cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυπριανάδες Κέρκυρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Μεγάλη φρεγάτα
Η Μεγάλη φρεγάτα είναι θαλάσσιο πελαγικό πτηνό της οικογενείας των Φρεγατιδών, που απαντά στις τροπικές περιοχές του Ειρηνικού και του Ινδικού, αλλά και σε μικρό τμήμα του Ατλαντικού Ωκεανού (βλ. Γεωγραφική εξάπλωση). Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Fregata minor και περιλαμβάνει 5 υποείδη.
Ονοματολογία
Ο Χριστόφορος Κολόμβος πρωτοείδε φρεγάτες όταν περνούσε από τα Νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου στο πρώτο ταξίδι του στον Ατλαντικό Ωκεανό, το 1492. Σε ημερολογιακή καταχώρηση καταστρώματος (29 Σεπτεμβρίου) χρησιμοποίησε τη λέξη rabiforçado , που σημαίνει forktail  «[πουλί] με ψαλιδωτή ουρά».
Ωστόσο, ο επιστημονικός όρος fregata που παρέμεινε και ως λαϊκή ονομασία σε όλες τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, οφείλεται σε Γάλλους ναυτικούς οι οποίοι αποκάλεσαν έτσι το πουλί έχοντας κατά νου το ομώνυμο πολεμικό πλοίο. Μάλιστα, η συγκεκριμένη προέλευση αναφέρεται από τον Γάλλο φυσιοδίφη Ζ. Μ. ντυ Τερτρ (Jean-Baptiste du Tertre, 1610-1687) όταν περιγράφει το πτηνό, το 1667. Πάντως, η ονομασία καθιερώθηκε το 1738, από τον Άγγλο φυσιοδίφη και εικονογράφο Ε. Άλμπιν (Eleazar Albin, 1690-1742) στο έργο του Φυσική Ιστορία των Πτηνών (Natural History of Birds), όπου περιλαμβάνεται και εικόνα του αρσενικού με τον κόκκινο λαρυγγικό σάκο του.
Η ετυμολογία της ίδιας της λέξης φρεγάτα είναι άγνωστη, αν και μπορεί να ξεκίνησε ως παραφθορά του aphractus, λατινικής απόδοσης ελληνική λέξη (άφρακτος [ναυς]), που σημαίνει «ανοικτό σκάφος χωρίς κατώτερο κατάστρωμα». Επίσης, ο Κικέρων στις Επιστολές του στον Αττικό 5,13.1 αναφέρει: Navigavimus tardius propter aphractorum Rhodiorum imbecillitatem («απέπλευσε χωρίς φόβο και χωρίς ναυτία, αλλά πιο αργά λόγω της αδυναμίας της Ροδιακής αφράκτου) και, παρακάτω: detraxit viginti ipsos dies aphractus Rhodiorum και aphracta Rhodiorum habebam. Οι Άγγλοι ναυτικοί συνηθίζουν να αποκαλούν τη φρεγάτα με την -ευρύτατα διαδεδομένη- ονομασία Man-of-War «άνθρωπος-του-πολέμου/πολεμιστής», ιδιαίτερα στα νερά της Καραϊβικής.
Παρά την επιστημονική του ονομασία (Fregata minor), το συγκεκριμένο είδος δεν έχει μικρό μέγεθος. Όμως, η ονομασία προέκυψε επειδή, όταν ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά, είχε ταξινομηθεί ως Pelecanus minor από τον Γερμανό φυσιοδίφη Γ. Γκμέλιν (Johann Friedrich Gmelin, 1748-1804), το 1789. Όμως, λόγω των κανόνων της συστηματικής ταξινομικής, η ονομασία του είδους διατηρείται, ακόμη και μετά την τοποθέτηση σε νέο γένος (βλ. Συστηματική ταξινομική).
Συστηματική ταξινομική
Η μεγαλόπρεπη φρεγάτα είχε, αρχικά, ταξινομηθεί ως Pelecanus minor από τον Γερμανό φυσιοδίφη Γ. Γκμέλιν (Johann Friedrich Gmelin, 1748-1804), το 1789 (Νήσος των Χριστουγέννων). Το 1914 ο Αυστραλός ορνιθολόγος Γ. Μάθιους (Gregory Macalister Mathews, 1876 – 1949) πρότεινε ότι, θα πρέπει να ταξινομηθεί στο νέο γένος Fregata.
Σχετικά πρόσφατο απολίθωμα από φάλαγγα πτέρυγας και «βραχίονα» κάποιου ατόμου φρεγάτας από το Πλειστόκαινο, που ανακτήθηκε στο Οάχου, έδειξε απαραγνώριστο (indisitnguishable) από τα αντίστοιχα δομικά στοιχεία των αρτίγονων φρεγατών. Γενετική ανάλυση έδειξε ότι, συνδέεται φυλογενετικά, περισσότερο με τη Φρεγάτα της Νήσου των Χριστουγέννων (Fregata andrewsi).
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
thumb|right|300px|Γεωγραφική εξάπλωση του είδους Fregata minor Η μεγαλόπρεπη φρεγάτα απαντά κυρίως στα τροπικά νερά (θερμοκρασίας άνω των 22°C, συνήθως) του Ειρηνικού και του Ινδικού Ωκεανού. Το βορειότερο σημείο κατανομής της είναι στην περιοχή της Χαβάης. Μεγάλες αποικίες αναπαραγωγής υπάρχουν σε πολλά νησιά του Ειρηνικού, από τη Νήσο Ουέηκ, μέχρι τα Γκαλαπάγκος και τη Νέα Καληδονία. Μικροί πληθυσμοί απαντούν στην αυστραλιανή Θάλασσα των Κοραλλίων.
Επίσης, ένας (1) ξεχωριστός πληθυσμός περιπλανιέται στα νερά του νότιου Ατλαντικού Ωκεανού, ανοικτά των ακτών της Βραζιλίας (Τριντάντε και Μάρτιμ Βαζ). Ακόμη και εκτός της εποχής φωλιάσματος είναι σε μεγάλο βαθμό καθιστικό είδος, με τη διασπορά να περιορίζεται στα νεαρά και μη-αναπαραγωγικά άτομα, εκτός του Α. και Κ. Ατλαντικού.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από τον Παναμά, τη Ζιμπάμπουε, το Ομάν και τη Νέα Ζηλανδία. Πηγές:
Μορφολογία
thumb|right|300px|Ο χαρακτηριστικός λαρυγγικός σάκος της ενήλικης αρσενικής μεγάλης φρεγάτας Όπως και τα άλλα είδη φρεγατών, οι μεγάλες φρεγάτες είναι μεγάλα, λεπτά και, ως επί το πλείστον, μαύρα στο πτέρωμα θαλασσοπούλια, με έντονα διχαλωτή ουρά. Υπολείπονται σε μέγεθος μόνον από τις μεγαλόπρεπες φρεγάτες. Επίσης, τα αρσενικά που, κατά την αναπαραγωγική περίοδο, «φουσκώνουν» τον χαρακτηριστικό κόκκινο λαρυγγικό σάκο τους, διαφέρουν από τα αρσενικά της μεγαλόπρεπης φρεγάτας (Fregata magnificens) στα φτερά της ωμοπλάτης (scapulars), τα οποία έχουν χαρακτηριστική πρασινωπή απόχρωση, σε αντίθεση με την ιριδίζουσα, πορφυρή απόχρωση στη μεγαλόπρεπη φρεγάτα.
Τα θηλυκά είναι μεγαλύτερα από τα αρσενικά και, γενικά, έχουν λευκό το στήθος και τα κάτω πλαϊνά τμήματα του λαιμού, καφετιά λωρίδα στις πτέρυγες και κόκκινο οφθαλμικό δακτύλιο. Γύρω από τον λαιμό σχηματίζεται κάποιο αχνό, λευκό «κολλάρο». Τα νεαρά άτομα είναι μαύρα, με λευκό κεφάλι και λαιμό που έχουν σκωριόχρωμη απόχρωση.
Τροφή
Τρέφεται κυρίως με ιπτάμενα ψάρια της οικογενείας Exocoetidae, όπως τα Cypselurus, Exocoetus και Evolantia, καθώς και με καλαμάρια, και νεοσσούς άλλων πουλιών (π.χ. της δρεπανίδας Onychoprion fuscatus). . Αρκετά συχνά παρατηρείται το φαινόμενο του κλεπτοπαρασιτισμού (kleptoparasitism), αν και αυτή η συμπεριφορά αποτελεί μικρή πηγή ενέργειας. . Συχνά αναζητά τροφή στις ακτές ή στην ενδοχώρα στις περισσότερες περιοχές όπου αναπαράγεται.
Φωλιά
Οι μεγάλες φρεγάτες είναι μονογαμικές, με την περίοδο της αναπαραγωγής να διαρκεί μέχρι 2 χρόνια, από το ζευγάρωμα έως το τέλος της γονικής μέριμνας. Φωλιάζουν κατά αποικίες, σε θάμνους και δέντρα, αλλά και στο έδαφος, όταν απουσιάζει η βλάστηση, κατά ζεύγη που μπορεί να φθάνουν αρκετές χιλιάδες, συχνά από κοινού με άλλα είδη, ειδικά την κοκκινοπόδαρη σούλα (Sula sula) ή άλλα είδη φρεγατών.
Συχνά, το υλικό κατασκευής της φωλιάς μπορεί να υφαρπάζεται από άλλα είδη θαλάσσιων πτηνών (στην περίπτωση, μάλιστα, των δρεπανίδων Anous minutus, ολόκληρη η φωλιά μπορεί να κλαπεί), αλλά συμβαίνει και το αντίστροφο, όταν άλλα θαλασσοπούλια αρπάζουν υλικό από τις μεγάλες φεγάτες. Γρήγορα, οι μεγάλες αυτές πλατφόρμες επιστρώνονται και βαρύνουν με τις ακαθαρσίες των πουλιών (γκουανό). Λίγη προσπάθεια καταβάλλεται για να συντηρηθούν οι φωλιές κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου και, μπορεί να διαλυθούν πριν από το τέλος της.
Γέννα
Οι μεγάλες φρεγάτες εναποθέτουν ένα (1) μόνον αβγό, διαστάσεων 68 × 48 χιλιοστών, κατά τη διάρκεια κάθε περιόδου αναπαραγωγής. Εάν, μάλιστα, το αβγό χαθεί, τότε διαλύεται και ο «δεσμός» του ζευγαριού και τα θηλυκά αναζητούν νέο σύντροφο, με σκοπό να ωοτοκήσουν εκ νέου. Και οι δύο εταίροι επωάζουν το αβγό, με «βάρδιες» που διαρκούν από 3-6 ημέρες. Η διάρκεια της βάρδιας διαφέρει ανάλογα με την τοποθεσία, αν και τα θηλυκά κάθονται στο αυγό περισσότερο χρόνο από τα αρσενικά. Η επώαση είναι -ενεργειακά- ιδιαίτερα απαιτητική, με πολλά πουλιά να χάνουν 20-33% της μάζας του σώματός τους κατά τη διάρκεια μίας (1) και μόνον βάρδιας.
Η επώαση διαρκεί περίπου 55 ημέρες. Ο νεοσσός, λίγες ημέρες πριν από την εκκόλαψη, αρχίζει να «καλεί» μέσα από το αβγό και να «τρίβει» τον χαρακτηριστικό οδόντα του ράμφους του, στο κέλυφος. Είναι φωλεόφιλος, γυμνός και αβοήθητος, και μπορεί να παραμένει μπρούμυτα για αρκετές ημέρες μετά την εκκόλαψη. Δύο εβδομάδες μετά, αρχίζει να καλύπτεται με λευκό χνούδι, και επιτηρείται στενά από κάποιον γονέα, για ακόμη ένα δεκαπενθήμερο. Ο νεοσσός τροφοδοτείται πολλές φορές την ημέρα μετά την εκκόλαψη, αλλά όταν μεγαλώσει λίγο, σιτίζεται κάθε 1-2 ημέρες. thumb|right|300px|Νεοσσός μεγάλης φρεγάτας, σε φωλιά στα νησιά [[Γκαλαπάγκος]] Η γονική φροντίδα είναι εξαιρετικά παρατεταμένη. Η πτέρωση (fledging) πραγματοποιείται μόνον μετά από 4-6 μήνες, ο δε χρόνος εξαρτάται από τις ωκεάνιες καιρικές συνθήκες και τη διαθεσιμότητα τροφής. Μετά την ανάπτυξη του πρώτου πτερώματος οι νεοσσοί συνεχίζουν να απολαμβάνουν της γονικής μέριμνας για 150 με 428 ημέρες, δηλαδή για τη μεγαλύτερη περίοδο από κάθε άλλο πτηνό. Η περίοδος αυτή εξαρτάται από τις καιρικές συνθήκες και, παρατείνεται ακόμη περισσότερο σε «κακές» χρονιές (ιδιαίτερα κατά το Ελ Νίνιο).
Απειλές
Ανθρώπινη όχληση, θήρευση, καταστροφή βιοτόπων.
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος παρόλο που δεν εμφανίζει μεγάλο εύρος κατανομής, δεν προσεγγίζει τα κατώτατα όρια για τα Ευάλωτα (VU) είδη, με βάση το κριτήριο του μεγέθους εύρους ή το μέγεθος του πληθυσμού. Παρόλο που, η τάση του πληθυσμού εμφανίζεται καθοδική δεν προσεγγίζει τα κατώτατα όρια για τα Ευάλωτα, βάσει του κριτηρίου της τάσης του πληθυσμού (> 30% πτώση πάνω από δέκα χρόνια ή τρεις γενεές). Για τους λόγους αυτούς, το είδος αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC) από την IUCN.
Ωστόσο, οι πληθυσμοί του υποείδους Fregata minor nicolli είναι πιθανόν να είναι εξαιρετικά μικροί, διότι το νησί Τριντάντε και Μάρτιμ Βαζ, 1.100 χιλιόμετρα ανατολικά των ακτών της Βραζιλίας, ενώ κάποτε καλυπτόταν από δάση, η κατοπινή αποψίλωση και η υπερβόσκηση από τις εισηγμένες κατσίκες αποδείχθηκαν ανυπέρβλητα εμπόδια. Κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα εκπονήθηκε σειρά από προγράμματα για την εξάλειψη όλων τα εισηγμένων σπονδυλωτών -εκτός από τα οικιακά ποντίκια. Το 1975-1976 ο Αμερικανός ορνιθολόγος Storrs Olson επισκέφθηκε το νησί και ανέφερε ότι δεν υπήρχαν πλέον αποικίες μεγάλων φρεγατών, παρά μόνον μια μικρή ομάδα από 15 -ή λιγότερες- φωλιές, μικρών φρεγατών. Μετά από την ημερομηνία αυτή, δεν υπήρξαν περαιτέρω εκθέσεις των δύο ειδών που φωλιάζουν στο νησί, αλλά υπήρξαν αρκετές αναφορές για πουλιά που παρατηρήθηκαν εν πτήσει. Πάντως, οι άγριες γάτες που είχαν λεηλατήσει τα πτηνά που φώλιαζαν στο έδαφος, τελικά αποδεκατίστηκαν, το 1998.
Σημειώσεις
i. Περιλαμβάνει και το υποείδος, F. m. strumosa
Πηγές
Φρεγατα Μεγαλη
Ροβέρτος του Σαρτρ
Ο Ροβέρτος (9 Νοεμβρίου 1840 - 5 Δεκεμβρίου 1910) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης ήταν δούκας του Σαρτρ.
Βιογραφία
Ο Ροβέρτος Φίλιππος Λουδοβίκος Ευγένιος Φερδινάνδος ήταν γιος του Φερδινάνδου Φιλίππου της Ορλεάνης, Διαδόχου της Γαλλίας, και της Ελένης, κόρης του Φρειδερίκου Λουδοβίκου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Οικογένεια
Το 1863 νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Φραγκίσκη της Ορλεάνης, κόρη του Φραγκίσκου, Πρίγκιπα του Ζουανβίλ, και είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Σαρτρ Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης
Ανδρέας Μπαρότσι
Ο Ανδρέας Μπαρότσι,(fl. 1245–1278), ιταλ.: Andrea Barozzi, ήταν Βενετός ευγενής. Υπηρέτησε ως επίσημος και στρατιωτικός διοικητής της Ενετικής Δημοκρατίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιακώβου Α΄ ενός Βενετού αξιωματούχου που ήταν δούκας της Κάντια περί το 1244. Ξεκινώντας με τον Καρλ Χοπφ τον 19ο αι., αρκετοί σύγχρονοι ιστορικοί υποστήριξαν, ότι ο πατέρας του Aνδρέα είχε καταλάβει τα νησιά του Αιγαίου Σαντορίνη και Θηρασία μετά τη Δ΄ Σταυροφορία, που σημαίνει ότι ο Aνδρέας ήταν ο δεύτερος άρχοντας του νησιού μετά το τέλος του πατέρα του περί το 1245, αλλά αυτό διαψεύστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν αποδείχθηκε ότι η κυριαρχία των Μπαρότσι στη Σαντορίνη μπορεί να τεκμηριωθεί μόνο από τις αρχές του 14ου αι. και μετά.
