cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Citroën Acadiane
Χαρακτηριστικά
Βασίστηκε στο Citroën Dyane, το οποίο ήταν μία πληρέστερη και ακριβότερη εκδοχή του Citroën 2CV και, επιπλέον, με λίγο πιο σύγχρονη αισθητική. Ως αποτέλεσμα, το τεχνολογικό υπόβαθρο του Acadiane ήταν κοινό με αυτό του 2CV, με εμφανέστερες ομοιότητες τον κινητήρα (ο γνωστός αερόψυκτος, επίπεδος 2-κύλινδρος 4-χρονος, κυβισμού 602 cm³ του 2CV6) και το κιβώτιο ταχυτήτων, με την 1-η επίσης ασυγχρόνιστη, αν και η επιλογή των άλλων σχέσεων ήταν εύκολη έως διασκεδαστική. Παρά τον μικρό κυβισμό του πάντως, μπορούσε να κυκλοφορεί σε ρυθμούς ταχύτητας παράλληλους με την συνήθη κυκλοφορία, καθώς ακόμα και με την 3-η στο κιβώτιο μπορούσε να φτάσει έως και τα 80 km/h (με το μέγιστο όριο των στροφών στην 3-η στα 90 km/h, όπως φαίνεται και στο διπλανό ταχύμετρο), ενώ η τελική του ταχύτητα έφτανε τα 100 km/h, αν και παραδόξως διέθετε ένα παραπλανητικό ταχύμετρο που έδειχνε ως μέγιστη ένδειξη τα 150 km/h. thumb|left|Κόκκινο Citroën Acadiane του 1985 στην [[Ολλανδία.]]
Η ονομασία του μοντέλου προήλθε από τον συνδυασμό των αρχικών AK, που είχε τότε σε χρήση η Citroën για τα επαγγελματικά της οχήματα (όπως συνέβη και στον προκάτοχο Citroën 2CV AK400), και μεταξύ αυτών του Dyane, στο οποίο και βασίστηκε, και επομένως από την προφορά του «AK Dyane» δημιουργήθηκε το ομόηχο όνομα «Acadiane».
Εκδόσεις
Κυκλοφόρησε στις εξής εκδόσεις:
Διαφορές ανάλογα με τη χώρα
Ειδικότερα όμως στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, το Acadiane κυκλοφόρησε ως Dyane 400, ενώ σημειωτέον ότι το μοντέλο δεν κατασκευάστηκε ποτέ σε δεξιοτίμονη έκδοση.
Παραγωγή
thumb|right|Citroën Acadiane στην [[Ισπανία, υπό την τοπική ονομασία Dyane 400.]] thumb|right|Ο κινητήρας ενός Citroën Acadiane του 1983.
Συνολικά παρήχθησαν 253.393 αντίτυπα σειράς Acadiane στα 10 έτη παραγωγής του.
Αντικατάσταση του Acadiane
Το Acadiane αντικαταστάθηκε επίσημα από το πολύ πιο σύγχρονο αισθητικά Citroën C15, το οποίο είχε κυκλοφορήσει στην αγορά ήδη από τον Οκτώβριο του 1984 και βασιζόταν στο αυτοκίνητο πόλης Citroën Visa.
Ελάχιστα από τα γαλλικής παραγωγής Acadiane έχουν απομείνει σήμερα, καθώς είχαν τάση να εμφανίζουν σκουριά σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Acadiane Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 40
350px|right|thumb|Συγκρότημα εκτοξεύσεων LC40. Ο πύραυλος [[Τιτάνας IV (πύραυλος)|Τιτάνας IV έτοιμος για εκτόξευση φέρει το διαστημόπλοιο Cassini-Huygens μέ προορισμό τον Κρόνο.]] Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-40 της Πολεμικής Αεροπορίας στο ακρωτήριο Κανάβεραλ είναι μια περιοχή στο νησί Merritt στην Φλόριντα. Χρησιμοποιήθηκε από την Πολεμική Αεροπορία των Η.Π.Α. ως βάση εκτόξευσης πυραύλων τύπου Τιτάνα ΙΙΙ και IV και είναι τώρα σε υπολειτουργία.
Περιγραφή του συγκροτήματος
Το συγκρότημα LC 40 χτίστηκε μαζί με το LC 41 στο βόρειο μέρος της διαστημικής βάσης στις αρχές του 1963. Οι εξέδρες προορίζονταν για τις εκτοξεύσεις των πυραύλων Τιτάνων IIIC και IIID.
Η κατασκευή και συναρμολόγηση των πυραύλων γινότανε (παρόμοια και με το διαστημικό λεωφορείο) σε ένα ειδικό κτήριο, το κτήριο κάθετης κατασκευής, το λεγόμενο VIB. Ο πύραυλος ετοιμαζότανε, και πριν την συναρμολόγηση του φορτίου και της τελικής βαθμίδας μεταφερόταν με την βοήθεια ενός ειδικού πύργου στην εξέδρα, όπου τον περίμενε ένας υπερμεγέθης κινητός πύργος συντήρησης (αγγλ. Mobile Service Tower, MST) κυκλικός και με πόρτα που τον περιέκλειε εντελώς για την συνέχιση των εργασιών. Εκεί συναρμολογούνταν η τελική βαθμίδα εκτόξευσης και το φορτίο, ο δορυφόρος. Ο πύργος ξαναάνοιγε την πόρτα και εγκατέλειπε την εξέδρα για να απομακρυνθεί σε ασφαλή θέση παρκαρίσματος πριν την εκτόξευση του πυραύλου.
Ιστορικό
Μια άλλη εκτόξευση σταθμός για τις διαπλανητικές αποστολές ήταν η εκτόξευση του Cassini-Huygens στις 15 Οκτωβρίου 1997 με προορισμό τον Κρόνο.
Στις 30 Απριλίου 2005 εκτοξεύθηκε ένας Τιτάνας IVB με τον κατασκοπευτικό δορυφόρο USA 176.
Στις 25 Απριλίου 2007 η USAF παραχώρησε στην εταιρεία SpaceX άδεια εκτόξευσης για τον πύραυλο Falcon.
Σήμερα οι εγκαταστάσεις του συγκροτήματος είναι ακόμα σε καλή κατάσταση και, αν και υπολειτουργεί, θεωρείται ίσως ως εφεδρικό για τον πύραυλο Άρη I και Άρη V. Ίσως όμως ο κινητός πύργος να κατεδαφιστεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Κατάλογος δημάρχων Ηρακλείου
Παρατίθεται σε χρονολογική σειρά κατάλογος με τα πρόσωπα που χρημάτισαν Δήμαρχοι του Ηρακλείου. Κατά την περίοδο της ημιαυτονομίας (Κρητική Πολιτεία) οι δήμαρχοι ήταν μουσουλμάνοι, με πρώτο του 20ού αιώνα τον Μουσταφά Δεληαχμετάκη. Το 1911 ο πρώτος χριστιανός δήμαρχος έγινε ο Στυλιανός Γεωργίου. Από το 2014 στο αξίωμα βρίσκεται ο Βασίλης Λαμπρινός.
Πηγές
Κατηγορία:Ηράκλειο * Ηρακλ
Ζαν Μισέλ Ζαρ
Ο Ζαν Μισέλ Ζαρ (Jean Michel André Jarre), γεννημένος στις 24 Αυγούστου 1948, είναι Γάλλος συνθέτης, μουσικός, περφόρμερ και μουσικός παραγωγός. Υπήρξε πρωτοπόρος στην ηλεκτρονική μουσική, όπως και στα είδη της Ambient και της New Age μουσικής, και είναι γνωστός ως οργανωτής υπαίθριων θεαμάτων που συνοδεύουν τη μουσική του, με φωτισμούς λέιζερ και πυροτεχνήματα.
Η πρώτη του επιτυχία ήταν το άλμπουμ του 1976 Oxygène. Ηχογραφημένο σε ένα αυτοσχέδιο στούντιο στο σπίτι του, πούλησε περί τα 12 εκατομμύρια αντίτυπα. Ακολούθησε το 1978 το Équinoxe (= «Ισημερία»), και το επόμενο έτος ο Ζαρ έδωσε συναυλία σε πάνω από ένα εκατομμύριο ακροατές στην Πλας ντε λα Κονκόρντ του Παρισιού, ένα ρεκόρ που έχει από τότε καταρρίψει τρεις φορές. Αρκετά από τα άλμπουμ του έχουν κυκλοφορήσει ταυτόχρονα με την πραγματοποίηση μεγάλων υπαίθριων events. Ο Ζαν Μισέλ Ζαρ υπήρξε ο πρώτος δυτικός μουσικός στον οποίο επιτράπηκε να πραγματοποιήσει συναυλίες στη Λαϊκή Κίνα (από όπου προέκυψαν τα «Κοντσέρτα της Κίνας»), ενώ κατέχει και το παγκόσμιο ρεκόρ για το μεγαλύτερο ακροατήριο σε υπαίθρια εκδήλωση. Καθώς φαίνεται και από τίτλους των άλμπουμ και κομματιών του, εμπνέεται αρκετά από τις φυσικές επιστήμες.
