cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας
Διαμάχη με την Ισπανία και την Ιρλανδία
Η Μαρία, Βασίλισσα των Σκώτων, παραπέμφθηκε σε δίκη για τη Συνωμοσία Μπάμπινγκτον μπροστά σε 40 ευγενείς, περιλαμβανομένων καθολικών, επικεφαλής των οποίων ήταν ο αρχιδικαστής της Αγγλίας, Σερ Τζον Πόπαμ. Η Μαρία αρνήθηκε τις κατηγορίες και διαμαρτυρήθηκε πως της αρνήθηκαν την ευκαιρία να ξαναδεί τις αποδείξεις ή τα χαρτιά που αφαιρέθηκαν από αυτήν, πως της αρνήθηκαν την πρόσβαση σε νομικούς συμβούλους και πως δεν είχε ποτέ υπάρξει Αγγλίδα υπήκοος και κατά συνέπεια δεν μπορούσε να δικαστεί για προδοσία. Η Μαρία κρίθηκε ένοχη και αποκεφαλίστηκε στο Κάστρο Φόδερινγκεϋ, Νορθάμπτοντσαϊρ στις 8 Φεβρουαρίου 1587. thumb|left|280px|Πορτρέτο της Ελισάβετ που μνημονεύει την ήττα της Ισπανικής Αρμάδας (1588), που διακρίνεται στο βάθος. Η δύναμη της Βασίλισσας στο διεθνές πολιτικό στερέωμα συμβολίζεται με το χέρι της να κρατά την υδρόγειο. Το Αυτοκρατορικό Στέμμα στα δεξιά της δείχνει την εξέλιξη της χώρας σε διεθνή δύναμη κατά τη διάρκεια της βασιλείας της. Στη διαθήκη της, η Μαρία άφησε στο Φίλιππο τις αξιώσεις της στον αγγλικό θρόνο. Κάτω από την πίεση της απειλής της πολιτικής της Ελισάβετ στην Ολλανδία και τον Ανατολικό Ατλαντικό, ο Φίλιππος έθεσε σε εφαρμογή τα σχέδιά του για εισβολή στην Αγγλία. Τον Απρίλιο του 1587, ο Σερ Φράνσις Ντρέηκ έκαψε μέρος του ισπανικού στόλου στο Κάδιθ, καθυστερώντας τα σχέδια του Ισπανού Βασιλιά. Τον Ιούλιο του 1588, η Ισπανική Αρμάδα, ένας μεγαλόπρεπος στόλος 130 πλοίων που ήταν επανδρωμένα με πάνω από 30.000 ανθρώπους απέπλευσε με αποστολή να μεταφέρει μια ισπανική δύναμη εισβολής υπό την ηγεσία του Δούκα της Πάρμα κατά μήκος της Μάγχης από την Ολλανδία. Η Ελισάβετ ξεκίνησε να συναντήσει τους άνδρες της φορώντας ελαφρά πανοπλία πάνω από το φόρεμά της και χωρίς καθόλου φρουρούς, μόνο κάποιους ακόλουθους. Παρά τα παράπονα για την ασφάλειά της, η Ελισάβετ απευθύνθηκε στα στρατεύματα με έναν αξιόλογο λόγο, γνωστό με το όνομα «Λόγος στα Στρατεύματα στο Τίλμπερυ», κατά τη διάρκεια του οποίου είπε την περίφημη ρήση:
Οι προσπάθειες των Ισπανών εξουδετερώθηκαν από τον αγγλικό στόλο υπό το Λόρδο Αρχιναύαρχο Τσαρλς Χάουαρντ, 2ο Βαρόνο Χάουαρντ του Έφιγχαμ, βοηθούμενο από την κακοκαιρία. Η Αρμάδα αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ισπανία, με τρομερές απώλειες στις Βόρειες και Δυτικές ακτές της Ιρλανδίας. Η νίκη αύξησε δραματικά τη δημοφιλία της Ελισάβετ, μα αποδείχτηκε όχι και τόσο καθοριστική, και μια φιλόδοξη αντεπίθεση ενάντια στην Ισπανία τον επόμενο χρόνο (Αγγλική Αρμάδα) αποδείχτηκε τέλεια αποτυχία. Ο πόλεμος συνεχίστηκε στην Ολλανδία, όπου οι ολλανδικές κτήσεις ζητούσαν την ανεξαρτησία τους από την Ισπανία. Η Αγγλική κυβέρνηση επίσης ανακατεύτηκε στις διαμάχες στη Γαλλία, όπου το θρόνο διεκδικούσε ένας Προτεστάντης διάδοχος, ο Ερρίκος της Ναβάρρας (κατοπινός Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας). Η Ελισάβετ έστειλε 20.000 στρατιώτες και πάνω από 300.000 λίρες στον Ερρίκο, καθώς επίσης και 8.000 στρατιώτες και πάνω από 1.000.000 λίρες στους Ολλανδούς.
Οι Άγγλοι κουρσάροι συνέχισαν να χτυπούν ισπανικά πλοία που μετέφεραν θησαυρούς από την Αμερική. Ανάμεσα στους πιο διάσημους από αυτούς ήταν ο Σερ Τζον Χώκινς και ο Σερ Μάρτιν Φρόμπισερ. Το 1595 και 1596, μια καταστροφική εκστρατεία στην ηπειρωτική Ισπανία οδήγησε στο θάνατο των ηλικιωμένων Χώκινς και Ντρέηκ. Επίσης το 1595, Ισπανοί στρατιώτες υπό την ηγεσία του Δον Κάρλος ντε Αμεσκίτα αποβιβάστηκαν στην Κορνουάλη όπου κατατρόπωσαν την αγγλική εθνοφρουρά και έκαψαν κάποια χωριά, αλλά αποσύρθηκαν όταν κατέφθασε μια ναυτική δύναμη υπό τον Σερ Ουόλτερ Ράλεϋ.
Τα Τελευταία Χρόνια
Το 1598, ο κύριος σύμβουλος της Ελισάβετ, ο Λόρδος Μπέργκλεϋ, πέθανε. Η πολιτική του θέση κληροδοτήθηκε στο γιο του, Ρόμπερτ Σέσιλ, που είχε προηγουμένως γίνει Γραμματέας του Κράτους το 1590. Η Ελισάβετ δεν ήταν και πολύ δημοφιλής εξαιτίας της πρακτικής της να ορίζει βασιλικά μονοπώλια, την άρση των οποίων η Βουλή εξακολουθούσε να ζητά. Στον περίφημο Χρυσό Λόγο της στη Βουλή το Νοέμβριο του 1601, η 68χρονη μονάρχης υποσχέθηκε μεταρρυθμίσεις και σκεπτόμενη τη μακρά βασιλεία της είπε:
Σύντομα μετά από αυτό, δώδεκα μονοπώλια έλαβαν τέλος με βασιλική διαταγή. Αυτές οι αλλαγές, ωστόσο, ήταν απλά επιφανειακές. Η συγκέντρωση χρημάτων από τα μονοπώλια συνεχίστηκε.
Την ίδια εποχή που η Αγγλία μαχόταν ενάντια στην Ισπανία, αντιμετώπιζε επίσης επανάσταση στην Ιρλανδία, το γνωστό Εννεαετή Πόλεμο. Ο ανώτατος εκτελεστής της εξουσίας του Στέμματος στη Βόρεια Ιρλανδία, ο Χιου Ο'Νηλ, 2ος Κόμης του Τυρόν, ανακηρύχθηκε προδότης το 1595. Ζητώντας να αποφευχθεί νέος πόλεμος, η Ελισάβετ έκανε ανακωχή με τον Κόμη, μα αυτή την περίοδο η Ισπανία προσπάθησε δύο νέες εκστρατείες της αρμάδας στη Βόρεια Ευρώπη. Αυτές τελικά απέτυχαν, κυρίως λόγω κακών καιρικών συνθηκών. Το 1598, ο Ο'Νηλ πρότεινε ανακωχή, ενώ λάμβανε βοήθεια από την Ισπανία υπό τη μορφή όπλων και εκπαίδευσης. Όταν η ανακωχή έλαβε τέλος, οι Άγγλοι έζησαν τη μεγαλύτερη ήττα τους στην Ιρλανδία στη Μάχη του Γέλοου Φορντ.
To 1559, ένας από τους επικεφαλής του ναυτικού, ο Ρόμπερτ Ντέβερω, 2ος Κόμης του Έσσεξ, πήγε στην Ιρλανδία με τον μεγαλύτερο στρατό που είχε σταλεί ποτέ στο νησί, σε μια προσπάθεια να ηττηθούν οι επαναστάτες. Το εκστρατευτικό σώμα του Έσσεξ σύντομα διαλύθηκε, και μετά από μια ιδιωτική συζήτηση με τον Ο'Νηλ – κατά τη διάρκεια της οποίας ο τελευταίος στάθηκε καβάλα στο άλογό του στη μέση ενός ποταμού – έγινε προφανές πως η νίκη ήταν ανέφικτη. Το 1600, ο Έσσεξ επέστρεψε στην Αγγλία χωρίς την άδεια της Βασίλισσας, όπου και τιμωρήθηκε με την απώλεια όλων των αξιωμάτων του και μονοπωλίων στο εμπόριο, που αποτελούσαν το πρωταρχικό του εισόδημα.
Η διαδοχή του θρόνου ήταν η μεγαλύτερη πολιτική ανησυχία στην Αγγλία από τότε που η Μαρία Στούαρτ έφτασε στη Σκωτία τη δεκαετία του 1560, και μέχρι και το τέλος του αιώνα ένα ερώτημα βασάνιζε το μυαλό των συμβούλων της Ελισάβετ: ποιος θα ήταν ο επόμενος; Υπό αυτό το πρίσμα εξηγείται η συμπεριφορά του Έσσεξ. Το 1601, ηγήθηκε μιας επανάστασης ενάντια στη Βασίλισσα, μα δεν είχε υποστήριξη από το λαό, και ο πρώην αγαπημένος των μαζών εκτελέστηκε. thumb|150px|Ο Φράνσις Ουόλσιγχαμ, αρχηγός του δικτύου κατασκόπων της Ελισάβετ και κατοπινός Γραμματέας του Κράτους. Θεωρείται ένας από τους πατέρες της σύγχρονης κατασκοπείας. Ο Τσαρλς Μπλαντ, 8ος Βαρόνος του Μάουντζοϋ, ένας σχολαστικός άντρας που του άρεσε να τυλίγεται με κασκόλ, εστάλη στην Ιρλανδία στη θέση του Έσσεξ. Με ανελέητη αφοσίωση στο σκοπό του, προσπάθησε να αποκλείσει τους στρατιώτες του Ο’Νηλ και να τους υποτάξει με όπλο την πείνα. Το 1601, οι Ισπανοί έστειλαν σε βοήθεια των Ιρλανδών 3.000 άνδρες, με την δικαιολογία πως έκαναν αντίποινα στους Άγγλους, επειδή εκείνοι έστειλαν στρατό στους Ολλανδούς όταν είχαν επαναστατήσει ενάντια στην Ισπανική κατοχή. Μετά από μια εξαντλητική εκστρατεία το χειμώνα, ο Μάουντζοϋ νίκησε τις Ισπανικές και Ιρλανδικές δυνάμεις στη Μάχη του Κίνσεϊλ. Ο Ο'Νηλ παραδόθηκε λίγες μέρες μετά το θάνατο της Ελισάβετ, αν και το γεγονός αποκρύφτηκε από εκείνον με μεγάλη δεξιοτεχνία και ειρωνεία από την πλευρά του Μάουντζοϋ.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών της, αναφέρεται πως η Βασίλισσα δήλωσε πως έστειλε «λύκους, και όχι βοσκούς να κυβερνήσουν την Ιρλανδία, επειδή δεν μου άφησαν τίποτα να κυβερνήσω παρά στάχτες και πτώματα». Ο διάδοχος της Ελισάβετ έδωσε στον Μάουντζοϋ τον τίτλο του Ανώτατου Διοικητή της Ιρλανδίας (Lord Lieutenant of Ireland), ένα αξίωμα που υπηρέτησε με μεγάλη ικανότητα και μετριοπάθεια μέχρι τον πρόωρο θάνατό του, το 1605. thumb|right|Η Ελισάβετ σε μεγάλη ηλικία (1595).
Θάνατος
Παρόλο που τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια της βασιλείας της Ελισάβετ αμαυρώθηκαν από πολιτικές ατυχίες, φωτίστηκαν από την καλλιτεχνική λάμψη των Φίλιπ Σίντνεϋ, Έντμουντ Σπένσερ, Κρίστοφερ Μάρλοου και Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, από τις θαλάσσιες επιτυχίες των Ντρέηκ και Χώκινς, και από την ίδρυση της πρώτης αγγλικής αποικίας στην Βιρτζίνια, που ονομάστηκε από αυτήν (στην αγγλική γλώσσα virgin = παρθένος ). Η περίοδος αυτή ξεκίνησε από την απόκρουση της Ισπανικής Αρμάδας, που εξασφάλισε την κυριαρχία της Ελισάβετ ως Προτεστάντη ηγεμόνα. Τελείωσε με τη μελαγχολία της προχωρημένης ηλικίας και τον αυξανόμενο κυνισμό της Αυλής. Τις μέρες που είχε κατάθλιψη, ήταν ληθαργική και σιωπηλή, σε αντιδιαστολή με το ζωντανό χαρακτήρα της. Στεκόταν στητή, χωρίς ξεκούραση για δύο ημέρες, σιωπηλή, με το δάχτυλο στο στόμα σαν κουρασμένο παιδί. Ήταν σαν να ήξερε πως αν ξάπλωνε, δεν θα σηκωνόταν ξανά.
Στις 21 Μαρτίου 1603, ο Λόρδος Ναύαρχος τελικά έπεισε τη Βασίλισσα να πάει στο κρεβάτι. Αναγκάστηκαν να κόψουν το βασιλικό δαχτυλίδι της στέψης που είχε πλέον χωθεί βαθιά στο δάχτυλο. Δεν μπορούσε πια να μιλήσει. Ο Ρόμπερτ Σέσιλ αργότερα υποστήριξε πως εκείνη του έδειξε με νοήματα πως ο Ιάκωβος ΣΤ' της Σκωτίας θα ήταν ο διάδοχός της. Στις 24 Μαρτίου, με τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερυ στα γόνατα πλάι στο κρεβάτι της, προσευχόμενο με τις γυναίκες της για την ψυχή της, πέθανε, ανάμεσα στις δύο και τρεις το ξημέρωμα. Ο γιατρός της αργότερα δήλωσε πως ήταν σαν να παρακολουθεί να πέφτει ένα γινωμένο μήλο από το δέντρο. Η Ελισάβετ κυβέρνησε την Αγγλία για πάνω από 44 χρόνια και κηδεύτηκε στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ. Ένας ιππέας ήδη ταξίδευε στη Σκωτία προς τον Ιάκωβο, μεταφέροντας το δαχτυλίδι της.
Η διαθήκη του Ερρίκου Η΄ όριζε πως την Ελισάβετ θα διαδέχονταν οι απόγονοι της μικρότερης αδελφής του Μαρίας Τυδώρ, Δούκισσας του Σάφοκ, και όχι οι Σκωτσέζοι απόγονοι της μεγαλύτερης αδελφής του, Μαργαρίτας Τυδώρ. Αν, ωστόσο διατηρούνταν οι κανόνες της διαδοχής από τον μεγαλύτερο, διάδοχος θα ήταν ο Ιάκωβος. Υπήρχαν επίσης και άλλοι διεκδικητές: ο Έντουαρτ Σημουρ, Υποκόμης του Μπόσαμπ (ο ημινόμιμος γιος της Λαίδης Κάθριν Γκρέυ) και ο Ουίλιαμ Στάνλεϋ, 6ος Κόμης του Ντέρμπυ (θείος της Λαίδης Ανν Στάνλεϋ).
Εμβλήματα
Η Βασίλισσα ονομάζεται σήμερα Ελισάβετ Α΄ μετά τη στέψη της Ελισάβετ Β΄ το 1952. Πριν από αυτή την εποχή ήταν απλά γνωστή ως Βασίλισσα Ελισάβετ.
Το έμβλημά της ήταν ίδιο με αυτό του Ερρίκου Δ΄: «Quarterly, Azure three fleurs-de-lys Or (για τη Γαλλία) and Gules three lions passant guardant in pale Or (για την Αγγλία)». Ενώ οι Τυδώρ χρησιμοποιούσαν ένα χρυσό λέοντα και ένα κόκκινο δράκο, εκείνη χρησιμοποιούσε ένα χρυσό λέοντα και ένα χρυσό δράκο. Είχε επίσης υιοθετήσει ένα από τα μότο της μητέρας της «Semper Eadem» (Πάντα η Ίδια), καθώς και το έμβλημα της, έναν αετό στην κορυφή ενός κορμού δέντρου.
Υστεροφημία
Η Ελισάβετ έγινε μία από τους δημοφιλέστερους μονάρχες στην Αγγλική - Βρετανική ιστορία. Κατέλαβε την έβδομη θέση στην ψηφοφορία για τους 100 σημαντικότερους Βρετανούς, που διεξήχθη από το BBC το 2002, υψηλότερη από κάθε άλλο μονάρχη.
Ορισμένοι ιστορικοί, ωστόσο, βλέπουν τη βασιλεία της Ελισάβετ με αυστηρότερο μάτι. Παρόλο που η χώρα σημείωσε στρατιωτικές επιτυχίες, η Ελισάβετ δεν τα κατάφερε στον τομέα αυτό τόσο καλά όσο ο Ερρίκος Ε΄ για παράδειγμα. Επίσης δέχεται κριτική για τα προβλήματα στην Ιρλανδία.
Ζωγραφική
Πολλοί καλλιτέχνες εξύμνησαν την Ελισάβετ κατά τη διάρκεια της βασιλείας της και ωραιοποίησαν το πρόσωπο της στα πορτρέτα που φιλοτεχνήθηκαν όταν εκείνη βρισκόταν σε προχωρημένη ηλικία. Συχνά απεικονιζόταν με πλούσια και στιλιζαρισμένα φορέματα. Συχνά κρατά ένα κόσκινο, σύμβολο παρθενίας.
Σύγχρονες Ταινίες
thumb|300px|Η [[Κέιτ Μπλάνσετ|Κέητ Μπλάνσετ στο ρόλο της Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας, στην ταινία Elizabeth (1998) του Σεχάρ Καπούρ.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος των Τυδώρ Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Ευθύγραμμο τμήμα
Ευθύγραμμο τμήμα ΑΒ είναι εκείνο το γεωμετρικό σχήμα που περιέχεται μεταξύ δύο σημείων Α και Β μίας ευθείας ε.
Άλλα στοιχεία
Αξίωμα: Κάθε ευθύγραμμο τμήμα έχει ένα μόνο μέσο
Σύγκριση ευθύγραμμων τμημάτων
Ας είναι ΑΒ και ΓΔ ευθύγραμμα τμήματα με φορείς ε και δ αντίστοιχα. Ταυτίζουμε τις ε και δ έτσι ώστε το Α να συμπίπτει με το Γ.
Ιδιότητες ισότητας
Στην ισότητα των ευθυγράμμων τμημάτων ισχύουν οι εξής ιδιότητες:
Επίσης η σχέση ΑΒ > ΓΔ ή ΑΒ < ΓΔ λέγεται σχέση ανισότητας. Στη σχέση αυτή ισχύει και η εξής ιδιότητα: (Μεταβατική) αν ΑΒ>ΓΔ και ΓΔ>ΔΕ τότε και ΑΒ>ΔΕ. Σημειώνεται πως η σχέση της ανισότητας δεν είναι συμμετρική, δηλαδή δεν ισχύει ΑΒ>ΓΔ και ΑΒ<ΓΔ.
Κάθε σχέση που είναι μεταβατική, αλλά όχι συμμετρική αλλά ούτε και ανακλαστική λέγεται σχέση γνήσιας διάταξης. Συνεπώς η σχέση της ανισότητας είναι σχέση γνήσιας διάταξης.
Πρόσθεση
Για να βρεθεί το άθροισμα περισσοτέρων ευθυγράμμων τμημάτων, μετά το άθροισμα των δύο πρώτων προστίθεται το τρίτο και συνεχίζεται η πρόσθεση όλων των τμημάτων. Στη πρόσθεση αυτή ισχύουν οι εξής ιδιότητες: Η πρόσθεση ευθυγράμμων τμημάτων ως προς την σχέση της ανισότητας παρουσιάζει τις δύο ακόλουθες ιδιότητες:
Πολλαπλασιασμός
Γινόμενο ενός ευθυγράμμου τμήματος ΑΒ επί ένα φυσικό αριθμό, έστω 3, λέγεται το ευθύγραμμο τμήμα ΑΓ που γίνεται από το ΑΒ αν ληφθεί τρεις φορές. Δηλαδή ΑΓ = 3ΑΒ
Με τη μέτρηση ενός ευθύγραμμου τμήματος ΑΒ εννοούμε τη σύγκρισή του με ένα άλλο αυθαίρετα μοναδιαίο ευθύγραμμο τμήμα ΚΛ. Αν ισχύει, τότε λέμε ότι το μήκος του ΑΒ ως προς το ΚΛ είναι μ/ν, ή ότι η απόσταση του Α από το Β είναι μ/ν.
Διαίρεση
Πηλίκο ενός ευθυγράμμου τμήματος ΑΒ δι΄ ενός φυσικού αριθμού, έστω 3, ονομάζεται το ευθύγραμμο τμήμα ΑΓ που είναι ίσο με το ένα από τα τρία ίσα μέρη στα οποία χωρίζεται το ΑΒ, όπου και θα ισχύει η σχέση ΑΓ = ΑΒ/3
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχειώδης γεωμετρία Κατηγορία:Γραμμική άλγεβρα
Μορίς Νογκές
O Μορίς Νογκές (Maurice Nogues, 1889-1934) ήταν Γάλλος πρωτοπόρος της αεροπορίας.
Το 1910 πήρε το πτυχίο διεθνούς πιλότου από την Αερολέσχη της Γαλλίας και συμμετείχε προ του πολέμου σε διάφορες αεροπορικές επιδείξεις.
Μετά την απόκτηση και του στρατιωτικού πτυχίου πιλότου, ενεπλάκη σε αερομαχίες (1915).
Προήχθη σε αρχικυβερνύτη (1923) και εξετέλεσε τις πρώτες πολιτικές νυκτερινές πτήσεις προς Βελιγράδι και Βουκουρέστι.
Το 1926 εγκαινίασε την πρώτη ταχυδρομική υπηρεσία Γαλλίας - Ινδοκίνας (1931).
Το 1933 ονομάστηκε αναπληρωτής γενικός διευθυντής της εταιρίας Αιρ Φρανς.
Βρήκε τον θάνατο κατά την επιστροφή μιας πτήσης Παρίσι - Σαϊγκόν - Παρίσι (1934).
Ζώνη επικείμενης ανάπτυξης
Ο Λεβ Βιγκότσκι θεωρεί ότι το γνωστικό-μαθησιακό δυναμικό κάθε ατόμου μπορεί να πλουτιστεί με περιβαλλοντική συνδρομή. Το παιδί κατέχει ένα συγκεκριμένο γνωστικό επίπεδο. Με τη διαμεσολάβηση του εκπαιδευτικού, των γονέων και των συνομηλίκων του το άτομο μπορεί με αλληλεπίδραση να οδηγηθεί σε ένα γνωστικό επίπεδο ανώτερο αυτού που από μόνο του κατέχει. Η διαφορά ανάμεσα στο προϋπάρχον γνωστικό επίπεδο κι εκείνο που το παιδί θα κατακτήσει με καθοδήγηση, ονομάζεται Ζώνη επικείμενης ανάπτυξης (ΖΕΑ, Zone of proximal development, ZPD). Με άλλα λόγια Ζ.Ε.Α. είναι η διαφορά ανάμεσα σε αυτό που από μόνος μου μπορώ να πετύχω κι αυτό που θα κατακτήσω αν με βοηθήσουν. Η θεωρία αυτή βρίσκει εφαρμογή στην ομαδοσυνεργατική διδασκαλία και δίνει μια νέα διάσταση στη διδακτική και τη θεώρηση της γνωστικής ανάπτυξης του παιδιού.
Οι οπαδοί του Βιγκότσκι μίλησαν για την έννοια της διερεύνησης σε αντίθεση με τον όρο της επιτάχυνσης. Σύμφωνα με την αρχη της διερεύνησης δεν γίνεται να διδαχθεί κάτι που βρίσκεται έξω από τα όρια της Ζ.Ε.Α., επειδή το παιδί δεν είναι έτοιμο να το μάθει.
Κατηγορία:Ανθρώπινη ανάπτυξη
Escape from Monkey Island
μικρογραφία|Εικόνα από το παιχνίδι Το Escape from Monkey Island είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας του 2000 που αναπτύχθηκε και διανεμήθηκε από την LucasArts. Είναι το 4ο παιχνίδι της σειράς και το πρώτο που χρησιμοποίησε τρισδιάστατα γραφικά. Το προηγούμενο παιχνίδι της σειράς ήταν το The Curse of Monkey Island (1997) και το επόμενο το Tales of Monkey Island (2009).
Παιχνίδι
Ο Guybrush Threepwood νίκησε επιτέλους τον ζόμπι πειρατή LeChuck και παντρεύτηκε την αγαπημένη του Elaine Marley. Το ευτυχισμένο ζευγάρι επιστρέφει σπίτι από έναν συναρπαστικό μήνα του μέλιτος. Αλλά καθώς φτάνουν στο νησί Melee, παρατηρούν μερικές πολύ περίεργες αλλαγές. Ένας μυστηριώδης ξένος που αυτοαποκαλείται Charles οργανώνει μια εκστρατεία για να γίνει ο επόμενος κυβερνήτης του νησιού. Ο Αυστραλός επιχειρηματίας Ozzie Mandrill μετατρέπει την Καραϊβική σε πόλο έλξης τουριστών. Και πάνω σε αυτό, γκρεμίζεται η έπαυλη της Elaine. Φυσικά, εναπόκειται στον ήρωά μας να επαναφέρει τα πράγματα στο κανονικό, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να ταξιδέψουμε σε εξωτικά νησιά και να λύσουμε γρίφους στο δρόμο.
Το Escape From Monkey Island είναι μια άμεση συνέχεια του The Curse of Monkey Island και είναι το τέταρτο παιχνίδι της σειράς Monkey Island. Το gameplay βασίζεται κυρίως σε παζλ που βασίζονται σε αποθέματα και διακλαδισμένους διαλόγους, όπως και στις προηγούμενες δόσεις. Η διεπαφή είναι παρόμοια με αυτή του Grim Fandango: το ποντίκι δεν χρησιμοποιείται και η αλληλεπίδραση πραγματοποιείται μέσω εντολών με ευαισθησία στο περιβάλλον που εμφανίζονται στην οθόνη κάθε φορά που πλοηγείστε στο Guybrush κοντά σε ένα αντικείμενο. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί προ-απόδοση φόντου και τρισδιάστατα μοντέλα χαρακτήρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Monkey Island Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια point-and-click Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2000 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 2 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της LucasArts Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με SCUMM
Ηφαιστειακό αέριο
Γενικά ως ηφαιστειακά αέρια χαρακτηρίζονται όλα τα υπέρθερμα αέρια αναβλήματα των ηφαιστείων που εκβάλλονται, ή διαφεύγουν στην ατμόσφαιρα. Πρόκειται για επικίνδυνα πτητικά αέρια του μάγματος καθώς και υδρατμοί που υπό συνθήκες υψηλής θερμοκρασίας και πίεσης, κατά την εκτόνωσή τους προκαλούν τις πιο βίαιες ηφαιστειακές εκρήξεις των ενεργών ηφαιστείων, ή την αφύπνιση των ανενεργών, ή και τη δημιουργία νέων. Ωστόσο, ένα σημαντικό τμήμα αυτών εκβάλλονται στην ατμόσφαιρα από ηρεμούντα ηφαίστεια.
Γενικά
Ο μηχανισμός δημιουργίας της αέριας φάσης του μάγματος δεν είναι γνωστός λόγω των τεράστιων δυσκολιών λήψης δειγμάτων μέσα από τον ηφαιστειακό πόρο. Παρά ταύτα από τις εκβολές ή διαφυγές τους μέσα από σχισμές αυτά σήμερα έχουν προσδιοριστεί. Πρώτη επιτυχή δειγματοληψία ηφαιστειακών αερίων έγινε το 1919 στο ηφαίστειο Κιλαουέα της Χαβάης από τον Αμερικανό ηφαιστειολόγο Τόμας Τζάγκαρ (1871-1953), του ομώνυμου ηφαιστειακού παρατηρητηρίου, συλλέγοντάς τα απ΄ ευθείας από τις φυσαλίδες που εμφανίζονταν στην επιφάνεια μιας ενεργού λάβας. Από την εργαστηριακή ανάλυση των 14 δειγμάτων που λήφθηκαν διαπιστώθηκε ότι η μέση εκατοστιαία σύστασή τους ήταν 75% νερό, 14,07% διοξείδιο του άνθρακα, 0.40% μονοξείδιο του άνθρακα, 0.33% υδρογόνο, 5,45% άζωτο, 0,18% αργό, 6,40% διοξείδιο του θείου, 1,92% τριοξείδιο του θείου, 0,10% θείο, 0,05% χλώριο, και σε πολύ μικρότερες ποσότητες ήλιο, νέον, μεθάνιο καθώς και χημικές ενώσεις. Αξιολογήθηκε δε ότι το μεγαλύτερο μέρος του νερού που περιελάμβαναν αυτά οφειλόταν σε υδροφόρο ορίζοντα που συνάντησε το μάγμα σε μικρό βάθος, κατά την ανάδυσή του, ενώ ένα περιορισμένο μέρος αυτού δημιουργήθηκε από οξείδωση του υδρογόνου που προήλθε από μεγάλο βάθος.
Γενικά τα αέρια που παγιδεύονται στα πετρώματα κατά τη φάση της στερεοποίησης του μάγματος έχουν σχεδόν όμοια σύσταση με τα αέρια που συγκεντρώθηκαν στη δειγματοληψία εκ του Κιλαουέα εκτός από το φθόριο και χλώριο που απαντώνται συνηθέστερα σε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες ιδιαίτερα στα ηπειρωτικά ηφαίστεια. Με τις σύγχρονες μεθόδους, μετρήσεις, αλλά και όργανα που χρησιμοποιούνται από την εφαρμοσμένη ηφαιστειολογία, όπως φασματοσκοπία και φασματομετρία κ.ά. είναι δυνατή ακόμα και η ισοτοπική σύνθεση των ηφαιστειακών αερίων. Έτσι στα εν λόγω αέρια εντοπίστηκαν και άλλες χημικές ενώσεις όπως υδροφθόριο, υδροχλώριο, υδροβρώμιο , οξείδιο του αζώτου, εξαφθοριούχο θείο , θειούχο καρβονύλιο , ίχνη υδράργυρου ακόμα και οργανικές ενώσεις όπως π.χ. αλογονάνθρακες.
Πηγές
Κατηγορία:Ηφαιστειολογία Κατηγορία:Αέρια
Citroën C2
Αμάξωμα και αισθητική
Το C2 μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Σεπτέμβριο του 2003 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά μέσα στον ίδιο μήνα. Μαζί με το Citroën C3 πρώτης γενιάς, το C2 αντικατέστησε με επιτυχία το δημοφιλές, αλλά εμφανώς γηρασμένο πλέον Citroën Saxo. Τα δύο αυτοκίνητα μοιράζονταν την ίδια πλατφόρμα, αν και το C2 χρησιμοποίησε μια εκδοχή με κοντύτερο μεταξόνιο (2,31 μέτρα έναντι 2,46 στα C3 και C3 Pluriel), ενώ μοιράζονταν τα περισσότερα μηχανικά εξαρτήματα και στοιχεία εξοπλισμού, με εμφανέστερο το ταμπλό με τον αποκλειστικά ψηφιακό πίνακα οργάνων, και το τιμόνι.
Στην εξωτερική εμφάνιση, αντιθέτως, είχαν πολύ διαφορετικά ντιζάιν, επιτρέποντας έτσι στην Citroën να κερδίσει διαφορετικές επιμέρους υπο-αγορές της supermini κατηγορίας. Για την ακρίβεια, το C3 σχεδιάστηκε αρχικά ως ένα λίγο μεγαλύτερο «όχημα φιλικό και προς οικογένειες» με αποκλειστικά 5 πόρτες, ενώ το C2 σχεδιάστηκε από τον Donato Coco, ως ένα «όχημα με ίματζ νέου οδηγού» με αποκλειστικά 3 πόρτες και κολακευτικό νεανικό στυλ, αν και επίσης με σχετικά λογική ισχύ.
Εμπορική πορεία και διακρίσεις
Σε αντίθεση με τα συγγενικά μοντέλα ωστόσο (το Citroën C3 πρώτης γενιάς και την εκδοχή C3 Pluriel, με τα οποία συγγενεύει άμεσα το C2, και το πολύ λιγότερο συγγενικό Citroën C1), το Citroën C2, παρά τις καλές πωλήσεις του διεθνώς, δεν γνώρισε αντίστοιχη λαϊκή απήχηση στο ευρύ κοινό, καθώς έπεσε θύμα ανεπαρκούς διαφήμισης. Σύμφωνα με αρκετούς οπαδούς της Citroën και εκπροσώπους από τον Τύπο αυτοκινήτου, παραμελήθηκε στον τομέα της διαφημιστικής προώθησης όσο κανένα άλλο μοντέλο της παλέτας των μοντέλων της Citroën την τότε εποχή. Αντιθέτως, το C1 και το C3 γνώρισαν μεγάλη διαφημιστική προώθηση στα Μέσα Ενημέρωσης. thumb|left|Ο πίνακας οργάνων ενός Citroën C2 του 2004, κοινός με του C3 I. Παρόλα αυτά, το Citroën C2 τιμήθηκε με βραβείο ως το «Καλύτερο Ευρωπαϊκό Hatchback του 2003» τον Σεπτέμβριο του 2003.
Ένα σπάνιο πλεονέκτημα για αυτοκίνητο πόλης την τότε εποχή, ήταν ότι ήδη από το λανσάρισμα προσέφερε προαιρετικό σύστημα δορυφορικής πλοήγησης και μάλιστα σε βολικό σημείο, στο πάνω μέρος του ταμπλό, πάνω από την κεντρική κονσόλα. Ταυτόχρονα, ο αποκλειστικά ψηφιακός πίνακας οργάνων, κοινός με του C3 πρώτης γενιάς, ήταν επίσης ασυνήθιστος εν έτει 2003 για την κατηγορία Β. Μία άλλη πρακτική λεπτομέρεια, που εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό, ήταν ότι η πίσω τρίτη πόρτα άνοιγε σε 2 τμήματα, καθιστώντας εύκολο το άνοιγμά της μέσα σε στενούς χώρους.
Κινητήρες
Το Citroën C2 κυκλοφόρησε με τους εξής κινητήρες, όλοι 4-κύλινδροι σε σειρά (I4): thumb|right|Αγωνιστικό Citroën C2 R2 Max, εν δράσει. Βενζίνης:
Ντίζελ:
Σημειωτέον ότι η τελευταία έκδοση, ισχύος 108 hp στις 4.000 στροφές το λεπτό, κυκλοφόρησε στα τέλη του 2007 και ήταν το πρώτο στην ιστορία ντίζελ αυτοκίνητο πόλης της Citroën με το σήμα VTS. Επίσης, η ισχυρότερη έκδοση 1.6 λίτρων βενζίνης αποτέλεσε τη βάση και για μια επίσημη αγωνιστική έκδοση του μοντέλου.
Stop & Start
thumb|right|Citroën C2 στην [[Κέρκυρα το 2014.]]
Μετά το ντεμπούτο που έγινε στα τέλη του 2004 στο λίγο μεγαλύτερο Citroën C3, από τον Μάρτιο του 2006 το C2 εξοπλίστηκε επίσης με το σύστημα που είναι επισήμως γνωστό ως Stop & Start. Προσφερόταν σε συνδυασμό μόνο με τον κινητήρα βενζίνης 1.4 λίτρων 16V των 90 hp. Το σύστημα αυτό έχει τη δυνατότητα να σβήνει αυτόματα τον κινητήρα όταν αυτός δεν χρειάζεται (όπως σε μποτιλιάρισμα ή σε φανάρι) και να τον θέτει εκ νέου σε λειτουργία μόλις ξαναχρειαστεί. Παρόμοιες τεχνολογίες είχαν εμφανιστεί και στην έκδοση «Formel E» του Volkswagen Polo στη δεκαετία του 1980 και στην έκδοση «Ecomatic» του Volkswagen Golf τρίτης γενιάς στη δεκαετία του 1990, αν και με διαφορετικό σύστημα. Για την ακρίβεια, στα μοντέλα αυτά, ο κινητήρας σταματούσε αυτόματα όταν ο οδηγός έβαζε τον λεβιέ ταχυτήτων στο «νεκρό» και έκανε επανεκκίνηση όταν μετακινούσε τον λεβιέ αριστερά, για πρώτη ή όπισθεν.
SensoDrive
Τον Μάρτιο του 2006, ταυτόχρονα με το Stop & Start, εισήχθη και το 5-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο της Citroën που είναι γνωστό ως SensoDrive και προσφέρει και χειροκίνητο έλεγχο ταχυτήτων. Προσφερόταν ως έξτρα στις εκδόσεις 1.4 λίτρων 75 hp, 1.4 λίτρων 16V 90 hp και 1.6 λίτρων 110 hp, πετυχαίνοντας κατανάλωση μόλις 6 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα. Η στάνταρ μετάδοση σε όλες τις εκδόσεις του C2 ήταν ένα 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|right|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Citroën C2 VTR 1.6 λίτρων του 2004 - 2006, στη Νέα Νότια Ουαλία, Αυστραλία.]]
Από την εισαγωγή, τα περισσότερα Citroën C2 έφεραν στάνταρ Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (στα αγγλικά traction control system) και Σύστημα Υποβοήθησης Φρεναρίσματος (Brake Assist). Αρχικά ήταν έξτρα στη βασική έκδοση εξοπλισμού, αλλά από το 2005 έγιναν πλέον στάνταρ σε όλες τις εκδόσεις και όλα τα κράτη. Το Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας (ESP) ήταν στάνταρ στα μοντέλα 1.6 λίτρων, βενζίνης και ντίζελ, ενώ στις άλλες εκδόσεις ήταν συνήθως έξτρα.
Η βασική έκδοση έφερε εξ αρχής στάνταρ 2 μπροστινούς αερόσακους οδηγού και συνοδηγού, ενώ όλες οι άλλες εκδόσεις είχαν στάνταρ 4 αερόσακους (οδηγού, συνοδηγού και πλευρικούς μπροστά) και μπορούσαν να παραγγελθούν και με προαιρετικούς αερόσακους οροφής. Σταδιακά, σε αρκετά κράτη, καθιερώθηκαν ως στάνταρ οι 4 αερόσακοι.
Αντίθετα με τον προκάτοχο Citroën Saxo, που είχε αποσπάσει μόνο 2 από τα 5 αστέρια στο crash test του Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης), το C2 απέσπασε 4 από τα 5 αστέρια, με ποσοστό 29 στους 37 πόντους. Συνολικά, το μοντέλο του 2003 που δοκιμάστηκε, απέσπασε 29 πόντους στην προστασία ενηλίκων επιβατών, 29 πόντους στην προστασία ανηλίκων επιβατών και 12 πόντους στην προστασία πεζών:
Αισθητικές ανανεώσεις
thumb|left|Citroën C2 τον Αύγουστο του 2008, λίγο μετά τη δεύτερη ανανέωση.
Μέσα στο 2006, το μοντέλο έλαβε χώρα μια ελαφρά ανανέωση στο C2. Εξωτερικά, έγινε τότε ένας μικρός επανασχεδιασμός στις ζάντες αλουμινίου της έκδοσης VTR, ενώ σε όλες τα πλαϊνά φλας έγιναν διάφανα και τα πίσω φλας έγιναν λευκά. Εσωτερικά, τοποθετήθηκε ένα νέο ηλεκτρικό σύστημα, νέο ηχοσύστημα, και έλαβαν χώρα αισθητικές επεμβάσεις στις οθόνες μπροστά από τον οδηγό και στην κεντρική κονσόλα. μικρογραφία|Τα πίσω λευκά φλας ενός Citroën C2 του 2008.
Τον Απρίλιο του 2008, η Citroën Ευρώπης ανακοίνωσε μια ακόμα αισθητική ανανέωση για το C2. Από τον Μάιο, το C2 απέκτησε έναν μεγαλύτερο μπροστινό προφυλακτήρα και νέα γρίλια με περίβλημα από χρώμιο. Τα επίπεδα εξοπλισμού παρέμειναν αμετάβλητα στις περισσότερες χώρες.
Αντικατάσταση του C2
Η παραγωγή του Citroën C2 έληξε τον Νοέμβριο του 2009 και το μοντέλο αντικαταστάθηκε τον Μάρτιο του 2010 από το κάπως πιο πολυτελές, αλλά επίσης αποκλειστικά 3-πορτο Citroën DS3.
Παραγωγή στην Κίνα
thumb|right|Citroën C2 κινεζικής κατασκευής, στη [[Σαγκάη, Κίνα, το 2016.]] thumb|right|Citroën C2 κινεζικής κατασκευής, στο επίσημο μουσείο της Citroën.
Από τον Οκτώβριο του 2006 έως το 2013, ένα εντελώς διαφορετικό μοντέλο, με βάση το Peugeot 206, κατασκευάστηκε και διατέθηκε αποκλειστικά στην Κίνα υπό την ονομασία Citroën C2, ως προϊόν της κοινοπραξίας Dongfeng Peugeot-Citroën Automobile. Εδώ να σημειωθεί ότι από το 1994 οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες εξαναγκάζονταν, λόγω της κινεζικής νομοθεσίας, να δημιουργήσουν μια κοινή επιχείρηση / κοινοπραξία (50:50) με μια κινεζική εταιρεία προκειμένου να παράγουν αυτοκίνητα επί κινεζικού εδάφους, γλιτώνοντας έτσι τους φόρους εισαγωγής. Το κέρδος της Κίνας από αυτή τη κίνηση ήταν ότι οι τοπικές αυτοκινητοβιομηχανίες απέκτησαν τεχνολογική και επιχειρησιακή τεχνογνωσία στη παραγωγή αυτοκινήτων.
Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους.
Μολονότι ήταν μια παράλληλη έκδοση του Peugeot 206, το C2 κινεζικής παραγωγής είχε υποστεί αρκετές διαφοροποιήσεις από το 206 στο μπροστινό και στο πίσω μέρος, και μάλιστα δεν έχει κανένα κοινό στοιχείο με το C2 που είχε κυκλοφορήσει στις άλλες αγορές, λόγω της διαφορετικής τοποθέτησης του C2 στην παλέτα των μοντέλων της Citroën Κίνας.
Το κινεζικής παραγωγής C2 προσφέρθηκε αποκλειστικά σε 5-πορτη hatchback εκδοχή αμαξώματος και με κινητήρες βενζίνης 1.4 λίτρων (76 hp, 57 kW) και 1.6 λίτρων (106 hp, 79 kW). Οι εξωτερικές διαστάσεις του, είναι οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Citroën Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Belle et Sébastien (τηλεοπτική σειρά)
Το Μπελ και Σεμπαστιάν ήταν γαλλική τηλεοπτική σειρά αποτελούμενη από 13 επεισόδια διάρκειας 26 λεπτών το καθένα, ασπρόμαυρης εικόνας, ενώ γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τη Σεσίλ Ωμπρί και άρχισε να μεταδίδεται από τις 26 Σεπτεμβρίου 1965 από το πρώτο κανάλι του ORTF.
thumb|upright|Η Σεσίλ Ωμπρί ενώ φιλά τον υιό της, Μεχντί Ελ Γκλαουί, το 1969.
Υπόθεση
Πρωταγωνιστής είναι ο Σεμπαστιάν, ένα εξάχρονο ορφανό αγόρι και το σκυλί του η Μπελ.
Εν μέσω μίας χιονοθύελλας ο Σεζάρ ένας γέρος βοσκός σώζει μια έγκυο γυναίκα που πεθαίνει στον τοκετό. Η γυναίκα αυτή φέρνει στον κόσμο ένα αγοράκι που ο βοσκός ονομάζει Σεμπαστιάν. Εκείνη την ημέρα έρχεται στον κόσμο και ένα κουτάβι, που μετά από έξι χρόνια όταν θα συναντήσει τον Σεμπαστιάν θα ονομαστεί Μπελ. Ο Σεζάρ αποφασίζει με τη γυναίκα του τη Σελεστίν, να μεγαλώσουν τον Σεμπαστιάν μαζί με τα επίσης ορφανά εγγόνια τους Ζαν και Αντζελινά. Την ημέρα της πρώτης συνάντησης τους η Μπελ έτρεχε από κάποιους χωρικούς που την κυνηγούν, ο Σεμπαστιάν τη σώζει, γίνονται αμέσως αχώριστοι φίλοι και μαζί θα ζήσουν πολλές περιπέτειες.
Κινηματογραφική επανέκδοση
Ο σκηνοθέτης Νικολά Βανιέ γύρισε μια ταινία, η οποία κυκλοφόρησε το 2013, και η οποία επαναχρησιμοποιεί το σενάριο της σειράς. Μετά την επιτυχία της πρώτης αυτής ταινίας (2,8 εκατομμύρια εισιτήρια στη Γαλλία), η Gaumont ανακοίνωσε πως θα ακολουθούσε νέα ταινία, υπό τον τίτλο "Belle et Sébastien, l'aventure continue", η οποία και κυκλοφόρησε στις 9 Δεκεμβρίου 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Παιδικές τηλεοπτικές σειρές
Ουνμπιόκτιο
Το Ουνμπιόκτιο ή Unbioctium είναι το προσωρινό όνομα που δόθηκε από την IUPAC στο υποθετικό χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 128 και προσωρινό σύμβολο Ubo. Αυτό το στοιχείο της 8ης περιόδου του περιοδικού πίνακα ανήκει στη σειρά των υπερακτινιδών.
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Λεόπολντ Σταφ
Ο Λεόπολντ Χένρικ Σταφ (πολωνικά: Leopold Henryk Staff) (14 Νοεμβρίου 1878 – 31 Μαΐου 1957) ήταν Πολωνός ποιητής, ένας καλλιτέχνης του ευρωπαϊκού μοντερνισμού, ο οποίος έλαβε δύο φορές το τιμητικό πτυχίο από πανεπιστήμια της Βαρσοβίας και της Κρακοβίας. Ήταν επίσης υποψήφιος για το Νόμπελ Λογοτεχνίας από το Πολωνικό PEN Club. Εκπρόσωπος του κλασικισμού και του συμβολισμού στην ποίηση της Νέας Πολωνίας, ήταν συγγραφέας πολλών φιλοσοφικών ποιημάτων επηρεασμένα από τη φιλοσοφία του Φρίντριχ Νίτσε (από τον οποίο μετέφρασε πολλά βιβλία στα πολωνικά), τις ιδέες της φραγκισκανικής τάξης, καθώς και από τα παράδοξα του Χριστιανισμού.
Βιογραφία
Ο Σταφ γεννήθηκε στο Λβουφ (τότε στον Αυστριακό Διαμελισμό, τώρα Λβιβ, Ουκρανία) κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών διαμελισμών της Πολωνίας. Ήταν ένα από τα τρία παιδιά ενός ντόπιου ζαχαροπλάστη τσέχικης και γερμανικής καταγωγής. Σπούδασε νομικά και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Λβουφ και το 1918 εγκαταστάθηκε στη Βαρσοβία στο κατώφλι της επιστροφής της Πολωνίας στην ανεξαρτησία. Πέθανε σε ηλικία 78 ετών στο Σκαρζίσκο-Καμιένα, αμέσως μετά το τέλος του σταλινισμού στη μεταπολεμική Πολωνία και ετάφη στη Βαρσοβία στο περίφημο Κοιμητήριο Ποβόνσκι.
Ο Σταφ είχε μεγάλη επιρροή στην περίοδο του Μεσοπολέμου, συμπεριλαμβανομένης της λογοτεχνικής ζωής του Γιούλιαν Τούβιμ, ενός από τους πιο γνωστούς ποιητές της Πολωνίας. Υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας από το 1933 και από το 1949 διέμενε στη Βαρσοβία.
Λογοτεχνική καριέρα
Η συγγραφή του Σταφ μπορεί να χωριστεί σε τρεις περιόδους: Νέα Πολωνία μέχρι το 1918, Μεσοπόλεμος (1918–39) και μεταπολεμική Πολωνία (μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου).
Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Σταφ έγινε ίσως ο πιο διάσημος και σημαντικότερος Πολωνός ποιητής. Ονόμασε τη δημοτικότητά του μια αποσυρόμενη, απαλή δόξα. Ήταν επίσης το κύριο πρότυπο για την πολωνική ομάδα πειραματικών ποιητών με το όνομα Σκαμάντερ (ιδρύθηκε το 1918). Στη δεκαετία του 1950, κινήθηκε προς τον κενό στίχο, σύμφωνα με τα ιδανικά της πολωνικής αβάν-γκαρντ.
Μερικά από τα πιο γνωστά μικρά ποιήματά του περιλαμβάνουν τα: Γέφυρα ("Most"), Θεμέλια ("Podwaliny", μετάφραση του Τσέσουαφ Μίλος) και Τρεις Πόλεις ("Trzy miasta", 1954).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί τσέχικης καταγωγής Κατηγορία:Μέλη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Τσεχοσλοβακία
Η  Τσεχοσλοβακία ήταν κράτος που περιελάμβανε τα σημερινά κράτη της Τσεχίας και της Σλοβακίας. Πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συμπεριελάμβανε και ένα μικρό κομμάτι της σημερινής Ουκρανίας. Δημιουργήθηκε επίσημα, από εδάφη της Αυστροουγγαρίας το 1919 και καταλύθηκε από τους Γερμανούς το 1939. Απελευθερώθηκε το 1945 και την 1 Ιανουαρίου του 1993 διασπάστηκε ειρηνικά, με πρωτοβουλία των Σλοβάκων, στη σημερινή Τσεχία και τη Σλοβακία. Η πρώην πρωτεύουσα Πράγα παρέμεινε πρωτεύουσα της Τσεχίας, ενώ πρωτεύουσα της Σλοβακίας ανακηρύχθηκε η Μπρατισλάβα.
Σύνορα
Η Τσεχοσλοβακία, ήταν περίκλειστο κράτος. Το διάστημα 1918-1938, η Πρώτη Τσεχοσλοβακία συνορεύε προς τα βόρεια με την Πολωνία, με τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης στα βορειοδυτικά και τα δυτικά, την Αυστρία και την Ουγγαρία στα νότια και τη Ρουμανία στα ανατολικά. Το διάστημα 1945-1992, η Δεύτερη Τσεχοσλοβακία συνόρευε προς τα βόρεια με την Πολωνία, με τη Δυτική και τη Ανατολική Γερμανία στα βορειοδυτικά και τα δυτικά, την Αυστρία και την Ουγγαρία στα νότια και τη Σοβιετική Ένωση στα ανατολικά. Επίσης μεταξύ του 1990-1992, η Τσεχοσλοβακία, συνόρευε στα βορειοδυτικά και τα δυτικά, και με την ενωμένη Γερμανία, μέχρι τον πλήρη διαχώρισμό της στην Τσεχία και τη Σλοβακία και έκτοτε η Γερμανία συνορεύει μόνο με την Τσεχία, ενώ το διάστημα 1991-1992, με την επίσημη Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Τσεχοσλοβακία συνόρευε στα ανατολικά και με την Ουκρανία, μέχρι τον πλήρη διαχώρισμό της και έκτοτε η χώρα συνορεύει μόνο με τη Σλοβακία.
Τοπογραφία
Η χώρα είχε γενικά ανώμαλο έδαφος. Η δυτική περιοχή ήταν τμήμα της Βορειοκεντρικών Ευρωπαϊκών υψιπέδων. Η ανατολική περιοχή αποτελείται από τα βόρεια όρια των Καρπαθίων Ορέων και τα εδάφη της λεκάνης του ποταμού Δούναβη.
Χώρος και άνθρωποι
Την περίοδο της Πρώτης Δημοκρατίας(1918 -1939) η Τσεχοσλοβακία αποτελούνταν από τις ιστορικές Βοημικές Χώρες, τη Βοημία, τη Μοραβία και τη Σιλεσία, τη Σλοβακία και τη Ρουθηνία ή πιο σωστά Υποκαρπαθιανή Ρωσία.
Το 1946 η Ροθηνία παραχωρήθηκε στη ΕΣΣΔ, πιο συγκεκριμένα προσαρτήθηκε στη Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία.
Κλίμα
Ο καιρός έχει ήπιους χειμώνες και δροσερά καλοκαίρια.
Ίδρυση
Από την αρχή της ίδρυσής της η Τσεχοσλοβακία αποτελούσε ένα κράτος χωρίς συνέχεια ή παράδοση. Βασιζόταν στην ένωση δύο πολύ συγγενικών σλαβικών εθνών, των Τσέχων και των Σλοβάκων. Στο έδαφος όμως αυτής προστέθηκε και η λεγόμενη Υποκαρπαθική Ρουθηνία με τον ουκρανικό πληθυσμό της. Υπήρχε όμως και μια ισχυρή γερμανική μειονότητα στις μεθοριακές περιοχές των τσεχικών εδαφών, οι καλούμενοι Σουδήτες, που πληθυσμιακά ήταν υπέρτεροι των Σλοβάκων. Συγκεκριμένα ο πληθυσμός του νέου κράτους συγκροτούνταν από Τσέχους κατά 51%, Γερμανούς 23%, Σλοβάκους 16%, Ούγγρους 5%, Ρουθηνούς 3,5%, Εβραίους 1,4%, Πολωνούς 0,55% κ.ά. Αυτό όμως αποτελούσε ένα μέρος της ανομοιογένειας του νέου αυτού κράτους. Τα δυτικά τσεχικά εδάφη, μέρος οροπεδίων της κεντρικής Ευρώπης, που ήταν προσαρτημένα στην πρώην Αυστροουγγαρία, αποτελούσαν μια ιδιαίτερα ανεπτυγμένη βιομηχανική ενότητα, όπου ο τσέχικος και γερμανικός πληθυσμός τους αποτελούσε μια πολιτικά και πολιτιστικά δραστήρια κοινωνία με σύγχρονη δομή. Αντίθετα η Σλοβακία και η Υποκαρπαθική Ρουθηνία στα ανατολικά, παρά την κοιλάδα του Δούναβη, άλλοτε προσαρτημένες στην Ουγγαρία, ήταν κυρίως αγροτικές χώρες με ελάχιστη κοινωνική διαφοροποίηση. Από την αρχή της ίδρυσης υπήρξαν αμφιβολίες για το αν θα μπορούσε αυτή η νέα χώρα να επιβιώσει. Όλοι οι τότε παρατηρητές τη θεώρησαν ένα τεχνητό κράτος ανάσχεσης και διέβλεπαν το τέλος της. Ωστόσο η πρώτη ηγεσία αυτού είχε τη θέληση να ζήσει.
Η ίδρυση της χώρας αποτελούσε μια έκφραση δυνάμεων των δύο κυρίως λαών που είχαν αγωνιστεί επί γενεές για εθνική ταυτότητα και ελευθερία. Με βάση τα παραπάνω οι δύο κυρίαρχοι λαοί, Τσέχοι και Σλοβάκοι, είχαν και συνεχίζουν να έχουν έως σήμερα καλές σχέσεις μεταξύ τους. Βέβαια τα χρόνια που ήταν ενωμένοι, οι Τσέχοι, έχοντας κυρίως τη βιομηχανία της χώρας, θεωρούσαν ότι συντηρούσαν τους Σλοβάκους και οι Σλοβάκοι από την πλευρά τους έχοντας κυρίως τη γεωργία της χώρας, θεωρούσαν ότι «τάιζαν» τους Τσέχους. Τα τσέχικα και τα σλοβάκικα είναι συγγενικές γλώσσες και ένας Τσέχος με έναν Σλοβάκο μπορούν να συζητήσουν μιλώντας ο καθένας τη γλώσσα του.
Η Τσεχοσλοβακία συγκροτήθηκε με βάση τα δυτικοευρωπαϊκά και το αμερικανικό πρότυπο σε Προεδρική Δημοκρατία με εθνοσυνέλευση που είχε δύο Βουλές, τη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Η Κυβέρνηση, που διοριζόταν από τον Πρόεδρο, ήταν συνασπισμός εκπροσώπων πολιτικών κομμάτων που βασιζόταν στα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών. Υπήρχαν περίπου 30 κόμματα που άλλα προάσπιζαν συμφέροντα συγκεκριμένων ομάδων, άλλα με εθνικιστικό προσανατολισμό και άλλα, τα περισσότερα, που υποστήριζαν την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Από την ύπαρξη και συνεργασία αυτών δημιουργούνταν τρία πολιτικά ρεύματα, το σοσιαλιστικό, το αγροτικό και το καθολικό. Αυτός όμως ο πολιτικός πυρήνας ήλθε να αντιμετωπίσει δύο άλλα ανταγωνιστικά ρεύματα που ήταν αφενός το εθνικιστικό, που διαφοροποιούνταν ανάλογα των πληθυσμών (τσεχικό, γερμανικό, σλοβακικό κ.λπ.) και αφετέρου το κομμουνιστικό. Αξίζει όμως μια γενικότερη αναφορά επί της δράσης αυτών των πολιτικών ομάδων που είχαν ως κατάληξη, κάτω από ιδιαίτερες συγκυρίες, να βρεθεί τελικά η χώρα αντιμέτωπη με το Γ΄ Ράιχ και να καταλυθεί 20 χρόνια μετά την ίδρυσή της.
Συμφωνία του Μονάχου
Τον Σεπτέμβριο του 1938, ο Αδόλφος Χίτλερ ζήτησε τον έλεγχο της Σουδητίας. Στις 29 Σεπτεμβρίου του 1938, η Βρετανία και η Γαλλία παραχώρησε τον έλεγχο της Σουδητίας μετά τη Συμφωνία του Μονάχου. Όμως Η Γαλλία αγνόησε τη στρατιωτική συμμαχία που είχε με την Τσεχοσλοβακία. Κατά τη διάρκεια του Οκτώβριου 1938, η ναζιστική Γερμανία κατέλαβε και προσάρτησε την περιοχή της τα σύνορα της Σουδητίας.
Στις 15 Μαρτίου 1939, η Γερμανία εισβάλει στο υπόλοιπο μέρος της Τσεχοσλοβακίας και το διαιρεί στο Προτεκτοράτο της Βοημίας και της Μοραβίας και το Σλοβακικό Κράτος, ένα κράτος μαριονέτα.
Μεγάλο μέρος της Σλοβακίας και όλων των Ρουθηνιανών Καρπαθίων προσαρτήθηκαν από την Ουγγαρία. Η Πολωνία προσαρτά το Ζαόλζιε, μια περιοχή στης οποίας στον πληθυσμό υπερτερούσαν οι Πολωνοί, τον Οκτώβριο του 1938. Ο τελικός στόχος του γερμανικού κράτους κάτω από τη ναζιστική ηγεσία ήταν να εξαλειφθεί τσεχική ιθαγένεια μέσω της αφομοίωσης, απέλαση, και την εξόντωση της Τσεχικής διανόησης, της πνευματικής ελίτ και τη μεσαία τάξης. Θεωρήθηκε ότι περίπου το 50% των Τσέχων θα ήταν κατάλληλοι για γερμανοποίηση. Επιζητούσαν, οι τσεχικές πνευματικές ελίτ να αφαιρεθούν όχι μόνο από Τσεχική εδάφη, αλλά από την Ευρώπη. Πίστευαν ότι θα ήταν καλύτερα να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό, ακόμα και στη Σιβηρία. Θεωρήθηκαν απειλή για τη γερμανική κατοχή. Ακριβώς όπως οι Εβραίοι, Πολωνοί, Σέρβοι, και πολλά άλλα έθνη, οι Τσέχοι θεωρήθηκαν υποάνθρωποι από το ναζιστικό κράτος.
Η απέλαση των Εβραίων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης διοργανώθηκε υπό τη διεύθυνση του Ράινχαρντ Χάιντριχ και το φρούριο της πόλης Τερεζίν, η οποία αποτελούσε ένα σταθμός για τις εβραϊκές οικογένειες. Στις 4 Ιουνίου του 1942 ο Ράινχαρντ Χάιντριχ πέθανε αφού τραυματίστηκε από μία απόπειρα δολοφονίας. Ο διάδοχος του, ο συνταγματάρχης Κουρτ Νταλουέζ, διέταξε μαζικές συλλήψεις και εκτελέσεις και την καταστροφή των χωριών Λίντιτσε και Λεζάκι. Το 1943 επιταχύνθηκε η γερμανική πολεμική προσπάθεια. Υπό την εποπτεία του Καρλ Χέρμαν Φρανκ, ο Γερμανός υπουργός του κράτους για τη Βοημία και τη Μοραβία αποφάσισε να σταλθούν 350.000 Τσέχοι εργάτες στο Ράιχ. Εντός του προτεκτοράτου, απαγορεύθηκαν όλες οι μη-πολεμικές βιομηχανίες. Το μεγαλύτερο μέρος του Τσεχικού πληθυσμού υπάκουσε ήρεμα μέχρι τους τελευταίους μήνες πριν από τη λήξη του πολέμου, ενώ χιλιάδες συμμετείχαν στο κίνημα αντίστασης.
Για τους Τσέχους του προτεκτοράτου της Βοημίας και της Μοραβίας, η γερμανική κατοχή ήταν μια περίοδος βάναυσης καταπίεσης. Οι τσεχική ζημίες που προκύπτουν από τις πολιτικές διώξεις και τους θανάτους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ανήλθαν μεταξύ 36.000 και 55.000. Ο εβραϊκός πληθυσμός της Βοημίας και της Μοραβίας (118.000 σύμφωνα με την απογραφή του 1930) είχαν σχεδόν εκμηδενιστεί. Πολλοί Εβραίοι μετανάστευσαν μετά το 1939 όμως, πάνω από 70.000 έχασαν τη ζωή τους. 8.000 επιβίωσαν στο Τερεζίν. Αρκετές χιλιάδες Εβραίοι κατάφεραν να ζουν ελεύθερα ή κρύβονται σε όλη την κατοχή.
Παρά τις εκτιμώμενες 136.000 θανάτους στα χέρια του ναζιστικού καθεστώτος, ο πληθυσμός στο Προτεκτοράτο του Ράιχ είδε μια καθαρή αύξηση κατά τη διάρκεια των ετών του πολέμου περίπου κατά 250.000 άτομα, σύμφωνα με αυξημένο ποσοστό γεννήσεων.
Στις 3 Μαΐου 1945, η τρίτη Αμερικανική Μεραρχία στρατού του στρατηγού Πάτον εισήλθε στο Πίλζεν από νοτιοδυτικά. Στις 9 Μαΐου 1945, και τα στρατεύματα του Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού εισήλθαν στην Πράγα.
Σοσιαλιστική Τσεχοσλοβακία
Η Καρπαθιανή Ρουθηνία (Podkarpatská Rus) κατελήφθη από τη Σοβιετική Ένωση (και τον Ιούνιο του 1945 επισήμως παραχωρήθηκε). Στο 1946 βουλευτικές εκλογές, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τσεχοσλοβακίας ήταν ο νικητής στην Τσεχία, και το Δημοκρατικό Κόμμα κέρδισε στη Σλοβακία. Τον Φεβρουάριο του 1948 οι κομμουνιστές κατέλαβαν την εξουσία. Όμως η φαντασία του πολιτικού πλουραλισμού μέσω της ύπαρξης του Εθνικού Μετώπου, εκτός από ένα σύντομο χρονικό διάστημα στα τέλη της δεκαετίας του 1960 (η Άνοιξη της Πράγας), συνέχισε να χαρακτηρίζεται από απουσία της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Δεδομένου ότι οι πολίτες δεν είχαν εκλογική μέθοδο διαμαρτυριών κατά των κυβερνητικών πολιτικών, υπήρχαν διαδηλώσεις που έγιναν βίαιες. Τέτοια ήταν η περίπτωση στην πόλη του Πίλζεν, όπου οι ταραχές που σημειώθηκαν το 1953, προκλήθηκαν λόγω της οικονομικής δυσαρέσκειας. Η αστυνομία και στρατιωτικές μονάδες κατέπνιξαν την εξέγερση ενώ εκατοντάδες τραυματίστηκαν αλλά χωρίς κανέναν νεκρό. Ενώ η οικονομία της παρέμεινε μια απο τις πιο προηγμένες από αυτές των γειτόνων της στην Ανατολική Ευρώπη, η οικονομία της Τσεχοσλοβακίας γινόταν όλο και περισσότερο αδύναμη σε σχέση με τη Δυτική Ευρώπη.
Μετά το 1989
Το 1989, η Βελούδινη Επανάσταση αποκατέστησε τη δημοκρατία. Αυτό συνέβη περίπου την ίδια χρονική στιγμή με την πτώση του κομμουνισμού στη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία και την Πολωνία. Μέσα σε τρία χρόνια ο κομμουνιστικός κανόνας εξαλείφθηκε από την Ευρώπη.
Σε αντίθεση με τη Γιουγκοσλαβία και τη Σοβιετική Ένωση, το τέλος του κομμουνισμού στη χώρα αυτή δεν σήμαινε αυτομάτως το τέλος του  κομμουνιστικού  ονόμα τος της: η λέξη  σοσιαλιστική  αφαιρέθηκε από το όνομα στις 29 Μαρτίου 1990 και αντικαταστάθηκε από το  ομοσπονδιακό .
Το 1992, λόγω των αυξανομένων εθνικιστικών εντάσεων στην κυβέρνηση, η Τσεχοσλοβακία διαλύθηκε ειρηνικά απο το κοινοβούλιο. Την 1η Ιανουαρίου του 1993 διαλύεται και τυπικά σε δύο ανεξάρτητες χώρες, την Τσεχική Δημοκρατία και τη Σλοβακία.
Πολιτικές ομάδες
Οι κύριες πολιτικές ομάδες με ποικίλη ισχύ και χαρακτήρα που άρχισαν να διαμορφώνονται στη πρώτη δεκαετία και που στην επόμενη είχαν ουσιαστική δράση ήταν οι τρεις εθνικιστικές: η τσεχική ομάδα, η σλοβακική ομάδα και η σουδητική ή γερμανική ομάδα, καθώς και η λεγόμενη «ομάδα των ρεαλιστών» ή «ομάδα Μάζαρυκ», αυτή του πρώτου προέδρου της χώρας, που μετά την ανεξαρτησία έγινε γνωστότερη ως «ομάδα των ανακτόρων» ή «του πύργου», μετά την εγκατάστασή του στο Ανάκτορο ή Πύργο της Πράγας - Πύργος Χραντκράνυ.
Θρησκεία
Το 1991, το 46,4% ήταν Καθολικοί, οι άθεοι αποτελούσαν το 29,5%, το 5,3% ήταν Ευαγγελικοί Λουθηρανοί, και το 16,7% ήταν αναποφάσιστο, αλλά υπήρχαν τεράστιες διαφορές μεταξύ των 2 δημοκρατιών – δείτε Τσεχική Δημοκρατία και Σλοβακία.
Υγεία, πρόνοια και στέγαση
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η δωρεάν υγειονομική περίθαλψη ήταν διαθέσιμη σε όλους τους πολίτες. Ο σχεδιασμός του εθνικού συστήματος υγείας τόνισε την προληπτική ιατρική. Η ιατρική στα εργοστάσια και στα τοπικά υγειονομικά κέντρα, συμπληρωνόταν από τα νοσοκομεία και από τα άλλα εσωτερικά όργανα. Η ουσιαστική βελτίωση της αγροτικής υγειονομικής περίθαλψης έγινε στη δεκαετία του 1960 και του 1970.
Μέσα μαζικής ενημέρωσης
Τα ΜΜΕ στην Τσεχοσλοβακία ελέγχόταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τσεχοσλοβακίας (ΚΚΤΣ). Η ιδιοκτησία της οποιαδήποτε δημοσίευσης ή της υπηρεσίας από τα ΜΜΕ γενικά απαγορευόταν, αν και υπήρχαν εκκλησίες και άλλες οργανώσεις που δημοσίευαν σε μικρά περιοδικά και εφημερίδες. Ακόμη και με αυτό το ενημερωτικό μονοπώλιο, στα χέρια των οργανώσεων υπό τον έλεγχο του ΚΚΤΣ, όλες οι εργασίες είχαν αναθεωρηθεί από την κυβέρνηση μέσω του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες Κατηγορία:Γεωγραφία της Κεντρικής Ευρώπης
Ραϊμόν Ραντιγκέ
Ο Ραϊμόν Ραντιγκέ (Raymond Radiguet, 18 Ιουνίου 1903 - 12 Δεκεμβρίου 1923) ήταν Γάλλος συγγραφέας, το πρώιμο και εξαιρετικό ταλέντο του οποίου αποτυπώνεται στα δύο μυθιστορήματα που πρόλαβε να γράψει.
Σπούδασε στο Λύκειο Καρλομάγνου στο Παρίσι και συνδέθηκε με λογοτέχνες, ζωγράφους και συνθέτες του Μονπαρνάς. Καθοριστική ήταν η γνωριμία του με τον Ζαν Κοκτώ, ο οποίος, ενθουσιασμένος από το ταλέντο που ανακάλυψε όταν ο Ραντιγκέ του διάβασε ποιήματά του, έγινε ο μέντοράς του : Τον συμβούλευε, τον ενεθάρρυνε, έκανε ταξίδια μαζί του και τον βοήθησε να δημοσιεύσει στίχους του σε πρωτοποριακά περιοδικά. Το μόνο παράπονο του Κοκτώ από τον Ραντιγκέ ήταν ότι ο τελευταίος «αγαπούσε τις γυναίκες».
Στις αρχές του 1923 εκδόθηκε το μυθιστόρημα του Ραντιγκέ Ο διάβολος στο κορμί. Το θέμα ήταν δύσκολο : Η ερωτική σχέση ενός δεκαεξάχρονου νεαρού με μια παντρεμένη νέα γυναίκα που ο άντρας της ήταν στο μέτωπο. Προκλήθηκε σκάνδαλο, δεδομένου ότι είχαν περάσει μόνο πέντε χρόνια από τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά οι κριτικές (μεταξύ των οποίων αυτές των Μαξ Ζακόμπ και Πωλ Βαλερύ) ήταν ενθουσιώδεις. Κατά πάσαν πιθανότητα υπήρχαν πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία στο έργο.