cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζέικομπ Ελόρντι
Καριέρα
Η πρώτη εμπειρία του Έλορντι στο πλατό ταινιών του Χόλιγουντ ήταν στο Πειρατές της Καραϊβικής: Η Εκδίκηση του Σαλαζάρ ως επιπλέον. Ο πρώτος του ρόλος ήταν στην αυστραλιανή ταινία Swinging Safari το 2018, παίζοντας το ρόλο του Ρούστερ. Ο Ελόρντι έγινε γνωστός παίζοντας τον Νόαχ Φλιν στη ρομαντική κωμωδία του Netflix The Kissing Booth, η οποία κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2018. Το 2019, ο Ελόρντι πρωταγωνίστησε στην ταινία τρόμου The Mortuary Collection και άρχισε να υποδύεται τον Νέιτ Τζέικομπς στην τηλεοπτική σειρά Euphoria του HBO. Επανέλαβε τον ρόλο στο σίκουελ The Kissing Booth 2, το οποίο γυρίστηκε στα μέσα του 2019 στο Κέιπ Τάουν και κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2020. Πρωταγωνίστησε επίσης στην τρίτη ταινία της σειράς, The Kissing Booth 3, η οποία έκανε πρεμιέρα στο Netflix στις 11 Αυγούστου 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί ηθοποιοί
Ακχισάρ
Το Ακχισάρ (τουρκικά: Akhisar), γνωστό στα ελληνικά κυρίως ως Θυάτειρα και Αξάρι, είναι πόλη της επαρχίας Μανίσα του διαμερίσματος Αιγαίου στη Δυτική Τουρκία. Αποτελεί έδρα δήμου και σύμφωνα με εκτίμηση του 2014, ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 163.107 κατοίκους.
Τοποθεσία
Το Ακχισάρ είναι κτισμένο σε υψόμετρο 94 μέτρων, σε απόσταση 90 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Σμύρνης και 52 χλμ από την πόλη Μανίσα. Βρίσκεται σε πεδιάδα, ενώ σε κοντινή απόσταση υπάρχουν διάφοροι λόφοι, καθώς και χαμηλά βουνά. Νοτιοανατολικά της πόλης βρίσκεται η λίμνη Γυγαία ή Μαρμαρά (τουρκικά: Marmara Gölü).
Ονομασία
Η πόλη ήταν γνωστή κατά την αρχαιότητα ως Θυάτειρα, ενώ για την ίδια περίοδο παραδίδονται και άλλα ονόματα (Πελοπία, Ευίππη και Σεμίραμις). Η συγκεκριμένη ονομασία διατηρήθηκε και κατά τη βυζαντινή περίοδο, ενώ μετά την τουρκική κατάκτηση η πόλη μετονομάστηκε σε Ακχισάρ (Λευκό Κάστρο), που σύμφωνα με την παράδοση προέρχεται από κάποιο κάστρο ή φρούριο που υπήρχε εκεί. Από τη συγκεκριμένη λέξη προέρχεται και η ονομασία που επικράτησε στην καθομιλουμένη ελληνική για την πόλη (Αξάρι).
Αρχαιότητα και Βυζάντιο
αριστερά|μικρογραφία|Ερείπια των Θυατείρων. Στην ίδια θέση με το σημερινό Ακχισάρ υπήρχε στην αρχαιότητα η λυδική πόλη των Θυατείρων, η οποία γύρω στο 500 π.Χ. πέρασε υπό περσική κυριαρχία. Αργότερα κατακτήθηκε από το αρχαίο ελληνικό βασίλειο των Μακεδόνων στη διάρκεια της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατά της Περσικής Αυτοκρατορίας, ενώ αναμορφώθηκε τον 3ο αι. π..Χ από τον Σέλευκο, ο οποίος εγκατέστησε σε αυτή αποίκους από τη Μακεδονία. Κατόπιν πέρασε στον έλεγχο της Περγάμου και του βασιλείου του Πόντου πριν κατακτηθεί από τους Ρωμαίους γύρω στο 80 π.Χ.
Αργότερα απετέλεσε μια από τις πρώτες χριστιανικές κοινότητες της Μικράς Ασίας και συγκαταλέγεται στις Επτά Εκκλησίες της Αποκάλυψης. Κατά τη βυζαντινή περίοδο αποτέλεσε έδρα της επισκοπής Θυατείρων και οι κατά καιρούς προκαθήμενοί της συμμετείχαν στην Α΄, Β΄, Δ΄ και Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Ωστόσο με την πάροδο των αιώνων αναφέρεται πως η συγκεκριμένη επισκοπή παρήκμασε.
Οθωμανική περίοδος
Στις αρχές του 14ου αιώνα κατακτήθηκε από το τουρκομανικό εμιράτο των Σαρουχανιδών και το 1382 πέρασε υπό οθωμανικό έλεγχο. Από τα τέλη του 17ου αιώνα, ξεκίνησαν να επισκέπτονται την - οθωμανική πλέον - πόλη περιηγητές διαφόρων εθνικοτήτων (αρχικά Άγγλοι), αναζητώντας και καταγράφοντας τα ερείπια των αρχαίων Θυάτειρων. Ο Άγγλος περιηγητής Τζέικομπ Σπον που επισκέφθηκε την πόλη εκείνη την περίοδο, αναφέρει το Ακχισάρ ως μια αμιγώς μουσουλμανικό με πληθυσμό 4000-5000 χιλιάδων κατοίκων, επισημαίνοντας πως οι μόνοι μη μουσουλμάνοι ήταν ορισμένοι εργάτες, έμποροι και δούλοι από άλλα μέρη. Ο Γάλλος διπλωμάτης και συγγραφέας Κλωντ-Σαρλ ντε Πεσονέλ που επισκέφθηκε το Ακχισάρ το 1750 θεώρησε την εκτίμηση του Σπον ως λανθασμένη, στηριζόμενος στην παρουσία χριστιανών και την ύπαρξη ενός ορθόδοξου και ενός αρμενικού ναού. μικρογραφία|208x208εσ|Απεικόνιση της πόλης σε χαρακτικό (1890). Τη δεκαετία του 1820 επισκέφθηκε το Ακχισάρ και ο αγγλικανός ιερέας Φράνσις Άραντελ, ο οποίος ανέφερε την ύπαρξη αρκετών αρχαιοτήτων, σημειώνοντας ακόμη πως η κύρια πηγή εσόδων της πόλης σχετιζόταν με το εμπόριο βαμβακερών μαλλιών, τα οποία κατόπιν στέλνονταν στη Σμύρνη. Την ύπαρξη αρχαιοτήτων ανέφεραν και άλλοι περιηγητές που επισκέφθηκαν το Ακχισάρ τα επόμενα χρόνια. Σε ό,τι αφορά τον πληθυσμό, αυτός περιλάμβανε Τούρκους, Έλληνες, Αρμένιους και Εβραίους, με τους πρώτους να αποτελούν την πλειοψηφία.
Το φθινόπωρο του 1895, μουσουλμανικός όχλος προχώρησε σε σφαγή εναντίον των Αρμενίων του Ακχισάρ. Σύμφωνα με υπολογισμούς, τα θύματα ανέρχονται σε πενήντα, ενώ η συγκεκριμένη επίθεση εντασσόταν στο πλαίσιο των ευρύτερων διωγμών που υπέστη το αρμενικό στοιχείο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκείνη την περίοδο. Στα τέλη του 19ου και τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα, ο πληθυσμός της πόλης ήταν σταθερός στους 12.000 κατοίκους. Οι Τούρκοι αποτελούσαν ακόμη την πλειοψηφία, ωστόσο η ελληνική κοινότητα παρουσίαζε αύξηση, κυμαινόμενη μεταξύ 5.000-7.000 ατόμων, οι οποίοι ήταν κυρίως τουρκόφωνοι και σε μεγάλο βαθμό απόγονοι μεταναστών από τα Κύθηρα, την Καισάρεια, τη Χίο, τη Λέσβο κ.α.
Πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή, εκτιμάται πως στο Ακχισάρ ζούσαν 22.000-23.000 κάτοικοι ανακατεμένοι σε μικτές συνοικίες. Οι κύριες πληθυσμιακές ομάδες ήταν οι Τούρκοι και οι Έλληνες. Η ελληνική κοινότητα ήταν η δεύτερη πολυπληθέστερη, αριθμούσε περίπου 10.000 άτομα, διέθετε διάφορα εκπαιδευτικά και πολιτιστικά ιδρύματα, καθώς και κεντρικό ναό αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο.
Μικρασιατική εκστρατεία
Στα τέλη Μαΐου του 1919, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας, μικρή δύναμη του Ελληνικού Στρατού κατέλαβε προσωρινά το Ακχισάρ, από το οποίο αποχώρησε μερικές μέρες αργότερα. Σχετικά με την υποχώρηση υποστηρίζεται πως αυτή ήταν αποτέλεσμα της αντίδρασης του αντιπροσώπου των Μεγάλων Δυνάμεων στη Σμύρνη που δεν συναινούσε σε αυτή την ενέργεια, είτε - σύμφωνα με τον Τσελάλ Μπαγιάρ - τουρκικής αντεπίθεσης. Η πόλη κατελήφθη εκ νέου στις 9 Ιουνίου του 1920 από απόσπασμα της 13ης Μεραρχίας και παρέμεινε υπό ελληνικό έλεγχο μέχρι το βράδυ της 22ας Αυγούστου του 1922.
Μαζί με τις ελληνικές δυνάμεις αποχώρησε και μικρό μέρος των Ελλήνων της πόλης, καθώς οι περισσότεροι αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τις περιουσίες τους. Τη νύχτα της 22ας προς 23η Αυγούστου πραγματοποιήθηκε επίθεση από τσέτες, οι οποίοι μετά από αψιμαχίες με Έλληνες ενόπλους επικράτησαν προβαίνοντας σε λεηλασίες και μεμονωμένους φόνους και βιασμούς μέχρι να περιοριστούν από τον επικεφαλής τους και κάτοικο του Ακχισάρ, Κιόρ Μπεχλιβάν. Την επόμενη μέρα εισήλθαν στο Ακχισάρ και δυνάμεις του τακτικού τουρκικού στρατού. Ακολούθησε μάχη με Αρμένιους που είχαν καταφύγει εντός του ενοριακού τους ναού (αναφέρεται πως σκοτώθηκαν όλοι) και δύο μέρες αργότερα ξεκίνησε η σφαγή των Ελλήνων του Ακχισάρ, οι οποίοι εξοντώθηκαν μαζικά εντός της πόλης, αλλά και σε παρακείμενες τοποθεσίες όπως η κοιλάδα Τσαγλάκ Ντερέ και η χαράδρα Κιρτίκ Ντερέ. Σύμφωνα με τον συγγραφέα και ιστορικό Απόλλωνα Λεονταρίτη ο ακριβής αριθμός των θυμάτων της σφαγής παραμένει άγνωστος, ενώ ο συγγραφέας Ελευθέριος Κασιάνης τα υπολογίζει κοντά στις 7000.
Σύγχρονη εποχή
Μετά το τέλος του Ελληνοτουρκικού Πολέμου και την ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε, εγκαταστάθηκαν στο Ακχισάρ Τούρκοι πρόσφυγες από τα Βαλκάνια (Ελλάδα, Γιουγκοσλαβία κλπ). Τα επόμενα χρόνια, η πόλη γνώρισε οικονομική ανάπτυξη, ενώ ανάλογη ήταν και η αύξηση του πληθυσμού, η οποία υπήρξε κατακόρυφη τη δεκαετία του 2010.
Οικονομία
Σημαντική για την τοπική οικονομία είναι η παραγωγή και το εμπόριο καπνού που υπολογίζεται πως τη δεκαετία του 1970 απασχολούσε την πλειοψηφία των κατοίκων της πόλης. Ακόμη, στο Ακχισάρ και τις γειτονικές περιοχές παράγονται σταφύλια, κρασί, οπωροκηπευτικά κ.ά. αγροτικά προϊόντα, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες έχει αναπτυχθεί και η βιομηχανία.
Μνημεία
Πέρα από τα απομεινάρια των αρχαίων Θυατείρων, άλλα σημεία ενδιαφέροντος στο Ακχισάρ είναι το Ολού τζαμί (τουρκ: Ulucami), στη θέση του οποίου εικάζεται πως βρισκόταν ο βυζαντινός ναός του Αγίου Βασιλείου, το τζαμί Γκιουλρούχ Σουλτάν, η βιβλιοθήκη Ζεϊνελζαδέ, το Πασά Ιμαρέτ κ.ά.
Αθλητισμός
Στο Ακχισάρ εδρεύει ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Ακχισάρ Μπελεντίγεσπορ, ο οποίος ιδρύθηκε το 1970 και έχει κατακτήσει ένα Κύπελλο Τουρκίας.
Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα (ταινία)
Το Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα (Educating Rita) είναι βρετανική δραματική κωμωδία του 1983 σε σκηνοθεσία του Λιούις Γκίλμπερτ και σενάριο του Γουίλι Ράσελ, βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό του έργο του 1980. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Μάικλ Κέιν, Τζούλι Γουόλτερς, Μάικλ Γουίλιαμς και Μορίν Λίπμαν. Η ταινία κέρδισε πολλά σημαντικά βραβεία στις κατηγορίες καλύτερος ηθοποιός και καλύτερη ηθοποιός και ήταν υποψήφια για τρία Βραβεία Όσκαρ.
Ο Κέιν και η Γουόλτερς κέρδισαν και οι δύο βραβεία BAFTA και Χρυσές Σφαίρες καλύτερου και καλύτερης ηθοποιού αντίστοιχα. Το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε το Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα στην 84η θέση του καταλόγου με τις σπουδαιότερες βρετανικές ταινίες του 20ού αιώνα.
Πλοκή
Η Σούζαν (η οποία αρχικά αυτοαποκαλείται Ρίτα) (Τζούλι Γουόλτερς), μια 26χρονη κομμώτρια της εργατικής τάξης, είναι δυσαρεστημένη με τη ρουτίνα της δουλειάς και της κοινωνικής της ζωής. Διστάζει να κάνει παιδί φοβούμενη ότι αυτό θα τη δέσει μόνιμα στην ίδια μονότονη ρουτίνα και λαχταρά να βρει κάτι πιο βαθύ, χωρίς να ξέρει ακριβώς τι είναι αυτό. Προσπαθεί να βελτιώσει τον εαυτό της με την εγγραφή και την παρακολούθηση μαθημάτων αγγλικής λογοτεχνίας του Ανοιχτού Πανεπιστημίου.
Ο καθηγητής του Ανοιχτού Πανεπιστημίου που διδάσκει τη Σούζαν, ο Φρανκ Μπράιαντ (Μάικλ Κέιν), είναι κουρασμένος και έχει φτάσει προ πολλού στα όρια του αλκοολισμού, ενώ περιγράφει την επαγγελματική του ικανότητα ως «απαίσια αλλά αρκετά καλή για τους απαίσιους μαθητές του». Το πάθος του Μπράιαντ για τη λογοτεχνία αναζωπυρώνεται λόγω της Ρίτας, της οποίας οι τεχνικές ικανότητες στη λογοτεχνία περιορίζονται από την έλλειψη εκπαίδευσης. Ωστόσο, ο ενθουσιασμός της Ρίτας είναι κάτι που ο Φρανκ βρίσκει αναζωογονητικό. Ο Φρανκ αρχικά έχει αμφιβολίες για την ικανότητα της Ρίτας να προσαρμοστεί στη φοιτητική κουλτούρα, αλλά εντυπωσιάζεται από το θάρρος και τη σοβαρότητά της και αναγκάζεται να επανεξετάσει τη στάση του. Η Σούζαν (όπως θέλει πλέον να τη φωνάζουν) βρίσκει την ευκαιρία να ζήσει έναν μποέμ τρόπο ζωής και να αποκτήσει νέα αυτοπεποίθηση.
Η πικρία και ο κυνισμός του Φρανκ επιστρέφουν καθώς παρατηρεί τη Σούζαν να αρχίζει να υιοθετεί τη νοοτροπία της πανεπιστημιακής κουλτούρας που ο ίδιος περιφρονεί. Η Σούζαν απογοητεύεται από την απόπειρα αυτοκτονίας μιας φίλης της και συνειδητοποιεί ότι η νέα της κοινωνική θέση είναι γεμάτη από την ίδια ανεντιμότητα και επιπολαιότητα από την οποία προηγουμένως είχε προσπαθήσει να αποδράσει. Η ταινία τελειώνει καθώς ο Φρανκ, ο οποίος θα πάει στην Αυστραλία με εκπαιδευτική άδεια, χαιρετίζει την προοπτική της αλλαγής στη ζωή του.
Παραγωγή
Ο Λιούις Γκίλμπερτ αναφέρει ότι ήταν δύσκολο να συγκεντρωθούν τα κονδύλια για την ταινία. «Η Columbia ήθελε να παίξει η Ντόλι Πάρτον τη Ρίτα». Η Τζούλι Γουόλτερς, στο ντεμπούτο της σε μεγάλου μήκους ταινία, επανέλαβε τον ρόλο που είχε παίξει και στη θεατρική παράσταση.
Η ταινία διαδραματίζεται σε ένα ανώνυμο αγγλικό πανεπιστήμιο και πόλη που έχει λιμάνι. Ωστόσο, γυρίστηκε εξ ολοκλήρου μέσα και γύρω από το Δουβλίνο, ενώ έγιναν μικρές προσαρμογές για να υποδηλωθεί ότι η πόλη βρίσκεται στο Ηνωμένο Βασίλειο: σε πολλές σκηνές του δρόμου, για παράδειγμα, εμφανίζονται οι χαρακτηριστικοί κόκκινοι τηλεφωνικοί θάλαμοι. Το Trinity College του Δουβλίνου χρησιμοποιείται ως σκηνικό για το πανεπιστήμιο και το University College του Δουβλίνου στο Μπέλφιλντ χρησιμοποιείται για το θερινό σχολείο της Ρίτας. Οι αίθουσες που χρησιμοποιούσε ο Μπράιαντ ως γραφείο και φροντιστήριο ήταν εκείνες της Ιστορικής Εταιρείας του Trinity College και της Φιλοσοφικής Εταιρείας του Πανεπιστημίου, αντίστοιχα. Η σκηνή στη Γαλλία γυρίστηκε στο Μέινουθ και χρησιμοποιήθηκαν ο σταθμός Pearse και το αεροδρόμιο του Δουβλίνου. Η σκηνή στο παμπ γυρίστηκε στο παμπ The Stag's Head στο Δουβλίνο. Ωστόσο, το παμπ στο οποία μπαίνει η Ρίτα είναι η ταβέρνα Dame που βρίσκεται απέναντι από το The Stag's Head. Ως βάση χρησιμοποιήθηκε το Stanhope Street School.
Υποδοχή
Το περιοδικό Variety τον Δεκέμβριο του 1982 επαίνεσε την ερμηνεία της Γουόλτερς στον ρόλο της Ρίτας ως «πνευματώδη, προσγειωμένη, ευγενική και γεμάτη κοινή λογική». «Η Ρίτα», συνεχίζει η κριτική, «είναι ο αντίποδας του χωρίς χιούμορ, αποπνικτικού και βαλτωμένου ακαδημαϊκού κόσμου όπου τόσο λαχταρά να εισχωρήσει. Η Τζούλι Γουόλτερς δίνει ακριβώς το σωστό μείγμα κωμωδίας και πάθους».
Το Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα έχει βαθμολογία 80% στο Rotten Tomatoes με βάση δεκαπέντε κριτικές.
Το 1999, η ταινία κατατάχθηκε μεταξύ των 100 κορυφαίων βρετανικών ταινιών του BFI.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με εκπαιδευτικούς Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Δικαιώματα των γυναικών Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1983 Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2017
Το 82ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2017 διεξήχθη στις 17–18 Ιουνίου 2017 στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο, στην Πάτρα, εκτός από τα ειδικά πρωταθλήματα 20χλμ βάδην, 10.000μ, επτάθλου, ημιμαραθωνίου και του μαραθωνίου που διεξήχθησαν σε διαφορετικές ημερομηνίες. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Κηφισιάς για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Ειδικά πρωταθλήματα
Διεξήχθησαν ξεχωριστά από το πανελλήνιο πρωτάθλημα σε διάφορες περιοχές ως εξής.
Παραπομπές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 2017 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Πάτρα
Ελαιοχώρι Εύβοιας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα΅Ελαιοχώρι (αποσαφήνιση)
Το Ελαιοχώρι, επίσημα Ελαιοχώριον, είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας σε υψόμετρο 230 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Ελαιοχώρι βρίσκεται στη Νότια Εύβοια, προς τη μεριά του Αιγαίου πελάγους και την περιοχή των Στύρων. Απέχει 82 χλμ. ΝΑ. από τη Χαλκίδα, 46 χλμ. ΒΔ. από την Κάρυστο και 11 χλμ. Β. από τα Στύρα. Η παλιά ονομασία του είναι Καραλήδες και έτσι αναφέρεται ως οικισμός το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Στυρέων. Το 1954 με ΦΕΚ 188Α - 19/08/1954 μετονομάζεται σε Ελαιοχώριον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Πολυπόταμο αποτελούν την τοπική κοινότητα Πολυποτάμου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στυραίων του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως πληθυσμό έχει 10 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Ελαιώνας Εύβοιας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ελαιών
Ο Ελαιώνας, επίσημα Ελαιών, είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας με υψόμετρο 300 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται στο νότιο άκρο της Εύβοιας. Είναι κτισμένος στα ανατολικά της Όχης και στις νοτιοανατολικές πλαγιές του βουνού Αηδόνι. Απέχει 26 χλμ. Α. από την Κάρυστο και 144 χλμ. ΝΑ. από την Χαλκίδα. Η παλιά ονομασία του οικισμού είναι Μεταίϊκα και έτσι αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1951 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πλατανιστού. Μετονομάστηκε σε Ελαιώνα το 1954 με το ΦΕΚ 188Α - 19/08/1954. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τους Αγίους, το Επανωχώρι, το Καστρί, τη νησίδα Μανδηλού, Τα Πηδουλαίικα, τον Πλατανιστό και το Ποτάμι αποτελούν την τοπική κοινότητα Πλατανιστού της δημοτικής ενότητας Kαρύστου που υπάγεται στο Δήμο Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 14 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Λιμάνι Νέων Κερδυλίων Σερρών
Λιμένας οικισμού
Ο λιμένας του οικισμού σήμερα παραμένει ανενεργός, αν και είναι επίσημα αναγνωρισμένος, ως Λιμάνι. Είναι υπερσύγχρονος, παρέχοντας δυνατότητα επαναφορτισμού σε σκάφη. Τα τελευταία χρόνια, και με αφορμή την ανάδειξη του Τύμβου Καστά που βρίσκεται στον οικισμό της Νέας Μεσολακκιάς, έγιναν συζητήσεις για επαναλειτουργία του λιμένα οι οποίες τελικά δεν έφεραν αποτέλεσμα, καθώς δεν ξεκίνησαν ακτοπλοϊκά δρομολόγια. Η πιθανότητα όμως επαναλειτουργίας του σιδηροδρομικού σταθμού, καθιστά πιθανότερη την επαναχρησιμοποίηση του Λιμένα στο μέλλον.
Συγκοινωνία οικισμού
Στο χωριό παλαιότερα λειτουργούσε ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λιμένα Αμφίπολης, ωστόσο χρησιμοποιήθηκε κυρίως για εμπορικούς σκοπούς. Ο Σταθμός αναμένεται να επαναλειτουργήσει τα επόμενα χρόνια, χωρίς να διασαφηνίζεται αν αυτό θα γίνει για επιβατικούς ή για εμπορικούς λόγους. Έτσι, αναμένεται να αναβαθμιστεί ο οικισμός στον οποίο και βρίσκεται το μοναδικό λιμάνι του Νομού Σερρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αμφίπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών
Κύπελλο Β΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2012-13
Στο Κύπελλο Β΄ κατηγορίας 2012-13 συμμετείχαν οι έξι ομάδες της Β΄ κατηγορία 2012-13. Νικήτρια ήταν η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί πρώτη. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί πρώτη. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου και ο ΑΠΟΕΛ. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 3 Απριλίου 2013 στο Αθλητικό Κέντρο Σπύρος Κυπριανού στη Λεμεσό. Νικήτρια ήταν η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου με σκορ 3-1 σετ (25-21, 20-25, 25-18, 25-20).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Β΄ κατηγορίας Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2012 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2013
Έντι Χίλα
Ο Έντι Χίλα (αλβανικά: Edi Hila, Σκόδρα 1944) είναι Αλβανός ζωγράφος και πρώην καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών των Τιράνων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1944 στη Σκόδρα της Αλβανίας και σπούδασε ζωγραφική στο Ανώτατο Ινστιτούτο Τεχνών των Τιράνων από το οποίο αποφοίτησε το 1967. Στη συνέχεια εργάστηκε ως ζωγράφος και σκηνογράφος στην κρατική ραδιοτηλεόραση της πατρίδας του. Μερικά χρόνια αργότερα, οι δημιουργίες του κατακρίθηκαν από το καθεστώς Χότζα και ο ίδιος τιμωρήθηκε με τριετή ποινή καταναγκαστικών έργων σε φάρμα πουλερικών. Αιτίες του εκτοπισμού του ήταν αφενός η υιοθέτηση στοιχείων ιμπρεσιονισμού στα έργα του και αφετέρου το γεγονός πως αν και δεν ήταν αντικυβερνητικός, θεωρήθηκε πως απεικόνιζε πτυχές της σκληρής καθημερινότητας των Αλβανών που το καθεστώς ήθελε να κρύψει. Τα επόμενα χρόνια εργάστηκε σε περιοδικό ως εικαστικός επιμελητής.
Μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος της Αλβανίας, ο Χίλα ακολούθησε πανεπιστημιακή καριέρα ως καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών των Τιράνων μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2015. Ενδιάμεσα διετέλεσε πρύτανης του τομέα των εικαστικών τεχνών για το 1993. Παράλληλα έγινε γνωστός και εκτός συνόρων παρουσιάζοντας τα έργα του σε αρκετές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στο Λονδίνο, την Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας, την Documenta 14 (Κάσελ και Αθήνα), τη Βιέννη, την Καρλσρούη κ.α. Εκτός από τη ζωγραφική έχει ασχοληθεί με το σκίτσο και τη σκηνογραφία, ενώ έργα του βρίσκονται σε διάφορα δημόσια κα ιδιωτικά ιδρύματα της Ευρώπης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Σκιτσογράφοι
Λαλάπασα
Η πόλη κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς το 1361 από τον Λαλά Σαχίν Πασά, προς τιμή του οποίου ονομάστηκε έτσι. Μέχρι το έτος 1945 ήταν γνωστή ως Πασακόι (Paşaköy).
Το διαμέρισμα του Λαλά-Πασά απέχει 22 χιλιόμετρα από την Αδριανούπολη και περίπου 260 χιλιόμετρα από την Κωνσταντινούπολη. Συνορεύει με τη Βουλγαρία στα βόρεια και τα δυτικά, με την επαρχία Αδριανούπολης στα νοτιοδυτικά, με το Ασβεστοχώρι ή Σούλογλου στα νοτιοανατολικά και με την επαρχία Σαράντα Εκκλησιών στα βορειοανατολικά.
Στο Λαλά-Πασά έχουν ανακαλυφθεί μεγαλιθικά μνημεία τύπου ντολμέν τα οποία θεωρείται ότι χρησίμευαν ως τάφοι. Τα ντολμέν ανακαλύφθηκαν τη δεκαετία του 1960, ενώ υπολογίζεται ότι κατασκευάστηκαν μεταξύ της ύστερης Εποχής του Χαλκού και της πρώιμης εποχής του Σιδήρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Αδριανούπολης
Ουέστμινστερ
Το Ουέστμινστερ (αγγλικά: Westminster) είναι περιοχή του κεντρικού Λονδίνου, εντός της πόλης του Ουέστμινστερ στην βόρεια όχθη του ποταμού Τάμεση. Εντός της μικρής έκτασης των 1,6 τ.χλμ, βρίσκονται συγκεντρωμένα μερικά από τα σημαντικότερα ιστορικά κτήρια του Λονδίνου, όπως τα ανάκτορα του Ουέστμινστερ όπου στεγάζεται το βρετανικό κοινοβούλιο, το αββαείο του Ουέστμινστερ στο οποίο είναι ενταφιασμένοι οι βασιλείς και οι ιστορικά σημαντικές προσωπικότητες, τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ η οποία είναι η κύρια βασιλική κατοικία, και η Ντάουνινγκ Στρητ αριθμός 10 η οποία είναι η πρωθυπουργική κατοικία καθώς και πολλά από τα υπουργεία της βρετανικής κυβέρνησης επί της οδού Ουάιτχωλ. Οι πλησιέστεροι σταθμοί στην περιοχή είναι ο σταθμός του Ουέστμινστερ, σταθμός του Σαιντ Τζέιμσις Παρκ, και ο σταθμός του Ουότερλου.
Τοπωνύμιο
Η ονομασία Ουέστμινστερ προέρχεται από την παλαιά ανεπίσημη ονομασία της μονής του αγίου Πέτρου (η οποία μετέπειτα εξελίχθηκε στο αββαείο του Ουέστμινστερ) δυτικά από το Σίτι του Λονδίνου, η οποία στην καθομιλουμένη της εποχής προσδιοριζόταν και ως Ουέστ Μίνστερ (Δυτική μονή, Δυτική / West και Μονή / Minster).
Ως όρος, πλέον το Ουέστμινστερ συχνά χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει το βρετανικό κοινοβούλιο ή την βρετανική κυβέρνηση.
Ιστορία
Η περιοχή αποτελεί την έδρα των κυβερνητικών οργανισμών της Αγγλίας ήδη από το 1200 κατά την περίοδο των Ανδεγαυών ηγεμόνων, και μετέπειτα της βρετανικής κυβέρνησης -ως Ηνωμένο Βασίλειο- από το 1707 και έπειτα. Η όλη ανάπτυξη και επέκταση της περιοχής έγινε με επίκεντρο το παλαιό παλάτι του Ουέστμινστερ και το αββαείο. Καθώς η πρόσβαση στο αββαείο απαγορευόταν στους υπηρέτες του παλατιού, κτίστηκε η γειτονική εκκλησία της Σαιντ Μάργκαρετς για τις λατρευτικές τους ανάγκες.
Με τις θρησκευτικές αναδιατάξεις του Ερρίκου Η´ στις αρχές του 16ου αιώνα, το έως τότε καθολικό αββαείο μετατράπηκε σε αγγλικανικό καθεδρικό ναό, και ως συνέπεια η περιοχή του Ουέστμινστερ απέκτησε την ιδιότητα πόλης. Αυτό διήρκεσε για την περίοδο μεταξύ 1539 με 1556, με τον καθεδρικό να μετατρέπεται σε αββαείο και πάλι, ωστόσο η ιδιότητα της πόλης παρέμεινε στην περιοχή, ενώ οι πρώτοι γνωστοί βουλευτές οι οποίοι αντιπροσώπευαν την περιοχή εκλεχθήκαν το 1545 στο αγγλικό κοινοβούλιο. Ο ιστορικός πυρήνας του Ουέστμινστερ είναι η πρώην νήσος Θόρνεϋ η οποία δεν υφίσταται πλέον και επί της οποίας κατασκευάστηκε το αββαείο του Ουέστμινστερ. Το αββαείο εξελίχθηκε στην παραδοσιακή τοποθεσία για τις τελετές στέψεως των Άγγλων βασιλέων και βασιλισσών από το 1066 και έπειτα. Από περίπου το 1200, το παλάτι του Ουέστμινστερ δίπλα από την μονή έγινε η κύρια βασιλική κατοικία, παράλληλα με την εγκατάσταση του βασιλικού θησαυροφυλακίου και οικονομικών εγγράφων από την προηγούμενη τοποθεσία τους στο Ουίντσεστερ. Στα τέλη του 13ου αιώνα το παλάτι άρχισε να φιλοξενεί το κοινοβούλιο και τις δικαστικές αρχές. Έτσι ιστορικά, το γειτονικό και μεγαλύτερο σε μέγεθος την εποχή εκείνη Σίτι του Λονδίνου εξελίχθηκε σε οικονομικό κέντρο, ενώ το Ουέστμινστερ σε πολιτικό.
Allianz Stadion
Το Allianz Stadion (προφορά: Αλιάντς Στάντιον) είναι στάδιο ποδοσφαίρου στη Βιέννη της Αυστρίας. Είναι χτισμένο στη θέση του πρώην Σταδίου Γκέρχαρντ Χάναπι ως η νέα έδρα της Ραπίντ Βιέννης. Στους διεθνείς αγώνες το στάδιο έχει την μη εμπορική ονομασία Weststadion («Βέστσταντιον»). Η κατεδάφιση του παλιού γηπέδου ξεκίνησε στις αρχές Οκτωβρίου 2014, μετά από έναν τελετουργικό αποχαιρετισμό με χιλιάδες φιλάθλους. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2015 δεν είχε απομείνει σχεδόν τίποτα από το παλιό στάδιο, το οποίο επέτρεψε τις εργασίες θεμελίωσης για το νέο στάδιο.
Το στάδιο εγκαινιάστηκε επίσημα όταν η Ραπίντ Βιέννης υποδέχθηκε την Τσέλσι σε ένα φιλικό προετοιμασίας στις 16 Ιουλίου 2016.
Ο πρώτος επίσημος αγώνας πραγματοποιήθηκε στο νέο στάδιο στις 23 Ιουλίου 2016, όταν η Ραπίντ Βιέννης υποδέχτηκε τη ΣΦ Ριντ στον πρώτο γύρο της Μπούντεσλιγκα Αυστρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Αυστρία Κατηγορία:Ραπίντ Βιέννης
Crazy, Stupid, Love
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 29 Ιουλίου 2011 στις ΗΠΑ και στις 15 Σεπτεμβρίου 2011 στην Ελλάδα.
Πλοκή
Ο Καλ Γουίβερ ζει το όνειρο - έχει μια πολύ καλή δουλειά, ένα όμορφο σπίτι και σπουδαία παιδιά. Όλα θα αλλάξουν όταν η σύζυγός τους, Έμιλι, θα ζητήσει διαζύγιο. Η "τέλεια" ζωή του γρήγορα παίρνει την κάτω βόλτα. Ο Καλ δεν έχει βγει σε ραντεβού εδώ και δεκαετίες και περνάει τις μέρες του σε ένα τοπικό μπαρ. Εκεί θα γνωρίσει τον "αβανταδόρο" Τζέικομπ Πάλμερ. Ο Τζέικομπ θα προσπαθήσει να βοηθήσει τον Καλ και θα του ανοίξει τα μάτια: θα φλερτάρει με γυναίκες, με πιει αντρικά ποτά και θα του δώσει στυλ. Γρήγορα οι δυο τους θα συνειδητοποιήσουν ότι δεν είναι μόνοι που ψάχνουν για την αγάπη. Ο 13χρονος γιος του Καλ είναι ερωτευμένος με την 17χρονη μπέιμπι σίτερ, Τζέσικα, η οποία θέλει τον Καλ. Εν τω μεταξύ, ο Τζέικομπ, ο οποίος υποτίθεται ότι έχει όλες τις απαντήσεις, βρίσκει τον εαυτό του να μην ξέρει τι να κάνει όταν ερωτεύεται τη Χάνα, μια κοπέλα η οποία αντιστέκεται στη γοητεία του.
Box office
Με προϋπολογισμό 50.000.000 δολάρια, το Crazy, Stupid, Love. άνοιξε στην 5η θέση με 19,1 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο σαββατοκύριακο. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 84,3 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο απέφερε 60,7 εκατομμύρια δολάρια, συγκεντρώνοντας συνολικά 145 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Αμερικανικές εφηβικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κρίστοφ Μπεκ
Στάδιο Ώρχους
Το Στάδιο Ώρχους (δανικά: Aarhus Stadion), γνωστό ως Ceres Park για λόγους χορηγίας, είναι στάδιο ποδοσφαίρου στο Ώρχους της Δανίας, το οποίο είναι η έδρα της Ώρχους ΓΦ από τη δεκαετία του 1920. Με σημερινή χωρητικότητα 19.433 θεατών, είναι το τρίτο μεγαλύτερο στάδιο ποδοσφαίρου στη Δανία. Αποτελεί μέρος του αθλητικού συγκροτήματος, γνωστό ως Αθλητικό Πάρκο Ώρχους (δανικά: Aarhus Idrætspark), που διευθύνεται από την Ceres Park & Arena.
Ο χώρος εγκαινιάστηκε τον Ιούνιο του 1920 ως Στάδιο Ώρχους, με σημαντικές ανακαινίσεις να γίνονται τις δεκαετίες του 1990 και του 2000. Τα τελευταία χρόνια, είναι γνωστό με πολλά ονόματα λόγω χορηγιών. Atletion (2003–2006), NRGi Park (2006–2015) και τον Ιούλιο του 2015 μετονομάστηκε σε Ceres Park, όταν τα δικαιώματα ονομασίας για ποδοσφαιρικούς αγώνες και εκδηλώσεις της Ώρχους ΓΦ αποκτήθηκαν από την Ζυθοποιεία Ceres, θυγατρική της Royal Unibrew. Στους αγώνες της FIFA και της UEFA, είναι γνωστό με την αρχική του ονομασία, Στάδιο Ώρχους, λόγω περιορισμών χορηγίας.
Αγώνες
Στις 27 Μαΐου 2006, η Εθνική Δανίας έπαιξε φιλικό εναντίον της Παραγουάης στο Στάδιο Ώρχους. Αυτός ήταν ο πρώτος εντός έδρας αγώνας της Εθνικής Δανίας που δεν διεξήχθη στο Στάδιο Πάρκεν της Κοπεγχάγης, από το 1992.
Το 2007, το στάδιο φιλοξένησε δύο από τους αγώνες της Δανίας για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008 εναντίον του Λίχτενσταϊν και της Ισπανίας, αφού η UEFA όρισε τους αγώνες εκτός Κοπεγχάγης, μετά από επίθεση οπαδών στον προηγούμενο αγώνα με τη Σουηδία.
Το 2011, το Στάδιο Ώρχους φιλοξένησε τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ21 του 2011. Στο γήπεδο διεξήχθησαν επίσης τρεις αγώνες της φάσης των ομίλων.
Το 2018, το στάδιο φιλοξένησε δύο αγώνες της Δανίας στη φάση των ομίλων του Πρωταθλήματος Εθνών Ευρώπης 2018–19 εναντίον της Ουαλίας και της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας.
Χώρος συναυλιών και άλλες χρήσεις
Το στάδιο έχει φιλοξενήσει συναυλίες από πολλούς διάσημους καλλιτέχνες, όπως οι Κλιφ Ρίτσαρντ, Φιλ Κόλινς, Έλτον Τζον, AC/DC, Depeche Mode, The Eagles και Τζορτζ Μάικλ, μεταξύ άλλων.
Καλλιόπη Νικολάου
βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, συντονίστρια για τον προϋπολογισμό (1981) Πρόεδρος της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου· Μόνιμη Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ (1993)·Μέλος του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου από την 1η Ιανουαρίου 1996 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2001: αρμόδια για τον έλεγχο των δαπανών του ΕΓΤΠΕ - τμήμα Εγγυήσεων 2.
Παραπομπές
https://www.eca.europa.eu/el/Pages/FormerMembers.aspx
https://multimedia.europarl.europa.eu/
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Μονή Αποστόλου Ανδρέα
Ιστορία
Η παραδοσιακή ιστορία της ίδρυσης του μοναστηριού λέει ότι, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στους Αγίους Τόπους, το πλοίο που μετέφερε τον Άγιο Ανδρέα έφυγε από την πορεία του και χτύπησε βράχους στο ακρωτήριο. Όταν έφτασε στην ξηρά, ο Ανδρέας χτύπησε τα βράχια με το ραβδί του, οπότε και ξεπήδησε μια πηγή. Τα νερά αποδείχτηκε ότι είχαν θεραπευτικές δυνάμεις και αποκατέστησαν την όραση του καπετάνιου του πλοίου που είχε τυφλωθεί από το ένα μάτι. Στη συνέχεια, ο χώρος έγινε χώρος προσκυνήματος. Ένα οχυρωμένο μοναστήρι βρισκόταν εδώ τον 12ο αιώνα, από το οποίο ο Ισαάκ Κομνηνός διαπραγματεύτηκε την παράδοσή του στον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο. Τον 15ο αιώνα, ένα μικρό εκκλησάκι χτίστηκε κοντά στην ακτή. Η εκκλησία του κύριου μοναστηριού χρονολογείται στον 18ο αιώνα, ενώ τα κύρια κτίρια κτίστηκαν 100 χρόνια αργότερα.
Το μαζικό προσκύνημα, ωστόσο, είναι συγκριτικά πρόσφατο, και χρονολογείται από τον 20ο αιώνα. Η ιστορία λέγεται ότι το 1895 απήχθη ο γιος της Μαρίας Γεωργίου. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, ο Άγιος Ανδρέας εμφανίστηκε σε ένα όνειρο, της είπε να προσευχηθεί για την επιστροφή του γιου της στο μοναστήρι. Ζώντας στην Ανατολία, ξεκίνησε την πορεία προς την Κύπρο σε ένα πολύ γεμάτο σκάφος. Λέγοντας την ιστορία της κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, ένας από τους επιβάτες, ένας νεαρός δερβίσης έγινε όλο και περισσότερο ενδιαφερόμενος. Ρωτώντας εάν ο γιος της είχε διακριτικά σημάδια, και όταν άκουσε ένα ζευγάρι σημάδια, αφαίρεσε τα ρούχα του για να αποκαλύψει τα ίδια σημάδια και η μητέρα και ο γιος επανενώθηκαν.
Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, ο αριθμός των προσκυνητών στο μοναστήρι μειώθηκε, αλλά με το άνοιγμα των σημείων διέλευσης το 2004 περισσότεροι προσκυνητές έχουν αρχίσει να επισκέπτονται το μοναστήρι. Το μοναστήρι έχει καταστραφεί τα τελευταία χρόνια, και υπάρχει χρηματοδότηση από τον ΟΗΕ για την κάλυψη της ανακαίνισης.
Αποκατάσταση
Μια δικοινοτική τεχνική επιτροπή ιδρύθηκε το 2008 για να είναι υπεύθυνη για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς του νησιού. Η επιτροπή συντονίζει τις προσπάθειες αποκατάστασης της μονής του Απόστολου Ανδρέα. Αρχικά η Εκκλησία της Κύπρου αρνήθηκε να συνεργαστεί επειδή ένα έγγραφο που ετοίμασε το Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών δεν την ανέφερε ως ιδιοκτήτη του μοναστηριού, αλλά απλώς δωρητές, με τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Β΄ να δηλώνει ότι ήταν πρόθυμος να αφήσει το ιστορικό μοναστήρι να καταρρεύσει παρά να πραγματοποιήσει σε ένα σχέδιο που δεν αναγνώρισε την Εκκλησία της Κύπρου ως ιδιοκτήτη. Ωστόσο, αυτή η θέση επανεξετάστηκε, στα τέλη Ιανουαρίου 2013, όταν τα Ηνωμένα Έθνη διατύπωσαν πρόταση ότι το έργο θα προχωρήσει σε μια «εταιρική σχέση πολλαπλών δωρητών», επιτρέποντας σε περισσότερους από έναν δωρητές να χρηματοδοτήσουν το έργο. Το UNDP υπέγραψε χωριστές συμφωνίες πρωτοκόλλου με την Εκκλησία της Κύπρου και το Τουρκοκυπριακό θρησκευτικό ίδρυμα EVKA.
Στις 12 Ιανουαρίου 2013, οι αρχές στο βόρειο τμήμα της Κύπρου δήλωσαν ότι το μοναστήρι θα υποβληθεί σε εκτεταμένη αποκατάσταση που κοστίζει πάνω από 5 εκατομμύρια ευρώ. Το έργο αποκατάστασης διεξάγεται επί του παρόντος από μια διεθνή ομάδα εμπειρογνωμόνων και χρηματοδοτείται από την Εκκλησία της Κύπρου (2.500.000 EUR), τη διοίκηση EVKAF (2.500.000 EUR) και τον Οργανισμό Διεθνούς Ανάπτυξης των Ηνωμένων Πολιτειών (USAID) (25.000 EUR).
Παραπομπές
Αποστολου Ανδρεα
Βιντούνας
Ο Βίλχελμ Στορόστ, καλλιτεχνικό όνομα Βίλιους Στορόστας-Βιντούνας (22 Μαρτίου 1868 – 20 Φεβρουαρίου 1953, λιθουανικά: Vydūnas), κυρίως γνωστός ως Βιντούνας, ήταν ένας Πρώσος-Λιθουανός δάσκαλος, ποιητής, ανθρωπιστής, φιλόσοφος και Λιθουανός  συγγραφέας και φιλόσοφος, ηγέτης του Πρωσικού Λιθουανικού εθνικού κινήματος στην Μικρή Λιθουανία, και ένας από τους επικεφαλής του θεοσοφικού κινήματος στην Ανατολική Πρωσία.
Βιογραφία
Η οικογένεια Στορόστ ζούσε για αιώνες στην Ανατολική Πρωσία και ο Βίλχελμ γεννήθηκε στο χωριό Γιόνατεν (λιοθουανικά Jonaičiai), κοντά στο Χέιντεκρουγκ, στο Βασίλειο της Πρωσίας. Το Βίλχελμ Στορόστ ήταν το όνομα που εμφανιζόταν στο γερμανικό του διαβατήριο, ενώ το Βίλιμας ή Βίλιους Στορόστας ήταν η λογοτεχνική λιθουανική μορφή που χρησιμοποιούσε ο ίδιος, η οικογένειά του και άλλοι Λιθουανοί. Το "Βιντούνας" προστέθηκε στο επώνυμό του ως ψευδώνυμο, όταν ήταν περίπου 40 ετών. Ο Στορόστ ήταν παντρεμένος με την Κλάρα Φιλχάσε.
Εκπαιδεύτηκε ως δάσκαλος στο Πρέπαραντενανσταλτ στο Πιλκάλεν (1883-85) και σε σεμινάριο δασκάλων στο Ράγκνιτ (1885-88). Από το 1888 έως το 1892 ήταν δάσκαλος στο Κίντεν (Κιντάι), όταν πήγε να διδάξει σε σχολείο αγοριών στο Τιλσίτ μέχρι το 1912 και δίδαξε γερμανικά, γαλλικά, αγγλικά, λιθουανικά και γυμναστική. Το 1912 άφησε τη διδακτική του θέση για να αναλάβει φιλοσοφικές σπουδές, τις οποίες πήρε στα πανεπιστήμια του Γκράιφσβαλντ, του Χάλλε, της Λειψίας και του Βερολίνου. Το 1918/19 δίδαξε στη Λιθουανία στο Σεμινάριο για τις Ανατολικές Γλώσσες στο Βερολίνο υπό τον διευθυντή Έντουαρντ Σάχαου. Πίσω στο Τιλσίτ αφιέρωσε τον εαυτό του στην αποκατάσταση του Λιθουανικού Πολιτισμού, ιδιαίτερα στα λαϊκά τραγούδια και στις αγροτικές παραδόσεις. Σκηνοθέτησε μια χορωδία και έγραψε τραγούδια, καθώς και θεατρικά έργα. Από το 1933 εργάστηκε στο Μέμελ στο μουσικό σχολείο.
Το 1932 έγραψε ένα βιβλίο, το Sieben Hundert Jahren Deutsch-Litauischer Beziehung (Εφτακόσια χρόνια γερμανο-λιθουανικών σχέσεων). Η ιδέα του για κατανόηση μεταξύ των λαϊκών ομάδων δεν ευχαριστούσε τους Ναζί και το 1933 το βιβλίο απαγορεύτηκε. Το 1938 φυλακίστηκε, αλλά λόγω διαδηλώσεων απελευθερώθηκε μετά από δύο μήνες.
Μαζί με το σύνολο σχεδόν του λαού της Ανατολικής Πρωσίας, εκδιώχθηκε κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής κατάληψης και έζησε για κάποιο διάστημα σε ένα στρατόπεδο προσφύγων. Πέθανε στο Ντέτνμολντ της Δυτικής Γερμανίας. Ο Γιούργκεν Στόροστ, εξήγησε πρόσφατα ότι ο Βίλχελμ Στόροστ απάντησε στον φίλο του Βίκτορ Φάλκενχαν, ότι «η χρήση του λογοτεχνικού ονόματος Βιντούνας ήταν η επιλεγμένη ανθρωποσοφική του αποστολή, δηλαδή ότι δεν ήθελε να είναι ένας "παβιντούνας", αλλά ένας "βιντούνας".
Ο Βιντούνας ήταν ενεργός στην παλιά λιθουανική παγανιστική θρησκεία (βλ. Ρόμουβα). Ωστόσο, δεν δήλωσε ποτέ την αναβίωση της ειδωλολατρικής θρησκείας είτε ως προσωπικός στόχος του είτε ως στόχος των Λιθουανών, παραμένοντας εθνικός ηγέτης αλλά όχι θρησκευτικός. Η ηθική επιρροή του ξεπέρασε τα όρια ενός τυπικού πολιτικού ηγέτη ή ενός συγγραφέα της εποχής του. Συγκρίθηκε από ύστερους βιογράφους με εθνικούς ηγέτες στην Ινδία της εποχής του, όπως ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ ή ο Μαχάτμα Γκάντι. Ο πανθεϊστικός οικουμενισμός, που δεν είχε προκαθοριστεί με τη συμμετοχή σε οποιαδήποτε υποχρεωτική θρησκευτική πρακτική, ήταν μια από τις κορυφαίες ιδέες της φιλοσοφίας του και αργότερα απέκτησε φήμη ως πρωτοπόρος τόσο της παγανιστικής αναγέννησης όσο και της θεοσοφίας στη Λιθουανία.
Ο Βιντούνας ήταν ένας ηθικός χορτοφάγος και έγραψε διάφορα δοκίμια για τις ηθικές του επιλογές.
Ο Βιντούνας υπήρξε υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ από τη Λιθουανική Ένωση Συγγραφέων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιθουανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Ραϋνάλδος του Σατιγιόν
O Ραϋνάλδος ή Ρεγινάλδος ή Ρεϋνάλδος (γαλλ.: Renaud de Châtillon, 1123 - 4 Ιουλίου 1187) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν διάσημος Φράγκος ιππότης, που έδρασε στην Εγγύς Ανατολή, κατά το δεύτερο ήμισυ του 12ου αιώνος. Ως σύζυγος της Κωνσταντίας των Ωτβίλ, χρίσθηκε πρίγκιπας της Αντιόχειας (1153-1160/61) και μετά, ως σύζυγος της Στεφανίας του Μιλλύ, κύριος της Υπεριορδανίας (1175-1187).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ερβέ Β΄ κυρίου του Ντονζύ. Όταν έχασε ένα μέρος των πατρικών του κτήσεων, προσχώρησε το 1147 στη Β΄ Σταυροφορία. Εγκαταστάθηκε στην Ιερουσαλήμ και υπηρέτησε τη βασιλική οικογένεια ως μισθοφόρος.
Νυμφεύτηκε την Κωνσταντία πριγκίπισσα της Αντιόχειας, αντίθετα με τη θέληση των υπηκόων της. Είχε πάντα ανάγκη από χρήματα: συνέλαβε τον Αιμερύ του Λιμόζ λατίνο πατριάρχη της Αντιόχειας, επειδή δεν πλήρωσε την εισφορά του και τον βασάνισε. Το 1155 εξαπέλυσε επιδρομή στην Κύπρο, που προκάλεσε μεγάλη καταστροφή. Το 1159 ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός Αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήλθε επικεφαλής μεγάλου στρατού, πιέζοντάς τον να εκλιπαρήσει το έλεός του. Επέδραμε το 1060/61 στη κοιλάδα του Ευφράτη για να λεηλατήσει τους αγρότες του Μαράς, αλλά τον συνέλαβε ο κυβερνήτης του Χαλεπίου (Αλέππο). Κρατήθηκε φυλακισμένος ως το 1176 και έπειτα από καταβολή μεγάλων λύτρων, ελευθερώθηκε.
Εν τω μεταξύ η Κωνσταντία είχε αποβιώσει, έτσι ο Ραϋνάλδος μετέβη στο Κεράκ, όπου νυμφεύτηκε τη Στεφανία, πλούσια κληρονόμο και κόρη της Ισαβέλλας της Υπεριορδανίας. Ο Βαλδουίνος Δ΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ του χορήγησε την κυριότητα της Χεβρών και έτσι ο Ραϋνάλδος έγινε από τους πλουσιότερους βαρόνους του βασιλείου. Ήλεγχε τις οδούς των καραβανιών μεταξύ Αιγύπτου και Συρίας. Ο Βαλδουίνος Δ΄, που υπέφερε από λέπρα, τον έθεσε αντιβασιλιά το 1177. Από τη θέση αυτή πολέμησε στη μάχη του Μονζιζάρ και νίκησε τον Σαλαντίν. Ήταν ο μόνος χριστιανός ηγέτης που ακολούθησε επιθετική στον Σαλαδίνο πολιτική και λεηλατούσε τα καραβάνια, που ταξίδευαν κοντά στις περιοχές του. Το 1183 ναυπήγησε πέντε πλοία και επέδραμε στις ακτές της Ερυθράς θάλασσας, απειλώντας τους προσκυνητές στη Μέκκα. Ο Σαλαντίν δεσμεύτηκε να τον τιμωρήσει.
Κατά τις συγκρούσεις για τη διαδοχή του Βαλδουίνου Δ΄, ήταν σταθερός υποστηρικτής της αδελφής του Σιβύλλας της Ιερουσαλήμ και του 2ου συζύγου της Γκυ των Λουζινιάν. Συνεργάστηκε με τον θείο της Ζοσλέν Γ΄ των Κουρτεναί κόμη της Έδεσσας (αδελφό της Αγνής των Κουρτεναί, μητέρας της Σίβυλλας και του Βαλδουίνου Δ΄) και κατάφεραν το 1186 να την αναβιβάσουν στο θρόνο.
Το 1186/87 επιτέθηκε σε καραβάνι, που ταξίδευε από την Αίγυπτο προς τη Συρία, με τον ισχυρισμό ότι η εκεχειρία -μεταξύ της Ιερουσαλήμ και του Σαλαντίν- δεν τον δεσμεύει. Αρνήθηκε να πληρώσει αποζημίωση και τότε ο Σαλαντίν εισέβαλε στο βασίλειο και στη μάχη του Χαττίν εξόντωσε τον στρατό των Σταυροφόρων: ο Ραϋνάδος αιχμαλωτίστηκε και όταν δεν δέχθηκε να μεταστραφεί στο Ισλάμ, αποκεφαλίστηκε από τον ίδιο τον Σαλαντίν.
Οι πιο πολλοί ιστορικοί βλέπουν ένα τυχοδιώκτη, που η απληστία του για λεία επέφερε την πτώση του βασιλείου της Ιερουσαλήμ. Αλλά ήταν και ο μόνος από τους Σταυροφόρους, που απέτρεψε τον Σαλαντίν να ενοποιήσει τα γειτονικά εμιράτα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1153 την Κωνσταντία των Ωτβίλ πριγκίπισσα της Αντιοχείας, κόρη του Βοημούνδου Β΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας και είχε τέκνα:
Το 1163 απεβίωσε η Κωνσταντία και ο Ραϋνάλδος έκανε δεύτερο γάμο με τη Στεφανία των Μιλλύ, κόρη του Φιλίππου κυρίου του Ναμπλούς και 7ου μεγάλου Μαγίστρου των Ναΐτών Ιπποτών. Η Στεφανία κληρονόμησε από τη μεριά της μητέρας της την Υπεριορδανία· δεν απέκτησαν τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σατιγιόν Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες θύματα ισλαμισμού
Μαρσέλο Λέιτε Περέιρα
Ο Μαρσέλο Λέιτε Περέιρα ή Μαρσελίνιο (πορτογαλικά: Marcelo Leite Pereira) είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 22 Ιουνίου 1987, που αγωνίζεται στη ΦΚ Πούνε Σίτι.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ο Μαρσέλο Λέιτε Περέιρα, γνωστός σαν Μαρσελίνιο, έχει αγωνιστεί στην δεύτερη ομάδα της Ατλέτικο Μαδρίτης και της Χετάφε. Τον Ιανουάριο του 2007 πήγε σαν μεταγραφή στην πορτογαλική ομάδα Βιτόρια Γκιμαράες, όπου δεν αγωνίστηκε καθόλου, ενώ τελευταία εμφανίζεται στο ρόστερ της Τομπένσε. Το 2008 επι εποχής Μαντζουράκη αποκτήθηκε στη Skoda Ξάνθη αλλά δόθηκε για ένα χρόνο δανεικός στη Π.Σ. Καλαμάτα που είχε μια καλή σεζόν. Η θέση του είναι επιτελικός μέσος. Ένα από τα δυνατά του σημεία είναι η ντρίμπλα. Σε παιχνίδι απέναντι στον Μ.Γ.Σ. Πανσερραϊκό έβαλε ένα πολύ ωραίο γκολ που ψηφίστηκε σαν BEST GOAL για την 11η αγωνιστική της ελληνικής Super League. Έπειτα, πήρε μεταγραφή στην Μπανιάς, μια ποδοσφαιρική ομάδα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα όπου πήρε 11 συμμετοχές. Το 2015 η Μπανιάς έδωσε τον Μαρσελίνιο στην Ιταλική Κατάνια. Από εκεί, κατέληξε πίσω στην Ελλάδα για χάρη του Ατρόμητου Αθηνών. Στον Ατρόμητο δεν έμεινε και πολύ, καθώς την ίδια χρονιά, πήγε στην βραζιλιάνικη Ανάπολις. Δυστυχώς, ούτε εκεί έμεινε για πολύ διότι πάλι την ίδια χρονιά κατέληξε στην Ινδία, για λογαριασμό της Ντέλχι Ντάιναμος. Το 2017 μεταφέρθηκε στην Αβαϊ και από εκεί τελικά βρέθηκε στην Πούνε Σίτι.
Επιτεύγματα
Ο Μαρσελίνιο σαν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής δεν κατάφερε να κερδίσει κάποιο τρόπαιο εκτός από το 2015/2016 Indian Super League Top Scorer.
Πηγές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπετίμ Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Σ. Καλαμάτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπανίας ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάλτσιο Κατάνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντέλχι Ντάιναμος ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πούνε Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ινδίας
DiSEqC
Ιστορία
Η Eutelsat ανέπτυξε το σύστημα για να δίνει τη δυνατότητα στους χρήστες δορυφόρων στην Ηπειρωτική Ευρώπη να εναλλάσσονται μεταξύ των πιο δημοφιλών δορυφόρων: του SES Astra στις 19.2 ° ανατολικά και του συστήματος Hot Bird της Eutelsat στις 13 ° ανατολικά. Ως αποτέλεσμα, η συντριπτική πλειονότητα των ευρωπαϊκών δορυφορικών δεκτών υποστηρίζει την έκδοση DiSEqC 1.0 ή υψηλότερη, με εξαίρεση όλα τα set top box που κατασκευάζονται με το όνομα Sky Digibox. Όλοι οι δέκτες που το υποστηρίζουν το πρωτόκολλο και έχουν λάβει πιστοποίηση, μπορούν να φέρουν ένα λογότυπο που καθορίζει ποια παραλλαγή του DiSEqC υποστηρίζουν.
Πρωτόκολλο
Το DiSEqC βασίζεται μόνο σε ένα ομοαξονικό καλώδιο, που χρησιμοποιείται (πέρα από τη μεταφορά προς το δέκτη του σήματος του δορυφόρου)  και για τη μετάδοση αμφίδρομων σημάτων δεδομένων /και σηματοδοσίας, αλλά  και για την τροφοδοσία  ισχύος για τη λειτουργία των συσκευών. Το DiSEqC χρησιμοποιείται συνήθως για τον έλεγχο διακοπτών και κινητήρων και είναι πιο ευέλικτο από τα συστήματα 13/18Volt και τόνων 22 kHz ή τεχνικές ToneBurst / MiniDiSEqC. Το DiSEqC είναι επίσης συμβατό με τους ενεργοποιητές που χρησιμοποιούνται για την περιστροφή μεγάλων πιάτων ζώνης C, όταν χρησιμοποιούνται με έναν ρυθμιστή θέσης DiSEqC. Το DiSEqC χρησιμοποιεί παλμικό (ριπή τόνων) 22kHz ημιτόνικο σήμα στα 0,65V (± 0,25V) από κορυφή σε κορυφή.
Το "Di" (Digital-ψηφιακό) στο όνομα του πρωτοκόλλου, αναφέρεται στην ψηφιακή φύση των σημάτων που χρησιμοποιεί για τη λειτουργία του και δεν υπονοεί τίποτα σχετικά με το είδος των εκπομπών, που χρησιμοποιείται να λαμβάνει το πιάτο. Το DiSEqC μπορεί να χρησιμοποιηθεί και με ψηφιακά και με αναλογικά δορυφορικά συστήματα.
Εκδόσεις και συμβατότητα
Υπάρχουν διάφορες εκδόσεις του DiSEqC:
Οι τέσσερις πρώτες παραλλαγές τυποποιήθηκαν έως τον Φεβρουάριο του 1998, πριν από τη γενικευμένη χρήση της ψηφιακής δορυφορικής τηλεόρασης. Οι νεότερες εκδόσεις είναι συμβατές προς τα πίσω με τις παλαιότερες αναθεωρήσεις, αλλά οι παλαιότερες αναθεωρήσεις δεν είναι συμβατές προς με τις νεότερες. Οι εκδόσεις 1.x και 2.x είναι συμβατές προς τα πίσω και προς τα εμπρός.
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τη συμβατότητα μεταξύ των διαφόρων εκδόσεων DiSEqC:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτική τεχνολογία
Σούπρα (γιορτή)
μικρογραφία|250x250εσ|Γεωργιανή σούπρα Η σούπρα (γεωργιανά: სუფრა <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[supʰra] ) είναι παραδοσιακή γεωργιανή γιορτή και μέρος του γεωργιανού κοινωνικού πολιτισμού. Υπάρχουν δύο τύποι σούπρα: η εορταστική σούπρα (ლხინის სუფრა, ), γνωστή ως κέιπι, και μια σκοτεινή σούπρα (ჭირის სუფრა, ), που ονομάζεται κέλεχι, η οποία πραγματοποιείται μετά από ταφές.
Ετυμολογία
Στα γεωργιανά, η λέξη "σούπρα" σημαίνει "τραπέζι-πανί". Είναι πιθανόν να σχετίζεται με την αραβική σούφρα (سفرة), την αρμενική σπροκ (սփրոց) και την τουρκική λέξη σοφρά, λέξεις των αντίστοιχων γλωσσών για παραδοσιακές επιφάνειες βρώσης. Τα μεγάλα δημόσια δείπνα στη Γεωργία δεν λαμβάνουν χώρα χωρίς σούπρα, ενώ όταν δεν υπάρχουν τραπέζια, η σούπρα ρίχνεται στο πάτωμα (ή το έδαφος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Γεωργίας
Κρατιδιακές εκλογές Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας 2022
Στις 15 Μαΐου διεξήχθησαν κρατιδιακές εκλογές στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία (Γερμανία), για να εκλεγούν τα 195 μέλη του Λάνταγκ.
Ιστορικό
Μετά τις εκλογές του 2017, ο Άρμιν Λάσετ (ΧΔΕ) σχημάτισε κυβέρνηση συνεργασίας με τα κόμματα ΧΔΕ–ΕΔΚ. Στις 22 Ιανουαρίου 2021 ο Άρμιν Λάσετ ανέλαβε καθήκοντα ως αρχηγός της ΧΔΕ. Μετά τα απογοητευτικά αποτελέσματα της ΧΔΕ στις Γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές του 2021, και αφού δεν κατάφερε να διαδεχθεί την Άνγκελα Μέρκελ στη θέση του Καγκελάριου της Γερμανίας, παραιτήθηκε από τη θέση του ως πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Στις 23 Οκτωβρίου 2021 ο Χέντρικ Βιστ εξελέγη αρχηγός της ΧΔΕ στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία με το 98% των ψήφων (από 600 συνέδρους). Η κυβέρνηση συνεργασίας ΧΔΕ–ΕΔΚ με πρωθυπουργό τον Χέντρικ Βιστ εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο στις 27 Οκτωβρίου 2021, με 103 από 197 ψήφους υπέρ.
Εκλογικό σύστημα
Το Λάνταγκ αποτελείται από τουλάχιστον 181 μέλη, τα οποία εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι μικτό:
Δημοσκοπήσεις
Από τις προηγούμενες εκλογές, του 2017, μέχρι αυτές, έχουν διεξαχθεί πολλές δημοσκοπήσεις από διαφορετικές εταιρείες δημοσκοπήσεων. Σε αυτές, ένας αντιπροσωπευτικός αριθμός ατόμων ρωτήθηκαν και απάντησαν για το ποιο κόμμα θα ψηφίσουν στις εκλογές.
Παραπομπές
Βορεια Ρηνανια βεστφαλια Κατηγορία:Εκλογές στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία
Απουολέ
Το Απουολέ (λιθουανικά: Apuolė) είναι ένα ιστορικό χωριό στο δήμο επαρχίας Σκουόντας, στη Λιθουανία. Βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα ανατολικά του Σκουόντας στις όχθες του ποταμού Λούομπα. Είχε πληθυσμό 132 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και 119 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έχοντας επιβιώσει από μια επίθεση των Βίκινγκ το 854, το Απουολέ είναι ο παλαιότερος Λιθουανικός οικισμός που αναφέρεται σε γραπτές πηγές. Από το 2004, η επίθεση τιμάται από μια ετήσια μεσαιωνική αναγέννηση, την Απουολέ 854.