cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξαφάνιση της Μάουρα Μάρεϊ
Περαιτέρω εξελίξεις (2011 – σήμερα)
Τον Φεβρουάριο του 2019, τη δέκατη πέμπτη επέτειο της εξαφάνισης της Μάρεϊ, ο Φρεντ Μάρεϊ επανέλαβε την πεποίθησή του ότι η κόρη του ήταν νεκρή, καθώς και τις υποψίες του για το κοντινό σπίτι το οποίο ερευνήθηκε από τα αστυνομικά σκυλιά και βρήκαν ενδείξεις ανθρώπινων υποδημάτων, δηλώνοντας: «Πιστεύω ότι εκεί ήταν η κόρη μου». Στις αρχές Απριλίου του 2019 έγινε ανασκαφή εντός του υπογείου του σπιτιού. Ο Φρεντ Μάρεϊ ήθελε προηγουμένως να ψάξει το σπίτι, αλλά οι ιδιοκτήτες δεν συνεργάστηκαν. Μετά την πώληση του ακινήτου, οι νέοι ιδιοκτήτες του επέτρεψαν να κάνει πολλές έρευνες από τον Φεβρουάριο του 2020. Η ανασκαφή που διεξήχθη στις αρχές Απριλίου του 2020 δεν βρήκε «απολύτως τίποτα, εκτός από αυτό που φαίνεται να είναι ένα κομμάτι από παλιές σωληνώσεις».
Στις αρχές του 2021, το δέντρο στο σημείο όπου εθεάθη για τελευταία φορά η Μάρεϊ —το οποίο είχε επισημανθεί με μπλε κορδέλα ως μνημείο— κόπηκε από τον ιδιοκτήτη του ακινήτου. Λίγο αργότερα, ένα αίτημα από την οικογένεια της Μάουρα να τοποθετηθεί εκεί ένας ιστορικός δείκτης απορρίφθηκε από το Τμήμα Ιστορικών Πόρων του Νιού Χάμσαϊρ.
Τον Ιανουάριο του 2022, το FBI εξέδωσε μια εθνική προειδοποίηση για την υπόθεση της Mάουρα και δημιούργησε ένα προφίλ βίαιης εγκληματικής σύλληψης, επιτρέποντας σε πολλές υπηρεσίες επιβολής του νόμου να μοιραστούν πληροφορίες σχετικά με την υπόθεση της. Τον Ιούλιο του 2022, οι αρχές επιβολής του νόμου στο Νιου Χάμσαϊρ ξεκίνησαν έρευνα στις πόλεις Λάνταφ και Ίστον.
Απεικονίσεις της υπόθεσης στα μέσα
Στα χρόνια μετά την εξαφάνιση της Mάουρα, η περίπτωση της θα λάμβανε την προσοχή των μέσων ενημέρωσης στις εκπομπές: CNN American Morning, The Montel Williams Show, 20/20, Nancy Grace's Cold Case Files, ABC News, Disappeared, The Dr. Oz Show, NPRs StoryCorps και NewsNation ως καθώς και στην έντυπη ύλη: Boston Globe, People Magazine, Newsweek, Seventeen Magazine, The New Yorker, Rolling Stone και σε δεκάδες άλλες τοπικές και περιφερειακές εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα. Συγκέντρωσε επίσης σημαντικές εικασίες σε πίνακες μηνυμάτων του Διαδικτύου και στα φόρουμ, με θεωρίες που κυμαίνονται από την απαγωγή έως την εκούσια εξαφάνιση. Το 2017, η υπόθεση αποτέλεσε το αντικείμενο μιας σειράς ντοκιμαντέρ στο διαδικτιακό κανάλι Oxygen, η οποία περιέγραφε την εξαφάνιση της Mάουρα ως το «πρώτο μυστήριο εγκλήματος της εποχής των social media », που συνέβη λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του Facebook.
Ένα επεισόδιο της σειράς 20/20 συνέκρινε την περίπτωση της Μάουρα με αυτή της Μπρουκ Γουίλμπεργκερ, η οποία χάθηκε στο Όρεγκον λίγους μήνες μετά την εξαφάνιση της Μάρεϊ και αργότερα βρέθηκε δολοφονημένη. Η υπόθεση της Μάουρα δραματοποιήθηκε στην σειρά Disappeared, στην 1η σεζόν και επεισόδιο 6. Το 2017, το διαδικτιακό κανάλι Oxygen παρήγαγε μια τηλεοπτική μίνι σειρά ντοκιμαντέρ έξι μερών με τίτλο "Η εξαφάνιση της Μάουρα Μάρεϊ", με παρουσιάστρια την δημοσιογράφο Μάγκι Φρέλενγκ.
Η εξαφάνιση της Μάουρα ήταν το θέμα του βιβλίου: "True Crime Addict: How I Lost Myself in the Mysterious Disappearance of Maura Murray" ("Εθισμένος σε Αληθινά Εγκλήματα : Πως Έχασα τον Εαυτό μου από την Μυστηριώδη Εξαφάνιση της Μάουρα Μάρεϊ") του συγγραφέα και δημοσιογράφου Τζέιμς Ρένερ. Στο βιβλίο, ο Ρένερ πρότεινε τη θεωρία ότι η Μάρεϊ ταξίδεψε στο Νιου Χάμσαϊρ με ωτοστόπ και μπορεί να εξαφανίστηκε πρόθυμα και να ξεκίνησε μια νέα ζωή αλλού, λόγω των φόβων που είχε επειδή εκκρεμούσε η υπόθεση απάτης με την πιστωτική κάρτα, η οποία θα την εμπόδιζε να προσληφθεί ως νοσοκόμα. Ως δεύτερη λιγότερο πιθανή θεωρία, δήλωσε ότι δολοφονήθηκε από κάποιον που γνώριζε. Η οικογένεια της Μάουρα, αμφισβήτησε αυτές τις θεωρίες. Ο Φρεντ Μάρεϊ συνέχισε να πιστεύει ότι η κόρη του έπεσε θύμα απαγωγής και την δολοφόνησαν.
To περίεργο βίντεο στο Youtube
Στις 8 Φεβρουαρίου του 2012, που ήταν η 8η επέτειο της εξαφάνισης της Μάουρα Μάρεϊ, ένας χρήστης με το ψευδώνυμο "112dirtbag" ("Ρεμάλι 112"), ανέβασε ένα βίντεο στο YouTube παρουσιάζοντας τον εαυτό του να γελάει υστερικά στην κάμερα. Το βίντεο έκλεινε με εκείνον να κλείνει το μάτι στον θεατή και με την φράση "Χαρούμενη Επέτειος". Το όνομα χρήστη προφανώς αναφερόταν στην δήλωση του Φρέντ Μάρεϊ ότι η κόρη του έπεσε θύμα απαγωγής από κάποιο ρεμάλι στον αυτοκινητόδρομο 112. Το βίντεο ήταν στο διαδίκτυο για λίγες μόνο ώρες πριν διαγραφεί από τον χρήστη. Ευτυχώς, κάποιος μπόρεσε να αποθηκεύσει ένα αντίγραφο. Το όνομα χρήστη έκανε τους ερευνητές να πιστέψουν ότι αυτός ο άνδρας μπορεί να είναι ο δολοφόνος της Μάουρα. Ωστόσο, όταν συνέλαβαν τον συγκεκριμένο άντρα, ο οποίος ονομάζεται Τζέφρι Άλντεν Όλσον, και του έκαναν ανάκριση, δεν μπόρεσαν να τον συνδέσουν με την υπόθεση της Μάρεϊ. Οι αρχές τον χαρακτήρισαν ως ιντερνετικό τρολ που επιζητούσε την προσοχή.
Αναφορές
Κατηγορία:Articles with hCards Κατηγορία:Εξαφανίσεις γυναικών, Εξαφανίσεις ατόμων στην Αμερική Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κλωντ Λουί Μπερτολέ
Ο Κλωντ Λουί Μπερτολέ (Claude Louis Berthollet, 9 Δεκεμβρίου 1748 – 6 Νοεμβρίου 1822) ήταν Γάλλος χημικός από το Δουκάτο της Σαβοΐας και το 1804 αντιπρόεδρος της γαλλικής Γερουσίας. Είναι γνωστός για τις συνεισφορές του στη θεωρία της χημικής ισορροπίας δια του μηχανισμού των αντίστροφων χημικών αντιδράσεων, καθώς και για τη συνεισφορά του στη σύγχρονη χημική ονοματολογία. Στον πρακτικό τομέα, ο Μπερτολέ ήταν ο πρώτος που κατέδειξε τη λευκαντική δράση του αέριου χλωρίου και συνακολούθως ο πρώτος που εισήγαγε ένα διάλυμα υποχλωριώδους νατρίου ως λευκαντικό παράγοντα: χρησιμοποιείται και σήμερα ευρύτατα και είναι η γνωστή «Χλωρίνη». Δεν πρέπει να συγχέεται με τον επίσης Γάλλο χημικό Μαρσελέν Μπερτελό.
