cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τεοντόρ Γκυντέν
Βιογραφικά στοιχεία
Κατά τη Γαλλική Επανάσταση του 1848, μοίρασε τον χρόνο του μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας και παρέμεινε ουδέτερος. Το 1857 ονομάστηκε Διοικητής της Λεγεώνα της Τιμής. Το 1865, συνόδευσε τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ' στην Αλγερία και επέστρεψε με την αυτοκρατορική κορβέτα Reine Hortense.
Υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της Εταιρείας για τη διάσωση ναυαγών στη δημιουργία της οποίας συνέβαλε το 1864, στη μνήμη του αείμνηστου αδελφού του Ζαν Λουί. Μετά την πτώση της Δεύτερης Αυτοκρατορίας το 1870, αυτοεξορίσθηκε στην Αγγλία και χρησιμοποίησε το όνομα «Gordon». Επέστρεψε στη Γαλλία το 1879, μετά το θάνατο του Λουδοβίκου-Ναπολέοντα Βοναπάρτη, και πέθανε στη Μπουλόν-Μπιγιανκούρ στις 11 Απριλίου 1880.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ρομαντικοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι χαράκτες
Ιντράνια
Η Ιντράνια (ιταλικά: Intragna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα
Άρντα
Στις ιστορίες του Τόλκιν, Άρντα, ονομάζεται η γη, στην προϊστορική της περίοδο, όπου διάφορες περιοχές, που αναφέρονται στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, υπήρχαν κάποτε εκεί. Σε αυτή τη φανταστική γη υπάρχουν πολλές θάλασσες και ωκεανοί, καθώς και πολλές ήπειροι, όπως η Μέση Γη, το Άμαν, το νησί Νούμενορ και άλλες πολλές περιοχές, που ίδιος ο συγγραφέας δεν ονόμασε. Επίσης, μεταξύ άλλων πλασμάτων, στην Άρντα κατοικούν, Ξωτικά, Άνθρωποι, Νάνοι, Χόμπιτ, Ορκ κ.
Η δημιουργία της Έα και της Άρντα
Στην αρχή ο Έρου Ιλούβαταρ, μια ανώτατη θεότητα και δημιουργός της ΄Εα, δηλαδή του κατά κάποιο τρόπο αντίστοιχου σε εμας Σύμπαντος, μέσα στο λογισμό του έφτιαξε τους Άινουρ. Οι Άινουρ αποτελούν παντοδύναμα όντα που μπορούν να οριστούν ως θεοί ή πνεύματα (αναλύονται παρακάτω), οι οποίοι έπαιξαν τη Μεγάλη Μουσική που ο Έρου είχε συνθέσει. Και τότε ολοι οι Άινουρ εναρμονισμένα ξεκίνησαν να ψάλλουν και να παίζουν μουσική και ο Ιλούβαταρ χαιρόταν. Όμως, υπήρχε ένας ανάμεσα στους Άινουρ, και συγκεκριμένα ο πιο ισχυρός, ο Μέλκορ (μετέπειτα γνωστός και ως Μόργκοθ, δηλ Μαύρος Εχθρός του Κόσμου), ο οποίος επιθύμησε να αυτοσχεδιάσει και να παίξει δικά του θέματα, δημιουργώντας έτσι κακοφωνία και η αρμονία της Μεγάλης Μουσικής χάλασε. Έπειτα ο Έρου, ισχυρότατος, σηκώθηκε και άρχισε ένα νέο μουσικό θέμα, και ξανάρχισαν οι Άινουρ να ψάλλουν εναρμονισμένα. Ο Μέλκορ όμως δεν δίστασε και πάλι να χαλάσει το σύνολο παίζοντας μόνος του διαφορετικά θέματα δικής του επινόησης.
Τότε όμως ο Ιλούβαταρ τους έδειξε το αποτέλεσμα της Μεγάλης τους Μουσικής: ένας κόσμος, στη μέση του Κενού, αλλά διαφορετικός από αυτό, όπου υπήρχαν υλικά πράγματα και μπορούσε να αναπτυχθεί ζωή και ήταν κατοικήσιμος. Αυτόν τον τόπο τα Παιδιά του Ιλούβαταρ (βλ. παρακάτω) ονομάζουν Έα. Όμως τότε η Έα ήταν κενή και άμορφη και γι' αυτό ο Ένας έστειλε εκεί κάποιους από τους Άινουρ να την προετοιμάσουν για τον ερχομό των μελλοντικών κατοίκων της των Παιδιών του Ιλούβαταρ, τα οποία δεν είναι τίποτε άλλο από τα Ξωτικά και τους Ανθρώπους.
Οι Άινουρ εργάστηκαν έντονα κατά τη διάρκεια αυτών των μη κατονομαζόμενων "αιώνων των αστεριών", διαμορφώνοντας το σύμπαν και γεμίζοντάς το με πολλά πράγματα που βρίσκονται πέρα από την ανθρώπινη κατανόηση. Εν καιρώ, πάντως, οι Άινουρ διαμόρφωσαν την Άρντα - την "οικουμένη", τον τόπο κατοικίας των Παιδιών του Ιλούβαταρ. Οι Άινουρ που κατέβηκαν στην Έα και εργάστηκαν πολλά χρόνια για να φτιάξουν την Άρντα ήταν οι λεγόμενοι Βάλαρ, οι 15 δυνατότεροι του είδους τους, και ο ισχυρότερος ανάμεσά τους ο Μέλκορ. Αρχηγός των Βάλαρ όμως είχε ορισθεί ο αδελφός του Μέλκορ, ο Μάνγουε, ο Κύριος των Ουρανών, που ήταν ελάχιστα πιο αδύναμος.
Μαζί με τους Βάλαρ όμως στην Άρντα κατέβηκαν και άλλοι Άινουρ, με πολύ λιγότερη όμως δύναμη. Αυτοί ήταν οι Μάιαρ, που βοηθούσαν τους Βάλαρ στα δύσκολα έργα τους και στην επιτήρηση όλων των τόπων της Άρντα. Μάιαρ είναι οι Ιστάρι για παράδειγμα (Γκάνταλφ, Σάρουμαν, Ράνταγκαστ, Γαλάζιοι Μάγοι), που στάλθηκαν την Τρίτη Εποχή στη Μέση-Γη για να βοηθήσουν τους λαούς της ενάντια στη δύναμη του Σάουρον, ο οποίος παρεπιπτόντως ήταν κι εκείνος Μάια, διεφθαρμένος από τον Μόργκοθ (Μέλκορ).
Γεωγραφία της Άρντα
Η Άρντα, στις πρώτες μέρες της, δηλαδή όλα τα χρόνια μέχρι την Πτώση του Νούμενορ, ήταν επίπεδη. Μετά όμως την Ακαλλάμπεθ, την Βύθιση του Νούμενορ, ο Ιλούβαταρ της έδωσε σχήμα κυρτό, ή καλύτερα σφαιρικό, όπως θα λέγαμε με σύγχρονους όρους.
μικρογραφία|500x500εσ|Η Άρντα Η Άρντα περιβάλλεται από την Εξώτερη Θάλασσα και βρίσκεται στο κέντρο της Έα. Αποτελείται από τρεις κύριες ηπείρους: το Άμαν, τη Σκοτεινή Χώρα (Darkland) και στη μέση αυτών των Ηπείρων βρίσκεται η Μέση-Γη (Hither Lands). Τη Μέση-Γη από το Άμαν χωρίζει η Μπελέγκαερ, η Μεγάλη Θάλασσα. Η Θάλασσα της Ανατολής χωρίζει τη Μέση-Γη από την ανεξερεύνητη, μυστήρια γη των Σκοτεινών Χωρών.
Η γη του Άμαν είναι ο τόπος κατοικίας των Βάλαρ. Πιο συγκεκριμένα, η χώρα του Βάλινορ είναι η περιοχή του Άμαν που κατοικείται. Στις ακτές του Βάλινορ, στο άνοιγμα των Πελόρι, των τεράστιων βουνών που ύψωσαν οι Βάλαρ ως μέσο οχύρωσης, βρίσκεται ο κόλπος του Έλνταμαρ. Εκεί ζουν οι Ξωτικές φυλές Τελέρι (στην πόλη Αλκουαλόντε) και Νόλντορ ( στο Τίριον). Στην ενδοχώρα του Βάλινορ βρίσκεται η Βάλμαρ, που κατοικούν τα Ξωτικά Βάνυαρ μαζί με τους Άινουρ (Βάλαρ και Μάιαρ). Οι άγονες και επικίνδυνες περιοχές νότια του Βάλινορ ονομάζονται Αβάθαρ. Αντίστοιχα, στον Βορρά οι περιοχές ονομάζονται Άραμαν, Βόρειο Άμαν, και είναι επίσης τόποι κακού και ερημιάς. Ολόκληρο το Άμαν απο Βορρά σε Νότο είναι οχυρωμένο από τα Πελόρι, τις ψηλότερες κορυφές στην Άρντα.
