cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάρτιν Σιν
Καριέρα
Το 1974, ο Σιν έλαβε υποψηφιότητα για Βραβείο Έμμυ καλύτερυ ηθοποιού σε τηλεοπτικό δράμα για την ερμηνεία του στην τηλεοταινία The Execution of Private Slovik. Βασισμένη σε ένα περιστατικό στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ταινία αφηγείται την ιστορία του μοναδικού στρατιώτη των ΗΠΑ που εκτελέστηκε για λιποταξία από τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. δεξιά|μικρογραφία| Ο Σιν στο [[Φεστιβάλ Καννών το 1990]] Η ερμηνεία του Σιν έκανε τον Φράνσις Φορντ Κόπολα να του δώσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο ως λοχαγό του Στρατού των ΗΠΑ Μπέντζαμιν Γουίλαρντ στο Αποκάλυψη, τώρα! του 1979, χαρίζοντάς του ευρεία αναγνώριση. Στα γυρίσματα στη ζούγκλα των Φιλιππίνων την εποχή των τυφώνων του 1976, ο Σιν παραδέχτηκε ότι δεν ήταν στην καλύτερη φόρμα και ότι έπινε πολύ. Για τη θρυλική εναρκτήρια σεκάνς της ταινίας σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στη Σαϊγκόν, η απεικόνιση του Γουίλαρντ από τον Σιν ως μεθυσμένου υποβοηθήθηκε από το γεγονός ότι ο Σιν γιόρταζε τα 36α γενέθλιά του στο πλατό εκείνη την ημέρα και ήταν πραγματικά μεθυσμένος. Δώδεκα μήνες μετά τα γυρίσματα, ο Σιν υπέστη ελαφρύ καρδιακό επεισόδιο και αναγκάστηκε να συρθεί μέχρι τον δρόμο για να βρει βοήθεια. Ενώ ανάρρωνε, ο μικρότερος αδερφός του Τζο Εστέβες τον αντικατέστηκε σε μια σειρά από μακρινά πλάνα και σε μερικά ηχητικά. Ο Σιν κατάφερε να συνεχίσει τα γυρίσματα λίγες εβδομάδες αργότερα. Το 1979, ο Σιν έπαιξε στην ταινία Αεροπλανοφόρο Νίμιτς: Επιστροφή στην κόλαση με τον Κερκ Ντάγκλας, έναν άλλο ηθοποιό με οικογενειακές σχέσεις με τις Βερμούδες (η Νταϊάνα Ντιλ, πρώτη σύζυγος του Ντάγκλας και η μητέρα των γιων τους Μάικλ Ντάγκλας και Τζόελ Ντάγκλας ήταν από τις Βερμούδες).
Ο Σιν ενσάρκωσε τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι στη μίνι σειρά Κένεντι, τον γενικό εισαγγελέα Ρόμπερτ Κένεντι στο τηλεοπτικό αφιέρωμα Οι πύραυλοι του Οκτώβρη, τον Επικεφαλής του Επιτελείου του Λευκού Οίκου Α. Τζ. Μακίνερνεϊ στο The American President, τον σύμβουλο του Λευκού Οίκου Τζον Ντιν στη μίνι τηλεοπτική σειρά Blind Ambition, τον μοχθηρό επίδοξο πρόεδρο Γκρεγκ Στίλσον στη Νεκρή ζώνη, τον πρόεδρος στη μίνι τηλεοπτική σειρά Medusa's Child και στην ταινία μικρού μήκους Family Attraction.
Το 1993, η ερμηνεία του στρατηγού Ρόμπερτ Λι από τον Σιν στην ταινία Gettysburg πήρε καλές κριτικές.
Τον Νοέμβριο του 2010, ο Σιν επιλέχτηκε για το ρόλο του θείου Μπεν στην επανεκκίνηση της σειράς ταινιών Spider-Man το 2012 από τη Sony με τίτλο The Amazing Spider-Man σε σκηνοθεσία Μαρκ Γουέμπ.
Το 2009, ο Σιν πήγε στην Πόλη του Μεξικού για να πρωταγωνιστήσει στο Chamaco με τους Κερκ Χάρις και Άλεξ Περέα. Ο Σιν εμφανίστηκε στον Πληροφοριοδότη του Μάρτιν Σκορσέζε ως αξιωματικός που παρακολουθεί τον μυστικό αστυνομικό που υποδυόταν ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Ο Μάρτιν Σιν και ο γιος του Ραμόν Εστέβες ίδρυσαν την εταιρεία Estevez Sheen Productions που συνεργάζεται με τη Warner Bros. Το 2010 η εταιρεία έβγαλε την ταινία The Way, σε σενάριο και σκηνοθεσία του γιου του Σιν, Εμίλιο Εστέβες, ο οποίος επίσης πρωταγωνιστεί στην ταινία ως ο γιος του Μάρτιν στην οθόνη, και πεθαίνει κατά τη διαδρομή του Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα. Στην ταινία συμμετέχει και η κόρη του, Ρενέ. Μέσα στη θλίψη του, ο χαρακτήρας του Μάρτιν, ένας Αμερικανός γιατρός, εγκαταλείπει τη ζωή του στην Καλιφόρνια και ξεκινάει και ο ίδιος το προσκύνημα από τα γαλλικά Πυρηναία μέχρι το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα της Ισπανίας μαζί με την τέφρα του γιου του. Το The Way έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο το 2010.
Το 2010, γύρισε το Stella Days στο Τιπερέρι της Ιρλανδίας, κοντά στη γενέτειρα της μητέρας του. Το 2016, ο Σιν πρωταγωνίστησε στην ταινία The Vessel και ερμήνευσε τον ρόλο του τόσο στην αγγλική όσο και στην ισπανόφωνη έκδοση.
Ο Σιν έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο Γκρέις και Φράνκι του Netflix (2015–2022). Τον Δεκέμβριο του 2019 ο Σιν υπέγραψε συβόλαιο για να υποδυθεί τον θρυλικό διευθυντή του FBI Τζέι Έντγκαρ Χούβερ μαζί με τους Λακίθ Στάνφιλντ, Τζέσι Πλέμονς και Ντάνιελ Καλούγια στην ταινία Ο Ιούδας και ο Μαύρος Μεσσίας, παραγωγής Warner Bros. Η ταινία κυκλοφόρησε το 2021 και εξιστορεί το θάνατο του ηγέτη του Κόμματος Μαύρων Πανθήρων Φρεντ Χάμπτον στο Σικάγο στις 4 Δεκεμβρίου 1969.
Πολιτικές απόψεις
Ο Μάρτιν Σιν έχει συμμετάσχει σε αμέτρητες μη βίαιες πράξεις πολιτικής ανυπακοής και συνελήφθη 66 φορές υπέρ της ειρήνης και κατά της πυρηνικής ενέργειας, των πυρηνικών δοκιμών, της επικίνδυνης συσσώρευσης όπλων, της κακομεταχείρισης των αγροτών και άλλων. Αν και δεν σπούδασε, ο Σιν αναγνώρισε στους Μαριανιστές του Πανεπιστημίου του Ντέιτον ως σημαντική επιρροή για τον ακτιβισμό του, όπως και στον Αρχιεπίσκοπο Ντέσμοντ Τούτου. Ο Σιν είναι γνωστός για την υποστήριξή του σε φιλελεύθερα πολιτικά ζητήματα, όπως η αντίθεσή του στη στρατιωτική δράση των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Σιν αντιστάθηκε σε προτάσεις να θέσει υποψηφιότητα, λέγοντας: «Δεν υπάρχει περίπτωση να γίνω πρόεδρος. Δεν μπορείς να έχεις έναν ειρηνιστή στον Λευκό Οίκο... Εγώ είμαι ηθοποιός. Αυτό κάνω για να ζήσω». Ντέιτον.
μικρογραφία| Ο Μάρτιν Σιν με μια επιζήσασα από τη [[Ρίψη ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι|ρίψη ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα το 1995]] Σύμφωνα με το περιοδικό The American Conservative, ο Σιν αντιτίθεται στις αμβλώσεις, την ευθανασία, τη θανατική ποινή και τον πόλεμο.
Ο Σιν πρωταγωνίστησε στο θρησκευτικό δράμα Gospa το 1995.
δεξιά|μικρογραφία| Ο Μάρτιν Σιν σε αντιπολεμική διαμαρτυρία τον Οκτώβριο του 2007 Στις αρχές του 2003 ο Σιν υπέγραψε τη δήλωση «Όχι στο όνομά μου» κατά της εισβολής στο Ιράκ (μαζί με εξέχουσες προσωπικότητες όπως ο Νόαμ Τσόμσκι και η Σούζαν Σαράντον). Η δήλωση δημοσιεύτηκε στο περιοδικό The Nation. Ο Σιν επισκέφτηκε το στρατόπεδο Κέισι στις 28 Αυγούστου 2005 για να προσευχηθεί με την ακτιβίστρια κατά του πολέμου στο Ιράκ, Σίντι Σιχάν, η οποία είχε απαιτήσει μια δεύτερη συνάντηση με τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους.
Τζιλ Σκοτ-Χίρον
Ο Τζιλ Σκοτ-Χίρον (Gilbert "Gil" Scott-Heron , Σικάγο, 1 Απριλίου 1949 - Νέα Υόρκη, 27 Μαΐου 2011) ήταν Αμερικανός μουσικός και φέρεται ως ένας από τους σημαντικότερους προγόνους της ραπ μουσικής. Με την επιθετική του ποίηση θεωρείται ότι ενέπνευσε πολλούς από τους μεταγενέστερους ράπερ. Γεννήθηκε στο Σικάγο αλλά πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της νεανικής ζωής του στο Μπρονξ, όπου και βίωσε από πρώτο χέρι τις εμπειρίες που περιγράφει στα τραγούδια του. Οι ηχογραφήσεις του Τζιλ Σκοτ-Χίρον συνδέονται συχνά μμε τον ακτιβισμό του κινήματος Μαύρη Δύναμη και του ασκήθηκε ιδιαίτερη κριτική για μία από τις γνωστότερες συνθέσεις του The Revolution Will Not Be Televised. Το ποιητικό του στιλ άσκησε επίσης επιδράσεις σε όλες τις γενιές του χιπ χοπ, από τη στιγμή που άρχισε να γίνεται γνωστός.
Μάρτιν Σιν
Πολιτικές απόψεις
Το 2006, ενώ ο Σιν ζούσε στην Ιρλανδία, επέκρινε τους Ιρλανδούς καλλιεργητές μανιταριών ότι εκμεταλλεύονται τους ξένους εργάτες πληρώνοντάς τους μόλις με 2,50 ευρώ την ώρα κάτω από τον κατώτατο μισθό της χώρας (7,65 ευρώ την ώρα).
Ο Σιν έχει οριστεί πρεσβευτής της οργάνωσης Free The Children και έχει υποστηρίξει πρωτοβουλίες όπως η καμπάνια We are Silent. Ο Σιν υποστήριξε το Help Darfur Now, μια φοιτητική οργάνωση για τη στήριξη των θυμάτων της γενοκτονίας στο Νταρφούρ, στο δυτικό Σουδάν. Εμφανίστηκε επίσης σε ένα ντοκιμαντέρ κατά της γούνας με τίτλο "Skin Trade" το 2009.
Τζιλ Σκοτ-Χίρον
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Μάρτιν Σιν
Πολιτικές απόψεις
Ο Σιν εμφανίστηκε σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές διαφημίσεις προτρέποντας τους κατοίκους της πολιτείας της Ουάσιγκτον να ψηφίσουν «όχι» στην Πρωτοβουλία 1000, έναν προτεινόμενο νόμο για την υποβοηθούμενη αυτοκτονία το 2008.
Τον Μάρτιο του 2012, ο Σιν και ο Τζορτζ Κλούνεϊ έπαιξαν στην παράσταση του Ντάστιν Λανς Μπλακ, «8» - μια σκηνοθετημένη αναπαράσταση της ομοσπονδιακής δίκης που ανέτρεψε την απαγόρευση του Prop 8 στην Καλιφόρνια για τους γάμους ομοφύλων. Η παραγωγή μεταδόθηκε και στο YouTube για να συγκεντρωθούν χρήματα για το Αμερικανικό Ίδρυμα για Ίσα Δικαιώματα.
Στην πρεμιέρα της ταινίας Μποπάλ: Μια προσευχή για τη βροχή το 2014, ο Σιν υποστήριξε την εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας Justice for Bhopal.
Ο Σιν δώρισε $1000 στο ιρλανδικό πολιτικό κόμμα Σιν Φέιν.
Προσωπική ζωή
δεξιά|μικρογραφία| Ο Σιν με τον γιο [[Εμίλιο Εστέβες στην πρεμιέρα του BFI της ταινίας The Way στο Λονδίνο, Φεβρουάριος 2011]]
Οικογένεια
Ο Σιν παντρεύτηκε την Τζάνετ Τέμπλετον στις 23 Δεκεμβρίου 1961 και έχουν τρεις γιους και μια κόρη, όλοι τους ηθοποιοί: Εμίλιο, Ραμόν, Κάρλος και Ρενέ. Ο Κάρλος, ωστόσο, αποφάσισε να αλλάξει το όνομά του όταν άρχισε να παίζει, αποκαλώντας τον εαυτό του Τσάρλι Σιν αφού πήρε την απόφαση να πάρει το επώνυμό του από το καλλιτεχνικό όνομα του πατέρα του.
Ο Τσάρλι και ο πατέρας έπαιξαν στον ευατό τους σε παρωδία στην ταινία του 1993 Στραβοί πιλότοι σε F-16, όταν τα σκάφη τους προσπέρασαν το ένα το άλλο, φωνάζοντας και οι δύο: «Μου άρεσες πολύ στο Wall Street!», μια ταινία στην οποία πρωταγωνιστούσαν και οι δύο ως πατέρας και γιος το 1987.
Έχει υποδυθεί τον πατέρα των γιων του Εμίλιο και Κάρλος σε διάφορα έργα. Εμφανίστηκε επίσης ως γκεστ σταρ σε ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Two and a Half Men παίζοντας τον πατέρα της γειτόνισσας του Τσάρλι, Ρόουζ, και σε ένα άλλο ως πατέρας της επίσης γκεστ σταρ Ντενίζ Ρίτσαρντς. Την εποχή που προβλήθηκε εκείνο το επεισόδιο, η Ρίτσαρντς ήταν παντρεμένη με τον Τσάρλι. Ο Μάρτιν έπαιξε και μια «μελλοντική» εκδοχή του Τσάρλι σε μια διαφήμιση της Visa. Ο Μάρτιν έχει παίξει και άλλους ρόλους με τα παιδιά του. Πρωταγωνίστησε στην ταινία Bobby, την οποία σκηνοθέτησε ο Εμίλιο, ο οποίος έπαιξε επίσης στην ταινία μαζί με τον πατέρα του. Η Ρενέ έπαιξε έναν δεύτερο ρόλο στη Δυτική πτέρυγα, ως γραμματέας προσωπικού Λευκού Οίκου. Ο Εμίλιο εμφανίστηκε επίσης, χωρίς αναγραφή του ονόματός του στους τίτλους, σε ένα επεισόδιο της Δυτικής πτέρυγας.
Ο Σιν έγινε παππούς στα 43 του, όταν ο Εμίλιο απέκτησε γιο με την κοπέλα του, Κάρεϊ Σάλεϊ. Ο Σιν έχει συνολικά δέκα εγγόνια και δύο δισέγγονα.
Ο Σιν υποβλήθηκε σε τετραπλό μπαϊπάς τον Δεκέμβριο του 2015.
Ακαδημαϊκές αναζητήσεις
Μετά το τέλος των γυρισμάτων της Δυτικής πτέρυγας, ο Σιν σχεδίαζε να συνεχίσει τις σπουδές του: «Το σχέδιό μου είναι να σπουδάσω αγγλική λογοτεχνία, φιλοσοφία και θεολογία στο Γκόλγουεϊ της Ιρλανδίας, από όπου καταγόταν η μητέρα μου και του οποίου είμαι πολίτης». Αν και εξέφρασε την ανησυχία του ότι μπορεί να αποσπά την προσοχή των άλλων φοιτητών στο πανεπιστήμιο, παρακολουθούσε τις διαλέξεις όπως όλοι οι άλλοι. Μιλώντας την εβδομάδα μετά τα γυρίσματα του τελευταίου επεισοδίου του στη Δυτική πτέρυγα, είπε: «Το έχω πάρει πολύ σοβαρά». Την 1η Σεπτεμβρίου 2006, ο Σιν ήταν από τους πρώτους που γράφηκαν ως φοιτητής στο πανεπιστήμιο στο Γκόλγουεϊ, όπου παρακολούθησε μαθήματα αγγλικής λογοτεχνίας, φιλοσοφίας και ωκεανογραφίας.
Ο Σιν διατηρεί δεσμούς με το Γκόλγουεϊ και υποστήριξε τον Μάικλ Ντ. Χίγκινς (αποφοίτου του ίδιου πανεπιστημίου) στις προεδρικές εκλογές της Ιρλανδίας το 2011.
Διαμαρτυρίες
Σε μια ομιλία του στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 2009, ο Σιν δήλωσε ότι είχε συλληφθεί 66 φορές για διαμαρτυρίες και πράξεις πολιτικής ανυπακοής.
Θρησκεία
Ο Σιν είναι καθολικός, έχοντας αποκαταστήσει την πίστη του το 1981 μετά από συνομιλίες στο Παρίσι με τον Τέρενς Μάλικ, σκηνοθέτη της πρωτοποριακής ταινίας του Σιν Badlands (1973). Ο Σιν δήλωσε σε συνέντευξή του το 1983 στο The Varsity ότι είναι καθολικός σε «πνευματικό επίπεδο» και ότι «δεν θα μπορούσε να τον ενδιαφέρει λιγότερο η θρησκεία». Ο Σιν δήλωσε επίσης ότι πιστεύει στη μετενσάρκωση. Είναι υποστηρικτής του κινήματος των Καθολικών Εργατών.
Οικογενειακή ζωή και στάση απέναντι στις αμβλώσεις
Σε μια συνέντευξη του 2011 στο RTÉ, ο Σιν δήλωσε ότι η σύζυγός του συνελήφθη από βιασμό και αν η μητέρα της είχε κάνει άμβλωση ή την είχε πετάξει στον ποταμό Οχάιο όπως είχε σκεφτεί, η γυναίκα του δεν θα υπήρχε. Αποκάλυψε επίσης ότι τρία από τα εγγόνια του συνελήφθησαν εκτός γάμου.
Βραβεία και διακρίσεις
Την άνοιξη του 1989, ο Σιν ονομάστηκε επίτιμος δήμαρχος του Μαλιμπού της Καλιφόρνιας. Αμέσως υπέγραψε διάταγμα που κήρυττε την περιοχή "αποπυρηνικοποιημένη ζώνη, καταφύγιο για εξωγήινους και άστεγους και προστατευμένο περιβάλλον για κάθε ζωή, άγρια και ήμερη". Μερικοί πολίτες εξοργίστηκαν από το διάταγμα και το Εμπορικό Επιμελητήριο του Μαλιμπού συνεδρίασε τον Ιούνιο του ίδιου έτους για να εξετάσει την ανάκληση του τίτλου του, αλλά ψήφισε ομόφωνα να τον διατηρήσει. μικρογραφία| Ο Σιν το 1987
Ο Σιν έλαβε έξι υποψηφιότητες για Βραβεία Έμμυ ως πρωταγωνιστής δραματικής σειράς για την ερμηνεία του στη Δυτική πτέρυγα, για την οποίο κέρδισε ένα Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ερμηνείας από ηθοποιό σε τηλεοπτικό δράμα, καθώς και δύο βραβεία SAG για εξαιρετική ερμηνεία από άνδρα ηθοποιό σε δραματική σειρά και ήταν μέρος του καστ που έλαβε δύο βραβεία SAG για εξαιρετική ερμηνεία από καστ σε δραματική σειρά.
Στην καριέρα του ως ηθοποιός, ο Σιν ήταν υποψήφιος για δέκα Βραβεία Έμμυ, κερδίζοντας ένα. Έχει επίσης κερδίσει οκτώ υποψηφιότητες για Χρυσές Σφαίρες. Ο Σιν έχει ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κατάλογος αρχηγών του Λιμενικού Σώματος
Ακολουθεί κατάλογος με τους διατελέσαντες αρχηγούς του Λιμενικού Σώματος στην Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιμενικό Σώμα
Πάος
thumb|right|200px|Σχεδιάγραμμα της ακρόπολης της αρχαίας Πάου Η Πάος ή Πάιον ήταν αρχαία πόλη της Αρκαδικής Αζανίας, η οποία σήμερα διοικητικά ανήκει στον Νομό Αχαΐας.
Η θέση της αρχαίας πόλης έχει βρεθεί δίπλα στο εγκαταλελειμμένο χωριό Πάος (Σκούπι), στην θέση "Σκουπίτσιο", αλλά δεν έχει ανασκαφεί πλήρως. Έχουν βρεθεί αρχαία κτίσματα και λείψανα του τείχους της ακροπόλεώς της που υπολογίζεται ότι είχε περίμετρο 516 μέτρα, λείψανα ναού και άλλα λείψανα κτιρίων. Επίσης διασώζονται ερείπια πύργων και του συστήματος ύδρευσης της πόλης με πήλινους σωλήνες από κοντινή πηγή.
Στην πόλη λατρεύονταν οι Διόσκουροι και λεγόταν ότι ο ντόπιος Λαφάνης τους είχε φιλοξενήσει στο σπίτι του, όταν είχαν περάσει από την Πάο. Η Πάος γνώρισε ακμή πριν τους Περσικούς πολέμους και σε άγνωστο χρόνο παρήκμασε. Κατά τον Τρακαδά μετά τους Περσικούς πολέμους προσαρτήθηκε από τη διπλανή πόλη Κλείτωρα.
Όταν πέρασε από εκεί ο Παυσανίας, ήταν ήδη κατεστραμμένη και εγκαταλελειμμένη και, όπως μας λέει, βρισκόταν στην άκρη του δάσους του Σόρωνος και πολύ κοντά στην κώμη Σείραι .
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Κλείτωρ Κατηγορία:Επαρχία Καλαβρύτων Κατηγορία:Δήμος Παΐων Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αχαΐα
Αναλυτικό πρόγραμμα
Με τον όρο αναλυτικό πρόγραμμα (λατινικά: curriculum) εννοούμε τη -συνήθως γραπτή- διατύπωση των χαρακτηριστικών μιας διδακτικής πρότασης. Τυπικές παράμετροι ενός αναλυτικού προγράμματος είναι οι στόχοι του, το περιεχόμενο στο οποίο αναφέρεται, οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί, οι διαδικασίες που προτείνει ή οι προτάσεις αξιολόγησής του. Η διδακτική πρόταση μπορεί να αφορά τη διδασκαλία μιας ολόκληρης εκπαιδευτικής βαθμίδας ή τάξης σε συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο ή σε σύνολο γνωστικών αντικειμένων.
Το αναλυτικό πρόγραμμα στην υποχρεωτική εκπαίδευση
Ένα αναλυτικό πρόγραμμα μπορεί να είναι, εν μέρει ή στο σύνολο του, καθορισμένο από κάποια θεσμική αρχή (για παράδειγμα το Υπουργείο Παιδείας ή Παιδαγωγικό Ινστιτούτο στην Ελλάδα). Στις Η.Π.Α., κάθε μία από τις 52 Πολιτείες της χώρας καθορίζει το αναλυτικό πρόγραμμα για τα σχολεία της, με έντονη συμμετοχή ακαδημαϊκών ομάδων που έχουν επιλεγεί από το αμερικάνικο Υπουργείο Παιδείας (όπως είναι το Εθνικό Συμβούλιο Καθηγητών Μαθηματικών - National Council of Teachers of Mathematics). Με αυτή τη έννοια, κάθε αναλυτικό πρόγραμμα εντάσσεται σε κάποιο κοινωνικό πλαίσιο και αποτελεί έκφραση πολιτικών επιλογών. Πέραν των κοινωνικών αναγκών που μπορεί να εκφράζει ένα αναλυτικό πρόγραμμα, είναι πολύ πιθανό να διαπνέεται από κάποια ρητά δηλωμένη θεωρία μάθησης. Για παράδειγμα το αναλυτικό πρόγραμμα "PSSC physics" των H.Π.A. βασίζεται στις ιδέες περί ενεργητικής μάθησης του αμερικανού Τζερόν Μπρούνερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παιδαγωγική
Ομάρ Σαρίφ
μικρογραφία|260x260εσ|Με την [[Τζούλι Κρίστι στην ταινία Δόκτωρ Ζιβάγκο (1965)]] μικρογραφία|260x260εσ|Με τον [[Γκρέγκορι Πεκ (δεξιά) στην ταινία Το χρυσάφι του Μακένα (1969)]] Ο Ομάρ Σαρίφ (πραγματικό όνομα: Μισέλ Γιουσέφ Ντιμίτρι Χαλούμπ, αραβικά: عمر الشريف‎, 10 Απριλίου 1932 - 10 Ιουλίου 2015) ήταν Αιγύπτιος ηθοποιός με λιβανέζικη καταγωγή. Ξεκίνησε την καριέρα του στην ιδιαίτερη πατρίδα του την δεκαετία του 1950 αλλά είναι γνωστός για τις εμφανίσεις του σε αγγλικές και αμερικάνικες παραγωγές. Στις ταινίες του περιλαμβάνονται Ο Λώρενς της Αραβίας (1962), Δόκτωρ Ζιβάγκο (1965) και Ένα αστείο κορίτσι (1968). Είχε τιμηθεί με τρεις Χρυσές Σφαίρες και ένα Βραβείο Σεζάρ. Είχε προταθεί για Βραβείο Όσκαρ. Είχε λάβει διάκριση από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Ο Σαρίφ, που μιλούσε άπταιστα αραβικά, αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά και ιταλικά, συχνά συμμετείχε σε ταινίες υποδύομενος κάποιον τουρίστα. Η κυβέρνηση του Αιγύπτιου πρωθυπουργού Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ τού επέβαλλε περιορισμούς και ο Σαρίφ οδηγήθηκε σε αυτοεξορισμό στην Ευρώπη. Αυτό το γεγονός οδήγησε σε ένα φιλικό διαζύγιο από τη σύζυγό του, την Αιγύπτια ηθοποιό Φατέν Χαμαμά. Είχε ασπαστεί το Ισλάμ προκειμένου να την παντρευτεί. Ήταν φανατικός του ιπποδρόμου και κάποτε κατετάγη μεταξύ των καλύτερων παικτών του ιπποδρόμου παγκοσμίως.
