cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίκινγκ
Κοινωνική δομή
Οι Γιαρλ ήταν η αριστοκρατία της κοινωνίας των Βίκινγκ. Ήταν πλούσιοι και κατείχαν μεγάλα κτήματα με τεράστιες αγροικίες, άλογα και πολλούς Θραλ. Οι τελευταίοι έκαναν τις περισσότερες καθημερινές δουλειές, ενώ οι Γιαρλ ασχολούντο με τη διοίκηση, την πολιτική, το κυνήγι, τον αθλητισμό, επισκέπτονταν άλλους Γιαρλ ή έλειπαν στο εξωτερικό σε εκστρατείες. Όταν ένας Γιαρλ πέθαινε και θαβόταν οι Θραλ του νοικοκυριού μερικές φορές θυσιάζονταν τελετουργικά και θάβονταν δίπλα του, όπως έχουν αποκαλύψει πολλές ανασκαφές.
Στην καθημερινή ζωή υπήρχαν πολλές ενδιάμεσες θέσεις στη συνολική κοινωνική δομή και πιστεύεται ότι πρέπει να υπήρχε κάποια κοινωνική κινητικότητα. Αυτές οι λεπτομέρειες είναι ασαφείς, αλλά οι τίτλοι και οι θέσεις όπως hauldr, thegn, landmand δείχνουν κινητικότητα μεταξύ Καρλ και Γιαρλ.
Άλλες κοινωνικές δομές περιελάμβαναν τις κοινότητες των félag τόσο στην πολιτική όσο και στη στρατιωτική σφαίρα, στις οποίες τα μέλη τους (ονομαζόμενα félagi) συμμετείχαν υποχρεωτικά. Μία félag θα μπορούσε να είχε ως αντικείμενο ορισμένο είδος εμπορίου, μια κοινή ιδιοκτησία ενός θαλάσσιου σκάφους ή μια στρατιωτική υποχρέωση υπό ένα συγκεκριμένο ηγέτη. Τα μέλη του τελευταίου αναφέρονταν ως drenge, μια από τις λέξεις για τον πολεμιστή. Υπήρχαν επίσης επίσημες κοινότητες στις πόλεις και τα χωριά, η γενική άμυνα, η θρησκεία, το νομικό σύστημα και οι Thing (συνελεύσεις).
Γυναίκες
Οι γυναίκες διέθεταν ένα σχετικά ελεύθερο καθεστώς στις Σκανδιναβικές χώρες της Σουηδίας, της Δανίας και της Νορβηγίας, που απεικονίζονται στους ισλανδικούς νόμους Grágás και τους αντίστοιχους νορβηγικούς του Frostating και του Gulating. Η εκ πατρός θεία, ανιψιά και εγγονή, που αναφέρονται ως odalkvinna, είχαν όλες το δικαίωμα να κληρονομούν περιουσία από έναν αποθανόντα άνδρα. Απουσία ανδρών συγγενών, μια ανύπαντρη γυναίκα χωρίς γιο κληρονομούσε όχι μόνο την περιουσία αλλά και τη θέση ως επικεφαλής της οικογένειας ενός αποθανόντα πατέρα ή αδελφού. Μια τέτοια γυναίκα αναφερόταν ως Baugrygr και ασκούσε όλα τα δικαιώματα του επικεφαλής μιας ευρύτερης οικογένειας -όπως το δικαίωμα να ζητήσει και να λάβει χρηματική αποζημίωση για τον φόνο ενός μέλους της οικογένειας- μέχρι να παντρευτεί, οπότε τα δικαιώματά της μεταβιβάζονταν στον νέο σύζυγό της.
Μετά την ηλικία των 20 ετών μια ανύπαντρη γυναίκα, που αναφερόταν ως maer και mey, ανήκε στην κοινωνία των ενηλίκων και είχε το δικαίωμα να αποφασίσει για τον τόπο διαμονής της και θεωρείτο ως αυτεξούσιο πρόσωπο έναντι του νόμου. Μια εξαίρεση από την ανεξαρτησία της ήταν το δικαίωμα επιλογής συζύγου, καθώς οι γάμοι κανονικά κανονίζονταν από την οικογένεια. Η εξέταση των ταφών της Εποχής των Βίκινγκ δείχνουν ότι οι γυναίκες ζούσαν περισσότερο και σχεδόν όλες αρκετά περισσότερο από 35 χρόνια, σε σύγκριση με τους προηγούμενους χρόνους. Οι τάφοι γυναικών πριν από την Εποχή των Βίκινγκ στη Σκανδιναβία περιέχουν αναλογικά μεγάλο αριθμό λειψάνων από γυναίκες ηλικίας 20 ως 35 ετών, πιθανώς λόγω επιπλοκών του τοκετού.
Οι χήρες απολάμβαναν το ίδιο ανεξάρτητο καθεστώς με τις ανύπαντρες γυναίκες. Μια παντρεμένη γυναίκα μπορούσε να χωρίσει από τον σύζυγό της και να ξαναπαντρευτεί. Ήταν επίσης κοινωνικά αποδεκτό για μια ελεύθερη γυναίκα να συγκατοικεί με έναν άνδρα και να έχει παιδιά μαζί του χωρίς να τον παντρευτεί, ακόμα κι αν αυτός ήταν παντρεμένος. Μια γυναίκα σε αυτή την κατάσταση ονομαζόταν frilla.
Δεν γινόταν καμία διάκριση μεταξύ των παιδιών που γεννήθηκαν εντός ή εκτός γάμου: και τα δύο είχαν το δικαίωμα να κληρονομήσουν την περιουσία των γονέων τους και δεν υπήρχαν «νόμιμα» ή «παράνομα» παιδιά. Οι γυναίκες είχαν θρησκευτική εξουσία και δραστηριοποιούνταν ως ιέρειες (gydja) και μάντισσες (sejdkvinna). Ασχολούντο με την τέχνη ως ποιήτριες (skalder) και χαράκτριες ρουνικών λίθων, με το εμπόριο και την ιατρική. Μπορούσαν επίσης να ασχολούνται σε στρατιωτικές υπηρεσίες: οι ιστορίες για ασπιδοφόρες δεν επιβεβαιώνονται, αλλά μερικά αρχαιολογικά ευρήματα, όπως η γυναίκα πολεμιστής των Βίκινγκ της Μπίρκα, μπορεί να υποδηλώνουν ότι υπήρχαν τουλάχιστον ορισμένες γυναίκες με στρατιωτική εξουσία. Αυτές οι ελευθερίες εξαφανίστηκαν σταδιακά μετά την εισαγωγή του Χριστιανισμού και από τα τέλη του 13ου αιώνα πλέον δεν αναφέρονταν. .
Εμφάνιση
Οι τρεις τάξεις ήταν εύκολα αναγνωρίσιμες από τις εμφανίσεις τους. Οι άνδρες και οι γυναίκες των Γιαρλ ήταν περιποιημένοι με καλοφτιαγμένα χτενίσματα και εξέφραζαν τον πλούτο και τη θέση τους φορώντας ακριβά ρούχα (συχνά μεταξωτά) και καλοφτιαγμένα κοσμήματα όπως καρφίτσες, εγγράφες στις ζώνες, περιδέραια και βραχιόλια. Σχεδόν όλα τα κοσμήματα κατασκευάζονταν με ειδικά σχέδια, μοναδικά στους Σκανδιναβούς. Σπάνια χρησιμοποιούσαν δαχτυλίδια και καθόλου σκουλαρίκια, καθώς τα θεωρούσαν σλαβική συνήθεια. Οι περισσότεροι Καρλ εξέφραζαν παρόμοια γούστα, αλλά με πιο ανεπιτήδευτο και φθηνό τρόπο.
Τα αρχαιολογικά ευρήματα σε όλη τη Σκανδιναβία και τις αποικίες των Βίκινγκ στα Βρετανικά Νησιά ενισχύουν την ιδέα των περιποιημένων και υγιών Βίκινγκ. Οι ταφές με ταφικά αντικείμενα ήταν συνήθης πρακτική στον σκανδιναβικό κόσμο, και την Εποχή των Βίκινγκ και αρκετά μετά τον εκχριστιανισμό των λαών της Σκανδιναβίας. Μέσα σε αυτούς τους τάφους και τις αγροικίες, συνηθισμένο εύρημα είναι χτένες, συχνά κατασκευασμένες από κέρατα.
Η κατασκευή τέτοιων κεράτινων χτενιών ήταν συνήθης, καθώς στον οικισμό του Βίκινγκ στο Δουβλίνο έχουν διασωθεί εκατοντάδες από τον δέκατο αιώνα, γεγονός που υποδηλώνει ότι η περιποίηση των μαλλιών ήταν κοινή πρακτική. Η κατασκευή τέτοιων χτενών ήταν επίσης διαδεδομένη σε ολόκληρο τον κόσμο των Βίκινγκ, καθώς παραδείγματα παρόμοιων χτενών βρέθηκαν σε οικισμούς των Βίκινγκ στην Ιρλανδία, την Αγγλία και τη Σκωτία Οι χτένες έχουν κοινή εμφάνιση, ενώ τα σωζόμενα δείγματά τους είναι συχνά διακοσμημένα με γραμμικά, περιπλεκόμενα και γεωμετρικά μοτίβα ή με άλλες μορφές διακόσμησης ανάλογα με την περίοδο και τον τύπο της χτένας, αλλά στιλιστικά παρόμοια με την τέχνη της Εποχής των Βίκινγκ. Η πρακτική της καλλωπισμού ήταν φροντίδα για όλα τα επίπεδα της κοινωνίας της Εποχής των Βίκινγκ, καθώς τα καλλωπιστικά αντικείμενα, οι κτένες, έχουν βρεθεί τόσο σε κοινούς όσο και σε αριστοκρατικούς τάφους. Επίσης αυτά τα προϊόντα καλλωπισμού δείχνουν μια συνειδητή εκτίμηση για την εμφάνιση και την υγιεινή, ειδικά με την κατανόηση της πρακτικών των τακτικών λουτρών των Σκανδιναβικών λαών.
Γεωργία και κουζίνα
Τα θαλασσινά ήταν σημαντικά, σε ορισμένα μέρη περισσότερο και από το κρέας. Φάλαινες και θαλάσσιους ίππους κυνηγούσαν για τροφή στη Νορβηγία και στα βορειοδυτικά τμήματα της περιοχής του Βόρειου Ατλαντικού και φώκιες κυνηγούσαν σχεδόν παντού. Στρείδια, μύδια και γαρίδες καταναλώνονταν σε μεγάλες ποσότητες και ο μπακαλιάρος και ο σολομός ήταν δημοφιλή ψάρια. Στις νότιες περιοχές ήταν επίσης σημαντική η ρέγγα.
Το γάλα και το βουτυρόγαλα ήταν δημοφιλή, τόσο ως συστατικά μαγειρέματος όσο και ως ποτά, αλλά δεν ήταν πάντοτε διαθέσιμα, ακόμη και σε αγροκτήματα. Το γάλα προερχόταν από αγελάδες, αίγες και πρόβατα, σε αναλογίες που διέφεραν από τόπο σε τόπο και από αυτό παράγονταν τόσο προϊόντα του ζύμωσης, όπως το skyr (γιαούρτι) ή το surmjölk, όσο και βούτυρο και τυρί.
Τα τρόφιμα ήταν συχνά αλατισμένα και ενισχυμένα με μπαχαρικά, μερικά από τα οποία ήταν εισαγόμενα όπως το μαύρο πιπέρι, ενώ άλλα καλλιεργούντο σε κήπους βοτάνων ή μαζεύονταν άγρια. Εγχώρια μπαχαρικά ήταν το άγριο κύμινο, η μουστάρδα και το χρένο, όπως αποδεικνύεται από την ταφή του πλοίου Οσεμπεργκ, ή ο άνηθος, ο κόλιανδρος και το άγριο σέλινο, που βρίσκονται στους βόθρους στο Κόπεργκεϊτ του Γιορκ. Θυμάρι, μούρο κέδρου, φραγκοστάφυλο, αγριαψιθιά και απήγανος χρησιμοποιούνταν επίσης και καλλιεργούνταν σε βοτανόκηπους. Οι Βίκινγκ συνέλεγαν και έτρωγαν φρούτα, μούρα και ξηρούς καρπούς. Τα (άγρια) μήλα, τα δαμάσκηνα και τα κεράσια αποτελούσαν τμήμα της διατροφής, όπως ήταν και οι καρποί της αγριοτριανταφυλλιάς, τα βατόμουρα, οι άγριες ​​φράουλες, τα σμέουρα, τα φραγκοστάφυλα, τα τσιάτσια και διάφορα άγρια ​​μούρα, ανάλογα με τις τοποθεσίες Τα φουντούκια ήταν σημαντικό μέρος της διατροφής γενικά και μεγάλες ποσότητες από κελύφη καρυδιών έχουν βρεθεί σε πόλεις όπως το Χέντεμπυ. Τα κελύφη χρησιμοποιούνταν για τη βαφή και υποτίθεται ότι τα καρύδια καταναλώνονταν.
Η εφεύρεση και η χρήση του αρότρου για τη σπορά έφερε επανάσταση στη γεωργία στη Σκανδιναβία την πρώιμη εποχή των Βίκινγκ και κατέστησε δυνατή την εκμετάλλευση ακόμη και φτωχών εδαφών. Στο Ρίμπε (δανία) έχουν βρεθεί και εξεταστεί σπόροι σίκαλης, κριθαριού, βρώμης και σιταριού που χρονολογούνται από τον 8ο αιώνα και πιστεύεται ότι έχουν καλλιεργηθεί στην περιοχή. Οι σπόροι και το αλεύρι χρησιμοποιούνταν για τη παρασκευή χυλών, άλλων μαγειρεμένων με γάλα και άλλων με φρούτα και μέλι, καθώς και διάφορων ειδών ψωμιού. Υπολείμματα ψωμιού, κυρίως από την Μπίρκα της Σουηδίας ήταν από κριθάρι και σιτάρι. Δεν είναι σαφές αν οι Σκανδιναβοί έβαζαν προζύμι στο ψωμί τους, αλλά οι φούρνοι και τα μαγειρικά σκεύη τους δείχνουν ότι το έκαναν. Το λινάρι ήταν πολύ σημαντική καλλιέργεια για τους Βίκινγκ: χρησιμοποιείτο για την εξαγωγή ελαίων, την κατανάλωση τροφίμων και κυρίως για την παραγωγή υφασμάτων. Περισσότερο από το 40% όλων των γνωστών ανακτηθέντων υφασμάτων από την εποχή των Βίκινγκ ανιχνεύονται ως λινά. Αυτό υποδηλώνει πολύ υψηλότερο πραγματικό ποσοστό, καθώς το λινό είναι ελάχιστα διατηρήσιμο σε σύγκριση για παράδειγμα με το μαλλί.
Το 2019 αρχαιολόγοι αποκάλυψαν δύο τάφους-σκάφη Βίκινγκ στην Αρχαία Ουψάλα. Ανακάλυψαν επίσης ότι ένα από τα σκάφη περιέχει ακόμη τα λείψανα ενός ανθρώπου, ενός σκύλου και ενός αλόγου, μαζί με άλλα αντικείμενα. Αυτό έχει ρίξει φως στις τελετές θανάτου των κοινοτήτων των Βίκινγκ στην περιοχή.
Αθλήματα
Τα αθλήματα αποτελούσαν ευρεία πρακτική και ενθαρρύνονταν από τους Βίκινγκ. Δημοφιλή ήταν τα αθλήματα τα σχετικά με την εκπαίδευση των όπλων και την ανάπτυξη πολεμικών δεξιοτήτων. Αυτό περιλάμβαναν ρίψεις ακοντίου και πέτρας, δημιουργία και δοκιμασία της σωματικής δύναμης μέσω της πάλης (glima), της πυγμαχίας και της άρσης βαρών (πέτρες). Σε περιοχές με βουνά ασκείτο ως άθλημα ο αλπινισμός. Η ευκινησία και η ισορροπία αποκτούνταν και δοκιμάζονταν με το τρέξιμο και τα αθλητικά άλματα και υπάρχει αναφορά σε ένα άθλημα που περιλάμβανε το άλμα από κουπί σε κουπί στο εξωτερικό του πλοίου, ενώ κωπηλατούσαν. Το κολύμπι ήταν δημοφιλές άθλημα και ο Σνόρρι Στούρλουσον περιγράφει τρία είδη: καταδύσεις, κολύμβηση μεγάλων αποστάσεων και διαγωνισμό στον οποίο δύο κολυμβητές προσπαθούσαν να βουλιάξουν ο ένας τον άλλο. Τα παιδιά συχνά συμμετείχαν σε μερικά από τα αθλητικά μαθήματα και οι γυναίκες αναφέρονταν επίσης ως κολυμβήτριες, αν και δεν είναι σαφές αν συμμετείχαν σε αγώνες. Ο βασιλιάς Όλαφ Τρίγκβασον θεωρείτο ταλαντούχος τόσο στον αλπινισμό όσο και στα άλματα στα κουπιά και λέγεται ότι είχε διακριθεί και στο πέταγμα μαχαιριών στον αέρα.
Το σκι και η παγοδρομία ήταν τα κύρια χειμερινά σπορ των Βίκινγκ, αν και το σκι χρησιμοποιείτο επίσης ως καθημερινό μέσο μεταφοράς τον χειμώνα και στις ψυχρότερες περιοχές του Βορρά.
Ως άθλημα υπήρχαν και οι ιππομαχίες, παρόλο που οι κανόνες ήταν ασαφείς. Φαίνεται ότι συμμετείχαν δύο επιβήτορες ο ένας εναντίον του άλλου, με την οσμή και τη θέα περιφραγμένων φοράδων. Όποιοι και να ήταν οι κανόνες οι αγώνες συχνά κατέληγαν στον θάνατο του ενός από τους επιβήτορες.
Ισλανδικές πηγές αναφέρονται στο άθλημα knattleik. Παιχνίδι με μπάλα παρόμοιο με το χόκεϊ, το knattleik περιλάμβανε ένα ρόπαλο και μια μικρή σκληρή μπάλα και συνήθως παιζόταν σε λεία επιφάνεια πάγου. Οι κανόνες ήταν ασαφείς, αλλά ήταν δημοφιλές τόσο στους ενήλικες όσο και στα παιδιά, παρόλο που συχνά οδηγούσε σε τραυματισμούς. Το knattleik φαίνεται να παιζόταν μόνο στην Ισλανδία, όπου προσήλκυε πολλούς θεατές, όπως και οι ιππομαχίες.
Το κυνήγι, ως άθλημα, περιοριζόταν στη Δανία, όπου δεν θεωρείτο σημαντική απασχόληση. Τα πουλιά, τα ελάφια, οι λαγοί και οι αλεπούδες τα κυνηγούσαν με τόξο και δόρυ, και αργότερα με βαλλίστρες. Οι τεχνικές ήταν η καταδίωξη, η παγίδευση και το κυνήγι με σκύλους.
Παιχνίδια και ψυχαγωγία
Σε εορταστικές περιστάσεις η αφήγηση ιστοριών, η σκαλδική ποίηση, η μουσική και τα αλκοολούχα ποτά, όπως η μπύρα και το υδρόμελο, συνέβαλαν στην ατμόσφαιρα. Η μουσική θεωρείτο μορφή τέχνης και η μουσική ικανότητα ότι άρμοζε σε έναν καλλιεργημένο άνθρωπο. Οι Βίκινγκ είναι γνωστό ότι έπαιζαν όργανα, όπως άρπα, βιολί, λύρα και λαούτο
Πειραματική αρχαιολογία
Η πειραματική αρχαιολογία της Εποχής των Βίκινγκ είναι κλάδος που ανθεί και πολλοί φορείς ασχολούνται με αυτή την τεχνική, όπως το Γιόρβικ Κέντρο Βίκινγκ στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Sagnlandet Lejre και το Ρίμπε Κέντρο Βίκινγκ στη Δανία, το Μουσείο Φοτέβικεν στη Σουηδία ή το Μουσείο Βίκινγκ Λοφότεν στη Νορβηγία. Οι αναπαραστάτες της εποχής των Βίκινγκ έχουν αναλάβει πειραματικές δραστηριότητες όπως τήξη σιδήρου και σφυρηλάτηση χρησιμοποιώντας αρχαίες σκανδιναβικές τεχνικές, για παράδειγμα στο Nόρστηντ της Νέας Γης.
Την 1η Ιουλίου 2007 το ανακατασκευασμένο πλοίο Βίκινγκ Skuldelev 2, που μετονομάστηκε σε Havhingsten, ξεκίνησε ένα ταξίδι από το Ροσκίλντε στο Δουβλίνο. Τα απομεινάρια του πλοίου αυτού και άλλων τεσσάρων ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια ανασκαφής του 1962 στο Ροσκίλντε Φιορδ. Η ανάλυση των δακτυλίων των δέντρων έδειξε ότι το πλοίο κατασκευάστηκε από δρυ κοντά στο Δουβλίνο περί το 1042. Εβδομήντα πολυεθνικά μέλη του πληρώματος επανέπλευσαν το πλοίο πίσω στην πατρίδα του και το Havhingsten έφθασε έξω από το Τελωνείο του Δουβλίνου στις 14 Αυγούστου 2007. Σκοπός του ταξιδιού ήταν να δοκιμάσει και να τεκμηριώσει την αξιοπλοΐα, την ταχύτητα και την ευελιξία του πλοίου στην τρικυμιώδη ανοιχτή θάλασσα και στα παράκτια ύδατα με επικίνδυνα ρεύματα. Το πλήρωμα εξέτασε πώς το μακρύ, στενό, εύκαμπτο κύτος άντεχε τα απειλητικά κύματα των ωκεανών. Η αποστολή παρείχε επίσης πολύτιμες νέες πληροφορίες για τα πλοία μακρινών αποστάσεων και την κοινωνία των Βίκινγκ. Το πλοίο κατασκευάστηκε με εργαλεία των Βίκινγκ, υλικά και με τις ίδιες μεθόδους με το αρχικό πλοίο.
Άλλα σκάφη, συχνά αντίγραφα του πλοίου Gokstad (σε πραγματικό ή το μισό μέγεθος) ή του Skuldelev I έχουν κατασκευαστεί και δοκιμαστεί επίσης. Το Snorri (ένα Skuldelev I Knarr) έπλευσε από τη Γροιλανδία στη Νέα Γη το 1998.
Πολιτιστική αφομοίωση
Στοιχεία σκανδιναβικής ταυτότητας και πρακτικών διατηρήθηκαν στις κοινωνίες των εποίκων, αλλά μπορεί να ήταν αρκετά διαφορετικά, καθώς οι ομάδες τους αφομοιώθηκαν από τις γειτονικές κοινωνίες. Η αφομοίωση για παράδειγμα από τον Φραγκικό πολιτισμό στη Νορμανδία ήταν γρήγορη. Οι δεσμοί με την ταυτότητα των Βίκινγκ διατηρήθηκαν για περισσότερο χρόνο στα απομακρυσμένα νησιά Ισλανδία και Φερόες.
Όπλα και πόλεμος
Η γνώση σχετικά με τα όπλα και τις πανοπλίες της εποχής των Βίκινγκ βασίζεται σε αρχαιολογικά ευρήματα, εικονογραφικές αναπαραστάσεις και, σε κάποιο βαθμό, στις περιγραφές των σκανδιναβικών σάγκα και νόμων του 13ου αιώνα. Σύμφωνα με το έθιμο όλοι οι ελεύθεροι άντρες της Σκανδιναβίας ήταν υποχρεωμένοι να διαθέτουν όπλα και τους επιτρεπόταν να τα έχουν μαζί τους ανά πάσα στιγμή. Αυτά τα όπλα ήταν ενδεικτικά της κοινωνικής κατάστασης του Βίκινγκ: ένας πλούσιος Βίκινγκ είχε ένα πλήρες σύνολο από κράνος, ασπίδα, θώρακα και σπαθί. Ωστόσο τα σπαθιά σπάνια χρησιμοποιούνταν στη μάχη, πιθανότατα όχι αρκετά ανθεκτικά για αυτό, αλλά μόνο ως συμβολικά ή διακοσμητικά αντικείμενα.
Ένας τυπικός bóndi (ελεύθερος) ήταν πιθανότερο να πολεμάει με δόρυ και ασπίδα και οι περισσότεροι επίσης έφεραν ένα σαξ σαν μαχαίρι και πλευρικό βραχίονα. Τα τόξα χρησιμοποιούνταν στα αρχικά στάδια των χερσαίων μαχών και στη θάλασσα, αλλά έτειναν να θεωρούνται λιγότερο «τιμητικά» από τα όπλα της άμεσης συμπλοκής. Οι Βίκινγκ δεν συνήθιζαν τη χρήση των τσεκουριών ως κύριων όπλων κατά τη μάχη. Το πολεμοχαρές και η βία των Βίκινγκ συχνά παρακινούνταν και τροφοδοτούνταν από τις πεποιθήσεις τους στη Σκανδιναβική θρησκεία, με επίκεντρο τους Θωρ και Όντιν, θεούς του πολέμου και του θανάτου. Στη μάχη πιστεύεται ότι οι Βίκινγκ μερικές φορές πολεμούσαν με ένα διαταραγμένο στυλ ξέφρενης, λυσσαλέας μάχης γνωστής ως berserkergang, από το οποίο ονομάστηκαν berserkers. Τέτοιες τακτικές μπορεί να είχαν αναπτυχθεί σκόπιμα από βίαιες εμπροσθοφυλακές και η κατάσταση του berserk να είχε προκληθεί από την κατάποση υλικών με ψυχοδραστικές ιδιότητες, όπως τα παραισθησιογόνα μανιτάρια ή μεγάλες ποσότητες αλκοόλ
Εμπόριο
Οι Βίκινγκ δημιούργησαν και δραστηριοποιούνταν σε εκτεταμένα εμπορικά δίκτυα σε όλο τον γνωστό κόσμο και είχαν σημαντική επιρροή στην οικονομική ανάπτυξη της Ευρώπης και της Σκανδιναβίας.
Εκτός από τα μεγάλα εμπορικά κέντρα Ρίμπε, Χέντεμπυ και τα παρόμοια ο κόσμος των Βίκινγκ δεν ήταν εξοικειωμένος με τη χρήση νομισμάτων και βασιζόταν στην αποκαλούμενη οικονομία του χρυσού-αργύρου. Ο άργυρος ήταν το πιο κοινό μέταλλο στην οικονομία, αν και ο χρυσός χρησιμοποιείτο επίσης σε κάποιο βαθμό. Ο άργυρος κυκλοφορούσε με τη μορφή ράβδων ή πλακών, καθώς και με τη μορφή κοσμημάτων και διακοσμητικών αντικειμένων. Έχει αποκαλυφθεί ένας μεγάλος αριθμός ασημένιων θησαυρών από την εποχή των Βίκινγκ, τόσο στη Σκανδιναβία όσο και στις χώρες που εποίκισαν. Οι έμποροι μετέφεραν μικρές ζυγαριές, που τους επέτρεπαν να μετρούν το βάρος με μεγάλη ακρίβεια, έτσι μπορούσαν να έχουν ένα πολύ ακριβές σύστημα συναλλαγών και ανταλλαγής, ακόμη και χωρίς κανονικό νόμισμα.
Εμπορεύματα
Το οργανωμένο εμπόριο κάλυπτε τα πάντα, από τα συνηθισμένα είδη χύδην ως τα εξωτικά πολυτελή προϊόντα. Τα σχέδια των πλοίων των Βίκινγκ, όπως εκείνο του knarr, αποτελούσαν σημαντικό παράγοντα για την επιτυχία τους ως εμπόρων. Τα εισαγόμενα αγαθά από άλλους πολιτισμούς περιελάμβαναν:
Σε ανταλλαγή αυτών των πολύτιμων εισαγωγών οι Βίκινγκ εξήγαν μια μεγάλη ποικιλία αγαθών. Τα προϊόντα αυτά περιλάμβαναν: Vikings as traders Archived 28 February 2014 at the Wayback Machine, Teachers' notes 5. Royal Museums Greenwich
Άλλες εξαγωγές περιελάμβαναν όπλα, χαυλιόδοντες θαλάσσιων ίππων, κερί, αλάτι και μπακαλιάρο. Ως μία από τις πιο εξωτικές εξαγωγές, τα κυνηγετικά πτηνά τα προμηθευόταν η ευρωπαϊκή αριστοκρατία μερικές φορές από τη Νορβηγία, από τον 10ο αιώνα
Πολλά από αυτά τα αγαθά ανταλλάσσονταν επίσης μέσα στον ίδιο τον κόσμο των Βίκινγκ, καθώς και αγαθά όπως ο στεατίτης και η ακονόπετρα. Ο στεατίτης ήταν αντικείμενο ανταλλαγής με τους Σκανδιναβούς της Ισλανδίας και της Γιουτλάνδης, που τον χρησιμοποιούσαν στην κεραμική. Οι ακονόπετρες ανταλλάσσονταν και χρησιμοποιούνταν για ακόνισμα όπλων, εργαλείων και μαχαιριών. Υπάρχουν ενδείξεις από το Ρίμπε και τις γύρω περιοχές ότι το εκτεταμένο μεσαιωνικό εμπόριο με βόδια και γενικά ζώα από τη Γιουτλάνδη (βλέπε Ox Road) είχε αρχίσει ήδη από το 720 μ.Χ. Αυτό το εμπόριο ικανοποιούσε τις ανάγκες των Βίκινγκ για δέρματα και κρέας σε κάποιο βαθμό, και ίσως για δέρματα για την παραγωγή περγαμηνών στην ηπειρωτική Ευρώπη. Το μαλλί ήταν επίσης πολύ σημαντικό ως εγχώριο προϊόν για τους Βίκινγκ, για να φτιάχνουν ζεστά ρούχα για το κρύο κλίμα των Σκανδιναβικών και Βόρειων χωρών και για πανιά. Τα πανιά για τα πλοία των Βίκινγκ απαιτούσαν μεγάλες ποσότητες μαλλιού, όπως αποδεικνύεται από την πειραματική αρχαιολογία. Υπάρχουν αρχαιολογικές ενδείξεις οργανωμένης παραγωγής υφασμάτων στη Σκανδιναβία, φτάνοντας στο παρελθόν μέχρι την πρώιμη Εποχή του Σιδήρου. Οι τεχνίτες και οι βιοτέχνες στις μεγαλύτερες πόλεις εφοδιάζονταν με κέρατα, από οργανωμένο κυνήγι ταράνδων με μεγάλες παγίδες στον μακρινό βορά, που τα χρησιμοποιούσαν ως πρώτη ύλη για την κατασκευή καθημερινών αντικειμένων, όπως χτένες.
Μεσαιωνικές αντιλήψεις
Στην Αγγλία η Εποχή των Βίκινγκ άρχισε δραματικά στις 8 Ιουνίου 793, όταν Σκανδιναβοί κατέστρεψαν το αββαείο του νησιού Λίντισφαρν. Η ερήμωση του Αγίου Νησιού της Νορθάμπερλαντ συγκλόνισε και προειδοποίησε τις βασιλικές αυλές της Ευρώπης για την παρουσία των Βίκινγκ. "Ποτέ άλλοτε δεν έχουμε δει τέτοια φρικαλεότητα", δήλωσε ο λόγιος της Νορθάμπερλαντ Αλκουίνος της Υόρκης Οι Χριστιανοί στην Ευρώπη του Μεσαίωνα ήταν εντελώς απροετοίμαστοι για τις εισβολές των Βίκινγκ και δεν μπορούσαν να βρουν καμία εξήγηση για την άφιξή τους και τα εν συνεχεία δεινά που έζησαν στα χέρια τους, εκτός από την "οργή του Θεού" Περισσότερο από κάθε άλλο γεγονός η επίθεση κατά του Λίντισφαρν δαιμονοποίησε την αντίληψη για του Βίκινγκ επί τους επόμενους δώδεκα αιώνες. Μέχρι τη δεκαετία του 1890 οι μελετητές έξω από τη Σκανδιναβία άρχισαν να επανεξετάζουν σοβαρά τα επιτεύγματα των Βίκινγκ, αναγνωρίζοντας την καλαισθησία, τις τεχνολογικές δεξιότητες και τη ναυτική τους ικανότητα.
Η Σκανδιναβική μυθολογία, οι σάγκα και η λογοτεχνία μιλούν για τον πολιτισμό και τη θρησκεία τους με ιστορίες μυθικών ηρώων. Η αρχική μετάδοση των πληροφοριών αυτών ήταν κυρίως προφορική και αργότερα κείμενα βασίστηκαν στα συγγράμματα και τις μεταγραφές Χριστιανών μελετητών, συμπεριλαμβανομένων των Ισλανδών Σνόρρι Στούρλουσον και Σέμουντρ Σίγκφουσον. Πολλές από αυτές τις σάγκα γράφτηκαν στην Ισλανδία και οι περισσότερες, ακόμη και αν δεν είχαν ισλανδική προέλευση, διατηρήθηκαν εκεί μετά τον Μεσαίωνα λόγω του συνεχιζόμενου ενδιαφέροντος των Ισλανδών για τη σκανδιναβική λογοτεχνία και τους νομικούς κώδικες.
Η 200ετής επιρροή των Βίκινγκ στην ευρωπαϊκή ιστορία είναι γεμάτη με ιστορίες λεηλασίας και αποικισμού και η πλειονότητα αυτών των χρονικών προήλθε από δυτικούς μάρτυρες και τους απογόνους τους. Λιγότερο γνωστά, αν και εξίσου σχετικά, είναι τα χρονικά για τους που προέρχονταν από τα ανατολικά, όπως το Νεστοριανό Χρονικό, τα χρονικά του Νόβγκοροντ, τα χρονικά του Ιμπν Φαντλάν, τα χρονικά του Ιμπν Ρουστά και σύντομες αναφορές του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φωτίου σχετικά με την πρώτη επίθεσή τους στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Άλλος χρονικογράφος της ιστορίας των Βίκινγκ είναι ο Αδάμ της Βρέμης, που έγραψε, στον τέταρτο τόμο του "Πράξεις των επισκόπων της εκκλησίας του Αμβούργου" ότι "υπάρχει πολύ χρυσός εδώ (στη Ζηλανδία), συσσωρευμένος από την πειρατεία. Αυτοί οι πειρατές, που από του δικό τους λαό ονομάζονται wichingi και από το δικό μας Ascomanni, είναι υποτελείς του Δανού βασιλιά ». Το 991 η Μάχη του Mάλντον μεταξύ των επιδρομέων Βίκινγκ και των κατοίκων του στο Έσσεξ εξυμνείται με ένα ομώνυμο ποίημα.
Μεταμεσαιωνικές αντιλήψεις
Στη Σκανδιναβία οι Δανοί λόγιοι του 17ου αιώνα Τόμας Μπάρτολιν και Ολε Βορμ και ο Σουηδός Ολαους Ρούντμπεκ χρησιμοποίησαν ρουνικές επιγραφές και ισλανδικές σάγκα ως ιστορικές πηγές. Ένας Βρετανός, που συνέβαλε σημαντικά από τους πρώτους στη μελέτη των Βίκινγκ ήταν ο Τζορτζ Χικς, που δημοσίευσε το ''Linguarum vett. septentrionalium thesaurus (Λεξικό των Παλαιών Βόρειων Γλωσσών'') το 1703-05. Κατά τον 18ο αιώνα το ενδιαφέρον και ο ενθουσιασμός των Βρετανών για την Ισλανδία και τον πρώιμο σκανδιναβικό πολιτισμό αυξήθηκαν δραματικά, εκφρασμένα με αγγλικές μεταφράσεις κειμένων της Αρχαίας Νορδικής και με πρωτότυπα ποιήματα που εξέφραζαν τις υποτιθέμενες αρετές των Βίκινγκ.
Η λέξη "βίκινγκ" πρωτοδημοσιεύτηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από τον Έρικ Γκούσταφ Γκέιγερ στο ποίημά του Ο Βίκινγκ. Το ποίημα του Γκέιγερ συνέβαλε πολύ στη διάδοση του νέου ρομαντικού ιδεώδες για τους Βίκινγκ, που ελάχιστα βασιζόταν σε ιστορικά γεγονότα. Το ανανεωμένο ενδιαφέρον του Ρομαντισμού για τον Παλαιό Βορρά είχε πολιτικές συνέπειες για την εποχή. Η Γοτθική Ένωση, της οποίας ο Γκέιγερ ήταν μέλος, εκλαΐκευσε σε μεγάλο βαθμό αυτό τον μύθο. Ένας άλλος Σουηδός συγγραφέας που είχε μεγάλη επιρροή στις αντιλήψεις για τους Βίκινγκ ήταν ο Εσάιας Τέγκνερ, μέλος της Γοτθικής Ένωσης, που έγραψε μια σύγχρονη εκδοχή της σάγκα Friðþjófs saga hins frœkna, που έγινε ευρέως δημοφιλής στις Σκανδιναβικές χώρες, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία. Η γοητεία των Βίκινγκ έφτασε στο αποκορύφωμά της κατά τη λεγόμενη αναβίωση των Βίκινγκ στα τέλη του 18ου και τον 19ο αιώνα ως κλάδος του ρομαντικού εθνικισμού. Στη Βρετανία ονομάστηκε Septentrionalism, στη Γερμανία Βαγκνερικό πάθος και στις Σκανδιναβικές χώρες Σκανδιναβισμός. Οι πρωτοποριακές ακαδημαϊκές εκδόσεις του 19ου αιώνα για τους Βίκινγκ άρχισαν να αποκτούν αναγνωστικό κοινό στη Βρετανία, οι αρχαιολόγοι άρχισαν να ξεθάβουν το βρετανικό παρελθόν των Βίκινγκ και οι λάτρεις της γλωσσολογίας άρχισαν να αναγνωρίζουν την προέλευση των ιδιωματισμών και παροιμιών της υπαίθρου από την εποχή των Βίκινγκ. Τα νέα λεξικά της Αρχαίας Νορδικής γλώσσας επέτρεψαν στους Βικτωριανούς να ασχοληθούν με τις ισλανδικές σάγκα στο πρωτότυπο.
Μέχρι πρόσφατα η ιστορία της εποχής των Βίκινγκ βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στις ισλανδικές σάγκα, στην ιστορία των Δανών που γράφτηκε από τον Σάξονα τον Γραμματικό, στο ρωσικό Πρώτο Χρονικό και στο Cogad Gαedel re Gallaib (μεσαιωνικό ιρλανδικό κείμενο). Λίγοι μελετητές εξακολουθούν να αποδέχονται αυτά τα κείμενα ως αξιόπιστες πηγές, καθώς οι ιστορικοί τώρα βασίζονται περισσότερο στην αρχαιολογία και στη νομισματολογία, τομείς που έχουν συμβάλει σημαντικά στην κατανόηση της περιόδου.
Στην πολιτική του 20ου αιώνα
Η ρομαντική ιδέα για τους Βίκινγκ που κατασκευάστηκε στους ακαδημαϊκούς και λαϊκούς κύκλους της βορειοδυτικής Ευρώπης τον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν έντονη και η εικόνα του Βίκινγκ έγινε ένα οικείο και εύπλαστο σύμβολο σε διαφορετικά πλαίσια της πολιτικής και των πολιτικών ιδεολογιών της Ευρώπης του 20ου αιώνα. Στη Νορμανδία, που είχε εποικισθεί από τους Βίκινγκ, το πλοίο Βίκινγκ έγινε ένα αναμφισβήτητο περιφερειακό σύμβολο. Στη Γερμανία η γνώση της ιστορίας των Βίκινγκ τον 19ο αιώνα είχε προκληθεί από τη συνοριακή διαμάχη με τη Δανία για το Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και τη χρήση της σκανδιναβικής μυθολογίας από τον Ρίχαρντ Βάγκνερ. Την εξιδανικευμένη άποψη για τους Βίκινγκ την επικαλέσθηκαν οι Γερμανοί ρατσιστές, που μεταμόρφωσαν την εικόνα των Βίκινγκ σύμφωνα με την ιδεολογία της Γερμανικής ανώτερης φυλής. Με βάση τις γλωσσικές και πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ των Σκανδιναβών που μιλούσαν τη Νορδική και άλλων Γερμανικών ομάδων στο μακρινό παρελθόν, οι Σκανδιναβικοί Βίκινγκ απεικονίστηκαν στη Ναζιστική Γερμανία ως καθαρά Γερμανικός λαός. Το πολιτισμικό φαινόμενο της επέκτασης των Βίκινγκ ερμηνεύτηκε εκ νέου για να χρησιμοποιηθεί ως προπαγάνδα υποστήριξης του ακραίου μαχητικού εθνικισμού του Τρίτου Ράιχ και οι ιδεολογικά φορτισμένες ερμηνείες του παγανισμού των Βίκινγκ και η χρήση στη Σκανδιναβία των ρούνων χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή του ναζιστικού μυστικισμού. Άλλες πολιτικές οργανώσεις της ίδιας ιδεολογίας, όπως το πρώην νορβηγικό φασιστικό κόμμα Nasjonal Samling, σφετερίστηκαν παρομοίως στοιχεία του σύγχρονου πολιτιστικού μύθου των Βίκινγκ στον συμβολισμό και την προπαγάνδα τους.
Σοβιετικοί και παλαιότεροι σλαβόφιλοι ιστορικοί τόνισαν την ίδρυση με σλαβικές ρίζες, σε αντίθεση με τη νορμανική θεωρία ότι οι Βίκινγκ υπέταξαν τους Σλάβους και ίδρυσαν το Κράτος των Ρως. Κατηγόρησαν τους υποστηρικτές της νορμανικής θεωρίας για διαστρέβλωση της ιστορίας με την απεικόνιση των Σλάβων ως πρωτόγονων και υπανάπτυκτων. Αντίθετα οι Σοβιετικοί ιστορικοί δήλωσαν ότι οι Σλάβοι έβαλαν τα θεμέλια της κρατικής τους οντότητας, πολύ πριν από τις επιδρομές των Νορμανδών / Βίκινγκ, που απλώς εμπόδισαν την ιστορική εξέλιξη των Σλάβων. Ισχυρίστηκαν ότι οι Ρως ήταν Σλάβοι και ότι η επιτυχία του Ρούρικ και του Όλεγκ είχε τις ρίζες της στην από τα μέσα υποστήριξή τους από την τοπική σλαβική αριστοκρατία. Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ το Νόβγκοροντ αναγνώρισε τους Βίκινγκ ως μέρος της ιστορίας του με την ενσωμάτωση ενός πλοίου τους στο λογότυπό του.
Στη σύγχρονη κουλτούρα
thumb|Αναπαράσταση eκπαίδευσης Βίκινγκ (ομάδα Jomsvikings) Ξεκινώντας από τις όπερες του Γερμανού συνθέτη Ρίχαρντ Βάγκνερ, όπως Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν, οι Βίκινγκ και η Αναβίωσή τους την εποχή του Ρομαντισμού ενέπνευσαν πολλά δημιουργικά έργα. Αυτά περιλαμβάνουν μυθιστορήματα που βασίζονται άμεσα σε ιστορικά γεγονότα, όπως Τα Μακρά Πλοία του Φρανς Γκούναρ Μπένγκτσον (που κυκλοφόρησε επίσης ως ταινία του 1963), καθώς και μυθιστορηματικές ιστορίες όπως η ταινία The Vikings, το Eaters of the Dead του Μάικλ Κρίτστον (κινηματογραφική εκδοχή Ο 13ος Πολεμιστής) και η ταινία-κωμωδία Έρικ ο Βίκινγκ. Ο βρυκόλακας Έρικ Νόρτμαν, στην τηλεοπτική σειρά του HBO True Blood, ήταν πρίγκιπας Βίκινγκ πριν μετατραπεί σε βρυκόλακα. Οι Βίκινγκ εμφανίζονται σε πολλά βιβλία του Δανοαμερικανού συγγραφέα Πούλ Άντερσον, ενώ ο Βρετανός εξερευνητής, ιστορικός και συγγραφέας Τιμ Σέβεριν έγραψε μια τριλογία μυθιστορημάτων το 2005 σχετικά με ένα νεαρό τυχοδιώκτη Βίκινγκ Τόργκιλ Λέιφσον, που ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο.
Η εμφάνιση των Βίκινγκ στα δημοφιλή μέσα μαζικής ενημέρωσης και στην τηλεόραση έχει δει μια αναζωπύρωση τις τελευταίες δεκαετίες, ειδικά με τη σειρά Βίκινγκς του History Channel (2013), σε παραγωγή του Μάικλ Χιρστ. Τα επεισόδια της σειράς συχνά κάνουν αναφορές στο Völuspá, ποίημα των Έντα που περιγράφει τη δημιουργία του κόσμου, αναφέροντας συχνά άμεσα στους διαλόγους συγκεκριμένους στίχους του ποιήματος. Η σειρά απεικονίζει μερικές από τις κοινωνικές πραγματικότητες του μεσαιωνικού σκανδιναβικού κόσμου, όπως η δουλεία και ο μεγαλύτερος ρόλος των γυναικών στην κοινωνία των Βίκινγκ. Ασχολείται επίσης με θέματα ισότητας των φύλων στην κοινωνία των Βίκινγκ με τη συμπερίληψη των ασπιδοφόρων κορασίδων μέσω της ηρωίδας Λάγκερθα (Lagertha), που βασίζεται επίσης σε μια θρυλική μορφή. Πρόσφατες αρχαιολογικές ερμηνείες και οστεολογικές αναλύσεις προηγούμενων ανασκαφών τάφων των Βίκινγκ ενίσχυσαν την ιδέα της γυναίκας-πολεμιστή Βίκινγκ, δηλαδή η ανασκαφής και η μελέτη του DNA της Γυναίκας Πολεμιστή Βίκινγκ του Μπίρκα, τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο τα συμπεράσματα παραμένουν αμφιλεγόμενα.
Οι Βίκινγκ έχουν αποτελέσει πηγή έμπνευσης για πολλά βιντεοπαιχνίδια, όπως τα The Lost Vikings (1993), Age of Mythology (2002) και For Honor (2017). Και οι τρεις Βίκινγκ της σειράς The Lost Vikings - Erik the Swift, Baleog the Fierce και Olaf the Stout - εμφανίστηκαν ως ένας ήρωας στο παιχνίδι ρόλων Heroes of the Storm (2015). Το The Elder Scrolls V: Skyrim (2011) είναι ένα βιντεοπαιχνίδι δράσης ρόλων, εμπνευσμένο σε μεγάλο βαθμό από την κουλτούρα των Βίκινγκ
Οι σύγχρονες ανακατασκευές της μυθολογίας των Βίκινγκ έχουν ασκήσει διαρκή επιρροή στη λαϊκή κουλτούρα των αρχών του 20ου και του 21ου αιώνα σε μερικές χώρες, εμπνέοντας κόμικς, ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, παιχνίδια ρόλων, παιχνίδια υπολογιστή και μουσική, συμπεριλαμβανομένης της Viking metal, υποείδους της Heavy metal.
Από τη δεκαετία του 1960 έχει αυξηθεί ο ενθουσιασμός για τις ιστορικές αναπαραστάσεις. Ενώ οι πρώτες ομάδες δεν είχαν μεγάλες απαιτήσεις για ιστορική ακρίβεια, η σοβαρότητα και η ακρίβεια των αναπαραστάσεων έχει αυξηθεί. Οι μεγαλύτερες τέτοιες ομάδες είναι οι The Vikings και Regia Anglorum, αν και υπάρχουν πολλές μικρότερες ομάδες στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική, τη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία. Πολλές ομάδες αναπαραστάσεων συμμετέχουν σε μάχες με πραγματικά όπλα, ενώ μερικές έχουν πλοία ή βάρκες του τύπου των Βίκινγκ.
Οι Μινεσότα Βίκινγκς της NFL των ΗΠΑ ονομάζονται έτσι λόγω του μεγάλου σκανδιναβικού πληθυσμού στην πολιτεία Μινεσότα.
Κατά τη διάρκεια της τραπεζικής φρενίτιδας της πρώτης δεκαετίας του εικοστού πρώτου αιώνα, οι Ισλανδοί επενδυτές ονομάστηκαν útrásarvíkingar (κατά προσέγγιση "επιδρομείς Βίκινγκς")
Κράνη με κέρατα
Εκτός από δύο ή τρεις αναπαραστάσεις (τελετουργικών) κρανών - με προεξοχές που μπορεί να είναι στυλιζαρισμένα κοράκια, φίδια ή κέρατα - καμία απεικόνιση κράνους των πολεμιστών Βίκινγκ και κανένα σωζόμενο κράνος δεν έχει κέρατα. Ο συνήθης τρόπος σώμα με σώμα μάχης των Βίκινγκ θα καθιστούσε τα κράνη με κέρατα δυσκίνητα και επικίνδυνα για τον ίδιο τον πολεμιστή.
Οι ιστορικοί επομένως πιστεύουν ότι οι πολεμιστές Βίκινγκ δεν φορούσαν κράνη με κέρατα. Αν τα κράνη αυτά χρησιμοποιούνταν στον σκανδιναβικό πολιτισμό για άλλους, τελετουργικούς σκοπούς, παραμένει αναπόδεικτο. Η γενική παρανόηση ότι οι πολεμιστές Βίκινγκ φορούσαν κράνη με κέρατα προκλήθηκε εν μέρει από τους θιασώτες του 19ου αιώνα της Γοτθικής Ένωσης, που ιδρύθηκε το 1811 στη Στοκχόλμη, που προωθούσαν τη χρήση της Σκανδιναβικής μυθολογίας ως θέμα υψηλής τέχνης και άλλων εθνολογικών και ηθικών στόχων.
Ο νεότερος μύθος που δημιουργήθηκε από τις εθνικές ιδέες του ρομαντισμού συγχώνευσε την Εποχή των Βίκινγκ με πτυχές της Σκανδιναβικής Εποχής του Χαλκού περίπου 2.000 χρόνια πριν από εκείνη των Βίκινγκ. Κράνη με κέρατα από την Εποχή του Χαλκού εμφανίστηκαν σε πετρογλυφικά και σε αρχαιολογικά ευρήματα. Χρησιμοποιούνταν πιθανότατα για τελετουργικούς σκοπούς.
Κινούμενα σχέδια όπως Ο Χέγκαρ ο Τρομερός και Ο Βίτσκυ ο Βίκινγκ, καθώς και αθλητικά σήματα, όπως αυτά των Minnesota Vikings και των Canberra Raiders έχουν διαιωνίσει τον μύθο του κράνους με κέρατα.
Τα κράνη των Βίκινγκ ήταν κωνικά, κατασκευασμένα από σκληρό δέρμα με ξύλο και μεταλλική ενίσχυση για τα κανονικά στρατεύματα. Το σιδερένιο κράνος με μάσκα και δίχτυ ήταν για τους οπλαρχηγούς, βασισμένο στα κράνη της Εποχής Βέντελ (550–790) στην κεντρική Σουηδία, που προηγήθηκε εκείνης των Βίκινγκ. Το μοναδικό αυθεντικό κράνος των Βίκινγκ που ανακαλύφθηκε είναι το κράνος Γκέρμουντμπου, που βρέθηκε στη Νορβηγία. Αυτό το κράνος είναι κατασκευασμένο από σίδηρο και χρονολογείται από τον 10ο αιώνα.
Βαρβαρότητα
Diorama με Βίκινγκς Η εικόνα των βρώμικων με άγρια μαλλιά άγριων που συνδέεται με τους Βίκινγκ στη λαϊκή κουλτούρα είναι μια παραμορφωμένη εικόνα της πραγματικότητας. Οι ιδιότητες των Βίκινγκ συχνά διαστρεβλώνονταν και στο έργο του ο Αδάμ της Βρέμης, μεταξύ άλλων, αναφέρει σε μεγάλο βαθμό αμφισβητήσιμες ιστορίες για την αγριότητα και τη βρωμιά των Βίκινγκ.
Χρήση κρανίων ως κύπελων
Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι οι Βίκινγκ έπιναν από τα κρανία των εχθρών που είχαν νικήσει. Αυτή ήταν μια εσφαλμένη αντίληψη βασισμένη σε ένα απόσπασμα του σκαλδικού ποιήματος Krákumál, που μιλάει για ήρωες που έπιναν από ór bjúgviðum hausa (κλαδιά κρανίων). Αυτή ήταν μια αναφορά σε κέρατα, από τα οποία έπιναν, αλλά μεταφράστηκε λάθος τον 17ο αιώνα ως αναφορά στα κρανία των δολοφονημένων.
Γενετική κληρονομιά
Μελέτες γενετικής ποικιλότητας παρέχουν ενδείξεις της προέλευσης και επέκτασης του πληθυσμού της Σκανδιναβίας. Η Απλοομάδα I-M253 (που ορίζεται από συγκεκριμένους γενετικούς δείκτες στο χρωμόσωμα Υ) εμφανίζεται με τη μεγαλύτερη συχνότητα στους Σκανδιναβούς άνδρες: 35% στη Νορβηγία, τη Δανία και τη Σουηδία, φτάνοντας στο 40% στη νοτιοδυτική Φινλανδία. Είναι επίσης κοινό κοντά στις νότιες ακτές της Βαλτικής και της Βόρειας Θάλασσας και μειώνεται σταδιακά προς τον νότο.
Οι μελέτες γυναικείας καταγωγής δείχνουν στοιχεία σκανδιναβικής καταγωγής στις περιοχές που βρίσκονται πλησιέστερα στη Σκανδιναβία, όπως τα νησιά Σέτλαντ και Ορκάδες. Οι κάτοικοι των εδαφών που βρίσκονται μακρύτερα δείχνουν μεγαλύτερη σκανδιναβικής καταγωγή στις αρσενικές γραμμές χρωμοσώματος Υ.
Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι ο Κέλτης πολεμιστής Σόμερλεντ, που εκδίωξε τους Βίκινγκ από τη δυτική Σκωτία και ήταν προγονός του Κλαν Ντόναλντ, μπορεί να καταγόταν από τους Βίκινγκ, μέλος της απλοομάδας R-M420.
Ιστορική αποτίμηση
Οι χριστιανικοί λαοί της νότιας Ευρώπης αντιμετώπιζαν τους Βίκινγκ ως ικανότατους πολεμιστές αλλά συνάμα αμόρφωτους, χωρίς να φείδονται ειρωνείας. Χαρακτηριστικά στην Ιταλία ο Βίκινγκ ήταν συνώνυμο του άπλυτου και άξεστου, ενώ για τους βυζαντινούς ήταν πελεκυφόρος βάρβαρος, χρήσιμος πάντως ως μισθοφόρος και επίλεκτος σωματοφύλακας του αυτοκράτορα. Στα πλαίσια αυτής της εικόνας αναπτύχθηκαν δοξασίες που μέχρι σήμερα δεν έχουν αποδειχθεί, όπως ότι έπιναν κρασί από τα κρανία των αντιπάλων τους ή ότι διακοσμούσαν τα κράνη τους με κέρατα (κατά τον Μεσαίωνα θεωρούνταν σύμβολο του διαβόλου).
Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Πράγματι ο πολιτισμός που δημιούργησαν οι Βίκινγκ ήταν ελάσσων σε σύγκριση με την πολιτιστική παραγωγή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μοναδική εξαίρεση ήταν οι Βάραγγοι του κράτους των Ρως, οι οποίοι πάντως επηρεάσθηκαν έντονα από το Βυζάντιο, και δευτερευόντως οι Νορμανδοί. Οι βασιλείς της Νορβηγίας ήταν αγράμματοι έως το 1066. Οι Βίκινγκς, ιδιαίτερα στα πρώτα στάδια της εξάπλωσής τους, θεωρούσαν ως φυσιολογικές δραστηριότητες την πειρατεία, τη ληστεία και τον βιασμό. Από την άλλη μεριά όμως, η κατάσταση των άλλων λαών στο μεγαλύτερο τμήμα της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης δεν ήταν πολύ καλύτερη. Ίσως η κυριαρχία του χριστιανισμού είχε επηρεάσει κάποια ζητήματα ηθικής, αλλά σίγουρα το πολιτιστικό χάσμα μεταξύ αυτών και των Βίκινγκ δεν ήταν τόσο μεγάλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκανδιναβία Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί στην Γαλλία
Ραφαέλα Καρά
Η Ραφαέλα Ρομπέρτα Πελόνι (18 Ιουνίου 1943 - 5 Ιουλίου 2021), ευρύτερα γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Ραφαέλα Καρά (ιταλ.: Raffaella Carrà), ήταν Ιταλίδα παρουσιάστρια, τραγουδίστρια και ηθοποιός γεννημένη στις 18 Ιουνίου 1943. Η Καρά γνώρισε μεγάλη επιτυχία ως παρουσιάστρια μουσικοχορευτικών εκπομπών τόσο στην πατρίδα της, την Ιταλία, όσο και στην Ισπανία και σε χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Ζωή και καριέρα
Γεννήθηκε στη Μπολόνια και η πρώτη της επιτυχία ήταν το τραγούδι "Tuca Tuca", σύνθεση του για χρόνια συνεργάτη και συντρόφου της Gianni Boncompagni. Άλλες επιτυχίες της ήταν το "Tanti Auguri" (γνωστό και με τον ισπανικό του τίτλο "Para Hacer Bien el Amor Hay que Venir al Sur"), το "A far l'amore comincia tu" (που αποτελεί και τη μοναδική της είσοδο στα βρετανικά Charts υπό τον τίτλο "Do It, Do It Again"). Η Καρά έχει πρωταγωνιστήσει στην ταινία Το Εξπρές του φον Ράιαν (Von Ryan's Express) (1965) με τον Φρανκ Σινάτρα και τον Τρέβορ Χάουαρντ.
Φιλμογραφία
To 1969-1970 γνωριζει την πραγματικη τηλεοπτικη επιτυχια με το σωου "Io Agata e tu" (με τους Nino Taranto και Nino Ferrer), όπου η Carrà λανσάρει ένα νέο τύπο, σύγχρονης και εκρηκτικής showgirl.
Το φθινοπωρο του ιδιου ετους τη βρισκει στο πλάι του Corrado στο Canzonissima όπου προκαλει σκάνδαλο με τον ακαλυπτο ομφαλό της ενόσω τραγουδάει για τους τίτλους της εκπομπής, την επιτυχία "Ma che musica maestro"! Την επόμενη χρονιά ξανά στο Canzonissima, λανσάρει το περιφημο "tuca" και τραγουδαει το "Chissà se va". Τη δεκαετία του 70 γινεται γνωστη και στην Ισπανια, και η επιτυχια των τραγουδιων της κάνει την ισπανικη τηλεοραση TVE να της προσφερει μια ολοδικη της εκπομπη "Η ώρα Raffaella".
Θάνατος
Η Ραφαέλα Καρά πέθανε στις 5 Ιουλίου του 2021 σε ηλικία 78 χρονών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες τραγουδίστριες
Εθνική Παλαιστίνης (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Παλαιστίνης είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Παλαιστίνης. Η ομάδα εκπροσωπεί μόνο τα παλαιστινιακά εδάφη. Η FIFA αναγνώρισε την Παλαιστινιακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία σαν την εθνική ομοσπονδία της Παλαιστίνης για να αποφύγει να πάρει πολιτικές αποφάσεις αφού ακόμη δεν έχει λυθεί το πολιτικό ζήτημα μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης.
Η ομάδα συμμετέχει στις διοργανώσεις της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου και αγωνίζεται στο Διεθνές Στάδιο Φαϊσάλ Αλ-Χουσεϊνί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Παλαιστίνη Παλαιστινη
Εκλογές στα Τερκς και Κέικος
Στα νησιά Τερκς και Κέικος διενεργούνται βουλευτικές εκλογές.
Η Βουλή (House of Assembly) αποτελείται από μόνο ένα σώμα και αποτελείται από 21 συνολικά μέλη, εκ των οποίων τα 15 εκλέγονται από το λαό για 4 χρόνια. Οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν το 2021.
Εκλογές
Βουλευτικές εκλογές έγιναν τα έτη 1797, 1798, 1799, 1800, 1801, 1802, 1803, 1804, 1849, 1962, 1965, 1968, 1969, 1972, 1976, 1980, 1984, 1988, 1991, 1995, 1999, 2003, 2007, 2012, το 2016 και το 2021.
Ιστορικό εκλογών
Τα μέλη του νομοθετικού συμβουλίου εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες.
1980
Στις επόμενες εκλογές στις 4 Νοεμβρίου 1980 το αντιπολιτευόμενο Προοδευτικό Εθνικό Κόμμα (PNP) κέρδισε τη νίκη με 8 από τις συνολικά 11 έδρες στο νομοθετικό συμβούλιο.
1984
Η νίκη του 1980 για το Προοδευτικό Εθνικό Κόμμα του ανώτερου υπουργού Νόρμαν Σόντερς επαναλήφθηκε στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 29 Μαΐου 1984. Το PNP κατέλαβε ξανά τις 8 από τις 11 έδρες του νομοθετικού συμβουλίου και στο Kew North Caicos, εξέλεξε την πρώτη γυναίκα βουλευτίνα στα νησιά, τη Ροζίτα Μπάτερφιλντ.
1988
Η επόμενη εκλογική αναμέτρηση στα νησιά έγινε στις 3 Μαρτίου 1988 και νικητής αναδείχθηκε το Δημοκρατικό Κίνημα της αντιπολίτευσης, με 11 έδρες από τις συνολικά 13 στο νομοθετικό συμβούλιο. Ήταν οι πρώτες εκλογές μετά την αναστολή του συντάγματος μεταξύ των ετών 1986 και 1988. Είχε προηγηθεί η απομάκρυνση του πρωθυπουργού Νόρμαν Σόντερς τον Μάρτιο του 1985 και η σύλληψή του ως υπόπτου για εμπόριο ναρκωτικών (αργότερα κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε φυλάκιση) και η παραίτηση του επόμενου ανώτερου υπουργού Ναθάνιελ Φράνσις, ο οποίος παραιτήθηκε τον Ιούλιο του 1986 έπειτα από κατηγορίες για διαφθορά, αποτέλεσμα κοινοβουλευτικής έρευνας. Ανώτερος υπουργός ανάλαβε μετά τις εκλογές ο αρχηγός του PDM Όσβαλντ Σκίπινγκς.
1991
Με τη συμμετοχή 26 υποψηφίων έγιναν οι γενικές εκλογές στις 3 Απριλίου 1991. Κέρδισε το αντιπολιτευόμενο Προοδευτικό Εθνικό Κόμμα (PNP), κερδίζοντας 8 έδρες από τις συνολικά 13. Ο αρχηγός του PNP Γουάσινγκτον Μίσικ έγινε ανώτερος υπουργός.
1995
Έπειτα από τις εκλογές που διεξήχθησαν στις 2 Φεβρουαρίου 1995 το Δημοκρατικό Κίνημα του Λαού (PDM) της αντιπολίτευσης κέρδισε 8 έδρες επί συνόλου 13 στη βουλή. Ο ηγέτης του PDM Ντέρεκ Χιού Τέιλορ ανέλαβε ανώτερος υπουργός.
1999
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 4 Μαρτίου 1999. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη του κυβερνώντος κόμματος PDM, με 9 έδρες από τις συνολικά 13 στο νομοθετικό συμβούλιο.
2003
Συνολικά 26 υποψήφιοι διεκδίκησαν τις 13 έδρες του νομοθετικού σώματος στις εκλογές στις 24 Απριλίου 2003. Το αρχικό αποτέλεσμα έδωσε τη νίκη στο PDM, κερδίζοντας 7 έδρες. Ωστόσο, με απόφαση δικαστηρίου ακυρώθηκαν τα αποτελέσματα στις περιφέρειες South Caicos North και Five Cays Providenciales. Το αντιπολιτευόμενο PNP κέρδισε αμφότερες τις έδρες στις επαναληπτικές εκλογές που ακολούθησαν και σχηματίστηκε κυβέρνηση με ανώτερο υπουργό τον Μάικλ Μίσικ.
2007
Συνταγματικές αλλαγές έγιναν το 2006, με σημαντικότερη την μετονομασία του νομοθετικού σώματος από Νομοθετικό Συμβούλιο σε Συνέλευση (House of Assembly). Το 2007 επανεξελέγη ο πρωθυπουργός Μάικλ Μίσικ έπειτα από τη νίκη του κυβερνώντος Προοδευτικού Εθνικού Κόμματος (PNP) στις 9 Φεβρουαρίου 2007, με 13 έδρες από τις συνολικά 15 στη βουλή.
!style="background-color:#E9E9E9" align=left|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες (μεταβολή σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκλογές)
2012
Το 2009 η βρετανική κυβέρνηση επέβαλε άμεση διοίκηση επί των νήσων μετά την έρευνα που αποκάλυψε ενδείξεις για κυβερνητική διαφθορά. Η κυβέρνηση των νησιών ανεστάλη επί δύο έτη και ο διορισμένος από τη Βρετανία κυβερνήτης ανέλαβε την εκτελεστική εξουσία του εδάφους. Νέες εκλογές ανακοινώθηκαν για το 2012 μετά την πρόοδο που παρατηρήθηκε από τον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών Γουίλιαμ Χέιγκ σε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων.
Ένα νέο σύνταγμα τέθηκε σε ισχύ στις 15 Οκτωβρίου 2012. Οι όροι των εκλογών διατυπώθηκαν στο νέο σύνταγμα.
Το Προοδευτικό Εθνικό Κόμμα PNP κέρδισε τις εκλογές που διεξήχθησαν στις 9 Νοεμβρίου 2012, εξασφαλίζοντας 8 έδρες έναντι 7 για το PDM. Ωστόσο το PDM συγκέντρωσε τις περισσότερες ψήφους στο σύνολο της επικράτειας.
2016
Οι πιο πρόσφατες εκλογές έγιναν στις 15 Δεκεμβρίου 2016. Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για το Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα (PDM), με την Σαρλίν Καρτράιτ-Ρόμπινσον να γίνεται η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός. Μετά τις εκλογές, ο απερχόμενος πρωθυπουργός Ρούφους Γιούινγκ παραιτήθηκε από την ηγεσία του Προοδευτικού Εθνικού Κόμματος (PNP) και εγκατέλειψε την πολιτική.
Παραπομπές
*
Τζιμ Πάρσονς
Ο Τζιμ Πάρσονς (James Joseph "Jim" Parsons, 24 Μαρτίου 1973) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Είναι περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του εκκεντρικού φυσικού Σέλντον Κούπερ στη σειρά του CBS, The Big Bang Theory. Έχει λάβει αρκετά βραβεία, μεταξύ των οποίων 4 βραβεία Έμμυ Α' Ανδρικού Ρόλου σε κωμική σειρά και Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου σε τηλεοπτική σειρά ή κωμωδία.
Το 2011, ο Πάρσονς έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ ενσαρκώνοντας τον Tommy Boatwright στην παράσταση The Normal Heart, για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για το βραβείο Drama Desk. Ενσάρκωσε τον ίδιο ρόλο στην κινηματογραφική παραγωγή της παράστασης και έλαβε την έβδομη υποψηφιότητα για βραβείο Έμμυ, αυτή τη φορά στην κατηγορία Β' Ανδρικού Ρόλου σε μίνι σειρά ή ταινία. Στον κινηματογράφο, ο Πάρσονς έπαιξε έναν δεύτερο ρόλο στην ταινία Αφανείς Ηρωίδες (2016).
Βιογραφία
Ο Πάρσονς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Χιούστον του Τέξας και μεγάλωσε σε μια από τις βορειότερες επαρχιακές πόλεις του, το Spring. Είναι ο γιος του Milton Joseph "Mickey / Jack" Parsons Jr. και της δασκάλας Judy Ann. Η αδερφή του Julie Ann Parsons είναι και αυτή δασκάλα. Φοίτησε στο λύκειο Klein Oak στο Spring. Σε ηλικία έξι ετών, έπαιξε το πουλί Koka-Kola στην σχολική παράσταση The Elephant's Child ; μετά τον οποίο ο Πάρσονς αποφάσισε να ασχοληθεί με την υποκριτική. Επηρεάστηκε από τις κωμικές σειρές Three's Company, Family Ties, and Μπιλ Κόσμπι.
Έλαβε πτυχίο από το Πανεπιστήμιο του Χιούστον. Κατά την διάρκεια των σπουδών του ήταν αρκετά παραγωγικός, εμφανιζόμενος σε 17 έργα μέσα σε τρία χρόνια. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Infernal Bridegroom Prοductions και έκανε συχνές εμφανίσεις στο Stages Repertoty Theatre. Ο Πάρσονς συνέχισε τις σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο το 1999. Ήταν ένας από τους επτά φοιτητές που έγιναν αποδεκτοί σε ένα ιδιαίτερο διετές πρόγραμμα πάνω στο κλασικό θέατρο, διδασκόμενος σε συνεργασία με το Old Globe Theatre. Ο Πάρσονς απόλαυσε τις σπουδές του και ανέφερε σε μια συνέντευξη ότι θα είχε κυνηγήσει μια διδακτορική καριέρα στην υποκριτική εάν αυτό ήταν δυνατό: "Το πανεπιστήμιο ήταν αρκετά ασφαλές! Συχνά εξέπληττες τον εαυτό σου για όσα ήσουν ικανός να κάνεις και δεν ένιωθες έκπληξη από ορισμένα πράγματα". Ο Πάρσονς αποφοίτησε το 2001 και μετακόμισε στην Νέα Υόρκη.
Ο Πάρσονς αναζήτησε την ιστορία της οικογένειάς του στο ντοκιμαντέρ του TLC Who Do You Think You Are? τον Σεπτέμβριο 2013 και ανακάλυψε ότι έχει γαλλική καταγωγή. Ένας από τους προγόνους του ήταν ο αρχιτέκτονας Louis-François Trouard (1729–1804).
Καριέρα
Από την αρχή της καριέρας του, το 1994 έχει εμφανιστεί σε 17 ταινίες και 19 σειρές. Επίσης, από το 2008, έχει βραβευτεί με ένα TCA, δύο Critics' Choice Television Awards, μία Χρυσή Σφαίρα και ένα Emmy. Το 2016 έπαιξε στην ταινία Αφανείς Ηρωίδες και κέρδισε μαζί με όλο το καστ βραβείο Satellite και SAG.
Έχει δώσει τη φωνή του σε μεταγλωττίσεις, όπως στην τηλεοπτική σειρά Family Guy (σε δύο επεισόδια) και στην ταινία Επιτέλους φτάσαμε σπίτι (2015).
Το 2015 απέκτησε το δικό του αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ.
Προσωπική ζωή
Ο Πάρσονς κατοικεί στην γειτονιά Gramercy Park στην Νέα Υόρκη ενώ διατηρεί και σπίτι στο Λος Άντζελες. Ο πατέρας του πέθανε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα στις 29 Απριλίου 2001. Στις 23 Μαΐου 2012 ένα άρθρο στην εφημερίδα The New York Times ανέφερε ότι ο Πάρσονς είναι ομοφυλόφιλος και ότι έχει σχέση τα τελευταία δέκα χρόνια. Το 2017 παντρεύτηκε τον σύντροφό του, που είναι ο καλλιτεχνικός διευθυντής Todd Spiewak. Τον Οκτώβριο 2013, ο Πάρσονς αποκάλεσε την σχέση τους "μια πράξη αγάπης με καφέ το πρωί, το να πηγαίνεις στην δουλειά, το να πλένεις τα ρούχα, το να βγάζεις τα σκυλιά βόλτα - μια συνηθισμένη ζωή".