cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαστημικό Λεωφορείο Κολούμπια
Ιστορία
thumb|right|Οι αστροναύτες του «Κολούμπια» [[Κεν Μάτινγκλυ και Χένρυ Χάρτσφηλντ χαιρετούν τον Πρόεδρο Ρόναλντ Ρέιγκαν και τη σύζυγό του Νάνσυ μετά την προσγείωσή τους το 1982.]] Το 1983 το «Κολούμπια», και πάλι με αρχηγό αποστολής τον Τζων Γιάνγκ, εκτοξεύθηκε για τη δεύτερη λειτουργική αποστολή του (STS-9), η οποία μετέφερε το επιστημονικό εργαστήριο Spacelab και εξαμελές πλήρωμα. Στους αστροναύτες συγκαταλεγόταν και ο πρώτος μη Αμερικανός πολίτης σε πτήση διαστημικού λεωφορείου, ο Γερμανός Ουλφ Μέρμπολντ. Μετά την πτήση αυτή, το σκάφος πέρασε 18 μήνες στις εγκαταστάσεις του Πάλμντεϊλ, τροποποιούμενο έτσι ώστε να έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με τα άλλα διαστημικά λεωφορεία. Επέστρεψε στο διάστημα στις 12 Ιανουαρίου 1986, με την αποστολή STS-61-C, στο πλήρωμα της οποίας βρισκόταν ο πρώτος εν ενεργεία βουλευτής που επισκέφθηκε ποτέ το διάστημα, ο Μπιλ Νέλσον.
Δέκα μόλις ημέρες μετά την επιστροφή του «Κολούμπια» από αυτή την αποστολή ακολούθησε η τραγωδία του Τσάλεντζερ. Ως αποτέλεσμα, το πρόγραμμα του διαστημικού λεωφορείου διακόπηκε και το «Κολούμπια» δεν ξαναπέταξε μέχρι το 1989, οπότε και επανήλθε στην κανονική υπηρεσία ως μέλος του στόλου των διαστημικών λεωφορείων.
Η πτήση του STS-93, που εκτοξεύθηκε στις 23 Ιουλίου 1999, ήταν η πρώτη διαστημική αποστολή των ΗΠΑ με γυναίκα αρχηγό, την Αϊλήν Κόλινς. Αυτή η αποστολή έθεσε σε τροχιά το Διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων Χ «Τσάντρα».
Η τελευταία επιτυχής αποστολή του «Κολούμπια» ήταν η STS-109, η 4η αποστολή φροντίδας του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Χαμπλ. Η επόμενη αποστολή του «Κολούμπια», η STS-107, τελείωσε με την καταστροφή του κατά την επανείσοδό του στην κατώτερη ατμόσφαιρα και τον θάνατο του επταμελούς του πληρώματος.
Ως συνέπεια της καταστροφής αυτής, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζωρτζ Μπους απεφάσισε την απόσυρση του στόλου των διαστημικών λεωφορείων μέχρι το 2010 και την ανάπτυξη αντί για αυτά του νέου διαστημικού επανδρωμένου σκάφους «Ωρίων» (το οποίο καταργήθηκε με τη σειρά του το 2010 από τον Πρόεδρο Ομπάμα).
Στατιστικά
Συνολικά κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του το Διαστημικό Λεωφορείο «Κολούμπια» μετέφερε στο διάστημα 160 ανθρώπους. Στις 28 αποστολές του παρέμεινε συνολικά στο διάστημα επί 300 ημέρες, 17 ώρες, 40 λεπτά και 22 δευτερόλεπτα, ολοκληρώνοντας 4808 περιφορές γύρω από τη Γη και καλύπτοντας απόσταση ως προς το έδαφος ίση με 201.497.772 χιλιόμετρα, ενώ έθεσε σε τροχιά 8 τεχνητούς δορυφόρους.
Βάρος
Ως το δεύτερο διαστημικό λεωφορείο που κατασκευάσθηκε ποτέ και το πρώτο που ήταν ικανό να πετάξει στο διάστημα, το «Κολούμπια» ήταν περίπου 3600 κιλά βαρύτερο κατά την εκτόξευση από μετέπειτα διαστημικά λεωφορεία, τα οποία είχαν ελαφρώς τροποποιημένο σχεδιασμό και είχαν επωφεληθεί από τις προόδους που είχαν σημειωθεί στο μεταξύ στην τεχνολογία των υλικών. Η πρόσθετη μάζα εντοπιζόταν κυρίως στις πτέρυγες και τα ακροφύσια, αλλά και στην προσθήκη οργάνων για δοκιμές της αποδόσεως, εξοπλισμός που παρέμεινε προσαρμοσμένος στο σκάφος στις πρώτες αποστολές του. Εξαιτίας του πρόσθετου βάρους, το σκάφος ήταν λιγότερο επιθυμητό για χρήση σε αποστολές προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, παρά το ότι έγιναν τροποποιήσεις κατά την τελευταία ανακαίνισή του προς τον σκοπό αυτό.
Το σύστημα θερμικής προστασίας
Το «Κολούμπια» ήταν το πρώτο διαστημικό όχημα στην ιστορία του οποίου η εξωτερική επιφάνεια καλυπτόταν κατά το μεγαλύτερο μέρος της με πλακίδια «Επαναχρησιμοποιήσιμης Επιφανειακής Μονώσεως Υψηλών/Χαμηλών Θερμοκρασιών» (High & Low Temperature Reusable Surface Insulation, HRSI/LRSI). Τα πλακίδια αυτά αποτελούσαν το κύριο σύστημα θερμικής προστασίας (TPS) των διαστημικών λεωφορείων. Τα λευκά πλακίδια αποτελούνταν από Nomex με χρωστική επένδυση ελαστικής χρωστικής και κάλυπταν στις πρώτες πτήσεις σχεδόν το 25% της επιφάνειας του σκάφους, ενώ στην πρώτη αναβάθμιση αφαιρέθηκαν από αρκετά σημεία και στις ύστερες πτήσεις κάλυπταν μόνο το άνω τμήμα των θυρών της κοιλότητας φορτίου (payload bay) και τις εσωτερικές περιοχές της άνω επιφάνειας των πτερύγων. Η αναβάθμιση περιελάμβανε και την αντικατάσταση πολλών λευκών πλακιδίων LRSI των άνω επιφανειών με καλύμματα Προηγμένης Ελαστικής Επαναχρησιμοποιήσιμης Επιφανειακής Μονώσεως (AFRSI), γνωστά και ως Καλύμματα Ινώδους Μονώσεως (Fibrous Insulation Blankets, FIBs), που πρωτοχρησιμοποιήθηκαν στα λεωφορεία Ντισκάβερυ και Ατλάντις. Αρχικώς το «Κολούμπια» έφερε 32 χιλιάδες πλακίδια, ενώ η αναβάθμιση μείωσε τον αριθμό αυτό σε 24.300. Το κάθε κάλυμμα AFRSI, με στρώσεις διαφορετικών μορφών πυριτίου είχε επιφάνεια μέχρι 30 επί 30 ίντσες και αντικαθιστούσε μέχρι 25 πλακίδια. Επειδή τα καλύμματα εφάρμοζαν απευθείας στο σώμα του σκάφους, υπήρχε μείωση του βάρους, βελτιωμένη ανθεκτικότητα, μειωμένο κόστος κατασκευής και εφαρμογής, όπως και μειωμένος χρόνος για την εφαρμογή τους.
right|thumb|Το «Κολούμπια» προσγειώνεται στην [[Αεροπορική Βάση Έντουαρντς] το 1989, στο τέλος της αποστολής STS-28.]] Παρά τις βελτιώσεις στο σύστημα θερμικής προστασίας και άλλες τροποποιήσεις, το «Κολούμπια» δεν θα ζύγιζε ποτέ χωρίς φορτίο τόσο λίγο όσο τα άλλα διαστημικά λεωφορεία. Το δεύτερο λεωφορείο που κατασκευάσθηκε, το «Τσάλεντζερ» ήταν επίσης σχετικώς βαρύ, αλλά κατά 998 κιλά ελαφρότερο από το «Κολούμπια».
Ποδίσκος SILTS
Το «Κολούμπια» είχε ένα ακόμα μοναδικό εξωτερικό χαρακτηριστικό, τον «ποδίσκο SILTS» ("SILTS" pod), που βρισκόταν στην κορυφή του κάθετου σταθεροποιητικού πτερυγίου του και προστέθηκε μετά την αποστολή STS-9 για τη συλλογή θερμικών δεδομένων. Αν και ο εξοπλισμός του αφαιρέθηκε μετά από τις αρχικές δοκιμές, η NASA απεφάσισε να αφήσει τον ποδίσκο στη θέση του, καθώς σχεδιαζόταν η χρήση του σε άλλα, μελλοντικά πειράματα. Το κάθετο πτερύγιο τροποποιήθηκε αργότερα για να ενσωματώσει το αλεξίπτωτο οριζόντιας επιβραδύνσεως, όπως έγινε πρώτα στο «Ιντέβορ» το 1992.
Διάφορα άλλα
right|thumb|Το «Κολούμπια» προσγειώνεται στο [[Διαστημικό Κέντρο Κένεντυ στις 18 Μαρτίου 1994, στο τέλος της αποστολής STS-62.]] Το «Κολούμπια» είχε αρχικώς εκτινασσόμενα καθίσματα της Lockheed, ίδια με αυτά του αεροσκάφους SR-71 Blackbird, που παρέμειναν ενεργά για τις πρώτες 4 τροχιακές πτήσεις (τις «δοκιμαστικές»), αλλά απενεργοποιήθηκαν μετά την αποστολή STS-4 και αφαιρέθηκαν μετά την STS-9. Το «Κολούμπια» ήταν επίσης το μόνο προοριζόμενο για το διάστημα λεωφορείο που δεν παραδόθηκε από την κατασκευάστρια εταιρεία με ενδείξεις στο εμπρόσθιο παράθυρο για τον αρχηγό της αποστολής και τον κυβερνήτη. Αυτές προστέθηκαν μετά την STS-9.
Διαστημικές πτήσεις (αποστολές)
Το «Κολούμπια» πέταξε σε 28 διαστημικές αποστολές, παραμένοντας συνολικά στο διάστημα επί 300,74 ημέρες.
Παρά το ότι ήταν σε υπηρεσία κατά τη διάρκεια αμφότερων των προγραμμάτων «Λεωφορείο στον Μιρ» και του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, το «Κολούμπια» δεν επισκέφθηκε ποτέ κάποιον διαστημικό σταθμό. Τα άλλα τρία ενεργά διαστημικά λεωφορεία εκείνη την εποχή είχαν επισκεφθεί τόσο τον Μιρ όσο και τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Το «Κολούμπια» δεν ήταν κατάλληλο για αποστολές σε τροχιές μεγάλων κλίσεων.
Τελευταία αποστολή και καταστροφή
thumb|upright|right|Το μνημείο του «Κολούμπια» στο [[Εθνικό Κοιμητήριο του Άρλινγκτον]] Το διαστημικό λεωφορείο «Κολούμπια» καταστράφηκε στις 16:00 περίπου ώρα Ελλάδας της 1ης Φεβρουαρίου 2003, κατά τη διάρκεια της επανεισόδου του στην κατώτερη ατμόσφαιρα μετά από μία επιστημονική αποστολή 16 ημερών. Η επιτροπή διερευνήσεως του δυστυχήματος συμπέρανε ότι μία διάρρηξη είχε σημειωθεί στο εμπρόσθιο άκρο μιας από τις πτέρυγες του σκάφους, που αποτελείται από ενισχυμένες ίνες άνθρακα. Το άνοιγμα είχε σχηματισθεί όταν ένα τεμάχιο μονωτικού αφρού από την εξωτερική δεξαμενή καυσίμων αποσπάσθηκε κατά την εκτόξευση, 16 ημέρες νωρίτερα, και χτύπησε την αριστερή πτέρυγα. Κατά τη θέρμανση της επανεισόδου, τα θερμά αέρια που διείσδυσαν στο εσωτερικό της πτέρυγας, επηρεάζοντας το υδραυλικό σύστημα και οδηγώντας σε απώλεια ελέγχου των μεταβλητών επιφανειών της πτέρυγας. Η απώλεια ελέγχου μετέβαλε τον προσανατολισμό του διαστημικού λεωφορείου, εκθέτοντας περιοχές της επιφάνειάς του χωρίς θερμική προστασία σε υψηλές θερμοκρασίες και δυναμικές πιέσεις που τελικώς προκάλεσαν τη διάσπαση του σκάφους. Περισυλλέχθηκαν περίπου 84 χιλιάδες τεμάχια συντριμμάτων του σκάφους από το έδαφος, σε μία περιοχή εκατοντάδων χιλιομέτρων κατά μήκος του βορειοανατολικού Τέξας και της Λουιζιάνα, τα οποία φυλάσσονται στον 16ο όροφο του Κτιρίου Συναρμολογήσεως Σκαφών (Vehicle Assembly Building) του Διαστημικού Κέντρου Κένεντυ. Η συλλογή αυτή ανοίχθηκε στα ΜΜΕ μία φορά και από τότε είναι προσβάσιμη μόνο σε ερευνητές. Αντίθετα με το «Τσάλεντζερ», μετά την καταστροφή του «Κολούμπια» δεν κατασκευάσθηκε κάποιο άλλο διαστημικό λεωφορείο με σκοπό την αναπλήρωση της απώλειάς του.
Οι επτά αστροναύτες που σκοτώθηκαν στο δυστύχημα ήταν οι εξής:
Χώροι και τόποι στη μνήμη της καταστροφής
Το εμπρόσθιο τμήμα του «Κολούμπια» και υπολείμματα και των επτά θυμάτων της καταστροφής βρέθηκαν στην Κομητεία Σαμπίν του ανατολικού Τέξας. Προς τιμή τους άνοιξε το μουσείο «Πατρίτσια Χάφμαν Σμιθ» της NASA στο Χέμπχιλ της κομητείας αυτής. Το μουσείο αφηγείται την ιστορία όλων των αποστολών του Διαστημικού Λεωφορείου «Κολούμπια», και όχι μόνο της τελευταίας. Τα εκθέματά του δείχνουν επίσης τις προσπάθειες των κατοίκων της περιοχής τον καιρό της περισυλλογής των συντριμμάτων του σκάφους. Για κάθε μέλος του πληρώματος της μοιραίας αποστολής STS-107 υπάρχει ένας ιδιαίτερος χώρος στο μουσείο, αλλά και για τον κυβερνήτη του ελικοπτέρου της Δασικής Υπηρεσίας του Τέξας που σκοτώθηκε κατά την αναζήτηση των συντριμμάτων. Το μουσείο φιλοξενεί πολλά αντικείμενα από τη NASA και τις κατασκευάστριες εταιρείες, τις οικογένειες των μελών του πληρώματος και άλλα άτομα. Οι οικογένειες των νεκρών συνεισέφεραν προσωπικά αντικείμενά τους για μόνιμη έκθεση. Υπάρχουν επίσης δύο διαδραστικές προσομοιώσεις των κινήσεων και των δραστηριοτήτων του «Κολούμπια». Το ψηφιακό μαθησιακό κέντρο και η αίθουσα διδασκαλίας του μουσείου παρέχουν εκπαιδευτικές ευκαιρίες για όλες τις ηλικίες.
Το Columbia Memorial Space Center είναι το εθνικό μνημείο των ΗΠΑ για τους επτά αστροναύτες του «Κολούμπια». Βρίσκεται στο Ντάουνι, εκεί όπου ναυπηγήθηκε το διαστημικό λεωφορείο, το πρώην εργοστάσιο της North American Aviation στην Κομητεία του Λος Άντζελες. Το κέντρο είναι επίσης ένας τόπος μαθήσεως, με διαδραστικά εκθέματα, εργαστήρια και παραδόσεις μαθημάτων για τη διαστημική επιστήμη, την αστροναυτική και την κληρονομιά του προγράμματος των διαστημικών λεωφορείων — επίσης για όλες τις ηλικίες.