Το 1264 τοποθετήθηκε αρχηγός ενός στόλου με περίπου 50 πλοία, για να εμποδίσει τους Γενουάτες να επιδράμουν στην ετήσια εμπορική νηοπομπή προς τον Λεβάντε. Ξεγελάστηκε, ωστόσο, από τον Γενουάτη διοικητή, Σιμόνε Γκρίλο: ο Γκρίλο διέδωσε φήμες, ότι σκόπευε να κατευθυνθεί ανατολικά προς τον Λεβάντε, ενώ στην πραγματικότητα στάθμευσε στη Μάλτα. Όταν ο Μπαρότσι άκουσε τη φήμη και κινήθηκε ανατολικά, για να καταδιώξει τον Γκρίλο με τον πολύ μεγαλύτερο στόλο του, ο τελευταίος ήταν ελεύθερος να επιτεθεί στη Βενετική νηοπομπή στα ανοιχτά του Σασένο και να την καταλάβει σχεδόν στο σύνολό της, όπου μόνο το γιγάντιο εμπορικό πλοίο Roccafortis γλίτωσε. Στο μεταξύ ο Aνδρέας πήγαινε προς τα ανατολικά, αναζητώντας μάταια τον στόλο του Γκρίλο. Φτάνοντας πριν από την Τύρο στις 2 Σεπτεμβρίου, συνάντησε στο λιμάνι έναν Γενουάτη έμπορο, που μετέφερε μετάξι αξίας 11.000 μπεζάντ με το πλοίο του Oliva. Καθώς ο Γενουατικός στόλος δεν φαινόταν πουθενά, ο Μπαρότσι αποφάσισε να καταλάβει το πλοίο, παρά τις προειδοποιήσεις του κυρίου της πόλης, Φιλίππου Α΄ του Μονφόρ, ενός συμμάχου των Γενουατών, ότι θα τιμωρείτο με το διπλάσιο ποσό σε βενετικές περιουσίες, εάν το έκανε. Ο Ανδρέας δεν δίστασε πολύ: όχι μόνο κατέλαβε το Oliva, αλλά άρχισε επίσης μία πολιορκία της ίδιας της Τύρου, με την ελπίδα να στερήσει από τη Γένουα την πρόσβαση σε αυτήν, το δεύτερο πιο σημαντικό λιμάνι της πόλης του Λεβάντε. Οι Βενετοί όμως αναγκάστηκαν να διακόψουν την πολιορκία μετά από λίγες μέρες, όταν τους έφτασαν τα νέα για τα γεγονότα στο Σασένο. Αντι της πολιορκίας, ο Μπαρότσι έσπευσε στην Άκρα, για να συνοδεύσει τη νηοπομπή επιστροφής του προηγούμενου έτους πίσω στη Βενετία.
Ο Ανδρέας πιστοποιείται για τελευταία φορά το 1278 και πιθανότατα απεβίωσε αμέσως μετά.
Πηγές
Κατηγορία:Ναύαρχοι της Βενετικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Βενετοί του 13ου αιώνα
Artillery
Τα πρώτα χρόνια
Οι Artillery σχηματίστηκαν στις αρχές του 1982 από τον κιθαρίστα Γιόργκεν Ζάνταου και το ντράμερ Κάρστεν Νίλσεν, οι οποίοι ένωσαν τις δυνάμεις τους με τον τραγουδιστή Περ Όνινκ, τον κιθαρίστα Μίκαελ Στούτζερ και τον μπασίστα Μόρτεν Στούτζερ. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, ηχογράφησαν το πρώτο τους ντέμο με τίτλο "We Are the Dead" και έδωσαν τις πρώτες τους συναυλίες.
Τον Ιούνιο του 1983 ο Όνινκ αποχώρησε και τρεις μήνες αργότερα αντικαταστάθηκε από τον Κάρστεν Λόμαν, και το επόμενο καλοκαίρι μπήκαν στο Ole Erlings Lydstudio, όπου ηχογράφησαν το ντέμο "Shellshock", το οποίο δόθηκε στο κοινό τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Μόλις δύο μήνες αργότερα, επέστρεψαν στο στούντιο, ηχογραφώντας το ντέμο "Deeds of Darkness", αλλά τα μέλη του σχήματος ήταν απογοητευμένα από τον Λόμαν και την θέση του πήρε ο Φλέμινγκ Ρένσντορφ.
Τον Ιανουάριο του 1985 το συγκρότημα μπήκε στο El Sound Studio της Κοπενχάγης, όπου ηχογράφησε ένα ακόμη ντέμο, αυτή τη φορά με τίτλο "Fear of Tomorrow", με παραγωγό τον Φρέντι Βολφ. Οι Artillery συμμετείχαν στην συλλογή "Speed Metal Hell" με το κομμάτι "Hey Woman", πριν μπουν και πάλι στο στούντιο το καλοκαίρι του ίδιου έτους για να ηχογραφήσουν το πρώτο τους άλμπουμ με παραγωγούς τους Νις Μπόγκβαντ και Λαρς Κρίστιανσεν. Το "Fear of Tomorrow" κυκλοφόρησε στις 9 Αυγούστου 1985 μέσω της Neat Records, λαμβάνοντας θετικές κριτικές. Για την προώθηση του δίσκου, το συγκρότημα έπαιξε στο Βέλγιο και την Ολλανδία και εμφανίστηκε στο φεστιβάλ του Dynamo στο Αϊντχόβεν, πριν περιοδεύσει ως support συγκρότημα για τους Slayer και τον King Diamond στα τέλη της χρονιάς.
Στα τέλη του 1989, το συγκρότημα μπήκε στα Sweet Silence Studios της Κοπενχάγης και με παραγωγό τον Φλέμινγκ Ράσμουσεν ηχογράφησαν το ντέμο "Khomaniac". Τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 1990, ηχογράφησαν τον δίσκο "By Inheritance", ο οποίος κυκλοφόρησε μέσω της Roadracer Records στις 29 Μαΐου του ίδιου έτους. Παρά τις ιδιαίτερα θετικές κριτικές που έλαβε, το άλμπουμ δεν έτυχε της ανάλογης στήριξης από την δισκογραφική εταιρεία και παράλληλα με τις λίγες ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος για να το προωθήσει, νέα προβλήματα ανάμεσα στους μουσικούς έκαναν την εμφάνιση τους με αποτέλεσμα ο Μίκαελ Στούτζερ να αποχωρήσει τον Αύγουστο του 1990, αφήνοντας το συγκρότημα ως τετραμελές σχήμα. Ένα μήνα αργότερα αποχώρησε και ο Ρένσντορφ δίνοντας την θέση του στον Τζον Ματίασεν, ενώ στα τέλη της χρονιάς έφυγε και ο Κάρστεν Νίλσεν, με νέα μέλη τον κιθαρίστα Σαμίρ Μπελμάτι και το ντράμερ Χένρικ Κβάαντε.
Τον Ιούνιο του 1991, η νέα σύνθεση των Artillery έπαιξε στο Roskilde Festival, και ηχογράφησε το ντέμο "The Mind Factory", το οποίο δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Ο Ματίασεν αντικαταστάθηκε από τον Μίκι Φιν, αλλά λίγο αργότερα το συγκρότημα διαλύθηκε.
Επανενώσεις
thumb|160px|Ο Σόρεν Άνταμσεν Το 1998, η Mighty Music κυκλοφόρησε την συλλογή "Deadly Relics", στην οποία συμπεριλαμβάνονταν τα ντέμο του συγκροτήματος πλην του "We Are the Dead". Την ίδια περίοδο, οι αδελφοί Στούτζερ και ο Ρένσντορφ αναδημιούργησαν τους Artillery και με προσωρινό ντράμερ τον Σβεν Όλσεν των Missing Link έδωσαν την πρώτη τους συναυλία στην Κοπενχάγη, με τους 4Q να ανοίγουν την εμφάνιση τους. Τα τύμπανα τελικά ανέλαβε ο Περ Γιένσεν και υπέγραψαν στην Die Hard Music, πριν μπουν στο Starstruck Studio για να ηχογραφήσουν το άλμπουμ "B.A.C.K." σε παραγωγή του Μπο Λουντ. Ο Μόρτεν Σούτζερ ηχογράφησε το μπάσο και τον Αύγουστο του 2000, το συγκρότημα εμφανίστηκε στο φεστιβάλ Wacken Open Air. Παρ' όλα αυτά, διαλύθηκαν και πάλι στα τέλη της χρονιάς.
Το 2007, η Metal Mind Productions κυκλοφόρησε την τετραπλή συλλογή "Through the Years", με τους τέσσερις στούντιο δίσκους του συγκροτήματος, όπως και υλικό από τα ντέμο τους και σπάνιες ηχογραφήσεις. Στα τέλη της ίδιας χρονιάς, οι Μίκαελ και Μόρτεν Στούτζερ επανενώθηκαν με τους Πέτερ Θόρσλουντ και Κάρστεν Νίλσεν, αλλά ο Ρένσντορφ δεν έδειξε ενδιαφέρον και το μικρόφωνο ανέλαβε ο Σόρεν Άνταμσεν. Το συγκρότημα περιόδευσε εντός και εκτός των δανέζικων συνόρων και στις 8 Μαρτίου 2008 ηχογράφησε το ζωντανό άλμπουμ "One Foot in the Grave, the Other One in the Trash", κατά την διάρκεια του φεστιβάλ MetalMania στο Κατοβίτσε της Πολωνίας.
Τον Ιούνιο του 2009, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το άλμπουμ "When Death Comes", ακολουθούμενο από το "My Blood" δύο χρόνια αργότερα.
Τον Μάιο του 2012, ο Νίλσεν αποχώρησε από τους Artillery μετά από μία αμερικάνικη περιοδεία και τέσσερις μήνες αργότερα αποχώρησε και ο Άνταμσεν. Αντικαταστάτες τους ήταν οι Γιόσουα Μάντσεν και Μίκαελ Μπάστχολμ Νταλ, αντίστοιχα. Η νέα σύνθεση ηχογράφησε το άλμπουμ "Legions" στο Medley Studio, το οποίο κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2013, ενώ ο όγδοος δίσκος τους με τίτλο "Penalty by Perception" εκδόθηκε στις 25 Μαρτίου 2016 και περιελάμβανε το κομμάτι "Welcome to the Mind Factory", από το ντέμο του 1992.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανικά thrash metal συγκροτήματα
Ισμαήλιο
Το Ισμαήλιο (ουκρανικά: Ізмаї́л· ρωσικά: Измаил· ρουμανικά: Ismail· πολωνικά: Izmaił· βουλγαρικά: Исмаил) είναι πόλη και δήμος επί του Δούναβη, στο Όμπλαστ της Οδησσού στη νοτιοδυτική Ουκρανία. Λειτουργεί ως το διοικητικό κέντρο του Ραγιόν Ισμαηλίου, όντας μία από τις επτά περιοχές της περιφέρειας της Οδησσού.
Στη ρωσική ιστοριογραφία, το Ισμαήλιο συνδέεται με την πολιορκία του οθωμανικού φρουρίου του Ισμαηλίου τον 18ο αιώνα από τον Ρώσο στρατηγό Αλεξάντερ Σουβόροφ.
Είναι το μεγαλύτερο λιμάνι της Ουκρανίας στο Δέλτα του Δούναβη, στη διακλάδωση του Κιλία. Ως εκ τούτου, το Ισμαήλιο αποτελεί κέντρο της βιομηχανίας επεξεργασίας τροφίμων και είναι δημοφιλής περιφερειακός τουριστικός προορισμός. Αποτελεί επίσης βάση του Ουκρανικού Ναυτικού και των μονάδων Ουκρανικής Θαλάσσιας Φρουράς που επιχειρούν στον ποταμό. Το Περιφερειακό Πάρκο Διαμορφωμένου Τοπίου Νήσοι του Ισμαηλίου του Παγκόσμιου Ταμείου για τη Φύση βρίσκεται σε εγγύς απόσταση. Σύμφωνα με εκτίμηση του 2021, έχει πληθυσμό 70.731 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Λαζαράτικα Κέρκυρας
Τα Λαζαράτικα είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 46 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Ερρίκος της Ορλεάνης
Ο Ερρίκος (16 Οκτωβρίου 1867 - 9 Αυγούστου 1901) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης ήταν πρίγκιπας της Ορλεάνης.
Ήταν γιος του Ροβέρτου, δούκα του Σαρτρ, και της Φραγκίσκης της Ορλεάνης, κόρης του Φραγκίσκου πρίγκιπα του Ζουανβίλ. Απεβίωσε σε ηλικία 33 ετών, άγαμος.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης
Κατάλογος δημάρχων Αιγίου
Ο Δήμαρχος Αιγίου ήταν ο διορισμένος και αργότερα αιρετός άρχοντας του Δήμου Αιγίου του Νομού Αχαΐας. Ο δήμος λειτούργησε τις περιόδους 1835-1912 και 1924-2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε ως Δημοτική Ενότητα στο νεοπαγή Δήμο Αιγιαλείας. Έδρα του δήμου ήταν το Αίγιο.
Εξέλιξη δήμου
Ο Δήμος Αιγίου επανασυστάθηκε το 1924 και προήλθε από την αναγνώριση της μέχρι τότε κοινότητας Αιγίου σε δήμο. Καταργήθηκε το 2010, με τον τελευταίο δήμαρχο να υπηρετεί ως και τις 31 Δεκεμβρίου 2010.
Διατελέσαντες δήμαρχοι
Πρώτος δήμαρχος ήταν ο Αναστάσιος Λόντος.
Παραπομπές
Αιγιο
Ιπποθοωντίδα φυλή
Με την ονομασία Ιπποθοωντίς ή Ιπποθωντίς ή Ιπποθοντίς (αρχαία ελληνικά: Ἱπποθοωντίς ή Ἱπποθοντίς ή Ἱπποθωντίς)  ή Ιπποθοωντίδα φυλή ή Ιπποθωντίδα ή Ιπποθοντίδα (σύγχρονα ελληνικά) για την φυλή και Ιπποθοωντίδα ή Ιπποθωντίδα ή Ιπποθοντίδα (γενική: Ιπποθοωντίδος ή Ιπποθωντίδος ή Ιπποθοντίδος) για την περιοχή και με το όνομα (άρθρο: ο) Ιπποθοωντίδης ή Ιπποθωντίδης ή Ιπποθοντίδης (αρχαία ελληνικά: Ἱπποθοωντίδης), ή  (άρθρο πληθυντικού: οι) Ιπποθοωντίδες (αρχαία ελληνικά:  Ἱπποθοωντίδαι), για τα μέλη της φυλής και τους κατοίκους της περιοχής αυτής, αναφέρεται μια από τις φυλές της Αρχαίας Ελλάδας και μία από τις 10 φυλές της Αρχαίας Αθήνας, οι οποίοι κατοικούσαν στην ομώνυμη περιοχή της  Ιπποθοωντίδας, η οποία περιλάμβανε μια σειρά από δήμους της περιοχής της σύγχρονης Ελλάδας που είναι γνωστή ως Αττική.
Ονομασία
Η Ιπποθοωντίδα, πήρε το όνομά της από τον μυθικό Ιπποθόωντα, γιος της Αλόπης και του Ποσειδώνα.
Οι δήμοι Ιπποθοωντίδος
Η φυλή Ιπποθοωντίς, με βάση τη διαίρεση του Κλεισθένη, είχε κατανεμηθεί σε διάφορες περιοχές, που καταλάμβαναν οι δήμοι, που ανήκαν σε αυτήν. και έφεραν τις ονομασίες:
Ιστορικές ασάφειες
Υπάρχουν μερικές ιστορικές ασάφειες σχετικά με την ταύτιση ή τα ονόματα μερικών δήμων αυτής της φυλής, σε σχέση με άλλες:
Η συμμετοχή των δήμων στην αρχαία Βουλή
Η αντιπροσωπευτική ποσόστωση των εκπροσώπων - βουλευτών των δήμων της Ιπποθοωντίδας (στον παρακάτω πίνακα) αποδεικνύει και τη σημαντική συμμετοχή της φυλής αυτής, κατά την πρώτη (508 π.Χ. - 306 π.Χ.) και τη δεύτερη περίοδο (306 π.Χ. - 223 π.Χ.) της διακυβέρνησής της, μέσω της αρχαίας αθηναϊκής Βουλής και της Εκκλησίας του δήμου, ειδικότερα την περίοδο μεταξύ των ετών 343 π.Χ. - 253 π.Χ..
Προσωπικότητες από την Ιπποθοωντίδα
Με καταγωγή από τον αρχαίο δήμο Ελευσίνος, αναφέρονται οι εξής:
Αρχαίες πηγές
Κατηγορία:Φυλές της αρχαίας Αθήνας
Αντίο, παλλακίδα μου
Το Αντίο, παλλακίδα μου (Farewell My Concubine) ή (κινεζικά: 霸王別姬) είναι κινεζική ιστορική δραματική ταινία του 1993 σε σκηνοθεσία Τσεν Καϊγκέ και σενάριο του Λου Γουέι, βασισμένο σε ένα μυθιστόρημα της Λίλιαν Λι που αναφέρεται σε μια πολιτικά ταραχώδη Κίνα του 20ού αιώνα, από τις πρώτες μέρες της Δημοκρατίας μέχρι τον απόηχο της Πολιτιστικής Επανάστασης. Πρωταγωνιστούν οι Λέσλι Τσέουνγκ, Ζανγκ Φενγκί, Γκονγκ Λι, Λου Κι και Γινγκ Ντα.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα την 1η Ιανουαρίου 1993, στο Χονγκ Κονγκ και έλαβε γενικά θετικές κριτικές από σύγχρονους κριτικούς, κερδίζοντας τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1993. Επίσης κέρδισε την Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και το βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Βρετανικής Ταινίας και έλαβε δύο υποψηφιότητες στα 66α βραβεία Όσκαρ της Καλύτερης Φωτογραφίας και της Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Η ταινία τελικά απαγορεύτηκε στην ηπειρωτική Κίνα για λιγότερο από δύο μήνες λόγω της απεικόνισης της ομοφυλοφιλίας και της αυτοκτονίας αλλά και προσωπικής της Πολιτιστικής Επανάστασης του Μάο. Το "Αντίο, παλλακίδα μου" θεωρείται μια από τις ταινίες-ορόσημο του κινήματος της Πέμπτης Γενιάς που έφερε τους Κινέζους σκηνοθέτες στο παγκόσμιο προσκήνιο. Το 2005, η ταινία επιλέχθηκε ως μία από τις "100 καλύτερες ταινίες στην παγκόσμια ιστορία" από το περιοδικό Time.
