cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εδμόνδος Φυρστ
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1863 ή το 1867, από μητέρα Ελληνίδα, καλής οικογένειας της Σμύρνης, και Γερμανό πατέρα, καθηγητή ξένων γλωσσών, ο οποίος μετακόμισε από την Σμύρνη στην Αθήνα το 1877. Ο πατέρας Φυρστ δεν ενέκρινε την κλίση του γιου του προς το θέατρο και, για να τον απομακρύνει, φρόντισε να τον διορίσει υπάλληλο στους Θεσσαλικούς Σιδηροδρόμους. Μόνο μετά τον θάνατο του πατέρα του ο Εδμόνδος Φυρστ μπόρεσε να εκπληρώσει το όνειρό του. Ανέβηκε πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή σε ηλικία 21 ετών, το 1888 ή 1889, όπου και εργάσθηκε με τους τότε σπουδαίους θιάσους της Αθήνας Ν. Καρδοβίλη και Ευαγγελίας Παρασκευοπούλου μέχρι το 1890. Από εκείνο το έτος και μέχρι το 1901 όπου προσλήφθηκε από το Βασιλικό Θέατρο (Αθήνα), συνεργάσθηκε με το θίασο των αδελφών Ταβουλάρη. Το 1894 νυμφεύτηκε την κόρη του Διονυσίου Ταβουλάρη, Ελένη, με την οποία και πρωταγωνίστησε στο Βασιλικό Θέατρο στον "Φάουστ" του Γκαίτε, "Αμαξά Ένσελ" του Χάουπτμαν, "Οιδίπους τύραννος" του Σοφοκλή, "Φαύστα και Νικηφόρος Φωκάς" του Δ. Βερναρδάκη, "Οθέλλος" του Σαίξπηρ, "Βουλιαγμένη καμπάνα" του Χάουπτμαν, "Ο χρηματιστής" του Μιρμπώ, "Οιδίπους επί Κολωνώ" του Σοφοκλή, κ.ά.. Μετά όμως το κλείσιμο του θεάτρου αυτού σχημάτισε κατά καιρούς δικούς του θιάσους με πρωταγωνίστριες τη Μαρίκα Κοτοπούλη, την Κυβέλη Θεοδωρίδου και τη Ροζαλία Νίκα.
Ο Εδμόνδος Φυρστ διέπρεψε κυρίως σε δραματικούς και τραγικούς ρόλους και ιδιαίτερα τον "Οιδίποδα Τύραννο" του Σοφοκλή, τον "Λουδοβίκο ΙΑ΄" του Δελαβίνι, στο "Φτωχόκοσμο" του Ντοστογιέφσκι, το "Χαλασμένο σπίτι" του Σπύρου Μελά, κ.ά. Μέχρι πριν το τέλος της ζωής του εμφανιζόταν έκτακτα σε διάφορες καλλιτεχνικές παραστάσεις. Πέθανε από πνευμονική συμφόρηση στην Αθήνα την 1η Νοεμβρίου 1947 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου Καρύτση. Κατέλιπε 3 γιους, τον Γουλιέλμο, τον Διονύσιο και τον Αλέξανδρο.
Φιλμογραφία
Το 1929 ο Εδμόνδος Φυρστ συμμετείχε ως πρωταγωνιστής στην ελληνική κινηματογραφική ταινία "Η Μπόρα" των Δημήτρη Γαζιάδη και Παύλου Νιρβάνα, ένα ερωτικό δράμα, μαζί με τους Περικλή Χριστοφορίδη, Αλίκη Ιερωνύμου και Δημήτρη Τσακίρη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Χριστιανός Όσκαρ του Αννοβέρου
Ο Χριστιανός-Όσκαρ, γερμ. Christian-Oscar (1 Σεπτεμβρίου 1919 - 10 Δεκεμβρίου 1981) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννοβέρου ήταν πρίγκιπας του Αννοβέρου.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Ερνέστου-Αυγούστου Γ΄ πρίγκιπα (τιτουλάριου βασιλιά) τού Αννοβέρου και της Βικτωρίας-Λουίζας των Χοεντσόλερν, κόρης τού Γουλιέλμου Β΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας.
Ο Χριστιανός-Όσκαρ-Ερνέστος-Γουλιέλμος-Βίκτωρ-Γεώργιος-Ερρίκος γεννήθηκε στο Γκμούντεν της Άνω Αυστρίας. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στην Αεροπορία (Luftwaffe). Ήταν επικεφαλής του "Ιδρύματος δούκας του Κάμπερλαντ". Έγινε διευθύνων σύμβουλος της Ντούριζολ, μίας εταιρείας κατασκευής ξύλινων ινών συνδεδεμένων με τσιμέντο.
Από τον πατέρα του ήταν δισεγγονός του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας και του Γεωργίου Ε΄ του Αννοβέρου. Η αδελφή του Φρειδερίκη παντρεύτηκε τον Παύλο της Ελλάδας και ο αδελφός του Γεώργιος-Γουλιέλμος νυμφεύτηκε τη Σοφία, κόρη του Ανδρέα πρίγκιπα της Ελλάδας. Το 1981 απεβίωσε στη Λωζάνη της Ελβετίας σε ηλικία 62 ετών.
Οικογένεια
Ο Χριστιανός-Όσκαρ διαζεύχθηκε το 1976.
Βίκτορ Στένγκερ
Ο Βίκτορ Στένγκερ (Victor John Stenger 29 Ιανουαρίου 1935 – 25 Αυγούστου 2014) ήταν Αμερικάνος φυσικός, φιλόσοφος, συγγραφέας και κριτικός της Θρησκείας.
Μετά από τη σταδιοδρομία του ως ερευνητής στην σωματιδιακή φυσική, ο Stenger σχετίστηκε με τον Νέο Αθεϊσμό ενώ έγραψε και αρκετά επιστημονικά βιβλία τα οποία απευθύνονται στο κοινό. Εξέδωσε δώδεκα βιβλία για την φυσική, κβαντική μηχανική, κοσμολογία, φιλοσοφία, θρησκεία, αθεϊσμό, ψευδοεπιστήμη, συμπεριλαμβανομένου και του μπεστ-σέλλερ God: The Failed Hypothesis: How Science Shows That God Does Not Exist. Έγραφε συχνά στην Huffington Post.
Υποστήριζε την απομάκρυνση της θρησκείας από την επιστημονική έρευνα και τη διαδικασία λήψης πολιτικών αποφάσεων και επινόησε τη φράση «η επιστήμη σε στέλνει στο Φεγγάρι, η Θρησκεία σε πετάει πάνω σε κτίρια».
Προσωπική ζωή
Ο Στένγκερ γεννήθηκε στο Νιου Τζέρσεϊ. από Λιθουανό πατέρα και μητέρα κόρη Ούγγρων μεταναστών. Πέθανε τον Αύγουστο του 2014 σε ηλικία 79 ετών.
Φιλοσοφία
Ο Στένγκερ ήταν υποστηρικτής της νατουραλιστικής φιλοσοφίας, σκεπτικιστής και άθεος. Ασκούσε έντονη κριτική στη θεωρία του ευφυούς σχεδιασμού. Υποστήριζε πως η συνείδηση και η ελεύθερη βούληση υπάρχουν και τελικά θα αναλυθούν με επιστημονικό τρόπο, ο οποίος δεν θα περιέχει μυστικισμό ή υπερφυσικές εξηγήσεις. Άσκησε κριτική σε όσους επικαλούνταν την κβαντική φυσική για να εξηγήσουν παράδοξα γεγονότα τα οποία τελικά υποστήριζαν υπερφυσικές ερμηνείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Ανθρωπιστές Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι
Ευρωπαϊκός χώρος έρευνας
Ο Ευρωπαϊκός Χώρος Έρευνας (ΕΧΕ, αγγλ. European Research Area) είναι ένα σύστημα που έχει ως στόχο την σύνδεση των επιστημονικών ερευνητικών προγραμμάτων μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για να υπάρχει αυξημένη κινητικότητα των εργαζομένων και ενισχυμένη συνεργασία μεταξύ των ερευνητικών ιδρυμάτων των κρατών-μελών. Από την ίδρυσή του το 2000, ο ΕΧΕ επικεντρώθηκε στην ευρωπαϊκή συνεργασία μεταξύ των ερευνητών στους τομείς της ιατρικής, περιβάλλοντος, βιομηχανίας και κοινωνικοοικονομικής έρευνας. Σκοπός του ήταν να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών ερευνητικών ιδρυμάτων, ενώνοντάς τα και ενθαρρύνοντας έναν πιο περιεκτικό τρόπο εργασίας παρόμοιο με αυτό που υπάρχει ήδη μεταξύ των ιδρυμάτων της Βόρειας Αμερικής και της Ιαπωνίας.
