cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μικόλα Λεοντόβιτς
Ο Λεοντόβιτς γεννήθηκε και μεγάλωσε στην επαρχία Ποδολία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (τώρα στην Ουκρανία). Εκπαιδεύτηκε ως ιερέας στο Θεολογικό Σεμινάριο Κάμιανετς-Ποντίλσκι και αργότερα συνέχισε τη μουσική του εκπαίδευση στην Μέγαρο Καπέλα της Αγίας Πετρούπολης και ιδιαίτερα μαθήματα με τον Μπόλεσλαβ Γιαρόφσκι. Με την ανεξαρτησία του ουκρανικού κράτους στην επανάσταση του 1917, ο Λεοντόβιτς μετακόμισε στο Κίεβο όπου εργάστηκε στο Ωδείο του Κιέβου και στο Ινστιτούτο Μουσικής και Δράματος Μικόλα Λίσενκο. Αναγνωρίζεται για τη σύνθεση του Στσέντρικ (Shchedryk) το 1904 (το οποίο έκανε πρεμιέρα το 1916), γνωστό στον αγγλόφωνο κόσμο ως Κάλαντα των Καμπάνων ή Κουδούνισμα Χριστουγεννιάτικων Καμπάνων. Είναι γνωστός ως μάρτυρας στην Ανατολική Ορθόδοξη Ουκρανική Εκκλησία, όπου τον θυμούνται επίσης για τη λειτουργία του, την πρώτη λειτουργία, που συντέθηκε στη δημοτική γλώσσα, συγκεκριμένα στη σύγχρονη ουκρανική γλώσσα. Δολοφονήθηκε από σοβιετικό πράκτορα το 1921.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, οι συνθέσεις και οι διασκευές του Λεοντόβιτς έγιναν δημοφιλείς σε επαγγελματικές και ερασιτεχνικές ομάδες σε όλη την ουκρανική περιοχή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι παραστάσεις των έργων του στη δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική του κέρδισαν το παρατσούκλι "ο Ουκρανός Μπαχ" στη Γαλλία. Εκτός από το πολύ δημοφιλές του Shchedryk, η μουσική του Λεοντόβιτς παίζεται κυρίως στην Ουκρανία και την ουκρανική διασπορά.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Ο Μικόλα Λεοντόβιτς γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1877 στην κοινότητα Μοναστιρόκ, κοντά στο χωριό Σελεβίντσι, στην επαρχία Ποδολία της Ουκρανίας (τότε ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας). Ο πατέρας, ο παππούς και ο προπάππος του ήταν ιερείς του χωριού. Ο πατέρας του, Ντμίτρο Φεοφάνοβιτς Λεοντόβιτς, ήταν επιδέξιος στο τραγούδι και στο τσέλο, το κοντραμπάσο, το αρμόνιο, το βιολί και την κιθάρα, εκτός από το ότι διεύθυνε μια σχολική χορωδία. Ο Λεοντόβιτς έλαβε τα πρώτα του μουσικά μαθήματα από αυτόν. Η μητέρα του, Μαρίγια Γιοσίπιβνα Λεοντόβιτς, ήταν επίσης τραγουδίστρια.
Το καλοκαίρι του 1879, ο Ντμίτρο Λεοντόβιτς μεταφέρθηκε σε μια νέα ενορία, που βρίσκεται στο χωριό Σέρσνι στα προάστια του Μπαρ της Ουκρανίας στην περιοχή του Μπαρ, όπου θα περνούσε τα παιδικά του χρόνια. Στη συνέχεια, το 1887, ο Λεοντόβιτς έγινε δεκτός στο γυμνάσιο Νεμίριφ. Λόγω οικονομικών προβλημάτων ένα χρόνο αργότερα, ωστόσο, ο πατέρας του τον μετέφερε στο Πνευματικό Σχολείο Αρχαρίων Σάρχοροντ, οι μαθητές του οποίου έλαβαν πλήρη οικονομική υποστήριξη. Στο σχολείο, ο Λεοντόβιτς έμαθε να τραγουδάει και ήταν σε θέση να διαβάσει ελεύθερα δύσκολα αποσπάσματα από θρησκευτικά χορωδιακά κείμενα.
Θεολογική Σχολή
μικρογραφία|240x240εσ| Η Θεολογική Σχολή Ποδολίας το 1865 Το 1892, ο Λεοντόβιτς ξεκίνησε τις σπουδές του στο θεολογικό σεμινάριο στο Κάμιανετς-Ποντίλσκι, στο οποίο είχαν παρακολουθήσει και ο πατέρας και ο παππούς του. Ο μικρότερος αδελφός του Ολεξάντρ εγγράφηκε επίσης, αποφοιτώντας δύο χρόνια μετά τον Μικόλα.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εκεί, ο Λεοντόβιτς συνέχισε να βελτιώνει τις δεξιότητές του στο βιολί και έμαθε να παίζει διάφορα άλλα όργανα. Συμμετείχε επίσης στη χορωδία του σεμιναρίου και όταν δημιουργήθηκε μια ορχήστρα κατά τη διάρκεια του τρίτου έτους σπουδών του, εντάχθηκε ο Λεοντόβιτς, παίζοντας βιολί μέχρι την αποφοίτησή του. Ο Λεοντόβιτς σπούδασε θεωρία της μουσικής και άρχισε να γράφει χορωδιακές ρυθμίσεις ως φοιτητής στο σεμινάριο.
Πρώιμη μουσική καριέρα και οικογένεια
μικρογραφία|325x325εσ| Ο Μικόλα Λεοντόβιτς με τη γυναίκα και την κόρη του Εκείνη την εποχή, μια καριέρα στη μουσική στην Ουκρανία σήμαινε ένα ασταθές εισόδημα, με αποτέλεσμα ο Λεοντόβιτς να αναζητήσει εργασία όπου έβρισκε. Ο Λεοντόβιτς εργάστηκε στο Κίεβο, τον Αικατερίνοσλαβ και στο κυβερνείο της Ποδολίας τα επόμενα χρόνια προκειμένου να έχει μία επικερδή απασχόληση. Η πρώτη του θέση μετά την αποφοίτησή του ήταν σε σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο χωριό Τσούκιφ (σημερινή περιφέρεια Βινίτσκα) ως δάσκαλος φωνητικής και μαθηματικών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Λεοντόβιτς συνέχισε να μεταγράφει και να οργανώνει δημοτικά τραγούδια. Ολοκλήρωσε την Πρώτη του Συλλογή τραγουδιών από την Ποδολία και άρχισε να εργάζεται για τη δεύτερη συλλογή του. Επίσης, ενέπνευσε τα παιδιά του σχολείου να τραγουδήσουν στη χορωδία και να παίξουν στην ορχήστρα. Αργότερα θα έγραφε ένα βιβλίο για αυτό ως καθηγητής στην Εθνική Μουσική Ακαδημία Τσαϊκόφσκι του Κιέβου, με τίτλο Як я організував оркестр у сільській школі (Πώς οργάνωσα μια ορχήστρα σε ένα σχολείο του χωριού).
Μετά από αρκετές συγκρούσεις με τη διοίκηση του σχολείου, ο Λεοντόβιτς βρήκε νέα δουλειά ως δάσκαλος εκκλησιαστικής μουσικής και καλλιγραφίας στο Θεολογικό Κολλέγιο στο Τιβρίβ. Εκτός από τη συνεργασία με τη χορωδία του κολεγίου, ο Λεοντόβιτς οργάνωσε μια ερασιτεχνική ορχήστρα, που έπαιζε συχνά σε εκδηλώσεις κολεγίου. Όπως έκανε νωρίτερα με τις χορωδίες, ο Λεοντόβιτς συμπεριέλαβε διασκευές δημοτικών τραγουδιών μεταξύ των συνηθισμένων θρησκευτικών έργων, που τραγουδούνταν στις θεολογικές σχολές. Αυτές περιελάμβαναν διασκευές του Μικόλα Λίσενκο, δικές του χορωδιακές διασκευές λαϊκών τραγουδιών και εντελώς πρωτότυπα έργα. Ένα τέτοιο έργο βασίστηκε σε ένα ποίημα του Ταράς Σεβτσένκο με τίτλο Зоре моя вечірняя (Ω βραδινό μου αστέρι).
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Λεοντόβιτς γνώρισε μια κοπέλα από τη Βολίνχια, την Κλαούντια Φεροπόντιβνα Ζόβτεβιτς, την οποία παντρεύτηκε στις 22 Μαρτίου 1902. Η πρώτη κόρη του νεαρού ζευγαριού, η Χαλίνα, γεννήθηκε το 1903. Αργότερα απέκτησαν μια δεύτερη κόρη που ονομάστηκε Γιεβγένια. μικρογραφία|237x237εσ| Η αίθουσα συναυλιών του Μέγαρο Καπέλα της Αγίας Πετρούπολης, στην οποία παρακολούθησε ο Λεοντόβιτς το 1903 και το 1904 Οι οικονομικές δυσκολίες ώθησαν τον Λεοντόβιτς να δεχτεί μια πρόταση να μετακομίσει στην πόλη Βίνιτσα, για να διδάξει στο Κολλέγιο Εκκλησιών-Εκπαιδευτικών. Οργάνωσε και πάλι χορωδία και αργότερα συναυλιακό συγκρότημα, με το οποίο ερμήνευσε κοσμική και πνευματική μουσική. Το 1903 δημοσίευσε τη Δεύτερη Συλλογή τραγουδιών από την Ποδολία την οποία αφιέρωσε στον Μικόλα Λίσενκο.
Το 1903 και το 1904, κατά τη διάρκεια των διακοπών του από το Κολλέγιο Εκκλησιαστικών Εκπαιδευτικών, ο Λεοντόβιτς ταξίδεψε στην Αγία Πετρούπολη. Εκεί, παρακολούθησε διαλέξεις που έγιναν στο Μέγαρο Καπέλα της Αγίας Πετρούπολης, το οποίο συνδέθηκε με τους συνθέτες Μαξίμ Μπερεζόφσκι, Ντμίτρο Μπορτνιάνσκι και Μιχαήλ Γκλίνκα. Σπούδασε θεωρία μουσικής, αρμονία και πολυφωνία με τον Σέμεν Μπαρμότιν και χορωδιακή απόδοση με τον Αλεξέι Πουζιρέφσκι, που ήταν και οι δύο πολύ γνωστοί εκείνη την εποχή. Στις 22 Απριλίου 1904, έγινε διευθυντής χορωδίας εκκλησιαστικών χορωδιών. δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| Φωτογραφία του Μικόλα Λεοντόβιτς Και πάλι, οι διαφωνίες με τη διοίκηση του κολεγίου είχαν ως αποτέλεσμα ο Λεοντόβιτς να αναζητήσει νέα δουλειά. Την άνοιξη του 1904, άφησε την Ποδολία και μετακόμισε στην επαρχία Ντονμπάς στην ανατολική Ουκρανία, όπου έγινε δάσκαλος φωνητικής και ενόργανης μουσικής σε ένα σχολείο για παιδιά σιδηροδρομικών. Κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του 1905, ο Λεοντόβιτς οργάνωσε μια χορωδία εργατών, που έπαιζαν σε συναντήσεις. Αυτά τα έργα περιελάμβαναν διασκευές ουκρανικών, εβραϊκών, αρμενικών, ρωσικών και πολωνικών λαϊκών τραγουδιών. Η δραστηριότητα του Λεοντόβιτς τράβηξε την προσοχή των τοπικών αρχών και την άνοιξη του 1908, αναγκάστηκε να μετακομίσει στην πατρίδα του, στην επαρχία Ποδολία, στην πόλη Τουλτσίν.
Περίοδος στο Τουλτσίν
Η μετακόμιση του Λεοντόβιτς στο Τουλτσίν σηματοδότησε την αρχή μιας περιόδου συνθετικής ωριμότητας και σημαντικών καλλιτεχνικών επιτευγμάτων στη ζωή του συνθέτη. Στο Τουλτσίν, ο Λεοντόβιτς δίδαξε φωνητική και οργανική μουσική στο Επαρχιακό Κολλέγιο Γυναικών του Τουλτσίν σε κόρες ιερέων του χωριού. Εκεί γνώρισε τον συνθέτη Κιρίλο Στετσένκο, που ήταν μαθητής του Μικόλα Λίσενκο και ειδικευόταν επίσης στη χορωδιακή μουσική. Ο Στετσένκο ζούσε σε ένα κοντινό χωριό την εποχή, που εργαζόταν ως ιερέας και η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε μια διαρκή φιλία, που επηρέασε τη μουσική του Λεοντόβιτς. Ο Στετσένκο ήταν ο πρώτος κριτικός της μουσικής του Λεοντόβιτς, λέγοντας: «Ο Λεοντόβιτς είναι ένας διάσημος μουσικός ειδικός από την Ποδολία. Ηχογράφησε πολλά δημοτικά τραγούδια. . . Αυτά τα τραγούδια είναι εναρμονισμένα για μικτή χορωδία. Αυτές οι εναρμονίσεις αποκάλυψαν ότι ο συγγραφέας είναι μεγάλος ειδικός τόσο στο χορωδιακό τραγούδι όσο και στις θεωρητικές σπουδές» Ο Λεοντόβιτς μεταπήδησε επίσης σε πιο διάσημη μουσική κατά τη διάρκεια των χορωδιών του, όπως οι Ρώσοι συνθέτες Μιχαήλ Γκλίνκα, Αλεξέι Βερστόφσκι και Πιότρ Ταϊκόφσκι εκτός από τους Ουκρανούς συνθέτες Μικόλα Λίσενκο, Κιρίλο Στετσένκο και Πέτρο Νιστσίνσκι.
Από το 1909, σπούδασε υπό τον μουσικοθεωρητικό Μπόρεσλαβ Γιαβόρσκι, τον οποίο επισκεπτόταν περιοδικά στη Μόσχα και το Κίεβο τα επόμενα δώδεκα χρόνια. Ο Λεοντόβιτς ασχολήθηκε επίσης με τη θεατρική μουσική στο Τουλτσίν και την κοινοτική του ζωή, αναλαμβάνοντας την ευθύνη μιας τοπικής οργάνωσης που ονομάζεται Prosvita, που σημαίνει «φώτιση».
Αυτή η περίοδος της καριέρας του ήταν από τις πιο παραγωγικές, καθώς δημιούργησε πολυάριθμες χορωδιακές διασκευές. Αυτά περιελάμβαναν το διάσημο Στσέντρικ (Shchedryk) του, που σημαίνει «γενναιόδωρος», καθώς και το Піють півні (Οι κόκορες τραγουδούν), Мала мати одну дочку (Μια Μητέρα είχε μία Κόρη), Дударик (Μικρός παίκτης Ντούντκα), Ой зійшла зоря (Ω, το αστέρι έχει ανατείλει), μεταξύ άλλων. Το 1914, ο Στετσένκο έπεισε τον Λεοντόβιτς να παίξει τη μουσική του από τη φοιτητική χορωδία του Πανεπιστημίου του Κιέβου υπό την ηγεσία του Αλεξάντερ Κόσιτς. Στις 26 Δεκεμβρίου 1916, η εκτέλεση της διασκευής του Shchedryk έφερε στον Μικόλα Λεοντόβιτς μεγάλη επιτυχία από το κοινό στο Κίεβο και αύξησε το ενδιαφέρον των διανοουμένων.
Καριέρα στο Κίεβο
Κατά τη διάρκεια της Οκτωβριανής Επανάστασης και της ίδρυσης της Ουκρανικής Λαϊκής Δημοκρατίας το 1918, ο Λεοντόβιτς μετακόμισε χωρίς την οικογένειά του στην πρωτεύουσα της Ουκρανίας Κίεβο, όπου δραστηριοποιήθηκε τόσο ως μαέστρος όσο και ως συνθέτης. Αρκετά από τα κομμάτια του απέκτησαν δημοτικότητα μεταξύ επαγγελματικών και ερασιτεχνικών ομάδων, που τα πρόσθεσαν στο ρεπερτόριό τους. Στις αρχές του 1919, η υπόλοιπη οικογένειά του εγκαταστάθηκε επίσης στο Κίεβο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Λεοντόβιτς άρχισε επίσης να διδάσκει διεύθυνση χορωδίας μαζί με τον Χριχόριι Βεριόβκα στο Ωδείο του Κιέβου και επίσης δίδαξε στο Ινστιτούτο Μουσικής και Δράματος Μικόλα Λίσενκο. Ο Λεοντόβιτς ήταν ένας από τους διοργανωτές της πρώτης ουκρανικής κρατικής ορχήστρας. Συμμετείχε στην ίδρυση της Καπέλα της Ουκρανικής Δημοκρατίας της οποίας ήταν επίτροπος. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Ένα μνημείο στον Μικόλα Λεοντόβιτς στην πόλη Τουλτσίν
Επιστροφή στο Τουλτσίν και δολοφονία
Κατά την κατάκτηση του Κιέβου στις 31 Αυγούστου 1919, ο Στρατός Ντενίκιν καταδίωξε την ουκρανική διανόηση. Για να αποφύγει τη δίωξη, ο Λεοντόβιτς επέστρεψε στο Τουλτσίν με την οικογένειά του. Εκεί ξεκίνησε το πρώτο μουσικό σχολείο της πόλης, αφού το κολέγιο στο οποίο εργαζόταν το έκλεισαν οι Μπολσεβίκοι. Άρχισε επίσης να εργάζεται για το πρώτο του σημαντικό συμφωνικό έργο, την όπερα Na Rusalchyn Velykden' (Στη Μεγάλη Ημέρα της Νύμφης του Νερού).
Αρκετά γεγονότα δείχνουν ένα πολιτικό κίνητρο πίσω από τη δολοφονία. Η συμμετοχή του Λεοντόβιτς στο κίνημα ανεξαρτησίας, όπως η ανάθεση της Καπέλα της Ουκρανικής Δημοκρατίας, με στόχο την προώθηση της Ουκρανίας ως ανεξάρτητου κράτους, του δημιούργησε πολλούς εχθρούς. Η μεγαλύτερη κόρη του, η Χαλίνα, θυμήθηκε αργότερα τον πατέρα της, λέγοντας, λίγο πριν από το θάνατό του, ότι είχε έγγραφα, για να φύγει από τη χώρα για τη Ρουμανία και ότι είχε αυτά τα έγγραφα μαζί του ανάμεσα στις παρτιτούρες του κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας. Ωστόσο, αφού επέστρεψε από το τσάι μετά τη συναυλία, ο Λεοντόβιτς παρατήρησε ότι κάποιος είχε διαβάσει τα χαρτιά του. Τα σχέδιά του να φύγει από τη χώρα, μαζί με το γεγονός ότι σκοτώθηκε από σοβιετικό πράκτορα, υποδηλώνουν και πολιτικούς λόγους για τον θάνατό του.
Χαρακτήρας
Ο Μικόλα Λεοντόβιτς ήταν πολύ επικριτικός για τον εαυτό του. Σύμφωνα με τον πρώτο βιογράφο του Ολές' Τσαπκίφσκι, σύγχρονο του συνθέτη, ο Λεοντόβιτς δούλευε μερικές φορές σε ένα χορωδιακό σκηνικό χωρίς να αφήνει κανέναν να το δει για έως και τέσσερα χρόνια. Μετά την έκδοση της Δεύτερης Συλλογής Τραγουδιών του από την Ποδολία, άλλαξε γνώμη και δεν έμεινε πλήρως ικανοποιημένος με αυτό, με αποτέλεσμα να αγοράσει και τα 300 αντίτυπα και να τα καταστρέψει.
Ο Τσαπκίφσκι περιέγραψε επίσης τον Λεοντόβιτς ότι ήταν μια ντροπαλή προσωπικότητα, λέγοντας ότι "Απείχε από τη φήμη, φοβόταν την προσοχή και τη διαφήμιση." Από την άλλη πλευρά, ο Τσαπκίφσκι ισχυρίστηκε ότι η ζήλια του Λεοντόβιτς, ο φόβος του ανταγωνισμού και ο φόβος της μη αποδοχής από την καθιερωμένη μουσική κοινωνία, έκαναν τη μουσική του Λεοντόβιτς να είναι ελάχιστα γνωστή.
Ο φίλος του Λεοντόβιτς, Ο. Μπουζάνσκι, θυμάται ότι ο συνθέτης ήταν «πάντα γεμάτος χιούμορ, μιλούσε έτσι ώστε όλοι γελούσαν μέχρι δακρύων, αλλά παρέμεινε σοβαρός και ήρεμος». Ο Στετσένκο περιέγραψε επίσης τον Λεοντόβιτς ως έναν "πνευματώδη αφηγητή" και ότι οι μαθητές του στην Εκκλησιαστική σχολή στο Τουλτσίν ήταν "ερωτευμένοι μαζί του" λόγω των εξιστορήσεών του.
Θρησκευτικές απόψεις
Ο Μικόλα Λεοντόβιτς μεγάλωσε σε ένα άκρως θρησκευτικό περιβάλλον. Ήταν μέλος της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, καταγόμενος από μια σειρά ιερέων του χωριού. Ήταν επίσης απόφοιτος του Θεολογικού Σεμιναρίου Ποδολίας στο Κάμιανετς-Ποντίλσκι, το οποίο, ως επί το πλείστον, εκπαίδευε ορθόδοξους χριστιανούς κληρικούς.
Ως άτομο με επαγγελματική θεολογική εκπαίδευση, ο Λεοντόβιτς συμβάδιζε με το κίνημα της ίδρυσης και της αναγνώρισης της Ουκρανικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία επανιδρύθηκε το 1918. Η παραγωγή του συνθέτη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έγινε πλούσια σε νέα ιερή μουσική, ακολουθώντας τα παραδείγματα του Κιρίλο Στετσένκο (στενός φίλος του Λεοντόβιτς, επίσης ορθόδοξος ιερέας και συνθέτης ) και Αλεξάντερ Κόσιτς. Τα έργα του Λεοντόβιτς αυτή τη φορά περιελάμβαναν το На воскресіння Христа (Για την Ανάσταση του Χριστού), Хваліте ім’я Господнє (Δοξάστε το Όνομα του Κυρίου) και Світе тихий (Ω Ήσυχο Φως), μεταξύ άλλων. Ένα ορόσημο στην ανάπτυξη της ουκρανικής πνευματικής μουσικής ήταν η σύνθεση της λειτουργίας του, η οποία τελέστηκε για πρώτη φορά στον Στρατιωτικό Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου στο Κίεβο, Πετσέρσκ στις 22 Μαΐου 1919.
Εορτασμός
δεξιά|μικρογραφία|330x330εσ| Ο Λεοντόβιτς εμφανίζεται σε ένα ουκρανικό ταχυδρομικό γραμματόσημο Την 1η Φεβρουαρίου 1921, εννέα ημέρες μετά το θάνατο του Λεοντόβιτς, ένας μεγάλος αριθμός καλλιτεχνών, καθηγητών και φοιτητών του Ινστιτούτου Μουσικής και Δράματος Μικόλα Λίσενκο στο Κίεβο συγκεντρώθηκε, για να τιμήσει τη μνήμη του, όπως αναμένεται σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση. Ίδρυσαν την Επιτροπή για τη Μνήμη του Μικόλα Λεοντόβιτς, η οποία αργότερα έγινε η Πανουκρανική Μουσική Εταιρεία Μικόλα Λεοντόβιτς και προώθησαν την ουκρανική μουσική μέχρι το 1928.
Ο Ουκρανός συγγραφέας και πολιτικός της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, Πάβλο Τιτσίνα, ήταν θαυμαστής του Λεοντόβιτς και έγραψε για τον θάνατο του συνθέτη σε πεζογραφία. Οι ποιητές Μαξίμ Ρίλσκι και Μικόλα Μπαζάν του αφιέρωσαν επίσης ποιήματα.
Το όνομα του Λεοντόβιτς φέρεται από μουσικά σχήματα, όπως το Λεοντόβιτς Bandurist Capella, και από εκπαιδευτικά ιδρύματα όπως το Κολλέγιο Τεχνών και Πολιτισμού της Βινίτσα. Δρόμοι στο Κίεβο και σε άλλες πόλεις έχουν πάρει το όνομά του. Υπάρχει ένα αναμνηστικό μουσείο αφιερωμένο σε αυτόν στην πόλη Τουλτσίν, και ένα άλλο ιδρύθηκε το 1977 στο χωριό Μαρκίβκα όπου και τάφηκε.
Το 2002, για τον εορτασμό της 125ης επετείου από τη γέννηση του συνθέτη, η πόλη Κάμιανετς-Ποντίλσκι πραγματοποίησε ένα εξολοκλήρου ουκρανικό επιστημονικό συνέδριο με τίτλο "Μικόλα Λεοντόβιτς και Μοντέρνα Εκπαίδευση και Επιστήμη", με καλεσμένους από το ουκρανικό υπουργείο Παιδείας και Επιστημών, την Ένωση Συνθετών της Ουκρανίας και πολλές τοπικές αρχές. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκδήλωσης, η πόλη πραγματοποίησε τα τελετουργικά εγκαίνια μιας αναμνηστικής πλακέτας του συνθέτη, που τοποθετήθηκε δίπλα στο παλιό κτήριο, που χρησιμοποιούσε παλαιότερα η Θεολογική Σχολή Ποδολίας.
Μουσική
Ο Μικόλα Λεοντόβιτς ειδικεύτηκε στη χορωδιακή μουσική a cappella. Σήμερα τον θυμόμαστε κυρίως από τα μουσικά έργα, που άφησε πίσω του, τα οποία περιλαμβάνουν πάνω από 150 χορωδιακές συνθέσεις. Αυτά κυμαίνονται από καλλιτεχνικές διασκευές λαϊκών τραγουδιών, θρησκευτικά έργα (συμπεριλαμβανομένης της λειτουργίας του), καντάτες και χορωδιακές συνθέσεις μέχρι τα λόγια διαφόρων Ουκρανών ποιητών. Τα δύο πιο διάσημα έργα του είναι οι χορωδιακές μινιατούρες Schedryk και Dudaryk.
Ο Λεοντόβιτς άρχισε επίσης να εργάζεται για μια όπερα (Na rusalchyn velykden' – Το Πάσχα της Νύμφης του Νερού) βασισμένη στους ουκρανικούς μύθους και τα έργα του Μπόρις Χρίντσενκο. Μέχρι το τέλος του 1920, είχε ολοκληρώσει την πρώτη από τις τρεις πράξεις. Ωστόσο, ο Λεοντόβιτς δολοφονήθηκε πριν προλάβει να ολοκληρώσει την όπερα. Προσπάθειες για την ολοκλήρωση και την επεξεργασία της όπερας έγιναν από τον Ουκρανό συνθέτη Μιχαΐλο Βερικίφσκι. Ο συνθέτης Μιροσλάβ Σκόρικ και ο ποιητής Ντιοντόρ Μπόμπιρ χρησιμοποίησαν το μουσικό υλικό της ημιτελούς όπερας, για να φτιάξουν μια μονόπρακτη οπερέτα. Αυτό έκανε πρεμιέρα το 1977 στο Κρατικό Θέατρο Όπερας και Μπαλέτου του Κιέβου, εκατό χρόνια μετά τη γέννηση του Λεοντόβιτς. Η πρεμιέρα της Βόρειας Αμερικής έγινε στο Τορόντο στις 11 Απριλίου 2003.
Μία από τις μεγαλύτερες επιρροές στη μουσική του Μικόλα Λεοντόβιτς είναι αυτή του Μικόλα Λίσενκο, που θεωρείται «ο πατέρας της ουκρανικής κλασικής μουσικής». Ο Λεοντόβιτς θαύμαζε τη μουσική του Λίσενκο από τότε που ήταν φοιτητής στο Θεολογικό Σεμινάριο Κάμιανετς-Ποντίλσκι, όταν έβαλε τη χορωδία του σεμιναρίου να ερμηνεύει τη μουσική του συνθέτη. Από τότε ερμήνευε τη μουσική του Λίσενκο σε συναυλίες όπου κι αν δούλευε.
Μουσικό στυλ
Ο Λεοντόβιτς είχε ένα πρωτότυπο στυλ. Πολλά από τα έργα του έχουν «επιδέξια χρήση μιμητικής αντίστιξης και ιμπρεσιονιστικής αρμονίας». Είχε έντονη επιθυμία η μουσική του να διεγείρει τις αισθήσεις, ιδιαίτερα την όραση, λέγοντας: «Με ενδιαφέρει ποια χρώματα χρησιμοποιούσες για υψηλούς τόνους και ποια για τους χαμηλούς. Εγώ ο ίδιος σκέφτομαι συχνά αυτό, να συνδυάσω ήχο και χρώμα."
Οι χορωδιακές του συνθέσεις χαρακτηρίζονται από πλούσια αρμονία, φωνητική πολυφωνία και μίμηση. Οι προηγούμενες χορωδιακές του διασκευές δημοτικών τραγουδιών ήταν κυρίως στροφικές διασκευές της μελωδίας. Καθώς ο συνθέτης αποκτούσε περισσότερη εμπειρία, η δομή των χορωδιακών του συνθέσεων και οι διασκευές λαϊκών τραγουδιών συνυφάνθηκαν πιο συχνά με το κείμενο.
Ο Λεοντόβιτς διασκεύασε πολλά ουκρανικά λαϊκά τραγούδια, δημιουργώντας καλλιτεχνικά ανεξάρτητες χορωδιακές συνθέσεις βασισμένες στις μελωδίες και τους στίχους τους. Ακολούθησε τις παραδόσεις του αυτοσχεδιασμού των Ουκρανών κομπζάρων, οι οποίοι ερμήνευαν διαφορετικά κάθε νέα στροφή. Χρησιμοποίησε επίσης το βουητό και τη μεταβλητότητα της χροιάς των φωνών των τραγουδιστών ως τεχνικές, για να φτάσει σε ένα επιθυμητό συναισθηματικό ή αισθησιακό αποτέλεσμα.
Κεντρικό θέμα του έργου του Λεοντόβιτς είναι η χορωδιακή μουσική για την καθημερινή ζωή. Η μουσική του αντικατοπτρίζει συχνά πραγματικές πράξεις και γεγονότα. Ένα παράδειγμα αυτού είναι το στσεντρίβκα του Ой там за горою (Ω εκεί πίσω από το βουνό) στο οποίο ένας τενόρος ξεκινά αρχικά το τραγούδι με ένα σόλο και οι υπόλοιπες φωνές της χορωδίας έρχονται σταδιακά, αντανακλώντας τα κάλαντα, όταν μπαίνουν νέες ομάδες τραγουδιστών σε αυτά. Στη συνέχεια, αρχίζει μια εναλλαγή μερών μεταξύ διαφορετικών ομάδων της χορωδίας, αναδημιουργώντας την θορυβώδη ατμόσφαιρα της παραμονής της Πρωτοχρονιάς.
Υποδοχή και δημοτικότητα
μικρογραφία|Ισπανικό γραμματόσημο με το μουσικό θέμα Στσέντρικ Για το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του, ο Λεοντόβιτς κράτησε τη μουσική του για τον εαυτό του, ερμηνεύοντάς την μόνο κατά τη διάρκεια των δικών του συναυλιών. Αυτό οφείλεται στην ιδιαίτερα αυτοκριτική και ντροπαλή προσωπικότητα του συνθέτη. Ο πρώτος κριτικός του Λεοντόβιτς ήταν ο φίλος και συνεργάτης του ιερέας και συνθέτης Κιρίλο Στετσένκο, ο οποίος τον περιέγραψε ως "μεγάλο ειδικό τόσο στο χορωδιακό τραγούδι όσο και στις θεωρητικές σπουδές". Έπεισε επίσης τον Λεοντόβιτς να δημοσιεύσει τη μουσική του και να την ερμηνεύσει στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου.
Το επιτυχημένο ντεμπούτο του "Στσέντρικ" αποκόμισε στον Λεοντόβιτς δημοτικότητα μεταξύ των ειδικών και των θαυμαστών της χορωδιακής μουσικής στο Κίεβο. Ο μέντορας του Λεοντόβιτς, που έγινε συνάδελφος στο Ωδείο του Κιέβου, Μπόλεσλαβ Γιαβόρσκι, αξιολόγησε επίσης θετικά τα νέα του έργα. Κατά τη διάρκεια μιας άλλης συναυλίας, το Λεχέντα (Θρύλος) του Λεοντόβιτς, σε ποίημα του Μικόλα Βορόνι, απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα.
Μετά την κριτική της Δεύτερης Συλλογής Τραγουδιών του Λεοντόβιτς από την Ποδολία, ο Λίσενκο έγραψε: «Ο Λεοντόβιτς έχει ένα πρωτότυπο, λαμπρό χάρισμα. Στις διασκευές του βρήκα ξεχωριστά αποσπάσματα, κίνηση φωνών, που αργότερα αναπτύχθηκε σε ένα έξυπνα υφαντό μουσικό δίκτυο.»
Η αύξηση της δημοτικότητας της μουσικής του Λεοντόβιτς υποβοηθήθηκε από τον επικεφαλής της Ουκρανικής Εθνικής Δημοκρατίας, Σιμόν Πετλιούρα, ο οποίος δημιούργησε και χρηματοδότησε δύο χορωδίες, που θα προωθούσαν την ευαισθητοποίηση και τον πολιτισμό της Ουκρανίας. Μία χορωδία με επικεφαλής τον Κιρίλο Στετσένκο περιόδευσε σε όλη την Ουκρανία, ενώ η Καπέλα της Ουκρανικής Δημοκρατίας με επικεφαλής τον Αλεξάντερ Κόσιτς περιόδευσε στην Ευρώπη και την Αμερική. Οι παραστάσεις της Καπέλα Ουκρανικής Δημοκρατίας έκαναν τον Λεοντόβιτς γνωστό σε όλο τον δυτικό κόσμο. Στη Γαλλία, ο Λεοντόβιτς κέρδισε το παρατσούκλι "Ουκρανός Μπαχ ". Στις 5 Οκτωβρίου 1921, οι Capella ερμήνευσαν το Στσέντρικ στο Αίθουσα Κάρνεγκι της Νέας Υόρκης. Το 1936, ο εθνικά Ουκρανός Πήτερ Βιλχούσκι, ο οποίος εργαζόταν στο Radio NBC, έγραψε τους δικούς του στίχους για το τραγούδι, το οποίο έγινε γνωστό ως το Κάλαντα των Καμπάνων.
Εκτός από το Στσέντρικ, ή τα Κάλαντα των Καμπάνων, η μουσική του Λεοντόβιτς ακούγεται αυτή τη στιγμή κυρίως στην Ουκρανία και λίγες ηχογραφήσεις είναι αφιερωμένες αποκλειστικά σε αυτόν. Η ουκρανική διασπορά τον θυμάται και ερμηνεύει τα έργα του. Για παράδειγμα, η Χορωδία Ολεξάντερ Κόσιτς με έδρα το Γουίνιπεγκ της Μανιτόμπα του Καναδά, ερμηνεύει μουσική Ουκρανών συνθετών συμπεριλαμβανομένου του Λεοντόβιτς και έχει ηχογραφήσει τη μουσική του.
Λιμός στην Υεμένη (2016-παρόν)
Ο λιμός στην Υεμένη ξεκίνησε από το 2016 ως απόρροια του Υεμενικού εμφυλίου πολέμου. Έχει περιγραφεί από τα Ηνωμένα Έθνη ως η μεγαλύτερη σύγχρονη ανθρωπιστική κρίση,  και πάνω από 17 εκατομμύρια κατοίκων της Υεμένης βρίσκονται σε κίνδυνο,  εκ των οποίων τα 3,3 εκατομμύρια είναι παιδιά και έγκυες ή λεχώνες γυναίκες και υποφέρουν από οξύ υποσιτισμό. Πάνω από 50.000 παιδιά έχουν πεθάνει από έλλειψη τροφής κατά τη διάρκεια μόνο του 2017. Η περιοχή όπου το πρόβλημα εμφανίζεται να είναι εντονότερο είναι το κυβερνείο Αλ Χουντάιντα στα δυτικά παράλια της χώρας, όπου περίπου 100.000 παιδιά υποφέρουν από υποσιτισμό.
Η κατάσταση έχει προκληθεί από τον εμπορικό αποκλεισμό που έχει επιβληθεί στη χώρα από τη Σαουδική Αραβία με τον σκοπό της πρόκλησης λιμού,    τη συγκεκριμένη στόχευση των συστημάτων παροχής ύδρευσης από τις στρατιωτικές δυνάμεις της Σαουδικής Αραβίας σύμφωνα με την UNICEF, και τη συστηματική παρεμπόδιση παράδοσης ανθρωπιστικής βοήθειας στην περιοχή από τη Σαουδική Αραβία σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη. Ταυτόχρονα υπάρχει και ξέσπασμα επιδημίας χολέρας με 5.000 νέα περιστατικά καθημερινώς, Έντονες επικρίσεις έχουν επίσης δεχθεί και οι ΗΠΑ για τη στήριξη που παρέχουν στη Σαουδική Αραβία παρά τις ενέργειες των δυνάμεων της στην Υεμένη. Σύμφωνα με το περιοδικό πολιτικοοικονομικής The Economist, άλλο ένα κύριο αίτιο του λιμού είναι η ευρεία δημοφιλία της καλλιέργειας και κατανάλωσης του φυτού κατ, το οποίο χρησιμοποιείται ως ναρκωτικό και για την καλλιέργεια του απαιτούνται σημαντικές ποσότητες νερού. Η καλλιέργεια του κατ ελέγχεται αποκλειστικά από τους αντάρτες Χούθι.
Τον Οκτώβριο του 2018, τα Ηνωμένα Έθνη προειδοποίησαν πως αν συνεχιστεί η κατάσταση ως έχει τότε ο λιμός θα εξελιχθεί στον χειρότερο των τελευταίων 100 ετών. Τον επόμενο μήνα, μια έκθεση από το Save the Children εκτιμά ότι 85.000 παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών έχουν πεθάνει από την πείνα. Η έκταση του λιμού έχει συγκριθεί με το Γολοντομόρ κατά τη δεκαετία του 1930 στη σοβιετική Ουκρανία.
Τον Νοέμβριο του 2018, σύμφωνα με άρθρο της New York Times, 1,8 εκατομμύρια παιδιά στην Υεμένη ήταν σοβαρά υποσιτισμένα.
Στις 3 Αυγούστου 2019, μια έκθεση των Ηνωμένων Εθνών ανέφερε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία μπορεί να είναι συνένοχοι για τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου στην Υεμένη, πουλώντας όπλα και υποστηρίζοντας τον συνασπισμό υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας, ο οποίος χρησιμοποιεί την πείνα των αμάχων ως πολεμική τακτική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Υεμένης Κατηγορία:Λιμοί στην Ασία
Ελουάζ
Το Ελουάζ (γαλλικά: Éloise) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ελουαζιέν (γαλλικά: Éloisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Αντρεβέρν
Το Αντρεβέρν (γαλλικά: Entrevernes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Αστική Περιοχή Μπάντα
Η Μπάντα (Mpanda Town), είναι η μεγαλύτερη πόλη στην Περιφέρεια Κατάβι (Katavi Region) της Τανζανίας. Είναι το διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Κατάβι (Katavi Region), η Αστική Περιοχή Μπάντα (Αγγλικά: Mpanda Urban District, Σουαχίλι: Wilaya ya Mpanda Mjini), είναι η ίδια μία από τις τρεις επαρχίες της περιφέρειας.
Η Μπάντα (Mpanda Mjini) είναι μια "συνοριακή πόλη" στη μακρινή δύση της Τανζανίας, περίπου 500 χλμ. βόρεια της Μπέυα (Mbeya) και 380 χλμ. νότια-δυτικά της Ταμπόρα (Tabora). Είναι η διοικητική έδρα της Περιφέρειας Κατάβι (Katavi Region), (που δημιουργήθηκε το 2012, από την υποδιαίρεση της Περιφέρειας Ρούκουα (Rukwa Region)) για την Περιοχή Μπάντα (Mpanda District).
Δημογραφικά
Η Μπάντα (Mpanda Town) έχει αναπτυχθεί ταχύτατα από 46.000 κατοίκους το 2002 στους 102.900 κατοίκους με την απογραφή του 2012.
Οικονομία
Η Μπάντα (Mpanda Mjini) είναι ένα σημαντικό κέντρο στην αγροτική οικονομία, ειδικά για την εμπορία και την μεταφόρτωση του ρυζιού και του αραβοσίτου. Η Περιφέρεια Κατάβι (Katavi Region), έχει όλο και περισσότερο ενδιαφέρον για τους εξορύκτες, ειδικά του χρυσού. Είναι, επίσης, ένα σημείο εκκίνησης για την επίσκεψη του Εθνικού Πάρκου Κατάβι (Katavi National Park), με την έδρα του μόλις 35 χλμ. νότια στο Σιταλίκε (Sitalike). Το Πάρκο έχει μια καλή διατομή της άγριας ζωής της Ανατολικής Αφρικής, αλλά ίσως είναι περισσότερο γνωστό για τον πληθυσμό των ιπποπόταμων.
Η Μπάντα (Mpanda Town) έγινε τον Οκτώβριο του 2000, το κέντρο μιας νέας Καθολικής Επισκοπής και περηφανεύεται για έναν έξοχο καθεδρικό ναό με υπέροχα εικονογραφημένα βιτρό στα παράθυρά του. Η πόλη είναι επίσης το κέντρο για την Αγγλικανική Επισκοπή της Λίμνης Ρούκουα (Lake Rukwa), που δημιουργήθηκε τον Ιούνιο του 2010. Υπάρχει μια υπέροχη εκκλησία Μοραβίας και παρέχονται άλλες Χριστιανικές λειτουργίες από την Λουθηρανική, την Αφρικανική Εκκλησία Ενδοχώρας και τις Συνελεύσεις Τανζανίας του Θεού. Οι Μουσουλμάνοι της περιοχής, εξυπηρετούνται επαρκώς από αρκετά τζαμιά, που είναι διασκορπισμένα εντός της αστικής περιοχής.
Μεταφορές
Όμως, ακόμα όλοι οι δρόμοι στη Μπάντα (Mpanda Mjini) (από την Σουμπαουάνγκα [Sumbawanga], Ταμπόρα [Tabora] ή Κιγκόμα [Kigoma]) παραμένουν έκθετες και μπορεί σε σύντομο χρονικό διάστημα, να γίνουν απροσπέλαστοι κατά την περίοδο των βροχών (ιδιαιτέρως τον Φεβρουάριο–Μάρτιο). Η κυβέρνηση της Τανζανίας, έχει σε εξέλιξη ένα σχέδιο για να θωρακίσει ένα μεγάλο τμήμα του δρόμου βορείως της Σουμπαουάνγκα (Sumbawanga). Στο Σούμρυ (Sumry), λειτουργούν καθημερινά δύο δρομολόγια λεωφορείων για τη Σουμπαουάνγκα (Sumbawanga) (240 km 5-ώρες), με το ένα από αυτά να πηγαίνει στη Μπέυα (Mbeya). Πολλές γραμμές λεωφορείων, λειτουργούν για την Ταμπόρα (Tabora) (380 χλμ., 9-ώρες). Οι τοπικές υπηρεσίες, περιλαμβάνουν μικρά λεωφορεία για το Σιταλίκε (Sitalike) και καθημερινά δρομολόγια με το λεωφορείο για την Ουσεβύα (Usevya) και τα ψαροχώρια της Καρέμα (Karema) και Ικόλα (Ikola) στη Λίμνη Τανγκανίκα (Lake Tanganyika).
Η Μπάντα (Mpanda Town) είναι το σημείο τερματισμού της σιδηροδρομικής γραμμής, με υπηρεσίες μεταφοράς επιβατών από Ταμπόρα (Tabora) (περίπου 12-15-ώρες).
Το 2012, η κυβέρνηση ολοκλήρωσε μια αναβάθμιση του αεροδρομίου Μπάντα (Mpanda Mjini), με ασφαλτοστρωμένο διάδρομο μήκους 2 χλμ. Ήδη, μια εμπορική αεροπορική εταιρεία έχει ξεκινήσει πτήσεις. Τώρα, η πόλη μπορεί να συνδεθεί με πτήσεις που εκτελούνται από την Auric Air.
Τμήματα
Κατά το 2012, η Αστική Επαρχία Μπάντα (Mpanda Urban District), διαιρείτο διοικητικά σε εννέα Τμήματα (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012): • 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Κατάβι Κατηγορία:Περιφερειακές πρωτεύουσες στην Τανζανία Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Κατάβι
Πλευρώνος ο Αιτωλός
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Πλευρώνος ήταν γιος του Αιτωλού και της Προνόης κόρης του Φόρβαντα, αδελφός του Καλυδών. Παντρεύτηκε την Ξανθίππη κόρη του Δώρου, μαζί της απέκτησε τον Αγήνορα, την Στερόπη, την Στρατονίκη και τον Λαοφόντη. Ο Πλευρώνος ίδρυσε την Πλευρώνα στην Αιτωλία όπου έγινε ο επώνυμος ήρωας, είχε σαν τόπο λατρείας και την Αρχαία Σπάρτη σαν προπάππους της βασίλισσας Λήδας.
Πηγές
Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Άνταμ Γκνέζντα Τσέριν
Ο Άνταμ Γκνέζντα Τσέριν (σλοβενικά: Adam Gnezda Čerin) (γενν. 16 Ιουλίου 1999) είναι Σλοβένος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για τον Παναθηναϊκό.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Στις 2 Ιουλίου 2022, ο Τσέριν υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό.
Εθνική ομάδα
Ο Τσέριν έχει αγωνιστεί με τις «μικρές» εθνικές Σλοβενίας Κ16, Κ17, Κ18, Κ19 και Κ21, καθώς και με τη Σλοβενία Β.
Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Σλοβενίας ανδρών στις 11 Νοεμβρίου 2020, σε ένα φιλικό παιχνίδι εναντίον του Αζερμπαϊτζάν. Ξεκίνησε το παιχνίδι και έγινε αλλαγή στο ημίχρονο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλοβένοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβενίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβενίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβενίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβενίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβενίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβενίας Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβενίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ντομζάλε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Σλοβενίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νυρεμβέργη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Σλοβένοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΧΝΚ Ριέκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κροατία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Αιγίδα (αρχαία Αίγυπτος)
Ιστορική αναδρομή
Την αιγίδα συναντούμε αρχικά ως κόσμημα, το οποίο έδινε ο Φαραώ στους βασιλικούς του υπαλλήλους για δώρο ή για βραβείο. Επίσης οι αφέντες χάριζαν την αιγίδα σε δούλους τους για να τους ευχαριστήσουν. Την εποχή του Μέσου βασίλειου συναντούμε την αιγίδα ως νεκρικό κόσμημα σε ταφικές απεικονίσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη Αιγιδα
Καψιανός Πολιτισμός
Ο Καψιανός πολιτισμός ήταν Μεσολιθικός και Νεολιθικός πολιτισμός με επίκεντρο το Μαγκρέμπ (8.000 π.Χ. - 2.700 π.Χ.), το όνομα του το πήρε από την πόλη Κάφσα στην Τυνησία η οποία στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν γνωστή ως "Κάπσα". Η ακμή του επικεντρώθηκε στην σημερινή Τυνησία και Αλγερία, χωρίστηκε σύμσωνα με τα αρχαιολογικά στρώματα σε δύο περιόδους : τον "Τυπικό Καψιανό" και τον "Ανώτερο Καψιανό". Μερικές φορές εντοπίζεται μιά τρίτη περίοδος ο "Καψιανός Νεολιθικός" (6.200 π.Χ.-2.700 π.Χ.) με διακριτές διαφορές, τόσο τυπολογικές όσο και τεχνολογικές. Την περίοδο εκείνη η περιοχή του Μαγκρέμπ ήταν μια ανοιχτή Σαβάνα στην Ανατολική Αφρική, τα δάση βρίσκονταν σε μεγάλο υψόμετρο. Η Καψιανή διατροφή συμπεριλαμβάνει διάφορα είδη ζώων όπως Ούρους, Άλκες, Λαγούς και Σαλιγκάρια. Στην Νεολιθική Καπσιανή περίοδο που ακολούθησε υπάρχουν πολλές ενδείξεις για εξημερωμένα Αιγώδη. Οι Καψιανοί πληθυσμοί ανήκαν σε σύγχρονους ανθρωπολογικούς τύπους και χωρίζονται σε δύο με βάση τη μορφολογία των κρανίων: τον πρωτο-Αφρικανικό και τον πρωτο-Βερβερικό. Μερικοί μελετητές ισχυρίζονται ότι ήρθαν στην περιοχή μετανάστες από την Ανατολή. Άλλοι αντίθετα ισχυρίζονται ότι αποτελούν συνέχεια των ίδιων των αφρικανικών πληθυσμών. Δεν υπάρχουν στοιχεία σχετικά με τη θρησκεία τους αλλά ο τρόπος ταφής δείχνει την πίστη τους στη μεταθανάτια ζωή, τα διακοσμητικά σε τάφους περιείχαν κυρίως βραχογραφίες. Τα τσόφλια από τα αυγά των στρουθοκάμηλων τα χρησιμοποιούσαν κυρίως για να κατασκευάσουν χάντρες και αγγεία, τα κοχύλια αντίστοιχα για να κατασκευάζουν περιδέραια.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογία στη Λιβύη
Λουκίλλιος
Ο Λουκίλλιος ήταν Έλληνας σατιρικός ποιητής (59-139). Έζησε την εποχή του Νέρωνα, ο οποίος τον χρηματοδοτούσε. Έσκωψε με μεγάλη δύναμη τους δοκησίσοφους και σολοικίζοντες γραμματικούς, ποιητές, ρήτορες, φιλοσόφους, μουσικούς, αστρολόγους και σατύρισε ψηλούς, κοντούς, αδύνατους, γριές, πυγμάχους, γιατρούς, δειλούς κ.τ.λ. Περιλαμβανόταν στο Ανθολόγιο του Διογενιανού και σώθηκαν 180 επιγράμματά του στην Παλατινή Ανθολογία, από τα οποία όμως τα 57 αμφισβητούνται.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες σατιρικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολόγιο του Διογενιανού Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Επανί Μετς-Τεσί
Το Επανί Μετς-Τεσί (γαλλικά: Epagny Metz-Tessy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Επατεσεράν (γαλλικά: Épatesserans).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ιερά Μητρόπολις Αγίου Φραγκίσκου
Η Ιερά Μητρόπολις Αγίου Φραγκίσκου (αγγλικά: Metropolis of San Francisco) είναι μία από τις μητροπόλεις της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, η οποία υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Η δικαιοδοσία της εκτείνεται στην Δυτική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών και περιλαμβάνει τις Πολιτείες Αλάσκα, Αριζόνα, Καλιφόρνια, Χαβάη, Νεβάδα, Όρεγκον και Ουάσινγκτον. Έδρα της είναι ο Καθεδρικός ναός του Ευαγγελισμού στην πόλη του Σαν Φρανσίσκο. Μητροπολίτης Αγίου Φραγκίσκου είναι από τις 2 Απριλίου 2005 ο Γεράσιμος (Μιχαλέας).
Ιστορία
Το 1930 η ανεξάρτητη επισκοπή Αγίου Φραγκίσκου καταργήθηκε και ποιμαινόταν από τιτουλάριους επισκόπους. Αυτοί έφεραν μέχρι το 1950 τον τίτλο «Αγίου Φραγκίσκου» και για τα επόμενα τριάντα χρόνια, μέχρι το 1979, έφεραν ονόματα αρχαίων επισκοπών, όπως συνηθίζεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Στις 7 Ιουνίου 1979, με την αναδιάρθρωση της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, η Επισκοπή του Αγίου Φραγκίσκου ξανάγινε ανεξάρτητη και ο Επίσκοπος Αντώνιος (Γεριαννάκης) έφερε ξανά τον τίτλο «Αγίου Φραγκίσκου». Τον Σεπτέμβριο του 2002, η Επισκοπή αναβαθμίστηκε σε Μητρόπολη, όπως όλες οι Επισκοπές της Αρχιεπισκοπής Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής
Εμίν Μπεκτόρε
Ο Εμίν Μπεκτόρε (επίσης μεταγράφεται στα τουρκικά ως: Emin Bektöre, 1906-1995) ήταν ένας γεννημένος στη Ντομπρούγια Κριμαίος Τάταρος λαογράφος, εθνογράφος, στιχουργός και ακτιβιστής για εθνοτικά ταταρικά ζητήματα.
Βιογραφία
Ο Μπεκτόρε μετανάστευσε στην Τουρκία το 1940 και εγκαταστάθηκε στο Εσκίσεχιρ, πραγματοποιώντας σημαντικό έργο για την λαϊκή κουλτούρα των Τατάρων. Εκεί συνέχισε να διδάσκει και να συμβουλεύει λαογραφία. Ήταν προάγγελος και δημιουργός εθνογραφικών και λαογραφικών πρωτοβουλιών στην Τουρκία. Χάρη στις δραστηριότητές του, ο λαϊκός χορός και η μουσική των Τάταρων της Κριμαίας έχουν συμπεριληφθεί στην εκπαιδευτική ύλη της επαρχίας Εσκίσεχιρ.
Αγωνίστηκε για εθνικά ζητήματα των Τάταρων. Τη δεκαετία του εξήντα συναντήθηκε ξανά, αυτή τη φορά στην Τουρκία, με τον Μουστετσίπ Ουλκουσάλ και άλλους κορυφαίους Κριμαίους Τάταρους, όπως ο Τζαφέρ Σεϊνταμέτ Κιριμέρ και ο Εντίγκε Κιριμάλ, και ξανάρχισε την συνεισφορά του στο περιοδικό Εμέλ.
Ο Μπεκτόρε πέθανε στις 19 Απριλίου 1995.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι λαογράφοι
Ουζμπεκοποίηση
Η Ουζμπεκοποίηση είναι η διαδικασία όπου κάποιος πολιτιστικά μη Ουζμπέκος γίνεται ή αναγκάζεται να γίνει Ουζμπέκος, αν και είναι φυλετικός προσδιορισμός. Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει τη διαδικασία κατά την οποία η περιοχή που καταλαμβάνει το Τατζικιστάν ενσωματώθηκε ως αυτόνομη δημοκρατία (Τατζικική ΑΣΣΔ) εντός της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν μεταξύ του 1924 και 1929.
Ο όρος "Ουζμπεκοποίηση" επίσης χρησιμοποιείται ως όρος αναφοράς για την πολιτιστική αφομοίωση των Τατζίκων στο Ουζμπεκιστάν. Λόγω των πιέσεων αφομοίωσης που ξεκίνησαν το 1924 με τη δημιουργία της Ουζμπεκικής ΣΣΔ, οι εθνοτικοί Τατζίκοι συχνά επέλεγαν να αυτοπροσδιορίζονται ως Ουζμπέκοι στις φόρμες απογραφής πληθυσμού και προτίμησαν να εγγραφούν ως Ουζμπέκοι στα διαβατήριά τους για να αποφύγουν την εγκατάλειψη της δημοκρατίας για το λιγότερο ανεπτυγμένο αγροτικό και ορεινό Τατζικιστάν. Ενώ οι επίσημες στατιστικές αναφέρουν ότι οι Τατζίκοι αποτελούν περίπου το 5% του πληθυσμού του Ουζμπεκιστάν, υποκειμενικές εκτιμήσεις εμπειρογνωμόνων δείχνουν ότι οι Τατζίκοι μπορεί να αποτελούν το 25% -30% του συνολικού πληθυσμού της χώρας.
Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ο όρος "Ουζμπεκοποίηση" εφαρμόζεται στις διαδικασίες στο Ουζμπεκιστάν που θα αντιστρέψουν τα αποτελέσματα της Σοβιετοποίησης και Ρωσοποίησης. Μεταξύ αυτών είναι η αποκατάσταση της σημασίας της Ουζμπεκικής γλώσσας, η οποία αντικατέστησε την ρωσική γλώσσα στην υποχρεωτική εκπαίδευση και η προώθηση της Ουζμπεκικής παράδοσης και πολιτισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός του Ουζμπεκιστάν Κατηγορία:Πολιτιστική αφομοίωση
Εσέρ-Ρομάν
Το Εσέρ-Ρομάν (γαλλικά: Essert-Romand) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εσέρ-Ρομαναί (γαλλικά: Essert-Romanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ετώ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εταλιέν (γαλλικά: Etaliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Χρήστος Σερέλης
Ο Χρήστος Σερέλης (21 Αυγούστου 1974), είναι Έλληνας επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαίρισης. Είναι ο τωρινός προπονητής του Παναθηναϊκού.
Υπήρξε από τους μακροβιότερους προπονητές (έχει το δεύτερο ρεκόρ παραμονής) σε πάγκο ελληνικού συλλόγου καλαθοσφαίρισης, όντας πρώτος προπονητής του Γ.Σ. Λαυρίου από το 2005 έως και το 2022.
Προπονητική σταδιοδρομία
Ο Σερέλης έγινε ο προπονητής του Γ.Σ. Λαυρίου το 2005,όταν η διοίκηση του συλλόγου τον αναβάθμισε σε πρώτο προπονητή μετά την παραίτηση του Αντρέα Πολέμη ο οποίος αποχώρησε από το Λαύριο πέντε αγωνιστικές πριν από τη λήξη του πρωταθλήματος της Γ’ Εθνικής. Με το Λαύριο, κέρδισε το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής το 2007 και το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής το 2010. Το 2015 προβιβάστηκε στην Α1, έχοντας κατακτήσει την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα της Α2 καθώς και μετά την αδυναμία του ΚΑΟ Δράμας να συμμετάσχει στη μεγάλη κατηγορία.
Το 2016 κατάφερε να μείνει στην πρώτη κατηγορία ένα παιχνίδι πριν τελειώσει η σεζόν, ενώ στο Κύπελλο Ελλάδας αποκλείστηκε από ομάδα Α2, τον Φάρο Κερατσινίου (που μετέπειτα έφτασε στον τελικό).
Το 2017 ήρθε η πρώτη πρόκριση στα πλέι οφ του πρωταθλήματος καθώς το Λαύριο κατέκτησε την 8η θέση. Αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από τον Παναθηναϊκό (2-0).
Το 2018 το Λαύριο κατέκτησε την έκτη θέση, και αποκλείστηκε στον προημιτελικό από τον Προμηθέα (2-0).
Το 2019 το Λαύριο μετά από δυο συνεχόμενες σεζόν στα προημιτελικά του πρωταθλήματος, πήρε την 13η θέση αλλά τελικά δεν όχι υποβιβάστηκε λόγω της αναδιάρθρωσης του πρωταθλήματος.
Τη σεζόν 2020-21, πραγματοποίησε με το Λαύριο την καλύτερη πορεία στην ιστορία της ομάδας. Κατέκτησε την δεύτερη θέση στην κανονική διάρκεια του Πρωταθλήματος Ελλάδας, ενώ αγωνίστηκε στους τελικούς όπου ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό με 3-1. Μάλιστα έγινε η η έβδομη ομάδα στην ιστορία, που έπαιξε σε τελικούς πρωταθλήματος. Επιπλέον για να φτάσει στους τελικούς, απέκλεισε στα ημιτελικά τον Προμηθέα Πάτρας, με 3-2 και ενώ επέστρεψε έχοντας 2-0 ήττες. Επίσης έφτασε στον ημιτελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, αποκλείοντας στα προημιτελικά την Α.Ε.Κ με 90-85. Με την επιτυχημένη πορεία στο ελληνικό πρωτάθλημα, προκρίθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, συμμετέχοντας τη σεζόν 2021-22 στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ. Για την πολύ επιτυχημένη του χρονιά ανακηρύχθηκε καλύτερος προπονητής του Πρωταθλήματος Ελλάδας, αφού συγκέντρωσε 17 από τις συνολικά 24 ψήφους (ποσοστό 70, 83%) στην ψηφοφορία των προπονητών και των αρχηγών των 12 ομάδων, ενώ στην ψηφοφορία των εκπροσώπων των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, συγκέντρωσε τις 26 από τις 40 προτιμήσεις (ποσοστό 65%).
Στις 14 Απριλίου 2022, εντάχθηκε επίσημα στο προπονητικό επιτελείο του Παναθηναϊκού, υπό τον Γιώργο Βόβορα, μέχρι το τέλος της σεζόν 2021-22.
Την 1η Ιουλίου 2022, επέστρεψε στο Λαύριο, αναλαμβάνοντας και πάλι την τεχνική ηγεσία της ομάδας.
Στις 21 Φεβρουαρίου 2023, ανέλαβε επίσημα την τεχνική ηγεσία του Παναθηναϊκού, μετά την απόλυση του Ντέγιαν Ράντονιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Γ.Σ. Λαυρίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟ
Μάρκος Αργεντάριος
Ο Μάρκος Αργεντάριος ήταν αρχαίος Έλληνας επιγραμματοποιός. Έζησε περί τα μέσα του 1ου μ.Χ. αιώνα. Ίσως είναι ο ρήτορας Αργεντάριος που μνημονεύεται στις «Suasoria» του Σενέκα. Είναι ποιητής ερωτικός, ξένοιαστος και χαριτωμένος. Σώθηκαν 37 επιγράμματά του στην Παλατινή Ανθολογία, από τον Στέφανο του Φιλίππου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Στέφανος του Φιλίππου Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Όντρα (υπολογιστής)
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο υπολογιστής Όντρα αρ. 1305, 1974 Η Όντρα ήταν μια σειρά υπολογιστών που κατασκευάζονταν στο Βρότσουαφ της Πολωνίας.
Η παραγωγή ξεκίνησε το 1959-1960. Τα μοντέλα 1001, 1002, 1003, 1013, 1103, 1204 ήταν αρχικής πολωνικής κατασκευής. Τα μοντέλα 1304 και 1305 ήταν λειτουργικά αντίστοιχα των ICL 1905 και 1906 λόγω συμφωνίας λογισμικού. Το τελευταίο μοντέλο ήταν το 1325 με βάση δύο μοντέλα από την ICL.
Το όνομα προέρχεται από τον ποταμό Όντρα που διέρχεται από την πόλη του Βρότσουαφ.
Οι υπολογιστές κατασκευάστηκαν στο εργοστάσιο παραγωγής Elwro, το οποίο έκλεισε το 1989.
Ο ODRA-1002 ήταν ικανός να κάνει μόνο 100-400 λειτουργίες ανά δευτερόλεπτο.
Το 1962, ο Βίτολντ Ποντγκόρσκι, υπάλληλος της Elwro, κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα παιχνίδι υπολογιστή στο πρωτότυπο ODRA-1003. Ήταν μια προσαρμογή μιας παραλλαγής του Νιμ, όπως απεικονίζεται στην ταινία Περασμένο Έτος στο Μάριενμπαντ. Ο υπολογιστής θα μπορούσε να παίξει ένα τέλειο παιχνίδι και ήταν εγγυημένο να κερδίσει. Το παιχνίδι δεν διανεμήθηκε ποτέ εκτός της εταιρείας Elwro, αλλά οι εκδόσεις του εμφανίστηκαν αλλού. Ήταν πιθανώς το πρώτο πολωνικό παιχνίδι υπολογιστή στην ιστορία.
Το λειτουργικό σύστημα που χρησιμοποιείται από τον ODRA-1204 ονομάζεται SODA. Σχεδιάστηκε για να λειτουργεί σε μικρό υπολογιστή χωρίς μαγνητική αποθήκευση και μπορεί να εκτελεί ταυτόχρονη φόρτωση και εκτέλεση προγραμμάτων.
Ετερσί
Το Ετερσί (γαλλικά: Étercy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Όντρα (υπολογιστής)
Ένας υπολογιστής ODRA 1204 χρησιμοποιήθηκε από μια ομάδα στο Λένινγκραντ για την ανάπτυξη ενός μεταγλωττιστή ALGOL 68 το 1976. Το ODRA 1204 έτρεξε τη σύνταξη ανάλυσης, και η παραγωγή κώδικα έτρεχε σε ένα IBM System/360.
Ετερσί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ετερσιέν (γαλλικά: Éterciens).
Όντρα (υπολογιστής)
Έως τις 30 Απριλίου 2010 υπήρχε ακόμα ένας λειτουργικός ODRA 1305 στον σιδηροδρομικό σταθμό του Βρότσουαφ Μπρόχοβ. Το σύστημα απενεργοποιήθηκε στις 22:00 Κεντρική Ώρα Θερινής Ευρώπης και αντικαταστάθηκε με ένα σύγχρονο σύστημα υπολογιστή. Ένας μικρός αριθμός Όντρα είναι τοποθετημένα σε εκθέσεις μουσείων και τουλάχιστον ένα είναι ακόμα λειτουργικός και συντηρείται από μαθητές ηλεκτρικής σχολής που δημιούργησαν ένα fan club γύρω από το μηχάνημα.
Ετερσί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Όντρα (υπολογιστής)
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στην Πολωνία
Ιλίαζ Βριόνι
Ο Ιλίαζ Βριόνι (liaz Vrioni, 1 Ιανουαρίου 1882 – 12 Μαρτίου 1932) ήταν Αλβανός πολιτικός και γαιοκτήμονας. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Αλβανίας τρεις φορές.
Βιογραφία
Ο Ιλίαζ Βριόνι ήταν ένας από τους υπογράφοντες της Αλβανικής Διακήρυξης Ανεξαρτησίας το 1912. Χρημάτισε τρεις φορές πρωθυπουργός και πέντε φορές Υπουργός Εξωτερικών. Πέθανε στο Παρίσι το 1932, ενώ υπηρετούσε για δεύτερη φορά ως πρέσβης του Βασιλείου της Αλβανίας στο Παρίσι και στο Λονδίνο.
Ο Ιλίαζ Βριόνι έλαβε το παράσημο του Μέγα Αξιωματικού του Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας τη δεκαετία του 1920.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Αλβανοί ευγενείς Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλβανίας
Πυθαγόρειο (αρχαιολογικός τόπος)
Το Πυθαγόρειο είναι αρχαιολογικός χώρος, ο οποίος βρίσκεται στην αρχαία πόλη της Σάμου. Ο αρχαιολογικός χώρος του Πυθαγορείου βρίσκεται στα διοικητικά όρια της σύγχρονης κωμόπολης του Πυθαγορείου, από την οποία πήρε και το σύγχρονο όνομά του.
Ο αρχαιολογικός χώρος του Πυθαγορείου περιλαμβάνει διάφορα μνημεία της αρχαίας ελληνικής και της ρωμαϊκής εποχής. Στο χώρο του Πυθαγορείου βρίσκεται η σήραγγα του Ευπαλίνου. Μαζί με το Ηραίο της Σάμου, ο αρχαιολογικός χώρος του Πυθαγορείου καταχωρήθηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο το 1992.
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ελλάδα Κατηγορία:Ρωμαϊκοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαία μνημεία Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα