cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ινδο-Ρωμαϊκές εμπορικές σχέσεις
Πρώιμη μετά Χριστόν εποχή
μικρογραφία|Αριστερά αργυρό δηνάριο του [[Τιβέριος Καίσαρας Αύγουστος|Τιβερίου (14–37 μ.Χ.), που βρέθηκε στην Ινδία. Στη μέση Ινδικό αντίγραφο του ίδιου, 1ος αιώνας μ.Χ. Δεξιά νόμισμα του Κουγιούλα Καφδίση βασιλιά του Κουσάν, που αντιγράφει ένα νόμισμα του Αυγούστου.]] μικρογραφία|Ινδικό πλοίο σε νόμισμα του Βασιστιπούτρα Σρι Πουλαμάνι, 1ος-2ος αι. μ.Χ. Πριν από τη ρωμαϊκή επέκταση, οι διάφοροι λαοί της Ινδίας είχαν δημιουργήσει ισχυρό θαλάσσιο εμπόριο με άλλες χώρες. Η δραματική αύξηση της σημασίας των ινδικών λιμανιών ωστόσο, δεν συνέβη ως το άνοιγμα της Ερυθράς Θάλασσας από τους Έλληνες και την εκμετάλλευση από τους Ρωμαίους των εποχιακών μουσώνων στην περιοχή. Οι δύο πρώτοι αιώνες της Μετά Χριστόν Εποχής δείχνουν μία σημαντική αύξηση του εμπορίου μεταξύ της δυτικής Ινδίας και της Ρωμαϊκής ανατολής από τη θάλασσα. Η επέκταση του εμπορίου κατέστη δυνατή χάρη στη σταθερότητα, που έφερε στην περιοχή η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από την εποχή του Αυγούστου (περίπου 27 π.Χ.-14 μ.Χ.), η οποία επέτρεπε νέες εξερευνήσεις και τη δημιουργία ενός σταθερού αργυρού και χρυσού νομίσματος.
Η δυτική ακτή της σημερινής Ινδίας αναφέρεται συχνά στη βιβλιογραφία, όπως στον Περίπλου της Ερυθράς. Η περιοχή ήταν γνωστή για τα ισχυρά παλιρροιακά ρεύματά της, την ταραγμένη θάλασσα και τους βραχώδης πυθμένες της, όλα επικίνδυνα για την εξάσκηση ναυτιλίας. Οι άγκυρες των πλοίων σερνόταν από τα κύματα και τα σκάφη αποσυνδέονται γρήγορα, με αποτέλεσμα να ανατραπεί το πλοίο ή να προκληθεί ναυάγιο. Έχουν βρεθεί λίθινες άγκυρες κοντά στο Μπετ Ντουάρκα, ένα νησί που βρίσκεται στον Κόλπο του Kουτς, από πλοίο που χάθηκε στη θάλασσα. Από το 1983 στο νησί Μπετ Ντουάρκα πραγματοποιήθηκαν εξερευνήσεις στην ακτή ή παράκτιες. Τα ευρήματα που ανακαλύφθηκαν, περιλαμβάνουν μολύβδινα και λίθινα αντικείμενα, θαμμένα σε ιζήματα και θεωρούνται άγκυρες λόγω των κατ' άξονα οπών τους. Αν και είναι απίθανο να σώζονται τα λείψανα του κήτους των ναυαγίων, οι παράκτιες εξερευνήσεις το 2000 και το 2001 απέδωσαν επτά -διαφορετικού μεγέθους- αμφορείς, δύο άγκυρες μολύβδινες, σαράντα δύο πέτρινες άγκυρες διαφορετικών τύπων, μία πoσότητα θραυσμάτων αγγείων και ένα κυλινδρικό κομμάτι μάζας μολύβδου. Τα υπολείμματα των επτά αμφορέων ήταν από ένα παχύ, χοντρό ύφασμα με τραχιά επιφάνεια, το οποίο χρησιμοποιείτο για την εξαγωγή κρασιού και ελαιολάδου από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι αρχαιολόγοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι περισσότεροι από αυτούς ήταν αμφορείς κρασιού, καθώς το ελαιόλαδο είχε λιγότερη ζήτηση στην Ινδία. μικρογραφία|Ένα νόμισμα του [[Τραϊανός|Τραϊανού, που βρέθηκε μαζί με νομίσματα του Κανίσκα κυβερνήτη του Κουσάν, στο Βουδιστικό Μοναστήρι Αχίν Πος του Αφγανιστάν.]] Δεδομένου ότι οι ανακαλύψεις στο Bet Dwarka είναι σημαντικές για τη θαλάσσια ιστορία της περιοχής, οι αρχαιολόγοι έχουν ερευνήσει τους πόρους στην Ινδία. Παρά τις δυσμενείς συνθήκες που βρίσκεται το νησί, τα ακόλουθα στοιχεία έχουν κάνει το Bet Dwarka, καθώς και την υπόλοιπη δυτική Ινδία, ένα σημαντικό μέρος για το εμπόριο. Από τη λατινική λογοτεχνία, ξέρουμε ότι η Ρώμη εισήγαγε ινδικές τίγρεις, ρινόκερους, ελέφαντες και φίδια για χρήση σε παραστάσεις τσίρκου προς ψυχαγωγία, μία μέθοδο που χρησιμοποιείτο για την πρόληψη των ταραχών στη Ρώμη. Έχει σημειωθεί στον Περίπλου, ότι οι Ρωμαίοι φορούσαν επίσης μαργαριτάρια του Ινδικού Ωκεανού και χρησιμοποιούσαν προμήθειες βοτάνων, μπαχαρικών, πιπεριού, λυκίου, κωστού, σησαμέλαιου και ζάχαρης για τρόφιμα. Το λουλάκι (indigo) χρησιμοποιήθηκε ως χρώμα, ενώ το βαμβακερό ύφασμα χρησιμοποιήθηκε ως είδος ένδυσης. Επιπλέον, η υποήπειρος εξήγαγε έβενο για σύγχρονα έπιπλα στη Ρώμη. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εισήγαγε επίσης ινδικό ασβέστη, ροδάκινα και διάφορα άλλα φρούτα για thn ιατρική. Ώστε η δυτική Ινδία ήταν ο αποδέκτης μεγάλων ποσοτήτων ρωμαϊκού χρυσού κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Δεδομένου ότι κάποιος πρέπει να πλεύσει ενάντια στους στενούς κόλπους της δυτικής Ινδίας, χρησιμοποιήθηκαν ειδικά μεγάλα σκάφη και απαιτήθηκε η κατασκευή πλοίων. Στην είσοδο του κόλπου, μεγάλα πλοία που ονομάζονται trappaga και cotymba βοηθούσαν να οδηγηθούν με ασφάλεια ξένα πλοία στο λιμάνι. Αυτά τα πλοία ήταν ικανά για σχετικά μεγάλα παράκτια ταξίδια και πολλές σφραγίδες έχουν απεικονίσει αυτόν τον τύπο πλοίου. Σε κάθε σφραγίδα, παράλληλες γραμμές δηλώνουν τους ιστούς του πλοίου. Στο κέντρο του σκάφους βρίσκεται ένας μονός ιστός με βάση τρίποδου.
Εκτός από τις πρόσφατες εξερευνήσεις, η έρευνα των εμπορικών σχέσεων και της ανάπτυξης της ναυπηγικής, υποστηρίχθηκε από την ανακάλυψη πολλών ρωμαϊκών νομισμάτων. Σε αυτά τα νομίσματα απεικονίστηκαν δύο γερά κατασκευασμένα πλοία. Έτσι, αυτές οι απεικονίσεις ινδικών πλοίων, που προέρχονται τόσο από νομίσματα, όσο και από τη λογοτεχνία (Plinius και Pluriplus), δείχνουν την ανάπτυξη της Ινδίας στη ναυτιλία λόγω της αύξησης του ινδο-ρωμαϊκού εμπορίου. Επιπλέον, τα ασημένια ρωμαϊκά νομίσματα που ανακαλύφθηκαν στη δυτική Ινδία προέρχονται κυρίως από τον 1ο, 2ο και 5ο αιώνα. Αυτά τα ρωμαϊκά νομίσματα υποδηλώνουν επίσης, ότι η ινδική χερσόνησος κατείχε ένα σταθερό θαλάσσιο εμπόριο με τη Ρώμη κατά τον 1ο και 2ο αιώνα μ.Χ. Οι χερσαίες διαδρομές, κατά την περίοδο του Αυγούστου, χρησιμοποιήθηκαν επίσης για να φτάσουν οι πρεσβείες της Ινδίας στη Ρώμη.
Οι ανακαλύψεις που βρέθηκαν στο Bet Dwarka και σε άλλες περιοχές στη δυτική ακτή της Ινδίας, υποδηλώνουν έντονα ότι υπήρχαν ισχυρές Ινδο-Ρωμαϊκές εμπορικές σχέσεις κατά τους δύο πρώτους αιώνες της Μετά Χριστόν Εποχής. Ο 3ος αιώνας, ωστόσο, ήταν η κατάρρευση του ινδο-ρωμαϊκού εμπορίου. Η θαλάσσια διαδρομή μεταξύ Ρώμης και Ινδίας έκλεισε και ως αποτέλεσμα, οι συναλλαγές επανήλθαν στην εποχή πριν από τη ελληνική εξερεύνηση.