Τα πρώτα χρόνια, επιρροές και εκπαίδευση
Ο Ζαν Μισέλ Ζαρ γεννήθηκε στη Λυών. Ο πατέρας του ήταν ο γνωστός (κυρίως για τη δουλειά του στον κινηματογράφο) μουσικοσυνθέτης Μωρίς Ζαρ και η μητέρα του η αντιστασιακή και επιζήσασα από στρατόπεδο συγκέντρωσης Φρανς Πεζό (France Pejot). Ο πατέρας του μετακόμισε στις ΗΠΑ όταν ο Ζαν Μισέλ ήταν 5 ετών, αφήνοντάς τον με τη μητέρα του. Οι δυο τους δεν ξανασυναντήθηκαν μέχρι που ο Ζαν Μισέλ έγινε 18 ετών. Τα πρώτα οκτώ χρόνια της ζωής του περνούσε έξι μήνες κάθε χρόνο στο διαμέρισμα του παππού και της γιαγιάς του στο Perrache της Λυών. Ο παππούς του Ζαν Μισέλ έπαιζε όμποε, ενώ ήταν και μηχανικός και εφευρέτης, καθώς είχε σχεδιάσει έναν πρωτότυπο μίκτη ήχου που χρησιμοποιήθηκε στον ραδιοφωνικό σταθμό της Λυών (Radio Lyon). Δώρισε στον εγγονό του το πρώτο του γραμμόφωνο. Ψηλά από το μπαλκόνι του ο νέος μπορούσε να βλέπει καλλιτέχνες του δρόμου στη δουλειά τους, μία εμπειρία που αργότερα δήλωσε ότι είχε επίδραση στην τέχνη του.
Ο Ζαρ δυσκολεύθηκε με τις σπουδές του στο κλασικό πιάνο. Ταυτόχρονα, ένα γενικότερο ενδιαφέρον για τα μουσικά όργανα του δημιουργήθηκε καθώς συχνά συνόδευε τη μητέρα του στο τζαζ κλαμπ Le Chat Qui Pêche (= «Η γάτα που ψαρεύει»), στο Παρίσι, όπου οι σαξοφωνίστες Άρτσι Σεπ και Τζον Κολτρέιν, καθώς και οι τρομπετίστες Ντον Τσέρρυ και Τσετ Μπέικερ ήταν τακτικοί εκτελεστές. Αυτές οι πρώτες εμπειρίες από την τζαζ του εμφύσησαν την ιδέα πως η μουσική μπορεί να είναι «περιγραφική χωρίς στίχους». Επηρεάσθηκε επίσης από το έργο του Γάλλου καλλιτέχνη Πιερ Σουλάζ, από μία έκθεσή του στο Παρίσι. Οι ζωγραφιές του Σουλάζ είχαν πολλαπλά στρώματα χρώματος και ο Ζαρ αναγνώρισε ότι με τη σύγχρονη τεχνολογία «για πρώτη φορά στη μουσική μπορούσες να ενεργήσεις ως ζωγράφος με τις συχνότητες και τους ήχους». Αλλά και η παλαιότερη μουσική άσκησε επίδραση επάνω του: σε μία συνέντευξή του το 2004 μίλησε για την επίδραση μιας εκτελέσεως της Ιεροτελεστίας της `Ανοιξης (1913) του Στραβίνσκι:
«Υπήρξε ένα τεράστιο σοκ... ...Αμέσως μετά άκουσα το Georgia on My Mind'' του Ρέι Τσαρλς και συνειδητοποίησα πως η μουσική μπορεί να μιλήσει απευθείας στα σπλάγχνα σου... ...Δεν υπήρχε διανοητική διαδικασία και αυτό ήταν υπέροχο.»''
Σε νεαρή ηλικία ο Ζαρ έβγαζε χρήματα από τη ζωγραφική, εκθέτοντας κάποια έργα του στην Πινακοθήκη της Λυών, και παίζοντας σε μια μπάντα με την ονομασία Mystère IV. Ενώ ακόμα φοιτούσε στο Λύκειο Michelet, η μητέρα του φρόντισε για τις μουσικές σπουδές του: κανόνισε να πάρει μαθήματα στην αρμονία, την αντίστιξη και τη φούγκα με τη Jeannine Rueff του Ωδείου του Παρισιού. Το 1967 έπαιζε κιθάρα στη μπάντα The Dustbins. Προέβαινε στην ανάμιξη οργάνων όπως η ηλεκτρική κιθάρα και το φλάουτο με άλλους ήχους. Περισσότεροι πειραματισμοί ακολούθησαν το 1968, όταν άρχισε να χρησιμοποιεί ραδιόφωνα και άλλες συσκευές, αλλά πιο καθοριστική υπήρξε η ένταξή του το 1969 στην «Ομάδα Μουσικών Ερευνών» (Groupe de Recherches musicales, GRM), τότε υπό τη διεύθυνση του Πιερ Σεφέρ. Ο Ζαρ γνώρισε το modular συνθεσάιζερ του Moog και πέρασε καιρό εργαζόμενος στο στούντιο του σημαντικού Γερμανού συνθέτη Στοκχάουζεν στην Κολωνία.
Στην κουζίνα του διαμερίσματός του στη Rue de la Trémoille στο Παρίσι, κοντά στα Ηλύσια, ο Ζαρ έστησε ένα μικρό στούντιο για ηχογραφήσεις, με το πρώτο του συνθεσάιζερ, ένα EMS VCS 3, και ένα EMS Synthi AKS, συνδεδεμένα με μαγνητόφωνα. Για μία έκθεση το 1969 στη Ρενς ο Ζαρ έγραψε το πεντάλεπτο τραγούδι "Happiness Is a Sad Song", αλλά η πρώτη του εμπορική κυκλοφορία έγινε την ίδια χρονιά με ένα άλλο κομμάτι, το La Cage, ένα μίγμα αρμονίας, εφέ μαγνητοταινίας και συνθεσάιζερ.
Δεκαετία του 1970
Το 1971 ο Ζαρ δέχθηκε μία παραγγελία από τον χορογράφο Νόρμπερτ Σμούκι (Norbert Schmucki) για ένα μπαλέτο, το AOR, στο Παλαί Γκαρνιέ. Συνέθεσε και άλλη μουσική για μπαλέτο, θέατρο, διαφημίσεις και τηλεοπτικές εκπομπές, όπως και μουσική και στίχους για καλλιτέχνες όπως οι Πατρίκ Ζυβέ και Κριστόφ. Το 1972 ο Ζαρ έγραψε τη μουσική για την ταινία Les Granges Brûlées με τους Αλαίν Ντελόν και Σιμόν Σινιορέ, και για το Διεθνές Φεστιβάλ Μαγείας. Το ίδιο έτος κυκλοφόρησε και το πρώτο του σόλο άλμπουμ, το Deserted Palace. Το 1973–74 έγραψε μουσική για τη Françoise Hardy και τον Ζεράρ Λενορμάν, ενώ σκηνοθέτησε και την παράσταση του Κριστόφ στο «Ολυμπιά».
Αρχικώς το Oxygène είχε προβλήματα στη διανομή του. Ο Ζαρ απορρίφθηκε από αρκετές δισκογραφικές εταιρείες, μέχρι που μία άλλη μαθήτρια του Σεφέρ, η Ελέν Ντρεϋφύς, έπεισε τον σύζυγό της να το κυκλοφορήσει από την εταιρεία του, την Disques Motors. Ως τον Απρίλιο του 1977 ο δίσκος είχε πουλήσει 70.000 αντίτυπα στη Γαλλία. Ο διευθυντής της Disques Motors Stanislas Witold δήλωνε τότε σε συνέντευξή του: ''«Κατά μία έννοια στοιχηματίζουμε τα περισσότερα στον Ζαν Μισέλ Ζαρ. Είναι μία εξαίρεση και είμαστε βέβαιοι ότι μέχρι το 1980 θα έχει αναγνωρισθεί παγκοσμίως»''. Το Oxygène έχει πουλήσει από τότε περί τα 12 εκατομμύρια αντίτυπα, γεγονός που το καθιστά τον γαλλικό δίσκο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών. Επιπλέον, περιέχει το πλέον αναγνωρίσιμο σινγκλ του καλλιτέχνη, το «Oxygène IV», που έφθασε το νο. 4 των σινγκλ στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Το επόμενο άλμπουμ του Ζαρ, το Équinoxe, κυκλοφόρησε το 1978. Δημιουργήθηκε με sequencers και περιέχει μουσική με πιο κλασικό και μπαρόκ ύφος από το Oxygène, με περισσότερη έμφαση στην ανάπτυξη της μελωδίας. Υπήρξε λιγότερο επιτυχημένο εμπορικά από το Oxygène. Ωστόσο, το επόμενο έτος ο Ζαρ έδωσε μία μεγάλη υπαίθρια συναυλία κατά την ημέρα της γαλλικής εθνικής εορτής στην πλατεία Κονκόρντ του Παρισιού : το δωρεάν υπαίθριο θέαμα και ακρόαμα δημιούργησε ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ για τον μεγαλύτερο αριθμό ακροατών σε υπαίθρια συναυλία, με πάνω από 1 εκατομμύριο παρόντες (και άλλα 100 εκατομμύρια από την τηλεόραση σε ζωντανή μετάδοση). Παρότι δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Ζαρ έδινε συναυλία (είχε προηγηθεί μία στο Μπαλέτο της `Οπερας των Παρισίων), το 40λεπτο αυτό ακρόαμα-πολυθέαμα, που περιελάμβανε προβολές φωτός, εικόνων και πυροτεχνήματα, χρησίμευσε ως οδηγός για τα μελλοντικά κοντσέρτα του Ζαρ. Η δημοφιλία του χρησίμευσε στην απότομη αύξηση των πωλήσεων: άλλες 800.000 δίσκοι πουλήθηκαν μεταξύ της 14ης Ιουλίου και της 31ης Αυγούστου 1979.
