Κάρολος_Β΄_της_Ρουμανίας
Το Σύνταγμα του 1938
Το Φεβρουάριο του 1939 ο Γκαίρινγκ απέστειλε στο Βουκουρέστι τον αναπληρωτή του Χέλμουτ Βόλτατ με εντολή να υπογράψει μια ακόμη γερμανορουμανική οικονομική συνθήκη που θα πρόσφερε στη Γερμανία την πλήρη οικονομική κυριαρχία της Ρουμανίας, ειδικά της πετρελαϊκής της βιομηχανίας. Ο Κάρολος είχε αντισταθεί στα γερμανικά αιτήματα για περισσότερο πετρέλαιο στη συμφωνία του Δεκεμβρίου του 1938 και είχε επιτύχει στις αρχές του 1939 να τοποθετήσει τη Ρουμανία σε κάποιο βαθμό εντός της βρετανικής οικονομικής σφαίρας επιρροής. Για να αντισταθμίσει την αυξανόμενη ισχυρή γερμανική επιρροή στα Βαλκάνια ο Κάρολος επιθυμούσε στενότερους δεσμούς με τη Βρετανία. Ταυτόχρονα το Τετραετές Σχέδιο του Γκαίρινγκ αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες στις αρχές του 1939 και ειδικότερα τα σχέδιά του για εργοστάσια συνθετικού πετρελαίου, που να παράγουν πετρέλαιο από άνθρακα, είχαν καθυστερήσει πολύ. Ήταν οδυνηρά προφανές στον Γκαίρινγκ τους πρώτους μήνες του 1939 ότι η γερμανική οικονομία δεν θα ήταν έτοιμη να στηρίξει έναν πλήρη πόλεμο μέχρι το 1940, όπως είχε προβλέψει το Τετραετές Σχέδιο του 1936, ενώ παράλληλα οι οικονομικοί του εμπειρογνώμονες του έλεγαν ότι η Γερμανία χρειαζόταν να εισάγει 400.000 τόνους πετρελαίου το μήνα, ενώ η Γερμανία στην πραγματικότητα εισήγε μόνο 61.000 τόνους πετρελαίου το μήνα τους τελευταίους τέσσερις μήνες του 1938. Ως εκ τούτου ο Βόλτατ ζήτησε κατά τη διάρκεια των συνομιλιών του με τον υπουργό Εξωτερικών της Ρουμανίας Γκριγκόρε Γκαφένκου η Ρουμανία να εθνικοποιήσει ολόκληρη την πετρελαϊκή βιομηχανία, ώστε να ελέγχεται εφεξής από μια νέα εταιρεία που να ανήκει από κοινού στη γερμανική και τη ρουμανική κυβέρνηση. Απαίτησε επίσης η Ρουμανία να "σέβεται τα γερμανικά εξαγωγικά συμφέροντα", πωλώντας το πετρέλαιό της μόνο στη Γερμανία, πέρα από μια σειρά άλλων μέτρων που θα είχαν μετατρέψει στην πράξη τη Ρουμανία σε γερμανική οικονομική αποικία. Καθώς ο Κάρολος δεν είχε καμμία πρόθεση να ενδώσει σε αυτά τα αιτήματα, οι συνομιλίες στο Βουκουρέστι πήγαν πολύ άσχημα. Τότε ήταν που ο Κάρολος ξεκίνησε τη γνωστή ως "υπόθεση Tιλέα" όταν στις 17 Μαρτίου 1939 ο Βιορέλ Τιλέα, πρέσβης της Ρουμανίας στο Λονδίνο, ξέσπασε απροσδόκητα στο γραφείο του Βρετανού Υπουργού Εξωτερικών Λόρδου Χάλιφαξ σε έξαλλη κατάσταση για να ανακοινώσει ότι η χώρα του αντιμετώπιζε μια επικείμενη γερμανική εισβολή και ζήτησε από το Χάλιφαξ τη βρετανική υποστήριξη. Συγχρόνως ο Κάρολος κινητοποίησε πέντε σώματα πεζικού στα ουγγρικά σύνορα για να προστατευθεί από την υποτιθέμενη εισβολή. Η βρετανική "οικονομική επίθεση" στα Βαλκάνια προκάλεσε πολύ σοβαρό οικονομικό πλήγμα στη Γερμανία, καθώς οι Βρετανοί αγόραζαν το ρουμανικό πετρέλαιο που χρειάζονταν οι Γερμανοί, που τα αιτήματά τους για τον έλεγχο της ρουμανικής πετρελαϊκής βιομηχανίας είχε απορρίψει ο Κάρολος. Καθώς οι Βρετανοί πίστεψαν στους ισχυρισμούς του Τιλέα, η "υπόθεση Tιλέα" είχε τεράστιο αντίκτυπο στη βρετανική εξωτερική πολιτική και έκανε την κυβέρνηση του Νέβιλ Τσάμπερλεν να αλλάξει την πολιτική της από τον κατευνασμό της Γερμανίας σε μια πολιτική «αναχαίτισης» της Γερμανίας. Αν και ο Κάρολος αρνήθηκε -χωρίς να πείθει- ότι γνώριζε τι είχε κάνει ο Τιλέα στο Λονδίνο, οι βρετανικές προειδοποιήσεις προς τη Γερμανία για μη εισβολή στη Ρουμανία το Μάρτιο του 1939 έκαναν τους Γερμανούς να χαλαρώσουν τα αιτήματά τους με αποτέλεσμα την υπογραφή της τελευταίας γερμανορουμανικής οικονομικής συνθήκης στις 23 Μαρτίου 1939, που ήταν σύμφωνα με τα λόγια του Βατ "πολύ ασαφής".