cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης στην Ελλάδα
Ιστορικό
Πρώτη φορά επιτράπηκε η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης στην Ελλάδα με το αρ. 5&3 του Ν. 821/1978 (στον εν λόγω νόμο χρησιμοποιούνταν ο όρος άμβλωση - τεχνητή έκτρωση) στις εξής περιπτώσεις: α) μέχρι και τη 12η εβδομάδα της εγκυμοσύνης σε περιπτώσεις που υπήρχε κίνδυνος για τη ψυχική υγεία της μητέρας και το γεγονός αυτό διαπιστωνόταν από ψυχίατρο εργαζόμενο σε Νοσηλευτικό Ίδρυμα Δημοσίου Δικαίου και β) μέχρι και την 20η εβδομάδα της εγκυμοσύνης εφόσον διαπιστώνονταν με σύγχρονα μέσα προγνωστικού ελέγχου (προγεννητική διάγνωση) σοβαρές ανωμαλίες στο έμβρυο που έχουν ως αποτέλεσμα τη γέννηση παθολογικών νεογνών.
Στην αρχαία Ελλάδα, γνώριζαν και εξασκούσαν τεχνικές τόσο για την αντισύλληψη όσο και για την τεχνητή διακοπή εγκυμοσύνης.
Σύγχρονο νομικό πλαίσιο
Σήμερα σύμφωνα με το αρ.304 παρ.1 ΠΚ, η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι 10 ετών όταν διενεργείται χωρίς τη συναίνεση της εγκύου. Στη παρ. 2 προβλέπεται ποινή φυλάκισης έως τρία χρόνια ή χρηματική ποινή για όποιον με τη συναίνεση της εγκύου ή των προσώπων που έχουν τη γονική μέριμνα ή επιμέλειά της αν αυτή είναι ανίκανη να συναινέσει, διακόπτει την εγκυμοσύνη της και ποινή φυλάκισης τουλάχιστον δύο χρόνια και χρηματική ποινή αν ενεργεί κατ’ επάγγελμα. Με την ίδια ποινή, μειωμένη κατά το μέτρο του άρθρου 83, τιμωρείται και όποιος προμηθεύει σε έγκυο τα μέσα για τη διακοπή της εγκυμοσύνης της, εφόσον έγινε τουλάχιστον απόπειρα αυτής ενώ σύμφωνα με την παρ.3 προβλέπεται φυλάκιση έως έξι μήνες ή χρηματική ποινή για την έγκυο που μετά την εικοστή τέταρτη εβδομάδα της κύησης διακόπτει την εγκυμοσύνη της ή επιτρέπει σε άλλον να την διακόψει. Ο άδικος χαρακτήρας της πράξης αίρεται στις περιπτώσεις της παρ. 4 του άρθρου 304 (όπως προβλέφθηκαν με το Ν. 1609/1986) δηλαδή αν συντρέχει μια από τις εξής περιπτώσεις: α) όταν η εγκυμοσύνη δεν έχει υπερβεί τις 12 εβδομάδες, β) όταν η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού, αποπλάνησης ανήλικης, αιμομιξίας και κατάχρησης γυναίκας ανίκανης να αντισταθεί και δεν έχει υπερβεί τη 19η εβδομάδα, γ) σε περίπτωση που υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις παθολογικού νεογνού και η εγκυμοσύνη δεν έχει υπερβεί τη 24η εβδομάδα, δ) οποιαδήποτε στιγμή πριν από τη γέννηση σε περίπτωση αναπότρεπτου κινδύνου για τη ζωή της εγκύου ή κινδύνου σοβαρής και διαρκούς βλάβης της σωματικής και ψυχικής της υγείας. Αν η έγκυος είναι ανήλικη απαιτείται η συναίνεση ενός από τους γονείς ή του προσώπου που έχει την επιμέλεια της.
Παρόρειο Γρεβενών
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Παρόρι''
Τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης στην Ελλάδα
Στατιστικά
Το 2007, το ποσοστό αμβλώσεων στην Ελλάδα έφτανε τις 7,2 αμβλώσεις ανά 1000 γυναίκες σε γυναίκες ηλικίας 15-44 ετών.
Παρόρειο Γρεβενών
Το Παρόρειο είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Γρεβενών σε υψόμετρο 810 μέτρα.
Τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης στην Ελλάδα
Στατιστικά
Έρευνα του 2019 έδειξε πως μία στις δέκα έφηβες ηλικίας 15-19 ετών είχε προβεί σε τουλάχιστον μια άμβλωση.
Παρόρειο Γρεβενών
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Παρόρειο βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Όρλιακας, μέσα στο Εθνικό Πάρκο Βόρειας Πίνδου, ανάμεσα στα χωριά Σπήλαιο (Δ.), Σταυρός (Β.), Κοσμάτι (Α.) και Τρίκωμο (Ν.). Απέχει 18 χλμ. ΝΔ. από τα Γρεβενά. Η παλιά του ονομασία ήταν Ριάχοβο και πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά των γηγενών Γρεβενιωτών, τους οποίους οι Βλάχοι των Γρεβενών αποκαλούν Κοπατσαραίους. Στον Κώδικα της Ζάβορδας αναφέρονται κάτοικοί του ως αφιερωτές της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος ή Ζάβορδας την περίοδο 1692 και μετά (Β΄Γραφή). Ως Ριάχοβο αναφέρεται επίσημα το 1919 στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ζαλόβου (Τρίκωμου). Το 1927 με το ΦΕΚ 18Α - 01/02/1927 μετονομάζεται σε Παρόρειον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Τρίκωμο αποτελούν την τοπική κοινότητα Τρικώμου που ανήκει στην δημοτική ενότητα Θεόδωρου Ζιάκα του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 12 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Παρόρειο
Τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης στην Ελλάδα
Στατιστικά
Η Ελλάδα βρίσκεται κάπου στην μέση των αμβλώσεων στην Ευρώπη, με χώρες της βόρειας Ευρώπης να έχουν τα υψηλότερα ποσοστά αμβλώσεων ενώ χώρες της δυτικής και νότιας Ευρώπης τα χαμηλότερα ποσοστά. Μια πανευρωπαϊκή τάση για μείωση του αριθμού των αμβλώσεων, σχετίζεται με την αυξημένη διαθεσιμότητα του χαπιού της επόμενης ημέρας.
Αίτια
Ενώ ο αριθμός των αμβλώσεων είναι υψηλός στην Ελλάδα, η σεξουαλική εκπαίδευση στα σχολεία, ο οικογενειακός προγραμματισμός και οι μέθοδοι αντισύλληψης δεν εφαρμόζονται τόσο τακτικά. Ο αριθμός των αμβλώσεων είναι αντιστρόφως ανάλογος της έλλειψης των παραπάνω συνθηκών πρόληψης μίας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης.
Πηγές
Κατηγορία:Δίκαιο στην Ελλάδα Κατηγορία:Υγεία στην Ελλάδα
Χάλφνταν ο Μέλας
Ο Χάλφνταν ο Μέλαςς (Μαυρομάλλης), παλαιοσκανδιναβικά: Halfdanr Svarti, (άκμασε π. 9ο αι.) ήταν βασιλιάς του Βέστφολντ. Ανήκε στον Οίκο του Ύνγκλινγκ και ήταν ο πατέρας του Χάραλντ Α΄ του Καλλίκομου (Χορφάγκρε), του πρώτου βασιλιά μίας ενοποιημένης Νορβηγίας.
Στα έπη
δεξιά|μικρογραφία| Μικρά βασίλεια περί το 860. Το βασίλειο του Χάλφνταν του Μέλανος εμφανίζεται με κόκκινο χρώμα.
Σύμφωνα με τα έπη (sagas) Heimskringla και Fagrskinna, ο X;alfntan ήταν γιος του Ύνγκλινγκ βασιλιά Γκούντρεντ του Κυνηγού. Το Heimskringla ονομάζει επίσης τη μητέρα του, ως Όσα (Åsa), κόρη του βασιλιά Χάραλντ του Άγκντερ, και τον ετεροθαλή αδελφό του ως Όλαφ Γκάιρσταντ-Αλφ. Το έπος Heimskringla αφηγείται ότι όταν ο πατέρας του Χάλφνταν σκοτώθηκε, η Όσα πήρε τον ενός έτους Χάλφνταν και επέστρεψε στο Άγκντερ, όπου μεγάλωσε ο Χάλφνταν. Όταν ήταν 18 ή 19 ετών, ο Χάλφνταν έγινε βασιλιάς του Άγκντερ. Γρήγορα άρχισε να επεκτείνει το βασίλειό του, μέσω πολιτικών διαπραγματεύσεων και στρατιωτικών κατακτήσεων. Διαίρεσε το βασίλειο του Βέστφολντ με τον αδελφό του Όλαφ και, μέσω στρατιωτικής δράσης, έπεισε τον βασιλιά Γκάνταλφ του Βίνγκουλμαρκ να παραχωρήσει το μισό του βασίλειο. Με βάση τη τυπολατρική φύση των δεσμών του με τους προκατόχους του, την ισχυρή του σχέση με το Άγκντερ και την έλλειψη αναφορών -σε ένα πρώιμο έπος αφιερωμένου σε αυτόν- τυχόν οικογενειακών σχέσεων, ορισμένοι μελετητές έχουν προτείνει, ότι η σχέση με την προηγούμενη δυναστεία των Ύνγκλινγκ του Βέστφολντ ήταν μεταγενέστερη εφεύρεση, που δημιουργήθηκε για να συνδέσει έναν κατακτητή Χάλφνταν και τον γιο του Χάραλντ τον Καλλίκομο με την οικογένεια που δοξάστηκε στο Ynglingatal, την οποία είχε εκτοπίσει.