Σπουδές και σταδιοδρομία
Ο Κ.Λ. Μπερτολέ γεννήθηκε στην κωμόπολη Ταλουάρ, κοντά στο Ανσί, τότε μέρος του Δουκάτου της Σαβοΐας.
Σπούδασε αρχικώς στο Σαμπερί και κατόπιν στο Τορίνο, από όπου πήρε πτυχίο ιατρικής. Οι μεγάλες και καινοτόμες εργασίες του Μπερτολέ στη χημεία τον ανέδειξαν σε σύντομο χρονικό διάστημα, το 1780, πλήρες μέλος της γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών.
Μαζί με τον μεγάλο και πρωτοπόρο χημικό Αντουάν Λαβουαζιέ και άλλους, ο Μπερτολέ επινόησε μια χημική ονοματολογία, ένα σύστημα ονομασιών που αποτελεί τη βάση του σημερινού συστήματος ονοματοδοσίας των χημικών ενώσεων.
Επίσης, διεξήγαγε έρευνες σχετικώς με τις χρωστικές και τις λευκαντικές ουσίες, όντας ο πρώτος που εισήγαγε τη χρήση του αέριου χλωρίου ως εμπορικού λευκαντικού το έτος 1785. Αρχικώς παρήγαγε ένα λευκαντικό υγρό το 1789 στο εργαστήριό του στην όχθη Ζαβέλ στο Παρίσι, με τη διοχέτευση αέριου χλωρίου μέσα από διάλυμα σόδας (ανθρακικού νατρίου). Το υγρό που προέκυψε και έγινε γνωστό ως Eau de Javel («νερό του Ζαβέλ»), ήταν ένα αραιό διάλυμα υποχλωριώδους νατρίου. Ακόμα ένα ισχυρό οξειδωτικό και λευκαντικό του χλωρίου που ερεύνησε ο Μπερτολέ και ήταν ο πρώτος που το παρήγαγε, είναι το χλωρικό κάλιο (KClO3), γνωστό ως «άλας του Μπερτολέ».
Ο Κ.Λ. Μπερτολέ προσδιόρισε πρώτος τη χημική σύσταση της αέριας αμμωνίας, το 1785, όπως και του πρωσικού οξέος. Σημαντικότερο ωστόσο είναι το ότι υπήρξε ένας από τους πρώτους χημικούς που αναγνώρισαν τον χαρακτήρα μιας αντίστροφης χημικής αντιδράσεως και επομένως την έννοια της χημικής ισορροπίας στο έργο του Essai de statique chimique (1830).
Ο Μπερτολέ είχε μια μακρόχρονη διαμάχη με τον χημικό Ζοζέφ Προυστ ως προς το εάν ίσχυε ο Κανόνας των σταθερών αναλογιών. Ο Προυστ πίστευε ότι η κάθε χημική ένωση έχει μια συγκεκριμένη σταθερή αναλογία των στοιχείων που την αποτελούν, ανεξαρτήτως της μεθόδου με την οποία παράγεται, ενώ ο Μπερτολέ πίστευε ότι αυτή η αναλογία μπορεί να είναι διαφορετική και εξαρτιόταν από την αναλογία των αντιδρώντων ουσιών που υπήρχε στην αρχή. Παρά το ότι ο Προυστ απέδειξε τη θεωρία του με ακριβείς μετρήσεις, αυτή δεν έγινε αμέσως αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα, εν μέρει εξαιτίας του κύρους του Μπερτολέ. Ο Κανόνας των σταθερών αναλογιών έγινε γενικά αποδεκτός όταν τον επιβεβαίωσε ο Μπερζέλιους το 1811. Αργότερα ωστόσο βρέθηκε ότι ο Μπερτολέ δεν είχε τελείως άδικο: υπάρχει μια κατηγορία χημικών ενώσεων που δεν υπακούουν στον κανόνα, είναι δηλαδή μη-στοιχειομετρικές, και σήμερα αποκαλούνται και «μπερτολίδες» (berthollides) προς τιμή του Μπερτολέ. Ο Μπερτολέ δεν ήταν μοναχικός ερευνητής: προκειμένου να επικρατήσει η νέα χημική του ονοματολογία, συνεργάσθηκε εύκολα με τους συναδέλφους του Αντουάν Λαβουαζιέ, Λουί-Μπερνάρ Γκιτόν ντε Μορβώ και Αντουάν-Φρανσουά ντε Φουρκρουά στο έργο τους Méthode de Nomenclature Chimique. , που εκδόθηκε το 1788.
Ο Μπερτολέ υπήρξε ένας από τους πολλούς επιστήμονες που συνόδευσαν την εκστρατεία του Μέγα Ναπολέοντα στην Αίγυπτο και ήταν μέλος του Τομέως Φυσικής και Φυσικής Ιστορίας του Αιγυπτιακού Ινστιτούτου.
Ο Κλωντ Λουί Μπερτολέ πέθανε στο Αρκέιγ, στο νότιο Παρίσι, σε ηλικία 73 ετών.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο αστεροειδής 12750 Μπερτολέ (Berthollet), που ανακαλύφθηκε το 1993, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Γάλλου χημικού, όπως και το «Λύκειο Κλωντ Λουί Μπερτολέ» (Lycée Claude Louis Berthollet) στο Ανσί.
Προσωπική ζωή
Ο Κλωντ Λουί Μπερτολέ ήταν έγγαμος από το 1788 με τη Μαρί Μαργκερίτ Μπαΰρ (Marie Marguerite Baur). Ο γιος τους, ο Αμεντέεε-Μπαρτελεμύ (Amédée-Barthélémy) Μπερτολέ αυτοκτόνησε το 1811 με δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα. Κατά τη διάρκεια της αυτοκτονίας του, κατέγραφε την εμπειρία του από πλευράς φυσιολογίας και ψυχολογίας ως μια συνεισφορά στην επιστήμη.
Ο Μπερτολέ είχε κατηγορηθεί ότι ήταν άθεος. )
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι χημικοί Κατηγορία:Χημικοί του 18ου αιώνα Κατηγορία:Χημικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι
General Motors EV1
Το General Motors EV1 ήταν ένα μικρομεσαίων διαστάσεων ηλεκτρικό αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε από τον αμερικανικό όμιλο αυτοκινήτων της General Motors, μεταξύ του 1996 και του 1999. Υπήρξε το πρώτο αμιγώς ηλεκτροκίνητο όχημα μαζικής παραγωγής της σύγχρονης ιστορίας που παρήχθη από κατασκευαστή αυτοκινήτων μεγάλου όγκου παραγωγής, αντί από κάποια εταιρεία μικρού βεληνεκούς. Παράλληλα, ήταν και το πρώτο μοντέλο που είχε σχεδιαστεί από την General Motors εξ αρχής ως αποκλειστικά ηλεκτροκίνητο, μια παράμετρος που του έδωσε και το όνομά του (EV1 = Electric Vehicle 1 / Ηλεκτρικό Όχημα 1). Μια ακόμα ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια, ήταν ότι το EV1 υπήρξε το μοναδικό μοντέλο στην ιστορία της GM που κυκλοφόρησε υπό την ονομασία του ομίλου της General Motors, αντί ως μοντέλο κάποιας από τις εταιρείες του ομίλου - μάλιστα δεν είχε καμία συγγένεια με κανένα άλλο μοντέλο της General Motors.
Το μοντέλο αυτό έχει συνδεθεί και με ένα σκάνδαλο μεγάλης έκτασης, καθώς η παραγωγή του διακόπηκε σύντομα, μόλις το 1999, και όλα τα οχήματα σε χρήση ανακλήθηκαν από την General Motors τον Νοέμβριο του 2003, πιθανότατα λόγω των πιέσεων που είχε δεχτεί ο όμιλος από τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες, σύμφωνα με αρκετές σχετικές και σοβαρότατες μάλιστα ενδείξεις. Επιπρόσθετα, τα περισσότερα EV1 μετά την ανάκληση διαλύθηκαν στην πρέσα, αν και 40 αντίτυπα η General Motors τα δώρισε σε κάποια μουσεία, πανεπιστήμια και μηχανικές σχολές, με σχετική συμφωνία να μην κυκλοφορήσουν πάλι σε δημόσιες οδούς. Ως αποτέλεσμα, το EV1 είναι σήμερα ένα από τα πλέον σπάνια και συλλεκτικά μοντέλα της νεότερης και σύγχρονης ιστορίας της παγκόσμιας αυτοκίνησης.
