cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή
Συστήθηκε το 1957 με τη Συνθήκη της Ρώμης και στηρίζεται στον τριμερή διαχωρισμό των εκπροσωπούμενων οικονομικών και επιχειρηματικών συμφερόντων, διαχωρισμό δηλαδή ανάμεσα στις Ομάδες των εργοδοτών (επιχειρηματιών), των εργαζομένων (μισθωτών και δημοσίων υπαλλήλων) και τελευταία των υπόλοιπων κατηγοριών (αγρότες, ελεύθεροι επαγγελματίες, οι ΟΤΑ, καταναλωτές). Κύριο στοιχείο της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής είναι η ισότιμη μεταχείριση αυτών των ομάδων και η πλήρης ανεξαρτησία τους από την κρατική εξουσία.
Τα μέλη της διορίζονται από τις κυβερνήσεις των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τέσσερα χρόνια και με δικαίωμα ανανέωσης της θητείας τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Δίκαιο
Πυλάδης (ηθοποιός)
Ο Πυλάδης ήταν αυλικός ηθοποιός που ζούσε την εποχή του Αυγούστου. Σύμφωνα με το Λεξικό του Σούδα, η καταγωγή του ήταν ελληνική, από κάποια κωμόπολη της Κιλικίας. Ο Πυλάδης το 22 π.Χ. επινόησε στη Ρώμη την ιταλική όρχηση. Επρόκειτο για μια παντομίμα: μιμούνταν διαφόρους κουνώντας σώμα, χέρια και πόδια χωρίς να μιλάει. Εξ αυτού τον αποκαλούσαν παντόμιμο. Μπορούσε να παρουσιάσει χωρίς ομιλία ολόκληρο δράμα, υποκρινόμενος όλα τα πρόσωπα, ανδρικά και γυναικεία, με τη μίμηση. Ανταγωνιστή στην τέχνη του είχε τον Βάθυλλο. Ύστερα από κάποια εξέγερση του πλήθους, ο Αύγουστος τον είχε εξορίσει, αλλά ήταν τόσο δημοφιλής που τον ξανάφερε πίσω. Ο Πυλάδης είχε γράψει και βιβλίο για την ιταλική όρχηση, όπως αναφέρει ο Αθήναιος. Με έξοδά του έγιναν στη Ρώμη, το 2 π.Χ., παραστάσεις παντομίμας. Η φήμη του διατηρήθηκε πολλά χρόνια μετά το θάνατό του. Πληροφορίες για τη ζωή του Πυλάδη μας δίνουν ο Αθήναιος στους «Δειπνοσοφιστές» και ο Σουητώνιος στο «Περί επιφανών ανδρών».
Πηγές
Κατηγορία:Ηθοποιοί
Κοινότητα Λάκκων
Η Κοινότητα Λάκκων είναι κοινότητα του Δήμου Πλατανιά στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Λάκκοι. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Ασκορδαλός και Ομαλός. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 270 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Νικόλαο Κοκκινάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Εκθετική κατανομή
Στην θεωρία πιθανοτήτων και στην στατιστική, η εκθετική κατανομή (ή αρνητική εκθετική κατανομή) είναι μια οικογένεια συνεχών κατανομών πιθανότητας. Περιγράφει τον χρόνο μεταξύ γεγονότων σε μια διαδικασία Πουασόν (Poisson), δηλαδή μια διαδικασία στην οποία γεγονότα συμβαίνουν συνεχώς και ανεξάρτητα με ένα σταθερό μέσο ρυθμό.
Η εκθετική κατανομή ανήκει στην ευρύτερη εκθετική οικογένεια, η οποία είναι μια κλάση κατανομών πιθανότητας που περιλαμβάνει ακόμα την κανονική κατανομή, την διωνυμική κατανομή, την κατανομή γάμμα, την κατανομή Πουασόν, και άλλες.
Συνάρτηση πυκνότητας πιθανότητας
Η συνάρτηση πυκνότητας πιθανότητας (σππ) μιας εκθετικής κατανομής είναι
Αύγουστος
Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος
Εκθετική κατανομή
Συνάρτηση πυκνότητας πιθανότητας
Εναλλακτικά, αυτή μπορεί να οριστεί χρησιμοποιώντας την βηματική συνάρτηση Χέβισαϊντ, H(x).
Αύγουστος
1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31
Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1996-97
Το πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου 1996–97 διοργανώθηκε με τη συμμετοχή 108 ομάδων, οι οποίες χωρίστηκαν σε 6 διαφορετικούς ομίλους με 17 ως 19 ομάδες ο καθένας. Ο πρωταθλητής του κάθε ομίλου εξασφάλισε την άνοδό του στη Γ΄ Εθνική ενώ οι ομάδες από την 9η θέση και κάτω υποβιβάστηκαν στα Τοπικά Πρωταθλήματα.
Εκθετική κατανομή
Συνάρτηση πυκνότητας πιθανότητας
Εδώ το λ > 0 είναι η παράμετρος της κατανομής συχνά καλούμενη παράμετρος ρυθμού. Η κατανομή ορίζεται στο διάστημα [ 0, ∞ ) . Αν μια τυχαία μεταβλητή X έχει αυτή την κατανομή, γράφουμε.
Η εκθετική κατανομή παρουσιάζει άπειρη διαιρεσιμότητα.
Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1996-97
Πηγές
Κατηγορία:Δ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1996-1997
Αύγουστος
Ο Αύγουστος είναι ο όγδοος μήνας του έτους ανήκει στην εποχή του Καλοκαιριού κατά το Ιουλιανό και το Γρηγοριανό ημερολόγιο και έχει 31 ημέρες. thumb|right|225px|[[Οκταβιανός Αύγουστος|Ο Αύγουστος Καίσαρας]]
Ο Αύγουστος στην αρχαιότητα
Στο αττικό ημερολόγιο ο Αύγουστος ήταν ο δεύτερος μήνας του έτους και ονομάζονταν Μεταγειτνιών διάρκειας 29 ημερών που αντιστοιχεί με το χρονικό διάστημα από 24 Ιουλίου έως τις 22 Αυγούστου. Ο Αύγουστος, κατά το παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο, ήταν ο έκτος μήνας, γι' αυτό αρχικά στα Λατινικά ονομάζονταν Sextilis και είχε 31 ημέρες, ευθύς εξ αρχής από την εγκαθίδρυση του Ιουλιανού ημερολογίου το 45 π.Χ. (έτος 709 από κτίσεως Ρώμης). Το έτος 8 π.Χ. ο Αύγουστος Καίσαρας του έδωσε το όνομά του χωρίς την προσθήκη μίας ημέρας από τον Φεβρουάριο (όπως λανθασμένα αναγράφεται σε ορισμένες αναφορές). Λέγεται ότι ο Αύγουστος έβαλε τον μήνα σε αυτή την θέση, για να τιμήσει τον θάνατο της Κλεοπάτρας η οποία, όπως λέγεται, έθεσε τέλος στη ζωή της στις 12 Αυγούστου του 30 π.Χ. αν και ο ακριβής λόγος του θανάτου της καλύπτεται από μυστήριο. Κατά το Βυζαντινό ημερολόγιο που ακολουθεί ακόμη και σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία, και το οποίο αρχίζει τον Σεπτέμβριο, ήταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου κι έτσι η 31 Αυγούστου γιορτάζονταν ως παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Αστρονομικά, ο ήλιος βρίσκεται στην αρχή του μήνα στον αστερισμό του Καρκίνου (21 Ιουλίου έως 9 Αυγούστου) και στο τέλος στον αστερισμό του Λέοντα (10 Αυγούστου έως 15 Σεπτεμβρίου).
Η ανατολή του Σείριου
thumb|225px|left|Ζωγραφική απεικόνιση του διπλού αστρικού συστήματος Σείριος Α και Β. Σε μερικές περιοχές θεωρούνταν ότι οι μέρες του Αυγούστου συμπίπτουν με την «εώα επιτολή» του Σείριου, την ανατολή δηλαδή του λαμπρότερου άστρου της νύχτας λίγο πριν από την ανατολή του Ήλιου. Όπως αναφέρουν οι Μάνος Δανέζης και Στράτος Θεοδοσίου:
Εορτές τον Αύγουστο
thumb|right|225px|Η Κοίμηση της Θεοτόκου, ψηφιδωτό από τη Μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη. Στον ανατολικό ορθόδοξο χριστιανισμό ο Αύγουστος είναι γνωστότερος για τον «δεκαπενταύγουστό» του, το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα πριν από την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου. Η Παναγία, είναι το ιερό εκείνο πρόσωπο που ο Χριστιανισμός τιμά και σέβεται περισσότερο μετά τον Θεό. Αμέτρητες φαίνεται να είναι οι προσωνυμίες που αποδίδονται στο πρόσωπό της: Ελεούσα, Μεγαλόχαρη και Φανερωμένη, Χρυσοσπηλιώτισσα, Παντάνασσα και Κεχαριτωμένη, είναι μερικές μόνο από τις χαρακτηριστικές δοξασιολογίες που αποδίδει στην Παναγία ο λαός μας που τιμά την μνήμη της Κοίμησής της με νηστεία και παρακλήσεις δύο εβδομάδων. Ανήμερα, όμως, στη γιορτή της, καθώς και στα εννιάμερά της στις 23 Αυγούστου, «γιορτές και πανηγύρια» παντού. Σύμφωνα με την λαογράφο Ελένη Ψυχογιού:
Εκθετική κατανομή
Συνάρτηση πυκνότητας πιθανότητας
Η εκθετική κατανομή κάλλιστα μπορεί να εκφράζεται και με άλλες παραμέτρους.
Αθροιστική συνάρτηση κατανομής
Η αθροιστική συνάρτηση κατανομής (ασκ) δίνεται από τον τύπο
Εναλλακτικά, αυτή μπορεί να οριστεί χρησιμοποιώντας την βηματική συνάρτηση Χέβισαϊντ, H(x).
Εναλλακτική παραμετροποίηση
όπου β > 0 είναι μια παράμετρος κλίμακας της κατανομής και είναι η αμοιβαία της παραμέτρου ρυθμού, λ, ορισμένης παραπάνω. Με αυτή την προδιαγραφή, το β είναι η παράμετρος επιβίωσης με την έννοια ότι μια τυχαία μεταβλητή X είναι η χρονική διάρκεια στην οποία ένα δοσμένο βιολογικό ή μηχανικό σύστημα καταφέρνει να επιβιώσει και τότε E[X] = β. Αυτό σημαίνει ότι η αναμενόμενη διάρκεια επιβίωσης ενός συστήματος είναι β μονάδες χρόνου. Η παραμετροποίηση η οποία περιλαμβάνει την παράμετρο «ρυθμού» εντάσσεται στο πλαίσιο των γεγονότων που φθάνουν με ένα ρυθμό λ, όταν ο χρόνος μεταξύ γεγονότων (τα οποία μπορούν να μοντελοποιηθούν χρησιμοποιώντας μια εκθετική κατανομή) έχει ένα μέσο β = λ−1.
Η εναλλακτική παραμετροποίηση μερικές φορές είναι πιο βολική από αυτήν που δίνεται στην παραπάνω ενότητα, και μερικοί συγγραφείς την χρησιμοποιούν ως τυπικό ορισμό (αυτός ο εναλλακτικός ορισμός δεν χρησιμοποιείται σε αυτό το άρθρο). Δυστυχώς αυτό ενισχύει την σημειογραφική ασάφεια. Γενικά, ένας αναγνώστης πρέπει να ελέγχει ποια από τις δύο παραμετροποιήσεις χρησιμοποιείται εάν ένας συγγραφέας γράφει «X ~ Exponential(λ)», αφού είτε η σημειογραφία στην προηγούμενη (χρησιμοποιώντας το λ) είτε η σημειογραφία σε αυτή την ενότητα (εδώ, χρησιμοποιώντας το β για να αποφευχθεί η σύγχυση) μπορεί να εννοείται.
Μέση τιμή, διασπορά και διάμεσος
Η μέση τιμή της αναμενόμενης τιμής μιας εκθετικά κατανεμημένης τυχαίας μεταβλητής X με παράμετρο ρυθμού λ δίνεται από τον τύπο
Η διασπορά του X δίνεται από τον τύπο
Η διάμεσος του X δίνεται από τον τύπο
όπου το ln αναφέρεται στον φυσικό λογάριθμο. Οπότε η απόλυτη διαφορά μεταξύ της μέσης τιμής και της διαμέσου είναι
σύμφωνα με την ανισότητα διαμέσου-μέσης τιμής. Το σ είναι η τυπική απόκλιση.
Κατηγορία:Κατανομές
Αύγουστος
Εορτές τον Αύγουστο
thumb|left|225px|Το άνω τμήμα της Μεταμόρφωσης του Χριστού (1520) του [[Ραφαήλ.]]
Οι εορτές της Παναγίας δεν είναι, οι μοναδικές του μήνα, αφού σπουδαία θέση στο χριστιανικό εορτολόγιο κατέχει και η 6 Αυγούστου όταν η Εκκλησία εορτάζει τη Μεταμόρφωση του Χριστού, μία από τις δώδεκα δεσποτικές εορτές της Ορθοδοξίας. Γι' αυτό, άλλωστε, παρ' όλη την νηστεία του δεκαπενταύγουστου, αυτή την ημέρα επιτρέπεται να φάμε ψάρι. Επίσης την ημέρα αυτή, όπως αναφέρει ο Γεώργιος Ν. Αικατερινίδης,
Στις 27 του μήνα γιορτάζεται επίσης και η ανακάλυψη μιας πανάρχαιας εκκλησίας στη Ρόδο, στα μέσα του 14ου αιώνα, με αρκετές φθαρμένες από την πολυκαιρία εικόνες. Μία απ' αυτές εικόνιζε τον Άγιο Φανούριο, έναν άγνωστο μέχρι τότε άγιο στου οποίου το όνομα ο μητροπολίτης του νησιού Νείλος αποφάσισε να αφιερώσει την ανακαινισμένη εκκλησία και του οποίου η μνήμη εορτάζεται έκτοτε την ημέρα ανακάλυψης της εικόνας του. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε και την εορτή της Αποτομής Της Τιμίας Κεφαλης του Τιμίου Προδρόμου στις 29 του μήνα
Γενικότερα, πάντως, τα των διαφόρων εορτών της Ορθόδοξης Εκκλησίας κανονίζονται ετησίως με βάση το Τυπικό της Εκκλησίας.
Ο Αύγουστος στην Ελληνική λαογραφία
Οι λαϊκές ονομασίες του μήνα (όπως Συκολόγος, Τραπεζοφόρος και Διπλοχέστης) αναφέρονται κυρίως στην αφθονία των καρπών του: «Αύγουστε καλέ μου μήνα να ‘σουν δυο φορές το χρόνο». Ενώ οι δώδεκα πρώτες ημέρες του Αυγούστου ονομάζονταν και «μερομήνια» γιατί έλεγαν ότι προλέγουν τον καιρό: «κάθε ημέρα κι ένας μήνας». Οι μέρες αυτές ήσαν επίσης γνωστές και ως «δρίμες». Τις μέρες αυτές δεν έπρεπε να πάει κάποιος στη θάλασσα για μπάνιο, ούτε να πλύνεις, ούτε να κόψεις σταφύλια και σύκα.
Παρ' όλα αυτά, όσο κι αν τον Ιούλιο «ο Αηλιάς κόβει σταφύλια και η Αγιά Μαρίνα σύκα», ο ερχομός του Αυγούστου δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε ότι «από Μάρτη καλοκαίρι, κι από Αυγουστή χειμώνας»!thumb|right|225px|Ο Ναός της Παναγίας στην [[Τήνος|Τήνο.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μήνες
Πυλαγόρας
Ο Πυλαγόρας, στην αρχαία Ελλάδα, ήταν ο πολίτης εκείνος που η πόλη του τον εξουσιοδοτούσε να την εκπροσωπήσει στο Αμφικτυονικό Συνέδριο. Κάθε πόλη έστελνε τρεις Πυλαγόρες. Σύμφωνα με επιγραφές που βρέθηκαν στους Δελφούς, αποκαλούνταν και αγορατροί.
Συγκροτούσαν, μαζί με τους Ιερομνήμονες (οι οποίοι στα ψηφίσματα του Αμφικτυονικού Συνεδρίου αποκαλούνται σύνεδροι) το Αμφικτυονικό Συνέδριο. Ο Πυλαγόρας, όπως δείχνει και το όνομά του, ήταν ο συνήγορος των συμφερόντων της πόλης του στην Πυλαία. Έπαιρνε αυτό το αξίωμα κατόπιν εκλογής, πριν από κάθε Πυλαία (εαρινή ή μετοπωρινή {= φθινοπωρινή}). Πυλαία αποκαλούνταν η σύνοδος του Αμφικτυονικού Συνεδρίου. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο οι Πυλαγόρες είχαν επικηρύξει έναντι χρηματικής αμοιβής τον Εφιάλτη, που είχε καταφύγει στη Θεσσαλία μετά την ήττα των Περσών, επειδή υπέδειξε τη στενή διάβαση στους Πέρσες κατά την Μάχη των Θερμοπυλών.
Αντίθετα, οι Ιερομνήμονες επιλέγονταν με κλήρο. Κληρώνονταν δύο Ιερομνήμονες από καθένα εκ των δώδεκα ελληνικών φύλων, που αποτελούσαν την Αμφικτυονία· συνολικά οι Ιερομνήμονες ήταν 24 και αποτελούσαν το μόνιμο συνέδριο.
Πηγές
Κατηγορία:Αμφικτυονίες
Περιφερειακή Ενότητα Νήσων Αττικής
Η Περιφερειακή Ενότητα Νήσων Αττικής είναι μία από τις οκτώ περιφερειακές ενότητες στις οποίες διαιρείται η Περιφέρεια Αττικής. Περιλαμβάνει τον νησιωτικό χώρο που περιγράφεται γεωγραφικά ως Αργοσαρωνικός, την περιοχή της Τροιζηνίας και τα νησιά των Κυθήρων. Προέρχεται ουσιαστικά από την απόσπαση του νησιωτικού τμήματος από την παλαιότερη Νομαρχία Πειραιά.
Ο πληθυσμός της ενότητας Νήσων Αττικής είναι 74.651 κάτοικοι και η πυκνότητα πληθυσμού της είναι 84,93 κάτοικοι ανά τ.χλμ.
Τη θέση του Αντιπεριφερειάρχη της συγκεκριμένης ενότητας είχε ως το 2019 ο Παναγιώτης Χατζηπέρος και από το 2019 τον διαδέχθηκε η Βασιλική Θεοδωρακοπούλου.
Διαίρεση
Η Περιφερειακή ενότητα Νήσων Αττικής περιλαμβάνει τους εξής δήμους:
940 Κορντούλα
Η Κορντούλα (Kordula) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,193. Ανακαλύφθηκε το 1920 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κορντούλας εκτιμάται σε 87,20 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,055. Η Κορντούλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 34 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κορντουλα
Μπόριο
Το χημικό στοιχείο μπόριο είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 107 και ατομικό βάρος 264. Είναι συνθετικό στοιχείο, με πιο σταθερό ισότοπο το Bh-267 και με χρόνο ημιζωής 22 sec. Το σύμβολό του είναι Bh.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1981 μια Γερμανική ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τους Peter Armbruster και Gottfried Munzenberg στο Gesellschaft fur Schwerionenforschung (Ινστιτούτο για την έρευνα βαρέων ιόντων) στο Ντάρμσταντ επιβεβαίωσε τα αποτελέσματα της σοβιετικής ομάδας καταφέρνοντας να παράγει μπόριο, αυτή τη φορά με μεγαλύτερο χρόνο ημιζωής, το Bh-262.
Οι Γερμανοί πρότειναν το όνομα νιλσμπόριο (nielsbohrium) με σύμβολο Ns προς τιμή του Δανού φυσικού Νιλς Μπορ. Οι Σοβιετικοί πρότειναν το όνομα που δόθηκε στο στοιχείο 105 (ντούμπνιο).
Υπήρξε μια διαμάχη σχετικά με τα ονόματα των νεοανακαλυφθέντων στοιχείων που είχαν ατομικούς αριθμούς από το 101 έως το 109. Η IUPAC υιοθέτησε, σαν προσωρινό συστηματικό όνομα στοιχείου, το όνομα ουννιλσέπτιο (unnilseptium, ΔΦΑ:, με σύμβολο Uns). Το 1994 μια επιτροπή της IUPAC πρότεινε το στοιχείο 107 να ονομαστεί Bohrium, καθώς αυτό ταίριαζε με τα ονόματα άλλων στοιχείων που τιμούν πρόσωπα, στα οποία μόνο το επώνυμο λαμβανόταν υπόψη. Αντιτάχθηκαν πολλοί που ανησυχούσαν για το ότι θα επικρατήσει σύγχυση με το όνομα του βορίου (Boron). Τελικά, το 1997 αναγνωρίστηκε παγκοσμίως το όνομα Bohrium (ελληνικά μπόριο) για το στοιχείο 107.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης
Σεβγκιούλ Ουλουντάγ
Η Σεβγκιούλ Ουλουντάγ (τούρκικα: Sevgül Uludağ, γεννημένη στις 15 Οκτωβρίου 1958) είναι Τουρκοκύπρια δημοσιογράφος και ακτιβίστρια για την ειρήνη και τον φεμινισμό. Έχει επανειλημμένως γίνει στόχος απειλών θανάτου από ακροδεξιούς και στρατιωτικούς κύκλους των Τουρκοκυπρίων, ενώ έχει προπηλακιστεί λεκτικά μια φορά από μια ομάδα Ελληνοκύπριων εθνικιστών φοιτητών.
Βιογραφία
Το 2019 προτάθηκε για Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοσιογράφοι Κατηγορία:Κύπριοι συγγραφείς Κατηγορία:Φεμινιστές
Ηροφίλη
Στην ελληνική μυθολογία η Ηροφίλη ήταν μία από τις Σίβυλλες. Γεννήθηκε στην πόλη Μάρπησσο της Τρωάδας και ήταν θυγατέρα μιας ανώνυμης Νύμφης των δασών (κατ' άλλους της Ιδαίας, όνομα που άλλωστε σημαίνει απλώς "η καταγόμενη από την Ίδη") και του Θεοδώρου, ενός απλού βοσκού της Ίδης. Η Ηροφίλη έδωσε για πρώτη φορά χρησμούς που προέλεγαν ότι η Τροία θα καταστρεφόταν εξαιτίας μιας γυναίκας που θα είχε γεννηθεί στη Σπάρτη. Υπολογίζεται από αυτό ότι η Ηροφίλη είχε γεννηθεί τουλάχιστον 15 χρόνια πριν από την έναρξη του Τρωικού Πολέμου.
Αργότερα η Ηροφίλη ταξίδεψε σε διάφορα μέρη του αρχαίου κόσμου. Αναφέρεται ότι πέρασε από την Κλάρο, τη Σάμο, τη Δήλο και τους Δελφούς. Σε αυτά τα μέρη χρησμοδοτούσε ανεβαίνοντας πάνω σε μία πέτρα που μετέφερε πάντα μαζί της. Η Ηροφίλη πέθανε στην Τρωάδα, όπου στα χρόνια του περιηγητή Παυσανία έδειχναν τον «τάφο» της (Παυσανίας, Φωκικά, κεφ 10.12.1 και 10.12.2.}
Παραπομπές
Ηροφιλη
Κατηγορία:Τρώες
Καναδικές ομοσπονδιακές εκλογές (2015)
Οι καναδικές ομοσπονδιακές εκλογές του 2015 (επίσημα 42ες γενικές εκλογές) διεξήχθησαν στις 19 Οκτωβρίου 2015, για την εκλογή των μελών της Βουλή των Κοινοτήτων στο 42ο Κοινοβούλιο του Καναδά.
Το Φιλελεύθερο Κόμμα του Καναδά κατήγαγε μεγάλη εκλογική νίκη και έπειτα από σχεδόν 10 χρόνια παραμονής στην εξουσία των συντηρητικών, νέος πρωθυπουργός ορκίστηκε ο Τζάστιν Τριντό. Ο Τριντό και τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησής του ορκίστηκαν στις 4 Νοεμβρίου 2015.
Έδρες
Οι εκλογές έγιναν με την εκλογική ανακατανομή που αποφασίστηκε το 2012 σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Ο αριθμός των εκλογικών περιφερειών αυξήθηκε σε 338, με τις επιπλέον έδρες να βασίζονται στον πληθυσμό που προέρχεται από την Αλμπέρτα (6), τη Βρετανική Κολομβία (6), το Οντάριο (15) και το Κεμπέκ (3).
Αποτελέσματα
Το Συντηρητικό Κόμμα, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Στίβεν Χάρπερ, κέρδισε 99 έδρες και έγινε η επίσημη αντιπολίτευση έπειτα από εννέα χρόνια στα έδρανα της κυβέρνησης. Το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα, με ηγέτη τον Τόμας Μουλσέιρ, εξασφάλισε 44 έδρες και έγινε το 3ο μεγαλύτερο κόμμα στη Βουλή των Κοινοτήτων. Τα μικρότερα κόμματα κέρδισαν 11 έδρες: Το Μπλοκ Κεμπεκουά έλαβε 10 έδρες και το Κόμμα των Πρασίνων μία έδρα.
Η αύξηση κατά 148 έδρες για το Φιλελεύθερο Κόμμα σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές ήταν η μεγαλύτερη αριθμητική αύξηση από ένα κόμμα σε καναδικές εκλογές. Μετά τις εκλογές, ο ηγέτης των Συντηρητικών, Στίβεν Χάρπερ, παραιτήθηκε από την αρχηγία του κόμματός του. Ο Ζιλ Ντισέπ παραιτήθηκε από την ηγεσία του Μπλοκ Κεμπεκουά.
Ο νέος πρωθυπουργός Τζάστιν Τριντό, ορκίστηκε στις 4 Νοεμβρίου 2015, ανακοινώθηκε ότι το κοινοβούλιο θα συνεδριάσει για πρώτη φορά με τη νέα του σύνθεση στις 3 Δεκεμβρίου 2015 και με τον Λόγο του Θρόνου που θα γίνει την επομένη.
Σύνοψη αποτελεσμάτων
Βουλή, 19 Οκτωβρίου 2015 (Βουλή των Κοινοτήτων) !rowspan="2" align=left|Κόμμα !rowspan="2" align=left|Αρχηγός κόμματος !rowspan="2"| Υποψήφιοι !colspan="5" align=center|Έδρες !colspan="3" align=center|Λαϊκή ψήφος
Σουλεϊμάν Σαχ
Ο Σουλεϊμάν Σαχ (Süleyman Şah, 1178 - 1227) ήταν, σύμφωνα με την οθωμανική παράδοση, Τουρκομάνος ηγέτης, γιος του Καγιά Αλπ ή του Κουταλμίς, πατέρας του Ερτογρούλ και παππούς του ιδρυτή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Οσμάν Α΄.
Σύμφωνα με την Οθωμανική παράδοση ο Σουλεϊμάν Σαχ γεννήθηκε περίπου το 1178 και ήταν γιος του Καγιά Αλπ. Ήταν αρχηγός της φυλής των Καγί. Ο Σουλεϊμάν Σαχ καταγόταν από την περιοχή του Τουρκμενιστάν, όμως μετά την εισβολή του Τζένγκις Χαν στην περιοχή, αναγκάστηκε να μεταναστεύσει με όλη την φυλή του στις περιοχές του βόρειου Καυκάσου, στη σημερινή Αρμενία. Εκτός από τον Ερτογρούλ ο άλλος γιος του ήταν ο Σουρουγιατί, που ήταν πατέρας του Μπαή Χοτζά. Ο Σουλεϊμάν λέγεται ότι πνίγηκε γύρω στα 1227 στον ποταμό Ευφράτη προσπαθώντας να μάθει κολύμπι. Μετά τον θάνατο του αρχηγός της φυλής έγινε ο Ερτογρούλ, πατέρας του ιδρυτή της οθωμανικής δυναστείας Οσμάν. Ο υποτιθέμενος τάφος του Σουλεϊμάν Σαχ έχει ταυτιστεί με αυτόν στη σημερινή Συρία, στο κάστρο Καμπέρ (Caber Kalesi) στην όχθη του ποταμού Ευφράτη.
Πρώιμες Οθωμανικές γενεαλογίες δεν συμφωνούν όλες σε αυτή την γενεαλογία, μερικές δεν αναφέρουν τον Σουλεϊμάν Σαχ ως έναν από τους προγόνους του Οσμάν. Η σύνδεση μεταξύ Οσμαν και Σουλειμάν Σαχ μπορεί να έχει εφευρεθεί αργότερα. Ο Γεώργιος Σφραντζής αναφέρει ότι ήταν από την Δυναστεία των Κομνηνών, γιος του Ιωάννη Κομνηνού Τζελέπη που έγινε μουσουλμάνος και ήταν παππούς του Οσμάν, ο Δημήτριος Σκαρλάτος το αναμφισβητεί συγκρίνοντας τις ημερομηνίες. Το πρόβλημα της μεγάλης χρονικής διαφοράς καλύπτει ο διάσημος Βρετανός ιστορικός Τζον Τζούλιους Νόρυιτς (1929 - 2018) στο έργο του "Βυζάντιο, παρακμή και πτώση" (1996). Ο γιος του Τζελέπη Κομνηνού και της Καμερώς ήταν ο Κουταλμίς μυθικός γενάρχης της Οθωμανικής δυναστείας και πατέρας του Σουλεϊμάν Σαχ, ταυτίζεται με τον Καγιά Αλπ.
Μετά την Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης το 1921 μεταξύ Τουρκίας και Γαλλίας, μια περιοχή 8 χιλιομέτρων γύρω από το κάστρο ανήκει στην Τουρκία δημιουργώντας ένα θύλακα εντός του συριακού εδάφους. Μετά την δημιουργία της τεχνητής λίμνης Άσσαντ το κάστρο μετακινήθηκε λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά. Το 2015 ο τάφος μετακινήθηκε ξανά λόγω του Συριακού εμφυλίου. Για τον σκοπό αυτό διενεργήθηκε νυχτερινή εισβολή Τουρκικών στρατευμάτων σε Συριακό έδαφος. Οι δυνάμεις του ISIL δεν ενεπλάκησαν στη μεταφορά και ο τάφος μεταφέρθηκε σε περιοχή που ελέγχουν οι Τουρκικές δυνάμεις περί τα 180 μέτρα εντός Συριακού εδάφους. Το καθεστώς της Δαμασκού δήλωσε πως δεν αναγνωρίζει Τουρκική δικαιοδοσία στην περιοχή.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανοί Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών
Μνήμη USB
thumb|right|240px|Το εσωτερικό μιας μνήμης USB Οι μνήμες USB αποτελούνται από μια συσκευή αποθήκευσης τύπου NAND ενσωματωμένη με μια θύρα USB. Οι μνήμες USB είναι τυπικά φορητές και επανεγγράψιμες, μεγέθους μικρότερου από μίας δισκέτας 3.5 ιντσών και ζυγίζουν λιγότερο από 60 γρ. Η χωρητικότητα σήμερα (Ιανουάριος 2017) κυμαίνεται από 8 GB έως πάνω από 512 GB, με συνεχείς βελτιώσεις στο μέγεθος και την τιμή ανά gigabyte. Μερικές επιτρέπουν 1 εκατομμύριο εγγραφές/διαγραφές και διατήρηση αποθηκευμένων δεδομένων έως 10 χρόνια, με σύνδεση σε USB έκδοσης 3.0 (οι 1.1 και 2.0 έχουν πλέον αποσυρθεί από την αγορά).
Πλεονεκτήματα
Οι μνήμες USB προσφέρουν πιθανά πλεονεκτήματα σε σχέση με άλλες φορητές συσκευές αποθήκευσης, κυρίως την δισκέτα. Έχουν συμπαγέστερη μορφή, λειτουργούν ταχύτερα, φυλάσσουν μεγαλύτερο μέγεθος δεδομένων, είναι ανθεκτικές και λειτουργούν πιο αξιόπιστα λόγω της έλλειψης κινούμενων μερών (όπως οι δισκέτες και άλλοι τύποι δίσκων). Επιπλέον, έχει γίνει πλέον κοινό οι υπολογιστές να μην κυκλοφορούν με μονάδες δισκέτας ενώ οι θύρες USB εμφανίζονται σχεδόν σε κάθε προσωπικό υπολογιστή και φορητό.
Τεχνολογία
Αυτός ο τύπος μνήμης χρησιμοποιεί την τεχνολογία USB mass storage (τεχνολογία μαζικής αποθήκευσης), που υποστηρίζεται από σύγχρονα λειτουργικά συστήματα όπως τα Windows, το Mac OS X, το Linux, και άλλα συστήματα τύπου UNIX. Μνήμες USB με υποστήριξη USB έκδοσης 2.0 μπορούν να κάνουν διαμεταγωγή δεδομένων γρηγορότερα από ένα οπτικό δίσκο, ενώ αποθηκεύουν μεγαλύτερη ποσότητα στοιχείων σε πολύ μικρότερο χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψηφιακή τεχνολογία Κατηγορία:Μνήμη υπολογιστή Κατηγορία:Μέσα αποθήκευσης Κατηγορία:USB
Subaru Stella
Το Subaru Stella είναι ένα αυτοκίνητο πόλης, που παράγεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Subaru (μέλος του ομίλου Subaru Corporation) από τον Ιούνιο του 2006, ενώ τον Μάιο του 2011 κυκλοφόρησε η δεύτερη γενιά του μοντέλου και από το 2014 βρίσκεται στην τρίτη γενιά του. Διατίθεται αποκλειστικά στην Ιαπωνία, άρα κατά συνέπεια κατασκευάζεται μόνο σε δεξιοτίμονη έκδοση.
Εμπορική τοποθέτηση
Το όνομα Stella σημαίνει αστέρας στα ιταλικά, μια εμφανής αναφορά στο λογότυπο της Subaru, που είναι ο αστερισμός Πλειάδες. Το Stella παρουσιάστηκε ως ο επίσημος διάδοχος του Subaru Pleo, που είχε λανσαριστεί το 1998.
Το Stella ανήκει σε μια ειδική κατηγορία των ιαπωνικών αυτοκινήτων, που ονομάζεται microcars, γνωστή επίσης και ως Kei cars ή Κ-cars. Πρόκειται για αυτοκίνητα πόλης με πολύ περιορισμένες διαστάσεις και κυβισμό κινητήρα, που προορίζονται αυστηρά και μόνο για αστικές μετακινήσεις, αλλά επωφελούνται από τις φορολογικές ελαφρύνσεις και την νομοθεσία, που τους επιτρέπει ανεμπόδιστη κυκλοφορία στα μεγάλα αστικά κέντρα. 275px|thumb|left|Subaru Stella Revesta.
Το Subaru Stella σχεδιάστηκε για να προσελκύσει κυρίως το θηλυκό κοινό, με μια ποικιλία φωτεινών χρωμάτων του αμαξώματος (ροζ, γαλάζιο, λευκό κ.α.) και εσωτερικό με το χρώμα του ελεφαντοστού. Αντιθέτως, η έκδοση Custom έχει πιο σπορ εμφάνιση, με ένα πιο επιθετικό μπροστινό μέρος, σαλόνι με αρκετά μεταλλικά στοιχεία και μαύρο χρώμα, συν μια ποικιλία πιο σκούρων εξωτερικών χρωμάτων αμαξώματος. Στην πρώτη γενιά του μοντέλου, υπήρξε και μια πιο πολυχρηστική και πρακτική έκδοση, το Stella Revesta.
Εξοπλισμός και ασφάλεια
275px|thumb|left|Το ταμπλό της βασικής έκδοσης L του Subaru Stella πρώτης γενιάς, εδώ με το κιβώτιο iCVT. 300px|thumb|right|Το ηλεκτροκίνητο Subaru Stella Plug-in concept.
Όλα τα Subaru Stella έφεραν εξ αρχής στάνταρ 2 μπροστινούς αερόσακους οδηγού / συνοδηγού, 4-κάναλο ABS τεσσάρων αισθητήρων, EBD, Brake Assist, ανεξάρτητη ανάρτηση και στους 4 τροχούς, αυτόματο κλιματισμό με φίλτρο γύρης, κεντρική κονσόλα με μπλε φωτισμό LED (Light Emitting Diode / Δίοδος Εκπομπής Φωτός), CD-player με δέκτη AM/FM και 4 ηχεία. Υπήρξαν πολλές διαφορετικές σχεδιαστικές εκδοχές και χρωματισμοί του πίνακα οργάνων, ανάλογα με την έκδοση. Το στροφόμετρο ήταν στάνταρ σε όλα, εκτός από τη βασική έκδοση L, ενώ οι πλευρικοί αερόσακοι ήταν έξτρα.
Κινητήρας και μετάδοση
Όλα τα Stella εφοδιάζονται με έναν κινητήρα 658 cm³, λόγω των αυστηρών ορίων στον κυβισμό των Kei cars από την ιαπωνική νομοθεσία. Το εντυπωσιακό είναι ότι παρά τον μικροσκοπικό κυβισμό του, είναι 4-κύλινδρος σε σειρά (I4) και μάλιστα 16-βάλβιδος. Προσφέρεται σε δύο διαφορετικές αποδόσεις ισχύος, ανάλογα με την ύπαρξη ή μη turbo:
Ηλεκτροκίνητη έκδοση
Τον Ιούνιο του 2008, η Subaru παρουσίασε ένα ηλεκτροκίνητο πρωτότυπο (concept) με το όνομα Subaru Stella Plug-in concept, ενώ στις 4 Ιουνίου 2009 λανσαρίστηκε η ηλεκτροκίνητη έκδοση παραγωγής. Το σύστημα ηλεκτροκίνησης με plug-in είχε προέλθει από το Subaru R1eΗ, η μέγιστη ταχύτητα περιοριζόταν ηλεκτρονικά στα 100 χιλιόμετρα την ώρα, ενώ η αυτονομία του ήταν 80 χιλιόμετρα. Συνολικά, μόλις 170 αντίτυπα παρήχθησαν, τα οποία πωλήθησαν κυρίως σε εταιρείες ενοικιάσεων και κυβερνητικά στελέχη της Ιαπωνίας, από τα τέλη Ιουλίου 2009 έως τον Mάρτιο του 2010.
Δεύτερη γενιά
300px|thumb|right|Subaru Stella L δεύτερης γενιάς / εμπρός. 300px|thumb|right|Subaru Stella L δεύτερης γενιάς / πίσω.
Η δεύτερη γενιά του Subaru Stella παρουσιάστηκε τον Μάιο του 2011 και κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία στις 24 του μηνός. Στα πλαίσια της ενισχυμένης εταιρικής σχέσης με την Toyota, η οποία κατέχει μεταξύ άλλων και την Daihatsu, το νέο Stella είναι μια παράλληλη έκδοση του Daihatsu Move, με λίγο διαφορετική αισθητική.
Εξοπλισμός και ασφάλεια
300px|thumb|left|Το ταμπλό ενός Subaru Stella L δεύτερης γενιάς.
Το μοντέλο δεύτερης γενιάς προσφέρεται πλέον αποκλειστικά με κιβώτιο συνεχώς μεταβαλλόμενης σχέσης iCVT, καταργώντας οριστικά το στατιστικώς σπάνιο 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο της πρώτης γενιάς. Επίσης, εισήγαγε για πρώτη φορά σύστημα δορυφορικής πλοήγησης και κάμερα οπισθοπορείας - και τα δύο στην ίδια οθόνη.
Εκτός από τους στάνταρ μπροστινούς αερόσακους και τις μπροστινές ζώνες ασφαλείας με προεντατήρες και περιοριστές φορτίου, η εταιρεία προσφέρει και ένα προαιρετικό Πακέτο Ασφαλείας, με πλευρικούς αερόσακους στα καθίσματα, πλευρικούς αερόσακους τύπου κουρτίνας στην οροφή και διπλό προεντατήρα στη ζώνη ασφαλείας στο κάθισμα του οδηγού.
Στις 1 Αυγούστου 2011, προστέθηκε η έκδοση Custom RS, με μεγαλύτερη ισχύ, χαμηλότερη ανάρτηση, μεγαλύτερη αντιστρεπτική δοκό εμπρός, ζάντες αλουμινίου 15 ιντσών, δερμάτινο τιμόνι και Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας ESP (ονομάζεται VDC / Vehicle Dynamics Control από την Subaru), το οποίο σε ολισθηρές επιφάνειες μειώνει αυτόματα την απόδοση του κινητήρα και φρενάρει τους τροχούς, για να επαναφέρει το όχημα στην πορεία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Stella Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης
Θεμισταγόρας ο Εφέσιος
Ο Θεμισταγόρας ο Εφέσιος ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός και γεωγράφος.
Έργα του
Όπως μαρτυρεί το παρωνύμιό του φέρεται ή να γεννήθηκε ή να άκμασε στην Έφεσο απροσδιόριστης όμως εποχής της αρχαιότητας. Έγραψε την "Χρυσήν Βίβλον" απόσπασμα της οποίας έχει διασώσει ο Αθήναιος, το οποίο πραγματεύεται περί της νύμφης Ελιχρύσης και του ομώνυμου άνθους. Επίσης έργο του Θεμισταγόρα του Εφεσίου φέρεται και στο Μεγάλο ετυμολογικό περί Σάμου και Αστυπάλαιας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι
Τεχνολογία ξύλου
Ορισμός
Τεχνολογία ξύλου (αγγλικά: wood technology) είναι το τεχνολογικό αντικείμενο το οποίο εξετάζει και μελετά την παραγωγή προϊόντων ξύλου και τις επιμέρους διεργασίες της, καθώς και τις φυσικές, μηχανικές, ή χημικές παραμέτρους που επηρεάζουν τη βιοτεχνική ή βιομηχανική διαδικασία παραγωγής των διαφόρων προϊόντων του ξύλου. Αυτή άμεσα σχετίζεται με το αντικείμενο της επιστήμης ξύλου.
Προϊόντα ξύλου
Προϊόντα ξύλου θεωρούνται η πριστή και η στρογγυλή ξυλεία, τα ξυλόφυλλα καθώς και η εμποτισμένη ξυλεία και τα διάφορα προϊόντα τροποποιημένης ξυλείας, όπως επίσης τα συγκολλημένα προϊόντα όπως λ.χ. μοριοπλάκες, ινοπλάκες, πηχοσανίδες, αντικολλητά (κόντρα-πλακέ), ξυλοπλάκες OSB - PSL - LVL, τα σύνθετα προϊόντα λ.χ. επικολλητή ή συγκολλητή ξυλεία (glulam), σταυροειδής ξυλεία CLT (Cross Laminated Timber) και πολλά άλλα. Εκτιμάται ότι σήμερα πάνω από 2.000 προϊόντα παράγονται από το ξύλο, με φυσικό ή μηχανικό ή χημικό τρόπο, ή με συνδυασμούς αυτών.
Συσχέτιση με την επιστήμη υλικών
Ως αμιγώς τεχνολογικό αντικείμενο, η τεχνολογία ξύλου έχει πολύ μεγαλύτερη συνάφεια με τους κανόνες και τις έννοιες της επιστήμης υλικών ή/και της μηχανικής παρά της δασοπονίας.
Πρόσθετα, οι γνώσεις και δεξιότητες ενός τεχνολόγου ξύλου διαφέρουν και ποικίλουν ανάλογα με τη θέση ευθύνης του, λ.χ. στον έλεγχο πρώτων υλών, τον τεχνικό έλεγχο και τα μηχανήματα, την παραγωγική διαδικασία, τον ποιοτικό έλεγχο των τελικών προϊόντων, τις πωλήσεις και το μάρκετινγκ, και την έρευνα & ανάπτυξη (R&D) για βελτιωμένα προϊόντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεχνολογία ξύλου Κατηγορία:Ξύλο
Βελλέτρι
Το Βελλέτρι (ιταλ. Velletri, λατιν. Velitrae), γνωστό και εξελληνισμένα ως Βελλέτριο, είναι δήμος και πόλη της Ιταλίας στο Λάτιο, που υπάγεται διοικητικά στη Μητροπολιτική περιοχή της Ρώμης. Το κέντρο του Βελλέτρια βρίσκεται περίπου 40 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του κέντρου της Ρώμης, στους Αλβανούς λόφους. Γειτονικοί δήμοι είναι οι Ρόκκα ντι Πάπα, Λαριάνο, Τσιστέρνα ντι Λατίνα, Αρτένα, Απρίλια, Νέμι, Τζεντσάνο ντι Ρόμα και Λανούβιο.
Το Βελλέτρι ήταν αρχαία πόλη των Βόλσκων, στη γλώσσα των οποίων ονομαζόταν Velester. Σύμφωνα με τον θρύλο, ήρθε σε σύγκρουση με τους Ρωμαίους αρχικώς κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Άνκου Μαρκίου, του τέταρτου βασιλιά της Ρώμης. Ιστορικές συγκρούσεις σημειώθηκαν τον πέμπτο και τέταρτο αιώνα π.Χ., κατά την πρώιμη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Το Βελλέτρι ήταν μετέπειτα ο τόπος καταγωγής των Οκταβίων, του πατρικού γένους του πρώτου Ρωμαίου Αυτοκράτορα, του Οκταβιανού Αυγούστου. Κατά τον Μεσαίωνα ήταν μια από τις λίγες «ελεύθερες πόλεις» στο Λάτιο και την κεντρική Ιταλία. Στο Βελλέτρι διεξάχθηκαν δύο ιστορικές μάχες, το 1744 και το 1849. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου εξάλλου υπήρξε το επίκεντρο έντονων εχθροπραξιών μεταξύ των Γερμανών και των Συμμάχων το 1944 μετά την αγγλοαμερικανική απόβαση στο Άντσιο.
Σήμερα το Βελλέτρι φιλοξενεί αρκετά κολέγια και μια φυλακή. Αποτελεί το τέρμα του Σιδηροδρόμου Ρώμης-Βελλέτρι, που εγκαινιάσθηκε από τον Πάπα Πίο Θ΄ το 1863. Από το Βελλέτρι διέρχεται η σύγχρονη Αππία Οδός. Οι κάτοικοι ονομάζονται Βελιτέρνι.
Φυσική γεωγραφία
Η έκταση του Βελλέτρι συλλέγει νερό από πολλά υδάτινα ρεύματα. Αυτά τα ρεύματα, τα περισσότερα από τα οποία είναι χείμαρροι ή ρυάκια, είναι γνωστά ως «φόσσι» (fossi), όπως το Φόσσο Μινέλλα, Η Σαντ' Εουροζία, η Φόσσα Παγκάνικα, το Φόσσο ντι Πόντε Βελότσε (γνωστό ως Φόσσα Φαρίνα στο κάτω μέρος του ρου του) και η Φόσσα Ανατόλια.
Το υψόμετρο της παλιάς πόλης είναι ουσιαστικά ομοιόμορφο, από αυτό της Πλατείας Γαριβάλδη (Piazza Giuseppe Garibaldi), 339 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, μέχρι αυτό της Πλατείας Τρίβιουμ (332 μέτρα) και αυτό της Πύλης Ναπολετάνα (329 μέτρα). Η περιοχή δυτικά της περιτειχισμένης πόλεως είναι λίγο υψηλότερη στο Σαν Λορέντσο, φτάνοντας το 372 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το υπόλοιπο έδαφος στα νότια και δυτικά είναι σχεδόν επίπεδο, εκτός από χαμηλούς λόφους, που δεν ξεπερνούν τα 300 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Κλίμα
right|thumb|255px|Το όρος Αρτεμίζιο υψώνεται πάνω από το Βελλέτρι. Το κλίμα του Βελλέτρι είναι ήπιο, εξαιτίας της εγγύτητας της θάλασσας (Τυρρηνικό πέλαγος) και της προστασίας από ψυχρές αέριες μάζες που προσφέρουν οι Αλβανοί Λόφοι και το όρος Αρτεμίζιο στα βόρεια. Η πόλη δέχεται πολλές βροχοπτώσεις, με μέσο ετήσιο όρο 1.400 έως 1.500 χιλιοστόμετρα, κάτι που την καθιστά την πιο βροχερή πόλη σε ολόκληρο το Λάτιο, αλλά χιονίζει σπανίως.
Ετυμολογία ονόματος
Ο λατινικός όρος για τον βάλτο ήταν Velia (η ίδια ρίζα με τον ελληνικό όρο έλος). Σύνθετη από αυτή τη ρίζα είναι η λέξη Velestrom, που σημαίνει μέρος δίπλα σε βάλτο ή έλος, και αυτή σχετίζεται με το Velester, την ονομασία της πόλεως στη γλώσσα των Βόλσκων. Οι Ρωμαίοι το ονόμασαν από την ίδια ρίζα Velitrae, Βελίτρες, που εξελληνισμένα αποδιδόταν ως Ουελίτρα(ι) ή Βελίτρα.
Κατά τον Μεσαίωνα καταγράφονται σε επίσημα έγγραφα τουλάχιστον 6 διαφορετικές παραλλαγές του ονόματος τού Βελλέτρι (Velletrum, Veletrum, Veletra, Velitrum, Bellitro, Villitria) μέχρι τον 11ο αιώνα, ενώ μέχρι και τον 18ο αιώνα σώζονταν οι παραλλαγές Blitri και Belitri.
Αρχαιότητα
thumb|right|Το άγαλμα «[[Παλλάς του Βελλετρίου», που ανακαλύφθηκε σε μια ρωμαϊκή έπαυλη κοντά στην πόλη.]] Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του (642-617 π.Χ.), ο Άνκος Μάρκιος, ο τέταρτος βασιλιάς της Ρώμης, ήρθε σε σύγκρουση με τους Βόλσκους επειδή οι τελευταίοι λεηλάτησαν ρωμαϊκό έδαφος. Πολιόρκησε την πόλη τους που σήμερα είναι γνωστή ως Βελλέτρι. Οι πρεσβύτεροι της πόλεως παραδόθηκαν και υποσχέθηκαν «να αποκαταστήσουν τη ζημιά που είχαν κάνει», ενώ «συμφώνησαν να παραδώσουν τους ένοχους, ώστε να τιμωρηθούν». Ο Άνκος Μάρκος «συνήψε μια συνθήκη ειρήνης και φιλίας».
Το 494 π.Χ. ξέσπασε πόλεμος μεταξύ της Ρώμης και των Βόλσκων. Ο Ρωμαίος ύπατος Αύλος Βιργίνιος Τρικόστος Καιλιομοντάνος στάλθηκε για να πολεμήσει τους Βόλσκους. Τους νίκησε και τους ''«κυνήγησε πέρα από εκεί, στις Βελίτρες, όπου ηττημένοι και νικητές ξεχύθηκαν στην πόλη σαν ένα σώμα. Περισσότερο αίμα χύθηκε εκεί, σε μια αδιάκριτη σφαγή όλων των κατηγοριών ανθρώπων, από ό,τι στην ίδια τη μάχη. Πολύ λίγοι έτυχαν καταφυγίου, έχοντας έρθει χωρίς όπλα και παραδοθέντες.»'' Οι Βόλσκοι «στερήθηκαν της Βελιτερνίας γης· έποικοι στάλθηκαν από τη [Ρώμη] στις Βελίτρες και ιδρύθηκε μια ρωμαϊκή αποικία». Το 492 π.Χ., ενώ οι Βόλσκοι πλήττονταν από μια επιδημία, «οι Ρωμαίοι αύξησαν τον αριθμό των εποίκων στις Βελίτρες και δημιούργησαν μια νέα αποικία στη Νόρμπα, στα βουνά, ως προπύργιο για την Ποντίνια χώρα» (περιοχή των Βόλσκων κοντά στις Βελίτρες). Σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη, «οι Ρωμαίοι αύξησαν τον αριθμό των εποίκων στην πόλη που ήταν γνωστή ως Βελίτρες» το 404 π.Χ..
Το 385 π.Χ., κατά τη διάρκεια ενός άλλου πολέμου μεταξύ της Ρώμης και των Βόλσκων, οι Ρωμαίοι άποικοι από τους Κιρκέους και τις Βελίτρες παρείχαν ένα στρατιωτικό σώμα που πολεμούσε στο πλευρό των Βόλσκων. Οι Ρωμαίοι το ανεκάλυψαν γιατί υπήρχαν άνδρες από τις Βελίτρες μεταξύ των κρατουμένων που συνέλαβαν σε μια μάχη που κέρδισαν εναντίον των Βόλσκων. Τους έστειλαν στη Ρώμη και τους ανέκριναν. Αυτό «χωρίς αβεβαιότητες απεκάλυψε τη λιποταξία των αντίστοιχων συμπατριωτών τους». Οι άποικοι έστειλαν απεσταλμένους στη Ρώμη «για να αποκαθαρθούν από την κατηγορία της συμμετοχής τους στον πόλεμο των Βόλσκων και να ζητήσουν την απελευθέρωση των αιχμαλώτων, ώστε να τους τιμωρήσουν σύμφωνα με τους δικούς τους νόμους». Το αίτημά τους απορρίφθηκε. Επιπλήχθηκαν και διατάχθηκαν να φύγουν από την πόλη. Το 382 π.Χ. δύο από τους στρατιωτικούς τριβούνους με υπατική εξουσία για εκείνο το έτος, ο Σπούριος και ο Λούκιος Παπίριος, προήλασαν στις Βελίτρες. Κέρδισαν μια μάχη κοντά στην πόλη, στην οποία «βοηθητικοί από την Πραίνεστο (τη σημερινή Παλεστρίνα) σχεδόν ξεπέρασαν σε αριθμό τους αποίκους». Ο εχθρός κατέφυγε στην πόλη και οι Ρωμαίοι τριβούνοι «απείχαν από την επίθεση κατ' αυτής· δεν ήταν σίγουροι για την επιτυχία τους, ούτε θεώρησαν σωστό να στοχεύσουν στην εξόντωση της αποικίας».
Ωστόσο δύο μόλις έτη αργότερα, το 380 π.Χ., οι Ρωμαίοι εισέβαλαν στις Βελίτρες και στη συνέχεια προχώρησαν σε μάχη με άλλους εχθρούς. Το 370 π.Χ. οι άποικοι της πόλεως έκαναν αρκετές επιδρομές στη ρωμαϊκή επικράτεια και πολιόρκησαν επίσης το Τούσκουλο. Οι Ρωμαίοι τους εξεδίωξαν από το Τούσκουλο και πολιόρκησαν τις Βελίτρες. Η πολιορκία διήρκεσε μέχρι το 367 π.Χ., όταν ο Μάρκος Φούριος Κάμιλλος, αφού νίκησε μια δύναμη των Γαλατών που είχαν στρατοπεδεύσει κοντά στη Ρώμη, κατέλαβε την πόλη, η οποία παραδόθηκε χωρίς αγώνα.
Το 340 π.Χ. οι πόλεις της Λατινικής Συμμαχίας, που ήταν σύμμαχος των Ρωμαίων, επανεστάτησαν σε αυτό που ονομάσθηκε «Λατινικός Πόλεμος» (340-338 π.Χ.). Συνοδεύθηκαν από τους Καμπανίους, τους Βόλσκους και τις ρωμαϊκές αποικίες Σίνια και Βελίτρες. Μετά από δύο χρόνια μάχης, η Ρώμη νίκησε τους αντάρτες. Οι Βελίτρες τιμωρήθηκαν σκληρά: Τα τείχη τους κατεδαφίστηκαν και οι γερουσιαστές τους εξορίσθηκαν πέρα από τον ποταμό Τίβερη (δηλαδή σε ξένη γη: ο Τίβερης ήταν τότε τα σύνορα μεταξύ του Λατίου και της Ετρουρίας). Εκδόθηκε απόφαση ότι, εάν ένας γερουσιαστής της πόλεως ξαναδιέσχιζε αυτό το ποτάμι, «το αντίτιμο θα έπρεπε να είναι χίλιες λίβρες ορειχάλκου και ότι αυτός που τον είχε συλλάβει θα μπορούσε να μην απελευθερώσει τον φυλακισμένο μέχρι να καταβληθεί το πρόστιμο». Η πόλη ξαναεποικίσθηκε με Ρωμαίους εποίκους που εγκαταστάθηκαν στη γη των γερουσιαστών.
Ο Λίβιος κατέγραψε ότι το 332 π.Χ. νέοι Ρωμαίοι πολίτες πολιτογραφήθηκαν κατά την απογραφή του έτους αυτού και εγγράφηκαν σε δύο νέες Ρωμαϊκές φυλές (τοπικές διοικητικές περιοχές όπου ήταν εγγεγραμμένοι Ρωμαίοι πολίτες) Αυτές οι δύο νέες φυλές ήταν η Μαικία και η Σκαπτία. Σύμφωνα με τους Cornell και Oakley, οι Βελίτρες και το Λανούβιο ενσωματώθηκαν στη Scaptia και τη Μαικία αντιστοίχως, με τους κατοίκους τους να αποκτούν έτσι τη ρωμαϊκή υπηκοότητα.
Κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο, αρκετοί πατρίκιοι έκτισαν βίλες στις Βελίτρες. Επιγραφές καταγράφουν ότι η πόλη είχε μια βασιλική, ένα αμφιθέατρο και ένα θέατρο. Ο Λίβιος σημειώνει ότι η πόλη είχε ναούς των θεών Απόλλωνα και Σάνγκους. Οι Βελίτρες ήταν επίσης αξιοσημείωτο κέντρο παραγωγής κρασιού, όπως αναφέρει ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος. Ο Σουητώνιος έγραψε: ''«Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι η οικογένεια (γένος) των Οκταβίων ήταν παλιά διακεκριμένη οικογένεια στις Βελίτρες. Γιατί όχι μόνο μία οδός στο πιο πολυσύχναστο μέρος της πόλης ονομαζόταν πολύ παλιά Οκταβιανή, αλλά έδειχναν και έναν βωμός εκεί, αφιερωμένος από κάποιον Οκτάβιο. Αυτός ο άντρας ήταν ηγέτης σε κάποιον πόλεμο με μια γειτονική πόλη.»'' Αυτή ήταν η γενιά του πρώτου αυτοκράτορα της Ρώμης, του Οκταβιανού Αυγούστου. Ο Αύγουστος γεννήθηκε στην «Κεφαλή Βοός», ένα μικρό κτήμα στον Παλατίνο Λόφο στη Ρώμη, αλλά πέρασε τα παιδικά του χρόνια στις Βελίτρες. Ο Σουητώνιος γράφει: ''«ένα μικρό δωμάτιο σαν ντουλάπα επιδεικνύεται μέχρι σήμερα ως το βρεφικό του Αυτοκράτορα στο εξοχικό του παππού του κοντά στις Βελίτρες, και επικρατεί η άποψη στη γειτονιά ότι πραγματικά γεννήθηκε εκεί.»
Μεσαίωνας
Το 981 το Βελλέτρι περιήλθε υπό την κυριαρχία των Κομήτων του Τουσκούλου, συμπεριλαμβανομένου του φρουρίου του Λαριάνο κοντά στην πόλη. Το 1084 ο Ροβέρτος Γυισκάρδος, προελαύνοντας εναντίον της Ρώμης, πέρασε από το Βελλέτρι, όπου συνάντησε αντίσταση από κατοίκους, οι οποίοι ανταμείφθηκαν από τον Πάπα το 1101 με επέκταση των ορίων της πόλεως.
Το 1408 ο Λαδίσλαος Α΄ της Νεαπόλεως κατέλαβε το Βελλέτρι κατά την προσπάθειά του να κατακτήσει τα Παπικά Κράτη. Το 1434, κατά τη διάρκεια του αγώνα ενάντια στις οικογένειες Κολόννα και Σαβέλλι, ο Πάπας Ευγένιος Δ΄ κατέλυσε το κάστρο του Λαριάνο με τη βοήθεια 800 στρατιωτών από το Βελλέτρι. Η γη της Καστελλάνα παραχωρήθηκε έτσι στο Βελλέτρι και παρέμεινε συγχωνευμένη με αυτό μέχρι το 1967. Στις 21 Απριλίου 1482, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Φερράρας (γνωστού και ως «Πολέμου του Αλατιού») μεταξύ του Πάπα Σίξτου Δ΄ και του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας, 500 στρατιώτες από το Βελλέτρι, 250 εκ των οποίων θεωρούνταν μεταξύ των καλύτερων Ιταλών τοξοτών, πολέμησαν μαζί με τον παπικό στρατό του Ροβέρτου Μαλατέστα στη Μάχη του Καμπομόρτο. Ο Πάπας κέρδισε και οι κάτοικοι του Βελλέτρι ανταμείφθηκαν και πάλι για την πίστη τους στην Αγία Έδρα.
Το 1512, το Βελλέτρι ήταν ακόμα ανεξάρτητη πόλη-κράτος. Η διοίκηση της πόλης γινόταν από την Priora, η οποία είχε αντικαταστήσει το novemviri. Τον Νοέμβριο του 1526 ένα σώμα από το Βελλέτρι που έστειλε ο Πάπας Κλήμης Ζ΄ συνέβαλε στην αναγέννηση του κάστρου του Μαρίνο, ενός φέουδου της Οικογένειας Κολόννα, που τότε ήταν εχθροί του Πάπα και σύμμαχοι της Ισπανίας. Κατόπιν αυτού, ο Ασκάνιος Κολόννα, ο άρχοντας του Μαρίνο, λεηλάτησε τη Ρώμη στις 7 Μαΐου 1527. Ο Πάπας φυλακίσθηκε στο Καστέλο του Sant'Angelo και το Βελλέτρι αναγκάσθηκε να πληρώσει υπέρογκες αποζημιώσεις, ενώ μισθοφόροι των Κολόννα πήραν κλήρους γης στο Βελλέτρι. Το 1589 ο Πάπας Σίξτος Ε΄ διέλυσε την πολιτική κυβέρνηση και ο Πάπας Γρηγόριος ΙΔ΄ το 1591 διέταξε την επανένωση των δύο εξουσιών (παπικής και πολιτικής), επισφραγίζοντας έτσι το οριστικό τέλος του ελεύθερου δήμου.
Νεότερη εποχή
thumb|left|Ο θρίαμβος του [[Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας|Καρόλου Γ΄ στη Μάχη του Βελλέτρι (πίνακας του Φραντσέσκο Σολιμένα, ελαιογραφία, 1744]] Στον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής (1740-1748), τα στρατεύματα των Βουρβώνων της Ισπανίας-Νάπολης νίκησαν στη Μάχη του Βελλέτρι, πολεμώντας εναντίον των Αψβούργων της Αυστρίας στην πόλη και τα περίχωρά της.
Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, το Βελλέτρι επαναστάτησε και ανακηρύχθηκε Δημοκρατία. Αργότερα όμως άλλαξε πλευρά και 900 από τους πολίτες του αντιστάθηκαν στο Καστέλ Γκαντόλφο στην πολιορκία του Ζοακίμ Μυρά. Η Δημοκρατία αυτή του Βελλέτρι διάρκεσε μέχρι το 1814. Ο Γκαριμπάλντι κέρδισε μια μάχη ενάντια σε δύναμη των Βουρβώνων της Νάπολης στο Βελλέτρι, αλλά η νίκη ήταν βραχύβια καθώς η Ρωμαϊκή Δημοκρατία (1849) καταλύθηκε λίγο αργότερα.
Μια τηλεγραφική γραμμή έφτασε στο Βελλέτρι το 1856. Το 1866 ο Πάπας Πίος Θ΄ εγκαινίασε τη σιδηροδρομική γραμμή Ρώμης-Βελλέτρι, την τρίτη των Παπικών κρατών και μία από τις πρώτες σε ολόκληρη την Ιταλία. Αυτό βοήθησε στην ανάπτυξη της πόλεως. Επιπλέον, το 1913 η γραμμή του τραμ «Tramvie dei Castelli Romani» έφθασε στο Βελλέτρι συνδέοντάς το απευθείας με τη Ρώμη και την υπόλοιπη περιοχή Καστέλλι Ρομάνι μέχρι το 1953. Το 1927 το φασιστικό καθεστώς θέσπισε στην πόλη το «Εθνικό Φεστιβάλ Σταφυλιών και Κρασιού», το οποίο γιορτάζεται ακόμα κάθε Οκτώβριο.
Η ανοικοδόμηση του Βελλέτρι συνεχίσθηκε παρά την αποκέντρωση του 1967, που χορήγησε ανεξάρτητο δημοτικό καθεστώς στο Λαριάνο. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δημιούργησε το 1981 την «Προαστιακή Επισκοπή Βελλέτρι-Σένι» (από το 1060 έως το 1914 η Επισκοπή του Βελλέτρι ήταν ενωμένη με την Επισκοπή της Όστιας, και από το 1914 έως το 1981 ήταν ανεξάρτητη και πάλι). Χτίστηκαν νέα σχολεία και πολιτιστικά κέντρα, καθώς και νέα φυλακή. Το 2000 εγκαινιάσθηκε η νέα Δημοτική Βιβλιοθήκη «Αουγκούστο Τερσένγκι» και την ίδια περίοδο άνοιξαν ή ξανάνοιξαν νέα θέατρα («Θέατρο της Γης», Θέατρο «Ούγκο Τονιάτσι»).
Αξιοθέατα
right|thumb|255px|Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Κλήμεντος
«Αδελφές» πόλεις
Το Βελλέτρι είναι «αδελφοποιημένο» με τις ακόλουθες πόλεις και δήμους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βελλετρι
Παναγιώτης Πατρινός
Ήταν γιος του πρόκριτου της Πάτρας Δημήτριου Πατρινού και της Φιορούλας, παντρεύτηκε την Μαρία το γένος Ποντίκη κόρη του Σάββα Ποντίκη και είχαν ένα παιδί τον Δημήτριο .Είχε παρασημοφορηθεί από τον βασιλιά Όθωνα το 1847. . Προεπαναστατικά ήταν πρόκριτος της Πάτρας, μετά την επανάσταση ήταν πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Πατρέων το 1840. Εξελέγη βουλευτής Πατρών υποστηριζόμενος από το Γαλλικό κόμμα στις βουλευτικές εκλογές του 1850.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών
Ήσυχος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, ο Ήσυχος ήταν ένας Αττικός ήρωας, που λατρευόταν μαζί με τις «Σεμνές» (τις Ερινύες ή Ευμενίδες) στον Άρειο Πάγο. Εκεί υπήρχε ιερό και του προσέφεραν πάντα θυσία ένα κριάρι πριν αρχίσει η λατρεία των Ερινύων. Το τμήμα της τελετουργίας που αφορούσε τον Ήσυχο το φρόντιζαν οι «Ησυχίδαι», ένα γενος το οποίο υποτίθεται ότι καταγόταν από αυτόν τον ήρωα.
Πηγές
Ησυχος
Δρ. Πυκλ και Κύριος Πράιντ
Το '''Δρ. Πυκλ και Κύριος Πράιντ' (Dr. Pyckle and Mr. Pryde) είναι μια αμερικάνικη βουβή, ασπρόμαυρη κωμωδία τρόμου, βασισμένη στην νουβέλα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον Δόκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ''. Πρωταγωνιστεί ο Σταν Λόρελ (πιο γνωστός ως Λιγνός) ως ένας άγγλος επιστήμονας που δημιουργεί ένα φάρμακο που τον μεταμορφώνει στον κακό του εαυτό, που αρχίζει να τρομοκρατεί το Λονδίνο.
Πλοκή
Ο Δόκτωρ Πυκλ κατασκευάζει ένα φάρμακο που κατά λάθος τον μεταμορφώνει στον κακό του εαυτό, τον κύριο Πράιντ. Ο Πράιντ αρχίζει να τρομοκρατεί το Λονδίνο, π.χ. κλεβοντας το παγωτό ενός παιδιού, κλέβοντας μάρμαρα και αρπάζοντας την τσάντα μιας γυναίκας. Καθώς οι εξαγριωμένοι κάτοικοι τον ψάχνουν, εκείνος αποφασίζει να δηλητηριαστεί για να γλιτώσει, αλλά κατά λάθος πίνει καστορέλαιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1925 Κατηγορία:Βωβές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Παρωδία (ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες
15 Αυγούστου
14 Αυγούστου | 15 Αυγούστου | 16 Αυγούστου
Η 15η Αυγούστου είναι η 227η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (228η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 138 ημέρες.
Ελληνική Αυτόνομη Επαρχία
μικρογραφία|Η θέση της ελληνικής αυτόνομης επαρχίας Η Ελληνική Αυτόνομη επαρχία (Греческий автономный район) ήταν εθνική επαρχία που δημιουργήθηκε σύμφωνα με την πολιτική εθνικής οριοθέτησης της Σοβιετικής Ένωσης. Ιδρύθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1930 με το διάταγμα του ισπόλκομ του Κράι Αζόφ-Μαύρης Θάλασσας, με πρωτεύουσα την στάνιτσα Κρίμσκαγια (σημερινό Κριμσκ). Το 1932 η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στη στάνιτσα Νίζνε-Μπακάνσκαγια. Ήταν η μόνη επαρχία που ήταν υποκείμενη σε δημοκρατία, δηλαδή υπαγόταν απευθείας σε σοβιετική δημοκρατία, σε αντίθεση με μία ενδιάμεσου επιπέδου διοικητική οντότητα. Η συγκεκριμένη αυτόνομη περιοχή στη Σοβιετική Ένωση υπήρχε μέχρι τις 6 Μαρτίου 1939, όταν διαλύθηκε και η διοικητική οντότητα μετονομάστηκε σε επαρχία Κρίμσκι με διάταγμα του κράικομ του Κράι Κρασνοντάρ του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, στο τέλος του πρώτου κύματος της Σοβιετικής καταστολής κατά των Ελλήνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτόνομες κρατικές υποδιαιρέσεις Κατηγορία:Κράι Κρασνοντάρ Κατηγορία:Υποδιαιρέσεις της Σοβιετικής Ένωσης