Ο Χάλφνταν στη συνέχεια λέγεται ότι υπέταξε μία περιοχή που ονομάζεται Ράουμαρικε. Για να εξασφαλίσει την αξίωσή του στο Ράουμαρικε, ο Χάλφνταν νίκησε πρώτα και σκότωσε τον προηγούμενο ηγεμόνα, Σίγκτρυγκ Άυσταϊνσον, στη μάχη. Στη συνέχεια νίκησε τον αδελφό τού Σίγκτρυγκ και διάδοχο Άυσταϊν, σε μία σειρά από μάχες. Αυτό καθιέρωσε την αξίωση του Χάλφνταν όχι μόνο στο Ράουμαρικε, αλλά και στο μισό Χέντμαρκ, τον πυρήνα του Σίγκτρυγκ και του βασιλείου του Άυσταϊν. Αυτές οι λεπτομέρειες αναφέρονται μόνο στο έπος Heimskringla.
Βίλχελμ Γκλίζε
Ο Βίλχελμ Γκλίζε (γερμ. Wilhelm Gliese, 21 Ιουνίου 1915 – 12 Ιουνίου 1993) ήταν Γερμανός αστρονόμος, που ασχολήθηκε με τη μελέτη και την καταλογογράφηση των κοντινών μας αστέρων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γκλίζε γεννήθηκε στο Γκόλντμπεργκ της Σιλεσίας, τη σημερινή Ζουοτορίγια της Πολωνίας, και ήταν γιος δικαστή. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μπρεσλάου (σημερινό Βρότσλαβ της Πολωνίας) και μετά στο Βερολίνο. Εργάσθηκε στο Ινστιτούτο Αστρονομικών Υπολογισμών (Astronomisches Rechen-Institut), πρώτα στο Βερολίνο και κατόπιν στη Χαϊδελβέργη. Ως φοιτητής, ενθαρρύνθηκε από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Πήτερ βαν ντε Καμπ να μελετήσει τους κοντινούς αστέρες, κάτι που ο Γκλίζε έπραξε για το υπόλοιπο της ζωής του.
Χάλφνταν ο Μέλας
Στα έπη
Σύμφωνα με το έπος Heimskringla, η δεύτερη σύζυγος του Χάλφνταν, που ονομαζόταν επίσης Ράγκνχιλντ, είχε απαχθεί από το σπίτι της από τον Χάκε, έναν «μανιασμένο πολεμιστή» (berserker), που συνάντησε τον πατέρα της στη Xάντελαντ και τον σκότωσε. Ο Χάλφνταν την απήγαγε από τον Χάκε, για να τη νυμφευτεί. Το Fagrskinna δεν αναφέρει καμία από αυτές τις λεπτομέρειες. Ωστόσο, και τα δύο έπη συμφωνούν ότι η Ράγκνχιλντ και ο Χάλφνταν είχαν έναν γιο, που ονομαζόταν επίσης Χάραλντ. (Μεταξύ των πιο απίθανων ισχυρισμών στα Fagrskinna και Heimskringla είναι ότι αυτή η γυναίκα ήταν η Ράγκνχιλντ Σίγκουρντσντοτερ, κόρη του Σίγκουρντ Χγιόρτ, βασιλιά του Ρίνγκερικε. Αυτό θα έκανε τη Ράγκνχιλντ την εγγονή -ή ακόμη και τη δισεγγονή- του Σίγκουρντ του Φιδομάτη, κάτι που είναι αδύνατο, δεδομένου ότι οι περισσότερες πηγές προτείνουν ότι ο Σίγκουρντ ο Φιδομάτης ήταν ενεργός μόνο στα τέλη του 9ου αι., πράγμα που θα σήμαινε ότι γεννήθηκε μία ή δύο γενιές μετά τον Χάλφνταν τον Μελανό). δεξιά|μικρογραφία| Ο Τύμβος του Χάλφνταν (Halvdanshaugen) στο [[Λαογραφικό Μουσείο Hadeland|Χάντελαντ Φόλκεμουσέουμ, ένας από τους πολλούς χώρους ταφής του Χάλφνταν του Μέλανος.]]
Βίλχελμ Γκλίζε
Βιογραφικά στοιχεία
Η αστρονομική έρευνά του διακόπηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν στρατολογήθηκε από τον γερμανικό στρατό το 1942 και στάλθηκε στο φονικό Ανατολικό μέτωπο. Το 1945 αιχμαλωτίστηκε από τον σοβιετικό στρατό και αφέθηκε ελεύθερος μόλις το 1949. Τότε επέστρεψε στις έρευνές του στο Ινστιτούτο, το οποίο είχε μεταφερθεί σε δυτικό έδαφος, στη Χαϊδελβέργη. Παρά το ότι τυπικά συνταξιοδοτήθηκε το 1980, συνέχισε την έρευνά του στο Ινστιτούτο Αστρονομικών Υπολογισμών μέχρι τον θάνατό του σε ηλικία 77 ετών.
Χάλφνταν ο Μέλας
Ο τύμβος του Χάλφνταν (Halvdanshaugen)
Τα έπη Heimskringla, Fagrskinna, Ágrip και Historia Norwegiæ αναφέρουν ότι ο Χάλφνταν πνίγηκε, όταν έπεσε μέσα από τον πάγο στην είσοδο Ρέυκενβικ στη λίμνη Ράντσφιορδ κατά την επιστροφή του στο σπίτι από τη Χάντελαντ. Το άλογό του και το έλκηθρο του έσπασαν τον πάγο, που είχε εξασθενήσει από την κοπριά των βοοειδών κοντά σε μία οπή για να πιούν τα ζώα, σκαμμένη στην παγωμένη λίμνη. Θάφτηκε σε έναν τύμβο στο Στάιν στο Ρίνγκερικε (Τύμβος του Χάλφνταν στο Στάιν, Halvdanshaugen på Stein)
Βίλχελμ Γκλίζε
Κατάλογοι κοντινών αστέρων
Ο Βίλχελμ Γκλίζε είναι γνωστός από τον κατάλογο αστέρων που φέρει το όνομά του: Κατάλογος Κοντινών Αστέρων του Γκλίζε (Gliese Catalogue of Nearby Stars). Ο κατάλογος αυτός δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1957 περιέχοντας 915 αστέρες και επανεκδόθηκε το 1969 επαυξημένος. Μερικοί αστέρες είναι κυρίως γνωστοί με τον αριθμό τους στον κατάλογο αυτόν, όπως οι Gliese 581 και Gliese 710 (συντομογραφικά Gl 581 και Gl 710, αντιστοίχως). Οι αστέρες του καταλόγου του Γκλίζε αποτελούν συχνά αντικείμενο μελέτης εξαιτίας της εγγύτητάς τους στη Γη, όπως προδίδεται από την υψηλή τους ιδία κίνηση. Αργότερα ο Γκλίζε δημοσίευσε δύο συμπληρώματα στον κατάλογο (το 1979 και το 1991), σε συνεργασία με τον Χάρτμουτ Γιάρεϊς (Hartmut Jahreiß, γενν. 1942). Οι αστέρες αυτών των συμπληρωμάτων φέρουν τη συντομογραφία GJ. Ο Γιάρεϊς έγραψε και τη νεκρολογία του Γκλίζε όταν εκείνος απεβίωσε.
Χάλφνταν ο Μέλας
Ο τύμβος του Χάλφνταν (Halvdanshaugen)
Η αφήγηση του Heimskringla προσθέτει, ότι κάθε μία από τις περιοχές του βασιλείου του, ήθελε να διεκδικήσει τον τάφο του και ότι συμφωνήθηκε να χωριστεί το σώμα του σε τέσσερα κομμάτια, ώστε κάθε περιοχή να μπορεί να θάψει ένα κομμάτι του, με αποτέλεσμα τέσσερις διαφορετικές τοποθεσίες, που ονομάζονται Halvdanshaugen (από την Παλαιά Νορβηγική λέξη haugr που σημαίνει ανάχωμα, τύμβος). Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, μόνο το κεφάλι του είναι θαμμένο στο Ρίνγκερικε.
Βίλχελμ Γκλίζε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Χάλφνταν ο Μέλας
Πηγές
Ο Χάλφνταν αναφέρεται στα έπη Heimskringla του Σνόρι Στούρλουσον (π. 1230), Fagrskinna (π. 1220), Ágrip (π. 1190) και Historia Norwegiæ (τέλη 12ου αι.). Η πιο περίπλοκη ιστορία βρίσκεται στο τελευταίο έπος, Heimskringla. Σύμφωνα με τη Λατινική Historia Norwegiæ, ο Χάλφνταν ήταν βασιλιάς στα βουνά ("in montanis"), περιοχή που συνήθως ταυτίζεται με το Όπλαντ στα παλαιά νορβηγικά. Αυτό έρχεται σε σύγκρουση με την εκδοχή, που λέγεται στο Heimskringla.
Έντουαρντ Όλε
Ο Έντουαρντ Όλε (20 Μαΐου 1898 – 24 Νοεμβρίου 1995) ήταν Εσθονός ζωγράφος. Μερικά από τα πιο αντιπροσωπευτικά έργα του βρίσκονται σε μόνιμη έκθεση στο Μουσείο Τέχνης Κούμου της Εσθονίας.
Το 1973, ο Όλε δημοσίευσε στη Σουηδία τα δίτομα εικονογραφημένα απομνημονεύματά Suurel maanteel ("Στον μεγάλο αυτοκινητόδρομο") I και II. Μια νέα έκδοση αυτών των βιβλίων δημοσιεύτηκε στην Εσθονία το 2010.
Εξπρεσιονισμός, Κυβισμός
Ο Όλε επέστρεψε στην Εσθονία το 1918, όταν η χώρα του έγινε ανεξάρτητη, και εργάστηκε ως σχεδιαστής θεάτρου, δάσκαλος σχεδίου, κριτικός τέχνης και από το 1923 ως επαγγελματίας καλλιτέχνης. Εκείνη τη χρονιά, μαζί με τους Φρίντριχ Χιστ (1900–1941) και Φέλιξ Ράντελ (1901–1977, με το όνομα Γιόχανσεν μέχρι το 1936) σχημάτισαν την Ομάδα Εσθονών Καλλιτεχνών στο Τάρτου. Αυτή η ομάδα μπόρεσε να οργανώσει μια ολόκληρη σειρά εκθέσεων αφιερωμένων στον πειραματισμό του Κυβισμού, αν και ο ίδιος ο Όλε δεν έγινε ποτέ τελείως μη εικονιστικός, διατηρώντας έναν ισχυρό δεσμό με τον υλικό κόσμο. Το έργο τους διακρίθηκε κυρίως από τη μέτρια γεωμετρική αφαίρεση και τον διακοσμητικό χρωματισμό που προτάθηκε από τον Συνθετικό Κυβισμό, παρά από τις εξερευνήσεις του συγχρονισμού ή του κολάζ. Ένα καλό παράδειγμα αυτής της φάσης είναι το έργο Natüürmort kitarriga (Νεκρή Φύση με μία κιθάρα) του 1925.
Η κυβιστική περίοδος του Όλε διήρκεσε μόνο μέχρι το 1926. Εκείνη τη χρονιά άρχισε να σχεδιάζει με μελάνι Ινδίας. Μερικά παραδείγματα αυτής της φάσης είναι τα έργα Rannal (Στην Παραλία) του 1926, Jalgpallurid (Ποδοσφαιριστές) μεταξύ 1926 και 1927, Seltskond (Μια Συντροφιά) και Fokstrott (Φόξτροτ) και τα δύο του 1927.
Ταξίδια στο Παρίσι και Πορτρέτα
Ως συνέπεια του πρώτου εκπαιδευτικού ταξιδιού του Όλε στο Παρίσι, η κυβιστική αυστηρότητα της φόρμας εξαφανίστηκε και προτίμησε να απεικονίσει μεγάλες εικονιστικές συνθέσεις, δραματικά σκηνοθετημένες, με απαλά επίπεδα και χρώματα και αποχρώσεις παστέλ. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου (1929) που οι πίνακες Reiijad (Επιβάτες) και Hobuseujutajad. Pannoo kavand (Κολυμβητές πάνω σε Άλογα, Τοιχογραφία ) συντέθηκαν. Μαζί με αυτές, με τις ακουαρέλες σε απαλούς τόνους, που έφερε ο Όλε από το Παρίσι, έφτιαξε επίσης πολύχρωμες γκουάς από εσθονικά τοπία, όπως Lõuna-Eesti maastik (Νότιο Εσθονικό Τοπίο) του 1932–1933. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ο Όλε άρχισε να ζωγραφίζει πορτρέτα εσθονικών πολιτιστικών προσωπικοτήτων διεθνούς κύρους. Η σειρά ξεκίνησε με το Dirigent Simmi portree (Πορτρέτο του μαέστρου Σίμμι) το 1931, που κέρδισε το πρώτο βραβείο σε εθνικό διαγωνισμό πορτρέτου. Ακολούθησαν και άλλοι όπως ο H. Visnapuu portree (Πορτρέτο του Χ. Βισνάπου) και Kirjanik August Gailiti portree (Πορτρέτο του συγγραφέα Αυγούστου Γκάιλιτ) το 1932 ο [https://web.archive.org/web/20111009095636/http://www.digikogu.ekm.ee/eesti19saj_1940/oid-5415 Φρ. Tuglase portree] (Πορτρέτο του Φρ. Τουγκλάς) μεταξύ 1935 και 1942, και Konstantin Pätsi portree (Πορτρέτο του Κονσταντιν Πάτς) του 1936.
Το 1937 ο Όλε έκανε ένα δεύτερο ταξίδι σπουδών στο Παρίσι και μετά το ταξίδι συνέχισε να ζωγραφίζει τοπία, αν και μπορεί να παρατηρηθεί, μπλεγμένα με παστέλ χρώματα, ένα δράμα όλο και περισσότερο, σαν να διαισθάνθηκε τις νέες προκλήσεις που θα αντιμετώπιζε στο εγγύς μέλλον. Το 1941 ο Όλε ζωγράφισε το Narva Hermani kindlus (Το κάστρο Χέρμαν στη Νάρβα). Οι πίνακες του 1942 Maastik rahutu taevaga (Τοπίο με άστατο ουρανό) και Maastik tuulikuga (Τοπίο με έναν Ανεμόμυλο) φαίνεται να κλείνει αυτή τη φάση της δουλειάς του.
Ε. Τ. Α. Χόφμαν
Ο Ερνστ Τέοντορ Αμαντέους Χόφμαν (Ernst Theodor Amadeus Hoffmann, συντομογραφία Ε. Τ. Α. Χόφμαν), γεννηθείς Ερνστ Τέοντορ Βίλεμ Χόφμαν (Ernst Theodor Wilhelm Hoffmann, 24 Ιανουαρίου 1776 - 25 Ιουνίου 1822) ήταν Γερμανός ρομαντικός συγγραφέας της φανταστικής και της γοτθικής μυθοπλασίας τρόμου, νομικός, συνθέτης, κριτικός της μουσικής και καλλιτέχνης. Οι ιστορίες του αποτελούν τη βάση της όπερας του Ζακ Όφφενμπαχ, Τα Παραμύθια του Χόφμαν, στην οποία ο Χόφμαν εμφανίζεται ως ο ήρωας. Είναι, επίσης, ο συγγραφέας της νουβέλας "Ο Καρυοθραύστης και ο Βασιλιάς των Ποντικών", στην οποία βασίζεται το μπαλέτο Ο Καρυοθραύστης του Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκυ. Το μπαλέτο "Κοππέλια" βασίζεται σε δύο άλλες ιστορίες που έγραψε ο Χόφμαν, ενώ η "Κραϊσλεριάνα" του Ρόμπερτ Σούμαν βασίζεται στον επανεμφανιζόμενο χαρακτήρα του Χόφμαν "Γιοχάννες Κράισλερ".
Έντουαρντ Όλε
Βόρεια Σκανδιναβικά Τοπία
Το 1939 ο Όλε παντρεύτηκε τη φιλόλογο Χέλμι Μετσβάχι.
Ε. Τ. Α. Χόφμαν
Τα διηγήματα του Χόφμαν επηρέασαν ιδιαίτερα τη λογοτεχνία του 19ου αιώνα και είναι ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του κινήματος του Ρομαντισμού.
Έντουαρντ Όλε
Βόρεια Σκανδιναβικά Τοπία
Ως συνέπεια της γερμανικής κατοχής της Εσθονίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (1941–1944) και της φυγής από τη σοβιετική κατοχή της Εσθονίας (1944), ο Όλε κατέφυγε ως πρόσφυγας στη Φινλανδία το 1943, όπου συνέχισε να ζωγραφίζει πορτρέτα προσωπικοτήτων του φινλανδικού πολιτισμού. ζωή, όπως αυτές του γλωσσολόγου Λάουρι Κέτουνεν και του Βίλγιο Ταρκιάινεν, βιογράφου του Αλέξις Κίβι, και τα τοπία. Η γυναίκα του έμεινε στην Εσθονία.
Ε. Τ. Α. Χόφμαν
Νεαρή ηλικία
Ο Ερνστ Τέοντορ Βίλεμ Χόφμαν γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1776 στο Καίνιγκσμπεργκ της Πρωσίας (σημερινό Καλίνινγκραντ), απόγονος νομικών. Ο πατέρας του, Κρίστοφ Λούντβιχ Χόφμαν, ήταν δικηγόρος στο Καίνιγκσμπεργκ καθώς και ποιητής και ερασιτέχνης μουσικός που έπαιζε τη βιόλα ντα γκάμπα. Παντρεύτηκε την εξαδέλφη του Λοβίζα Αλμπερτίνα Νταίρφερ το 1767 και απέκτησαν τρία παιδιά εκ των οποίων ο Ερνστ ήταν το μικρότερο. Το δεύτερο παιδί της οικογένειας πέθανε στη βρεφική του ηλικία.
Έντουαρντ Όλε
Βόρεια Σκανδιναβικά Τοπία
Ωστόσο, φεύγοντας από τον Συνεχιζόμενο Πόλεμο μεταξύ της Φινλανδίας και της Σοβιετικής Ένωσης το 1944, ο Όλε μετακόμισε στην ουδέτερη Σουηδία και έγινε Σουηδός πολίτης το 1951. Μπόρεσε να επισκεφθεί ξανά την Εσθονία μόλις το 1990, λίγο πριν την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Εσθονίας.
Στη Σουηδία ο Όλε άρχισε να εργάζεται ως εικονογράφος για το Σκανδιναβικό Μουσείο στη Στοκχόλμη, συμμετέχοντας σε ένα πρόγραμμα καταλογογράφησης πολιτιστικών μνημείων της Σουηδίας, καθώς και ορισμένων έργων επιστημονικής φύσης. Ωστόσο, καθώς εγκαταστάθηκε και ιδιαίτερα μετά τα ταξίδια του στη Λαπωνία και τη βόρεια Νορβηγία, το στυλ του άρχισε να αλλάζει ριζικά. Κατά τη διάρκεια αυτών των ταξιδιών, η ευαισθησία του Όλε γνώρισε έναν νέο τύπο φωτός, ισχυρές φυσικές μορφές, αντιθέσεις χρώματος και δομής, βράχων και νερού που βρέθηκαν στα φιόρδ. Στην πραγματικότητα, η επόμενη δημιουργική του περίοδος επικεντρώνεται εξ ολοκλήρου στο βόρειο σκανδιναβικό τοπίο. Ο Όλε άφησε τα προηγούμενα ήρεμα και υπερβατικά επίπεδα των συγκρατημένων χρωμάτων του σε σπινθηρίζουσες, δονητικές και δραματικές συνθέσεις. Ο μετα-ιμπρεσιονιστικός Πουαντιγισμός έγινε ισχυρός αν και ποτέ δεν κυριαρχούσε.
Η εξέλιξη του στυλ του Όλε μπορεί να παρατηρηθεί ξεκάθαρα στους πίνακές του του 1948 Motiiv Stockholmi saarestikust I (Μοτίβο από το Σκανδιναβικό Αρχιπέλαγος Α'), Motiiv Stockholmi saarestikust II (Μοτίβο από το Σκανδιναβικό Αρχιπέλαγος Β'), και Kodusadamasse saabumine (Άφιξη στο Λιμάνι). Περαιτέρω εξέλιξη με απώλεια καθαρών περιγραμμάτων και αυξανόμενα ζωντανά χρώματα είναι ξεκάθαρη στο Teekond Jotunheimi mägedesse του 1952 (Ένα Ταξίδι στα βουνά Γιοτουνχάιμεν) και στο Maastik Lofootidelt του 1966 (Τοπίο στο Λοφότεν). Τέτοια έργα, ιδιαίτερα ο εξπρεσιονιστικός δυναμισμός των χρωμάτων τους, έχουν σαφή επιρροή από άλλους σκανδιναβικούς καλλιτέχνες, όπως ο Έντβαρτ Μουνκ, ο Ερνστ Γιόσεφσον και ο Ακσέλι Γκάλλεν-Κάλλελα.
Ε. Τ. Α. Χόφμαν
Νεαρή ηλικία
Στο σπίτι κυρίαρχη παρουσία ήταν του θείου του ο οποίος ήταν υποστηρικτής του πιετισμού και δημιουργούσε ένα δυσάρεστο περιβάλλον, ενώ ο μικρός Χόφμαν αργότερα εξέφρασε την πικρία του για αυτήν την αποξένωση από τον πατέρα του. Παρόλα αυτά θυμόνταν πάντα με τρυφερότητα τις θείες του, ειδικά τη μικρότερη τη Σαρλόττε που την αποκαλούσε 'Θεία με τα Μικρά Πόδια ' (Tante Füßchen) και την οποία έχασε όταν ήταν μόλις τριών ετών με αποτέλεσμα να πλάθει ιστορίες τόσο ώστε μεταγενέστεροι μελετητές του πίστευαν ότι ήταν φανταστική, μέχρις ότου εξακρίβωσαν την ύπαρξή της μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολλά από τα στοιχεία αυτά μετέφερε στο έργο του "Βίος και Πολιτεία του Γάτου Μουρ".
Έντουαρντ Όλε
Βόρεια Σκανδιναβικά Τοπία
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, το στυλ του Όλε υπέστη μια νέα και απροσδόκητη μεταμόρφωση, επιστρέφοντας σε μια κυβιστική απλοποίηση των μορφών και των ευγενικών επιπέδων και των κινήτρων, μεταβαίνοντας από τη ζωγραφική του τοπίου στις παραστατικές συνθέσεις. Αυτές οι φιγούρες, σχεδόν νατουραλιστικές αλλά απλοποιημένες με κλασικό τρόπο, επιτυγχάνουν μια σύνθεση κυβισμού-ναϊβισμού. Το αποτέλεσμα αυτής της τελευταίας αλλαγής μπορεί να παρατηρηθεί στην αυτοπροσωπογραφία του Όλε του 1979 Autoportree, στο Motiiv Stockholmist του 1988 (Μοτίβο από τη Στοκχόλμη), και στο Uue pesa ehitamine του 1991. Eskiis (Κατασκευή μιας Νέας Φωλιάς, Σκίτσο ).
Ε. Τ. Α. Χόφμαν
Νεαρή ηλικία
Από το 1781 έως το 1892 φοίτησε σε λουθηρανικό σχολείο όπου διακρίθηκε στις κλασικές σπουδές. Διδάχθηκε σχέδιο από έναν δάσκαλο ονόματι Σαίμαν και αντίστιξη από έναν Πολωνό οργανοπαίκτη ονόματι Ποντμπιλέσκι που αποτέλεσε το πρότυπο για τον Άμπραχαμ Λίσκοτ του Γάτου Μουρ. Ο Χόφμαν είχε μεγάλο ταλέντο στο πιάνο και ασχολούνταν ακόμη με το σχέδιο και τη συγγραφή. Καθώς όμως βρισκόταν στην επαρχία δεν είχε την ευκαιρία να μάθει τις κλασικές φόρμες ούτε και τις νέες καλλιτεχνικές ιδές που γεννιούνταν εκείνη την εποχή στη Γερμανία. Είχε όμως διαβάσει Σίλλερ, Γκαίτε, Ρουσσώ, Σουίφτ, Στερν και Γιαν Πάουλ και έγραψε μέρος ενός βιβλίου με τίτλο Der Geheimnisvolle.
Γύρω στα 1787 έγινε φίλος με τον Τέοντορ Γκόττλιμπ φον Χίππελ το Νεότερο, ανιψιό του Τέοντορ Γκόττλιμπ φον Χίππελ του Πρεσβύτερου που ήταν στενός φίλος του Ιμμάνουελ Καντ. Και οι δύο παρακολούθησαν κάποιες διαλέξεις του Καντ στο Πανεπιστήμιο του Καίνιγκσμπεργκ (1792). Παρά τις διαφορές τους έμειναν φίλοι για όλη τους τη ζωή.
Έντουαρντ Όλε
Βόρεια Σκανδιναβικά Τοπία
Ο Όλε θάφτηκε στο Μετσακαλμίστου (Δασικό Νεκροταφείο) στο Ταλίν.
Ε. Τ. Α. Χόφμαν
Νεαρή ηλικία
Το 1794 ερωτεύθηκε τη Ντόρα Χατ, μια παντρεμένη γυναίκα της οποίας υπήρξε δάσκαλος μουσικής. Ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερή του και το 1795 γέννησε το έκτο της παιδί. Το Φεβρουάριο του 1796 η οικογένειά της αντιτάχθηκε στις προθέσεις του και ο Χόφμαν ζήτησε με απροθυμία από έναν άλλο θείο του να του βρει δουλειά στο Γκλόγκαου της Σιλεσίας (σημερινό Γκουόγκουφ).
Έντουαρντ Όλε
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσθονοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Εσθονοί ζωγράφοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ε. Τ. Α. Χόφμαν
Πρωσική επαρχία
Το 1796 ο Χόφμαν βρήκε εργασία ως γραμματέας για το θείο του Γιόχαν Λούντβιχ Νταίρφερ που ζούσε στο Γκλόγκαου με την κόρη του, Μίννα. Αργότερα, αφότου πέρασε στις εξετάσεις του, επισκέφθηκε τη Δρέσδη όπου εξεπλάγη με τους πίνακες ζωγραφικής στην πινακοθήκη της πόλης, ειδικά με εκείνους του Ραφαήλ και του Κορρέτζο. Το καλοκαίρι του 1798 ο θείος του προήχθη σε θέση σε δικαστήριο του Βερολίνου και οι τρεις τους μετακόμισαν εκεί τον Αύγουστο. Ήταν η πρώτη κατοικία του Χόφμαν σε μεγάλη πόλη. Εκεί προσπάθησε να εξελιχθεί ως συνθέτης γράφοντας μια οπερέτα που ονομαζόταν Η Μάσκα (Die Maske) και αποστέλλοντας ένα αντίγραφο στη Λουίζα, Βασίλισσα της Πρωσίας. Η πρωσική Αυλή τον συμβούλευσε να απευθυνθεί στο διευθυντή του Βασιλικού Θεάτρου, τον Ίφφλαντ. Μέχρι εκείνος να απαντήσει, ο Χόφμαν είχε ήδη περάσει τον τρίτο κύκλο των εξετάσεών του και είχε φύγει για το Πόζεν της Νότιας Πρωσίας (σημερινό Πόζναν) με συνοδό του τον Χίππελ, κάνοντας μια σύντομη στάση στη Δρέσδη για να δείξει στο φίλο του την πινακοθήκη.
Από τον Ιούνιο του 1800 έως το 1803 εργαζόταν στην πρωσική επαρχία στην περιοχή της ευρύτερης Πολωνίας και Μασοβίας. Ήταν η πρώτη φορά που ζούσε χωρίς την οικογένειά του και γινόταν σταδιακά "αυτό που οι διευθυντές των σχολείων, οι πάστορες, οι θείοι και οι θείες αποκαλούν άσωτος".
Η πρώτη του δουλειά στο Πόζεν τέθηκε σε κίνδυνο μετά το Καρναβάλι της Λιπαρής Τρίτης του 1802 όταν καρικατούρες αξιωματικών του στρατού διανεμήθηκαν σε μια χοροεσπερίδα. Αμέσως όλοι κατάλαβαν ποιος τις είχε σχεδιάσει και καταβλήθηκαν παράπονα στις αρχές του Βερολίνου που ήταν απρόθυμες να τιμωρήσουν τον υποσχόμενο αξιωματούχο. Το πρόβλημα επιλύθηκε με την 'προαγωγή' του Χόφμαν στο Πουότσκ στη Νέα Ανατολική Πρωσία, την πρώην πρωτεύουσα της Πολωνίας (1079-1138), όπου είχαν μεταφερθεί διοικητικές υπηρεσίες από το Τορν. Επισκέφθηκε το μέρος αυτό για να τακτοποιήσει τη διαμονή του πριν επιστρέψει στο Πόζεν όπου παντρεύτηκε τη Μίσα (Μαρία ή Μαριάννα Τέκλα Μικαλίνα Ρόρερ, της οποίας το πολωνικό επίθετο ήταν Τρτσίνσκα). Μετακόμισαν στο Πουότσκ τον Αύγουστο του 1802.
Ο Χόφμαν βρισκόταν σε απόγνωση εξαιτίας της εξορίας του και σχεδίαζε γελοιογραφίες του εαυτού του στη λάσπη δίπλα σε ρακένδυτους χωρικούς. Παρόλα αυτά αξιοποίησε την απομόνωσή του γράφοντας και συνθέτοντας μουσική. Ξεκίνησε να κρατά ημερολόγιο την 1η Οκτωβρίου 1803. Μια έκθεση σχετικά με το θέατρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ένθετο του Κότσαμπου Die Freimüthige, και δήλωσε συμμετοχή στο περιοδικό αυτό για να γράψει ένα θεατρικό έργο. Το έργο του Χόφμαν ονομαζόταν Το βραβείο (Der Preis) και πραγματευόταν έναν διαγωνισμό συγγραφής θεατρικού. Συνολικά οι συμμετοχές ήταν 14 αλλά κανένα έργο δεν κρίθηκε άξιο του βραβείου: 100 χρυσά Φρειδερίκου. Μολαταύτα το έργο του έλαβε διάκριση. Ήταν μια από τις λίγες καλές στιγμές σε εκείνη την θλιβερή περίοδο της ζωής του, κατά την οποία έχασε το θείο του Γ. Λ. Χόφμαν στο Βερολίνο, τη θεία του Ζοφί και τη Ντόρα Χατ στο Καίνιγκσμπεργκ.
Στις αρχές του 1804 απέκτησε μια θέση στη Βαρσοβία. Καθοδόν πέρασε από την πόλη του και συνάντησε μια από τις κόρες της Ντόρα Χατ. Δεν επέστρεψε ποτέ στο Καίνιγκσμπεργκ.
Βαρσοβία
Ο Χόφμαν αφομοιώθηκε με επιτυχία στην πολωνική κοινωνία. Τα χρόνια που πέρασε στην πρωσική Πολωνία θεωρούνται τα πιο ευτυχισμένα της ζωής του. Βρήκε στη Βαρσοβία την ίδια ατμόσφαιρα που είχε απολαύσει στο Βερολίνο ανανεώνοντας τη φιλία του με τον Ζακαρίας Βέρνερ και συναντώντας τον μελλοντικό βιογράφο του, τον γείτονα και συνάδελφο νομικό Γιούλιους Έντουαρντ Ίτζιγκ (που άλλαξε τον όνομά του σε Χίτζιγκ μετά τη βάπτισή του). Ο Ίτζιγκ ήταν μέλος της λογοτεχνικής λέσχης του Βερολίνου ονόματι Άστρα του Βορρά (Nordstern) και έδωσε στο Χόφμαν έργα των Νοβάλις, Λούντβιχ Τηκ, Άχιμ φον Άρνιμ, Κλέμενς Μπρεντάνο, Γκόττχιλφ Χάινχριχ φον Σούμπερτ, Κάρλο Γκότσι και Καλντερόν. Αυτή η σχετικά ύστερη γνωριμία με αυτούς τους λογοτέχνες είχε σημαντική επίδραση στο έργο του.
Στη συνέχεια εισχώρησε στους κύκλους των Άουγκουστ Βίλεμ Σλέγκελ, Άντελμπερτ φον Σαμίσσο, Φρήντριχ ντε λα Μοτ Φουκέ, Ράχελ Λέβιν και Ντάβιντ Φέρντιναντ Κόρεφ.
Αλλά η ευτυχής θέση του Χόφμαν δεν διήρκεσε πολύ: στις 28 Νοεμβρίου 1806, κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Δ΄ Συνασπισμού, τα στρατεύματα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη κυρίευσαν τη Βαρσοβία και οι Πρώσοι γραφειοκράτες έχασαν τις θέσεις τους. Διαίρεσαν το περιεχόμενο του θησαυροφυλακίου μεταξύ τους και το έσκασαν. Τον Ιανουάριο 1807 η σύζυγος του Χόφμαν και η δίχρονη κόρη του Τσετσίλια επέστρεψαν στο Πόζεν ενώ αυτός βρισκόταν σε δίλημμα: να μετακομίσει στη Βιέννη ή να επιστρέψει στο Βερολίνο. Μια σοβαρή ασθένεια τον καθυστέρησε έξι μήνες. Τελικά οι γαλλικές αρχές απαίτησαν από τους πρώην αξιωματούχους να ορκιστούν την πίστη τους στο νέο καθεστώς ή να φύγουν από τη χώρα. Καθώς αρνήθηκαν να του εκδώσουν διαβατήριο για τη Βιέννη, ο Χόφμαν αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Βερολίνο. Επισκέφθηκε την οικογένειά του στο Πόζεν πριν φτάσει στο Βερολίνο στις 18 Ιουνίου 1807, ελπίζοντας να εξελίξει την καριέρα του ως καλλιτέχνης και συγγραφέας.
Βερολίνο και Βαμβέργη
Οι επόμενοι δεκαπέντε μήνες ήταν οι χειρότεροι στη ζωή του. Το Βερολίνο ήταν επίσης υπό την κυριαρχία του Ναπολέοντα. Έχοντας πενιχρές απολαβές στρεφόταν συχνά στους φίλους του, συνεχώς δανειζόμενος χρήματα αλλά και πάλι μένοντας νηστικός για μέρες. Εκείνο το διάστημα έμαθε και για το θάνατο της κόρης του. Παρόλα αυτά κατάφερε να συνθέσει τα Έξι Άσματα για χορωδία α καπέλα, μια από τις καλύτερες συνθέσεις του που αργότερα θα απέδιδε στον Κράισλερ στον Γάτο Μουρ.
Την 1η Σεπτεμβρίου 1808 έφτασε με τη σύζυγό του στη Βαμβέργη όπου εργάστηκε ως διαχειριστής θεάτρου. Ο διευθυντής, Κόμης Σκόντεν, έφυγε σχεδόν αμέσως για το Βύρτσμπουργκ αφήνοντας έναν άνδρα ονόματι Χάινριχ Κούνο υπεύθυνο. Ο Χόφμαν δεν κατάφερε να βελτιώσει τις παραστάσεις με αποτέλεσμα την δημιουργία μηχανορραφιών εναντίον του και την απώλεια της θέσης του που μετά ανέλαβε ο Κούνο. Ξεκίνησε να δουλεύει ως μουσικός κριτικός για το Allgemeine musikalische Zeitung, μια εφημερίδα στη Λειψία, και τα άρθρα του για τον Μπετόβεν έλαβαν είχαν πολύ θετική απήχηση και σε μεγάλη εκτίμηση από τον ίδιο τον συνθέτη. Σε αυτές τις σελίδες ο "διευθυντής της χορωδίας Γιοχάννες Κράισλερ" έκανε την πρώτη του εμφάνιση.
Το επόμενο έτος προσλήφθηκε στο Θέατρο της Βαμβέργης ως βοηθός θεάτρου, σκηνογράφος και σεναριογράφος, ενώ παράλληλα παρέδιδε ιδιωτικά μαθήματα μουσικής. Γοητεύθηκε με μια νεαρή μαθήτρια φωνητικής, τη Γιούλια Μαρκ, σε τέτοιο βαθμό που τα αισθήματά του ήταν προφανή όταν ήταν μαζί, και η μητέρα της Γιούλια βρήκε ταχύτατα ένα καλύτερο ταίρι για την κόρη της. Όταν ο Γιόζεφ Σεκόντα προσέφερε στον Χόφμαν θέση ως μουσικός διευθυντής στην οπερατική ομάδα του (η οποία τότε εμφανιζόταν στη Δρέσδη), δέχτηκε και έφυγε στις 21 Απριλίου 1813.
Δρέσδη και Λειψία
Η Πρωσία είχε κηρύξει πόλεμο στη Γαλλία στις 16 Μαρτίου κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Δ΄ Συνασπισμού και το ταξίδι του ζεύγους Χόφμαν ήταν γεμάτο δυσκολίες. Έφτασαν στην πόλη στις 25 Μαρτίου όπου έμαθαν ότι ο Σεκόντα ήταν στη Λειψία. Στις 26 του μήνα του έστειλαν επιστολή εκλιπαρώντας να τους στείλει ένα προσωρινό κεφάλαιο. Την ίδια μέρα ο Χόφμαν, προς μεγάλη του έκπληξη, συνάντησε τον Χίππελ που δεν είχε δει για εννέα χρόνια.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε και στις αρχές Μαΐου ο Χόφμαν προσπάθησε ματαίως να βρει μεταφορά για τη Λειψία. Στις 8 Μαΐου οι γέφυρες καταστράφηκαν και η οικογένειά του έμεινε εγκαταλελειμμένη στην πόλη. Κατά τη διάρκεια της μέρας ο Χόφμαν περιπλανιόταν στην πόλη και παρακολουθούσε τη μάχη με περιέργεια. Τελικά, στις 20 Μαΐου οι Χόφμαν έφυγαν για τη Λειψία, όμως ενεπλάκησαν σε ένα ατύχημα που κόστισε τη ζωή ενός από τους επιβάτες στην άμαξά του και τραυμάτισε την κα Χόφμαν.
Έφτασαν στις 23 Μαΐου και ο Χόφμαν ξεκίνησε να δουλεύει με την ορχήστρα του Σεκόντα την οποία βρήκε άριστης ποιότητας. Στις 4 Ιουνίου ξεκίνησε ανακωχή που επέτρεψε στην καλλιτεχνική ομάδα να επιστρέψει στη Δρέσδη. Όμως, στις 22 Αυγούστου, μετά τη λήξη της ανακωχής, η οικογένεια αναγκάστηκε να μετακομίσει από το ευχάριστο σπίτι της στα προάστια μέσα στην πόλη. Τις επόμενες μέρες η Μάχη της Δρέσδης μαινόταν. Η πόλη βομβαρδίστηκε, πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν από μύδρους μπροστά στα μάτια του Χόφμαν. Όταν η κύρια μάχη τελείωσε, επισκέφτηκε το ματωμένο πεδίο των εχθροπραξιών. Ο απολογισμός του υπάρχει στο Vision auf dem Schlachtfeld bei Dresden. Μετά από μια μακρά περίοδο αναταραχών η πόλη παραδόθηκε στις 11 Νοεμβρίου και στις 9 Δεκεμβρίου η κομπανία ταξίδεψε στη Λειψία.
Στις 25 Φεβρουαρίου ο Χόφμαν διαπληκτίστηκε με τον Σεκόντα και την επόμενη μέρα έλαβε ειδοποίηση δώδεκα εβδομάδων (πριν την απόλυσή του). Όταν του ζητήθηκε να τους συνοδεύσει στη Δρέσδη τον Απρίλιο, ο Χόφμαν αρνήθηκε και εκείνοι έφυγαν χωρίς εκείνον. Τον Ιούλιο τον επισκέφθηκε ο φίλος του Χίππελ και σύντομα βρέθηκε να οδηγείται στην παλιά του καριέρα ως νομικός.
Επιστροφή στο Βερολίνο
Στα τέλη Σεπτεμβρίου 1814, στον απόηχο της ήττας του Ναπολέοντα, ο Χόφμαν επέστρεψε στο Βερολίνο και ανέλαβε ξανά επιτυχώς μια θέση στο Kammergericht (δικαστικό επιμελητήριο). Η όπερά του Ούντινε παρουσιάστηκε στο Θέατρο του Βερολίνου αλλά η επιτυχημένη της πορεία διακόπηκε μετά από φωτιά το βράδυ της 25ης παράστασης. Τα περιοδικά επαινούσαν τις δημιουργίες του Χόφμαν και μετά από λίγο τα κριτήριά του άρχισαν να πέφτουν. Παρόλα αυτά πολλά αριστουργήματά του γεννήθηκαν εκείνη την περίοδο, όπως το μυθιστόρημα Τα ελιξίρια του διαβόλου (1815) και οι συλλογές διηγημάτων Νυχτερινές ιστορίες (Nachtstücke, 1817) και Οι αδελφοί του Σεραπίωνος (Die Serapions-brüder, 1819-1821) έργα που έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλή και επανεκδίδονται μέχρι σήμερα.
Το 1819 ο Χόφμαν είχε εμπλακεί με δικαστικές υποθέσεις ενώ παράλληλα η υγεία του επιβαρυνόταν. Η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και η σύφιλη προκάλεσαν σταδιακά αδυναμία στα άκρα το 1821 και παράλυση από τις αρχές του 1822. Τα τελευταία έργα του τα υπαγόρευε στη σύζυγό του ή σε γραμματέα.
Τα αντιφιλελεύθερα προγράμματα του Μέττερνιχ έθεταν τον Χόφμαν σε θέση που δοκίμαζε τη συνείδησή του. Χιλιάδες άνθρωποι κατηγορήθηκαν για προδοσία επειδή είχαν συγκεκριμένες πολιτικές απόψεις και οι καθηγητές πανεπιστημίων ελέγχονταν κατά τη διάρκεια των διαλέξεών τους.
Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ της Πρωσίας όρισε Άμεση Υπηρεσία διερεύνησης πολιτικής διαφωνίας. Όταν είδε ότι η τήρηση του νόμου προκαλούσε εκνευρισμό, ίδρυσε μια Υπουργική Υπηρεσία για να εμπλέκεται στη διαδικασία. Αυτή η υπηρεσία επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Επίτροπο Καμπτς. Κατά τη διάρκεια της δίκης του "Πατέρα της γυμναστικής" Γιαν (Turnvater Jahn), του ιδρυτή του κινήματος της γυμναστικής, ο Χόφμαν αποτέλεσε όχληση για τον Καμπς και έγινε πολιτικός στόχος. Όταν ο Χόφμαν γελοιογράφησε τον Καμπς σε ιστορία του, τον Αφέντη Ψύλλο (Meister Floh), ο Καμπς εκκίνησε νομική διαδικασία. Η διαδικασία έληξε όταν η ασθένεια του Χόφμαν βρέθηκε απειλητική για τη ζωή του. Ο Βασιλιάς ζήτησε να του αποδοθεί μονάχα μια επίπληξη, αλλά δεν έγινε καμία ενέργεια. Τελικά ο Αφέντης Ψύλλος εκδόθηκε αφότου αφαιρέθηκαν τα προσβλητικά εδάφια.
Θάνατος
Ο Χόφμαν πέθανε από σύφιλη στο Βερολίνο στις 25 Ιουνίου 1822 σε ηλικία σαράντα έξι ετών. Ο τάφος του βρίσκεται στο προτεσταντικό κοιμητήριο Γ΄ της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ και της Νέας Εκκλησίας του Ευαγγελικού δόγματος στο Κρόιτσμπεργκ του Βερολίνου, νότια του σημερινού σταθμού Χάλλεσες Τορ στον υπόγειο σταθμό Μέρινγκνταμ.
Μεταφράσεις
Στα ελληνικά κυκλοφόρησαν οι εξής τίτλοι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί κριτικοί της μουσικής Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Ρομαντισμός
Ιζαμπέλλα Μπασμακόβα
Η Ιζαμπέλλα Γκριγκόριεβνα Μπασμακόβα (Изабелла Григорьевна Башмакова, 1921–2005) ήταν Ρωσίδα ιστορικός μαθηματικών.
Εκπαίδευση και σταδιοδρομία
Η Μπασμακόβα γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1921, στο Ροστόφ επί του Ντον (παραποτάμια πόλη στη βορειοανατολική άκρη της Μαύρης Θάλασσας, στην Αζοφική Θάλασσα, στις εκβολές του ποταμού Ντον), σε μια οικογένεια αρμενικής καταγωγής. Ο πατέρας της, Γκριγκόρι Γκεόργκεβιτς Μπασμακόφ, ήταν δικηγόρος. Η οικογένειά της μετακόμισε στη Μόσχα το 1932. Ξεκίνησε σπουδές στη Σχολή Μηχανικής και Μαθηματικών στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1938, αλλά η πόλη εκκενώθηκε κατά τη διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου υπηρέτησε ως νοσοκόμα στη Σαμαρκάνδη. Ολοκλήρωσε το διδακτορικό της το 1948, υπό την επίβλεψη της Σοφίας Α. Γιανόβσκαγια.
Αξιολόγηση πληροφοριών
Η αξιολόγηση πληροφοριών είναι μια νοητική λειτουργία που καταλήγει σε μια κρίση για την αξία της πληροφορίας. Η κρίση αυτή διατυπώνεται από δείκτες που λαμβάνονται από την πηγή της πληροφορίας ή/και από το σημασιολογικό της περιεχόμενο που σχετίζονται με κριτήρια.
Ιζαμπέλλα Μπασμακόβα
Εκπαίδευση και σταδιοδρομία
Συνέχισε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας ως βοηθός καθηγήτρια και το 1949 προήχθη σε αναπληρώτρια καθηγήτρια. Το 1950, ο σύζυγός της, μαθηματικός Αντρέι Ι. Λάπιν, συνελήφθη για την κριτική του στον Λυσενκοϊσμό, αλλά εν μέρει λόγω των προσπαθειών της Μπασμακόβα απελευθερώθηκε το 1952. Υποστήριξε διατριβή Υφηγεσίας (Doctor of Science) το 1961 και έγινε πρωτοβάθμια καθηγήτρια το 1968.
Έγινε ομότιμη καθηγήτρια το 1999. Πέθανε στις 17 Ιουλίου 2005 στη διάρκεια των διακοπών της στο Ζβενίγκοροντ (μια παλιά πόλη στο Όμπλαστ της Μόσχας).
Αξιολόγηση πληροφοριών
Προκλήσεις
Από την άφιξη του Διαδικτύου στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η αξιολόγηση των πληροφοριών βρίσκεται μπροστά σε πολλές προκλήσεις. Το πρώτο και πιο ορατό είναι αυτό της καταπολέμησης της «πληροφοριακής ρύπανσης» που πολλαπλασιάζεται στο Διαδίκτυο. Ο Eric Sutter προσδιορίζει τέσσερις τύπους πληροφοριακής ρύπανσης: υπερπληροφόρηση, παραπληροφόρηση, μόλυνση πληροφοριών και διαφημιστική κατάχρηση.
Ιζαμπέλλα Μπασμακόβα
Επιστημονικό έργο
Η διδακτορική διατριβή της Μπασμακόβα αφορά στην ιστορία των ορισμών των ακέραιων και ρητών αριθμών, από τον Ευκλείδη και τον Εύδοξο έως τον Ζολοτάρεφ, τον Ντέντεκιντ και τον Κρόνεκερ.
Αξιολόγηση πληροφοριών
Κριτήρια αξιολόγησης
Στις επιστήμες της πληροφορίας και της βιβλιοθηκονομίας, πολυάριθμες μελέτες έχουν εντοπίσει τα κριτήρια αξιολόγησης -τις περισσότερες φορές περίπου τριάντα- στα οποία μπορούν να ανατρέξουν τα άτομα όταν αναζητούν πληροφορίες.
Ιζαμπέλλα Μπασμακόβα
Επιστημονικό έργο
Το μεταγενέστερο ερευνητικό της έργο περιλαμβάνει την μελέτη των μεθόδων που χρησιμοποίησε ο Διόφαντος για την επίλυση διοφαντικών εξισώσεων, με τη βοήθεια των σύγχρονων μεθόδων. Ακολουθώντας την πορεία της σκέψης που πρότεινε ο Γιακόμπι, συμπέρανε ότι «οι μέθοδοι του Διόφαντου ήταν πιο περίπλοκες από ό,τι πίστευαν προηγουμένως οι ιστορικοί των μαθηματικών, γεγονός που είχε μείνει στην αφάνεια επειδή οι ιστορικοί επικεντρώνονταν στην μελέτη των συγκεκριμένων μεθόδων επίλυσης προβλημάτων στο έργο του Διόφαντου.». Η Μπασμακόβα πρότεινε μια νέα ερμηνεία των γεωμετρικών μετασχηματισμών που μελέτησε ο Φρανσουά Βιέτ με χρήση μιγαδικών αριθμών. Μελέτησε επίσης την ιστορία των αλγεβρικών καμπυλών και μετέφρασε τα έργα του Φερμά στα Ρωσικά.
Αξιολόγηση πληροφοριών
Κριτήρια αξιολόγησης
Ο Gilles Sahut πρότεινε να κατηγοριοποιηθούν αυτά τα κριτήρια σε δύο υποσύνολα : πραγματιστικές κρίσεις από τη μια και γνωσιολογικές κρίσεις από την άλλη. Οι πραγματιστικές κρίσεις σχετίζονται με την αντιληπτή χρησιμότητα των πληροφοριών (συμπεριλαμβανομένης της θεματικής συνάφειας : είναι οι πληροφορίες σύμφωνες με το θέμα της έρευνάς μου;), την ευκολία πρόσβασης, και την ευκολία χρήσης τους. Οι γνωσιολογικές κρίσεις περιλαμβάνουν κριτήρια που σχετίζονται με την αλήθεια της πληροφορίας (αξιοπιστία της πληροφορίας, αυθεντία της πηγής). Μελέτες που πραγματοποιήθηκαν σε νεανικό κοινό δείχνουν ότι όταν αναζητούν πληροφορίες στον Ιστό ή άλλα μέσα, βασίζονται συχνά σε πραγματιστικά κριτήρια. Αυτά μπορεί να υπερισχύουν των γνωσιολογικών κριτηρίων. Με άλλα λόγια, οι νέοι τείνουν να προτιμούν πληροφορίες που είναι εύκολα προσβάσιμες και χρησιμοποιήσιμες ακόμα κι αν δεν είναι αυτές που προέρχονται από τις πιο αξιόπιστες πηγές.
Ιζαμπέλλα Μπασμακόβα
Βιβλία
Τα βιβλία της Μπασμακόβα περιλαμβάνουν:
Αξιολόγηση πληροφοριών
Κριτήρια αξιολόγησης
Σύμφωνα με τον Alexandre Serres, ειδικό στο θέμα, η κριτική αξιολόγηση των πληροφοριών είναι μια πολύπλοκη λειτουργία. Στο βιβλίο του, Dans le labyrinthe : évaluer l'information sur internet, αναφέρεται σε τέσσερις βασικές έννοιες που αποτελούν τη βάση αυτής της διαδικασίας :
Η αξιολόγηση πληροφοριών σαν βασική ικανότητα στην εκπαίδευση
Το Διαδίκτυο έχει σήμερα εξελιχθεί στην κύρια πηγή πληροφοριών για καθημερινή αλλά και για ακαδημαϊκή χρήση. Γι’ αυτό και σύμφωνα με τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) (αγγλικά: Organization for Economic Co-operation and Development – OECD) το να μπορείς να αναγνωρίσεις εάν οι πληροφορίες είναι μεροληπτικές ή υποκειμενικές είναι μια βασική ικανότητα για την κατανόηση πληροφοριών στο διαδίκτυο.
Ιζαμπέλλα Μπασμακόβα
Αναγνώριση
Το 1986, το Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών δημοσίευσε αρχικά μια λίστα ομιλητών που δεν περιελάμβαναν γυναίκες. Μετά από διαμαρτυρίες, η εκτελεστική επιτροπή του συνεδρίου κάλεσε έξι γυναίκες να μιλήσουν στο συνέδριο. Η Μπασμακόβα ήταν μία από αυτές τις έξι. Αν και δεν μπόρεσε να ταξιδέψει στο συνέδριο, η εργασία της εκδόθηκε στα Πρακτικά του.
Αξιολόγηση πληροφοριών
Η αξιολόγηση πληροφοριών σαν βασική ικανότητα στην εκπαίδευση
Με βάση την πρόσφατη έρευνα του ΟΟΣΑ PISA 2018 και τα σχετικά συμπεράσματα, μόνο το 54% των 15χρονων μαθητών από χώρες του ΟΟΣΑ αναφέρουν ότι εκπαιδεύονται στο σχολείο τους για να μπορούν να ξεχωρίζουν τις αξιόπιστες από τις αναξιόπιστες πληροφορίες στο Διαδίκτυο. Σύμφωνα με την έρευνα, για πολλές χώρες, ιδίως στην Ευρώπη, η ανάγκη να ενταχθεί το συγκεκριμένο αντικείμενο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση παραμένει επιτακτική.
Αντίστοιχα φαινόμενα παρουσιάζονται και σε ακαδημαϊκό επίπεδο. Στη Γερμανία σε έρευνα που πραγματοποίησαν τα πανεπιστήμια Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) και Goethe University Frankfurt έγινε σαφές ότι οι φοιτητές έχουν μεγάλη δυσκολία να αξιολογήσουν τις πληροφορίες που παίρνουν από το Διαδίκτυο για τις ακαδημαϊκές εργασίες τους και συχνά επηρεάζονται από αναξιόπιστες πηγές. Η μελέτη συμπεραίνει ότι οι ικανότητες που σχετίζονται με την κριτική αξιολόγηση πληροφοριών αποτελούν «βασική προϋπόθεση για τη μάθηση στον 21ο αιώνα». Επισημαίνει επίσης τη σημασία της ανάπτυξης σχετικού εκπαιδευτικού υλικού για τους φοιτητές των πανεπιστημίων.
Ιζαμπέλλα Μπασμακόβα
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα από το Ροστόφ επί Ντον Κατηγορία:Ρώσοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Αξιολόγηση πληροφοριών
Πηγές
Κατηγορία:Πληροφορική Κατηγορία:Επιστήμες Επικοινωνίας και Τεκμηρίωσης
Μάρια Κονοπνίτσκα
Η Μάρια Κονοπνίτσκα το γένος Βασιουόφσκα (Maria Konopnicka, d. Wasiłowska, 23 Μαΐου 1842 – 8 Οκτωβρίου 1910) ήταν Πολωνίδα ποιήτρια, συγγραφέας, μεταφράστρια, δημοσιογράφος, κριτικός, και υπέρμαχος των δικαιωμάτων της γυναίκας και της πολωνικής ανεξαρτησίας. Χρησιμοποίησε ψευδώνυμα, όπως το Jan Sawa.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|150px|left|Προσωπογραφία της Κονοπνίτσκα από τη Μ. Ντουλεμπιάνκα, 1910 Η Μάρια γεννήθηκε στην πόλη Σουβάουκι. Ο πατέρας της, Γιόζεφ Λ. Βασιουόφσκι, ήταν δικηγόρος. Τη σχολική εκπαίδευση, όπως και άλλα κορίτσια της εποχής της, την τελείωσε με διδασκαλία στο σπίτι. Προτού την ολοκληρώσει, 12 ετών, είχε ήδη χάσει τη μητέρα της, Σολάστικα, που απεβίωσε σε ηλικία μόλις 34 ετών.
Η πρώτη της εμφάνιση στα γράμματα σημειώθηκε το 1870 με το ποίημα W zimowy poranek (= «Σ' ένα χειμωνιάτικο πρωινό»). Γνωστή όμως έγινε μετά τη δημοσίευση το 1876 του ποιήματός της "W górach" (= «Στα βουνά»), που εξυμνήθηκε από τον μελλοντικά βραβευθέντα με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας Χένρικ Σιενκιέβιτς. Το 1862 η Μάρια παντρεύτηκε τον Γιαροσουάβ Κονοπνίτσκι, με τον οποίο απέκτησαν 6 τέκνα. Ο γάμος όμως δεν ήταν αρμονικός, καθώς ο σύζυγός της διαφωνούσε με την ενασχόλησή της με τα γράμματα. Σε μια επιστολή της προς φίλη, η Μάρια περιέγραψε τον εαυτό της ως «χωρίς οικογένεια» και ως «πουλί κλειδωμένο σε κλουβί». Τέλος το 1878 άφησε τον άντρα της και μετακόμισε στη Βαρσοβία για να ασχοληθεί συστηματικά με τη συγγραφή, παίρνοντας μαζί της και τα παιδιά της. Ταξίδεψε και στο εξωτερικό, με το πρώτο μεγάλο ταξίδι της στην Ιταλία το 1883. Πέρασε τα χρόνια από το 1890 μέχρι το 1903 ζώντας σε άλλες χώρες της Ευρώπης.
Η ζωή της Κονοπνίτσκα έχει χαρακτηρισθεί «ταραχώδης», περιλαμβάνουσα έρωτες, θανάτους και ψυχικές ασθένειες στην οικογένεια. Υπήρξε φίλη με την Πολωνίδα συγγραφέα της θετικιστικής περιόδου Ελίζα Ορσέσκοβα και με τη ζωγράφο και ακτιβίστρια Μάρια Ντουλεμπιάνκα (1861-1919).
thumb|205px|right|Η έπαυλη της Κονοπνίτσκα, σήμερα μουσείο, στο χωριό Żarnowiec (κοντά στα νότια σύνορα της σημερινής Πολωνίας) Εκτός από δραστήρια συγγραφέας, η Κονοπνίτσκα υπήρξε μια κοινωνική ακτιβίστρια, οργανώνοντας και συμμετέχοντας σε διαμαρτυρίες εναντίον της καταπιέσεως των εθνοτικών (κυρίως πολωνικών) και θρησκευτικών μειονοτήτων στην Πρωσία. Αναμίχθηκε επίσης και στο κίνημα για τα δικαιώματα των γυναικών.
Το λογοτεχνικό έργο της τη δεκαετία του 1880 κέρδισε ευρεία αναγνώριση στην Πολωνία. Το 1884 άρχισε να γράφει και παιδική λογοτεχνία, ενώ το 1888 έγραψε τα πρώτα πεζά κείμενα για ενήλικες με τίτλο Cztery nowele (= «Τέσσερα διηγήματα»). Εξαιτίας της αυξανόμενης δημοφιλίας των έργων της, το 1902 μερικοί Πολωνοί ακτιβιστές αποφάσισαν να την ανταμείψουν αγοράζοντάς της μια εξοχική έπαυλη. Αγοράστηκε με χρήματα που δώρισαν οργανώσεις και ακτιβιστές. Καθώς η Πολωνία δεν ήταν ανεξάρτητη χώρα την εποχή εκείνη και τα έργα της ήταν πολιτικώς δυσάρεστα στις πρωσικές και τις ρωσικές αρχές, επιλέχθηκε μια τοποθεσία στην περιοχή που βρισκόταν υπό την ανεκτικότερη αυστριακή κατοχή. Το 1903 της παραχωρήθηκε η έπαυλη στο χωριό Żarnowiec, όπου έφθασε στις 8 Σεπτεμβρίου. Από τότε περνούσε τα περισσότερα καλοκαίρια και ανοίξεις εκεί, αλλά συνέχισε να ταξιδεύει ανά την Ευρώπη το φθινόπωρο και τον χειμώνα.
Η Μάρια Κονοπνίτσκα πέθανε στο Λβοφ (το Λβιβ της σημερινής Ουκρανίας) σε ηλικία 68 ετών. Τάφηκε εκεί, στο Κοιμητήριο Λυτσακίφ.
Μνήμη
thumb|205px|Ο τάφος της ποιήτριας στο [[Λβιβ]] thumb|205px|Το άγαλμα της ποιήτριας στη Βαρσοβία ([[Σαξονικός Κήπος)]] Η έπαυλη της Κονοπνίτσκα στο Żarnowiec μετατράπηκε σε μουσείο, που άνοιξε το 1957, ενώ ένα δεύτερο μουσείο για την ποιήτρια εγκαινιάσθηκε στη γενέτειρα πόλη της, το Σουβάουκι , το 1973.
Το όνομά της φέρουν στη σημερινή Πολωνία σχολεία και άλλα ιδρύματα, καθώς και πολλές οδοί και πλατείες, όπως και πλοίο του πολωνικού εμπορικού ναυτικού. Επίσης, ένας κρατήρας στον πλανήτη Αφροδίτη φέρει το όνομά της.
Το έργο της
Η Κονοπνίτσκα έγραψε ποίηση και πεζά, κυρίως διηγήματα. Χαρακτηριστικό της ήταν ποιήματα στην τεχνοτροπία των δημοτικών τραγουδιών. Δοκίμασε πάντως την πένα της σε πολλά λογοτεχνικά είδη, όπως αφηγηματικά απομνημονεύματα, σπουδές στο ψυχολογικό προφίλ και άλλα.
Συνηθισμένα θέματα στο έργο της ήταν η καταπίεση και η φτώχεια των αγροτών, των εργατών και των Πολωνοεβραίων Από την άλλη, τα έργα της ήταν ιδιαίτερα πατριωτικά, έως και εθνικιστικά  : ένα από τα γνωστότερα, το ποίημα Rota (= «Ο όρκος», 1908), που μελοποιήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τον Φέλιξ Νοβοβιέσκι, έγινε ανεπίσημος (και προτάθηκε αργότερα για επίσημος) εθνικός ύμνος της Πολωνίας, ιδίως στα γερμανοκρατούμενα εδάφη. Αυτό το πατριωτικό ποίημα επικρίνει με σφοδρότητα τις πολιτικές εκγερμανισμού. Συνέθεσε επίσης ποίημα για την εκτέλεση του Ιρλανδού πατριώτη Ρόμπερτ Έμετ από τους Βρετανούς το 1803.
Η καλύτερη ποιητική συλλογή της θεωρείται από πολλούς η τρίτη, με τίτλο Ιταλία (1901). Πολύ γνωστό επίσης είναι το μεγάλο επικό ποίημα σε 6 ωδές με τίτλο «Ο κύριος Μπάλτσερ στη Βραζιλία» (1910), που θεωρείται το έπος της μετανάστευσης στην Αμερική γενικότερα.
Το γνωστότερο έργο παιδικής λογοτεχνίας της είναι το O krasonoludkach i sierotce Marysi (= «Η μικρή ορφανή Μαρία και τα ξωτικά», 1896). Τα παιδικά αυτά έργα της είχαν καλή αποδοχή.
Η Κονοπνίτσκα διακρίθηκε επίσης ως μεταφράστρια. Στις μεταφράσεις της περιλαμβάνονται τα Fatalita και Tempeste της Ιταλίδας ποιήτριας Άντα Νέγκρι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνές ποιήτριες Κατηγορία:Πολωνοί μεταφραστές Κατηγορία:Πολωνίδες φεμινίστριες Κατηγορία:Πολωνοί ακτιβιστές Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Λιτσάκιβσκι Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές του 19ου αιώνα
Blüthner
Η Julius Blüthner Pianofortefabrik GmbH, ευρύτερα γνωστή ως Blüthner, είναι γερμανική εταιρεία κατασκευής πιάνων με έδρα τη Λειψία. Η Blüthner μαζί με τις εταιρείες Steinway, Bösendorfer και C. Bechstein αναφέρονται συχνά ως οι τέσσερις μεγαλύτερες εταιρείες στην κατασκευή πιάνων στον κόσμο (Big Four).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστικές εταιρείες της Γερμανίας