cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μανουέλ Φίσναλερ
Διεθνή
Ο Φισνάλλερ ήταν μέλος της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου κάτω των 20 ετών της Ιταλίας, κάνοντας το ντεμπούτο του σε Πρωτάθλημα Τεσσάρων Εθνών τον Νοέμβριο του 2008 στη Γερμανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΝ Καταντζάρο 1929 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Αλεσσάντρια Κάλτσιο 1912 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρετζίνα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Γ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Ζωγραφαίικα Τρικάλων
Τα Ζωγραφαίικα είναι μικρός οικισμός του Δήμου Πύλης στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων ο οποίος βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφέρεια Ηπείρου και βόρεια του Αχελώου ποταμού σε υψόμετρο 750 μέτρα. Απέχει περίπου 67 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Τρίκαλα και 48 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Πύλη (έδρα του δήμου). Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Βαλκάνου του δήμου Πυνδαίων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Βαλκάνο και τα Ζωγραφαίικα αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πινδέων του Δήμου Πύλης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 3 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2001 ήταν 3.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Ολυμπιακή Ακτή Πιερίας
Η Ολυμπιακή Ακτή είναι παραλιακός οικισμός του Δήμου Κατερίνης της Πιερίας στην Μακεδονία.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Ολυμπιακή Ακτή βρίσκεται στο κέντρο του νομού και στις ακτές του Θερμαϊκού Κόλπου. Απέχει 8,5 χλμ. ΝΑ. από την πόλη της Κατερίνης, 4 χλμ. από τον οικισμό Παραλία (Β.-ΒΑ.) και τα Καλύβια Βαρικού (ΝΔ.). Πρόκειται για επίνειο της πόλης γι΄αυτό αναφέρεται και ως Κατερινόσκαλα ή παλιότερα Παραθαλάσσια Κατερίνη. Συνδέεται με την ακτή της Παραλίας με φωταγωγημένη παραλιακή λεωφόρο, παράλληλο ποδηλατόδρομο και πεζόδρομο. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, μπανγκαλόου και κάμπινγκ καθώς και εστιατόρια, ταβέρνες και κάθε είδους μέσα εστίασης.
Διεθνείς Βραβεύσεις
Η Ολυμπιακή Ακτή βραβεύεται κάθε χρόνο (εκτός από την χρονιά του 1998) με την γαλάζια σημαία της Ευρώπης και κατακλύζεται κάθε καλοκαίρι από πολύ μεγάλο αριθμό τουριστών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραλίες της Ελλάδας Ολυμπιακή Ακτή Παραλία
Τσέστι Μόργκαν
Η Τσέστι Μόργκαν (αγγλικά: Chesty Morgan), με πραγματικό όνομα Ιλάνα Βάιτς (Ilana Wajc) και επίσης γνωστή ως Λιλιάνα Βιλτσκόφσκα (Liliana Wilczkowska) και Λίλιαν Στέλο (Lillian Stello) (γενν. 15 Οκτωβρίου 1937), είναι Αμερικανίδα-Πολωνοεβραία πρώην στρίπερ, η οποία επίσης πρωταγωνίστησε σε δύο ταινίες σε σκηνοθεσία του Ντόρις Γουίσμαν. Η Μόργκαν αναφέρεται πως είχε μέγεθος στήθους 186 εκατοστών.
Πρώιμη ζωή
Ως νεαρό κορίτσι που μεγάλωνε κοντά στη Βαρσοβία της Πολωνίας, έμεινε ορφανή όταν οι Εβραίοι γονείς της σκοτώθηκαν από τους Ναζί μετά την εισβολή στην Πολωνία. Σταλμένη στο Ισραήλ, έζησε σε μια σειρά από ορφανοτροφεία πριν καταλήξει σε κιμπούτς.
Καριέρα
Μετά τη μετακόμισή της στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και το θάνατο του συζύγου της το 1965, η Μόργκαν ξεκίνησε την καριέρα της ως στρίπερ στις αρχές της δεκαετίας του 1970, χρησιμοποιώντας το όνομα Zsa Zsa. Ένας ιδιοκτήτης νυχτερινού κέντρου της πρότεινε να αποκαλείται «Chesty Morgan». Ποτέ δεν γδύθηκε κάτω από τη μέση, και με τον παραδοσιακό μπουρλέσκ τρόπο, εκτιμούσε το πείραγμα όσο και τη λωρίδα. Κατά καιρούς συλλαμβανόταν, καθώς φέρεται να άφησε άνδρες κοντά στη σκηνή να αγγίξουν τις κορυφές του στήθους της για να επαληθεύσουν ότι ήταν αληθινά.
Πρωταγωνίστησε σε δύο ταινίες του Ντόρις Γουίσμαν το 1974, τις Deadly Weapons και Πράκτωρ στήθος 186 εκατοστά (Double Agent 73). Συμμετείχε επίσης σε γυρίσματα ως Μπαρμπαρίνα (Barbarina) για την ταινία Καζανόβας του Φεντερίκο Φελίνι, αλλά οι σκηνές της κόπηκαν. Στιγμιότυπα από τις δύο ταινίες σεξουαλικής εκμετάλλευσης του Ντόρις Γουίσμαν της δεκαετίας του 1970, βασισμένες στο πολύ μεγάλο στήθος του Μόργκαν, εμφανίστηκαν στην ταινία του Τζον Γουότερς το 1994, Η μαμά παραμονεύει στο σκοτάδι (Serial Mom). Ο Γουότερς έγραψε επίσης έναν ρόλο για τη Μόργκαν στην ταινία Pink Flamingos.
Προσωπική ζωή
Το 1957, η Μόργκαν παντρεύτηκε τον Αμερικανό-Πολωνό Τζόσεφ Βιλτσκόφσκι και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. Ο Βιλτσκόφσκι σκοτώθηκε σε μια ληστεία στο Μπρούκλιν το 1965, όταν ήταν 27 ετών, και οι δύο κόρες τους, η Έβα και η Λίλα, ήταν τεσσάρων ετών και τεσσάρων μηνών, αντίστοιχα. Το 1974, ο Μόργκαν παντρεύτηκε τον διαιτητή του μπέιζμπολ, Ντικ Στέλο. Οι δυο τους χώρισαν το 1979, αλλά παρέμειναν φίλοι μέχρι τον θάνατο του Στέλο σε τροχαίο το 1987. Το 1984 σκοτώθηκε και η μεγαλύτερη κόρη της, Έβα, σε τροχαίο.
Συνταξιοδότηση
Η τελευταία παράσταση της Μόργκαν ως στρίπερ ήταν στο Χιούστον την πρώτη νύχτα του Πολέμου του Περσικού Κόλπου το 1991. Από τη συνταξιοδότησή της, ζει στο Τάμπα Μπέι της Φλόριντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Αλεσάντρο Φλορέντσι
Ο Αλεσάντρο Φλορέντσι (Alessandro Florenzi, 11 Μαρτίου 1991) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Ρόμα και στην Εθνική Ιταλίας στη θέση του μέσου ή του αμυντικού.
Σε συλλόγους
Ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά το 2011 στη Ρόμα, όπου παίζει μέχρι σήμερα. Δόθηκε δανεικός στην Κροτόνε για έναν χρόνο (2011-2012).
Στην εθνική ομάδα
Το 2013 έπαιξε με την Εθνική Ιταλίας U21 στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, φτάνοντας μέχρι τον τελικό.
Έκανε το ντεμπούτο του στην εθνική ομαδα των ανδρών το 2012 σε έναν φιλικό αγώνα με τη Γαλλία. Πέτυχε το πρώτο του γκολ το 2013 στον αγώνα με την Αρμενία για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2014. Ήταν στην αποστολή της ομάδας στο Euro του 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κροτόνε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Τίργκαρτεν
Το Τίργκαρτεν (γερμανικά: Tiergarten) είναι συνοικία στο δημοτικό διαμέρισμα Μίττε στο κέντρο του Βερολίνου. Πριν τη γερμανική επανένωση η συνοικία ανήκε στο Δυτικό Βερολίνο. Το σημερινό δημοτικό διαμέρισμα Τίργκαρτεν προέκυψε μετά τη διοικητική μεταρρύθμιση του Βερολίνου το 2001 από τη διάσπαση του αρχικού διαμερίσματος Τίργκαρτεν, που περιλάμβανε το σημερινό Τίργκαρτεν, καθώς και τις συνοικίες Χάνζαφιρτελ και Μοαμπίτ. Ένα νέο σύστημα οδικών και σιδηροδρομικών σηράγγων βρίσκεται κάτω από το πάρκο με κατεύθυνση τον κεντρικό σταθμό του Βερολίνου στο κοντινό Μοαμπίτ. Αξιοσημείωτο στην περιοχή είναι το μεγάλο αστικό πάρκο Großer Tiergarten. Το τμήμα της συνοικίας νοτίως του πάρκου είναι γνωστό ως Tiergerten-Süd.
Ιστορία
Στις 15 Ιανουαρίου 1919 ο σοσιαλιστής Καρλ Λίμπκνεχτ πυροβολήθηκε από τους στρατιώτες των Φράικορπς μέσα στο πάρκο κοντά στη λίμνη Neuer See. Το πτώμα της Ρόζα Λούξεμπουργκ, που δολοφονήθηκε την ίδια ημέρα, βρέθηκε στο κοντινό κανάλι Landwehr την 1η Ιουνίου 1919.
Το πρώτο Ινστιτούτο για την Επιστήμη της Σεξολογίας (Institut für Sexualwissenschaft) του Μάγκνους Χίρσφελντ βρισκόταν στην πρώην οδό In den Zelten, κοντά στο σύγχρονο Σπίτι των Πολιτισμών του Κόσμου (Haus der Kulturen der Welt), από το 1919 μέχρι το 1933 που το έκλεισαν οι Ναζί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες του Βερολίνου
Μπόνι και Κλάιντ (ταινία)
μικρογραφία|340x340εσ|Η [[Φέι Ντάναγουεϊ και ο Γουόρεν Μπίτι σε διαφημιστική φωτογραφία της ταινίας]] Η ταινία Μπόνι και Κλάιντ (αγγλ. Bonnie and Clyde), είναι βιογραφική αστυνομική ταινία παραγωγής 1967 σε σκηνοθεσία Άρθουρ Πεν. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Γουόρεν Μπίτι και Φέι Ντάναγουεϊ που υποδύονται το ζευγάρι των εγκληματιών Μπόνι και Κλάιντ και πλαισιώνονται από τους Τζιν Χάκμαν, Εστέλ Πάρσονς, Μάικλ Τζ. Πολάρντ, Ντένβερ Πάιλ, Νταμπ Τέιλορ, Τζιν Γουάιλντερ και Έβανς Έβανς. Το σενάριο της ταινίας έγραψαν οι Ντέιβιντ Νιούμαν και Ρόμπερτ Μπέντον, ενώ οι Ρόμπερτ Τάουνι και Γουόρεν Μπίτι συνεισέφεραν κι εκείνοι στη δημιουργία του. Το σάουντρακ δημιουργήθηκε από τον Charles Strouse.
Η ταινία θεωρείται ως ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους στην ιστορία του κινηματογράφου, εφόσον σηματοδότησε αλλαγή όσον αφορά το ύφος των χολιγουντιανών ταινιών σπάζοντας κινηματογραφικά ταμπού και είχε απήχηση στη νέα γενιά. Για ορισμένα μέλη της αντικουλτούρας, η ταινία θεωρήθηκε «σύνθημα». Η επιτυχία της είχε αποτέλεσμα την έναρξη μιας νέας εποχής για το Χόλιγουντ, καθώς παρακίνησε κι άλλους σκηνοθέτες της περιόδου να καταπιαστούν, μέσω των ταινιών τους, με θέματα όπως το σεξ και η βία. Η ταινία φημίζεται επίσης για τη σεκάνς του τέλους της, η οποία χαρακτηρίζεται ως μια από τις πιο αιματηρές στην ιστορία του κινηματογράφου.
Η ταινία έλαβε δέκα υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, λαμβάνοντας τελικά δυο, ενώ το 1992 επελέγη να φυλαχθεί για διατήρηση στο Εθνικό Αρχείο Κινηματογράφου των ΗΠΑ από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, με αιτιολόγηση πως είναι πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική. Επίσης το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε στην 27η θέση στη λίστα με τα καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.
Πλοκή
Κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 1929 ο Κλάιντ Μπάροου (Γουόρεν Μπίτι) γνωρίζεται με την Μπόνι Πάρκερ (Φέι Ντάναγουεϊ), όταν εκείνος προσπαθεί να κλέψει το αυτοκίνητο της μητέρας της. Η Μπόνι που έχει βαρεθεί να εργάζεται ως σερβιτόρα αποφασίζει να ακολουθήσει τον Κλάιντ και να γίνει παρτενέρ του στο έγκλημα. Οι πρώτες και ερασιτεχνικές απόπειρες του ζευγαριού παρά το γεγονός στέφονται με επιτυχία δεν είναι ιδιαίτερα επικερδείς.
Η καριέρα τους στον κόσμο της παρανομίας αρχίζει να απογειώνεται όταν το ζευγάρι συμπράττει με τον Σ.Γ. Μος (Μάικλ Τζ. Πολάρντ) που συναντούν σε ένα πρατήριο βενζίνης, καθώς και με τον αδελφό του Κλάιντ, Μπακ (Τζιν Χάκμαν) και με τη σύζυγό του Μπλανς (Εστέλ Πάρσονς) κόρη ιεροκήρυκα. Οι πέντε τους δημιουργούν τη σπείρα των Μπόνι και Κλάιντ που σύντομα γίνεται διαβόητη για τη δράση της στην αμερικανική ύπαιθρο. Οι ληστείες τους γίνονται κάθε φορά όλο και πιο αιματηρές και τα μέλη της σπείρας (εκτός του Σ.Γ. Μος) καταζητούνται από τις αρχές. Η Μπόνι και ο Κλάιντ μετακινούνται από πολιτεία σε πολιτεία των Η.Π.Α. προκειμένου να ξεφύγουν από τις αρχές όταν κάποια στιγμή η αστυνομία τους στήνει ενέδρα και από τη συμπλοκή που ακολουθεί σκοτώνεται ο Μπακ και η Μπλανς που έχει τυφλωθεί φυλακίζεται.
Η Μπόνι και ο Κλάιντ που έχουν τραυματιστεί καταφεύγουν στο πατρικό του Σ.Γ. Μος, όπου ο πατέρας του Ίβαν (Νταμπ Τέιλορ) τους προδίδει βοηθώντας τις αρχές να τους παγιδεύσουν κι έπειτα να τους σκοτώσουν.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία είχε ως πηγή έμπνευσης τις βίαιες γκανγκστερικές ταινίες του '30, με την προσθήκη δόσης χιούμορ και ρομαντισμού και αλλαγή στο ύφος με τη χρήση σύγχρονων για την περίοδο τεχνικών κινηματογράφησης. Εμφανείς ήταν κι οι επιρροές της από το γαλλικό νέο κύμα, εφόσον η πρώτη εκδοχή του σεναρίου της είχε γραφτεί στις αρχές της δεκαετίας του '60 όταν το καλλιτεχνικό αυτό είδος βρισκόταν σε άνθηση με κύριους αντιπροσώπους τους Ζαν-Λυκ Γκοντάρ και Φρανσουά Τρυφώ. Οι σεναριογράφοι Ρόμπερτ Μπέντον και Ντέιβιντ Νιούμαν έστειλαν το σενάριο αρχικά στον Άρθουρ Πεν, ο οποίος είχε δεσμευτεί να σκηνοθετήσει την ταινία Η καταδίωξη (The Chase, 1966) με τους Μάρλον Μπράντο, Τζέιν Φόντα και Ρόμπερτ Ρέντφορντ και δεν ήταν εύκαιρος. Έπειτα προσέγγισαν τον Φρανσουα Τρυφώ, ο οποίος έκανε διορθώσεις στο σενάριο, αλλά αποφάσισε να σκηνοθετήσει την ταινία Φαρεναϊτ 451 (Fahrenheit 451, 1966) με τους Τζούλι Κρίστι και Όσκαρ Βέρνερ αντ' αυτής. Κατόπιν παρότρυνσης του Τρυφώ οι δυο σεναριογράφοι προσέγγισαν τον Ζαν Λυκ Γκοντάρ, ο οποίος αρνήθηκε να αναλάβει το εγχείρημα.
Έπειτα ο Γουόρεν Μπίτι ανέλαβε την παραγωγή της ταινίας και προσέγγισε τους Γουίλιαμ Γουάιλερ, Τζορτζ Στίβενς, Τζον Σλέσιντζερ, Σίντνεϊ Πόλακ, Κάρελ Ράιζ και Μπράιαν Τζ. Χάτον οι οποίοι αρνήθηκαν να τη σκηνοθετήσουν, ενώ ο Άρθουρ Πεν αποφάσισε να δεχτεί να αναλάβει τη σκηνοθεσία μετά από επίμονες παρακλήσεις του Μπίτι.
Όσο ο Μπίτι είχε απλά αναλάβει την παραγωγή της ταινίας, ο ρόλος της Μπόνι προοριζόταν για την αδελφή του Σίρλεϊ Μακ Λέιν. Όταν όμως αποφάσισε να υποδυθεί ο ίδιος τον ρόλο του Κλάιντ έγινε σαφές ότι χρειαζόταν κάποια άλλη ηθοποιός για το ρόλο της Μπόνι. Οι Τζέιν Φόντα, Λέσλι Καρόν, Τιούσντεϊ Γουέλντ, Αν Μάργκρετ, Κάρολ Λίνλεϊ και Σου Λάιον θεωρήθηκαν κατάλληλες για το ρόλο, η Σερ πέρασε από ακρόαση για τον ρόλο, ενώ ο Γουόρεν Μπίτι παρακαλούσε την πρώην του σύντροφο, Νάταλι Γουντ, να τον ερμηνεύσει. Η Γουντ απέρριψε τον ρόλο δηλώνοντας ότι η συνεργασία της με τον Μπίτι στο παρελθόν ήταν δύσκολη. Η Φέι Ντάναγουεϊ επελέγη αφότου ο Άρθουρ Πεν και ο Γουόρεν Μπίτι είδαν μια σειρά από φωτογραφίες της άσημης ακόμα ηθοποιού, η οποία είχε ποζάρει για τον φωτογράφο και μελλοντικό σκηνοθέτη Κέρτις Χάνσον.
Η ταινία ήταν μια από τις πρώτες ταινίες στην οποία χρησιμοποιήθηκαν εκρηκτικοί μηχανισμοί και σάκοι με ψεύτικο αίμα που τοποθετούνταν πίσω από τα ρούχα των πρωταγωνιστών προκειμένου να υπάρχει ρεαλισμός σε σκηνές στις οποίες λάμβαναν χώρα πυροβολισμοί. Μέχρι τότε οι πυροβολισμοί παρουσιάζονταν αναίμακτοι και ανώδυνοι στις χολιγουντιανές ταινίες και η σκηνή του θανάτου των εγκληματιών στην ταινία αποτελεί μια από τις πρώτες ρεαλιστικές σκηνές πυροβολισμού σε εμπορική ταινία.
Αρχικά ο Μπίτι ήθελε η ταινία να γυριστεί σε ασπρόμαυρη φωτογραφία, αλλά η ιδέα απερρίφθη, εφόσον ο Τζακ Γουόρνερ θεωρούσε ότι μ' αυτόν τον τρόπο θα γίνονταν βήματα πίσω στην δεκαετία του '30, όταν η Warner φημιζόταν για την παραγωγή γκανγκστερικών ταινιών. Ο Γουόρνερ ήταν θυμωμένος με τον Γουόρεν Μπίτι από την περίοδο που ο ηθοποιός απέρριψε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Τορπιλλάκατος P.T. 109 (PT 109, 1963). O Γουόρνερ επίσης παραπονέθηκε για τη διάρκεια των γυρισμάτων στο Τέξας που υπερέβη το προκαθορισμένο χρονικό διάστημα που είχε δοθεί από την εταιρία, καθώς και τον προϋπολογισμό.
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άρθουρ Πεν Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Τέξας
Άδα Κολάου
Η Άδα Κολάου (Ada Colau, Βαρκελώνη, 3 Μαρτίου 1974) είναι Καταλανή πολιτικός και ακτιβίστρια, δήμαρχος της Βαρκελώνης από τον Ιούνιο του 2015, μέλος και μία από τις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες της πολιτικής πλαταφόρμας Βαρκελώνη από Κοινού. Έχει υπάρξει ιδρύτρια και μέλος της κοινωνικής πλαταφόρμας των Θυμάτων της Υποθήκης (2008-2013) υπέρ του δικαιώματος των πολιτών στην κύρια κατοικία και κατά των εξώσεων και του παρατηρητηρίου DESC. Αναφορικά με το μέλλον της Καταλονίας υποστηρίζει την διεξαγωγή δημοψηφίσματος ενώ έχει συμμετάσχει στη συγγραφή τριών βιβλίων.
Βιογραφία και πολιτική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη γειτονιά Γκιναρδό της Βαρκελώνης. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης δίχως να αποφοιτήσει και εργάστηκε σε εταιρείες διαφημίσεων και ως ηθοποιός. Πραγματοποίησε τα πρώτα βήματά της στον πολιτικό ακτιβισμό στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με αφορμή τις διαδηλώσεις εναντίον του πολέμου του Κόλπου και συμμετείχε στο κίνημα καταλήψεων αχρησιμοποίητων κτιρίων της Βαρκελώνης. Συμμετείχε επίσης σε διαδηλώσεις εναντίον των G8, της παγκοσμιοποίησης και του πολέμου στο Ιράκ το 2003.
Από το 2006 επικεντρώθηκε στο πρόβλημα της πρώτης κατοικίας μέσω της πλαταφόρμας V de Vivienda. Πολλάκις διέκοψε δημοτικά συμβούλια ντυμένη ως «Supervivienda», έναν φανταστικό ήρωα που χρησιμοποιούσε μαζί με τον σύντροφό της, Αδριά Αλεμάν, για να καταγγείλει την κατάσταση. Το 2009 συμμετείχε στην ίδρυση της κοινωνικής πλαταφόρμας των Θυμάτων της Υποθήκης και στην εκστρατεία κατά των εξώσεων. Από το 2012 η Κολάου υπήρξε σταθερά το εμφανές πρόσωπο της οργάνωσης στα ΜΜΕ. Παράλληλα συμμετείχε στο Κίνημα της 15 Μαρτίου.
Τον Φεβρουάριο του 2013 παρουσίασε στο Ισπανικό Κοινοβούλιο μια πρόταση υπέρ της αξιοπρεπούς κατοικίας που έφερε την υπογραφή 1.402.845 πολιτών. Τον Μάιο του 2014 αποσύρθηκε από την οργάνωση και ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της για δήμαρχος της Βαρκελώνης στα πλαίσια της πλαταφόρμας Ας Κερδίσουμε τη Βαρκελώνη (μετέπειτα γνωστή ως Βαρκελώνη από Κοινού). Στις δημοτικές εκλογές του Μαΐου του 2015 αναδείχθηκε νικήτρια με το κόμμα της να λαμβάνει 11 από τους 41 δημοτικούς συμβούλους. Μετά την άρνηση του τέως δημάρχου της πόλης, Σαβιέ Τρίας, που είχε καταλάβει τη δεύτερη θέση με 10 συμβούλους να αναζητήσει συμμαχίες, η Άδα Κολάου ορίστηκε η πρώτη γυναίκα δήμαρχος της πόλης. Έναν χρόνο αργότερα ενέταξε στις τάξεις της κυβερνούσας μερίδας του δημαρχείου τους τέσσερις δημοτικούς συμβούλους του Κόμματος των Σοσιαλιστών της Καταλονίας. Αντίστοιχα, μετά τις δημοτικές εκλογές του Μαΐου του 2019, κι αφού έλαβε 11 έδρες, ίδιο αριθμό με αυτό του αντίπαλου δέους της για την δημαρχία της Βαρκελώνης, Ερνέστ Μαραγάλ της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς της Καταλονίας, αναδείχθηκε δήμαρχος με την υποστήριξη των Σοσιαλιστών και της ομάδας του Μανουέλ Βαλς που συμμετείχε στις εκλογές με τους Πολίτες.
Η δήμαρχος συμμετείχε ενεργά στην προεκλογική εκστρατεία του Από Κοινού Μπορούμε στις εθνικές εκλογές της Ισπανίας του 2015, 2016 και 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταλανοί πολιτικοί Κατηγορία:Δήμαρχοι της Βαρκελώνης
Γκουιντομπάλντο Β΄ ντελλα Ρόβερε
μικρογραφία| Το πορτρέτο της Αφροδίτης του Ουρμπίνο έχει αποκτήσει το όνομά του από το [[Δουκάτο του Ουρμπίνο μέσω του τίτλου του Γκουιντόμπαλντο ως Δούκας του Ουρμπίνο.]] Ο Γκουιντομπάλντο (Γκουίντο-Ουμπάλντο) Β΄, ιταλ.: Guidobaldo II della Rovere (2 Απριλίου 1514 – 28 Σεπτεμβρίου 1574) από τον Οίκο ντελλα Ρόβερε ήταν Ιταλός κοντοτιέρος, ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του Φραντσέσκο-Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε ως δούκας του Ουρμπίνο από το 1538 έως το τέλος του το 1574. Ο Γκουιντομπάλντο Β΄ ήταν ένας σημαντικός προστάτης των τεχνών γενικά, και του Τιτσιάνο ειδικότερα, παραγγέλνοντας το δικό του πορτρέτο και αγοράζοντας την Αφροδίτη του Ουρμπίνο του Τιτσιάνο.
Νεανική ζωή
Ήταν γιος του Φραντσέσκο-Μαρία Α΄ και της Eλεονόρα Γκοντζάγκα, κόρης του. Το 1535, παρά την παπική απαγόρευση, νυμφεύτηκε τη Τζούλια ντα Βαράνο, κόρη του δούκα του Καμερίνo και της Κατερίνα Τσύμπο. Σε απάντηση στον γάμο του με την Τζούλια, ο πάπας Παύλος Γ' αφόρισε τον Γκουιντομπάλντο Β΄, τη σύζυγο εκείνου Τζούλια και την πεθερά εκείνου Κατερίνα Τσύμπο, το 1535. Μετά την τοποθέτησή του ως δούκα του Καμερίνο, ο Παύλος Γ' έθεσε το δουκάτο υπό απαγόρευση. Μετά τη δολοφονία του πατέρα του, ο Γκουιντομπάλντο Β΄ έγινε δούκας του Ουρμπίνο το 1538.
Σταδιοδρομία
μικρογραφία| Πορτρέτο του δούκα του Ουρμπίνο με πανοπλία από τον [[Φίλιππο Νεγρόλι|Φιλίππο Νεγκρόλι, π. 1580–85, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης.]] Το 1546 έλαβε μία condotta ως στρατιωτικός ηγέτης (governatore) από τη Δημοκρατία της Βενετίας, την οποία ο πατέρας του υπηρέτησε γενναία ως διοικητής κατά τη διάρκεια των Ιταλικών Πολέμων. Μετά το τέλος της Τζούλια ντα Βαράνο το 1547, το 1548 νυμφεύτηκε τη Βιττόρια Φαρνέζε, κόρη του Πιέρ-Λουίτζι δούκα της Πάρμας και της Τζερολάμα Ορσίνι, κόρης του Λουντοβίκο Ορσίνι και της εξαδέλφης του Τζιούλια Κόντι. Αργότερα έγινε παπικός κυβερνήτης του Φάνo, έλαβε επίσης τον τίτλο του γενικού διοικητή (capitano generale) των Παπικών Κρατών, καθώς και εκείνη του επάρχου (prefectus) της Ρώμης.
Το 155, προσλήφθηκε από τον βασιλιά της Ισπανίας, βοηθώντας τον Μπερνάντο Σανσεβερίνο (που είχε νυμφευτεί την Iσαβέλλα, μία από τις κόρες του Γκουιντομπάλντο Β΄) στον πόλεμο κατά των Οθωμανών.
Οικογένεια
Τα επιπλέον παιδιά του περιλαμβάνουν:
Αφού αρρώστησε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Φεράρα και το Πέζαρο, απεβίωσε στην τελευταία πόλη το 1574.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Ουρμπίνο Κατηγορία:Οικογένεια ντελλα Ρόβερε
Πουατού
Το Πουατού (γαλλικά: Poitou) είναι ιστορική περιοχή της δυτικής Γαλλίας, η οποία περιελάμβανε κυρίως τα εδάφη των σημερινών νομών Βαντέ, Ντε-Σεβρ και Βιέν και αποτελούσε την πρώην επαρχία Πουατού.
Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν το Πουατιέ και οι κάτοικοι ονομάζονταν Πουατεβάν.
Από το 1956, οι νομοί Ντε-Σεβρ και Βιέν αποτελούσαν μαζί με τους νομούς Σαράντ και Σαράντ-Μαριτίμ την περιοχή Πουατού-Σαράντ (η οποία ενσωματώθηκε στην περιοχή Νέα Ακουιτανία από το 2016) έως το τέλος του 2015, ενώ η Βαντέ ανήκει στην Περιοχή του Λίγηρα.
Γεωγραφική θέση
αριστερά|μικρογραφία|Το Άνω Πουατού με πρωτεύουσα το Πουατιέ και το κάτω Πουατού μικρογραφία|320x320εσ|Το Πουατού τον 18ο αιώνα και οι σημερινές πόλεις Το Πουατού είχε ως όρια στα βόρεια τη Βρετάνη (περιοχή γύρω από τη Νάντη), την επαρχία Ανζού και το Τουραίν, στα νότια τo Ωνί, το Ανγκουμουά και τη Σαιντόνζ, στα ανατολικά το Μπερί και το Μαρς και στα δυτικά τον Ατλαντικό ωκεανό.
Περιελάμβανε τα εδάφη των σημερινών νομών Βαντέ (Κάτω Πουατού), Ντε-Σεβρ και Βιέν (Άνω Πουατού) καθώς και το βόρειο τμήμα του νομού Σαράντ και το δυτικό τμήμα του Ωτ-Βιέν.
Έδωσε το όνομά του στο Μαραί πουατεβάν, μια φυσική περιοχή που βρίσκεται στη δυτική ακτή της Γαλλίας και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος υγρότοπος στη Γαλλία μετά την Καμάργκ στη Μεσόγειο, και εκτείνεται από τον Ατλαντικό έως τα προάστια της Νιόρ και από τα νότια της Βαντέ έως τα βόρεια της Λα Ροσέλ.
Τα νησιά Ιλ ντ'Ιέ και Νουαρμουτιέ ήταν επίσης μέρος της επικράτειας της ιστορικής επαρχίας Πουατού.
Πόλεις
Οι κύριες πόλεις του Πουατού ήταν το Πουατιέ, ιστορική πρωτεύουσα της επαρχίας, το Σατελερώ, για μεγάλο χρονικό διάστημα το προπύργιο των βασιλιάδων της Γαλλίας στο Πουατού και επίσης οι Νιόρ, Λα Ρος-συρ-Υόν, Τουάρ και Παρτεναί.
Ιστορία
Μάχες στην κοιλάδα του Πουατού
Το Πουατού, ως στρατηγικό πέρασμα μεταξύ των λεκανοπεδίων του Παρισιού και της Ακουιτανίας, έγινε το θέατρο αρκετών σημαντικών μαχών:
Ρωμαϊκή εποχή
Πριν τη ρωμαϊκή κατάκτηση της Γαλατίας, στην περιοχή του Άνω Πουατού κατοικούσε ο γαλατικός λαός των Πικτόνων (αντιστοιχεί περίπου στους σημερινούς νομούς ντε-Σεβρ και Βιέν). Κατά τη διάρκεια των Γαλατικών Πολέμων, οι Πίκτονες διχάστηκαν: ένα τμήμα τους πολέμησε εναντίον του Ιούλιου Καίσαρα, ένα άλλο συμμάχησε μαζί του.
Υπό τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, το έδαφος των Πικτόνων εκτείνονταν περίπου στους σημερινούς νομούς Βαντέ,Ντε-Σεβρ και Βιέν. Αποτέλεσε πολιτεία (ρωμαϊκή διοικητική υποδιαίρεση), που αργότερα τη διαδέχθηκε η χριστιανική επισκοπή του Πουατιέ. Δύο φιγούρες του Χριστιανισμού είναι παρόντες στο Πουατού στο τέλος της Αρχαιότητας: ο Άγιος Ιλάριος ο Μέγας, ο Επίσκοπος και ο Άγιος Μαρτίνος της Τουρ.
Μεσαίωνας μικρογραφία|364x364εσ|Χάρτης της Γαλλίας, 1030 Οι Βησιγότθοι κατέκτησαν την περιοχή και τη συνένωσαν με το βασίλειό τους της Ακουιτανίας τον 4ο αιώνα μέχρι την εκδίωξή τους το 507 κατά μάχη του Βουγιέ.
Τον 9ο αιώνα οι Βίκινγκς, ανεβαίνοντας τα ποτάμια, έφθαναν μέχρι την ενδοχώρα και προξενούσαν μεγάλες καταστροφές στις πόλεις και τα μοναστήρια.
Το 778, ο Καρλομάγνος συνέστησε την κομητεία του Πουατιέ. Οι κόμητες του Πουατιέ οργάνωσαν ένα πριγκιπάτο από τον 9ο αιώνα που επεκτάθηκε μεταξύ του Λίγηρα και των Πυρηναίων, με το όνομα Ακουιτανία.
Το Πουατού από το 778 αποτελούσε τμήμα της επικράτειας των κομήτων του Πουατιέ, οι οποίοι από τα μέσα του 10ου αιώνα έφεραν επίσης τον τίτλο του δούκα της Ακουιτανίας και οι περιοχές τους εντάσσονταν στο δουκάτο της Ακουιτανίας, ως τον 12ο αιώνα, οπότε περιήλθε στην εξουσία των Ανδεγαυών βασιλέων της Αγγλίας.
Στις αρχές του 13ου αιώνα το Πουατού ανακατελήφθη από τον Φίλιππο Αύγουστο και ήταν για χρόνια μέρος του γαλλικού βασιλείου. Με τη συνθήκη του Μπρετινί το 1360, παραχωρήθηκε στην Αγγλία αλλά το 1375 ανακαταλήφθηκε από τους Γάλλους.
Νεότερη εποχή αριστερά|μικρογραφία|132x132εσ|Το έμβλημα του Πουατού Κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων, το Πουατού έζησε μια ταραγμένη περίοδο. H εμπορική ζωή ήταν πολύ δραστήρια από τον 12ο αιώνα, και η βιομηχανική δραστηριότητα αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα. Η βιομηχανία αυτή εξελίχθηκε και, παράλληλα με τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, αναπτύχθηκε η υαλουργία κυρίως στα δάση του Άνω Πουατού από ευγενείς, που ευνοήθηκαν από βασιλικά προνόμια και ελευθερίες.
Η ανάκληση του διατάγματος της Νάντης και οι διώξεις κατά των Ουγενότων ανάγκασαν πολλούς σε μετανάστευση. Η μετανάστευση της προτεσταντικής ελίτ αποτέλεσε οικονομική καταστροφή για την περιοχή. Οι μετανάστες κατέφυγαν κυρίως στην Ολλανδία, τις χώρες της Βαλτικής, την Αμερική και τη Νότια Αφρική.
Η μεταγενέστερη ιστορία της περιοχής ήταν ήρεμη, εκτός της περιόδου της Γαλλικής επανάστασης με τον πόλεμο της Βανδέας.
Η δημιουργία των νομών
Το 1790, με τη δημιουργία των γαλλικών νομών, το Πουατού χωρίστηκε σε 3 νομούς, Βαντέ, Ντε-Σεβρ και Βιέν. Από το 1956, οι νομοί Ντε-Σεβρ και Βιέν αποτελούσαν μαζί με τους νομούς Σαράντ και Σαράντ-Μαριτίμ την περιοχή Πουατού-Σαράντ (η οποία ενσωματώθηκε στην περιοχή Νέα Ακουιτανία από το 2016) έως το τέλος του 2015, ενώ η Βαντέ ανήκει στην Περιοχή του Λίγηρα.
Γλώσσα
Τα πουατεβάν, που ονομάζεται επίσης parlanjhe, θεωρείται διάλεκτος του πουατεβάν-σαιντονγκαί, όπως είναι και τα σαιντονγκαί, που ομιλούνται περισσότερο στα νότια. Πρόκειται για μια ρομανική γλώσσα που ανήκει στην ομάδα των γλωσσών Όιλ.
Θρύλοι και φανταστικά πλάσματα
μικρογραφία|320x320εσ|Η [[Μελουζίνη|νεράιδα Μελυζίν|εναλλ.=]] Στο Πουατού οι λαϊκές δοξασίες και προλήψεις είναι πάρα πολλές και κυρίως αναφέρονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πουατού Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γαλλίας
Οικογένεια ντελλα Ρόβερε
Η Οικογένεια ντελλα Ρόβερε (ιταλικά: Famiglia della Rovere, μτφ. «της βελανιδιάς») ήταν ευγενής οικογένεια της Ιταλίας. Είχε ταπεινή καταγωγή από τη Σαβόνα της Λιγουρίας και απέκτησε δύναμη και επιρροή μέσω του νεποτισμού και των φιλόδοξων γάμων, που κανόνισαν δύο πάπες των ντελλα Ρόβερε: ο Φραντσέσκο ντελλα Ρόβερε, ο οποίος κυβέρνησε ως Σίξτος Δ΄ από το 1471 έως το 1484 και ο ανιψιός του Τζιουλιάνο, ο οποίος έγινε ο πάπας Ιούλιος Β΄ το 1503. Ο Σίξτος Δ΄ έκτισε την Καπέλα Σιξτίνα, η οποία πήρε το όνομά του. Η βασιλική τού Σαν Πιέτρο ιν Βίνκολι στη Ρώμη είναι η οικογενειακή εκκλησία των ντελλα Ρόβερε. Τα μέλη της οικογένειας είχαν επιρροή στην Εκκλησία της Ρώμης και ως δούκες του Ουρμπίνο. Αυτός ο τίτλος έσβησε με το τέλος του Φραντσέσκο-Μαρία Β΄ το 1631 και η οικογένεια εξέλιπε με το τέλος της εγγονής του Βιτόριας, μεγάλης δούκισσας της Τοσκάνης.
Ιστορία
Ο Φραντσέσκο ντελλα Ρόβερε γεννήθηκε σε μία φτωχή οικογένεια στη Λιγουρία στη βορειοδυτική Ιταλία το 1414, γιος του Λεονάρντο ντελλα Ρόβερε της Σαβόνα. Εξελέγη πάπας το 1471. Ως Σίξτος Δ΄ έγινε και πλούσιος και ισχυρός και αμέσως άρχισε να δίνει εξουσία και πλούτη στους ανιψιούς του από τις οικογένειες ντελλα Ρόβερε και Ριάριο. Μέσα σε λίγους μήνες από την εκλογή του, είχε κάνει τον Τζιουλιάνο ντελλα Ρόβερε (τον μελλοντικό πάπα Ιούλιο Β΄) και τον Πιέτρο Ριάριο καρδινάλιους και επισκόπους. Άλλοι τέσσερις ανιψιοί έγιναν επίσης καρδινάλιοι. Έκανε τον Τζοβάννι ντελλα Ρόβερε, που δεν ήταν ιερέας, έπαρχο της Ρώμης, και κανόνισε να παντρευτεί με την οικογένεια ντα Μοντεφέλτρο δουκών του Ουρμπίνο. Ο Σίξτος Δ΄ ισχυρίστηκε ότι κατάγεται από την ευγενή οικογένεια ντελλα Ρόβερε κομήτων του Βινόβο στο Πιεμόντε, και υιοθέτησε το οικόσημό τους.
Ο Γκουιντομπάλντο Α΄ ντα Μοντεφέλτρο υιοθέτησε τον Φραντσέσκο-Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε, παιδί της αδελφής του και ανιψιό του πάπα Ιούλιου Β΄. Ο Γκουιντόμπαλντο Α΄, ο οποίος ήταν άκληρος, κάλεσε τον Φραντσέσκο-Μαρία Α΄ στην Αυλή του και τον ονόμασε κληρονόμο του δουκάτου του Ουρμπίνο το 1504, με τη μεσολάβηση του Ιούλιου Β΄. Έτσι το 1508 ο Φραντσέσκο-Μαρία Α΄ κληρονόμησε το δουκάτο, ξεκινώντας έτσι τη γραμμή των Ρόβερε δουκών του Ουρμπίνο. Αυτή η δυναστεία έληξε το 1626, όταν ο πάπας Ουρβανός Η΄ ενσωμάτωσε τον Ουρμπίνο στα Παπικά Κράτη. Ως αποζημίωση στον τελευταίο κυρίαρχο δούκα, ο τίτλος θα μπορούσε να συνεχιστεί μόνο από τον Φραντσέσκο-Μαρία Β΄ και μετά το τέλος του από τον διάδοχό του, Φεντερίκο-Ουμπάλντο.
Η Βιτόρια, τελευταία απόγονος της οικογένειας των Ρόβερε (ήταν το μοναδικό παιδί του Φεντερίκο-Ουμπάλντο) παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Β΄ των Μεδίκων, μεγάλο δούκα της Τοσκάνης. Απέκτησαν δύο παιδιά: τον Κόζιμο Γ΄, τον μακροβιότερο μονάρχη της Τοσκάνης, και τον Φραντσέσκο-Μαρία, έναν πρίγκιπα της Εκκλησίας.
Άλλα άτομα με το ίδιο επώνυμο
Μεταξύ των πολλών ανθρώπων που δεν ανήκαν σε αυτή την οικογένεια, αλλά έφεραν το ίδιο όνομα, είναι:
και διάφορους καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων:
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Παπικές οικογένειες * Κατηγορία:Ιταλικές οικογένειες ευγενών
Τζοβάννι ντελλα Ρόβερε
μικρογραφία|Ο Σίξτος Δ΄ διορίζει τον Πλατίνα ως έφορο της Βιβλιοθήκης του Βατικανού. Ο πάπας κάθεται ανάμεσα στους ανιψιούς του. Ο Τζοβάννι ντελλα Ρόβερε φαίνεται στην άκρη αριστερά.
Ο Τζοβάννι, ιταλ.: Giovanni della Rovere (1457 – Νοέμβριος 1501) από τον Οίκο ντελλα Ρόβερε ήταν Ιταλός κοντοτιέρος. Ήταν ανιψιός του πάπα Σίξτου Δ΄ και αδελφός του Τζουλιάνο ντελλα Ρόβερε (1443–1513), που το 1503 έγινε ο πάπας Ιούλιος Β΄.
Βιογραφία
Ο Τζοβάννι γεννήθηκε στη Σαβόνα. Το 1474 χάρη στο θείο του πάπα Σίξτο Δ΄ έγινε κύριος των παπικών φεούδων της Σενιγκάλλια και Moντάβιο. Ήταν επίσης έπαρχος (prefectus) της Ρώμης και δούκας της Σόρα και της Άρτσε. Το 1484 ο πάπας Ιννοκέντιος Η΄ τον διόρισε Γενικό Διοικητή (capitano generale) της Εκκλησίας.
Αφού ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας είχε εγκαταλείψει το βασίλειο της Νάπολης και οι Αραγωνέζοι είχαν αποκατασταθεί εκεί, έγινε συνωμοσία εναντίον του τελευταίου στην Ίζολα ντι Σόρα, στα εδάφη του Τζοβάννι. Ωστόσο το σχέδιο ματαιώθηκε, αν και μετά το δουκάτο της Σόρα ακολούθησε μία πιο αντιισπανική και φιλοπαπική πολιτική και ο Τζοβάννι ηγήθηκε ορισμένων φιλογαλλικών αποστολών στην Καμπανία και στο Αμπρούτσο από το 1494 έως το 1501. Το 1495 κατέκτησε το Τσεπράνο, το Mοντεκασίνo και το Tέρρα Σάνκτι Μπενεντίκτι. Το 1496 υπερασπίστηκε το δουκάτο εναντίον του Πρόσπερο Κολόννα και του Φρειδερίκου της Νάπολης, χάνοντας ορισμένα εδάφη, αν και τα περισσότερα από αυτά τού επιστράφηκαν αργότερα από τον πάπα Αλέξανδρο ΣΤ΄.
Ο Τζοβάννι απεβίωσε στη Ρώμη το 1501.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Τζιοβάννα ντα Μοντεφέλτρο, κόρη του Φεντερίκο Γ΄ και ορισμένοι απόγονοί τους υιοθέτησαν το επώνυμο Mοντεφέλτρο ντελλα Ρόβερε. Στα παιδιά τους ήταν ο Φραντσέσκο-Μαρία Α΄, πρώτος δούκας του Ουρμπινo, ο οποίος νυμφεύτηκε την Eλεονώρα Γκοντζάγκα.
Γεώργιος Παπαδόπουλος (1925-2017)
Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Λάσα στις 12 Μαΐου 1925. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε δίπλωμα παιδαγωγικής από το Διδασκαλικό Κολέγιο Μόρφου (1945), πτυχίο ιατρικής από την Ιατρική Σχολή Αθηνών (1951) και διδακτορικό στην ιατρική από την ίδια σχολή (1954). Εργάστηκε ως ιατρός.
Ήταν νυμφευμένος με την Ανδρούλα Κούντουρου και είχε 2 κόρες. Απεβίωσε στις 5 Απριλίου 2017.
Πολιτική διαδρομή
Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν ιδρυτικό μέλος του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΔΗΣΥ).
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1981 στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με τον ΔΗΣΥ για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1985 για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Πάφου Κατηγορία:Κύπριοι ιατροί Κατηγορία:Κύπριοι παθολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Τοπικό Φύλλο
Το Τοπικό Φύλλο γαλαξιών στην αστρονομία είναι η περιοχή του παρατηρήσιμου σύμπαντος στην οποία βρίσκεται η Τοπική Ομάδα γαλαξιών με τον Γαλαξία εντός του οποίου βρίσκεται η Γη. Η περιοχή αυτή βρίσκεται εντός μιας ακτίνας διαστάσεων 7 Mpc, με πάχος 1.5 Mly, ενώ οι γαλαξίες πέρα από αυτή την απόσταση έχουν αρκετά διαφορετικές ταχύτητες. Η τυπική ταχύτητα διασποράς των γαλαξιών εντός του φύλλου είναι 40 km.s-1 στην ακτινωτή κατεύθυνση. Όλοι οι κοντινοί φωτεινοί γαλαξίες ανήκουν στο Τοπικό Φύλλο γαλαξιών, ενώ το ίδιο το φύλλο αποτελεί τμήμα του υπερσμήνους της Παρθένου και βρίσκεται σε κλίση 8° σε σχέση με το υπερσμήνος.
* η μάζα υπολογίζεται ως ο λογάριθμος της μάζας σε ηλιακές μάζες
Το ύδωρ της ελέγξεως
Το ύδωρ της ελέγξεως ονομάζεται το εικονογραφικό θέμα που απεικονίζει την έγκυο Παναγία να οδηγείται από τον Ιωσήφ ενώπιον του αρχιερέως και να παίρνει από τα χέρια του στάμνα και να πίνει νερό,με το οποίο ελέγχεται η αγνότητά της. Στη συνέχεια αυτό κάνει και ο Ιωσήφ. για να αποδειχθεί η μη συμμετοχή του στην εγκυμοσύνη της Παναγίας.
Προέλευση θέματος
Πρόκειται για το Αγνείας πείρα θέμα περιγραφόμενο από το βιβλίο των Αριθμών, όπου ο ιερέας ποτίζοντας με νερό ελεγκτικό την υποψήφια καὶ εἰσελεύσεται εἰς αὐτὴν τὸ ὕδωρ τοῦ ἐλεγμοῦ τὸ ἐπικαταρώμενον, καὶ πρησθήσεται τὴν κοιλίαν, καὶ διαπεσεῖται ὁ μηρὸς αὐτῆς.Η παράδοση αυτή εισέρχεται στο Πρωτευαγγέλιον του Ιακώβου. το οποίο εμπνέει το ομώνυμο εικονογραφικό θέμα
Διάδοση θέματος
Το θέμα εντοπίζεται ήδη στον Θρόνο του Μαξιμιανού στη Ραβέννα, όπου η Παναγία ενώπιον του Ιωσήφ ετοιμάζεται να πιεί το νερό, ενώ παρίσταται και άγγελος. Έπειτα εντοπίζεται σε Castelseprio, σε τοιχογραφίες στην Καππαδοκία, σε μικρογραφία, του Κοκκινοβάφου, σε τοιχογραφίες της Κρήτης, σε σερβικά (Decani, Sušitsa) στην Κωνσταντινούπολη, στο Άγιο Όρος (Μονή Χιλανδαρίου)
Πηγές
Το υδωρ της ελεγξεως
Παναγία η ''Αγία Παρασκευή''
Παναγία η Αγία Παρασκευή  είναι παράσταση της Παναγίας η οποία επιγράφεται η Αγία Παρασκευή. Εικονίζει την Παναγία η οποία θρηνεί τον Χριστό και προσωποποιεί την Μεγάλη Παρασκευή.
Η ονομασία
Πιστεύεται πως απεικονίζει την ομώνυμη αγία Παρασκευή. Εικονιζεται με το μαφόριο, ολόσωμη και κατ' ενώπιον. Φέρει και προβάλλει την Άκρα ταπείνωση. Όμως η Άκρα Ταπέινωση η οποία παριστάνει τον Ιησού νεκρό, όρθιο, εντός λαρνακοειδούς τάφου. Είναι το κύριο θέμα της Μεγάλης Παρασκευής. Μέχρι την Άλωση λιτανευόταν κατά τη Μεγάλη Παρασκευή ως σχετική εικόνα της ημέρας η θλιμένη Παναγία με τον Ιησού ως η Ακρα Ταπείνωσις. Επίσης η υμνολογία της Μεγάλης Παρασκευής παρουσιάζει την Παναγία ως συνομιλούσα και θρηνούσα με τον νεκρό Ιησού.Επίσης συλλιτανευόταν με τον Επιτάφιο όπως και αργότερα στη Ρωσική Εκκλησία. Επίσης η ημέρα του Πάθους ονομάζεται στα λειτουργικά βιβλία Αγία και Μεγάλη Παρασκευή. Από τις εικόνες με την Παναγία να θρηνεί τον Ιησού ως Άκρα Ταπείνωση και τις λειτουργικές εικόνες της Μεγάλης Παρασκευής με τα δύο αυτά πρόσωπα προέκειψε μια νέα σύνθεση σε μία εικόνα με την Θεοτόκο να κρατάει τιν Ιησού στα χέρια, την εικόνα του δηλαδή της Άκρας Ταπείνωσης''. Η σύνθεση σε μία εικόνα εξυπηρετούσε την ταυτόχρονη προσκήνυση και των δυο ιερών προσώπων, του Ιησού και της Παναγίας, ενώ παρουσίαζε αδιάσπαστο το νόημα της ημέρας του Πάθους.
Πηγές
Παναγια η Αγια Παρασκευη
Ανρί Λαντρί
Ο Λαντρί συνελήφθη τελικά, στις 12 Απριλίου του 1919, ημέρα των 50ων γενεθλίων του, σε ένα διαμέρισμα του προαστίου της Παρισινής πρωτεύουσας, Gare du Nord, στο οποίο έμενε με την 24χρονη ερωμένη του, μία επίδοξη χορεύτρια των καμπαρέ. Η αστυνομία, ύστερα από έρευνες, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Λαντρί είχε σχετιστεί με περισσότερες από 280 ευκατάστατες γυναίκες κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, από τις οποίες όμως οι εβδομήντα δύο, δεν εντοπίστηκαν.
Το Δεκέμβριο του 1919 συνελήφθησαν επίσης η σύζυγός του ηλικίας 51 ετών μαζί με τον μεγαλύτερο γιο τους, ως ύποπτοι συνενοχής στις κλοπές που ο Λαντρί είχε διενεργήσει σε βάρος των θυμάτων του. Ωστόσο και οι δύο τους αρνήθηκαν πως γνώριζαν το παραμικρό για τις παράνομες πράξεις του. Αμφότεροι αφέθηκαν ελεύθεροι επτά μήνες αργότερα, καθώς δεν στάθηκε δυνατό να στοιχειοθετηθεί κάποια κατηγορία σε βάρος τους.
Ο Λαντρί επέμενε στην αθωότητά του καθ' όλη τη διάρκεια μίας παρατεταμένης ανάκρισης, η οποία διήρκεσε για περισσότερο από ένα έτος. Στο τέλος οι Αρχές κατάφεραν να του απαγγείλουν κατηγορίες για τη δολοφονία των δέκα προαναφερομένων γυναικών και του έφηβου γιου της μίας εξ’ αυτών. Η δίκη του διεξήχθη στις Βερσαλλίες το Νοέμβριο του 1921 και γνώρισε μεγάλη δημοσιότητα, με πολλές γνωστές προσωπικότητες της τότε γαλλικής κοινωνίας όπως το Μορίς Σεβαλιέ κ.α.,να βρίσκονται στο ακροατήριο. Στις 30 Νοεμβρίου ο Λαντρί κρίθηκε ένοχος για 11 ανθρωποκτονίες και καταδικάστηκε σε θάνατο. Καρατομήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου του επόμενου έτους.
Η ιστορία του Λαντρί μεταφέρθηκε τόσο στο θέατρο, όσο και στον κινηματογράφο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατά συρροή δολοφόνοι
Ο μπάρμπα-Γκοριό
Ο Μπαρμπα-Γκοριό (γαλλικός τίτλος: Le Père Goriot) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε το 1835 και περιλαμβάνεται στις Σκηνές της ιδιωτικής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας.
Το έργο δημοσιεύτηκε αρχικά σε συνέχειες στο λογοτεχνικό περιοδικό Revue de Paris τον χειμώνα του 1834–35 και θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά μυθιστορήματα του Μπαλζάκ. Σηματοδοτεί την πρώτη συστηματική επανεμφάνιση χαρακτήρων που είχαν εμφανιστεί σε άλλα μυθιστορήματά του, μια τεχνική που διακρίνει όλη τη μυθοπλασία του Μπαλζάκ. Το μυθιστόρημα διακρίνεται ως υπόδειγμα ρεαλιστικής γραφής.
Η υπόθεση διαδραματίζεται στο Παρίσι το 1819, κατά τη διάρκεια της Παλινόρθωσης των Βουρβόνων, εποχή που έφερε βαθιές αλλαγές στη γαλλική κοινωνία και κατέστησε δυνατή μια κοινωνική κινητικότητα αδιανόητη κατά τη διάρκεια του Παλαιού καθεστώτος. Αφηγείται τη ζωή ενός ανθρώπου που κατά τη Γαλλική Επανάσταση πλούτισε από το εμπόριο αλλά ξόδεψε όλη του την περιουσία για να αποκαταστήσει τις δύο κόρες του με αριστοκρατικούς γάμους. Όμως, όταν δεν είχε τίποτε άλλο πια να προσφέρει, η παρουσία του έγινε ενοχλητική στα μάτια των γαμπρών του και ώθησε τις αχάριστες κόρες του να τον απαρνηθούν. Παράπλευρα με τη βασική πλοκή, η αφήγηση ακολουθεί τις αλληλένδετες ζωές και άλλων χαρακτήρων, όπως ενός μυστηριώδους εγκληματία που κρύβεται με το όνομα Βωτρέν, του φιλόδοξου φοιτητή νομικής Εζέν ντε Ραστινιάκ και άλλων, που τη συμπεριφορά τους καθορίζουν η φιλοδοξία, η ματαιοδοξία και η ιδιοτέλεια. Έτσι, το έργο παρουσιάζεται σαν ένα πανόραμα της γαλλικής κοινωνίας των αρχών του 19ου αιώνα.
Το μυθιστόρημα είναι αφιερωμένο «στον μεγάλο και επιφανή Ετιέν Ζοφρουά ντε Σεν Ιλέρ».
Υποδοχή
Το μυθιστόρημα στην εποχή του είχε μικτές κριτικές. Ορισμένοι κριτικοί επαίνεσαν τον συγγραφέα για την πλοκή και την προσοχή στις λεπτομέρειες και άλλοι τον καταδίκασαν για την απεικόνιση της διαφθοράς και της απληστίας. Το βιβλίο κέρδισε γρήγορα ευρεία δημοτικότητα και έχει διασκευαστεί συχνά για τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και τη θεατρική σκηνή.
Μεταγενέστεροι συγγραφείς το αναφέρουν ανάμεσα στα σπουδαιότερα μυθιστορήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας: το 1955, ο Σόμερσετ Μομ στο δοκίμιό του Δέκα μυθιστορήματα και οι συγγραφείς τους το κατέταξε ανάμεσα στα δέκα σημαντικότερα μυθιστορήματα του κόσμου, περιλαμβάνεται επίσης στα Τα 100 καλύτερα βιβλία όλων των εποχών, έναν κατάλογο λογοτεχνικών βιβλίων που συντάχθηκε το 2002 από τη «Νορβηγική Λέσχη Βιβλίου».
Υπόθεση
Παρίσι, φθινόπωρο 1819. Το μυθιστόρημα αρχίζει με εκτεταμένη περιγραφή μιας φτωχικής συνοικίας και μιας πανσιόν που ανήκει στη χήρα κ. Βωκέ. Οι ένοικοι περιλαμβάνουν τον φοιτητή νομικής Εζέν ντε Ραστινιάκ, φιλόδοξο νεαρό γόνο αριστοκρατικής αλλά ξεπεσμένης οικογένειας από την Ανγκουλέμ, τον Βωτρέν, ένα μυστηριώδη άνδρα με επιβλητική σωματική διάπλαση και χονδροειδείς τρόπους και τον ηλικιωμένο κ. Ζαν-Ζοακίμ Γκοριό, που είναι συνταξιούχος και χήρος, όλοι τον αποκαλούν μπαρμπα-Γκοριό, συχνά τον πειράζουν και σύντομα μαθαίνουν ότι έχει δώσει όλη την περιουσία του για να αποκαταστήσει τις δύο κόρες του.
Όταν ήταν ακόμη πλούσιος, η χήρα κ. Βωκέ έτρεφε την επιθυμία να τον παντρευτεί. Αλλά σταδιακά άρχισε να τον αντιπαθεί και αυτή ήταν που αντικατέστησε το «κ. Γκοριό» με το «μπαρμπα-Γκοριό». Τα κουτσομπολιά της χήρας Βωκέ γι' αυτόν τον κάνουν αποδιοπομπαίο τράγο της μικρής κοινωνίας. Η λιγομίλητη φύση του δεν βοηθάει και αφήνει το πεδίο ανοιχτό στις πιο φανταστικές υποθέσεις. Στην πανσιόν μένουν κι άλλα άτομα, όπως η δις Μισονώ και ο κ. Πουαρέ. Ο Οράτιος Μπιανσόν είναι ένας από τους «εξωτερικούς» επισκέπτες που έρχεται για το δείπνο.
Η ιστορία του μπαρμπα-Γκοριό
Ο κ. Γκοριό έκανε τεράστια περιουσία κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης και αργότερα εμπορευόμενος ζυμαρικά από την Ιταλία. Αποσύρθηκε από τις επιχειρήσεις, ώστε οι αγαπημένες του κόρες, Ντελφίν και Αναστασία, να παντρευτούν με αριστοκράτες, γιατί και οι δύο ήθελαν για σύζυγο έναν κόμη ή τουλάχιστον έναν βαρόνο. Και επειδή ένας ευγενής δεν θα δεχόταν να παντρευτεί την κόρη ενός εμπόρου, με βαθιά λύπη ο καλός πατέρας αποσύρθηκε από την εργασία του.
Όταν συνταξιοδοτήθηκε, ήταν απλώς ένας πρώην έμπορος, πλούσιος, με κεφάλαιο δύο εκατομμυρίων φράγκων με τα οποία προίκισε την Ντελφίν που παντρεύτηκε τον βαρόνο ντε Νυσενζέν και την Αναστασία που έγινε κόμισσα ντε Ρεστώ. Από την τεράστια περιουσία του, κράτησε μόνο ένα εισόδημα δέκα χιλιάδων φράγκων αλλά δεν τον ενδιέφερε, εφόσον έβλεπε τις δύο κόρες του πλούσιες και ευτυχισμένες. Άλλωστε, δεν χρειάζονταν τόσα πολλά για να ζήσει, έτσι μπορούσε ακόμη να ικανοποιεί τις επιθυμίες τους κάνοντάς τους δώρα με τα τέσσερα πέμπτα του εισοδήματός του: έτσι τον υποδέχονταν στα σπίτια τους και τις έβλεπε όσο συχνά ήθελε.
Αλλά η καταστροφική ασωτία των θυγατέρων του εξαφάνισε και τα τελευταία του χρήματα. Οι γαμπροί, που μέχρι τότε πίστευαν ότι ο πεθερός είχε απόθεμα, συνειδητοποιώντας ότι δεν του έμεινε σχεδόν τίποτε, τον υποδέχονταν μόνο σπάνια και ψυχρά και τον έκαναν να νιώσει ότι η παρουσία του ήταν κουραστική και ενοχλητική, έως ότου τον έδιωξαν.
Χωρίς χρήματα πια, εγκατέλειψε το όμορφο διαμέρισμά του, τα ωραία του έπιπλα, όλα όσα έκαναν τη ζωή του ευχάριστη και άνετη, έφυγε από τις κομψές συνοικίες και εγκαταστάθηκε σε μια αξιοπρεπή πανσιόν μιας φτωχικής συνοικίας, όπου θα μπορούσε να δέχεται τις κόρες του χωρίς να ντρέπονται, αν, όπως έλπιζε, έρχονταν να τον δουν από καιρό σε καιρό.
Ο Ραστινιάκ και ο Βωτρέν
μικρογραφία|Ο Ραστινιάκ και ο Βωτρέν. Εικονογράφηση του 1897 Το μεγάλο όνειρο του ψυχρού και υπολογιστικού Εζέν ντε Ραστινιάκ είναι να ενταχθεί στην υψηλή κοινωνία. Επισκέφθηκε την εξαδέρφη του υποκόμισσα ντε Μπωζεάν, η οποία τον πήρε υπό την προστασία της και του εξήγησε ότι θα πρέπει να εγκαταλείψει την ηθική για να πετύχει στις φιλοδοξίες του. Του προτείνει να βρει ερωμένη και αυτός προσεγγίζει τη Ντελφίν ντε Νυσενζέν, την κόρη του Γκοριό, που θα χρησιμεύσει ως εφαλτήριο για την ένταξή του στην υψηλή κοινωνία. Για να ανταποκριθεί στα έξοδα, ο Ραστινιάκ ζητά επί πλέον χρήματα από τη φτωχή οικογένειά του, που θυσιάζεται γι'αυτόν.
Το τέλος του μπαρμπα-Γκοριό
μικρογραφία|Ο μπαρμπα-Γκοριό, 1842 Οι κόρες του μπαρμπα-Γκοριό εμφανίζονται στην πανσιόν σπάνια. Όταν ο ηλικιωμένος μαθαίνει για το ενδιαφέρον του Ραστινιάκ για την κόρη του Ντελφίν, ενθουσιάζεται και μάλιστα ετοιμάζει ένα διαμέρισμα για τους δυο τους, ελπίζοντας ότι θα ερωτευτούν και θα γίνουν ζευγάρι, κάτι που θα του επιτρέψει να βλέπει την κόρη του πιο συχνά.
Όταν η άλλη κόρη του, η Αναστασία ντε Ρεστώ, τον ενημερώνει ότι βρίσκεται αναγκασμένη να βάλει ενέχυρο τα οικογενειακά κοσμήματα του συζύγου της για να πληρώσει τα χρέη του εραστή της στον τοκογλύφο Γκομπσέκ, ο μπαρμπα-Γκοριό κυριεύεται από θλίψη που δεν μπορεί να την βοηθήσει και παθαίνει εγκεφαλικό.
Η Ντελφίν δεν έρχεται να δει τον πατέρα της στο κρεβάτι του θανάτου και η Αναστασία φτάνει πολύ αργά, όταν έχει χάσει τις αισθήσεις του. Ο μπαρμπα-Γκοριό, μετά από μια κρίση απελπισίας σε μια στιγμή διαύγειας, πεθαίνει οργισμένος για την ασέβεια και αχαριστία των θυγατέρων του. Μόνο ο Ραστινιάκ και ένας υπηρέτης της πανσιόν παρευρίσκονται στην κηδεία του. Οι κόρες του, αντί να εμφανιστούν, στέλνουν τις άδειες τους άμαξες, επιδεικνύοντας η καθεμία τα οικογενειακά τους οικόσημα.
Ιστορικό υπόβαθρο
Το μυθιστόρημα αναφέρεται σε πολλά ιστορικά γεγονότα που συγκλόνισαν τη γαλλική κοινωνική τάξη σε σύντομη διαδοχή: τη Γαλλική Επανάσταση, που οδήγησε στην Πρώτη Δημοκρατία. Η άνοδος του Ναπολέοντα, η πτώση του και η επιστροφή του Οίκου των Βουρβόνων. Η δράση αρχίζει τον Ιούνιο του 1819, τέσσερα χρόνια μετά την ήττα του Ναπολέοντα στο Βατερλώ και την αποκατάσταση των Βουρβόνων. Απεικονίζει την αυξανόμενη ένταση μεταξύ της παλιάς αριστοκρατίας, που είχε επιστρέψει με τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΗ' και ζητούσε τα παλιά προνόμιά της, και της αστικής τάξης που προέκυψε από την Επανάσταση και τη Βιομηχανική Επανάσταση. Σ' αυτήν την περίοδο, η αναταραχή κατέστησε δυνατή μια κοινωνική κινητικότητα αδιανόητη κατά τη διάρκεια του Παλαιού καθεστώτος. Άτομα που ήταν πρόθυμα να προσαρμοστούν στους κανόνες αυτής της νέας κοινωνίας κατάφεραν μερικές φορές να ανέλθουν στα ανώτερα κλιμάκια παρά την ταπεινή καταγωγή τους, προς μεγάλη αποστροφή της παλιάς αριστοκρατικής τάξης.
Λογοτεχνικό υπόβαθρο
μικρογραφία|Ο [[Ευγένιος Φρανσουά Βιντόκ ήταν η έμπνευση για τον μυθιστορηματικό Βωτρέν.]] Όταν ο Μπαλζάκ άρχισε να γράφει το μυθιστόρημα το 1834, είχε ήδη γράψει αρκετά βιβλία. Εκείνη την εποχή, ο Μπαλζάκ άρχισε να οργανώνει το έργο του σε μια ακολουθία μυθιστορημάτων που τελικά ονόμασε Η Ανθρώπινη κωμωδία, με έργα χωρισμένα σε ενότητες που αντιπροσωπεύουν διάφορες πτυχές της ζωής στη Γαλλία στις αρχές του 19ου αιώνα.
Μια από αυτές τις πτυχές που γοήτευσε τον Μπαλζάκ ήταν η σκοτεινή ζωή του εγκλήματος. Τον χειμώνα του 1828–29, ένας Γάλλος πρώην εγκληματίας και κατάδικος, που στη συνέχεια έγινε αστυνομικός διευθυντής της πρώτης υπηρεσίας εγκληματικών ερευνών της Γαλλίας, ονόματι Ευγένιος Φρανσουά Βιντόκ, δημοσίευσε τα εντυπωσιακά απομνημονεύματά του που εξιστορούσαν τα εγκληματικά του κατορθώματα. Ο Μπαλζάκ συνάντησε τον Βιντόκ τον Απρίλιο του 1834 και από αυτόν εμπνεύστηκε τον μυθιστορηματικό χαρακτήρα Βωτρέν που σχεδίαζε για ένα επόμενο μυθιστόρημα.
Μεταφράσεις στα ελληνικά
Μερικές από τις μεταφράσεις του μυθιστορήματος στα ελληνικά
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες