cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2010
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα αργυρό μετάλλιο.
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χάλκινο μετάλλιο.
Χώρες που δεν κέρδισαν κανένα μετάλλιο.
Χώρες που δεν έλαβαν μέρος στους Αγώνες.]] thumb|320px|Το χρυσό μετάλλιο των Αγώνων. Ο πίνακας μεταλλίων των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2010 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010.
Συνολικά, 2.626 αθλητές από 82 χώρες έλαβαν μέρος σε 86 αγωνίσματα των 7 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στο Βανκούβερ του Καναδά, το διάστημα 12-28 Φεβρουαρίου 2010. Από τις 82 συμμετέχουσες χώρες, οι 26 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες, ενώ 19 από αυτές πανηγύρισαν την κατάκτηση έστω ενός χρυσού.
Για πρώτη φορά στην ιστορία του, ο Καναδάς κατάφερε να πανηγυρίσει κάποια νίκη σε αγώνισμα ως διοργανώτρια χώρα, αφού είχαν προηγηθεί οι εντός έδρας αποτυχίες το 1976 και το 1988. Οι διοργανωτές κατέκτησαν συνολικά 14 χρυσά μετάλλια στο Βανκούβερ και τερμάτισαν στην κορυφή του πίνακα μεταλλίων, σπάζοντας το ρεκόρ που κατείχαν η Σοβιετική Ένωση του 1976 και η Νορβηγία του 2002 με 13.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, αν και τρίτες στην κατάταξη, κατάφεραν να πάρουν 37 μετάλλια συνολικά και έσπασαν το ρεκόρ της Γερμανίας από το 2002 με 36. Λευκορωσία και Σλοβακία πανηγύρισαν τα πρώτα τους χρυσά μετάλλια σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Πίνακας μεταλλίων
thumb|320px|Η [[Μάριτ Μπιόργκεν από τη Νορβηγία κατέκτησε στο Βανκούβερ τρία χρυσά, ένα ασημένιο και ένα χάλκινο μετάλλιο σε αγωνίσματα της χιονοδρομίας αντοχής.]] thumb|320px|Στιγμιότυπο από την απονομή μεταλλίων στο τουρνουά γυναικών του [[Κέρλινγκ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2010|κέρλινγκ.]] Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2010 2010
Chevrolet Corvette C4
Η τέταρτη γενιά της Chevrolet Corvette, γνωστή ως Chevrolet Corvette C4, παρουσιάστηκε επίσημα μέσα στο 1982, αλλά καθυστέρησε αρκετούς μήνες για να φτάσει στην αγορά, λόγω μεγάλου πλήθους σοβαρών κατασκευαστικών προβλημάτων των πρώτων αντιτύπων. Η μαζική παραγωγή της, τελικώς, ξεκίνησε στις 3 Ιανουαρίου 1983 και κυκλοφόρησε επίσημα σε όλες σχεδόν τις πολιτείες των ΗΠΑ μέσα στον Μάρτιο, με εξαίρεση την Καλιφόρνια, όπου έφτασε τον Απρίλιο. Διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τις 20 Ιουνίου 1996, συμπληρώνοντας 13 έτη παραγωγής, και αντικαταστάθηκε τον Ιανουάριο του 1997 από την Chevrolet Corvette C5. Συνολικά κατασκευάστηκαν 358.180 αντίτυπα της Corvette C4, από τα οποία τα 74.651 ήταν καμπριολέ.
Εξέλιξη
Η εξέλιξη της Corvette C4 ξεκίνησε το 1978 και διήρκησε 4 χρόνια. Το ζήτημα ήταν εξαιρετικά σοβαρό για τον μητρικό όμιλο της General Motors, καθώς ο βασικός σκοπός του σχετικού πρότζεκτ, ήταν η δημιουργία μιας νέας γενιάς Corvette που θα εκπλήρωνε τους εξής στόχους:
Καβαλλιανή Ευβοίας
Η Καβαλλιανή είναι ακατοίκητη νησίδα του Νότιου Ευβοϊκού κόλπου. Βρίσκεται κοντά στις ακτές της Εύβοιας, απέναντι από την αρχαία Ραμνούντα. Η έκταση της νησίδας είναι 1,93 τ.χλμ. Διοικητικά ανήκει στον (καλλικρατικό) Δήμο Καρύστου (προηγουμένως στον Δήμο Στυραίων -αρχικά υπαγόταν στην κοινότητα Αλμυροποτάμου). Οικοπεδική έκταση αγόρασε εξ' αδιαιρετου το 1981 μέχρι το 1988 από την οικογένεια Μπέλλου ο Παραθεριστικός και Αστικός Οικοδομικός Συνεταιρισμός των Υπαλλήλων της Εμπορικής Τραπέζης (ΠΑΟΣΥΕΤ) για τα μελη.
Chevrolet Corvette C4
Εξέλιξη
left|thumb|Το αεροδυναμικό προφίλ μιας Chevrolet Corvette C4 της πρώτης σεζόν της, του 1984 (έτη 1983 - 1984).
Καθώς την τότε εποχή, η τεχνολογία ηλεκτρονικού ελέγχου των κινητήρων ήταν ακόμα σε εντελώς πρώιμο στάδιο, έγινε σύντομα αντιληπτό ότι ο μοναδικός τρόπος εκπλήρωσης του στόχου των προδιαγραφών καυσαερίων και οικονομίας, ήταν η μείωση του βάρους και η βελτίωση της αεροδυναμικής. Αντιθέτως, με την τότε τεχνολογία, δεν ήταν ακόμα εφικτή η απόδοση υψηλής ισχύος με ταυτόχρονη επίτευξη αυτών των στόχων, με αποτέλεσμα οι Corvette C4 των ετών 1983 - 1991 να έχουν σχετικά μέτρια ιπποδύναμη, εμφανώς χαμηλότερη από τις αποδόσεις των Corvette που κατασκευάστηκαν στη δεκαετία του 1960 και στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1970.
Καβαλλιανή Ευβοίας
== Διοικητικές μεταβολές .Απο το 1961, απογραφεται ο οικισμος στην Καβαλλιανη και περιλαμβάνεται μαζί με τον οικισμό Παναγιά (58 κ.) και προσαρτώνται στην κοινότητα του Αλμυροποτάμου με έδρα τον οικισμό Αλμυροπόταμο (398 κ.). ==
Chevrolet Corvette C4
Αισθητική
left|thumb|Το τεράστιο καμπυλωτό πίσω παρμπρίζ μιας Chevrolet Corvette C4 του 1984 - 1985, λίγο πριν καθιερωθεί το στάνταρ τρίτο πίσω φως φρένων.
Καβαλλιανή Ευβοίας
Σήμερα ο οικισμος στο νησί με τους οικισμούς Αλμυροπόταμο (102 κ.) και Παναγία (308 κ.) αποτελούν την Τοπική Κοινότητα του Αλμυροποτάμου (410 κ.), η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στυρέων, του δήμου Καρύστου, της περιφερειακής ενότητας Εύβοιας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας.
Chevrolet Corvette C4
Αισθητική
Από την άλλη, λόγω της μεγάλης έμφασης που δόθηκε τότε στην αεροδυναμική, η C4 απέκτησε μια εξαιρετικά φουτουριστική αισθητική για τα τότε δεδομένα, με ομαλές αεροδυναμικές γραμμές, που εντυπωσίασε ιδιαίτερα τον Τύπο και το κοινό κατά την εισαγωγή του μοντέλου. Παράλληλα, για την σχεδίασή της είχε χρησιμοποιηθεί και αεροδυναμική σήραγγα, με αποτέλεσμα να έχει αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,34 - νούμερο εντυπωσιακό τότε για τα σπορ υπεραυτοκίνητα μαζικής παραγωγής. Ο συντελεστής αυτός αντιπροσώπευε μια τεράστια μείωση κατά 23,7% ως προς την Corvette C3 του 1982, η οποία είχε Cd 0,44. Γενικότερα, κάθε λεπτομέρεια του νέου αυτοκινήτου είχε μελετηθεί προσεκτικά προς την κατεύθυνση αυτή. Εντυπωσιακά παραδείγματα ήταν το τεράστιο καμπυλωτό πίσω παρμπρίζ, που κατέβαινε ομαλά προς τα πίσω, δίνοντας στην Corvette C4 το προφίλ ενός hatchback, καθώς και οι εξωτερικοί καθρέφτες σε σχήμα κώνου, με τις μυτερές κορυφές τους να δείχνουν προς την ροή του αέρα. Μοναδική εξαίρεση ήταν τα αντίτυπα ευρωπαϊκών προδιαγραφών, που έφεραν εξωτερικούς καθρέφτες επίπεδης μετωπικής επιφάνειας και επίσης αναδιπλούμενους (στα αντίτυπα για τη Βόρεια Αμερική, οι εξωτερικοί καθρέφτες ήταν ακλόνητοι και δεν μπορούσαν να αναδιπλωθούν).
Καβαλλιανή Ευβοίας
Το ναυάγιο του ατμόπλοιου Χειμάρρα
Σε απόσταση 1,5 περίπου μιλίου από την Καβαλλιανή συνέβη το ναυάγιο του ατμόπλοιου Χειμάρρα, το οποίο είναι το πλέον πολύνεκρο ναυάγιο της ελληνικής ναυτιλίας και χαρακτηρίστηκε ως ο «ελληνικός Τιτανικός». Το πλοίο βυθίστηκε στην περιοχή στις 19 Ιανουαρίου 1947, με αποτέλεσμα να χάσουν την ζωή τους 374 επιβαίνοντες. Πιθανότερη αιτία του ναυαγίου θεωρήθηκε η πρόσκρουση του πλοίου σε ύφαλο, αλλά υπήρξαν και άλλες εκδοχές όπως η πρόσκρουση του πλοίου σε νάρκη ή το σαμποτάζ.
Chevrolet Corvette C4
Αισθητική
Η τελική αισθητική του μοντέλου διαμορφώθηκε και επελέγη επίσημα στα τέλη του 1979, ενώ η σχεδίαση στο σαλόνι διαμορφώθηκε λίγους μήνες μετά, στις αρχές του έτους 1980. Για πρώτη φορά μετά το 1957, η Corvette υιοθέτησε μονούς μπροστινούς προβολείς αντί για διπλούς, αν και παρέμειναν αναδιπλούμενοι, οι οποίοι μάλιστα περιστρέφονταν σε εξαιρετικά μεγάλη γωνία 167 μοιρών όταν άνοιγαν ή όταν έκλειναν, αριθμός - ρεκόρ για μοντέλο παραγωγής.
Σε αντίθεση με την προκάτοχο C3, που είχε βασιστεί στο σασί της ακόμα παλαιότερης Corvette C2, η Corvette C4 βασίστηκε σε ένα εντελώς νέο σασί, την πλατφόρμα Y-body, που εξελίχθηκε τότε για πρώτη φορά και αποκλειστικά για την Chevrolet Corvette. Μεγάλη έμφαση δόθηκε και στη βελτίωση της οδικής συμπεριφοράς και για τον σκοπό αυτό αναπτύχθηκε μια εντελώς νέα διάταξη ανάρτησης, που ήταν ανεξάρτητη και στους 4 τροχούς, καθώς και νέα, ισχυρότερα φρένα, με στάνταρ μπροστινά και πίσω δισκόφρενα.
Καβαλλιανή Ευβοίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Εύβοιας Κατηγορία:Βραχονησίδες Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Chevrolet Corvette C4
Αισθητική
Επιπρόσθετα, χρησιμοποιήθηκαν υλικά ακόμα υψηλότερης ποιότητας στο σαλόνι, ιδίως στα στάνταρ δερμάτινα καθίσματα, αλλά και στο ταμπλό, ενώ επίσης τοποθετήθηκε ένας στάνταρ εντυπωσιακός ψηφιακός πίνακας οργάνων, που διατηρήθηκε το διάστημα μεταξύ του 1983 και του 1989 και συχνά αναφερόταν από τον Τύπο και το κοινό ως «τα νυχτερινά φώτα του Τόκιο». Τα ψηφιακά όργανα ήταν ταχύμετρο με οριζόντιες μπάρες και ταυτόχρονα με τρία ψηφία στο πλάι για παράλληλη λεπτομερή αναγραφή του αριθμού της ταχύτητας, θερμόμετρο λαδιού, δείκτης πίεσης λαδιού, θερμόμετρο νερού, ημερήσιος χιλιομετρητής, δείκτης στάθμης καυσίμου με οριζόντιες μπάρες, μετρητής των βολτ της μπαταρίας, μέση κατανάλωση, στιγμιαία κατανάλωση και στροφόμετρο με οριζόντιες μπάρες και ταυτόχρονα με δύο ψηφία στο πλάι για παράλληλη λεπτομερή αναγραφή του αριθμού των στροφών του κινητήρα. Στα αντίτυπα που διατέθηκαν στη Βόρεια Αμερική (ΗΠΑ και Καναδάς), όλα αυτά τα όργανα προσέφεραν τη δυνατότητα επιλογής ανάμεσα στο αγγλικό σύστημα μονάδων και στο μετρικό σύστημα μονάδων. Παραδόξως όμως, ο συνολικός χιλιομετρητής (που ήταν μάλιστα σε ένα ασυνήθιστο σημείο, στην πάνω δεξιά γωνία του πίνακα οργάνων) ήταν με παραδοσιακά γρανάζια και φυσικά με εξ αρχής εργοστασιακή ρύθμιση στο αγγλικό σύστημα μονάδων (μίλια) για τα μοντέλα που διατέθηκαν στις ΗΠΑ και στο μετρικό σύστημα μονάδων (χιλιόμετρα) για τα μοντέλα που διατέθηκαν στον Καναδά.
Στα μοντέλα που κυκλοφόρησαν στη Βόρεια Αμερική, οι οριζόντιες μπάρες στο ταχύμετρο είχαν εκατέρωθεν κλίμακες με αριθμούς, με μέγιστη ένδειξη τα 85 μίλια την ώρα στα αριστερά και τα αντίστοιχα 137 χιλιόμετρα την ώρα στα δεξιά, και ο οδηγός μπορούσε να επιλέξει τον φωτισμό της ένδειξης είτε των μιλίων είτε των χιλιομέτρων, ενώ ανάλογα με την επιλογή εμφανιζόταν ο παράλληλος ψηφιακός αριθμός, κάτω δεξιά από τις μπάρες, σε μίλια ή σε χιλιόμετρα. Αντιθέτως, στα μοντέλα επίσημης εξαγωγής στην Ευρώπη υπήρχε αποκλειστική ένδειξη και στα δύο ταχύμετρα σε χιλιόμετρα την ώρα, χωρίς μίλια, και η μέγιστη ένδειξη στο ταχύμετρο με τις μπάρες ήταν εξ αρχής και έως την ανανέωση της Corvette C4 που έγινε το καλοκαίρι του 1989 (όταν άλλαξε επίσης και ο πίνακας οργάνων και καθιερώθηκε ταχύμετρο με αποκλειστικά ψηφιακό αριθμό) στα 260 χιλιόμετρα την ώρα. Στατιστικώς, τα περισσότερα από αυτά κυκλοφόρησαν στη Γερμανία και στην Ελβετία, ενώ στις άλλες χώρες ελάχιστα έφτασαν τότε ως καινούρια, αν και υπήρξαν και κάποιες μεταγενέστερες ευρωπαϊκές εισαγωγές της Corvette C4 ως μεταχειρισμένη.
Εισαγωγή
right|thumb|Chevrolet Corvette C4 της σεζόν του 1984.
Η πρώτη επίσημη παρουσίαση της Corvette C4 έγινε το 1982, με αρχική προοπτική να εισαχθεί το φθινόπωρο του 1982, ως μοντέλο 1983. Ωστόσο, οι υψηλές πωλήσεις της προκατόχου Corvette C3 έως και την τελευταία στιγμή πριν την αντικατάστασή της, σε συνδυασμό με ένα μεγάλο πλήθος κατασκευαστικών προβλημάτων των πρώτων αντιτύπων προ-παραγωγής της C4, οδήγησαν σε αναβολή της εισαγωγής. Αν και επίσημα κατασκευάστηκαν 44 αντίτυπα της Corvette C4 με κωδικό VIN (Vehicle Identification Number) να αναφέρει την σεζόν του 1983, τελικώς κανένα δεν διατέθηκε στο κοινό. Μεταγενέστερα έγινε γνωστό ότι, εκτός από ένα, όλα τα άλλα καταστράφηκαν σε δοκιμές πρόσκρουσης, κατά τη διάρκεια των πρώτων πειραματικών δοκιμών για την εισαγωγή των μπροστινών αερόσακων.
Η μοναδική «1983 Corvette» που διατηρήθηκε επίσημα, ήταν μία λευκή εξωτερικά με μπλε σαλόνι, κινητήρα L83, κυβισμού 350 κυβικών ιντσών / 5.7 λίτρων και V8, με ρύθμιση της ισχύος στους 250 hp (186 kW), 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο και επίσημο εργοστασιακό κωδικό VIN 1G1AY0783D5100023. Το όχημα κατέληξε απευθείας στο Εθνικό Μουσείο της Corvette (National Corvette Museum) στο Μπόουλινγκ Γκριν (Bowling Green), Κεντάκι, όπου φυσικά διατηρείται έως σήμερα. Ταυτόχρονα όμως, άλλες πηγές ανεβάζουν σε 47 τα αντίτυπα των Chevrolet Corvette της σεζόν του 1983, με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί μία σειρά από φήμες για 3 επιπλέον «Corvette μοντέλα 1983» που ενδεχομένως να είχαν διασωθεί τότε ανεπίσημα και να αποκτήθηκαν μυστικά από άγνωστους ιδιοκτήτες. left|thumb|Chevrolet Corvette C4 του 1988.
Καθώς το νέο μοντέλο πληρούσε ήδη τις επίσημες προδιαγραφές που είχε θέσει η κυβέρνηση των ΗΠΑ για το 1984, η Chevrolet αποφάσισε τελικώς να το εισάγει στην αγορά ως μοντέλο 1984 και η σεζόν του 1983 παρακάμφθηκε. Το αποτέλεσμα ήταν μια εξαιρετικά μεγάλη σεζόν, διάρκειας 17 μηνών, με τον συνολικό όγκο παραγωγής στη σεζόν αυτή να ανέρχεται στα 51.547 αντίτυπα, το δεύτερο υψηλότερο νούμερο στην ιστορία της Corvette μετά τη σεζόν (model year) του 1979, όταν είχε φτάσει τα 53.807 αντίτυπα.
Οι πρώτες Chevrolet Corvette C4 της σεζόν του 1984, κύλησαν από τη γραμμή παραγωγής στις 3 Ιανουαρίου 1983, αν και η εκκίνηση είχε κάπως αργούς ρυθμούς παραγωγής, με λίγα αντίτυπα τους 2 πρώτους μήνες, τα οποία εκτέθηκαν σε ειδικά επιλεγμένες αντιπροσωπείες. Ο πλήρης ρυθμός παραγωγής, τελικώς, έγινε εφικτός τον Μάρτιο του 1983 και κυκλοφόρησε επίσημα σε όλες σχεδόν τις πολιτείες των ΗΠΑ μέσα στον ίδιο μήνα, με μοναδική εξαίρεση την Καλιφόρνια, όπου έφτασε τον Απρίλιο. Έως τον Οκτώβριο του 1983, το εργοστάσιο κατασκευής της Corvette είχε πλέον φτάσει στον μέγιστο δυνατό ρυθμό παραγωγής του μοντέλου.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
right|thumb|Chevrolet Corvette C4 convertible του 1986 - 1987.
Όλες οι Chevrolet Corvette C4 έφεραν εξ αρχής 4 δισκόφρενα, ενώ το καλοκαίρι του 1985, με την έναρξη της σεζόν του 1986, απέκτησαν και στάνταρ Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS) δεύτερης γενιάς και τρίτο πίσω φως φρένων (ειδικότερα το τρίτο πίσω φως φρένων, καθιερώθηκε από τη σεζόν του 1986 δια νόμου ως υποχρεωτικό για όλα τα μοντέλα αμερικανικής κυκλοφορίας). Τη σεζόν του 1990, το ABS υπέστη περαιτέρω βελτιώσεις στο λογισμικό του, ενώ τη σεζόν του 1992 προστέθηκε στάνταρ Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system). Μια εντυπωσιακή καινοτομία της C4 ήταν το Σύστημα Ελέγχου Πίεσης Ελαστικών, που εμφανίστηκε για πρώτη φορά τη σεζόν του 1987, με έξτρα χρέωση 325 δολάρια. Τα πρώτο έτος, ωστόσο, εμφάνισε κάποια κρούσματα λανθασμένων ενδείξεων κινδύνου, χωρίς να υφίσταται πραγματικός κίνδυνος, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί καταστροφική εντύπωση στην κοινή γνώμη και να παραγγελθούν με αυτό μόλις 46 αντίτυπα την πρώτη σεζόν που διατέθηκε.
Ιδιαίτερη μέριμνα δόθηκε και στην παθητική ασφάλεια. Ήδη από την εισαγωγή της, η Corvette C4 έφερε τιμόνι και «κουτί» μπροστά από τον συνοδηγό που αμφότερα κατασκευάζονταν από αφρώδες παραμορφώσιμο πλαστικό, για προστασία και των δύο επιβατών σε τυχόν μετωπική πρόσκρουση. Είναι αξιοσημείωτο ότι το πλαστικό κουτί αρχικά προοριζόταν για τοποθέτηση αερόσακου συνοδηγού μέσα σε αυτό και ότι λόγω του μεγάλου όγκου του η Corvette C4 αρχικά δεν είχε ντουλαπάκι συνοδηγού. Τα μπροστινά της αναδιπλούμενα φώτα ήταν αλογόνου. Με την έναρξη της σεζόν του 1990 καθιερώθηκε στάνταρ αερόσακος οδηγού, μαζί με ένα καλύτερο ηχοσύστημα, βελτιώσεις στον εξαερισμό, ένα νέας σχεδίασης και πιο καμπυλωτό ταμπλό και έναν εντελώς καινούριο πίνακα οργάνων, ο οποίος είχε συνδυασμό αναλογικών και ψηφιακών ενδείξεων, σε αντίθεση με τον αποκλειστικά ψηφιακό πίνακα οργάνων των C4 μεταξύ των ετών 1983 και 1989. Επίσης, με την έναρξη της σεζόν του 1994 προστέθηκε και στάνταρ αερόσακος συνοδηγού.
Εκδοχές αμαξώματος
right|thumb|Chevrolet Corvette C4 convertible του 1986 - 1990 (δεξιά) και του 1991 - 1996 (αριστερά), στο [[Κεμπέκ του Καναδά, σε φωτογραφία του 2010.]]
Τα πρώτα 3 χρόνια, η Corvette C4 διατέθηκε αποκλειστικά ως coupé με αποσπώμενο κεντρικό τμήμα οροφής, που συχνά αναφέρεται ως οροφή targa (τάργκα). Το ανοιχτό convertible προστέθηκε στις αρχές του 1986, σηματοδοτώντας έτσι την επιστροφή των Corvette καμπριολέ, καθώς μετά την Corvette C3 κάμπριο των ετών 1968 έως 1975, δεν είχε προσφερθεί ανοιχτή έκδοση επί 11 έτη. Μολονότι η Corvette C4 κάμπριο ήταν, για πρώτη φορά στην ιστορία της Corvette, ακριβότερη από την στάνταρ εκδοχή, γνώρισε αμέσως μεγάλη απήχηση στο κοινό (ενδεικτικώς, το 1987 το ένα τρίτο των αγοραστών της Corvette προτίμησε την έκδοση κάμπριο) και διατήρησε την υψηλή δημοτικότητά της έως την τελευταία σεζόν της C4, του 1996. Επίσης, υπέστη ταυτόχρονα με την έκδοση coupé όλες τις αναβαθμίσεις που έγιναν στην C4 στα επόμενα χρόνια.
ZR-1
Η κορυφαία έκδοση της C4 παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 1989 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ (που άνοιξε επίσημα στις 11 Ιανουαρίου 1989) και ήταν η Corvette C4 ZR-1, που έφτασε στην αγορά λίγους μήνες μετά, ως μοντέλο της σεζόν του 1990 (κατά συνέπεια, απευθείας με στάνταρ αερόσακο οδηγού και με το νέο ταμπλό και τον νέο πίνακα οργάνων που καθιερώθηκαν όλα από τότε). Διατέθηκε αποκλειστικά σε coupé εκδοχή αμαξώματος και απέκτησε από τον Τύπο αυτοκινήτου και το ευρύ κοινό το διαχρονικό παρατσούκλι «King of the Hill», δηλαδή «Βασιλιάς του Λόφου», με την έννοια ότι ήταν ασυναγώνιστο στην επιτάχυνση σε ανηφορικούς δρόμους. Ο κινητήρας της, ήταν ο εντελώς νέος LT5, κυβισμού επίσης 5.7 λίτρων (για την ακρίβεια 5.732 cm³) και V8, αλλά εντελώς διαφορετικής σχεδίασης και έχοντας μάλιστα 32 βαλβίδες, αντί για 16, και τέσσερις εκκεντροφόρους επικεφαλής, αντί για δύο. Επίσης, ο κινητήρας της C4 ZR-1 έφερε μεταβλητό χρονισμό βαλβίδων και δύο μπεκ ψεκασμού καυσίμου ανά κύλινδρο, ενώ συνδυαζόταν μόνο με το 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο. Μάλιστα ο κινητήρας αυτός είχε σχεδιαστεί από την Lotus, η οποία ανήκε στον όμιλο της General Motors από το 1986 έως το 1993, και όταν η GM την απέκτησε, είχε τότε την ιδέα να αναθέσει στο τμήμα ανάπτυξης της Lotus την εξέλιξη και την παραγωγή του ταχύτερου αυτοκινήτου παραγωγής παγκοσμίως, θέτοντας ως στόχο ήδη από το 1986 τους 400 hp. Αξιοσημείωτο είναι και ότι ο κινητήρας αυτός παραγόταν ξεχωριστά σε ένα ειδικό για αυτό τον σκοπό εργοστάσιο στο Στίλγουοτερ της πολιτείας Οκλαχόμα, όπου μάλιστα κατασκευαζόταν σε μεγάλο βαθμό στο χέρι, και στη συνέχεια μεταφερόταν στο επίσημο εργοστάσιο της Corvette στο Μπόουλινγκ Γκριν της πολιτείας Κεντάκι και τοποθετείτο στο αμάξωμα των Corvette C4 ZR-1. left|thumb|Chevrolet Corvette C4 ZR-1 της σεζόν του 1995.
Η αρχική ισχύς του κινητήρα στην C4 ZR-1 παραγωγής, ήταν 375 hp (280 kW) στις 6.000 στροφές το λεπτό και η ροπή ήταν 502 N·m στις 4.800 στροφές το λεπτό. Η επιτάχυνση 0-60 mph ή 0-97 km/h της ερχόταν σε μόλις 4,4 δευτερόλεπτα και η τελική ταχύτητα ήταν 180 mph, δηλαδή 290 km/h. Από τη σεζόν του 1993, η ισχύς του κινητήρα αυξήθηκε στους 405 hp (302 kW) στις 5.800 στροφές το λεπτό, επιτυγχάνοντας έτσι τον αρχικό στόχο για την ιπποδύναμη, και η ροπή έφτασε τα 522 N·m στις 4.800 στροφές το λεπτό, ενώ η τελική ταχύτητα τα 181 mph, δηλαδή 291,2 km/h. Διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το 1995 και κατασκευάστηκε σε μόλις 6.939 αντίτυπα, καθώς η τιμή της ήταν η διπλάσια από την στάνταρ Corvette C4 και λίγο υψηλότερη από τις Porsche 964 και Porsche 993, που ήταν οι τότε γενιές της Porsche 911. Αν και τελικώς δεν ήταν το ταχύτερο αυτοκίνητο παραγωγής παγκοσμίως την τότε εποχή, όπως είχε αρχικά επιδιώξει η General Motors, διατηρεί εξαιρετικά υψηλό πρεστίζ στον κύκλο των οπαδών της αυτοκίνησης και θεωρείται σήμερα ως άκρως συλλεκτική.
Grand Sport
thumb|Chevrolet Corvette C4 Grand Sport coupe του 1996.
Το 1996, η ZR-1 αντικαταστάθηκε από την συλλεκτική έκδοση Corvette Grand Sport, που κυκλοφόρησε για να σηματοδοτήσει την τελευταία σεζόν της Corvette C4. Πήρε το όνομά της ως ιστορική αναφορά στην κλασική Corvette Sport του 1963 και έφερε τον κινητήρα LT4, κυβισμού 5.7 λίτρων και V8, με ισχύ 330 hp (246 kW) και ροπή 461 N·m (340 lb·ft). Προσφερόταν σε έναν μόνο εξωτερικό χρωματισμό, τον μπλε Admiral Blue, με μια εγκάρσια κεντρική λευκή λωρίδα, μαύρες ζάντες και δύο παράλληλες κόκκινες γραμμές πάνω από τον θόλο του μπροστινού τροχού στην πλευρά του οδηγού. Κατασκευάστηκε σε μόλις 1.000 αντίτυπα: 810 κουπέ και 190 καμπριολέ.
Collector Edition
Η τελική έκδοση της C4 ήταν η Corvette Collector Edition, που διατέθηκε το 1996 ως ένα πακέτο με έξτρα χρέωση 1.250 δολάρια, για να σηματοδοτήσει την οριστική λήξη της παραγωγής της C4. Πήρε το όνομά της από την αντίστοιχη Collector Edition του 1982, η οποία ήταν η τελική έκδοση της Chevrolet Corvette C3. Εξωτερικά, η C4 Collector Edition έφερε την ασημί βαφή Sebring Silver, ενώ δεν είχε τόσο περιορισμένη διαθεσιμότητα όσο η Grand Sport, καθώς παρήχθη σε 5.412 αντίτυπα: 4.031 κουπέ και 1.381 καμπριολέ.
Κινητήρες
right|thumb|Το σαλόνι μιας Chevrolet Corvette C4 του 1986 με αυτόματο κιβώτιο. right|thumb|Chevrolet Corvette C4 του 1990. right|thumb|Chevrolet Corvette C4 convertible του 1990. right|thumb|Chevrolet Corvette C4 convertible του 1996.
Μολονότι ο κυβισμός όλων των κινητήρων της Corvette C4, καθώς και της διαδόχου Corvette C5, ήταν σταθερά στα 5.7 λίτρα, στην πραγματικότητα έγιναν συχνές τοποθετήσεις νέων μηχανικών συνόλων, εντελώς διαφορετικής σχεδίασης, όπως υποδηλώνουν οι διαφορετικοί κωδικοί.
Κιβώτια ταχυτήτων
left|thumb|Chevrolet Corvette C4 έκδοσης 40th Anniversary του 1993.
Για ολόκληρο το 1983, το πρώτο έτος που διατέθηκε στην αγορά, η Chevrolet Corvette C4 προσφερόταν αποκλειστικά με 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, χωρίς να διατίθεται μηχανικό κιβώτιο. Από τον Ιανουάριο του 1984 έως τα μέσα του 1988, μπορούσε προαιρετικά να παραγγελθεί με ένα εντελώς ασυνήθιστο και μοναδικό στην ιστορία της αυτοκίνησης μηχανικό κιβώτιο της εταιρείας Doug Nash που, λόγω της παράξενης διάταξής του, ήταν γνωστό ως «μετάδοση 4+3». Το κιβώτιο αυτό ήταν ένα 4-τάχυτο χειροκίνητο, με επιπλέον μία αυτόματη overdrive ταχύτητα για κάθε μία από τις 2-α, 3-η και 4-η, με σκοπό την εκπλήρωση των τότε προδιαγραφών των ΗΠΑ στον τομέα της οικονομίας καυσίμων. Στην πράξη, ωστόσο, η συγκεκριμένη μετάδοση απεδείχθη δύσχρηστη για τους οδηγούς και δεν γνώρισε μεγάλη απήχηση, ενώ εμφάνισε και κάποια προβλήματα αναξιοπιστίας. Τελικώς, το καλοκαίρι του 1988, για τη σεζόν του 1989, αντικαταστάθηκε από ένα πολύ πιο σύγχρονο 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο της εταιρείας ZF. right|thumb|Chevrolet Corvette C4 του 1996.
Στα μετέπειτα χρόνια, η Corvette C4 προσφερόταν με 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο ή 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, μια παράμετρος που διατηρήθηκε και στη διάδοχο Corvette C5 επί όλα τα έτη παραγωγής της. Ειδικότερα πάντως, η κορυφαία έκδοση Corvette ZR-1, που διατέθηκε από τη σεζόν του 1990 έως το 1995, συνδυαζόταν μόνο με το 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, ενώ το ίδιο συνέβη και με τον κινητήρα LT4, ισχύος 330 hp, που διατέθηκε μόνο την τελευταία σεζόν της C4, δηλαδή του 1996. Αντιστρόφως, την τελευταία σεζόν της Corvette C4 ο στάνταρ κινητήρας LT1, ισχύος 300 hp, συνδυάστηκε μόνο με το 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Corvette C4 Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Chevrolet Corvette C4
Φρανς Γκαλ
Η Φρανς Γκαλ (Isabelle Geneviève Marie Anne "France" Gall, Παρίσι 9 Οκτωβρίου 1947 - Παρίσι 7 Ιανουαρίου 2018) ήταν Γαλλίδα τραγουδίστρια. Κέρδισε την πρώτη θέση στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Γιουροβίζιον το 1965. Ήταν παντρεμένη, και είχε μια πετυχημένη καλλιτεχνική καριέρα, μαζί με τον Γάλλο τραγουδιστή-στιχουργό Μισέλ Μπερζέ, μέχρι τον θάνατό του. Το ζευγάρι είχε δυο παιδιά.
Βιογραφία
Η Φρανς Γκαλ γεννήθηκε στο Παρίσι, από μια μουσική οικογένεια. Ο πατέρας της Ρόμπερτ Γκαλ, τραγουδιστής της λυρικής σκηνής, έγραφε τραγούδια για την Εντίθ Πιάφ και τον Σαρλ Αζναβούρ. Η μητέρα της Σεσίλ Μπερτιέ ήταν τραγουδίστρια και κόρη του Πωλ Μπερτιέ, συνιδρυτή της παιδικής χορωδίας Les Petits Chanteurs à la Croix de Bois. Ως η μοναχοκόρη της οικογένειας, είχε δυο αδερφούς : τον Πατρίς και τον Κλωντ. Την άνοιξη του 1963, ο Ρόμπερτ Γκαλ ενθάρρυνε την κόρη του να ηχογραφήσει τραγούδια και να τα στείλει στον μουσικό παραγωγό Ντενί Μπουρζουά. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, πέρασε από την οντισιόν του Μπουρζουά στο Θέατρο των Ηλυσίων στο Παρίσι, με το πέρας της οποίας ο Μπουρζουά ήθελε να της υπογράψει αμέσως συμβόλαιο. Η Γκαλ υπέγραψε συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Philips.
Την ίδια περίοδο, ο Μπουρζουά εργαζόταν ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Serge Gainsbourg και ανέλαβε τον ίδιο ρόλο και για την Γκαλ. Την ενθάρρυνε να ηχογραφήσει τέσσερα κομμάτια με τον Γάλλο μουσικό της τζαζ και συνθέτη Alain Goraguer.
Πρώτα χρόνια
Το πρώτο single της Φρανς "Ne sois pas si bête" ("Μην είσαι τόσο ανόητος") πρωτοπαίχτηκε στο ραδιόφωνο την ημέρα των 16ων γενεθλίων της. Κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο και έγινε επιτυχία, πουλώντας 200,000 αντίτυπα. Ο Serge Gainsbourg, ο οποίος είχε κυκλοφορήσει αρκετά άλμπουμ και είχε γράψει τραγούδια για αρκετούς τραγουδιστές συμπεριλαμβανομένων των Michèle Arnaud και Juliette Gréco, ρωτήθηκε από τον Μπουρζουά να γράψει τραγούδια για την Γκαλ. Το τραγούδι του Gainsbourg "N'écoute pas les idoles" ("Μην ακούτε τα είδωλα") έγινε το δεύτερο single της Γκαλ ; κατέκτησε την κορυφή των γαλλικών charts τον Μάρτιο του 1964 και παρέμεινε στην ίδια θέση για τρεις εβδομάδες.
Την ίδια περίοδο, η Γκαλ ξεκίνησε τις live εμφανίσεις της, ανοίγοντας τη συναυλία του Σάσα Ντίστελ στο Βέλγιο. Συνεργάστηκε με τον μάνατζερ του Ντίστελ, Maurice Tézé, που τη βοήθησε να δημιουργήσει ένα προσωπικό ρεπερτόριο, σε αντίθεση με τους σύγχρονούς της τραγουδιστές που τραγουδούσαν αγγλόφωνες επιτυχίες στα γαλλικά. Οι ενορχηστρώσεις από τον Alain Goraguer της επέτρεψαν να ενσωματώσει στη μουσική της στοιχεία τζαζ και στοιχεία παιδικών τραγουδιών. Παραδείγματα τέτοιου μικτού μουσικού στυλ αποτέλεσε το "Jazz à gogo" (από τον Alain Goraguer και τον Ρόμπερτ Γκαλ) και το "Mes premières vraies vacances" (από τον Jacques Datin και τον Maurice Vidalin). Η συνεργασία ανάμεσα στην Γκαλ και τον Gainsbourg οδήγησε στη δημιουργία αρκετών δημοφιλών singles και συνεχίστηκε το καλοκαίρι του 1964 με την επιτυχία "Laisse tomber les filles" ("Άσε τα κορίτσια μόνα") που την ακολούθησε η επιτυχία "Christiansen" από τους Datin-Vidalin. Ο Gainsbourg ηχογράφησε το γέλιο της Γκαλ για να το χρησιμοποιήσει στο τραγούδι Pauvre Lola ("Φτωχή μου Λόλα"), ένα κομμάτι στο άλμπουμ του Gainsbourg Percussions που κυκλοφόρησε το 1954.
1965
Έχοντας προηγουμένως αρνηθεί, η Γκαλ ενέδωσε στους μάνατζέρ της στα τέλη του 1964 και ηχογράφησε ένα single το οποίο απευθυνόταν στα παιδιά. Το τραγούδι "Sacré Charlemagne" ("Άγιος Καρλομάγνος"), γραμμένο από τον πατέρα της, και με μουσική από τον George Liferman, έγινε επιτυχία το 1965, πουλώντας 2,000,000 αντίτυπα και κατακτώντας την πρώτη θέση.
Eurovision
Η Γκαλ επιλέχθηκε τότε να εκπροσωπήσει το Λουξεμβούργο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1965. Από τα δέκα προτεινόμενα τραγούδια, η ίδια επέλεξε το "Poupée de cire, poupée de son" του Gainsbourg. Στις 20 Μαρτίου 1965, ο Gainsbourg, η Γκαλ και ο Goraguer συμμετείχαν στους τελικούς του Διαγωνισμού Τραγουδιού στη Νάπολη, όπου το τραγούδι φέρεται "να απογοήτευσε τους υπεύθυνους στις πρόβες επειδή παρέμενε αρκετά μακριά από το είδος τραγουδιών που ακούγονταν συνήθως στον Διαγωνισμό μέχρι τη στιγμή εκείνη".
Αν και η εμφάνισή της Γκαλ τη βραδιά του τελικού μάλλον δεν ήταν η καλύτερή της - ένας κριτικός γράφει ότι η εμφάνιση της Γκαλ ήταν "πολύ μακριά από την τέλεια", άλλος σημειώνει ότι "η φωνή της δεν είχε ένταση και η χροιά της ήταν χλωμή" και όταν η Γκαλ αποκάλεσε τον Κλωντ Φρανσουά ως τον εραστή της αμέσως μετά το τέλος της εμφάνισής της, εκείνος της φώναξε "Τραγούδησες απαίσια!" - το τραγούδι εντυπωσίασε την επιτροπή και κατέκτησε την πρώτη θέση. Ήταν η πρώτη φορά που δεν κέρδισε μπαλάντα τον Διαγωνισμό.
Η επιτυχία αυτή στην Eurovision έκανε την Γκαλ ακόμα πιο γνωστή πέρα από τα σύνορα της Ευρώπης και η ίδια ηχογράφησε το "Poupée de cire, poupée de son" στα γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά και ιαπωνικά. Φαίνεται πως καμιά αγγλική έκδοση του τραγουδιού δεν έχει κυκλοφορήσει από την ίδια τη Φρανς Γκαλ, παρόλο που η Αγγλίδα τραγουδίστρια της δεκαετίας του 1960 Twinkle δημιούργησε μια έκδοση του τραγουδιού στην αγγλική γλώσσα.
Με το ίδιο τραγούδι η Γκαλ ήταν στους 14 φιναλίστ για το πιο δημοφιλές τραγούδι της Γιουροβίζιον, που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του εορτασμού των 50 χρόνων της διοργάνωσης το 2005 στην Κοπεγχάγη της Δανίας.
Καλοκαιρινή περιοδεία
Το 1965 η Γκαλ έκανε επί αρκετούς μήνες περιοδεία στη Γαλλία μαζί με το "Le Grand Cirque de France" ("Το Μεγάλο Τσίρκο της Γαλλίας"), έναν συνδυασμό από ραδιοφωνικά σόου και ζωντανό τσίρκο. Τα singles της συνέχισαν να έχουν επιτυχία, συμπεριλαμβανομένων των "Attends ou va-t'en" ("Περίμενέ με ή φύγε") και "Nous ne sommes pas des anges" ("Δεν είμαστε άγγελοι") του Gainsbourg. Έκανε μια ακόμα επιτυχία με το τραγούδι "L'Amérique" ("Αμερική") από τους Eddy Marnay και Guy Magenta.
Περίληψη
Ο Στιούαρτ Μέισον συνοψίζει αυτή την πρώιμη περίοδο της καριέρας της Γκαλ, μέχρι τη νίκη της στη Γιουροβίζιον, ως εξής :"Παρόλο που αρκετοί απέρριψαν την Γκαλ ως τη γαλλόφωνη Lesley Gore, κάνοντας εμπορικά ποπ κομμάτια χαμηλής ουσίας περιεχομένου, οι επιτυχίες της από αυτή την περίοδο θεωρούνται πολύ καλύτερα από τα περισσότερα τραγούδια. Μόνο η Φρανσουάζ Χάρντυ δημιούργησε δίσκους παρόμοιων στάνταρντ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Αν και η υψηλή, πρησμένη φωνή της Γκαλ θεωρούνταν κατά κάποιο τρόπο περιορισμένη, η ίδια κατέβαλλε τη μεγαλύτερη προσπάθεια. Ακόμα και επιτυχίες όπως το 'Sacré Charlemagne', ένα ντουέτο με κούκλες που ήταν οι πρωταγωνιστές ενός παιδικού σόου στη γαλλική τηλεόραση, έχουν μια ζωντανή γοητεία ; μελωδικότερα τραγούδια, όπως η με στοιχεία τζαζ μπαλάντα 'Pense a Moi' και το λαμπρό ροκ 'Laisse Tomber les Filles' ήταν τόσο καλά όσο οποιοδήποτε single παρήχθηκε στις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία κατά την εποχή εκείνη."
Κινηματογράφος
Μετά την κυκλοφορία στις ΗΠΑ το 1965 μιας τηλεοπτικής ταινίας σε σκηνοθεσία Jean-Christophe Averty, η οποία αφιερώθηκε στα τραγούδια της Γκαλ, η τελευταία προσκλήθηκε από την Walt Disney να εμφανιστεί ως Αλίκη στη μουσική ταινία Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, αφότου είχε ήδη ενσαρκώσει την Αλίκη σε καρτούν το 1951. Αν και η Γκαλ επέμενε ότι δεν ήθελε να εμπλακεί με τον κινηματογράφο, αυτό ήταν το μόνο έργο που της άρεσε. Το έργο ακυρώθηκε μετά τον θάνατο του Disney το 1966.
Το 1966 η Γκαλ εμφανίστηκε στην τηλεοπτική ταινία Viva Morandi, που έγινε στο ίδιο καλούπι με την ταινία του Φεντερίκο Φελλίνι Giulietta degli Spiriti ("Juliet of the Spirits"). Ενσάρκωσε τη "La Grâce" μαζί με την Christine Lebail, που ενσάρκωσε τη "La Pureté", και οι δυο να τραγουδούν το "Les Sucettes" σε ένα κομμάτι που του δόθηκε το όνομα "Fantasy", σε μια ξεκάθαρη αναφορά στα σεξουαλικά υπονοούμενα του τραγουδιού. Εμφανίστηκε στην οθόνη το 1993 σε μια κινηματογραφική συνεργασία με την καλύτερη φίλη της, σκηνογράφο Telsche Boorman. Αυτό το έργο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ εξαιτίας του θανάτου της Boorman το 1996. Στην ταινία Gainsbourg (Vie héroïque), που κυκλοφόρησε στη Γαλλία τον Ιανουάριο του 2010 και βασίστηκε στο μυθιστόρημα του συγγραφέα-σκηνοθέτη Joann Sfar, η Sara Forestier ενσάρκωσε την Γκαλ.
1966
Το 1966 το παιδικό τραγούδι της "Les Leçons particulières" ("Private lessons") ήταν το θέμα της δημόσιας φήμης και δυσαρέσκειας ; το ίδιο συνέβη όταν ο Jean-Christophe Averty δημιούργησε τη χορογραφία με μια ομάδα ανδρών για να απεικονίσει ένα άλλο παιδικό τραγούδι της, το "J'ai retrouvé mon chien" ("I've found my dog"), στο τηλεοπτικό πρόγραμμά του Les Raisins verts ("Green grapes").
Ψυχεδελική εποχή και μετάβαση στην ενηλικίωση
Στις αρχές του 1967, η Γκαλ τραγούδησε ένα ντουέτο με τον Maurice Biraud, La Petite, το οποίο περιγράφει την άρρωστη επιθυμία ενός νεαρού κοριτσιού από έναν φίλο του πατέρα της. Η διαμάχη που προέκυψε για αυτό το τραγούδι επισκίασε την κυκλοφορία του τραγουδιού Néfertiti του Gainsbourg από την Γκαλ την ίδια χρονιά. Το επόμενο single της Γκαλ ηχογραφήθηκε υπό την ενορχήστρωση του Άγγλου συνθέτη David Whitaker. Οι νέοι συγγραφείς Frank Thomas και Jean-Michel Rivat ήρθαν στο προσκήνιο. Έγραψαν το Bébé requin (Baby Shark), ένα τραγούδι που επέφερε μέτρια επιτυχία στην Γκαλ.
Ακολούθησε το τραγούδι Teenie Weenie Boppie, και αυτό από τον Gainsbourg, που περιγράφηκε ως "ένας περίεργος ήχος με θέμα ένα ταξίδι το οποίο με κάποιο τρόπο αναφέρει τον Μικ Τζάγκερ". Ο Gainsbourg τότε τραγούδησε ένα αντι-καπιταλιστικό τραγούδι με την Γκαλ, Qui se souvient de Caryl Chessman? ("Anyone remember Caryl Chessman?")
Ο Στιούαρτ Μέισον έγραψε για αυτή την περίοδο : "Η ψυχεδελική εποχή βρήκε την Γκαλ, υπό την καθοδήγηση του Gainsbourg, να τραγουδά συνεχώς περίεργα τραγούδια"
Ο επόμενος δίσκος της C'est toi que je veux ("It's You That I Want"), μαζί με τον Whitaker, απέτυχε ξανά να κάνει αίσθηση. Με μια πληθώρα ηχογραφήσεων στα τέλη της δεκαετίας του 1960, κανένα από αυτά να μην γίνεται επιτυχία, και κάνοντας τη μετάβαση από την εφηβεία στον ενήλικα καλλιτέχνη, η Γκαλ αντιμετώπισε μερικές προκλήσεις καθ'αυτή την περίοδο μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Ο Μέισον έγραψε :"Μην όντας πλέον έφηβη, αλλά χωρίς μια νέα προσωπικότητα για να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της, (και χωρίς τη βοήθεια του Gainsbourg, που αφιέρωνε τον χρόνο του στους δικούς του δίσκους και στη σύζυγό του Τζέιν Μπέρκιν), η Γκαλ αγωνίστηκε επίπονα τόσο εμπορικά όσο και καλλιτεχνικά. Μια αλλαγή στο όνομα από Philips σε BASF το 1972 δεν άλλαξε τα πράγματα ...'"
Καριέρα στα γερμανικά
Μερικές από τις άλλες γερμανικές επιτυχίες της ήταν : Haifischbaby (Bébé requin), Die schönste Musik, die es gibt (The most beautiful music there is/Music To Watch Girls By), Was will ein Boy (What does a boy want?) (1967), Ja, ich sing (Yes, I sing), A Banda (Zwei Apfelsinen im Haar) (Two oranges in my hair), ''Der Computer Nr. 3 (1968), Ein bisschen Goethe, ein bisschen Bonaparte (A little Goethe, a little Bonaparte), I like Mozart(1969), Dann schon eher der Piano player (Then rather the piano player) (1970), Komm mit mir nach Bahia, Miguel'' (Come with me to Bahia, Miguel) (1972).
Michel Berger
Η Γκαλ ξελογιάστηκε από τη μουσική του Berger όταν άκουσε το τραγούδι του "Attends-moi" το 1973. Κατά τη διάρκεια μιας ραδιοφωνικής εκπομπής, η Γκαλ ρώτησε τη γνώμη του για τα τραγούδια που ο τότε παραγωγός της ήθελε να ηχογραφεί. Παρόλο που ήταν ανήσυχος για την ποιότητα των τραγουδιών, δεν ετίθετο θέμα συνεργασίας.
Έξι μήνες αργότερα, το 1974, αφού έκανε τα φωνητικά για το τραγούδι "Mon fils rira du rock'n'roll" στον καινούριο δίσκο του Berger, ο μάνατζερ της Γκαλ ζήτησε από αυτόν να της γράψει τραγούδια. Η Γκαλ είχε ήδη αποφασίσει ότι "θα είναι αυτός και κανένας άλλος". Το 1974 το "La Déclaration d'amour" ήταν το πρώτο τραγούδι από μια σειρά επιτυχιών που σηματοδότησε μια καμπή στην καριέρα της Γκαλ. Στο μεταξύ, οι δυο καλλιτέχνες, των οποίων η σχέση έγινε κάτι παραπάνω από μουσική, παντρεύτηκαν στις 22 Ιουνίου 1976. Μετά τον γάμο τους, η Γκαλ τραγούδησε μόνο τραγούδια του Berger. Έμειναν παντρεμένοι μέχρι τον θάνατό του το 1992.
Προσωπική ζωή
Η Pauline, το μεγαλύτερο παιδί της Γκαλ με τον Michel Berger, διαγνώστηκε με κυστική ίνωση αμέσως μετά τη γέννησή της. Η Γκαλ και ο Berger αποφάσισαν να αφήσουν τις ελπίδες τους στην πρόοδο της ιατρικής έρευνας και να κρατήσουν τα στοιχεία για την κατάσταση υγείας της Pauline κρυφά από το ευρύ κοινό. Σύναψε ένα ειδικό σύμφωνο με τον σύζυγό της ώστε να εναλλάσσουν τις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις προκειμένου να φροντίζουν την κόρη τους με την ελπίδα ότι θα βρεθεί μια θεραπεία. Η Pauline πέθανε το Δεκέμβριο του 1997 εξαιτίας αυτού. Τον Απρίλιο του 1993 διαγνώστηκε ότι η Γκαλ είχε καρκίνο του μαστού, ο οποίος θεραπεύτηκε με επιτυχία. Μετά τον θάνατο της κόρης της, η Γκαλ έκανε περιστασιακές δημόσιες εμφανίσεις.
Ο γιος της Raphaël είναι μουσικός. Ως ένδειξη προσφοράς στην καριέρα της, μια ταινία ντοκιμαντέρ γυρίστηκε το 2001, France Gall par France Gall ("France Gall from France Gall"). Εκατομμύρια άνθρωποι παρακολούθησαν το ντοκιμαντέρ όταν προβλήθηκε στη γαλλική τηλεόραση εκείνη τη χρονιά. Η Γκαλ εμφανίστηκε το 2007 στο ντοκιμαντέρ του καναλιού France 2, Tous pour la musique ("All For Music"), σηματοδοτώντας την 15η επέτειο από τον θάνατο του Michel Berger. Ήταν διευθύντρια του γαλλικού φιλανθρωπικού ιδρύματος Coeurs de Femmes ("Women's Hearts") και τακτική παίκτης πόκερ μέχρι τον θάνατό της.
Θάνατος
Η Γκαλ πέθανε από μια λοίμωξη στο Αμερικανικό Νοσοκομείο του Παρισιού, στο Νεϊγύ-συρ-Σεν, σε ηλικία 70 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Τσεκά
Η Πανρωσική Έκτακτη Επιτροπή για την Καταπολέμηση της Αντεπαναστάσεως και του Σαμποτάζ παρά το Συμβούλιο Λαϊκών Επιτρόπων της ΡΣΟΣΔ (Всероссийская чрезвычайная комиссия по борьбе с контрреволюцией и саботажем при Совете народных комиссаров РСФСР), πιο γνωστή με τα αρχικά Βε-Τσε-Κα (ВЧК) και Τσε-Κά (ЧК), αποτέλεσε την πρώτη υπηρεσία εσωτερικής ασφάλειας του σοβιετικού καθεστώτος. Ιδρύθηκε στις 5 Δεκεμβρίου (Ιουλιανό ημερολόγιο) του 1917 από το Σοβναρκόμ της Ρωσικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Σοβιετικής Δημοκρατίας (ΡΣΟΣΔ), και τέθηκε υπό την ηγεσία του Φέλιξ Ντζερζίνσκι. Το 1922 αντικαταστάθηκε από την Κρατική Πολιτική Διεύθυνση (Γκε-Πε-Ου), αλλά η ονομασία «Τσεκά», και «Τσεκίστ» (чекист) για τα μέλη της, πέρασε στο ρωσικό λεξιλόγιο ως όρος που αναφέρεται γενικά στα όργανα εσωτερικής ασφάλειας της ΕΣΣΔ, και κατόπιν της Ρωσικής Ομοσπονδίας, που εν πολλοίς είναι διάδοχοι της Τσεκά. Ομοίως χρησιμοποιήθηκε και στις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ.
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου Κατηγορία:Παραστρατιωτικές οργανώσεις
Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης
Το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού  είναι μουσείο που βρίσκεται στη Λεωφόρο Στρατού, απέναντι από το Πεδίον του Άρεως, στη Θεσσαλονίκη. Αποτελεί ειδική περιφερειακή μονάδα του Υπουργείου Πολιτισμού. Από την έναρξη λειτουργίας του Μουσείου, το 1994, εκδίδεται περιοδικό, το πρώτο στο είδος του που δημιουργήθηκε από ελληνικό κρατικό μουσείο. Οι 11 αίθουσες του μουσείου άνοιξαν σταδιακά ως το 2004. Το 2005, το μουσείο τιμήθηκε με το «Βραβείο Μουσείου» του Συμβουλίου της Ευρώπης ενώ παράλληλα ως κτίριο, το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, θεωρείται ένα από τα καλύτερα έργα δημόσιας αρχιτεκτονικής που δημιουργήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα.
Μόνιμη έκθεση
Η πρώτη έκθεση έχει θέμα τον παλαιοχριστιανικό ναό, δηλαδή την αρχιτεκτονική και τη διακόσμηση των εκκλησιών τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού. Η δεύτερη έκθεση τιτλοφορείται "Παλαιοχριστιανική πόλη και κατοικία". Παρουσιάζονται όψεις της οικονομικής ζωής, της κατοικίας και του εξοπλισμού της, όπως επίσης η οικοτεχνία και στοιχεία για την ένδυση και τη διατροφή. Στην τρίτη έκθεση, με τίτλο "Από τα Ηλύσια πεδία στο χριστιανικό παράδεισο", παρουσιάζεται το θέμα της ταφής των νεκρών και των κοιμητηρίων της παλαιοχριστιανικής Θεσσαλονίκης (4ος-7ος αι. μ.Χ.), εποχής που χαρακτηρίζεται από τη μετάβαση από την ειδωλολατρεία στο χριστιανισμό. Εκτίθενται ταφικά παλαιοχριστιανικά μνημεία της πόλης και αναδεικνύεται η ταφική τοπογραφία, αρχιτεκτονική και ζωγραφική. Ο επισκέπτης επίσης μπορεί να δει κοσμήματα και αγγεία από ανασκαφές που έγιναν σε παλαιοχριστιανικούς τάφους της Θεσσαλονίκης.
Η επόμενη αίθουσα, με τίτλο "Από την Εικονομαχία στη λάμψη των Μακεδόνων και των Κομνηνών", είναι αφιερωμένη στον πολιτισμό της μεσοβυζαντινής περιόδου (8ος-12ος αι. μ.Χ.), στη διάρκεια της οποίας η βυζαντινή αυτοκρατορία έφθασε σε μεγάλη πνευματική και καλλιτεχνική ακμή, ιδιαίτερα με τις αυτοκρατορικές δυναστείες των Μακεδόνων και των Κομνηνών. Στην έκθεση σχολιάζονται μέσω αυθεντικών εκθεμάτων θέματα όπως ο μοναχισμός, η Εικονομαχία και η δράση των Θεσσαλονικέων αδελφών Κυρίλλου και Μεθόδιου.
Οι δύο επόμενες αίθουσες είναι αφιερωμένες στους Βυζαντινούς Αυτοκράτορες και την καθημερινή ζωή σε ένα Κάστρο κατά τα βυζαντινά χρόνια. Στην όγδοη και την ένατη αίθουσα φιλοξενούνται αντίστοιχα οι συλλογές Δημητρίου Οικονομοπούλου (με εικόνες του 14ου-18ου αιώνα) και Ντόρης Παπαστράτου με πολλά θρησκευτικά χαρακτικά καθώς και μήτρες από ξύλο και χαλκό.
Στη 10η αίθουσα, που φέρει τον τίτλο "Το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο", παρουσιάζεται η βυζαντινή κληρονομιά στους χρόνους μετά την Άλωση. Με την έκθεση "Ανακαλύπτοντας το παρελθόν", στην αίθουσα 11, ολοκληρώνεται η μόνιμη έκθεση του Μουσείου. Εδώ επιχειρείται να δοθεί η πορεία του αρχαιολογικού αντικειμένου από την ανασκαφή στο μουσείο και η διαδικασία που ακολουθείται σε αυτήν την πορεία.
Υποδομές
Στις υποδομές του Μουσείου περιλαμβάνονται οι εξής:
Ιστορικό
μικρογραφία|δεξιά|Το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης Η ίδρυση του Μουσείου αποφασίστηκε πολύ νωρίς, το 1913, ένα μόλις χρόνο μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Το σχετικό διάταγμα του Γενικού Διοικητή Μακεδονίας Στέφανου Δραγούμη έκανε λόγο για ίδρυση "Κεντρικού Βυζαντινού Μουσείου".
Αρχικά προτάθηκε να στεγαστεί στη Μονή Αχειροποιήτου, η απόφαση αυτή, όμως, δεν υλοποιήθηκε και το 1917 ως Μακεδονικό μουσείο ορίστηκε η Ροτόντα. Εξάλλου, για λόγους ασφαλείας τα αρχαία της Θεσσαλονίκης μεταφέρθηκαν στην Αθήνα στο Χριστιανικό και Βυζαντινό Μουσείο. Τελικά εντάχθηκαν στη συλλογή του Βυζαντινού Μουσείου της Αθήνας.
Αρκετές δεκαετίες αργότερα, επανήλθε το θέμα με την ίδρυση Βυζαντινού Μουσείου στη Θεσσαλονίκη. Τον σχετικό αρχιτεκτονικό διαγωνισμό κέρδισε ο Κυριάκος Κρόκος. Το κτήριο θεμελιώθηκε το 1989 και τα εγκαίνια έγιναν στις 11 Σεπτεμβρίου του 1994.
Λίγους μήνες προτού εγκαινιαστεί το μουσείο, μεταφέρθηκαν από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη οι αρχαιότητες που ήταν εκεί από το 1916, μέρος των οποίων παρουσιάστηκε στην έκθεση «Βυζαντινοί θησαυροί της Θεσσαλονίκης. Το ταξίδι της επιστροφής».
Φωτοθήκη
μικρογραφία|Ψηφιδωτό δάπεδο από αίθουσα υποδοχή (τρίκλινιο) οικίας του 5ου αι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βυζαντινου Θεσσαλονικης
Εύοσμος
alt=ΕΥΟΣΜΟΣ 25Ης ΜΑΡΤΙΟΥ|μικρογραφία|260px|Οδός 25ης Μαρτίου, Εύοσμος Ο Εύοσμος είναι περιοχή του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Θεσσαλονίκης και έδρα του Δήμου Κορδελιού-Ευόσμου. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 74.686 κατοίκους και του Δήμου συνολικά σε 105.426 Ως προς τον πληθυσμό είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος δήμος της Θεσσαλονίκης μετά το δήμο Θεσσαλονίκης και πριν το δήμο Καλαμαριάς και ο 14ος μεγαλύτερος Δήμος της Ελλάδας.
Χαρμάνκιοϊ
Η ύπαρξη οικισμού στην περιοχή του Ευόσμου χρονολογείται από τις αρχές του 17ου αιώνα. Τουλάχιστον από το 17ο αιώνα, η περιοχή ήταν γνωστή με την ονομασία Χαρμάνκιοϊ (Harmanköj ή Harmankioi), που στην τουρκική γλώσσα σημαίνει «χωριό με αλώνια». Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, το χωριό, που αποτέλεσε τον κεντρικό οικιστικό πυρήνα του σημερινού Ευόσμου, άρχισαν να το αποκαλούν Παλαιό Χαρμάνκιοϊ, προκειμένου να διακρίνεται από τον μεταγενέστερό του οικισμό με το όνομα Νέο ή Κάτω Χαρμάνκιοϊ, που αργότερα μετονομάστηκε σε Ελευθέριο ή Ελευθέρια. Το Κάτω Χαρμάνκιοϊ δημιουργήθηκε στα νότια του προγενέστερου χωριού, προκειμένου να φιλοξενήσει πρόσφυγες από τους Βαλκανικούς Πολέμους.
Εύοσμος - Νέος Κουκλουτζάς
thumb|260px|Πάρκο στον Εύοσμο. Οι ντόπιοι κάτοικοι στην περιοχή - κτηνοτρόφοι στην πλειοψηφία τους - χτίζουν την Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου το 1818 λίγο πριν από την Ελληνική Επανάσταση. Το 1922 ο πληθυσμός αυξάνεται με την εγκατάσταση οικογενειών Μικρασιατών, οι περισσότεροι εκ των οποίων προέρχονταν από το προάστιο της Σμύρνης Κουκλουτζάς (που σημαίνει «εύοσμον άνθος»). . Η περιοχή ανήκε στο Δήμο Θεσσαλονίκης έως το 1953, οπότε και έγινε ανεξάρτητη κοινότητα με την ονομασία Νέος Κουκλουτζάς σε ανάμνηση της παλαιάς πατρίδας στη Μικρά Ασία, ενώ το 1955 μετονομάστηκε σε Εύοσμον σε μετάφραση της προηγουμένης οθωμανικής ονομασίας. Μετά το 1950, ο Νέος Κουκλουτζάς γνώρισε μια άνευ προηγουμένου πληθυσμιακή έκρηξη. Οι τρεις κεντρικές οδοί του Ευόσμου φέρουν αντίστοιχα τρία σημαντικά τοπωνύμια της Μικράς Ασίας, προς τιμήν των μικρασιατικών ιστορικών καταβολών των κατοίκων:
Στον Εύοσμο, στην αρχή της οδού Αριστοτέλους, έχει ανεγερθεί μαρμάρινο μνημείο για τον μεγάλο αρχαιολόγο Μανόλη Ανδρόνικο, ο οποίος γεννήθηκε στην Προύσα της Μικράς Ασίας. Το μνημείο, σε σχήμα αναθηματικής στήλης με λαξευμένο τον ήλιο της Βεργίνας, αναγράφει τα ονόματα των τριών σημαντικών πόλεων της ζωής του: Προύσα, Βεργίνα, Θεσσαλονίκη.
Σήμερα αποτελεί πόλο έλξης των κατοίκων της Δυτικής Θεσσαλονίκης και όχι μόνο, για την πλατεία της και τη νυκτερινή της ζωή γύρω από αυτήν.
Σιδηρίτης
Ο σιδηρίτης (αγγλ. siderite και spathic iron) είναι ανθρακικό ορυκτό του σιδήρου. Το όνομά του αποδόθηκε το 1845 από την ελληνική λέξη σίδηρος λόγω του περιεχομένου συστατικού του. Όταν οι κρύσταλλοί του είναι καλοσχηματισμένοι, αποκαλείται spathic iron ή sparry iron, επειδή μοιάζουν με αυτούς των αστρίων, ενώ οι σφαιροειδούς υφής κρύσταλλοι αποκαλούνται «σφαιροσιδηρίτες» (spherosiderite).
Εύοσμος
Νέα Πολιτεία
Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων σύμφωνα με την τελευταία απογραφή εκτιμάται στις 130.000.
Σιδηρίτης
Σχηματίζει δύο ισόμορφες σειρές: Μαγνησίτης - Σιδηρίτης και Ροδοχρωσίτης - Σιδηρίτης. Συγχέεται συχνά με ασβεστίτη και δολομίτες, λόγω χρώματος, σχισμού και υφής, αλλά έχει πολύ υψηλότερη πυκνότητα. Αναβράζει με την επίδραση υδροχλωρικού οξέος (HCl).
Εύοσμος
Πολιτιστικό Κέντρο Ευόσμου
Το κτίριο του Πολιτιστικού Κέντρου Ευόσμου βρίσκεται στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου 57 και στεγάζει πλήθος δραστηριοτήτων.
Χώροι Πολιτισμού στον Εύοσμο
Άλλοι χώροι πολιτισμού στη περιοχή του Ευόσμου είναι οι εξής:
Σιδηρίτης
Σχετίζεται με χαλαζία, φθορίτη, βαρύτη και σιδηροπυρίτη.
Εύοσμος
Παιδεία
Στον Εύοσμο λειτουργούν συνολικά 34 Νηπιαγωγεία, 25 Δημοτικά Σχολεία, 7 Γυμνάσια και 12 Λύκεια μεταξύ των οποίων Γενικά Λύκεια, Επαγγελματικά Λύκεια, ΙΕΚ και ΕΚ. Αναλυτικότερα για την δευτεροβάθμια εκπαίδευση:
Σιδηρίτης
Είναι ευρύτατα διαδεδομένο ορυκτό και απαντά σε πολλές περιοχές της Γης.
Εύοσμος
Αθλητικές ομάδες
Στον Εύοσμο εδρεύει η επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα Αγροτικός Αστέρας που δημιουργήθηκε από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας και το ιστορικό γήπεδό του έχει χωρητικότητα περίπου 2500 θεατών.
Αθλητικές εγκαταστάσεις
thumb|400px|Το γήπεδο του Αγροτικού Αστέρα Οι δημοτικές στεγασμένες αθλητικές εγκαταστάσεις είναι οι εξής:
Επιπλέον υπάρχουν και πολλές δημοτικές ανοικτές αθλητικές εγκαταστάσεις: Αθλητικό Πάρκο Ευόσμου (Παπακυριαζή), Γήπεδα Τένις (Αθλητικό Πάρκο Ευόσμου), Προπονητήριο Ποδοσφαίρου (25ης Μαρτίου), Προπονητήριο Ποδοσφαίρου (Νυμφαίου), Γήπεδο Ποδοσφαίρου Ελπίδας, Ανοιχτό γήπεδο Μπάσκετ Προσκόπων (Νυμφαίου & Κολοκοτρώνη), Ανοιχτό γήπεδο Μπάσκετ Νυμφαίου (Τριών Ιεραρχών), Ανοιχτό γήπεδο Μπάσκετ περιοχή Ελπίδας (Πυθαγόρα & Αγαμέμνονος), Ανοιχτό γήπεδο Μπάσκετ και Τένις (17ης Νοέμβρη).
Δήμος Ευόσμου
thumb|Το Δημαρχείο Ο Δήμος Ευόσμου βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.