cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζαννής Σταυρακόπουλος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ22 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμπελοκήπων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Δάφνης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1995 Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ
Λούντβιχσμπουρκ
Ιστορία
thumb|left|250px|Το ανάκτορο Μονρεπό Η ιστορία της πόλης ξεκινάει αμέσως μετά την ανέγερση του μπαρόκ Ανακτόρου του Λούντβιχσμπουρκ (1718–1723) από τον δούκα Εβεράρδο Λουδοβίκο της Βυρτεμβέργης, ο οποίος στη συνέχεια πρόσθεσε το Σλος Φαβορίτε, γερμ. Schloss Favorite (1713-1728), καθώς και το Ανάκτορο Μονρεπό (1764-1768).
Το 1940 στο Λούντβιχσμπουρκ γυρίστηκε η ναζιστική προπαγανδιστική ταινία Jud Süß, του Φάιτ Χάρλαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Μάγισσες του Σάλεμ
Αν και το γεγονός έχει μείνει στην ιστορία μνημονεύοντας τις μάγισσες του Σάλεμ, οι ακροαματικές διαδικασίες έλαβαν χώρα σε διαδοχικές πόλεις της επαρχίας της Μασαχουσέτης: Σάλεμ Βίλατζ, Σάλεμ Τάουν, Ίπσουιτς, Άντοβερ, Βοστώνη και Τσαρλς Τάουν.
Ιστορικό πλαίσιο
Προκειμένου να κατανοήσει κανείς τα γεγονότα που περιστρέφονται γύρω από το κυνήγι και τη δίκη των μαγισσών του Σάλεμ, πρέπει να δώσει προσοχή στο χρονικό πλαίσιο κατά το οποίο έλαβαν χώρα οι κατηγορίες για εξάσκηση μαγείας. Κατά τον 17ο αιώνα στην αποικία της Μασαχουσέτης, όπως και στις περισσότερες πουριτανικές αποικίες στον Νέο Κόσμο, υπήρχε η πεποίθηση στους κατοίκους ότι βρίσκονταν σε διαρκή μάχη με τον Σατανά. Επίσης, η αντιμαχία του Σάλεμ Βίλατζ με τη γειτονική Σάλεμ Τάουν, μια πρόσφατη επιδημία ευλογιάς και ο φόβος της επίθεσης από πολεμικές φυλές ιθαγενών δημιούργησαν ένα κλίμα φόβου και καχυποψίας.
Τα γεγονότα στο Σάλεμ
thumb|250px|Το εξώφυλλο της έβδομης έκδοσης του Malleus Maleficarum, η οποία τυπώθηκε στην [[Κολωνία το 1520 (πηγή: Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Σίντνεϊ) ]]
Αρχή και υποψίες
Τον χειμώνα του 1692, 200 περίπου χρόνια μετά την έναρξη του κυνηγιού των μαγισσών στην Ευρώπη και την έκδοση του Malleus Maleficarum, η Ελίζαμπεθ Πάρις (Μπέτι), 9 ετών, και η Άμπιγκεϊλ Ουίλιαμς, 11 ετών, άρχισαν να παρουσιάζουν περίεργα συμπτώματα, τα οποία κανείς γιατρός δεν μπορούσε να εξηγήσει, μέχρι που ένας εξ αυτών, ο Γουίλιαμ Γκριγκς, απεφάνθη ότι τα κορίτσια ήταν δαιμονισμένα. Τα συμπτώματα περιλάμβαναν κραυγές, βλασφημίες, σπασμούς, μυστήριες επικλήσεις και κατάσταση έκστασης και σύντομα παρατηρήθηκαν και σε άλλα κορίτσια της πόλης. Έτσι ο αιδεσιμότατος Σάμιουελ Πάρις, πατέρας της Μπέτι, ζήτησε βοήθεια και από γειτονικές πόλεις, ενώ και οι υπόλοιποι κάτοικοι της πόλης άρχισαν να πιέζουν τα κορίτσια να κατονομάσουν τους ανθρώπους που καταπιάνονταν με «έργα του Διαβόλου».
Ο αιδεσιμότατος Πάρις άρχισε να υποψιάζεται την Τιτούμπα, ινδιάνα σκλάβα που είχε γεννηθεί στη Νότια Αμερική και είχε φέρει μαζί του από την Καραϊβική (νησί Μπαρμπάντος ), γνώστρια της μαγικής λατρείας της Obeah. Τα κορίτσια του χωριού επισκέπτονταν συχνά την Τιτούμπα για να τους πει το μέλλον ή να τη συμβουλευτούν για ό,τι άλλο τις ενδιέφερε, γνωρίζοντας όμως πως αυτό απαγορευόταν αυστηρά τότε, καθώς στο πουριτανικό περιβάλλον όπου ζούσαν, οποιαδήποτε θρησκευτική εκδήλωση πέραν του καθιερωμένου θεωρούνταν ως μαγεία, άρα συνεργασία με τον Διάβολο. Σύμφωνα με τις ιστορίες, ο Πάρις κάποια στιγμή την είδε να βγάζει κάτι από τις στάχτες στο τζάκι, απαίτησε να του εξηγήσει τι ήταν αυτό κι εκείνη του απάντησε ότι ήταν το «γλυκό των μαγισσών» και ότι το έφτιαξε στοχεύοντας τη θεραπεία των κοριτσιών. Ο Πάρις δεν την πίστεψε και, χτυπώντας την, εκείνη αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι ήταν η υπεύθυνη για την κατάσταση των κοριτσιών. Έπειτα, ζήτησε από την Ελίζαμπεθ, την κόρη του, να αποκαλύψει τι πραγματικά συμβαίνει κι εκείνη τα ομολόγησε όλα, ενώ και η ανιψιά του, Άμπιγκεϊλ, βεβαίωσε πως κάποια άτομα στην πόλη είχαν συνάψει συμφωνία με τον Διάβολο.
«Κυνήγι μαγισσών»
Από εκεί και πέρα θα ξεκινήσει μια μανία καταδίωξης στο Σάλεμ εναντίον πιθανών ατόμων που ασχολούνταν με τη μαγεία. Οι πρώτες γυναίκες για τις οποίες βγήκε ένταλμα σύλληψης στις 29 Φεβρουαρίου 1692 ήταν η Τιτούμπα, η Σάρα Γκουντ και η Σάρα Όσμπορν. Η Σάρα Γκουντ ήταν επαίτης, κόρη ενός Γάλλου ξενοδόχου, που αυτοκτόνησε όταν η ίδια ήταν έφηβη ακόμα. Η Σάρα Όσμπορν ήταν μία κατάκοιτη ηλικιωμένη, η οποία για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν εκκλησιαζόταν και είχε νομικές αντιμαχίες με την οικογένεια Πάτναμ.
Την επόμενη μέρα, έφτασαν στην πόλη δυο δικαστές, ο Τζον Χάθορν κι ο Τζόναθαν Κόργουιν. Η Σάρα Γκουντ αρνήθηκε ότι έχει σχέση με τη μαγεία. Ωστόσο, κατά την απολογία της, μια από τις κοπέλες άρχισε να καταλαμβάνεται από σπασμούς και οι υπόλοιπες, ακολουθώντας το παράδειγμά της, ούρλιαζαν πως το πνεύμα της Σάρα τους επιτίθετο. Μια γυναίκα στον τόπο της δίκης, η Μάρθα Κόρι, σηκώθηκε και έβαλε τα γέλια βλέποντας τα κορίτσια να παίζουν θέατρο απροκάλυπτα (αργότερα κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε κι η ίδια σε θάνατο). Το ίδιο επαναλήφθηκε και κατά την απολογία της Σάρα Όσμπορν και της Τιτούμπα, η οποία ήταν η μόνη από τις τρεις που ομολόγησε ότι την είχε επισκεφτεί ο Σατανάς και ζήτησε να τον υπηρετήσει, ενώ αποκάλυψε ότι δεν ήταν μόνο εκείνη στην πόλη που συνεργαζόταν με τον Σατανά. Η ομολογία της αυτή έσπειρε πανικό και υστερία στο Σάλεμ, και άρχισε ένα «κυνήγι μαγισσών».
thumb|250px|Η Τιτούμπα κάνει μάγια μπροστά στα κορίτσια.Απεικόνιση του 19ου αιώνα.
Οι τρεις αυτές γυναίκες κατηγορήθηκαν για μαγεία και την 1η Μαρτίου οδηγήθηκαν στη φυλακή. Από εκείνη τη στιγμή, όποιος καταγγέλλεται από τα κορίτσια συλλαμβάνεται και περνά από δίκη με μηδαμινές πιθανότητες επιβίωσης, ενώ και άλλα μέλη της κοινωνίας κατηγορούν συμπολίτες τους για επίθεση. Μέχρι τον Ιούνιο, πάνω από 100 άτομα έχουν καταγγελθεί. Οι δίκες επεκτείνονταν και σε γειτονικές πόλεις, πέραν των αρχικών Σάλεμ Βίλατζ και Σάλεμ Τάουν. Καθώς όμως οι φυλακές του Σάλεμ, της Βοστώνης και των γύρω περιοχών γέμιζαν, προέκυψε ένα νέο πρόβλημα, καθώς όλοι οι κρατούμενοι δεν ήταν δυνατόν να δικαστούν. Ήταν λοιπόν ευκαιρία να αρχίσουν να εφαρμόζονται ποινές.
Τον Ιούνιο του 1692, στο Σάλεμ στήθηκε δικαστήριο με επικεφαλής τον δικαστή Γουίλιαμ Στάουτον, ο οποίος περιγράφεται ως χωρίς οίκτο και με δίψα για την εξουσία. Η πρώτη που δικάστηκε και καταδικάστηκε ήταν η Μπρίτζετ Μπίσοπ, η οποία εκτελέστηκε στις 10 Ιουνίου στο Γκάλοους Χιλ. Ακολούθησε η δίκη της Ρεμπέκα Νερς και 40 άλλων γυναικών, ανάμεσα στις οποίες και η Σάρα Γκουντ (η Σάρα Όσμπορν είχε ήδη πεθάνει πριν την τελική της δίκη). Όταν όμως ξαναπέρασαν από δίκη, το δικαστήριο δίστασε να καταδικάσει τη Ρεμπέκα Νερς, καθώς επρόκειτο για μια ευυπόληπτη κάτοικο του Σάλεμ, η οποία δεν είχε δώσει καθόλου δικαιώματα για αμφισβήτηση. Επενέβη ο δικαστής Στάουτον, ο οποίος ζήτησε επανεξέταση της υπόθεσης και τελικά την οδήγησε στην εκτέλεσή της στις 19 Ιουλίου.
thumb|300px|left|Μαρτυρία της Άμπιγκεϊλ Γουίλιαμς εναντίον του Τζορτζ Τζέικομπς Τζούνιορ
Μόνο όσοι παραδέχτηκαν την ενοχή τους και κατέδωσαν άλλους γλίτωσαν την εκτέλεση. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, εκτελέστηκαν συνολικά 19 άτομα, μεταξύ των οποίων ένας υπουργός κι ένας πρώην αστυνομικός, που αρνήθηκε να συνεχίσει τις συλλήψεις υποτιθέμενων μαγισσών. Από αυτούς, μόνον οι πέντε ήταν άνδρες. Εκτός από τους εκτελεσθέντες, υπήρχαν και κατηγορούμενοι, οι οποίοι τελικά πέθαναν μες στη φυλακή: οι ιστορικές πηγές δε συμφωνούν μεταξύ τους για τον ακριβή αριθμό αυτών των ατόμων.
Επίλογος
Κάποια στιγμή, η κοινότητα άρχισε να αμφιβάλει για την εγκυρότητα και την αλήθεια των λεγομένων των κοριτσιών, καθώς σε κάποιο σημείο έφτασαν να καταγγείλουν και κάποιους δικαστές, κάτι που επέφερε μεγάλη αμφισβήτηση και αμφιβολίες, καθώς κυριαρχούσε η πεποίθηση ότι οι δικαστές προστατεύονταν από τον ίδιο τον Θεό. Τον Οκτώβριο του 1692, ο Τόμας Μπρατλ σε επιστολή του ασκούσε κριτική στις δίκες των μαγισσών, επιστολή που είχε μεγάλο αντίκτυπο στον κυβερνήτη Φιπς, ο οποίος στις 29 Οκτωβρίου έπαυσε τη λειτουργία του δικαστηρίου και τον Στάουτον ως προεδρεύοντα και συνέθεσε ένα καινούργιο, δίνοντας χάρη στους υπόλοιπους κατηγορουμένους. Τελικά, στις 13 Ιανουαρίου 1693, δόθηκε αμνηστία σε όλους τους τελευταίους κατηγορούμενους που είχαν απομείνει.
Οι δίκες μαγισσών είχαν σημαντικές επιπτώσεις σ' όλη την περιοχή. Οι σοδειές αφέθηκαν στα χωράφια και τα ζώα χωρίς φροντίδα και όσοι φοβούνταν μήπως συλληφθούν εγκατέλειψαν την περιοχή με τα υπάρχοντά τους και κατέφυγαν στη Νέα Υόρκη.
Αντίθετα με την κοινή αντίληψη, οι κατηγορούμενες δεν κάηκαν στην πυρά. Αν και κάποιοι νόμοι στην Ευρώπη πρότειναν την καύση στην πυρά ως τελετουργικό μέσο εξαγνισμού από τη μαγεία, κάτι τέτοιο απαγορευόταν στη Μασαχουσέτη, επειδή το δικαστικό σύστημα λειτουργούσε υπό τον Αγγλικό νόμο. Σαν αποτέλεσμα, όλοι οι κατηγορούμενοι που καταδικάστηκαν σε θάνατο πέθαναν δι' απαγχονισμού στην πλαγιά του Γκάλοους Χιλ, εκτός από τον Τζιλ Κόρεϊ, ο οποίος δε δέχτηκε το κατηγορητήριο και πέθανε αφού τον έθαψαν κάτω από βαριές πέτρες.
Επακόλουθα
thumb|200px|Πορτρέτο του δικαστή Γουίλιαμ Στάουτον
Η Άμπιγκεϊλ Γουίλιαμς ενεπλάκη σε 41 νομικές κατηγορίες και έδωσε επίσημη κατάθεση σε 7 από αυτές. Δεν έχει καταστεί σαφές γιατί προέβη στην κατηγορία τόσων σεβαστών μελών της κοινωνίας του Σάλεμ. Οι ιστορικοί Νόρτον και Ρόουτς θεωρούν ότι το έκανε λόγω της προσοχής που απολάμβανε, καθώς τα νεαρά κορίτσια στην πουριτανική κοινωνία της εποχής δεν λαμβάνονταν σοβαρά υπόψιν και η Άμπιγκεϊλ, απομακρυσμένη από τα στενότερα οικογενειακά της μέλη, καθώς την είχε δεχτεί σχεδόν ως ανάδοχο ο αιδεσιμότατος Πάρις, απολάμβανε την ασυνήθιστη αυτή προσοχή και εξουσία που είχε απέναντι στο ενήλικο περιβάλλον της. Αν και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις πρώτες δίκες από τον Μάρτιο μέχρι τον Μάιο, έδωσε την τελευταία της κατάθεση στις 3 Ιουνίου 1692 κι έπειτα απλά «εξαφανίζεται» σύμφωνα με τα δικαστικά πρακτικά και καμία πηγή δεν μαρτυρεί τι απέγινε μετά τα τα γεγονότα του 1692.
Μετά τη διάλυση του δικαστηρίου από τον κυβερνήτη Φιπς, ο δικαστής Γουίλιαμ Στάουτον ακολούθησε πολιτική σταδιοδρομία με επιτυχία και ποτέ δεν μετανόησε ή απολογήθηκε για τον ρόλο που διαδραμάτισε στις δίκες του Σάλεμ.
Επιρροές στη σύγχρονη κουλτούρα
Ο Άρθουρ Μίλερ ανέβασε to 1953 στο Μπρόντγουεϊ το έργο του «The Crucible», το οποίο βραβεύτηκε με Βραβείο Τόνι. Είχε στόχο να καταγγείλει την αντικομουνιστική υστερία που επικράτησε στις ΗΠΑ την εποχή του μακαρθισμού και οδήγησε στη φυσική ή στην ηθική εξόντωση απλών πολιτών, ιδεολόγων και εκπροσώπων του πνευματικού κόσμου. Στην Ελλάδα, ανέβηκε στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου το 1955 κι έγινε γνωστό με τον τίτλο «Δοκιμασία (Οι μάγισσες του Σάλεμ)».
Επιρροές υπάρχουν τόσο στη μουσική, όσο και στη λογοτεχνία, στον χώρο των κόμικς, στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Στη λογοτεχνία παρουσιάζονται διάφορες ιστορίες από τον Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ (1890-1937). Διαδραματίζονται στη φανταστική πόλη Άρκαμ στη Μασαχουσέτη που λέγεται ότι έχει ιδρυθεί από τους πρόσφυγες των δικών του Σάλεμ. Παραδείγματος χάριν, στα «Όνειρα στο Σπίτι της Μάγισσας», η μάγισσα Κεζάια Μάσον, από το σπίτι της οποίας προέρχεται ο τίτλος, λέγεται ότι έχει φύγει από το Σάλεμ. Στον κινηματογράφο, πολλές ταινίες έχουν εμπνευστεί από τις δίκες και τις μάγισσες στο Σάλεμ, όπως οι: «Maid of Salem (1937)», «Bell Book and Candle (1958)», «Three Sovereigns for Sarah (1985)», «Hocus Pocus (1993)» κ.ά. Το 1996, σε διασκευασμένο σενάριο του ίδιου του Άρθουρ Μίλερ παρουσιάστηκε η ταινία «The Crucible» (ελλ. τίτλος «Οι Μάγισσες του Σάλεμ»), με πρωταγωνιστές τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις και τη Γουινόνα Ράιντερ. Νωρίτερα το 1957, το θεατρικό έργο του Μίλερ είχε μεταφερθεί στον κινηματογράφο σε ομώνυμη ταινία («The Crucible»), με πρωταγωνιστές τον Υβ Μοντάν και τη Σιμόν Σινιορέ, σε διασκευασμένο σενάριο Άρθουρ Μίλερ και Ζαν-Πωλ Σαρτρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαγεία Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Μασαχουσέτη Κατηγορία:Δικαστικές υποθέσεις Κατηγορία:Θρησκεία και βία Κατηγορία:Εγκλήματα εις βάρος των γυναικών
Τελλιάδες
Πηγές
Κατηγορία:Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Ηλείας
Άννα Θηρεσία της Σαβοΐας
Η Άννα Θηρεσία (ιταλ. Anna Theresa di Savoia, 1 Νοεμβρίου 1717 - 5 Απριλίου 1745) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Καρινιάνο και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Σουμπίζ.
Παναγιώτης Τούντας
Ο Παναγιώτης Τούντας (1886 - 23 Μαΐου 1942) ήταν Έλληνας συνθέτης. Είναι ο διασημότερος συνθέτης της Σμυρναϊκής Σχολής και ανήκει στην ομάδα των Μικρασιατών μουσικών που μετά την καταστροφή του 1922, διαμόρφωσαν το ρεμπέτικο τραγούδι στην Ελλάδα. Ο Παναγιώτης Τούντας γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1886 απο ευκατάστατους γονείς, που του έδωσαν τη δυνατότητα να ασχοληθεί απο μικρός με τη μουσική.
Άννα Θηρεσία της Σαβοΐας
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Α΄ της Σαβοΐας-Καρινιάνο και της Μαρίας Βικτωρίας της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτωρα Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας.
Παναγιώτης Τούντας
Βιογραφία
Άρχισε από παιδί να παίζει μαντολίνο και στις αρχές του 20ού αιώνα συμμετείχε στην Σμυρνέικη Εστουδιαντίνα του Σιδέρη, που έμεινε γνωστή με το όνομα "τα Πολιτάκια". Συμμετείχε σε διάφορα μουσικά σχήματα που έκαναν περιοδείες εκτός Σμύρνης, για την ψυχαγωγία των Ελλήνων της διασποράς και ταξίδεψε στην Αίγυπτο, την Αβυσσηνία, την Ελλάδα και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες με ελληνική παροικία. Τα πρώτα χρόνια μετά τη μικρασιατική καταστροφή, έπαιζε σε διάφορα κέντρα σαν μαντολινίστας. Το 1924 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του ελληνικού παραρτήματος της γερμανικής "ODEON" στην Αθήνα. Μέχρι να κατασκευαστεί το εργοστάσιο δίσκων στην Ελλάδα, συνεργάζεται σχεδόν με όλες τις δισκογραφικές εταιρείες και διηύθυνε τις περισσότερες ηχογραφήσεις που γίνονταν στην Ελλάδα. Τον ίδιο χρόνο ηχογραφεί τη "Σμυρνιά" με την αθηναϊκή εστουδιαντίνα του Τάσου Μαρίνου και γίνεται ο πρώτος Έλληνας λαϊκός συνθέτης που το όνομά του αναγράφεται σε ετικέτα δίσκου.
Άννα Θηρεσία της Σαβοΐας
Βιογραφία
Ο σύζυγός της Σαρλ ντε Ροάν ήταν γιος της Ανν Ζυλί ντε Μελύν, κόρης της Ελισάβετ Θηρεσίας της Λωρραίνης.
Παναγιώτης Τούντας
Βιογραφία
Το 1931 αναλαμβάνει καλλιτεχνικός διευθυντής της ελληνικής "ODEON" και της "HIS MASTER’S VOICE" και παραμένει στη θέση αυτή μέχρι το 1940. Τα τραγούδια που πέρασε στη δισκογραφία είναι γύρω στα 350 και έχουν ερμηνευτεί από όλους τους προπολεμικούς τραγουδιστές της εποχής, όπως ο Κώστας Ρούκουνας, Στελλάκης Περπινιάδης, Μαρίκα η Πολίτισσα (Μαρίκα Φραντζεσκοπούλου), Κώστας Καρύπης (όταν έκανε καριέρα ερμηνευτή, και πριν πλασαριστεί ως δημιουργός), Κώστας Νούρος, Ρόζα Εσκενάζυ, Ρίτα Αμπατζή, Αντώνης Νταλγκάς, Ευάγγελος Σωφρονίου, Ζαχαρίας Κασιμάτης, Γιώργος Βιδάλης, Στράτος Παγιουμτζής, Δημήτρης Περδικόπουλος, Ισμήνη Διατσέντε, Νταίζη Σταυροπούλου, Νότα Καλλέλη, Κάκια Μένδρη Ιωάννα Γεωργακοπούλου. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 η Χαρούλα Αλεξίου, και ο Θέμης Ανδρεάδης επαναφέρουν τα τραγούδια του στο προσκήνιο και μέχρι τις σήμερα ο Γιώργος Νταλάρας, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Ελένη Τσαλιγοπούλου, ο Αγάθωνας Ιακωβίδης, ο Μπάμπης Τσέρτος, ο Μπάμπης Γκολές και πολλοί άλλοι εξακολουθούν να τα ερμηνεύουν.
Άννα Θηρεσία της Σαβοΐας
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1741 τον Σαρλ ντε Ροάν, Πρίγκιπα του Σουμπίζ και είχε τέκνο:
Παναγιώτης Τούντας
Βιογραφία
Πέθανε στις 23 Μαΐου του 1942, στην Κατοχή από ρευματισμούς.
Άννα Θηρεσία της Σαβοΐας
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Δούκισσες του Ζουαγιέζ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Παναγιώτης Τούντας
Βιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Ρεμπέτες Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Τριμίκλινη
Η Τριμίκλινη είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Τριμίκλινη βρίσκεται 27 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης της Λεμεσού. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 545 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η Τριμίκλινη βρίσκεται στον κύριο δρόμο Λεμεσού-Πλατρών-Τροόδους, ο οποίος την συνδέει με την πόλης της Λεμεσού και όλα τα ορεινά θέρετρα του Τροόδους. Συνορεύει στα νότια με τη Λάνια, στα δυτικά με τη Συλίκου και την Κουκά, στα βόρεια με τον Μονιάτη, στα βορειοαναταλικά με το Πελένδρι και στα ανατολικά με τον Άγια Μάμα.
Φυσικό περιβάλλον
Η Τριμίκλινη περιτριγυρίζεται από συνεχόμενες ψηλές βουνοκορφές, με ψηλότερο βουνό το Ζάλακα. Στο νότια της κοινότητας υπάρχει ένα μεγάλο φαράγγι από το οποίο περνάει ο ποταμός Κούρης.
Στο χωριό καλλιεργούνται αμπέλια (οινοποιήσιμες και επιτραπέζιες ποικιλίες), αμυγδαλιές, ελιές και φρουτόδενδρα. Η μεγαλύτερη παραγωγή είναι ροδάκινα, νεκταρίνια, αχλάδια και δαμασκηνωειδή. Γνωστό είναι το κρασί και η ζιβανία που κατασκευάζουν οι κάτοικοι με παραδοσιακό τρόπο.
Οι καλλιέργειες του χωριού ποτίζονται από το φράγμα της Τριμίκλινης, χωρητικότητας 340000 κυβικών μέτρων. Το φράγμα είναι ολόχρονα γεμάτο, σχηματίζοντας μια μεγάλη λίμνη, η οποία αποτελεί βιότοπο για διάφορα πουλιά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
Ονομασία
Το χωριό υπήρχε κατά τα μεσαιωνικά χρόνια. Σε χάρτες της εποχής της βενετοκρατίας είναι σημειωμένο ως Trimichini. Σύμφωνα με την παράδοση, υπάρχουν 3 εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας του χωριού:
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού γνώρισε αρκετές αυξομειώσεις. Μέχρι τη δεκαετία του 1970 ο πληθυσμός της κοινότητας αυξανόταν. Ακολούθησε μείωση του πληθυσμού για να επανέλθει αύξηση των κατοίκων στην τελευταία απογραφή του 2011.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Τριμίκλινης όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Σημεία ενδιαφέροντος
μικρογραφία|Το διπλογέφυρο στην Τριμίκλινη. Στην Τριμίκλινη υπάρχει αρχαίο γεφύρι το οποίο είναι κατασκευασμένο στην κοίτη του ποταμού Κούρη και έχει κτισθεί κατά την εποχή των Ενετών. Το γεφύρι είναι κατασκευασμένο από πέτρες της κοίτης του ποταμού και αποτελείται από τρεις συνεχόμενες καμάρες. Κατά τη χριστιανική εποχή, η Αγία Ελένη πέρασε από το γεφύρι ερχόμενη από το Σταυροβούνι και μετέφερε τον Τίμιο Σταυρό και ιερό Κάνναβο (το σχοινί με το οποίο είχαν δέσει τον Χριστό πάνω στο Σταυρό) στο αρχαίο μοναστήρι του Σταυρού στο γειτονικό χωριό Κουκά και στο Όμοδος.
Επιπρόσθετα, στα σύνορα Τριμίκλινης-Μονιάτη υπάρχει το μοναδικό στην Κύπρο διπλογέφυρο. Κατασκευάστηκε το 1901 και χρησιμοποιείτο για να περνούν τα κάρα. Το 1917 αναβαθμίστηκε ώστε να περνούν και μηχανοκίνητα οχήματα, όταν αυτά πρωτοεμφανίστηκαν στο νησί.
Σημαντικό κτίριο του χωριού αποτελεί το πρώτο δημοτικό σχολείο το οποίο κατασκευάστηκε το 1926. Είναι κτισμένο από πέτρες της περιοχής. Αποτελεί μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της Τριμίκλινης και είναι ιδιοκτησία της κοινότητας. Έχει αναπαλαιωθεί.
Η Τριμίκλινη είναι γνωστή για το λαϊκό παζαράκι που διατηρείται καθημερινά δίπλα από τον δρόμο Λεμεσού-Τροόδους. Στο παζαράκι προσφέρονται προς πώληση παραδοσιακά προϊόντα, όπως ζιβανία, κρασιά, σιουσιούκο, όλων των ειδών γλυκά και όλα τα φρούτα που παράγουν οι κάτοικοι του χωριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Αθανάσιος Γκ. Πετιμεζάς
Ο Αθανάσιος Πετιμεζάς (1826 - 1885) ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Σουδενά Καλαβρύτων και ήταν γιος του αγωνιστή Γκολφίνου Πετιμεζά. Φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων για δύο χρόνια αλλά αποβλήθηκε από αυτή λόγω συμμετοχής του σε στάση κατά του Όθωνας.
Ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη πληρεξούσιος (βουλευτής) Καλαβρύτων στην Β' εθνοσυνέλευση τα Καλάβρυτα. Το 1865 έγινε Νομάρχης Ναυπλίας και το 1867 Νομάρχης Αττικής και Βοιωτίας. Στη συνέχεια, το 1868, εξελέγη βουλευτής Καλαβρύτων για να επανεκλεγεί το 1869, το 1872, το 1873, το 1875, το 1879, στις εκλογές του 1881 και του 1885.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1885 εν ενεργεία βουλευτής. Ήταν σύζυγος της Ελένης Γ. Ταμπακοπούλου.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Καλαβρύτων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Αθανασιος
Ατενούλφος Β΄ της Γκαέτα
Ο Ατενούλφος Β΄ (πέθανε τον Οκτώβριο του 1064) ήταν Λομβαρδός Κόμης του Ακουίνο και Δούκας της Γκαέτα για δύο χρόνια (1062-1064) υπό την αντιβασιλεία της μητέρας του, της Μαρίας, κόρη του Πανδόλφου Δ΄ της Κάπουα. Ήταν γιος και διάδοχος του Ατενούλφου Α΄.
Στις 28 Ιουνίου 1063, η Γκαέτα καταλήφθηκε από τον Ιορδάνη της Κάπουα και έγινε υποτελές του. Ο Ατενούλφος παρέμεινε δούκας, αλλά πέθανε και ανέλαβε δούκας όταν ο νέος σύζυγος της μητέρας του, ο Νορμανδός Γκιγιώμ ντε Μοντρέιγ.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα Κατηγορία:Κόμητες του Ακουίνο Κατηγορία:Οικογένεια ντ'Ακουίνο
Βήλος
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Βήλος ήταν βασιλιάς της Αιγύπτου, πατέρας των δίδυμων Αίγυπτου και Δαναού. Η σύζυγος του Βήλου ήταν η Αγχινόη του Νείλου ή η Σίδη επώνυμος της Φοινικικής πόλης της Σιδώνας. Ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει ότι ο Βήλος ίδρυσε μιά αποικία στον ποταμό Ευφτάτη, τοποθέτησε ιερείς που ασχολήθηκαν με την Αστρολογία και έμειναν γνωστοί στους Βαβυλώνιους σαν Χαλδαίοι. Οι Χαλδαίοι ιερείς όπως οι ιερείς της Αιγύπτου πήραν απαλλαγή από τη φορολογία και τις υπηρεσίες στο κράτος. Ο Βήλος ήταν γιος του θεού Ποσειδώνα και της Λιβύης, επωνύμου της Λιβύης και κόρης του Επάφου. Πιθανότατα να ήταν ο Βούσιρις, βασιλιάς της Αιγύπτου και γιος της Λιβύης που θανάτωσε ο Ηρακλής, η εκδοχή φαίνεται αδύνατη αφού ο Ηρακλής γεννήθηκε πολλές γενιές πριν από αυτόν σαν εγγονός του Περσέα, σύμφωνα με την Αργείτικη μυθολογία. Ο Παυσανίας αναφέρει για τον ναό του Ηρακλή που ίδρυσε ο Βήλος στη Βαβυλώνα. Στη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου ο Αγήνορας ο Φοίνικας καταγράφεται σαν δίδυμος αδελφός του Βήλου, ο Βήλος βασίλευσε στην Αίγυπτο και ο Αγήνωρ στη Φοινίκη με πρωτεύουσες τη Σιδώνα και την Τύρο.
Η σύζυγος του Αγχινόη ήταν κόρη του ποτάμιου θεού Νείλου. Από τους δίδυμους γιους του ο Αίγυπτος κληρονόμησε την Αίγυπτο και την Αραβία και ο Δαναός τη Λιβύη. Η Βιβλιοθήκη καταγράφει δύο επιπλέον γιους του Βήλου τον Κηφέα και τον Φινέα. Ο Ησίοδος στο έργο του Κατάλογος Γυναικών καταγράφει άλλη μία κόρη του τη Θρονία η οποία με τον θεό Ερμή απέκτησε τον Άραβο, τον επώνυμο της Αραβίας. Ο Φερεκύδης ο Αθηναίος καταγράφει άλλη μια κόρη του Βήλου τη Δαμνό, παντρεύτηκε τον θείο της Αγήνωρα, γέννησε τον Φοίνικα και δύο κόρες την Ησαία και Μελία, έγιναν σύζυγοι στα ξαδέλφια τους Αίγυπτο και Δαναό, σύμφωνα με άλλη πηγή είχε το όνομα Αντιόπη. Μερικές πηγές τέλος τον αναφέρουν σαν πατέρα της Λάμιας, ο Αντωνίνος Λιβεράλις τον καταγράφει σαν πατέρα του Θεία που με τη νύμφη Ωρείθυια απέκτησε τη Σμύρνη. Ο Νόννος ο Πανοπολίτης παρουσιάζει τον Βήλο σαν πατέρα πέντε γιων, του Φινέα, τον Φοίνικα, τον Αγήνορα (που αναγνωρίζει σαν πατέρα του Κάδμου), τον Αίγυπτο και τον Δαναό, σε άλλο σημείο εμφανίζει τον Φινέα σαν αδελφό του Κάδμου. Σύμφωνα με τον Νόννο ο Κάδμος αναγνώρισε τον Βήλο σαν τον "Λιβυκό Δία" προσδιορίζοντας το Μαντείο του Αμμωνίτη Δία στην Άσβυστο. Από τον Βήλο κατάγονται οι μεγάλοι ήρωες της αρχαίας Ελλάδας, Περσέας και Ηρακλής, ενώ από τον Αγήνορα ο Μίνωας και ο θεός Διόνυσος.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αιγύπτου
Τελμισσός (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τελμισσός είναι γνωστός ένας γιος του θεού Απόλλωνα και μιας ανώνυμης θυγατέρας του Αντήνορα. Ο Τελμισσός ίδρυσε την ομώνυμη πόλη της Λυκίας, η οποία υπήρξε κέντρο της μαντικής τέχνης (ο Απόλλων ήταν ο θεός και της μαντείας). Σύμφωνα με το «Λεξικό της Σούδας» ωστόσο, ο Τελμισσός υπήρξε ο ιδρυτής μιας άλλης πόλεως Τελμισσού, στην Καρία.
Πηγές
Τελμισσος Τελμισσος
Φιόντορ Αλεξόπολ
Ο Φιόντορ Παντελεήμοβιτς Αλεξόπολ (ρως. Фёдор Пантелеймонович Алексополь, 1758 – ;1816) – ήταν Ρώσος Υποστράτηγος της εποχής των Ναπολεόντειων Πολέμων.
Βιογραφία
Καταγόταν «από Έλληνες ευγενείς». Πιθανόν το αρχικό του επίθετο να ήταν Αλεξόπουλος. Μπήκε στην Στρατιωτική σχολή τον Δεκέμβρη του 1775 και το 1781, με τον βαθμό του λοχία, στο 70ο Σύνταγμα Πεζικού του Ριάζσκ.
Το 1787-1791 πολέμησε εναντίον των Τούρκων, έλαβε μέρος στην Πολιορκία του Οτσάκοφ και του Ισμαήλ. Για την στρατιωτική ανδρεία του πήρε 2 φορές προαγωγή. Το 1799 διορίστηκε διοικητής του 15ου Συντάγματος «κυνηγών» (αργότερα το σύνταγμα μετονομάστηκε σε 14ο). Το 1800 έλαβε τον βαθμό του συνταγματάρχη, και την περίοδο 1800-1802 συμμετείχε στις ενέργειες των ρωσικών στρατευμάτων στον Καύκασο. Το 1807 έλαβε τον βαθμό Υποστράτηγος και το επόμενο έτος διορίστηκε διοικητής ταξιαρχίας της 23ης Μεραρχίας Πεζικού. Ήταν διοικητής της 2ης ταξιαρχία της 23ης Μεραρχίας Πεζικού, που με την έναρξη του πολέμου (εισβολή του Ναπολέοντα στη Ρωσία το 1812) ήταν τμήμα του 4ου Σώματος  Πεζικού της 1ης Δυτικής Στρατιάς. Η ταξιαρχία πολέμησε στην Μάχη του Σμολένσκ (1812) ( Άμυνα του Σμολένσκ). Στην Mάχη του Μποροντίνο ο Αλεξόπολ οδήγησε τέσσερα συντάγματα στην πρωτοπορία του ρωσικού κέντρου. Στην αντεπίθεση των «κυνηγών» του ενάντια στην «πυροβολαρχία του Ραγιέβσκι», που κατέλαβαν οι Γάλλοι, αιχμαλώτισε τον στρατηγό Μποναμί (Charles Auguste de Belfonten Bonami). Τραυματίστηκε από σφαίρα στο αριστερό του πόδι, πάνω από το γόνατο. Τιμήθηκε με το παράσημο «Τάγμα του Αγίου Βλαδίμηρου» Γ Τάξεως.
Έζησε στην πόλη Οπότσκα.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Ο Γάτος με τις 9 Ουρές
Ο Γάτος με τις 9 Ουρές (ιταλικά: Il gatto a nove code) είναι ιταλική τζάλο ταινία του 1971, σε σκηνοθεσία του Ντάριο Αρτζέντο. Είναι προσαρμογή της ιστορίας των Νταρντάνο Σακέτι, Λουίτζι Κότσι και Μπράιαν Έντγκαρ Ουάλας. Πρωταγωνιστούν οι Τζέιμς Φρανσίσκους, Καρλ Μάλντεν και Κατρίν Σπάακ.
Παρά το γεγονός ότι είναι το δεύτερο μέρος της "Τριλογίας των Ζώων" του Αρτζέντο (μαζί με Το Πουλί με τα Κρυσταλλένια Φτερά και Τέσσερις Μύγες σε Γκρι Βελούδο), ο τίτλος "ο γάτος με τις 9 ουρές" δεν παραπέμπει άμεσα σε πραγματικό γάτο, ούτε σε μαστίγιο με εννιά λουριά, αλλά αναφέρεται στον αριθμό των στοιχείων που οι πρωταγωνιστές ακολουθούν, για να λύσουν το μυστήριο των φόνων.
Ενώ ήταν επιτυχημένη στην Ευρώπη, απορρίφθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Αρτζέντο παραδέχθηκε στο βιβλίο Broken Mirrors, Broken Minds: The Dark Dreams of Dario Argento ότι δεν έμεινε ευχαριστημένος με την ταινία, και έχει αναφέρει πολλές φορές ότι είναι η λιγότερο αγαπημένη του.
Υπόθεση
Ο Φράνκο "Μπισκοτίνο" Αρνό (Καρλ Μάλντεν), ένας τυφλός μεσήλικας περπατάει έξω το βράδυ με την ανιψιά του Λόρι (Τσίντσια Ντε Καρόλις) όταν κρυφακούει κατά λάθος έναν άνδρα σε σταθμευμένο αυτοκίνητο να μιλάει για εκβιασμό. Αφότου ο Φράνκο και η Λόρι επιστρέφουν στο σπίτι, ο άνδρας βγαίνει από το αυτοκίνητο και εισβάλλει σε ένα ιατρικό συγκρότημα, στο Ινστιτούτο Τέρτσι. Την επόμενη μέρα, η αστυνομία και ο δημοσιογράφος Κάρλο Τζορντάνι (Τζέιμς Φρανσίσκους) ερευνούν τη διάρρηξη. Κατά τη διάρκεια ενός διαπληκτισμού ο Κάρλο συστήνεται στον Φράνκο.
Εν τω μεταξύ, ο Δόκτωρ Καλαμπρέζι (Κάρλο Αλιγκέρο) κοιτάζει τα αρχεία στο γραφείο του και τηλεφωνεί σε κάποιον, ο οποίος συμφωνεί να τον συναντήσει. Ο Καλαμπρέζι λέει στην αρραβωνιαστικιά του, Μπιάνκα Μερούζι (Ράντα Ρασίμοβ), ότι γνωρίζει ποιος διέρρηξε το ινστιτούτο και το τι έκλεψε, αλλά δε θέλει να το πει σε κανέναν ακόμη, διότι μπορεί να καταλήξει σε δικό του όφελος και να πάει καλύτερα η καριέρα του. Στο σταθμό τρένου, ενώ μια ομάδα δημοσιογράφων περιμένει να αποβιβαστεί μια διάσημη, κάποιος πλησιάζει τον Καλαμπρέζι και τον σπρώχνει στις ράγες. Η Λόρι διαβάζει την εφημερίδα για τον Φράνκο, στην οποία γράφει για τον "αιφνίδιο θάνατο" του Καλαμπρέζι, περιγράφοντας την φωτογραφία και λέγοντάς του ότι ο Τζορντάνι έγραψε το άρθρο. Οι δυο τους πηγαίνουν στο γραφείο του δημοσιογράφου και τον ρωτάνε αν η φωτογραφία είναι κομμένη. Ο Κάρλο τηλεφωνεί τον Ριγκέτο (Βιτόριο Κόντζια), τον φωτογράφο που τράβηξε την φωτογραφία. Ο Ριγκέτο κοιτάζει την αυθεντική φωτογραφία και βλέπει ένα κινούμενο χέρι στα αριστερά της λήψης. Ενώ ο Ριγκέτο ετοιμάζεται να εκτυπώσει την φωτογραφία, κάποιος τον πνίγει μέχρι θανάτου με ένα κορδόνι. Ο δολοφόνος παίρνει την φωτογραφία, μαζί με όλα τα αρνητικά, και φεύγει. Οι Κάρλο, Φράνκο, και Λόρι φθάνουν και βρίσκουν το πτώμα και τηλεφωνούν στην αστυνομία, όπου ηγείται ο επιθεωρητής Σπίμι (Πιερ Πάολο Καπόνι).
Ο Καρλο και ο Φράνκο επιβλέπουν το ινστιτούτο από απόσταση, ο πρώτος βλέπει μέσα από τα κιάλια και περιγράφει στον Φράνκο τους ανθρώπους που βγαίνουν από το κτίριο: Μομπέλι, Έσον, Καζόνι, Μπράουν, όπως και ο καθηγητής Φούλβιο Τέρτσι (Τίνο Καράνο) και την κόρη του Άννα (Κατρίν Σπάακ). Ο Κάρλο πηγαίνει στο σπίτι του Τέρτσι και δηλώνει την επιθυμία του να μιλήσει για το "ατύχημα" του Καλαμπρέζι. Έπειτα, ο Κάρλο μιλάει με την Άννα και την ρωτάει για το τι συζητούσε εκείνη με τον πατέρας της. Οι δυο τους βγαίνουν για βόλτα με το αυτοκίνητο, αλλά σύντομα διαπιστώνουν ότι η αστυνομία τους ακολουθεί και αυξάνουν την ταχύτητα για να τους ξεφύγουν.
Εν τω μεταξύ, ο Φράνκο και η Λόρι πηγαίνουν να μιλήσουν με την Μπιάνκα, και τους λέει ότι δεν μπόρεσε να βρει κάτι στο σπίτι που να σχετίζεται με τον θάνατο του αρραβωνιαστικού της. Σε ένα τοπικό εστιατόριο, η Άννα λέει στον Κάρλο για την έρευνα του ινστιτούτου σχετικά με την "τροποποίηση του χρωμοσώματος" και για το σύνδρομο Γιάκομπς, όπου το επιπλέον Υ σημαίνει "εγκληματικές τάσεις" σε ένα άτομο. Ο Κάρλο πηγαίνει να δει τον Δόκτωρ Μπράουν (Χορστ Φρανκ) σε ένα κλαμπ, για να του μιλήσει για κάποιον που ήξερε για το μυστικό φάρμακο του ινστιτούτου, γεγονός που δεν ήταν συνταρακτικό για τον γιατρό.
Η Μπιάνκα παίρνει ταξί για να την οδηγήσει στο σταθμευμένο αυτοκίνητο του Καλαμπρέζι. Μέσα, βρίσκει ένα μικροσκοπικό σημείωμα με λεπτομέρειες για την θανάσιμη συνάντηση στον σταθμό. Τυλίγει το σημείωμα και το βάζει μέσα στο μενταγιόν της. Η Μπιάνκα τηλεφωνεί στον Φράνκο και του λέει ότι γνωρίζει ποιος σκότωσε τον Καλαμπρέζι, αλλά θέλει να του το πει αυτοπροσώπως. Ενώ η Μπιάνκα επιστρέφει στο διαμέρισμά της, ο δολοφόνος της επιτίθεται και την στραγγαλίζει με ένα κορδόνι. Ο δολοφόνος αδειάζει την τσάντα της, αλλά δε βρίσκει τίποτα. Ο Κάρλο λέει στον Φράνκο ότι ανακάλυψε ότι ο Καζόνι απολύθηκε από την προηγούμενη δουλειά του και ότι ο Μπράουν έλαβε πολλά χρήματα. Ο Κάρλο πηγαίνει να δει τον Καζόνι και ο γιατρός του λέει για το "θαυμάσιο φάρμακο" του ινστιτούτου και για το "σχέδιο ΧΥΥ". Έπειτα, ο Κάρλο ρωτάει τον Δόκτωρ Μομπέλι για το ΧΥΥ, και ο γιατρός του λέει ότι όλοι στο ινστιτούτο έχουν εξετασθεί, αλλά τα αποτελέσματα είναι εμπιστευτικά.
Την επόμενη μέρα, ο Κάρλο συναντά έναν παλιό του φίλο και πληροφοριοδότη, τον Τζίτζι (Ούγκο Φανγκαρέτζι), για να τον βοηθήσει να να ερευνήσει τη διάρρηξη, η οποία φαίνεται να ήταν δουλειά εκ των έσω. Ο Κάρλο και ο Τζίτζι εισβάλλουν στο σπίτι του Τέρτσι και ανακαλύπτουν ότι η Άννα είναι υιοθετημένη (μέσω ενός ημερολογίου) και ότι ο Τέρτσι την επιθυμούσε ερωτικά. Ο Κάρλο πηγαίνει στο αστυνομικό τμήμα και μαθαίνει από τον Σπίμι ότι η Μπιάνκα συχνά συναντιόταν με τον Μπράουν και ότι οι αστυνομικοί δεν μπορούν να βρουν τον γιατρό. Ο Κάρλο γράφει μια ιστορία στην εφημερίδα ότι ο Μπράουν είναι ύποπτος για την διάρρηξη, και ο πρώην γκέι εραστής του, Μανουέλ (Βέρνερ Πόχτατ) (ο καινούργιος εραστής του Μπράουν) πλησιάζει τον Κάρλο με πληροφορία για το που κρύβεται ο Μπράουν. Ο Κάρλο πηγαίνει στο διαμέρισμα και δέχεται επίθεση από τον Μανουέλ. Ο Κάρλο κερδίζει την μάχη, και βλέπει τον Μπράουν να κείτεται νεκρός στον καναπέ.
Λίγες ημέρες αργότερα, ο Φράνκο επικοινωνεί με τον Κάρλο για το μενταγιόν της Μπιάνκα και υποθέτει ότι το σημείωμα μπορεί να βρίσκεται εκεί μέσα ακόμη. Ο Φράνκο και ο Κάρλο πηγαίνουν στο κοιμητήριο και ανοίγουν τον οικογενειακό τάφο της Μπιάνκα. Ο Κάρλο ανοίγει τον τάφο της, ενώ ο Φράνκο περιμένει στην πόρτα. Ο Κάρλο βρίσκει το μενταγιόν και ανακαλύπτει το σημείωμα πίσω από μια μεταλλική πλάκα και το δίνει στον Φράνκο. Ενώ ο Κάρλο κλείνει τον τάφο, ο δολοφόνος κλείνει την πόρτα της κρύπτης, κλειδώνοντάς τον μέσα, και επιτίθεται στον Φράνκο. Ο δολοφόνος παίρνει το σημείωμα από τον Φράνκο, αλλά ο Φράνκο τον μαχαιρώνει με το μπαστούνι του (το οποίο από κάτω έχει κρυμμένο ένα μαχαίρι). Ενώ ο Φράνκο ανοίγει την πόρτα για να βγει ο Κάρλο έξω, ο δολοφόνος χτυπάει την Λόρι στο κεφάλι και την βάζει στο αυτοκίνητο. Ο Φράνκο και ο Κάρλο βρίσκουν το ταξί που ήταν και ο δολοφόνος και ανακαλύπτουν αίμα στα πίσω καθίσματα. Ο δολοφόνος τηλεφωνεί στον Φράνκο και του λέει να σταματήσουν την έρευνα για την διάρρηξη και τους φόνους, διαφορετικά θα σκοτώσει την Λόρι.
Ο Κάρλο πηγαίνει στην αστυνομία, για να δηλώσει την απαγωγή και πηγαίνουν στο σπίτι του Τέρτσι. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, η Άννα κατεβαίνει τις σκάλες με έναν γύψο δεμένο στο χέρι της. Ο Κάρλο λέει στην Άννα ότι ξέρει για την αιμομικτική σχέση με τον θετό πατέρα της και εκφράζει την υποψία του για το περιστατικό με το γάλα (η Άννα κρατούσε για κάποιο διάστημα το ποτήρι με το δηλητηριασμένο γάλα χωρίς να το πιει). Αλλά η Άννα ισχυρίζεται ότι έκοψε το χέρι της με το σπασμένο βάζο και δεν βρισκόταν καν στο κοιμητήριο. Έπειτα, φθάνει ο Τέρτσι και επαληθεύει την ιστορία της.
Ο Κάρλο και η αστυνομία καταφθάνουν στο ινστιτούτο του Τέρτσι και ερευνούν για τη Λόρι, αλλά δε βρίσκουν τίποτα. Ωστόσο, ο Κάρλο βλέπει να στάζει αίμα η οροφή σε ένα από τα δωμάτια. Σκαρφαλώνει στην οροφή και βρίσκει τον Καζόνι με μια πληγή στο στομάχι του, να πηγαίνει στο δωμάτιο που κρατάει κλεισμένη την Λόρι, έτοιμος να την μαχαιρώσει. Ο Κάρλο αντιμετωπίζει την Καζόνι, αλλά τον μαχαιρώνει στο στήθος. Η αστυνομία φθάνει στην οροφή και κυνηγά τον Καζόνι. Ο Φράνκο τον σταματά με το αιχμηρό του μπαστούνι και ο Καζόνι ομολογεί ότι σκότωσε τον Καλαμπρέζι και τους υπολοίπους, για να καλύψει το γεγονός ότι οι εξετάσεις του βγήκαν θετικές ως προς το ΧΥΥ χρωμόσωμα και ότι ο Καλαμπρέζι τον εκβίαζε. Όταν ο Φράνκο ρωτάει για την Λόρι, ο Καζόνι του λέει ότι την σκότωσε. Οργισμένος, ο Φράνκο χτυπάει τον Καζόνι με το μπαστούνι, με αποτέλεσμα να πέσει κάτω στον ανελκυστήρα και να πεθάνει, ενώ η πλέον ελεύθερη Λόρι φωνάζει τον θείο της.
Σέτεβος (δορυφόρος)
Ο Σέτεβος (αγγλικά: Setebos) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Ουρανού. Πήρε το όνομά του από τον θεό Σέτεβο τον οποίο λάτρευαν ο Κάλιμπαν και η Σύκοραξ στο σαιξπηρικό έργο «Η Τρικυμία». Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ουρανός XIX (Uranus XIX, δηλαδή ο δέκατος ένατος από τους δορυφόρους του Ουρανού που έχει ονομαστεί). Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/1999 U 1.
Ο Γάτος με τις 9 Ουρές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες από Δυτική Γερμανία Κατηγορία:Γερμανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Giallo ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ένιο Μορικόνε
Σέτεβος (δορυφόρος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Ουρανού
Τελχίνας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τελχίνας (Τελχίν) είναι γνωστός ένας γιος του Εύρωπα, βασιλιά στη Σικυώνα. Παππούς του Τελχίνα ήταν ο Αιγιαλέας του Ινάχου. Ο Τελχίνας είχε ένα γιο, τον `Απιο ή `Απιν, από τον οποίο ονομάσθηκε Απία ολόκληρη πλέον η Πελοπόννησος (σύμφωνα με τον Παυσανία, Β΄ 5, 6) πριν προσλάβει το σημερινό της όνομα από τον Πέλοπα ..
Πηγές
Τελχινας
Λουίζα Ριανκούρ
Η Λουίζα Ριανκούρ (γαλλικά: Louise Riencourt, 1846 - 27 Φεβρουαρίου 1941) ήταν Γαλλίδα θαυμάστρια της Ελλάδας με έντονα φιλελληνικά αισθήματα. Ήρθε στην Ελλάδα (Αθήνα) σε νεαρή ηλικία, παρά τις αντιδράσεις της οικογένειάς της, και συνδέθηκε με τις σημαντικότερες οικογένειες της αθηναϊκής κοινωνίας. Αργότερα επέστρεψε στη Γαλλία όπου και παντρεύτηκε τον κόμη Ριανκούρ, χωρίς να σταματήσει να υποστηρίζει τα ελληνικά εθνικά δίκαια με δημοσιεύματα και πλήθος εκδηλώσεων.
Υπήρξε από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του Ελευθέριου Βενιζέλου, από την αρχή της πολιτικής του πορείας, όταν έφτασε από την Κρήτη, καλεσμένος του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Ήταν συχνότατα καλεσμένος στο σπίτι της και μέσω της σχέσης του αυτής προέβαλε την πολιτική του στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα της Αθήνας της εποχής, με αποτέλεσμα να αποκτήσει πολλούς θερμούς οπαδούς.
Πέθανε σε βαθύ γήρας στην Αθήνα στις 27 Φεβρουαρίου 1941.
Ο Δήμος Αθηναίων, τιμώντας την, έδωσε το όνομά της σε αθηναϊκή οδό στους Αμπελοκήπους.
Δείτε επίσης
Βιβλιογραφία
Γιάννης Μανωλικάκης - "Ελευθέριος Βενιζέλος, η άγνωστη ζωή του", εκδόσεις Γνώση.
Κατηγορία:Γάλλοι φιλέλληνες Κατηγορία:Παλαιά Αθήνα
Σεμίραμις
Η Σεμίραμις (γενική: Σεμιράμεως) ή νέα ελληνικά: η Σεμίραμη (γενική: της Σεμίραμης) ήταν μια θρυλική βασίλισσα της Ασσυρίας, γνωστή κι ως Shamiram στα αραμαϊκά. Πολλές ιστορίες υπάρχουν γύρω από την προσωπικότητά της, ενώ έχουν γίνει προσπάθειες ταύτισής της με αληθινά πρόσωπα. Το όνομα "Σεμίραμις" είναι εξελληνισμένη μορφή του ακκαδικού ονόματος "Sammur-amat"
Βιογραφία κατά τον Διόδωρο το Σικελιώτη
Σύμφωνα με το θρύλο, η Σεμίραμις ήταν κόρη ενός θνητού, του Σύρου, και της θαλάσσιας θεότητας Δερκετούς, η οποία την εγκατέλειψε μωρό κι έπεσε και πνίγηκε στη θάλασσα. Η Σεμίραμις ανατράφηκε με τη βοήθεια περιστεριών, μέχρι που τη βρήκε και ανέλαβε την ανατροφή της ο Σίμμας, βασιλικός βοσκός.
Αργότερα, παντρεύτηκε τον Όννη, στρατηγό του Νίνου, κυβερνήτη της Συρίας. Γέννησε τον Υαπάτη και τον Υδάσπη. Βοήθησε στην κατάληψη της Βακτριανής κι ο Νίνος εντυπωσιάστηκε τόσο, ώστε την παντρεύτηκε, προκαλώντας έτσι την αυτοκτονία του Όννη. Μετά το θάνατο του Νίνου, ανήλθε ως βασίλισσα της Συρίας στην εξουσία και κατέλαβε μεγάλο τμήμα των εδαφών της Ασίας.
Σύμφωνα με τους θρύλους, τόσο κατά τη γέννηση όσο και την εξαφάνισή της από προσώπου γης, η Σεμίραμις εμφανίζεται σαν θεότητα, κόρη της θαλάσσιας θεότητας Αταργάτης, που συνδέεται με τα περιστέρια της Ιστάρ-Αστάρτης. Η γοητεία κι η θελκτικότητά της, στοιχεία που είναι εμφανή σε όλους τους σχετικούς με αυτή μύθους, υποδεικνύουν πως αρχικά μάλλον ήταν έκφανση της θεάς Αστάρτης και αργότερα εξελίχθηκε σε μεγάλη βασίλισσα της Ασσυρίας.
Η Σεμίραμις ως υπαρκτό πρόσωπο
Αν και υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με το αν υφίσταται ως ιστορικό πρόσωπο ή όχι, σύμφωνα με ασσυριακές πηγές η Σεμίραμις μπορεί να σχετίζεται με τη Σαμουραμάτ, τη Βαβυλώνια σύζυγο του Σαμσί Αντάντ του 5ου, η οποία μετά το θάνατο του συζύγου της βασίλεψε αντί του γιου της, Αντάντ Νιραρί, για αρκετά χρόνια. Η ταύτιση αυτή ωστόσο αμφισβητείται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ασσυρίας Κατηγορία:Βασίλισσες Κατηγορία:Πολεμίστριες
Κωνσταντίνος Διογένης (στρατηγός)
Ο Κωνσταντίνος Διογένης ήταν ένας εξέχων βυζαντινός στις αρχές του 11ου αιώνα, που δραστηριοποιούνταν στα Βαλκάνια σαν στρατηγός και διοικητής. Ήταν το πρώτο αξιόλογο μέλος της οικογένειας Διογένη από την Καππαδοκία ο οποίος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στο 11ο αιώνα στο Βυζάντιο.
Ξεκίνησε την καριέρα του ως διοικητής ενός από στρατιωτικά τάγματα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλείου Β΄ (976-1025), στην της τελευταίας εκστρατείας του εναντίον της Βουλγαρίας. Το 1014, συμμετείχε στην αποφασιστική νίκη του Βυζαντίου στην Μάχη του Κλειδίου. Το 1018 ο χρεώθηκε την εκκαθάριση των τελευταίων εναπομεινάντων κέντρων της βουλγαρικής αντίστασης. Πήρε το Σίρμιο και ονομάστηκε διοικητή του ( άρχων ), με το κύρος του που εκτείνεται πάνω από τα υποτελή της Σερβίας κρατίδιο της Ράσκας. Ο τίτλος του ήταν του στρατηγού της Σερβίας όπου μαρτυρείται σε μια σφραγίδα που αποδίδεται σε αυτόν. Ο Διογένης διατάχθηκε από τον Βασίλειο Β΄ να υποτάξει τον Σέρμορ της Σρεμ υποτελή στους βούλγαρους προκειμένου να εδραιωθεί ο βυζαντινός έλεγχος των βόρειων Βαλκανίων. Κατά συνέπεια, ο Διογένης τον κάλεσε σε συνομιλίες στις εκβολές του ποταμού Σάβα στο Δούναβη, αλλά του είχε στήσει παγίδα τον συνέλαβε και τον σκότωσε.
Περίπου το 1022 ή 1025, ο Κωνσταντίνος έγινε ο Βυζαντινός διοικητής (Στρατηγός Αυτοκράτορας ) της Βουλγαρίας. Με αυτή την ικανότητα απέκρουσε εισβολή του πατζινακικού το 1027. Κατά το ίδιο έτος, είχε αποσυρθεί νότια προς τη Θεσσαλονίκη, αλλά διατήρησε, τουλάχιστον στα χαρτιά, το ρόλο του ως διοικητής, όπως πιστοποιείται από άλλη σφραγίδα που αναφράφει : "Ανθύπατος, πατρίκιος και δούκας της Θεσσαλονίκης, η Βουλγαρία και η Σερβία".
Ο Κωνσταντίνος είχε παντρευτεί μία, άγνωστου ονόματος, κόρη του Βασιλείου Αργυρού, αδελφού του αυτοκράτορα Ρωμανού Γ΄ Αργυρού αλλά το 1029 είχε κατηγορηθεί μαζί με άλλους εξέχοντες στρατηγούς, όπως ο Ευστάθιος Δαφνομήλης , για συνωμοσία εναντίον του αυτοκράτορα μαζί με την Θεοδώρα. Μετατέθηκε ανατολικά ως στρατηγός των Θέματος των Θρακησίων, αλλά σύντομα επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου φυλακίστηκε και αργότερα τυφλώθηκε. Η Θεοδώρα εκάρη μοναχή και αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι, αλλά προφανώς συνέχισε να συνωμοτούν με τον Διογένη, ο οποίος σχεδίαζε να εκμεταλλευτεί την απουσία του Ρωμανού στην εκστρατεία στην Ανατολή (το 1032) για να αποδράσουν στα Βαλκάνια. Το σχέδιο είχε διαρρεύσει στο Ρωμανό ο Θεοφάνης, μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, και οι συνωμότες συνελήφθησαν. Ο Διογένης μεταφέρθηκε στο Παλάτι των Βλαχερνών για ανάκριση από τον Ιωάννη τον ευνούχο, αλλά ο Κωνσταντίνος αυτοκτόνησε αντί να ομολογήσει με βασανιστήρια.
Ο γιος του Κωνσταντίνου ήταν ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης μετέπειτα αυτοκράτορας.
Πηγές
Κωνσταντινος Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές Θεμάτων Κατηγορία:Μεσαιωνική Σερβία Κατηγορία:Μεσαιωνική Βουλγαρία Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Θρακησίων
Τέλχις
Στην ελληνική μυθολογία ο Τέλχις ήταν ο ένας από τους δύο ηνιόχους των Διοσκούρων κατά την Αργοναυτική Εκστρατεία. Ο άλλος ηνίοχος ήταν ο Άμφιτος. Ο Τέλχις και ο `Αμφιτος παρέμειναν στον Πόντο, όπου ίδρυσαν την πόλη Διοσκουριάδα και έζησαν σε αυτή. Εκεί έγιναν γενάρχες του λαού των «Ηνιόχων» και όλη η περιοχή πήρε το όνομα «Ηνιοχία Χώρα».
Πηγές
Τελχις
Κοινότητα Αγκουσελιανών
Η Κοινότητα Αγκουσελιανών είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Αγκουσελιανά. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τον οικισμό Παλαιόλουτρα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 272 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Ιωάννη Κουρμούλη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Καρύκης
Ο Κωνσταντίνος Καρύκης (άκμασε 1090-1093) ήταν Ρωμαίος κυβερνήτης της Κρήτης, ηγέτης μίας εξέγερσης που ξεκίνησε το 1090/91 και κράτησε δύο έτη κατά τη βασιλεία του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Οι κύριες πηγές για την εξέγερση είναι η Άννα Κομνηνή και ο Ιωάννης Ζωναράς, αλλά δίνουν λίγες λεπτομέρειες. Ο ιστορικός Μιχαήλ Γλυκάς συγχέει την εξέγερση με τη στάση του Ραψομάτη, που έγινε την ίδια εποχή στην Κύπρο.
Ο Καρύκης είναι γνωστός μόνο από το επίθετό του στις πηγές της εποχής, που δείχνει ότι ήταν καλά γνωστός, αλλά δεν γνωρίζουμε τις συνδέσεις της οικογένειάς του. Έχει υποτεθεί, ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Νικήτα Καρύκη, που ήταν [δούκας της Βουλγαρίας το διάστημα 1070-1090. Δύο άλλοι Καρύκαι είναι γνωστοί του 11ου και του 12ου αι., όπως ο Βασίλειος Καρύκης.
Οι αιτίες
Η αιτία της εξέγερσης δεν είναι γνωστή στις πηγές της εποχής, που δίνουν λίγες πληροφορίες.
Οι εξεγέρσεις στην Κρήτη και την Κύπρο είναι μάλλον ανεξάρτητες, αν και αναφέρονται μαζί τόσο από την Άννα Κομνηνή, όσο και από τον Ζωναρά καθώς και στην ομιλία του Ιωάννη του Οξείτη. Η απασχόληση της κεντρικής κυβέρνησης στον πόλεμο με τους Πετσενέγους και τους Σελτζούκους ίσως έκανε τους δύο αυτούς τοπικούς κυβερνήτες να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους, αντιπαρατιθέμενοι με την Κωνσταντινούπολη.
Τα συμβάντα
Το ότι ο Καρύκης ήταν δούκας ή κατεπάνω της Κρήτης είναι σχεδόν σίγουρο, αν και οι πηγές αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο ότι ήρθε από αλλού και ανέλαβε τον έλεγχο της Κρήτης. Η εξέγερσή του ξεκίνησε στα τέλη του 1090 ή στις αρχές του 1091, μια και ο Βασιλικός Λόγος του Ιωάννη Οξείτη που απευθύνεται στον Αλέξιο Α΄ και χρονολογείται τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο 1091, αναφέρεται στις εξεγέρσεις της Κρήτης και της Κύπρου ως εν εξελίξει. Αυτό έγινε λίγο πριν τη νίκη του Αλεξίου επί των Πετσενέγκων στο Λεβούνιον τον Απρίλιο.
Υστεροφημία
Η εξέγερση του Καρύκη ήταν ένα από τα τελευταία γεγονότα με σημασία για όλη τη Ρωμανία, που έλαβαν χώρα στη Ρωμαϊκή Κρήτη. Από τότε και μετά ως τη Βενετική κατάκτηση του 1205 τα πράγματα στο νησί έμειναν στάσιμα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Κρήτης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 1998-1999
Το κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ γυναικών της περιόδου 1998−1999 ήταν το πρώτο στην ιστορία της διοργάνωσης. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α1 και της Α2 κατηγορίας. Στην Α' και στη Β' φάση μετείχαν μόνο ομάδες της Α2, ενώ οι ομάδες της Α1 εισήλθαν στη διοργάνωση στη Γ' φάση. Το φάιναλ 4 διεξήχθη στην Αλεξανδρούπολη 19 και 20 Μαρτίου 1999. Πρώτη νικήτρια του θεσμού αναδείχθηκε η ομάδα των Βριλησσίων.
Μεγάλος Τελικός
Αλεξανδρούπολη, Γυμναστήριο Αλεξανδρούπολης, 20 Μαρτίου 1999
Πηγές
1998 1999 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 1998 1999 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 1998 1999 Κατηγορία:Αλεξανδρούπολη
Πακτιά (περιοχή)
Με το όνομα Πακτιά, φέρεται μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.
Βρίσκεται ανατολικά της Χώρας στα σύνορα με το Πακιστάν. Η έκτασή της είναι σχετικά μικρή, φθάνει περίπου τα 6.430 τ.χλμ. Ο δε πληθυσμός της, το 2006, ανέρχοταν στους 415.000 κατοίκους. Παλαιότερα αποτελούσε μεγάλη επαρχία με τριπλάσια σχεδόν έκταση, λεγόμενη και "μεγάλη Πακτιά. Σήμερα περιλαμβάνει 11 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική πάστο ή παστούν. Πρωτεύουσα του νομού είναι η Γκαρντέζ, της ομώνυμης επαρχίας.
Πιτίτσα Αχαΐας
Η Πιτίτσα είναι μικρό χωριό της πρώην επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαΐας. Σήμερα είναι δημοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Ρίου με 26 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 631 μέτρων. Η Πιτίτσα είναι γνωστή για την Ανάβαση Πιτίτσας από τους παλιότερους αγώνες στο πανελλήνιο πρωτάθλημα αναβάσεων αυτοκινήτου.
Πακτιά (περιοχή)
Επαρχίες
Οι 11 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Πακτιά, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αχμανταμπάντ, η Βούζα Ζαντράν, η Γκαρντέζ, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Ζουρμάτ, η Λάζα Αχμάντ Κελ, η Νταντ-Βα-Πατάν ή Νταντβαπατάν, η Σαΐντ Καράμ, η Σαμκάνι, η Σουάκ, η Τζάνι Χελ, και η Τζάτζι.
Πιτίτσα Αχαΐας
Ιστορία
Άγνωστο πότε πρώτο κατοικήθηκε αναφέρεται στην Ενετική απογραφή του 1689 με 14 κατοίκους και του 1700 με 4. Σε άλλες απογραφές είχε 14 οικογένειες το 1828, 168 κατοίκους το 1899 και 231 το 1961. Η επικρατέστερη εκδοχή για το όνομα είναι ότι προέρχεται από το «πυτία» που μεταφορικά έχει την ερμηνεία τόπου που κατοικούσαν βοσκοί με τα ζώα τους. Υπάρχει και η εκδοχή ότι προέρχεται από το σλάβικο «Ptixa», που ερμηνεύεται ως «μέρος από πουλιά».
Διοικητικά στοιχεία
Το 1835 αποτέλεσε χωριό του νεοσύστατου Δήμου Αργυραίων έως το 1841 που καταργήθηκε ο δήμος. Από το 1841 χωριό του Δήμου Ερινεού έως το 1912. Το 1912 αποτέλεσε οικισμό της κοινότητας Σελλών που μόλις είχε δημιουργηθεί. Το 1924 αποσπάται από την κοινότητα Σελλών στην νεοσύστατη κοινότητα Πιτίτσης που αποτέλεσε τον μοναδικό οικισμό. Το 1997 με το Σχέδιο Καποδίστριας αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Ρίου.
Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Πιτίτσας είναι ο Ιωάννης Αλεξόπουλος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ρίου Κατηγορία:Δήμος Πατρέων