cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λάκι Λουτσιάνο
Κινώντας τα νήματα από την Ιταλία
Στη γενέτειρά του, ο Λάκι Λουτσιάνο διατήρησε µεγάλο µέρος της εξουσίας του ως «αρχινονού» των Η.Π.Α. συνεχίζοντας την εγκληματική του δράση ανενόχλητος. Στο νέο περιβάλλον του Ψυχρού Πολέµου, η «Κόζα Νόστρα» συνέχισε να συνεργάζεται υπογείως µε τις µυστικές υπηρεσίες πληροφοριών: άλλωστε πολλοί Σικελοί και Ιταλοί µαφιόζοι ήταν φανατικοί αντικοµµουνιστές και φάνηκαν ιδιαίτερα χρήσιµοι στη διάβρωση των αριστερών οµάδων αντίστασης και των εργατικών συνδικάτων στην Ιταλία. Μαφία, CIA και στελέχη της ιταλικής πολιτικής, των επιχειρήσεων και της Καθολικής Εκκλησίας συνεργάστηκαν έκτοτε για τη δηµιουργία ενός αντικοµµουνιστικού πυρήνα που εκφράστηκε µέσα από µυστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις σαν τη Gladio και αργότερα την P2, που κυβέρνησε για δεκαετίες παρασκηνιακά την Ιταλία. Επιπλέον, ο Λουτσιάνο οργάνωσε από το σικελικό του στρατηγείο τη διακίνηση ναρκωτικών μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής. Συγκεκριμένα, προχώρησε σε συμμαχία με την κορσικανική μαφία, η οποία οδήγησε σε ένα τεράστιο διεθνές δίκτυο εμπορίας ηρωίνης, γνωστό διεθνώς ως "Γαλλικός Σύνδεσμος", με προμήθεια αρχικά από την Τουρκία και με βάση τη Μασσαλία. Αργότερα, όταν η Τουρκία άρχισε να μειώνει την παραγωγή οπίου, ο Λουτσιάνο χρησιμοποίησε τις διασυνδέσεις του με τους Κορσικανούς για διαβουλεύσεις με Κορσικανούς μαφιόζους στο Νότιο Βιετνάμ.
Ο µεγάλος πόθος όµως του Λουτσιάνο να επιστρέψει στην Αµερική δεν ευοδώθηκε ποτέ. Προσπάθησε να στήσει το αρχηγείο του στην Κούβα, αλλά εκδιώχθηκε και από εκεί και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ιταλία. Ταυτόχρονα, η σχέση του µε τον Λάνσκι ψυχράθηκε, καθώς ο Λουτσιάνο πίστευε ότι ο παιδικός του φίλος τον «έκλεβε» στα µερίδια από τις διάφορες «δουλειές».
Ο θάνατος
Στις 26 Ιανουαρίου του 1962, σε ηλικία 65 ετών, ο Λάκι Λουτσιάνο υπέστη καρδιακή προσβολή στο αεροδρόµιο της Νάπολης υπό μυστηριώδεις συνθήκες. Πολλοί μιλούσαν για έγκλημα, αλλά καμία πληροφορία δεν διαπέρασε τη σιωπή της "ομερτά". Στην κηδεία του εκτυλίχθηκαν σκηνές απείρου κάλλους, με τους φωτογράφους της αμερικανικής υπηρεσίας δίωξης ναρκωτικών να διαγκωνίζονται με τους φωτορεπόρτερ για την απαθανάτιση των τεθλιμμένων φίλων του αρχιμαφιόζου, ενώ πολύ δύσκολα αντιλαμβανόταν ο απλός παρατηρητής της σκηνής εάν οι τελευταίοι ήταν περισσότεροι ή λιγότεροι από τους Ιταλούς μυστικούς αστυνομικούς. Λίγες ημέρες αργότερα και μέσα σ' ένα ξύλινο κουτί, η σορός του "τυχερού" Λουτσιάνο έφτασε αεροπορικώς στη Νέα Υόρκη, όπου κατόπιν ειδικής αδείας των αρχών τάφηκε στο μεγαλοπρεπές μαυσωλείο που είχε χτίσει για την οικογένειά του.
Κι αν η βαρβαρότητα και η κτηνωδία ήταν τα σήματα-κατατεθέν του, ο Λουτσιάνο είναι ίσως ο μόνος σταρ που ξεπήδησε ποτέ από την επικράτεια του οργανωμένου εγκλήματος. Ο άνθρωπος που έλεγε δηλαδή ότι «έμαθα πολύ αργά ότι χρειάζεσαι μυαλό για να βγάλεις ένα εκατομμύριο, είτε τίμια είτε βρόμικα».
Ο Λουτσιάνο έχει εμπνεύσει αρκετές ταινίες και σειρές, όπως τις ταινία Ο Νονός και τις σειρές Οι Σοπράνος και Boardwalk Empire, στην οποία απεικονίζεται από τον Βίνσεντ Πιάζα. Το 1973 προβλήθηκε στους κινηματογράφους η ταινία Λάκι Λουτσιάνο (Lucky Luciano), όπου τον υποδύθηκε ο ηθοποιός Τζιάν Μαρία Βολοντέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφεντικά της Μαφίας Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες Κατηγορία:Λαθρέμποροι αλκοόλ Κατηγορία:Αμερικανοί Γκάνγκστερ
Ζακ ΛεΝτέι
Ο Ζακ ΛεΝτέι (αγγλικά: Zach LeDay) (Ντάλας, 30 Μαΐου 1994-), είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,02 μ. αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ και ενίοτε ως σέντερ για την Παρτίζαν Βελιγραδίου.
Πρώιμη ζωή και κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο ΛεΝτέι γεννήθηκε στο Ντάλας, του Τέξας και ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το μπάσκετ, στο Λύκειο Skyline, του Ντάλας. Κατόπιν, για την τελευταία του χρονιά, πήρε μεταγραφή στο Λύκειο Colony. Κολεγιακό μπάσκετ, έπαιξε στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Φλόριντα, καθώς και στους Virginia Tech Hokies. Στην τελευταία του χρονιά εκεί, είχε 16.4 πόντους μέσο όρο, 7.3 ριμπάουντ και 1.2 τελικές πάσες.
Στις 12 Μαρτίου του 2017, συμπεριλήφθηκε στη δεύτερη καλύτερη ομάδα του ACC.
Χαποέλ Γκιλμπόα Γκαλίλ
Στις 27 Ιουλίου του 2017, ο ΛεΝτέι υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την ισραηλινή ομάδα Χαποέλ Γκιλμπόαλ Γκαλίλ, για τη σεζόν 2017-18. Στις 9 Δεκεμβρίου του 2017, ο ΛιΝτέι, έκανε το πρώτο του επαγγελματικό νταμπλ-νταμπλ, πετυχαίνοντας 22 πόντους και πιάνοντας 20 ριμπάουντ, στη νίκη της ομάδας του, με 72-71, κόντρα στην Χαποέλ Ιερουσαλήμ, κι έγινε ο πρώτος παίχτης του πρωταθλήματος που πετυχαίνει πάνω από 20 πόντους και ριμπάουντ στον ίδιο αγώνα, μετά τον Ντάιαμον Σίμσον, το 2014. Ακολούθως, ονομάστηκε MVP της 9ης αγωνιστικής.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2017-18, ο ΛεΝτέι, συμμετείχε και στο All-Star Ισραήλ, καθώς και στον διαγωνισμό καρφωμάτων. Ονομάστηκε δις Καλύτερος Παίχτης του Μήνα, στο Ισραηλινό Πρωτάθλημα (Δεκέμβριος και Απρίλιος). Μεγάλη ήταν και η συμβολή του, στο να πάει η ομάδα του στα playoffs, η οποία όμως αποκλείστηκε από τη Χαποέλ Ιερουσαλήμ. Συνολικά, αγωνίστηκε σε 37 αγώνες με τη Χαποέλ Γκιλμπόα Γκαλίλ, βάζοντας 19.5 πόντους μέσο όρο ανά παιχνίδι και 8.2 ριμπάουντ. Στις 8 Ιουνίου του 2018, ο ΛεΝτέι, συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη πεντάδα του πρωταθλήματος.
Ολυμπιακός Πειραιώς
Στις 29 Ιουνίου του 2018, συμμετείχε στο NBA Summer League 2018, με τους Ατλάντα Χοκς. Ωστόσο, μετά από μία εβδομάδα, και συγκεκριμένα, στις 7 Ιουλίου του 2018, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Με τον Ολυμπιακό δεν κατέκτησε κάποιο τίτλο και έμεινε ελεύθερος το καλοκαίρι του 2019.
Ζαλγκίρις Κάουνας
Τον Ιούλιο του 2019 συμφώνησε με την Ζάλγκιρις Κάουνας. Στις 16 Φεβρουαρίου 2020, κατέκτησε το Κύπελλο Λιθουανίας. Τη σεζόν 2019-20 μέτρησε στην Ευρωλίγκα πριν την διακοπή, 12 πόντους και 4,2 ριμπάουντ ανά ματς.
Αρμάνι Μιλάνο
Στις 13 Ιουλίου 2020, ανακοινώθηκε η διετής συμφωνία του με την Αρμάνι Μιλάνο. Στις 14 Φεβρουαρίου 2021, κατέκτησε το Κύπελλο Ιταλίας, αφού η Μιλάνο κέρδισε με 87-59 την Πέζαρο, με τον ίδιο να έχει 13 πόντους. Στις 30 Μαΐου κατέκτησε την τρίτη θέση στο Final Four της Κολωνίας, νικώντας στον μικρό τελικό την ΤΣΣΚΑ Μόσχας 83-73. Σε 36 αγώνες για την Ευρωλίγκα, μέτρησε 10 πόντους και 4,6 ριμπάουντ, ενώ στα τρίποντα είχε 46,6% ευστοχία. Στις 6 Ιουλίου 2021, ανακοινώθηκε η αποχώρησή του από την ομάδα του Μιλάνο.
Παρτιζάν Βελιγραδίου
Στις 6 Ιουλίου 2021, ανακοινώθηκε από την Παρτίζαν Βελιγραδίου για ένα χρόνο. Στις 6 Απριλίου 2022, στη νίκη επί της Τρέντο είχε 20 πόντους, 13 ριμπάουντ, 2 ασίστ και 2 κλεψίματα και αναδείχθηκε MVP της τελευταίας αγωνιστικής του Γιούροκαπ. Τον Απρίλιο του 2022, ανακοινώθηκε ότι αποτελεί μέλος της καλύτερης πεντάδας της Αδριατικής Λίγκας για τη σεζόν 2021-22. Τη σεζόν 2022-23, είχε 10.7 πόντους με 4.6 ριμπάουντ μέσο όρο στη Ευρωλίγκα, αλλά και 38.4% στα τρίποντα. Στις 22 Ιουνίου 2023, κατέκτησε την Αδριατική Λίγκα, αφού η Παρτίζαν νίκησε με 3-2 στη σειρά των τελικών τον Ερυθρό Αστέρα, με τον ίδιο να έχει στον τελικό αγώνα 15 πόντους και 4 ριμπάουντ. Στις 2 Ιουλίου 2023, ανακοινώθηκε η ανανέωση του συμβολαίου του ως το 2025.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάλγκιρις Κάουνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου
Ρόμπερτ Χόφσταντερ
Ο Ρόμπερτ Χόφσταντερ (αγγλ. Robert Hofstadter, 5 Φεβρουαρίου 1915 – 17 Νοεμβρίου 1990) ήταν Αμερικανός φυσικός. Το 1961 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής για τις πρωτότυπες μελέτες της σκέδασης ηλεκτρονίου από ατομικό πυρήνα, και για τις σχετικές ανακαλύψεις σχετικά με τη δομή των νουκλεονίων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, φοίτησε στο City College της Νέας Υόρκης και αποφοίτησε το 1935 σε ηλικία 20 ετών με magna cum laude (Με μεγάλη τιμή). Του απονεμήθηκε το βραβείο Kenyon στα Μαθηματικά και στη Φυσική. Επίσης πήρε υποτροφία από την General Electric, πράγμα το οποίο του επέτρεψε να φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον όπου και πήρε το Μάστερ και Ph.D. το 1938. Ο Χόφσταντερ δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ από το 1950 ως το 1985. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του άρχισε να ενδιαφέρεται για την αστροφυσική και εφάρμοσε τις μελέτες του στον σχεδιασμό του τηλεσκοπίου EGRET του Compton Gamma Ray Observatory.
Το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ διοργανώνει ετήσια σειρά διαλέξεων στο όνομά του Χόφσταντερ, το  Robert Hofstadter Memorial Lectures, η οποία αποτελείται από δύο διαλέξεις κάθε χρόνο, μία προσανατολισμένη προς το ευρύ κοινό και μία προσανατολισμένη σε επιστήμονες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Αστροφυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες
1. ΦΚ Τάτραν Πρέσοβ
Η '''1. ΦΚ Τάτραν Πρέσοβ''' είναι μια σλοβακική, επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Πρέσοβ. Ιδρύθηκε στις 25 Μαΐου 1898 και είναι η δεύτερη παλαιότερη ποδοσφαιρική ομάδα στη Σλοβακία. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σλοβακίας. Έδρα της ομάδας είναι το Tatran Stadium, χωρητικότητας 5410 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σλοβακίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1898
Συμεών Κόζιν
Ο Κόζιν Συμεών του Λεονίντ (αγγλικά: Simon Leonidivitch Kozhin) (ρωσικά: Семён Леони́дович Кожин) γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου 1979 στη Μόσχα και θεωρείται σύγχρονος καλλιτέχνης. Μέλος της Δημιουργικής Ένωσης των Ρώσων Καλλιτεχνών IFA. και του Διεθνούς Ταμείου Τέχνης. ..
Βιογραφικό σημείωμα
thumb|left|250px|Ο Κόζιν στην εργασία σε μια ζωγραφική Ρουβίκωνα Ο Κόζιν Συμεών του Λεωνίντ γεννήθηκε στη Μόσχα, στις 11 Μαρτίου του 1979. Ο πατέρας του, Κόζιν Λεονίντ του Αρκάντι, ήταν μηχανικός και η μητέρα του, Κόζιν Ιρίνα του Μιχαήλ του γένους Νταϊσούτοβα, ήταν δασκάλα αγγλικής γλώσσας. 1986–1988: Υποδύθηκε ρόλους σε επεισόδια διαφόρων ταινιών που γυρίστηκαν στον κινηματογραφικό στούντιο «Γκόρκι».
1988-1990: Παράλληλα με τις σπουδές του στο σχολείο, παρακολουθούσε μαθήματα στο Σχολείο Καλών Τεχνών στην περιοχή Κρασνοσπρέσνενσκι στη Μόσχα. Το 1990 γράφτηκε στο Ακαδημαϊκό Λύκειο Καλών Τεχνών της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Ρωσίας στη Μόσχα. Μαζί με τους συμμαθητές του, πραγματοποίησε εξάσκηση στη ζωγραφική σε διάφορες περιοχές της Ρωσίας (Βελίκιε Λούκι, Ριαζάν, Σολοβκί, πόλεις του «Χρυσού Δακτυλίου» της Ρωσίας). Ως πτυχιακή εργασία παρουσίασε μια σειρά από εικόνες στην «Πλήρη ιστορία της Ρωσίας». right|thumb|250px|Ιερά Μονή Θεράποντος, 2003, ελαιογραφία 1997: Εγγράφεται στη Σχολή Ζωγραφικής της Ακαδημίας Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Ρωσίας. Το 2001 του αναθέτουν την εκπόνηση του μικρού πίνακα «Γιορτή». Σχεδίασε και εκπόνησε δύο εκδοχές του πίνακα «Απόκριες. Αποχαιρετισμός του χειμώνα». Το 2002 σπουδάζει στο εργαστήριο ζωγραφικής τοπίων υπό την καθοδήγηση του Αλεξάντρ Αφόνιν του Πάβελ. Το 2003 παρουσιάζει ως πτυχιακή εργασία τον πίνακα «Ιερά Μονή Θεράποντος».
Από το 2000 συμμετέχει ενεργά σε εκθέσεις. Φιλοτεχνεί τοπία, νεκρή φύση, πίνακες με απεικόνιση καθημερινής ζωής και σκηνών από την ιστορία. Ως υλικό χρησιμοποιεί την υδατογραφία, γκουάς, ακρυλικά χρώματα, λαδομπογιά και τέμπερα. Την παρούσα στιγμή ζει και εργάζεται στη Μόσχα. 2001-2002: Ταξιδεύει για τέχνη στην Αγγλία. Εκπονεί μια σειρά από σχέδια με τοπία του αγγλικού χωριού Χάντενεμ (Μπακιγκεμσίρ).
2004: Διακοσμεί με εικόνες σε ακριλικά χρώματα το βιβλίο-βιογραφία του πασίγνωστου ιταλού τενόρου Λουτσιάνο Παβαρόττι, το βιβλίο εκδόθηκε στην Κορέα. Φιλοτεχνεί μια σειρά από γραφικά σκίτσα για παραμύθια των αδελφών Γκριμ «Ραπουντέλ» και «Γκέντσελ και Γκρέτελ». thumb|left|250px|Μαντεία των Φώτων, Κυνηγός, 2001, ελαιογραφία right|thumb|250px|Ιβάν Κουπάλα. Μαντεία με τα στεφάνια, 2008, ελαιογραφία 2005-2015: ταξιδεύει πολύ στη Ρωσία (περιοχή της πόλης Τβερ, περιοχή της πόλης Καλούγκα, Χρυσή δακτύλιος, Ουράλια), μεταβαίνει στο εξωτερικό (Αγγλία, Μάλτα, Ιρλανδία, Ελβετία, Ελλάδα, Τουρκία, Ισπανία, Ιταλία και άλλες χώρες), όπου φιλοτεχνεί μια σειρά από πίνακες. Κύρια θέση στην τέχνη τού Κόζιν καταλαμβάνει το τοπίο της έμπνευσης, κυριαρχεί το δυνατό σκίτσο ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν λεπτοί συνδυασμοί χρωμάτων σε μωβ και γαλάζιες αποχρώσεις. Στο έργο του συνδυάζονται παρατηρήσεις της φύσης και σκέψεις πάνω σε χρώματα και πλοκή. Από καιρό σε καιρό χρησιμοποιεί τη φαντασία του, απεικονίζοντας καθημερινές σκηνές και την ιστορία τους. . thumb|left|250px|Κήπος της γιαγιάς, 2009, ελαιογραφία right|thumb|250px|Βουνά Κοννεμάρ, 2006, ακουαρέλες σε χαρτί Ανάμεσα στα πολλαπλά τοπία της Μόσχας, της Αγίας Πετρούπολης και του Κολομένσκοε, στις σκηνές της καθημερινής ζωής και της ιστορίας και στα σκίτσα που φιλοτέχνησε την περίοδο 2000-2015, συγκαταλέγονται τα έργα: «Στενό Γκρανάτνι», «Ιβάν Κουπάλα. Μαντεία με τα στεφάνια», «Στο μοναστήρι Νοβοντέβιτσι», «Ρωσικό κυνήγι», «Νέα Αλβιών. Το πλοίο «Χρυσό ελάφι» του Φράνσις Ντρέικ», «Βαλάαμ. Δρυμός», «Απόκριες. Αποχαιρετισμός του χειμώνα. «Γεροβαλανιδιά στο Κολομένσκοε», καθώς και «Μαντεία των Φώτων», «Κυνηγός», «Θέα στη Μόσχα με έναν ουρανοξύστη» κ.α. Ο ζωγράφος παροτρύνεται από τη θέα της νυχτερινής πόλης, τα έργα του περιέχουν νότες ανησυχίας και έντασης στη μέθοδο απεικόνισης, που προκαλούνται από την επίδραση των εμπρεσιονιστών, εμφανίζεται μια ολόκληρη σειρά από νυχτερινά τοπία: «Νύχτα της Πρωτοχρονιάς. Κατάστημα Ελισέγιεφσκι», «Ναός του Οσίου Βασιλείου», «Γέφυρα Τάουερ», «Αψίδα Ουέλινγκτον» και άλλα. thumb|left|250px|Νεκρή φύση με αστακό, 2006, ελαιογραφία
Εκτός από αστικά τοπία, ο Κόζιν εκμεταλλεύεται την κάθε ευκαιρία και έχει επίσης παραδοσιακά θέματα για την εικαστική των τοπίων. Αντί για μια πανοραμική άποψη με πολλές και εμφανείς εικόνες προτιμάει τα μικρά τοπία: μια χιονισμένη γωνία στον κήπο, παιχνίδι των αντανακλάσεων των χρωμάτων στην επιφάνεια του νερού. Αισθανόμενος την πολύ λεπτή και ασταθή ομορφιά της φύσης, ξέρει να μεταδίδει διάφορες αποχρώσεις της όπως, για παράδειγμα, στα έργα «Λαχανόκηπος της γιαγιάς», «Δεκέμβρης» και «Μποντρούμ. Ροζ ανατολή» Μετά το ταξίδι του στη Μεγάλη Βρετανία, φιλοτεχνεί μια σειρά από ακουαρέλες, μαγεμένος από τη δεξιοτεχνία των άγγλων ζωγράφων. Το 2003 επισκέπτεται στο Ασμόλειο μουσείο της Οξφόρδης την έκθεση «Ποίηση της αλήθειας» όπου εκτίθενται μεγάλες ακουαρέλες και στη συνέχεια φιλοτεχνεί με ακουαρέλα τα έργα «Μάλτα», «Βουνά Κοννεμάρ», «Μονή Νότλι στην Αγγλία» και άλλα. Τα έργα αυτά χαρακτηρίζονται από τον γνωστό αέρα και ελαφράδα της ακουαρέλας, όπου ο ζωγράφος χρησιμοποιεί μεθόδους ζωγραφικής και στο ξερό και στο βρεγμένο χαρτί, πετυχαίνοντας έτσι το εφέ της πολύτιμης ζωγραφικής. thumb|left|250px|Ρουβίκωνας. Διάβαση του ποταμού από τον λόχο του Ντενίς Νταβίντοφ το 1812, 2001, ελαιογραφία right|thumb|250px|Μνημόσυνο του Τουτσκόφ Α.Α., 2001, ελαιογραφία 2000-2006: Ασχολείται συχνά με την απεικόνιση της νεκρής φύσης. Όπως και στην περίπτωση των τοπίων, δεν του αρκεί η λατρεία της μορφής και του χρώματος. Ο ζωγράφος χρησιμοποιεί τις τεχνολογίες της φλαμανδικής ζωγραφικής, φιλοτεχνεί τη νεκρή φύση στο μουσαμά με παρκετάζ. Οι συνθέσεις του είναι πρωτότυπες ως ιδέα, δύσκολες ως τεχνολογία και μέθοδος εικαστικής, είναι γεμάτες με υποσυνείδητους συνδέσμους όπως, για παράδειγμα, «Νεκρή φύση με αστακό», «Νεκρή φύση με όστρακα» «Νεκρή φύση με λουλούδια. Απομίμηση της φλαμανδικής ζωγραφικής» 2001-2007: Ασχολείται με την ιστορία και δημιουργεί μια σειρά από σκίτσα και πίνακες, αφιερωμένες στον Πατριωτικό Πόλεμο του 1812. Στους πίνακες αυτής της σειράς συγκαταλέγονται: «Μνημόσυνο του Τουτσκόφ Α.Α.», «Ρουβίκωνας. Διάβαση του ποταμού από τον λόχο του Ντενίς Νταβίντοφ το 1812», «Καταδίωξη του Ναπολέοντα από τους Κοζάκους». Η επιλογή του θέματος και η εικαστική απεικόνισή του συμπίπτουν με προσωπικές πατριωτικές και φιλελεύθερες προτιμήσεις του ζωγράφου. Την περίοδο 2002-2005, σε διάφορες εκθέσεις των ζωγράφων της ένωσης «Primavera» στον Κεντρικό Οίκο Ζωγραφικής, παρουσίασε έργα τα οποία τον έκαναν διάσημο και τον προέβαλαν ως δημιουργό του ιστορικού πίνακα.
Ο Κόζιν πειραματίζεται συχνά με την τεχνική της εικαστικής και πετυχαίνει το εφέ του όγκου, της ημιδιαφάνειας και της πολυδιάστατης εικόνας. Στα έργα του συνδυάζει την λεία γραφή με ενεργές πινελιές και ογκώδεις επιστρώσεις χρωμάτων σε ανοιχτόχρωμα σημεία, πετυχαίνοντας έτσι τον όγκο και το βάθος της εικόνας. Το 2006-2015 τα έργα του γνώρισαν επιτυχία σε εκθέσεις και δημοπρασίες της ρωσικής ζωγραφικής στις ΗΠΑ, στην Ελβετία, στη Μεγάλη Βρετανία και στην Ιρλανδία. Έργα του βρίσκονται σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές της Ρωσίας, της Αγγλίας, της Ελβετίας, των ΗΠΑ, της Κίνας και άλλων χωρών. right|thumb|250px|Γεροβαλανιδιά στο [[Κολομένσκοε, 2003, ελαιογραφία]]
Εκθέσεις με συμμετοχή του Συμεών Κόζιν του Λεονίντ
2009: Έκθεση «Σύγχρονη ρωσική ζωγραφική» στη γκαλερί «Oriel» του Δουβλίνου. Έκθεση «Παραδόσεις της σύγχρονης εποχής» στα πλαίσια του σχεδίου «Παιχνίδι της φαντασίας» στη γκαλερί «Shapyapin» της Μόσχας. Διεθνής έκθεση ζωγραφικής, φωτογραφίας, γλυπτικής και καλλιγραφίας στην Βορειοανατολική Ασία (πόλη Τσαντσούν της Κίνας από τις 31 Αυγούστου έως τις 15 Σεπτεμβρίου του 2009, συμμετοχή με τη στήριξη της Ένωσης Συλλέκτων του Αλτάι). Ατομική έκθεση στη γκαλερί «Παιχνίδι της φαντασίας» στο χώρο της Ομοσπονδιακής Κρατικής Ενωτικής Επιχείρησης «Εκδοτικός Οίκος «Izvestia», Μόσχα. 6η Διεθνής Έκθεση Σύγχρονης Τέχνης «RUSSIAN ART WEEK/Ρωσική Εβδομάδα Καλών Τεχνών» (πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα και στην Αγία Πετρούπολη). Έκθεση νέων ζωγράφων-ρεαλιστών «Έλξη του ρεαλισμού», στο Κρατικό Ίδρυμα «Κρατικός Εκθεσιακός Χώρος «Γκαλερί Ιζμαήλοβο». right|thumb|250px| Σε μια έκθεση στην Κίνα. Τσανγκτσούν
Αναφορές
«Διάθεση παρακολούθησης, λυρικό ταλέντο, καλλιτεχνική προσέγγιση στη χρήση διάφορων τεχνοτροπιών, λεπτή αίσθηση του χρώματος διακρίνουν αυτόν τον ζωγράφο από τους συναδέλφων του και κάνουν τα έργα του λαμπρά και ξεχωριστά στο πολυσήμαντο και γεμάτο αντιθέσεις πλαίσιο της σύγχρονης τέχνης» . Ταίρ Σαλάχοφ
'' «Έχει καλή αίσθηση του χρώματος. Έχει ενδιαφέρουσες σκέψεις πάνω στη σύνθεση, επειδή δε φτάνει μόνο να βλέπει κανείς το χρώμα. Πρέπει επίσης να νιώθει το φάσμα χρωμάτων, έτσι ώστε να δημιουργείται μια εικόνα πλαστική, ζωγραφισμένη, με καλή σύνθεση. Το καταφέρνει άψογα» ''. Πογκόντιν Βλαδίμιρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι Κατηγορία:Χαράκτες
Χρήστος Γουλόπουλος
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1892. Βουλευτής εξελέγη για πρώτη φορά στην εκλογική περιφέρεια Κοζάνης στις εκλογές του 1920 και επανεξελέγη το 1935 με τα Συμπράττοντα Κυβερνητικά Κόμματα και επανεξελέγη με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1946 και του 1950. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1952 και έπειτα με την ΕΡΕ το 1956 και το 1958.
Στην κυβέρνηση Τσαλδάρη διορίστηκε ως Γενικός Διοικητής Θράκης (25 Απριλίου 1946), αξίωμα στο οποίο υπηρέτησε στην κυβέρνηση Τσαλδάρη (2 Οκτωβρίου 1946 – 24 Ιανουαρίου 1947) και στην κυβέρνηση Δ. Μαξίμου το 1947.
Υπηρέτησε επίσης ως υπουργός Γεωργίας στην Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1948, στην κυβέρνηση Σοφούλη τον Ιανουάριο και τον Απρίλιο-Ιούνιο 1949 (14 Απριλίου 1949 – 30 Ιουνίου 1949) και στην κυβέρνηση Διομήδη (30 Ιουνίου 1949 – 6 Ιανουαρίου 1950).
Το Μάιο του 1961 εισήχθη στον «Ευαγγελισμό» στην Αθήνα, όπου και απεβίωσε ως εν ενεργεία βουλευτής. Στην έδρα του τον διαδέχθηκε ο Δημοσθένης Δόκος. . Κηδεύτηκε από το Α΄ Νεκροταφείο στις 3 Μαΐου 1961.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Θράκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Τζιόρτζιο Πάντανο
Ο Τζιόρτζιο Πάντανο(γεν. στην Πάδοβα της Ιταλίας στις 4 Φεβρουαρίου του 1979) είναι Ιταλός οδηγός αγώνων. Στο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 συμμετείχε μόνο το 2004 με την ομάδα Jordan Grand Prix και όχι και στα 18 Γκραν Πρι της σεζόν αλλά μόνο στα 14 τα οποία ήταν τα ακόλουθα:
αριστερά|200px|Ο Πάντανο στο Μπραντς Χατς το [[Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2014)|2014]]
ο Πάντανο δε συμμετείχε και αντικαταστάθηκε απ' το Γερμανό δοκιμαστή της ομάδας Τίμο Γκλοκ. Στο 1ο επειδή ο πατέρας ο οποίος ήταν και τέως μάνατζέρ του είχε μπλοκάρει μέσω του δικηγόρου του την τελευταία δόση πληρωμών του γιου του προς την ομάδα θέλοντας να απομακρύνει τον αντικαταστάτη του στη θέση αυτή και ο Έντι Τζόρνταν τον είχε αφήσει εκτός δράσης μέχρις ότου διευθετήθηκε το θέμα και στα υπόλοιπα 3 επειδή ο Γκλοκ στο Γκραν Πρι του Καναδά στο οποίο είχε κάνει και το ντεμπούτο του στη Φόρμουλα 1 είχε βαθμολογηθεί ενώ εκείνος δεν είχε βαθμολογηθεί σε κανένα απ' τα 14 Γκραν Πρι στα οποία συμμετείχε κι ο Τζόρνταν έκρινε πως αυτό δεν ήταν καθόλου καλό για την ομάδα του. Team mate του Πάντανο ήταν ο επίσης Γερμανός Νικ Χάιντφελντ.
Ιταλοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Βραβείο Grand Master
Το βραβείο θεσμοθετήθηκε πρώτη φορά το 1955, αλλά μέχρι το 1978 δεν δινόταν ετησίως. Από το 1978 μέχρι το 2008 δινόταν ετησίως, σε έναν συγγραφέα κάθε χρόνο. Από το 2008 μέχρι σήμερα, σύμφωνα με την ανάπτυξη του είδους, τιμούνται μέχρι τρεις συγγραφείς κάθε χρόνο.
Πηγές
Κατηγορία:Βραβεία Λογοτεχνίας Β
Αρριδαίος (σατράπης)
Ο Αρριδαίος ήταν ένας από τους στρατηγούς του Μεγάλου Αλεξάνδρου τον 4ο αιώνα π.Χ..
Το 321 π.Χ., δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου, και ενώ το σώμα του επέστρεφε από τη Βαβυλώνα για να ταφεί στη Μακεδονία, ο Αρριδαίος σε συνενόηση με τον Πτολεμαίο, απέκτησε τον έλεγχο του σώματος και το μετέφερε στην Αίγυπτο αντίθετα με τις διαταγές του αντιβασιλέα της αυτοκρατορίας πλέον Περδίκκα. Σύντομα ο Περδίκκας εκστράτευσε εναντίον του Πτολεμαίου, και μετά την ήττα του στον Νείλο ποταμό, δολοφονήθηκε από τους ίδιους τους αξιωματικούς του.
Μετά τον θάνατο του Περδίκκα, ο Αρριδαίος και ο Πείθων ορίστηκαν απο κοινή απόφαση όλων των εμπλεκομένων ως οι προσωρινοί διοικητές των στρατευμάτων της αυτοκρατορίας. Ακολούθησε η Συμφωνία του Τριπαραδείσου λίγο αργότερα το ίδιο έτος, στην οποία ο Αρριδαίος πήρε την διοίκηση της Ελλησποντικής Φρυγίας. Το 319 π.Χ., μετά τον θάνατο του Αντίπατρου, ο Αρριδαίος επιτέθηκε ανεπιτυχώς στην πόλη Κύζικο η οποία βρισκόταν εκτός των συνόρων της επικράτειάς του, κάτι που έκανε τον Αντίγονο τον Μονόφθαλμο που είχε τον έλεγχο των γειτονικών περιοχών, να του ζητήσει να παραιτηθεί της σατραπείας του. Ο Αρριδαίος αρνήθηκε και οχυρώθηκε στην πόλη της Κίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες Κατηγορία:Πόλεμοι των Διαδόχων Κατηγορία:Διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Μαρτίνι
Προετοιμασία
Βασική συνταγή: 3 μεζούρες τζιν, 1/4 της κουταλιάς dry βερμούτ.
Κατηγορία:Κοκτέιλ
Δίκες της Μόσχας
Οι επονομαζόμενες Δίκες της Μόσχας ήταν μια σειρά δικών που έλαβαν χώρα στη Μόσχα μεταξύ του 1936 και του 1938 υπό την εποπτεία και καθοδήγηση του τότε ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης, Ιωσήφ Στάλιν. Οι δίκες διενεργήθησαν εναντίον ατόμων που είχαν χαρακτηριστεί ως οπαδοί του Λέοντα Τρότσκι, «τροτσκιστές» και ως μέλη της «δεξιάς αντιπολίτευσης» του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπ.) Συγκεκριμένα, έλαβαν χώρα οι:
Αυτές και άλλες παρόμοιες δίκες που έγιναν την περίοδο αυτή καταγράφονται ως μέρος της «Μεγάλης Εκκαθάρισης» που πραγματοποίησε ο Ιωσήφ Στάλιν, με ανακηρυγμένο σκοπό την απαλλαγή της σοβιετικής κοινωνίας από αντιπολιτευόμενα, φιλο-ιμπεριαλιστικά και αντισοβιετικά στοιχεία.
Εξελίξεις πριν τις δίκες της Μόσχας και οι πρώτες διώξεις
Το 1926, δύο χρόνια μετά το θάνατο του Λένιν, ο Στάλιν,με τη στήριξη του Μπουχάριν, υπερίσχυσε των Ζινόβιεφ, Κάμενεφ και Τρότσκι. Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου όλοι οι αντιπολιτευόμενοι τον Στάλιν στο πολιτικό γραφείο (Πολίτμπιρο) καθαιρέθηκαν και το Δεκέμβριο, με απόφαση του 15ου Συνεδρίου του Κόμματος, διεγράφησαν 70 κορυφαία στελέχη. Τον Ιανουάριο του 1928 ο Τρότσκι εξορίστηκε και, περίπου ένα χρόνο αργότερα, απελάθηκε. Το 1929 κατά τον Στάλιν είχαν ωριμάσει οι συνθήκες για στροφή στην κολεκτιβοποίηση και προώθησε την πολιτική απάλειψης των εύπορων χωρικών (των κουλάκων) και την οργάνωση των αγροτών σε συνεταιριστικές μονάδες παραγωγής (κολχόζ).
Στο 17ο Συνέδριο του κόμματος, τον Ιανουάριο του 1934, μολονότι αναγνωρίστηκε ο «θρίαμβος της σταλινικής πολιτικής», μεταξύ των παλαιότερων στελεχών γινόταν συζητήσεις για αντικατάσταση του Στάλιν με τον Κίροφ. Στην ψηφοφορία δε για την εκλογή των μελών της νέας Κεντρικής Επιτροπής, το 10% των συνέδρων καταψήφισε τον Στάλιν. Στις 10 Ιουλίου του ίδιου έτους το Κόμμα χάνει τον έλεγχο της υπηρεσίας ασφαλείας που εντάσσεται στο Υπουργείο Εσωτερικών Υποθέσεων (NKVD). Η δολοφονία του Κίροφ την 1η Δεκεμβρίου του 1934 θα αποτελέσει την αφορμή για την εκκαθάριση από τον Στάλιν των αντιπάλων του μέσα στο Κόμμα.
Την ίδια μέρα τέθηκε σε ισχύ διάταγμα που προέβλεπε τη διερεύνηση υποθέσεων με ταχύτατο και απλοποιημένο τρόπο και απαγόρευε την έφεση και την αίτηση χάριτος. Το Σεπτέμβριο του 1936 ο υπουργός Εσωτερικών Υποθέσεων Χένρικ Γιάκοντα αντικαταστάθηκε από τον Νικολάι Γιεζόφ με το όνομα του οποίου συνδέθηκε η περίοδος των μαζικών διώξεων.
Εμπραχίμ Ραΐσι
Ο Εμπραχίμ Ραΐσι (γενν. 1960) είναι ο Πρόεδρος του Ιράν από τις 3 Αυγούστου 2021, ο οποίος εξελέγη στη θέση αυτή στις εκλογές του Ιούνιο 2021.
Δίκες της Μόσχας
Οι δίκες
Στις 30 Ιουλίου του 1937, με το διάταγμα 447, ξεκίνησε η επιχείρηση δίωξης των αντισοβιετικών στοιχείων και των φιλικών προς αυτών ατόμων.Με το διάταγμα αυτό δημιουργήθηκαν τρόικες (που αποτελούνταν από ένα εκπρόσωπο της NKVD, ένα του κόμματος και ένα της εισαγγελίας), στις οποίες ανατέθηκε η εξέταση όλων των περιπτώσεων. Τα άτομα που ελέγχονταν, κατατάσσονταν σε δύο κατηγορίες: Η πρώτη περιελάμβανε τα πιο εχθρικά στοιχεία, που έπρεπε να συλληφθούν και να εκτελεστούν αμέσως, και η δεύτερη τα λιγότερο επικίνδυνα άτομα, για τα οποία προβλεπόταν εγκλεισμός σε στρατόπεδα για 8 με 10 χρόνια. Το διάταγμα 447 όριζε σχέδιο δίωξης συνολικά 258.950 ατόμων και προέβλεπε τους αριθμούς που έπρεπε να επιτευχθούν ανά περιοχή (π.χ.περιοχή Μόσχας 35.000 άτομα,περιοχή Λένινγκραντ 14.000 άτομα κ.λ.π).
Εμπραχίμ Ραΐσι
Πολιτικές θέσεις
Θεωρείται πολύ σκληροπυρηνικός στις θέσεις του έναντι των ΗΠΑ και της Δύσης γενικότερα. Διετέλεσε μέρος της πολιτικής καριέρας του στη δικαστική εξουσία του Ιράν και είναι εξαιρετικά συντηρητικός όσον αφορά τον ισλαμικό νόμο. Το 2016, διορίστηκε στην ηγεσία του ιδρύματος Astan Quds Razavi, μιας φιλανθρωπικής εταιρείας και εταιρείας χαρτοφυλακίων που διαχειρίζεται ένα ευρύ φάσμα επιχειρήσεων στο Ιράν και διαδραματίζει σημαντικό οικονομικό και πολιτικό ρόλο στη χώρα.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1960 από μία οικογένεια κληρικών στην περιοχή Noghan του Mashhad. Ο πατέρας του, Seyed Haji, πέθανε όταν ήταν μόλις πέντε ετών. Εκπλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο σχολείο Javadiyeh και στη συνέχεια άρχισε να σπουδάζει στην Ισλαμική Ιερατική Σχολή Hawza. Το 1975, πήγε στο Σχολείο Ayatollah Boroujerdi για να συνεχίσει την εκπαίδευσή του στο σχολείο Qom. Υπάρχει ο ισχυρισμός ότι έχει λάβει διδακτορικό δίπλωμα ιδιωτικού δικαίου από το Πανεπιστήμιο Motahari. Ωστόσο, αυτό αμφισβητήθηκε.
Ξεκίνησε τις σπουδές του στο Σεμινάριο Qom σε ηλικία 15 ετών. Στη συνέχεια αποφάσισε να σπουδάσει στο σχολείο Navvab για μικρό χρονικό διάστημα. Μετά από αυτό, πήγε στο σχολείο Ayatollah Sayyed Muhammad Mousavi Nezhad όπου σπούδασε, ενώ δίδαξε και άλλους μαθητές. Το 1976, πήγε στο Qom για να συνεχίσει τις σπουδές του στο σχολείο Ayatollah Borujerdi. Ήταν μαθητής των Seyyed Hossein Borujerdi, Morteza Motahhari, Abolghasem Khazali, Hossein Noori Hamedani, Ali Meshkini και Morteza Pasandideh.
Δίκες της Μόσχας
Αντιδράσεις στη Δύση
Τα τεκταινόμενα στις Δίκες της Μόσχας ήταν γνωστά στο εξωτερικό. Ο Αμερικανός διπλωμάτης Τζόζεφ Ε. Ντέιβις που παρακολούθησε - όπως και όλοι οι ξένοι διπλωμάτες που το επιθυμούσαν - τις δίκες της Μόσχας δημοσίευσε το 1943 στη Ζυρίχη βιβλίο με τον τίτλο: «Σαν πρέσβης των ΗΠΑ στη Μόσχα». Αυθεντικές και εμπιστευτικές εκθέσεις για τη Σοβιετική Ένωση έως τον Οκτώβρη του 1941.
«Για τη δίκη της Μόσχας 23–30/1/1937. Έκθεση Νο 57». (Δίκη των Τροτσκιστών). Κρίνει τον ποινικό κώδικα σαν νομικός κι εντοπίζει τις διαφορές με τον Αμερικάνικο, όπως τη σημαντικότερη, ότι στην ΕΣΣΔ το έγκλημα κατά του κράτους τιμωρείται πολύ πιό σκληρά από ότι το έγκλημα κατά της ζωής ή της περιουσίας του μεμονωμένου πολίτη. Αναφέρει ότι ο Εισαγγελέας Αντρέι Βισίνσκι είναι ένας έντιμος και λαμπρός νομικός που στάθηκε στο ύψος του στη διάρκεια της δίκης. Λέει ότι όλοι οι διπλωμάτες (πλην ενός) αναγνωρίζουν ότι υπήρξε κι αποδείχτηκε συνομωσία σε βάρος του σοβιετικού κράτους. Ότι την ίδια σκέψη μοιράζονταν μαζί του και δεκάδες εκπρόσωποι του διεθνούς τύπου τους οποίους συναντούσε και δεξιωνότανε συχνά. Ότι κατά τη γνώμη όλων αυτών των παρατηρητών, το κράτος είχε εδραιώσει την υπόθεσή του, τουλάχιστον στο μέγιστο βαθμό, αποδεικνύοντας την ύπαρξη ευρείας συνομωσίας η οποία αποδείχτηκε στο κατηγορητήριο.
Εμπραχίμ Ραΐσι
Παραπομπές
Ραισι Ραισι
Δίκες της Μόσχας
Αντιδράσεις στη Δύση
Τα ίδια περίπου λέει και στην Έκθεση Νο 1039 της 17 Μαρτίου 1938, για τη δίκη του Μπουχάριν. “Μαζί και με άλλους που παρακολούθησαν μαζί μου τη δικαστική διαδικασία, θεωρώ ότι έχουν αποδειχθεί επαρκώς τα εγκλήματα κατά το σοβιετικό δίκαιο». Γράφει ακόμα: “Κάθε βράδυ μετά τη δίκη, οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι έρχονταν στην Πρεσβεία για ένα “σνακ” και μπίρα μετά από αυτές τις καθυστερημένες νυκτερινές συνεδρίες και ξεψαχνίζαμε την πορεία των γεγονότων της ημέρας. Μεταξύ αυτών ήταν ο Ουόλτερ Ντουράντι και ο Χάρολντ Ντένι του “The New Tork Times”, ο Τζο Μπαρνς και ο Τζο Φίλιπς της “New York Herald Tribune”, ο Τσάρλι Νάτερ ή ο Ντικ Μάσοκ του “Associated Press”, ο Νόρμαν Ντόιελ και ο Χένρι Σαπίρο του “Ηνωμένου Τύπου”, ο Τζιμ Μπράουν της “Οι Διεθνείς Ειδήσεις”, ο Σπένσερ Ουίλιαμς που εκπροσωπεί τον “Guardian” του Μάντσεστερ. Ήταν μια εξαιρετικά λαμπρή ομάδα ανδρών. Είχαμε ενδιαφέρουσες συζητήσεις, οι οποίες κράτησαν πολλές νύχτες. Η ιστορία που ξεδιπλώθηκε σε αυτές τις δίκες, αποκάλυψε ένα ρεκόρ Πεμπτοφαλαγγίτικων και ανατρεπτικών δραστηριοτήτων στη Ρωσία, με συμφωνίες συνομωσίας με τις γερμανικές και ιαπωνικές κυβερνήσεις που ήταν εκπληκτικές. Η ουσία της μαρτυρίας που αποκαλύπτουν τα πρακτικά της υπόθεσης περιγράφεται ως εξής: Οι κύριοι εναγόμενοι είχαν συνωμοτήσει σε συμφωνία με τη Γερμανία και την Ιαπωνία για να βοηθήσουν αυτές τις κυβερνήσεις σε στρατιωτική επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Συμφώνησαν και ουσιαστικά συνεργάστηκαν σε σχέδια να δολοφονήσουν τον Στάλιν και Μολότοφ και να εκτελέσουν μια στρατιωτική εξέγερση εναντίον του Κρεμλίνου, στην οποία επικεφαλής θα ήταν ο στρατηγός Τουχατσέφσκι”.
Αυτές του τις γνώμες του, τις επανεξετάζει αργότερα, το καλοκαίρι του 1941, μετά τη Γερμανική εισβολή στην ΕΣΣΔ, μελετώντας τις παλιές του εκθέσεις και ενώ πια βρίσκεται στις ΗΠΑ. Και γράφει: “Ξαφνικά είδα την εικόνα, όπως θα έπρεπε να το είχα δει από εκείνη τη στιγμή. Η ιστορία είχε ειπωθεί στις λεγόμενες δίκες της προδοσίας του 1937 και του 1938 που τις είχα παρακολουθήσει. Επανεξετάζοντας τα πρακτικά αυτών των δικαστηρίων και αυτά που είχα γράψει τότε, διαπίστωσα ότι σχεδόν κάθε οργάνωση της Γερμανικής Πέμπτης Φάλαγγας μέσα στην ΕΣΣΔ, όπως τη γνωρίζουμε τώρα πια, αποκαλύφθηκε και αποδείχτηκε από τις μαρτυρίες και ομολογίες που προέκυψαν σε αυτές τις δίκες, των κατηγορούμενων που ομολόγησαν κι αλληλοκατηγορήθηκαν μεταξύ τους σαν Κουίσλιγκ της Ρωσία. Ήταν σαφές ότι η σοβιετική κυβέρνηση πίστευε ότι αυτές οι δραστηριότητες υπήρχαν στη Ρωσία, όπως κι ένα γερμανικό σχέδιο κατά των Σοβιετικών, ήδη από το 1935. Η κυβέρνηση της ΕΣΣΔ έδειξε μεγάλη ανησυχία και μεθοδικότητα κι είχε προχωρήσει στο να τους συντρίψει. Μέχρι το 1941, όταν ήρθε η γερμανική εισβολή, είχαν σβήσει οποιαδήποτε “πέμπτη φάλαγγα” που είχε οργανωθεί. Στη Ρωσία δεν έγινε ό,τι έγινε στη Σλοβακία, ή στη Γαλλία ή στη Νορβηγία με την επίθεση των Γερμανών. Στη Ρωσία δεν υπήρξαν “Κουίσλινκς” κατά τη Γερμανική εισβολή».
Άλλες πηγές αναφέρουν εκατοντάδες χιλιάδες των υπολοίπων συλλήψεων και εκτελέσεων δεν ήταν οι οποίες έγιναν γνωστές στη Δύση μόνο αφότου κάποιοι από τους επιζώντες των γκουλάγκ κατάφεραν να φύγουν από τη Σοβιετική Ένωση και να διηγηθούν τα συμβάντα. Η καθυστέρηση αυτή οφείλεται και στο γεγονός ότι πολλοί ξένοι ανταποκριτές της περιόδου 1936-1939 απλώς δεν ανέφεραν τίποτα για τις εκκαθαρίσεις, ενώ σε πολλές δυτικές χώρες και ιδιαίτερα στη Γαλλία, υποστηρίζεται πως έγιναν προσπάθειες αποσιώπησης των γεγονότων αυτών, όπως η θέση του Ζαν Πωλ Σαρτρ πως τα στοιχεία των στρατοπέδων συγκέντρωσης θα πρέπει να αγνοηθούν έτσι ώστε να μην προκαλέσουν την αποθάρυνση του γαλλικού προλεταριάτου. Μετά τις αρχικές καταθέσεις των επιζώντων των γκούλαγκ, ακολούθησαν νομικές διαδικασίες και ανακάλυψη στοιχείων τα οποία επιβεβαίωναν τις διηγήσεις τους.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Μόσχας Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Μοσχα Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Α.Ο.Χ. Υμηττός
Ο '''Α.Ο.Χ. Υμηττός''' Κηφισιάς (Hockey Club Imittos - Field hockey in Greece) είναι ένας από τους πιο παλαιούς και πετυχημένους συλλόγους χόκεϊ επί χόρτου στην Ελλάδα με πολλά πρωταθλήματα και κύπελλα Ελλάδος σε όλες τις κατηγορίες. Σημαντικότερες επιτυχίες του συλλόγου αποτελούν η κατέκτηση της πρώτης θέσης στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα "Challenge ΙΙ" το 2007 καθώς και η στέψη Πρωταθλητών Ελλάδος την ίδια χρονιά σε Άνδρες και Γυναίκες το 2010.
Ιστορία
Ο Αθλητικός Όμιλος Χόκεϊ Υμηττός ξεκίνησε από την σχολή των Αναβρύτων, στην Κηφισιά όπου και γεννήθηκε το άθλημα στην Ελλάδα και έλαβε το όνομα του από τo κτίριo της σχολής όπου προσανατολιζόταν στον Υμηττό.
Ήδη και από το 1995 οπότε και ξεκίνησε επίσημα το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα xόκεϊ επί χόρτου υπό την αιγίδα την νεοσύστατης τότε ελληνικής ομοσπονδίας Χόκεϋ, της οποίας είναι μέλος ο σύλλογός μας, ξεχώρισε από την αρχή για την αγωνιστική του ετοιμότητα, γεγονός που επισφραγίστηκε με τη κατάκτηση του πρώτου κυπέλλου στην ιστορία του αθλήματος στην Ελλάδα to 1995.
Από τότε μέχρι σήμερα ο Α.Ο.Χ. Υμηττός διατηρεί τη παράδοση ενός δραστήριου και ιδιαίτερα επιτυχημένου αθλητικού ομίλου ο οποίος έχει κατακτήσει :
Ο Αθλητικός Όμιλος Χόκεϋ Υμηττός κατάφερε φέτος (2010) να περάσει στο πάνθεον της αθλητικής ιστορίας αφού κατάφερε σε μία αγωνιστική χρονιά να χρηστεί Πρωταθλητής Ανδρών και Γυναικών. Η γυναικεία ομάδα μάλιστα έφτασε σε αυτή την επιτυχία στην παρθενική της εμφάνιση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα.
Πολύ σημαντική είναι η παρουσία του συλλόγου μας στις διοργανώσεις του εξωτερικού, όπου συμμετέχει κάθε χρόνο στο Champions League του Χόκεϊ όσο και στο αντίστοιχο Κυπελλούχων, με μεγαλύτερη επιτυχία την κατάκτηση της πρώτης θέσης στο EuroHockey Club Champions Cup το 2007, στη Β’ Κατηγορία.
Πηγές
2009-2010 https://web.archive.org/web/20100522222058/http://www.greekhockey.gr/home_gr.htm
2009-2010 https://web.archive.org/web/20100409051911/http://www.eurohockey.org/index.php?option=com_content&task=view&id=1825&Itemid=384
2008-2009 http://www.eurohockey.org/archive/clubchamp/men/2009_ccc_m_dublin_Prague_Lousada_Bratislava_vilnius.pdf
2007-2008 https://web.archive.org/web/20090611214007/http://www.eurohockey.org/archive/clubchamp/men/2008_ccc_paris_milan_zagrb_bratis_moravske.pdf
2006-2007 http://www.eurohockey.org/archive/clubchamp/men/2007_ccc_m_bloemendaal_prague_rome_athens.pdf - http://archive.enet.gr/online/online_text/c=115,dt=05.06.2007,id=35237244 2002-2003 http://www.eurohockey.org/archive/cupwincup/men/2003_cwc_m_terrassa_hostivar_zagreb.pdf
2001-2002 http://www.eurohockey.org/archive/indoor_clubchamp/men/2002_iccc_m_terrassa_goteborg_albena_espinho.pdf
Χάνες Αλφβέν
Ο Χάνες Όλοφ Γκόστα Αλφβέν (ορθή προφορά Αλβέεν, σουηδ. Hannes Olof Gösta Alfvén, 30 Μαΐου 1908 – 2 Απριλίου 1995) ήταν Σουηδός ηλεκτρολόγος μηχανικός, φυσικός και νικητής του βραβείου Νόμπελ Φυσικής το 1970 για το έργο του πάνω στη μαγνητοϋδροδυναμική.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1934 ο Αλφβέν άρχισε να διδάσκει φυσική τόσο στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα, όσο και στο Ινστιτούτο Φυσικής Νόμπελ (αργότερα μετονομάσθηκε σε Ινστιτούτο Φυσικής «Μάνε Σίγκμπαν») ), στη Στοκχόλμη. Το 1940 έγινε Καθηγητής της ηλεκτρομαγνητικής θεωρίας και των ηλεκτρικών μετρήσεων στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας στη Στοκχόλμη. Το 1945 πήρε την έδρα της Ηλεκτρονικής. Το 1967 άφησε τη Σουηδία, πέρασε ένα διάστημα στην ΕΣΣΔ και μετά εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Σουηδοί νομπελίστες
Ιππόλυτος Φιζώ
Ο Ιππόλυτος Φιζώ (Hippolyte Fizeau, 23 Σεπτεμβρίου 1819 - 18 Σεπτεμβρίου 1896) ήταν Γάλλος φυσικός.
Το 1863 έγινε μέλος της Ακαδημίας των Επιστημών και από το 1878 ανέλαβε Πρόεδρός της. Ο Φιζώ είναι ο πρώτος που μέτρησε με φυσική μέθοδο την ταχύτητα του φωτός καθώς και την ακτινοβολία της θερμότητας.
Επίσης με δική του μέθοδο μελέτησε την διαστολή των στερεών σωμάτων που υφίστανται από την θερμότητα.
Οι επιστημονικές μελέτες του Φιζώ δημοσιεύτηκαν στα «Χρονικά Φυσικής και Χημείας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί
Δηίφοβος
Στην ελληνική μυθολογία ο Δηίφοβος είναι κυρίως γνωστός ένας από τους γενναιότερους ήρωες της Τροίας. Οι γονείς του ήταν ο Πρίαμος και η Εκάβη. Μετά τον θάνατο του αδελφού του, του Έκτορα, ανέλαβε την αρχιστρατηγία των Τρώων στον Τρωικό Πόλεμο, ως «ο αλκιμώτατος των Πριαμιδών». Ο Δηίφοβος πολέμησε γενναία με τον Ιδομενέα και σκότωσε πολλούς εχθρούς, όπως τον Υψήνορο και τον Ασκάλαφο, γιο του ίδιου του θεού Άρη. Κάποτε τραυματίσθηκε από τον Μηριόνη, οπότε τον μετέφερε ο αδελφός του, ο Πολίτης, μακριά από τη μάχη. Ο Δηίφοβος σκοτώθηκε κατά την άλωση της Τροίας από τον Οδυσσέα και τον Μενέλαο. Το ακρωτηριασμένο πτώμα του έμεινε άταφο και μυθολογείται ότι μεταμορφώθηκε σε βότανο.
Σύμφωνα με μεταγενέστερη παράδοση, όταν σκοτώθηκε ο Πάρις η Ωραία Ελένη παντρεύτηκε τον Δηίφοβο. Στο δράμα του Ευριπίδη, η Ελένη δικαιολογούμενη ισχυρίζεται ότι ο Δηίφοβος την απήγαγε παρά τη θέληση των άλλων Τρώων. Οι ποιητές Ίβυκος και Σιμωνίδης αναφέρουν ότι ο Δηίφοβος ήταν κρυφά ερωτευμένος με την Ελένη όταν ακόμα ζούσε ο αδελφός του Πάρις. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι μετά τον θάνατο του Πάρι ο Δηίφοβος συγκρούσθηκε με τον αδελφό του Έλενο «υπέρ των Ελένης γάμων», τελικά όμως προκρίθηκε αυτός.
Ο Βιργίλιος στην Αινειάδα εμφανίζει το ακρωτηριασμένο φάντασμα του Δηιφόβου να διηγείται στον Αινεία τα βάσανά του, οπότε ο Αινείας αργότερα έστησε τύμβο προς τιμή του στο Ροίτειο.
Στην Ολυμπία υπήρχε άγαλμα του Δηιφόβου, έργο του Λυκίου (γιου του διάσημου γλύπτη Μύρωνα). Επίσης, ο Αριστοφών είχε ζωγραφίσει σε τοιχογραφία του τον Δηίφοβο μαζί με τον Πρίαμο, την Ελένη, τον Οδυσσέα, τον Δόλο και την Ευπιστία.
Με το όνομα Δηίφοβος αναφέρεται και ένας Αμυκλαίος, ο οποίος εξάγνισε τον Ηρακλή από τον φόνο του Ιφίτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δηιφοβος
Ευφυή υλικά
Μηχανικοί και επιστήμονες των υλικών εμπλέκονται εκτενώς στον χαρακτηρισμό των υλικών. Μέσα στην προηγούμενη δεκαετία, η επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος στην κατανόηση της συμπεριφοράς και της σχέσης της δομής και των ιδιοτήτων των υλικών έχει οδηγήσει στην εμφάνιση πολλών υλικών που αποκαλούνται έξυπνα ή ευφυή υλικά.
Ως ευφυή υλικά αναφέρονται συστήματα που έχουν την ικανότητα να μεταβάλλουν τη συμπεριφορά τους ή ορισμένα χαρακτηριστικά τους (σχήμα, ιδιοσυχνότητα, συντελεστής απόσβεσης δονήσεων κτλ.) με δεδομένο και ελεγχόμενο τρόπο, μέσω μιας διέγερσης.
Με τη διαθεσιμότητα προηγμένων υπολογιστών και νέες αναπτύξεις στην επιστήμη των υλικών, οι ερευνητές μπορούν τώρα να χαρακτηρίσουν τις διαδικασίες, το σχέδιο, το μοντέλο, και να κατασκευάσουν υλικά με την επιθυμητή απόδοση και τις κατάλληλες ιδιότητες. Συγκεκριμένα, πραγματοποιούνται νέες εφαρμογές για υλικά με μνήμης σχήματος (shape memory materials), ήλεκτρο- και μαγνητορεολογικά ρευστά (electro- and magnetorheologic fluids), πιεζοηλεκτρικά (piezoelectrics), σίδηροηλεκτρικά (ferroelectrics), μαγνητοσταλτικά (magnetostrictive), και ηλεκτροενεργά πολυμερή σώματα (electroactive polymers).
Τα τελευταία χρόνια, ερευνητές με διαφορετικούς τρόπους έχουν κάνει τεράστιες και έντονες προσπάθειες για να αναπτυχθούν οι έξυπνες ή ευφυείς δομές, οι οποίες θα μπορούν να επιτηρούν τις συνθήκες τους, να ανιχνεύουν επικείμενη αστοχία, να ελέγχουν ή να θεραπεύουν ζημιές, και να προσαρμόζονται σε μεταβαλλόμενα περιβάλλοντα. Τέτοια διεπιστημονική και λεπτή έρευνα, που απαιτεί τη συμμετοχή επιστημόνων των υλικών, φυσικών, φαρμακοποιών, βιολόγων, και τεχνικών από διάφορους τομείς (π.χ. μηχανικών, ηλεκτρολόγων, πολιτικών μηχανικών, αεροναυπηγών κ.λπ.) έχει δημιουργήσει μια εντελώς νέα έρευνα για την αλληλεπίδραση των στοιχείων.
Οι έξυπνες δομές/υλικά δημιουργούνται γενικά μέσω σύνθεσης, όχι μόνο συνδυάζοντας αισθητήρες, επεξεργαστές, και ενεργοποιητές αλλά επίσης και μέσω της ενοποίησης τους με συμβατικά δομικά υλικά όπως είναι ο χάλυβας, το σκυρόδεμα, ή τα σύνθετα υλικά. Μερικές από τις δομές και τα υλικά που ερευνώνται αυτήν την περίοδο ή χρησιμοποιούνται περιλαμβάνουν λειτουργικά υλικά των κατηγοριών και των ιδιοτήτων που περιγράφονται παρακάτω:
Κριτήρια επιλογής
Τα κύρια κριτήρια για την επιλογή των υλικών είναι σαφώς οι ικανότητες κίνησης, δηλ. χαρακτηριστικά παραμόρφωσης, δύναμης και χρόνος απόκρισης. Δευτερεύοντα κριτήρια είναι οι ενεργειακές απαιτήσεις, η αποδοτικότητα, η θερμότητα που παράγεται, η δύναμη ελέγχου ανά μονάδα βάρους ή ο όγκου, η ελεγξιμότητα, καθώς επίσης και οι μηχανικές ιδιότητες, όπως η αντοχή στον εφελκυσμό και σε δυνάμεις συμπίεσης, η ευθραυστότητα, η κόπωση, η θερμοκρασιακή ευαισθησία, η υστέρηση, και οι πτυχές επεξεργασίας και χειρισμού.
Η επιλογή των υλικών για μια δεδομένη εφαρμογή μηχανικής βασίζεται στη γενική φυσικομηχανική συμπεριφορά τους υπό στατικές, δυναμικές και περιστασιακά σκληρές περιβαλλοντικές συνθήκες. Με το συνδυασμό δύο ή περισσοτέρων υλικών μια ευρύτερη σειρά ιδιοτήτων μπορούν να ληφθούν. Σήμερα υπάρχει απέραντος πληθυσμός μονολιθικών ή σύνθετων υλικών για το σχεδιαστή για να επιλέξει, ενώ εκτενείς πίνακες τιμών συγκεκριμένων ιδιοτήτων είναι επίσης διαθέσιμοι. Ωστόσο, σε πολλές περιπτώσεις, από ένα υλικό εφαρμοσμένης μηχανικής απαιτείται να εκτελέσει ένα πλήθος λειτουργιών και αυτό θέτει μια πρόσθετη δυσκολία στη διαδικασία επιλογής. Ήδη, πολλές έρευνες κατευθύνονται στην ανάπτυξη υλικών που μπορούν να καταχωρηθούν ως «αυτό-προσαρμοζόμενα» ή «ευφυή» υλικά. Αυτά είναι υλικά ή συστήματα υλικών των οποίων συγκεκριμένες ιδιότητες, όπως η ακαμψία, η ικανότητα απόσβεσης ή ακόμη και η μορφή, μπορούν να ποικίλουν σε αντίδραση με εξωτερικά ή εσωτερικά ερεθίσματα. Ο μηχανισμός μέσω του οποίου μια τέτοια λειτουργία επιτυγχάνεται μπορεί να είναι «παθητικός» δηλ. βασισμένος απλώς στην παρουσία ενός μετατρέψιμου κινούμενου στοιχείου ή «ενεργός» με την ενσωμάτωση ικανοτήτων αίσθησης και ενεργοποίησης μέσω ενός αλληλεπιδρώντα βρόχου.
Λειτουργία ευφυών συστημάτων
Ένα ευφυές υλικό μπορεί να αποκριθεί προσαρμοζόμενο σε ένα περιβαλλοντικό ερέθισμα, όπως μια αλλαγή στη θερμοκρασία ή κάποια μηχανική επιβάρυνση. Τα έξυπνα υλικά έχουν αποτελέσει το αντικείμενο πολλών ερευνών τα τελευταία χρόνια. Τα έξυπνα/ευφυή/αυτό-προσαρμοζόμενα συστήματα αποτελούνται από τρία βασικά στοιχεία:
Εφαρμογές ευφυών υλικών
Τα σύνθετα υλικά με ενσωματωμένους αισθητήρες και ενεργοποιητές θα κερδίσουν την τεχνολογική αποδοχή μόνο εάν η δομική ακεραιότητα τους δεν μειώνεται σημαντικά εξαιτίας της παρουσίας αισθητήρων και ενεργοποιητών, που προς το παρόν είναι σημαντικά μεγαλύτεροι σε διάμετρο από τις ίνες άνθρακα, τις αραμιδικές ίνες ή τις οπτικές ίνες (που έχουν χαρακτηριστικά 8-10μm διάμετρο).
Ιλ-ντε-Φρανς
Η Ιλ-ντε-Φρανς (γαλλικά: Île-de-France «Νήσος της Γαλλίας»), η οποία είναι επίσης ιδιαιτέρως γνωστή με την ονομασία «παριζιάνικη περιοχή», είναι ιστορική και διοικητική περιοχή της Γαλλίας. Πρόκειται για μια περιοχή με ιδιαίτερη δημογραφική πυκνότητα, η οποία αποτελεί από μόνη της ποσοστό 18,8 % επί του συνολικού πληθυσμού της μητροπολιτικής Γαλλίας, κάτι που την καθιστά ως την περιοχή με τον μεγαλύτερο πληθυσμό (11,79 εκατομμύρια κάτοικοι το 2010) και τη μεγαλύτερη δημογραφική πυκνότητα (981,3 κατ/τ.χλμ.) στη Γαλλία. Οι κάτοικοί της φέρουν την ονομασία Franciliens (προφορά: Φρανσιλιάν). Βρίσκεται επικεντρωμένη σε πολύ μεγάλο βαθμό γύρω από τη μητροπολιτική περιοχή του Παρισιού, η οποία εκτείνεται στο 23,7 % της συνολικής έκτασης της περιοχής, ωστόσο κατοικεί σε αυτή το 88,7 % του συνολικού της πληθυσμού. Η αστική περιοχή του Παρισιού καλύπτει, όσο γι'αυτήν, σχεδόν το σύνολο της έκτασης της Ιλ-ντε-Φρανς.
Ευφυή υλικά
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιστήμη υλικών
Ιλ-ντε-Φρανς
Με ένα ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της τάξεως των 572.398 εκατομμυρίων ευρώ και ένα ακαθάριστο εγχώριο προϊόν ανά κάτοικο της τάξεως των 48.378 ευρώ το 2010, πρόκειται δίχως αμφιβολία για την περιοχή της Γαλλίας με το μεγαλύτερο εγχώριο ακαθάριστο προϊόν. Η Ιλ-ντε-Φρανς αποτελεί, επίσης, σημαντικό χρηματοοικονομικό πόλο για το σύνολο της Ευρώπης, καθώς αποτελεί τη δεύτερη ευρωπαϊκή περιοχή όσον αφορά το εγχώριο ακαθάριστο προϊόν, μόλις πίσω από τη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία και την έκτη τη τάξει περιοχή της Ευρώπης με βάση το εγχώριο ακαθάριστο προϊόν ανά κάτοικο και την αξία σε μονάδες αγοραστικής δύναμης , ευρισκόμενη πίσω από την Μητροπολιτική Περιοχή της Πράγας στην Τσεχία, ωστόσο μπροστά από το Σάουδερν εντ Ίστερν (Δουβλίνο) της Ιρλανδίας.
Νταλ ντόκλι
εναλλ.=Yellow coloured dal with thick wheat flour dhoklis in it.|μικρογραφία|300x300εσ|Ένα πιάτο γεμάτο με νταλ ντόκλι Το Νταλ ντόκλι (γκουτζαρατικά: દાળ ઢોકળી), βαράν φαλ (μαράτι: वरण फळ), ή τσακόλγια (μαράτι: चकोल्या) είναι Γκουτζαρατικό και Μαχαραστριανό πιάτο που παρασκευάζεται από βρασμένα νουντλς χοντρού αλευριού σίτου (ντόκλι ή φαλ) σε σούπα μπιζελιού περιστεριού (νταλ ή βαράν). Πιστεύεται ευρέως ότι οι Μαρβάρι που είχαν μεταναστεύσει στο Γκουτζαράτ εφηύραν το πιάτο. Ενώ το πιάτο παραμένει δημοφιλής στο μαρβαρικό μέρος του Ρατζαστάν, οι Γκουτζαρατιανοί το έχουν κάνει βασικό τρόφιμο στα σπίτια τους. Θεωρείται άνετο τρόφιμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουζίνα της Μαχαράστρα Κατηγορία:Γκουτζαρατική κουζίνα
Εβίτα
Το Εβίτα είναι γυναικείο μικρό υποκοριστικό όνομα, προερχόμενο από το Εύα. Συγκεκριμένα, μπορεί να αναφέρεται:
ή σε κάποιο από τα παρακάτω:
Τηλεπόλεμος
Ο Τηλεπόλεμος ήταν ο γιος του Πυθοφάνη και ένας από τους Εταίρους του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο Τηλεπόλεμος ανέλαβε την περιοχή της Παρθίας και της Υρκανίας με τον Αμμινάπη, ένα Πάρθιο, τον οποίο ο Αλέξανδρος είχε διορίσει ως σατράπη των περιοχών αυτών. Αργότερα ο Αλέξανδρος μετακίνησε τον Τηλεπόλεμο στην σατραπεία της Καρμανίας, την οποία διατήρησε και μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου το 323 π.Χ. στη Συμφωνία της Βαβυλώνας, καθώς και κατά την μετέπειτα Συμφωνία του Τριπαράδεισου το 321 π.Χ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες
Μιλτιάδης Μαλακάσης
Ο Μιλτιάδης Μαλακάσης (1869 – 27 Ιανουαρίου 1943) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ποιητές του νεοελληνικού λυρισμού. Ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση και την πεζογραφία. Από το 1937 ως το 1939 ήταν πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.