Επί του παρόντος, βασικό εργαλείο για την υλοποίηση του ΕΧΕ αποτελεί το Πρόγραμμα Πλαίσιο της ΕΕ για την Ανάπτυξη και την Καινοτομία '' Ορίζων Ευρώπη" (2021-2027), συνολικού προϋπολογισμού 95.5 δις ευρώ. Βασίζεται σε τρεις πυλώνες :
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση
Βανάτο Ζακύνθου
Το Βανάτο είναι χωριό της Ζακύνθου σε υψόμετρο 20 μέτρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμού 1.045 κατοίκων και απέχει 5 χλμ. δυτικά από την πόλη της Ζακύνθου.
Το Βανάτο είναι έδρα της δημοτικής ενότητας Αρκαδίων. Στο Βανάτο λειτουργεί το 1ο Πιλοτικό Ολοήμερο Δημοτικό Σχολείο Κάμπου, το οποίο ιδρύθηκε αρχικά το 1990, καθώς και το Γυμνάσιο Βανάτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου
Εκλογές στον Παναμά
Στον Παναμά διεξάγονται γενικές εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια. Το πολίτευμα της χώρας είναι Προεδρική αντιπροσωπευτική δημοκρατία, με τον Πρόεδρο εκτός από αρχηγός κράτους να είναι και αρχηγός της κυβέρνησης. Το Σύνταγμα του 1972 έχει αναθεωρηθεί τα έτη 1978, 1983, 1993, 1994 και 2004.
Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική για όλες και όλους που είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
2004
Στις 2 Μαΐου 2004 έγιναν γενικές εκλογές. Πρόεδρος εξελέγη ο Μαρτίν Τορίχος με ποσοστό 47% έναντι 31% για τον Γκιγέρμο Εντάρα. Ο Τορίχος ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Σεπτεμβρίου 2004.
2009
Στις γενικές εκλογές του 2009 νικητής αναδείχθηκε ο Ρικάρδο Μαρτινέλι, ο οποίος ορκίστηκε πρόεδρος τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς.
2014
Οι εκλογές του 2014 έγιναν στις 4 Μαΐου. Πρόεδρος εξελέγη ο Χουάν Κάρλος Βαρέλα.
Δημοψηφίσματα
Στον Παναμά έχουν διενεργηθεί 6 συνολικά δημοψηφίσματα.
1940
Στις 15 Δεκεμβρίου 1940 οι ψηφοφόροι ενέκριναν ένα νέο Σύνταγμα σε ποσοστό 98,7%.
1977
Στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 23 Οκτωβρίου 1977 οι ψηφοφόροι ενέκριναν (γύρω στο 67% υπέρ) τις συνθήκες με τις ΗΠΑ με βάση τις οποίες το 1999 ο Παναμάς ανέλαβε τον έλεγχο της Διώρυγας του Παναμά. Η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ήταν 97,3%.
1992
Το Νοέμβριο του 1992 οι πολίτες καταψήφισαν (με 67,1%) την πρόταση για νέα αναθεώρηση του συντάγματος του 1972, περιορίζοντας την εξουσία του στρατού. Υπέρ της πρότασης τάχθηκε μόνο το 32,8%.
1998
Σε ένα ακόμα δημοψήφισμα στις 30 Αυγούστου 1998, οι ψηφοφόροι καταψήφισαν (63,7%) την αλλαγή στο Σύνταγμα του 1972, με βάση την οποία θα μπορούσε ο Πρόεδρος να διεκδικήσει και 2η συνεχή θητεία.
2006
Σε δημοψήφισμα που έγινε στις 22 Οκτωβρίου 2006 οι πολίτες υπερψήφισαν σε ποσοστό 77,8% την πρόταση για επέκταση της διώρυγας του Παναμά..
Λυν Ρ. Σάικς
Ο '''Λυν Ρ. Σάικς''', (Lynn R. Sykes) (1937) είναι Αμερικανός γεωλόγος και σεισμολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.
Ο Δρ Λυν Σάικς γεννήθηκε στις 16 Απριλίου (1937) στο Πίτσμπουργκ, Πενσυλβάνια. Από νεαρή ηλικία άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον στις Γεωεπιστήμες. Σπουδάζοντας γεωλογία και γεωφυσική, το 1965 απέκτησε διδακτορικό Γεωλογίας από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Παράλληλα με τις έρευνες και μελέτες επί των σεισμικών δραστηριοτήτων εκ πυρηνικών δοκιμών που ήταν το κύριο αντικείμενό του, όπου και έλαβε πολλές διακρίσεις, συγκέντρωσε ένα πλούσιο υλικό περί των φυσικών σεισμικών δραστηριοτήτων του ωκεάνιου βυθού. Από την ανάλυση αυτών διαπιστωνόταν ότι τα στοιχεία του συμφωνούσαν απόλυτα με τις διευθύνσεις των κινήσεων των τεκτονικών πλακών και ειδικά στα ρήγματα μετασχηματισμού, όπως μέχρι τότε είχε εκθέσει ως υπόθεση ο Τζων Τούζο Γουίλσον. Τα αποτελέσματα των ερευνών αυτών εκθέτοντάς τα το 1965 ενίσχυσαν ακόμα περισσότερο τη θεωρία των τεκτονικών πλακών που αποτελεί σήμερα το δόγμα των Γεωεπιστημών.
Ο Dr Σάικς έχει συγγράψει ή συμμετάσχει στη συγγραφή σε περισσότερα από 130 επιστημονικά συγγράμματα. Σήμερα εργάζεται ως Ομότιμος Καθηγητής Γεωεπιστημών και Περιβαλλοντικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.
Ο Δρ Σάικς ζει μόνιμα στο Palisades, Νέα Υόρκη με τη σύζυγό του, Κάθρην Μαχόνευ Σάικς (Kathleen Mahoney Sykes).
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί γεωλόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί σεισμολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί
Πορτραίτο της Δόνα Ισαβέλλα ντε Πορσέλ
Το Πορτραίτο της Δόνα Ισαβέλλα ντε Πορσέλ είναι μια ελαιογραφία σε καμβά που ζωγράφισε ο Ισπανός ζωγράφος και χαράκτης Φρανθίσκο Γκόγια περί το 1805. Το πορτραίτο απεικονίζει την Ισαβέλλα Λόμπο Βελάσκο ντε Πορσέλ, η οποία γεννήθηκε στη Ρόντα γύρω στο 1780 και ήταν η δεύτερη σύζυγος του Αντώνιο Πορσέλ (ενός φιλελεύθερου, πορτραίτο του οποίου είχε ζωγραφίσει ο Γκόγια το 1806, ωστόσο, το έργο καταστράφηκε από μια πυρκαγιά). Ο σύζυγος της Ισαβέλλα ήταν 25 χρόνια μεγαλύτερός της, και γνωρίστηκαν όταν εκείνη ήταν 20 χρονών. Ο Αντόνιο Πορσέλ ήταν φίλος του Γκασπάρ Μελχιόρ ντε Γιοβελάνος, ο οποίος τον έφερε σε επαφή με τον Γκόγια, που έμενε κοντά στην οικία του ζευγαριού. Ανήκει στη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου.
Το πορτραίτο απεικονίζει μια νεαρή γυναίκα ντυμένη με τυπική Ισπανική ενδυμασία, με λευκό πουκάμισο και μαύρη μαντήλα. Παρότι είναι ντυμένη σαν μάχα, τα πλούσια υφάσματα και η ευγενής εμφάνισή της δίνουν στην εικόνα μία αριστοκρατική κομψότητα. Σε κάποιες χρονικές περιόδους, τα ρούχα που φορούσαν άτομα που ανήκαν στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις της Ισπανικής κοινωνίας, ήταν απομιμήσεις λαϊκών ενδυμάτων.
Η αποφασιστική στάση των χεριών της (γνωστή ως ακίμπο) και η αυτοπεποίθησή της ξεχωρίζουν. Τα μάτια της έχουν χρώμα ανοιχτό καστανό, το δέρμα της είναι ανοιχτόχρωμο, και το σώμα της είναι ελαφρώς στραμμένο προς τα αριστερά, ενώ το κεφάλι της εξισορροπεί το σύνολο καθώς είναι στραμμένο προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο Γκόγια πετυχαίνει ρεαλισμό και βάθος, δίχως να προσθέσει δευτερεύοντα αντικείμενα στη σύνθεση. Μία από τις ιδιαιτερότητες αυτού του πίνακα είναι πως η γυναίκα κοιτάζει προς τα αριστερά του θεατή του έργου και όχι απευθείας προς αυτόν, χαρακτηριστικό της πλειοψηφίας των έργων του Γκόγια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Φρανθίσκο Γκόγια
Φρειδερίκος Β΄ της Σουαβίας
Ο Φρειδερίκος ο Β΄ της Σουαβίας (Friedrich II., der Einäugige, 1090 – 4 Απριλίου 1147) μέλος του Οίκου των Χοενστάουφεν ήταν ο δεύτερος Δούκας της Σουηβίας (1105 - 1147). Ο Φρειδερίκος Β΄ ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του δούκα της Σουαβίας Φρειδερίκου Α΄ και της Αγνής του Βάιμπλινγκεν. Το 1121 παντρεύτηκε την Ιουδήθ της Βαυαρίας μέλος του ισχυρού οίκου των Ουέλφων.
Με τον θάνατο του θείου του, αυτοκράτορα Ερρίκου Ε΄, ο Φρειδερίκος προσπάθησε, με την υποστήριξη και του μικρότερου αδελφού του Κορράδου, να εκλεγεί βασιλιάς των Ρωμαίων, ωστόσο έχασε την εκλογή (1125) από τον Λοθάριο Β΄ που στέφθηκε αργότερα αυτοκράτορας (1133).
Αργότερα ξέσπασε σύγκρουση ανάμεσα στον Φρειδερίκο και τον Λοθάριο. Ο Λοθάριος πολιόρκησε τη Νυρεμβέργη (1127), αλλά την ίδια χρονιά εξαναγκάστηκε να λύσει την πολιορκία, μετά από επέμβαση του Φρειδερίκου, ο οποίος κατέλαβε επίσης το Σπέγιερ (1128). Η απόπειρα του Ερρίκου δούκα της Βαυαρίας να συλλάβει τον Φρειδερίκο απέτυχε (1129). Ωστόσο υποστηρικτές του Λοθάριου κέρδισαν μια σειρά από μάχες στη Γερμανία και στην Ιταλία κυριεύοντας Σπέγιερ (1129), Νυρεμβέργη (1130) και Ουλμ (1134), κάτι που έκανε τον Φρειδερίκο να δηλώσει υποταγή στον αυτοκράτορα το 1134.
Οικογένεια
Με τον γάμο του με την Ιουδήθ των Γουέλφων, κόρη του Ερρίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας, παιδιά του ήταν:
Το 1130 απεβίωσε η Ιουδήθ και ο Φρειδερίκος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αγνή, κόρη του Φρειδερίκου κόμη του Ζάαρμπρυκεν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοενστάουφεν
Θέμα Βαρδάρη
Το Θέμα Βαρδάρη, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν και στρατηγίδες.
Το θέμα περιελάμβανε περιοχή της σημερινής Μακεδονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Αμφιτρίτη VII (υποβρύχιο)
Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
Σπιτόφιδο
Το σπιτόφιδο  (zamenis situla) είναι μη δηλητηριώδες φίδι της οικογένειας των Καινοφιίδων (colubridae). Είναι ενδημικό της Ευρώπης, της Μικράς Ασίας και της Κριμαίας.
Γεωγραφική εξάπλωση
Το σπιτόφιδο βρίσκεται στις ακόλουθες χώρες: Αλβανία, Βοσνία Ερζεγοβίνη, Βουλγαρία, Κροατία, Ελλάδα, Ιταλία, Βόρεια Μακεδονία, Μάλτα, Σερβία, Μαυροβούνιο, Τουρκία, Ουκρανία (Κριμαία), Τουρκία και πιθανώς στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καινοφιίδαι
Ευλογητάρια
Ευλογητάρια ονομάζονται ειδικά τροπάρια του πλάγιου α΄ ήχου που συνδέονταν με τον Ψαλμό 118 και αργότερα απεξαρτήθηκαν από αυτόν, αποδιδόμενα όμως ως στιχηρά. Η ονομασία προήλθε από τον προτασσόμενο στίχο τους που είναι: Ευλογητός ει, Κύριε, δίδαξόν με τα δικαιώματά σου.
Τα ευλογητάρια διακρίνονται σε: α) αναστάσιμα "Των αγγέλων ο δήμος ... κ.λπ.", και β) σε νεκρώσιμα "Των Αγίων ο χορός...κ.λπ.". Τα αναστάσιμα ψάλλονται σήμερα κατά τον Όρθρο των Κυριακών, του Σαββάτου του Λαζάρου και του Μεγάλου Σαββάτου κατά την ακολουθία του Επιταφίου έχοντας αναστάσιμο περιεχόμενο. Τα δε νεκρώσιμα, ψάλλονται κατά τον Όρθρο των Σαββάτων, (επειδή το Σάββατο θεωρείται η ημέρα των νεκρών), στις νεκρώσιμες ακολουθίες και στα μνημόσυνα.
Κατηγορία:Εκκλησιαστική υμνολογία
Ίνγκολφουρ Άρναρσον
Τα δύο αδέλφια, έχοντας χάσει όλη τους την περιουσία στη Νορβηγία, ξεκίνησαν το 870 για να εγκατασταθούν στο νέο νησί. Στην διαδρομή οι δούλοι του Χιόρλεϊφ επαναστάτησαν και αφού τον σκότωσαν εγκαταστάθηκαν σε ένα κοντινό νησάκι. Ο Ίνγκολφουρ τους κατεδίωξε και τους σκότωσε όλους, και αυτοί ήταν οι πρώτοι φόνοι που έγιναν στην Ισλανδία. Ο Ίνγκολφουρ, αφού πρώτα εξερεύνησε το νησί για τρία χρόνια για να βρει την καλύτερη περιοχή για να εγκατασταθεί, το 874 δημιούργησε τον πρώτο οικισμό που σήμερα είναι το Ρέυκιαβικ.
Παραπομπές
Α Α Α
Βεγγαλική Βικιπαίδεια
Η Βεγγαλική Βικιπαίδεια ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2004. Ξεπέρασε τα 10.000 λήμματα τον Οκτώβριο του 2006 και έγινε η δεύτερη νοτιοασιατική γλώσσα που πέτυχε κάτι τέτοιο. Στις 6 Ιουνίου 2018 υπήρχαν 58.768 λήμματα.
Η συνολική καταμέτρηση λημμάτων της Βεγγαλικής Βικιπαίδειας είναι 58.768 άρθρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βεγγαλικ
Θέμα Καστοριάς
Το Θέμα Καστοριάς, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν και στρατηγίδες.
Το θέμα περιελάμβανε την περιοχή της σημερινής Καστοριάς, αναφέρεται έδρα στρατηγού επί βασιλείας Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Σατραπεία
Ο διοικητής της κάθε τέτοιας περιφέρειας λεγόταν Σατράπης και ορίζονταν από τον Βασιλέα και κατά το πλείστον ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας ή μέλος της περσικής αριστοκρατίας, της απολύτου εμπιστοσύνης του Βασιλέως. Ο χρόνος άσκησης της εξουσίας των διοικητών αυτών ήταν αόριστος. Ο Σατράπης εν προκειμένω ήταν ο ανώτατος δικαστής της περιφέρείας του, ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής και υπεύθυνος οργάνωσης και συντήρησης στρατού αλλά και υπεύθυνος για την συλλογή των διαφόρων φόρων, της τάξης και της ασφάλειας των μεγάλων συγκοινωνιακών οδών. Για την αποτροπή τυχόν υπερβάσεων ή καταχρήσεων εκ μέρους των Σατραπών, ο Δαρείος είχε εισαγάγει ένα σύστημα διοικητικού ελέγχου αυτών από βασιλικούς επιθεωρητές, λεγόμενοι «οφθαλμοί του Βασιλέως» που πραγματοποιούσαν αιφνίδιες περιοδικές επιθεωρήσεις των Σατραπειών. Τόσο οι Σατράπες όσο και οι ανώτατοι αξιωματούχοι των Σατραπειών και διοικητές των διαφόρων φρουρίων της υπαίθρου ήταν υπόλογοι έναντι του Μεγάλου Βασιλέως.
Από τον 5ο αιώνα π.Χ. και μετά, που άρχισε σιγά σιγά να μειώνεται ο κεντρικός έλεγχος αυτών, οι Σατραπείες άρχισαν ουσιαστικά να συμπεριφέρονται ως τελείως ανεξάρτητες και αυτόνομες περιοχές. Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος έφθασε στη περιοχή και κατέλυσε την Περσική Αυτοκρατορία όχι μόνο διατήρησε το διοικητικό σύστημα των Σατραπειών, το οποίο και συνέχισαν αργότερα και οι Επίγονοι, αλλά σε ορισμένες εξ αυτών διατήρησε τους ίδιους Σατράπες
Παρόμοιο διοικητικό σύστημα Σατραπειών τηρούσαν επίσης και πολλοί φύλαρχοι Σάκες που εξουσίαζαν σημερινά τμήματα της δυτικής και βόρειας Ινδίας, του Πακιστάν και του ανατολικού Αφγανιστάν, την ίδια εποχή με του Δαρείου.
