cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάτω Μετόχι Λασιθίου
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ψυχρού ενώ το 1928 στο ΦΕΚ 4Α - 16/01/1928 να αποσπάται από αυτήν και να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Άγιος Χαράλαμπος και την Μονή Βιδιανής αποτελούν την κοινότητα Κάτω Μετοχίου που υπάγεται στο δήμο Οροπεδίου Λασιθίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 66 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Κάτω Μετοχίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Οροπεδίου Λασιθίου
Πέδρο Μουνίτις
Ο Πέδρο Μουνίτις Άλβαρεθ (ισπανικά: Pedro Munitis Álvarez) (19 Ιουνίου 1975, Σανταντέρ) είναι Ισπανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν κυρίως ως επιθετικός και νυν προπονητής ποδοσφαίρου της ΚΝ Μπαδαχόθ.
Ήταν διεθνής με την Εθνική Ισπανίας στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και εκπροσώπησε τη χώρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000.
Συλλογική
Ο Μουνίτις γεννήθηκε στο Σανταντέρ της Κανταβρίας και έπαιξε σε τρεις ξεχωριστές περιόδους για την ομάδα της πατρίδας του, Ράθινγκ Σανταντέρ. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά με την πρώτη ομάδα στις 22 Ιανουαρίου 1995, σε μία ισοπαλία με 0-0 εναντίον της Ρεάλ Σοσιεδάδ.
Μετά από έναν δανεισμό στην ΚΝ Μπαδαχόθ (Σεγούντα Ντιβισιόν) και αφού σημείωσε 14 γκολ σε 72 αγώνες πρωταθλήματος με τη Ραθίνγκ από το 1998 έως το 2000, ο Μουνίτις τράβηξε την προσοχή από την Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία τον απέκτησε για 6,8 εκατομμύρια £. Χρησιμοποιήθηκε σχετικά λίγες φορές κατά τη διάρκεια των δύο σεζόν του με την ομάδα της πρωτεύουσας, βοηθώντας την στην κατάκτηση ενός πρωταθλήματος και ενός Τσάμπιονς Λιγκ.
Ο Μουνίτις πέρασε τη σεζόν 2002–03 με δανεισμό στη Ράθινγκ Σανταντέρ, όπου σκόραρε (και πανηγύρισε) στην εντός έδρας νίκη με 2-0 εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης στις 19 Οκτωβρίου 2002. Την επόμενη μεταγραφική περίοδο, αποκτήθηκε από τη Ντεπορτίβο δε Λα Κορούνια με ελεύθερη μεταγραφή. Ύστερα από μία φτωχή πρώτη σεζόν, στη συνέχεια θα ήταν ένας από τους σημαντικότερους επιθετικούς της ομάδας της Γαλικίας, όπου επίσης θα χρησιμοποιούταν ως αριστερός πλάγιος μέσος, παρέχοντας ξεκούραση για τον βετεράνο αρχηγό Φραν Γκονθάλεθ και θα ήταν ο αντικαταστάτης του όταν αποσύρθηκε στα τέλη της σεζόν 2004-2005.
Ο Μουνίτις επέστρεψε στη Ράθινγκ τον Ιούλιο του 2006, σχηματίζοντας ένα ενδιαφέρον επιθετικό δίδυμο με τον γιγάντιο Σέρβο Νίκολα Ζίγκιτς στην πρώτη του σεζόν και βοηθώντας την ομάδα να κερδίσει την πρόκριση για πρώτη φορά στα προκριματικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ στη δεύτερη σεζόν. Στις 19 Απριλίου 2009, έπαιξε τον 200ο αγώνα του πρωταθλήματος για την ομάδα, εναντίον της Εσπανιόλ.
Τη σεζόν 2009–10, ο 34χρονος Μουνίτις ήταν και πάλι αδιαμφισβήτητος βασικός παίκτης, αλλά δεν κατάφερε να σκοράρει σε 29 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα και η σεζόν του τελείωσε κατά τη διάρκεια της εντός έδρας νίκης με 3-1 επί της Εσπανιόλ στις 14 Απριλίου 2010, λόγω τραυματισμού στο γόνατο. Εκείνη τη στιγμή ήταν στη δεύτερη θέση των ασίστ, πίσω μόνο από τον Λιονέλ Μέσι της Μπαρτσελόνα.
Στις 17 Οκτωβρίου 2010, μετά από περισσότερο από ένα χρόνο χωρίς γκολ, ο Μουνίτις σκόραρε με σουτ από τα 30 μέτρα, για το μοναδικό γκολ του εντός έδρας αγώνα εναντίον της Αλμερία. Κατά τη διάρκεια της σεζόν, εμφανίστηκε τακτικά στο βασικό σχήμα, υπό τον Μίγελ Άνχελ Πορτουγάλ και τον διάδοχό του Μαρθελίνο Γκαρθία Τοράλ, όπου ο τελευταίος επέστρεψε στην ομάδα μετά από σχεδόν τρία χρόνια. Την επόμενη σεζόν δεν κατάφερε να σκοράρει σε 32 αγώνες και η Ράθινγκ υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία μετά από μια δεκαετία, με τον παίκτη να ανακοινώνει λίγο μετά την απόφασή του να αποχωρήσει από τον σύλλογο.
Εθνική ομάδα
Ο Μουνίτις έκανε 21 συμμετοχές για την Ισπανία, σημειώνοντας δύο γκολ. Εκπροσώπησε το έθνος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, εμφανιζόμενος ως αλλαγή και σκοράροντας στη νίκη με 4–3 στη φάση ομίλων επί της Γιουγκοσλαβίας και ξεκινώντας βασικός στην ήττα στα προημιτελικά εναντίον της Γαλλίας (1-2).
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Ακόμα χωρίς να έχει ανακοινώσει τη συνταξιοδότησή του ως ποδοσφαιριστής, ο Μουνίτις ξεκίνησε την προπονητική σταδιοδρομία του, με τον γυναικείο σύλλογο ποδοσφαίρου ΣΝ Ρεοθίν. Το 2014, εντάχθηκε στην Κλουμπ Μπανσαντέρ, αναλαμβάνοντας την ομάδα νέων.
Ο Μουνίτις επέστρεψε στη Ραθίνγκ στις 4 Μαρτίου 2015, όπου ορίστηκε βοηθός προπονητή, μαζί με τον πρώην συμπαίκτη του, Γκονθάλο Κόλσα. Μετά τον υποβιβασμό της, ανέλαβε τα ηνία της ομάδας στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β, όπου κέρδισε τον όμιλο, αλλά έφυγε τον Ιούνιο του 2016 μετά τον αποκλεισμό από την Κάδιθ ΚΦ στα πλέι οφ.
Στις 17 Οκτωβρίου 2016, ο Μουνίτις διαδέχθηκε τον Μανόλο Ερέρο ως προπονητής της ΣΝ Πονφερραδίνα η οποία είχε προσφάτως υποβιβαστεί, με τον Κόλσα ως βοηθό του. Απολύθηκε πέντε μήνες αργότερα, με την ομάδα να βρίσκεται στην έκτη θέση στην τρίτη κατηγορία, έχοντας κερδίσει ακριβώς το ένα τρίτο των αγώνων του.
Ο Μουνίτις επέστρεψε σε ομάδα τρίτης κατηγορίας στις 26 Μαρτίου 2018, όταν προσλήφθηκε από την ΟΚΑΜ Μούρθια ΚΦ μέχρι το τέλος της σεζόν. Παρά το γεγονός ότι δεν κατάφερε τον στόχο της θέσης στα πλέι οφ, του δόθηκε άλλο ένα έτος στη δουλειά. Απολύθηκε στις 29 Απριλίου 2019, με την ομάδα να βρίσκεται στη μάχη για τα πλέι οφ με τρεις γύρους να απομένουν, όπου αντικαταστάθηκε από τον Χουάν Μερίνο.
Στις 4 Φεβρουαρίου 2020, ο Μουνίτις διαδέχθηκε τον Μεχντί Ναφτί στη Μπαδαχόθ, στην οποία είχε παίξει πάνω από δύο δεκαετίες πριν.
Διακρίσεις
Ρεάλ Μαδρίτης
Όλουφ του Ρόσενμπορκ
Ο Όλουφ, δανικά Oluf (10 Μαρτίου 1923 - 19 Δεκεμβρίου 1990) από τον Οίκο του Γκλύκσμπουρκ ήταν κόμης του Ρόσενμπορκ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χάραλντ πρίγκιπα της Δανίας και της Ελένης-Αδελαΐδας, κόρης του Φρειδερίκου-Φερδινάνδου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Ο Χάραλντ ήταν νεότερος αδελφός των Χριστιανού Ι΄ της Δανίας και Χάακον Ζ΄ της Νορβηγίας.
Το 1990 απεβίωσε στην Κοπεγχάγη σε ηλικία 67 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μοργανατικά πρώτα το 1948 με την Άννη-Ελένη-Ντόρριτ Πούγκαρτ-Μύλλερ και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ
Αρτεσκός
Ο Αρτεσκός ή και Αρτίσκος, Μπαμπαεσκί στη διεθνή και ενίοτε ελληνική βιβλιογραφία (Babaeski) είναι πόλη στην επαρχία Σαράντα Εκκλησιών στην Τουρκία, ευρισκόμενη στην ιστορική περιοχή της Ανατολικής Θράκης. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Εργίνη, στην θέση του βυζαντινού Βουλγαρόφυγου.
Η πόλη εκείνη έλαβε την ονομασία της από τη νίκη των Βυζαντινών αυτοκρατόρων επί των Βουλγάρων. Μετά την κατάληψή της από τους Τούρκους, ονομάστηκε Μπαμπά Εσκή, που ήταν το όνομα κάποιου Τούρκου Δερβίση. Απελευθερώθηκε από τα ελληνικά στρατεύματα το 1920 και ονομάστηκε Αρτεσκός ή Αρτίσκος, που σημαίνει «ψωμάκι» ή σιτοβολώνας. Σημειώνεται ότι με το όνομα Αρτίσκος ή Αρδίσκος αναφέρεται στον Ηρόδοτο ο ποταμός Άρδας.
Το 1922 οι Έλληνες κάτοικοι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και εγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία. Όλοι οι Θρακιώτες της Κατερίνης έλκουν την καταγωγή τους από τον Αρτεσκό. Το όνομα της πόλης φέρει και οδός στην πρωτεύουσα της Πιερίας, στο λεγόμενο Συνοικισμό των Θρακών.
Αλέξανδρος Ιόλας
Ο Αλέξανδρος Ιόλας (26 Μαρτίου 1908 - 8 Ιουνίου 1987) ήταν Έλληνας γκαλερίστας και σημαντικός συλλέκτης έργων μοντέρνας τέχνης.
Βιογραφία
Το 1930, με προτροπή του Δημήτρη Μητρόπουλου, έφυγε για το Βερολίνο, όπου αφιερώθηκε στις σπουδές χορού. Σπούδασε στη σχολή που διατηρούσε το ζεύγος Tatjana και Victor Gsovsky, ενώ έλαβε μέρος στο Salzburg Festival από το 1931 έως το 1932.
Το 1935, ο Αλέξανδρος Ιόλας πήγε στη Νέα Υόρκη. Εκεί, στις 14/12/1935, υπέγραψε συμβόλαιο με τον χορευτικό θίασο Ballet Productions και έκανε το ντεμπούτο του στο Metropolitan Opera House, χορεύοντας την La Traviata.
Στις 19/11/1945 ο Αλέξανδρος Ιόλας ορκίστηκε Αμερικανός πολίτης υπογράφοντας ως Constantine Coutsoudis, αφού η επίσημη αλλαγή του ονόματός του έγινε αργότερα.
Η αναδιάρθρωση του ονόματός του ήταν δικής του επινόησης: Ως Jolas Coutsoudis είχε ήδη εμφανιστεί σε θεατρικά προγράμματα από το 1931, δηλαδή πολύ πριν πάει στην Αμερική. Σταδιακά το Jolas έλαβε τη θέση του πραγματικού του επιθέτου καθώς ήταν πιο εύηχο, δισύλλαβο, και άρα πιο εύκολο στην προφορά. Κυρίως όμως ήταν συμβολικό, αφού συνδεόταν με τον Ιόλαο, ο οποίος ήταν ένδοξο πρόσωπο της μυθολογίας. Αντίστοιχα, το Αλέξανδρος ήταν ένα ένδοξο όνομα, στενά συνδεδεμένο με τη χώρα στην οποία είχε γεννηθεί.
Την 1 Σεπτεμβρίου 1945 ιδρύθηκε επίσημα στη Νέα Υόρκη η πρώτη γκαλερί του Ιόλα, η Hugo Gallery, προς τιμήν του François Hugo, τελευταίου συζύγου της Donna Maria Ruspoli, στενής φίλης του Ιόλα. Ξεκίνησε εκθέτοντας έργα από Ευρωπαίους σουρεαλιστές καλλιτέχνες, όπως ο René Magritte, ο Max Ernst, ο Giorgio de Chirico, ο Victor Brauner κ.α. Εκεί, το 1952, ο Ιόλας πραγματοποίησε και την πρώτη έκθεση του Andy Warhol. Αργότερα συνεργάστηκε με τους Nouveau Realistes (Niki de Saint Phalle, Jean Tinguely, Martial Raysse κ.α.), με καλλιτέχνες της Arte Povera (Γιάννης Κουνέλλης, Pino Pascali κ.α.) και πολλούς άλλους. Το 1954 η γκαλερί επεκτάθηκε και μετονομάστηκε πλέον σε Alexander Iolas Inc. Ο Αλέξανδρος Ιόλας αποτέλεσε έναν από τους πρωτοπόρους στην ανάπτυξη ενός «δικτύου» από αίθουσες τέχνης δορυφόρους μιας κεντρικής γκαλερί ανοίγοντας νέες Alexander Iolas Galleries σε Γενεύη (1963), Παρίσι (1964), Μιλάνο (1966), Ζυρίχη, Μαδρίτη και Ρώμη. Παράλληλα, προώθησε στο εξωτερικό Έλληνες καλλιτέχνες, όπως ο Χατζηκυριάκος Γκίκας, Βαγής, Μόραλης και Τσαρούχης. Συνεργάστηκε επίσης με τη νεότερη γενιά Ελλήνων όπως Τσόκλης, Παύλος, Τάκις, Ακριθάκης, Φασιανός και Μάρα Καρέτσου, οι οποίοι είχαν ήδη ξεκινήσει μια καριέρα στο εξωτερικό.
Εξέδωσε επίσης καταλόγους τέχνης, στους οποίους προλόγισαν, μεταξύ άλλων, ο André Breton και ο Pierre Restany, καθώς και συλλεκτικά βιβλία καλλιτεχνών και ποιητών σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων (Μαξ Ερνστ, Γιάννης Ρίτσος, Οδυσσέας Ελύτης κ.α.). Δώρισε έργα σε μεγάλα μουσεία, όπως τα Metropolitan Museum of Art και Museum of Modern Art στη Νέα Υόρκη, το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι (δωρεές 1977), αλλά και η Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας (δωρεά 1971).
Έχοντας πλέον αποκτήσει παγκόσμια φήμη, έλεγε συχνά ότι θα γύριζε στην Ελλάδα για να συμβάλει στην πρόοδο της καλλιτεχνικής της ζωής. Άλλωστε η πτώση της χούντας είχε ανοίξει τον δρόμο. Σταδιακά έκλεισε όλες τις γκαλερί του εκτός μίας στη Νέα Υόρκη, κρατώντας έτσι την υπόσχεση που είχε δώσει στον Max Ernst, να σταματήσει όταν εκείνος θα πέθαινε. Στην απόφασή του αυτή, πρέπει να έπαιξε σημαντικό ρόλο και το γεγονός ότι την περίοδο της δεκαετίας του ’70 έφυγαν από τη ζωή πολλοί καλλιτέχνες της παλαιάς φρουράς, άνθρωποι με τους οποίους ο Ιόλας είχε γαλουχηθεί και για τους οποίους έτρεφε βαθιά αγάπη και σεβασμό. Στην Ελλάδα, συνεργάστηκε με διάφορες γκαλερί όπως οι Ζουμπουλάκη-Ιόλα, Μέδουσα, Βίκυ Δράκου, Αίθουσα Τέχνης Αθηνών, Σκουφά.
Από το 1985 μέχρι και τον θάνατό του, το 1987, ο Ιόλας αντιμετωπίστηκε με κακεντρέχεια από μεγάλη μερίδα του ελληνικού Τύπου ο οποίος δημιούργησε για εκείνον μία χυδαία εικόνα. Κατηγορήθηκε μέχρι και για αρχαιοκαπηλία, μία υπόθεση που δεν πρόλαβε ποτέ να φτάσει στο δικαστήριο γιατί πέθανε, ενώ οι όποιες άλλες κατηγορίες εξανεμίστηκαν, αφού ήταν αβάσιμες. Με πρωτοβουλία του Κώστα Γαβρά, υπήρξε από το εξωτερικό μία προσπάθεια υπεράσπισης του Ιόλα, την οποία συνυπέγραψαν πολλές διεθνείς προσωπικότητες, ανάμεσά τους και η βυζαντινολόγος – ιστορικός Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ.
Το 1984, δώρισε στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης 47 έργα σύγχρονης τέχνης από την προσωπική του συλλογή, ενώ υποσχέθηκε να προσθέσει και άλλα στη δωρεά. Την υπόσχεσή του αυτή δεν πρόλαβε τελικά να την εκπληρώσει, καθώς το 1987 ο Αλέξανδρος Ιόλας απεβίωσε, σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, νικημένος από τη νόσο του AIDS.
Πηγές
Κουτσούδη – Ιόλα, Ελένη (2021). Ο θείος μου Αλέξανδρος Ιόλας Ο άνθρωπος πίσω από τον μύθο. Αθήνα: εκδ. Μίνωας. ISBN 978-618-02-1854-1
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συλλέκτες έργων τέχνης Κατηγορία:Έλληνες χορευτές Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου
Έντβιν Καλστένιους
Ο Έντβιν Καλστένιους (29 Αυγούστου 1881 - 22 Νοεμβρίου 1967) ήταν Σουηδός συνθέτης, μουσικοκριτικός και συγγραφέας. Μνημονεύεται κυρίως για τη διασκευή της μουσικής - η οποία δεν είχε καταγραφεί μέχρι τότε και υπήρχε μόνο στη μουσική παράδοση της περιοχής του Βέστμανλαντ - του "de facto" εθνικού ύμνου της Σουηδίας, Du gamla, Du fria.
Ο Καλστένιους γεννήθηκε στο Φίλιπσταντ. Σπούδασε αρχικά φυσικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Λούντς, αλλά αποφάσισε να αλλάξει κατεύθυνση και να ασχοληθεί με τη μουσική σπουδάζοντας στο Λάιπζιγκ (ανώτερη σχολή Μουσικής και θεάτρου) από το 1904 έως το 1907, με δάσκαλο τον Στέφαν Κρελ. Εργάστηκε στο Σουηδικό ραδιόφωνο από το 1928 έως 1957.
Ο Καλστένιους ήταν ένας από τους πρώτους Σουηδούς μοντερνιστές. Δέχθηκε πολλές μουσικές επιρροές από τον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, τον Φραντς Σούμπερτ αλλά από και τον Φραντζ Σρέκερ. Εκτός από τη μουσική του εθνικού ύμνου, συνέθεσε και πέντε συμφωνίες, οχτώ κουαρτέτα για έγχορδα, μία σερενάτα, καντάδες, έργα μουσικής δωματίου και λοιπά τραγούδια. Επίσης δημοσίευσε έναν κατάλογο με Σουηδικά ορχηστρικά έργα, παραθέτοντας σχολιασμό. Πέθανε στο Στόκσουντ της Στοκχόλμης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί συνθέτες Κατηγορία:Σουηδοί συγγραφείς
Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Βραζιλίας
Το Σύστημα ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Βραζιλίας είναι μια σειρά αλληλοσυνδεόμενων πρωταθλημάτων για τις ποδοσφαιρικές ομάδες στη Βραζιλία. Αποτελείται από διάφορες ανεξάρτητες πυραμίδες οι οποίες είναι η εθνική πυραμίδα και οι πολιτειακές πυραμίδες. Δεδομένου ότι οι πυραμίδες αυτές είναι ανεξάρτητες, οι ομάδες συνήθως αγωνίζονται και στα δύο είδη πυραμίδας μέσα σε ένα έτος (εθνική και πολιτειακή). Και τα δύο είδη πυραμίδας αποτελούνται από πολλά διαφορετικά επίπεδα. Οι καλύτερες ομάδες των πολιτειακών πρωταθλημάτων όσο και οι καλύτερες στην κατάταξη της Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Βραζιλίας (CBF), συμμετέχουν στο Κύπελλο Βραζιλίας.
Δομή
Στο Βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο υπάρχουν δύο ταυτόχρονες και ανεξάρτητες πυραμίδες: η εθνική πυραμίδα και η πολιτειακή πυραμίδα. Οι εθνικές διοργανώσεις διοργανώνονται από την Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου Βραζιλίας. Οι πολιτειακές διοργανώσεις διοργανώνονται από την αντίστοιχη ομοσπονδία κάθε πολιτείας.
Οι διοργανώσεις της εθνικής πυραμίδας ξεκινούν το Μάιο και τελειώνουν το Δεκέμβριο. Οι πολιτειακές διοργανώσεις έχουν διαφορετική διάρκεια και πρόγραμμα σε κάθε πολιτεία, αλλά στις πολιτείες που οι ομάδες αγωνίζονται στην πρώτη και δεύτερη εθνική κατηγορία, το κύριο πρωτάθλημα της πολιτείας ξεκινά από Ιανουάριο/Φεβρουάριο και τελειώνει Απρίλιο/Μάιο.
Οι περισσότερες πολιτείες έχουν τουλάχιστον ένα δευτερεύον τουρνουά στο οποίο συμμετέχουν οι μικρότερες ομάδες που δεν αγωνίζονται στις δύο κορυφαίες εθνικές κατηγορίες. Το τουρνουά αυτό διαρκεί από τον Ιούλιο μέχρι το Δεκέμβριο. Εκτός από το τρόπαιο, ο νικητής/ες μπορεί να κερδίσει/ουν θέσεις στο κύριο τουρνουά της πολιτείας ή στο Κύπελλο Βραζιλίας της επόμενης χρονιάς.
Οι μικρότερες πολιτείες, των οποίων οι ομάδες δεν λαμβάνουν μέρος στις εθνικές διοργανώσεις έχουν μεγαλύτερες διοργανώσεις που συνήθως διεξάγονται από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο.
Εθνικά πρωταθλήματα
Στην εθνική πυραμίδα υπάρχουν τέσσερα πρωταθλήματα: Σέριε Α, Σέριε Β΄, Σέριε Γ΄ και Σέριε Δ΄. Τα πρωταθλήματα Σέριε Α΄, Σέριε Β΄ και Σέριε Γ΄ διεξάγονται με 20 ομάδες και το Σέριε Δ΄ με 40 ομάδες. Πριν το 2009 δεν υπήρχε η Σέριε Δ΄ και η Σέριε Γ΄ είχε 64 ομάδες. Κάθε χρόνο, οι τελευταίες τέσσερις ομάδες της Σέριε Α΄ υποβιβάζονται στη Σέριε Β΄ και οι τέσσερις πρώτες τις Σέριε Β΄ προάγονται στη Σέριε Α΄. Το ίδιο συμβαίνει και μεταξύ όλων των επιπέδων (4 υποβιβασμοί, 4 προβιβασμοί).
Οι ομάδες που διαγωνίζονται στο Σέριε Δ΄ είναι οι καλύτερες στην κατάταξη ομάδες των πολιτειακών πρωταθλημάτων της ίδιας περιόδου, οι οποίες δεν συμμετάσχουν στις Σέριε Α΄, Σέριε Β΄ και Σέριε Γ΄. Οι ομάδες που είναι επιτυχημένες στα πολιτειακά πρωταθλήματα μπορούν να ανέβουν ψηλότερα στην πυραμίδα με τον προβιβασμό τους στη Σέριε Δ΄ και μετέπειτα σε υψηλότερα επίπεδα. Μερικές πολιτείες διοργανώνουν ειδικές διοργανώσεις με έπαθλο την εξασφάλιση της συμμετοχής στη Σέριε Δ΄.
Ως αποτέλεσμα των κανόνων που αναφέρονται ανωτέρω, είναι δυνατόν (και όχι ασυνήθιστο) για μια μικρή ομάδα ενός πολιτειακού πρωταθλήματος να ανέβει μέχρι τη Σέριε Α΄, έχοντας επιτυχία στο πρωτάθλημα. Για να το επιτύχει αυτό, η ομάδα πρέπει να προκριθεί από το πολιτειακό πρωτάθλημα και αργότερα από τα πρωταθλήματα Σέριε Δ΄, Σέριε Γ΄ και Σέριε Β΄.
Παραδείγματα ομάδων που πραγματοποίησαν τη διαδρομή από το χαμηλότερο πολιτειακό πρωτάθλημα μέχρι τη Σέριε Α είναι: Παράνα Κλούμπι (ίδρυση 1989, συμμετοχή στη Σέριε Α΄ το 1993), Σάο Καετάνο (ίδρυση 1989, συμμετοχή στη Σέριε Α΄ το 2000), Μπραζιλιένσε (ίδρυση 2000, συμμετοχή στη Σέριε Α το 2005) και Ιπατίνγκα (ίδρυση 1998, συμμετοχή στη Σέριε Α΄ το 2008). Η Παράνα και η Σάο Καετάνο είχαν μια σχετική επιτυχία στη Σέριε Α΄ για ένα διάστημα. Η Μπραζιλιένσε και η Ιπατίνγκα, όμως, δεν συμμετείχαν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στη διοργάνωση αφού υποβαθμίστηκαν στη Σέριε Β΄.
Το αντίθετο φαινόμενο είναι επίσης πιθανόν: μια ομάδα από τη Σέριε Α΄ μπορεί να υποβιβαστεί στο χαμηλότερο πολιτειακό πρωτάθλημα. Πρόσφατο παράδειγμα είναι η Αμέρικα-ΜΓ (ίδρυση 1912, υποβιβασμός από τη Σέριε Α΄ το 2001, στη Σέριε Γ΄ το 2005 και στη δεύτερη πολιτειακή κατηγορία το 2007). Η Αμέρικα-ΜΓ έπαιξε στη Σέριε Γ΄ το 2008 και το 2009, αποφεύγοντας τη Σέριε Δ΄. Η ομάδα επέστρεψε στις εθνικές διοργανώσεις. Το 2011 αγωνίστηκε στη Σέριε Α΄ αλλά υποβιβάστηκε στη Σέριε Β΄ το 2012. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον τέσσερις ομάδες (Φλουμινένσε, Ναούτικο, Βιτόρια και Αμέρικα-ΜΓ) έχουν υποβιβαστεί από τη Σέριε Γ΄ και επανεμφανίστηκαν στη Σέριε Α΄. Άλλες ομάδες που αγωνίζονταν στη Σέριε Α΄ και υποβιβάστηκαν στις Σέριε Γ΄ και Σέριε Δ΄ και στα πολιτειακά πρωταθλήματα, δεν έχουν ακόμη επανακτήσει τη δυναμική τους. Για παράδειγμα οι Σάντα Κρουζ, Αμέρικα-ΡΤ, Χέμο, Ζουβεντούδε, Φορταλέζα και Παϊζάντου.
Πολιτειακά πρωταθλήματα
Στην πολιτειακή πυραμίδα, η οποία αποτελείται από διάφορα ανεξάρτητα πολιτειακά πρωταθλήματα, οι συμμετέχοντες ομάδες (στις οποίες περιλαμβάνονται και οι ομάδες των Σέριε Α΄ και Σέριε Β΄, περιορίζονται στη δική τους πολιτεία (ωστόσο υπάρχουν κάποιες μικρές εξαιρέσεις, όπως στο Καμπεονάτο Μπραζιλιένσε, όπου συμμετέχουν η Ούνα από την πολιτεία Μίνας Ζεράις και οι Λουζιάνια και Μπόσκι Φορμόζα από την πολιτεία Γκοϊάς λόγο της εγγύτητας τους με τη Μπραζίλια). Τα πρωταθλήματα συνήθως χωρίζονται σε δύο, τρία ή τέσσερα επίπεδα. Οι ομάδες που συμμετέχουν σε κάθε επίπεδο αλλά και ο αριθμός των επιπέδων, διαφέρουν σε κάθε πολιτεία. Για παράδειγμα, στην πολιτεία Σάο Πάολο συμμετέχουν 20 ομάδες στο πρώτο επίπεδο, αλλά στην πολιτεία Ρίο ντε Τζανέιρο συμμετέχουν 16 και στη Ροντόνια μόνο 8 ομάδες. Επίσης, ο αριθμός των ομάδων που προβιβάζονται και υποβιβάζονται διαφέρουν από τη μια πολιτεία στην άλλη.
Σε μερικά πολιτειακά πρωταθλήματα μπορεί να περιλαμβάνονται πειραματικές καινοτομίες στους κανόνες. Ορισμένοι κανόνες μπορεί να είναι άδικοι. Για παράδειγμα, στο πολιτειακό πρωτάθλημα του Ρίο ντε Τζανέιρο το 2008, οι τέσσερις μεγάλες ομάδες (Μποταφόγκο, Φλαμέγκο, Φλουμινένσε και Βάσκο Ντα Γκάμα), έδωσαν όλα τα παιχνίδια τους εντός έδρας απέναντι στις υπόλοιπες ομάδες.
Πολιτειακά κύπελλα
Τα πολιτειακά κύπελλα συνήθως διεξάγονται κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του έτους, μετά που ολοκληρώνονται τα πολιτειακά πρωταθλήματα. Οι συμμετέχοντες ομάδες είναι οι ομάδες που δε συμμετέχουν στα εθνικά πρωταθλήματα και οι αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων που συμμετέχουν στα εθνικά πρωταθλήματα. Παραδείγματα τέτοιων διοργανώσεων είναι το Κόπα FGF, το Κόπα Παουλίστα ντε Φουτμπόλ και το Κόπα Ρίο.
Κύπελλο Βραζιλίας
Στο Κύπελλο Βραζιλίας συμμετέχουν οι νικήτριες ομάδες και οι ομάδες που τερμάτισαν στις καλύτερες θέσεις των πολιτειακών πρωταθλημάτων της προηγούμενης σεζόν και από τις ομάδες που λαμβάνουν τις υψηλότερες θέσεις στην κατάταξη της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Βραζιλίας. Διεξάγεται μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουνίου (ή Ιουλίου τις περιόδους που διεξάγεται το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου). Ο αριθμός των ομάδων ανά πολιτεία κυμαίνεται από μία μέχρι τρεις, εξαιρουμένου των ομάδων που συμμετέχουν μέσω της κατάταξης της CBF. Από το 2001, οι ομάδες που έχουν ήδη προκριθεί στο Κόπα Λιμπερταδόρες δεν συμμετέχουν στο Κύπελλο Βραζιλίας, αποτρέποντας μια ομάδα να κερδίσει τον τίτλο διαδοχικά.
Υπάρχων σύστημα
1Ιεραρχικά, τα πολιτειακά πρωταθλήματα δεν βρίσκονται κάτω από τη Σέριε Δ΄, αλλά χρησιμοποιούνται από την CBF για τη συμμετοχή των ομάδων στη Σέριε Δ΄.
Παράδειγμα πυραμίδας πολιτειακού πρωταθλήματος
Το Καμπεονάτο Παουλίστα 2006 παρουσιάζεται στον πιο κάτω πίνακα ως παράδειγμα μιας πυραμίδας πολιτειακού πρωταθλήματος. Χωρίζεται σε τέσσερα επίπεδα. Στα πρώτα τρία επίπεδα συμμετέχουν από 20 ομάδες και στο τέταρτο επίπεδο συμμετέχουν 44 ομάδες. Τα πρωταθλήματα διοργανώνονται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σάο Πάολο.
Το Καμπεονάτο Καταρινέζε 2008 παρουσιάζεται στον πιο κάτω πίνακα ως ακόμα ένα παράδειγμα μιας πυραμίδας πολιτειακού πρωταθλήματος. Χωρίζεται σε τρία επίπεδα. Στα πρώτα δύο επίπεδα συμμετέχουν από 12 ομάδες (στο δεύτερο επίπεδο οι 12 ομάδες προέρχονται 3 από το πρώτο επίπεδο και 9 από το δεύτερο). Στο τρίτο επίπεδο συμμετέχουν 5 ομάδες. Τα πρωταθλήματα διοργανώνονται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σάντας Καταρίνας. Επιπρόσθετα, υπήρχαν ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, που διοργανώνονται από την ομοσπονδία κάθε πόλης, για παράδειγμα Παλιόσα και Σαν Ζοσέ. Ωστόσο, έχουν τερματιστεί.
Το Καμπεονάτο Μινέιρο 2011 παρουσιάζεται στον πιο κάτω πίνακα ως ακόμα ένα παράδειγμα μιας πυραμίδας πολιτειακού πρωταθλήματος. Διαιρείται σε 3 επίπεδα. Στο πρώτο και στο δεύτερο επίπεδο συμμετέχουν από 12 ομάδες. Στο τρίτο επίπεδο ο αριθμός των ομάδων που συμμετέχουν διαφέρει από έτος σε έτος. Τα πρωταθλήματα διοργανώνονται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μίνας Ζεράις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Βραζιλίας Βραζιλια
Κονσόλα βιντεοπαιχνιδιού
thumb|Η πρώτη κονσόλα, η [[Magnavox Odyssey, η οποία κυκλοφόρησε το 1972.]] Μια κονσόλα βιντεοπαιχνιδιού ή παιχνιδομηχανή είναι ένας υπολογιστής διαδραστικής ψυχαγωγίας ή ένα τροποποιημένο υπολογιστικό σύστημα το οποίο παράγει ένα σήμα οθόνης βίντεο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί με μια ηλεκτρονική συσκευή απεικόνισης (τηλεόραση, οθόνη, κλπ.) για να εμφανίσει ένα βιντεοπαιχνίδι. Ο όρος «κονσόλα βιντεοπαιχνιδιού» χρησιμοποιείται για να διακρίνει ένα μηχάνημα σχεδιασμένο για τους καταναλωτές να το αγοράζουν και να το χρησιμοποιούν αποκλειστικά και μόνο για βιντεοπαιχνίδια από έναν προσωπικό υπολογιστή, ο οποίος έχει πολλές άλλες λειτουργίες, ή μηχανήματα arcade, τα οποία προορίζονται για επιχειρήσεις που τα αγοράζουν και στη συνέχεια χρεώνουν τρίτους για να παίξουν σε αυτά.
Πρώτη γενιά
Αν και τα πρώτα παιχνίδια εμφανίστηκαν σε υπολογιστές το 1950 όπου βασίστηκαν γύρω από συσκευές καθοδικού σωλήνα, το σήμα τους δεν ήταν αναλογικό μέχρι το 1972. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε η πρώτη οικιακή κονσόλα, το Magnavox Odyssey, που εφευρέθηκε από τον Ralph H. Baer και μπορούσε να συνδεθεί με μια απλή τηλεόραση σπιτιού.
Το Odyssey όμως δεν κατάφερε να ολοκληρώσει την εμπορική επιτυχία της πρωτοτυπίας του μέχρι που το arcade παιχνίδι της Atari Pong έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή βιντεοπαιχνίδια. Το κοινό άρχισε να λαμβάνει περισσότερο υπόψη του τις αναδυόμενες βιομηχανίες βιντεοπαιχνιδιών. Το φθινόπωρο του 1975 η Magnavox υποχώρησε με τη δημοσιότητα του Pong, ακύρωσε το Odyssey και κυκλοφόρησε μια απλοποιημένη μορφή που έπαιζε μόνο Pong και χόκεϊ, το Odyssey 100.
Ένα δεύτερο, ισχυρότερο χτύπημα για την κονσόλα της, δέχεται η Magnavox με το Odyssey 200, όπου κυκλοφόρησε με το 100 και είχε πρόσθετα στην οθόνη βαθμολόγησης, παιχνίδι έως τέσσερις παίκτες και ένα τρίτο παιχνίδι συντριβής, όμως σχεδόν ταυτόχρονα κυκλοφορεί η Atari τη δικιά της κονσόλα σπιτιού Pong μέσω της Sear. Αυτή η κονσόλα ήταν και το ερέθισμα για να αρχίσει να αναζητά ηλεκτρονική ψυχαγωγία η καταναλωτική αγορά. Όπως και με τα arcade, έτσι και η εγχώρια αγορά γέμισε από κονσόλες που έπαιζαν απλά πινγκ πονγκ.
Δεύτερη γενιά
Η Fairchild κυκλοφόρησε το Fairchild Video Entertainment System (VES) το 1976. Ενώ είχαν υπάρξει προηγούμενες κονσόλες που χρησιμοποιούνταν κασέτες, είτε οι κασέτες δεν διέθεταν καμία πληροφορία και εξυπηρετούσαν την ίδια λειτουργία με το κτύπημα διακόπτη (Odyssey) ή της ίδιας της κονσόλας ήταν άδειο και η κασέτα περιείχε όλα τα στοιχεία του παιχνιδιού. Η VES όμως, περιείχε ένα προγραμματιζόμενο μικροεπεξεργαστή έτσι ώστε οι κασέτες του χρειάζονταν μόνο ένα τσιπ ROM για να αποθηκεύονται οι οδηγίες του μικροεπεξεργαστή.
Η RCA και η Atari σύντομα κυκλοφορήσαν τη δικιά τους κασέτα με βάση τις κονσόλες τους.
Το 1977, οι κατασκευαστές των ηλικιωμένων και παρωχημένων και κλώνων κονσολών Πονγκ πούλησαν τα συστήματά τους για την εκκαθάριση των αποθεμάτων, δημιουργώντας ένα πλεόνασμα στην αγορά, προκαλώντας την Fairchild και RCA να εγκαταλείψουν τις κονσόλες παιχνιδιών τους. Μόνο η Atari και η Magnavox παρέμειναν στην αγορά των οικιακών κονσολών, παρά τις απώλειες το 1977 και το 1978.
Οι VES εξακολούθησαν να πωλούνται με κέρδος παρά τη συντριβή τους το 1977, και οι δύο Bally και Magnavox (με το Odyssey 2 το 1978) έφεραν τη δική τους προγραμματιζόμενη κασέτα με βάση τις κονσόλες τους στην αγορά. Ωστόσο, πουλούσαν με κέρδος μέχρι που η Atari κυκλοφόρησε μια μετατροπή του arcade παιχνιδιού Space Invaders το 1980 όπου η βιομηχανία οικιακών κονσολών αναβίωσε εξολοκλήρου.
Πολλοί καταναλωτές αγόρασαν ένα Atari μόνο και μόνο για το Space Invaders. Το Space Invaders γνωρίζοντας πρωτοφανή επιτυχία άρχισε την τάση των κατασκευαστών κονσολών να προσπαθούν να πάρουν τα αποκλειστικά δικαιώματα στους τίτλους arcade και την τάση των διαφημίσεων για τις κονσόλες παιχνιδιών που ισχυρίζονταν ότι φέρνουν στο σπίτι την arcade εμπειρία.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, αρκετές νέες εταιρείες κυκλοφόρησαν κονσόλες. Πολλές εκ των οποίων ήταν τεχνικά ανώτερες του Atari 2600 και διατίθεντο στην αγορά ως βελτιωμένες σε σχέση με το Atari 2600. Ωστόσο, η Atari κυριάρχησε, κάνοντας το Atari 2600 την πιο επιτυχημένη κονσόλα δεύτερης γενιάς.
Ωστόσο το 1983, η επιχείρηση βιντεοπαιχνιδιών υπέστη μια πολύ σοβαρή σύγκρουση. Μια πλημμύρα από νέες φθηνότερες κονσόλες, παιχνίδια με χαμηλή ποιότητα παιχνιδιού από μικρότερες επιχειρήσεις, έκαναν το βιομηχανικό ηγέτη βίντεο παιχνιδιών Atari να χάσει την αξιοπιστία του. Έτσι το αυξανόμενο σε αριθμό καταναλωτικό κοινό στράφηκε προς τα Home Computers, προκαλώντας στους καταναλωτές και τους λιανοπωλητές να χάσουν την πίστη και το ενδιαφέρον τους προς τις κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών.
Οι περισσότερες εταιρείες βίντεοπαιχνιδιών κήρυξαν πτώχευση ή μετακινήθηκαν σε άλλες βιομηχανίες, εγκαταλείποντας τις κονσόλες. Η Mattel Electronics πούλησε τα δικαιώματα της για το Intellivision στην INTV Corporation, η οποία συνέχισε να παράγει κονσόλες Intellivision και να αναπτύσσει νέους τίτλους παιχνιδιών για το Intellivision μέχρι το 1991. Όλες οι άλλες κονσόλες παιχνιδιών Βόρειας Αμερικής είχαν διακοπεί από το 1984.
Τρίτη γενιά
Στις ΗΠΑ, τα βιντεοπαιχνίδια εμφανίστηκαν ως μια μανία που είχε ήδη περάσει. Για να διαφοροποιήσει τα προϊόντα της από τις παλαιότερες αποτυχημένες κονσόλες, η Νintendo χρησιμοποίησε μια μπροστινή υποδοχή για τις κασέτες του NES και στη συσκευασία περιείχε το παιχνίδι Super Mario Brothers και άλλοτε ένα ελαφρύ όπλο (το Zapper). Επίσης διαφήμιζε το προϊόν της ως παιχνίδι και όχι ως κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών.
Όπως το Space Invaders για το 2600, έτσι η Nintendo με το Super Mario Bros κατάφερε να καθιερωθεί στην αγορά των ΗΠΑ. Και με την επιτυχία της Nintendo, αναβίωσε η βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών και σύντομα νέες κονσόλες θα εισαχθούν τα επόμενα χρόνια για να ανταγωνιστούν το NES.
Σύντομα ένας από τους μεγαλύτερους αντιπάλους της Nintendo, η Sega κυκλοφόρησε το Master System, κάνοντάς το γνωστό ως το μόνο ικανό να ανταγωνιστεί το Nes. Σίγουρα είχε την πρόθεση να ανταγωνιστεί με το NES, αλλά ποτέ δεν κέρδισε ένα σημαντικό μερίδιο αγοράς στις ΗΠΑ. Κυρίως όμως τα πήγε καλύτερα στην Ευρώπη στις εκδόσεις PAL, ιδίως στη Βραζιλία.
Τέταρτη γενιά
Η Sega ήθελε να ανακτήσει μεγαλύτερο μερίδιο αγοράς και κυκλοφόρησε γρηγορότερα την επόμενης γενιάς κονσόλα της, το Sega Mega Drive / Genesis, το οποίο κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία στις 29 Οκτωβρίου 1988, στις ΗΠΑ τον Αύγουστο του 1989 (όπου μετονομάστηκε σε Sega Genesis) και στην Ευρώπη το 1990. Δύο χρόνια μετά η Nintendo θα βγάλει στην αγορά το Super Nintendo Entertainment System (SNES).
Ωστόσο, τα περιφερικά αυτά ήταν μια εμπορική αποτυχία και οφειλόταν στην έλλειψη υποστήριξης λογισμικού, με το ενδιαφέρον των περισσότερων προγραμματιστών να είναι επικεντρωμένο στα πιο καινούρια και ισχυρότερα μηχανήματα.
Άλλες κονσόλες που περιλαμβάνονται στην τέταρτη γενιά είναι το TurboGrafx-16 της NEC και η σειρά Neo Geo της SNK.
Πέμπτη γενιά
Οι πρώτες κονσόλες πέμπτης γενιάς ήταν το Atari Jaguar και το 3DO. Και τα δύο αυτά συστήματα ήταν πολύ πιο ισχυρά από το Super Nintendo Entertainment System (SNES) και το Mega Drive (γνωστό και ως Genesis στη Βόρεια Αμερική). Ήταν καλύτερα σε απόδοση πολυγώνων, είχαν μεγαλύτερη παλέτα χρωμάτων και οι ψηφιακοί δίσκοι (CD) που χρησιμοποιούσε το 3DO, παρείχαν περισσότερες πληροφορίες από ότι οι κασέτες και ήταν φθηνότεροι στην παραγωγή. Παρόλα αυτά καμία από τις κονσόλες αυτές δεν αποτέλεσαν σοβαρή απειλή για την Sega και τη Nintendo.
Το 3DO κοστίζει πολύ περισσότερο από την αγορά και του SNES και Mega Drive μαζί. Το Jaguar ήταν εξαιρετικά δύσκολο στο να προγραμματιστεί και αυτό οδήγησε σε έλλειψη των παιχνιδιών. Και οι δύο κονσόλες διέκοψαν την παραγωγή τους το 1996. Η Bandai θεωρώντας πως βρήκε ευκαιρία, εισάγει στη αγορά την Apple Macintosh κονσόλα, ονομαζόμενη ως Pip Pin, που ήταν περισσότερο σαν υπολογιστής χαμηλού κόστους παρά σαν μια μεγάλη κονσόλα, αλλά ούτε αυτή τα πήγε καλά στην αγορά.
Η Nintendo θα κυκλοφορήσει το εντυπωσιακών γραφικών Donkey Kong Country στην κονσόλα της (SNES). Επίσης παιχνίδια όπως το Star Fox, διέθεταν ένα επιπλέον τσιπ στο εσωτερικό της κασέτας για να εμφανίζει πολυγωνικά γραφικά. Η Sega ακολούθησε τα έξυπνα βήματα της Nintendo, απελευθερώνοντας το Vectorman και το Virtua Racing (το τελευταίο εκ των οποίων χρησιμοποιούσε το Sega Virtua επεξεργαστή).
Έκτη γενιά
Η Sega που δεν είχε μείνει ικανοποιημένη από την πορεία του Saturn, ρίχνει νωρίς (1999) στην αγορά το τότε πανίσχυρο Dreamcast. Όμως η συνεχόμενη ανοδική πορεία, η μεγάλη υποστήριξη από τις εταιρίες και η πληθώρα τίτλων του PlayStation, συνέχισαν να επηρεάζουν αρνητικά το Dreamcast, παρόλο που ήταν ό,τι πιο δυνατό κυκλοφορούσε στην αγορά. Ένα χρόνο μετά η Sony κυκλοφορεί την δικιά της κονσόλα έκτης γενιάς, το PlayStation 2, κάνοντάς την, την πιο εμπορικά επιτυχημένη κονσόλας της έκτης γενιάς.
Μέσα στον επόμενο χρόνο η Nintendo βγάζει το Game Cube και μια νέα εταιρία μπαίνει στον χώρο των παιχνιδομηχανών, η Microsoft με το Xbox. Η μάχη συνεχιζόταν για καιρό με εμφανή τον πιο κουρασμένο αντίπαλο την Sega να αποχωρεί νωρίς από την μάχη των κονσολών, αναλαμβάνοντας πλέον τον ρόλο εκδότριας εταιρίας παιχνιδιών, κάτι το οποίο είχε κάνει και η Atari στο παρελθόν.
Η μεγαλύτερη διαφορά σε αυτή την γενιά συγκριτικά με τις προηγούμενες, ήταν ότι οι υπολογιστές είχαν επηρεάσει την εξέλιξη των κονσολών ως προς την δόμηση του λειτουργικού τους, στα μέσα αποθήκευσης και ανάγνωσης αρχείων και τέλος, στην πρόσβαση των κονσολών στο Διαδίκτυο.
Έβδομη γενιά
Το Playstation 3 κυκλοφόρησε από τη Sony τον Νοέμβριο του 2006. Ανήκει στην σειρά κονσολών Playstation. Στο Playstation 3 μπορούν να προβληθούν ταινίες, να αναπαραχθεί μουσική και να γίνει περιήγηση στο Διαδίκτυο.
Το Nintendo Wii, κυκλοφόρησε επίσης τον Νοέμβριο του 2006. Το χειριστήριο είναι ασύρματο, με ενσωματωμένο αισθητήρα κίνησης, που επιτρέπει στον χρήστη να ελέγξει πράγματα στο παιχνίδι κουνώντας το.
Όγδοη γενιά
Το PlayStation Vita κυκλοφόρησε το 2011, το PlayStation 4 και το Xbox One το 2013, το Wii U το 2012, ενώ το Nintendo Switch το 2017.
Ένατη γενιά
Το PlayStation 5 και το Xbox Series X/S κυκλοφορούν το έτος 2020.
Παντζαμπική Βικιπαίδεια
Η Παντζαμπική Βικιπαίδεια (παντζάμπι: ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ) είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στη γλώσσα Παντζάμπι. Υπάρχουν δύο Βικιπαίδειες στα Παντζάμπι, η βικιπαίδεια στα ανατολικά Παντζάμπι (με πρόθεμα pa, γράφεται με το αλφάβητο Γκουρμούχι) και τη Δυτική Παντζαμπική Βικιπαίδεια (με πρόθεμα pnb, γράφεται στο αλφάβητο Σαχμούχι).
Ανατολική έκδοση
Ο τομέας της ανατολικής έκδοσης ιδρύθηκε στις 3 Ιουνίου 2002 αλλά τα τρία πρώτα άρθρα γράφτηκαν τον Αύγουστο του 2004 και τον Ιούλιο του 2012 είχε φτάσει τα 2.400 άρθρα.
Από τον Αύγουστο του 2012, έχει περίπου 26 εκατομμύρια αναγνώστες από όλο τον κόσμο.
Η πρώτη ημερίδα για την παντζαμπική Βικιπαίδεια οργανώθηκε στην Λουντιάνα στις 28 Ιουλίου 2012 και αργότερα, άλλη μία στις 16 Αυγούστου στο Παντζαμπικό Πανεπιστήμιο στη Πατιάλα για να ενημερώσει τους ανθρώπους πώς να επεξεργαστούν και να προσθέσουν περιεχόμενο στο βίκι.
Υπάρχουν επί του παρόντος 29.560 άρθρα στην Ανατολική Παντζαμπική Βικιπαίδεια.
Δυτική έκδοση
αριστερά|μικρογραφία|Ο συγγραφέας στη γλώσσα Παντζάμπι Ανουάρ Μασούντ πιστοποιεί την έναρξη της δυτικής Παντζαμπικής Βικιπαίδειας. Η Δυτική έκδοση ξεκίνησε στις 24 Οκτωβρίου 2008 μέσω του Επωαστήρα του Wikimedia, και ο υποτομέας  της ήρθε σε ύπαρξη στις 13 Αυγούστου 2009. Το έργο πρωτοπορήθηκε από τον Χαλίντ Μαχμούντ, πανεπιστημιακό καθηγητή από το Ισλαμαμπάντ.
Υπάρχουν επί του παρόντος 46.480 άρθρα στην δυτική Παντζαμπική Βικιπαίδεια.
Επίθεση στο Προυνάρου
Υπόβαθρο και μάχη
Αφού οι γερμανικές, οι βουλγαρικές και οι τουρκικές δυνάμεις πέρασαν τον Δούναβη υπό τις διαταγές του Στρατηγού Άουγκουστ φον Μάκενσεν, ενώ οι γερμανικές και οι αυστροουγγρικές δυνάμεις υπό τις διαταγές του Έριχ φον Φάλκενχαϊν διέσχισαν τα Καρπάθια Όρη, οι Κεντρικές Δυνάμεις σχεδίαζαν να παγιδεύσουν τις ρουμανικές δυνάμεις μεταξύ του Δούναβη και των Καραπαθίων Όρεων και να αναγκάσουν τη Ρουμανία να βγει από τον πόλεμο. Το φθινόπωρο του 1916, η 4η Ρουμανική Στρατιά του Στρατηγού Κονσταντίν Πρέζαν προχώρησε σε επίθεση στο Άρτζες (με κατάληξη τη μάχη του Βουκουρεστίου).
Επακόλουθα
Το 2ο Σύνταγμα Ιππικού Ροσιόρι καταστράφηκε (μονάχα 134 άνδρες από τους 5.000 επέζησαν), αλλά χάρη στη δράση του στο Προυνάρου, η 18η Ρουμανική Μεραρχία Πεζικού κατάφερε να ανασυνταχθεί στη γραμμή Λέτσα Νουά-Ζιλάνα και να συνεισφέρει στις αμυντικές επιχειρήσεις για το Βουκουρέστι.
Βιβλιογραφία
κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Ρουμανίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Δημαρχείο
thumb|right|Το Δημαρχείο του [[Αμβούργου, που ολοκληρώθηκε το 1897.]] thumb|right|255px|Το Δημαρχείο της [[Ερμούπολης]] thumb|right|255px|Το Δημαρχείο της [[Κουόπιο, στη Φινλανδίας]] thumb|right|Το Δημαρχείο της [[Τζωρτζ Τάουν (Μαλαισία)|Τζωρτζ Τάουν, στη Μαλαισία]] thumb|right|255px|Το [[Δημαρχείο Καβάλας|Δημαρχείο της Καβάλας, αρχικώς έπαυλη Ούγγρου καπνεμπόρου]] thumb|Το Δημαρχείο του [[Ρεσίφε]] thumb|right|Δημαρχείο, αρχηγείο της αστυνομίας και σταθμός της πυροσβεστικής, όλα σε ένα στον μικρό δήμο του Σάουθ Παλμ Μπητς της [[Φλόριντα]] thumb|Το [[Δημαρχείο της Στοκχόλμης, όπου λαβαίνει χώρα η δεξίωση των Βραβείων Νόμπελ στις 10 Δεκεμβρίου εκάστου έτους.]] thumb|right|Το αρχιτεκτονικώς ονομαστό Δημαρχείο του [[Τορόντο]] thumb|Το δημαρχείο της κώμης Φόρντουιτς, στο [[Κέντ της Αγγλίας, κτίσμα του 16ου αιώνα, που μοιάζει με κλειστή αγορά της εποχής.]] Δημαρχείο ή δημαρχιακό μέγαρο ονομάζεται το κύριο κτήριο που στεγάζει τη διοίκηση μιας πόλεως, κωμοπόλεως ή δήμου. Συνήθως φιλοξενεί τις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου, λειτουργία η οποία αντανακλάται στη γερμανική λέξη για το δημαρχείο: Rathaus, δηλαδή «Οίκος των Συνελεύσεων». Επίσης, είναι η έδρα του/της δημάρχου και το κτήριο στο οποίο στεγάζονται οι κεντρικές υπηρεσίες του δήμου με τα γραφεία τους (σε μικρές πόλεις όλες οι δημοτικές υπηρεσίες).
Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα στην κεντρική και τη δυτική Ευρώπη μία μεγάλη αίθουσα (hall), στην οποία συνεδρίαζε το δημοτικό συμβούλιο, αποτελούσε το μεγαλύτερο μέρος του κτηρίου, από όπου και οι αγγλικοί όροι City Hall και Town Hall. Η αίθουσα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και για άλλες εκδηλώσεις της τοπικής κοινωνίας. Και σήμερα σε πολλές περιπτώσεις τα δημαρχεία χρησιμεύουν όχι μόνο ως στέγες των αυτοδιοικητικών λειτουργιών, αλλά, διαθέτοντας κατάλληλες εγκαταστάσεις και χώρους, και για διάφορες αστικές και πολιτιστικές δραστηριότητες. Αυτές μπορεί να είναι εκθέσεις εικαστικών, παραστάσεις και φεστιβάλ. Πολλά σύγχρονα δημαρχεία σχεδιάζονται έχοντας κατά νου αυτή την ποικιλία και ευελιξία χρήσεων.
Ως σύμβολα της τοπικής εξουσίας, τα δημαρχεία έχουν ξεχωριστή και διακεκριμένη αρχιτεκτονική, με τα κτήρια να έχουν σε κάποιες περιπτώσεις και μεγάλη ιστορική σημασία, όπως το Γκύλντχωλ του Λονδίνου. Μπορεί να φθάσουν να συμβολίζουν και τις ίδιες τις πόλεις τους.
Ιστορία
Στην αρχαία Ρώμη μεγάλα κτήρια με μία αίθουσα, που ονομάζονταν βασιλικές, χρησίμευαν ως δικαστήρια, τόποι συνελεύσεων ή και για το εμπόριο, προτού γίνουν συνώνυμα συγκεκριμένου τύπου χριστιανικού ναού. Στον πρώιμο δυτικό Μεσαίωνα η «Μεγάλη Αίθουσα» αποτελούσε το κύριο και κάποτε το μοναδικό δωμάτιο της οικίας ενός φεουδάρχη. Εκεί ο «ευγενής» τοπάρχης ζούσε με την οικογένεια και την ακολουθία του, εκεί έτρωγε, κοιμόταν και από εκεί διοικούσε και απένεμε δικαιοσύνη. Οι δραστηριότητες που λάβαιναν χώρα εκεί διεδραμάτιζαν ουσιαστικό ρόλο στη λειτουργία της φεουδαρχικής διοικητικής μονάδας. Καθώς οι κατοικίες αυτές εξελίχθηκαν σε μέγαρα, κάστρα και ανάκτορα, η κεντρική «Μεγάλη Αίθουσα» παρέμεινε μια ουσιώδης μονάδα εντός του αρχιτεκτονικού συγκροτήματος.
Κατά τον ύστερο Μεσαίωνα, ή και την πρώιμη νεότερη περίοδο, πολλές ευρωπαϊκές πόλεις με δικαίωμα να φιλοξενούν αγορές (market towns) ανέγειραν δημοτικές κλειστές αγορές, στο επίπεδο του δρόμου, οι οποίες διέθεταν έναν επάνω όροφο με ένα ή περισσότερα δωμάτια που χρησίμευαν για δημοτικούς σκοπούς. Τέτοια κτίσματα υπήρξαν σε πολλές περιπτώσεις οι πρόδρομοι των δημαρχείων των πόλεων αυτών.
Η σύγχρονη έννοια του δημαρχείου αναπτύχθηκε μαζί με εκείνη της τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοικήσεως. Οι πόλεις που διοικούνταν από μία ομάδα εκλεγμένων ή επιλεγμένων αντιπροσώπων, αντί από έναν κληρονομικό άρχοντα, χρειάζονταν έναν τόπο για τις συνελεύσεις αυτών των αντιπροσώπων. Το δημαρχείο της Κολωνίας, έργο του 1135, αποτελεί ένα εξέχον παράδειγμα για τη δημοτική αυτονομία των μεσαιωνικών πόλεων. Το Παλάτσο Πούμπλικο της Δημοκρατίας της Σιένα και το Παλάτσο Βέκιο της Φλωρεντίας, αμφότερα με τον ρόλο του δημαρχιακού μεγάρου, χρονολογούνται από το 1297 και το 1299 αντιστοίχως. Το καθένα από αυτά είναι ένα μεγάλο οχυρό κτήριο που διαθέτει μία μεγάλη αίθουσα συναντήσεων-συνελεύσεων και πολυάριθμους διοικητικούς θαλάμους. Αμφότερα τα «παλάτσο» επιστέφονται από πολύ ψηλούς πύργους με ρολόγια, με βάση τα οποία οι κάτοικοι της πόλης μπορούσαν να ρυθμίζουν τη ζωή τους. Αμφότερα έχουν εγκαταστάσεις για την αποθήκευση ντοκουμέντων και αναφορών που σχετίζονται με τη διοίκηση της πόλεως. Αυτά τα χαρακτηριστικά (μία μεγάλη αίθουσα, ένας πύργος και ένα ρολόι, και δευτερευόντως διοικητικά δωμάτια και ένα δωμάτιο αρχείων ή τίτλων) έγιναν τα στάνταρ των δημαρχείων σε όλη την Ευρώπη. Το Δημαρχείο των Βρυξελλών με τον ύψους 96 μέτρων πύργο του, έργο του 15ου αιώνα, αποτελεί ένα από τα μεγαλοπρεπέστερα παραδείγματα μεσαιωνικού δημαρχείου και χρησίμευσε ως πρότυπο για δημαρχεία έως και του 19ου αιώνα, όπως αυτό της Βιέννης.
Κατά τον 19ο αιώνα τα δημαρχεία άρχισαν να περιλαμβάνουν και αναγνωστήρια για τη δωρεάν επιμόρφωση του λαού, με αποτέλεσμα να γίνει τελικώς συνήθεια για τις δημοτικές αρχές να ιδρύουν και να διατηρούν μία βιβλιοθήκη ως μέρος των υπηρεσιών τους προς την κοινότητα («δημοτική βιβλιοθήκη»). Η μεσαιωνική «Μεγάλη Αίθουσα», η πεμπτουσία κάποτε του δημαρχείου, έγινε σε πολλές περιπτώσεις ένας χώρος για δεξιώσεις, χοροεσπερίδες και δημόσια ψυχαγωγία. Αρκετά δημαρχεία, ιδίως κατά τον 19ο αιώνα, ήταν εξοπλισμένα με μεγάλα εκκλησιαστικά όργανα για χρήση σε δημόσιες συναυλίες.
Κατά τον 20ό αιώνα τα δημαρχεία άρχισαν να χρησιμεύουν και ως χώροι για μια ευρύτερη ποικιλία πρόσκαιρων δραστηριοτήτων: για ψηφοφορίες, εξετάσεις, εμβολιασμούς, καταφυγή και περίθαλψη σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, για την ανάρτηση των ονομάτων των πεσόντων στους πολέμους κλπ., και όλα αυτά επιπλέον των συνηθισμένων γραφειοκρατικών διοικητικών λειτουργιών και των εορταστικών εκδηλώσεων. Η δημοτική διοίκηση τείνει πλέον να μεταφέρει τις διοικητικές λειτουργίες από τα παλαιά ιστορικά κτήρια σε σύγχρονα κτήρια γραφείων.
Βιβλιογραφία
Δημαρχειο
Χλωραργυρίτης
Ο χλωραργυρίτης (αγγλ. chlorargyrite) είναι χλωριούχο ορυκτό του αργύρου. Το όνομά του προέρχεται από τη σύστασή του: χλώριο και άργυρος. Συνώνυμό του είναι ο κεραργυρίτης.
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Είναι ορυκτό που σχηματίζεται σε ζώνες εξαλλοίωσης αργυρούχων αποθέσεων, απαντώμενο ιδιαίτερα σε ξηρά κλίματα. Η εξαλλοίωση αυτή αποτελεί φυσικό τρόπο εμπλουτισμού κοιτασμάτων αργύρου, τα οποία χωρίς αυτές τις εξαλλοιώσεις θα παρέμεναν ανεκμετάλλευτα.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο αυτοφυής άργυρος, ο ιωδαργυρίτης, ο ατακαμίτης, ο μαλαχίτης, ο ιαροσίτης, ο βαρύτης, ο ασβεστίτης, ο ακανθίτης, ο στεφανίτης και πολλά ορυκτά οξείδια του σιδήρου και του μαγγανίου. Είναι διμορφικός με τον βρωμαργυρίτη.
Απαντάται σε πολλές περιοχές της Γης, σε λίγες όμως εμφανίζεται σε μεγάλους κρυστάλλους ή σε συμπαγείς εκμεταλλεύσιμες μάζες.
Κυριότερες από αυτές είναι στη Σαξωνία (αρκετές περιοχές και στα όρη Χαρτς) της Γερμανίας, στην Ατακάμα και την Αντοφαγάστα της Χιλής, το Joachimstal της Τσεχίας, στην Κορνουάλλη της Αγγλίας, στη Ρωσία (Αλτάια όρη), στην Ιταλία, στην Τσιχουάουα και το Ποτόζι του Μεξικού, στη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας (μεγάλοι κρύσταλλοι και σημαντικά αποθέματα) και στις Πολιτείες Αϊντάχο, Νεβάδα και Αριζόνα των ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στη νήσο Μήλο (χρυσαργυρούχος απόθεση στην περιοχή «Προφήτης Ηλίας») και στα μεταλλεία Λαυρίου (Καμάριζα, Ιλάριον Νο. 50 και Σούνιο (ορυχεία Νο. 6 και Νο. 19).
Σημειώσεις
Χλωραργυριτης Κατηγορία:Αλογονίδια
Τζέιμς Χόμπαν
Ο Τζέιμς Χόμπαν (αγγλ. James Hoban) (1762 - 8 Δεκεμβρίου 1831) ήταν Ιρλανδός αρχιτέκτονας, ο οποίος έγινε διάσημος ως σχεδιαστής του Λευκού Οίκου της Ουάσινγκτον.
Ζωή και έργο
thumb|250px|left|Σχέδιο του Χόμπαν για τον Λευκό Οίκο (1793) Ο Χόμπαν γεννήθηκε στο ιρλανδικό Ντέσαρτ, κοντά στο Κάλλαν στην κομητεία Κιλκέννι. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Dublin Society School. Γύρω στο 1789 μετανάστευσε στις die Ηνωμένες Πολιτείες και εγκαταστάθηκε στην Φιλαδέλφεια.
Σχεδίασε την Βουλή της Νότιας Καρολίνας, λίγο πριν αναλάβει τον σχεδιασμό της κατοικίας του Προέδρου (αργότερα γνωστός ως «Λευκός Οίκος»). Το σχέδιο βασιζόταν στο Leinster House του Δουβλίνου. Σχεδιασμός και οικοδόμηση διάρκεσαν από το 1792 μέχρι το 1800. Αφού ο Λευκός Οίκος καταστράφηκε το 1814 από τους Βρετανούς, ανέλαβε την ανοικοδόμηση του. Ο Χόμπαν ήταν επίσης ένας από τους αρχιτέκτονες του Καπιτολίου. Ανέλαβε την ευθύνη για την οικοδόμηση δημοσίων κτιρίων για περισσότερο από 25 χρόνια.
Πέθανε στην Ουάσινγκτον στις 8 Δεκεμβρίου 1831.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί αρχιτέκτονες
Χρήστος Αντωνίου (ποδοσφαιριστής)
Ο Χρήστος Αντωνίου είναι γεννημένος στις 14 Φεβρουαρίου 1998 στην Αθήνα και από τα 12 χρόνια του ανήκει στα τμήματα υποδομής της ΑΕΚ. Είναι ακραίος μέσος, ενώ έχει αγωνιστεί και ως κεντρικός επιθετικός. Έχει αγωνιστεί στην Εθνική Παίδων τη σεζόν 2014-2015. Από τις 21/8/2017 έχει υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο με την ΑΕΚ. Το καλοκαίρι του 2018 δόθηκε ως δανεικός στον Εργοτέλη.
Παραπομπές
Αντωνιου Χρηστος
SkyGreece Airlines
Ιστορία
Η SkyGreece Airlines ιδρύθηκε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 2012, από ομάδα Ελληνοκαναδών επιχειρηματιών με εκτενή εμπειρία στην αεροπορία και τον τουρισμό. Ήταν μετοχική εταιρία με τα κεντρικά γραφεία της στην Αθήνα και επιπλέον γραφεία στη Νέα Υόρκη, το Τορόντο και το Μόντρεαλ.
Κατά την εταιρεία, κύρια αποστολή της ήταν να συνδέσει τον απόδημο Ελληνισμό με την πατρίδα του, προσφέροντας απευθείας πτήσεις μεταξύ Ελλάδας και Βόρειας Αμερικής, με σχέδιο να προσφέρει πτήσεις και προς Νότιο Αφρική. Επιπλέον, στόχος της εταιρίας ήταν να προσφέρει «αυθεντική ελληνική φιλοξενία». Από τότε (2012), δεν υπήρξε άλλη ενημέρωση ή ανακοίνωση από την εταιρία.
Η SkyGreece Airlines ξεκίνησε τις πτήσεις της, μόλις ολοκληρώθηκε η πιστοποίηση στον Καναδά και τις Η.Π.Α., χρησιμοποιώντας αεροσκάφος Boeing 767-300ER. Το πρώτο αεροσκάφος που αγοράστηκε από την εταιρία τον Ιούνιο του 2013, ήταν ένα πρώην αεροσκάφος της Martinair. Προτού αρχίσει τις πτήσεις προς τη Βόρειο Αμερική, εκτελούσε ναυλωμένες πτήσεις προς Σομαλία, Ερυθραία, Σουηδία και Ηνωμένο Βασίλειο. Επίσης, εκτέλεσε κάποιες πτήσεις κατά τη περίοδο του μουσουλμανικού Χατζ για την Royal Air Maroc και κάποιες ακόμη πτήσεις για την Air Madagascar.