cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καφέ Γκρίνσταϊντλ
Ιστορικό του Καφέ Γκρίνσταϊντλ
Εκατό χρόνια περίπου αργότερα, το καλοκαίρι του 1990, ένα νέο κτήριο ανοικοδομήθηκε στον ίδιο χώρο, όπου εγκαταστάθηκε αρχικά το κατάστημα μιας τράπεζας. Αργότερα, επαναλειτούργησε εδώ το σημερινό Καφέ Γκρίνσταϊντλ, ως τόπος συνάντησης και πάλι λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών κύκλων της Βιέννης.
Ο Κύκλος της "Νέας Βιέννης"
Τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα, ιδιαίτερα από το 1890 ως το 1897, το Καφέ Γκρίνσταϊντλ έγινε τόπος συνάντησης της φιλολογικής ομάδας "Νέα Βιέννη" (γερμανικά Jung Wien), ενός λογοτεχνικού κινήματος που επιδίωκε να ανατρέψει τις τυποποιημένες αρχές του νεοκλασικισμού και να προωθήσει τις πιο μοντέρνες μορφές του συμβολισμού και του ιμπρεσιονισμού στη λογοτεχνία, αλλά και στη βιεννέζικη κοινωνία.
Ο θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και κριτικός τέχνης Χέρμαν Μπαρ, ηγέτης της λογοτεχνικής ομάδας "Νέα Βιέννη", μαζί με άλλους συνοδοιπόρους του συγγραφείς, συναντιόνταν τακτικά στο Καφέ Γκρίνσταϊντλ, το οποίο είχε γίνει κέντρο πολιτικής αμφισβήτησης, με απώτερο σκοπό την ανατροπή της δυναστείας των Αψβούργων αυτοκρατόρων. Πρωτεργάτης της κίνησης ήταν και ο μαρξιστής Βικτόρ Άντλερ.
Στον κύκλο της "Νέας Βιέννης" ανήκαν οι θεατρικοί συγγραφείς Άρτουρ Σνίτσλερ και Ούγκο φον Χόφμανσταλ, ο "καφενόβιος" ποιητής Πέτερ Άλτενμπεργκ, ο σατιρικός συγγραφέας Καρλ Κράους, ο συγγραφέας Φέλιξ Ζάλτεν, όπως και ο Στέφαν Τσβάιχ.
Πηγές
Κατηγορία:Χώροι εστίασης στην Αυστρία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βιέννη
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1980
Χρονικό των αγώνων
Στους αγώνες υπήρξε περιορισμένη συμμετοχή αθλητών από την Ελλάδα για οικονομικούς προφανώς λόγους, αφού το πρωτάθλημα διεξήχθη στην Κύπρο. Φυσικά, υπήρξε πολυπληθής κυπριακή παρουσία, κάτι που φάνηκε και στα αποτελέσματα, όπου κυριάρχησαν οι κυπριακοί σύλλογοι. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 2 Απριλίου, στην κλασική διαδρομή, παράλληλα με τον διεθνή μαραθώνιο, ο οποίος διεξήχθη για τελευταία φορά με αυτή τη μορφή, δηλαδή παράλληλα με τις εκδηλώσεις για την ολυμπιακή ημέρα. Την ίδια ημέρα έγινε το πρωτάθλημα 20.000μ βάδην στο Καυτανζόγλειο Στάδιο Θεσσαλονίκης και στον περιβάλλοντα χώρο του. Ξεχωριστά είχε γίνει και το πρωτάθλημα δεκάθλου, στις 12-13 Απριλίου, στην Καβάλα, μαζί με το αντίστοιχο των εφήβων και το πένταθλο γυναικών-νεανίδων. Όλα τα υπόλοιπα αγωνίσματα διεξήχθησαν κατά το τριήμερο των πανελληνίων αγώνων.
Στους αγώνες εμφανίστηκαν δυνατοί οι κυπριακοί σύλλογοι, όπως αναμενόταν. Στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε ο προσφυγικός σύλλογος '''Γ.Σ. Ευαγόρας Αμμοχώστου''' που φιλοξενείτο στη Λεμεσό, με 8 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο ΓΣ Παγκύπρια.
Βαθμολογία
* Βαθμολογήθηκαν πάνω από 24 σωματεία.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1980 Κατηγορία:Λευκωσία
Ρόμπερτ Τσιντ
thumb|right|250px|Θερισμός σε χωράφι με βελανιδιές Ο Ρόμπερτ Τσιντ (Robert Zünd) 1826- 1909 ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ελβετούς ζωγράφους του 19ου αιώνα. Το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης το 1906  τον ανακήρυξε  επίτιμο διδάκτορα και ένας δρόμος στη Λουκέρνη φέρει το όνομά του.
Βιογραφία
Γιος μιας μεσοαστικής οικογένειας μετά το γυμνάσιο στη Λουκέρνη διδάχθηκε σχέδιο και ζωγραφική στο εργαστήριο του James Schwegler (1793-1866). Το 1848 με πρόταση του ζωγράφου Joseph Nidwaldner μετακόμισε στη Γενεύη, όπου δίδαξε για πρώτη φορά στο François Diday. Την άνοιξη του 1851 γνώρισε τον Rudolf Koller, με τον οποίο συνδέθηκε φιλικά. Το 1889 οι δύο θα ταξίδευαν μαζί με την διεθνή έκθεση τέχνης στο Μόναχο.
Το 1852 ταξίδεψε στο Παρίσι και στο Λούβρο μελέτησε τα έργα των Ολλανδών και των Γάλλων μεγάλων δασκάλων του 17ου αιώνα. Πρώτη σημαντική εργασία του ήταν «Η συγκομιδή" (1860) που σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Τέχνης (Kunstmuseum) στη Βασιλεία. Την ίδια χρονιά αντέγραψε έργα των Κλωντ Λορραίν (Claude Lorrain) και Πάουλους  Πόττερ (Paulus Potter) που εκτίθενται σήμερα στην Πινακοθήκη  Παλαιών Δασκάλων στη Δρέσδη.
Το 1882 ολοκλήρωσε το δάσος με τις βελανιδιές (Der Eichenwald), ένα από τα διασημότερα έργα του. Η εικόνα αυτή βασίζεται σε μια παλαιότερη μελέτη και μια μικρότερη έκδοση του 1859. Το "δάσος δρυός" εκτέθηκε το 1883 στην έκθεση της Εθνικής Πινακοθήκης στη Ζυρίχη. Σήμερα ο πίνακας αυτός εκτίθεται στη Πινακοθήκη (Kunsthaus) της Ζυρίχης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί ζωγράφοι
Σκοτίνα Πιερίας
thumb|Το Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο της Σκοτίνας Η Σκοτίνα (και όχι Σκοτείνα ή Σκοτεινά) είναι χωριό της Πιερίας, με 883 κατοίκους (απογραφή 2011), που ανήκει στο Δήμο Δίου-Ολύμπου και είναι έδρα του ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος με τρεις οικισμούς και 883 κατοίκους. Η ονομασία Σκοτίνα εκτός από τον κύριο οικισμό αναφέρεται και στο σύνολο των τριών οικισμών μαζί. Στο χωριό βρίσκονται και οι αξιόλογες μεταβυζαντινές εκκλησίες του Χριστού, της Θεοτόκου και άλλες. Επίσης βγαίνοντας από τον οικισμό της Σκοτίνας (στην βορειοδυτική πλευρά του) και μέχρι και την περιοχή της Παλιάς Λεπτοκαρυάς βρίσκονταν η αρχαία πόλη Λείβηθρα. Τα Λείβηθρα ήταν η πόλη του Μυθικού Ορφέα-μουσικών και σχετίζεται με τις Πιερίδες Μούσες και με αρχαιότατες μυστηριακές τελετές. Η ιστορική πορεία που ακολούθησαν οι Σκοτινιώτες ξεκινά με την εγκατάλειψη του πρώτου χωριού που είχαν στην περιοχή της Καλαμπάκας του οποίου ακόμα υπάρχουν χαλάσματα όταν το εγκατέλειψαν έκτισαν το καινούργιο τους χωριό στο σημερινό δάσος της Σκοτίνας στη Βερδικούσα στ ην οποία έμεινε να θυμίζει την ύπαρξη της τα χαλάσματα του οικισμού και το δάσος που φέρει την ονομασία δάσος της Σκοτίνας. Όταν χρειάστηκε να εγκαταλείψουν και αυτό το χωριό έκτισαν το καινούργιο τους χωριό στην σημερινή Παλιά ή Άνω Σκοτίνα. Η οικοδόμηση έγινε από Ηπειρώτες τεχνίτες, που σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση έκτισαν και τους οικισμούς του Πηλίου, για να την εγκαταλείψουν και αυτή οριστικά το 1972 χρονιά που μετεγκαταστάθηκε και ο τελευταίος Σκοτινιώτης στην σημερινή Σκοτίνα (κύριος οικισμός). Επίσης, όπως αναφέρει η Λαϊκή Παράδοση του χωριού, στην περιοχή «Γκουδροσιώτικο» της «Δοριανής» στην Καλλιπεύκη ήταν ένα μικρό χωριουδάκι, που καταστράφηκε με «την αλλαγή της φύσης». Οι κάτοικοί του πήγαν προς τη Σκοτίνα. Μια άλλη μικρή ομάδα πήγε προς το χωριό της Καλλιπεύκης. Τέλος μετά την επέμβαση του Αλή Πασά των Ιωαννίνων στην περιοχή και την καταστροφή του Χωριού Τζέτζιανή το οποίο ευρίσκονταν μεταξύ Αιγάνης και Πόρρων πολλοί κάτοικοί του ήρθαν να διαμείνουν στη Σκοτίνα. Έτσι ουσιαστικά έλαβαν χώρα τρεις μετακινήσεις του χωριού τους αιώνες που πέρασαν και άλλες δύο σοβαρές μετακινήσεις πληθυσμών προς αυτό.
Ετυμολογία Ονόματος
Η ονομασία, σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, οφείλεται στα σκουτιά (μάλλινα υφάσματα, σκουτιά), τα οποία φτιάχνονταν στην περιοχή και από τα οποία γίνονταν οι κάπες ή πανιά για τα Ιστιοφόρα πλοία της εποχής [1]. Όταν έγινε η μεταφορά στη Σκοτίνα (κύριος οικισμός) το παλιό χωριό ονομάστηκε Άνω ή Παλιά Σκοτίνα. Η Παραλία Σκοτίνας ονομαζόταν Γιαλός ή Σκάλα Σκοτίνας. Σε πίνακα του πληθυσμού της Υποδιοικήσεως Κατερίνης του 1913 η Σκοτίνα αναφέρεται με την ονομασία Σκοτείνη και με πληθυσμό Ορθοδόξων 584 συνολικά και 120 οικίες. Ανήκε τότε στο Δήμο Λιτοχώρου.
Γεωγραφία
Το χωρίο Σκοτίνα είναι χτισμένο στις ΝΑ παρυφές του Ολύμπου 32 χλμ. από την πόλη της Κατερίνης, στη νοτιοανατολική Πιερία. Συνδιάζει απόλυτα τον Όλυμπο με τον ΘερμαΪκό κόλπο και το Αιγαίο Πέλαγος. Προς τον Θερμαϊκό κόλπο (αριστερά) και το Αιγαίο Πέλαγος (δεξιά) βρίσκεται μια μεγάλη αμμουδερή παραλία. Ανάμεσα στη Σκοτίνα και τη Λεπτοκαρυά διέρχεται ο Ποταμός Ζυλιάνα (ο αρχαίος Σύς). Άλλα ρέματα της Σκοτίνας είναι το Ρέμα Αγίου Νικολάου, το Ρέμα Αγίου Γεωργίου και το Ρέμα Παπά μεταξύ Σκοτίνας και Αγίου Παντελεήμονα.
Η Σκοτίνα απέχει 7 χλμ. απο τη Λεπτοκαρυά, 1 χλμ. από την Παραλία Σκοτίνας, 3 χλμ. απο το Νέο Παντελεήμονα και 7 χλμ. από την Άνω ή Παλιά Σκοτίνα. Διαθέτει ξενοδοχειακές μονάδες, εστιατόρια (Βασίλα), καφετέριες, ιατρείο, φαρμακείο, και ενδείκνυται για στιγμές χαλάρωσης μιας και βρίσκεται πλησίον της πολύβουης Παραλίας Σκοτίνας της Λεπτοκαρυάς και του Πλαταμώνα.
Δημοτικό Διαμέρισμα Σκοτίνας
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Σκοτίνας ιδρύθηκε το 1999 με το Νόμο Καποδίστρια. Περιλαμβάνει τρεις οικισμούς και έχει συνολικά 949 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2011. Οι τρεις οικισμοί είναι:
Ιστορία και Εξέλιξη
Όπως μαρτυρούν αρχαία λείψανα και οι παραδόσεις, η μετακίνηση και η σύμπτυξη σε ένα χωριό προήλθε ένεκα τον ληστρικών επιδρομών κατά της εποχή των βυζαντινών χρόνων αφού απείχε λίγες μόνο εκατοντάδες μέτρα από το μυχό του Θερμαϊκού κατά τον 14ο -18ο αιώνα. Η Άνω Σκοτίνα ήταν καταφύγιο του χριστιανικού πληθυσμού ενώ ο κάμπος έδινε την εντύπωση της εγκατάλειψης. Αυτό το κεφαλοχώρι άρχισε να ευημερεί και απόρροια αυτής της ευημερίας είναι τα αξιόλογα μνημεία αυτής της εποχής που διατηρούνται μέχρι και σήμερα όπως ο Άγιος Αθανάσιος και ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (Χριστός) στην τοποθεσία Κότρες που στην επιγραφή πάνω αναγράφεται η χρονολογία ανέγερσης (το έτος 1618). Ο δεύτερος δέχτηκε τη συντήρηση από τους αρχαιολόγους της ζ΄ εφορίας βυζαντινών αρχαιοτήτων.
Η Σκοτίνα αναφέρεται το 1649. Μετά από 30 χρόνια στις 17 Μαΐου του 1670 ,μετέπειτα υπάρχει πληθώρα αναφορών για την Σκοτίνα και τους κατοίκους της και τη συμμετοχή τους στα επαναστατικά κινήματα εναντίον τον Οθωμανών.
Ο αείμνηστος πατριάρχης Καλλίνικος το 1861 παρότρυνε τους συχωριανούς του να μετατοπιστεί το χωριό από το δυσπρόσιτο ύψος των 750μ στην σημερινή τοποθεσία της Σκοτίνας πλησίον του αρχαίου πολιτισμού των Λείβηθρων κοντά στα κτήματά τους. Δεν συμμερίστηκαν το σκεπτικό όμως για να μην εγκαταλείψουν τον καθαρότατο αέρα και τα κρυστάλλινα νερά. Το χωριό αριθμούσε τότε περί τους 400 κατοίκους αλλά πιεζόμενοι μετανάστευσαν σε διάφορα αστικά κέντρα.
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας υπήρξε κεφαλοχώρι και στις αρχές του 20ού αιώνα είχε 500 Χριστιανούς Ορθοδόξους.Μεγάλη μορφή,ευεργέτης και καμάρι της Σκοτίνας αποτελεί ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ.κ. Καλλίνικος ο οποίος έχτισε την Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου αγόρασε το χωριό από τους Τούρκους- γι' αυτό υπήρξε κεφαλοχώρι- έκτισε το Σχολείο το 1860 και άφησε κληροδότημα στην Ι.Μ. Αγίου Διονυσίου του Λιτοχώρου για τη συντήρησή του και τη μισθοδοσία των δασκάλων. Αξίζει να μνημονεύσουμε και τη συμμετοχή του χωριού στην επανάσταση του Ολύμπου με εκπρόσωπους που απέστειλε στην Επαναστατική Επιτροπή του Ευάγγελου Κοροβάγγου. (Η Χριστιανική Αδελφότητα της Κατερίνης και ο Επίσκοπος Κίτρους Νικόλαος Λούσης, μνημονεύει ως ενεργά μέλη της επαναστατικής επίτροπής της επανάστασης του Ολύμπου τους ιατρό Δημήτριος Σακελλαρίδη και Νικόλαο Μήτσιο από τη Σκοτίνα). Η Σκοτίνα πήρε επίσης μέρος και στην επανάσταση του 1878. Οι επαναστατικές δυνάμεις της Σκοτίνας, της Ραψάνης, της Καλλιπεύκης, της Κρανιάς, του Πυργετού, της Καρυάς της Σκαμνιάς, της Πολυάνης, και της Αιγάνης με επικεφαλής τον οπλαρχηγό Γιώργο Τζαχείλα, από τη Ραψάνη, τον εισαγγελέα Αποστολίδη και τον επίσκοπο Πλαταμώνος Αμβρώσιο Κασσάρα, είχαν οχυρωθεί πρόχειρα στις τοποθεσίες Προφήτης Ηλίας και Σελιό.
Ισχυρότατες όμως τουρκικές δυνάμεις ανέτρεψαν την αντίσταση των επαναστατών στις 20 Φεβρουαρίου και λεηλάτησαν και έκαψαν τη Ραψάνη. Από τα 800 σπίτια της, ελάχιστα διασώθηκαν. Έκτοτε η Σκοτίνα αποτέλεσε καταφύγιο για τους επαναστατημένους.
Μετά την παρέλευση μιας εκατονταετίας δέχτηκαν να εγκαταλείψουν το χωριό όπως προέβλεψε ο αείμνηστος Καλλίνικος και να εγκατασταθούν στην σημερινή τοποθεσία της Σκοτίνας κοντά στα κτήματά τους. Η αρχή έγινε το 1890 από 10 περίπου οικογένειες και το 1930 κατήλθαν εκ νέου 60.Η Σκοτίνα σήμερα παρουσιάζει τουριστική κίνηση κατά τους καλοκαιρινούς μήνες αν και οι δυνατότητες του χωριού και της ευρύτερης περιοχής για μεγαλύτερη τουριστική ανάπτυξη είναι μεγάλη.
Στα χρόνια της Γερμανικής κατοχής αρκετοί κάτοικοι συμμετείχαν στο κομιτάτο των Πόρρων που ιδρύθηκε στους Πόρους το 1941 προβάλλοντας έτσι σθεναρή αντίσταση στους Γερμανούς.
Στη δεκαετία του ' 30 διέθετε δύο Δημοτικά Σχολεία είχε 3 δασκάλους και 144 παιδιά.
Έτσι τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μια αξιόλογη προσπάθεια να αναπτυχθούν οι τεράστιες φυσικές δυνατότητές της. Η Άνω Σκοτίνα χαρακτηρίστηκε παραδοσιακός οικισμός και τα έργα αξιοποίησης περιμένουν την υλοποίησή τους. Στις τελευταίες τέσσερις απογραφές η Σκοτίνα είχε 1.200 (1981), 1.096 (1991), 957 (2001) και 883 (2011) κατοίκους.
Στην περιοχή της Σκοτίνας βρισκόταν η αρχαία πόλη Λείβηθρα και εικάζεται ότι βρίσκονταν οι αρχαίες πόλεις Πίμπλεια και Λείδηρα, πόλεις που συνδέθηκαν με τη ζωή και το θάνατο του Ορφέα.
Εκκλησιαστικά
Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο, ενώ υπάρχει ο Άγιος Αθανάσιος, ναός του 14ου αιώνα με ξυλόγλυπτο τέμπλο στην Παλιά Σκοτίνα. Σύμφωνα με την 9η Εφορεία Αρχαιοτήτων η συγκεκριμένη εκκλησία αποτελεί μοναδικό δείγμα κατασκευής από ευτελή υλικά και συγχρόνως η αριστουργηματική αγιογραφία στο εσωτερικό της παγκοσμίως έχει βραβευθεί από την ΕΕ. Στην Παλιά Σκοτίνα υπάρχει επίσης η Κοίμηση της Θεοτόκου που ανάγεται στα 1862 και κτίσθηκε στα ερείπια παλαιάς εκκλησίας. Χαρακτηριστική είναι η χαμηλή πόρτα της εκκλησίας για την αποφυγή βεβήλωσης με άλογα. Μία ακόμη εκκλησία με πολύ αξιόλογες αγιογραφίες του 17ου αιώνα είναι η Μεταμόρφωση του Σωτήρος (Χριστός) στην περιοχή Κότρες. Στο χωριό υπάρχουν άλλες 11 εκκλησίες.
Εκκλησιαστική ιστορία
Από τα πρώτα χρόνια ύπαρξης του χωριού Σκοτίνα η σχέση της με την Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν πάρα πολύ στενή από την οποία εξήλθαν πάρα πολύ κληρικοί σε σημείο να αποκτήσει το προσωνύμιο "Παπαδοχώρι". Από την Σκοτίνα καταγόταν και ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Καλλίνικος ο οποίος χρημάτισε Μητροπολίτης Μυτιλήνης, Θεσσαλονίκης, Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αλλά δεν αποδέχτηκε τον τελευταίο θρόνο και παραιτήθηκε. Προήδρευσε του Γενικού Συμβουλίου το 1860 στην Κωνσταντινούπολη στο οποίο συμμετείχαν όλες οι αυτοκέφαλες εκκλησίες τις εποχής από όπου εξεδόθησαν αποφάσεις βάσει των οποίων εκλέγονται ακόμη και σήμερα οι Πατριάρχες των υπολοίπων Πρεσβυγενών Πατριαρχείων της Ανατολής.
Στη σημερινή Σκοτίνα βρισκόταν μέχρι τα τέλη του 1930 το Μετόχι της Ιεράς Μονής του Γεννεσίου της Θεοτόκου των Καννάλων. Σημειώνεται ότι το συγκεκριμένο μοναστήρι ανήκε έως το 1986 στην Ιερά Μητρόπολη Κίτρους,Κατερίνης και Πλαταμώνος και με πράξη του Μητροπολίτη Κίτρους Αγαθονίκου παραχωρήθηκε στην Ιερά Μητρόπολη της Ελασσόνας. Τέλος η εν λόγω Ιερά Μονή απέχει από την Σκοτίνα 15 χλμ. σε τοποθεσία όπου διέρχεται ο ποταμός Ζυλιάνα (ο επονομαζόμενος στην αρχαιότητα "Συς")στον οποίο οφείλει πιθανόν την ονομασία του το Μοναστήρι.
Ακόμη και σήμερα ο αριθμός των ιερέων που κατάγονται από την Σκοτίνα αγγίζει τους 30.Τοποθετημένοι στις εξής Μητροπόλεις:
Ενορία Αγίου Γεωργίου Σκοτίνας
Η ενορία του Αγίου Γεωργίου Σκοτίνας περιλαμβάνει τους οικισμούς Και στην οποία ανήκουν το σύνολο των εκκλησιών και παρεκκλησίων των τριών αυτών οικισμών πλήν των Εκκλησιών των Υπο την σκέπη της παραπάνω ενορίας λειτουργεί απο το 1982 και Αίθουσα Συνεστιάσεων.
Έθιμα
Σημείο σταθμός όλων των εκδηλώσεων αποτελεί η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στης 15 Αυγούστου εκάστου έτους όπου λαμβάνει χώρα ο εορτασμός της εκκλησίας στην Άνω Σκοτίνα με μουσικοχορευτικές και άλλες εκδηλώσεις κατά την ημέρα μετά τον εκκλησιασμό. Ανήμερα βράδυ όλες οι ψησταριές και ταβέρνες του χωριού Σκοτίνας φιλοξενούν παραδοσιακά όργανα και ακολουθεί γλέντι μέχρι πρωίας.
Την εβδομάδα πριν την Κυριακή της Αποκριάς οι κάτοικοι του χωριού ντύνονταν καρναβάλια και γύριζαν παρέες-παρέες τα βράδια στα φιλικά σπίτια και στα καφενεία του χωριού με σκοπό να διασκεδάσουν χωρίς ν’ αποκαλύψουν τα πρόσωπά τους. Στις παρέες αυτές συμμετείχαν άτομα κάθε ηλικίας και οι δρόμοι και οι γειτονιές γέμιζαν κόσμο, φωνές και γέλια.
Την Κυριακή της Αποκριάς, μόλις έπεφτε το σούρουπο, γινόταν το κάψιμο των κέδρων ή της ΄τσαγκάλας΄ όπως λέγεται στο χωριό.
Παλιότερα η κάθε γειτονιά είχε την ΄τσαγκάλα΄ της. Τα τελευταία είκοσι χρόνια όμως υπάρχει μια ΄τσαγκάλα΄ στην αυλή του σχολείου, γύρω από την οποία χορεύουν, ενώ αυτή καίγεται , ντόπιοι και επισκέπτες. Προσφέρονται άφθονο κρασί, ψητή σαρδέλα και πίτες.
Το μεσημέρι της Καθαρής Δευτέρας γινόταν το μεγάλο γλέντι στην πλατεία του χωριού. Η κάθε γειτονιά ή παρέα προσπαθούσε να ετοιμάσει το καλύτερο θέμα για το καρναβάλι. Ο χορός και τα τραγούδια κρατούσαν μέχρι αργά το απόγευμα.
Μετά το κάψιμο των κέδρων πήγαιναν για συγχώρεση στους μεγαλύτερους της οικογένειας. Στους γάμους υπήρχε το έθιμο του φλάμπουρου και διαρκούσε μία εβδομάδα. Στους νιόπαντρους έδιναν συμβολικά χαλβά, ένα κουτάλι, ένα πιρούνι κι ένα πιάτο για το ξεκίνημα του νέου νοικοκυριού. Τέλος στις κηδείες κατά την έξοδο του νεκρού από το σπίτι ομάδα ανδρών πυροβολούν στον αέρα γιατί νομίζουν ότι ξεπροβοδούν έτσι την ψυχή του. . Με τον ίδιο τρόπο ξεπροβοδούν τη νύφη όταν φεύγει από το πατρικό της για την εκκλησία, όπως και τον παλιό χρόνο την πρωτοχρονιά, 'αποχαιρετώντας' τον κατά την αλλαγή.
Πρόσβαση-Μεταφορές
Η Σκοτίνα βρίσκεται πλησίον της Εθνικής οδού Α 75 (Αθηνών-Θεσσαλονίκης). Ο οικισμός απέχει από την ανωτέρω οδό 1χλμ και εξυπηρετείται με τακτά δρομολόγια από το ΚΤΕΛ Πιερίας συνδέοντας έτσι την Σκοτίνα με την Κατερίνη το Λιτόχωρο την Λεπτοκαρυά και τα γύρω όμορα χωριά όπως του Νέου Παντελεήμονα, του Πλαταμώνα και των Νέων Πόρων καθ´όλη τη διάρκεια της ημέρας, είτε μέσω τις παραπάνω εθνικής οδού είτε μέσω της επαρχιακής οδού Λεπτοκαρυάς Σκοτίνας η της Παραλιακής Οδού Παραλίας Αγίου Παντελεήμονα (Κάστρο) με τη Σκοτίνα.
Επίσης το χωριό διατρέχει και η σιδηροδρομική γραμμή (Αθηνών - Θεσσαλονίκης) όπου υπάρχει μικρός σιδηροδρομικός σταθμός. Επίσης μελετάται και στην Σκοτίνα να κάνει στάση και ο Προαστιακός Σιδηρόδρομος Θεσ/νικης-Λάρισας για την Εξυπηρέτηση τους Θερινούς μήνες των τουριστών.
Η πρόσβαση στην Παλαιά Σκοτίνα, το παλιό χωριό (Άνω Σκοτίνα ή Απαλνή Σκοτίνα) είναι πια εύκολη μέσω ασφαλτοστρωμένης οδού από το χωριό Άγιος Παντελεήμονας ενώ επίκειται και η ασφαλτόστρωση της οδού Σκοτίνας-Άνω Σκοτίνας.
Κλίμα
Το κλίμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Σκοτίνας είναι μεσογειακό και υγρό σε ποσοστό 60% στα παράλια και στα πεδινά και ξηρό στα ορεινά (Άνω Σκοτίνα). Γενικότερα πάντως, η Σκοτίνα απολαμβάνει αρκετές ηλιόλουστες μέρες κατά τη διάρκεια του έτους. Η μεγαλύτερη θερμοκρασία που έχει σημειωθεί είναι τον Ιούλιο, που έφτασε τους 43ο C και η χαμηλότερη κατά τους χειμερινούς μήνες στους -8ο C. Κατά το υπόλοιπο, το κλίμα είναι ήπιο και η μέση ετήσια θερμοκρασία της, φτάνει τους 19ο C.
Οικονομία
Η οικονομία του χωριού βασίζεται στον πρωτογενή τομέα και στον τουρισμό. Στη Σκοτίνα καλλιεργούνται σημαντικά γεωργικά προϊόντα, όπως δημητριακά, κτηνοτροφικά φυτά, σταφύλια, κεράσια, ελιές, κάστανα και καπνός. Ειδικότερα, τα καπνά ποικιλίας «Σαμψούς Κατερίνης» απορροφούνται από τις διεθνείς αγορές και είναι από τα καλύτερα σε ποιότητα στην Ελλάδα. Είναι χαρακτηριστικό επίσης ότι η συμβολή του καπνού στη διαμόρφωση του υψηλού σχετικά εισοδήματος της περιοχής της Σκοτίνας και γενικότερα του νομού Πιερίας είναι μεγαλύτερη από ό,τι σε κάθε άλλη περιοχή της Ελλάδας.
Πολύ αναπτυγμένη είναι και η κτηνοτροφία. Στον Όλυμπο γίνεται εκτροφή κοπαδιών από αιγοπρόβατα χοίροι και βοοειδή. Εξάλλου, υπάρχουν αξιόλογες βιομηχανικές μονάδες. Τα πυκνά δάση της περιοχής προσφέρουν ξυλεία, πρώτες ύλες για την κατασκευή επίπλων και ξυλοκάρβουνο. Αξίζει να αναφερθεί ότι το πρώτο Κρατικό Εργοστάσιο ξυλείας ιδρύθηκε το έτος 1937 και τέθηκε υπό την εποπτεία του Δασαρχείου της Καλλιπεύκης. Επίσης παράγεται ελαιόλαδο και προϊόντα απόσταξης (ούζο-τσίπουρο).
Υποδομή
Υπάρχουν ξενοδοχειακές μονάδες, εστιατόρια και ταβέρνες, ιατρείο, Φαρμακείο, Δημοτικό Γήπεδο ποδοσφαίρου, Μετεωρολογικός Σταθμός, τετραθέσιο Δημοτικό Σχολείο και μονοθέσιο νηπιαγωγείο στο ίδιο κτήριο, όμως ο αριθμός των μαθητών και μαθητριών φαίνεται να μειώνεται αισθητά. Το 2007 άρχισαν να λειτουργούν σε συνεργασία με το τμήμα της Νομαρχιακής Λαϊκής Επιμόρφωσης της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης του Νομού Πιερίας και τμήματα Λαϊκής Επιμόρφωσης.
Πολιτισμός
Από πολιτιστικής απόψεως υφίστανται
Γίνονται προσπάθειες τελευταία για ίδρυση Εκκλησιαστικού Μουσείου και Λαογραφικού Μουσείου από τους πολιτιστικούς φορείς του χωριού για τη διάσωση της Εκκλησιαστικής και μη ιστορίας.
Φεστιβάλ
Κάθε χρόνο στην Παραλία Σκοτίνας πραγματοποιούνται οι παρακάτω πολιτιστικές διοργανώσεις στο Κάμπινγκ (πρώην Ε.Ο.Τ): Επίσης στα πλαίσια του Δήμου Ανατολικού Ολύμπου διοργανώνονται στα όμορα με τη Σκοτίνα Δημοτικά Διαμερίσματα τα κάτωθι Φεστιβάλ:
Συνέδρια
Στην Σκοτίνα κάθε χρόνο μετά το 1999 φιλοξενούνται διάφορα συνέδρια ενδεικτικά αναφέρονται
Αθλητισμός
Από αθλητική άποψη, υφίσταται ο Αθλητικός Όμιλος Σκοτίνας του οποίου η ποδοσφαιρική ομάδα αγωνίζεται στο Β΄ερασιτεχνικό πρωτάθλημα Πιερίας.
Ο πρώτος λαϊκός αγώνας δρόμου 15 χιλιομέτρων διοργανώθηκε το Σεπτέμβριο του 2007 στο Δήμο Ανατολικού Ολύμπου με αφετηρία την αρχαία πόλη των Λειβήθρων που βρίσκεται μεταξύ Λεπτοκαρυάς και Σκοτίνας, στους πρόποδες του Ολύμπου,έκτοτε κατέστη θεσμός για τα αθλητικά δρώμενα τις περιοχής
Γαστρονομία
Παραδοσιακό έδεσμα της περιοχής αποτελεί το γλυκό κάστανο. Το γλυκό κάστανο είναι σιροπιαστό γλύκισμα με βάση το κάστανο.
Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας
Από τον Ιούλιο του 2007 εκδίδεται στα πλαίσια του Δήμου Ανατολικού Ολύμπου η 15ήμερη τοπική εφημερίδα με τίτλο η "Η Φωνή του Ανατολικού Ολύμπου" με νέα και γεγονότα από τη Σκοτίνα τη Λεπτοκαρυά τον Πλαταμώνα, το Παντελεήμονα και τους Πόρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκοτινα Σκοτινα Σκοτινα Κατηγορία:Δήμος Δίου - Ολύμπου
Γκετασέν
Το Γκετασέν (αρμενικά: Գետաշեն, έως το 1946 γνωστό ως Τζαφαραμπάντ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 2,469 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Αργαίος Β΄ της Μακεδονίας
Ο Αργαίος Β' ήταν βασιλιάς της Μακεδονίας (393 π.Χ.). Κατέλαβε το αξίωμα, αφού εξόρισε τον νόμιμο βασιλιά Αμύντα Β΄ με την βοήθεια των Ιλλυριών. Τον ίδιο χρόνο όμως, έχασε τον θρόνο του από τον Αμύντα Γ΄, ο οποίος είχε την υποστήριξη των Θεσσαλών και έτσι ο Αργαίος Β΄ εξορίστηκε.
Κατηγορία:Δυναστεία των Αργεαδών Κατηγορία:Μακεδόνες μονάρχες
Στέφανος Βαρδάκας
Ο Στέφανος Βαρδάκας του Κωνσταντίνου (Ιωάννινα 1882 ή 1883 - Φτέρη, Σκοτεινά, 18 Δεκεμβρίου 1943) ήταν Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής Κατερίνης-Βερροίας-Ναούσης όταν η Πιερία υπαγόταν στο νομό Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησε ως βουλευτής από το 1923 ως το 1926.
Βιογραφία
Καταγόταν από τα Ιωάννινα, αδερφός του Επισκόπου Κίτρους Παρθενίου Βαρδάκα, και σπούδασε Νομικά στο Παρίσι. Υπήρξε πολεμιστής κατά τον πόλεμο του 1897 και μέλος του Συνδέσμου Πολεμιστών. Το 1929 ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Κατερίνης. Προσχώρησε στο Προοδευτικόν Κόμμα και μετέσχε στο συνέδριό του, το 1932. Εκτελέστηκε το 1943 κατά την περίοδο της Κατοχής.
Ήταν παντρεμένος με την Ευρυδίκη Φούντου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Κατερίνης-Βεροίας-Ναούσης
Πέγεια
Η Πέγεια είναι δήμος της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Πέγεια απέχει 15 χιλιόμετρα από την Πάφο. Στα νότια συνορεύει με την Κισσόνεργα, στα ανατολικά με την Ακουρσός, τον Κάθηκα και τις Πάνω Αρόδες και στα βόρεια με τις Κάτω Αρόδες. Το δυτικό μέρος της διοικητικής της έκτασης είναι παραθαλάσσιο. Στα δημοτικά όρια του Δήμου Πέγειας περιλαμβάνεται και το μικρό νησάκι Γερόνησος.
Ονομασία
Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας Πέγειας. Επικρατέστερη θεωρείται η άποψη του Νέαρχου Κληρίδη, σύμφωνα με τον οποίο, την περίοδο της ενετοκρατίας, οι Ενετοί αποκαλούσαν το γειτονικό λιμάνάκι Μπ(α)έγια. Στα ιταλικά Μπ(α)έγια σημαίνει κόλπος. Από τη λέξη αυτή προήλθε η ονομασία Πέγεια.
Ιστορία
Η περιοχή της Πέγειας κατοικείται από τη χαλκολιθική εποχή (4000 π.Χ.). Στην τοποθεσία που σήμερα βρίσκεται η Πέγεια υπήρχε η παλιά Ακαμαντίδα. Στα παράλια της Πέγειας έφτασαν πλοία των Αχαιών, οι οποίοι ίδρυσαν αποικία. Μεταγενέστερα, στον Άγιο Γεώργιο Πέγειας λειτούργησε λιμάνι που εξυπηρετούσε πλοία από την Κωνσταντινούπολη.
Στη σύγχρονη εποχή, ανακηρύχθηκε σε δήμο το 1994. Πλέον, στην περιοχή έχει αναπτυχθεί η τουριστική βιομηχανία.
1516
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1516 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Πέγεια
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Πέγειας αυξάνεται τις τελευταίες δεκαετίες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Πέγειας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
1516
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πέγεια
Δήμαρχοι
Δήμαρχοι Πέγειας διετέλεσαν οι:
Αξιοθέατα
Σημαντικά αξιοθέατα της περιοχής είναι ο Κόλπος των Κοραλλίων, οι παραλίες Λαουρούς, Μανίκι, Καφίζης και Λάρας, οι θαλασσινές σπηλιές, η Βρύση των Πεγειώτισσων (κτίσμα του 1907), ο αρχαιολογικός χώρος και το Φαράγγι του Άβακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας Πάφου
Συμμετοχή της Κύπρου στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η Κύπρος μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1980.
Από την έναρξη των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων το 1896, οι Κύπριοι αθλητές μετείχαν στις Ολυμπιάδες με τα χρώματα της Ελλάδας. Αυτό συνέβαινε και πριν το 1960, όταν ακόμα η Κύπρος ήταν αποικία της Μεγάλης Βρετανίας, αλλά συνεχίστηκε και μετέπειτα, έως τους Θερινούς Αγώνες του 1976. Η Κυπριακή Ολυμπιακή Επιτροπή αναγνωρίστηκε επίσημα το 1979 και έκτοτε η Κύπρος έχει λάβει μέρος σε όλες τις διοργανώσεις, τόσο στους Θερινούς όσο και στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, ως ανεξάρτητο έθνος.
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, η Κύπρος κατέκτησε το πρώτο της ολυμπιακό μετάλλιο, με τον Παύλο Κοντίδη να ανεβαίνει στο δεύτερο σκαλοπάτι του βάθρου στο αγώνισμα λέιζερ της ιστιοπλοΐας.
Με τα χρώματα της Ελλάδας
Η πρώτη εμφάνιση Κύπριων αθλητών στους Ολυμπιακούς Αγώνες έγινε το 1896, στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, όπου αγωνίστηκαν με τα χρώματα της Ελλάδας. Σημαιοφόρος των Κύπριων αθλητών ήταν ο Ιωάννης Φραγκούδης. Ο Φραγκούδης ήταν ένας σπουδαίος σκοπευτής της εποχής, ο οποίος κατέκτησε ένα χρυσό μετάλλιο στο πιστόλι ταχείας βολής από απόσταση 25 μέτρων και ένα ασημένιο στο ελεύθερο τουφέκι ανδρών σε τρεις στάσεις από απόσταση 300 μέτρων. Ο πρώτος χρονικά Κύπριος που μετείχε σε Ολυμπιάδα ήταν ο Αναστάσιος Ανδρέου, πρωταθλητής των 110 μέτρων με εμπόδια. Στην Αθήνα, έλαβε μέρος στα προκριματικά του αγωνίσματος, αλλά τερμάτισε τέταρτος στη σειρά του και αποκλείστηκε.
thumb|420px|Ο [[Παύλος Κοντίδης πανηγυρίζει με το ασημένιο μετάλλιο που κατέκτησε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο.]] Μοναδική σελίδα στην ιστορία της Ελλάδας έγραψε η Κύπρια Δομνίτσα Λανίτου - Καβουνίδου (γεννημένη στη Λεμεσό και πρωταθλήτρια του Γ.Σ. «Τα Ολύμπια»). Η Λανίτου - Καβουνίδου ήταν η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια στίβου που έλαβε μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο της στους Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο, αγωνιζόμενη στα 100 μέτρα και στα 80 μέτρα με εμπόδια. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συμμετείχε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948 στο Λονδίνο.
Αργότερα, μεγάλη επίδοση σημείωσε ο Σταύρος Τζιωρτζής, ο οποίος μετείχε με την Ελλάδα στα 400 μέτρα με εμπόδια του στίβου στη Θερινή Ολυμπιάδα του 1972 στο Μόναχο. Κατάφερε να προκριθεί στον τελικό του αγωνίσματος, όπου τερμάτισε στην έκτη θέση.
Ως ανεξάρτητο έθνος
Η Κυπριακή Ολυμπιακή Επιτροπή ιδρύθηκε στις 10 Ιουνίου 1974 και αναγνωρίστηκε ως επίσημο μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής τον Απρίλιο του 1979, σε σύνοδο στο Μοντεβιδέο. Οι πρώτες εμφανίσεις της χώρας σε Ολυμπιάδα πραγματοποιήθηκαν στους Χειμερινούς Αγώνες του 1980 στο Λέικ Πλάσιντ και στους Θερινούς Αγώνες της ίδιας χρονιάς στη Μόσχα. Έκτοτε, έχει λάβει μέρος σε όλες τις διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων με 128 αθλητές συνολικά.
Οι πρώτες μεγάλες επιτυχίες ήρθαν στο αγώνισμα του σκιτ της σκοποβολής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο, όταν οι Αντώνης Νικολαΐδης και Γιώργος Αχιλλέως κατέλαβαν την τέταρτη και την πέμπτη θέση αντίστοιχα στον τελικό των ανδρών, ενώ η Ανδρή Ελευθερίου κατετάγη έβδομη σε αυτόν των γυναικών. Ακολούθησε το ασημένιο μετάλλιο του Παύλου Κοντίδη στην κατηγορία λέιζερ της ιστιοπλοΐας στους Θερινούς Αγώνες του 2012, που είναι και το μοναδικό μετάλλιο στην ιστορία της Κύπρου έως και σήμερα.
Σημαιοφόροι σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
thumb|420px|Η αποστολή της Κύπρου με σημαιοφόρο τον [[Χριστόφορος Παπαμιχαλόπουλος|Χριστόφορο Παπαμιχαλόπουλο εισέρχεται στο BC Place του Βανκούβερ κατά την τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2010.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ολυμπιακοί Αγώνες Κυπρος
Ευρωπαϊκή Οδός 20
right|200px thumb|200px|Πορεία της Ευρωπαϊκής Οδού 20 Η Ευρωπαϊκή Οδός 20 είναι μία διαδρομή του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών. Αποτελεί τον σημαντικότερο οδικό άξονα μεταξύ Δυτικής Ευρώπης και Ρωσίας. Ξεκινάει στην Ιρλανδία και μέσω του Ηνωμένου Βασιλείου φτάνει στην ηπειρωτική Ευρώπη, στη Δανία. Η διαδρομή της E20 στη Δανία και Σουηδία είναι αυτοκινητόδρομος, ενώ αλλα κομμάτια είναι το πλείστον απλοί συμβατικοί δρόμοι. Το συνολικό μήκος κυμαίνεται στα 6.000 χλμ.
Παραπομπές
20 20 20 20 20 20
Φοντές
Το Φοντές (γαλλικά: Fontès, οξιτανικά: Fontés) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φοντεζόλ (γαλλικά: Fontésols).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Μουχαρέμ Ρουστέμ
Ο Μουχαρέμ Ρουστέμ ήταν Δήμαρχος Κατερίνης μετά την απελευθέρωση της πόλης από τους Τούρκους. Στις πηγές αναφέρεται και ως Μουχαρέμ Εφέντης.
Γεννήθηκε κατά τον 19ο αιώνα. Τον Οκτώβριο του 1912, όταν απελευθερώθηκε η Κατερίνη ο Μουχαρέμ ήταν ήδη Δήμαρχος. Οι Κατερινιώτες τον εμπιστεύτηκαν και παρέμεινε Δήμαρχος ως το 1915. Η διοίκησή του ήταν συνετή και πέτυχε να παραδώσει ασύλητο το Κοινοτικό Ταμείο. Το 1915 τον διαδέχθηκε ο Βασίλειος Κυργιάνης, ο οποίος έγινε ο πρώτος Έλληνας Δήμαρχος της Κατερίνης. Ο Δήμος Κατερίνης υποβιβάστηκε σε Κοινότητα το 1918. Πέθανε τον 20ό αιώνα.
Πηγές
Ρουστεμ Μουχαρεμ
Έθελρεντ Β΄ της Νορθουμβρίας
Ο Έθελρεντ Β΄ της Νορθουμβρίας, βασιλιάς της Νορθουμβρίας στα μέσα του 9ου αιώνα ήταν γιος και διάδοχος του Ίνριντ της Νορθουμβρίας αλλά οι ημερομηνίες που ανέβηκε στον θρόνο είναι άγνωστες. Ο Νίκολας Χιγκάμ τοποθετεί την περίοδο βασιλείας του μεταξύ 840 - 848 μέχρι την δολοφονία του (848) με ένα διάλειμμα (844) με τον σφετερισμό του θρόνου από τον Ρέντγουλφ της Νορθουμβρίας ο οποίος σκοτώθηκε την ίδια χρονιά σε μάχη εναντίον των Βίκινγκ. Η συγγραφέας Μπάρμπαρα Γιόρκε (γεν. 1951) επιβεβαιώνει ότι ήταν γιος του προκατόχου του Ίνριντ και τοποθετεί τον θάνατο του το 848 ή το 849. Ο Κίρμπι αντίθετα πιστεύει ότι η άνοδος του στον θρόνο πραγματοποιήθηκε το 844, ισχυρίζεται ότι ένα νόμισμα του πατέρα του Ίνριντ το οποίο χρονολογείται μετά το 850 μπορεί να προκαλέσει ριζική αναθεώρηση στις χρονολογίες.
Εξωτερικοί συνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορθουμβρίας Κατηγορία:Βασιλικός Οίκος της Νορθουμβρίας
Χαϊχούρουμ
Χαϊχούρουμ είναι η ονομασία αρμενόφωνων Χριστιανών οι οποίοι είναι μέλη της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στην πιθανή γενέτειρά τους στο Eğin ζούσαν μέχρι τον 16ο αιώνα.
Ως Ελληνορθόδοξοι και ταυτόχρονα αρμενόφωνοι τους έλεγαν Χαϊχούρουμ- Χαϊ σημαίνει Αρμένιος, και Ρουμ σημαίνει Έλληνας στην αρμενική διάλεκτο του Μαρντίν. Oι Χαϊχούρουμ έχουν συμπεριληφθεί στη συμφωνία του 1923 για την ανταλλαγή ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα, και εγκαταστάθηκαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Πολύτιμα αντικείμενα του πολιτισμού αυτού εκτίθενται στο Μουσείο Μπενάκη της Αθήνας.
Πηγές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ελλάδα
1517
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1517 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Χατσίκ (Αρμαβίρ)
Το Χατσίκ (αρμενικά: Հացիկ, μεταξύ 1963 και 1991 γνωστό ως Ναϊρί ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 2,804 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Φραβαχάρι
μικρογραφία|Φραβαχάρι μικρογραφία|Απεικόνιση Φραβαχάρι στην [[Περσέπολη.]] Το Φραβαχάρι (περσικά: فَرَوَهَر), επίσης γνωστό ως Φορουχάρι (περσικά: فُروهَر), ή Farr-e Kiyâni (فَرِّ کیانی), είναι ένα από τα πιο γνωστά σύμβολα του Ιράν (Περσία) και του Ζωροαστρισμού, η κύρια θρησκεία του Ιράν πριν από τη μουσουλμανική κατάκτηση του Ιράν και του ιρανικού εθνικισμού. Υπάρχουν διάφορες ερμηνείες για το τι συμβολίζει το Φραβαχάρι και δεν υπάρχει καθολική συναίνεση εκτός από το να σημειωθεί ότι δεν αντιπροσωπεύει το Φραβάσι.
Το Φραβαχάρι είναι ένα από τα πιο γνωστά σύμβολα του Ιράν και συχνά φοριέται ως κρεμαστό απο τους Ιρανούς, συμπεριλαμβανομένων των Ζωροαστρίστων και των Κούρδων και έχει γίνει ένα κοσμικό εθνικό και πολιτιστικό σύμβολο.
Ετυμολογία
Η Νέα Περσική λέξη فروهر διαβάζεται ως Φορουχάρι ή Φραβαχάρι (προφέρεται ως furōhar / furūhar στα κλασικά περσικά). Η Μέση περσική μορφή ήταν το frawahr (Βιβλίο Παχλαβί: plw'hl, μανιχαϊστική: prwhr), frōhar(καταγράφονται στο Pazend ως 𐬟𐬭𐬋𐬵𐬀𐬭; είναι μια μεταγενέστερη μορφή της προηγούμενης φόρμας), και fraward (Βιβλίο Παχλαβί: plwlt ', μανιχαϊστική: frwrd), το οποίο προήλθε απευθείας από τα παλιά περσικά * fravarti-. Η μορφή της Αβεστικής γλώσσας ήταν fravaṣ̌i (𐬟𐬭𐬀𐬎𐬎𐬀𐬴𐬌).
Στον Ιρανικό και Ζωροαστρικό πολιτισμό
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Ahura_Mazda_on_V%C4%81dfrad%C4%81d_(Autophradates)_I.jpg|εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|[[Farr-e Kiyani (Faravahar)|Φραβαχάρι σε ένα νόμισμα του Vadfradad I (Αυτοφραδάτης ο Α΄). ]] Το Φραβαχάρι απεικονίστηκε στους τάφους των βασιλέων της Αχαιμενίδικης αυτοκρατορίας, όπως ο Δαρείος ο Μέγας (περ. 522–486 π.Χ.) και ο Αρταξέρξης Γ΄ (περ. 358–338 π.Χ.). Το σύμβολο χρησιμοποιείται επίσης σε μερικά από τα νομισματοκοπεία νομίσματος των Φραταράκα της Περσίς στα τέλη του 3ου και στις αρχές του 2ου αι. π.Χ. Ακόμα και μετά την αραβική κατάκτηση του Ιράν, ο Ζωροαστρισμός συνέχισε να αποτελεί μέρος του ιρανικού πολιτισμού. Καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους, γιορτές είναι διεξαγονται, όπως το Νεβρόζ, Μεχρεγκάν και το Chaharshanbe Suri που αφορούν Ζωροαστρικά φεστιβάλ και το ημερολόγιο. Αυτά είναι απομεινάρια των Ζωροαστρικών παραδόσεων. Από τις αρχές του 20ού αιώνα, η εικόνα Φραβαχάρι βρέθηκε σε δημόσιους χώρους και έγινε γνωστή εικόνα μεταξύ των Ιρανών. Το Σαχναμέ του Φερντοσί είναι το εθνικό έπος του Ιράν και περιέχει ιστορίες (εν μέρει ιστορικές και εν μέρει μυθικές) από τους προ-ισλαμικούς Ζωροαστρικούς χρόνους. Ο τάφος του Φερντοσί(χτίστηκε στις αρχές του 1930), τον οποίο επισκέπτονται πολλοί Ιρανοί κάθε χρόνο, περιέχει επίσης την εικόνα του Φραβαχάρι.
Ενώ χρησιμοποιείται τόσο από τον σύγχρονο Ζωροαστρισμό όσο και από τους Πέρσες, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το σύμβολο δεν είναι ούτε Ζωροαστρικό ούτε Περσικό στην προέλευσή του. Προέρχεται από μια Μεσοποταμιακή Ασσυριακή απεικόνιση του φτερωτού θεού Ασσούρ. Μετά την αχαιμενιδική δυναστεία, η εικόνα του Φραβαχάρι δεν υπήρχε πλέον στην περσική τέχνη ή αρχιτεκτονική. Οι Παρθίοι, οι Σασσανίδες και οι Ισλαμικοί βασιλιάδες που ακολούθησαν δεν χρησιμοποίησαν την εικόνα. Μόλις τον 20ο αιώνα, πάνω από 2000 χρόνια αργότερα, το σύμβολο επανεμφανίστηκε χάρη στο έργο του Πάρση μελετητή, Jamshedji Maneckji Unvala που δημοσίευσε δύο άρθρα το 1925 και το 1930.
Το έργο του Unvala δυσφημίστηκε από τον Irach Jehangir Sorabji Taraporewala, ο οποίος αμφισβήτησε την ιδέα ότι η φτερωτή φιγούρα αντιπροσώπευε τον Αχουραμάσδα. Ο Taraporewala πρότεινε ότι οι μορφές που χρησιμοποιήθηκαν στα περσικά ανάγλυφα προορίζονταν να απεικονίσουν Χβαρένα ή βασιλική δόξα για να αντανακλούν την αντιληπτή θεϊκή ενδυνάμωση των βασιλιάδων και, επομένως, δεν έχει αληθινό πνευματικό νόημα. Αυτή η άποψη υποστηρίχθηκε αργότερα από την Alireza Shapour Shahbazi και τη Μάρι Μπόις.
Ο Θρόνος του Ηλίου, η αυτοκρατορική έδρα του Ιράν, ειχε οπτικές επιπτώσεις στο Φραβαχάρι. Ο κυρίαρχος θα καθόταν στη μέση του θρόνου, ο οποίος έχει σχήμα πλατφόρμας ή κρεβατιού που υψώνεται από το έδαφος. Αυτό το θρησκευτικό-πολιτιστικό σύμβολο προσαρμόστηκε από τη δυναστεία Παχλαβί για να εκπροσωπήσει το ιρανικό έθνος. Στον σύγχρονο Ζωροαστρισμό, μία από τις ερμηνείες του Φραβαχάρι είναι ότι είναι μια αναπαράσταση της ανθρώπινης ψυχής και της ανάπτυξής της μαζί με έναν οπτικό οδηγό καλής συμπεριφοράς. Μια άλλη δημοφιλής ερμηνεία είναι ότι είναι μια οπτική αναπαράσταση ενός Φραβάσι, αν και οι Φραβάσις περιγράφονται στη Ζωροαστριακή λογοτεχνία ως θηλυκές. Μία από τις πιο διαδεδομένες απόψεις στην ακαδημαϊκή κοινότητα ως προς την έννοια του Φραβαχάρι είναι ότι αντιπροσωπεύει το Χβαρένα, τη θεϊκή δύναμη και τη βασιλική δόξα. Αν και υπάρχουν αρκετές ερμηνείες των μεμονωμένων στοιχείων του συμβόλου, οι περισσότερες είναι πρόσφατες ερμηνείες και υπάρχει ακόμη συζήτηση ως προς το νόημά του.
Μετά την ισλαμική επανάσταση του 1979, το λιοντάρι και ο ήλιος, που αποτελούσε μέρος της αρχικής εθνικής σημαίας του Ιράν, απαγορεύτηκε από την κυβέρνηση από δημόσιους χώρους, προκειμένου να αποτρέψει την ανάμνηση της ζωής των ανθρώπων πριν από την επανάσταση. Ωστόσο, οι εικόνες των Φραβαχάρι δεν αφαιρέθηκαν και ως εκ τούτου, η εικόνα Φραβαχάρι έγινε εθνικό σύμβολο για τους Ιρανούς και έγινε ανεκτό από την κυβέρνηση σε αντίθεση με το λιοντάρι και τον ήλιο. Οι φτερωτοί δίσκοι έχουν μακρά ιστορία στην τέχνη, τη θρησκεία και τον πολιτισμό της αρχαίας Εγγύς και Μέσης Ανατολής, είναι περίπου 4000 ετών σε χρήση και σημειώνονται επίσης συμβολίζοντας τους Ασσούρ, Σαμάς και άλλες θεότητες.
Παναγιώτης Βεντούρης
Ο Παναγιώτης Βεντούρης (Αθήνα, 1 Μαρτίου 1943 - 17 Ιουνίου 2002 ) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν κυρίως στη θέση του μεσοεπιθετικού, ο οποίος έχει μείνει γνωστός για την ικανότητά του στην ντρίμπλα και την ευχέρειά του στο σκοράρισμα, παρότι μέσος.
Σε συλλογικό επίπεδο
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή του Ταύρου. Στην ηλικία των 12 ετών υπέγραψε δελτίο στον Φωστήρα και το 1958 κάνει ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα, με την οποία και διακρίθηκε. Έγινε ευρύτερα γνωστός αγωνιζόμενος με τη φανέλα της ΑΕΚ από τα μέσα της δεκαετίας του 60' μέχρι και τις αρχές του 70', με την οποία καθιερώθηκε. Συμπαίκτες του την εποχή εκείνη υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Ανδρέας Σταματιάδης, Αλέκος Σοφιανίδης, Στέλιος Σκευοφύλακας και Μίμης Παπαϊωάννου, ενώ στην παρουσία του στους "κιτρινόμαυρους" κατέκτησε δύο πρωταθλήματα (1967-68, 1970-71) και ένα κύπελλο (1965-66).
Το 1972 ο τότε προπονητής της ΑΕΚ, Μπράνκο Στάνκοβιτς, αποφάσισε την ανανέωση και την αντικατάσταση των παλαιότερων στην ομάδα και έτσι τέλειωσε και η σταδιοδρομία του με τη φανέλα της ΑΕΚ. Συνέχισε για μια χρονιά τη σεζόν 1972-73 στην Ανόρθωση Αμμοχώστου και το Κυπριακό πρωτάθλημα, σημειώνοντας 13 συμμετοχές και 1 γκολ και κατόπιν το καλοκαίρι του 1973 επέστρεψε στην Ελλάδα και αποφάσισε να συνεχίσει το ποδόσφαιρο ερασιτεχνικά και επέστρεψε στην Ελλάδα και, παίρνοντας μεταγραφή στον Γ.Σ. Αγίων Αναργύρων, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε 1,5 χρόνο στο πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Αθηνών και στη συνέχεια τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.
Στις εθνικές ομάδες
Αγωνίστηκε 2 συνολικά φορές με την εθνική Ελλάδας, το διάστημα 1963-64. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1963 στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση με την Κύπρο, όταν υπό τις οδηγίες του Τρύφωνα Τζανετή πέρασε ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο αντικαθιστώντας τον Χριστοφορίδη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φωστήρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Ορφεύς Λευκάδας
Ιστορία
Ο Ορφέας ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 1937 στη Λευκάδα από μια ομάδα νέων, μελών της μαντολινάτας. Το πρακτικό ίδρυσης υπογράφουν (κατ' αλφαβητική σειρά) οι: Αργυρός Παναγιώτης, Αχείμαστος Σπυρίδων, Βερύκιος Αριστοτέλης, Γαζής Δημήτριος, Θάνος Ιωάννης, Καλυβιώτης Αντώνης, Καλυβιώτης Κώστας, Κονιδάρης Διονύσης, Μαρινάκης Δημήτρης, Μεσσήνης Ιωάννης, Περδικάρης Αθανάσιος, Περδικάρης Γεράσιμος, Σίδερης Βασίλης, Σκυριανός Διονύσιος, Συριανός Ελευθέριος και Τσιρίμπασης Παναγιώτης.
Η πρώτη εμφάνιση έγινε στη 1 Ιανουαρίου του 1938. Ο σύλλογος στην μακροχρόνια πορεία του κάλυψε κάθε είδους πολιτιστική και καλλιτεχνική δραστηριότητα από συναυλίες και λογοτεχνικές βραδιές μέχρι θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις ζωγραφικής και χοροεσπερίδες. Με τα χρόνια προστέθηκαν νέα τμήματα και δραστηριότητες όπως το Λαογραφικό Μουσείο, ο ραδιοφωνικός σταθμός, η Κινηματογραφική Λέσχη, ενώ σταθμός θεωρείται η δημιουργία των Γιορτών Λόγου και Τέχνης το 1955 και του Διεθνούς Φεστιβάλ Φολκλόρ το 1960, θεσμοί που λειτουργούν μέχρι και σήμερα. Από το 1956 διοργανώνει κάθε χρόνο τις εκδηλώσεις για την επέτειο της Ένωσης της Επτανήσων με την Ελλάδα.
Για το μεγάλο πολιτιστικό του έργο τιμήθηκε το 1993 με βραβείο από την Ακαδημία Αθηνών.
Χορωδία
Η χορωδία του Ορφέα ιδρύθηκε το 1937 και αποτελεί ένα από τα πιο ενεργά τμήματα του ομίλου. Από τις τάξεις της ξεκίνησαν επώνυμοι καλλιτέχνες με κορυφαία τη διάσημη μέτζο σοπράνο Αγνή Μπάλτσα. Έχει πάρει μέρος σε πολλά φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ενώ το 1987 μαζί με τη Μαντολινάτα του ομίλου εξέδωσαν το δίσκο "Αγιομαυρίτικα" με τραγούδια που υμνούν τη Λευκάδα, γραμμένα από Λευκαδίτες ποιητές-στιχουργούς και ενορχηστρωμένα από το μαέστρο της χορωδίας Διονύση Γράψα. Το Μάιο του 2004 παρουσίασε στη Λευκάδα το έργο "Ιφιγένεια Εν Ταύροις" ενώ τον Αύγουστο του ιδίου έτους έλαβε μέρος στην τελετή αφής της Ολυμπιακής Φλόγας στην Πάτρα. Κάθε χρόνο, κατά το μήνα Μάιο, πραγματοποιεί συνάντηση χορωδιών στο νησί της Λευκάδας.
Λαογραφικό Μουσείο
Το Λαογραφικό μουσείο του Ορφέα ιδρύθηκε το 1978 και στη συλλογή του περιλαμβάνονται πάνω από χίλια (1000) εκθέματα αντιπροσωπευτικά της παράδοσης, του πολιτισμού, της έκφρασης και της ιστορίας της Λευκάδας. Το μουσείο, που από το 2005 μετονομάστηκε σε Λαογραφικό Μουσείο ΟΡΦΕΑ "Πανταζής Κοντομίχης", επισκέπτονται χιλιάδες άτομα κάθε χρόνο.
Κινηματογραφική Λέσχη
Η Κινηματογραφική Λέσχη ιδρύθηκε το 1970 και πραγματοποιεί προβολές ταινιών κάθε Τρίτη στο Δημοτικό Κινηματογράφο "ΑΠΟΛΛΩΝ". Είναι μέλος της Ένωσης Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδος και κατά καιρούς έχει κάνει αφιερώματα και προβολές ταινιών με κριτικούς και σκηνοθέτες όπως ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος και ο Γιάννης Σολδάτος.
Διάβασε
Ο
Καραβάς
Ο Καραβάς είναι κωμόπολη και δήμος της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Διοικητικά αποτελεί ένα από τους τρεις δήμους της συγκεκριμένης επαρχίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 και την κατάληψή της από τον τουρκικό στρατό, η διοικητική έκταση του Δήμου Καραβά δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία στην οποία ανήκει εκ του νόμου (de jure) και ονομάστηκε Αλσαντζάκ και διοικητικά ανήκει στην Επαρχία Γκίρνε. Εκ των πραγμάτων (de facto) ελέγχεται από το ψευδοκράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου. Η κωμόπολη του Καραβά και η γειτονική Λάπηθος αποκαλούνται «δίδυμες».
Τοποθεσία
Ο Καραβάς είναι κτισμένος στην πεδιάδα της Κερύνειας, σε υψόμετρο 70 μέτρων και σε απόσταση 12 χιλιομέτρων δυτικά της πόλης της Κερύνειας. Στα δυτικά συνορεύει με τον Δήμο Λαπήθου, στα νότια με τον Παλαιόσοφο, τις Μότιδες και τη Φτέρυχα, στα νοτιοανατολικά με το Κάρμι και στα ανατολικά με την Ελιά, το Τριμίθθι και τον Άγιο Γεώργιο. Το βόρειο τμήμα της διοικητικής του έκτασης είναι παραθαλάσσιο.
Ονομασία
Υπάρχουν δύο εκδοχές σχετικά με την προέλευση της ονομασίας του Καραβά : σύμφωνα με τη μία εξ αυτών προέρχεται από τη λέξη καράβι, καθώς στην περιοχή υπήρχε λιμάνι στο οποίο κατασκευάζονταν καράβια, ενώ έτερη εκδοχή θέλει την κωμόπολη να οφείλει την ονομασία της σε άνδρα που ονομαζόταν «Καραβάς» ή «Καρά-Αββάς» και ο οποίος αναφέρεται ως τεχνίτης, πλοιοκτήτης ή εναλλακτικά μοναχός.
Αγγλοκρατία
Στις 7 Ιουνίου 1884, επί Αγγλοκρατίας, ο Καραβάς ανακηρύχθηκε σε δήμο. Την ίδια περίοδο, συγκεκριμένα το 1883, η κωμόπολη απέκτησε Παρθεναγωγείο. Στις αρχές του 20ού αιώνα διέθετε περίπου περίπου 1600 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνταν κυρίως με τις αγροτοκτηνοτροφικές εργασίες και το εμπόριο. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Ιερώνυμο Περιστιάνη, στο χωριό παράγονταν κυρίως δημητριακά, ελιές, πατάτες, βαμβάκι, κουκούλια για την κατασκευή μεταξιού, κολοκάσια, λεμόνια κλπ.
Υπολογίζεται πως κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, 46 κάτοικοι του Καραβά κατατάχθηκαν εθελοντικά στις δυνάμεις του Ελληνικού Στρατού και δύο εξ αυτών σκοτώθηκαν. Τα επόμενα χρόνια Καραβιώτες συμμετείχαν και στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους. Τον Καραβά επισκέφτηκε ο Βρετανός ιστορικός και αρχιτέκτονας Τζόρτζ Τζέφερι, ο οποίος σε βιβλίο του που εκδόθηκε το 1918 περιγράφει τις εκκλησίες της Αγίας Ειρήνης και του Αγίου Γεωργίου Μεζερέ.
Στον Καραβά (και στη γειτονική Λάπηθο) γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη η υφαντουργία και κυρίως η μεταξουργία που αποτέλεσε την κύρια ασχολία των γυναικών της περιοχής, καθώς και σημαντική πηγή εσόδων. Η μεταξουργία ευνοήθηκε από την παράλληλη καλλιέργεια μουριάς και άκμασε κυρίως από το 1920 μέχρι περίπου το 1950, όταν και άρχισε η σταδιακή εγκατάλειψή της σε συνδυασμό με την αλλαγή του προσανατολισμού των τοπικών καλλιεργειών. Η άνθιση της τοπικής υφαντουργίας είναι συνυφασμένη και με την παραγωγή του χειροποίητου κεντήματος της δαντέλας φερβολιτέ. Από τον Καραβά προέρχονταν ονομαστές υφάντρες, όπως π.χ. η Αμαλία Χριστοφόρου και οι κόρες της.
Στα μέσα του 20ού αιώνα ξεκίνησε η επέκταση του χωριού προς τη βόρεια ακτογραμμή, ενώ τη δεκαετία του 1950 έγινε η εμφάνιση του τουρισμού στην περιοχή. Την περίοδο 1955-1959 κάτοικοι του Καραβά συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα της ΕΟΚΑ.
Στο πλαίσιο της Κυπριακής Δημοκρατίας
Το 1960, η πρώτη απογραφή που διενεργήθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία βρήκε στον Καραβά 2.425 κατοίκους, όλους Ελληνοκύπριους (1155 άνδρες και 1270 γυναίκες). Λόγω της τοποθεσίας της, η κωμόπολη γνώρισε από το 1970 και μετά ιδιαίτερη τουριστική ανάπτυξη με τη δημιουργία ξενοδοχείων, επιχειρήσεων διασκέδασης, εστίασης κλπ που προσέλκυαν Κύπριους και ξένους παραθεριστές. Ωστόσο ο Καραβάς (όπως και η γειτονική Λάπηθος) συνδέθηκε κυρίως με την παραγωγή λεμονιών, η οποία εντατικοποιήθηκε κατά τη δεκαετία του 1950 γνωρίζοντας αλματώδη ανάπτυξη τα επόμενα χρόνια και συμβάλλοντας καθοριστικά στην τοπική οικονομία. Ενδεικτική της σημασίας της καλλιέργειας των συγκεκριμένων εσπεριδοειδών στον Καραβά ήταν η θέσπιση ετήσιας γιορτής λεμονιού. Άλλη πηγή εσόδων για τους κατοίκους ήταν η αλιεία. Στον τομέα της εκπαίδευσης, το 1974 η κωμόπολη διέθετε δύο δημοτικά σχολεία, δύο αστικές σχολές, καθώς και ένα ιδιωτικό εκπαιδευτήριο.