cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαδηλώσεις στην Ελλάδα 2011
Κινητοποιήσεις Ιουλίου
Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν και κατά τη διάρκεια του Ιουλίου με μικρότερο όγκο διαδηλωτών όμως σε σχέση με τους δύο πρώτους μήνες των κινητοποιήσεων, γεγονός το οποίο αποδόθηκε στην αποθάρρυνση μέρους των διαδηλωτών από τα σοβαρά επεισόδια στα τέλη του Ιουνίου, που συνοδεύτηκαν από χρήση αστυνομικής βίας, αλλά και στην ελάττωση του κόσμου στα αστικά κέντρα λόγω των καλοκαιρινών διακοπών. Από την επόμενη κιόλας μέρα των σοβαρότατων επεισοδίων που σημειώθηκαν στις 28 και 29 Ιουνίου, υπήρξε νέα συγκέντρωση αγανακτισμένων στην Πλατεία Συντάγματος, με μεγάλη συμμετοχή κόσμου. Τις επόμενες μέρες οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν με διοργάνωση συναυλιών και πραγματοποίηση της καθιερωμένης γενικής συνέλευσης. Στη διάρκεια των κινητοποιήσεων σε μέρος της πλατείας είχαν στηθεί σκηνές και κιόσκια και βρίσκονταν αναρτημένα πολλά πανό. Μετά από παρέμβαση του υπουργού δικαιοσύνης Μιλτιάδη Παπαϊωάννου ο δήμαρχος Αθηναίων Γεώργιος Καμίνης δήλωσε πως αναλαμβάνει πρωτοβουλία για την απομάκρυνση των σκηνών. Στα τέλη του μήνα υπήρξε εισαγγελική παρέμβαση για το θέμα αυτό, ενώ στις 30 Ιουλίου, τα ξημερώματα, αστυνομικές δυνάμεις απομάκρυναν τους κατασκηνωτές και ξήλωσαν τις σκηνές και τα πανό των διαδηλωτών.
Αμέσως μετά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου, σε κάποιες πόλεις της Ελλάδας σημειώθηκαν έντονες εκδηλώσεις αποδοκιμασίας σε βάρος τοπικών βουλευτών που υπερψήφισαν το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Το κυβερνών κόμμα κατηγόρησε γι’ αυτού του είδους τις εκδηλώσεις, το κοινοβουλευτικό κόμμα του χώρου της αριστεράς ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός που οδήγησε σε έντονη αντιπαράθεση των δύο κομμάτων στη βουλή. Η πλειοψηφία της κοινής γνώμης, όπως καταγράφηκε από σχετικές δημοσκοπήσεις, υποστήριζε πως οι εκδηλώσεις ήταν αυθόρμητες και απέρριπτε τον ισχυρισμό ότι πίσω από τις εκδηλώσεις βρίσκεται πολιτικό κόμμα. Μάλιστα η πλειοψηφία των ερωτηθέντων τασσόταν υπέρ των αποδοκιμασιών σε βάρος βουλευτών.
Κινητοποιήσεις Σεπτεμβρίου
Μετά τη σχετική ηρεμία που επικράτησε κατά τη διάρκεια του Αυγούστου, οι ομάδες των αγανακτισμένων επανήλθαν στην πλατεία συντάγματος, με πρώτη μεγάλη συγκέντρωση στις 3 Σεπτεμβρίου, ημερομηνία με διπλό συμβολισμό, καθώς αντιστοιχεί στην επανάσταση του 1843 για την διεκδίκηση συντάγματος, άλλα και στην επέτειο ίδρυσης του κυβερνώντος κόμματος.
Από τα τέλη του προηγούμενου μήνα η κυβέρνηση είχε ανοίξει νέο μέτωπο, αυτή τη φορά στον χώρο της εκπαίδευσης, με τη ψήφιση του νέου νομοσχεδίου για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Η ψήφιση του νομοσχεδίου στις 24 Αυγούστου, που περιλάμβανε σημαντικές αλλαγές στον τρόπο διοίκησης και λειτουργίας των πανεπιστημίων και οριστική κατάργηση του ακαδημαϊκού ασύλου, συνοδεύτηκε από μεγάλο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο. Ακολούθησε κύμα καταλήψεων σε σχολές των ΑΕΙ και ΤΕΙ, με αποτέλεσμα στις αρχές Σεπτέμβρη περισσότερες από 200 σχολές να τελούν υπό κατάληψη. Το βαρύ κλίμα στον χώρο της παιδείας ενισχύθηκε και από το σοβαρό πρόβλημα της έλλειψης βιβλίων στα σχολεία της μέσης εκπαίδευσης, με ευθύνη του υπουργείου παιδείας. Το γεγονός αυτό υπήρξε η κύρια αιτία του μεγάλου κύματος καταλήψεων σε γυμνάσια και λύκεια, που εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου και του Οκτωβρίου.
Μεγάλες διαδηλώσεις κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκαν, την ημέρα της ομιλίας του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, το Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου. Πορείες διαμαρτυρίας την ημέρα αυτή πραγματοποίησαν συνδικαλιστές της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕΕ, μέλη του ΠΑΜΕ, ομάδες αγανακτισμένων πολιτών, φοιτητές, οι ιδιοκτήτες ταξί, που αντιδρούσαν στο άνοιγμα του επαγγέλματός τους, αλλά και οπαδοί του Ηρακλή που βρίσκονταν σε σύγκρουση με την πολιτεία για το θέμα του υποβιβασμού της ομάδας τους. Στόχος των περισσότερων ομάδων διαδηλωτών ήταν ο αποκλεισμός του Βελλίδειου συνεδριακού κέντρου, όπου πραγματοποιούσε την ομιλία του ο πρωθυπουργός. Για την αντιμετώπιση του μεγάλου πλήθους διαδηλωτών η ελληνική αστυνομία έλαβε δρακόντεια μέτρα παρατάσσοντας στη Θεσσαλονίκη περισσότερους από 4.500 αστυνομικούς, εφοδιασμένους με τον ειδικό μεταλλικό φράκτη για τη συγκράτηση των διαδηλωτών και ειδικό όχημα ρίψης νερού. Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων σημειώθηκαν επεισόδια και συγκρούσεις, με την αστυνομία να καταφεύγει σε χρήση δακρυγόνων και να προχωρεί σε προσαγωγές και συλλήψεις διαδηλωτών. Την επόμενη μέρα ο πρωθυπουργός πραγματοποίησε την καθιερωμένη συνέντευξή τύπου, στην αποθήκη Γ' του Α' προβλήτα του λιμανιού της Θεσσαλονίκης αντί στο Βελλίδειο συνεδριακό κέντρο, όπως συνηθιζόταν παλαιότερα, κυρίως για λόγους ασφαλείας.
Κινητοποιήσεις Οκτωβρίου
Από τις αρχές Σεπτεμβρίου η Ελλάδα σαρώθηκε από απεργιακό κύμα διαρκείας με πραγματοποίηση απεργιών από διαφορετικούς κλάδους, σχεδόν σε καθημερινή βάση. Είναι χαρακτηριστικό πως στο διάστημα από 1 Σεπτεμβρίου έως 20 Οκτωβρίου, μόνο τρεις μέρες δεν σημειώθηκε κάποια απεργιακή κινητοποίηση.
Την Τετάρτη 5 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε γενική απεργία με μεγάλη συμμετοχή εργαζομένων. Κατά τη διάρκειά της, οργανώθηκε συλλαλητήριο στο σύνταγμα, που υπήρξε ογκώδες. Η πορεία κατέληξε σε σοβαρά επεισόδια με τις δυνάμεις καταστολής να πραγματοποιούν επιθέσεις κατά των διαδηλωτών ακόμα και μέσα στον σταθμό του Μετρό του Συντάγματος. Από τα επεισόδια τραυματίστηκαν ακόμα και δημοσιογράφοι.
Στις 6 Οκτωβρίου κατατέθηκε στην βουλή το πολυνομοσχέδιο για το νέο βαθμολόγιο-μισθολόγιο του δημοσίου, τις μειώσεις σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, τις μειώσεις στο εφάπαξ, τη νέα φορολογική κλίμακα και τις αλλαγές στα εργασιακά. Τα μέτρα που περιλάμβανε έπλητταν δραστικά το σύνολο των εργαζομένων. Η μέρα της ψήφισής του ορίστηκε η 20η Οκτωβρίου. Με κύριο λόγο την επικείμενη ψήφιση του πολυνομοσχεδίου κηρύχτηκε γενική 48ωρη απεργία για τις 19 και 20 Οκτωβρίου και οργανώθηκαν συλλαλητήρια σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας. Στις 19 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε μεγάλη πορεία στην Αθήνα που χαρακτηρίστηκε ως μία από τις μεγαλύτερες ιστορικά. Τα συνδικάτα και ξένα δίκτυα ενημέρωσης έκαναν λόγο ακόμα και για 500.000 πολίτες, ενώ η αστυνομία ανέφερε παρουσία 75.000 πολιτών. Η πορεία εξελίχθηκε επεισοδιακά, όταν ομάδα διαδηλωτών πραγματοποίησε επίθεση κατά του μεταλλικού φράκτη απώθησης διαδηλωτών που χρησιμοποιεί η αστυνομία. Η αστυνομία προχώρησε σε εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων και βομβίδων κρότου λάμψης. Τις επόμενες ώρες τα επεισόδια γενικεύτηκαν και επεκτάθηκαν σε μεγάλο μέρος της Αθήνας, από την περιοχή της Βουκουρεστίου μέχρι το Μοναστηράκι. Κατά τη διάρκειά τους σημειώθηκαν καταστροφές και εμπρησμοί. Παρά την ύπαρξη σοβαρών επεισοδίων μεγάλο μέρος των διαδηλωτών δεν πτοήθηκε και παρέμεινε στην πλατεία συντάγματος μέχρι τις απογευματινές ώρες.
Από τις 8 Οκτωβρίου έως τις 23, οι εργαζόμενοι καθαριότητας του δήμου Αθηναίων προχώρησαν σε απεργία, διακοπή της αποκομιδής των απορριμμάτων και το κλείσιμο της χωματερής στον Ασπρόπυργο. Ο δήμος ανέθεσε προσωρινά την υπηρεσία σε ιδιωτικές εταιρείες. Οι εργαζόμενοι προπηλάκισαν εργαζόμενους των δύο εταιρειών στο κέντρο της Αθήνας ενώ κάηκαν και υπέστησαν υλικές ζημιές αρκετά οχήματα.
Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου
Ακόμα μεγαλύτερης έκτασης διαμαρτυρίες σημειώθηκαν κατά την διάρκεια των εορτασμών για την 28η Οκτωβρίου. Κατά τη διάρκεια της μαθητικής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη που πραγματοποιήθηκε στις 27 Οκτωβρίου, ακολούθησε στο τέλος της, πορεία διαμαρτυρίας από ομάδες διαδηλωτών. Την επόμενη ημέρα οι διαμαρτυρίες ήταν πολύ εντονότερες. Στη Θεσσαλονίκη το πλήθος των διαδηλωτών που αποδοκίμαζε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, οδήγησε στην ματαίωση της στρατιωτικής παρέλασης, γεγονός που συνέβη για πρώτη φορά. Σε πολλές ακόμα μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, οι μαθητικές παρελάσεις μετατράπηκαν σε διαδηλώσεις κατά της κυβερνητικής πολιτικής. Σε πολλές πόλεις, οι παρελάσεις ματαιώθηκαν ή διακόπηκαν όπως συνέβη στον Βόλο, στη Βέροια, στα Τρίκαλα και στη Ρόδο ενώ σε άλλες οι παρελάσεις ολοκληρώθηκαν αφού πρώτα φυγαδεύτηκαν οι «επίσημοι», όπως συνέβη στην Πάτρα, στην Κέρκυρα, στην Τρίπολη, στο Ηράκλειο, στην Ξάνθη και στην Καλαμάτα. Στην Αθήνα όπως και στις υπόλοιπες πόλεις, οι παρελάσεις πραγματοποιήθηκαν μέσα σε κλίμα αποδοκιμασιών και συνθημάτων κατά της κυβέρνησης. Σε πολλές περιπτώσεις τη διαμαρτυρία τους εξέφρασαν και οι μαθητές, στρέφοντας το κεφάλι στην αντίθετη πλευρά περνώντας από την εξέδρα των επισήμων. Σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το facebook και το twitter αίσθηση προκάλεσε η μούντζα Λαρισαίου μαθητή κατά των επισήμων κατά την διάρκεια της παρέλασης. Ο Δήμαρχος Λάρισας Κώστας Τζανακούλης, παρενέβη προκειμένου να μην υποστεί τιμωρία ο μαθητής ενώ η περιφερειακή διευθύντρια εκπαίδευσης Θεσσαλίας Κωνσταντίνα Πράντζου δήλωσε «Από παιδαγωγική άποψη, δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε σε τέτοιου είδους συμπεριφορές» και έριξε την ευθύνη για την ενδεχόμενη τιμωρία του μαθητή στο σύλλογο των καθηγητών του 3ου εσπερινού λυκείου Λάρισας στον οποίο ανήκει. Για πολλούς η χειρονομία του μαθητή συμβολίζει την αγανάκτηση του κόσμου και ζητείται να μην υποστεί ο μαθητής καμία κύρωση, ενώ για άλλους η χειρονομία αποτελεί προσβολή, στη μνήμη όσων έχασαν τη ζωή τους πολεμώντας εναντίον του φασισμού. Η φωτογραφία του μαθητή με τη μούντζα έγινε πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία στις 31 Οκτωβρίου 2011 και ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ Λάρισας, Βαγγέλης Καριτσάκης τοποθετήθηκε κατά της τιμωρίας του μαθητή. Η ΟΛΜΕ με ανακοίνωση την 1η Νοεμβρίου 2011 τάχθηκε υπέρ των μαθητών και καθηγητών που συμμετείχαν "με το δικό τους τρόπο στις κινητοποιήσεις της 28ης Οκτωβρίου". Για τη χειρονομία ο σύλλογος καθηγητών του 3ου νυχτερινού ΕΠΑΛ Λάρισας τιμώρησε το μαθητή με μία μέρα αποβολή. Ο Μανώλης Γλέζος σχολίασε ότι ότι με τις αντιδράσεις των πολιτών στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου "Αποκαταστάθηκε το πραγματικό νόημα της 28ης Οκτωβρίου" δηλώνοντας "το ΟΧΙ στην υποταγή της χώρας στην τρόικα και τη μετατροπή της σε προτεκτοράτο".
Κινητοποιήσεις Νοεμβρίου
Οι μεγαλύτερες αντιδράσεις αυτόν τον μήνα αφορούσαν το τέλος ακινήτων που αποφασίστηκε τον Σεπτέμβριο και η είσπραξή του ορίστηκε να γίνει μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ. Για το μέτρο αυτό υπήρξαν μεγάλες αντιδράσεις από τα κόμματα της αριστεράς, από οργανώσεις πολιτών, από συνδικαλιστικές οργανώσεις, ακόμα και από δημάρχους. Την αντίδρασή της εξέφρασε και η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, η συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων της ΔΕΗ, που προχώρησε σε κατάληψη του Κέντρου Έκδοσης Εντολών Διακοπής Ρεύματος. Μετά από τέσσερις μέρες κατάληψης επενέβησαν τα ΜΑΤ και εκκένωσαν βίαια το κτίριο. Κατά την επιχείρηση των ΜΑΤ συνελήφθησαν ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ και άλλοι 14 διαδηλωτές.
Κινητοποιήσεις Δεκεμβρίου
Ο Δεκέμβριος ξεκίνησε με μία μεγάλη απεργία που πραγματοποιήθηκε την 1η του μηνός, με συμμετοχή του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Ο μήνας σημαδεύτηκε επίσης από τη μεγάλη απεργία διαρκείας των εργαζομένων της Χαλυβουργία Ελλάδος. Η απεργία στο εργοστάσιο του Ασπροπύργου ξεκίνησε στις 31 Οκτωβρίου και συνεχιζόταν ακόμα καθ'όλη τη διάρκεια του Δεκεμβρίου, με τους εργαζόμενους να αντιδρούν στην απόλυση 50 συναδέλφων τους και στην μετατροπή των εργασιακών συμβάσεων από πλήρη σε μερική απασχόληση με ταυτόχρονες μειώσεις των αποδοχών τους έως και 40%. Προς τους απεργούς της χαλυβουργίας υπήρξε μεγάλη συμπαράσταση από πολίτες όλης της χώρας. Στις 13 Δεκεμβρίου οργανώθηκε γενική απεργία στο Θριάσιο Πεδίο με κύριο λόγο την συμπαράσταση προς τους απεργούς της χαλυβουργίας. Έτσι για αρκετούς μήνες είχε αποκλειστεί η ΕΟ Αθηνών-Κορίνθου Παράλληλα συνεχίστηκαν και αυτό το μήνα οι κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα ενάντια στο τέλος ακινήτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταραχές στην Ελλάδα Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Απεργίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ευρωσκεπτικισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:2011
Μπενουά Μπαστιάν
Ο Μπενουά Μπαστιάν (Benoît Bastien, γενν. στις 17 Απριλίου 1983) είναι Γάλλος διαιτητής ποδοσφαίρου. Έχει υπάρξει διεθνής διαιτητής της FIFA από το 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Μπερτ Μπάκαρα
Ο Μπερτ Φρίμαν Μπάκαρα (Burt Freeman Bacharach· 12 Μαΐου 1928, Κάνσας Σίτι – 8 Φεβρουαρίου 2023, Λος Άντζελες) ήταν Αμερικανός συνθέτης, τραγουδοποιός, παραγωγός δίσκων και πιανίστας που συνέθεσε εκατοντάδες ποπ τραγούδια από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 έως τη δεκαετία του 1980, πολλά από τα οποία σε συνεργασία με τον στιχουργό Χαλ Ντέιβιντ. Βραβευμένα με έξι βραβεία Grammy και με τρία Όσκαρ, τα τραγούδια του Μπάκαρα έχουν ηχογραφηθεί από περισσότερους από 1.000 διαφορετικούς καλλιτέχνες. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες ποπ μουσικής του 20ού αιώνα.
Η μουσική του Μπάκαρα χαρακτηρίζεται από ασυνήθιστες συγχορδίες, επηρεασμένες από τις σπουδές του στην αρμονία της τζαζ και από ασυνήθιστες επιλογές οργάνων για μικρές ορχήστρες. Οι περισσότερες από τις επιτυχίες του Μπάκαρα και του Ντέιβιντ γράφτηκαν ειδικά για και εκτελέστηκαν από την Ντιόν Γουόργουικ, αλλά και άλλους καλλιτέχνες. Μετά την αρχική επιτυχία αυτών των συνεργασιών, ο Μπάκαρα συνέχισε να γράφει επιτυχίες για τους Τζιν Πίντεϊ, Σίλια Μπλακ, Ντάστι Σπρίνγκφιλντ, Τζάκι Ντε Σάνον, Τομ Τζόουνς, Χερμπ Άλμπερτ, μεταξύ πολλών άλλων καλλιτεχνών.
Πολλά τραγούδια που συνέγραψε έχουν βρεθεί στην κορυφή του Billboard Hot 100 όπως τα "This Guy's in Love with You" (1968), "Raindrops Keep Fallin' on My Head" (1969), "(They Long to Be) Close to You" (1970), "The Arthur's Theme (Best That You Can Do)" (1981) και "That's What Friends Are For" (1986).
Απεβίωσε στις 8 Φεβρουαρίου 2023 σε ηλικία ,94, ετών
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μπάκαρα γεννήθηκε στο Κάνσας Σίτι του Μιζούρι και μεγάλωσε στο Κιου Γκάρντενς της Νέας Υόρκης, τελειώνοντας το λύκειο το 1946. Είναι γιος της Ίρμα Μ. (το γένος Φρίμαν) και του Μαρκ Μπέρτραμ (Μπερτ) Μπάκαρα, γνωστού αρθρογράφου σε εφημερίδα. Η μητέρα του ήταν ερασιτέχνης ζωγράφος και τραγουδοποιός και έμαθε πιάνο στον Μπάκαρα κατά την παιδική του ηλικία. Η οικογένειά του ήταν Εβραίοι, αλλά όχι ιδιαίτερα θρήσκοι. «Τα παιδιά που ήξερα ήταν καθολικά», προσθέτει. «Ήμουν Εβραίος, αλλά δεν ήθελα να το μάθει κανείς».
Ο Μπάκαρα έδειξε έντονο ενδιαφέρον για την τζαζ ως έφηβος, αντιπαθώντας τα μαθήματα κλασικού πιάνου του και συχνά χρησιμοποιούσε ψεύτικη ταυτότητα για να μπαίνει σε νυχτερινά κέντρα της 52ης οδού. Άκουγε μουσικούς μπίμποπ όπως ο Ντίζι Γκιλέσπι και ο Κάουντ Μπέισι, των οποίων το στιλ επηρέασε αργότερα τη σύνθεση των τραγουδιών του.
Επάγγελμα μουσικός
Ο Μπάκαρα υπηρέτησε στον Στρατό Ξηράς των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κορέας από το 1950 έως το 1952. Υπηρέτησε στη Γερμανία και στην Κορέα ως πιανίστας παίζοντας σε λέσχες αξιωματικών και ενορχηστρώνοντας και παίζοντας μουσική για χορευτικά συγκροτήματα. Μετά την απόλυσή του, ο Μπάκαρα πέρασε τα επόμενα τρία χρόνια ως πιανίστας και μαέστρος για τον δημοφιλή τραγουδιστή Βικ Νταμόουν. Ο Νταμόουν θυμάται: «Ήταν ένας εξαιρετικά ταλαντούχος, κλασικά εκπαιδευμένος πιανίστας, με πολύ ξεκάθαρες ιδέες για τη μουσικότητα των τραγουδιών, το πώς πρέπει να παίζονται και πώς πρέπει να ακούγονται. Εκτίμησα τα μουσικά του χαρίσματα». Αργότερα εργάστηκε με παρόμοια ιδιότητα για διάφορους άλλους τραγουδιστές. Όταν δεν μπορούσε να βρει καλύτερες δουλειές, ο Μπάκαρα εργαζόταν σε θέρετρα της Νέας Υόρκης, όπου συνόδευε τραγουδιστές. δεξιά|μικρογραφία| Ο Μπάκαρα με τη [[Μαρλέν Ντίτριχ στην Ιερουσαλήμ, 1960]] Το 1956, σε ηλικία 28 ετών, η παραγωγικότητα του Μπάκαρα αυξήθηκε όταν τον σύστησαν στη Μαρλέν Ντίτριχ, η οποία χρειαζόταν ενορχηστρωτή και μαέστρο για τις παραστάσεις της σε νυχτερινό κέντρο. Στη συνέχεια έγινε μουσικός διευθυντής μερικής απασχόλησης για την Ντίντριχ, που ήταν σταρ της οθόνης τη δεκαετία του 1930 σε παγκόσμιο επίπεδο. Έκαναν περιοδείες σε όλο τον κόσμο μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Όταν δεν έκαναν περιοδείες, ο Μπάκαρα έγραφε τραγούδια. Ως αποτέλεσμα της συνεργασίας του με την Ντίντριχ, κέρδισε την πρώτη του μεγάλη αναγνώριση ως μαέστρος και ενορχηστρωτής.
Στην αυτοβιογραφία της, η Ντίντριχ έγραψε ότι ο Μπάκαρα αγαπούσε τις περιοδείες στη Ρωσία και την Πολωνία επειδή οι βιολιστές ήταν «εξαιρετικοί» και οι μουσικοί εκτιμούνταν πολύ από το κοινό. Του άρεσαν το Εδιμβούργο και το Παρίσι, μαζί με τις σκανδιναβικές χώρες, και «αισθανόταν επίσης σαν στο σπίτι του στο Ισραήλ», έγραφε, όπου η μουσική ήταν επίσης «πολύ σεβαστή». Η εργασιακή τους σχέση σταμάτησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960, μετά από περίπου πέντε χρόνια, με τον Μπάκαρα να θέλει να αφιερωθεί πλήρως στη σύνθεση. Σύμφωνα με την Ντίντριχ, ο Μπάκαρα «...ως άντρας, ενσάρκωνε όλα όσα μπορούσε να επιθυμήσει μια γυναίκα... Πόσοι τέτοιοι άντρες υπάρχουν; Για μένα ήταν ο μόνος».
Δεκαετίες 1950 και 1960
Το 1957, ο Μπάκαρα και ο στιχουργός Χαλ Ντέιβιντ γνωρίστηκαν στη Νέα Υόρκη και ξεκίνησαν τη συνεργασία τους. Είχαν μια μεγάλη επιτυχία στην καριέρα τους όταν το τραγούδι τους "The Story of My Life" ηχογραφήθηκε από τον Μάρτι Ρόμπινς και έγινε η νούμερο 1 επιτυχία στο αμερικανικό Country Chart το 1957. μικρογραφία|240x240εσ| Ο Μπάκαρα με τον [[Στίβι Γουόντερ τη δεκαετία του 1970]] Λίγο αργότερα, το "Magic Moments" ηχογραφήθηκε από τον Πέρι Κόμο και έφτασε στο Νο. 4 στις ΗΠΑ. Αυτά τα δύο τραγούδια έγιναν συνεχόμενα Νο. 1 σινγκλ στο Ηνωμένο Βασίλειο, δίνοντας στους Μπάκαρα και Ντέιβιντ την τιμή να είναι οι πρώτοι τραγουδοποιοί που έγραψαν διαδοχικά Νο. 1 σινγκλ στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Παρά την πρώιμη επιτυχία του Μπάκαρα με τον Χαλ Ντέιβιντ, πέρασε αρκετά χρόνια στις αρχές της δεκαετίας του 1960 γράφοντας τραγούδια με άλλους στιχουργούς, όπως τα "Please Stay" (The Drifters, 1961 ), "Tower of Strength" (Τζιν Μακ Ντάνιελς, 1961) και «Mexican Divorce» (The Drifters, 1962).
Οι Μπάκαρα και Ντέιβιντ ίδρυσαν εταιρεία το 1963. Η καριέρα του Μπάκαρα απογειώθηκε όταν ο τραγουδιστής Τζέρι Μπάτλερ ζήτησε να ηχογραφήσει το "Make it Easy on Yourself" και ήθελε να διευθύνει τις ηχογραφήσεις. Ήταν η πρώτη φορά που ο Μπάκαρα διαχειρίστηκε ολόκληρη τη διαδικασία ηχογράφησης για δικό του τραγούδι.
Στις αρχές και στα μέσα της δεκαετίας του 1960, ο Μπάκαρα έγραψε πάνω από εκατό τραγούδια με τον Ντέιβιντ. Το 1961 ο Μπάκαρα ανακάλυψε την τραγουδίστρια Ντιον Γόργουικ. Εκείνη τη χρονιά οι δυο τους, μαζί με την αδερφή της Ντιον, Ντι Ντι Γόργουικ, κυκλοφόρησαν το single "Move It on the Backbeat".
Ο Μπάκαρα κυκλοφόρησε το πρώτο του σόλο άλμπουμ το 1965 με τίτλο ''Hit Maker! Burt Bacharach Plays His Hits'' το οποίο αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό στις Η.Π.Α., αλλά ανέβηκε στο Νο. 3 στα τσαρτ άλμπουμ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ο Μπάκαρα συνέθεσε και διασκεύασε το σάουντρακ της ταινίας του 1967 Τζέιμς Μποντ 007: Καζίνο Ρουαγιάλ, η οποία περιελάμβανε το "The Look of Love", που ερμήνευσε η Ντάστι Σπρίνγκφιλντ, και το τραγούδι του τίτλου. Το σάουντρακ που προέκυψε θεωρείται ευρέως μια από τις καλύτερες ηχογραφήσεις βινυλίου όλων των εποχών και είναι πολύ περιζήτητο από τους συλλέκτες.
Οι Μπάκαρα και Ντέιβιντ συνεργάστηκαν επίσης με τον παραγωγό του Μπρόντγουεϊ Ντέιβιντ Μέρικ στο μιούζικαλ Promises, Promises του 1968, το οποίο απέφερε δύο επιτυχίες.
Δεκαετίες 1970 και 1980
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Μπάκαρα συνέχισε να γράφει και να κάνει παραγωγές για καλλιτέχνες, να συνθέτει για το θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο και να κυκλοφορεί τα δικά του άλμπουμ. Απολάμβανε μεγάλη προβολή, εμφανιζόταν συχνά στην τηλεόραση και ζωντανά σε συναυλίες. Το περιοδικό Newsweek του αφιέρωσε ένα εξώφυλλο με τίτλο "The Music Man 1970".
Μπλονβίλ-συρ-Μερ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπλονβιλαί (γαλλικά: Blonvillais).
Μπερτ Μπάκαρα
Δεκαετίες 1970 και 1980
Το 1971, η Μπάρμπρα Στρέιζαντ εμφανίστηκε στο "The Burt Bacharach Special", όπου συζήτησαν για την καριέρα και τα αγαπημένα τους τραγούδια και ερμήνευσαν τραγούδια μαζί. Άλλοι καλεσμένοι στο τηλεοπτικό αφιέρωμα ήταν ο χορευτής Ρουντόλφ Νουρέγιεφ και ο τραγουδιστής Τομ Τζόουνς.
Το 1973, ο Μπάκαρα και ο Ντέιβιντ έγραψαν τη μουσική για το Χαμένος ορίζοντας, μια μουσική εκδοχή της ταινίας του 1937. Το ριμέικ ήταν κριτική και εμπορική καταστροφή και προέκυψε καταιγισμός αγωγών μεταξύ του συνθέτη και του στιχουργού, καθώς και της Γόργουικ. Σύμφωνα με πληροφορίες, ένιωσε εγκαταλελειμμένη όταν οι Μπάκαρα και Ντέιβιντ αρνήθηκαν να συνεργαστούν περαιτέρω.
Μπλονβίλ-συρ-Μερ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Μπερτ Μπάκαρα
Δεκαετίες 1970 και 1980
Ο Μπάκαρα δοκίμασε πολλά σόλο έργα, συμπεριλαμβανομένου του άλμπουμ Futures του 1977, αλλά χωρίς επιτυχία. Αυτός και ο Ντέιβιντ επανενώθηκαν για λίγο το 1975 για να γράψουν και να κάνουν την παραγωγή στο δεύτερο άλμπουμ της Στέφανι Μιλς με τίτλο For The First Time, για τη Motown.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο γάμος του Μπάκαρα με την Άντζι Ντίκινσον είχε λήξει, αλλά μια νέα συνεργασία με τη στιχουργό Κάρολ Μπάγιερ Σάγκερ αποδείχθηκε ικανοποιητική, τόσο εμπορικά όσο και προσωπικά. Οι δυο τους παντρεύτηκαν και συνεργάστηκαν σε πολλές μεγάλες επιτυχίες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας, όπως τα "Arthur's Theme (Best That You Can Do)" (Κρίστοφερ Κρος), το οποίο κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού. "Heartlight" (Νιλ Ντάιμοντ) και "Making Love" (Ρομπέρτα Φλακ).
Άλλοι καλλιτέχνες συνέχισαν να αναβιώνουν τις προηγούμενες επιτυχίες του Μπάκαρα στις δεκαετίες του 1980 και του 1990.
Δεκαετία 1990 και μετά
αριστερά|μικρογραφία| Ο Μπάκαρα σε συναυλία το 2013 Το 1998, ο Μπάκαρα συνέγραψε και ηχογράφησε ένα βραβευμένο με Grammy άλμπουμ με τον Έλβις Κοστέλο με τίτλο Painted from Memory, στο οποίο οι συνθέσεις άρχισαν να παίρνουν τον ήχο της προηγούμενης δουλειάς του. Το δίδυμο επανενώθηκε το 2018 για το άλμπουμ του Κοστέλο Look Now, δουλεύοντας μαζί πολλά κομμάτια.
Το 2016, ο Μπάκαρα, σε ηλικία 88 ετών, συνέθεσε και διασκεύασε την πρώτη του πρωτότυπη μουσική μετά από 16 χρόνια για την ταινία По. Το θεματικό τραγούδι, "Dancing With Your Shadow", συνέθεσε ο Μπάκαρα, σε στίχους του Μπίλι Μαν και ερμήνευσε η Σέριλ Κρόου. Αφού είδε την ταινία, μια αληθινή ιστορία για ένα παιδί με αυτισμό, ο Μπάκαρα αποφάσισε ότι ήθελε να γράψει μουσική για αυτή ως φόρο τιμής στην κόρη του Νίκι, η οποία δεν είχε διαγνωστεί με σύνδρομο Άσπεργκερ και αυτοκτόνησε σε ηλικία 40 ετών. «Με άγγιξε πολύ», λέει ο συνθέτης. «Το είχα περάσει αυτό με τη Νίκι. Μερικές φορές κάνεις πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις. Δεν έχει σχέση με χρήματα ή αμοιβές».
Κινηματογράφος και τηλεόραση
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και του 1970, ο Μπάκαρα εμφανίστηκε σε διάφορα τηλεοπτικά μουσικά αφιερώματα που βιντεοσκοπήθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αρκετά ήταν υποψήφια για βραβεία Emmy σκηνοθεσίας. Οι καλεσμένοι περιλάμβαναν καλλιτέχνες όπως οι Τζόελ Γκρέι, Ντάστι Σπρίνγκφιλντ, Ντιόν Γόργουικ και Μπάρμπρα Στρέιζαντ.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, ο Μπάκαρα και η τότε σύζυγός του Άντζι Ντίκινσον εμφανίστηκαν σε τηλεοπτικές διαφημίσεις για ποτά Martini & Rossi, και ο Άντζι Ντίκινσονέγραψε ακόμη και ένα σύντομο διαφημιστικό τζιγκλάκι ("Say Yes").
Τις δεκαετίες του 1990 και του 2000, ο Μπάκαρα είχε γκεστ ρόλους σε ταινίες του Χόλιγουντ, συμπεριλαμβανομένων και των τριών ταινιών Austin Powers.
Ο Μπάκαρα εμφανίστηκε ως προσκεκλημένος δάσκαλος φωνητικής για διαγωνιζόμενους στην τηλεοπτική εκπομπή American Idol το 2006.