Βιογραφία
Ο Σαρίφ, του οποίου το επίθετο σημαίνει "ευγενής" ή "ευπατρίδης", γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από μια οικογένεια καθολικών: ανήκε σε μια μικρή μειονότητα γνωστή ως Αντιόχειοι Έλληνες Καθολικοί της Αιγύπτου (Rum Katuleek al Shawamm), μια περιθωριακή ομάδα της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αντιόχειας.
Ο πατέρας του, Γιουσέφ Χαλούμπ, ήταν έμπορος ξυλείας από το Ζαλέ του Λιβάνου και μετακόμισε στην Αλεξάνδρεια στις αρχές του 20ού αιώνα, όπου ο Σαρίφ αργότερα γεννήθηκε. Η οικογένεια μετακόμισε στο Κάιρο όταν ο Σαρίφ ήταν τεσσάρων ετών. Η μητέρα του, Κλαιρ Σααντά, με καταγωγή από τον Λίβανο, ήταν αεροσυνοδός. Ο βασιλιάς της Αιγύπτου Φαρούκ ήταν συχνός επισκέπτης της οικογένειας προτού εκθρονιστεί το 1952.
Ο Ομάρ Σαρίφ αποφοίτησε από το Κολλέγιο Βικτωρία της Αλεξάνδρειας, όπου ανέπτυξε ένα ταλέντο στην εκμάθηση γλωσσών. Μετά αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Καΐρου, όπου σπούδασε φυσική και μαθηματικά. Εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα στην επιχείρηση ξυλείας του πατέρα του προτού σπουδάσει υποκριτική στην Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου. Το 1955 ο Σαρίφ άλλαξε το όνομά του και ασπάστηκε τον ισλαμισμό προκειμένου να παντρευτεί την Αιγύπτια ηθοποιό Φατέν Χαμαμά.
Αίγυπτος
Το 1953 ο Σαρίφ ξεκίνησε την καριέρα του στην Αίγυπτο στην ταινία Σιρα’ Φι αλ-Γουαντι (Ο φλογερός Ήλιος ή Μάχη στην κοιλάδα). Την ίδια χρονιά συμμετείχε στην ταινία Ο Διάβολος της Αιγύπτου και στην ταινία Struggle in the Valley.
Γρήγορα απέκτησε φήμη και εμφανίστηκε στα Οι καλύτερές μας μέρες (1955), Η λιβανέζικη αποστολή (1956, γαλλικής παραγωγής), Struggle in the Pier (1956), Η Γη της ειρήνης (1957), Ο γιος της σκλάβας (1958, τυνησιακής παραγωγής που σηματοδότησε το ντεμπούτο της Κλαούντια Καρντινάλε), Δεν κοιμάμαι (1958), Έγκλημα στον Νείλο (1958), Η κυρία του κάστρου (1959), Μια έναρξη και ένα τέλος (1960), Μια φήμη της αγάπης (1960), η διασκευή της Άννα Καρένινα με τίτλο Ναχρ ελ Χουμπ (Ο ποταμός της αγάπης, 1961) και Υπάρχει ένας άνδρας στο σπίτι μας (1961). Ο Σαρίφ πρωταγωνίστησε στο πλάι της πρώην συζύγου του, Φατέν Χαμαμά, σε αρκετές ρομαντικές ταινίες.
Λώρενς της Αραβίας
Το κάστινγκ για τον Σαρίφ σε αυτό που σήμερα θεωρείται ένας από "τους πιο απαιτητικούς ρόλους στην ιστορία του Χόλυγουντ" ήταν πολύπλοκο και ριψοκίνδυνο δεδομένου ότι ήταν άγνωστος έξω από την Αίγυπτο. Ωστόσο, όπως αναφέρει ο ιστορικός Στίβεν Τσαρλς Κέιτον, ο Λην επέμενε να χρησιμοποιεί Αιγύπτιους ηθοποιούς όποτε αυτό ήταν δυνατό ώστε να δημιουργεί αυθεντικές ταινίες. Ο Σαρίφ θα χρησιμοποιούσε αργότερα την διφορούμενη εθνικότητά του και σε άλλες ταινίες: "Μιλούσα ελληνικά, γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά και αραβικά", είπε. Όπως σημείωσε ο Σαρίφ, η προφορά του τού επέτρεπε "να ενσαρκώνει ρόλους τουριστών χωρίς κανένας να γνωρίζει ακριβώς από πού καταγόμουν", κάτι το οποίο αποδείχθηκε αρκετά πετυχημένο καθ' όλη την διάρκεια της καριέρας του.
Για να πάρει τον ρόλο, ο Σαρίφ έπρεπε να υπογράψει ένα συμβόλαιο για επτά ταινίες με την Columbia και μισθό 50,000 δολάρια ανά ταινία.
Ο Λόρενς της Αραβίας ήταν εμπορική επιτυχία με θετικές κριτικές. Η ερμηνεία του Σαρίφ τού εξασφάλισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου και μια νίκη Χρυσής Σφαίρας Β’ Ανδρικού Ρόλου σε Κινηματογραφική Ταινία και Χρυσής Σφαίρας Νέου Ηθοποιού. Απέκτησε παγκόσμια φήμη ως ο δημοφιλέστερος Γαλλοάραβας ηθοποιός.
Ο Σαρίφ συμμετείχε στην επιτυχία του Χόλυγουντ, Η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1964) του Σάμιουελ Μπρόνστον. Συμμετείχε στην επιτυχία της Columbia Behold a Pale Horse (1964), όπου ενσάρκωσε έναν ιερέα κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, και συμμετείχε μαζί με τους Γκρέγκορι Πεκ και Άντονυ Κουίν. Ο σκηνοθέτης Φρεντ Τσίννεμαν είπε ότι επέλεξε τον Σαρίφ μετά από προτροπή του Ντέηβιντ Λην: "Ο Λην είπε ότι ήταν ένας εξαιρετικός ηθοποιός, 'Εάν μπορείς, ρίξε μια ματιά σε αυτόν' " Ο ιστορικός κινηματογράφου Ρίτσαρντ Σίκελ έγραψε ότι ο Σαρίφ πρόσφερε μια "πραγματικά υπέροχη ερμηνεία", η οποία είναι αξιοσημείωτη λόγω των διαφορετικών ρόλων του στον Λόρενς της Αραβίας. "Είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι ο ιερέας και ο σεΐχης παίζονται από τον ίδιο άνθρωπο". Η ταινία αυτή, όπως και Η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αποτέλεσαν μια εμπορική απογοήτευση.
Ο Σαρίφ ήταν ένας από τους πολλούς ηθοποιούς της ταινίας Η Κίτρινη Ρολς-Ρόις (1964), όπου ενσάρκωσε έναν Γιουγκοσλάβο πατριώτη πολέμου; η ταινία ήταν επιτυχία.
Ο Σαρίφ είχε το πρώτο πρωταγωνιστικό ρόλο σε ταινία του Χόλιγουντ όταν πέρασε από κάστινγκ για την ταινία Τζένγκινς Χαν (1965). Σε παραγωγή Ίρβινγκ Άλλεν και σκηνοθεσία του Χένρυ Λέβιν για την Columbia, αυτό το έπος των 4.5 εκατομμυρίων δολαρίων ήταν εμπορική αποτυχία. Είχε έναν δευτερεύοντα ρόλο στην γαλλική ταινία Marco the Magnificent (1965), για την ζωή του Μάρκο Πόλο, μαζί με τους Μπούκολτς και Κουίν.
Ο Σαρίφ επίσης υποδύθηκε τον ομώνυμο ρόλο στην ταινία του 1965 Δόκτωρ Ζιβάγκο του σκηνοθέτη Ντέιβιντ Λην. Μετά από μια περίοδο κατά τη διάρκεια της οποίας έμπαινε στους τίτλους των εφημερίδων για τις επιδόσεις του στο επαγγελματικό μπριτζ, έκανε την επάνοδό του το 2003 στη διασκευή του μυθιστορήματος Ο κύριος Ιμπραήμ και τα λουλούδια του Κορανίου. Για την ερμηνεία του βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας και με Βραβείο Σεζάρ.
Το Νοέμβριο του 2005 τιμήθηκε με μετάλλιο από την UNESCO σαν αναγνώριση της αξιοπρόσεκτης προσφοράς του στην ποικιλότητα του παγκόσμιου κινηματογράφου και του πολιτισμού. Το μετάλλιο – το οποίο αποδίδεται πολύ σπάνια – φέρει το όνομα του Ρώσου σκηνοθέτη Σεργκέι Άιζενσταϊν και μπορεί να απονεμηθεί συνολικά 25 φορές από τη Mosfilm της Ρωσίας.
Προσωπική Ζωή
Ο Σαρίφ προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ ώστε να παντρευτεί τη διάσημη Αιγύπτια ηθοποιό Φατέν Χαμαμά το 1955, οπότε και πήρε το όνομα Ομάρ αλ-Σαρίφ. Ο γάμος τους κράτησε περίπου 20 χρόνια και έλαβε τέλος το 1974. Καρπός του ήταν ένα παιδί, ο Ταρέκ Σαρίφ (γεν. 1957), που εμφανίστηκε στο Δόκτωρ Ζιβάγκο σε ηλικία 8 ετών, στο ρόλο του μικρού Γιούρι. Φήμες που ήθελαν τον Σαρίφ να παντρεύεται την ηθοποιό Σοχαΐρ Ραμζί το 1977, αποδείχτηκαν αναληθείς.
Ο Σαρίφ μιλούσε με ευχέρεια αραβικά, αγγλικά, ελληνικά και γαλλικά. Επίσης λίγα ιταλικά και τούρκικα.
Υπεβλήθη το 1992 σε εγχείρηση τριπλού μπαϊπάς και υπέφερε από ελαφρύ καρδιακό επεισόδιο το 1994. Μέχρι το μπαϊπάς, ο Σαρίφ κάπνιζε πενήντα τσιγάρα την ημέρα, αλλά έπειτα από την περιπέτειά του το έκοψε εύκολα.
Στις 5 Αυγούστου 2003, καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός μηνός με αναστολή επειδή χτύπησε αστυνομικό σε ένα καζίνο στα προάστια του Παρισιού τον Ιούλιο. Έλαβε επίσης πρόστιμο $1.700 και διατάχθηκε να πληρώσει τον αστυνομικό $340 σαν αποζημίωση. Για την ακρίβεια πρόσβαλε και έριξε κουτουλιά στον αστυνομικό, όταν εκείνος προσπάθησε να επέμβει στη διαμάχη του ιδίου με έναν κρουπιέρη ρουλέτας. Στις 13 Φεβρουαρίου 2007, ο Σαρίφ κρίθηκε ένοχος για επίθεση σε έναν υπάλληλο πάρκινγκ στο Μπέβερλυ Χιλς και σπάσιμο της μύτης του.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από τη νόσο Αλτσχάιμερ, όπως είχε αποκαλύψει ο γιος του Τάρεκ Ελ-Σαρίφ. Η ασθένεια τον είχε αναγκάσει να αποσυρθεί από την υποκριτική.
Απεβίωσε στις 10 Ιουλίου 2015 στο Κάιρο, ύστερα από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 83 ετών.
Παίκτης Μπριτζ
Ο Σαρίφ, κάποτε ανάμεσα στους διασημότερους παίκτες μπριτζ παγκοσμίως, συνέγραφε μια στήλη αναφορικά με το παιχνίδι αυτό (το οποίο θεωρείται τηρουμένων των αναλογιών άθλημα) για την εφημερίδα Chicago Tribune για αρκετά χρόνια. Έχει επίσης γράψει αρκετά βιβλία για το μπριτζ και δώσει το όνομά του σε ένα σχετικό ηλεκτρονικό παιχνίδι. Αρχικά λανσαρισμένο σε έκδοση DOS το 1992, το Omar Sharif Bridge πωλείται ακόμη για Windows και σε εκδόσεις κινητής πλατφόρμας. Για σειρά ετών ο συμπαίκτης του σε διεθνή τουρνουά ήταν ο προπονητής ράγκμπυ Τόμμυ Πρόθρο.
Το 2006, ο Σαρίφ αποχώρησε από το χώρο και δήλωσε: ''«Σταμάτησα εντελώς. Αποφάσισα πως δεν ήθελα να ήμουν σκλάβος πια κανενός πάθους εκτός από τη δουλειά μου. Είχα πολλά πάθη, μπριτζ, άλογα, τζόγο. Επιθυμώ να ζήσω ένα άλλο είδος ζωής, να είμαι περισσότερο με την οικογένειά μου γιατί δεν της αφιέρωσα αρκετό χρόνο»''.
Βραβεύσεις και Υποψηφιότητες
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Υποψηφιότητα:
Βραβεία Σεζάρ Βράβευση:
Χρυσές Σφαίρες Βράβευση:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιγύπτιοι ηθοποιοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Κατηγορία Commons με τοπικό σύνδεσμο ίδιο με των Wikidata Κατηγορία:Αιγύπτιοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Σεζάρ Α' Ανδρικού Ρόλου
Θεόδωρος Καράογλου
Ο Θεόδωρος Καράογλου (Ζαγκλιβέρι, 27 Ιουλίου 1960) είναι Έλληνας οικονομολόγος, βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης της ΝΔ
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ζαγκλιβέρι Καλλινδοίων το 1960. Είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων της Ανώτατης Βιομηχανικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Πριν την εκλογή του ως βουλευτής, εργάσθηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας (φοροτέχνης - λογιστής), ενώ στη συνέχεια εργαζόταν στο Υπουργείο Οικονομικών, ως εφοριακός στη Δ.Ο.Υ. Ιωνίας Νομού Θεσσαλονίκης. Από το 1986 είναι μέλος του Οικονομικού Επιστημονικού Επιμελητηρίου Ελλάδας.
Είναι παντρεμένος με την οικονομολόγο εφοριακό Γιώτα Μαντανίκα και έχουν δύο παιδιά, τον Γιώργο και τη Βανέσσα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Θεόδωρος Καράογλου, έχει διατελέσει :
===Εκλογικές δραστηριότητες ===
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Μακεδονίας-Θράκης Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών
Τέρπυλλος Κιλκίς
Τέρπυλλος ή Τέρπυλος είναι χωριό στον νομό Κιλκίς. Το όνομα του σημαίνει γόνιμη γη (τερπ- ύλη). Έχει 483 μόνιμους κάτοικους (απογραφή 2011). Μέσα από το χωριό περνάει ο κύριος ρους του Γαλλικού ποταμού που πηγάζει από τα Κρούσσια όρη (περιοχή Άνω Θεοδωρακίου). Έχει υψόμετρο περίπου 300 μέτρα. Δίπλα στο χωριό υπάρχει λόφος στον οποίο βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, όπου και τα ερείπια της αρχαίας πόλης. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την γεωργία αλλά και με την κτηνοτροφία.
Ιστορία
Η αρχαία Ελληνική πόλη "Τέρπυλος" ή "Τέρπυλλος" κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, οι οποίοι την οχύρωσαν με ισχυρό τείχος, τμήματα του οποίου είναι εμφανή έως σήμερα. Αργότερα η πόλη γνώρισε ακμή κατά τη Βυζαντινή περίοδο, όταν οχυρώθηκε εκ νέου για να αντιμετωπίσει επιδρομές εκ βορρά. Τμήματα της Βυζαντινής οχύρωσης φαίνονται έως και σήμερα. Με τον ερχομό των Οθωμανών, η πολίχνη καταστράφηκε και πλέον εγκαταστάθηκαν Τούρκοι, ενώ σταδιακά οι χριστιανοί κάτοικοι το εγκατέλειψαν. Μετά τη Συνθήκη του Νεϊγύ το 1919, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία, ενώ αργότερα με την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 εγκαταστάθηκε νέο κύμα προσφύγων. Οι πλειοψηφία των κατοίκων σήμερα κατάγονται από τη Θράκη (Ανατολική Θράκη και Βόρεια Θράκη) και τον Πόντο.
Πολιούχος
Το χωριό χωρίζεται σε τρεις συνοικίες (μαχαλάδες). Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Παντελεήμων. Την γιορτή του άγιου (27 Ιουλίου) γίνεται μεγάλο πανηγύρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας
Κατάλογος Κυβερνητών της Νεμπράσκα
Ακολουθεί ένας κατάλογος των Κυβερνητών της Πολιτείας της Νεμπράσκα.
Πριν γίνει ξεχωριστή διοικητική διαίρεση, το Έδαφος της Νεμπράσκα ήταν μέρος του Εδάφους της Λουιζιάνα (μετονομάσθηκε σε Έδαφος του Μιζούρι) από το 1805 μέχρι το 1821· βλέπε Κατάλογος Κυβερνητών του Μιζούρι για αυτήν την περίοδο. Μεταξύ 1821 και 1854, η γη ήταν ανοργάνωτο έδαφος.
Εν ζωή πρώην κυβερνήτες
Μέχρι τον Απρίλιο 2011, έξι πρώην κυβερνήτες ήταν εν ζωή, με γηραιότερο τον Τσαρλς Θόουν (1979–1983, γεννήθηκε το 1924). Ο πιο πρόσφατα θανών κυβερνήτηςς ήταν ο Τζ. Τζέιμς Έξον (1971–1979), στις 10 Ιουνίου 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τις Ηνωμένες Πολιτείες
Χημειοτροπισμός
Στη Βοτανική, χημειοτροπισμός ονομάζεται η χαρακτηριστική ικανότητα που παρουσιάζουν διάφορα βακτήρια και φυτά να αντιδρούν κατά διεύθυνση ανάπτυξης σε σχέση με ένα χημικό ερεθισμό.
Τέτοια φαινόμενα χημειοτροπισμού παρατηρούνται για παράδειγμα στα άνθη κατά την ανάπτυξη του γυρεοοωλήνα ακριβώς μετά την επικονίαση, που συμβαίνει λόγω της επίδρασης των χημικών ουσιών του στίγματος.
Πηγές
Κατηγορία:Φυσιολογία φυτών Κατηγορία:Επικονίαση
Γεώργιος Κανάρης
Ο Γεώργιος Κανάρης (1786-1848) ήταν αγωνιστής της Επανάστασης του 1821. Γεννήθηκε στα Ψαρά και ήταν γιος του Ψαριανού δημογέροντα Μικέ (Μιχαήλ) Κανάρη. Ήταν μεγαλύτερος αδελφός του ένδοξου πυρπολητή Κωνσταντίνου Κανάρη. Πριν την Επανάσταση του 1821 υπήρξε κατ' επάγγελμα ναυτικός. Αρχικά, συμμετείχε στον αγώνα του '21 ως κυβερνήτης πολεμικού πλοίου του ψαριανού στόλου (1821-1825). Την περίοδο 1825-1826 ως έπαρχος Ανατολικού (Αιτωλικού) συμμετείχε στον αγώνα της ιερής πόλης του Μεσολογγίου. Την περίοδο 1825 - 1826 διετέλεσε έπαρχος Αιτωλικού. Το διάστημα 1827-1833 διετέλεσε δημογέροντας των Ψαρών, διαχειριστής του ταμείου των Ψαρών και εκπρόσωπος των Ψαριανών στις Δ' και Ε' Εθνοσυνελεύσεις του Άργους και του Ναυπλίου. Μετά την απελευθέρωση, το 1834, του απονεμήθηκε το Αργυρούν Αριστείο Αγώνα και το 1835 ονομάσθηκε αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού για την προσφορά του στον κατά θάλασσα αγώνα. Στο ναυτικό αγώνα του 1821 συμμετείχαν και οι δυο του γιοι, Μικές Γ. Κανάρης και Ανδρέας Γ. Κανάρης, σαν ναυμάχος-πυρπολητής και πυρπολητής αντίστοιχα, του ψαριανού στόλου. Μετά την απελευθέρωση και στους δύο γιους του απονεμήθηκε το Αργυρούν Αριστείο Αγώνα και έγιναν αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού. Επίσης ο Γεώργιος Κανάρης λεγόταν αλλιώς Καναριώτης Γεώργιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Έπαρχοι Αιτωλικού Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 04/2010 Κατηγορία:Οικογένεια Κανάρη
Ιστορικό-Λαογραφικό και Φυσικής Ιστορίας Μουσείο Κοζάνης
40.30139°N, 21.785°W Το Ιστορικό-Λαογραφικό & Φυσικής Ιστορίας Μουσείο Κοζάνης ανήκει στο Σύνδεσμο Γραμμάτων και Τεχνών Κοζάνης και στεγάζεται σε δύο πολυώροφα κτήρια στο κέντρο της Κοζάνης, παραδοσιακής, μακεδονικής αρχιτεκτονικής των χρόνων της τουρκοκρατίας.
Το μουσείο ιδρύθηκε το 1969 και εγκαταστάθηκε περιοδικά σε διάφορα μισθωμένα μικρά καταστήματα της πόλης. Από το 1975 έως το 1984 εγκαταστάθηκε σε κτίριο της Φιλόπτωχου Αδελφότητας Κυριών Κοζάνης. Την περίοδο 1980-1983 ο Σύνδεσμος Γραμμάτων και Τεχνών Κοζάνης ανήγειρε ιδιόκτητο κτίριο, κατάλληλο για τη στέγαση του Μουσείου, σε οικόπεδο που παραχώρησε ομόφωνα το Δημοτικό Συμβούλιο Κοζάνης στην οδό Ίωνος Δραγούμη, όπου στεγάζονταν τα παλιά λουτρά. Οι δωρεές ιδιωτών, Οργανισμών, Συλλόγων και η οικονομική αρωγή της πολιτείας συνέβαλαν σημαντικά στην αποπεράτωσή του.
Το Μουσείο εγκαινιάστηκε επίσημα στις 10 Οκτωβρίου του 1987. Στους υπόγειους χώρους στεγάζονται οι συλλογές Φυσικής Ιστορίας και στους υπόλοιπους ορόφους εκτίθενται οι συλλογές του Ιστορικολαογραφικού τμήματος. Νέο κτίριο διώροφο κατ' επέκταση του πρώτου ανεγέρθηκε το 1993 για την στέγαση των ιστορικών κειμηλίων, της Πινακοθήκης, της συλλογής γραμματοσήμων και του φωτογραφικού τμήματος.
Εμπνευστής, οραματιστής και δημιουργός του Μουσείου ήταν ο Κωνσταντίνος Ε. Σιαμπανόπουλος ο οποίος αφιέρωσε όλη τη ζωή του στη διάσωση, περισυλλογή, προβολή του πολιτισμού και της παράδοσης του τόπου.
Εκθέματα
Στο υπόγειο του πρώτου κτηρίου εκτίθενται φαρμακευτικά και αρωματικά φυτά, ποικιλία από ορυκτά, πετρώματα, μεταλλεύματα, γαιώδη, καλλιτεχνήματα της φύσης και ημιπολύτιμοι λίθοι, διάφορα είδη εντόμων, με βασικό είδος τις πεταλούδες διαφόρων χρωμάτων, απολιθωμένοι κορμοί δέντρων και απολιθωμένα φύλλα παλαιοζωϊκού-καινοζωϊκού αιώνα, οικοσύστημα βουνό-δάσος με όλα τα είδη ζώων της περιοχής ταριχευμένα, οικοσύστημα λίμνη, αγρός και αγροικιά με όλα τα είδη ζώων, απολιθωμένα θαλάσσια είδη απ' όλες τις περιοχές του νομού Κοζάνης, όπως σπάνια είδη κοραλλίων της Δεβονίου, Σιλουρίου περιόδου, είδη κώνων της κρητιδικής περιόδου, είδη ακανθωτών οστράκων, κοχλίες, ιππουρίτες κ.α., αναπαράσταση μικρού σπηλαίου με σταλακτίτες και σταλαγμίτες από την περιοχή Πολύμυλου, καθώς και πολλά είδη του φυτικού και ζωικού βασιλείου του νομού Κοζάνης.
Στο ισόγειο υπάρχουν αναπαραστάσεις παραδοσιακού φούρνου και πηγαδιού. Επίσης ο επισκέπτης ενημερώνεται για το ιστορικό της ιδρύσεως του Ιστορικού-Λαογραφικού Μουσείου, τους δωρητές και ευεργέτες και για την τοπική αρχιτεκτονική σε σύγκριση με την αρχιτεκτονική στον ευρύτερο ελληνικό χώρο με βάση τις μακέτες και τις φωτογραφίες κτιρίων. Επιπλέον, υπάρχει αναπαράσταση της αγροτικής ζωής στην ύπαιθρο και της ζωής των ξυλοκόπων στο δάσος.
Στον α' και β' όροφο φιλοξενούνται εκθέματα που δείχνουν την εξέλιξη του πολιτισμού στην περιοχή της Κοζάνης, από τη Νεολιθική εποχή έως τους νεότερους χρόνους, με έμφαση στους πρόσφατους αγώνες του ελληνισμού.
Ο γ' και δ' όροφος είναι αφιερωμένοι στη γεωργία, κτηνοτροφία, αμπελουργία, καπνοκαλλιέργεια, κροκοκαλλιέργεια, αλιεία και μελισσοκομία και στα βιοτεχνικά επαγγέλματα (χρυσικοί, χαλκουργοί, κουδουνάδες, σιδεράδες, οπλουργοί, σαμαράδες, κανταρτζήδες, πεταλωτές, ράπτες, τσουκαλάδες, βυρσοδέψες, κουρείς, φωτογράφοι, καστανάδες κ.α.).
Στον ε' όροφο εκτίθενται ανδρικές και γυναικείες παραδοσιακές φορεσιές της Δυτικής Μακεδονίας.
Στον στ' όροφο φιλοξενούνται εκθέματα σχετικά με τον πνευματικό και κοινωνικό βίο: λατρεία, σπιτι, έθιμα με το χοροστάσι, την εκκλησία και έξι δωμάτια με αυθεντικές επιπλώσεις παλαιών αρχοντικών της Κοζάνης (1650-1950).
Στο δεύτερο κτήριο εκτίθενται έργα ζωγραφικής του Μανώλη Δραγώγια με θέματα της διαχρονικής πορείας του Μακεδονικού Ελληνισμού, πίνακες με αρχοντικά της Κοζάνης, Σιάτιστας και Καστοριάς της ζωγράφου Χρυσούλας Ζιώγα, πίνακες του Βασίλη Χρήστου και άλλων καλλιτεχνών, έγχρωμες φωτογραφίες με γέφυρες και αρχοντικά Δυτικής Μακεδονίας από τη συλλογή του τοπογράφου μηχανικού Γ. Τσότσου, εικόνες και εκκλησιαστικά σκεύη, ραδιόφωνα (1930-1960) συλλογής Γ. Καραβά, στολές απ' όλη την Ελλάδα, καθώς και συλλογή ελληνικών γραμματοσήμων που κυκλοφόρησαν από το 1861 έως σήμερα, συλλογής ΕΛΤΑ και Συλλόγου Φιλοτελιστών Κοζάνης. Επίσης, στεγάζεται και η βιβλιοθήκη του Μουσείου με 4.000 τόμους επιστημονικών βιβλίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαογραφικά μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Μουσεία πόλεων Κατηγορία:Κοζάνη
Πατρίκ Μουράτογλου
Ο Πατρίκ Μουράτογλου (γαλλικά: Patrick Mouratoglou), γεννημένος στις 8 Ιουνίου 1970, είναι Γάλλος ελληνικής καταγωγής προπονητής αντισφαίρισης, ο οποίος έγινε γνωστός με την ίδρυση της δικής του ακαδημίας τένις το 1996, σε συνεργασία με τον Μπομπ Μπρετ. Είναι πρόεδρος του holding MCD, Mouratoglou Club Développement, η έδρα του οποίου βρίσκεται στο Τιβερνάλ-Γκιρνιόν στο νομό των Ιβλίν.
Ήταν ιδιαιτέρως ελπιδοφόρος αθλητής στην κατηγορία των νέων, ωστόσο δεν έφτασε ποτέ να αγωνιστεί σε επαγγελματικό επίπεδο.
Μεταξύ άλλων, διετέλεσε προπονητής των Αραβάν Ρεζάι, Αναστασία Παβλιουτσένκοβα , του Βούλγαρου Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ, καθώς και του Μάρκου Παγδατή.
Αυτό τον καιρό τελεί προπονητής του Ζερεμί Σαρντί και της Σερένα Γουίλιαμς από το Τουρνουά του Γουίμπλεντον του 2012.
Είναι γιος του επιχειρηματία Παρίς Μουρατογκλού, προέδρου και ιδρυτή της EDF %C3%89nergies Nouvelles.
Πρώτη Εποχή
Στην φαντασία του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν η Πρώτη Εποχή, γνωστή κι ως Η Πρώτη Εποχή των Παιδιών του Ιλούβαταρ, είναι η ηρωική περίοδος όπου οι περισσότεροι απο τους πρώιμους θρύλους του Τόλκιν διαδραματίζονται. Εκδοχές αυτών των ιστοριών εκδόθηκαν αργότερα στο Σιλμαρίλλιον, αν και ιστορίες απο αυτήν την περίοδο επηρεάζουν τον χρόνο και την ιστορία της μετέπειτα περιόδου, όπου διαδραματίζεται η ιστορία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.
Ιστορία
Η Πρώτη Εποχή των Παιδιών του Ιλούβαταρ, που αναφέρεται και ως Ημέρες των Πρεσβυτέρων (Elder Days) στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, ξεκίνησε κατά τη διάρκεια των Χρόνων των Δέντρων όταν τα Ξωτικά ξύπνησαν στο Κουιβιένεν, και ως εκ τούτου τα γεγονότα που αναφέρθηκαν παραπάνω στα Χρόνια των Δέντρων επικαλύπτονται με την αρχή της Πρώτης Εποχής.
Έχοντας περάσει στην Μέση Γη, ο Fëanor σύντομα χάθηκε σε μια επίθεση άπο τα Balrogs του Morgoth.Ωστόσο, αλλά οι γιοι του επέζησαν και ίδρυσαν βασίλεια, όπως και οι οπαδοί του ετεροθαλή αδελφού του, του Fingolfin, ο οποίος έφθασε στο Beleriand μετά το θάνατο του Fëanor. Οι Νόλντορ για κάποιο διάστημα διατήρησαν την Πολιορκία του Άγκμπαντ, το προπύργιο του Μόργκοθ, με αποτέλεσμα τη Μακρά Ειρήνη. Αυτή η Ειρήνη κράτησε εκατοντάδες χρόνια, κατά τη διάρκεια της οποίας οι Άντρες έφτασαν πάνω από τα Μπλε Βουνά. Ο Morgoth έσπασε την πολιορκία στο Dagor Bragollach, ή τη Μάχη της Ξαφνικής Φλόγας. Ο Έλνταρ, ο Έντειν και οι Νάνοι ηττήθηκαν στη Νυρναέθ Αρνοεδιάδαή Μάχη των Αριθμημένων Δακρύων, και ένα ένα, τα βασίλεια έπεσαν, ακόμη και τα κρυμμένα βασίλεια των Ντόριαθ και Γκοντολίν.
Στο τέλος της εποχής, τα μοναδικά ελεύθερα Ξωτικά καθώς και οι μοναδικοί ελεύθεροι Άνθρωποι στο Μπελεριάντ ήταν ένας οικισμός στις εκβολές του ποταμού Sirion και ένας άλλος στο Isle of Balar. Ο Eärendil κατείχε το Silmaril που είχαν πάρει οι παππούδες της γυναίκας του, της Elwing, οι Beren και Lúthien, από τον Morgoth. Αλλά οι γιοι του Fëanor εξακολουθούσαν να υποστηρίζουν ότι όλα τα Silmarils τους ανήκαν, και έτσι υπήρχαν δύο ακόμη συγγενείς. Ο Eärendil και ο Elwing πέρασαν τη Μεγάλη Θάλασσανα παρακαλέσει τους Βάλαρ για βοήθεια εναντίον του Μόργκοθ. Απάντησαν, στέλνοντας έναν μεγάλο οικοδεσπότη. Στον Πόλεμο της Οργής, ο Μέλκορ ηττήθηκε ολοκληρωτικώς.Εξορίστηκε στο Κενό και τα περισσότερα του έργα καταστράφηκαν, φέρνοντας στο τέλος την Πρώτη Εποχή. Ωστόσο, αυτό είχε τρομερό κόστος, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του ίδιου του Beleriand βυθίστηκε.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φανταστικές περίοδοι Κατηγορία:Εποχές της Μέσης Γης
Ανδρέας Μιχαλόπουλος (Δήμαρχος Αιγίου)
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αίγιο και καταγόταν από πλούσια αρχοντική οικογένεια. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Αιγίου ενώ είχε διδαχτεί την γαλλική & ιταλική γλώσσα. Συμμετείχε στον Κριμαϊκό πόλεμο με δικό του στρατιωτικό σώμα. Το 1857 ήταν αστυνόμος Αιγίου και από τη θέση αυτή αναμείχθηκε στην έξωση του Όθωνα. Για τον λόγο αυτό εξελέγη πληρεξούσιος στην Εθνική συνέλευση του 1862. Το 1865 εξέδωσε την πρώτη εβδομαδιαία εφημερίδα της πόλη του Αιγίου. Είχε εκλεγεί βουλευτής πολλές φορές (1864-1871,1872). Το 1874 εκλέχτηκε δήμαρχος Αιγίου. Απεβίωσε το 1884. Επίσης είχε εκδώσει ένα βιβλίο με τίτλο «Δοκίμιον αναθεωρήσεως του κοινωνικού οργανισμού».
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αιγίου Κατηγορία:Βουλευτές Αιγιαλείας
Nightstalker
Ιστορία
Δημιουργήθηκαν αρχές του 1989, κάνοντας τις πρώτες εμφανίσεις λίγο καιρό αργότερα και με πρώτες συμμετοχές στις συλλογές Divin και Toxic Babies in a R'n'R land. Ο Αντρέας είναι ο 2ος μπασίστας των Nightstalker, ο οποίος αντικατέστησε τον αρχικό τους μπασίστα. Επίσης, στη θέση του Χάρη υπήρχε άλλος κιθαρίστας, ο Αντώνης, τον οποίο ο Χάρης διαδέχθηκε. Με αυτή τη σύνθεση εμφανίστηκαν ως support στους Annihilator τον Φεβρουάριο του 1991. Στην αρχή ήταν μια καθαρά heavy-thrash μπάντα συμμετέχοντας σε συλλογές και λάιβ της Μολών Λαβέ Records.Με τον Βαγγτσου (Βαγγέλης Τσουκνακης) στο μπασο, τα σλάπ θέματα και τις ροκμπλουζ επιρροές του, αλλά και φέρνoντας τον Χάρη στο γκρουπ σαν κιθαρίστα στην θέση του Αντώνη, που ήταν ενας καθαρά χεβυ μέταλ κιθαρίστας, άλλαξε και ο ήχος του γκρούπ σε grunge-stoner ροκ. Το περιοδικό Metal Hammer είχε χαρακτηρίσει τότε τους NightStalker ως το πρώτο γκράντζ σχήμα στην Ελλάδα.
Με πρώτο ντέμο 1st psyhedelick demo το 1991 με 4 κομμάτια,σε σύνθεση (3)βαγγτσου (1) χιλ και όλα σε στίχους αρτζυ.Με τις "κούνιες" εξωφυλλο του Ντοντου Γαλιατσατου,παρουσιαστηκαν στο κοινό με νέο ήχο.
To 1994 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP με τον τίτλο Side Fx από την Hitch Hyke Records ενώ δυο χρόνια αργότερα, αλλάζοντας δισκογραφική εταιρία, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Use από την FM Records. Το Use επανακυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2006 για τα δέκα χρόνια της δισκογραφικής τους παρουσίας.
Μετά την αποχώρηση του Hill, το 2000 κυκλοφόρησε το Ritual. Στο σημείο αυτό το συγκρότημα είχε γίνει πολύ γνωστό στην Ελλάδα, με πολλά support σε γνωστά ξένα συγκροτήματα και παρουσίες και στο εξωτερικό. To 2004 οι Nightstalker με αλλαγές στη σύνθεση, όπως την είσοδο του Αντρέα στο μπάσο (επίσης μπασίστας στο συγκρότημα Rotting Christ) και του Tόλη στην κιθάρα, κυκλοφόρησαν το Just a burn από την Mad Prophets Records. Το album, εκτός από Ελλάδα, κυκλοφόρησε σε Ευρώπη και Αμερική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα Κατηγορία:Stoner rock συγκροτήματα
Violent Revolution
Violent Revolution είναι ο τίτλος του δέκατου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Kreator, το οποίο κυκλοφόρησε στις 25 Σεπτεμβρίου 2001 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Steamhammer".
Η προπαραγωγή του άλμπουμ έγινε στο "KKS Studio" του Έσσεν, με την ηχογράφηση του να πραγματοποιείται στο "Area 51" του Τσέλε από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Απρίλιο του 2001, όπως και στα "Backstage Studios" του Νότιγχαμ με παραγωγό τον Άντι Σνιπ.
Θέσεις τσαρτ
Violent Revolution (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 25 Σεπτεμβρίου 2001
Τα μέλη των Kreator
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Violent Revolution" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Kreator Κατηγορία:Άλμπουμ του 2001
Οικογένεια Καλλιβάζη
Η Οικογένεια Καλλιβάζη αποτέλεσε ισχυρή οικογένεια Ελλήνων της ομογένειας στις αρχές του 20ου αιώνα.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, αποτέλεσαν δωρητές και ευεργέτες του Φροντιστηρίου Τραπεζούντας.
Απαρχές
Πατριάρχης της οικογένειας ήταν ο Σταύρος Καλλιβάζης, που στα μέσα του 19ου αιώνα μετοίκησε από τον Πόντο στην πόλη του Νοβοροσίσκ στη Ρωσία, όπου είχε κληρονομήσει ένα ορυχείο άλατος. Εκεί ίδρυσε την επιχείρησή του, που σταδιακά μεγάλωσε σε δύναμη και σημασία. Όταν οι γιοι του, Ηλίας και Θεόδωρος Καλλιβάζης ανέλαβαν τα ηνία της επιχείρησης, η οικογένεια Καλλιβάζη έφτασε να μονοπωλεί το εμπόριο άλατος στον Εύξεινο Πόντο. Οι δραστηριότητές τους επεκτάθηκαν στο λιανικό εμπόριο με το άνοιγμα του μεγαλύτερου πολυκαταστήματος της εποχής στο Νοβοροσίσκ.
Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση
Μετά το ξέσπασμα της Οκτωβριανής επανάστασης, η οικογένεια μετοίκησε στην Κωνσταντινούπολη όπου άνοιξε μία μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα, η οποία απέτυχε ως επιχείρηση. Τότε η οικογένεια αποφάσισε να μετοικήσει στην Αθήνα, και μάλιστα είχε υποβάλει πρόταση για να αγοράσει το Μέγαρο Μαξίμου ως μόνιμη κατοικία της. Μολαταύτα, ο στόλος της οικογένειας βυθίστηκε στα Στενά των Δαρδανελίων στα 1920, καταφέροντάς της ένα ισχυρό οικονομικό πλήγμα.
Καλλιβαζη
Φρέντερικ Τζον Κίσλερ
Ο Φρέντερικ Τζον Κίσλερ (Frederick John Kiesler) ήταν αυστροαμερικάνικης καταγωγής αρχιτέκτονας, γλύπτης και σκηνογράφος. Γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1890 στο Czernowitsz (τμήμα της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, που ανήκει σήμερα στην Ουκρανία) και πέθανε στη Νέα Υόρκη το 1965. Σπούδασε στο Πολυτεχνείο της Βιέννης καθώς και στην Ακαδημία Εικαστικών Τεχνών (Academy of Fine Arts) και στη συνέχεια εργάστηκε με τον Άντολφ Λως (Adolf Loos), πρωτοπόρο στην κίνηση σύγχρονης αρχιτεκτονικής στην Ευρώπη. Η γνωριμία του με αρκετές μεγάλες φυσιογνωμίες της Ευρωπαϊκής Αβάν-γκαρντ ίσως τον επηρέασε στις καλλιτεχνικές του απόψεις.
Πολλοί κριτικοί ισχυρίζονται ότι ήταν πολύ πιο μπροστά από τους σύγχρονούς του και οι επικριτές του τον είχαν χαρακτηρίσει ως εκκεντρικό. Όμως μόνο τα τελευταία χρόνια οι Ακαδημαϊκοί μελέτησαν σοβαρά τον Kiesler, ο οποίος είναι δύσκολο να καταταχθεί σε συγκεκριμένη κατηγορία. Κάποιοι υποστήριζαν ότι αν ο Kiesler ήταν ένας επιτυχημένος αρχιτέκτων ίσως να μη χρειαζόταν να διδάσκει και να γράφει για να ζήσει.
Ρεγκλαίικα Ηλείας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πηνειού
Φρέντερικ Τζον Κίσλερ
Μετακινήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1926 όπου έζησε μέχρι τον θάνατό του. Το συγγραφικό του έργο ήταν εκτεταμένο και η θεωρητική του δουλειά εμπεριείχε δύο μανιφέστα, το άρθρο «Pseudo- Functionalism in Modern Architecture» (1949) και το βιβλίο «Contemporary Art Applied to the store and its Display» (1930). Από το 1937 ως το 1943 ο Kiesler ήταν ο διευθυντής του εργαστηρίου για το συσχετισμό (Laboratory for Design Correlation) στο τμήμα Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.
Τα ανορθόδοξα αρχιτεκτονικά του σχέδια τα οποία ονόμαζε «πολυδιάστατα» ήταν συναφή με σουρεαλιστικά σχέδια. Ο Kiesler συχνά αποφευγόταν από τους ομοίους του παρόλο που το 1952 είχε εκλεγεί σαν ένας από τους 15 κορυφαίους καλλιτέχνες της εποχής του από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης.