cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντέγιαν Νταβίντοβατς
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Στις 13 Σεπτεμβρίου 2017, ο Νταβίντοβατς υπέγραψε τετραετή επέκταση συμβολαίου με τον Ερυθρό Αστέρα. Στις 22 Οκτωβρίου 2017, ο Νταβίντοβατς έκανε το ντεμπούτο του για τον Ερυθρό Αστέρα στην Αδριατική Λίγκα εναντίον της ΚΚ Τσεντεβίτα Ζάγκρεμπ, έχοντας 3 πόντους, 3 ριμπάουντ και 2 ασίστ σε 9 λεπτά παιχνιδιού. Δύο ημέρες αργότερα, στις 24 Οκτωβρίου, ο Νταβίντοβατς έκανε το ντεμπούτο του στην Ευρωλίγκα εναντίον της ρωσικής ΜΚ Χίμκι, έχοντας δύο προσπάθειες 2 πόντων και ένα ριμπάουντ σε λιγότερο από 6 λεπτά παιχνιδιού. Σε 23 αγώνες τη σεζόν 2017–18 της Αδριατικής Λίγκας, είχε μέσο όρο 5,6 πόντους, 3,1 ριμπάουντ και 1,9 ασίστ ανά παιχνίδι. Σε 24 αγώνες της Ευρωλίγκα 2017-18, είχε 6,5 πόντους, 2,0 ριμπάουντ και 1,2 ασίστ ανά αγώνα. Σε 17 αγώνες τη σεζόν 2018 του Πρωταθλήματος Σερβίας, ο Νταβίντοβατς είχε μέσο όρο 7,9 πόντους, 3,9 ριμπάουντ, 1,6 ασίστ και 1,4 κλεψίματα ανά αγώνα. Κέρδισε το Πρωτάθλημα Σερβίας τη σεζόν 2017–18. Ο Νταβίντοβατς είχε μέσο όρο 6,2 πόντους και 2,9 ριμπάουντ ανά παιχνίδι κατά τη διάρκεια της σεζόν 2019–20 της Αδριατικής Λίγκας. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2020, ο Νταβίντοβατς υπέγραψε διετής επέκταση συμβολαίου με τον Ερυθρό Αστέρα.
Στις 26 Ιουνίου 2022, ο Νταβίντοβατς υπέγραψε συμβόλαιο με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας.
Εθνική ομάδα
Ο Νταβίντοβατς ήταν μέλος της Εθνικής Σερβίας Κ18 που συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18 του 2013 στη Λετονία, όπου σε εννέα παιχνίδια είχε μέσο όρο 7,2 πόντους, 5,0 ριμπάουντ και 1,1 ασίστ ανά αγώνα. Ήταν Επίσης μέλος της Εθνικής Σερβίας Κ20 που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ20 του 2015 στην Ιταλία., όπου σε δέκα παιχνίδια, είχε μέσο όρο 8,7 πόντους, 4,7 ριμπάουντ και 1,1 ασίστ.
Με την Εθνική Σερβίας ανδρών, συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προλετέρ Ζρένιανιν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ Βρσατς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ ΦΜΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα
Δυτικά Μίντλαντς
Τα Δυτικά Μίντλαντς (αγγλικά: West Midlands) είναι μία από τις εννέα επίσημες περιφέρειες της Αγγλίας. Όπως και οι υπόλοιπες περιφέρειες, έτσι και τα Δυτικά Μίντλαντς, δημιουργήθηκαν (ως περιφέρεια) το 1994 και υιοθετήθηκε για στατιστικούς σκοπούς από το 1999. Αποτελεί τμήμα της ιστορικής περιοχής των Μίντλαντς. Η συνολική έκταση των Δυτικών Μίντλαντς, ανέρχεται σε 12.998 τ.χλμ. Ο πληθυσμός της περιφέρειας, ανέρχεται σε 6.01 εκατομμύρια κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022 ). Η σημαντικότερη και η μεγαλύτερη πληθυσμιακά πόλη των Δυτικών Μίντλαντς, είναι το Μπέρμινγχαμ.
Τα Δυτικά Μίντλαντς, περιλαμβάνουν τις κομητείες του Γουόρστερσαϊρ, Γουόρικσαϊρ, των Δυτικών Μίντλαντς, του Σρόπσαϊρ, του Στάφορντσαϊρ και του Χέρεφορντσαϊρ.
Σημαντικές πόλεις (εκτός από το Μπέρμινγχαμ), είναι το Γουλβερχάμπτον, το Γουόρστερ, το Κόβεντρι, το Λίτσφιλντ, Στόουκ ον Τρεντ, το Χέρεφορντ, το Ντάντλεϊ, το Σριούσμπερι, και το Στράτφορντ-απόν-Έιβον.
Γεωγραφία
μικρογραφία|215x215εσ|Ο χάρτης των Δυτικών Μίντλαντς. Τα Δυτικά Μίντλαντς, βρίσκονται στο κεντρο-δυτικό μέρος της Αγγλίας. Στα δυτικά, συνορεύουν με την Ουαλία, στα ανατολικά με τα Ανατολικά Μίντλαντς, στα βόρεια, με την Βορειοανατολική Αγγλία, και στα νότια, με την Νοτιοδυτική Αγγλία και την Νοτιοανατολική Αγγλία. Η περιφέρεια των Δυτικών Μίντλαντς, αποτελεί έναν συνδυασμό της αστικής και της επαρχιακής-αγροτικής Αγγλίας. Είναι η μοναδική περιφέρεια της Αγγλίας (εκτός από το Μείζον Λονδίνο), που δεν βρέχεται από θάλασσα.
Το υψηλότερο σημείο των Δυτικών Μίντλαντς, είναι στην κομητεία του Χέρεφορντσαϊρ, περί τα 703 μέτρα.
Κλίμα
Η περιφέρεια των Δυτικών Μίντλαντς, έχουν εύκρατο ωκεάνιο κλίμα με θερμά καλοκαίρια (σπανιότερα ζεστά) και δροσερούς έως και κρύους χειμώνες. Οι βροχοπτώσεις είναι σύνηθες φαινόμενο καθ' όλη την διάρκεια του έτους. Ο Ιούλιος είναι ο ξηρότερος μήνας, και ο Δεκέμβριος, ο πιο υγρός.
Πολιτική
Τα Δυτικά Μίντλαντς, παρότι τείνει να έχει μια πολιτική υπεροχή υπέρ του Συντηρητικού Κόμματος, στην ευρύτερη περιοχή του Μπέρμινγχαμ υπάρχει αξιόλογη επιρροή και αυξανόμενη τάση του Εργατικού Κόμματος. Η περιφέρεια των Δυτικών Μίντλαντς, διαθέτει 59 εκλογικές περιφέρειες για την Βουλή των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου. Επί του παρόντου (ύστερα από τις εκλογές του 2019), η περιφέρεια έχει: 42 βουλευτές από το Συντηρητικό Κόμμα (Tories), 15 βουλευτές από το Εργατικό Κόμμα (Labour), 1 βουλευτή από τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες (Lib Dems) και 1 ανεξάρτητο βουλευτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Αγγλία Κατηγορία:Περιφέρειες της Αγγλίας
Πλατεία Ηρώων (Βουδαπέστη)
Η Πλατεία Ηρώων (Hősök tere) είναι η μεγαλύτερη και πιο σημαντική πλατεία της Βουδαπέστης. Βρίσκεται στη 14η περιοχή, και με τη στενότερη έννοια δηλώνει το Μνημείο της Χιλιετίας. Η Πλατεία Ηρώων μαζί με τη λεωφόρο Αντράσυ που καταλήγει σε αυτή έχει κηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Τοποθεσία
Βρίσκεται στον άξονα της λεωφόρου Αντράσυ, στη δυτική πλευρά του Βάροσλιγκετ. Η λεωφόρος Αντράσι συνδέει το Τερεζβάρος με το κέντρο της πόλης διασχίζοντας το. Από την άλλη πλευρά βρίσκεται το πάρκο της πόλης.
Τα όριά της πλατείας είναι: Μνημείο της χιλιετίας, Μουσείο Καλών Τεχνών, Πινακοθήκη, λεωφόρο Ντόσα Γκιόργκι 37 και 39.
Η γραμμή Μ1 του μετρό περνά ακριβώς κάτω από την πλατεία και ο σταθμός Πλατεία Ηρώων βρίσκεται στο δυτικό μισό της πλατείας.
Γκλοριέτ
Σήμερα, το πηγάδι είναι κρυμμένο από μια μεταλλική πλάκα πίσω από την πέτρα μνήμης των ηρώων, με την επιγραφή «Ένα θερμικό κοίτασμα 74 βαθμών με απόδοση 831 λίτρα ανά λεπτό ανακαλύφθηκε σε αυτήν την τοποθεσία με γεώτρηση βάθους 971 μέτρων τις 21 Ιανουαρίου 1878 από τον μηχανικό ορυχείων Βίλμος Ζσιγκμόντι. Αυτή η πηγή, η οποία λειτουργεί ακόμα και σήμερα, κατέστησε δυνατή την ίδρυση του αρτεσιανού λουτρού στο Városliget.» Το σπα ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1880. Το κτίριο του σημερινού λουτρού παραδόθηκε στις 16 Ιουνίου 1913 και μετονομάστηκε από το απλό Αρτεσιανό Λουτρό σε Λουτρά Σέτσενι. Το δεύτερο πηγάδι του λουτρού ανοίχτηκε το 1936 υπό την διεύθυνση του Φέρεντς Πάβαϊ-Βάινα. Εκείνη την εποχή, από το πηγάδι βάθους 1240 μέτρων ήταν το θερμότερο της Ευρώπης, με το νερό να ξεπερνάει τους 77 °C.
Χιλιετηρίδα
Το 1895, πάρθηκε η απόφαση να χτιστεί ένα μνημείο χιλιετίας, ένα Εθνικό Πάνθεον, στη θέση του Gloriette, το οποίο μεταφέρθηκε στο λόφο Σέτσενι. Ο πρωθυπουργός Σάντορ Βέκερλε ανέθεσε το έργο στον γλύπτη Γκιόργκι Ζάλα και στον αρχιτέκτονα Άλμπερτ Σίνκενταντς. Οι δύο κιονοστοιχίες ολοκληρώθηκαν αργότερα και τα βασιλικά αγάλματα κατασκευάστηκαν και τοποθετήθηκαν σε αυτές μεταξύ 1905 και 1911. Αρχικά, υπήρχαν αγάλματα 14 Ούγγρων ηγεμόνων στο μνημείο.
Επί Σοβιετικής Δημοκρατίας, την 1η Μαΐου 1919, ολόκληρη η κατασκευή καλύφθηκε με μια κόκκινη κουρτίνα, το άγαλμα του Αρχάγγελου Γαβριήλ μετατράπηκε σε οβελίσκο και μπροστά του τοποθετήθηκε ένα γύψινο άγαλμα 7 μέτρων του Μαρξ. Τα αγάλματα των Αψβούργων βασιλιάδων (Φερδινάνδος Α΄, Κάρολος Στ΄, Μαρία Θηρεσία, Λεοπόλδος Β΄ και Φραγκίσκος Ιωσήφ) αφαιρέθηκαν και μεταφέρθηκε στην εταιρεία χυτηρίου Rafael Vignali. Εκείνη την εποχή, το αρχικό άγαλμα του Φραγκίσκου Ιωσήφ διαλύθηκε. Μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων, αυτά τα αγάλματα ανεγέρθηκαν ξανά. Το νέο άγαλμα του Φραγκίσκου Ιωσήφ (όχι πλέον με στρατιωτική στολή, αλλά με ρούχα στέψης, αλλά χωρίς στέμμα) ολοκληρώθηκε το 1926.
Το μνημειακό έργο συμβόλιζε το μεγαλείο των Ούγγρων και τη χιλιετή κρατικότητά τους, ωστόσο, η δομή της πλατείας άλλαξε μετά το 1929, όταν τοποθετήθηκε η Πέτρα Μνήμης των Ηρώων στην πλατεία (τότε ονομαζόταν «Μνημείο των Εθνικών Ηρώων»), με την οποία αποτιμούσαν στους ήρωες της Ουγγαρίας.
Πλατεία Ηρώων
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Η Πλατεία Ηρώων το 1925 Το 1932 η πλατεία ονομάστηκε «Hõsök teren» (Πλατεία Ηρώων). Τότε ήταν ακόμα διακοσμημένη με παρτέρια. Το 1937 πλακοστρώθηκε για το Παγκόσμιο Ευχαριστιακό Συνέδριο (1938).
Κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής δικτατορίας, το μνημείο τροποποιήθηκε για να ταιριάζει στις πολιτικές απόψεις της εποχής. Στην εποχή του Ράκοσι, σύμφωνα με κάποιους σχεδιασμούς, είχε προταθεί να γκρεμιστεί, λόγω του υπερβολικού πατριωτισμού του. Τελικά, αντικαταστάθηκαν μόνο τα αγάλματα των ηγεμόνων των Αψβούργων: ο Φερδινάνδος Α' αντικαταστάθηκε από τον Ιστβάν Μποτσκάι Γ΄, ο Κάρολος από τον Γκάμπορ Μπέτλεν, η Μαρία Θηρεσία από τον Ίμρε Τόκολι, ο Λεοπόλδος Β΄ από τον Φραγκίσκο Ράκοζι και ο Φραγκίσκος Ιωσήφ από τον Λάγιος Κόσουτ. Τα αγάλματα που αντικαταστάθηκαν αποθηκεύτηκαν στο Μουσείο Κίσκελι του Ιστορικού Μουσείου της Βουδαπέστης και στη συνέχεια μεταφέρθηκαν από εκεί στο Sülysáp. Το 2002, το ανακατασκευασμένο άγαλμα της Μαρίας Θηρεσίας, που προηγουμένως είχε υποστεί ζημιές, τοποθετήθηκε στο Μουσείο Καλών Τεχνών και το 2011, μεταφέρθηκε στο Γκέντελε, στον κήπο του μπαρόκ κάστρου. Το 2006, τα αγάλματα του Φραγκίσκου Ιωσήφ, του Καρόλου και του Φερδινάνδου Α΄ έφεραν επίσης στο Sülysáp και μετά την αποκατάσταση θα τοποθετηθούν κάπου μπροστά από το Μουσείο Καλών Τεχνών.
Η πλατεία των Ηρώων είναι συχνά τόπος για μαζικές εκδηλώσεις, διαδηλώσεις και πολιτικές συγκεντρώσεις. Στις 16 Ιουνίου 1989, πραγματοποιήθηκε εκεί η κηδεία του Ίμρε Νάγκυ και των συμμαρτύρων του πριν από την εκ νέου ταφή. Στις 20 Αυγούστου 1991 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ μίλησε στην πλατεία σε 200.000 άτομα. Από το 2008, η Εθνική Παρέλαση πραγματοποιείται στην πλατεία κάθε χρόνο. Τον Σεπτέμβριο του 2021, η Ουγγαρία φιλοξένησε το 52ο Διεθνές Ευχαριστιακό Συνέδριο, ένα από τα κύρια σημεία του οποίου ήταν η πλατεία Ηρώων. Την τελετή λήξης στις 12 Σεπτεμβρίου τέλεσε ο Πάπας Φραγκίσκος.
Αξιοθέατα
Τα τρία κύρια στοιχεία της τεράστιας πλατείας είναι η Πινακοθήκη που χτίστηκε το 1896, το Μουσείο Καλών Τεχνών στην Ουγγαρία, χτισμένο σε εκλεκτικό στυλ, που παραδόθηκε τον Δεκέμβριο του 1906 και το Μνημείο της Χιλιετίας που συνδέει οπτικά τα δύο: και τα τρία σχεδιάστηκαν από τον Άλμπερτ Σίκενταντς, τα μουσεία μαζί με τον Φέρεντς Φούλοπ Χέρτσογκ. (Τα χάλκινα γλυπτά του Μνημείου της Χιλιετίας είναι έργα του Γκιόργκι Ζάλα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πλατείες στην Ευρώπη Κατηγορία:Βουδαπέστη
Οδός Αγίων Πάντων (Θεσσαλονίκη)
Η οδός ξεκινάει από την οδό Μοναστηρίου, στο ύψος του Νέου Σιδηροδρομικού Σταθμού Θεσσαλονίκης και καταλήγει στη Λεωφόρο Λαγκαδά. Έλαβε το όνομά της από τον ιστορικό Ιερό Ναό Αγίων Πάντων Θεσσαλονίκης. Στην αρχή της οδού βρίσκεται ο Σταθμός Μετρό Νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός καθώς και η σιδηροδρομική γέφυρα των Αγίων Πάντων.
Επί της οδού Αγίων Πάντων βρίσκεται το Πνευματικού Κέντρου Ιερού Ναού Αγίων Πάντων που εγκαινιάστηκε τον Οκτώβριο του 2013 από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.
Παραπομπές
Αγιων Παντων
Βίκι Χίου
Το Βίκι είναι ορεινό χωριό της βόρειας Χίου σε οδική απόσταση 42 περίπου χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου, ένα από τα λεγόμενα «Βορειόχωρα» ή «Επανόχωρα». Παλαιότερα ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Χίου. Με το σχέδιο «Καποδίστριας» ήταν ο ένας από τους δύο οικισμούς του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος (δ.δ. Βικίου) του δήμου Καρδαμύλων του νομού Χίου. Σήμερα υπάγεται στο ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα του καλλικρατικού δήμου Χίου.
Γεωγραφία
Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του χωριού είναι 360 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, από την οποία απέχει σε ευθεία γραμμή 2,2 χιλιόμετρα. Το Βίκι είναι χτισμένο στη βόρεια πλαγιά του υψηλότερου βουνού όλης της Χίου, του Πελιναίου. Κοντινότερα χωριά είναι οι Αμάδες προς τα ανατολικά και τα Καμπιά προς τα δυτικά, αμφότερα σε λίγο μικρότερο υψόμετρο από το Βίκι. Εξάλλου σε ευθεία γραμμή το Βίκι είναι ο κοντινότερος οικισμός (2,5 με 3 χιλιόμετρα περίπου) στην κορυφή του Πελιναίου, από τον οποίο γίνεται ευκολότερα η ανάβαση σε αυτή. Στο Βίκι υπάγεται επίσης και η νησίδα Κέρτης. Επιπλέον, είναι ο κοντινότερος οικισμός (2,9 χιλιόμετρα) στο βορειότερο άκρο της νήσου Χίου, το Ακρωτήριο Επανοχώρων.
Τοπωνυμικά-Ιστορία
Κατά τον Γεώργιο Ζολώτα «το Βίκι ως τοπωνύμιον δεν έχει ερμηνευθεί ακόμη δεόντως». Με δεδομένο τον ορεινό χαρακτήρα της περιοχής και των γνωστών σχέσεων μεταξύ Χίου και Βοιωτίας κατά την αρχαιότητα, θα μπορούσε να σχετίζεται με το Φίκιον όρος της Βοιωτίας ή τη Βίκα = σφίγγα (Φιξ στη βοιωτική διάλεκτο). Επίσης, είναι γνωστό το Φαράγγι του Βίκου στα Ζαγοροχώρια της Ηπείρου. Στην Εύβοια βίκος λεγόταν το δέμα ή δεμάτι (αχύρου, χόρτου, κλπ.), ενώ βίκα ή βικί = σταμνάκι, «γενικώς σταμνίον δίωτον έχον βραχέα τα ώτα και τον λαιμόν».
Λίγο έξω από τον οικισμό, προς τα ανατολικά, βρίσκονται τα ερείπια του πύργου τον οποίο κατεδάφισαν μερικώς οι ίδιοι οι χωρικοί για να προμηθευθούν τα αναγκαία υλικά για την οικοδόμηση του ενοριακού ναού του χωριού, «παρ' αυτόν δε σώζονται ωσαύτως λείψανα και άλλου τινός μεσαιωνικού κτίσματος». Το σημερινό πάχος του τοίχου του πύργου είναι ένα μέτρο, το μήκος και το πλάτος του πύργου περίπου δέκα μέτρα, ενώ το ύψος άγνωστο, αφού ο πύργος έχει καταρρεύσει. Δεν είχε παράθυρα, αλλά μόνο κάποιες θυρίδες, στρογγυλές οριζόντιες οπές.
Ξωκλήσια
Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική εποπτεία Καρδαμύλων της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.
Πληθυσμός και άλλες πληροφορίες
Το χωριό ήταν ανέκαθεν μικρό. Η εξέλιξη του πληθυσμού του Βικίου στις επίσημες απογραφές, χαρακτηριστικό δείγμα μαρασμού της ελληνικής επαρχίας, φαίνεται στον πίνακα:
Ο ταχυδρομικός κώδικας του Βικίου είναι 82300.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βικι Κατηγορία:Δήμος Χίου
Amanita caesarea
Ο Αμανίτης ο καισαρικός (Amanita caesarea), ευρέως γνωστό ως "καισαρικό" ενώ είναι γνωστό και με τις λαϊκές ονομασίες "Αυγουλομουλάτκο" (στον Χολομώντα), "Κοκκινούσκα" (στα Γρεβενά), "Αυγό", είναι εδώδιμο μανιτάρι που συναντάται καλοκαίρι και φθινόπωρο σε δάση πλατύφυλλων και έχει χαρακτηριστικό πορτοκαλί καπέλο.
Ονομασία και ταξινόμηση
Η πρώτη επιστημονική καταγραφή του μανιταριού είναι αυτή του Ιταλού μυκητολόγου Giovanni Antonio Scopoli το 1772 το κατέταξε ως Agaricus caesareus,  Κατατάχθηκε στο γένος Amanita από τον Persoon το 1801. Το κοινό όνομά του έχει προέλευση από τα χρόνια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Αποτέλεσε αγαπημένο έδεσμα των αυτοκρατόρων και συγκεκριμένα του Κλαύδιου.
Περιγραφή
left|thumb| A. caesarea Το μανιτάρι αυτό έχει έντονο πορτοκαλοκόκκινο καπέλο με σχήμα σφαιρικό στην αρχή που καταλήγει επίπεδο στην ωριμότητα. Συνήθως φτάνει τα 15 εκατοστά, αλλά δεν αποκλείεται να φτάσει και τα 20. Τα ελάσματά του είναι ελεύθερα και έχουν χρώμα κρεμο-κιτρινωπό. Το πόδι έχει ύψος 8 -15 εκατοστά και πάχος ως 3 εκατοστά. Είναι κυλινδρικό και έχει το χρώμα των ελασμάτων. Εμφανίζει μεγάλο και κρεμαστό δακτυλίδι το οποίο έχει γραμμώσεις στην πάνω του πλευρά και στην κάτω του είναι λείο. Στη βάση του ποδιού βρίσκεται η κυπελόμορφη λευκή θήκη (βόλβα). Το αποτύπωμα των σπόρων του είναι λευκό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μανιτάρια Κατηγορία:Εδώδιμοι μύκητες Κατηγορία:Αγαρικομύκητες
Χρυσό έκτυπο έλασμα (πομπή κενταύρων με ιππικό και πεζικό)
Το χρυσό έκτυπο έλασμα με πομπή κενταύρων, ιππέων και πεζικού είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Κόρινθο που φυλάγεται στα αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου. Δημοσιεύτηκε από τον Φουρτβέγκλερ στην Αρχαιολογική Εφημερίδα (Archäologische Zeitung) το 1884. Η πομπή που έχει την μορφή ζωφόρου σε δύο επίπεδα, προχωράει από δεξιά προς τα αριστερά, αντίθετα με την συνηθισμένη διεύθυνση στην πρώιμη ελληνική τέχνη. Τρεις κένταυροι με ανθρώπινα πόδια κρατούν μικρά κλαδιά στα χέρια και ηγούνται της πρώτης ζωφόρου. Ο δεύτερος φέρει μεγάλο κλαδί γύρω από τους ώμους του, το οποίο συναντούμε αργότερα και στην ερυθρόμορφη τέχνη. Ακολουθούν δύο ιππείς, από τους οποίους ο πρώτος φοράει κράνος. Μετά έρχονται δύο κένταυροι με αλογίσια πόδια και οπλές. Κρατούν και αυτοί κλαδιά. Πιο πίσω έρχεται μεγάλη πομπή πεζών, ενώ ο αρχηγός τους κρατάει δόρυ και ο πέμπτος κρατάει ασπίδα και τόξο. Ακολουθεί ένα ζώο με κέρατα, ίσως με προορισμό την θυσία επάνω στο βωμό. Μερικοί από τους ιππείς παριστάνονται δίπλα στο άλογό τους, ενώ ετοιμάζονται να πάρουν μέρος στην πομπή.
Το χάλκινο έλασμα χρονολογείται πριν τον 8ο αιώνα π.Χ. και είναι έργο αττικού ή κορινθιακού εργαστηρίου με ανατολική επιρροή. Χρησίμευσε ίσως ως διάδημα της κεφαλής κάποιου νεκρού, ενώ οι κένταυροι έχουν χθόνιο συμβολικό χαρακτήρα.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Τέχνεργα Κατηγορία:Αρχαία τέχνη Κατηγορία:Αρχαία Κόρινθος Κατηγορία:Κένταυροι Κατηγορία:Εκθέματα στο Νησί των Μουσείων, Βερολίνο
Ταρίκ Ελιουνούσι
Ο Ταρίκ Ελιουνούσι (νορβηγικά: Tarik Elyounoussi, 23 Φεβρουαρίου 1988 - ) είναι επαγγελματίας και διεθνής ποδοσφαιριστής με την Εθνική Νορβηγίας, που αγωνίζεται ως ακραίος μέσος και επιθετικός στο πρωτάθλημα Σουηδίας για την ΑΙΚ Στοκχόλμης.
Πρώτα βήματα και Φρέντρικσταντ ΦΚ
Ο Ελιουνούσι γεννήθηκε στο Αλ Χοσέιμα του Μαρόκο, αλλά σε ηλικία 12 ετών, μετανάστευσε με την οικογένεια του στη Νορβηγία. Η ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο ξεκίνησε στη Nylende, του Φρέντρικσταντ και κατόπιν στην Τρόσβικ. Θεωρήθηκε ως το μεγαλύτερο ταλέντο της πόλης, ενώ το 2006 και το 2007, βραβεύτηκε με το βραβείο Καλύτερου Νεαρού Ποδοσφαιριστή, στη Νορβηγία, μετά από δύο πολύ καλές χρονιές στη Φρέντρικσταντ ΦΚ, με την οποία κιόλας κατέκτησε κι ένα Κύπελλο Νορβηγίας.
ΣΚ Χέρενφεν
Το καλοκαίρι του 2008, αρκετές ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ, έδειξαν το ενδιαφέρον τους, ώστε να αποκτήσουν τον ποδοσφαιριστή. Αρχικά, η ομάδα του δέχτηκε την πρόταση της Λε Μαν ΦΚ, ύψους 4 εκατομμυρίων ευρώ, όμως ο Ελιουνούσι, δεν ενδιαφερόταν να μετακινηθεί εκεί, έτσι τελικά υπέγραψε, έναντι 3.5 εκατομμυρίων ευρώ, στην ολλανδική Χέρενφεν. Το ντεμπούτο του με την ολλανδική ομάδα χρίζεται με επιτυχία, καθώς πετυχαίνει και γκολ. Στη θητεία του εκεί πανηγύρισε κι ένα Κύπελλο Ολλανδίας, τη σεζόν 2008-09.
Το 2010, ο 21χρονος τότε ποδοσφαιριστής παραχωρείται με τη μορφή δανεισμού στη Λίλεστρεμ ΣΚ.
Χόφενχαϊμ 1899
Το καλοκαίρι του 2013, εντάχθηκε στο έμψυχο δυναμικό της γερμανικής ομάδας Χόφενχαϊμ 1899, όπου παρέμεινε για τρεις σεζόν. Τις δύο πρώτες σεζόν είχε αρκετή συμμετοχή, ενώ την τελευταία του σεζόν, έκανε μόλις 6 σε όλες τις διοργανώσεις.
Ολυμπιακός Πειραιώς
Στις 25 Αυγούστου του 2016, ανακοινώθηκε επισήμως ότι εντάχθηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην 1 Σεπτεμβρίου του 2017, παραχωρήθηκε δανεικός στην Καραμπάγ.
Διεθνής καριέρα
Στις 28 Μάη του 2008, στο ντεμπούτο του με την Εθνική Νορβηγίας, πέτυχε γκολ, το οποίο το πέτυχε μόλις τέσσερα λεπτά, αφού μπήκε, και είναι ένα από τα γρηγορότερα γκολ σε ντεμπούτο, σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Στη συνέχεια σκόραρε και στη δεύτερη του συμμετοχή. Συνολικά έχει πετύχει 9 γκολ σε 44 συμμετοχές με την εθνική του ομάδα. Σε δύο φιλικά του 2013, έγινε και ο αρχηγός της ομάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Νορβηγοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νορβηγίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νορβηγίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φρέντρικσταντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Χέρενφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίλεστρεμ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόσενμποργκ ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χόφενχαϊμ 1899 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τίπελιγκαεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καραμπάγ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΙΚ Στοκχόλμης Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Λεωφόρος 30ής Οκτωβρίου (Θεσσαλονίκη)
thumb|To Μνημείο του [[Σωκράτης Καραντινός|Σωκράτη Καραντινού και το Βασιλικό Θέατρο επί της Λεωφόρου 30ής Οκτωβρίου.]] Η Λεωφόρος 30ής Οκτωβρίου είναι κεντρικός οδικός άξονας της Θεσσαλονίκης. Ξεκινάει από τον Λευκό Πύργο ως συνέχεια της Λεωφόρου Νίκης και συνεχίζει ως Λεωφόρος Μεγάλου Αλεξάνδρου από τη διασταύρωση με την Λεωφόρο Γ' Σεπτεμβρίου. Έλαβε το όνομά της σε ανάμνηση της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης στις 30 Οκτωβρίου 1944.
Παραπομπές
30ης Οκτωβριου
Οικονομία της Σερβίας
Η οικονομία της Σερβίας είναι μια οικονομία ανώτερου και μεσαίου εισοδήματος, που βασίζεται στην παροχή υπηρεσιών, με τον τριτογενή τομέα να αντιπροσωπεύει τα δύο τρίτα του συνολικού ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) και να λειτουργεί σύμφωνα με τις αρχές της ελεύθερης αγοράς. Το ονομαστικό ΑΕΠ, το 2017, ανήλθε σε 39,366 δισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή 5.599 δολάρια ανά κάτοικο, ενώ το ΑΕΠ με βάση την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης (PPP) ανερχόταν σε 106,6022 δισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή 15.163 δολάρια ανά κάτοικο.
Οι ισχυρότεροι τομείς της οικονομίας είναι η ενέργεια, η αυτοκινητοβιομηχανία, τα μηχανήματα, η εξορυκτική βιομηχανία και η γεωργία. Στις πρωτογενείς βιομηχανικές εξαγωγές συγκαταλέγονται αυτοκίνητα, σίδηρος και χάλυβας, καουτσούκ, ρούχα, σιτάρι, φρούτα και λαχανικά, μη σιδηρούχα μέταλλα, ηλεκτρικές συσκευές, μεταλλικά προϊόντα, όπλα και πυρομαχικά. Το εμπόριο διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην οικονομική παραγωγή της Σερβίας. Οι κύριοι εμπορικοί εταίροι της χώρας είναι η Γερμανία, η Ιταλία, η Ρωσία, η Κίνα και οι γειτονικές βαλκανικές χώρες.
Βιομηχανία
Η βιομηχανία είναι ο κλάδος της οικονομίας που επλήγη περισσότερο από τις κυρώσεις του ΟΗΕ, το εμπάργκο και τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ενώ επιπτώσεις υπήρξαν και κατά τη μετάβαση στην καπιταλιστική οικονομία, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000. Η βιομηχανική παραγωγή παρουσιάζει δραματική μείωση κατά τα τελευταία έτη. Οι κύριοι βιομηχανικοί τομείς περιλαμβάνουν την αυτοκινητοβιομηχανία, τα ορυχεία, τα μη σιδηρούχα μέταλλα, την επεξεργασία τροφίμων, την κατασκευή ηλεκτρονικών, φαρμακευτικών προϊόντων και ρούχων.
Η αυτοκινητοβιομηχανία της χώρας (με σημαντικότερη τη Fiat Chrysler Automobiles) που έχει έδρα την περιοχή του Κραγκούγιεβατς και των περιχώρων του συμβάλλει στις εξαγωγές με περίπου 2 δισεκατομμύρια δολάρια. Η μεταλλευτική βιομηχανία της Σερβίας είναι σχετικά ισχυρή, καθώς είναι η 18η μεγαλύτερη σε παραγωγή άνθρακα στον κόσμο. Η χώρα είναι 23η παγκοσμίως σε παραγωγή χαλκού. Χρυσός από την περιοχή του Μαϊντάνπεκ εξάγεται σε διάφορες χώρες. Κατασκευάζονται επίσης έξυπνα τηλέφωνα, τα οποία ονομάζονται Tesla smartphones.
Η σερβική βιομηχανία τροφίμων είναι γνωστή τόσο σε περιφερειακό όσο και σε διεθνές επίπεδο και είναι ένα από τα ισχυρά σημεία της οικονομίας. Μερικές από τις διεθνείς εμπορικές εταιρείες που έχουν παραγωγική δραστηριότητα στη Σερβία είναι οι εξής: PepsiCo, Nestlé, Coca-Cola, Heineken], Carlsberg και Nordzucker. Η βιομηχανία ηλεκτρονικών ειδών της Σερβίας σημείωσε την αιχμή της στη δεκαετία του 1980, καθώς σήμερα είναι μόνο στο ένα τρίτο της τότε παραγωγής, αν και έχει σημειώσει αναγέννηση τα τελευταία χρόνια με επενδύσεις εταιρειών όπως η Siemens, η Panasonic και η Gorenje. Η φαρμακευτική βιομηχανία στη Σερβία περιλαμβάνει δώδεκα κατασκευαστές γενοσήμων φαρμάκων, από τους οποίους η Hemofarm στο Βρσατς και η Galenika στο Βελιγράδι, αντιπροσωπεύουν το 80% του όγκου παραγωγής. Η εγχώρια παραγωγή καλύπτει πάνω από το 60% της τοπικής ζήτησης.
Γηπαίπυρις
Η Γηπαίπυρη (1ο αι. μ.X.) ήταν μία από τους Σαπαίους πριγκίπισσα από τη Θράκη, η οποία με τον γάμο της έγινε βασίλισσα του βασιλείου του Βοσπόρου, τού μακροβιότερου γνωστού βασιλείου υποτελούς στη Ρώμη. Κυβέρνησε το διάστημα 37/38-39 μ.Χ.
Βιογραφία
Η Γηπαίπυρη ήταν η πρώτη κόρη μεταξύ των παιδιών των ηγεμόνων -ως πελατών της Ρώμης- τής Θράκης, Κότυος Γ΄ (Σαπαίων) και Αντωνίας Τρύφαινας. Οι γονείς τής μητέρας της ήταν ο Πολέμων Α΄ τού Πόντου και η Πυθοδωρίδα του Πόντου, ενώ οι γονείς τού πατέρα της ήταν οι Ροιμητάλκης Α΄ της Θράκης και η Πυθοδωρίς Α΄. Η Πυθοδωρίδα τού Πόντου ήταν το πρώτο εγγόνι του Ρωμαίου Mάρκου Αντωνίου, ενός της Τριανδρίας. Η Γηπαίπυρη είχε σχέση με διάφορα μέλη της δυναστείας των Ιουλιο-Κλαυδίων· ήταν ελληνικής, περσικής και ρωμαϊκής καταγωγής.
Ο Γηπαίπυρη δεν αναφέρεται από αρχαίες φιλολογικές πηγές. Ό,τι είναι γνωστό γι' αυτή τη Θράκα πριγκίπισσα προέρχεται από επιγραφές από το βασίλειο του Βοσπόρου, την αρχαία ελληνική πόλη τής Κυζίκου (στη Μ. Ασία) και νομισματικά στοιχεία. Η Κύζικος έγινε η δεύτερη κατοικία τής οικογένειάς της, όπου μεγάλωσε ο Γηπαίπυρη. Από νομίσματα που ξέρουμε, ο βασιλικός της τίτλος ήταν "ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΓΗΠΑΙΠΥΡΙΣ".
Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή τής Γηπαιπύρης. Παντρεύτηκε τον βασιλιά -ως πελάτη των Ρωμαίων- τού βασιλείου του Βοσπόρου, Τιβ. Ιούλ. Ασπούργο, ο οποίος ήταν ελληνικής και περσικής καταγωγής. Ο Ασπούργος ήταν γιος της βασίλισσας τού Βοσπόρου Δύναμης, από τον πρώτο της γάμο με τον στρατηγό (και μετά βασιλιά τού Βοσπόρου) Άσανδρο.
Η Γηπαίπυρη φαίνεται ότι ήταν το μοναδικό παιδί από την οικογένεια τού Κότυος Γ΄ και τής Αντωνίας Τρύφαινας, που απέκτησε παιδιά. Η Γηπαίπυρη έκανε στον Ασπούργο δύο γιους:
Μέσω του Τ. Ι. Κότυος Α΄, η Γηπαίπυρη και ο Ασπούργος απέκτησαν διάφορους απογόνους, που κυβέρνησαν το βασίλειο τού Βοσπόρου μέχρι τα μέσα τού 4ου αι. Αυτοί έφεραν ονόματα των προγόνων τους μοναρχών της Θράκης, όπως Κότυς, Ροιμητάλκης και Ρησκούπορις.
Ο Ασπούργος ήταν επικεφαλής τής επικράτειας τού Βοσπόρου μέχρι το τέλος του το 37 ή το 38 Με το τέλος του ο Ασπούργος άφησε τη σύζυγό του Γηπαίπυρη με δύο γιους, τον Τ. Ι. Μιθριδάτη και τον Τ. Ι. Κότυ Α΄. Η Γηπαίπυρις διαδέχθηκε τον σύζυγό της ως αποκλειστική ηγεμόνας. Τα νομίσματα τής Γηπαιπύρης αποδεικνύουν την αποκλειστική κυριαρχία της στον Βόσπορο: δεν υπάρχει καμία αναφορά στον Μιθριδάτη, και η ίδια η Γηπαίπυρη παριστάνεται στον εμπροσθότυπό τους ως ηγεμόνας με πλήρη εξουσία. Ο Μιθριδάτης κληρονόμησε τον θρόνο της μητέρας του το 39 μ.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Μονάρχες του Βασιλείου του Βοσπόρου
Λεοπόλδος Ε΄ της Αυστρίας
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Β΄, δούκα της Αυστρίας και της δεύτερης συζύγου του Θεοδώρας Κομνηνής, κόρης του Ανδρόνικου, σεβαστοκράτορος και γιου του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού, Αυτοκράτορα του Βυζαντίου.
Νεανικά έτη
Το 1156 ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα της Γερμανίας με το Μικρό Προνόμιο (Privilegium Minus) είχε αναβαθμίσει τη μαρκιωνία της Αυστρίας σε δουκάτο. Το 1177 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Το 1178 υποστήριξε τον Φρειδερίκο των Πρεμυσλιδών εναντίον του εξαδέλφου του πατέρα του Σομπεσλάβ Β΄ των Πρεμυσλιδών, δούκα της Βοημίας. Τότε ο Σομπεσλάβ Β΄ εισέβαλε στην Αυστρία, αλλά τελικά ο Φρειδερίκος του πήρε το δουκάτο. Το 1179 ο Λεοπόλδος ΣΤ΄ κατέληξε σε ειρήνη με το δουκάτο της Βοημίας, που επικυρώθηκε από τον Φρειδερίκο Α΄. Το 1182 στη Συνέλευση (Diät) στην Ερφούρτη ο γιος του, Φρειδερίκος Α΄ ορίστηκε διάδοχος. Το 1182 ξεκίνησε για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους και έγινε ευμενώς δεκτός στη διαδρομή του από τον Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας, αδελφό της συζύγου του και τον Αλέξιο Β΄ Κομνηνό στην Κωνσταντινούπολη, που ήταν δεύτερος εξάδελφος της μητέρας του.
Συμμετοχή στην Γ΄ Σταυροφορία
Όταν επέστρεψε, συμφώνησε το 1186 με τον άτεκνο Ότακαρ Δ΄ της Στυρίας να τον διαδεχθεί μετά θάνατον, κάτι που καταγράφηκε στο "Αποδεικτικό του Γκεόργκενμπεργκ" (Georgenberger Handfeste). Αυτό συνέβη όταν το 1192 απεβίωσε ο δούκας τη Στυρίας. Το 1189 ο Φρειδερίκος Α΄ ξεκίνησε τη Γ΄ Σταυροφορία, αλλά οι συνοριακές διαφορές του Λεοπόλδου Ε΄ με τον Μπέλα Γ΄ τον εμπόδισαν να συμματάσχει. Όταν όμως το 1190 άκουσε ότι ο Φρειδερίκος Α΄ απεβίωσε, μετέβη με ενετικό πλοίο στην Άκρα, όπου συμμετείχε στο τελικό στάδιο της πολιορκίας. Λίγο πριν είχε αποβιώσει και ο γιος του Φρειδερίκου Α΄, ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ της Σουαβίας και ο Λεοπόλδος Ε΄ ανέλαβε τη διοίκηση των υπολειμμάτων του γερμανικού στρατού. Μετά τις μάχες ο χιτώνας του ήταν κόκκινος από το αίμα εκτός από μία λωρίδα, εκεί που ήταν η ζώνη του. Ζήτησε αυτό να γίνει το έμβλημά του και ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Γερμανίας, άλλος γιος του Φρειδερίκου Α΄, του το επέτρεψε. Το έμβλημα αυτό αργότερα καθιερώθηκε ως σημαία της Αυστρίας.
Η σύλληψη του Ριχάρδου Α΄
Όταν έφθασε ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας και ο Ριχάρδος Α΄ της Αγγλίας, η Άκρα παραδόθηκε και οι σημαίες τους κυμάτισαν στην πόλη. Ο Λεοπόλδος Ε΄ έβαλε και αυτός τη δική του, αλλά ο Ριχάρδος Α΄ την έβγαλε. Ο Λεοπόλδος Ε΄ οργίστηκε και επέστρεψε την Αυστρία, όπου παραπονέθηκε στον Ερρίκο ΣΤ΄ για το συμβάν. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ και ο Φίλιππος Β΄ επίσης είχαν δυσαρεστηθεί με τον Ριχάρδο Α΄: τον υποπτεύονταν για τον θάνατο του Κορράδου του Μομφεράτου, συζύγου της Ισαβέλλας Α΄ της Ιερουσαλήμ. Όταν ο Ριχάρδος Α΄ επέστρεφε, τα Γαλλικά λιμάνια ήταν κλειστά γι' αυτόν, έτσι από την Αδριατική αποβιβάστηκε στην Ακυληία. Θα περνούσε από την Αυστρία για να φτάσει στην αδελφή του, σύζυγο του Ερρίκου ΙΒ΄ Γουέλφων του λέοντος, δούκα της Βαυαρίας. Έφτασε μεταμφιεσμένος στη Βιέννη, αλλά αναγνωρίστηκε από το δακτυλίδι του και συνελήφθη. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ τον φυλάκισε και τον μετέφερε μπροστά στον Ερρίκο ΣΤ΄, που τον κατηγόρησε για τον θάνατο του Κορράδου. Ο Ριχάρδος Α΄ πλήρωσε λύτρα 35 τόνους αργύρου και ελευθερώθηκε. Με το μερίδιό του ο Λεοπόλδος ΣΤ΄ ίδρυσε νομισματοκοπείο, έκτισε τα νέα τείχη της Βιέννης και ίδρυσε τις πόλεις Βίνερ Νόιστατ και Φρίντμπεργκ στη Στυρία. Ο Πάπας Καλεστίνος Γ΄ όμως, επειδή φυλάκισε σταυροφόρο, τον αφόρισε.
Το τέλος
Για να λύσει το επιτίμιο, προετοίμαζε άλλη Σταυροφορία, όταν σε μία κονταρομαχία το 1194 το άλογό του έπεσε επάνω του και του έσπασε το πόδι. Οι χειρουργοί δεν το έκοψαν και έπαθε γάγγραινα. Ο Αδαλβέρτος, αρχιεπίσκοπος του Σάλτσμπουργκ δέχθηκε τις υποσχέσεις του για Σταυροφορία και του έκανε χριστιανική ταφή στο αββαείο Χάιλιγκενκροϊτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μπάμπενμπεργκ Κατηγορία:Δούκες της Αυστρίας
10η χιλιετία π.Χ.
11η χιλιετία π.Χ. | 10η χιλιετία π.Χ. | 9η χιλιετία π.Χ. Η 10η χιλιετία π.Χ. διήρκεσε τα έτη 10000 έως 9001 π.Χ. Σηματοδοτεί την αρχή της Μεσολιθικής και της Επιπαλαιολιθικής περιόδου, η οποία είναι το πρώτο μέρος της εποχής του Ολόκαινου. Η γεωργία, βασισμένη στην καλλιέργεια πρωτόγονων μορφών κριθαριού και ρυζιού, εμφανίστηκε στη Νοτιοδυτική Ασία. Αν και η γεωργία αναπτύχθηκε στη Γόνιμη Ημισέληνο, δεν θα εφαρμοζόταν ευρέως για άλλα 2.000 χρόνια.
Ο παγκόσμιος πληθυσμός αυτή τη στιγμή ήταν περισσότερο ή λιγότερο σταθερός στο μεσολιθικό επίπεδο που επιτεύχθηκε κατά το τελευταίο παγετωνικό μέγιστο. Ο πληθυσμός υπολογίζεται σε περίπου πέντε εκατομμύρια, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν κοινότητες κυνηγών-συλλεκτών διασκορπισμένες σε όλες τις ηπείρους εκτός από την Ανταρκτική και τη Νέα Ζηλανδία. Ο παγετώνας του Βουρμ στις Άλπεις έλιωσε και η αρχίζει η μεσοπαγετωνική περίοδος, η οποία διαρκεί μέχρι σήμερα.
Χρονολόγιο
μικρογραφία|Γκεμπεκλί Τεπέ, Τουρκία, 2011
Παραπομπές
Κατηγορία:Χιλιετίες
Γρηγόρης Λιακατάς
μικρογραφία|Μνημείο του στρατηγού Γρηγόριου Λιακατά, Αιτωλικό. Ο Γρηγόρης Λιακατάς (1795 - 26 Φεβρουαρίου 1826), ο επονομαζόμενος για την ομορφιά του Κάλιασος, ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και κλεφταρματωλός του Κλεινοβού, του μεγαλύτερου χωριού της περιοχής Ασπροποτάμου, 30 περίπου χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Καλαμπάκας.
Βιογραφία
Ο Λιακατάς ήταν πολύ όμορφος άντρας, ο ωραιότερος των οπλαρχηγών της Αιτωλοακαρνανίας. «''Υψηλός, ευρύστερνος, με μέσην λεπτήν, τα δε στήθη του λάσια, την κόμην μαύρην και μέχρι της μέσης μακράν, τους μύστακας μεγάλους, την ρίνα υπόγρυπον, τα μάτια μαύρα και μεγάλα. Τον απεκάλουν Κάλεσον, ονομασία η οποία δίδεται εις ωραίαν ράτσα αρνιών.»''
Αδέρφια του ήταν ο Μήτρος, ο Σωτήρης, ο Κώστας, και η φημισμένη για την ομορφιά της Δέσπω που το 1820 την έκλεψε ο Αλή Πασάς για το χαρέμι του, ο οποίος στη συνέχεια, «για να εξευμενίσει την οικογένεια της, διορίζει τον Γρηγόρη Λιακατά αρματολό στον Κλεινοβό του Ασπροποτάμου, που ανήκε στο αρματολίκι του Νικολάου Στουρνάρη». Εκτός αυτού χρωστούσε χάρη στο Λιακατά, διότι όταν ήταν νέος, σκότωσε στη στάνη του στον Κλεινοβό έναν Κλέφτη, τον οποίο καταδίωκε ο Αλή Πασάς. Μετά από λίγο ο Αλή υποχρεώνει τον Στουρνάρη να δώσει στο Λιακατά για γυναίκα την κόρη του Βαγγελή και παρά τους αρχικούς του ενδοιασμούς, ο Στουρνάρης όχι μόνο δέχτηκε ευχαρίστως τον γάμο αυτό, αλλά οι σχέσεις των δύο ανδρών, Νικολού Στουρνάρη και Γρηγόρη Λιακατά, πεθερού και γαμπρού, «θα γίνουν στενές και θα ακολουθήσουν, μια κοινή πορεία μέχρι τον θάνατό τους.» Ο Ν. Κασομούλης στα απομνημονεύματα του, γράφει ότι ο Ν. Στουρνάρης του είχε αφηγηθεί: «Αν και ο Γρηγόρης ήταν πολύ νέος δεν είχα αντίρρηση να του δώσω την κόρη μου, διότι τον θεωρούσα τίμιο άνθρωπο και διότι πήρε τον τίτλο του από την στάνη του σκοτώνοντας έναν μεγάλο κλέφτη και όχι από την αυλή του Αλή πασά»..
Ο Λιακατάς στην Επανάσταση 1821
Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία από τον Χριστόδουλο Χατζηπέτρο μαζί με τον παπα-Θανάση Οικονόμου ο οποίος ήταν αυτός που χρηματοδότησε, με την τεράστια περιουσία του τα πρώτα επαναστατικά του κινήματα του στον Κλεινοβό και τον βοήθησε να συστήσει ένα στρατιωτικό σώμα και να καταλάβει, την περιοχή Κρύα Βρύση στην Πίνδο, για να μπορέσει έτσι να φράξει τον δρόμο της Ηπείρου προς τη Θεσσαλία. Ο Γρηγόρης Λιακατάς ήταν από αυτούς που ξεκίνησαν την Επανάσταση στην Επαρχία Ασπροποτάμου στις 5 Ιουλίου του 1821 μαζί με τους οπλαρχηγούς Νικόλαο Στουρνάρη και Γιωργάκη Βελή από τα Άγραφα. Στις 3 Ιουλίου γράφει μια επιστολή προς τους Γιαννάκη Ράγκο και Γιαννάκη Κουτελίδα και τους εκφράζει τη χαρά του για την Επανάσταση σε Συρράκο και Καλαρρύτες, τους ενημερώνει πως σε δύο ημέρες θα επαναστατήσουν και οι Ασπροποταμίτες και τους ζητά ενισχύσεις «καμίαν εἰκοσαριᾶν νομάτοι»
Ο Λιακατάς στο Μεσολόγγι
Έπειτα από την μάχη του Κόρμπου που έγινε στις 5 Αυγούστου του 1823 ο Λιακατάς έφυγε από τον Ασπροπόταμο, αφήνοντας στη θέση του τον αδερφό του Μήτρο Λιακατά και μετέβη στο Μεσολόγγι «για να μπορέσει να προσφέρει περισσότερες υπηρεσίες στη πατρίδα, αλλά και για να βρίσκεται κοντά στην οικογένεια του η οποία βρισκόταν στην Κεφαλονιά από τον περασμένο Μάρτιο» Σε επιστολή του ο Λιακατάς τονίζει, πως θα κάνουν το χρέος τους κατά την πολιορκία του Μεσολογγίου που πρόκειται να ξεκινήσει και ζητάει από τη Διοίκηση και τον Κωλέττη να «ἀναπληρώσῃ τὰ ἐλλείποντα». Στις 14 Φεβρουαρίου 1825 απονεμήθηκε στον Γρηγόρη Λιακατά από την Προσωρινή Κυβέρνηση το αξίωμα του Στρατηγού, «ενώ στ’ αδέρφια του Μήτρο και Σωτήρη το αξίωμα του αντιστρατήγου και στον Κώστα του χιλιάρχου» και στις 10 Απριλίου του 1825 ο Στουρνάρης διορίζεται ἀρχηγὸς ὅλων τῶν ὁπλαρχηγῶν καὶ στρατιωτῶν, που βρίσκονται στο Μεσολόγγι και ο Λιακατάς, ως «συμπράκτορας», αναλαμβάνει από τις 25 Απριλίου την υπεράσπιση της αριστερής πλευράς των μεσολογγίτικων τειχών από τα στρατεύματα του Κιουταχή και του Ιμπραήμ. «Οὗτοι εἶχον διαμοιράσῃ τὸ στράτευμα εἰς τοὺς προμαχῶνας· δηλαδὴ τὴν δεξιὰν πτέρυγα ἕως τὸ κέντρον τὴν ἐφύλαττον μὲ τὰ σώματά των οἱ Στορνάρης, Δῆμο–Τζέλιος καὶ Δημήτριος Μακρῆς, τὴν δὲ ἀριστερὰν οἱ Γεώργιος Τζιόγκας, Γρηγόρης Λιακατᾶς.» Στις 27 Μαΐου 1825, 400 περίπου Ασπροποταμίτες, «εκ των οποίων οι 100 ήταν συγγενείς και άνδρες του Γρηγόρη Λιακατά», συννενοήθηκαν με τους Τούρκους, λιποτάκτησαν από τη φρουρά του Μεσολογγίου και έφυγαν για το αρματολίκι του Ασπροποτάμου, γεγονός που στενοχώρησε πολύ τους Στουρνάρη και Λιακατά.
Τραυματισμός Λιακατά
Δύο μήνες αργότερα, τον Ιούλιο του 1825, σε μία από τις επιθέσεις του Κιουταχή στο Μεσολόγγι, ο Γρηγόρης Λιακατάς έχασε το δεξί του μάτι από θραύσμα οβίδας που εξερράγη. Προσπάθησε να πάει στον αγγλοκρατούμενο Κάλαμο των Επτανήσων, για να γιατρευτεί, αλλά οι Άγγλοι δεν του το επέτρεψαν, κι έτσι πήγε στο νησάκι Πεταλάς, κοντά στο Μεσολόγγι, αφήνοντας τους 60 περίπου στρατιώτες του υπό τις διαταγές του Στουρνάρη. «Εκεί τον επισκέφθηκε η γυναίκα του Ευαγγελή και τον περιποιήθηκε.» Ο φημισμένος για την ομορφιά του Λιακατάς (ο Κασομούλης έλεγε πως δεν υπήρχε ομορφότερος άντρας), όταν έδενε το μαντίλι για να καλύψει το μάτι του μονολογούσε με παράπονο:
-Τώρα, αφού έχασα το μάτι μου, τι την θέλω την ζωή;
Λίγο αργότερα στις 26 Δεκεμβρίου 1825 ο Λιακατάς έστειλε μια επιστολή προς τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Σ’ αυτήν τού αναφέρει πως πλέον είναι υγιής μετά τον τραυματισμό του, αν και έχει χάσει το μάτι του. Του απαριθμεί πόσα χρήματα έχει ξοδέψει ο ίδιος για μισθούς και σιτηρέσια των στρατιωτών του («τρεῖς χιλιάδας γρόσια πεντακόσια ὀγοήκοντα τέσσερα») καθώς και σε άγγλους γιατρούς («ὀκτὼ ἥμισυ χιλιάδας γρόσια») και του ζητάει: «τὰ δίκαιά μου νὰ μοῦ ἀνταμείψῃ ὡς καὶ τῶν λοιπῶν στρατηγῶν.»
Το παρακάτω δημοτικό τραγούδι αναφέρεται στον τραυματισμό του Λιακατά
Με γέλασεν η χαραυγή
Με γέλασεν η χαραυγή, με γέλασεν η Πούλια, κι επήγα πάνω στο βουνό, ψηλά στο κορφοβούνι, κι άκουσα μια πέρδικα, που γλυκοκελαϊδούσε κι εκαταριώνταν τα βουνά μ’ ανθρώπινη φωνίτσα:
―Εσείς, βουνά του κερατά, βουνά τ’ Ασπροποτάμου, την κλεφτουριά τι κάματαν, τον καπετάν Γληγόρη; Ο Νικολός τον γέλασεν, ο Νικολός Στορνάρης: “Άιντε, Γληγόρη, ας φύγουμε, στο Μεσολόγγι ας πάμε, να γίνουμε χιλίαρχοι, και να μας κάμουν πρώτους.” Ο Μήτρος έγραψε γραφή κι έστειλε του Γληγόρη.
―Γληγόρη, τι ζουρλάθηκες, σου πήρ’ ο Θεός τη γνώση, κι άφηκες τα λημέρια μας, το πατρικό σου σπίτι;
''―Τι να σου κάμω, μπρε αδερφέ, τι να σου κάμω Μήτρο, βόλι πικρό με βάρεσε μέσ’ στο δεξί μου μάτι. Κι αν κάμ’ ο Θεός και γιατρευτώ κι η Παναγιά να γιάνω, θα πάρω δίπλα τα βουνά, δίπλα τα κορφοβούνια.''
Μάχη του Ντολμά και Θάνατος Λιακατά
«Στις 25 Νοεμβρίου 1825 ο Στορνάρης βρέθηκε στο Αιτωλικό, και προσπάθησε να οχυρώσει τη νησίδα Ντολμά, τον απέναντι Πόρο καθώς και τον Άγιο Νικόλαο και Φοινικιά, ώστε να διασφαλίζεται η επικοινωνία Μεσολογγίου–Αιτωλικού. Όταν Τουρκοαιγύπτιοι, κατελάβαν το νησάκι Βασιλάδι, απόκόψαν την επικοινωνία Μεσολογγίου–Αιτωλικού και στράφηκαν να καταλάβουν το Αιτωλικό, ώστε να μείνει το Μεσολόγγι αποκλεισμένο μόνο του. Ο Γρηγόρης Λιακατάς, αρχηγός της φρουράς του Αιτωλικού, βλέποντας ότι οι αντίπαλοι μετέφεραν κανόνια για την πολιορκία της νησίδας Ντολμάς και του απέναντι Πόρου πήρε μαζί του 350 άνδρες και έσπευσαν να οργανώσουν την άμυνα. Από αυτούς πενήντα τοποθέτησε στον Πόρο και τριακόσιους στα ταμπούρια του Ντολμά, φροντίζοντας να τα ενισχύσει όσο μπορούσε περισσότερο περισσότερο. Στο Αιτωλικό βρισκόταν αρκετοί πολεμιστές που είχαν φύγει από το Μεσολόγγι «φοβιτζιάρηδες», για να αποφύγουν τον πόλεμο στο Μεσολόγγι, μεταξύ των οποίων οι Σουλιώτες Δημήτριος Σίψας, Τούλας Πανομάρας καθώς και ο Δημήτριος Βλαχόπουλος οι οποίοι αρνήθηκαν να πολεμήσουν στον Ντολμά. Ο Λιακατάς, αφού τοποθέτησε τους άνδρες στις θέσεις τους, κράτησε μαζί του τριάντα, προκειμένου να επεμβαίνει όπου χρειαζόταν και πριν από τη σύγκρουση μάζεψε τους άντρες του και τους είπε:
Στις 27 Φεβρουαρίου ο Ιμπραΐμ μετέφερε στις απέναντι στεριές της Φοινικιάς και του Αγίου Νικολάου «δέκα–δώδεκα κανόνια καὶ βόμβες» και έβαλε διαρκώς τον Ντολμά, ενώ την άλλη μέρα επιβίβασε τους Αρβανίτες και Αιγυπτίους άνδρες του σε πλοιάρια και επιτέθηκε απ’ όλες τις μεριές σε Ντολμά και Πόρο. Όσοι Τουρκοαιγύπτιοι αποβιβάστηκαν στο Ντολμά «ἐτζακίσθησαν μὲ τὴν πρώτην φωτιὰν καὶ ἐμβῆκαν πάλιν εἰς τὲς βὰρκες.»
Οι μαχητές του Μεσολογγίου, βλέποντας τον Ντολμά να κινδυνεύει, έκαναν μια ακόμη παράτολμη έξοδο και επιτέθηκαν στο στρατόπεδο των Τούρκων, «ελπίζοντας με αυτό τον αντιπερισπασμό να τους αναγκάσουν να φύγουν άπρακτοι από τον Ντολμά».
Αν και ο αντιπερισπασμός των Ελλήνων στο Μεσολόγγι ήταν απόλυτα επιτυχής, «καθώς σκότωσαν πάνω από 500 εχθρούς και γύρισαν πίσω με πολλά λάφυρα, ο Ντολμάς δεν μπόρεσε να αντέξει», οι Τούρκοι κατάφεραν να ανέβουν πάνω στον Ντολμά και άρχισαν μάχες σώμα με σώμα από τις οποίες γλύτωσαν μόνον «ὁ Κουτζιούμπας καὶ ἄλλοι δύο στρατιῶται τοῦ καπιτὰν Γρηγόρη μόνον». Ο Γρηγόρης Λιακατάς έπεσε μαχόμενος με το σπαθί στο χέρι, στὴν ἀκρογιαλιά του Ντολμά στις 26 Φεβρουαρίου του 1826. Στη μάχη του Ντολμά ξεκληρίστηκε όλη η οικογένειά του, 39 άτομα, πολλοί Ασπροποταμίτες και οι καλύτεροι από τους πολεμιστές του Αιτωλικού. Στην ίδια μάχη στη Λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, «χάθηκε και το αρχείο του μαζί με τον γραμματικό του που το κρατούσε, Βασίλη Παπαράπτη» με αποτέλεσμα να έχουμε ελάχιστες πληροφορίες για τον Λιακατά. Ο Γρηγόριος Λιακατάς, «τον οποίον έκλαυσεν όλος ο στρατός και ο λαός, διότι εκτός των στρατιωτικών αρετών και προτερημάτων αυτού, ήτο και ο ωραιότερος πάντων των πολεμιστών της εποχής εκείνης της λεβεντιάς και του παλικαρισμού» και μεγάλο μέρος της φρουράς του, τάφηκαν στο σημείο που έπεσαν στον Ντολμά.
Το δημοτικό τραγούδι «Τρεις σταυραετοί» αναφέρεται στο θάνατο του Λιακατά στο Ντολμά όπως και το επόμενο «Της χήρας του Γρηγόρη Λιακατά»
Τρεις σταυραετοί
''Τρεις σταυραετοί ροβόλογαν απ’ τ’ Άγραφα σταλμένοι. Ο ένας πάει στ’ Αντελικό, στο Βασιλάδι ο άλλος, κι ο τρίτος ο καλύτερος στο Μεσολόγγι μπήκε. Ντάπια σε ντάπια περπατάει, ταμπούρι σε ταμπούρι, ρωτάει στην ντάπια του Μακρή, στην ντάπια του Δεσπότη: ―Γεια σας, χαρά σας, βρε παιδιά. ―Καλώς το παλικάρι. ―Μην είδατε τον Λιακατά, τον καπετάν Γρηγόρη; ―Αητέ μ’, αυτός δεν είν’ εδώ, εδώ μην τον γυρεύεις, μόν’ πέτα προς τ’ Αντελικό και πέρασε στον Πόρο, κι εκεί θα βρεις πολλά κορμιά, σφαγμένα, σκοτωμένα. Κι όποιο είναι πιο λεβέντικο και ξανθομουστακάτο εκείνο είναι το κορμί τού καπετάν Γρηγόρη.''
Της χήρας του Γρηγόρη Λιακατά
''Εψές κατά το δειλινό, εψές κατά το βράδυ, τρεις λυγερές το λέγανε και πικροτραγουδούσαν. Η μια ήταν η Στουρνάραινα, του Μπότσαρη η άλλη κι η τρίτη η μικρότερη του καπετάν Γρηγόρη. Στης Βαγγελής τα γόνατα πουλάκι πάει και κάτσε. ―Πες μας, πουλί μ’, πουλάκι μου, κάνα καλό χαμπέρι. ―Τι να σου πω, κυρούλα μου, ξέρω κακό χαμπέρι. Εχθές, οπού επέταγα, εχθές, οπού πετούσα, άκουσα πως βαρέθηκε ο καπετάν Γρηγόρης. Τον κλαιν τα όρη, τα βουνά, τον κλαιν κι οι βρυσοπούλες. Τον κλαίνε και στον Κλινοβό οι καπετανοπούλες''
Η Ευαγγελή, η κόρη του Στορνάρη και σύζυγος του Λιακατά, που έμεινε χήρα μετά τον θάνατό του, μετά την Κεφαλονιά και τον Κάλαμο όπου βρισκόταν κατέληξε στο Ναύπλιο, όπου στις 28 Μαΐου 1832 γράφει μια επιστολή «πρὸς τὴν Σεβαστὴν Διοικητικήν Ἐπιτροπὴν τῆς Ἑλλάδος», με την οποία αναφέρει την οικτρή της κατάσταση και ότι δεν έχει για την ορφανή κόρη της, «τὰ πρὸς ὑπανδρείαν αὐτῆς μέσα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821‎
Ούντζονγκ-γκούγιοκ
Το Ούντζονγκ-γκούγιοκ, ή Περιοχή Ούντζονγκ (Χάνγκουλ: 은정구역, Χάντσα: 恩情區域) είναι ένα από τα 19 γκούγιοκ που αποτελούν την Πιονγιάνγκ της Βόρειας Κορέας.
DS 7 Crossback
Το DS 7 Crossback είναι ένα κόμπακτ πολυτελές crossover SUV που κατασκευάζεται από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία DS Automobiles, που είναι η πολυτελής θυγατρική της επίσης γαλλικής Citroën. Το μοντέλο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στον Τύπο στις 28 Φεβρουαρίου 2017 και η δημόσια πρεμιέρα του έλαβε χώρα στο 87ο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2017. Ακολούθησαν οι εκδόσεις ντίζελ, που κυκλοφόρησαν τον Ιανουάριο του 2018.
Σιμόνα Καβαλάρι
Η Σιμόνα Καβαλάρι (ιταλικά: Simona Cavallari), (5 Απριλίου 1971), είναι Ιταλίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
DS 7 Crossback
Βασικά στοιχεία
Το συγκεκριμένο SUV βασίζεται στην πλατφόρμα EMP2 platform του Groupe PSA, στην οποία βασίζεται και το Citroën C5 Aircross. Αν και δεν είναι το πρώτο, χρονολογικά, SUV της εταιρείας πολυτελείας DS Automobiles, καθώς προηγήθηκε το DS 6 (2014 - 2020), ωστόσο είναι το πρώτο που διατίθεται και στην Ευρώπη.
Ούντζονγκ-γκούγιοκ
Διοικητικές διαιρέσεις
Το Ούντζονγκ-γκούγιοκ χωρίζεται σε 4 ντονγκ (γειτονιές):
Σιμόνα Καβαλάρι
Καριέρα
Η Καβαλάρι έκανε το ντεμπούτο της στη τηλεόραση το 1982 σε ηλικία έντεκα ετών στην τηλεοπτική ταινία "Colomba". Το 1985, είχε ένα ρόλο στο "The Pizza Connection", σε σκηνοθεσία Νταμιάνο Νταμιάνι. Έχει επίσης εμφανιστεί στην τηλεοπτική σειρά "La Piovra" και "Il Capo dei Capi", η οποία προβλήθηκε από  το Canale 5 σε έξι επεισόδια το 2007.
DS 7 Crossback
Βασικά στοιχεία
Τον Ιούνιο του 2022, παρουσιάστηκε μια ανανεωμένη έκδοση της σειράς, που κυκλοφόρησε στην αγορά ως DS 7 σκέτο.
Ούντζονγκ-γκούγιοκ
Διοικητικές διαιρέσεις
Κατηγορία:Επαρχίες της Πιονγιάνγκ
Σιμόνα Καβαλάρι
Καριέρα
Το 2009, η Καβαλάρι έπαιξε την πρωταγωνίστρια Κλαούντια Μάρες στη σειρά "Squadra antimafia - Palermo oggi", που προβλήθηκε από το Canale 5 με συμπρωταγωνιστές της, την Τζούλια Μικελίνι και τον Κλαούντιο Τζίο, με τον οποίο επίσης η Καβαλάρι έπαιξε στο "Il Capo dei Capi". Το 2010 και το 2011, έπαιξε τον ίδιο ρόλο στις επομένες συνέχειες των "Squadra antimafia - Palermo oggi 2", "Squadra antimafia - Palermo oggi 3" και "Squadra antimafia - Palermo oggi 4".
DS 7 Crossback
Βασικά στοιχεία
Για την ορκωμοσία του στις 14 Μαΐου 2017, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν επέλεξε ένα DS 7 Crossback ως προεδρικό του όχημα. Το DS 7 Crossback Présidentielle κατασκευάστηκε ειδικά για τον σκοπό αυτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα DS Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Υβριδικά ηλεκτρικά αυτοκίνητα
Σιμόνα Καβαλάρι
Προσωπική ζωή
Η Καβαλάρι από το 2000 έως το 2009 είχε μια σχέση με τον τραγουδοποιό Ντανιέλε Σιλβέστρι, με τον οποίο απέκτησε δύο γιους, τον Πάμπλο Αλμπέρτο και τον Σαντιάγκο Ραμόν, που γεννήθηκαν αντίστοιχα το 2002 και το 2003.
Τον Νοέμβριο του 2011, έκανε τον τρίτο της γιο, Λέβον Άξελ, από τον σύντροφο της Ρομπέρτο Αλμπερτίνι. Τον Δεκέμβριο του 2013 το ζευγάρι χωρίσε. Η Σιμόνα Καβαλάρι είναι βουδίστρια.
Άριστος Αριστοτέλους
Ο Άριστος Αριστοτέλους είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 2006-2011.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άριστος Αριστοτέλους γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 9 Αυγούστου 1947. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Γκίλντχολ Λονδίνου. Συνέχισε με στρατηγικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμπερντίν στη Σκωτία. Στη συνέχεια απέκτησε διδακτορικό τίτλο με αντικείμενο την εθνική στρατηγική Ελλάδας-Κύπρου και ευρωπαϊκή ασφάλεια στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τέλος, έχει αποκτήσει πτυχίο διοίκησης επιχειρήσεων στο Μεσογειακό Ινστιτούτο Διεύθυνσης.
Είναι νυμφευόμενος με την Αναστασία Πιπόνια και έχει ένα υιό και μία κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Διετέλεσε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων (ΚΥΠΕ), διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Στρατηγικών Μελετών και πρόεδρος του Επαρχιακού Συμβουλίου Λεμεσού του Παγκύπριου Συμβουλίου Ειρήνης.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2006 εξελέγη βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΑΚΕΛ για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2011 αλλά δεν εκλέχτηκε.
Ως βουλευτής, διετέλεσε γραμματέας της Βουλής και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παρακολουθήσεως Σχεδίων Αναπτύξεως και Ελέγχου Δημόσιων Δαπανών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συγκοινωνιών και Έργων.