cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φάρμα περιεχομένου
Κριτικές
Οι επικριτές ισχυρίζονται ότι οι φάρμες περιεχομένου παρέχουν περιεχόμενο σχετικά χαμηλής ποιότητας και ότι μεγιστοποιούν το κέρδος τους παράγοντας "απλά ικανοποιητικό" υλικό αντί για άρθρα υψηλής ποιότητας. Τα άρθρα συνήθως συντάσσονται από ανθρώπους συγγραφείς και όχι από αυτοματοποιημένες διαδικασίες, αλλά μπορεί να μην είναι γραμμένα από ειδικό στα αναφερόμενα θέματα. Ορισμένοι συγγραφείς που εργάζονται για ιστότοπους που προσδιορίζονται ως φάρμες περιεχομένου παραδέχθηκαν ότι γνωρίζουν ελάχιστα για τα πεδία στα οποία αναφέρουν. Οι μηχανές αναζήτησης βλέπουν τις φάρμες περιεχομένου ως πρόβλημα, καθώς τείνουν να φέρνουν τον χρήστη σε λιγότερο σχετικά και χαμηλότερης ποιότητας αποτελέσματα της αναζήτησης. Η μειωμένη ποιότητα και η ταχεία δημιουργία άρθρων σε τέτοιους ιστότοπους έχει δημιουργήσει συγκρίσεις με τη βιομηχανία γρήγορου φαγητού και με τη ρύπανση:
Έρευνα
Αν και δεν υπάρχει ρητό κίνητρο από φάρμες περιεχομένου, υπήρξε πρόσφατα ενδιαφέρον για την αυτόματη κατηγοριοποίηση των ιστοσελίδων ανάλογα με την ποιότητα του περιεχομένου τους. Μια λεπτομερής μελέτη σχετικά με την εφαρμογή αυτών των μεθόδων στον προσδιορισμό των σελίδων φαρμών περιεχομένου δεν έχει ακόμη γίνει.
Μάγια Τσιμπουρντανίτζε
Η Μάγια Τσιμπουρντανίτζε (მაია ჩიბურდანიძე, 17 Ιανουαρίου 1961) είναι Γεωργιανή γκρανμαίτρ στο σκάκι, η 7η και η νεότερη Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Γυναικών στο σκάκι. Είναι η δεύτερη καλύτερη παίκτρια στην ιστορία των Ολυμπιάδων σκακιού με 9 χρυσά μετάλλια, μετά την συμπατριώτισσά της Νόνα Γκαπριντασβίλι που έχει 11 χρυσά μετάλλια.
Σκακιστική καριέρα
Το 1976, η Τσιμπουρντανίτζε τερμάτισε δεύτερη στην Τιφλίδα στους προκριματικούς για τη διεκδίκηση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Γυναικών το 1977. Προχώρησε στους τελικούς των υποψηφίων και εξασφάλισε με την νίκη της ένα ματς για τον παγκόσμιο τίτλο ενάντια στην πανίσχυρη παγκόσμια πρωταθλήτρια Νόνα Γκαπριντασβίλι. Η Τσιμπουρντανίτζε κέρδισε το ματς και τον τίτλο της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας με σκορ 8½-6½. Υπερασπίστηκε επιτυχώς τον τίτλο της τέσσερις φορές και πήρε τον ανώτερο τίτλο τής διεθνούς γκρανμαίτρ το 1984. Υπήρξε η δεύτερη γυναίκα, μετά την Γκαπριντασβίλι, που τιμήθηκε με τον ύψιστο αυτόν τίτλο.
Τον Ιανουάριο του 1988 η Τσιμπουρντανίτζε βαθμολογήθηκε με ΕΛΟ 2560, που είναι το υψηλότερο στην καριέρρα της. Εξακολουθεί να βρίσκεται σε υψηλές θέσεις στη λίστα της FIDE με τις 100 καλύτερες σκακίστριες στον κόσμο.
Η Ζίε Ζουν από την Κίνα κέρδισε το δικαίωμα να διεκδικήσει ματς για το παγκόσμιο πρωτάθλημα το Φεβρουάριο του 1991. Η Τσιμπουρντανίτζε έχασε το στέμμα της από την νεαρή Κινέζα παίκτρια στην Μανίλα με σκορ 8½-6½. Η «βασιλεία» της για 14 χρόνια ήταν η τρίτη μεγαλύτερη σε διάρκεια, πίσω μόνο από εκείνη της πρώτης πρωταθλήτριας γυναικών, Βέρα Μέντσικ, η οποία διήρκησε 17 χρόνια από το 1927 μέχρι το θάνατό της το 1944, καθώς και αυτή της συμπατριώτισσάς της Γκαπριντασβίλι για 16 χρόνια.
Επιχείρησε να επανακτήσει τον παγκόσμιο τίτλο, αλλά, με την άνοδο των Κινέζων σκακιστριών και το τρίδυμο των αδελφών Πόλγκαρ, αυτό αποδείχθηκε δύσκολο και η καλύτερη απόδοσή της από το 1991 ήταν πρώτα στο τουρνουά υποψηφίων το 1994 στο Τίλμπουρχ της Ολλανδίας, όπου έχασε στα πλέι-οφ από την Ζούζα Πόλγκαρ με σκορ 5½-1½, ενώ δεν ενέκρινε τους αγώνες υπό μορφή νοκ-άουτ, που είχαν πλέον εισαχθεί στα παγκόσμια πρωταθλήματα των τελευταίων ετών. Στη συνέχεια, έφτασε στα ημιτελικά το 2001, όπου αποκλείστηκε και πάλι από την Κινέζα Ζίε Ζουν, η οποία τελικά κέρδισε και τον τίτλο. Το 2004 έφθασε και πάλι στα ημιτελικά όπου έχασε από την Βουλγάρα Αντοανέτα Στεφάνοβα, η οποία στο τέλος κέρδισε και τον τίτλο.
Ήταν βασικό μέλος της Σοβιετικής ομάδας που κυριάρχησε στις Ολυμπιάδες των γυναικών την δεκαετία του 1980 κερδίζοντας συνολικά 5 χρυσά μετάλλια. Από το 1990, έπαιξε στην 1η σκακιέρα της νέας Γεωργιανής εθνικής ομάδας που κατέκτησε τέσσερα χρυσά μετάλλια, το 1992, το 1994, το 1996 και το 2008. Το 1997, κέρδισε επίσης ένα χρυσό μετάλλιο με την Γεωργία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Τρόπος παιχνιδιού
Το στυλ παιχνιδιού της Τσιμπουρντανίτζε είναι σταθερό, αλλά επιθετικό και καλά θεμελιωμένο σε κλασικές αρχές, καθώς είχε επηρεαστεί από τον Έντουαρντ Γκούφελντ, ένα κορυφαίο Σοβιετικό σκακιστή, ο οποίος ήταν ο προπονητής της στην αρχή της καριέρα της.
Αναγνωρισιμότητα
Έχει τιμηθεί πολλές φορές από τη χώρα της και μάλιστα έχουν σχεδιαστεί πολλά γραμματόσημα για να εορτάστουν τα επιτεύγματά της στο σκάκι. Η Μογγολία εξέδωσε ένα αναμνηστικό γραμματόσημο το 1986, που απεικονίζει μια θέση από παρτίδα της εναντίον της Ιρίνα Λεβίτινα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1984.
Η Μάγια Τσιμπουρντανίτζε είναι μία από τις πολλές σκακίστριες της χώρας της που έχουν διαπρέψει στα υψηλότερα επίπεδα του αθλήματος, με αποτέλεσμα να βοηθήσει την περαιτέρω ενίσχυση του κύρους του παιχνιδιού, έτσι στη χώρα της αναγνωρίζεται πανηγυρικά όπως οι αστέρες του κινηματογράφου, επίσης και οι άλλες κορυφαίες σκακίστριες στη Γεωργία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές Κατηγορία:Σοβιετικοί σκακιστές Κατηγορία:Γεωργιανοί αθλητές Κατηγορία:Γεωργιανοί σκακιστές Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Μέγκαν Τρέινορ
Η Μέγκαν Ελίζαμπεθ Τρέινορ (γενν. 22 Δεκεμβρίου 1993) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και κριτής του ταλέντου. Έφτασε στο παρασκήνιο και υπέγραψε με την Epic Records το 2014 και κυκλοφόρησε το ντεμπούτο τραγούδι της All About That Bass το οποίο έφτασε στο νούμερο ένα στο Us Billboard Hot 100 chart και πούλησε 11 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Χέντβιχ Γιαγκιέλλον, εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου
Η Χέντβιχ, πολων. Jadwiga Jagiellonka (15 Μαρτίου 1513 - 7 Φεβρουαρίου 1573) από τον Οίκο των Γιαγκιελλόνων ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας-Λιθουανίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.
Μέγκαν Τρέινορ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί
Χέντβιχ Γιαγκιέλλον, εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη (μόνο τέκνο από τον 1ο γάμο) του Σιγισμούνδου Α΄ βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Βαρβάρας Ζαπόλυα, κόρης του Στεφάνου παλατινού (κόμη) της Ουγγαρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1535 τον Ιωακείμ Β΄ Έκτορα των Χοεντσόλερν εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Βρανδεμβούργου Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Μπαγκολίνο
Το Μπαγκολίνο (ιταλικά: Bagolino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Φτέρη Τρικάλων
Η Φτέρη είναι πολύ μικρός οικισμός του Δήμου Πύλης στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Η Φτέρη βρίσκεται στα δυτικά όρια της Περιφέρειας Θεσσαλίας με Ηπείρου, κοντά και βόρεια του Αχελώου ποταμού, στις ανατολικές πλαγιές των Τζουμέρκων σε υψόμετρο 660 μέτρα. Απέχει περίπου 84 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Τρίκαλα, 67 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Πύλη (έδρα του δήμου) και μόλις 1 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Μυρόφυλλο (θεωρείται συνοικισμός του ). Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μυροφύλλου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, το Γκολφάρι, τη Γλίστρα, τα Καραβδαίικα, τον Μπουρνιά, το Μυρόφυλλο, τον Πύργο και τον Μηλότοπο αποτελούν την κοινότητα Μυρόφυλλου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μυρόφυλλου του Δήμου Πύλης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 7 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Βαρβάρα Ζαπόλυα
Η Βαρβάρα, Barbara Zápolya (1495 - 1515) από τον Οίκο των Ζαπόλυα, ήταν κόρη του παλατινού (κόμη) της Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πολωνίας & μεγάλη δούκισσα της Λιθουανίας.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Στεφάνου παλατινού (κόμη) της Ουγγαρίας και της Χέντβιχ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη του Πσεμύσλαφ Β΄ δούκα του Τσέσυν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1512 τον Σιγισμούνδο Α΄ βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλο δούκα της Λιθουανίας και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
Όθων Γ΄ φαν Χόλλαντ
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Ολλανδίας και της Αδελαΐδας των Βάσενμπεργκ, κόρης του Όθωνα Α΄ κόμη του Χέλρε.
Εξελέγη επίσκοπος της Ουτρέχτης το 1233, αλλά, λόγω της αντίδρασης των μελών του Συλλόγου (canons) του καθεδρικού της Ουτρέχτης, η χειροτονία του καθυστέρησε ως το 1245. Αναδείχθηκε ισχυρός κυβερνήτης και ενεπλάκη κυρίως με κοσμικές υποθέσεις. Το 1234 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Φλόρις Δ΄ κόμης της Ολλανδίας και άφησε έναν γιο 7 ετών, τον Γουλιέλμο Β΄. Ο Όθων Γ΄ ανέλαβε την επιτροπεία του ανιψιού του και τη διακυβέρνηση της κομητείας.
Επέλυσε τα προβλήματα του Ντρέντε, τα οποία είχαν κοστίσει τη ζωή στον προκάτοχό του Όθωνα Β΄ του Λίππε. Υπέταξε τους κυρίους του Γκόορ και έγινε επικυρίαρχός τους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Σάντα Άνα (Καλιφόρνια)
Η Σάντα Άνα (αγγλικά: Santa Ana) είναι η έδρα και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην Κομητεία Όραντζ της Καλιφόρνιας, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Βρίσκεται περίπου 16 χλμ. από τον Ειρηνικό Ωκεανό και την διασχίζει ο ποταμός Σάντα Άνα.
Ιδρύθηκε το 1869 από τον Γουίλιαμ Χ. Σπέρτζεν σε γη η οποία αγοράστηκε από την οικογένεια Γιόρμπα. Η Σάντα Άνα ενσωματώθηκε σε δήμο το 1886 και έγινε η έδρα της κομητείας το 1889.
Το 2011, το Forbes κατέταξε τη Σάντα Άνα ως την τέταρτη ασφαλέστερη πόλη με περισσότερους από 250.000 κατοίκους στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Γεωγραφία
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών, η έκτασή της είναι 71 τ.χλμ. Στην πόλη κατοικούν 324.528 άτομα και η πυκνότητα πληθυσμού είναι 4.594,9 τ.χλμ. Είναι η 55η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καλιφόρνια
Στέφανος Ζαπόλυα
Ο Στέφανος, Szapolyai István από τον Οίκο των Ζαπόλυα ήταν παλατινός (κόμης) της Ουγγαρίας (1492-1499).
Βιογραφία
Ήταν κύριος του Τρένσιν (της Σλοβακίας). Έγινε παλατινός (κόμης) της Ουγγαρίας το διάστημα 1492-1499. Τάφηκε στην οικογενειακή κρύπτη των Ζαπόλυα, στην πόλη Σπίσκα Καπίτουλα (της σημερινής Σλοβακίας).
Οικογένεια
Αφού χήρευσε από τον πρώτο του γάμο, νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά το 1483 τη Χέντβιχ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη του Πσεμύσλαφ Β΄ δούκα του Τσέσυν και είχε τέκνα:
Γιόργκεν Γιούβε
Ο Γιόργκεν Γιούβε (νορβηγικά: Jørgen Juve, 22 Νοεμβρίου 1906–12 Απριλίου 1983) ήταν Νορβηγός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Νορβηγίας με 33 γκολ.
Καριέρα
Ο Γιούβε ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο για τον αθλητικό σύλλογο της πόλης του σε ηλικία 16 ετών. Το 1926 μετακόμισε στο Όσλο, όπου άρχισε να παίζει για τον σύλλογο Λιν Φούτμπολ. Ο Γιούβε έπαιξε στον τελικό του Κυπέλλου Νορβηγίας για τη Λιν το 1928, αλλά η ομάδα έχασε με 2–1. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 1930–31 έπαιξε 12 παιχνίδια για την Βασιλεία της Ελβετίας στην οποία σκόραρε 10 γκολ.
Έκανε 45 εμφανίσεις και σημείωσε 33 γκολ με την εθνική ομάδα της Νορβηγίας μεταξύ 1928 και 1937. Ο πρώτος του αγώνας για την εθνική ομάδα ήταν με αντίπαλο τη Φινλανδία στις 3 Ιουνίου του 1928 και ο 45ος αγώνας του ήταν εναντίον της Δανίας στις 13 Ιουνίου του 1937. Σημείωσε τα πρώτα του γκολ για τη Νορβηγία το 1929, όταν σημείωσε χατ-τρικ με αντίπαλο την Ολλανδία. Έπαιξε ως επιθετικός μόνο σε 22 από αυτά τα παιχνίδια. Το 33ο και τελευταίο του γκολ το σημείωσε στην 27η εμφάνιση το 1934.
Ήταν αρχηγός της ομάδας που κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο. Στον πρώτο γύρο των Ολυμπιακών Αγώνων, στις 3 Αυγούστου, η νορβηγική ομάδα συνάντησε την Τουρκία και κέρδισε τον αγώνα με 4–0. Στον δεύτερο γύρο συνάντησαν τη Γερμανία και κέρδισαν τον αγώνα με 2–0. Μεταξύ των θεατών ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ, η πρώτη και τελευταία φορά που ο Γερμανός δικτάτορας παρακολούθησε ποδοσφαιρικό αγώνα. Στον ημιτελικό, στις 10 Αυγούστου, η νορβηγική ομάδα έχασε 1–2 από την Ιταλία μετά από παράταση. Τελικά οι Νορβηγοί κέρδισαν με 3–2 την Πολωνία στον τελικό για την τρίτη θέση. Ο Γιούβε θεωρείται ως ο σημαντικότερος συντελεστής στο μοναδικό μετάλλιο της Νορβηγίας σε διεθνές πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση έγινε περιστασιακά προπονητής, δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Το ξέσπασμα
Το ξέσπασμα (Outbreak) είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία του 1995 σε σκηνοθεσία Βόλφγκανγκ Πέτερσεν, βασισμένη στο βιβλίο του Ρίτσαρντ Πρέστον The Hot Zone. Πρωταγωνιστούν οι Ντάστιν Χόφμαν, Ρενέ Ρούσο and Μόργκαν Φρίμαν, με αξιοσημείωτους σε δεύτερους ρόλους τους Κούμπα Γκούντινγκ Τζ., Κέβιν Σπέισι και Ντόναλντ Σάδερλαντ (σε έναν από τους χαρακτηριστικούς του ρόλους «κακού»).
Χαρακτηριζόμενο ως ταινία «ιατρικής καταστροφής», το έργο εστιάζει στο ξέσπασμα μιας φανταστικής θανατηφόρας επιδημίας παρόμοιας με εκείνη του ιού Έμπολα. Είναι μία από τις ελάχιστες κινηματογραφικές ταινίες στις οποίες ήρωες είναι στρατιωτικοί ιατροί, και εικάζει το μέχρι πού θα μπορούσαν να φθάσουν στρατιωτικές και πολιτικές υγειονομικές υπηρεσίες προκειμένου να περιορίσουν τη διάδοση ενός μεταδοτικού θανατηφόρου νοσήματος. Ο ένας από τους δύο σεναριογράφους, ο Λώρενς Ντουόρετ, είναι ο ίδιος ιατρός.
Υπόθεση του έργου
Το 1967 ένας ιός που προκαλεί θανατηφόρο αιμορραγικό πυρετό, ο Μοτάμπα, ανακαλύπτεται στη ζούγκλα του Κονγκό. Για να κρατήσουν την ανακάλυψη μυστική, οι αξιωματικοί του αμερικανικού στρατού Ντόναλντ Μακκλίντοκ και Γουίλιαμ Φορντ εξαλείφουν το στρατόπεδο-χωριό μαζί με τους μολυσμένους στρατιώτες και «αναλώσιμους» ιθαγενείς. 28 χρόνια αργότερα, ο συνταγματάρχης (γενικός αρχίατρος) Σαμ Ντάνιελς, ένας ιολόγος του Ιατρικού Ερευνητικού Κέντρου Μολυσματικών Νόσων του Αμερικανικού Στρατού (USAMRIID), στέλνεται για να ερευνήσει μια επιδημία στο Ζαΐρ. Μαζί με τους δύο βοηθούς του, τον αντισυνταγματάρχη (αρχίατρο) Κέισυ Σούλερ και τον νέο στην υπηρεσία ταγματάρχη (επίατρο) Σόλτ, συλλέγουν πληροφορίες και επιστρέφουν στις ΗΠΑ. Ο Φορντ, που στο μεταξύ έχει προαχθεί σε ταξίαρχο και είναι προϊστάμενος του Ντάνιελς, απορρίπτει τους φόβους του τελευταίου ότι ο ιός θα εξαπλωθεί.
Η Μπέτσυ, ένας λευκοκέφαλος καπουτσίνος πίθηκος που είναι φορέας του ιού, εισάγεται λαθραία στις ΗΠΑ. Ο Τζέιμς («Τζίμπο») Σκοτ, εργάτης σε κτηνιατρικό εργαστήριο, μολύνεται με τον ιό όταν κλέβει την Μπέτσυ για να την πουλήσει στη μαύρη αγορά. Αποτυγχάνει όμως να την πουλήσει στον Ρούντυ Αλβαρέζ, ιδιοκτήτη καταστήματος κατοικίδιων ζώων στην κωμόπολη Σένταρ Κρηκ της Καλιφόρνια, οπότε ελευθερώνει τον πίθηκο στα δάση των βουνών Παλισέιντς (στη Σιέρρα Νεβάδα). Ο Σκοτ εμφανίζει συμπτώματα της νόσου σε μία πτήση προς τη Βοστώνη και μολύνει τη φιλενάδα του, την Άλις. Η νόσος τους εξετάζεται από τη δρα. Ρομπέρτα Κέουγκ, εργαζόμενη στα CDC και πρώην σύζυγο του Ντάνιελς. Οι Σκοτ, Άλις και Ρούντυ πεθαίνουν όλοι, αλλά η Κέογκ βρίσκει ότι κανένας άλλος από τους επιβάτες στην πτήση δεν έχει προσβληθεί.
Πίσω στο Σένταρ Κρηκ ένας εργαζόμενος στο εργαστήριο του νοσοκομείου μολύνεται όταν κατά λάθος σπάζει το φιαλίδιο με το αίμα του Ρούντυ. Ο ιός Μοτάμπα μεταλλάσσεται σε ένα στέλεχος ικανό να μεταδίδεται όπως η γρίπη, οπότε μολύνει έναν αριθμό ανθρώπων σε κινηματογραφική αίθουσα. Ο Ντάνιελς μεταβαίνει στο Σένταρ Κρηκ παρά τις διαταγές του Φορντ. Εκεί τον βρίσκουν η ομάδα της Κέουγκ και οι Σούλερ και Σολτ. Καθώς αρχίζουν να αναζητούν τον πίθηκο, ο στρατός θέτει την κωμόπολη σε καραντίνα και επιβάλλει στρατιωτικό νόμο. Ο Σούλερ μολύνεται όταν σχίζεται η φόρμα του, ενώ η Κέογκ τρυπιέται κατά λάθος με μία μολυσμένη βελόνα.
Ο Φορντ παρέχει ένα πειραματικό εμβόλιο, οπότε ο Ντάνιελς συνειδητοποιεί ότι ο ανώτερός του γνώριζε για τον ιό προτού ξεσπάσει η επιδημία. Έρχεται αντιμέτωπος με τον Φορντ, ο οποίος παραδέχεται ότι το αρχικό στέλεχος του ιού Μοτάμπα ήταν στην πραγματικότητα ένα όπλο βιολογικού πολέμου που είχε αναπτυχθεί μυστικά στα αμερικανικά εργαστήρια. Η επιδημία του 1967 στην Αφρική ήταν στην πραγματικότητα μια δοκιμή του ιού, ο οποίος στη συνέχεια μόλυνε τον τοπικό πληθυσμό πιθήκων, παρά τις προσπάθειες των Φορντ και Μακκλίντοκ να αναχαιτίσουν τη διάδοσή του και να «κουκουλώσουν» τις πράξεις τους. Ο Ντάνιελς μαθαίνει για την Επιχείρηση «Ξεκαθάρισμα», ένα στρατιωτικό σχέδιο να σταματήσει ο ιός βομβαρδίζοντας το Σένταρ Κρηκ με μια «βόμβα-μαργαρίτα» των 10 τόνων (το ισχυρότερο μη-πυρηνικό όπλο στον κόσμο), παρόμοια με αυτή που είχαν ρίξει στο Ζαΐρ. Ο Μακκλίντοκ, που είναι πλέον υποστράτηγος, υποστηρίζει αυτό το σχέδιο, ώστε να αποκρυβεί η ύπαρξη του ιού.
Για να εμποδίσει τον Ντάνιελς να βρει κάποια θεραπεία, ο Μακκλίντοκ διατάζει τη σύλληψή του «επειδή μετέφερε τον ιό». Αλλά ο Ντάνιελς δραπετεύει και με τον Σολτ πετούν με ένα ελικόπτερο μέχρι το πλοίο που μετέφερε την Μπέτσυ. Ο Ντάνιελς βρίσκει εκεί μία φωτογραφία του πιθήκου και τη δίνει στην τηλεόραση. Μια κάτοικος των Παλισέιντς, η κ. Τζέφριζ, συνειδητοποιεί ότι η κόρη της Κέιτ παίζει με την Μπέτσυ στον κήπο τους και καλεί το CDC. Οι Ντάνιελς και Σολτ φθάνουν στο σπίτι τους και ο Σολτ κατορθώνει να πιάσει τον πίθηκο. Μαθαίνοντας από τον Ντάνιελς τη σύλληψη του πιθήκου, ο Φορντ καθυστερεί τον βομβαρδισμό.
Κατά την επιστροφή τους, οι Ντάνιελς και Σολτ καταδιώκονται από τον Μακκλίντοκ, που επιβαίνει σε ένα άλλο ελικόπτερο. Ο Σολτ εκτοξεύει δύο πυραύλους αέρος-εδάφους στα δέντρα, ώστε να τον παραπλανήσει με την ιδέα ότι είχαν συντριβεί. Στο Σένταρ Κρηκ ο Σολτ συνδυάζει τα αντισώματα του πιθήκου με το εμβόλιο του Φορντ, δημιουργώντας ένα πλάσμα με πολυκλωνικά αντισώματα. Αν και ο Σούλερ έχει πεθάνει, σώζουν την Κέουγκ. Ο Μακκλίντοκ επιστρέφει στη βάση και επανεκκινεί την Επιχείρηση «Ξεκαθάρισμα», αρνούμενος να ακούσει τον Φορντ. Οι Ντάνιελς και Σολτ πετούν με ένα ελικόπτερο στην πορεία του βομβαρδιστικού. Με τη βοήθεια του Φορντ, ο Ντάνιελς πείθει το πλήρωμα του βομβαρδιστικού να ρίξει τη βόμβα στη θάλασσα, σώζοντας την πόλη. Προτού ο Μακκλίντοκ προλάβει να διατάξει άλλο βομβαρδισμό, ο Φορντ τον απαλλάσσει των καθηκόντων του και διατάζει τη σύλληψή του. Οι κάτοικοι του Σένταρ Κρηκ θεραπεύονται με το νέο εμβόλιο.
Εμπορική επιτυχία
Το ξέσπασμα ήρθε πρώτο σε εισπράξεις το πρώτο Σαββατοκύριακο που παίχθηκε στις ΗΠΑ, με κέρδη 13,4 εκατομμύρια δολάρια, και κρατήθηκε στο νο. 1 επί τρεις εβδομάδες. Η ταινία υπήρξε και γενικότερα εμπορική επιτυχία, με συνολικά κέρδη 67,7 εκατομ. δολάρια στις ΗΠΑ και άλλα 122,2 εκατομ. δολάρια διεθνώς.
Κριτικές
Η ταινία απέσπασε ανάμικτες κριτικές. Σύμφωνα με τον ιστότοπο Rotten Tomatoes, το 59% των κριτικών έδωσε θετική γενική αποτίμηση, με μέσο όρο 5,6 στα 10. Ο διάσημος κριτικός Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στο Ξέσπασμα τριάμισυ από 4 αστέρια, αποκαλώντας την υπόθεσή του «μιά από τις μεγάλες ιστορίες τρόμου της εποχής μας, το ότι βαθιά μέσα στα αχαρτογράφητα τροπικά δάση ενεδρεύουν θανατηφόρες ασθένειες, και αν ποτέ αποδράσουν από εκεί και μπουν στο ανθρώπινο αίμα, τότε θα υπάρξει μια νέα πανούκλα, όμοια της οποίας δεν έχουμε δει ποτέ.» Η Ρίτα Κέμπλεϋ της Washington Post επιδοκίμασε επίσης την υπόθεση του έργου, αλλά όχι μόνο: «Το ξέσπασμα είναι μια απόλυτη ψυχαγωγία χάρη κυρίως στον λυσσασμένο ρυθμό του σκηνοθέτη Βόλφγκανγκ Πέτερσεν και τη μεγάλη φροντίδα που δίνει στο στήσιμο της ιστορίας και το πιθανοφανές της.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1995 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Εμπόλα Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον θάνατο Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιβλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γιούτα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βόλφγκανγκ Πέτερσεν
Ιωάννα της Αυστρίας, πριγκίπισσα της Πορτογαλίας
Η Ιωάννα (καστιλιανικά: doña Juana de Austria, πορτογαλ. Dona Joana de Áustria, 24 Ιουνίου 1535 - 7 Σεπτεμβρίου 1573) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν πριγκίπισσα (infanta) της Ισπανίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα διαδόχου της Πορτογαλίας. Ανέλαβε αντιβασίλισσα της Ισπανίας το 1554-56 και το 1556-59.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αυλή της Μαδρίτης, κόρη του Καρόλου Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Κάρολος Α΄ της Ισπανίας) και της Ισαβέλλας των Αβίς, κόρης του Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Αδέλφια της ήταν ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας και η Μαρία της Αυστρίας, σύζυγος του Μαξιμιλιανού Β΄ της Αγίας Ρωμαίκής Αυτοκρατορίας.
Έλαβε το όνομα Ιωάννα, επειδή την ημέρα που γεννήθηκε (24 Ιουνίου) εορτάζεται το γενέθλιο του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστή και επειδή η εκ πατρός μάμμη της ήταν η Ιωάννα Α΄ της Καστίλης. Ήταν 4 ετών, όταν απεβίωσε η μητέρα της και την εμπιστεύτηκαν στην δόνα Λέονορ δε Μασκαρένιας. Στην ηλικία των 8 ετών μπορούσε να καταλάβει λατινικά και να παίξει αρκετά μουσικά όργανα.
Πριγκίπισσα διαδόχου της Πορτογαλίας
Στα 17 της χρόνια παντρεύτηκε δι' αντιπροσώπου τον (δύο φορές) εξάδελφό της Ιωάννη Εμμανουήλ, Διάδοχο της Πορτογαλίας, ο οποίος ήταν 15 ετών. Ο γάμος έγινε τον Ιανουάριο του 1522 και η Ιωάννα έφθασε στην Αυλή της Λισαβόνας τον Νοέμβριο. Όμως ο διάδοχος ασθένησε από τύφο και απεβίωσε στις 2 Ιανουαρίου 1554. Η Ιωάννα, που ήταν έγκυος, γέννησε 18 μέρες μετά τον Σεβαστιανό. Επέστρεψε στην Ισπανία τον Μάιο του 1554, καθώς της το ζήτησε ο πατέρας της. Άφησε το νεογέννητο στην πεθερά της Αικατερίνη των Αψβούργων-Ισπανίας, που ήταν και αδελφή του πατέρα της.
Η επιστροφή στην Ισπανία
Σύντομα μετά τη γέννηση του Σεβαστιανού, η Ιωάννα κλήθηκε στη Μαδρίτη για να γίνει αντιβασίλισσα στη θέση του αδελφού της Φιλίππου Β΄, καθώς αυτός θα απουσίαζε στην Αγγλία από το 1554 για να παντρευτεί τη Μαρία Α΄ της Αγγλίας. Εκπλήρωσε τον ρόλο της με ευφυΐα και αποτελεσματικότητα. Η Ιωάννα δεν ξαναπαντρεύτηκε και δεν επέστρεψε στην Πορτογαλία. Δεν ξαναείδε τον γιο της, αν και του έστελνε επιστολές και είχε πορτραίτα του σε διάφορες ηλικίες, έτσι μπορούσε να δει πώς έμοιαζε. Το 1557 ο γιος της έγινε βασιλιάς της Πορτογαλίας.
Το 1557 η Ιωάννα ίδρυσε τη μονή της Κυρίας Ημών της Παρηγορίας (Nuestra Señora de la Consolación) για τις μοναχές του Τάγματος των Πενήτων της Αγίας Κλάρας, γνωστές και ως οι "Απορριπτόμενες Κλαρίσες" (ισπαν. clarisas descalzas), διότι δεν φορούσαν υποδήματα ή φορούσαν σανδάλια. Τώρα η μονή είναι γνωστή ως των Βασιλικών Απορριπτόμενων (Descalzas Reales) ή των Βασιλικών Ξυπόλυτων, εν μέρει λόγω των δεσμών της και διότι η μονή συνεχίζει να ελκύει γυναίκες της αριστοκρατίας ως μοναχές. Η μονή είναι τώρα ένα εθνικό μνημείο και κατέχει μία συλλογή τέχνης. Ιδρύθηκε στο βασιλικό ανάκτορο όπου η Ιωάννα γεννήθηκε και όπου ο Κάρολος Ε΄ διέμενε, όσο ήταν στη Μαδρίτη.
Η Ιωάννα είχε κατ' επανάληψη μεσολαβήσει υπέρ του νέου Τάγματος των Ιησουιτών, που είχε ιδρύσει ο Ιγνάτιος της Λογιόλα. Φημολογείται, ότι το 1555 είχε γίνει δεκτή σε αυτό το -για άνδρες μόνο- Τάγμα με το ψευδώνυμο "Ματέο Σάντσεθ". Αλληλογραφούσε με τον Ιγνάτιο Λογιόλα και το Φρανθίσκο Μπόρχα.
Πέθανε το 1573 σε ηλικία 38 ετών στο Ελ Εσκοριαλ. Τάφηκε στη μονή που είχε ιδρύσει.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1552 τον Ιωάννη Εμμανουήλ, Διάδοχο της Πορτογαλίας, και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Αμφαξίτιδα
Η Αμφαξίτιδα (ή Αμφαξία ή Αμφίτις Παιονία) είναι ιστορική περιοχή της Μακεδονίας, η οποία περιλαμβάνει την κοιλάδα του κάτω ρου του ποταμού Αξιού.
Γενικά
Αρχικά κατοικήθηκε από Παίονες. Ήδη από τα προϊστορικά χρόνια η δυτική όχθη του Αξιού καταλήφθηκε από Βοττιαίους κι έτσι ο όρος «Αμφαξίτιδα» περιορίστηκε στην ανατολική όχθη του ποταμού και σε μια στενή λωρίδα γης στη δυτική όχθη. Περιελάμβανε ουσιαστικά την πεδιάδα όπου βρίσκονταν οι δίδυμες λίμνες Αρζάνη (Αρτζάν) και Αματόβου. Δυτικά συνόρευε με την Κρηστωνία, νοτιοανατολικά με τη Μυγδονία, ενώ βορειοδυτικά με τη Δόβηρο.
Κατά τη Βυζαντινή περίοδο η βόρεια Αμφαξίτιδα από Γευγελή έως το Βαλάντοβο ονομάζονταν Βοημία, ενώ η νότια Αμφαξίτιδα (εντός Ελλάδας σήμερα) ονομάζονταν Βοημίτσα (Μικρή Βοημία). Σήμερα ο όρος χρησιμοποιείται όπως περίπου είχε διαμορφωθεί κατά τους κλασικούς χρόνους, της περιοχής της σημερινής Δ.Ε. Πολυκάστρου (πρώην Δήμου Πολυκάστρου) του Δήμου Παιονίας συν μία στενή λωρίδα γης στη δυτική όχθη του Αξιού. Βόρεια, εκτείνεται έως τον σημερινό Δήμο Βογδάντσας (Βόρεια Μακεδονία), έως τη στενωπό του Αξιού κοντά στο Βαλάντοβο.
Εποχή του Χαλκού
Στην Αμφαξίτιδα δεν φαίνεται να υπήρξε κατοίκηση κατά τη Νεολιθική περίοδο. Στη Χαλκολιθική Περίοδο έως την εποχή του Χαλκού, γύρω στα 3.500 με 3.000 π.Χ., στην περιοχή εγκαταστάθηκαν Παίονες. Οι Παίονες ήταν γνωστοί από τα αρχαιολογικά ευρήματα ως «Πολιτισμός του Γλυκού Νερού», καθώς έφτιαχναν οικισμούς δίπλα σε ποταμούς και λίμνες, όπως ο πασσαλόπηκτος οικισμός της Δοϊράνης (Δόβηρες Παίονες). Κατά τον μύθο, τους Παίονες οδήγησε από το βορρά (τη βόρεια κοιλάδα του Αξιού, όπου διέμεναν) στο νότο (νότια κοιλάδα του Αξιού), ο Παίων γιος του βασιλιά της Ήλιδας, Ενδυμίωνα ή ο βασιλιάς Πηλέγων, κατά τον Όμηρο. Πρωτεύουσά τους ήταν η Αμυδών, η σημαντικότερη θέση της Κάτω Μακεδονίας κατά την εποχή του Χαλκού, η οποία βρισκόταν πιθανώς στη θέση του σημερινού χωριού Αξιοχώρι (πρώην Βαρδαρόφτσα). Επίσης αξιόλογη πόλη ήταν και ο οικισμός στη θέση Τσαουσίτσα (Χαίται), ανάμεσα στο Κάστρο (Αρτζάν ή Γκογκαίικα) και την Ποντοηράκλεια.
Τον 19ο αιώνα π.Χ. παρατηρείται, από τα αρχαιολογικά ευρήματα, εισβολή από τα ανατολικά. Πρόκειται για τους Πελασγούς, οι οποίοι, σχεδόν ταυτόχρονα με τα ελληνικά φύλα, κατευθύνονται στη Νότιο Ελλάδα. Εγκαθίστανται όμως, στα ανατολικά της περιοχής του Δήμου Πολυκάστρου, και έκτοτε είναι γνωστοί ως Κρήστωνες. Τον 14ο αιώνα π.Χ. οι Παίονες «με τα αγκυλωτά τόξα (Ιλιάδα, ραψωδία Β, 848-850) που φορούσαν περικεφαλαίες με αλογοουρά» είχαν περιέλθει στην επιρροή των Τρώων και εμφανίζονται να μάχονται στον Τρωικό πόλεμο στο πλευρό τους, υπό τον βασιλέα Πυραίχμη και τον Αστερόπαιο.
Τον 13ο αιώνα π.Χ. εγκαθίστανται στην περιοχή (κυρίως στη Δυτική όχθη του Αξιού), Κρήτες με το όνομα Βoττιαίοι.
Εποχή του Σιδήρου
Τον 12ο αιώνα π.Χ. η περιοχή καταλήφθηκε από Φρύγες ή Βρύγες (κατά τη μακεδονική προφορά), που ήρθαν από τα δυτικά. Ο οικισμός στο Λιμνότοπο (Καραβία) παρακμάζει. Η Αμυδών γνώρισε μεγάλη ακμή, εκεί παρατηρούνται πρώτη φορά ίχνη κατεργασίας σιδήρου τον 11ο αιώνα π.Χ. που αποτελεί την πρώτη χρήση σιδήρου στη Νότιο Βαλκανική. Πρόσφατα ανακαλύφθηκε και η νεκρόπολη της Βαϊρού, από την εποχή του Σιδήρου (γύρω στον 7ο αιώνα π.Χ.) στα όρια των οικισμών Λατόμι (ή Καραθοδωραίικα) και Κάστρου (ή Γκογκαίικων).
Επίσης σημαντικό κέντρο της περιοχής είναι και η πόλη Χαίται, στη θέση Τσαουσίτσα. Άλλες πόλεις ήταν οι Ίχνες (σημερινά Κουφάλια), Ευρωπός, Ειδομένη, Γόρτυνα (σημερινή Γοργόπη), Καλλίνδοια, ο οικισμός στον Λιμνότοπο (Καραβία), Οιδομενές (σημερινό Μαυρίντσι, Βόρεια Μακεδονία), Αταλάντη (σημερινή Αξιούπολη), οι Κλίται (σημερινή Ξυλοκερατιά), Βράγυλο (σημερινό Μεταλλικό), Μόρρυλο (σημερινοί Άνω Απόστολοι) και Δόβηρο (σημερινή Δοϊράνη).
Κλασική Περίοδος
Στους Περσικούς Πολέμους η περιοχή καταλαμβάνεται από τους Πέρσες. Με την φυγή των Φρυγών στη Μικρά Ασία, τον 5ο αιώνα (μετά την υποχώρηση των Περσών, με τους οποίους είχαν συμμαχήσει), η περιοχή περιέρχεται στους Μακεδόνες υπό τον Αλέξανδρο Α΄ και από τότε η περιοχή, με το όνομα Αμφαξίτιδα, ακολουθεί τη μοίρα του Ελληνισμού.
left|200px|Σέλευκος Α΄ Νικάτωρ
Στον Πελοποννησιακό πόλεμο (κατά τον 4ο αιώνα π.Χ.) οι Θράκες, υπό τον Σιτάλκη, που ήταν σύμμαχοι των Αθηναίων κινούνται εναντίον των Μακεδόνων και καταλαμβάνουν πρόσκαιρα την περιοχή. Οι Μακεδόνες που είχαν ήδη κυριεύσει την δυτική όχθη του Αξιού από τον 8ο αιώνα, ανακαταλαμβάνουν τελικά την περιοχή τον 4ο αιώνα. Στα χρόνια πριν το Φίλιππο το Β΄, την περιοχή διοικεί ο διεκδικητής του θρόνου των Μακεδόνων και συμβασιλεύς Δημήτριος. Στις εκστρατείες του Φιλίππου του Β΄ και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η περιοχή ήταν σημείο συγκέντρωσης και στρατοπέδευσης του στρατού πριν την αναχώρηση.
Στην ελληνιστική περίοδο, η περιοχή είναι αυτοδιοίκητη και γνωστή ως Αμφαξίτιδα με πρωτεύουσα την Αμυδώνα. Εκδίδονται νομίσματα από τους Αμφάξιους Παίονες. Ο βασιλιάς των Παιόνων, Δροπίων (περί το 279 π.Χ.), γιος του Δέοντος, έγινε γνωστός από ανάθημα που έστειλε στους Δελφούς, μια χάλκινη κεφαλή παιονικού ταύρου (αναφέρεται από τον Παυσανία). Το 1877 ανακαλύφθηκε στην Ολυμπία βάθρο ανδριάντα με επιγραφή που αναφέρει ότι είχε στηθεί από τους Παίονες, προς τιμήν του βασιλιά Δροπίωνα. Αυτό δείχνει ότι οι βασιλιάδες της Παιονίας είχαν ελληνική καταγωγή, αφού μόνο σε Έλληνες επιτρεπόταν η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς αγώνες. Την περίοδο των ελληνιστικών χρόνων κατοικείται ο οικισμός στη θέση Τραπέζι του Μικροδάσους, κοντά στην όχθη του Αξιού, όπου βρέθηκε άγαλμα του Απόλλωνα (εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κιλκίς), και πρόσφατα ανακαλύφθηκε και η νεκρόπολη του οικισμού.
Ρωμαιοκρατία
Τον 1ο αιώνα π.Χ. η περιοχή Πολυκάστρου κυριεύεται από Ρωμαίους, οι οποίοι καταστρέφουν ολοσχερώς την Αμυδώνα. Στα χρόνια που ακολούθησαν καταστρέφονται και οι Χαίτες στην τοποθεσία Τσαουσίτσα, πιθανόν από βόρειους επιδρομείς. Αντιθέτως, αναφέρεται η πόλη Ταυριανά, η οποία πιθανολογείται ότι βρισκόταν στο σημερινό Πολύκαστρο. Η περιοχή χάνει τη σημασία της γιατί λόγω των προσχώσεων του Αξιού, η θάλασσα έχει πλέον μεταφερθεί νοτιότερα. Οι επόμενοι 5 αιώνες χαρακτηρίζονται από τη «ρωμαϊκή ειρήνη» (Παξ Ρομάνα), κατά τη διάρκεια της οποίας ολοκληρώνεται ο εξελληνισμός των παιονικών φύλων. Εκείνη την εποχή οι κάτοικοι της περιοχής προσχωρούν στον Χριστιανισμό. Την περίοδο αυτή, η περιοχή υπάγεται στη δεύτερη μερίδα Μακεδονίας με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Το σύνορο μεταξύ δεύτερης και τρίτης μερίδας, είναι ο ποταμός Αξιός (έδρα της τρίτης μερίδας Μακεδονίας είναι η Πέλλα). Σημαντική πόλη είναι επίσης, ο οικισμός στη θέση Τραπέζι του Μικροδάσους. Εγκαθίσταται στην περιοχή μικρός αριθμός Γαλατών, ως γεωργοί.
Πρωτοβυζαντινή Περίοδος (Αν. Ρωμαϊκό Κράτος)
Τον 4ο αιώνα μ.Χ., όταν η πρωτεύουσα του Ρωμαϊκού κράτους μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, η περιοχή υπάγεται στη δικαιοδοσία του Βυζαντίου και του ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους. Ακολουθούν επιδρομές από Γότθους και κάποιοι από τους τελευταίους εγκαθίστανται στην περιοχή, όπου τους παραχωρήθηκαν εκτάσεις προς καλλιέργεια. Οι Γερμανοί που εγκαταστάθηκαν στην κοιλάδα του Αξιού, γρήγορα εκχριστιανίστηκαν και εξελληνίστηκαν από τους ντόπιους Ελληνικούς πληθυσμούς.
Μεσοβυζαντινή Περίοδος (Αν. Ρωμαϊκό Κράτος)
Τους αιώνες αυτούς, από τον 5ο μέχρι και τον 12ο, ο Ελληνισμός της περιοχής πέφτει σε παρακμή και αφάνεια λόγω των συνεχών ξένων επιδρομών.
Κατά τον 7ο αιώνα λεηλατούν την περιοχή διάφορα μογγολικά και τουρκικά φύλα όπως Άβαροι, Βαρδάροι και πρωτο-Βούλγαροι.
Οι Βαρδάροι, οι οποίοι είναι Ούγγροι και συχνά αναφέρονται ως Τούρκοι από τους Βυζαντινούς, πετυχαίνουν την εγκατάστασή τους στην περιοχή της Αμφαξίτιδος και έκτοτε ο ποταμός Αξιός ονομάζεται Βαρδάρης. Οι Βαρδάροι ή Βαρδαριώτες όπως είναι αλλιώς γνωστοί, είναι ολιγάριθμοι και γρήγορα αφομοιώνονται και εξελληνίζονται από τον ντόπιο πληθυσμό.
Το 10ο αιώνα δημιουργείται το Κατεπανίκιον Παραβαρδάρου, με έδρα τη Βάρδαινα και περίπου με τα όρια της σημερινής Δημοτικής Ενότητας Πολυκάστρου. Μεγάλη έκταση του Παραβαρδάρου ή Βαρδαρίου, ανήκει στη Μονή Ζωγράφου του Αγίου Όρους. Τον 10ο αιώνα επίσης, η περιοχή Πολυκάστρου δέχεται ισχυρές πιέσεις από Βουλγάρους που θέλουν να καταλάβουν μέρη του Βυζαντινού κράτους. To 1003 οι Βούλγαροι απωθούνται. Το 1064, η περιοχή μαστίζεται από επιδρομή Ογούζων Τούρκων.
Υστεροβυζαντινή Περίοδος (Αν. Ρωμαϊκό Κράτος)
Το 1085, την περιοχή λεηλατούν οι Νορμανδοί. Με τις σταυροφορίες, η περιοχή εντάσσεται στην Αυτοκρατορία των Λατίνων από το 1204 έως το 1224. Από το 1225 έως το 1248, η περιοχή της Αμφαξίτιδας υπάγεται στο Δεσποτάτο της Ηπείρου. Το 1249 η περιοχή υπάγεται στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας, έως το 1260, οπότε και απελευθερώνεται η Κωνσταντινούπολη από τους Λατίνους, και πλέον επανορθώνεται το Βυζαντινό κράτος.
Τον 13ο αιώνα οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες παίρνουν κάποια μέτρα εναντίον των βορείων εισβολέων οργανώνοντας οχυρωματικά έργα στην περιοχή, που πλέον αποτελεί ακριτική οριογραμμή (τα σύνορα είναι λίγο βορειότερα της Γευγελής και Βωγδάντσας) του Βυζαντινού (Ανατολικού Ρωμαϊκού) κράτους. Οργανώνεται το φρούριο της Βαϊρού, ανάμεσα στο Κάστρο (Αρτζάν ή Γκογκαίικα) και το Λατόμι (Καραθοδωραίικα). Η Μονή Ζωγράφου ζητά και πετυχαίνει την ανταλλαγή των κτημάτων στην Παραβάρδαρο με άλλα στην Ιερισσό.
Τον επόμενο αιώνα η κατάσταση έχει ομαλοποιηθεί και ο Ελληνισμός της περιοχής αποτελεί πλέον το μοναδικό στοιχείο της περιοχής. Το 1350, στη περιοχή επιτίθενται Σέρβοι, οι οποίοι κατακτούν το βόρειο τμήμα του Δήμου Πολυκάστρου. Το φρούριο της Βαϊρού αντιστέκεται. Έτσι οι Σέρβοι, που έχουν πλέον κατακτήσει το μεγαλύτερο τμήμα της Μακεδονίας (εκτός της Θεσσαλονίκης, Χαλκιδικής, Πολυκάστρου και Γυναικοκάστρου), σταματούν στη γραμμή «Μικρόδασος - Κάστρο (Βαϊρός) - Γυναικόκαστρο». Το βόρειο τμήμα του Δήμου Πολυκάστρου, εντάσσεται στη Σερβική Αυτοκρατορία για περίπου 45 χρόνια (μέχρι τον ερχομό των Οθωμανών Τούρκων).
Τουρκοκρατία
Τον 14ο αιώνα, με την πρώτη άλωση της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς Τούρκους (1397), η περιοχή Πολυκάστρου περιέρχεται στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Περιγραφές Οθωμανών της εποχής (όπως ο χρονογράφος Χατζή Καλφά), αναδεικνύουν το ελληνικό στοιχείο ως το μόνο στην περιοχή. Τα κτήματα του κάμπου αρπάζονται από τους Έλληνες και μοιράζονται σε τσιφλίκια που τα εκμεταλλεύονται Τούρκοι Μπέηδες. Ακολουθούν βίαιοι εξισλαμισμοί/εκτουρκισμοί και φυγή πολλών Ελλήνων της περιοχής, προς ορεινά μέρη, που θεωρούνται πιο ασφαλή.
Τον 15ο αιώνα, με διαταγή του σουλτάνου φυτεύονται στην περιοχή μουριές με σκοπό την παραγωγή μεταξιού. Η καλλιέργεια συστηματοποιείται. Αυτή η εξέλιξη, φέρνει κατά τους επόμενους αιώνες (16ο και 17ο) στην περιοχή, πολλούς αγροτοεργάτες κυρίως Βούλγαρους, προκειμένου να εργάζονται στα τουρκικά τσιφλίκια, καθώς οι Έλληνες είναι πλέον λιγοστοί και απρόθυμοι να εργάζονται στα τσιφλίκια των μπέηδων. Πολλοί κάτοικοι αναγκάζονται πλέον να χρησιμοποιούν την σλαβική γλώσσα για την επικοινωνία στις δημόσιες εκδηλώσεις. Από το 16ο αιώνα συρρέουν στην περιοχή και πολλοί Σαρακατσαναίοι από την Ήπειρο. Τον 17o και 18ο αιώνα φτάνουν στην περιοχή πολλοί Βλάχοι, εκδιωγμένοι από τη Βόρειο Ήπειρο και Δυτική Μακεδονία από τις λεηλασίες των Τουρκαλβανών. Αυτές οι μετακινήσεις έχουν ως αποτέλεσμα την τόνωση του ντόπιου ελληνικού στοιχείου.
Εθνικοαπελευθερωτικοί Αγώνες
Στα τέλη του 18ου αιώνα, το Πολύκαστρο (Καρασούλι) αποτελούσε τσιφλίκι του Γιουσούφ Μουχλίς πασά, γιου του Ισμαήλ μπέη από τις Σέρρες. Οι Μακεδόνες συμμετείχαν στην Επανάσταση του 1821 με αποτέλεσμα να δεχτούν τα Οθωμανικά αντίποινα μετά την καταστολή των εξεγέρσεων στη Μακεδονία. Έτσι το Καρασούλι καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς και πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν. Από τότε ο Ελληνισμός της πόλης συρρικνώθηκε ανεπανόρθωτα, καθώς άρχισαν να εγκαθίστανται Βούλγαροι αγροτοεργάτες προκειμένου να καλύψουν το κενό στα τσιφλίκια.
right|300px|Ο οπλαρχηγός Γεώργιος Καραϊσκάκης με το σώμα του
Όσοι κάτοικοι της Αμφαξίτιδας έσπευσαν να πολεμήσουν στα επαναστατικά κινήματα της Χαλκιδικής, της Νάουσας, της Ανατολικής Μακεδονίας και της Βωγδάντσας (σημερινό Μπογκντάντσι στη Βόρεια Μακεδονία), αναγκάστηκαν μετά την καταστολή της επανάστασης στην Μακεδονία, να καταφύγουν στην Πελοπόννησο και να πολεμήσουν εκεί, μέχρι την ίδρυση του Ελεύθερου Ελληνικού Κράτους. Αυτοί που συμμετείχαν στο επαναστατικό κίνημα της Βωγδάντσας, κινήθηκαν προς βορρά και συναντήθηκαν με τα σώματα των Φαρμάκη και Υψηλάντη στη Ρουμανία, μεταφερόμενοι από εκεί με καράβια στην Πελοπόννησο, ενώ αυτοί που συμμετείχαν στα επαναστατικά κινήματα Νάουσας και Χαλκιδικής διέφυγαν με καράβια στη Σκιάθο και από εκεί στη Στερεά Ελλάδα. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν μπόρεσαν να επιστρέψουν στον τόπο τους και παρέμειναν στα ελεύθερα εδάφη. Αξιοσημείωτο είναι ότι στην πρώτη Προσωρινή Ελληνική Κυβέρνηση το 1822, συστάθηκε τριμελής Επιτροπή Βορειομακεδόνων, και το ένα μέλος της ήταν από τη Βωγδάντσα. Μαζί με τους Βωγδαντσιώτες, πολέμησαν και πολλοί κάτοικοι της Αμφαξίτιδας και διακρίθηκαν στη μάχη των Βασιλικών, στη Φθιώτιδα, το 1821 υπό τους Πανουργιά και Γκούρα και στη μάχη των Δερβενακίων, στην Πελοπόννησο, το 1822 υπό τον Κολοκοτρώνη.
Το 1872 εγκαινιάζεται η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Βιέννης από την εταιρεία Χιρς (Hirch) και ξεκινά τη λειτουργία του ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Καρασουλίου. Το Πολύκαστρο και η ευρύτερη περιοχή της Αμφαξίτιδας πλέον αναπτύσσεται ως εμπορικό κέντρο.
Στα 1870, με το βουλγαρικό εκκλησιαστικό σχίσμα, και την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχικής Εκκλησίας ξεσπά κύμα εθνικιστικής βουλγαρικής προπαγάνδας, με τη βοήθεια Ρώσων πρακτόρων. Πολλοί κάτοικοι αναγκάζονται κάτω από τις πιέσεις της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής του Πανσλαβισμού μέσω του βουλγαρικού παράγοντα, να προσχωρήσουν στην Εξαρχία και στην ουσία να εκβουλγαριστούν. Στην περιοχή δρα και αμερικανικός παράγων μέσω του Αυστριακού Προξενείου της Θεσσαλονίκης, με σαφή στόχο των προσηλυτισμό των κατοίκων στον προτεσταντισμό. Πολλοί κάτοικοι προσηλυτίζονται. Ο κίνδυνος εκβουλγαρισμού αφυπνίζει τον Ελληνισμό της περιοχής Πολυκάστρου και οργανώνεται σε κοινότητες. Παράλληλα οργανώνει τα σχολεία ώστε να εκπαιδεύονται οι νέοι στην ελληνική γλώσσα. Μετά το 1850 αναφέρονται στην Αμφαξίτιδα 5 Ελληνικές κοινότητες σε Ευζώνους, Μεταμόρφωση, Πολύκαστρο, Άσπρο και Αξιοχώρι και 4 σχολεία σε Ευζώνους, Άσπρο, Αξιοχώρι και Πολύκαστρο. Πληροφορίες για τη λειτουργία σχολείου στο Πολύκαστρο έχουμε από το 1880, όπως αποδεικνύεται από αποδείξεις πληρωμών δασκάλων, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπήρχε σχολείο και πριν το 1880. Από γραπτές πηγές της περιόδου που αναφέρθηκε πρώτος δάσκαλος φαίνεται να ήταν ο Αβραάμ Αστερίου. Τα επόμενα χρόνια υπηρέτησαν από τη θέση του δασκάλου οι Κωνσταντίνος Χρήστου (1902 - 1903) και Δημήτριος Κασσάς (1906 - 1913). Το σχολείο στα 1906 είχε 15 μαθητές. Στις παραμονές της Ελληνικής οργανωμένης ένοπλης αντιπαράθεσης (Μακεδονικός Αγώνας), σε οθωμανική απογραφή που διενήργησε ο Χιλμή πασάς το 1904, στην περιοχή Πολυκάστρου καταγράφονται περίπου 800 Έλληνες, 1.250 Οθωμανοί και 1.250 Βουλγαρίζοντες με συνολικό πληθυσμό 3.300 κατοίκους.
right|200px|Ο Μακεδονομάχος οπλαρχηγός Χρήστος Δέλλιος
Την εποχή αυτή παρατηρείται και οικονομική άνθηση των Ελλήνων της περιοχής και χτίζονται πολλές εκκλησίες στα χωριά της Αμφαξίτιδας, αλλά και στην πόλη του Πολυκάστρου (Προφήτη Ηλία (1859)- Ταξιαρχών σήμερα, Αγίου Αθανασίου το 1885 ). Το 1898 σημειώνονται επεισόδια από τους εξαρχικούς που καταλαμβάνουν με τη βία το σχολείο και την εκκλησία του Προφήτη Ηλία. Μετά από εκκλήσεις της ελληνικής κοινότητας επιστρέφονται το σχολείο και η εκκλησία και η λειτουργία τελείται πλέον εναλλάξ σε ελληνικά και βουλγαρικά. Σε ηρωική μορφή αναδείχθηκε ο ιερέας Γεώργιος Παπαντωνίου που υπήρξε εφημέριος από 1899 έως το 1923.
left|200px|Ο οπλαρχηγός Γεώργιος Δοϊτσίνης
Παράλληλα οι κάτοικοι οργανώνουν ένοπλες επιτροπές άμυνας (ορκίζονται πολλοί στην «Μακεδονική Άμυνα» που λειτουργεί στα πρότυπα της Φιλικής Εταιρείας) για να αντιμετωπίσουν την βουλγαρική τρομοκρατία και τις τουρκικές αυθαιρεσίες. Πρώτοι οι κάτοικοι των Ευζώνων ξεσηκώνονται με ηγέτες τους Γεώργιο Βεγύρη, Γεώργιο Διδασκάλου και Χρήστο Δοϊτσίνη (δολοφονήθηκε το 1900 από κομιτατζήδες), που δρουν με μικρά σώματα στην περιοχή. Στα γειτονικά χωριά δρουν μικρά σώματα, όπως στη Βογορόιτσα (Βόρεια Μακεδονία), του Χρήστου Δρίγκα και Δημήτριου Ουρούμη και στην Παρδέιτσα (Παρντέιτσι (Βόρεια Μακεδονία)) του Άγγελου Αθανασίου και του Άγγελου Δάκου. Από το 1899, οι Βούλγαροι κομιτατζήδες δολοφονούν προύχοντες των χωριών της περιοχής. Το 1900 δολοφονείται επίσης, ο Δασκαλάκης από τους Ευζώνους, από κομιτατζήδες. Ο Μακεδονικός Αγώνας μέλλει να φτάσει στην κορύφωσή του.
Μακεδονικός Αγώνας
right|thumb|250px|Ο οπλαρχηγός [[Μιχαήλ Σιωνίδης με τον αδελφό του Διονύση]] Κατά την κλιμάκωση του Μακεδονικού Αγώνα (1904-1908), οι Πατριαρχικοί κάτοικοι της Αμφαξίτιδας μάχονται σκληρά κατά του διπλού εχθρού (Τούρκων και Εξαρχικών). Στους Ευζώνους δρουν οι Αστέριος Δήμου και Λάζαρος Δοϊτσίνης, στην περιοχή Μεταμόρφωσης ο Γεώργιος Κουκογιάννης, στο Πολύκαστρο ο Κωνσταντίνος Αργυρίου και στο Αξιοχώρι ως φοροεπίτροποι οργανώνουν τα σχολεία και την άμυνα οι Τραϊανός Αντωνίου και Δημήτριος Γιοβάνης.
Σημαντική είναι η δράση, κατά των κομιτατζήδων, του οπλαρχηγού Γεώργιου Καραϊσκάκη του Βογδαντσιώτη, που από την Βογδάντσα οργανώνει σώμα που δρα σε όλη την περιοχή των λιμνών Αρτζάνης (Κάστρου) - Αμματόβου (Άσπρου). Οι λίμνες αυτές από το 1898 ενοικιάζονταν από τους Βούλγαρους και είχαν καταστεί απόρθητα κρησφύγετα, βάσεις και κέντρα ενεργειών των κομιτατζήδων. Με αυτή τη βάση εξορμούσαν σε όλο το σατζάκι της Θεσσαλονίκης και έφθαναν ως τους Ευζώνους και τη Γευγελή. Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης από τη Βογδάντσα σκοτώθηκε τελικά σε μάχη με οθωμανικό απόσπασμα στη Στρώμνιτσα το 1910. Επίσης ηρωική μορφή υπήρξε ο μακεδονομάχος Μιχαήλ Σιωνίδης (1870-1935), που από τους Ευζώνους έδρασε με το σώμα του έως τη Γευγελή και την Πολυανή (Παλαιά Δοϊράνη). Οι Βούλγαροι κομιτατζήδες κατά την απουσία του το φθινόπωρο του 1904, επιτέθηκαν στο χωριό Γκρίτσιστα (Π.Γ.Δ.Μ.), που στα σλαβικά σημαίνει «χωριό Ελλήνων», με σκοπό την εξόντωση των Ελλήνων. Τότε βρήκαν τον θάνατο πολλοί προύχοντες, η δασκάλα Χατζηγεωργίου, ο εξάδελφος του καπετάνιου, δάσκαλος Κωνσταντίνος Σιωνίδης, η κόρη του και ένας άλλος συγγενής του, ο Λεωνίδας Σιωνίδης. Όταν επέστρεψε ο καπετάν Μιχάλης, μόλις συγκρότησε την ομάδα του, μετέβη στο χωριό Μερβίντσα (Π.Γ.Δ.Μ.), όπου κρύβονταν οι δολοφόνοι. Στη μάχη που δόθηκε, τιμώρησε τους κομιτατζήδες για τις δολοφονίες και επέστρεψε, τραυματισμένος στη Γευγελή (Ιανουάριος 1905).
Απελευθέρωση και εγκατάσταση Ελλήνων προσφύγων
Η περιοχή του Πολυκάστρου απελευθερώθηκε στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, το 1912, μετά τη μάχη των Γιαννιτσών και την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, μαζί με τη δυτική όχθη του Αξιού (περιοχή Γουμένισσας). Το βόρειο τμήμα της Αμφαξίτιδας πέρασε στη Σερβία μετά την κατάληψη της Γευγελής από τους Σέρβους. Στις 31 Οκτωβρίου του 1912 δόθηκε διαταγή σε απόσπασμα Ευζώνων που βρίσκονταν στη Θεσσαλονίκη, να απελευθερώσουν τη Γευγελή. Το μεσημέρι της 1 Νοεμβρίου του 1912, το απόσπασμα Ευζώνων υπό τον συνταγματάρχη Κωνσταντινόπουλο, αναχώρησε από τη Θεσσαλονίκη σιδηροδρομικώς και το βράδυ της ίδιας μέρας αποβιβάστηκαν στον σιδηροδρομικό σταθμό Καρασουλίου. Χρειάστηκε να διανυκτερεύσουν στην κωμόπολη του Καρασουλίου, ώστε να εδραιώσουν την Ελληνική κρατική παρουσία, και την επόμενη το πρωί αναχώρησαν για τη Γευγελή, όπου κατέφθασαν μετά από επτάωρη πεζοπορία (για να διαπιστώσουν ότι ήδη στην πόλη βρίσκονταν σερβικός λόχος). Στα αμέσως επόμενα χρόνια έρχονται στην περιοχή Πολυκάστρου (νότια Αμφαξίτιδα) πολλοί Έλληνες από την περιοχή Γευγελής και Βογδάντσας (βόρεια Αμφαξίτιδα), καθώς και πολλοί Σαρακατσαναίοι από περιοχές της Βόρειας Μακεδονίας λόγω των διωγμών του Γιουγκοσλαβικού κράτους. Η περιοχή έγινε το κέντρο οχύρωσης των συμμαχικών δυνάμεων κατά το Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1919, με τη συνθήκη του Νεϊγύ, γίνεται ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Βουλγαρίας, κατά την οποία έφυγαν από την περιοχή όλοι οι κάτοικοι με βουλγαρική συνείδηση και εγκαταστάθηκαν Έλληνες από τη Βόρειο Θράκη (Ανατολική Ρωμυλία) και συγκεκριμένα από την περιοχή γύρω από το Καβακλί (Βόρεια κοιλάδα του Έβρου).
Λαϊκό Θέατρο (Κρακοβία)
Ιστορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0a/Tadeusz_Kantor.jpg/120px-Tadeusz_Kantor.jpg|αριστερά|μικρογραφία|176x176εσ| Ο Ταντέους Κάντορ Το Λαϊκό Θέατρο, σχεδιασμένο από τους αρχιτέκτονες Έντμουντ Ντομπρόφσκι και Γιάνους Ινγκάρντεν, χτίστηκε το 1954-1955, με κυβικό όγκο 14.000 μ³ και 420 καθίσματα. Τοποθετήθηκε στο κέντρο ενός σοσιαλιστικού οικιστικού σχεδίου για κοινωνικούς και ιδεολογικούς λόγους, για τη διάδοση της υψηλής κουλτούρας στον πληθυσμό της εργατικής τάξης που δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια στη γύρω βιομηχανική περιοχή Νόβα Χούτα και ως πιθανό όχημα για την κατήχηση των εργαζομένων. Ωστόσο, χάρη στο επαναστατικό όραμα της πρώτης του προέδρου, της Κριστίνα Σκουσάνκα, το Λαϊκό Θέατρο έγινε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα θέατρα της χώρας, με τον Γέζι Κρασόφσκι ως πρώτο σκηνοθέτη και τον ζωγράφο Γιούζεφ Σάινα ως οραματιστή σκηνογράφο. Μαζί, μετέτρεψαν τον νεανικό τοπικό χώρο σε μια καινοτόμο και πολιτικά ενδιαφέρουσα σκηνή με σοβαρές πνευματικές και καλλιτεχνικές φιλοδοξίες. Ο Σάινα, επιζώντας από ναζιστικά στρατόπεδα στο Άουσβιτς και στο Μπούχενβαλντ, ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου το 1963-1966. Στις δημοφιλείς παραγωγές του Σαίξπηρ και αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, αφηγήθηκε τις δικές του εμπειρίες κατασκήνωσης. Ονομάστηκε θέατρο του θανάτου από τον Πίτερ Μπρουκ.
Το όνομα Teatr Ludowy («Λαϊκό Θέατρο») είχε μια μοναδική παράδοση στην Κρακοβία, παρά τις φαινομενικά κρατικές σοσιαλιστικές, αριστερές ή λαϊκιστικές συνδηλώσεις του. Το 1902 (κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας), ένα άλλο Λαϊκό Θέατρο άνοιξε στην Κρακοβία από τον διάσημο ηθοποιό Στέφαν Γιάρατς, ο οποίος έπαιξε εκεί. Βρισκόταν στην οδό Κροβοντέρσκα (Krowoderska).
Χοσέ Ρον
Ο Χοσέ Ρον (Edgar José Ron Vázquez, 8 Αυγούστου 1981 -) είναι Μεξικανός ηθοποιός.
Σε ηλικία 18 ετών άφησε την γενέτειρά του για να σπουδάσει ηθοποιία στο "Centro de Actuación de Televisa". Η καριέρα του ξεκίνησε το 2004 στην τηλενουβέλα Mujer de madera, ενώ το 2006 έπαιξε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλενουβέλα Código postal.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Τρηματοφόρα
Τα τρηματοφόρα (επιστ. ονομ.: Foraminifera) αποτελούν συνομοταξία πρωτίστων και χαρακτηρίζονται ως μονοκύτταροι οργανισμοί με δικτυωτά ψευδοπόδια (δικτυοπόδια). Έχουν ετεροφασικό κύκλο ζωής και στις περισσότερες περιπτώσεις φέρουν κέλυφος που συνίσταται κυρίως από ανθρακικό ασβέστιο (CaCO3) και καλύπτει το πρωτόπλασμα του οργανισμού. Ακόμα είναι ετερότροφοι οργανισμοί, δηλαδή φέρουν ζωικά χαρακτηριστικά, ενώ αξιοσημείωτος είναι ο αριθμός ειδών που χρησιμοποιούν για την τροφή τους το μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων της φωτοσύνθεσης που λαμβάνουν από ενδοσυμβιωτικούς οργανισμούς. Τα κελύφη των περισσοτέρων τρηματοφόρων έχουν μέγιστη διάμετρο 100-500 μm. Ωστόσο τα μεγάλου μεγέθους βενθονικά τρηματοφόρα χαρακτηρίζονται από διάμετρο εώς και 20 cm και πολύπλοκη εσωτερική κατασκευή. Τα τρηματοφόρα γενικά ζουν σε όλα τα θαλάσσια οικοσυστήματα, ενώ ορισμένα είδη τους και σε υφάλμυρα. Ανάλογα με τον τρόπο ζωής τους χωρίζονται σε βενθονικά και πλαγκτονικά τρηματοφόρα.