Το Άμαν ενώνεται με τη Μέση-Γη μέσω των Συντληβώμενων Πάγων, ένα σημείο στα βόρεια όρια του κόσμου όπου η Μπελέγκαερ στενεύει πάρα πολύ και απότομα, και στον πορθμό αυτό βρίσκονται παγόβουνα, οι Πάγοι-που-Τρίζουν. Στα βόρεια σύνορα της Μέσης Γης υπάρχουν τα Θανγκορόντριμ, τα Σιδερένια Βουνά και το οχυρό της Άνγκμπαντ, το φρούριο του Μόργκοθ. Αρκετά μέσα στην ενδοχώρα, μια άλλη μικρότερη οροσειρά ξεκινάει κάθετα στα Σιδερένια Βουνά, στον άξονα Βορρά-Νότου, τα Γαλάζια Βουνά. Η περιοχή ανάμεσα στα Σιδερένια Βουνά και στα Γαλάζια και στην δυτική ακτή ονομάζεται Μπελέριαντ, το βορειοδυτικό άκρο της Μέσης Γης, που κατά την Δεύτερη Εποχή βυθίστηκε. Ανατολικά των Έρεντ Λίντον (Γαλάζιων Βουνών) πολύ μακριά στην ενδοχώρα, βρίσκονται τα βουνά Οροκάρνι. Η χαρτογραφημένη Μέση Γη, όπου εκτυλίσσονται τα γεγονότα του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και του Χόμπιτ, είναι μια περιοχή ανάμεσα σε αυτές τις δύο οροσειρές. Μακριά στο Νότο, περίπου στη μέση των Hither Lands βρίσκεται η Θάλασσα Χέλκαρ, και ο μόνος που έχει ταξιδέψει στις χώρες νότιά της ήταν ο Μέλκορ, στις πρώτες μέρες της Άρντα, πριν ξυπνήσουν τα πρώτα Ξωτικά δίπλα από τη λίμνη Κουιβιένεν, που βρίσκεται πολύ κοντά στη Θάλασσα Χέλκαρ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τοποθεσίες της Μέσης Γης
Θρακικά Μετέωρα
Φύση
Η περιοχή είναι πλούσια σε πανίδα και χλωρίδα. Στην περιοχή υπάρχουν άγρια άλογα, ο υπό εξαφάνιση λευκός γυπαετός, σταυραετοί, ο μαύρος πελαργός κλπ. Ο δήμος Ιάσμου στον οικισμό Πολύαρνο έχει δημιουργήσει ορεινό καταφύγιο (ανήκει στον Πολιτιστικό Σύλλογο Ιάσμου) και έχει σηματοδοτήσει πεζοπορικά μονοπάτια με σκοπό την τουριστική ανάπτυξη της περιοχής. Από την περιοχή περνάει το ορειβατικό μονοπάτι Ε6.
Λορέλια
Η Λορέλια (ιταλικά: Loreglia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα
Θρακικά Μετέωρα
Ορειβατικά μονοπάτια
Από την Αστραία ξεκινά ορειβατικό μονοπάτι 5,5 χιλιομέτρων μέχρι τον Ίασμο. Ένα άλλο ορειβατικό μονοπάτι 11 χιλιομέτρων ξεκινά από το χωριό Τσαλαπετεινός μέσω του οικισμού Εύθυμου με προορισμό την Αστραία. Επίσης ορειβατικό μονοπάτι 6 χλιομέτρων υπάρχει από το χωριό Κορφοβούνι μέχρι το Εύθυμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ροδόπης Κατηγορία:Ροδόπη
Γυναίκες στην Αλβανία
Ο πρώτος σύλλογος γυναικών στην Αλβανία ιδρύθηκε το 1909. Οι Αλβανίδες από τη Βόρεια Αλβανία κατοικούν σε μια συντηρητική και πατριαρχική κοινωνία. Σε μια τέτοια παραδοσιακή κοινωνία, οι γυναίκες έχουν δευτερεύοντες ρόλους στις κοινότητες των Γκέγκηδων, οι οποίοι πιστεύουν στην «ανδρική κυριαρχία». Αυτό συμβαίνει παρά την έλευση της δημοκρατίας και την υιοθέτηση μιας οικονομίας ελεύθερης αγοράς στην Αλβανία, μετά την περίοδο υπό το κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας. Η κουλτούρα των Γκέγκηδων Αλβανών βασίζεται στο Κανούν 500 ετών του Λέκε Ντουκαγκίνι, έναν παραδοσιακό κώδικα συμπεριφοράς των Γκέγκηδων, όπου ο κύριος ρόλος των γυναικών είναι να φροντίζουν τα παιδιά και το σπίτι.
Δικαιώματα οπλοφορίας
Σύμφωνα με μια στήλη στο The Literary World το 1878, οι Αλβανίδες είχαν δικαίωμα να φέρουν όπλα.
Παραδοσιακή κοινωνική θέση των Γκέγκηδων
Οι γυναίκες αναμένεται να είναι πιστές στους συζύγους τους, αλλά οι παντρεμένες Αλβανίδες θεωρούνται ιδιοκτησία των ανδρών συζύγων τους. Η απόκτηση κόρης είναι λιγότερο ευνοημένη στην πατριαρχική κοινωνία των Αλβανών Γκέγκηδων. Λόγω του ότι δίνεται μεγαλύτερη σημασία στην επιθυμία να αποκτήσουν γιους παρά να κάνουν κόρες, είναι σύνηθες οι έγκυες Αλβανίδες να χαιρετίζονται με τη φράση «të lindtë një djalë», δηλαδή «Μακάρι να είναι γιος».
Ορκισμένες παρθένες Γκέγκησες
μικρογραφία|277x277εσ| Ορκισμένη παρθένα στη Ράψα της Οθωμανικής Αλβανίας, αρχές του 20ου αιώνα Στο παρελθόν, σε οικογενειακές μονάδες που δεν είχαν πατριάρχες, οι ανύπαντρες Αλβανίδες μπορούσαν να αναλάβουν το ρόλο του αρσενικού αρχηγού της οικογένειας «δίνοντας όρκο παρθενίας», ρόλο που θα περιλάμβανε το δικαίωμα να ζουν σαν άντρας, να κουβαλούν όπλα, να έχουν περιουσία, να μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα, να ντύνονται σαν άντρες, να αποκτούν αντρικά ονόματα αν το επιθυμούν, να διεκδικούν την αυτονομία τους, να αποφεύγουν τους κανονισμένους γάμους και να βρίσκονται στην παρέα ανδρών ενώ τους φέρονται σαν άντρας.
Προετοιμασία γεύματος
Οι γυναίκες στην κεντρική Αλβανία, ιδιαίτερα οι γυναίκες στο Ελμπασάν και στις κοντινές περιοχές, είναι γνωστό ότι μαγειρεύουν το γλυκά γευστικό ballakume κατά τη διάρκεια του Dita e Verës, ενός ετήσιου ανοιξιάτικου φεστιβάλ που γιορτάζεται στις 14 Μαρτίου. Από την άλλη πλευρά, οι Μουσουλμάνες Αλβανίδες, ιδιαίτερα οι γυναίκες από την ισλαμική αίρεση των Μπεκτασί, μαγειρεύουν πουτίγκα γνωστή ως ασούρα από συστατικά όπως σπασμένο σιτάρι, ζάχαρη, αποξηραμένα φρούτα, θρυμματισμένους ξηρούς καρπούς και κανέλα, μετά τη 10η ημέρα του ματέμ, μια περίοδο νηστείας.
Δικαιώματα των γυναικών στην αλβανική πολιτική
μικρογραφία|213x213εσ| Η [[Ουράνι Ρούμπο (1895-1936) ήταν Αλβανίδα φεμινίστρια, δασκάλα και θεατρική συγγραφέας που προώθησε τη γυναικεία εκπαίδευση.]] Τον 19ο αιώνα, ο Σάμι Φρασέρι εξέφρασε για πρώτη φορά την ιδέα της εκπαίδευσης για τις γυναίκες, με το επιχείρημα ότι θα ενίσχυε την κοινωνία να υπάρχουν μορφωμένες γυναίκες για να διδάξουν τα παιδιά τους. Στα τέλη του 19ου αιώνα, ορισμένες γυναίκες της αστικής ελίτ που είχαν εκπαιδευτεί στη Δυτική Ευρώπη είδαν την ανάγκη για περισσότερη εκπαίδευση για τις γυναίκες στην Αλβανία. Το 1891 ιδρύθηκε το πρώτο λύκειο θηλέων στην Κορυτσά από τις Σεβαστή Κυριαζή και Παρασκευή Κυριαζή και το 1909 ίδρυσαν την πρώτη γυναικεία οργάνωση στην Αλβανία, το «Πρωινό Αστέρι» (Yll’i Mëngesit) ,με σκοπό την ενίσχυση των δικαιωμάτων των γυναικών μέσω της ανύψωσης του μορφωτικού τους επιπέδου.