1980–1984
Η κυκλοφορία του νέου δίσκου συνέπεσε με την πρώτη περιοδεία του Ζαρ στο εξωτερικό: Το 1981 η βρετανική πρεσβεία στο Πεκίνο έδωσε στον εκεί ραδιοσταθμό αντίγραφα των Oxygène και Équinoxe, τα οποία έγιναν τα πρώτα κομμάτια ξένης μουσικής που μεταδόθηκαν από την κινεζική εθνική ραδιοφωνία μετά από δεκαετίες. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας προσκάλεσε τότε τον Ζαρ να γίνει ο πρώτος δυτικός μουσικός που θα έπαιζε σε αυτή, με τα Κοντσέρτα της Κίνας. Οι συναυλίες προγραμματίσθηκε να γίνουν από τις 18 Οκτωβρίου ως τις 5 Νοεμβρίου 1981. Η πρώτη, στο Πεκίνο, έγινε ενώπιον κοινού που το αποτελούσαν κυρίως αξιωματούχοι. Πριν την έναρξή της οι τεχνικοί συνειδητοποίησαν ότι δεν υπήρχε αρκετή ηλεκτρική ισχύς για τις συνδυασμένες ανάγκες της σκηνής και του χώρου. Οι Κινέζοι αρμόδιοι έλυσαν το πρόβλημα κόβοντας για λίγο το ρεύμα στις γύρω συνοικίες. Το στάδιο είχε σχεδόν γεμίσει όταν άρχισε η συναυλία, αλλά καθώς η κυκλοφορία των λεωφορείων στο Πεκίνο σταματούσε στις 10 το βράδυ, περίπου οι μισοί ακροατές έφυγαν πριν από το τέλος της. Γενικά, ο ενθουσιασμός του κοινού στο Πεκίνο ήταν μικρός, όπως και το χειροκρότημα. Αλλά στον δεύτερο σταθμό της περιοδείας, τη Σαγκάη, ο Ζαρ ενεθάρρυνε ενεργά τη συμμετοχή του κοινού κατεβαίνοντας μέσα στο πλήθος, το οποίο έγινε έτσι πολύ πιο εκδηλωτικό από ό,τι στο Πεκίνο. Ηχογραφήσεις των συναυλιών, που είχαν και ένα από τα γνωστά από τον Ζαρ ηλεκτρονικά όργανα, την «άρπα λέιζερ», κυκλοφόρησαν σε διπλό δίσκο βινυλίου το 1982.
Η Μουσική για τα σούπερ-μάρκετ (Musique pour Supermarché) γράφτηκε για μία εκτέλεση στην έκθεση τέχνης "Supermarché". Ο Ζαρ επέτρεψε στο Radio Luxembourg να την αναμεταδωσει στο σύνολό της και χωρίς διακοπές, προτού δημοπρατήσει ένα αντίτυπο σε βινύλιο στις 5 Ιουλίου 1983 στο Παρίσι. Η πώληση επέφερε περί τα 70.000 φράγκα. Μετά, σε μία «διαμαρτυρία για την ανόητη βιομηχανοποίηση της μουσικής», ο Ζαρ υποσχέθηκε να κάψει τις αρχικές μαγνητοταινίες με την παρουσία επιτροπής. Μέρη του κατεστραμμένου άλμπουμ ξαναδουλεύτηκαν αργότερα στην επόμενη κυκλοφορία του Ζαρ, το Zoolook. Σε αυτό η Λώρι Άντερσον έδωσε τη φωνή της για το κομμάτι "Diva". Πολλοί μουσικοί, ανάμεσά τους οι Adrian Belew και Μάρκους Μίλερ, είχαν επίσης σημαντική συνεισφορά. Το άλμπουμ ήταν κάπως λιγότερο επιτυχημένο από τα προηγούμενα.
1985–1989
right|thumb|Rendez-vous Houston, 5 Απριλίου 1986 Το 1985 ο Ζαρ προσκλήθηκε από τον μουσικό διευθυντή της `Οπερας του Χιούστον να δώσει μία συναυλία για τον εορτασμό των 150 ετών από την ανεξαρτησία του Τέξας. Δέχθηκε μετά από μία επίσκεψή του στην πόλη. Το 1985 ήταν επίσης η 25η επέτειος από την ίδρυση του Διαστημικού Κέντρου Τζόνσον της NASA στο Χιούστον, η οποία ήρθε σε επαφή με τον Ζαρ ώστε να ενσωματώσει και αυτή την επέτειο μέσα στη συναυλία του.
Περίπου δύο χιλιάδες προβολείς προέβαλαν εικόνες πάνω σε κτήρια και γιγάντιες οθόνες σε ύψος μέχρι και 360 μέτρων, μεταμορφώνοντας τους ουρανοξύστες του Χιούστον σε ένα εξίσου θεαματικό φόντο για μια περίτεχνη επίδειξη πυροτεχνημάτων και λέιζερ. Η συναυλία «Rendez-vous Houston» μπήκε στο Βιβλίο Γκίνες για το κοινό του, πάνω από 1,5 εκατομμύριο, που κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ του ίδιου του Ζαρ από το 1979. Το θέαμα υπήρξε τόσο εντυπωσιακό, ώστε μία γειτονική λεωφόρος μπλοκαρίστηκε από τα διερχόμενα αυτοκίνητα, αναγκάζοντας τις αρχές να την κλείσουν για τη διάρκεια της συναυλίας. Αρκετούς μήνες αργότερα ο Ζαρ έπαιξε σε ένα ακροατήριο περίπου ενός εκατομμυρίου στη γενέτειρά του Λυών, με την ευκαιρία της επισκέψεως στην πόλη του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄. Παρακολουθώντας από τον καθεδρικό ναό της Λυών, ο Πάπας άρχισε τη συναυλία με μία ευλογία.
thumb|right|«Destination Docklands», Οκτώβριος 1988 Το 1988 ο Ζαρ κυκλοφόρησε το Revolutions, ένα άλμπουμ που γεφυρώνει πολλά είδη μουσικής: symphonic industrial, ελαφρή ποπ, αραβικές επιδράσεις και έθνικ electro τζαζ. Μία δίωρη συναυλία με τίτλο Destination Docklands προγραμματίσθηκε να γίνει στην αποβάθρα Royal Victoria Dock στο Ανατολικό Λονδίνο τον Σεπτέμβριο 1988. Κοντά στο κέντρο της πόλης, η τοποθεσία επιλέχθηκε εν μέρει για την ερήμωσή της και επειδή ο Ζαρ ένιωθε ότι η αρχιτεκτονική ταίριαζε ιδανικά με τη μουσική του. Αλλά το δημοτικό συμβούλιο του Νιούχαμ απέρριψε την αίτηση για τη σχετική άδεια. Μετά από βελτιώσεις στην ασφάλεια ο Ζαρ τελικά απέσπασε την υπό όρους έγκριση στις 28/9/1988 για δύο παραστάσεις, στις 8 και 9 Οκτωβρίου.
Η πλωτή σκηνή από όπου έδωσαν τη συναυλία ο Ζαρ και οι μουσικοί του στήθηκε πάνω σε 4 μεγάλες μαούνες. Μεγάλες οθόνες κατασκευάσθηκαν ειδικά για την περίσταση και ένα από τα κτίσματα που θα δέχονταν τις προβολές βάφτηκε άσπρο. Προβολείς του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου εγκαταστάθηκαν για να φωτίσουν τον ουρανό και τα γύρω αρχιτεκτονήματα. Εκτός από το κοινό στους γύρω δρόμους και πάρκα, 200 χιλιάδες άνθρωποι παρακολούθησαν τον Ζαρ και καλλιτέχνες όπως τον κιθαρίστα Χανκ Μάρβιν να παίζουν σε όχι ιδανικές συνθήκες. Η κακοκαιρία είχε απειλήσει να αποσπάσει τη σκηνή από τις δέστρες. Η δύναμη του ανέμου παρέσυρε και τις τηλεοπτικές κάμερες. Το ακροατήριο, που περιελάμβανε την πριγκίπισσα Νταϊάνα, καταβράχηκε το δεύτερο βράδυ από τη βροχή.
Δεκαετία του 1990
Το 1990 ο Ζαρ κυκλοφόρησε τον δίσκο En Attendant Cousteau, εμπνευσμένο από τον Γάλλο εξερευνητή των ωκεανών Ζακ-Υβ Κουστώ. Και πάλι την ημέρα της γαλλικής εθνικής εορτής έδωσε συναυλία στη Λα Ντεφάνς στο Παρίσι, που την παρακολούθησαν δύο περίπου εκατομμύρια άνθρωποι - ένα ακόμα παγκόσμιο ρεκόρ. Αργότερα είχε την ιδέα μιας συναυλίας κοντά στις πυραμίδες του Τεοτιουακάν στο Μεξικό, η οποία θα λάβαινε χώρα κατά τη διάρκεια της εκλείψεως Ηλίου της 11ης Ιουλίου 1991. Ωστόσο, η αποστολή του απαραίτητου εξοπλισμού καθυστέρησε και το ναυάγιο στον Ατλαντικό Ωκεανό ενός φορτηγού πλοίου με την ειδικά κατασκευασμένη πυραμιδοειδή σκηνή και άλλο τεχνικό εξοπλισμό κατέστησε αδύνατη την πραγμάτωση της συναυλίας. Η απογοήτευση του Ζαρ ήταν μεγάλη. Περίπου δύο χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε το Chronologie, ένα δίσκο επηρεασμένο από τη μουσική techno. Από την άποψη της τεχνικής το άλμπουμ αποτελεί μία αναδρομή στη σύλληψη της περιόδου των επιτυχημένων Oxygène και Équinoxe, όπου μια μεγαλόπρεπη εισαγωγή προηγείται πιο ρυθμικών κομματιών. Υπάρχει η παραδοσιακή «συλλογή» μουσικών οργάνων του Ζαρ, όπως των ARP 2600 και Minimoog, όπως και νεότερων συνθεσάιζερ, π.χ. των Roland JD-800 και Kurzweil K2000. Το Chronologie περουσιάσθηκε σε μία σειρά 16 παραστάσεων ανά την Ευρώπη (Λωζάνη, Μον-Σαιν-Μισέλ, Λονδίνο, Μάντσεστερ, Βαρκελώνη, Σεβίλλη και Παλάτι των Βερσαλλιών), που αποκλήθηκε Europe In Concert. Μία συναυλία δόθηκε στο Χονγκ Κονγκ τον Μάρτιο του 1994 για τα εγκαίνια του νέου σταδίου της πόλης. Ο Ζαρ εκτέλεσε πολλές από τις γνωστότερες επιτυχίες του στη «Συναυλία για την Ανεκτικότητα» (Concert for Tolerance) τον Ιούλιο 1995, με αφορμή τον εορτασμό για τα 50 χρόνια από την ίδρυση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Τον επόμενο Δεκέμβριο δημιούργησε τον ιστοτόπο "A Space for Tolerance", με μουσική από το En Attendant Cousteau, που παίζεται ενώ ο χρήστης περιηγείται μια ποικιλία «οπτικών κόσμων».
Το 1997 ο Ζαρ επέστρεψε στα αναλογικά συνθεσάιζερ της δεκαετίας του 1970 με τον δίσκο του Oxygène 7–13, αφιερωμένο στον μέντορά του στην «Ομάδα Μουσικών Ερευνών», τον Πιέρ Σεφέρ, που είχε πεθάνει δύο χρόνια πριν Σε συνέντευξη στην εφημερίδα The Daily Telegraph είπε:
''«Το συναρπαστικό στοιχείο του να είσαι σε θέση να εργάζεσαι πάνω στους ήχους με ένα «χειριστικό», άμεσο τρόπο, είναι αυτό που με τράβηξε εξαρχής στην ηλεκτρονική μουσική ... Η απουσία περιορισμών είναι πολύ επικίνδυνη. Είναι όπως η διαφορά για ένα ζωγράφο μεταξύ του να παίρνει τέσσερα σωληνάρια με τα τέσσερα βασικά χρώματα και του να κάθεται μπροστά σε έναν υπολογιστή με δύο εκατομμύρια χρώματα: θα πρέπει να δεις τα δυο εκατομμύρια χρώματα και όταν φθάσεις στο τελευταίο έχεις προφανώς ξεχάσει το πρώτο. Κατά τη δεκαετία του 1980 γίναμε αρχειοθέτες και ως αποτέλεσμα το καθετί ψυχράνθηκε»''.
Τον Σεπτέμβριο 1997 ο Ζαρ δημιούργησε το τέταρτο ρεκόρ του για το πολυπληθέστερο κοινό σε υπαίθρια συναυλία παγκοσμίως, με ένα κοντσέρτο στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, εορτάζοντας τα 850 χρόνια από την ίδρυση της Μόσχας: περί τα 3,5 εκατομμύρια παρακολούθησαν τη συναυλία. Μία ακόμα μεγάλη συναυλία του Ζαρ έγινε στις 31 Δεκεμβρίου 1999, στην αιγυπτιακή έρημο κοντά στην Γκίζα: Τα δώδεκα όνειρα του Ηλίου εόρτασαν τον ερχομό του έτους 2000 και ταυτόχρονα προσέφεραν μία πρόγευση του επόμενου δίσκου του, Métamorphoses. Η συναυλία-σόου περιελάμβανε πάνω από χίλιους τοπικούς καλλιτέχνες και μουσικούς. Βασιζόταν στην αρχαία αιγυπτιακή μυθολογία σχετικά με το ταξίδι του ήλιου και τις επιδράσεις του πάνω στην ανθρωπότητα.
Δεκαετία του 2000
Ο Ζαρ κυκλοφόρησε το τελευταίο του φωνητικό άλμπουμ, τις Métamorphoses, το 2000. Με αυτό απομακρύνεται από τα παλαιότερα έργα του. Τα ηχητικά εφέ περιλαμβάνουν ραδιοπαρεμβολές από κινητά τηλέφωνα, καθώς και ένα πρόγραμμα υπολογιστή - γεννήτρια στίχων, στο κομμάτι "Love, Love, Love". Συμμετείχαν η Λώρι Άντερσον, η Νατάσα Άτλας και η Σάρον Κορ.
right|upright|thumb|Ο Ζαρ παίζει την «άρπα λέιζερ» στο [[Ελσίνκι.]] Ακολούθησαν το 2001 ο δίσκος Interior Music, που δεν έχει κυκλοφορήσει στο εμπόριο, και το 2002 ο Sessions 2000, ένα σύνολο πειραματικών κομματιών synth-jazz διαφοροποιημένα από το προηγούμενο έργο του, που απέσπασε καλές κρτικές από το περιοδικό Billboard Magazine. Μία συναυλία τον Σεπτέμβριο του 2002 σε ένα αιολικό πάρκο κοντά στο Άλμποργκ της Δανίας αποδείχθηκε άτυχη όταν 22 χιλιοστά βροχής έπεσαν στον χώρο της, προκαλώντας μεγάλες καθυστερήσεις.
Τον Σεπτέμβριο 2004 ο Ζαρ κυκλοφόρησε το AERO, ένα DVD και CD μαζί σε ένα πακέτο. Περιείχε επανηχογραφήσεις μερικών από τα διασημότερα κομμάτια του, όπως από τα Oxygène και Équinoxe. Το DVD δείχνει την εικόνα των ματιών της ηθοποιού Ανν Παριγιώ καθώς άκουγε τον δίσκο. Ο Ζαρ χρησιμοποίησε τη μινιμαλιστική αυτή οπτική κάλυψη για να ενισχύσει το ηχητικό περιεχόμενο. Η μίξη ήχου για το CD έγινε σε super-stereo.
Στα πλαίσια του ρόλου του ως «πρεσβευτή καλής θελήσεως» της UNESCO, ο Ζαρ έδωσε μία συναυλία με τον τίτλο «Νερό για τη ζωή» στο Μαρόκο, στις 16 Δεκεμβρίου 2006, με αφορμή το «διεθνές έτος για την ερημοποίηση». Η παράσταση δόθηκε μπροστά από τους αμμόλοφους του Εργκ Τσεμπί στη Σαχάρα και την παρακολούθησαν δωρεάν περίπου 25.000 άνθρωποι. Εικόνες νερού και περιβάλλοντος προβάλλονταν σε εννέα κάθετες οθόνες. Με την ευκαιρία της συναυλίας κατασκευάσθηκαν στην τοποθεσία μερικές δημόσιες βρύσες με πόσιμο νερό και ηλεκτρική εγκατάσταση, κατασκευές που παρέμειναν ως μόνιμες υποδομές. Ο Ζαρ συνοδευόταν από 60 και πλέον Μαροκινούς καλλιτέχνες.