Εγκατάσταση
μικρογραφία|Νόμισμα του Ρωμαίου αυτοκράτορα [[Οκταβιανός Αύγουστος|Αυγούστου που βρέθηκε στη συνοικία Pudukottai. Βρετανικό Μουσείο .]] μικρογραφία|Ινδικό αντίγραφο αυγού του [[Φαυστίνα η Πρεσβύτερη|Faustina Major, 2ος αιώνας μ.Χ. Βρετανικό Μουσείο.]] Η αντικατάσταση των ελληνιστικών βασιλείων από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ως διαχειριστής της λεκάνης της ανατολικής Μεσογείου, οδήγησε στην ενίσχυση του άμεσου θαλάσσιου εμπορίου με τα ανατολικά και στην κατάργηση των φόρων, που προηγουμένως εισέπρατταν οι ενδιάμεσοι των διαφόρων χερσαίων εμπορικών οδών. Η αναφορά του Στράβωνα για την τεράστια αύξηση του εμπορίου μετά τη Ρωμαϊκή προσάρτηση της Αιγύπτου, δείχνει ότι οι μουσώνες έγιναν γνωστοί από την εποχή του.
Από την εποχή του Αυγούστου, 120 πλοία έπλεαν κάθε χρόνο από το λιμάνι της Ερυθράς Θάλασσας Μυός Όρμος στην Ινδία. Τόσος πολύ χρυσός χρησιμοποιήθηκε γι' αυτό το εμπόριο, και προφανώς χυτεύθηκε από την Αυτοκρατορία του Κουσάν (Kushans) για το δικό της νόμισμα, που ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (NH VI.101) διαμαρτυρόταν για την ελάττωση των πολυτίμων νομισμάτων και την εξαγωγή τους στην Ινδία:
"Η Ινδία, η Κίνα και η Αραβική Χερσόνησος λάμβαναν 100.000.000 σεστέρτιους από την Αυτοκρατορία μας κατ' έτος, σύμφωνα με μία συντηρητική εκτίμηση: τόσο κοστίζουν οι πολυτέλειές μας και οι γυναίκες σε μάς. Τι μέρος από τα εισαγόμενα αποσκοπούν για προσφορά στους θεούς ή τα πνεύματα των τεθνεώτων;" Πλίνιος, Φυσική Ιστορία 12.41.84.
Εμπόριο εξωτικών ζώων
μικρογραφία|[[Σρι Λάνκα απομιμήσεις ρωμαϊκών νομισμάτων του 4ου αιώνα, 4ος-8ος αιώνας μ.Χ.]] Υπάρχουν στοιχεία για το εμπόριο ζώων μεταξύ λιμανιών του Ινδικού Ωκεανού και της Μεσογείου. Αυτό φαίνεται στα ψηφιδωτά και τις τοιχογραφίες των λειψάνων των ρωμαϊκών βιλών στην Ιταλία. Για παράδειγμα, η Ρωμαϊκή έπαυλη στο Καζάλε έχει ψηφιδωτά, που απεικονίζουν τη σύλληψη ζώων στην Ινδία, την Ινδονησία και την Αφρική. Το διηπειρωτικό εμπόριο ζώων θα ήταν μία από τις πηγές πλούτου για τους ιδιοκτήτες της βίλας. Στο ψηφιδωτό Περίπατος του Μεγάλου Κυνηγιού, το κυνήγι και η σύλληψη των ζώων απεικονίζεται με τέτοια λεπτομέρεια, ώστε να είναι δυνατή η αναγνώριση του είδους. Υπάρχει μία σκηνή, που δείχνει μία τεχνική, για να αποσπάσουν οι κυνηγοί την προσοχή μίας τίγρης με μία λαμπερή μπάλα από γυαλί ή κάτοπτρο, με σκοπό να πάρουν τα μικρά της. Εμφανίζεται επίσης το κυνήγι της τίγρης με κόκκινες κορδέλες ως περισπασμός. Στο μωσαϊκό υπάρχουν επίσης πολλά άλλα ζώα όπως ο ρινόκερος, ένας ινδικός ελέφαντας (αναγνωρίζεται από τα αυτιά) με τον Ινδό συνοδό του, το ινδικό παγώνι και άλλα εξωτικά πουλιά. Υπάρχουν επίσης πολλά ζώα από την Αφρική. Τίγρεις, λεοπαρδάλεις και ασιατικά και αφρικανικά λιοντάρια χρησιμοποιήθηκαν στις αρένες και τα τσίρκα. Το ευρωπαϊκό λιοντάρι είχε ήδη εξαφανιστεί εκείνη την εποχή. Πιθανότατα το τελευταίο που ζούσε στη Βαλκανική Χερσόνησο να κυνηγήθηκε και να προμήθευσε τις αρένες. Τα πουλιά και οι μαϊμούδες διασκεδάζουν τους επισκέπτες στα ψηφιδωτά πολλών βιλών. Επίσης, στη Ρωμαϊκή έπαυλη του Tellaro υπάρχει ένα ψηφιδωτό με μία τίγρη στη ζούγκλα, που επιτίθεται σε έναν άνδρα με ρωμαϊκά ρούχα, πιθανότατα έναν απρόσεκτο κυνηγό. Τα ζώα μεταφερόταν σε κλουβιά, με το πλοίο.
Ρωμαϊκά λιμάνια
Τα τρία κύρια ρωμαϊκά λιμάνια που ασχολούνται με το ανατολικό εμπόριο ήταν η Αρσιόη, ο Μυός Όρμος και νοτιότερα η Βερενίκη. Η Αρσινόη (Suez) ήταν ένα από τα πρώτα εμπορικά κέντρα, αλλά σύντομα επισκιάστηκε από τα πιο εύκολα προσβάσιμα Μυός Όρμο και Βερενίκη.
Αρσινόη (Σουέζ)
δεξιά|μικρογραφία|313x313εσ|Τοποθεσίες λιμένων της Αιγύπτου στην Ερυθρά Θάλασσα: Αρσινόη (Σουέζ), Μυός Όρμος (El Qoseir, νοτιότερα από τη Σαφάγκα) και Βερενίκη. Η δυναστεία των Πτολεμαίων εκμεταλλεύτηκε τη στρατηγική θέση της Αλεξάνδρειας, για να εξασφαλίσει το εμπόριο με την υποήπειρο. Η πορεία του εμπορίου με τα ανατολικά φαίνεται ότι ήταν πρώτα μέσω του λιμανιού της Αρσινόης, του σημερινού Σουέζ. Τα εμπορεύματα από το εμπόριο της Ανατολικής Αφρικής εκφορτώνονταν σε ένα από τα τρία κύρια ρωμαϊκά λιμάνια, Αρσινόης, Μυός Όρμου ή Βερενίκης. Οι Ρωμαίοι επιδιόρθωσαν και καθάρισαν το λασπωμένο κανάλι από τον Νείλο ως το λιμάνι της Αρσινόης στην Ερυθρά Θάλασσα. Αυτή ήταν μία από τις πολλές προσπάθειες, που έπρεπε να αναλάβει η ρωμαϊκή διοίκηση, για να εκτρέψει όσο το δυνατό μεγαλύτερο μέρος του εμπορίου στις θαλάσσιες διαδρομές.
Η Αρσινόη τελικά επισκιάστηκε από την αυξανόμενη προβολή του Μυός Όρμου. Η πλοήγηση στα βόρεια λιμάνια, όπως στην Αρσινόη-Κλύσμα, έγινε δύσκολη σε σύγκριση με το Μυός Όρμο, λόγω των βόρειων ανέμων στον κόλπο του Σουέζ. Η επίσκεψη σε αυτά τα βόρεια λιμάνια παρουσίαζε πρόσθετες δυσκολίες, όπως ύφαλους, ξέρες και ύπουλα ρεύματα.
Μυός Όρμος και Βερενίκη
Ο Μυός Όρμος (Quseir al-Quadim) και η Βερενίκη φαίνεται να ήταν σημαντικοί αρχαίοι εμπορικοί λιμένες, που πιθανότατα χρησιμοποιήθηκαν από τους Φαραωνικούς εμπόρους της αρχαίας Αιγύπτου και την Πτολεμαϊκή δυναστεία, προτού περιπέσουν υπό ρωμαϊκό έλεγχο.
Η τοποθεσία της Βερενίκης από τον Μπελτσόνι (1818) εξομοιώθηκε με τα ερείπια κοντά στο Ρας Μπάνας στη Νότια Αίγυπτο. Ωστόσο, η τοποθεσία του Μυός Όρμου, με το γεωγραφικό πλάτος και μήκος που δίνεται στη Γεωγραφία του Πτολεμαίου, που δείχνει το Abu Sha'ar, αμφισβητείται, καθώς οι αναφορές που δίνονται στην κλασική βιβλιογραφία και σε δορυφορικές εικόνες, δείχνουν μία πιθανή ταυτοποίηση με το Quseir el-Quadim, στο τέλος ενός οχυρωμένου δρόμου από τον Κοπτό στον Νείλο. Ο τόπος Quseir el-Quadim συσχετίστηκε περαιτέρω με τον Μυός Όρμο, μετά τις ανασκαφές στο el-Zerqa στα μισά της διαδρομής, οι οποίες αποκάλυψαν θραύσματα αγγείων από την Ινδία, πράγμα που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το λιμάνι στο τέλος αυτού του δρόμου μπορεί να ήταν ο Μυός Όρμος.
Σημαντικά περιφερειακά λιμάνια
μικρογραφία|Ρωμαϊκό κεραμικό κομμάτι από το [[Αρέτσο του Λατίου, που βρέθηκε στο Βιραμπατνάμ, Αρικαμέντου (1ος αιώνας μ.Χ.). Μουσείο Γκυμέ.]] μικρογραφία|Χαρακτηριστική ινδική σκαλιστή χάντρα από καρνέλιο, που βρέθηκε στις ανασκαφές της Πτολεμαϊκής περιόδου στο Σαφτ ελ Χέννα της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου. Μουσείο Πέτρι. Τα περιφερειακά λιμάνια του Βαρβαρικού/Barbaricum (σύγχρονο Καράτσι), Sounagoura (κεντρικό Μπαγκλαντές), Barygaza (Bharuch στο Gujarat), Muziris (σήμερα Kodungallur), Korkai, Kaveripattinam και Arikamedu (Tamil Nadu) στο νότιο άκρο της σημερινής Ινδίας ήταν τα κύρια κέντρα αυτού του εμπορίου, μαζί με το Kodumanal, μία πόλη της ενδοχώρας. Ο Περίπλους της Ερυθράς Θαλάσσης περιγράφει Ελληνορωμαίους εμπόρους, που πωλούν στο Barbaricum "λεπτά ρούχα, λινά με μορφές, τοπάζιο, κοράλλια, στόρακα, λιβάνι, σκεύη από γυαλί, αργυρές και χρυσές πλάκες και λίγο κρασί" σε αντάλλαγμα για "κοστό, βδέλιο, λύκιο, νάρδο, τιρκουάζ, λάπις λάζουλι, σηρικά (μεταξωτά) υφάσματα, βαμβακερό ύφασμα, μεταξωτά νήματα και λουλάκι (indigo). Στη Barygaza αγόραζαν σιτάρι, ρύζι, σησαμέλαιο, βαμβάκι και υφάσματα.
Βαρύγαζα (Bharuch)
Το εμπόριο με τη Βαρύγαζα, υπό τον έλεγχο του ινδο-σκύθη δυτικού σατράπη Ναχαπάνα (στο κείμενο: "Ναμπάνου"), άκμασε ιδιαίτερα:
"Εισάγονται στην εμπορική πόλη αυτή (τα Βαρύγαζα) κρασί, κατά προτίμηση Ιταλικό, της Λαοδίκειας ή Αραβικό, χαλκός, κασσίτερος, μόλυβδος, κοράλι και τοπάζιο, λεπτά ρούχα και μικροπράγματαη όλων των ειδών,  ζώνες με λαμπερά χρώματα με φαρδύ πλάτος, στόρακας, γλυκό τριφύλλι, πυρόλιθος, χρωστικές, αντιμόνιο, χρυσά και αργυρά νομίσματα για τα οποία υπήρχε κέρδος όταν ανταλλασσόταν με τα νομίσματα της χώρας, και λίγες αλοιφές όχι όμως ακριβές. Και για τον βασιλιά έφερναν σε αυτά τα μέρη πολύ ακριβά αργυρά αγγεία, αγόρια που τραγουδούσαν, ωραία κορίτσια για το χαρέμι, λεπτά ενδύματα από τα καλύτερα υφασμένα και τις πιο εκλεκτές αλοιφές. Από τις περιοχές αυτές εξήγαγαν νάρδο, κοστό, βδέλλιο, ελεφαντόδοντο, αχάτη, καρνέλιο, λύκιο, βαμβακερά υφάσματα όλων των ειδών, μεταξωτά υφάσματα, υφάσματα από μολόχα, νήματα, πιπέρι και άλλα πράγματα που έχουν έρθει εδώ από άλλες πόλεις. Αυτοί που φθάνουν εδώ στην πόλη-αγορά από την Αίγυπτο είναι ευνοϊκό να κάνουν τον ταξίδι τον μήνα Επιφί (ρωμ.: Ιούλιο)" Περίπλους της Ερυθράς Θαλάσσης, παράγρ. 49.
Η Μούζιρις
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Muziris, όπως φαίνεται στον [[Χάρτης του Πόιτινγκερ|Χάρτη του Πόιντινγκερ, με έναν "Ναό του Αυγούστου"]] Η Μούζιρις είναι μια χαμένη πόλη, λιμάνι στη νοτιοδυτική ακτή της Ινδίας, η οποία αποτελούσε σημαντικό κέντρο εμπορίου στην αρχαία χώρα των Ταμίλ, μεταξύ του βασιλείου Chera και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η τοποθεσία της γενικά ταυτίζεται με τη σύγχρονη Cranganore (κεντρική Κεράλα). Μεγάλα σύνολα νομισμάτων ("θησαυροί") και αναρίθμητα θραύσματα αμφορέων που βρέθηκαν στην πόλη Pattanam (κοντά στο Cranganore) έχουν προκαλέσει πρόσφατα το αρχαιολογικό ενδιαφέρον, για την πιθανή εύρεση της τοποθεσίας αυτής της πόλης-λιμανιού.
Σύμφωνα με τον Περίπλου, πολλοί Έλληνες ναυτικοί κατάφεραν ένα πυκνό εμπόριο με τη Μούζιρι:
"Μετά έρχεται η Νάουρα και η Τύνδις, οι πρώτες αγορές της Δαμίρικα (Lymirike) και μετά η Μούζιρις και η Νελκύνδα, που είναι τώρα ηγετικής σημασίας. Η Τύνδις είναι στο βασίλειο της Κερομπότρα: είναι μία κώμη που φαίνεται από τη θάλασσα. Η Μούζιρις, του ιδίου βασιλείου, αφθονεί σε πλοία, που αποστέλλονται εκεί με φορτία από την Αραβία και από τους Έλληνες. Βρίσκεται επάνω σε ένα ποτάμι, μακριά από την Τύνδη 500 στάδια και, αν πλεύσεις τον ποταμό προς τα άνω, 20 στάδια από τη θάλασσα." Περίπλους της Ερυθράς Θαλάσσης 53-54.
Αrikamedu
Ο Περίπλους της Ερυθράς Θαλάσσης αναφέρει μία αγορά με την ονομασία Poduke (κεφ. 60), την οποία ο G.W.B. Huntingford εντόπισε πιθανώς ως Arikamedu στο Ταμίλ Ναντού, κέντρο του πρώιμου εμπορίου της Τσόλα (τώρα μέρος του Ariyankuppam), περίπου 3 χλμ. από το σύγχρονο Pondicherry. Ο Huntingford σημειώνει επίσης ότι ρωμαϊκά κεραμικά βρέθηκαν στο Arikamedu το 1937 και ότι οι αρχαιολογικές ανασκαφές μεταξύ του 1944 και του 1949 έδειξαν ότι ήταν «εμπορικός σταθμός, στον οποίο εισήχθησαν προϊόντα ρωμαϊκής κατασκευής κατά το πρώτο μισό του 1ου αιώνα μ.Χ.».
Πολιτιστικές ανταλλαγές
μικρογραφία|1ος αιώνας μ.Χ. Ινδική απομίμηση νομίσματος του Αυγούστου, [[Βρετανικό Μουσείο .]] μικρογραφία|Χάλκινη απομίμηση ρωμαϊκού νομίσματος, [[Σρι Λάνκα, 4ος-8ος αιώνας μ.Χ.]] Το εμπόριο της Ρώμης με την Ινδία είδε επίσης πολλές πολιτιστικές ανταλλαγές, που είχαν διαρκή επίδραση τόσο στους πολιτισμούς, όσο και σε άλλους που εμπλέκονται στο εμπόριο. Το Αιθιοπικό βασίλειο του Ακσούμ συμμετείχε στο εμπορικό δίκτυο του Ινδικού Ωκεανού και επηρεάστηκε από τον ρωμαϊκό πολιτισμό και την ινδική αρχιτεκτονική. Ίχνη ινδικών επιρροών είναι ορατά σε ρωμαϊκά έργα από ασήμι και ελεφαντόδοντο ή σε αιγυπτιακά βαμβακερά και μεταξωτά υφάσματα, που χρησιμοποιούνται προς πώληση στην Ευρώπη. Η ινδική παρουσία στην Αλεξάνδρεια μπορεί να έχει επηρεάσει τον πολιτισμό, αλλά λίγα είναι γνωστά για τον τρόπο αυτής της επιρροής. Ο Κλήμης της Αλεξάνδρειας αναφέρει τον Βούδα στα γραπτά του και άλλες ινδικές θρησκείες βρίσκουν αναφορές σε άλλα κείμενα της περιόδου. αριστερά|μικρογραφία|Ινδική τέχνη, που βρέθηκε στην Ιταλία: το 1938 αυτή η Lakshmi βρέθηκε στα ερείπια της [[Πομπηία|Πομπηίας (η πόλη καταστράφηκε σε έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ.).]] Η Κίνα των Χαν πιθανότατα συμμετείχε και στο ρωμαϊκό εμπόριο, με ρωμαϊκές πρεσβείες που καταγράφηκαν για τα έτη 166, 226 και 284 που φέρεται να έφθασαν στο Ρινάν (Jianzhi) στο βόρειο Βιετνάμ, σύμφωνα με τις κινεζικές ιστορίες. Ρωμαϊκά νομίσματα και εμπορεύματα, όπως υαλικά και έργα αργυροτεχνίας έχουν βρεθεί στην Κίνα, , καθώς και ρωμαϊκά νομίσματα, βραχιόλια, χάντρες από γυαλί, ένας λύχνος ορειχάλκινος και μετάλλια της πειόδου των Αντωνίνων στο Βιετνάμ, ειδικά στο Oc Εο (που ανήκουν στο βασίλειο Φουνάν). Τον 1ο αιώνα ο Περίπλους αναφέρει πώς μία χώρα που ονομάζεται Τι, με μία μεγάλη πόλη που ονομάζεται Θίναι (παράβαλε τη Σίναι στη Γεωγραφία του Πτολεμαίου ), παράγει μετάξι και το εξάγει στη Βακτρία, προτού ταξιδέψει δια ξηράς στην Βαρύγαζα στην Ινδία και κατά μήκος του ποταμού Γάγγη. Ενώ ο Μαρίνος της Τύρου και ο Πτολεμαίος παρείχαν ασαφείς ιστορίες για τον Κόλπο της Ταϊλάνδης και τη Νοτιοανατολική Ασία, ο Έλληνας μοναχός της Αλεξάνδρειας και πρώην έμπορος Κοσμάς Ινδικοπλεύστης στη Χριστιανική Τοπογραφία του (περίπου 550), μίλησε καθαρά για την Κίνα, πώς να ταξιδέψει κάποιος εκεί, και πώς ενεπλάκη στο εμπόριο γαρύφαλλου, που εκτείνεται μέχρι την Κεϋλάνη. Συγκρίνοντας τη μικρή ποσότητα ρωμαϊκών νομισμάτων που βρέθηκαν στην Κίνα σε αντίθεση με την Ινδία, ο Warwick Ball ισχυρίζεται ότι το μεγαλύτερο μέρος του κινεζικού μεταξιού που αγόρασαν οι Ρωμαίοι το έκαναν στην Ινδία, με τον χερσαίο δρόμο μέσω της αρχαίας Περσίας να παίζει δευτερεύοντα ρόλο.
Χριστιανοί και Εβραίοι έποικοι από τη Ρώμη συνέχισαν να ζουν στην Ινδία πολύ μετά την πτώση του διμερούς εμπορίου. Σε ολόκληρη την Ινδία έχουν βρεθεί μεγάλα σύνολα ρωμαϊκών νομισμάτων, και ιδιαίτερα στα πολυάσχολα κέντρα θαλάσσιων συναλλαγών του νότου. Οι βασιλιάδες του Ταμαλάκκαμ πήραν ρωμαϊκά νομίσματα και τα ξαναχτύπησαν με το όνομά τους για να υποδηλώσουν την κυριαρχία τους. Οι αναφορές των εμπόρων καταγράφονται στη λογοτεχνία Σανγκάμ των Ταμίλ της Ινδίας. Μία τέτοια αναφορά λέει: "Τα όμορφα καμωμένα πλοία των Yavanas (Ιώνων) ήρθαν με χρυσό και επέστρεψαν με πιπέρι, και η Muziris αντηχήθηκε από τη φασαρία." (από το ποίημα αρ. 149 του «Akananuru» της λογοτεχνίας Sangam) "
Παρακμή και συνέπειες
Το εμπόριο μειώθηκε από τα μέσα του 3ου αιώνα, κατά τη διάρκεια μίας κρίσης στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά ανέκαμψε τον 4ο αιώνα μέχρι τις αρχές του 7ου αιώνα. Πράγματι ο Χοσροης Β΄, σάχης της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, κατέλαβε τα ρωμαϊκά μέρη της Εύφορης Ημισελήνου και την Αίγυπτο, όμως νικήθηκε από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ηράκλειο στο τέλος του 627, μετά τον οποίο τα χαμένα εδάφη επέστρεψαν στους Ρωμαίους. Ο Κοσμάς Ινδικοπλεύστης («που έπλευσε στην Ινδία») ήταν Ελληνο-Αιγύπτιος έμπορος και αργότερα μοναχός, ο οποίος έγραψε για τα εμπορικά του ταξίδια στην Ινδία και τη Σρι Λάνκα τον 6ο αιώνα.
Καταστροφή της Αυτοκρατορίας των Γκούπτα από τους Ούνους
Στην Ινδία, οι εισβολές των Alchon Huns (496–534 μ.Χ.) λέγεται ότι έπληξαν σοβαρά το εμπόριο της Ινδίας με την Ευρώπη και την Κεντρική Ασία. Η Αυτοκρατορία των Γκούπτα επωφελήθηκε πολύ από το ινδο-ρωμαϊκό εμπόριο. Εξήγαγαν πολλά προϊόντα πολυτελείας όπως μετάξι, δερμάτινα είδη, γούνες, προϊόντα σιδήρου, ελεφαντόδοντο, Μαργαριτάρια ή πιπέρι από κέντρα όπως το Nashik, το Prathisthana, το Παταλιπούτρα και το Βαρανάσι. Οι εισβολές των Ούνων πιθανότατα διέκοψαν αυτές τις εμπορικές σχέσεις και τα φορολογικά έσοδα που τις συνόδευαν. Λίγο μετά τις εισβολές η Αυτοκρατορία των Γκούπτα, ήδη αποδυναμωμένη από αυτές τις εισβολές και την άνοδο των τοπικών ηγετών, έληξε επίσης. Μετά τις εισβολές, η βόρεια Ινδία έμεινε σε αταξία, με πολλές μικρότερες ινδικές δυνάμεις να αναδύονται μετά την κατάρρευση των Γκούπτα.
Αραβική επέκταση
μικρογραφία|350x350εσ|Egypt under the rule of the Rashidun and [[Χαλιφάτο των Ομεϋαδών|Ummayad Caliphates, drawn on the modern state borders.]] Οι Άραβες, με επικεφαλής τον 'Amr ibn al-'As, διέσχισαν την Αίγυπτο στα τέλη του 639 ή στις αρχές του 640 μ.Χ. Αυτή η πρόοδος σηματοδότησε την αρχή της ισλαμικής κατάκτησης της Αιγύπτου. Η κατάληψη της Αλεξάνδρειας και της υπόλοιπης χώρας, έθεσε τέλος σε 670 χρόνια ρωμαϊκού εμπορίου με την υποήπειρο.
Τότε η νότια Ινδία, που μιλούσε Ταμίλ, στράφηκε στη Νοτιοανατολική Ασία για διεθνές εμπόριο, όπου ο ινδικός πολιτισμός επηρέασε τον εγγενή πολιτισμό -σε μεγαλύτερο βαθμό από τις λίγες επιρροές, που έγιναν στη Ρώμη- όπως παρατηρούμε με την υιοθέτηση του Ινδουισμού και του Βουδισμού Ωστόσο η γνώση της Ινδικής υποηπείρου και του εμπορίου της διατηρήθηκε σε βιβλία στην Κωνσταντινούπολη και είναι πιθανό η Αυλή του Αυτοκράτορα να διατήρησε κάποιας μορφής διπλωματικές σχέσεις με την περιοχή, μέχρι τουλάχιστον την εποχή του Κωνσταντίνου Ζ΄ των Μακεδόνων, επιδιώκοντας συμμαχία ενάντια στην αυξανόμενη επιρροή των ισλαμικών κρατών στη Μέση Ανατολική και την Περσία, όπως εμφανίζεται σε ένα έργο του για τελετές που ονομάζεται Περί Βασιλείου Τάξεως (Εθιμοτυπίας)
Βικτόρια Λοπιριόβα
Η Βικτόρια Πετρόβνα Λοπιριόβα (ρωσικά: Виктория Петровна Лопырёва, 26 Ιουλίου 1983) είναι Ρωσίδα τηλεπαρουσιάστρια, ηθοποιός, μοντέλο, blogger και κάτοχος βραβείου ομορφιάς, κερδίζοντας το το 2003 και παίρνοντας τον τίτλο της Μις Ρωσίας. Γεννήθηκε στο Ροστόφ επί του Ντον, στη Σοβιετική Ένωση. Μαζί με το σχολείο της, παρακολουθούσε και μαθήματα μουσικής. Αργότερα σπούδασε οικονομικά στο πανεπιστήμιο του Ροστόφ και πήρε το πτυχίο της στη διοίκηση επιχειρήσεων. Αν και σε εφηβική ηλικία είχε απορρίψει αρκετές προτάσεις να γίνει μοντέλο, το 1999, ουσιαστικά ξεκινά την καριέρα της. Την ίδια χρονιά είχε κερδίσει το βραβείο του Μοντέλου του Ντον, ενώ το 2001, κέρδισε Βραβείο Ομορφιάς Ροστόφ.
Με το ξεκίνημα της καριέρας της ως μοντέλο εμφανίστηκε σε διάφορα περιοδικά όπως το Cosmopolitan, το Hello! και το OK!. Ήδη από τα πρώτα χρόνια της καριέρας της η εξέλιξη της ήταν μεγάλη: το 2002 κέρδισε το Donbass_Open fest και το 2003 Μις Ρωσία. Αργότερα μετακόμισε στη Μόσχα και το 2006 ξεκίνησε να εργάζεται στην Κεντρική Τηλεόραση. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε σε διάφορες εκπομπές και σειρές, όπως το Football Night, το Fashion Academy και το Real Love. Το 2006, ήταν η "οικοδέσποινα" του διαγωνισμού ομορφιάς Μις Ευρώπη, που έγινε στην Ουκρανία. Το 2008, εμφανίστηκε και στο ριάλιτι σόου Last Hero, μια ρωσική εκδοχή του αμερικανικού Survivor.
Από το 2007, η Λοπιριόβα, έχει ξεκινήσει να ασχολείται και με το ποδόσφαιρο, όταν εργάστηκε ως συμπαρουσιάστρια του Γκέοργκι Χερντάτσεφ, στην εκπομπή Football Night, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω. Στις 3 Ιουλίου του 2015, η Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας, στην ετήσια γιορτή βραβείων της, βράβευσε και τη Λοπιριόβα, ως Καλύτερη στην Προώθηση του πρωταθλήματος. Επίσης, ο διεθνής Ρώσος επιθετικός Φίοντορ Σμόλοφ, υπήρξε σύζυγός της. Τον Οκτώβριο του 2015, υπέγραψε συμβόλαιο με το Ροστόφ επί του Ντον 2018 και έγινε πρέσβειρα της περιοχής για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, που θα γίνει στη Ρωσία. Έτσι, θα έπαιρνε μέρος σε διάφορες εκδηλώσεις για το Μουντιάλ, οι οποίες προωθούν την εικόνα και τον πολιτισμό του Ροστόφ επί του Ντον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες μοντέλα Κατηγορία:Ρώσοι παρουσιαστές Κατηγορία:Ρώσοι Τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Μις Ρωσία
Come Over When You're Sober, Pt. 2
Come Over When You're Sober, Pt. Το 2(συχνά συντομευμένο στο COWYS Pt. 2) είναι το δεύτερο και τελευταίο άλμπουμ του αμερικανικού τραγουδιστή και ράπερ Lil Peep. Εκδόθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2018 μέσω της Columbia Records. Ως πρώτη μεταθανάτια δημοσίευση του, το άλμπουμ έρχεται μετά από το θάνατο του Lil Peep από υπερβολική δόση φαρμάκων, λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτο άλμπουμ του, Come Over When You're Sober, Pt. 1 τον Αύγουστο του 2017. Το άλμπουμ δημιουργήθηκε κυρίως από τονSmokeasac και το trio IIVI. Come Over When You're Sober Pt. 2 καθυστέρησε λόγω του θανάτου του Lil Peepτον Νοέμβριο του 2017, σχεδόν ένα χρόνο πριν κυκλοφορήσει το άλμπουμ, αλλά έπεσε σε διαμάχη μετά την απόκτηση της μουσικής Peep από την Columbia Records το 2018.
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2018 Κατηγορία:Rap rock άλμπουμ
Κατάλογος νησιών περιφέρειας Κρήτης
Στην Περιφέρεια Κρήτης (πληθυσμός 623.065 το 2011) υπάρχουν τα εξής νησιά (ταξινομημένα ανά νομό) :
Νήσος Κρήτη (622.911)
35.19528°N, 24.95556°W
Νομός Ηρακλείου (305.490)
Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων (έδρα Πεζά) Δήμος Φαιστού (έδρα Τυμπάκι) Δήμος Χερσονήσου (έδρα Γούρνες)
Νομός Λασιθίου (75.381)
Δήμος Αγίου Νικολάου (έδρα Άγιος Νικόλαος)
Δήμος Ιεραπέτρας (έδρα Ιεράπετρα)
Δήμος Σητείας (έδρα Σητεία)
Νομός Ρεθύμνης (85.609)
Δήμος Αγίου Βασιλείου (έδρα Σπήλι) Δήμος Μυλοποτάμου (έδρα Πέραμα)
Νομός Χανίων (156.585)
Δήμος Χανίων (έδρα Χανιά) Δήμος Αποκορώνου (έδρα Βρύσες) Δήμος Καντάνου - Σελίνου (έδρα Παλαιοχώρα) Δήμος Κισσάμου (έδρα Κίσσαμος) Δήμος Σφακίων (έδρα Χώρα Σφακίων)
Νήσος Γαύδος (152)
34.84389°N, 24.09028°W Δήμος Γαύδου (έδρα Καστρί)
Σημειώσεις
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες βασίζονται στην απεικόνιση του δορυφορικού χάρτη του Google Maps. Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν υπάρχει απεικόνιση από τον δορυφορικό χάρτη, αλλά από τον εδαφικό χάρτη του προγράμματος Google Maps, τίθεται αστερίσκος (*) πριν από τις αναφερόμενες συντεταγμένες. Εάν, παρ' όλα αυτά δεν υπάρχει καμία απεικόνιση ή η ακριβής τους θέση δεν κατέστη δυνατόν να προσδιοριστεί, τίθεται λατινικό ερωτηματικό (?) πριν από τις αναφερόμενες συντεταγμένες και απλώς σημειώνεται η θέση τους, σύμφωνα με τις ιστοσελίδες GeoNames και SatelliteViews οι οποίες αναπαράγουν τα δεδομένα από το National Geospatial-Intelligence Agency.
Διοικητική Διαίρεση και πληθυσμός
Κατηγορία:Κατάλογοι νησιών της Ελλάδας ανά περιφέρεια
Γουδέλης (άρχων)
Ο Γουδέλης ήταν βυζαντινός αξιωματούχος του 14ου αιώνα.
Βιογραφία
Ο Γουδέλης ήταν οινοχόος της αυτοκράτειρας Άννας, όταν κατά τον εμφύλιο πόλεμο της Άννας και του Ιωάννη΄ Καντακουζηνού το Πολύστυλο προσχώρησε στην παράταξη της, ο Αλέξιος Απόκαυκος τον διόρισε άρχων της πόλης το 1342. Στη θέση του άρχοντα της πόλης έμεινε μέχρι το 1344 όταν τον συνέλαβαν οι οπαδοί του Καντακουζηνού στην πόλη και του τον παρέδωσαν δέσμιο. Ο Καντακουζηνός τον ελευθέρωσε και τον έστειλε να διαπραγματευτή με την αυτοκράτειρα Άννα ειρήνη.
Τραχειά Μαθρακίου
Η Τραχειά ή Τραχιά  (παλιότερα Σαμοθράκη ) είναι μικρή ακατοίκητη νησίδα του Ιονίου Πελάγους. Ανήκει στο νομό Κέρκυρας και στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Διαπόντιων νήσων. Βρίσκεται δυτικά του Μαθρακίου. Από το νησάκι αυτό παλαιότερα προμηθεύονταν πέτρα για το χτίσιμο των σπιτιών τους οι κάτοικοι του Μαθρακίου, αλλά και των Οθωνών. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μαθρακίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επτάνησα Κατηγορία:Νομός Κέρκυρας Κατηγορία:Διαπόντια νησιά Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Αδελφές... Ψυχές
Το Poltergay είναι γαλλική ταινία που βασίζεται σε ιδέα του Εκτόρ Καμπέγιο Ρέιες. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Ερίκ Λαβαίν και το σενάριο υπογράφουν οι Εκτόρ Καμπέγιο Ρέιες και Ερίκ Λαβαίν. Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 25 Οκτωβρίου 2006. Στην Ελλάδα η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 2 Αυγούστου 2007 υπό τον τίτλο Αδερφές Ψυχές.
Πλοκή
Η Έμμα και ο Μαρκ,νεαρό ζευγάρι, μετακομίζουν σε ένα σπίτι που δεν έχει κατοικηθεί τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αυτό που δεν ξέρουν είναι ότι το 1979, σε μια σπηλιά κάτω από το σπίτι, υπήρχε μια γκέι ντίσκο, η οποία είχε καεί μετά από βραχυκύκλωμα, αφήνοντας πίσω της πέντε αγνοούμενα πτώματα. Σήμερα, το σπίτι είναι στοιχειωμένο από τα φαντάσματα πέντε γκέι φετιχιστών. Ωστόσο, ο μόνος που μπορεί να τους δει είναι ο Μαρκ, του οποίου τα οράματα οδηγούν την Έμμα να φύγει. Τα φαντάσματα, συγκινημένα από τα προβλήμετα του Μαρκ, κάνουν ό,τι δυνατόν να τον βοηθήσουν να κερδίσει πάλι την κοπέλα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Γαλλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Σανατόριο Παΐμιο
Το Σανατόριο του Παΐμιο (φινλανδικά: Paimion Parantola) ή νοσοκομείο του Παΐμιο είναι πρώην φθισιατρείο που βρίσκεται στην πόλη Παΐμιο της Φινλανδίας. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κτίρια του αρχιτέκτονα Αλβάρ Αάλτο που εδραίωσε τη διεθνή φήμη του. Κατασκευάστηκε κατά την περίοδο 1929-33 και ο Αάλτο ανέλαβε το έργο έχοντας κερδίσει το 1928/29 σχετικό αρχιτεκτονικό διαγωνισμό.
Ο Αάλτο σχεδίασε το κτίριο επιδιώκοντας τη συμβολή της αρχιτεκτονικής του στη θεραπευτική διαδικασία. Πίστευε πως το χαρούμενο περιβάλλον μπορούσε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην προώθηση της ευημερίας και εξέταζε κάθε ενδεχόμενο του έργου από την πλευρά του ασθενούς. Το σανατόριο Paimio υπήρξε επίσης η αρχή της σταδιοδρομίας του Αάλτο ως σχεδιαστή επίπλων. Εμπνευσμένος από τις δυναμικές φόρμες σωληνοειδών επίπλων που προέρχονται από το Μπάουχαους, δημιούργησε φορμαρισμένο ξύλο το οποίο πίστευε πως θα ήταν πιο ζεστό και πιο άνετο από το μέταλλο. Πιο γνωστή είναι η πολυθρόνα Νο41 γνωστή επίσης και ως Πολυθρόνα Παΐμιο.
Το νοσοκομείο του Παΐμιο είναι υποψήφιο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, σύμφωνα με τα πολιτιστικά κριτήρια Ι, ΙΙ και IV.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Φινλανδία
Νικόλαος Παυλόπουλος
250px|right|thumb|Νικόλας (Νικόλαος Παυλόπουλος), Πήλιο. Το χωριό Ανακασιά, ξυλογραφία 25 εκ. x 35 εκ., (χωρίς χρονολογία;). Ο Νικόλαος Παυλόπουλος ή Νικόλας (Άγιος Γεώργιος Νηλείας Μαγνησίας, 13 Δεκεμβρίου 1909 – Αθήνα, 10 Οκτωβρίου 1990) ήταν Έλληνας γλύπτης και χαράκτης.
Ο πατέρας του ήταν ξυλογλύπτης εκκλησιαστικών επίπλων και κοντά του έλαβε τα πρώτα μαθήματα ξυλογλυπτικής. Στα μαθητικά του χρόνια στον Βόλο ασχολήθηκε με την καλλιγραφία, την μουσική και το θέατρο. Όταν τελείωσε το Πρακτικό Λύκειο του Βόλου, πήγε στην Αθήνα, για να σπουδάσει γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Θωμά Θωμόπουλο.
Μετά τον θάνατό του, με την διαθήκη του, δημιουργήθηκε το «Δημοτικό Μουσείο Γλύπτη Νικόλα» στην γενέτειρά του, όπου φυλάγονται μερικά από τα καλύτερα έργα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες
Γερμανικοί Ομοσπονδιακοί Σιδηρόδρομοι
thumb|200px|Η "103" είχε κατασκευαστή την [[Χένσελ, ήταν η σημαντικότερη μηχανή στα τραίνα InterCity]] Η Deutsche Bundesbahn (Γερμανικοί Ομοσπονδιακοί Σιδηρόδρομοι) ήταν οι σιδηρόδρομοι της Δυτικής Γερμανίας από το 1949 και μετά. Η εταιρία ανηκε εξολοκλήρου στο Γερμανικό δημόσιο και είχε μονοπώλιο στην λειτουργία υπεραστικών δρομολογιων τραίνων. Έδρα της ήταν η Φρανκφούρτη. Το 1993 ξεκίνησε την λειτουργία τραίνων υψηλής ταχύτητας InterCity Express. Το 1994 ενώθηκαν με την Deutsche Reichsbahn (Γερμανικοί Αυτοκρατορικοί Σιδηρόδρομοι), που μετά το 1949 λειτουργούσε μόνο στην Ανατολική Γερμανία, και δημιουργήθηκαν οι νέοι Deutsche Bahn (Γερμανικοί Σιδηρόδρομοι).
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στη Γερμανία Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Γερμανίας
Άννι Λόρι Γκέιλορ
Η Άννι Λόρι Γκέιλορ (Annie Laurie Gaylor, γεννημένη στις 2 Νοεμβρίου 1955) είναι ιδρυτικό στέλεχος του ινστιτούτου Freedom From Religion Foundation στο οποίο τώρα συμπροεδρεύει μαζί με τον σύζυγο της της Νταν Μπάρκερ (Dan Barker). Ήταν επίσης η εκδότρια της εφημερίδας Freethought Today έως το  2015. Η Gaylor έχει γράψει αρκετά βιβλία, συμπεριλαμβανομένου και των Woe to the Women: The Bible Tells Me So (Αλίμονο στις Γυναίκες: τι μας λέει η Βίβλος), Betrayal of Trust: Clergy Abuse of Children (Προδοσία της εμπιστοσύνης: Η κακοποίηση παιδιών από ιερείς) και, ως εκδότης το Women Without Superstition: No Gods No Masters (Γυναίκες χωρίς προκαταλήψεις: όχι θεός, όχι αφέντης).
Το 2010, η Γκέιλορ παρέλαβε το βραβείο Humanitarian Heroine award από τον American Humanist Association.
Εκδόσεις
Συγγραφέας Εκδότης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Κωνσταντίνος Ταρχανειώτης (πρωτοστράτωρ)
Ο Κωνσταντίνος Ταρχανειώτης από την Οικογένεια Ταρχανειώτη, ήταν βυζαντινός στρατιωτικός αξιωματούχος του 14ου αιώνα.
Το 1352 τον βρίσκουμε άρχων του Διδυμότειχου μαζί με τον Αρσένιο Τζαμπλάκωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κωνσταντινος Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Πρωτοστράτορες
Βελγική Γαλατία
Η Βελγική Γαλατία (λατινικά: Gallia Belgica) ήταν ρωμαϊκή επαρχία που βρισκόταν εκεί που σήμερα είναι το νότιο μέρος της Ολλανδίας, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, η βορειοανατολική Γαλλία και η δυτική Γερμανία. Ο ιθαγενής πληθυσμός της Βελγικής Γαλατίας αποτελείτο από ένα μείγμα Κέλτικων και Γερμανικών φυλών, συχνά οριζόμενοι ως Βέλγοι. Η περιοχή του καταυλισμού της φυλής των Ελβετών έγινε μέρος της Βελγικής Γαλατίας.
Κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., οι επαρχίες της Γαλατίας αναδομήθηκαν. Η βόρεια Βελγική Γαλατία μετονομάστηκε σε Κάτω Γερμανία (Germania inferior), ανατολικό μέρος της Άνω Γερμανία (Germania superior) και το νότιο σύνορο της Βελγικής Γαλατίας επεκτάθηκε προς το νότο. Η νεότερη Βελγική Γαλατία περιελάμβανε την πόλη της Ρενς. Η υποκατηγορία αυτή αντιστοιχεί περίπου στα σημερινά σύνορα μεταξύ της Ολλανδίας, της Γερμανίας και του Βελγίου.
Η περιοχή που αντιστοιχεί στην αρχική επαρχία έγινε, τον 5ο αιώνα, το κέντρο του μεροβινγιανού βασιλείου του Χλωδοβίκου Α' και, κατά τον 8ο αιώνα, η καρδιά της αυτοκρατορίας των Καρολιδών. Μετά το θάνατο του γιου του Καρλομάγνου, Λουδοβίκου του Ευσεβούς, η περιοχή μοιράστηκε στη δυτική και μέση Φραγκία, τους πυρήνες της σύγχρονης Γαλλίας και Γερμανίας.
Η περιοχή είναι η ιστορική καρδιά των Κάτω Χωρών, μια περιοχή που αντιστοιχεί περίπου στη σημερινή ομάδα κρατών Μπενελούξ, την Ολλανδία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο καθώς και στη Βαλλωνία και ένα μέρος της επικράτειας του Ρήνου.
Γαλατια Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες
Σλαβορθόδοξοι
Οι Σλαβορθόδοξοι ή Ορθόδοξοι Σλάβοι είναι θρησκευτική ομαδοποίηση των Σλαβικών λαών, η οποία συμπεριλαμβάνει τα έθνη και εθνότητες οι οποίες ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία και των οποίων οι Εκκλησίες ακολουθούν το Βυζαντινό Τελετουργικό. Η ορθοδοξία εξαπλώθηκε στην Ανατολική Ευρώπη στις αρχές του Μεσαίωνα μέσω της βυζαντινής επιρροής, και έχει διατηρηθεί και διαδίδεται σε πολλές χώρες μέχρι σήμερα.
Οι ορθόδοξοι Σλάβοι είναι οι Λευκορώσοι, οι Βούλγαροι, οι Σλαβομακεδόνες, οι Μαυροβούνιοι, οι Ρώσοι, οι Σέρβοι και οι Ουκρανοί. Κατοικούν σε τρεις διαφορετικές όμορες περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης (βλ. χάρτη), δηλαδή στο μεγαλύτερο μέρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, συν της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας, σε ένα μικρό θύλακα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, την περιφέρεια Καλίνινγκραντ (το βόρειο τρίτο της Ανατολικής Πρωσίας το οποίο ανήκε στη Γερμανία μέχρι το 1945), καθώς και σε μια μέτριου μεγέθους περιοχή που περιλαμβάνει τη Βουλγαρία και πολλές (αλλά όχι όλες) τις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Η περιοχή κατοίκησης των ορθόδοξων Σλάβων εκτείνεται από την περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας στα βορειοανατολικά μέχρι τα Καρπάθια και τα Βαλκάνια στα νοτιοανατολικά και νοτιοδυτικά, και από τη Ρωσική Ομοσπονδία στα βόρεια μέχρι τη Βόρεια Μακεδονία και τη Βουλγαρία στα νότια, κοντά στα σύνορα με την επίσης ορθόδοξη Ελλάδα. Υπάρχουν σημαντικές ομάδες Ορθόδοξων Σλάβων στη Βόρεια Ασία (κυρίως στη Σιβηρία, η οποία ανήκει στη Ρωσία), την Αμερική (κυρίως στη Βόρεια Αμερική), και μεγάλη διασπορά σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο.
Όλες οι Ορθόδοξες Χριστιανικές Εκκλησίες των σλαβικών κρατών, με εξαίρεση τη Βουλγαρική Εκκλησία, χρησιμοποιούν μόνο το Ιουλιανό ημερολόγιο («παλαιό ημερολόγιο») και όλες το χρησιμοποιούν για να καθορίσουν την ημέρα εορτασμού του Πάσχα.
Μέλη
Σλαβικά κράτη με Ορθόδοξη πλειοψηφία ή πλειονότητα : Άλλα σλαβικά κράτη με σημαντική παρουσία της Ορθοδοξίας είναι η Βοσνία και Ερζεγοβίνη (30.75%, απογραφή του 2013) και η Κροατία (4.44%, απογραφή του 2011). Μικρές κοινότητες Ορθόδοξων βρίσκονται στη Σλοβακία (0.9%, 2011 ), τη Πολωνία (0.7%, 2011) και την Τσεχία. Υπάρχουν σημαντικές Ορθόδοξες Σλαβικές κοινότητες σε μη σλαβικά κράτη. Επίσης, στην Εσθονία η Ορθοδοξία είναι το δημοφιλέστερο δόγμα στη χώρα, κυρίως χάρη στη σημαντική ρωσική μειονότητα επειδή οι περισσότεροι Εσθονοί δηλώνουν ότι δεν υπάγονται σε κάποια θρησκεία. Ακόμη, το 91% των κατοίκων, σύμφωνα με τα στατιστικά της Υπερδνειστερίας, ενός μη αναγνωρισμένου κράτους ανάμεσα στη Μολδαβία και την Ουκρανία, είναι Ορθόδοξοι, ενώ η πλειονότητα των κατοίκων (60.7%, απογραφή 2015) είναι Ρώσοι και Ουκρανοί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλαβικός πολιτισμός Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Ανατολική Ευρώπη Κατηγορία:Σλαβικά έθνη
Νεόφυτος Ζ΄
Ο Νεόφυτος Ζ΄ ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλως από το 1789 έως το 1794 και από το 1798 έως το 1801.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σμύρνη και το κοσμικό του όνομα ήταν Νικόλαος. Σπούδασε στην περίφημη «Ευαγγελική Σχολή» της πόλης, όπου υπήρξε μαθητής του περίφημου δασκάλου Ιερόθεου Δενδρινού και συμμαθητής του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη και του Αδαμάντιου Κοραή. Μετά τις σπουδές του μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε μέγας αρχιδιάκονος του Πατριαρχείου.
Τον Μάιο του 1771 εξελέγη Μητροπολίτης Μαρωνείας. Εκεί κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για ανέγερση νέων ναών και σχολείων, αναβάθμιση της εκπαίδευσης και οργάνωση του κοινοτικού συστήματος αυτοδιοίκησης.
Μετά την παύση του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ επανεξελέγη Πατριάρχης στις 19 Δεκεμβρίου 1798. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης Πατριαρχίας του επανασυστήθηκε η Μεγάλη του Γένους Σχολή και ιδρύθηκαν πολλά σχολεία. Συνεκάλεσε Σύνοδο, η οποία αφόρισε τον καθηγητή φιλοσοφίας Χριστόδουλο Παμπλέκη και τις πανθεϊστικές του διδασκαλίες, ενώ αποφάσισε τον αναθεματισμό και αφορισμό και όσων αποδέχονταν και μετέδιδαν σε άλλους αυτές τις διδασκαλίες. Με άλλη συνοδική απόφαση ενέκρινε το βιβλίο «περί της συνεχούς Μεταλήψεως», που είχε συγγράψει ο πρώην μητροπολίτης Κορίνθου Μακάριος, ανατρέποντας αποφάσεις των προκατόχων του, Γαβριήλ Δ΄ και Προκοπίου. Ίδρυσε μετά από 413 χρόνια τη μητρόπολη Κερκύρας και ευλόγησε, ύστερα από την σχετική άδεια της Υψηλής Πύλης, τη νέα σημαία του Ιονίου Κράτους στον πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου. Επί των ημερών του, και μετά από πολλές συζητήσεις, εγκρίθηκε τελικά η μετάφραση και έκδοση στην καθομιλουμένη των κανόνων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αν και ο ίδιος τασσόταν κατά της εκλαΐκευσης θρησκευτικών κειμένων, καθώς θεωρούσε ότι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στον εκχυδαϊσμό τους. Έτσι, εκδόθηκε το «Κανονικόν» του Χριστόφορου και το «Πηδάλιον» του Νικοδήμου του Αγιορείτου, ο οποίος εξέδωσε στην Κωνσταντινούπολη και το Μέγα Ευχολόγιον. Με την άδειά του εκδόθηκαν από το πατριαρχικό τυπογραφείο και οι κανόνες του Ιωάννου Νηστευτού.
Στις 17 Ιουνίου 1801 παραιτήθηκε εκ νέου και εξορίστηκε στο Άγιον Όρος. Εκεί έμεινε στην Μονή Καρακάλου έως το 1810. Ο τόπος και ο χρόνος του θανάτου του παραμένει άγνωστος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νεοφυτος Ζ Κατηγορία:Μητροπολίτες Μαρωνείας Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Βάζο του Άαλτο
Το βάζο του Άαλτο (στα φινλανδικά Aalto-maljakko) είναι ένα παγκοσμίως αναγνωρίσιμο αντικείμενο γνωστό και ως Savoy Vase και ένα υπόδειγμα του φινλανδικού design. Το βάζο σχεδιάστηκε από τον Άλβαρ Άαλτο αρχικά για μια συμμετοχή σε έναν διαγωνισμό design για το εργοστάσιο υαλικών Karhula-littala το 1936. Το ίδιο βάζο έλαβε μέρος και στην παγκόσμια έκθεση του 1937 στο Παρίσι. Το σχέδιο είναι εμπνευσμένο από μια γυναίκα Sami. (sami= μια φυλή της Λαπωνίας).
Ο Άαλτο δημιούργησε τα αρχικά σχέδια εμφυσώντας γυαλί στη μέση μιας σειράς από ξύλα καρφωμένα στο έδαφος και αφήνοντας το λιωμένο γυαλί να κυλήσει μόνο από ορισμένες μεριές, δημιουργώντας έτσι κυματιστό σχήμα. Το όνομα Βάζο Σαβοϊ (Savoy) προήλθε από την αγορά του βάζου και των δικαιωμάτων του από το εστιατόριο Σαβοϊ στο Ελσίνκι. Ο Άαλτο δεν έβγαλε ποτέ χρήματα από το έργο αυτό, γιατί το σχέδιο ανήκε στο εργοστάσιο για το οποίο διεξαγόταν ο διαγωνισμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντικείμενα βιομηχανικού σχεδιασμού
Κορόπη Μαγνησίας
Η Κορόπη είναι παραθαλάσσιο χωριό της Θεσσαλίας στο Πήλιο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Κορόπη βρίσκεται στα ανατολικά παράλια του Παγασητικού κόλπου, σε απόσταση 22-23 χλμ. ανατολικά από τον Βόλο και 18 χλμ. από την Αργαλαστή. Έχει μόνιμο πληθυσμό 246 κατοίκους (απογραφή 2011), και είναι γνωστή με το παλιό όνομα Μπούφα. Ο οικισμός βρίσκεται δίπλα από τα Καλά Νερά, στους πρόποδες του Πηλίου, μέσα σε μια μικρή πεδιάδα κατάφυτη από ελαιόδεντρα και οπωροφόρα δέντρα, η οποία εκτείνεται μέχρι την θάλασσα.
Η ονομασία του οικισμού προέρχεται από την αρχαία Κορόπη (8ος αιω. π.Χ.), μια μικρή πόλη της περιοχής, που είχε και ναό αφιερωμένο στον θεό Απόλλωνα. Στο λόφο "Πετράλωνα", υπάρχουν λείψανα αρχαίου τείχους, κοντά στον ναό Αγίου Ιωάννου καθώς επίσης και στις υπωρείας του λόφου "μη φαινόμενα λείψανα του Ιερού του Κοροπαίου Απόλλωνος (Στοά)". Γι΄αυτό και η περιοχή έχει κριθεί αρχαιολογικός χώρος.
Η Κορόπη είναι γνωστή στην ευρύτερη περιοχή για τα «δακράκια» της, μικρά μυροβόλα λουλούδια που φυτρώνουν στους μπαξέδες και τα λιοπερίβολα του χωριού στην αρχή της άνοιξης και που μοιράζονται σε κοντινές εκκλησίες την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως. Στο κέντρο του χωριού, υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, η οποία γιορτάζει κάθε χρόνο στις 8 Μαΐου και στις 26 Σεπτεμβρίου.
Τα τελευταία χρόνια, η περιοχή γνωρίζει σημαντική τουριστική ανάπτυξη. Στην Κορόπη έχει στάβλους ο Ιππικός Όμιλος Μηλεών «Οι Φίλοι του Αλόγου».
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Πήλιο Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Σέξτος Μαρτινιανός
Ο Μαρτινιανός (Sextus Marcius Martinianus, ... - 325) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από τον Ιούλιο έως τις 18 Σεπτεμβρίου του 324. Είχε διοριστεί συναυτοκράτορας από τον Λικίνιο.
Η ενθρόνιση
Το 324, καθώς ο δεύτερος εμφύλιος πόλεμος μεταξύ του Λικίνιου και του Κωνσταντίνου Α' ήταν στο αποκορύφωμά του, η κατάσταση για τον Λικίνιο δεν ήταν ελπιδοφόρα. Μετά την ήττα του στη μάχη της Αδριανούπολης, αποφάσισε να αντικαταστήσει τον Κωνσταντίνο ως αύγουστο στη δύση. Ως αντικαταστάτη του, ονόμασε συναυτοκράτορα τον Μαρτινιανό, όπως είχε ορίσει στο παρελθόν τον Βαλέριο Ουάλη κατά τη διάρκεια του προηγούμενου πολέμου του με τον Κωνσταντίνο. Πριν την ενθρόνισή του, η οποία έλαβε χώρα λίγο μετά τη μάχη της Αδριανούπολης (3 Ιουλίου 324), ο Μαρτινιανός διετέλεσε μάγιστρος στην αυλή του Λικίνιου.
Η συμβασιλεία
Στον απόηχο της ήττας του στην Αδριανούπολη, ο Λικίνιος έστειλε τον Μαρτινιανό με στρατό που περιελάμβανε βησιγότθους στη Λάμψακο (στην ασιατική πλευρά του Ελλήσποντου) με σκοπό να εμποδίσει τον Κωνσταντίνο να περάσει το στόλο του από τη Θράκη στη Μυσία και από τη Βιθυνία στη Μικρά Ασία. Στη ναυμαχία που διεξήχθη με αντίπαλο τον Κρίσπο (γιο του Κωνσταντίνου), επικράτησε ο τελευταίος αν και είχε μόνο τα μισά πολεμικά πλοία (200 εναντίον 400) και ο Μαρτινιανός αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την περιοχή. Ο Λικίνιος κάλεσε αμέσως τον Μαρτινιανό να επιστρέψει και να ενσωματωθεί στις δυνάμεις του. Δεν είναι σαφές αν ο Μαρτινιανός έφτασε νωρίτερα από τις 18 Σεπτεμβρίου του 324 στην περιοχή της Χρυσούπολης όπου ο Λικίνιος υπέστη την τελευταία και καταστροφική ήττα του στην ομώνυμη μάχη (Μάχη του Ουσκουντάρ).
Το τέλος
Κατόπιν της ήττας τους συνελήφθησαν και λόγω της παρέμβασης της Φλάβιας Ιουλίας Κωνσταντίας, αδελφής του Κωνσταντίνου και συζύγου του Λικίνιου, τόσο ο Λικίνιος όσο και ο Μαρτινιανός φυλακίστηκαν στη Θεσσαλονίκη. Ωστόσο την άνοιξη του 325 ο Μαρτινιανός εκτελέστηκε στην Καππαδοκία και ο Λικίνιος στη Θεσσαλονίκη αφού προηγουμένως είχε επιχειρήσει νέα εξέγερση.
Αναφορές
(στα αγγλικά)
Γεράσιμος Σταματελάτος
Ο Γεράσιμος Σταματελάτος (18 Ιανουαρίου 1898 - 11 Απριλίου 1987) ήταν Έλληνας ζωγράφος.
Γενικά
Γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1898, στην Κεφαλονιά. Ήταν ο τρίτος γιος του Τζανέτου και της Διονυσίας Σταματελάτου. Τα άλλα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του, ήταν ο Διονύσης, γεννημένος το 1893 και ο Σπύρος, γεννημένος το 1895. Ο πατέρας του ήταν αγρότης και η οικογένειά του φτωχή, γι’ αυτό και ο μεγαλύτερος αδελφός Διονύσης ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία να ταξιδεύει στα καράβια. Ο τελευταίος, υπήρξε μεγάλος ευεργέτης της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Αργοστολίου και παραστάθηκε τόσο στην οικογένειά του, όσο και στα πρώτα τουλάχιστον βήματα του αδελφού του Γεράσιμου.
Σπουδές
Το 1910 ο Γεράσιμος Σταματελάτος εικάζεται ότι παρακολουθεί μαθήματα στο Θεοδωρακοπούλειο λύκειο Αλεξανδρείας, με τη βοήθεια, μάλλον, κάποιων συγγενών. Στα χρόνια που βρισκόταν στην Αλεξάνδρεια πρέπει να πέθανε ο πατέρας του, αφού στην εγγραφή στην Καλών Τεχνών αναφέρεται ως ορφανός.
Το 1915-1917 σπουδάζει στη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών στην τρίτη τάξη του τμήματος ζωγραφικής, με δασκάλους τους Δημήτριο Γερανιώτη, Σπυρίδωνα Βικάτο και Γεώργιο Ιακωβίδη, όπου διακρίνεται με τρία μεγάλα βραβεία: το Χρυσοβέργειο, το Αβερώφειο και το βραβείο του Πανεπιστημίου. Τα φοιτητικά του χρόνια ήταν πολύ κλειστά και μοναχικά. Ωστόσο συντροφιά του, αποτελούσε ο Τζούλιο Καΐμη, με τον οποίο περιπλανιόταν στην Αθήνα ζωγραφίζοντας. Την εποχή εκείνη γνώρισε και τους Δημήτρη Πικιώνη, Στρατή Δούκα και Γιόχαν Ρωμανό. Εκείνη τη χρονιά, επίσης, κυκλοφόρησε και τον πρώτο από τους μύθους του, αυτόν που αφορούσε τη γέννησή του.
Το 1917 διακόπτει τις σπουδές του για να υπηρετήσει στον στρατό. Με μεσολαβητή τον Νότη Μπότσαρη, υπηρετεί στη Χαρτογραφική Υπηρεσία της Αθήνας έως το 1919.
Μαθήματα που παρακολούθησε
Στο Παρίσι, λοιπόν, φέρεται ότι παρακολουθεί μαθήματα στη Σορβόννη, ιστορίας της τέχνης και λογοτεχνίας, στη Σχολή Καλών Τεχνών. Εκεί σπουδάζει, επίσης, τοιχογραφία και αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων, με καθηγητή τον Μπωντουέν, έναν ακαδημαϊκό με τον οποίο συνεργάστηκε στη διακόσμηση δημοσίων κτιρίων. Ακόμη ένας καθηγητής του Γεράσιμου Σταματελάτου – Στέρη, ήταν και ο Πιέρ Λωράνς, επίσης ακαδημαϊκός.
Εκθέσεις
Το 1935 εκθέτει έργα του στη Ρώμη, το Παρίσι, το Βερολίνο και τη Θεσσαλονίκη στο ξενοδοχείο Mediterranean, που περιλαμβάνει κυρίως νησιώτικα τοπία. Σημαντικότατο επίτευγμα του Γεράσιμου ήταν η ανάθεση, από το Κράτος, της αποκατάστασης των τοιχογραφιών στον Μυστρά.