cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κουέντιν Μασσάις
Νεανική ηλικία και εκπαίδευση
Κατά το μεγαλύτερο μέρος του 15ου αιώνα, τα κέντρα όπου συναθροίζονταν οι καλλιτέχνες των Κάτω Χωρών ήταν οι πόλεις Μπρυζ, Γάνδη και Βρυξέλλες. Το Λέουβεν ήρθε στο προσκήνιο προς το τέλος της περιόδου αυτής, προσφέροντας εργασία σε εργάτες όλων των επαγγελμάτων. Δεν ήταν πριν τις αρχές του 16ου αιώνα που η Αμβέρσα πήρε την πρωτοκαθεδρία απέναντι στις ανωτέρω πόλεις. Ο νεαρός Μασσάις, που έχασε τον πατέρα του στην ηλικία των 15 ετών, ανεξαρτητοποιήθηκε από την οικογένειά του το 1491, έτος κατά το οποίο εντάχθηκε στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά στην Αμβέρσα, αποτελώντας έναν από τους πρώτους αξιομνημόνευτους καλλιτέχνες της. Εκεί άνοιξε το προσωπικό του εργαστήριο, το οποίο απασχόλησε τέσσερις μαθητευόμενους από το 1495 έως το 1510. Αν και δεν υπάρχουν μαρτυρίες αναφορικά με ταξίδια του Μέτσις, πιστεύεται πως μετέβη κάποια στιγμή στην Ιταλία για να μελετήσει το έργο των Διδασκάλων της Πρώιμης Αναγέννησης. Η υπόθεση προκύπτει από την επιρροή που άσκησε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι και άλλοι Ιταλοί στους πίνακές του, αν και υπάρχει επίσης η πιθανότητα να μελέτησε τα έργα τους μέσω εντύπων που κυκλοφορούσαν την εποχή εκείνη στη Βόρεια Ευρώπη.
Οικογένεια και κοινωνική θέση
thumb|200px|right|«Ecce Homo» (1525), Palazzo Ducale, Βενετία, Ιταλία Ο Μασσάις νυμφεύθηκε την Alyt van Tuylt αποκτώντας τρία ή έξι παιδιά. Λίγα χρόνια μετά το θάνατό της το 1507, νυμφεύθηκε την Catherine Heyns, που σύμφωνα με ορισμένες πηγές του χάρισε δέκα παιδιά, σύμφωνα με άλλες, επτά. Φαίνεται πως απολάμβανε το σεβασμό των συμπολιτών του. Διατηρούσε δεσμούς φιλίας με τον Ολλανδό ουμανιστή και θεολόγο Έρασμο (1466-1536), καθώς και με τον Ετζίντιο του Βιτέρμπο (1469-1532), Ιταλό καρδινάλιο και ουμανιστή, τα πορτραίτα των οποίων και ζωγράφισε. Δέχτηκε δε την επίσκεψη του Γερμανού Άλμπρεχτ Ντύρερ (1471-1528), κατά τη διάρκεια του διάσημου ταξιδιού του τελευταίου στις Κάτω Χώρες το 1519. Το 1520 εργάστηκε μαζί με άλλους 250 καλλιτέχνες προετοιμάζοντας την υποδοχή του Αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄. Το 1524, οπότε και απεβίωσε ο ζωγράφος Γιοάχιμ Πατινίρ (1485-1524), ο οποίος θεωρείται πως μαθήτευσε κάποια στιγμή κοντά στον Μασσάις, ανέλαβε την κηδεμονία των θυγατέρων του. Οι παραπάνω πληροφορίες είναι γνωστές δια μέσου εγγράφουν που επιβιώνουν μέχρι σήμερα.
Θρησκευτικά θέματα
thumb|350px|left|«Τρίπτυχο της Αγίας Άννας» (1507-1509), [[Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου|Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών, Βρυξέλλες, Βέλγιο.]] Το παλαιότερο χρονολογημένο έργο που αποδίδεται στον καλλιτέχνη - ήταν περίπου 40 ετών όταν το δημιούργησε - είναι το «Τρίπτυχο της Αγίας Άννας» (1507-1509, Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών, Βρυξέλλες). Αυτό το ασυνήθιστο έργο συνδυάζει επιρροές από διάφορες πηγές και αποτέλεσε παραγγελία της Αδελφότητος της Αγίας Άννης για το παρεκκλήσι τους στο Ναό του Αποστόλου Πέτρου στο Λέουβεν. Η σύνθεση περιλαμβάνει αρχιτεκτονικά στοιχεία της Ιταλίας τοποθετημένα μπροστά σε ορεινό τοπίο με τη χρήση της εναέριας προοπτικής του Ντα Βίντσι. Το θέμα του είναι σύνηθες στην βορειοευρωπαϊκή αναγεννησιακή τέχνη, με μορφές γοτθικού στυλ, που απαλύνονται μέσω των ιταλικών τεχνικών του κιαροσκούρο και του σφουμάτο. Σίγουρα ενισχύει την άποψη πως ο καλλιτέχνης πέρασε κάποιο διάστημα στη Βόρεια Ιταλία. Το κεντρικό τμήμα απεικονίζει την Παρθένο, το Θείο Βρέφος και την Αγία Άννα, με τη Μαρία τη μητέρα του Ιακώβου και τη Μαρία Σαλώμη με τα παιδιά τους. Πίσω από τις κεντρικές μορφές στέκονται τέσσερις άνδρες, κάτω από μια αρχιτεκτονική φαντασία ιταλικού στυλ που έχει εκτελεστεί με τη χρήση του trompe-l'oeil (οφθαλμαπάτη). Η γενική αίσθηση είναι πως πρόκειται για το πορτραίτο μιας πλούσιας και αξιοπρεπούς μεσοαστικής οικογένειας με τους αυστηρούς πατριάρχες της και τις χαριτωμένες γυναίκες της, σαν και εκείνες που μπορούσε κανείς να συναντήσει την εποχή εκείνη στην Αμβέρσα, μια τάξη που δημιουργήθηκε χάρις στην εξέλιξη της πόλης σε ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια στην Ευρώπη. Οι πτέρυγες απεικονίζουν την επίσκεψη του αγγέλου στον Άγιο Ιωακείμ και την Κοίμηση της Αγίας Άννης, ενώ το πίσω τμήμα δύο σκηνές από μια δωρεά του ζεύγους στο Ναό της Ιερουσαλήμ.
thumb|350px|right|«Τρίπτυχο του Αγίου Ιωάννη» (1507-1508), Μουσείο Καλών Τεχνών, Αμβέρσα, Βέλγιο.Η επόμενη παραγγελία μεγάλης κλίμακας που ανέλαβε ήταν «Το Τρίπτυχο του Αγίου Ιωάννη» (1507-1508, Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας, Koninklijk). Το έργο παρουσιάζει κάτι πολύ χαρακτηριστικό του έργου του Μασσάις: την ικανότητά του να αντιπαραβάλει το κομψό με το γκροτέσκο. Συνδυάζει την ευλάβεια, τη σκληρότητα και τη σάτυρα, όλα ταυτόχρονα. Στο κεντρικό τμήμα το σώμα του Ιησού έχει κατέβει από το Σταυρό και είναι απλωμένο τραγικά αλλά και με χάρη κατά μήκος της σκηνής. Στο βάθος απεικονίζεται ο λόφος Γολγοθάς, με τα λίγα του δένδρα, το Σταυρό και τους εσταυρωμένους ληστές. Η δεξιά πτέρυγα δείχνει τον Άγιο Ιωάννη να βυθίζεται μαρτυρικά σε ένα δοχείο με καυτό λάδι περικυκλωμένος από εξωτικές φιγούρες και γκροτέσκους βασανιστές που γελούν ξέφρενα. Στην αριστερή πτέρυγα η Σαλώμη προσφέρει το κεφάλι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στον Ηρώδη.
Πορτραίτα και καρικατούρες
thumb|200px|left|«Γκροτέσκα Μορφή Γριάς» (περ.1525), [[Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου, Ηνωμένο Βασίλειο]]Παρόλο που τα πορτραίτα του είναι πολύ πιο προσωπικά από εκείνα του Χανς Χόλμπαϊν (1497-1543) ή του Άλμπρεχτ Ντύρερ (1471-1528), το στυλ του Μασσάις επηρεάστηκε και από τους δύο Γερμανούς δεξιοτέχνες. Η επιρροή του Ντα Βίντσι είναι επίσης ανιχνεύσιμη στο έργο του «Η Παρθένος με το Θείο Βρέφος» (περ.1524, Εθνικό Μουσείο, Πόζναν, Πολωνία). Η σύνθεση και οι μορφές είναι εμφανώς αντιγραφή του έργου του Ντα Βίντσι «Η Μαντόνα των Βράχων» (περ. 1483, Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι).
Ωστόσο οι πιο αξιομνημόνευτες δημιουργίες του καλλιτέχνη ίσως είναι οι καρικατούρες του. Το πορτραίτο «Γκροτέσκα Μορφή Γριάς», πιθανώς απεικονίζει κάποιο πρόσωπο που υποφέρει από νόσο που έχει σαν αποτέλεσμα μεγάλα και κακοτοποθετημένα οστά. Το έργο αργότερα αποτέλεσε βάση για τον Σερ Τζον Τέννιελ (1820-1914) κατά την εικονογράφηση του μυθιστορήματος «Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων». Τα τεράστια αυτιά, οι ρυτίδες και το πιθηκοειδές πρόσωπο τονίζονται ακόμη περισσότερο από το αστείο καπέλο. Το πρόσωπο γίνεται ακόμη πιο απωθητικό εξαιτίας των πλούσιων κοσμημάτων και την αδιακρισία του χαμηλόστηθου φορέματος. Το έργο αποτελεί μια καταπληκτική άσκηση στο γκροτέσκο, μέσω του οποίου ο Μασσάις δεν αναδεικνύεται απλώς εύστοχος και καυστικός κριτής της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, αλλά και άξιος πρόδρομος του Γκόγια (1746-1828) και του Πικάσο (1881-1973).
Ένα από τα γνωστότερα σατυρικά του πορτραίτα είναι και «Οι Αταίριαστοι Εραστές» (περ. 1520, Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης, Ουάσινγκτον ΝτιΣι) όπου ένας γλοιώδης ηλικιωμένος άντρας θωπεύει μια νεαρή και ελκυστική γυναίκα, ενώ εκείνη του κλέβει το πορτοφόλι. Το θέμα ανάγεται στην αρχαιότητα οπότε και ένας Ρωμαίος ποιητής του 3ου αιώνα π.Χ. προειδοποιεί τους μεγάλους σε ηλικία άντρες να μην γυρεύουν τη συντροφιά νεαρότερων γυναικών. Ο Μέτσις υιοθέτησε το πρόσωπο του γέρου από ένα σχέδιο του Ντα Βίντσι ενός αταίριαστου ζευγαριού (το πρωτότυπο έχει χαθεί και είναι σήμερα γνωστό μέσω ενός αντιγράφου).
Ο Αργυραμοιβός και η Σύζυγός του
thumb|250px|right|«Ο Αργυραμοιβός και η Σύζυγός του» (1514), [[Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι, Γαλλία]] Το έργο «Ο Αργυραμοιβός και η Σύζυγός του» (1514, Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι) αποτελεί πρώιμο παράδειγμα ηθογραφίας, είδος που άνθησε στη Φλάνδρα κατά το 17ο αιώνα. Το ανδρόγυνο φαίνεται βαριεστημένο, καθώς ο άνδρας μετρά τα χρήματά του και η γυναίκα φυλλομετρά ένα βιβλίο με πλούσια εικονογράφηση. Άλλη πιθανή ερμηνεία είναι ότι πρόκειται για θρησκευτική αλληγορία. Η Βίβλος (Παροιμίες, 16:11) μιλά για τη δίκαιη ζυγαριά και το καλό βάρος, ενώ ο Γερμανός φιλόσοφος και θεολόγος Νίκολας της Κιούζα (1401-1464) συγκρίνει το Δημιουργό με ένα τραπεζίτη του οποίου οι αντιπρόσωποι συμπεριφέρονται σαν αργυραμοιβοί. Στο έργο ο Μέτσις χρησιμοποιεί τεχνικές της ιταλικής αναγέννησης και παραδίδει μαθήματα ζωγραφικής νεκρής φύσης. Στο τραπέζι υπάρχει ένα κυρτό κάτοπτρο στο οποίο ο καλλιτέχνης ζωγράφισε τη δική του αντανάκλαση, θυμίζοντας την ανάλογη τεχνική που χρησιμοποίησε ο Γιαν βαν Άικ (περ. 1395-1441) στο «Πορτραίτο των Αρνολφίνι» (1434, Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο).
Θάνατος
Ο Μέτσις απεβίωσε στην Αμβέρσα το 1530. Η αυστηρότητα του θρησκευτικού συναισθήματος του καλλιτέχνη απεδείχθη τελικά θανάσιμη για ορισμένους από τους συγγενείς του: η αδερφή του Αικατερίνη και ο σύζυγός της εκτελέστηκαν στο Λέουβεν το 1543 για το κακούργημα της ανάγνωσης της Βίβλου: εκείνος αποκεφαλίστηκε, εκείνη θάφτηκε ζωντανή στην πλατεία μπροστά στον Καθεδρικό της πόλης.
Οι γιοι του Μασσάις, Γιαν και Κορνέλις, ακολούθησαν το επάγγελμα του πατέρα τους, ενώ ο εγγονός του, Κουέντιν ο νεότερος, υπήρξε καλλιτέχνης στην αυλή της Ελισάβετ Α' της Αγγλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι ζωγράφοι Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Προσωπογράφοι Κατηγορία:Σχολή της Αμβέρσας Κατηγορία:Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική
1821
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1821 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Αγγελάκης
Το ελληνικό επώνυμο Αγγελάκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
American Atheists
Οι American Atheists είναι μη κερδοσκοπικός ακτιβιστικός οργανισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ο οποίος σκοπό έχει να υπερασπιστεί τις ελευθερίες των άθεων και την προώθηση του χωρισμού κράτους και εκκλησίας. Εκδίδει περιοδικά, όπως το American Atheist Magazine, και παραχωρεί ομιλίες σε πανεπιστήμια, κολέγια, ομίλους και ειδησεογραφικούς οργανισμούς. Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1963 από τη Madalyn Murray O'Hair μετά τη δικαστική μάχη για αφαίρεση της υποχρεωτικής προσευχής στα δημόσια σχολεία. Κατά τον πρόεδρό της David Silverman (o οποίος απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του το 2018 μετά από κατηγορίες για σεξουαλικά σκάνδαλα και σύγκρουση συμφερόντων), το 2013 η οργάνωση είχε 4.000 μέλη. Σύμφωνα με άλλη πηγή, τα πραγματικά μέλη ήταν 2.000 έως 2,500.
Τον Μάιο το 2013, οι American Atheists, ήρθαν σε συμφωνία με το Bradford County, Florida, σχετικά με την δημιουργία ενός μνημείου το οποίο θα περιείχε τις 10 εντολες. Οι American Atheists θα είχαν δικαίωμα να ανεγείρουν το δικό τους μνημείο στην δημόσια γη. Αυτό οδήγησε στην δημιουργία του πρώτου μνημείου για άθεους σε δημόσια γη στις ΗΠΑ.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικές οργανώσεις ανά χώρα
Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών
Το πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας, γνωστό και ως Volley League είναι η σημαντικότερη διοργάνωση πετοσφαίρισης ανδρών στην Ελλάδα και διεξάγεται από την Ένωση Σωματείων Αμειβόμενων Πετοσφαιριστών (ΕΣΑΠ) υπό την εποπτεία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (ΕΟΠΕ). Ο Ολυμπιακός Πειραιώς είναι ο πολυνίκης του θεσμού με 31 κατακτήσεις, κατέχει το ρεκόρ συνεχόμενων κατακτήσεων με 8, ενώ είναι και ο τρέχων κάτοχος του τίτλου.
Ιστορία
thumb|right|150px| Η προκήρυξη του 2ου πρωταθλήματος βόλεϊ, εφ. "Βραδυνή", 4/1/1926. Στην Ελλάδα το βόλεϊ εισήχθη το 1922 από τον Πανιώνιο και τη ΧΑΝΘ. Πρώτος διδάξας του αθλήματος στην Ελλάδα θεωρείται ο γυμναστής Λευκαδίτης του Π.Γ.Σ. Στη συνέχεια, το βόλεϊ διαδόθηκε και σε άλλους συλλόγους με αποτέλεσμα να προκηρυχτούν τα πρώτα πρωταθλήματα 1924-1926 με πρωταθλητή τον Πανιώνιο το 1924, τον Π.Γ.Σ το 1925 και τα Διδασκαλία το 1926. Για πρώτη φορά διοργανώθηκε το 1928 ως Πανελλήνιο πρωτάθλημα στο περιθώριο των αγώνων στίβου. Από το 1936 εως το 1940 γίνονται πανελλήνια πρωταθλήματα που διοργανώνει ο ΣΕΓΑΣ, ενώ από κει και μετά διοργανώνονται μόνο τοπικά πρωταθλήματα (Αθηνών, Πειραιώς, Κέντρου, Θεσσαλονίκης, Πανεπαρχιακά) ως το 1961, όπου ως πρώτος μεταπολεμικός πρωταθλητής Ελλάδας αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος, καθώς συμμετείχαν για πρώτη φορά 7 ομάδες από όλη την Ελλάδα, 4 από το πρωτάθλημα κέντρου, ο πρωταθλητής Α.Ο. Παγκρατίου, ο Παναθηναϊκός, ο Πανελλήνιος και ο Μίλωνας, 2 από το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, η ΧΑΝΘ και ο Ηρακλής και μία από την περιφέρεια ο Τάλως Χανίων, ενώ ήταν να συμμετάσχει και η Ε.Α. Πατρών, αλλά αποσύρθηκε. Το 1965 ιδρύεται από τον ΣΕΓΑΣ η Ελληνική Ομοσπονδία Αθλοπαιδιών (ΕΟΑΠ), και ακολουθεί μια στάσιμη περίοδο μέχρι το 1967. Το 1968 αρχίζει μια συστηματική προσπάθεια ανάπτυξης του βόλεϊ από την ΕΟΑΠ και τον τότε διορισμένο κυβερνητικό επίτροπο, σύνδεσμο με τη ΓΓΑ.
Την αγωνιστική περίοδο 1968–69 δημιουργήθηκε η ανώτατη σε επίπεδο ανδρών Α΄ Εθνική κατηγορία, η οποία από την περίοδο 1990–91 έως και την περίοδο 2009-10 ονομάστηκε Α1.
ΕΣΑΠ
Την περίοδο 2006–07 συστάθηκε η Ένωση Σωματείων Αμειβόμενων Πετοσφαιριστών (ΕΣΑΠ), από τις ομάδες που είχαν δικαίωμα συμμετοχής στην Α1 Εθνική Κατηγορία πετοσφαίρισης, η οποία και ανέλαβε την ευθύνη της διοργάνωσης του πρωταθλήματος. Το πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας μετονομάστηκε την περίοδο 2010–11 σε Volley League.
Πρωταθλητές
Ονομασίες
''Πηγές: Πρωταθλήτριες Ομάδες, Ενωση Σωματείων Αμειβόμενων Πετοσφαιριστών'' Πρωταθλητές, ιστότοπος sport.gr. Οι πολυτιμότεροι παίκτες (MVP) των πρωταθλημάτων, Ενωση Σωματείων Αμειβόμενων Πετοσφαιριστών
Α1 Εθνική και Βόλεϊ Λιγκ
*Σημειώσεις:
1 Τις περιόδους 1990-91, 1991-92 (μόνο στους τελικούς), 1992-93, 1995-96 και 1996-97 τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου μεταφέρθηκαν στα πλέι οφ.
2 Την περίοδο 1993-94 δεν διεξήχθησαν πλέι οφ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο πρώτος της κανονικής περιόδου.
3 Το βραβείο MVP καθιερώθηκε το 1999.
4 Η βαθμολογία της κανονικής περιόδου μεταφέρθηκε αυτούσια στα πλέι οφ που έγιναν σε όμιλο των 4 πρώτων ομάδων και όχι με νοκ άουτ. 5 Η βαθμολογία της κανονικής περιόδου των έξι πρώτων ομάδων μεταφέρθηκε στη Β' φάση διαιρεμένη δια του 2 και εκεί έγινε μίνι πρωτάθλημα 10 αγωνιστικών. Η πρώτη ομάδα της βαθμολογίας της Β΄φάσης στέφθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδας.
Παρουσίες στους τελικούς των πλέι οφ
*Σημείωση:
4 Τις περιόδους 1993-94, 2020-21, 2021-22 δεν διεξήχθησαν τελικοί πλει οφ. Έτσι πρωταθλητής αναδείχθηκε ο πρώτος της κανονικής περιόδου ή των επιμέρους αγωνιστικών και δεν προσμετρώνται οι παρουσίες των δύο ομάδων στους τελικούς.
Πρωτιές κανονικής περιόδου
*Σημείωση:
5 Στις "Πρωτιές κανονικής περιόδου" προσμετράται και η 1η θέση του Ολυμπιακού την περίοδο 1993-94, παρότι την περίοδο εκείνη δεν έγιναν πλέι-οφ, ώστε το σύνολο να ταυτίζεται με τον συνολικό αριθμό πρωταθλημάτων.
Ανά σύλλογο
Από την καθιέρωση της Α΄ Εθνικής την περίοδο 1968–69 έως και την περίοδο 2021–22, μόνον οι Ολυμπιακός Πειραιώς και Παναθηναϊκός έχουν μετάσχει ανελλιπώς στη διοργάνωση. Την αγωνιστική περίοδο 2012-13, ο Παναθηναϊκός τερμάτισε στην 11η θέση του πρωταθλήματος και υποβιβάστηκε μαζί με τον Μίλωνα. Όμως ο Ηρακλής αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα λόγω χρεών λίγο αργότερα κι έτσι ο Παναθηναϊκός παρέμεινε στην Α1 κατηγορία. Ακολουθούν οι Θεσσαλονικείς, Ηρακλής και Άρης με τέσσερις και επτά απουσίες αντίστοιχα. Από την περιφέρεια πρώτος σε συμμετοχές είναι ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης με 42. Συνολικά 61 σωματεία έχουν λάβει μέρος στη μεγάλη Εθνική Κατηγορία μέχρι και την περίοδο 2022-23, τα ακόλουθα:
Ανά γεωγραφική περιφέρεια (1969-2020)
Από τα 58 σωματεία που έχουν αγωνιστεί σε Α', Α1 Εθνική και Βόλεϊ Λιγκ από την περίοδο 1968−69 έως και την περίοδο 2018-19, τα περισσότερα προέρχονται από την Αττική (21) και ακολουθούν της Θεσσαλονίκης (13). Όλες οι γεωγραφικές περιφέρειες της χώρας έχουν έως τώρα εκπροσωπηθεί από τουλάχιστον ένα σωματείο, εκτός των νησιών του Ιονίου.
Οι τελικοί πλέι οφ από την καθιέρωσή τους
Τα πλέι οφ καθιερώθηκαν την περίοδο 1990–91, εναρκτήρια της Α1 Εθνικής. 1 ο 5ος τελικός της περιόδου 2011–12 αρχικά αναβλήθηκε εξαιτίας της παρουσίας στο γήπεδο υπεράριθμων οπαδών του Ηρακλή. Ορίστηκε να διεξαχθεί 20 ημέρες αργότερα, ο Φοίνικας όμως αρνήθηκε να προσέλθει και η αναμέτρηση κατακυρώθηκε με 3-0 σετ υπέρ των Θεσσαλονικέων.
Πολυτιμότεροι παίκτες (MVP)
Οι πολυτιμότεροι παίκτες του Πρωταθλήματος ανά έτος, από το 1999, έχουν υπάρξει οι εξής:
Σημειώσεις
<references group="σ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πετοσφαίριση
Like It
Το "Like It" είναι ένα τραγούδι ερμηνευμένο από την Λευκορωσίδα τραγουδίστρια ZENA. Εκπροσώπησε τη στον. Στον τελικό κατέλαβε την 24η θέση με 31 βαθμούς.
Ρεχίαρ
Ο Ρεχίαρ ή Φλάβιος Ρεχιάριος, λατιν.: Rechiar, Flavius Rechiarius, (μετά το 415 – Δεκέμβριος 456) ήταν ο τρίτος βασιλιάς των Σουηβών της Γαλαισίας, από το 448 έως το τέλος του, και επίσης ο πρώτος που γεννήθηκε στη Γαλαισία. Ήταν ένας από τους πιο καινοτόμους και πολεμιστές από τους Σουηβούς μονάρχες. Ο Υδάτιος, ο σύγχρονος επίσκοπος και χρονικογράφος από τη Γαλισία, ο οποίος είναι η μοναδική σύγχρονη πηγή για βιογραφικά στοιχεία του Ρεχίαρ, καθιέρωσε τη φήμη του ως βαρβάρου με ελάχιστη αίσθηση του ρωμαϊκού νόμου, του πολιτισμού ή των εθίμων: κατηγορίες ήδη απαξιωμένες, αλλά πολύ συνηθισμένες εκείνη την εποχή.
Θρησκεία
Ο Ρεχίαρ είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν ανατράφηκε ως Χριστιανός, αν και ορισμένοι μελετητές έχουν εγείρει τον ισχυρισμό, ότι ο πατέρας του τον μεγάλωσε με αυτόν τον τρόπο, για να καλλιεργήσει καλές σχέσεις με την Εκκλησία και τον εκρωμαϊσμένο πληθυσμό, που ήταν -ως επί το πλείστον- επίσης Ορθόδοξοι. Το σίγουρο είναι ότι ο Ρεχίαρ είχε μεταστραφεί (catholicus factus σύμφωνα με το Historia Suevorum του Ισίδωρου) πριν φτάσει στον θρόνο. Η μεταστροφή του Ρεχίαρ στον Τριαδισμό προϋπήρχε εκείνης του πιο διάσημου Κλόβι Α΄ των Φράγκων κατά μισό αιώνα. Το επιχείρημα μάλιστα προβλήθηκε στα τέλη του 19ου αι., ότι η ισπανική εκκλησία είχε πρωτοκαθεδρία έναντι της γαλλικής, επειδή η μεταστροφή του Ρεχίαρ προϋπήρχε του Κλόβι Α΄. Ο Ρεχίαρ ήταν γιος του παγανιστή Φλ. Ρεχίλα, τον οποίο διαδέχθηκε στο θρόνο, και της κόρη του Βησιγότθου βασιλιά Βάλλια. Η ημερομηνία και οι συνθήκες της μεταστροφής του Ρεχίαρ είναι άγνωστες, και είναι πιθανό ότι Ρωμαίοι ιεραπόστολοι συμμετείχαν σε αυτήν, αφού δεν προσηλυτίστηκε στον Αρειανισμό που κήρυτταν οι Βησιγότθοι ιεραπόστολοι. Ο Ρεχίαρ ήταν ένας από τους μοναδικούς Σουηβούς, που προσηλυτίστηκαν εκείνη την εποχή. Επίσης διατήρησε τις προγονικές του πεποιθήσεις, και ο λαός του παρέμεινε παγανιστικός. Ο Υδάτιος καταγράφει αντίθεση, πιθανώς μυστική, στη διαδοχή του, αλλά τη βάση αυτής της αντίθεσης δεν την αναφέρει. Δεν είναι απίθαντο να είχε θρησκευτικά κίνητρα.
Ο Ρεχίαρ νυμφεύτηκε μία Αρειανή Βησιγότθα πριγκίπισσα από την Τουλούζη, την κόρη του Θεοδώριχου Α'. Ο γάμος του Ορθόδοξου ηγεμόνα με μία Αρειανή δεν ήταν επωφελής για την Εκκλησία του πρώτου, και η επιρροή της βασίλισσας του Ρεχίαρ και μίας άλλης μεταγενέστερης Aρειανής βασίλισσας, βοήθησε να γίνει η μεταστροφή των Σουηβών στον Αρειανισμό. Αν ο Ρεχίαρ έκανε όντως κάποια προσπάθεια να προσηλυτίσει τον λαό του στην πίστη του, ήταν εντελώς εφήμερη και «δεν έφερε κανένα ανιχνεύσιμο καρπό».
Διοίκηση
Ο Ρεχίαρ ήταν ένας αρκετά ισχυρός ηγέτης, για να κόψει το δικό του νόμισμα, στο οποίο είχε χαράξει την επιγραφή ivssv rechiari reges. Πράγματι, ήταν ο πρώτος Γερμανός βασιλιάς που έκοψε σίλικες (siliquae), που έφεραν το όνομά του, και ο πρώτος που διεκδίκησε το δικαίωμα (iussu) να κόψει νομίσματα, σύμφωνα με την επιγραφή τους: "IVSSV RECHIARI REGES" ("με εντολή του βασιλιά Ρεχίαρ"). Η βασιλεία του Ρεχίαρ ήταν αρκετά «πρωτόγονη», ωστόσο φαίνεται ότι έπαιρνε μαζί του τον βασιλικό θησαυρό (ταμείο) στις εκστρατείες του. Παρά την εσφαλμένη παρουσίαση του Ρεχίαρ από τον Υδάτιο, ήταν ο πρώτος βασιλιάς των Σουηβών που γεννήθηκε στη Γαλαισία και με ρωμαϊκή παιδεία, όπως πολλοί Γαλατο-Ρωμαίοι ηγέτες της εποχής, χάρη στην οποία απέκτησε επίσης επιρροή στα αυτόχθονα κοινωνικά στρώματα. Διατήρησε την πρωτεύουσά του στη Μπράγκα.
Πόλεμοι
Ο Ρεχίαρ ήταν ένας πολεμοχαρής ηγέτης, που έκανε πόλεμο σε όλους τους γείτονές του. Το 448, στην αρχή της βασιλείας του, ο Ρωμαίος κόμης Κενσόριος εκτελέστηκε στη Σεβίλλη από έναν Σουηβό ευγενή ονόματι Aϊούλφ. Έχει υποτεθεί από ορισμένους, ότι αυτή η πράξη συνδέθηκε με την πολεμική στάση του Ρεχίαρ απέναντι στη Ρώμη. Συμμάχησε ακόμη και με τους Bαγαυδούς στη λεηλασία της κοιλάδας του Έβρου, ένα μοναδικό φαινόμενο μεταξύ Γερμανών ηγεμόνων και εντόπιων ανταρτών αγροτών. Ο Ρεχίαρ ώθησε επίσης την πρώτη επαφή μεταξύ των Σουηβών και των Βάσκων: έκανε πόλεμο εναντίον τους τον Φεβρουάριο του 449. Η εκστρατεία μπορεί να ήταν μία απλή επιδρομή, ή μία απόπειρα κατάκτησης της Βασκονίας ως προοίμιο για την κατάκτηση της κοιλάδας του Έβρου. Αργότερα το 449 επισκέφτηκε τον πεθερό του στη Γαλατία. Κατά την επιστροφή του στην πατρίδα του στη Γαλισία, ο Ρεχίαρ συμμάχησε με τον Bασίλιο, αρχηγό των Bαγαυδών, και επιτέθηκε στην κοιλάδα του Έβρου, επιτιθέμενος στην Caesaraugusta (Σαραγόσα) και ακόμη και εισήλθε στην Iλέρδα (Lleida) «με ένα τέχνασμα». Πήρε πολλούς αιχμαλώτους, αλλά δεν κατάφερε να καταλάβει την περιοχή και έτσι να ολοκληρώσει την κατάκτηση της Hispania από τους Σουηβούς. Ο Ρεχίαρ δεν πλησίασε την Ταρραγόνα, την πρωτεύουσα της επαρχίας.
Μετά τη δολοφονία του πατρίκιου Φλάβιου Αέτιου και των Αυτοκρατόρων Βαλεντινιανού Γ' και Πετρόνιου Μάξιμου το 455, ο Ρεχίαρ ηγήθηκε μίας επίθεσης στην επαρχία Καρθαγένης, πιθανώς με σκοπό την κατάκτηση. Αργότερα το ίδιο έτος επιτέθηκε στην επαρχία Ταρρακωνησία, τη μοναδική επαρχία της Hispania που ήταν ακόμη υπό τον έλεγχο των Ρωμαίων, αλλά δεν την κατέκτησε. Σύμφωνα με τον Ιορδάνη, είχε «υποθέσει» με βάση τη σχέση του με τον βασιλιά των Βησιγότθων και τον Ρωμαίο υπόσπονδο (foederatus) Θεοδώριχο Β΄ (τον κουνιάδο του), ότι μπορούσε να κυβερνήσει όλη την Hispania. Ο Θεοδώριχος Β΄, ενεργώντας με εντολή του Αυτοκράτορα Aβίτου, εισέβαλε στην Hispania το 456 με στρατό Γότθων, Φράγκων, Βουργουνδών (υπό τους βασιλείς τους Χιλπέριχ Α΄ και Γκουντέριχ) και ίσως ακόμη και Ρωμαίους για να αντιμετωπίσει τους Σουηβούς, οι οποίοι με τη σειρά τους σχεδίαζαν να συναντήσουν τους εισβολείς στα σύνορα της Tαρρακωνησίας. Στις 5 Οκτωβρίου 456 ο Θεοδώριχος Β΄ νίκησε τον Ρεχίαρ σε μία μάχη στο Campus Paramus δώδεκα μίλια από την Aστόργα στο Urbicus (Όρβιγo). Τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια της μάχης, αλλά σύμφωνα με τον Υδάτιο κατάφερε να φύγει μέχρι το Πόρτο στην καρδιά τού βασιλείου του, ενώ ο Ιορδάνης λέει ότι πήρε πλοίο στην Τυρρηνική θάλασσα (δηλαδή στη δυτική Μεσόγειο) πριν τον αναγκάσουν οι άνεμοι να επιστρέψει και συλληφθεί. Ο Ιορδάνης είναι σχεδόν βέβαιο, ότι κάνει λάθος: στο Πόρτο ο Ρεχίαρ συνελήφθη, και εκτελέστηκε τον Δεκέμβριο. Η μοναρχία των Σουηβών κατέρρευσε, διαλυόμενοι γρήγορα σε φατρίες αντίπαλες τα επόμενα χρόνια. Η Μπράγκα έπεσε στις 28 Οκτωβρίου και οι Βησιγότθοι λεηλάτησαν βάναυσα την πόλη και τις εκκλησίες, πριν προχωρήσουν στην κατάκτηση της Ανδαλουσίας. Κατά τον αιώνα του Αρειανισμού που άρχισε σύντομα, δεν καταγράφηκε τίποτα για τους Σουηβούς.
Ουίλφρεντ Τζάκσον
Ο Ουίλφρεντ Τζάκσον (αγγλικά: Wilfred Jackson, 24 Ιανουαρίου 1906 - 7 Αυγούστου 1988) ήταν Αμερικανός ανιμέιτορ, συνθέτης και σκηνοθέτης, περισσότερο γνωστός για το έργο του στο Μίκυ Μάους και το Silly Symphony, που ήταν σειρές καρτούν, αλλά και από τμήματα του Νύχτα Στο Φαλακρό Βουνό και του Fantasia, τα οποία ήταν από την Walt Disney Animation Studios. Ο Τζάκσον γεννήθηκε στο Σικάγο του Ιλινόις και πέθανε στην Καλιφόρνια, σε ηλικία 82 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Σκηνοθέτες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανοί animators
Λίτζα
Η Λίτσα ή λίτζα (Lichia amia) είναι ένα πολύ δυνατό και ταχύ ψάρι της οικογένειας των Καραγγίδων. Τρέφεται κυρίως με άλλα ψάρια όπως κέφαλους, ζαργάνες και αθερίνες αν και τρέφεται και με καλαμάρια. Το καλοκαίρι έρχεται κοντά στις ακτές ενώ τους μήνες του χειμώνα ανοίγεται στα βαθιά για να αναζητήσει σταθερές θερμοκρασίες. Οι λίτσες αγαπούν τις περιοχές με πολλά ρεύματα μιας και τα ρεύματα διευκολύνουν το κυνήγι των σχεδόν ακινητοποιημένων μικρόψαρων. Η θολούρα είναι συχνά σημάδι ότι υπάρχουν λίτσες σε μια περιοχή μιας και τα θολά νερά κρύβουν εν μέρει τον μεγάλο όγκο του ψαριού αυτού. Σημεία με μεγάλη κίνηση μικρόψαρων και θολά νερά κρύβουν οπωσδήποτε λίτσες. Τέτοια μέρη είναι οι εκβολές ποταμών.
Οι κύριες τεχνικές αλίευσης λίτσας είναι το σπίνινγκ και ακολουθεί το σόουρ τζίγκινγκ (shore jigging). Αισθητά λιγότερες είναι οι συλλήψεις με παραγάδια αφρού, πολυαγκίστρα και εγγλέζικο.
Οι πιο αποδοτικοί μήνες για το ψάρεμα λίτσας είναι από τον Μάρτιο μέχρι τον Σεπτέμβριο χωρίς να αποκλείονται όμως οι υπόλοιποι μήνες του χρόνου.
Χαρακτηριστικά
Το σώμα της λίτσας είναι επίμηκες, συμπιεσμένο στα πλάγια και καταλήγει σε μια μεγάλη ψαλιδωτή ουρά. Διαθέτει 2 μεγάλου μεγέθους πτερύγια, τα οποία ξεκινούν λίγο πίσω από το κέντρο του σώματός της και καταλήγουν λίγο πριν την ουρά. Έχει μεγάλο στόμα και μικρά μάτια. Το χρώμα της είναι γκρίζο και στην ράχη έχει πράσινες αποχρώσεις.Δεν φέρει λέπια.
Το μήκος της μπορεί να φτάσει μέχρι και 2 μέτρα. Το βάρος της φτάνει τα 50 κιλά. Συνηθέστερα μεγέθη στις Ελληνικές θάλασσες είναι αυτά που κυμαίνονται μεταξύ 0.3-13 κιλών.
Συγγενεύει με το μαγιάτικο και το γοφάρι.
Περιβάλλον / κατανομή
Είναι ένα πελαγικό, παράκτιο ψάρι που ζει σε λιμνοθάλασσες, εκβολές ποταμών και σε υφάλμυρες θάλασσες. Εντοπίζεται κυρίως στα ανοιχτά αλλά κάποιες φορές φτάνει σε πολύ ρηχά νερά για να κυνηγήσει τους κέφαλους, με κυριότερα βάθη κατανομής μεταξύ 0-50 m. Τα ενήλικα ψάρια έχουν εντοπιστεί σε παράκτια ύδατα συμπεριλαμβανομένων των εκβολών ενώ τα νεαρά άτομα εισέρχονται συχνά στις εκβολές των ποταμών. Γεωγραφικά εξαπλώνεται στον Ανατολικό Ατλαντικό: από το νότιο Βισκαϊκό κόλπο στη νότια Αφρική, συμπεριλαμβανομένης και της Μεσογείου και στο δυτικό Ινδικό Ωκεανό.
Διατροφή
Τα ενήλικα άτομα είναι ιχθυοφάγα και τρέφονται με μικρότερα αφρόψαρα, αλλά προτιμούν τους Κέφαλους. Τα νεαρά άτομα τρεφονται κυρίως με μαλακόστρακα. Οι λίτσες κυνηγούν κοπαδιαστά, όσο πιο μικρές είναι τόσο μεγαλύτερα είναι τα κοπάδια τους.
Εποχή ψαρέματος
thumb|250px|Λίτσα που ψαρεύτηκε στην Τοσκάνη Η καλύτερη εποχή ψαρέματος για τις λίτσες είναι η άνοιξη, αρχή καλοκαιριού και ο μήνας Αύγουστος. Αυτές τις περιόδους έρχεται πιο κοντά στις ακτές, ενώ τους χειμερινούς μήνες ανοίγεται σε πιο βαθιά νερά για να βρει πιο σταθερές θερμοκρασίες.
Τρόποι Ψαρέματος
Η λίτσα ψαρεύεται με καλάμι από την ακτή, με δόλωμα ζωντανό κέφαλο, σαλαγγιά και ένα μικρό φελλό για σημαδούρα. Επίσης, μπορεί να ψαρευτεί πολύ καλά και με την συρτή, με φυσικό η τεχνητό δόλωμα. Βέβαια οι μεγάλες λίτσες επειδή είναι καχύποπτα ψάρια δύσκολα θα ορμήσουν στο τεχνητό. Συνήθως το δόλωμα πρέπει να είναι μερικά μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, όμως όταν η θάλασσα είναι εντελώς ήρεμη το δόλωμα μπορεί να είναι και ακριβώς στην επιφάνεια. Η ταχύτητά θα πρέπει να είναι 3-4 μίλια, αλλά για μεγαλύτερα ψάρια θα πρέπει να είναι μεγαλύτερη, μέχρι και στα 6 μίλια. Τέλος, όταν η λίτσα αγκιστρωθεί, η πρώτη αντίδρασή της είναι να βυθιστεί και να ψάξει στον βυθό για κάποιο βράχο και να τρυπώσει εκεί με την πετονιά. Έτσι με το που πιαστεί πρέπει να περάσει λίγη ώρα μέχρι να  την φέρουμε στην βάρκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καραγκίδες Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Αντώνιος Α΄ του Όλντενμπουργκ
Ο Αντώνιος Α΄, γερμ. Anton Ι. (1505 - 22 Ιανουαρίου 1573) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ (1526-1566). Τα πρώτα τρία έτη συγκυβέρνησε με τους αδελφούς του Γεώργιο και Ιωάννη ΣΤ΄. Από το 1546 ήταν και κύριος του Ντέλμενχορστ.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη Ε΄, κόμη του Όλντενμπουργκ και της Άννας, κόρης του Γεωργίου Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου. Το 1526 διαδέχθηκαν τον Ιωάννη Ε΄ οι γιοι του Ιωάννης ΣΤ΄, Γεώργιος, Χριστόφορος και Αντώνιος, αλλά ο τελευταίος διαφωνούσε για την κυριαρχία. Τελικά επικράτησε και το 1529 έγινε κυβερνήτης του Όλντενμπουργκ, ενώ το 1531 ο Κάρολος Ε΄ των Αψβούργων τον έκανε κόμη του Όλντενμπουργκ.
Κατά το πρώτο έτος των Σμαλκαλδικών Πολέμων (1546-47) κατέκτησε το κάστρο Ντέλμενχορστ και έτσι η κυριότητα του Ντέλμενχορστ, που είχε χαθεί το 1482 προς το Μύνστερ, επέστρεψε στον Οίκο του. Κατά τη Μεταρρύθμιση κατέσχεσε τις ιδιοκτησίες της εκκλησίας και με τα έσοδά τους ενίσχυσε την άμυνα της κομητείας του, επεκτείνοντας τα φρούριά του. Το Τάγμα του Αγ. Ιωάννη τον κατήγγειλε για την κατάσχεση της περιουσίας του, αλλά μετά από μια μακρά δίκη επικράτησε ο Αντώνιος.
Ο πατέρας του είχε κατακτήσει τις ελώδεις περιοχές Στάντλαντ και Μπουτγιάντινγκεν το 1514. O Αντώνιος Α΄ με τη βοήθεια των εκεί αγροτών κατασκεύασε αναχώματα γύρω από τα έλη και έτσι κατάφερε να κερδίσει ένα μεγάλο μέρος εύφορης γης του κόλπου Γιάντε. Ίδρυσε οικισμούς για να διοικήσει τα νέα αυτά εδάφη.
Το 1548 είχε αποβιώσει ο Ιωάννης ΣΤ΄ και το 1566 ο Χριστόφορος, έτσι ο Αντώνιος έμεινε μόνος κύριος του Όλντενμπουργκ & Ντέλμενχορστ. Ο ίδιος απεβίωσε το 1573 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννης Ζ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1537 τη Σοφία των Ασκάνια, κόρη του Μάγκνους Α΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Κόμητες του Όλντενμπουργκ
Καρλόττα της Κύπρου
Η Καρλόττα (28 Ιουνίου 1444 - 16 Ιουλίου 1487) από τον Οίκο των Πουατιέ-Λουζινιάν ήταν Βασίλισσα της Κύπρου, Τιτουλάρια βασίλισσα της Ιερουσαλήμ (1458 - 1464) και Τιτουλάρια βασίλισσα του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας (1458 - 1467).
Βιογραφία
Ήταν κόρη και διάδοχος του Ιωάννη Β΄ της Κύπρου και της δεύτερης συζύγου του Ελένης Παλαιολογίνας. Η μητέρα της ήταν κόρη του Θεόδωρου Β΄ Παλαιολόγου Δεσπότη του Μωριά του δεύτερου γιου του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου και της Κλεόπας Μαλατέστα της κόρης του Μαλατέστα Δ΄ Μαλατέστα κόμη του Πέζαρο και του Φάνο και της Ελισάβετ ντε Βαράνο που πέθανε μυστηριωδώς (1433). Η Καρλόττα διαδέχθηκε τον πατέρα της σε ηλικία 14 ετών (1458) αλλά συγκρούστηκε με τον νόθο ετεροθαλή αδελφό της Ιάκωβο Β΄ της Κύπρου που αμφισβήτησε τα δικαιώματά της επειδή ήταν γυναίκα, ο Ιάκωβος με την βοήθεια του Σουλτάνου της Αιγύπτου τη νίκησε, την απέκλεισε στην Κερύνεια (1460), την ανάγκασε να δραπετεύσει στην Ιταλία (1463) και στέφτηκε βασιλιάς (1464). Οι προσπάθειες της Καρλόττας να πάρει πίσω τον θρόνο της ήταν ανεπιτυχείς, πέθανε άτεκνη στην Ρώμη.
Πρώτα χρόνια
Η Καρλόττα είχε μια μικρότερη αδελφή την Κλεόπα που πέθανε τον Ιούνιο του 1448 σε βρεφική πριν κλείσει η Καρλόττα τα τέταρτα γενέθλια της, παρέμεινε μοναδική διάδοχος του θρόνου και των τίτλων του Ιωάννη Β΄. Η Καρλόττα είχε και ένα νόθο μικρότερο αδελφό τον Ιάκωβο με την ερωμένη του πατέρα της Μαριέττα της Πάτρας. Ανατράφηκε από τη μητέρα της με την Ελληνική γλώσσα και τα Βυζαντινά έθιμα, ήξερε να γράφει Γαλλικά, Ιταλικά, Λατινικά αλλά τα Ελληνικά της ήταν άπταιστα. Ο Πάπας Πίος Β΄ την έλεγε χάρη στην ειλικρίνειά της "Ελληνική χείμαρρο". Διορίστηκε πριγκίπισσα της Αντιόχειας (1456) και την ίδια χρονιά παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ιωάννη της Κοΐμπρα αλλά χήρεψε την επόμενη χρονιά (1457).
Βασίλισσα της Κύπρου
Ο πατέρας της πέθανε (28 Ιουλίου 1458) και τον διαδέχθηκε σε ηλικία 14 ετών, η στέψη της έγινε στον Καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας στη Λευκωσία (7 Οκτωβρίου 1458). Η βασιλεία της ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεπιτυχής και ασταθής, τα δικαιώματα της αμφισβητήθηκαν από τον ετεροθαλή αδελφό της Ιάκωβο. Η Καρλόττα παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Λουδοβίκο της Γενεύης, ο γάμος ρυθμίστηκε από τους Γενουάτες που υποσχέθηκαν να υποστηρίξουν τα δικαιώματα της στον θρόνο της Κύπρου απέναντι στον Ιάκωβο.
Ανατροπή
thumb|right|250px|Η Ελένη Παλαιολογίνα και οι κόρες της. Ο Ιάκωβος Β΄ ξεκίνησε την πολιορκία της Αμμόχωστου και της Λευκωσίας με την βοήθεια Αιγυπτιακού στρατού, η Καρλόττα πολιορκήθηκε τρία χρόνια στο κάστρο της Κερύνειας, δραπέτευσε στη Ρώμη (1463) και ο Ιάκωβος στέφτηκε νέος βασιλιάς ως Ιάκωβος Β΄ της Κύπρου. Ο πάπας Πίος Β΄ που ήταν στενά συνδεδεμένος μαζί της την περιγράφει "γυναίκα 40 ετών με μέσο ύψος, φωτεινά μάτια, απαλή και σκοτεινή επιδερμίδα, με Ελληνική ομιλία και τρόπους παρά την βασιλική Γαλλική της καταγωγή". Δημιούργησε μια μικρή αυλή στη Ρόδο, προσπάθησε να ανακαταλάβει το θρόνο της Κύπρου με παπική υποστήριξη αλλά απέτυχε να ανατρέψει την βασίλισσα Αικατερίνη Κορνάρο. Τον Νοέμβριο του 1483 έγινε δεκτή στο Αποστολικό Παλάτι από τον πάπα Σίξτο Δ΄ και κάθισε σε μια καρέκλα "στο ίδιο ύψος και διακριτικότητα με τον πάπα". Διέμεινε στη Ρώμη σαν φιλοξενούμενη από την Αικατερίνη της Βοσνίας.
Το τέλος της
Πέθανε άτεκνη (16 Ιουλίου 1487) λίγο μετά τα 43α γενέθλια της. Υιοθέτησε τον νόθο γιο του Φερδινάνδου Β΄ της Νεαπόλεως Αλφόνσο της Αραγωνίας που παντρεύτηκε την κόρη του ετεροθαλούς αδελφού της Καρλόττα των Λουζινιάν. Τον Φεβρουάριο του 1485 δέχτηκε μια ετήσια σύνταξη 4.300 φιορίνια και παραχώρησε τα δικαιώματα της στο θρόνο της Κύπρου στον γιο του ξαδέλφου της Κάρολο τον Πολεμιστή. Η Καρλόττα τάφηκε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο παρεκκλήσι του Αγίου Ανδρέα και του Αγίου Γρηγορίου, η ταφική της πομπή πληρώθηκε από τον πάπα Ιννοκέντιο Η΄.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη των Αβίς, δεύτερο γιο του Πέτρου δούκα της Κοΐμπρα (γιου του Ιωάννη Α΄ της Πορτογαλίας). Στον Ιωάννη δόθηκε ο τίτλος του πρίγκιπα της Αντιόχειας.
Το 1457 απεβίωσε ο Ιωάννης και η Καρλόττα έκανε δεύτερο γάμο με τον Λουδοβίκο, γιο του Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας και της Άννας της Κύπρου (που ήταν κόρη του Ιανού της Κύπρου). Ο σύζυγος της Λουδοβίκος απέκτησε έτσι διπλά δικαιώματα διαδοχής στην Κύπρο: από τη μητέρα του Άννα, που ήταν αδελφή τού Ιωάννη Β΄ της Κύπρου και από τη σύζυγό του Καρλόττα, που ήταν κόρη του Ιωάννη Β΄ της Κύπρου. Οι απόγονοί του θα είναι τιτουλάριοι βασιλείς της Κύπρου, της Ιερουσαλήμ και της Αρμενίας ως τον τελευταίο βασιλιά της Ιταλίας. Είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κύπρου Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων του Βασιλείου της Κύπρου
Πήτερ Πάουρμπους
Ο Πήτερ Πάουρμπους (φλαμανδικά: Pieter Jansz. Pourbus, Χάουντα, 1523 - Μπρυζ, 30 Ιανουαρίου 1584) ήταν Φλαμανδός αναγεννησιακός ζωγράφος, γλύπτης, σχεδιαστής και χαρτογράφος.
Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ, ο Πάουρμπους γεννήθηκε στη Χάουντα της Νότιας Ολλανδίας αλλά μετακόμισε στη Μπρυζ σε μικρή ηλικία. Εκεί νυμφεύτηκε τη θυγατέρα του, επίσης ζωγράφου, Λάνσελοτ Μπλοντέελ.
Αν και στη Μπρυζ ζωγράφισε πολλούς καλούς πίνακες, το καλύτερό του έργο έγινε στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη (Sint Janskerk) στη Χάουντα: "Η ιστορία του Αγίου Χουμπέρτους". Αργότερα επισκιάστηκε από τον γιο του, Φρανς Πάουρμπους τον πρεσβύτερο. Εκτός από ζωγράφος ήταν επίσης τοπογράφος και μηχανικός. Είναι κατά κύριο λόγο γνωστός για τους πίνακές του με θρησκευτικά θέματα αλλά και για τα πορτρέτα του. Εργάστηκε κυρίως στη Μπρυζ, όπου είχε εγκατασταθεί πριν το 1543, όταν έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά της Μπρυζ. Μαθητές του υπήρξαν ο γιος του Φρανς, ο Αντόνιους Κλάισσενς και ο εγγονός του Φρανς Πάουρμπους ο νεότερος.
Απεβίωσε το 1584 στη Μπρυζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
1828
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Βαβουνίγια
Η Βαβουνίγια (ταμίλ:: வவுனியா, σιναλέζικα: වවුනියා) είναι μια μεγάλη πόλη στη Βόρεια Περιφέρεια στη Σρι Λάνκα, που διοικείται από το Αστικό Συμβούλιο. Είναι η κύρια πόλη στην επαρχία Βαβουνίγια, και είχε πληθυσμό 67.856 κατοίκων το 2007.
Η Έδρα των Δυνάμεων Ασφαλείας στο Βάνι βρίσκεται στη Βαβουνίγια. Η πόλη έχει σιδηροδρομικό σταθμό που βρίσκεται στη Βόρεια Γραμμή. Επίσης εδώ βρίσκεται το αεροδρόμιο της Βαβουνίγια, το οποίο χρησιμοποιείται από την Πολεμική Αεροπορία της Σρι Λάνκα.
Η Βαβουνίγια βρίσκεται στο κέντρο της περιοχής Βάννι και είναι η πύλη προς τη Βόρεια Περιφέρεια, όπου οι άνθρωποι μπορούν να έχουν πρόσβαση σε όλες τις βόρειες πόλεις γρήγορα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σρι Λάνκα
Θέμα Μαιάνδρου
Το Θέμα Μαιάνδρου ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μικρό Θέμα, στην νοτιοδυτική Μικρά Ασία και στην κοιλάδα του Μαιάνδρου ποταμού κατά τον 12ο και 13ο αιώνα. Πρωτεύουσα του θέματος ήταν η Αντιόχεια, το σημερινό Αϊδίνιο της Τουρκίας.
Το θέμα περιελάμβανε κυρίως το δέλτα του ποταμού Μαιάνδρου και περίπου την έκταση ανάμεσα στην Πριήνη και τη Μίλητο. Δημιουργήθηκε στα μέσα του 12ου αιώνα και στις αρχές του 13ου αιώνα έπαψε να είναι ξεχωριστό θέμα ενώ διοικούνταν από στρατοπεδάρχη. Αναφέρεται και το 1198 σε χρυσόβουλο του Αλέξιου Β΄ Κομνηνού περί παραχωρήσεως εμπορικών προνομίων στους Ενετούς, που αναφέρει τις περιοχές κι επαρχίες του κράτους.
Γνωστοί διοικητές του :
Tales of a Librarian
Στο συνοδευτικό βιβλιαράκι των στίχων, περιέχεται ένας κατάλογος βάσει του οποίου κατηγοριοποιούνται τα βιβλία σε μια πραγματική βιβλιοθήκη, σύμφωνα με το λεγόμενο Δεκαδικό σύστημα του Dewey. Κατόπιν τα τραγούδια ανάλογα με το θέμα που πραγματεύονται κατατάσσονται στις κατηγορίες αυτές.
Τα τραγούδια θεματικά αντιπροσωπεύουν τις βασικότερες στιγμές στη ζωή και την καριέρα της Έιμος: την παιδική της ηλικία, τη σχέση της με τη θρησκεία, τον βιασμό που υπέστη, τον γάμο της, τις αποβολές της, τα πολιτικά της πιστεύω, την αίσθηση που έχει για τις σχέσεις που αναπτύσσουν οι γυναίκες μεταξύ τους.
Τα Κομμάτια του Άλμπουμ
Όλα τα τραγούδια έχουν γραφτεί και ερμηνευθεί από την Tori Amos.
Charts
Album
Κατηγορία:Δισκογραφία της Tori Amos Κατηγορία:Άλμπουμ του 2003
Αλληλοχημικά
Τα αλληλοχημικά είναι δευτερογενείς μεταβολίτες, οι οποίοι παράγονται από ζωντανούς οργανισμούς (π.χ. φυτά) και έχουν διεγερτική ή ανασταλτική επίδραση στην ανάπτυξη, την υγεία, τη συμπεριφορά ή την βιολογία των πληθυσμών γειτονικών οργανισμών (φυτών, εντομών, μικροβίων κ.α.). Στην αλληλοπάθεια μεταξύ των φυτών, τα πιο κοινά αποτελέσματα είναι ορατά στην επίδραση της αναπνοής, της φωτοσύνθεσης, του υδατικού ισοζυγίου και της λειτουργίας των στομάτων, την υδατική αγωγιμότητα του βλαστού, την ροή στοιχείων στο ξύλωμα, την διαπερατότητα της κυτταρικής μεμβράνης, την κυτταρική διαίρεση και ανάπτυξη, την σύνθεση πρωτεϊνών και την μεταβολική δραστηριότητα των ενζύμων.
Μεταξύ των φυτών, τα αλληλοχημικά μπορεί να εντοπιστούν σε γενικές γραμμές μεταξύ των οργάνων όπως στα σπέρματα, τα άνθη, τη γύρη, τα φύλλα, τον βλαστό και τις ρίζες, ενώ μερικές φορές μπορεί να βρεθούν σε ένα ή και σε περισσότερα μέρη του φυτού.
Οι περισσότερο γνωστοί τρόποι απελευθέρωσης των αλληλοχημικών στα φυτά είναι η  εξάτμιση, η αποσύνθεση των οργανικών υπολειμμάτων, η έκπλυση ή μέσω των εκκρίσεων της ρίζας. Οι εκκρίσεις της ρίζας έχουν κατά κάποιο τρόπο αγνοηθεί κατά την ιστορία της αλληλοπαθητικής επιστήμης, ενώ έχει δοθεί περισσότερη προσοχή στο ορατό μέρος του φυτού πάνω από το έδαφος.
Ο όρος αλληλοχημικά υπό την στενή έννοια
Υπό την στενή έννοια, ο όρος αλληλοχημικά θα έπρεπε να χρησιμοποιείται για εκείνες τις ουσίες των οποίων ο ρόλος της καταστολής μεταξύ δότη και δέκτη έχει αποδειχτεί από ποιοτικές πειραματικές αποδείξεις (ειδικά σε πραγματικές συνθήκες πεδίου) και όχι για να περιγράψει απλά μια χημική ένωση που εξήχθη από ένα φυτό και παρουσιάζει τοξικότητα προς κάποιο (πιθανόν άσχετο) άλλο φυτό κατά την διάρκεια in vitro δοκιμής.
Βιολογική δράση
Ο ρόλος των αλληλοχημικών ερμηνεύεται πλέον, από μία πιο οικολογική πλευρά, συνήθως ως αμυντικοί μηχανισμοί των φυτών έναντι άλλων φυτών, παρασιτικών φυτών ή ασθένειες.
Η πλειονότητα των επιδράσεων, όπως μείωση της φυτρωτικότητας των σπερμάτων και η ανάπτυξη των φυταρίων, η χλώρωση, και άλλες φυσιολογικές, μορφολογικές και ανατομικές ανωμαλίες που προκαλούνται από την ποικιλότητα των πιο εξειδικευμένων αλληλεπιδράσεων μεταξύ των αλληλοχημικών και των κυτταρικών και μοριακών συστημάτων. Επιπλέον άλλες συνέπειες των αλληλοχημικών είναι η υπεροξείδωση των μεμβρανών, οι αλλαγές στην παραγωγή ενέργειας και αλλαγές στην κατάσταση του νερού.
Ο παρακάτω πίνακας παρουσιάζει μια ταξινόμηση των λειτουργιών των χημικών ουσιών με βάση την λειτουργία και την προσαρμοστική τους σχέση. Οι αλληλοχημικές ενώσεις επηρεάζουν τα άτομα ή τους πληθυσμούς ενός διαφορετικού είδους. Μια κύρια διαίρεση μεταξύ των αλληλοχημικών γίνεται ανάμεσα στις αλλομόνες και τις καϊρομόνες.
Πίνακας
Υπάρχουν αυξημένες ενδείξεις ότι τα αλληλοχημικά ή τα φυσικά χημικά προϊόντα που προέρχονται από τα ανώτερα φυτά/μικρόβια μπορεί να αποτελέσουν ιδανικά αγροχημικά.
Παρά την τόσο μεγάλη χημική ποικιλότητα, τα αλληλοχημικά μπορούν να διακριθούν σε φαινολικά και τερπενοειδή. Απελευθερώνονται μέσω της εξάτμισης, της έκπλυσης της ρίζας, τον θάνατο και την αποσύνθεση των φυτών και των υπολειμμάτων ζωντανών και αποσυντιθέμενων  καταλοίπων. Μετά από την απελευθέρωση τους τα αλληλοχημικά εμπλέκονται σε μια ποικιλία μεταβολικών διεργασιών. Αρκετοί παράγοντες καθορίζουν την τοξικότητα τους, όπως η συγκέντρωση τους, ο ρυθμός ροής, η ηλικία και η μεταβολική κατάσταση του φυτού και οι κλιματικές και περιβαλλοντολογικές συνθήκες του περιβάλλοντος τους. Η ποσότητα και η παραγωγή τους ποικίλει ποιοτικά και ποσοτικά με την ηλικία, την ποικιλία, το μέρος του φυτού, και τον χρόνο του έτους.
Από τα ανώτερα φυτά οι αλληλοχημικές ενώσεις που παράγονται διακρίνονται σε:
Ιστορικά
Ο Θεόφραστος (372-285, π.χ), μαθητής του Αριστοτέλη, ανέφερε ένα παράδειγμα του ανασταλτικού αποτελέσματος του αμάρανθου στην μηδική. Από τον μεσαίωνα έχουν γίνει εκταμένες έρευνες για τις επιδράσεις των αλληλοχημικών σε διάφορους τομείς. Αυτοί περιέγραψαν 267 φυτά τα οποία θεωρούνται ότι έχουν παρασιτοκτόνο δραστικότητα και πολλά από αυτά εμφάνισαν επιπλέον αλληλοπαθητική δυνατότητα. Ο Lee Shi Jen (1518-1593) ένας διάσημος κινέζος φαρμακοποιός, έγραψε ένα βιβλίο για τα κινέζικα ιατρικά φυτά, στο οποίο απεικονιζόταν η τοξικότητα και τα θρεπτικά συστατικά σε οργανισμούς και ιδιαίτερα στον άνθρωπο. Ανέφερε επίσης ότι τα συστατικά των φυτών πιθανόν να επηρεάζονται από τον τύπο οικοτόπου. Το 1832 ο De Candolle, ένας Ελβετός βοτανικός υποστήριξε ότι το πρόβλημα των ασθενειών του εδάφους στη γεωργία μπορεί να οφείλεται σε εκκρίσεις των καλλιεργούμενων φυτών. Αργότερα, ο Hoy και ο Stickney (1881), ανέφεραν μια επιβλαβή επίδραση των μαύρων καρυδιών στην ανάπτυξη των φυτών που φύονται δίπλα σε αυτά. Οι Schreiner και Reed (1907,1908) Βρήκαν κάποια εδαφικά οργανικά οξέα, τα οποία είχαν αρχικά απελευθερωθεί από τις ρίζες των φυτών, και κατέστειλαν την ανάπτυξη ορισμένων καλλιεργειών. Μερικά χρόνια αργότερα ο Molisch (1937) επινόησε έναν όρο που αποτελείται από δυο ελληνικές λέξεις «αλλήλο» που σημαίνει «ο ένας τον άλλον» και «πάθεια» που σημαίνει «υποφέρω», για να περιγράψει ένα φυσικό φαινόμενο κατά το οποίο ένα φυτό απελευθερώνει μια ανασταλτική ουσία, η οποία εμποδίζει την ανάπτυξη άλλων φυτών που μοιράζονται τον ίδιο τύπο οικοτόπου.
Παραδείγματα / Εφαρμογές
Το εκχύλισμα από τη φτέρη Dicranopteris linearis βρέθηκε ότι έχει ανασταλτική δράση στα είδη Echinochloa colonum και Avena fatua, που βρέθηκαν κοντά στην αποικία του D. linearis. Η αλληλοπαθητική ιδιότητα του D. linearis είχε δοκιμαστεί και επιβεβαιωθεί σε είδη που ενδέχεται να αλληλεπιδρούν με κυρίαρχες φτέρες. Αλληλοπαθητική χημική αλληλεπίδραση ενδεχομένως να παίζει σημαντικό ρόλο για την κυριαρχία του D. linearis, και πιθανώς και σε άλλα είδη φτέρης, σε φυτοκοινωνίες. Η υψηλή περιεκτικότητα σε αλληλοχημικά στο έδαφος της περιφέρειας της αποικίας μπορεί να ευνοεί την συνεχή επέκταση των ειδών. Τα παραπάνω υποδηλώνουν ότι η αλληλοπάθεια μπορεί να έχει και οικολογικές επιπτώσεις στα τοπικά οικοσυστήματα.
Το ρύζι (Oryza sativa) έχει ευρέως μελετηθεί τα τελευταία χρόνια από πολλούς ερευνητές που ενδιαφέρονται για την επιλογή ή την αναπαραγωγή του για την ισχυρή του ικανότητα να καταστέλλει τα ζιζάνια. Η φυσική κατασταλτική ικανότητα του ρυζιού στα φυτικά παράσιτα έχει ιδιαίτερη σημασία, για διάφορους λόγους. Κατ 'αρχάς, το ρύζι είναι το πιο σημαντικό δημητριακών στον κόσμο όσον αφορά το γεωγραφικό εύρος καλλιέργειάς του αλλά και της συνολικής κατανάλωσης. Η μεγαλύτερη ποσότητα ρυζιού παράγεται στις αναπτυσσόμενες περιοχές του κόσμου που έχουν περιορισμένη πρόσβαση σε ακριβά φυτοφάρμακα, συμπεριλαμβανομένων των ζιζανιοκτόνων. Σήμερα, πολλά ζιζανιοκτόνα για τη διαχείριση των φυτικών παρασίτων είναι λιγότερο αποτελεσματικά κατά τη διάρκεια της καλλιεργητικής περιόδου, όταν το ρύζι παράγεται σε συνθήκες υγροτόπου, όπου τα εδάφη είναι κορεσμένα. Η αφαίρεση των φυτικών παρασίτων σε αυτές τις συνθήκες με το χέρι είναι επίπονη και αντιοικονομική. Η κατασταλτική ιδιότητα του ρυζιού οδήγησε στην υπόθεση ότι ορισμένες ποικιλίες ρυζιού ήταν εξαιρετικά κατασταλτικό σε φυτικά παράσιτα πιθανόν λόγω της παραγωγής αλληλοχημικών ενώσεων που απελευθερώνονται από τις ρίζες ή τον φλοιό των ορυζώνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσιολογία φυτών Κατηγορία:Μεταβολισμός
Μεσίστια σημαία
250px|μικρογραφία|Η [[σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών κυματίζει μεσίστια στο Τέξας]] Ο όρος μεσίστια σημαία αναφέρεται σε μια σημαία που κυματίζει κάτω από την κορυφή του ιστού. Σε πολλές χώρες αυτό θεωρείται ως ένδειξη σεβασμού, πένθους ή χαιρετισμού.
Ο θεσμός ανάγεται πίσω στον 17ο αιώνα. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, η σημαία κατεβαίνει για να δημιουργηθεί χώρος για μια «αόρατη σημαία θανάτου» που κυματίζει από πάνω. Ωστόσο, υπάρχει διαφωνία σχετικά με το πού πρέπει να βρίσκεται μια σημαία όταν κυματίζει μεσίστια. Το πρωτόκολλο της σημαίας του Ηνωμένου Βασιλείου αναφέρει ότι η σημαία πρέπει να απέχει 2/3 από την κορυφή του ιστού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θάνατος Κατηγορία:Σημαίες
Κέκοβα
thumb|250px|Η Κέκοβα όπως φαίνεται από τα δυτικά thumb|Ερείπια κάτω από το νερό στις όχθες της Κέκοβας
Η Κέκοβα, επίσης Καράβολα (Λυκιακά: Δολιχίστη ή Δολίχη), είναι ένα μικρό νησί στην Τουρκία, κοντά στο Ντέμρε (Το Ντέμρε είναι η λυκιακή πόλη Μύρα), στην επαρχία Αττάλειας, το οποίο νησί είναι στραμένο προς τα χωριά Σίμηνα (σημερινό Καλέκιοϊ) και Τειμιούσσα (σημερινό Ουτσάιζ). Η Κέκοβα έχει έκταση 4,5 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητη. Απέχει 25 χλμ. από το Καστελλόριζο.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Νησιά της Τουρκίας Κατηγορία:Αττάλεια Κατηγορία:Τουρκική Ριβιέρα Κατηγορία:Ενδεικτικός κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Ιωάννης Ιμπελέν
Το Ιωάννης Ιμπελέν ήταν όνομα Σταυροφόρων, απογόνων του Μπαλιάν Ιμπελέν και της Μαρίας Κομνηνής της Ιερουσαλήμ.
Ισαάκιος Κομνηνός (υιός Ιωάννη Β΄)
Ο Ισαάκιος Κομνηνός (περί το 1113 - μετά το 1154) ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού και της Ειρήνης των Άρπαντ, κόρης του Λαδίσλαου Α΄ της Ουγγαρίας. Αγνοήθηκε η προτεραιότητα που είχε στη διαδοχή του θρόνου για χάρη του μικρότερου αδελφού του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού, αυτό προκάλεσε συγκρούσεις ανάμεσα στα δύο αδέλφια. Συμμετείχε στις εκστρατείες του πατέρα του και των αδελφών του στην Μικρά Ασία, τον υποστήριξε με θέρμη ο Πατριάρχης Κοσμάς Β΄ Αττικός, αλλά λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του.