Πλοκή
Τον χειμώνα του 1924, ο Ντούζι, ένα αγόρι προικισμένο με γυναικεία χαρακτηριστικά, οδηγείται από την ιερόδουλη μητέρα του σε έναν θίασο όπερας του Πεκίνου που αποτελείται αποκλειστικά από αγόρια, υπό την επίβλεψη του δασκάλου Γκουάν. Ο Ντούζι έχει ένα επιπλέον δάχτυλο που κάνει τον Γκουάν να τον απορρίψει αρχικά από τον θίασο. Λίγο μετά, η μητέρα του Ντούζι κόβει το επιπλέον δάχτυλο με ένα μαχαίρι και τον επιστρέφει στον θίασο με το χέρι του να αιμορραγεί ακόμα και τον εγκαταλείπει. Ο Ντούζι γίνεται φίλος με έναν συμφοιτητή, τον Σίτου.
Το 1932, ο Ντούζι εκπαιδεύεται να παίζει νταν (γυναικείους ρόλους), ενώ ο Σίτου μαθαίνει τζινγκ (ανδρικούς ρόλους). Κατά την εξάσκηση του έργου «Ονειρεύομαι τον κόσμο έξω από το μοναστήρι», ο Ντούζι αντικαθιστά κατά λάθος τη φράση «Είμαι από τη φύση μου κορίτσι, όχι αγόρι» με το «Είμαι από τη φύση μου αγόρι, όχι κορίτσι» και τιμωρείται αυστηρά από τους εκπαιδευτές. Ο Ντούζι, μαζί με έναν άλλο μαθατή, τον Λάιζι, επιχειρούν να το σκάσουν, αλλά ο Ντούζι αποφασίζει να ασχοληθεί σοβαρά με την υποκριτική αφού παρακολουθεί μια παράσταση όπερας σε ένα θέατρο. Επιστρέφοντας, βρίσκουν όλο τον θίασο να τιμωρείται για την λιποταξία τους και ο Ντούζι ξυλοκοπείται. Ως αποτέλεσμα, ο Λάιζι κρεμιέται.
Ένας πράκτορας που παρέχει χρηματοδότηση για έργα όπερας έρχεται στο θίασο για να αναζητήσει δυνατότητες. Όταν ο Ντούζι επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος μπροστά στον πράκτορα, ο Σίτου δίνει εντολή να ξεκινήσει από την αρχή. Ο Ντούζι τελικά ψιθυρίζει: «Είμαι από τη φύση μου κορίτσι, όχι αγόρι». Παραδίδει όλο τον μονόλογο με επιτυχία, προς χαρά του θιάσου, και εξασφαλίζει την χρηματοδότηση του πράκτορα. Ο θίασος καλείται να εμφανιστεί για τον ευνούχο Ζανγκ. Ο Σίτου και ο Ντούζι μεταφέρονται στο σπίτι του Ζανγκ όπου βρίσκουν ένα καλοφτιαγμένο σπαθί, το οποίο ο Σίτου υπόσχεται να δώσει στον Ντούζι μια μέρα, όπως θα έκανε ο ήρωας για την παλλακίδα του. Ο Ζανγκ ζητά να συναντήσει τον Ντούζι στο δωμάτιό του και τον επιτίθεται σεξουαλικά. Ο Ντούζι δεν το αναφέρει σε κανέναν, αλλά ο Σίτου γνωρίζει σιωπηρά τι συνέβη. Στο δρόμο για το σπίτι τους, ο Ντούζι υιοθετεί ένα εγκαταλελειμμένο μωρό, το οποίο αργότερα έρχεται υπό την εκπαίδευση του Δάσκαλου Γκουάν.
Το 1937, την παραμονή του περιστατικού της γέφυρας Μάρκο Πόλο, ο Ντούζι και ο Σίτου γίνονται αστέρια της όπερας του Πεκίνου με τα καλλιτεχνικά ψευδώνυμα Τσενγκ Ντιαγί και Ντουάν Ξιαολού, αντίστοιχα. Η επιτυχία τους θα είναι το έργο Αντίο παλλακίδα μου, όπου ο Ντιαγί υποδύεται την παλλακίδα Γιού και ο Ξιαολού τον ήρωα Ξιανγκ Γου. Η φήμη τους προσελκύει την προσοχή του Γουάν Σίτζινγκ, ενός ανθρώπου που παρακολουθεί τις παραστάσεις τους και που λατρεύεται από τον Ντιαγί. Κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης, ο Γουάν Σίτζινγκ χαρίζει στον Ντιαγί ένα σπαθί και επαινεί την απόδοσή του, αλλά ο Ντιαγί διστάζει να αναπτύξει μια ρομαντική σχέση μαζί του. Ο ενήλικος Ντιαγί τρέφει ανεκπλήρωτη αγάπη για τον Ξιαολού, αλλά αυτός παντρεύεται τη Γιουχάν, μια ξεροκέφαλη εταίρα σε έναν πολυτελή οίκο ανοχής, και η σχέση του Ντιαγί και του Ξιαολού αρχίζει να καταρρέει. Το ερωτικό τρίγωνο μεταξύ Ντιαγί, Ξιαολού και Γιουχάν οδηγεί σε ζήλια και προδοσία, η οποία περιπλέκεται περαιτέρω από τις διαδοχικές πολιτικές αναταραχές μετά τον Δεύτερο Σινο-Ιαπωνικό Πόλεμο.
Όταν οι κομμουνιστικές δυνάμεις κερδίζουν τον εμφύλιο πόλεμο, ο Ξιάο Σι γίνεται φανατικός οπαδός της νέας κυβέρνησης. Ο εθισμός του Ντιαγί στο όπιο επηρεάζει αρνητικά τις ερμηνείες του, αλλά τελικά αποκαθίσταται με τη βοήθεια των Ξιαολού και Γιουχάν. Ο Ξιάο Σι τρέφει δυσαρέσκεια εναντίον του Ντιαγί λόγω των αυστηρών διδασκαλιών του και σφετερίζεται το ρόλο του στο Αντίο παλλακίδα μου, κατά τη διάρκεια μιας παράστασης, χωρίς κανείς να το πει στον Ντιαγί εκ των προτέρων. Συντετριμμένος από την προδοσία, ο Ντιαγί απομονώνεται και αρνείται να συμφιλιωθεί με τον Ξιαολού. Καθώς η Πολιτιστική Επανάσταση συνεχίζεται, ολόκληρος ο θίασος της όπερας τίθεται σε μια αντιπαράθεση από τους Κόκκινους Φρουρούς όπου, υπό πίεση, ο Ντιαγί και ο Ξιαολού αλληλοκατηγορούνται για αντεπαναστατική δράση. Ο Γιουχάν είναι αποκαρδιωμένος και αυτοκτονεί. Στη συνέχεια, ο Ξιαό Σι συλλαμβάνεται από τους Κόκκινους Φρουρούς όταν μελετά μόνος του στον καθρέφτη τον ρόλο της παλακκίδας Γου σε μια αίθουσα εξάσκησης.
Το 1977, ο Ντιαγί και ο Ξιαολού ξανασμίγουν, πιστεύοντας ότι έχουν φτιάξει τη σχέση τους. Για άλλη μια φορά παίζουν το έργο Αντίο παλλακίδα μου. Ο Ξιαολού ξεκινά με τη φράση "Είμαι από τη φύση μου αγόρι", στην οποία ο Ντιαγί κάνει το ίδιο λάθος να τελειώσει με το "είμαι ένα κορίτσι". Καθώς τελειώνουν την παράστασή τους, ο Ντιαγί παίρνει το σπαθί του Ξιαολού και κόβει τον λαιμό του, παραλληλίζοντας την τελευταία πράξη της παλλακίδας στην όπερα. Ο Ξιαολού γυρίζει σοκαρισμένος και φωνάζει το όνομα του Ντιαγί, και πριν η σκηνή γίνει μαύρη, ψιθυρίζει το παιδικό όνομα του Ντιαγί: Ντουζί.
