cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιχαήλο Ράσιτς
Βιογραφία
Υπασπιστής του βασιλιά παρέμεινε μέχρι τον Αύγουστο του 1893 όταν διορίστηκε στρατάρχης των ανακτόρων και παρέμεινε σε αυτή τη θέση σχεδόν επτά χρόνια μέχρι τον Φεβρουάριο του 1900 όταν και διορίστηκε διοικητής του συντάγματος πυροβολικού Μοράβα. Από τον Απρίλιο 1902 έως το 1905 ήταν διοικητής της Σουμανδίας. Το ίδιο διάστημα ήταν επιθεωρητής πυροβολικού του υπουργείου κι επίτροπος των συνοριακών διαφορών με την Τουρκία. Μετά από μια μακρά επίσημη επίσκεψη στη Γαλλία τον Φεβρουάριο του 1911 αποστρατεύτηκε κατόπιν αιτήσεώς του.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ βαλκανικού πολέμου γύρισε στην ενεργό υπηρεσία και διορίστηκε διοικητής του τμήματος του Δούναβη. Στις 20 Οκτωβρίου 1912 αποστρατεύτηκε και πάλι με το βαθμό του στρατηγού. Έπειτα ανακαλείτε στην ενεργό δράση ως διοικητής τμήματος στους πολέμους του 1912 και 1913. Μετά την ολοκλήρωση του πολέμου διορίστηκε διοικητής των στρατιωτικών σχολών και πρόεδρος του στρατιωτικού δικαστηρίου. Σε αυτές τις θέσεις παρέμεινε μέχρι την κήρυξη του πολέμου της Αυστροουγγαρίας στη Σερβία όταν και διορίστηκε διοικητής στο μέτωπο. Με τη μονάδα του διατάχθηκε να υποχωρήση και έφτασε μέσω Αλβανίας στην Κέρκυρα τον Ιανουάριο του 1916. Στην Κέρκυρα διορίστηκε διοικητής της μονάδας Τιμόσκε. Εκπρόσωπος της ανώτατης διοίκησης του Σερβικού στρατού και της ανώτατης διοίκησης του γαλλικού στρατού διορίσθηκε τον Φεβρουάριο του 1916.
Τον Ιούνιο του 1917 λόγω των οργανωτικών αλλαγών στο γαλλικό στρατό διορίστηκε σε νέα θέση, επικεφαλής της σερβικής στρατιωτικής αποστολής στη Γαλλία. Με την ιδιότητα αυτή ήταν ο εκπρόσωπος του σερβικού στρατού στους τους άλλους συμμάχους. Κατά το δεύτερο εξάμηνο του 1917 ως μέλος της αποστολής πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες με το έργο της ανάδευσης και τη συλλογή εθελοντών. Σε αυτή τη θέση ήταν μέχρι τον Φεβρουάριο του 1918 όταν επέστρεψε στη Γαλλία ως επικεφαλής της στρατιωτικής αποστολής.
Στην κυβέρνηση του Νίκολα Πάσιτς διορίστηκε Υπουργός του πολέμου στις 24 Ιουνίου 1918 μια θέση που παρέμεινε μέχρι το 30 Μάρτιο του 1919 σε τρεις διαφορετικές κυβερνήσεις όταν και παραιτήθηκε.
Πέθανε στο σπίτι της οικογένειάς του 17 Φεβρουάριου 1932 και θάφτηκε στο νέο κοιμητήριο.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Υπουργοί άμυνας της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί άμυνας της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Σέρβοι πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Σερβοτουρκικός πόλεμος 1876-1878
Φοιτητικό Επαναστατικό Διευθυντήριο
Ιστορικό
Το «Φ.Ε.Δ» ιδρύθηκε το 1954 ως μια Καθολική φοιτητική ομάδα που ήταν αντίθετη με τον Κουβανό δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα, ορίζοντας τις αρχές της ως πολιτική ελευθερία, οικονομική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη. Για μια φοιτητική ομάδα, το «Φ.Ε.Δ» έκανε στρατιωτικές συνεισφορές στην κουβανική επανάσταση εστιάζοντας σε στοχευμένα σχέδια. Το 1957, η ομάδα συντόνισε μια επίθεση στο Προεδρικό Μέγαρο του Μπατίστα που διοργανώθηκε από τον αρχηγό της «Φ.Ε.Δ» Χοσέ Αντόνιο Ετσεβαρία, ο οποίος πέθανε την ίδια μέρα σε ένα σχετικό περιστατικό, και το άνοιγμα ενός δεύτερου μέτωπου στα Όρη Έσκαμπραϊ, το οποίο αναλήφθηκε από Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Ο θάνατος του Ετσεβαρία και άλλων ηγετών οδήγησε στην εικονική κατάρρευση της ομάδας και η εναπομένουσα ιδιότητα μέλους της εντάχθηκε σε μεγάλο βαθμό στο μέτωπο Έσκαμπραϊ υπό την ηγεσία του Κινήματος της 26ης Ιουλίου. Μετά το θάνατο του Ετσεβαρία, η ηγεσία πέρασε στους Φαουρέ Τσόμον και Ρολάντο Κουμπέλα Σεκάντες στο αστικό υπόστρωμα και την εξέγερση των βουνών Έσκαμπραϊ, αντίστοιχα.
Τον Φεβρουάριο του 1960 μια ομάδα του πρόσφατα μεταρρυθμισμένου «Φ.Ε.Δ» στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας και εξακολουθούσε να αντιτίθεται στον κομμουνισμό, αντιτάχθηκε δημοσίως στην επίσκεψη του σοβιετικού διπλωμάτη Αναστάς Μικογιάν, με αποτέλεσμα την απομάκρυνσή τους από το πανεπιστήμιο. Αργότερα εκείνο το έτος η ομάδα μετέφερε την έδρα της στο Μαϊάμι. Εκεί η ομάδα ανέπτυξε συνδέσεις με την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών. Στις 24 Αυγούστου 1962, η «Φ.Ε.Δ» πραγματοποίησε επίθεση στην Κούβα, με δύο ταχύπλοα να πυροβολούν περίπου εξήντα βολές 20 χιλιοστών στο προάστιο της Αβάνας του Μιραμάρε, καταστρέφοντας ένα παραθαλάσσιο ξενοδοχείο, Η επίθεση είχε προγραμματιστεί από το σταθμό της CIA στο Μαϊάμι, αν και το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών υποστήριξε ότι η προσπάθεια ήταν ανεξάρτητη από τις γνώσεις ή την υποστήριξη της κυβέρνησης των ΗΠΑ.
Στα μέσα του 1962, το «Φ.Ε.Δ» διαβίβασε πρώιμες αναφορές πυραύλων που σταθμεύαν στην Κούβα στις συνδέσεις της CIA, λίγο πριν επιβεβαιωθεί η παρουσία πυραύλων από αεροφωτογραφίες και την επακόλουθη κρίση πυραύλων της Κούβας τον Οκτώβριο του 1962. Στη συνέχεια, το «Φ.Ε.Δ» ισχυρίστηκε ορισμένοι πύραυλοι είχαν κρυφτεί σε σπηλιές, ένας ισχυρισμός που η CIA δεν επιβεβαίωσε. Η ομάδα εξέφρασε την απογοήτευσή της για το ότι η κρίση των πυραύλων επιλύθηκε χωρίς την ανατροπή του Φιντέλ Κάστρο.
Τον Αύγουστο του 1963 το «Φ.Ε.Δ» είχε αρκετές σημαντικές επαφές με τον Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ ο οποίος είχε πλησιάσει ένα μέλος, τον Κάρλος Μπρίνγκουερ, και προσποιήθηκε ότι ήταν συμπαθητικός με τους στόχους του «Φ.Ε.Δ». Όταν τα μέλη του «Φ.Ε.Δ» τον είδαν αργότερα να μοιράζει φυλλάδια υπέρ του Κάστρο, η αντιπαράθεση τους έγινε φυσική και οδήγησε στη σύλληψη του Όσβαλντ. Η Επιτροπή Γουώρεν ερμήνευσε αυτές τις επαφές ως μια επιτυχημένη προσπάθεια του Όσβαλντ να προσελκύσει την προσοχή τους ως αριστερός ακτιβιστής. Ο συγγραφέας Τζέραλντ Πόσνερ, από την άλλη πλευρά, πιστεύει ότι η παρενόχληση της «Φ.Ε.Δ» στον Όσβαλντ βοήθησε στο να προκαλέσει την δολοφονία του Κένεντι. Αργότερα τον ίδιο μήνα, ο Όσβαλντ συμμετείχε σε μια τοπική ραδιοφωνική συζήτηση με μέλη της «Φ.Ε.Δ».
Την επομένη της δολοφονίας του Τζον Φ. Κένεντυ το «Φ.Ε.Δ», αψηφώντας εντολές από τον Ιωαννίδη για αναμονή οδηγιών, ξεκίνησε μια δημόσια εκστρατεία που ισχυριζόταν ότι ο Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ ενεργούσε εξ ονόματος της κουβανικής κυβέρνησης. Τα μέλη κοινοποίησαν τις αξιώσεις τους στον Πολ Μπέθελ, πρώην υπάλληλο της CIA που δραστηριοποιούνταν στην πολιτική εξορίας της Κούβας. Στις 23 Νοεμβρίου δημοσίευσε ένα ενημερωτικό δελτίο επτά σελίδων για τον Όσβαλντ, καθώς και μια ειδική έκδοση του μηνιαίου δελτίου του «Φ.Ε.Δ», ένα που έφερε τον τίτλο «Οι υποτιθέμενοι δολοφόνοι» πάνω από τις φωτογραφίες του Όσβαλντ και του Φιντέλ Κάστρο. Η ομάδα διεξήγαγε μια συνέντευξη Τύπου όπου χρησιμοποιήσε ακριβείς πληροφορίες για τον Όσβαλντ, καθώς και τον ισχυρισμό, που δεν τεκμηριώθηκε ποτέ, ότι είχε ζήσει στη κατοικία του Σοβιετικού υπουργού Εξωτερικών στη Μόσχα για δύο μήνες. Τα μέλη του «Φ.Ε.Δ» αργότερα δήλωσαν ότι ο στόχος ήταν να δημιουργηθεί δημόσια πίεση για επίθεση των ΗΠΑ στην Κούβα.
Η CIA άρχισε να μειώνει την υποστήριξή της στο «Φ.Ε.Δ» στα τέλη του 1962 και έληξε την υποστήριξή της τον Δεκέμβριο του 1966 όταν χαρακτήρισε την ομάδα ως ανενεργή. Τα μεσοδιάστημα, τα μέλη του «Φ.Ε.Δ» είχαν υποστηρίξει τη CIA με εκδοτικά και ραδιοφωνικά της προγράμματα και στέλνοντας εκπροσώπους της σε διεθνή συνέδρια φοιτητών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοκουβανικές σχέσεις Κατηγορία:Φοιτητικά και μαθητικά κινήματα
Γιουσού Ν’ Ντουρ
Ο Γιoυσού Ν’ Ντουρ (Youssou Madjiguène N'Dour, 1 Οκτωβρίου 1959) είναι Σενεγαλέζος τραγουδιστής της μουσικής world, ο οποίος είναι κυρίως γνωστός για την ανάμιξη των παραδοσιακών Σενεγαλέζικων μουσικών τεχνικών με Κουβανέζικες και τζαζ επιρροές.
Βιογραφία
Ο Ν’ Ντουρ γεννήθηκε στο Ντακάρ. Η μητέρα του ήταν μία γκριότ – παραδοσιακή Σενεγαλέζα μουσικός - και του έμαθε τα βασικά της τοπικής μουσικής, συμπεριλαμβανομένων των τάσσο (ένα είδος ραπ) και μπακού (παραδοσιακός ύμνος). Ο Γιουσού ξεκίνησε να τραγουδά σε θεατρικές ομάδες και σε χορωδίες παραδοσιακής μουσικής στην ηλικία των 12. Στα 15 μπήκε στο Σενεγαλέζικο συγκρότημα Super Diamono, και έκανε περιοδεία στη Δυτική Αφρική. Τον επόμενο χρόνο, το 1976, ξεκίνησε την μουσική του καριέρρα με το συγκρότημα Star Band No. 1, και το 1977 έφτιαξε το δικό του συγκρότημα, τους Étoile de Dakar, που το 1981 το μετονόμασε σε Super Étoile de Dakar. Οι Super Étoile de Dakar περιόδευσαν το 1984 στην Ευρώπη, παίζοντας μια μοντέρνα μορφή mbalax (ένας παραδοσιακός Σενεγαλέζικος ρυθμός). Το συγκρότημα πρωτοεμφανίστηκε το 1985 και στην Βόρεια Αμερική.
Μετά την ηχογράφηση των τραγουδιών Immigrés και Nelson Mandela, ο Ν’ Ντουρ κέρδισε την προσοχή του Βρετανού τραγουδιστή και τραγουδοποιού της ροκ, Πήτερ Γκάμπριελ. Έπαιξε στο επιτυχημένο άλμπουμ του Γκάμπριελ, So (1986) και το 1987 στην περιοδεία του, σε Ηνωμένες Πολιτείες, Ιαπωνία, και Ευρώπη. Τραγούδησε επίσης στο Graceland (1986), το ιδιαίτερα επιτυχημένο άλμπουμ του αμερικανού τραγουδιστή και τον τραγουδοποιού Πωλ Σάιμον, και το 1988 έπαιξε στη συναυλία γενεθλίων του Νέλσον Μαντέλα που έγινε στο Λονδίνο. Το 1989 ο Ν’ Ντουρ έκανε μια περιοδεία υπέρ της Διεθνούς Αμνηστίας, μιας οργάνωσης ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Τον Οκτώβριο του 2020, ο Youssou N'Dour εντάχθηκε στην περίφημη Βασιλική Σουηδική Ακαδημία, σύμφωνα με το ίδρυμα.
Ουαγκαντουγκού
thumb|right|Τζαμί στην Ουαγκαντουγκού Η Ουαγκαντουγκού (αγγλικά: Ouagadougou) είναι η πρωτεύουσα της αφρικανικής χώρας Μπουρκίνα Φάσο. Είναι γνωστή στους κινηματογραφόφιλους, καθώς εκεί διεξάγεται κάθε δύο χρόνια το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ FESPACO.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μπουρκίνα Φάσο Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής
Έλληνες στην Ιταλία
μικρογραφία|Περιοχές με ομιλητές Γκρίκο στο Σαλέντο και την ΚαλαβρίαΗ Ελληνική παρουσία στην Ιταλία ξεκινά με την μετανάστευση της ελληνικής διασποράς τον 8ο αιώνα π.Χ. και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Υπάρχει μια γλωσσική μειονότητα, γνωστή ως λαός Γκρίκο (Γρίκοι ή Γραίκοι), ο οποίος κατοικεί στην περιοχή της Καλαβρίας, της Νότιας Ιταλίας και της Απουλίας - μειονότητα που μιλά μια ιδιαίτερη διάλεκτο της ελληνικής γλώσσας. Πιστεύεται ότι είναι υπολείμματα των αρχαίων και των μεσαιωνικών ελληνικών κοινοτήτων, οι οποίες ζούσαν επί αιώνες στη Νότια Ιταλία. Παράλληλα με αυτή τη μειονότητα, μια μικρότερη ομάδα πιο πρόσφατων Ελλήνων μεταναστών κατοικεί στην Ιταλία και σχηματίζει μια ομογενή κοινότητα στη χώρα. Σήμερα πολλοί Έλληνες της Νότιας Ιταλίας έχουν υιοθετήσει τα ιταλικά έθιμα και τον ιταλικό πολιτισμό.
Αρχαία εποχή
αριστερά|μικρογραφία|Ελληνικές αποικίες τον 6ο αι. π.Χ. Τον 8ο και τον 7ο αιώνα π.Χ., για ποικίλους λόγους, μεταξύ των οποίων η δημογραφική κρίση (ο λιμός, ο υπερπληθυσμός, η κλιματική αλλαγή κλπ), η αναζήτηση νέων εμπορικών αγορών και λιμανιών και η απέλαση από την πατρίδα τους, οι Έλληνες ξεκίνησαν μια μεγάλη αποικιοποίηση, συμπεριλαμβανομένης της νότιας Ιταλίας.
Την ίδια περίοδο, οι ελληνικές αποικίες εγκαταστάθηκαν σε παραθαλάσσια μέρη όπως η ανατολική ακτή της Μαύρης Θάλασσας και η Μασσαλία της Γαλλίας. Συμπεριλάμβαναν εγκατάσταση στη Σικελία και στο νότιο μέρος της ιταλικής χερσονήσου. Οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν τη Σικελία και το νότιο κομμάτι της Ιταλίας Magna Graecia («Μεγάλη Ελλάδα»), εφόσον κατοικούνταν σε αρκετά υψηλό βαθμό από Έλληνες. Οι αρχαίοι γεωγράφοι διέφεραν στην άποψή τους εάν ο όρος Magna Grecia συμπεριλάμβανε τη Σικελία ή μόνο την Απουλία και την Καλαβρία - ο Στράβωνας ήταν η πιο εξέχουσα προσωπικότητα τέτοιων ορισμών.
Σύγχρονη Ιταλία
Παρόλο που οι περισσότεροι Έλληνες κάτοικοι της Νότιας Ιταλίας έγιναν πλήρεις Ιταλοί πολίτες κατά τον Μεσαίωνα (όπως έχει καταγραφεί τον 4ο αιώνα π.Χ.), στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού και γλώσσας παρέμειναν και επέζησαν μέχρι τη νεότερη εποχή. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα μεταναστευτικά κύματα ανάμεσα στη Νότια Ιταλία και την ηπειρωτική Ελλάδα δεν σταμάτησαν ποτέ να υπάρχουν.
Για παράδειγμα, οι Έλληνες επανεγκαταστάθηκαν στην περιοχή τον 16ο και 17ο αιώνα. Αυτό συνέβη ως αντίδραση στην κατάκτηση της Πελοποννήσου από τους Οθωμανούς Τούρκους. Ιδιαίτερα μετά την πτώση της Κορώνειας (1534), μεγάλοι αριθμοί Ελλήνων και Αλβανών αναζήτησαν καταφύγιο στις περιοχές της Καλαβρίας, του Σαλέντο και της Σικελίας. Οι Έλληνες της Κορώνειας ανήκαν στους ευγενείς και έφεραν μαζί τους την περιουσία τους. Έλαβαν ιδιαίτερα προνόμια και τους δόθηκαν φορολογικές απαλλαγές. Ένα άλλο κομμάτι των Ελλήνων που μετακόμισαν στην Ιταλία ήρθε από την περιοχή της Μάνης. Οι Μανιάτες ήταν γνωστοί για τις στρατιωτικές παραδόσεις τους και για τις αιματηρές βεντέτες τους (ένα μέρος από αυτούς τους Έλληνες μετακόμισαν στην Κορσική). Αυτά τα μεταναστευτικά κινήματα ενδυνάμωσαν τον ιταλικό νότο με ένα πολιτισμικά ζωντανό και στρατιωτικά ικανό στοιχείο.
Κοινότητα Γκρίκο
Οι κοινότητα Γκρίκο είναι μια πληθυσμιακή ομάδα της Ιταλίας με καθαρά ελληνική καταγωγή, η οποία υφίσταται ακόμα και σήμερα στις ιταλικές περιοχές της Καλαβρίας και της Απουλίας. Οι άνθρωποι Γκρίκο μιλούσαν τη γλώσσα Γκρίκο, μια διάλεκτο της ελληνικής γλώσσας που συνδυάζει τα αρχαία δωρικά και βυζαντινο-ελληνικά στοιχεία. Μερικοί πιστεύουν ότι η καταγωγή της γλώσσας Γκρίκο ίσως ανιχνεύεται στις αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας. Οι Έλληνες ήταν το κυρίαρχο πληθυσμιακό στοιχείο σε μερικές περιοχές της νότιας Ιταλίας, ιδιαίτερα στην Καλαβρία, το Σαλέντο και σε μέρη της Λουκανίας και της Σικελίας μέχρι τον 12ο αιώνα. Κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, η γλώσσα Γκρίκο έχει επηρεαστεί αρκετά από την Καθολική Εκκλησία και τον λατινικό πολιτισμό. Ως αποτέλεσμα, η γλώσσα Γκρίκο έχει αφομοιωθεί αρκετά με τον ιταλικό πολιτισμό και έχει περιορισμένη χρήση καθώς πολλοί από τους ομιλητές αυτής της γλώσσας έχουν απορροφηθεί στο ιταλικό στοιχείο. Η γλώσσα Γκρίκο απειλείται σοβαρά εξαιτίας της μετατόπισης της γλώσσας προς την ιταλική γλώσσα και την ολοένα αυξανόμενη μετανάστευση προς τις πόλεις κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Η κοινότητα Γκρίκο εκτιμάται σήμερα ότι περιλαμβάνει 60,000 μέλη.
Μετανάστες
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων μετανάστευσαν σε χώρες του εξωτερικού, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και την Αυστραλία. Ένας μικρότερος αριθμός μεταναστών από την Ελλάδα εισήχθη στο εσωτερικό της Ιταλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σήμερα η ελληνική διασπορά αποτελείται από περίπου 30,000 ανθρώπους, η πλειοψηφία των οποίων είναι εγκατεστημένοι στη Ρώμη και την Κεντρική Ιταλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες της Ιταλίας Κατηγορία:Ελληνοϊταλικές σχέσεις
Ολυμπιακός Βοστόνης
Ο Ολυμπιακός Βοστόνης (Boston Olympiakos F.C.) είναι ελληνοαμερικανικός ερασιτεχνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη συνοικία "Roxbury" της Βοστόνης. Ιδρύθηκε το 1990 από το Νικ Ψευδοοικονόμου ως "Μπόστον Γιουνάιτεντ" (Boston United FC) και αγωνίζεται στην 1η κατηγορία του πρωταθλήματος Μασαχουσέτης (Massachusetts Adult State Soccer League - MSSL). Ως υπόδειγμα έχει τον Ολυμπιακό Πειραιά από την Ελλάδα, με τον οποίο έχει το ίδιο έμβλημα (τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο) και χρώματα (ερυθρόλευκα). Αγωνίζεται στο Madison Park Stadium του Roxbury. Έχει κατακτήσει δυο φορές το Ερασιτεχνικό Κύπελλο ΗΠΑ (USASA National Amateur Cup), το 2007 και το 2010.
Ιστορικό
Υπό την καθοδήγηση του Ψευδοοικονόμου η ομάδα πέτυχε το ανεπανάληπτο ρεκόρ: 460 νίκες, 95 ισοπαλίες, 83 ήττες, γι'αυτό έχει αναδειχθεί ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιρικούς παράγοντες-μάνατζερ της Μασαχουσέτης. Έχει αναδείξει τον Ολυμπιακό σε μια από τις κορυφαίες ομάδες του Νιου Ίνγκλαντ, των ΒΑ πολιτειών των ΗΠΑ. Το όνειρό του είναι κάποτε η ομάδα του να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό Πειραιά.
Αγωνιστική παρουσία
Ο Ολυμπιακός Βοστόνης έχει κατακτήσει πρωταθλήματα και κύπελλα Μασσαχουσέτης αλλά οι σημαντικότερες επιτυχίες του ήρθαν το 2007 και το 2010, όταν κατέκτησε το Κύπελλο Ερασιτεχνών ΗΠΑ. Πολύ σημαντική επιτυχία επίσης ήταν η πρόκρισή του το 2008 στην προημιτελική φάση του Κυπέλλου Νάσιοναλ ΗΠΑ (USASA National Open Cup).
Ποδοσφαιριστές - Προπονητές
Εκτός από τον πρόεδρο-κόουτς Νικ Ψευδοοικονόμου, σημαντικό ρόλο στην προαγωγή του συλλόγου έχουν παίξει άλλα δύο άτομα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Η.Π.Α. Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Η.Π.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες ΗΠΑ
Φρειδερίκη της Έσσης-Ντάρμστατ
Η Φρειδερίκη (γερμ. Friederike, 20 Αυγούστου 1752 - 22 Μαΐου 1782) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Έσσης-Ντάρμστατ και με τον γάμο της έγινε Μεγάλη Δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Βιογραφία
Η Φρειδερίκη Καρολίνα Λουίζα γεννήθηκε στο Ντάρμστατ και ήταν η πρώτη κόρη του Γεωργίου Γουλιέλμου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Μαρίας Λουίζας Αλβερτίνας, κόρης του Χριστιανού Καρόλου Ράινχαρτ, Κόμη του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ-Φάλκενμπουργκ.
Από τις κόρες της, η δεύτερη παντρεύτηκε τον Βασιλιά της Πρωσίας και η τρίτη (στον 2ο γάμο της) τον βασιλιά του Αννοβέρου. Η Φρειδερίκη και ο σύζυγός της Κάρολος ζούσαν στο Αννόβερο, όπου εκείνος ήταν διοικητής της φρουράς του ανακτόρου. Η Φρειδερίκη απεβίωσε από επιπλοκές της γέννας, 3 ημέρες μετά τη γέννηση του 10ου παιδιού της στο Αννόβερο, σε ηλικία 30 ετών. Το νεογνό έζησε μία ημέρα. Τάφηκε στη δουκική κρύπτη του Ναού του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στο Μίροβ. Έπειτα ο σύζυγός της νυμφεύτηκε την αδελφή της Καρλόττα το 1784. Το 1794 αυτός έγινε Δούκας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς ως Κάρολος Β΄ και το 1815 το Συνέδριο της Βιέννης τον αναβάθμισε σε Μεγάλο Δούκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Τζελάλ Μπαγιάρ
Ο Τζελάλ Μπαγιάρ (16 Μαΐου 1883 - 22 Αυγούστου 1986) υπήρξε Τούρκος πολιτικός, Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας.
Υπουργικά καθήκοντα
Το 1924 εγκατέλειψε την θέση του Υπουργού και ανέλαβε γενικός διευθυντής της τουρκικής τράπεζας επιχειρήσεων «Ις Μπανκασί». Το 1932 ανέλαβε ξανά το Υπουργείο Οικονομίας επί κυβερνήσεως ίδιου πρωθυπουργού. Το 1937 διαδέχθηκε τον Ινονού ως αναπληρωτής πρωθυπουργός και αργότερα ως οριστικός. Το 1938, μετά τον θάνατο του Κεμάλ Ατατούρκ ο Ινονού ανέλαβε Πρόεδρος Δημοκρατίας και ο Μπαγιάρ ανέλαβε τον σχηματισμό νέας Κυβέρνησης με την οποία και κυβέρνησε την Χώρα μέχρι το 1939. Από τότε διατήρησε μόνο την βουλευτική του ιδιότητα μέχρι το 1945, οπότε και τέθηκε επικεφαλής τεσσάρων βουλευτών που υπέγραψαν δήλωση η οποία και υπήρξε η απαρχή της δημοκρατικής κίνησης από την οποία και οδηγήθηκε η Χώρα στις εκλογές, στις 14 Μαΐου του 1950.
Δημιουργία του «Δημοκρατικού Κόμματος»
Η αντίθεση στη μέσα στο ΡΛΚ εμφανίστηκε κατά την ψήφιση του «Νόμου για τον Προϋπολογισμό του 1945». Οι Μπαγιάρ, Μεντερές, Κιοπρολού, Κοραλτάν και Σαζάκ καταψήφισαν το νομοσχέδιο. Οι διαφωνίες μέσα στο κόμμα έγιναν πιο εμφανείς στις 7 Ιουνίου 1945, όταν οι τέσσερεις πρώτοι υπέβαλαν πρόταση στην προεδρία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος ζητώντας «τροπολογίες στο καταστατικό και σε ορισμένους νόμους». Το ψήφισμα γνωστό ως «Πρόταση 4 υπογραφών» απαιτούσε πολιτική φιλελευθεροποίηση στη χώρα και στο κόμμα, αλλά απορρίφθηκε κατηγορηματικά από τα μέλη του Κεντρικού Συμβουλίου του ΡΛΚ.
Στις 21 Σεπτεμβρίου 1945, το Συμβούλιο του ΡΛΚ ομόφωνα απεφάσισε την έξωση αρχικά των Μεντερές και Κιοπρολού από το κόμμα και κατόπιν και τον Κοραλτάν. Ο Μπαγιάρ παραιτήθηκε από βουλευτής τον Σεπτέμβριο του 1945 και από μέλος του κόμματος τον Δεκέμβριο του 1945. Στις 7 Ιανουαρίου 1946, οι τέσσερις ίδρυσαν το Δημοκρατικό Κόμμα (DP) και ο Μπαγιάρ εξελέγη αρχηγός. Το κομματικό πρόγραμμα περιείχε για την οικονομική πολιτική, τον πολιτικό εκδημοκρατισμό, τη μείωση της δύναμης της γραφειοκρατίας και την ενθάρρυνση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας διατηρώντας ωστόσο αρχή του κρατισμού.
Στις εκλογές του 1950 το Δημοκρατικό Κόμμα υπερίσχυσε με συντριπτική πλειοψηφία και ο Τζελάλ Μπαγιάρ εκλέχθηκε Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας αναθέτοντας την Πρωθυπουργία στον Αντνάν Μεντερές. Την θέση του Προέδρου Δημοκρατίας διατήρησε μέχρι το 1960. Καταδικάστηκε σε θάνατο το 1961, αλλά η ποινή του μετατράπηκε εξαιτίας της ηλικίας του. Αφέθηκε ελεύθερος με τη γενική αμνηστία του 1966. Πέθανε στην Κωνσταντινούπολη, σε ηλικία 103 ετών, το 1986.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Τουρκικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τουρκίας Κατηγορία:Τούρκοι βουλευτές Κατηγορία:Υπουργοί της Τουρκίας
430 π.Χ.
Θανατοι
Περικλής
Κατηγορία:Έτη
Περεμέτς
Το Περεμέτς (пәрәмәч / pərəməç / pärämäç, μπασκιρικά: бәрәмес, μεταγραφή beremes; перемяч) είναι μια ατομικού μεγέθους τηγανισμένη κρεατόπιτα ζύμης στις κουζίνες των Τατάρων του Βόλγα και των Μπασκίρ. Είναι φτιαγμένο από άζυμο ζυμάρι ή ζυμάρι με προζύμι και συνήθως γεμίζεται με αλεσμένο κρέας και ψιλοκομμένο κρεμμύδι. Αρχικά, το ψιλοκομμένο προ-μαγειρεμένο κρέας χρησιμοποιήθηκε ως γέμισμα, αλλά αργότερα το νωπό κρέας κρέας έγινε πιο κοινό. Εναλλακτικά, το περεμέτς μπορεί να γεμίσει με πατάτα ή κουάρκ.
Το Περεμέτς διαμορφώνεται συνήθως σε μια επίπεδη σφαίρα με ένα κυκλικό "παράθυρο" στη μέση. Σε αντίθεση με τα ντόνατ, η τρύπα δεν περνά καθόλου, αλλά γίνεται μόνο στην κορυφή, έτσι ώστε η γέμιση να είναι ορατή στη μέση. Το σχήμα είναι επομένως κάπως παρόμοιο με το ρωσικό βατρούσκα. Ωστόσο, το νοικοκυρεμένη ζύμωμα γύρω από την τρύπα δίνει στο κλασσικό περεμέτς το ιδιαίτερο σχήμα του.
Το περεμέτς σερβίρεται παραδοσιακά με ζωμό, κατίκ (γιαούρτι) ή αϊράνι.
Σήμερα, η γεμισμένη με κρέας έκδοση είναι δημοφιλής σε ολόκληρη τη Ρωσία και σε άλλες μετασοβιετικές χώρες όπου συνήθως αναφέρεται ως μπελιάς (беляш, πληθυντικός беляши, belyashi). Αυτή η λέξη εμφανίστηκε στα ρωσικά στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και πιθανότατα προέρχεται από μια άλλη λέξη της ταταρικής γλώσσας, την bəleş, η οποία δηλώνει μια ψημένη πίτα πλήρους μεγέθους με κρέας και γέμιση πατάτας. Οι σύγχρονες παραλλαγές του μπελιάσι μπορούν επίσης να παρασκευαστούν χωρίς μια τρύπα στην κορυφή. Μαζί με το πιρόζκι και το τσιμπουρέκι, το μπελιάσι είναι κοινό φαγητό δρόμου στην περιοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σνακ Κατηγορία:Φαγητό δρόμου Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το κρέας
Μάγια Κομορόφσκα
Η Μάρια Γιανίνα Κομορόφσκα-Τισκιέβιτς (πολωνικά: Maria Janina Komorowska-Tyszkiewicz), γνωστή ως Μάγια Κομορόφσκα (Maja Komorowska), (23 Δεκεμβρίου 1937, Βαρσοβία) είναι Πολωνή ηθοποιός θεάτρου και κινηματογράφου. Τα έτη 1961-1968 ήταν ηθοποιός του Θεάτρου των 13 Σειρών και του Εργαστηριακού Θεάτρου στο Βρότσουαφ και από το 1972, ηθοποιός του Σύγχρονου Θεάτρου στη Βαρσοβία. Κέρδισε δύο φορές τα βραβεία κύριας ερμηνείας στις Συναντήσεις Θεάτρου Κάλις (1972, 1990), δύο φορές έλαβε το Βραβείο Πρωταγωνιστικού Γυναικείου Ρόλου στο Πολωνικό Φεστιβάλ Ταινιών μεγάλου μήκους για τους ρόλους της στις ταινίες Bilans kwartalny (1975) και Cwał (1996). Τα έτη 1991–2016 ήταν καθηγήτρια καλών τεχνών Εθνική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης «Αλεξάντερ Ζελβερόβιτς» της Βαρσοβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Δίδυμα πρόσωπα Κατηγορία:Απόφοιτοι της Εθνικής Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης «Αλεξάντερ Ζελβερόβιτς» της Βαρσοβίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
429 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
Απολλώνιος ο Τυανέας
right|thumb|Απολλώνιος ο Τυανεύς, χαρακτική ρωμαϊκού χάλκινου μεταλλίου του 4ου αιώνα, [[Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας ]] Ο Απολλώνιος ο Τυανέας (15-98) ήταν Έλληνας νεοπυθαγόρειος φιλόσοφος από τα Τύανα της ρωμαϊκής επαρχίας της Καππαδοκίας στη Μικρά Ασία.
Βιογραφία
Ο Απολλώνιος γεννήθηκε σε μία σεβαστή και πλούσια ελληνική οικογένεια. Ο κύριος βιογράφος του, Φιλόστρατος ο Πρεσβύτερος (περίπου 170 - περίπου 247), τον τοποθετεί γύρω στο 3 π.Χ. - περίπου 97. Ωστόσο, ο Ρωμαίος ιστορικός Δίων Κάσσιος (περίπου 155 - περίπου 235) γράφει ότι ο Απολλώνιος ήταν στα 40 ή 50 του στη δεκαετία του 90, στοιχείο με βάση το οποίο η μελετήτρια, Maria Dzielska, εκτιμά ως έτος γέννησης του περίπου το 40.
Έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στα Τύανα. Σε ηλικία 14 ετών μετέβη στην Ταρσό της Κιλικίας και μετά από δύο χρόνια στις Αιγές της Κιλικίας. Σε ηλικία περίπου 20 ετών ξεκίνησε την πενταετή σιγή των Πυθαγορείων και σε ηλικία 25 ή 26 ετών έφθασε στην Αντιόχεια. Υπήρξε θερμός οπαδός της πυθαγόρειας φιλοσοφίας, την οποία όχι απλώς μελέτησε με δάσκαλο τον Εύξενο της Ηράκλειας, αλλά και δεν έπαψε ποτέ να ακολουθεί τις αρχές της σε όλη τη διάρκεια της μακρόχρονης ζωής του. Θεωρείται αινιγματική φυσιογνωμία, καθώς παραδίδεται από τον βιογράφο του, Φιλόστρατο, ότι έκανε θαύματα και προφητείες.
Γύρω στο 62 ή 63 αποφάσισε να μεταβεί στη Ρώμη, παρόλο που ο Νέρων αντιπαθούσε τους φιλόσοφους. Πέθανε στο Ποτσουόλι το 98.
Ως ρήτορας και φιλόσοφος που έζησε περίπου την εποχή του Ιησού Χριστού, συγκρίθηκε με τον Ιησού από τους Χριστιανούς τον 4ο αιώνα και από άλλους συγγραφείς στη σύγχρονη εποχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Νηλέας
Με το όνομα Νηλέας (δεν πρέπει να συγχέεται με τον Νηρέα) αναφέρονται τα παρακάτω δύο πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:
1. Υιος της Τυρούς και του θεού Ποσειδώνα. Ο Νηλέας ήταν δίδυμος αδελφός του Πελία και ετεροθαλής αδελφός του Αίσονα (γιου του Κρηθέα και της Τυρούς), του Φέρητα και του Αμυθάονα. Ο Νηλέας και ο Πελίας εγκαταλείφθηκαν από τη μητέρα τους σε βρεφική ηλικία και ανατράφηκαν από μια φοράδα που την είχε στείλει ο Ποσειδώνας και αργότερα από ένα βοσκό. Στη συνέχεια, όταν μεγάλωσαν, αναγνωρίσθηκαν από τη μητέρα τους και κατεδίωξαν τη μητριά τους, τη Σιδηρώ. Κατόπιν, φιλονίκησαν για τη βασιλεία. Ο Πελίας έδιωξε τον Νηλέα, όπως και τον Αίσονα, και έγινε βασιλιάς στην Ιωλκό της Θεσσαλίας. Ο Νηλέας κατέφυγε στη Μεσσηνία, όπου και ίδρυσε την Πύλο. Εκεί πήρε ως σύζυγό του τη Χλωρίδα, κόρη του Αμφίονα. Μαζί απέκτησαν μία κόρη, την Πηρώ, και πολλούς γιούς, μεταξύ των οποίων και οι Ταύρος, Αστέριος, Πυλάων, Δηίμαχος, Ευρύβιος, Περικλύμενος, ο μετέπειτα σοφός βασιλιάς Νέστορας, κ.ά.
Το τέλος του Νηλέα επήλθε όταν ο Ηρακλής εξεστράτευσε εναντίον του με την αιτιολογία ότι ο Νηλέας αρνήθηκε να τον εξαγνίσει από τον φόνο του Ιφίτου. Τότε ο Νηλέας σκοτώθηκε μαζί με 11 από τους γιούς του ή, σύμφωνα με άλλη παράδοση, διασώθηκε και πέθανε από κάποια ασθένεια στην Κόρινθο όπου είχε καταφύγει, οπότε στη συνέχεια ενταφιάσθηκε εκεί. Οι απόγονοι του Νηλέα ονομάσθηκαν Νηλείδες. Οι Νηλείδες, διωγμένοι από τους Ηρακλείδες, σκορπίστηκαν σε διάφορους τόπους, σε μερικούς από τους οποίους και βασίλευσαν. Χρονικά κατατάσσονται στα τέλη του 12ου αι. π.Χ., αφού η μετακίνησή τους από την Πύλο προς την Αθήνα χρονολογείται το 1104 π.Χ..
2. Ο δεύτερος Νηλέας υπήρξε απόγονος του πρώτου, δηλαδή Νηλείδης, και γιος του βασιλιά των Αθηνών Κόδρου. Σύμφωνα με την παράδοση, ίδρυσε τη Μίλητο, όπου πήγε επικεφαλής Ιώνων αποίκων από την Αττική. Στους Ίωνες αυτούς προστέθηκαν Μεσσήνιοι, τους οποίους είχαν εκδιώξει οι Ηρακλείδες από τον τόπο τους.
Παραπομπές
Νηλεας Κατηγορία:Παιδιά του Ποσειδώνα Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Ομάδα Εναντίον του Φλερτ
Η Ομάδα είχε μια σειρά κανόνων που είχαν τη σημασία σοβαρών συμβουλών. Αυτοί οι κανόνες ήταν οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεμινισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Φεμινισμός πρώτου κύματος
Εμίλια
Η Εμίλια Γιαντσέβα Βάλεβα (Βουλγαρικά: Emilia Yancheva Valeva, Κυριλλικά: Емилия Янчева Вълева, 21 Μαρτίου 1982) γνωστή ως Εμίλια, είναι Βουλγάρα ποπ λαϊκή τραγουδίστρια. Είναι γνωστή στη χώρα της και έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής εννέα στούντιο άλμπουμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλγάρες τραγουδίστριες
Νικ Μένζα
Βιογραφία
Ο Μένζα γεννήθηκε στο Μόναχο το 1964. Ο πατέρας του, Ντον Μένζα, ήταν διάσημος μουσικός της τζαζ και αποτέλεσε μεγάλη επιρροή κατά την παιδική του ηλικία ώστε να ξεκινήσει να παίζει τύμπανα.
Παράλληλα, ο Μένζα συνεργάστηκε με τον κιθαρίστα των Megadeth, Μάρτι Φρίντμαν σε τρία προσωπικά του άλμπουμ, το Scenes (1992), το Introduction (1994) και το True Obsessions (1996). Το 1997, δημιούργησε τους Menza με τους οποίους κυκλοφόρησε το Life After Deth το 2002. Το 2004, του ζητήθηκε να επιστρέψει στους Megadeth, αλλά μερικές ημέρες αργότερα απολύθηκε και πάλι, δίνοντας τη θέση του στον Σον Ντρόβερ.
Νικόλαος Νταβέλης
Ο Νικόλαος Νταβέλης ήταν σπουδαίος οπλαρχηγός Μακεδονομάχος από τα Μεγάλα Λιβάδια Παιονίας της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικόλαος Νταβέλης του Δημητρίου γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αίωνα στα Μεγάλα Λιβάδια Παιονίας της περιφερειακής ενότητας Κιλκίς. Κατάγονταν από την οικογένεια των Νταβελαίων, μία από τις παλαιότερες των Λιβαδίων του Πάικου, με συμμετοχή στους εθνικούς αγώνες ήδη από την Επανάσταση του 1821 (ο οπλαρχηγός της επανάστασης του 1821, Νταβέλης που έδρασε στη Γευγελή, ήταν από την ίδια οικογένεια). Συγκρότησε ένοπλο σώμα του οποίου τέθηκε επικεφαλής. Συνεργάστηκε με τους συγχωριανούς του οπλαρχηγούς Στέργιο Ναούμ, Αναστάσιο Μπέλλη Κουλίνα και Νικόλαο Νέσιο. Συνεργάστηκε επίσης, με τον Κ. Γαρέφη σε πολλές επιχειρήσεις. Το 1906 στη Μάχη της Βάλια Σιάκα, μεταξύ Λιβαδίων και Όσσιανης (Αρχαγγέλου), συνελήφθη μαζί με άλλους Μακεδονομάχους από τις Οθωμανικές αρχές και φυλακίστηκε στο Επταπύργιο της Θεσσαλονίκης. Το 1908 με την επανάσταση των Νεοτούρκων χορηγήθηκε γενική αμνηστία και απελευθερώθηκε.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς
Τζον Μόρεσμπι
Ο Τζον Μόρεσμπι (John Moresby, 15 Μαρτίου 1830 - 12 Ιουλίου 1922) ήταν Βρετανός ναυτικός ανώτερος υπάλληλος που εξερεύνησε την ακτή της Νέας Γουινέας και ανακάλυψε την περιοχή του λιμένα Μόρεσμπι.
Ο Μόρεσμπι γεννήθηκε στο Αλερφόρντ της Αγγλίας και ήταν γιος του ναυάρχου Φέρφαξ Μόρεσμπι (Sir Fairfax Moresby). Προσχώρησε στο ναυτικό σε νεαρή ηλικία ως εθελοντής στο πλοίο H.M.S. Victor και αργότερα διορίστηκε στο HMS Basilisk με το οποίο διενέργησε υδρολογικές έρευνες γύρω από την ανατολική Νέα Γουινέα. Κατά τη διάρκεια της έρευνας για τη νότια ακτή ανακάλυψε το λιμάνι που ονόμασε Φέρφαξ από το όνομα του πατέρα του. Αργότερα γύρω από αυτό το λιμάνι δημιουργήθηκε το σημερινό Πορτ Μόρεσμπι. Ο Μόρεσμπι έψαχνε επίσης για μια συντομότερη θαλάσσια διαδρομή μεταξύ της Αυστραλίας και της Κίνας και στην ανατολική άκρη του νησιού ανακάλυψε τα στενά της Κίνας. Συνέχισε κατά μήκος της βορειοδυτικής ακτής μέχρι τον Περσικό Κόλπο Huon. Προήχθη αργότερα σε ναύαρχο και πέθανε στις 12 Ιουλίου του 1922 στο Fareham του Χαμσάιρ της Αγγλίας.
Βιβλία
Κατηγορία:Άγγλοι ναύαρχοι Κατηγορία:Εξερευνητές της Παπούα Νέας Γουινέας
Αμέθυστος
μικρογραφία|Αμέθυστος από τη [[Νότια Αφρική.]] Ο αμέθυστος είναι ιώδης (χρώματος βιολετί ή μοβ) παραλλαγή του ορυκτού χαλαζία και χρησιμοποιείται για διακοσμητικούς σκοπούς ως πολύτιμος λίθος. Το όνομά του προέρχεται από το στερητικό «α» και το ρήμα «μεθύω» (μεθώ), καθώς στην αρχαιότητα πίστευαν ότι το πετράδι αυτό προστάτευε τον κάτοχό του από το μεθύσι. Οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι έφεραν κοσμήματα με αμέθυστο και έπιναν από σκεύη (ποτήρια, κύλικες, κλπ.) διακοσμημένα με αμέθυστο, πιστεύοντας ότι δεν θα μεθούσαν.
Χημική σύσταση
Από χημική άποψη, η κύρια μάζα του αμεθύστου, όπως και των άλλων ειδών χαλαζία, είναι διοξείδιο του πυριτίου, του οποίου ο μοριακός χημικός τύπος είναι SiO2.
Τον 20ό αιώνα, το χαρακτηριστικό χρώμα του αμεθύστου αποδιδόταν στην παρουσία μαγγανίου. Επειδή, όμως, το χρώμα αλλοιώνεται σημαντικά κατά τη θέρμανσή του, μερικοί πίστευαν ότι οφείλεται σε κάποια οργανική χρωστική. Πρόσφατα υποστηρίχθηκε (Cohen, Alvin J.: Amethyst color in quartz, the result of radiation protection involving iron, περιοδ.American Mineralogist, τ. 70, σσ. 1180-1185, έτος 1985) ότι το χρώμα του αμεθύστου οφείλεται σε ίχνη προσμίξεων τρισθενούς σιδήρου. Περαιτέρω έρευνες απέδειξαν ως πηγή του χρωματισμού μια πολύπλοκη αλληλεπίδραση ατόμων σιδήρου με άτομα αργιλίου, σε περιεκτικότητα κάτω από 0,1% για αμφότερα τα στοιχεία.
Ο αμέθυστος σύγκειται από ακανόνιστη υπέρθεση στρωμάτων δεξιόστροφου και αριστερόστροφου χαλαζία, μία δομή οφειλόμενη ίσως σε μηχανικές πιέσεις. Για τον λόγο αυτό, ο αμέθυστος θραύεται με κυματοειδείς ρωγμές. Ορισμένοι ορυκτολόγοι, ακολουθώντας τον Ντέιβιντ Μπριούστερ, ονομάζουν αμέθυστο όλους τους χαλαζίες με αυτή τη δομή, ανεξάρτητα από το χρώμα τους.
Αποχρώσεις και τόνοι
Ο αμέθυστος ανευρίσκεται σε όλες τις αποχρώσεις από ανοικτό, ελαφρώς ρόδινο, βιολετί μέχρι σκούρο μοβ στο χρώμα των μαύρων σταφυλιών. Επίσης, μπορεί να υπάρχουν δευτερεύουσες χροιές ερυθρού ή/και κυανού. Ιδανικός θεωρείται ο αμέθυστος της ποικιλίας «Βαθύς σιβηρικός» ("Deep Siberian") με κυριότερη τη μοβ χροιά (περίπου 75 ως 80 %), 15 ως 20 % μπλε και (ανάλογα με τη φωτεινή πηγή) μικρές ερυθρωπές χροιές. Τα μεμονωμένα τεμάχια αμεθύστου σπάνια παρουσιάζουν ομοιόμορφο χρωματισμό. Συνήθως έχουν κηλίδες με ανοικτότερο ή σκοτεινότερο χρώμα, ή και με τα δύο, ενώ άλλοτε εμφανίζουν ραβδώσεις με διαφορετικό κορεσμό χρώματος.
Ο αμέθυστος χάνει το χρώμα του όταν θερμανθεί. Συνήθως η εξαφάνιση του χρώματος αρχίζει σε θερμοκρασία 300 °C και ολοκληρώνεται στους 400 °C, οπότε γίνεται άχρωμος. Αν συνεχίσουμε να τον πυρώνουμε, στους 500 °C περίπου παίρνει κίτρινο χρώμα, που χάνεται κι αυτό σε ακόμα υψηλότερη θερμοκρασία. Με επίδραση ραδιενέργειας παρουσιάζεται πάλι κάποιο μενεξεδένιο χρώμα. Την ιδιότητα να χρωματίζεται ο αμέθυστος κίτρινος την εκμεταλλεύονται στην πράξη οι κατασκευαστές κοσμημάτων και αποκαλούν και άλλες κιτρινωπές ποικιλίες χαλαζία που χρησιμοποιούν με τον όρο «κεκαυμένος αμέθυστος». Φλέβες αμεθύστου χάνουν επίσης μερικώς το χρώμα τους όταν είναι εκτεθειμένες στον αέρα. Η σκόνη του αμεθύστου είναι λευκή.
Φυσικές ιδιότητες
Ο αμέθυστος είναι κρυσταλλωμένος στο τριγωνικό σύστημα (τάξη 32), συνήθως με εξαεδρικά πρίσματα που καταλήγουν σε πυραμίδες με έξι πλευρικές έδρες, οι κορυφές των οποίων προεξέχουν στα συσσωματώματα. Η σκληρότητά του είναι 7 στην κλίμακα Mohs (μικρότερη στις ποικιλίες με τις περισσότερες προσμίξεις). Η μεγάλη αυτή σκληρότητα συντείνει στο να προτιμάται ως «πετράδι» για την κατασκευή κοσμημάτων. Ο αμέθυστος, όντας διαφανής έως διαυγής, έχει λάμψη υαλώδη και δείκτες διαθλάσεως (είναι ελαφρώς διπλοθλαστικός κρύσταλλος) nω = 1,543 ως 1,553 και nε = 1,552 ως 1,554.
Το ειδικό βάρος του αμεθύστου είναι 2,65 με μικρές μεταβολές στις πιο «ακάθαρτες» ποικιλίες. Ο αμέθυστος λιώνει στους 1650 (±75) °C. Σε όλες τις θερμοκρασίες η σκόνη του είναι αδιάλυτη στο νερό. Είναι πιεζοηλεκτρικό ορυκτό.
Ιστορία
Ο αμέθυστος χρησιμοποιήθηκε ως πολύτιμος λίθος από τους αρχαίους Αιγυπτίους και από τους άλλους αρχαίους λαούς. Στις παλαιότερες εποχές τον χρησιμοποιούσαν περισσότερο από όσο σήμερα για την κατασκευή αντικειμένων τέχνης. Σε διάφορα μουσεία και συλλογές βρίσκονται δοχεία, πιάτα και κομψοτεχνήματα από αμέθυστο. Επίσης, έφτιαχναν φυλαχτά για το μεθύσι (βλ. παρακάτω για τους σχετικούς μύθους). Χάντρες από αμέθυστο ανευρίσκονται σε αγγλοσαξονικούς τάφους στην Αγγλία. Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη (κα΄ 20) από τον «λίθον τίμιον» αμέθυστο είναι φτιαγμένος ο 12ος και τελευταίος «θεμέλιος του τείχους» της πόλεως της νέας ή ουράνιας Ιερουσαλήμ. Αξιωματούχοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας παραδοσιακά φορούν δακτυλίδια με μεγάλο αμέθυστο λίθο ως σύμβολο του αξιώματός τους. Μια «σπηλιά από αμέθυστο» από την περιοχή της Santa Cruz στη νότια Βραζιλία εξετέθη στη Διεθνή Έκθεση του Ντύσελντορφ το 1902. Δείγμα αμεθύστου ποιότητας μουσείου|thumb|280px Σήμερα ο αμέθυστος χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για την κατασκευή κοσμημάτων.
Ορολογία
Εξαιτίας της σημασίας του ως πολύτιμου λίθου, πολλοί περιγραφικοί όροι έχουν δημιουργηθεί στο εμπόριο πολύτιμων λίθων για να περιγράψουν τις ποικιλίες του αμεθύστου. Το «Ρόδο της Γαλλίας» ("Rose de France") είναι συνήθως κάποιο χλωμό λιλά δείγμα με ροζ αποχρώσεις (συνήθως έχει τη μικρότερη ζήτηση). Το πιο περιζήτητο χρώμα είναι το έντονο βιολετί που επεκράτησε να αποκαλείται «σιβηρικό», παρότι μπορεί να προέρχεται και από αρκετές άλλες περιοχές εκτός από τη Σιβηρία, ιδίως από την Ουρουγουάη και Ζάμπια. Πιο πρόσφατα, κάποια πετράδια (συνήθως από τη Βολιβία) που εμφανίζουν διαδοχικές ζώνες μοβ του αμεθύστου και κιτρινοπορτοκαλί χρώματος αποκλήθηκαν αμετρίνη.
Μια ποικιλία από βιολετί κορούνδιο, ή και σάπφειρος με παρόμοια απόχρωση, ονομάζεται ανατολικός αμέθυστος, αλλά αυτός ο όρος αποδίδεται από κοσμηματοπώλες και σε εκλεκτά δείγματα του συνηθισμένου αμεθύστου, ακόμα και όταν αυτά δεν προέρχονται γεωγραφικώς από την Ανατολή. Για τον λόγο αυτό, επαγγελματικές ενώσεις Γεμολογίας, όπως η GIA και η αμερικανική AGS, αποθαρρύνουν τη χρήση αυτού του όρου για την περιγραφή οποιουδήποτε πολύτιμου λίθου, καθώς μπορεί να είναι παραπλανητικός. Η ονομασία «ανατολικός» φαίνεται ότι προέρχεται από το ότι η ποικιλία αυτή του κορουνδίου βρίσκεται στη Σρι Λάνκα.
Επίσης, ο όρος αμέθυστος βασαλτίνης είναι συνώνυμο του ορυκτού απατίτης.
Γεωγραφική κατανομή
Ο αμέθυστος είναι πολύ διαδεδομένος στο γήινο φλοιό, αλλά τα καθαρά δείγματα που είναι κατάλληλα για κοπή ως διακοσμητικά πετράδια περιορίζονται σε σχετικώς λίγες τοποθεσίες. Τέτοιοι κρύσταλλοι παρουσιάζονται σε κοιλότητες και ρωγμές εκρηξιγενών πετρωμάτων, σε γρανίτες, πορφυρίτες, ή σε στιφρές μάζες που καταλήγουν σε κρυσταλλικές κορυφές και γεμίζουν κοιλότητες μέσα σε μελαφύρες ή άλλα πετρώματα. Πολλοί από τους κοίλους αχάτες στη Βραζιλία και στην Ουρουγουάη περιέχουν συστάδες κρυστάλλων αμεθύστου στο εσωτερικό τους. Μεγάλες ποσότητες καλής ποιότητας αμεθύστου προέρχονται από τη Ρωσία, ιδιαίτερα από την περιοχή Mursinka στην επαρχία Γεκατερίνμπουργκ, όπου και ανευρίσκεται σε κοιλότητες γρανιτικών πετρωμάτων. Πολλές τοποθεσίες στην Ινδία δίνουν αμέθυστο. Από τους αμέθυστους των ΗΠΑ αναφέρονται εκείνος των ομώνυμων βουνών (Amethyst Mountain) του Τέξας, του Εθνικού Πάρκου Γιέλοουστοουν και του Μέιν, ενώ ανευρίσκεται και κοντά στη Λίμνη Σουπήριορ. Ο αμέθυστος αφθονεί και στα βορειοδυτικά της επαρχίας Οντάριο, όπως και σε τοποθεσίες της Νέας Σκωτίας. Στη Βραζιλία παράγεται άφθονος στην περιοχή Μίνας Ζεράις, ενώ εξορύσσεται και στη Νότιο Κορέα. Κατώτερης ποιότητας αμέθυστοι βρίσκονται σε προσχώσεις ποταμών, σε τεμάχια που έχουν αποσπασθεί από τα μητρικά πετρώματα, απεστρογγυλευθεί και μεταφερθεί από τα νερά ορμητικών ποταμών, όπως στη Σρι Λάνκα και τη Μιανμάρ.
Αξία και συνθετικός αμέθυστος
Παραδοσιακά συγκαταλεγόμενος ανάμεσα στους πολύτιμους λίθους (μαζί με το διαμάντι, το ζαφείρι, το ρουμπίνι και το σμαράγδι), ο αμέθυστος έχει απωλέσει πολλή από την αξία του εξαιτίας της ανακαλύψεως εκτεταμένων αποθεμάτων στη Βραζιλία και αλλού. Ο αμέθυστος της καλύτερης ποιότητας ("Deep Russian", "Deep Siberian") είναι εξαιρετικά σπάνιος και η τιμή του εξαρτάται από τη ζήτηση συλλεκτών όταν ανακαλυφθεί κάποιο δείγμα. Ακόμα και αυτός πάντως είναι εκατοντάδες φορές φθηνότερος από τις ακριβότερες ποιότητες ζαφειριού (Padparadscha) ή ρουμπινιού («αίμα του περιστεριού»), που μπορεί να φθάσουν τις 36.000 ευρώ ανά καράτι. Ακόμα και ο εκλεκτότερος αμέθυστος δεν υπερβαίνει τα 35 ευρώ ανά καράτι.
Ο αμέθυστος στον μύθο και την αστρολογία
Η φήμη του ορυκτού ως ισχυρού αντιδότου κατά της μέθης στηρίζεται σε μύθο κατά τον οποίο όταν κάποτε ο θεός Διόνυσος μεθυσμένος κατεδίωκε μία κόρη, την Αμέθυστο, που αρνιόταν τον έρωτά του, εκείνη προσευχήθηκε στους άλλους θεούς να παραμείνει αγνή. Η θεά Άρτεμις εισάκουσε την προσευχή και τη μεταμόρφωσε σε λευκή πέτρα. Ταπεινωμένος και μετανοιωμένος από την επιθυμία της Αμεθύστου να παραμείνει αγνή, ο Διόνυσος έχυσε κρασί πάνω στην πέτρα αυτή ως προσφορά και από τότε οι κρύσταλλοί της είναι βαμμένοι σε βιολετί χρώμα.
Παραλλαγή της ιστορίας διηγείται ότι ο Διόνυσος είχε κάποτε προσβληθεί από ένα θνητό και ορκίστηκε να πάρει εκδίκηση πάνω στον επόμενο θνητό που θα έβρισκε στο διάβα του, δημιουργώντας θηριώδεις τίγρεις για να εκπληρώσουν την επιθυμία του. Ο θνητός έτυχε να είναι μια όμορφη κοπέλα, η Αμέθυστος, που πήγαινε να προσκυνήσει τη θεά Άρτεμι. Η Άρτεμις της έσωσε τη ζωή μεταμορφώνοντάς τη σε άγαλμα από καθαρό κρυσταλλικό χαλαζία για να την προστατεύσει από τα νύχια των τίγρεων. Ο Διόνυσος έκλαψε με δάκρυα από κρασί μετανοώντας για την πράξη του όταν είδε το όμορφο άγαλμα. Τα θεϊκά δάκρυα έβαψαν τον χαλαζία με βιολετί χρώμα. Μία τρίτη εκδοχή αναμιγνύει τη θεά Ρέα, η οποία δώρισε στον Διόνυσο τον αμέθυστο για να διατηρεί τη νηφαλιότητά του (Νόννου Διονυσιακά, XII 380)
Αναφορές
Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου Κατηγορία:Πολύτιμοι λίθοι Κατηγορία:Πιεζοηλεκτρικά υλικά
Καταφύγιο του Χίτλερ
[[Εικόνα:Karte-fuehrerbunker.jpg|thumb|right|250px|Αναπαράσταση της κατόψεως των υπόγειων εσωτερικών χώρων. Μερικοί από τους χώρους:
4: Καθιστικά δωμάτια
8: Φρουραρχείο
11: κύρια είσοδος
12: έξοδος κινδύνου
16: Κλιμακοστάσιο προς το δωμάτιο του Χίτλερ
26: Γραφείο του Χίτλερ
27: Υπνοδωμάτιο του Χίτλερ]] thumb|Η διαρρύθμιση του εσωτερικού της πρόσβασης του καταφυγίου. Το τελευταίο καταφύγιο του Χίτλερ (γερμ. , το οχυρό του Φύρερ) είναι ένα αρχιτεκτονικό σύμπλεγμα υπόγειων χώρων στο Βερολίνο, στο οποίο ο Χίτλερ διέμεινε τις τελευταίες εβδομάδες του πολέμου βρίσκοντας καταφύγιο και στο οποίο επίσης βρήκε τον θάνατο αυτοκτονώντας.
Τοποθεσία και περιγραφή
Το καταφύγιο ήταν χτισμένο βορειοανατολικά της Καγκελαρίας (Reichskanzlei) και σε βάθος πέντε μέτρων κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Κάτω από ένα μέτρο χώμα και τέσσερα μέτρα συμπαγούς σκυροδέματος, βρίσκονταν προστατευμένοι τριάντα χώροι, κατανεμημένοι σε δύο υπόγεια πατώματα, με εξόδους στα γύρω κυρίως κτίρια και με μια έξοδο κινδύνου στον κήπο. Η σχεδίαση του καταφυγίου αποδίδεται στον Άλμπερτ Σπέερ.
Η κατασκευή του οχυρού αυτού καταφυγίου πραγματοποιήθηκε σε δύο οικοδομικές φάσεις, που ολοκληρώθηκαν το 1936 και το 1943. Το δεύτερο τμήμα ήταν προορισμένο προσωπικά για τον Χίτλερ, στο οποίο και «μετακόμισε» το 1945. Η οικοδομή του δευτέρου τμήματος είναι ιδιαίτερα θωρακισμένη, σύμφωνα με τις οδηγίες του ίδιου του Χίτλερ. Για να προστατευθεί το οχυρό από τις βόμβες, ακόμα και στα πλαϊνά του, η οροφή, καθώς και οι πλευρικοί εξωτερικοί τοίχοι, είναι διπλού πάχους σε σύγκριση με το οικοδόμημα της πρώτης φάσης, και το οποίο θεωρείται ως απλή «πρόσβαση» στο δεύτερο, στο κυρίως καταφύγιο.
Το καταφύγιο περιβρέχεται από τα υπόγεια φυσικά νερά της περιοχής, και γι' αυτό αντλίες ήταν σε συνεχή χρήση, επειδή το νερό έμπαινε από τις χαραμάδες. Το καταφύγιο είχε τη δική του ηλεκτροδότηση χάρη σε γεννήτρια ηλεκτρικού ρεύματος. Η γεννήτρια χρησιμοποιούσε πετρέλαιο για τη λειτουργία της και, γι' αυτό, ο θόρυβος μέσα στους χώρους του καταφυγίου ήταν μεγάλος. Ο αέρας ανανεωνόταν και περνούσε από ειδικά φίλτρα για να μην υπάρχει φόβος από δηλητηριώδη αέρια.
Η εσωτερική διακόσμηση ήταν λιτή. Οι τοίχοι ήταν γυμνοί. Οι εξώπορτες και οι πόρτες ανάμεσα στα τμήματα του καταφυγίου έκλειναν αεροστεγώς. Στις εισόδους ήταν τοποθετημένη φρουρά από άνδρες των SS. Οι επισκέπτες δεν επιτρεπόταν να φέρουν κανενός είδους όπλο. Τα μόνα άτομα που οπλοφορούσαν στο εσωτερικό του καταφυγίου ήταν ο ασυρματιστής τηλεφωνητής Ρόχους Μις (Rochus Misch) και, πιθανόν, ο ίδιος ο Χίτλερ.
Η χρήση του καταφυγίου
Ο Χίτλερ εγκαταστάθηκε στο καταφύγιο στις 16 Ιανουαρίου του 1945 λόγω των συνεχών εναέριων βομβαρδισμών από τις συμμαχικές δυνάμεις. Μαζί του πήρε την προσωπική του ακολουθία, τους αξιωματικούς του και μερικούς ακόμα. Η Εύα Μπράουν τον ακολούθησε τον Φεβρουάριο του 1945 εγκαταλείποντας οριστικά τη Βαυαρία και χρησιμοποίησε δύο δωμάτια δίπλα στο δωμάτιο του Χίτλερ. Τον Απρίλιο του 1945 τον ακολούθησε ο Γκαίμπελς και η γυναίκα του Μάγδα μαζί με τα παιδιά τους. Στο καταφύγιο τελέσθηκε ο γάμος του Χίτλερ με την Εύα Μπράουν και εκεί αυτοκτόνησαν και οι δύο.
Η σημερινή του χρήση
right|thumb|180px|Η τοποθεσία του καταφυγίου στο Βερολίνο. Μετά το τέλος του πολέμου, οι δυνάμεις των Ρώσων προσπάθησαν να ανατινάξουν το οχυρό. Ήταν όμως τόσο ισχυρό (4 μέτρα συμπαγές σκυρόδεμα) που δεν κατάφεραν τίποτα, και γι' αυτό το σκέπασαν με χώμα. Δύο χρόνια πριν την πτώση του σιδηρού παραπετάσματος το καταφύγιο ανοίχτηκε ξανά. Σήμερα είναι εν μέρει επισκέψιμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βερολίνο Κ
Σόμερσετ Κάλθορπ
Ο Σερ Σόμερσετ Κάλθορπ (Sir Arthur Somerset Gough-Calthorpe), (1865 - 1937), ήταν Άγγλος ναύαρχος του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καθώς και μέλος της βρετανικής οικογένειας ευπατριδών Γκαφ-Κάλθροπ.
Σταδιοδρομία
Ο Σόμερσετ Κάλθορπ γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1865. Ολοκληρώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές του ακολούθησε το επάγγελμα στρατιωτικού στο βρετανικό ναυτικό. Το 1901 ήταν κυβερνήτης του «Πανδώρα» με το οποίο γίνονταν οι πειραματικές δοκιμές της εφαρμογής έλικας στα πλοία και τον επόμενο χρόνο προαχθείς στο βαθμό του πλοιάρχου ανέλαβε καθηγητής στην αντίστοιχη Σχολή Δοκίμων του βρετανικού ναυτικού. Κατά τον Ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο υπήρξε ναυτικός ακόλουθος και παρατηρητής στο αυτοκρατορικό ρωσικό ναυτικό. Το 1911 προήχθη στο βαθμό του υποναυάρχου όπου και ανέλαβε το επόμενο έτος διοικητής της 1ης ναυτικής μοίρας.
Στις 30 Οκτωβρίου του 1918 ως πληρεξούσιος όλων των Συμμάχων χωρών της Αντάντ υπέγραψε τη συνθήκη ανακωχής του Μούδρου με την οποία η Οθωμανική Αυτοκρατορία ουσιαστικά παραδόθηκε στις συμμαχικές δυνάμεις. Λίγους μήνες αργότερα, μετά τη λήξη του πολέμου επίβλεψε τη μεταφορά των ελληνικών στρατευμάτων στη Σμύρνη και ακολούθως μετά τη Συνθήκη των Σεβρών με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, ανέλαβε καθήκοντα Βρετανού Επιτρόπου (στην Κωνσταντινούπολη), μέχρι το 1920, όταν και επέστρεψε στην Αγγλία αναλαμβάνοντας αρχικά διοικητής του Πόρτσμουθ και στη συνέχεια αρχηγός του Στρατιωτικού Οίκου του Βασιλέως, θέση από την οποία και αποσύρθηκε το 1930.
Ο Κάλθορπ ήταν νυμφεμένος με την Έφη Κάλθορπ. Είχε τιμηθεί με πολλά παράσημα μεταξύ των οποίων τον Μεγαλόσταυρο του Ιπποτικού τάγματος Μπάθ, τον Μεγαλόσταυρο του τάγματος Αγ. Μιχαήλ και Αγ. Γεωργίου καθώς και του Τάγματος Βικτωρίας. Πέθανε στο Λονδίνο το 1937
Λουίζα της Έσσης-Ντάρμστατ (1757-1830)
Η Λουίζα (γερμ. Luise, 30 Ιανουαρίου 1757 - 14 Φεβρουαρίου 1830) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του Λανδγράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και με τον γάμο της έγινε Μεγάλη Δούκισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ.
Βιογραφία
Η Λουίζα Αυγούστα ήταν η τέταρτη κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ και της Καρολίνας, κόρης του Χριστιανού Γ΄ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1775 τον Κάρολο Αύγουστο της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Έσσης Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Κιμ Κατράλ
Η Κιμ Κατράλ (Kim Victoria Cattrall, 21 Αυγούστου 1956) είναι Αγγλοκαναδή ηθοποιός.
Η πρώτη σημαντική κινηματογραφική συμμετοχή της ήταν το 1984 στην ταινία Η Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή. Έγινε ευρέως γνωστή από τον ρόλο της Σαμάνθα Τζόουνς στην τηλεοπτική σειρά Sex and the City, για τον οποίο έχει κερδίσει ένα βραβείο Σωματείου Ηθοποιών και μία Χρυσή Σφαίρα.
Προσωπική ζωή
Η Κιμ Κατράλ έχει παντρευτεί τρεις φορές: τον συγγραφέα Λάρι Ντέιβις, τον Γερμανό αρχιτέκτονα Αντρέας Λίζον και τον επιχειρηματία Μαρκ Λέβινσον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί φωνής