cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναυμαχία της Σαλαμίνας
Πρελούδιο
Ο στόλος των Ελλήνων κατευθύνθηκε στη Σαλαμίνα, με σκοπό να βοηθήσει την εκκένωση της Αττικής. Ο Θεμιστοκλής, παράλληλα, έστειλε επιγραφές στους Ίωνες να μην πολεμήσουν κατά των Ελλήνων:"ἄνδρες Ἴωνες, οὐ ποιέετε δίκαια ἐπὶ τοὺς πατέρας στρατευόμενοι καὶ τὴν Ἑλλάδα καταδουλούμενοι. ἀλλὰ μάλιστα μὲν πρὸς ἡμέων γίνεσθε· εἰ δὲ ὑμῖν ἐστι τοῦτο μὴ δυνατὸν ποιῆσαι, ὑμεῖς δὲ ἔτι καὶ νῦν ἐκ τοῦ μέσου ἡμῖν ἕζεσθε καὶ αὐτοὶ καὶ τῶν Καρῶν δέεσθε τὰ αὐτὰ ὑμῖν ποιέειν. εἰ δὲ μηδέτερον τούτων οἷόν τε γίνεσθαι, ἀλλ᾽ ὑπ᾽ ἀναγκαίης μέζονος κατέζευχθε ἢ ὥστε ἀπίστασθαι, ὑμεῖς δὲ ἐν τῷ ἔργῳ, ἐπεὰν συμμίσγωμεν, ἐθελοκακέετε μεμνημένοι ὅτι ἀπ᾽ ἡμέων γεγόνατε καὶ ὅτι ἀρχῆθεν ἡ ἔχθρη πρὸς τὸν βάρβαρον ἀπ᾽ ὑμέων ἡμῖν γέγονε""Άνδρες της Ιωνίας, δεν είναι δίκαιο να πολεμάτε εναντίον των πατέρων σας και να υποδουλώνετε την Ελλάδα. Θα ήταν καλύτερο για εσάς να πολεμάτε στο πλευρό μας. Αλλά αν αυτό δεν είναι δυνατό, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της μάχης να μείνετε στην άκρη και να πείσετε τους Κάρες να κάνουν το ίδιο. Αλλά αν δεν μπορείτε να κάνετε ούτε το ένα ούτε το άλλο, αν αποφασίσετε να μείνετε με το πλευρό της μεγαλύτερης δύναμης, όταν θα έρθουμε στα χέρια, να ενεργήσετε ως δειλοί και να θυμάστε ότι είμαστε το ίδιο αίμα και ότι η αιτία της εχθρότητας με τους βάρβαρους προήλθε από εσάς."Μετά τη νίκη τους στις Θερμοπύλες, οι Πέρσες κατέστρεψαν τη Βοιωτία, τις Πλαταιές και τις Θεσπιές, ενώ αργότερα κινήθηκαν για να καταλάβουν την άδεια Αθήνα . Στη Σαλαμίνα, ο Σπαρτιάτης ναύαρχος Ευρυβιάδης και οι υπόλοιποι Πελοποννήσιοι επέμεναν να προστατεύσουν τον Ισθμό της Κορίνθου, καταστρέφοντας τον μοναδικό δρόμο που οδηγούσε εκεί και χτίζοντας τείχος γύρω από αυτό.
Ο Θεμιστοκλής, από την άλλη, επέμενε ότι ο ελληνικός στόλος έπρεπε να μείνει στη Σαλαμίνα για να πολεμήσει. Στο συμβούλιο που συγκλήθηκε πριν τη ναυμαχία, ο Θεμιστοκλής διέκοπτε συνέχεια τον ναύαρχο των Κορινθίων, Αδείμαντο. Ο Ευρυβιάδης, τότε, του είπε ότι αυτούς που ξεκινούν πριν το σύνθημα τους ραπίζουν, ενώ ο Θεμιστοκλής του απάντησε ότι αυτοί που ξεκινούν πολύ μετά το σύνθημα δεν παίρνουν ποτέ βραβείο. Ο Ευρυβιάδης προσπάθησε να χτυπήσει τον Θεμιστοκλή, ο οποίος απέφυγε το χτύπημα και είπε τη γνωστή φράση πάταξον μέν, ἄκουσον δέ. Τότε ο Ευρυβιάδης ηρέμησε.
Ο Αδείμαντος πίστευε ότι ο ελληνικός στόλος έπρεπε να σταματήσει τους Πέρσες στον Ισθμό της Κορίνθου. Ο Θεμιστοκλής θύμισε στους συμμάχους τη ναυμαχία του Αρτεμισίου λέγοντας ότι η ναυμαχία σε κλειστό χώρο θα λειτουργούσε προς όφελος τους. Ο Αδείμαντος όμως αποκάλεσε απάτριν τον Θεμιστοκλή, επειδή ο Ξέρξης είχε κάψει την Αθήνα. Οργισμένος, ο Θεμιστοκλής δήλωσε ότι οι Αθηναίοι είχαν την πατρίδα τους στις 200 τριήρεις που έφεραν στη Σαλαμίνα, προειδοποιώντας τους Έλληνες ότι οι Αθηναίοι μπορούσαν να μεταβούν στην Ιταλία, όπου θα έβρισκαν καλύτερη πατρίδα και οι Έλληνες θα θυμηθούν τα λόγια του γιατί θα μείνουν χωρίς στόλο. Ο Ευρυβιάδης υποχώρησε αλλά οι άλλοι στρατηγοί, βλέποντας την Αθήνα να καίγεται και τον εχθρικό στόλο να βρίσκεται στο Φάληρο, ετοιμάζονταν να πλεύσουν στον Ισθμό της Κορίνθου.
Τη νύχτα, ο Θεμιστοκλής έστειλε στο περσικό στρατόπεδο τον Σίκιννο, για να πει στους Πέρσες ότι μερικοί Έλληνες σκόπευαν να φύγουν από τη Σαλαμίνα και ότι ήταν η καλύτερη ευκαιρία για να τους περικυκλώσουν και να τους καταστρέψουν. Ο Θεμιστοκλής ζήτησε επίσης από τον Σίκιννο να πει στον Ξέρξη ότι οι Πέρσες θα επικρατούσαν στον πόλεμο, όχι οι Έλληνες.
Ελληνικός στόλος
thumb|387x387px|Ελληνική [[τριήρης]]
Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο συμμαχικός στόλος είχε 378 τριήρεις, και αναφέρει τον αριθμό των πλοίων που έστειλε κάθε πόλη-κράτος (όπως φαίνεται στον παρακάτω πίνακα). Παρ' ολ' αυτά, σύμφωνα με τις προσθέσεις, οι Έλληνες διέθεταν 366 πλοία. Δεν αναφέρεται ρητά ότι όλες οι 378 τριήρεις πολέμησαν στη Σαλαμίνα (ἀριθμὸς δὲ ἐγένετο ὁ πᾶς τῶν νεῶν, πάρεξ τῶν πεντηκοντέρων, τριηκόσιαι καὶ ἑβδομήκοντα καὶ ὀκτώ) και επίσης λέει ότι οι Αιγινήτες συμμετείχαν με 30 τριήρεις (νησιωτέων δὲ Αἰγινῆται τριήκοντα παρείχοντο). Ο ιστορικός Macaulay πιστεύει ότι η διαφορά αφορά τη φρουρά που έπλευσε από την Αίγινα. Όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος, δύο περσικά πλοία αυτομόλησαν στους Έλληνες, ένα πριν τη ναυμαχία του Αρτεμισίου και ένα πριν τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, άρα ο συνολικός στόλος πρέπει να είναι 380 πλοία.
Περσικός στόλος
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο περσικός στόλος είχε 1.207 τριήρεις. Ωστόσο, από αυτά τα πλοία, το 1/3 χάθηκε στη Μαγνησία, λόγω καταιγίδας, περισσότερα από 200 χάθηκαν στην Εύβοια, ενώ τουλάχιστον 50 πλοία καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας του Αρτεμισίου. Ο Ηρόδοτος ισχυρίζεται ότι αυτές οι απώλειες αντικαταστάθηκαν στο σύνολό τους, αλλά νωρίτερα αναφέρει ότι οι κάτοικοι της Θράκης (και των κοντινών περιοχών) πρόσφεραν στους Πέρσες 120 πλοία. Ο Αισχύλος συμφωνεί με τον Ηρόδοτο, και αναφέρει ότι 207 πλοία ήταν γρήγορα. Ο Διόδωρος Σικελιώτης και ο Λυσίας ισχυρίζονται ότι 1.200 πλοία του περσικού στόλου συναθροίστηκαν στον Δορίσκο, την άνοιξη του 480 π.Χ. Ο αριθμός των 1.207 (μόνο για την αρχή) δίνεται επίσης από τον Έφορο, καθώς ο δάσκαλος του Ισοκράτης ισχυρίζεται ότι συναθροίστηκαν 1.300 πλοία στη Δορίσκο και 1.200 στη Σαλαμίνα. Ο Κτησίας δίνει άλλο αριθμό, χίλια πλοία, καθώς ο Πλάτωνας αναφέρει ότι οι Πέρσες είχαν χίλια πλοία και περισσότερα.
Ο αριθμός των 1.207 περσικών πλοίων εμφανίστηκε πολύ νωρίς στις ιστορικές αναφορές (472 π.Χ.), και οι Έλληνες φαίνεται πραγματικά να πίστευαν ότι αντιμετώπισαν τόσα πολλά πλοία. Εξαιτίας της συνοχής στις αρχαίες πηγές, μερικοί σύγχρονοι ιστορικοί συμφωνούν ότι οι Πέρσες είχαν 1.207 πλοία - άλλοι δεν δέχονται αυτό τον αριθμό, αναφέροντας ότι μοιάζει περισσότερο με παραπομπή στον ελληνικό στόλο στην Ιλιάδα, και γενικά θεωρείται ότι οι Πέρσες μπορούσαν να έχουν μόνο περίπου 600 πολεμικά πλοία στο Αιγαίο. Ωστόσο, πολύ λίγοι φαίνεται να δέχονται ότι στη Σαλαμίνα συμμετείχαν τόσα περσικά πλοία - ο πιο σωστός, κατά τους περισσότερους, αριθμός είναι περίπου 600-800 περσικά πλοία. Αυτός επίσης είναι ο αριθμός που δίνεται αν προσθέσουμε τον αριθμό των περσικών πλοίων μετά το Αρτεμίσιο (~550) και των ενισχύσεων (120), που αναφέρονται από τον Ηρόδοτο.
Στρατηγική και τακτική
"Αυτή είναι η συμβουλή μου για σένα: μην δώσεις μάχη στη θάλασσα. Οι άνδρες τους είναι ανώτεροι από τους δικούς μας στη θάλασσα όπως οι άνδρες είναι ανώτεροι των γυναικών [...] Θα πρέπει να σου εξηγήσω πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα για τον αντίπαλο. Αν δεν επιτεθείς αλλά κρατήσεις τον στόλο στην ακτή, ή αν επιτεθείς στην Πελοπόννησο, δέσποτα, θα πετύχεις τους στόχους σου χωρίς κόπο. Δεν θα μπορέσουν οι Έλληνες να σου αντισταθούν πολύν καιρό, θα σκορπιστούν και θα γυρίσουν στις πόλεις τους. Δεν έχουν προμήθειες σε αυτό το νησί, όπως με πληροφόρησαν, ούτε είναι φυσικό, αν στείλεις στρατό στην Πελοπόννησο, να μείνουν εδώ όσοι κατάγονται από εκεί ούτε να ναυμαχήσουν για τους Αθηναίους. Αν όμως αποφασίσεις να δώσεις ναυμαχία, φοβάμαι ότι θα κακοπάθει ο στόλος αλλά και ο στρατός συγχρόνως."
Οι Πέρσες είχαν πλεονέκτημα, λόγω αριθμητικής υπεροχής και περισσότερων ποιοτικών πλοίων. Επίσης, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, είχαν καλύτερους ναυτικούς - τα περισσότερα αθηναϊκά πλοία (και κατ' επέκταση το μεγαλύτερο μέρος του στόλου) είχαν δημιουργηθεί πρόσφατα και τα πληρώματα τους δεν ήταν έμπειρα. Η πιο κοινή θαλάσσια τακτική στη Μεσόγειο αυτό τον καιρό ήταν ο εμβολισμός (οι τριήρεις ήταν εξοπλισμένες με ένα έμβολο), ή η χρησιμοποίηση οπλιτών (επιβατών, όπως οι σημερινοί πεζοναύτες). Οι Πέρσες και οι Έλληνες της Μικράς Ασίας είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούν έναν ελιγμό που ήταν γνωστός ως «διέκπλους». Κατά τον ελιγμό αυτόν, το πλοίο εισχωρούσε σε κενό μεταξύ πλοίων της εχθρικής παράταξης και έστρεφε απότομα, εμβολίζοντας το εχθρικό πλοίο στα πλευρά. Οι Πέρσες είχαν αρκετά έμπειρους ναυτικούς για τον ελιγμό αυτό, αλλά οι Έλληνες είχαν σχεδιάσει μια τακτική για να τον εξουδετερώσουν.
Υπήρξαν πολλές συζητήσεις σχετικά με το αξιόμαχο του ελληνικού και του περσικού στόλου. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι τα ελληνικά πλοία ήταν βαρύτερα, άρα και λιγότερο ευέλικτα. Σύμφωνα με σύγχρονους ιστορικούς, τα ελληνικά πλοία ήταν βαρύτερα εκ κατασκευής ή δεν είχαν στεγνώσει από τον χειμώνα. Άλλοι αναφέρουν ότι το μεγάλο βάρος των ελληνικών πλοίων προερχόταν από το βάρος των οπλιτών (επιβατών), είκοσι από τους οποίους φαίνεται να ζύγιζαν (με τον εξοπλισμό τους) δύο τόνους. Το μεγάλο βάρος θα μείωνε τις πιθανότητες των Ελλήνων να αποκρούσουν τον διέκπλουν. Παρ' ολ' αυτά, φαίνεται ότι οι Έλληνες είχαν περισσότερους από το κανονικό οπλίτες, γιατί η κύρια τακτική τους ήταν η επιβίβαση (ρεσάλτο). Πράγματι, ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι οι Έλληνες δεν βύθιζαν πλοία στο Αρτεμίσιο, αλλά τα αιχμαλώτιζαν. Μεταξύ των σύγχρονων ιστορικών διατυπώθηκε η άποψη ότι το μεγάλο βάρος των ελληνικών πλοίων τους επέτρεψε να αντέξουν τους ισχυρούς ανέμους στις ακτές της Σαλαμίνας και να αποφύγουν τον εμβολισμό ή μάλλον τις συνέπειές του.
Οι Πέρσες μπορούσαν να νικήσουν τον ελληνικό στόλο σε ναυμαχία στον ανοικτό χώρο, λόγω αριθμητικής υπεροχής και μεγαλύτερης ναυτικής εμπειρίας, ενώ οι Έλληνες μπορούσαν να νικήσουν τους Πέρσες μόνο σε στενό χώρο, όπου η αριθμητική υπεροχή των Περσών θα τους προκαλούσε προβλήματα. Η ναυμαχία του Αρτεμισίου έδειξε στους Έλληνες ότι μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες, αλλά χρειάζονταν πιο στενό χώρο από ό,τι το Αρτεμίσιο. Σύμφωνα με τον Lazenby (Λάζενμπι), οι Πέρσες επιτέθηκαν στη Σαλαμίνα επειδή ήταν σίγουροι για τη νίκη τους και επειδή έπεσαν στην παγίδα του Θεμιστοκλή.
Μάχη
thumb|right|366x366px
Ο Τζο αναφέρει ότι η ναυμαχία της Σαλαμίνας δεν περιγράφτηκε καλά από τις αρχαίες πηγές και είναι αδύνατο κάποιος από τους συμμετέχοντες (πλην του Ξέρξη) να έχει πλήρη εικόνα της μάχης.
Παρατάξεις
Όπως αναφέρει ο Διόδωρος, οι Αθηναίοι παρατάχθηκαν στα δέντρα, με τους Σπαρτιάτες (μαζί με τους Αιγινήτες και τους Μεγαραίους) στα δεξιά. Ο ελληνικός στόλος φαίνεται να διαμορφώθηκε σε δύο τάξεις, λόγω του πολύ στενού χώρου. Ο Ηροδότος αναφέρει ότι ο ελληνικός στόλος εκτείνεται σε γραμμή από τον βορρά στον νότο (από τον σημερινό Άγιο Γεώργιο μέχρι την Κυνόσουρα). Ο Διόδωρος αναφέρει ότι ο ελληνικός στόλος παρατάχθηκε από την ανατολή ως τη δύση, από τη Σαλαμίνα μέχρι το Όρος Αιγάλεω - θεωρείται λανθασμένο καθώς η περιοχή ήταν υπό την κατοχή των Περσών.
Ο περσικός στόλος, το απόγευμα πριν τη ναυμαχία, στάλθηκε να μπλοκάρει την έξοδο από τα στενά. Ο Ηρόδοτος πιστεύει ότι οι Πέρσες εισήλθαν στα Στενά της Σαλαμίνας το σούρουπο, περιμένοντας τους Έλληνες να βγουν. Μερικοί σύγχρονοι ιστορικοί συμφωνούν με αυτή την άποψη, ενώ άλλοι δηλώνουν ότι οι Πέρσες δεν μπορούσαν να κάνουν ελιγμούς σε στενό χώρο κατά τη διάρκεια της νύχτας. Υπάρχουν δύο θεωρίες - είτε οι Πέρσες έκλεισαν την έξοδο από τα στενά και μπήκαν στα στενά με την ανατολή του ήλιου, είτε παρατάχθηκαν στα στενά τη νύχτα και προετοιμάστηκαν για μάχη. Οι Πέρσες περιέστρεψαν τον στόλο τους από την άκρη της Κυνόσουρας, έτσι ώστε από μια αρχική προσέγγιση ανατολής-δύσης (εμποδίζοντας την έξοδο), να έρθουν γύρω από μια ευθυγράμμιση βορρά-νότου (δείτε το διάγραμμα). Ο περσικός στόλος φαίνεται να διαμορφώθηκε σε 3 τάξεις των πλοίων (σύμφωνα με τον Αισχύλο) - με τους Φοίνικες στα δεξιά (Αιγάλεω Όρος), τους Ίωνες στα αριστερά και τους υπόλοιπους στο κέντρο.
Ο Διόδωρος δηλώνει ότι ο Ξέρξης έστειλε τους Αιγύπτιους να κλείσουν τον δίαυλο μεταξύ Σαλαμίνας και Μεγάρων. Αν ο Ξέρξης σκόπευε να παγιδεύσει τους Έλληνες, αυτή η κίνηση θα είχε νόημα (ειδικά όταν δεν περίμενε να ναυμαχήσει με τους Έλληνες). Παρόλα αυτά, ο Ηρόδοτος δεν αναφέρει κάτι τέτοιο (και πιθανολογεί την παρουσία τον Αιγυπτίων στη μάχη), με μερικούς σύγχρονους ιστορικούς να απορρίπτουν τη θεωρία αυτή, ενώ άλλοι να τη δέχονται. Ο Ξέρξης επίσης έστειλε λίγο στρατό στην Ψυττάλεια, με σκοπό να σκοτώσει όσους Έλληνες κατέληγαν εκεί.
Πρώτη φάση
Δεδομένου ότι οι Πέρσες αποφάσισαν να μην επιτεθούν στους Έλληνες μέχρι την ανατολή του ηλίου, είχαν αυτοί την ευκαιρία, αφού δεν σκέφτονταν να διαφύγουν, να προετοιμαστούν τη νύχτα. Μετά τον λόγο του Θεμιστοκλή, οι ναύτες επιβιβάστηκαν και τα πλοία ήταν έτοιμα. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, την αυγή, όταν οι Έλληνες μπήκαν στα πλοία τους, οι Πέρσες τους επιτέθηκαν. Αν οι Πέρσες εισήλθαν στα στενά κατά το ξημέρωμα, οι Έλληνες είχαν χρόνο να πάρουν τις θέσεις τους.
Ο Αισχύλος δηλώνει ότι όταν οι Πέρσες εισήλθαν στα στενά, πριν δουν τον ελληνικό στόλο, είχαν ακούσει το πολεμικό τραγούδι των Ελλήνων, τον παιάνα: '''Ὦ παῖδες Ἑλλήνων ἴτε, '''ἐλευθεροῦτε πατρίδ', ἐλευθεροῦτε δὲ '''παῖδας, γυναῖκας, θεῶν τέ πατρῴων ἕδη, θήκας τε προγόνων· νῦν ὑπὲρ πάντων ἀγών. Εμπρός, γιοί των Ελλήνων, ελευθερώστε την πατρίδα, ελευθερώστε τα παιδιά σας, τις γυναίκες σας, τους βωμούς των θεών των πατέρων σας και τους τάφους των προγόνων σας: τώρα είναι ο αγώνας για τα πάντα.
Ο Ηρόδοτος αναφέρει τον ισχυρισμό των Αθηναίων, ότι στην αρχή της μάχης οι Κορίνθιοι ύψωσαν τα πανιά τους και υποχώρησαν στα βόρεια και ότι επέστρεψαν όταν είχαν όλα τελειώσει - παρ' όλ' αυτά, οι υπόλοιποι Έλληνες δεν πίστεψαν τους Αθηναίους. Σύμφωνα με τον Χόλλαντ, οι Κορίνθιοι κατευθύνθηκαν στα βόρεια για να ελέγξουν αν υπήρχε εκεί ο αιγυπτιακός στόλος. Από την άλλη, φαίνεται ότι η υποχώρηση των Κορινθίων οδήγησε τους Πέρσες σε επίθεση.
Εκείνη τη στιγμή, φαίνεται ότι οι Πέρσες αποδιοργανώθηκαν, ενώ ήταν φανερό ότι οι Έλληνες ήταν έτοιμοι για επίθεση. Αλλά, αντί να επιτεθούν, οι Έλληνες υποχώρησαν. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, αυτό έγινε για να παραταχθούν σε καλύτερη θέση και για να κερδίσουν χρόνο. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι Έλληνες, καθώς υποχωρούσαν, είδαν μια γυναίκα που τους έλεγε ὦ δαιμόνιοι, μέχρι κόσου ἔτι πρύμνην ἀνακρούεσθε (μετ. ω δαιμόνιοι, μέχρι που σκοπεύετε να φθάσετε με τα πλοία σας;).
Κύρια μάχη
thumb|right|420x420px|Η Ναυμαχία στη Σαλαμίνα (Die Seeschlacht bei Salamis), του [[Γερμανία|Γερμανού Βίλχελμ φον Κάουλμπαχ]]
Οι λεπτομέρειες της μάχης είναι πρόχειρες, ενώ κανένας από τους συμμετέχοντες δεν θα μπορούσε να δει τι γινόταν σε ολόκληρο το πεδίο της μάχης, πλην του Ξέρξη και των στρατηγών του. Είναι γνωστό ότι οι ελληνικές τριήρεις είχαν μεγάλο έμβολο στο μπροστινό μέρος, έτσι ώστε να καταστρέφουν τα εχθρικά πλοία. Αν ο εμβολισμός δεν έφερνε το επιθυμητό αποτέλεσμα, τότε ξεκινούσε μάχη μεταξύ των στρατιωτών που υπήρχαν στα πλοία Οι Έλληνες είχαν οπλίτες με βαρύ οπλισμό, ενώ οι Πέρσες φαίνεται να είχαν οπλίτες με ελαφρύτερο οπλισμό.
Στο θέατρο της ναυμαχίας, η πρώτη γραμμή μάχης των Περσών απωθήθηκε από τους Έλληνες, εμποδίζοντας την προώθηση της δεύτερης και της τρίτης γραμμής. Ο Θεμιστοκλής, παράλληλα, κατάφερε να χωρίσει στα δύο το δεξιό μέρος της παράταξης των Φοινίκων. Ο Αριαβίγνης (αδερφός του Ξέρξη ) σκοτώθηκε στην αρχή της μάχης. Στο κέντρο, οι Έλληνες κατάφεραν να χωρίσουν τον περσικό στόλο στα δύο.
Ο Ηρόδοτος αναφέρει, εκείνη τη στιγμή, την ιστορία της Αρτεμισίας. Το πλοίο της είχε βρεθεί κυνηγημένο από τον Αμεινία. Τότε, για να ξεφύγει, εμβόλισε το πλοίο του Δαμασιθύμου, βασιλιά των Καλυνδέων - αυτό έπεισε τους Αθηναίους ότι το πλοίο της Αρτεμισίας ήταν φιλικό. Ο Ξέρξης, ο οποίος παρακολουθούσε τη ναυμαχία από το Αιγάλεω Όρος, ρώτησε να μάθει ποιος είχε βυθίσει το πλοίο, το οποίο θεώρησε ελληνικό. Κάποιος του απάντησε πως αυτή που το βύθισε ήταν η Αρτεμισία. Τότε ο Ξέρξης είπε «οἱ μὲν ἄνδρες γεγόνασί μοι γυναῖκες, αἱ δὲ γυναῖκες ἄνδρες» (μετ. οι άνδρες μου έγιναν γυναίκες και οι γυναίκες άνδρες). Ορισμένοι Φοίνικες προσπάθησαν να κατηγορήσουν τους Ίωνες για δειλία πριν το τέλος της μάχης. Αλλά ο Ξέρξης διέταξε να αποκεφαλιστούν οι Φοίνικες επειδή είχαν κατηγορήσει τους πιο «ευγενείς» άνδρες του περσικού στόλου.
Ακολούθησε η καταδίωξη και η καταστροφή του περσικού στόλου, ο οποίος υποχώρησε στο Φάληρο. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι Αιγινήτες τους έστησαν ενέδρα - μερικά περσικά πλοία κατευθύνθηκαν στο λιμάνι, στο Φάληρο, όπου βρίσκονταν ο περσικός στρατός. Ο Αριστείδης, μαζί με ένα σώμα οπλιτών, κατευθύνθηκε στην Ψυττάλεια, για να εξοντώσει όσους Πέρσες άφησε εκεί ο Ξέρξης.
Οι Έλληνες έχασαν 40 τριήρεις, ενώ οι Πέρσες φαίνεται να έχασαν 200 πλοία - είναι γνωστό ότι το επόμενο έτος είχαν 300 πλοία. Ο αριθμός των περσικών απωλειών εξαρτάται από τον αριθμό των περσικών πλοίων που θα δεχτούμε ότι βυθίστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν - ο Ηρόδοτος δηλώνει ότι πολλοί Πέρσες χάθηκαν επειδή δεν ήξεραν να κολυμπούν.
Αποτελέσματα
thumb|600x600px|Η [[Στήλη των Όφεων, στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης σήμερα, ένα μνημείο για τη συμμαχία τους, το οποίο δημιουργήθηκε από τους Σύμμαχους μετά τη νίκη στις Πλαταιές]]
Μετά τη ναυμαχία, ο Ξέρξης δοκίμασε να χτίσει γέφυρα απέναντι από τα στενά για να επιτεθεί στους Αθηναίους, αλλά απέτυχε. Ο Ηρόδοτος αναφέρεται σε ένα πολεμικό συνέδριο μετά τη ναυμαχία, όπου ο Μαρδόνιος είπε:
"Δέσποτα, μη λυπάσαι για αυτό που έγινε και μη το θεωρείς μεγάλη συμφορά. Δεν εξαρτάται από τα ξύλα ο αγώνας που θα μας τα δώσει όλα, αλλά από τους άνδρες και τα άλογα [...] Αν θέλεις, θα επιτεθούμε στην Πελοπόννησο, αν όχι, μπορούμε να περιμένουμε [...] Μη κάνεις τίποτα, Βασιλιά, που θα γελοιοποιήσει τους Πέρσες στους Έλληνες, γιατί δεν φάνηκαν οι Πέρσες δειλοί. Αν οι Φοίνικες και οι Αιγύπτιοι και οι Κύπριοι και οι Κύλικες φάνηκαν δειλοί, δεν φταίνε οι Πέρσες [...] Αν δεν θέλεις να μείνεις στην Ελλάδα, γύρισε πίσω με το μεγαλύτερο μέρος του στρατού και άφησέ με να υποδουλώσω την Ελλάδα για σένα με τριακόσιες χιλιάδες στρατού που θα διαλέξω εγώ."
Ο Ξέρξης, φοβούμενος ότι οι Έλληνες θα κατέστρεφαν τη γέφυρα του Ελλησπόντου, αποφάσισε να υποχωρήσει με το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του - ο Μαρδόνιος έμεινε με τους στρατιώτες που διάλεξε. Ο Μαρδόνιος πέρασε τον χειμώνα στη Βοιωτία και στη Θεσσαλία, ενώ οι Αθηναίοι επέστρεψαν στην πόλη τους.
Το επόμενο έτος, ο Μαρδόνιος ανακατέλαβε την Αθήνα. Αλλά, οι Έλληνες, υπό την ηγεσία των Σπαρτιατών, αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν σε μάχη τον Μαρδόνιο, για αυτό βάδισαν για την Αττική. Ο Μαρδόνιος υποχώρησε στη Βοιωτία, για να δελεάσει τους Έλληνες να πολεμήσουν στις Πλαταιές. Στη μάχη των Πλαταιών, το ελληνικό πεζικό συνέτριψε τους Πέρσες, ενώ στη μάχη της Μυκάλης, ο ελληνικός στόλος πέτυχε σοβαρή νίκη επί του περσικού στόλου.
Σημασία
Η ναυμαχία της Σαλαμίνας αποτελεί σημείο καμπής στους Περσικούς Πολέμους. Χάρη στη νίκη τους, οι Έλληνες κατάφεραν να επιβιώσουν, ενώ οι Πέρσες υπέστησαν σοβαρές υλικές ζημιές. Στις μάχες των Πλαταιών και της Μυκάλης, η απειλή για την κατάληψη της Ελλάδος διαλύθηκε και οι Έλληνες πέρασαν στην αντεπίθεση. Στις επόμενες τρεις δεκαετίες, οι Αθηναίοι, χάρη στους πολέμους της Δηλιακής Συμμαχίας, κατάφεραν να απελευθερώσουν τη Θράκη, τη Μακεδονία, τα νησιά του Αιγαίου, την Ιωνία, και βοήθησαν τους Αιγύπτιους στην εξέγερση τους κατά των Περσών - αυτά τα γεγονότα μείωσαν το γόητρο των Περσών.
Οι μάχες στις Θερμοπύλες, στον Μαραθώνα και στη Σαλαμίνα θεωρούνται σήμερα «θρυλικές», λόγω των δυσμενών συνθηκών για τους Έλληνες και της μεγάλης ανισότητας των δυνάμεων. Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι η ναυμαχία της Σαλαμίνας είναι μια από τις πιο σημαντικές μάχες στην ιστορία. Για να υποστηρίξουν αυτή την άποψη, δηλώνουν ότι αν οι Έλληνες είχαν ηττηθεί στη ναυμαχία, η πιθανή κατάληψη της Ελλάδας από τους Πέρσες θα σταματούσε την ανάπτυξη του ελληνικού και του μετέπειτα δυτικού πολιτισμού. Αυτή η οπτική γωνία βασίζεται στην προϋπόθεση ότι το μεγαλύτερο μέρος του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού, όπως η φιλοσοφία, η επιστήμη, η ατομική ελευθερία και η δημοκρατία έχουν τις ρίζες τους στον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Παρόλα αυτά, ο Χόλλαντ υποστηρίζει ότι ο ελληνικός πολιτισμός μπορούσε να αναπτυχθεί και υπό την περσική κυριαρχία - και φέρνει ως παράδειγμα τους Ίωνες που είχαν διατηρήσει τον πολιτισμό τους, παρόλο που αυτός ο πολιτισμός δεν ήταν δημοκρατικός και στερείται πολλών χαρακτηριστικών (ατομική ελευθερία, δημοκρατία) για τα οποία φημίζεται ο αθηναϊκός πολιτισμός. Η πολιτιστική ακμή της Αθήνας σημειώθηκε αμέσως μετά τη νίκη στους Περσικούς Πολέμους.
Όσον αφορά τον στρατιωτικό τομέα, είναι δύσκολο να βγουν συμπεράσματα, λόγω της αβεβαιότητος για το τι πράγματι συνέβη. Οι Έλληνες επέλεξαν το χώρο όπου η αριθμητική υπεροχή των Περσών ήταν άχρηστη και προβληματική, αλλά αυτή τη φορά βασίστηκαν και στην άσκοπη επίθεση των Περσών. Πάντως, θεωρείται ότι το πιο σημαντικό μάθημα είναι η εξαπάτηση των Περσών από τον Θεμιστοκλή.
Ο Τύμβος των Σαλαμινομάχων
Προς τιμήν των πεσόντων στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας ο γλύπτης Αχιλλέας Βασιλείου, φιλοτέχνησε το έργο τέχνης «Ο τύμβος των Σαλαμινομάχων», που εγκαινιάστηκε το 2006 στην Κυνόσουρα της Σαλαμίνας. Βέβαια η τοποθέτηση του έργου δεν ήταν άλλη παρά δύσκολη καθώς, λόγω πολιτικών συμφερόντων υπήρχαν έντονες διαμάχες. Ωστόσο χάρις την εξέγερση των πολιτών της Σαλαμίνας η γλυπτική σύνθεση κατάφερε να εγκατασταθεί επιτυχώς στο σημείο του Τύμβου των Σαλαμινομάχων.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυμαχίες των Περσικών Πολέμων
Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας
Το Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας (Российская Коммунистическая Рабочая Партия) ιδρύθηκε τον Νοέμβρη του 1991 στη βάση της «Κίνησης Κομμουνιστικής Πρωτοβουλίας» του ΚΚΣΕ. Ά Γραμματέας από το 1993 μέχρι το 2021 ήταν ο Βίκτορ Τιούλκιν. Από το 2021 Ά Γραμματέας είναι ο Στεπάν Μαλέντσοφ Η επίσημη εφημερίδα του κόμματος και όργανο του είναι η «Εργαζόμενη Ρωσία». Η νεολαία του κόμματος ονομάζεται Επαναστατική Κομμουνιστική Ένωση Νεολαίας (Μπολσεβίκοι).
Μούζενα
Η Μούζενα είναι χωρίο της επαρχίας Γκιουμούσχανε της Τουρκίας.<mapframe latitude="40.5683" longitude="39.4361" zoom="12" width="400" height="300" align="right" />
Γεωγραφία
Στους νότιους πρόποδες του όρους Κουλάτ και δυτικά του χωριού Σταυρίν, υπήρχε μια ομάδα δέκα περίπου ελληνικών χωριών με τη γενική ονομασία Μούζενα (Πας Μούζενα, Τσιμερά, Χατς, Άε Φωκάς, Αγρίδ', Παλλαδάντων, Μασούρα, Λωρία, Σίσσα, Χάραβα Κινέη και Ντεμιρτσίκιοϊ). Το όνομα της περιοχής ίσως να οφείλεται στο ότι έδρα του μουχτάρη της περιοχής ήταν το ομώνυμο χωριό Μούζενα (ή Πας Μούζενα). Το μεγαλύτερο από τα χωριά αυτά και κεφαλοχώρι της περιοχής ήταν η Τσιμερά (σημ. Atalar). Την περιοχή διαρρέει το ποτάμι της Μούζενας που μαζί με τα ποτάμια της Ίμερας, της Κρώμνης και του Σταυρίν συναποτελούν το ποτάμι Γιαγλίντερε που ενώνεται με τον ποταμό Χαρσιώτη (ή Κάνι), ο οποίος ερχόμενος από την Αργυρούπολη εκβάλλει στη Μαύρη Θάλασσα κοντά στην Τρίπολη του Πόντου.
Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας
Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στη Ρωσία
Μούζενα
Γεωγραφία
Η Μούζενα υπαγόταν στην υποδιοίκηση της Άρδασσας (Torul), στο δημόσιο ταμείο της οποίας απέδιδε ο μουχτάρης τους φόρους που συνέλεγε από τους κατοίκους. Συνολικά στην περιοχή υπήρχαν 500 περίπου σπίτια με 2500 κατοίκους από τους οποίους οι 500 ήταν Κρυπτοχριστιανοί μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, οπότε φανερώθηκαν με την ευκαιρία του Χατ-ι χουμαγιούν (1856).
Στην περιοχή αυτή υπάρχει σήμερα και είναι επισκέψιμο το σπήλαιο Καρατζά (Karaca Mağarası), με 6 χώρους, μήκος 150 μ. και ύψος 18 μ.
Ιστορία
Η Μούζενα, κατοικήθηκε από φυγάδες Τραπεζούντιους μετά την Άλωση της Τραπεζούντας (1461). Μάλιστα ανάμεσά τους υπήρχαν και αρκετές οικογένειες ευγενών με επικεφαλής την πριγκίπισσα Άννα, κόρη του τελευταίου αυτοκράτορα της Τραπεζούντας Δαυίδ. Απ' αυτούς ιδρύθηκε και το περίφημο γυναικείο μοναστήρι της περιοχής, του Αγίου Γεωργίου του Ζαντού (Ζανταέρτς), κοντά στου Παλλαδάντων.
Οικονομία
Οι κάτοικοι ασχολούνταν με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και το εμπόριο. Γνωστά παρχάρια (ορεινοί λειμώνες) για τους κτηνοτρόφους της περιοχής ήταν το Άλας και τα Βουκολία. Κάποιοι μετανάστευαν στην Τραπεζούντα και τη Ρωσία.
Κοινωνία
Εκκλησιαστικά υπάγονταν στην μητρόπολη Χαλδίας. Όλα τα χωριά είχαν εκκλησίες. Ανάμεσά τους αναφέρονται οι: Άγιος Ιωάννης στην Πας Μούζενα, Γενέθλιον της Θεοτόκου και Άγιος Ιωάννης στην Τσιμερά, Τίμιος Σταυρός στον Άε Φωκά (σήμερα τζαμί), Παναγία και Άγιος Κωνσταντίνος στα Σίσσα, Άγιος Ιωάννης στο Χατς ή Ωραιόκαστρο, Ευαγγελίστρια στου Παλλαδάντων. Το μεγαλύτερο πανηγύρι της περιοχής ήταν του Αγίου Γεωργίου του Ζαντού. Συμμετείχαν όμως και στο μεγάλο πανηγύρι του Αεσέρ στο γειτονικό Σταυρίν.
Μέχρι το 1875 από την περιοχή διερχόταν τμήμα του βασιλικού δρόμου προς Περσία,(“το Βασιλακόν η στράτα”), που το συντηρούσαν οι κάτοικοι με προσωπική τους εργασία. Μετά το 1875 άνοιξε δρόμος αμαξιτός μέσω Ζύγανας.
Εκπαίδευση
Στα περισσότερα χωριά (Τσιμερά, Παλλαδάντων, Πας Μούζενα, Σίσσα κλπ) υπήρχαν σχολεία. Ειδικά στο Χατς το σχολείο χτίστηκε με χορηγία του Κοσμά Πολυχρονίδη, προμηθευτή του οθωμανικού στρατού στον Κριμαϊκό πόλεμο. Ο Κοσμά αγάς έφτασε στα ανώτατα κλιμάκια της οθωμανικής εξουσίας αλλά στο τέλος διαβλήθηκε και δολοφονήθηκε στην Κωνσταντινούπολη.
Έξοδος
Οι κάτοικοι των περισσότερων χωριών της Μούζενας εκπατρίστηκαν αναγκαστικά, σε εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάνης, στις αρχές του 1923. Οι τελευταίοι αναχώρησαν τον Φεβρουάριο του 1924. Αρκετοί εγκαταστάθηκαν στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης, σε χωριά του Λαγκαδά, της Καστοριάς κλπ.
Βιβλιογραφία
* Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας Κατηγορία:Επαρχία Γκιουμούσχανε Κατηγορία:Πόλεις και χωριά επαρχίας Γκιουμούσχανε
Θριάσιος
Στην ελληνική μυθολογία ο Θριάσιος ήταν ένας ήρωας της Αττικής που αναφέρεται σε μία αρχαία επιγραφή, η οποία βρέθηκε στο Θριάσιο Πεδίο, και συγκεκριμένα στη θέση «Χασιώτικα Καλύβια», μεταξύ Ελευσίνας και Ρειτών. Επίσης, ο Θριάσιος αναφέρεται από τον Αθήναιο στο έργο του «Δειπνοσοφισταί», ωστόσο τίποτα το σχετικό με τη γενεαλογία του δεν μας είναι γνωστό.
Πηγές
Θριασιος Κατηγορία:Θριάσιο Πεδίο Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Θνητοί της ελληνικής μυθολογίας
Σταν Στάσιακ
Ο Τζορτζ Στίπιχ (γέννηση 13 Απριλίου 1937 - θάνατος 19 Ιουνίου 1997), ήταν ένας Καναδός επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το όνομα που εμφανιζόταν στα ρινγκ, Σταν Στάσιακ.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 21 ετών, το 1958 και αγωνίστηκε έως το 1984. Αγωνίστηκε αρχικά στην πατρίδα του, στο Κεμπέκ του Καναδά και είχε τρία περάσματα από το WWE, τότε γνωστό με το όνομα World Wide Wrestling Federation.
Διακρίσεις
Ο Σταν "the man" Στάσιακ, όπως τον αποκαλούσαν, κατέκτησε μια φορά το Πρωτάθλημα WWE, νικώντας τον Πέντρο Μοράλες, την 1η Δεκεμβρίου 1973. Είχε κόντρες με τους κορυφαίους της εποχής του, όπως με τον Μπρούνο Σαμαρτίνο, ο οποίος του πήρε τον τίτλο, εννέα μέρες μετά στις 10/12/1973.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στην πόλη Αρβίντα του Κεμπέκ στον Καναδά. Ο πατέρας του, Σον Στάσιακ, ήταν επίσης επαγγελματίας παλαιστής. Το 1997 πέθανε από καρδιακή προσβολή.
Μερισματική πολιτική
thumb|right| 400px |Αποφάσεις Μερισματικής Πολιτικής Οι επιχειρηματικές μονάδες αντιμετωπίζουν τη μερισματική πολιτική (Αγγλικά: dividend policy) ως ένα σημαντικό κομμάτι της χρηματοοικονομικής τους πολιτικής. Η μερισματική πολιτική αναφέρεται στις αποφάσεις που παίρνει μια επιχείρηση σχετικά με τη διαχείριση των κερδών της και αφορούν στον τύπο, στο μέγεθος και στο χρόνο των διανομών μερισμάτων που πραγματοποιεί στους κοινούς μετόχους.
Πιο συγκεκριμένα εστιάζει στην απόφαση που καλείται να πάρει μια επιχείρηση ανάμεσα στο να διανείμει τα κέρδη ως μέρισμα (Αγγλικά: dividend) στους μετόχους της, να τα παρακρατήσει για να χρηματοδοτήσει επενδυτικά προγράμματα ή να προβεί σε συνδυασμό των δυο παραπάνω στρατηγικών. Πρακτικά οι αποφάσεις αυτές καθορίζουν το βαθμό της εσωτερικής χρηματοδότησης μιας επιχείρησης. Επιπλέον η μερισματική πολιτική παρέχει σημαντική πληροφόρηση στους μετόχους σχετικά με τις επιδόσεις και την πορεία της εταιρίας.
Οι αποφάσεις που σχετίζονται με τη μερισματική πολιτική λαμβάνονται παράλληλα με τις αποφάσεις που αφορούν στην κεφαλαιακή διάρθρωση της επιχείρησης και στον προϋπολογισμό επενδύσεων κεφαλαίου. Η απόφαση για την πολιτική που θα υιοθετήσει τελικά μια επιχείρηση περιορίζεται από την αντίστοιχη απόφαση που είχε πάρει στο παρελθόν καθώς οι επιχειρήσεις στην πλειοψηφία τους αποφεύγουν να μεταβάλλουν συχνά τη μερισματική τους πολιτική.
Συνήθως οι εταιρίες που διανέμουν μέρισμα έχουν περάσει το στάδιο της ανάπτυξης και δε χρειάζεται να επανεπενδύουν συνεχώς τα κέρδη τους, οπότε επιλέγουν την εναλλακτική της πληρωμής μερισμάτων στους μετόχους τους σε αντίθεση με τις εταιρίες υψηλής ανάπτυξης που προβαίνουν σε επανεπένδυση των κερδών τους με σκοπό τη διατήρηση της ανάπτυξης αυτής.
Ιδανική μερισματική πολιτική θεωρείται εκείνη που μεγιστοποιεί την αγοραία αξία της επιχείρησης.
Τύποι μερισμάτων
Οι εταιρίες διανέμουν διαφορετικά είδη μερισμάτων:
Είναι η πιο συνηθισμένη και δημοφιλής μορφή διανομής των κερδών μιας εταιρίας. Ένα μέρος των κερδών καταβάλλεται στους μετόχους σε χρηματικές μονάδες ανά μετοχή (π.χ. €/μετοχή).
Τα μερίσματα παίρνουν τη μορφή επιπλέον μετοχών της ίδιας εταιρίας ή κάποιας θυγατρικής της.
Σε περιπτώσεις που η εταιρία δεν έχει επαρκές κεφάλαιο για να πληρώσει μερίσματα σε μετρητά μπορεί να προχωρήσει στην έκδοση για να καλύψει τις απαιτήσεις προς τους μετόχους. Ο βασικός στόχος των μερισμάτων σε ομόλογα είναι ουσιαστικά μια αναβολή της άμεσης πληρωμής σε μετρητά. Οι κάτοχοι των ομολόγων πέραν της πληρωμής στην ημερομηνία λήξης λαμβάνουν επίσης τακτικά τόκους επί των ομολόγων τους.
Τα μερίσματα αυτά έχουν τη μορφή προϊόντων ή υπηρεσιών που παρέχονται από την εταιρία. Καταβάλλονται από την επιχείρηση στο μέτοχο ως στοιχεία του ενεργητικού όπως χρυσός, ασήμι κλπ.
Βασικά χαρακτηριστικά της Πολιτικής Μερίσματος
Μέρισμα ανά Μετοχή Ποσοστό Διανεμόμενων Κερδών = ———————————————————— Kέρδη ανά Μετοχή
Ποσοστό Παρακρατουμένων Κερδών = 1 - Ποσοστό Διανεμόμενων Κερδών
Πηγές Αποδόσεων των μετόχων
Η ποσοστιαία απόδοση που έχει ένας μέτοχος από το ετήσιο μέρισμα που έλαβε από την επιχείρηση: Τρέχον Ετήσιο Ρευστό Μέρισμα Μερισματική Απόδοση = ——————————————————————————————————————————————————————— Τρέχουσα Χρηματιστηριακή Τιμή Μετοχής της Επιχείρησης
Η απόδοση που έχει ένας επενδυτής και προκύπτει από τη μεταβολή της τιμής μιας μετοχής κατά τη διάρκεια μιας χρονικής περιόδου.
Παράγοντες κατά της υψηλής μερισματικής πολιτικής
Όταν τα κεφαλαιακά κέρδη τυγχάνουν ευνοϊκότερης φορολογικής αντιμετώπισης σε σχέση με τα μερίσματα οι επενδυτές προτιμούν τα κεφαλαιακά κέρδη αφού τα τελευταία φορολογούνται μόνο αφότου έχουν πραγματοποιηθεί και επομένως είναι δυνατή η αναβολή της φορολογίας. Οι επενδυτές υφίστανται τα μεταβιβαστικά κόστη της επανεπένδυσης των εισοδημάτων που προέρχονται από τα μερίσματα ενώ οι εταιρίες ίσως πρέπει να πληρώσουν είτε για πληθωριστικά κόστη σε περίπτωση που τα μερίσματα χρηματοδοτούνται από την έκδοση νέων μετοχών είτε για αμοιβές δανεισμού.
Θεωρίες Μερισματικής Πολιτικής
Υπάρχουν τρεις θεωρίες οι οποίες προσπαθούν να εξετάσουν την επίδραση της μερισματικής πολιτικής στις προτιμήσεις των επενδυτών και επομένως στην αξία της εταιρίας.
thumb|right| 500px |Θεωρίες Μερισματικής Πολιτικής
''' Β. Η θεωρία του «Καλύτερα πέντε και στο χέρι» ''' (Bird-in-the-Hand-Theory)
Η θεωρία του «Καλύτερα πέντε και στο χέρι» βασίζεται κατά κύριο λόγο στις εργασίες του M. Gordon ("The Journal of Finance © 1963") και του J. Lintner ("The Review of Economics and Statistics © 1962"). Η συγκεκριμένη θεωρία εστιάζει στον παράγοντα της αβεβαιότητας που αισθάνονται οι μέτοχοι και υποστηρίζει πως οι παρούσες αποδόσεις των μερισμάτων έχουν μικρότερο βαθμό αβεβαιότητας συγκριτικά με τις μελλοντικές αποδόσεις των κεφαλαιακών κερδών που εμπεριέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο. Άρα με δεδομένο το χαμηλότερο κίνδυνο που έχουν τα μερίσματα σε σχέση με αυτό των κερδών κεφαλαίου, όσο αυξάνεται το ποσοστό των διανεμομένων κερδών το κόστος του μετοχικού κεφαλαίου μειώνεται και η τιμή της μετοχής αυξάνεται. Συμπερασματικά για να επιτευχθεί ο στόχος κάθε επιχείρησης, που είναι η μεγιστοποίηση της τιμής της μετοχής της, το ποσοστό των διανεμομένων κερδών της θα πρέπει να είναι μεγάλο. Οι Miller και Modigliani εναντιώθηκαν στην άποψη αυτή γι’ αυτό και την ονόμασαν «πλάνη του καλύτερα πέντε και στο χέρι» (bird-in-the-hand-theory fallacy).
''' Γ. Η θεωρία της Φορολογικής Διαφοροποίησης ''' (Tax Preference Theory)
Η θεωρία της Φορολογικής Διαφοροποίησης προέρχεται κυρίως από τους R. H. Litzenberger & του K. Ramaswamy ("The Effect of Personal Taxes and Dividends on Capital Asset Prices © 1971"). Η εν λόγω θεωρία υπογραμμίζει την προτίμηση των επενδυτών προς το μελλοντικό εισόδημα που προέρχεται από την επανεπένδυση των κερδών έναντι του τρέχοντος εισοδήματος από τα μερίσματα. Η διαπίστωση αυτή στηρίζεται στη διαφορετική φορολογική αντιμετώπιση μεταξύ των δύο που κλίνει υπέρ των κεφαλαιακών κερδών αλλά και στη δυνατότητα που έχει ένας επενδυτής να αναβάλει την πληρωμή του φόρου μέχρις ότου πουλήσει τις μετοχές του. Όταν συμβεί αυτό σε μελλοντικό χρόνο δηλαδή θα αποκτήσει κέρδη κεφαλαίου για τα οποία σαφώς και θα φορολογηθεί, λαμβάνοντας όμως υπόψη τη χρονική αξία του χρήματος γίνεται φανερό πως το αποτέλεσμα θα είναι και πάλι ευνοϊκότερο. Έτσι προτείνεται η εφαρμογή μιας πολιτικής χαμηλών μερισμάτων για την επίτευξη της μεγιστοποίησης της τιμής της μετοχής που επιθυμούν οι επιχειρήσεις.
Πολιτικές Διανομής Μερίσματος
ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΑ
Υπολειμματική Μερισματική Πολιτική (Residual Dividend Policy)
ΒΡΑΧΥΠΡΟΘΕΣΜΑ
Πολιτική Σταθερών Μερισμάτων (Stable Dividend Policy)
Καλείται η πολιτική που ακολουθεί μια επιχείρηση η οποία καταβάλλει σε μόνιμη βάση ένα σταθερό ποσό μερίσματος και το διατηρεί ανεξαρτήτως διακυμάνσεων στο επίπεδο των κερδών της. Η πολιτική αυτή θεωρείται επιθυμητή από τη διοίκηση των εταιριών. Επίσης οι περισσότεροι από τους μετόχους προτιμούν τα σταθερά μερίσματα αφού, με όλα τα άλλα να παραμένουν σταθερά, τα σταθερά μερίσματα έχουν θετική επίπτωση στην τιμή αγοράς της μετοχής.
Διάσπαση & Αντίστροφη Διάσπαση μετοχών
Η Διάσπαση Μετοχών (Stock Split) είναι μια μέθοδος αύξησης του αριθμού των υπαρχόντων μετοχών χωρίς να αλλάζει η συνολική ονομαστική τους αξία καθώς προϋποθέτει παράλληλη μείωση της ονομαστικής και χρηματιστηριακής αξίας της κάθε μετοχής. Οι Διευθυντές μιας εταιρίας μέσω της απόφασης για διάσπαση μετοχών καθιστά την ιδιοκτησία μετοχών πιο προσιτή σε μια ευρύτερη βάση επενδυτών.
Επαναγορά Ιδίων Μετοχών
Η Επαναγορά Ιδίων Μετοχών (Stock Repurchase) όπως υποδηλώνει και το όνομά της αφορά στην τακτική μιας εταιρίας να αγοράζει τις ίδιες τις μετοχές της. Με μια τέτοια κίνηση η διοίκηση της εταιρίας δίνει συνήθως ένα θετικό σήμα στην αγορά αφού υπονοεί πως θεωρεί τις μετοχές της υποτιμημένες. Έτσι μειώνει τον αριθμό των μετοχών που έχει σε κυκλοφορία, αυξάνει τα κέρδη ανά μετοχή και τείνει να ανυψώσει την αξία αγοράς των υπολοίπων μετοχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρική χρηματοδότηση Κατηγορία:Επενδύσεις
Χαλκοβολφραμίτης
Ο Χαλκοβολφραμίτης, (cuprotungstite), είναι ένα σπάνιο ορυκτό του χαλκού (Cu), με προσμίξεις βάσεων του βολφραμίου (W), εξ ου και το όνομά του, που φέρεται με τον χημικό τύπο Cu2[WO4OH2]. Ανήκει στην ομάδα των Βολφραμιαλάτων και φέρεται ν΄ ανακαλύφθηκε το 1869. Έχει χρώμα πράσινο λαχανί έως λαδί ή ανοικτό καφέ, υαλώδης  ημιδιαφανής. To ειδικό βάρος του είναι περίπου 7 και η σκληρότητά του 4-5. Είναι διαλυτό στα οξέα. Ανευρίσκεται σε μικροκρυσταλλική μορφή λεπτών διπυραμιδικών κρυστάλλων, είτε ως σφαιρίδια είτε ως κρούστες σε συσσωματώματα. Κοιτάσματα του ορυκτού αυτού βρίσκονται στις ΗΠΑ, Μεξικό, Ευρώπη (Γερμανία, Αγγλία), Νότια Αφρική (Ναμίμπια), Ασία (Καζακστάν, Ιαπωνία) και Αυστραλία.
Πηγές
Κατηγορία:Ορυκτά του βολφραμίου Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού
Εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στη Γιούτα 2000
Η εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στη Γιούτα το 2000 έλαβε χώρα στις 7 Νοεμβρίου 2000. Ο κάτοχος Ρεπουμπλικανός Γερουσιαστής Όρριν Χατς επανεκλέχθηκε για μια πέμπτη θητεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιούτα Κατηγορία:Εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Post Mortem
Το Post Mortem είναι point-and-click βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από την εταιρία Microids στην Ευρώπη το Σεπτέμβριο του 2002 για τα Microsoft Windows. Συνέχειες του είναι το Still Life και το Still Life 2.
Τρόπος παιχνιδιού
Το παιχνίδι χρησιμοποιεί οπτική πρώτου προσώπου, σε αντίθεση με το Still Life, που χρησιμοποιεί οπτική τρίτου προσώπου.
Καθώς είναι παιχνίδι του είδους point-and-click, παίζεται με το ποντίκι του υπολογιστή. Διαφορετικοί δείκτες εμφανίζονται σε διάφορα σημεία στην οθόνη και υποδεικνύουν στον παίκτη τι θα συμβεί όταν θα πατηθούν.
Το σημειωματάριο του Gus χρησιμοποιείται ως μενού του παιχνιδιού και ως μέρος προβολής των εγγράφων που έχουν συγκεντρωθεί.
Ανάπτυξη
Το παιχνίδι αναπτύχθηκε από την εταιρία Microids και ολοκληρώθηκε σε δέκα μήνες με το πρόγραμμα Virtools Den. Η ομάδα ανάπτυξης αποτελούνταν από οκτώ καλλιτέχνες γραφικών, πέντε σχεδιαστές κινουμένων σχεδίων και έξι προγραμματιστές. Ακολούθησε μία spin-off σειρά, το Still Life, το οποίο αποτελείται από δύο παιχνίδια. Στις 12 Σεπτεμβρίου του 2009, άνοιξε μία νέα ιστοσελίδα για τη σειρά Still Life και περιλαμβάνει και τα τρία παιχνίδια.
Υποδοχή
Οι αντιδράσεις που δέχθηκε το παιχνίδι ήταν ανάμεικτες, με ένα εύρος βαθμολογιών από 43/100 (Game Revolution) έως και 87/100 (PC Game World).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας πρώτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια point-and-click Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2002 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Microïds Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στη Γαλλία
Αντιαποικιοκρατία
Γενικά με τον όρο αντιαποικιοκρατία, ή αντιαποικιοκρατισμός, υποδηλώνεται το σύνολο των δραστηριοτήτων εκείνων, που μπορεί να εμφανίζεται και ως κίνημα πολιτών, ενάντια στην αποικιοκρατία ή τον αποικιοκρατισμό. Ιδιαίτερα όμως αναφέρεται κατά των χωρών εκείνων που εφαρμόζουν ή ακόμα και που υπάρχουν υπόνοιες ότι σχεδιάζουν να εφαρμόσουν αποικιοκρατισμό.
Έτσι στη σύγχρονη εποχή και ειδικότερα στα τελευταία χρόνια ο όρος αυτός χρησιμοποιείται ευρύτατα ιδίως δημοσιογραφικά για να καταδείξει οργανωμένα κινήματα λαών, ή ακόμα και ως επίσημες δηλώσεις ηγετών λαών κατά, επί το πλείστον, ευρωπαϊκών χωρών ή των ΗΠΑ, στις σχέσεις τους με λαούς που δεν ανήκουν στην Ευρώπη.
Ειδικότερα ο εκδηλωμένος σήμερα αντιαποικιοκρατισμός που τις περισσότερες φορές ταυτίζεται με τον αντιαμερικανισμό, κυρίως εκ μέρους κάποιων λαών της Ασίας, της Αφρικής και κάποιων της Λατινικής Αμερικής.
Ο Πράσινος Χριστός
thumb|250px|Ο Πράσινος Χριστός Ο Πράσινος Χριστός (γαλλικά: Le Christ vert) ή Βρετονική Αναπαράσταση της Σταύρωσης είναι ζωγραφικός πίνακας του Γάλλου μεταϊμπρεσιονιστή ζωγράφου Πωλ Γκωγκέν. Ο πίνακας ζωγραφίστηκε το φθινόπωρο του 1889 στην Ποντ-Αβέν. Μαζί με τον Κίτρινο Χριστό, θεωρείται ένα από τα μείζονα έργα του κινήματος του Συμβολισμού στη ζωγραφική.
Τοποθεσία και Εικόνα
Τοπογραφικά, ο χώρος που απεικονίζεται βρίσκεται στην ακτή του Ατλαντικού Λε Πουλντύ (Le Pouldu). Η αναπαράσταση της σταύρωσης όμως απεικονίζεται να λαμβάνει χώρα χιλιόμετρα μακρυά, σε χώρο εγγύς της εκκλησίας στο κέντρο της Νεβέζ, κοινότητα που βρίσκεται κοντά στην Πονt-Αβέν (Pont-Aven) και αρκετά χιλιόμετρα μακρυά από την ακτή.
Για το έργο αυτό ο Γκωγκέν επηρεάστηκε από την αναπαράσταση της Σταύρωσης του Χριστού της Νιζόν (Nizon).
Το έργο
Το έργο είναι λάδι σε καναβάτσο και έχει διαστάσεις 92 × 73 εκατοστά. Ανήκει στη Μοντέρνα περίοδο και στο ρέυμα του Μεταϊμπρεσιονισμού, ενώ χαρακτηρίζεται ως ζωγραφικό έργο-κλειδί του Συμβολισμου..
Σήμερα ο πίνακας βρίσκεται στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου, στις Βρυξέλλες του Βελγίου.
Παγκύπρια Ομοσπονδία Γυναικείων Οργανώσεων
Η ΠΟΓΟ ιδρύθηκε στις 9 Ιουλίου 1959 αντικαθιστώντας την Παγκύπρια Οργάνωση Δημοκρατικών Γυναικών (ΠΟΔΓ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανισμοί με έδρα την Κύπρο Κατηγορία:Γυναικείοι οργανισμοί στην Κύπρο
Άλμος των Ούγγρων
Ο Άλμος, ουγγρ. Álmos (π. 820 - π. 895) από τον Οίκο των Αρπάντ ήταν ο πρώτος επικεφαλής της χαλαρής ομοσπονδίας των Ουγγρικών φυλών π. το 850. Οι ερευνητές συζητούν για το αν ήταν ο ιερός ηγεμόνας (kende) ή ο στρατιωτικός αρχηγός τους (gyula). Κατά την πρώτη δεκαετία της εξουσίας του ήταν υποτελής των Χαζάρων, αλλά από το 860 και εξής οι Ούγγροι δρούσαν ανεξάρτητα. Το Εικονογραφημένο Χρονικό τού 14ου αι. διηγείται πως σκοτώθηκε στην Τρανσιλβανία, κατά το ξεκίνημα της Ουγγρικής Κατάκτησης στην κοιλάδα των Καρπαθίων π. το 895.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Έλοντ, ενός από τους φυλάρχους των Ούγγρων και της Εμέζε, κόρης τού Ονεντμπέλια πρίγκιπα τού Ντεντουμόογκερ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ
Nevermind
Το "Nevermind" είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ από το αμερικανικό grunge συγκρότημα Nirvana. Κυκλοφόρησε στις 24 Σεπτεμβρίου 1991. Το "Nevermind" ήταν η πρώτη κυκλοφορία του συγκροτήματος για μεγάλη δισκογραφική εταιρεία, την DGC Records, και ηχογραφήθηκε με παραγωγό τον Μπουτς Βιγκ. Ο Κερτ Κομπέιν, ως ο βασικός συνθέτης του άλμπουμ, προσπάθησε να δημιουργήσει μουσική έξω από τα περιοριστικά όρια της grunge σκηνής του Σιάτλ, αντλώντας επιρροές από συγκροτήματα όπως οι Pixies. Είναι το πρώτο άλμπουμ του γκρουπ με τον Ντέιβ Γκρολ στη θέση του ντράμερ.
Παρά τις χαμηλές εμπορικές προσδοκίες από το συγκρότημα και τη δισκογραφική εταιρεία, το Nevermind έγινε επιτυχία-έκπληξη στα τέλη του 1991, κυρίως λόγω της δημοτικότητας του πρώτου του single, "Smells Like Teen Spirit". Μέχρι τον Ιανουάριο του 1992, είχε αντικαταστήσει το άλμπουμ του Μάικλ Τζάκσον, "Dangerous" στο νούμερο ένα του Billboard 200. Από το άλμπουμ κυκλοφόρησαν τρία ακόμη επιτυχημένα single: "Come as You Are", "Lithium", και "In Bloom". Η RIAA έχει πιστοποιήσει το άλμπουμ διαμαντένιο, καθώς σημείωσε πωλήσεις πάνω από 10.000.000 αντιτύπων στην Αμερική. Παγκοσμίως το άλμπουμ έχει πουλήσει πάνω από 30 εκατομμύρια αντίτυπα. Το "Nevermind" συνέβαλε στη δημοτικότητα του εναλλακτικού ροκ στο mainstream κοινό και έχει λάβει υψηλές θέσεις στις λίστες για τα σημαντικότερα άλμπουμ όλων των εποχών, από εκδόσεις όπως το Rolling Stone και το Time.
Ιστορικό
Το συγκρότημα κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ του, "Bleach", το 1989, με τον Chad Channing στα ντραμς. Ωστόσο, ο Channing έφυγε το 1990, και η μπάντα είχε μείνει χωρίς ντράμερ. Κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας του hardcore punk συγκροτήματος Scream, ο ντράμερ του συγκροτήματος, Dave Grohl, εντυπωσίασε τον Novoselic και τον Cobain. Όταν οι Scream απροσδόκητα διαλύθηκαν, ο Grohl επικοινώνησε με τον Novoselic και πήγε στο Σιάτλ, οπού του ζήτησαν να γίνει ο ντράμερ του συγκροτήματος. Ο Novoselic δήλωσε ότι όταν ο Grohl μπήκε στο συγκρότημα, τα πάντα "μπήκαν στη θέση τους".
Με την έναρξη της δεκαετίας του 1990, η Sub Pop αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες. Με τις φήμες ότι η Sub Pop θα γινόταν θυγατρική για μια μεγάλη δισκογραφική, η μπάντα αποφάσισε να διακόψει το συμβόλαιό της και να αρχίσει να ψάχνει για καινούρια δισκογραφική. Πολλές δισκογραφικές έκαναν προσφορά στη μπάντα, αλλά τελικά οι Nirvana υπέγραψαν με την DGC Records, με βάση την σύσταση των μάνατζερ τους, Gold Mountain, που ήταν υπεύθυνοι, επίσης, και για τα είδωλα της μπάντας (επίσης μέλη της DGC) Sonic Youth.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1991 Κατηγορία:Δισκογραφία των Nirvana
Σήραγγα βάσης Γκόταρντ
Η Σήραγγα βάσης Γκόταρντ ή Γκοτάρντ (Gotthard Base Tunnel - GBT) είναι η μεγαλύτερη σήραγγα του κόσμου, μήκους 57,09 χιλιομέτρων. Η σήραγγα Γκόταρντ βρίσκεται στην Ελβετία, κάτω από τις Άλπεις και εξυπηρετεί τη σιδηροδρομική γραμμή Μιλάνου-Ζυρίχης. Η διάνοιξή της άνοιξε το 1996, η ολοκλήρωση της διάνοιξης έγινε το 2010 και η σήραγγα δόθηκε στην κυκλοφορία την 1η Ιουνίου 2016. Είναι μια από τις τρεις σήραγγες που βρίσκονται κάτω από την οροσειρά Σαιν Γκοτάρντ (Saint-Gotthard Massif). Οι άλλες δυο είναι η Σιδηροδρομική σήραγγα Γκόταρντ (Gotthard Rail Tunnel) του 1881 και η Οδική σήραγγα Γκόταρντ (Gotthard Road Tunnel) του 1980. Η κατασκευή της αποφασίστηκε λόγω της αύξησης της κίνησης στον άξονα βορρά-νότου μέσω των Άλπεων, φτάνοντας τις υπάρχουσες δομές στο όριο των δυνατοτήτων τους. Η κατασκευή της σήραγγας εγκρίθηκε με δημοψήφισμα το 1992.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ελβετία βαση Γκοταρντ
Δήμος Κάρπος
Ο Δήμος Κάρπος (Карпош ) είναι ένας από τους δέκα δήμους που αποτελούν την πόλη των Σκοπίων στη Βόρεια Μακεδονία.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Κάρπος συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμοι των Σκοπίων Κατηγορία:Δήμος Κάρπος
Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία
Η Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία, είναι το δημοκρατικό πολίτευμα της Γαλλίας από τις 24 Φεβρουαρίου 1848, ημερομηνία προσωρινής ανακήρυξης της Δημοκρατίας στο Παρίσι, μέχρι τις 2 Δεκεμβρίου 1852, με την ανακήρυξη του Λουδοβίκου-Ναπολέοντα Βοναπάρτη ως αυτοκράτορα. Το προηγούμενο πολίτευμα ήταν η μοναρχία του Ιουλίου και το επόμενο η Δεύτερη Αυτοκρατορία.
Η Δεύτερη Δημοκρατία διακρίνεται από τα άλλα πολιτικά καθεστώτα στην ιστορία της Γαλλίας, πρώτα από τη συντομία της αλλά και και επειδή είναι το τελευταίο καθεστώς που έχει θεσπιστεί μετά από επανάσταση. Εφαρμόστηκε για πρώτη φορά η καθολική ψηφοφορία για τους άνδρες στη Γαλλία και καταργήθηκε η δουλεία στις γαλλικές αποικίες. Μετά από μια μεταβατική περίοδο, όπου η κυβέρνηση έλαβε μέτρα οικονομικής στήριξης των ασθενέστερων τάξεων, το καθεστώς σταθεροποιήθηκε, απομάκρυνε τους Σοσιαλιστές και στη συνέχεια υιοθέτησε ένα σύνταγμα.
Από τον Δεκέμβριο 1848 η Δημοκρατία είχε πρόεδρο τον Λουδοβίκο-Ναπολέοντα Βοναπάρτη, εκλεγμένο για τέσσερα χρόνια με το «κόμμα της Τάξης». Οι απόψεις του Βοναπάρτη τον απομάκρυναν σταδιακά από το κόμμα που τον έφερε στην εξουσία, και συγκέντρωσε γύρω του ένα νέο περιβάλλον βοναπαρτιστικό, ενώ το «κόμμα της Τάξης» έλπιζε να φέρει στην προεδρία το 1852 έναν υποψήφιο μοναρχικό.
Ο Βοναπάρτης, του οποίου η θητεία ήταν τετραετής και χωρίς δυνατότητα επανεκλογής σύμφωνα με το σύνταγμα, πίεσε για την τροποποίησή του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Με το πραξικόπημα της 2ας Δεκεμβρίου 1851 εγκαθίδρυσε ένα αυταρχικό καθεστώς, το οποίο εγκρίθηκε από το λαό με δημοψήφισμα. Τον επόμενο χρόνο, ο Βοναπάρτης ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας, μετατρέποντας το πολίτευμα σε Δεύτερη Αυτοκρατορία. Η ανάμνηση του ταραγμένου τέλους της Δεύτερης Δημοκρατίας επηρέασε τόσο τη γαλλική πολιτική, που αρνήθηκε για πάνω από εκατό χρόνια την δυνατότητα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μπορεί να επανεκλέγεται με καθολική ψηφοφορία.
Οικονομική κρίση και αδυναμία εκλογικής μεταρρύθμισης
Τα μέσα της δεκαετίας του 1840 σηματοδοτήθηκαν από μια οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση που έπληξε τη μοναρχία του Ιουλίου και έφερε τέλος στη μοναρχία. Οι κακές εσοδείες των καλλιεργειών το 1845 και 1846 και τα ανεπαρκή μέσα μεταφοράς για ενίσχυση των πληγέντων στην επαρχία, οδήγησαν σε μια οικονομική κρίση με εκτίναξη των τιμών των τροφίμων, με συνακόλουθη εξαθλίωση και εξεγέρσεις.