cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κώστας Βάρναλης
Τα πρώτα χρόνια
Το 1898 τέλειωσε το Ελληνικό Σχολείο και συνέχισε την εκπαίδευσή του στα Ζαρίφεια διδασκαλεία της Φιλιππούπολης, και έπειτα με την υποστήριξη του Μητροπολίτη Αγχιάλου ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει φιλολογία και εκεί πήρε μέρος στη διαμάχη για το γλωσσικό ζήτημα ως υποστηρικτής των δημοτικιστών. Το 1907 συμμετείχε στην ίδρυση του ποιητικού περιοδικού Ηγησώ, το οποίο κυκλοφόρησε δέκα τεύχη. Το 1908 πήρε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και άρχισε να εργάζεται στην εκπαίδευση, στην αρχή στο ελληνικό διδασκαλείο του Πύργου (Μπουργκάς), σε ηλικία δεκαοχτώ ετών, και στη συνέχεια στην Ελλάδα (στην Αμαλιάδα) και μεταξύ άλλων στην Ανωτάτη Παιδαγωγική Ακαδημία Αθηνών. Διετέλεσε για πολλά χρόνια καθηγητής μέσης εκπαίδευσης, ενώ εργάστηκε για βιοποριστικούς λόγους και ως δημοσιογράφος. Από το 1910 άρχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνική μετάφραση και ως το 1916 ολοκλήρωσε τους Ηρακλείδες του Ευριπίδη, τον Αίαντα του Σοφοκλή, τα Απομνημονεύματα του Ξενοφώντα και τον Πειρασμό του Αγίου Αντωνίου του Γκυστάβ Φλωμπέρ. Μετά το Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, στον οποίο πήρε μέρος, φοίτησε στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης του Δημήτρη Γληνού.
Καλλιτεχνική αναγνώριση και πολιτική δράση
Το 1919 πήγε στο Παρίσι με υποτροφία και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, φιλολογίας και κοινωνιολογίας. Τότε προσχώρησε στο μαρξισμό και το διαλεκτικό υλισμό, και αναθεώρησε τις προηγούμενες απόψεις του για την ποίηση, τόσο σε θεωρητικό, όσο και σε πρακτικό επίπεδο. Καρπός αυτής της στροφής στάθηκε το ποίημα «Προσκυνητής». Το καλοκαίρι του 1921 έγραψε στην Αίγινα Το φως που καίει, που εξέδωσε ένα χρόνο αργότερα στην Αλεξάνδρεια με το ψευδώνυμο Δήμος Τανάλιας. Το 1922 δημοσίευσε επίσης τους Μοιραίους στο περιοδικό Νεολαία και τη «Λευτεριά» στο περιοδικό Μούσα. Το 1924 δίδαξε νεοελληνική λογοτεχνία στην Παιδαγωγική Ακαδημία υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Γληνού. Το 1926 παύθηκε από τη θέση του καθηγητή της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, με αφορμή ένα δημοσίευμα της Εστίας, που δημοσίευσε ένα απόσπασμα από Το φως που καίει. Ο Βάρναλης στράφηκε στη δημοσιογραφία και έφυγε για τη Γαλλία ως ανταποκριτής της Προόδου. Το 1927 τύπωσε τους Σκλάβους Πολιορκημένους. Το 1929 νυμφεύθηκε την ποιήτρια Δώρα Μοάτσου. Το 1932 εξέδωσε την Αληθινή απολογία του Σωκράτη. Το 1935 πήρε μέρος ως αντιπρόσωπος των Ελλήνων συγγραφέων στο Συνέδριο Σοβιετικών Συγγραφέων στη Μόσχα και μετά εξορίστηκε στη Λέσβο και τον Άγιο Ευστράτιο.
Υπήρξε κομμουνιστής και στην Κατοχή έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ).
Το 1956 τιμήθηκε από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών και το 1959 τιμήθηκε με το βραβείο Λένιν. Είχαν προηγηθεί μεταξύ άλλων εκδόσεις των έργων του Ζωντανοί άνθρωποι, Το Ημερολόγιο της Πηνελόπης, Ποιητικά, Διχτάτορες, Αισθητικά-Κριτικά (δύο τόμοι). Το 1965 εκδόθηκε η τελευταία ποιητική συλλογή του με τίτλο Ελεύθερος κόσμος και το 1972 το θεατρικό έργο Άτταλος ο Γ΄. Υπήρξε συνεργάτης σε πολλά περιοδικά και εγκυκλοπαίδειες, μεταξύ των οποίων και στη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια. Πέθανε στις 16 Δεκεμβρίου 1974. Το ταφικό μνημείο του ποιητή, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, φιλοτέχνησε ο καλλιτέχνης Κοσμάς Ξενάκης το 1975.
Έργο
«Το έργο του είναι γραμμένο στη δημοτική και έχει καλά επιμελημένη μορφή και πλαστικότητα στην έκφραση. Χαρακτηρίζεται από θερμή λυρική φαντασία και σατιρική διάθεση με ενδιαφέρον για τον σύγχρονο άνθρωπο. Η ποίηση του, ιδιαίτερα, χαρακτηρίζεται από έντονο "διονυσιασμό", παιχνιδιάρικη διάθεση και βαθύ μουσικό αίσθημα που συνδυάζεται άριστα με τη σάτιρα.» Θεωρείται ένας από τους κυριότερους αριστερούς εργάτες της γλώσσας στην Ελλάδα. Ο Βάρναλης διατήρησε την ποιητική αλλά και την ανθρώπινη εγρήγορσή του μέχρι τα βαθιά του γεράματα.
Ποίηση
thumb|right|255px|«Οι μοιραίοι», χειρόγραφο του ποιητή
Μπέρνχαρντ φον Μπύλοβ
Ο Μπέρνχαρντ Χάινριχ Καρλ Μάρτιν φον Μπύλοβ (Bernhard Heinrich Karl Martin von Bülow,, 3 Μαΐου 1849 - 28 Οκτωβρίου 1929), Πρίγκηπας του Μπύλοβ (Fürst von Bülow) από το 1905, ήταν Γερμανός πολιτικός που υπηρέτησε ως Υπουργός Εξωτερικών για τρία χρόνια και στη συνέχεια ως Καγκελάριος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας από το 1900 έως το 1909. Ένθερμος υποστηρικτής της Weltpolitik, ο Μπύλοβ αφιέρωσε την καγκελαρία του στον αποκλειστικό στόχο να κάνει τη Γερμανία ηγέτιδα δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Παρότι κυβέρνησε σε περιβάλλον διαρκούς οικονομικής ανάπτυξης και τεχνολογικής προόδου στη χώρα του, εντούτοις η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησής του έκανε πολλά για να ανταγωνιστεί τη διεθνή κοινότητα και συνέβαλε σημαντικά στο ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πρωσίας Κατηγορία:Μέλη της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Καγκελάριοι της Γερμανίας
Σουλαουέζι
Το Σουλαουέσι (Sulawesi), παλιότερα γνωστό ως Κελέβη (απόδοση στα ελληνικά της πορτογαλικής του ονομασίας Celebes), είναι νησί της Ινδονησίας, μία από τις Μεγάλες Σούνδες. Είναι το μεγαλύτερο νησί στον Ινδονησιακό αρχιπέλαγος μετά τη Νέα Γουινέα, το Βόρνεο και τη Σουμάτρα, και το 11ο μεγαλύτερο παγκοσμίως, με έκταση 174.600 χλμ². Με πληθυσμό περίπου 17 εκατομμύρια είναι το 3ο πολυπληθέστερο στον κόσμο μετά την Ιάβα και τη Σουμάτρα.
Το νησί βρίσκεται ανάμεσα στο Βόρνεο και τις Μολούκες και έχει χαρακτηριστικό σχήμα που οφείλεται σε τέσσερις χερσονήσους. Στα βόρεια είναι η μακρόστενη χερσόνησος Σεμενατζούγκ Μιναχάσσα, στα ανατολικά, η ανατολική χερσόνησος και στα νότια, η νότια και η νοτιοανατολική χερσόνησος. Οι χερσόνησοι χωρίζονται μεταξύ τους με τρεις κόλπους, το κόλπου το Τόμινι ανάμεσα στη Σεμενατζούγκ Μιναχάσσα και την ανατολική χερσόνησο, ο κόλπος Τόλο ανάμεσα στην ανατολική και νοτιοανατολική χερσόνησο και ο κόλπος Μπόνι ανάμεσα στις δύο νότιες χερσονήσους. Το νησί χωρίζεται από το Βόρνεο με το στενό Μακασάρ.
Το νησί όσον αφορά τη βιοποικιλότητα ανήκει στη Γουαλασέα, μια περιοχή στην οποία υπάρχουν τόσο είδη της Αυστραλίας, όπως και είδη της Νοτιοανατολικής Ασίας. Στο νησί υπάρχουν 124 είδη θηλαστικών, εκ των οποίων τα 79 είναι ενδημικά. Στο νησί υπάρχουν επίσης 400 είδη πτηνών, στα οποία το ποσοστό ενδημισμού φτάνει το 34%.
Γεωλογία
Το Σουλαουέσι αποτελείται σύμφωνα με τα τεκτονικά μοντέλα από την ασιατική πλάκα (δυτικά και νοτιοδυτικά), την αυσταλιανή (νοτιοανατολικά) και την πλάκα του Ειρηνικού (βόρεια και ανατολική χερσόνησος). Ρήγματα υπάρχουν στα σημεία που οι πλάκες συναντώνται, με αποτέλεσμα το νησί να είναι σεισμογενές.
Το περίγραμμα του νησιού παρουσιάζει έντονη αντίθεση, από τις βαθιές θάλασσες που περιβάλλουν το νησί σε ένα ορεινό εσωτερικό το οποίο σχηματίζει μια ραχοκοκαλιά κατά μήκος των στενών χερσονήσων. Το κεντρικό τμήμα του Σουλαουέσι είναι μια μεγάλη ορεινή περιοχή, αλλά ως επί το πλείστον μη-ηφαιστειακή. Τα ενεργά ηφαίστεια βρίσκονται στη βόρεια χερσόνησο Μιναχάσσα, και εκτείνονται προς τα βόρεια μέχρι τα νησιά Σανγίε. Η βόρεια χερσόνησος έχει ενεργά ηφαίστεια όπως το Λοκόν, το όρος Αβού (Awu), το Σοπουτάν και το Καρανγκετάνγκ.
Διοίκηση
thumb|250px|Οι επαρχίες του Σουλαουέζι Το Σουλαουέσι χωρίζεται σε έξι επαρχίες: Γκοροντάλο, Δυτικό Σουλαουέσι, Νότιο Σουλαουέσι, Κεντρικό Σουλαουέσι, Νοτιοανατολικό Σουλαουέσι και Βόρειο Σουλαουέσι. Το Δυτικό Σουλαουέσι δημιουργήθηκε το 2004 από το Νότιο Σουλαουέσι. Οι μεγαλύτερες πόλεις είναι το Μακασάρ (απογραφή 2010, 1.331.391 κάτοικοι), Μανάντο (394.683 κάτοικοι), Παλού (310.168 κάτοικοι), Κεντάρι (264.673 κάτοικοι) και Γκοροντάλο (173.951 κάτοικοι).
Οι πλειοψηφία των κατοίκων του νησιού είναι μουσουλμάνοι, αλλά υπάρχει και σημαντική χριστιανική μειονότητα κυρίως στο βορρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Ινδονησίας
Αλέξανδρος Α΄ (ιστιοφόρο)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά πλοία Κατηγορία:Ελληνικά ιστιοφόρα Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία της επανάστασης του 1821
Εθνική Οδός 35 (Ελλάδα)
Η Εθνική Οδός 35 (ΕΟ35) είναι εθνική οδός στη Ζάκυνθο. Συνδέει την πόλη της Ζακύνθου με το Κερί. Έχει μήκος περίπου 15 χιλιόμετρα και διασχίζει όλοκληρο το νότιο τμήμα του νησιού. Επίσης η εθνική οδός εξυπηρετεί το αεροδρόμιο του νησιού, συνδέοντας το με την πόλη της Ζακύνθου. Κατά τη διαδρομή μπορεί κάποιος να επισκευθεί:
thumb|left|Το παλαιό σήμα της Εθνικής Οδού 35.
Κατάλογος Κόμβων
35 Κατηγορία:Ζάκυνθος
Λιμενία
Η Λιμενία ήταν αρχαία πόλη στο νησί της Κύπρου. Βρισκόταν επί των βορειοδυτικών ακτών του νησιού, πιο συγκεκριμένα επί των ακτών του σημερινού Κόλπου της Μόρφου, στην τοποθεσία του σημερινού χωριού του Λιμνίτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κύπρου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κύπρο Κατηγορία:Επαρχία Λευκωσίας
Ορθούνι Χανίων
Το Ορθούνι (επίσημο: το Ορθούνιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κυδωνίας. Απέχει 24 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 360 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Orthuni, στην επαρχία Κυδωνίας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Ortugni ή Ortuni με 126 κατοίκους, 48 οφειλόμενες αγγαρίες και 12 προνομιούχους. Kαι ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Orthuni. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Orthuni μαζί με άλλα χωριά της περιοχής των Λάκκων.
Το 1881 ανήκε στον δήμο Λάκκων και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 200 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 277 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 το χωριό προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καρών, αλλά το 1930 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Η κοινότητα Ορθουνίου συνέχισε να υπάρχει μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον τότε δήμο Μουσούρων.
Δείτε επίσης: Κοινότητα Ορθουνίου
Σημεία ενδιαφέροντος
Το χωριό διαθέτει δύο εκκλησίες, τον ναό της Παναγίας και τον ναό του Προφήτη Ηλία, ο οποίος κτίστηκε επί ενετικών χρόνων. Στη θέση Μουτσουδία βρίσκεται σπήλαιο με πολλούς θαλάμους και πλούσιο διάκοσμο. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται ένας πολύ μεγάλος πλάτανος.
Αυτοδιοικητική ιστορία
Η κοινότητα Ορθουνίου συστάθηκε στις 31 Μαρτίου 1930 με την απόσπαση του οικισμού Ορθούνι από την κοινότητα Καρρών Κυδωνίας και λειτούργησε ως την κατάργησή της, το 1997.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Ιωσήφ Αμπάτης
Ο Ιωσήφ Αμπάτης ή Αββάτης (κορσικανικά: Giuseppe Abbati, Τζουζέππε Άμπατι· Joseph Abbati, Ζοζέφ Αμπατί· Μπονιφάτσιο, 1780 - Αίγινα, 15 Απριλίου 1850) ήταν Γάλλος, Κορσικανός, αξιωματικός και φιλέλληνας, που συμμετείχε στην Ελληνική Επανάσταση 1821-1829, συνταγματάρχης του στρατού του ελληνικού βασιλείου.
Βιογραφία
Ο Ιωσήφ Αμπάτης γεννήθηκε το 1780 στο Μπονιφάτσιο, στο νησί της Κορσικής, το οποίο από το 1768 τελούσε υπό γαλλικό έλεγχο. Δεν έχουμε πληροφορίες σχετικά με τη συμμετοχή του Αμπατί στους Ναπολεόντειους Πολέμους, αλλά έφτασε στην Κεφαλλονιά με την τάξη του αρχηγού των μηχανικών δυνάμεων του γαλλικού στρατού.
Τέομπαλντ φον Μπέτμαν-Χόλβεγκ
Ο Τέομπαλντ Τέοντορ Φρίντριχ Άλφρεντ φον Μπέτμαν-Χόλβεγκ (Theobald Theodor Friedrich Alfred von Bethmann-Hollweg, 29 Νοεμβρίου 1856 - 1 Ιανουαρίου 1921) ήταν Γερμανός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε ο Καγκελάριος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας από το 1909 έως το 1917.
Ιωσήφ Αμπάτης
Βιογραφία
Αμέσως μετά την άφιξή του την 1η Ιουνίου 1821, ο Αμπάτης εντάχθηκε στο πρώτο τακτικό σύνταγμα (στην πραγματικότητα τάγμα) του ελληνικού στρατού και συμμετείχε στη μάχη του Πέτα. Οι πληροφορίες που εμφανίζονται σήμερα περιστασιακά ότι κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης ο Αμπάτης κατέλαβε το τουρκικό έμβλημα είναι αμφίβολες, τόσο επειδή δεν επιβεβαιώνεται από ιστορικά έγγραφα όσο και από Έλληνες ιστορικούς, και επειδή κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης το κανονικό σύνταγμα ηττήθηκε και τα 2/3 της σύνθεσής του, Έλληνες εθελοντές και φιλέλληνα, σκοτώθηκαν. Μετά την ανασύσταση του συντάγματος και την ηγεσία του Γάλλου συνταγματάρχη Φαβιέρου, ο Αμπάτης πολέμησε υπό τη διοίκηση του ως στρατηγός. αριστερά|μικρογραφία|Ερείπια του Κάστρου του Φαβιέρου στον ισθμό της χερσονήσου των Μεθάνων Ως αξιωματικός του μηχανικού σώματος, στις αρχές του 1826 ο Αμπάτης συμμετείχε στην κατασκευή μιας οχύρωσης στον ισθμό της χερσονήσου των Μεθάνων, τα ερείπια του οποίου σήμερα ονομάζονται Κάστρο του Φαβιέρου. Τον Νοέμβριο του 1826, υπό τη διοίκηση του Φαβιέρου, ο Αμπάτης συμμετείχε στις μάχες στην Ακρόπολη της Αθήνας. Ως αξιωματικός των μηχανικών δυνάμεων, ο Αμπάτης συμμετείχε στην κατασκευή οχυρώσεων στο Ναύπλιο, την Τρίπολη και τη Μονεμβασιά. Στο τέλος του Πολέμου της Ανεξαρτησίας, ο Αμπάτης συμμετείχε στην αντιπαράθεση μεταξύ του Ναύαρχου Μιαούλη και του πρώτου κυβερνήτη της χώρας, Ιωάννη Καποδίστρια.
Όταν οι κυβερνητικές δυνάμεις και τα πλοία μπλόκαραν τα επαναστατικά πλοία του Μιαούλη στη βάση του στόλου του Πόρου, ο Μιαούλης διέπραξε το «Μεγάλο Έγκλημα», ανατινάζοντας τη ναυαρχίδα του ελληνικού στόλου, τη φρεγάτα « Ελλάς ». Ταυτόχρονα, ο Αμπάτης ο οποίος στην τάξη των μεγάλων ήταν επικεφαλής της φρουράς του ναυτικού φρουρίου στο κοντινό νησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου, ανατίναξε εκεί τις οχυρώσεις. Αφού οι κυβερνητικές δυνάμεις ανέλαβαν τον Πόρο, ο Αμπάτης βρέθηκε στο βρετανικό προξενείο, συνελήφθη και στάλθηκε στο Ναύπλιο.
Συνταξιοδοτήθηκε το 1839 με το βαθμό του Συνταγματάρχη. Για τις υπηρεσίες του στην Ελλάδα, έλαβε μια αρκετά μεγάλη έκταση στην επαρχία της Καλλονής, στην Τροιζηνία.
Ο συνταγματάρχης Αμπάτης πέθανε στο κτήμα του στην Αίγινα το 1850.
Αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι φιλέλληνες Κατηγορία:Γάλλοι αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Αργυρό αριστείο του Αγώνα Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Νταβίντ Μέντες ντα Σίλβα
Ο Νταβίντ Μέντες ντα Σίλβα (γεννηθείς: 4 Αυγούστου 1982 στο Ρότερνταμ) είναι ένας πρώην Ολλανδός ποδοσφαιριστής με καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήριο ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού μέσου.
Οι παλιές του ομάδες είναι οι: ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ, Σπάρτα Ρότερνταμ, ΑΦΚ Άγιαξ και ΝΑΚ Μπρέντα. Είναι ένας πολύ πληθωρικός παίκτης ο οποίος μπορεί να παίξει σε όλες τις θέσεις του κέντρου και της άμυνας. Είναι γνωστός για την ντρίμπλα του και την τεχνική του καθώς και για το τάγκλινγκ του.
Καριέρα
Η ΝΑΚ Μπρέντα υπέγραψε με τον Μέντες το καλοκαίρι του 2004 ένα τετραετές συμβόλαιο. . Δύο χρόνια αργότερα, υπέγραψε με την Άλκμααρ ένα πενταετές συμβόλαιο. Στις 20 Οκτωβρίου 2009, ο Νταβίντ Μέντες Ντα Σίλβα σκόραρε ένα εκπληκτικό γκολ ενάντια στην Άρσεναλ στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ για να δώσει στην ομάδα του κάτι από ένα ιστορικό αποτέλεσμα αφού η Άρσεναλ είχε προηγηθεί με τον Σεσκ Φάμπρεγας στο πρώτο ημίχρονο.
Διεθνής καριέρα
Έκανε το διεθνές του ντεμπούτο με την Ολλανδία στις 7 Φεβρουαρίου 2007.
Έχει επίσης παίξει για την Ολλανδική ομάδα Κ20 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων, η οποία έχασε από την ομάδα της Αιγύπτου Κ20 στα προημιτελικά.
Τίτλοι συλλόγων
🇳🇱Άλκμααρ
Πηγές
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΑΚ Μπρέντα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπάρτα Ρότερνταμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΖ Άλκμααρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας
Τζέβιο
Το Τζέβιο (ιταλικά: Zevio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Γεώργιος Αθ. Γεωργιάδης
Νεανικά χρόνια
Ο Γιώργος Γεωργιάδης γεννήθηκε στην Καρδαμύλη Μεσσηνίας το 1892, σπούδασε νομικά και άσκησε το λειτούργημα του εισαγγελέα στη Θεσσαλονίκη. Από νεαρή ηλικία ασπάστηκε τις σοσιαλιστικές ιδέες και υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του ΣΕΚΕ (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος). Στη συνέχεια παραιτήθηκε από εισαγγελέας, αφοσιώθηκε στο ΣΕΚΕ και λόγω της μαρξιστικής του κατάρτισης ήταν από τους θεωρητικούς της ηγεσίας του κόμματος.
Στην ηγεσία του ΣΕΚΕ
Τον Ιούνιο του 1921 θα εκπροσωπήσει το ΣΕΚΕ στο 3ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη Μόσχα μαζί με τους Νίκο Δημητράτο και Παστιά Γιατσόπουλο.
Οι θέσεις του Γεωργιάδη ήταν μετριοπαθείς και έρχονταν σε αντίθεση με αυτές της αριστερής πτέρυγας του ΣΕΚΕ, που επιθυμούσε την άμεση μπολσεβικοποίηση του κόμματος. Πάντως, συμφωνούσε κι αυτός με την καθολική γραμμή του κόμματος που ετάσσετο κατά της Μικρασιατικής Εκστρατείας.
Στις 19 Φεβρουαρίου 1922 συνήλθε η Α' Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΕΚΕ. Εκεί ο Γεωργιάδης μαζί με τους Γιάνη Κορδάτο και Αβραάμ Μπεναρόγια υποστήριξαν τη γενικότερη αναθεώρηση της γραμμής του κόμματος. Συμμαχώντας μαζί με τους Νίκο Δημητράτο, Αριστοτέλη Σίδερη και Αλβέρτο Κουριέλ επέτυχαν να υιοθετήσει το κόμμα τη θέση της Μακράς νομίμου υπάρξεως, σύμφωνα με την οποία: Το Κόμμα διατρέχον ακόμη περίοδον οργανώσεως και προπαγάνδας, έχει ανάγκην μακράς νομίμου υπάρξεως. Στην Α' Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ο Γεωργιάδης εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΕΚΕ.
Το κόμμα με αυτή τη θέση εγκατέλειπε προσωρινά τον επαναστατικό προσανατολισμό του. Η θέση αυτή προκάλεσε την αντίθεση πολλών μελών και στελεχών του κόμματος και γρήγορα τέθηκε ζήτημα αναθεώρησής της, πράγμα που έγινε στο 1ο Έκτακτο Συνέδριο το Νοέμβριο του 1922.
Στο 3ο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (26 Νοέμβρη - 3 Δεκέμβρη 1924) διαγράφηκε από το κόμμα μαζί με πολλά από τα ιδρυτικά του στελέχη (Ν. Δημητράτος, Α. Μπεναρόγια κ.α) ως (καιροσκόπος με μικροαστική νοοτροπία). Ο Νίκος Ζαχαριάδης, για τα μέλη της ιδρυτικής γενιάς του ΣΕΚΕ, αρκετά χρόνια αργότερα, έλεγε ότι ''δεν μπόρεσαν να αποβάλουν τη μικροαστική νοοτροπία και να αποκτήσουν μπολσεβίκικη. Ο μπολσεβίκος δεν μπόρεσε να επικρατήσει του μικροαστού''.
Η πολιτική του πορεία εκτός του ΣΕΚΕ
Δεν κατάφερε να εκλεγεί ξανά βουλευτής και στη συνέχεια αποστασιοποιήθηκε από την ενεργό πολιτική.
Απεβίωσε σε ηλικία 78 ετών στις 21 Μαΐου 1970 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό του Α΄ Νεκροταφείου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σοσιαλιστές Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων
Κέιλας Πραγκ
Ο Κέιλας Πραγκ (Rajkeswur Purryag, γνωστός ως Kailash Purryag, προφορά: , γενν. στο Καμ Φουκερέ του Μαυρίκιου, στις 12 Δεκεμβρίου 1947) είναι ο 5ος Πρόεδρος και ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων του Μαυρίκιου από τις 21 Ιουλίου 2012, οπότε εξελέγη από το Κοινοβούλιο, ως τις 29 Μαΐου 2015. Προτού γίνει πρόεδρος, υπηρέτησε ως βουλευτής, υπουργός και ως πρόεδρος του Κοινοβουλίου.Η καταγωγή του είναι ινδική. Από το 1973 είναι μέλος του Εργατικού Κόμματος. Είναι τιμημένος με το Τάγμα του Αστέρα και του Κλειδιού του Ινδικού Ωκεανού και το 2013 τιμήθηκε με το ανώτατο βραβείο για τους Ινδούς του εξωτερικού, το βραβείο Pravasi Bharatiya Samman.
Μαρί Κόλβιν
Η Μαρί Κατρίν Κόλβιν (Marie Catherine Colvin) (12 Ιανουαρίου 1956 - 22 Φεβρουαρίου 2012) ήταν Αμερικανίδα δημοσιογράφος που εργάστηκε ως πολεμική ανταποκρίτρια, για τη βρετανική εφημερίδα The Sunday Times. Πέθανε καλύπτοντας την πολιορκία της Χομς στη Συρία.
Κέιλας Πραγκ
Σταδιοδρομία
Σπούδασε στο Δημόσιο Σχολείο του Σρι Σαμπουνάθ και αργότερα στο Κολέγιο του Μαυρίκιου. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στα κοινά σε νεαρή ηλικία, το 1976.
Μαρί Κόλβιν
Μετά τον θάνατό της, το Πανεπιστήμιο Στόνι Μπρουκ δημιούργησε το «Κέντρο Πολεμικών Ανταποκριτών Μαρί Κόλβιν» προς τιμήν της. Η οικογένειά της ίδρυσε επίσης το Ίδρυμα Memorial Marie Colvin μέσω του Κοινοτικού Ιδρύματος Long Island, το οποίο παρέχει δωρεές στο όνομα της Μαρίας προς τιμήν του ανθρωπιστισμού της. Τον Ιούλιο του 2016, δικηγόροι που εκπροσώπησαν την οικογένεια της Κόλβιν κατέθεσαν αστική αγωγή κατά της κυβέρνησης της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας υποστηρίζοντας πως διέθεταν αποδείξεις ότι η συριακή κυβέρνηση διέταξε άμεσα τη δολοφονία της.
Κέιλας Πραγκ
Σταδιοδρομία
Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 20 Δεκεμβρίου 1976. Χρημάτισε υπουργός Δημόσιας Ασφαλείας από το 1980 ως το 1982 και το 1981 τέθηκε επικεφαλής της κυβερνητικής αντιπροσωπείας για τη διεκδίκηση αποζημίωσης για λογαριασμό της κοινότητας των Ιλουά (του αρχιπελάγους Τσάγκος). Οι εν λόγω διαπραγματεύσεις έγιναν με τη βρετανική κυβέρνηση.
Μαρί Κόλβιν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι
Κέιλας Πραγκ
Σταδιοδρομία
Επανεξελέγη βουλευτής στις γενικές εκλογές στις 21 Αυγούστου 1983 και ανέλαβε υπουργός Υγείας από το 1984 ως το 1986. Υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας του Εργατικού Κόμματος από το 1987 ως το 1991 και ως πρόεδρος από το 1991 ως το 1996. Μετά την επανεκλογή του στις γενικές εκλογές του 1995, έγινε υπουργός Οικονομικού Σχεδιασμού, Τύπου και Τηλεπικοινωνιών από το 1995 ως το 1997. Διορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών και Διεθνούς Εμπορίου το 1997 και υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό ως το Σεπτέμβριο του 2000. Στις 12 Ιουλίου 2005 εξελέγη πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, θέση στην οποία επανεξελέγη στις 18 Μαΐου 2010. Παρέμεινε στο αξίωμα αυτό ως το 2012.
Στις 20 Ιουλίου 2012 έγινε γνωστό ότι ο Πραγκ παραιτήθηκε από πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, αμέσως μετά την εκλογή του στο προεδρικό αξίωμα της χώρας.
Πρόεδρος
Στις 20 Ιουλίου 2012 εξελέγη από την Εθνοσυνέλευση ως πρόεδρος. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα την επόμενη ημέρα. Η πρώτη του επίσημη επίσκεψη ήταν στο Βοτανικό Κήπο του Σερ Σιγουσαγκούρ Ραμγκουλάμ, του πατέρα του έθνους.
Το 2012 διαδέχθηκε στο αξίωμα του προέδρου τον παραιτηθέντα Άνρουντ Τζάγκνοτ.
Έπειτα από τη νίκη του συνασπισμού MSM/PSMD/ML με ηγέτη τον Σερ Άνρουντ Τζάγκνοτ τον Δεκέμβριο του 2014, αποφάσισε να παραιτηθεί υπέρ της Αμινά Γκουρίμπ-Φακίμ. Παρέμεινε στη θέση του ως τον Μάιο του 2015 προκειμένου να διασφαλιστεί το κλίμα σταθερότητας ως την παράδοση της προεδρίας. Τελικά παραιτήθηκε στις 29 Μαΐου 2015.
Προσωπική ζωή
Έχει άλλα 8 αδέρφια και είναι παντρεμένος με την Ανίτα Πραγκ από τις 8 Δεκεμβρίου 1973. Έχουν μία κόρη και 2 εγγόνια.
Η ιδιαίτερη καταγωγή του είναι από το Μπιχάρ από την πλευρά του παππού του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Μαυρίκιου
Οξιντένταλ
Η Οξιντένταλ (λατινικά:Occidental), νωρίτερα γνωστή και ως Interlingue, είναι μια κατασκευασμένη γλώσσα που δημιουργήθηκε από τον Βαλτο-Γερμανό αξιωματικό του ναυτικού και δάσκαλο Έντγκαρ ντε Βαλ (Edgar de Wahl) και δημοσιεύθηκε το 1922.
Κάποιοι θεωρούσαν ότι η διεθνής έμφασή της σε Ευρωπαϊκές φόρμες σε συνδυασμό με μια ευρωκεντρική φιλοσοφία που ενστερνίζονταν πολλοί από τους καθοδηγητές της εμπόδισε την διάδοσή της αλλού. Αν και η Οξιντένταλ κέρδισε υποστηρικτές σε πολλά έθνη περιλαμβάνοντας και κάποια από την Ασία. Πριν από το WWII είχε αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι η δεύτερη μεγαλύτερη Διεθνής βοηθητική γλώσσα  σε αριθμούς υποστηρικτών, μετά την Εσπεράντο. Οι Εσπεραντιστές την εποχή εκείνη υποστήριζαν ότι η Οξιντένταλ είχε τουλάχιστον 2,000,000 υποστηρικτές. Επίσης, η πλειοψηφία των οπαδών της Ίντο προτίμησαν την Οξιντένταλ στην θέση της Ίντο.
Η Οξιντένταλ επιβίωσε του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, αφού υπέστη την αλλαγή του ονόματός της σε Interlingue, αλλά σταδιακά έπεσε σε αφάνεια ως συπένεια της εμφάνιστης ενός ανταγωνιστικού νατουραλιστικού εγχειρήματος, της Ιντερλίνγκουα, στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Σήμερα εντούτοις με την ανάδυση του Ίντερνετ, η Οξιντένταλ για άλλη μια φορά αποκτά μια αυξανόμενη δημοτικότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνητές γλώσσες Κατηγορία:Γλωσσολογία
Εταιρεία της Θούλης
Η Εταιρεία της Θούλης (γερμ. Thule-Gesellschaft) ήταν ακροδεξιά μυστική οργάνωση που ιδρύθηκε προς το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο Μόναχο. Πήρε το όνομά της από την Ύστατη Θούλη, την τελευταία χώρα του Βορρά, στην οποία είχε αναφερθεί ο αρχαίος Έλληνας εξερευνητής Πυθέας. Σύμβολο της Εταιρείας της Θούλης ήταν η σβάστικα.
Εμφάνιση της Εταιρείας
Προς το τέλος του 1917 ο Rudolf von Sebottendorf (Ρούντολφ φον Σεμπότεντορφ)  ίδρυσε την εταιρεία στην πόλη του Μονάχου, η οποία αποτελούσε ήδη κατά τη διάρκεια του πολέμου σημαντικό κέντρο της εθνικιστικής δραστηριότητας του Παγγερμανικού Συνδέσμου (Alldeutscher Verband). Ο ιδρυτής της  εταιρείας, δηλώνει Ροδόσταυρος, Μουσουλμάνος και πιστός στον Όντιν. Είχε σχέση με το Τάγμα των Δερβίσηδων, τους Σούφι και με το Γερμανικό Τάγμα του Αγίου Δισκοπότηρου. Η εταιρεία πραγματοποίησε τα επίσημα εγκαίνιά της ταυτόχρονα με μια τελετή χειμερινού ηλιοστάσιου, τον Δεκέμβριο του 1917.
Στα μέλη της εταιρείας ανήκαν και δικηγόροι, δικαστές, πανεπιστημιακοί καθηγητές, αστυνομικοί, αριστοκράτες, γιατροί, όπως επίσης και πλούσιοι επιχειρηματίες. Εξωτερικά η εταιρεία παρουσιαζόταν ως "ομάδα μελέτης της γερμανικής αρχαιότητας", στην πραγματικότητα όμως ήταν μια βαυαρική οργάνωση του Γερμανικού Τάγματος, εσωτερικά οργανωμένη με μασονικά πρότυπα. Η Εταιρεία της Θούλης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως συνωμοτικός μυστικός σύνδεσμος ρατσιστικής, και ειδικότερα αντισημιτικής φύσεως. Ο σκοπός του συνδέσμου ήταν η απόκτηση πολιτικής δύναμης και η διάδοση ρατσιστικής προπαγάνδας μέσω της στρατολόγησης όσο το δυνατόν περισσότερων μελών με επιρροή στην κοινωνία. Στην ακμή της η εταιρεία είχε πιθανώς μόνο λίγες εκατοντάδες μέλη, τα οποία όμως είχαν αξιόλογη κοινωνική επιρροή.
Η ιδεολογία
Αρχικά δημιουργήθηκαν τα ελεύθερα σώματα στρατιωτών, τα Freikorps (Φράικορπς) που αργότερα μετονομάστηκαν σε τάγματα εφόδου Sturmabteilung -SA. Ο εκλεκτός πυρήνας τους ονομάστηκε SS Schutzstaffel
Η βασική ιδεολογία του Τάγματος αυτού είναι ότι η γη  δεν φτάνει για όλους, ούτε ανήκει στις κατώτερες φυλές υπανθρώπων. Μόνο οι Άριοι και οι εκλεκτοί αξίζει να επιβιώσουν. Το πέρασμα από την εποχή των Ιχθύων στην εποχή του Υδροχόου θα σηματοδοτήσει, μέσα από πολέμους και καταστροφές, το τέλος ενός κόσμου και η αρχή ενός άλλου νέου και καλύτερου.
Βάτερσι
thumb|250px|Μνημείο για το ναυάγιο του Annie Jane. Το Βάτερσι (αγγλικά: Vatersay) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Εβρίδων. Έχει έκταση 9,6 τ.χλμ. και 90 κατοίκους (2011). Μεγαλύτερος οικισμός του νησιού είναι το Baile Bhatarsaigh και διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια των Εξωτερικών Εβρίδων. Το Βάτερσι είναι το δυτικότερο, μόνιμα, κατοικήσιμο μέρος της Σκωτίας, ενώ συνδέεται με το Μπάρα οδικώς από το 1991.
Εταιρεία της Θούλης
Η ιδεολογία
Η Εταιρεία της Θούλης και το Τάγμα της Χρυσής Αυγής υποτίθεται ότι καθοδηγούταν από την Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα. Οι διδασκαλίες τους προέρχονταν από την ίδια ιιεραρχία μύησης παρόμοια με αυτή του Τεκτονισμού.
Ως έμβλημα της εταιρείας ορίστηκε ο αγκυλωτός σταυρός με φωτοστέφανο, πίσω από σπαθί. Ο αγκυλωτός σταυρός ήταν στη Γερμανία της εποχής εκείνης ήδη χαρακτηριστικό σύμβολο εθνικισμού και αντισημιτισμού.
Η Εταιρεία της Θούλης ως πυρήνας του Τρίτου Ράιχ
Το Τάγμα της Χρυσής Αυγής αποτελούσε τον εκλεκτό πυρήνα της Εταιρείας της Θούλης. Το 1871 στο μυθιστόρημα του Edward Bulwer-Lytton, "The Coming Race" αναφέρει μια ενεργειακή μορφή που ονομάζεται "Vril". Βασισμένος στο βιβλίο αυτό το 1960 ο Λουις Παουελς και ο Ζακ Μπερζιέ στο βιβλίο τους: «Το πρωινό των μάγων»  υποστήριξαν ότι η ονομασία Vril προέρχεται στην πραγματικότητα από μια μυστική εταιρεία, με αυτό το όνομα, η οποία υπήρξε ο πρόδρομος της Εταιρείας της Θούλης και του Ναζιστικού Κόμματος. Ήταν μια μυστική ομάδα αποκρυφιστών που είχε σχέση και με το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής στο οποίο μυήθηκε ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ από όπου διδάχτηκε και ολόκληρη την ιδεολογία του. Η Εταιρεία της Θούλης και το Τάγμα της Χρυσής Αυγής υπήρξαν ο πυρήνας του Τρίτου Ράιχ. Τα μέλη της εταιρείας Άντον Ντρέξλερ και Καρλ Χάρερ ίδρυσαν τον Ιανουάριο του 1919 το Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (DAP, το κατοπινό NSDAP). Μέσω του νέου αυτού κόμματος η εταιρεία είχε σκοπό να βρει οπαδούς και μεταξύ των Γερμανών εργατών. Τον Σεπτέμβριο του 1919 ο Αδόλφος Χίτλερ πήγε για πρώτη φορά σε συνεδρίαση του μικρού ακόμη κόμματος, στο οποίο προσχώρησε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. Τον Ιούλιο του 1921 έγινε πρόεδρος του -στο μεταξύ μετονομασμένου σε NSDAP- κόμματος. Η ιδρυτική ιστορία του DAP και το γεγονός ότι προεξάρχοντα μέλη της Εταιρείας της Θούλης εμφανίστηκαν αργότερα και στο NSDAP δείχνει με ποιον τρόπο πέρασαν βασικά ιδεολογικά στοιχεία της Εταιρείας στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα. Τα μέλη αυτά ήταν μεταξύ άλλων οι Ντίτριχ Έκαρτ, Ρούντολφ Ες, Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, Γιούλιους Στράιχερ και Χανς Φρανκ. Επίσης, ο ιδρυτής του DAP, Άντον Ντρέξλερ, ήταν αυτός που έπεισε τον Χίτλερ να χρησιμοποιήσει τον αγκυλωτό σταυρό (σβάστικα) ως έμβλημα του NSDAP.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναζισμός *
Στο Παρά 5
Στο Παρά 5 είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega Channel τις σεζόν 2005-2007. Το σενάριο της σειράς υπέγραψε ο Γιώργος Καπουτζίδης, ο οποίος είχε και τον ρόλο ενός εκ των πέντε πρωταγωνιστών, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Αντώνης Αγγελόπουλος.
Πλοκή
Η σειρά ξεκινά με την πρώτη γνωριμία των πέντε ηρώων της ιστορίας δείχνοντας την καθημερινότητά τους: τη Ντάλια, μία πλούσια που μισεί τον πλούτο, της οποίας όμως ο πατέρας πέθανε αφήνοντάς της όλα τα χρήματα και τις επιχειρήσεις, αφού ήταν μοναχοπαίδι, τον Σπύρο, φοιτητή της λογιστικής που ζει με τη γιαγιά του, τη Σοφία, αφού οι γονείς του σκοτώθηκαν, ενώ κάθε μέρα στο σπίτι είναι και η Θεοπούλα, η καλύτερη φίλη της γιαγιάς του, την Αγγέλα, άνεργη, αφού σε όποια δουλειά πηγαίνει την απολύουν και αποφασίζει να ασχοληθεί με το ερασιτεχνικό θέατρο, χωρίς να έχει ταλέντο, το Φώτη, ένα αρκετά έξυπνο άτομο που εργάζεται στο κανάλι του πατέρα του, του Θωμά, μαζί με τη Φρίντα, τη ξαδέρφη του και τη Ζουμπουλία, μία χωριάτισσα που έρχεται να μείνει με τη συμπεθέρα της, τη Μαριλένα, για να παρευρεθεί στη δεξίωση που θα κάνει ενόψει του γάμου των παιδιών τους, όμως μένει για πάντα μαζί της για να κρατήσει το παιδί, αφού η κόρη της με τον γιο της Μαριλένας πηγαίνουν στην Αμερική για να δουλέψουν. Παράλληλα, ένας από τους πέντε δολοφόνους ενός εγκλήματος που είχε γίνει στη Θεσσαλονίκη πριν από πολλά χρόνια θέλει να σκοτώσει τον υπουργό Ευάγγελο Σταυριανίδη, ο οποίος έχει πολλά στοιχεία για εκείνο το έγκλημα.
Οι πέντε ήρωες και ο υπουργός βρίσκονται μαζί σε ένα ξενοδοχείο, ο καθένας για τον δικό του λόγο. Ο Σπύρος για να επισκεφτεί τον θείο του από τον Καναδά, η Αγγέλα, πηγαίνει σε λάθος ξενοδοχείο, ενώ θέλει να πάει σε ένα άλλο για ένα κάστινγκ, η Ζουμπουλία για να παρευρεθεί στη δεξίωση της συμπεθέρας της, η Ντάλια για να συναντήσει κάποιον μεγαλοεπιχειρηματία και ο Φώτης για να πάρει πλάνα από τη δεξίωση, ενώ ο υπουργός είναι καλεσμένος στη δεξίωση. Ξέροντας για τη δεξίωση όπου θα παρευρεθεί ο υπουργός, ο κακός, μαζί με τον βοηθό του Νίκο Καλαθά, αναθέτουν στον σερβιτόρο του μπαρ του ξενοδοχείου να βάλει δηλητήριο στο ποτό του. Τα έξι αυτά άτομα θα βρεθούν "τη λάθος ώρα, στο λάθος μέρος", συγκεκριμένα σε ένα ασανσέρ το οποίο παθαίνει βλάβη και σταματά. Κι ενώ οι κακοί περιμένουν να φύγει από το ξενοδοχείο, να πάει σπίτι του και να πεθάνει εκεί, ο υπουργός αρχίζει να μην αισθάνεται καλά μέσα στο ασανσέρ και αποκαλύπτει στους άλλους πέντε ότι έχει δηλητηριαστεί.
Οι πέντε αρχίζουν να ανακαλύπτουν το έγκλημα που έγινε στη Θεσσαλονίκη. Περνούν μαζί πολλές στιγμές καλές και κακές και έρχονται αντιμέτωποι με πολλά προβλήματα που καταφέρνουν πάντα να ξεπερνούν με δράμα αλλά και με γέλιο. Οι κοντινοί άνθρωποι των πέντε μπλέκονται συχνά στην υπόθεση, κυρίως η Σοφία με τη Θεοπούλα, κάποιες φορές βοηθώντας τους, ενώ κάποιες φορές δυσκολεύοντάς τους. Κάποια στιγμή εμφανίζεται η Αμαλία Αντωνοπούλου, ένα μυστηριώδες άτομο που βοηθά πάντα τη πεντάδα, ενώ χαρακτηριστική είναι η προφορά της στο "νι" και το "λι". Επίσης, ανακαλύπτουν ότι στο ασανσέρ δεν ήταν η πρώτη φορά που είχαν συναντηθεί, καθώς παλιότερα, σε ένα αεροπορικό δυστύχημα είχαν χάσει τη ζωή τους συγγενείς και κοντινά άτομα της πεντάδας και είχαν βρεθεί μαζί, χωρίς να γνωριστούν, στο αεροδρόμιο. Στο αεροπορικό δυστύχημα είχαν χάσει τη ζωή τους οι γονείς του Σπύρου, η μητέρα και η αδελφή του Φώτη, ο πατέρας της Αγγέλας, ο σύζυγος της Ζουμπουλίας και ο σοφέρ της Ντάλιας, ο οποίος ήταν και ο έρωτας της ζωής της. Και τότε είναι η μία από τις δύο φορές που η πεντάδα χωρίζεται, πιστεύοντας ότι η συνάντηση ήταν σημαδιακή. Όμως, ενώνονται ξανά και συνεχίζουν τις έρευνές τους και πάλι με δυσκολίες, καλές και κακές στιγμές. Σιγά-σιγά αρχίζουν να ανακαλύπτουν τους πέντε δολοφόνους με πολλές σημαντικές και δύσκολες αποστολές.
Κάποια στιγμή, ο σύμβουλος της Ντάλιας, ο Αλέξης, θα αποκαλύψει στους υπόλοιπους τέσσερις ότι για το αεροπορικό δυστύχημα ευθύνεται ο πατέρας της Ντάλιας και αυτοί, στενοχωρημένοι, την κάνουν πέρα. Όμως επανενώνονται και τελειώνουν τις αποστολές.
Ο ένας δολοφόνος που έχει φύγει στο εξωτερικό εντοπίζεται και συλλαμβάνεται, οι άλλοι δύο έχουν πεθάνει, ο άλλος ζει, αλλά χωρίζει με τη γυναίκα του και απομακρύνεται από τα παιδιά του και ο τελευταίος αυτοκτονεί, ενώ οι δύο κακοί - βοηθοί μπαίνουν στη φυλακή.
Στο τελευταίο επεισόδιο, έρχονται τέσσερις αποχωρισμοί, δύο λυπητεροί, ένας σοβαρός κι ένας αστείος. Ο Αλέξης φεύγει από την Ελλάδα αφού έχει πιάσει δουλειά στο εξωτερικό, η γιαγιά του Σπύρου πεθαίνει, ενώ είναι άρρωστη πάνω από ένα χρόνο, κι όμως έχει αντέξει. Ο Φώτης αποχαιρετά το κανάλι για να πάρει μία συνέντευξη στη Ρόδο, αφού το κανάλι έχει πλέον μεγαλώσει. Τέλος, η Ζουμπουλία, συμφιλιωμένη με τη συμπεθέρα της, μετακομίζει σε ένα σπίτι πάνω από αυτό της Μαριλένας, ενώ αυτή νομίζει ότι θα πάει στο χωριό της. Στην πορεία, η Θεοπούλα ακολουθεί τη Σοφία και πεθαίνει, ενώ η παρέα ανακαλύπτει το μυστικό της Αμαλίας. Η Αμαλία είχε πεθάνει στο αεροπορικό δυστύχημα μαζί με τους συγγενείς και τους κοντινούς ανθρώπους της παρέας κι εμφανίστηκε ως άγγελος για να τους βοηθήσει. Μετά από καιρό, η Ντάλια έχει αποκτήσει 2 παιδιά μαζί με τον Αλέξη και παραμένει στην Ελλάδα. Η Αγγέλα πιάνει δουλειά σε εταιρία της Ντάλιας και όλοι περνούν καλά τη ζωή τους. Η ιστορία τελειώνει με την παρέα των πέντε στη θάλασσα.
Πρόσωπα
Σύμφωνα με τον σεναριογράφο, οδηγός για τη δημιουργία των πέντε πρωταγωνιστών αποτέλεσαν οι διαφορετικές πιθανές αντιδράσεις στον φόβο.
Οι Πέντε
Οι Πρωταγωνιστές
Οι πέντε δολοφόνοι
''Οι 5 Κακοί της ιστορίας: η πεντάδα που δολοφόνησε την Ελευθερία Ασλάνογλου στις 9 Απριλίου 1975 στη Θεσσαλονίκη. Επίσης, ήταν εμπλεκόμενοι και στο οικονομικό σκάνδαλο της ΕΞΙΤΕΡ τη δεκαετία του 90''.
Οι άλλοι Πέντε
Οι 5 που ερευνούσαν την υπόθεση πριν την ερευνήσουν οι πρωταγωνιστές.
Οι πεθαμένοι "Επτά"
Τα επτά αγαπημένα πρόσωπα των πρωταγωνιστών που πέθαναν στο αεροπορικό δυστύχημα (2.12.1991), που σε προχωρημένο επεισόδιο αποδεικνύεται ότι προκάλεσε ο πατέρας της Ντάλιας.
Οι κακοί
(Οι άνθρωποι που έβαζε ο αρχηγός για να εντοπίσουν τους 5 πρωταγωνιστές.)
Επεισόδια
ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1
Στο παρά πέντε, πέντε άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, βρίσκονται τυχαία στο λάθος σημείο την κατάλληλη στιγμή. Η συνάντηση μιας χρυσής κληρονόμου, μιας αγρότισσας, μιας ηθοποιού, ενός φοιτητή κι ενός μικροκαναλάρχη θα είναι μοιραία και καθοριστική. Η απόπειρα δολοφονίας πολιτικού προσώπου θα τους τοποθετήσει σε κοινή πορεία προς την επίλυση του μυστηρίου… Μια πορεία, γεμάτη περιπέτεια κι άφθονο γέλιο
ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 2
Η Ντάλια, ο Σπύρος, η Ζουμπουλία, η Αγγέλα και ο Φώτης χωρίς να το παραδέχονται έχουν κάποιο λόγο να θέλουν να λύσουν το μυστήριο. Η ομάδα δημιουργείται. Οι κακοί δεν αργούν να αντιληφθούν ότι υπάρχουν μάρτυρες και αποφασίζουν να τους βγάλουν απ’ τη μέση. Η ομάδα επισκέπτεται τη γραμματέα του υπουργού.
ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 3
Η γνωστή πεντάδα γλιτώνει κυριολεκτικά στο παρά πέντε από τα χέρια των δολοφόνων. Η Ντάλια και η Ζουμπουλία λυγίζουν από φόβο και αποφασίζουν να αποχωρήσουν. Κι ενώ όλα δείχνουν ότι η ομάδα διαλύεται, ένα απρόσμενο γεγονός τούς ενώνει πάλι. Την ίδια ώρα, όμως, οι κακοί βρίσκονται πολύ κοντά στα ίχνη τους. ‘Εχουν ήδη εντοπίσει την Αγγέλα.
ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 4
Στο σπίτι του Φώτη παρακολουθούν το περιεχόμενο της κασέτας. Η Αγγέλα αποφασίζει να μείνει με τον Φώτη, προκειμένου να χάσουν τα ίχνη της οι κακοί. Το πρώτο στοιχείο τους, ο σερβιτόρος της δεξίωσης, που φαίνεται ότι δεν σέρβιρε ό,τι κι ό,τι… Οι κακοί επισκέπτονται τη γραμματέα του υπουργού και την παγιδεύουν προκειμένου να προδώσει την πεντάδα. Η επιχείρηση διάσωσης της ‘Ελενας είναι πλέον γεγονός.
Αντιδράσεις και δημοφιλία
Ο αρχικός ρόλος της Ντάλιας ήταν μια γυναίκα γύρω στα 50 που θα υποδύονταν η Κάτια Δανδουλάκη, η οποία ήδη πρωταγωνιστούσε στη καθημερινή σειρά του σταθμού, Βέρα Στο Δεξί. Η Σμαράγδα Καρύδη, η οποία προτάθηκε από τον σκηνοθέτη της σειράς, δεν ήταν επιθυμητή από τον Καπουτζίδη, όμως πολύ σύντομα το μετάνιωσε. Επίσης ο ρόλος της Ζουμπουλίας είχε αρχικά γραφτεί για την Ελένη Γερασιμίδου.
Τις τηλεοπτικές σεζόν 2005-06 και 2006-07 καθίσταται πρώτη σε δημοφιλία και θεαματικότητα τηλεοπτική σειρά, με μέσο όρο τηλεθέασης πάνω από 50%.
Λόγω του σεναρίου, έχει προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον, συζητήσεις και θεωρίες σχετικά με την εξιχνίαση του μυστηρίου, ενώ κατά την εποχή της αρχικής προβολής της είχε δημιουργηθεί μεγάλη κοινότητα πιστών τηλεθεατών, διαδικτυακές κοινότητες και ομάδες συζητήσεων -φαινόμενο γνωστό σαν cult television- που ως τότε υπήρχε κυρίως για ξένες παραγωγές.
Τελικά, η τεράστια επιτυχία της σειράς χάρισε στον Καπουτζίδη και τη Μακρυπούλια τη θέση των παρουσιαστών του διαγωνισμού Γιουροβίζιον 2006, αλλά και τη θέση των σχολιαστών κατά τον διαγωνισμό.
Πολλοί φανατικοί τηλεθεατές -για ευνόητους λόγους- είχαν αντιδράσει σχετικά αρνητικά στο γεγονός ότι η σειρά μετά από ένα σημείο έγινε δεκαπενθήμερη από εβδομαδιαία, το οποίο εξηγήθηκε τότε από τις πρόσθετες υποχρεώσεις του Καπουτζίδη στα μέσα του πρώτου κύκλου, γεγονός που συνεχίστηκε σε μεγαλύτερο βαθμό στη δεύτερη σεζόν.
Μουσική
Η πλειονότητα των μουσικών κομματιών που ακούγονται στη σειρά, είναι από άλλες ταινίες επιτυχίες του αμερικάνικου κινηματογράφου. Παρόλο που πολλά από αυτά μουσικά κομμάτια χρησιμοποιήθηκαν, δεν έγινε ποτέ καμιά αναφορά στους τίτλους της σειράς.
Το βασικό θέμα των τίτλων αρχής της σειράς αποτελεί το τραγούδι "Ήμουν άγγελος του Τσάρλι" σε στίχους του Δημήτρη Ιατρόπουλου και μουσική του Renato Favilli το οποίο ερμηνεύει η Δανάη Φαβίλλη. Το κομμάτι, αν και του 1981, και έχοντας βραβευτεί στην γειτονική Βουλγαρία (Φεστιβάλ Σόφιας), ταυτίστηκε με την επιτυχία της σειράς, με αποτέλεσμα λίγους μήνες μετά την έναρξή της να ακούγεται σε μαγαζιά της Ελλάδας και να βρίσκεται ψηλά στις πωλήσεις των δισκοπωλείων.
Ενδεικτικό επίσης της επιτυχίας της σειράς είναι η δημιουργία επανεκτελέσεων (remixes) από φανατικούς θαυμαστές με ατάκες αγαπημένων ηρώων της σειράς (π.χ. Θεοπούλα).
Επίσης, σε πρόσφατο επεισόδιο η Αμαλία της σειράς ηχογραφεί τραγούδι και γυρίζει βιντεοκλίπ με πρωταγωνίστριες τις γιαγιάδες Σοφία και Θεοπούλα. Το τραγούδι αυτό ("Φιλί φιλί με λυτρώνεις"), τραγουδισμένο με τη γνωστή προφορά της Αμαλίας, έχει σημειώσει μεγάλη επιτυχία στους ραδιοφωνικούς σταθμούς, ενώ κυκλοφορεί ευρέως και από εφαρμογές FTP ή σε κινητά μέσω bluetooth. Τους στίχους του τραγουδιού έχει γράψει ο Γιώργος Καπουτζίδης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Τζιμέλλα
Η Τζιμέλλα (ιταλικά: Zimella) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Λιούις Χάμιλτον
Ο Σερ Λιούις Χάμιλτον ( Sir Lewis Carl Davidson Hamilton, 7 Ιανουαρίου 1985) είναι Βρετανός οδηγός της Φόρμουλα 1, ο οποίος αγωνίζεται με την ομάδα της Mercedes AMG F1 Team από την αγωνιστική περίοδο του 2013. Ο Χάμιλτον έχει κατακτήσει τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στο πρωτάθλημα οδηγών 7 φορές, το 2008 με την ομάδα της McLaren, και το 2014, το 2015, το 2017, το 2018, το 2019 και το 2020 με την ομάδα της Mercedes Benz. Επιπλέον, κατέχει το ρεκόρ με τις περισσότερες νίκες στην Φόρμουλα 1, έχοντας 103 στο σύνολο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Στίβενεϊτζ στις 7 Ιανουαρίου του 1985. Έλαβε το όνομά του από τον Καρλ Λιούις, ολυμπιονίκη του στίβου.
Ο πατέρας του είναι μαύρος και η μητέρα του λευκή. Με ρίζες από τη Γρενάδα, είναι γνωστός και ως ο πρώτος μαύρος οδηγός της Φόρμουλα Ένα.
Σε ηλικία 10 ετών, όταν ακόμη αγωνιζόταν στα καρτ, πλησίασε το διευθυντή της McLaren Ρον Ντένις με το καρτ του, προσπαθώντας να του δείξει τι μπορούσε να κάνει. Τρία χρόνια μετά υπέγραψε συμβόλαιο με τη Μακλάρεν και τη Μερσέντες-Μπενζ, στα πλαίσια ενός προγράμματος για νεαρούς οδηγούς. Το 2007 έγινε οδηγός για τη Μακλάρεν, έπειτα από τις νίκες του στα βρετανικά πρωταθλήματα της Formula Renault, στην Ευρωπαϊκή F3 και στη GP2. Έκανε σπουδές στο σχολείο Τζον Χένρι Νιούμαν, της γενέτειράς του (ρωμαιοκαθολικό λύκειο). Είναι και ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής, έχοντας δηλώσει ότι αν δεν ήταν πιλότος της F1, θα γινόταν ποδοσφαιριστής ή παίκτης του κρίκετ.
Κατά την πρώτη του αγωνιστική περίοδο στη Φόρμουλα 1 πέτυχε πολυάριθμα ρεκόρ και τερμάτισε 2ος τη σεζόν του 2007, πίσω από τον Κίμι Ραϊκόνεν με διαφορά μόλις ενός βαθμού, έχοντας κατακτήσει τη νίκη στα Γκραν Πρι του Καναδά, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ουγγαρίας και της Ιαπωνίας. Εκείνη τη σεζόν κατόρθωσε να νικήσει στο μεγαλύτερο μέρος της τον εν ενεργεία παγκόσμιο πρωταθλητή Φερνάντο Αλόνσο, με τον οποίο είχαν έντονη κόντρα. Η κόντρα τους εντάθηκε στο Ουγγρικό Γκραν Πρι, όταν ο Αλόνσο μπλόκαρε τον Χάμιλτον για μεγάλο χρονικό διάστημα στις κατατακτήριες, με αποτέλεσμα ο Χάμιλτον να μην μπορέσει να βελτιώσει τον χρόνο του και ο Αλόνσο να κατακτήσει την pole position.
Το 2008 κατέκτησε το πρώτο του παγκόσμιο πρωτάθλημα με την ίδια οριακή διαφορά και 2ο το Φελίπε Μάσα. Το πρωτάθλημα το κέρδισε μάλιστα με τον πλέον ανέλπιστο και εντυπωσιακό τρόπο, κατακτώντας υπό βροχή την απαιτούμενη 5η θέση από τον οδηγό της Toyota Τίμο Γκλοκ, ο οποίος παρέμεινε με στεγνά ελαστικά σε βρεγμένη πίστα, στην τελευταία στροφή του τελευταίου αγώνα του Βραζιλιάνικου Γκραν Πρι, παρόλο που ο Μάσα πήρε τη νίκη. Προηγουμένως μες στη σεζόν, ο Χάμιλτον κατέκτησε μια κυρίαρχη νίκη στην πατρίδα του σε έναν αγώνα που διεξήχθη υπό καταρρακτώδη βροχή καθ' όλη τη διάρκεια του και μάλιστα με διάφορα από τον δεύτερο Νικ Χάιντφελντ που έφτανε σχεδόν το ένα λεπτό. Αντιμετώπισε όμως και ορισμένες δυσκολίες στη διάρκεια της χρονιάς, όπως στο Γκραν Πρι του Μπαχρέιν, όταν συγκρούστηκε με τον πρώην πλέον teammate του, Φερνάντο Αλόνσο, ή στο Βελγικό Γκραν Πρι, όπου δέχτηκε μια ποινή 25 δευτερολέπτων αφού οι αγωνοδίκες θεώρησαν ότι κέρδισε πλεονέκτημα προσπερνώντας τον Κίμι Ράικονεν κόβοντας την τελευταία στροφή της πίστας, αν και έπειτα έδωσε πίσω τη θέση του. Η ποινή αυτή είχε ως αποτέλεσμα να πάρει από το πουθενά τη νίκη ο Μάσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί οδηγοί Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1
1959
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ούνιμακ
Το Ούνιμακ (αγγλικά: Unimak Island) είναι αμερικανικό νησί στο αρχιπέλαγος των Αλεούτιων νήσων και ειδικότερα το μεγαλύτερο του αρχιπελάγους. Επίσης είναι το ένατο μεγαλύτερο νησί, σε έκταση, των ΗΠΑ μετά τη νήσο Χαβάη, το Κόντιακ, το Πουέρτο Ρίκο, τη Νήσο Πρίγκηπα Ουαλίας, το Τσιτσάγκοφ, το Σεντ Λόρενς, το Άντμιραλτι και το Νούνιβακ. Έχει έκταση 4.069 τ.χλμ. και μεγαλύτερος οικοσμός του νησιού είναι το Φολς Πας με 35 κατοίκους (2010).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Αλάσκας
Νικόλαος Ι. Κρητικός
Σταδιοδρομία
Σπούδασε νομικά και εξελέγη βουλευτής Κεφαλληνίας το 1936 με το Κόμμα Φιλελευθέρων.
Απεβίωσε σε ηλικία 83 ετών στις 21 Μαΐου 1970 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό του νεκροταφείου Νέας Φιλαδελφείας, στον Κόκκινο Μύλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κεφαλληνίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Φιόνα (όνομα)
Φιόνα, ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα.
Ετυμολογία
Το όνομα Φιόνα συνδέεται με τις γαελικές παραδόσεις της Ιρλανδίας της Σκωτίας και της Αγγλίας. Μπορεί να θεωρηθεί μορφή της γαελικής λέξης fionn, που σημαίνει «λευκό», «δίκαιο», είτε αγγλοποίηση του ιρλανδικού ονόματος Fíona (προέρχεται από ένα στοιχείο που σημαίνει «αμπέλι»). Επίσης στην ουαλική και τη βρετονική γλώσσα του 9ου αιώνα, το ffion αναφέρεται σε είδος αλεπούδων.
Στην Ελλάδα το όνομα Φιόνα ή Φιώνα συχνά είναι υποκοριστικό ενός άλλου ονόματος, όπως το Περσεφόνη, Τρυφωνία, Ξενοφωνία και πολλά ακόμη.
Διάδοση ονόματος
Το όνομα Φιόνα εμφανίστηκε στην Απογραφή Πληθυσμού 2011 που διενεργήθηκε από τη Στατιστική Υπηρεσία της Κύπρου. Ενώ ήταν το 49ο πιο δημοφιλές όνομα για κοριτσάκια που γεννήθηκαν το 2008 στη Γερμανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα
Heigh-Ho
Το "Heigh-Ho" είναι ένα τραγούδι, το οποίο συμπεριλήφθηκε στo soundtrack της πρώτης ταινίας μεγάλου μήκους κινουμένων σχεδίων της Disney, Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι, του 1937. Το άλμπουμ είχε κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο του 1938. Το κομμάτι γράφτηκε από τους Φρανκ Τσόρτσιλ (μουσική) και Λάρι Μόρεϊ (στίχους) και ερμηνεύθηκε από τους Ρόι Άτγουελ, Πίντο Κόλβιγκ, Μπίλι Γκίλμπερτ, Ότις Χάρλαν και Σκότι Μάτρο.
Πρόκειται για ένα από τα πιο δημοφιλή τραγουδία της ταινίας, το οποίο ακούγεται στην ταινία, με τους νάνους να το τραγουδουν, κατά τη διάρκεια της καθημερινής τους ρουτίνας (δουλειά στο ορυχίο και πίσω στο σπίτι). Επίσης, οι Νάνοι εμφανίζονται για πρώτη στην ταινία, υπό το άκουσμα αυτού του κομματιού. Το κομμάτι από τη στιγμή της κυκλοφορίας του, έχει κυκλοφορήσει σε δεκάδες άλλα μέσα, είτε της Disney, είτε σε τρίτα.
Παραποπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1937 Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες
2348 Μίτσκοβιτς
Ο Μίτσκοβιτς (Michkovitch) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,4. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τον Σέρβο αστρονόμο Μίλοραντ Πρότιτς, που παρατηρούσε από το Βελιγράδι, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σέρβου αστρονόμου Βόισλαβ Β. Μίτσκοβιτς (1892-1976), διευθυντή του Αστεροσκοπείου του Βελιγραδίου από το 1925 ως το 1948.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Μίτσκοβιτς είναι άγνωστα. Ο Μίτσκοβιτς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 20 ως 36 ώρες περίπου, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιτσκοβιτς
Αλέξανδρος Ζ΄ (ναυαγοσωστικό)
Το Αλέξανδρος Ζ΄ ήταν επίτακτο ναυαγοσωστικό (εκ της εταιρείας Ζαροκώστα) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού περιόδου 1922-1923 τύπου "ευκαιρία" (=μεταφοράς προσωπικού). Στις 10 Μαρτίου 1923 μεταφέροντας αδειούχους αξ/κούς, υπαξ/κούς και ναύτες από τον ορμούντα στο Κερατσίνι στόλο στον Πειραιά, λόγω υψηλού κυματισμού παρά τη ν. Ψυτάλλεια και απότομης μετακίνησης των επιβαινόντων του καταστρώματος από τη μία πλευρά στην άλλη, έχασε την ευστάθεια και ανετράπει παρασύροντας στο βυθό περίπου 300 εκ των επιβαινόντων: 12 Αξ/κοί, 87 υπαξ/κοί, 193 ναύτες και 5 τεχνικοί.
Κατ΄ έτος η Διοίκηση του Ναυστάθμου Σαλαμίνας τελεί επιμνημόσυνη δέηση επί ανεγερθέντος, επί τουτου, μνημείου στη Ψυτάλλεια.
Αναφορές
Κατηγορία:Ναυάγια Κατηγορία:Ελληνικά Ναυαγοσωστικά Κατηγορία:Ναυτικά ατυχήματα στην Ελλάδα