Το γυναικείο κίνημα στην Αλβανία διακόπηκε από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά επανήλθε όταν η Αλβανία έγινε ανεξάρτητο έθνος μετά τον πόλεμο. Οι αδερφές Κυριαζή ίδρυσαν την οργάνωση Perlindja στην Κορυτσά, που εξέδιδε την εφημερίδα Mbleta. Το 1920, η Σάκε Τσόμπα ίδρυσε την τοπική γυναικεία οργάνωση Gruaja Shqiptare στη Σκόδρα, την οποία ακολούθησαν πολλές άλλες τοπικές οργανώσεις με το ίδιο όνομα στην Κορυτσά, στον Αυλώνα και στα Τίρανα.
Το 1920, η Ουράνι Ρούμπο και άλλοι ίδρυσαν την Lidhja e Gruas (Ένωση Γυναικών) στο Αργυρόκαστρο, μια από τις σημαντικότερες φεμινιστικές οργανώσεις που προωθούν τη χειραφέτηση και το δικαίωμα των Αλβανών γυναικών στη μελέτη. Δημοσίευσαν δήλωση στην εφημερίδα Drita, διαμαρτυρόμενew για τις διακρίσεις κατά των γυναικών και τις κοινωνικές συνθήκες. Το 1923, η Ρούμπο συμμετείχε επίσης σε μια εκστρατεία για να επιτρέψει στα κορίτσια να φοιτήσουν στο «αγορίστικο» λύκειο του Αργυροκάστρου. Το αλβανικό γυναικείο κίνημα υποστηρίχθηκε από μορφωμένες γυναίκες της αστικής ελίτ που εμπνεύστηκαν από τον κρατικό φεμινισμό της Τουρκίας υπό τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ζογ Α΄ της Αλβανίας (κυβ. 1928-1939), τα δικαιώματα των γυναικών προστατεύονταν από το κράτος υπό την εθνική κρατική οργάνωση Gruaja Shiqiptare, που προώθησε μια προοδευτική πολιτική και εξασφάλισε στις γυναίκες το δικαίωμα στην εκπαίδευση και την επαγγελματική ζωή και απαγόρευση της απομόνωσης των γυναικών στα χαρέμια και πίσω από πέπλα, ίσα κληρονομικά δικαιώματα, διαζύγιο και απαγόρευση κανονισμένων και αναγκαστικών γάμων, καθώς και της πολυγαμίας. Ωστόσο, στην πράξη αυτή η προοδευτική πολιτική αφορούσε μόνο την κοσμοπολίτικη ελίτ των πόλεων και είχε μικρή επίδραση στη ζωή της πλειοψηφίας των γυναικών στην Αλβανία.
Το 1920 χορηγήθηκε περιορισμένο δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες και οι γυναίκες απέκτησαν πλήρη δικαιώματα ψήφου το 1945. Υπό την κομμουνιστική κυβέρνηση της Αλβανίας, μια επίσημη ιδεολογία της ισότητας των φύλων προωθήθηκε από την Ένωση Αλβανίδων. Στις πρώτες δημοκρατικές εκλογές μετά την πτώση του κομμουνισμού, ο αριθμός των γυναικών βουλευτών στο κοινοβούλιο μειώθηκε από 75 στο τελευταίο κοινοβούλιο της κομμουνιστικής Αλβανίας σε 9. Σε μια ταραγμένη περίοδο μετά το 1991, η θέση των γυναικών επιδεινώθηκε. Υπάρχει μια θρησκευτική αναβίωση μεταξύ των Αλβανών που στην περίπτωση των Μουσουλμάνων σημαίνει μερικές φορές ότι οι γυναίκες ωθούνται πίσω στον παραδοσιακό ρόλο της μητέρας και της νοικοκυράς. Το 2013 οι γυναίκες αντιπροσώπευαν το 22,9% του κοινοβουλίου.
Γάμος, γονιμότητα και οικογενειακή ζωή
Το συνολικό ποσοστό γονιμότητας είναι 1,5 παιδί που γεννιέται ανά γυναίκα (εκτίμηση 2015), που είναι χαμηλότερο από το ποσοστό αναπλήρωσης 2,1. Το ποσοστό επικράτησης αντισυλληπτικών είναι αρκετά υψηλό: 69,3% (2008/09). Οι περισσότερες Αλβανίδες ξεκινούν τις οικογένειές τους στις αρχές και στα μέσα της ηλικίας των 20: από το 2011, η μέση ηλικία στον πρώτο γάμο ήταν 23,6 έτη για τις γυναίκες και 29,3 έτη για τους άνδρες.
Σε ορισμένες αγροτικές περιοχές της Αλβανίας, οι γάμοι κανονίζονται ακόμη και η κοινωνία είναι έντονα πατριαρχική και παραδοσιακή, επηρεασμένη από το παραδοσιακό σύνολο αξιών του κανούν. Η αστικοποίηση της Αλβανίας είναι χαμηλή σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες: 57,4% του συνολικού πληθυσμού (2015). Αν και ο καταναγκαστικός γάμος γενικά αποδοκιμάζεται από την κοινωνία, είναι ένα «πολύ γνωστό φαινόμενο στη χώρα, ειδικά σε αγροτικές και απομακρυσμένες περιοχές» και τα κορίτσια και οι γυναίκες σε αυτές τις περιοχές «πολύ συχνά εξαναγκάζονται σε γάμους λόγω [μιας] πατριαρχικής νοοτροπίας και φτώχειας».
Η άμβλωση στην Αλβανία νομιμοποιήθηκε πλήρως στις 7 Δεκεμβρίου 1995. Η άμβλωση μπορεί να γίνει κατόπιν αιτήματος μέχρι τη 12η εβδομάδα της εγκυμοσύνης. Οι γυναίκες πρέπει να υποβάλλονται σε συμβουλευτική για μια εβδομάδα πριν από τη διαδικασία και τα νοσοκομεία που πραγματοποιούν αμβλώσεις δεν επιτρέπεται να κοινοποιούν πληροφορίες στο κοινό σχετικά με τις γυναίκες που έχουν λάβει θεραπεία.
Κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης του Ενβέρ Χότζα, η κομμουνιστική Αλβανία είχε μια ναταλιστική πολιτική, που οδηγούσε τις γυναίκες να κάνουν παράνομες αμβλώσεις ή να τις προκαλέσουν μόνες τους. Τελικά η χώρα είχε το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό μητρικής θνησιμότητας σε όλη την Ευρώπη και υπολογίστηκε ότι το 50% όλων των κυήσεων κατέληξαν σε έκτρωση.
Υπερκάσπιος σιδηρόδρομος
Ο υπερκάσπιος σιδηρόδρομος, επίσης γνωστός ως υπερκάσπιος ή σιδηρόδρομος της Κεντρικής Ασίας (ρωσικά: Среднеазиатская железная дорога) είναι σιδηροδρομική γραμμή η οποία ακολουθεί τη διαδρομή του Δρόμου του Μεταξιού κατά μήκος μεγάλου μέρους του δυτικού τμήματος της Κεντρικής Ασίας. Κατασκευάστηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια της επεκτατικής εκστρατείας της στην Κεντρική Ασία, μεταξύ του 19ου και του 20ού αιώνα. Το πρώτο τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής τέθηκε σε λειτουργία το 1879, της οποίας, ωστόσο, ο τερματικός σταθμός μεταφέρθηκε στην Κοκάνδη, έπειτα από την ήττα των Ρώσων. Αρχικώς, προοριζόταν για τη διευκόλυνση των μετακινήσεων του ρωσικού αυτοκρατορικού στρατού σε πιθανές στρατιωτικές επεμβάσεις εναντίον τοπικών εστιών αντίστασης απέναντι στην κυριαρχία τους. Ωστόσο, όταν ο Τζωρτζ Κάρζον ενημερώθηκε σχετικά με την κατασκευή της συγκεκριμένης σιδηροδρομικής γραμμής, αντελήφθη πως η χρησιμότητά της θα υπερέβαινε την απλή επιτήρηση των εδαφών, όπως ισχυριζόταν η Μόσχα, ενώ, παράλληλα, ήταν πιθανό να θέσει εμπόδια στον βρετανικό επεκτατισμό στην περιοχή της Ασίας.
Γυναίκες στην Αλβανία
Βία κατά των γυναικών
Τα τελευταία χρόνια, η Αλβανία έχει λάβει μέτρα για την αντιμετώπιση του ζητήματος της βίας κατά των γυναικών. Αυτό περιελάμβανε τη θέσπιση του ''νόμου αριθ. 9669/2006 (Νόμος για τα μέτρα κατά της βίας στις οικογενειακές σχέσεις'') και την κύρωση της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης.
Υπερκάσπιος σιδηρόδρομος
Κατασκευή
Η κατασκευή της συγκεκριμένης σιδηροδρομικής γραμμής ξεκίνησε το 1879, με την κατασκευή ενός σιδηροδρόμου στενού εύρους με τερματικό σταθμό το Γκιζιλαρμπάτ, παράλληλα με τη ρωσική κατάκτηση της Υπερκασπίας, χάρη στις προσπάθειες του στρατηγού Μιχαΐλ Σκομπέλεφ. Το 1886, ορισμένες τροποποιήσεις πραγματοποιήθηκαν προκειμένου οι χρησιμοποιούμενες σιδηροδρομικές ράγες να είναι αντίστοιχες εκείνων της Ρωσίας, ενώ, παράλληλα, το μήκος της σιδηροδρομικής διαδρομής επεκτάθηκε περαιτέρω, έχοντας, πλέον, ως τερματικό σταθμό το Ασγκαμπάτ και το Μερβ (σημερινό Μαρί), υπό την επίβλεψη του στρατηγού Μιχαΐλ Νικολάγιεβιτς Ανένκοφ. Αρχικώς, ο τερματικός σταθμός της συγκεκριμένης σιδηροδρομικής διαδρομής βρισκόταν στο Ουζούν-Αντά, επί της Κασπίας Θάλασσας, ωστόσο, στη συνέχεια, μεταφέρθηκε βορειότερα, προς τον λιμένα του Κρασνοβόντσκ. Το 1888, ο σιδηρόδρομος έφθασε ως τη Σαμαρκάνδη, διασχίζοντας την Μπουχάρα, όπου και οι εργασίες κατασκευής σταμάτησαν για χρονικό διάστημα, περίπου, μίας δεκαετίας. Στη συνέχεια, το 1898, η διαδρομή της σιδηροδρομικής γραμμής επεκτάθηκε περαιτέρω, έχοντας, πλέον, ως τερματικό σταθμό την Τασκένδη και το Αντιτζάν. Το 1901, κατασκευάστηκε στέρεη γέφυρα επί του ποταμού Ώξου (Αμού-Νταριά), όπου, προηγουμένως, τα τραίνα διέσχιζαν μία πεπαλαιωμένη ξύλινη κατασκευή, η οποία ήταν δυνατό να υποστεί ζημιές κατά τη διάρκεια πλημμυρών. Το 1905, το πρώτο σιδηροδρομικό πορθμείο το οποίο θα συνέδεε μεταξύ τους το Κρασνοβόντσκ και το Μπακού, σημερινή πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν, διέσχισε την Κασπία Θάλασσα, για πρώτη φορά. Το 1906, ολοκληρώθηκε η κατασκευή του υπεραραλικού σιδηροδρόμου της Τασκένδης, ο οποίος συνέδεε μεταξύ τους το υπερκάσπιο σιδηροδρομικό τμήμα με τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς και ρωσικούς σιδηροδρόμους.
Γυναίκες στην Αλβανία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλβανια
Υπερκάσπιος σιδηρόδρομος
Κατασκευή
Ωστόσο, οι συγκεκριμένες κατασκευές ξεκίνησαν να προκαλούν την ανησυχία των Βρετανών, καθώς οι τελευταίοι φοβούνταν πως η Ρωσία επιθυμούσε την περαιτέρω ενίσχυση της διπλωματικής ισχύος της σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μέσω της υποταγής των βρετανικών αποικιών.
Επανάσταση και Εμφύλιος Πόλεμος
Η συγκεκριμένη σιδηροδρομική γραμμή αποτέλεσε το κύριο μέσο σιδηροδρομικής μετακίνησης στην περιοχή, ενώ οι εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης. Συγκεκριμένα, 35 εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο προχώρησαν στην ίδρυση, στις 2 Μαρτίου 1917, του Σοβιέτ της Τασκένδης. Οι τελευταίοι συμφώνησαν στην ανάγκη μεταφοράς της διαχειριστικής έδρας του σιδηροδρόμου μακριά από το Ασγκαμπάτ, ενώ, παράλληλα, για την επίτευξη του συγκεκριμένου σκοπού, απέστειλαν τον κομισάριο Φρολόφ στη συγκεκριμένη πόλη, όπου, ωστόσο, οι προσπάθειές του απέβησαν αναποτελεσματικές, καθώς η συγκεκριμένη μεθοδευόμενη κίνηση δεν συγκέντρωσε την απαραίτητη λαϊκή υποστήριξη. Αντιθέτως, οι εργάτες οι οποίοι εργάζονταν κατά μήκος του δυτικού τμήματος του σιδηροδρόμου ξεκίνησαν, σταδιακά, να αποξενώνονται από τις πολιτικές κατευθυντήριες εντολές της Τασκένδης, με συνέπεια να προχωρήσουν, στις 14 Ιουλίου 1918, στην ίδρυση της Εκτελεστικής Επιτροπής του Ασγκαμπάτ (γνωστή ως Κυβερνείο της Υπερκασπίας), έπειτα από δύο ημέρες εξέγερσης.
Τόσο οι εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο, όσο και οι εργάτες διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. Στρατιωτικές δυνάμεις του Βρετανικού Ινδικού Στρατού συμμετείχαν σε ορισμένες εκ των μαχών οι οποίες έλαβαν χώρα κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής. Τελικώς, η Τασκένδη κατέστη ως ένας εκ των κυρίων τόπων στρατοπέδευσης του Κόκκινου Στρατού.
Σοβιετική περίοδος
Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου και αργότερα, η διαχείριση του σιδηροδρόμου παρέμεινε υπό τον έλεγχο της Τασκένδης.
Διαδρομή
Ο σιδηρόδρομος ξεκινά από τις ανατολικές ακτές της Κασπίας Θάλασσας, στο Τουρκμένμπασι (Κρασνοβόντσκ), και κατευθύνεται προς τα νοτιοανατολικά, κατά μήκος των ορίων της Ερήμου του Καρακούμ. Σημαντική διασταύρωση κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής, καθώς και χώρος επιδιορθώσεως των αμαξοστοιχιών, βρίσκεται στην πόλη του Μπερεκέτ (παλαιότερα γνωστού ως Γκαζαντζίκ), σε απόσταση, περίπου, 340 χιλιομέτρων ανατολικά της αφετηρίας της σιδηροδρομικής γραμμής. Στη συγκεκριμένη τοποθεσία, ο υπερκάσπιος σιδηρόδρομος διασταυρώνεται με τον προσφάτως κατασκευασμένο διεθνή σιδηροδρομικό διάδρομο μεταφορών Βορρά-Νότου, ο οποίος συνδέει μεταξύ τους τη Ρωσία, το Καζακστάν, το Τουρκμενιστάν και το Ιράν, ενώ, παράλληλα, έχει ως τερματικό σταθμό τον Περσικό Κόλπο. Μετά το Μπερεκέτ, η διαδρομή συνεχίζεται παράλληλα με το Κανάλι του Καρακούμ, ενώ, στη συνέχεια, διασχίζει το Ασγκαμπάτ και συνεχίζει με κατεύθυνση πορείας προς τα νοτιοανατολικά, διασχίζοντας τους λόφους που βρίσκονται στους πρόποδες της οροσειράς του Κοπέτ Νταγ, καθώς και το Τετζέν. Μετά τον συγκεκριμένο τελευταίο οικισμό, ξεκινά μία σύγχρονη σιδηροδρομική γραμμή, η οποία, μέσω των ιρανικών συνόρων στο ύψος του Σεράχς, κατευθύνεται προς τη Μασχάντ, στο Ιράν. Με σημείο εκκίνησης το Τετζέν, ο υπερκαυκάσιος σιδηρόδρομος κατευθύνεται προς τα βορειοανατολικά, φτάνοντας ως το Μαρί. Εκεί, ένας σιδηροδρομικός κλάδος ο οποίος κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της ύστατης δεκαετίας του 19ου αιώνα οδηγεί έως τα αφγανικά σύνορα, στο ύψος του Γκουσγκί, ενώ, παράλληλα, η κύρια σιδηροδρομική γραμμή συνεχίζει την πορεία της, με κατεύθυνση το Τουρκμεναμπάτ (Τσαρτζέβ). Από τον συγκεκριμένο οικισμό, σιδηροδρομική γραμμή η οποία κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου πραγματοποιεί σιδηροδρομική σύνδεση προς τα βορειοδυτικά με το Ουργκέντς, καθώς και με το Καζακστάν και τη Ρωσία.