Ιστορικό υπόβαθρο
Το ιστορικό υπόβαθρο της ταινίας είναι πολυεπίπεδο και περίπλοκο, γεγονός που συμβάλλει στο μοτίβο και τη μορφή της ταινίας. Η περίοδος της δεκαετίας του 1990 εμφανίζει την Κίνα να προσπαθεί να κάνει έλεγχο στην εικόνα της χώρας μετά τα γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων στην πλατεία Τιενανμέν το 1989. Ο Ντέιβιντ Σάμπαου μιλά για τη νέα ατζέντα της κυβέρνησης που επικεντρώθηκε στην "αποκατάσταση της ενότητας στην ηγεσία, τη διασφάλιση της πίστης του στρατού, την αποκατάσταση της κοινωνικής τάξης, την αποκατάσταση του κεντρικού ελέγχου στις επαρχίες, τον εκσυγχρονισμό και τον περιορισμό της οικονομίας και τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου της Κίνας σε ένα διεθνές περιβάλλον μετά τον Ψυχρό Πόλεμο". Εκτός από τις αναφερόμενες αλλαγές στο πολιτικό κλίμα, την εποχή της κυκλοφορίας της ταινίας, η ατμόσφαιρα γύρω από την κριτική της Πολιτιστικής Επανάστασης άλλαξε. Όπως σημειώνει ο Λιού Χουί "η κριτική στην Πολιτιστική Επανάσταση είχε γίνει επιτρεπτή, ακόμη και της μόδας", επιτρέποντας στην ταινία να αναδείξει την ζημιά που υπέστη ο κόσμος της τέχνης, καθώς και άλλες πτυχές της κινεζικής κοινωνίας, όπως η ιατρική και η εκπαίδευση, από την Πολιτιστική Επανάσταση.
Κυκλοφορία
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στη Σαγκάη τον Ιούλιο του 1993, αλλά αποσύρθηκε από τους κινηματογράφους μετά από δύο εβδομάδες για επιπλέον λογοκρισία και στη συνέχεια απαγορεύτηκε τον Αύγουστο. Η ταινία αντιμετώπισε αντιδράσεις για την απεικόνιση της ομοφυλοφιλίας, της αυτοκτονίας και της βίας που διαπράχθηκε υπό την κομμουνιστική κυβέρνηση του Μάο Τσε Τουνγκ κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης.
Καθώς η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1993, η απαγόρευση προκάλεσε διεθνή κατακραυγή. Νιώθοντας ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή και με τον φόβο ότι θα έβλαπτε την προσπάθεια της Κίνας για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000, οι αξιωματούχοι επέτρεψαν την επανακυκλοφορία της ταινίας τον Σεπτέμβριο. Αυτή η έκδοση περιείχε μια λογοκριμένη έκδοση, όπου οι σκηνές που αφορούσαν την Πολιτιστική Επανάσταση και την ομοφυλοφιλία κόπηκαν και η τελική σκηνή αναθεωρήθηκε για να «απαλύνει το απεικόνιση της αυτοκτονίας».
Κριτικές
Ο Ρότζερ Ίμπερτ απένειμε στην ταινία τέσσερα αστέρια, επαινώντας την πλοκή ως «σχεδόν απίστευτα φιλόδοξη» και εκτελεσμένη με «ελευθερία και ενέργεια». Ο Ντέιβιντ Ντένμπι επέκρινε το «θέαμα» αλλά θεώρησε ότι θα άξιζε να διαπρέψει στον διεθνή κινηματογράφο, απεικονίζοντας έναν θρίαμβο αγάπης και πολιτισμού παρά τις σκοτεινές στιγμές. Ο Ντέσον Χάου ήταν λιγότερο θετικός, γράφοντας ότι το πρώτο μέρος είχε αντίκτυπο, αλλά δίνει τη θέση του σε «μαίανδρους» που θυμίζουν μυθιστόρημα.
Η ταινία συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των New York Times με τις καλύτερες 1000 ταινίες που έγιναν ποτέ το 2004 και στη λίστα του Time με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών το 2005. Επίσης κατατάχθηκε στο Νο. 97 στον κατάλογο με τις "100 καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου» το 2010, του περιοδικού Empire και στο Νο. 1 στις «100 Καλύτερες Κινεζικές Ταινίες» του Time Out το 2014.
Ο ιστότοπος συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, δίνει βαθμολογία (Ιανουάριος 2022) θετικής έγκρισης 86% βασισμένες σε 37 κριτικές με μέσο όρο 7.50/10 με την κριτική συναίνεση του ιστότοπου να αναφέρει: «Το έπος του Τσεν Καιγκέ είναι μεγάλο σε έκταση και παρουσίαση και, ενισχυμένο από καλές ερμηνείες, το αποτέλεσμα είναι μια ταινία τόσο τρομακτική όσο και συναρπαστική».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1993 Κατηγορία:Κινέζικες ταινίες Κατηγορία:Κινεζόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κίνα
Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Το Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά:Los Angeles Film Critics Award For Best Documentary Film) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες για να τιμήσει έναν ντοκιμαντέρ στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Λαύκι Κέρκυρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Ιταλικό δημοψήφισμα του 1946
Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία στις 2 Ιουνίου 1946, σηματοδοτώντας την μετέπειτα μεταβολή του πολιτειακού καθεστώτος της χώρας. Από την ίδρυσή της ως το 1946, η Ιταλία ήταν ένα βασίλειο, που κυβερνιόταν από τον Οίκο της Σαβοΐας. Εντούτοις, με το δημοψήφισμα του 1946, η ιταλική κυβέρνηση εκθρόνισε τον βασιλιά Ουμβέρτο Β΄ και απέκτησε ένα δημοκρατικό σύνταγμα. Οι μοναρχικοί κατηγόρησαν το δημοκρατικό στρατόπεδο για νόθευση των αποτελεσμάτων εξαιτίας της επικράτησης με μικρή διαφορά της αβασίλευτης δημοκρατίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Δημοψηφίσματα στην Ιταλία
Ερρίκος Ιούλιος του Βολφενμπύτελ
Ο Ερρίκος-Ιούλιος (Heinrich Julius, 15 Οκτωβρίου 1564 - 30 Ιουλίου 1613) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ (1589-1613), μέρους του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ήταν ένα λαμπρό πνεύμα και ασχολήθηκε με τη Θεολογία, τη Νομική, το Θέατρο, τη Μηχανική και την Αρχιτεκτονική. Ήταν ο πρώτος πρύτανης του Προτεσταντικού Πανεπιστημίου του Χέλμστετ και επικεφαλής των Συμβούλων του Ροδόλφου Β' βασιλιά της Γερμανίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Χάτς και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιουλίου και της Χέντβιχ των Χοεντσόλερν. Το 1566 -σε ηλικία δύο ετών- εκλέχθηκε επίσκοπος του Χάλμπερστατ, υπό την επιτροπεία του Συλλόγου των κληρικών ώσπου να ασκήσει το αξίωμα όταν θα γινόταν 14 ετών. Συμμετείχε σε θεολογικές συζητήσεις μεταξύ των καθηγητών στα λατινικά. Όταν το 1578 ανέλαβε επίσκοπος, βελτίωσε την εκπαίδευση στην επισκοπή και ολοκλήρωσε την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση.
Εδίωξε τους Εβραίους και τις μάγισσες. Το 1593-94 έγραψε θεατρικά και κάλεσε τον Άγγλο Ρόμπερτ Μπρόουν με το θεατρικό του όμιλο να παίξει έργο του. Κωμωδίες και άλλα έργα που έγραψε δεν είχαν επιτυχία, έγιναν όμως η βάση για τις ιστορίες του βαρώνου Μυνχάουζεν. Ήταν επίσης επιδέξιος στην αρχιτεκτονική και σχεδίασε το κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου του Χέλμστετ και τον Καθεδρικό του Βολφενμπύτελ. Προσκάλεσε τον Χάνς-Βρέντεμαν ντε Βρις για να δημιουργήσει οχυρωματικά έργα και έκανε ένα κανάλι στο τέλμα μεταξύ Χόμμπουργκ και Οσερσλέμπεν. Προσκάλεσε τον συνθέτη Τζον Ντόουλαντ να έλθει και να συναντήσει τον Μίκαελ Πραιτόριους, συνθέτη και οργανίστα της πόλης.
Με τις δαπάνες αυτές έχασε τον έλεγχο των οικονομικών του κράτους και δημιούργησε μεγάλο χρέος. Έτσι προσπάθησε να βρει πόρους. Όταν μείωσε τα δικαιώματα των ευγενών, εκείνοι τον κατήγγειλαν στην Γερμανική Αυλή στο Σπέυερ, αλλά το θέμα έληξε με έναν συμβιβασμό το 1601. Όταν η πόλη του Μπράουνσβαϊγκ αρνήθηκε να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του, δεν ανανέωσε τα παραδοσιακά προνόμιά της και ξέσπασε εμφύλιος το 1605. Τότε ο Χριστιανός Δ' βασιλιάς της Δανίας μεσολάβησε ανεπιτυχώς και το επόμενο έτος ο Ροδόλφος Β' των Αψβούργων έθεσε την πόλη υπό απαγόρευση. Το 1607 μετέβη στην Πράγα γι' αυτό το θέμα, όπου συνάντησε τον Γερμανό βασιλιά. Ο Ροδόλφος Β' τον εκτίμησε και τον έθεσε επικεφαλής των Συμβούλων του, μια θέση με μεγάλη επιρροή στις υποθέσεις του βασιλείου. Κατόρθωσε να επιλύσει τη διαφορά του βασιλιά με τον αδελφό του Ματθία και τη διαφορά μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών στη Βοημία. Σε αντάλλαγμα ο Ροδόλφος Β' του έδωσε την πλήρη υποστήριξη στη διένεξή του με την πόλη του Μπράουνσβαϊγκ.
Το 1596 απεβίωσε άτεκνος ο μακρινός συγγενής του Φίλιππος Β' πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν. Τον διαδέχθηκε ως δισεγγονός του 6ου εξαδέλφου του αυτού. Αλλά ο κλάδος των Γουέλφων-Λύνεμπουργκ διαμαρτυρήθηκε στην Αυλή (Δικαστήριο) του βασιλιά της Γερμανίας και έπειτα από μακρές νομικές εξελίξεις, δικαιώθηκαν· έτσι ο γιος του Φρειδερίκος-Ιούλιος παρέδωσε το 1617 στον Χριστιανό πρίγκιπα του Λύνεμπουργκ το πριγκιπάτο του Γκρουμπενχάγκεν.
Το 1612 απεβίωσε ο Ροδόλφος Β' και τον διαδέχθηκε ο Ματθίας. Το επόμενο έτος απεβίωσε στην Πράγα από κατάχρηση οινοπνεύματος. Η σορός του μεταφέρθηκε στο Βολφενμπύτελ όπου ετάφη στον εκεί Καθεδρικό ναό.
Οικογένεια
Το 1585 νυμφεύτηκε πρώτα τη Δωροθέα των Βέττιν, κόρη του Αυγούστου εκλέκτορα της Σαξονίας και είχε τέκνο:
Κατά τη διάρκεια της γέννας της απεβίωσε η Δωροθέα το 1587 και έπειτα ο Ερρίκος-Ιούλιος νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Όλντενμπουργκ, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Βολφενμπύτελ Κατηγορία:Πρίγκιπες του Κάλενμπεργκ
Φιλίπ Βασέ
Ο Φιλίπ Βασέ (γαλλικά: Philippe Washer) ήταν Βέλγος αθλητής της αντισφαίρισης. Αγωνίστηκε με το Βέλγιο στο Κύπελλο Ντέιβις αρκετές φορές από το 1946 έως το 1961.
Βιογραφία
Ο Βασέ γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου 1924 στις Βρυξέλλες. Ήταν γιος του Ζαν Βασέ, επίσης παίκτη της αντισφαίρισης και βιομηχάνου κλωστοϋφαντουργίας. Η μητέρα του, Σιμόν βαν ντερ Στράτεν, ήταν εγγονή του Ερνέστ Σολβέ, ιδρυτή της εταιρείας «Solvay International Chemical Group». Είχε τρεις αδελφούς: τον Πολ, πρόεδρο της ομοσπονδίας χημικών βιομηχανιών του Βελγίου και διευθυντή της εταιρείας Solvay· τον Ζακ, αρχαιολόγο που πέθανε σε συντριβή αεροπλάνου στην Αθήνα· και τον Εντουάρ. Ξάδελφός του ήταν ο διάσημος οδηγός αυτοκινήτου Ολιβιέ Ζαντεμπιέν (Olivier Gendebien). Άρχισε να παίζει τένις σε ηλικία έξι ετών, εκπαιδευόμενος από τον πατέρα του. Κέρδισε το πρώτο του τουρνουά στις 9 Μαΐου 1940 στο Λα Ρασάντ, μόλις μία ημέρα πριν από τη Μάχη του Βελγίου, κατά τη διάρκεια της οποίας προσφέρθηκε εθελοντικά να συμμετάσχει στον Βελγικό στρατό. Το 1942 κέρδισε το γαλλικό πρωτάθλημα Νέων.
Σταδιοδρομία
Ο Βασέ κέρδισε το Βελγικό εθνικό πρωτάθλημα εννέα φορές μεταξύ 1945-1954, με μόνη εξαίρεση το 1950 όταν αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τη διοργάνωση λόγω ασθένειας.Το 1951 στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερος στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Πιέρ Ζελάν. Το 1952 έφτασε στον ημιτελικό του τουρνουά της πεντηκοστής επετείου της Βασιλικής Βελγικής ομοσπονδίας αντισφαίρισης. Το 1957 έφτασε στους τελικούς της Ζώνης Ζωνών του κυπέλλου Ντέιβις με την ομάδα του Βελγίου. Την ίδια χρονιά κέρδισε το Διεθνές πρωτάθλημα αντισφαίρισης του Λιβάνου νικώντας στον τελικό τον Γουόρεν Γούντκοκ. Το 1967 επέστρεψε από τη συνταξιοδότησή του για να κερδίσει το Βελγικό εθνικό πρωτάθλημα. Επίσης μετά τη συνταξιοδότησή του, κέρδισε τέσσερις φορές το Γουίμπλεντον στους βετεράνους από το 1968 έως το 1971 και στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Γιάροσλαβ Ντρόμπνι.
Προσωπική ζωή
Αποσύρθηκε από την αντισφαίριση το 1961, μετακόμισε στην Ελβετία και στη συνέχεια άρχισε να παίζει γκολφ. Το 1964 εκπροσώπησε το Βέλγιο στο «Trois Eisenhower». Μετά την αποχώρησή του, διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου «Ρουαγιάλ Λεοπόλ Κλαμπ» των Βρυξελλών μεταξύ 1983 και 1994, τον οποίο η οικογένειά του έσωσε από την πτώχευση το 1948. Έμεινε κύριος μέτοχός του στη συνέχεια. Πέθανε στις 27 Νοεμβρίου 2015 στην ηλικία των 91 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Βέλγοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Βέλγοι αθλητές του γκολφ Κατηγορία:Ρόγιαλ Λέοπολντ κλαμπ Βρυξελλών
Μεγαλόπρεπη φρεγάτα
thumb|Fregata magnificens Η Μεγαλόπρεπη φρεγάτα είναι θαλάσσιο πελαγικό πτηνό της οικογενείας των Φρεγατιδών, που απαντά στις τροπικές και υποτροπικές περιοχές του Ατλαντικού και του Ειρηνικού, εκατέρωθεν της αμερικανικής ηπείρου (βλ. Γεωγραφική εξάπλωση). Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Fregata magnificens και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Ονοματολογία
Ο Χριστόφορος Κολόμβος πρωτοείδε φρεγάτες όταν περνούσε από τα Νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου στο πρώτο ταξίδι του στον Ατλαντικό Ωκεανό, το 1492. Σε ημερολογιακή καταχώρηση καταστρώματος (29 Σεπτεμβρίου) χρησιμοποίησε τη λέξη rabiforçado , που σημαίνει forktail  «[πουλί] με ψαλιδωτή ουρά».
Ωστόσο, ο επιστημονικός όρος fregata που παρέμεινε και ως λαϊκή ονομασία σε όλες τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, οφείλεται σε Γάλλους ναυτικούς οι οποίοι αποκάλεσαν έτσι το πουλί έχοντας κατά νου το ομώνυμο πολεμικό πλοίο. Μάλιστα, η συγκεκριμένη προέλευση αναφέρεται από τον Γάλλο φυσιοδίφη Ζ. Μ. ντυ Τερτρ (Jean-Baptiste du Tertre, 1610-1687) όταν περιγράφει το πτηνό, το 1667. Πάντως, η ονομασία καθιερώθηκε το 1738 από τον Άγγλο φυσιοδίφη και εικονογράφο Ε. Άλμπιν (Eleazar Albin, 1690-1742) στο έργο του Φυσική Ιστορία των Πτηνών (Natural History of Birds), όπου περιλαμβάνεται και εικόνα του αρσενικού με τον κόκκινο λαρυγγικό σάκο του.
Η ετυμολογία της ίδιας της λέξης φρεγάτα είναι άγνωστη, αν και μπορεί να ξεκίνησε ως παραφθορά του aphractus, λατινικής απόδοσης ελληνική λέξη (άφρακτος [ναυς]) που σημαίνει «ανοικτό σκάφος χωρίς κατώτερο κατάστρωμα». Επίσης, ο Κικέρων στις Επιστολές του στον Αττικό 5,13.1 αναφέρει: Navigavimus tardius propter aphractorum Rhodiorum imbecillitatem («απέπλευσε χωρίς φόβο και χωρίς ναυτία, αλλά πιο αργά λόγω της αδυναμίας της Ροδιακής αφράκτου) και, παρακάτω: detraxit viginti ipsos dies aphractus Rhodiorum και aphracta Rhodiorum habebam.
Σύμφωνα με την ονοματολογία αυτή, είναι πολύ πιθανόν οι φρεγάτες να ονομάσθηκαν έτσι λόγω της επιθετικής τους συμπεριφοράς προς άλλα είδη θαλάσσιων πτηνών, εναντίον των οποίων επιτίθενται, αναγκάζοντάς τα να αφήσουν τη λεία τους (βλ. Τροφή). Οι Άγγλοι ναυτικοί συνηθίζουν να αποκαλούν τη φρεγάτα με την -ευρύτατα διαδεδομένη- ονομασία Man-of-War «άνθρωπος-του-πολέμου/πολεμιστής», ιδιαίτερα στα νερά της Καραϊβικής.
Η αγγλική λαϊκή ονομασία του πτηνού Magnificent Frigatebird, όπως και η αντίστοιχη ελληνική, παραπέμπουν στο μεγάλο μέγεθος του πτηνού, σε συνδυασμό με τον εντυπωσιακό λαρυγγικό του σάκο.
Συστηματική ταξινομική
Η μεγαλόπρεπη φρεγάτα αρχικά συμπεριλαμβανόταν στο είδος Fregata aquila, αλλά το 1914 ο Αυστραλός ορνιθολόγος Γ. Μάθιους (Gregory Macalister Mathews, 1876–1949) πρότεινε ότι, θα πρέπει να θεωρείται ως ξεχωριστό είδος υπό την ονομασία Fregata magnificens. Γενετική ανάλυση έδειξε ότι, συνδέεται φυλογενετικά, περισσότερο με τη Φρεγάτα της Νήσου της Αναλήψεως (Fregata aquila).
Μορφολογία
thumb|right|300px|Ενήλικη αρσενική μεγαλόπρεπη φρεγάτα Όπως και τα άλλα είδη φρεγατών, οι μεγαλόπρεπες φρεγάτες είναι μεγάλα, λεπτά και, ως επί το πλείστον, μαύρα στο πτέρωμα θαλασσοπούλια, με έντονα διχαλωτή ουρά, αλλά με λευκές αποχρώσεις στο κεφάλι και στο κάτω μέρος του σώματος, ανάλογα με το φύλο και την ηλικία. Ωστόσο, ξεχωρίζουν από το μέγεθός τους, αφού είναι οι μεγαλύτερες από τις αρτίγονες φρεγάτες, με το μακρύτερο ράμφος.
Τα αρσενικά, που κατά την αναπαραγωγική περίοδο «φουσκώνουν» τον χαρακτηριστικό κόκκινο λαρυγγικό σάκο τους, διαφέρουν από τα αρσενικά της μεγάλης φρεγάτας (Fregata minor) στα φτερά της ωμοπλάτης (scapulars), τα οποία έχουν χαρακτηριστική ιριδίζουσα, πορφυρή απόχρωση, σε αντίθεση με την πρασινωπή απόχρωση στη μεγάλη φρεγάτα. Μοιάζουν πολύ με τις αρσενικές φρεγάτες της Νήσου της Αναλήψεως (Fregata aquila).
Τα θηλυκά είναι μεγαλύτερα από τα αρσενικά, με μαυριδερό κεφάλι, σαγόνι και λαιμό, ενώ ο τράχηλος είναι πιο γκρίζος. Γενικά, έχουν λευκό το στήθος και τα κάτω πλαϊνά τμήματα του λαιμού, καφετιά λωρίδα στις πτέρυγες και κυανό οφθαλμικό δακτύλιο.
Τα νεαρά άτομα έχουν λευκό κεφάλι και λευκή κάτω επιφάνεια σώματος.
Τροφή
Τρέφεται κυρίως με ιπτάμενα ψάρια και καλαμάρια, αλλά και με τσούχτρες, μικρά χελωνάκια, αβγά θαλασσοπουλιών και τους νεοσσούς τους, εντόσθια και υπολείμματα ψαριών.
Πτήση
thumb|right|300px|Ενήλικη θηλυκή μεγαλόπρεπη φρεγάτα εν πτήσει
Φωλιά
Η μεγαλόπρεπη φρεγάτα φωλιάζει συχνά σε μανγκρόβιους βάλτους, αλλά επίσης σε θάμνους ή και σε εδάφη με κάκτους. Ωστόσο, μπορεί και να αναπαράγεται απ’ ευθείας στο έδαφος.
Απειλές
Ανθρώπινη όχληση, θήρευση, καταστροφή βιοτόπων.
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος εμφανίζει πολύ μεγάλο εύρος κατανομής και, ως εκ τούτου, δεν προσεγγίζει τα κατώτατα όρια για τα Ευάλωτα (VU) είδη, με βάση το κριτήριο του μεγέθους εύρους ή το μέγεθος του πληθυσμού. Αντίθετα, η τάση του πληθυσμού εμφανίζεται αυξητική και δεν προσεγγίζει τα κατώτατα όρια για τα Ευάλωτα, βάσει του κριτηρίου της τάσης του πληθυσμού (> 30% πτώση πάνω από δέκα χρόνια ή τρεις γενεές). Για τους λόγους αυτούς, το είδος αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC) από την IUCN.
Σημειώσεις
i. Περιλαμβάνει και τα υποείδη, F. m. lowei F. m. rothschildi
Πηγές
Μεγαλόπρεπη φρεγάτα
Συμφωνία αρ. 1 (Μπετόβεν)
Η '''Συμφωνία αρ. 1 σε Ντο μείζονα, έργο 21''', (1. Sinfonie in C-Dur op. 21) είναι μία σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, η οποία αφιερώθηκε στον Γκότφριντ βαν Σβίτεν. Το έργο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1801, από τον οίκο Hoffmeister & Kühnel, στη Λειψία. Παρ’ όλα αυτά, είναι άγνωστο το πότε ο Μπετόβεν συνέθεσε αυτό το έργο, πάντως χειρόγραφα του τελευταίου μέρους της συμφωνίας που βρέθηκαν χρονολογούνται από το 1795.
Υπόβαθρο
Η συμφωνία, ξεκάθαρα, χρωστά σε προγενέστερους μουσικούς, όπως ο Μότσαρτ και ειδικότερα ο καθηγητής του Χάυντν, παρόλα αυτά έχει χαρακτηριστικά που συνοδεύουν μοναδικά το έργο του Μπετόβεν, κυρίως η ευρεία χρήση του sforzandi και η εξέχουσα θέση των πνευστών. Τα χειρόγραφα που βρέθηκαν μαζί με ασκήσεις του Μπετόβεν γράφουν: «ενώ μελετούσα αντίστιξη υπό τον Γιόχαν Γκέοργκ Άλμπρεχτσμπέργκερ, την άνοιξη του 1797».
Η πρώτη εκτέλεση έγινε στις 2 Απριλίου του 1800, στο K.K. Hoftheater nächst der Burg, στη Βιέννη. Το ρεπερτόριο περιελάμβανε τη Septett και το Κονσέρτο για πιάνο No. 2, μαζί με μία συμφωνία του Μότσαρτ και μία άρια για ντουέτο του Χάυντν, από το ορατόριο Die Schöpfung. Το κονσέρτο αυτό βοήθησε τον Μπετόβεν να καθιερωθεί ως ταλέντο στη Βιέννη.
Ενορχήστρωση
Η συμφωνία γράφτηκε για τα ακόλουθα όργανα:
Τα κλαρινέτα συνήθως παίζονταν σε Σι ύφεση, αλλά και σε Ντο και Ρε, πάντως πλέον δεν είναι ευρεία η χρήση τους. Παρόλα αυτά, υπάρχει μία αντιπαράθεση, αν πρέπει να παίζουν σε Μι ύφεση. Το Μι ύφεση κλαρινέτο είναι πιο κοντά στα Ντο και Ρε, από τον πιο ζεστό ήχο των Σι ύφεση. Το δεύτερο φλάουτο δεν παίζει στο δεύτερο μέρος.
Δομή
Το έργο αποτελείται από τέσσερα μέρη:
Μία τυπική εκτέλεση της συμφωνίας διαρκεί από 22 έως και 29 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμφωνίες του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1795 Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε ευεργέτες ή χρηματοδότες
Απόλυτη δημοκρατία
Η απόλυτη δημοκρατία είναι μια υποθετική μορφή διακυβέρνησης που παρουσιάζει μια ακραία εξουσία που ασκείται απευθείας από τους πολίτες.