έδρα των Παρτιζάνων στο Ούζιτσε, αλλά αποκρούστηκαν. Στις 3 Νοεμβρίου 1941 ο Μιχαήλοβιτς ανέβαλε την προταθείσα συνάντηση με τους Γερμανούς αξιωματικούς μέχρι τις 11 Νοεμβρίου, επικαλούμενος τη «γενική σύγκρουση» στην οποία είχαν εμπλακεί οι Τσέτνικ και οι Παρτιζάνοι, που απαιτούσε την παρουσία του στο αρχηγείο του. Η συνάντηση, που οργανώθηκε μέσω ενός εκπροσώπου του Μιχαήλοβιτς στο Βελιγράδι, πραγματοποιήθηκε μεταξύ του ηγέτη των Τσέτνικ και ενός αξιωματικού της Άμπβερ, αν και παραμένει αμφιλεγόμενο αν η πρωτοβουλία προερχόταν από τους Γερμανούς, από τον ίδιο το Μιχαήλοβιτς ή από τον αξιωματικό-σύνδεσμό του στο Βελιγράδι. Στις διαπραγματεύσεις ο Μιχαήλοβιτς διαβεβαίωσε τους Γερμανούς ότι «δεν είναι πρόθεσή μου να πολεμήσω ενάντια στους κατακτητές» και ισχυρίστηκε ότι «ποτέ δεν έκανα πραγματική συμφωνία με τους κομμουνιστές, γιατί δεν νοιάζονται για το λαό. Οι ηγέτες τους είναι ξένοι, που δεν είναι Σέρβοι: ο Βούλγαρος Γιάνκοβιτς, ο Εβραίος Λιντμάγερ, ο Ούγγρος Μπόροτα, δύο Μουσουλμάνοι των οποίων τα ονόματα δεν γνωρίζω και ο Ούστασε Μάγιορ Μπόγκανιτς. Αυτό είναι μόνο το ξέρω για την κομμουνιστική ηγεσία. " Φαίνεται ότι ο Μιχαήλοβιτς προσφέρθηκε να σταματήσει τη δράση του στις πόλεις και στις βασικές γραμμές επικοινωνιών, αλλά τελικά δεν επετεύχθη συμφωνία εκείνη τη στιγμή λόγω των γερμανικών απαιτήσεων για την πλήρη παράδοση των Τσέτνικ και την πεποίθηση των Γερμανών ότι οι Τσέτνικ ήταν πιθανόν να τους επιτεθούν παρά την προσφορά του Μιχαήλοβιτς. Μετά τις διαπραγματεύσεις οι Γερμανοί επιχείρησαν να συλλάβουν το Μιχαήλοβιτς. Ο Μιχαήλοβιτς απέκρυψε προσεκτικά τις διαπραγματεύσεις με τους Γερμανούς από τη Γιουγκοσλαβική εξόριστη κυβέρνηση, καθώς και από τους Βρετανούς και τον εκπρόσωπό τους Χιούντσον.