Η κύρια σιδηροδρομική γραμμή συνεχίζει την πορεία της, με σημείο εκκίνησης το Τουρκμεναμπάτ, με κατεύθυνση την Μπουχάρα (όπου μία λωρίδα αλλαγής σιδηροτροχιάς, κατασκευασμένη το 1910, οδηγεί, επίσης, προς το Τερμέζ και τη Ντουσαμπέ), προτού, στη συνέχεια, συνεχίσει την πορεία της με κατεύθυνση τη Σαμαρκάνδη. Στο ύψος του Σιρνταριό, όπου και διασχίζει τον ποταμό Σιρ Νταριά, μία σιδηροδρομική γραμμή κατευθύνεται προς τα ανατολικά και την εύφορη Κοιλάδα της Φεργκάνα. Στη συνέχεια, φτάνει ως την Τασκένδη, ενώ, παράλληλα, μία ακόμη σιδηροδρομική γραμμή με κατεύθυνση προς τα βορειοδυτικά πραγματοποιεί ελιγμό προς το Καζακστάν, όπου και συνεχίζει την πορεία του κατά μήκος της περιοχής του Καρακαλπακστάν. Η διακλάδωση η οποία βρίσκεται στο ύψος του Αρίς αποτελεί τμήμα του σιβηροτουρκμενικού σιδηροδρόμου, ο οποίος έχει κατεύθυνση το Νοβοσιμπίρσκ.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Μεταφορές στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Μεταφορές στο Τουρκμενιστάν Κατηγορία:Μεταφορές στο Καζακστάν Κατηγορία:Μεταφορές στο Ουζμπεκιστάν
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2022 – Σφαιροβολία γυναικών
Η σφαιροβολία γυναικών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2022 πραγματοποιήθηκε στις 15 Αυγούστου.
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι τοπικές (UTC+1)
Προκριματικός γύρος
Πρόκριση: 18,60 μ (Q) ή οι 12 καλύτερες αθλήτριες (q).
Παραπομπές
Σφαιροβολια Γυ
Μακουνιάγκα
Η Μακουνιάγκα (ιταλικά: Macugnaga) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα
Γκυστάβ Κρωκ
Ο Γκυστάβ Αντόλφ Ντεζιρέ Κρωκ (Gustave Adolphe Désiré Crauk, Βαλανσιέν 16 Ιουλίου 1827 – Μεντόν 17 Νοεμβρίου 1905) ήταν Γάλλος γλύπτης, Φοίτησε αρχικά στην Ακαδημία ζωγραφικής και γλυπτικής της γενέτειράς του Βαλανσιέν (Valenciennes) και συνέχισε τις σπουδές του το 1845 στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού, στο εργαστήριο του διάσημου γλύπτη Ζαν-Ζακ Πραντιέ (Jean-Jacques Pradier, 1790 – 1852).
thumb|left|250px|"Λυκόφως" (1871). Έργο του Γκυστάβ Κρωκ. [[Παρίσι, Κήπος των Εξερευνητών]]Το 1851 κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome) με το έργο του «Οι Έλληνες και οι Τρώες ερίζουν για το σώμα του Πατρόκλου» (Grecs et Troyens se disputant le corps de Patrocle) και μέχρι το 1856 έζησε στην Ιταλία. Μετά την επιστροφή του στο Παρίσι, εξέθεσε στο Σαλόν πολλές προτομές ιστορικών και στρατιωτικών προσωπικοτήτων («Ο στρατηγός Καμού», 1853, Μουσείο Ορσέ) και αλληγορικές μορφές («Νεότητα και Έρως», μάρμαρο, Μουσείο της Βαλανσιέν).
Ο Κρωκ ήταν πολύφατος καλλιτέχνης, αναλαμβάνοντας πολυάριθμες κρατικές παραγγελίες για έργα στο Λούβρο, την Όπερα Γκαρνιέ, τις Εκκλησίες του Αγίου Ευσταθίου και της Αγίας Τριάδας (Τρινιτέ), το Παρεκκλήσιο της Σορβόννης, το Μουσείο του Λουξεμβούργου, την Εκκλησία Σακρέ-Κερ, το Δημαρχείο του 6ου διαμερίσματος του Παρισιού.
Ανάμεσα στα πιο αξιόλογα γλυπτά έργα του, που βρίσκονται στο Παρίσι, περιλαμβάνονται: «Μνημείο του ναύαρχου Κολινιύ» (1889, Οδός Ριβολί 160), «Αέτωμα της Πτέρυγας Μαρσάν» στο Λούβρο, «Λυκόφως» (1871, Κήπος των Εξερευνητών ή Μάρκο Πόλο), «Κρήνη βουκολική» (1884, Πλατεία Εντμόν Ροστάν), «Ιατρική» και «Χειρουργική» (Σχολή Ιατρικής), «Σωφροσύνη» (Εκκλησία Τρινιτέ), «Ντρουαί» και «Δουνκέρκη» (1867, Σταθμός του Βορά), «Η Μάχη του Κένταυρου» (1880 -1900, Δημαρχείο 6ου διαμερίσματος Παρισιού). Φιλοτέχνησε επίσης το ταφικό μνημείο του Γάλλου συγγραφέα Εντμόν Αμπού (Edmond About) στο Κοιμητήριο Περ Λασαίζ (Cimetière du Père Lachaise) του Παρισιού.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Πιθανοτική αιτιότητα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιτιότητα
Άννα Μπάρκοβα
Πρώτα χρόνια
Σπούδασε στο γυμνάσιο στο Ιβάνοβο-Βόζνεσενκ (όπου ο πατέρας της δούλευε ως θυρωρός). Από το 1918 συνεργάστηκε με την εφημερίδα του Ιβάνοβο "Rabochy Krai" υπό την ηγεσία του Α.Κ. Βορόνσκι. Εμφανίστηκε σε έντυπα με ποιήματα που παρατηρήθηκαν και εκτιμήθηκαν ιδιαίτερα από την «αριστερή» κριτική. Το 1922 μετακόμισε στη Μόσχα μετά από πρόσκληση του Α.Β. Λουνακάρσκι, στον οποίο εργάστηκε ως γραμματέας για μικρό χρονικό διάστημα. Αργότερα, λόγω της σύγκρουσης της με τον Λουνακάρσκι, εγκατάλειψε την δουλειά της και προσπάθησε να βρει δουλειά σε διάφορες εφημερίδες και εκδοτικούς οίκους στη Μόσχα.
Παρακολούθησε επίσης την σχολή του συγγραφέα Βάλερι Μπριούσοφ στη Μόσχα και έγραψε για την εφημερίδα Print and Revolution. Αργότερα, η Μαρία Ουλιάνοβα, η αδερφή του Βλαντιμίρ Λένιν, βρήκε στην Άννα μια θέση στη εφημερίδα Pravda και τη βοήθησε να συνθέσει μια δεύτερη συλλογή ποιημάτων, η οποία δεν δημοσιεύθηκε ποτέ.
Η Μπάρκοβα έγινε όλο και πιο απογοητευμένη με τον σοβιετικό τρόπο ζωής στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Τα ποιήματά της στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ήταν ιδιαίτερα επικριτικά για τη σοβιετική ζωή και τους θεσμούς.
Φυλάκιση και εξορία
Στα τέλη του 1934 συνελήφθη για πρώτη φορά. Οι γνωστοί της κατέθεσαν ότι «ανέφερε επανειλημμένα αντι-σοβιετικά ανέκδοτα στις συζητήσεις της. Μια ειδική συνάντηση στο NKVD της ΕΣΣΔ αποφάσισε να την στείλει σε στρατόπεδο εργασίας για έξι χρόνια, από όπου απελευθερώθηκε το 1940.
Το 1940 - 1947 χρόνια έζησε υπό διοικητική επίβλεψη στην Καλούγκα, εργάστηκε ως επιστάτρια, νυχτερινή φύλακας και λογίστρια. Τον Νοέμβριο του 1947, συνελήφθη ξανά. Από τη μαρτυρία της γυναίκας από την οποία η Μπάρκοβα νοίκιασε ένα διαμέρισμα, την κόρη της και έναν από τους γνωστούς τους, ειπώθηκε ότι η Μπάρκοβα δεν έκρυψε στις συνομιλίες της «την εχθρότητα προς το σοσιαλιστικό σύστημα», μιλούσε ασταμάτητα για τον Στάλιν και για την απουσία ελευθερίας λόγου στην ΕΣΣΔ. Η Μπάρκοβα καταδικάστηκε από το Περιφερειακό Δικαστήριο της Καλούγκα σε ποινή φυλάκισης 10 ετών σε διορθωτικό στρατόπεδο εργασίας και στέρηση δικαιωμάτων για 5 χρόνια. Αυτή τη φορά φυλακίστηκε σε στρατόπεδο στο Ίντου, όπου κρατήθηκε μέχρι το 1956.
Υποβλήθηκε επίσης σε νέα περίοδο εξορίας από το 1965 έως το 1967. Το 1967 της επετράπη να επιστρέψει στη Μόσχα μετά από την παρέμβαση μιας ομάδας συγγραφέων με επικεφαλής τον Αλεξάντερ Τβαρντόφσκι και τον Κονσταντίν Φέντιν. Έζησε το υπόλοιπο της ζωής της σε σχετική φτώχεια σε ένα κοινόχρηστο διαμέρισμα στο Garden Ring, όπου διατήρησε τον ενθουσιασμό της για τα βιβλία, τους φίλους και τις συζητήσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς
Παγκύπριο Κύπελλο Ενόργανης Γυμναστικής 2018
Το Παγκύπριο Κύπελλο Ενόργανης Γυμναστικής 2018 ήταν η 33η διοργάνωση του Παγκύπριου Κυπέλλου Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Κυπριακή Ομοσπονδία Γυμναστικής (K.O.Γ.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Πολυπροπονητήριο «Ευάγγελος Φλωράκης», στην Έγκωμη το Σάββατο 17 Νοεμβρίου του 2018. Συμμετείχαν 34 αθλητές (9 άνδρες, 8 γυναίκες, 8 έφηβοι, 9 νεανίδες) από 7 συλλόγους.
Στο κύπελλο διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών–γυναικών και εφήβων–νεανίδων. Πρωταθλητής Κυπέλλου στους άνδρες αναδείχθηκε ο Μάριος Γεωργίου με 84,533 βαθμούς και στις γυναίκες η Τατιάνα Μπατσούρινα με 48,533 βαθμούς. Κυπελλούχος ομάδα στους άνδρες και στις γυναίκες αναδείχθηκε ο Σ.Γ. «Αθανασία» Λεμεσού.
Κάτοχοι μεταλλίων
2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγκύπριο Κύπελλο Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 2018 Κατηγορία:Έγκωμη Λευκωσίας
Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας
Η Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας (πολωνικά: Rząd Tymczasowy Rzeczypospolitej Polskiej, RTRP) δημιουργήθηκε από το Κρατικό Εθνικό Συμβούλιο (Krajowa Rada Narodowa) τη νύχτα της 31ης Δεκεμβρίου 1944.
Ιστορικό
Η Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας δημιουργήθηκε για να αντικαταστήσει το προηγούμενο κυβερνητικό όργανο, την Πολωνική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego, PKWN). Λόγω της θέσης της στο Λούμπλιν, η Πολωνική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης ήταν επίσης γνωστή ως «Επιτροπή του Λούμπλιν». Η ίδρυση της Προσωρινής Κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Πολωνίας ήταν ένα σημαντικό βήμα για την ενίσχυση του ελέγχου του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος και της Σοβιετικής Ένωσης στην Πολωνία.
Δημιουργία
Την 1η Ιανουαρίου 1945, η Πολωνική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης έγινε η Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Στο Λονδίνο, η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση διαμαρτυρήθηκε. Εξέδωσε μια δήλωση ότι η Σοβιετική Ένωση «είχε αναλάβει τα κυρίαρχα πολιτικά δικαιώματα του πολωνικού έθνους». Οι κυβερνήσεις των Ουίνστον Τσώρτσιλ και Φραγκλίνου Ρούζβελτ εξέδωσαν επίσης επίσημη διαμαρτυρία, αλλά δεν προέβησαν σε περαιτέρω ενέργειες.
Η Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας δεν αναγνώρισε την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση και ανακήρυξε τον εαυτό της τη νόμιμη κυβέρνηση της Πολωνίας. Αρχικά, η Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας αναγνωρίστηκε επίσημα μόνο από τη Σοβιετική Ένωση. Πριν όμως από τη Διάσκεψη της Γιάλτας, ο Ιωσήφ Στάλιν διαβίβασε την πρόθεσή του στους Δυτικούς Συμμάχους ότι η Πολωνία ήταν υπό τον έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης και ότι προτίθεται να παραμείνει έτσι. Στην Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας δόθηκε έλεγχος των πολωνικών εδαφών που κατασχέθηκαν από τον Κόκκινο Στρατό καθώς προχωρούσε προς τα δυτικά.
Ο πρόεδρος της Προσωρινής Κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Πολωνίας ήταν ο προηγούμενος πρωθυπουργός της Πολωνικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης, Έντβαρντ Οσούμπκα-Μοράφσκι. Οι αναπληρωτές πρωθυπουργοί ήταν ο Βουαντίσουαφ Γκομούουκα του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος (Polska Partia Robotnicza) και ο Στανίσουαφ Γιάνους από το Λαϊκό Κόμμα. Ο Υπουργός Άμυνας ήταν ο Μίχαου Ρόλα-Ζιμιέρσκι και ο Υπουργός Ασφάλειας ήταν ο Στανίσουαφ Ραντκιέβιτς.
Το Πολωνικό Εργατικό Κόμμα δήλωσε ότι η Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας θα ήταν συνασπισμός, αλλά στην πράξη όλες οι βασικές θέσεις ελέγχονταν από το Πολωνικό Εργατικό Κόμμα. Ο ημιεπίσημος έλεγχος της Προσωρινής Κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Πολωνίας ασκήθηκε από τον Σοβιετικό Στρατηγό Ιβάν Σέροφ. Μερικοί Πολωνοί κομμουνιστές, όπως ο Βουαντίσουαφ Γκομούουκα και ο Έντβαρντ Όχαπ, αντιτάχθηκαν σε αυτόν τον υπερβολικό σοβιετικό έλεγχο. Ωστόσο, δεν μπορούσαν να κάνουν πολλά για να αλλάξουν το υπάρχον status quo.
Στις 18 Ιανουαρίου, η Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας μετεγκαταστάθηκε από το Λούμπλιν στη Βαρσοβία.
Από τις 30 Ιανουαρίου έως τις 2 Φεβρουαρίου, οι αρχηγοί των κυβερνήσεων της Σοβιετικής Ένωσης, του Ηνωμένου Βασιλείου και των Ηνωμένων Πολιτειών - ο Ιωσήφ Στάλιν, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ και ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ, αντίστοιχα - παρακολούθησαν προκαταρκτικές συζητήσεις σχετικά με τη Διάσκεψη της Γιάλτας στη Μάλτα.
Από τις 4 Φεβρουαρίου έως τις 12 Φεβρουαρίου, οι αρχηγοί των κυβερνήσεων των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Σοβιετικής Ένωσης παρευρέθηκαν στη Διάσκεψη της Γιάλτα στην Κριμαία. Στη Γιάλτα, αναπτύχθηκε η ακόλουθη «Κοινή Συμμαχική Διακήρυξη για την Πολωνία»:"Οι τρεις αρχηγοί κυβερνήσεων θεωρούν ότι τα ανατολικά σύνορα της Πολωνίας πρέπει να ακολουθήσουν τη γραμμή Κάρζον, με αποκλίσεις από αυτήν σε ορισμένες περιοχές πέντε έως οκτώ χιλιομέτρων υπέρ της Πολωνίας. Αναγνωρίζουν ότι η Πολωνία πρέπει να λάβει ουσιαστική ένταξη εδάφους στα βόρεια και δυτικά. Θεωρούν ότι η γνώμη της νέας Προσωρινής Κυβέρνησης της Εθνικής Ενότητας της Πολωνίας πρέπει να αναζητηθεί σε εύθετο χρόνο σχετικά με την έκταση αυτών των προσχωρήσεων, και ότι η τελική οριοθέτηση των δυτικών συνόρων της Πολωνίας θα πρέπει στη συνέχεια να περιμένει την ειρηνευτική διάσκεψη."Στις 7 Φεβρουαρίου, ο Τσώρτσιλ τεκμηρίωσε την ακόλουθη συζήτηση ενώ βρισκόταν στη Γιάλτα: "Πόσο σύντομα," ρώτησε ο Πρόεδρος, "θα είναι δυνατόν να διεξαχθούν εκλογές;"
"Μέσα σε ένα μήνα," απάντησε ο Στάλιν, "εκτός αν υπάρχει κάποια καταστροφή στο μέτωπο, κάτι που είναι απίθανο."
"Είπα ότι αυτό φυσικά θα ηρεμούσε το μυαλό μας και θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ολόψυχα μια ελεύθερα εκλεγμένη κυβέρνηση που θα αντικαθιστούσε τα πάντα, αλλά δεν πρέπει να ζητήσουμε τίποτα που θα παρεμπόδιζε με οποιονδήποτε τρόπο τις στρατιωτικές επιχειρήσεις.""
Στις 23 Απριλίου, ο Σοβιετικός διπλωμάτης Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ βρισκόταν στην Ουάσιγκτον. Ο Πρόεδρος Χάρι Σ. Τρούμαν και το Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών έκαναν έκκληση στον Μολότοφ για συμβιβασμό στο «πολωνικό ζήτημα». Την ίδια ημέρα, ο πρωθυπουργός Έντβαρντ Οσούμπκα-Μοράφσκι της Προσωρινής Κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Πολωνίας ανακοίνωσε τα ακόλουθα σε συνέντευξη τύπου:"Χρειαζόμαστε ανθρώπους που συμφωνούν με την εξωτερική μας πολιτική και με τις κοινωνικές μας μεταρρυθμίσεις. Μόνο μια τέτοια κυβέρνηση μπορεί να κάνει τη δουλειά της σωστά. Χρειαζόμαστε τη συνεργασία ανδρών που αποδέχονται τις αποφάσεις της Γιάλτας, όχι μόνο τυπικά, αλλά στην πραγματικότητα. Καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να επικοινωνήσουμε με αυτούς τους ανθρώπους. Αυτό που δεν θέλουμε είναι οι φασίστες..."
Η Προσωρινή Κυβέρνηση της Εθνικής Ενότητας αντικαθιστά την Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας
Στις 28 Ιουνίου 1945, η Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας (Rząd Tymczasowy Rzeczypospolitej Polskiej) μετατράπηκε σε μια Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej) συνασπισμού. Αυτό είχε υποσχεθεί ο Στάλιν στη Γιάλτα και το έκανε ως χειρονομία καλής θέλησης προς τους Δυτικούς Συμμάχους και την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση στο Λονδίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Σχέσεις Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Προσωρινές κυβερνήσεις Κατηγορία:Σταλινισμός στην Πολωνία
Αντέ-Σαιντ-Αντρέ
Το Αντέ-Σαιντ-Αντρέ (γαλλικά: Antey-Saint-André, βαλντοταίν: Antèy) είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα, εντός του κάτω τμήματος της κοιλάδας του Βαλτουρνάνς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Αλέν (Κοιλάδα της Αόστα)
Το Αλέν (γαλλικά: Allein, αρπιτανικά: Allèn, βαλντοταίν: Alèn), μεταξύ 1946 και 1976 γνωστό ως Αλαίν (γαλλικά: Allain), είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Νίκο Πιροσμάνι
Ο Νίκο Πιροσμάνι (Γεωργιανή γλώσσα: ნიკო ფიროსმანი ή Νίκο Πιροσµανασβίλι 1862-1918) ήταν αυτοδίδακτος Γεωργιανός λαϊκός ζωγράφος. Θεωρείται ο Θεόφιλος της Γεωργίας γιατί η ζωή του μοιάζει με αυτή του Έλληνα ζωγράφου Θεόφιλου Χατζημιχαήλ. Ο Πιροσμάνι ήταν ένας ζωγράφος πριμιτίφ, ιδιαίτερος, αφανής, σεµνός και περιφρονηµένος. Πέθανε φτωχός, αφήνοντας πολλές ζωγραφιές στους τοίχους των καπηλειών της Τιφλίδας.
Βιογραφία
Ο Πιροσμάνι γεννήθηκε από μια οικογένεια φτωχών αγροτών στο χωριό Μιρζαάνι της επαρχία Κακχέτι στην ανατολική Γεωργία. Η οικογένειά του είχε ένα μικρό αμπελώνα. Σε μικρή ηλικία έχασε τους γονείς του και ανέλαβε την φροντίδα των δύο μεγαλύτερων αδελφών του. Το 1870 μετακομίζει μαζί με τις δύο μεγαλύτερες αδελφές του στην Τιφλίδα. Το 1872 εργάστηκε ως υπηρέτης σε πλούσιες οικογένειες στην Τιφλίδα όπου έμαθε να διαβάζει και γράφει Ρώσικα και Γεωργιανά. Το 1876 επιστρέφει στο χωριό του και εργάζεται ως βοσκός ενώ παράλληλα γίνεται αυτοδίδακτος ζωγράφος. Μια από τις καλλιτεχνικές επιλογές του ήταν η ζωγραφική απευθείας σε μαύρο μουσαμά. Το 1882 πειραματίστηκε ανοίγοντας χωρίς επιτυχία ένα εργαστήριο ζωγραφικής στην Τιφλίδα. Το 1890 εργάζεται στο σιδηρόδρομο και το 1895 εργάζεται για την δημιουργία πινακίδων. Το 1893 γίνεται συνιδρυτής σε μια εταιρία γαλακτοπαραγωγής στην Τιφλίδα από την οποία αποχωρεί το 1901. Σε όλη του την ζωή ο Πιροσμάνι παρέμεινε φτωχός και έκανε συνηθισμένες δουλειές όπως βαψίματα κτηρίων ή ασβεστώματα. Παρόλο που κάποια έργα του απέκτησαν τοπικά μια μικρή δημοτικότητα (περίπου 200 έργα του έχουν επιζήσει) η σχέση του με επαγγελματίες καλλιτέχνες δεν ήταν καλή. Η καλλιτεχνική δημιουργία δεν ήταν η κύρια ασχολία του. Προσπαθούσε κυρίως να κάνει δουλειές ώστε να μπορεί να επιβιώσει.
Τον Απρίλιο 1918 πεθαίνει από υποσιτισμό και ηπατική ανεπάρκεια. Θάφτηκε στο νεκροταφείο Νίνο αλλά η ακριβής τοποθεσία του τάφου του δεν είναι γνωστή γιατί δεν είχε καταχωρηθεί στα βιβλία.
Έργο
Στην αρχή του 20ου αιώνα ο Πιροσμάνι έζησε σε ένα μικρό διαμέρισμα, όχι μακρυά από το σιδηροδρομικό σταθμό της Τιφλίδας. Οι ζωγραφίες του συμπεριλαμβάνουν πολλές τοπικές εικόνες αλλά και πορτραίτα από Γεωργιανές ιστορικές φυσιογνωμίες όπως του 12ου αιώνα ποιητή Σότα Ρουσταβέλι ή της 11ου αιώνα βασίλισσας Ταμάρα. Αρκετές εικόνες του Πιροσμάνι απεικονίζουν άσημους Γεωργιανούς μέσα στην καθημερινότητά τους.
Κινηματογράφος
Το έργο του Πιροσμάνι ήταν το θέμα της ταινίας του Γκιόργκι Σενγκελάγια το 1969 το οποίο κέρδισε βραβείο στο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Σικάγο το 1974. Ο σκηνοθέτης Σεργέι Παρατζάνοφ σκηνοθέτησε το 1985 την ταινία τεκμηρίωσης μικρού μήκους με αφορμή το έργο του Πιροσμάνι Αραμπέσκ πάνω στα θέματα του Πιροσμάνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργιανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Καλλιτέχνες του περιθωρίου
Γενικές εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου 2015
thumb|360x360px Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 7 Μαΐου 2015. Οι Συντηρητικοί του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον αναδείχθηκαν νικητές. Οι δημοσκοπήσεις που ήθελαν τους Συντηρητικούς να ηττώνται όχι μόνο διαψεύστηκαν, αλλά ο Κάμερον πέτυχε και αυτοδυναμία.
Πλαίσιο
Στις εκλογές αναδείχθηκαν τα μέλη του 56ου Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου. Η ψηφοφορία διενεργήθηκε σε όλες τις 650 κοινοβουλευτικές περιφέρειες της χώρας και η καθεμία εξέλεξε ένα μέλος στη Βουλή των Κοινοτήτων, που αποτελεί την κάτω βουλή. Ταυτόχρονα με τις βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν και τοπικές εκλογές, εκτός από το Μείζον Λονδίνο. Ήταν οι πρώτες εκλογές που έγιναν με την εφαρμογή του Εκλογικού Νόμου του 2011 για τα Κοινοβούλια με Προκαθορισμένη Χρονική Θητεία.
Οι δημοσκοπήσεις και οι σχολιαστές προέβλεπαν το εκλογικό αποτέλεσμα οριακό και ότι θα οδηγούσε σε κοινοβούλιο όπου κανείς δεν θα είχε την πλειοψηφία. Τελικά, οι δημοσκόποι υποτίμησαν σε πολύ μεγάλο βαθμό την απόδοση του Συντηρητικού Κόμματος στις εκλογές, η οποία ήταν παρόμοια με την απρόσμενη νίκη τους στις γενικές εκλογές του 1992. Οι Συντηρητικοί που ήταν στην κυβέρνηση σε συνεργασία με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες από το 2010, κέρδισαν 330 έδρες και ποσοστό 36,9% των ψήφων. Το Βρετανικό Δημοσκοπικό Συμβούλιο ξεκίνησε έρευνα για την αισθητή διαφορά ανάμεσα στις δημοσκοπήσεις και στο πραγματικό αποτέλεσμα. Ο Κάμερον σχημάτισε την πρώτη αυτοδύναμη κυβέρνηση από το 1992 και έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός που συνέχισε τη θητεία του έχοντας τερματίσει μία πλήρη θητεία με μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων από τις γενικές εκλογές του 1900 και ο μοναδικός πρωθυπουργός πέρα από την Μάργκαρετ Θάτσερ που συνέχισε να βρίσκεται στην εξουσία έπειτα από μια πλήρη θητεία κερδίζοντας μεγαλύτερο αριθμό εδρών (και ο πρώτος που τα πέτυχε αμφότερα από τις εκλογές του 1895). Το Εργατικό Κόμμα με αρχηγό τον Εντ Μίλιμπαντ κέρδισε 232 έδρες αποσπώντας ποσοστό 30,4%, που είναι το χειρότερο αποτέλεσμα για το κόμμα από τις εκλογές του 1987.
Το Σκωτικό Εθνικό Κόμμα, που απολάμβανε υποστήριξης μετά τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία της Σκωτίας το 2014, έγινε το τρίτο κόμμα στη Βουλή των Κοινοτήτων, καθώς κέρδισε 56 επί συνόλου 59 εδρών στη Σκωτία, τις περισσότερες φορές σε βάρος των Εργατικών. Οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες, με επικεφαλής τον Νικ Κλεγκ, υπέστησαν την χειρότερη ήττα τους από τις γενικές εκλογές του 1970 και έμειναν στις 8 έδρες, όταν στις προηγούμενες εκλογές είχαν κερδίσει 57. Πολλοί υπουργοί των Φιλελευθέρων Δημοκρατών έχασαν την έδρα τους. Οι Πράσινοι κέρδισαν το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων στην ιστορία τους (3,8%) και διατήρησαν την μοναδική τους έδρα στο Μπράιτον Παβίλιον. Η προεκλογική εκστρατεία σημαδεύτηκε από την ολοένα και αυξανόμενη υποστήριξη στο Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου, που όμως κέρδισε μόνο μία έδρα, με τον αρχηγό του, Νάιτζελ Φάρατζ, να αποτυγχάνει να εκλεγεί. Ο Μίλιμπαντ, ο Κλεγκ και ο Φάρατζ παραιτήθηκαν από την ηγεσία του κόμματός τους. Ωστόσο, το κόμμα του Φάρατζ αρνήθηκε να αποδεχθεί την παραίτησή του. Το Σκωστεζικό Εθνικό Κόμμα θριάμβευσε κερδίζοντας τις 56 από τις συνολικά 59 έδρες της Σκωτίας.
Συνολικά
Με καταμετρημένα τα ψηφοδέλτια από όλες τις 650 περιφέρειες, τα αποτελέσματα είχαν ως εξής:
Ανά Περιφέρεια
Ενδεικτικά κάποια αποτελέσματα σε ορισμένες εκλογικές περιφέρειες που ήταν υποψήφιοι σημαντικά πρόσωπα από τα διάφορα κόμματα:
Αρνά (Κοιλάδα της Αόστα)
Το Αρνά (γαλλικά: Arnad), μεταξύ 1946 και 1976 επίσης γνωστό ως Αρνά (γαλλικά: Arnaz), είναι αλπικός ιταλικός δήμος του κάτω τμήματος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Στατιστική σημαντικότητα
Όσον αφορά τις στατιστικές, στατιστική σημαντικότητα (ή ένα στατιστικά σημαντικό αποτέλεσμα) επιτυγχάνεται όταν το p-value είναι μικρότερο από το επίπεδο σημαντικότητας. Η p-value είναι η πιθανότητα απόκτησης τουλάχιστον ως ακραία αποτελέσματα, δεδομένου ότι η μηδενική υπόθεση είναι αληθής, ενώ η σημασία ή άλφα (α) επίπεδο είναι η πιθανότητα της απόρριψης της μηδενικής υπόθεσης, δεδομένου ότι είναι αλήθεια. Ως θέμα της ορθής επιστημονικής μεθόδου-πρακτικής, ένα επίπεδο σημαντικότητας επιλέγεται πριν τη συλλογή δεδομένων και συνήθως βρίσκεται στο 0,05 (5%). Άλλα επίπεδα σημαντικότητας (π.χ., 0,01) δύνανται να βρουν εφαρμογή, ανάλογα με τον τομέα μελέτης.
Η στατιστική σημαντικότητα είναι θεμελιώδης για την δοκιμή στατιστικής υπόθεσης. Σε κάθε πείραμα ή παρατήρηση που περιλαμβάνει τη σύνταξη ενός δείγματος από έναν πληθυσμό, υπάρχει πάντα η πιθανότητα ότι ένα παρατηρούμενο αποτέλεσμα θα συνέβαινε λόγω σφάλματος δειγματοληψίας μόνο. ​​Αλλά αν η p-τιμή είναι μικρότερη από το επίπεδο σημαντικότητας (π.χ., p <0,05), τότε ο ερευνητής μπορεί να συμπεράνει ότι η παρατηρούμενη επίδραση αντανακλά στην πραγματικότητα τα χαρακτηριστικά του πληθυσμού και όχι μόνο δειγματοληπτικό σφάλμα. Ένας ερευνητής μπορεί στη συνέχεια να αναφέρει ότι το αποτέλεσμα επιτυγχάνει στατιστική σημαντικότητα, απορρίπτοντας έτσι την μηδενική υπόθεση.
Η σημερινή έννοια της στατιστικής σημαντικότητας ξεκίνησε με τον Ronald Fisher, όταν αναπτύχθηκαν δοκιμές στατιστικών υποθέσεων με βάση p-value στις αρχές του 20ου αιώνα. Ήταν οι Jerzy Neyman και Egon Pearson οι οποίοι αργότερα συνέστησαν το επίπεδο σημαντικότητας να οριστεί εκ των προτέρων, πριν από κάθε συλλογή δεδομένων.
Ο όρος σημασία δεν συνεπάγεται σημασία και ο όρος στατιστική σημασία δεν είναι το ίδιο όπως η έρευνα, θεωρητική ή πρακτική σημασία. Για παράδειγμα, ο όρος αναφέρεται κλινική σημασία στην πρακτική σημασία μιας επίδραση της θεραπείας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στατιστική ανάλυση
Παλάτι Ντούλμπερ
Το Παλάτι Ντούλμπερ (ρωσικά: Дворец Дюльбер) είναι παλάτι μαυριτανικής αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής, που σχεδιάστηκε από τον Νικολάι Κρασνόφ στο Κορέιζ, κοντά στην Γιάλτα της Κριμαίας. Γνωστό και ως το Παλάτι του Μεγάλου Δούκα Πέτρου Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας, το Ντούλμπερ πήρε το όνομά του από την τατάρικη λέξη dülber που σημαίνει «όμορφο» και προέρχεται από την περσική delbar. Είναι ένα ασύμμετρο αρχιτεκτονικά κατασκεύασμα με τοίχους με κρελλωτούς τοίχους, ασημένιους θόλους και περισσότερα από 100 δωμάτια, εμπνευσμένα από την αρχιτεκτονική των Μαμελούκων του Καΐρου του 15ου αιώνα. Η κατασκευή του διήρκησε από το 1895 έως το 1897.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κριμαία Κατηγορία:Παλάτια στην Ουκρανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γιάλτα
Κουάντρε Λόλις
Σταδιοδρομία
Ήταν απόφοιτους του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Μοντάνας και μετά από ένα πέρασμα στο πρωτάθλημα CBA έπαιξε στο τουρκικό πρωτάθλημα με την Ογιάκ Ρενώ Μπούρσα. Μετά από ένα χρόνο στο Βέλγιο επέστρεψε στην Τουρκία όπου πήγε πρώτα στη Γαλατασαράι και μετά στην Ουλκερ, με την οποία την περίοδο 2000-01 κέρδισε και το πρωτάθλημα και το κύπελλο, ενώ έκλεισε με το καλύτερο ποσοστό ευστοχίας ολόκληρου του πρωταθλήματος της χρονιάς 2001-02 (66, 5%) τη χρονιά της πρώτης συμμετοχής του στην Ευρωλίγκα, την κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση.