cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλμπέρτα
Ιστορία
thumb|250px|left|Φορτ Έντμοντον (Fort Edmonton)· πίνακας του Πωλ Κέιν (Paul Kane, 1810–1871), 1849–56 Στα επόμενα χρόνια, στην περιοχή φούντωσε το εμπόριο γούνας, αλλά και ο ανταγωνισμός ανάμεσα στη βρετανικών συμφερόντων Εταιρεία του Κόλπου Χάντσον (Hudson's Bay Company) και στη γαλλοκαναδικών συμφερόντων Βορειοδυτική Εταιρεία (North West Company), για το ποιος θα έχει τον έλεγχο του εμπορίου γούνας. Με την ανάπτυξη του κυνηγιού και του εμπορίου της γούνας, στην περιοχή άρχισαν να καταφθάνουν πολλοί έποικοι και δημιουργήθηκαν νέοι οικισμοί, όπως το Οχυρό Έντμοντον. Ταυτοχρόνως στην περιοχή φούντωσε και ο θρησκευτικός ανταγωνισμός μεταξύ καθολικών και προτεσταντών ιεραποστόλων για τον εκχριστιανισμό των αυτοχθόνων.
right|250px|thumb|Γουνέμπορος ελέγχει το εμπόρευμά του στην Αλμπέρτα. Φωτογραφία του 1890 από τα Δημόσια Αρχεία του Καναδά 250px|right|thumb|Λογχοφόρος ιππέας της Βορειοδυτικής Έφιππης Χωροφυλακής. Από το περιοδικό Canadian Illustrated News, 1875 Το 1821 οι δύο ανταγωνίστριες εταιρείες της γούνας συνενώθηκαν, και το 1868 ο Καναδάς ανέλαβε τον έλεγχο της γης που ανήκε στην Εταιρεία του Κόλπου Χάντσον, γνωστή ως Γη του Ρούπερτ (Rupert's Land), και τη μετονόμασε σε Βορειοδυτικά Εδάφη. Δύο χρόνια αργότερα, το 1870, η κυβέρνηση του Καναδά κατήργησε όλα τα μονοπωλιακά δικαιώματα της Εταιρείας του Κόλπου Χάντσον στο εμπόριο της γούνας.
Από το 1868, η καναδική κυβέρνηση άρχισε να ενθαρρύνει την εποίκηση της Αλμπέρτας παραχωρώντας στους εποίκους γη που είχε πάρει από αυτόχθονες κατόπιν συμφωνιών. Η άφιξη νέων εποίκων είχε ως αποτέλεσμα τις συγκρούσεις με τους αυτόχθονες, που έβλεπαν να χάνουν τη γη τους. Οι συγκρούσεις αυτές, η συστηματική εξόντωση των βισόνων από τους εποίκους, η εισαγωγή οινοπνευματωδών ποτών και η εισαγωγή νέων για την περιοχή ασθενειών, όπως η φυματίωση, είχαν καταστρεπτικές συνέπειες για τους αυτόχθονες.
Για να ελέγξει την κατάσταση στα Βορειοδυτικά Εδάφη, το 1873 η καναδική κυβέρνηση δημιούργησε τη Βορειοδυτική Έφιππη Χωροφυλακή (αγγλ., North West Mounted Police ή NWMP), που αργότερα εξελίχθηκε στη σημερινή Βασιλική Καναδική Έφιππη Αστυνομία ή Βασιλική Χωροφυλακή του Καναδά (αγγλ., Royal Canadian Mounted Police· γαλλ., Gendarmerie Royale du Canada). Η Βορειοδυτική Έφιππη Χωροφυλακή έφτιαξε το 1875 το Οχυρό Κάλγκαρι.
Οι νέοι έποικοι, αφού εξόντωσαν μέχρι σχεδόν οριστικής εξαφανίσης τον βίσονα, άρχισαν να εκτρέφουν βοοειδή και να καλλιεργούν σιτηρά. Έτσι δημιουργήθηκε ο θρύλος του καναδού καουμπόη. Σύντομα στην περιοχή δημιουργήθηκε και σιδηροδρομικό δίκτυο από την εταιρεία Canadian Pacific Railway, γεγονός που προκάλεσε νέες συγκρούσεις με τους αυτόχθονες Ινδιάνους.
Προς το τέλος του 19ου αι., η Βορειοδυτική Έφιππη Χωροφυλακή απέκτησε τον πλήρη έλεγχο της περιοχής και οι έποικοι — κυρίως Βρετανοί, Γερμανοί, Ουκρανοί και Σκανδιναβοί) — άρχισαν να καταφθάνουν κατά χιλιάδες. Ταυτοχρόνως οι έποικοι άρχισαν να πιέζουν την καναδική κυβέρνηση να αναγνωρίσει την περιοχή, που από το 1882 αποκαλούνταν Περιοχή της Αλμπέρτας (αγγλ., District of Alberta), ως επαρχία της χώρας. Τελικά, την 1η Σεπτεμβρίου του 1905, η Αλμπέρτα και το Σασκάτσουαν ανακηρύχθηκαν όγδοη και ένατη επαρχία του Καναδά.
Στα χρόνια του 1910 και 1920, στην περιοχή ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα πετρελαίου. Ωστόσο, η άντληση πετρελαίου άρχισε πολύ αργότερα· μόλις το 1947. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Αλμπέρτα συνέχισε να αυξάνει πληθυσμιακά και οικονομικά, στηριζόμενη τόσο στη γεωργία όσο και στην εκμετάλλευση των πλούσιων κοιτασμάτων πετρελαίου.
Η Αλμπέρτα ήταν και είναι παραδοσιακά συντηρητική επαρχία. Από το 1935 έως το 1971, την επαρχία κυβέρνησε το υπερσυντηρητικό Κόμμα της Κοινωνικής Πίστης (αγγλ., Social Credit Party of Alberta). Από το 1971, την επαρχία κυβερνάει το Κόμμα των Προοδευτικών Συντηρητικών (αγγλ., Alberta Progressive Conservatives).
Το 1980, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Καναδά, υπό τον Πιέρ Έλιοτ Τρυντώ, έθεσε σε εφαρμογή το Εθνικό Πρόγραμμα Ενεργείας (αγγλ., National Energy Program· γαλλ., Programme énergétique nationale) για να αντιμετωπίσει την ενεργειακή κρίση του 1979. Με το Εθνικό Πρόγραμμα Ενεργείας, η κυβέρνηση του Καναδά προσπάθησε να κάνει τη χώρα αυτάρκη σε πετρέλαιο και ανάγκασε την Αλμπέρτα να πωλεί το πετρέλαιο της εντός του Καναδά υπό ελεγχόμενες τιμές. Πολλοί πολιτικοί και κάτοικοι της Αλμπέρτας θεώρησαν ότι αυτή κίνηση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης αποτελούσε ωμή κλοπή του ορυκτού πλούτου της επαρχίας και έτσι άρχισε σιγά–σιγά να φουντώνει στην επαρχία ένα αυτονομιστικό κίνημα. Το κίνημα αυτό δεν έλαβε ποτέ μεγάλες διαστάσεις, όπως π.χ. το αυτονομιστικό κίνημα του Κεμπέκ, και έσβησε οριστικά το 1985, όταν η κυβέρνηση του Καναδά, υπό τον συντηρητικό Μπράιαν Μαλρούνεϋ, κατήργησε το Εθνικό Πρόγραμμα Ενέργειας. Πάντως, έκτοτε οι Αλμπερτιανοί κάνουν λόγο για «δυτική αποξένωση» (αγγλ., western allienation).
Στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2006, η Αλμπέρτα εξέλεξε μόνο βουλευτές του Συντηρητικού Κόμματος του Καναδά, μεταξύ των οποίων και τον πρωθυπουργό της χώρας Στήβεν Χάρπερ.
Η σημερινή επαρχία
Η οικονομία της Αλμπέρτας στηρίζεται κυρίως στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου, βιτουμενιούχων ανθράκων και φυσικού αερίου.
Στη βόρεια Αλμπέρτα, κοντά στο Φορτ ΜακΜέρρυ, λειτουργούν μεγάλα υπαίθρια ορυχεία βιτουμινιούχων ανθράκων, απ' όπου εξάγεται πετρέλαιο. Τα αποθέματα πετρελαίου της περιοχής υπολογίζονται σε 315 δισεκατ. βαρέλια (50 km3). Κοντά στο Έντμοντον και το Ρεντ Ντιρ λειτουργούν μεγάλα διυλιστήρια και εργοστάσια παραγωγής πετροχημικών προϊόντων.
Εκτός από τον πετρελαϊκό πλούτο, η Αλμπέρτα έχει να παρουσιάσει και πλούσια γεωργία. Στην επαρχία παράγονται δημητριακά — κυρίως σιτάρι — και κανόλα (μεταλλαγμένη ελαιοκράμβη). Στην Αλμπέρτα βγαίνει η μισή παραγωγή βοδινού κρέατος του Καναδά, ενώ εκτρέφονται επίσης βίσονες και πρόβατα. Η μελισσοτροφία έχει επίσης πρωτεύουσα θέση στην αγροτική παραγωγή της επαρχίας. Από τα πλούσια δάση της βόρειας Αλμπέρτας παράγονται σημαντικές ποσότητες ξυλείας.
thumb|250px|right|Ο Εθνικός Δρυμός του Μπανφ (Banff National Park) Χιλιάδες τουρίστες επισκέπτονται κάθε χρόνο την Αλμπέρτα για να θαυμάσουν τις φυσικές της ομορφιές. Στα Βραχώδη όρη βρίσκονται οι κωμοπόλεις Μπανφ (128 χλμ. δυτικά από το Κάλγκαρι) και Τζάσπερ (366 χλμ. δυτικά από το Έντμοντον) που περιβάλλονται από εθνικούς δρυμούς. Ο επισκέπτης βρίσκει εκεί ιαματικές πηγές, παγετώνες, χιονοδρομικές πίστες και απότομες πλαγιές για ορειβασία. Το Κάλγκαρι είναι επίσης φημισμένο για το ροντέο (αγγλ., Calgary Stampede), που γίνεται εκεί κάθε καλοκαίρι.
Η περιοχή ανάμεσα στο Κάλγκαρι και το Έντμοντον αναπτύσσεται ταχύτατα τα τελευταία χρόνια και είναι μία από τις πιο πλούσιες περιοχές της Βορείου Αμερικής με βάση το ΑΕΠ.
Η επαρχιακή κυβέρνηση της Αλμπέρτας είναι μία από τις λίγες κυβερνήσεις του κόσμου που δεν έχει χρέος. Η Αλμπέρτα είναι η μόνη καναδική επαρχία όπου δεν υπάρχει επαρχιακός φόρος στις πωλήσεις αγαθών και υπηρεσιών (υπάρχει μόνον ο αντίστοιχος ομοσπονδιακός φόρος) και η φορολογία εισοδήματος είναι από τις πλέον χαμηλές του κόσμου. Ωστόσο, στην Αλμπέρτα το κόστος ζωής είναι ιδιαίτερα υψηλό.
Δημογραφικά στοιχεία
Ο πληθυσμός της Αλμπέρτας παρουσιάζει συνεχή αύξηση από τις αρχές του 20ού αι. Οι περισσότεροι Αλμπερτιανοί είναι απόγονοι ευρωπαίων εποίκων: Βρετανών (45%), Γερμανών (20%), Ιρλανδών (16%), Γάλλων (11%) και Ουκρανών (10%). Οι αυτόχθονες αποτελούν το 4,6% των κατοίκων της επαρχίας.
Η πλειονότητα των Αλμπερτιανών είναι χριστιανοί προτεστάντες (1.145.000) και καθολικοί (786.000).
Επισήμως, η Αλμπέρτα είναι αγγλόφωνη επαρχία, αν και στα δικαστήρια αναγνωρίζεται ως επίσημη και η γαλλική γλώσσα.
Στην Αλμπέρτα κατοικούν και περίπου 15.025 άτομα ελληνικής καταγωγής, σύμφωνα με την απογραφή του 2016, οι οποίοι βρίσκονται κυρίως συγκεντρωμένοι στα μεγάλα αστικά κέντρα του Έντμοντον και του Κάλγκαρι.
Διοίκηση
thumb|250px|right|Η επαρχιακή βουλή της Αλμπέρτας στο Έντμοντον 250px|right|thumb|Η [[σημαία της Αλμπέρτας, όπως καθιερώθηκε το 1968. Στο μέσο βρίσκεται ο θυρεός της επαρχίας, με τον κόκκινο σταυρό της Αγγλίας να σκεπάζει τα χωράφια και τα Βραχώδη όρη της Αλμπέρτας]]
Αντικυβερνήτρια διορίστηκε τον Ιούνιο του 2020 η Σάλμα Λαχάνι. Από τις 11 Οκτωβρίου 2022 πρωθυπουργός είναι η Ντανιέλ Σμιθ. Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν το 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Ανκόλε
thumb|right|Σημαία του Βασίλειου του Ανκόλε
thumb|right|Το Ανκόλε και οι περιφέρειές του
Το Ανκόλε είναι ένα από τα τέσσερα παραδοσιακά βασίλεια στην Ουγκάντα. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της χώρας, ανατολικά της λίμνης Έντουαρντ. Ο λαός του Ανκόλε αποκαλείται Μπανγιανκόλε (ενικός: Μουνγιανκόλε). Η γλώσσα τους είναι Μπαντού και ονομάζεται Νγιανκόλε. Στις 30 Ιουνίου 1896 το βασίλειο κηρύχθηκε προτεκτοράτο της Βρετανίας. Το 1901 τα διάφορα προτεκτοράτα της περιοχής ενσωματώθηκαν στην Ουγκάντα. Επικεφαλής είναι ο μονάρχης, γνωστός ως Μουγκάμπε ή Ομουγκάμπε του Ανκόλε, ο οποίος σήμερα διατηρεί εθιμοτυπικό ρόλο ως ηγέτης των Μπανγιανκόλε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ουγκάντας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής Ανκολε
Τζεμίλ Τουράν Μπαζιντί
Ο Τζεμίλ Τουράν Μπαζιντί (Cemil Turan Bazidi) είναι Κούρδος συγγραφέας και δημοσιογράφος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1955 στο Κουρδιστάν της Τουρκίας, στην περιοχή Σερχάτ (Αραράτ). Είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος. Πήγε στην Άγκυρα και στην Κωνσταντινούπολη για ανώτατες σπουδές. Στο πανεπιστήμιο εντάχθηκε στο Κουρδικό Κίνημα. Στις δύο χούντες της Τουρκίας το 1971 και το 1980, κυνηγήθηκε για την δράση του, φυλακίστηκε, βασανίστηκε και το 1984 δραπέτευσε. Ήρθε στην Ελλάδα και ζήτησε πολιτικό άσυλο. Αργότερα απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα. Πρόκειται για τον πρώτο Κούρδο συγγραφέα που γράφει απευθείας στα ελληνικά.
Εργάζεται ως δημοσιογράφος στο Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης (Υπουργείο Τύπου). Άρθρα και αναλύσεις του δημοσιεύτηκαν στον ελληνικό και στον κουρδικό τύπο ενώ συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Καθημερινή», «Αυγή», «Ελευθεροτυπία», «Ελεύθερο Βήμα», «Εξουσία», το «Ποντίκι» και «Εφημερίδα των Συντακτών». Αρθρογραφία του υπάρχει στα περιοδικά «Lobby» και «Σαμιζάντ».
Είναι επίτιμος ακαδημαϊκός στη Διεθνή Ακαδημία των Επιστημών Τεχνολογίας, Εκπαίδευσης και Ανθρωπιστικών Επιστημών (Βαλένθια Ισπανία).
Ακόμη είναι συνεργάτης και ανταποκριτής τουκόφωνων εντύπων όπως το Özgürlük Yolu 1975, το Roja Welat, το Azadi, το Denge Azadi, το Denge Komkar 1984, το Deng και το Ronahi 1996.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κούρδοι συγγραφείς Κατηγορία:Κούρδοι λογοτέχνες Κατηγορία:Κούρδοι μυθιστοριογράφοι
Κουίνσι Έισι
Ο Κουίνσι Τζάιρομ Έισι (αγγλικά: Quincy Jyrome Acy) (6 Οκτωβρίου 1990) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ/σέντερ.
Τορόντο Ράπτορς (2012–2013)
Στις 29 Ιουνίου 2012, ο Έισι επιλέχθηκε από τους Τορόντο Ράπτορς με την 37η συνολική επιλογή στο NBA Ντραφτ του 2012. Στις 16 Ιουλίου 2012 υπέγραψε πολυετές συμβόλαιο με τους Ράπτορς. Έπαιξε σποραδικά με τους Ράπτορς τη σεζόν 2012–13 και στάλθηκε δύο φορές στη θυγατρική της ομάδας στην NBA Development League, τους Μπέικερσφιλντ Τζαμ. Στις 6 Απριλίου 2013, ο Έισι σημείωσε 13 πόντους (ρεκόρ σεζόν) στην ήττα με 100–83 εναντίον των Μιλγουόκι Μπακς.
Σακραμέντο Κινγκς (2013–2014)
Στις 9 Δεκεμβρίου 2013, ο Έισι ανταλλάχθηκε, μαζί με τον Ρούντι Γκέι και τον Άαρον Γκρέι, στους Σακραμέντο Κινγκς, για τους Γκρέιβις Βάσκες, Πάτρικ Πάτερσον, Τζον Σάλμονς και Τσακ Χέις. Έξι μέρες αργότερα, έκανε το ντεμπούτο του με τους Κινγκς σε μια νίκη με 106-91 επί των Χιούστον Ρόκετς, καταγράφοντας τέσσερις πόντους, τρία ριμπάουντ και ένα κόψιμο σε 13 λεπτά από τον πάγκο.
Νιου Γιορκ Νικς (2014–2015)
Στις 6 Αυγούστου 2014, ο Έισι ανταλλάχθηκε, μαζί με τον Τράβις Άουτλο, στους Νιου Γιορκ Νικς, για τους Γουέιν Έλινγκτον και Τζέρεμι Τάιλερ. Έκανε το ντεμπούτο του για τους Νικς στην έναρξη της σεζόν στις 29 Οκτωβρίου 2014, καταγράφοντας έξι πόντους, έξι ριμπάουντ, μία ασίστ και ένα κόψιμο σε 21 λεπτά από τον πάγκο, σε μια ήττα με 104-80 από τους Σικάγο Μπουλς. Στις 5 Ιανουαρίου 2015, κατέγραψε ρεκόρ καριέρας με 19 πόντους και 14 ριμπάουντ σε μια ήττα με 105–83 από τους Μέμφις Γκρίζλις. Είχε την καλύτερη σεζόν στην καριέρα του το 2014–15, έχοντας τους υψηλότερους μέσους όρους σε πόντους (5,9), ριμπάουντ (4,4), ασίστ (1,0), λεπτά (18,9) και παιχνίδια (68).
Σακραμέντο Κινγκς (δεύτερη θητεία, 2015–2016)
Στις 22 Ιουλίου 2015, ο Έισι υπέγραψε με τους Σακραμέντο Κινγκς, επιστρέφοντας στο franchise για δεύτερη θητεία. Στις 7 Ιανουαρίου 2016, σημείωσε 18 πόντους σε μια νίκη με 118–115 επί των Λος Άντζελες Λέικερς.
Ντάλας Μάβερικς και Τέξας Λέτζεντς (2016–2017)
Στις 20 Ιουλίου 2016, ο Έισι υπέγραψε με τους Ντάλας Μάβερικς. Στις 18 Νοεμβρίου 2016, αποδεσμεύθηκε από τους Μάβερικς, αφού εμφανίστηκε σε έξι αγώνες. Στις 28 Νοεμβρίου 2016, αποκτήθηκε από τους Λος Άντζελες ΝτιΦέντερς της NBA Development League και στη συνέχεια ανταλλάχθηκε αμέσως στους Τέξας Λέτζεντς, τη θυγατρική των Μάβερικς στην D-League. Την 1η Δεκεμβρίου 2016, έκανε το ντεμπούτο του για την ομάδα σε μια νίκη με 121–106 επί των Γκρίνσμπορο Σουόρμ, καταγράφοντας 16 πόντους, επτά ριμπάουντ και δύο τάπες σε 17 λεπτά ως βασικός. Σε 12 αγώνες για τους Λέτζεντς, είχε κατά μέσο όρο 17,3 πόντους, 8,1 ριμπάουντ, 1,2 ασίστ, 1,6 κλεψίματα και 2,1 τάπες σε 31,9 λεπτά.
Μπρούκλιν Νετς (2017–2018)
Στις 10 Ιανουαρίου 2017, ο Έισι υπέγραψε συμβόλαιο 10 ημερών με τους Μπρούκλιν Νετς. Ακολούθως, υπέγραψε ένα δεύτερο συμβόλαιο 10 ημερών στις 20 Ιανουαρίου και ένα πολυετές συμβόλαιο στις 30 Ιανουαρίου. Στις 3 Μαρτίου 2017, σημείωσε 18 πόντους στην ήττα με 112–97 από τους Γιούτα Τζαζ. Στις 7 Απριλίου 2018, ο Έισι σημείωσε ρεκόρ καριέρας με έξι τρίποντα και 21 πόντους σε μια νίκη με 124–96 επί των Σικάγο Μπουλς.
Φοίνιξ Σανς (2019)
Στις 7 Ιανουαρίου 2019, ο Έισι υπέγραψε συμβόλαιο 10 ημερών με τους Φοίνιξ Σανς. Στις 17 Ιανουαρίου υπέγραψε δεύτερο συμβόλαιο 10 ημερών με τους Σανς. Στις 25 Ιανουαρίου, ο Έισι κατέγραψε 10 ριμπάουντ σε μια ήττα από τους Ντένβερ Νάγκετς. Δύο μέρες αργότερα, ο Έισι έφυγε από τους Φοίνιξ Σανς, αφού έληξε το δεύτερο 10ήμερο συμβόλαιό του.
Τέξας Λέτζεντς (δεύτερη θητεία, 2019)
Στις 24 Φεβρουαρίου 2019, οι Τέξας Λέτζεντς ανακοίνωσαν την επιστροφή του Έισι στην ομάδα.
Μακάμπι Τελ Αβίβ (2019–2020)
Στις 31 Ιουλίου 2019, ο Έισι εντάχθηκε στη Μακάμπι Τελ Αβίβ του Πρωταθλήματος Ισραήλ και της Ευρωλίγκα, υπογράφοντας συμβόλαιο ενός έτους με επιλογή για άλλο ένα. Στις 16 Νοεμβρίου 2019, ο Έισι σημείωσε νέο ρεκόρ καριέρας με 22 πόντους, μαζί με έξι ριμπάουντ και έξι καρφώματα σε μια νίκη με 94–57 επί της Μακάμπι Ασντόντ.
Ολυμπιακός (2021–σήμερα)
Στις 3 Νοεμβρίου 2021, ο Έισι υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τορόντο Ράπτορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπέικερσφιλντ Τζαμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές D-League Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σακραμέντο Κινγκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Γιορκ Νικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντάλας Μάβερικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τέξας Λέτζεντς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρούκλιν Νετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φοίνιξ Σανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σεντσέν Αβιέιτορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κίνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Τελ Αβίβ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισραήλ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Windows Server 2003
Τα Windows Server 2003 είναι λειτουργικό σύστημα της Microsoft και κυκλοφόρησε στις 24 Απριλίου του 2003. Βασίζονται στα Windows XP και είναι μια ενισχυμένη έκδοση. Δύο χρόνια αργότερα, το 2005, μια καινούρια έκδοση των Windows Server 2003 κυκλοφόρησε με όνομα Windows Server 2003 R2. Ο διάδοχός του, τα Windows Sever 2008, κυκλοφόρησε το 2008. Σύμφωνα με τη Microsoft, τα Windows Server 2003 είναι πιο επεκτάσιμα από τα Windows 2000. Η υποστήριξη των Windows Server 2003 έληξε στις 14 Ιουλίου του 2015. Τα Windows Vista, όπως διατίθονται στην αγορά, αναπτύχθηκαν βασισμένα στα Windows Server 2003.
Παραπομπές
Server
Μεσογειακοί Αγώνες Στίβου
Οι Μεσογειακοί αγώνες στίβου υπήρξαν μια διεθνής αθλητική διοργάνωση μεταξύ των μεσογειακών χωρών, η οποία είχε προγραμματιστεί να γίνει για πρώτη φορά προπολεμικά, το 1935, από τον ΣΕΓΑΣ χωρίς να διεξαχθεί. Μεταπολεμικά διεξήχθη τρεις φορές (1947, 1948, 1949). Ξεκίνησε με πρωτοβουλία του ΣΕΓΑΣ αλλά μεταπολεμικά εκφυλίστηκε σε μια ελληνοτουρκική αθλητική συνάντηση με περιορισμένη συμμετοχή αθλητών από άλλες χώρες. Αποτελέσε τον πρόδρομο των πολυαθλητικών Μεσογειακών αγώνων που ξεκίνησαν επίσημα το 1951.
Η διοργάνωση
Η πρώτη διοργάνωση Μεσογειακών αθλητικών αγώνων σχεδιάστηκε να διεξαχθεί προπολεμικά, με πρωτοβουλία του ΣΕΓΑΣ, από 28 ως 30 Ιουνίου 1935 στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο με συμμετοχή επτά κρατών: Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία, Τουρκία, Γιουγκοσλαβία, Αίγυπτος, Παλαιστίνη. Όμως, λόγοι οικονομικοί και πολιτικοί δεν επέτρεψαν την πραγματοποίησή τους.
Μεταπολεμικά οι πολιτικές και κοινωνικές μεταβολές στα βαλκανικά κράτη δεν επέτρεψαν αρχικά την συνέχιση των Βαλκανικών Αγώνων. Έτσι ο ΣΕΓΑΣ προσπάθησε να καθιερώσει τους Μεσογειακούς αγώνες στίβου σε ετήσια βάση. Κάτι ανάλογο είχε συμβεί στο ποδόσφαιρο με την διοργάνωση του Κυπέλλου Ανατολικής Μεσογείου. Όμως, οι αγώνες δεν κατάφεραν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον άλλων κρατών, εκτός της Ελλάδας και της Τουρκίας και μοιραία το 1949 διακόπηκαν. Στο μεταξύ είχαν αρχίσει συζητήσεις για μια μεγαλύτερης εμβέλειας μεσογειακή αθλητική διοργάνωση που οδήγησαν το 1951 στην καθιέρωση μιας μεσογειακής ολυμπιάδας για όλα τα αθλήματα ανά τετραετία, των Μεσογειακών Αγώνων.
Η μεταπολεμική διοργάνωση αποκλήθηκε "Αθλητικοί Αγώνες Ανατολικής Μεσογείου" και η πρώτη διοργάνωση διεξήχθη στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στις 28 Σεπτεμβρίου, 4 και 5 Οκτωβρίου 1947 με συμμετοχή τριών χωρών: Ελλάδας, Τουρκίας και Παλαιστίνης.
Οι Β΄ Αθλητικοί Αγώνες Ανατολικής Μεσογείου ή απλά Μεσογειακοί αγώνες στίβου, όπως άρχισαν να αποκαλούνται διεξήχθησαν στην Κωνσταντινούπολη στις 6, 12 και 13 Ιουνίου 1948 με συμμετοχή αθλητών από τρεις χώρες: Ελλάδα, Τουρκία, Περσία.
Ακολούθησαν, το 1949, οι Γ΄ Μεσογειακοί αγώνες στίβου στην Κωνσταντινούπολη με συμμετοχή της Τουρκίας και της Ιταλίας αλλά χωρίς την Ελλάδα, η οποία δεν προσκλήθηκε, διότι είχαν διαταραχθεί οι αθλητικές σχέσεις των δύο χωρών έπειτα από επεισόδια που είχαν γίνει σε ποδοσφαρικό αγώνα για το Κύπελλο Ανατ. Μεσογείου.
Οι αγώνες περιλάμβαναν μόνο ανδρικά αγωνίσματα. Κάθε χώρα μετείχε με δύο αθλητές ανά αγώνισμα και μια ομάδα σκυταλοδρομίας και υπήρχε ομαδική βαθμολογία 6-5-4-3-2-1 για τους έξι πρώτους κάθε αγωνίσματος.
Χώρες που έχουν μετάσχει
* Η διοργάνωση του 1935 δεν πραγματοποιήθηκε.
Οι Μεσογειακοί του 1935
Το 1935 ο ΣΕΓΑΣ προγραμμάτισε τη διοργάνωση Μεσογειακών αθλητικών αγώνων από 28 ως 30 Ιουνίου 1935 στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Θα μετείχαν επτά κράτη: Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία, Τουρκία, Γιουγκοσλαβία, Αίγυπτος, Παλαιστίνη. Όμως, λόγοι οικονομικοί και πολιτικοί ανάγκασαν τον ΣΕΓΑΣ να αναβάλει την πραγματοποίησή τους για το φθινόπωρο και τελικά να τους ματαιώσει.
Α΄ Αγώνες Ανατολικής Μεσογείου (1947)
Οι "Α΄ Αθλητικοί Αγώνες Ανατολικής Μεσογείου" διεξήχθησαν στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, την Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου και το Σαββατοκύριακο 4 και 5 Οκτωβρίου 1947. Το αγώνισμα της σφυροβολίας διεξήχθη την Πέμπτη 2 Οκτωβρίου στο γυμναστήριο του Πανελληνίου Γ.Σ. Συμμετείχαν μόνο τρεις χώρες: Ελλάδα (40 αθλητές), Τουρκία (28 αθλητές) και Παλαιστίνη (15 αθλητές). Ο ΣΕΓΑΣ είχε προσκαλέσει και άλλα κράτη της ανατολικής Μεσογείου και είχε λάβει θετικές απαντήσεις από την Αίγυπτο και το Λίβανο, οι οποίες τελικά δεν μπόρεσαν να στείλουν αθλητές. Οι αγώνες περιλάμβαναν πλήρες πρόγραμμα 22 αγωνισμάτων ανδρών συμπεριλαμβανομένου και του μαραθωνίου, με συμμετοχή δύο αθλητών από κάθε χώρα ανά αγώνισμα και μιας ομάδας σκυταλοδρομίας. Μετείχαν όμως και άλλοι αθλητές εκτός συναγωνισμού. Στην ομαδική βαθμολογία (6-5-4-3-2-1 για τους έξι πρώτους) επικράτησε η Τουρκία.
Β΄ Αγώνες Ανατολικής Μεσογείου (1948)
Οι Β΄ Αγώνες Ανατολικής Μεσογείου ή Μεσογειακοί Αθλητικοί αγώνες, όπως αποκλήθηκαν, διεξήχθησαν στην Κωνσταντινούπολη, στο Στάδιο Ινονού, την Κυριακή 6 Ιουνίου και το Σαββατοκύριακο 12 και 13 Ιουνίου 1948. Συμμετείχαν αθλητές από τρεις χώρες: Ελλάδα (31 αθλητές), Τουρκία, Περσία. Όπως και το 1947, οι αγώνες περιλάμβαναν μόνο ανδρικά αγωνίσματα, 22 συνολικά, συμπεριλαμβανομένου και του μαραθωνίου, ο οποίος όμως ήταν εκτός ομαδικής βαθμολογίας. Από κάθε χώρα μετείχαν δύο αθλητές ανά αγώνισμα και μια ομάδα στις σκυταλοδρομίες. Στην ομαδική βαθμολογία (6-5-4-3-2-1 για τους έξι πρώτους) επικράτησε ξανά η Τουρκία. ,
Βαθμολογία
* Στα μετάλλια συμπεριλήφθηκε και ο μαραθώνιος που ήταν εκτός βαθμολογίας.
Γ΄ Μεσογειακοί Αθλητικοί Αγώνες (1949)
Οι Γ΄ Μεσογειακοί αθλητικοί αγώνες διεξήχθησαν στο Στάδιο Ισμέτ Ινονού, στην Κωνσταντινούπολη, στις 9, 10 και 11 Σεπτεμβρίου 1949 με συμμετοχή μόνο της Τουρκίας (με πλήρη ομάδα) και της Ιταλίας (5 αθλητές). Είχε προσκληθεί και η Γαλλία αλλά τελικά δεν προσήλθε. Η Ελλάδα δεν προσκλήθηκε από τους διοργανωτές, διότι είχαν διαταραχθεί οι αθλητικές σχέσεις των δύο χωρών έπειτα από επεισόδια που είχαν γίνει στο γήπεδο Λεωφόρου κατά τον ποδοσφαρικό αγώνα "Τουρκίας-Ιταλίας" για το Κύπελλο Αν. Μεσογείου λίγους μήνες νωρίτερα, το Μάιο του 1949. Παρόλα αυτά οι αγώνες αυτοί διοργανώθηκαν με την προοπτική να μετάσχουν 9 κράτη, αφού είχαν προσκληθεί ακόμα οι χώρες: Γαλλία, Ισπανία, Αίγυπτος, Ισραήλ, Λίβανος και Συρία, οι οποίες δεν αποδέχθηκαν την πρόσκληση. Τελικά, ήταν πολύ υποβαθμισμένοι και σε αυτούς διεξήχθησαν μόνο 12 αγωνίσματα ανδρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσογειακοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου εθνικών ομάδων
Solaris (λειτουργικό σύστημα)
Κατηγορία:Unix
TERF
TERF ή terf είναι ένα ακρωνύμιο για τις ριζoσπαστικές φεμινίστριες trans-αποκλεισμού (trans-exclusionary radical feminist). Σαν ορος καταγράφηκε για πρώτη φορά το 2008, οπου εφαρμόστηκε αρχικά για να περιγραψει μια μειοψηφία φεμινιστών που υποστηρίζουν συναισθήματα που άλλες φεμινίστριες θεωρούν τρανσφοβικά, όπως η απόρριψη του ισχυρισμού ότι οι τρανς γυναίκες είναι γυναίκες, ο αποκλεισμός των τρανς γυναικών από γυναικειους χωρους και η αντίθεση σε οποια νομοθεσία για τα δικαιώματα των τρανς ατομων. Το νόημα του ορου έχει έκτοτε επεκταθεί ώστε να αναφέρεται ευρύτερα σε άτομα με απόψεις περί αποκλεισμού που ενδέχεται να μην έχουν καμία σχέση με τον ριζοσπαστικό φεμινισμό.
Τα ατομα που αποκαλουνται TERF από άλλους συνήθως απορρίπτουν τον όρο θεωροντας τον προσβλητικο ενω μερικοι αυτοαποκαλουνται gender critical δηλαδη κριτικοι προς το φυλο. Οι επικριτές της λέξης TERF λένε ότι έχει χρησιμοποιηθεί με υπερβολικά ευρύ τρόπο ως προσβολή παράλληλα με ρητορική βίας. Στον ακαδημαϊκό λόγο, δεν υπάρχει συναίνεση για το κατά πόσον το TERF ειναι ενας χλευαστικός όρος.
Δημιουργία και χρήση του όρου
Η Tρανς-συμπεριληπτική cisgender ριζοσπαστική φεμινιστρια blogger Viv Smythe εκανε τον όρο διασημο το 2008 ως ένα online ακρωνυμιο. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει μια μειονότητα φεμινιστών που υποστηρίζουν τρανσφοβικά συναισθήματα συμπεριλαμβανομένης της απόρριψης της άποψης που κυριαρχεί στις φεμινιστικές οργανώσεις ότι οι τρανς γυναίκες είναι γυναίκες σε αντίθεση με τις διεκδικησεις για τα τρανς δικαιώματα  και τον αποκλεισμό των τρανς γυναικών  από τους γυναικείους φυσικους και εργασιακους χώρους.
Η Smythe έχει πιστωθεί με την επινόηση του όρο TERF, εξαιτιας ενός blog post που έγραψε με την αντιδρασή της στη πολιτική της άρνησης είσοδου σε τρανς γυναίκες στο Μουσικό Φεστιβάλ Μίτσιγκαν Womyn του. Έγραψε ότι απέρριψε την ευθυγράμμιση όλων των ριζοσπαστικών φεμινιστών με τους «ριζoσπαστικές φεμινίστριες trans-αποκλεισμού (TERF)». Σε συνέντευξη του 2014 στο The TransAdvocate, η Smythe είπε:
Ο ορος θα ηταν μια σκοπιμη τεχνικα ουδετερη περιγραφη από ενα γκρουπ φεμινιστων. Θελαμε εναν τροπο να ξεχωρισουμε αυτα TERF άτομα από αλλους ριζοσπαστικους φεμινιστες με τους οποιους αλλεπιδρουσαμε και ηταν ουδετεροι ή θετικού προς τα τρανς άτομα και δικαιώματα λόγω της μακρας παραγωγικής ιστορίας και αλληλεπιδραση μας με αυτα τα μη TERF άτομα.
Ενώ η Smythe χρησιμοποίησε αρχικά το TERF για να αναφερθεί σε έναν συγκεκριμένο τύπο φεμινίστριας τον οποίο χαρακτήρισε ως «απρόθυμη να αναγνωρίσει τις τρανς γυναίκες ως γυναίκες» σημείωσε ότι ο όρος έχει πλέον και άλλες σημασίες και ότι έχει γινει όπλο οπλιστεί κατά καιρούς και από τους δύο ομάδες φεμινιστών. Αν και αμφισβητήθηκε ο όρος έχει γίνει από τότε καθιερωμένο μέρος της σύγχρονης φεμινιστικής ομιλίας.
Γράφοντας στους The New York Times το 2019, η φεμινίστρια θεωρητικός Sophie Lewis σημείωσε ότι ο όρος TERF είχε γίνει παγίδα για όλες τις φεμινίστριες κατά των τρανς ατόμων ανεξάρτητα με το αν είναι ριζοσπαστικές ή όχι». Η Έντι Μίλερ γράφοντας στο The Outline δήλωσε ότι ο όρος εφαρμόστηκε σε περισσότερους ανθρώπους που υποστηρίζουν την πολιτική αποκλεισμού των τρανς ατόμων που ακολουθεί μια συγκεκριμένη λογική και ιδεολογία ανεξάρτητα από τη συμμετοχή τους με τον ριζοσπαστικό φεμινισμό. Ο όρος TERFy έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει πράγματα που οι queer millennials θεωρούν ασυνήθιστα όπως τα bangs.
Αντίθεση στον όρο
Οι φεμινίστριες που περιγράφονται ως TERFs γενικά αντιτίθενται στον όρο και μερικές φορές αναφέρονται στον εαυτό τους ως κριτικές περι του φύλου. Η Βρετανίδα αρθρογράφος Sarah Ditum έγραψε το 2017 πως το όριο για να ονομάζεται καποιο άτομο terf είναι εξαιρετικά χαμηλό."
Σε ένα άρθρο του 2015, η αμερικανίδα φεμινίστρια ερευνήτρια Bonnie J. Morris υποστήριξε ότι το TERF ήταν αρχικά ένας νόμιμος αναλυτικός όρος αλλά πως εξελίχθηκες γρήγορα μια δυσφημιστική λέξη που σχετίζεται με σεξιστικές προσβολές. Περιέγραψε τη λέξη ως εμβληματική των ανεπίλυτων εντάσεων μεταξύ της λεσβιακής και τρανς κοινότητας κάλεσε τους μελετητές και τους δημοσιογράφους να σταματήσουν να τη χρησιμοποιούν.
Η Βρετανίδα φεμινίστρια συγγραφέας Claire Heuchan υποστηρίζει ότι η λέξη χρησιμοποιείται συχνά παράλληλα με τη «ρητορική βίας». Η Heuchan προσθέτει ότι αυτή η γλώσσα χρησιμοποιείται για την «απανθρωπισμό γυναίκων» που είναι συχνά λεσβίες. Ο Βρετανός κλινικός ψυχολόγος και ιατρός κοινωνιολόγος David Pilgrim υποστηρίζει ότι φράσεις όπως "Kill a TERF!" ή "Punch a TERF!" δημοσιεύονται επίσης μέσω διαδικτυακών τρολ και πως εχουν υπάρξει και άλλες απεικονίσεις βίας που απευθύνονται σε γυναίκες TERF.
Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του Κόμματος του Ηνωμένου Βασιλείου το 2018 που ασχολήθηκε με τα εγκληματα μίσους έλαβε αρκετές παρατηρήσεις που έδειξαν υψηλό βαθμό έντασης μεταξύ τρανς ακτιβιστών και TERF ομάδων που αντιτίθονται στη νομοθεσία για τα δικαιώματα των τρανς ατόμων, και με τις δύο πλευρές να περιγράφουν περιστατικά ακραίας ή καταχρηστικής γλώσσας. Η έκθεση σημείωσε ότι ορισμένες γυναίκες είχαν υποβάλει αναφορές που υποστήριζαν ότι «οι γυναίκες που αντιτίθεται στη συμπερίληψη των τρανς γυναικών ως γυναικών δέχονται επίθεσεις τόσο στο διαδίκτυο όσο και στη καθημερινοτητα με τον όρο «ριζοσπαστική φεμινίστρια trans-αποκλεισμού» ή (TERF) που συχνά χρησιμοποιείται ως όρος υπερβολικά. "
Συζήτηση για τη χλεύη του όρου
Οι άνθρωποι στους οποίους η λέξη TERF στρέφεται συχνά τη χαρακτηρίζουν ως μια προσβολή ή ρητορική μίσους. Το βρετανικό περιοδικό The Economist τον Ιούλιο του 2018 ζητώντας δοκίμια σχετικά με τις «τρανς ταυτότητες συμβουλευσε από τους συγγραφείς να αποφύγουν όλες τις βρισιές συμπεριλαμβανομένου του TERF, δηλώνοντας ότι η λέξη χρησιμοποιείται για να προσπαθήσει να σιγήσει απόψεις και μερικές φορές να υποκινήσει βία.
Η ακτιβίστρια για τα τρανς δικαιώματα και καθηγήτρια της γλωσσικής φιλοσοφίας Rachel McKinnon χαρακτήρισε την ιδέα ότι η λέξη είναι μια βρισιά ως "παράλογη", λέγοντας ότι μόνο και μόνο επειδή μια λέξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί προφορικά προς τις γυναίκες δεν σημαίνει ότι είναι γενικά ένας χλευασμός.
Τον Αύγουστο του 2018, επτά Βρετανοί φιλόσοφοι έγραψαν στον ιστότοπο Daily Nous ότι δύο άρθρα της Rachel McKinnon και του Jason Stanley που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Philosophy and Phenomenological Research ομαλοποίησαν την χρήση του όρου. Περιέγραψαν τον όρο ως "στη χειρότερη χλευαστικό και στην καλύτερη υποτιμητικό", και υποστήριξαν ότι είχε χρησιμοποιηθεί για να υποτιμήσει εκείνους "που διαφωνούν με την κυρίαρχη αφήγηση για θέματα trans". Σε απάντηση, ο αρχισυντάκτης του περιοδικού Ernest Sosa, δήλωσε ότι οι μελετητές του περιοδικού συμβούλευαν ότι ο όρος θα μπορούσε να γίνει κάποτε χλευαστικός, αλλά ότι η χρήση του ως δυσφημιστικός όρος σε ορισμένα πλαίσια δεν σήμαινε ότι δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιείται περιγραφικά.
Σε μια δημοσίευση του 2020 που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό φιλοσοφίας Grazer Philosophische Studien, οι γλωσσολόγοι Christopher Davis και Elin McCready υποστηρίζουν ότι τρεις ιδιότητες κάνουν έναν όρο χλευαστικό: πρέπει να είναι υποτιμητικός για μια συγκεκριμένη ομάδα, πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να τους υποτάξει σε κάποια σχέση εξουσίας και η ομάδα πρέπει να καθορίζεται από κάποια εγγενή ιδιοτητα. Οι Davis και McCready γράφουν ότι ο όρος TERF ικανοποιεί την πρώτη συνθήκη, αποτυγχάνει την τρίτη και είναι αμφιλεγόμενη για την δεύτερη, καθώς εξαρτάται από το πώς κάθε ομάδα βλέπει τον εαυτό της σε σχέση με την άλλη ομάδα.
Η συγγραφέας Andrea Long Chu περιγράφει τον ισχυρισμό ότι το TERF είναι ένας χλευασμός ως "παράπονο που θα ήταν κάτω από περιφρόνηση αν δεν ήταν επίσης αλήθεια, με την έννοια ότι όλες οι λέξεις για φανατικούς προορίζονται να είναι δυσφημιστικές."
Η φεμινίστρια φιλόσοφος Talia Mae Bettcher υποστηρίζει ότι ανεξάρτητα από το εάν ο όρος έχει ταξινομηθεί με ακρίβεια ως χλευασμός «τουλάχιστον έχει γίνει προσβλητικός από εκείνους που αποκαλούνται τον όρο» κάτι που υποδηλώνει ότι μπορεί να είναι καλύτερο να αποφευχθεί σε περίπτωση που κάποιος θέλει να έχει μια πολιτισμένη συνομιλία.
Παρόμοια με την περιγραφή του TERF ως χλευασμος, ορισμένοι "κριτικοι προς το φύλο" άνθρωποι ισχυρίζονται επίσης ότι ο όρος cis είναι χλευασμός. Ένα παράδειγμα εμφανίστηκε τον Αύγουστο του 2020, όταν ο ηθοποιός William Shatner περιγράφει το cis ως μια ετικέτα που χρησιμοποιηθηκε μόνο για να τον «παρενοχλήσει και να τον υποτιμήσει».
Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του Κόμματος του Ηνωμένου Βασιλείου του 2018 για τα εγκληματα μίσους σημείωσε ότι η χρήση του όρου όταν απευθύνεται σε γυναίκες δεν αποτελεί νόμιμο έγκλημα μίσους.
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΛΟΑΤ αργκό Κατηγορία:Διάκριση εις βάρος ΛΟΑΤ ατόμων
Ανδρέας Παναγιωτάκης
Ο Ανδρέας Παναγιωτάκης (Αθήνα, 1883 - 1957, Αθήνα), ήταν Έλληνας γλύπτης και αρχιτεχνίτης Μουσείων του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1883 στην Αθήνα. Αριστούχος απόφοιτος του Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Φοίτησε στην Σχολή Καλών Τεχνών, όπου τιμήθηκε με το Χρυσοβέργειο και Θωμαΐδειο Βραβείο. Μπήκε στην αρχαιολογική υπηρεσία το 1907 και εργάστηκε πολλά χρόνια στο πλευρό του Παναγιώτη Καλούδη, τον οποίο και διαδέχτηκε στην υπηρεσία του. Έγινε Αρχιτεχνίτης γλύπτης των Μουσείων του Κράτους. Εργάστηκε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών, στο Μουσείο της Ακρόπολης, στο Μουσείο της Επιδαύρου, στην Τεγέα, στη Θέρμη, στην Κέρκυρα, στην Πρέβεζα, στο Βόλο και αλλού. Η υπηρεσία του ήταν πολύτιμη στην συγκόλληση του χάλκινου αγάλματος του Δία και του «Μικρού Ιππέα του Αρτεμισίου», στον καθαρισμό και συγκόλληση του «Έφηβου του Μαραθώνος», καθώς και στον «Έφηβο των Αντικυθήρων». Έργο του είναι επίσης η συγκόλληση και αναστήλωση του «Λέοντα της Αμφίπολης». Δικά του έργα είναι το "Ηρώο της Ελευσίνας", το "Ηρώο του Λαχανά", η Στήλη στο Τύμβο του Μαραθώνα, το ταφικό μνημείο της οικογένειας Μερκούρη (Α' Νεκροταφείο Αθηνών) κ.α.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες συντηρητές έργων τέχνης
Άβας Έβρου
Ο Άβας (ή Άβαντας) είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αλεξανδρούπολης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Έβρου, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία επαρχία Αλεξανδρούπολης του νομό Έβρου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θράκης.
Γεωγραφία
Ο Άβας βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού Έβρου σε κοίτη χαρακτηριστικού μικρού ποταμού (χειμάρρου), που πηγάζει από τα υψίπεδα του Επταδένδρου και συμβάλλει με άλλο μικρό ποτάμι στην περιοχή της Αμφιτρίτης. Είναι κτισμένος σε θέση που βρίσκεται στην αρχή της οδού που ανηφορίζει σταδιακά προς τα λιγνιτωρυχεία και τα μεταλλεία της περιοχής Κίρκης, σε υψόμετρο 110. Βρίσκεται 11 χλμ. περίπου Β. της Αλεξανδρούπολης, πάνω στην οδό ΕΟ53, η οποία συνδέει την Αλεξανδρούπολη με την Αισύμη. Στην περιοχή είχαν βρεθεί κοιτάσματα άνθρακα. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 58,334 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε με το ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Άβαντος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άβαντος και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλεξανδρουπόλεως.
Κάστρο
thumb|350px|Το κάστρο του Άβαντα Κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου, δυτικά του Άβαντα, στη θέση Μποζ Τεπέ, υπάρχουν ερείπια βυζαντινών οχυρώσεων (κάστρου), πιθανόν από την εποχή των Γενουατών. Οι οχυρώσεις δεν είναι ορατές από μακριά, διότι δεσπόζει ο χαρακτηριστικός τριγωνικός βράχος, με πυκνή βλάστηση. Υπάρχει πύλη που φράζεται από δένδρα και θάμνους, ενώ οι κυρίως οχυρωματικοί πύργοι έχουν ύψος 5-8 μ., και υπάρχουν σκαλοπάτια από την εσωτερική πλευρά.
Αναρρίχηση
Στη χαρακτηριστική, τριγωνικού σχήματος, ασβεστολιθική ορθοπλαγιά έξω από τον Άβαντα, έχουν ανοιχθεί από το 1992, αναρριχητικές διαδρομές από Καβαλιώτες και Κομοτηναίους αναρριχητές, ενώ έχουν πραγματοποιηθεί και δύο περιφερειακές αναρριχητικές συναντήσεις, το 1992 και 1994. Τα αναρριχητικά συγκροτήματα είναι δύο, ένα με ΒΑ. προσανατολισμό και ένα με ΝΔ. προσανατολισμό. Οι 20 περίπου διαδρομές που έχουν ανοιχτεί, είναι αρκετού αναπτύγματος -φθάνουν τα 160μ.- και για να πραγματοποιηθούν είναι απαραίτητη η χρήση υλικών παραδοσιακής (trad) αναρρίχησης (καρφιά, καρύδια, ιμάντες, friends). Η βαθμολογία των διαδρομών κυμαίνεται από V- έως VII, στο σύστημα UIAA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης
Μοντιλιάνι, ο καταραμένος ζωγράφος
Το Μοντιλιάνι, ο καταραμένος ζωγράφος (πρωτότυπος τίτλος: Modigliani) είναι βιογραφική δραματική ταινία του 2004 σε σενάριο και σκηνοθεσία Μικ Ντέιβις. Πρωταγωνιστούν οι Άντι Γκαρσία, Έλσα Ζυλμπερστάιν και Εύα Χερτζίγκοβα.
Η ταινία βασίζεται στη ζωή του Ιταλού ζωγράφου Αμεντέο Μοντιλιάνι. Αν και είναι βιογραφική, περιέχει πολλά μυθιστορηματικά στοιχεία. Επικεντρώνεται στην απαγορευμένη και τραγική ιστορία αγάπης του Μοντιλιάνι και της Ζαν Εμπιτέρν αλλά ταυτόχρονα μεταφέρει τον θεατή στις αρχές του 1900 στο Παρίσι και στο καλλιτεχνικό του περιβάλλον, όπου ο ανταγωνισμός είναι σκληρός.
Η ταινία κέρδισε δύο υποψηφιότητες στα Βραβεία Satellite, της καλύτερης καλλιτεχνικής διεύθυνσης και σκηνογραφίας (Λουίτζι Μαρκιόνε, Βλαντ Βιέρου) και της καλύτερης ενδυματολογίας (Παμ Ντάουν).
Πλοκή
Παρίσι της δεκαετίας του 1910. Φλογερός και ταλαντούχος, ο Αμεντέο Μοντιλιάνι προσπαθεί να βρει μια θέση ανάμεσα στην αφρόκρεμα της καλλιτεχνικής καλλιέργειας. Ο κύριος αντίπαλος του Μοντιλιάνι είναι ο Πάμπλο Πικάσο. Εκτός από τον Μοντιλιάνι και τον Πικάσο και άλλοι καλλιτέχνες ζούνε στο Παρίσι όπως ο Μορίς Ουτρίλο και ο Chaïm Soutine, οι οποίοι είναι φίλοι του Μοντιλιάνι.
Η ταινία δείχνει επίσης στιγμές από τα παιδικά χρόνια του Μοντιλιάνι στην Ιταλία.
Εισπράξεις
Ο Μοντιλιάνι, ο καταραμένος ζωγράφος είχε παγκόσμια ακαθάριστα έσοδα 1.466.013 δολαρίων, εκ των οποίων τα 1.260.848 εκατ. δολάρια σε οκτώ χώρες και 208.507 $ στις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια προβολής 14 εβδομάδων το 2005, κατά τη διάρκεια των οποίων προβλήθηκε μόνο σε 2-9 αίθουσες. Η κορυφαία αγορά για τον Μοντιλιάνι ήταν η Ιταλία, όπου απέφερε 1.009.517 εκατομμύρια δολάρια (69% του παγκόσμιου συνόλου).
Κριτικές
Η ταινία δεν έτυχε καλής υποδοχής από τους κριτικούς. Στο Rotten Tomatoes η ταινία έχει βαθμολογία αποδοχής 4% με βάση 24 κριτικές 24. Στο Metacritic η ταινία έχει βαθμολογία 25% με βάση 10 κριτικές.
Ριμέικ
Τον Αύγουστο του 2022, ο Τζόνι Ντεπ επρόκειτο να σκηνοθετήσει ένα ριμέικ του Modigliani, το οποίο θα συμπαραγωγός μαζί με τον Αλ Πατσίνο και τον Μπάρι Ναβίντι, σε σενάριο των Τζέρι και Μαίρη Κρομολόφσκι. Η κύρια φωτογραφία θα ξεκινήσει το 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ρουμανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι
8 Μέρες
Το 8 Μέρες είναι μιζ γερμανική Μίνι σειρά που παράγεται από την Sky Deutschland και την εταιρεία παραγωγής Neuesuper. Οι Στέφαν Ruzowitzky και Michael Krummenacher προσλήφθηκαν ως σκηνοθέτες. Η σειρά στοχεύει να δείξει πώς διαφορετικοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν το επικείμενο τέλος του κόσμου. Οι Christiane Paul και Mark Waschke παίζουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους Τα δύο πρώτα επεισόδια εμφανίστηκαν τον Φεβρουάριο του 2019 ως μέρος της σειράς Berlinale στην ενότητα Berlinale Special στο 69ο Berlinale. Ο κανονικός του τίτλος είναι 8 Tage και η σειρά μεταδίδεται στο γερμανικό κανάλι Sky One.
Στην Ελλάδα, μεταδόθηκε στις 24 Μαΐου 2020 στην ΕΡΤ3 και ERTFLIX.
δράση
Η γη απειλείται από έναν αστεροειδή Χόρους με διάμετρο 60 χιλιομέτρων, ο οποίος εκτοξεύεται προς την Ευρώπη με ταχύτητα 30.000 km / h και υποτίθεται ότι χτυπά τη Λα Ροσέλ στη Γαλλία. Οι προσπάθειες των ΗΠΑ να ανατινάξουν τον αστεροειδή χρησιμοποιώντας πυρηνικούς πυραύλους ή να τον εκτρέψουν από τη γη αποτυγχάνουν. Οι πιθανότητες επιβίωσης στην Κεντρική Ευρώπη είναι σχεδόν μηδενικές, έτσι ώστε πολλοί βρίσκονται σε διαφυγή, άλλοι συμφωνούν με το επικείμενο τέλος. Τα σύνορα της Ευρώπης έχουν κλείσει και οι γειτονικές χώρες στις οποίες θα ήταν δυνατή η επιβίωση δεν θα δέχονται πλέον πρόσφυγες. Η έξοδος σε άλλες χώρες είναι δυνατή μόνο με ειδικούς περιορισμούς εισόδου.
Οι τελευταίες οκτώ ημέρες μερικών ηθοποιών παρουσιάζονται σε πολλές αλληλένδετες ιστορίες. Ο τόπος δράσης είναι κυρίως το Βερολίνο.
Η εστίαση είναι στο παντρεμένο ζευγάρι Όλι και Σουζάν με τα δύο παιδιά τους Λεόνι και Τζόνας. Η οικογένεια προσπαθεί να φύγει στη Ρωσία μέσω της Πολωνίας, ένας Πολωνός εργαζόμενος διαφυγής βοηθά την οικογένεια και τις κρύβει στο σπίτι του. Ο νεαρός γιος του βοηθού διαφυγής προσπαθεί να βιάσει τη Λεόνι, αλλά του εμποδίζεται να το πράξει η Σουζάν. Στο ακόλουθο επιχείρημα μεταξύ της Σουζάν και της ένοπλης συζύγου του βοηθού διαφυγής, πυροβολείται ένας πυροβολισμός που τραυματίζει σοβαρά τον γιο του βοηθού διαφυγής. Η Susanne φέρνει το όπλο υπό τον έλεγχό της και πυροβολεί μαζί του τη γυναίκα του βοηθού διαφυγής. Ο βοηθός διαφυγής δραπετεύει και η Σουζάν και ο Όλι μπορούν να ξεφύγουν με τα δύο παιδιά τους.
O Χέρμαν, αδελφός της Σουζάν, προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τη θέση του ως κυβερνητικός σύμβουλος για να πάρει δύο από τις πολυπόθητες θέσεις σε μια πτήση εκκένωσης της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ για τον εαυτό του και τη βαριά έγκυο φίλη του Μάριον. Μετά από πολλές τηλεφωνικές κλήσεις, αυτό φαίνεται να έχει λειτουργήσει, αλλά στο αεροδρόμιο αποδεικνύεται ότι υπάρχει μόνο μια θέση για αυτόν. Δεδομένου ότι η φίλη του δεν είναι παντρεμένη με αυτόν, δεν έχει θέση. Λόγω της εγκυμοσύνης της, της δόθηκε μια θέση, αλλά η ενέργεια ακυρώθηκε από την Πολεμική Αεροπορία κατά το check-in. Κανείς δεν εκκενώνεται πλέον με αυτόν τον τρόπο.
Εν τω μεταξύ, ο Κλάους, εργολάβος κτιρίων, έχει λάβει προφυλάξεις και έχει κατασκευάσει μια αποθήκη τους τελευταίους μήνες. Ωστόσο, κατά τη φάση κατασκευής, η σύζυγός του απομακρύνθηκε από αυτόν και αυτοκτόνησε. Η κόρη τους Νόρα δεν δείχνει κανένα κίνητρο να θέλει να επιβιώσει στην αποθήκη, γι 'αυτό ο πατέρας της την κλειδώνει εκεί. Η Νόρα καταφέρνει να δραπετεύσει από την αποθήκη. Κρυφτεί με τον φίλο της Μπεν και έχει ένα τελευταίο μεγάλο πάρτι μαζί του, φίλους και γνωστούς. Ο Μπεν είναι σοβαρά άρρωστος και έχει μόνο λίγη διάρκεια ζωής μερικών μηνών. Ως εκ τούτου, έχει μια ειδική σχέση με την επερχόμενη αστεροειδή επίδραση, επειδή από την άποψή του δεν χρειάζεται πλέον να πεθάνει μόνος. Ο πατέρας της Νόρα δεν του αρέσει να ασχολείται με τον Μπεν.
Η διαφυγή της Σουζάν και του Όλι στα ανατολικά εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από δυσκολίες. Όταν προσπαθεί να πηδήξει σε ένα τρένο, η Σουζάν αποτυγχάνει. Ο Λεόνι πηδά από το τρένο, ενώ ο Όλι και ο Τζόνας μένουν στο τρένο. Η Σουζάν και η Λεόνι διέκοψαν τη διαφυγή τους και επέστρεψαν στο Βερολίνο. Ο Όλι χάνει προσωρινά τον γιο του στο ταξίδι στη Ρωσία αφού έχει πολλά προβλήματα με Ρώσους που οδηγούν στο τρένο και θέλουν επίσης να πάνε πιο ανατολικά.
Εν τω μεταξύ, οι ειδήσεις έχουν εξαπλωθεί στα μέσα ενημέρωσης ότι ο αστεροειδής δεν θα χτυπήσει πλέον τη Λα Ροσέλ λόγω των πυρηνικών πυραύλων, αλλά μάλλον στη Σαμάρα της Ρωσίας, κοντά στα σύνορα με το δυτικό Καζακστάν. Έτσι, η Κεντρική Ευρώπη εξακολουθεί να επηρεάζεται, αλλά η επιβίωση στις αποθήκες φαίνεται τώρα δυνατή εκεί.
Ο Έγκον, ο πατέρας της Σουζάν και του Χέρμαν, ζει επίσης στο Βερολίνο. Είναι χήρα και θρηνεί το χρόνο του ως αξιωματικός της NVA. Έχει μια δύσκολη σχέση με τα δύο του παιδιά. Δεν θέλει να φύγει από τον αστεροειδή. Όταν πρόκειται να αυτοκτονήσει, βρήκε κατά λάθος μια παλιά φωτογραφία της αγαπημένης του παιδικής ηλικίας, η οποία φαίνεται να του δίνει δύναμη. Οι αναδρομές δείχνουν πώς ως νεαρός στρατιώτης είχε ερωτική σχέση με έναν άλλο στρατιώτη, ο οποίος στη συνέχεια κατέφυγε στη Δυτική Γερμανία. Ο Έγκον έκανε τηλεφωνική επαφή για πρώτη φορά τις δεκαετίες. Οι δύο τώρα πολύ ηλικιωμένοι άνδρες περνούν μια μέρα μαζί μετά τη συνάντησή τους και παραδέχονται ο ένας στον άλλο ότι ήταν ο καθένας η μεγάλη αγάπη της ζωής τους. Η αγαπημένη παιδική ηλικία τουΈγκον επιστρέφει ωστόσο στη γυναίκα του λόγω πίστης, καθώς βρίσκεται εδώ και δεκαετίες στο πλευρό του. Ο Έγκον είναι απογοητευμένος, αλλά παίρνει την ευκαιρία να βελτιώσει τη σχέση του με τον γιο του και να του πει για την παιδική του αγάπη για πρώτη φορά. Την ημέρα πριν από την πρόσκρουση, πήρε τελικά τη ζωή του με την παλιά του στολή υπηρεσίας. Ο Χέρμαν και η νεόνυμφος σύζυγός του, Μάριον, βρίσκουν το σώμα του κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης. Πραγματοποιεί μια καύση στη θάλασσα για τον πατέρα.
Για τους Χέρμαν και Μάριον η κατάσταση είχε ήδη γίνει όλο και πιο δύσκολη στο παρελθόν. Ο Χέρμαν εκβίασε τον πρώην αφεντικό του για να πάρει θέση σε ένα από τα καταφύγια για τον εαυτό του και για ολόκληρη την οικογένειά του, συμπεριλαμβανομένων των Σουζάν, Όλι και των παιδιών. Καταφέρνει να το κάνει αυτό, προσθέτοντας τους αριθμούς των δελτίων ταυτότητας στη λίστα. Αποδεικνύεται ότι τα μέλη της κυβέρνησης εμπλέκονται σε ένα σκάνδαλο. Αντί να χτίσουν αποθήκες, τα χρήματα μεταφέρθηκαν για προσωπικό κέρδος. Υπάρχουν λοιπόν πολύ λιγότεροι χώροι σε αποθήκες και ο Χέρμαν φαίνεται επίσης να εμπλουτίστηκε.
Η Σουζάν και η Λεόνι επέστρεψαν στο Βερολίνο. Όταν η Leonie είναι έξω στη σκηνή του κόμματος με την κόρη του Κλάους, Νόρα, η Σουζάν δέχεται μια επίσκεψη από τον Ντενίζ, έναν αστυνομικό τουρκικής καταγωγής του Βερολίνου με τον οποίο έχει μια σχέση για πολύ καιρό. Χωρίς λέξη, απολαμβάνουν μια νύχτα αγάπης. Το επόμενο πρωί, η Λεόνι βρίσκει τον άγνωστο στο κρεβάτι και απομακρύνεται προσωρινά από απογοήτευση..
Ο Όλι επιστρέφει στο Βερολίνο με τον γιο του που ανακαλύφθηκε ξανά, έτσι η οικογένεια επανενώνεται. Δεν ξέρει τίποτα για την υπόθεση της Σουζάν και ο Όλι βλέπει τον Ντενίζ μόνο ως αστυνομικό.
Στην αποθήκη του Κλάους, ένα σημαντικό φίλτρο καταστράφηκε όταν η κόρη του δραπέτευσε. Επομένως, έρχεται σε επαφή με τον φίλο του Λούτς, ο οποίος έχει επίσης κατασκευάσει μια αποθήκη. Αν και ο Λούτς έχει το φίλτρο σε απόθεμα, δεν θέλει να το δώσει στον Κλάους. Στον αγώνα, ο Κλάους τον σκοτώνει και λεηλατεί κάποια αντικείμενα από την αποθήκη του πρώην φίλου. Όταν δύο από τους φίλους του Λούτς υποψιάζονται τον Κλάους, βάζει το φταίξιμο στον Μπεν, του οποίου το κόμμα έφερε την κόρη του Νόρα πίσω στην αποθήκη του, αλλά δεν ήταν κλειδωμένος. Οι φίλοι του Κλάους και του Λούτς πυροδοτούν το πάρτι του Μπεν σε προστατευτικά κοστούμια με πυροσβεστήρες διοξειδίου του άνθρακα. Στο τέλος δεν πυροβολούν τον Μπεν με το τουφέκι ελεύθερου σκοπευτή του Λούτζ, αλλά ο καλύτερος φίλος του Μπεν ασφυκτίζει.
Η Σουζάν, ο Όλι και τα δύο παιδιά ανακάλυψαν ότι υπάρχουν θέσεις σε μια αποθήκη έτοιμη για αυτά. Μετακινούνται στην αποθήκη που διαχειρίζεται η κυβέρνηση. Προφανώς είναι ένα ευτυχισμένο τέλος για την οικογένεια, αλλά αφού ένας δημοσιογράφος, η αδερφή του Μάριον, δημοσίευσε τις μυστικές τοποθεσίες των καταφυγίων, η αποθήκη δέχτηκε επίθεση από έξω από την πρώτη μέρα. Στρατιώτες και πολίτες που δεν τους έχουν δοθεί θέση εισέρχονται στην αποθήκη. Η οικογένεια δραπετεύει, αλλά πολλοί άλλοι πολίτες πεθαίνουν στις μάχες.
Η δημόσια τάξη έχει καταρρεύσει σε μεγάλο βαθμό. Δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου αστυνομία, ο Ντενίζ είναι ο μόνος αξιωματικός στο γραφείο του. Υπάρχει χάος στους δρόμους.
Σε δύσκολες στιγμές, οι άνθρωποι προσπαθούν να προσκολληθούν και στη θρησκεία. Αυτό είναι το πλαίσιο στο οποίο ο Ρόμπιν, ένας νεαρός εγκληματίας που στεγάζεται σε μια εκκλησία τις τελευταίες εβδομάδες, εμφανίζεται. Ο Ρόμπιν είναι προφανώς λίγο καθυστερημένος, δεν μπορεί ούτε να διαβάσει ούτε να γράψει. Ωστόσο, η αφελής συμπεριφορά του του δίνει ένα δυνατό χάρισμα. Όταν τυχαίνει να σώσει τη ζωή ενός τοξικομανείς, οι παρευρισκόμενοι τον αναγνωρίζουν ως ένα είδος σωτήρα και τον αντιμετωπίζουν σαν μια μετενσάρκωση του Ιησού. Ο Ρόμπιν εγκατέστησε την κατοικία του σε μια μικρή παλιά φορτηγίδα. Ο Λούτζ είναι επίσης γοητευμένος από την εμφάνισή του και τον ερωτεύεται. Οι δύο κάνουν σεξ σε μια λίμνη. Έκτοτε ο Όλι έμαθε για την υπόθεση της Σουζάν. Μετά την αποτυχημένη απόδραση και την καταιγίδα, αυτό είναι ένα άλλο χαμηλό χτύπημα για αυτόν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, δεν δείχνει τίποτα και εξακολουθεί να περνά μια πολύ χαρούμενη μέρα στο σπίτι με την οικογένεια. Σκοπεύει να σκοτώσει την οικογένεια με δηλητηριασμένο λαζάνια για να σώσει όλους από την επικείμενη καταστροφή. Ωστόσο, η Susanne το παρατηρεί εγκαίρως και φεύγει από το σπίτι με τα παιδιά.
Ο Ντενίζ λαμβάνει μια προσφορά από τον Κλάους να του επιτραπεί να έρθει στην αποθήκη του εάν ο Ντενίζ παραδώσει τα όπλα στο γραφείο του για αμυντικούς σκοπούς. Ο Ντενίζ τον ενώνει και φέρνει τα όπλα μαζί του, αλλά δεν παραιτείται από τις αρχές του ως αστυνομικός. Λίγο αργότερα, ο Κλάους δείχνει τον εαυτό του να είναι σαδιστής που έχει συγκεντρώσει μια μικρή ομάδα ανδρών γύρω του που αυτοαποκαλούνται «οι επιζώντες». Για τον Ντενίζ αυτό παραμένει μια κοινότητα ευκολίας, καθώς απεχθάνεται εμφανώς την επιθετική και εγωιστική συμπεριφορά του αυτοαποκαλούμενου ηγέτη Κλάους.