cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαλεντίνα Βισκόντι της Κύπρου
Η Βαλεντίνα Βισκόντι (Μιλάνο, 1357 - Κύπρος, 1393) ήταν κόρη του Μπερναμπό Βισκόντι, άρχοντα του Μιλάνου, και της Βεατρίκη Ρεγκίνα ντελα Σκάλα. Έλαβε το όνομα της μητέρας του πατέρα της, Βαλεντίνας Ντόρια.
Βιογραφία
Με την ευκαιρία της άφιξης στο Μιλάνο, στις 22 Ιανουαρίου 1363, του Πέτρου Α΄ της Κύπρου, ο οποίος είχε έρθει προκειμένου να προωθήσει την ιδέα μίας Σταυροφορίας ενάντια στους Τούρκους, ο Μπερναμπό υποσχέθηκε να του δώσει την κόρη του, Βαλεντίνα, ως νύφη στον υιό του, Πέτρο.
Το 1373, η Βαλεντίνα ήταν έτοιμη να μεταβεί στην Κύπρο προκειμένου να νυμφευθεί τον Πέτρο, ωστόσο η τέλεση του γάμου αναβλήθηκε, λόγω προβλημάτων μεταξύ των Λουζινιάν και της Nuova Maona της Χίου.
Τον Σεπτέμβριο του 1377, ο γάμος έλαβε χώρα δια πληρεξουσίου. Η νύφη εγκατέλειψε το Μιλάνο την αμέσως επόμενη χρονιά.
Από τον γάμο αυτό γεννήθηκε μία κόρη, η οποία, ωστόσο, απεβίωσε σε ηλικία δύο ετών (Λευκωσία, 1382).
Χηρεία
Στις 13 Οκτωβρίου 1382, η Βαλεντίνα έγινε χήρα. Παρέμεινε στην Κύπρο, προσπαθώντας να αναλάβει την αντιβασιλεία, για λογαριασμό της Κόρης της, ενώ στην συνέχεια την διακυβέρνηση του βασιλείου. Ανάλογο παλαιότερο παράδειγμα ήταν αυτό της μητριάς της, Ελεονώρας της Αραγωνίας, η οποία, το 1369, είχε αναλάβει την διακυβέρνηση για λογαριασμό του δεκατριάχρονου, τότε, υιού της, Πέτρου. Ωστόσο, αυτή την φορά, το συμβούλιο των ευγενών αποφάσισε την εκλογή ενός νέου βασιλιά, με την επιλογή τους να είναι ο θείος του Πέτρου Β΄, Ιάκωβος.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Πέτρο Β΄ των Πουατιέ βασιλιά της Κύπρου και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων του Βασιλείου της Κύπρου Βαλεντινα
Χρυσοσπηλιώτισσα (συνοικία Αμμοχώστου)
Η Χρυσοσπηλιώτισσα είναι συνοικία του Δήμου Αμμοχώστου. Η συνοικία είναι γνωστή και ως Κάτω Βαρώσι. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα του Δήμου Αμμοχώστου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Τοποθεσία
Στα δυτικά συνορεύει με τη Δερύνεια, στα βόρεια με τον Άγιο Λουκά, στα ανατολικά με τον Άγιο Ιωάννη και τον Άγιο Νικόλαο, στα νοτιοανατολικά με την Αγία Ζώνη και στα νότια με την Ακρόπολη και τον Άγιο Γεώργιο.
Ιστορία
Η περιοχή, όπως και όλο το Βαρώσι, άρχισε να κτίζεται και να αναπτύσσεται από τον πληθυσμό που εκδιώχθηκε από την εντός των τειχών πόλη της Αμμοχώστου από τον οθωμανικό στρατό μετά το 1573.
Έως το 1960 το Κάτω Βαρώσι ήταν μια περιοχή με περιβόλια εσπεριδοειδών, κυρίως πορτοκαλιών και λεμονιών, με τα σπίτια των κατοίκων να βρίσκονται μέσα και δίπλα από τα περιβόλια. Με την αναβάθμιση και την επέκταση του λιμανιού της Αμμοχώστου μετά το 1960 σημειώθηκε σημαντική ανάπτυξη στην οικονομική δραστηριότητα και στο εμπόριο. Στην περιοχή δημιουργήθηκαν παρεμφερείς υπηρεσίες, εξαγωγικοί οίκοι, συσκευαστήρια γεωργικών προϊόντων που βοηθούσαν στην εξαγωγή προϊόντων.
Γύρω στο 1922 η περιοχή απέκτησε ηλεκτροδότηση.
Στα μέσα της δεκαετία του 1940 στο Κάτω Βαρώσι άρχισε μια αστική ανάπτυξη, με διαχωρισμό οικοπέδων στα αγροτικά τεμάχια. Η συνοικία, και γενικά η πόλη της Αμμοχώστου, επεκτάθηκε. Οι συνοικίες της Αμμοχώστου ενώθηκαν. Με την ανεξαρτησία της Κύπρου το 1960 ξεκίνησε η τουριστική ανάπτυξη της περιοχής. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 κτίστηκαν τα πρώτα ξενοδοχεία. Μεταξύ 1960 και 1974 η Αμμόχωστος αναπτύχθηκε τουριστικά με ταχύτατους ρυθμούς. Το Κάτω Βαρώσι γνωρίζει σημαντική ανάπτυξη.
Στην ανάπτυξη αυτή βοήθησε κα η δημιουργία του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Κάτω Βαρωσίων, το οποίο αρχικά χρηματοδοτούσε γεωργούς και στη συνέχεια εργαζόμενους διαφόρων επαγγελμάτων.
Εκπαιδευτήρια
Στη Χρυσοσπηλιώτισσα λειτουργούσε πολυδιδάσκαλο δημοτικό σχολείο. Το 1963 μεταφέρθηκε στη συνοικία από άλλη περιοχή της πόλης το Γυμνάσιο Θηλέων Αμμοχώστου.
Οργανωμένα σύνολα
Στη Χρυσοσπηλιώτισσα υπήρχαν τα εξής σωματεία:
Εκκλησία Παναγίας Χρυσοσπηλιώτισσας
Ο ναός της συνοικίας είναι αφιερωμένος στην Παναγία την Χρυσοσπηλιώτισσα. Αποτελεί τον μεγαλύτερο ναό της Αμμοχώστου. Η αρχαιότερη γραπτή πηγή για τον ναό ανάγεται στο 1335. Ο περιηγητής Jacobus de Verona  αναφέρει ότι προσκύνησε στη Santa Maria de la Cava, δηλαδή στην Παναγία της Σπηλιάς. Μια άλλη γραπτή πηγή προέχεται από το 1394. Ο Ιταλός Nivolai Martoni αναφέρει την εκκλησία μετά από επίσκεψη του στην Αμμόχωστο, γράφοντας ότι την επισκέπτονται πολλοί Έλληνες και Λατίνοι για προσευχή. Μια τρίτη αναφορά προέρχεται από το 1683. Ο Ολλανδός περιηγητής Cornelis van Bruyn αναφέρεται στην εκκλησία του χωριού Σπηλιώτισσα, παλαιότερη ονομασία της περιοχής.
Γύρω στο 1960 οικοδομήθηκε μεγαλύτερη εκκλησία στην ίδια τοποθεσία. Το 1975 οι Τούρκοι έποικοι που εγκαταστάθηκαν στη βόρεια Κύπρο μετέτρεψαν την εκκλησία σε μουσουλμανικό τέμενος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Αμμοχώστου
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 – Σφαιροβολία γυναικών
Η σφαιροβολία γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 διεξήχθη στο Διεθνές Στάδιο Καλίφα στις 2 και 3 Οκτωβρίου.
Προκριματικά
Πρόκριση: 18.40 (Q) ή οι δώδεκα καλύτερες επιδόσεις (q).
Παραπομπές
Σφαιροβολία Γυ
Κηρήθρα
μικρογραφία| Κηρήθρα. εναλλ.=|μικρογραφία| Εξάγωνη πλακόστρωση σε σχήμα κηρήθρας. Η κηρήθρα ή κερήθρα είναι υλικό με εξάγωνους πρισματικούς χώρους (κελιά) που κατασκευάζεται από τις εργάτριες μέλισσες για να αποθηκεύσουν μέλι, γύρη ή αυγά και προνύμφες στην κυψέλη τους. Αποτελείται από το 90 % κερί και 10 % γύρη και πρόπολη. Αυτή η πλάκα από κερί σχηματίζεται από δύο σειρές εξαγωνικών κυψελών που συναντώνται στη βάση τους.
Η βάση αυτών των χώρων δεν είναι ένα κανονικό εξάγωνο, αλλά μια σύμπλεξη τριών πανομοιότυπων ρόμβων, σχηματίζοντας τρεις λοξότμητες όψεις. Τα πρίσματα επομένως δεν συνδέονται με την εξαγωνική τους επιφάνεια, αλλά με αυτούς τους ρόμβους, και κάθε κύτταρο ενώνεται μετατοπισμένο με τρία άλλα μέσω αυτών των επιφανειών.
Η κηρήθρα παρασκευάζεται από τα μέσα Μαρτίου έως τα μέσα Ιουλίου (στο βόρειο ημισφαίριο). Η κατασκευή των κελιών ξεκινά από το κάτω μέρος. Το πάχος των τοιχωμάτων είναι μικροσκοπικό (λιγότερο από 300 μικρόμετρα, είναι διάφανα-ημιδιαφανή) και στο πάνω άκρο είναι παχύτερο, για να μην θρυμματίζεται.
Διαστάσεις
Το ορατό τμήμα καθενός από τα κελιά είναι ένα κανονικό εξάγωνο του οποίου η πλευρά έχει μήκος περίπου. Το βάθος ενός κελιού είναι. Το πάχος των τοιχωμάτων του είναι περίπου το ένα εικοστό του χιλιοστού. Κάθε κελί συνδέεται με τρία άλλα κύτταρα μέσω μιας επιφάνειας που σχηματίζεται από τρεις ρόμβους.
Τα κελιά δεν είναι τοποθετημένα τέλεια οριζόντια. Σχηματίζουν γωνία 7 έως 8 μοιρών προς τα πάνω, για να εμποδίσουν το μέλι να ρέει έξω από τα κελιά.
Οι μέλισσες χτίζουν αυθόρμητα κελιά με διάμετρο περίπου (οι διαστάσεις ποικίλλουν ανάλογα με την ποικιλία των μελισσών και τον προορισμό των κελιών, δηλαδή  για τα κελιά του γόνου και  για τα κελιά του μελιού) αλλά αυτά που διατίθενται στο εμπόριο έχουν διαστάσεις.
Κάθε πλαίσιο σώματος τεχνητής κυψέλης έχει εσωτερικές διαστάσεις, επομένως έχει μέγιστη θεωρητική χωρητικότητα 4.346 κελιά πλάτους  ανά πλευρά, 8.692 ανά πλαίσιο, αλλά τα πλαίσια είναι σπάνια εξ ολοκλήρου και τέλεια κατασκευασμένα, οπότε και υπάρχουν κατά μέσο όρο 3.500 κελιά ανά πλευρά.
Ο εσωτερικός όγκος των κελιών μειώνεται καθώς συμβαίνουν εκεί γεννήσεις. Για το λόγο αυτό και για θέματα υγείας, ένα τεχνητό πλαίσιο δεν πρέπει να διατηρείται για περισσότερο από πέντε χρόνια. Με την πάροδο του χρόνου η κηρήθρα σκουραίνει, σημάδι ότι πρέπει να αντικατασταθεί. Γίνεται σκούρα λόγω των άδειων κουκουλιών και του δέρματος των προνυμφών που είναι ενσωματωμένα στα κελιά, παράλληλα με το γεγονός ότι οι άλλες μέλισσες περπατούν πάνω του.
Ιστορική επισκόπηση
μικρογραφία Το εξαγωνικό σχήμα των κελιών περιγράφηκε από τον Αριστοτέλη τον 4ο αιώνα π.Χ. (Περὶ τὰ ζῷα ἱστορίαι). Στη συνέχεια αντιμετωπίστηκε γεωμετρικά οκτώ αιώνες αργότερα από τον μαθηματικό Πάππο. Μόλις τον 18ο αιώνα που παρατηρήθηκε αυτό το ρομβοειδές σχήμα. Έτσι, ο Μαράλντι, ένας αστρονόμος στο Αστεροσκοπείο του Παρισιού, προσδιόρισε πειραματικά το 1712 την τιμή των γωνιών αυτών των ρόμβων, ίση με 109° 28′ και 70° 32′. μικρογραφία|Κάθετη τομή κηρήθρας
Εντυπωσιασμένος από την πολυπλοκότητα αυτών των σχημάτων, ο αστρονόμος Γιοχάνες Κέπλερ (κάνοντας την αναλογία μεταξύ της κανονικότητας της διάταξης των κελιών και εκείνης των κρυστάλλων, υποθέτει ότι οι μέλισσες έχουν μαθηματικό μυαλό στις εικασίες του που εκτίθενται το 1611 ) και ο φυσικός Ρεωμύρ, υποπτεύονται ότι οι μέλισσες φτιάχνουν την πλάκα για λόγους οικονομίας. Για να επαληθεύσει την υπόθεσή του, ζήτησε από τον Γερμανό γεωμέτρη Κένινγκ να προσδιορίσει ποιο εξαγωνικό κελί με πυθμένα που αποτελείται από τρεις ίσους ρόμβους θα μπορούσε να κατασκευαστεί με το λιγότερο δυνατό υλικό. Με διαφορικό λογισμό, ο Κένινγκ βρήκε το 1739 ότι οι γωνίες αυτών των ρόμβων πρέπει να είναι ίσες με 109°26′ και 70°34′. Η αντιστοιχία αυτού του αποτελέσματος με αυτό του Μαράλντι είναι ήδη εκπληκτική, αλλά βελτιώθηκε το 1743 από τον Σκωτσέζο μαθηματικό ΜακΛόριν ο οποίος έδειξε ότι ο Κένινγκ είχε κάνει λάθος στους υπολογισμούς του και ότι οι γωνίες των ρόμβων αντιστοιχούσαν στη χρήση του ελάχιστου υλικού ήταν ακριβώς αυτές που είχε παρατηρήσει ο Μαράλντι : 109° 28′ και 70° 32′ [οι βέλτιστες μαθηματικές τιμές είναι ίσες με Arc cos (-1/3) και Arc cos (1/3) αντίστοιχα]. Αυτή είναι και η γωνία των επιφανειών επαφής 4 σαπουνόφουσκων που συναντώνται σε ένα σημείο. Οι σαπουνόφουσκες αντιλαμβάνονται πάντα, λόγω της επιφανειακής τους τάσης, την ελάχιστη επιφάνεια σε δεδομένο περιορισμό περιγράμματος.
Εξάγωνα
Ωστόσο, θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί αν το εξάγωνο είναι όντως το πιο οικονομικό πλακάκι. Πράγματι, θα μπορούσε κανείς να εξετάσει το ενδεχόμενο συνδυασμού πολυγώνων όλων των ειδών, τα οποία δεν είναι απαραίτητα κανονικά ή ακόμη και των οποίων οι πλευρές σχηματίζουν μια ευθεία γραμμή. Δεν ήταν γνωστά πολλά για αυτό το θέμα μέχρι το 1943, όταν ο Ούγγρος μαθηματικός Λάσλο Φέγιερ Τοτ απέδειξε ότι η κανονική εξαγωνική δομή παρέμεινε το πιο οικονομικό πολύγωνο για την επένδυση του επιπέδου μεταξύ όλων των ευθείας πλευρών πολύγωνων. Τι συμβαίνει όμως όταν οι πλευρές είναι κυρτές; Ο Φέγιες Τοτ πίστευε ότι η κανονική εξαγωνική δομή θα παρέμενε πρακτικά η πιο αποτελεσματική, αλλά έδειξε ότι υπήρχε ένα άλλο σχήμα που επέτρεπε μια ακόμη πιο βέλτιστη κατάληψη χώρου και έσωσε τις μέλισσες 0,35 % κεριού.
Το 2013, ο καθηγητής Μπρούσαν Λαλ Καριχάλου επιβεβαιώνει την πρόταση του Δαρβίνου. Δείχνει ότι η αδιάκοπη εργασία των εργατών θερμαίνει την κηρήθρα σε θερμοκρασία 45 °C, οπότε με την ιξωδοελαστικότητα που αποκτά το κερί, με απλή συμπίεση των κυψελών μεταξύ τους αλλάζουν από κυκλικό σε εξαγωνικό σχήμα.
Μελισσοκομία
Οι μελισσοκόμοι μπορούν να αφαιρέσουν ολόκληρη την κηρήθρα για τη συγκομιδή του μελιού. Οι μέλισσες καταναλώνουν περίπου 3,8 κιλά μέλι για να εκκρίνουν 450 γραμμάρια κεριού, και έτσι οι μελισσοκόμοι μπορούν να επιστρέψουν το κερί στην κυψέλη μετά τη συγκομιδή του μελιού για να βελτιώσουν την παραγωγή μελιού. Η δομή της κηρήθρας μπορεί να παραμείνει βασικά ανέπαφη όταν το μέλι εξάγεται από αυτό με αποκόλληση και περιστροφή σε μια φυγοκεντρική μηχανή, πιο συγκεκριμένα σε έναν μελιτοεξαγωγέα. Εάν η κηρήθρα είναι πολύ φθαρμένη, το κερί μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής φύλλων βάσης κηρήθρας με εξαγωνικό σχέδιο. Τέτοια φύλλα θεμελίωσης επιτρέπουν στις μέλισσες να χτίσουν τη κηρήθρα με λιγότερη προσπάθεια και το εξαγωνικό σχέδιο των βάσεων κυψελών μεγέθους μελισσών εργατριών αποθαρρύνει τις μέλισσες από το να κατασκευάσουν τα μεγαλύτερα κελιά κηφήνων. Η φρέσκια, νέα κηρήθρα μερικές φορές πωλείται και χρησιμοποιείται ανέπαφη, ειδικά εάν το μέλι απλώνεται στο ψωμί αντί να χρησιμοποιείται στη μαγειρική ή ως γλυκαντικό.
Άλλες παρόμοιες δομές
Πολλές σφήκες, ιδιαίτερα των οικογενειών Polistinae και Vespinae, κατασκευάζουν εξαγωνικές κηρήθρες με πρίσμα από χαρτί αντί για κερί. Σε ορισμένα είδη (όπως το Brachygastra mellifica), το μέλι αποθηκεύεται στη φωλιά, σχηματίζοντας έτσι τεχνικά μια χάρτινη κηρήθρα. Ωστόσο, ο όρος «κηρήθρα» δεν χρησιμοποιείται συχνά για τέτοιες κατασκευές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μελισσοκομία
Ρασάντ Σαντίγκοφ
Ο Ρασάντ Σαντίγκοφ (αζερικά: Rəşad Sadıqov) (γενν. στις 16 Ιουνίου 1982) είναι Αζέρος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Είναι ο τωρινός προπονητής της Ζίρα ΦΚ.
Ο Σαντίγκοφ είναι ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία της εθνικής ομάδας του Αζερμπαϊτζάν με 111 αγώνες, ήταν αρχηγός της ομάδας από το 2004 και αναγνωρίζεται ευρέως ως ένας από τους σημαντικότερους παίκτες στην ιστορία του ανεξάρτητου Αζερμπαϊτζάν, καθώς κέρδισε τον τίτλο του εθνικού πρωταθλήματος έξι φορές και επιλέχθηκε ως ποδοσφαιριστής της χρονιάς έξι φορές. Έπαιξε στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ και στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ με την Καραμπάγ ΦΚ.
Πρώιμη ζωή
Ο Σαντίγκοφ άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο κατά τη διάρκεια των σχολικών του χρόνων στη Σχολή Αθλημάτων Νεολαίας, υπό την ηγεσία του Βαγκίφ Πασάγιεφ, σε ηλικία 10 ετών Πέρασε επίσης χρόνο παίζοντας ποδόσφαιρο για τους συλλόγους Σαρούρ, την ομάδα της Πολεμικής Αεροπορίας και την Ρεάλ Μπακού, όλες με έδρα στο Μπακού.
Σταδιοδρομία ως ποδοσφαιριστής
αριστερά|μικρογραφία|262x262εσ| Η φανέλα του Σαντίγκοφ με τη Καραμπάγ ΦΚ τη σεζόν 2013-14. Το 2000, ο Σαντίγκοφ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Τουράν Τοβούζ, αλλά έπαιξε μόνο εννέα παιχνίδια. Εκείνη την εποχή, έπαιξε επίσης για την Εθνική Αζερμπαϊτζάν U21. Στο τέλος της σεζόν 2000-01, ο Σαντίγκοφ μεταγράφηκε στην Νεφτσί Μπακού ΠΦΚ.
Το 2002, ο Σαντίγκοφ έπαιξε για τη Φουλάντ ΦΚ στο Πρωτάθλημα Ιράν. Μετά την επιστροφή του στη Νεφτσί Μπακού, ο Σαντίγκοφ κέρδισε το πρωτάθλημα και το κύπελλο Αζερμπαϊτζάν και κατάφερε να περάσει με την ομάδα τον πρώτο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ. Έπαιξε 8 παιχνίδια σε ευρωπαϊκά κύπελλα για τη Νεφτσί Μπακού (δύο στο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ κατά τη σεζόν 2001-02, δύο στους προκριματικούς γύρους τους Τσάμπιονς Λιγκ τη σεζόν 2004-2005 και τέσσερις αγώνες κατά τη διάρκεια της σεζόν 2005-06 στην ίδια διοργάνωση).
Μετακινήθηκε στην Τουρκία για να παίξει για την Κάισερισπορ για τη σεζόν 2005-06. Στάλθηκε με δανεισμό πίσω στη Νεφτσί Μπακού τον Ιανουάριο του 2006. Έπαιξε μία φορά στην αρχή της σεζόν 2006-07, αλλά σχεδίασε να επιστρέψει ξανά με στη Νεφτσί Μπακού. Ο Σαντίγκοφ δεν είχε παρατηρήσει ότι η Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Ενώσεων Αζερμπαϊτζάν είχε αλλάξει την προθεσμία της μεταγραφικής περιόδου, οπότε έπαιξε καλαθοσφαίριση για να διατηρήσει τη φυσική του κατάσταση.
Στις 23 Ιανουαρίου 2009, ο Σαντίγκοφ επέστρεψε στην Σούπερ Λιγκ Τουρκίας για να αγωνιστεί με την Κοτζάελισπορ με εξάμηνο συμβόλαιο, μετά την απομάκρυνσή του από την Νεφτσί Μπακού από τον προπονητή Χανς-Γιούργκεν Γκέντε τον Δεκέμβριο του 2008. Ο Σαντίγκοφ έκανε το ντεμπούτο του για τον Κοτζάελισπορ στη νίκη με 4-0 επί της Χατσέτεπε ΣΚ στις 25 Ιανουαρίου 2009.
Τον Ιούλιο του 2009, ο Σαντίγκοφ επέστρεψε για λίγο στην Καραμπάγ ΦΚ για να τη βοηθήσει στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2009–10 και σημείωσε ένα υπέροχο γκολ εναντίον της Ρόσενμποργκ ΜΚ. Σκόραρε επίσης εναντίον της ΦΚ Χόνκα μετά από ένα ισχυρό ελεύθερο λάκτισμα. Ως αποτέλεσμα, υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με την Καραμπάγ, μετά την εντυπωσιακή απόδοση του συλλόγου στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ.
Τον Αύγουστο του 2010, υπέγραψε συμβόλαιο 2 ετών με την Εσκίσεχιρσπορ της Σούπερ Λιγκ Τουρκίας. Ωστόσο, μετά από μια σειρά από τραυματισμούς, απέτυχε να κερδίσει θέση βασικού στην αμυντική γραμμή της Εσκίσεχιρσπορ, γεγονός που τον ανάγκασε να αναζητήσει ένα νέο σύλλογο.
Αφού συνδέθηκε σε μεγάλο βαθμό με την επιστροφή στη Καραμπάγ ΦΚ, ο Σαντίγκοφ εντάχθηκε στην Καραμπάγ στις 11 Φεβρουαρίου 2011. Βοήθησε την ομάδα του να προκριθεί στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ και το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ. Έπαιξε 5 φορές σε αγώνες φάσεις ομίλων του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2009-10 και μία φορά σε φάση ομίλων του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ.
Στις 21 Ιουνίου 2020, ο Σαντίγκοφ ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το ποδόσφαιρο.
Εθνική ομάδα
Ο Σαντίγκοφ έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Αζερμπαϊτζάν εναντίον της Σουηδίας στις 6 Οκτωβρίου 2001, κατά τη διάρκεια των προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002. Ο Σαντίγκοφ ήταν υπαρχηγός του Αζερμπαϊτζάν, υπό τον προπονητή Κάρλος Αλμπέρτο Τόρες, αναπληρώνοντας σε περίπτωση απουσίας του μόνιμου αργηγού Γκουρμπάν Γκουρμπάνοφ, αλλά μετά την αποχώρηση του Γκουρμπάνοφ από το ποδόσφαιρο, ο Σαντίγκοφ ορίστηκε ως μόνιμος αρχηγός τον Μάρτιο του 2004. Ο Σαντίγκοφ είναι ο παίκτης με τις περισσότερες διεθνείς συμμετοχές όλων των εποχών του Αζερμπαϊτζάν.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Στις 13 Δεκεμβρίου 2017, ο Σαντίγκοφ προσλήφθηκε ως προπονητής της Εθνικής Αζερμπαϊτζάν U21.
Στις 17 Ιουλίου 2020, ο Σαντίγκοφ ανακοινώθηκε ως νέος προπονητής της Ζίρα ΦΚ, με τριετές συμβόλαιο.
Προσωπική ζωή
Το 2006, λόγω της αποτυχίας εγγραφής πριν από προθεσμία λήξης για τη Νεφτσί Μπακού, ο Σαντίγκοφ έπαιξε καλαθοσφαίριση με τον τοπικό σύλλογο ΜΚ ΝΤΝ.
Ο Σαντίγκοφ ήταν ένας από τους αγαπημένους παίκτες μεταξύ των υποστηρικτών της Κοτζάελισπορ και του είχει δωθεί το ψευδώνυμο «Εξολοθρευτής» από τα τοπικά ΜΜΕ. Εμφανίστηκε επίσης ως ένα από τα επίσημα πρόσωπα για την καμπάνια προώθησης του Πρωταθλήματος Αζερμπαϊτζάν το 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αζέροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αζερμπαϊτζάν U18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αζερμπαϊτζάν Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τουράν Τοβούζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νεφτσί Μπακού ΠΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φουλάντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Ιράν Κατηγορία:Αζέροι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάισερισπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κοτζάελισπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καραμπάγ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσκισεχίρσπορ Κατηγορία:Αζέροι προπονητές ποδοσφαίρου
Νανοτύραννος
Ο Νανοτύραννος (Nanotyrannus) είναι γένος τυραννοσαυρίδη δεινόσαυρου, γνωστός μόνο από δύο νεαρά δείγματα, τα οποία ενδέχεται να αναπαριστούν νεαρά δείγματα του σύγχρονού του είδους Tyrannosaurus rex.
Ιστορία
Ο Νανοτύραννος βασίζεται στο CMN 7541, ένα κρανίο που συνελέγη το 1942 από τον Ντέιβιντ Χόσμπρουκ Ντάνκλ και περιγράφηκε από τον Τσαρλς Γκίλμορ το 1946, ο οποίος το ταξινόμησε ως νέο είδος στο γένος Γοργόσαυρος ως G. lancensis. Το 1988, το δείγμα επαναπεριγράφηκε από τους Ρόμπερτ Τ. Μπάκερ, Φιλ Κιουρί και Μάικλ Ουίλιαμς, διευθυντής παλαιοντολογίας τότε του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Κλήβελαντ όπου βρίσκονταν το αυθεντικό δείγμα και όπου εκτίθεται ακόμα σήμερα. Η αρχική έρευνα έδειξε ότι τα οστά του κρανίου ήταν συνοστεωμένα, και ότι κατ' επέκτασιν αναπαριστούσε ενήλικο δείγμα. Κατ' επέκταση ο Μπάκερ και οι συνάδελφοί του ταξινόμησαν το κρανίο στο νέο γένος, που ονόμασαν Νανοτύραννος, λόγω του μικρού μεγέθους του. Το δείγμα υπολογίζεται ότι είχε μήκος γύρω στα 5,2 m όταν πέθανε. Εντούτοις μία λεπτομερής ανάλυση του δείγματος από τον Τόμας Καρ το 1999 έδειξε ότι στην πραγματικότητα ήταν νεαρό άτομο, οδηγώντας τον Καρ και άλλους παλαιοντολόγους να τον θεωρούν νεαρό δείγμα Tyrannosaurus rex.
Το 2001, ανακαλύφθηκε ένα πιο ολοκληρωμένο τυραννοσαυροειδές (με το παρατσούκλι «Jane», αριθμός καταλόγου BMRP 2002.4.1), που ανήκε στο ίδιο είδος με το αρχικό δείγμα νανοτύραννου. Αυτή η ανακάλυψη ήταν η αιτία για ένα συνέδριο με θέμα τα τυραννοσαυροειδή επικεντρωμένο στα ζητήματα της εγκυρότητας του Νανοτύραννου, το οποίο έγινε στο Burpee Museum of Natural History το 2005. Αρκετοί παλαιοντολόγοι οι οποίοι είχαν προηγουμένως δημοσιεύσει απόψεις ότι ο N. lancensis ήταν έγκυρο είδος, συμπεριλαμβανομένων των Currie και Williams, θεώρησαν την ανακάλυση της «Jane» ως την επιβεβαίωση ότι ο νανοτύραννος ήταν στην πραγματικότητα νεαρός T. rex. Από την άλλη, κάποιοι, όπως ο Πίτερ Λάρσον, εξακολούθησαν να υποστηρίζουν την υπόθεση ότι ο Nanotyrannus lancensis ήταν ξεχωριστό αλλά στενά συγγενικό είδος.
Διαφορές από τον Tyrannosaurus rex
Οι κύριες διαφορές που κάποιοι επιστήμονες χρησιμοποίησαν για να διαχωρίσουν τον Nanotyrannus lancensis από τον Tyrannosaurus rex έχουν να κάνουν κυρίως με τον αριθμό των δοντιών. Ο νανοτύραννος έχει περισσότερα δόντια στην άνω και κάτω γνάθο από ότι ένας ενήλικας Tyrannosaurus. Ο N. lancensis είχε 14-15 δόντια σε κάθε πλευρά της άνω γνάθου και 16 δόντια σε κάθε πλευρά της κάτω γνάθου. Ο T. rex από την άλλη είχε 11-12 δόντια στην άνω γνάθο και 11-14 στην κάτω. Τα ακριβή συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν από αυτή τη διαφορά στον αριθμό των δοντιών είναι αμφιλεγόμενα. Το 1999 σε μιά μελέτη των μοτίβων ανάπτυξης των τυραννοσαυροειδών, ο Carr έδειξε ότι στον Gorgosaurus libratus, ο αριθμός των δοντιών μειώνονταν όσο το ζώο μεγάλωνε, και χρησιμοποίησε αυτά τα δεδομένα ώστε να υποστηρίξει την υπόθεση ότι ο N. lancensis είναι απλώς νεαρός T. rex. Η ομάδα των επιστημόνων που μελέτησε την ανάπτυξη του συγγενικού Tarbosaurus bataar διαπίστωσε μικρή ή καμία μείωση στον αριθμό των δοντιών καθώς το είδος μεγάλωνε, παρόλο που είχαν νεαρά δείγματα πολύ νεαρότερα από αυτά του Nanotyrannus. Οι ίδιοι σημείωσαν, ωστόσο, ότι και στον Tyrannosaurus και στον Gorgosaurus υπήρχαν σημαντικές διαφορές στον αριθμό των δοντιών μεταξύ ατόμων της ίδιας ηλικιακής ομάδας, και ότι ο αριθμός δοντιών μπορεί να ποικίλει σε ατομικό επίπεδο χωρίς να έχει σχέση με την ανάπτυξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τυραννοσαυρίδες
Σάρα Κέιν
Η Σάρα Κέιν (Sarah Kane, 3 Φεβρουαρίου 1971 - 20 Φεβρουαρίου 1999) ήταν Αγγλίδα θεατρική συγγραφέας. Τα έργα της έχουν ως αντικείμενο τη λυτρωτική αγάπη, τη σεξουαλική επιθυμία, τον πόνο, τα βασανιστήρια - σωματικά και ψυχολογικά - και τον θάνατο. Χαρακτηρίζονται από ποιητική ένταση, απλή γλώσσα, την εξερεύνηση της θεατρικής μορφής και, στα πρώιμα έργα της, από τη χρήση ακραίων και βίαιων ενεργειών στη σκηνή. Η ίδια η Κέιν, καθώς και οι μελετητές της δουλειάς της, όπως ο Γκράχαμ Σόντερς, εντοπίζουν μέρος της έμπνευσής της στο εξπρεσιονιστικό θέατρο και στην αγγλική αναγεννησιακή τραγωδία. Ο κριτικός Άλεξ Σιρζ αντιλήφθηκε το έργο της ως μέρος αυτού που η ίδια είχε ονομάσει θέατρο In-Yer-Face, μια μορφή δράματος που έσπασε τις συμβάσεις του νατουραλιστικού θεάτρου. Η δημοσιευμένη δουλειά της Κέιν περιλαμβάνει πέντε θεατρικά έργα, μία ταινία μικρού μήκους (Skin) και δύο άρθρα στην εφημερίδα "The Guardian".
Αυτοκτόνησε στις 20 Φεβρουαρίου 1999 στο νοσοκομείο King's College, σε ηλικία 28 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Μεταμοντέρνα τέχνη Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από το Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Ρομανοελληνική γλώσσα
Η Ρομανοελληνική (επίσης γνωστή ως Ελληνορομανική) είναι σχεδόν εξαφανισμένη μικτή γλώσσα (που αναφέρεται ως Παρά-ρομανική στη Ρομανική γλωσσολογία), που ομιλείται από τους Ρομά στην Ελλάδα. Προέκυψε από τη γλωσσική επικοινωνία μεταξύ των ομιλητών της Ρομάνι και της ελληνικής γλώσσας. Θεωρείται ότι είναι μυστική γλώσσα που ομιλείται στη Θεσσαλία και την Στερεά Ελλάδα. Τυπολογικά η γλώσσα είναι δομημένη με βάση τα ελληνικά με εκτεταμένα δάνεια από τα Ρομάνι. Οι σχετιζόμενες παραλλαγές της γλώσσας είναι τα Ντόρτικα. Τα Ντόρτικα είναι μυστική γλώσσα που ομιλείται κυρίως στην Αθήνα από ταξιδεύοντες οικοδόμους στο νομό Ευρυτανίας. Και στις δύο περιπτώσεις, πιθανότερα οι γλώσσες δεν είναι μητρικές στους ομιλητές τους. Το 2000 η γλώσσα ομιλούταν από 30 άτομα ως μυστική γλώσσα.
Γεσιλκόι
Το Γεσίλκιοϊ είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Άγιος Ανδρόνικος Καρπασίας. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Francesco Crispi (αντιτορπιλικό)
Το Francesco Crispi ήταν ένα από τα τέσσερα αντιτορπιλικά κλάσης Sella που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) τη δεκαετία του 1920. Ολοκληρώθηκε το 1927 και έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Περιγραφή
Το προωστικό σύστημα μπορούσε να παρέχει έως και 36000 shp και η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης έφθανε τους 33 kn σε πραγματικές (επιχειρησιακές) συνθήκες, παρόλο που το Crispi έφθασε τους 38,6 kn και σε μέγιστη ισχύ 35540 shp κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών του, χωρίς όμως να φέρει αξιόλογο φορτίο. Η ακτίνα δράσης των πλοίων της κλάσης αυτής ανερχόταν σε 1800 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 14 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε δύο πύργους, έναν εμπρός και έναν πίσω από την υπερκατασκευή. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν δύο όπλα των 40 mm καθώς και δύο πολυβόλα των 13,2 mm. Τα πλοία της κλάσης διέθεταν επίσης τέσσερις τορπιλοσωλήνες των 533 mm και μπορούσαν να μεταφέρουν έως και 32 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Francesco Crispi ξεκίνησε την 21 Φεβρουαρίου 1923 στις εγκαταστάσεις της Pattinson (Cantieri Navali Pattison) στη Νάπολη. Καθελκύστηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1925 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 29 Απριλίου 1927.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Sella Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Άννα Ψάλλη
Η Άννα Ψάλλη, γεννημένη στις 6 Αυγούστου 1972, είναι πρώην διεθνή πρωταθλήτρια της καλαθοσφαίρισης.
Ξεκίνησε την καλαθοσφαίριση το 1984 από τον Θρίαμβο Αθηνών στα τοπικά πρωταθλήματα της Αθήνας, και την Γ΄τοπική κατηγορία, και μαζί του έφτασε και αγωνίστηκε στην Α΄Εθνική. Με τον Θρίαμβο ήταν κυπελλούχος Ελλάδος το 1998 και φιναλίστ το 1999.
Με την εθνική κορασίδων έχει μία συμμετοχή και 2 πόντους, με την εθνική νεανίδων έχει δύο συμμετοχές και 12 πόντους, και 7 συμμετοχές με την εθνική γυναικών και 43 πόντους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Θριάμβου Αθηνών Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων
Η Ένατη Πύλη
Η Ένατη Πύλη (αγγλικά: The Ninth Gate) είναι κινηματογραφική ταινία μυστηρίου του 1999 γαλλικής, ισπανικής, πορτογαλικής και αμερικανικής συμπαραγωγής, με σκηνοθέτη τον Ρομάν Πολάνσκι. Η ταινία αποτελεί διασκευή του βιβλίου "Η λέσχη Δουμάς" του Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε, το οποίο εκδόθηκε το 1993. Η σκοτεινή υπόθεση της ταινίας ασχολείται με την αναζήτηση ενός σπανίου και αρχαίου βιβλίου, το οποίο λέγεται πως περιέχει μυστικές οδηγίες τις οποίες, όταν ακολουθήσει κάποιος, μπορεί να κάνει απευθείας επίκληση στον ίδιο τον Διάβολο. Η πρώτη προβολή της ταινίας έγινε στο Σαν Σεμπαστιάν της Ισπανίας στις 25 Αυγούστου του 1999, ένα μήνα πριν το 47ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Σεμπαστιάν. Αν και είχε αρνητική υποδοχή από κοινό και κριτικούς στις ΗΠΑ, η ταινία είχε πολύ καλύτερη υποδοχή στην Ευρώπη.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά με την αυτοκτονία ενός ηλικιωμένου άντρα, ο οποίος απαγχονίζεται. Κατόπιν το πλάνο αλλάζει και μεταφέρεται στη Νέα Υόρκη, όπου ζει και εργάζεται ο Ντην Κόρσο, έμπορος σπάνιων βιβλίων. Κατά τις συναλλαγές του συνηθίζει να εξαπατά τους ερασιτέχνες ιδιοκτήτες, οι οποίοι τυχαίνει να έχουν στη διάθεση τους σπάνια βιβλία, που αγοράζει από αυτούς σε πολύ χαμηλή τιμή και κατόπιν τα μεταπωλεί σε πολύ υψηλότερη σε ιδιωτικούς συλλέκτες. Συνεργάζεται με έναν έμπιστο βιβλιοπώλη σπάνιων βιβλίων, τον Μπέρνι.
Λαμβάνει πρόσκληση από έναν πλούσιο βιβλιοσυλλέκτη, τον Μπόρις Μπάλκαν, ο οποίος πρόσφατα αγόρασε ένα αντίγραφο του βιβλίου με τίτλο Οι εννέα πύλες του βασιλείου των σκιών του Αριστείδη Τόρκια, αποκρυφιστή συγγραφέα του 17ου αιώνα, το οποίο είναι ένα από τα συνολικά τρία αντίτυπα που διασώζονται. Το βιβλίο αυτό θεωρείται πως είναι διασκευή ενός άλλου παλαιότερου βιβλίου, που είχε γράψει ο ίδιος ο Διάβολος και το οποίο περιείχε οδηγίες για το πώς μπορεί να πραγματοποιηθεί επίκληση στον Διάβολο και παράλληλα ο αναγνώστης του βιβλίου να αποκτήσει αθανασία και να είναι ανίκητος. Ο Μπάλκαν πιστεύει πως τα άλλα δυο αντίγραφα που διασώζονται είναι ψευδεπίγραφα. Έτσι, προσλαμβάνει τον Κόρσο, ώστε να το επιβεβαιώσει βρίσκοντας και τα άλλα δύο αντίγραφα και να τα συγκρίνει με το δικό του, χρησιμοποιώντας όποιο μέσο και τρόπο και αν χρειαστεί. Παραδίδει στον Κόρσο το αντίτυπο του βιβλίου του για τους σκοπούς της έρευνας και ο Κόρσο αναχωρεί ξεκινώντας από το άτομο, από το οποίο αγόρασε ο Μπάλκαν το αντίτυπο, δηλαδή τον εύπορο έμπορο τέχνης Άντριου Τέφλερ.
Πηγαίνει, λοιπόν, στο σπίτι του Τέφλερ και μαθαίνει από τη σύζυγό του, τη Λιάνα, πως ο Τέφλερ αυτοκτόνησε λίγο καιρό πριν. Ρωτώντας τον περί τίνος πρόκειται, της εκμυστηρεύεται πως κάνει μια έρευνα για ένα βιβλίο που είχε στην κατοχή του, αλλά η Λιάνα δηλώνει άγνοια λέγοντάς του πως ποτέ δεν ασχολείτο με τα βιβλία του συζύγου της και πως αυτός περνούσε πολλές ώρες μόνος του στη βιβλιοθήκη. Έπειτα, αρχίζει να τον φλερτάρει ανοιχτά με σκοπό να του αποσπάσει το βιβλίο, αλλά παρότι κάνουν σεξ, αποτυγχάνει, καθώς ο Κόρσο είχε κρύψει το βιβλίο στο μαγαζί του Μπέρνι. Αφού δέχεται την επίθεση της Λιάνας, επιστρέφει στο βιβλιοπωλείο του Μπέρνι και βρίσκει ότι έχει δολοφονηθεί, ενώ το σώμα του έχει κρεμαστεί σαν μια από τις παράξενες στάσεις που έχουν οι χαλκογραφίες του βιβλίου, το οποίο παρέμεινε ασφαλές στην κρυψώνα που το είχε τοποθετήσει.
Κατόπιν ο Κόρσο ταξιδεύει στο Τολέδο της Ισπανίας και επισκέπτεται τους αδερφούς Θενίθα, οι οποίοι είναι τεχνίτες και συντηρητές βιβλίων. Τους δείχνει το αντίτυπό του και παρατηρούν πως τρεις από τις αναπαραστάσεις των χαλκογραφιών έχουν τη δυσδιάκριτη υπογραφή LCF. Ο Κόρσο με τη βοήθεια των Θενίθα συμπεραίνει έκπληκτος πως αυτό μπορεί να υποδηλώνει πως τα σχέδια αυτά δημιουργήθηκαν από τον Εωσφόρο (Lucifer, LCF). Βγαίνοντας από το μαγαζί τους, μία σκαλωσιά παραλίγο να πέσει πάνω του. Κατόπιν φεύγει από το Τολέδο και ταξιδεύει στη Σίντρα της Πορτογαλίας, ώστε να συναντήσει τον ιδιοκτήτη του δεύτερου αντίτυπου του βιβλίου που του έδωσε ο Μπάλκαν, τον Βίκτορ Φάργκας. Κατά διάρκεια του ταξιδιού με το τρένο, ο Κόρσο συναντά μία κοπέλα που έχει την εντύπωση ότι την έχει βάλει ο Μπάλκαν να τον παρακολουθεί, αφού την είχε ξαναδεί σε μια διάλεξη του Μπάλκαν για τη μαγεία, καθώς και στη βιβλιοθήκη που μελετούσε για το βιβλίο. Φτάνοντας στον προορισμό του, ο Κόρσο συγκρίνει το αντίτυπο του Μπάλκαν με αυτό του Φάργκας και παρατηρεί ότι η μονογραφία LCF υπάρχει και στο βιβλίο του Φάργκας, σε διαφορετικές όμως αναπαραστάσεις, και οι συγκεκριμένες έχουν -πολύ μικρές- διαφορές στο σχέδιο τους με αυτές του βιβλίου του Μπάλκαν. Βγαίνοντας από το αρχοντικό του Φάργκας, ένα αυτοκίνητο προσπαθεί να τον πατήσει και ένας άντρας βγαίνει με απειλητικές διαθέσεις. Τότε εμφανίζεται μια γυναίκα πάνω σε μια μηχανή και ο άντρας τρέπεται σε φυγή. Το επόμενο πρωί, η ίδια μυστηριώδης νεαρή γυναίκα ξυπνάει τον Κόρσο και τον οδηγεί στο σπίτι του Φάργκας. Εκεί ανακαλύπτει πως ο Φάργκας έχει δολοφονηθεί, ενώ το βιβλίο έχει πεταχτεί στο τζάκι, για να καεί. Ο Κόρσο διασώζει το μισοκαμένο βιβλίο, ανακαλύπτει όμως πως οι σελίδες με το μονόγραμμα του LCF έχουν σκιστεί.
Ταξιδεύει κατόπιν στο Παρίσι για να μελετήσει και το τρίτο αντίτυπο του βιβλίου, όπου εκεί συναντά την ιδιοκτήτρια του στο αναπηρικό καρότσι της, τη βαρώνη Κέσλερ, η οποία είναι εύπορη και διάσημη συγγραφέας, ακαδημαϊκή μελετήτρια καθώς και πιστή ακόλουθος των σκοτεινών και αποκρυφιστικών τεχνών. Η ίδια αναφέρει πως δεν την ενδιαφέρουν πλέον οι οργανωμένες σατανιστικές ομάδες, καθώς πρόκειται για ανόητους και μη πραγματικούς πιστούς, οι οποίοι μετέχουν μόνο για το σεξ και την καταπολέμηση της πλήξης τους. Παράλληλα η βαρώνη του αναφέρει πως δεν ήταν ο Τέφλερ που ενδιαφερόταν για το συγκεκριμένο βιβλίο, αλλά η σύζυγός του, η Λιάνα, η οποία απλώς εκμεταλλευόταν την οικονομική ευρωστία του συζύγου της και ήταν η ίδια στην οποία αρχικά ανήκε το βιβλίο και που επέμενε να το αγοράσουν από τους Θενίθα. Του δήλωσε μάλιστα ότι θα ήταν πολύ πιθανό ο Τέσλερ να αυτοκτονούσε, αν μάθαινε ποτέ για τις αμέτρητες απιστίες της συζύγου του κατά τα σεξουαλικά όργια στο πλαίσιο των σατανικών τελετών που εκείνη συμμετέχει. Ο Κόρσο την ενημερώνει για την αυτοκτονία του Τέλφερ. Μόλις συνειδητοποιεί ότι ο Κόρσο εργάζεται για τον Μπάλκαν, για τον οποίο φαίνεται ότι δεν τρέφει ιδιαίτερη συμπάθεια, τον διώχνει και αρνείται να συνεργαστεί μαζί του. Ο Κόρσο βγαίνει από το κτήριο, ωστόσο καταδιώκεται από τον σωματοφύλακα της Λιάνας, ο οποίος τον παρακολουθούσε όλο αυτόν τον καιρό, αλλά τον απωθεί επιτυχώς η κοπέλα που φαίνεται να είναι ιδιαίτερη ικανή στη μάχη σώμα με σώμα και σε άλλες ικανότητες. Καταφεύγουν μαζί στο ξενοδοχείο και ο Κόρσο κρύβει το βιβλίο του Μπάλκαν σε κάποιον πρόχειρο χώρο του δωματίου, στο οποίο διαμένει. Ενημερώνει τηλεφωνικώς τον εργοδότη του για όλες τις εξελίξεις, ο οποίος του ζητάει να ξαναεπισκεφτεί την Κέσλερ, για εξετάσει το αντίτυπό της.
Ο Κόρσο έχοντας μαζί του αντίγραφα των χαλκογραφιών, πηγαίνει στο γραφείο της βαρώνης. Αυτή τη φορά της εξηγεί όλη την υπόθεση με τα τρία αντίτυπα του βιβλίου, εξηγώντας της πως πιστεύει ότι πάντα υπήρχαν μόνο τρία αντίτυπα του βιβλίου, με το κάθε αντίγραφο να διαθέτει τρεις ξεχωριστές από το άλλο χαλκογραφίες που έφεραν την παράσταση LCF και η συγκέντρωση όλων των συνολικά εννέα ξεχωριστών παραστάσεων με την υπογραφή LCF και από τα τρία βιβλία αποτελεί το κλειδί για τη λύση του γρίφου. Η θεωρία του αυτή επιβεβαιώνεται, καθώς και στο αντίτυπο της Κέσλερ υπάρχουν τρεις ξεχωριστές αναπαραστάσεις με την υπογραφή αυτή και πολύ μικρές διαφορές στις λεπτομέρειες του σχεδίου. Η Κέσλερ εντυπωσιάζεται. Τον αφήνει λοιπόν μόνο του να μελετήσει το αντίτυπό της στην περίφημη βιβλιοθήκη της, αλλά ο Κόρσο δέχεται χτύπημα πίσω στο κεφάλι, καθώς διαβάζει και εξετάζει τις γκραβούρες και λιποθυμά. Με το που ξυπνά ανακαλύπτει πως η Κέσλερ έχει στραγγαλιστεί. Τότε το καροτσάκι της Κέσλερ κυλά προς το διπλανό δωμάτιο, δηλαδή στο γραφείο της βαρώνης που έχει πιάσει φωτιά, και το σώμα της παραδίδεται στις φλόγες, ενώ το βιβλίο της ήδη καιγόταν πάνω στο γραφείο. Αργότερα, επιστρέφει στο ξενοδοχείο και ανακαλύπτει πως το δωμάτιο του παραβιάστηκε και το βιβλίο κλάπηκε. Χρησιμοποιώντας διάφορα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του, συμπεραίνει πως είναι πιθανό ότι η Λιάνα και το βιβλίο βρίσκονται σε συγκεκριμένη τοποθεσία στη Γαλλία, που βρίσκεται το οικογενειακό κάστρο της Λιάνας. Κατευθύνεται προς τα εκεί μαζί με την κοπέλα και ανακαλύπτει τη Λιάνα να συμμετέχει σε μια σατανιστική τελετή μαζί με άλλους σατανιστές. Μαζί της έχει και το βιβλίο, το οποίο προσπαθεί να χρησιμοποιήσει, για να κάνει επίκληση στον διάβολο. Κατά τη διάρκεια της τελετής, η Λιάνα διαβάζει από το βιβλίο στα λατινικά και οι υπόλοιποι σατανιστές παρακολουθούν λατρευτικά. Ξαφνικά, μπαίνει μέσα στην αίθουσα ο Μπόρις Μπάλκαν, διακόπτοντας τη τελετή και ειρωνευόμενος τους παρευρισκόμενους λέγοντας τους ότι δεν ξέρουν πώς να καλέσουν τον Άρχοντα και ότι είναι ανάξιοι για αυτόν. Κατευθύνεται προς την Λιάνα και έπειτα από μια μικρή πάλη, τη στραγγαλίζει με το μενταγιόν της πεντάλφας που φοράει και οι υπόλοιποι τρέπονται σε φυγή τρομαγμένοι.
Ο Κόρσο μόνος ακολουθεί τον Μπάλκαν σε ερημική τοποθεσία, όπου βρίσκεται ένα παλιό μισογκρεμισμένο κάστρο, στο οποίο θεωρείται ότι βρίσκεται η λεγόμενη ένατη πύλη που οδηγεί στον Διάβολο, σύμφωνα με τον συνδυασμό των χαλκογραφιών. Εκεί βρίσκει τον Μπάλκαν να έχει ξεκινήσει ήδη την τελετή, τοποθετώντας τελετουργικά τις σελίδες με τις χαλκογραφίες. Παλεύουν και ο Μπάλκαν καθηλώνει τον Κόρσο σε τμήμα του δαπέδου που έχει καταρρεύσει και τον αφήνει εκεί, προκειμένου να συνεχίσει την τελετή. Ο Μπάλκαν ανάβει έναν τελετουργικό κύκλο φωτιάς γύρω από τον εαυτό του, τοποθετεί τις σελίδες με σειρά στο τραπέζι και διαβάζει τις περιγραφές από την κάθε σελίδα ως μέρος της τελετής. Εκστασιασμένος ο Μπάλκαν νιώθει πως είναι ο πραγματικός εκλεκτός και πως αρχίζει να είναι πλέον άφθαρτος και ανίκητος. Περιλούζεται με βενζίνη και αυτοπυρπολείται, καθώς είναι βέβαιος πως δεν μπορεί να φθαρεί, γιατί έχει πλέον την προστασία του Διαβόλου. Κατά τα πρώτα λίγα δευτερόλεπτα που τον τυλίγουν οι φλόγες δεν νιώθει κανένα πόνο, πολύ σύντομα όμως συνειδητοποιεί πως καίγεται πραγματικά και αρχίζει να ουρλιάζει από τους πόνους. Ο Κόρσο απελευθερώνεται, παίρνει τις γκραβούρες, πυροβολεί τον Μπάλκαν και αποχωρεί από το κάστρο.
Καθώς βγαίνει έξω από το καιόμενο κάστρο, συναντά τη μυστηριώδη κοπέλα, με την οποία κάνουν έρωτα έξω με φόντο τις φλόγες του κάστρου. Κατόπιν η κοπέλα του λέει πως ο Μπάλκαν απέτυχε, επειδή η ένατη γκραβούρα που χρησιμοποίησε ήταν ψεύτικη, και του προτείνει να επισκεφτεί και πάλι τους αδερφούς Θενίθα στο Τολέδο. Φτάνοντας και πάλι στο εργαστήρι των τεχνιτών, βλέπει πλέον πως το μαγαζί είναι άδειο και εγκαταλελειμμένο και πως υπάρχουν μονάχα κάποιοι υπάλληλοι συνεργείου μετακομίσεων που μεταφέρουν έπιπλα. Τυχαία ανακαλύπτει το φύλλο με την αυθεντική ένατη γκραβούρα που πέφτει από πάνω μέρος μια ντουλάπας μπροστά στα πόδια του. Σε αυτό το φύλλο, αναπαριστάται μία ολόγυμνη γυναίκα, η όψη της οποίας μοιάζει με αυτή της μυστηριώδους κοπέλας, να κάθεται πάνω σε ένα τρομερό θηρίο (δράκο), κρατώντας ένα ανοικτό βιβλίο στο ένα χέρι και δείχνοντας με το άλλο το μισογκρεμισμένο κάστρο. Ο Κόρσο επιστρέφει στο κάστρο και έχοντας ολοκληρώσει πλέον επιτυχώς την απαιτούμενη ακολουθία, διαβαίνει την πύλη που ανοίγει προς το λαμπρό φως.
Επιλογή ηθοποιών
Ο Πολάνσκι αρχικά ήταν αντίθετος στην επιλογή του Τζόνι Ντεπ καθώς τότε ο ηθοποιός ήταν μόλις 34ων ετών, ενώ ο χαρακτήρας του Κόρσο 40, ωστόσο ο Ντεπ κέρδισε τον ρόλο μετά από την επίμονη διεκδίκησή του, καθώς ήθελε να συνεργαστεί με τον Πολάνσκι. Η συνεργασία τους κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων αναφέρεται πως δεν ήταν αρμονική, μιας και ο Πολάνσκι θεώρησε πως ο Ντεπ ήταν πολύ χαλαρός στην ερμηνεία του ρόλου του, αντίθετα με την εικόνα που είχε ο Πολάνσκι για τον Κόρσο.
Η Μπάρμπαρα Τζέφορντ επιλέχτηκε την τελευταία στιγμή, και παρότι Βρετανίδα χρησιμοποίησε γερμανική προφορά κατά την ενσάρκωση του ρόλου της, επειδή η Γερμανίδα ηθοποιός που αρχικά είχε τον ρόλο αρρώστησε πριν από την έναρξη των γυρισμάτων, ενώ η πρώτη αντικαταστάτριά της είχε πρόβλημα με την ερμηνεία του ρόλου.
Μουσική επένδυση
Η μουσική επένδυση της ταινίας έγινε από τον Βόιτσεκ Κίλαρ, ο οποίος είχε προηγουμένως συνεργαστεί με τον Πολάνσκι στο Ο θάνατος και η κόρη (1994). Το κύριο μέρος της μουσικής επένδυσης αποτελείται από βιόλα και ορχήστρα, καθώς και μερικά φωνητικά για σοπράνο (που ερμήνευσε η διεθνούς φήμης σοπράνο, Σούμι Γιο).
Υποδοχή
Η πρώτη προβολή της ταινίας έγινε στο Σαν Σεμπαστιάν στις 25 Αυγούστου του 1999, και στη βόρεια Αμερική προβλήθηκε στις 10 Μαρτίου του 2000. Διεθνώς είχε κέρδη 58,4 εκατομμυρίων δολαρίων έναντι 38 του προϋπολογισμού της παραγωγής.
Η ταινία είχε ανάμικτες κριτικές. Οι περισσότεροι κριτικοί συνέκριναν την ταινία με το αρκετά παλαιότερο σατανιστικό θρίλερ του Πολάνσκι, Το μωρό της Ρόζμαρι (1968), θεωρώντας την παλαιότερη ταινία πιο αξιόλογη. Ο κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Ίμπερτ σχολίασε πως απαγοητεύτηκε από το τέλος της ταινίας, καθώς προσδοκούσε κάτι περισσότερο, ενώ άλλοι -Αμερικανοί κυρίως- κριτικοί απλώς ανέφεραν πως δεν βρήκαν την ταινία τρομακτική ή πως τη βρήκαν βαρετή και φλύαρη. Οι κριτικές από Ευρωπαϊκά μέσα ήταν περισσότερο θετικές και φέρονται να εκτίμησαν την ισορροπημένη ροή της ταινίας και την κεκαλυμμένη σάτιρά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1999 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Αμερικανικές υπερφυσικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρομάν Πολάνσκι Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ισπανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Γαλλικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Ισπανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Γαλλικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες
Elgaco
Το Elgaco ήταν φαρμακευτικό ιδιοσκεύασμα του σημαντικού Έλληνα ιατρού, του 20ου αιώνα, Ιωάννη Λυκούδη.
Εφεύρεση
Το σκεύασμα αυτό ποτέ δεν παρήχθη σε μεγάλη κλίμακα, αλλά χρησιμοποιήθηκε ευρέως σε Έλληνες ασθενείς που έπασχαν, κυρίως, από έλκος του στομάχου, κατά τις δεκαετίες του '50 και του '60.
Το εφηύρε ο ίδιος γύρω στο 1958 (ή το 1959) και το οποίο το κατοχύρωσε στις 16 Νοεμβρίου 1961, με το υπ’ αριθμ. 22453 δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του Ελληνικού κράτους, με τίτλο «Μια μέθοδος για την παρασκευή ενός φαρμακευτικού μείγματος για τη θεραπεία των ελκών του στομάχου, του δωδεκαδακτύλου και της γαστρίτιδας».
Ιστορικό
Ο Λυκούδης έπασχε από χρόνιο πεπτικό έλκος και αντιμετώπισε πολλά επεισόδια γαστρορραγίας. Το 1958 είναι γνωστό ότι προσβλήθηκε από αιμορραγική γαστρεντερίτιδα. Την ανίατη για τότε νόσο, τη θεράπευσε μόνος του με δικά του αντιβιοτικά.
Η θεραπεία -που εφάρμοσε- δε θεράπευσε μόνο τη γαστρεντερίτιδα αλλά εξάλειψε και συμπτώματα του πεπτικού έλκους. Κατέληξε τελικά στο συμπέρασμα να θεωρήσει ότι το πεπτικό έλκος οφείλονταν αποκλειστικά σε μικροβιακό παράγοντα. Τους επόμενους μήνες ξεκίνησε μόνος του πειράματα – δοκιμές και τελικά κατέληξε σε ένα θεραπευτικό σχήμα για το πεπτικό έλκος, σχήμα το οποίο το δοκίμασε στον εαυτό του πρώτα αλλά και σε λίγους από τους ασθενείς του.
Δραστικές ουσίες
Οι δραστικές ουσίες που περιέχονταν στο σκεύασμα Elgaco (ονομασία που ο ίδιος έδωσε στο φάρμακο αυτό, χωρίς ποτέ αυτό να γίνει εμπορικό φάρμακο) ήταν ένας συνδυασμός τεσσάρων (4) αντιβιοτικών και μιας βιταμίνης, ήτοι:
Έφτιαξε έτσι, μόνος του, ένα χάπι το οποίο το χορηγούσε 6-8 φορές ημερησίως, για διάστημα 10 έως 15 ημέρες. Τη βιταμίνη Α την εισήγαγε: «για να αυξήσει την αναγέννηση επιθηλίου του στομάχου και του δωδεκαδακτύλου».
Χρήση του στην Ελλάδα
Ο Ιωάννης Λυκούδης θεράπευσε με το φάρμακο αυτό χιλιάδες ανθρώπους (περίπου 10.000) οι οποίοι έπασχαν και δεν έβρισκαν γιατρειά. Ο ίδιος το ονόμασε Elgaco από τις λέξεις: έλκος, γαστρίτιδα και κολίτιδα.
Πιθανά ο Λυκούδης, επηρεασμένος από τη επιτυχία αυτή, είχε συμπεριλάβει στην κατηγορία των νοσημάτων του πεπτικού συστήματος και την «κολίτιδα», προφανώς αναφερόταν στο σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου.
Ανεπιτυχείς προσπάθειες
Προσπάθησε να πείσει τις κυβερνητικές αρχές, έφτασε να επισκεφτεί τον τότε πρωθυπουργό, Κωνσταντίνο Καραμανλή. Αγνοήθηκε και παραπέμφθηκε στους ειδικούς ιατρούς - πανεπιστημιακούς του Πανεπιστημίου Αθηνών. Οι τελευταίοι αδράνησαν και δεν δοκίμασαν καν, σε κλινικές μελέτες, το φάρμακο Elgaco. Το τότε ιατρικό πανεπιστημιακό κατεστημένο τον αγνόησε.
Στη συνέχεια, ο Λυκούδης είχε άμεση επικοινωνία με τις φαρμακευτικές εταιρείες, Farbwerke Hoechst, Schering, Bayer, Leo Pharmaceutical και Specia of Rhone Poulenc. Οι επαφές του δεν ευοδώθηκαν. Αρχικό ενδιαφέρον έδειξε η Hoechst, η οποία του ανέφερε την επιτακτική ανάγκη για εφαρμογή «μιας κλινικής μελέτης με στατιστική ανάλυση», και επίσης του ανέφερε την επιφύλαξη ότι η δόση της στρεπτομυκίνης ήταν πάρα πολύ χαμηλή. Με τη φαρμακευτική Bayer αρχικά ήρθαν σε συμφωνία για εμπορική παραγωγή του εν λόγω φαρμάκου, αλλά τελικά η συμφωνία τους ματαιώθηκε για άλλους λόγους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο γαστρεντερικό σύστημα και το μεταβολισμό
Ρωσική Λαϊκή Ομοσπονδιακή Δημοκρατία
Η Ρωσική Λαϊκή Ομοσπονδιακής Δημοκρατία, γνωστή και σαν Ρωσική δημοκρατία, ήταν το ντε γιούρε βραχύβιο κράτος που έλεγχε τα εδάφη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας με διάταγμα που ψηφίστηκε στις 1η Σεπτεμβρίου (14 Σεπτεμβρίου στο νέο ημερολόγιο) 1917 και υπογράφηκε από τον Αλεξάντρ Κερένσκι και τον Αλεξάντερ Ζαρούντνι την περίοδο της ρωσικής προσωρινής κυβέρνησης
Η κυβέρνηση της Ρωσικής Δημοκρατίας διαλύθηκε μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους στις 7 Νοεμβρίου 1917. Ωστόσο, έλαβε χώρα μια μερικώς δημοκρατική εκλογή των μελών της Συντακτικής Συνέλευσης αργότερα τον Νοέμβριο. Στις 18 Ιανουαρίου 1918, αυτή η συνέλευση εξέδωσε διάταγμα, η οποία ανακήρυξε τη Ρωσία μια λαϊκή ομοσπονδιακή δημοκρατία με το όνομα «Ρωσική Λαϊκή Ομοσπονδιακή Δημοκρατία», αλλά η συνέλευση διαλύθηκε από τους Μπολσεβίκους μια μέρα μετά.
Οι Μπολσεβίκοι χρησιμοποίησαν επίσης το όνομα "Ρωσική Δημοκρατία" έως ότου θέσπισαν τη διάδοχη "Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία" στο Σύνταγμα του Ιουλίου 1918. Ορισμένες πηγές συμπεριλαμβάνουν λανθασμένα στη Ρωσική Δημοκρατία και την περίοδο από την παραίτηση αυτοκράτορα Νικολάου Β΄ στις 3 Μαρτίου 1917 (16 Μαρτίου στο νέο ημερολόγιο) και της ανακήρυξης της Δημοκρατίας τον Σεπτέμβριο. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το μελλοντικό καθεστώς της μοναρχίας παρέμεινε άλυτο.
Ιστορία
Μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου, ο αυτοκράτορας Νικόλαος Β' παραιτήθηκε από τον θρόνο του και σχηματίστηκε Προσωρινή Κυβέρνηση, υπό την ηγεσία του Πρίγκιπα Γκεόργκι Λβοφ. Το καθεστώς της μοναρχίας έμεινε άλυτο.
Επισήμως, η κυβέρνηση της Δημοκρατίας ήταν η Προσωρινή Κυβέρνηση, αν και ο ντε φάκτο έλεγχος της χώρας αμφισβητήθηκε μεταξύ αυτής, των σοβιέτ (κυρίως του Σοβιέτ της Πετρούπολης) και διάφορων αυτονομιστών (όπως π.χ. Κεντρικό Συμβούλιο της Ουκρανίας). Τα Σοβιέτ ήταν πολιτικές οργανώσεις του προλεταριάτου, ενώ όπου υπήρχαν βιομηχανικές περιοχές είχαν ισχυρότερη επιρροή και ισχύ, ενώ κυριαρχούσαν σε αυτά τα αριστερά κόμματα. Τα Σοβιέτ, των οποίων η επιρροή συμπληρωνόταν με παραστρατιωτικές δυνάμεις, κατά καιρούς ήταν σε θέση να ανταγωνιστούν την Προσωρινή Κυβέρνηση την οποία πλαισίωνε ένας αναποτελεσματικός κρατικός μηχανισμός.
Κατά τη διάρκεια των πρώτων εβδομάδων του ως πρωθυπουργός, ο Λβοφ προήδρευσε μιας σειράς φευγαλέων μεταρρυθμίσεων που προσπάθησαν να προωθήσουν τεράστιες αλλαγές στη Ρωσία. Ο Λβοφ έδωσε καθολικό δικαίωμα ψήφου στους ενήλικες, έδωσε νομική κατοχύρωση στο δικαίωμα έκφρασης και τύπου, κατήργησε τη θανατική ποινή και τους περιορισμούς στη θρησκευτική ελευθερία, ενώ καταργήθηκαν οι εθνοτικές και φυλετικές διακρίσεις. Ανίκανος να συγκεντρώσει επαρκή υποστήριξη, παραιτήθηκε τον Ιούλιο του 1917 υπέρ του Υπουργού Πολέμου του, Αλεξάντερ Κέρενσκι.
Η κυβέρνηση δεν μπορούσε να ελέγξει τον στρατό. Οι ναυτικοί του Στόλου της Βαλτικής, για παράδειγμα, είχαν ακροαριστερές απόψεις και συμμετείχαν ανοιχτά σε πολιτικές δραστηριότητες στην πρωτεύουσα. Επίσης πρόβλημα ήταν και οι δεξιές κλίσεις στις τάξεις των αξιωματικών του στρατού. Η προσπάθεια του Κερένσκι να απολύσει τον στρατηγό Λαβρ Κορνίλοφ οδήγησε σε ένα αποτυχημένο πραξικόπημα.