cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Half-Life (βιντεοπαιχνίδι)
Υποδοχή
Η εμβαθυντική εμπειρία παιχνιδιού και το αλληλεπιδρόν περιβάλλον αναφέρθηκε από πολλούς κριτικούς ως επαναστατικό. Η Allgame είπε «Δεν είναι κάθε μέρα που έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα παιχνίδι που επαναστατικοποιεί ένα ολόκληρο είδος, αλλά το Half-Life μόλις το έκανε.» Η Hot Games σχολίασε την κοντά στην πραγματικότητα εμφάνιση του παιχνιδιού, και πως το περιβάλλον «όλο προσθέτει σε μια ολικά εμβαθυντική εμπειρία παιχνιδιού που κάνει όλα τα άλλα τα δείχνουν αρκετά πλαστά σε σύγκριση.» Η Gamers Depot βρήκε το παιχνίδι ελκυστικό, δηλώνοντας ότι είχαν «ακόμα να παίξουν μια πιο εμβαθυντική περίοδο του παιχνιδιού.»
Παρόλο τον έπαινο που το παιχνίδι έλαβε, υπήρχαν επίσης μερικά παράπονα. Το The Electric Playground είπε ότι το Half-Life ήταν μια «εμβαθυντική και ελκυστική εμπειρία παιχνιδιού», αλλά είπε ότι αυτό διαρκούσε για το πρώτο μισό του παιχνιδιού, εξηγώντας ότι το παιχνίδι «έβρισκε κορυφή πολύ νωρίς».
Μια σύντομη ταινία βασισμένη στο Half-Life τιτλοφορούμενη Half-Life: Uplink, αναπτύχθηκε από την Cruise Control, ένα Βρετανικό πρακτορείο μάρκετινγκ, και κυκλοφόρησε στις 15 Μαρτίου 1999. Ωστόσο, η Sierra την απέσυρε από την κυκλοφορία, αφού η ίδια και η Valve είχαν αποτύχει στο να επιλύσουν θέματα αδειοδότησης με την Cruise Control για την ταινία. Οι κριτικές της ταινίας ήταν πολύ φτωχές. Η πλοκή της ταινίας ήταν ότι ένας δημοσιογράφος εισβάλει στην Black Mesa Research Facility, προσπαθώντας να ανακαλύψει τι συνέβη εκεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Half Life Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 2 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1998 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με ζόμπι Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Valve Corporation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Νέο Μεξικό Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στα 2000s Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με εναλλακτικούς τερματισμούς Κατηγορία:Δυστοπικά βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Νικητές Interactive Achievement Award
Στέφανος Κουμανούδης
Ο '''Στέφανος Αθ. Κουμανούδης''' (1818-1899) ήταν Έλληνας κλασικός φιλόλογος και αρχαιολόγος του 19ου αιώνα και καθηγητής της λατινικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αδριανούπολη το 1818, από πλούσια οικογένεια μεγαλεμπόρων. Εξαιτίας διωγμών, η οικογένειά του μετεγκαταστάθηκε στο Βελιγράδι. Μεγάλωσε εκεί, αλλά και στη Σιλίστρα της Βουλγαρίας. Σπούδασε στη Γαλλία και τη Γερμανία και στη συνέχεια επέστρεψε στην Ελλάδα. Όσο βρισκόταν στο Βερολίνο για τις σπουδές του στο εκεί Πανεπιστήμιο, διακατέχονταν από έντονο ενδιαφέρον για τα γεγονότα που αφορούσαν την Ελλάδα της εποχής καθώς και τη νεοελληνική παιδεία. Πίστευε πως η δημώδης γλώσσα ήταν επιβεβλημένη στην Ελλάδα. Ακόμη θεωρούσε πως οι Σλάβοι δεν αλλοίωσαν το ελληνικό στοιχείο κατά την κάθοδό τους, εξαιτίας της φυσικής συνέχειας της ελληνικής γλώσσας και των διαλέκτων της. Μεταξύ των συμφοιτητών του ήταν ο Ευθύμιος Καστόρχης, ο Ηρακλής Μητσόπουλος, ο Λύσανδρος Καυταντζόγλου και ο Εμμανουήλ Κόκκινος.
Έγινε υφηγητής το 1845, ενώ το 1846 διορίστηκε έκτακτος καθηγητής της λατινικής φιλολογίας. Προήχθη το 1854 σε τακτικό καθηγητή και εκλέχθηκε τέσσερις φορές κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής (1855-1856, 1866-1867, 1877-1888, 1884-1885). Αποχώρησε τον Αύγουστο το 1886 μετά από σαράντα χρόνια ενεργής διδασκαλίας. Τα μαθήματα του αφορούσαν την ιστορία των ρωμαϊκών γραμμάτων, τον βίο των Ρωμαίων, την ερμηνεία των Λατίνων ποιητών και συγγραφέων. Ήταν διδάσκαλος του μετέπειτα βασιλιά Γεωργίου Α΄ και της συζύγου του Όλγας. Διετέλεσε γραμματέας της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας επί 36 έτη. Μεταξύ των ανακαλύψεων του, κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Αρχαιολογική Εταιρεία, ήταν η Στοά του Αττάλου, η Βιβλιοθήκη του Αδριανού, το Ολύμπιο, το Θέατρο του Διονύσου, το Δίπυλο, το Ασκληπιείο και ο Κεραμεικός. Ήταν μέλος του Ινστιτούτου της Γαλλίας, της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και της Ακαδημίας του Γκέτινγκεν. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 19 Μαΐου 1899 και κηδεύτηκε μια μέρα αργότερα.
Συγγραφικό έργο
Συνέγραψε ανασκαφικές και επιγραφικές δημοσιεύσεις, λεξικά και σχολιασμένες εκδόσεις κλασσικών έργων και μετέφρασε σερβικά λαϊκά τραγούδια καθώς και έργα του Βολταίρου. Το ημερολόγιό του διασώθηκε και μετεγράφη από τον δισέγγονό του, τον επίσης φιλόλογο και επιγραφολόγο Στέφανο Ν. Κουμανούδη, και εκδόθηκε το 1980. Ακόμη, εμπλούτισε και μετέφρασε το λεξικό λατινικών του Ερρίκου Ουλερίχου, ενώ το 1883 συνεισέφερε στην επανέκδοση της Αρχαιολογικής Εφημερίδας, ενώ από το 1861 έως το 1863 εξέδιδε το ιστορικό περιοδικό Φιλίστωρ. Επίσης, εξέδιδε μαζί με τον Ευθύμιο Καστόρχη το περιοδικό Αθήναιον.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Επιγραφολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Παγκόσμιο Τηλεοπτικό Πρωτάθλημα ROH
Ιστορία
Η ημερομηνία ίδρυσής του είναι στις 20 Ιανουαρίου 2010.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Ντολ (Ζυρά)
Το Ντολ (γαλλικά: Dole) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντολουά (γαλλικά: Dolois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Βένεδοι
Οι Βένεδοι (παλαιά αγγλικά: Winedas, παλαιά σκανδιναβικά: Vindr, γερμανικά: Wenden, Winden, δανικά: vendere, σουηδικά: vender, πολωνικά: Wendowie) είναι ιστορική ονομασία των Δυτικών Σλάβων που ζούσαν κοντά στις γερμανικές οικιστικές περιοχές. Ο όρος δεν αναφέρεται σε έναν ομοιογενή λαό, αλλά σε διάφορους λαούς, φυλές ή ομάδες ανάλογα με το πού και πότε χρησιμοποιείται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές πληθυσμιακές ομάδες της Ευρώπης Κατηγορία:Λεχίτες Κατηγορία:Σλαβικές φυλές
Εξέγερση του Χατζί Προντάνοβα
thumb|right|200px|Ο Χατζή Προντάν, ηγέτης της εξέγερσης Η Εξέγερση του Χατζί Προντάνοβα (σερβικά: Хаџи Проданова буна) ήταν μια Σερβική εξέγερση που έγινε το 1814. Αρχηγός της ήταν ο Χατζή Προντάν Γκλιγκορίεβιτς που εξεγέρθηκε κατά των Οθωμανικών μέτρων και βίας μετά την καταστολή της πρώτης Σερβικής εξέγερσης. Τελείωσε με νίκη των Οθωμανών με την συμβολή του Μίλος Ομπρένοβιτς.
Η εξέγερση ξέσπασε ξαφνικά και χωρίς καμία προετοιμασία στο Ναχαγιέ Ποζέτσκα σε απάντηση σε μια σειράς κατασταλτικών μέτρων και φόρων που επιβάλλονται από τους Τούρκους. Η άμεση αιτία ήταν μια σύγκρουση στο μοναστήρι Τρνάβα μεταξύ Σέρβων και Τούρκων, οι αρχηγοί των Σέρβων ήταν ο ηγούμενος Παΐσιος και ο Μιχαήλο, αδελφός του Χατζή όπου συνελήφθησαν. Τότε ο Χατζή Προντάν ξεκίνησε εξέγερση που επεκτάθηκε και στο Κραγκούγιεβατς και στο Ναχαγιέ Γιαγκόντινα.
Προτάθηκε στον Μίλος Ομπρένοβιτς η ηγεσία αλλά αρνήθηκε λόγω έλλειψης προετοιμασίας. Ωστόσο ο Μίλος πρόσφερε στον βεζίρη Σουλεϊμάν Πασά την βοήθειά του για να καταστείλει την εξέγερση, με την υπόσχεση ότι θα συγχωρεθούν όσοι επαναστάτες πιαστούν αιχμάλωτοι και θα αφεθούν ελεύθεροι. Ο Μίλος κατέστειλε την εξέγερση αντιμετωπίζοντας μεγάλη αντίσταση στο Κραγκούγεβατς. Μετά από μια νίκη σε μάχη οι εξεγερμένοι δεν κατάφεραν άλλη νίκη, όσοι μπόρεσαν και ο Χατζής κατέφυγαν στην Αυστρία.
Μετά τη καταστολή της εξέγερση ο Βεζύρης δεν τήρησε την υπόσχεση στον Ομπρένοβιτς, έδωσε εντολή και μεταφέρθηκαν οι 300 που υψηλοί αιχμάλωτοι στο Βελιγράδι όπου εκτελέστηκαν, άλλοι με αποκεφαλισμό κι άλλοι με παλούκωμα.
Ντομπλάν
Το Ντομπλάν (γαλλικά: Domblans, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντομπλαναί (γαλλικά: Domblanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Άριμπερτ Μογκ
Ο Άριμπερτ Μογκ (γερμ. Aribert Mog ή Aribert Moog, 3 Αυγούστου 1904 στο Βερολίνο - 2 Οκτωβρίου 1941 στο Νόβα Τρογιάνοβα) ήταν Γερμανός ηθοποιός.
Βιογραφικό
Ο Μογκ ήταν γιος αμπελουργού από την περιοχή του Μοζέλα. Δεκαπεντάχρονος κατατάχτηκε εθελοντής στους Φράικορπς και πήρε μέρος στις μάχες του πρώτου παγκοσμίου πολέμου στην Πολωνία.
Το 1940 πήγε στρατιώτης στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και έπεσε το 1941 στο ανατολικό μέτωπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Τσβελφέριγια
Το όνομα της περιοχής προέρχεται από τη γερμανική λέξη zwölf που σημαίνει δώδεκα. Συγκεκριμένα, τα χωριά ήταν μέρος των Σλαβονικών Στρατιωτικών Συνόρων στο παρελθόν, όπου αποτελούσαν μέρος της Δωδέκατης Συνοριακής Εταιρείας. Εκείνη την εποχή η περιοχή αυτή συνόρευε με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ προς το παρόν η περιοχή συνορεύει με τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (στα νότια) και τη Σερβία (στα ανατολικά).
Κάθε χρόνο σε ένα από αυτά τα χωριά λαμβάνει χώρα η πολιτιστική εκδήλωση Ρασπιεβάνα Τσβελφερίγια (στα ελληνικά: "Τραγουδιστή Τσβελφερίγια"). Στην εκδήλωση συμμετέχουν λαογραφικές ομάδες από τη Τσβελφερίγια και οι επισκέπτες τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοχές της Κροατίας
Μπέντζαμιν Φέρεντς
Ο Μπέντζαμιν Μπέρελ Φέρεντς (αγγλικά: Benjamin Berell Ferencz, 11 Μαρτίου 1920 – 7 Απριλίου 2023) )  ήταν Αμερικανός δικηγόρος Ουγγρικής, Ρουμανικής, και Εβραϊκής καταγωγής. Ήταν ερευνητής των εγκλημάτων πολέμου των Ναζί κατά τον Β´ παγκόσμιο πόλεμο και ο επικεφαλής εισαγγελέας του στρατού των ΗΠΑ στη, μια από τις 12 στρατιωτικές δίκες που έγιναν στη Νυρεμβέργη της Γερμανίας από τις αμερικανικές αρχές. Αργότερα έγινε υποστηρικτής της καθιέρωσης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και ενός διεθνούς νομοθετικού πλαισίου για τη δικαιοσύνη. Από το 1985 έως το 1996, ήταν επίκουρος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο  της Νέας Υόρκης.
Νεαρή ηλικία
Γεννήθηκε στην Τρανσυλβανία, από όπου αργότερα η οικογένεια του μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής όταν αυτός ήταν μόνο 10 μηνών. Σύμφωνα με την μαρτυρία του, η οικογένεια του έφυγε από τη Ρουμανία για να αποφύγει την καταδίωξη των Ούγγρων εβραϊκής καταγωγής όταν η περιοχή της Τρανσυλβανίας παραχωρήθηκε από την Ουγγαρία στη Ρουμανία με την Συνθήκη του Τριανόν το 1920 μετά τον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η οικογένεια του εγκαταστήθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου και έζησαν στην περιοχή του Μανχάταν.
Σπούδασε πρόληψη εγκλημάτων στο και κέρδισε υποτροφία για την  με τις εξετάσεις του στο ποινικό δίκαιο. Στο Χάρβαρντ, σπούδασε υπό τον καθηγητή δικαίου καθώς και διεξήγαγε ερευνητικές μελέτες για τον κοινωνιολόγο, ο οποίος την εποχή εκείνη έγραφε ένα βιβλίο που πραγματεύονταν τα εγκλήματα πολέμου. Ο Φέρεντς αποφοίτησε από το Χάρβαρντ το 1943. Μετά τις σπουδές του, κατατάχτηκε στον Στρατό Ξηράς των ΗΠΑ όπου και υπηρέτησε στο 115ο τάγμα αντιαεροπορικού πυροβολικού. Το 1945, μετατάχθηκε στο αρχηγείο της 3ης Στρατιάς του στρατηγού Πάτον, όπου του δόθηκε μια ομάδα εμπειρογνωμόνων της οποίας η αποστολή ήταν η συλλογή στοιχείων για εγκλήματα πολέμου. Υπό την ιδιότητά του αυτή, στάλθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης καθώς απελευθερώνονταν από τον αμερικανικό στρατό.
Δίκες της Νυρεμβέργης
thumb|Η ταυτότητα του Φέρεντς κατά τις δίκες της Νυρεμβέργης Τα Χριστούγεννα του 1945, ο Φέρεντς έλαβε τιμητική απόλυση από τον στρατό με το βαθμό του λοχία. Επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, αλλά λίγες εβδομάδες αργότερα κλήθηκε να επιστρέψει στη Γερμανία για να συμμετέχει ως εισαγγελέας στις επακόλουθες Δίκες της Νυρεμβέργης στη νομική ομάδα του. Ο Τέιλορ τον προήγαγε σε επικεφαλής εισαγγελέα στην υπόθεση των —η οποία ήταν και η πρώτη υπόθεση με την οποία ασχολήθηκε ο Φέρεντς. Και οι 22 κατηγορούμενοι στη δίκη καταδικάστηκαν, με τους 14 να λαμβάνουν θανατικές ποινές, εκ των οποίων μόνο οι 4 εκτελέστηκαν τελικά.Σε μια συνέντευξη του 2005 στην εφημερίδα Ουάσινγκτον Ποστ ο Φέρεντς αποκάλυψε κάποιες από τις δραστηριότητες του κατά την περίοδο όπου βρισκόταν στη Γερμανία, με σκοπό να δείξει πόσο διαφορετικά ήταν τα ήθη κατά την εποχή εκείνη:
Ο Φέρεντς έμεινε στη Γερμανία και μετά το πέρας των δικών της Νυρεμβέργης, μαζί με τη σύζυγο του Γερτρούδη με την οποία είχαν παντρευτεί στη Νέα Υόρκη το 1946. Συμμετείχε στην προετοιμασία των διαδικασιών των πολεμικών αποζημιώσεων και αποκαταστάσεων για τα θύματα που είχαν καταδιωχτεί από τους Ναζί, καθώς και πήρε μέρος στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στη στις 10 Σεπτεμβρίου του 1952 και τους πρώτους  το 1953. Το 1956, η οικογένεια του επέστρεψε στις ΗΠΑ όπου και ξεκίνησε να εργάζεται ως δικηγόρος.
Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο
Οι εμπειρίες που είχε στις δίκες της Νυρεμβέργης άφησαν το στίγμα τους στον Φέρεντς. Το 1966, και υπό την επήρρεια του πολέμου του Βιετνάμ, ο Φέρεντς αποχώρησε από τη δικηγορία και ξεκίνησε να εργάζεται για τη δημιουργία ενός Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου το οποίο θα εκδίκαζε διεθνείς υποθέσεις εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου. Εξέδωσε επίσης αρκετά βιβλία με αυτή τη θεματολογία, στα οποία ανέλυσε την ανάγκη ύπαρξης ενός τέτοιου δικαστηρίου. Από το 1985 έως το 1996, ο Φέρεντς εργάστηκε επίσης ως επίκουρος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο της Νέας Υόρκης.
Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ιδρύθηκε τελικά την 1η Ιουλίου του 2002, όταν το τέθηκε σε ισχύ. Οι ΗΠΑ υπό τον πρόεδρο Τζωρτζ Μπους υπέγραψαν την συνθήκη, αλλά δε την επικύρωσαν. Αντ'αυτού οι ΗΠΑ έκαναν πολλές διμερείς συμφωνίες με άλλες κυβερνήσεις βάσει των οποίων οι Αμερικανοί πολίτες θα εξαιρούνταν από το να παρουσιαστούν στο Διεθνές Δικαστήριο.
Ο Φέρεντς έχει διαφωνήσει επανειλλημένως με αυτή την πρακτική και πρότεινε την είσοδο των ΗΠΑ στο Διεθνές Δικαστήριο χωρίς επιφυλάξεις, καθώς ο κανόνας πως ο νόμος πρέπει να είναι ο ίδιος για όλους, πρέπει να εφαρμόζεται και στις διεθνείς σχέσεις. Σε αυτό το πνεύμα, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης το 2006 πρότεινε πως όχι μόνο ο Σαντάμ Χουσεΐν θα έπρεπε να είχε δικαστεί, αλλά και ο Τζωρτζ Μπους επίσης καθώς ο πόλεμος του Ιράκ είχε ξεκινήσει χωρίς προηγούμενη έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.
Ύστερη ζωή
Το 2009, απονεμήθηκε στον Φέρεντς το βραβείο Erasmus, μαζί με τον Αντόνιο Κασέσε.
Στις 3 Μαΐου του 2011, 2 ημέρες μετά την ανακοίνωση του θανάτου του Οσάμα Μπιν Λάντεν, ο Φέρεντς σε ένα άρθρο του στους Τάιμς της Νέας Υόρκης έγραψε πως η παράνομη και ανεγγύητη εκτέλεση -ακόμα και πιθανών κατά συρροή δολοφόνων- υπονομεύει τη δημοκρατία.
Στις 16 Μαρτίου του 2012, ο Φέρεντς ανακοίνωσε πως η καταδίκη του από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ήταν ένα ορόσημο στην εξέλιξη του διεθνούς ποινικού δικαίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί νομικοί Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Δίκες της Νυρεμβέργης Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί
Απόσχιση
Απόσχιση είναι η αποχώρηση μέρους μίας οντότητας. Γνωστά αποσχιστικά κινήματα αποτελούν αυτό της Καταλωνίας και της Σκωτίας. Οι απειλές απόσχισης μπορεί να είναι μια στρατηγική για την επίτευξη πιο περιορισμένων στόχων. Οι αποσχίσεις τείνουν να είναι και βίαιες και ειρηνικές. Αυτοσκοπός είναι η δημιουργία ενός νέου κράτους, ανεξάρτητου από αυτό που μόλις αποσχίστηκε. Ωστόσο, είναι δύσκολο να οριστεί με σαφήνεια τι εστί απόσχιση.
Ορισμένες θεωρίες δίνουν έμφαση σε ένα γενικό δικαίωμα απόσχισης για οποιονδήποτε λόγο, βασισμένο στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών, ενώ άλλες ισχυρίζονται ότι πρέπει να υφίσταται σοβαρός λόγος.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΑπόσχισηΚατηγορία:Διεθνές ΔίκαιοΚατηγορία:ΑποσχισμόςΚατηγορία:Μεταβολές στην πολιτική εξουσίαΚατηγορία:ΚυριαρχίαΚατηγορία:Διαμελισμός (πολιτική)
Πολιτική της Λιβερίας
Η Λιβερία είναι Προεδρική Δημοκρατία, βασισμένη στην κυβέρνηση των ΗΠΑ. Αρχηγός Κράτους και της Κυβέρνησης είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ωστόσο, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ η Λιβερία δεν είναι ομοσπονδιακό κράτος. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση, ενώ η νομοθετική από την κυβέρνηση και από την Εθνοσυνέλευση (δηλ. τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία). Επίσης, ενώ οι ΗΠΑ έχουν δικομματικό σύστημα, στη Λιβερία κυριαρχεί πολυκομματισμός. Μετά τη διάλυση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος το 1876, κυριάρχησε ως το 1980 το Κόμμα των Αληθινών Φιλελεύθερων ή Ουίγων. Έπειτα, ακολούθησε η εγκαθίδρυση μονοκομματικού καθεστώτος.
Πολιτικές εξελίξεις από το 1980
Μεταξύ των ετών 1980 και 2003 η Λιβερία κυβερνήθηκε από προσωρινές και στρατιωτικές κυβερνήσεις. Ο τελευταίος πρόεδρος της περιόδου αυτής, Τσαρλς Τέιλορ, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση το 2003 και σχηματίστηκε προσωρινή κυβέρνηση από τα Ηνωμένα Έθνη.
Τα πολιτικά κόμματα παρέμειναν απαγορευμένα ως το 1984. Στις εκλογές στις 15 Οκτωβρίου του 1985 κηρύχθηκε νικητής ο Σάμιουελ Ντόε του Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος της Λιβερίας (NDPL). Οι εκλογές χαρακτηρίστηκαν από εκτεταμένη νοθεία και παρατυπίες. Ακολούθησε η εισβολή του στρατιωτικού Τόμας Κουιουόνκπα, στις 12 Νοεμβρίου του 1985, που προς στιγμήν ανέτρεψε τον Ντόε αλλά λίγες ημέρες αργότερα κατεστάλη η κυριαρχία του από το στρατό, που ήταν πιστοί στο Ντόε. Ο Κουιουόνκπα εκτελέστηκε.
Στις 24 Δεκεμβρίου του 1989 μια μικρή ομάδα ανταρτών, με επικεφαλής τον πρώην αρχηγό και συνεργάτη του Ντόε, Τσαρλς Τέιλορ, εισέβαλαν στη Λιβερία μέσω της Ακτής Ελεφαντοστού. Σύντομα ο Τέιλορ και οι αντάρτες του (Εθνικό Πατριωτικό Μέτωπο) κέρδισαν την υποστήριξη των Λιβεριανών, εξαιτίας του ωμού καθεστώτος του Ντόε. Οι αντάρτες σύντομα έφτασαν στα περίχωρα της πρωτεύουσας, Μονρόβια. Περισσότεροι από 200.000 Λιβεριανοί σκοτώθηκαν και 1 εκατομμύριο αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες σε άλλες γειτονικές χώρες κατά τον εμφύλιο πόλεμο.
Η Οικονομική Κοινότητα των κρατών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS) επενέβη και πέτυχε να αποτρέψει τον Τέιλορ από το να καταλάβει τη Μονρόβια. Στο μεταξύ ο ηγέτης της αντάρτικης ομάδας NPFL, που αποχώρησε από τους αντάρτες του Τέιλορ, Πρινς Τζόνσον σχημάτισε νέο αντάρτικο μέτωπο και οι δυνάμεις του συνέλαβαν και εκτέλεσαν τον Ντόε, στις 9 Σεπτεμβρίου του 1990.
Ακολούθησε ο σχηματισμός προσωρινής κυβέρνησης εθνικής ενότητας (IGNU) στην Γκάμπια υπό την αιγίδα της ECOWAS, τον Οκτώβριο του 1990 με πρόεδρο τον Έιμος Σόγιερ. Ωστόσο, ο Τέιλορ αρνήθηκε να συνεργαστεί με τη νέα κυβέρνηση και συνέχισε τον πόλεμο. Τελικά όμως, έπειτα από δεκάδες ειρηνευτικές συμφωνίες και την παραπαίουσα στρατιωτική δύναμη, συμφώνησε στο σχηματισμό πενταμελούς προσωρινής κυβέρνησης.
Ύστερα από συνομιλίες που διεξήχθησαν από τις ΗΠΑ, τον ΟΗΕ, τον Οργανισμό Αφρικανικής Ενότητας και την Οικονομική Κοινότητα των Χωρών της Δυτικής Αφρικής, οι αντιμαχόμενες παρατάξεις παρέδωσαν βιαστικά τα όπλα τους και ειδικές εκλογές διεξήχθησαν στις 19 Ιουλίου του 1997, που είχαν αποτέλεσμα τη νίκη του Τσαρλς Τέιλορ με ισχυρή πλειοψηφία, κυρίως λόγω φόβων του εκλογικού σώματος ότι θα επέστρεφαν οι εμφύλιες συρράξεις αν έχανε ο άλλοτε πολέμαρχος. Ωστόσο, οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν και ως το 2003, υπήρχαν δύο κύριες αντάρτικες ομάδες που επεδίωκαν την ανατροπή του Τέιλορ. Ο τελευταίος εξαναγκάστηκε σε παραίτηση τον Αύγουστο του 2003 και εγκατέλειψε τη χώρα. Προσωρινός πρόεδρος ανέλαβε ο αντιπρόεδρος Μόζες Μπλα και η διεθνής κοινότητα ξανά επενέβη, βοηθώντας στο σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης, με πρόεδρο τον Γκιούντε Μπράιαντ.
Στις 21 Μαρτίου του 2008 άρχισε η τριήμερη απογραφή πληθυσμού.
Εκτελεστική εξουσία
Ο Πρόεδρος εκλέγεται από το λαό με καθολική ψηφοφορία για εξαετή ανανεώσιμη θητεία. Διορίζει το υπουργικό συμβούλιο, το οποίο πρέπει να εγκρίνει και η Γερουσία.Η Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ από το Ενωτικό Κόμμα (UP) είναι Πρόεδρος από τις 16 Ιανουαρίου του 2006.
Νομοθετική εξουσία
Η Εθνοσυνέλευση της Λιβερίας αποτελείται από δύο σώματα: τη Γερουσία, με 30 μέλη, τα οποία εκλέγονται για θητεία 9 ετών με καθολική ψηφοφορία από το λαό, και τη Βουλή των Αντιπροσώπων, με 64 μέλη, που εκλέγονται από το λαό για εξαετή θητεία.
Πολιτικά κόμματα και εκλογές
Το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής ιστορίας της χώρας μονοπωλήθηκε από την παρουσία του Κόμματος των Αληθινών Φιλελευθέρων ή Ουίγων. Μετά τις δραματικές εξελίξεις των δεκαετιών του ‘ 80 και του ‘ 90, με πραξικοπήματα και εμφυλίους πολέμους, ιδρύθηκαν νέα κόμματα. Το Ενωτικό Κόμμα, το Κογκρέσο για τη Δημοκρατική Αλλαγή και το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα της Λιβερίας είναι μερικά από τα σημαντικότερα σύγχρονα κόμματα.
Δικαστική εξουσία
Υπάρχουν το Ανώτατο Δικαστήριο αλλά και άλλα δικαστήρια, εφετείο, καθώς επίσης και παραδοσιακά δικαστήρια στις κομητείες.
Διοικητική διαίρεση
Ο αρχηγός της πόλης (town chief) είναι το κύριο αξίωμα σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης. Υπάρχουν επίσης και άλλοι φύλαρχοι και επίτροποι για τις επαρχίες (district commissioners). Στις μεγαλύτερες πόλεις εκλέγονται δήμαρχοι. Η Λιβερία υποδιαιρείται σε 15 κομητείες, που διοικούνται από άτομα που ορίζονται από τον Πρόεδρο.
Διεθνείς οργανισμοί
ACP, AfDB, CCC, ECA, ECOWAS, FAO, G-77, IAEA, IBRD, ICAO, ICFTU, ICRM, IDA, IFAD, IFC, IFRCS, ILO, IMF, IMO, Inmarsat, Intelsat (δεν υπέγραψε), Interpol, IOC, IOM, ITU, NAM, AU, OPCW, UN, UNCTAD, UNESCO, UNIDO, UPU, WCL, WFTU, WHO, WIPO, WMO
Ερρίκος ο Νεότερος του Ποντιέμπραντυ
Ο Ερρίκος ο Νεότερος, τσεχ.: Heinrich der Jüngere von Podiebrad (18 Μαΐου 1452 - 1 Ιουλίου 1492) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν κόμης του Γκλατς στο βασίλειο της Γερμανίας. Έγινε δούκας του Μύνστερμπεργκ (1462-71) μαζί με τους μεγαλύτερους αδελφούς του Βίκτωρα και Ερρίκο Α΄ τον Πρεσβύτερο. Κυβέρνησε το δουκάτο της Οπάβα μαζί με τους αδελφούς του (1465-72) και έγινε κατά καιρούς ο επίτροπος της Βοημίας· είναι γνωστός και ως συγγραφέας.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Γεωργίου της Βοημίας και της δεύτερης συζύγου του Ιωάννας, κόρης του Ιωάννη του Ροζμιτάλ. Έλαβε ανθρωπιστική παιδεία και συμμετείχε σε κονταρομαχίες ιπποτών.
Ο Γεώργιος ήταν βασιλιάς, αλλά όχι κληρονομικός, έτσι έπεισε τον Φρειδερίκο Γ΄ των Αψβούργων το 1459 να τοποθετήσει τον γιο του Βίκτωρα στην Αυλή. Το 1462 ο Φρειδερίκος Γ΄ διόρισε επίσης τον Ερρίκο Α΄ τον Πρεσβύτερο και τον Ερρίκο τον Νεότερο στην Αυλή. Πιο πριν ο Γεώργιος τους είχε δώσει το φέουδο του Γκλατς και το δουκάτο του Μύνστερμπεργκ. Το 1465 τους έδωσε και το δουκάτο της Οπάβα ως φέουδο, που είχε αποκτήσει το προηγούμενο έτος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1471 την Αικατερίνη των Βέττιν, κόρη του Γουλιέλμου Γ΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας και είχε τέκνο:
Από την ερωμένη του Αικατερίνη Βοΐκοβα του Στιτάρ & Στραζνίτσε είχε αρκετά παιδιά. Ένα από αυτά είναι ο:
Μπόργκο ντ'Άλε
Το Μπόργκο ντ'Άλε (ιταλικά: Borgo d'Ale) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου. Βρίσκεται περίπου 40χμ. βορειοανατολικά του Τορίνου και 30χμ. δυτικά του Βερτσέλλι.
Συνορεύει με τους εξής δήμους: Άλιτσε Καστέλλο, Μπιαντσέ, Μονκριβέλλο και Τροντσάνο Βερτσελλέζε της επαρχίας του Βερτσέλλι, Κοσσάνο Καναβέζε, Μαλιόνε, Μποργκομαζίνο και Σέττιμο Ροττάρο, της επαρχίας του Τορίνο και με το Βιβερόνε της επαρχία της Μπιέλλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Μεχντί Ελ Γκλαουί
Ο Μεχντί Ελ Μεζουαρί Ελ Γκλαουί, γεννημένος στις 26 Μαΐου 1956 στο Σουαζί-λε-Ρουά (Βαλ-ντε-Μαρν), είναι Γάλλος ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε από Μαροκινό πατέρα και Γαλλίδα μητέρα. Ο Μεχντί είναι υιός της ηθοποιού, μυθιστοριογράφου και σκηνοθέτριας Σεσίλ Ωμπρί και του Βράχιμ Ελ Γκλαουί. Ο τελευταίος ήταν υιός του πασά του Μαρακές, Ταμί Ελ Γκλαουί και της Τουρκάλας παλλακίδας του, Λαλά Καμάρ Τορκιά, ενώ γεννήθηκε κατά την περίοδο του Γαλλικού Προτεκτοράτου του Μαρόκου. Ο Μεχντί είναι ανιψιός του ζωγράφου Χασάν Ελ Γκλαουί.
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην ηθοποιία σε ηλικία πέντε ετών στην τηλεοπτική σειρά Poly, της οποίας σκηνοθέτης ήταν η μητέρα του και η οποία συνάντησε μεγάλη επιτυχία. Υποδύθηκε διάφορους παιδικούς και στην συνέχεια εφηβικούς ρόλους σε σειρά τηλεοπτικών σειρών έως την ηλικία των 17 ετών (από το Belle et Sébastien έως το Jeune Fabre). Στην συνέχεια ξεκίνησε καριέρα ηθοποιού και σκηνοθέτη κινηματογράφου.
Ο ηθοποιός πραγματοποίησε μία εμφάνιση το 2006 στην εκπομπή Pour le plaisir, η οποία μεταδόθηκε από το France 3, στην διάρκεια της οποίας και αποκάλυψε τα σχέδιά του για τον κινηματογράφο, ενώ αναφέρθηκε και στην ζωή του ως ηθοποιός κατά την διάρκεια των γυρισμάτων. Αναφέρθηκε, επίσης, και στα σχέδιά του ως σκηνοθέτης ταινιών.
Στην ταινία Belle et Sébastien (2013) του Νικολά Βανιέ υποδύεται τον ρόλο του Αντρέ, έναν κυνηγό.
Προσωπική ζωή
Απέκτησε μία κόρη, την Γκαράνς, από τον γάμο του με την Μπλαντίν ντε Καρνέ-Τρεσεσόν ντε Κοετλογκόν. Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Βιρζινί Στεβενού.
Συγγραφέας
La Belle Histoire de Sébastien, εκδ. Michel Lafon, 2013
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Λίμνη Ατιτλάν
Η λίμνη Ατιτλάν (ισπαν. Lago de Atitlán, Λάγκο ντε Ατιτλάν) είναι μια μεγάλη ενδορεϊκή λίμνη στα κεντρικά υψίπεδα της Γουατεμάλας. Η Ατιτλάν θεωρείται η βαθύτερη λίμνη στην Κεντρική Αμερική, καθώς έχει μέγιστο βάθος 340 μέτρα. Η λίμνη περιβάλλεται από ηφαίστεια. Στο νότο δεσπόζουν τρία ηφαίστεια. Στις όχθες της λίμνης υπάρχουν αρκετά ψαροχώρια, στα οποία κατοικούν Μάγια. Θεωρείται ως μια από τις πιο όμορφες λίμνες στο κόσμο και είναι το σημαντικότερο τουριστικό αξιοθεάτο στη Γουατεμάλα. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη λίμνη Αματιτλάν, η οποία απέχει από τη λίμνη Ατιτλάν περίπου 65 χιλιόμετρα και είναι αρκετά μικρότερη από αυτή.
Η λίμνη σχηματίστηκε πριν 84.000 χρόνια, εξαιτίας μιας μεγάλης ηφαιστειακής έκρηξης, γνωστής ως «Λος Τσοκόγιος». Ηφαιστειακή στάχτη από την έκρηξη έχει βρεθεί μέρι τη Φλόριντα και τον Ισημερινό. Ο συνολικός όγκος των ηφαιστειακών αναβλημάτων υπολογίζεται σε 300 κυβικά χιλιόμετρα. Εξαιτίας της έκρηξης δημιουργήθηκε μια καλντέρα, η οποία μετά γέμισε με νερό και σχημάτισε τη λίμνη Ατιτλάν. Μετά την έκρηξη, σχηματίστηκαν νότια της λίμνης τρία ηφαίστεια. Το Βολκάν Ατιτλάν (ύψος 3.537 μέτρα) σχηματίστηκε στο νότιο χείλος της καλντέρας, ενώ τα ηφαίστεια Σαν Πέδρο (3.020 μέτρα) και Τολιμάν (3.158 μέτρα) μέσα στην καλντέρα. Από αυτά τα ηφαίστεια, η δραστηριότητα στο Σαν Πέδρο σταμάτησε πριν περίπου 40.000 χρόνια και μετά σταμάτησε και στο Τολιμάν. Το Ατιτλάν σχηματίστηκε τα τελευταία 10.000 χρόνια και παραμένει μέχρι σήμερα ενεργό.
Στις όχθες της λίμνης είναι κτισμένα αρκετά χωριά, με έντονες επιρροές από τον πολιτισμό των Μάγια. Οι Μάγια της λίμνης κατάγονται από τους Τζουτουχίλ και Κακτσίκελ, οι οποίοι προέρχονται από το Μεξικό. Κατά την διάρκεια της κατάκτησης της Αμερικής από τους Ισπανούς οι Κακτσίκελ συμμάχησαν με τους Ισπανούς για να νικήσουν τους Τζουτουχίλ και τους Κιτσέ, οι οποίοι ήταν οι εχθροί τους. Όμως κατακτήθηκαν και οι ίδιοι οι Κακτσίκελ από τους Ισπανούς, το 1531. Σήμερα η μεγαλύτερη παραλίμνια πόλη είναι η Παναχατσέλ, η οποία το 2002 είχε 10.400 κατοίκους. Στα νότια βρίσκεται ο δήμος Σαντιάγο Ατιτλάν.
Πηγές
Ατιτλαν Ατιτλαν
Λιβαδάκι Αρκαδίας
Το Λιβαδάκι, παλαιότερα γνωστό ως Τσιάρεσι ή Τοταρέσι, είναι χωριό της Αρκαδίας, που υπάγεται στο Δήμο Γορτυνίας στην Πελοπόννησο και βρίσκεται σε απόσταση 6 χιλιομέτρων από τη γέφυρα του Ερυμάνθου. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 220 μέτρων, στην κοιλάδα του Λάδωνα, στο δρόμο Τρίπολης - Πύργου.
Όνομα
Η αλλαγή της ονομασίας από Τσιάρεσι ή Τοταρέσι σε Λιβαδάκι (εναλλακτικά Λειβαδάκιον ή Λειβαδάκι) έγινε στις 20 Αυγούστου 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927. Η παλιά ονομασία Τσιάρεσι είναι σλαβικής προέλευσης και προέρχεται από τη ρίζα τσ'ρν'  που σημαίνει μαύρο. Σε κοντινή απόσταση είναι η σημερινή Τριποταμιά, πρώην Μπέλεσι από το μπέλ' (άσπρο).
Περιγραφή
Χωρίζεται στο Πάνω και το Κάτω Χωριό, όπου βρίσκονται τα περισσότερα σπίτια, καθώς και η αγορά, το δημοτικό σχολείο και το δημοτικό κατάστημα. Στην ανατολική άκρη του Πάνω Χωριού βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου και το νεκροταφείο.
Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν πολλές ελιές, λόγω του ήπιου κλίματος, του ποταμού Λάδωνα που βρίσκεται κοντά και της γεωλογικής σύστασης του εδάφους. Το κοντινό δάσος της Κάπελης εκχερσώθηκε και τμήματά του παραχωρήθηκαν στους κατοίκους για καλλιέργεια, ασχολία που σήμερα έχει περιοριστεί λόγω της έλλειψης εργατικών χεριών.
Το Λιβαδάκι δημιουργήθηκε στο διάστημα από τα μέσα του 18ου έως τις αρχές του 19ου αιώνα (λίγα χρόνια πριν την κήρυξη της ελληνικής επανάστασης του 1821). Κατά την πρώτη απογραφή του 1829 το χωριό είχε 110 με 120 κατοίκους, ενώ κατά την απογραφή που έγινε το 2011, οι κάτοικοι ήταν 88.
Ο ταχυδρομικός κώδικας είναι 22008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Ρέι Τόμλινσον
Ο Ρέι Τόμλινσον (Raymond Samuel "Ray" Tomlinson, 23 Απριλίου 1941 - 5 Μαρτίου 2016) ήταν ένας πρωτοπόρος Αμερικανός προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών, ο οποίος εφάρμοσε το πρώτο πρόγραμμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στο σύστημα ARPANET, πρόδρομο του Internet, το 1971. Αυτό ήταν το πρώτο σύστημα το οποίο καθιστούσε εφικτή την αποστολή e-mail μεταξύ χρηστών συνδεδεμένων στο ARPANET μέσω διαφορετικών υπολογιστών. Προηγουμένως, το ταχυδρομείο μπορούσε να αποσταλεί μόνο μεταξύ όσων χρησιμοποιούσαν τον ίδιο υπολογιστή.
Για να επιτευχθει αυτό, χρησιμοποίησε το σύμβολο @ για να διαχωρίσει το όνομα του χρήστη από το όνομα του υπολογιστή, ένα σύστημα το οποίο έκτοτε εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σε διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Το διαδικτυακό Hall of Fame, αναγνωρίζοντας το έργο του, σχολίασε: «Το πρόγραμμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του Τόμλινσον επέφερε μια ολοκληρωτική επανάσταση, που άλλαξε ριζικά τον τρόπο επικοινωνίας των ανθρώπων». Ο Τόμλινσον είναι διεθνώς γνωστός και αναγνωρισμενος ως ο εφευρέτης του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
Η ζωή και η εκπαίδευσή του
Μετά την αποφοίτησή του από το Πολυτεχνικό Ινστιτούτο Ρενσσελάερ, εισήλθε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας Μασαχουσέτης (MIT) για να συνεχίσει την εκπαίδευσή του ως ηλεκτρολόγος μηχανικός. Στο ΜΙΤ, ο Τόμλισον εργάστηκε στον Όμιλο Επικοινωνίας Λόγου και ανέπτυξε ένα υβριδικό αναλογικό-ψηφιακό σύστημα σύνθεσης ομιλίας, ως θέμα της διατριβής του στην ηλεκτρική εφαρμοσμένη μηχανική, το 1965.
Καριέρα
Το 1967 εντάχθηκε στην εταιρεία τεχνολογίας Μπολτ, Μπερανέκ και Νιούμαν (τώρα BBN Technologies), όπου βοήθησε στην ανάπτυξη του λειτουργικού συστήματος TENEX, συμπεριλαμβανομένων του προγράμματος ελέγχου δικτύου ARPANET και των εφαρμογών TELNET. Έγραψε ένα πρόγραμμα μεταφοράς αρχείων με την ονομασία CRYNET για τη μεταφορά αρχείων μέσω του ARPANET. Ο Τόλμισον κλήθηκε να αλλάξει ένα πρόγραμμα με όνομα SNDMSG, το οποίο έστελνε μηνύματα σε άλλους χρήστες που μοιράζονταν έναν υπολογιστή, για να τρέχει σε TENEX.
Προσέθεσε κώδικα που πήρε από το CPYNET στο SNDMSG, έτσι ώστε τα μηνύματα να μπορούν να αποστέλλονται σε χρήστες άλλων υπολογιστών-το πρώτο e-mail.
Το πρώτο email που έστειλε ο Τόμλινσον ήταν μια δοκιμή, η οποία δε διασώθηκε και ο Τόμλινσον περιέγραψε ως ασήμαντη, ήταν κάτι σαν "QWERTYUIOP". Έτσι λοιπόν έχει καθιερωθεί ότι «Το πρώτο e-mail ήταν QWERTYUIOP».
Ο Τόμλισον αργότερα σχολίασε ότι αυτά τα «δοκιμαστικά μηνύματα ήταν εντελώς αδιάφορα και ως εκ τούτου τα έχω ξεχάσει».
Αρχικά, το σύστημα ανταλλαγής μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του Τόμλινσον δε θεωρήθηκε σημαντικό. Η ανάπτυξή του δεν ήταν μια οδηγία του εργοδότη του, με ακόλουθό της τον Τόμλινσον. Όταν ο Τόμλινσον έδειξε την ιδέα σε έναν συνάδελφο, ο Τόμλινσον του είπε: «Μην το πείτε σε κανέναν! Αυτή δεν είναι η εργασία που θα έπρεπε να κάνουμε τώρα».
Ο Τόμλινσον είχε πει ότι προτιμάει το "email" από το "e-mail" και αστειευόμενος σε μια συνέντευξή του 2010 υποστήριξε ότι «είμαι απλώς ένας άνθρωπος που προσπαθεί να διατηρήσει τον κόσμο ενωμένο» και ότι «ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί αρκετό καιρό ώστε να καταργηθεί η παύλα».
Θάνατος
ο Τόμλινσον πέθανε στο σπίτι του στο Λίνκολν της Μασαχουσέτης, στις 5 Μαρτίου του 2016 από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 74 ετών.
Μουσείο Μηλιάς Γρεβενών
μικρογραφία Το μουσείο της Μηλιάς Γρεβενών αποτελεί ένα μουσείο έκθεσης απολιθωμάτων της περιοχής των Γρεβενών. Σε αυτό στεγάζονται ευρήματα από ανασκαφές του 1990 με σημαντικότερο εύρημα, από τις ανασκαφές του 2007, τους μεγαλύτερους χαυλιόδοντες που έχουν ποτέ βρεθεί. Με μήκος 5,02 μέτρα αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα του κόσμου έχοντας μάλιστα μπει και στο βιβλίο των ρεκόρ Guinness.
Βίκτωρ του Κουνστάτ και Ποντιέμπραντυ
Ο Βίκτωρ, τσεχ.: Viktorín z Poděbrad, or Viktorín Boček z Kunštátu a Poděbrad (1403 - 1 Ιανουαρίου 1427) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν ευγενής της Βοημίας-Μοραβίας, υποστηρικτής των Χουσιτών. Ο γιος του έγινε βασιλιάς της Βοημίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Μποτσέκ Β΄ θησαυροφύλακα & γενικού διοικητή της Βοημίας και της Άννας-Ελισάβετ, κόρης του Ερρίκου της Λάιπα. Έδωσε σε πολλούς γιους του ως δεύτερο όνομα το Μποτσέκ, όνομα σύνηθες στους προγόνους του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Άννα του Βάρτενμπεργκ (1403-1459) και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ποντιέμπραντυ
Old Man (τραγούδι)
Το "Old Man" είναι ένα τραγούδι του Καναδού μουσικού Νηλ Γιανγκ, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον τέταρτο δίσκο του Harvest, το 1972. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και ως single, το οποίο έφτασε στο νούμερο 31 των αμερικανικών Billboard Hot 100. Πρόκειται για ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του καλλιτέχνη, το οποίο γράφτηκε εξ ολοκλήρου από αυτόν. Από τη στιγμή της κυκλοφορίας του έχει διασκευαστεί αρκετές φορές, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί και σε διάφορα Μέσα. Πρόκειται, γενικότερα, για ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του Γιανγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1972 Κατηγορία:Singles του 1972 Κατηγορία:Τραγούδια του Νηλ Γιανγκ Κατηγορία:Singles της Reprise Records
Πετσάκοι Αχαΐας
Ο πληθυσμός του χωριού σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 ανέρχεται σε 168 κάτοικοι. Στην ομώνυμη Τοπική Κοινότητα υπάγεται επίσης και ο οικισμός Μπόσι.
Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 870 μέτρων περίπου, στις πλαγιές του όρους Σκεπαστό, βορειοδυτικά των Καλαβρύτων.
Πολιτισμός
Στο χωριό λειτουργούν δύο (εκ)πολιτιστικοί σύλλογοι: α) ο πολιτιστικός σύλλογος με την ονομασία «Ένωση Πετσακιτών "Ο Άγιος Νικόλαος"» που ιδρύθηκε στις 16 Φεβρουαρίου του 1974 και β) ο «Εξωραϊστικός & Εκπολιτιστικός Σύλλογος Πετσάκων Καλαβρύτων» που λειτουργεί από το 2017.
Κύπελλο Ιντερτότο 1963-64
Το Διεθνές Ποδοσφαιρικό Κύπελλο 1963-64 ή Κύπελλο Ράπαν, όπως ήταν πιο γνωστό (το μετέπειτα Κύπελλο Ιντερτότο) κατακτήθηκε από τη Σλόβναφτ Ιντερνάσιοναλ Μπρατισλάβα, που διατήρησε το τρόπαιο από την προηγούμενη σεζόν, κερδίζοντας την Πολόνια Μπίτομ στον τελικό. Το τουρνουά επεκτάθηκε με 48 ομάδες να συμμετέχουν σε σχέση με τις 32 των περασμένων ετών. Συμμετείχαν για πρώτη φορά ομάδες από το Βέλγιο. Προστέθηκε ακόμα ένας γύρος νοκ-άουτ μεταξύ των ομίλων και των προημιτελικών.
Όμιλοι
Οι ομάδες χωρίστηκαν σε 12 ομίλους των 4 ομάδων. Οι ομίλοι διαχωρίστηκαν γεωγραφικά σαν 'Α' για το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ελβετία, 'Β' για την Αυστρία, την Ολλανδία, τη Σουηδία και τη Δυτική Γερμανία και 'Γ' για τη Τσεχοσλοβακία, την Ανατολική Γερμανία, την Πολωνία και τη Γιουγκοσλαβία. Οι 12 νικήτριες των ομάδων (παρουσιάζονται με έντονη γραφή στους πάρακατω πίνακες) προκρίθηκαν στους νοκ-άουτ γύρους, όπου οι ομάδες από τις 3 ζώνες «Α», «Β» και «Γ» κρατήθηκαν ξεχωριστά.
Όμιλος Γ1
Ο αγώνας μεταξύ Ζαγκλέμπιε Σοσνόβιετς και Καρλ Τσάις Ιένα διακόπηκε μετά που η δεύτερη έμεινε με λίγους ποδοσφαιριστές (λόγω τραυματισμών και αποβολών) και μέτρησε το σκορ μέχρι τη στιγμή εκείνη.
Όμιλος Γ3
Ο αγώνας μεταξύ Τρέντσιν και Φόρβερτς αναφέρεται επίσης σαν 2–2, αλλά επίσημα καταγράφεται σαν 2–1.
Πρώτος γύρος
1 Οι αγώνες μεταξύ Ραπίντ Βιέννης και Σταντάρ Λιέγης καταγράφονται επίσης σαν 2–0 0–1, 2–1 1–0 και 2–0 1–0 (με πρώτο αγώνα στη Λιέγη σε όλες τις περιπτώσεις), αλλά επίσημα αναφέρεται σαν 0–1 0–2 (με πρώτο αγώνα στη Βιέννη).
Προημιτελικά
1 Η Όντρα Οπόλε προκρίθηκε στα ημιτελικά μετά από κλήρωση.
2 Οι αγώνες μεταξύ Όντρα Οπόλε και Σλόβαν Μπρατισλάβας λανθασμένα αναφέρεται σαν 1-1 1-1 (π.χ. από την RSSSF)
3 Οι αγώνες μεταξύ ΦΚ Ρουέν και Σταντάρ Λιέγης αναφέρονται επίσης και σαν 0–0 3–3, αλλά επίσημα αναφέονται σαν 3–0 3–3.
Τελικός
Μονός τελικός, στη Βιέννη (ουδέτερη έδρα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1963 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1964
Κωνσταντίνος Μάριος
Ο Κωνσταντίνος Ερμής Μάριος (πραγματικό όνομα: Κωνσταντίνος Ξύδας), γεννήθηκε στις 12 Σεπτέμβρη του 1955 στη Χίο και πέθανε στις 16 Σεπτέμβρη 2009
Ηθοποιός, Σκηνοθέτης και Θεατρικός Συγγραφέας. Υπήρξε απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου το 1977, μετεκπαιδεύτηκε στο LDCPA της Νέας Υόρκης (Δημοτικό Πανεπιστήμιο) και συνέχισε την εκπαίδευσή στου παρακολουθώντας Σεμινάριο θεατρικής πρακτικής στη Μόσχα.
Το 1978 συνίδρυσε το "Ασκητικό Θέατρο" (1978 - 1988) και διετέλεσε Καλλιτεχνικός του Διευθυντής. Όταν το κεφάλαιο του "Ασκητικού Θεάτρου" έκλεισε, ο Κωνσταντίνος Μάριος επέστρεψε στη γενέτειρα του (1989) όπου ανέλαβε την Καλλιτεχνική Διεύθυνση του Ομήρειου Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Χίου, ξεκινώντας άμεσα με τη θεατρική εκπαίδευση ντόπιου δυναμικού. Στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Χίου, ίδρυσε Θεατρικό Εργαστήριο, μέσα από το οποίο ξεπήδησαν πολλοί καλοί ηθοποιοί, που σήμερα εργάζονται επαγγελματικά στο θέατρο.
Από την πρώτη ημέρα της παραμονής του στη Χίο (1989), ο Κωνσταντίνος Ε. Μάριος οργάνωνε την ίδρυση ενός Επαγγελματικού Δημοτικού Θεάτρου, σχέδιο που υλοποιήθηκε μερικά χρόνια αργότερα, επί δημαρχίας Γιάννη Μπουμπάρη (1993). Ο αγώνας του Κωνσταντίνου Μάριου, δε σταμάτησε εκεί. Έχοντας πλέον στο πλευρό του εκπαιδευμένους και μυημένους στην τέχνη του, μαθητές και προσωπικούς φίλους, προχώρησε το 1995 στην πρόταση "μετεξέλιξης" του "Δημοτικού Θεάτρου Χίου", σε ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου με έδρα τη Χίο. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου και τιμητικά ο πρώτος Καλλιτεχνικός Διευθυντής του.
Έχει συγγράψει πολλά θεατρικά έργα, ποιήματα, όπως και πεζογραφήματα. Ασχολήθηκε με τη μετάφραση κλασσικού και μοντέρνου Θεάτρου, καθώς και μυθιστορήματα. Το ΥΠΠΕ τον τίμησε με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου (Αθήνα 1974). Έλαβε το Βραβείο Δραματουργίας από το Ίδρυμα "Goodman" (Νέα Υόρκη 1976), καθώς και το πρώτο Βραβείο στον 1ο Διαγωνισμό Θεατρικού Έργου Συγγραφέων Αιγαίου (το 2004). Έργα του Κωνσταντίνου Ε. Μάριου έχουν ανέβει από το "City College of New York", από το "Έβδομο Θέατρο", από το "Ασκητικό Θέατρο", από το "Θέατρο Κνωσσός", το "Θέατρο Άσκηση" και από τη ραδιοφωνία της ΕΡΤ.
Έχει σκηνοθετήσει περισσότερα από 55 έργα και έχει πραγματοποιήσει δεκαδες περιοδείες, στις μεγαλύτερες ελληνικές πόλεις. Συμμετείχε σε αρκετά Διεθνή Φεστιβάλ (όπως Ιταλία, Ελβετία, Γιουγκοσλαβία, αποσπώντας Βραβείο Καλύτερης Παράστασης Συνόλου). Επί σειρά ετών, συνεργάστηκε επίσης και με την Ελληνική Ραδιοφωνία (1980 - 1988). Έως το τέλος της ζωής του, δεν έπαψε να διδάσκει Υποκριτική, Αυτοσχεδιασμό και Υφολογία, ενώ για πολλά χρόνια υπηρέτησε στη "Βεάκη" (Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης). Ο Κ. Ε. Μάριος ερμήνευσε ως ηθοποιός ρόλους σε κλασσικό και σύγχρονο δραματολογίο, σε συνεργασία με σκηνοθέτες όπως τον Μίνω Βολανάκη κ.α.
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Γούμερο Ηλείας
Το Γούμερο, είναι τοπική Κοινότητα του πρώην Νομού Ηλείας νυν Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας και βρίσκεται 18,4 χλμ. Βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 492 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου   και έχει 642 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Ιστορικά στοιχεία
Το Γούμερο είναι χτισμένο στο μέρος, όπου κατά την αρχαιότητα σύμφωνα με το Στράβωνα βρισκόταν το Αλήσυον ή Αλησαίον, μία από τις οκτώ σημαντικότερες πόλεις της περιοχής Πισατίδος. Στους χωρογραφικούς πίνακες του κάστρου του Μωριά του Χοπφ (Hopf), το 1360, συναντάται με το όνομα Vumero και βρίσκεται υπό την δικαιοδοσία του Ροβέρτου του Τάραντα. Το 1436 με βάση την ίδια πηγή ονομάζεται Vumeri, ενώ στη συνέχεια αναφέρεται και πάλι σαν Vumero. Τα ευρήματα όμως δείχνουν να υπάρχει από πολύ παλαιότερα. Συγκεκριμένα το μετόχι της Νικόβιας χρονολογείται από το 1300, ενώ η Ιερά Μονή Ασκητού από το 1200.
Ο Γεώργιος Φραντζής αναφέρει πως υπήρχε στο μέρος αυτό ένα χωριό με το όνομα Βρουμερόν και ο καθηγητής Ηλιόπουλος συμπληρώνει πως προέρχεται από τη βρώμη. Το 1829 καταγράφεται επίσημα η ύπαρξη του δήμου Γουμερίας, με έδρα το Γούμερο. Όπως αναφέρει και ο ιστορικός Γεωργίου Παπανδρέου, οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήταν οι Ζιπιταίοι, μετά την καταστροφή του κάστρου που τα ερείπια του υπάρχουν ακόμη στην ομώνυμη περιοχή του χωριού. Το κάστρο θεωρείται μεσαιωνικό.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Τοποθεσία
Η Κοινότητα εντοπίζεται περίπου 264 έως 288 χλμ (187.2 χλμ) Δυτικά - Νοτιοδυτικά της Αθήνας, 34,3 χλμ (18.4 χλμ) Ανατολικά - Βορειοανατολικά του Πύργου, 33,0 χλμ (13,7 χλμ) από την Αρχαία Ολυμπία, περίπου 75,6 χλμ (53 χλμ) Νότια - Νοτιοδυτικά της Πάτρας, περίπου 124 χλμ (72 χλμ) Δυτικά της Τρίπολης. (Οι αποστάσεις στις παρενθέσεις δείχνουν τις ευθείες γεωμετρικές χιλιομετρικές μετρήσεις).
Γεωμορφολογία
Το Γούμερο βρίσκεται Βόρεια της κοιλάδας του Αλφειού. Περιέχει πολλούς λόφους και τα δάση γύρω από την περιοχή ήταν πριν καούν από τις φωτιές του 2007 περίπου 30 με 50 μέτρα ύψος. Τα δάση περιελάμβαναν πεύκα, έλατα και κυπαρίσσια. Οι γεωργικές εκτάσεις βρίσκονται εντός της κοιλάδας, πέριξ του χωριού και της περιοχής.
Φυσικές καταστροφές
Το 2007 η Κοινότητα βρέθηκε σε κίνδυνο από μια πυρκαγιά που έφτασε από τις Βορειοανατολικές Ορεινές περιοχές της Ηλείας: τρεις κατοικίες καταστράφηκαν ολοσχερώς, οι οποίες βρίσκονται πλέον σε κατάσταση ανοικοδόμησης. Η πυροσβεστική Υπηρεσία σε συνδυασμό με τα αεροπλάνα και τις προσπάθειες των ιδιωτών δεν στάθηκαν ικανές να αποτρέψουν την καταστροφή του 80% περίπου της δασικής περιοχής του περιβάλλοντος του Γουμέρου. Η πυρκαγιά άρχισε το Σάββατο 25 Αυγούστου και συνεχίστηκε μέχρι τη Δευτέρα 27 Αυγούστου 2007.
Τοπική κοινωνία
Τα παλιά σπίτια είναι πέτρινα και τα νέα κατασκευάστηκαν από δάνεια σεισμόπληκτων που χορηγήθηκαν τη δεκαετία του 1960. Μετά το Β' Παγκόσμιο και τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο, ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έφυγε για τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα όπως ο Πύργος, η Πάτρα, η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, ενώ άλλοι λίγοι κάτοικοι μετανάστευσαν σε άλλες χώρες όπως η Γερμανία, η Ελβετία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς και η Σουηδία.
Πληθυσμιακά στοιχεία
Το 1981, ο πληθυσμός της Κοινότητας ήταν 926 κάτοικοι, το 1991 αυξήθηκαν σε 1.024 και το 2001 καταγράφηκαν 1.000 μόνιμοι κάτοικοι. Από το 2001 και μετά υπήρξε σημαντική μείωση του πληθυσμού, αφού ο αριθμός των κατοίκων που απογράφηκαν το 2011 στο χωριό ήταν 642 μόνιμοι κάτοικοι.
Ο πληθυσμός παρέμεινε σταθερός από τα μέσα έως τα τέλη του 20ου αιώνα.
Τοπική οικονομία
Κύρια παραγωγή της περιοχής Γουμέρου είναι τα λαχανικά, οι ελιές, τα Αιγοπρόβατα και η παραγωγή γάλακτος μαζί με τις επιχειρήσεις και τις υπηρεσίες. Η πλειοψηφία όμως της αγροτικής παραγωγής ανήκει στις ελιές για την παραγωγή ελαιολάδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ωλένης Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Δημοσθένης Δόγκας
Ο Δημοσθένης Δόγκας ήταν βουλευτής Ηλείας.
Γεννήθηκε στο Λαντζόι Ηλείας και καταγόταν από οικογένεια πολιτικών. Ο πατέρας του ήταν δήμαρχος του δήμου Ώλενας και η αδερφή του σύζυγος του πολιτικού Σωτήριου Κρεκουκιώτη.
Το 1875 εκλέχτηκε δήμαρχος Ώλενας, το 1881 δήμαρχος Ολυμπίων και το 1887 δήμαρχος πάλι Ώλενας. Το 1881 έθεσε πρώτη φορά υποψηφιότητα για την βουλευτική θέση, την οποία και κατέλαβε. Το 1895 και 1902 επανεκλέχτηκε βουλευτής Ηλείας. Ήταν ακραιφνής υποστηρικτής της πολιτικής Τρικούπη ενώ επι πολλά χρόνια συνεργαζόταν με τον Στεφανοπουλικό συνδυασμό. Πολλές ήταν και οι προσπάθειες του για έλεγχο των εκλογικών αποτελεσμάτων με παράνομα μέσα.
Απεβίωσε στις 25 Οκτωβρίου του 1905 στο Κρεκούκι Ηλείας, όπου είχε μεταφερθεί από την Αθήνα λόγω εξάντλησης. Η κηδεία του ήταν μεγαλοπρεπής και παρεβρέθηκε όλο το χωριό, ο βουλευτής και προσωπικός του φίλος Χρήστος Στεφανόπουλος καθώς και ο ανηψιός του, βουλευτής Ιωάννης Κρεκουκιώτης.
Δ Δ
Μπιαντσέ
Το Μπιαντσέ (ιταλικά: Bianzè) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου. Βρίσκεται περίπου 40 χλμ. βορειοανατολικά του Τορίνου και 25 χλμ. δυτικά του Βερτσέλλι.
Συνορεύει με τους εξής δήμους: Λιβόρνο Φερράρις, Μονκριβέλλο, Μπόργκο ντ'Άλε, Ρονσέκκο, Τρίνο και Τροντσάνο Βερτσελλέζε.
Μπριζόλα
Η μπριζόλα είναι ένα είδος κρέατος, το οποίο αποτελείται από μυϊκές ίνες και μπορεί και οστό, τα οποία έχουν κοπεί εγκάρσια. Το κρέας μπορεί να προέρχεται από χοιρινό, βοδινό, αρνίσιο, γίδινο κρέας, καθώς και άλλα ζώα, αλλά και από κάποια ψάρια, όπως ο σολομός. Μπορούμε να το ψήσουμε πάνω σε μια ψηστιέρα ή πάνω στα κάρβουνα.
Ετυμολογία
Στα ελληνικά η ονομασία προέρχεται από την ιταλική λέξη braciola, η οποία σημαίνει φέτα κρέατος ψημένη στα κάρβουνα. Στην ιταλική κουζίνα υπάρχουν ξεχωριστά γεύματα με το όνομα braciola.
Αναφορές
Κατηγορία:Κρέας Κατηγορία:Διατροφή-επέκταση
Αθανάσιος Ρουσόπουλος
Ο Αθανάσιος Ρουσόπουλος (Βογατσικό Καστοριάς, 1823 - 1 Δεκεμβρίου 1898), ήταν Έλληνας καθηγητής Πανεπιστημίου του 19ου αιώνα, φιλόλογος, αρχαιολόγος, και εξέχουσα φυσιογνωμία των ελληνικών γραμμάτων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Βογατσικό της Καστοριάς το 1823. Σχολείο αρχικά πήγε στην Κωνσταντινούπολη και ύστερα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου και δίδαξε επί τετραετία. Το 1847 πήγε στη Γερμανία, υπότροφος του Βελλιείου κληροδοτήματος όπου σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, Βερολίνου, και Γκέτιγκεν, φιλολογία και αρχαιολογία.
Παραιτήθηκε από το Πανεπιστήμιο και ασχολήθηκε αποκλειστικά με φιλολογικές και αρχαιολογικές μελέτες.
Παντρεύτηκε τη Λουίζα Murray και απέκτησε 9 παιδιά, μεταξύ των οποίων τον Όθωνα, ιδρυτή της Εμπορικής Ακαδημίας, μετέπειτα ΑΣΟΕΕ, τον Ρούσσο, καθηγητή της ελληνικής στην Ακαδημία ξένων γλωσσών στη Βουδαπέστη και διαδέχτηκε τον Χριστομάνο ως καθηγητής των ελληνικών της αυτοκράτειρας Σίσσυ της Αυστρίας, και τη Βέρθα, η οποία ασχολήθηκε με μεταφράσεις από τα γερμανικά και τα ιταλικά (εκδ. Ελευθερουδάκη) και επίσης εξέδωσε τους μύθους του Αισώπου στη Νέα ελληνική και συνέγραψε το βιβλίο "Η τροφή του αρρώστου".
Γεώργιος Γκίκας
Ο Γεώργιος Γκίκας (Gheorghe Ghika, 3 Μαρτίου 1600 - 2 Νοεμβρίου 1664) ήταν ηγεμόνας της Μολδαβίας κατά το 1658-1659 και της Βλαχίας κατά το 1659-1660.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη πόλη Κιοπρολού, σημερινή Βέλες της Βόρειας Μακεδονίας από Αλβανούς, χριστιανούς ορθόδοξους γονείς. Παντρεύτηκε με Ελληνίδα, της οικογένειας Βλαστού.