cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυρά της Λίμνης
Κυρά της Λίμνης και Μέρλιν
Επίσης, μετά το θάνατο της Ιγκρέιν, λέγεται ότι η Βιβιάν ανέλαβε τη φροντίδα της Μοργκάνα λε Φέι, στην οποία κι έμαθε τη μαγεία, ενώ ο Μέρλιν ανέλαβε την εκπαίδευση του ετεροθαλούς αδερφού της, του μελλοντικού βασιλιά Αρθούρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρθουριανός κύκλος
Νεράιδα Καρδίτσας (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Νεράιδα αναφέρονται δύο οικισμοί της περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αχιλλέας Λυμπουρίδης
Ο Αχιλλέας Λυμπουρίδης ήταν Κύπριος μουσικοσυνθέτης.
Γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1917. Μετά το Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας, σπούδασε μουσική και βιολί στο Ελληνικό Ωδείο Κύπρου. Ως μουσικοσυνθέτης επικεντρώθηκε κυρίως στο έντεχνο λαϊκό τραγούδι και επηρέασε αρκετά τα μουσικά δρώμενα της εποχής του. Τα τραγούδια του «τα Μαύρα Μάδκια», «το Αερούδι», «η Αππωμένη», «η Δροσούλα», «η Γιαλλουρού», άντεξαν στο χρόνο επιδεικνύοντας αξιοσημείωτη διαχρονικότητα.
Το 1964 συνεργάστηκε με τη Λυρική Σκηνή και την Συμφωνική Ορχήστρα Αθηνών και έδωσε συναυλίες με τραγούδια και χοροδράματά του στην Αθήνα και στον Πειραιά. Το 1969, στα πλαίσια της Β΄ Ολυμπιάδας Διεθνούς Τραγουδιού, εκτελέστηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο έργα του που αφορούσαν την Κύπρο. Εκεί ακούστηκε για πρώτη φορά το τραγούδι του «Μαύρα Μάδκια», που σημείωσε πανελλήνια επιτυχία.
Ο Λυμπουρίδης αγαπούσε πολύ και το θέατρο και ασχολήθηκε και με αυτό. Το 1942 ίδρυσε, μαζί με τον Φοίβο Μουσουλίδη, το πρώτο μόνιμο επαγγελματικό θέατρο στην Κύπρο, το «Λυρικό Θέατρο». Παράλληλα, έγραψε και θεατρικά έργα, ηθογραφικές κωμωδίες όπως «Ο Ττοουλής ο Ξενοχωρίτης», ενώ μετέφρασε ξένες θεατρικές επιτυχίες.
Το 1952 ίδρυσε το μηνιαίο περιοδικό έρευνας και τέχνης «Ο Φακός», ενώ παρουσίασε και συγγραφικό έργο. Έργα του η «Ιστορία της Κυπριακής Δημοσιογραφίας» (1878-1960), «Κυπριακές Θεατρικές Σελίδες» (1971), «Η Θέμις επί Αγγλοκρατίας στην Κύπρο» (1980), «Η Αγγλοκρατία στην Κύπρο» σε δύο τόμους (1985 και 1987), «Ο Τεχνολογικός Πολιτισμός στη Ζωή των Κυπρίων» (1988), και «Εξέχουσες Μορφές της Κυπριακής Ιστορίας» (1989).
Για την πολύπλευρη πολιτιστική προσφορά του, ο Αχιλλέας Λυμπουρίδης έτυχε πολλών τιμητικών διακρίσεων. Βραβεύτηκε, μεταξύ άλλων, από το Δήμο Λευκωσίας, από το Πανεπιστήμιο Κύπρου και από πολλούς άλλους οργανισμούς και φορείς. Το 1997 η Κυπριακή Δημοκρατία τον τίμησε με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών, την ανώτατη διάκριση για το έργο και την προσφορά του στον πολιτισμό της Κύπρου. Υπηρέτησε άξια την «κυπριακή ντοπιολαλιά», αφού «πάντρεψε» κυρίως στίχους της κυπριακής διαλέκτου με την κατάλληλη μουσική σύνθεση. Το παραδοσιακό ηχόχρωμα που έδινε ο Λυμπουρίδης στις συνθέσεις του του έδωσε τον τίτλο του «πρωτοπόρου της κυπριακής έντεχνης λαϊκής μουσικής».
Πέθανε στις 20 Αυγούστου 2008 σε ηλικία 91 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι συνθέτες Κατηγορία:Κύπριοι στιχουργοί Κατηγορία:Κύπριοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Κύπριοι ιστορικοί
Κοινότητα Ορνές
Η Κοινότητα Ορνές είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1932 με το ΦΕΚ 282Α - 27/08/1932 με την απόσπαση του οικισμού Ορνέ από την κοινότητα Μελάμπων και τον ορισμό του ως έδρα της. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της έχει 20 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Νικόλαο Φωτάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Μιχαήλ Βρυέννιος
Ο Μιχαήλ Βρυέννιος ήταν λόγιος κληρικός του 14ου αιώνα. Αδελφός του ίσως ήταν ο Μανουήλ Βρυέννιος. Άκμασε περί το έτος 1340. Στην δημόσια βιβλιοθήκη του Παρισιού φυλάγεται χειρόγραφό έργο του με τον τίτλο «Περί της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος κατά Λατίνων» με αριθμό 1267.
Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Ομάδα γαλαξιών NGC 68
Η Ομάδα γαλαξιών NGC 68 βρίσκεται στον αστερισμό Ανδρομέδα και αποτελείται από τουλάχιστον σαράντα γαλαξίες, με κεντρικό τον NGC 68. Πρώτος παρατήρησε τον σχηματισμό το 1784 ο Ουίλιαμ Χέρσελ (Frederick William Herschel), ο οποίος κατέγραψε την ομάδα σαν ένα και μοναδικό ουράνιο αντικείμενο. Αργότερα ο Γιόχαν Ντράιερ εντόπισε, ενώ συνέτασσε το Νέο γενικό αστρονομικό κατάλογο, τρεις γαλαξίες και τους κατέγραψε ως NGC 68, NGC 70 και NGC 71.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός) NGC 68
Τζόττο
Ο Τζόττο ντι Μποντόνε (Giotto di Bondone, 1267 - 8 Ιανουαρίου 1337), ή απλώς Τζόττο ή Τζιότο, όπως συνήθως αναφέρεται στα ελληνικά, ήταν Ιταλός ζωγράφος και αρχιτέκτονας από τη Φλωρεντία. Θεωρείται από τις σημαντικότερες μορφές της τέχνης στα τέλη του Μεσαίωνα και πρόδρομος της Αναγέννησης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε περί το 1267 σε ένα χωριό κοντά στη Φλωρεντία και ο πατέρας του λεγόταν Μποντόνε. Ο βιογράφος των καλλιτεχνών της Αναγέννησης Τζόρτζιο Βαζάρι αναφέρει ότι ήταν γιος ενός βοσκού και τον ανακάλυψε ο Τσιμαμπούε να ζωγραφίζει τα πρόβατά του πάνω σε ένα βράχο, εκτίμησε το ταλέντο του και τον έκανε μαθητή του. Κατά πάσα πιθανότητα ο Τζόττο ακολούθησε το δάσκαλό του στην Ασίζη, όπου ο Τσιμαμπούε είχε αναλάβει την εικονογράφηση της Βασιλικής του Αγίου Φραγκίσκου. Εκεί, σύμφωνα με τη γνώμη πολλών ιστορικών, εκτέλεσε κάποιες από τις νωπογραφίες στην Άνω Βασιλική με σκηνές από τη ζωή του Αγίου Φραγκίσκου. Επειδή όμως καταστράφηκαν τα αρχεία των Φραγκισκανών κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους, υπάρχουν ενστάσεις από κάποιους ιστορικούς σχετικά με την πατρότητα των παραστάσεων που αποδίδονται στον Τζόττο. Αβεβαιότητα υπάρχει επίσης για το ποιες από τις παραστάσεις εκτελέστηκαν από τον ίδιο το ζωγράφο και ποιες από το συνεργείο του. Οι νωπογραφίες που φαίνεται ότι εκτέλεσε εκεί έχουν διατηρηθεί πολύ καλύτερα από αυτές του Τσιμαμπούε, καθώς ο τελευταίος προετοίμαζε με σοβά κομμάτια τοίχου ανάλογα με τη σκαλωσιά του και, όταν δεν προλάβαινε να τελειώσει μία παράσταση όσο ακόμα ο σοβάς ήταν νωπός, την ολοκλήρωνε με την τεχνική secco. Αντίθετα ο Τζόττο προετοίμαζε με σοβά μόνο το κομμάτι του τοίχου που μπορούσε να εικονογραφήσει σε μια μέρα.
Από τα πρωιμότερα έργα του σύμφωνα με τον Βαζάρι ήταν η νωπογραφία του Ευαγγελισμού και η Σταύρωση στο ναό της Σάντα Μαρία Νοβέλα στη Φλωρεντία. Εργάστηκε επίσης στη Ρώμη, στο Ρίμινι και στην Πάδοβα, όπου εκτέλεσε γύρω στο 1305 το αντιπροσωπευτικότερο έργο του, την εικονογράφηση του Παρεκκλησίου Σκροβένι (Scrovegni) (αλλιώς Παρεκκλήσιο της Αρένας) με σκηνές από τη ζωή της Παναγίας και του Χριστού. Στις εικονογραφικές παραστάσεις της Πάδοβας διακρίνονται με μεγαλύτερη σαφήνεια τα χαρακτηριστικά της τέχνης του, δηλαδή η απομάκρυνση από τις συμβάσεις της βυζαντινής ζωγραφικής, η προοπτική ανάδειξη του χώρου, η αφηγηματική παραστατικότητα και οι εύγλωττες κινήσεις και εκφράσεις των μορφών που είναι πια πραγματικοί άνθρωποι και όχι συμβατικές μορφές.
Ένα από τα διασημότερα έργα του, η ένθρονη Παναγία με το Βρέφος του ναού των Αγ. Πάντων (Madonna d' Ognissanti ) που σήμερα εκτίθεται στο Ουφίτσι, πρέπει να εκτελέστηκε πριν το ταξίδι του στην Πάδοβα. Πιθανότατα πριν το 1309 δούλεψε ξανά στην Ασίζη, όπου εικονογράφησε την Κάτω Βασιλική και το Παρεκκλήσιο της Μαγδαληνής. Το 1311 επέστρεψε στη Φλωρεντία όπου το 1318 του ανατέθηκε η εικονογράφηση τεσσάρων παρεκκλησίων στο ναό των Φραγκισκανών Σάντα Κρότσε. Από αυτό το έργο του σώζονται σήμερα οι νωπογραφίες στα παρεκκλήσια Μπάρντι (Bardi) και Περούτσι (Peruzzi) με σκηνές από τη ζωή του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, του Αγ. Ιωάννη του Βαπτιστή και του Ευαγγελιστή Ιωάννη.
Από το 1328 μέχρι το 1333 παρέμεινε στη Νάπολη, καλεσμένος του βασιλιά Ροβέρτου των Ανζού, και για λίγο στη Μπολόνια. Ένδειξη της τεράστιας αναγνώρισης που κέρδισε το ταλέντο του από τους σύγχρονούς του είναι οι αναφορές στο όνομά του από το Δάντη και το Βοκκάκιο καθώς και η ανάθεση σ' αυτόν από την πόλη της Φλωρεντίας (1334) των εργασιών ανοικοδόμησης του καθεδρικού ναού. Σχεδίασε το γνωστό καμπαναριό (Campanile) του Ντουόμο που φέρει το όνομά του, αν και δεν ολοκληρώθηκε από τον ίδιο. Πέθανε στις 8 Ιανουαρίου του 1337 σε ηλικία περίπου 70 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι γοτθικού ρυθμού
Ναυμαχία του Άθω
thumb|400px|Ναυμαχία του Άθω, του [[Αλεξέι Μπογολιούμποβ (Aleksey Bogolyubov) (1824-96).]] thumb|400px|Ο Ρωσικός στόλος μετά τη Ναυμαχία του Άθω, του [[Αλεξέι Μπογολιούμποβ (Aleksey Bogolyubov) (1824-96).]] Η Ναυμαχία του Όρους Άθω (επίσης γνωστή και ως Ναυμαχία του Αγίου Όρους ή Μάχη της Λήμνου) πραγματοποιήθηκε από τις 27 Ιουνίου έως την 1η Ιουλίου του 1807 και αποτέλεσε σημαντική ναυμαχία του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1806-1812). Διεξήχθη ένα μήνα μετά τη νίκη των Ρώσων, υπό τον Ντιμίτρι Σενιάβιν (Dmitry Senyavin), επί των Τούρκων στη Ναυμαχία των Δαρδανελίων. Η νίκη στη ναυμαχία του Άθω εξασφάλισε τη Ρωσική κυριαρχία στο Αιγαίο για το υπόλοιπο του πολέμου.
Η ναυμαχία
Η ναυμαχία ξεκίνησε με την υποχώρηση του Σενιαβίν από τα Δαρδανέλια, τα οποία είχε αποκλείσει από τον Μάρτιο, προς τον Ρωσικό ναύσταθμο στην Τένεδο. Ο Τούρκος διοικητής, Σεβιτ Αλί Καπουντάν Πασάς (Kapudan Pasha Seyit-Ali), αποτόλμησε έξοδο επικεφαλής ενός στόλου που αποτελούνταν από εννέα θωρηκτά, πέντε φρεγάτες και πέντε ακόμα πλοία από το στενό προς το Αιγαίο. Ο Σενιαβίν, διακόπτοντας την υποχώρησή του βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Οθωμανικό στόλο μεταξύ του όρους Άθω και της Λήμνου.
Από προηγούμενη εμπειρία του, ο Σενιαβίν γνώριζε ότι οι Οθωμανοί πολεμούσαν γενναία, εκτός αν η ναυαρχίδα τους βυθιζόταν ή αιχμαλωτιζόταν. Έτσι διέταξε τον Αλεξέι Γριγ (Aleksey Greig) και άλλους πλοιάρχους των θωρηκτών του να επικεντρώσουν την επίθεσή τους στα τρία Τουρκικά επικεφαλής πλοία, ενώ τα υπόλοιπα Ρωσικά πλοία θα απέτρεπαν τις Τουρκικές φρεγάτες να παράσχουν βοήθεια.
Οι Ρώσοι προσέγγισαν τον εχθρικό στόλο σε δύο παράλληλες γραμμές αποτελούμενες από 5 θωρηκτά έκαστη, γυρίζοντας προς το Βορρά ώστε να περάσουν παράλληλα με την Τουρκική γραμμή. Στη διάρκεια της μάχης τρία Οθωμανικά θωρηκτά και τέσσερις φρεγάτες, περίπου το ένα τρίτο του στόλου του Σουλτάνου, βυθίστηκε ή υποχρεώθηκε να προσαράξει. Ο υπόλοιπος στόλος κατέφυγε στην ασφάλεια των Δαρδανελίων. Καθοδόν προς τα Δαρδανέλια οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να αυτοβυθίσουν ένα ακόμα θωρηκτό και μία φρεγάτα κοντά στη Θάσο, στις 4 Ιουλίου, ενώ έχασαν μία ακόμα φρεγάτα και ένα ιστιοφόρο κοντά στη Σαμοθράκη στις 5 Ιουλίου.
Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Ελλάδας 2017-2018
Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σάλας για την αγωνιστική περίοδο 2017–18 είναι το 21ο επίσημο στην ιστορία του θεσμού, και το 18ο πρωτάθλημα της ενιαίας Α' Εθνικής. Στη διοργάνωση μετέχουν έντεκα ομάδες.
Αποτελέσματα
* άνευ αγώνος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α' Εθνική 2018 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017-2018 Κατηγορία:Α' Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Ελλάδας
Σημαία της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κεντροαφρικανικη Δημοκρατια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας
Νικίας επιγραμματοποιός
Ο Νικίας από τη Μίλητο (αναφερόμενος στην διεθνή βιβλιογραφία και Νικίας ο Μιλήσιος), ήταν ιατρός, λόγιος και ποιητής, επιγραμματοποιός του 3ου αιώνα π.Χ, συμμαθητής του φημισμένου, αργότερα, ιατρού Ερασίστρατου και στενός φίλος του ποιητή Θεοκρίτου.
Ο Θεόκριτος αναφέρεται σε αυτόν στο ειδύλλιό του με τίτλο Κύκλωψ (Ειδύλλιο XI), καθώς και στο ειδύλλιο αρ. 28 XXVIII (Ηλακάτη) με το οποίο συνοδεύει το δώρο του, ένα αδράχτι (μια ηλακάτη) από ελεφαντόδοντο, προς τη σύζυγο του Νικία, Θευγενὶδα, για να την ευχαριστήσει για τη φιλοξενία. .
Ο Μελέαγρος αναφέρει τον Νικία στο εισαγωγικό του ποίημα στον Στέφανό του, εκεί που παρομοιάζει τους ποιητές με λουλούδια του στεφάνου ως «χλοερόν τε σύσιμβρον Νικίου», όπου το σύσιμβρο, (αναφερόμενο και σκύμβρο ή συσίμβριο) αναφέρεται φυτό, το οποίο περιγράφεται στα Γεωπονικά (περί σκύμβρα) ως «ορέξεως ενεργητικόν και έρων κινητικόν». Σημειώνεται ότι η παρομοίωση του Μελεάγρου, γίνεται με φυτό με θεραπευτικές ιδιότητες, συσχετίζοντας το ιατρικό του επάγγελμα.
Τα επιγράμματα που αποδίδονται σε αυτόν είναι στην Παλατινή Ανθολογία τα VI 122, 127, 170, VII 200, IX 315, 564, 398 ενώ στην Ανθολογία του Πλανούδη βρίσκονται και τα XVI 188, 189 τα οποία δεν υπάρχουν στην Παλατινή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Στέφανος του Μελεάγρου Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
367 Αμικίτια
Η Αμικίτια (Amicitia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,7. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τη λατινική λέξη για τη φιλία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Αμικίτιας υπολογίσθηκε σε 19,1 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 7,3 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,254 (από δεδομένα του IRAS). Η Αμικίτια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 12,5 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Ιπποτίωνας
Πηγές
Ιπποτιωνας
367 Αμικίτια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμικιτια
Νεριτάν Ζιντζιρία
Ο Νεριτάν Ζιντζιρία (γενν. Neritan Christos Zinxhiria στις 28 Απριλίου 1989, Τίρανα) είναι Ελληνοαλβανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός, υποψήφιος για βραβείο Tiger Short του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Τίρανα της Αλβανίας, από τον Σπετίμ Ζιντζίρια και την Φατμπάρδα Ζιντζιρία και μεταναστεύει μαζί με την οικογένεια του στην Αθήνα τον χειμώνα του 1990. Η μεγαλύτερη του αδερφή, Μαρία, ξεκινάει το 2000 να εργάζεται στον κινηματογράφο Τριανόν, έναν ιστορικό κινηματογράφο - σημείο αναφοράς του κέντρου της πόλης. Κοντά της και σε νεαρή ηλικία, ο Ζιντζιρία έρχεται σε επαφή με την έβδομη τέχνη βγάζοντας τα πρώτα του χρήματα κάνοντας αφίσες. Αυτοδίδακτος, σε ηλικία 18 ετών, παρουσιάζει την πρώτη του μικρού μήκους ταινία Την Καλύτερη Νύφη η οποία και βραβεύεται στο 31ο Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας με το βραβείο Καλύτερος Πρωτοεμφανιζόμενος Σκηνοθέτης/ Ντίνος Κατσουρίδης . Τέσσερα χρόνια αργότερα, παρουσιάζει τη μικρού μήκους ταινία Χαμομήλι κάνοντας κοινό και κριτικούς να τον συγκρίνουν με τα μεγαλύτερα ονόματα του παγκόσμιου κινηματογράφου. Η ταινία κερδίζει το Βραβείο Καλύτερης Μικρού Μήκους Ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Δρέσδης και σημειώνει αξιοσημείωτη πόρεια σε διεθνή και εγχώρια φεστιβάλ. Μετρώντας περισσότερες από 200 συμμετοχές και πολυάριθμα βραβεία, καταγράφεται ως μια από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων ετών ενώ γίνεται η μόνη μικρού μήκους που κερδίζει Πρώτο Βραβείο και στους τρεις μεγαλύτερους θεσμούς της χώρας: Φεστιβάλ Δράμας, Νύχτες Πρεμιέρας, Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου. Τα επόμενα χρόνια, στην ΙταλοΑλβανική μικρού μήκους ταινία Προετοιμασία για Φόνο, θα συνεργαστεί με τους παραγωγούς Γκαμπριέλε Ορίκιο και Βαλέρια Γκολίνο ενώ στη Ρουμανία θα τελειώσει την τέταρτη του μικρού μήκους A Country of Two, σε παραγωγή της βραβευμένης με Χρυσή Άρκτο και υποψήφιας για Όσκαρ παραγωγού Μπιάνκα Οάνα. Η ταινία έπειτα από προβολές σε διεθνή φεστιβάλ, φιλοξενείται στο Μουσείο Μπενάκη σε έκθεση των New Museum και Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ. Το 2018, βραβεύεται από το Πρόγραμμα Υποστήριξης Καλλιτεχνών του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Το 2023, είναι υποψήφιος για το βραβείο Ammodo Tiger με τη νέα του ταινία "Φῶς ἐκ Φωτός" στο 52ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ.
Νομαδικό σινεμά
Ο Ζιντζιρία μαζί με την αρχιτέκτονα Iphi Ghenie δημιούργησαν το νομαδικό σινεμά Cine Tarkovsky. Με όνομα που δανείζεται από τη μοναδικότητα του Αντρέι Ταρκόφσκι και σε σχήμα κινηματογραφικής εγκατάστασης, το δημιουργικό δίδυμο ταξιδεύει στα Βαλκάνια και προσκαλεί γνωστούς δημιουργούς να παρουσιάσουν το έργο τους σε εμβληματικά σημεία στο μετασοσιαλιστικό κόσμο. Τον Αύγουστο του 2019, η δράση εγκαινιάστηκε με κινηματογραφικές προβολές και συζήτησεις με τον Β. Κεκάτο, μέσα στην οικία του δικτάτορα Ενβέρ Χότζα. Ο πρώτος Χρυσός Φοίνικας Μικρού Μήκους για την Ελλάδα, προβλήθηκε στα Τίρανα αμέσως μετά τη νίκη του στις Κάννες. Ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα, στέφθηκε με επιτυχία: μετά την πτώση του καθεστώτος στη γειτονική Αλβανία, αυτή ήταν η πρώτη φορά στην οποία η κατοικία του Χότζα άνοιξε για το κοινό. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Αλβανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Σεναριογράφοι
The World Needs a Hero
Το The World Needs a Hero είναι το ένατο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Megadeth, το οποίο κυκλοφόρησε το Μάιο του 2001 μέσω της "Sanctuary Records".
Ιστορία του δίσκου
Τον Απρίλιο του 2000, οι Megadeth ξεκίνησαν να συνθέτουν νέα κομμάτια τα οποία θα αποτελούσαν τον ένατο στούντιο δίσκο τους. Δύο μήνες αργότερα εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ "Maximum Rock" μαζί με τους Anthrax και τους Motley Crue, ενώ τον Ιούλιο εκείνης της χρονιάς διέκοψαν τη συνεργασία τους με την εταιρεία "Capitol", αφού το συμβόλαιο τους ολοκληρώθηκε με την κυκλοφορία της συλλογής "Capitol Punishment: The Megadeth Years".
Το φθινόπωρο του 2000, υπέγραψαν συμβόλαιο συνεργασίας με την εταιρεία "Sanctuary" και επέστρεψαν στα "Henson Recording Studios" για την ολοκλήρωση του νέου τους άλμπουμ. Την παραμονή πρωτοχρονιάς εμφανίστηκαν ζωντανά στο Άνκορατζ της Αλάσκα, συναυλία η οποία μεταδόθηκε απευθείας στην επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος.
Το Μάρτιο του 2001, ο Ντέιβ Μαστέιν και ο Αλ Πιτρέλι πραγματοποίησαν συνεντεύξεις τύπου για την προώθηση του νέου δίσκου, ενώ τον Απρίλιο γύρισαν το βίντεο κλιπ του τραγουδιού "Moto Psycho". Στα τέλη Απριλίου και το Μάιο έδωσαν 15 συναυλίες παίζοντας ακουστικό σετ, στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά.
Στις 15 Μαΐου 2001 κυκλοφόρησε ο δίσκος, με τίτλο "The World Needs a Hero" ανεβαίνοντας στο # 16 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες και το # 20 στον Καναδά. Το άλμπουμ έλαβε μέτριες κριτικές με το "Sputnik Music" να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 2,8 με άριστα το 5, το "Metal Archives" 71% και το "Allmusic" 2,5 αστέρια.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε στις 8 Ιουνίου 2001 από το "National Bowl" του Μίλτον Κέινς της Μεγάλης Βρετανίας για να συνεχιστεί με 32 εμφανίσεις στην Ευρώπη, μεταξύ αυτών και το "Rockwave Festival" της Αθήνας, όπου εμφανίστηκαν σαν δεύτερο όνομα κάτω από τους Judas Priest. Στα μέσα Ιουλίου μετέβησαν στην Άπω Ανατολή για συναυλίες στην Ιαπωνία, την Κορέα, την Ταϊβάν, την Ινδονησία και τη Μαλαισία πριν συνεχίσουν στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία στις αρχές Αυγούστου. Η περιοδεία έκλεισε με 53 συναυλίες το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2001, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι τελευταίες δύο συναυλίες στην Αριζόνα βιντεοσκοπήθηκαν με σκοπό την κυκλοφορία τους στο ζωντανό άλμπουμ, "Rude Awakening".
Τραγούδια
1. Disconnect (Mustaine) - 5:20
2. The World Needs a Hero (Mustaine) - 3:52
3. Moto Psycho (Mustaine) - 3:06
4. 1000 Times Goodbye (Mustaine) - 6:25
Σιδηροκαύσια
Όταν οι Οθωμανοί κατέκτησαν την Ελλάδα, από τα πρώτα κιόλας χρόνια κατασκεύασαν μεταλλεία, στην ευρύτερη περιοχή των σημερινών Σταγείρων. Από στοιχεία και αναφορές που διέθεταν, γνώριζαν για την ύπαρξη αρχαίων μεταλλείων και τη εξόρυξη πολύτιμων μετάλλων όπως ο άργυρος και ο χρυσός. Σύμφωνα με τον Belon που επισκέφτηκε την περιοχή, υπήρχαν 500 ή 600 φούρνοι για τήξη, διασκορπισμένοι πάνω και κάτω στο βουνό. Τα μέταλλα αποτελούνταν από χρυσοφόρο πυρίτη, από γαληνίτη και θειούχο μόλυβδο. Τα φυσερά λειτουργούσαν με νερόμυλους και η μέθοδος διαχωρισμού του χρυσού από το ασήμι ήταν η ίδια όπως ακριβώς ασκείται τώρα στην Ουγγαρία, μέσα από το νιτρώδες οξύ. Περίπου 6.000 εργάτες είχαν προσληφθεί στα ορυχεία.
The World Needs a Hero
Τραγούδια
5. Burning Bridges (Mustaine) - 5:20
Σιδηροκαύσια
Σε όλη τη περιοχή σώζονται μέχρι σήμερα, ερείπια οχυρωματικών έργων, όπως πύργοι και φρούρια. Επίσης βρέθηκαν εργαστήρια, κατοικίες,λουτρά και οθωμανικά τεμένη. Σε πολλές τοποθεσίες της περιοχής και κυρίως κοντά σε ποτάμια, έχουν βρεθεί μεγάλες ποσότητες σκουριάς, η οποία προερχόταν από την επεξεργασία και των καθαρισμό των μετάλλων. Στο σημερινό πάρκο του Αριστοτέλη, που βρίσκεται στα όρια του χωριού των Σταγείρων, υπάρχει ένας εκ των δυο μισογκρεμισμένων μεσαιωνικών πύργων της περιοχής. Ο άλλος βρίσκεται στη βόρεια πλευρά των Σταγείρων (Κάστρο). Τον 15ο αιώνα δημιουργείται το Νομισματοκοπείο των Σιδηροκαυσίων, ενώ η παραγωγή των μεταλλείων μειώνεται κατά τον 17ο και 18ο αιώνα με αποτέλεσμα το κλείσιμο του νομισματοκοπείου. Μετά από μια προσπάθεια οικονομικής ανόρθωσης της περιοχής και επικέντρωσης κυρίως στην εξόρυξη αργύρου, τα Σιδηροκαύσια μαζί με τα γύρω χωριά, τα γνωστά Μαντεμοχώρια αποτελούν το "Κοινόν του Μαδεμίου". Προσθέτουμε ότι η λέξη "μαντέν" στα τούρκικα σημαίνει σίδηρος. Πρόκειται για 12 χωριά που διοικούνταν από τον Μαδέμ Αγά, ο οποίος εκτός του ότι ήταν υπεύθυνος για την απρόσκοπτη λειτουργία των μεταλλείων, συνέλεγε και τις ετήσιες εισφορές από την φορολογία των κατοίκων. Τα Μαντεμοχώρια είναι: η Γαλάτιστα (Ανθέμους), ο Βάβδος, η Ριανά, ο Στανός, η Βαρβάρα, η Λιαρέγκοβα (Αρναία), το Νοβόσελο (Νεοχώρι), ο Ίσβορος (Στρατονίκη), η Χωρούδα, τα Ρεβενίκια (Μεγ. Παναγία), η Ιερισσός και ο Μαχαλάς (Στάγειρα) που ήταν και η πρωτεύουσα των Μαντεμοχωρίων. Την εποχή αυτή, η περιοχή γνωρίζει μεγάλη ακμή και οι Οθωμανοί επιτρέπουν στους Χριστιανούς, την ανέγερση δύο ναών. Του Αγίου Νικολάου Στρατονίκης (1813) και Γέννησης της Θεοτόκου Σταγείρων (Παναγούδα, 1813-14). Όμως κατά την επανάσταση του 1821 η περιοχή καταστρέφεται ολοσχερώς από τους Τούρκους. Μεταλλεία, εγκαταστάσεις και οικισμοί. Οι Μαντεμοχωρίτες που επέζησαν της σφαγής βρήκαν καταφύγιο στο Άγιον Όρος.
Κατηγορία:Νομός Χαλκιδικής
The World Needs a Hero
Τραγούδια
6. Promises (Mustaine, Pitrelli) - 4:28
7. '''Recipe for Hate... Warhorse' (Mustaine)'' - 5:18
8. Losing My Senses (Mustaine) - 4:40
9. Dread and the Fugitive Mind (Mustaine) - 4:25
10. Silent Scorn (Mustaine) - 1:42
11. Return to Hangar (Mustaine) - 3:59
12. When (Mustaine) - 9:14
Θέσεις τσαρτ
The World Needs a Hero (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 15 Μαΐου 2001
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Megadeth Κατηγορία:Άλμπουμ του 2001
Μπρι Λάρσον
Η Μπριάν Σιντονί Ντεσολνιέρ (Brianne Sidonie Desaulniers, 1 Οκτωβρίου 1989), πιο γνωστή ως Μπρι Λάρσον (Brie Larson), είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Ηθοποιία
Η πρώτη δουλειά της Λάρσον ήταν ως ηθοποιός σε σκετσάκια του "The Tonight Show with Jay Leno". Αργότερα πήρε ένα ρόλο στον τηλεοπτική σειρά "Schimmel", της οποίας τα γυρίσματα δεν είχαν ξεκινήσει ποτέ λόγο ότι ο πρωταγωνιστής είχε διαγνωστεί με καρκίνο. Μετά η Λάρσον κατάφερε να πάρει ένα ρόλο στην τηλεοπτική σειρά "In Your Dreams" που μετά μετονομάστηκε σε "Raising Dad". Η σειρά σταμάτησε μετά από 27 επεισόδια και η Λάρσον αποφάσισε να κάνει οντισιόν για την τηλεοπτική σειρά "Hope & Faith" αλλά τελικά απέρριψαν αυτήν και άλλους ηθοποιούς που πήραν μέρος στο "pilot επεισόδιο" της σειράς.
Το 2003, έπαιξε στην τηλεοπτική ταινία της Ντίσνεϊ "Right on Track". Τον Ιούλιο του 2004, έπαιξε στην ταινία "Sleepover" και "13 Going on 30". Το 2006 έπαιξε στην ταινία "Hoot". Ακόμα δώρησε την φωνή της σε χαρακτήρα της ταινίας "Farce of the Penguins". Το 2007 έπαιξε στην ταινία "Remember the Daze" και το 2008 στην ταινία μικρού μήκους "The Babysitter". Την χρονιά έπαιξε σε ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς "Ghost Whisperer" και στην ταινία "Tanner Hall". Επίσης πήρε ένα ρόλο στην τηλεοπτική σειρά "United States of Tara".
Το 2012 έπαιξε στην ταινία "21 Jump Street". Το 2013 έπαιξε στην τηλεοπτική σειρά "Community", στο επεισόδιο "Herstory of Dance", και στο επισόδιο "Analysis of Cork-Based Networking" την επόμενη χρονιά. Το 2013 έπαιξε ακόμα στην ταινία "Short Term 12".
Το 2015 η Λάρσον έπαιξε στην ταινία "Trainwreck" και στην ταινία "Το δωμάτιο" (Room) και το 2019 ήταν πρωταγωνίστρια στην ταινία, της Marvel, Captain Marvel.
Μουσική
Η Λάρσον είναι τραγουδίστρια, μουσικός και συνθέτρια, κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ το 2005, και από τότε έχει κάνει αρκετές συναυλίες στις Η.Π.Α.. Είχε ηχογράφηση κομμάτια και για δεύτερο άλμπουμ αλλά τελικά δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Η Λάρσον είχε αναφέρει ότι θέλει να κάνει ένα καινούριο άλμπουμ αλλά χωρίς επυτιχία. Η τελευταία της συναυλία ήταν το 2010, τραγουδώντας το "Black Sheep", μαζί με το συγκρότημα "Metric" για την ταινία "Scott Pilgrim vs. the World".
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου
(119951) 2002 KX14
Το (119951) 2002 KX14 είναι ένα αντικείμενο της εσωτερικής ζώνης του Κάιπερ με διάμετρο περίπου 450 χιλιόμετρα όπως υπολογίστηκε από παρατηρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χέρσελ το 2012. Ανακαλύφθηκε στις 17 Μαΐου 2002. Είναι υποψήφιο να χαρακτηριστεί πλανήτης νάνος.
thumb|309px|left|Η τροχιά του 2002 ΚΧ14
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2002 KX14 2002 KX14
Κοινότητα Πενταλόφου
Η κοινότητα Πενταλόφου ήταν κοινότητα του νομού Κοζάνης που συστάθηκε αρχικά το 1918. Μέχρι το 1998 περιλάμβανε μόνο τον οικισμό Πεντάλοφο. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας, το 1999, διευρύνθηκε με τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα κοινοτικά διαμερίσματα της νέας διευρυμένης κοινότητας. Η νέα κοινότητα Πενταλόφου λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Βοΐου. Περιλάμβανε 4 κοινοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 896 κατοίκους. Έδρα της ήταν ο Πεντάλοφος.
Διαίρεση
Αναλυτικά τα δημοτικά διαμερίσματα που αποτελούν την κοινότητα Πενταλόφου:
Ιστορικά στοιχεία
Οι κάτοικοι της κοινότητας Πενταλόφου εξεγέρθηκαν κατά την επανάσταση του 1821. Χαρακτηριστική μορφή του αγώνα από την περιοχή, ήταν ο μοναχός Διονύσιος Αγακίδης από το Βυθό, ο οποίος συνελήφθη απαγχονίστηκε από τους Τούρκους στην Ελασσώνα το 1821.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πενταλοφου
Αγουστίν Φαραμπούντο Μαρτί
Ο Αγουστίν Φαραμπούντο Μαρτί (Agustín Farabundo Martí, 5 Μαΐου 1893 - 1 Φεβρουαρίου 1932) ήταν Σαλβαδοριανός επαναστάτης. Είναι γνωστός ως μάρτυρας της Αριστεράς και συνεργάστηκε με τον ηγέτη των ανταρτών στη Νικαράγουα, Αουγούστο Σαντίνο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τεοτεπέκε στο Διαμέρισμα Λα Λιμπερτάδ, στις 5 Μαΐου του 1893. Καταγόταν από αγροτική οικογένεια και από νωρίς αντιτάχθηκε στην εκμετάλλευση των φτωχών από τους πλούσιους. Για το λόγο αυτό διέκοψε τις σπουδές του στις Πολιτικές Επιστήμες και στο Δίκαιο στο πανεπιστήμιο του Ελ Σαλβαδόρ με σκοπό να πολεμήσει για το κράτος του. Συνελήφθη από τις αρχές επειδή είχε πάρει μέρος σε πορείες μαζί με άλλους εργάτες από τη Γουατεμάλα, όπου αργότερα κατέφυγε. Το 1932 ηγήθηκε πορείας 60.000 αγροτών που σφαγιάστηκαν από την κυβέρνηση. Αφορμή για την επανάσταση ήταν η κατάρρευση της τιμής του καφέ. Σκοτώθηκε αργότερα την 1η Φεβρουαρίου του 1932 από την "la guardia nacional".
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Σαλβαδοριανοί επαναστάτες Κατηγορία:Σαλβαδοριανοί κομμουνιστές Κατηγορία:Ιστορία του Ελ Σαλβαδόρ
Σανδαράχη (ερυθρά)
Η ερυθρά σανδαράχη (αγγλ. realgar) είναι θειούχο ορυκτό του αρσενικού με χημικό τύπο AsS. Το όνομά της προέρχεται από το αρχ. "σανδαράκη", το οποίο θεωρείται δάνειο από κάποια ανατολική γλώσσα, ενώ ο αγγλικός όρος προέρχεται από την αραβική φράση "rahj al ghar", δηλ. "η σκόνη του ορυχείου". Μερικές φορές αναφέρεται και ως "αρσενολίτης". Είναι, μαζί με τη συγγενική της κίτρινη σανδαράχη από τα ελάχιστα διαφανή και μικρής σκληρότητας σουλφίδια. Η κρυσταλλική δομή της μοιάζει με του θείου, το οποίο, στην οκτατομική μορφή του, σχηματίζει δακτυλίους από οκτώ άτομα θείου (S8). Ανάλογα, η ερυθρά σανδαράχη εμφανίζει παρόμοια δομή, σχηματίζοντας δακτυλίους του τύπου As4S4. Η παρουσία των ατόμων αρσενικού είναι που μεταβάλλει τη δομή του κρυστάλλου, προκαλώντας την κρυστάλλωση της ερυθράς σανδαράχης στο μονοκλινές, αντί του ορθορομβικού (θείο).
Ανευρίσκεται σε υδροθερμικές φλέβες χαμηλών θερμοκρασιών, σε αποθέσεις θερμών πηγών και ως προϊόν κρυσταλλώσεως θειούχων ηφαιστειακών ατμίδων (φουμαρόλες, συνδεδεμένη με άλλα ορυκτά του αρσενικού και του αντιμονίου. Ανευρίσκεται, επίσης, μερικές φορές σε ανθρακικά και αργιλικά ιζηματογενή πετρώματα.
Είναι ασταθές ορυκτό και εξαλλοιώνεται εύκολα σε παρασανδαράχη και, τελικά, σε σκόνη, η οποία είναι μίγμα κίτρινης σανδαράχης και αρσενολίτη (As2O3). Η διαδικασία αυτή επιταχύνεται με την έκθεση στο φως, γι' αυτό και τα δείγματά της φυλάσσονται σε φωτοστεγείς θήκες. Όταν η ερυθρά σανδαράχη κονιοποιηθεί, αναδίδει έντονη οσμή σκόρδου.
Η οικονομική της σημασία είναι μικρή. Χρησιμοποιείται για την παρασκευή αρσενικού (επουσιώδες ορυκτό του), ενώ παλαιότερα, σε μορφή σκόνης, προστίθονταν σε πυροτεχνήματα για να προσδώσει έντονο λευκό φως.
Όμορφα δείγματα ερυθράς σανδαράχης υπάρχουν στη Σαξονία, στη Ρουμανία (περιοχή Baia Sprie), στην Τσεχία, στη Ρωσία, στην Κίνα και στις ΗΠΑ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ορυκτά του θείου Κατηγορία:Ορυκτά του αρσενικού
Σταρ Τρεκ Νο 5: Τα Tελευταία Σύνορα
Σταρ Τρεκ Νο 5: Τα Tελευταία Σύνορα (αγγλικά: Star Trek V: The Final Frontier) είναι μια αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1989 σε σκηνοθεσία του Γουίλιαμ Σάτνερ και βασίζεται στην τηλεοπτική σειρά Star Trek.Είναι η πέμπτη ταινία Σταρ Τρεκ και χρονικά διαδραματίζεται λίγο μετά τα γεγονότα της προηγούμενης ταινίας.Το κεντρικό της θέμα είναι η αναζήτηση του Θεού στο κέντρο του γαλαξία από τον Βουλκάνιο ετεροθαλή αδερφό του Σποκ, τον Συβόκ, και το πλήρωμα του USS Enterprise-A.
Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος
Η Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος (γερμανικά: Elisabeth Kübler-Ross, 8 Ιουλίου 1926 – 24 Αυγούστου 2004) ήταν Ελβετοαμερικανίδα ψυχίατρος, πρωτοπόρος στην μελέτη με θέμα τον θάνατο και συγγραφέας του μπεστ-σέλερ On Death and Dying (1969), όπου ανέπτυξε τη θεωρία της για τα πέντε στάδια του πένθους, επίσης γνωστή ως "Μοντέλο Κιούμπλερ-Ρος".
Σταρ Τρεκ Νο 5: Τα Tελευταία Σύνορα
Η ταινία πρωτοκυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική στις 9 Ιουνίου 1989 από την Paramount Pictures. Ήταν μια επιτυχία στο box office, κερδίζοντας $ 97 εκατομμύρια παγκοσμίως και έκανε το μεγαλύτερο άνοιγμα από οποιαδήποτε μέχρι τότε ταινία Σταρ Τρεκ, ωστόσο έλαβε μικτές με αρνητικές κριτικές και σύμφωνα με τον παραγωγό της «σχεδόν σκότωσε το franchise». Η επόμενη ταινία Σταρ Τρεκ,Ο Άγνωστος Κόσμος έλαβε καλύτερες κριτικές.
Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος
Διακρίσεις
Το 2007 εισήχθη στην Λεωφόρο της Δόξας για Γυναίκες Επιστήμονες και το περιοδικό Time την έβαλε στην λίστα με τους "100 σημαντικότερους στοχαστές" του 20ού αιώνα. Η ίδια έλαβε δεκαεννέα τιμητικά βραβεία. Μέχρι τον Ιούλιο 1982, η Κιούμπλερ-Ρος πρόσφερε σε 125.000 μαθητές μαθήματα με θέμα τον θάνατο. Παράλληλα δίδαξε σε κολέγια, ιατρικές σχολές, τμήματα κοινωνικής εργασίας και παρέδωσε σεμινάρια. Το 1970 έδωσε μια διάλεξη στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ όπου ανέπτυξε το θέμα "Περί θανάτου".
Σταρ Τρεκ Νο 5: Τα Tελευταία Σύνορα
Οικόπεδο
Ο μικρός πλανήτης Nimbus III αιχμαλωτίζεται από τους αντάρτες, με επικεφαλής έναν συγκεκριμένο Βουλκάν Σάιμποκ. Αλλά η Cybok δεν είναι εύκολος ηγέτης. Έχει ιδιαίτερες παραψυχολογικές ικανότητες να τον πείσει και να τον κάνει να πιστέψει τον εαυτό του. Ο Cybok δηλώνει μεσσίας και πρόκειται να αναζητήσει τον Θεό, στο κέντρο του γαλαξία, πέρα ​​από το «Μεγάλο Φράγμα», στον μυστηριώδη πλανήτη «Sha Ka Ri». Για να φέρει εις πέρας αυτή την αποστολή, επιλέγει το κοντινό διαστημόπλοιο «Enterprise» υπό τη διοίκηση του Kirk.
Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχίατροι
Σταρ Τρεκ Νο 5: Τα Tελευταία Σύνορα
Οικόπεδο
Η ταινία διαδραματίζεται το 2287.
Σχετικά με τη δημιουργία της ταινίας
Από την αρχή, ο Shatner αποφάσισε να φέρει περισσότερο ρεαλισμό στην επόμενη ταινία. Επιπλέον, ήθελε να δείξει νέους αγώνες και νέες γωνιές του γαλαξία που δεν είχαν παρουσιαστεί στο παρελθόν ούτε στη σειρά ούτε στις ταινίες.
Το καστ από το Star Trek: The Original Series δεν έχει αλλάξει. Για το ρόλο του Sybok, οι παραγωγοί σχεδίαζαν να προσκαλέσουν τον ηθοποιό Sean Connery, αλλά λόγω της απασχόλησής του στα γυρίσματα μιας άλλης ταινίας, ο Lawrence Luckinbill πήρε αυτόν τον ρόλο. Ο παραγωγός ταινιών Χάρβ Μπένετ έπαιξε το ρόλο του ναύαρχου που έστειλε τον Κερκ σε μια αποστολή.
Λίγες μέρες μετά το τέλος των γυρισμάτων, ο Shatner επέστρεψε στην Paramount για να επιβλέψει το μοντάζ, το ηχητικό τοπίο και τη μουσική και την ενσωμάτωση οπτικών εφέ της ταινίας. Μια μεγεθυμένη φωτογραφία του νυχιού ενός αστακού χρησιμοποιήθηκε για τη δημιουργία μιας εικόνας του πλανήτη Sha Ka Ri. Ο μοντέρ Peter E. Berger είχε ήδη συγκεντρώσει προσχέδια διαφόρων σεκάνς και μόλις λίγες εβδομάδες πριν από την προγραμματισμένη ολοκλήρωση της ταινίας, η ομάδα παραγωγής ξεκίνησε την έργο της αποθήκευσης του τέλους της ταινίας μέσω του μοντάζ. Ο χρόνος της οθόνης του ψεύτικου θεού κόπηκε και το εφέ “θεός πτώσης” του Φέρεν αντικαταστάθηκε με κοντινά πλάνα του προσώπου του ηθοποιού, καθώς και πλάνα από κεραυνούς και καπνό. Εκείνη την εποχή, ο Shatner ένιωσε ότι το μοντάζ «έβγαλε το κουνέλι από το καπέλο» λύνοντας πολλά από τα προβλήματα της ταινίας. Το κόψιμο του Shatner διήρκεσε λίγο περισσότερο από δύο ώρες (χωρίς να συμπεριλαμβάνονται οι τίτλοι τέλους και τα οπτικά), κάτι που η Paramount θεώρησε ότι ήταν πολύ μεγάλο. Ο στόχος τους ήταν μία ώρα και σαράντα πέντε λεπτά, κάτι που θα εξασφάλιζε θεατρικές παραστάσεις δύο φορές τη νύχτα. Ο Μπένετ έλαβε οδηγίες να μειώσει τη διάρκεια της ταινίας παρά τη γνώμη του Σάτνερ ότι τίποτα δεν μπορούσε να αφαιρεθεί. Ο Shatner τρομοκρατήθηκε από το μοντάζ του Bennett και μάλωναν για το ποια μέρη να αποκαταστήσουν ή να κόψουν.
Η ταινία έλαβε αρνητικές κριτικές σε πρώιμες δοκιμαστικές προβολές. Από το πρώτο κοινό της δοκιμής, μόνο ένα μικρό μέρος βρήκε την ταινία “εξαιρετική”, μια βαθμολογία που έλαβαν οι περισσότερες άλλες ταινίες Star Trek. Τα κομμάτια της ταινίας έχουν μονταριστεί για να βγουν στους κινηματογράφους. Πέντε λεπτά πλάνα κόπηκαν για να βελτιωθεί ο ρυθμός της ταινίας και μια επιπλέον σκηνή συμπεριλήφθηκε στο “Bird of Prey” για να διευκρινιστεί η περίσταση της διάσωσης του Kirk. Μια δεύτερη προβολή με τελικά εφέ και ήχο απέσπασε πολύ καλύτερες κριτικές, ωστόσο η ταινία δεν κατάφερε να φτάσει τις βαθμολογίες των προκατόχων της. Οι παραγωγοί απέδωσαν αυτή την αποτυχία στο φτωχό σενάριο της ταινίας (το οποίο είχε ξαναγραφτεί πολλές φορές) και στα αδύναμα ειδικά εφέ. Δεν υπήρχαν αρκετά χρήματα για μεγάλο αριθμό εφέ και διακοσμήσεων που παρείχε το σενάριο. Για το λόγο αυτό, διάφορα επεισόδια με τη χρήση τους εξαφανίστηκαν από το σενάριο (για παράδειγμα, στο τέλος της ταινίας, το συνεργείο υποτίθεται ότι θα δεχόταν επίθεση από εκατοντάδες γαργκόιλ). Κατά τη γνώμη του κοινού, το βασικό μειονέκτημα της ταινίας είναι η υπερβολική προσοχή του σκηνοθέτη στον Τζέιμς Κερκ, αν και η πλοκή θα έπρεπε να είχε δώσει μεγαλύτερη προσοχή στον Σποκ.
Μουσική
Ο κριτικός μουσικής Τζεφ Μποντ έγραψε ότι ο Σάτνερ πήρε «τουλάχιστον δύο σοφές αποφάσεις» για τη δημιουργία του The Last Frontier. Εκτός από το cast του Luckinbill ως Cybok, προσέλαβε τον Jerry Goldsmith για να συνθέσει τη μουσική της ταινίας. Ο Γκόλντσμιθ προτάθηκε για Όσκαρ για τη μουσική της αρχικής ταινίας και η νέα επιτροπή ήταν μια ευκαιρία να δημιουργήσει μια παρτιτούρα του ίδιου επιπέδου προσθέτοντας δράση και χαρακτήρα. Ο Γκόλντσμιθ δίσταζε να τονίσει τον κωμικό χαρακτήρα της ταινίας με τη μουσική, πιστεύοντας ότι θα «οδήγησε το δράμα στο σημείο της βλακείας». Επικεντρώθηκε στο θέμα του πλανήτη Sha Ka Ri ως τη μεγαλύτερη πρόκληση του.
Η μουσική του Goldsmith ξεκινά με την παραδοσιακή εισαγωγή από το θέμα Alexander Carage από την αρχική τηλεοπτική σειρά. η ανερχόμενη χορδή και η ηλεκτρονική γέφυρα οδηγούν σε μια παράσταση της κινηματογραφικής πορείας του 1979. Σύμφωνα με τον Jeff Bond, η χρήση της πορείας της ταινίας από τον Goldsmith οδήγησε σε κάποια σύγχυση μεταξύ των θαυμαστών του Star Trek: The Next Generation, καθώς δεν ήταν εξοικειωμένοι με την προέλευση της μουσικής. Ένα άλλο θέμα από την αρχική ταινία που εμφανίζεται ξανά εδώ είναι το θέμα Klingon από την εναρκτήρια σκηνή της ταινίας του 1979. Εδώ το θέμα αντιμετωπίζεται με αυτό που ο Μποντ ονόμασε «το στυλ του Προκόφιεφ», σε αντίθεση με την πρωτοποριακή αντίστιξη, όπως συνέβαινε στο «The Motion Picture». Ο Goldsmith πρόσθεσε επίσης τον ήχο μιας σάλπιγγας και ενός κριαριού.
Ενδιαφέροντα γεγονότα
Στο όγδοο επεισόδιο της σειράς κινουμένων σχεδίων, φαίνεται ότι το πλήρωμα του Enterprise έχει ήδη ταξιδέψει μια φορά στο κέντρο του γαλαξία μέσω του “Great Barrier”, ωστόσο αυτό δεν αναφέρεται στην ταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1989 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο μέλλον Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Θρησκεία στην επιστημονική φαντασία Κατηγορία:Σταρ Τρεκ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζέρι Γκόλντσμιθ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια
True και false
Στα Unix-οειδή λειτουργικά συστήματα, οι <tt>true</tt> και <tt>false</tt> είναι εντολές, η μοναδική λειτουργία των οποίων είναι να επιστρέφουν πάντα την τιμή 0 ή 1.
Γενικά
Το κέλυφος αντιμετωπίζει το 0 σαν τη λογική τιμή αληθές (true) και το 1 σαν ψευδές (false). Συνήθως χρησιμοποιείται σε εντολές υπό συνθήκη (conditional statements) και βρόχους των σεναρίων κελύφους όπου οι συνθήκες Bool δίνονται από τον κωδικό επιστροφής ενός προγράμματος. Για παράδειγμα, το εξής σενάριο του κελύφους Bourne εμφανίζει τη συμβολοσειρά  μέχρι να τερματιστεί:
while true do echo hello done
Τα προγράμματα δεν παίρνουν "πραγματικές" παραμέτρους - σε κάποιες εκδόσεις η καθιερωμένη παράμετρος  εμφανίζει συνοπτικά πληροφορίες χρήσης και η   εμφανίζει την έκδοση του προγράμματος.
Αλέξανδρος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Ο Αλέξανδρος (δανικά: Alexander, 20 Ιανουαρίου 1573 - 13 Μαΐου 1627) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Β΄ του Νεότερου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ και της Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρης του Ερνέστου Γ΄, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρουμπενχάγκεν.
Γεννήθηκε στο Σόντερμπουργκ, κύρια πόλη του Σλέσβιχ. Το 1622 απεβίωσε ο πατέρας του και ο πρωτότοκος αδελφός του Χριστιανός επέλεξε τη νήσο Έρε ως έδρα του. Ο δευτερότοκος Ερνέστος είχε αποβιώσει από το 1596 και ο Αλέξανδρος διάλεξε το Σόντερμπουργκ. Τρεις μικρότεροι αδελφοί έλαβαν το Νόρντμπουργκ, το Γκλύξμπουργκ και το Πλεν.
Απεβίωσε το 1627 στο Σόντερμπουργκ σε ηλικία 54 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Δωροθέα, κόρη του Ιωάννη-Γκύντερ Α΄, κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Ζοντερσχάουζεν και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Γεώργιος Β΄ του Καχέτι
Ο Γεώργιος Β΄, გიორგი II, Giorgi II) επίσης γνωστός ως Γεώργιος ο Κακός, ο Τρελός (ავგიორგი, Av-Giorgi) (1464–1513), της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι), ήταν βασιλιάς του Καχέτι στην ανατολική Γεωργία από το 1511 έως το 1513.
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του βασιλιά Αλέξανδρου Α΄ της Καχετίας από τη σύζυγό του βασίλισσα Άννα. Αναφέρεται από τα γεωργιανά χρονικά ότι ήταν εξαιρετικά πλεονέκτης και φιλόδοξος και ότι είχε συχνές συγκρούσεις με τον ειρηνόφιλο πατέρα του, επιμένοντας ο Αλέξανδρος Α΄ να κάνει πόλεμο στον αντίπαλο κλάδο των Μπαγκρατιδών, που εξουσίαζε την περιοχή δυτικά του Καχέτι, δηλ. το βασίλειο του Κάρτλι. Επίσης, ήταν καχύποπτος για τον μικρότερο αδελφό του, τον Δημήτριο, στον οποίο ο Αλέξανδρος Α΄ είχε αναθέσει μία σημαντική διπλωματική αποστολή στον Ισμαήλ Α΄ σάχη του Ιράν.
Στις 27 Απριλίου 1511, ο Γεώργιος δολοφόνησε τον Αλέξανδρο Α΄, τύφλωσε τον Δημήτριο και άρπαξε το στέμμα. Αμέσως μετά την άνοδό του στο θρόνο, ο Γεώργιος Β΄ οργάνωσε μία εκστρατεία κατά του Κάρτλι και προσπάθησε να καθαιρέσει τον εκεί βασιλιά Δαβίδ Ι΄. Ο αδελφός τού Δαβίδ Ι΄, Βαγράτ Α΄ πρίγκιπας του Μουχράνι, ο οποίος ηγήθηκε της επιτυχημένης υπεράσπισης του βασιλείου, ανταμείφθηκε με το κάστρο του Μουχράνι, ιδρύοντας έτσι έναν μακροχρόνιο κλάδο των Βαγρατιδών-Μουχράνι. Το 1513 ο Γεώργιος Β΄ έκανε άλλη μία εισβολή στο Κάρτλι, αλλά ηττήθηκε και πάλι και έπεσε σε ενέδρα από τους άνδρες του Βαγράτ Α΄ στο δρόμο της επιστροφής προς το Καχέτι. Ο Γεώργιος Β΄ φυλακίστηκε στο κάστρο Mτβέρι, όπου σύντομα σκοτώθηκε. Το Καχέτι προσαρτήθηκε για λίγο στο Κάρτλι.
Οικογένεια
Οι πλησιέστεροι συγγενείς του Γεώργιου Β΄ μετά τον θάνατό του ήταν η σύζυγός του Ελένη, γεννημένη Ιρουμπακίντζε-Τσολοκασβίλι (απεβ. 1532) και τρία παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Εθνόσημο της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας
thumb|Το εθνόσημο της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας. Το εθνόσημο της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας αποτελείται από ένα θυρεό στο κέντρο, με δύο σημαίες της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας στις άκρες του. Επίσης, εικονίζεται ένας ήλιος να ανατέλλει πάνω από το θυρεό. Κάτω και πάνω από το θυρεό υπάρχουν πανό και επίσης βρίσκεται ένα μετάλλιο κάτω από το θυρεό.
Συμβολισμός
Ο ελέφαντας και το δέντρο μπαομπάμπ συμβολίζουν το φυσικό πλούτο και το ηθικό ανάστημα της χώρας, ενώ το χρυσό αστέρι πάνω σε χάρτη της Αφρικής εκπροσωπεί τη γεωγραφική θέση της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας. Το χέρι στην κάτω δεξιά γωνία ήταν το σύμβολο του κυβερνώντος κόμματος το έτος 1963, οπότε και υιοθετήθηκε το εθνόσημο. Από κάτω υπάρχει πανό, που γράφει το εθνικό ρητό στα γαλλικά (Ενότητα, Αξιοπρέπεια, Εργασία).
Προηγούμενα εθνόσημα
thumb|150px|right|Εθνόσημο της αυτόνομης δημοκρατίας του [[Ουμπανγκί-Σαρί και αργότερα της ανεξάρτητης Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας.]] thumb|140px|left|Το εθνόσημο της Αυτοκρατορίας της Κεντρικής Αφρικής, 1976–1979.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κεντροαφρικανικη Δημοκρατια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας
Κοινότητα Ροδακίνου
Η Κοινότητα Ροδακίνου είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Άνω Ροδάκινο. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει το χωριό Κάτω Ροδάκινο και τους οικισμούς Κόρακας και Πολύριζος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 264 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Σταύρο Γαλανάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Ιζαμπέλ Ατζανί
H Ιζαμπέλ Ατζανί (Isabelle Adjani, 27 Ιουνίου 1955) είναι Γαλλίδα ηθοποιός.
Έκανε το ντεμπούτο της στο θέατρο σε ηλικία 14 ετών, και έγινε δεκτή στην Κομεντί Φρανσέζ σε ηλικία 17 ετών. Έγινε διάσημη στα μέσα της δεκαετίας του 1970, πρώτα από την τηλεόραση και αργότερα από τον κινηματογράφο και ανήλθε γρήγορα στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Συνήθως ερμηνεύει χαρακτήρες νευρωτικούς, εύθραυστους, μυστηριώδεις, διαταραγμένους, παράφρονες ή συναισθηματικά ασταθείς.
Βιογραφία
Πρώιμα χρόνια
Η Ιζαμπέλ Ατζανί γεννήθηκε στο Παρίσι το 1955. Πατέρας της ήταν ο Μοχάμεντ Σερίφ Ατζανί (1923-1983), Γάλλος με καταγωγή από του Καβύλους, γεννημένος στην Κωνσταντίνη, ο οποίος σε ηλικία 16 ετών κατατάχθηκε στο γαλλικό στρατό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μητέρα της ήταν η Αουγκούστα Έμμα Σβάινμπεργκερ, Γερμανίδα βαυαρικής καταγωγής (πέθανε τον Φεβρουάριο του 2007). Σε μια συνέντευξη που έδωσε το 1985, η Ατζανί αποκάλυψε ότι ή μητέρα της συνήθιζε να λέει ότι ο άντρας της ήταν τούρκικης καταγωγής γιατί ντρεπόταν για την αλγερινή καταγωγή του. Του ζήτησε επίσης να αλλάξει το όνομα του από Μοχάμεντ σε Σερίφ γιατί έκανε πιο "αμερικάνικο".
Μεγάλωσε στο Ζενεβιλιέ, στα βόρειο-δυτικά του Παρισίου, με τον μικρότερο αδελφό της Έρικ (πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου 2010), ο οποίος αργότερα έγινε φωτογράφος. Μαθήτευσε στο Λύκειο Πωλ-Λαπί στο Κουρμπεβουά και συνέχισε την δευτεροβάθμια εκπαίδευση της στη Ρενς, στο Λύκειο Ζαν-Ζωρέ. Κέρδισε το πρώτο της ρόλο σε ηλικία 14 ετών σε μια ταινία για τα παιδιά Ο Μικρός Καρβουνιάρης, και στη συνέχεια έπαιξε στα δεκαέξι της στην ταινία Φαουστίν και το όμορφο καλοκαίρι.
Εκτός από γαλλικά, η Ατζανί μιλάει άπταιστα γερμανικά, αγγλικά και ιταλικά. Ερμήνευσε τον πρωταγωνιστικό γυναικείο ρόλο στην ταινία Νοσφεράτου, Ο Δράκουλας της Νύχτας στα γερμανικά. Επίσης, έπαιξε στις ταινίες Ο Ασύλληπτος Οδηγός του Σαν Φρανσίσκο, Μια Γυναίκα Δαιμονισμένη, Ερωτικό Κουαρτέτο, Ιστάρ και Οι Διαβολογυναίκες στα αγγλικά. Είναι η πρώτη ηθοποιός που έλαβε το βραβείο Σεζάρ για την καλύτερη ηθοποιό για ένα μη γαλλόφωνο ρόλο το 1982 (για την ταινία Μια Γυναίκα Δαιμονισμένη). Ωστόσο, κέρδισε και τις δύο υποψηφιότητες της για Όσκαρ για ερμηνείες στα γαλλικά.
Οι πρώτοι σημαντικοί ρόλοι (1972-1975)
Το 1972, η Ατζανί παίζει στο θεατρικό έργο Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα με την Άννυ Ντουκό στο θίασο του Ρομπέρ Χοσεΐν. Η παράσταση, μια συμπαραγωγή με τη Κομεντί Φρανσέζ, γνωρίζει μεγάλη επιτυχία και ξανανεβαίνει αργότερα στο Θέατρο Οντεόν. Το 1973, η Άννυ Ντουκό συνιστά τη συμπρωταγωνίστρια της στο Ζαν Πωλ Ρουσιγιόν, που προετοιμαζόταν να ανεβάσει το θεατρικό Το Σχολείο των γυναικών του Μολιέρου στην Κόμεντι Φρανσέζ και έψαχνε την ιδανική Αγνή. Η Ατζανί κερδίζει το ρόλο, διπλά στον Πιέρ Ντουξ στο ρόλο του Αρνόλφου, και προκαλεί αίσθηση (αργότερα σε μια τηλεοπτική μεταφορά του έργου συμπρωταγωνιστεί με τον Μπερνάρ Μπλιέ). Στη συνέχεια ερμηνεύει τον ομώνυμο ρόλο στο θεατρικό Οντίν του Ζαν Ζιροντού, σε σκηνοθεσία Ρειμόντ Ρουλό. Στον κινηματογράφο, παρουσιάζεται στο ευρύ κοινό το 1974 με τη ταινία Το Χαστούκι του Κλόντ Πινοτό στο ρόλο μιας νεαρής κοπέλα που επαναστατεί εναντίον του πατέρα της. Με την επιτυχία της εν λόγω ταινίας γίνεται μία από τις πιο γνώστες νεαρές Γαλλίδες ηθοποιούς.