Το τελευταίο πλήρωμα του «Κολούμπια» τιμήθηκε ήδη από το 2003 με την έγκριση από το Συμβούλιο Γεωγραφικών Ονομάτων των ΗΠΑ (United States Board on Geographic Names) του ονόματος «Κορυφή Κολούμπια» (Columbia Point) για μία κορυφή ύψους 4261 μέτρων στα όρη Σάνγκρε ντε Κρίστο του Κολοράντο, που απέχει λιγότερο από 800 μέτρα από την Κορυφή Τσάλεντζερ, η οποία πήρε το όνομά της από το άλλο χαμένο διαστημικό λεωφορείο. Επίσης, οι Λόφοι Κολούμπια στον πλανήτη Άρη ονομάσθηκαν έτσι προς τιμή του τελευταίου πληρώματος του σκάφους.
Ο υπερυπολογιστής «Κολούμπια» στο Τμήμα Προηγμένων Υπερυπολογισμών (Advanced Supercomputing Division) της NASA στο Ερευνητικό Κέντρο Έιμς (Καλιφόρνια) ονομάσθηκε προς τιμή των ανθρώπων που χάθηκαν στην καταστροφή του 2003. Κατασκευασμένος από τη NASA, την Silicon Graphics (SGI) και την Intel το 2004, ο υπολογιστής αυτός χρησιμοποιήθηκε στην επιστημονική έρευνα του διαστήματος και του κλίματος της Γης, καθώς και στον αεροδυναμικό σχεδιασμό διαστημικών φορέων εκτοξεύσεως και αεροσκαφών. Το πρώτο μέρος του ήταν αφιερωμένο στην αστροναύτισσα της μοιραίας πτήσεως και μηχανικό Kalpana Chawla, η οποία προηγουμένως εργαζόταν στο Έιμς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κολουμπια
Danger in the Club
Το "Danger in the Club" είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ των Palma Violets. Κυκλοφόρησε στις 4 Μαΐου του 2015 από την Rough Trade Records. Παραγωγός ήταν ο John Leckie ο οποίος έχει συνεργαστεί με τους Pink Floyd, τον Τζον Λένον, τους Radiohead, τους Muse και πολλούς άλλους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Τζεφ Φόρτενμπερι
Ο Τζέφρι Λέιν Φόρτενμπερι (αγγλικά: Jeffrey Lane Fortenberry, 27 Δεκεμβρίου 1960), είναι Αμερικανός πολιτικός και οικονομολόγος, που υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 1η περιφέρεια της πολιτείας της Νεμπράσκα από τον Ιανουάριο του 2005 έως τον Μάρτιο του 2022. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Εξελέγη πρώτη φορά στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, στις εκλογές του 2004, με ποσοστό 54.2% έναντι 43.0% του τότε Δημοκρατικού ανθυποψήφιού του. Έκτοτε είχε επανεκλεγεί 8 φορές. Στις εκλογές του 2020, επανεκλέχθηκε με ποσοστό 59.0% έναντι 37.0% της Δημοκρατικής ανθυποψήφιάς της. Η περιφέρεια του Φόρτενμπερι, περιελάμβανε το Λίνκολν, και σημαντικό μέρος από τα προάστια της Όμαχα.
Στις 26 Μαρτίου 2022, ο Φόρτενμπερι ανακοίνωσε ότι θα παραιτηθεί από την βουλευτική έδρα του, συνεπεία της ομοσπονδιακής καταδίκης του για ψευδείς δηλώσεις και απόκρυψη πληροφοριών, ύστερα από έρευνα του FBI. Στις 31 Μαρτίου 2022, παραιτήθηκε. Αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης έως και 15 χρόνια.
Βιογραφία
Ο Τζεφ Φόρτενμπερι, γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1960 στο Μπάτον Ρουζ της Λουιζιάνας. Σπούδασε Οικονομικά στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνας, και έλαβε πτυχίο (BA) το 1982. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στη Δημόσια Πολιτική στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν της Ουάσινγκτον, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MPP) το 1986. Επίσης, από το 1996, κατέχει μεταπτυχιακό δίπλωμα (MTh) στη Θεολογία από το Καθολικό Πανεπιστήμιο Στούμπενβιλ στο Οχάιο.
Πριν την ενασχόλησή του με την πολιτική, έχει εργαστεί ως Οικονομολόγος, και ως Πολιτικός Αναλυτής. Από το 1997 έως το 2001, είχε υπηρετήσει ως Μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου του Λίνκολν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Νεμπράσκα
Ινδική Εξέγερση του 1857
Η Ινδική Εξέγερση του 1857 ήταν μια σημαντική, αν και τελικά ανεπιτυχής, εξέγερση στην Ινδία το 1857–58 ενάντια στην κυριαρχία της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, η οποία λειτουργούσε ως κυριαρχική αρχή για λογαριασμό του Βρετανικού Στέμματος. Η εξέγερση άρχισε στις 10 Μαΐου 1857 με τη μορφή μιας στάσης των Σιπάι του στρατού της Εταιρείας στην πόλη φρούριο του Μεερούτ, 64 χλμ. βορειοανατολικά του Δελχί (πλέον Παλιό Δελχί). Στη συνέχεια, οι ανταρσίες γενικεύθηκαν μαζί με τις εξεγέρσεις εκ μέρους των πολιτών, κυρίως στην Άνω Λεκάνη του Γάγγη και στην κεντρική Ινδία, αν και η εξέγερση εκδηλώθηκε επίσης βορειότερα και ανατολικότερα. Η εξέγερση αποτέλεσε σημαντική απειλή για τη βρετανική εξουσία στην περιοχή αυτή και αντιμετωπίστηκε μόνο με την ήττα των εξεγερμένων στο Γκβαλιόρ στις 20 Ιουνίου 1858. Την 1η Νοεμβρίου 1858, οι Βρετανοί χορήγησαν αμνηστία σε όλους τους εξεγερμένους που δεν συμμετείχαν σε δολοφονίες, αν και δεν ανακήρυξαν επίσημα τη λήξη των εχθροπραξιών μέχρι τις 8 Ιουλίου 1859. Η εξέγερση είναι γνωστή με πολλά ονόματα, όπως η Στάση των Σιπάι, η Μεγάλη Εξέγερση, η Εξέγερση του 1857, η Ινδική Εξέγερση και ο Πρώτος Πόλεμος της Ανεξαρτησίας.
Η επέκταση της Εταρείας Ανατολικών Ινδιών στην Ινδία
μικρογραφία| Η Ινδία το 1765 και το 1805. Ο χάρτης επισημαίνει με ροζ χρώμα τις περιοχές που διοικούνταν από την Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών μικρογραφία| Η Ινδία το 1837 και το 1857. Ο χάρτης επισημαίνει με ροζ χρώμα τις περιοχές που διοικούνταν από την Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών Αν και η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών είχε εδραιώσει την παρουσία της στην Ινδία ήδη από το 1612 και κατά το παρελθόν διαχειριζόταν τους εμπορικούς σταθμούς που είχε ιδρύσει για εμπορικούς σκοπούς, η νίκη της στη μάχη του Πλάσι το 1757 σηματοδότησε την αρχή της σταθεροποίησής της στην ανατολική Ινδία. Η νίκη κατοχυρώθηκε το 1764 στη μάχη του Μπουξάρ, όταν ο στρατός της Εταιρείας νίκησε τον Μογγόλο αυτοκράτορα Σαχ Αλάμ τον Δεύτερο. Μετά την ήττα του, ο αυτοκράτορας παραχώρησε στην Εταιρεία το δικαίωμα "είσπραξης εσόδων" στις επαρχίες της Βεγγάλης (σύγχρονη Βεγγάλη, Μπιχάρ και Ορίσα), γνωστή ως "Ντιγουάνι" στην Εταιρεία. Η εταιρεία σύντομα επέκτεινε τα εδάφη της γύρω από τις βάσεις της στη Βομβάη και το Μαντράς. Αργότερα, οι πόλεμοι Βρετανίας - Μυσόρε (1766-1799) και οι πολέμοι Βρετανίας - Μαράθα (1772-1818) οδήγησαν στον έλεγχο ακόμη μεγαλύτερου μέρους της Ινδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεμοι του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Ανταρσίες Κατηγορία:Ινδία Κατηγορία:Ασία
Τσετσιάνγκ
Η Τζετζιάνγκ (κινεζικά: 浙江, ) είναι ανατολική παραθαλάσσια επαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Συνορεύει με την επαρχία Τσιανγκσού και το δήμο Σαγκάη στα βόρεια, την επαρχία Ανουί στα βορειοδυτικά, την επαρχία Τσιανγκσί στα δυτικά, και την επαρχία Φουτσιάν στα νότια. Προς τα ανατολικά με την Ανατολική Θάλασσα της Κίνας και τα νησιά Ρίου Κίου της Ιαπωνίας.
Καταλαμβάνει έκταση 101,800 τ.χμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 54.426.891, σύμφωνα με την απογραφή του (2010). Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσά της είναι η Χανγκτσόου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Κίνας
Κωνσταντία, δούκισσα του Βοντζίσλαφ
Η Κωνσταντία, πολων. Konstancja (απεβ. 1351) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν suo jure δούκισσα του Βόντσισλαφ Σλόσκι (1324-51).
Βιογραφία
Αναφέρεται δύο φορές στις πηγές της εποχής της. Πρώτα σε μία επιστολή του πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ το 1321, όπου ονομάζεται "δούκισσα του Ρατσίμπους. Έπειτα στο Χρονικό του Ρατσίμπους, που την ονομάζει "δούκισσα του Βοντσίσλαφ" (księżną Wodzisławską) και αναφέρει το τέλος της το 1351. Καμία πηγή δεν αναφέρει τους γονείς της, αλλά μόνο το ότι κατάγεται από τον Οίκο των Πιαστ.
Οι ιστορικοί έχουν δύο υποθέσεις γι' αυτήν. Σύμφωνα με τη μία, η Κωνσταντία ήταν κόρη του Βλάντισλαφ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα του Οπόλε και σύζυγος του Ερρίκου Δ΄ του Ενάρετου δούκα του Βρότσλαφ. Ο άνδρας της, έπειτα από μερικά έτη ατεκνίας, την αποκήρυξε, έτσι η Κωνσταντία μετέβη στο Ρατσίμπους, στην Αυλή των αδελφών της Μιέσκο Α΄ δούκα του Τσέσυν και Πσεμύσλαφ. Αυτοί της έδωσαν το Βόντσισλαφ ως δουκάτο της, όπου η Κωνσταντία έμεινε για την υπόλοιπη ζωή της. Οι ιστορικοί που αμφισβητούν την άποψη αυτή, λένε ότι ο Βλάντισλαφ είχε πράγματι μία κόρη, άγνωστου όμως ονόματος, που απεβίωσε σύντομα μετά τον γάμο της ή μεταξύ της αποκήρυξής της και του επόμενου γάμου του Ερρίκου Δ΄.
Σύμφωνα με την άλλη άποψη, που βασίζεται στους δύο τίτλους της, ήταν κόρη του Πσεμύσλαφ δούκα του Ρατσίμπους. Έμεινε σίγουρα άγαμη και εγκαταστάθηκε στο Βοντσίσλαφ, που μάλλον ήταν το δικό της ανεξάρτητο δουκάτο, ως το τέλος της.
Οικογένεια
Ίσως παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ των Πιαστ-Σιλεσίας τον ενάρετο, δούκα του Βρότσλαφ & υψηλό δούκα της Πολωνίας (Κρακοβίας). Δεν απέτησε απογόνους και ο άνδρας της την αποκήρυξε για να νυμφευτεί άλλη.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Dark Summit
Το Dark Summit είναι βιντεοπαιχνίδι snowboard που κυκλοφόρησε το 2001 από την Radical Entertainment.
Τρόπος παιχνιδιού
Ο χειρισμός του Dark Summit μοιάζει με πολλά άλλα παιχνίδια skateboard και snowboard της εποχής. Ο χρήστης είναι σε θέση να τρίβει/φλόκισει, να αρπάξει, να αναποδογυρίσει (τόσο οριζόντια όσο και κάθετα) και να κάνει ειδικά κόλπα στο βουνό γενικά και ειδικά κόλπα μισού σωλήνα στο εξωγήινο halfpipe και στο chairlift halfpipe.
Διαφορετικές περιοχές σε αυτό το παιχνίδι είναι προσβάσιμες με ανελκυστήρα και ξεκλειδώνονται έχοντας έναν ορισμένο αριθμό "Lift Points" που κερδίζονται κάνοντας αποστολές. Οι αναβαθμίσεις καλλυντικών και snowboard ξεκλειδώνονται έχοντας "Equipment Points". Αυτά κερδίζονται κάνοντας κόλπα γύρω από το βουνό. Τα ειδικά κόλπα και οι συνδυασμοί κερδίζουν περισσότερους "πόντους εξοπλισμού". Οι "Lift Points" και οι "Equipment Points" δεν ξοδεύονται ως έχουν, στην πραγματικότητα συγκεντρώνονται και για κάθε ορόσημο, ο παίκτης ξεκλειδώνει ένα νέο καλλυντικό, αναβάθμιση snowboard ή νέα περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στον Καναδά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της THQ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Radical Entertainment Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 2 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του GameCube Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2001
Κάρολος του Λουξεμβούργου (2020)
O Κάρολος του Λουξεμβούργου (Charles vu Lëtzebuerg, 10 Μαΐου 2020 -) είναι γιος του Γουλιέλμου, Κληρονομικού Μέγα Δούκα του Λουξεμβούργου και ο νεότερος εγγονός του Ερρίκου, Μεγάλου Δούκα του Λουξεμβούργου.
Είναι ο δεύτερος στη σειρά διαδοχής του Λουξεμβουργιανού θρόνου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 2020 στο Μαιευτήριο Μεγάλη Δούκισσα Καρλότα, και είναι το πρώτο παιδί του Γουλιέλμου, Κληρονομικού Μέγα Δούκα του Λουξεμβούργου και της Στεφανία, Κόμισσας του Λανουά.
Στις 6 Δεκεμβρίου 2019 ανακοινώθηκε ότι ο Κληρονομικός Μέγας Δούκας και η Κληρονομική Μεγάλη Δούκισσα περιμένουν το πρώτο τους παιδί το Μάιο του 2020.
Στις 10 Μαΐου 2020 η Κληρονομική Μεγάλη Δούκισσα έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι στις 05:13 π.μ. (τοπική ώρα), βάρους 3.190 Kg και ύψους 50 εκατοστών. Η γέννηση του έγινε δεκτή με 21 κανονιοβολισμούς στην Πόλη του Λουξεμβούργου.
Το νεογέννητο ονομάστηκε Κάρολος Ιωάννης Φίλιππος Ιωσήφ Μαρία Γουλιέλμος:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Λουξεμβούργιοι ευγενείς
Λεόντιος Ιεροδιακόνου
Ο Λεόντιος Ιεροδιακόνου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας την περίοδο 1976-1996.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Λεόντιος Ιεροδιακόνου γεννήθηκε στην Λευκωσία το 1941. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη σουηδική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο και διδακτορικό στις πολιτικές και κοινωνικές επιστήμες. Εργαζόταν ως διευθυντής και διευθύνων σύμβουλος ιδιωτικής εταιρείας.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1976 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με την Δημοκρατική Παράταξη (μετέπειτα ΔΗΚΟ) για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Την περίοδο 1976-1977 διετέλεσε γραμματέας και κοσμήτορας της Βουλής των Αντιπροσώπων. Το 1977 αποσύρθηκε από τον κοινοβουλευτική ομάδα του ΔΗΚΟ. Το 1980 προσχώρησε στον Δημοκρατικό Συναγερμό.
Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1981 με τον Δημοκρατικό Συναγερμό για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ακολούθως επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1985 για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 1991 για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Στις 9 Απριλίου 1997 διορίστηκε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων στην κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1993, θέση στην οποία παρέμεινε και στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998, έως τις 24 Αυγούστου 1999.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Υπουργοί Συγκοινωνιών και Έργων (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1993 Κατηγορία:Βουλευτές Γ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Εσκούδο
δεξιά|μικρογραφία|[[Ιωάννα της Καστίλλης|Ιωάννα και Κάρολος Ε΄. 1504-1555. Εσκούδο (24 χιλ, 3.38 γ). Νομισματοκοπείο της Σεβίλλης.]] δεξιά|μικρογραφία|Πορτογαλικό νόμισμα του ενός εσκούδο, 1987 Το εσκούδο (escudo, πορτογαλικά: "ασπίδα") είναι νομισματική μονάδα που χρησιμοποιήθηκε ιστορικά στην Πορτογαλία και στις αποικίες της στη Νότια Αμερική, την Ασία και την Αφρική. Αρχικά η αξία του ήταν 16 αργυρά ρεάις. Το εσκούδο του Πράσινου Ακρωτηρίου και το πρώην πορτογαλικό εσκούδο (PTE), το καθένα υποδιαιρούμενο σε 100 σεντάβο, ονομάζονται από το ιστορικό νόμισμα. Το σύμβολό του ορίζεται με το γράμμα S και δύο κάθετες ράβδους που τοποθετούνται μεταξύ των μονάδων και της υποδιαίρεσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα
Φείδων
Ο Φείδων (γιός του Αριστοδαμίδα, 8ος-7ος αιώνας π.Χ.) ήταν βασιλιάς του Άργους και σύμφωνα με την παράδοση καταγόταν από τον Ηρακλή μέσω του Τήμενου. Επέκτεινε την επιρροή του Άργους και ανέδειξε την πόλη σε σημαντική δύναμη στην Πελοπόννησο, ενώ ο αδερφός του ο Κάρανος υπήρξε ο ιδρυτής της δυναστείας των Αργεαδών στο νεοσύστατο βασίλειο της Μακεδονίας. Οι κύριες ιστορικές πληροφορίες για τον Φείδωνα προέρχονται από τον Ηρόδοτο (5ος αιώνας π.χ.) και Παυσανία (2ος αιώνας μ.Χ.), με δευτερεύουσες πηγές τον Έφορο και Αριστοτέλη (4ος αιώνας π.Χ.), Πάριο χρονικό (3ος αιώνας π.Χ.), και Πλούταρχο (1ος αιώνας μ.Χ.).
Διακυβέρνηση
Ο Φείδων άλλαξε το σύστημα διακυβέρνησης του Άργους σε τυραννία, και κατόπιν έθεσε υπό τον απόλυτο έλεγχο του Άργους τις πόλεις της αργειακής συμπολιτείας (Φλειούς, Κλεωνές, Σικυώνα, Επίδαυρο, Τροιζήνα, και Αίγινα). Επίσης κατέκτησε την Κόρινθο την οποία έθεσε υπό την εξουσία του. Κατά τον Πλούταρχο, μετά την κατάκτηση της Κορίνθου ζήτησε από την πόλη να του προμηθεύσει 1.000 από τους ικανότερους νεαρούς κατοίκους της ώστε να ενισχύσουν τα στρατεύματα του, όμως ο πραγματικός του σκοπός ήταν να τους δολοφονήσει απογυμνώνοντας έτσι ακόμα περισσότερο την πόλη από το αξιόμαχο δυναμικό της, κάτι που διέρρευσε και το σχέδιο τελικά ακυρώθηκε.
Συνέχισε την εκστρατεία του προωθώντας την καταγωγή του από τον Ηρακλή, και σκοπεύοντας να θέσει υπό τον έλεγχο του όλες τις πόλεις τις οποίες ο Ηρακλής είχε κατακτήσει κατά το παρελθόν, κάτι που κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου. Προσκλήθηκε στους 8ους ολυμπιακούς αγώνες από τους Πισαίους, ώστε να τους βοηθήσει έναντι των Ηλείων ως προς τον έλεγχο της διοργάνωσης των αγώνων. Ο Φείδωνας κατάφερε να εκτοπίσει τους Ηλείους, ωστόσο μετά από λίγο καιρό οι Ηλείοι σε συμμαχία με τους Σπαρτιάτες νικήσαν τον Φείδωνα και ανέκτησαν τον έλεγχο των αγώνων, κάτι που σήμανε και το τέλος της επέκτασης του Φείδωνα, ο οποίος σκοτώθηκε αργότερα κατά την διάρκεια μάχης με τους Κορίνθιους.
Κατά την δραστηριοποίηση του ο Φείδωνας βοήθησε επίσης τον αδερφό του τον Κάρανο ώστε να ιδρύσει το δικό του βασίλειο, το οποίο έγινε το Μακεδονικό βασίλειο στον βορρά και ο Κάρανος ο πρώτος ηγεμόνας της μακεδονικής δυναστείας των Αργεαδών.
Μέτρα και σταθμά
Αναφέρεται από τον Έφορο και το Πάριο χρονικό ως ο πρώτος που εισήγαγε την χρήση χάλκινων και αργυρών νομισμάτων, καθώς και μια νέα κλίμακα μέτρων και σταθμών τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ευρέως στην Πελοπόννησο, και μετέπειτα και από πολλές άλλες ελληνικές πόλεις.
Ως προς τα νομίσματα, ο Ηρόδοτος ωστόσο αναφέρει πως οι Λυδοί ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν νομίσματα στις αρχές του 7ου αιώνα π.Χ., ενώ τα παλαιότερα Αιγινήτικα νομίσματα που διασώζονται χρονολογούνται στα μέσα του 6ου αιώνα, αρκετά αργότερα από τον Φείδωνα του 7ου αιώνα π.Χ..
Ως προς την κλίμακα που εισήγαγε ο Φείδων, αυτή έγινε κοινώς γνωστή ως η Αιγινίτικη κλίμακα, και σύμφωνα με τον Έφορο τα νομίσματα του Φείδωνα κόπηκαν στην Αίγινα, είναι πολύ πιθανό όμως πως η κοπή τους έγινε στο Άργος σύμφωνα με εκτιμήσεις μετέπειτα σύγχρονων ιστορικών. Εκτιμάται επίσης πως τα μέτρα και σταθμά ήταν αρχικά γνωστά ως Φειδώνια μέτρα, και μόνο αργότερα έγιναν γνωστά ως Αιγινίτικα όταν εμφανίστηκε και η Ευβοϊκή κλίμακα ώστε να γίνεται διάκριση μεταξύ τους, ενώ οι ονομασίες αυτές δεν αντιστοιχούν στις περιοχές όπου πρωτοεμφανίστηκαν οι κλίμακες αλλά στις περιοχές όπου η χρήση τους ήταν περισσότερο ευρεία (Αίγινα για την Αιγινίτικη κλίμακα, και Χαλκίδα και Ερέτρεια για την Ευβοϊκή). Στο έργο Αθηναίων Πολιτεία του Αριστοτέλη επίσης αναφέρεται πως πριν τις μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα στην Αθήνα, τα μέτρα που χρησιμοποιούνταν ονομάζονταν Φειδώνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς του Άργους
Εθνική Βιβλιοθήκη του Μαυροβουνίου
Η Εθνική βιβλιοθήκη του Μαυροβουνίου "Durđe Crnojević" - είναι ένα δημόσιο ίδρυμα που ασχολείται για τη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς του Μαυροβουνίου. Εκδίδει εθνική βιβλιογραφία και εποπτεύει το δίκτυο βιβλιοθηκών στο Μαυροβούνιο. Ως Εθνική Υπηρεσία εκδίδει αριθμούς ISBN και ISSN. Η βιβλιοθήκη πήρε το όνομά της από τον Ντουράτζ Κρνόγιεβιτς ο οποίος ήταν ηγεμόνας του Πριγκιπάτου της Ζέτας και στα τέλη του 15ου αιώνα ίδρυσε το πρώτο τυπογραφείο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Κτίρια
Η Εθνική Βιβλιοθήκη NLM "Ντουράτζ Κρνόγιεβιτς" βρίσκεται σε δύο τοποθεσίες στο Τσέτινιε και σε δύο σημαντικά ιστορικά αρχοντικά που κατασκευάστηκαν το 1910 για την ιταλική και τη γαλλική διπλωματία στο Βασίλειο του Μαυροβουνίου (1910-1918). Η πρώην Ιταλική Πρεσβεία κατασκευάστηκε σύμφωνα με το σχέδιο του Ιταλού αρχιτέκτονα Κορραντίνι, ενώ η πρώην γαλλική πρεσβεία σχεδιάστηκε από τον διάσημο Γάλλο αρχιτέκτονα Paul Gaudet.
Συλλογές
Η συλλογή της βιβλιοθήκης αποτελείται από περίπου 2.000.000 (δύο εκατομμύρια) βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά, χειρόγραφα, γεωγραφικούς και ιστοριογραφικούς χάρτες, άτλαντες, έντυπη μουσική, καρτ ποστάλ και φωτογραφίες, άλμπουμ, καταλόγους, υλικό ήχου και βίντεο, και άλλο υλικό της βιβλιοθήκης. Το υλικό της βιβλιοθήκης χωρίζεται σε τρεις ενότητες: Βασική Συλλογή, Ειδικές Συλλογές και Συλλογές Μουσείων.
Βασική Συλλογή
Η συλλογή αυτή περιέχει όλες τις εκδόσεις που αποκτήθηκαν με τη νόμιμη κατάθεση, αγορά, δωρεά και διεθνή ανταλλαγή. Η συλλογή αριθμεί περίπου 800.000 βιβλία, 13.000 τίτλους εφημερίδων και 11.300 τίτλους περιοδικών, ευρωπαϊκών, διεθνών και του Μαυροβουνίου.
Ειδικές Συλλογές
Η Συλλογή Παλιών και Σπάνιων Βιβλίων περιέχει περίπου 10.000 αντικείμενα βιβλιοθήκης, αρχέτυπα, παλαιότυπα, παλαιά βιβλία (κυριλλικά βιβλία που τυπώθηκαν πριν από το 1868 και λατινικά έως το 1800), σπάνιες εκδόσεις και μινιατούρες. Ανάμεσα στα πιο πολύτιμα κυριλλικά χειρόγραφα είναι το Otočnik από τα τέλη του δέκατου τέταρτου αιώνα. Μεταξύ των έντυπων βιβλίων, τα παλαιότερα της συλλογής είναι τα Noctes Atticae, τυπώθηκαν σε τυπογραφία του Andrija Paltašić-Kotoranin (Βενετία, 1477) και Epistolae sancti Hieronymi (Βενετία, 1496, τυπογράφος John Varcelens).
Η Χαρτογραφική Συλλογή αποτελείται από περισσότερους από 500 γεωγραφικούς άτλαντες και 2.500 γεωγραφικούς χάρτες. Ο παλαιότερος και πιο πολύτιμος άτλαντας στη συλλογή της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Μαυροβουνίου προέρχεται από το 1764. Είναι ο πρώτος μεσογειακός άτλαντας, Carte de la mer Méditerranée(Χάρτης της Μεσογείου), του διάσημου Γάλλου υδρογράφου Joseph Raux. Η συλλογή περιλαμβάνει επίσης 42 800 καρτ-ποστάλ, εκ των οποίων οι παλαιότερες (από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα) Οι Μουσικές και Οπτικοακουστικές Συλλογές περιέχουν περίπου 27.000 αντικείμενα βιβλιοθήκης, δηλαδή περίπου 19.000 οπτικοακουστικό υλικό και 8.000 έντυπη μουσική,
Η Καλλιτεχνική και Γραφική Συλλογή περιέχει περίπου 74 000 αφίσες όλων των ειδών, εκ των οποίων 17 000 είναι από το Μαυροβούνιο - τα θέματα αφορούν πολιτιστικές, κινηματογραφικές, θεατρικές, εκπαιδευτικές, τουριστικές, εμπορικές αφίσες. Ιδιαίτερες για τη σπανιότητα και την καλλιτεχνική τους αξία είναι οι αφίσες που δημιουργήθηκαν ειδικά για τα έργα που παίζονται στο Βασιλικό Θέατρο «Zetski dom» στο Τσέτινιε, από τα τέλη του δέκατου ένατου και τις αρχές του εικοστού αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Μαυροβούνιο Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Αδελφές Τελνιούκ
Οι Αδελφές Τελνιούκ (ТЕЛЬНЮК: Сестри) είναι ένα ουκρανικό φωνητικό ντουέτο που αποτελείται από τις Λέσια και Γκάλια Τελνιούκ. Τους απονεμήθηκε το βραβείο Βάσιλ Στους για τη διατήρηση και την προώθηση του ουκρανικού πολιτισμού. Τους έχει επίσης απονεμηθεί το βραβείο του Λαϊκού Καλλιτέχνη της Ουκρανίας.
Καριέρα
μικρογραφία| Η Λέσια (δεξιά) και η Γκάλια (αριστερά) Τελνιούκ το 2009 Το 1987, ένα χρόνο μετά το ντεμπούτο τους, οι αδελφές Τελνιούκ έγιναν οι νικήτριες του εθνικού διαγωνισμού "Νέα Ονόματα". Απέσπασαν πολλά βραβεία στο πρώτο και το δεύτερο φεστιβάλ "Chervona Ruta" το 1989 και το 1991 με τραγούδια βασισμένα σε στίχους του Πάβλο Τίτσινα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, οι αδελφές Τελνιούκ κυκλοφόρησαν τα άλμπουμ Moment and Lesya and Halya. Στη συνέχεια υιοθέτησαν έναν νέο ήχο σε συνεργασία με τον πιανίστα και συνθέτη Ιβάν Νταβιντέκνο ("Take offen", "Under the Rain", "Ophelia", "Next to You") και αργότερα με το άλμπουμ τους "Silence and Thunder".
Το 1997, οι αδελφές Τελνιούκ, μαζί με τον πρώην κιθαρίστα των Rolling Stones, Μικ Τέιλορ, ηχογράφησαν το κομμάτι "My Futile Love". Στην 60ή επέτειο από τη γέννηση του Ουκρανού ποιητή Βάσιλ Στους, δημιουργήθηκε το πρόγραμμα "Swinging evening break even ...". Το πρόγραμμα «On the Edge», το οποίο ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του ποιητή, είδαν και άκουσαν Καναδοί φοιτητές.
Το 1998, η ομάδα τιμήθηκε με το βραβείο Βάσιλ Στους για τη διατήρηση και την προώθηση του ουκρανικού πολιτισμού. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, οι αδελφές Τελνιούκ άρχισαν να ασχολούνται με το θέατρο όταν το αμφιλεγόμενο έργο UBN ανέβηκε στο θέατρο Drama Zankovetska του Λβιβ. Η Γκάλια Τελνιούκ πιστώθηκε με το σενάριο του θεατρικού ενώ συνθέτρια της μουσικής με την οποία επενδύθηκε το έργο ήταν η Λέσια Τελνιούκ. Η αρχική έκδοση του UBN ανέβηκε στο Lutsk Drama Theatre.
Για πολλά χρόνια, οι αδελφές Τελνιούκ δούλεψαν με τη Νίνα Μορόζεβιτς, που δίδασκε στο Κρατικό Ωδείο της Οδησσού και ήταν επικεφαλής του τρίο Mallows στην Κρατική Φιλαρμονική της Οδησσού. Συνεργάστηκε με τις αδελφές Τελνιούκ σε πολλά κομμάτια.
Στον Καναδά, οι αδελφές Τελνιούκ γνώρισαν τον Καναδό καλλιτέχνη Ίγκορ Πολίστσουκ και μέσα σε λίγα χρόνια κυκλοφόρησαν μαζί του το "Above Us The Sky", μια συγχώνευση μουσικής, ποίησης και ζωγραφικής. Αυτή η παράσταση πολυμέσων αποτελούνταν επίσης από εικόνες, τραγούδια και βίντεο που παίχτηκαν σε δέκα πόλεις της Βόρειας Αμερικής. Η Star έγραψε ότι η περιοδεία «η μουσική και οι παραστάσεις καταρρίπτουν τους γλωσσικούς φραγμούς».
Το δίδυμο συμμετείχε σε κοινά έργα όπως τα Ukrainian Lullabies, Kruty: Concert for the Angels, Festival in Montreal. Live Voice of Vasyl Stus, και Kobzar.
Οι αδερφές Τελνιούκ συνεργάστηκαν με τον Ντμίτρο Στους και τον Ρόμαν Σεμίσαλ στο έργο Stusove Circle του 2008, σχετικά με τον Βάσιλ Στους. Στη συνέχεια, τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, εμφανίστηκαν στην περιοδεία συναυλιών Komu Vnyz. Η παράσταση "Wind of Centuries" ανέβηκε στην Οδησσό, στη Χερσώνα, στο Κρίβιζ Ριγκ, στο Κροπιβνίτσκι, στο Σούμι, στο Χάρκοβο και στο Ντνίπρο.
Το 2009, οι αδελφές Τελνιούκ συμμετείχαν στο Antonych Fest, τον εορτασμό των εκατό ετών από τη γέννηση του Μπ.-I. Αντόνιτς που διοργανώθηκε από καλλιτέχνες και οργανώσεις νεολαίας.
Το 2010 έκανε πρεμιέρα η ταινία τους Telnyuk: Πρόβα. Η ταινία αποτελούνταν από βιντεοσκοπήσεις πρόβας. Οι αδελφές Τελνιούκ κυκλοφόρησαν επίσης το άλμπουμ τους SONMO. Την άνοιξη περιόδευσαν σε πολλές πόλεις της Ουκρανίας, ολοκληρώνοντας με μια συναυλία στην Οπερέτα του Κιέβου, στην οποία παρευρέθηκε και ο πρόεδρος Βίκτορ Γιούστσενκο.
Οι αδελφές Τελνιούκ έχουν δημιουργήσει επίσης μια σειρά από τραγουδιστικά σκετς βασισμένα σε ποιήματα της Οξάνα Ζαμπούζκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικά ντουέτα αδελφών Κατηγορία:Ουκρανές τραγουδίστριες Κατηγορία:Ουκρανοί μουσικοί
Κίμων Παναγίδης
Ο Κίμων Παναγίδης ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ την περίοδο 1976-1996.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Κίμων Παναγίδης γεννήθηκε στη Συλίκου στις 22 Φεβρουαρίου 1931. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο νομικής και εργαζόταν ως Γενικός διευθυντής ιδιωτικής εταιρείας.
Απεβίωσε στις 14 Σεπτεμβρίου 2013.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1976 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με την Δημοκρατική Παράταξη (μετέπειτα ΔΗΚΟ) για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1981 για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο, στις βουλευτικές εκλογές του 1985 για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 1991 για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Την περίοδο 1977-1981 διετέλεσε γραμματέας και κοσμήτορας της Βουλής των Αντιπροσώπων. Την περίοδο 1981-1991 διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου και Βιομηχανίας. Επιπλέον, διετέλεσε αναπληρωτής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΚΟ.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Γ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ευφημία της Μείζονος Πολωνίας
Η Ευφημία, πολων. Eufemia Odonicówna (π. 1230 - 15 Φεβρουαρίου μετά το 1281) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν κόρη του δούκα της Μεγάλης Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Οπόλε.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Βλάντισλαφ Οντόνιτς δούκα της Μεγάλης (Παλαιάς) Πολωνίας, Κάλιτς, Πόζναν και της Γιάντβιγκας, αμφιλεγόμενης καταγωγής.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1251 τον Βλάντισλαφ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα του Οπόλε, Ρατσίμπους, Κάλιτς, Βιέλουν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Γιάννης Ιωαννίδης
Με το όνομα Γιάννης Ιωαννίδης μπορεί να αναφέρονται οι:
Ιωάννης Δουνς Σκώτος
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του ανέλαβε γύρω στο 1300 διδακτικά καθήκοντα στην Οξφόρδη. Το 1302 πήγε να διδάξει στο Παρίσι, αλλά το επόμενο έτος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γαλλία και να επιστρέψει στην Αγγλία, καθώς στη διαμάχη μεταξύ του Γάλλου βασιλιά Φιλίππου Δ΄ και του πάπα Βονιφάτιου Η΄, πήρε το μέρος του πάπα και απελάθηκε. Το 1304 γύρισε στο Παρίσι και το ίδιο έτος έλαβε τον τίτλο του Magister και κατέλαβε την έδρα θεολογίας στη Θεολογική Σχολή των Φραγκισκανών. Εκεί παρέμεινε διδάσκοντας μέχρι το 1307, όταν το τάγμα του τον έστειλε να διδάξει στην Κολωνία. Εκεί πέθανε το επόμενο έτος, στις 8 Νοεμβρίου του 1308.
Το 1991 ο πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ ανακήρυξε τον Ιωάννη Δουνς Σκώτο σε «Μακάριο».
Έργα
Ο Ιωάννης Δουνς Σκώτος έγραψε συγγράμματα κυρίως για πανεπιστημιακή χρήση και για αυτό έχουν τα περισσότερα έχουν τη μορφή σημειώσεων ή διαλέξεων. Το γνωστότερο έργο του είναι το Υπόμνημα στο έργο του Πέτρου Λομβαρδού Libri IV Sentetiarum, το οποίο αποτελούσε βασικό θεολογικό εγχειρίδιο της εποχής. Αυτό το Υπόμνημα σώζεται σε τρεις εκδοχές, μία πρώιμη (Lectura), μία από τη διδασκαλία του στην Οξφόρδη (Opus Oxoniensis ή Ordinatio) και μία από τη διδασκαλία στο Παρίσι (Repotata Parisiensis) Έγραψε επίσης υπομνήματα στον Αριστοτέλη και τον Πορφύριο και ορισμένες αυτοτελείς πραγματείες, με πιο γνωστή την De primo principio (Περί της πρώτης αρχής). Η κριτική έκδοση των έργων του άρχισε το 1950 από τις εκδόσεις του Βατικανού και δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη.
Διδασκαλία
Ο Ιωάννης Δουνς Σκώτος ακολουθούσε τη βασική γραμμή του τάγματός του, των Φραγκισκανών, οι οποίοι υποστήριζαν την προτεραιότητα της βούλησης έναντι της νόησης την οποία υποστήριζαν οι Δομινικανοί και ο Θωμάς Ακινάτης και για αυτό συγκαταλέγεται στους οπαδούς της βουλησιαρχίας (Voluntarismus). Σε αντιδιαστολή όμως με την επικρατούσα πλατωνική αντίληψη ότι η βούληση ταυτίζεται με το αγαθό, ο Ιωάννης Δουνς Σκώτος, υποστήριξε ότι η βούληση δεν μπορεί να είναι πραγματικά ελεύθερη, αν είναι αναγκασμένη να επιδιώκει μόνο το αγαθό και δεν έχει την ελευθερία της επιλογής ανάμεσα στο κακό και το καλό.
Στο επίκεντρο της σκέψης του βρίσκεται περισσότερο η μεταφυσική της οντολογίας και ο Σκώτος ενδιαφέρεται περισσότερο για το γενικό ον και όχι για τον θεό ως το πρώτο ή ανώτατο ον. Απορρίπτει μάλιστα την παραδεδομένη αναλογία του όντος (analogia entis), η οποία υποστήριζε ότι στον θεό και στα όντα που είναι μεν διαφορετικά μπορούν όμως  να αποδοθούν κατ’ αναλογία κοινές έννοιες και χαρακτηριστικά. Αντίθετα υποστήριζε ότι το ον, κάθε ον, έχει μία μόνο σημασία (univocatio) καθόσον διαθέτει τη δική του ιδιοσυστασία.
Σύμφωνα με την κυρίαρχη αριστοτελική ερμηνεία της εποχής του αυτό που διαφοροποιεί δύο όντα που ανήκουν στην ίδια κατηγορία π.χ. δύο άνθρωποι, είναι μόνο η ύλη, ενώ έχουν κοινή τη μορφή ή φύση (forma, natura). Ο Δουνς Σκώτος όμως υπέδειξε ότι εκτός από την ύλη κάθε ον διαφοροποιείται από τα άλλα της ίδιας κατηγορίας του με βάση τα ιδιαίτερα ατομικά χαρακτηριστικά του (haecceitas, από το λατινικό haec: αυτό) και αυτά καθιστούν κάθε άνθρωπο, εκτός της ύλης, διαφορετικό από τους άλλους. Ως προς τη διαμάχη για τις καθολικές έννοιες (universalia) o Δουνς Σκώτος ανήκει στο στρατόπεδο των πραγματοκρατών ή ρεαλιστών και ισχυρίστηκε ότι οι καθολικές έννοιες υπάρχουν με τρεις μορφές. Υπάρχουν ως έννοιες στο νου του θεού πριν από τη δημιουργία των πραγμάτων, υπάρχουν στα ίδια τα πράγματα ως η ουσία τους και τέλος έπονται των πραγμάτων ως έννοιες που προκύπτουν από τη νόηση ως αφαίρεση.
Τέλος, υπήρξε εισηγητής της διδασκαλίας για την άμωμο σύλληψη της Παναγίας και η οποία αναγνωρίστηκε το 1854 ως επίσημο δόγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Κατάλογος πρωθυπουργών του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας
O Πρωθυπουργός του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας είναι ο αρχηγός της τοπικής κυβέρνησης στο γερμανικό κρατίδιο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία. Από το 1946 στο αξίωμα διετέλεσαν οι:
Κατάλογος
Πολιτικό κόμμα:
Κατηγορία:Πολιτική της Γερμανίας
Μέστια
Η Μέστια (γεωργιανά: მესტია) είναι μια μικρή ορεινή πόλη (ντάμπα) στη βορειοδυτική Γεωργία, σε υψόμετρο 1.500 μέτρων στα Βουνά του Καυκάσου. Ιστορικά και εθνογραφικά, η Μέστια θεωρούνταν ανέκαθεν η κυριότερη κοινότητα της επαρχίας Zemo ή αλλιώς επαρχίας Άνω Σβανέτι. Παλαιότερα ήταν γνωστή με το όνομα Σέτι. Ο πληθυσμός της είναι κυρίως Σβανοί, μια πολιτιστική και γλωσσική υποομάδα των Γεωργιανών. Παρά το μικρό της μέγεθος, η πόλη διετέλεσε σημαντικό κέντρο του γεωργιανού πολιτισμού επί αιώνες και διαθέτει μια σειρά από μεσαιωνικά μνημεία, όπως εκκλησίες και οχυρά, που περιλαμβάνονται στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Η Μεστία εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Queen Tamar, το οποίο λειτουργεί από την κρατική εταιρεία United Airports of Georgia, από το 2010.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γεωργία
Γορίτσα Μαγνησίας
Η Γορίτσα είναι συνοικισμός - προάστιο του Βόλου στη Θεσσαλίας και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας, ο οποίος βρίσκεται στα δυτικά της πόλης και σε απόσταση περίπου 3 χλμ. βορειοανατολικά από το κέντρο του. Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Άλλης Μεριάς, μαζί με την οποία, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελεί την κοινότητα Άλλης Μεριάς που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πορταριάς του Δήμου Βόλου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 92 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Βόλου
Λουντμίλα (σύζ. του Μιέσκο Α΄ Λεπτόποδος)
Η Λουντμίλα (πολων. Ludmila, απεβ. 20 Οκτωβρίου μετά το 1210) ήταν η σύζυγος του Μιέσκο Δ΄, δούκα της Μεγάλης Πολωνίας.
Βιογραφία
Η καταγωγή της είναι συζητήσιμη: από το όνομά της ιστορικοί υποθέτουν ότι προέρχεται από τη Βοημία, από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών, μια και είναι ο μόνος Οίκος με γυναίκες με το όνομα αυτό. Άλλοι ερευνητές έχουν άλλη άποψη: ότι είναι κόρη του Όθωνα Γ΄ δούκα του Ολομόουτς και της Ντουράντια ή ίσως του Μστισλάβ Α΄ του Κιέβου και της 2ης συζύγου του Λιουμπάβα Ντμιτρίεβνας. Κατά μία μειοψηφούσα υπόθεση, ήταν κόρη του Σομπιέσλαφ Α΄ της Βοημίας ή του Κορράδου β΄ δούκα του ζνόιμο ή του Βλαντίμιρ δούκα του Ολομόουτς.
Η Λουντμίλα συνέβαλε στην ίδρυση του Νερμπερτινού μοναστηριού στο Ρύμπνικ, που αργότερα μεταφέρθηκε στο Τσαρνοβόσυ.
Nasdaq
Το χρηματιστήριο του Nasdaq, είναι ένα αμερικανικό χρηματιστήριο. Βρίσκεται στη δεύτερη θέση στον κατάλογο των χρηματιστηρίων με βάση την κεφαλαιοποίηση των μετοχών που διαπραγματεύονται, με πρώτο το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (NYSE). Η πλατφόρμα ανταλλαγής ανήκει στην Nasdaq, Inc., η οποία κατέχει επίσης το χρηματιστηριακό δίκτυο της "Nasdaq Nordic" και διάφορες χρηματιστηριακές αγορές συναλλαγών στις ΗΠΑ.
Το χρηματιστήριο του Nasdaq ανήκει και λειτουργεί από την Nasdaq, Inc.
1971–1995
Ιδρύθηκε το 1971 από την Εθνική Ένωση Διαπραγματευτών Aξιoγράφων (NASD), γνωστή σήμερα ως Ρυθμιστική Αρχή Χρηματοοικονομικών Βιομηχανιών (FINRA).
Στις 8 Φεβρουαρίου 1971, η χρηματιστηριακή αγορά Nasdaq άρχισε να λειτουργεί ως η πρώτη ηλεκτρονική χρηματιστηριακή αγορά στον κόσμο. Στην αρχή, ήταν απλά ένα "σύστημα τιμών" και δεν παρείχε τρόπους για την εκτέλεση ηλεκτρονικών συναλλαγών. Η χρηματιστηριακή αγορά του Nasdaq βοήθησε στη μείωση της διαφοράς μεταξύ της τιμής προσφοράς και της τιμής ζήτησης του μετοχικού κεφαλαίου, αλλά δεν υπήρξε δημοφιλής μεταξύ των χρηματιστών καθώς μείωσε τα κέρδη τους.
Με την πάροδο των ετών, το Χρηματιστήριο της Nasdaq έγινε περισσότερο χρηματιστηριακό, προσθέτοντας πληροφορίες για το εμπόριο και τον όγκο και αυτοματοποιημένα συστήματα συναλλαγών.
Το 1981, η Nasdaq διαπραγματεύθηκε το 37% των συνολικών αγορών κινητών αξιών των ΗΠΑ με 21 δισεκατομμύρια μετοχές. Μέχρι το 1991, το μερίδιο της Nasdaq είχε αυξηθεί στο 46%.
Το 1998, ήταν η πρώτη χρηματιστηριακή αγορά στις Ηνωμένες Πολιτείες πάνω στο εμπόριο σε απευθείας σύνδεση, χρησιμοποιώντας το σύνθημα "η χρηματιστηριακή αγορά για τα επόμενα εκατό χρόνια". Το Χρηματιστήριο της Nasdaq προσέλκυσε πολλές εταιρείες κατά τη διάρκεια της "Dot-com bubble".
Ο κύριος δείκτης του είναι ο NASDAQ Composite, ο οποίος έχει δημοσιευτεί από την έναρξή του. Το χρηματιστήριο με διαπραγμάτευση QQQ παρακολουθεί τον δείκτη NASDAQ-100 μεγάλης κεφαλαιοποίησης, ο οποίος εισήχθη το 1985 παράλληλα με τον δείκτη NASDAQ Financial-100, ο οποίος παρακολουθεί τις 100 μεγαλύτερες εταιρείες όσον αφορά την κεφαλαιοποίηση της αγοράς.
Το 1992, η χρηματιστηριακή αγορά Nasdaq εντάχθηκε στο χρηματιστήριο του Λονδίνου και αποτέλεσε την πρώτη διηπειρωτική σύνδεση των κεφαλαιαγορών.
Το 2000, η ​​Εθνική Ένωση Διαπραγματευτών Αξιόγραφων διαχωρίστηκε από το χρηματιστήριο του Nasdaq για να σχηματίσει μια δημόσια εταιρεία.
2000-σήμερα
Στις 10 Μαρτίου του 2000, ο δείκτης μετοχών της NASDAQ Composite ανήλθε στις 5.132,52 μονάδες, αλλά έπεσε στις 3.227 μονάδες στις 17 Απριλίου και στους επόμενους 30 μήνες μειώθηκε κατά 78% από την κορυφή του.
Σε μια σειρά πωλήσεων το 2000 και το 2001, η FINRA πώλησε το μερίδιό της στο Nasdaq.
Στις 2 Ιουλίου 2002, η Nasdaq Inc. έγινε δημόσια εταιρεία μέσω δημόσιας προσφοράς.
Το 2006, η θέση του χρηματιστηρίου του Nasdaq μεταβλήθηκε από χρηματιστηριακή αγορά σε εθνική χρηματιστηριακή αγορά.