Οι 20 Σατραπείες
Ακολουθεί πίνακας με τις 20 Σατραπείες που δημιούργησε ο Δαρείος Α΄ με τις αντίστοιχες εισφορές εκάστης στη Περσική Αυτοκρατορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περσία Κατηγορία:Ιστορία του Ιράν
Τροπάριο
Τροπάριον ονομάζεται ο σύντομος εκκλησιαστικός, θριαμβικός κυρίως, ύμνος.
Το όνομά τους προέρχεται από τους Εβδομήκοντα και από συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας. Η λέξη είναι υποκοριστικό τού τρόπος. Από τον 6ο αι. και μετά με τη δημιουργία των Κανόνων, η λέξη δηλώνει τις στροφές που ακολουθούν τον ειρμό της κάθε ωδής και ψάλλονται με τον ίδιο τρόπο (μέλος) όπως αυτός. Στη μετέπειτα εκκλησιαστική υμνολογία είναι τα διάφορα μικρά άσματα, που ψάλλονται στις διάφορες εκκλησιαστικές ακολουθίες.
Η αρχή καθιέρωσης αυτών ανάγεται στον 4ο-5ο αιώνα και αρχαιότεροι ποιητές αυτών φέρονται οι Άνθιμος και Τιμοκλής, που άκμασαν στη Κωνσταντινούπολη τον 5ο αι., των οποίων όμως τα τροπάρια δεν διασώθηκαν. Από τους καλύτερους όμως του είδους αυτού της εκκλησιαστικής ποίησης φέρονται ο Κύριλλος ο Αλεξανδρεύς, ο Ανατόλιος, κ.ά.
Τα τροπάρια γενικά είναι ποιητικά κείμενα χωρίς ομοιοκαταληξία, γι' αυτό μοιάζουν με πεζά κείμενα, δεν ακολουθούν συνήθως ρυθμικό - τονικό λόγο (υπάρχουν και ενδιαφέρουσες εξαιρέσεις) και διακρίνονται σε πολλά είδη αναλόγως τού περιεχομένου, τού χρόνου που ψάλλονται στις ακολουθίες, τού μέλους (μουσικής) αυτών ή τού στίχου τού Ψαλτηρίου, ο οποίος προηγείται αυτών:
Είδη
Α) Κατά περιεχόμενο, τα τροπάρια διακρίνονται στα:
Β) Κατά το χρόνο (στιγμή) που ψάλλονται, τα τροπάρια διακρίνονται στα:
Γ) Κατά το μέλος αυτών, τα τροπάρια διακρίνονται σε
Δ) Κατά τον στίχο τού Ψαλτηρίου που προτάσσεται αυτών, τα τροπάρια διακρίνονται σε:
Ε) Ανάλογα με τις πρώτες λέξεις (την αρχή) τού τροπαρίου:
Στην εκκλησιαστική υμνολογία, κυριαρχούν δύο μεγάλες ποιητικές συνθέσεις, που περιλαμβάνουν στροφές (τροπάρια):
Επίσης ο Λυχνικός ύμνος "Φως ιλαρόν...", ο Χερουβικός ύμνος "Οι τα Χερουβείμ..." μπορούν να θεωρηθούν τροπάρια.
Ακόμη τα Λειτουργικά "Πατέρα, Υιόν...", "Έλεον ειρήνης...", "Άγιος Άγιος Κύριος Σαβαώθ...", "Σε Υμνούμεν...", που έχουν μελοποιηθεί για την τέλεση της Θ. Λειτουργίας.
Λειτουργικά βιβλία με τροπάρια
Υπάρχουν επίσης τροπάρια για τον Εσπερινό, τον Όρθρο και τη Θ. Λειτουργία, για κάθε ημέρα της εβδομάδος και για κάθε εορτή. Τα τροπάρια περιλαμβάνονται στα Λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας, που είναι σήμερα σε χρήση όπως το Ωρολόγιον (τροπάρια των ωρών της ημέρας), η Παρακλητική ή Οκτώηχος (τροπάρια ανά Ήχο εβδομάδας), τα Μηναία (τροπάρια ακινήτων εορτών), το Τριώδιο και το Πεντηκοστάριο για την (κινητή) περίοδο πριν και μετά το Πάσχα αντίστοιχα. Το εκκλησιαστικό βιβλίο που καθορίζει πόσα και ποια τροπάρια ψάλλονται σε κάθε ακολουθία, ονομάζεται Τυπικόν.
Βιβλία που περιέχουν το μέλος (μουσική εκφορά) των τροπαρίων είναι τα εξής: Αναστασιματάριο, Ειρμολόγιο, Στιχηράριο, Δοξαστάριο, Ευλογητάριο, Ανοιξαντάριο, Κεκραγάριο, Πασαπνοάριο, Κοντακάριο ανάλογα με το είδος των τροπαρίων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εκκλησιαστική υμνολογία Κατηγορία:Λειτουργική
Βάση δεδομένων Zope
Η Βάση Αντικειμένων Zope (Zope Object Database ή ZODB) είναι μια αντικειμενοστρεφής βάση δεδομένων για τη διαφανή και μόνιμη αποθήκευση αντικειμένων της Python. Περιλαμβάνεται στον εξυπηρετητή εφαρμογών Ιστού Zope, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ανεξάρτητα από αυτόν.
Η ZODB αποτελεί μια ώριμη λύση σε Python για αποθήκευση δεδομένων και χρησιμοποιείται σε εκατοντάδες χιλιάδες συστήματα σήμερα.
ZEO
Τα ZEO (Zope Enterprise Objects) είναι μια υλοποίηση αποθηκευτικού χώρου για τη ZODB που επιτρέπει πολλαπλές διεργασίες πελατών να κρατούν αντικείμενα σε έναν εξυπηρετητή ZEO. Αυτό επιτρέπει τη διαφανή κλήση, αλλά ο εξυπηρετητής ZEO εξακολουθεί να αποτελεί ένα μοναδικό σημείο αποτυχίας (single point of failure).
Η γαλατού του Μπορντό
Το έργο Η γαλατού του Μπορντό (Ισπανικά: La lechera de Burdeos) είναι μία ελαιογραφία σε καμβά που ολοκληρώθηκε μέσα στην περίοδο 1825 - 1827, η οποία αποδίδεται στον Ισπανό ζωγράφο και χαράκτη Φρανθίσκο Γκόγια. Το έργο τυγχάνει μεγάλης εκτίμησης και θαυμασμού από τους κριτικούς και το κοινό, ωστόσο, έχουν εκφραστεί αμφιβολίες από ιστορικούς της τέχνης ως προς την αυθεντικότητά του ως έργου του Γκόγια. Εάν είναι πράγματι αυθεντικό τότε είναι πιθανώς πορτραίτο είτε της Rosario Weiss, είτε - πιθανότατα - της μητέρας της, Λεοκαντία, η οποία ήταν η οικιακή βοηθός του καλλιτέχνη κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Η Λεοκαντία φρόντιζε τον Γκόγια την περίοδο που έμεινε στο Μπορντό, όπου ζούσε μεταξύ άλλων φιλελεύθερων φίλων.
Μετά τον θάνατό του, ο πίνακας κληροδοτήθηκε στον γιο του του, Χαβιέ. Ένα χρόνο αργότερα, αναγκάστηκε να τον πουλήσει εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών, σε έναν μακρινό συγγενή του, τον Juan Bautista de Muguiro. Οι απόγονοι του Muguiro δώρισαν τον πίνακα στο Μουσείο ντελ Πράδο tο 1946,, του οποίου αποτελεί δημοφιλές έκθεμα μέχρι σήμερα, παρά την αμφισβήτηση της αυθεντικότητάς του. Η Ροζάριο έγινε αργότερα ζωγράφος, και έχει υποστηριχθεί ότι πιθανώς εκείνη φιλοτέχνησε τον πίνακα. Ωστόσο, η σύγκριση του πίνακα με τα συγκριτικά ερασιτεχνικού επιπέδου έργα της, που φυλάσσονται στην Βασιλική Ακαδημία του Σαν Φερνάντο, έχει δημιουργήσει την πεποίθηση πως κάτι τέτοιο είναι μάλλον απίθανο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Φρανθίσκο Γκόγια
Γλώσσα Μπιχάρι
Ανήκει στο ινδικό παρακλάδι γλωσσών και μιλιέται στο Μπιχάρ της Ινδίας και στις γύρω πολιτείες. Μερικές από τις γλώσσες αυτές ομιλούνται από το 21% του πληθυσμού του Νεπάλ.
Παρά τον μεγάλο αριθμό ομιλητών αυτών των γλωσσών, δεν έχουν θεσμοθετηθεί συνταγματικώς εκτός από την Μαϊθίλι, που κέρδισε συνταγματική θεσμοθέτηση από την 92η τροποποίηση του Συντάγματος της Ινδίας το 2003. Ακόμη και στο Μπιχάρ η Χίντι είναι η γλώσσα που χρησιμοποιείται για εκπαιδευτικούς και επίσημους φορείς.
Μανουήλ Ολόβολος
Ο Μανουήλ Oλόβολος (1245 – 1310/14) ή Μάξιμος Ολόβολος ήταν Βυζαντινός λόγιος, διπλωμάτης, και μοναχός, και ένας από τους πρωτοστάτες εναντίον της επανένωσης της Ανατολικής με τη Δυτική εκκλησία (Δεύτερη Σύνοδος της Λυών) κατά την περίοδο διακυβέρνησης του Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγου.
Γλώσσα Μπιχάρι
Αυτές οι γλώσσες είχαν νομικώς απορροφηθεί υπό την πρωταρχική ταμπέλα της χίντι στην απογραφή του 1961. Τέτοιες πολιτικές δημιουργούν γλωσσική διακινδύνευση. Το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Ναλάντα στην Πάτνα του Μπιχάρ προσφέρει διάφορα μαθήματα σ' αυτές τις γλώσσες, κυρίως σε μαϊθίλι, μποτζπούρι και μαγκάχι.
Μανουήλ Ολόβολος
Ιστορικό
Αρχικά ο Ολοβόλος διορίστηκε σε νεαρή ηλικία στην υπηρεσία του Μιχαήλ Παλαιολόγου ως γραμματικός, και συνέθεσε διάφορα κείμενα για τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Μιχαήλ και τις περιγραφές των διπλωματικών διαδικασιών με τη Δημοκρατία της Γένοβας, τα οποία σήμερα αποτελούν σημαντικές πρωτογενείς πηγές. Το 1261 ωστόσο, ο Μιχαήλ διέταξε την τύφλωση και φυλάκιση του νομίμου διαδόχου της αυτοκρατορίας, του 11χρονου Ιωάννη Δ΄ Λάσκαρη του οποίου ήταν ο κηδεμόνας, εξασφαλίζοντας τον θρόνο οριστικά για τον εαυτό του. Κατά τις ιστορικές μαρτυρίες του Γεώργιου Παχυμέρη, ο Oλόβολος διαμαρτυρήθηκε δημοσίως για το συμβάν αυτό, με συνέπεια ο Μιχαήλ Παλαιολόγος να τον τιμωρήσει με ακρωτηριασμό της μύτης και των χειλιών του. Μετά από αυτό το συμβάν, ο Oλόβολος αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή και έγινε μοναχός στο μοναστήρι του Προδρόμου στη Κωνσταντινούπολη, υιοθετώντας τη μοναστική ονομασία Μάξιμος.
Γλώσσα Μπιχάρι
Γλώσσες της γλωσσικής ομάδας μπιχάρι
Κατηγορία:Ινδοάριες γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας Κατηγορία:Χίντι
Μανουήλ Ολόβολος
Ιστορικό
Σύμφωνα με ένα από τους μαθητές του, τον Γεώργιο Γαλησιώτη, συνέχισε τη διδασκαλία έως το θάνατο του, σε κάποιο χρονικό σημείο ανάμεσα στο 1310 και 1314. Επίσης μαθητές του, υπήρξαν οι Ιωάννης Πεδιάσιμος και Γρηγόριος Β´ Κύπριος.
Γνώσεις και συγγράμματα
Ο Ολόβολος αναφέρεται πως ήταν από τους λίγους βυζαντινούς οι οποίοι κατείχαν καλή γνώση της λατινικής γλώσσας -ίσως από τους πρώτους μαζί με τον Πλανούδη-, και πως είχε μεταφράσει αρκετά κείμενα από ελληνικά σε λατινικά -όπως αυτά για το Περί Φυτών του Αριστοτέλη- και αντίστροφα -όπως τα έργα του Βοήθιου-, καθώς και περιγράφεται ως ένας από τους κύριους συγγραφείς επί της γραμματικής των ελληνικών.
Από τα συγγράμματά του πλέον γνωστά είναι η συλλογή λόγων που εξέδωσε με τον τίτλο Orationes, το Versus Politici in Michaelem Palaeologum (Πολιτικοί λόγοι για τον Μιχαήλ Παλαιολόγο), και Ἑρμηνεῖαι, ''Scholia in Aram Dosiadae. ''. Του αποδίδεται επίσης ποιητικό έργο καθώς και αναλυτικός σχολιασμός στο έργο του Οβίδιου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί διπλωμάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί κληρικοί
Πάπας Στέφανος Β΄
thumb|200px|Η δωρεά του βασιλιά Πεπίνου στον Πάπα Στέφανο Ο Πάπας Στέφανος Β΄ (Papa Stefano II, 715 - 26 Απριλίου 757) διετέλεσε Πάπας Ρώμης από τις 26 Μαρτίου του 752 έως το θάνατό του στις 26 Απριλίου του 757.
Οι Λομβαρδοί είχαν καταλάβει τη Ραβέννα, πρώην έδρα της βυζαντινής εξαρχίας, στη νότια Ιταλία, το 751, και ασκούσαν πίεση στη Ρώμη. Οι σχέσεις μεταξύ της Αγίας Έδρας και της αυτοκρατορικής δυναστείας των Ισαύρων ήταν ιδιαίτερα τεταμένες κατά τα μέσα του ογδόου αιώνα. Εξαιτίας του γεγονότος ότι η βυζαντινή αυτοκρατορία απειλούταν τόσο από το Χαλιφάτο των Αββασιδών όσο και από τους Βούλγαρους, καμία βοήθεια δεν υπήρξε από την Κωνσταντινούπολη. Ο Στέφανος στράφηκε στον Πεπίνο, τον πρόσφατα εστεμμένο βασιλιά των Φράγκων, ταξίδεψε μάλιστα και στο Παρίσι για να του ζητήσει βοήθεια πρόσωπο με πρόσωπο. Στις 28 Ιουλίου του 754, ο Πάπας Στέφανος έστεψε εκ νέου τον Πεπίνο, βασιλιά. Σε αντάλλαγμα, ο βασιλιάς ανέλαβε το ρόλο του προστάτη της Εκκλησίας και στράφηκε εναντίον των Λομβαρδών.
Ο Πεπίνος εισέβαλε δύο φορές στην Ιταλία για να αντιμετωπίσει τους Λομβαρδούς και επέστρεψε στον Πάπα την περιοχή μεταξύ Ρώμης και Ραβέννας, αλλά άφησε στους Λομβαρδούς βασιλείς το βασίλειο τους.
Αρκάσα Καρπάθου
Η Αρκάσα είναι οικισμός της Καρπάθου, που ανήκει στο νησιωτικό σύμπλεγμα της Δωδεκανήσου της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της Αρκάσας ανέρχεται στους 531 κατοίκους.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η Αρκάσα είναι παραθαλάσσιος οικισμός, κτισμένος σε υψόμετρο 50 μέτρων. Η ονομασία του οικισμού θεωρείται ότι σχετίζεται με την αρχαία πόλη Αρκεσία. Μαζί με τον παραθαλάσσιο οικισμό Φοινίκι, αποτελεί την Κοινότητα Αρκάσας του δήμου Καρπάθου.
Κοντά στον οικισμό βρίσκεται αρχαιολογικός χώρος που περιλαμβάνει την ακρόπολη του Παλαιοκάστρου που διαθέτει κατάλοιπα οχύρωσης των αρχαϊκών χρόνων και πύργους της κλασικής και ελληνιστικής εποχής. Επίσης, στην περιοχή σώζονται διάφορες παλαιοχριστιανικές εκκλησίες με κυριότερη αυτή της Αγίας Αναστασίας, ενώ στην ανατολική πλευρά της Αρκάσας υπάρχουν οι μεσοβυζαντινοί ναοί του της Παναγίας Μαρμαρινής και του Αγίου Γεωργίου.
Πολιτισμός - Εκπαίδευση
Στον οικισμό λειτουργεί το Λαογραφικό και Αρχαιολογικό Αρκάσας. Ακόμη στον οικισμό εδρεύει ο τοπικός ποδοσφαιρικός σύλλογος "Κουρσάρος". Στην Αρκάσα βρίσκεται ένα από τα έξι Δημοτικά Σχολεία του νησιού, το οποίο λειτουργεί ως διθέσιο με ολοήμερο τμήμα και συστεγάζεται με το νηπιαγωγείο Αρκάσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Καρπάθου
Θεοδώριχος Β΄ του Μονμπελιάρ
Ο Θεοδώριχος Β΄, γαλλ.: Thierry/Theodoric II (π. 1080 - Ιανουάριος 1163) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ ήταν κόμης του Moνμπελιάρ (1105–1163).
Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος γιος του Θεοδώριχου Α΄ κόμη του Mονμπελιάρ, του Μπαρ και του Βερντέν, και της Ερμεντρούδης της Βουργουνδίας (1055-1105), κόρη του Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Βουργουνδίας.
Οικογένεια
Η γυναίκα του είναι άγνωστη. Είχε τα ακόλουθα τέκνα:
Παραπομπές σ επηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μονμπελιάρ
Ντάβιντ Στράους
Ο Ντέιβιντ Στράους David Friedrich Strauss (Strauß ; 27 Ιανουαρίου 1808 στο Ludwigsburg – 8 Φεβρουαρίου 1874 στο Ludwigsburg) ηταν γερμανός προτεστάντης θεολόγος και συγγραφέας, ο οποίος επηρέασε τον χριστιανισμό στην ευρώπη με την θεωρία του ιστορικού Ιησού, του οποίου αρνήθεικε την θεία του φύση
Αρχική Ζωή
Γεννήθηκε στο Ludwigsburg, κοντά στην Στουτγκάρδη. Σε ηλικία 12 ετών στάλθηκε σε ευαγγλικό σχολείο για να προετοιμαστει για σπουδές στην θεολογία. Αργότερα φοίτησε στο University of Tübingen
Das Leben Jesu
Το έργο του Das Leben Jesu, kritisch bearbeitet (Η ζωή του Ιησού, κριτικά εξεταζόμενη) προκάλεσε αίσθηση. Ενώ δεν αρνιόταν πως ο Ιησούς όντως υπήρξε, υποστήριξε πως οι ιστορίες με τα θαύματα δεν ήταν πραγματικά γεγονότα. Ο Carl August von Eschenmayer έγραψε μια ανασκόπηση το 1835, με τιλτο «Ο Ιούδας Ισκαριώτης των ημερών μας» στην οποία ο Στραους χαρακτηριζόταν ως το νόμιμο παιδί του γάμου της θεολογικής άγνοιας και θρησκευτικής έλειψης ανεκτικότητας, ευλογημένη από την υπνοβατούσα φιλοσοφία.» Ο The Earl of Shaftesbury χαρακτήρισε μια μετάφραση ως «το πιο σάπιο βιβλίο το οποίο ξεπετάχθηκε από τα σαγόνια της κόλασης» " Οταν ο Στράους έλαβε την έδρα της θεολογίας στο πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, προκάλεσε αντιδράσεις ωστε οι αρχές τον επαυσαν πριν καν ξεκινήσει να εργάζεται.
Αμφιτρίτη IX (υποβρύχιο)
Το υποβρύχιο Αμφιτρίτη IX S-117 ήταν το δεύτερο τύπου 209/1200. Ήταν υποβρύχιο εξέλιξης τύπου Γλαύκος και ένα από τα προηγμένης τεχνολογίας συμβατικά υποβρύχια που διέθετε το Ελληνικό πολεμικό ναυτικό. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1977 και 1979 στα ναυπηγεία HDW στο Κίελο της τότε δυτικής Γερμανίας. Καθελκύστηκε στις 14 Ιουνίου 1978 και η επίσημη παράδοση του έγινε στις 3 Ιουλίου 1979. Eίχε ύψος (άνευ ιστών) 11,35 μέτρα. Είχε τη δυνατότητα να εκτοξεύσει τηλεκατευθυνόμενες και αυτοκατευθυνόμενες τορπίλες εναντίον πλοίων επιφανείας και υποβρυχίων. Το Αμφιτρίτη IX είναι το όγδοο σκάφος στην ιστορία του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού με αυτό το όνομα και ταυτόχρονα το τρίτο στη κατηγορία των υποβρυχίων. Πρόγονοί του υπήρξαν τα υποβρύχια Υ-11 τύπου "U" και Υ-17 τύπου Gato. Ομοίου τύπου είναι τα: Πόντος, Ποσειδών IV και Ωκεανός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
Μοχέντζο-ντάρο
Το Μοχέντζο-ντάρο ( Ουρντού: موئن جودڑو, Σίντι: موئن جو دڙو, Ελληνικά: Λόφος των νεκρών) ήταν πόλη του πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού κτισμένη περί του 2600 π.Χ. και βρίσκεται στην Επαρχία Σιντ του Πακιστάν. Είναι η μεγαλύτερη αρχαία πόλη της κοιλάδας του Ινδού και αναγνωρίζεται ευρέως ως μία από τις σημαντικότερες και πρωιμότερες πόλεις της Ν. Ασίας και του πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού. Ενίοτε αναφέρεται ως «αρχαία μητρόπολη της κοιλάδας του Ινδού».
Το Μοχέντζο-ντάρο, η Χαράππα και ο πολιτισμός τους εξαφανίστηκαν δίχως ίχνη έως την ανακάλυψή τους το 1920. Η συγκεκριμένη αρχαιολογική θέση ανασκάφθηκε εκτεταμένα επί σειρά ετών, ενώ σε ορισμένα σημεία οι ανασκαφές συνεχίζονται με νέες τεχνικές επιφανειακής επιθεώρησης, συντήρησης και προστασίας από φυσικές και ανθρωπογενείς καταστροφές.
Το Μοχέντζο-ντάρο είναι Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Το μεγαλύτερο τμήμα των έργων που γίνονται σήμερα εκεί έχει επικεντρωθεί στην προστασία και συντήρηση των κτηρίων, εγχείρημα που ανέλαβε η UNESCO σε συνεργασία με το Τμήμα Αρχαιολογίας και Μουσείων, καθώς και διάφορους συμβούλους.
Τον Δεκέμβριο του 1996, το έργο της συντήρησης ανεστάλη εξαιτίας της έλλειψης χρηματοδότησης από την κυβέρνηση και τους διεθνείς οργανισμούς. Τον Απρίλιο του 1997 η UΝESCO χρηματοδότησε με $10 εκατομμύρια ένα νέο εγχείρημα -επιτυχημένο έως τώρα- εικοσαετίας για την προστασία του Μοχέντζο-ντάρο από τις πλημμύρες. Οι προσπάθειες της UNESCO για τη διάσωση του Μοχέντζο-ντάρο ήταν ένα από τα κεντρικά γεγονότα που οδήγησαν στην απόφαση της εγκαθίδρυσης του θεσμού των Μνημείων Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Ιστορία
thumb|200 px|Θέση της [[Κοιλάδας του Ινδού.]] Το Μοχέντζο-ντάρο κτίστηκε περί το 2600 π.Χ. και εγκαταλείφθηκε κατά το 1700 π.Χ.. Την ύπαρξή του ανακάλυψε το 1920 ο Τζον Μάρσαλ και οι αρχαιολόγοι του. Το αυτοκίνητό του βρίσκεται ακόμη στο Μουσείο Μοχέντζο-ντάρο, ως ένδειξη της παρουσίας και της αφοσίωσής του σε αυτόν τον αρχαιολογικό τόπο. Περαιτέρω ανασκαφές έγιναν το 1945 από τον Αχμάντ Χασάν Ντανί και τον Μόρτιμερ Γουήλερ. Πιθανώς το Μοχέντζο-ντάρο υπήρξε διοικητικό κέντρο του αρχαίου πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού. Όπως υποδεικνύει ο σχεδιασμός και οι κατασκευές της, ήταν η πλέον ανεπτυγμένη και εξελιγμένη πόλη στη Ν. Ασία στην περίοδο της ακμής της.
Ο Πολιτισμός της κοιλάδας του Ινδού (περ. 3300–1700 π.Χ., ακμή περί το 2600–1900 π.Χ.), ήταν αρχαίος ποτάμιος πολιτισμός που ήκμασε στην κοιλάδα του Ινδού ποταμού στο Πακιστάν και τη βορειοδυτική Ινδία. Εναλλακτική ονομασία για τον ίδιο πολιτισμό είναι η «Χαράππειος πολιτισμός». Σύμφωνα με ενδείξεις (τυπολογία εγκαταστάσεων) ήταν εξαπλωμένος νότια έως τις ακτές της Ινδίας προς την Αραβική Θάλασσα και δυτικά έως τα ιρανικά σύνορα. Βόρεια επεκτεινόταν έως την οροσειρά των Ιμαλαΐων. Εκτός από τη Χαράππα και το Μοχέντζο-ντάρο στις μείζονες αστικές εγκαταστάσεις περιλαμβάνεται και η πόλη Λοθάλ.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αρχαιολόγων στο Μοχέντζο-ντάρο και τις άλλες πόλεις αυτού του διακριτού πολιτισμού στην περίοδο της ακμής του ζούσαν τουλάχιστον 5 εκατομμύρια κάτοικοι. Έως σήμερα έχουν ανακαλυφθεί πάνω από 1.000 πόλεις και άλλου είδους εγκαταστάσεις κυρίως στην κοιλάδα του Ινδού στο Πακιστάν και τη βορειοδυτική Ινδία.
Η γλώσσα του συγκεκριμένου πολιτισμού δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφηθεί και το πραγματικό όνομα της πόλης είναι άγνωστο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Πακιστάν Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Πακιστάν
Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου
«Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου» είναι ποίημα του Κύπριου ποιητή, Βασίλη Μιχαηλίδη. Αναφέρεται στον απαγχονισμό του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού στις 9 Ιουλίου 1821. Φαίνεται να γράφτηκε στα χρόνια 1884-1895 και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1911. Το ποίημα δομείται σε 24 ραψωδίες οι οποίες περιλαμβάνουν 560 δεκαπεντασύλλαβους στίχους και είναι γραμμένο στην κυπριακή διάλεκτο.
Ιστορικό υπόβαθρο
thumb|right|200px|Ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός
Το 1804, οι Έλληνες της Κύπρου εξεγέρθηκαν κατά της οθωμανικής κυριαρχίας, αλλά η εξέγερση κατεπνίγη. Ο δραγουμάνος Χατζηγεωργάκης Κορνέσιος καρατομήθηκε και το 1809, ένα χρόνο αργότερα, τη θέση του πήρε ο Κυπριανός.
Άγνωστο πότε ακριβώς, ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, όπως συνάγεται από το γεγονός ότι το 1820, φιλοξένησε τον Φιλικό Δημήτριο Ίπατρο και του υποσχέθηκε οικονομική βοήθεια για την Επανάσταση. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ο Αντώνιος Πελοπίδας (υπό τις διαταγές του Αλέξανδρου Υψηλάντη), στάλθηκε να παραλάβει την εισφορά του Αρχιεπισκόπου.
Η Φιλική Εταιρεία αποφάσισε να μην εμπλακεί η Κύπρος σε ένοπλο αγώνα, επειδή λόγω της γεωγραφικής θέσης της θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να κυριαρχήσουν εκεί οι ελληνικές δυνάμεις, αλλά να περιοριστεί στην υλική βοήθεια. Όταν ξεκίνησε η Ελληνική Επανάσταση, ο σουλτάνος διέταξε την αφόπλιση των Κυπρίων - κάτι που έγινε χωρίς αντίσταση. Ο Κυπριανός προσπάθησε να πείσει τους Κύπριους να υπακούσουν και διαβεβαίωσε τον Τούρκο κυβερνήτη, Κιουτσούκ Μεχμέτ, για την υπακοή των Ελλήνων.
Παρά τις προσπάθειες αυτές, ο Αρχιμανδρίτης Θεοφύλακτος Θησεύς διένειμε προκηρύξεις στη Λάρνακα, με σκοπό να ξεσηκώσει σε αγώνα τους Έλληνες της Κύπρου. Οι ενέργειές του αυτές καταγγέλθηκαν από τον Οθωμανό κυβερνήτη στην Υψηλή Πύλη. Ο σουλτάνος επέτρεψε στον Κιουτσούκ να συλλάβει και να εκτελέσει εκείνους που συμμετείχαν σε αυτό το κίνημα και να δημεύσει τις περιουσίες τους.
Το Σάββατο, 9 Ιουλίου 1821, θανατώθηκαν ο Αρχιμανδρίτης Κυπριανός και οι Μητροπολίτες Πάφου, Κιτίου και Κηρυνείας. Μια ομάδα κληρικών, έθαψε τις σορούς του Αρχιμανδρίτη και των Μητροπολιτών την επόμενη ημέρα (Κυριακή, 10 Ιουλίου), στον περίβολο του ναού της Παναγίας Φανερωμένης (Λευκωσία), όπου κτίστηκε μαυσωλείο το οποίο υπάρχει έως σήμερα. Αργότερα έφθασαν 4.000 στρατιώτες από την Αίγυπτο, οι οποίοι τρομοκράτησαν τον πληθυσμό της Κύπρου.
Οι εκτελέσεις συνεχίστηκαν ως τις 14 Ιουλίου και είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο 470 ή 486 Ελλήνων της Κύπρου και τον εξισλαμισμό 36, για να γλιτώσουν τον θάνατο.
Αναφορές για την 9η Ιουλίου
Ο Άγγλος περιηγητής John Carne γράφει ότι είχε γνωρίσει τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό ο οποίος συμπέραινε από τις εξελίξεις το βίαιο τέλος που επρόκειτο να έχει. Ο Carne σημειώνει τα λόγια του Κυπριανού: «Ο θάνατός μου δεν είναι μακριά. Ξέρω πως μόνο ευκαιρία περιμένουν, για να με θανατώσουν». Ο Γάλλος πρέσβης Jérôme Méchain γράφει για τις βιότητες των Οθωμανών:
Κατά τον Σουηδό Μπέργκρεν, «η Παναγία ντύθηκε παντού στα μαύρα, πολλά σπίτια ήταν πιτσιλισμένα με αίμα».
Πλοκή
«Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου» αρχίζει με την εμφάνιση ανέμων στην Τουρκία, ενώ στην Κύπρο επικρατεί ησυχία. Μετά από σύσκεψη των Τούρκων αξιωματικών και διοικητών της Κύπρου, ο Τούρκος αξιωματούχος Κκιόρογλους επισκέπτεται τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό και προσπαθεί να τον πείσει να φύγει από την Κύπρο ή τουλάχιστον να μεταμφιεστεί και να πάει στην Λάρνακα, αλλά εκείνος αρνείται.
Την επόμενη μέρα, ο Κυπριανός κατευθύνεται στην Αρχιεπισκοπή. Στην εκκλησία θρηνεί μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Έξω από την εκκλησία εμφανίζονται Τούρκοι στρατιώτες με σκοπό να τον συλλάβουν. Ο Κυπριανός παραδίδεται, αφού καίει μερικά έγγραφα. Οι στρατιώτες τον προσάγουν στον Τούρκο διοικητή Μουσελλίμ-αγά, ο οποίος κατηγορεί τον Αρχιεπίσκοπο για προπαγάνδα κατά των Τούρκων με σκοπό να ξεσηκώσει τους Έλληνες του νησιού εναντίον τους. Ανακοινώνει ότι θα συγκεντρώσει όλους τους Έλληνες στο Σαράι και θα θανατώσει τους επισκόπους.
Ο Κυπριανός του υπενθυμίζει ότι οι Κύπριοι δεν έχουν όπλα, καθώς οι Τούρκοι τους είχαν αφοπλίσει. Ο Τούρκος διοικητής αναφέρει ότι έχει επαναστατικά κείμενα που μοίραζαν οι καλόγεροι για να ξεσηκώσουν τον λαό, αλλά ο Αρχιεπίσκοπος αντιτείνει ότι αυτό μπορεί να έγινε κρυφά από την Εκκλησία. Ο Μουσελλίμ-αγάς δηλώνει ότι θα αφανίσει ολόκληρο τον ελληνισμό. Ο Κυπριανός του απαντά ότι η Ρωμιοσύνη θα χαθεί μόνο όταν χαθεί ο κόσμος.
Ο Κυπριανός οδηγείται στη φυλακή, όπου βρίσκονται και άλλοι τέσσερεις επισκόποι. Εκεί εμφανίζεται ο γιος του Κκιόρογλου και προσπαθεί να πείσει τον Κυπριανό να δραπετεύσει. Ο Αρχιεπίσκος αρνείται. Οι φυλακισμένοι ιερείς προσεύχονται και ζητούν από τον Θεό να συγχωρέσει τους Τούρκους, να δώσει επιτέλους ελευθερία στη φυλή τους, στους Ρωμιούς, και, τέλος, να συγχωρέσει τους ίδιους τους μελλοθάνατους ιερείς και να τους δεχτεί.
Ο Μουσελλίμ-αγάς επισκέπτεται τη φυλακή και ανακοινώνει στους φυλακισμένους Έλληνες ότι έφτασε η ώρα του θανάτου τους. Ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός τον προειδοποιεί ότι οι θάνατοι τους δεν θα ωφελήσουν τους Τούρκους, αλλά αντιθέτως θα τους προκαλέσουν προβλήματα. Ο Κκιόρογλους προσπαθεί να πείσει τον Μουσελλίμ-αγά ότι ο απαγχονισμός του Κυπριανού μπορεί να προκαλέσει ταραχές και ότι θα πρέπει να ερευνήσουν στα σπίτια των Κυπρίων, μήπως πράγματι υπάρχουν ακόμη όπλα, αλλά ο Μουσελλίμης του απαντά ότι δεν φοβάται τους Κύπριους.
Οι Τούρκοι στρατιώτες («Τζελλάττηδες») αποκεφαλίζουν τους τρεις επισκόπους και τον βοσκό Δημήτριο και απαγχονίζουν τον Κυπριανό. Μερικοί Έλληνες παρουσιάζονται στον Τούρκο διοικητή, ζητώντας να παραλάβουν τις σορούς των αρχιερέων για να κηδευτούν. Το ποίημα κλείνει με την άρνηση του Μουσελλίμ-αγά να ικανοποιήσει το αίτημά τους.
Παραθέματα
Κατά το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, δώδεκα παραθέματα του Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου αποτελούν από τα σημαντικότερα της ποίησης του Βασίλη Μιχαηλίδη - αυτά είναι:
Σημασία και Κριτική
Όπως σημειώνει ο δοκιμιογράφος και λογοτέχνης Νικόλαος Ορφανίδης σε άρθρο του στη «Μακεδονία», «χωρίς το ποίημα θα γνωρίζαμε αλλιώτικα αυτό το ιστορικό γεγονός». Ο Μιχαηλίδης περιγράφει με «τρόπο ποιητικώς άρτιο» τα γεγονότα. Αλλού ο Ορφανίδης αναδεικνύει τον «δραματικό» διάλογο του Κυπριανού με τον Μουσελλίμ-αγά. Ο Κώστας Π. Κουρτελλάρης αναφέρει ότι ο Μιχαηλίδης «μας μεταφέρει παραστατικά και γλαφυρά τα γεγονότα» και χαρακτηρίζει το έργο «επικό».
Το ποίημα έχει συμπεριλιφθεί στο ''Ετυμολογικό λεξικό της ομιλούμενης κυπριακής διαλέκτου. Ιστορία, ερμηνεία και φωνητική των λέξεων'' του Κυριάκου Χατζηϊωάνου, ως δείγμα της κυπριακής διαλέκτου.
«Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου» έχει μελοποιηθεί από τον Κύπριο συνθέτη και μουσικολόγο Λάρκο Λάρκου και από τον Κύπριο συνθέτη Ευαγόρα Καραγιώργη, όπως επίσης και άλλα έργα του Βασίλη Μιχαηλίδη. Το ποίημα ενέπνευσε τον Κύπριο ζωγράφο Γιώργο Μαυρογένη να φιλοτεχνήσει τον πίνακα «Απαγχονισμός του Εθνομάρτυρα Κυπριανού», ο οποίος φυλάσσεται σήμερα στο Ίδρυμα Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ'.
Πηγές
Κατηγορία:Κυπριακή λογοτεχνία
Βόρειος Καύκασος
Ο βόρειος Καύκασος (Ciscaucasia, Ρωσικά: Северный Кавказ, ΔΦΑ: [sʲevʲɪrnɨj kɐfkas]), απαντάται και ως Κισκαύκασος ή Κισκακαυσία, είναι το βόρειο τμήμα της περιοχής του Καυκάσου μεταξύ της Μαύρης θάλασσας και της Κασπίας Θάλασσας, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής Ρωσίας.
Πολιτική διαίρεση
Σε πολιτικό επίπεδο ο βόρειος Καύκασος (εδάφη βόρεια του μεγάλου Καυκάσου) περιλαμβάνει τις ρωσικές δημοκρατίες του βόρειου Καυκάσου. Ως μέρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, η περιοχή του βόρειου Καυκάσου περιλαμβάνεται στις βόρειες και νότιες περιφέρειες του Καυκάσου και τις νότιες ομοσπονδιακές επαρχίες και αποτελείται από το Κράι Κρασνοντάρ, Κράι Σταυρούπολης και τις σχετικές δημοκρατίες :
Γεωγραφικός προσδιορισμός
Γεωγραφικά, ο όρος βόρειος Καύκασος περιλαμβάνει τις βόρειες υπώρειες και το δυτικό άκρο της οροσειράς του μείζονος Καυκάσου, καθώς και ένα μέρος της νότιας κλιτύος προς τη Δύση (έως τον ποταμό Πσου). Η περιοχή της Ποντοκασπίας στέπας περιλαμβάνεται συχνά στην έννοια «βόρειος Καύκασος», έτσι το βόρειο όριο της γεωγραφικής περιοχής θεωρείται το βύθισμα Κούμα-Μάνιχ. Οριοθετείται από την Αζοφική θάλασσα και τα στενά Κερτς δυτικά, και την Κασπία θάλασσα στα ανατολικά. Σύμφωνα με τον Συνοπτικό Άτλαντα του Κόσμου, β΄έκδοση (2008), το μεγαλύτερο μέρος του βορείου Καυκάσου βρίσκεται στην ευρωπαϊκή πλευρά της "κοινώς αποδεκτής διαίρεσης» που χωρίζει την Ευρώπη από την Ασία.
Το 2011, η ρωσική κυβέρνηση υπέβαλε σχέδια για τη διαμόρφωση περιοχής ανάλογης προς τη Silicon Valley, με κόστος 32 δισεκατομμύρια ρούβλια ($ 1,1 δις), ως μέρος των συνεχιζόμενων προσπαθειών για τη δημιουργία ευκαιριών στη συγκεκριμένη ρωσική περιοχή. Μαζί με τον νότιο Καύκασο σχηματίζουν την ευρύτερη γεωπολιτική περιοχή του Καυκάσου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καύκασος
Midnight Lightning
Midnight Lightning είναι ο τίτλος του στούντιο άλμπουμ του Τζίμι Χέντριξ το οποίο περιέχει ηχογραφήσεις που πραγματοποίησε από το 1968 μέχρι το 1970 και κυκλοφόρησε μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Reprise Records" στην Αμερική και μέσω της "Polydor Records" στην Ευρώπη το Νοέμβριο του 1975.
Αυτός ήταν ο δεύτερος δίσκος με ηχογραφήσεις του Χέντριξ, ο οποίος κυκλοφόρησε σε παραγωγή των Άλαν Ντάγκλας και Ντόνι Μποντζιόβι. Οι αρχικές ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν μετά την διάλυση των Experience, με τον Μπίλι Κοξ στο μπάσο και τον Μπάντι Μάιλς στα τύμπανα, αλλά ο Άλαν Ντάγκλας προσέλαβε μουσικούς για να κάνει overdub στις παλιότερες ηχογραφήσεις, γεγονός που κατακρίθηκε.
Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο Top-50 και στις δύο πλευρές Ατλαντικού.
Θέσεις τσαρτ
Midnight Lightning (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Νοέμβριος 1975
Τα μέλη του συγκροτήματος
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Midnight Lightning" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Jimi Hendrix Κατηγορία:Άλμπουμ του 1975
Γουέλφος Ερρίκος του Αννοβέρου
Ο Γουέλφος-Ερρίκος, γερμ. Welf-Heinrich (11 Μαρτίου 1923 - 12 Ιουλίου 1997) από τον Οίκο του Αννοβέρου ήταν πρίγκιπας του Αννοβέρου.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ερνέστου-Αυγούστου Γ΄ πρίγκιπα (τιτουλάριου βασιλιά) του Αννοβέρου και της Βικτωρίας-Αυγούστας των Χοεντσόλερν, κόρης του Γουλιέλμου Β΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας.
Ο Γουέλφος-Ερρίκος-Ερνέστος-Γεώργιος-Χριστιανός-Μπέρτολτ-Φρειδερίκος-Γουλιέλμος-Λουδοβίκος-Φερδινάνδος γεννήθηκε στο Γκμούντεν της Άνω Αυστρίας , όπως και ο αδελφός του Χριστιανός-Όσκαρ. Από τον πατέρα του ήταν δισεγγονός του Γεωργίου Ε΄ του Αννοβέρου και του Χριστιανού Θ΄. Η αδελφή του Φρειδερίκη παντρεύτηκε τον Παύλο της Ελλάδας και ο αδελφός του Γεώργιος Γουλιέλμος νυμφεύτηκε τη Σοφία, κόρη του Ανδρέα πρίγκιπα της Ελλάδας. Ο Παύλος ήταν εξάδελφος της Σοφίας.
Με τη σύζυγό του Αλεξάνδρα ζούσε στο Νήντερρατ της Φρανκφούρτης. Η Αλεξάνδρα υπηρέτησε ως δημοτικός σύμβουλος της πόλης και εκπροσωπούσε το Νήντερρατ στο Συνέδριο της Φρανκφούρτης από το 1980· ήταν μέλος του κόμματος "Χριστιανο-Δημοκρατική Ένωση". Το 1997 ο Γουέλφος-Ερρίκος, μετά από μακρά ασθένεια, απεβίωσε στη Φρανκφούρτη της Έσσης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1960 την Αλεξάνδρα , κόρη του Όθωνα-Φρεδερίκου Γ΄ πρίγκιπα του Ύζενμπουρκ & Μπύντινγκεν. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου