cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαλκυρία
Σκηνή 3η
200px|right|thumb|Στο βάθος, ο Χούντινγκ σκοτώνει τον Ζίγκμουντ. Μπροστά, η Ζιγκλίντε βλέπει τον θάνατο του Ζίγκμουντ. Έχοντας αφήσει το σπίτι του Χούντινγκ, ο Ζίγκμουντ και η Ζιγκλίντε μπαίνουν στο ορεινό πέρασμα. Από μακριά ακούγεται να καταφθάνει ο Χούντινγκ ενώ η Ζιγκλίντε παραληρώντας από τον φόβο και τις τύψεις βλέπει μέσα σε παραίσθηση πως τα σκυλιά του Χούντινγκ κατασπαράσσουν τον Ζίγκμουντ του οποίου το σπαθί έχει σπάσει προηγουμένως στη διάρκεια της μάχης. Ο Ζίγκμουντ μάταια προσπαθεί να την καθησυχάσει. Η Ζιγκλίντε ψυχικά εξουθενωμένη από την περιπλάνησή τους λιποθυμά στα χέρια του Ζίγκμουντ. Ο Ζίγκμουντ μένει μόνος να φρουρεί την αδερφή του ενώ αυτή κοιμάται.
Σκηνή 4η
Η Βρουνχίλδη, ηρωική και πένθιμη εμφανίζεται μπροστά στον Ζίγκμουντ και του αναφέρει πως πρέπει να την ακολουθήσει στη Βαλχάλλα διαφορετικά ο Χούντινγκ θα τον σκοτώσει. Ο Ζίγκμουντ αρνείται να ακολουθήσει τη Βρουνχίλδη στη Βαλχάλλα όταν εκείνη του λέει ότι δεν μπορεί η Ζιγκλίντε να έρθει μαζί τους. Αρνούμενος να εγκαταλείψει την αγαπημένη του, ο Ζίγκμουντ απαρνείται τις θεϊκές τιμές και μέσα στην απόγνωσή του τραβά το ξίφος του και απειλεί να σκοτώσει τη Ζιγκλίντε και ο ίδιος να αυτοκτονήσει. Εντυπωσιασμένη από το πάθος του, η Βρουνχίλδη αποφασίζει να παρακούσει τον Βόταν και λέει στον Ζίγκμουντ ότι θα τον βοηθήσει να νικήσει τον Χούντινγκ.
Σκηνή 5η
Ο Ζίγκμουντ αποχωρίζεται τη Ζιγκλίντε και αναχωρεί για να αντιμετωπίσει τον Χούντινγκ. Η Ζιγκλίντε ξαναβρίσκει τις αισθήσεις της, έχει χάσει όμως τα λογικά της και νομίζει ότι παρακολουθεί τη μάχη σαν μέσα από εφιάλτη όπως τότε που την είχανε απαγάγει από το πατρικό της σπίτι. Η σύγκρουση ξεκινάει και κατά τη διάρκεια της μάχης η Βρουνχίλδη παροτρύνει τον Ζίγκμουντ να επιτεθεί δίνοντάς του δύναμη από το δόρυ του Βόταν που έχει κοντά της. Αλλά τη στιγμή που ο Ζίγκμουντ είναι έτοιμος να σκοτώσει τον αντίπαλό του, εμφανίζεται ξαφνικά ο οργισμένος Βόταν, αποσπά το δόρυ του από τα χέρια της Βρουνχίλδης και το βάζει μπροστά στον Χούντινγκ, ώστε το σπαθί του Ζίγκμουντ χτυπά πάνω στο δόρυ και σπάει. Έτσι ο Βόταν εκπληρώνει την υπόσχεση που είχε δώσει προηγουμένως στη Φρίκα σπάζοντας το σπαθί του Ζίγκμουντ. Η Βρουνχίλδη, τρομοκρατημένη από το θυμό του πατέρα της, ρίχνει την ασπίδα και έτσι ο Χούντινγκ με το δόρυ του τρυπά τον ανυπεράσπιστο πλέον Ζίγκμουντ σκοτώνοντάς τον. Η βαλκυρία μαζεύει τα θραύσματα του σπαθιού και απομακρύνεται μαζί με τη Ζιγκλίντε για να σωθούν και οι δυο. Ο Βόταν εκδικείται τον χαμό του αγαπημένου του γιου σκοτώνοντας τον Χούντινγκ ενώ παράλληλα υπόσχεται να τιμωρήσει σκληρά τη Βρουνχίλδη για την ανυπακοή της.
Σκηνή 1η
thumb|right|200px|Η άφιξη του οργισμένου Βόταν. Ετοιμάζεται να τιμωρήσει σκληρά τη Βρουνχίλδη για την ανυπακοή της. Οι υπόλοιπες Βαλκυρίες συγκεντρώνονται στην κορυφή ενός βουνού, έχοντας η καθεμία ένα νεκρό ήρωα στο δισάκι της, και μένουν έκπληκτες όταν φτάνει η Βρουνχίλδη με μία ζωντανή γυναίκα, τη Ζιγκλίντε. Η Βρουνχίλδη τις ικετεύει να τη βοηθήσουν αλλά αυτές αρνούνται υπό τον φόβο της οργής του Βόταν. Η Ζιγκλίντε ζητά να τη σκοτώσουν καθώς δεν θα μπορούσε να ζήσει χωρίς τον Ζίγκμουντ. Όταν η Βρουνχίλδη αποκαλύπτει ότι η Ζιγκλίντε είναι έγκυος με το παιδί του Ζίγκμουντ, οι βαλκυρίες προτείνουν να μεταφερθεί σε ένα παρακείμενο δάσος το οποίο δεν επισκέπτεται ποτέ ο Βόταν. Εκεί βρίσκεται ο γίγαντας Φάφνερ μεταμορφωμένος σε δράκο. Πριν αναχωρήσει η Ζιγκλίντε, η Βρουνχίλδη τής προμαντεύει πως ο γιος της θα αποτελέσει τον μεγαλύτερο ήρωα, με το όνομα Ζίγκφριντ.
Σκηνή 2η
Ο Βόταν εμφανίζεται οργισμένος και αναγγέλλει στη Βρουνχίλδη πως την καθαιρεί από τη θέση της Βαλκυρίας και πως γίνεται θνητή γυναίκα που θα είναι βυθισμένη σε μαγικό ύπνο στο βουνό, λεία σε κάθε άνθρωπο που θα περνάει από εκεί. Αυτός που θα την ξυπνήσει από τον βαθύ ύπνο, θα την κάνει γυναίκα του. Έντρομες οι υπόλοιπες Βαλκυρίες φεύγουν από το μέρος.
Σκηνή 3η
Η Βρουνχίλδη μένει μόνη με τον Βόταν και τον εκλιπαρεί να δείξει έλεος, καθώς είναι η αγαπημένη του κόρη. Επίσης εξιστορεί το θάρρος του Ζίγκμουντ και την απόφασή της να τον προστατεύσει, γνωρίζοντας ότι αυτή ήταν η αληθινή επιθυμία του Βόταν. Με τη φράση "Der diese Liebe mir ins Herz gehaucht" (Αυτός που εμφύσησε την αγάπη του μέσα μου), προσδιορίζει τις πράξεις της ως τη πραγματική βούληση του Βόταν. Ο Βόταν εμμένει στη σκληρή τιμωρία του αλλά δέχεται το τελευταίο αίτημά της: να περικυκλώσει την κορυφή του βουνού με μαγική φωτιά έτσι ώστε να αποτρέψει όλους να την πλησιάσουν, εκτός από τον πιο γενναίο από τους ήρωες (ο οποίος, όπως φαίνεται από το καθοδηγητικό μοτίβο, ξέρουν και οι δύο ότι θα είναι ο αγέννητος ακόμα Ζίγκφριντ. Ο Βόταν ξαπλώνει τη Βρουνχίλδη πάνω στο βράχο και με μία μακρά αγκαλιά τη φιλάει και τη βυθίζει σ' έναν μαγεμένο ύπνο. Κατόπιν καλεί τον Λόγκε (Νορβηγό ημίθεο της φωτιάς) να ανάψει τον κύκλο της φωτιάς και στη συνέχεια φεύγει πικραμένος φωνάζοντας: «Όποιος τρέμει το δόρυ μου να μην τολμήσει να διαβεί το πυρ!» . Η αυλαία πέφτει.
Μυθολογικό υπόβαθρο
Το λιμπρέτο του Βάγκνερ για τη Βαλκυρία έχει πολλές πηγές. Βασίζεται στη Σκανδιναβική μυθολογία και ειδικότερα στα κείμενα του κύκλου Βόλσουνγκ (Βέλζε, Βέλζουνγκ, Βέλζουνγκεν) και της Ποιητικής Έντα. Η εκδοχή των μύθων όπως προβάλλονται στο έργο του Βάγκνερ διαφοροποιούνται σε κάποια σημεία από τα παραδοσιακά κείμενα. Ο χαρακτήρας του Ζίγκμουντ βασίζεται στον ομώνυμο χαρακτήρα του κύκλου Βόλσουνγκ, με τη διαφορά ότι στην όπερα του Βάγκνερ εμφανίζεται ως γιος του Βόταν και όχι δισέγγονός του. Ο χαρακτήρας της Ζιγκλίντε βασίζεται επίσης στους χαρακτήρες των Signy και Hjordis (μητέρα του πολεμιστή Ζίγκφριντ) του κύκλου Βόλσουνγκ, αν και διαφοροποιείται καθώς η Signy αποπλανά τον αδελφό της Ζίγκμουντ. Στις Σκανδιναβικές πηγές, οι Βαλκυρίες αποτελούν ελάσσονες θηλυκές θεότητες που υπηρετούν τον Βόταν, ενώ στην εκδοχή του Βάγκνερ είναι κόρες του. Επίσης έχει φανερές ελληνιστικές επιρροές, πράγμα πολύ διαδεδομένο για την εποχή εκείνη. Όλα αυτά τα στοιχεία ο Βάγκνερ τα συνέδεσε και τους έδωσε μια καινούργια έννοια μέσα από τις συνταραγμένες συνθήκες του δέκατου ένατου αιώνα. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Βάγκνερ είχε προσωπικά ιδιαίτερη σχέση με το γυναικείο φύλο. Η μητέρα του πέθανε το 1848. Εκείνη την εποχή συνέλαβε και τη κύρια ιδέα για την τετραλογία, όταν ο Βάγκνερ ήτανε ένας από τους πιο ένθερμους δράστες της γερμανικής επανάστασης με πρότυπο τη γαλλική επανάσταση. Ανάμεσα στους πιο στενούς του φίλους ήτανε ο Μιχαήλ Μπακούνιν, αναρχικός. Καθώς το 1849 τον καταζητούσε η αστυνομία κατέφυγε εξόριστος στη Σαξονία, τη Βιέννη και το Παρίσι. Το θέμα της ερωτικής αγάπης είναι ακραία εξιδανίκευση των δικών του συναισθημάτων, ιδίως για την κυρία Βέζεντονγκ, θέμα που το αξιοποίησε με θαυμαστό και όλο και πιο έντονο τρόπο και εδώ και στο Ζίγκφριντ αλλά και στο Τριστάνος και Ιζόλδη. Ο ρόλος της Βαλκυρίας είναι εμπνευσμένος από τη μορφή της ελευθερίας της γαλλικής επαναστάσεως. Το ίδιο το κυρίαρχο μοτίβο της μορφής αυτής καθώς και πολλά μουσικά αποσπάσματα από τον Ρόλο της θυμίζουν τον ύμνο της γαλλικής επανάστασης. Ο Ζίγκμουντ και αργότερα ο Ζίγκφριντ είναι προσωποποιήσεις του υπερανθρώπου του Φρίντριχ Νίτσε. «Διότι από μόνος του πρέπει ο ελεύθερος άνθρωπος να δημιουργήσει τον εαυτό του.» Ο Βόταν εκπροσωπεί το φθαρμένο κατεστημένο, το οποίο είναι καταδικασμένο από τις ίδιες του τις πράξεις να αυτοκαταστραφεί. Ο Χούντιγκ είναι επίσης εκπρόσωπος του κατεστημένου. Το σπαθί συνηθίζεται στους μύθους της δυτικής Ευρώπης, έτσι ώστε να εμφανίζεται άλλοτε ως Εξκάλιμπουρ, Γκράμ, Μπάλμουνγκ ή Νότουνγκ όπως εδώ. Ενδιαφέρουσα επίσης είναι η εμπλοκή και ο ρόλος του Λόγκε. Ενώ στη μυθολογία των Βίκινγκ ήταν αντίμαχος του Βόταν και κάτοχος στρατιάς, εδώ ο Βάγκνερ τον κάνει υπηρέτη σύμβουλο και ακόλουθό το, ακόμα και απλό στοιχείο της φύσης (φωτιά) εντυπωσιάζοντας με την εικόνα της πύρινης «φρουράς» της αιώνια κοιμωμένης Βρουνχίλδης.
Ηχογραφήσεις
Επιλεκτική δισκογραφία της όπερας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες στη γερμανική γλώσσα
Κομητεία της Τρίπολης
Η Κομητεία της Τρίπολης (1109 - 1289) ήταν το τελευταίο από τα Σταυροφορικά κράτη. Ιδρύθηκε στη σημερινή Τρίπολη στον βόρειο Λίβανο όπου υπήρχε ιθαγενής πληθυσμός Χριστιανών, Δρούζων και Μουσουλμάνων. Όταν οι Σταυροφόροι ιδιαίτερα Φράγκοι κατέλαβαν την περιοχή (1109), ο Βερτράνδος της Τουλούζης ανακηρύχτηκε ο πρώτος Κόμης της Τρίπολης ως υποτελής του Βαλδουίνου Α΄ της Ιερουσαλήμ. Η Κομητεία της Τρίπολης ιδρύθηκε όχι με αυστηρά κληρονομικά κριτήρια αλλά με βάση παράγοντες όπως η στρατιωτική δύναμη και οι διαπραγματεύσεις. Οι Μαμελούκοι και ο Σουλτάνος Καλαγούν που κυβερνούσε το Κάιρο κατέλαβε την κομητεία (1189), από τότε προσαρτήθηκε στο Μαμελουκικό Σουλτανάτο της Αιγύπτου.
Δημιουργία της Κομητείας
Ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης ήταν ένας από τους πλουσιότερους και ισχυρότερους Σταυροφόρους. Η Α΄ Σταυροφορία απέτυχε αλλά οι Σταυροφόροι εξασφάλισαν τις κατακτήσεις τους στην Εγγύς Ανατολή, δημιούργησαν την Κομητεία της Έδεσσας, το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ και το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας. Η Τρίπολη ήταν στρατηγικό σημείο με το οποίο συνδέθηκαν οι Γάλλοι στον νότο και οι Νορμανδοί στον βορρά, ήταν μία περιοχή εξαιρετικά εύφορη. Ο Ραϋμόνδος Δ΄ κατέλαβε την Ταρτούς (1102) και προετοιμάστηκε με βετεράνους από την εκστρατεία του 1101 να καταλάβει την Τρίπολη (1103). Σε μία φυσική κορυφογραμμή με το όνομα Όρος Πελεγκρίνο και σε απόσταση περίπου τρία χιλιόμετρα από την Τρίπολη ο Ραϋμόνδος Δ΄ ξεκίνησε την κατασκευή ενός μεγάλου κάστρου με το οποίο ξεκίνησε επιθέσεις στην Τρίπολη. Ο Ραϋμόνδος Δ΄ απέτυχε και πέθανε προτού καταλάβει το λιμάνι (25 Φεβρουαρίου 1105).
Οργάνωση
Η Κομητεία της Τρίπολης επεκτάθηκε με κριτήρια τα παλιά Βυζαντινά σύνορα και τις κατακτήσεις στις μάχες, μπορούσε να ελέγξει όλη την ακτή από τη Μαράκλεα στα βόρεια μέχρι τη Βηρυτό στον νότο, εσωτερικά επεκτάθηκε μέχρι το Κρακ των Ιπποτών. Η εύφορη αγροτική γη στο εσωτερικό της κομητείας ήταν γνωστή σαν "Λα Μποκέ". Η κομητεία διαιρέθηκε σε "ηγεμονίες" με βάση τα λιμάνια, η ίδια η κομητεία της Τρίπολης περιείχε το λιμάνι της Τρίπολης, τα προάστια του και την εχθρική περιοχή του Μοντφέραντ στα ανατολικά. Το ένα τέταρτο της γης γύρω από την Τρίπολη δόθηκε σαν πληρωμή στη Γένοβα για τις στρατιωτικές της υπηρεσίες, ο Γενοβέζος στρατηγός Γουλιέλμο Εμπριάκο πήρε σαν δώρο την πόλη Τζουμπαίλ.
Ο Βαλδουίνος Α΄ της Ιερουσαλήμ δεν μπορούσε να ελέγξει άμεσα την κομητεία παρά τη συνεισφορά του, η κομητεία του έδινε φόρο υποτέλειας και εκείνος με τη σειρά του την υποστήριζε σε περίοδο ταραχών. Με την κατοχή μίας στενής παραλιακής λωρίδας η οροσειρά είχε τον ρόλο μίας φυσικής αμυντικής γραμμής για την Τρίπολη, τα κάστρα οικοδομήθηκαν για να εξασφαλίσουν τα περάσματα στα βουνά. Οι Μουσουλμανικές δυνάμεις επιτέθηκαν στην Κομητεία της Τρίπολης από τα ανατολικά της σύνορα, ο Ραϋμόνδος Β΄ της Τρίπολης έχασε το Μοντφέραντ. Οι Μουσουλμανικές δυνάμεις ενισχύθηκαν σημαντικά με τους Ασασίνους, για να ενισχύσει την άμυνα της κομητείας απέναντι στον Ιμαντεντίν Ζενγκί ο Ραϋμόνδος Β΄ παραχώρησε στους Ιωαννίτες Ιππότες εκτάσεις στα σύνορα. Η άμυνα ενισχύθηκε σημαντικά τη δεκαετία του 1150 όταν οι Ναΐτες Ιππότες έγιναν κύριοι στην παραλιακή Ταρτούς.
Πόλεμοι με τους Σελτζούκους
Η κομητεία της Τρίπολης όπως όλες οι κομητείες του βασιλείου της Ιερουσαλήμ αναγνώρισαν στα θρησκευτικά θέματα κυρίαρχο τον πατριάρχη της Ιερουσαλήμ. Ο Πονς της Τρίπολης συμμάχησε ωστόσο με την Αντιόχεια και αναγνώρισε την επικυριαρχία του πατριάρχη της Αντιόχειας, αγνόησε ακόμα και τις απειλές του πάπα. Ο Βερτράνδος σαν υποτελής των βασιλέων της Ιερουσαλήμ αναγκάστηκε να πολεμήσει εναντίον των Σελτζούκων. Ο Τούρκος στρατηγός Μαουντούντ ίμπν Άλτουν Τας επιτέθηκε στην Αντιόχεια και την Έδεσσα Μεσοποταμίας, ο Βερτράνδος και ο Βαλδουίνος Α΄ βάδισαν στα βόρεια για να υποστηρίξουν τους χριστιανούς (1111). Στη Μάχη της Σαϊζάρ που ακολούθησε συμμάχησαν με τον Ταγκρέδο και την Κομητεία της Έδεσσας και υπερασπίστηκαν επιτυχώς το βασίλειο από τους Τούρκους. Ακολούθησε νέα επίθεση των Σελτζούκων (1119) αλλά ο Πονς της Τρίπολης και ο Βαλδουίνος Β΄ της Ιερουσαλήμ τους απέκρουσαν ξανά επιτυχώς στη "μάχη του Χαμπ". Ο Πονς της Τρίπολης βάδισε εναντίον των Σελτζούκων που επιτέθηκαν στην Έδεσσα και πολιόρκησαν την Αζάζ (1125), ο Πονς, ο Βαλδουίνος Β΄ και ο κόμης της Έδεσσας έριξαν στην παγίδα τους Τούρκους και τους νίκησαν. Ένας ισχυρός σεισμός έπληξε την περιοχή (29 Ιουνίου 1170), πολλά κάστρα όπως το Κρακ των Ιπποτών και ο Καθεδρικός ναός της Αγίας Μαρίας στην Τρίπολη καταστράφηκαν. Ο ισχυρός σεισμός του 1170 είχε σαν αποτέλεσμα να ακολουθήσει ειρήνη ανάμεσα στον Νουρεντίν Ζενγκί και την κομητεία.
Βερτράνδος της Τουλούζης
Ο Αλφόνσος Ιορδάνης ήταν γιος του Ραϋμόνδου Δ΄ από την τρίτη σύζυγο του Ελβίρα της Καστίλης, κόμισσα της Τουλούζης, γεννήθηκε στην Τρίπολη αλλά μεγάλωσε στη Γαλλία. Ο Αλφόνσος Ιορδάνης ενώθηκε με τη Β΄ Σταυροφορία η οποία ξεκίνησε με στόχο την ανακατάληψη της κομητείας της Έδεσσας από τους Τούρκους, πέθανε στην Καισάρεια πιθανότατα δηλητηριασμένος (1148). Άφησε έναν νόθο γιο τον Βερτράνδο της Τουλούζης που συνέχισε τις πολεμικές επιχειρήσεις στην Τρίπολη. Ο εγγονός του Βερτράνδου Ραϋμόνδος Β΄ της Τρίπολης (1115–1152) συμμάχησε με τους εχθρούς του Νουρεντίν Ζενγκί και Ουμούρ της Δαμασκού για να αντιμετωπίσει τον ξάδελφο του Βερτράνδο. Οι Τουρκικές δυνάμεις που είχαν βρεθεί πρόσφατα σε μάχη με τον Ραϋμόνδο Β΄ στην πολιορκία της Δαμασκού επιτέθηκαν στο "κάστρο του Αρίμα". Ο Βερτράνδος της Τουλούζης συνελήφθη και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του σε Μουσουλμανικές φυλακές, απελευθερώθηκε με την επέμβαση του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. Ο Ραϋμόνδος Β΄ ανέκτησε την Αρίμα και δολοφονήθηκε από τους Ασασίνους, καταγράφεται ως το πρώτο θύμα της οργάνωσης αυτής που δεν ήταν Μουσουλμάνος.
Βοημούνδος Ζ΄ της Τρίπολης και Ναΐτες
Ο Βοημούνδος Ζ΄ της Τρίπολης (1261- 1297) ήταν Κόμης της Τρίπολης και τιτλούχος Πρίγκιπας της Αντιόχειας (1275 - 1297), τη διετία 1275 - 1277 ο Βαρθολομαίος, επίσκοπος της Τορτόζα διορίστηκε αντιβασιλιάς του. Ο Παύλος, επίσκοπος της Τρίπολη που ήταν στενός φίλος του Μεγάλου μαγίστρου των Ναιτών Γκιγιόμ ντε Μποζέ, αντιτάχτηκε σκληρά στην επιλογή, ο Έρνουλ γράφει:
Η διαδοχή του Βοημούνδου Ζ΄
Με τον θάνατο του Γκυ Β΄ Εμπριάκο (1282) και του Βοημούνδου Ζ΄ (1287) ένα μεγάλο κενό εξουσίας εμφανίστηκε στην Τρίπολη, ανέβηκε με πρωτοβουλία των αρχόντων στην εξουσία ένας ισχυρός Γενοβέζος έμπορος ο Βενέδικτος Ζαχαρίας (1235–1307). Οι Γενοβέζοι ανέλαβαν την εξουσία στην πόλη, στην Τρίπολη υπήρχε ειδικό καθεστώς σε περίοδο ακυβερνησίας να αναλαμβάνουν την εξουσία οι ισχυρές ναυτικές Δημοκρατίες από την Ιταλία χωρίς να ανήκουν απαραίτητα στην αριστοκρατία. Οι κοινότητες εξέλεξαν τον Βαρθολομαίο Εμπριάκο στη θέση του δήμαρχου της Τρίπολης, ενίσχυσε σημαντικά το εμπόριο με τη Γένοβα. Ο Βοημούνδος Ζ΄ πέθανε πρόωρα χωρίς να αφήσει παιδιά, η μητέρα του Σιβύλλα της Αρμενίας παραμελήθηκε επειδή ήταν φίλη του επισκόπου Βαρθολομαίου της Τορτόζα που θεωρούσαν εχθρό της πόλης. Οι Ιωαννίτες Ιππότες υποστήριξαν τη μικρότερη αδελφή του Βοημούνδου Ζ΄ Λουκία της Τρίπολης η οποία μετά από πολλές διαπραγματεύσεις εξελέγη κόμισσα της Τρίπολης (1288).
Πτώση
Οι ασταμάτητοι πόλεμοι, η έλλειψη οικονομικών πόρων, η πείνα και η εμπορική παρακμή έφεραν την κατάρρευση των Σταυροφορικών κρατιδίων στην Ανατολή. Τη δεκαετία του 1280 είχαν παραμείνει μονάχα δύο χριστιανικά κράτη : η κομητεία της Τρίπολης και τα υπολείμματα από το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Οι Μαμελούκοι της Αιγύπτου έκαναν τον Μάρτιο του 1289 συμφωνία με την Τρίπολη, η κομητεία προτίμησε ωστόσο συμμαχία με τους Μογγόλους κάτι που εξόργισε τον Μαμελούκο Σουλτάνο Καλαγού, επιτέθηκε στην κομητεία, τη διέλυσε και την προσάρτησε στην αυτοκρατορία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ασίας
Μίλων Νέας Σμύρνης (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ο Αθλητικός Όμιλος Μίλων Νέας Σμύρνης είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Νέας Σμύρνης, στην Αθήνα, όπου και βρίσκονται οι έδρες των τμημάτων του. Η ανδρική ομάδα καλαθοσφαίρισης αποτελεί νομικά ένα από τα ερασιτεχνικά τμήματα του συλλόγου.
Επίσημα χρώματα του συλλόγου είναι το μαύρο και το πράσινο και έμβλημά του μια αρχαία περικεφαλαία. Έδρα όλων των τμημάτων καλαθοσφαίρισης αποτελεί το ιδιόκτητο Κλειστό Γυμναστήριο «Κροίσος Πέρσης», χωρητικότητας 1.300 θεατών, στην περιοχή της Νέας Σμύρνης.
Ιστορική αναδρομή
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Μίλωνα - που τότε είχε την επωνυμία «Αθλητικός Όμιλος Νέας Σμύρνης» - ιδρύθηκε το έτος 1937. Αποτελεί ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (1963) και έχει αγωνιστεί σε δύο περιστάσεις στην Α1 Εθνική, την κορυφαία κατηγορία των ελληνικών πρωταθλημάτων.
Διακρίσεις στα Πρωταθλήματα Αττικής
Η πρώτη επίσημη παρουσία του συλλόγου καταγράφεται στο Πρωτάθλημα Αθηνών-Πειραιώς 1939-40. Μάλιστα κατά την εορτή της έναρξης των αγώνων στις 19 Νοεμβρίου 1939, που έγινε στο Παναθηναϊκό Στάδιο, επιλέχτηκε να αγωνιστεί στο εναρκτήριο ματς εναντίον του Πανιωνίου, από τον οποίο ηττήθηκε σκορ με 62-30.
Η πρώτη αγωνιστική διάκριση της ομάδας καταγράφεται το 1947-48, οπότε και κατέλαβε την 3η θέση στο Τοπικό Πρωτάθλημα Αθηνών-Πειραιώς Β' Κατηγορίας, το οποίο και διοργάνωνε τότε ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ. Την επόμενη χρονιά, 1948-49 αναδείχθηκε Πρωταθλητής της ίδιας διοργάνωσης.
Μετά την επίσημη δημιουργία της Ομοσπονδίας τη Δεκαετία του 1960, ο Μίλωνας αναδείχθηκε Πρωταθλητής της Β' Κατηγορίας Αθηνών το 1964-65, επίτευγμα που επανέλαβε το 1973-74 στα πλαίσια της Β' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Σ.Κ. Αττικής. Πέντε χρόνια μετά, και συγκεκριμένα την περίοδο 1978-79, κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ε.Σ.Κ.Α., λαμβάνοντας παράλληλα το δικαίωμα ανόδου στις Εθνικές Κατηγορίες.
Παραμονή στη Β' Εθνική (1979-1986)
Κάνοντας το ντεμπούτο του στη Β' Εθνική Κατηγορία, την περίοδο 1979-80 ο Μίλωνας ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στη 2η θέση της τελικής κατάταξης. Παράλληλα έφτασε στους Προημιτελικούς του Κυπέλλου Ελλάδος. Η χρονιά 1980-81 ήταν επανάληψη της προηγούμενης σε αμφότερες τις διοργανώσεις.
Την πρώτη σημαντική ευκαιρία του συλλόγου για άνοδο στο κορυφαίο Πρωτάθλημα χάθηκε το 1981-82, οπότε και ο σύλλογος τερμάτισε στην κορυφή της βαθμολογίας, ισοβαθμώντας με τον Έσπερο Καλλιθέας. Σε αγώνα μπαράζ που διεξήχθη μεταξύ των δύο ομάδων, ο Μίλων απέτυχε να πάρει νικηφόρο αποτέλεσμα με συνέπεια να παραμείνει στην κατηγορία. Ακολούθησαν τρία έτη όπου η ομάδα της Νέας Σμύρνης τερμάτιζε σταθερά μέσα στην καλύτερη πεντάδα της Β' Εθνικής, χωρίς ωστόσο κάποια διάκριση. Συγκεκριμένα την περίοδο 1982-83 ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 3η θέση, την περίοδο 1984-85 στην 5η θέση και την περίοδο 1984-85 στην 3η θέση και πάλι.
Κομβικής σημασίας για το σύλλογο αποδείχθηκε η χρονιά 1985-86, οπότε τερμάτισε και πάλι στην κορυφή της βαθμολογίας της Β' Εθνικής. Απέτυχε για άλλη μια φορά να ανέλθει στην αμέσως μεγαλύτερη κατηγορία μέσω της διαδικασίας των μπαράζ, ωστόσο εντάχθηκε στο δυναμικό της Α2 Εθνικής Κατηγορίας κατά τη χρονιά που αυτή δημιουργήθηκε.
Πορεία στη νεοσύστατη Α2 Εθνική (1986-1990)
Η Α2 Εθνική Κατηγορία δημιουργήθηκε ως μια ενδιάμεση κατηγορία μεταξύ της Α' Εθνικής, που μετονομάστηκε σε Α1 Εθνική, και της Β' Εθνικής. Την πρώτη της περίοδο διεξαγωγής της, 1986-87, εκτυλίχθηκε σε έναν όμιλο, με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Σε αυτόν, ο Μίλων έλαβε την 4η θέση της τελικής κατάταξης, με 12 νίκες και 10 ήττες, ως τυχερός τριπλής ισοβαθμίας.
Την επόμενη χρονιά, 1987-88, οι επιδόσεις της ομάδας υπήρξαν λιγότερο καλές, με αποτέλεσμα να βρεθεί στην 8η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα, πάνω, ωστόσο, από τη ζώνη του υποβιβασμού. Την αγωνιστική περίοδο 1988-89 ο Μίλων κινδύνευσε σοβαρά να υποβιβαστεί, εφόσον ισοβάθμισε στις δύο τελευταίες θέσης της βαθμολογίας με τη Μ.Ε.Ν. Τούμπας. Επειδή είχε όμως επικρατήσει της ομάδας της Θεσσαλονίκης και στα δύο μεταξύ τους παιχνίδια, ήταν η δεύτερη που τελικά έπεσε στη Β' Εθνική.
Την περίοδο 1989-90 ο σύλλογος βρέθηκε καθαρά στην τελευταία θέση μετά τη λήξη του Πρωταθλήματος, γνωρίζοντας εν τέλει τον υποβιβασμό.
Πρώτη πορεία προς την κορυφή (1991-1994)
Η ομάδα της Νέας Σμύρνης παρέμεινε δύο χρόνια στη Β' Εθνική, προτού γνωρίσει δύο διαδοχικές ανόδους. Συγκεκριμένα τη χρονιά 1990-91 ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 9η θέση (σε Πρωτάθλημα 14 συλλόγων), ενώ η κατάληψη της 3η θέσης την περίοδο 1991-92 της επέτρεψε να επιστρέψει στην Α2 Εθνική.
Διατηρώντας το καλό της αγωνιστικό πρόσωπο και την περίοδο 1992-93, ξανά σε μοναδικό όμιλο 14 συλλόγων, τερμάτισε στη 2η θέση, ακολουθώντας την ομάδα του Παπάγου στην Α1 Εθνική Κατηγορία, για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Παρά την επιτυχία του αυτή, ο Μίλων δεν κατάφερε να εδραιωθεί στην Α1 Εθνική, καθώς τερμάτισε στην τελευταία θέση της τελικής κατάταξης του έτους 1993-94. Δεν προβλεπόταν συμμετοχή της ομάδας σε play-outs με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί απευθείας στην Α2 Εθνική.
Παραμονή στην Α2 Εθνική και νέα Άνοδος (1994-2001)
Ακολούθησε μια εξαετία στην Α2 Εθνική, από το φθινόπωρο του 1994 μέχρι την άνοιξη του 2000, οπότε και ο Μίλων αναδείχθηκε δευτεραθλητής της περιόδου 1999-00, με απολογισμό 20 νίκες και 6 ήττες, λαμβάνοντας το εισιτήριο της επιστροφής στην Α1 Εθνική, ακολουθώντας αυτή τη φορά το Μακεδονικό Νεάπολης. Προπονητής του συλλόγου στην ιστορική αυτή στιγμή ήταν ο Δημήτρης Αποσκίτης.
Καμιά από τις δύο ομάδες δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την παραμονή της, ωστόσο, στην κορυφαία κατηγορία. Έπεσαν αμφότερες μετά τη λήξη της περιόδου 2000-01, ο Μακεδονικός ως τελευταίος της βαθμολογίας και ο Μίλων ως 13ος με συγκομιδή 4 νίκες και 22 ήττες.
Σκαμπανεβάσματα σε Α2 και Β' Εθνική Κατηγορία (2001-2007)
Παρόλο που ευελπιστούσε σε μια νέα αρχή στην Α2 Εθνική Κατηγορία, η ομάδα του Μίλωνα συνέχισε να έχει φτωχές αγωνιστικές επιδόσεις και την επόμενη χρονιά 2001-02, οπότε και βρέθηκε στη 12η θέση της τελικής βαθμολογίας, ισοβαθμώντας μάλιστα με το 13ο Αιάντα Ευόσμου. Τελικά απέφυγε να υποβιβαστεί, κάτι που όμως συνέβη την περίοδο 2002-03, οπότε και βρέθηκε στην τελευταία θέση της βαθμολογίας με 6 νίκες και 20 ήττες απολογισμό.
Στα πλαίσια πλέον του μοναδικού Ομίλου της Β' Εθνικής - στον οποίο συμμετείχαν 14 ομάδες - ο Μίλων έδειξε την ισχύ του, τερματίζοντας την περίοδο 2003-04 στην 3η θέση. Την επόμενη χρονιά, 2004-05, τα πήγε λίγο χειρότερα, ολοκληρώνοντας το Πρωτάθλημα στην 6η θέση, με 16 νίκες και 10 ήττες, ισοβαθμώντας με τον 7ο Ιωνικό Νίκαιας. Εκείνο το καλοκαίρι ο αριθμός των ομάδων των κατηγοριών αυξήθηκε στις 16 με αποτέλεσμα να ανέλθει ο Μίλων στην Α2 Εθνική, παρά τη σχετικά χαμηλή του προτεραιότητα.
Την περίοδο 2005-06, στο μαραθώνιο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής κατετάγη στην 11η θέση με 13 νίκες και 17 ήττες, ισοβαθμώντας με την Ξάνθη που τοποθετήθηκε μια θέση χαμηλότερα. Δεν υποβιβάστηκε, όμως, παρά την επόμενη χρονιά, 2006-07, η λήξη της οποίας βρήκε τους Νεοσμυρνιώτες στη 16η και τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα με 9 νίκες και 21 ήττες.
Πτώση και παραμονή στη Γ' Εθνική (2007-2013)
Την περίοδο 2007-08 ο Μίλων εξακολουθούσε να βρίσκεται σε δεινή αγωνιστική κατάσταση με αποτέλεσμα να γνωρίσει το δεύτερο συνεχή υποβιβασμό του, αυτή τη φορά από τη Β' στη Γ' Εθνική. Συγκεκριμένα τερμάτισε στη 15η και πρότελευταία θέση, με μόλις 3 νίκες σε 30 αγώνες (2 περισσότερες από τον τελευταίο Ολυμπιακό Βόλου).
Την αγωνιστική περίοδο 2008-09 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Γ' Εθνική Κατηγορία (στο παρελθόν δεν υπήρχε αυτό το επίπεδο) παίρνοντας θέση στο 2ο Όμιλο Νότου. Έχοντας κλείσει το Πρωτάθλημα με 13 νίκες και 13 ήττες, κατέλαβε την 8η θέση της κατάταξης, ισοβαθμώντας με τον 7ο Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας.
Την περίοδο 2009-10, οπότε και μετακινήθηκε στον 1ο Όμιλο Νότου, τερμάτισε ξανά στην 8η θέση της τελικής βαθμολογίας με 12 νίκες και 14 ήττες αυτή τη φορά. Και πάλι επρόκειτο για ασφαλή θέση πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Την επόμενη χρονιά, 2010-11, σημείωσε ακόμη καλύτερη επίδοση ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 6η θέση με 15 νίκες και 11 ήττες (σε ισοβαθμία μάλιστα με τους κατόχους των θέσεων 4 και 5 της κατάταξης).
Στο Πρωτάθλημα της χρονιάς 2011-12, πάντα στον ίδιο Όμιλο και Κατηγορία, με τις ομάδες που διαγωνίζονταν να έχουν πλέον μειωθεί στις 12, ο Μίλων κατάφερε να σκαρφαλώσει στην 5η θέση με 15 νίκες και 7 ήττες στο ενεργητικό του.
Την επιστροφή του Μίλωνα στα τοπικά πρωταθλήματα μετά από 34 συναπτά έτη στις εθνικές κατηγορίες (και 32 συμμετοχές στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος), σηματοδότησε η περίοδος 2012-13. Στη διάρκειά της διαγωνίστηκε στο 2ο Όμιλο Νότου, με 11 αντιπάλους, ενάντια στους οποίους συγκέντρωσε 9 νίκες σε 20 αγώνες. Η κατάληψη της 8ης θέσης οδήγησε την ομάδα στην Α' Κατηγορία Ανδρών της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α.
Πορεία στην Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. (2013-2019)
Ξεκινώντας μια νέα προσπάθεια στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α., με προπονητή τον Πέτρο Τσιτσόπουλο, ο Μίλων διαγωνίστηκε την περίοδο 2013-14 σε Πρωτάθλημα 14 συλλόγων. Συγκέντρωσε 19 νίκες και 7 ήττες, κλείνοντας τη χρονιά στην 3η θέση της βαθμολογικής κατάταξης.
Επάνοδος στις εθνικές κατηγορίες και το Πρώτο Πρωτάθλημα (2019-σήμερα)
Η σεζόν 2021-2022 βρίσκει τον Μίλωνα με ένα ισχυρό ροστερ και προπονητή τον Νίκο Καραγιάννη με τη διοίκηση του συλλόγου να έχει θέσει φιλόδοξους στόχους για την επάνοδο στα υψηλά στρώματα του ελληνικού μπασκετ.
Ο σύλλογος αναδείχθηκε Πρωταθλητής στην Γ εθνική (2ος Όμιλος) για τη σεζόν 2021-2022, κατακτώντας την πρώτη θέση, την άνοδο στη Β εθνική και τον πρώτο τίτλο στην Καλαθοσφαίριση στην ιστορία του.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2022-2023, ο Α.Ο.Ν.Σ. Μίλων λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η ΕΟΚ.
Έδρα του συλλόγου είναι το ιδιόκτητο Κλειστό Γυμναστήριο «Κροίσος Πέρσης», χωρητικότητας 1.300 θέσεων. Το γυμναστήριο κτίστηκε το 1968 και φέρει το όνομα του παλιού αθλητή και επί σειρά ετών Γενικού Γραμματέα του Μίλωνα, Κροίσου Πέρση. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Μιχάλης Σακελλαρίδης. Προπονητής ειναι ο Νίκος Καραγιάννης. Team Manager είναι ο εμβληματικός πρώην αθλητής του συλλόγου, Νίκος Ψυλέας,ένας από τους πλέον καταξιωμένους παίκτες των εθνικών κατηγοριών με πλούσια καριέρα, που αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το καλοκαίρι του 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση Ανδρων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1937
Δικαστήρια της Αμάσειας
Τα Δικαστήρια Ανεξαρτησίας της Αμάσειας ήταν ειδικά (ad hoc) δικαστήρια που οργανώθηκαν από το τουρκικό εθνικιστικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ μετέπειτα Ατατούρκ, το 1921. Αυτά στόχευαν στην μαζική εξόντωση των Ελλήνων εκπροσώπων του Πόντου, κάτω από ένα νομιμοφανές πλαίσιο. Πραγματοποιήθηκαν στην Αμάσεια, στη σημερινή Τουρκία, κατά το τελευταίο στάδιο της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής. Ο συνολικός αριθμός των εκτελεσθέντων πιστεύεται ότι ανήλθε σε 400-450 περίπου άτομα, από τους οποίους 155 υπήρξαν εξέχουσες προσωπικότητες του Ποντιακού Ελληνισμού.
Ιστορικό της Γενοκτονίας
Η οθωμανική πολιτική για την εξαπόλυση γενοκτονίας κατά των Ελλήνων του Πόντου ξεκίνησε αμέσως μετά την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, δηλαδή μερικά χρόνια αργότερα από αυτήν των Ελλήνων της Ιωνίας και της Θράκης. Στην αρχική της φάση υλοποιήθηκε με μαζικές εκτοπίσεις και εξαναγκαστικές πορείες θανάτου. Η οργανωμένη αυτή πολιτική μαζικής εξολόθρευσης εντάθηκε ύστερα από κατηγορίες ότι οι Πόντιοι υπέθαλπταν τα ρωσικά στρατεύματα. Ως αποτέλεσμα οι οθωμανικές αρχές εκτόπισαν χιλιάδες Έλληνες της περιοχής στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Αυτή η πολιτική γενοκτονίας έλαβε περισσότερο βίαιη μορφή από το 1917, με την είσοδο της Ελλάδας στον Πόλεμο. Μεγάλος αριθμός των εκτοπισμένων έχανε τη ζωή του από κακουχίες, αρρώστιες και επιδημίες κατά τη διάρκεια των πορειών θανάτου. Όσοι κατόρθωναν και επιζούσαν, είτε γίνονταν αντικείμενο βιασμού, είτε εξαναγκάζονταν σε εξισλαμισμό ή δολοφονούνταν. Εν τω μεταξύ, τουρκικές άτακτες ομάδες (τσέτες), όπως αυτή του Τοπάλ Οσμάν, ο οποίος ήταν ήδη περιβόητος από το ρόλο που διαδραμάτισε στη Γενοκτονία των Αρμενίων, επιστρατεύτηκε εναντίον των Ελλήνων της περιοχής της Σαμψούντας, το 1916. Η ίδια πολιτική εξακολούθησε και μετά την έναρξη της Μικρασιατικής εκστρατείας (1919-1922), με άτακτες ομάδες Τούρκων, σε υποστήριξη του εθνικιστικού κινήματος του Μουσταφά Κεμάλ να προκαλούν σφαγές σε ολόκληρη τη Μικρά Ασία κατά το διάστημα 1920-1921.
Δικαστήρια
Ο στόχος που είχαν θέσει οι ηγέτες των Τούρκων εθνικιστών ήταν η οργάνωση άτυπων συνοπτικών δικών και άμεσων εκτελέσεων των εκπροσώπων της ελληνικής κοινότητας του Πόντου. Με αυτό τον τρόπο θα επιτύγχαναν την μαζική εξόντωσή τους, ως τμήμα της συνεχιζόμενης ως τότε, γενοκτονίας. Έτσι οργανώθηκαν τα λεγόμενα "Δικαστήρια Ανεξαρτησίας" στην Αμάσεια. Η επιλογή της πόλης δεν ήταν τυχαία, καθώς βρισκόταν μακριά από τα προξενεία δυτικών χωρών, με σκοπό να αποφευχθεί η παρουσία αντιπροσώπων τους. Οι δίκες θεωρήθηκαν από την τουρκική ηγεσία ως καθαρά "εσωτερική υπόθεση" Από τον Δεκέμβριο του 1920 τα όργανα του καθεστώτος του Μουσταφά Κεμάλ εξαπέλυσαν κύμα μαζικών συλλήψεων εξεχουσών προσωπικοτήτων του Πόντου, τους οποίους φυλάκισαν στην Αμάσεια. Τα δικαστήρια ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 1921. Παρ' όλα αυτά δεν παρουσιάστηκαν ποτέ συγκεκριμένα στοιχεία από το κατηγορητήριο που να συνδέει τους κατηγορούμενους με αντιτουρκική δραστηριότητα. Μόνο σε περιορισμένες περιπτώσεις εκτοξεύτηκαν αόριστοι ισχυρισμοί για υποστήριξη του ρωσικού στρατού κατά του διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Μέσα στο ίδιο σαθρό πλαίσιο, το κατηγορητήριο των Τούρκων εθνικιστών ισχυρίστηκε ότι αισθανόταν εθνικά θιγμένο, όταν αντιλήφθηκε ότι οι αθλητικές ενδυμασίες της ελληνικής ποδοσφαιρικής ομάδας "Πόντος Μετρτζιφούντος", είχαν γαλάζια και λευκά χρώματα, όπως και η ελληνική σημαία. Στη διαδικασία προήδρευε ο Εμίν Μπέης Γκαωετσιόγλου, εισαγγελέας από την Σαμψούντα. Ύστερα από συνοπτικές διαδικασίες, στις οποίες εκτοξεύτηκε σωρεία ύβρεων και εξευτελιστικών σχολίων προς τους κατηγορουμένους από τον δικαστή, οι καταδικαστικές αποφάσεις προέβλεπαν θάνατο δι' απαγχονισμού. Ως αφορμή για αυτές τις αποφάσεις παρουσιάστηκε η υποτιθέμενη σύνδεση των κατηγορουμένων με το κίνημα αυτοδιάθεσης του Πόντου. Οι θανατικές ποινές εκτελέστηκαν άμεσα. Ως αποτέλεσμα, από τις 20 Αυγούστου ως τις 21 Σεπτεμβρίου, 1921, 117 αντιπρόσωποι των Ποντίων απαγχονίστηκαν. Ο συνολικός, όμως, αριθμός των θυμάτων στην Αμάσεια είναι άγνωστος, ενώ εκτμάται ότι συνολικά περίπου 400 με 450 Πόντιοι εκτελέστηκαν στην κεντρική πλατεία της πόλης. Στις 25 Σεπτεμβρίου, τοπική τουρκική εφημερίδα δημοσίευσε το ονόματα 155 εξεχουσών προσωπικοτήτων των Ελλήνων του Πόντου που απαγχονίστηκαν σε αυτό το μέρος. Οι εκτελεσθέντες ήταν πολιτικοί, δημοσιογράφοι, εκπρόσωποι του θρησκευτικού βίου της τοπικής ελληνικής κοινότητας. Μεταξύ αυτών, ο μητροπολιτικός αντιπρόσωπος Αμάσειας, Ευθύμιος Ζήλων, ο οποίος απεβίωσε στη φυλακή λόγω τύφου. Παρόλα αυτά η καταδικαστική απόφαση εφαρμόστηκε μετά θάνατον και το σώμα του τοποθετήθηκε στην αγχόνη, όπως και των υπολοίπων, σε κοινή θέα στην κεντρική πλατεία της πόλης.
Άλλεν Γκίνσμπεργκ
thumb|Άλλεν Γκίνσμπεργκ και [[Πίτερ Ορλόφσκι]] thumb|Άλλεν Γκίνσμπεργκ (αριστερά)στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης το (1978) thumb|Ο Άλλεν Γκίνσμπεργκ, ο [[Τίμοθι Λίρι και ο Τζών Κάννιγκαμ Λίλλυ (1991)]] Ο Άλλεν Γκίνσμπεργκ (Irwin Allen Ginsberg, 3 Ιουνίου 1926 – 5 Απριλίου 1997) ήταν Αμερικανός ποιητής. Αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της λογοτεχνικής γενιάς των μπητ, γνωστός κυρίως για τα ποιήματά του Ουρλιαχτό (Howl), Καντίς (Kaddish) και Αμερική (America).
Δικαστήρια της Αμάσειας
Αντιδράσεις
Οι δικές και οι εκτελέσεις στην Αμάσεια από το τουρκικό εθνικιστικό κίνημα του Κεμάλ πέτυχαν τελικά την εξολόθρευση των αντιπροσώπων του Ποντιακού Ελληνισμού, με νομιμοφανή μανδύα. ενώ ο συνολικός αριθμός των νεκρών Ποντίων, ως απόρροια της γενοκτονίας που εξαπέλυσαν οι οθωμανικές και εν συνεχεία οι τουρκικές αρχές, από το 1915 ως το 1923, υπολογίζεται σε 353.000 με 360.000. Οι θηριοδείες αυτές προκάλεσαν αντιδράσεις εντός και εκτός Τουρκίας. Ο απαγχονισμός του Ματθαίου Κωφίδη, πρώην μέλος του οθωμανικού κοινοβουλίου, και ένα από τα θύματα της Αμάσειας, ο οποίος μάλιστα ήταν ενάντιος σε κάθε μορφή ένοπλης αντίστασης κατά των Τούρκων, εξόργισε ακόμη και τους Μουσουλμάνους της Τραπεζούντας, που σιωπηρά αρνήθηκαν να συνεργαστούν με τους Τούρκους εθνικιστές, και έτσι κατάφερε να διασωθεί ένας αριθμός ντόπιων Ελλήνων. Διαμαρτυρίες καταγράφτηκαν στην Ελλάδα και στην Αγγλία. Αλλά και σε χώρες που βρίσκονταν σε συμμαχία με το κεμαλικό κίνημα, όπως στη Γαλλία και στην Ιταλία, οι οποίες και καταδίκασαν τις αποτρόπαιες πράξεις. Το θέμα της εξολόθρευσης του Ποντιακού Ελληνισμού απασχόλησε και το Κογκρέσο των Η.Π.Α., στις 22 Δεκεμβρίου 1921, από τον γερουσιαστή Γουίλλιαμ Κινγκ.
Άλλεν Γκίνσμπεργκ
Βιογραφία
Ο Γκίνσμπεργκ γεννήθηκε το 1926 στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ και μεγάλωσε στο Πάτερσον. Ο πατέρας του, Λουίς Γκίνσμπεργκ, ήταν δάσκαλος και ποιητής, φέρνοντας από νωρίς τους δύο γιους του σε επαφή με την ποίηση. Η μητέρα του, Ναόμι Λεβί Γκίνσμπεργκ ήταν επίσης δασκάλα και παράλληλα μέλος του κομμουνιστικού κόμματος, γεγονός που συνδυάστηκε με συμμετοχή του ίδιου του Γκίνσμπεργκ σε αρκετές πολιτικές συγκεντρώσεις, από νεαρή ηλικία. Το 1932, η Ναόμι Γκίνσμπεργκ εμφάνισε για πρώτη φορά στοιχεία νευρικού κλονισμού και τα επόμενα χρόνια η ψυχική της υγεία παρέμεινε ασταθής συνοδευόμενη από μακροχρόνιες παραμονές της σε ψυχιατρικές κλινικές, με κρίσεις επιληψίας και συμπτώματα παράνοιας. Η προβληματική σχέση του Γκίνσμπεργκ με τη μητέρα του, αποτυπώθηκε χαρακτηριστικά στο ποίημα του Καντίς.
Δικαστήρια της Αμάσειας
Παραπομπές
19. Γαβρηιλίδης, 2002: σελ. 39
Άλλεν Γκίνσμπεργκ
Βιογραφία
Σε ηλικία περίπου έντεκα ετών, ο Γκίνσμπεργκ επέδειξε πρώιμα δείγματα ευαισθητοποίησής του σε πολιτικά ζητήματα, αποστέλοντας σχετικές επιστολές του στην εφημερίδα New York Times. Στο γυμνάσιο, ήρθε σε επαφή με το έργο του Ουώλτ Ουίτμαν μετά από απαγγελία ποιήματος του από τον καθηγητή, του Frances Durbin, γεγονός που ο ίδιος ο Γκίνσμπεργκ αναφέρει ως μία από τις πιο ξεχωριστές στιγμές των σχολικών του χρόνων.
Το 1943 αποφοίτησε από το γυμνάσιο και άρχισε νομικές σπουδές με υποτροφία στο κολέγιο του πανεπιστημίου Columbia. Εκεί γνώρισε τον Lucien Carr και μέσω αυτού αρκετούς από τους μελλοντικούς συγγραφείς της μπητ γενιάς, όπως τον Τζακ Κέρουακ και τον Γουίλιαμ Μπάροουζ. Η περίοδος αυτή υπήρξε ταραχώδης για τον Γκίνσμπεργκ, περιλαμβάνοντας μια προσωρινή αποβολή του από το πανεπιστήμιο καθώς και πειραματισμούς του με ψυχοτρόπες ουσίες που συνεχίστηκαν για πολλά χρόνια. Παράλληλα, φαίνεται πως αποφάσισε οριστικά να αφοσοιωθεί στην ποίηση. Τον Ιούνιο του 1949 συννελήφθη για συμμετοχή σε κλοπές τις οποίες είχαν διαπράξει φίλοι του. Ως ενναλακτική επιλογή απέναντι στην φυλάκισή του, οι πρώην καθηγητές του Mark Van Doren και Lionel Trilling, φρόντισαν να εκτίσει την ποινή του στο ψυχιατρικό ινστιτούτο του πανεπιστημίου, όπου παρέμεινε για συνολικά οκτώ μήνες και στο διάστημα αυτό συνδέθηκε φιλικά με το συγγραφέα Καρλ Σόλομον, ο οποίος ακολουθούσε θεραπεία για την κατάθλιψη.
Δικαστήρια της Αμάσειας
Πηγές
Κατηγορία:Μισελληνισμός Κατηγορία:Αμάσεια Κατηγορία:Γενοκτονία των Ελλήνων Κατηγορία:Μαζικές δολοφονίες Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός Κατηγορία:Παραβίαση νομικού συστήματος Αμασειας Αμασειας
Άλλεν Γκίνσμπεργκ
Βιογραφία
Τον Οκτώβριο του 1955, ο Γκίνσμπεργκ απήγγειλε δημόσια ένα μέρος του ποιήματός του Ουρλιαχτό στην Six Gallery του Σαν Φρανσίσκο ενώ στην εκδήλωση συμμετείχαν ακόμα οι ποιητές Γκάρι Σνάιντερ και Μάικλ Μακλούρ. Ο εκδότης Λώρενς Φερλινγκέττι, ο οποίος παρευρέθηκε στην εκδήλωση, προσφέρθηκε άμεσα να δημοσιεύσει το έργο του, στον εκδοτικό του οίκο City Lights. Το Ουρλιαχτό δημοσιεύτηκε τελικά το 1956 με μία εισαγωγή του William Carlos Williams. Πολύ σύντομα απαγορεύτηκε ως άσεμνο, αλλά έπειτα από μια σειρά δικών επετράπη τελικά να συνεχιστεί η κυκλοφορία του. Τα επόμενα χρόνια, μαζί με τον ποιητή Πίτερ Ορλόφσκι, πραγματοποίησε ταξίδια στο Παρίσι, στην Ταγγέρη, στο Μεξικό, στην Ελλάδα, στην Αφρική και στην Ινδία. Η παραμονή του στην Ινδία είχε διάρκεια περίπου δεκαπέντε μήνες και συνδυάστηκε με μία ευρύτερη πνευματική και θρησκευτική αναζήτηση του, που κατέληξε στο να ασπαστεί το βουδισμό. Επέστρεψε στην Αμερική το 1963 συμμετέχοντας στο Συνέδριο Ποίησης του Βανκούβερ μαζί με αρκετούς ακόμα σύγχρονους πειραματικούς ποιητές.
Στην περίοδο του πολέμου του Βιετνάμ συμμετείχε ενεργά στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις ενώ σε όλη τη διάρκεια των δεκαετιών του 1970 και 1980 είχε γενικά έντονη πολιτική δράση, με συμμετοχή σε κινήματα υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, κατά της κατοχής πυρηνικών όπλων ή για την προστασία του περιβάλλοντος.
Έργα του Γκίνσμπεργκ
Ελληνικές εκδόσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Υποστηρικτές ψυχεδελικών ναρκωτικών Κατηγορία:Αντικουλτούρα δεκαετίας 1960
Γιόσεφ Σούραλ
Ο Γιόσεφ Σούραλ (Josef Šural, 30 Μαΐου 1990 – 29 Απριλίου 2019) ήταν Τσέχος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός.
Καριέρα
Τον Ιούνιο του 2011, ο Σούραλ μαζί με τον συμπαίκτη του στην ΦΚ Ζμπρογιόβκα Μπρνο, Μίχαελ Ράμπουσιτς, υπέγραψαν τριετές συμβόλαιο με τη Σλόβαν Λίμπερετς του Πρωταθλήματος Τσεχίας.
Ο Σούραλ έχει αγωνιστεί σε όλα τα κλιμάκια των μικρών Εθνικών της Τσεχίας (U16, U17, U18, U19 και U20). Με την Εθνική Τσεχίας είχε 20 συμμετοχές και 1 γκολ.
Θάνατος
Ο Σούραλ σκοτώθηκε στις 29 Απριλίου 2019, όταν ένα μικρό λεωφορείο που μετέφερε αυτόν και ακόμη έξι άλλους παίκτες, συνετρίβη 5 χλμ. από την Αλάνια. Ο Σούραλ και οι συμπαίκτες του μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο, αλλά ο Σούραλ πέθανε από τους τραυματισμούς. Ο Στίβεν Κόλκερ και ο Παπίς Σισέ ήταν επίσης στο λεωφορείο, αλλά επέζησαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζμπρογιόβκα Μπρνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τσεχίας (Πρώτη Κατηγορία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σλόβαν Λίμπερετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπάρτα Πράγας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλάνιασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία
Ροκεσέλ
Το Ροκεσέλ (γαλλικά: Roquessels, οξιτανικά: Ròcacèls) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ροκεσελουά (γαλλικά: Roquesselois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Μουσείο Ρουμιάντσεφ
Το Μουσείο Ρουμιάντσεφ (ρωσικά: Румянцевский музей) ήταν το πρώτο δημόσιο μουσείο της Μόσχας. Ήταν η εξέλιξη της προσωπικής συλλογής και βιβλιοθήκης του Κόμη Νικολάι Ρουμιάντσεφ (1754-1826), τελευταίου απογόνου της οικογένειας αυτής.
Ιστορία
Η συλλογή Ρουμιάντσεφ είχε ανοίξει για το κοινό το 1831. Βρισκόταν στον Σπίτι Ρουμιάντσεφ στην Αγγλική Προκυμαία στην Αγία Πετρούπολη. Το πιο πολύτιμο μέρος της συλλογής ήταν η βιβλιοθήκη της, η οποία από το 1845 ήταν παράρτημα της Αυτοκρατορικής Δημόσιας Βιβλιοθήκης. Ήταν "αντικείμενο πόθου" για τη Μόσχα η οποία δεν διέθετε βιβλιοθήκη. Ήταν ο πρίγκιπας Βλαντιμίρ ο οποίος πρότεινε να μεταφερθεί η βιβλιοθήκη στη Μόσχα. Η πρότασή του έγινε δεκτή από το Συμβούλιο των Υπουργών το 1861.
Για να στεγαστεί το Μουσείο Ρουμιάντσεφ αγοράστηκε το Σπίτι Πάσκοφ απέναντι από το Κρεμλίνο. Η κάτοικοι της Αγίας Πετρούπολης δεν ήθελαν τη μετακόμιση αλλά δεν είχαν τη δυνατότητα να κάνουν τίποτα. Ο Αλέξανδρος Β' δώρισε τον τεραστίων διαστάσεων πίνακα Η Εμφάνιση του Χριστού στο Λαό (το αριστούργημα του Αλεξάντρ Ιβάνοφ) για τα εγκαίνια του μουσείου. Αφού μεταφέρθηκε στη Μόσχα και μετά, η Συλλογή Ρουμιάντσεφ διανθίστηκε παραπέρα με πολύτιμα αποκτήματα.
Το Μουσείο Ρουμιάντσεφ χωριζόταν στα τμήματα της ζωγραφικής, χαρακτικής, νομισματολογίας, και αρχαιολογίας. Ένα ακόμα Τμήμα, γνωστό ως Μουσείο Ντάσκοφ, ιδρύθηκε μετά την Παν-Ρωσική Εθνογραφική Έκθεση το 1867. Ήταν σημαντικό κέντρο εθνογραφίας, εκθέτοντας αντικείμενα που είχαν συλλέξει οι Γιούρι Λισιάνσκι και Ιβάν Κρούσενστερν, και άλλοι Ρώσοι περιηγητές.
Διάλυση
Οι Σοβιετικές αρχές αποφάσισαν να κλείσουν το μουσείο το 1924. Παρά κάποιες αντίθετες γνώμες, η απόφαση εφαρμόστηκε το 1927:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στη Μόσχα
Κάστρο του Βιλαντρί
Ιστορία
Η περιοχή ήταν ένα αρχαίο φρούριο, γνωστό ως Κολουμπέν ως τον 17ο αι.. Στις αρχές του 16ου αι. αποκτήθηκε από τον Ζαν Λε Μπρετόν, Γενικό Ελεγκτή της Γαλλίας για τον Πόλεμο, αξιωματούχο του Φραγκίσκου Α΄ των Βαλουά. Τότε ένα νέο κάστρο (château) κτίστηκε γύρω από τον αρχικό κεντρικό πύργο του 14ου αι., όπου ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας συνάντησε κάποτε τον Ριχάρδο Α΄ της Αγγλίας για να συζητήσουν για ειρήνη.
Το κάστρο παρέμεινε στην οικογένεια Λε Μπρετόν για περισσότερο από δύο αιώνες, ώσπου αποκτήθηκε από τον μαρκήσιο ντε Καστελάν. Κατά τη Γαλλική Επανάσταση η ιδιοκτησία κατασχέθηκε και στις αρχές του 19ου αι. ο Ναπολέων Α΄ το απέκτησε για τον αδελφό του Ιερώνυμο Βοναπάρτη.
Το 1906 ο ιατρός Ζοακίμ Καρβαλό αγόρασε την ιδιοκτησία και διέθεσε ένα τεράστιο ποσό χρόνου, χρημάτων και αφοσίωσης στην επισκευή του και στην κατασκευή εξαιρετικά όμορφων κήπων. Το κτήριο περιβάλλεται στις δύο πλευρές του από κανάλια. Οι διάσημοι αναγεννησιακοί κήποι περιλαμβάνουν έναν υδάτινο κήπο, διακοσμητικούς ανθόκηπους και λαχανόκηπους. Οι κήποι απλώνονται σε κανονικά παρτέρια με χαμηλούς ξυλοφράκτες. Το κεντρικό μέρος του κήπου σχηματίζει εννέα τετράγωνα σε διάταξη 3 Χ 3. Το 1934 ο πύργος του Βιλαντρύ χαρακτηρίστηκε ιστορικό Μνημείο. Όπως όλοι οι άλλοι πύργοι της κοιλάδας του Λίγηρα, είναι ένα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Στην εποχή μας
Ο πύργος του Βιλαντρύ ανήκει ακόμη στην ιδιοκτησία της οικογένειας Καρβαλό. Είναι ανοικτός στο κοινό και είναι ένας από τους πιο συχνά επισκεπτόμενους πύργους της Γαλλίας: το 2007 είχε 330.000 επισκέπτες.
Πηγές
Βιλαντρι
Ετιέν-Φρανσουά ντε Σουαζέλ
Ο Ετιέν Φρανσουά, Μαρκήσιος του Στανβίλ και Δούκας του Ζουαζέλ (γαλλικά:Étienne François, Marquis de Stainville, Duc de Choiseul) (28 Ιουνίου 1719 - 8 Μαΐου 1785) ήταν Γάλλος στρατιωτικός αξιωματικός, διπλωμάτης και πολιτικός. Ήταν επίσης Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας τα έτη 1758 – 1761 και 1766 – 1770, και είχε ισχυρή επιρροή στην παγκόσμια στρατηγική της Γαλλίας καθ 'όλη την περίοδο. Συνδέεται στενά με την ήττα της Γαλλίας στον Επταετή πόλεμο και τις επακόλουθες προσπάθειες ανοικοδόμησης του γαλλικού κύρους.
Άνοδος
Ο Ετιέν Φρανσουά κατά τη γέννηση του απέκτησε τον τίτλο του Κόμη του Στανβίλ. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος Φρανσουά Ζοζέφ του Στάνβιλ, Μαρκήσιου του Σουαζέλ (1700–1770), και αδελφός της Μπεατρίξ ντε Σουαζέλ-Σταινβίλ, Δούκισσας της Γκραμόν. Γεννήθηκε στο Νανσύ, του Δουκάτου της Λωρραίνης. Σύμφωνα με κάποιες περίγραφες της εποχής, είχε ειπωθεί ότι ήταν γεροδεμένος, με κοντή κορμοστασιά, και είχε ροδοκόκκινο πρόσωπο.
Ο πατέρας του ήταν ένας από τους κορυφαίους συμβούλους του Δούκα της Λωρραίνης, ο οποίος κυβερνούσε έναν ανεξάρτητο Γαλλόφωνο κράτος με στενούς πολιτιστικούς και πολιτικούς δεσμούς με τη Γαλλία. Το 1737, ο Φραγκίσκος Γ΄ Στέφανος, Δούκας της Λωρραίνης (ο μελλοντικός αυτοκράτορας Φραγκίσκος Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) πιέστηκε να εγκαταλείψει τη Λωρραίνη και να γίνει κυβερνήτης της Τοσκάνης στην Ιταλία. Συνειδητοποιώντας ότι η συνεχής πίστη στο Σώμα της Λωρραίνης θα περιόριζε τις ευκαιρίες του, ο Ετιέν Φρανσουά πρόσφερε την υποταγή του στη Γαλλία.
Μετά την απόκτηση εμπειρίας κατά τη διάρκεια του Αυστροτουρκικού Πολέμου, ο κόμης του Στανβίλ κατατάχθηκε στο γαλλικό στρατό. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αυστριακής Διαδοχής υπηρέτησε στη Βοημία (1741) και στην Ιταλία (1744), όπου διακρίθηκε στη Μάχη του Κούνεο. Ήταν επίσης παρών στη Μάχη του Ντέντινεν στη Γερμανία και μετέφερε από εκεί ειδήσεις για τη γαλλική ήττα στο Παρίσι. Είχε όμως σοκαριστεί με όσα είχε ζήσει από τις γαλλικές δυνάμεις στο Ντέντινεν, τα οποία μετέπειτα περιέγραψε με τις λέξεις «αδιαφορία και άγνοια». Οι εμπειρίες του αυτές, του έδωσαν αργότερα το έναυσμα για να κάνει μεταρρυθμίσεις στο γαλλικό στρατό.
Από το 1745 έως το 1748, ήταν με το στρατό στις Κάτω Χώρες και ήταν παρών στις πολιορκίες του Μονς, του Σαρλερουά και του Μάαστρίχτ. Έφτασε στο αξίωμα του υπολοχαγού και, το 1750, παντρεύτηκε τη Λουίζ Ονορίν Κοζά, κόρη του Λουί Φρανσουά Κροζά, μαρκήσιος ντυ Σατέ (πέθανε το 1750). Εκείνη μοιράστηκε με τον άντρα της το μερίδιο που έλαβε από τη μεγάλη περιουσία του παππού της, Αντουάν Κοζά, στην οποία περιλαμβανόταν το πολυτελές Μέγαρο ντε Σουαζέλ (Παρίσι) της οδού Ρισελιέ, που κληρονόμησε από τον Πιέρ Κοζά, αδελφό του πατέρα της. Η Λουίζ, προς όφελος του Ετιέν, αποδείχθηκε ότι ήταν μια πάρα πολύ αφοσιωμένη σύζυγος.
Ο Σουαζέλ κέρδισε την εύνοια της Μαντάμ ντε Πομπαντούρ προμηθεύοντας της, τα γράμματά που είχε γράψει ο Λουδοβίκος ΙΕ’ στη σύζυγό του ξαδέλφου του Ετιέν, τη Σαρλότ-Ροζαλί ντε Ρομανέτ, Κόμισσα της Σουαζέλ-Μποπρέ, με την οποία ο βασιλιάς είχε προηγουμένως μια ίντριγκα. Πολύ σύντομα, από διοικητικός εκπρόσωπος στα Βόσγια όρη, διορίστηκε πρέσβης στη Ρώμη το 1753, όπου του ανατέθηκαν οι διαπραγματεύσεις, που αφορούσαν τις διαταραχές που προκάλεσε το παπικό διάταγμα «Unigenitus». Αποδείχτηκε ιδιαιτέρα επιδέξιος σε αυτό το έργο, και, το 1757, η προστάτιδα του κανόνισε τη μεταφορά του στη Βιέννη, οπού εκεί του δόθηκε η εντολή να ενισχύσει τη νέα συμμαχία μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας. Ήταν ένας από τους κύριους συντάκτες της Δεύτερης Συνθήκης των Βερσαλλιών, που υπογράφηκε τον Μάιο του 1757, η οποία δέσμευε τα δύο κράτη σε έναν κοινό πόλεμο στη Γερμανία εναντίον της Πρωσίας.