cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Πρέντσλαου
Υποχώρηση στον Έλβα
Στις 16 Οκτωβρίου στην Ερφούρτη, 12.000 Πρώσσοι παραδόθηκαν αμαχητί, ξεκινώντας μια μεγάλη σειρά καταδιώξεων, συμπλοκών και αιχμαλωσιών. Ένα σαξονικό σώμα 12.000 στρατιωτών πρόλαβε να υποχωρήσει βόρεια και παρέμεινε άθικτο. Ο δούκας του Μπράουνσβαϊγκ τραυματίστηκε ανάμεσα στα μάτια στη μάχη του Άουερστεντ και πέθανε στις 10 Νοεμβρίου κοντά στο Αμβούργο. Ο στρατηγός φον Ρύχελ τραυματίστηκε βαριά στη μάχη της Ιένας και κατέφυγε στην Πολωνία, επανήλθε δε αργότερα. Η διοίκηση ανατέθηκε στον πρίγκιπα Φρειδερίκο Λουδοβίκο του Χοχενλόε-Ινγκελφίνγκεν και τους στρατηγούς Φρίντριχ Άντολφ και Γκέμπχαρντ φον Μπλύχερ. Όλοι τους διέθεταν αξιόλογες δυνάμεις στο Νορτχάουζεν (Nordhausen), και υποχώρησαν στα βουνά Χαρτς (Harz), καταδιωκόμενοι από το γαλλικό 4ο Σώμα του στρατάρχη Σουλτ.
Στις 17 Οκτωβρίου ο στρατάρχης Μπερναντότ πέτυχε σφοδρό πλήγμα σε μια πρωσσική εφεδρεία στο Χάλλε (80 χιλιόμετρα νότια του Νορτχάουζεν). Μέχρι τις 20 Οκτωβρίου ο Χοχενλόε μαζί με τους επιζήσαντες της εφεδρείας είχε φτάσει στο Μαγδεβούργο. Ο Φρίντριχ Άντολφ διέσχισε τον ποταμό Έλβα, προτού εγκαταλείψει τη θέση του για ν΄ αναλάβει ένα άλλο πόστο στην Πολωνία. Την ίδια μέρα, ο Μπλύχερ μαζί με το σαξονικό σώμα βρισκόταν ανατολικά της πόλης του Μπράουνσβαϊγκ και διέσχιζε τον ποταμό Έλβα, ενώ ο Σουλτ και ο Μυρά έπαιρναν θέσεις έξω απο το Μαγδεβούργο. Ο Μυρά έστειλε αντιπρόσωπο για να ζητήσει παράδοση, την οποία όμως ο Χοχενλόε αρνήθηκε. Ωστόσο, οι Πρώσσοι έκαναν το λάθος να μη δέσουν τα μάτια του αντιπροσώπου. Εκείνος πληροφόρησε τον Μυρά πως η κύρια δύναμη του Πρώσσου πρίγκηπα βρισκόταν στη πόλη και ότι επικρατούσε μεγάλη σύγχυση.
Επιπλέον, ο στρατάρχης Νταβού πολιόρκησε τη Βυρτεμβέργη. Οι στρατιώτες του μαζί με τη βοήθεια του ντόπιου πληθυσμού έσβησαν μια πυρκαγιά αποτρέποντας μια μπαρουταποθήκη από το ν΄ ανατιναχθεί. Έτσι, 140.000 λίβρες μπαρουτιού (63 τόνοι) και ένα πολύτιμο πέρασμα στον ποταμό Έλβα έπεσαν στα χέρια των Γάλλων. Ο στρατάρχης Λαν πολιόρκησε επίσης ένα δεύτερο προγεφύρωμα στο Ντεσσάου.
Πορεία στο Βερολίνο
Αφήνοντας το 6ο Σώμα του στρατάρχη Νέυ να πολιορκεί το Μαγδεβούργο, ο Ναπολέων διέταξε τη δεξιά του πτέρυγα να προελάσει στο Βερολίνο. Ο Γάλλος αυτοκράτορας επισκέφθηκε μάλιστα τον τάφο του Φρειδερίκου του Μεγάλου στο Πότσνταμ. Παρά το σεβασμό του προς τον Πρώσσο βασιλιά, ο Ναπολέοντας πήρε το σπαθί του Φρειδερίκου και άλλα πολύτιμα αντικείμενα.
Τη γαλλική δεξιά πτέρυγα αποτελούσαν το 3ο, 5ο και 7ο Σώμα υπό τους Νταβού, Λαν και Ωζερώ αντίστοιχα, μαζί με 3 μεραρχίες ιππικού (2 θωρακοφόροι και 1 δραγώνων) του Μυρά. Μια ακόμα μεραρχία δραγώνων ακολουθούσε από πίσω. Την αριστερή πτέρυγα αποτελούσαν το 1ο και το 4ο Σώμα υπό τους Μπερναντότ και Σουλτ, μαζί με μια μεραρχία δραγώνων του Μυρά. Τέλος, μια άλλη μεραρχία δραγώνων χωρίστηκε στα δύο, με το ένα μέρος να παρέχει υποστήριξη στο 6ο Σώμα του Νέυ και το άλλο να περιπολεί τις γραμμές επικοινωνιών.
Ο Χοχενλόε, μετά από διαταγή του βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄, αποχώρησε από το Μαγδεβούργο το πρωί της 21ης Οκτωβρίου. Ενίσχυσε τη φρουρά με 9.000 στρατιώτες, όμως μέσα στη σύγχυση που επικρατούσε, παρέμειναν και άλλες μονάδες, μαζί με 39 κανόνια, με αποτέλεσμα η δύναμή της να φτάσει τις 25.000. Το απόγευμα ενώθηκε με τις δυνάμεις του Άντολφ και προχώρησε ακόμα πιο ανατολικά, και στις 23 του μήνα έφτασε στο Ράτενοφ (Rathenow, βλέπε στο χάρτη). Εκεί προκειμένου να σιτίσει τα στρατεύματά του τα χώρισε σε πολλές ομάδες.
Την 24η Οκτωβρίου ο Μπλύχερ πέρασε τον Έλβα στο Ζαντάου (Sandau, βλ. χάρτη) και ο Χοχενλόε έφτασε στο Νόιστατ (Neustadt, βλ. χάρτη). Στις 25, το φρούριο του Σπαντάου (Spandau, βλ. χάρτη) έπεσε στα χέρια μιας μεραρχίας του Λαν. Ο διοικητής του συζήτησε τους όρους παράδοσης, όταν οι Γάλλοι παραβίασαν την πύλη και εισέβαλαν, με αποτέλεσμα 855 στρατιώτες, 71 κανόνια και 65 πυροβολητές να πιαστούν αιχμάλωτοι.
Στις 25 Οκτωβρίου το 3ο Σώμα του Νταβού μπήκε θριαμβευτικά στο Βερολίνο. Εκείνο το βράδυ ο Χοχενλόε βρισκόταν κοντά στο Νοϊρούππιν (Neuruppin, βλέπε στο χάρτη). Ο Ναπολέων έστειλε τους Λαν και Μυρά βόρεια της γερμανικής πρωτεύουσας για ν΄ αποκόψουν την εχθρική γραμμή υποχώρησης. Μια μεραρχία δραγώνων και δύο ταξιαρχίες ελαφρού ιππικού ήταν έτοιμες για προέλαση. Την επόμενη μέρα μια από τις ταξιαρχίες επιτέθηκε σε 1.300 Πρώσσους στο Τσέντενικ (Zehdenik, βλ. χάρτη). Οι Πρώσσοι απώθησαν τους Γάλλους, όμως αργότερα κατέφθασαν και οι υπόλοιποι ιππείς. Οι δραγώνοι εξόντωσαν το πρωσσικό σύνταγμα το οποίο, μετρώντας 14 αξιωματικούς και 250 οπλίτες νεκρούς, τραυματίες και αιχμαλώτους, υποχώρησε μέχρι το βράδυ στο Στέττιν (Stettin, βλ. χάρτη).
Μαθαίνοντάς το ο Χοχενλόε αποφάσισε ν΄ αποσυρθεί βορειότερα στο Λύτσεν (Lützen). Το πρωί της 27ης περίμενε εκεί τον Μπλύχερ. Καθώς όμως κανείς δεν εμφανίστηκε, ανέπτυξε τις δυνάμεις του στο Μπόιτσενμπουργκ (Boizenburg, βλ. χάρτη). Εκεί σε ένα αρχοντικό είχαν συγκεντρωθεί προμήθειες για τον πεινασμένο στρατό του. Αλλά όταν έφτασαν στις 2 το μεσημέρι το βρήκαν λεηλατημένο από τρίτους και χρειάστηκαν τρεις ώρες αψιμαχιών ώστε να τους οδηγήσουν έξω από την πόλη. Εν τω μεταξύ ο Μυρά, ακούγοντας τους θορύβους των συμπλοκών, έσπευσε βόρεια με μια ταξιαρχία δραγώνων. Η νότια προφυλακή του Χοχενλόε δέχθηκε επίθεση. Τρία γαλλικά συντάγματα δραγώνων οδήγησαν τους Πρώσσους σε ένα βάλτο και τους ανάγκασαν να παραδοθούν. Χωρίς όμως πεζικό ο Μυρά ήταν αδύνατο να σταματήσει τον Χοχενλόε στην υποχώρησή του πίσω στο Πρεντσλάου (Prenzlau).
Πηγές
Πρέντσλαου Κατηγορία:1806
Για μια χούφτα Τουρίστριες
Το Για μια χούφτα τουρίστριες είναι ελληνική κωμική ταινία του 1971 σε σκηνοθεσία Ερρίκου Θαλασσινού και σενάριο Πάνου Κοντέλλη. Πρωταγωνιστούν οι: Αλέκος Αλεξανδράκης, Καίτη Παπανίκα και Κατερίνα Γιουλάκη.
Πλοκή
Η Ελέν Φουρό, κόρη ενός πλούσιου επιχειρηματία από τη Γαλλία που δραστηριοποιείται στη βιομηχανία του κάμπινγκ, πηγαίνει σε ένα ελληνικό νησί αναζητώντας κατάλληλη περιοχή για εγκατάσταση κατασκηνώσεων. Αυτή η επίσκεψη δημιουργεί έντονη διαμάχη ανάμεσα σε δύο παραθαλάσσια χωριουδάκια, το καθένα από τα οποία διεκδικεί για λογαριασμό του αυτή την τουριστική αξιοποίηση και εκμετάλλευση.
Στη σύγκρουση πρωτοστατούν οι πρόεδροι των κοινοτήτων – ο Μενέλαος από το Μαριδοχώρι και η Τίνα από το Κεφαλοχώρι – ενώ στη διαμάχη εμπλέκεται άθελά του κι ο αφελής Χαρίτος, του οποίου η θέση είναι εξαιρετικά δυσχερής, διότι είναι μεν κάτοικος Κεφαλοχωρίου, αλλά υπάλληλος στην κοινότητα Μαριδοχωρίου, όπου και εργάζεται ως υπάλληλος στο φαρμακεί του Μενέλαου, του προέδρου της κοινότητας. Παράλληλα, ο Χαρίτος, που διατηρεί ερωτικό δεσμό με την Κατίνα, είναι ερωτευμένος με την Έλεν, την οποία πολιορκεί.
Ο πατέρας του Χαρίτου λίγο μετά τον πόλεμο, είχε πατώντας μια νάρκη. Η μοίρα επιφυλάσσει στον Χαρίτο να πατήσει και ο ίδιος νάρκη σε ένα παλιό ναρκοπέδιο δίπλα στην παραλία, όπου έχει πάει για να παρακολουθήσει την Ελέν και τις Γαλλίδες φίλες της που κάνουν μπάνιο.
Παραγωγή
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 14 Ιουλίου 1971 κόβοντας 134.588 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 34η θέση ανάμεσα σε 90 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Γυρίσματα
Η ταινία έχει γυριστεί στη Μήθυμνα Λέσβου της Λέσβου. Υπάρχουν πλήθος σκηνές, πανοραμικές, του λιμανιού, του κάστρου, των στενών της πόλης, του ξενοδοχείου «Δελφίνια» κ.α. Επίσης γυρίστηκε στην Πέτρα και στην Αγία Παρασκευή Λέσβου καθώς και στο γραφικό λιμανάκι της σκάλας Πολιχνίτου.
Η Ωραία Καβγατζού
Η Ωραία Καβγατζού (γαλλικά: La Belle Noiseuse) είναι μια ρομαντική δραματική ταινία Γαλλο-Ελβετικής παραγωγής του 1991, βασισμένη στο διήγημα Το άγνωστο αριστούργημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ. Η σκηνοθεσία είναι του Ζακ Ριβέτ και πρωταγωνιστούν οι Μισέλ Πικολί, Εμμανουέλ Μπεάρ και Τζέιν Μπίρκιν.
Η ταινία κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της κριτικής επιτροπής και ήταν υποψήφια για το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1992.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1991 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζακ Ριβέτ Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία
Αναστασία Σερρών
Η Αναστασία ή Αναστασιά είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 450 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αναστασιά βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Δράμας στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Μενοίκιο, σε απόσταση 8 χλμ. (οδηγικά) Β.-ΒΑ. από τη Νέα Ζίχνη και 27,5 χλμ. Α. από τις Σέρρες. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και φημίζονται για την παραγωγή κερασιών. Το όνομα προέρχεται από τη βυζαντινή εκκλησία του χωριού που είναι αφιερωμένη στην πολιούχο Αγία Αναστασία και από το 1995 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Ο αρχικός αρχιτεκτονικός τύπος της είναι "τρουλαίος μετά περιστώου, με τρούλο κυλινδρικό και χαμηλό. Το δάπεδο του βυζαντινού ναού είναι από μαρμαροθέτημα, ενώ οι επιφάνειες των τοίχων είναι επιχρισμένες εσωτερικά και εξωτερικά". Στη τοποθεσία "Άγιος Αχίλλειος" υπάρχουν ερείπια εκκλησίας και κτισμάτων των υστεροβυζαντινών χρόνων, ενώ η γύρω τους περιοχή αναφέρεται ως μετόχι της Μονής Τιμίου Προδρόμου, που πιθανολογείται ότι πρόκειται για το μετόχι της Παναγίας Οστρινής.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Νέας Ζίχνης
Λεοπόλδος Ε΄ της Αυστρίας-Τιρόλου
Ο Λεοπόλδος Ε΄, γερμ. Luitpold (9 Οκτωβρίου 1686 - 13 Σεπτεμβρίου 1632) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν αρχιδούκας της Πέραν Αυστρίας (Τυρόλου, κ.ά.) και επίσκοπος του Πασσάου & του Στρασβούργου.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Β΄ αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας και της Μαρίας-Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Ε΄ δούκα της Βαυαρίας.
Το 1618 απεβίωσε ο Μαξιμιλιανός Γ΄ και ο Λεοπόλδος Ε΄ έγινε το επόμενο έτος κυβερνήτης των περιοχών εκείνου, δηλ. της Πέραν Αυστρίας και του Τυρόλου. Το 1626 παραιτήθηκε από τις θέσεις του στην Εκκλησία και νυμφεύτηκε την Κλαυδία των Μεδίκων. Στην Πέραν Αυστρία και το Τυρόλο είχε θέση ηγεμόνα: ήταν αρχιδούκας το διάστημα 1626-1632. Έκτισε το Τελωνείο και τον ναό των Ιησουιτών στο Ίννσμπρουκ. Πολέμησε για την κοιλάδα Βέλτλιν της Λομβαρδίας και υπεραμύνθηκε του Τυρόλου εναντίον των Σουηδών το 1632. Απεβίωσε στο Σβατς του Τυρόλου 46 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1626 την Κλαυδία των Μεδίκων, κόρη του Φερδινάνδου Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και είχε τέκνα:
Κάρολος Γ΄ του Αλανσόν
Ο Κάρολος Γ΄ (Charles III d'Alençon, Φεβρουάριος 1337 - 5 Ιουλίου 1375) από τον Οίκο των Βαλουά-Αλανσόν ήταν κόμης του Αλανσόν (Alençon) το διάστημα 1346-61.
Βιογραφία
Ήταν πρωτότοκος γιος του Καρόλου Β΄ κόμη του Αλανσόν & του Περς και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας των Ιβρέα-Καστίλης, κόρης του Φερδινάνδου δε λα Θέρδα διαδόχου της Καστίλης.
Το 1346 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε στο Αλανσόν· παραιτήθηκε το 1361, υπέρ του επόμενου αδελφού του Πέτρου Β΄, για να ακολουθήσει εκκλησιαστική καριέρα. Το 1365 έγινε αρχιεπίσκοπος της Λυών.
Από τη θέση αυτή αντιστάθηκε σταθερά στην καταπάτηση των δικαιωμάτων του ως προκαθήμενου (primate) της Γαλλίας από τον βασιλιά. Απεβίωσε στη Λυών το 1375.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Βικτωρία των Βαλουά
Η Βικτωρία των Βαλουά ήταν Γαλλίδα πριγκίπισσα, κόρη του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας και της συζύγου του, Αικατερίνης των Μεδίκων. Είχε μια δίδυμη αδερφή, την Ιωάννα, η οποία πέθανε στη γέννα.
Ήταν η μικρότερη από τα δέκα παιδιά του Ερρίκου Β΄ και της Αικατερίνης των Μεδίκων. Η μητέρα τους γέννησε στις 24 Ιουνίου του 1556. Παρόλο που η Ιωάννα πέθανε στη μήτρα, η πριγκίπισσα Βικτωρία επέζησε στη γέννα, αλλά πέθανε λίγο περισσότερο από ένα μήνα αργότερα. Η γέννησή τους παραλίγο να κοστίσει την ζωή της μητέρας τους, έτσι ο γιατρός του βασιλιά τον συμβούλεψε ότι δεν πρέπει να υπάρξουν περισσότερα παιδιά. Ο Ερρίκος Β΄ τότε σταμάτησε να επισκέπτεται την κρεβατοκάμαρα της συζύγου του και ξόδεψε όλο το χρόνο του με την πολύχρονη ερωμένη του Ντιάν ντε Πουατιέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Συμβολή Σερρών
Η Συμβολή είναι οικισμός του Δήμου Αμφίπολης στην περιφερειακή ενότητα Σερρών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 252 κατοίκων.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Αμφίπολης
Μαργαρίτα Θηρεσία της Ισπανίας
Η Μαργαρίτα Θηρεσία (12 Ιουλίου 1651 - 12 Μαρτίου 1673) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν πριγκίπισσα (infanta) της Ισπανίας και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας και βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας και της δεύτερης συζύγου του Μαριάννας των Αψβούργων, κόρης του Φερδινάνδου Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η μητέρα της Μαργαρίτας ήταν σχεδόν τριάντα χρόνια νεότερη από τον πατέρα της και ανιψιά του. Μετά τη γέννηση της Μαργαρίτας ακολούθησαν άλλα τέσσερα παιδιά, από τα οποία τα τρία, η Μαρία Αμβροσία, ο Φερδινάνδος Θωμάς και ο Φίλιππος Πρόσπερος της Ισπανίας, απεβίωσαν ως βρέφη. Ο μόνος επιζών ομοθαλής αδερφός της ήταν ο μελλοντικός Κάρολος Β΄ της Ισπανίας.
Η Μαργαρίτα δεν ανέπτυξε τα σοβαρά προβλήματα υγείας και τις αναπηρίες (λόγω της στενής συγγένειας των γονέων της) που είχε δείξει ο μικρότερος αδερφός της από τη γέννησή του. Κατά την παιδική της ηλικία κάποτε υπήρξε σοβαρά άρρωστη, αλλά επέζησε. Σύμφωνα με τους συγχρόνους, η Μαργαρίτα είχε μια ελκυστική εμφάνιση και ζωντανό χαρακτήρα. Οι γονείς και οι στενοί της φίλοι την αποκαλούσαν «μικρό άγγελο». Μεγάλωσε στα δωμάτια της Βασίλισσας στο Βασιλικό Αλκαζάρ της Μαδρίτης που περιβαλλόταν από πολλές υπηρέτριες και υπηρέτες. Η νεαρή Ινφάντα αγαπούσε τις καραμέλες, τις οποίες έκρυβε συνεχώς από τους γιατρούς που φρόντιζαν την υγεία των δοντιών της. Τόσο ο πατέρας της Μαργαρίτας όσο και ο εκ μητρός παππούς της την αγάπησαν βαθιά. Στα προσωπικά του γράμματα ο βασιλιάς Φίλιππος την αποκαλούσε «χαρά μου». Ταυτόχρονα, η Μαργαρίτα ανατράφηκε σύμφωνα με την αυστηρή εθιμοτυπία του δικαστηρίου της Μαδρίτης και έλαβε καλή εκπαίδευση.
Οικογένεια
Κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1650 προέκυψε η ανάγκη για ενδοδυναστικό γάμο μεταξύ του αυστριακού και του ισπανικού κλάδου των Αψβούργων. Έτσι έγινε η βιεννέζικη Αυλή πρότεινε το γάμο μεταξύ της μεγαλύτερης αδελφής της Μαργαρίτας, Μαρίας Θηρεσίας, και του θείου τους Λεοπόλδου Ιγνατίου, Διαδόχου της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όμως εκείνη τελικά παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας το 1660. Μετά ξεκίνησε συζήτηση για έναν γάμο μεταξύ του Λεοπόλδου και της Μαργαρίτας Θηρεσίας. Ωστόσο, το δικαστήριο της Μαδρίτης δίστασε να συμφωνήσει με αυτήν την πρόταση, διότι η Ινφάντα θα μπορούσε να κληρονομήσει το ισπανικό στέμμα αν πέθανε ο μικρός της αδερφός. Μετά τον θάνατο του πατέρα της Μαργαρίτας το 1665, η μητέρα της προσπάθησε να καθυστερήσει τον γάμο. Ο γάμος συμφωνήθηκε μόνο μετά από έντονες προσπάθειες αυτοκρατορικής διπλωματίας.
Τελικά παντρεύτηκε το 1666 τον Λεοπόλδο Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκή Αυτοκρατορίας. Παρά τη διαφορά ηλικίας, την μη ελκυστική εμφάνιση του Λεοπόλδου και τα προβλήματα υγείας της Μαργαρίτας, σύμφωνα με τους συγχρόνους είχαν έναν ευτυχισμένο γάμο. Η Αυτοκράτειρα πάντα αποκαλούσε τον σύζυγό της «θείο» και εκείνος «Γκρετλ». Το ζευγάρι είχε πολλά κοινά ενδιαφέροντα, ειδικά στην τέχνη και τη μουσική.
Κατά τη διάρκεια του εξαετούς γάμου της, η Μαργαρίτα γέννησε τέσσερα παιδιά, εκ των οποίων μόνο ένα επέζησε πέραν της παιδικής ηλικίας:
Σύμφωνα με πληροφορίες, η Αυτοκράτειρα ενέπνευσε τον σύζυγό της να εκδιώξει τους Εβραίους από τη Βιέννη, επειδή πίστευε ότι ευθύνονταν για τους θανάτους των παιδιών της. Κατά τη διάρκεια του εορτασμού της Αγίας Δωρεάς του 1670, ο Αυτοκράτορας διέταξε την καταστροφή της συναγωγής της Βιέννης και να χτιστεί μια εκκλησία στον χώρο κατόπιν εντολής του.
Ακόμα και μετά τον γάμο της, η Μαργαρίτα κράτησε τα ισπανικά έθιμα και τους τρόπους της. Δεν μιλούσε γερμανικά και η περηφάνια της οδήγησε σε ένα ισχυρό αντι-ισπανικό συναίσθημα στο βασίλειο. Οι αυλικοί εξέφρασαν ανοιχτά την ελπίδα ότι η αδύναμη Αυτοκράτειρα θα πέθαινε σύντομα και έτσι να δώσει στον Λεοπόλδο Α΄ την ευκαιρία ενός δεύτερου γάμου.
Θάνατος
Αποδυναμωμένη λόγω τεσσάρων τοκετών και τουλάχιστον δύο αποβολών κατά τη διάρκεια του γάμου της η Μαργαρίτα Θηρεσία πέθανε στις 12 Μαρτίου 1673, σε ηλικία 21 ετών. Τάφηκε στην Αυτοκρατορική Κρύπτη, στη Βιέννη. Μόνο τέσσερις μήνες αργότερα, ο χήρος αυτοκράτορας - παρά τη θλίψη του για το θάνατο της "μόνης Μαργαρίτας" (όπως την θυμόταν) - σύναψε δεύτερο γάμο με την Κλαυδία Φελίσιτας της Αυστρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας
Λάγος Ξάνθης
thumb|Η λιμενική αρχή του Πόρτου Λάγους Το Λάγος ή Πόρτο Λάγος είναι οικισμός στην περιφερειακή ενότητα Ξάνθης της Ελλάδας. Είναι μέρος της κοινότητας Νέας Κεσσάνης. Βρίσκεται στη λωρίδα που χωρίζει τη λίμνη Βιστωνίδα από το Αιγαίο Πέλαγος. Το 1991, ο οικισμός περιείχε 371 κατοίκους.
Το λίμανι εξυπηρετεί βάρκες, ψαροκάικα της περιοχής και σκάφη αναψυχής, διαθέτοντας επίσης και τις απαραίτητες υποδομές για μεταφορά αγαθών από εμπορικά πλοία. Οι σπουδαιότερες σημερινές αξίες της περιοχής είναι η αλιευτική, η αλατοληπτική, η πολιτιστική, η θηραματική και αναψυχής. Το Λάγος είναι η βορειότερη Ελληνική ακτή και το βορειότερο ελληνικό λιμάνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων
Ροβέρτος του Περς
Ο Ροβέρτος του Αλανσόν (1344 - 1377) από τον Οίκο των Βαλουά-Αλανσόν ήταν κόμης του Περς (1346 - 1377).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Καρόλου Β΄ κόμη του Αλανσόν & του Περς και της Μαρίας των Ιβρέα-Καστίλης, κόρης του Φερδινάνδου δε λα Θέρδα διαδόχου της Καστίλης. Το 1346 απεβίωσε ο πατέρας του· ο τριτότοκος Πέτρος Β΄ έγινε κόμης του Αλανσόν και ο Ροβέρτος κόμης του Περς. Οι μεγαλύτεροι αδελφοί Κάρολος και Φίλιππος έγιναν αρχιεπίσκοποι της Λυών και της Ρουέν αντίστοιχα. Απεβίωσε το 1377 και τον διαδέχθηκε ο Πέτρος Β΄.
Οικογένεια
Το 1374 νυμφεύτηκε την Ιωάννα, κόρη του Ιωάννη Α΄ υποκόμη του Ροάν. Ο γιος τους Κάρολος έζησε δύο έτη (1375 - 1377).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Φωκίων Δημητριάδης
Ο Φωκίων Δημητριάδης ή Φώκος Δημητριάδης όπως τον αποκαλούσαν όλοι, ήταν Έλληνας σκιτσογράφος και γελοιογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1894 και σπούδασε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Από την ηλικία των 17 ετών άρχισε να δημοσιεύει γελοιογραφίες και σκίτσα σε εφημερίδες και σατιρικά περιοδικά της Πόλης. Το 1918 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα, ενώ είχε ήδη εργασθεί στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στη Θεσσαλονίκη. Από το 1922 αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην πολιτική γελοιογραφία, δημοσιεύοντας έργα του στις εφημερίδες Πατρίς, Η Καθημερινή, και από τον πρώτο χρόνο της κυκλοφορίας τους στις εφημερίδες του Δημητρίου Λαμπράκη Ελεύθερον Βήμα (μετέπειτα Το Βήμα) και Αθηναϊκά Νέα (μετέπειτα Τα Νέα). Γελοιογραφίες του δημοσιεύθηκαν και σε πολλές εφημερίδες του εξωτερικού. Εικονογράφησε επίσης αρκετά βιβλία, του Γεώργιου Ρούσσου, ιστορίες του Δημήτρη Ψαθά, τον Δον Κιχώτη, κ.ά..
Το 1961 τιμήθηκε με το Α΄ Βραβείο του Παγκόσμιου Διαγωνισμού Πολιτικής Γελοιογραφίας στο Λος Άντζελες και το 1969 με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών της Ακαδημίας Αθηνών. Ο Φώκος Δημητριάδης πέθανε στην Αθήνα το 1977.
Το έργο του
Ο Φώκος Δημητριάδης θεωρείται ότι έδωσε μία νέα ώθηση στην ελληνική γελοιογραφία, με τη σατιρική του διάθεση και την ιδιομορφία της γραμμής του. Στα σκίτσα του οι ανθρώπινες μορφές δεν είναι στατικές, αλλά δείχνουν κίνηση, απεικονίζοντας ταυτόχρονα ψυχικές καταστάσεις.
Συνήθιζε να φιλοτεχνεί γελοιογραφίες πολιτικών ανδρών, υπογραμμίζοντας ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους, με το οποίο τους ακολουθούσε επί χρόνια ως σημείο αναφοράς. Το 1959 ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, ως Υπουργός Προεδρίας, κατέβασε μια παράσταση των Ορνίθων. Μετά από αυτό το περιστατικό, ο Δημητριάδης ζωγράφιζε διαρκώς δίπλα στον Τσάτσο μια κότα. Κάποτε οι δύο βρέθηκαν σε μία εκδήλωση, οπότε ο Κ. Τσάτσος ρώτησε τον γελοιογράφο: «Καλά κ. Δημητριάδη, γιατί με ζωγραφίζετε πάντα με μια κότα;» και ο Δημητριάδης του απάντησε: «Ένα μυστήριο πράγμα υπουργέ μου, το ίδιο ακριβώς με ρωτά και η κότα». Το άλλο διάσημο σχετικό ζωντανό που σχεδίαζε παλαιότερα ήταν το «παρδαλό κατσίκι», το οποίο συνόδευε στα σκίτσα του τον πολιτικό Κωνσταντίνο Τσαλδάρη, πρωτοπαρουσιάσθηκε όμως το 1946 σε σκίτσο για τον Φίλιππο Δραγούμη.
Συλλογές σκίτσων του
220px|μικρογραφία|δεξιά|Αφίσα του Υφυπουργείου Δημοσίας Ασφαλείας με σκίτσο του Φωκίωνα Δημητριάδη, π. 1940.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δημητριαδης, Φωκ
Ιώτα Ηνιόχου
Ο ι (ιώτα) Ηνιόχου (Iota Aurigae, ι Aur) είναι ο τέταρτος φωτεινότερος (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας του βόρειου αστερισμού Ηνιόχου. Φέρει και το ιδιαίτερο όνομα Al Kab, συντόμευση του Kabdhilinan, από την αραβική φράση الكعب ذي العنان al-kacb ðīl-cinān , που σημαίνει «ο ώμος του ηνιόχου». Με το όνομα Alkab, αυτός ο αστέρας συναντάται πάνω στον αστρολάβο που περιγράφει ο Τζόφρι Σώσερ στο έργο του Treatise on the Astrolabe το 1391. Επιπλέον, στον άτλαντα του Αντονίν Μπετσβάρ (Atlas Coeli Skalnate Pleso, Atlas borealis) φέρει το όνομα Hassaleh. Στην Κίνα ήταν γνωστός ως 五車一 («ο Πρώτος αστέρας των Πέντε Αρμάτων»)
Αστροφυσικά δεδομένα
Μετρήσεις της παραλλάξεώς του δίνουν μία απόσταση από τη Γη περί τα 490 έτη φωτός. Σε αυτή την απόσταση η εξασθένηση του φωτός του από τη διαστρική σκόνη προκαλεί μείωση που αντιστοιχεί σε 0,6 μέγεθος. Η εξέταση του φάσματος ταξινομεί τον αστέρα στους πορτοκαλί λαμπρούς γίγαντες (τύπος K3 II). . Από το 1943 το φάσμα του ι Ηνιόχου χρησιμεύει ως ένα από τα σταθερά πρότυπα φάσματα με βάση τα οποία ταξινομούνται τα φάσματα των άλλων αστέρων. Η ενεργός θερμοκρασία του είναι 4.160 K, αρκετά χαμηλότερη από αυτή του Ήλιου.
Η μάζα του γίγαντα αυτού είναι επταπλάσια της ηλιακής, ενώ η διάμετρός του είναι 127 φορές μεγαλύτερη της διαμέτρου του Ήλιου. Η ηλικία του ήδη εξελιγμένου αυτού αστέρα εκτιμάται σε μόλις 40 ± 5 εκατομμύρια έτη περίπου, δηλαδή μικρότερη από το 1/100 της ηλικίας του Ήλιου.
Ο ι Ηνιόχου αποτελεί ασθενή πηγή ακτίνων Χ, με εκπεμπόμενη ισχύ ακτίνων Χ περίπου 1,8 × 1020 Watt. Η εκπομπή αυτή προέρχεται μάλλον από παροδικούς βρόχους πλάσματος στην εξωτερική ατμόσφαιρα (στέμμα) του αστέρα, οι οποίοι έχουν θερμοκρασία περί τα 3 εκατομμύρια K.
Οι αστρονόμοι υποπτεύονται ότι ο ι Ηνιόχου είναι ελαφρώς μεταβλητός αστέρας, παρότι αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί.
Μη επιβεβαιωμένοι υποαστρικοί συνοδοί
Στο συνέδριο «Ακραία Ηλιακά Συστήματα» που έλαβε χώρα στις 25–29 Ιουνίου 2007 στη Σαντορίνη, η Ζαμπίνε Ρέφερτ (S. Reffert) του Αστεροσκοπείου της Χαϊδελβέργης και οι συνεργάτες της ανεκοίνωσαν την ανίχνευση δύο υποαστρικών σωμάτων που περιφέρονται γύρω από τον ι Ηνιόχου με συντονισμό 2:1 (δηλαδή ο ένας περιφέρεται με διπλάσια περίοδο περιφοράς από τον άλλον). Θα πρέπει να είναι φαιοί νάνοι με περιόδους περιφοράς 4 και 2 γήινα έτη περίπου. Δεν δίνεται ελάχιστη μάζα τους, ενώ εκκρεμεί μία ανεξάρτητη επιβεβαίωση της ανιχνεύσεώς τους, αν και οι Hekker κ.ά. το 2008 ανέφεραν σημαντικές διακυμάνσεις της ακτινικής ταχύτητας του αστέρα με περιόδους 767 και 1586 ημέρες.
Πέτρος Β΄ του Αλανσόν
Ο Πέτρος Β΄ (Pierre II d'Alençon, 1340 - 20 Σεπτεμβρίου 1404) από τον Οίκο του Βαλουά-Αλανσόν ήταν κόμης του Αλανσόν (1361-1404) και του Περς (1377-1404).
Βιογραφία
Έγινε ιππότης το 1350. Το 1356 στη μάχη του Πουατιέ αιχμαλωτίστηκε ο Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας και ο Πέτρος Β΄ ήταν ένας από τους ομήρους που δόθηκαν στους Άγγλους για την απελευθέρωση του βασιλιά. Επέστρεψε στη Γαλλία το 1370. Μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Ροβέρτο εκστράτευσαν εναντίον των Άγγλων στην Ακουιτανία, κατέλαβαν το Λιμόζ, όχι όμως το Ουσόν.
Το 1346 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Κάρολος Γ΄ στο Αλανσόν, που παραιτήθηκε το 1361 -υπέρ του Πέτρου Β΄- για να γίνει αρχιεπίσκοπος της Λυών. Ο δευτερότοκος Φίλιππος έγινε αρχιεπίσκοπος της Ρουέν. Ο μικρότερος Ροβέρτος έλαβε το Περς, αλλά απεβίωσε το 1377 και τον διαδέχθηκε ο Πέτρος Β΄.
Πολέμησε υπό τον Μπερτράν ντυ Γκεκλέν στη Βρετάνη και τραυματίστηκε πριν το Χανεμπόν. Έλαβε μέρος στην εκστρατεία εναντίον του Γουλιέλμου Α΄ δούκα του Γκέλντερς το 1388. Απεβίωσε το 1404 στο Αρζεντάν.
Οικογένεια
Το 1371 νυμφεύτηκε τη Μαρία Σαμαιλάρ υποκόμισσα του Μπωμόν-ω-Μαιν και είχε τέκνα:
Από μια εκτός γάμου σχέση του είχε ένα φυσικό τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Σάλι Ράιντ
Η Σάλι Ράιντ (Sally Kristen Ride) (26 Μαΐου 1951 – 23 Ιουλίου 2012) ήταν Αμερικανίδα φυσικός και αστροναύτης.
Στις 18 Ιουνίου 1983 συμμετείχε στην αποστολή του διαστημικού λεωφορείου Τσάλεντζερ κατά την οποία τέθηκαν σε τροχιά δύο δορυφόροι. Την ίδια πτήση επανέλαβε την επόμενη χρονιά. Ήταν η πρώτη Αμερικανίδα και η τρίτη γυναίκα παγκοσμίως που ταξίδεψε στο διάστημα (1983), μετά τις Σοβιετικές κοσμοναύτριες Βαλεντίνα Τερεσκόβα (1963) και Σβετλάνα Σαβίτσκαγια (1982).
Η Ράιντ εργάστηκε επίσης στο Κέντρο για τη Διεθνή Ασφάλεια και τον Έλεγχο των Όπλων του Πανεπιστημίου Στάνφονρτ (Stanford University's Center for International Security and Arms Control) και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Σαν Ντιέγκο, όπου δίδαξε φυσική, primarily researching nonlinear optics and Thomson scattering. Επίσης συμμετείχε στις επιτροπές που ερεύνησαν την καταστροφή του Τσάλεντζερ και του Κολούμπια.
Πέθανε από καρκίνο στο πάγκρεας στις 23 Ιουλίου 2012.
Βρύχωνας
Ο Βρύχωνας (Βρύχων) είναι μικρό ποτάμι στη Μαγνησία. Πηγάζει στο Πήλιο και εκβάλλει στον Παγασητικό Κόλπο, κοντά στα Κάτω Λεχώνια. Ο ποταμός διατηρεί το ίδιο όνομα από την αρχαιότητα, ενώ στον ποταμό βρίσκεται η παλαιότερη γέφυρα κατασκευασμένη από οπλισμένο σκυρόδεμα. Η γέφυρα κατασκευάστηκε για τις ανάγκες μιας σιδηροδρομικής γραμμής το 1895. Στην Σιθωνία της Χαλκιδικής, κοντά στην Παλλήνη, βρίσκεται άλλος ένας ποταμός με το ίδιο όνομα. Σύμφωνα με την αρχαία μυθολογία, ο ομώνυμος ποτάμιος θεός ήταν σύμμαχος των Γιγάντων στον πόλεμό τους εναντίον των θεών, τη Γιγαντομαχία. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, η γιγαντομαχία πραγματοποιήθηκε στην Παλλήνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Θεσσαλίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ελλάδας
Καθεδρικός Ναός της Μπέντια
αριστερά|μικρογραφία|300x300px|Ο καθεδρικός ναός στο μοναστήρι της Μπέντια.|εναλλ.= Ο Καθεδρικός Ναός της Μπέντια της Θεοτόκου (γεωργιανά: ბედიის მონასტერი) είναι ένας μεσαιωνικός Γεωργιανός Ορθόδοξος καθεδρικός ναός στο μοναστήρι της Μπέντια, που βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό του ραγιόν Τκβαρτσέλι, στην Αμπχαζία της Γεωργίας. Είναι θολωτός, σταυροειδής σε ορθογώνια βάση. Χτίστηκε τον 10ο αιώνα και ανακατασκευάστηκε τον 13ο-14ο αιώνα. Είναι αναγνωρισμένος ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας. Το συγκρότημα κτιρίων του μοναστηριού περιλαμβάνει τον καθεδρικό ναό, πέτρινο φράχτη, καμπαναριό, πύλη, την επισκοπή και άλλες δομές.
Ιστορία
Ο καθεδρικός ναός του μοναστηριού της Μπέντια χτίστηκε το 999 με εντολή του Βασιλιά Μπαγκράτ Β' της Αμπχαζίας (βασ. 978-1008), ο οποίος το 1008 έγινε ο πρώτος Βασιλιάς της ενωμένης Γεωργίας με το όνομα Μπαγκράτ Γ' (βασ. 1008-1014). Ο βασιλιάς δώρισε στο ναό ένα εξαιρετικό χρυσό δισκοπότηρο για τις λειτουργίες της εκκλησίας. Έχει ύψος 14 εκ., διάμετρο 14 εκ. και ζυγίζει 752 γρ. Στο εξωτερικό του είναι διακοσμημένος με ανάγλυφες μορφές, που απεικονίζουν τον Χριστό Παντοκράτωρ, την Παναγία Οδηγήτρια και 10 Αποστόλους. Ο βασιλιάς ενταφιάστηκε στο μοναστήρι της Μπέντια μετά το θάνατό του, το 1014. αριστερά|μικρογραφία|Το χρυσό δισκοπότηρο της Μπέντια, του 999 μ.Χ. Φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο της Γεωργίας.|εναλλ.=|180x180εσΤο καμπαναριό χρονολογείται του 12ου-14ου αιώνα και το κτίριο της Επισκοπής είναι του 16ου αιώνα. Ο καθεδρικός ναός έχει υποβληθεί σε εργασίες ανακατασκευής και ανακαίνισης, και η υφιστάμενη δομή χρονολογείται του 13ου-14ου αιώνα. Στο εσωτερικό του ναού έχουν διασωθεί τοιχογραφίες από 3 ιστορικές περιόδους: του 10ου-11ου αιώνα, του 13ου-14ου αιώνα και του 16ου-17ου αιώνα.
Το μοναστήρι ήταν σημαντικό θρησκευτικό, πολιτιστικό και εκπαιδευτικό κέντρο κατά το Μεσαίωνα. Στη βιβλιοθήκη του έχουν γίνει εργασίες συντήρησης και αντιγραφής χειρόγραφων και βιβλίων, και μεταφράσεις θεολογικών έργων.
Στις αρχές του 20ου αιώνα ο θόλος είχε καταρρεύσει. Το 1968-69 έγιναν εργασίες ανακατασκευής και στεγανοποίησης στο επισκοπικό ανάκτορο. Επί του παρόντος, το μοναστήρι λειτουργεί.
Περιγραφή
Το μοναστήρι της Μπέντια είναι χτισμένο σε μία περιοχή που περιβάλλεται στις 3 πλευρές από βουνά και μόνο στα δυτικά ανοίγεται το τοπίο. Η αρχιτεκτονική του κτιριακού συγκροτήματος είναι τυπική μεσαιωνική Γεωργιανή. αριστερά|μικρογραφία|Από το βιβλίο «Γκουλάνι» της εκκλησίας.|εναλλ.=|180x180εσ Καθεδρικός Ναός: είναι θολωτός, σταυροειδής σε ορθογώνια βάση. Ο θόλος βρίσκεται στο κέντρο του ναού και στηρίζεται στις δύο γωνίες του ιερού με την Αγία Τράπεζα και σε δύο κολόνες στα δυτικά. Το τύμπανο του θόλου έχει 14 πλευρές και 14 παράθυρα. Στα ανατολικά το κτίριο καταλήγει σε αψιδωτό ημικύκλιο που στεγάζει το ιερό με την Αγία Τράπεζα, και εκατέρωθεν αυτού υπάρχουν δύο μικρά δωμάτια που προορίζονται για εκκλησιαστική χρήση. Ο ναός έχει 3 εισόδους, στα βόρεια, νότια και δυτικά. Η δυτική είσοδος διαθέτει πύλη και πρόναο. Ο ναός διαθέτει δεύτερο όροφο που είναι προσβάσιμος μέσω σκάλας. Στο εσωτερικό του είναι τοιχογραφημένος και διαθέτει αρκετές Γεωργιανές επιγραφές με στοιχεία για την ιστορία του ναού. Στο εξωτερικό, τα παράθυρά του είναι φθαρμένα και δεν έχουν διακοσμήσεις. Είναι αφιερωμένος στην Παναγία Βλαχερνίτισσα.
Πέτρινος φράχτης: είναι ερειπωμένος. Είχε μήκος 300 μ., πάχος 0,6 μ. και μέσο ύψος 0,8 μ.
Επισκοπικό ανάκτορο: το ερειπωμένο κτίριο βρίσκεται 50 μ. δυτικά του καθεδρικού ναού. Αρχικά ήταν διώροφο, αλλά ο πάνω όροφος έχει καταρρεύσει.
Βέργη Σερρών
Για την αρχαία πόλη δείτε το λήμμα: Αρχαία Βέργη
Η Βέργη είναι πεδινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Σερρών με υψόμετρο 20 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Βέργη βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης σε απόσταση 11,5 χλμ. ΒΔ. της Νιγρίτας και 21,5 ΝΔ. των Σερρών. Είναι κτισμένη στον κάμπο των Σερρών και νότια του Κοπατσιανού (ή Σκαπάνη), παραπόταμου του Στρυμόνα, ανάμεσα στα χωριά Σησαμία (Α.), Νικόκλεια (ΝΑ.), Τριανταφυλλιά (ΒΔ.) και Δημητρίτσι (Β.-ΒΑ.). Το χωριό αναφέρεται επίσημα το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 ως Κοπάτσι να ορίζεται έδρα της τότε ομώνυμης κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 7Α - 14/01/1927 μετονομάστηκε σε Βέργη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Βέργης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Βισαλτίας του Δήμου Βισαλτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 699 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Ιωάννης Α΄ του Αλανσόν
Βιογραφία
Ήταν γιος του Πέτρου Β΄ κόμη του Αλανσόν και του Περς και της Μαρίας ντε Σαμαιλάρ.
Το 1404 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Το 1414 η κομητεία του Αλανσόν αναβαθμίστηκε σε δουκάτο. Το επόμενο έτος διοίκησε το 2ο τμήμα στρατού των Γάλλων στη μάχη του Αζενκούρ. Οι Άγγλοι έσπασαν το μέτωπο του 1ου τμήματος και εισχώρησαν, αλλά ο Ιωάννης Α΄ έκανε το αντιστάθμισμα: προήλασε και λέγεται ότι σκότωσε τον Εδουάρδο δούκα της Υόρκης, τραυμάτισε τον Χάμφρεϋ δούκα του Γκλόστερ και ότι απέσπασε ένα κόσμημα από το στέμμα του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας.
Φερδινάνδος Κάρολος της Αυστρίας
O Φερδινάνδος Κάρολος (γερμ. Ferdinand Karl, 17 Μαΐου 1628 - 30 Δεκεμβρίου 1662) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν αρχιδούκας της Πέραν Αυστρίας, που περιείχε το Τυρόλο, το διάστημα 1646-62.
Ιωάννης Α΄ του Αλανσόν
Βιογραφία
Τον σκότωσε ένας από τη φρουρά του βασιλιά.
Οικογένεια
Το 1396 νυμφεύτηκε τη Μαρία των Ντρε, κόρη του Ιωάννη Δ΄ δούκα της Βρετάνης και είχε τέκνα:
Φερδινάνδος Κάρολος της Αυστρίας
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λεοπόλδου Ε΄ της Πέραν Αυστρίας-Τυρόλο και της Κλαυδίας των Μεδίκων, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ της Τοσκάνης.
Ιωάννης Α΄ του Αλανσόν
Οικογένεια
Είχε δύο μη νόμιμα τέκνα:
Φερδινάνδος Κάρολος της Αυστρίας
Βιογραφία
Το 1632 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Ήταν 4 ετών και επίτροπος ανέλαβε η μητέρα του. Ο ίδιος ανέλαβε τη διακυβέρνηση το 1646, όταν ενηλικιώθηκε. Για να χρηματοδοτεί τον υπερβολικό τρόπο ζωής του, πωλούσε αγαθά και τίτλους. Δαπάνησε το υπερβολικό ποσό, που η Γαλλία πλήρωσε στους Αψβούργους του Τυρόλου για την εκχώρηση των φέουδων δυτικά του Ρήνου: Αλσατίας, Σούνντγκαου & Μπράιζαχ. Καθόρισε τα σύνορα του Γκράουμπυντεν το 1652.
Ο Φερδινάνδος Κάρολος ήταν απολυταρχικός ηγεμόνας· δεν συγκάλεσε καμία Συνέλευση (Δίαιτα) μετά το 1648 και -έπειτα από μία μυστική δίκη- εκτέλεσε παράνομα τον καγκελάριό του Βίλχελμ Μπήνερ. Από την άλλη του άρεσε η μουσική και ιταλικές όπερες δινόταν στην Αυλή του. Απεβίωσε στο Κάλτερν σε ηλικία 34 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Άννα των Μεδίκων, κόρη του Κόζιμο Β΄ της Τοσκάνης, και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Σιγισμούνδος Φραγκίσκος της Αυστρίας
Ο Σιγισμούνδος-Φραγκίσκος, Sigmund-Franz (27 Νοεμβρίου 1630 - 25 Ιουνίου 1665) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κυβερνήτης της Πέραν Αυστρίας, περιλαμβανομένου του Τυρόλου, το διάστημα 1662-65.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ίννσμπρουκ και διορίστηκε επίσκοπος του Άουγκσμπουργκ το 1646. Το 1653 έγινε επίσκοπος του Γκουρκ και το 1659 επίσκοπος του Τρεντ. Δεν χειροτονήθηκε ποτέ ιερέας ή επίσκοπος.
Το 1662 ο γιος του εξαδέλφου του Λεοπόλδος Α΄ της Γερμανίας τον προέβαλε ως υποψήφιο για την αρχιεπισκοπή του Στρασβούργου. Έδωσε μεγάλα χρηματικά ποσά στα μέλη του Συλλόγου του Καθεδρικού και τους υποσχέθηκε ότι ο Σιγισμούνδος-Φραγκίσκος δεν θα ασχοληθεί με τη διακυβέρνηση. Όμως το 1662 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Φερδινάνδος-Κάρολος αρχιδούκας της Πέραν Αυστρίας και έτσι αποσύρθηκε από υποψήφιος αρχιεπίσκοπος. Τον διαδέχθηκε και αναδείχθηκε ικανότερος του αδελφού του. Θα μπορούσε να είχε αποφέρει μεγάλο έργο, αλλά απεβίωσε τρία έτη μετά, σε ηλικία 35 ετών. Με αυτόν ο νεότερος κλάδου του Τυρόλου εξέλιπε. Τον διαδέχθηκε ο πλησιέστερος άρρην του Οίκου του, ο Λεοπόλδος Α΄, που ενσωμάτωσε την Πέραν Αυστρία & το Τυρόλο στην επικράτειά του και τις κυβέρνησε απ' ευθείας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Χέντβιχ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Χριστιανού-Αυγούστου κόμη του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Ποταμός Μπέχο-Μπέχο
Ο Ποταμός Μπέχο-Μπέχο (Αγγλικά: Beho-Beho River), είναι ποταμός στέπας και βρίσκεται στην Περιοχή Μουφίντι (Mufindi District), Περιφέρεια Ιρίνγκα (Iringa Region) στην Τανζανία. Συνήθως, μεταφέρει ύδατα κατά την εποχή των βροχών και δύναται να αποξηρανθεί σε περίοδο παρατεταμένης ξηρασίας. Τμήμα του ποταμού, ρέει εντός του Καταφυγίου Θηραμάτων Σέλους (Selous Game Reserve) και καταλήγει στον Ποταμό Ρουφίτζι.
Ετυμολογία
Η ονομασία Μπέχο-Μπέχο (ή Μπέχο Μπέχο) στα Σουαχίλι είναι γνωστή ως «mwanzilishi» και η οποία μεταφραζόμενη σημαίνει «ο πρωτοπόρος».
Ιστορία
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στα τέλη του 1916 - αρχές του 1917, διαδραματίστηκαν και στις δυο όχθες του, σκληρές μάχες διάρκειας μερικών εβδομάδων, μεταξύ των Schutztruppe (αποικιακή δύναμη) της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής και των βρετανικών μονάδων, που είχαν σαν αποτέλεσμα, στα χαμηλά του Όρους Sugar, να σκοτωθεί ο Βρετανός Λοχαγός Frederick Courteney Selous.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Παραπομπές Σημειώσεων
<references group="Παρ. Σημ."/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Τανζανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Αφρικής
Ρενέ του Αλανσόν
Ο Ρενέ (1454 - 1 Νοεμβρίου 1492) από τον Οίκο των Βαλουά-Αλανσόν ήταν δούκας του Αλανσόν και κόμης του Περς (1478-1492).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη Β΄ δούκα του Αλανσόν και της Μαρίας, κόρης του Ιωάννη Δ΄ κόμη του Αρμανιάκ.
Χέντβιχ του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ
Η Χεδβίγη (γερμ. Hedwig, 15 Απριλίου 1650 - 23 Νοεμβρίου 1681) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Κόμη του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και με τους γάμους της έγινε πρώτα Αρχιδούκισσα της Αυστρίας και μετά Δούκισσα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
Ρενέ του Αλανσόν
Βιογραφία
Το 1474 ο πατέρας του είχε κατηγορηθεί για προδοσία· οι κτήσεις του κατασχέθηκαν και απεβίωσε το 1476 στη φυλακή. Το 1478 ο Ρενέ αποκαταστάθηκε στις πατρικές κτήσεις.
Χέντβιχ του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ
Βιογραφία
Η Μαρία Χεδβίγη Αυγούστα ήταν η πρώτη κόρη του Χριστιανού Αυγούστου Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και της Αμαλίας, κόρης του Ιωάννη Ζ΄ του Νασσάου-Ζήγκεν.
Ρενέ του Αλανσόν
Βιογραφία
Ο ίδιος απεβίωσε το 1492 στον πύργο του Αλανσόν, 38 ετών.
Χέντβιχ του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ
Βιογραφία
Παντρεύτηκε δι' αντιπροσώπου (per cura) στο παρεκκλήσιο της Αυλής του Ζούλτσμπαχ τον Σιγισμούνδο Φραγκίσκο, Επίσκοπο (μη χειροτονηθέντα) των Άουγκσμπουργκ, Γκουρκ & Τρεντ, ο οποίος, όταν το 1662 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του, παραιτήθηκε από τις εκκλησιαστικές θέσεις του και τον διαδέχθηκε ως Αρχιδούκας της Πέραν Αυστρίας & Τυρόλου και νυμφεύτηκε τη Χεδβίγη. Όμως ενόσω ο γαμπρός ταξίδευε για να τη συναντήσει, ασθένησε και απεβίωσε στο Ίννσμπρουκ 12 ημέρες μετά τον γάμο, ο οποίος έτσι δεν ολοκληρώθηκε.
Ρενέ του Αλανσόν
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαργαρίτα των Αρκούρ, κόρη του Γουλιέλμου κόμη του Τανκαρβίλ.
Το 1488 έκανε δεύτερο γάμο, με τη Μαργαρίτα του Οίκου Λωρραίνης, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ κόμη του Βωντεμόν και είχε τέκνα:
Χέντβιχ του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ
Βιογραφία
Έξι έτη μετά η Χεδβίγη ξαναπαντρεύτηκε, με τον Ιούλιο Φραγκίσκο της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Ο πατέρας της έθεσε μία αναμνηστική πλάκα στον ενοριακό ναό του Ζούλτσμπαχ για την ανάμνηση του γεγονότος. Η νύφη είχε εξασφαλίσει από τον πρώτο της γάμο ένα ετήσιο εισόδημα 20.000 γκέλντερς· o Ιούλιος-Φραγκίσκος έκανε συμφωνία με τη βασιλική Αυλή των Αψβούργων και έλαβε, αντί αυτού του εισοδήματος, ένα εφ' άπαξ ποσό. Η Χεδβίγη απεβίωσε 31 ετών και τάφηκε στο Λευκό Κστρο του Σλάκενβερτ (νυν Οστρόβ Ουγγαρίας).
Ρενέ του Αλανσόν
Οικογένεια
Επίσης είχε και τρία εκτός γάμου τέκνα.
Χέντβιχ του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1665 τον Σιγισμούνδο Φραγκίσκο της Αυστρίας· δεν απέκτησε τέκνα.
Ρενέ του Αλανσόν
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Αλανσόν
Χέντβιχ του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ
Οικογένεια
Δώδεκα ημέρες μετά απεβίωσε ο Σιγισμούνδος Φραγκίσκος και η Χέντβιχ έκανε δεύτερο γάμο το 1668, με τον Ιούλιο Φραγκίσκο της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Παλατινές κόμισσες του Ζούλτσμπαχ
Άννα των Μεδίκων
Ο όρος Άννα των Μεδίκων μπορεί να αναφέρεται σε:
Σύμπτωμα
Σύμπτωμα (symptom από τα ελληνικά) είναι η απόκλιση από κανονική λειτουργία ή αίσθηση που είναι προφανής σε ασθενή, που ανακλά την παρουσία ασυνήθιστης κατάστασης, ή ασθένειας. Τα συμπτώματα μπορεί να είναι υποκειμενικά ή αντικειμενικά. Η κόπωση είναι υποκειμενικό σύμπτωμα, ενώ ο βήχας ή ο πυρετός είναι αντικειμενικά συμπτώματα. Αντίθετα με το σύμπτωμα, μια ιατρική ένδειξη είναι ένα στοιχείο μιας ασθένειας που αποκαλύφθηκε από γιατρό. Παραδείγματος χάρη, η παραισθησία είναι σύμπτωμα (μόνο το άτομο που το εμφανίζει μπορεί να παρατηρήσει απευθείας τη δική του αίσθηση μυρμηγκιάσματος), ενώ το ερύθημα είναι ένδειξη (οποιοσδήποτε μπορεί να επιβεβαιώσει ότι το δέρμα είναι πιο κόκκινο από το σύνηθες). Τα συμπτώματα και οι ενδείξεις είναι συχνά μη ειδικά, αλλά συχνά συνδυασμοί τους υποδηλώνουν συγκεκριμένες διαγνώσεις, βοηθώντας στον περιορισμό των εσφαλμένων. Σε άλλες περιπτώσεις είναι ειδικά σε σημείο να είναι παθογνωμονικά (pathognomonic).
Ο όρος εφαρμόζεται επίσης, μερικές φορές, στις φυσιολογικές καταστάσεις εκτός του περιεχομένου της ασθένειας, όταν, παραδείγματος χάρη, αναφέρεται στα "συμπτώματα της εγκυμοσύνης". Πολλά άτομα χρησιμοποιούν τον όρο ένδειξη και σύμπτωμα χωρίς διάκριση.
Τύποι
Τα συμπτώματα μπορεί να είναι εν συντομία οξέα ή πιο παρατεταμένα, χρόνια ή υποτροπιάζοντα ή υφέσιμα. Υπάρχουν επίσης ασυμπτωματικές συνθήκες (π.χ., υποκλινικές λοιμώξεις και υποβόσκουσες ασθένειες όπως μερικές φορές, η αρτηριακή υπέρταση).
Δομικά ή γενικά συμπτώματα είναι αυτά που σχετίζονται με τις συστημικές αλλαγές μιας ασθένειας (π.χ., πυρετός, αδιαθεσία, ανορεξία και απώλεια βάρους). Επηρεάζουν όλο το σώμα αντί για συγκεκριμένο όργανο ή θέση.
Οι όροι "κύριο σύμπτωμα (chief complaint)", "εμφανιζόμενο σύμπτωμα (presenting symptom)", "ιατροτροπικό σύμπτωμα (iatrotropic symptom)", ή "εμφανιζόμενη δυσφορία (presenting complaint)" χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν την αρχική ανησυχία που φέρνει έναν ασθενή στον γιατρό. Το σύμπτωμα που τελικά οδηγεί σε διάγνωση ονομάζεται "βασικό σύμπτωμα".
Μη μη ειδικά συμπτώματα
Τα μη ειδικά symptoms είναι αυτοαναφερόμενα συμπτώματα που δεν δείχνουν συγκεκριμένη διαδικασία ασθένειας ή εμπεριέχουν μεμονωμένο σωματικό σύστημα. Παραδείγματος χάρη, η κόπωση είναι ένα γνώρισμα πολλών οξέων και χρόνιων ιατρικών καταστάσεων, που μπορεί ή όχι να είναι νοητικά και μπορεί να είναι πρωτεύον ή δευτερεύον σύμπτωμα. Η κόπωση είναι επίσης μια κανονική, υγιής κατάσταση όταν εμφανίζεται μετά από σωματική άσκηση ή στο τέλος της ημέρας.
Θετικά και αρνητικά συμπτώματα
Τα συμπτώματα μπορούν να διαιρεθούν σε θετικά και αρνητικά. Θετικά συμπτώματα είναι αυτά που παρατηρούνται σε άτομα με ασθένεια ή άλλη ανώμαλη κατάσταση, αλλά δεν παρατηρούνται κανονικά στα μέσα υγιή άτομα. Αρνητικό σύμπτωμα είναι είναι η απουσία μιας λειτουργίας ή η αίσθηση ότι μια λειτουργία είναι κανονικά παρούσα σε ένα μέσο άτομο.
Παραδείγματος χάρη, στην περιγραφή ψυχικών ασθενειών, ειδικότερα στη σχιζοφρένεια, τα θετικά και τα αρνητικά συμπτώματα έχουν ως εξής.
Για σωματικά αισθητηριακά συμπτώματα, θετικά συμπτώματα είναι το μυρμήγκιασμα, η φαγούρα, και διάφορες αισθήσεις που περιγράφονται ως τσίμπημα, ταινιοειδής, σκίσιμο, πλήγωμα, μαχαιροειδής, περιστροφικό, τράβηγμα, σύρσιμο, σφίξιμο, κάψιμο, αποπνικτικότητα, ηλεκτρισμός, ή αρχέγονα αισθήματα. Οι χρησιμοποιούμενοι όροι για την περιγραφή των αισθητηριακών συμπτωμάτων είναι παραισθησία και δυσαισθησία.
Πιθανά αίτια
Κάποια συμπτώματα εμφανίζονται σε ευρύ φάσμα διεργασιών ασθενειών, ενώ άλλα συμπτώματα είναι μετρίως εξειδικευμένα για στενό φάσμα ασθενειών. Παραδείγματος χάρη, ξαφνική τύφλωση σε ένα μάτι έχει σαφώς μικρότερο αριθμό πιθανών αιτίων από την ναυτία.
Συμπτωματολογία
Συμπτωματολογία (σημειολογία) είναι ένας κλάδος της ιατρικής που ασχολείται με τα συμπτώματα. Μελετά επίσης τις ενδείξεις και τα σημάδια μιας ασθένειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιατρική ορολογία Κατηγορία:Συμπτώματα
Μάχη της Κιλόσα
Στις 5 Αυγούστου 1916, ο νοτιοαφρικανός Αντιστράτηγος Louis Jacob van Deventer, ξεκινά από την Κοντόα και κατευθύνεται προς την Κιλόσα ακολουθώντας τις σιδηροτροχιές της Κεντρικής Σιδηροδρομικής Γραμμής. Στις 22 Αυγούστου 1916, φθάνει στην Κιλόσα, δίχως να έχει συναντήσει αντίσταση και εγκαθιστά εκεί το Αρχηγείο του. Από την Κιλόσα, σχεδιάζει να κατέλθει στο Μορογκόρο και πάλι ακολουθώντας τις σιδηροτροχιές της Κεντρικής Σιδηροδρομικής Γραμμής, προκειμένου να συναντηθεί με τον Στρατηγού Σμάτς. Κάτι για το οποίο ο Σματς ελπίζει ότι θα είναι μια καθοριστικής σημασίας μάχη με την Schutztruppe (αποικιακή δύναμη) του Πάουλ Έμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ (Paul Emil von Lettow-Vorbeck).
Η μάχη ήταν από πλευράς των Γερμανικών δυνάμεων, το παράδειγμα μίας επιτυχούς κίνησης δαγκάνας, η οποία περικύκλωσε την απομονωμένη Βρετανική φάλαγγα.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Βιβλιογραφία
Κιλοσα
Άννα των Μεδίκων (1616-1676)
H Άννα, ιταλ. Anna (21 Ιουλίου 1616 - 11 Σεπτεμβρίου 1676) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν κόρη του μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Πέραν Αυστρίας.
Ελισάβετ των Βαλουά
Η Ελισάβετ των Βαλουά (Élisabeth de France, 2 Απριλίου 1545 - 3 Οκτωβρίου 1568) ήταν βασίλισσα της Ισπανίας. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας και της Αικατερίνης των Μεδίκων. Παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας ως η τρίτη σύζυγός του.
Άννα των Μεδίκων (1616-1676)
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Κόζιμο Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Μαρίας-Μαγδαληνής των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Β΄ αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας.
Ελισάβετ των Βαλουά
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Κάστρο του Φονταινεμπλώ. Πέρασε την παιδική της ηλικία στο γαλλικό βασιλικό παιδικό δωμάτιο, όπου ο πατέρας της επέμενε να μοιραστεί την κρεβατοκάμαρά της με τη μελλοντική της νύφη, Μαρία της Σκωτίας, η οποία ήταν περίπου τριών ετών μεγαλύτερη από την Ελισάβετ. Παρόλο που η Ελισάβετ έπρεπε να δώσει προτεραιότητα στη Μαρία (αφού η Μαρία ήταν ήδη εστεμμένη βασίλισσα), οι δύο θα παραμείνουν στενές φίλες για το υπόλοιπο της ζωής τους. Ενώ αναγνωρίζεται ότι η αδελφή της Μαργαρίτα και η μελλοντική της νύφη Μαρία ήταν πιο όμορφες από αυτήν, ήταν μία από τις ελκυστικές κόρες της Αικατερίνης. Η Ελισάβετ περιγράφηκε επίσης ως ντροπαλή, δειλή και με μεγάλο δέος για την τρομερή μητέρα της, αν και υπάρχουν επίσης στοιχεία ότι η Αικατερίνη ήταν τρυφερή στην Ελισάβετ. Αυτό ήταν φυσικά εμφανές στις επιστολές της προς την Ελισάβετ.
Το 1550 ο πατέρας της Ελισάβετ, Ερρίκος, ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις για το γάμο της κόρης του με τον Εδουάρδο ΣΤ΄ της Αγγλίας. Η συμφωνία αναθεματίστηκε από τον Πάπα Ιούλιο Γ΄ που, σύμφωνα με μαρτυρίες, θα αφόριζε τόσο τον ίδιο το Γάλλο βασιλιά όσο και την κόρη του εάν πραγματοποιούνταν γάμος με τον Άγγλο μονάρχη ο οποίος ήταν αρχηγός της αποσχισμένης Αγγλικανικής Εκκλησίας. Παρ' όλα αυτά ο Ερρίκος προσέφερε προίκα 200.000 σκούδα, όμως ο πρόωρος θάνατος του Εδουάρδου έδωσε τέλος στην υπόθεση.
Άννα των Μεδίκων (1616-1676)
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1646 τον εξάδελφό της Φερδινάνδο-Κάρολο των Αψβούργων δούκα της Πέραν Αυστρίας και είχε τέκνα;