cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χαρίς
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουζίνα της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Αραβικές εκφράσεις Κατηγορία:Αραβικά επιδόρπια Κατηγορία:Χυλοί Κατηγορία:Συριακή κουζίνα Κατηγορία:Πασχαλινά εδέσματα Κατηγορία:Αρμενική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Κατηγορία:Ιορδανική κουζίνα Κατηγορία:Ιρακινή κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα του Κασμίρ Κατηγορία:Κουζίνα του Κουβέιτ Κατηγορία:Κουζίνα του Λεβάντε Κατηγορία:Λιβανέζικη κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα του Μπαχρέιν Κατηγορία:Ομανική κουζίνα Κατηγορία:Πακιστανική κουζίνα Κατηγορία:Παλαιστινιακή κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα του Παντζάμπ
Οράτιος Κόκλης
Ο Οράτιος Κόκλης ήταν Ρωμαίος ήρωας του 6ου αιώνα π.Χ., που υπεράσπισε μόνος του την πρόσβαση προς τη Σουμπλικεία Γέφυρα στον Τίβερη εναντίον του Πορσήννα (Ετρούσκος βασιλιάς της πόλης Κιούζι), μέχρι που οι δικοί του κατέστρεψαν οριστικά τη γέφυρα. (Σύμφωνα με τον Λίβιο αρχικά έμειναν δύο ακόμα άνδρες μαζί του όταν οι άλλοι πανικοβλήθηκαν και έφυγαν, ο Τίτος Ερμίνιος και ο Σπούριος Λάρτιος, αλλά τελικά έφυγαν και αυτοί μετά από παράκληση του Ορατίου.) μικρογραφία|[[Χέντρικ Χόλτσιους: Οράτιος Κόκλης, από τη σειρά «Οι Ρωμαίοι Ήρωες» (The Roman Heroes), 1586, Ολλανδία, Ρέικσμουζεουμ (Εθνικό Μουσείο)]] Κατά τη μάχη αυτή ο Οράτιος έχασε το ένα του μάτι, γεγονός στο οποίο οφείλει και την επωνυμία «Κόκλης» (Cocles), που σημαίνει «μονόφθαλμος». Μετά την ολοκλήρωση της καταστροφής της γέφυρας, είτε ο Οράτιος κατάφερε να κολυμπήσει στο ποτάμι μέχρι την ασφαλή άλλη όχθη (όπως γράφει ο Λίβιος), είτε δεν το κατόρθωσε και πνίγηκε στον Τίβερη (σύμφωνα με τον Πολύβιο).
Προς τιμή του Ορατίου Κόκλη στήθηκε άγαλμα στον ναό του θεού Βουλκάν-Ηφαίστου στη Ρώμη, ενώ ο ίδιος ανταμείφθηκε με όση γη μπορούσε να περικλείσει οργώνοντας με το άροτρό του σε μία ημέρα.
Με τον μύθο αυτό οι Ρωμαίοι προσπαθούσαν να «γλυκάνουν» τις ήττες που υπέστησαν από την Ετρουσκική Ομοσπονδία, αλλά η διήγηση φέρει επιδράσεις από τους μονόφθαλμους Κύκλωπες της ελληνικής μυθολογίας, από όπου και η σύνδεση με τον Ήφαιστο—Βουλκάν. Η ίδια η λατινική λέξη Cocles ετυμολογείται από την ελληνική «κύκλωψ». Ο Κόκλης είναι ουσιαστικά ένας «ανθρωποποιημένος» Κύκλωπας, βοηθός του σιδηρουργού θεού.
Πηγές
Ορατιος Κοκλης
Θάλεια Ματίκα
Η Θάλεια Ματίκα (4 Ιουλίου 1978) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 4 Ιουλίου 1978. Αφού αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών, σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και παράλληλα υποκριτική στη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Έχει πραγματοποιήσει εμφανίσεις στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Γνωστή σε ένα ευρύτερο κοινό έγινε την περίοδο 2003-04 με τη συμμετοχή της στην τηλεοπτική σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη "Κλείσε τα Μάτια" (τηλεοπτικός σταθμός Mega). Κορυφαίο σταθμό στην καριέρα της αποτέλεσε ο ρόλος της στη σειρά του Μανούσου Μανουσάκη Μη μου λες αντίο, στο ρόλο της Χριστίνας, μιας όμορφης φοιτήτριας Νομικής στην περιοχή της Κομοτηνής, η οποία ερωτεύεται παράφορα τον Μουράτ, μουσουλμάνο από την Κομοτηνή και αναπτύσσουν μια θυελλώδη σχέση χωρίς εκείνη να γνωρίζει την πραγματική του ταυτότητα. Έκτοτε εμφανίζεται σταθερά σε τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραστάσεις. Με τη συμμετοχή της στην ταινία μικρού μήκους "Μικρός Ινδιάνος" του Σταύρου Στάγκου κέρδισε το Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου στο Φεστιβάλ Δράμας. σειρά ύστερα ήρθαν οι μέλισσες ,Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;, Αέρινες Σιωπές ,Γη και Ουρανός  Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα , Επτά Θανάσιμες Πεθερές Εντιμότατοι κερατάδες ,Ιστορίες από την απέναντι όχθη ,Big Bang ,Το Δέκα,  Πάρης και Ελένη ,4 ,Ελεύθερος κι ωραίος σειρά Ο Όρκος ΙΙ του ΕΡΤ1
Τη σεζόν 2019 - 2020 & 2020 - 2021 πρωταγωνιστούσε στην σειρά 8 λέξεις.
Τη σεζόν 2021 έκανε μία έκτακτη εμφάνιση στη σειρά Η τούρτα της μαμάς μαζί με τον σύζυγο της Τάσο Ιορδανίδη.
Άρνον Μίλτσαν
Ο Άρνον Μίλτσαν (ארנון מילצ'ןΔεκεμβρίου 6, 1944) είναι Ισραηλινός δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας που έχει παραγάγει πάνω από 130 πλήρους μήκους ταινίες. Ο Milchan, ο ιδιοκτήτης της New Regency Ταινίες, ήταν ένας Ισραηλινός πράκτορας, από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980.
Ο Milchan έχει παραγάγει πολλές κρίσιμες και οικονομικές επιτυχίες. Είναι η ιδρυτής του Regency Enterprises. Ο τομέας ταινιών της  Regency περιλαμβάνει νικητές Oscar και τους φιναλίστ, καθώς και δημοφιλείς οικονομικές επιτυχίες, συμπεριλαμβανομένου του 12 Χρόνια Σκλάβος, Λος Άντζελες: Εμπιστευτικό, JFK, Θερμότητα, Fight Club, ο Κύριος και η ΚυρίαΣμιθ, και πολλά άλλα. Είναι ένας Ισραηλινός πολίτης και κάτοικος του Ισραήλ.
Προσωπική του ζωή
Γεννήθηκε το 1944 στο Rehovot, Βρετανική Εντολή της Παλαιστίνης (τώρα το Ισραήλ). Η οικογένειά του είναι Εβραϊκή, και έχει μια αδελφή που ονομάζεται Ντάλια. Η μητέρα του καταγόταν από τους Ευρωπαίους Εβραίους μαθητές της Βίλνα Γκάον που ήρθε στην Παλαιστίνη στις αρχές του 19ου αιώνα, και είναι η όγδοη γενιά της οικογένειας του στη χώρα. Ο πατέρας του είχε μια εταιρεία λιπασμάτων, που Milchan κληρονόμησε στην ηλικία των 21 επί του αιφνίδιου θανάτου του πατέρα του. Με την πάροδο των ετών, Milchan μετέτρεψε την εταιρεία σε μια επιτυχημένη επιχείρηση χημικών. Έχει, επίσης, πτυχίο από το London School of Economics, πριν ο ίδιος και η εταιρεία του (Milchan Brothers Ltd.) είχαν προσληφθεί στη LAKAM, μια μυστική υπηρεσία πληροφοριών του Ισραήλ, οργανισμού που είναι υπεύθυνος για την απόκτηση τεχνολογίας και υλικό για πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ, και άλλα ιδιαίτερα μυστικά προγράμματα.
Ο Μίλτσαν ήταν πρώτα παντρεμένος με το γαλλικό μοντέλο, Brigitte Genmaire, και αργότερα χώρισαν. Το ζευγάρι απέκτησε τρία παιδιά, την Έλινορ, την Αλεξάνδρα, και  την Yariv. Η Έλινορ Milchan είναι επαγγελματίας φωτογράφος. αργότερα παντρεύτηκε έναν επαγγελματία παίκτη του τένις της Νότιας Αφρικής, τον Αμάντα Coetzer.
Κινηματογραφική βιομηχανία, και άλλες επιχειρήσεις
Συμμετείχε στο Αμερικανικό σινεμά, το 1977, μετά από μια γνωριμία που είχε με τον Αμερικανό παραγωγό, Έλιοτ Kastner. Οι πιο αξιοσημείωτες ταινίες του Milchan όσον αφορά τις συνεργασίες του, ήταν το έργο του με τον Martin Scorsese. Ανέπτυξε στενή φιλία με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, και σκηνοθέτες Ρόμαν Πολάνσκι, Σέρτζιο Λεόνε, Τέρι Γκίλιαμ και Όλιβερ Στόουν. Ο Milchan, ξεκίνησε τη δική του εταιρεία παραγωγής, το 1991, που ονομάζεται New Regency Productions. Μέσω της εταιρείας του Regency, σε συνεργασία με την Warner Brothers και αργότερα με τον Ρούπερτ Μέρντοκ της 20th Century Fox, και άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες, όπως Puma AG, Milchan αποκτήσει καθαρή αξία εκτιμάται σε περίπου $5.1 δισεκατομμύρια ευρώ από το 2015.
Ο Μίλτσαν έχει παραγάγει πάνω από 130 ταινίες, όπως ο Νώε (2014), 12 Χρόνια Σκλάβος (2013), "Κάποτε στην Αμερική (1984) (στην οποία επίσης κάνει μια σύντομη εμφάνιση ως σοφέρ), Brazil (1985), "Pretty woman (1990), JFK (1991), Under Siege (1992), "Γεννημένοι Δολοφόνοι (1994), Boys on the Side (1995), Ένταση (1995), Λος Άντζελες: Εμπιστευτικό (1997), "Fight Club (1999), Άπιστη (2002), ο Κύριος και η ΚυρίαΣμιθ (2005), και Ιππότης και Ημέρα (2010), μεταξύ άλλων, στο ενεργητικό του. ήταν παραγωγός σε δύο πιο πρόσφατες νικητές Όσκαρ για την Καλύτερη ταινία 12 Χρόνια Σκλάβος το 2014 και το Birdman, το 2015.
Ο Μίλτσαν είναι επίσης ο ιδιοκτήτης του WTA (δικαιώματα μετάδοσης). Ήταν παντρεμένος με το μοντέλο Brigitte Genmaire. είναι τώρα παντρεμένη με τον πρώην επαγγελματία παίκτη του τένις της Νότιας Αφρικής Αμάντα Coetzer. Είναι ιδιοκτήτης του δικτύου που μεταδίδει η Ισραηλινή τηλεόραση στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Είναι επίσης συνιδιοκτήτης του Israel TV, Κανάλι 10, και πρώην ιδιοκτήτης της Puma, τη διεθνή sportswear γραμμή.
Πράκτορα των μυστικών υπηρεσιών
Εικασίες σχετικά με τον Milchan υπήρξαν για  συμμετοχή σε εμπόριο όπλων και πληροφοριών, δραστηριότητες που προκλήθηκαν μετά το κατηγορητήριο, το 1985, του Δρ Ρίτσαρντ Κέλι Smyth, αεροδιαστημική εκτελεστική και επιστήμονας που είχε κάνει παράνομες μεταφορές Krytrons (πρκ) μέσω των εταιριών του Elinor Milchan. Αυτό σε μεγάλο βαθμό παρέμεινε ως φήμη μέχρι ο βιογράφος Meir Doron και ο Ιωσήφ Γκέλμαν έγραψε μια αμφιλεγόμενη βιογραφία του Milchan που δημοσιεύθηκε τον ιούλιο του 2011. Η βιογραφία "Εμπιστευτικές", η οποία είναι σε μεγάλο βαθμό συμπαθητική προς τον Milchan, αποκάλυψε λεπτομερώς πώς εμπλέκεται ο ίδιος στην κατασκοπεία, μεγάλης εμπορίας όπλων, και την απόκτηση ευαίσθητων τεχνολογιών και υλικών για τα πυρηνικά του Ισραήλ πρόγραμμα. Η έρευνα σε Εμπιστευτικές - Η Ζωή Μυστικό Πράκτορα Γύρισε Hollywood Tycoon διαπίστωσε ότι "τουλάχιστον μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980 ο [Milchan] ήταν ένα ολοκληρωμένος πράκτορας για το Ισραήλ στην άκρως μυστική υπηρεσία πληροφοριών, Lekem. Οι δραστηριότητές του περιλαμβάνονται "αγορά εξαρτημάτων για να χτίσει και να διατηρήσει το Ισραήλ το πυρηνικό οπλοστάσιο" και την εποπτεία "που υποστηρίζονται από κυβερνητικούς λογαριασμούς και εταιρείες-βιτρίνα που χρηματοδοτούνται για τις ειδικές ανάγκες του συνόλου του Ισραήλ, επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών έξω από τη χώρα". Σε συνέντευξη σχετικά με τον Milchan  και τις δραστηριότητες του ως πράκτορας, ο Ισραηλινός Πρόεδρος Σιμόν Πέρες δήλωσε:"'Ο Αρνών είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Εγώ ήμουν αυτός που τον στρατολόγησε.... Όταν ήμουν στο Υπουργείο Άμυνας, ο Αρνών συμμετείχε σε πολυάριθμες δραστηριότητες που σχετίζονται με την άμυνα, συμβάσεις  και επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών. Η δύναμή του είναι στην κατασκευή των συνδέσεων στα υψηλότερα επίπεδα.... Με τις δραστηριότητες του, μας έδωσε ένα τεράστιο πλεονέκτημα, στρατηγικά, διπλωματικά και τεχνολογικά.' (συνέντευξη με ημερομηνία 8 Φεβρουαρίου 2010, που έχει καταγραφεί στο Meir Doron και στον Ιωσήφ Γκέλμαν 'Εμπιστευτικά: Μυστικός Πράκτορας γύρισε Hollywood Tycoon Arnon Milchan', σελ. xi)."Δύο χρόνια αργότερα, στις 25 Νοεμβρίου 2013, για το πρόγραμμα ντοκιμαντέρ στο  Ισραήλ είναι το κανάλι 2Uvda,  ο Milchan επιβεβαίωσε στην κάμερα τους κεντρικούς ισχυρισμούς  του βιβλίου" Εμπιστευτικές"  που είχαν κυκλοφορήσει νωρίτερα. Η ανακοίνωση προκάλεσε διεθνές ενδιαφέρον για την ιστορία και καλύφθηκε ευρέως.
Ο Milchan κατηγορήθηκε ότι είχε σχέσεις στις συνδέσεις που χρησιμοποιούνται για την προώθηση του απαρτχάιντ καθεστώτος στη Νότια Αφρική, σε αντάλλαγμα για την βοήθεια προς το Ισραήλ να αποκτήσει ουράνιο για το πυρηνικό του πρόγραμμα.
Συλλογή έργων τέχνης
Ο Milchan είναι ένας κορυφαίος συλλέκτης έργων τέχνης, και τον Απρίλιο του 2015,το CNBC τον κατατάσσει στο #3 στην λίστα του "Hollywood top 10 συλλέκτες έργων τέχνης" με μια συλλογή αξίας $600 εκατομμύρια, ίσο με τον Τζορτζ Λούκας, κατατάχθηκε #2, αλλά με κάποιο τρόπο πίσω από τον Ντέιβιντ Γκέφεν στο #1, με μια συλλογή αξίας $2.3 δισ.ευρώ.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Παραγωγοί που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας
Η μορφή της γυναίκας
Η ταινία Η Μορφή της Γυναίκας (αγγλ. A Woman's Face), είναι δράμα παραγωγής 1941 σε σκηνοθεσία Τζορτζ Κιούκορ και αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού της Φρανσί Ντε Κρουασέ Il Etait Une Fois. Η διασκευή του θεατρικού για τη μεγάλη οθόνη έγινε από τον Ντόναλντ Όγκντεν Στιούαρντ. Πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι η Τζόαν Κρόφορντ στο ρόλο μιας σημαδεμένης γυναίκας η οποία ζει στην παρανομία, βγάζοντας χρήματα εκβιάζοντας τα θύματά της. Η Κρόφορντ πλαισιώνεται από τους Μέλβιν Ντάγκλας και Κόνραντ Βάιντ.
Υπόθεση
Στη Σουηδία, η Άννα Χολμ (Τζόαν Κρόφορντ) μια γυναίκα με παραμορφωμένο πρόσωπο, διευθύνει μια σειρά επιχειρήσεων που έχουν ως σκοπό να καλύπτουν την πραγματική της ενασχόληση, εκείνην της εκβιάστριας. Κάποια στιγμή συναντά έναν άνδρα, τον Τόρστεν Μπάρινγκ (Κόνραντ Βάιντ), ο οποίος φαίνεται να μην ενδιαφέρεται για την ουλή που καθιστά το πρόσωπό της φρικιαστικό και τον ερωτεύεται. Ο Τόρστεν Μπάρινγκ είναι γόνος πλούσιας οικογένειας, αλλά προτιμά να ατιμάζει το ευγενικό του όνομα ζώντας επίσης στην παρανομία. Το ζευγάρι συνεταιρίζεται, αλλά κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης της Άννα σε ένα από τα θύματά της, τη Βέρα Σέγκερτ (Όζα Μάσεν), μιας γυναίκας που απατά το σύζυγό της γιατρό Γκούσταβ Σέγκερτ (Μέλβιν Ντάγκλας), η Άννα αιφνιδιάζεται από το γιατρό. Ενώ η Άννα περιμένει τη σύζυγό του να της δώσει τα κοσμήματα προκειμένου να μην αποκαλύψει την απιστία της στον άνδρα της, εκείνος μπαίνει στο σπίτι και η Άννα προσπαθώντας να το σκάσει χτυπάει. Ο γιατρός την περνάει για κλέφτρα και όταν βλέπει την ουλή του προσώπου της, προθυμοποιείται να την βοηθήσει να γίνει καλά. Η εγχείρηση της Άννας έχει αίσιο αποτέλεσμα και η γυναίκα έχει σκοπό να βγει από την παρανομία. Αλλά είναι ακόμα ερωτευμένη με τον Τόρστεν, ο οποίος όταν την ξανασυναντά της ζητάει να συμμετάσχει στο σατανικό του σχέδιο. Ο ανιψιός του Τόρστεν, ο τετράχρονος Λαρς Έρικ (Ρίτσαρντ Νίκολς), αποτελεί εμπόδιο για τον άνδρα, καθώς πρόκειται να κληρονομήσει όλη την περιουσία των Μπάρινγκ. Ο Τόρστεν πείθει την Άννα, να παραστήσει την γκουβερνάντα στην οικία των Μπάρινγκ και να τον βοηθήσει να σκοτώσει τον Λαρς Έρικ.
Πληροφορίες
Παρά τις ευνοϊκές κριτικές που έλαβε η ταινία, δεν είχε εμπορική απήχηση, καθώς η Τζόαν Κρόφορντ θεωρούταν εκείνη την περίοδο δηλητήριο των ταμείων. Πρόκειται για τη μοναδική φορά στην καριέρα της, που η ηθοποιός απαρνήθηκε την κομψή της εικόνα για να υποδυθεί μια γυναίκα με παραμορφωμένο πρόσωπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες του 1941 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Πογκρόμ
thumb|right|250px|Σκηνή από τον εκτοπισμό των Εβραίων των Ιωαννίνων στις 25 Μαρτίου 1944. Σχεδόν όλοι εξοντώθηκαν μετά τη μεταφορά τους στο στρατόπεδο Άουσβιτς-Μπιρκενάου.
Πογκρόμ (από τη ρωσική λέξη погром (πογκρόμ), από το ρήμα "громить" (γκρομίτ) που σημαίνει «συντρίβω») είναι μια μαζική και οργανωμένη επίθεση εναντίον κάποιας συγκεκριμένης ομάδας ατόμων για λόγους είτε εθνικής καταγωγής είτε θρησκευτικής πεποίθησης, με ταυτόχρονη καταστροφή του περιβάλλοντός τους (σπίτια, επιχειρήσεις, θρησκευτικοί χώροι, κοκ). Ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί ιστορικά για να δηλώσει τις μαζικές πράξεις βίας, είτε αυθόρμητες είτε προμελετημένες, κατά των μειονοτικών ομάδων.
Στη Ρωσία
thumb|250px|right|Τα θύματα, κυρίως παιδιά Εβραίων, του πογκρόμ που διαπράχθηκε στο [[Αικατερινοσλάβ (σημερινό Ντνιπροπετρόβσκ) το 1905.]] Με τη λέξη αυτή χαρακτηρίστηκαν οι λαϊκές εξεγέρσεις κατά των Εβραίων στη Ρωσία, κυρίως τον 19ο και στις αρχές του 20ου αι. Το πρώτο εκτεταμένο πογκρόμ έγινε σε 200 ρωσικές πόλεις, το 1881, σε αντίποινα για τη δολοφονία του τσάρου Αλεξάνδρου Β΄, η οποία αποδόθηκε στους Εβραίους. Μετά την επικράτηση των μπολσεβίκων (1917) τα πογκρόμ κατά των Εβραίων σταμάτησαν στη Σοβιετική Ένωση, αλλά αναβίωσαν στη Γερμανία και στην Πολωνία στα χρόνια της ναζιστικής ανόδου και διακυβέρνησης του εθνικοσοσιαλισμού.
Εκτός Ρωσίας
Εκτεταμένο ήταν επίσης το πογκρόμ του 1903 στο Κισινάου της Μολδαβίας (τότε Κισινιόφ), υπό ρωσική κυριαρχία, που είχε την υποστήριξη των τοπικών αρχών και κατέληξε στον θάνατο 45 Εβραίων και στην καταστροφή 1,500 εβραϊκών σπιτιών.
Το 1919 έγινε ένα πογκρόμ κατά τη διάρκεια της Τραγικής Εβδομάδας της Αργεντινής, κατά την οποία Εβραίοι και Καταλανοί δέχθηκαν αδιάκριτες επιθέσεις. Οι λόγοι δεν είναι ξεκάθαροι, αλλά θα μπορούσε να επισημανθεί η επιρροή του ισπανικού εθνικισμού, ο οποίος εκείνη την εποχή χαρακτήριζε τους Καταλανούς ως σημιτικής εθνότητας.
Κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος
Τα πιο θανατηφόρα πογκρόμ του Ολοκαυτώματος δεν συντελέστηκαν από Γερμανούς. Ιδιαίτερα γνωστό και επαρκώς εξακριβωμένο ήταν το πογκρόμ του Γιεντβάμπνε το 1941, κατά το οποίο Πολωνοί πολίτες σκότωσαν περίπου 380 (σύμφωνα με το Ινστιτούτο "Pamięci Narodowej") έως 1.600 (σύμφωνα με βιβλίο του Γιαν Τομαζ Γκρος, Neighbors: The Destruction of the Jewish Community in Jedwabne, Poland) Εβραίους γείτονές τους πιθανώς χωρίς καμία βοήθεια από τους Γερμανούς. Στην πόλη Λβιβ (Λβοφ), Ουκρανοί εθνικιστές οργάνωσαν δύο μεγάλα πογκρόμ τον Ιούλιο του 1941, στα οποία περίπου 6.000 Εβραίοι δολοφονήθηκαν. Στη Λιθουανία, αντισοβιετικές ομάδες ανταρτών ενεπλάκησαν σε αντισημιτικά πογκρόμ στις 25 και 26 Ιουνίου 1941, πριν ακόμη φτάσουν οι Ναζιστικές δυνάμεις, σκοτώνοντας περίπου 3.800 Εβραίους και καίγοντας συναγωγές και εβραϊκά μαγαζιά. Πιθανόν το πογκρόμ με τα περισσότερα θύματα της εποχής του Ολοκαυτώματος ήταν το πογκρόμ του Γιασί στη Ρουμανία, κατά το οποίο ένα σύνολο 14.000 Εβραίων θανατώθηκαν από Ρουμάνους πολίτες, αστυνομικούς και αξιωματικούς του στρατού.
Ακόμη και μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου δεν έπαψαν να υπάρχουν μεμονωμένα πογκρόμ, εκ των οποίων το πιο αξιοσημείωτο ήταν το Πολωνικό πογκρόμ του Κιέλτσε το 1946, κατά το οποίο θανατώθηκαν 40 Εβραίοι. Το πογκρόμ του Κιέλτσε έπαιξε βασικό ρόλο στη φυγή των Εβραίων από την Ανατολική Ευρώπη στα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Η Ιστορία του αντισημιτισμού έχει να υποδείξει ένα σύνολο από αντισημιτικά πογκρόμ σε διάφορες χώρες.
Επίδραση των πογκρόμ
Ως αντίδραση στα πογκρόμ και σε άλλους διωγμούς της Τσαρικής περιόδου, οι Εβραίοι ολοένα και περισσότερο δραστηριοποιούνταν πολιτικά. Η Γενική Εβραϊκή Εργατική Ένωση, κατά το κοινώς λεγόμενο Το Δεμάτι, και η συμμετοχή των Εβραίων στα Μπολσεβικικά κινήματα αποτελούσε απόρροια των πογκρόμ. Παρόμοια, η οργάνωση εβραϊκών συνδέσμων αυτοάμυνας (τα οποία ανέκοψαν τους πογκρομιστές σε κάποια σημεία κατά το δεύτερο πογκρόμ του Κίσινεφ) όπως η Χιμπάτ Σιών οδήγησε όπως ήταν φυσικό στην ισχυρή αποδοχή του Σιωνισμού ειδικά από τους Ρωσοεβραίους.
Σημερινή χρήση του όρου
Άλλες εθνικές ομάδες έχουν υποφέρει τέτοιου είδους σκοπευμένων αναταραχών, σε διάφορες περιόδους και σε διάφορες χώρες. Το 1955 στο πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης, Έλληνες στην εθνικότητα δέχτηκαν επίθεση από ένα σαρωτικό πλήθος Τούρκων. Έτσι ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως για περιπτώσεις επεισοδίων σε βάρος διαφόρων εθνικών ομάδων, για παράδειγμα στην περίπτωση των Αρμενίων στο Σουμγκαΐτ το 1988 και στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν το 1999.
Βλέπε επίσης
(το απόσπασμα του λόγου σε κείμενο στην αγγλική και ηχητικό απόσπασμα στη ρωσική).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντισημιτισμός Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Μαζικές δολοφονίες
Βουλευτικές εκλογές στο Μπενίν 2023
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Μπενίν στις 8 Ιανουαρίου 2023. Και τα 109 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν. Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα των εκλογών ανακοινώθηκαν στις 11 Ιανουαρίου.
Ιστορικό
Οι προεδρικές εκλογές του 2016 κερδήθηκαν από τον Πατρίς Ταλόν, με τη χώρα να θεωρείται ευρέως ως παράδειγμα δημοκρατίας στην αφρικανική ήπειρο. Ωστόσο, οι βουλευτικές εκλογές του 2019 οδήγησαν σε μεγάλη κρίση. Μόνο σε δύο κόμματα, τα οποία υποστήριζαν και τα δύο τον Ταλόν, επιτράπηκε να συμμετάσχουν (η Προοδευτική Ένωση και το Ρεπουμπλικανικό Μπλοκ ), με τις λίστες της αντιπολίτευσης να μην επικυρώνονται μετά την εφαρμογή ενός πιο περιοριστικού εκλογικού κώδικα από την κυβέρνηση. Η αντιπολίτευση, η κοινωνία των πολιτών και ΜΚΟ όπως η Διεθνής Αμνηστία κατήγγειλαν αυτό που θεώρησαν ως αυταρχική παρέκκλιση από την κυβέρνηση, βλάπτοντας τη δημοκρατική φήμη της χώρας. Η διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών επικρίθηκε, συμπεριλαμβανομένης της διακοπής της πρόσβασης στο Διαδίκτυο και των κοινωνικών δικτύων κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας από την κυβέρνηση και τη σύλληψη αντιπάλων και δημοσιογράφων τους μήνες πριν την ημέρα των εκλογών.
Όπως ήταν αναμενόμενο, στις εκλογές σημειώθηκε χαμηλή συμμετοχή, καθώς ψήφισε μόνο το 27% των ψηφοφόρων. Η Προοδευτική Ένωση κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία με 47 έδρες, ενώ το Μπλοκ των Ρεπουμπλικανών κέρδισε τις υπόλοιπες 36 Αρκετές μετεκλογικές διαδηλώσεις οδήγησαν σε βία μεταξύ αστυνομίας και διαδηλωτών, καθώς και σημαντικές υλικές ζημιές και τουλάχιστον δύο θανάτους. Η αστυνομία και ο στρατός επενέβησαν για να διαλύσουν τα οδοφράγματα που είχαν στηθεί σε αρκετούς δρόμους της πόλης του λιμανιού Κοτονού, μεταξύ άλλων εν μέσω πραγματικών πυρών, προκαλώντας έναν θάνατο.
Εκλογικό σύστημα
Τα 109 μέλη της Εθνοσυνέλευσης (αυξημένα από τα 83 των προηγούμενων εκλογών) εκλέγονται με αναλογική αντιπροσώπευση σε 24 πολυμελείς εκλογικές περιφέρειες, με βάση τα τμήματα της χώρας, με τις έδρες να κατανέμονται με το απλό πηλίκο και στη συνέχεια τη μέθοδο του μεγαλύτερου υπολοίπου, και εκλογικό όριο 10%. Απαιτείται κατάθεση 249 εκατομμυρίων φράγκων για μια λίστα για να διεκδικήσει τις εκλογές. Οι λίστες απαιτούνται για την υποβολή τουλάχιστον ενός υποψηφίου σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες. Μετά τη συνταγματική αναθεώρηση του 2019, η θητεία των βουλευτών που εκλέχθηκαν στις εκλογές του 2023 μειώνεται από τέσσερα σε τρία χρόνια, ως μεταβατικό μέτρο, ενώ η κανονική διάρκεια της θητείας στις επόμενες εκλογές παρατείνεται από τέσσερα σε πέντε χρόνια. Κατόπιν αυτού, τον Ιανουάριο του 2026, το Μπενίν θα πραγματοποιήσει νέες βουλευτικές και δημοτικές εκλογές σε συνδυασμό με προεδρικές-αντιπροεδρικές εκλογές (για πενταετή θητεία) αργότερα τον Απρίλιο. Η αναθεώρηση εισάγει επίσης συνολικά 24 έδρες που προορίζονται για γυναίκες, μία ανά εκλογική περιφέρεια, καθώς και όριο τριών θητειών από τις εκλογές του 2023, χωρίς αναδρομική ισχύ, για όλους τους βουλευτές.
Αποτελέσματα
Τα προσωρινά αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 11 Ιανουαρίου, με την Προοδευτική Ένωση για την Ανανέωση (UPR) να κερδίζει πολλές έδρες (53), ακολουθούμενη από το Ρεπουμπλικανικό Μπλοκ (BR) και τους Δημοκρατικούς (LD) να κερδίζουν από 28 έδρες το καθένα. Το μόνο κόμμα της αντιπολίτευσης που πέρασε το εκλογικό όριο ήταν οι Δημοκρατικοί του πρώην προέδρου Τομά Γιαγί Μπονί. Άλλα κόμματα, όπως τα Δυνάμεις Καουρί για ένα Μπενίν που ξεπροβάλλει, Κίνημα των Αποφασισμένων Ελίτ για τη Χειραφέτηση του Μπενίν, Λαϊκό Κίνημα Απελευθέρωσης και Δημοκρατική Ένωση για ένα νέο Μπενίν συγκέντρωσαν γύρω στο 9% των ψήφων, αλλά δεν κέρδισαν έδρες γιατί δεν κέρδισαν μεμονωμένα πάνω από το 10% των ψήφων. Περίπου το 3% των ψήφων ήταν άκυρες και η προκαταρκτική συμμετοχή ήταν 38,66%. Το Συνταγματικό Δικαστήριο επικύρωσε τα αποτελέσματα στις 12 Ιανουαρίου.
Επακόλουθα
Καθώς οι εκλογές κερδήθηκαν από φιλοκυβερνητικά κόμματα, ο νυν πρόεδρος Πατρίς Ταλόν αναμένεται να διατηρήσει τον έλεγχο της κυβέρνησης μέχρι τη λήξη της δεύτερης θητείας του το 2026 Αν και ο Ταλόν δεν είναι μέλος κανενός κόμματος, το UPR και το BR υποστηρίζουν και τα δύο την προεδρία του. Ο Ερίκ Ουντετέ, αρχηγός του κόμματος της αντιπολίτευσης LD, προέβη σε ισχυρισμούς για εξαγορά ψήφων και νοθεία με περισσότερα ψηφοδέλτια από όσα έπρεπε στην κάλπη χωρίς να προσκομίσει στοιχεία, λέγοντας «Το κόμμα των Δημοκρατικών απορρίπτει αυτό το αποτέλεσμα, το οποίο δεν αντικατοπτρίζει τη βούληση του λαού να κάνει το κόμμα μας την πρώτη πολιτική δύναμη στη χώρα." Οι παρατηρητές των εκλογών, συμπεριλαμβανομένης της Πολιτικής Ακαδημίας για το Μέλλον της Αφρικής (CiAAF), με έδρα το Μπενίν, σημείωσαν ότι οι εκλογές ήταν χωρίς βία σε σύγκριση με προηγούμενες εκλογές το 2019 και το 2021, με τον επικεφαλής της CiAAF, Expedit Ologou, να αποκαλεί τις εκλογές «ήρεμες, ειρηνικές, φιλικές, [ και] αδελφικές στις περισσότερες περιοχές της χώρας».
Παραπομπές
2023 Μπενιν
Εθνική Ουαλίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ουαλίας U21 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ουαλίας για ποδοσφαιριστές κάτω των 21 ετών. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ουαλίας. Η ομάδα αγωνίζεται στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U21, το οποίο διεξάγεται κάθε 2 χρόνια. Μέχρι σήμερα δεν έχει προκριθεί στην τελική φάση της διοργάνωσης παρόλη την καλή παρουσία των τελευταίων ετών.
Η Εθνική Ουαλίας U21 αποτελεί το μεγαλύτερο επίπεδο του ποδοσφαίρου νέων στην Ουαλία. Μπορούν να συμμετάσχουν σε αυτή οι ποδοσφαιριστές που έχουν γεννηθεί στην Ουαλία ή αυτούς που οι γονείς ή οι παππούδες του γεννήθηκαν στην Ουαλία. Οι ποδοσφαιριστές πρέπει να είναι 21 ετών και κάτω κατά την έναρξη των προκριματικών του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου U21 τα οποία διαρκούν 2 έτης. Έτσι, κάποιοι ποδοσφαιριστές μπορούν να αγωνίζονται στην ομάδα μέχρι τα 23 ετών. Υπάρχουν ακόμα η Εθνική Ουαλίας U20 (για διοργανώσεις εκτός UEFA), η Εθνική Ουαλίας U19 και η Εθνική Ουαλίας U17.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Ουαλίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ουαλία Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-21 Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων στην Ουαλία Κατηγορία:Εθνικές αθλητικές ομάδες Ουαλίας
Επαρχία Κάρτζαλι
Η Επαρχία Κάρτζαλι αποτελεί μια από τις 28 επαρχίες της Βουλγαρίας και μία από τις 4 που συνορεύουν με την Ελλάδα. Πήρε το όνομα της από την πρωτεύουσα της, το Κάρτζαλι. Σε επίσημη απογραφή του Φεβρουάριου του 2011 αριθμούσε 152,808 κατοίκους και σε εκτιμήσεις του 2015 αριθμούσε 152.053 κατοίκους. Η επαρχία αποτελείται από 7 δήμους.
Ιστορία
Το έδαφος της επαρχίας Κάρτζαλι αποκτήθηκε από τη Βουλγαρία κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου το 1912. Μεταξύ 1987 και 1999, η περιοχή αυτή ήταν μέρος της επαρχίας Χάσκοβο, από την οποία αποκαταστάθηκε, τώρα ως επαρχία και με ελαφρώς αλλαγμένα σύνορα.
Πληθυσμιακά στατιστικά
Ο συνολικός πληθυσμός της επαρχίας ανερχόταν στα 149.661 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 2011, εκ των οποίων το 49,8% ήταν άνδρες και 50,2% γυναίκες. Το Κάρτζαλι είναι μία από τις τρεις επαρχίες της Βουλγαρίας όπου λιγότερο από το πενήντα τοις εκατό του πληθυσμού ζει σε αστικές περιοχές (το 2016 το 41% ζούσε σε αστικές περιοχές).
Εθνοτικές ομάδες
Εθνοτικές ομάδες (απογραφή του 2011): Προσδιορίστηκαν: 130.781 άτομα:
Άλλα 18.880 άτομα στην επαρχία δεν δήλωσαν την εθνοτική τους ομάδα στην απογραφή του 2011.
Στην απογραφή του 2001, 158.704 από τους τότε 164.019 κάτοικους της επαρχίας Κάρτζαλι χαρακτηρίστηκαν ως μέλη μιας από τις ακόλουθες εθνοτικές ομάδες (με ποσοστό του συνολικού πληθυσμού):
Θρησκεία
Στην απογραφή του 2001, 149.839 από τους τότες 164.019 κατοίκους της επαρχίας Κάρτζαλι δήλωσαν ως θρησκεία (με ποσοστό του συνολικού πληθυσμού) ένα από τα ακόλουθα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Βουλγαρίας
Όρκος (μυθολογία)
Στην ελληνική και στη ρωμαϊκή μυθολογία με το όνομα Όρκος είναι γνωστή μία θεότητα την οποία οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν προσωποποίηση του όρκου που δίνεται. Ο Όρκος μυθολογείται ως γιος της θεάς Έριδας ή του Αιθέρα και της Γαίας. Ο Όρκος τιμωρούσε τους επίορκους, όσους δηλαδή καταπατούσαν τον όρκο που είχαν δώσει.
Αλλά και οι θεοί μπορούσαν να ορκιστούν. Όμως, ορκίζονταν στα νερά της Στύγας, και όχι σε κάποια άλλη θεότητα.
Στη ρωμαϊκή μυθολογία ο Όρκος ταυτίζεται μερικώς με τον Πλούτωνα ή Άδη.
Πηγές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου
Έμφυλη βία στην Ελλάδα
Αυτή η λίστα περιέχει καταγεγραμμένα περιστατικά βίας κατά των γυναικών στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες. Πρόσφατες μελέτες (UNODOC 2018,2019) αποδεικνύουν ότι για το 2017, το 20% των θυμάτων ανθρωποκτονιών παγκοσμίως ήταν γυναίκες. Το 58% των γυναικών-θυμάτων ανθρωποκτονίας από πρόθεση παγκοσμίως δολοφονήθηκε από τον σύζυγο/σύντροφο ή άλλο μέλος της οικογένειάς του. Υπολογίζεται πως 50.000 γυναικοκτονίες σημειώνονται κάθε χρόνο στον πλανήτη, το οποίο αντιστοιχεί σε 137 γυναίκες κάθε μέρα κατά μέσο όρο, δηλαδή 1 κάθε 10 λεπτά. O όρος γυναικοκτονία αναγνωρίζεται μεταξύ άλλων και από το Ευρωπαικό Ινστιτούτο της Ισότητας των Φύλων ως ¨την δολοφονία γυναικών και κοριτσιών λόγω του φύλου τους¨. Στην Ελλάδα, ωστόσο, δεν υπάρχει επίσημη καταγραφή που να συμπεριλαμβάνει τη διάσταση του φύλου.
Σύμφωνα με το Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας: " Το σύνολο των βιασμών που καταγγέλθηκαν ετησίως στην Ελληνική Αστυνομία τα έτη 2010-2017 κυμαίνονταν από 163-264. Το 2017 επτά γυναίκες δολοφονήθηκαν στην Ελλάδα από κάποιο μέλος της οικογένειάς τους – το 2016 και το 2018 οι δολοφονίες γυναικών από συγγενικό τους πρόσωπο είχαν ανέλθει σε 13 σε κάθε έτος αντίστοιχα. Από το σύνολο των δραστών που διώχθηκαν ποινικά για άσκηση ενδοοικογενειακής βίας το 86,2% αυτών το 2016 ήταν άνδρες, το 84% αντίστοιχα για το 2017 και το 85,4% για το 2018. Οι καταδικαστικές αποφάσεις των Εισαγγελιών για ενδοοικογενειακή βία το 2016 αφορούσαν άνδρες σε ποσοστό 92,8%, 93,4% για το 2017 και 92,2% για το 2018. "
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ., τα έτη 2013-2018 δολοφονήθηκαν στη χώρα μας 69 γυναίκες με αιτία την ενδοοικογενειακή βία, που αντιστοιχεί στο 30,4-50% του συνόλου των γυναικών θυμάτων ανθρωποκτονιών ετησίως. Πρέπει δε να επισημάνουμε ότι το ποσοστό αυτό είναι στην πραγματικότητα αρκετά μεγαλύτερο, καθώς μέχρι τον Ν. 4531/2018 με τον οποίο κυρώθηκε η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, στην έννοια της οικογένειας δεν συμπεριλαμβάνονταν οι νυν ή τέως μόνιμοι σύντροφοι, ούτε τα μέρη συμφώνου συμβίωσης.
Η έμφυλη βία παρότι καθημερινό φαινόμενο παραμένει αόρατο, καθώς το ποσοστό καταγγελιών, παγκοσμίως, είναι μικρό. Η πιο συχνή μορφή βίας προέρχεται από τον σύζυγο ή τον ερωτικό σύντροφο. Οι γυναίκες 15-44 ετών κινδυνεύουν περισσότερο από βιασμό ή ενδοοικογενειακή βία παρά από καρκίνο, τροχαία ατυχήματα, πόλεμο ή ελονοσία, ενώ το 55%-95% θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας δεν καταγγέλλουν το πρόβλημα.
Σύμφωνα με τη μεγαλύτερη δημοσκοπική έρευνα που έχει διεξαχθεί παγκοσμίως, για τη βία κατά των γυναικών με τη συμμετοχή πάνω από 42.000 γυναικών, ηλικίας από 18 έως 74 ετών, από 28 κράτη μέλη της ΕΕ :
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Νοέμβριο 2019, στην εκδήλωση με θέμα «Έμφυλη Βία και τις Κοινωνικο-πολιτικές Πρακτικές. Η ακραία περίπτωση της «Γυναικοκτονίας» :
2013-2015
Σύμφωνα με στοιχεία τις ΕΛ.ΑΣ., 36 γυναίκες δολοφονήθηκαν στην Ελλάδα με αιτία την ενδοοικογενειακή βία από το 2013 ως το 2015.
2017
Το 2018 σημειώθηκαν 7 δολοφονίες γυναικών από συγγενικό τους πρόσωπο. Από το σύνολο των δραστών που διώχθηκαν ποινικά για άσκηση ενδοοικογενειακής βίας το 84% ήταν άνδρες. Οι καταδικαστικές αποφάσεις των Εισαγγελιών για ενδοοικογενειακή βία το 2017 αφορούσαν άνδρες σε ποσοστό 93,4% για το 2017.
2018
Το 2018 σημειώθηκαν 13 δολοφονίες γυναικών από συγγενικό τους πρόσωπο. Από το σύνολο των δραστών που διώχθηκαν ποινικά για άσκηση ενδοοικογενειακής βίας το 85,4% ήταν άνδρες. Οι καταδικαστικές αποφάσεις των Εισαγγελιών για ενδοοικογενειακή βία το 2018 αφορούσαν άνδρες σε ποσοστό 92,2%.
2019
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τις Γυναικοκτονίες (European Observatory on Femicide) τα έτη 2019-2020 τελέστηκαν στην Ελλάδα τουλάχιστον 39 γυναικοκτονίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιστατικά βίας εις βάρος γυναικών Κατηγορία:Έγκλημα στην Ελλάδα
Κορυφάσιο Μεσσηνίας
Το Κορυφάσιο ή Κορυφάσι, αναφερόμενο επίσημα ως το Κορυφάσιον, είναι οικισμός κοντά στην Χώρα και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
thumb|200px|left|Νότια είσοδος στο χωριό, από το δρόμο Πύλου - Χώρας. Το Κορυφάσιο βρίσκεται περίπου 8,5 χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά της Χώρας και περίπου 15 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Πύλου. Έχει υψόμετρο 59 μέτρα και απέχει 4,5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στο Κορυφάσιο βρίσκεται προς τα νοτιά του η Γιάλοβα σε απόσταση 7 περίπου χιλιομέτρων και προς τα βόρειά του σε απόσταση 4,5 περίπου χιλιομέτρων, στην κατεύθυνση της εθνικής οδού προς τη Χώρα, βρίσκεται το Ανάκτορο του Νέστορα, χώρος με ιδιαίτερη αρχαιολογική αξία.
Ιστορία
Το χωριό έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Πυλίας, όσο και της Τριφυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Η ονομασία του χωριού κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας ήταν Οσμάν Αγά ή Οσμάναγα, ενώ η σύγχρονη ονομασία του χωριού, από το 1915 και μετά, προέρχεται από τιμητική αναφορά προς την ονομασία που έχει το ομώνυμο ακρωτήρι αρκετά δυτικά του χωριού (κοντά στο Παλαιόκαστρο του Ναυαρίνου) και ο εκεί τοποθετούμενος από τους ερευνητές αρχαίος οικισμός Κορυφάσιον, ο οποίος ίσως να ταυτίζεται με την Αρχαία Πύλο (η τοποθεσία της παραμένει ακόμα ασαφής) ή τμήμα αυτής, καθώς ο Παυσανίας, στο έργο του Ελλάδος περιήγησις - Μεσσηνιακά, αναφέρει επίσης ότι η αρχαία Πύλος ονομαζόταν και Κορυφάσιον, από το Ακρωτήριο Κορυφάσιον (ἄκρα Κορυφάσιον), πάνω στο οποίο είχε κτιστεί. Εκεί κοντά υπήρχε και ναός της Κορυφασίας Αθηνάς. Μεγάλος αριθμός των σημερινών κατοίκων του χωριού έχει τις οικογενειακές του ρίζες σε άλλες περιοχές της κεντρικής Μεσσηνίας, από όπου έφυγαν αναζητώντας καλύτερη τύχη στις ευφορότερες περιοχές πέριξ της σημερινής θέσης του χωριού. Στην ευρύτερη περιοχή του χωριού έχουν βρεθεί, κατά καιρούς, δεκάδες αρχαία αντικείμενα, αλλά ακόμα δεν έχει γίνει συστηματική ανασκαφή. Σε κοντινή απόσταση από το χωριό βρίσκεται επίσης το Ανάκτορο του Νέστορα.
Αρχαιολογικές ανασκαφές στην Πυλία
Οι πρώτες διερευνητικές αρχαιολογικές έρευνες στην ευρύτερη περιοχή της Πυλίας, (η οποία θεωρείται συνολικά ως η περιοχή στην οποία εκτεινόταν το βασίλειο της αρχαίας Πύλου, την εποχή του Νέστορα), ξεκίνησαν την περίοδο 1909-1912 από τους αρχαιολόγους Ανδρέα Σκιά και Κωνσταντίνο Κουρουνιώτη. Το 1939 άρχισαν τις τακτικές ανασκαφές ο Κ. Κουρουνιώτης σε συνεργασία με την αμερικανική αποστολή, υπό τον καθηγητή Carl W. Blegen, οι οποίες διακόπηκαν λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι ανασκαφές ξανάρχισαν το 1952, με εκπρόσωπο της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας τον Σπυρίδωνα Μαρινάτο, του οποίου η ανασκαφική περίοδός του στην Μεσσηνία, επί μια περίπου 15ετία (μεταξύ 1952 και 1966) θεωρείται από τους σύγχρονους ερευνητές και ως η κυριότερη και διαρκέστερη προσφορά του στη μυκηναϊκή αρχαιολογία. Οι αρχαιολόγοι διαμοιράστηκαν το αρχαιολογικό έργο και καθώς ο καθηγητής Carl William Blegen και η ομάδα του ανέλαβε τις ανασκαφές στο Ανάκτορο του Νέστορα, στην θέση Εγκλιανός, ο Σπυρίδωνας Μαρινάτος ανέλαβε τους τάφους και τους οικισμούς στην ευρύτερη περιοχή του ανακτόρου, αλλά και οπουδήποτε αλλού υπήρχαν λείψανα του μυκηναϊκού πολιτισμού, όπως οι θολωτοί τάφοι στον Κακόβατο και στην Τραγάνα. Τις δεκαετίες 1970 και 1980 ακολούθησαν νεότερες έρευνες από τον Γεώργιο Κορρέ.
Ο θολωτός τάφος του Κορυφασίου
Λίγες εκατοντάδες μέτρα κάτω από το Κορυφάσιο, προς τα νότια-νοτιοδυτικά του, στην θέση Χαρατσάρι, βρίσκεται ο θολωτός τάφος του Οσμάναγα ή θολωτός τάφος του Κορυφασίου (διάμετρος θόλου: 6 μ. και ύψος 2,75 μ., είσοδος: βάθος 1,5 μ., ύψος 2,75 μ. και πλάτος 1,95 μ.), κτισμένος κατά το εκφορικό σύστημα από μικρές επίπεδες ακατέργαστες πέτρες και ο οποίος χρονολογείται περί το 1700 π.Χ. Ο τάφος αυτός θεωρείται από τους αρχαιότερους της ηπειρωτικής Ελλάδας και είναι ο πρώτος που ανασκάφηκε στην Πυλία, το 1926, από τον Κωνσταντίνο Κουρουνιώτη (1872–1945). Αν και ήταν συλημένος, ωστόσο βρέθηκαν σημαντικά ευρήματα, όπως αγγεία μεσοελλαδικής, μυκηναϊκής και μινωικής εποχής, τα οποία στη συνέχεια χρονολογήθηκαν από τον Carl William Blegen (ο οποίος συνέχισε το έργο του Κουρουνιώτη μετά το θάνατο αυτού και προέβη σε σχετική έκδοση-ανακοίνωση). Τα ευρήματα από τον θολωτό τάφο του Οσμάναγα φυλάσσονται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφέρονταν δυο ξεχωριστά χωριά στην ευρύτερη περιοχή. Το ένα χωριό αναφερόταν ως Μικρό Πισάσκι (Pissaschi piccolo ) το οποίο είναι το σημερινό Πισάσκι και το άλλο ως Μεγάλο Πισάσκι (Pissaschi grande ) το οποίο, από το 1700, αναφέρεται ως ένα χωριό, το Πισάσκι (Pisachi ) και πρόκειται για το πολύ κοντινό χωριό, που στη συνέχεια επί Τουρκοκρατίας αναφερόταν ως Οσμάναγα, δηλαδή το σημερινό Κορυφάσιο, του οποίου το Πισάσκι αποτελεί προέκταση. Οι οικισμοί αναφέρονται, είτε αρχικά ως δυο ξεχωριστοί οικισμοί, είτε στη συνέχεια ως ένας ενιαίος, σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο, μέσω της κτήσης τους (Stato da Mar), η οποία είναι γνωστή και ως Βασίλειο του Μορέως (1688-1715). Και τα δυο χωριά Μικρό Πισάσκι (Pissaschi piccolo) και Μεγάλο Πισάσκι (Pissaschi grande), ανήκαν, το 1689, στην επαρχία του Ναβαρίνου (Territorio di Navarin), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το Μικρό Πισάσκι είχε 44 κατοίκους και το Μεγάλο Πισάσκι είχε 54 κατοίκους αντίστοιχα. Το χωριό Πισάσκι (Pisachi), μετά το 1700, αναφέρεται ότι ανήκε επίσης στην ίδια επαρχία, την επαρχία του Ναβαρίνου (Territorio di Navarin).
Β’ Τουρκοκρατία
Μετά το 1715, όταν οι Τούρκοι έδιωξαν τους Ενετούς από τον Μωριά και ξαναγύρισαν, μετονόμασαν τη Βαρωνία της Μεθώνης σε Βιλαέτι της Αρκαδιάς. Κατά την περίοδο που η ευρύτερη περιοχή της Πυλίας τελούσε υπό τη β’ οθωμανική κατοχή (1715-1821), το χωριό του Πισασκίου υπαγόταν στον Καζά Ναβαρίνου σύμφωνα και με την έκδοση της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα με τίτλο A Historical and Economic Geography of Ottoman Greece: The Southwestern Morea in the 18th Century, αφού μετά την ανακατάληψη των περιοχών του Μωριά από τους Τούρκους, η περιοχή του Ναβαρίνου, δηλαδή της Πυλίας, αποτέλεσε ένα ακόμα τμήμα της οθωμανικής (defter) κτηματογράφησης. Το χωριό Μικρό Πισάσκι αναφερόταν στα οθωμανικά τουρκικά ως Kucuk Pisaski, ενώ το Μεγάλο Πισάσκι, που αναφερόταν και ως Buyuk Pisaski ταυτίζεται με το Οσμάν Αγά, δηλαδή το Osman Aga.
Διοικητική ιστορία
Το Οσμάναγα προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Κορυφασίου το 1835, με έδρα την Ίκλενα (σήμερα η Ίκλαινα). Μόλις 5 χρόνια αργότερα, το 1840, το Οσμάναγα αποσπάται από τον Δήμο Κορυφασίου, ο οποίος καταργήθηκε τότε και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Πύλου ή Δήμο Πυλίων, όπως αναφερόταν, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Από το 1835 ως το 1915 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Οσμάναγα και από το 1915 ως σήμερα ως το Κορυφάσιον. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Οσμάναγα στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Πύλου της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 243 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Πύλου τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη της Πύλου, (Νεόκαστρον) και Καλύβια. Το 1912 το Οσμάναγα προσαρτάται και γίνεται έδρα στην Κοινότητα Οσμάναγα. Στην ίδια κοινότητα προσαρτήθηκαν επίσης οι οικισμοί Πετροχώρι, Πισάσκι και Ρωμανός. Το 1915 το χωριό Οσμάναγα και η Κοινότητα Οσμάναγα μετονομάσθηκαν σε Κορυφάσιον και Κοινότητα Κορυφασίου αντίστοιχα. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός και έδρα της Κοινότητας Κορυφασίου, με την αλλαγή της ονομασίας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Κορυφάσιον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Νέστορος, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Κορυφάσιον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Κορυφάσιον σήμερα είναι οικισμός και έδρα της Τοπικής Κοινότητας του Κορυφασίου του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγεται επίσης και ο οικισμός Πισάσκι.
Κτίρια-αξιοθέατα
thumb|200px|right|Ο Ιερός Ναός του Αγίου Χαραλάμπους. Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, στο χωριό υπάρχει το Νηπιαγωγείο και το Δημοτικό Σχολείο. Στην πλατεία του χωριού με το σιντριβάνι, τα πλατάνια και την εξαιρετική θέα προς τον Κόλπο της Πύλου, βρίσκονται επίσης το παλαιό κοινοτικό κτίριο, το Μνημείο-Ηρώο των πεσόντων, το Αγροτικό Ιατρείο και καφετέριες. Στον κεντρικότερο δρόμο του χωριού βρίσκονται επίσης οι δυο ταβέρνες του χωριού, εμπορικά καταστήματα, τα δυο παραδοσιακά καφενεία του, φαρμακείο, ταχυδρομείο, παντοπωλεία, μανάβικα, mini-markets, καθώς και παραδοσιακός φούρνος. Η εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Χαραλάμπους, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας, ενώ υπάρχουν και τα εξωκλήσια του Αγίου Γεωργίου (στον οικισμό Πισάσκι), του Αγίου Κωνσταντίνου και του Προφήτη Ηλία στα βόρεια του χωριού, του Αγίου Δημητρίου, του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Τρύφωνα στα νότια και ανατολικά. Υπάρχει επίσης η Εκκλησια του Αγίου Αθανασίου (κοιμητηριακός), ο οποίος βρίσκεται βόρεια του Κορυφασίου στη μικρή διαδρομή προς το Πισάσκι.
Προνόμιο του χωριού είναι επίσης ότι βρίσκεται στο κέντρο μιας πολύ όμορφης περιοχής της δυτικής Μεσσηνίας με γρήγορες προσβάσεις στην Πύλο και στις παραλίες Βοϊδοκοιλιάς, Ντιβαρίου, Πετροχωρίου και Ρωμανού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Αλκιμάχη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αλκιμάχη είναι γνωστά τα εξής τρία πρόσωπα:
Πηγές
Αλκιμαχη
Δεύτερο Πρόγραμμα
Το Δεύτερο Πρόγραμμα είναι το δεύτερο ραδιόφωνο της ΕΡΤ. Το πρόγραμμά του εστιάζεται στην ελληνική μουσική.
Ιστορία
Ιδρύθηκε και ξεκίνησε να λειτουργεί στις 11 Μαΐου 1952 ως αποτέλεσμα μιας προσπάθειας εναλλακτικού μουσικού και ψυχαγωγικού προγράμματος, συμπληρωματικού, ως προς το Πρώτο Πρόγραμμα.
Στην ανακοίνωση για την έναρξη λειτουργίας αναφέρεται πως στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται «πλούσια μουσικά προγράμματα, εκπομπές με διάσημους σολίστ, ρεσιτάλ, μουσική δωματίου, καντάδες, τζαζ, μουσική ξένων Λαών, θεατρικά σκετς, ραδιοσκηνοθεσία διαφόρων έργων, μετάδοσις εις συνέχειας νεοελληνικών μυθιστορημάτων ή διηγημάτων, το χρονικό της εβδομάδος και "αναδρομή στα περασμένα"» ενώ σημειώνεται η μετάδοση αστυνομικού σκετς «συνδυασμένου με πρωτότυπο διαγωνισμόν δια την ανακάλυψη του ενόχου».
Αρχικά εξέπεμπε στους 666 χιλιόκυκλους, και αργότερα στους 93.6 στα FM (εκεί όπου εξέπεμψε αργότερα ο Kosmos 93.6). Το πρόγραμμα του σταθμού είναι επικεντρωμένο εξ αρχής στην ελληνική μουσική αλλά και στις θεατρικές παραστάσεις. Το 1987 μετονομάστηκε σε ΕΡΑ 2 για να επαναφερθεί δέκα χρόνια αργότερα, το 1997, στο παλιό του όνομα.
Το Δεύτερο Πρόγραμμα, λόγω της πανελλήνιας εμβέλειας του, ήταν το κορυφαίο σε ακροαματικότητα κρατικό ραδιόφωνο της ΕΡΤ. Μεταδίδει ζωντανά κάθε χρόνο τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, σε συνεργασία με την ΕΡΤ1, που το μεταδίδει μέσω της τηλεόρασης. Μία από τις πιο γνωστές του εκπομπές ήταν η Ώρα του Παιδιού, με την παιδαγωγό Αντιγόνη Μεταξά, γνωστή στο κοινό ως Θεία Λένα.
Μετά την ΕΡΤ
Στις 11 Ιουνίου του 2013, μετά την απόφαση της κυβέρνησης Σαμαρά για το κλείσιμο της ΕΡΤ, το Δεύτερο Πρόγραμμα σταμάτησε την λειτουργία του. Από τότε μέχρι τις 7 Νοεμβρίου του ίδιου έτους ο σταθμός εξέπεμπε 4 ώρες το 24ωρο από το ενιαίο δίκτυο της ΕΡΑ που λειτουργούσαν οι απολυμένοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ. Τη Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους το Δεύτερο Πρόγραμμα επαναλειτούργησε από την ΕΡΤ Open.
Ένα χρόνο μετά, τη Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου του 2014, το Δεύτερο Πρόγραμμα ξεκίνησε την λειτουργία του υπό την ΝΕΡΙΤ, τον νέο φορέα της Ελλάδας που υπήρχε.
Στις 19 Μαρτίου 2014 εργαζόμενοι του Δευτέρου προγράμματος της αυτοδιαχειριζόμενης ΕΡΤ εκδιώκονται από τα studio της ΕΡΤ Open στην Αγία Παρασκευή και οι οποίοι έστησαν πρόχειρα ένα εφεδρικό στούντιο, από όπου εξέπεμψαν ξεχωριστό πρόγραμμα του «Αυτοδιαχειριζόμενου Δεύτερου» μέσω της ιστοσελίδας metadeftero.gr. Έτσι ουσιαστικά υπήρχαν τρία δεύτερα προγράμματα. Αυτό της ΝΕΡΙΤ, το Δεύτερο πρόγραμμα της αυτοδιαχειριζόμενης ΕΡΤ και το μεταδεύτερο, που προέρχεται από εργαζόμενους του Δεύτερου προγράμματος της παλιάς ΕΡΤ.
Επιστροφή στην ΕΡΤ
Στις 28 Απριλίου του 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο στην ΕΡΤ και την αντικατάστασή της με τη ΝΕΡΙΤ. Συγκεκριμένα, η ΝΕΡΙΤ Α.Ε. μετονομάστηκε στη νέα ΕΡΤ Α.Ε. η οποία ξανάνοιξε μαζί με όλα της τα ραδιόφωνα συμπεριλαμβανομένου και του Δευτέρου Προγράμματος, εκπέμποντας και πάλι από την ΕΡΑ ενώ το metadeftero.gr συνεχίζει να υφίσταται σε λειτουργία μέχρι σήμερα. Έτσι, μέχρι στιγμής, υπάρχουν δύο "Δεύτερα Προγράμματα".
2021-σήμερα
Στις 16 Απριλίου 2021, το Δεύτερο Πρόγραμμα άλλαξε λογότυπο. Η νέα ταυτότητα του Δεύτερου Προγράμματος, βασίστηκε στην πολύπλευρη και πολυδιάστατη προσωπικότητα, καθώς και το πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα του σταθμού. Αυτή η δυνάμει «ελευθερία» αποτυπώνεται στο δημιουργικό σχεδιασμό του λογοτύπου, ο οποίος παράλληλα συμβολίζει την κίνηση των ηχητικών κυμάτων. Το «ο» από το 2ο είναι εμπνευσμένο από το σχήμα ενός cd, στοιχείο άρρηκτα συνδεδεμένο με τη μουσική. Τέλος, τα χρώματα, είναι εμπνευσμένα από τον ελληνικό ουρανό, τη θάλασσα και τον ορίζοντα. Το δημιουργικό υπογράφει ο Art Director Λάμπρος Λάλος με τη στήριξη της Γενικής Διεύθυνσης Marketing της ΕΡΤ που εργάστηκε για τη νέα εικόνα του Δεύτερου.
Επίσης, από τις 2 Ιουλίου 2021 εξέπεμπε και από την συχνότητα 106,7 FM της Πάρνηθας, απ' όπου προηγουμένως εξέπεμπε η ΕΡΤ Open ενώ από τις 27 Αυγούστου εκπέμπει στη συχνότητα το νέο ραδιοφωνικό πρόγραμμα ονόματι Zeppelin 106.7 το οποίο αντικατέστησε την ΕΡΑ 7 στο DAB+ μπουκέτο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.
Δεύτερο Λαϊκά
Την Τετάρτη 11 Μαΐου 2022, ανήμερα των γενεθλίων του Δεύτερου Προγράμματος, ξεκίνησε η εκπομπή του «αδελφικού» σταθμού του, Δεύτερο Λαϊκά, του πρώτου διαδικτυακού ραδιοφωνικού σταθμού της ΕΡΑ με λαϊκό και ρεμπέτικο ρεπερτόριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Ραδιοφωνία Κατηγορία:Ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί
Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2013
Η Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη (28 Φεβρουαρίου 2013 - 28 Φεβρουαρίου 2018) ήταν η 12η κυβέρνηση της Κύπρου.
Ιστορικό
Η Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη προέκυψε μετά από τις προεδρικές εκλογές του 2013, στις οποίες ο Νίκος Αναστασιάδης εξελέγη Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας με ποσοστό 57.48%, διαδεχόμενη την Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια 2008. Ο Νίκος Αναστασιάδης είχε στον Α΄ γύρο τη στήριξη του ΔΗΣΥ και του ΔΗΚΟ, ενώ στον Β΄ γύρο είχε και τη στήριξη του ΕΥΡΩΚΟ.
Άλις Γουόκερ
Η Άλις Μαλσίνιορ Γουόκερ (Alice Malsenior Walker) (9 Φεβρουαρίου 1944) είναι Αμερικανίδα συγγραφέας της οποίας το διασημότερο μυθιστόρημα, Το Πορφυρό Χρώμα, κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ και το Αμερικανικό Βραβείο Βιβλίων (American Book Award).
Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2013
Ιστορικό
Η τελετή εγκατάσταση του Νίκου Αναστασιάδη και η διαβεβαίωση του έγιναν στις 28 Φεβρουαρίου 2013 σε ειδική συνεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων. Την επόμενη ημέρα οι υπουργοί έδωσαν τη νενομισμένη διαβεβαίωση.
Αρχική σύνθεση
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την αρχική σύνθεση της κυβέρνησης:
Άλις Γουόκερ
Η Γουόκερ γεννήθηκε στο Eatonton της Γεωργίας στις ΗΠΑ. Παρακολούθησε το Spelman College στην Ατλάντα της Γεωργίας και αποφοίτησε το 1965 από το Sarah Lawrence College στο Yonkers της Νέας Υόρκης. Το πρώτο ποιητικό της βιβλίο γράφτηκε ενώ ήταν ακόμη τελειόφοιτη ατο Sarah Lawrence. Επέστρεψε στον Νότο για να δουλέψει στο αμερικανικό κίνημα για τα ατομικά δικαιώματα.
Θεός
200px|εναλλ.=Απεικόνιση του θεού Γιαχβέ όπως τον φαντάστηκε ο Μιχαήλ Άγγελος.|μικρογραφία|Απεικόνιση του θεού [[Τετραγράμματο|Γιαχβέ όπως τον φαντάστηκε ο Μιχαήλ Άγγελος.]] Με τον γενικό όρο Θεός (πληθ. θεοί, θεές) εννοείται η υπέρτατη οντότητα, το υπερφυσικό ον ή γενικότερα μία οντότητα με υπερφυσικές δυνατότητες. Στις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες, ο Θεός φέρεται ως ο δημιουργός όλου του Κόσμου.
Άλις Γουόκερ
Η Γουόκερ ήταν επίσης εκδότρια στο Ms. Magazine. Ένα άρθρο της που εκδόθηκε το 1975 ήταν κατά πολύ υπέυθυνο για την ανανέωση του ενδιαφέροντος για την δουλειά της Zora Neale Hurston.