cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περιοχή Μπουχίγκουε
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Επαρχία Μπουχίγκουε (Buhigwe District) ήταν 254.342 άτομα.
Μεταφορές
Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός κορμός T19 από την Κιγκόμα (Kigoma) στα σύνορα του Μπουρούντι (Burundi), περνά μέσα από ένα μικρό τμήμα της περιοχής.
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Από το 2012, η Περιοχή Μπουχίγκουε (Buhigwe District), διαιρείται διοικητικά σε 15 Τμήματα.
Τμήματα
• 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Κιγκόμα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Μαρίλα Ροντόβιτς
Η Μάρια Αντονίνα Ροντόβιτς (πολων.: Maria Antonina Rodowicz, γενν. 8 Δεκεμβρίου 1945), γνωστή ως Μαρίλα Ροντόβιτς (Maryla Rodowicz), είναι Πολωνή τραγουδίστρια και ηθοποιός.
Πρώιμη ζωή
Αρχικά η οικογένεια Ροντόβιτς προήλθε από το Βίλνιους. Ο πατέρας της εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο «Στέφαν Μπατόρι» στο Βίλνιους πριν από τον πόλεμο και οι παππούδες της ήταν ιδιοκτήτες φαρμακείου κοντά στη διάσημη Πύλη της Αυγής, την πύλη της πόλης του Βίλνιους. Η Ροντόβιτς σπούδασε στο Liceum Ziemi Kujawskiej (Λύκειο της Κουγιαβίας) στο Βουοτσουάβεκ και αποφοίτησε από την Akademia Wychowania Fizycznego (Ακαδημία Φυσικής Αγωγής) στο Ρούμπε. Στα νιάτα της, συμμετείχε έντονα στον αθλητισμό, μεταξύ άλλων στο σύλλογο Κουγιάβιακ Βουοτσουάβεκ.
Καριέρα
Η καριέρα της ξεκίνησε το 1967, αφού κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Festiwal Piosenki i Piosenkarzy Studenckich (Φεστιβάλ Τραγουδιών και Τραγουδιστών) στην Κρακοβία. Δύο χρόνια αργότερα ηχογράφησε το πρώτο της γνωστό τραγούδι, το «Mówiły mu» («Μου είπαν», στην αγγλική έκδοση γνωστό ως «Love Doesn't Grow On Trees»), και το 1970 το πρώτο της δίσκο βινυλίου. Το 1973, κέρδισε δημοτικότητα με το τραγούδι «Małgośka» με στίχους της Αγκνιέσκα Οσιέτσκα. Ένα χρόνο αργότερα, κατά τη διάρκεια της τελετής έναρξης του Παγκόσμιου Κυπέλλου στο Μόναχο, ερμήνευσε το τραγούδι «Futbo» («Ποδόσφαιρο»).
Το ρεπερτόριο της Ροντόβιτς περιλαμβάνει πάνω από 600 ηχογραφημένα τραγούδια, με πάνω από 20 πολωνικά άλμπουμ, καθώς και άλμπουμ στα αγγλικά, τσεχικά, γερμανικά και ρωσικά. Εκτός από το «Małgośka», τα πιο διάσημα τραγούδια της Ροντόβιτς είναι τα «Niech żyje bal» («Ζήτω η μπάλα»), «To już było» («Έγινε ήδη»), «Wielka Woda» («Μεγάλο νερό»), «Rozmowa przez ocean» («Συνομιλία μέσω του ωκεανού»),«Bossanova do poduszki» («bossanova στο μαξιλάρι»), «Łatwopalni» («Εύφλεκτο») και οι επιτυχίες του τελευταίου άλμπουμ της, όπως «Wszyscy chcą kochać» («Όλοι θέλουν να αγαπήσουν») και «Będzie co ma być» («Θα υπάρξει αυτό που θα είναι»). Το 2005 ηχογράφησε το άλμπουμ Kochać (Αγάπη) με στίχους της Κάσια Νοσόφσκα. Με αφορμή το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2006, ηχογράφησε το τραγούδι «Za Janasa» («Για τον Γιάνας») με τους στίχους της Νοσόφσκα.
Η Ροντόβιτς έχει εμφανιστεί σε συναυλίες παγκοσμίως: στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Αυστραλία και στην Ασία. Έχει κερδίσει βραβεία για το τραγούδι της. Έχει επίσης συμμετάσχει σε διάφορα φεστιβάλ, και εκτός των συνόρων της Πολωνίας, για παράδειγμα στην Οκλαχόμα Σίτι, στην Τάλσα και στο Λος Άντζελες, καθώς και στην Πολωνία, όπως το Festiwal Piosenki i Piosenkarzy Studenckich (Φεστιβάλ τραγουδιών και τραγουδιστών) στην Κρακοβία και Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej (Εθνικό Φεστιβάλ Τραγουδιού της Πολωνίας) στο Οπόλε.
Η Ροντόβιτς είναι επίσης ηθοποιός που έχει παίξει σε πολλές ταινίες και σε μουσική ψυχαγωγία. Ερμηνεύει τακτικά στην τηλεοπτική σειρά του Polsat, Rodzina zastępcza (Θετή οικογένεια).
Το 1992 κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία της, με τίτλο Niech żyje bal.
Εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο του 2012 από του πολωνικού Name That Tune, γνωστό ως Jaka to melodia?, στο οποίο τραγούδησε την απόδοση της του δημοφιλούς Czerwony Autobus (Κόκκινο λεωφορείο), αφού ένας διάσημος διαγωνιζόμενος μάντεψε το τραγούδι.
Τραγούδια
Το αξιοσημείωτο Polish Madonna που γράφτηκε από την Αγκνιέσκα Οσιέτσκα (ένα συναισθηματικό πορτρέτο μιας μέσης Πολωνής γυναίκας που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα) περιέχει σαφή καθολικό συμβολισμό και αναφορές στις κοινωνικές χαρακτηριστικές συνθήκες στην Πολωνία στα τέλη της δεκαετίας του '80 που σηματοδότησαν τα τελευταία χρόνια της κομμουνιστικής περιόδου Πολωνία. Σε αυτό το τραγούδι, ο συγγραφέας αναρωτιέται εάν η «Πολωνή Μαντόνα» (ή, με άλλα λόγια, η Καθολική Παναγία, που συνήθως απεικονίζεται κρατώντας το μωρό Ιησούς στην αγκαλιά της) έχει αρκετά χρήματα για να πληρώσει για ενοίκιο, έχοντας της υποσχεθεί ότι το παιδί θα πάρει ένα επίδομα καλωσορίσματος στο δημόσιο νηπιαγωγείο. Οι παλιές κομμουνιστικές υποσχέσεις δεν εκπληρώθηκαν ποτέ γι΄ αυτήν, και τα όνειρά της να έχει ένα κραγιόν «φτιαγμένο στη Γαλλία» μπορούν να γίνουν πραγματικότητα στα όνειρά της. Το τραγούδι κέρδισε το βραβείο δημοσιογράφων στο φεστιβάλ του Οπόλε το 1987.
Προσωπική ζωή
Η Ροντόβιτς έχει τρία παιδιά, τον Γιαν Γιασίνσκι (γενν. το 1979) και την Καταζίνα Γιασίνσκα (γενν. το 1982) με τον πρώτο σύζυγό της, Κσίστοφ Γιασίνσκι. Έχει επίσης έναν γιο, τον Γέντζεϊ (γενν. το 1987), με τον δεύτερο (τώρα διαζευγμένο) σύζυγό της, Άντζεϊ Ντουζίνσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές ροκ Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί Κατηγορία:Αγγλόφωνοι τραγουδιστές από την Πολωνία Κατηγορία:Πολωνοί λιθουανικής καταγωγής Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί ρωσικής καταγωγής
Ασσάγκο
Το Ασσάγκο (ιταλικά: Assago) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Λάκης Θεοδούλου
Ο Λάκης Θεοδούλου ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 1985-1996.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λάκης Θεοδούλου γεννήθηκε στην Έγκωμη Αμμοχώστου στις 29 Νοεμβρίου 1942. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη ρωσική γλώσσα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στη Μόσχα. Ήταν επαγγελματικό στέλεχος του ΑΚΕΛ.
Απεβίωσε το 2007.
Πολιτική διαδρομή
Αρχικά διετέλεσε μέλος της Επαρχιακής Οργάνωσης ΑΚΕΛ Αμμοχώστου και αργότερα Επαρχιακός Γραμματέας του ΑΚΕΛ Πάφου.
Εκλέχτηκε για βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με το ΑΚΕΛ για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1991 για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Πάφου Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Τζέμμα Σκούλμε
Η Τζέμμα Σκούλμε (20 Σεπτεμβρίου 1925 – 9 Νοεμβρίου 2019) ήταν Λετονή καλλιτέχνης και μοντερνιστής ζωγράφος. Η προσωπικότητα της Τζέμμα Σκούλμε έπαιξε πρωταρχικό ρόλο στην ανάπτυξη της Λετονικής τέχνης και στην κοινωνική ζωή της Λετονίας στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Η Τζέμμα Σκούλμε καταγόταν από την οικογένεια καλλιτεχνών Σκούλμε. Ήταν κόρη του Λετονού ζωγράφου Ότο Σκούλμε (1889-1967) και της πρώτης γυναίκας γλύπτριας της Λετονίας Μάρτα Λιεπίνα- Σκούλμε (1890–1962). Ο Ότο, η Μάρτα και ο θείος της Τζέμμα, Ούγκα Σκούλμε, ήταν μέλη της Ομάδας Καλλιτεχνών της Ρίγας που καθόρισαν την ανάπτυξη της τέχνης στη Λετονία τη δεκαετία του 1930.
Το 1949 η Τζέμμα Σκούλμε αποφοίτησε από το τμήμα εικαστικής τέχνης της Ακαδημίας Τέχνης της Λετονίας και το Ινστιτούτο Τέχνης Repin το 1955. Από το 1956 ήταν μέλος της Ένωσης Καλλιτεχνών της Λετονίας και ήταν η πρόεδρός της από το 1982-1992. Το 1976 της απονεμήθηκε ο τιμητικός τίτλος του Λαϊκού Καλλιτέχνη της Λετονικής ΣΣΔ. Από το 1993 ήταν πρόεδρος του Ιδρύματος Jaunrades. Το 1992 εξελέγη επίτιμο μέλος της Λετονικής Ακαδημίας Επιστημών και έλαβε επίτιμο διδάκτορα από την Ακαδημία Τέχνης της Λετονίας το 1998. Σε αναγνώριση της δουλειάς της, ο Σύλλογος Ιδρυμάτων Ανώτατης Εκπαίδευσης Τέχνης της Λετονίας την τίμησε με το πτυχίο Dr. honoris causa για τη συμβολή της στον Λετονικό πολιτισμό.
Τέχνη
Η Τζέμμα Σκούλμε δούλεψε σε λάδι, ακρυλικό και ακουαρέλα. Ξεκινώντας τη δεκαετία του 1970 ανέπτυξε το θέμα της καρυάτιδας, όπου προσπάθησε να αποκαλύψει την ηθική και πνευματική δύναμη μιας γυναίκας (Οι Γυναίκες της Νικαράγουα, 1968· Καρυάτιδα, 1979, και άλλες). Επίσης, στράφηκε στο θέμα του οπλοφόρου, τη Λετονική εθνογραφία και τις αρχές της λαϊκής τέχνης. Στους πίνακές της του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 1960 η κοσμοθεωρία της έγινε πιο δραματική και ανέβασε την εκφραστικότητα της δουλειάς της χρησιμοποιώντας μεγάλο πινέλο ή ακόμα και μαχαίρι παλέτας για εφαρμογή του χρώματος. Σε κομμάτια όπως η Μάρτα με Μάσκα (1973), ο Βαλεντίνς Σκούλμε ως Ριχάρδος Γ' (1974) και ο Διάλογος (1975) η καλλιτέχνης απεικονίζει με αυθόρμητη ευκολία δραματικές ή ηρωικές εικόνες γεμάτες ζωή και πνεύμα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 έγινε επίσης γνωστή για τις εικονογραφήσεις βιβλίων και περιοδικών της.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 η καλλιτέχνης στρέφεται στην τεχνική του συγγραφέα - συνδυασμός ακρυλικού και λαδιού δημιουργώντας έτσι ενδιαφέρουσες υφές. Η ζωγραφική της αυτή την περίοδο έχει γίνει πιο εννοιολογική. Τις τελευταίες δεκαετίες ο Τζέμμα Σκούλμε χρησιμοποιεί αφελή στυλιστική παιδική ζωγραφιά για να δημιουργήσει ζωηρά και ζωγραφικά βιρτουόζα έργα τέχνης. Έχει εργαστεί ως βοηθός διακοσμήτριας στο Daile Theatre και στο Κουκλοθέατρο της Λετονίας (1945-1947).
Η Λετονή ιστορικός τέχνης Λάιμα Σλάβα τονίζει τη γραμμή ως ανακάλυψη της δεκαετίας του 1960 στο δημιουργικό έργο της Τζέμμα Σκούλμε: «Στην αρχή είναι ομαλή και εποικοδομητική και ορίζει το σχήμα ενός χαρακτήρα, μετά γίνεται πιο ελαφρύ και πιο διαφανές».
Ατομικές εκθέσεις
Η Τζέμμα Σκούλμε έχει συμμετάσχει σε ατομικές εκθέσεις από το 1949: Ρίγα (1968, 1985, 1992, 1994, 1995), Μόσχα (1969, 1984), Γενεύη (Ελβετία), Μιλάνο (Ιταλία, 1971), Βίλνιους (1976), Φρίντρικσταντ (Νορβηγία, 1994, 1995), Cesis (1996), Κίεβο (Ουκρανία, 1997), Έκθεση Οικογένεια των Σκούλμε στο Δυτικό Βερολίνο (1981), Πίτσμπουργκ (ΗΠΑ, 1986), Μπέργκαμο (Ιταλία, 1987), Ρίγα (1998). – 1999).
Ομαδικές εκθέσεις
Τα έργα της έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις στη Νέα Υόρκη (1989), Μόναχο, Βόννη, Πίτσμπουργκ (ΗΠΑ,  Γυναίκες μεταξύ Εποχών: Νέα Έθνη, Νέα Τέχνη , 1993).
Έργα
Τα έργα της μπορεί κανείς να τα δει στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Λετονίας, στο Μουσείο Τέχνης Zimmerli στο Πανεπιστήμιο Rutgers (ΗΠΑ), στην Πινακοθήκη Tretyakov (Ρωσία).
Τα έργα της βρίσκονται επίσης σε ιδιωτικές συλλογές ατόμων, μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος της Ρωσίας και η βασίλισσα της Δανίας.
Αφιέρωση στον καλλιτέχνη
Το 1986, μια ταινία ντοκιμαντέρ "Τζέμμα" αφιερώθηκε στην καλλιτέχνιδα στο Riga Film Studio. Διευθυντής του είναι η Λάιμα Ζούργκινα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λετονοί καλλιτέχνες
Μπαραντσάτε
Το Μπαραντσάτε (ιταλικά: Baranzate) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Σημειακή πηγή
Σημειακή πηγή είναι μια μοναδική αναγνωρίσιμη εντοπισμένη πηγή από κάτι. Μια σημειακή πηγή έχει αμελητέα έκταση, ξεχωρίζοντας την από άλλες γεωμετρικές πηγές. Οι πηγές ονομάζονται σημειακές πηγές, επειδή στη μαθηματική μοντελοποίηση, αυτές οι πηγές συνήθως μπορούν να προσεγγιστούν ως μαθηματικό σημείο για να απλουστεύσουν την ανάλυση.
Στις τρεις διαστάσεις, η πυκνότητα από κάτι που αφήνει μια σημειακή πηγή μειώνεται ανάλογα με το αντίστροφο τετράγωνο της απόστασης από την πηγή, εάν η κατανομή είναι ισότροπη και δεν υπάρχει απορρόφηση ή άλλη απώλεια.
Κατηγορία:Πειραματική φυσική Κατηγορία:Μαθηματική φυσική
Μπαρέτζο
Το Μπαρέτζο (ιταλικά: Bareggio) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Επιβλαβής άνθιση φυκών
μικρογραφία|Μια επιβλαβής άνθιση φυκών (Microcystis) στη λίμνη Okeechobee της Φλόριντα, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.|350x350εσ Η επιβλαβής άνθιση φυκών (harmful algal bloom - HAB) αποτελεί μια άνθιση φυτοπλαγκτού ή πληθυσμού βενθικών στρωμάτων φυκών (algal mat) που μεταφέρθηκε στην επιφάνεια, η οποία έχει αρνητικές οικολογικές (άγρια ζώα), υγειονομικές (άνθρωπος, οικόσιτα ζώα) ή/και κοινωνικοοικονομικές (αλιεία, ύδρευση, τουρισμός) συνέπειες, μέσω της παραγωγής τοξινών, της πρόκλησης μηχανικής βλάβης, της μείωσης του οξυγόνου του νερού ή της απελευθέρωσης επιβλαβών αερίων. Φωτοσυνθετικοί οργανισμοί που ευθύνονται για τέτοιες ανθίσεις είναι ορισμένα κυανοβακτήρια, δινομαστιγωτά, διάτομα, χρυσοφύκη, ευγληνόφυτα, πελαγοφύκη.
Οι ανθίσεις φυκών προκύπτουν με φυσικό τρόπο σε γόνιμες περιοχές, αλλά συχνά αποτελούν ένδειξη οικοσυστημικής ανισορροπίας η οποία συνήθως οφείλεται στο συνεχώς αυξανόμενο οικολογικό αποτύπωμα του ανθρώπου και την κλιματική αλλαγή. Είναι πιο συχνές και έντονες σε ευτροφικά και μεσοευτροφικά νερά, αλλά εμφανίζονται περιοδικά και σε λιγότερο παραγωγικά συστήματα, ιδίως αυτά με κάποιο βαθμό ανθρώπινης επίδρασης όπως οξίνιση, οργανική επιβάρυνση, ή με ιστορικό προσπαθειών αποκατάστασης με μεθόδους μείωσης των θρεπτικών στο νερό.
Τύποι
Τα HABs μπορούν να οφείλονται σε πλαγκτικά ή βενθικά είδη. Ανάλογα με τον οργανισμό που ευθύνεται για την HAB, δίνονται διαφορετικές συμβατικές ονομασίες. Οι ανθίσεις για τις οποίες ευθύνονται τα κυανοβακτήρια (cHABs) είναι γνωστές ως γαλαζοπράσινες ανθίσεις. Οι ανθίσεις του πελαγόφυτου Aureococcus anophagefferens είναι γνωστές ως καφέ παλίρροιες, ενώ αυτές του δινομαστιγωτού Karenia brevis ως ερυθρές παλίρροιες. Ωστόσο, ο όρος ερυθρά παλίρροια χρησιμοποιείται και ως κοινή ονομασία για ένα μεγάλο φάσμα (επιβλαβών και μη) ανθίσεων φυκών που εμφανίζονται κατά μήκος της ακτής και μπορούν να οφείλονται σε οποιοδήποτε είδος.
Αιτίες
Οι αλλαγές που συχνά ευθύνονται για την εμφάνιση HABs χωρίζονται σε 3 κατηγορίες.
Τροποποιήσεις λεκάνης απορροής
Η ανάπτυξη γης, η αποδάσωση, η κατασκευή φραγμάτων και η ανακατεύθυνση της ροής ποταμών μπορούν να αλλάξουν τα κανάλια του νερού, τον όγκο και την έκπλυση του νερού, τον συγχρονισμό και τα επίπεδα εισόδου υλικών προς το επιφανειακό νερό (όπως θρεπτικά – με σημαντικότερα τον φώσφορο και το άζωτο, ιζήματα και άλλες πηγές ρύπανσης).
Αλλαγές κλίματος
Τα κυανοβακτήρια έχουν μεγάλη αντοχή στις υψηλές θερμοκρασίες σε σχέση με τους ανταγωνιστές τους και επομένως ευνοούνται από αυτές.
Βιολογικές αλλαγές
Είναι οι αλλαγές που επηρεάζουν την κατανάλωση, την ακεραιότητα και την βιωσιμότητα των κυανοβακτηριακών κυττάρων, όπως η ύπαρξη υδρόβιων εισβολικών ειδών (AIS).
Οικοσύστημα
Η δομή και η λειτουργία του οικοσυστήματος τροποποιούνται λόγω της υπέρμετρης αύξησης των ειδών που παρουσιάζουν την άνθιση. Σημαντική έμμεση επίδραση με χρονική καθυστέρηση είναι η βενθική υποξία/ανοξία, που προκαλείται από την αναπνοή των φυκών το βράδυ και από την αποικοδόμησή τους αφού νεκρωθούν, διαδικασίες που καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες οξυγόνου. Αποτέλεσμα αυτού είναι ο θάνατος από ασφυξία πολλών οργανισμών που απαιτούν οξυγόνο, όπως τα ψάρια. Επιπλέον, απελευθερώνουν ιζήματα που περιέχουν θρεπτικά, μέταλλα και τοξικά αέρια (υδρόθειο, αμμωνία, μεθάνιο), με αρνητικές επιπτώσεις στα ασπόνδυλα, ψάρια και άλλους αερόβιους οργανισμούς. Το ίδιο συμβαίνει με τις τοξίνες οι οποίες συχνά παράγονται από είδη που προκαλούν HABs.
Συνήθως τα είδη που παρουσιάζουν τέτοιες ανθίσεις είναι μη εδώδιμα ή έχουν χαμηλή διατροφική αξία για ασπόνδυλους βοσκητές, επηρεάζοντας αρνητικά την βιοποικιλότητα και παραγωγικότητα του τροφικού δικτύου, ειδικά όσον αφορά κυανοβακτήρια σε ευτροφικά νερά.
Οικονομία
Τα HABs έχουν σημαντική επίδραση στην ύδρευση και άρδευση, στον τουρισμό και ψυχαγωγικές δραστηριότητες, στην αξία των ιδιοκτησιών, στην αλιεία, την γεωργία και την παραγωγή ενέργειας. Τα HABs των γλυκών νερών και ο ευτροφισμός στις ΗΠΑ υπολογίστηκε ότι στοίχισαν 2-4 δισεκατομμύρια δολάρια το 2004 από βιομηχανικές ζημίες, παρακολούθηση, διαχείριση των υδάτων και πρόληψη.
Υγεία
Σχετικά λίγα είδη των γλυκών νερών παράγουν τοξίνες επιβλαβείς προς τον άνθρωπο (λιγότερα των 50), και όλα τα γνωστά είναι κυανοβακτήρια. Ωστόσο, υπολογίζεται ότι ο πραγματικός αριθμός των τοξικών ειδών είναι κατά πολύ μεγαλύτερος, λόγω του ότι η ικανότητα παραγωγής τοξινών ποικίλει με το στέλεχος καθώς και τις περιβαλλοντικές συνθήκες, και το μεγαλύτερο μέρος των υπαρχόντων οργανισμών δεν έχει ακόμη αναγνωριστεί στο επίπεδο του είδους.
Ένα μεγάλο φάσμα ειδών HAB (προκαρυωτικών και ευκαρυωτικών) παράγουν πολλές άλλες βιοενεργές ενώσεις (σημειοχημικά), πολλές από τα οποίες είναι επιβλαβείς προς άλλους οργανισμούς (allelogens) όπως είναι οι αναστολείς του μεταβολισμού, της πρωτεάσης και της χιτινάσης, τερατογόνα, λευκαντικά, αντιβιοτικά και καρκινογόνα. Οι ουσίες αυτές ενεργούν συνεργιστικά ή/και στοχεύουν διαφορετικούς οργανισμούς σε ποικίλα στάδια του κύκλου ζωής.
Πρότυπα εμφάνισης
Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρήθηκε αύξηση στην συχνότητα cHABs, καθώς και στο γεωγραφικό εύρος όπου εμφανίζονται. Παρόμοια αύξηση παρατηρήθηκε και σε HABs από ευκαρυωτικό φυτοπλαγκτόν, συγκεκριμένα από εισβολικά μαστιγοφόρα. Έχουν αυξηθεί επίσης οι εμφανίσεις παχέων βενθικών στρωμάτων (benthic mats) και στρωμάτων ακτογραμμής από χλωροφύκη, κυανοβακτήρια και άλλων βενθικών HABs.
Εμπλεκόμενα φύκη
Τα ακόλουθα γένη φυκών είναι γνωστό ότι μπορούν να σχηματίσουν HABs υπό συνθήκες:
Σιβηρικός αντικυκλώνας
μικρογραφία|Χάρτης με την ατμοσφαιρική πίεση. Η κόκκινη περιοχή υποδεικνύει τον Σιβηρικό αντικυκώνα. Ο Σιβηρικός αντικυκλώνας αποτελεί τη μαζική συγκέντρωση ψυχρού αέρα στην ΒΑ περιοχή της Ευρασίας μεταξύ Σεπτέμβρη και Απρίλιο, συνήθως γύρω από τη λίμνη Βαϊκάλη. Στο κέντρο του κατά τον χειμώνα φτάνει τις χαμηλότερες θερμοκρασίες (<−40 °C), με την ατμοσφαιρική πίεση να ξεπερνά τα 1.040 μιλιμπάρ. Αποτελεί τη μεγαλύτερη ημιμόνιμη συγκέντρωση περιοχών υψηλού βαρομετρικού και είναι υπεύθυνο τόσο για το ρεκόρ χαμηλότερης θερμοκρασίας στο βόρειο ημισφαίριο (−67.8 °C στις 15 Ιανουαρίου 1885) στο Βερχογιάνσκ όσο και της υψηλότερης πίεσης (1083.8 mbar στην Αγκάτα του Κρασνογιάρσκ Κράι στις 31 Δεκεμβρίου 1968). Η ξηρότητα (έλλειψη υετού) και η δριμύτητα του χειμώνα σε μεγάλο μέρος της Σιβηρίας, Μογγολίας και Κίνας οφείλονται επίσης σε αυτόν ενώ επηρεάζει και τη διαμόρφωση των μουσώνων στην ΝΑ Ασία. Επίσης, ο σιβηριανός αέρας είναι κατά κανόνα ψυχρότερος του αρκτικού, δεδομένου ότι η ηπειρωτική βάση πάνω από την οποία διαμορφώνεται εκπέμπει μικρότερο ποσοστό ηλιακού φωτός σε σχέση με τους αρκτικούς πάγους.
Ο αντικυκλώνας της Σιβηρίας συνήθως υφίσταται μεταξύ τελών Αυγούστου και τελών Απριλίου, φτάνοντας στην κορύφωσή του τον χειμώνα. Δημιουργείται στα τέλη του αρκτικού κύκλου λόγω της σύγκλισης στην περιοχή ρευμάτων αέρα που προέρχονται από το εσωτερικό της Ασίας που υπόκεινται σε μια όλο και ισχυρότερη ψύξη όσο ελαττώνεται η διάρκεια της μέρας.
Σκούγια Μπρέιντεν
Το Σκούγια Μπρέιντεν είναι μια διεθνής συνεργασία καλλιτεχνών μεταξύ της Ινγκούνα Σκούγια και της Μελίσσα Μπρέιντεν. Δημιουργούν ζωγραφισμένα γλυπτά σε πορσελάνη.
Βιογραφίες και εκπαίδευση
Η Ινγκούνα Σκούγια (γενν. 1965) και η Μελίσσα Μπρέιντεν (γεν. 1968) συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο σχολείο το 1994 στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Χούμπολτ. Η Σκούγια είναι από τη Λετονία και η Μπρέιντεν από το Σακραμέντο της Καλιφόρνια. Η Σκούγια παρακολούθησε το Κολλέγιο Εφαρμοσμένων Τεχνών και τη Λετονική Ακαδημία Τέχνης, τα οποία βρίσκονται και τα δύο στη Ρίγα της Λετονίας, κερδίζοντας το πτυχίο της στην κεραμική το 1992, προτού παρακολουθήσει το Κρατικό Πανεπιστήμιο Χούμπολτ για ένα χρόνο σε ένα ειδικό πρόγραμμα ανταλλαγής, που δημιουργήθηκε από τον Λετονό Αμερικανό Γλύπτη καθηγητή Μαρίς Ν. Μπένσον. Η Σκούγια έλαβε το μεταπτυχιακό της το 2011 από τη Λετονική Ακαδημία Τέχνης. Η Μπρέιντεν έλαβε δύο πτυχία A.A. από το Κολέγιο Σιέρρα το 1992 και δύο πτυχία B.A. το 1997 από το Κρατικό Πανεπιστήμιο Χούμπολτ, σπουδάζοντας ζωγραφική, γλυπτική και ιστορία της τέχνης. Σπούδαζε για μεταπτυχιακό στην Παραγωγή Κινηματογράφου, όταν ταξίδεψε στη Λετονία για να παρακολουθήσει τη Λετονική Ακαδημία Τέχνης το 1999. Η Ινγκούνα Σκούγια και η Μελίσσα Μπρέιντεν επανασυνδέθηκαν στη Λετονία το 1999 και άρχισαν να εργάζονται συλλογικά κατά τη διάρκεια της παραγωγής της εκπομπής τους, "Here Kitty, Kitty!" που πραγματοποιήθηκε στη γκαλερί Τσίρις στη Ρίγα. L w. Και οι δύο καλλιτέχνες είχαν ξεχωριστή καριέρα πριν ξεκινήσουν τη συνεργασία τους. Αυτή τη στιγμή διαμένουν στη Λετονία.
Έργα τέχνης
Το έργο τους αναφέρεται σε ποικίλα θέματα, όπως ανθρώπινες μορφές και πρόσωπα, ζώα και παραμύθια. Το έργο και η καλλιτεχνική τους φιλοσοφία καλύπτει πολλά θέματα όπως ο φεμινισμός, ο βουδισμός και η πολιτική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λετονοί γλύπτες Κατηγορία:Καλλιτέχνιδες του 20ού αιώνα
Μπαμπουκόπτερο
thumb|250px|Σύγχρονα Ιαπωνικά μπαμπου-κόπτερα taketombo. Ξύλινου τύπου με ελικώδη σπειρώματα (αριστερά), πλαστικού τύπου (δεξιά) thumb|250px|Χρωματισμένος έλικας Ιαπωνικού taketombo. Το μπαμπου-κόπτερο, γνωστό και ως λιβελούλα από μπαμπού ή Κινεζική σβούρα (Κινέζικα: zhuqingting 竹蜻蜓, Ιαπωνικά: taketombo 竹蜻蛉), είναι παιχνίδι στροφείου ελικοπτέρου το οποίο πετά όταν ο άξονας του περιστρέφεται πολύ γρήγορα. Η σβούρα αυτή που έχει σχήμα ελικοπτέρου χρονολογείται στην περίοδο των εμπόλεμων κρατών της Κίνας, περίπου το 400 ΠΚΕ, και αποτέλεσε το αντικείμενο των πρώιμων πειραμάτων του Τζορτζ Κέιλι, του εφευρέτη της σύγχρονης αεροναυτικής.
Στην Κίνα, τα πρώτα γνωστά ιπτάμενα παιχνίδια αποτελούνταν από φτερά στην άκρη μιας ράβδου, η οποία περιστρεφόταν γρήγορα μεταξύ των χεριών και απελευθερωνόταν στον αέρα ώστε να πετάξει. «Ενώ η Κινεζική σβούρα δεν ήταν κάτι παραπάνω από ένα παιχνίδι, πιθανώς είναι η πρώτη απτή συσκευή η οποία μπορεί να θεωρηθεί ως ελικόπτερο.»
Το βιβλίο Baopuzi (抱樸子 «Δάσκαλος που εκφράζει την απλότητα») του Ταοϊστή λόγιου Γκε Χονγκ (περ. 317) αναφέρεται σε ένα ιπτάμενο όχημα το οποίο ο Τζόζεφ Νίντχαμ αποκαλεί «ένα πραγματικά εκπληκτικό απόσπασμα».
Ο Νίντχαμ καταλήγει στο συμπέρασμα πως ο Γκε Χονγκ περιέγραφε τις σβούρες ελικόπτερα επειδή «οι περιστρεφόμενες λεπίδες, δύσκολα μπορούν να σημαίνουν κάτι άλλο, ειδικά σε στενή σχέση με μια ταινία ή λουρί και υπαινίσσεται πως τα «φίδια», οι «δράκοι», και τα «βόδια» υποδηλώνουν τα σχέδια των αετών ανύψωσης ανθρώπων. Άλλοι μελετητές ερμηνεύουν αυτό το απόσπασμα του Baopuzi μυθολογικά αντί για κυριολεκτικά, στη βάση πως το περιεχόμενο του αναφέρει φανταστικές πτήσεις μέσω των τεχνικών chengqiao (乘蹻 «καβαλώντας ακροποδητί/ξυλοπόδαρο») και xian (仙 «αθάνατος, έμπειρος»). Για παράδειγμα, «Εάν μπορείς να καβαλήσεις τις καμάρες των ποδιών σου, θα έχεις την δυνατότητα να περιπλανηθείς οπουδήποτε στον κόσμο χωρίς εμπόδια από βουνά ή ποτάμια … Οποιοσδήποτε έχει το σωστό φυλαχτό και και επιδείξει σοβαρό προβληματισμό στην διαδικασία ίσως ταξιδέψει χιλιάδες μίλια μέσω της συγκέντρωσης της σκέψης του για κάποια ώρα.»
"Μερικοί κατασκεύασαν ιπτάμενα οχήματα από την ψίχα του δέντρου ζουζούμπε και τα σχεδίασαν με ένα σπαθί με ιμάντα δέρματος βουβαλιού στην άκρη της λαβής του. Άλλοι άφησαν τις σκέψεις τους να στέκονται τσην προετοιμασία ενός κοινού ορθογωνίου από πέντε φίδια, έξι δράκους, και τρία βουβάλια, και να ανέβουν με αυτό σε ύψος σαράντα μιλίων στην περιοχή που είναι γνωστή ως Παράδεισος."
Το Κινέζικο παιχνίδι ελικοπτέρου εμφανίστηκε στην Ευρώπη και «κάνοντας τις πρώτες εμφανίσεις του σε πίνακες ζωγραφικής Ευρωπαίων κατά την Αναγέννηση και στα σχέδια του Λεονάρντο ντα Βίντσι.» Το παιχνίδι ελικόπτερο εμφανίζεται σε Γαλλική εικόνα της Παναγίας με τον Ιησού περίπου του 1460 στο Μουσείο των Πρώην Επισκόπων (Musée de l'Ancien Évêché) στο Λε Μαν και σε πλάκα υαλογραφήματος του 16ου αιώνα στο Μουσείο Βικτώριας και Αλβέρτου στο Λονδίνο. Μια εικόνα περίπου του 1560 του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης στη Βιέννη αναπαριστά μια σβούρα ελικόπτερο με τρεις έλικες.
«Η σβούρα ελικοπτέρου στην Κίνα δεν οδήγησε σε κάτι περισσότερο από ψυχαγωγία και αναψυχή, αλλά δεκατέσσερις αιώνες αργότερα αποτέλεσε ένα από τα κύρια στοιχεία στην γέννηση της σύγχρονης αεροναυτικής στην Δύση.» Οι πρώτοι Δυτικοί επιστήμονες σχεδίασαν ιπτάμενες μηχανές πάνω στο σχέδιο του αυθεντικού Κινέζικου μοντέλου. Ο Ρώσος πολυμαθής Μιχαήλ Λομονόσοφ σχεδίασε ένα καθοδηγούμενο από ελατήριο ομοαξονικό στροφείο το 1743, και ο Γάλλος νατουραλιστής Κριστιάν ντε Λανουά δημιούργησε μια συσκευή τρυπανιού τόξου με έλικες αντίστροφης περιστροφής από φτερά.
Το 1792, ο Τζορτζ Κέιλι άρχισε να πειραματίζεται με τις σβούρες ελικόπτερα, τις οποίες αργότερα ονόμασε «περιστροφικές συσκευές που πετούν» (rotary wafts) ή «ανυψούμενες συσκευές που πετούν» (elevating fliers). Στο μνημειώδες άρθρο του «Περί Αεροπλοϊας» (On Aerial Navigation, 1809) απεικόνισε και περιέγραψε ένα ιπτάμενο μοντέλο με δύο έλικες (κατασκευασμένους από φελλούς και φτερά) το οποίο τροφοδοτούνταν από μπανέλα τόξου τρυπανιού. «Το 1835 ο Κέιλι παρατήρησε πως το αυθεντικό παιχνίδι δεν ανυψωνόταν σε υψόμετρο περισσότερο από 6 ή 7,5 μέτρα, ενώ τα βελτιωμένα μοντέλα του 'έφταναν έως και 27 μέτρα (90 πόδια) στον αέρα'. Αυτό ήταν τότε ο άμεσος πρόγονος του στροφείου του ελικοπτέρου και του έλικα του αεροσκάφους.»
Συζητώντας για την ιστορία των Κινεζικών εφευρέσεων, ο Τζόζεφ Νίντχαμ έγραψε: «Μερικές εφευρέσεις φαίνεται πως έγιναν απλώς μέσω ιδιότροπης περιέργεας, όπως τα 'αερόστατα θερμού αέρα' τα οποία κατασκευάστηκαν από κελύφη τα οποία δεν είχαν κάποια αεροναυτική χρήση, ή δεν οδήγησαν σε αεροδυναμικές ανακαλύψεις, είτε το ζωοτρόπιο το οποίο δεν οδήγησε στον κινηματογράφο, ή η σβούρα ελικόπτερο που δεν οδήγησε στο ελικόπτερο.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σβούρες Κατηγορία:Παραδοσιακά παιχνίδια Κατηγορία:Πολιτισμός της Κίνας
Seydlitz (καταδρομικό)
Το Seydlitz ήταν βαρύ καταδρομικό κλάσης Admiral Hipper το οποίο παρέμεινε ημιτελές. Η ναυπήγησή του ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1936 και καθελκύστηκε τον Ιανουάριο του 1939, όμως το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου είχε ως συνέπεια να καθυστερήσουν και το καλοκαίρι του 1940 να διακοπούν εντελώς οι εργασίες για την ολοκλήρωσή του, παρόλο που ήταν έτοιμο σε ποσοστό της τάξεως του 95%. Το σκάφος παρέμεινε εγκαταλειμμένο στο ναυπηγείο μέχρι τον Μάρτιο του 1942, όταν το Ναυτικό (Kriegsmarine) αποφάσισε τη μετατροπή του σε ελαφρύ αεροπλανοφόρο.
Το πλοίο, που μετονομάστηκε σε Weser, θα μετέφερε δέκα μαχητικά Bf 109 καθώς και δέκα βομβαρδιστικά κάθετης εφόρμησης Ju 87. Η μετατροπή δεν ολοκληρώθηκε και το κύτος του πλοίου ρυμουλκήθηκε στο Καίνιξμπεργκ, όπου και πέρασε το 1945 στην κατοχή των Σοβιετικών που το διέλυσαν τελικά για σκραπ.
Περιγραφή
To Seydlitz ναυπηγήθηκε στις εγκαταστάσεις της Deschimag στην Βρέμη. Αρχικά σχεδιάστηκε ως μια ελαφριά εκδοχή της κλάσης Admiral Hipper, με πυροβόλα των 150 mm αντί των 20,3 cm, όμως τον Νοέμβριο του 1939 το Ναυτικό αποφάσισε ότι το πλοίο θα γίνονταν πανομοιότυπο με τα υπόλοιπα της κλάσης του. Η ναυπήγησή του ξεκίνησε στις 29 Δεκεμβρίου 1936 και η καθέλκυση του έλαβε χώρα στις 19 Ιανουαρίου 1939. Οι εργασίες ολοκλήρωσης καθυστέρησαν σημαντικά εξαιτίας του ξεσπάσματος του πολέμου.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από οκτώ πυροβόλα των 20,3 cm, τα οποία ήταν τοποθετημένα ανά δύο σε τέσσερις πύργους. Οι δύο πύργοι βρίσκονταν στην πλώρη και οι υπόλοιποι στην πρύμνη. Ο αντιαεροπορικός οπλισμός αποτελούνταν από δώδεκα πυροβόλα των 105 mm, δώδεκα των 37 mm και οκτώ των 20 mm. Το καταδρομικό διέθετε επίσης έξι τορπιλοσωλήνες των 53,3 cm που ήταν εγκατεστημένοι στην οπίσθια υπερκατασκευή. Επίσης ήταν δυνατή η μεταφορά τριών αναγνωριστικών υδροπλάνων τύπου Arado Ar 196, τα οποία απονηώνονταν με καταπέλτη. Η κύρια ζώνη θωράκισης είχε πάχος από 70 ως 80 mm, το ανώτερο κατάστρωμα από 12 μέχρι 30 mm και το κύριο θωρακισμένο κατάστρωμα από 20 ως 50 mm.
Μετατροπή σε αεροπλανοφόρο
Μετά την απώλεια του θωρηκτού Bismarck τον Μάιο του 1941, καθώς και στην παρολίγο απώλεια του Tirpitz τον Μάρτιο του επόμενου έτους, που οφείλονταν εν πολλοίς στα αεροσκάφη των βρετανικών αεροπλανοφόρων, η ηγεσία του Kriegsmarine έκρινε πως ήταν απαραίτητο να αποκτήσει και ο γερμανικός στόλος πλοία αυτού του είδους. Οι εργασίες πάνω στο πρώτο αεροπλανοφόρο της Γερμανίας, το Graf Zeppelin, είχαν σταματήσει από τον Απρίλιο του 1940 όμως ξεκίνησαν ξανά τον Μάρτιο του 1942. Αποφασίστηκε επίσης η μετατροπή διάφορων άλλων σκαφών σε βοηθητικά/ελαφρά αεροπλανοφόρα, ένα εκ των οποίων ήταν και το Seydlitz.
Η υπερκατασκευή αφαιρέθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά προκειμένου να εγκατασταθεί το κατάστρωμα προσαπονήωσης καθώς και το υπόστεγο των αεροσκαφών. Το κατάστρωμα θα είχε μήκος 200 m και πλάτος 30 m. Ο οπλισμός περιορίστηκε σε δέκα αντιαεροπορικά πυροβόλα των 105 mm, δέκα των 37 mm καθώς και 24 των 20 mm. Το αεροπλανοφόρο θα μετέφερε δέκα μαχητικά Bf 109 και δέκα βομβαρδιστικά κάθετης εφόρμησης Ju 87.
Στην νέα του διαμόρφωση θα ονομάζονταν Weser, όμως οι εργασίες διακόπηκαν τον Ιούνιο του 1943, πριν την ολοκλήρωσή του. Το ημιτελές σκάφος ρυμουλκήθηκε στο Καίνιξμπεργκ όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου. Στις 29 Ιανουαρίου 1945, οι Γερμανοί βύθισαν το πλοίο ώστε να μην περάσει στην κατοχή των προελαύνοντων Σοβιετικών. Το Σοβιετικό Πολεμικό Ναυτικό εξέτασε παρ'όλα αυτά το ενδεχόμενο να αξιοποιήσει το Seydlitz ως πηγή ανταλλακτικών για να ολοκληρώσουν το καταδρομικό Lützow, που ήταν ίδιας κλάσης. Τα σχέδια αυτά δεν υλοποιήθηκαν και το Seydlitz/Weser διαλύθηκε τελικά για σκραπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης Admiral Hipper
Ρουπέν Γ΄ της Αρμενίας
Ο Ρουπέν Γ΄ της Αρμενίας ή Ρουμπέν Γ΄ της Αρμενίας (Αρμεν. Ռուբեն Գ 1145 - 6 Μαΐου 1187) μέλος του Οίκου των Ρουπενιδών ήταν ο 9ος Πρίγκιπας του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας ή "κύριος των βουνών του Ταύρου" (1175 - 1187). Έμεινε σταθερά φιλικός με τους Σταυροφόρους, ήταν δίκαιος και καλός ηγεμόνας και ίδρυσε πολλά ευαγή ιδρύματα στην επικράτειά του.
Βιογραφία
Ο Ρουπέν Γ΄ ήταν ο πρωτότοκος γιος του Στεφάνου της Αρμενίας, τρίτου γιου του Λέων Α΄ της Αρμενίας και της Ρίτας, κόρης του Σαμπάντ κυρίου του Μπαρμπαρόν. Ο πατέρας του καθώς πήγαινε προσκεκλημένος σε δείπνο του Ανδρονίκου Ευφορβινού, Ρωμαίου κυβερνήτη της Κιλικίας, δολοφονήθηκε (7 Φεβρουαρίου 1165). Ο Ρουπέν Γ΄ και ο μικρότερος αδελφός του Λέων Β΄ της Αρμενίας ζούσαν στο κάστρο του θείου τους Μπακουράν κυρίου του Μπαμπερόν που προστάτευε την διάβαση από τις Κιλίκιες Πύλες στον Ταύρο. Όταν ο θείος του Μλεχ της Αρμενίας, 8ος πρίγκιπας της Αρμενίας και τέταρτος γιος του Λέοντα Α΄ φονεύθηκε από ευγενείς του κύκλου του, ο Ρουπέν Γ΄ ανέλαβε την εξουσία (1175). Ήταν φιλικός με τους Σταυροφόρους, συμμάχησε με τον Φίλιππο Α΄ της Φλάνδρας και τον Βοημούνδο Γ΄ της Αντιόχειας στην ατυχή πολιορκία του Χαρένκ. Ο Βαχράμ της Έδεσσας στο "Έμμετρο Χρονικό της Μικράς Αρμενίας" γράφει :
"Ήταν εξαίρετος πρίγκιπας, ευγενής και συμπονετικός. Κυβέρνησε την περιοχή πολύ καλά και εγκωμιάστηκε από όλους".
Τον Ιούνιο του 1180 ο Σαλαντίν και ο Σουλτάνος του Ικονίου Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ συναντήθηκαν στον ποταμό Σάντσα και συμμάχησαν. Έπειτα, με το πρόσχημα ότι ο Ρουπέν Γ΄ κακομεταχειριζόταν τους Τουρκομάνους της περιοχής του έκαναν μία σύντομη και επιτυχή εκστρατεία εναντίον του, ο Ρουπέν Γ΄ συνήψε το ίδιο έτος ειρήνη με τον σουλτάνο του Ικονίου. Την ίδια εποχή πολλοί ευγενείς από το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας που μισούσαν την Σιβύλλα τρίτη σύζυγο του Βοημούνδου Γ΄ δραπέτευσαν στην αυλή του Ρουπέν. Στις αρχές του 1181 ο Ρουπέν Γ΄ έκανε προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ και εκεί νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα του Τορόν, κόρη του Χάμφρεϊ Γ΄ του Τορόν και της Στεφανίας του Μιλλί. Στα τέλη του 1182 ο Ισαάκιος Κομνηνός της Κύπρου Βυζαντινός κυβερνήτης της Κιλικίας εξεγέρθηκε εναντίον του Ανδρονίκου Α΄ Κομνηνού και ζήτησε τη βοήθεια του Βοημούνδου Γ΄ εναντίον του Ρουπέν, ο Βοημούνδος έστειλε στρατό στην Ταρσό. Ο Βοημούνδος Γ΄ πρόδωσε τον Ισαάκιο, τον αιχμαλώτισε και τον παρέδωσε στον Ρουπέν Γ΄, τελικά ο Ισαάκιος εξαγόρασε την ελευθερία του από τους Ναΐτες Ιππότες.
Αιχμαλωσία και παραίτηση
Ο Χετούμ Γ΄ του Λαμπρόν (του αντίπαλου Οίκου των Χετουμιδών) συμμάχησε με τον Βοημούνδο Γ΄ εναντίον του Ρουπέν Γ΄ (1183). Ο πρίγκιπας της Αντιόχειας τον κάλεσε δήθεν για συμφιλίωση με τον Χετούμ Γ΄, αλλά οι δύο τους τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν. Ο νεότερος αδελφός τού Ρουπέν Γ΄ Λέων Β΄ της Αρμενίας αφού κατέλαβε τις κτήσεις των Χετουμιδών, επιτέθηκε στην Αντιόχεια. Ο Ρουπέν Γ΄ ελευθερώθηκε έναντι με ένα τεράστιο ποσό λύτρων, τα Άδανα και η Μοψουεστία παραδόθηκαν επίσης στην Αντιόχεια. Ο Λέων Β΄ όταν ελευθερώθηκε ο αδελφός του ανακατέλαβε τις δύο πόλεις. Ο Βοημούνδος Γ΄ έκανε μερικές επιδρομές, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ο Ρουπέν Γ΄ παραιτήθηκε υπέρ του μικρότερου αδελφού του Λέων, αποσύρθηκε στο μοναστήρι του Ντραζάρκ όπου και πέθανε. Ο Βαχράμ της Έδεσσας στο "Έμμετρο Χρονικό" γράφει :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Ρουπενιδών Κατηγορία:Ηγεμόνες της Αρμενικής Κιλικίας
Τζον φαν ΄τ Σχιπ
Ο Γιοχάνες Νίκολας «Τζον» φαν ΄τ Σχιπ (ολλανδικά: Johannes Nicolaas "John" van 't Schip, ) (30 Δεκεμβρίου 1958) είναι Ολλανδός-Καναδός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πλάγιος μέσος και νυν προπονητής ποδοσφαίρου.
Πρώιμη ζωή
Ο Φαν ΄τ Σχιπ γεννήθηκε στο Φορτ Σεντ Τζον της Βρετανικής Κολομβίας και μεγάλωσε στο Πάουελ Ρίβερ, όπου έπαιξε ποδόσφαιρο νέων στη μικρή κοινότητα, πριν η οικογένειά του μετακομίσει στην Ολλανδία το 1972.
Συλλογική
Ο Φαν ΄τ Σχιπ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ακαδημία νέων του Άγιαξ. Έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα το Δεκέμβριο του 1981, περνώντας τις επόμενες 11 σεζόν με τον Άγιαξ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έγινε πρωταθλητής Ολλανδίας το 1982, 1983, 1985 και 1990 και κυπελλούχος Ολλανδίας το 1983, 1986 και 1987. Βοήθησε επίσης τον Άξιαξ να κερδίσει το Κύπελλο Κυπελλούχων 1986-87 και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1991-1992. Μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ από τον Άγιαξ, αγοράστηκε από την ιταλική Τζένοα, στην οποία αγωνίστηκε τέσσερις σεζόν πριν τερματίσει τη σταδιοδρομία του. Βοήθησε το σύλλογο να κερδίσει το Αγγλοϊταλικό Κύπελλο του 1996.
Διεθνής
Σε διεθνές επίπεδο, ο Φαν ΄τ Σχιπ, μέλος της Εθνικής Ολλανδίας U19 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 1983, είχε 41 συμμετοχές και 2 γκολ με την Εθνική Ολλανδίας. Το ντεμπούτο του έγινε εναντίον της Σκωτίας τον Απρίλιο του 1986 και ο τελευταίος του αγώνας ήταν ένας προκριματικός αγώνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος εναντίον της Λευκορωσίας τον Ιούνιο του 1995. Εμφανίστηκε στο Παγκόσμιο Κυπέλλου του 1990 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1992.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Μετά τη συνταξιοδότησή του ως παίκτης, ο Φαν ΄τ Σχιπ έγινε προπονητής νέων στον Άγιαξ και στη συνέχεια προπονητής της Τβέντε. Από τον Αύγουστο του 2004, ήταν βοηθός προπονητή του Μάρκο φαν Μπάστεν στην Εθνική Ολλανδίας, μέχρις ότου ο Φαν Μπάστεν εγκατέλειψε τη θέση του προπονητή μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008. Ακολούθησε τον Φαν Μπάστεν στον Άγιαξ, όπου έγινε βοηθός προπονητή μαζί με το Ρομπ Βίτσχε, για την σεζόν 2008-09. Στις 6 Μαΐου 2009, μετά την παραίτηση του Φαν Μπάστεν, ονομάστηκε ως προσωρινός προπονητής του Άγιαξ και διηύθυνε το σύλλογο μέχρι το τέλος της σεζόν.
Μέλμπουρν Χαρτ
Προσλήφθηκε από την αυστραλιανή Μέλμπουρν Χαρτ στις 12 Οκτωβρίου 2009 ως προπονητής για την σεζόν 2010-11, την παρθενική της στο Πρωτάθλημα Αυστραλίας. Την 1η Φεβρουαρίου 2012, ο Φαν ΄τ Σχιπ ανακοίνωσε ότι θα εγκαταλείψει τη σύλλογο στο τέλος της σεζόν 2011-12, αναφέροντας προσωπικούς λόγους για την απόφασή του. Οδήγησε τη Χαρτ στους πρώτους της Τελικούς, στη δεύτερη σεζόν της στο πρωτάθλημα. Ο Φαν ΄τ Σχιπ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της Μέλμπουρν Χαρτ.
Γουαδαλαχάρα
Τον Απρίλιο του 2012, η Γουαδαλαχάρα ανακοίνωσε, μέσω του λογαριασμού της στο Twitter, ότι ο Φαν ΄τ Σχιπ θα είναι ο νέος προπονητής του συλλόγου. Ο Φαν ΄τ Σχιπ προτάθηκε από τον συμπατριώτη του Γιόχαν Κρόιφ, ο οποίος εργαζόταν εκείνη την στιγμή σε ένα πρότζεκτ με το σύλλογο. Το πρώτο ανταγωνιστικό παιχνίδι του Φαν ΄τ Σχιπ ήταν εναντίον της Τολούκα, όπου η Γουδαλαχάρα έχασε με 2-1.
Ο Φαν ΄τ Σχιπ απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του ως προπονητής του συλλόγου λίγες μέρες πριν από την έναρξη της σεζόν Clausura 2013.
Επιστροφή στη Μέλμπουρν Σίτι
Στις 30 Δεκεμβρίου 2013, μετά από 17 αγώνες χωρίς νίκη από τη Μέλμπουρν Χαρτ και την πρόωρη λήξη του συμβολαίου του Τζον Αλοΐζι, η Μέλμπουρν Χαρτ προσέλαβε τον Φαν ΄τ Σχιπ ως προπονητή μέχρι το τέλος της σεζόν.
Στις 19 Μαρτίου 2014, μετά από 11 αγώνες με το σύλλογο, συμπεριλαμβανομένου ενός σερί 7 αγώνων χωρίς ήττα, ο Φαν ΄τ Σχιπ υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ομάδα (που θα μετονομαζόταν σε Μέλμπουρν Σίτι τον Ιούνιο του 2014), μέχρι το τέλος της σεζόν 2016-17.
Εθνική Ελλάδας
Τον Ιούλιο του 2019, προσλήφθηκε ως προπονητής της Εθνικής Ελλάδας.
Τον Νοέμβριο του 2021 παραιτήθηκε από την εθνική ομάδα μετά από 2,5 χρόνια παρουσίας του στον πάγκο και λόγω της αποτυχίας του να προκριθεί στις τελικές φάσεις του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2020 και του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022.
Προσωπική ζωή
Εκτός από τα ολλανδικά, ο Φαν ΄τ Σχιπ μιλάει επίσης αγγλικά και ισπανικά.
Συλλογικές
Άγιαξ
Τζένοα
Ως προπονητής
Μέλμπουρν Σίτι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1988 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1992 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ολλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Τβέντε ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Έρεντιβιζι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γιονγκ Άγιαξ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γουαδαλαχάρα ΚΝ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μέλμπουρν Σίτι ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ζβόλε ΠΕΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας
Μπαζιάνο
Το Μπαζιάνο (ιταλικά: Basiano) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Μπαζίλιο
Το Μπαζίλιο (ιταλικά: Basiglio) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Νόμος του Μέφρι
Ο Νόμος του Μέφρι (Eναλλακτική γραφή: Νόμος του Μέφρυ. Αγγλικά: Muphry's Law) είναι ένα απόφθεγμα σύμφωνα με το οποίο «Εάν σπεύσετε να ασκήσετε κακοπροαίρετη κριτική επάνω σε ένα λάθος που έκανε κάποιος, θα κάνετε κι εσείς οι ίδιοι κάποιο λάθος μέσα στην κριτική σας». Το όνομα του νόμου αυτού είναι ένας εκούσιος αναγραμματισμός του «Νόμου του Μέρφι».
Ο νόμος αυτός έχει ευρεία εφαρμογή, ειδικά στην εποχή του Διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Συγκεκριμένα, παρατηρείται το φαινόμενο κατά το οποίο πολλοί χρήστες, επάνω στη βιασύνη τους να καταδείξουν και να καυτηριάσουν ένα λάθος του συνομιλητή τους, διαπράττουν ένα νέο σφάλμα, ενίοτε ακόμη σοβαρότερο από αυτό που προσπαθούν να κριτικάρουν.
Κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί διάφορες παραλλαγές του ανωτέρω νόμου, μεταξύ άλλων:
ενώ στο ελληνικό Διαδίκτυο έχει διατυπωθεί από τον Νίκο Σαραντάκο και ως «Νόμος του Μπούμερανγκ».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορολογία του Διαδικτύου
Ιζαμπέλα Σαντοβεάνου-Έβαν
Η Ιζαμπέλα Σαντοβεάνου-Έβαν (, το επώνυμο επίσης Σαντοβεάνου-Αντρέι, πρώτο όνομα επίσης Ισαμπέλα ή Ιζαμπέλα; γεννηθείσα ως Ιζαμπέλα Μόρτουν, με ψευδώνυμα IZSD και Iz. Sd. ; 24 Φεβρουαρίου 1870 – 6 Αυγούστου 1941) ήταν Ρουμάνα κριτικός λογοτεχνίας, εκπαιδευτικός, δημοσιογράφος κοινής γνώμης, ποιήτρια και φεμινίστρια αγωνιστής. Πέρασε τα νιάτα της υποστηρίζοντας τον σοσιαλισμό και συσπειρώθηκε με την αριστερή πολιτική για το υπόλοιπο της ζωής της, κυρίως ως εκπρόσωπος ποπορανιστικών κύκλων και προσωπική φίλη του κριτικού πολιτισμού Γκαραμπέτ Ιμπρεϊλεάνου. Υπό την καθοδήγηση του Ιμπρεϊλεάνου, η Σαντοβεάνου έγραψε για την επιθεώρηση Ρουμανική ζωή (Viața Românească), όπου προσπάθησε να συμβιβάσει τον εθνοτικό εθνικισμό και τον παραδοσιαρχία με τον αισθητισμό. Ως κριτικός λογοτεχνίας, υπερασπίστηκε την αναγνώριση του Συμβολισμού ως ανεξάρτητου πολιτιστικού φαινομένου και ανασκόπησε τις σύγχρονες εξελίξεις στην αγγλική λογοτεχνία.
Ο Σαντοβεάνου εκπροσώπησε τον ρουμανικό φεμινισμό στα συνέδρια της Διεθνούς Συμμαχίας Γυναικών, αλλά ακολούθησε μια σταδιακή προσέγγιση στο δικαίωμα ψήφου των γυναικών και, κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, άρχισε να ενδιαφέρεται να δημιουργήσει δεσμούς μεταξύ του φεμινισμού και της ευγονικής. Με τις δραστηριότητές της ως δασκάλα και μαχήτρια, υποστήριξε την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και είχε τα προσόντα να διαδώσει τη μέθοδο Μοντεσσόρι. Αργά στη ζωή της, πρόσθεσε τον φεμινιστικό αντιφασισμό στον κατάλογο των πολιτικών και κοινωνικών εμπλοκών της.
Η ξαδέρφη του σοσιαλιστή πολιτικού Βασίλη Μόρτουν, Ιζαμπέλα ήταν κουνιάδα του μυθιστοριογράφου και πολιτικής φιγούρας Μιχαήλ Σαντοβεάνου. Είχε επίσης σχέση με διάφορες οικογένειες, που ήταν σημαντικές στη ρουμανική πολιτική ιστορία.
Νεανικά χρόνια
Η Ιζαμπέλα Μόρτουν καταγόταν από την ιστορική περιοχή της Μολδαβίας: ο τόπος γέννησής της αναφέρεται ως Σαουτσέστι, κομητεία Μπακάου, αλλά μπορεί επίσης να γεννήθηκε στην περιοχή Χέρτσας. Οι γονείς της ήταν ο Γεόργκε Γκριγκόρε και η Ελεονόρα Μόρτουν, θείος και θεία του σοσιαλιστή Βασίλη Μόρτουν. Λόγω της γέννησής της, η Ιζαμπέλα είχε σχέση με πολλές κορυφαίες οικογένειες διανοουμένων και βογιάρους της Μολδαβίας: ο δικός της κλάδος, οι Μορτουνέστι, παντρεύτηκε με τους Ρακοβιτσέστι, τους Μοβιλέστι και ακόμη και τον αρχαίο Οίκο Μπογκντάν-Μουσάτ. Μεταξύ των συγγενών της ήταν επίσης η οικογένεια Άρμπορε της οποίας τα μέλη περιλαμβάνουν τους σοσιαλιστές Ζαμφίρ και Εκατερίνα Άρμπορε.
Η Ιζαμπέλα υιοθετήθηκε, αμέσως μετά τη γέννησή της, από την οικογένεια Αντρέι, και αναφέρεται ότι ήταν ένα δυστυχισμένο και ανεπιθύμητο παιδί. Είχε μια ετεροθαλή αδερφή, την Αντέλα, την οποία αργότερα περιέγραψε ως μια από τις καλλονές της Μολδαβίας.
Σε σύντομο χρονικό διάστημα, η Ιζαμπέλα Μόρτουν έφτασε στο Βουκουρέστι, την πρωτεύουσα της Ρουμανίας. Ακόμη ενεργή σοσιαλίστρια, ήταν παρούσα στο 2ο Συνέδριο του Ρουμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος και γνώρισε, μέσω των σοσιαλιστικών της διασυνδέσεων, πολλές σημαντικές προσωπικότητες της ρουμανικής λογοτεχνικής σκηνής του τέλους του 19ου αιώνα: Ιόν Λούκα Καρατζιάλε, Μπάρμπου Στεφανέσκου Ντελαβράντσα, Αλεξάντρου Βλαχούτσα. Μια άλλη τέτοια φιγούρα ήταν ο σοσιαλιστής βετεράνος Κονσταντάν Ντομπροτζεάνου‑Γκερέα, για τον οποίο αργότερα έγραψε: «Δεν συνάντησα ποτέ ξανά έναν άνθρωπο, που θα μπορούσε να σκορπίσει τόση γαλήνη και συμφιλίωση παντού γύρω του».
Η νεαρή φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου, όπου ήταν συνάδελφος με αρκετούς άντρες συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένων των Ιοάν Αλεξάντρου Μπρατέσκου-Βοϊνέστι και O. Carp (Γκεόργκε Πρόκα). Το 1892, ο Καρπ παντρεύτηκε την Αντέλα Αντρέι.
Ποπορανιστικό ντεμπούτο
Η Σαντοβεάνου είχε τα προσόντα, για να γίνει δασκάλα και αργότερα ανέλαβε μια θέση διδασκαλίας στη Βραΐλα. Το 1898, παντρεύτηκε τον Ρωμαίο αξιωματικό Αλεξάντρου Σαντοβεάνου (γεννήθηκε το 1866), έναν μεγαλύτερο αδερφό του πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα Μιχαήλ Σαντοβεάνου. Τον ακολούθησε στο Φοσκάνι, όπου δίδαξε στο οικοτροφείο θηλέων, και τελικά στο Βουκουρέστι, όπου εργάστηκε ως παιδαγωγός για την Școala Centrală de Fete.
Την επόμενη δεκαετία, όπως και ο κουνιάδος της Μιχαήλ, συνδέθηκε με τη νεοϊδρυθείσα Ρουμανική ζωή (Viața Românească), το κορυφαίο φερέφωνο μιας ρουμανικής καταγωγής αριστερής-εθνικιστικής ιδεολογίας, του ποπορανισμού. Έγινε μαθήτρια του ποπορανιστή θεωρητικού και αρχισυντάκτη Γκαραμπέτ Ιμπρεϊλεάνου, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την ορθολογιστική προσέγγιση του Γκαραμπέτ Ιμπρεϊλεάνου στα λογοτεχνικά φαινόμενα. Αργότερα θα τον περιέγραφε ως «έναν όμορφο νεαρό άνδρα, φημισμένο ως πολύ διαβασμένο και καλλιεργημένο, αλλά τρομακτικά ντροπαλό».
Η Σαντοβεάνου πήρε επίσης το μέρος του Ιμπρεϊλεάνου στην πολεμική του με τον Εουτζέν Λοβινέσκου, έναν άτακτο παραδοσιακό και αργότερα προάγγελο της μοντερνιστικής σκηνής. Γράφοντας στον Γκαραμπέτ Ιμπρεϊλεάνου το 1909, αφού παρακολούθησε μια από τις πρώτες δημόσιες διαλέξεις του Εουτζέν Λοβινέσκου, η Σαντοβεάνου περιέγραψε τη νέα άφιξη ως «έναν μεγάλο σάπιο» και «έναν αδαή», που μίλησε με έναν «κοινό και ανόητο», «επιφανειακό» τρόπο. Στην κριτική του για τη ρουμανική λογοτεχνία της δεκαετίας του 1930, ο Εουτζέν Λοβινέσκου είχε μια επιφυλακτική άποψη για την ποπορανιστική δραστηριότητα της Σαντοβεάνου, προτείνοντας ότι η εθνικιστική της υπεράσπιση απηχούσε τους δεξιούς ανταγωνιστές στο περιοδικό Σαμανατόρουλ (Sămănătorul, Σπορέας), το σπίτι του ιστορικού και κριτικού Νικολάε Γιόργκα, ενώ θεωρούσε την κριτική της προσέγγιση «λυρική, μακροσκελή και σεχταριστική».
Μέχρι το 1906, η Σαντοβεάνου συνεισέφερε επίσης στο Περιοδικό Ιδεαλιστής (Revista Idealistă), το Νεοκλασικό περιοδικό του Μιχαήλ Γ. Χόλμπαν, όπου συζητούσε τον " Ρομαντισμό στη λογοτεχνία", και την επικρατούσα επιθεώρηση Νέο Ρουμάνικο Περιοδικό (Noua Revistă Română). Σε αυτή τη χρονική περίοδο, ενεπλάκη σε ένα μικρό σκάνδαλο με επίκεντρο τον κουνιάδο της και το περιβάλλον των Ποπορανιστών. Εκείνη τη χρονιά, η παλιά της φίλη Μαρίνο-Μόσχου ενημέρωσε τον Ιμπρεϊλεάνου ότι η Μαριάνα Βιντράσκου, ένα μυθιστόρημα της Ρουμανικής ζωής (Viața Românească) του Μιχαήλ Σαντοβεάνου, ήταν λογοκλοπή από το δικό της χειρόγραφο, το οποίο είχε εμπιστευτεί νωρίτερα στην Ιζαμπέλα και το οποίο η Ιζαμπέλα είχε δώσει στον συγγενή της. Ενώ οι Σαντοβεάνου αρνήθηκαν να δημοσιοποιήσουν τη δική τους εκδοχή των γεγονότων, ο Ιμπρεϊλεάνου αξιολόγησε τα στοιχεία ως ευνοϊκά για τη Μαρίνο-Μόσχου και έθαψε το σκάνδαλο διακόπτοντας τη σειρά. Αποσπάσματα από το μυθιστόρημα του Σαντοβεάνου αναδημοσιεύτηκαν μόνο από την κριτική Manuscriptum το 1970, και η ίδια η λογοκλοπή αποδείχθηκε το 1988.
Κατά τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του 20ου αιώνα, η Ιζαμπέλα Σαντοβεάνου έγινε μια από τις σοσιαλίστριες, που πλησίασαν πιο κοντά στο κυρίαρχο Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα (PNL). Το ντεμπούτο της ως κριτικός λογοτεχνίας έγινε λίγο πριν το 1908, όταν ήταν για λίγο λογοτεχνική αρθρογράφος στην εφημερίδα PNL Voința Națională.