cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παρκ Μονσώ
Ο πύργος του δούκα της Σαρτρ
Ο κήπος που σχεδιάστηκε από τον Καρμοντέλ ολοκληρώθηκε το 1779. Περιελάμβανε αρχαία αιγυπτιακή πυραμίδα σε μικρογραφία, αρχαία αγάλματα, λίμνη με νούφαρα και κορινθιακή κιονοστοιχία, τη λεγόμενη «Ναυμαχία», ταταρική σκηνή, αγροτόσπιτο, ολλανδικό ανεμόμυλο, ναό του Άρεως, μιναρέ, ιταλικό αμπελώνα, μια "μαγεμένη" σπηλιά, και «ένα γοτθικό κτήριο που χρησιμοποιούνταν ως εργαστήριο χημείας», όπως έγραψε ο Καρμοντέλ. Μαζί με τα κατασκευάσματα αυτά, ο κήπος περιελάμβανε αρκετούς υπηρέτες ντυμένους με ανατολίτικες και άλλες εξωτικές ενδυμασίες, και ασυνήθιστα ζώα όπως καμήλες.
Αν και το σύνολο περιγραφόταν (και περιγράφεται) συχνά ως Αγγλοσινικός ή Αγγλικός κήπος, ο αρχιτέκτονάς του, ο Καρμοντέλ, είχε πολύ διαφορετική άποψη. Στο έργο του Jardin de Monceau, près de Paris, («Κήπος του Μονσώ, κοντά στο Παρίσι», 1779), έγραψε: «Ο σκοπός της δημιουργίας του Μονσώ δεν ήταν καθόλου να δημιουργηθεί ένας Αγγλικός κήπος, αλλά για την ακρίβεια ήταν αυτό που ανέφεραν οι κριτικοί. Να βάλουμε μαζί σε έναν κήπο όλες τις εποχές και όλους τους τόπους. Είναι απλά μια φαντασία, να έχουμε έναν ασυνήθιστο κήπο, μια αγνή ψυχαγωγία και καθόλου επιθυμία να μιμηθούμε ένα έθνος το οποίο, όταν κατασκευάζει έναν «φυσικό» κήπο, χρησιμοποιεί έναν τροχό σε όλο το πράσινο και καταστρέφει τη φύση».
Καθώς οι τάσεις στους κήπους άλλαξαν, το 1781 τμήματα του πάρκου ανασχηματίστηκαν σε πιο παραδοσιακό ύφος Αγγλικών κήπων τοπίων από τον Σκωτσέζο αρχιτέκτονα τοπίων Τόμας Μπλέικι. Το 1787, κατασκευάστηκε ένα νέο τείχος, το Τείχος των Μισθωτών Δημοσίων Προσόδων (Mur des Fermiers généraux), κατά μήκος της βόρειας πλευράς του κήπου, μαζί με μια κυκλική ροτόντα στη μορφή ενός κλασικού δωρικού ναού, γνωστή ως Pavilion de Chartres (Περίπτερο του Σαρτρ), σε σχέδιο του Κλωντ Νικολά Λεντού. Ο ισόγειος όροφος του ναού χρησιμοποιήθηκε ως τελωνείο, ενώ ο πάνω όροφος -ένα διαμέρισμα με θέα στον κήπο- ήταν στη διάθεση του δούκα.
Ενώ ο Δούκας υποστήριζε τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης, και ενώ ψήφισε, ως μέλος της Εθνοσυνέλευσης, υπέρ της εκτέλεσης του ξαδέλφου του, Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, εν τέλει δεν σώθηκε. Αποκεφαλίστηκε κατά την περίοδο της Τρομοκρατίας το 1793, και το πάρκο κρατικοποιήθηκε.
thumb|left
Το Πάρκο του Βαρόνου Ωσμάν
Μετά την Παλινόρθωση, το πάρκο επέστρεψε στην ιδιοκτησία της οικογένειας του δούκα. Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Αυτοκρατορίας, η οικογένεια πούλησε μεγάλο μέρος του πάρκου σε κτηματομεσίτες, οι οποίοι κατασκεύασαν πολυτελείς οικίες, μειώνοντας την έκταση του πάρκου στο μισό. Το εναπομείναν μέρος του πάρκου αγοράστηκε από τον δήμο του Παρισιού το 1860. Αυτά που έμειναν από την αρχική μορφή ήταν η λίμνη με τα νούφαρα, το ρυάκι και οι φανταστικοί «τάφοι», συμπεριλαμβανομένης και της Αιγυπτιακής πυραμίδας.
Το 1860, το πάρκο αγοράστηκε από τον δήμο, και τον Αύγουστο του 1861 το Παρκ Μονσώ έγινε το πρώτο δημόσιο πάρκο του Παρισιού που δημιουργήθηκε από τον Βαρόνο Ωσμάν ως μέρος του μεγάλου μετασχηματισμού του Παρισιού που ξεκίνησε από τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ΄. Ανοίχτηκαν δύο κύριοι διάδρομοι που ήταν κάθετοι μεταξύ τους και τέμνονταν στο κέντρο του πάρκου, σήμερα η Avenue Ferdousi και η Allee de la Comtesse de Noaille. Οι υπόλοιποι διάδρομοι διευρύνθηκαν και στρώθηκαν με πλάκες, ούτως ώστε άμαξες να μπορούν να περάσουν από το πάρκο. Μια διακοσμητική πύλη 8,3 μέτρων κατασκευάστηκε προς την πλευρά μιας νέας λεωφόρου που διανοίχτηκε, του Boulevard Malesherbes, ενώ σχεδιάστηκαν μονοπάτια γύρω από το πάρκο για περιπάτους. Το pavillon de Chartres επίσης τροποποιήθηκε από τον αρχιτέκτονα Γκαμπριέλ Νταβιού, ο οποίος τοποθέτησε έναν κλασικό θόλο στο κτίριο. Επίσης κατασκεύασε μια γέφυρα πάνω στο σχέδιο της γέφυρας Ριάλτο στη Βενετία, για να αντικαταστήσει την Κινεζική γέφυρα που είχε τοποθετήσει εκεί ο Καρμοντέλ. Τα εναπομείναντα κατασκευάσματα από τον αρχικό κήπο διατηρήθηκαν. Ο Ωσμάν εξωράισε το πάρκο με πλούσια συλλογή από εξωτικά δέντρα και λουλούδια από όλο τον κόσμο. Το 1871, μετά τη συντριβή της Παρισινής Κομμούνας που ακολούθησε τον Γαλλοπρωσσικό Πόλεμο και την πτώση του Ναπολέοντα, το πάρκο έγινε τόπος εκτελέσεων Κομμουνάρων από τον στρατό μετά από συνοπτικές διαδικασίες.
Ο Κλωντ Μονέ ζωγράφισε μια σειρά τριών πινάκων του πάρκου την άνοιξη του 1876. Ζωγράφισε ακόμη δύο πίνακες του πάρκου το 1878. Ο Εκτόρ Μπερλιόζ ήταν επίσης λάτρης του πάρκου.
Κατά την Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία, το Παρκ Μονσώ διακοσμήθηκε με αρκετά αγάλματα συγγραφέων και μουσικών. Τα πιο αξιοσημείωτα είναι ένα άγαλμα του Μωπασσάν από τον Ραούλ Βερλέ (1897), του Παιγιερόν από τον Λέοπολντ Μπένσταμ (1906), του Μυσσέ από τον Αντονέν Μερσιέ (1906), άγαλμα που αρχικά βρισκόταν στην πλατεία του Γαλλικού Θεάτρου, του Γκουνώ επίσης του Αντονέν Μερσιέ (1902), του Αμπρουάζ Τομά από τον Αλεξάντρ Φαλγκιέρ (1900) και του Σοπέν από τον Φρομέν-Μερίς (1906). Μια αναγεννησιακή αψίδα από το παλαιό Δημαρχείο του Παρισιού, το οποίο κάηκε από τους Κομμουνάρους το 1871, τοποθετήθηκε κοντά στην κιονοστοιχία του Καρμοντέλ.
Χαρακτηριστικά
thumb|[[Γκυστάβ Καγιεμπότ|Γκυστάβ Κεγμπότ (1848-1894), Le Parc Monceau, λάδι σε καμβά, 1877]] Λόγω του «Αγγλικού» ύφους του, το πάρκο είναι ασυνήθιστο στη Γαλλία : η άτυπη διάταξή του, τα καμπύλα μονοπάτια του και τα τοποθετημένα κατά τυχαίο τρόπο αγάλματα το κάνουν να ξεχωρίζει από τους πιο παραδοσιακούς κήπους Γαλλικού ύφους. Στο πάρκο περιλαμβάνεται μια συλλογή μικρής κλίμακας αρχιτεκτονικών στοιχείων (folies), μεταξύ των οποίων μια αιγυπτιακή πυραμίδα, ένα κινέζικο κάστρο, ένας ολλανδικός ανεμόμυλος και ένα κορινθιακό περιστύλιο. Ορισμένα από αυτά είναι μασονικές αναφορές, κατοπτρίζοντας το γεγονός πως ο Φίλιππος της Ορλεάνης ήταν εξέχων ελευθεροτέκτονας.
Σήμερα το πάρκο έχει χώρους για τα παιχνίδια των παιδιών και παραμένει δημοφιλής χώρος αναψυχής για τους κατοίκους της περιοχής και τις οικογένειες τους. Ο χώρος διαθέτει ελεύθερη πρόσβαση στο διαδίκτυο μέσω ασύρματης σύνδεσης Wi-Fi. Το πάρκο είναι ανοικτό καθημερινά από την ανατολή μέχρι τη δύση του ηλίου, με παρατεταμένο ωράριο κατά τους θερινούς μήνες. Υπάρχουν εννέα είσοδοι με πύλες που ελέγχονται από φύλακα πέμπτης γενιάς που διαμένει πάνω από τη βασιλική ροτόντα της βόρειας εισόδου. Το πάρκο ανήκει στον β΄ βαθμό ημι-ιδιωτικότητας και οι 6 ιδιωτικές κατοικίες που βρίσκονται στο πάρκο έχουν 24ωρη πρόσβαση στον χώρο.
Πρόσβαση
Η είσοδος του σταθμού Μονσώ του Μετρό του Παρισιού βρίσκεται στην κύρια είσοδο του πάρκου στο Boulevard de Courcelles.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παρίσι
Βίκτωρ Θ. Μελάς
Για τον συνονόματό του δείτε Βίκτωρ Λ. Μελάς.
Ο '''Βίκτωρ Θ. Μελάς''' ήταν Έλληνας νομικός και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1924 στην Αθήνα και ήταν γιος του Θεοδοσίου Μελά. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την οικογένεια Μελά και ήταν ανεψιός των Παύλου, Γεωργίου, Βασιλείου, Λέοντος Μελά, εγγονός του Βίκτωρα Μελά και δισέγγονος του πολιτικού και λογοτέχνη Λέοντα Μελά. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Χαϊδελβέργη. Ιδιώτευσε επί μία πεντηκονταετία (1948 - 1998) ως δικηγόρος, ειδικευόμενος στο δίκαιο των εταιρειών και της πνευματικής ιδιοκτησίας.
Από το 1992 ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τράπεζας. Υπήρξε στενός φίλος του Καρόλου Κουν και είχε διατελέσει πρόεδρος της «Ελληνικής Εταιρείας Θεάτρου- Θέατρο Τέχνης» (1968 - 1993). Διατηρούσε σημαντική συλλογή χαρτών του ελλαδικού χώρου των 16ου-18ου αιώνα, την οποία δώρισε το 2002 στο Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης. Είχε επίσης χρηματίσει πρόεδρος του Οργανισμού Παιδικών Βιβλιοθηκών και πρόεδρος του Ιδρύματος Βασιλείου Γ. Μελά (1981 - 2014).
Ήταν παντρεμένος με την Εύη Ζήση, ανεψιά του Παναγιώτη Κανελλόπουλου.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Βικτωρ
Ίζολα ντ'Άστι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης (Αθήνα)
Το Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης είναι μουσείο στην Αθήνα της Ελλάδας. Όπως υποδηλώνεται από την ονομασία του, αντικείμενό του αποτελεί η τέχνη του ισλαμικού κόσμου, χρονολογούμενη από διάφορες περιόδους. Το συγκεκριμένο μουσείο αποτελεί, επισήμως, τμήμα του Μουσείου Μπενάκη, ωστόσο, στεγάζεται εντός ξεχωριστού κτιρίου στη συνοικία του Κεραμεικού.
Οι συλλογές του μουσείου περιλαμβάνουν, συνολικά, περισσότερα από 8,000 εκθέματα. Τα συγκεκριμένα εκθέματα καταδεικνύουν την εξέλιξη της ισλαμικής τέχνης από την πρώιμη περίοδο της θρησκείας έως την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και, πιο συγκεκριμένα, τον 19ο αιώνα. Τα εκθέματα προέρχονται από το σύνολο των ιστορικών περιοχών του ισλαμικού κόσμου, όπως η Αραβία, η Περσία, η Αίγυπτος, καθώς και άλλες περιοχές της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής, της Ινδίας και της Ισπανίας. Η συγκεκριμένη συλλογή θεωρείται ως μία εκ των σημαντικότερων παγκοσμίως.
Τμήματα των αρχαίων τειχών της πόλεως των Αθηνών, γνωστών ως Θεμιστόκλειο Τείχος, τα οποία ανευρέθηκαν κατά τη διάρκεια των εργασιών ανακαίνισης του κτιρίου του μουσείου, είναι ορατά στον χαμηλότερο όροφο του κτιρίου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Αθήνα Κατηγορία:Κεραμεικός Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Ελλάδα
Γεώργιος Λ. Μελάς
Για άλλους με όμοιο όνομα δείτε Γεώργιος Β. Μελάς, Γεώργιος Μ. Μελάς.
Ο '''Γεώργιος Λ. Μελάς''' (1785 - 1856) ήταν Έλληνας έμπορος.
Βιογραφικά στοιχεία
Είχε διατελέσει πρόεδρος του εμπορικού δικαστηρίου της Ερμούπολης (1833).
Απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν νυμφευμένος με τη Σμαράγδα Βασιλείου και είχαν αποκτήσει, μεταξύ άλλων, τον Λέοντα, τον Μιχαήλ, τον Βασίλειο την Ευφροσύνη, σύζυγο Ανδρέα Βαλλιάνου και τη Σμαράγδα (μετέπειτα Βικέλα), μητέρα του λογοτέχνη Δημήτριου Βικέλα.
Αναφορές
Γεωργιος Λ Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Λοατσόλο
Το Λοατσόλο (ιταλικά: Loazzolo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Μαραντσάνα
Η Μαραντσάνα (ιταλικά: Maranzana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Μαρέττο
Το Μαρέττο (ιταλικά: Maretto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Θεοδώρα Μεγάλη Κομνηνή (Δέσποινα Χατούν)
Η Θεοδώρα της Τραπεζούντας, επίσης γνωστή μετά τον γάμο της ως Δέσποινα Χατούν (, από τον ελληνικό τίτλο Δέσποινα και τον μογγολικό και τουρκικό τίτλο Khatun, που σημαίνουν και οι δύο "Κυρία, πριγκίπισσα, βασίλισσα"), ήταν κόρη του Ιωάννη Δ΄ της Τραπεζούντας και μίας των Βαγρατιδών. Η Θεοδώρα παντρεύτηκε τον Ουζούν Χασάν ηγεμόνα των Ασπροπροβατάδων (Aq Qoyunlu) το 1458. Έγινε μητέρα της Μάρθας/Χαλιμά, που έγινε μητέρα του πρώτου βασιλιά των Σαφαβιδών, σάχη Ισμαήλ Α'.
Κάποιοι παλαιότεροι συγγραφείς την αναφέρουν ως «(Αι)κατερίνη». Ο Τσαρλς Ντηλ έδειξε ότι αυτό βασίζεται σε παρανόηση του Ντυ Κάνζ για τον μογγολικό τίτλο "Khatun" ως "Κατερίνη".
Ο γάμος μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων ηγεμοπάιδων, αν και σπάνιος, δεν ήταν πρωτοφανής. Ο Σπυρίδων Βρυώνης παρέχει αρκετά παραδείγματα από το σουλτανάτο των Σελτζούκων Τούρκων, ξεκινώντας από τον Κιλίτζ Αρσλάν Β'΄. Ένα μεταγενέστερο παράδειγμα είναι ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος, που πάντρεψε τις νόθος κόρες του Ευφροσύνη και Μαρία με τον Νογκάι Χαν και τον Αμπακά Χαν αντίστοιχα. Οι προηγούμενοι αυτοκράτορες της Τραπεζούντας είχαν νυμφεύσει τις γυναίκες συγγενείς τους με Μουσουλμάνους: κυρίως ο Αλέξιος Γ΄, κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού οποίου δύο από τις αδελφές του και δύο από τις κόρες του παντρεύτηκαν ηγεμόνες γειτονικών Μουσουλμανικών κρατών.
Στη Δυτική Ευρώπη, από τη Θεοδώρα δημιουργήθηκε ο μύθος της «πριγκίπισσας της Τραπεζούντας», ένα σύνολο παραμυθιών για κοπέλες που βρίσκονται σε αγωνία, καθώς και για μία πιθανή μεγάλη Σταυροφορία κατά των Οθωμανών Τούρκων. Ο θρύλος ενέπνευσε αρκετούς καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των Πιζανέλλο και Ζαν Όφφενμπαχ.
Πρώτα χρόνια
Η Θεοδώρα θεωρείται ως κόρη του Ιωάννη Δ΄, αλλά υπάρχει κάποιο μυστήριο σχετικά με το ποια ήταν η μητέρα της: καμία κύρια πηγή δεν ονομάζει τη μητέρα της, και ο Ιωάννης Δ΄ είχε δύο συζύγους, μία των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, κόρη του βασιλιά Αλεξάνδρου Α΄ της Γεωργίας, και την κόρη ενός Τούρκου σουλτάνου, την οποία νυμφεύτηκε ο Ιωάννης Δ΄ λίγο πριν τον Νοέμβριο του 1437 Επειδή η πρώτη νύξη για τη Θεοδώρα χρονολογείται τον Φεβρουάριο του 1451, όταν ο Βυζαντινός διπλωμάτης Γεώργιος Σφραντζής ήρθε στην Τραπεζούντα αναζητώντας νύφη για τον Αυτοκράτορά του Κωνσταντίνο ΙΑ' Παλαιολόγο και δεν ξέρουμε πόσο χρονών ήταν τότε, οποιαδήποτε γυναίκα θα μπορούσε να είναι μητέρα της. Το 1458 παντρεύτηκε τον Ουζούν Χασάν, χαν της Τουρκομανικής φυλής των Ασπροπροβατάδων (Ακ Κογιουνλού). Ο θείος της Δαβίδ Μέγας Κομνηνός την παρέδωσε στη γαμήλια τελετή.
Γάμος με πολιτική σκοπιμότητα
Κατά τη στιγμή του γάμου, η Αυτοκρατορία του πατέρα της Ιωάννη Δ΄ αντιμετώπιζε μία σοβαρή απειλή. Η Κωνσταντινούπολη είχε πέσει στα χέρια του Οθωμανού σουλτάνου Μεχμέτ Β΄ το 1453. Το 1456 ο Μεχμέτ Β΄ διέταξε τον κυβερνήτη του Τσετίρ να καταλάβει την Τραπεζούντα. Η επίθεση απέτυχε, αλλά ο Ιωάννης Δ΄ αναγκάστηκε να αποτίσει φόρο υποτέλειας στον σουλτάνο, για να αποτρέψει περαιτέρω επιθέσεις. Ο Μεχμέτ Β΄ σταδιακά προσάρτησε τις τελευταίες κτήσεις των Παλαιολόγων στον Μωρέα, ολοκληρώνοντας το έργο με την κατάκτηση του Μυστρά στις 29 Μαΐου 1460. Μία συμμαχία με την ισχυρή φυλή των Ασπροπροβατάδων (Aq Qoyunlu), που ήταν ο ισχυρότερος αντίπαλος των Οθωμανών, φάνηκε κάτι παραπάνω από επωφελής.
Ωστόσο αυτή η συμμαχία απέτυχε να βοηθήσει τον διάδοχο του Ιωάννη Δ΄, τον αδελφό του Δαβίδ. Ο Μεχμέτ Β΄ βάδισε στην αυτοκρατορική πόλη της Τραπεζούντας το 1461. Ο Ουζούν Χασάν υποστήριξε αρχικά τους Τραπουζεντίους, αλλά πείστηκε από τους Οθωμανούς να εγκαταλείψει την Τραπεζούντα. Αφού εξασφάλισε τα ανατολικά σύνορα, ο σουλτάνος επιτέθηκε στην Τραπεζούντα, η οποία παραδόθηκε στις 15 Αυγούστου 1461, τερματίζοντας την αυτοκρατορία της.
Ύστερη ζωή
Μετά την πτώση της Τραπεζούντας, ο Δαβίδ τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό. Το 1463, ο Δαβίδ ανακαλύφθηκε να προσπαθεί να στείλει μία μυστική επιστολή στη Θεοδώρα. Αυτό έδωσε στον Μεχμέτ Β' την απαραίτητη δικαιολογία, για να απαλλαγεί οριστικά από τον Δαβίδ. Θεώρησε αυτή την επιστολή συνωμοσία που ήθελε να ανακαταλάβει τη γη της Τραπεζούντας με τη βοήθεια των Ασπροπροβατάδων και διέταξε τον Δαβίδ, τους γιους του και τον ανιψιό του να εκτελεστούν την 1η Νοεμβρίου 1463.
Τζόρτζ Μπέρκλεϋ (Βρετανός αξιωματικός)
Επιπλέον Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λόρδοι Ύπατοι Αρμοστές των Ιονίων Νήσων
Θεοδώρα Μεγάλη Κομνηνή (Δέσποινα Χατούν)
Ύστερη ζωή
Παρά το τέλος του θείου της, η Θεοδώρα συνέχισε να επηρεάζει τον σύζυγό της στις εξωτερικές υποθέσεις. Σύμφωνα με τον Άντονυ Μπράυερ, η πριγκίπισσα ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από τις διπλωματικές προσεγγίσεις με τη Βενετία το 1465-1466 και με τον Στέφανο Γ΄ της Μολδαβίας το 1474. Όταν ο Βενετός διπλωμάτης Κατερίνο Ζένο ήρθε στην αυλή του Ουζούν Χασάν το 1473, ένα από τα πρώτα πρόσωπα που συνάντησε, ήταν η Θεοδώρα. Αποκάλυψε στη γυναίκα ότι είχαν σχέση και βάσει αυτού, η Θεοδώρα του παρείχε απαράμιλλη πρόσβαση σε αυτήν και στον Ουζούν Χασάν κατά τη διάρκεια της παραμονής του. Η Φραντς Μπάμπινγκερ δηλώνει, ότι αυτή ήταν παρούσα στη μάχη του Ερζιντκάν, όπου παρότρυνε τον σύζυγό της να καταδιώξει τον ηττημένο στρατό του Μεχμέτ Β΄ και να τον καταστρέψει τελείως.
Οικογένεια
Από τον Ουζούν Χασάν, η Θεοδώρα απέκτησε πολλά παιδιά:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δυναστεία Μεγάλων Κομνηνών
Μοάσκα
Η Μοάσκα (ιταλικά: Moasca) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Κόπα Αμέρικα 2015
Το Κόπα Αμέρικα 2015 (ισπανικά: 2015 Copa América) ήταν η 44η διοργάνωση του Κόπα Αμέρικα, κύριου ποδοσφαιρικού κυπέλλου για τις εθνικές ομάδες της Νότιας Αμερικής. Το Κόπα Αμέρικα του 2015 έλαβε χώρα στη Χιλή από τις 11 Ιουνίου ως τις 4 Ιουλίου. Διοργανώθηκε από την Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Νοτίου Αμερικής (CONMEBOL).
Η κάτοχος του τίτλου της προηγούμενης διοργάνωσης ήταν η Ουρουγουάη. Έλαβαν μέρος δώδεκα ομάδες, τα δέκα μέλη της CONMEBOL και δύο μέλη της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής (CONCACAF), το Μεξικό και η Τζαμάικα, η τελευταία εκ των οποίων πήρε μέρος στο Κόπα Αμέρικα, για πρώτη φορά. Η Χιλή κέρδισε την πρόκριση στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017, καθώς ήταν ομάδα της CONMEBOL που τερμάτισε στην καλύτερη θέση της διοργάνωσης, ως πρωταθλήτρια.
Διοργανώτρια
Αρχικά, επρόκειτο να φιλοξενηθεί από τη Βραζιλία, όπως προτάθηκε από τη Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου Βραζιλίας (CBF), τον Φεβρουάριο του 2011, λόγω της πολιτικής εναλλαγής της CONMEBOL, σύμφωνα με την οποία η διοργάνωση θα διεξαγόταν σε κάθε χώρα, με αλφαβητική σειρά. Ωστόσο, λόγω της διοργάνωσης του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών του 2013, του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 και των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2016 στην εν λόγω χώρα, η Βραζιλία αποφάσισε να μην φιλοξενεί επίσης το Κόπα Αμέρικα. Ο πρόεδρος της CONMEBOL, Νικολά Λεός, είχε αναφέρει η δυνατότητα διεξαγωγής της διοργάνωσης στο Μεξικό (παρά το γεγονός ότι η χώρα αυτή δεν είναι μέλος της CONMEBOL) ως μέρος των εορτασμών της εκατονταετηρίδας της ομοσπονδίας. Οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες της Βραζιλίας και της Χιλής συζήτησαν την ιδέα της ανταλλαγής της σειράς των διοργανώσεων του 2015 και του 2019. Η ανταλλαγή ανακοινώθηκε το Μάιο του 2012.
Στάδια
Εννέα διαφορετικά στάδια σε οκτώ πόλεις φιλοξένησαν τους αγώνες. Τα περισσότερα γήπεδα ήταν ανακαινισμένα ή ανακατασκευασμένα.
Κλήρωση
Η κλήρωση της διοργάνωσης αρχικά είχε προγραμματιστεί να διεξαχθεί στις 27 Οκτωβρίου του 2014 στη Βίνια ντελ Μαρ, [14] αλλά αναβλήθηκε έως τις 24 Νοεμβρίου. Οι 12 ομάδες κληρώθηκαν σε τρεις ομίλους των τεσσάρων ομάδων.
Η CONMEBOL ανακοίνωσε τη σύνθεση των τεσσάρων δοχείων για την κλήρωση στις 10 Νοεμβρίου του 2014. Το πρώτο δοχείο εμπεριείχε την οικοδέσποινα Χιλή (που τοποθετήθηκε αυτόματα στη θέση Α1), μαζί με την Αργεντινή και τη Βραζιλία. Οι υπόλοιπες εννέα ομάδες τοποθετήθηκαν στα άλλα τρία δοχεία, σύμφωνα με την κατάταξη της FIFA ως τις 23 Οκτωβρίου του 2014 (σε παρένθεση). Στις 23 Νοεμβρίου του 2014, αποκαλύφθηκε από την CONMEBOL ότι η Αργεντινή και η Βραζιλία τοποθετήθηκαν στις θέσεις Β1 και Γ1, αντίστοιχα.
Ρόστερ
Κάθε χώρα είχε τη δυνατότητα να δηλώσει λίστα με 23 παίκτες (τρεις από τους οποίους έπρεπε να είναι τερματοφύλακες), η οποία έπρεπε να υποβληθεί πριν από την προθεσμία της 1ης Ιουνίου του 2015.
Η ημερομηνία του τελικού του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2015 στις 6 Ιουνίου, προκάλεσε προβλήματα στους παίκτες της Μπαρτσελόνα και της Γιουβέντους που θα έπαιρναν μέρος στη διοργάνωση της CONMEBOL. Οι διεθνείς κανόνες της FIFA απαιτούν από τους συλλόγους να αποδεσμεύουν τους παίκτες 14 ημέρες πριν από την έναρξη διεθνούς διοργάνωσης, αλλά οι παίκτες αγωνίστηκαν στον τελικό, έχοντας στη διάθεσή τους το πολύ πέντε ημέρες για να εγκλιματιστούν.
Ο Ουρουγουανός επιθετικός Λουίς Σουάρες αποκλείστηκε από το ρόστερ της εθνικής του ομάδας, καθώς του επιβλήθηκε ποινή εννέα αγωνιστικών στις διεθνείς διοργανώσεις για το δάγκωμα στον Ιταλό αμυντικό Τζόρτζο Κιελίνι, κατά τη διάρκεια της τελικής φάσης των ομίλων στον αγώνα της Ουρουγουάης εναντίον της Ιταλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014.
Διαιτητές
Πηγή:
Φάση των ομίλων
Το πρόγραμμα των αγώνων ανακοινώθηκε στις 11 Νοεμβρίου του 2014.
Ο πρώτος γύρος, ή φάση των ομίλων, ξεκίνησε με τις δώδεκα ομάδες να χωρίζονται σε τρεις ομίλους των τεσσάρων ομάδων. Σε κάθε όμιλο διεξάγονται έξι παιχνίδια, όπου κάθε ομάδα αγωνίστηκε εναντίον κάθε μίας από τις άλλες ομάδες του ίδιου ομίλου. Οι ομάδες κέρδισαν τρεις βαθμούς για τη νίκη, ένα βαθμό για την ισοπαλία και κανένα για την ήττα. Οι ομάδες που κατατάχθηκαν πρώτες, δεύτερες και οι δύο καλύτερες τρίτες των ομίλων προκρίθηκαν στα προημιτελικά.
Οι ομάδες κατατάσσονται με βάση τα ακόλουθα κριτήρια:
Όλες οι ώρες είναι τοπικές, CLT (UTC-3).
Σκόρερ
Οι παίκτες που σημειώνονται με έντονους χαρακτήρες είναι ακόμα ενεργοί στη διοργάνωση.
Πηγή: CONMEBOL.com
Μασκότ
Η επίσημη μασκότ της διοργάνωσης, μία νεαρή αλεπού culpeo, παρουσιάστηκε στις 17 Νοεμβρίου του 2014. Το όνομα της μασκότ, «Zincha», επιλέχθηκε από το κοινό αποκλείοντας δύο άλλες επιλογές, «Andi» και «Kul».
Επίσημα τραγούδια
Το «Al Sur del Mundo» από το χιλιανό συγκρότημα «La Noche de Brujas» αποτελέι το επίσημο τραγούδι της διοργάνωσης. Ερμηνεύθηκε κατά τη διάρκεια της τελετής έναρξης της διοργάνωσης στις 11 Ιουνίου. Αναφέρεται στους διαφορετικούς πολιτισμούς των δώδεκα χωρών που συμμετέχουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόπα Αμέρικα 2015
Μομπαλντόνε
Το Μομπαλντόνε (ιταλικά: Mombaldone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Επακόλουθα της Κουβανικής Επανάστασης
Ο απόηχος της κουβανικής επανάστασης είναι μια περίοδος στην κουβανική ιστορία που συνήθως ορίζεται ότι ξεκινά το 1959 και λήγει το 1970. Η περίοδος περιλαμβάνει πρώιμες εγχώριες μεταρρυθμίσεις, αυξανόμενες διεθνείς εντάσεις και τελειώνει με την αποτυχία της συγκομιδής ζάχαρης του 1970.
Στον απόηχο της κουβανικής κρίσης πυραύλων του 1962, οι Ηνωμένες Πολιτείες υποσχέθηκαν να μην εισβάλουν στην Κούβα μελλοντικά. Προς συμμόρφωση με αυτή τη συμφωνία, οι ΗΠΑ απέσυραν κάθε υποστήριξη από το Αλζάντος, ακρωτηριάζοντας ουσιαστικά την αντίσταση που στερούνταν από πόρους. Η αντεπαναστατική σύγκρουση, γνωστή στο εξωτερικό ως Εξέγερση του Εσκάμπραϊ, διήρκεσε περίπου μέχρι το 1965, και έκτοτε έχει χαρακτηριστεί ως ο "Πόλεμος κατά των Ληστών" από την κουβανική κυβέρνηση.
Κατά την πρώτη δεκαετία μετά την κουβανική επανάσταση, διάφορες μεταρρυθμίσεις στην κουβανική κοινωνία αφορούσαν τη φυλετική ενσωμάτωση, την ισότητα των γυναικών, τις επικοινωνίες, την υγειονομική περίθαλψη, τη στέγαση και την εκπαίδευση. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960, όλα τα παιδιά της Κούβας έλαβαν τουλάχιστον κάποια εκπαίδευση, σε σύγκριση με λιγότερα από τα μισά πριν από το 1959. Η νομοθεσία κατά των διακρίσεων καθώς και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις βοήθησαν στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των Αφρο-Κουβανών. Καθώς το ζήτημα της φυλετικής ενσωμάτωσης θεωρήθηκε επιλυμένο, η κουβανική κυβέρνηση ψήφισε νέα νομοθεσία που αντιτάχθηκε στην προηγούμενη νομοθεσία κατά των διακρίσεων. Αυτός ο νέος νόμος κατέστησε παράνομη ακόμη και την αναφορά των διακρίσεων ή του θέματος της φυλετικής ισότητας.
Μεταξύ 1959 και 1980, υπολογίζεται ότι 500.000 Κουβανοί έφυγαν από την χώρα για τις Ηνωμένες Πολιτείες, τόσο για πολιτικούς όσο και για οικονομικούς λόγους. Επιπλέον 125.000 έφυγαν το 1980, όταν η κουβανική κυβέρνηση επέτρεψε για λίγο διάστημα σε όποιον Κουβανό ήθελε να φύγει να το κάνει. Μέχρι το 2010, η κουβανοαμερικανική κοινότητα αριθμούσε πάνω από 1,9 εκατομμύρια, το 67% των οποίων ζούσε στην πολιτεία της Φλόριντα.
Υπόβαθρο
Η Κουβανική Επανάσταση ήταν μια ένοπλη σύγκρουση του επαναστατικού Κινήματος της 26ης Ιουλίου του Φιντέλ Κάστρο και άλλων ενάντια στη δικτατορία του Κουβανού Προέδρου Φουλχένσιο Μπατίστα. Η επανάσταση ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1953, και συνεχίστηκε σε διάφορα στάδια έως ότου οι αντάρτες ανέτρεψαν τελικά τον Μπατίστα στις 31 Δεκεμβρίου 1958, δημιουργώντας μια νέα επαναστατική κυβέρνηση. Όταν έμαθαν για τη φυγή του Μπατίστα, οι αντάρτες ξεκίνησαν αμέσως διαπραγματεύσεις για να καταλάβουν το Σαντιάγο ντε Κούβα. Στις 2 Ιανουαρίου, ο Κουβανός συνταγματάρχης Ρουμπίντο, διέταξε τους στρατιώτες του να παραιτηθούν και οι αντάρτες κατέλαβαν την πόλη. Οι δυνάμεις των ανταρτών υπό τον Γκεβάρα και τον Σιενφουέγκος εισήλθαν στην Αβάνα περίπου την ίδια στιγμή. Οι αντάρτες δεν συνάντησαν καμία αντίθεση στο δρόμο τους από τη Σάντα Κλάρα στην Αβάνα. Ο Κάστρο έφτασε στην Αβάνα στις 8 Ιανουαρίου μετά από μια πορεία νίκης. Η πρώτη επιλογή του για την θέση του προέδρου, ήταν ο Μανουέλ Ουρίτια Λέο, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα στις 3 Ιανουαρίου.
1959: Νίκη των ανταρτών
thumb|300px|Ο Φιντέλ Κάστρο κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στην [[Ουάσινγκτον, λίγο μετά την Κουβανική Επανάσταση το 1959.]] Στις 11 Ιανουαρίου 1959 ο Εντ Σάλιβαν θα πάρει συνέντευξη από τον Φιντέλ Κάστρο στο Ματάνζας, η οποία μεταδώθηκε στο The Ed Sullivan Show. Στη συνέντευξη αυτή ο Σάλιβαν αναφέρεται στον Κάστρο και σε άλλους αντάρτες ως "μια υπέροχη ομάδα επαναστατών νέων" και επισημαίνει τον θαυμασμό τους για τον καθολικισμό, με τον Φιντέλ Κάστρο να αρνιόταν τη σύνδεση των ανταρτών με τον κομμουνισμό. Ώρες μετά τη συνέντευξη, ο Κάστρο θα έμπαινε με άρματα μάχης στην πρωτεύουσα της Αβάνας.
Εκατοντάδες πράκτορες, αστυνομικοί και στρατιώτες της εποχής του Μπατίστα οδηγήθηκαν σε δημόσια δίκη, κατηγορούμενοι για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εγκλήματα πολέμου, δολοφονίες και βασανιστήρια. Περίπου 200 από τους κατηγορούμενους καταδικάστηκαν για πολιτικά εγκλήματα από επαναστατικά δικαστήρια και στη συνέχεια εκτελέστηκαν σε εκτελεστικό απόσπασμα. Αλλοι καταδικάστηκαν σε μεγάλες ποινές φυλάκισης. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα αυτής της επαναστατικής δικαιοσύνης συνέβη μετά την κατάληψη του Σαντιάγο, όπου ο Ραούλ Κάστρο διηύθυνε την εκτέλεση περισσότερων από εβδομήντα αιχμαλώτων του Μπατίστα. Από την πλευρά του στην κατάληψη της Αβάνας, ο Τσε Γκεβάρα διορίστηκε ανώτατος εισαγγελέας στο φρούριο Λα Αβάνα. Αυτό ήταν μέρος μιας μεγάλης προσπάθειας του Φιντέλ Κάστρο να καθαρίσει τις δυνάμεις ασφαλείας από πιστούς υποστηρικτές του Μπατίστα και πιθανούς μη κομμουνιστές αντιπάλους (συμπεριλαμβανομένων υψηλόβαθμων ανταρτών όπως ο Πέδρο Λουίζ Ντίαζ Λανζ και ο Χούμπερ Μάτος) από τη νέα επαναστατική κυβέρνηση. Αν και πολλοί σκοτώθηκαν ή φυλακίστηκαν, υπήρξαν και περιπτώσεις που απολύθηκαν από το στρατό και την αστυνομία χωρίς δίωξη και ορισμένοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της διοίκησης Μπατίστα εξορίστηκαν ως στρατιωτικοί ακόλουθοι. Πιστεύεται ευρέως ότι όσοι εκτελέστηκαν ήταν ένοχοι για τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορήθηκαν, αλλά ότι οι δίκες δεν ακολούθησαν τη δέουσα διαδικασία.
Ξεκινώντας τον Μάρτιο του 1959, ο Φιντέλ Κάστρο ανακοίνωσε σε μια ομιλία του ότι θα επιχειρούσε να τερματίσει τις φυλετικές διακρίσεις στην κουβανική κοινωνία. Περιέγραψε ένα σχέδιο για να φέρει κοντά τους μαύρους και τους λευκούς Κουβανούς σε κοινά σχολεία και άλλα ιδρύματα, μέσω ίσων ευκαιριών. Σε μια μεταγενέστερη τηλεοπτική συζήτηση, ο Κάστρο ισχυρίστηκε ότι τα σχέδιά του ήταν κυρίως να βελτιώσει τις οικονομικές συνθήκες για τους μαύρους Κουβανούς και ότι δεν ενθαρρύνει την πλήρη κοινωνική ενσωμάτωση. Οι κοινωνικοί σύλλογοι έπρεπε να ενοποιηθούν πλήρως, να ανοίξουν οι ιδιωτικές παραλίες και τα σχολεία να κρατικοποιηθούν πλήρως.
Τα ιδιωτικά σχολεία που κάποτε είχαν την πλειοψηφία των λευκών μαθητών, τώρα εθνικοποιήθηκαν και αντιμετώπισαν μια εισροή νέων μαύρων και μιγάδων μαθητών. Οι κοινωνικές λέσχες άρχισαν να ενσωματώνουν ήδη από τον Ιανουάριο του 1959. Οι λευκοί και οι μαύροι κοινωνικοί σύλλογοι άρχισαν να διαλύονται. Ο ρατσισμός χαρακτηρίστηκε ως αντεπαναστατικός και οι επικριτές της κυβέρνησης συχνά χαρακτηρίστηκαν ως ρατσιστές. Μερικοί λευκοί Κουβανοί φοβούνταν την ενσωμάτωση, ενώ κάποιοι μαύροι Κουβανοί φοβούνταν το κλείσιμο των μαύρων κοινωνικών συλλόγων και τις επιπτώσεις του στην αφρο-κουβανική πολιτιστική ζωή.
Σύμφωνα με τον γεωγράφο και Κουβανό διοικητή Αντόνιο Νούνεζ Χιμένεθ, το 75% της καλύτερης καλλιεργήσιμης γης της Κούβας ανήκε σε ξένα άτομα ή ξένες (κυρίως αμερικανικές) εταιρείες την εποχή της επανάστασης. Μία από τις πρώτες πολιτικές της νεοσύστατης κουβανικής κυβέρνησης ήταν η εξάλειψη του αναλφαβητισμού και η εφαρμογή μεταρρυθμίσεων γης. Οι προσπάθειες μεταρρύθμισης της γης βοήθησαν στην αύξηση του βιοτικού επιπέδου υποδιαιρώντας μεγαλύτερες εκμεταλλεύσεις σε συνεταιρισμούς. Ο Κομαντάτε Σόρι Μαρίν, ο οποίος ήταν ονομαστικά υπεύθυνος για τη μεταρρύθμιση της γης, αντιτάχθηκε και έφυγε στο εξωτερικό, αλλά τελικά εκτελέστηκε όταν επέστρεψε στην Κούβα με όπλα και εκρηκτικά, σκοπεύοντας να ανατρέψει την κυβέρνηση Κάστρο. Τον Μάρτιο του 1959, ο Κάστρο είχε ήδη διατάξει να μειωθούν στο μισό τα ενοίκια για όσους πλήρωναν λιγότερα από 100 δολάρια το μήνα. Η παραγωγικότητα στη χώρα θα μειωνόταν αργότερα και τα χρηματοοικονομικά αποθέματα της χώρας εξαντλήθηκαν μέσα σε μόλις δύο χρόνια.
Αφού διορίστηκε πρόεδρος του Εθνικού Ινστιτούτου Αγροτικής Μεταρρύθμισης, στις 17 Μαΐου 1959, ο Κάστρο θέσπισε νόμο την Πρώτη Αγροτική Μεταρρύθμιση, περιορίζοντας τις γαίες σε 993 στρέμματα ανά ιδιοκτήτη. Η Κούβα θα απαγόρευε επίσης την περαιτέρω ξένη ιδιοκτησία γης. Μεγάλες γαίες απαλοτριώθηκαν και αναδιανεμήθηκαν και περίπου 200.000 αγρότες έλαβαν τίτλους ιδιοκτησίας. Για τον Κάστρο, αυτό ήταν ένα σημαντικό βήμα που έσπασε τον έλεγχο της εύπορης τάξης των γαιοκτημόνων στη γεωργία της Κούβας. Αν και ήταν δημοφιλές στην εργατική τάξη, ώστοσο αποξένωσε πολλούς υποστηρικτές της μεσαίας τάξης. Αν και ο Κάστρο αρνήθηκε αρχικά να αναφέρει την κυβέρνησή του ως «σοσιαλιστική» και αρνήθηκε επανειλημμένα ότι ήταν «κομμουνιστής», διόρισε υποστηρικτές του μαρξισμού-λενινισμού σε ανώτερες κυβερνητικές και στρατιωτικές θέσεις. Κυρίως, ο Τσε Γκεβάρα έγινε Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας και στη συνέχεια υπουργός Βιομηχανιών. Αποτροπιασμένος για αυτό, ο διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας Πέδρο Λουίζ Ντίαζ Λανζ αυτομόλησε στις ΗΠΑ. Πρώην συνεργάτες του Μπατίστα είχαν εγκαταλείψει το νησί αμέσως μετά την επανάσταση, αλλά καθώς η περιουσία εθνικοποιήθηκε αργά, οι επαγγελματίες σε διάφορες εθνικοποιημένες επιχειρήσεις θα άρχιζαν να μεταναστεύουν από την Κούβα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
1960: Εξελίξεις στην Κούβα
thumb|300px|Ο Φιντέλ Κάστρο (άκρα αριστερά), ο Τσε Γκεβάρα (κέντρο) και ο Γουίλιαμ Αλεξάντερ Μόργκαν (δεύτερος από δεξιά) ηγούνται σε μια μνημόσυνη πορεία στην Αβάνα στις 5 Μαρτίου 1960 για τα θύματα της έκρηξης στο φορτηγό πλοίο Λα Κούμπρε. Οι σχέσεις Κούβας-Ηνωμένων Πολιτειών ήταν πολύ τεταμένες μετά την έκρηξη ενός γαλλικού σκάφους, το Λα Κούμπρε, στο λιμάνι της Αβάνας τον Μάρτιο του 1960. Το πλοίο μετέφερε όπλα που αγόρασαν από το Βέλγιο και η αιτία της έκρηξης δεν προσδιορίστηκε ποτέ, αλλά ο Κάστρο υπαινίχθηκε δημόσια ότι η αμερικανική κυβέρνηση ήταν αυτή που προκάλεσε την δολιοφθορά. Τελείωσε αυτή την ομιλία με το σύνθημα «Πατρίδα ή Θάνατος» (Patria o Muerte!), μια διακήρυξη που χρησιμοποίησε πολύ τα επόμενα χρόνια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ήδη καχύποπτες με τον Φιντέλ Κάστρο όταν θέσπισε τον Αγροτικό Νόμο που απαγόρευε στους ξένους να κατέχουν γη και τον διορισμό του κομμουνιστή Νούνεζ Χιμένεθ ως επικεφαλής του μεταρρυθμιστικού προγράμματος. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντουάιτ Αϊζενχάουερ αρνήθηκε οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια κατά της Κούβας, γνωρίζοντας ότι αυτή θα ωθούσε την Κούβα προς μια συμμαχία με τη Σοβιετική Ένωση στον Ψυχρό Πόλεμο.
Ο Φιντέλ Κάστρο έκανε ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη από τις 18 Σεπτεμβρίου για να παραστεί στη γενική συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών. Εκεί, οι διεθνείς εντάσεις ήταν πολύ μεγαλύτερες από ό,τι κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του το 1959 και περιοριζόταν να μείνει μόνο στο νησί του Μανχάταν. Ο Κάστρο έκανε κράτηση στο ξενοδοχείο Shelbourne και στη συνέχεια αποχώρησε λίγες ώρες αργότερα, παραπονούμενος ότι το ξενοδοχείο είχε ζητήσει προκαταβολή 10.000 δολάρια σε μετρητά. Στη συνέχεια, ο Κάστρο θα απειλούσε τα Ηνωμένα Έθνη ότι θα στρατοπέδευε στο Σέντραλ Παρκ εάν δεν έβρισκε κατάλυμα, τελικά μεταβαίνοντας στο ξενοδοχείο Theresa στο Χάρλεμ, όπου εκεί ο Κάστρο θα έδινε διάφορες συνεντεύξεις σε αφροαμερικανικές εφημερίδες και σε άλλους αξιόλογους ανθρώπους όπως ο Μάλκολμ Χ, ο Λάνγκστον Χιουζ, ο Νικίτα Χρουστσόφ και ο Άλεν Γκίνσμπεργκ. Μέχρι τις 26 Σεπτεμβρίου ο Κάστρο θα μιλούσε στον ΟΗΕ για πάνω από τέσσερις ώρες καταγγέλλοντας την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών. Δύο μέρες αργότερα ο Κάστρο θα επέστρεφε στην Κούβα με ένα σοβιετικό τζετ, αφού το αεροπλάνο του κρατήθηκε στο αεροδρόμιο.
Λίγο μετά την ανάληψη της εξουσίας, ο Κάστρο ίδρυσε επίσης μια επαναστατική πολιτοφυλακή για να επεκτείνει τη βάση ισχύος του μεταξύ των πρώην ανταρτών και του υποστηρικτικού πληθυσμού. Ο Κάστρο ίδρυσε επίσης τις Επιτροπές Πληροφοριών για την Άμυνα της Επανάστασης (CDRs) στα τέλη Σεπτεμβρίου 1960. Οι τοπικές επιοτροπές είχαν επιφορτιστεί με την «επαγρύπνηση ενάντια στην αντεπαναστατική δραστηριότητα», διατηρώντας λεπτομερή καταγραφή των συνηθειών δαπανών των κατοίκων κάθε γειτονιάς, του επιπέδου επαφής με αλλοδαπούς, το ιστορικό εργασίας και εκπαίδευσης και κάθε «ύποπτη» συμπεριφορά. Μεταξύ των ολοένα και πιο διωκόμενων ομάδων ήταν και ομοφυλόφιλοι άνδρες.
Στις 13 Οκτωβρίου 1960, η κυβέρνηση των ΗΠΑ απαγόρευσε την πλειονότητα των εξαγωγών στην Κούβα –με εξαίρεση φάρμακα και ορισμένα τρόφιμα– σηματοδοτώντας την έναρξη ενός οικονομικού εμπάργκο. Σε αντίποινα, το Κουβανικό Εθνικό Ινστιτούτο Αγροτικής Μεταρρύθμισης ανέλαβε τον έλεγχο 383 ιδιωτικών επιχειρήσεων στις 14 Οκτωβρίου και στις 25 Οκτωβρίου κατασχέθηκαν και κρατικοποιήθηκαν οι εγκαταστάσεις τους σε άλλες 166 αμερικανικές εταιρείες που λειτουργούσαν στην Κούβα, συμπεριλαμβανομένων των Coca-Cola και Sears Roebuck.Στις 16 Δεκεμβρίου, οι ΗΠΑ τερμάτισαν την ποσόστωση εισαγωγής κουβανικής ζάχαρης. Μέχρι το τέλος του 1960, η επαναστατική κυβέρνηση είχε κρατικοποιήσει ιδιωτική περιουσία αξίας άνω των 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων που ανήκαν σε Κουβανούς. Η κυβέρνηση Κάστρο εθνικοποίησε επισήμως όλη την ξένη ιδιοκτησία, ιδιαίτερα τις αμερικανικές συμμετοχές, στις 6 Αυγούστου 1960.
1961: Συνεχιζόμενες εντάσεις
Τον Ιανουάριο του 1961, ο Κάστρο διέταξε την αμερικανική πρεσβεία της Αβάνας να μειώσει τους 300 υπαλλήλους της, υποπτευόμενος ότι πολλοί ήταν κατάσκοποι. Οι ΗΠΑ απάντησαν τερματίζοντας τις διπλωματικές σχέσεις και αυξάνοντας τη χρηματοδότηση της CIA για τους εξόριστους αντιφρονούντες, οι οποίοι άρχισαν να επιτίθενται σε πλοία που εμπορεύονταν με την Κούβα και βομβάρδισαν εργοστάσια, καταστήματα και ζαχαρόμυλους. Τόσο ο Αϊζενχάουερ όσο και ο διάδοχός του Τζον Φ. Κένεντι υποστήριξαν ένα σχέδιο της CIA για να βοηθήσουν μια εξοριστή πολιτοφυλακή, το Δημοκρατικό Επαναστατικό Μέτωπο, να εισβάλει στην Κούβα και να ανατρέψει τον Κάστρο. Το σχέδιο είχε ως αποτέλεσμα την εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων τον Απρίλιο του 1961. Στις 15 Απριλίου, τα αεροπλάνα B-26 που προμήθευσε η CIA βομβάρδισαν τρία κουβανικά στρατιωτικά αεροδρόμια. Οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν την αποστασία πιλότων της κουβανικής αεροπορίας, αλλά ο Κάστρο αποκάλυψε αυτούς τους ισχυρισμούς ως ψευδής παραπληροφόρηση. Φοβούμενος μια νέα εισβολή, διέταξε τη σύλληψη μεταξύ 20.000 και 100.000 ύποπτων αντεπαναστατών, διακηρύσσοντας δημόσια ότι «Αυτό που οι ιμπεριαλιστές δεν μπορούν να μας συγχωρήσουν, είναι ότι κάναμε μια σοσιαλιστική επανάσταση κάτω από τη μύτη τους». Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο Κάστρο ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση του ήταν σοσιαλιστική.
thumb|250px|Ο Τζον Κένεντι συναντά τα μέλη της Ταξιαρχίας 2506 πριν από την Εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων. Η CIA και το Δημοκρατικό Επαναστατικό Μέτωπο είχαν δημιουργήσει έναν στρατό 1.400 ατόμων, την Ταξιαρχία 2506, στη Νικαράγουα. Τη νύχτα της εισβολής, η Ταξιαρχία 2506 προσγειώθηκε κατά μήκος του Κόλπου των Χοίρων της Κούβας και συμμετείχε σε μια μάχη με μια τοπική επαναστατική πολιτοφυλακή. Ο Κάστρο διέταξε τον Λοχαγό Χοσέ Ραμόν Φερνάντες να ξεκινήσει την αντεπίθεση, προτού αναλάβει ο ίδιος τον προσωπικό έλεγχο. Αφού βομβάρδισε τα πλοία των εισβολέων και έφερε ενισχύσεις, ο Κάστρο ανάγκασε την παράδοση της Ταξιαρχίας στις 20 Απριλίου. Διέταξε τους 1189 αιχμαλωτισμένους αντάρτες να ανακριθούν από μια ομάδα δημοσιογράφων σε ζωντανή τηλεόραση, αναλαμβάνοντας προσωπικά την ανάκριση στις 25 Απριλίου, με 14 από αυτούς να δικάστηκαν για εγκλήματα που φέρεται να διαπράχθηκαν πριν από την επανάσταση, ενώ άλλοι επέστρεψαν στις ΗΠΑ με αντάλλαγμα φάρμακα και τρόφιμα αξίας 25 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ. Η νίκη του Κάστρο ήταν ένα ισχυρό σύμβολο σε όλη τη Λατινική Αμερική, αλλά αύξησε επίσης την εσωτερική αντίθεση κυρίως μεταξύ των Κουβανών της μεσαίας τάξης που είχαν τεθεί υπό κράτηση ενόψει της εισβολής. Αν και οι περισσότεροι απελευθερώθηκαν μέσα σε λίγες μέρες, πολλοί έφυγαν από την Κούβα για τις Ηνωμένες Πολιτείες και εγκαταστάθηκαν στη Φλόριντα. Η CIA σκέφτηκε την ιδέα να οργανώσει μια δεύτερη εισβολή για να αποσταθεροποιήσει την Κούβα. Ωστόσο, δεν προχώρησε το σχέδιο.
Το 1961, η κουβανική κυβέρνηση εθνικοποίησε όλη την περιουσία που κατείχαν θρησκευτικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένης της κυρίαρχης Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Εκατοντάδες μέλη της εκκλησίας, συμπεριλαμβανομένου ενός επισκόπου, εκδιώχθηκαν οριστικά από την Κούβα, καθώς η νέα κουβανική κυβέρνηση δήλωσε επίσημα άθεη. Η εκπαίδευση γνώρισε επίσης σημαντικές αλλαγές – τα ιδιωτικά σχολεία απαγορεύτηκαν και το προοδευτικό σοσιαλιστικό κράτος ανέλαβε μεγαλύτερη ευθύνη για τα παιδιά. Η κουβανική κυβέρνηση άρχισε επίσης να διώχνει τους ηγέτες της μαφίας και να παίρνει εκατομμύρια σε μετρητά. Πριν ο Μέγερ Λάνσκι φύγει από την Κούβα, λέγεται ότι είχε περιουσία περίπου 20 εκατομμύρια δολάρια (163.685.121 δολάρια το 2016, σύμφωνα με τον πληθωρισμό). Όταν πέθανε το 1983, η οικογένειά του σοκαρίστηκε όταν ανακάλυψε ότι η περιουσία του άξιζε περίπου 57.000 δολάρια. Πριν πεθάνει, ο Λάνσκι ανέφερε ότι η Κούβα τον «κατέστρεψε».
Τον Ιούλιο του 1961, οι Ολοκληρωμένες Επαναστατικές Οργανώσεις (ΟΕΟ) σχηματίστηκαν από τη συγχώνευση του Κινήματος της 26ης Ιουλίου του Φιντέλ Κάστρο, του Λαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος με επικεφαλής τον Μπλας Ρόκα και του Επαναστατικού Διευθυντή της 13ης Μαρτίου με επικεφαλής τον Φάορ Σομόν.
Στις 26 Μαρτίου 1962, οι Επαναστατικές Οργανώσεις έγινε το Ενωμένο Κόμμα της Κουβανικής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, το οποίο, με τη σειρά του, έγινε το σύγχρονο Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας στις 3 Οκτωβρίου 1965, με τον Κάστρο ως πρώτο γραμματέα. Ο Κάστρο παρέμεινε ηγέτης της Κούβας, πρώτα ως Πρωθυπουργός και, από το 1976, ως Πρόεδρος, μέχρι την αποχώρηση του στις 20 Φεβρουαρίου 2008. Ο αδερφός του Ραούλ τον αντικατέστησε επίσημα ως πρόεδρος αργότερα τον ίδιο μήνα. Τον Απρίλιο του 1961 η χώρα ξεκίνησε μια τεράστια οκτάμηνη προσπάθεια για την κατάργηση του αναλφαβητισμού στην Κούβα, η οποία και τελείωσε στις 22 Δεκεμβρίου 1961, ανεβάζοντας επιτυχώς το ποσοστό αλφαβητισμού της Κούβας σχεδόν στο εκατό τοις εκατό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Κούβας Κατηγορία:Αμερικανοκουβανικές σχέσεις Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Ιμπεριαλισμός
Μομπαρούτσο
Το Μομπαρούτσο (ιταλικά: Mombaruzzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Χένρι Τζορτζ Γουόρντ
Ο Χένρι Τζορτζ Γουόρντ γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 27 Φεβρουαρίου του 1797 και πέθανε στις 2 Αυγούστου του 1860, από χολέρα, στο Μαντράς της Ινδίας. Φοίτησε στη σχολή Χάροου και αργότερα έφυγε στο εξωτερικό για να διδαχτεί ξένες γλώσσες.
Τον Δεκέμβριο του 1837 εξελέγη βουλευτής. Πέρα από την ενασχόληση του με την πολιτική, ασχολήθηκε ακόμη με τις σιδηροδρομικές επιχειρήσεις.
Τον Μάιο του 1849 διορίστηκε Ύπατος Αρμοστής των Ιονίων νήσων. Στην Κέρκυρα έφτασε στις 2 Ιουνίου 1849 όπου βρήκε την τοπική συνέλευση ανοργάνωτη και τη διέλυσε. Από τις πρώτες ενέργειες του ήταν η διακήρυξη αμνηστίας προς όσους είχαν λάβει μέρος στην εξέγερση στην Κεφαλονιά τον Σεπτέμβριο του 1848 κατά του προκατόχου του John Colborne. Τον Αύγουστο του 1849 εκδηλώθηκε νέα στάση στην Κεφαλλονιά. Ο Αρμοστής, αφού επέβαλε στο νησί στρατιωτικό νόμο, μετέβη ο ίδιος στο νησί και μέχρι τον Οκτώβριο κατόρθωσε να καταστείλει την εξέγερση. Η αγγλική κυβέρνηση, τίμησε τον Αρμοστή με το Μεγαλόσταυρο των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου παρά τις επικρίσεις που δέχθηκε για τις ενέργειες του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λόρδοι Ύπατοι Αρμοστές των Ιονίων Νήσων
Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1960
Το πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1960 ολοκληρώθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1960 παράλληλα με το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης.
Ο Εθνικός ανεδείχθη πρωταθλητής και μάλιστα αήττητος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών
Μομπερτσέλλι
Το Μομπερτσέλλι (ιταλικά: Mombercelli) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Μονάλε
Το Μονάλε (ιταλικά: Monale) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Συμμετοχή του Πράσινου Ακρωτηρίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή του Πράσινου Ακρωτηρίου ιδρύθηκε το 1989 και αναγνωρίστηκε επίσημα από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή τον Σεπτέμβριο του 1993, σε σύνοδο στο Μόντε Κάρλο. Η πρώτη εμφάνιση της χώρας σε Ολυμπιάδα πραγματοποιήθηκε στους Θερινούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα με 3 αθλητές. Έκτοτε, το Πράσινο Ακρωτήριο έχει λάβει μέρος σε όλους τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες με συνολικά 18 αθλητές, αλλά δεν έχει κατακτήσει κάποιο Ολυμπιακό μετάλλιο. Οι επιτυχίες των αθλητών του είναι ελάχιστες και περιορίζονται στον μαραθώνιο και την πυγμαχία.
Η χώρα δεν έχει συμμετάσχει ακόμη σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Συμμετέχοντες
thumb|220px|Ο Αντόνιο Ζεφερίνο αγωνίστηκε στον [[μαραθώνιος|μαραθώνιο σε τρεις Ολυμπιάδες (1996-2004), με καλύτερη επίδοση την 67η θέση το 2000.]]
Πίνακας μεταλλίων
thumb|220px|Ο Ρούμπεν Σάνσα δεν κατάφερε να προκριθεί από τον προκριμάτικο στα [[5000 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες|5000 μέτρα ανδρών του στίβου στους Αγώνες του 2012.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πρασινο Ακρωτηριο Κατηγορία:Αθλητισμός στο Πράσινο Ακρωτήριο
John Wick (ταινία)
Το John Wick είναι μια αμερικανική ταινία θρίλερ δράσης του 2014 σε σκηνοθεσία Τσαντ Σταχέλσκι και σενάριο Ντέρεκ Κόλσταντ. Η ιστορία του ακολουθεί τον Τζον Γουίκ (Κιάνου Ριβς), έναν θρυλικό δολοφόνο που αναγκάζεται να συνταξιοδοτηθεί για να εκδικηθεί τους άνδρες που σκότωσαν το κουτάβι του, ένα τελευταίο δώρο από την πρόσφατα νεκρή σύζυγό του. Πρωταγωνιστούν επίσης οι Μίκαελ Νίκιβιστ, Άλφι Άλεν, Άντριαν Παλίκι, Μπρίτζετ Μοϊνάχαν, Ντιν Γουίντερς, Ίαν Μακ Σέιν, Τζον Λεγκιζάμο και Γουίλεμ Νταφόε.
Η εκστρατεία μάρκετινγκ θεωρήθηκε επιτυχία, αλλάζοντας την αντίληψη του John Wick ως ψυχαγωγίας μιας χρήσης σε μια εκδήλωση κύρους που διοργανώνεται από έναν ευγενικό κορυφαίο ηθοποιό. Ξεπέρασε τις προβλέψεις του box office, εισπράττοντας $86εκατομμύρια παγκοσμίως, σημειώνοντας μέτρια επιτυχία και κέρδισε γενικά θετικές κριτικές για το στυλ και τις σεκάνς δράσης του.
Η απροσδόκητη επιτυχία του οδήγησε στο franchise John Wick, ένα από τα πιο επιτυχημένα franchise δράσης, το οποίο περιλαμβάνει τρεις συνέχειες, John Wick: Κεφάλαιο 2 (2017), John Wick: Κεφάλαιο 3 (2019) και John Wick: Κεφάλαιο 4 (2023), καθώς και βιντεοπαιχνίδια και κόμικς. Το franchise περιλαμβάνει την επερχόμενη spin-off ταινία, Ballerina (2024) και την τηλεοπτική μίνι σειρά, The Continental: From the World of John Wick (2023).
Πλοκή
Ο Τζον Γουίκ θρηνεί τον θάνατο της συζύγου του, Χέλεν, από ασθένεια. Για να τον βοηθήσει να τα βγάλει πέρα, κανόνισε να του λάβει ένα κουτάβι ως δώρο. Λίγες μέρες αργότερα, ο Γουίκ βρίσκεται σε ένα βενζινάδικο έξω από τη Νέα Υόρκη από μια ομάδα Ρώσων γκάνγκστερ, με επικεφαλής τον Ιόσεφ, οι οποίοι αποτυγχάνουν να εκφοβίσουν τον Γουίκ να τους πουλήσει το Boss 429 Mustang του 1969. Εκείνο το βράδυ, οι άντρες εισβάλλουν στο σπίτι του Γουίκ, τον ξυλοκοπούν και σκοτώνουν το κουτάβι πριν κλέψουν το αυτοκίνητο. Ο Ιόσεφ πηγαίνει τη Mustang σε ένα κατάστημα με παϊδάκια για να αφαιρέσει τα στοιχεία ταυτότητάς της, αλλά ο ιδιοκτήτης του καταστήματος, Αουρέλιο, αναγνωρίζει το αυτοκίνητο και αρνείται το σέρβις. Ο Γουίκμαθαίνει από τον Αουρέλιο ότι ο Ιόσεφ είναι γιος του Βίγκο Τάρασοβ, του αφεντικού της ρωσικής μαφίας της πόλης.
Μαθαίνοντας για τις ενέργειες του γιου του, ο Βίγκο χτυπά τον Ιόσεφ και τον τιμωρεί επειδή προκάλεσε την οργή του Γουίκ. Ο Βίγκο αποκαλύπτει ότι ο Γουίκ ήταν στο παρελθόν ένας δολοφόνος στην υπηρεσία του, γνωστός και φοβισμένος στον εγκληματικό υπόκοσμο ως ο "Μπάμπα Γιαγκά", ένας αδίστακτος και αμείλικτος "άνθρωπος με εστίαση, δέσμευση και απόλυτη θέληση". Αφού ο Γουίκ ερωτεύτηκε την Έλεν, ο Βίγκο του έδωσε ένα φαινομενικά "αδύνατο καθήκον" για να κερδίσει την ελευθερία του.
Ο Γουίκ ανακτά τα κρυφά του από την προηγούμενη καριέρα του, συμπεριλαμβανομένων όπλων και χρυσών νομισμάτων που χρησιμοποιούνται ως νόμισμα του υπόκοσμου για ειδικές υπηρεσίες. Αρνείται την προσπάθεια του Βίγκο να επανορθώσει τις ενέργειες του γιου του και σκοτώνει την ομάδα των εκτελεστών που στη συνέχεια στάλθηκε στο σπίτι του. Ως αποτέλεσμα, ο Βίγκο βάζει $2εκατομμύριο μπόνους στο κεφάλι του Γουίκ και ο πρώην μέντοράς του Μάρκους επιστρατεύεται για να τον βγάλει έξω. Ο Γουίκ πηγαίνει στο Continental, ένα πολυτελές ξενοδοχείο που λειτουργεί ως ουδέτερο έδαφος για τον υπόκοσμο και η διεξαγωγή εγκληματικών επιχειρήσεων εκεί απαγορεύεται αυστηρά. Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου και παλιός φίλος του Γουίκ, Ουίνστον, τον προειδοποιεί για τους κινδύνους της επιστροφής στη ζωή που άφησε πίσω του. Παρόλα αυτά, ο Ουίνστον ενημερώνει κρυφά τον Γουίκ ότι ο Ίοσεφ βρίσκεται στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης Red Circle. Ο Γουίκ διεισδύει στο κλαμπ και αντιμετωπίζει τον Ίοσεφ, αλλά δέχεται επίθεση από τον Κίριλ, τον κολλητό του Βίγκο, και αναγκάζεται να αποσυρθεί στο Continental για ιατρική φροντίδα.
Καθώς ο Γουίκ ξεκουράζεται, γίνεται στόχος μιας δολοφόνου που ονομάζεται κα Πέρκινς, η οποία μπαίνει κρυφά στο δωμάτιό του. Ο Μάρκους βλέπει την Πέρκινς από ένα διπλανό κτίριο και πυροβολεί μια προειδοποιητική βολή για να ειδοποιήσει τον Γουικ. Ξυπνά και υποτάσσει την Πέρκινς, η οποία αποκαλύπτει ότι ο Βίγκο διπλασίασε την επιβράβευση για να τον σκοτώσει στο ξενοδοχείο. Αποκαλύπτει επίσης ότι ο Βίγκο έχει ένα απόρρητο υψηλής αξίας κρυμμένο σε μια εκκλησία. Ο Γουίκ βάζει έναν άλλο δολοφόνο, τον Χάρι, να προσέχει την Πέρκινς, αλλά εκείνη δραπετεύει και τον σκοτώνει.