Προσωπική ζωή
μικρογραφία|240x240εσ| Με τη δεύτερη σύζυγό του, την ηθοποιό [[Άντζι Ντίκινσον, το 1965]] Η Μπάκαρα έχει παντρευτεί τέσσερις φορές. Ο πρώτος του γάμος ήταν με την Πόλα Στιούαρτ και κράτησε πέντε χρόνια (1953–1958). Ο δεύτερος γάμος του ήταν με την ηθοποιό Άντζι Ντίκινσον και κράτησε 15 χρόνια (1965–1980). Ο Μπάκαρα και η Ντίκινσον έκαναν μια κόρη τη Νίκι Μπάκαρα, η οποία είχε σύνδρομο Asperger και αυτοκτόνησε στις 4 Ιανουαρίου 2007, σε ηλικία 40 ετών.
Ο τρίτος γάμος του Μπάκαρα ήταν με τη στιχουργό Κάρολ Μπάγιερ Σάγκερ και κράτησε εννέα χρόνια (1982–1991). Ο Μπάκαρα και η Μπάγιερ Σάγκερ συνεργάστηκαν σε μια σειρά μουσικών κομματιών και υιοθέτησαν έναν γιο που ονομάστηκε Κρίστοφερ. Αυτός ο γάμος αναφέρεται στην ταινία Το νόημα της ζωής των Monty Python. Ο Μπάκαρα παντρεύτηκε την τέταρτη σύζυγό του, Τζέιν Χάνσεν, το 1993: έχουν δύο παιδιά, έναν γιο που ονομάζεται Όλιβερ και μια κόρη που ονομάζεται Ράλι. Η αυτοβιογραφία του, Anyone Who Had a Heart, εκδόθηκε το 2013.
Λα Μπουασιέρ (Καλβαντός)
Το Λα Μπουασιέρ (γαλλικά: La Boissière) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουασιεριέν (γαλλικά: Boissiériens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Οροσειρά των Μπωζ
Η οροσειρά των Μπωζ (γαλλικά: Le massif des Bauges) είναι ένας ασβεστολιθικός ορεινός όγκος των βόρειων γαλλικών Προάλπεων στην νοτιοανατολική Γαλλία, που διασχίζει τους νομούς Σαβοΐας και Άνω Σαβοΐας, εκτείνεται ανάμεσα στις κοινότητες Ανσί και Σαμπερί και έχει υψόμετρο πάνω από 2.200 μέτρα.
Το κέντρο του ορεινού όγκου σχηματίζει την περιοχή των Μπωζ, που χαρακτηρίζεται από την παραδοσιακή κτηνοτροφία και γαλακτοπαραγωγή. Η φυσική κληρονομιά είναι αξιοσημείωτη τόσο για τον πλούτο της πανίδας όσο και της χλωρίδας, και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά του Περιφερειακού Φυσικού Πάρκου της οροσειράς των Μπωζ που δημιουργήθηκε το 1995.
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2002-2003
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2002−2003. Το φάιναλ-8 διεξήχθη στο γυμναστήριο των Βριλησσίων. Το κύπελλο κατέκτησε η τοπική ομάδα των Βριλησσίων.
Οροσειρά των Μπωζ
Από τη δεκαετία του 1990, η οροσειρά των Μπωζ, που περιβάλλεται από δυναμικές πόλεις: Ανσί, Αιξ-λε-Μπαιν, Σαμπερί, Αλμπερβίλ, επωφελείται από επενδύσεις, προσελκύει νέο πληθυσμό και αναπτύσσεται.
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2002-2003
Φάιναλ−8
Γυμναστήριο Βριλησσίων, 27 έως 30 Μαρτίου 2003
Οροσειρά των Μπωζ
Οι ντόπιοι και οι κάτοικοι της οροσειράς ονομάζονται Μπωζύ.
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2002-2003
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2002 2003 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 2002 2003 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 2002 2003
Οροσειρά των Μπωζ
Τοπωνυμία
Τα μεσαιωνικά γραπτά αναφέρουν την οροσειρά ως Bogis, Boggarum. Το σημερινό όνομα εμφανίζεται μόνο από τον 16ο αιώνα. Η σημασία και η προέλευση του ονόματος δεν καθορίζονται με βεβαιότητα. Μία από τις θεωρίες είναι ότι προέρχεται από τον κελτικό όρο bog και σημαίνει «περιοχή άγριων θηρίων».
Γεωγραφικά στοιχεία
Η οροσειρά των Μπωζ διασχίζεται από τον Σεράν, έναν τοπικό χειμαρρώδη ποταμό που ρέει από τα νοτιοανατολικά προς τα βορειοδυτικά, κόβοντας κάθετα τις κορυφογραμμές και βοηθώντας στην ενοποίηση των ψηλών κοιλάδων γύρω από τον άξονα αυτού του ποταμού.
Η οροσειρά περιλαμβάνει 14 χωριά και 14 κορυφές άνω των 2.000 μέτρων, με υψηλότερη την κορυφή Αρκαλόντ με 2.217 μέτρα.
Τουρισμός
εναλλ.=|μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης της οροσειράς των Μπωζ μικρογραφία|250x250εσ|Η νότια πλευρά της οροσειράς των Μπωζ αριστερά|μικρογραφία|Κατάβαση στο φαράγγι της Γέφυρας του Διαβόλου μικρογραφία|250x250εσ|Χιονοδρομικό κέντρο Φεκλά
Η οροσειρά των Μπωζ είναι κατάλληλη για χειμερινά σπορ και για πεζοπορίες το καλοκαίρι ή άλλες δραστηριότητες στο φυσικό τοπίο, όπως αλεξίπτωτο πλαγιάς, σπηλαιολογία, κανόε καγιάκ. Οι κυριότεροι σταθμοί χειμερινών σπορ με σκι και αναβατήρες είναι οι:
Φυσικό Πάρκο
Τον Δεκέμβριο του 1995, δημιουργήθηκε το Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο της οροσειράς των Μπωζ για την προστασία της πλούσιας χλωρίδας και πανίδας της ορεινής περιοχής. Το περιφερειακό φυσικό πάρκο καλύπτει έκταση 810 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Φαράγγια
Τυροκομία
Η κύρια δραστηριότητα στην οροσειρά εδώ και πολύ καιρό είναι η κτηνοτροφία και η γαλακτοπαραγωγή, αναγνωρισμένη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 με το τυρί με αναγνωρισμένη ονομασία προέλευσης Τομ ντε Μπωζ. Παράγεται συνήθως απευθείας από τους κτηνοτρόφους στις ορεινές διαμονές (στα σαλέ) ή πιθανώς στη μέση σεζόν στην κοιλάδα (στο αγρόκτημα). Η ίδια διαδικασία μπορεί να χρησιμοποιηθεί και με κατσικίσιο γάλα για την παραγωγή Σεβροτέν ντε Μπωζ.
Το γάλα συλλέγεται επίσης από συνεταιρισμούς για την παραγωγή της Γραβιέρας των Μπωζ και του Έμενταλ της Σαβοΐας. Ορισμένα εργοστάσια τυριού έχουν επίσης αναπτύξει τυριά δικής τους παραγωγής όπως η Montpela, Valbleu κ.λπ.
Στην περιοχή παράγεται επίσης το Βασερέν ντε Μπωζ, καθώς και το τυρί Ταμιέ που παράγεται από τους Κιστερσιανούς μοναχούς της μονής Νοτρ-Νταμ του Ταμιέ και πωλείται στο κατάστημα της μονής ή στα καταστήματα της περιοχής.
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ|Το μοναστήρι του Ταμιέ εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το μοναστήρι του Αιγιόν Μοναστήρια
Η απομόνωση και η ησυχία του τοπίου προσείλκυσαν διάφορα μοναχικά τάγματα. Οι πρώτοι μοναχοί που εγκαταστάθηκαν στην οροσειρά ήταν οι Κιστερκιανοί που ίδρυσαν μεταξύ του 1050 και του 1090 το μοναστήρι του Μπελβώ, και στα ανατολικά του ορεινού όγκου, το 1133, την μονή Νοτρ-Νταμ ντε Ταμιέ. Οι Καρθουσιανοί έλαβαν, προς το τέλος του 12ου αιώνα, εδάφη στην ενορία του Αγιόν και ίδρυσαν το μοναστήρι Νοτρ-Νταμ ντ'Αιγιόν.
Ηλοποιία των Μπωζ
Από τον 17ο αιώνα μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, η οροσειρά είχε σημαντική κατασκευαστική δραστηριότητα στην παραγωγή καρφιών, που τροφοδοτούνταν από την εκμετάλλευση των τοπικών δασών για την παραγωγή ξυλάνθρακα, σιδηρομεταλλεύματος και την εκμετάλλευση της υδραυλικής δύναμης των τοπικών ρευμάτων. Η παραγωγή αυτή ήταν μια συμπληρωματική δραστηριότητα, που ασκούνταν παράπλευρα με τη γεωργία, κατά τη διάρκεια του χειμώνα και του καλοκαιριού στις κακές καιρικές συνθήκες. Το 1814 υπήρχαν 49 καταστήματα στην περιοχή που απασχολούσαν 404 εργαζόμενους. Ο ανταγωνισμός των βιομηχανικών καρφιών μετά την προσάρτηση της Σαβοΐας από τη Γαλλία οδήγησε στη μείωση και εξαφάνιση αυτής της δραστηριότητας στα τέλη του 19ου αιώνα.
Ξύλινα πιάτα
Στην περιοχή κατασκευάζονταν παραδοσιακά πιάτα και είδη κουζίνας από ξύλο, κατά προτίμηση από σφενδάμι, που είχαν τη φήμη ότι δεν έσπαζαν ούτε σε επαφή με ζεστά υγρά και έτσι επέτρεπαν την κατασκευή κουταλιών, μπολ ή σκευών σούπας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οροσειρές της Γαλλίας
Αεροδρόμιο της Χάιφα
μικρογραφία|4X-ANS, PA.32-260, at Haifa airport. Crashed at Haifa on April 14, 2011, killing two pilots and a student Το Διεθνές Αεροδρόμιο της Χάιφα επίσης γνωστό και ως Αεροδρόμιο U Michaeli είναι ένα μικρό διεθνές αεροδρόμιο που βρίσκεται στη Χάιφα του Ισραήλ. Βρίσκεται στα ανατολικά της πόλης, κοντά στο λιμάνι και εξυπηρετεί κυρίως πτήσεις της πολιτικής αεροπορίας.
Μέσα Λέσβου
Τα Μέσα είναι οικισμός στη Λέσβο. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Δυτικής Λέσβου της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 21 κατοίκους.
Αεροδρόμιο της Χάιφα
Ιστορία
Το αεροδρόμιο της Χάιφα ιδρύθηκε το 1934, ως το πρώτο διεθνές αεροδρόμιο. Αρχικά εξυπηρετούσε το βρετανικό στρατό και την ιρακινή-βρετανική πετρελαϊκή εταιρεία APS. Το 1936 οι υπηρεσίες επιβατών στο Βηρυτό και στην Κύπρος άνοιξαν. Το 1938 ξεκίνησε τακτικό δρομολόγιο προς την Ιταλία.
Μέσα Λέσβου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου
Αεροδρόμιο της Χάιφα
Σχέδιο
Ως μέρος των μεταγενέστερων φάσεων του σχεδίου επέκτασης Seaport Χάιφα, σχέδια εξετάζονται για να επεκτείνουν σε σημαντικό μήκος το διαδρόμου του αεροδρομίου.
Παραπομπές
Χάιφα Αερολιμενας
Απούρβι Τσαντέλα
Γεννήθηκε στη Τζαϊπούρ της Ινδίας. Το 2018 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και πήρε την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδές αθλήτριες της σκοποβολής
Ταξιάρχης Χάνος
Ο Ταξιάρχης Χάνος είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου
Βιογραφικό
Είναι μόνιμο στέλεχος του Εργαστηρίου Φωνητικής Τέχνης του Σπύρου Σακκά. Στο θέατρο έχει συνεργαστεί με γνωστούς σκηνοθέτες, όπως ο Λ. Βογιατζής, ο Σ. Φασουλής, ο Γ. Χουβαρδάς, ο Θ. Μουμουλίδης, ο Γ. Διαμαντόπουλος κι ο Ν. Μαστοράκης. Υπήρξε παντρεμένος με την ηθοποιό Ελισάβετ Κωνσταντινίδου και έχουν αποκτήσει μια κόρη, την επίσης ηθοποιό Μαρία Χάνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Καρήνη Λέσβου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης
Εθνική Βιβλιοθήκη της Κορέας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Κορέας (κορεατικά: 국립 중앙 도서관) βρίσκεται στη Σεούλ της Νότιας Κορέας και ιδρύθηκε το 1945. Στεγάζει πάνω από 10 εκατομμύρια τόμους βιβλίων, συμπεριλαμβανομένων 1.134.000 ξένων βιβλίων και μερικούς από τους θησαυρούς υπηκόων της Νότιας Κορέας.
Μετακόμισε στη Σεούλ, από το Sogong-dong, Jung-gu στο Namsan-dong το 1974, και επέστρεψε στη σημερινή τοποθεσία στο Banpo-dong, Seocho-gu, το 1988. Μετατέθηκε από το Υπουργείο Παιδείας στο Υπουργείο Πολιτισμού το 1991.
Ιστορία
Οι βιβλιοθήκες δημιουργήθηκαν στην Κορέα λόγω της μεγάλης επιρροής των δυτικών ιδεολογιών καθώς και της ιαπωνικής αποικιοκρατίας. Αυτές οι δύο επιρροές ήταν η αίτια του εκσυγχρονισμού της Κορέας. Το πρώτο όνομα της βιβλιοθήκης καθιερώθηκε επίσημα το 1906 από τους Lee Keun-sang, Lee Beom-gu και Yoon Chi-ho. Ονομαζόταν Βιβλιοθήκη Daehan. Η Βιβλιοθήκη Daehan, ωστόσο, δεν δημοσιοποιήθηκε ποτέ και 100.000 βιβλία κατασχέθηκαν από την κυβέρνηση Joseon το 1911.
Άλλες βιβλιοθήκες είχαν δημιουργηθεί. Η Daedong Seogwan ήταν η πρώτη ιδιωτική δημόσια βιβλιοθήκη. Παρείχε όλο το υλικό της δωρεάν στο κοινό, ενώ έκανε εκτυπώσεις βιβλίων. Δυστυχώς, η ιαπωνική αποικιοκρατία σταμάτησε τις εκτυπώσεις από: εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία κ.λπ.. σε ολόκληρη την Κορέα: Μόνο τα προπαγανδιστικά Μέσα Ενημέρωσης συνέχισαν να τυπώνουν υλικό.
Το 1921, ο φοιτητής νομικής Lee Beom-seung ίδρυσε μια άλλη βιβλιοθήκη στο Gyeongseong σε μια προσπάθεια να βοηθήσει τη χώρα του. Ο Yun Ik-seon παρέδωσε τη διαχείριση της βιβλιοθήκης Gyeonseong στον Lee Beom-seung, ο οποίος με τη σειρά του δημιούργησε μια ξεχωριστή βιβλιοθήκη για παιδιά που στερήθηκαν την εκπαίδευσή. Δημιούργησε ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης δημοτικού σχολείου χρησιμοποιώντας αυτή τη βιβλιοθήκη. Ωστόσο, αντιμετώπισε σοβαρές οικονομικές δυσκολίες και το έργο του σώθηκε παρά μόνο όταν η Κορέα κέρδισε την ανεξαρτησία της, και όταν ο Lee Beom-seung έγινε ο πρώτος δήμαρχος της Σεούλ.
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Κορέας ιδρύθηκε το 1945, τρία χρόνια πριν από τον επίσημο σχηματισμό της κορεατικής κυβέρνησης. Τον Αύγουστο του 1945, η Κορέα έγινε ανεξάρτητη χώρα μετά από 35 χρόνια ιαπωνικής αποικιοκρατίας και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ο Park Bong-seok ίδρυσε την Εθνική Βιβλιοθήκη, αναλαμβάνοντας όλες τις βιβλιοθήκες της περιοχής, συλλέγοντας το τυπογραφικό τους υλικό, τα βιβλία και άλλα πολύτιμα έντυπα. Βοήθησε να σχηματιστεί η βάση του κορεατικού συστήματος βιβλιοθηκών.
Το 1946, δημιούργησε μια εθνική σχολή βιβλιοθηκών για την εκπαίδευση μελλοντικών βιβλιοθηκονόμων. Έπειτα, συνέχισε να μοιράζεται όχι μόνο πόρους από τις άλλες βιβλιοθήκες αλλά προσπάθησε να διασώσει την πολιτιστική ιστορία που η ιαπωνική αποικιοκρατία προσπάθησε να διαγράψει.
Το 1948 δημιουργήθηκε ένα πανεθνικό κίνημα με την ονομασία «Μία χώρα, μία βιβλιοθήκη». Στόχος ήταν να σώσουν τις βιβλιοθήκες, τα βιβλία και το υλικό από ολόκληρη την Κορέα. Επιδίωξαν επίσης να ιδρύσουν όσο το δυνατόν περισσότερες νέες βιβλιοθήκες.. Ξεκίνησαν ένα πρόγραμμα αλφαβητισμού με τη διδασκαλία της Κορεάτικης γλώσσας στον πληθυσμό. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, μόνο το 20% των Κορεατών μπορούσε ακόμα να διαβάσει τη γλώσσα.
Εντάχθηκαν στην IFLA το 1955. Εκείνη τη χρονιά έδωσαν επίσης μαθήματα καθώς και ανάγνωση κειμένου για το κοινό. Τα επόμενα χρόνια εργάστηκαν για την ενημέρωση των δραστηριοτήτων και των μελών τους καθώς και για τη σύνδεση με ακόμη περισσότερες βιβλιοθήκες. Δημιούργησαν βραβεία, εράνους και καθιέρωσαν συστήματα για να βοηθήσουν τη Νότια Κορέα στο σύνολό της. Το 1988 μετακόμισαν στο Seocho-gu της Σεούλ.
Ψηφιακή Συλλογή
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Κορέας διαθέτει μια εκτενή ψηφιακή συλλογή που περιέχει αρχεία για την κορεατική εφημερίδα "Gazette", έντυπα που σχετίζονται με την ιστορία της Κορέας με τις εξωτερικές σχέσεις και αρχεία που σχετίζονται με την ιστορία, την έρευνα και τον πολιτισμό, την τέχνη που δημιουργήθηκε στη Νότια Κορέα. Πολλά από τα αρχεία είναι διαθέσιμα μέσω διαδικτύου από την επίσημη ιστοσελίδα.
Παραπομπές
Κορεα Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Νότια Κορέα Κατηγορία:Εταίροι της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης
DKW RT 125
Το RT 125 ήταν μια Γερμανική μοτοσικλέτα με 125 κυβικά εκατοστά και δίχρονο κινητήρα, η οποία κατασκευαζόταν από την DKW στο Zschopau στη Σαξονία στη δεκαετία του 1930, από τις IFA & ΜΖ στη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, και την DKW στο Ίνγκολστατ στη Βαυαρία στη δεκαετία του 1950 και του 1960. "RT" σημαίνει "Reichstyp» ή «Εθνικό Μοντέλο".
Hermann Weber 450000 τεμ
Στη δεκαετία του 1930 η DKW πρωτοστάτησε στην εφαρμογή της σημαντικά βελτιωμένης διαδικασίας σάρωσης, για δίχρονους βενζινοκινητήρες, των καυσαερίων από τον κύλινδρο που είχε εξελίξει ο μηχανολόγος Adolf Schnürle, η νέα σχεδίαση επέτρεπε την κατάργηση του εκτροπέα, επί του εμβόλου και προσέφερε σημαντική βελτίωση της απόδοσης. Η DKW ανέπτυξε επίσης μια σημαντικά πιο αποτελεσματική διάταξη των θυρίδων μεταφοράς. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά που συμπεριλήφθηκαν στο RT 125 του έδωσαν σημαντικό εμπορικό πλεονέκτημα. Ανταγωνίστριες εταιρείες, όπως Adler, η TWN και η NSU αντέγραψαν τη χρήση εμβόλων με επίπεδη κεφαλή και αγωνίζονταν να αναπτύξουν παρόμοιες διατάξεις στις θυρίδες μεταφοράς χωρίς να προσβάλουν το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της DKW.
Τεχνολογία
Όλα RT 125 είχαν αερόψυκτο δίχρονο κινητήρα με κύκλο σάρωσης Schnürle - και επίπεδο έμβολο. Η διάμετρος του εμβόλου ήταν 52 χιλιοστά και διαδρομή 58 χιλιοστά και έδιναν κυβισμό 123 κυβικά εκατοστά (cc). Ανάλογα με το μοντέλο η ισχύς του κινητήρα ήταν από 4,75 έως 6,5 ίπποι (Ps).
Το μπλοκ του κινητήρα και η κυλινδροκεφαλή ήταν κατασκευασμένα από κράμα αλουμινίου και ο κύλινδρος ήταν κατασκευασμένος από χυτοσίδηρο. Ο κινητήρας ήταν τοποθετημένος σε ένα κλειστό πλαίσιο μονού σωλήνα, το ηλεκτρικό σύστημα ήταν 6 βολτ (6-V) και η τροφοδοσία γινόταν από ένα καρμπιρατέρ. Η πρωτεύουσα μετάδοση, από το στρόφαλο στο κιβώτιο ταχυτήτων, ήταν με αλυσίδα όπως και η τελική μετάδοση, στον πίσω τροχό. Το ενσωματωμένο, στο μπλοκ του κινητήρα, κιβώτιο 3 ή 4 ταχυτήτων, με δυο αντίθετα περιστρεφόμενους άξονες (countershaft) και είχε επιλογέα στο πόδι (αριστερά) με σειριακό σύστημα (positive stop).
Η λίπανση του κινητήρα γινόταν με ανάμιξη λαδιού δίχρονων (2Τ) στη βενζίνη σε αναλογία 1:25 έως 1:40 (2.5 - 4%). Η μέγιστη ταχύτητα του RT 125, ανάλογα με το μοντέλο, ήταν 75 με 90 Χιλιόμετρα / ώρα.
Προπολεμικά μοντέλα
DKW RT 100 2 ½ PS από το 1935 μέχρι το 1936.
DKW RT 100 3 PS από το 1936 μέχρι την υποχρέωση, το 1940, από τον TÜV για στάνταρ εξοπλισμό των μοτοσυκλετών με ταχύμετρο και καθρέπτες.
DKW RT 125 από το 1940 έως το 1941.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 έως το 1932 η DKW, που ανήκε στον όμιλο AUTO UNION, ήταν ο μεγαλύτερος κατασκευαστής μοτοσικλετών στον κόσμο. Το RT 125 βασιζόταν στο RT 100 (γνωστό και ως RT 2 ½ hp) που πρωτοκυκλοφόρησε στην αγορά το 1934. Η παρουσίαση του έκανε αίσθηση ειδικά στην κατηγορία 100 κυβικών εκατοστών επειδή είχε μανιβέλα, τρεις ταχύτητες με επιλογέα στο χέρι και υποπόδια (μασπιέ) αντί για πετάλια που ήταν το σύνηθες στη μικρή κατηγορία. ήταν μια πραγματική μικρή μοτοσυκλέτα με κόστος μόνο 345 Reichsmark.
Κατά τη διάρκεια ενός λίφτινγκ, το 1936 to RT 100 2 ½ hp εφοδιάστηκε με ελαφρώς πιο ισχυρό κινητήρα απόδοσης 3 ίππων το όνομα του μοντέλου παρέμεινε RT100 με τη σημείωση 3hp.
Το 1939 η DKW παρουσίασε το RT 125, το τελευταίο πολιτικό μοντέλο της πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πιο σημαντική καινοτομία, στη νεοσυσταθείσα κατηγορία 125 κυβικων εκατοστών, ήταν ο νέος κινητήρας. Είχε απόδοση 4,75 PS, η οποία ήταν επαρκής για τελική ταχύτητα 80 χιλιομέτρων / ώρα. Επίσης, σημαντικό ήταν ότι είχε 4 ταχύτητες με επιλογέα στο πόδι κατανάλωνε, κατά μέσο όρο μόνο 2,5 Λίτρα καυσίμου / 100 Χιλιόμετρα και κόστιζε μόνο 425 Reichsmark [3] - όσο ήταν τότε, στη Γερμανία, ο ακαθάριστος μηνιαίος μισθός ενός δασκάλου δημοτικού σχολείου!
Η μοτοσικλέτα ήταν τότε ανώτερη από όλα τα ανταγωνιστικά μοντέλα στην απόδοση, με πρόσθετο πλεονέκτημα του χαμηλού κόστος αγοράς και λειτουργίας. Χαρακτηριστικά το NSU 125 ZDB του 1941 με κινητήρα των 122 κυβικών εκατοστών απόδοση 4 ίππων και τελική ταχύτητα 70 χιλιόμετρα / ώρα κόστιζε 35 Reichsmark περισσότερα από το RT 125.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το RT125 ήταν η βάση για μια νέα αρχή, τόσο στην παλαιά έδρα της DKW στο Zschopau (στην περιοχή της πρώην Ανατολικής Γερμανίας), καθώς και στο Ίνγκολστατ (της πρώην Δυτικής Γερμανίας) στο νεοσύστατο εργοστάσιο της Auto Union.
Στρατιωτική έκδοση (για τη Βέρμαχτ)
DKW RT 125-1 1943 με 1945.
Αρχικά το DKW NZ350-1 (είχε προτεραιότητα στην παράγωγη για τη Βέρμαχτ. Στη συνέχεια συνειδητοποίησαν ότι η ΝΖ 350-1 με απόβαρο του 175 kg ήταν, συχνά, πολύ βαριά και δυσκίνητη για τους στρατιώτες, έτσι αποφασίστηκε η χρήση μιας ελαφρύτερης μοτοσυκλέτας για το μέτωπο.
Κατά συνέπεια, η παραγωγή του RT 125 ξεκίνησε πάλι το 1943 με ελαφρές τροποποιήσεις για στρατιωτική χρήση με το όνομα RT 125 neuere Ausführung (νεότερη έκδοση) ή RT 125 n. A. Μεταξύ των αλλαγών στην RT-125-1 όπως την ονόμαζε η Βέρμαχτ ήταν, μεγαλύτερη δεξαμενή καυσίμου και στρατιωτικών προδιαγραφών τάπα με ενσωματωμένη μεζούρα για το λάδι, ενίσχυση του πλαισίου, φίλτρο αέρα φυγοκεντρικού διαχωρισμού, παρόμοιο σε λειτουργία με αυτό του ΝΖ 350-1, κινητήρα από χυτοσίδηρο (gray cast iron), ταχύμετρο της ISGUS, ελικοειδές ελατήριο στο τραπεζοειδές ( girder) εμπρόσθιο σύστημα (πιρούνι) αντί ελαστικού από καουτσούκ του πολιτικού μοντέλου, βαλιτσάκια και βαφή στα χρώματα της Βέρμαχτ, σκούρο κίτρινο ή πράσινο της ελιάς ( dark yellow ή olive green).
Αντίγραφα και παραλλαγές
Αντίγραφα του RT 125 κατασκευάστηκαν από τουλάχιστον οκτώ διαφορετικά εργοστάσια σε τουλάχιστον επτά χώρες, αν υπολογίσουμε τις δυο Γερμανίες ανατολική & δυτική ξεχωριστά.
Royal Enfield WD/RE
Το 1938, όταν η γερμανική κυβέρνηση ανακάλυψε ότι η ολλανδική εταιρία RS Stokvis en Zonen, εισαγωγέας των μοτοσικλετών DKW, είχε ιδιοκτήτες εβραϊκής καταγωγής, ανάγκασαν την DKW να διακόψει τη συνεργασία. Το RT 100, μια μικρότερη έκδοση του RT 125, ήταν εξαιρετικά δημοφιλές στην Ολλανδία, και η RS Stokvis en Zonen ανέθεσε στην Αγγλική Royal Enfield να κάνει μια μοτοσικλέτα ακριβώς όπως το RT 100. Το μοντέλο που προέκυψε το Royal Enfield RE, αντέγραφε το πλαίσιο και την μπροστινή ανάρτηση του RT 100, αλλά ο κινητήρας του δεν έκανε χρήση του κύκλου σάρωσης Schnürle, διότι ή Royal Enfield δεν ήξερε για το σύστημα. Ο κυβισμός του κινητήρα αυξήθηκε στα 125 κυβικά εκατοστά για να βελτιωθεί η απόδοση ισχύος. Λίγα πρόλαβαν να κατασκευαστούν μέχρι τον Οκτώβριο του 1939 που η παραγωγή της Royal Enfield προσαρμόστηκε στις ανάγκες του πολέμου και σταμάτησε την παραγωγή του RE..[1] Μετά από μια επίδειξη των δυνατοτήτων του Royal Ennfield RE το Υπουργείο Πολέμου παρήγγειλε μια στρατιωτική έκδοση του, με την ονομασία WD / RE, για χρήση από τα αερομεταφερόμενα στρατεύματα. Η έκδοση αυτή, με το παρατσούκλι Flying Flea (Ιπτάμενος Ψύλλος) δεν είχε πίσω ανάρτηση (Rigid) και είχε πτυσσόμενα μαρσπιέ, τιμόνι και χειριστήρια. [εκκρεμεί παραπομπή] Επειδή η Royal Enfield δεν μπορούσε να κατασκευάσει αρκετά WD / RE για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του στρατού, ανατέθηκε στην James Cycle Co η κατασκευή μιας έκδοσης του ML, με κινητήρα Villiers. [1] η Royal Enfield και James συνέχισαν την παραγωγή πολιτικών εκδόσεων και μετά τον πόλεμο.
Πολεμικές επανορθώσεις - αποζημιώσεις
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Σοβιετική Ένωση πήρε τα σχέδια, τα εργαλεία και αρκετές δεκάδες προσωπικού, στο πλαίσιο των πολεμικών επανορθώσεων, για την MMZ στη Μόσχα (αργότερα μεταφέρθηκαν στην MMVZ και SMZ) και σε ένα εργοστάσιο στο Κοβρόβ (Kovrov), εκεί κατασκεύαζαν αντίγραφα της RT 125 ως M1A Moskva και K-125, αντίστοιχα, στη Ρωσία συνεχίζετε ακόμη και σήμερα η παραγωγή, μιας βελτιωμένης έκδοσης, με το εμπορικό όνομα MINSK Μ125. Η WFM στην Πολωνία κατασκεύαζε μια τροποποιημένη έκδοση του RT 125 (με τα εμπορικά ονόματα SHL 125 και Sokół 125), που εξελίχθηκαν σε σειρά με κινητήρες 125&175 κυβικών εκατοστών και παράγονταν έως και το 1985. Τα σχέδια της RT125 πήρε και το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου έγινε η βάση της σειράς μοντέλων Bantam 125, 150, 175 & 200 κυβικών εκατοστών της BSA, όσο και στις ΗΠΑ, όπου αποτέλεσαν τη βάση της σειράς μοντέλων Hummer της Harley-Davidson.
Γερμανικής παραγωγής μεταπολεμικά: DKW και ΜΖ
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το εργοστάσιο της DKW στο Zschopau ήταν στη σοβιετική ζώνη κατοχής. Ως εκ τούτου, ήταν υπό τον έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι που το παρέδωσε στην κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας. Το εργοστάσιο συνέχισε την παραγωγή του RT 125 σαν DKW RT125 (1950-54), σαν IFA RT 125 (1954-56) και στη συνέχεια σαν MZ (Motorradwerk Zschopau) RT 125.
Εν τω μεταξύ, η DKW είχε αναδιοργανώθηκε στο Ingolstadt, όπου άρχισε την παραγωγή του RT 125W (west για τη «Δύση») το 1949. Παραλλαγές του RT 125W, συνήθως με μεγαλύτερους κινητήρες, ήταν σε παραγωγή καθ 'όλη τη δεκαετία του 1950.
Yamaha YA-1
Στη δεκαετία του 1950, μετά την αποκατάσταση ως κατασκευαστής μουσικών οργάνων, η Nippon Gakki αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον εξοπλισμό παραγωγής που είχε απομείνει από τον πόλεμο για να κατασκευάσει μοτοσυκλέτες. Δεδομένου ότι το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας επί του RT 125 είχε ακυρωθεί από τους Συμμάχους, αντέγραψαν το RT 125 με τη μέθοδο της αντίστροφης μηχανικής (Reverse engineering) ως βάση για την πρώτη μοτοσικλέτα τους. Η Nippon Gakki δημιούργησε την Yamaha Motor Company το 1955 για να κατασκευάσει το αντίγραφο του RT 125 ως το Yamaha YA-1, το οποίο ήταν στην παραγωγή από το 1955 έως το 1958. Η YA-1 είχε κληρονομήσει χαρακτηριστικά σχεδιασμού του RT 125 και, λόγω του λεπτού σώματος της, και του καστανού χρώματος πήρε το παρατσούκλι Aka-Tombo (赤 ト ン ボ, "Red Dragonfly").
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοντέλα μοτοσικλετών
Δημήτρης Αλεξανδρής
Ο Δημήτρης Αλεξανδρής (πραγματικό όνομα: Δημήτριος Πουρσανίδης, γενν. Πειραιάς,1970) είναι Έλληνας ηθοποιός, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Βεάκη.
Έγινε ιδιαίτερα γνωστός μέσα από τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην τηλεοπτική σειρά του Mega Channel «Λόγω τιμής» τη σεζόν 1996-1997. Η σειρά γνώρισε τεράστια επιτυχία και έχει προβληθεί σε επανάληψη αρκετές φορές μέχρι σήμερα.
To 1995 κερδίζει το βραβείο Α' Ανδρικού ρόλου στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τον ρόλο του στη ταινία Με μια κραυγή.
Το 1996 κερδίζει το βραβείο Α' Ανδρικού ρόλου στα Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου.
To 1999 κερδίζει το βραβείο Α' Ανδρικού ρόλου στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τον ρόλο του στη ταινία Το καναρινί ποδήλατο.