cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τωτίλας
Πολιορκία της Ρώμης
Ο Προκόπιος περιγράφει αναλυτικά την ανθρωπιά που έδειξε ο Τωτίλας στους δούλους, τους αιχμαλώτους και τον τρόπο που προσπάθησε να τους εξασφαλίσει φαγητό για να μην πεθάνουν από την πείνα. Από τη Νάπολη προσπάθησε να καταλάβει τη Ρώμη μέσω θαλάσσης αλλά οι αντίθετοι άνεμοι δεν άφησαν τα πλοία του να αποπλεύσουν, ο Τωτίλας αποφάσισε να καταλάβει τη Ρώμη μέσω ξηράς εξοπλίζοντας πολλά άλογα και οδηγούς. Ο Τωτίλας πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου στον νότο προσπαθώντας να εδραιώσει την εξουσία του και να εξουδετερώσει όλες τις εστίες αντίστασης. Στην κεντρική Ιταλία τα αυτοκρατορικά στρατεύματα τα οποία υπέφεραν από φτώχεια άρχισαν να λεηλατούν την ενδοχώρα, ο Τωτίλας στις διαπραγματεύσεις στη συνέχεια με τη Γερουσία χρησιμοποίησε σαν βασικό επιχείρημα τη διαφορά στη συμπεριφορά μεταξύ των Γότθων και των Ελλήνων. Οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν και όλοι οι Αρειανοί ιερείς διώχθηκαν από την πόλη επειδή υπήρχαν υποψίες για συνεργασία με τους Γότθους. Στα τέλη του 545 προσπάθησε να αποκλείσει τη Ρώμη ώστε να εξαναγκάσει τους κατοίκους να παραδοθούν λόγω της πείνας από την άλλη προσπάθησε να ελέγξει τον Βυζαντινό στρατό του Βελισάριου ο οποίος έφτασε να υπερασπιστεί την πόλη. Ο Πάπας Βιγίλιος δραπέτευσε στις Συρακούσες ενώ ένας στόλος με σιτηρά εξοπλίστηκε προκειμένου να τροφοδοτήσει τους κατοίκους της Ρώμης με φαγητό για να αντέξουν την πολιορκία. Ο αυτοκρατορικός στόλος έφτασε στο στόμιο του Τίβερη αλλά οι Γότθοι κινητοποιήθηκαν και τον εμπόδισαν να τροφοδοτήσει τους κατοίκους πιέζοντας τους περισσότερο να παραδοθούν στους Γότθους. Ο Τωτίλας δεν πραγματοποίησε την απειλή του να κάνει την περιοχή βοσκότοπο για βοοειδή και οπισθοχώρησε στην Απουλία, οι ζημιές στα τείχη της πόλης σύντομα αποκαταστάθηκαν. Ο Βελισάριος έφτασε με τον στρατό του για την υπεράσπιση της πόλης, ο Τωτίλας δεν εκμεταλλεύτηκε το πλεονέκτημα του και ηττήθηκε κατάφερε όμως να καταλάβει πολλές πόλεις της κεντρικής Ιταλίας όπως η Περούτζια στη συνέχεια ο Βελισάριος ανακλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Στην τρίτη επίθεση του στη Ρώμη (549) ο Τωτίλας κατόρθωσε να την κυριεύσει λόγω προδοσίας από μια μερίδα κατοίκων που είχαν εξαθλιωθεί από την πείνα. Η συνάντηση του Τωτίλα με τον Βενέδικτο της Νουρσίας περιγράφεται στους Διαλόγους του πάπα Γρηγορίου Α΄, έγινε στις 21 Μαρτίου 543 την παραδοσιακή ημερομηνία των Βενεδικτινών μοναχών.
Πτώση
thumb|right|250px|Ο Τωτίλας - Χρονικά του Νουόβα, 14ος αιώνας Ο επόμενος στόχος του Τωτίλα ήταν η κατάληψη της Σικελίας για να χρησιμοποιήσει τις ακτές της να υποτάξουν την Κορσική και τη Σαρδηνία και να στείλει έναν Γοτθικό στόλο να λεηλατήσει τις Ελληνικές ακτές. Ο Ιουστινιανός αποφάσισε να τον αντιμετωπίσει σοβαρά στέλνοντας εναντίον του τον ισχυρό και έμπειρο στρατηγό Ναρσή, τον Ιούλιο του 552 στη Μάχη των Βουσταγαλλώρων οι Γότθοι γνώρισαν τη συντριβή ο ίδιος ο Τωτίλας έπεσε στη μάχη. Η ήττα αυτή στάθηκε η αρχή του τέλους του βασιλείου τον Οστρογότθων, τον Τωτίλα διαδέχτηκε ο τελευταίος βασιλιάς των Οστρογότθων Τεΐας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οστρογότθοι Κατηγορία:Βασιλείς των Οστρογότθων
Βασίλειο των Λομβαρδών
thumb|right|250px|Το βασίλειο των Λομβαρδών χωρισμένο στις τρεις κύριες περιοχές του Αυστρία, Νευστρία και Τουσκία Το Βασίλειο των Λομβαρδών ήταν ένα Ιταλικό βασίλειο του πρώιμου μεσαίωνα το οποίο δημιουργήθηκε από τους Λομβαρδούς, ένα Γερμανικό φύλο στην Ιταλική χερσόνησο στα τέλη του 6ου αιώνα. Ο βασιλιάς των Λομβαρδών εκλεγόταν από την ανώτερη αριστοκρατία αλλά οι προσπάθειες της αριστοκρατίας να δημιουργήσει μια μόνιμη κληρονομική δυναστεία απέτυχαν. Το βασίλειο διαιρέθηκε σε δουκάτο και τα δουκάτα σε αυτόνομες δημοτικές κοινότητες, η πρωτεύουσα του βασιλείου η οποία ήταν το κέντρο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής ήταν η Παβία στη σημερινή βόρεια Ιταλία.
Η Λομβαρδική επίθεση στην Ιταλία έγινε ενάντια στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία η οποία κατείχε τη χερσόνησο για μικρό χρονικό διάστημα μετά την ανακατάληψη και την ανατροπή του βασιλείου των Οστρογότθων, το διατήρησαν μέχρι τα μέσα του 8ου αιώνα που έγινε η κατάληψη της χερσονήσου από τον Καρλομάγνο. Το Εξαρχάτο της Ραβέννας και το δουκάτο της Ρώμης διαχωρίστηκαν από τα υπόλοιπα Λομβαρδικά δουκάτα, λόγω αυτής της διαίρεσης τα νότια δουκάτα απέκτησαν μεγαλύτερη αυτονομία από τα βόρεια.
Οι Λομβαρδοί υιοθέτησαν σταδιακά Ρωμαϊκούς τίτλους ονόματα και συνήθειες, στα τέλη του 8ου αιώνα την εποχή του συγγραφέα Παύλου του Διακόνου όπως αναφέρει ο ίδιος η παλιά Λομβαρδική γλώσσα όπως επίσης οι παλιές Λομβαρδικές ενδυμασίες και κομμώσεις είχαν όλες εξαφανιστεί. Οι Λομβαρδοί αρχικά ήταν Αρειανοί κάτι που τους έφερε σε πολιτική και στρατιωτική σύγκρουση με τον πάπα, στα τέλη του 7ου αιώνα είχαν μεταστραφεί όμως όλοι πλήρως στον Καθολικισμό. Η αντιπαλότητα με τον πάπα τους δημιούργησε μεγάλη φθορά με αποτέλεσμα ο Καρλομάγνος ο πανίσχυρος βασιλιάς των Φράγκων να κατακτήσει εύκολα το βασίλειο τους (774), ο Καρλομάγνος έλαβε τον τίτλο του βασιλέως των Λομβαρδών αλλά δεν κατόρθωσε ποτέ να αποκτήσει τον έλεγχο του Μπενεβέντο του νοτιότερου Λομβαρδικού δουκάτου. Ένα παραδοσιακό έθιμο των Λομβαρδών, το σιδηρούν στέμμα της Λομβαρδίας παρέμεινε για χιλιετίες από τον 7ο μέχρι τον Ναπολέοντα Βονοπάρτη τον 19ο αιώνα το στέμμα των βασιλέων της Ιταλίας. Ο αρχαιότερος Λομβαρδικός νόμος προβλέπει τη χρήση των δακτυλιδιών - σφραγίδων που αργότερα ο βασιλιάς επέβαλε τη χρήση τους σαν διαβατήρια αλλά οι μόνες αποδείξεις οτι έγινε πραγματικά η χρήση τους ήταν στο δουκάτο του Μπενεβέντο. Η ύπαρξη των δαχτυλιδιών - σφραγίδων αποδεικνύει την ταχύτατη υιοθέτηση των Ρωμαϊκών εθίμων από τους Λομβαρδούς.
Κατάκτηση της Ιταλικής χερσονήσου από τους Λομβαρδούς
Τον 6ο αιώνα ο πανίσχυρος Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α´ αποφάσισε να ενσωματώσει ξανά την Ιταλική χερσόνησο στην αυτοκρατορία που προκειμένου να δημιουργήσει ξανά την παλαιά Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο πόλεμος εναντίον των Οστρογότθων που ακολούθησε την περίοδο 535 - 554 αν και ξεκίνησε με πολλές ελπίδες αποδείχτηκε στη συνέχεια μακροχρόνιος και καταστροφικός, η φθορά του στρατού και του πληθυσμού ήταν σημαντική. Η πείνα που εκδηλώθηκε τότε σε όλο τον κόσμο (535 - 542) και η επιδημία πανώλης (541 - 542) που ακολούθησαν εξουδετέρωσαν ολοκληρωτικά τον τοπικό πληθυσμό. Οι Βυζαντινοί κατέλαβαν τελικά την Ιταλική χερσόνησο, ανέτρεψαν τους Οστρογότθους, αλλά η νίκη τους κάτω από αυτές τις συνθήκες ήταν ανύπαρκτη. Μια αντεπίθεση των Φράγκων οι οποίοι ήταν σύμμαχοι των Οστρογότθων στάθηκε αρκετά για την ταχύτατη ανακατάληψη της Ιταλίας ενώ ζούσε ακόμα ο Ιουστινιανός. Ακολούθησε το 568 η εγκατάσταση στην περιοχή των Λομβαρδών από την Παννονία. Οι Λομβαρδοί ήταν Γερμανικός λαός πρώην σύμμαχοι των Βυζαντινών, υπό την ηγεσία του βασιλιά Αλβοΐνου κατάφεραν να εξουδετερώσουν εύκολα τα τελευταία υπολείμματα της φρουράς του Ναρσή.
Η άφιξη των Λομβαρδών έσπασε για πρώτη φορά την ενότητα της Ιταλικής χερσονήσου, η χερσόνησος χωρίστηκε στο νότιο τμήμα το οποίο βρισκόταν υπό τη διοίκηση των Βυζαντινών στο μεγαλύτερο μέρος του και στο βόρειο τμήμα το οποίο βρισκόταν υπό τη διοίκηση των Λομβαρδών. Οι νεοαφιχθέντες Λομβαρδοί διαίρεσαν την επικράτεια τους σε δυο μεγάλες περιοχές, η πρώτη στα βόρεια με πρωτεύουσα την περιοχή της Παβίας και η δεύτερη στη Νότια Ιταλία γύρω από τα δουκάτα του Σπολέτο και του Μπενεβέντο. Οι περιοχές που βρίσκονταν υπό τη διοίκηση των Βυζαντινών ονομάστηκαν Ρωμανία με ισχυρότερο τμήμα τους το εξαρχάτο της Ραβένας.
Αλβοΐνος
thumb|right|250px|Μικρογραφία με παράσταση του Αλβοΐνου (1493) Φθάνοντας στην Ιταλία ο Αλβοΐνος παρέδωσε τη διοίκηση των Ανατολικών Άλπεων σε έναν από τους πιο έμπιστους στρατηγούς του τον Γισούλφο ο οποίος έγινε ο πρώτος δούκας του Φρίουλι (568), το οποίο αντιστοιχεί στο σημερινό Φρίουλι-Βενέτσια Τζούλια. Η δημιουργία του έγινε προκειμένου ο Γισούλφος να υποστηρίξει τους Λομβαρδούς από τον Σλαβικό πληθυσμό στα σύνορα με την Γκορίτσια. Χάρη στις στρατιωτικές ανάγκες το δουκάτο απέκτησε μεγάλη αυτονομία η οποία παρέμεινε μέχρι την εποχή της βασιλείας του Λιουτπράνδου (712 - 744). Σταδιακά δημιουργήθηκαν λόγω των στρατιωτικών αναγκών πολλά ακόμα ανεξάρτητα δουκάτα, αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τον τεμαχισμό και την εξασθένιση της δύναμης του βασιλείου των Λομβαρδών. Μετά την ανάδειξη της Παβίας σε πρωτεύουσα ολόκληρου του βασιλείου των Λομβαρδών (572) ο Αλβοΐνος δολοφονήθηκε στη Βερόνα ύστερα από συνωμοσία της συζύγου του Ροζεμόνδη, του ερωμένου της Ελμισί και διαφόρων άλλων ευγενών. Η Ροζεμόνδη και ο ερωμένος της επιχείρησαν να γίνουν νέοι βασιλείς αλλά δεν βρήκαν υποστήριξη από τους Λομβαρδούς δούκες, αναγκάστηκαν να δραπετεύσουν σε Βυζαντινές περιοχές πριν παντρευτούν στη Ραβέννα. To 572 στη συνέλευση των 35 δουκών στην Παβία ορίστηκε νέος βασιλιάς ο Κλέφος o οποίος ολοκλήρωσε την κατάκτηση της Τοσκάνης. Ο Κλέφος συνέχισε την πολιτική του Αλβοΐνου για τη διοικητική ανεξαρτητοποίηση από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία αλλά έπεσε και αυτός θύμα δολοφονίας (574) από έναν άντρα ο οποίος πιθανότατα ήταν άνθρωπος των Βυζαντινών. Μετά τη δολοφονία του Κλέφου δεν ορίστηκε για μια δεκαετία νέος βασιλιάς, οι τοπικοί δούκες διοικούσαν την περιοχή τους σαν ανεξάρτητοι ηγεμόνες, το γεγονός αυτό έφερε κατάρρευση της Ρωμαιο-Ιταλικής διοίκησης.
Οι Λομβαρδοί έγιναν σταδιακά η κυρίαρχη τάξη στην Ιταλική χερσόνησο, διένειμαν τη γη σε παλιούς Ρωμαίους υπηκόους οι οποίοι την καλλιεργούσαν δίνοντας στους Λομβαρδούς το ένα τρίτο από τα κέρδη της παραγωγής. Το οικονομικό σύστημα που υπήρχε στην αρχαιότητα διατηρήθηκε αλλά τροποποιήθηκε ελαφρά προς όφελος των νέων κυριάρχων.
Αυθάριος
Μετά από δέκα χρόνια με τον θρόνο κενό η ανάγκη για την απόκτηση ενός ισχυρού βασιλιά είχε γίνει μεγάλη, οι Φράγκοι και οι Βυζαντινοί πολιορκούσαν την Ιταλική χερσόνησο και οι Λομβαρδοί δεν μπορούσαν να αντέξουν περισσότερο τις επιδρομές. Στη συνέλευση των δουκών (584) ο γιος του Κλέφου Αυθάριος ορίστηκε νέος βασιλιάς δίνοντας οι δούκες στον νέο βασιλιά το ήμισυ της περιουσίας τους. Ο Αυθάριος οργάνωσε με τον καλύτερο τρόπο τη διοίκηση των Λομβαρδών υιοθετώντας τον Ρωμαϊκό τίτλο του Φλάβιου και ανακηρύχτηκε προστάτης όλων των Ρωμαίων, με αυτόν τον τρόπο έδειξε την αντίθεση του στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Στον στρατιωτικό τομέα ο Αυθάριος νίκησε τους Φράγκους και τους Βυζαντινούς δικαιώνοντας τους δούκες για την επιλογή τους να τον εκλέξουν. Έδιωξε τους Φράγκους στο Πεδεμόντιο (585) και ανάγκασε για πρώτη φορά τους Βυζαντινούς να τον παρακαλέσουν για ειρήνη, στα τέλη της βασιλείας του κατέλαβε και την τελευταία Βυζαντινή κτήση στη βόρεια Ιταλία, την Ίζολα στη λίμνη του Κόμο.
Για να εξασφαλίσει τη σταθερότητα στις σχέσεις του με τους Φράγκους ο Αυθάριος αποφάσισε να παντρευτεί μια πριγκίπισσα των Φράγκων αλλά οι προσπάθειες απέτυχαν. Ο βασιλιάς των Λομβαρδών τότε στράφηκε στους παραδοσιακούς εχθρούς τους Φράγκους τους Βαυαρούς με τον γάμο του με την πριγκίπισσα Θεοδελίνδα από τη δυναστεία των Λεθίνγκ απόγονο του θρυλικού βασιλιά των Λομβαρδών Βάχο (510 - 540). Η συμμαχία με τους Βαυαρούς δημιούργησε νέες συμμαχίες ανάμεσα στους Φράγκους και τους Βαυαρούς αλλά ο Αυθάριος κατάφερε επιτυχώς να αποκρούσει όλες τις επιθέσεις των Φράγκων, σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο ήταν ο πρώτος Λομβαρδός βασιλιάς ο οποίος έφερε εσωτερική σταθερότητα.
Η εποχή του χαρακτηρίζεται σαν θαύμα σταμάτησαν οι επαναστάσεις, η βία, οι φόνοι και οι κλοπές υπήρχε μέσα στο βασίλειο του συνεχώς ειρήνη. Ο Αυθάριος πέθανε το 590 σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο δηλητηριασθείς. Η Θεοδελίνδα επέλεξε ως νέο σύζυγο της τον δούκα του Τορίνου Αγιλούλφο ο οποίος εξελέγη νέο βασιλιά ενώ και η ίδια είχε σημαντικό ρόλο στη διακυβέρνηση του βασιλείου.
Αγιλούλφος
Η επέκταση της βασιλικής δύναμης που ξεκίνησε από τον Αυθάριο και συνεχίστηκε από τον Αγιλούλφο συνοδεύτηκε από την διαίρεση του κράτους σε δουκάτο, ο κάθε δούκας εκτός από απόλυτος κυρίαρχος της περιοχή του ήταν και αντιπρόσωπος του κεντρικού βασιλιά, τα δουκάτα διαιρέθηκαν περισσότερο σε δημοτικά κέντρα. Η θέση της πρωτεύουσας του κάθε δουκάτου επελέγη σε σημεία με σημαντική στρατιωτική και εμπορική σημασία και σε διασταυρώσεις εμπορικών δρόμων, μερικές από αυτές ήταν : Η Τρεβίζο, η Τρέντο, το Τορίνο, η Βερόνα, η Μπέργκαμο, η Μπρέσια, η Ίβρεα και η Λούκκα. Το βασίλειο των Λομβαρδών μετετράπη σημαντικά από τον Αγιλούλφο από μια στρατιωτική δύναμη σε βασίλειο με δομές και κρατική διοίκηση. Ο αποκλεισμός των Ρωμαίων έγινε με τις μεγάλες προσπάθειες τους να εδραιώσουν την εξουσία τους στον Λατινικό πληθυσμό της περιοχής. Η Θεοδελίνδα έστεψε τον γιο της Αδαλόαλδο νέο βασιλιά (604) σύμφωνα με το Βυζαντινό τυπικό τελετής, μετακίνησε την πρωτεύουσα του βασιλείου από την Παβία στο Μιλάνο ενώ μετέφερε και τη θερινή του κατοικία στη Μόντσα. Ανακήρυξε τον εαυτό του "βασιλιά όλων των Ιταλών με τη χάρη του Θεού".
Η Θεοδελίνδα ξεκίνησε τις προσπάθειες να μετατρέψει τους Λομβαρδούς από παγανιστές σε χριστιανούς Αρειανιστές, διατήρησε στενές σχέσεις με τον πάπα Γρηγόριος Α΄, ίδρυσε πολλές εκκλησίες και μοναστήρια όπως του Άγιου Κολουμβάνυ στο Μπόμπιο. Στο θέμα της αρχιτεκτονικής η Θεοδελίνδα και ο Αγιλούλφος πραγματοποίησαν σημαντικά επιτεύγματα όπως η βασιλική του Αγίου Ιωάννη και τα βασιλικά ανάκτορα της Μόντσα, δημιούργησε χρυσά αντικείμενα όπως ο Σταυρός του Αγιλούλφου, η κότα με τους νεοσσούς, τα Ευαγγέλια της Θεοδελίνδας και ο περίφημος σιδηρούς σταυρός. Μετά τον θάνατο του Αγιλούλφου (616) ο θρόνος πέρασε στον ανήλικο γιο του Αδαλόαλδο υπό την κηδεμονία της μητέρας του, Θεοδελίνδας, η οποία είχε τη στρατιωτική διοίκηση του βασιλείου. Η Θεοδελίνδα συνέχισε την πολιτική του Αγιλούλφου κλείνοντας ειρήνη με τους Βυζαντινούς και αντιτάχθηκε σκληρά στους Αρειανούς που υπήρχαν στο βασίλειο της οι οποίοι αναζητούσαν πόλεμο με τους Βυζαντινούς. Το 624 ξέσπασε εξέγερση υπό την ηγεσία του Αριόαλδου δούκα του Τορίνο ο οποίος ήταν γαμπρός της Θεοδελίνδας μέσω του γάμου του με την αδελφή της Γουνδεβέργα, ο Αδαλόαλδος εκθρονίστηκε (625) και ο Αριόαλδος ορκίστηκε νέος βασιλιάς.
Ροθάριος
Το πραξικόπημα εναντίον της δυναστείας των Βαυαρών το οποίο έφερε τον Αριόαλδο στον θρόνο των Λομβαρδών έφερε παράλληλα εμφύλια σύγκρουση ανάμεσα στις δυο αντίπαλες ομάδες, ο Αριόαλδος εκπρόσωπος της αριστοκρατίας των Αρειανών αναζητούσε τη σύγκρουση με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα και τον πάπα.
Ο Αριόαλδος έφερε πίσω την πρωτεύουσα στην Παβία την ίδια ώρα που βρέθηκε σε ένταση με πολλές εσωτερικές συγκρούσεις, ο βασιλιάς μπόρεσε αν αποκρούσει τους Άραβες στη Φρίουλι αλλά δεν κατάφερε να σταματήσει την επέκταση των Φράγκων. Μετά τον θάνατο του η αδελφή της Θεοδελίνδας Γουνδεβέργα επέλεξε νέο σύζυγο και βασιλιά τον Ροθάριο.
Ο Ροθάριος βασίλευσε την περίοδο 636 - 652 πραγματοποιώντας πλήθος από στρατιωτικές εκστρατείες στα βόρεια της Ιταλία, κατέκτησε τη Λιγουρία μαζί με την πρωτεύουσα Γένοβα και κατευθύνθηκε προς το εξαρχάτο της Ραβένας. Στην προσπάθεια του να κατακτήσει τη Ραβέννα συνετρίβη στον ποταμό Πανάρο και σκοτώθηκε μαζί με 8000 άντρες του, κατάφερε όμως να επεκτείνει την εξουσία του στη Λομβαρδία. Η βασιλεία του Ροθάριου είναι συνδεδεμένη με ένα περίφημο διάταγμα (643) το οποίο είναι γραμμένο στα Λατινικά, σύμφωνα με το διάταγμα αυτό διατήρησε τους Ρωμαϊκούς νόμους με πολλούς εκσυγχρονισμούς όπως την αύξηση της περιουσίας των σκοτωμένων και των τραυματισμένων και τους περιορισμούς της θανατικής ποινής.
Γριμοάλδος ο σφετεριστής
Ο Γριμοάλδος ο οποίος είχε αποκρούσει τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Κώνστα Β΄ σε μια προσπάθεια του να ανακαταλάβει την Ιταλία (663) κατόρθωσε να εκμεταλλευτεί τις εξουσίες του περισσότερο από όλους τους προηγουμένους του. Εμπιστεύτηκε το δουκάτο του Μπεβενέντο στον γιο του Ρομουάλδο ενώ τοποθέτησε στα δουκάτα του Σπολέτου και του Φριουλλί δούκες έμπιστους στον ίδιον. Προσπάθησε να διατηρήσει μια εικόνα παρόμοια με αυτή του προκατόχου του Ροθάριου, πρόσθεσε νέους νόμους ενώ ήταν και σκληρός πολεμιστής. Με τον θάνατο του Γριμοάλδου (671) ο Περκτάρητος επέστρεψε από την εξορία και ανέλαβε την εξουσία μετά από σύντομο χρονικό διάστημα που βασίλευσε ο ανήλικος γιος του Γριμοάλδου Γαριβάλδης, ο άλλος γιος του Γριμοάλδου Ρομουάλδος του δήλωσε την πίστη του με τον όρο να τον αναγνωρίσει σαν ανεξάρτητο δούκα του Μπενεβέντο. Ο Περκτάρητος στράφηκε ανοιχτά εναντίον του Αρειανισμού, έκλεισε ειρήνη με τους Βυζαντινούς και κατάφερε να καταστείλει την εξέγερση των δουκών του Τρέντ και του Αλαχίς με βαριές εδαφικές αποζημιώσεις αφού πήρε το δουκάτο της Μπρέσια.
Εσωτερικές κρίσεις
thumb|right|250px|Ο βασιλιάς Κουνιπέρτος σε νόμισμα Ο Άλαγις εκπρόσωπος των προ-Καθολικών Βαυαρών ενώθηκε ξανά μετά τον θάνατο του Περκτάρητου με τους προ-Καθολικούς οπαδούς του (688). Ο γιος και διάδοχος του Περκτάρητου Κουνιπέρτος εκθρονίστηκε και βρήκε καταφύγιο στην Ιζόλα Κομάνικα (689), από κει κατάφερε να οργανώσει την αντίσταση του απέναντι στον Άλαγις, τον νίκησε και τον σκότωσε στη μάχη του Κορονάτε στην Άντα.
Η κρίση έφερε σκληρή διαμάχη απέναντι στις δυο αντιμαχόμενες παρατάξεις: από τη μια πλευρά οι δυτικές περιοχές στη Νευστρία πιστοί στους προ - Καθολικούς βασιλείς που αναζητούσαν τη συμφιλίωση με τη Ρώμη και το Βυζάντιο, οι ανατολικές περιοχές ακολουθώντας το παράδειγμα των παλιών Βαυαρών έμειναν πιστές στον Αρειανισμό και τον παγανισμό.
Ο κλάδος των δουκών της Αυστρίας αντιστάθηκε στον εκλατινισμό των εθίμων, των νόμων και της θρησκείας γεγονότα που είχαν σαν αποτέλεσμα την ταχύτατη απώλεια της ταυτότητας των Γερμανικών χαρακτηριστικών του λαού. Η νίκη επέτρεψε στον Κουνιπέτρο να συνεχίσει την πολιτική του πατέρα του με τον οποίο είχε συνβασιλεύσει πολλά χρόνια με την ανάληψη της εξουσίας από τους προ - Καθολικούς, μια συνέλευση που συγκάλεσε στην Παβία (698) στην Παβία αναίρεσε την υποταγή στη Ρώμη.
Ο Κουνιπέτρος πέθανε το 700, ο θάνατος του προκάλεσε δυναστική κρίση, ο ανήλικος γιος του Λιουτπέρτος αμφισβητήθηκε από τους οπαδούς του δούκα του Τορίνο Ραγινπέτρου ο οποίος ήταν επίσης ένας από τους εκπροσώπους της Βαυαρικής δυναστείας. Ο Ραγινπέρτος νίκησε στη Νοβάρα τους οπαδούς του Λιουτπέτρου, τον διαδέχτηκε στον θρόνο στις αρχές του 701 αλλά πέθανε ύστερα από 8 μήνες βασιλεία, τον διαδέχτηκε στον θρόνο ο γιος του Αριπέρτος Β΄.
Λιουτπράνδος, ο κορυφαίος βασιλιάς
Ο Ανσπράνδος και ο Ρόθαριτ κατέφτασαν αμέσως, ανέτρεψαν τον Αριπέτρο παραδίδοντας τον θρόνο ξανά στον Λιουτπέτρο, ο Αρίπετρος κατόρθωσε να δραπετεύσει και να οργανώσει την αντίσταση του με τους οπαδούς του το 702 νίκησε τον Λιουτπέτρο στην Παβία και πήρε ξανά τον θρόνο. Σύντομα κατόρθωσε να καταπνίξει κάθε αντίσταση σκότωσε τον Ροθαρίτ και έπνιξε τον Λιουτπέτρο, μόνο ο Ασπράνδος κατόρθωσε να δραπετεύσει και βρήκε καταφύγιο στη Βαυαρία. Ο Ασπράνδος επέστρεψε με μεγάλο στρατό στην Ιταλία (712), η μάχη που ακολούθησε ήταν αβέβαιη αλλά ο βασιλιάς εγκαταλείφθηκε από τους οπαδούς του. Πέθανε από πνιγμό στον ποταμό Τικίνο ενώ προσπαθούσε να δραπετεύσει επειδή δεν μπορούσε το έδαφος να αντέξει το βάρος χρυσού που κουβαλούσε μαζί του, με τον θάνατο του έληξε η Βαυαρική δυναστεία στον θρόνο των Λομβαρδών.
Ο Ανσπράνδος πέθανε μετά από μόλις 3 μήνες βασιλεία και τον διαδέχτηκε ο γιος του Λιουτπράνδος, η βασιλεία του Λιουτπράνδου στάθηκε η μεγαλύτερη και η πιο ένδοξη καθ'όλη τη διάρκεια της ύπαρξης του Λομβαρδικού βασιλείου της Ιταλίας, με μεγάλα θρησκευτικά και πολιτικά οράματα. Χάρη στις ικανότητες του κατόρθωσε να επιζήσει από δυο απόπειρες δολοφονίας ενώ έδειξε μεγάλες ικανότητες σε πολλές μάχες κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. Τα προτερήματα του σε συνδυασμό με τη Γερμανική καταγωγή του τον έκαναν τον πιο αγαπητό βασιλιά στον λαό ενώ οι δυο νίκες του στη Σαρδηνία και στην Αρλ εναντίον των Σαρακηνών πειρατών του έδωσαν τον και τον τίτλο του χριστιανού βασιλιά.
Η συμμαχία του με τους Φράγκους επικυρώθηκε συμβολικά με την υιοθεσία του νεαρού Πεπίνου του Βραχύ κάτι που του επέτρεψε να εξασφαλίσει τα σύνορα του αλλά ήρθε σύντομα σε σύγκρουση με τους Βυζαντινούς και τον πάπα. Μια πρώτη προσπάθεια του να εκμεταλλευτεί την επίθεση των Αράβων στην Κωνσταντινούπολη (717) δεν έφερε αποτελέσματα, περίμενε στη συνέχεια να εκμεταλλευτεί τη δημιουργία εντάσεων που έγιναν λόγω της ανόδου των φόρων και της εκστρατείας του έξαρχου της Ραβέννας εναντίον του επαναστάτη πάπα Γρηγορίου Β΄.
Αργότερα όταν ξέσπασαν διαμάχες ανάμεσα στον πάπα και την Κωνσταντινούπολη ο Λιοτπράνδος ανέλαβε να ορίσει τον εαυτό του σαν προστάτη του Καθολικισμού, εγκατέλειψε το χωριό του Σουτρί το οποίο έκανε δωρεά όχι στον πάπα αλλά στους "Αποστόλους Πέτρο και Παύλο" όπως περιγράφει ο Παύλος ο Διάκονος. Η δωρεά αυτή γνωστή ως "δωρεά του Σουτρί" έδωσε μεγάλες εξουσίες στον παπισμό και στάθηκε η αρχή για τη δημιουργία των παπικών κρατών.
Παρακμή μετά τον Λιουτπράνδο
thumb|right|250px|Ο Λιουτπράνδος σε νόμισμα
Αράπης
Η ελληνική λέξη αράπης (λαϊκή ) σημαίνει «μαύρος της Αφρικής» (Αφρικανός) ή «πολύ μελαψός, πολύ μελαχρινός άνθρωπος» («αιθίοψ»). Προέρχεται από την τουρκική arap, η οποία με τη σειρά της έχει προέλευση από την αραβική γλώσσα. Η χρήση της στο προφορικό λόγο προς άτομα μελαψού χρώματος, θεωρείται μειωτική και απαξιωτική. Σε σύγχρονα κείμενα η λέξη θεωρείται ρατσιστική.
Βασίλειο των Λομβαρδών
Παρακμή μετά τον Λιουτπράνδο
Τα επόμενα χρόνια ο Λιουτπράνδος συμμάχησε με τον έξαρχο της Ραβένας εναντίον του πάπα, παίζοντας διπλό παιχνίδι τη μια με τον έξαρχο και την άλλη με τον πάπα κατάφερε να πείσει τους δούκες του Σπολέτο και τον Μπενεβέντο να πετύχουν μια ευνοϊκή συμφωνία για τους Λομβαρδους ανάμεσα στον πάπα και τον έξαρχο. Ο ανιψιός και διάδοχος του Λιουτπράνδου Χιλδεπράνδος ο οποίος τον διαδέχτηκε στον θρόνο κατάφερε να αποκτήσει τη Ραβέννα αλλά σύντομα διώχθηκε από τους Βενετούς οι οποίοι κλήθηκαν από τον νέο πάπα Γρηγόριο Γ΄.
Αράπης
Ετυμολογία
Το θηλυκό είναι αράπισσα ή αραπίνα, στον Πόντο αράπαινα. Έχει ως συνώνυμα τα «μαύρος», «μόρος», «μαυρομούτσουνος» και «σκυλάραπας» (ρατσιστικό και υβριστικό), ενώ απαντά ο τύπος «Αραβίτης»  όταν η αναφορά είναι συγκεκριμένα για τους Άραβες.
Βασίλειο των Λομβαρδών
Παρακμή μετά τον Λιουτπράνδο
Τον 7ο αιώνα η κοινωνική και η οικονομική κατάσταση του βασιλείου είχαν αλλάξει σημαντικά, ο πληθυσμός αυξήθηκε σημαντικά με μειωμένους πόρους με αποτέλεσμα η οικονομική κατάσταση ιδιαίτερα των Λομβαρδών να γίνει εξαιρετικά δύσκολη. Οι Ρωμαίοι οι οποίοι ήταν ικανοί στο εμπόριο κατόρθωσαν να εκμεταλλευτούν την άσχημη κατάσταση στην οποία περιήλθαν οι Λομβαρδοί τους οποίους ο Λιουτπράνδος κατάφερε σε μεγάλο βαθμό με τους νόμους του να προστατεύσει.
Αράπης
Ετυμολογία
Ειδικά για τις μελαχρινές γυναίκες, συνώνυμα του αραπίνα είναι τα «μαυροτσούκαλο», «μαυροκούβιδο», «μόρα» και «κακογύφτισσα».
Βασίλειο των Λομβαρδών
Παρακμή μετά τον Λιουτπράνδο
Η βασιλεία του διαδόχου του Χιλδεπράνδου κράτησε μόνο λίγους στη συνέχεια ανατράπηκε με εξέγερση που προκάλεσε ο διάδοχος του δούκας Ράτχης. Οι λεπτομέρειες της ανατροπής του δεν είναι γνωστές με λεπτομέρειες επειδή το έργο του Παύλου του Διακόνου που είχε δώσει τις σημαντικότερες πληροφορίες σταματάει στα γεγονότα που ακολούθησαν μετά τον θάνατο του Λιουτπράνδου. Ο Ράτχης προερχόταν απο οικογένεια με βαριά παράδοση με εξεγέρσεις εναντίον της αριστοκρατίας, ιδιαίτερα των Λομβαρδών βασιλέων αλλά στάθηκε πιστός στον βασιλιά Λιουτπράνδο περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, ο Λιουτπράνδος του είχε συγχωρέσει εξέγερση σε βάρος του στην οποία αρχηγός ήταν ο ίδιος ο πατέρας του Πέτρος του Φριουλί.
Αράπης
Ετυμολογία
Πέρα από τη σημασία του ανθρώπου από την Αφρική, η λέξη σημαίνει:
Βασίλειο των Λομβαρδών
Παρακμή μετά τον Λιουτπράνδο
Ο Ράτχης ήταν αδύναμος βασιλιάς, από τη μια πλευρά έπρεπε να μην δυσαρεστήσει τους υπόλοιπους δούκες από την άλλη πλευρά να μην δυσαρεστήσει τους Φράγκους επειδή είχε αναλάβει την κηδεμονία του Πεπίνου του Βραχύ, επιπλέον ήταν δεσμευμένος με συνθήκες υπέρ των Ρωμαίων των μη Λομβαρδών οπαδών του. Ύστερα από πολλές πιέσεις για να διατηρήσει την ισχύ του αποφάσισε να επιτεθεί στην Πεντάπολη αλλά ο πάπας τον ανάγκασε να λύσει την πολιορκία της Περούτζια κάτι που έριξε σημαντικά το κύρος του. Οι ευγενείς τον υποχρέωσαν να παραιτηθεί τον διαδέχθηκε στον θρόνο ο αδελφός του Αϊστούλφος, ο ίδιος ο Ράτχης δραπέτευσε στην Ρώμη και έγινε μοναχός στο Μόντε Κασίνο.
Αράπης
Ετυμολογία
Η λέξη υπάρχει και σε άλλες γλώσσες, όπως τα βλαχικά και ρουμανικά (arap), τα αλβανικά (arapi). Στους λαούς αυτούς υπάρχουν για τους αράπηδες παραδόσεις ανάλογες με τις ελληνικές.
Λεονάρντο Μπονούτσι
Ο Λεονάρντο Μπονούτσι (Leonardo Bonucci, 1 Μαΐου 1987) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Γιουβέντους και στην Εθνική Ιταλίας στη θέση του αμυντικού.
Αράπης
Ετυμολογία
Στην ελληνική γλώσσα, το Αράπης χρησιμοποιείται επίσης ως επώνυμο και τοπωνύμιο. Μετά την επανάσταση του 1821 χρησιμοποιήθηκε για τους πρώην μουσουλμάνους που έμειναν στην Ελλάδα με την δημιουργία του ελληνικού κράτους και αλλαξοπίστησαν, αρχικά σαν παρατσούκλι και έπειτα σαν όνομα.
Λεονάρντο Μπονούτσι
Σε συλλόγους
Αγωνίζεται επαγγελματικά από το 2005 ξεκινώντας την καριέρα του από τη Βιτερμπέζε και στη συνέχεια έπαιξε σε διάφορους ιταλικούς συλλόγους.
Βασίλειο των Λομβαρδών
Αϊστούλφος
thumb|right|250px|Το βασίλειο των Λομβαρδών την εποχή του Αϊστούλφου Ο Αϊστούλφος έμεινε γνωστός για την επιθετική του πολιτική απέναντι στους Ρωμαίους πολίτες. Υποχρεώθηκε λόγω της επιθετικής του πολιτικής να αναδιοργανώσει τον στρατό του κάνοντας υποχρεωτική τη στρατιωτική θητεία των Ρωμαίων πολιτών για λογαριασμό του Λομβαρδικού στρατού.
Λεονάρντο Μπονούτσι
Σε συλλόγους
Tο 2010 υπέγραψε στη Γιουβέντους με την οποία κέρδισε έξι πρωταθλήματα και αγωνίστηκε σε δύο τελικούς του Champions League (2015 και 2017).
Το καλοκαίρι του 2017 πήρε μεταγραφή για τη Μίλαν, καθώς, όπως δήλωσε, χάθηκε ο δεσμός του με τη Γιουβέντους. Έναν χρονο αργότερα, τον Αύγουστο του 2018, επέστρεψε στη Γιουβέντους.
Στην εθνική ομάδα
Παίζει από το 2010 στην εθνική ομάδα, με την οποία έφτασε στον τελικό του Euro το 2012 και κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2013.
Ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Μουντιάλ του 2010 και του 2014 και στο Euro του 2012 και του 2016. Επίσης, ήταν μέλος της αποστολής της Ιταλίας η οποία κατέκτησε το Euro 2020. Ο ίδιος ήταν μέλος της ομάδας του τουρνουά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας
Βασίλειο των Λομβαρδών
Αϊστούλφος
Στην αρχή ο Αϊστούλφος είχε μερικές στρατιωτικές επιτυχίες με αποκορύφωμα την κατάκτηση της Ραβέννας (751), εκεί διέμεινε στα ανάκτορα του έξαρχου και έκοψε νομίσματα Βυζαντινής μορφής. Στόχος του ήταν να γίνει απόλυτος κυρίαρχος των Ρωμαίων μη Λομβαρδών πολιτών και να τους συγχωνεύσει μαζί τους, με αυτό τον τρόπο παρουσίασε τον εαυτό του τόσο διάδοχο του Βυζαντινού αυτοκράτορα όσο και του εξάρχου. Οι εκστρατείες του οδήγησαν τους Λομβαρδούς σε ολοκληρωτική κατάκτηση της Ιταλικής χερσονήσου την περίοδο 750 - 751 με την κατοχή περιοχών όπως η Ίστρια, η Φερράρα και γενικά όλων των περιοχών από τη Ραβέννα μέχρι την Περούτζια. Με την κατοχή του ισχυρού κάστρου του Κεκάνο κατόρθωσε να ασκήσει μεγαλύτερη πίεση στον πάπα Στέφανο Β, στη Λομβαρδία εδραίωσε τη δύναμη του στο Σπολέτο και έμμεσα στο Μπενεβέντο.
Ο Αϊστούλφος δεν κατόρθωσε να κάμψει όλες τις αντιστάσεις στην Ιταλική χερσόνησο, την ίδια εποχή ο Πιπίνος ο Βραχύς ο παλιός εχθρός των σφετεριστών της οικογένειας του Λιουτπράνδου κλήθηκε να ανατρέψει τη δυναστεία των Μεροβίγγειων εκθρονίζοντας τον Χιλδέριχο Γ΄ και να γίνει ο ίδιος βασιλιάς στη θέση του. Το γεγονός αυτό ενόχλησε τον Αϊστούλφο ξεκινώντας διαπραγματεύσεις με τον πάπα σε μια τελευταία προσπάθεια να εξασθενίσει τον Πεπίνο στρέφοντας εναντίον του τον αδελφό του Καρλομάνο.
Η απειλή βρισκόταν στη συμφωνία η οποία είχε γίνει ανάμεσα στον Πεπίνο και στον πάπα Στέφανο Β΄ να μπορέσει ο νέος βασιλιάς των Φράγκων να επεκταθεί νότια στην Ιταλική χερσόνησο διαλύοντας το βασίλειο των Λομβαρδών. Το 754 ο στρατός των Λομβαρδών ηττήθηκε για πρώτη φορά απο τους Φράγκους, ο Αϊστούλφος ο οποίος βρισκόταν στην Παβία αναγκάστηκε να κάνει σημαντικές εδαφικές παραχωρήσεις αλλά δυο χρόνια αργότερα ο Πεπίνος κλήθηκε ξανά από τον πάπα και νίκησε για δεύτερη φορά τον Αϊστούλφο.
Ο Αϊστούλφος δέχτηκε να δώσει τη Ραβέννα στο παπικό κράτος αντί για τους Βυζαντινούς όπως είχε σκοπό να κάνει και δέχτηκε να μετατραπεί το βασίλειο των Λομβαρδών σε ένα Φραγκικό προτεκτοράτο με την πληρωμή μεγάλης αποζημίωσης, οι δούκες του Σπολέτο και του Μπενεβέντο στράφηκαν εναντίον του συμμαχώντας με τους Φράγκους.
Αράπης
Ετυμολογία
Η λέξη συναντάται στην ελληνική και σε βαλκανικές γλώσσες από την ύστερη βυζαντινή και μεταβυζαντινή εποχή. Υπάρχει σε βυζαντινό ερωτικό ποίημα των τελών του 15ου αιώνα: «Αράπηδες να σ' εύρουσι και Μώροι να σε σώσου / και εις όχλον σαρακήνικον τρεις μαχαιριές να δώσου» Ιστορικά, εθνότητες των Βαλκανίων ονομάζονταν στα τουρκικά «Καρά Αράπι» (Εβλιά Τσελεμπί, 17ος αι.) και σλαβικά «Τσέρνε Αράπι» (δηλ. «Μαύροι Αραβες»). Αυτοί αργότερα ταυτίστηκαν με τους Καράβλαχους ή Μορόβλαχους, νομάδες κτηνοτρόφους. ''
Βασίλειο των Λομβαρδών
Αϊστούλφος
Ο Αϊστούλφος πέθανε το 756 λίγο μετά τη μεγάλη του ταπείνωση, o αδελφός του Ράτχης επέστρεψε από το Μόντε Κασίνο να αναλάβει ξανά τον θρόνο τον οποίο διεκδικούσε ο Δεζιδέριος αναζητώντας την υποστήριξη του πάπα και των Φράγκων, απέτυχε όμως και επέστρεψε στο Μόντε Κασίνο μέχρι το τέλος της ζωής του.
Αράπης
Λαογραφικά στοιχεία
Η βασική του χρήση σε παραμύθια και γραπτά αφορούσε τον βρώμικο άνθρωπο σκοτεινού χρώματος. Υπάρχουν πολλές αναφορές στους αράπηδες σε διηγήσεις της ελληνικής παράδοσης. Κατά τον Νικόλαο Πολίτη, εμφανίζονταν στη φαντασία του λαού με διάφορες μορφές. Μια από αυτές ήταν ως πνεύμα που προστατεύει την οικία και φέρνει ευτυχία και αφθονία (όπως ο «οικουρός όφις»). Παριστάνονταν συνήθως ως γέροντες και αναλογούν προς τα δαιμόνια (genii) των Λατίνων και τα hausgeister των Γερμανών. Εμφανίζονταν σε οίκους μεγάλων οικογενειών, σε αναλογία με τις Fées των μεσαιωνικών διηγήσεων που εμφανίζονται στους πύργους.
Όπως επισημαίνει ο Στίλπων Κυριακίδης, στις λαϊκές αφηγήσεις οι αράπηδες ως «οικουροί δαίμονες», αφού εντειχίστηκαν σε οικήματα, έγιναν φύλακές τους, ενώ συνηθισμένη ήταν και η μορφή τους ως φύλακες θησαυρών, που τιμωρούσαν όσους προσπαθούσαν να τους αρπάξουν, αλλά ενίοτε μπορούσαν να ξεγελαστούν με μαγικά τεχνάσματα. Αυτή η δοξασία συναντάται και στους Αλβανούς. Επίσης, εμφανίζονταν σε όνειρα για να υποδείξουν θησαυρούς. Οι δοξασίες του εντειχισμού θεωρούνται ως επιβίωση, στον παραδοσιακό αφηγηματικό λόγο, παλαιότερων παραγματικών περιστατικών με θυσίες μαύρων ή μελαψών αιχμαλώτων και δούλων («στοιχειώσεις»). Ταυτόχρονα, δεν λείπουν και οι αναπαραστάσεις των αράπηδων ως κακοποιών δαιμόνων.
Βασίλειο των Λομβαρδών
Δεζιδέριος και οριστική πτώση στους Φράγκους
Παρά το γεγονός ότι η τύχη δεν ευνόησε καθόλου ο 8ος αιώνας στάθηκε το αποκορύφωμα της οικονομικής ευημερίας, η αρχαία τάξη των πολεμιστών μετασχηματίστηκε σε αστικές κοινωνικές τάξεις όπως έμποροι, καλλιτέχνες, κτηματίες και δικηγόροι, ιδρύθηκαν πολλά νέα μοναστήρια από τις οικονομικές δυνατότητες των τραπεζιτών. Στην αρχή χρησιμοποιούσαν απομιμήσεις Βυζαντινών νομισμάτων αλλά στη συνέχεια έκοψαν δικά τους νομίσματα από χρυσό και ασήμι, το δουκάτο του Μπεβενέντο χρησιμοποίησε ανεξάρτητο νομισματικό σύστημα.
Αράπης
Λαογραφικά στοιχεία
Σε μερικές παραδόσεις τις Πελοποννήσου ο αράπης εμφανίζεται ως βοσκός και ο θησαυρός ως πρόβατα, τα οποία αν κάποιος καταφέρει να τα σκεπάσει με ένα ένδυμα, το πρωί βρίσκει χρήματα. Συχνά παριστάνεται ως μικροσκοπικός που όμως μόλις τον πλησιάσει άνθρωπος γίνεται τεράστιος. Έτσι προήλθε και ο εκφοβισμός των παιδιών με φράσεις όπως «θα σε φάει ο αράπης». Στη διαμόρφωση των αντιλήψεων για τον αράπη συνέβαλαν και οι πόλεμοι των Ελλήνων εναντίον των Σαρακηνών και των Αφρικανών που υπηρετούσαν τους Τούρκους. Γι' αυτό στην Κρήτη αυτά τα κακοποιά πνεύματα καλούνται/καλούνταν «Σαρακηνοί», όπως και στη Γαλλία, Sarassins. Αράπης ονομαζόταν από τους αγωνιστές κατά την Επανάσταση του 1821 ο Ιμπραήμ πασάς της Αιγύπτου.
Βασίλειο των Λομβαρδών
Δεζιδέριος και οριστική πτώση στους Φράγκους
Το 771 ο Δεζιδέριος προσπάθησε να πείσει τον νέο πάπα Στέφανο Β΄ να τον προστατεύσει, με τον πρόωρο θάνατο του Καρλομάν Α΄ έμεινε μόνος διάδοχος του θρόνο ο Καρλομάγνος ο οποίος χώρισε την κόρη του Δεζιδέριου. Την επόμενη χρονιά στη θέση του πάπα αναδείχτηκε ο Ανδριανός Α΄ ο οποίος ήταν αντίπαλος του Δεζιδέριου απαιτώντας την παραχώρηση ολόκληρης της περιοχής που ποτέ δεν κατείχε ο Δεζιδέριος, αυτό στάθηκε αιτία να ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στις πόλεις της Ρωμανίας.
Αράπης
Λαογραφικά στοιχεία
Ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί και για τοπωνύμια, όπως ο λόφος «Αράπης» στον Υμηττό.
Στη λαϊκή θρησκεία
Στη Σκύρο και στη Θράκη τιμάται ο Άγιος Γεώργιος ο Αράπης, ονομαζόμενος έτσι επειδή η στην εικόνα το πρόσωπό του έχει μαυρίσει από την παλαιότητα. Η εικόνα του Άγ. Γεωργίου του Αράπη που τιμάται στην Ηρακλεία Θράκης είναι κατασκευασμένη από ανάγλυφο του αγίου σε μαύρη πέτρα (στο οποίο ίσως οφείλεται το όνομα), και προέρχεται από την Κωνσταντινούπολη. Ο άγιος είναι γνωστός και από την παροιμία «Άγι’ Γιώργη μου Αράπη, βάσανα πώχει η αγάπη». Στην Κύπρο υπήρχε η περίπτωση της κοινής λατρείας του «Αγίου Αράπη» από τους Χριστιανούς και του «Αράπ» από τους μουσουλμάνους κοντά στη Λάρνακα.
Βασίλειο των Λομβαρδών
Δεζιδέριος και οριστική πτώση στους Φράγκους
Ο Καρλομάγνος ο οποίος είχε μόλις ξεκινήσει την εκστρατεία του εναντίον των Σαξόνων ήρθε να υποστηρίξει τον πάπα επειδή φοβόταν την κατάκτηση της Ρώμης από τους Λομβαρδούς κάτι που θα είχε επιπτώσεις και στη δική του φήμη, την περίοδο 773 - 774 επιτέθηκε στην Ιταλία και κυρίευσε την πρωτεύουσα των Λομβαρδών Παβία.
Αράπης
Στη λαϊκή θρησκεία
Ο Φρέντερικ Χάσλουκ, υποστήριξε ότι πρόκειται για τη μετεξέλιξη ενός «αράπη» τζιν (jinn, δηλαδή δαίμονα) σε άγιο, ο οποίος στη συνέχεια ταυτίστηκε με τα συγκεκριμένα ιερά πρόσωπα.
Βασίλειο των Λομβαρδών
Δεζιδέριος και οριστική πτώση στους Φράγκους
Ο Ανταλγκίς γιος του Δεζιδέριου κατέφυγε στους Βυζαντινούς, ο ίδιος ο Δεζιδέριος εξορίστηκε στη Γαλατία, ο Καρλομάγνος ονομάστηκε "βασιλιάς των Λομβαρδών και των Φράγκων" δηλώνοντας ότι ενώνει στο στέμμα του τα δυο βασίλεια, το οργάνωσε με τα Φραγκικά πρότυπα τοποθετώντας κόμηδες στη θέση των δουκών.
Αυτό ήταν το τέλος των Λομβαρδών της Ιταλίας, καθώς από τότε δεν υπήρξε για αυτούς καμιά αναφορά πέρα από το σιδηρούν στέμμα, χαρακτηρίζονται ιστορικά σαν ανίκανοι κυβερνήτες που δεν μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν τις θετικές συνθήκες για να δημιουργήσουν ένα ισχυρό βασίλειο.
Αράπης
Χρήση στην σύχρονη ελληνική και ρατσισμός
Επίσης, η χρήση μαύρης μπογιάς στο πρόσωπο (blackface), που θεωρείται ακραίο ρατσιστικό φαινόμενο στις περισσότερες χώρες του δυτικού κόσμου, σχετίζεται άμεσα με το τρόπο αναπαράστασης του «αράπη» στην ελληνική κουλτούρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκφράσεις
Βασίλειο των Λομβαρδών
Πηγές
Κατηγορία:Λομβαρδοί Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Λέσχη των Φεγιαντίνων
Οι Φεγιαντίνοι αντιπρόσωποι της Εθνοσυνέλευσης ήρθαν σε ρήξη με τους Ιακωβίνους, όταν δημοσίευσαν ένα φυλλάδιο στις 16 Ιουλίου του 1791, διαμαρτυρόμενοι για την πρόθεση των τελευταίων να συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις εναντίον του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ στο πάρκο του Πεδίου του Άρεως, την επόμενη μέρα. Αρχικά η ομάδα είχε 264 πρώην Ιακωβίνους βουλευτές ως μέλη της, συμπεριλαμβανομένων και των περισσότερων μελών από την επιτροπή αλληλογραφίας.
Η λέσχη πραγματοποιούσε τις συναντήσεις της στο πρώην μοναστήρι των Φεγιαντίνων μοναχών, στην οδό Σαιντ-Λαζαρέ, στο Παρίσι, και έγινε ευρέως γνωστή με το όνομα Λέσχη των Φεγιαντίνων. Αποκαλούσαν τους εαυτούς τους Φίλους του Συντάγματος. Της λέσχης ηγείτο ο Αντουάν Μπαρνάβ, ο Αλεξαντρέ ντε Λαμέ και ο Αντριέν Ντιπόρ.
Ιστορία
Όταν το Σύνταγμα του 1791 άρχισε να παίρνει την τελική του μορφή, πολλοί πρώην ριζοσπάστες βουλευτές όπως ο Λε Σαπελιέ και ο Μπαρνάβ αποφάνθηκαν ότι η παρουσία των δημοφιλών πολιτικών λεσχών, όπως αυτή των Ιακωβίνων, στη παρούσα φάση της Επανάστασης δεν είχε νόημα. Ο ακτιβισμός των απλών ανθρώπων ήταν ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση της Επανάστασης κατά τις πρώτες ημέρες της Εθνοσυνέλευσης, αλλά τώρα ο σκοπός τους είχε εκπληρωθεί, και ήρθε η ώρα η άμεση δημοκρατία να περάσει στα χέρια των εκλεγμένων αντιπροσώπων. Αυτή η πεποίθηση επιβεβαιώθηκε με δραματικό τρόπο στις Σφαγές του Πεδίου του Άρεως (17 Ιουλίου 1791).
Εντός ολίγων ημερών, πραγματοποιήθηκε μαζική έξοδος μετριοπαθών βουλευτών, οι οποίοι εγκατέλειψαν την Λέσχη των Ιακωβίνων για μια νέα οργάνωση, αυτή των Φεγιαντίνων. Αυτή η νέα λέσχη θα ξεκινούσε έναν αγώνα, (όλο το καλοκαίρι του 1791) ενάντια στους Ιακωβίνους, για να κερδίζει την εύνοια των επαρχιών και του Παριζιάνικου πλήθους, έναν αγώνα που τελικά έχασε. Σύμφωνα με την άποψη των Φεγιαντίνων, ο ρόλος των λεσχών έπρεπε να είναι αυτός της ιδιωτικής συζήτησης μεταξύ φίλων, και όχι της μετατροπή τους σε πολιτικές ομάδες πίεσης με συντονισμένη δράση στην Εθνοσυνέλευση.
Ο Λε Σαπελιέ, με την ιδιότητά του ως προέδρου της Συνταγματικής Επιτροπής, παρουσίασε στην Εθνοσυνέλευση, στις τελευταίες συνεδρίες της, έναν νόμο που περιόριζε τα δικαιώματα των πολιτικών λεσχών να αναλάβουν συντονισμένη πολιτική δράση, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος να αλληλογραφούν η μια με το άλλη. Ο νόμος πέρασε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1791. Η υποστήριξη αυτού του νόμου από τους μετριοπαθείς Φεγιαντίνους, τους οδήγησε τελικά στην απαξίωση, ενώ οι ριζοσπάστες Ιακωβίνοι που τον αγνόησαν, αναδείχθηκαν στην πιο σημαντική πολιτική δύναμη της Γαλλικής Επανάστασης.
Το κύμα αποστροφής για τα λαϊκά κινήματα που ακολούθησε τις Σφαγές του Πεδίου του Άρεως, προσπάθησε να εκμεταλλευτεί ο Αντουάν Μπαρνάβ, μέσα από τη δραστηριότητά του στην Επιτροπή των Αναθεωρήσεων (αυτή η επιτροπή ήταν υπεύθυνη για τον διαχωρισμό των συνταγματικών νόμων από τους νόμους του κοινού δικαίου). Ο Μπαρνάβ και οι σύμμαχοί του, επιθυμώντας την εύνοια του Λουβουβίκου ΙΣΤ΄, εξασφάλισαν στο Στέμμα εξουσίες που είχαν αφαιρεθεί μετά την Επανάσταση του 1789, όπως π.χ., διορισμούς πρέσβεων, στρατιωτικών διοικητών, υπουργών κλπ. Ο βασιλιάς ανταπέδωσε την χάρη κάνοντας τον Μπαρνάβ σύμβουλό του. Κατά την έναρξη της πρώτης συνεδρίας της Νομοθετικής Συνέλευσης, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ απηύθυνε ομιλία, γραμμένη από τον Μπαρνάβ, και για τους επόμενους έξι μήνες, η Γαλλία είχε κυβέρνηση αυτό που είναι σήμερα γνωστό ως Υπουργείο των Φεγιαντίνων.
Το Μάρτιο του 1792, ως αντίποινα για την αντίθεσή τους στον πόλεμο κατά της Αυστρίας, οι Φεγιαντίνοι υπουργοί εξαναγκάστηκαν σε παραίτηση από τους Γιρονδίνους. Κατηγορούμενοι ως βασιλόφρονες από τους αντιπάλους τους, έγιναν εύκολος στόχος μετά την πτώση της μοναρχίας. Τον Αύγουστο του 1792, μια λίστα με 841 ονόματα Φεγιαντίνων δημοσιεύθηκε, με αποτέλεσμα να συλληφθούν και να δικαστούν για προδοσία. Ο Μπαρνάβ αποκεφαλίστηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1793.
Το όνομα των Φεγιαντίνων χρησιμοποιήθηκε για λίγο καιρό ως βρισιά για τους μετριοπαθείς, τους βασιλόφρονες και τους αριστοκράτες.
Ιδεολογία και απόψεις
Η Λέσχη των Φεγιαντίνων δημιουργήθηκε για να προστατεύσει μια συγκεκριμένη αντίληψη εξουσίας. Δηλαδή ο σκοπός της ήταν να εξουδετερώσει τους βασιλικούς, κερδίζοντας την υποστήριξη από τη μετριοπαθή δεξιά, να απομονώσει τους δημοκράτες από την πλειοψηφία των βουλευτών του Πατριωτικού Κόμματος, να αντισταθεί στις επιρροές των Ιακωβίνων, και να εξουδετερώσει τις πολιτικές λέσχες που απειλούσαν το έθνος και την ανεξαρτησία της Εθνοσυνέλευσης.
Η λέσχη ήταν κατά της κατάταξης των παθητικών πολιτών στους κόλπους της Εθνικής Φρουράς. Πίστευαν ότι ο μόνος τρόπος για να υπάρχει ένας ισχυρός στρατός, ήταν η σωστή οργάνωση του από ενεργούς πολίτες και επαγγελματίες. "Ευνοώντας την αποβολή των "παθητικών πολιτών" από την Εθνική Φρουρά (27 Απριλίου του 1791), παραμένοντας αδιάφοροι κατά τη διάρκεια της συζήτησης σχετικά με το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και αντιτιθέμενοι στην πολιτική χειραφέτηση των μαύρων (Μάιος 11-15, 1791), οι Φεγιαντίνοι έχασαν τη δημοτικότητά τους μέσα σε διάστημα λίγων μηνών". Η ομάδα ήξερε ότι αν ο νόμος για την πολιτική χειραφέτηση των μαύρων περνούσε, η κύρια πηγή εσόδων της Γαλλίας θα χανόταν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση
Σαλιχά Νατσιγιέ Χανιμεφέντι
Η Σαλιχά Νατσιγιέ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:صليحة ناسي سيدة) (Τούρκικα: Saliha Naciye Hanımefendi, 1882 - 4 Δεκεμβρίου 1923) ήταν η δέκατη τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος της ήταν Devletlu İsmetlu Dördüncü İkbal Saliha Naciye Hanım Efendi Hazretleri
Βιογραφία
Όταν πήγε στο παλάτι για υπηρεσία, μετονομάστηκε σε Σαλιχά. Ωστόσο, σύντομα τράβηξε την προσοχή του Αμπντούλ Χαμίτ και στις 4 Νοεμβρίου 1904 παντρεύτηκαν στο Παλάτι Γιλντίζ. Μετά τον γάμο ο Αμπντούλ Χαμίτ την μετονόμασε σε Νατσιγιέ. Αντίθετα με τις άλλες συζύγους, η Νατσιγιέ κατάφερε να δεθεί με τον σουλτάνο και να γίνει μια από τις δύο πιο αγαπημένες συζύγους του (η άλλη ήταν Μιουσφικά Καντινεφέντι).
Το 1909 ακολούθησε τον Αμπντούλ Χαμίτ στην εξορία και επέστρεψε μαζί του στην Κωνσταντινούπολη το 1912.
Η Σαλιχά Νατσιγιέ Χανιμεφέντι πέθανε στο αρχοντικό της, στο Ερενκόϊ στις 4 Δεκεμβρίου 1923 σε ηλικία 41 ετών. Είναι θαμμένη στον τάφο του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Θεοδελίνδη
Η Θεοδελίνδη, βασίλισσα των Λομβαρδών (Teodolinda, 570 - 22 Ιανουαρίου 627) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν κόρη του Γαριβάλδου Α΄ δούκα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο των βασιλιά των Λομβαρδών Αυθάριο (589) γιο του βασιλιά Κλέφου. Μετά τον θάνατο του Αυθάριου (590) επετράπη στην Θεοδελίνδα να επιλέξει νέο σύζυγο σαν νέο βασιλιά των Λομβαρδών, η Θεοδελίνδα επέλεξε τον Αγιλούλφο σαν διάδοχο του Αυθάριου (591). Έκανε τα πάντα να επιβάλει τον χριστιανισμό της Νίκαιας απέναντι στους αντιπάλους τους Αρειανιστές. Μετά την επιστροφή του Αγιλούλφου στην Ορθόδοξη πίστη, έκτισε πλήθος από εκκλησίες στη Λομβαρδία και στην Τοσκάνη, ανάμεσα στις οποίες τον καθεδρικό ναό της Μόντσα και το πρώτο βαπτιστήριο στη Φλωρεντία, αφιερωμένα όλα στον Ιωάννη τον Βαπτιστή.
Ο περίφημος θησαυρός της Μόντσα περιέχει το σιδηρούν στέμμα της Λομβαρδίας, ένα κείμενο από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον -το οποίο απεστάλη από τον πάπα Γρηγόριο Α΄ σε αυτήν, αφιερωμένο στον γιο της Αδαλόαλδο- και επίσης ένα τμήμα του Τιμίου Σταυρού, δώρο του πάπα στη βασίλισσα. Η ιστορία της βασίλισσας και η σχέση της με το σιδηρούν στέμμα της Λομβαρδίας ζωγραφίστηκε στο παρεκκλήσιο της Θεοδελίνδας, στον καθεδρικό ναό της Μόντσα, και είναι έργο του Γρηγορίου Ζαβαττάρι (1444).
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Λομβαρδίας Κατηγορία:Οίκος των Αγιλολφιδών
Οχυρό Λίσσε
Το Οχυρό Λίσσε βρίσκεται στον Νομό Δράμας και αποτελεί αμυντικό συγκρότημα (ένα από τα 21 συνολικά αμυντικά συγκροτήματα με την ονομασία "Οχυρά") κατά μήκος των ελληνοβουλγαρικών συνόρων που έφερε το όνομα Γραμμή Μεταξά, με συνολικό ανάπτυγμα καταφυγίων 1.849 μέτρα και μήκος στοών 4.251 μέτρα, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το οχυρό βρίσκεται σε μικρή απόσταση ανατολικά από το χωριό Οχυρό και περίπου 2 χλμ. από τη πόλη του Νευροκοπίου, μέσα στο λόφο που υψώνεται στην πεδιάδα του Νευροκοπίου.
Στο οχυρό Λίσσε, που χαρακτηρίστηκε ως η «ναυαρχίδα» της Γραμμής Μεταξά, ο Ελληνικός Στρατός πολέμησε εναντίον των Γερμανικών και Βουλγαρικών μεραρχιών στις 6 και 7 Απριλίου 1941 και παρά τις σφοδρές επιθέσεις των εισβολέων, τα οχυρά δεν καταλήφθηκαν και παραδόθηκαν μετά την συνθηκολόγηση της Ελλάδος.
Έτσι αποτελεί το μοναδικό οχυρό το οποίο δεν έπεσε από τις ναζιστικές δυνάμεις αλλά παραδόθηκε μόνο όταν η Θεσσαλονίκη έπαψε να βρίσκεται στα χέρια των Ελλήνων.
Ιστορία
Το οχυρό ονομάστηκε Λίσσε από την παλιά ονομασία του παρακείμενου χωριού, το οποίο έλαβε την ονομασία Οχυρό. Έγινε δηλαδή ανταλλαγή ονομάτων.
Οι οχυρώσεις του αποτελούνται από τέσσερις ομάδες στοών (Χελώνες) σε όλη την έκταση του λόφου, με υπόγειες στοές που ξεπερνούν τα 950 μέτρα συνολικά. Δύο από τα συμπλέγματα στοών επικοινωνούν με υπόγειες διαβάσεις, ενώ τα άλλα δύο αποτελούν αυτόνομες αμυντικές εγκαταστάσεις.
Το Οχυρό διέθετε πολυβολεία, εγκαταστάσεις για διαμονή και αποθήκευση, δεξαμενές νερού, ηλεκτρογεννήτριες, οπλισμό και θέσεις για στρατιωτικά οχήματα. Η δύναμη του Οχυρού Λίσσε αποτελούνταν από 12 αξιωματικούς και 457 οπλίτες.
Λόγω της απαραίτητης μυστικότητας και της ανάγκης για καμουφλάζ, οι εγκαταστάσεις του Οχυρού είναι δυσδιάκριτες από την εξωτερική πλευρά και η πρόσβαση σε αρκετές από τις εισόδους του είναι δύσκολη. Επισκέψιμη σήμερα είναι μόνο μια Χελώνη.
Στα οχυρά αυτά ο Ελληνικός Στρατός πολέμησε γενναία εναντίον των Γερμανικών και Βουλγαρικών μεραρχιών στις 6 έως 9 Απριλίου του 1941. Παρά τις λυσσαλέες προσπάθειες και επιθέσεις των εισβολέων, τα οχυρά δεν καταλήφθηκαν και παραδόθηκαν τελικά στις 10 Απριλίου 1941, μετά την συνθηκολόγηση της Ελλάδος. Πολλά ελληνικά τμήματα αποχώρησαν συντεταγμένα και με τον οπλισμό τους. Οι Γερμανοί απέδωσαν τιμές στους ήρωες των οχυρών κατά την παράδοσή τους.
Ο Γερμανός στρατηγός ρώτησε τον Έλληνα διοικητή πόσοι ήταν οι νεκροί στο οχυρό Λίσσε και ο ταγματάρχης Δετοράκης του απάντησε πως είχε μόνο έναν νεκρό. Η απάντηση αυτή προξένησε μεγάλη έκπληξη στους Γερμανούς, καθώς οι ίδιοι είχαν μεγάλες απώλειες στον στρατό τους και πίστευαν ότι ανάλογη καταστροφή είχαν υποστεί και οι Έλληνες μέσα στα οχυρά.
Μουσείο και επίσκεψη
Σε ανάμνηση αυτής της μάχης και για να τιμηθούν οι νεκροί, έχει ανεγερθεί ένα μικρό. Το Μουσείο έχει ανακαινισθεί το 2002 και είναι ανοιχτό για το κοινό.
Τα εκθέματα του Μουσείου περιλαμβάνουν οπλισμό (πιστόλια, πολυβόλα, όλμους, χειροβομβίδες κλπ.) που ανήκουν στον Ελληνικό και Γερμανικό στρατό, στολές, μετάλλια και προσωπικά αντικείμενα στρατιωτών και αξιωματικών. Επίσης, στο προαύλιο υπάρχουν κανόνια του Ελληνικού στρατού, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την υπεράσπιση των οχυρών.
Το Οχυρό του Λίσσε είναι ανοικτό στους επισκέπτες κάθε σαββατοκύριακο και εκδηλώσεις μνήμης λαμβάνουν χώρα την 6η Απριλίου κάθε χρόνο.
IPhone X
Το iPhone X (το X προφέρεται ten (δέκα)) είναι ένα smartphone, το οποίο σχεδιάστηκε, κατασκευάζεται και πωλείται από την Apple Inc. Παρουσιάστηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2017, μαζί με το iPhone 8 και το iPhone 8 Plus, στο Steve Jobs Theater, στο Apple Park, από τον CEO της εταιρίας, Tim Cook. Το iPhone X κυκλοφόρησε στις 3 Νοεμβρίου 2017. Το συγκεκριμένο iPhone, αποτελεί επετειακή έκδοση για τα δέκα χρόνια της συσκευής, με το "X" να είναι το σύμβολο για τον αριθμό "10", στους Ρωμαϊκούς αριθμούς.
Από τις τρεις συσκευές που παρουσιάστηκαν το 2017, το iPhone X αποτελεί τη ναυαρχίδα της φετινής σειράς iPhone, με σκοπό να αναδείξει προηγμένες τεχνολογίες. Διαρροές, από κατασκευαστές θηκών για κινητά, από το fimware του HomePod, αλλά και από την τελική έκδοση του iOS 11, αποκάλυψαν αρκετά στοιχεία της συσκευής, μεταξύ αυτών, την οθόνη "Edge-to-Edge" τεχνολογίας OLED, την απουσία του κουμπιού αφετηρίας, την διπλή κάμερα με βελτιωμένη ανίχνευση βάθους και το σύστημα ξεκλειδώματος με αναγνώριση προσώπου, γνωστό ως Face ID.