Πρώτη γενιά
Ιστορικά, το EV1 βασίστηκε στο General Motors Impact, ένα πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) πλήρως ηλεκτροκίνητο και άκρως φουτουριστικής αισθητικής, το οποίο παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Λος Άντζελες τον Ιανουάριο του 1990. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν ενθουσιώδης και, ως αποτέλεσμα, στις 18 Απριλίου 1990 ο τότε πρόεδρος της General Motors, Ρότζερ Σμιθ (Roger Smith), ανακοίνωσε ότι θα εξελιχθεί σε όχημα παραγωγής, όπως και έγινε.
Οι πρώτες παραδόσεις του EV1 ξεκίνησαν στις 5 Δεκεμβρίου 1996, με εμπορική τιμή 34.000 δολάρια με την τότε ισοτιμία. Ωστόσο, η πρώτη γενιά του μοντέλου ήταν διαθέσιμη μόνο σε 2 πολιτείες, στην Καλιφόρνια και στην Αριζόνα, και μάλιστα αποκλειστικά μέσω αντιπροσωπειών της εταιρείας Saturn και μόνο υπό την μορφή προσωρινής μίσθωσης (λίζινγκ) και με μηνιαία καταβολή από 399 έως 549 δολάρια, με μέγιστη περίοδο 3 ετών ή ανώτατο όριο χρήσης τα 30.000 μίλια / 48.000 χιλιόμετρα.
Το EV1 εισήχθη αρχικά μόνο στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, στο Φοίνιξ, Αριζόνα και στο Τούσον, Αριζόνα. Έναν χρόνο αργότερα, ακολούθησε το Σαν Φρανσίσκο, Καλιφόρνια. Η προτεραιότητα που δόθηκε εξ αρχής στην Καλιφόρνια, οφειλόταν στην απαίτηση της πολιτείας αυτής για αυτοκίνητα μηδενικών εκπομπών ρύπων, με σχετικό νόμο του 1990, που ανάγκασε τους κατασκευαστές αυτοκινήτων να παράγουν προκαθορισμένη ποσόστωση των εν λόγω οχημάτων. Συνολικά κατασκευάστηκαν 660 αντίτυπα της πρώτης γενιάς.
Η πρώτη γενιά του EV1 παρήχθη με μπαταρίες μολύβδου - οξέος. Η συνολική ισχύς τους, ήταν 137 hp στις 7.000 στροφές το λεπτό, ενώ η ροπή ήταν 149 N·m (110 lb·ft) και μάλιστα σταθερά από τις 0 έως τις 7.000 στροφές το λεπτό, προσφέροντας έτσι επιτάχυνση 0 - 60 μίλια την ώρα (0 - 97 χιλιόμετρα την ώρα) σε 8 δευτερόλεπτα. Για λόγους εξοικονόμησης ενέργειας, η τελική ταχύτητα περιοριζόταν ηλεκτρονικά στα 80 μίλια την ώρα, δηλαδή 130 χιλιόμετρα την ώρα. thumb|left|Το ταμπλό του General Motors EV1.
Η εξωτερική αισθητική του EV1 ήταν εξαιρετικά φουτουριστική και συχνά το κοινό το σχολίαζε ως «το αυτοκίνητο του μέλλοντος». Σημειωτέον ότι τόσο το πρωτότυπο General Motors Impact, από το οποίο και προήλθε, όσο και το ίδιο το General Motors EV1, είχαν έναν απίστευτο για την τότε εποχή (και ακόμα και σήμερα!) αεροδυναμικό συντελεστή Cd: 0,19 - μάλιστα εξακολουθεί να κατέχει το ρεκόρ του χαμηλότερου συντελεστή σε αυτοκίνητο παραγωγής. Ο σχεδιασμός του EV1, με τις ομαλές καμπύλες, τα πίσω φτερά που κάλυπταν τους τροχούς και το ασυνήθιστο πίσω μέρος του «σαν νερό που γλιστράει σε ομαλή κατηφόρα», του προσέδιδε ένα μοναδικό σχήμα, που έμοιαζε κάπως σαν ένα πιο σύγχρονο Citroën DS (το γνωστό στην Ελλάδα ως «βάτραχος») σε 2-πορτη έκδοση. thumb|right|Η κεντρική κονσόλα του General Motors EV1. thumb|right|Ο πίνακας οργάνων του EV1, στην τελική ταχύτητα, η οποία περιοριζόταν ηλεκτρονικά στα 80 mph (130 km/h).
Επιπρόσθετα, το EV1 ήταν από τα πρώτα στην ιστορία της αυτοκίνησης οχήματα όπου χρησιμοποιήθηκε αλουμίνιο στην κατασκευή της πλατφόρμας, ενώ και τα εξωτερικά πάνελ (body panels) ήταν πλαστικά, αντί για μεταλλικά. Αυτές οι δύο παράμετροι είχαν ως αποτέλεσμα την μείωση του βάρους του αυτοκινήτου και την ικανότητα μεγαλύτερης αντίστασής του στις στρεβλώσεις. Στο μειωμένο βάρος συνέβαλαν και οι εξαιρετικά ελαφριές ζάντες μαγνησίου και τα ελαστικά χαμηλής αντίστασης στην κύλιση, τα οποία είχαν αναπτυχθεί από την Michelin. Τα δύο τελευταία στοιχεία συνέβαλαν και σε καλύτερη οδική συμπεριφορά, ενώ η ύπαρξη του ηλεκτροκινητήρα σήμαινε και ελάχιστο έως μηδαμινό θόρυβο στο σαλόνι, κατά την οδήγηση.
Το σαλόνι του μοντέλου εντυπωσίασε επίσης, καθώς θύμιζε έντονα πιλοτήριο μαχητικού αεροσκάφους, ιδίως με τον πλήρως ψηφιακό πίνακα οργάνων, την κεντρική κονσόλα και τον λεβιέ ταχυτήτων αεροπορικής σχεδίασης. Παράλληλα, το επίπεδο εξοπλισμού ήταν ιδιαίτερα υψηλό για τα δεδομένα του 1996 - 1997, καθώς έφερε στάνταρ:
Το κιβώτιο ταχυτήτων και στις 2 γενιές του EV1 ήταν 1 ταχύτητας, αλλά αυτόματο, με την κλασική διάταξη P - R - N - D όλων των αυτόματων κιβωτίων, όπως φαίνεται και στις ενδείξεις του κοντέρ στη διπλανή φωτογραφία.
Δεύτερη γενιά
thumb|left|General Motors EV1 κατά τη διάρκεια επαναφόρτισης.
Το 1998, για την σεζόν (model year) του 1999, η General Motors κυκλοφόρησε μια δεύτερη γενιά του EV1. Αν και η εξωτερική και εσωτερική αισθητική διατηρήθηκαν αμετάβλητες, οι αλλαγές «κάτω από το δέρμα» ήταν σημαντικές, καθώς είχε πλέον χαμηλότερο κόστος παραγωγής, ακόμα χαμηλότερη στάθμη θορύβου στο σαλόνι, μείωση του βάρους και αντικατάσταση των αρχικών μπαταριών μολύβδου-οξέος, με υβριδικές νικελίου-μετάλλου (nickel-metal hybrid / NiMH). Οι δύο τελευταίες αλλαγές, προσέφεραν αύξηση της αυτονομίας κίνησης του EV1 από τα 80 - 100 μίλια (130 - 160 χιλιόμετρα) της πρώτης γενιάς σε 100 - 140 μίλια (160 - 225 χιλιόμετρα).
Παράλληλα, το πρόγραμμα λίζινγκ επεκτάθηκε στο Σαν Ντιέγκο, στο Σακραμέντο και στην Ατλάντα. Συνολικά κατασκευάστηκαν 457 αντίτυπα της δεύτερης γενιάς, στον 1 χρόνο που διατέθηκε. Στα επόμενα 2 έτη, σχεδόν 200 αυτοκίνητα EV1 πρώτης γενιάς υποβλήθηκαν σε αντικατάσταση των αρχικών μπαταριών με τις μπαταρίες NiMH της δεύτερης γενιάς.
Υβριδικά πρωτότυπα
thumb|right|General Motors EV1 series hybrid στο [[Πεκίνο το 1999.]]
Εκτός από το αμιγώς ηλεκτροκίνητο EV1 παραγωγής, υπήρξαν και δύο πρωτότυπες υβριδικές εκδοχές, που όμως δεν μπήκαν ποτέ στην παραγωγή:
Το σκάνδαλο της διακοπής
thumb|right|Ένα από τα ελάχιστα GM EV1 που επεβίωσαν, σε φωτογραφία του 2005, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του ντοκιμαντέρ «Who Killed The Electric Car?». Μάλιστα το αυτοκίνητο είχε δεθεί ειρωνικά με τις γνωστές λωρίδες που τοποθετούνται στις ΗΠΑ γύρω από το σημείο ενός εγκλήματος και γράφουν «Τοποθεσία Εγκλήματος / Απαγορεύεται η Είσοδος».
Στα τέλη του 2003, η General Motors ακύρωσε επίσημα το πρόγραμμα του EV1, με τον ισχυρισμό ότι δεν μπορούσε να πουλήσει αρκετά αντίτυπα ώστε το EV1 να γίνει κερδοφόρο. Τον Νοέμβριο του 2003, η GM άρχισε την μαζική ανάκληση των αυτοκινήτων, παρά τις οξύτατες αντιδράσεις από το κοινό και από πολλές οικολογικές οργανώσεις. Αν και τελικώς προσέφερε ως δωρεά 40 αντίτυπα σε κάποια μουσεία, πανεπιστήμια και μηχανικές σχολές, αφού τους απενεργοποίησε τις μπαταρίες ώστε να μην μπορέσουν να ξαναοδηγηθούν, και με σχετική συμφωνία να μην κυκλοφορήσουν πάλι σε δημόσιες οδούς, τα περισσότερα αντίτυπα κατέληξαν μαζικά στην πρέσα.
Το 2006, προβλήθηκε ένα σχετικό ντοκιμαντέρ αμερικανικής παραγωγής, με τον τίτλο «Who Killed The Electric Car?» («Ποιος Σκότωσε Το Ηλεκτρικό Αυτοκίνητο?»), το οποίο παρουσιάζει μια σειρά από αιτίες που οδήγησαν στη διακοπή του προγράμματος και τους πιθανούς υπαίτιους. Επίσης, παρουσιάζει ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία ότι η General Motors επέμενε στη διάλυση των αυτοκινήτων προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι δεν υπήρχε επαρκής εμπορική ζήτηση για το μοντέλο, ενώ στην πραγματικότητα το ενδιαφέρον του κοινού ήταν εξαιρετικά μεγάλο, καθώς δείχνει πλάνα υπαλλήλων της GM να αναφέρονται σε λίστα αναμονής πελατών που ενδιαφέρονταν να αποκτήσουν έστω με λίζινγκ (όπως είχε διατεθεί επίσημα) ή και να αγοράσουν κανονικά ένα EV1. Μάλιστα η General Motors κατηγορήθηκε επίσημα ότι σκόπιμα αυτο-υπονόμευε τότε το EV1, λόγω των πιέσεων που είχε δεχτεί από τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες κατά τη διάρκεια της εξέλιξης του πρότζεκτ, οι οποίες σαμποτάρισαν τις προσπάθειες παραγωγής αμιγώς ηλεκτρικών οχημάτων, λόγω του φόβου ότι η συνεπακόλουθη απεξάρτηση από το πετρέλαιο θα έθιγε τα συμφέροντά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα αυτοκινήτων Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Ηλεκτρικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αμιγώς ηλεκτροκίνητα οχήματα
Βλαντιμίρ Ρομάσκιν
Ο Βλαντιμίρ Ιβάνοβιτς Ρομάσκιν (Έρζυα: Йовлань Оло, Γιοβλάν Όλο), Ρωσικά: Влади́мир Ива́нович Рома́шкин, 6 Σεπτεμβρίου 1951, Επαρχία Ντουμπιόνσκι, Μορδοβιανή ΑΣΣΔ, ΕΣΣΔ - 29 Αυγούστου 2002, Σαράνσκ, Ρωσία) ήταν Μορδβίνος λαογράφος, ερευνητής, μουσικός και δημιουργός ντοκιμαντέρ που θεωρείται σημαντικό πρόσωπο της πολιτιστικής αναβίωσης των Έρζυα, των Μόκσα, των Σόκσα και των Καρατάι. Δημιούργησε την μουσική ομάδα Τοοράμα.
Βιογραφία
Το 1975, ο Ρομάσκιν αποφοίτησε από το καθοδηγητικό και χορωδιακό τμήμα της μουσικής σχολής του Σαράνσκ. Γύρω στο 1980 ήταν μέλος της διδακτικής και χορωδιακής σχολής στο Ωδείο του Καζάν και το 1986 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Μνιιγιάλιε (τομέας λαογραφίας και τέχνης). Από το 1980 έως το 1989 ήταν ερευνητής λαογραφίας και τέχνης στο ερευνητικό ίδρυμα της Μορδοβίας για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και την ιστορία. Το 1986, δημοσίευσε τη μονογραφία του "Σε μερικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της παραδοσιακή τέχνη του τραγουδιού των Μορδοβιανών-Καρατάγιεφ", στην οποία περιέγραψε τη λαογραφία των Καρατάι σε χωριά της Ταταρικής ΑΣΣΔ. Αργότερα έγινε σεναριογράφος και σκηνοθέτης, και με τη συμμετοχή του γυρίστηκαν τα ντοκιμαντέρ Καραταάου και το Ιστόκι. Επίσης, κινηματογράφησε τη μουσική ταινία για το Τοοράμα με το ίδιο όνομα. Από το 1990 έως το θάνατό του το 2002, ο Ρομάσκιν ήταν δάσκαλος μουσικής πειθαρχίας στην Εθνική Σχολή Πολιτισμού του Σαράνσκ.
Στα τελευταία του χρόνια, σε επαφή με το ρωσικό κίνημα ανανέωσης, ο Ρομάσκιν ήταν επικεφαλής του νεανικού κινήματος "Οντ Βίι" (Νέα Δύναμη).
Η ομάδα Τοοράμα, στην οποία οι γιοι του Ρομάσκιν διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο, συνεχίζουν να δίνει συναυλίες και άλμπουμ.
Μουσείο Βλαντιμίρ Ρομάσκιν
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Άποψη του Έτνο-Κούντο στη Ποντλέσναγια Τάβλα της Μορδοβίας Στις 6 Σεπτεμβρίου 2006, στην επαρχία Κοτσκουρόβσκι της Μορδοβίας, άνοιξε ένα μουσείο σπιτιού αφιερωμένο στον Ρομάσκιν, που ονομάζεται "Έτνο-Κούντο". Το 1989, ενώ ήταν ακόμα νέος, αγόρασε το σπίτι στο χωριό Ποντλέσναγια Τάβλα, όπου αγάπησε το χωριό, τους ανθρώπους και το φυσικό περιβάλλον με μια ματιά. Ως γνωστός λαογράφος, ονειρεύτηκε μια εθνο-τουριστική διαδρομή σε αυτό το χωριό, επειδή είναι γνωστό ως το κέντρο της παράδοσης της ξυλογλυπτικής των Έρζυα. Υπάρχει μια παράδοση που έχει γίνει πλέον ένα ετήσιο φεστιβάλ λαογραφίας που παρουσιάζει τα αρχαία τραγούδια των Έρζυα και των Μόκσα που ονομάζεται "Τόρι τέρντι" στα γενέθλια του Ρομάσκιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι μουσικοί
Χάρι Ουίνστον
Ο Χάρι Ουίνστον (αγγλικά: Harry Winston), 1 Μαρτίου 1896 - 28 Δεκεμβρίου 1978) ήταν Αμερικανός κοσμηματοπώλης. Υπήρξε ιδιοκτήτης του διάσημου διαμαντιού Χόουπ (Diamond Hope), όπου αργότερα το έδωσε στο Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν.
Πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του Ουίνστον, Τζέικομπ, ξεκίνησε μια μικρή επιχείρηση κοσμημάτων αμέσως μετά τη μετανάστευσή του στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Ουκρανία.
Το 1926, απέκτησε τη συλλογή κοσμημάτων Arabella Huntington, η οποία ήταν σύζυγος του μεγιστάνα των σιδηροδρόμων E. Huntington για 1,2 εκατομμύρια δολάρια.
Η Arabella είχε συγκεντρώσει μία από τις μεγαλύτερες συλλογές κοσμημάτων Καρτιέ στον κόσμο, την οποία ο Γουίνστον αγόρασε μετά το θάνατό της, επανασχεδιαζόντας πάλι τα κοσμήματα με πιο μοντέρνο στυλ.
Κληρονομική διάμαχη
Μετά τον θάνατο του Χάρι Ουίνστον το 1978, οι δύο γιοι του Ρόναλντ και Μπρους κληρονόμησαν την εταιρεία Harry Winston Inc, οι οποίοι μπήκαν σε μια δεκαετή μάχη για τον έλεγχο της εταιρείας.
Το 2000, ο Ρόναλντ Ουίνστον μαζί με έναν νέο επιχειρηματικό εταίρο, την Fenway Partners, αγόρασαν το μερίδιο που κατείχε ο Μπρους για 54,1 εκατομμύρια δολάρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες
Εθνική Κινέζικης Ταϊπέι (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Κινέζικης Ταϊπέι αντιπροσωπεύει τη Δημοκρατία της Κίνας (γνωστή και ως Ταϊβάν) στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Κινέζικης Ταϊπέι (Chinese Taipei Basketball Association).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Η Εθνική Κινέζικης Ταϊπέι συμμετείχε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970 στις διοργανώσεις της FIBA με την ονομασία Εθνική Ταϊβάν. Το 1981 η Ομοσπονδία της Κινέζικης Ταϊπέι έγινε μέλος της FIBA κι έκτοτε συμμετέχει στις διεθνείς διοργανώσεις υπό τη νέα της επωνυμία.
Η ομάδα δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, μετρά, ωστόσο, τέσσερις παρουσίες σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Γυναικών. Από το 1986 συμμετέχει σταθερά στο Πρωτάθλημα Ασίας της FIBA, καταλαμβάνοντας είτε την τρίτη είτε την τέταρτη θέση. Η μεγαλύτερη επιτυχία της στο θεσμό ανάγεται στο 1972, οπότε και η Εθνική Ταϊβάν κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο (όντας παράλληλα και η διοργανώτρια χώρα). Η Κινέζικη Ταϊπέι διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της EABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Ανατολικής Ασίας.
Επίσης, διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Ανατολικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Πηγές
Κινεζικη Ταιπει Γυναικων
Ιστορία του Αφγανιστάν
μικρογραφία|Ο Αχμάντ Σαχ Ντουρανί μικρογραφία|Δίγλωσση επιγραφή σε ελληνικά και αραμαϊκά του Ινδού βασιλιά Ασόκα Η ιστορία του Αφγανιστάν (περσικά: تاریخ افغانستان, Ταρίχ ε Αφγκανιστάν, παστού: د افغانستان تاريخ‎, Ντα Αφγκανιστάν Ταρίχ) ως κράτους ξεκίνησε το 1747 με την ίδρυσή του από τον Αχμάντ Σαχ Ντουρανί. Ο Μιρβάις Χοτάκ ένωσε τις αφγανικές φυλές και ίδρυσε την τελευταία Αφγανική Αυτοκρατορία στις αρχές του 18ου αιώνα. Οι αραβικές εισβολές στο έδαφος του σημερινού Αφγανιστάν επηρέασαν σημαντικότατα τον πολιτισμό της χώρας, καθώς τα εδάφη της χώρας εξισλαμίστηκαν.
Αρχαιότητα
Η γραπτή καταγεγραμμένη ιστορία της περιοχής που αποτελεί σήμερα το κράτος του Αφγανιστάν μπορεί να ανιχνευθεί γύρω στα 500 π.Χ. όταν η περιοχή βρισκόταν κάτω από την αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών αν και τα στοιχεία δείχνουν ότι υπήρξε μεγάλος πολιτισμός στο Αφγανιστάν από το 3000 έως το 2000 π.Χ. Το 330 π.Χ. το Αφγανιστάν κατακτήθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο. Στη συνέχεια η περιοχή αυτή κατακτήθηκε από τους Σελευκίδες, τους Πάρθους, τους Κουσάνα, τους Σασανίδες και τους Εφθαλίτες.
Μεσαίωνας
Από τον 7ο μέχρι τον 18ο αιώνα ακολούθησαν οι πρώτες μουσουλμανικές δυναστείες στο Αφγανιστάν σημαντικότερες των οποίων ήταν οι Γαζναβίδες, οι Γκούριοι ή Γουρίδες, μέχρι της εισβολής των Τουρκομογγόλων του Ταμερλάνου που εγκαθίδρυσε τη δυναστεία των Τιμουρίδων. Αυτή αντικαταστάθηκε από τη δυναστεία των Σαφαβίδων και αυτή από την τελευταία των Μπαρακζάι.
Τον 14ο αιώνα το Αφγανιστάν με ηγέτη τον Αχμάντ Σαχ Ντουρανί άρχισε να οργανώνεται ως κράτος. Οι Αφγανοί κατάφεραν, ύστερα από πολλούς πολέμους, να επιβληθούν στις άλλες εθνότητες. Τον 16ο και 17ο αιώνα, η επικράτεια του σημερινού Αφγανιστάν ήταν χωρισμένη ανάμεσα σε τρία κράτη. Ο βορράς κυβερνούταν από το Χανάτο της Μπουχάρα, η δύση ελεγχόταν από τους Σαφαβίδες και το ανατολικό τμήμα της χώρας ελεγχόταν από την Μογγολική αυτοκρατορία της Ινδίας (Μουγκάλ). Ο αυτοκράτορας Ακμπάρ ίδρυσε ένα σουμπάχ (διοικητική διαίρεση) με έδρα τη Καμπούλ. Τον 19ο αιώνα ξεκίνησε ο πρώτος Αγγλοαφγανικός πόλεμος. Οι Αφγανοί κατάφεραν να νικήσουν τους Βρετανούς και να τους εκδιώξουν από τα εδάφη τους, για να ακολουθήσει και δεύτερος πόλεμος, το 1878-1880, κατά τον οποίο οι Βρετανοί πέτυχαν να θέσουν το Αφγανιστάν υπό τον έλεγχο τους.
Νεότερη ιστορία του Αφγανιστάν
Στον τρίτο αγγλο-αφγανικό πόλεμο του 1919 οι Αφγανοί κατάφεραν τελικά να νικήσουν οριστικά τους Άγγλους. Στην περίοδο του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου το Αφγανιστάν τήρησε απόλυτη ουδετερότητα απέναντι και στα δύο στρατόπεδα. Ο Αμανουλάχ Χαν τελείωσε την απομόνωση της χώρας και καθιέρωσε διπλωματικές σχέσεις με διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και την Τουρκία, σημειώνοντας τις μεταρρυθμίσεις του Ατατούρκ. Το 1973 ανατράπηκε η μοναρχία και τη διακυβέρνηση ανάλαβε το καθεστώς Νταούντ, που ανατράπηκε, μετά από στρατιωτικό πραξικόπημα, το 1978. Την εξουσία ανάλαβε το καθεστώς Ταράκι, το οποίο τήρησε φιλοσοβιετική στάση. Το 1980 ανατράπηκε και αυτό. Το καθεστώς αυτό εισήγαγε μερικές προοδευτικές μεταρρυθμίσεις. Μεταξύ άλλων, απαγόρευσε τους γάμους που είχαν κανονιστεί χωρίς την συναίνεση της γυναίκας, αναγνώρισε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, και επέτρεψε τη συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική. Ένα γνωστό παράδειγμα είναι η Αναχίτα Ρατεμπζάντ. Επίσης προχώρησε στην αντικατάσταση παραδοσιακών θρησκευτικών νόμων με κοσμικούς. Ακολούθησε η εγκατάσταση νέου φιλοσοβιετικού καθεστώτος και η κατάληψη της χώρας από στρατεύματα της ΕΣΣΔ.
Οι σοβιετικές δυνάμεις συνάντησαν σθεναρή αντίσταση από ένοπλες ομάδες ανταρτών μουτζαχεντίν. Στα πλαίσια της στρατηγικής του Ψυχρού Πολέμου οι μουτζαχεντίν υποστηρίχθηκαν από τις ΗΠΑ, το Πακιστάν, την Κίνα, το Ιράν και τη Σαουδική Αραβία. Στις μάχες που διεξήχθησαν οι σοβιετικοί νικήθηκαν και αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από το Αφγανιστάν. Στη συνέχεια ακολούθησε μια ακόμα περίοδος αστάθειας κατά την οποία αναδείχθηκε το κίνημα των Ταλιμπάν. Οι Ταλιμπάν κατέλαβαν την Καμπούλ το 1996 και κυριάρχησαν στη χώρα, οι οποίοι επέβαλαν ένα πολύ αυστηρό ισλαμικό καθεστώς. Ωστόσο οι βορειότερες επαρχίες ελέγχονταν από την Βόρεια Συμμαχία, η οποία υποστηριζόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ινδία, τη Ρωσία και άλλες χώρες. Ορισμένα ηγετικά μέλη της συμμαχίας εντάχθηκαν στην κυβέρνηση του Χαμίντ Καρζάι.
Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 οι ΗΠΑ, η Βρετανία και συμμαχικές δυνάμεις ανέλαβαν στρατιωτική δράση και ανέτρεψαν το καθεστώς των Ταλιμπάν. Αργότερα όμως οι Ταλιμπάν ανασυγκροτήθηκαν και επιτέθηκαν στις ξένες δυνάμεις, αλλά και στην κυβέρνηση του Αφγανιστάν με αποτέλεσμα να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος στη χώρα ο οποίος βρίσκεται σε εξέλιξη. Μετά την συμμαχική επίθεση στο Αφγανιστάν η δημοκρατία επανήλθε στη χώρα. Αν και το ΝΑΤΟ παρέχει εκπαίδευση στον στρατό και τις αστυνομικές δυνάμεις της χώρας, οι αφγανικές και συμμαχικές δυνάμεις έχουν αποτύχει από το να κερδίσουν πλήρως τους Ταλιμπάν, οι οποίοι συνέχιζαν να ελέγχουν τμήματα της χώρας. Το 2021, πραγματοποιήθηκε επέλαση των Ταλιμπάν, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την αποχώρηση των στρατευμάτων του ΝΑΤΟ, ανακατέλαβαν όλη την χώρα, ιδρύοντας το Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν.
Άλαν Τζέι Πάκουλα
Ο Άλαν Τζέι Πάκουλα (Alan J. Pakula, ; 7 Απριλίου 1928 – 19 Νοεμβρίου 1998) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών. Ήταν υποψήφιος για τρία Όσκαρ: Καλύτερης Ταινίας για το Σκιές και Σιωπή (1962), Καλύτερης Σκηνοθεσίας για το Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (1976) και Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου για την Εκλογή της Σόφι (1982).
Ο Πάκουλα ήταν επίσης αξιοσημείωτος για τη σκηνοθεσία της «τριλογίας της παράνοιας»: Η Εξαφάνιση (1971), Υπόθεση Πάραλαξ (1974) και το Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (1976).
Πρώτα χρόνια
Ο Πάκουλα γεννήθηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης από Πολωνούς Εβραίους γονείς, την Ζανέτ (το γένος Γκολντστάιν) και τον Πολ Πάκουλα. Σπούδασε στο The Hill School στο Pottstown της Πενσυλβάνια και στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, όπου ειδικεύτηκε στη δραματουργία.
Καριέρα
Τελικά, το 1976, ο Πάκουλα ολοκλήρωσε την «τριλογία» του με τοΌλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου, βασισμένος στο βιβλίο best seller του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ που γράφτηκε από τους Μπομπ Γούντγουορντ και Καρλ Μπερνστάιν, τους οποίους υποδύθηκαν στην ταινία οι Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Ντάστιν Χόφμαν, αντίστοιχα. Ήταν μια άλλη εμπορική επιτυχία, που θεωρείται από πολλούς κριτικούς και θαυμαστές ως ένα από τα καλύτερα θρίλερ της δεκαετίας του 1970.
Ο Πάκουλα σημείωσε άλλη μια επιτυχία το 1982 με το Η Εκλογή της Σόφι, με πρωταγωνίστρια τη Μέριλ Στριπ. Το σενάριό του, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Στάιρον, ήταν υποψήφιο για Όσκαρ. Οι μεταγενέστερες εμπορικές επιτυχίες περιλάμβαναν το Presumed Innocent, βασισμένο στο μπεστ σέλερ μυθιστόρημα του Scott Turow, και ένα άλλο πολιτικό θρίλερ, The Pelican Brief, μια προσαρμογή του μπεστ σέλερ του John Grisham. Η τελευταία του ταινία ήταν η ταινία θρίλερ δραματικής εγκληματικότητας The Devil's Own, όπου ενώθηκε ξανά με τον Χάρισον Φορντ.
Προσωπική ζωή
Από τις 19 Οκτωβρίου 1963 μέχρι το 1971, ο Πάκουλα ήταν παντρεμένη με την ηθοποιό Χόουπ Λαντζ. Ήταν παντρεμένος με τη δεύτερη σύζυγό του, Χάννα Πάκουλα (πρώην Χάννα Κοέν) από το 1973 μέχρι το θάνατό του το 1998.
Είχε δύο θετά παιδιά από τον γάμο του με την Χόουπ Λάντζ, τον Κρίστοφερ και την Πατρισία Μάρει και τρία θετά παιδιά από τον δεύτερο γάμο του, τον Λουί, τον Ρόμπερτ και την Άννα. Μίλησε επίσης πολύ ανοιχτά για τη μάχη του θετού γιου του με την κατάθλιψη πριν από το θάνατό του.
Θάνατος
Στις 19 Νοεμβρίου 1998, ο Πάκουλα οδηγούσε στον αυτοκινητόδρομο Long Island Expressway στο Μέλβιλ της Νέας Υόρκης, όταν ένας οδηγός μπροστά του χτύπησε έναν μεταλλικό σωλήνα, προκαλώντας τον να τρακάρει στο παρμπρίζ του Πάκουλα, χτυπώντας τον στο κεφάλι. Το αυτοκίνητό του ξέφυγε από το δρόμο και μπήκε σε φράχτη. Μεταφέρθηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο North Shore, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Γέιλ Κατηγορία:Αμερικανοί πολωνοεβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Ρωμιά Καρδίτσας
Η Ρωμιά είναι μικρός οικισμός της Στεφανιάδας και του Δήμου Αργιθέας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας ο οποίος βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του βουνού Γαλάτσι των Δυτικών Αγράφων σε υψόμετρο 840 μέτρα. Απέχει περίπου 71 χλμ Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα, 24 χλμ. Ν.-ΝΑ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 2 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Στεφανιάδα.
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Στεφανιάδος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με το Αετοχώρι, την Στεφανιάδα και τον Μάραθο Γ' αποτελούν την κοινότητα Στεφανιάδος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανατολικής Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 22 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Πλάκα με παράσταση της Γέννησης (Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών)
Πλάκα με παράσταση της Γέννησηςεκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας.
Συμμετοχή της Αλβανίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
H Αλβανία θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. Θα είναι η ένατη εμφάνιση της χώρας στους αγώνες.
Παραπομπές
Αλβανία Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020
Τσιτσέκ Πασάτζι
μικρογραφία|Η σειρά των εστιατορίων στην κύρια είσοδο στην Λεωφόρο Ιστικλάλ
Το Τσιτσέκ Πασαζί (τουρκικά: Çiçek Pasajı, κυριολεκτικά σημαίνει πέρασμα λουλουδιών στα τουρκικά), αρχικά γνωστή ως Σιτέ ντε Πέρα, είναι ένα διάσημο ιστορικό πέρασμα (γκαλερί ή στοά) στην λεωφόρο Ιστικλάλ στην περιοχή Μπέηογλου της Κωνσταντινούπολης, στην Τουρκία. Συνδέει τη λεωφόρο Ιστικλάλ με την οδό Σαχνέ.
Ιστορία
Εγκαινιάστηκε το 1876. Το Τσιτσέκ Πασαζί είναι μια στολισμένη στοά με σειρές ιστορικών καφετεριών, οινοποιείων και εστιατορίων.
Ο χώρος του Τσιτσέκ Πασαζί αρχικά χρησιμοποιούταν από το Θέατρο Ναούμ, το οποίο υπέστη σοβαρές ζημιές από την Πυρκαγιά του Πέρα το 1870. Το θέατρο επισκέφθονταν συχνά οι σουλτάνοι Αμπντουλαζίζ και Αμπντουλχαμίτ Β΄, και φιλοξένησε την όπερα Ιλ Τροβατόρε του Τζουζέπε Βέρντι πριν τους οίκους όπερας του Παρισιού.
Μετά την πυρκαγιά του 1870, το θέατρο αγοράστηκε από τον ντόπιο Έλληνα τραπεζίτη Χρηστάκη Ζωγράφο Εφέντι και ο αρχιτέκτονας Κλεάνθης Ζάννος σχεδίασε το σημερινό κτίριο που ονομάστηκε Σιτέ ντε Πέρα ή Χριστάκι Πασαζί (Πέρασμα Χρηστάκη) στα πρώτα του χρόνια. Το Yorgo'nun Meyhanesi (Οινοποιείο του Γιώργου) ήταν το πρώτο οινοποιείο που άνοιξε στο πέρασμα. Το 1908, ο Μεγάλος Βεζίρης Μεχμέτ Σαΐντ Πασάς αγόρασε το κτίριο και έγινε γνωστός ως Σαΐτ Πασά Πασαζί (Πέρασμα Σαΐτ Πασά).
Μετά την Ρωσική επανάσταση του 1917, πολλές νεόπτωχες Ρωσίδες από οικογένειες ευγενών, συμπεριλαμβανομένου ενός Βαρόνου, πωλούσαν λουλούδια εδώ. Κατά την δεκαετία του 1940 υπήρχαν κυρίως ανθοπωλεία στο κτίριο, παίρνοντας το σημερινό όνομα Τσιτσέκ Πασαζί (τουρκικά: Πέρασμα Λουλουδιών).
Μετά την αποκατάσταση του κτιρίου το 1988, ξανάνοιξε ως μια γκαλερί παμπ και εστιατορίων.
Η πιο πρόσφατη αποκατάσταση έγινε τον Δεκέμβριο του 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοές (αρχιτεκτονική) Κατηγορία:Μπέηογλου Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κωνσταντινούπολη
Εκδόσεις Γκαλιμάρ
Οι Εκδόσεις Γκαλιμάρ (Éditions Gallimard) είναι ένας από τους κορυφαίους γαλλικούς εκδοτικούς οίκους, ιδίως στο πεδίο της λογοτεχνίας. Το 2003, μαζί με τις θυγατρικές του, εξέδωσαν 1.418 τίτλους βιβλίων.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, ο Γκαστόν Γκαλιμάρ φιλοξενήθηκε στην Καρκασσόν από τον ποιητή Ζοέ Μπουσκέ. Προηγουμένως, τον Οκτώβριο του 1940 είχε συζητήσεις με τις γερμανικές αρχές κατοχής, που ήθελαν να μετατρέψουν τον εκδοτικό οίκο σε όχημα της προπαγάνδας τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκαλιμαρ
Άνταμ Βίλλερτς
Βιογραφία
Ο Άνταμ Βίλλερτς γεννήθηκε στην Αμβέρσα το 1577, το ίδιο έτος που γεννήθηκε και ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, τον οποίον, όμως, ξεπέρασε ηλικιακά κατά ένα τέταρτο του αιώνα. Σε άλλες πηγές αναγράφεται ότι γεννήθηκε από Φλαμανδούς γονείς στο Λονδίνο, αν και μία πηγή αναγράφει στην επικεφαλίδα "Αμβέρσα" και στο κυρίως κείμενο "Λονδίνο", ενώ η Ολλανδική πύλη Βιογραφιών αναφέρει επίσης ως τόπο γέννησης το Λονδίνο Οι γονείς του είχαν διαφύγει από την Αμβέρσα λόγω της κατάληψης της πόλης από τα (καθολικά) ισπανικά στρατεύματα τον Αύγουστο του 1585. και αναφέρεται ότι η οικογένεια πέρασε κάποιο χρόνο στην Αγγλία πριν εγκατασταθεί μόνιμα στην Ουτρέχτη το 1604 ή το 1597, όπου έζησε όλη την υπόλοιπη ζωή του.
Καταγράφεται για πρώτη φορά στην Ουτρέχτη στις 14 Αυγούστου 1602, όταν, μαζί με τον ζωγράφο Σάλομον Φρέντεμαν ντε Φρις υπέγραψαν συμβόλαιο για να ζωγραφίσουν το περίβλημα του εκκλησιαστικού οργάνου στον Καθεδρικό ναό της Ουτρέχτης. Στις 21 Μαΐου 1605 νυμφεύτηκε την Μάικεν Άντριενσντρ. φαν Χερβάικ (Mayken Adriaensdr. van Herwijk) από την Ουτρέχτη, ενώ αναγράφεται και ως εργένης στο Λονδίνο την ίδια περίοδο. Με τη σύζυγό του απέκτησαν τρεις γιους, οι οποίοι έγιναν επίσης ζωγράφοι: Οι Άμπραχαμ Βίλλερτς και Ίσαακ Βίλλερτς έγιναν επίσης ζωγράφοι θαλασσογραφιών και πορτρέτων, αφού σπούδασαν ζωγραφική με τον πατέρα τους. Αντίθετα, ο μεγαλύτερος γιος του, Κορνέλις Βίλλερτς έγινε ζωγράφος ιστορικών θεμάτων, έχοντας το ύφος του Κορνέλις φαν Πούλενμπουρχ, Ο Κορνέλις παραμένει αινιγματική φυσιογνωμία, καθώς είναι γνωστό μόνον ένα υπογεγραμμένο έργο του. Το ζευγάρι είχε, επίσης, τουλάχιστον τρεις θυγατέρες, την Άμπιγκελ (Abigael), η οποία απεβίωσε πριν το 1655, την Έστερ (Hester) η οποία απεβίωσε αφήνοντας τα παιδιά της στη φροντίδα του πατέρα της και την Μαρία, η οποία παντρεύτηκε τον ζωγράφο Άμπραχαμ Μίνιον (Abraham Mignon).
Το 1611 έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης, διατελώντας, σε κάποιες περιόδους, και "πρύτανις" της. κατά τις δεκαετίες 1620 και του 1630. Σύντομα έγινε επιφανές μέλος της κοινωνίας της Ουτρέχτης, καθώς ήταν στενός φίλος του Πάουλους Μορέιλσε και των Καλβινιστών δικηγόρων Άρνολντ Μπουχέλιους και Κάρελ Μάρτενς. Ο Άνταμ φιλοτέχνησε ένα λεπτολόγο σχέδιο ενός ολλανδικού πολεμικού, το οποίο μάχεται κατά ισπανικού γαλιονιού, στο βιβλίο του Μπουχέλιους Album Amicorum Ο Άνταμ είχε επίσης, γνώση του έργου των θαλασσογράφων Γιοάχιμ Γιούτεβελ, Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ, Κορνέλις φαν Πούλενμπουρχ και άλλων καλλιτεχνών της Ουτρέχτης.
Όταν ο Βίλλερτς ήταν ακόμη στην Αμβέρσα, είχε εντυπωσιαστεί από τους πολύχρωμους πίνακες του Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου, του οποίου η επιρροή είναι εμφανής στις ρωπογραφίες του, όπως και αυτή του Γιόος ντε Μόμπερ. Στο πρώτο του έργο Άνδρες των ολλανδικών ανατολικών Ινδιών κοντά στην ακτή της Δυτικής Αφρικής (1608, σήμερα στο Ιστορικό Μουσείο του Άμστερνταμ) δείχνει επιρροές από τον Κορνέλις Φρόομ, αλλά ακόμη δεν είχε αποκτήσει τις ικανότητες του Φρόομ στην απεικόνιση πλοίων. Επιρροές επίσης δέχτηκε και από το έργο του φίλου του Ρούλαντ Σάβεραϊ. Παρά το έργο του, δεν θεωρείται από τους πολύ επιτυχημένους καλλιτέχνες της Ουτρέχτης, όπου ο ανταγωνισμός μεταξύ των καλλιτεχνών ήταν πολύ έντονος.
Ο καλλιτέχνης απεικόνισε, επίσης, και ορισμένα γεγονότα σημαντικής ιστορικής σημασίας, πιθανόν κατόπιν παραγγελίας, όπως Η επιβίβαση στο Μαργκέιτ του Εκλέκτορα Παλατινάτου και της Πρίγκίπισσας Ελισάβετ (υπογεγραμμένο και χρονολογημένο, 1623, σήμερα στη Βασιλική Συλλογή) Ο τίτλος αναφέρεται στον Εκλέκτορα Παλατινάτο Φρειδερίκο Ε΄ και την πριγκίπισσα Ελισάβετ Στούαρτ, θυγατέρας του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Αλίκη του Ναμύρ
Βιογραφία
Έγινε κόμισσα του Αινώ μετά τον γάμο της με τον Βαλδουίνο Δ΄ κόμη του Αινώ. Παιδιά τους ήταν:
Ο γιος και διάδοχός τους Βαλδουίνος Ε΄ θα κληρονομήσει το Ναμύρ μετά την παραίτηση του υπέργηρου και άτεκνου αδελφού της Αλίκης Ερρίκου Δ΄ κόμη του Λουξεμβούργου (1189).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμισσες του Αινώ
Δεύτερη Ειρήνη του Θορν (1466)
Η Ειρήνη του Θορν (ή Τόρουν) του 1466, επίσης γνωστή ως η Δεύτερη Ειρήνη του Θορν (ή Τόρουν) (drugi pokój toruński, Zweiter Friede von Thorn), ήταν συνθήκη ειρήνης που υπογράφηκε στη χανσεατική πόλη Θορν (σημερινό Τόρουν) στις 19 Οκτωβρίου 1466, μεταξύ του Πολωνού Βασιλιά Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας και των Τεύτονων Ιπποτών, η οποία τερμάτισε τον Δεκατριετή Πόλεμο (1454-1466), τον μεγαλύτερο από τους Πολωνο-Τευτονικούς Πολέμους.
Η συνθήκη υπογράφηκε στην Αυλή του Άρτους και στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε λειτουργία στη Γοτθική Φραγκισκανική Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου για τον εορτασμό της συνθήκης ειρήνης.
Ιστορικό
Η συνθήκη τερμάτισε τον Δεκατριετή Πόλεμο, ο οποίος είχε ξεκινήσει το Φλεβάρη του 1454 με την εξέγερση της Πρωσικής Συνομοσπονδίας, υπό την ηγεσία των πόλεων Ντάντσιχ (Γκντανσκ), Έλμπινγκ (Έλμπλονγκ), Κουλμ (Χέουμνο) και Θορν, και τους Πρώσους ευγενείς κατά τη κυριαρχία των Τευτόνων Ιπποτών στη Μοναστική Πολιτεία, προκειμένου να ενταχθούν στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας.
Και οι δύο πλευρές συμφώνησαν να ζητήσουν επιβεβαίωση από τον Πάπα Παύλο Β΄ και τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Φρειδερίκο Γ΄, αλλά η πολωνική πλευρά τόνισε (και η τευτονική πλευρά συμφώνησε) ότι αυτή η επιβεβαίωση δεν θα χρειαζόταν για την επικύρωση της συνθήκης. Οι ειρηνευτικές συνομιλίες διεξήχθησαν στη Νιεσάβα (σημερινή Μάουα Νιεσάφσκα) από τις 23 Σεπτεμβρίου 1466, και στα τελικά στάδια μεταφέρθηκαν στο Τόρουν.
Όροι
αριστερά|μικρογραφία| Συνθήκη ειρήνης Στη συνθήκη, το Τευτονικό Τάγμα παραιτήθηκε από οποιεσδήποτε αξίωση στα εδάφη του Γκντανσκ/Ανατολικής Πομερανίας και της Γης του Χέουμνο, τα οποία ενσωματώθηκαν εκ νέου στην Πολωνία, και στις περιοχές Έλμπινγκ (Έλμπλονγκ) και Μάριενμπουργκ (Μάλμπορκ) και το Πριγκιπικό Επισκοπάτο της Βαρμίας, τα οποία επίσης αναγνωρίστηκαν ως μέρος της Πολωνίας. Το ανατολικό τμήμα παρέμεινε με το Τευτονικό Τάγμα ως φέουδο και προτεκτοράτο της Πολωνίας, που θεωρείτο επίσης αναπόσπαστο μέρος του «ενός και αδιαίρετου» Βασιλείου της Πολωνίας. Η Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή του Χέουμνο έγινε βοηθητική επισκοπή της Αρχιεπισκοπής του Γκνιέζνο.
Από τότε και στο εξής, κάθε Μέγας Διδάσκαλος του Τευτονικού Τάγματος ήταν υποχρεωμένος να ορκιστεί πίστη στον βασιλεύοντα Πολωνό βασιλιά εντός 6 μηνών από την ανάληψη των καθηκόντων του, και οποιεσδήποτε νέες εδαφικές αποκτήσεις από το Τευτονικό Τάγμα, επίσης εκτός Πρωσίας, θα ενσωματώνονταν επίσης στο Πολωνία. Ο Μέγας Διδάσκαλος έγινε πρίγκιπας και σύμβουλος του Πολωνού βασιλιά και του Βασιλείου της Πολωνίας. Επίσης, Πολωνοί επρόκειτο να γίνουν δεκτοί στο Τευτονικό Τάγμα. Οι Τεύτονες Ιππότες ήταν υποχρεωμένοι να βοηθήσουν την Πολωνία σε περίπτωση πολέμου και τους απαγορεύτηκε να διεξάγουν πόλεμο εναντίον των Καθολικών χωρίς τη συγκατάθεση των Πολωνών βασιλιάδων. Τυχόν αιχμάλωτοι πολέμου και από τις δύο πλευρές έπρεπε να απελευθερωθούν.
Η συνθήκη απέρριψε επίσης κάθε πιθανότητα απελευθέρωσης του Τευτονικού Τάγματος από την εξάρτηση από την Πολωνία ή οποιασδήποτε αναθεώρησης των όρων της συνθήκης παραπέμποντας σε οποιαδήποτε ξένη αρχή, συμπεριλαμβανομένων των αυτοκρατορικών και των παπικών.
Αποτέλεσμα
μικρογραφία| Η Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Τόρουν ήταν ο τόπος εορταστικής λειτουργίας μετά την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης. Τα εδάφη που κατείχε άμεσα η Πολωνία ήταν ήδη οργανωμένα σε τρία βοεβοδάτα (Χέουμνο, Πομερανίας, Μάλμπορκ) και το Πριγκιπικό Επισκοπάτο της Βαρμίας, τα οποία αποτελούσαν την επαρχία της Βασιλικής Πρωσίας (αργότερα επίσης μέρος της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος), το οποίο θεωρούνταν αποκλειστική ιδιοκτησία του Πολωνού βασιλιά και του Πολωνικού Βασιλείου. Αργότερα, προέκυψαν κάποιες διαφωνίες σχετικά με ορισμένα προνόμια που είχαν η Βασιλική Πρωσία και οι πόλεις, όπως τα προνόμια του Ντάντσιχ. Η περιοχή διέθετε ορισμένα προνόμια, όπως η κοπή των δικών της νομισμάτων, οι δικές της συνελεύσεις δίαιτας, τον δικό της στρατό και τη δική της διοικητική χρήση της γερμανικής γλώσσας. Μια σύγκρουση για το δικαίωμα να ονομάζονται και να εγκρίνουν Επισκόπους στη Βαρμία, οδήγησε στον Πόλεμο των Ιερέων (1467–1479). Τελικά, η Βασιλική Πρωσία ενσωματώθηκε στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, αλλά διατήρησε ορισμένα χαρακτηριστικά γνωρίσματα μέχρι τους διαμελισμούς της Πολωνίας στα τέλη του 18ου αιώνα.
Το 1525, το Τάγμα εκδιώχθηκε από την επικράτειά του από τον δικό του Μεγάλο Διδάσκαλο, όταν ο Αλβέρτος της Πρωσίας υιοθέτησε τον Λουθηρανισμό και ανέλαβε τον τίτλο του δούκα ως κληρονομικός άρχοντας υπό την κυριαρχία της Πολωνίας στον πρωσικό φόρο τιμής. Η περιοχή έγινε γνωστή ως Δουκάτο της Πρωσίας.
Μαξίμ Μπαχντάνοβιτς
Ο Μαξίμ Αντάμαβιτς Μπαχντάνοβιτς (λευκορωσικά: Максім Адамавіч Багдановіч, Μινσκ, 27 Νοεμβρίου/9 Δεκεμβρίου 1891 - Γιάλτα, 25 Μαΐου 1917) ήταν σημαντικός Λευκορώσος συμβολικός ποιητής, μυθιστοριογράφος, μεταφραστής και κριτικός λογοτεχνίας. Αναδείχτηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, μικρό χρονικό διάστημα μετά την χαλάρωση των μέτρων απαγόρευσης χρήσης της λευκορωσικής γλώσσας και ξεχώρισε γρήγορα χάρη στο ταλέντο του. Παρά τον πρόωρο θάνατό του υπήρξε πολυγραφότατος και πολύπλευρος συγγραφέας, ενώ έργα του έχουν μεταφραστεί σε περίπου είκοσι ξένες γλώσσες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1891 στο Μινσκ της Λευκορωσίας (τότε ανήκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία) και ήταν το δεύτερο παιδί του εθνολόγου Άνταμ Μπαχντάνοβιτς (1862 - 1940) και της Μαρίας Απανασάουνα Μιακότα (1869 - Οκτώβριος 1896). Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από παλιά οικογένεια γηγενών ευγενών που είχε απολέσει την ισχύ της. Το 1892 μετακόμισε οικογενειακώς στο Γκρόντνο, ενώ το 1896, μετά τον θάνατο της μητέρας του που οφειλόταν σε έναν συνδυασμό φυματίωσης και επιπλοκών στη γέννα, εγκαταστάθηκε στο Νίζνι Νόβγκοροντ.