cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αεροδρόμιο Κάλαθου
Το Αεροδρόμιο της Κάλαθου (ιταλικά: Aeroporto di Gadurrà) ήταν ένα αεροδρόμιο κοντά στην Κάλαθο στο νησί της Ρόδου. Το αεροδρόμιο κατασκευάστηκε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από την Regia Aeronautica (Βασιλική Ιταλική Αεροπορία) ως αεροδρόμιο 806.
Χρησιμοποιήθηκε από τη Luftwaffe τον Μάιο του 1941 κατά τη μάχη της Μάχη της Κρήτης. Το αεροδρόμιο βρισκόταν μόλις λίγα μέτρα μακριά από το μέτωπο της θάλασσας και κοντά στην Κρήτη και τις ακτές του Λιβάνου.
Τον Σεπτέμβριο του 1943 το αεροδρόμιο είδε μάχη μεταξύ των πρώην Συμμάχων. Η Ιταλία είχε παραδοθεί στους Συμμάχους και οι Γερμανοί έσπευσαν να καταλάβουν τα ιταλικά νησιά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια μάχη μεταξύ των Ιταλών υπερασπιστών του αεροδρομίου και μιας γερμανικής τεθωρακισμένης στήλης. Οι Ιταλοί και οι Βρετανοί έχασαν και οι Γερμανοί παρέμειναν επικεφαλής της Ρόδου μέχρι το τέλος του Πολέμου.
Μετά τον πόλεμο το αεροδρόμιο εγκαταλείφθηκε. Παρόλο που ο διάδρομος είναι ακόμα ορατός από το δρόμο, χάνεται εύκολα, καθώς η γύρω περιοχή έχει καλυφθεί από ελαιόδεντρα.
Δείτε Επίσης
Αεροδρόμιο Κατταβιάς
Παραπομπές
Κάλαθος
Κίνηση Πολιτών Ζυγού
Η Κίνηση Πολιτών Ζυγού (γνωστό και ως Κίνημα Ζυγού) είναι κυπριακό πολιτικό κόμμα. Το πρόγραμμα του κόμματος είναι η ενθάρρυνση της επίλυσης προβλημάτων από τεχνικά εξειδικευμένα άτομα όπως οι μηχανικοί, οι επιστήμονες και οι γιατροί αντί για δικηγόρους και πολιτικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυπριακά πολιτικά κόμματα
Κρατιδιακές εκλογές Βερολίνου 2016
Οι 18ες κρατιδιακές εκλογές του Βερολίνου πραγματοποιήθηκαν στις 18 Σεπτεμβρίου του 2016 και εξελέγησαν 149 βουλευτές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων (Abgeordnetenhaus) του Βερολίνου.
Το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (CDU) της Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ κατέγραψε στην πρωτεύουσα τα χαμηλότερα ποσοστά του έπειτα από την ενοποίηση, πτώση που αποδόθηκε στην ανησυχία για τη μεταναστευτική πολιτική της Μέρκελ.
Αποτελέσματα
Abgeordnetenhaus'', 18 Σεπτεμβρίου 2016 !colspan="2" align="left"|Κόμματα !Ψήφοι !% !+/- !Έδρες !+/- ! colspan="2" align="left"|Σύνολο / συμμετοχή ! ! align="center" colspan="2"| 100% / 66,9% ! align="center"| 160 ! align="center"|
Επακόλουθα
Κατερχόμενος στις εκλογές, ο δήμαρχος Μίχαελ Μίλερ ηγήθηκε ενός μεγάλου συνασπισμού μεταξύ του SPD και του CDU. Η νέα κυβέρνηση αποτελείται τον κόκκινο-κόκκινο-πράσινο αριστερό συνασπισμό: σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα/Αριστερό Κόμμα/Πράσινο Κόμμα. Η νέα κυβέρνηση συνασπισμού ορκίστηκε στις 16 Νοεμβρίου 2016.
Το κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) δεν προσκλήθηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση.
Παραπομπές
2016 Βερολ
Τόνυ Σαλούμπ
Ο Άντονι Μάρκους "Τόνυ" Σαλούμπ (αγγλικά: Tony Shalhoub, γεν . Οκτώβριος 1953 στο Γκριν Μπέι του Ουισκόνσιν ) είναι Αμερικανός ηθοποιός και παραγωγός. Έλαβε τρία Emmy, δύο Βραβεία SAG και μια Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία του Άντριαν Μονκ (Adrian Monk) στην αμερικανική τηλεοπτική σειρά Ντετέκτιβ Μονκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Ηθοποιοί κινηματογράφου
Deicide (άλμπουμ)
Ο δίσκος Deicide είναι το ντεμπούτο άλμπουμ της death metal μπάντας Deicide. Κυκλοφόρησε στις 25 Ιουνίου 1990 από την Roadrunner Records. Το άλμπουμ περιέχει όλα τα demo τραγούδια τους συν τα τραγούδια Deicide και Mephistopheles.
Κάθυ Ροζιέ
Η Κάθυ Ροζιέ (γαλλικά: Cathy Rosier), γεννημένη ως Καθρίν Λερό, (2 Ιανουαρίου 1945, Φορτ-ντε-Φρανς - 17 Μαΐου 2004, Μαρακές), ήταν Γαλλίδα ηθοποιός.
Deicide (άλμπουμ)
Το Deicide θεωρείται μερικές φορές ως το άλμπουμ death metal με τις περισσότερες πωλήσεις.
Κάθυ Ροζιέ
Ο πιο γνωστός κινηματογράφικος ρόλος της ήταν της πιανιστρίας Βάλερι στη ταινία "Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο" του 1967 σε σκηνοθεσία Ζαν-Πιέρ Μελβίλ.
Deicide (άλμπουμ)
Υπόβαθρο
Ενώ περιέχει κυρίως σατανικούς και βλάσφημους στίχους, το τραγούδι "Lunatic of God's creation" και τραγούδι " Carnage in the temple of damned" αφορούν τον Τσαρλς Μάνσον και τον Τζιμ Τζόουνς αντίστοιχα.
Κάθυ Ροζιέ
Βιογραφία
Η Ροζιέ ήταν κόρη του πολιτικού Thelus Lero (1909-1996) και της μυθιστοριογράφου Yva Lero. Ήταν η μικρότερη από τα τρία παιδιά του ζευγαριού και πέρασε την παιδική της ηλικία στο Φορτ-ντε-Φρανς, όπου ο πατέρας της ήταν αντιδήμαρχος της Aimé Césaire, ενώ η μητέρα της αγωνιζόταν  για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών.
Deicide (άλμπουμ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια των Deicide
Κάθυ Ροζιέ
Βιογραφία
Η Ροζιέ έκανε τρεις γάμους. Ο πρώτος ήταν με τον Ζωρζ Ροζιέ απέκτησαν μαζί τρεις κόρες: την Πασκάλ, την Καρολίν και την Αλεξάνδρα. Ο δεύτερος γάμος της ήταν με τον Ζεράρ Φουσιέ, ο οποίος πέθανε 15 ημέρες μετά τον γάμο τους τον Ιούλιο του 1974 και ο τρίτος γάμος της ήταν με τον Νορμπέρ Λεμουάν, με τον οποίο έκανε έναν γιο, τον Μάθιου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ρεδόνοι
μικρογραφία|380x380εσ|Χάρτης των γαλατικών λαών της σημερινής Βρετάνης : Οσίσμιοι, Βενετοί, Κοριοσολίτες, Ρεδόνοι, Ναμνήτες Οι Ρεδόνοι ή Ρεδόνες (λατινικά:Riedones, Redones, Rhedones) ήταν ένας κελτικός λαός της βορειοδυτικής Γαλατίας. Η επικράτειά τους βρίσκονταν στο σημερινό νομό Ιλ-ε-Βιλαίν, τον οποίο μοιράζονταν με τους Κοριοσολίτες, οι οποίοι κατείχαν το δυτικό τμήμα του νομού. Κατά τη διάρκεια της Γαλατο-Ρωμαϊκής εποχής, πρωτεύουσά τους ήταν η Condate Riedonum, η σημερινή πόλη Ρεν, στην οποία έδωσαν το όνομά τους.
Οι Ρεδόνοι ήταν μέλη της Αρμορικανής Συνομοσπονδίας.
Ετυμολογία
Το όνομα Ρεδόνοι προέρχεται από την κελτική ρίζα red- που σημαίνει «πάει με άλογο» και κατ 'επέκταση «πάει με άρμα». Οι Ρεδόνοι ήταν επομένως οι «ιππείς» ή οι «οδηγοί των αμαξών», ένας τίτλος που ανήκε στο λεξιλόγιο πολεμιστή, όπως συνέβαινε συχνά με τους λαούς της Γαλατίας.
Αναφορές
αριστερά|μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης των γαλατικών λαών Ο Ιούλιος Καίσαρας τους αναφέρει δύο φορές στα Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου.
Πρώτη φορά το 57 π.Χ., το δεύτερο έτος των Γαλατικών πολέμων, όταν ο Καίσαρ έστειλε τον Πόπλιο Κράσο με μια λεγεώνα να υποτάξει τους λαούς στην Αρμορική, δηλαδή την περιοχή μεταξύ του Σηκουάνα και του Λίγηρα. Ο Καίσαρ εδώ απαριθμεί τους Ρεδόνες μεταξύ των παράκτιων λαών, των οποίων η επικράτεια εκτείνονταν στον Ατλαντικό Ωκεανό.
«Ταυτόχρονα, ο Καίσαρ πληροφορήθηκε από τον Π. Κράσσο, τον οποίο είχε στείλει με μία λεγεώνα για να επιτεθεί στους Βενετούς, στους Ουνέλες, στους Οσίσμιους, τους Κοριοσολίτες, στους Εσούβιους, στους Ωλέρκους, στους Ρεδόνες, ναυτικούς λαούς που κατοικούσαν στις ακτές του Ατλαντικού ωκεανού, ότι όλοι υποτάχθηκαν στη Ρωμαϊκή δύναμη.»
- Ιούλιος Καίσαρας, Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου, Βιβλίο Β', 34.
Και δεύτερη φορά το 52 π.Χ. όταν οι Ρεδόνες και οι γείτονές τους έστειλαν ένα στρατιωτικό σώμα για να επιτεθούν στον Καίσαρα κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Αλεσίας. Σε αυτό το απόσπασμα επίσης οι Ρεδόνες απαριθμούνται μεταξύ των λαών που συνορεύουν με τον ωκεανό, οι οποίοι στην κελτική γλώσσα ονομάζονταν κάτοικοι της Αρμορική ς.
- Ιούλιος Καίσαρας, Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου, Βιβλίο Ζ', 75.
Επίσης αναφέρονται από τον Πτολεμαίο στο έργο του Celtogalatia Lugdunensis (ii. 8. § 12) και από τον Πλίνιο ο οποίος τους αναφέρει ανάμεσα στους λαούς της Λουγδουνικής Γαλατίας.
Νόμισμα
εναλλ.=|μικρογραφία|240x240εσ|Στατήρας των Ρεδόνων 80-50 π.Χ. Μέχρι το 121 π.Χ. και την ήττα τους από τους Ρωμαίους, οι Αρβέρνοι είχαν ηγεμονική θέση στη Γαλατία και σχεδόν το μονοπώλιο στην κοπή νομίσματος. Επομένως, τα νομίσματα των Ρεδόνων εμφανίστηκαν αργότερα. Πριν δημιουργήσουν δικά τους συνήθιζαν να βάζουν δική τους σφραγίδα στους υπάρχοντες στατήρες. Ακριβώς όπως και αυτά των Βενετών, τα νομίσματα ήταν φτιαγμένα από χρυσό και στη συνέχεια από κράμα αργύρου με χαλκό (και σταδιακά όλο και λιγότερο άργυρο).
Ένας χρυσός στατήρας Ρεδόνων βρέθηκε στην περιοχή του Κέιμπριτζ στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Παραπομπές-Σημειώσεις
Κατηγορία:Γαλατικοί λαοί
Λαυρέντιος των Μεδίκων (αποσαφήνιση)
Το όνομα Λαυρέντιος των Μεδίκων μπορεί να σχετίζεται με τα παρακάτω λήμματα:
Ιγνάτιος Ιωσήφ Γ´ Γιουνάν
Ο σεβασμιότατος Ιγνάτιος Ιωσήφ Γ´ Γιουνάν (λατινικά: Ignatius Joseph III Yonan, συριακή: ܐܓܢܛܝܘܣ ܝܘܣܦ ܬܠܝܬܝܐ ܝܘܢܢ) είναι ο πατριάρχης Αντιοχείας των Καθολικών Σύρων. Γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1944, και χειροτονήθηκε ιερέας το 1971.
Εκλέχθηκε στον θρόνο της Εκκλησίας Καθολικών Σύρων στις 15 Φεβρουαρίου 2009, έπειτα από παραίτηση του προκατόχου του Ιγνάτιου Πέτρου Η´ Αμπνταλαχάντ.
Πηγές
Γιουνάν, Ιγνάτιος Ιωσήφ Γ´ Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα
Μαρκαδόρος
Ο μαρκαδόρος είναι είδος στιλό με υγρό μελάνι του οποίου η άκρη γραφής είναι κατασκευασμένη από μαλακό απορροφητικό υλικό. Οι μαρκαδόροι κυκλοφορούν σε πολλά είδη, από τους πολύ λεπτούς μέχρι τους πολύ χοντρούς οι οποίοι χρησιμοποιούνται για να γράφουμε στο λευκοπίνακα.
Κατηγορία:Γραφική ύλη
Κατάλογος ακραίων σημείων στο Ηλιακό Σύστημα
Τα ακραία σημεία του Ηλιακού συστήματος αποτελούνται από τις μέγιστες και ελάχιστες τιμές μετρήσεων για τα διάφορα ουράνια σώματα εντός του Ηλιακού συστήματος όπου βρίσκεται η Γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλιακό Σύστημα
Παλάτι Τσάπσκι
Το Παλάτι Τσάπσκι (Pałac Czapskich), το οποίο ονομάζεται επίσης Παλάτι Κρασίνσκι ή Σιενιάφσκι ή Ρατσίνσκι, είναι σημαντικό παλάτι στο κέντρο της Βαρσοβίας, στην οδό Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε 5. Θεωρείται ένα από τα πιο διακεκριμένα δείγματα ροκοκό αρχιτεκτονικής στην πρωτεύουσα της Πολωνίας.
Το κτίριο, ακριβώς απέναντι από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, φιλοξενούσε διάσημα πρόσωπα, όπως ο καλλιτέχνης Ζίγκμουντ Βόγκελ, ο συνθέτης Φρεντερίκ Σοπέν και οι ποιητές Ζίγκμουντ Κρασίνσκι και Τσίπριαν Νόρβιντ.
Το παλάτι τώρα στεγάζει την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας.
Ιστορία
Το Παλάτι Τσάπσκι χρονολογείται από τα τέλη του 17ου αιώνα και τώρα είναι το σπίτι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας. Κατασκευάστηκε περίπου το 1686 σε σχέδιο του Τίλμαν φαν Χάμερεν για τον Μίχαου Στέφαν Ραντζιεγιόφσκι, Αρχιεπίσκοπο του Γκνιέζνο. Μεταξύ 1712 και 1721 ανακατασκευάστηκε από τους Αγκοστίνο Λότσι και Κάτσπερ Μπαζάνκα (προστέθηκαν κόγχες) για τον επόμενο ιδιοκτήτη, τον Μέγα Χετμάνο του Στέμματος Άνταμ Μικόουαι Σιενιάφσκι. Το 1733 αγοράστηκε από τον Αλεξάντερ Τσαρτορίσκι, ως προίκα για την κόρη του, Μάρια, που παντρεύτηκε τον ξάδερφό της, Τόμας Τσάπσκι (1711-1761). Ο σημερινός ροκοκό χαρακτήρας του χρονολογείται από το 1752–65, όταν το παλάτι ανήκε στην οικογένεια Τσάπσκι. Εκείνη την εποχή, η είσοδος από την Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε ήταν διακοσμημένη με αετούς και αλληγορικές φιγούρες των Τεσσάρων Εποχών. μικρογραφία| Οικόσημο Κρασίνσκι πάνω από την κύρια είσοδο Το Παλάτι Τσάπσκι άλλαξε ιδιοκτήτες τουλάχιστον δέκα φορές. Ήταν η κατοικία του Στανίσουαφ Μαουαχόφσκι, Στρατάρχη του Σέιμ, ο οποίος το 1791 συνέγραψε το δεύτερο στον κόσμο και το πρώτο της Ευρώπης, κωδικοποιημένο γραπτό εθνικό σύνταγμα - το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791. Ο Μαουαχόφσκι και η σύζυγός του, Κονστάντσια, το γένος Τσάπσκα (κόρη του Τόμας Τσάπσκι), στα μέσα του 18ου αιώνα αναμόρφωσαν το παλάτι σε ένα γαλλικού τύπου παλάτι πόλης. Στις αρχές του 18ου και του 19ου αιώνα προστέθηκαν δύο κλασικιστικά παραρτήματα που σχεδιάστηκαν από τον Γιόχαν Κρίστιαν Κάμζετσερ. Ένας άλλος διάσημος κάτοικος του παλατιού (1808–26) ήταν ο Ζίγκμουντ Βόγκελ, ένας καλλιτέχνης που ειδικεύονταν στην ακουαρέλα και το σχέδιο και ήταν καθηγητής στο Τμήμα Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. αριστερά|μικρογραφία| Αίθουσα χορού, νεοκλασική επένδυση, πριν από το 1939 Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, το παλάτι αποκτήθηκε από τον Βιντσέντι Κρασίνσκι. Ο Ζίγκμουντ Κρασίνσκι, ο Πολωνός ρομαντικός ποιητής, γεννήθηκε εδώ το 1812. Το 1827–30, ο Φρεντερίκ Σοπέν έζησε εδώ με την οικογένειά του στο νότιο παράρτημα του κτιρίου. Το παλάτι ήταν το τελευταίο σπίτι του Σοπέν πριν πάει στην εξορία. Το 1837–39 ήταν το σπίτι του ποιητή Τσίπριαν Νόρβιντ, συγγραφέα του «Πιάνο του Σοπέν» σχετικά με την υπεράσπιση του οργάνου από τα ρωσικά στρατεύματα το 1863. Το 1851-52 το παλάτι ξαναχτίστηκε από τον Ενρίκο Μαρκόνι. Από το 1909 έως το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το κτίριο ανήκε στον Έντβαρντ Μπέρναρντ Ρατσίνσκι, μελλοντικό Πρόεδρο (1979–86) της Δημοκρατίας της Πολωνίας στην Εξορία.
Το παλάτι κάηκε το 1939 αφού βομβαρδίστηκε από το γερμανικό πυροβολικό και πιστεύεται ότι καταστράφηκαν ανεκτίμητοι πίνακες και βιβλία. Ανακατασκευάστηκε το 1948-59 σε σχέδιο του Στανίσουαφ Μπρουκάλσκι. Μετά την αποκατάσταση, το παλάτι ενσωματώθηκε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας.
Σήμερα
Στην αυλή μπροστά από το παλάτι στέκεται ένα αντίγραφο του έφιππου αγάλματος του Βενετού κοντοτιέρη Μπαρτολομέο Κολεόνι του Αντρέα ντελ Βερρόκκιο.
Στο νότιο παράρτημα του παλατιού, με θέα απευθείας στην οδό Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε, ένα μεγάλο δωμάτιο στον δεύτερο όροφο, το Οικογενειακό Σαλόνι Σοπέν (Salonik Chopinów), διαθέτει έπιπλα εποχής και αναμνηστικά του συνθέτη. Το εσωτερικό και η διακόσμηση του σαλονιού, από το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, έχουν ανακατασκευαστεί από σκίτσα που έγιναν το 1832 από τον Άντονι Κόλμπεργκ.
Το μουσείο της Ακαδημίας Καλών Τεχνών που άνοιξε το 1985 φιλοξενεί 30.000 έργα από όλους τους τομείς των εικαστικών τεχνών: ζωγραφική, γλυπτική, γραφικά, σχέδιο, αφίσες, αρχιτεκτονική, καλλιτεχνικές χειροτεχνίες, βιομηχανικό σχέδιο. Το μουσείο βρίσκεται στη σοφίτα του παλατιού. Οι συλλογές βρίσκονται σε αποθηκευτικούς χώρους 200 τετραγωνικών μέτρων, ενώ οι εκθεσιακές αίθουσες φιλοξενούν συναντήσεις, διαλέξεις και προσωρινές εκθέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλάτια στη Βαρσοβία Κατηγορία:Ροκοκό αρχιτεκτονική στη Βαρσοβία Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Πολωνία Κατηγορία:Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας
Ράτζια Σάμπα
Η Rajya Sabha ή Συμβούλιο των Κρατιδίων είναι η άνω βουλή του δύο σωμάτων του Κοινοβουλίου της Ινδίας. Σήμερα ο μέγιστος αριθμός των μελών της είναι 245 εκ των οποίων τα 233 εκλέγονται από τις βουλές των κρατιδίων και των ενωσιακών εδαφών με τη χρήση της απλής μετατρέψιμης ψήφου με ανοικτή ψηφοφορία, ενώ ο Πρόεδρος μπορεί να διορίσει 12 μέλη για τις συνεισφορές τους στην τέχνη, τη λογοτεχνία, την επιστήμη και τις κοινωνικές υπηρεσίες. Οι βουλευτές υπηρετούν κλιμακωτές θητείες διάρκειας έξι ετών, με εκλογές κάθε χρόνο, αλλά σχεδόν το ένα τρίτο των 233 εκλέγονται για εκλογή κάθε δύο χρόνια, συγκεκριμένα σε μονά χρόνια. Η Ράτζια Σάμπα συνεδριάζει σε συνεχείς συνεδρίες και σε αντίθεση με τη Lok Sabha, που είναι η κάτω Βουλή ,η Rajya Sabha, ως άνω βουλή δεν υφίσταται διάλυση. Όμως, όπως και η κάτω βουλή, μπορεί να τερματιστεί πρόωρα η περίοδός της από τον Πρόεδρο.
Η Ράτζια Σάμπα είναι ισότιμη αναφορικά με τη νομοθεσία με την Lok Sabha, εκτός από τον τομέα παροχής, όπου η τελευταία έχει μεγάλες εξουσίες. Σε περίπτωση αντικρουόμενης νομοθεσίας, μπορεί να πραγματοποιηθεί κοινή συνεδρίαση των δύο οίκων, όπου η Lok Sabha θα έχει μεγαλύτερη επιρροή λόγω της μεγαλύτερης συμμετοχής της. Ο Αντιπρόεδρος της Ινδίας (σήμερα ο Venkaiah Naidu ) είναι ο εξ οφίτσιο πρόεδρος του Rajya Sabha, ο οποίος προεδρεύει των συνόδων του. Ο Αντιπρόεδρος, ο οποίος εκλέγεται μεταξύ των μελών του Σώματος, φροντίζει για τα καθημερινά θέματα του σπιτιού, απουσία του Προέδρου. Η Ράτζια Σάμπα πραγματοποίησε την πρώτη του συνεδρίαση στις 13 Μαΐου 1952.
Η Ράτζια Σάμπα συνεδριάζει στο του Κοινοβουλίου στο Νέο Δελχί. Από τις 18 Ιουλίου 2018, υπάρχει δυνατότητα ταυτόχρονης διερμηνείας και στις 22 επίσημες γλώσσες της Ινδίας. Η άνω βουλή έχει επίσης τη δική της τηλεόραση, την RSTV.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινοβούλια Κατηγορία:Πολιτική της Ινδίας
Αδελαΐδα του Αμπουάζ
Η Αδελαΐδα του Αμπουάζ ή Αΐλάνδη του Αμπουάζ καταγόταν από επιφανή οικογένεια Φράγκων από την κοιλάδα του Λίγηρα, από την άγνωστη μητέρα της ήταν ανιψιά του Αδελάρδου, αρχιεπισκόπου της Τουρ και του Ράινο επισκόπου του Ανζού. Οι θείοι της την πάντρεψαν με τον ισχυρό ευγενή Ινζελζέ (965).
Ο σύζυγος της ήταν ευνοούμενος του βασιλιά Καρόλου του Φαλακρού, του είχε παραχωρήσει μεγάλη στρατιωτική δύναμη και χρήμα. Η προίκα της Αδελαίδας περιείχε το Μπουζενσέ, το Σατιγιόν συρ Αντρ και το κάστρο του Αμπουάζ που αργότερα επεκτάθηκε για να γίνει βασιλική κατοικία γνωστό και σαν πύργος του Αμπουάζ. Η Αδελαίδα και ο σύζυγος της Ινζελζέ ήταν υποκόμητες του Ανζού, ο γιος τους Φούλκων ο Ερυθρός έγινε επίσημα ο πρώτος κόμης, τον τίτλο διατήρησαν όλοι οι απόγονοι του για τρεις περίπου αιώνες. Σύμφωνα με τα Ανδεγαυικά χρονικά μετά τον θάνατο του συζύγου της κατηγορήθηκε για μοιχεία αλλά απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες. Ο Γοδεφρείδος Πλανταγενέτης ισχυριζόταν την καταγωγή του από τον Ινζελζέ και την Αδελαΐδα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ινζελζέ
Παναγιώτα Καραγκούνη
Η Παναγιώτα Καραγκούνη (γενν. την 1η Ιουλίου 1993) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του μπιτς βόλεϊ. Η πρώτη της εμφάνιση σε τουρνουά μπιτς βόλεϊ έγινε το 2013 όταν αντικατέστησε τη Μαρία Τσιαρτσιάνη ως συμπαίκτρια της Βίκυς Αρβανίτη.
Σταδιοδρομία
Στην πρώτη της σεζόν στο μπιτς βόλεϊ και παρόλο που ήταν νέο μέλος στην ομάδα, κατάφερε (μαζί με την Αρβανίτη) να κατακτήσει την πέμπτη θέση στους τελικούς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος που έλαβε χώρα στην Αυστρία.
Η μεγαλύτερη κατάκτησή της μέχρι σήμερα είναι το αργυρό μετάλλιο που κατέκτησε με την Αρβανίτη στους 17ους Μεσογειακούς Αγώνες στο Μέρσιν της Τουρκίας. Επιπλέον, στις 28 Ιουλίου 2013 κατέλαβε την πρώτη θέση στο Ελληνικό Πρωτάθλημα μπιτς βόλεϊ που έγινε στην Αθήνα και - ξανά με την Αρβανίτη - έγινε η αθλήτρια που θα εκπροσωπούσε την ελληνική εθνική ομάδα σε όλους τους διεθνείς διαγωνισμούς τον επόμενο χρόνο.
Τον Απρίλιο 2014, η Μαρία Τσιαρτσιάνη επέστρεψε στον αθλητισμό μετά από μια επιτυχημένη εγχείριση στον δεξί της ώμο και μόλις λίγους μήνες μετά τη γέννηση του πρώτου παιδιού της. Έγινε ξανά ομάδα με την Αρβανίτη.
Συνεπώς, η Καραγκούνη συμμετείχε στο Continental Cup Round 1 ως η δεύτερη ελληνική ομάδα μπητς βόλεϊ, μαζί με την Ευαγγελία Χρήστου. Κατάφεραν να κατακτήσουν την πρώτη θέση, δίνοντας την ευκαιρία στις ελληνικές εθνικές ομάδες να διαγωνιστούν στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος που θα έδινε το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο το 2016.
Λίγο καιρό αργότερα, συνεργάστηκε με την Πηγή-Άννα Μεθενίτη (με την οποία έπαιξε μέχρι τα τέλη 2015) και λίγες εβδομάδες αργότερα κατέλαβαν τη δεύτερη θέση στο Ελληνικό Πρωτάθλημα πίσω από τις Αρβανίτη/Τσιαρτσιάνη.
Η Καραγκούνη και η Μεθενίτη συμμετείχαν στους πρώτους Ευρωπαϊκούς Αγώνες στο Μπακού, όπου κατέλαβαν τη δέκατη έβδομη θέση στην πρώτη τους διεθνή εμφάνιση.
Την ίδια χρονιά, τερμάτισαν στη δεύτερη θέση στο Ελληνικό Πρωτάθλημα, χάνοντας 2-1 από τις Αρβανίτη/Τσιαρτσιάνη το 2014. Επίσης, συμμετείχαν σε δυο αγώνες στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα στο Μπουρχανιγιέ και στη Θεσσαλονίκη, όπου κατέλαβαν την τρίτη και τη δεύτερη θέση αντίστοιχα. Τέλος, συμμετείχε στο CEV Continental Cup Rounds 3 και 4 όπου κατέλαβε τη δεύτερη θέση και έλαβε ένα εισιτήριο για τους τελικούς της διοργάνωσης που έγιναν στη Νορβηγία τον Ιούνιο του 2016.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1946–47
Το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Μακεδονίας την περίοδο 1946-47 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες με τη συμμετοχή συνολικά 14 συλλόγων. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα του Μακεδονικού που μαζί με το δεύτερο Ηρακλή συμμετείχαν στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα
Α΄ Κατηγορία
Συμμετείχαν 6 σύλλογοι και το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Μακεδονικός
Γ΄ Κατηγορία
Συμμετείχαν 4 σύλλογοι. Δεν αγωνίστηκε η Αρμενική Ένωσις αλλά εντάχθηκαν οι Ακρίτες Συκεών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1946-1947 Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Μακεδονίας
Κοσταντίν Κριστοφορίδη
Ο Κωνσταντίνος Νέλκος (22 Μαΐου 1827 - 7 Μαρτίου 1895), γνωστός ως Κωνσταντίνος Χριστοφορίδης, ήταν Αλβανός μεταφραστής και λόγιος. Είναι κυρίως γνωστός για την μετάφραση της Καινής Διαθήκης για πρώτη φορά στην αλβανική γκεγκική διάλεκτο το 1872. Έδωσε επίσης μία μετάφραση στην τοσκική αλβανική διάλεκτο το 1879 βελτιώνοντας έτσι την τοσκική έκδοση 1824 του Γρηγορίου Αργυροκαστρίτη. Παρέχοντας μετάφραση και στις δύο διαλέκτους, έθεσε τη βάση για την ενοποίηση και των δύο διαλέκτων σε μία εθνική γλώσσα.
Ζωή
αριστερά|μικρογραφία|198x198εσ| Η Καινή Διαθήκη του Κωνσταντίνου Χριστοφορίδη στη γκεγκική διάλεκτο Γεννήθηκε στο Ελμπασάν και από το 1847 σπούδασε στην ελληνική Ζωσιμαία Σχολή στα Γιάννενα (σύγχρονα Ιωάννινα), όπου έγινε φίλος με τον Γιόχαν Γκέοργκ φον Χαν, βοηθώντας τον να μάθει αλβανικά και να γράψει ένα γερμανο-αλβανικό λεξικό. Το 1856 ή το 1857 προσχώρησε σε μία Προτεσταντική εκκλησία στη Σμύρνη. Μετά τη μεταστροφή του στον Προτεσταντισμό και έγινε ο πρώτος γνωστός Αλβανός Προτεστάντης.
Πήγε στην Κωνσταντινούπολη το 1857 και συνέταξε μνημόνιο για την αλβανική γλώσσα. Έμεινε στη Μάλτα μέχρι το 1860 σε ένα προτεσταντικό σεμινάριο, ολοκληρώνοντας τη μετάφραση της Καινής Διαθήκης στις διαλέκτους Τοσκ και Γκεγκ. Βοηθήθηκε από τον Νικόλα Σερέκι από τη Σκόδρα με την έκδοση Γκεγκ της Διαθήκης. Ο Νικόλα Σερέκι ήταν επίσης ο υποστηρικτής της χρήσης του λατινικού αλφαβήτου, το οποίο είχε ήδη χρησιμοποιηθεί από τους πρώτους συγγραφείς της αλβανικής λογοτεχνίας και ο Χριστοφορίδης αγκάλιασε την ιδέα ενός λατινικού αλφαβήτου.
Πήγε στην Τύνιδα, όπου δούλευε ως δάσκαλος μέχρι το 1865, όταν ένας εκπρόσωπος της Βρετανικής και Ξένης Βιβλικής Εταιρείας του ανέθεσε να εργαστεί για την εταιρεία για την παραγωγή μεταφράσεων της Βίβλου στα Αλβανικά. Δημοσίευσε το 1866 την πρώτη γκεγκική μετάφραση από τα τέσσερα Ευαγγέλια και τις Πράξεις των Αποστόλων. Για τα πολλά επόμενα χρόνια, συνέχισε το έργο του, δημοσιεύοντας στις διάλεκτους Τοσκ και Γκεγκ, τους Ψαλμούς (1868, 1869), την Καινή Διαθήκη (1879, 1869), τα βιβλία Γένεση και Έξοδος (τοσκ, 1880), Δευτερονόμιο (τοσκ, 1882), Οι Παροιμίες και το Βιβλίο του Ησαΐα (τοσκ, 1884).
Ο Χριστοφορίδης έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής για την Προστασία των Αλβανικών Δικαιωμάτων (ιδρύθηκε το 1877), η οποία ήταν μια ομάδα Αλβανών διανοούμενων με έδρα την Κωνσταντινούπολη, που υποστήριζαν την εδαφική ακεραιότητα και ενότητα των κατοικημένων περιοχών της Αλβανίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης ανατολικής κρίσης, ο Κριστοφορίδη επέκρινε ορισμένους σημαντικούς εκπροσώπους της Ένωσης του Πρίζρεν και θεώρησε ότι οι ενέργειές τους βασίζονταν σε προσωπικό συμφέρον, στη διατήρηση της εξουσίας του σουλτάνου και στην «Μουσουλμανική κυριαρχία» αντί για το εθνικό συμφέρον.
Θεώρησε την ανάπτυξη της αλβανικής γλώσσας σημαντική για τη διατήρηση του αλβανικού λαού και αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στη μελέτη και την καταγραφή της γλώσσας ταξιδεύοντας σε όλη την Αλβανία για τη συλλογή υλικού. Το αποτέλεσμα αυτών των προσπαθειών ήταν το σημαντικότερο έργο του, το «Λεξικό της Αλβανικής Γλώσσης» που δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, Ελλάδα, το 1904, 25 χρόνια αφού το συνέταξε και αφού είχε ήδη πεθάνει. Ήταν γραμμένο ελληνικά.
Γνώριζε Αλβανικά (και τις δύο διαλέκτους της: τοσκικά και γκεγκικά), Ελληνικά, Λατινικά, Εβραϊκά, Αγγλικά, Ιταλικά, Τουρκικά, Βουλγαρικά, Αραβικά, Γαλλικά και Γερμανικά.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Μεταφραστές του 19ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ζωσιμαίας Σχολής Κατηγορία:Αλβανοί συγγραφείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αδόλφος Ε΄ του Χόλσταϊν-Ζέγκεμπεργκ
Ο Αδόλφος Ε΄, γερμαν. Adolf V. (π. 1252 - 1308) από τον Οίκο του Σάουμμπουργκ ήταν κόμης του Χόλσταϊν-Κιέλου (1263-1273) και του Χόλσταϊν-Ζέγκεμπεργκ (1273-1308).
Βιογραφία
Το 1273 η περιοχή του πάππου του διαιρέθηκε: ο Αδόλφος Ε΄ με τον αδελφό του Ιωάννη Β΄ έλαβαν το Κίελο και ο θείος τους Γεράρδος Α΄ έλαβε το Ιτσεχό. Έπειτα οι δύο αδελφοί διαίρεσαν το Κίελο μεταξύ τους: ο Αδόλφος Ε΄ πήρε τις περιοχές του ποταμού Έλβα και της Μεγάλης Λίμνης του Πλεν και εκτεταμένες ιδιοκτησίες κατά μήκος του Κάτω Έλβα, βορειοδυτικά του Αμβούργου. Ο Αδόλφος Ε΄ καλούσε τον εαυτό του κόμη του Χόλσταϊν & Στόρμαρν και διέμενε στο μεγαλύτερο κάστρο της περιοχής, αυτό του Ζίγκεσμπουργκ (νυν Μπαντ Ζέγκεμπεργκ). Οι ιστορικοί αποκαλούν την περιοχή του Χόλσταϊν-Ζέγκεμπεργκ.
Ο Αδόλφος Ε΄ απεβίωσε το 1308 χωρίς άρρενες απογόνους και το Ζέγκεμπεργκ περιήλθε στον ανιψιό του Αδόλφο Ζ΄, γιο του Ιωάννη Β΄. Αυτός όμως σε μια ιδιωτική πράξη εκδίκησης σκοτώθηκε το 1315. Τότε το Ζέγκεμπεργκ πέρασε στον Ιωάννη Β΄ και όταν αυτός απεβίωσε το 1316, η περιοχή μοιράστηκε στα τέκνα των εξαδέλφων του, τον Γεράρδο Γ΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και τον Αδόλφο Ζ΄, κόμη του Χόλσταϊν-Πίνεμπεργκ & Σάουμμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ευφημία, κόρη του Μπόγκισλαβ Δ΄, δούκα της Πομερανίας και είχε τέκνα:
Σαράι (Ρέσεν)
Το Σαράι (Сарај) είναι ένα ιστορικό νεοκλασικό κτίριο στο Ρέσεν της Βόρειας Μακεδονίας. Χτίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από τον ντόπιο Οθωμανό μπέη, τον Αχμέντ Νιγιαζί Μπέη. Το αρχιτεκτονικό στυλ του Σαράι το καθιστά μοναδικό στη Βόρεια Μακεδονία.
Το όνομα «Σαράι» προέρχεται από την τουρκική λέξη saray που σημαίνει «παλάτι». Το κτίριο φιλοξενεί σήμερα ένα μουσείο, μια κεραμική αποικία, μια γκαλερί και μια βιβλιοθήκη.
Περιγραφή
Το Σαράι χτίστηκε στο νεοκλασικό αρχιτεκτονικό στυλ. Το κτίριο είναι συμμετρικό με ψηλότερο κεντρικό τμήμα, το οποίο ανέρχεται σε 25 μ. και σε δύο πτέρυγες. Έχει ένα υπόγειο, έναν κύριο όροφο, έναν δεύτερο όροφο και μια σοφίτα και έχει επιφάνεια δαπέδου 4.800 τετραγωνικών μέτρων.
Οι εξωτερικοί τοίχοι του κτιρίου είναι πάχους 40 έως 85 εκατοστών. Περιέχουν πλούσια γλυπτική λεπτομέρεια, ιδιαίτερα στην πρόσοψη. Η οροφή ήταν αρχικά κατασκευασμένη από ξύλο, αλλά κατά την ανακαίνιση το 1982 αντικαταστάθηκε με χάλυβα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Το Σαράι στις αρχές του 20ου αιώνα Ο Αχμέντ Νιγιαζί Μπέης, προοδευτικός και πιθανότατα μέλος της Επανάστασης των Νεότουρκων, ήταν ο μπέης της περιοχής Ρέσεν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο μπέης επιθυμούσε να έχει κτήμα γαλλικού τύπου, ίσως αφότου έλαβε μια ταχυδρομική κάρτα των Βερσαλλιών.
Η κατασκευή του Σαράι ξεκίνησε το 1905. Το εξωτερικό του κτιρίου ολοκληρώθηκε το 1909 μετά την Επανάσταση των Νεότουρκων, αν και όλα τα άλλα μέρη, συμπεριλαμβανομένου του εσωτερικού, δεν ολοκληρώθηκαν μέχρι λίγα χρόνια μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1922. Ο Αχμέντ Νιγιαζί Μπέης, ωστόσο, πέθανε το 1912 στο Δυρράχιο από άγνωστα αίτια και ως εκ τούτου δεν πρόλαβε να δει το κτήμα του ολοκληρωμένο.
Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, το Σαράι χρησιμοποιήθηκε για πολλές διαφορετικές λειτουργίες για αρκετούς διαφορετικούς οργανισμούς. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για τοπικούς διοικητικούς σκοπούς υπό το Βασίλειο της Σερβίας, και μετά από το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το κτήριο χρησιμοποιήθηκε από κατοχικές δυνάμεις. Μετά τον πόλεμο, χρησιμοποιήθηκε ως το δημαρχείο του Ρέσεν και αργότερα ως βιβλιοθήκη της πόλης. Τέλος, το Σαράι έγινε μουσείο και γκαλερί, το οποίο παραμένει σήμερα.
Έγκθερ (δορυφόρος)
Ο Έγκθερ (αγγλικά: Eggther) ή Κρόνος LIX (Saturn LIX) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του Κρόνου. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε από τους Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ και Jan Kleyna στις 7 Οκτωβρίου του 2019 από παρατηρήσεις που έγιναν μεταξύ 12 Δεκεμβρίου του 2004 και 22 Μαρτίου του 2007 και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2004 S 27. Του δόθηκε ο μόνιμος χαρακτηρισμός του Κρόνος LIX τον Ιούνιο του 2021.
Σαράι (Ρέσεν)
Ιστορία
Η στέγη του κτηρίου έχει ανακαινιστεί δύο φορές από την κατασκευή του: μία φορά το 1982 και πάλι το 2005.
Έγκθερ (δορυφόρος)
Ο Έγκθερ έχει διάμετρο περίπου 6 χιλιόμετρα και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 19.776.700 χλμ. σε διάστημα 1.033,0 ημερών, με κλίση 167,1° προς την εκλειπτική, σε ανάδρομη κατεύθυνση και με εκκεντρότητα 0,120.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Σαράι (Ρέσεν)
Τρέχουσα χρήση
Το Σέραϊ σήμερα στεγάζει τον Πολιτιστικό Οίκο Ντράγκι Τόζιγια, την Κεραμική Αποικία Ρέσεν, τη Γκαλερί Κεράτσα Βισούλτσεβα και μια βιβλιοθήκη.
Η Κεραμική Αποικία του Ρέσεν, που βρίσκεται επίσης στο Σαράι, είναι μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Κεραμικής της UNESCO.
Στο κτίριο υπάρχει επίσης μια μόνιμη γκαλερί που περιέχει πολλά από τα έργα της ζωγράφου Κεράτσα Βισούλτσεβα.
Μια βιβλιοθήκη της πόλης υπήρχε στο Σαράι από τη δεκαετία του 1940. Σήμερα, περιέχει πάνω από 31.000 βιβλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοκλασική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Δήμος Ρέσεν
Φουάτ Ουμάι
Ο Μεχμέτ Φουάτ Ουμάι τουρκικά: Mehmet Fuat Umay, 1885 – 1963) ήταν Τούρκος γιατρός, μέλος του κοινοβουλίου και πολιτικός, ο οποίος ήταν γνωστός για την περιοδείας του στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τον Τουρκικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, σε μια προσπάθεια να συγκεντρώσει δωρεές για τα ορφανά στην Τουρκία.
Αναφορές
Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί Κατηγορία:Τούρκοι ιατροί Κατηγορία:Τούρκοι βουλευτές Κατηγορία:Τούρκοι ακτιβιστές
Λυκοδρόμιο Ξάνθης
Το Λυκοδρόμιο είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Λυκοδρόμιο βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Δράμας σε απόσταση 12 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Σταυρούπολη και 17 χλμ. ΒΔ. από την Ξάνθη. Το χωριό είναι αραιοκατοικημένο, κτισμένο σε υψόμετρο 380 μέτρα μέσα σε κατάφυτη από οξιές περιοχή και τρεχούμενα νερά. Έχει μεγάλα περιβόλια, καφενεία και ταβέρνες ενώ λειτουργεί παραδοσιακός ξενώνας μέσα σε ένα κατάφυτο σημείο. Στα βορειοδυτικά του Λυκοδρομίου, μέσα σε δασωμένη περιοχή και στην κορυφή υψώματος υπάρχει εξωκλήσι του 1888 όπως αναφέρει η επιγραφή στη μετόπη της όψης.
Την περίοδο της τουρκοκρατίας αναφέρεται ως Kούρταλα ή Kουρταλάν (τουρκ. Kurt- Alan που σημαίνει το πήρε ο λύκος) και ανήκε από το 1878 ως το 1912 στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Μετά την απελευθέρωση, οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ αρκετοί πρόσφυγες από τον Εύξεινο Πόντο ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στο χωριό.
Με το όνομα Κούρταλα αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γενή - Κιόϊ (σημερινή Σταυρούπολη). Το 1926 με το ΦΕΚ 413Α - 22/11/1926 μετονομάστηκε σε Λυκοδρόμιον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Σταυρούπολη, το Δασικό Χωριό, την Καλλιθέα, και το Μαργαρίτι αποτελούν την τοπική κοινότητα Σταυρούπολης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σταυρούπολης του Δήμου Ξάνθης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 33 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης
Ιωάννης Α΄ του Χόλσταϊν-Κιέλου
O Ιωάννης Α΄, γερμ. Johannes I. (περ. 1229 - 20 Απριλίου 1263) από τον Οίκο των Σάουμμπουργκ ήταν κόμης του Χόλσταϊν-Κιέλου (1261-63).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αδόλφου Δ΄, κόμη του Χόλσταϊν και της Χάιλβιχ, κόρης του Χέρμαν Β΄ κυρίου του Λίππε.
Ο Ιωάννης Α΄ απεβίωσε το 1263 σε ηλικία 34 ετών. Οι γιοι του Αδόλφος Ε΄ και Ιωάννης Β΄ κυβέρνησαν μαζί υπό την επιτροπεία του θείου τους Γκέρχαρντ, ώσπου το 1273 διαίρεσαν την πατρική επικράτεια στο Ζέγκεμπεργκ και το Κίελο. Όταν το 1308 απεβίωσε ο Αδόλφος Ε΄ χωρίς άρρενα απόγονο, το Ζέγκεμπεργκ περιήλθε στον Ιωάννη Β΄.
Η βούλα του έχει την επιγραφή: S[IGILLUM] IOH[ANN]IS COMITIS STORMARIE, WAGRIE ET HOLTSACIE
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1249/50 την Ελισάβετ των Ασκάνια, κόρη του Αλβέρτου Α΄, δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σάουμμπουργκ
Μπέλι (δορυφόρος)
Ο Μπέλι (αγγλικά: Beli) ή Κρόνος LXI (Saturn LXI) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του Κρόνου. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε από τους Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ και Jan Kleyna στις 7 Οκτωβρίου του 2019 από παρατηρήσεις που έγιναν μεταξύ 12 Δεκεμβρίου του 2004 και 22 Μαρτίου του 2007 και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2004 S 30. Του δόθηκε ο μόνιμος χαρακτηρισμός του Κρόνος LXI τον Ιούνιο του 2021.
Πολωνικές βουλευτικές εκλογές (1957)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Πολωνία στις 20 Ιανουαρίου 1957. Ήταν οι δεύτερες εκλογές για το Σέιμ - το κοινοβούλιο μονού σώματος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, και οι τρίτες στην ιστορία της κομμουνιστικής Πολωνίας. Πραγματοποιήθηκαν κατά την περίοδο της απελευθέρωσης, μετά την άνοδο του Βουαντίσουαφ Γκομούουκα στην εξουσία. Αν και διεξήχθησαν σε μια πιο φιλελεύθερη ατμόσφαιρα από τις προηγούμενες εκλογές, δεν ήταν καθόλου ελεύθερες. Οι ψηφοφόροι είχαν τη δυνατότητα να ψηφίσουν εναντίον ορισμένων επίσημων υποψηφίων, έχοντας de facto μια μικρή ευκαιρία να εκφράσει ψήφο δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης και του κυβερνώντος Κομμουνιστικού Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας. Ωστόσο, όπως σε όλες τις κομμουνιστικές χώρες, δεν υπήρχε η ευκαιρία να εκλεγεί κανένας αληθινός αντιπολιτευόμενος στο Σέιμ. Οι εκλογές κατέληξαν σε μια προβλέψιμη νίκη για το Μέτωπο Εθνικής Ενότητας, στο οποίο κυριαρχούσε το ΕΕΚΠ.
Αν και οι εκλογές ήταν μια ξεκάθαρη νίκη για τον Γκομούουκα, δεν εγγυήθηκαν μόνιμες αλλαγές στην πολωνική κοινωνία. Η διακυβέρνηση του Γκομούουκα ήταν κάπως πιο ανθρώπινη από εκείνη του προκατόχου του, σκληροπυρηνικού σταλινικού Μπολέσουαφ Μπιέρουτ, και απολάμβανε μέτριας υποστήριξης τα πρώτα χρόνια μετά τις εκλογές στην περίοδο «μικρής σταθεροποίησης» του 1957–1963. Ωστόσο, από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 αντιμετώπισε την αντίθεση από τις ανταγωνιστικές φατρίες στο ίδιο το ΕΕΚΠ. Σε συνδυασμό με την αυξανόμενη λαϊκή αντίθεση στην κομμουνιστική εξουσία, ο Γκομούουκα θα απομακρυνόταν από την εξουσία μετά την πολιτική κρίση του 1968 και τις διαδηλώσεις του 1970 στην Πολωνία.
Οι προηγούμενες εκλογές στην Πολωνία έγιναν το 1952. Ακολούθησαν οι εκλογές του 1961.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Ο [[Βουαντίσουαφ Γκομούουκα, στο απόγειο της δημοτικότητάς του, απευθύνεται σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στη Βαρσοβία στις 24 Οκτωβρίου 1956. Έκανε έκκληση για τερματισμό των διαδηλώσεων και επιστροφή στην εργασία. «Ενωμένο με την εργατική τάξη και το έθνος», κατέληξε, «το Κόμμα θα οδηγήσει την Πολωνία σε έναν νέο δρόμο σοσιαλισμού». Η δημοτικότητα του Γκομούουκα εκείνη την εποχή πιθανότατα ισοδυναμούσε με εκείνη του Γιούζεφ Πιουσούτσκι το 1920 και του Λεχ Βαλέσα το 1980, αλλά σύντομα θα ακολουθούσε η απογοήτευση. ]] Οι εκλογές είχαν αρχικά προγραμματιστεί για το Δεκέμβριο του 1956, αλλά λόγω σημαντικών πολιτικών αλλαγών στην κυβέρνηση, που προέκυψαν από την άνοδο του Γκομούουκα στην εξουσία, καθυστέρησαν μέχρι τις αρχές του 1957. Ανάμεσα στις διάφορες υποσχέσεις που δόθηκαν από τον Πρώτο Γραμματέα Γκομούουκα, κατά την ειρηνική επανάσταση του Πολωνικού Οκτώβρη, στον ανήσυχο πολωνικό πληθυσμό ήταν και αυτή για ελεύθερες εκλογές. Ήξερε ότι αυτή ήταν μια υπόσχεση που δεν θα μπορούσε να κρατήσει χωρίς να δει το κόμμα του να ηττάται. Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 1957, η νέα «δημοκρατική» πτυχή ήταν η επανεισαγωγή της μυστικής ψηφοφορίας και το πιο σημαντικό, οι υποψήφιοι ήταν περισσότεροι από τις διαθέσιμες έδρες στο κοινοβούλιο. Στις εκλογές του 1952 ο αριθμός των υποψηφίων ισοδυναμούσε με τον αριθμό των εδρών στο Σέιμ. > Ένας άλλος παράγοντας φιλελευθεροποίησης ήταν ότι, σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκλογές, ο εκφοβισμός από τη μυστική αστυνομία και την κυβέρνηση κατά της αντιπολίτευσης ήταν περιορισμένος.
Οι υποψήφιοι χωρίστηκαν σε δύο ομάδες - η μία υποστηριζόταν επίσημα από το κόμμα και οι «ανεξάρτητοι» (ακολουθώντας σε γενικές γραμμές τη γραμμή του κομμουνιστικού κόμματος, αλλά δεν δηλώθηκαν μέλη του κόμματος). Το τελευταίο θα λαμβάνονταν υπόψη μόνο εάν περισσότεροι από τους μισούς εγγεγραμμένους ψηφοφόρους στην περιφέρεια ψήφιζαν κατά των επίσημων υποψηφίων. Διαφορετικά, όλες οι έδρες από την περιφέρεια (κατά μέσο όρο μεταξύ 3 και 6) θα απονέμονταν στους επίσημους υποψηφίους.
Πάνω από 60.000 υποψήφιοι εγγράφηκαν για τις 459 έδρες του Σέιμ. Η κυβέρνηση δεν ήταν έτοιμη να απελευθερώσει την εξουσία της, έτσι οι υποψήφιοι εξετάστηκαν και μόνο 720 ή 723 από τους 60.000 επιτράπηκαν να συμμετάσχουν και να δημοσιευτούν στον επίσημο κατάλογο από το Μέτωπο Εθνικής Ενότητας (ΜΕΕ, Front Jedności Narodu, FJN), η μόνη οργάνωση που μπορούσε να προτείνει υποψηφίους στις πολωνικές εκλογές. Παράγοντες όπως ο αριθμός των υπογραφών για την υποστήριξη ενός υποψηφίου θεωρήθηκαν άσχετοι.
Σύμφωνα με την επίσημη αποστολή κυβερνητικού πρακτορείου Τύπου, περίπου οι μισοί από τους υποψηφίους (περίπου 360) ήταν μέλη του ΕΕΚΠ. Η πλειοψηφία των υπολοίπων ανήκε σε συμμάχους του ΕΕΚΠ (Δημοκρατικό Κόμμα (ΔΚ), Ενωμένο Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ)). Δεν υπήρχε κόμμα της αντιπολίτευσης στην Πολωνία αφού όλες οι πολιτικές ομάδες έπρεπε να υποστηρίξουν το πρόγραμμα του ΕΕΚΠ. Ως αποτέλεσμα, κανένας πραγματικός υποψήφιος της αντιπολίτευσης δεν επετράπη να συμμετάσχει στις εκλογές, αλλά θεωρητικά οι Πολωνοί ψηφοφόροι θα μπορούσαν να είχαν αφαιρέσει από τους κομμουνιστές τη διεκδικούμενη νομιμότητά τους με την αποχή από την ψηφοφορία. Ένα άλλο μέσο για να αποτραπεί το ΕΕΚΠ από την επίτευξη μιας πολιτικής νίκης θα είχε συμβεί εάν όλοι οι υποψήφιοι του ΕΕΚΠ αποκλείονταν, αφήνοντας μόνο 100 για να εκλεγούν.
Παρά την έλλειψη γνήσιας αντιπολίτευσης, το φιλελευθεροποιημένο εκλογικό σχήμα επέτρεψε να διεξαχθούν διάφοροι αγώνες εξουσίας, κυρίως μεταξύ των υποψηφίων του κομμουνιστικού κόμματος. Μια ιδιαίτερα αξιοσημείωτη περίπτωση ήταν ο ανταγωνισμός μεταξύ ορισμένων υποψηφίων από το κύριο κομμουνιστικό κόμμα (ΕΕΚΠ) με υποψήφιους από ένα από τα λιγότερο κομμουνιστικά κόμματα (ΕΛΚ).
Μια μέρα πριν από τις εκλογές, ο Γκομούουκα απηύθυνε έκκληση στους Πολωνούς πολίτες να μην ψηφίσουν κατά των υποψηφίων του Κόμματος, υποστηρίζοντας ότι «η διαγραφή τους θα ισοδυναμούσε με τη διαγραφή της Πολωνίας από τον χάρτη της Ευρώπης» και θα έφερνε στην Πολωνία τη μοίρα της Ουγγαρίας. Ο φόβος μιας πιθανής σοβιετικής παρέμβασης, σε περίπτωση ήττας του Γκομούουκα, επαναλήφθηκε επίσης από το Radio Free Europe, το οποίο σημείωσε ότι το επιχείρημα του Γκομούουκα, αν και «σκληρό», είναι πιθανότατα «απόλυτα σωστό». Ο Γκομούουκα έπεισε επίσης την Καθολική Εκκλησία να παροτρύνει τους ψηφοφόρους να πάνε στις κάλπες και να δηλώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Υποστηρίζοντας τον, ο Καρδινάλιος Στέφαν Βισίνσκι δήλωσε επίσημα την υποστήριξή του στην πολιτική «απαγόρευσης διαγραφής».
Αποτελέσματα
Το Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας (ΕΕΚΠ) κέρδισε 237 (239 μετά από ενδιάμεσες εκλογές) έδρες από τις 459, ενώ οι υπόλοιπες πήγαν στα δορυφορικά του κόμματα (Δημοκρατικό Κόμμα και Ενωμένο Λαϊκό Κόμμα) και μερικούς ανεξάρτητους. Οι 237 έδρες του ΕΕΚΠ του έδωσαν το 51,7% του συνόλου, το ΕΛΚ είχε 120 (118 μετά από ενδιάμεσες εκλογές) με 26,1%, οι ανεξάρτητοι είχαν 63 με 14% (μη κομματική παράταξη, 51, και οι Καθολικοί από την ένωση Ζνακ, 12) και το ΛΚ είχε 39 με 8,5%. Νικήτρια ήταν η συμμαχία ΜΕΕ, με το 80,8% των εδρών.
Συνολικά, η συμμαχία ΜΕΕ κέρδισε 8 έδρες σε σύγκριση με τα αποτελέσματα του 1952, αλλά οι ανεξάρτητοι σχεδόν διπλασίασαν την παρουσία τους, από 37 σε 63 (αυτό εξηγείται καθώς το Σέιμ του 1957 είχε 459 έδρες, μια αύξηση 34 εδρών από το 1952, που είχε μόνο 425 θέσεις). Το ΕΕΚΠ ήταν ο μεγαλύτερος χαμένος, με 34 έδρες λιγότερες από το 1952, η ΕΛΚ κέρδισε 28 και το ΔΚ, 14. Ωστόσο, καθώς τα άλλα κόμματα και οι «ανεξάρτητοι» υπάγονταν στην πραγματικότητα στο ΕΕΚΠ, ο έλεγχος του Σέιμ ήταν στην πραγματικότητα ολοκληρωτικός. Το αντιπροσωπευτικό μοτίβο στο Σέιμ θα ήταν σχεδόν σταθερό για τα επόμενα 30 χρόνια, μετά από μια μικρή στροφή από τους ανεξάρτητους στο ΕΕΚΠ το 1961.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, η συμμετοχή ήταν 94,14%, που θεωρούνται κάπως ύποπτες λαμβάνοντας υπόψη τις έντονες χιονοπτώσεις και τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν στην Πολωνία εκείνη την εποχή και το 98,4% των ψήφων πήγε στους επίσημους υποψηφίους. Περίπου το 10,6% των ψηφοφόρων δεν υπάκουσε στις εκκλήσεις για «μη διαγραφή», αλλά τελικά μόνο μία έδρα (στο Νόβι Σοντς) έμεινε ανεκπλήρωτη επειδή κανένας υποψήφιος δεν πέτυχε την απόλυτη πλειοψηφία.
Το νέο Σέιμ είχε την πρώτη του σύνοδο στις 20 Φεβρουαρίου. Ο ανώτερος διευθύνων (ομιλητής) ήταν ο Μπολέσουαφ Ντρόμπνερ και ο διευθύνων του Σέιμ ήταν ο Τσέσουαφ Βίτσεχ. Μόνο το 12% των νέων βουλευτών ήταν μέλη του προηγούμενου Σέιμ, του 1952.
Μετά τις κύριες εκλογές διεξήχθησαν δύο ενδιάμεσες εκλογές. Η πρώτη πραγματοποιήθηκε στις 17 Μαρτίου 1957 στο Νόβι Σοντς. Η δεύτερη πραγματοποιήθηκε στο Βιέλουν στις 5 Μαΐου 1957, για να αντικαταστήσει τον υφιστάμενο που πέθανε στις 5 Φεβρουαρίου. Αυτές τις ενδιάμεσες εκλογές κέρδισαν το ΕΕΚΠ και το ΕΛΚ, αντίστοιχα. Δύο ακόμη ενδιάμεσες εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 19 Οκτωβρίου 1958, στο Μισλενίτσε και στην Ολεσνίτσα. Σε αυτές τις ενδιάμεσες εκλογές, το ΕΛΚ έχασε τις έδρες από το ΕΕΚΠ.
Επακόλουθα
Παρά τις ελπίδες του Γκομούουκα, οι εκλογές, αν και νικηφόρες γι΄ αυτόν, δεν σήμαιναν το τέλος της αντίθεσης στην κομμουνιστική εξουσία. Για λίγο, η υποστήριξη για το κομμουνιστικό κόμμα υπό την ηγεσία της Γκομούουκα ήταν υψηλή. Αντικατοπτρίζοντας αυτό, η περίοδος 1957-1963 είναι γνωστή ως «μικρής σταθεροποίησης». Ενώ το καθεστώς του ήταν πολύ πιο φιλελεύθερο από αυτό που πέτυχε, αυτό οδήγησε σε μια αντιπολίτευση εντός του κόμματος ΕΕΚΠ, καθώς ορισμένοι κομμουνιστές πολιτικοί, όπως ο Στρατηγός Μιετσίσουαφ Μότσαρ, έβλεπαν τον Γκομούουκα ως «πολύ μαλακό». Εν τω μεταξύ, η διχόνοια με την κομμουνιστική εξουσία θα μεγάλωνε και οι διαμαρτυρίες του 1970 στην Πολωνία, αμέσως μετά την πολωνική πολιτική κρίση του 1968, θα τον προκαλούσαν τελικά να χάσει την υποστήριξη του κόμματος ΕΕΚΠ. Υποφέροντας από νευρική εξάντληση, ο Γκομούουκα θα αναγκαζόταν να παραιτηθεί και θα αντικαθιστούσε ο Έντβαρντ Γκιέρεκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1957 1957
Αϊσέ Μπιρκάν
Νεαρή ηλικία και ακτιβισμός
Η Μπιρκάν γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Ο παππούς της είχε αγοραστεί ως σκλάβος από έναν Τούρκο προσκυνητή στη Μέκκα, ο οποίος τον έφερε πίσω στην Τουρκία, τον ελευθέρωσε και τον υιοθέτησε, ανατρέφοντας τον ως ένα από τα παιδιά του. Η μητέρα της ήταν από την μοναδική μαύρη οικογένεια στο χωριό της, οπου εκεί της ανέφεραν για έναν άντρα που ήταν επίσης από τη μοναδική μαύρη οικογένεια στο χωριό του και έτρεξε να τον παντρευτεί. Ο πατέρας της Μπιρκάν ήταν αυτοδίδακτος και ενθάρρυνε τα παιδιά του, συμπεριλαμβανομένων των κόρων του, να συνεχίσουν την εκπαίδευση.
Άρχισε να σπούδαζει κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης το 1971, ωστόσο δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές της, καθώς οι δεξιοί φοιτητές ανέλαβαν το τμήμα.
Ως φοιτήτρια, η Μπιρκάν ασχολήθηκε με τη σοσιαλιστική πολιτική και τον ακτιβισμό των δικαιωμάτων των γυναικών. Το 1975, έγινε συντάκτρια της εφημερίδας Νέοι Σοσιαλιστές. Την ίδια χρονιά, βοήθησε στον Οργανισμό Προοδευτικών Γυναικών, με επικεφαλής την Μπερία Όνγκερ. Εργάστηκε για την οργάνωση στην Προύσα, όπου υπήρχε υψηλή συγκέντρωση γυναικών εργαζομένων στην κλωστοϋφαντουργία. Ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος της Τουρκικής Ένωσης Ειρήνης.
Κυβερνητική καταστολή και αυτο-εξορία
Ο Οργανισμός Προοδευτικών Γυναικών απαγορεύτηκε από την κυβέρνηση μετά από τέσσερα χρόνια λειτουργίας. Η ίδια η Μπιρκάν έγινε στόχος για τις αρχές και το 1979 δικάστηκε και καταδικάστηκε σε έξι χρόνια φυλάκισης για το πολιτικό της έργο. Αντ 'αυτού κρυβόταν, χρησιμοποιώντας ψεύτικες ταυτότητες και μετακόμιζε αρκετά συχνά.
Κατά τη διάρκεια μιας περαιτέρω καταστολής εναντίον των αντιφρονούντων το 1983, έφυγε ως αυτο-εξόριστη στην Αγγλία. Μόνο μετά από πέντε χρόνια πίεσης στην τουρκική κυβέρνηση επιτράπηκε στο νεαρό γιο της να μείνει μαζί της στο Λονδίνο. Αφότου εγκαταστάθηκε στην Αγγλία, η Μπιρκάν συνέχισε τον ακτιβισμό της, στρέφοντας τα δικαιώματα και την υποστήριξη των προσφύγων. Βοήθησε στην ίδρυση του τουρκικού κοινοτικού κέντρου στο Λονδίνο. Έχει επίσης συνεργαστεί με την Hackney Refugee Training Consortium και το Γυναικείο Κέντρο Ιμέτσε, καθώς και στην εκπαίδευση προσέγγισης με τον Γυναικείο Σύλλογο Προσφύγων.
Κατάφερε τελικά να ολοκληρώσει το πτυχίο της στην κοινωνιολογία αφού επέστρεψε στο κολέγιο στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1989. Η Μπιρκάν έχει επίσης εργαστεί ως δημοσιογράφος και συγγραφέας. Το δοκίμιο της "Μαύρο και Τουρκικό" εμφανίστηκε στην ανθολογία Κόρες της Αφρικής το 1992.
Προσωπική ζωή
Το 1975, παντρεύτηκε έναν Κουρδό συνάδελφο της ακτιβιστή. Το ζευγάρι έχει έναν γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι ακτιβιστές Κατηγορία:Τούρκοι συγγραφείς
Αντρομάχη Γκέργκη
Η Αντρομάχη Γκέργκι (Andromaqi Gjergji) (20 Μαΐου 1928 - 8 Ιουλίου 2015) ήταν Αλβανή εθνολόγος που ήταν ειδική στις αλβανικές φορεσιές και ρούχα.
Ζωή
Η Γκέργκι γεννήθηκε στην Κορυτσά το 1928. Σπούδασε ιστορία και φιλολογία στην Αλβανική πρωτεύουσα των Τιράνων. Έχει δημοσιεύσει ευρέως για τον αλβανικό πολιτισμό. Έγινε καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Λαϊκού Πολιτισμού το 1993. Είχε πάνω από 130 δημοσιεύσεις για την αλβανική ενδυμασία. Τα κοστούμια της Αλβανίας μέσω των αιώνων δημοσιεύθηκαν το 2004.
Ανέφερε ότι τα πρώτα αρχαιολογικά στοιχεία για τα αλβανικά παπούτσια οπίνγκα είναι από τον 5-4ο αιώνα π.Χ. αναφέροντας ότι ήταν ένα από τα στοιχεία πολιτισμού των Ιλλυριών.
Η Γκέργκι πέθανε στα Τίρανα το 2015.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Εθνολόγοι
Γκούνλοδ (δορυφόρος)
Η Γκούνλοδ (αγγλικά: Gunnlod) ή Κρόνος LXII (Saturn LXII) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του Κρόνου. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε από τους Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ και Jan Kleyna στις 8 Οκτωβρίου του 2019 από παρατηρήσεις που έγιναν μεταξύ 12 Δεκεμβρίου του 2004 και 22 Μαρτίου του 2007 και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2004 S 32. Του δόθηκε ο μόνιμος χαρακτηρισμός του Κρόνος LXII τον Ιούνιο του 2021.
Η Γκούνλοδ έχει διάμετρο περίπου 4 χιλιόμετρα και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 21.564.200 χλμ. σε διάστημα 1.175,3 ημερών, με κλίση 158,5° προς την εκλειπτική, σε ανάδρομη κατεύθυνση και με εκκεντρότητα 0,262.
Πήρε το όνομά του, από την Γκούνλοδ, μία γιγάντισσα της Σκανδιναβικής μυθολογίας και κόρη του Σούττουνγκρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Άγιος Τύχωνας Πατριάρχης Μόσχας
Ο Άγιος Τύχων γεννήθηκε το 1865 στην πόλη Τοροπιέτς της επαρχίας Πσκώβ, όπου σεμνός και μετριόφρων, διακρινόταν ανάμεσα στους συμμαθητές του για τον εξαιρετικό του χαρακτήρα.
Βιογραφία
Σε ηλικία 23 ετών περάτωσε τις θεολογικές του σπουδές και ασπάστηκε τον μοναχικό βίο. Το 1898 εκλέγεται επίσκοπος της μητροπόλεως του Χολμ. Μετά από ένα χρόνο εστάλη ως επίσκοπος των Αλεούτων νήσων στη Βόρειο Αμερική, όπου με οργάνωσε τη μακρίνή αυτή επισκοπή και ιδιαίτερα την ιεραποστολή των ιθαγενών. Το 1905 προάγεται σε αρχιεπίσκοπο Ιεροσλάβ και λίγο αργότερα αναλαμβάνει την επισκοπή της Βίλνα στην Ρωσική Πολωνία.