cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έσπερος Λαμίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Πορεία προς τη Γ΄ Εθνική (2008 - 2012)
Τη χρονιά κατά την οποία ο Έσπερος πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη Γ' Εθνική, 2011-12, εντάχθηκε στο 2ο Όμιλο Νότου τον οποίο συνέθεταν 12 ομάδες στο σύνολο. Η συγκομιδή του Έσπερου υπήρξε φτωχή στη διάρκεια της περιόδου, με μόλις 5 νίκες σε 22 αγώνες, με αποτέλεσμα να τερματίσει στην 11η θέση του βαθμολογικού πίνακα και να υποβιβαστεί.
Επιστροφή στην Α' Τοπική Κατηγορία (2012 - 2015)
Την αγωνιστική περίοδο 2012-13 ο Έσπερος συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ε.Σ.Κ.Α.Σ.Ε. απέναντι σε 9 αντιπάλους. Μετά τη λήξη της κανονικής περιόδου βρέθηκε στην 5η θέση της βαθμολογικής κατάταξης με 9 νίκες και 9 ήττες. Την ίδια επίδοση είχε και ο Άρης Θήβας ο οποίος, ωστόσο, τοποθετήθηκε μία θέση χαμηλότερα βάσει των επόμενων κριτηρίων κατάταξης. Αμφότερες οι ομάδες έμειναν εκτός Play-offs για τη χρονιά αυτή.
Την επόμενη χρονιά 2013-14, πάντα στο πλαίσιο της Α' Κατηγορίας, ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 6η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα της κανονικής περιόδου. Είχε σημειώσει 8 νίκες και 10 ήττες, επίδοση που τον άφησε ξανά εκτός Play-offs.
Το Σεπτέμβριο του 2014 ανακοινώθηκε η συνένωση του Έσπερου με τον Ιωνικό Λαμίας προκειμένου να δημιουργηθεί μια νέα ισχυρότερη ομάδα. Το αρχικό ρόστερ αποτελούσαν παίκτες και από τα δύο σωματεία υπό την καθοδήγηση του Γιάννη Σοφογιάννη και με γενικό αρχηγό τον Παναγιώτη Κραββαρίτη. Το εγχείρημα αποδείχθηκε επιτυχημένο καθώς μόλις ένα χρόνο μετά ο νέος ενιαίος σύλλογος με την ονομασία '''Γ.Σ. Έσπερος Λαμίας''' αναδείχτηκε πρωταθλητής της Α' Κατηγορίας Ε.Σ.Κ.Α.Σ.Ε. για το έτος 2014-2015, σφραγίζοντας εισιτήριο ανόδου στη Γ' Εθνική Κατηγορία.
Ειδικότερα, στη διάρκεια της κανονικής περιόδου ο σύλλογος συνέλεξε 16 νίκες σε 18 αγώνες όντας αήττητος στην έδρα του. Αν και σε ισοβαθμία με τον Ερμή Σχηματαρίου, τοποθετήθηκε στη 2η θέση του βαθμολογικού πίνακα βάσει των επόμενων κριτηρίων κατάταξης. Έχοντας λάβει δικαίωμα συμμετοχής στα Play-offs, αντιμετώπισε στη σειρά των Ημιτελικών το Λοκρό Αταλάντης. Οι δύο ομάδες μετέφεραν από μία νίκη και μία ήττα στην κανονική περίοδο, οπότε χρειάζονταν δύο νίκες για να περάσουν στον τελικό. Ο Έσπερος τις πέτυχε πρώτος, μία εντός έδρας με σκορ 67-65 και μία εκτός έδρας με σκορ 82-85 στην παράταση. Προκειμένου να εξασφαλίσει την επιστροφή του στη Γ' Εθνική, ο Έσπερος κλήθηκε να ξεπεράσει εκεί το εμπόδιο του Ερμή Σχηματαρίου. Οι δύο ομάδες είχαν από μία νίκη και μία ήττα στην κανονική περίοδο και χρειάζονταν άλλες δύο. Τελικά ήταν η ομάδα της Λαμίας που τα κατάφερε με δύο διαδοχικά θετικά αποτελέσματα (67-65, 82-85), αφήνοντας εκείνη του Σχηματαρίου στο τοπικό Πρωτάθλημα.
Σταθερή πορεία στη Γ' Εθνική (2015 - 2017)
Την αγωνιστική περίοδο 2015-16 ξεκίνησε νέος κύκλος για τον Έσπερο στη Γ' Εθνική Κατηγορία, με πρώτο προπονητή το Γιάννη Σοφογιάννη. Εντάχθηκε στο 2ο Όμιλο Νότου, τον οποίο και συγκρότησαν 14 ομάδες. Στο ανταγωνιστικό αυτό πλαίσιο κατάφερε να εξασφαλίσει την παραμονή του, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στη 10η θέση της βαθμολογίας. Αναλυτικότερα συγκέντρωσε 9 νίκες και 17 ήττες. Παραγωγικότερος σκόρερ για την ομάδα αναδείχθηκε ο έμπειρος καλαθοσφαιριστής της, Μανθος Σοφογιάννης.
Αγωνιστική περίοδος 2017-2018
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2017-18, ο Γ.Σ. Έσπερος Λαμίας έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και ειδικότερα στο 2ο Όμιλο Νότου. Τερματίζοντας 2ος στον όμιλο του, κατάφερε για 1η φορά την άνοδο του στην Β' Εθνική Κατηγορία Ανδρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση ανδρων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2008
Γιάκοπο ντα Μπολόνια
Ο Γιάκοπο ντα Μπολόνια (Jacopo da Bologna, fl. 1340 – 1386;) ήταν Ιταλός συνθέτης του 14ου αιώνα. Άκμασε στην αποκαλούμενη εποχή τού τρετσέντο (trecento) ή της περιόδου που, μερικές φορές, αναφέρεται ως ιταλική αρς νόβα (ars nova).
Βιογραφικά στοιχεία
Ελάχιστα είναι γνωστά για την ημερομηνία γέννησης και θανάτου ή τη γενέτειρα τού Γιάκοπο ντα Μπολόνια. Το σίγουρο είναι ότι άκμασε στα μέσα του 14ου αιώνα, περίπου το 1340. Πέρασε τη ζωή του στη Φλωρεντία, τη Βερόνα και το Μιλάνο (1346) και υπήρξε δάσκαλος του Φ. Λαντίνι (Francesco Landini). Λέγεται ότι ήταν δεξιοτέχνης αρπιστής, αλλά αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί. Πέθανε γύρω στο 1386.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Ο Γιάκοπο ντα Μπολόνια ήταν από τους πρώτους συνθέτες της εποχής τού τρετσέντο, σύγχρονος των Τζεραρντέλο. ντα Φιρέντσε (Gherardello da Firenze) και Τζοβάνι ντα Φιρέντσε (Giovanni da Firenze). Θεωρείται από τους πρώτους εκπροσώπους των νέων -για την εποχή- μουσικών μορφών και του νέου φλωρεντινού ύφους, μαζί με τον Τ. ντα Κάσα (Giovanni da Cascia) και κάποιον αρχιμουσικό Πιέρο (Piero).
Σώζονται, περίπου, 35 σύντομα έργα του. Επικεντρώθηκε κυρίως στη σύνθεση δίφωνων και τρίφωνων μαδριγαλίων, τόσο κανονικού (caccia-madrigal) όσο και μη-κανονικού τύπου, αλλά συνέθεσε, επίσης, μπαλάντες (lauda-ballata) και ένα (1) διπλό μοτέτο με τίτλο Lux Purpurata, το οποίο βρίσκεται στην Πάντοβα. Η σύνθεσή του Non al suo amante, που γράφηκε γύρω στο 1350, είναι το μόνο γνωστό έργο, σύγχρονο της ποίησης του Πετράρχη. Το μουσικό ιδεώδες του Γιάκοπο ντα Μπολόνια ήταν το suave dolce melodia «γλυκιά, απαλή μελωδία». Το στυλ του χαρακτηρίζεται από κομμάτια για φωνές με κείμενο, στις οποίες ουδέποτε υπάρχει διασταύρωση. Τα φωνητικά περάσματα που δεν συνοδεύονται από κείμενο, σε πολλά από τα μαδριγάλιά του είναι, επίσης, άξια αναφοράς.
Ο Γιάκοπο ντα Μπολόνια εκπροσωπείται επαρκώς στον Κώδικα Σκουαρτσαλούπι (Squarcialupi Codex, Φλωρεντία, Biblioteca Medicea Laurenziana, Med. Pal., 87), τη μεγάλη ανθολογία μουσικής του 14ου αιώνα που, για πολλά χρόνια, ανήκε στους Μεδίκους. Είκοσι εννέα συνθέσεις του βρίσκονται στο έργο αυτό, την κύρια πηγή μουσικής της ιταλικής ars nova, μαζί με μουσική του Λαντίνι και άλλων. Ένα πορτρέτο του συνθέτη βρίσκεται σε αυτό το χειρόγραφο και ένα άλλο -πιθανό- πορτρέτο βρίσκεται σε ένα βορειοϊταλικό χειρόγραφο (Fulda, Landesbibliothek, Hs. D23, fol. 302)
Εκτός από μουσική, ο Γιάκοπο ντα Μπολόνια έγραψε, επίσης, το Questa è l'arte del biscanto misurato, μια σύντομη πραγματεία επηρεασμένη από τη γαλλική θεωρία περί μουσικής σημειογραφίας που φυλάσσεται στη Μπολόνια. Μπορεί, επίσης, να έγραφε ποιήματα, αν κρίνει κάποιος από τα -αυτοβιογραφικά- κείμενα των μαδριγαλίων Io me sun che che, Oselleto salvazo και Vestìse la cornachia.
Σημειώσεις
i.  Αναφέρεται -πιθανόν λανθασμένα- το διάστημα 1300-1365, ως περίοδος ζωής του συνθέτη
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες
Ιωάννης Ε΄ του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
O Ιωάννης Ε΄ (Johann V., Graf von Nassau-Dillenburg, 9 Νοεμβρίου 1455 - 30 Ιουλίου 1516) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν αρχικά κόμης του Νάσσαου και ανατολικού Ντίλενμπουργκ, δηλ. των Ζίγκεν, Χάνταμαρ, Χέρμπορν, Βιάντεν, Ντιτς (1475-1504) και μετέπειτα ολόκληρου του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (1504-1516).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μπρέντα και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Δ΄, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Μαρίας του Λόον, κόρης του Ιωάννη Β΄ κυρίου του Γύλιχ, Χάινσμπεργκ & Λέβενμπεργκ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Ένγκελμπερτ Β΄.
Το 1475 απεβίωσε ο πατέρας τους και οι δύο αδελφοί συμφώνησαν ο Ένγκελμπερτ Β΄ να λάβει τις περιοχές δυτικά του Ρήνου και ο Ιωάννης Ε΄ εκείνες στα ανατολικά.
Ήταν κυβερνήτης (stadtholder) του Γκέλντερν και του Τσύτφεν. Το 1504 απεβίωσε ο αδελφός του, Ένγκελμπερτ Β΄, κύριος της Μπρέντα και ο Ιωάννης Ε΄ την έδωσε στον πρωτότοκο γιο του. Ο ίδιος απεβίωσε το 1516 σε ηλικία 61 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1482 την Ελισάβετ, κόρη του Ερρίκου Γ΄, λαντγράβου της Άνω Έσσης και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Μπεργκιουζάρ Κορέλ
H Μπεργκιουζάρ Γκιοκτσέ Κορέλ (τουρκικά: Bergüzar Gökçe Korel, 27 Αυγούστου 1982) είναι Τουρκάλα ηθοποιός.
Είναι απόφοιτη του τμήματος θεάτρου από το Πανεπιστήμιο Mimar Sinan Fine Arts.
Προσωπική ζωή
Είναι κόρη των επίσης ηθοποιών Τανζού Κορέλ και Χούλια Νταρτζάν. Έχει μια μεγαλύτερη αδελφή, την Ζεϊνέπ (γενν. 1975). Τον Αύγουστο του 2009 παντρεύτηκε τον επίσης ηθοποιό Χαλίτ Εργκέντς, με τον οποίο γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της σειράς "Binbir Gece" όπου συμπρωταγωνιστούσαν. Στις 7 Φεβρουαρίου 2010, γεννήθηκε ο πρώτος τους γιος, Αλί, ενώ στις 8 Μαρτίου 2020, γεννήθηκε ο δεύτερος τους γιος, Χαν.
Φιλμογραφία
Κατηγορία:Τουρκάλες ηθοποιοί Κατηγορία:Τουρκάλες μοντέλα
Γκαστόνε Μοσκίν
Ο Γκαστόνε Μοσκίν (Gastone Moschin, 8 Ιουνίου 1929 - 4 Σεπτεμβρίου 2017) ήταν Ιταλός ηθοποιός της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και του θεάτρου.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Σαν Τζιοβάνι Λουπατότο, ο Μοσκίν αποφοίτησε από την Εθνική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης Σίλβιο ντ'Αμίκο και στην δεκαετία του 1950 ξεκίνησε την καριέρα του ως θεατρικός ηθοποιός, πρώτα στο Θέατρο της Γένοβας και έπειτα στο Θέατρο Πίκολο του Μιλάνου στο Μιλάνο. Την ίδια περίοδο ο Μοσκίν ξεκίνησε επίσης να εμφανίζεται σε ταινίες του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Σε όλη την καριέρα του ο Μοσκίν ενσάρκωσε δευτερεύοντες χαρακτήρες και αρκετά σπάνια ανέλαβε πρωταγωνιστικούς ρόλους, όπως στις ταινίες Seven Times Seven και Caliber 9. Ο πιο δημοφιλής ρόλος του ήταν αυτός του Ραμπάλντο Μελάντρι στην σειρά Amici miei (1975-1985). Κέρδισε δυο βραβεία για τον Καλύτερο Δευτερεύοντα Ηθοποιό, το 1967 για την ταινία του Πιέτρο Τζέρμι The Birds, the bees and the Italians και το 1986 για την ταινία του Νάννι Λόυ Amici miei. Ο Μοσκίν έγινε αρκετά γνωστός και από τον ρόλο του ως Ντον Φανούτσι στην ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολλα Ο Νονός 2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Καρλ Βάιερστρας
Ο Καρλ Τέοντορ Βίλχελμ Βάιε(ρ)στρας (Karl Theodor Wilhelm Weierstrass, 31 Οκτωβρίου 1815 – 19 Φεβρουαρίου 1897) ήταν Γερμανός μαθηματικός, που αναφέρεται συχνά ως ο «πατέρας της σύγχρονης αναλύσεως». Παρά το ότι εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο χωρίς να πάρει πτυχίο, μελέτησε μαθηματικά και τα δίδασκε μαζί με φυσική, βοτανική και γυμναστική.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βάιερστρας γεννήθηκε στο Όστενφέλντε, προάστιο της μικρής πόλεως Ενιγκέρλο, στη Βεστφαλία. Γονείς του ήταν ο Βίλχελμ Βάιερστρας, δημόσιος υπάλληλος, και η Τεοντόρα Φόντερφορστ. Το ενδιαφέρον του για τα μαθηματικά άρχισε όταν πήγαινε στο γυμνάσιο Theodorianum (Gymnasium Theodorianum) στο Παντερμπόρν. Τελειώνοντας το σχολείο, στάλθηκε από τους γονείς του στο Πανεπιστήμιο της Βόννης για να διεκδικήσει μετά μια κρατική θέση. Καθώς οι σπουδές του εκεί ήταν στα νομικά και στα οικονομικά, συγκρούσθηκαν με τις ελπίδες του να σπουδάσει μαθηματικά. Αποφάσισε να μη δίνει μεγάλη σημασία στις σπουδές στο πανεπιστήμιο και να συνεχίσει ιδιωτικά να μελετά μαθηματικά. Το αποτέλεσμα ήταν να εγκαταλείψει τη Βόννη χωρίς να πάρει πτυχίο. Στη συνέχεια σπούδασε μαθηματικά στην Ακαδημία του Μύνστερ (ένα ΑΕΙ πολύ γνωστό τότε για το επίπεδο των μαθηματικών σπουδών του) και ο πατέρας του μπόρεσε να του εξασφαλίσει μία θέση σε παιδαγωγική σχολή στο Μύνστερ. Αργότερα πήρε άδεια διδασκαλίας στην ίδια πόλη. Την εποχή εκείνη ο Βάιερστρας παρακολουθούσε τις διαλέξεις του Κριστόφ Γκούντερμαν και άρχισε να ενδιαφέρεται για τις ελλειπτικές συναρτήσεις.
Το 1843 δίδαξε στο Βάουτς (τότε Deutsch Krone) της Δυτικής Πρωσίας, ενώ από το 1848 και μετά δίδασκε στο Οσιανό Κολέγιο των Ιησουιτών στο Μπράουνσμπεργκ, το σημερινό Μπρανιέβο της Πολωνίας. Εκτός από τα μαθηματικά, δίδασκε και φυσική, βοτανική και γυμναστική.
Μετά το 1850 ο Βάιερστρας υπέφερε από χρόνια ασθένεια, αλλά μπόρεσε να δημοσιεύσει εργασίες που του απέφεραν φήμη και διακρίσεις. Το Πανεπιστήμιο του Καίνιξμπεργκ τον ανεκήρυξε επίτιμο διδάκτορα στις 31 Μαρτίου 1854. Το 1856 ανέλαβε μία έδρα στο Gewerbeinstitut, το μετέπειτα Πολυτεχνείο του Βερολίνου. Τέλος το 1864 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και το 1895 τιμήθηκε με το Μετάλλιο Κόπλεϋ της Βασιλικής Εταιρείας. Τα τελευταία τρία χρόνια της ζωής του ήταν ακινητοποιημένος και απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών από πνευμονία στο Βερολίνο.
Η θεμελίωση του απειροστικού λογισμού
Ο Βάιερστρας ενδιαφερόταν για τη λογική πληρότητα του απειροστικού λογισμού, καθώς στην εποχή του υπήρχαν κάπως ασαφείς ορισμοί στα θεμέλιά του και έτσι σημαντικά θεωρήματα δεν ήταν δυνατό να αποδειχθούν με αρκετή αυστηρότητα. Αν και ο Μπολτσάνο είχε αναπτύξει έναν αυστηρό ορισμό του ορίου ήδη από το 1817 (ίσως ακόμα νωρίτερα), το έργο του είχε παραμείνει άγνωστο σε όλη σχεδόν τη μαθηματική κοινότητα για πολλά χρόνια και πολλοί μαθηματικοί είχαν μόνο ασαφείς ορισμούς του ορίου και της συνέχειας μιας συναρτήσεως.
Ο αυστηρός ορισμός της συνέχειας μιας συναρτήσεως όπως διατυπώθηκε από τον Βάιερστρας είναι ο εξής:
Αξιοσημείωτοι φοιτητές
Παρότι δεν δίδαξε πραγματικά πολλά χρόνια στο Πανεπιστήμιο, ο Καρλ Βάιερστρας μόρφωσε έναν αριθμό μετέπειτα αξιόλογων επιστημόνων, όπως οι εξής (με αλφαβητική σειρά):
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
Εκτός από τους όρους των μαθηματικών που αναφέρονται παραπάνω, το επώνυμο του Καρλ Βάιερστρας φέρουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γερμανοί Ρωμαιοκαθολικοί
Ερρίκος Α΄ του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν
Ο Ερρίκος Α΄, γερμ. Heinrich I (1307-1388) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν (1343-1388).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου, κόμη του Νάσσαου-Ζίγκεν και της Αδελαΐδας, κόρης του Ντιρκ του Χάινσμπεργκ.
Προοριζόταν από τους γονείς του για εκκλησιαστική σταδιοδρομία, αλλά όταν απεβίωσε ο πατέρας του την εγκατέλειψε και έλαβε το Μπάιλσταϊν. Ήταν ο πρώτος κόμης του Μπάιλσταϊν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Ιωάννης Γ΄ του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν
Ο Ιωάννης Γ΄, γερμ. Johann III. (1490 - 11 Δεκεμβρίου 1561) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Β΄, κόμη του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν και της Μαρίας του Ζολμς-Μπράουνφελς.
Το 1513 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κόμης του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν. Ο ίδιος απεβίωσε το 1561 σε ηλικία 71 ετών. Δεν είχε νόμιμα τέκνα, έτσι τον κληρονόμησε ο πέμπτος εξάδελφός του Γουλιέλμος Α΄, κόμης του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ, που ενσωμάτωσε το Μπάιλσταϊν στην κτήση του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Άννα, κόρη του Λουδοβίκου Α΄, κόμη του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ· δεν απέκτησαν τέκνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Ποιο είναι το έγκλημα της Φατμαγκιούλ
Ποιό είναι το έγκλημα της Φατμαγκιούλ (τουρκικά: Fatmagül'ün Suçu Ne?) είναι μια δραματική σειρά τουρκικής παραγωγής, που προβλήθηκε για πρώτη φορά τις σεζόν 2010-2012 από το Kanal D.
Στην Ελλάδα η σειρά προβλήθηκε ως Φατμαγκιούλ τις σεζόν 2012-2014 από το Mega Channel.
Υπόθεση
Από την άλλη, ο Κερίμ Ιλγκάζ είναι ένας καλομαθημένος μαθητευόμενος παιδαγωγός που ζει με τη θεία του, Μεριέμ.
Το μεγάλο γεγονός της χρονιάς είναι ο αρραβώνας του Σελίμ Γιασαράν, δηλαδή του μοναχογιού του πλουσιότερου επιχειρηματία της περιοχής, Ρεσάτ Γιασαράν, με την κόρη του πολιτικού Τουρανέρ Αλαγκιόζ, Μελτέμ. Τη βραδιά του αρραβώνα, ο Κερίμ συναντάει ξανά τους φίλους του, Σελίμ, Ερντογάν & Βουράλ. Μετά το πάρτι, οι τέσσερις φίλοι πηγαίνουν στην παραλία όπου και πίνουν ασταμάτητα για να το γιορτάσουν. Την ίδια στιγμή, η Φατμαγκιούλ πηγαίνοντας να αποχαιρετήσει τον αγαπημένο της, που ετοιμάζεται να φύγει για άλλο ένα αλιευτικό ταξίδι, έρχεται άθελα της, μπροστά τους.
Ο Ερντογάν, ο Σελίμ και ο Βουράλ την αρπάζουν και την κακοποιούν σεξουαλικά ενώ ο Κερίμ, μεθυσμένος και ζαλισμένος, δεν σκέφτεται να τους σταματήσει αλλά ούτε και συμμετέχει στο βιασμό...
Διανομή
Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές
Ερρίκος Β΄ του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν
Ο Ερρίκος Β΄, γερμ. Heinrich II. (απεβ. 1410) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν (1388-1410).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Α΄, κόμη του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν και της Ιμάγκινα/Μάινα του Βέστερμπουργκ.
Το 1388 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κόμης του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν με συγκυβερνήτη τον νεότερο αδελφό του, Ράινχαρντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Σινοσοβιετική συνοριακή σύγκρουση (1969)
Ιστορικό
Οι εδαφικές διαφορές μεταξύ των δύο χωρών αφορούσαν τεράστιες ζώνες, έκτασης εκατοντάδων χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων, οι οποίες παραδόθηκαν στην τσαρική Ρωσία μετά τον πόλεμο του Οπίου, με τις συνθήκες του Αϊγκούν (1858), του Πεκίνου (1860) και του Ταχτσένγκ (1864). Μετά τη νίκη της επανάστασης των μπολσεβίκων, το 1917, ο Βλαντίμιρ Λένιν, στο πλαίσιο του "ανοίγματος" του νεαρού σοβιετικού καθεστώτος προς τους λαούς της Ανατολής, εξήγγειλε μονομερώς την κατάργηση των αποικιοκρατικών, σε βάρος της Κίνας, συμφωνιών του 19ου αιώνα και την παραίτηση της Ε.Σ.Σ.Δ. από τις σφαίρες επιρροής και τις κάθε είδους αποζημιώσεις που απέρρεαν από αυτές. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι Κινέζοι ηγέτες επικαλούνταν αυτές τις λενινιστικές διακηρύξεις για να θέσουν ζήτημα αναθεώρησης των συνόρων, πράγμα που δεν έγινε αποδεκτό από την πλευρά των Σοβιετικών. Η γρήγορη κατάρρευση των συνομιλιών του Πεκίνου (1964) μεταξύ των δύο χωρών, για το εδαφικό, έδωσε τη θέση της στην αλυσίδα των κλιμακούμενων μεθοριακών επεισοδίων.
Οι συνοριακές συγκρούσεις
Τη νύχτα της 1 προς 2 Μαρτίου του 1969, περίπου 300 Κινέζοι στρατιώτες, με λευκές στολές παραλλαγής, πέρασαν τον παγωμένο Ουσούρι και κρύφτηκαν πάνω στη χιονισμένη νησίδα. Με το πρώτο φως της μέρας, οι Σοβιετικοί μεθοριακοί φρουροί εντόπισαν ένα εχθρικό απόσπασμα και κινήθηκαν προς τη νησίδα, για να δεχτούν απροειδοποίητα τις ομοβροντίες των Κινέζων. Την ίδια ώρα, το κινεζικό πυροβολικό που βρισκόταν στην άλλη πλευρά του ποταμού, έβαλε κατά των θέσεων των Σοβιετικών. Οι τελευταίοι αναγκάστηκαν να καλέσουν ενισχύσεις από γειτονικές μονάδες για να απωθήσουν τελικά τους αντιπάλους τους έπειτα από φονική μάχη δύο ωρών, κατά τη διάρκεια της οποίας σκοτώθηκαν 58 Σοβιετικοί στρατιώτες και αδιευκρίνιστος αριθμός Κινέζων.
Στις 3 Μαρτίου, η σοβιετική πρεσβεία στο Πεκίνο πολιορκήθηκε από ένα μαινόμενο πλήθος ερυθροφρουρών που φώναζαν: "Κρεμάστε τον Κοσίγκιν - Τηγανίστε τον Μπρέζνιεφ". Οι διαδηλώσεις κράτησαν τέσσερις μέρες και απλώθηκαν σε όλη την Κίνα ενώ, κατά το επίσημο κινεζικό πρακτορείο ειδήσεων, συμμετείχαν σ' αυτές 260.000.000 πολίτες. Ανάλογες διαδηλώσεις ξέσπασαν στις μεθοριακές σοβιετικές πόλεις του Βλαδιβοστόκ και του Χαμπάροφσκ, ενώ οι νεκροί Σοβιετικοί στρατιώτες κηδεύτηκαν σαν ήρωες πολέμου, με τη συμμετοχή ανώτατων στελεχών της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Στις 7 Μαρτίου, 500.000 άτομα διαδήλωσαν στην κινεζική πρεσβεία της Μόσχας, στη μεγαλύτερη πολιτική συγκέντρωση που γνώρισε επί πολλά χρόνια η σοβιετική πρωτεύουσα. Πέτρες, μπουκάλια, μπογιές και κομμάτια πάγου εκτοξεύτηκαν προς τα παράθυρα της πρεσβείας, σπάζοντας πολλά τζάμια.
Το θεωρητικό περιοδικό του Κ.Κ. Κίνας Κόκκινη Σημαία διακήρυξε: "Αν οι Ρώσοι σοσιαλιμπεριαλιστές θέλουν τον πόλεμο, θα τους σβήσουμε από το πρόσωπο της Γης".
Νέες ακόμη σφοδρότερες συγκρούσεις, με συμμετοχή ενός συντάγματος 2.000-3.000 ανδρών από κάθε πλευρά, ξέσπασαν στην περιοχή της νησίδας Νταμάνσκι-Τσενπάο στις 15 Μαρτίου. Αν και ούτε οι Σοβιετικοί ούτε οι Κινέζοι έδωσαν λεπτομέρειες των συγκρούσεων, ανταποκριτές του ξένου Τύπου έκαναν λόγο για βαρύτατες εκατέρωθεν απώλειες. Η Λαϊκή Ημερησία του Πεκίνου αποκάλεσε τους ηγέτες του Κρεμλίνου "νέους τσάρους" και "αγέλες γουρουνιών", ενώ ο Ερυθρός Αστέρας της Μόσχας χαρακτήρισε τον Μάο "αιμοσταγή δικτάτορα, στα χνάρια του Χίτλερ".
Την 1η Απριλίου συνήλθε στο Πεκίνο το 9ο συνέδριο του Κ.Κ. Κίνας. Στη βασική εισήγησή του για την εξωτερική πολιτική της Κίνας, ο στρατάρχης Λιν Πιάο, επίσημα χρισμένος πλέον ως διάδοχος του Μάο Τσετούνγκ, κήρυξε διμέτωπο αγώνα εναντίον Η.Π.Α. και Ε.Σ.Σ.Δ., τις οποίες χαρακτήρισε "χάρτινες τίγρεις" και δήλωσε την ετοιμότητα της χώρας του να εμπλακεί σε μεγάλης κλίμακας πολέμους. Ο Λιν Πιάο διακήρυξε από το βήμα του συνεδρίου: "Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι η παραμονή της σοσιαλιστικής επανάστασης. Αυτή η βασική θέση του Λένιν δεν έχει χάσει σε τίποτα την επικαιρότητά της. Σύμφωνα με την ιστορική εμπειρία του Α' και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι, αν οι Ρώσοι ρεβιζιονιστές, οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές και η παγκόσμια αντίδραση αποφασίσουν να ξεκινήσουν έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, κάτι τέτοιο αναπόφευκτα θα επιταχύνει την ανάπτυξη των αντιθέσεων, ξεσηκώνοντας λαϊκές επαναστάσεις, που θα στείλουν όλη την αγέλη των ιμπεριαλιστών, των ρεβιζιονιστών και των αντιδραστικών μία ώρα αρχύτερα στον τάφο". Η νησίσα Νταμάνσκι-Τσενπάο ανήκει σε μια μεγάλη διαφιλονικούμενη ζώνη, έκτασης εκατοντάδων χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων, στην ανατολική μεθόριο των δύο χωρών, ανατολικά του ποταμού Ουσούρι και βόρεια του ποταμού Αμούρ. Στην περιοχή αυτή ξέσπασαν και μια σειρά άλλων, μικρότερης κλίμακας, επεισοδίων από τον Μάρτιο ως τον Ιούλιο, με σημαντικότερη την αιματηρή μάχη της 8ης Ιουλίου σε μία άλλη μεθοριακή νησίδα του ποταμού Αμούρ, την οποία οι μεν Σοβιετικοί αποκαλούν Γκολντίσκι, οι δε Κινέζοι Πάχα. Έπειτα από μια σειρά ανάλογων επεισοδίων, οι δύο πλευρές άρχισαν συνομιλίες στο Χαμπάροφσκ οι οποίες, μετά από διακοπές, απειλές και αποχωρήσεις, κατέληξαν, στις 8 Αυγούστου, σε συμφωνία για μορατόριουμ και αποκατάσταση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στους δύο μεθοριακούς ποταμούς. Ωστόσο, ένταση δημιουργήθηκε και στα δυτικά σύνορα της Κίνας, που χωρίζουν τη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καζακστάν από την αυτόνομη κινεζική περιοχή του Σιντσιάνγκ.
Αν και το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής καλύπτεται από άνυδρη έρημο και άγονες εκτάσεις τούντρας, στο Σιντσιάνγκ εντοπίζεται το 50% των κινεζικών αποθεμάτων πετρελαίου, η εκμετάλλευση των οποίων ανέβηκε από τους 300.000 τόννους το 1951 στους 13.400.000 τόννους το 1967. Στην ίδια περιοχή βρισκόταν το πεδίο πυρηνικών εγκαταστάσεων του Λοπ Νορ, όπου είχαν γίνει και οι οκτώ πυρηνικές δοκιμές της Κίνας από το 1964.
Μόνιμη εστία συγκρούσεων μεταξύ των τσάρων και της δυναστείας των Μαντσού, το Σιντσιάνγκ κατοικείτο στην πλειονότητά του όχι από Κινέζους αλλά από τουρκικούς πληθυσμούς Ουιγκούρ, Καζάκων, Τατζίκων, Κιργηζίων, Ουζμπέκων, Τούρκων και άλλων μουσουλμάνων.
Το 1944, ο μουσουλμανικός πληθυσμός εξεγέρθηκε, αποσπάστηκε από την Κίνα και ανακήρυξε την ανεξάρτητη Δημοκρατία του Ανατολικού Τουρκεστάν, η οποία απολάμβανε της υποστήριξης της Μόσχας. Με τη νίκη του Μάο και την ανακήρυξη της Λαϊκής Δημοκρατίας, το Ανατολικό Τουρκεστάν επέστρεψε, αν και απρόθυμα, στην Κίνα. Ακολούθησε πολιτική βίαιης ενσωμάτωσης, από την πλευρά της κινεζικής ηγεσίας, με συνέπεια το ποσοστό των Κινέζων, από μόλις 6% που ήταν το 1943, να φτάσει το 44% το 1969. Και πάλι, όμως, οι Κινέζοι αποτελούσαν μειονότητα στην ευαίσθητη αυτή περιοχή. Έπειτα από μία αλυσίδα μεθοριακών επεισοδίων, από τα μέσα του Απριλίου, πολύνεκρες συγκρούσεις ξέσπασαν ση μεθόριο του Σιντσιάνγκ στις 13 Αυγούστου. Οι δύο πλευρές έδωσαν διαφορετικές εκδοχές γύρω από τα πραγματικά γεγονότα που οδήγησαν στη σύγκρουση.
Σύμφωνα με τους Κινέζους, εκατοντάδες Σοβιετικοί στρατιώτες, δεκάδες τανκς και δύο ελικόπτερα εισέβαλαν στην περιοχή Τιεχλεκτί, προχώρησαν σε βάθος δύο χιλιομέτρων στο κινεζικό έδαφος και άνοιξαν απροειδοποίητα πυρ εναντίον μεθοριακών φρουρών, περικυκλώνοντας κινεζικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις.
Αντίθετα, η σοβιετική κυβέρνηση, με διπλωματική νότα της, υποστήριξε ότι κινεζικές δυνάμεις παραβίασαν τα σοβιετικά σύνορα και απωθήθηκαν, στη συνέχεια, από τους αμυνόμενους μεθοριακούς φρουρούς. Σύμφωνα με ρεπορτάζ εφημερίδων, οι Κινέζοι είχαν προσπαθήσει να δημιουργήσουν προγεφυρώματα, καταλαμβάνοντας υψώματα στο σοβιετικό έδαφος, αλλά περικυκλώθηκαν με διπλή επίθεση, μετωπικά και από τα μετόπισθεν, από σοβιετικά στρατεύματα και τράπηκαν σε φυγή, εγκαταλείποντας στο πεδίο της μάχης και δύο κινηματογραφικές κάμερες, με τις οποίες φιλοδοξούσαν να γυρίσουν προπαγανδιστική ταινία για την αναμενόμενη συντριβή του εχθρού. Το νέο, σοβαρό επεισόδιο προκάλεσε πολεμικό παροξυσμό τόσο στη Μόσχα όσο και στο Πεκίνο.
Η μαοϊκή ηγεσία οργάνωσε συγκεντρώσεις πολιτών και στρατιωτών σε όλη τη χώρα, ενώ οι Σοβιετικοί κατήγγειλαν το Πεκίνο για γενοκτονία των Ουιγκούρ -η Λιτερατούρναγια Γκοαζέτα μίλησε για 25.000.000 εκτελεσμένους την περίοδο 1955-1965- τους οποίους Ουιγκούρ η Μόσχα κάλεσε σε εξέγερση, με ραδιοφωνικές εκπομπές στην τοπική τους γλώσσα. Ένα χρόνο μετά την εισβολή του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία, οι ενέργειες αυτές εκλήφθησαν από τους Κινέζους ως προετοιμασία για γενικευμένο σινοσοβιετικό πόλεμο.
Στην Ουάσινγκτον διέρρευσε έκθεση της CIA, σύμφωνα με την οποία οι Σοβιετικοί εξέταζαν το ενδεχόμενο προληπτικής αεροπορικής επίθεσης εναντίον των κινεζικών πυρηνικών εγκαταστάσεων. Από την πλευρά τους, οι Κινέζοι μετέφεραν άμεσα τα πυρηνικά τους από το ευάλωτο Σιντσιάνγκ στο απρόσβλητο Θιβέτ, απομάκρυναν μία σειρά στρατηγικής σημασίας βιομηχανίες στα ενδότερα και έστειλαν δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες στα σύνορα με τη Μογγολία, απ' όπου περίμεναν την εισβολή. Στις 23 Αυγούστου μεγάφωνα που είχαν στηθεί στην πλατεία της "Ουράνιας Γαλήνης" του Πεκίνου κάλεσαν τον πληθυσμό να ετοιμάζεται για πόλεμο με τους Σοβιετικούς.
Σ' αυτό το κλίμα ένα θλιβερό γεγονός, ο θάνατος του κομμουνιστή ηγέτη του Βόρειου Βιετνάμ Χο Τσι Μιν, έφερε στο Ανόι τους πρωθυπουργούς της Ε.Σ.Σ.Δ. και της Κίνας, Αλεξέι Κοσίγκιν και Τσου Εν Λάι. Ο Κινέζος πρωθυπουργός έφυγε από τη βορειοβιετναμική πρωτεύουσα στις 4 Σεπτεμβρίου, πριν από την κηδεία του Χο Τσι Μιν, και όλος ο κόσμος υπέθεσε ότι το έπραξε για να μην αναγκαστεί να συναντήσει ή να συνευρεθεί με τον Σοβιετικό ομόλογό του. Παραδόξως, επρόκειτο για το αντίθετο. Ο Τσουν Εν Λάι πέταξε για το Πεκίνο για να συζητήσει με τον Μάο το ενδεχόμενο μιας έκτακτης συνάντησης με τον Κοσίγκιν με στόχο την εκτόνωση της έντασης.
Είχε προηγηθεί μεσολαβητική πρωτοβουλία του Κ.Κ. του Βιετνάμ, σύμφωνα με την πολιτική διαθήκη του νεκρού ηγέτη του, που διαβάστηκε στην κηδεία του, στις 8 Σεπτεμβρίου, και στην οποία πρωτεύουσα θέση κατείχε μία έκκληση για την αποκατάσταση της ενότητας του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Η συνάντηση όντως πραγματοποιήθηκε στο αεροδρόμιο του Πεκίνου στις 11 Σεπτεμβρίου, και εγκαινίασε ένα μορατόριουμ στις σχέσεις των δύο χωρών, το οποίο έδωσε τη θέση του σε μια περίοδο ύφεσης, καθώς στις 7 Οκτωβρίου άρχισαν στο Παρίσι επίσημες συνομιλίες για το εδαφικό.
Αδόλφος του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
O Αδόλφος, γερμ. Adolf (1362 - 1420) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (1416-1420).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Μαργαρίτας, κόρης του Αδόλφου Β΄, κόμη του Λα Μαρκ. Μικρότεροι αδελφοί του ήταν ο Ιωάννης Β΄, ο Ένγκελμπερτ Α΄ και ο Ιωάννης Γ΄.
Το 1416 απεβίωσε ο πατέρας τους και ανέλαβαν οι τέσσερις αδελφοί από κοινού τη διακυβέρνηση της κομητείας. Ο Αδόλφος συγκυβερνούσε και το Ντιτς μαζί με τον πεθερό του. Απεβίωσε το 1420 σε ηλικία 58 ετών και το Ντιτς περιήλθε στην κόρη του Γιούτα με κυβερνήτη τον σύζυγό της.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1376 την Γιούτα, κόρη και κληρονόμο του Γκέρχαρντ Ζ΄, κόμη του Ντιτς και είχε τέκνα:
Ιωάννης Β΄ του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
Ο Ιωάννης Β΄ ο πρεσβύτερος, γερμ. Johann ΙΙ der Ältere (π. 1365 - Μάιος 1443) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν συγκυβερνήτης του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (1416-43) μαζί με τον αδελφό του Αδόλφο και αρχιεπίσκοπος του Μάιντς (1396-1419).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ και της Μαργαρίτας, κόρης του Αδόλφου Β΄, κόμη του Λα Μαρκ. Αδέλφια του ήταν ο Αδόλφος, ο Ένγκελμπερτ Α΄ και ο Ιωάννης Γ΄ ο νεότερος.
Το 1416 απεβίωσε ο πατέρας τους και οι τέσσερεις αδελφοί διοίκησαν από κοινού την κτήση του. Ο Ιωάννης Β΄ έγινε αρχιεπίσκοπος του Μάιντς (1396-1419). Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία. Απεβίωσε το 1443 σε ηλικία 78 ετών, άγαμος.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Ιωάννης Γ΄ του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
Ο Ιωάννης Γ΄ ο νεότερος, γερμ. Johann III der Jüngste (απεβ. 1429/30 ή 33) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν συγκυβερνήτης του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ μαζί με τον αδελφό του Αδόλφο. Ήταν κοσμήτορας του Συλλόγου του καθεδρικού του Μύνστερ.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη Α΄, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Μαργαρίτας, κόρης του Αδόλφου Β΄, κόμη του Λα Μαρκ. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Αδόλφος, ο Ιωάννης Β΄ και ο Ένγκελμπερτ Α΄.
Το 1416 απεβίωσε ο πατέρας τους και οι τέσσερις αδελφοί κυβέρνησαν από κοινού. Ο Ιωάννης Γ΄ έγινε κοσμήτορας (Provost) του Συλλόγου του καθεδρικού του Μύνστερ και έμεινε άγαμος.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Ιωάννης Β΄ του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν
Ο Ιωάννης Β΄, γερμ. Johann II. (απεβ. 1513) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν (1499-1513).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Δ΄, κόμη του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν και της Ευας του Σάιν. Ο Ερρίκος Δ΄ ήταν γιος του Ιωάννη Α΄, κόμη του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν και ο Ιωάννης Α΄ ήταν γιος του Ερρίκου Β΄, κόμη του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν.
Το 1499 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κόμης του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν. Ο ίδιος απεβίωσε το 1513 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαρία του Ζολμς-Μπράουνφελς και όταν αυτή απεβίωσε το 1505, έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα του Λίππε. Από τους γάμους του είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Ερρίκος Β΄ του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ένγκελμπερτ Α΄, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Ιωάννας κυρίας της Μπρέντα, κόρης του Ιωάννη Γ΄ κυρίου του Πολάνεν & Μπρέντα. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Ιωάννης Δ΄.
Το 1442 απεβίωσε ο πατέρας τους και οι δύο αδελφοί κυβέρνησαν μαζί το Ντίλενμπουργκ. Ο Ερρίκος Β΄ απεβίωσε το 1451 σε ηλικία 37 ετών χωρίς άρρενα απόγονο και έτσι ο Ιωάννης Δ΄ έμεινε μόνος κόμης του Ντίλενμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1435 την Γενοβέφα, κόρη του Ρούπρεχτ Δ΄, κόμη του Φίρνεμπουργκ και είχε τέκνο:
Το 1437 απεβίωσε η Γενοβέφα και ο Ερρίκος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ίρμγκαρντ, κόρη του Ιωάννη Β΄, Κυρίου του Σλάιντεν-Γιούνκερατ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Σιδηροδρομικός Σταθμός Δοξαρά
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Δοξαρά είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Δοξαρά της Λάρισας. Βρίσκεται ακριβώς δυτικά του χωριού. Εξυπηρετείται από τα τρένα προς τη Θεσσαλονίκη, τη Λάρισα και τον Παλαιοφάρσαλο.
Στις 10 Απριλίου 1924 στον ΣΣ Δοξαρά, συνέβη η πρώτη ληστεία τραίνου στην Ελλάδα.
Στις 16 Ιανουαρίου 1972, στην περιοχή ανάμεσα στα Ορφανά και στον Δοξαρά συνέβη πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα από την σύγκρουση αμαξοστοιχιών στην τότε μονή σιδηροδρομική γραμμή.
Παραπομπές
Δοξαράς Δοξαράς
Carrefour
Η Carrefour είναι γαλλικός πολυεθνικός λιανοπωλητής που εδρεύει στο Boulogne Billancourt της Γαλλίας, στο διαμέρισμα Ω-ντε-Σεν κοντά στο Παρίσι. Είναι μια από τις μεγαλύτερες αλυσίδες υπεραγορών διεθνώς (με 1.462 καταστήματα στα τέλη του 2016). Δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 30 χώρες, στην Ευρώπη, την Αμερική, την Ασία και την Αφρική. Η γαλλική λέξη Carrefour σημαίνει "σταυροδρόμι" και "δημόσια πλατεία". Η εταιρεία αποτελεί συστατικό στοιχείο του δείκτη μετοχών της Euro Stoxx 50.
Ιστορία
Το πρώτο κατάστημα Carrefour άνοιξε το 1960, στο Ανσί κοντά σε ένα σταυροδρόμι. Το γκρούπ δημιουργήθηκε το 1958 από τους Marcel Fournier, Denis Defforey και Jacques Defforey, οι οποίοι παρακολούθησαν και επηρεάστηκαν από πολλά σεμινάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες με επικεφαλής τον Bernardo Trujillo.
Ο όμιλος Carrefour ήταν ο πρώτος στην Ευρώπη που άνοιξε με το σημερινό στυλ σούπερ μάρκετ. Επίσης ήταν η πρώτη εταιρεία που συστέγασε ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ και ένα πολυκατάστημα. Η πρώτη υπεραγορά άνοιξε στις 15 Ιουνίου 1963 στο Sainte-Geneviève-des-Bois, κοντά στο Παρίσι στη Γαλλία.
Τον Απρίλιο του 1976, η Carrefour ξεκίνησε μια ιδιωτική εκστρατεία με το όνομα Produits libres (ελεύθερα προϊόντα - ελεύθερα με την έννοια της ελευθερίας σε αντίθεση με τη δωρεάν) γραμμή πενήντα τροφίμων, συμπεριλαμβανομένου του πετρελαίου, των μπισκότων, του γάλακτος και των ζυμαρικών, σε σημαντικά χαμηλότερες τιμές.
Το 1999 συγχωνεύθηκε με την Promodès, γνωστή ως Continente, ένας από τους μεγαλύτερους ανταγωνιστές της στη γαλλική αγορά.
Τον Σεπτέμβριο του 2009, η Carrefour αναβάθμησε το λογότυπό της.
Τον Μάιο του 2011, η Carrefour επανεξέτασε την κατάστασή της υπό συνθήκες στασιμότητας και αυξανόμενου ανταγωνισμού στη Γαλλία από ανταγωνιστές όπως η Casino Guichard-Perrachon ΑΕ και σχεδίαζε να επενδύσει 1,5 δισ. Ευρώ για να αλλάξει τα σούπερ μάρκετ της με τη νέα έννοια του Carrefour Planet Δυτική Ευρώπη.
Τον Απρίλιο του 2015, ο βραζιλιάνος επιχειρηματίας Αμπίλι Ντινίζ αποκάλυψε ότι ήταν σε συνομιλίες για να αυξήσει το μερίδιό του 5,07% στην Carrefour και έχει την υποστήριξη των μετόχων να πάρει ένα διοικητικό συμβούλιο.
Στις 9 Ιουνίου 2017, το Διοικητικό Συμβούλιο επέλεξε τον Alexandre Bompard ως νέο Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο της Carrefour με ισχύ από τις 18 Ιουλίου 2017.
Στις 18 Ιουλίου 2017, το Διοικητικό Συμβούλιο διόρισε τον Alexandre Bompard ως Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο της Carrefour.
Ίδρυμα Carrefour
Το Ίδρυμα Carrefour (Fondation d'Enterprise Carrefour) είναι ένα φιλανθρωπικό ταμείο που δημιουργήθηκε από την Carrefour το 2000 για να υποστηρίξει τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας που συνδέονται με τη [βασική του δραστηριότητα ως λιανοπωλητή] στις χώρες στις οποίες δραστηριοποιείται η εταιρεία και στις χώρες όπου εδρεύουν οι προμηθευτές της.
Κριτική και αντιπαραθέσεις
Στις 26 Ιουνίου 2007, η εταιρεία καταδικάστηκε σε γαλλικό δικαστήριο για ψευδή διαφήμιση. Η διαφορά υποστήριξε ότι η Carrefour μεριμνούσε τακτικά για την πώληση ανεπαρκών ποσοτήτων διαφημιζόμενων προϊόντων. Επιπλέον, η εταιρεία καταδικάστηκε για την πώληση προϊόντων κάτω από το κόστος και την αποδοχή των κλοπών από τους χονδρεμπόρους. Η Carrefour καταδικάστηκε να καταβάλει πρόστιμο ύψους 2 εκατομμυρίων ευρώ και να προβάλει εμφανώς και ευανάγνωστα μια ειδοποίηση σε όλα τα γαλλικά καταστήματα της, τα οποία αποκαλύπτουν την ψευδή διαφήμιση.
Στην πλατεία Carrefour Mangga Dua, Τζακάρτα, Ινδονησία, ένα μεταλλικό ράφι ύψους 5 μέτρων έπεσε πάνω σε ένα 3χρονο αγόρι, σκοτώνοντας τον σχεδόν αμέσως λόγω εσωτερικής αιμορραγίας. Στη συνέχεια, η οικογένεια του θύματος ισχυρίστηκε ότι η Carrefour αρνήθηκε να συναντηθεί μαζί τους για να διευθετήσει την υπόθεση. Ωστόσο, ο υπάλληλος εταιρικών σχέσεων της Carrefour αρνήθηκε αυτόν τον ισχυρισμό. Η Carrefour έχει επίσης λάβει κριτική για την εμπλοκή σε πρακτικές sweatshop.
Στις 7 Μαΐου 2009, η γαλλική κυβέρνηση ζήτησε από το δικαστήριο να επιβάλει στην Carrefour περίπου 220.000 ευρώ για πάνω από 2.500 παραβιάσεις. Τα προϊόντα με βάση το κρέας δεν διέθεταν κατάλληλες πληροφορίες παρακολούθησης (πάνω από το 25% των αποθεμάτων σε ορισμένες τοποθεσίες) και ορισμένα προϊόντα είχαν εσφαλμένες ετικέτες - όπως τα προϊόντα με βάση το κρέας που "συρρικνώθηκαν" κατά 15% μετά τη λήψη ετικετών. Η αλυσίδα πώλησε προϊόντα τα οποία είχαν λήξει έξι μήνες νωρίτερα. Περίπου 1.625 κατεψυγμένα προϊόντα βρέθηκαν ότι είχαν αποθηκευτεί σε αποθήκες σε θερμοκρασία περιβάλλοντος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλυσίδες σούπερ μάρκετ Κατηγορία:Γαλλικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Εταιρείες λιανικού εμπορίου της Γαλλίας
Νικόλαος Χατζηζήσης
Ο Νικόλαος Χατζηζήσης (1930) είναι Έλληνας στρατιωτικός (αντισυνταγματάρχης Πεζικού, μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας καθαιρέθηκε στον βαθμό του απλού στρατιώτη) ο οποίος υπήρξε ηγετικό στέλεχος της χούντας των συνταγματαρχών και διατέλεσε διοικητής του ΕΑΤ-ΕΣΑ, όπου ξυλοκόπησε και βασάνισε αντιστασιακούς. Καταδικάστηκε στις δίκες των βασανιστών και έμεινε κρατούμενος στις φυλακές έως το 1994.
Βιογραφικό
Ο Χατζηζήσης γεννήθηκε το 1930 στην Δεσκάτη Γρεβενών, και αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1954 ως ανθυπολοχαγός του Πεζικού. Όταν εκδηλώθηκε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, ο Χατζηζήσης ήταν λοχαγός και υπηρετούσε ως εκπαιδευτής στην Σχολή Πεζικού στην Χαλκίδα. Δεν είχε μυηθεί στην συνωμοτική ομάδα των επίορκων αξιωματικών και αγνοούσε την ύπαρξή της. Ωστόσο, ήταν στενός φίλος με τον πραξικοπηματία Θεόδωρο Θεοφιλογιαννάκο ο οποίος, το καλοκαίρι του 1968, όταν ανέλαβε υποδιοικητής του ΕΑΤ-ΕΣΑ, έφερε μαζί του στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και τον Χατζηζήση, αρχικά ως διοικητή του Τμήματος Διώξεως, το οποίο και πραγματοποιούσε τις συλλήψεις και μεταγωγές όσων μεταφέρονταν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.
Από το 1970 έως το 1972 ο Θεοφιλογιαννάκος διατέλεσε διοικητής του ΕΑΤ-ΕΣΑ με τον Χατζηζήση υποδιοικητή, ενώ από τον Αύγουστο του 1972 έως τον Αύγουστο του 1973 ο Χατζηζήσης ήταν διοικητής, με υποδιοικητή τον Αναστάσιο Σπανό, στον οποίον παρέδωσε την διοίκηση τον Αύγουστο του 1973, όταν έφυγε για την Θεσσαλονίκη, με σκοπό να φοιτήσει στην Σχολή Πολέμου.
Βασανιστήρια
Επιπλέον, «πρωτοπαλλήκαρα» του Χατζηζήση υπήρξαν δύο από τους πλέον άγριους βασανιστές της ΕΣΑ, ο Ιωάννης Αγγελής (γνωστός με το παρατσούκλι «Τσέλιγκας») και ο Ευάγγελος Δεμερτζίδης (γνωστός με το παρατσούκλι «Σερίφης»).
Ο ίδιος ο Χατζηζήσης παραδέχτηκε ότι χτύπησε κρατουμένους, αλλά υποστήριξε ότι οι περισσότεροι από τους μάρτυρες κατηγορίας υπερέβαλαν στις καταθέσεις τους. Κατέθεσε πως απ' όλους όσους συνέλαβε και ανέκρινε «''ο πιο σκληρός, ο κορυφαίος αντιστασιακός ήταν ο Σήφης Βαλυράκης. Τον ανακρίναμε δυόμισι μήνες. Οι πιο πολλοί έσπαγαν σε μισή ώρα''.»
Προφυλάκιση και καταδίκη
Ο Χατζηζήσης απολογήθηκε στον ταγματάρχη Στρατιωτικής Δικαιοσύνης Παναγιώτη Μορφωπό, ο οποίος είχε αναλάβει την τακτική ανάκριση για τα βασανιστήρια στην ΕΣΑ, με εντολή του οποίου προφυλακίστηκε στον Κορυδαλλό. Είχαν προηγηθεί (με εντολή Μορφωπού) και οι προφυλακίσεις Θεοφιλογιαννάκου, Σπανού, Πέτρου, Τσάλλα, Αντωνόπουλου, Δεμερτζίδη, Καίνιχ και των υπόλοιπων βασανιστών. Ο Μορφωπός μετά το 1981 και έως το 1986 διατέλεσε υπασπιστής του Ανδρέα Παπανδρέου (όταν εκτός από πρωθυπουργός ήταν ταυτόχρονα και υπουργός Εθνικής Άμυνας) ενώ από το 1986 έως το 1988 ήταν γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης.
Στις δίκες των βασανιστών της ΕΣΑ, το 1975, ο Χατζηζήσης καταδικάστηκε για διάφορα αδικήματα (βαρεία σωματική βλάβη, κατάχρηση εξουσίας, εξύβριση ανωτέρου κτλ.). Τελικά αποφυλακίστηκε στις 11 Ιουλίου του 1994, μετά από 20 χρόνια στην φυλακή.
Πηγές
Χ Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Ιωάννης του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
Ο Ιωάννης, γερμ. Johann (απεβ. 1328) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (1303-1328). Η κτήση του περιλάμβανε το Μπάιλσταϊν.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος (επιζήσας) γιος του Όθωνα Α΄, κόμη του βόρειου Νάσσαου και της Αγνής, κόρης του Έμιχ Δ΄, κόμη του Λάινινγκεν. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Ερρίκος και ο Έμιχο Α΄.
Κόμης του Ντίλενμπουργκ
Ως τρίτος γιος προοριζόταν να έχει εκκλησιαστική καριέρα και έγινε αρχιμανδρίτης (canon) στο Βορμς. To 1290 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Ερρίκος τον διαδέχθηκε. Όταν όμως απεβίωσε η μητέρα του το 1303, ο Ιωάννης άφησε τον κλήρο και ήλθε σε μακρά διαμάχη με τον Ερρίκο για την κληρονομιά. Τελικά οι τρεις αδελφοί μοίρασαν την πατρική κτήση: ο Ερρίκος έλαβε το Ζίγκεν, ο Έμιχο Α΄ το Χάνταμαρ και ο Ιωάννης το Ντίλενμπουργκ & Μπάιλσταϊν.
Διαμάχη με τον Οίκο της Έσσης για το Ντέρνμπαχ
Το 1308 ο Ιωάννης κατάφερε να προσεταιριστεί προς χρήση τα εδάφη της περιφέρειας της επισκοπής του Βορμς (Bistum Worms) που ανήκαν στη δικαστική περιφέρεια του Κάλενμπεργκ (Kalenberger Zent), εδάφη που ως τότε ήταν υπό την εκμετάλλευση των Οίκων του Χάχενμπουργκ-Γκράιφενσταϊν και του Μέρενμπεργκ, τους οποίους ο Ιωάννης κατόρθωσε βαθμιαία να εξωθήσει από αυτά. Το 1310 είχε αποκτήσει την κυριότητα των εδαφών και του τελευταίου άρρενα κληρονόμου του Μέρενμπεργκ, Χάρτραντ Ζ΄, αγοράζοντας το μερίδιό του. . Όπως και ο φιλόδοξος πατέρας του, έτσι κι αυτός είχε συχνές προστριβές με τους τοπικούς άρχοντες, στο πλαίσιο των διεκδικήσεών του. Μεταξύ άλλων διεκδίκησε το μαργραβάτο του Χέρμπορν (Herborner Mark) από τους Κυρίους του Ντέρνμπαχ. Ο Οίκος του Νάσσαου ήλθε γι' αυτό σε προστριβή με τον Οίκο της Έσσης, ο οποίος υποστήριζε τους τοπικούς ευγενείς και είχε αγοράσει το κάστρο Ντέρνμπαχ το 1309. Τρία έτη μετά, το 1312 ήρθαν σε συμφωνία για τη λήξη της διαμάχης, δεσμευόμενοι να σεβαστούν τα προ της διαμάχης δικαιώματα των Κυρίων του Ντέρνμπαχ.
Διαμάχη με τον Οίκο της Έσσης υπέρ του Μάιντς
Ο Ιωάννης ήταν λαντγράβος της Κάτω Έσσης, υποτελής του Ματθαίου, αρχιεπισκόπου του Μάιντς. Όταν το 1311 απεβίωσε χωρίς άρρενα τέκνα, ο αδελφός του Όθων Α΄, λαντγράβος της Έσσης έλαβε την Κάτω Έσση, αλλά ο αρχιεπίσκοπος διαφώνησε και ξεκίνησε μια πολύχρονη διαμάχη. Ο Ματθαίος στην πορεία συμμάχησε με τον Οίκο των Νάσσαου το 1327 και τοποθέτησε τον Ιωάννη ως ταγματάρχη (Feldhauptmann) επικεφαλής του ενωμένου στρατού του Μάιντς και του Νάσσαου. Ο Ιωάννης νίκησε στη μάχη στο Σαϊμπερτσχάουζεν (1327) τον στρατό του Όθωνα Α΄, ενώ ο τελευταίος λίγο αργότερα, τον Ιανουάριο του 1328 απεβίωσε. Εντούτοις ο γιος του Όθωνα Α΄, Ερρίκος ο σιδηρούς συνέχισε τον πόλεμο και κατάφερε αποφασιστική νίκη κατά του ενωμένου στρατού του Ιωάννη σε μάχη στο Βέτσλαρ (10 Αυγούστου 1328), στην οποία μάλιστα ο Ιωάννης σκοτώθηκε. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τον θάνατο του αρχιεπισκόπου Ματθαίου μόλις τέσσερις εβδομάδες αργότερα, σήμανε το τέλος αυτής της διαμάχης.
Η κληρονομιά του Ντίλενμπουργκ
Ο Ιωάννης ήταν άγαμος και τον κληρονόμησε ο αδελφός του Ερρίκος, κόμης του Ζίγκεν. Αυτόν τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Όθων Β΄, ο οποίος κληρονόμησε το 1334 και το Χάνταμαρ από τον θείο του Έμιχο Α΄. Ο 5ος απόγονος του Όθωνα Β΄ είχε γιους, εκ των οποίων ο πρώτος έγινε ιδρυτής του κλάδου των πριγκίπων της Οράγγης και ο δεύτερος ιδρυτής του κλάδου των βασιλέων της Ολλανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Έμιχο Α΄ του Νάσσαου-Χάνταμαρ
Ο Έμιχο Α΄, γερμ. Emicho I (πριν το 1289 - 1334) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Χάνταμαρ (1334).
Απόκτηση περιοχών στη Φραγκονία και το Χάνταμαρ
Το 1299 απέκτησε σημαντικές περιοχές στη Νυρεμβέργη -όπως το κάστρο Κάμερσταϊν- που είχαν υποθηκευθεί από τον Αλβέρτο Α΄ Βέττιν της Σαξονίας στον Έμιχο Α΄. Το 1316 αγόρασε το Ντρίντορφ για 250 μάρκα. Το 1320 αγόρασε ένα αγρόκτημα από το Κιστερκιανό αββαείο του Έμπερμπαχ, απέναντι από το Χάνταμαρ. Εκεί έκτισε το κάστρο Χάνταμαρ και μετακόμισε σε αυτό. Το 1324 ο Λουδοβίκος Δ΄ Βίττελσμπαχ της Γερμανίας χορήγησε δικαιώματα πόλης στο Χάνταμαρ και ο Έμιχο Α΄ περιέβαλλε το κάστρο και τον πέριξ οικισμό με τείχος και τάφρο.
Ο λόγος της μετακόμισης ήταν μάλλον το ενδιαφέρον απόκτησης του Ντιτς: ο Γοδεφρείδος Ε΄, κόμης του Ντιτς είχε οικονομικές δυσκολίες και δανειζόταν από τον Έμιχο Α΄ από το 1317. Συμφώνησαν να παντρέψουν τα παιδιά τους. Επειδή ο Γοδεφρείδος Ε΄ του χρωστούσε πολλά, του παραχώρησε την περιοχή του Χάνταμαρ και το 1337 υποθήκευσε τον οικισμό Έλαρ στον Έμιχο Α΄.
Μεταλλεία με τον Ιωάννη
Το 1298 ο Ερρίκος και ο Έμιχο Α΄ πολέμησαν στο πλευρό του εξαδέλφου τους Αδόλφου της Γερμανίας στη μάχη του Γκέλχαϊμ και ο Αδόλφος υποθήκευσε το μεταλλείο Ράτσενσαϊντ στο Βίλνσντορφ του Ζίγκερλαντ και μεταλλεία αργύρου στο Νάσσαου στον Έμιχο Α΄ και τον Ιωάννη για 1000 μάρκα. Ο Ιωάννης απεβίωσε το 1328 στη μάχη του Βέτσλαρ και τον κληρονόμησε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος.
Απεβίωσε το 1334 και η χήρα του έλαβε ως προσυμφωνηθέν μέρισμα χηρείας (Wittum) το κάστρο Κάμερσταϊν καθώς και κτήματα και έζησε εφεξής στο Κάμερσταϊν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πριν το 1297 την Άννα, κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ Χοεντσόλερν, βουργράβου της Νυρεμβέργης. Ήταν εγγονή του Αλβέρτου Α΄ Βέττιν της Σαξονίας. Είχαν τέκνα :
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Πακ Ντου-ικ
Ο Πακ Ντου-ικ (Τζόσονγκουλ: 박두익, Χάντσα: 朴斗翼, γεννηθείς στις 17 Μαρτίου 1942) είναι Βορειοκορεάτης πρώην ποδοσφαιριστής.
Καριέρα
Ο Πακ Ντου-ικ γεννήθηκε στην Πιονγιάνγκ. Εκπροσώπησε τη Βόρεια Κορέα στο  Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1966 στην Αγγλία, πετυχαίνοντας το νικητήριο γκολ στη νίκη με 1-0 επί της Ιταλίας στο Πάρκο Έιρσομ στο Μίντλεσμπρο, και ένας αγώνας εμφανίζεται στην ταινία Το Παιχνίδι της Ζωής Τους από τον Βρετανό σκηνοθέτη Ντάνιελ Γκόρντον.
Μετά τη νίκη, ο Πακ ο οποίος ήταν ένας δεκανέας του Βορειοκορεατικού στρατού, προήχθη σε λοχία. Μετά το πρωτάθλημα, ο Πακ αποσύρθηκε από το στρατό και το ποδόσφαιρο, και έγινε εκπαιδευτής γυμναστικής. Ένας ιταλικός αστικός μύθος που συνεχίστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα στον τύπο ήταν ότι ο Πακ ήταν οδοντίατρος.
Κατά τη διάρκεια της Ολυμπιακής λαμπαδηδρομίας του 2008 στην Πιονγιάνγκ, ήταν ο πρώτος που μετέφερε την Ολυμπιακή φλόγα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βορείου Κορέας Κατηγορία:Βορειοκορεάτες ποδοσφαιριστές
Ασπριά Αιτωλοακαρνανίας
Η Ασπριά  ή ο Ασπριάς είναι μικρό ορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας το οποίο είναι κτισμένο σε υψόμετρο 780 μέτρων.