Στις 26 Μαρτίου 2007 ο Ζαρ κυκλοφόρησε τον δίσκο Téo & Téa, όπου περιγράφει τους δυο κατασκευασμένους στον υπολογιστή χαρακτηρες στο κλιπ του κομματιού του τίτλου ως «εικονικά δίδυμα», αρσενικό και θηλυκό. Ο δίσκος υποτίθεται πως περιγράφει τα διαφορετικά στάδια μιας ερωτικής σχέσης και εξερευνά την ιδέα ότι η διάρκεια τέτοιων σχέσεων είναι αδύνατο να πρόβλεφθεί. Ο δίσκος σηματοδοτεί μία κίνηση μακριά από τα εικονικά όργανα και υπολογιστές που χρησιμοποιούσε ο Ζαρ, καθώς περιλαμβάνει μουσική από απλοποιημένα όργανα, μεταξύ των οποίων και αρκετά νέα και πρωτότυπα.
left|thumb|upright|Ο Ζαρ παίζει ένα AX-Synth στην περιοδεία IN>DOORS.
Τον Δεκέμβριο 2007 ο Ζαρ έδωσε 10 συναυλίες (Oxygène Live) στο Παρίσι, στο Θέατρο Μαρινύ. Αργότερα, το 2008, ο Ζαρ έδωσε αρκετές άλλες συναυλίες για να εορτάσει την τριακοστή επέτειο του Oxygène, σε ευρωπαϊκά θέατρα. Μετά από μία τέτοια παράσταση στο Royal Albert Hall ο Ζαρ συνάντησε τον Μπράιαν Μέι, που του πρότεινε μία συναυλία στην Τενερίφη για το Διεθνές Έτος Αστρονομίας, αλλά η έλλειψη χορηγιών ματαίωσε το εγχείρημα, παρά την έντονη επιθυμία του Ζαρ.
Το 2009 ο Ζαρ επιλέχθηκε ως ο καλλιτεχνικός διευθυντής του World Sky Race και επίσης δέχθηκε τον ρόλο του «πρεσβευτή καλής θελήσεως» για το Διεθνές Έτος Αστρονομίας.
Δεκαετία του 2010
Στις 10 Ιουνίου 2010 ο Ζαρ τιμήθηκε με βραβείο για τη συνολική προσφορά του από το μουσικό περιοδικό Mojo.
Στις 30 Μαΐου 2011 κυκλοφόρησε το διπλό CD Essentials & Rarities, μία ανθολογία των γνωστότερων έργων του μαζί με κομμάτια που γράφτηκαν πριν από το Oxygene (ο δίσκος Rarities).
Την 1η Ιουλίου 2011 ο Ζαρ πραγματοποίησε μία μεγάλη συναυλία στο Μονακό στα πλαίσια των εορτασμών των γάμων του πρίγκιπα Αλβέρτου.
Προσωπική ζωή
Ο Ζαν Μισέλ Ζαρ έχει νυμφευθεί τρεις φορές. Πρώτα με τη Φλορ Γκυγιάρ (Flore Guillard), στις 20 Ιανουαρίου 1975. Η κόρη τους Εμιλί Σαρλότ έγινε μοντέλο. Το ζεύγος χώρισε το 1977. Σε μία δεξίωση στο Σεν Τροπέ το 1976 ο Ζαρ συνάντησε την πιο διάσημη ίσως από τις τρεις συζύγους του, την Αγγλίδα ηθοποιό Σαρλότ Ράμπλινγκ. Και οι δύο ήταν έγγαμοι, αλλά πήραν διαζύγιο (η Ράμπλινγκ ήταν παντρεμένη με τον Νεοζηλανδό Μπράιαν Σάουθκομπ). Μετά τον γάμο τους ο Ζαρ κράτησε την κηδεμονία της κόρης του Εμιλί Σαρλότ και η Ράμπλινγκ του γιου της Μπάρναμπυ. Μαζί απέκτησαν ένα γιο, τον Ντέιβιντ. Πήραν διαζύγιο το 2002, αλλά ζούσαν χωριστά ήδη από το 1996. Στη συνέχεια ο Ζαρ είχε μία σύντομη σχέση με την Ιζαμπέλ Ατζανί, αλλά τελικά νυμφεύθηκε την Ανν Παριγιώ τον Μάιο 2005. Τον Νοέμβριο 2010 το ζεύγος ανακοίνωσε το διαζύγιό τους.
Ο ίδιος ο Ζαν Μισέλ Ζαρ έχει μία ετεροθαλή αδελφή, τη Στεφανί, από τους άλλους γάμους του πατέρα του, Μωρίς Ζαρ. Ο ετεροθαλής αδελφός του Κέβιν, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου, πέθανε το 2011. Παρότι ο Ζαν Μισέλ ήταν αποξενωμένος με τον πατέρα του, μετά τον θάνατό του το 2009 ο Ζαρ απέτισε φόρο τιμής στη μνήμη του. Είχε δηλώσει σχετικά με τη σχέση του μαζί του:
''«Ο πατέρας μου και εγώ ποτέ δεν πετύχαμε μία αληθινή σχέση. Συναντηθήκαμε ίσως 20 ως 25 φορές στη ζωή μας. Κι όταν μπορείς στην ηλικία μου να μετρήσεις τις φορές που έχεις δει τον πατέρα σου, αυτό λέει κάτι... Νομίζω ότι είναι καλύτερα να είσαι κοντά και ας συγκρούεσαι, ή, αν πεθάνει ένας γονέας σου πενθείς, αλλά το αίσθημα της απουσίας είναι πολύ δύσκολο να αναπληρωθεί, και χρειάσθηκα κάποιο χρονικό διάστημα για να το απορροφήσω αυτό.»''
Μουσική για ταινίες, ντοκιμαντέρ
Ο Ζαρ συνέθεσε μουσική για κινηματογραφικές ταινίες και εμφανίσθηκε σε ντοκιμαντέρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Γάλλοι ηλεκτρονικοί μουσικοί Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Κάνσας
Το Κάνσας (αγγλικά: State of Kansas) είναι πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών, που βρίσκεται στις κεντρικές Μεσοδυτικές ΗΠΑ. Έχει έκταση 213.100 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.950.228 κατοίκους (εκτίμηση 2021). Πρωτεύουσα του Κάνσας είναι η Τοπίκα (127.473 κ.), και μεγαλύτερη πόλη, η Ουίτσιτα (389.938 κ.).
Ιωάννης Αλεπούς
Ο Ιωάννης Αλεπούς ήταν Έλληνας Μαραθωνοδρόμος, ο οποίος συμμετείχε στο αγώνισμα του μαραθωνίου δρόμου στους Μεσολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 1906. Ήταν η μεγάλη ελπίδα των Ελλήνων για την επανάληψη του άθλου του Σπύρου Λούη, ο οποίος στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 1896,είχε κερδίσει την πρώτη θέση. Χαρακτηριστικό είναι μάλιστα ότι ο Αλεπούς ήταν από το Αμαρούσιον (Μαρούσι), όπως και ο Σπύρος Λούης.
Κάνσας
Ονομάσθηκε από τον Ποταμό Κάνσας που ρέει διαμέσου του, ο οποίος ονομάσθηκε από την φυλή Αμερικανών Ιθαγενών Κάνσα, οι οποίοι κατοικούσαν στην περιοχή. Το όνομα της φυλής (ιθαγενώς kką:ze) συχνά λέγεται ότι σημαίνει «άνθρωποι του νότιου ανέμου», αν και αυτό δεν ήταν πιθανώς το αρχικό νόημα του όρου. Οι κάτοικοι του Κάνσας ονομάζονται "Κανσανοί."
Ιωάννης Αλεπούς
Πέμπτος στον μαραθώνιο δρόμο στους Μεσολυμπιακούς της Αθήνας (1906)
Παρά τη φιλότιμη προσπάθειά του, ο Αλεπούς τερμάτισε 5ος στον μαραθώνιο δρόμο στους Μεσολυμπιακούς Αγώνες του 1906. Μάλιστα, κατά την αγωνιστική προσπάθειά του, τού προκλήθηκε αιμορραγία στη μύτη. Πρώτος τερμάτισε ο Καναδός Shering, o οποίος ήταν σιδηροδρομικός στο επάγγελμα και ήλθε στην Ελλάδα για να συμμετάσχει στους Μεσολυμπιακούς αγώνες με δανεικά από φίλους και γνωστούς.
Κάνσας
Για χιλιάδες χρόνια αυτό που σήμερα είναι το Κάνσας ήταν έδρα πολυάριθμων και ποικίλων Ιθαγενών Αμερικανικών φυλών. Οι φυλές στο Ανατολικό τμήμα της πολιτείας γενικά ζούσαν σε χωριά κατά μήκος των κοιλάδων των ποταμών. Οι φυλές στο Δυτικό τμήμα ήταν ημινομαδικές και κυνηγούσαν μεγάλα κοπάδια βισόνων. Το Κάνσας κατοικήθηκε πρώτα από Ευρωπαίους Αμερικανούς τη δεκαετία του 1830, αλλά ο ρυθμός του εποικισμού επιταχύνθηκε τη δεκαετία του 1850, εν τω μέσω πολιτικών πολέμων για το θέμα της δουλείας.
Όταν επίσημα άνοιξε για τους εποίκους από την κυβέρνηση των ΗΠΑ το 1854, οι οπαδοί της κατάργησης της δουλείας από τη Νέα Αγγλία και έποικοι υπέρ της δουλείας από το γειτονικό Μιζούρι έσπευσαν στο έδαφος για να καθορίσουν αν το Κάνσας θα γινόταν μια ελεύθερη πολιτεία ή μια δουλοκτητική πολιτεία. Έτσι, η περιοχή ήταν το θερμό πεδίο βίας και χάους τις πρώτες ημέρες του καθώς αυτές οι δυνάμεις συγκρούονταν, και ήταν γνωστό ως το Ματωμένο Κάνσας.
Ιωάννης Αλεπούς
"Ο Αλεπούς έφαγε τις κότες"
Οι εφημερίδες της εποχής απέδωσαν την αποτυχία του (αν μπορεί να θεωρηθεί αποτυχία η 5η θέση σε αγώνισμα ολυμπιακών αγώνων) στο ότι την προηγουμένη του αγώνα ημέρα υπερκατανάλωσε φαγητό. Ως λογοπαίγνιο, μάλιστα, συναφές με το όνομά του, ο Αλεπούς κατηγορήθηκε ότι το βράδυ πριν από τον αγώνα "ενέσκηψε ακράτητος εις ένα φιλικόν ορνιθώνα". Ανάλογα σχολιαστικά λογοπαίγνια έγιναν για τον συναθλητή του Κουτουλάκη, ο οποίος εγκατέλειψε τον αγώνα στο 26ο χιλιόμετρο.
Κάνσας
Οι υπέρμαχοι της κατάργησης της δουλείας κυριάρχησαν και στις 29 Ιανουαρίου 1861, το Κάνσας εισήλθε στην Ένωση ως ελεύθερη πολιτεία.Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, ο πληθυσμός του Κάνσας αυξήθηκε ραγδαία, όταν κύματα μεταναστών μετέτρεψαν το λιβάδι σε αγροτικές γαίες. Σήμερα, το Κάνσας είναι μια από τις παραγωγικότερες αγροτικές πολιτείες, παράγοντας μεγάλες ποσότητες σίτου, καλαμποκιού, σόργου και ηλιάνθους.
Ιωάννης Αλεπούς
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μαραθωνοδρόμοι
Κάνσας
Πολιτειακά και τοπικά πολιτικά
thumb|Η [[Καθλίν Σιμπέλιους αποδεχόμενη την πρόταση του Μπάρακ Ομπάμα για να γίνει Υπουργός Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσίων.|αριστερά]] Βλέπε επίσης:Κυβέρνηση του Κάνσας,Δύναμη των πολιτικών κομμάτων στο Κάνσας
Εκτελεστικός Κλάδος: Ο εκτελεστικός κλάδος αποτελείται από έξι εκλεγμένους αξιωματούχους. Ο Κυβερνήτης και ο Αναπληρωτής Κυβερνήτης εκλέγονται στον ίδιο κατάλογο, τον Υπουργό Δικαιοσύνης, τον Υπουργό Εσωτερικών, τον Υπουργό Οικονομικών, και τον Επίτροπο Πολιτειακής Ασφάλισης εκλέγονται ξεχωριστά. Οι έξι κορυφαίοι εκτελεστικοί αξιωματούχοι του Κάνσας είναι όλοι Ρεπουμπλικανοί. Ο Κυβερνήτης Σαμ Μπράουνμπακ και ο Αναπληρωτής Κυβερνήτης Τζεφ Κόλυερ εκλέχθηκαν το 2010 στο ίδιο ψηφοδέλτιο για ένα μέγιστο δύο συνεχόμενων τετραετών θητειών.
Νομοθετικός Κλάδος: Το διθάλαμο Νομοθετικό Σώμα του Κάνσας αποτελείται από την Βουλή των Αντιπροσώπων του Κάνσας, με 125 μέλη που υπηρετούν διετείς θητείες, και η Γερουσία του Κάνσας, με 40 μέλη που υπηρετούν τετραετείς θητείες. Τρεχόντως 32 από τους 40 Γερουσιαστές είναι Ρεπουμπλικανοί και 92 από τους 125 Αντιπροσώπους είναι Ρεπουμπλικανοί.
Δικαστικός Κλάδος: ο Δικαστικός κλάδος της πολιτειακής κυβέρνησης έχει επικεφαλής το Ανώτατο Δικαστήριο του Κάνσας. Το δικαστήριο έχει επτά δικαστές. Ένα κενό συμπληρώνεται από τον Κυβερνήτη επιλέγοντας έναν από τους τρεις προτεινόμενους που επιλέγονται από μια 9μελή δικαστική επιτροπή επιλογής. Η επιτροπή αποτελείται από πέντε δικηγόρους του Κάνσας που εκλέγονται από άλλους δικηγόρους του Κάνσας και τέσσερα μέλη που επιλέγονται από τον Κυβερνήτη.
Κλίμα
Το Κάνσας έχει Εύκρατο Κλίμα με σχετικά ψυχρούς Χειμώνες με θερμοκρασίες +6°C με +5°C και 0°C με -4°C με ελαφρά χιονοπτώσεις. Τα Καλοκαίρια είναι ζεστά με θερμοκρασίες +21°C με +36°C. Οι ακραίες θερμοκρασίες που έχουν καταγραφεί στην περιοχή είναι +41°C και -24°C.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες των ΗΠΑ
Άδικη πράξη
Ως Άδικη πράξη, (ή άδικος πράξις), ή αδικοπραξία, χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε ανθρώπινη συμπεριφορά σε βάρος άλλου προσώπου, που αντίκειται στο υφιστάμενο δίκαιο του τόπου (Χώρας) που αυτή εκδηλώθηκε ή εκδηλώνεται.
Κάθε φορά που η άδικη πράξη οφείλεται σε υπαιτιότητα (δόλο ή αμέλεια) του προσώπου, δηλαδή γίνεται καταλογιστή, τότε γίνεται λόγος περί αδικήματος.
Γιαν Μπεντνάρεκ (ποδοσφαιριστής)
Ο Γιαν Κάτσπερ Μπεντνάρεκ (πολωνικά: Jan Kacper Bednarek) (γενν. 12 Απριλίου 1996) είναι Πολωνός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την Σαουθάμπτον ΦΚ και την Εθνική Πολωνίας.
Λεχ Πόζναν
Το 2013, ο Μπεντνάρεκ έκανε το ντεμπούτο του στην Εκστρακλάσα, σε ηλικία 17 ετών, στην εντός έδρα νίκη της Λεχ Πόζναν με 2-0 εναντίον της Πιαστ Γκλιβίτσε. Ακολούθως, έγινε αναπόσπαστο μέλος της ομάδας, όπου συμμετείχε σε 31 αγώνες και σημείωσε ένα γκολ, καθώς η Λεχ Πόζναν έχασε στον τελικό του Κυπέλλου Πολωνίας εναντίον της Άρκα Γκντίνια, με 2-1 στην παράταση.
Γκούρνικ Γουέντσνα (δανεισμός)
Ο Μπεντνάρεκ εντάχθηκε με δανεισμό στην Γκούρνικ Γουέντσνα για τη σεζόν 2015-16, όπου κατάφερε συνολικά 17 εμφανίσεις πρωταθλήματος πριν επιστρέψει στην Λεχ Πόζναν.
Σαουθάμπτον
Την 1η Ιουλίου 2017, ο Μπεντνάρεκ εντάχθηκε στην Σαουθάμπτον ΦΚ με πενταετές συμβόλαιο, με αναφερόμενο κόστος μεταγραφής ύψους 5 εκατομμυρίων λιρών. Έκανε το ντεμπούτο του στην Πρέμιερ Λιγκ στις 14 Απριλίου 2018 εναντίον της Τσέλσι, όπου σημείωσε το δεύτερο γκολ του Σαουθάμπτον στην τελική ήττα με 3-2.
Στις 2 Φεβρουαρίου 2021, ο Μπεντνάρεκ σημείωσε ένα αυτογκόλ, παραχώρησε ένα πέναλτι και δέχθηκε κόκκινη κάρτα μετά από φάουλ στον Αντονί Μαρσιάλ, στον αγώνα όπου η ομάδα ισοφάρισε το ρεκόρ της σε ήττα με 9-0 εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αφού ο διαιτητής Μάικ Ντιν έλεγξε την οθόνη του VAR. Παρ΄ όλα αυτά, η κόκκινη κάρτα ήταν αμφιλεγόμενη και ο προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ, πίστευε ότι ο Μπεντνάρεκ δεν έπρεπε να αποβληθεί. Η κόκκινη κάρτα που δέχθηκε, στη συνέχεια ακυρώθηκε μετά από ένσταση του συλλόγου.
Εθνική ομάδα
Ο Μπεντνάρεκ έχει αγωνιστεί με τις «μικρές» εθνικές Πολωνίας U17, U18, U19, U20 και U21.
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2017, ο Μπεντνάρεκ έκανε το διεθνές του ντεμπούτο για την Εθνική Πολωνίας, σε μια νίκη με 3-0 επί του Καζακστάν.
Στις 28 Ιουνίου 2018, σημείωσε το πρώτο του γκολ για την Πολωνία, το μοναδικό γκολ στη νίκη με 1-0 επί της Ιαπωνίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Στις 17 Μαΐου 2021, ονομάστηκε στην τελική αποστολή της Πολωνίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020.
Προσωπική ζωή
Ο αδερφός του, Φίλιπ, είναι επίσης ποδοσφαιριστής, ο οποίος σήμερα αγωνίζεται ως τερματοφύλακας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεχ Πόζναν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκούρνικ Γουέντσνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαουθάμπτον ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άστον Βίλα
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2007-2008
Α2 Ανδρών 2007-2008
Ο πρώτος γύρος της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 29 Σεπτεμβρίου 2007 έως τις 12 Ιανουαρίου 2008. Ο δεύτερος γύρος ξεκίνησε στις 19 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 17 Μαΐου 2008. Πρωταθλήτρια της κατηγορίας αναδείχτηκε η ομάδα των Τρικάλων για πρώτη φορά στην ιστορία της.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α2 Βαθμολογία 20px|Α2
1 Το Πανόραμα δεν κατάφερε να δηλώσει συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Α1 2008-09, επιδιώκοντας συγχώνευση με κάποια άλλη ομάδα. Τον Αύγουστο του 2008 ανακοινώθηκε η συγχώνευση - απορρόφηση από την Καβάλα (ομάδα Γ' εθνικής το 2007-08), η οποία και κατέλαβε τη θέση του στο πρωτάθλημα. 2 Ο Ιωνικός Λαμίας αποσύρθηκε από τη διοργάνωση της επόμενης χρονιάς (2008-09) εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο τη δυσαρέσκειά του για την αποδοχή της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του αιτήματος συγχώνευσης Πανοράματος – Καβάλας κι ενώ είχε νωρίτερα ο ίδιος διεκδικήσει τη θέση του Πανοράματος, όπως και η Δάφνη που είχε τερματίσει στην 3η θέση. Τη θέση του κατέλαβε ο Κεραυνός Αιγίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Ανδρων 2007 2008 Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Ανδρων 2007 2008
Όπερα της Βαστίλης
Η Όπερα της Βαστίλης (γαλλ. Opéra Bastille) είναι σύγχρονο λυρικό θέατρο (όπερα) στο 12ο Δημοτικό Διαμέρισμα του Παρισιού. Εγκαινιάσθηκε το 1989 ως ένα από τα Grands Travaux του Φρανσουά Μιτεράν, και είναι πλέον η μεγάλη σκηνή της Εθνικής Όπερας του Παρισιού, του κυριότερου οργανισμού όπερας της Γαλλίας, με τη μικρή να είναι το Παλαί Γκαρνιέ του 19ου αιώνα.
Σχεδιασμένη από τον Ουρουγουανό αρχιτέκτονα Κάρλος Οτ, η όπερα βρίσκεται στην Πλατεία της Βαστίλης, από όπου και το όνομά της. Η μεγάλη αίθουσά της έχει χωρητικότητα 2.700 θεατών, ενώ υπάρχει και το «Αμφιθέατρο της Βαστίλης» 500 θέσεων από κάτω, μια αίθουσα συναυλιών.
Υπόβαθρο και ανέγερση
Η ιδέα για μία νέα «λαϊκή και μοντέρνα» λυρική σκηνή στο Παρίσι πρωτοεμφανίσθηκε κατά τη δεκαετία του 1880, μερικά μόνο χρόνια μετά τα εγκαίνια του Παλαί Γκαρνιέ. Θα παρέμενε όμως απλώς θέμα συζητήσεων, αν και προάχθηκε το 1965-1968 από τον σκηνοθέτη Ζαν Βιλάρ, που είχε αναλάβει ένα μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα για λογαριασμό της Εθνικής Όπερας του Παρισιού.
Το 1981, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Μιτεράν συμπεριέλαβε μια νέα όπερα στο επιβλητικό του πρόγραμμα για την ανέγερση μεγάλων δημόσιων κτηρίων «Grands Travaux». Αρχικώς θα κτιζόταν στα πλαίσια του συγκροτήματος Cité de la Musique στο βορειοανατολικό Παρίσι. Σύντομα όμως αποφασίστηκε να αυτονομηθεί και να ανεγερθεί στην περιοχή της Βαστίλης, μιας πιο «εργατικής» συνοικίας που θύμιζε και τη Γαλλική Επανάσταση. Το επόμενο έτος διοργανώθηκε ένας διεθνής αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για την επιλογή αρχιτέκτονα. Κατατέθηκαν 756 προτάσεις και τον Νοέμβριο του 1983 ανακοινώθηκε ο νικήτής: ο τότε σχεδόν άγνωστος Κάρλος Οτ, ένας Ουρουγουανός που ζούσε στον Καναδά. Υπάρχει η φήμη ότι η κριτική επιτροπή (που έκρινε χωρίς να γνωρίζει τους δημιουργούς της κάθε προτάσεως) πίστευε πως το σχέδιό του ήταν η πρόταση του γνωστού αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Μάιερ.
Οι εργασίες για την ανέγερση της όπερας άρχισαν το 1984 με την κατεδάφιση του Σιδηροδρομικού σταθμού της Βαστίλης, που είχε κλείσει ως σταθμός ήδη από το 1969 και φιλοξενούσε εκθέσεις τέχνης. Το 1986 η νέα κυβέρνηση, υπό τον Ζακ Σιράκ σκέφθηκε να ματαιώσει την ανέγερση, αλλά τελικώς αποφασίσθηκε ότι είχε προχωρήσει πολύ και θα πήγαιναν χαμένα τα έξοδα, οπότε συνέχισε το έργο. Ο Μιτεράν συνέχισε να ενδιαφέρεται προσωπικά και να ασχολείται με αυτό έως το τέλος, σε σημείο ώστε η ομάδα σχεδιασμού να ζητήσει τη δική του απόφαση για το χρώμα των καθισμάτων (επέλεξε το μαύρο).
Τα εγκαίνια έγιναν από τον Μιτεράν στις 13 Ιουλίου 1989, το βράδι της παραμονής της διακοσιοστής επετείου της Αλώσεως της Βαστίλης (και εθνικής εορτής της Γαλλίας), με την παρουσία άνω των τριάντα αρχηγών κρατών ή πρωθυπουργών. Εκτελέσθηκε μία εορταστική συναυλία με θεατρικό δρώμενο σε σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Γουίλσον, υπό τον τίτλο la Nuit avant le jour («Η νύχτα πριν από την Ημέρα»). Διευθυντής ορχήστρας ήταν ο Ζωρζ Πρετρ και τραγούδησαν μονωδοί όπως η Τερέσα Μπεργάνσα και ο Πλάθιντο Ντομίνγκο. Η παραδοσιακή δωρεάν υπαίθρια συναυλία της Ημέρας της Βαστίλης, που γινόταν κάθε χρόνο στην πλατεία, έγινε στη νέα όπερα την επόμενη ημέρα.
Ωστόσο το κτήριο δεν ήταν εντελώς έτοιμο όταν εγκαινιάσθηκε, και έτσι η πρώτη παράσταση όπερας σε αυτό έγινε μόλις στις 17 Μαρτίου 1990, όταν παίχθηκαν Οι Τρώες του Εκτόρ Μπερλιόζ, σε σκηνοθεσία Πιερ Λουίτζι Πίτσι.
Προβλήματα και αντιδικίες
Η διαχείριση της Όπερας της Βαστίλης και η δημόσια εικόνα της σπιλώθηκαν από αντιδικίες και σκάνδαλα κατά την πρώτη δεκαετία της λειτουργίας της, ακόμα και προτού εγκαινιασθεί.
Το 1987 ο μαέστρος Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ δέχθηκε την πρόσκληση να γίνει ο πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής της νέας όπερας και άρχισε να προγραμματίζει τις πρώτες σεζόν. Αλλά τον Ιανουάριο του 1989, ένα εξάμηνο πριν τα εγκαίνια, ο πρόεδρος του Δ.Σ. του οργανισμού (εταιρείας) της όπερας Πιερ Μπερζέ (ο και συνιδρυτής του οίκου του Υβ Σαιντ Λωράν) απέλυσε τον Μπάρενμποϊμ, επειδή όπως αναφέρθηκε ο τελευταίος αρνήθηκε την περικοπή του μισθού του κατά 50%, αλλά και εξαιτίας της μοντερνιστικής ροπής του, που ο Μπερζέ έκρινε «ακατάλληλη» για μία «λαϊκή» λυρική σκηνή. Και η πολιτική χροιά ήταν βεβαίως αναπόφευκτη: ο Μπάρενμποϊμ είχε διορισθεί από μία δεξιά κυβέρνηση, ενώ ο Μπερζέ ήταν επιφανής υποστηρικτής και δωρητής του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Η απόφαση πάντως δημιούργησε μεγάλη αναταραχή στον καλλιτεχνικό κόσμο: Ο Πατρίς Σερώ απέσυρε τη συμμετοχή του από την εκδήλωση των εγκαινίων, ο συνθέτης Πιερ Μπουλέζ παραιτήθηκε από το Δ.Σ., και οι Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, Γκέοργκ Σόλτι και άλλοι επιφανείς διευθυντές ορχήστρας υπέγραψαν επιστολή διαμαρτυρίας και κάλεσαν για µποϊκοτάζ της Όπερας της Βαστίλης, ακυρώνοντας δικές τους συναυλίες εκεί. Αυτό άφησε λίγες επιλογές στον Μπερζέ για τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή και τον Μάιο του 1989 μπόρεσε τελικώς να ανακοινώσει τον διορισμό του Κορεάτη πιανίστα και μαέστρου Μιούνγκ-χουν Τσουνγκ.
Το ίδιο το κτήριο υπήρξε εξίσου πηγή προβλημάτων: Μόλις δύο χρόνια μετά τα εγκαίνια, μερικά από τις 36.000 ασβεστολιθικές πλάκες Βουργουνδίας που καλύπτουν την πρόσοψη άρχισαν να πέφτουν, κάτι που οδήγησε στο στήσιμο το 1996 διχτιών ασφαλείας κάτω από εξωτερικούς τοίχους. Και άλλες σημαντικές επισκευές χρειάσθηκε να γίνουν τα επόμενα έτη, όπως αυτή της δομής ηχομονώσεως και της ακουστικής της ορχήστρας, η καθεμιά με πολύπλοκες και κάποιες φορές δικαστικές έρευνες για να βρεθεί ο υπεύθυνος. Το πρόβλημα με την πρόσοψη επιλύθηκε μόλις το 2009, με την εγκατάσταση νέων πλακών, από σύνθετο υλικό και με άλλου είδους στερέωση.
Χρήση
Η Όπερα της Βαστίλης αρχικώς προοριζόταν να καταστεί η μόνη σκηνή για όπερα των Παρισίων, με το Παλαί Γκαρνιέ να χρησιμεύει μόνο για παραστάσεις μπαλέτου. Ωστόσο αυτός ο αυστηρός διαχωρισμός εγκαταλείφθηκε τη δεκαετία του 1990. Από τότε, οι περισσότερες παραστάσεις όπερας και λίγες παραστάσεις μπαλέτου ή συναυλίες γίνονται στη Βαστίλη, ενώ η παραδοσιακή σκηνή παρουσιάζει σχεδόν ίσο αριθμό παραστάσεων όπερας και μπαλέτου.
Ο Hugues Gall, που ανέλαβε διευθυντής της Εθνικής Όπερας του Παρισιού το 1995, ήταν αρχικώς αντίθετος με την ανέγερση της Όπερας της Βαστίλης, έχοντας κάνει το διαβόητο σχόλιο ότι η νέα λυρική σκηνή ήταν «η λάθος απάντηση σε ένα πρόβλημα που δεν υπήρχε». Κατά την εννιάχρονη θητεία του όμως πιστώνεται με τη σταθεροποίηση της διοικητικής, καλλιτεχνικής και οικονομικής καταστάσεως του οργανισμού, εν μέρει εξαιτίας των δυνατοτήτων που προσέφερε το σύγχρονης κατασκευής θέατρο: υψηλότερα έσοδα χάρη στη μεγαλύτερη χωρητικότητα θεατών, ευρύτερη γκάμα τεχνικών μέσων για τους σκηνοθέτες, ανετότερο περιβάλλον εργασίας, υψηλότερη ευελιξία στον προγραμματισμό.
Περιγραφή
Η πρόσβαση στην είσοδο γίνεται απευθείας από την πλατεία στο επίπεδο του δρόμου. Παρά την ύπαρξη μνημειώδους εξωτερικής σκάλας, που οδηγεί στο φουαγιέ του πρώτου ορόφου, όπως και απευθείας υπόγειας προσβάσεως από τον σταθμό του μετρό στην αίθουσα εισόδου, αμφότερες έκλεισαν τελικώς.
Εξαιτίας του μεγάλου μεγέθους της, η αίθουσα της μεγάλης σκηνής αποκαλείται συχνά «βαπόρι». Σε σύγκριση με άλλες λυρικές σκηνές παγκοσμίου κλάσεως, η ακουστική της έχει περιγραφεί ως απογοητευτική. Ένα τεχνικό χαρακτηριστικό που τη βελτιώνει είναι ότι το δάπεδο του βαθουλώματος της ορχήστρας (μπροστά από τη σκηνή) είναι στην πραγματικότητα ένας ανελκυστήρας, που προσαρμόζει το ύψος της ορχήστρας στις απαιτήσεις της παραστάσεως, υψώνοντάς την για μια μικρότερη ορχήστρα και χαμηλώνοντας την για μια μεγαλύτερη. Το βαθούλωμα της ορχήστρας έχει χώρο για έως και 130 μουσικούς.
Η αίθουσα έχει μάλλον ψυχρό χρωματισμό εξαιτίας της κυριαρχίας γκρίζου γρανίτη, μαύρου ή λευκού πετρώματος και καλύψεων στους τοίχους και στον διάκοσμο, αλλά και του φωτισμού από τη γιγαντιαία λευκή γυάλινη οροφή αν και η χρήση ξύλου αχλαδιάς για τα καθίσματα και τις κουπαστές, και δρύινου για το δάπεδο, δίνει έναν θερμότερο χρωματισμό. Αυτές οι μοντέρνες επιλογές υπήρξαν αμφιλεγόμενες από το άνοιγμα της όπερας.
Τα παρασκήνια καταλαμβάνουν μια τεράστια επιφάνεια (5 χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα), εξαπλάσια από τη σκηνή. Η σκηνή πλαισιώνεται στα δεξιά και στα αριστερά από ισομεγέθεις χώρους, και αυτή η τριάδα επαναλαμβάνεται στα παρασκήνια. Ολόκληρα σκηνικά μπορούν να κυλίσουν πάνω σε ένα σύστημα σιδηροτροχιών, ενώ υπάρχει και μία περιστρεφόμενη πλατφόρμα, και έτσι μπορεί να γίνει εναλλαγή σκηνικών με τα παρασκήνια μέσα σε λίγα λεπτά. Η ύπαρξη τέτοιων διευκολύνσεων καθιστά επίσης πολύ ευκολότερη τη χρήση τρισδιάστατων σκηνικών αντί των παραδοσιακών επίπεδων εικόνων. Επιπλέον, κάτω από τη σκηνή υπάρχει ένας γιγάντιος ανελκυστήρας, που χρησιμεύει για το κατέβασμα των αχρησιμοποίητων σκηνικών με τις πλατφόρμες τους σε μία υπόγεια αποθήκη, η οποία έχει το μέγεθος των παρασκηνίων.
Το κτήριο περιλαμβάνει επίσης μια αίθουσα για πρόβες, που αναπαριστά τον χώρο της σκηνής και της ορχήστρας του θεάτρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στο Παρίσι
Δήμος Παραλίας
Με την ονομασία Δήμος Παραλίας υπάρχουν δύο δήμοι της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μπριτζ
Το μπριτζ (αγγλικά: bridge) είναι ομαδικό πνευματικό παιχνίδι που παίζεται με τράπουλα 52 φύλλων. Παίζεται από τέσσερις παίκτες σε δύο ανταγωνιστικά ζεύγη, με τους παίκτες γύρω από ένα τραπέζι (Β=Βορράς, Α=Ανατολή, Ν=Νότος, Δ=Δύση), με κάθε ζεύγος συνεργαζόμενων παικτών να κάθονται αντικριστά (Α-Δ, Β-Ν).
Διαδικασία
Οι κάρτες μοιράζονται στους παίκτες και στη συνέχεια ακολουθεί ο πλειστηριασμός (auction) ή η αγορά (bid) των παικτών για να πάρουν το συμβόλαιο (contract), προσδιορίζοντας πόσες λεβέ (tricks) θα πάρει το ζεύγος που θα ορίσει το συμβόλαιο (η πλευρά που θα πλειοδοτήσει), για να κερδίσει την παρτίδα. Κατά τη διάρκεια της αγοράς, οι εταίροι ανακοινώνουν πληροφορίες σχετικά με το "χέρι" τους, συμπεριλαμβανομένης της συνολικής δύναμης και του πλήθους των χρωμάτων (suits) τους, αλλά υπάρχουν και προσυμφωνημένοι κανόνες για χρήση κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού.