cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιουλία (κόρη του Καίσαρα)
Βιογραφία
Επικήδειοι αγώνες προς τιμήν της. Έπειτα από το τέλος της, η συμμαχία των δύο ανδρών άρχισε να φθίνει και κατέληξε σε εμφύλιο πόλεμο. Υποτίθεται ότι ένας οιωνός το είχε προσημάνει, την ημέρα που ο Αύγουστος έμπαινε στη Ρώμη ως υιοθετημένος γιος του Καίσαρα (Μάιος του 44 π.Χ.): το μνημείο της Ιουλίας χτυπήθηκε από κεραυνό. Τότε ο Καίσαρας υποσχέθηκε στους Μάνες (Manes, χθόνιες θεότητες, οι ψυχές των αποβιωσάντων) μία τελετή και έτσι έκανε το 46 π.Χ. εκτεταμένους επικήδειους αγώνες, που περιελάμβαναν και μονομαχίες. Ως ημέρα των αγώνων ορίστηκε η 26η Σεπτεμβρίου, ημέρα εορτής της Αφροδίτης Μητέρας (Venus Genetrix), θεϊκής προγόνου του γένους των Ιουλίων.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Γναίο Πομπήιο τον μέγα, στρατιωτικό και πολιτικό.
Πηγές
Κατηγορία:Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία
Παναγιώτης Σημανδηράκης
Ο Παναγιώτης Σημανδηράκης (1982, Κερά Κισσάμου) είναι Έλληνας πολιτικός και Δήμαρχος των Χανίων.
Βιογραφία
Από το 2014 έως το 2017 ήταν αντιπεριφερειάρχης Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Απασχόλησης. Επίσης, ήταν εντεταλμένος περιφερειακός σύμβουλος στο ίδιο αντικείμενο.
Τον Οκτώβριο του 2018 ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του για τον Δήμο Χανίων με μήνυμά του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στον πρώτο γύρο έλαβε 19,09% και στον δεύτερο γύρο, στις 2 Ιουνίου 2019, αναδείχθηκε δήμαρχος Χανίων με ποσοστό 57,15%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αντιπεριφερειάρχες Κατηγορία:Δήμαρχοι Χανίων
Βασίλειος Λαδάς
Ο Βασίλειος Λαδάς (Πάτρα, 1946) είναι έλληνας ποιητής και λογοτέχνης. Συχνά χρησιμοποιεί στα έργα του το ψευδώνυμο Βασίλης Αρφάνης.
Γεννήθηκε και ζει στην Πάτρα όπου τελείωσε το Β' Γυμνάσιο Πατρών και έπειτα σπούδασε νομικά στην Θεσσαλονίκη.
Τον Ιούλιο 2015 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα «Αφρικανική σκόνη» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη και τον Ιανουάριο του 2018 το πεζογράφημα του «Στην ηλικία του Αβραάμ», ένα δοκίμιο για την απήχηση του κινηματογράφου, μέσω ενός χρονικού της Κινηματογραφικής Λέσχης Πατρών.
Από το 2011 και για εννέα χρόνια ο Βασίλης Λαδάς αφοσιώθηκε στην πεζογραφία. Μετά από τέσσερα βιβλία μυθιστορημάτων, εκ των οποίων και το βραβευμένο «Παιχνίδια κρίκετ», το 2020 επανήλθε στο λόγο της ποίησης  με την ποιητική συλλογή «Λεύκωμα» (εκδόσεις Γαβριηλίδη).
Επίσης Ο Βασίλης Λαδάς έχει εκδώσει ποίηση και πεζά με το ψευδώνυμο Βασίλης Αρφάνης και αργότερα με το όνομά του:
"Η πόλη και ο μύθος" (2002), "Ρίον-Αντίρριον" (2004), καθώς και τα ποιήματα (με το ψευδώνυμο Βασίλης Αρφάνης): "Ο Γιάννης και η Μαρία" (1972), "Το ραντεβού" (1984), “Βράδυ στο σπίτι» (1990), “Το νεκρό παιδί” (1990), “Διπλή πόλη” (1994),  “Παραβολή” ( 2001),  “Η πόλη και ο μύθος" (2002), “Ρίον – Αντίρριον” (2004),  “Απόκρεω”  (2004), “Ανήθικη ποίηση” (2005), “Ασώματη κεφαλή”  (2007),  “Μουσαφεράτ” (Οι χίλιες και μία νύχτες ενός καταυλισμού προσφύγων) (2008), “ Δείπνα” (2011), “Παιχνίδια κρίκετ” (2012)
Το έργο του “Ρίον - Αντίρριον” παρουσιάστηκε σε διασκευή  από το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου το 2005.
Το 2006, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων "Πάτρα: Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης ", το έργο του "Ανήθικη ποίηση",  παρουσιάστηκε  από το Ιόνιο Θέατρο. Μια επιλογή και ανθολόγηση ποιημάτων και πεζών για τις πόρνες, τα πορνεία και τους πελάτες τους.
Το 2009 η Λέσχη Ανάγνωσης "Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι" Πάτρας αφιέρωσε βραδιά κι έκανε εκδήλωση για τον Βασίλειο Λαδά .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Θέρσιος ο Θεσσαλός
Ο Θέρσιος ο Θεσσαλός ή Θερσίας (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Θεσσαλία.
Στοιχεία
Ο Θέρσιος ο Θεσσαλός ήταν 2 φορές νικητής στο ιππικό αγώνισμα της απήνης κατά τους 70ούς ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (500 π.Χ.). Σύμφωνα με τις πληροφορίες που διασώζονται ήταν ο πρώτος αθλητής που έγινε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα αυτό.
Ιστορικές μαρτυρίες
--
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της απήνης Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Λουίζ Αμπεμά
Η Λουίζ Αμπεμά (Louise Abbéma, 30 Οκτωβρίου 1853 – 10 Ιουλίου 1927) ήταν Γαλλίδα ζωγράφος, που περιστασιακά ασχολήθηκε και με τη γλυπτική και το ντιζάιν. Το έτος γεννήσεώς της αναφερόταν, και αναφέρεται ακόμα σε πολλές πηγές, ως το 1858.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Αμπεμά γεννήθηκε στην πόλη Ετάνπ κοντά στο Παρίσι και ήταν τέκνο πλούσιας παριζιάνικης οικογένειας, η οποία είχε διασυνδέσεις με την τοπική καλλιτεχνική κοινότητα. Η Λουίζ άρχισε να ζωγραφίζει στα πρώτα της εφηβικά χρόνια και σπούδασε με αξιοσημείωτους της περιόδου όπως οι Σαρλ Ζοσυά Σαπλέν, Ζαν-Ζακ Ενέρ και Καρολύς-Ντυράν. Συνάντησε για πρώτη φορά αναγνώριση για το έργο της στην ηλικία των 23 ετών, όταν ζωγράφισε μια προσωπογραφία της Σαρά Μπερνάρ, ισόβιας φίλης της (και κατά τις φήμες που κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή μόνιμης ερωμένης της, καθώς η Αμπεμά δεν παντρεύτηκε ποτέ).
thumb|left|205px|H Λουίζ Αμπεμά το 1876 (αυτοπροσωπογραφία) Συνέχισε να ζωγραφίζει πορτρέτα άλλων αξιοσημείωτων ανθρώπων, και επίσης ζωγράφισε πίνακες και τοιχογραφίες, που διακόσμησαν το Δημαρχείο των Παρισίων, την όπερα των Παρισίων, πολλά θέατρα, όπως το «Σαρά Μπερνάρ», και το Ανάκτορο του αποικιακού κυβερνήτη στο Ντακάρ της Σενεγάλης. Είχε ακαδημαϊκή τεχνοτροπία και ιμπρεσιονιστικό στιλ, ζωγραφίζοντας με ελαφριές και γρήγορες πινελιές.
Η Αμπεμά ήταν τακτική εκθέτρια στο παρισινό «Σαλόν», όπου έλαβε τιμητική αναφορά για τους πίνακές της το 1881. Συγκαταλέχθηκε επίσης ανάμεσα στις γυναίκες καλλιτέχνιδες των οποίων τα έργα εκτέθηκαν στο «γυναικείο κτίριο» στην Παγκόσμια έκθεση του 1893 στο Σικάγο. Στην έκθεση παρουσιάστηκε επίσης μια δική της προτομή της Σαρά Μπερνάρ.
Η Αμπεμά ειδικεύθηκε σε προσωπογραφίες λαδιού και υδατογραφίες, και πολλά από τα έργα της έδειξαν την επιρροή από Κινέζους και Ιάπωνες ζωγράφους, καθώς και από σύγχρονούς της δασκάλους, όπως ήταν ο Εντουάρ Μανέ. Συχνά απεικόνιζε λουλούδια στα έργα της. Μεταξύ των γνωστότερων έργων της είναι «Οι εποχές», το «Απριλιάτικο πρωινό», το «Πλατεία Κονκόρντ», «Ανάμεσα στα λουλούδια», «Χειμώνας» και πορτρέτα της ηθοποιού Ζαν Σαμαρύ, του αυτοκράτορα Πέτρου Β΄ της Βραζιλίας, του Φερντινάν Λεσσέψ και του Σαρλ Γκαρνιέ.
Η Αμπεμά ήταν επίσης ικανότατη χαράκτρια, γλύπτρια και σχεδιάστρια (αν και δεν ασχολήθηκε ποτέ συστηματικά με αυτά), καθώς και συγγραφέας που συνεισέφερε τακτικά στα περιοδικά Gazette des Beaux-Arts και L' Art. Εικονογράφησε επίσης αρκετά βιβλία.
Μεταξύ των πολλών τιμών που απονεμήθηκαν στην Αμπεμά ήταν οι «Palme Academiques» το 1887 και ο τίτλος του «Επίσημου Ζωγράφου της Τρίτης Δημοκρατίας». Της απονεμήθηκε επίσης ένα χάλκινο μετάλλιο στην Παγκόσμια Έκθεση του 1900. Το 1906 παρασημοφορήθηκε ως «Chevalier» της Λεγεώνας της Τιμής.
Η Αμπεμά πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 73 ετών. Στα τέλη του 20ού αιώνα, καθώς οι συνεισφορές των γυναικών στις τέχνες τους προηγούμενους αιώνες έλαβαν μεγαλύτερη κριτική και ιστορική προσοχή, τα έργα της γνώρισαν μια νέα δημοτικότητα. Η Αμπεμά συμπεριλήφθηκε στην έκθεση Women 2018 στο Παρίσι 1850-1900.
H Αμπεμά και η «Νέα Γυναίκα»
Καθώς οι εκπαιδευτικές ευκαιρίες έγιναν πιο διαθέσιμες τον 19ο αιώνα, οι γυναίκες καλλιτέχνες έγιναν επαγγελματίες, συμπεριλαμβανομένης της ιδρύσεως των δικών τους καλλιτεχνικών συλλόγων. Τα έργα τέχνης των γυναικών θεωρούνταν εκ φύσεως κατώτερα από αυτά των ανδρών. Για να ξεπεραστεί αυτό το στερεότυπο, οι γυναίκες έγιναν «όλο και πιο δραστήριες και με αυτοπεποίθηση» στην προώθηση της γυναικείας δουλειάς, και έτσι έγιναν μέρος της αναδυόμενης εικόνας της μορφωμένης, σύγχρονης και πιο ελεύθερης «Νέας Γυναίκας», δηλαδή του «νέου τύπου» γυναίκας. Οι καλλιτέχνες τότε «έπαιξαν ζωτικούς ρόλους στην εκπροσώπηση της Νέας Γυναίκας, σχεδιάζοντας εικόνες της εικόνας και δείχνοντας αυτόν τον αναδυόμενο τύπο μέσα από τη ζωή τους», συμπεριλαμβανομένης της Αμπεμά, που δημιούργησε αυτοπροσωπογραφίες «αντρογυναικών» για να «συνδέσει την πνευματική ζωή με έμφαση στη ματιά». Πολλά άλλα πορτρέτα της περιελάμβαναν γυναίκες ντυμένες με ανδρικά ρούχα και γυναίκες που συμμετείχαν σε διανοητικές και άλλες δραστηριότητες ελεύθερου χρόνου που παραδοσιακά συνδέονταν με άντρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Αεροφάρος
Για την διευκόλυνση της αεροναυτιλίας σε ορισμένα σημεία εγκαθίστανται οι Αεροφάροι (air lights, air Lt.) που πολλές φορές τυγχάνουν και ευρείας χρήσης από τους ναυτιλλόμενους που και για τον λόγο αυτόν, ειδικά όσοι είναι παράκτιοι, σημειώνονται και στους ναυτικούς χάρτες και Φαροδείκτες, προτασσόμενης της λέξης AERO ή AIR.
Η χρησιμοποίησή τους όμως από πλευράς ναυτιλλόμενων, ως μέσον αναγνώρισης, θά πρέπει να γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή καθόσον οποιαδήποτε αλλαγή θέσης ή χαρακτηριστικού τους πιθανόν να μην έχει καταχωρηθή στα ναυτιλιακά βοηθήματα, ως μη αφορώντα άμεσα τους ναυτιλλόμενους.
Γενικά
Οι Αεροφάροι είναι περιστροφικοί περίβλεπτοι (= φωτοβολούν 360°) και εκπέμπουν δέσμη φωτός μονόχρωμη ή εναλλασσόμενη δίχρωμη μεταξύ των χρωμάτων λευκό, πράσινο και κίτρινο. Η ταχύτητα περιστροφής και ο συνδυασμός των χρωμάτων εκάστου αεροφάρου προσδιορίζεται πάντα από τους εθνικούς φορείς των χωρών που εποπτεύουν αυτούς.
Αεροφάρους φέρουν επίσης τα αεροπλανοφόρα, ελικοπτεροφόρα φρεγάτες, καθώς και πολύ μεγάλα κρουαζιερόπλοια, δεξαμενόπλοια, θαλαμηγοί, ωκεάνια ναυαγοσωστικά που διαθέτουν ελικοδρόμια, καλούμενοι «επίνειοι αεροφάροι» σε αντιδιαστολή με εκείνους «της ξηράς», καθώς και κάποια μεγάλα νοσοκομεία ή βιομηχανικές εγκαταστάσεις που διαθέτουν ομοίως ελικοδρόμια.
Εκτός της περίπτωσης των αεροπλανοφόρων σ΄ όλες τις άλλες περιπτώσεις οι φερόμενοι αεροφάροι περισσότερο σηματοδοτούν τον χώρο του ελικοδρομίου και δεν είναι περιστροφικοί αλλά αναλάμποντες σταθεροί που εκπέμπουν σε ορισμένο τομέα του ορίζοντα, καθ΄ ύψος και κατά εύρος, το λατινικό γράμμα Η (Helicodrome) σε ομάδες των 4 βραχέων αναλαμπών κατά το μορσικό αλφάβητο (* * * *), τρεις έως πέντε φορές ανά λεπτό, σημαίνοντας ταυτόχρονα και την ασφαλή κατεύθυνση προσέγγισης, ελεύθερης εμποδίων.
Σημείωση
Κατηγορία:Φάροι Κατηγορία:Εξοπλισμός αερολιμένων
Γάιος Ιούλιος Υγίνος
Ο Γάιος Ιούλιος Υγίνος (Gaius Iulius Hyginus, 64 π.Χ. - 17) ήταν Λατίνος συγγραφέας, μαθητής του διάσημου Αλέξανδρου του Πολυίστορα, και απελεύθερος του Οκταβιανού Αυγούστου.
Βιογραφία
Καταγόταν από την Ιβηρία (κατ' άλλους από την Αλεξάνδρεια). Οδηγήθηκε στη Ρώμη ως δούλος, απελευθερώθηκε όμως από τον Οκταβιανό Αύγουστο. Ο Υγίνος έγινε μαθητής του Αλεξάνδρου του Πολυίστορα και απέκτησε ευρεία μόρφωση, χάρη στην οποία διορίσθηκε βιβλιοθηκάριος της Παλατινής Βιβλιοθήκης κατά τον Σουετώνιο, ο οποίος σχολιάζει ότι ο Υγίνος περιέπεσε σε μεγάλη φτώχεια στα γεράματά του και υποστηριζόταν από τον ιστορικό Clodius Licinus. Ο Υγίνος υπήρξε επίσης στενός φίλος του ποιητή Οβιδίου.
Στον Υγίνο αποδίδονται πολλά έργα, αρκετά από τα οποία όμως αμφισβητούνται βάσιμα. Συνέγραψε τοπογραφικές και βιογραφικές πραγματείες, διατριβές για τη γεωργία και τη μελισσοκομία, και άλλα, όλα χαμένα. Πιθανότερα έργα του θεωρούνται τα εξής:
Υπό το όνομά του υπάρχουν δύο σύνολα σχολικών σημειώσεων, που συνοψίζουν τις μυθολογικές πραγματείες του: Μία συλλογή ιστοριών, οι Fabulae, και μια «Ποιητική Αστρονομία», το Poeticon Astronomicon. Αμφότερα τα έργα είναι περιλήψεις, και το ύφος και επίπεδο της γλώσσας, με τα παιδαριώδη λάθη (ιδιαίτερα στην απόδοση των ελληνικών πρωτοτύπων ονομάτων), έχουν τεθεί ως επιχειρήματα για την άποψη ότι ένας τόσο διακεκριμένος άνθρωπος των γραμμάτων όπως ο Γάιος Ιούλιος Υγίνος δεν μπορεί να τα έχει γράψει. Υποστηρίζεται ότι πρόκειται για περιλήψεις που έγιναν μετά το 150 μ.Χ. των Genealogiae του Υγίνου από άγνωστο επιμελητή.
Οι Fabulae
Οι Fabulae αποτελούνται από περίπου 300 πολύ συνοπτικά και απλά γραμμένους μύθους και ουράνιες γενεαλογίες. Είναι πολύτιμο για τη χρήση έργων Ελλήνων τραγικών ποιητών που έχουν χαθεί. Εκεί ο συγγραφέας παραθέτει σε «πρωτόγονη» μορφή ό,τι κάθε μορφωμένος Ρωμαίος της εποχής του έπρεπε να γνωρίζει από ελληνική μυθολογία στο απλούστερο δυνατό επίπεδο. Σήμερα ωστόσο συνιστά ορυχείο πληροφοριών, καθώς οι περισσότερες εκδοχές των αρχαίων μύθων έχουν πλέον χαθεί, όπως λίγο έλειψε να γίνει και με αυτό το έργο: Μόνο ένα χειρόγραφο υπήρχε, ο Codex Freisingensis (περ. 900 μ.Χ., τεμάχιά του φυλάσσονται στο Μόναχο), που μεταγράφηκε από τον Jacob Micyllus το 1535, ο οποίος ίσως έδωσε και τον τίτλο που γνωρίζουμε σήμερα.
Το Poeticon Astronomicon
Το έργο αυτό, του οποίου ο αρχικός τίτλος ήταν De Astronomia («Περί Αστρονομίας»), τυπώθηκε για πρώτη φορά, με εικονογράφηση του Erhard Ratdolt στη Βενετία το 1482, ως Clarissimi uiri Hyginii Poeticon astronomicon opus utilissimum (= «Ποιητική Αστρονομία υπό του διασημοτάτου Υγίνου, έργον χρησιμώτατον»). Το έργο καταγράφει τους αστέρες ανά αστερισμό, αλλά κυρίως αφηγείται τους μύθους που συνδέονται με τους διάφορους αστερισμούς, σε εκδοχές βασιζόμενες κυρίως στο έργο Καταστερισμοί του Ερατοσθένους.
Παραπομπές
Υγινος Γαιος Ιουλιος Υγινος Γαιος Ιουλιος
Γεώργιος Αστερίου
Ο Γεώργιος Αστερίου ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από τη Βαρβάρα των Μαδεμοχωρίων Χαλκιδικής.
Βιογραφία
Το 1821 συμετείχε στην επανάσταση των Μαδεμοχωρίων, στην οποία συνέδραμε ο Εμμανουήλ Παπάς, αλλά οι επιχειρήσεις απέτυχαν πλήρως. Ο Γεώργιος Αστερίου, από τους επιζώντες αυτής της επανάστασης κατέφυγε στη Νότια Ελλάδα, προκειμένου να συνεχίσει τον αγώνα. Η οικογένειά του αιχμαλωτίστηκε και η μοίρα της έμεινε άγνωστη. Πήρε μέρος σε συνολικά, 18 μάχες. Το 1824 υπηρετούσε στην άμυνα των Ψαρών, όπου κατά την επίθεση των Τούρκων, πληγώθηκε βαριά, στο αριστερό του χέρι. Το 1825 μετείχε στις επιχειρήσεις στην Πελοπόννησο, όπου πολέμησε κατά του Ιμπραήμ. Το 1827, συμμετείχε σε εκστρατεία στη Χίο, όπου και τραυματίστηκε. Τελευταία μάχη, στην οποία πήρε μέρος, ήταν στην Πέτρα Βοιωτίας, το Σεπτέμβριο του 1829.
Πέθανε το 1847, πάμπτωχος, στην Αταλάντη Φθιώτιδας, όπου διέμενε τα τελευταία του χρόνια.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Εθνική Βορείου Ιρλανδίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Βορείου Ιρλανδίας εκπροσωπεί τη Βόρεια Ιρλανδία στους διεθνείς αγώνες και διοργανώσεις ποδοσφαίρου και ελέγχεται από την Ιρλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, που είναι μέλος της ΟΥΕΦΑ.
Ιστορία
Η ιστορία της Εθνικής Ομάδος της Βορείου Ιρλανδίας ξεκινά από το 1921, όταν η χώρα αποσπάστηκε από την υπόλοιπη Ιρλανδία. Οι αγωνιστικές επιτυχίες της επικεντρώνονται σε τρεις συμμετοχές σε τελικές φάσεις Παγκοσμίων Κυπέλλων (1958, 1982 και 1986), καθώς και σε μία συμμετοχή σε τελική φάση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (2016).
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα
Η μοναδική συμμετοχή της χώρας σε τελική φάση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (Εuro) σημειώθηκε το 2016, στην οποία προκρίθηκε ως πρώτη από τον προκριματικό όμιλό της, για να αποκλειστεί στη φάση των 16 από την Ουαλία.
Στατιστικά
Πρώτος ποδοσφαιριστής σε συμμετοχές για την Εθνική Βορείου Ιρλανδίας, είναι ο Πατ Τζένινγκς, με 119 εμφανίσεις, ενώ πρώτος σκόρερ όλων των εποχών είναι ο Ντέιβιντ Χίλι με 36 γκολ. Η καλύτερη θέση που έχει καταλάβει στην κατάταξη της FIFA, είναι η 27η τον Αύγουστο του 2007 και τον Απρίλιο του 2009, ενώ η χειρότερη είναι η 129η τον Σεπτέμβριο του 2008.
Η Εθνική Βορείου Ιρλανδίας παρέταξε τον νεότερο ποδοσφαιριστή που αγωνίστηκε ποτέ ως τώρα σε τελική φάση παγκοσμίου κυπέλλου, όταν ο Νόρμαν Ουάιτσαϊντ έπαιξε στον πρώτο αγώνα της Βορείου Ιρλανδίας στα τελικά του Μουντιάλ 1982 στην Ισπανία, με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία (0-0 στις 17/6/1982), σε ηλικία 17 ετών και 41 ημερών, καταρρίπτοντας το ρεκόρ που κατείχε ως τότε ο Πελέ (17 ετών και 235 ημερών).
Ρίο Κολοράδο (Ρίο Νέγρο)
Το Ρίο Κολοράδο Río Colorado) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Ρίο Νέγρο της Αργεντινής. Είναι το διοικητικό κέντρο του νομού Πίτσι Μαχουίδα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης είναι 11.733 κάτοικοι.
Στην πόλη υπάρχει μικρό αεροδρόμιο.
Κλίμα
Το Ρίο Κολοράδο έχει ημίξηρο κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BSk). Οι χειμώνες είναι δροσεροί με μέσο όρο Ιουλίου 7,4 °C, με θερμοκρασίες που πέφτουν συχνά κάτω από τους 0 °C και περιστασιακά κάτω από τους -10 °C. Οι ημέρες με συννεφιά είναι συχνές κατά τη διάρκεια του χειμώνα, με μέσο όρο 7-8 ημέρες από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο. Η άνοιξη και το φθινόπωρο είναι μεταβατικές εποχές που χαρακτηρίζονται από μέσες μέγιστες θερμοκρασίες από 18 έως 28 °C και μέσες ελάχιστες θερμοκρασίες από 4 έως 12 °C, αν και οι θερμοκρασίες μπορεί να φθάσουν μέχρι 40,2 °C και μέχρι -8,5 °C κατά τη διάρκεια αυτών των εποχών. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά, ξηρά και ηλιόλουστα με μέση μέγιστη τιμή 30 έως 32 °C και μέση ελάχιστη τιμή 14 έως 15 °C. Οι βροχοπτώσεις είναι ελάχιστες, κατά μέσο όρο 423,9 χιλιοστά, οι οποίες κατανέμονται αρκετά ομοιόμορφα καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Το Ρίο Κολοράδο έχει κατά μέσο όρο περίπου 2.683,8 ώρες ηλιοφάνειας ανά έτος (περίπου 7,4 ώρες ηλιοφάνειας ανά ημέρα) ή περίπου 58,7% της μέγιστης δυνατής ηλιοφάνειας που κυμαίνεται από 71,5% τον Φεβρουάριο έως 38,0% τον Ιούνιο. Η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ήταν 43,4 °C ενώ η χαμηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ήταν -12,3 °C.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Πέτερ Κρίστιαν Άμπιλγκορντ
Ο Πέτερ Κρίστιαν Αμπιλγκώρ (Peter Christian Abildgaard, 22 Δεκεμβρίου 1740 – 21 Ιανουαρίου 1801) ήταν Δανός ιατρός, κτηνίατρος, φυσιολόγος και φυσιοδίφης.
Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη και σπούδασε ιατρική στο εκεί πανεπιστήμιο. Μετά από αίτημα του Γιόχαν Φρήντριχ Στρούενσε, ο Αμπιλγκώρ ίδρυσε το 1773 την Κτηνιατρική Σχολή της Κοπεγχάγης στην περιοχή Κρίστιανσχαβν, μία από τις παλαιότερες του είδους της στην Ευρώπη, της οποίας η αρχική βιβλιοθήκη συνίστατο από τη συλλογή βιβλίων του ίδιου του Αμπιλγκώρ. Η σχολή αυτή μετεγκαταστάθηκε στο προάστιο Φρέντερικσμπεργκ το 1858, όταν μετεξελίχθηκε στο «Βασιλικό Κτηνιατρικό και Γεωπονικό Πανεπιστήμιο», ενώ σήμερα αποτελεί τη Σχολή Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης. Ο Αμπιλγκώρ ίδρυσε επίσης την Εταιρεία Φυσικής Ιστορίας στην Κοπεγχάγη, το 1789.
Ως προς τη δική του επιστημονική συνεισφορά, ο Αμπιλγκώρ είναι γνωστός κυρίως από το ότι υπήρξε ο πρώτος στην ιστορία που χρησιμοποίησε τον ηλεκτρισμό για την καρδιακή ανάνηψη ενός ζώου: ένα πρώτο ηλεκτρικό σοκ στην κεφαλή μιας όρνιθας προκαλούσε τον φαινομενικό θάνατο του ζώου, ενώ ένα δεύτερο σοκ, εφαρμοζόμενο στην περιοχή του θώρακα, την επανέφερε στη ζωή. Ως συγγραφέας, ο Αμπιλγκώρ έγραψε πολλά έργα, κτηνιατρικά αλλά ακόμα και ορυκτολογικά. Ασχολήθηκε επίσης με τη μελέτη των φυτών.
Ο Αμπιλγκώρ απεβίωσε στην Κοπεγχάγη σε ηλικία 60 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί ιατροί Κατηγορία:Κτηνίατροι Κατηγορία:Φυσιοδίφες Κατηγορία:Φυσιολόγοι Κατηγορία:Βοτανολόγοι
Ιωάννης Πανίτσας
Ο Ιωάννης Πανίτσας είναι Έλληνας ποιητής και λογοτέχνης, γνωστός με το ψευδώνυμο Γιάννης Γαλανός. Έχει γράψει πάνω από 26 ποιητικές συλλογές και 9 ταξιδιωτικά βιβλία ενώ αρθρογραφούσε σε περιοδικά και εφημερίδες.
Γεννήθηκε στην Πάτρα, τελειώνοντας το Α' Γυμνάσιο Πατρών σπούδασε φιλοσοφία στο Λονδίνο και νομικά στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Λίβια
Η Λίβια (καταλανικά, Llívia (ΔΦΑ: ˈʎiβiə)) είναι πόλη της φυσικής επαρχίας της Σερδάνια, της επαρχίας της Ζιρόνα, στην Κοινότητα της Καταλωνίας στην Ισπανία. Πρόκειται για εξκλάβιο της Ισπανίας εντός του γαλλικού νομού των Ανατολικών Πυρηναίων, με συνολικό πληθυσμό περί τους 1.589 κατοίκους (2009).
Από την κυρίως ειπείν Ισπανία τη χωρίζει ένα πέρασμα φάρδους περίπου 2 χμ2, το οποίο περιλαμβάνει τις γαλλικές κοινότητες της Υρ και Μπουρ-Μαντάμ.
Στα αξιοθέατα της Λίβιας περιλαμβάνεται ένα από τα παλαιότερα φαρμακεία της Ευρώπης, το οποίο χρονολογείται από τον 15ο αιώνα. Το φαρμακείο Εστέβε, όπως είναι γνωστό, διαθέτει τα λεγόμενα αλμπαρέλλι (μεσαιωνικά κεραμικά για φαρμακευτική χρήση), καθώς και μια από τις αρχαιότερες συλλογές φαρμακευτικών συνταγολογίων στην Ευρώπη.
Ιστορικά στοιχεία
Η Λίβια κατοικούνταν από τους ρωμαϊκούς χρόνους, στη θέση της οποίας υπήρχε οικισμός (oppidum) των Ιβήρων με το τοπωνύμιο Julia Libica. Στην κλασική εποχή αποτέλεσε την αρχαία πρωτεύουσα της Σερδάνια, ενώ κατά τον Μεσαίωνα αντικαταστάθηκε από το Χιξ (τη σημερινή Μπουρ-Μαντάμ). Το 672 μ.Χ., επί Βησιγότθων η ακρόπολή της –το castrum Libiae– καταλήφθηκε από τον Φλάβιο Παύλο έναντι του Βάμβα, ενώ περί τον 8ο αιώνα η πόλη της Σερδάνια υπήρξε πιθανότατα πεδίο μάχης ανάμεσα στον Ανδαλουσιανό Αμπντούλ Ραμάν αλ Γκαφίκι και τον Μαυριτανό επαναστάτη Μουνούζα, η συμμαχία του οποίου με τον Εύδη της Ακουιτανίας δεν τού απέφερε τη νίκη.
Το 1659, με τη Συνθήκη των Πυρηναίων αποδόθηκαν στο Γαλλικό Στέμμα διάφορες περιοχές, μεταξύ των οποίων και η Σερδάνια· η Λίβια ωστόσο διατήρησε την καταλανική της ταυτότητα, αφού η συνθήκη προέβλεπε την παράδοση χωριών και όχι πόλεων, ιδιότητα που διατηρούσε ως αρχαία πρωτεύουσα της Σερδάνια.
Με το τέλος του Ισπανικού Εμφυλίου το 1939, η Λίβια προτάθηκε να αποδοθεί στους ηττημένους Δημοκρατικούς, χωρίς ωστόσο κάτι τέτοιο να πραγματοποιηθεί.
Στις μέρες μας αποτελεί επίσημα έδαφος της Ισπανίας, ενώ οι κάτοικοί της ομιλούν τα καστιλιάνικα, τα καταλανικά και σε μικρότερο βαθμό τα γαλλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας Κατηγορία:Ενκλάβια Κατηγορία:Εξκλάβια
Παναγής Κουταλιανός
Ο Παναγής Κουταλιανός (1847 - 1916) ήταν φημισμένος Έλληνας παλαιστής στα τέλη του 19ου αιώνα, γύρω από τη ζωή του υπάρχουν πολλοί θρύλοι και παραδόσεις. Αρχικά ναυτικός στο επάγγελμα έμαθε πάλη όπου λόγω της μεγάλης μυικής του δύναμης έκανε, αρχικά, αγώνες κι επιδείξεις σε πολλά λιμάνια. Έδωσε αγώνες σε όλο σχεδόν τον κόσμο, η παράδοση αναφέρει ότι δεν έχασε ποτέ.
Στους αγώνες φορούσε το δέρμα μιας τίγρης, την οποία όπως λέει η παράδοση είχε στραγγαλίσει σε αγώνα. . Την καριέρα του ακολούθησε ο Δημήτριος Μακρής Κουταλιανός γιος της Σοφίας η οποία ήταν αδελφή του ή κόρη του ή γυναίκα του, δεν είναι γνωστή ακριβώς η συγγενική τους σχέση.
Βιογραφία
μικρογραφία|Αφίσα που απεικονίζει τον Κουταλιανό στο Περού το 1878. Γεννήθηκε στην Κούταλη της Προποντίδας το 1847 κατά μία παράδοση ο πατέρας του ήταν Κύπριος ναυτικός, το κουταλιανός ήταν παρατσούκλι, για το πραγματικό του όνομα υπάρχει η εκδοχή ότι ήταν Αντωνίου ενώ στις ΗΠΑ τον αποκαλούσαν Αντώνιο Παναή. Γνωστά είναι τα ονόματα των παιδιών του, της Ελένης, του Έλληνα, του Φρατζέσκου, του Αντώνη, και του Γεωργίου, οι δύο τελευταίοι ακολούθησαν την πάλη και τις επιδείξεις. Ήταν πολύ χειροδύναμος και έγινε διάσημος στην Αμερική, όταν κατανίκησε πολλούς μεγάλους παλαιστές της εποχής.
Στα 19 του χρόνια και στο πρώτο ταξίδι με πλοίο τράβηξε την άγκυρα του πλοίου με τα χέρια του. Έκανε καριέρα στην επαγγελματική πάλη (κατς) στην Αργεντινή κι έπειτα στο Μεξικό και ΗΠΑ όπου εκεί σε έναν αγώνα σκότωσε με γυμνά χέρια στον ρινγκ την τίγρη όπου έπειτα φορούσε το δέρμα της σε κάθε αγώνα, σε μία άλλη εκδοχή τη σκότωσε στην Τουρκία. Σε αγώνα του στη Βραζιλία του έριξαν στο ρινγκ ένα Πούμα το οποίο και σκότωσε, πάντα με γυμνά χέρια, όπως νίκησε και ταύρους που του έριχναν στα ρινγκ στις ΗΠΑ. Όταν τα χρόνια δεν του επέτρεπαν να συνεχίσει να αγωνίζεται έγινε μασίστας, κάνοντας επιδείξεις δύναμης στους δρόμους.
Έκανε επιδείξεις της δύναμής του λυγίζοντας σίδερα, σπάζοντας αλυσίδες, βράχια κλπ. Ένα από τα κατορθώματά του ήταν να κουβαλά τρία κανόνια, ένα στους ώμους και δύο στα πλευρά του δεξιά και αριστερά, ενώ ο ίδιος τα πυροδοτούσε και παρέμενε ατάραχος στη θέση του. .
Κατά τη διαμονή του στο Περού ήταν γυμναστής αλόγων που τα εκπαίδευε για παραστάσεις, αναφέρεται ότι μιλούσε εκτός ελληνικά και τουρκικά, ισπανικά αγγλικά και γαλλικά.
Το 1870 πήγε στη Γαλλία όπου πολέμησε εθελοντής με τους Γάλλους στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο και παρασημοφορήθηκε πολλές φορές κι αργότερα μετανάστευσε στη Νότια Αμερική όπου παντρεύτηκε και έκανε μία κόρη ή κατά μία άλλη εκδοχή τέσσερις γιους με την Ιταλίδα, Γενοβέζα, σύζυγο του, κατά άλλη εκδοχή Περουβιανή. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα έζησε στην Κωνσταντινούπολη όπου και πέθανε, δύό χρόνια πριν οι Τούρκοι είχαν διώξει τον ελληνικό πληθυσμό από την Κούταλη.
Η κυπριακή παράδοση
Η κυπριακή παράδοση αναφέρει ότι ήταν γιος του Γιώργου Παλλήκαρου από το Ριζοκάρπασο, αυτός λοιπόν ταξίδευε από την Κωνσταντινούπολη στην Κύπρο και σε μια στάση στην Κούταλη γνώρισε μιά βοσκοπούλα, τη Ζαχαρένια, που την άφησε έγκυο χωρίς να το ξέρει, το παιδί ήταν ο Παναγής.
Το 1896 ο Παναγής πήγε στο νησί για επίδειξη αλλά και να γνωρίσει τον πατέρα του τον οποίο βρήκε και ήταν το ίδιος χειροδύναμος με αυτόν. Στην Κύπρο ο Κυριάκος Παπαδόπουλος έγραψε το ποίημα "το τραγούδι του Παναγή Κουταλιανού".
Η Λημνιακή παράδοση
Στη Λήμνο η παράδοση λέει ότι πατέρας του ήταν ο Λημναίος Αντώνης Καλλιοτζής, ναυτικός, που ο Παναγής δεν τον γνώρισε αφού πέθανε όταν η Ζαχαρένια ήταν έγκυος σε κάποιο ταξίδι του. Φωτογραφίες του σήμερα στολίζουν τα καφενεία της Νέας Κούταλης Λήμνου, ενώ προς τιμήν του έχει στηθεί άγαλμα στην πλατεία του χωριού
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μασίστες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της επαγγελματικής πάλης
Ιονούτ Νεντελτσεάρου
Ο Ιονούτ Νεντελτσεάρου (ρουμανικά: Ionuț Nedelcearu, γενν. στις 25 Απριλίου 1996) είναι Ρουμάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την ΑΕΚ.
Ντινάμο Βουκουρεστίου
Ο Νεντελτσεάρου εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της Ντινάμο Βουκουρεστίου σε ηλικία επτά ετών. Αφού έπαιξε για την δεύτερη ομάδα, έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα στις 31 Οκτωβρίου 2013 σε αγώνα του Κυπέλλου Ρουμανίας εναντίον της Κιντία Τιργκόβιστε, σε ηλικία 17 ετών. Στις 13 Δεκεμβρίου εκείνου του έτους, πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στην Λίγκα I, στην εντός έδρας νίκη με 4-0 επί της ΑΚΣ Πόλι Τιμισοάρα.
Ο Νεντελτσεάρου σημείωσε το πρώτο του γκολ για την ομάδα στην εκτός έδρας νίκη με 3-2 επί της Παντούρι Τίργκου Ζίου στις 28 Οκτωβρίου 2015, σε έναν αγώνα όπου σημείωσε αυτογκόλ.
Ούφα
Στις 15 Φεβρουαρίου 2018, ο Νεντελτσεάρου υπέγραψε συμβόλαιο τρεισήμισι ετών με την ρωσική ΦΚ Ούφα. Το 2019, αρκετοί σύλλογοι έδειξαν ενδιαφέρον για το Νεντελτσεάρου, συμπεριλαμβανομένων των Ρόμα και Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.
ΑΕΚ
Στις 5 Οκτωβρίου 2020, ο Νεντελτσεάρου υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ, με κόστος μεταγραφής 550 χιλιάδων ευρώ. Στις 1 Νοεμβρίου του 2020, πέτυχε το πρώτο του γκολ με την φανέλα της ένωσης, στην νίκη της ομάδας του με 2-1, απέναντι στον ΟΦΗ.
Εθνική ομάδα
Ο Νεντελτσεάρου έχει αγωνιστεί στις «μικρές» Εθνικές Ρουμανίας U17, U18 και U21.
Στις 27 Μαρτίου 2018, ο Νεντελτσεάρου έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ρουμανίας, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 83ο λεπτό της νίκης με 1-0 επί της Σουηδίας.
Διακρίσεις
Ντινάμο Βουκουρεστίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας U18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Βουκουρεστίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ούφα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρωσία Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ιλιάδα
thumb|right|250px|Ψάλε μου, θεά την οργή του [[Αχιλλέας|Αχιλλέα, του γιου του Πηλέα, αυτή την καταραμένη οργή, που προξένεσε στους Αχαιούς αμέτρητες συμφορές κι έστειλε τις ατρόμητες ψυχές πολλών ηρώων στον Άδη, αφήνοντας τα σώματά τους βορά (τροφή) στα σκυλιά και στα όρνεα·αυτό ήταν το θέλημα του Δία από τότε που έπεσε μίσος για πρώτη φορά ανάμεσα στον βασιλιά γιο του Ατρέα και Αχιλλέα. μτφ.Φιλολογική ομάδα Κάκτου. ]] thumb|right|250px|«Ἧλθον ἐγὼ ([[Αθηνά|Ἀθήνη) παύσουσα τὸ σὸν μένος, αἴ κε πίθηαι, οὐρανόθεν· πρὸ δέ μ' ἧκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη ἄμφω ὁμῶς θυμῷ φιλέουσά τε κηδομένη τε·(A 205-209). «Ήρθα από τον ουρανό για να κατευνάσω την οργή σου. Η θεά Ήρα με τους λευκούς βραχίονες μ΄ έστειλε εδώ κάτω, επειδή σας αγαπά στην ψυχή της και νοιάζεται και για τους δυο το ίδιο» ]] thumb|right|270px|Πίνακας του [[Αλεξάντρ Ιβάνοφ (1824). «τοὺς δ' ἔλαθ' εἰσελθὼν Πρίαμος μέγας, ἄγχι δ' ἄρα στὰς χερσὶν Ἀχιλλῆος λάβε γούνατα καὶ κύσε χεῖρας δεινὰς ἀνδροφόνους, αἵ οἱ πολέας κτάνον υἷας». Ο μέγας Πρίαμος μπήκε χωρίς αυτοί να τον καταλάβουν και αφού στάθηκε κοντά με τα χέρια του έπιασε τα γόνατα του Αχιλλέα και του φίλησε τα χέρια τα φοβερά και ανδροφόνα, τα οποία του είχαν σκοτώσει πολλούς γιους.Ραψωδία Ω (477-479). ]] Η Ιλιάδα (Ἰλιάς) είναι ένα από τα ομηρικά έπη, μαζί με την Οδύσσεια και σώζεται ολόκληρη στις μέρες μας. Η σύνθεσή της, που κατά την παράδοση έγινε από τον Όμηρο, τοποθετείται στον 8ο αιώνα π.Χ. και βασίζεται στην παράδοση προφορικής σύνθεσης και απαγγελίας ηρωικών ποιημάτων που είχε αναπτυχθεί τους προηγούμενους αιώνες. Το ποίημα, που περιγράφει κάποια γεγονότα του δέκατου και τελευταίου χρόνου της πολιορκίας της Τροίας (Ιλίου) από τους Αχαιούς (ή Αργείους ή Δαναούς στο έπος), είναι γραμμένο σε δακτυλικό (ή ηρωικό) εξάμετρο σε έντεχνη ποιητική γλώσσα και αποτελείται από 15.693 στίχους.
Διδάσκεται στη Β' τάξη του Γυμνασίου, ως αρχαίο κείμενο σε μετάφραση.
Η Ιλιάδα και ο τρωικός κύκλος
Τα γεγονότα του Τρωικού Πολέμου, που αφηγείται η Ιλιάδα, διαδραματίζονται στον δέκατο χρόνο του πολέμου και εκτυλίσσονται σε περίπου 51 ημέρες. Η όλη υπόθεση (οργή του Αχιλλέα) εξελίσσεται σε 51 ημέρες και τρεις νύχτες. Δεν ονομάζεται Ἀχιλληίς αλλά Ἰλιάς, από την πόλη Ἴλιον (Τροία), γύρω από την οποία εξελίσσεται. Αρχή του ποιήματος είναι η μῆνις, η οργή του Αχιλλέα, μετά από διαφωνία με τον Αγαμέμνονα για τη διανομή των λαφύρων από τις μάχες, που οδηγεί στην αποχώρηση του Αχιλλέα από τις πολεμικές επιχειρήσεις. Στην Ιλιάδα περιλαμβάνονται τα γεγονότα που ακολουθούν την αποχώρηση του Αχιλλέα και οι επιτυχίες των Τρώων, η είσοδος του Πατρόκλου στον πόλεμο με τον οπλισμό του Αχιλλέα, ο θάνατος του Πατρόκλου, η επιστροφή του Αχιλλέα στη μάχη για εκδίκηση, ο θάνατος του Έκτορα και η βεβήλωσή του από τον Αχιλλέα. Τέλος, η παράδοση του νεκρού Έκτορα στους Τρώες. Τα επεισόδια που έχουν προηγηθεί στα δέκα χρόνια του πολέμου, καθώς και η προϊστορία του πολέμου, περιγράφονται στα Κύπρια έπη, ενώ τα γεγονότα μετά τον θάνατο του Έκτορα μέχρι και την άλωση της Τροίας περιέχονται στα επόμενα έργα του τρωικού κύκλου, Αἰθιοπίς, Μικρὰ Ἰλιάς, Ἰλίου Πέρσις.
Κύρια χαρακτηριστικά της Ιλιάδας
Από τα κύρια χαρακτηριστικά της Ιλιάδας πρέπει ν' αναφερθεί η μεγάλη συμμετοχή των θεών στα δρώμενα με αποτέλεσμα το έπος να αποπνέει μεγάλη θρησκευτικότητα, αφού οι θεοί παρεμβαίνουν στις διαφωνίες των ισχυρών προσώπων. Ο Απόλλωνας υπακούοντας στον αδικημένο Χρύση και ο Δίας στον Αχιλλέα στέλνουν λοιμό στους Αχαιούς. Πρέπει και οι δύο να ικανοποιηθούν.
Οι ήρωες του έπους είναι αληθινοί άνθρωποι, αγαπούν την πατρίδα τους, είναι γενναίοι, έχουν υψηλό φρόνημα, είναι ευσεβείς, πολλές φορές είναι παρορμητικοί και κάποτε ιδιοτελείς και στο έπακρο φιλόδοξοι. Αγαπούν τους οικείους τους, αγαπούν επίσης τις τιμές και τον πλούτο και δεν αρνούνται τις τέρψεις και τις απολαύσεις της ζωής. Καθένας απ΄ αυτούς έχει τη δική του προσωπικότητα και κάποιοι ιδιαίτερο γνώρισμα, όπως συμβαίνει με τον Αχιλλέα, τον Οδυσσέα, τον Αγαμέμνονα ή τον Νέστορα. Σαφώς επίσης διαγράφονται από τον ποιητή και οι γυναικείες μορφές, όπως η Ελένη, η Εκάβη, η Ανδρομάχη.
Λογοτεχνική αξία
Τα ομηρικά έπη είναι τα παλαιότερα διασωθέντα κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας και ήδη στην αρχαία Ελλάδα θεωρούνταν τα σημαντικότερα έργα και χρησιμοποιούνταν στην εκπαίδευση. Ως κύριο θέμα των ραψωδών, η απαγγελία τους ήταν βασικό μέρος των Ελληνικών θρησκευτικών εορτών. Μαζί με την Οδύσσεια, η Ιλιάδα είναι ένα από τα παλαιότερα έργα της δυτικής λογοτεχνίας σε γραπτή μορφή. Τα ομηρικά έπη αποτελούν έργα μεγάλης λογοτεχνικής δύναμης, αισθητικής ωριμότητας και ουμανιστικής έκφρασης, στοιχεία που άσκησαν τεράστια και διαχρονική επιρροή τόσο στον πνευματικό κόσμο όσο και στους απλούς ανθρώπους. Αποτέλεσαν το πολιτιστικό και εκπαιδευτικό θεμέλιο όλη την περίοδο της κλασικής αρχαιότητας και συνέχισαν να επιδρούν στη διαμόρφωση της λογοτεχνικής και της φιλοσοφικής σκέψης καθόλη τη διάρκεια της ιστορίας του Δυτικού πολιτισμού, κυρίως όμως την περίοδο της Αναγέννησης.
Δομή και σύνθεση
Η πρώτη ραψωδία χρησιμεύει ως εισαγωγή σε ολόκληρο το έπος, το οποίο αποτελείται από τρία μέρη. Το πρώτο μέρος αρχίζει από τη Β και φτάνει μέχρι τη Ι ραψωδία. Σε αυτό το τμήμα, στο οποίο έχουμε την αποχή του Αχιλλέα, οι Αχαιοί δίνουν μάχες με τους Τρώες, στις οποίες άλλοτε νικούν και άλλοτε νικιούνται, και στο τέλος κινδυνεύουν να καταστραφούν, γιατί οι Τρώες μπήκαν μέσα στο στρατόπεδο των Αχαιών. Με τη ραψωδία Ι έχουμε διακοπή της μάχης και παρακολουθούμε τους ρητορικούς λόγους της πρεσβείας, η οποία ικετεύει τον Αχιλλέα να μπει στη μάχη. Η ραψωδία Ι βρίσκεται μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου μέρους και αποτελεί δείγμα της τέχνης του Ομήρου, ο οποίος την παρενέβαλε σαν γέφυρα για το δεύτερο μέρος, το οποίο αρχίζει από τη ραψωδία Κ και τελειώνει στην Τ. Σ΄ αυτό το μέρος περιγράφονται οι μάχες που δίνουν οι Αχαιοί με τους Τρώες, και συνήθως νικιούνται, μέχρις ότου ο Έκτορας, αφού σκοτώσει τον Πάτροκλο, θ΄ απειλήσει το στρατόπεδο των Αχαιών. Ο θάνατος όμως του Πατρόκλου γίνεται η αιτία να ξαναγυρίσει ο Αχιλλέας στη μάχη. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος της Ιλιάδας, το οποίο εξελίσσεται από τη ραψωδία Υ μέχρι το τέλος, με την ταφή (καύση) του Έκτορα.
Ραψωδία Α: Λοιμός (επιδημία). Μῆνις (οργή)
Ο Χρύσης, ο ιερέας του Απόλλωνα, φθάνει στον ναύσταθμο των Αχαιών, ικετεύοντας τον Αγαμέμνονα για την απελευθέρωση της αιχμάλωτης κόρης του Χρυσηίδας. Διωγμένος από τον αλαζονικό αρχηγό των Δαναών, ζητά από τον Απόλλωνα να στραφεί κατά των Ελλήνων. Όταν τότε ο θεός έστειλε λοιμό και χάθηκαν, πολλοί, ο Αχιλλέας κάλεσε συνέλευση του στρατού.
Ο μάντης Κάλχας αποκαλύπτει την πραγματική αιτία του κακού και συμβουλεύει να εξευμενιστεί ο θεός με την απελευθέρωση της Χρυσηίδας. Ο Αγαμέμνονας, οργισμένος, παίρνει από τον Αχιλλέα τη Βρισηίδα, την κοπέλα που του είχε δώσει έπαθλο. Ο Αχιλλέας αντιδρά ανακοινώνοντας την αποχή του από τη μάχη. Η μητέρα του η Θέτιδα, μετά από παράκληση του γιου της, ανεβαίνει στον Όλυμπο και ζητά από τον Δία να βοηθήσει τους Τρώες να νικήσουν τους Αχαιούς. Η Ήρα, όταν το αντιλήφθηκε, φιλονίκησε με τον Δία ωσότου τους συμφιλίωσε ο Ήφαιστος ρίχνοντας κρασί στα ποτήρια τους.
Η Αθηνά σταλμένη από την Ήρα συμβουλεύει τον Αχιλλέα να σταματήσει τη διαμάχη, να πάρει το χέρι του από το σπαθί και να τον ντροπιάσει με τους λόγους του, όπως ακριβώς του αξίζει.[210-211]. Ο Αχιλλέας τον αποκαλεί τιποτένιο βασιλιά, επειδή εξουσιάζει τιποτένιους"«δημοβόρος βασιλεὺς ἐπεὶ οὐτιδανοῖσιν ἀνάσσεις» [A 231]"
Ραψωδία Β: Το όνειρο, η συνέλευση και η απαρίθμηση των πλοίων
Αὐτὰρ Πυραίχμης ἄγε Παίονας ἀγκυλοτόξους/τηλόθεν ἐξ Ἀμυδῶνος ἀπ' Ἀξιοῦ εὐρὺ ῥέοντος/Ἀξιοῦ οὗ κάλλιστον ὕδωρ ἐπικίδναται αἶαν.(B 848-850)
Ραψωδία Δ: Παραβίαση των όρκων και παραπλάνηση του Αγαμέμνονα
Οι αντίπαλοι αποφασίζουν ανακωχή, αλλά η Ήρα επιζητώντας τον όλεθρο της Τροίας πείθει τον Δία που αμφιταλαντεύεται να συναινέσει στα σχέδιά της. Κι έτσι η Αθηνά μεταμορφωμένη σε Τρώα πολεμιστή πείθει τον Πάνδαρο να παραβιάσει την ανακωχή τοξεύοντας τον Μενέλαο που τραυματίζεται αλλά θεραπεύεται από τον Μαχάοντα. Οι Τρώες επιτίθενται, ο Αγαμέμνων συνεγείρει τους Αχαιούς και η μάχη γενικεύεται. Οι θεοί οδηγούν τους πολεμιστές (Δ 439) «ὄρσε δὲ τοὺς μὲν Ἄρης, τοὺς δὲ γλαυκῶπις Ἀθήνη» (Ξεσήκωσε τους Τρώες ο Άρης, ενώ τους Αχαιούς η Αθηνά με τα σπινθηροβόλα μάτια).
Ραψωδία Ε: Διομήδους ἀριστεία
Η Αθηνά απομακρύνει τον Άρη από τη μάχη που συνεχίζεται και οι Αχαιοί εξολοθρεύουν τους Τρώες. Ο Διομήδης διακρίνεται εξαιρετικά, σφάζει πλήθος Τρώων κ’ είναι έτοιμος να σκοτώσει και τον Αινεία, που όμως σώζεται με παρέμβαση της μητέρας του Αφροδίτης. Αλλά ο Διομήδης ακολουθώντας τις συμβουλές της Αθηνάς, τραυματίζει και τη θεά. Ο Άρης βοηθά τους Τρώες, η Ήρα ενθαρρύνει τους Έλληνες (αἰδὼς Ἀργεῖοι – Ε 787), και ο Διομήδης πληγώνει και τον Άρη με υπόδειξη και βοήθεια της Αθηνάς.
Ραψωδία Ζ: Ἕκτορος καὶ Ἀνδρομάχης ὁμιλία
Όταν οι θεοί απομακρύνθηκαν από τη μάχη, οι Αχαιοί σκότωσαν πολλούς Τρώες. Με συμβολή του μάντη Έλενου, ο Έκτορας πηγαίνει στην πόλη και παρακαλεί τη μητέρα του Εκάβη να προσευχηθεί στην Αθηνά και να υποσχεθεί στη θεά θυσία δώδεκα βοδιών, ώστε ν΄απομακρύνει τον Διομήδη από τη μάχη. Ενώ βρίσκονταν στο πεδίο της μάχης, ο Γλαύκος και ο Διομήδης θυμήθηκαν την πατρική φιλία και αντάλλαξαν τα όπλα τους. Ο Έκτορας, αφού συνομίλησε με τη μητέρα του και τον άντρα τής Ανδρομάχη ς, ξεκίνησε με τον αδελφό του Πάρη για το πεδίο της μάχης.
Γλαύκος και Διομήδης στο πεδίο της μάχης
Κι όταν προχωρώντας ο ένας ενάντια στον άλλο, πλησίασαν, πρώτος μίλησε ο βροντόφωνος Διομήδης και είπε : «Ποιος από τους θνητούς ανθρώπους είσαι συ, γενναίε μου; Γιατί δεν σε είδα ποτέ μέσα στη μάχη που δοξάζει τους άντρες πιο πριν, τώρα όμως προχώρησες πολύ πιο μπροστά απ΄όλους τους άλλους με το θάρρος σου, εσύ που βάσταξες να μείνεις μπροστά στο δικό μου μακροήσκιωτο κοντάρι· μόνο των δυστυχισμένων τα παιδιά αντικρίζουν την ορμή μου. Αν όμως κάποιος αθάνατος έχει έρθει από τον ουρανό, εγώ δεν θα πολεμούσα με επουράνιους θεούς· γιατί ούτε και ο γιος του Δρύαντα, ο δυνατός Λυκούργος, που μάλωνε με τους θεούς, έζησε πολύ».
Σ΄αυτόν απάντησε ο λαμπρός γιος του Ιππόλοχου «Γενναίε γιε του Τυδέα, τι τη ρωτάς τη γενιά μου;».
Αν όμως θέλεις να μάθεις τη δική μας γενιά, γιατί πολλοί άνθρωποι την ξέρουν: Σε μια γωνιά της Πελοποννήσου, που θρέφει άλογα, βρίσκεται μια πολιτεία, η Εφύρα, όπου ζούσε ο Σίσυφος, που στάθηκε ο πιο πονηρός απ΄όλους τους ανθρώπους, ο γιος του Αιόλου. Αυτός λοιπόν γέννησε ένα γιο τον Γλαύκο και ο Γλαύκος γέννησε τον Βελλερεφόντη, που ήταν χωρίς ψεγάδι...Έτσι μίλησε και ο βροντόφωνος Διομήδης χάρηκε· έμπηξε το κοντάρι του στη γη που θρέφει πολλούς και με πρόσχαρα λόγια μίλησε στον κυβερνήτη του στρατού: «Αληθινά, μου είσαι παλιός πατρικός φίλος· γιατί ο θείος Οινέας φιλοξένησε κάποτε στο μέγαρό του τον αψεγάδιαστο Βελλερεφόντη, κρατώντας τον είκοσι μέρες κοντά του· κι έδωσαν ο ένας στον άλλο όμορφα δώρα αγάπης· ο Οινέας έδωσε ένα ζωστήρα που άστραφτε από την πορφύρα, ο Βελλεροφόντης πάλι μια χρυσή κούπα δίγουβη (αμφικύπελλον)· φεύγοντας εγώ για εδώ την άφησα στο σπίτι μου» [Ζ 150-155] και [Z 213-221.]
Όταν τα είπαν αυτά πήδηξαν από τα άρματα και εσφιξαν τα χέρια ο ένας του άλλου και έδωσαν τον λόγο τους πως θα μείνουν φίλοι. Τη στιγμή τούτη ο Δίας, ο γιος του Κρόνου, πήρε τα μυαλά του Γλαύκου, που άλλαξε τα όπλα του με τον Διομήδη, τον γιο του Τυδέα, χρυσά με χάλκινα, αξίας εκατό βοδιών (ἑκατόμβοι) με αξίας εννέα βοδιών (ἐννεαβοίων).Ιλιάδα (Ζ 236)
Έκτορος και Ανδρομάχης διάλογος
thumb|210px| Το βάρος της σκηνής μετριάζεται από τα χαμόγελα που προκαλεί ο φόβος του [[Αστυάναξ|Αστυάνακτα για το κράνος του πατέρα του, όταν τους λέει αντίο πριν τη μάχη με τον Αχιλλέα]] Έτσι λοιπόν αφού μίλησε, έφυγε ο ορμητικός Έκτορας· αμέσως δε έπειτα έφτασε στο καλοκτισμένο ανάκτορό του, αλλά δεν βρήκε τη λευκόχειρη (λευκώλενον) Ανδρομάχη, αλλά αυτή μαζί με το παιδί της και την καλλίπεπλη υπηρέτρια είχε σταθεί επάνω στο πύργο με θρήνος και κλάματα. Όταν δε ο Έκτορας δεν βρήκε μέσα στο σπίτι την άψογη σύζυγό του, ήρθε και στάθηκε στο κατώφλι και ρώτησε τις δούλες μήπως πήγε σε καμιά κουνιάδα της ή καλοντυμένη συννυφάδα της ή μήπως είχε πάει στον ναό της Αθηνάς, όπου και άλλες καλλιπλόκαμες Τρωάδες ζητούν να εξιλεώσουν τη φοβερή Αθηνά.
Προς αυτό δε απάντησε η πρόθυμη οικονόμος: «Έκτορα, επειδή έντονα με προστάζεις να πω την αλήθεια ούτε κάπου σε καμιά κουνάδια της ούτε σε καμιά καλοντυμένη συννυφάδα της ούτε για τον ναό της Αθηνάς βγήκε, όπου άλλες καλλίκομες Τρωάδες ζητούν να εξιλεώσουν τη φοβερή θεά, αλλά πήγε στον ψηλό πύργο του Ιλίου, γιατί άκουσε ότι οι Τρώες δεινοπαθούν και ότι η υπεροχή των Αχαιών είναι μεγάλη. Αυτή μεν έχει φτάσει πια στο τείχος τρεχάτη σαν τρελή· μαζί της δε η παραμάνα (τιθήνη ) κρατεί το παιδί». [Z 389].
Αλήθεια κι εγώ, απάντησε ο Έκτορας, για όλα αυτά φροντίζω, αλλά πάρα πολύ ντρέπομαι τους Τρώες και τις χαριτωμένες Τρωάδες, αν φεύγω σαν δειλός μακριά από τον πόλεμο, ούτε ο χαρακτήρας μου το επιτρέπει, γιατί έμαθα να είμαι γενναίος πάντοτε και να πολεμώ μαζί με τους Τρώες στην πρώτη γραμμή, προσπαθώντας να διαφυλάξω τη μεγάλη δόξα του πατέρα μου και μένα του ίδιου [Z 441-446]. "Εγώ με την καρδιά μου και την ψυχή μου αυτό το ξέρω καλά· θα έρθει δηλαδή ημέρα (ἔσσεται ἦμαρ) [Z 448], όταν κάποτε η ιερή Τροία θα έχει χαθεί και ο Πρίαμος και ο λαός του πολεμιστή Πριάμου. Αλλά δεν αισθάνομαι τόσο λύπη για τους Τρώες στο μέλλον ούτε γι΄αυτή την Εκάβη ούτε για τον βασιλιά Πρίαμο ούτε για τους αδελφούς μου, που πολλοί και γενναίοι μπορεί να πέσουν στο χώμα από άντρες εχθρούς όσο για σένα, όταν κάποιος από τους χαλκοθώρακες Αχαιούς κλαμένη θα σε πάρει μαζί του, αφού σου αφαιρέσει την ελεύθερη ημέρα, και, στο Άργος αφού θα είσαι, θα υφαίνεις στον αργαλειό κάτω από τις διαταγές άλλης και ίσως θα μεταφέρεις νερό από τη Μεσσηίδα ή την Υπερία χωρίς καθόλου να το θέλεις, γιατί θα σε πιέζει σκληρή ανάγκη· και κάποτε όταν κανένας σε δει να χύνει δάκρυα θα πει· «αυτή είναι γυναίκα του Έκτορα», που ήταν πρώτος στη μάχη από τους ιπποδαμαστές Τρώες, όταν πολεμούσαν γύρω από την Τροία.Ιλιάδα [Z 441-446]."
Ραψωδία Η: Ἕκτορος καὶ Αἴαντος μονομαχία. Νεκρῶν ἀναίρεσις
Ο Έκτωρ επιστρέφει στη μάχη και τώρα υπερισχύουν οι Τρώες, η Αθηνά ξεκινά να βοηθήσει τους Αχαιούς αλλά ο Απόλλωνας τη σταματά και συμφωνούν να εμπνεύσουν την ιδέα μιας νέας μονομαχίας στον Έκτορα. Εννέα Αχαιοί αρχηγοί δέχονται την πρόταση και κληρώνεται ο Αίας ο Τελαμώνιος. Η πάλη διαρκεί μέχρι τη νύχτα χωρίς αποτέλεσμα και οι δύο ήρωες αποτραβιούνται στα στρατόπεδά τους έχοντας ανταλλάξει δώρα. Οι Τρώες κάνουν προτάσεις ειρήνης που απορρίπτονται. Ο Αγαμέμνονας συγκατατίθεται απλώς σε εκεχειρία για την ταφή των νεκρών και οι Αχαιοί ενισχύουν την περιτείχιση του στρατοπέδου τους.
Ραψωδία Θ: Κόλος μάχη
Η ραψωδία αυτή επιγράφεται έτσι γιατί η περιγραφή της μάχης ήταν κολοβή, συντομευμένη, επειδή ο Όμηρος, κατά τον σχολιαστή της Ιλιάδος, «συντέμνει την διήγησιν, συναχθόμενος τοις Αχαιοίς». Ο Δίας απαγορεύει στους θεούς την ανάμιξη στον πόλεμο και ο ίδιος ευνοεί τους Τρώες που πιέζουν έντονα τους Αχαιούς. Η Ήρα και η Αθηνά διαμαρτύρονται και ο Δίας απαντά ότι ενεργεί έτσι για να εξαναγκαστεί να επιστρέψει στη μάχη ο Αχιλλέας. Η νύχτα έρχεται λυτρωτικά για τους Αχαιούς, ενώ οι Τρώες διανυκτερεύουν εκτός των τειχών.
Ραψωδία Ι: Πρεσβεία πρὸς Ἀχιλλέα. Λιταί
Απογοητευμένος από τις επιτυχίες των Τρώων, ο Αγαμέμνων συγκαλεί συνέλευση των βασιλέων και προτείνει λύση της πολιορκίας. Ο Διομήδης εναντιώνεται και ο Νέστορας προτείνει κατευνασμό του Αχιλλέα. Ο Αγαμέμνων κάνει αυτοκριτική και δέχεται να δώσει πίσω τη Βρισηίδα -ανέγγιχτη ακόμη κατά τα λεγόμενά του- και πολλά άλλα πλούσια δώρα, χρυσάφι, άλογα και γυναίκες. Ο παιδαγωγός του Αχιλλέα Φοίνικας, ο Οδυσσέας και ο Αίας ο Τελαμώνιος εμφανίζονται στη σκηνή του Αχιλλέα για να μεσιτεύσουν, αλλ' αυτός μένει αμετάπειστος. Το μόνο που κατορθώνει ο Αίας με τα λόγια του είναι ν’ αποσπάσει την υπόσχεση του Αχιλλέα ότι θα πολεμήσει όταν ο Έκτορας κάψει τα πλοία των Αχαιών και φέρει τους Τρώες ως τη σκηνή του.
Ραψωδία Ν: Μάχη ἐπὶ ταῖς ναυσίν
Ο Δίας, ευνοώντας τους Τρώες για να δοξάσει τελικά τον Αχιλλέα, και βέβαιος ότι κανείς θεός δεν θα τολμούσε ν’ αγνοήσει τη διαταγή του περί μη επέμβασης, έστρεψε αλλού την προσοχή του. Τότε ο Ποσειδών παίρνει τη μορφή του Κάλχαντα και ενθαρρύνει τους Αχαιούς. Παρ’ όλα αυτά οι Τρώες περνούν το τείχος και εισβάλλουν στο στρατόπεδο απειλώντας τα πλοία.
Ραψωδία Ξ: Η εξαπάτηση του Δία
Σε πρόχειρη σύσκεψη των τραυματισμένων αρχηγών ο Αγαμέμνων προτείνει πάλι λύση της πολιορκίας. Οι Οδυσσέας και Διομήδης διαφωνούν κι ο Ποσειδώνας εξακολουθεί να ενθαρρύνει τους Αχαιούς, παρά την απαγόρευση του Δία. Για να κάνει αποτελεσματικότερη την παρέμβαση του Ποσειδώνα, η Ήρα εξαπατά την Αφροδίτη, της παίρνει τη ζώνη με τα ερωτικά φίλτρα (φιλότητα καὶ ἵμερον [Ξ 198] και προκαλεί τον πόθο του Δία. Μετά την περίπτυξη ο Δίας κοιμάται βαθιά, γιατί η Ήρα είχε δωροδοκήσει τον Ύπνο. Ο Αίας τραυματίζει τον Έκτορα και η επίθεση των Τρώων αποκρούεται.
Ραψωδία Ο: Σκληρή μάχη γύρω από τα πλοία
Ο Δίας αφού σηκώθηκε (εγερθείς), επειδή είδε (θεασάμενος) τους Τρώες να νικιούνται, καταφέρεται (επιπλήσει) κατά της Ήρας και στέλνει την ανεμοπόδαρη γρήγορη Ίριδα (ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις) [Ο 168] στον Ποσειδώνα, διατάζοντάς τον να απομακρυνθεί από τον πόλεμο. Τον Απόλλωνα δε, να εμψυχώσει τον Έκτορα, ο οποίος, αφού παρέλαβε την αιγίδα, τρέπει τους Έλληνες σε φυγή, ο οποίοι όταν έφτασαν στα πλαίσια καταδιωκόμενοι, ο Αίας ο Τελαμώνιος πολλούς σκοτώνει από τους εχθρούς, απ΄αυτούς που έριχναν φωτιά στα πλοία [Ο 1 -746].
Ραψωδία Π: Πατρόκλεια
Ο Πάτροκλος χύνοντας πικρά δάκρυα ζητά από τον Αχιλλέα να του δώσει τα όπλα του για να νομίσουν οι Τρώες ότι ξαναμπήκε στον πόλεμο. Ο Αχιλλέας δέχεται και δίνει τα όπλα με τη ρητή εντολή στον Πάτροκλο, να σώσει τα πλοία από τη φωτιά και να μη περάσει τον περίβολο του στρατοπέδου των Αχαιών. Ο Πάτροκλος μπήκε στη μάχη όταν ο Αίας κατέρρεε πια και κάποια πλοία είχαν αρχίσει να καίγονται. Οι Τρώες τρέπονται σε φυγή, ο Πάτροκλος ανδραγαθεί, αλλά ξεχνά την εντολή του Αχιλλέα και βγαίνει στην πεδιάδα. Ο Απόλλων φανερώνει στον Έκτορα ότι κάτω από την πανοπλία του Αχιλλέα είναι ο Πάτροκλος και τον βοηθά να τον σκοτώσει.
Ραψωδία Ρ: Μενελάου ἀριστεία
Πραγματοποιείται μάχη για το σώμα του Πάτροκλου στην οποία διακρίνεται ο Μενέλαος. Τελικά ο Αίας καταφέρνει να αποσπάσει τον νεκρό από τους Τρώες, αλλά ο Έκτορας κρατά τον οπλισμό του Αχιλλέα. Φορώντας τον πλέον, επιχειρεί ξανά να πάρει το σώμα του Πατρόκλου. Οι Αργείτες εναλλάσσονται στη μάχη με τους Τρώες, πότε έχουν οι πρώτοι το προβάδισμα και πότε οι δεύτεροι. Όταν πια είναι φανερό ότι ο Δίας έχει δώσει τη μάχη στους Τρώες, ο Μενέλαος μαζί με τον Μυρώνη καταφέρνουν να αποσπάσουν το σώμα του Πατρόκλου, το μεταφέρουν στους ώμους τους και τρέχουν. Προκαλούν τον θυμό όλου του στρατού των Τρώων.