Πιερ_Σαρό
Maison de verre
Το κτίριο αυτό είναι το σημαντικότερο και πιο γνωστό δημιούργημα του Pierre Chareau και των συνεργατών του Louis Dalbet και Bernard Bijvoet. Πρόκειται για το ιατρείο του Dr. Dalsace μαζί με την κατοικία όλης της οικογένειας. Η μελέτη ξεκίνησε το 1927 και η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1928. Το έργο αυτό είναι αποτέλεσμα κατεδάφισης των προσόψεων ενός κτηρίου του 18ου αι. και της εισαγωγής ενός νέου σκελετού ανάμεσα στον ανώτερο όροφο που έπρεπε να διατηρηθεί, στις 2 απέναντι μεσοτοιχίες και το έδαφος. Ο όγκος αναπτύσσεται σε 3 επίπεδα με το ανώτερο να περιορίζεται και να δημιουργεί διώροφο χώρο, αυτόν του σαλονιού. Στο ισόγειο βρίσκεται το γραφείο του γιατρού και των βοηθών του και ο χώρος αναμονής των πελατών. Στον όροφο, όλες οι υπηρεσίες και το σαλόνι μαζί με το ιδιαίτερο δωμάτιο της κυρίας και στον ανώτερο όροφο τα δωμάτια της οικογένειας και του προσωπικού. Η κατακόρυφη κίνηση εξασφαλίζεται κυρίως με τη μεγάλη σκάλα στο κέντρο της σύνθεσης που λόγω του μεγέθους και της υλικότητάς της έχει παρομοιαστεί με σκάλα πλοίου. Εξάλλου το κτήριο ολόκληρο, λόγω της αρχέτυπης φύσης του αλλά και των επαναστατικών του ποιοτήτων, έχει παρομοιαστεί άλλοτε με θέατρο, άλλοτε με σπίτι στη μαυριτανική Ανδαλουσία, ακόμη και με πλοίο. Για τη διευκόλυνση των κατοίκων βέβαια, σχεδιάστηκαν μεταλλικά συστήματα ανόδου από το ιδιαίτερο δωμάτιο στο υπνοδωμάτιο για την κυρία και αντίστοιχα από το ιατρείο στο υπνοδωμάτιο για τον κύριο Dalsace. Όλα τα δωμάτια εκτονώνονται σε μία κοινή βεράντα. Το καινούργιο δομικό σύστημα αποτελείται από μεταλλικά υποστυλώματα και πλάκες από οπλισμένο σκυρόδεμα, υλικά που μέχρι τότε δεν είχαν ευρεία χρήση ειδικά σε κατοικίες. Οι εσωτερικοί διαχωριστικοί τοίχοι είναι λεπτοί, ως μη φέροντες, και απέχουν από το δομικό σύστημα ακολουθώντας τη λογική του μοντέρνου κινήματος. Η κύρια όψη προς την αυλή ξεχωρίζει για την απλότητα και τη φωτεινότητα της. Είναι εξ ολοκλήρου από υαλότουβλο,χωρίς ανοίγματα επιτρέποντας το φυσικό φως να εισέρχεται στο κτήριο διασφαλίζοντας ταυτόχρονα την ιδιωτικότητα. Τα υαλότουβλα χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε για κτήρια άλλων λειτουργιών όπως βιομηχανικά ή περίπτερα εκθέσεων. Για πρώτη φορά χρησιμοποιούνται εδώ, σε κτήριο κατοικίας. To βράδυ, οι όψεις φωτίζονται με προβολείς παρέχοντας διάχυτο φωτισμό προς το εσωτερικό. Οι κολώνες στο εσωτερικό με τη συγκεκριμένη υλικότητα και επεξεργασία μοιάζουν με έργα τέχνης μέσα στο χώρο και χάνονται πίσω από τη μεγάλη επιφάνεια κόντρα στο φως. Σε ένα από τα σπουδαιότερα σχόλια για το κτήριο αναφέρεται ότι το σπίτι του Chareau είναι σπίτι κινηματογραφικό. Το σπίτι αυτό όμως είναι πρωτίστως ένα σπίτι- μηχανή. Ο αερισμός εξασφαλίζεται με ένα μηχανικό σύστημα που εισάγει τον αέρα, τον φιλτράρει, τον θερμαίνει ή τον ψύχει ανάλογα με τις ανάγκες και τελικά τον διαχέει στο χώρο μέσω αγωγών κάτω από το πάτωμα. Στην πίσω όψη και κυρίως στην πλευρά με τους βοηθητικούς χώρους υπάρχουν ανοίγματα που επιτρέπουν τον αερισμό. Μπορεί το κτήριο να έχει πάρει το όνομά του από το υλικό της όψης ωστόσο θα πρέπει να τονιστεί η ευρηματική χρήση του μετάλλου στο σύνολο του έργου. Άλλοτε με πιο απλή κατασκευή όπως για την είσοδο από την αυλή στο σπίτι ή για το διαχωρισμό των κινήσεων ανάμεσα σε επισκέπτες-πελάτες και κατοίκους, άλλοτε πάλι με συνθετότερη όπως για τη σύνδεση εσωτερικά, χώρων σε διαφορετικά επίπεδα, οι μεταλλικές κατασκευές σε αυτό το έργο έχουν ένα κοινό κύριο σκοπό, τη διευκόλυνση των λειτουργιών. Ο Pierre Chareau επηρέασε με το καινοτόμο έργο του πολλούς σχεδιαστές επίπλων όπως τον Rene Herbst και τον Eileen Gray αλλά και πλήθος αρχιτεκτόνων ανάμεσα στους οποίους ήταν ο le Corbusier(cite de refuge, claret), η Eugene Βeaudouin και ο Μarcel Lods.