cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου
Οι απολογίες στον ανακριτή
Τη Δευτέρα 12 Γενάρη, οι κατηγορούμενοι πήγαν στα γραφεία της Υπηρεσίας Εγκληματολογικών Αναζητήσεων για να σημανθούν και να φωτογραφηθούν, μετά στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών και από εκεί στον ανακριτή. Το πλήθος που είχε μάθει την πληροφορία από την προηγούμενη μέρα, είχε αρχίσει από τη νύχτα να μαζεύεται έξω από το κτίριο της Γενικής Ασφάλειας-που τότε βρισκόταν στη Σατωβριάνδου- προκειμένου να δουν από κοντά τις “φόνισσες” και να τις γιουχάρουν. Παρόλο που η Αστυνομία κράτησε κρυφή την ώρα της μεταφοράς, το πλήθος δεν διαλυόταν, αλλά περίμενε με εμφανή σημάδια θυμού να τις δει και να τις λιντσάρει. Τρεις χιλιάδες άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί φωνάζοντας και βρίζοντας και χρειάστηκε όλη η δύναμη των αστυνομικών της Γενικής Ασφάλειας για να τους συγκρατήσουν και να μπορέσουν να επιβιβάσουν τους κρατούμενους στο αυτοκίνητο της Αστυνομίας. Απο εδώ και πέρα, τον λόγο είχε η τακτική ανάκριση, και ο ανακριτής Ρουμελιανάκης που θα έπαιρνε τις απολογίες τους, οι οποίες θα γίνονταν πλέον καθ' υπόδειξη των συνηγόρων τους. Μέχρι τις 17 Γενάρη είχαν απολογηθεί και είχαν δώσει και συμπληρωματικές απολογίες και οι 5 κατηγορούμενοι, οπότε και προφυλάκιστηκαν. Οι 3 γυναίκες οδηγήθηκαν στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ, ο Δημήτρης Μοσκιός στο τμήμα κράτησης ανηλίκων φυλακών Αβέρωφ, στο “Εφηβείο” όπως λεγόταν τότε, και ο Σπύρος Μαγουλόπουλος στις φυλακές του Παλιού Στρατώνα, στο Μοναστηράκι.
Η απολογία της Άρτεμις Κάστρου
Το πρωί της Κυριακής 4 Γενάρη ήρθε στο δωμάτιο της η κόρη της, και κλαίγοντας, της είπε για το πόσο αισχρός ήταν ο άντρας της, και ότι την παίδευε ζητώντάς της ακατονόμαστα πράγματα. Αυτά τα άκουσε και ο Μοσκιός που κοιμόταν στο δωμάτιό της, που θύμωσε και σηκώθηκε λέγοντας στις γυναίκες να τον αφήσουν να καθαρίσει εκείνος. Ύστερα απο 20 λεπτά πήγε στο δωμάτιο του Αθανασόπουλου και βρίστηκαν μεταξύ τους, ο Αθανασόπουλος γύρισε να ξανακοιμηθεί και τότε ο Μοσκιός τον πυροβόλησε. Αφού άκουσε τους πυροβολισμούς πήγε μέσα και είδε τον Αθανασόπουλο πεσμένο κάτω απο το κρεβάτι και το Μοσκιό με την υπηρέτρια να τον στραγγαλίζουν. Μετά το θάνατο έβαλαν το πτώμα σε μια κουβέρτα, η υπηρέτρια με τον Μοσκιό, τον πήγαν στο αποχωρητήριο και τα μεσάνυχτα της Κυριακής πλέον στο πλυσταριό όπου και πάλι οι δυο μαζί, τον τεμάχισαν. Αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη της κόρης της, λέγοντας οτι τη στιγμή του φόνου η Φούλα απουσίαζε απο το σπίτι. Τη Δευτέρα 5 Γενάρη το πρωί τους επισκέφτηκε ο Μαγουλόπουλος και η πεθερά του εξομολογήθηκε το φόνο και ζήτησε τη βοήθειά του. Όντως, εκείνος γύρω στις 9:00 το βράδυ έφερε έξω απο το σπίτι ένα κάρο για να πάρει τα τσουβάλια αλλά δεν ξέρει ούτε ποιοι ήταν επάνω στο κάρο ούτε που τον έριξαν. Όσο για τα όπλα υποστήριξε οτι το περίστροφο ανήκε στον Μοσκιό το δε μαχαίρι, ήταν κοινό, του ψωμιού. Το έγκλημα δεν ήταν προμελετημένο, και ούτε ποτέ είχε παρακινήσει τον εξάδελφό της να κάνει κάτι τέτοιο.
Η σύλληψη των συνεργών του Μαγουλόπουλου, του καραγωγέα και του μεταφορέα, αποδείχτηκε δύσκολη δουλειά. Το γεγονός οτι ο Μαγουλόπουλος αρνήθηκε τη συμμετοχή του στη μεταφορά του πτώματος δυσχέρανε εξαιρετικά την εύρεση του καραγωγέα. Η σύλληψη δύο ακόμα ατόμων, δεν έγινε παρά τον Οκτώβρη του 1931. Σαν συνεργοί του Σπύρου Μαγουλόπουλου έπειτα απο πληροφορίες, προφυλακίστηκαν δυο ανιψιοί του, ο Γιώργος Κορναράκης και ο Αντώνης Μαγουλόπουλος.
Η ψυχική και πνευματική υγεία του Μοσκιού, μετά τον εγκλεισμό του στις φυλακές άρχισε σιγά-σιγά να διαταρράσεται. Ήδη απο τον Απρίλη του 1931 αρνιόταν να δεχτεί τροφή, και καθόταν ακίνητος και σιωπηλός. Τον Αύγουστο του 1931 νοσηλεύτηκε για ένα μήνα στο δημόσιο ψυχιατρείο με συμπτώματα “οξείας νευρασθένειας” μετά παραισθήσεων. Νοσηλεύτηκε και πάλι ένα μήνα πριν αρχίσει η δίκη.
Η δίκη
left|thumb|σατυρικοί στίχοι του Πωλ Νορ για την εφημερίδα Βραδυνή της 25ης Φλεβάρη 1932
Κύθηρος
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου
Η δίκη
Όσο πλησίαζαν οι μέρες της δίκης οι εφημερίδες άρχισαν να αναζωπυρώνουν το ενδιαφέρον του κοινού. Πλήθος άρθρων, ρεπορτάζ και αφιερωμάτων άρχισαν να δημοσιεύονται στον καθημερινό Τύπο που - απέχοντας πολύ απο την αντικειμενικότητα, ενημέρωνε το κοινό για κάθε υπαρκτό ή ανύπαρκτο γεγονός.
Κύθηρος
Πηγές – βιβλιογραφία
Δευτερογενείς πηγές
Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου
Η δίκη
Η μεγάλη αίθουσα του Πλημμελειοδικείου – η μεγαλύτερη αίθουσα των δικαστηρίων – επιλέχτηκε για να γίνει η δίκη. Λίγες μέρες πριν αρχίσει η διαδικασία, το υπουργείο Δικαιοσύνης, ξέροντας πόσο μεγάλη θα ήταν η προσέλευση των θεατών, αποφάσισε να επιτρέψει την είσοδο μόνο σε όσους είχαν παραλάβει απο τη γραμματεία των δικαστηρίων, εισιτήρια ελευθέρας εισόδου. Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις τόσο για τα οχήματα όσο και τους πεζούς, έγιναν έξω, γύρω αλλά και μέσα στο δικαστήριο και ισχυρή αστυνομική δύναμη πήρε θέσεις για να επιβάλλει την τάξη και για να προστατεύσει τους κατηγορούμενους.
Κύθηρος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου
Η δίκη
Το πρωί της Πέμπτης 18 Φλεβάρη 1932, πρώτης μέρας της δίκης, οι κατηγορούμενες Κάστρου, Αθανασοπούλου και Μπέλλου μεταφέρθηκαν απο τις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ που κρατούνταν, στην αίθουσα του δικαστηρίου. Το ίδιο έγινε και με τους άντρες κρατούμενους, Σπύρο και Αντώνη Μαγουλόπουλο και Γιώργο Κορναράκη απο τις φυλακές Συγγρού, ενώ ο φυσικός αυτουργός του εγκλήματος Δημήτρης Μοσκιός μεταφέρθηκε απο το τμήμα Μεταγωγών όπου είχε διανυκτερεύσει στο δικαστήριο. right|thumb|Οι κατηγορούμενοι. Από το πενάκι του σκιτσογράφου της Βραδυνής
Θερμοδυναμικό σύστημα
Θερμοδυναμικό σύστημα χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε σύνολο μακροσκοπικών αντικειμένων (που περιλαμβάνει σώματα ή πεδία), συγκεκριμένου χώρου, το οποίο δύναται ν΄ ανταλλάσσει ενέργεια, ή ύλη αμοιβαία με το περιβάλλον ή με όποιο εξωτερικό μέσον περιβάλλει αυτό σύμφωνα με τις αρχές ή νόμους της θερμοδυναμικής, εξού και ο προσδιορισμός του.
Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου
Η δίκη
Ο Μοσκιός βρισκόταν σε άθλια κατάσταση: ''...χλωμός, ρακένδυτος, με τα μαλλιά κομμένα σύριζα με τη ψιλή μηχανή, χωρίς κολάρο και με ανοιχτό το πουκάμισό του γύρω απο το λαιμό, μοιάζει περισσότερο με πελιδνό φάσμα που ξεπήδησε απο κάποιο τρομακτικό όνειρο. Στην όψη του είναι χυμένη μια χλομάδα θανάτου και στα απλανή και θολωμένα του μάτια αντιφεγγίζεται ένας τρόμος ανείπωτος και βουβός. Κρατεί τα χείλη του ερμητικά κλεισμένα και δεν απαντά σε καμμιά ερώτηση. Φαίνεται σαν να μη βλέπει, να μην ακούει, σαν να μην αντιλαμβάνεται καν τι πρόκειται να συμβεί ή τι γίνεται γύρω του....''
Θερμοδυναμικό σύστημα
Κατηγορίες
Όταν σ΄ ένα τέτοιο σύστημα δεν σημειώνεται καμία ενεργειακή ή υλική ανταλλαγή με το περιβάλλον χαρακτηρίζεται "κλειστό θερμοδυναμικό σύστημα", ή "μονωμένο". Στην αντίθετη περίπτωση ονομάζεται "ανοιχτό θερμοδυναμικό σύστημα". Επίσης όταν δεν παρατηρείται θερμική ανταλλαγή μεταξύ συστήματος και περιβάλλοντος το σύστημα καλείται αδιαβατικό. Το αντίθετο, όταν δηλαδή παρατηρείται ανταλλαγή θερμικής ενέργειας, καλείται μηχανικά μονωμένο.
Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου
Η δίκη
Το δικαστήριο με πρόεδρο τον εφέτη Κάβουρα, παίρνει τις θέσεις του, οι κατηγορούμενοι δηλώνουν τους συνηγόρους τους, το ίδιο και η πολιτική αγωγή – η μητέρα του Αθανασόπουλου, Αικατερίνη-. Την πολιτεία εκπροσωπεί ο Εισαγγελέας Εφετών Ρηγανάκος αυτοπροσώπως. Οι δικηγόροι της υπεράσπισης και για το σύνολο των κατηγορουμένων είναι 17 ενώ οι συνήγοροι της πολιτικής αγωγής 10. Γίνεται η κλήρωση των 10 ενόρκων που θα αποφασίσουν για την τύχη των κατηγορουμένων -όλοι άντρες-, και διαβάζεται ο εντυπωσιακός κατάλογος των μαρτύρων. 64 μάρτυρες κατηγορίας και 80 υπερασπίσεως ! Αφού διαβαστεί το κατηγορητήριο και το παραπεμπτικό βούλευμα η δίκη αρχίζει. Ο Δημήτρης Μοσκιός κατηγορείται ως ο φυσικός αυτουργός του εγκλήματος.
Θερμοδυναμικό σύστημα
Κατηγορίες
Πιο συγκεκριμένα, διακρίνονται οι παρακάτω κατηγορίες:
Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου
Η δίκη
Η Άρτεμις Κάστρου ως ηθικός αυτουργός, και κινητήριος δύναμη του φόνου, η Φούλα Αθανασοπούλου και αυτή ως ηθικός αυτουργός αλλά χωρίς να έχει ξεκαθαριστεί (και ούτε θα ξεκαθαριστεί ποτέ) ο τρόπος της συμμετοχής της,
η Γιαννούλα Μπέλλου ως συνεργός του εγκλήματος και βοηθός στο τεμαχισμό και στην εξαφάνιση του πτώματος
ο Σπύρος Μαγουλόπουλος ως συνεργός στην εξαφάνιση του πτώματος,
Θερμοδυναμικό σύστημα
Ορισμοί
Οποιαδήποτε μεταβολή της κατάστασης ενός θερμοδυναμικού συστήματος καλείται θερμική διεργασία η οποία λαμβάνει ιδιαίτερους χαρακτηρισμούς ανάλογα των διαφόρων μεταβολών, ή παραμέτρων.
Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου
Η δίκη
Σε όλο το διάστημα της δίκης το ενδιαφέρον του κοινού και των εφημερίδων παρέμεινε αμείωτο. Η αίθουσα του Πλημμελειοδικείου ήταν πάντα κατάμεστη απο κόσμο -τόσο που κάθε μέρα σημειώνονταν λιποθυμίες – αλλά και οι δρόμοι γύρω απο τα δικαστήρια ήταν πηγμένοι απο τους ανθρώπους που ήθελαν να δουν απο κοντά τις ¨μέγαιρες¨, τις “φόνισσες” και τις “κακούργες” να μπαινοβγαίνουν, για να τις βρίσουν και να τις λυντσάρουν.
Θερμοδυναμικό σύστημα
Ορισμοί
Εντατικά μεγέθη είναι τα μεγέθη των οποίων η τιμή δεν εξαρτάται από το μέγεθος του συστήματος. Διαιρώντας νοητά το σύστημα σε μικρότερα υποσυστήματα, τα καταστατικά μεγέθη παραμένουν αμετάβλητα στα επί μέρους υποσυστήματα (π.χ. πίεση, θερμοκρασία). Εκτατικά μεγέθη είναι όσα η τιμή τους εξαρτάται από το μέγεθος του συστήματος, (π.χ. όγκος, ενέργεια, εντροπία).
Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου
Η δίκη
Τελικά, δεν κατέθεσαν όλοι οι μάρτυρες. Το δικαστήριο, βλέποντας οτι με τόσους πολλούς μάρτυρες η δίκη μπορούσε να τραβήξει για δυο και παραπάνω μήνες, αποφάσισε οτι όσοι καλούνταν να καταθέσουν και έλειπαν θα διαγράφονταν απο τον κατάλογο και δεν θα είχαν άλλη ευκαιρία κατάθεσης. Έτσι, ουσιαστικά, κατέθεσαν περίπου 25 μάρτυρες κατηγορίας και 14 υπεράσπισης. Επίσης κατέθεσαν πραγματογνώμονες ψυχίατροι για να λύσουν το μυστήριο της κατάστασης του Μοσκιού, επιδείχτηκαν τα τεκμήρια του φόνου, καθώς και το γύψινο πρόπλασμα του στήθους του Αθανασόπουλου, που είχαν κατασκευάσει οι ειδικοί της ιατροδικαστικής υπηρεσίας πέρσυ. Η υπεράσπιση  ζητεί να πάει σύσσωμο το δικαστήριο στο σπίτι του Αθανασόπουλου προκειμένου να λάβουν ακριβή γνώση των χώρων και του τρόπου της δολοφονίας αλλά το δικαστήριο αρνείται, τελείως πεπεισμένο οτι  ξέρει πως έγινε η δολοφονία.
Στις 7 Μάρτη τελειώνει η ακροαματική διαδικασία και αρχίζουν οι απολογίες των κρατουμένων. Πρώτος απολογείται ο Κορναράκης, μετά οι Αντώνης και Σπύρος Μαγουλόπουλος, η υπηρέτρια Γιαννούλα Μπέλλου και την Πέμπτη 10 Μαρτίου, η δίκη φτάνει στο δημοφιλέστερο σημείο της με την απολογία της Φούλας Αθανασοπούλου. Από τις προηγούμενες μέρες ο συνωστισμός στην αίθουσα έφτασε στο απροχώρητο. Από την προηγουμένη όμως, το δικαστήριο επειδή πίστευε οτι θα ακούγονταν πράγματα που θα πρόσβαλλαν τη δημόσια αιδώ, αποφάσισε να συνεχιστεί η δίκη κεκλεισμένων των θυρών. Αυτή η απαγόρευση κράτησε όσο απολογούνταν η Φούλα, η οποία επί δυόμισυ μέρες εξέθετε με απόλυτη σαφήνεια, διαύγεια και ευαισθησία ολόκληρη σχεδόν την προηγούμενη ζωή της, τη συζυγική δυστυχία της, αλλά και τα περιστατικά της δολοφονίας. Μετά συνέχισε η μητέρα της και τέλος ο Μοσκιός. Ο Μοσκιός βέβαια δεν μπόρεσε να καταθέσει και αντ' αυτού διαβάστηκαν οι καταθέσεις που είχε δώσει πέρσι στον ανακριτή. Την Τρίτη 15 Μάρτη περαιώνεται η αποδεικτική διαδικασία και αρχίζουν οι αγορεύσεις.
Ο Εισαγγελέας Εφετών Ρηγανάκος, με μια 5ωρη αγόρευση προσπαθεί να καταποντίσει -κυρίως τις γυναίκες κατηγορούμενες – και ζητάει την καταδίκη και των τριών σε θάνατο γιατί ''... όχι μόνο εξετέλεσαν την άγρια ανθρωποκτονία εκ προμελέτης αλλά επίσης μόλυναν την τίμια ελληνική συζυγική εστία, και στιγμάτισαν και αυτόν τον νεοελληνικό πολιτισμό....'' Οι αγορεύσεις συνηγόρων και κατηγόρων θα κρατήσουν μέχρι τις 24 Μάρτη.
Θερμοδυναμικό σύστημα
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Θερμοδυναμικές διεργασίες
Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου
Η δίκη
Αργά το βράδυ της 24ης Μαρτίου οι ένορκοι αποσύρονται σε σύσκεψη. Κατά τις 4:00 το πρωί της 25ης Μάρτη επιστρέφουν για να κρίνουν τους 4 κατηγορουμένους ενόχους ...οτι από κοινού συμφέροντος κινούμενοι συναπεφάσισαν την εκτέλεση της δολοφονίας του Αθανασόπουλου και ένεκα ταύτης συνομολογήσαντες προς αλλήλους αμοιβαίαν συνδρομή,  και εσκεμμένως εξετέλεσαν ανθρωποκτονία. Δίνει ελαφρυντικά στον Δημήτρη Μοσκιό ότι ''.... ετέλεσε το παραπάνω κακούργημα σε κατάσταση σύγχυσης του νοός και των αισθήσεων κα χωρίς πλήρη συνείδηση των πράξεων του...'' Κρίνει ένοχο τον Σπύρο Μαγουλόπουλο ...ότι συνήργησε εν γνώσει και επίτηδες στο ως άνω πραχθέν κακούργημα.... και κρίνει αθώους τους Αντώνη Μαγουλόπουλο και Δημήτρη Κορναράκη.
Ετυμηγορία
left|thumb|Οι τέσσερεις κύριοι κατηγορούμενοι
Άρτεμις Κάστρου και Φούλα Αθανασοπούλου ένοχες για φόνο εκ προμελέτης και εξ ιδιοτέλειας και άνευ ουδεμία συγχύσεως.
Γιαννούλα Μπέλλου και Δημήτριος Μοσκιός ένοχοι για φόνο εκ προμελέτης και εξ ιδιοτέλειας ευρισκόμενοι εν μέτρια σύγχυση λόγω βλακείας.
Σπύρος Μαγουλόπουλος συνεργός άνευ ιδιοτέλειας στην απόκρυψη και απόρριψη του πτώματος.
Ποινές
Μετά τη σύσκεψη των δικαστών επιβλήθησαν οι ακόλουθες ποινές:
Σοφία (Φούλα) Αθανασοπούλου και Άρτεμις Κάστρου: εις θάνατον
Δημήτριος Μοσκιός: πρόσκαιρα δεσμά -20 έτη και 1 μήνας για παράνομη οπλοφορία
Γιαννούλα Μπέλλου: ισόβια δεσμά
Σπύρος Μαγουλόπουλος: 20 μήνες φυλάκιση
Κάστρου, Αθανασοπούλου, Μπέλλου
Η επιτυχημένη αγόρευση του συνηγόρου της Αθανασοπούλου, Κωνσταντίνου Τσουκαλά, που ξεσήκωσε θύελλα χειροκροτημάτων μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου αλλά και η απολογία της ίδιας της Φούλας Αθανασοπούλου που για πρώτη φορά, οι πολίτες άκουγαν και τη δική της άποψη για τη ζωή της με τον Αθανασόπουλο και για το έγκλημα, έκαναν τον κόσμο να πάψει να είναι τόσο εχθρικός απέναντί της. Έτσι, όλο και περισσότεροι ζητούσαν να μην εκτελεστεί η ποινή τους, παρά να μετατραπεί σε ισόβια κάθειρξη. Η εφημερίδα Βραδυνή μάλιστα, είχε συντάξει έκκληση προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να τους δώσει χάρη και πλήθος κόσμου πήγαινε κάθε μέρα στα γραφεία της και υπέγραφε την έκκληση. Η εφημερίδα μάλιστα, καθημερινά σχεδόν, δημοσιεύε τα ονόματα αυτών που υπέγραφαν. Τον Μάη του 1932 και ο πατέρας της Φούλας και σύζυγος της Άρτεμις Κάστρου, παρακάλεσε με τηλεγράφημά του στο υπουργείο Δικαιοσύνης, να ανασταλεί η εκτέλεση της ποινής τους. Παράλληλα, και μέσα στην προκαθορισμένη ημερομηνία, οι συνήγοροι των δυο γυναικών έκαναν αίτηση για αναψηλάφηση της δίκης λόγω παρατυπιών και παρανομιών που είχαν διεξαχθεί κατά τη διάρκειά της. Οι συνήγοροι έλπιζαν ότι μια δίκη εκ νέου, θα άλλαζε τις ποινές που έλαβαν οι πελάτισσές τους.
Στις 4 Ιουνίου του 1932 δικάστηκε στον Άρειο Πάγο η αίτηση για την αναψηλάφηση και στις 26 του ίδιου μήνα βγήκε η απόφαση. Ο Άρειος Πάγος έκρινε την αναίρεση δεκτή εν μέρει. Δηλαδή, αποφάσισε ότι ο ένας από τους δέκα λόγους που παρέθεσαν οι συνήγοροι – αυτός της μη ακρίβειας των πρακτικών –(συγκεκριμένα οι συνήγοροι της υπεράσπισης παρατήρησαν ότι τα πρακτικά δεν απέδωσαν, σε ορισμένες περιπτώσεις, με ακρίβεια τις καταθέσεις των μαρτύρων-) ήταν βάσιμος και ως εκ τούτου διέταξε ανακρίσεις, για να εξακριβωθεί το ζήτημα. Στις 21 Σεπτεμβρίου του 1932 όμως, ο Άρειος Πάγος έκρινε τελικά ότι δεν συνέτρεχε λόγος αναίρεσης της δίκης εξ αιτίας αυτού του θέματος.
Έτσι, τώρα, σειρά είχε η αίτηση για παροχή χάριτος προς το Συμβούλιο Χαρίτων το αρμόδιο να αποφασίσει για αυτό το θέμα. Η αγωνία για τις δυο γυναίκες είχε ανέβει στο κατακόρυφο. Αν και η παράδοση των τελευταίων 50 χρόνων στην Ελλάδα, σε αυτό το θέμα, ήταν με το μέρος τους – εθιμικώ δικαίω, γυναίκες καταδικασμένες σε θάνατο δεν εκτελούνταν ποτέ, ωστόσο η υπόθεσή τους είχε προκαλέσει τόση αναταραχή στην κοινή γνώμη, που δεν μπορούσαν να ήταν ήσυχες.
Το Συμβούλιο Χαρίτων τελικά, στη συνεδρίαση της 1ης Δεκέμβρη του 1932, λαμβάνοντας υπόψη και την άψογη συμπεριφορά των δυο κρατουμένων κατά το διάστημα της μέχρι τότε φυλάκισής τους, αποφάσισε την παροχή χάριτος  και μετέτρεψε την ποινή τους σε ισόβια δεσμά. Η απόφαση του Συμβουλίου πάρθηκε πρώτα για την Αθανασοπούλου και στην επόμενη συνεδρίαση για την Κάστρου.
Η απόφαση υπογράφτηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Αλέξανδρο Ζαΐμη, στις 10 Ιανουαρίου του 1933.
Τελικά η Άρτεμις Κάστρου και η Φούλα Αθανασοπούλου αποφυλακίστηκαν με το διάταγμα περί αποσυμφορήσεως των φυλακών, της κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου.
Η Γιαννούλα Μπέλλου σύμφωνα με τις πληροφορίες των εφημερίδων, στάθηκε πάντα πιστή σύντροφος και βοηθός των δυο κυρίων της, και κυρίως της Άρτεμις Κάστρου. Μέσα στις φυλακές δούλευε στο υφαντουργείο των φυλακών τα πρωινά και τα απογεύματα έκανε μικρο-θελήματα στις δυο κυρίες της.
Μοσκιός
Για τον Μοσκιό τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν καθόλου ευνοϊκά. Μετά την καταδίκη του, επέστρεψε στο “Εφηβείο” των φυλακών Αβέρωφ. Όμως παρουσίασε και πάλι διαταραχές στη συμπεριφορά του. Όπως είπε ο διευθυντής των φυλακών στους ψυχιάτρους που πήγαν να τον εξετάσουν, ολόκληρη ομάδα φυλάκων του Εφηβείου προσπαθούσε κάθε φορά να τον ταΐσει για να μην πεθάνει από την πείνα. Το μόνο που τρώει είναι το ψωμί, γιατί μάλλον αυτό αντιλαμβάνεται για φαγώσιμο ενώ οτιδήποτε άλλο αρνείται να το φάει. Οι φύλακες για να τον αναγκάσουν να φάει, τον χτυπάνε με τον βούρδουλα ή απειλούν ότι θα τον χτυπήσουν και μόνο έτσι, φοβούμενος το ξύλο, τρώει. Επίσης ,παραμένει ολόκληρες ώρες ακίνητος, ενώ κατά διαστήματα το πρόσωπό του συσπάται από διάφορες γκριμάτσες. Όταν είναι μόνος του συνεχώς φωνάζει και βγάζει άναρθρες κραυγές για να ησυχάσει όταν κάποιος έρθει κοντά του. Έτσι, στις 13 Απριλίου του 1932 διατάχτηκε η μεταφορά του στο δημόσιο ψυχιατρείο, το Δαφνί.
Τον Οκτώβριο του 1933 αρρώστησε βαριά απο τύφο. Απο το ψυχιατρείο μεταφέρθηκε για νοσηλεία στο νοσοκομείο Λοιμωδών Νόσων. Για ένα μήνα ήταν βαριά άρρωστος με τον πυρετό να κυμαίνεται στους 41 βαθμούς, και κρίσεις νευρικές και ρίγη να συγκλονίζουν το κορμί του. Μια νύχτα οι κρίσεις ήταν τόσο έντονες που είχε παραισθήσεις και σηκώθηκε και αναποδογύρισε τα πάντα μέσα στο θάλαμο, φωνάζοντας οτι τον κυνηγάνε για να τον σκοτώσουν. Ακριβώς απο την επόμενη μέρα άρχισε να δίνει σημάδια καλυτέρευσης. Σταμάτησε να βήχει και να φτύνει, δεν τρεμούλιαζε και κατά το μεσημέρι της ίδιας μέρας, ζήτησε ένα ποτήρι νερό. left|thumb Οι ψυχίατροι δεν εξεπλάγησαν και μάλιστα ο ψυχίατρος του δημόσιου ψυχιατρείου Κονιός, είπε οτι η πυρετοθεραπεία -με ενέσεις τύφου- χρησιμοποιείται συχνά απο τους ψυχιάτρους για να θεραπεύσουν τους ασθενείς. Η κατάσταση του βελτιωνόταν μέρα με τη μέρα και ξαναγύρισε και πάλι στο Δαφνί. Όταν οι δημοσιογράφοι τον επισκέπτονται στο ψυχιατρείο, τον βρίσκουν ήρεμο, λογικό αλλά πετσί και κόκκαλο. Τους είπε οτι κατά τη διάρκεια της δίκης τα καταλάβαινε και τα έβλεπε όλα και τα θυμόταν όλα αλλά δεν μπορούσε να μιλήσει γιατί βούιζε το κεφάλι του και πνιγόταν στο λαιμό.
Δυστυχώς όμως μετά τον τύφο, ήρθε η φυματίωση. Φυματικός και μάλιστα στο δεύτερο στάδιο, στις 17 Φλεβάρη του 1934 θα μεταφερθεί για θεραπεία στο περίπτερο των φυλακισμένων που υπήρχε στο νοσοκομείο Σωτηρία ειδικά για τους φυματικούς κρατούμενους.
Η θεραπεία δεν θα έρθει ποτέ. Ο Δημήτρης Μοσκιός θα πεθάνει απο φυματιώση στις 16 Γενάρη του 1936, μόλις τέσσερις ημέρες προτού κλείσει τα 24 χρόνια του, και θα ταφεί με έξοδα του δημοσίου, στο Β' Νεκροταφείο.
Σπύρος Μαγουλόπουλος
Ο Μαγουλόπουλος αφού εξέτισε κανονικά το 18μηνο της ποινής του, στις φυλακές Συγγρού, απολύθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1932. Σε συνέντευξη σε δημοσιογράφο της εφημερίδας Ελεύθερος Άνθρωπος λέει: ''Κανείς δεν ξέρει ακόμη τι έχει γίνει! Η αλήθεια όπως εγώ την ξέρω δεν φάνηκε στη δίκη. Δεν μπορούσε όμως και να φανεί με τόσους ψευδομάρτυρες που παρήλασαν για να καταθέσουν πράγματα φανταστικά που και οι ίδιοι όμως κατάντησαν στο τέλος να πιστέψουν ότι ήταν αλήθεια αυτά που έλεγαν. Όποιος έμπαινε στην αίθουσα τα έχανε. Τον έπνιγε η ατμόσφαιρα.''
Για την καταδίκη του πιστεύει ότι: '' εγώ δικαιότατα καταδικάστηκα. Θέλετε να σας πω και το άλλο; περίμενα να τιμωρηθώ αυστηρότερα. Γιατί αλήθεια είναι ότι βοήθησα στη μεταφορά του πτώματος, χωρίς να καταγγείλω τίποτα στις αρχές.''
I'm Ready
I'm Ready είναι ο τίτλος του στούντιο άλμπουμ του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Μάντι Γουότερς, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1978 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Blue Sky".
Μετά την μεγάλη επιτυχία του "Hard Again", ο Γουότερς συνεργάστηκε και πάλι με τον Τζόνι Γουίντερ, προσεγγίζοντας με τον ίδιο τρόπο την μουσική κατεύθυνση στην οποία ήθελαν να κινηθούν. Κάποιοι εκ των μουσικών που συνόδευαν τον τραγουδιστή άλλαξαν, με τον Γουόλτερ Χόρτον και τον Τζέρι Πορτνόι να αντικαθιστούν τον Τζέιμς Κότον στην φυσαρμόνικα, τον Μπομπ Μάργκολιν να αναλαμβάνει κατά κύριο λόγο το μπάσο και τον Τζίμι Ρότζερς να προστίθεται στην κιθάρα.
Όπως και ο προκάτοχος του, το "I'm Ready" περιείχε παλιότερες αλλά και νέες συνθέσεις, οι οποίες απέκτησαν μεγαλύτερο όγκο με τις κιθάρες των Γουίντερ, Ρότζερς και Γουότερς, ταιριάζοντας με τα δυναμικά φωνητικά του τραγουδιστή. Ως αποτέλεσμα, το άλμπουμ έδωσε στον Γουότερς άλλο ένα βραβείο Γκράμι στην κατηγορία "Best Ethnic or Traditional Folk Recording".
Θέσεις τσαρτ
I'm Ready (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Ιανουάριος 1978
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί που ηχογράφησαν το "I'm Ready" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Muddy Waters Κατηγορία:Άλμπουμ του 1978
Κρετινισμός
Γενικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της πάθησης αυτής είναι η δυσμορφία του προσώπου, δίνοντας την εντύπωση πρησμένου, μύτη πεπλατυσμένη, μάτια απομακρυσμένα με βλέμμα άτονο, κεφαλή ογκώδη, μέτωπο χαμηλό ή προέχον, γλώσσα παχιά, μάγουλα πλαδαρά και συνηθέστερα στόμα ανοικτό με έντονη σιελόρροια. Η κίνηση είναι άτονη που επιβεβαιώνει την πνευματική δυσκινησία που όμως διακρίνεται σε διάφορους βαθμούς.
Για την θεραπεία των παραπάνω παθήσεων χορηγούνται, δια βίου και παρατεταμένα, διάφορα σκευάσματα του θυρεοειδούς, π.χ. θυροξίνη,. Άτομα πάσχοντα από τέτοια πάθηση χαρακτηρίζονται γενικά ως άτομα ειδικών αναγκών που υφίστανται δυσμενείς κοινωνικές διακρίσεις.
Στην καθομιλούμενη ο όρος έχει υποτιμητικό ή και υβριστικό χαρακτήρα ως συνώνυμο του "ηλίθιος". Δεν χρησιμοποιείται πλέον στην ιατρική για να δηλώσει τη σχετική ασθένεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παθήσεις του ενδοκρινικού συστήματος Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Συγγενείς διαταραχές
Μορίν Στέιπλετον
Η Λόις Μορίν Στέιπλετον (21 Ιουνίου 1925 – 13 Μαρτίου 2006) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός. Έλαβε πολυάριθμες διακρίσεις, όπως ένα Όσκαρ, μια Χρυσή Σφαίρα, ένα Βραβείο BAFTA, ένα Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης και δύο Βραβεία Τόνυ, καθώς και μια υποψηφιότητα για Βραβείο Grammy.
Ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Β´ Γυναικείου Ρόλου για τα Γεννημένοι για την αμαρτία (1958), Διεθνές αεροδρόμιο (1970) και Εσωτερικές σχέσεις (1978), ενώ το κέρδισε για την ερμηνεία της ως Έμμα Γκόλντμαν στους Κόκκινους (1981). Για τους Κόκκινους, η Στέιπλετον κέρδισε και βραβείο BAFTA καλύτερης ηθοποιού σε δεύτερο ρόλο. Ήταν υποψήφια για πέντε Χρυσές Σφαίρες, κερδίζοντας για το Διεθνές αεροδρόμιο. Άλλοι αξιόλογοι κινηματογραφικοί ρόλοι της ήταν στα Ο πειρασμός (1963), Ξενοδοχείο Πλάζα (1971), The Fan (1981), Κοκούν (1985), Το κελεπούρι (1986) και Σε αντίστροφη μέτρηση (1987).
Ήταν υποψήφια για επτά βραβεία Emmy και κέρδισε ένα για την τηλεταινία Among the Paths to Eden (1967).
Η Στέιπλετον έκανε το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ το 1946 στο The Playboy of the Western World και κέρδισε το 1951 Βραβείο Τόνυ καλύτερης ηθοποιού σε θεατρικό έργο για τα Τριαντάφυλλο στο στήθος και The Gingerbread Lady. Έλαβε τέσσερις επιπλέον υποψηφιότητες για το Βραβείο Τόνυ και εισήχθη στο American Theatre Hall of Fame το 1981.
Τα πρώτα χρόνια
Η Στέιπλετον γεννήθηκε στο Τρόι της Νέας Υόρκης. Ήταν κόρη του Τζον Στέιπλετον και της Αϊρίν (το γένος Γουόλς) και μεγάλωσε σε μια αυστηρή ιρλανδοαμερικανική καθολική οικογένεια. Ο πατέρας της ήταν αλκοολικός και οι γονείς της χώρισαν στα παιδικά της χρόνια.
Καριέρα
μικρογραφία|234x234εσ| Η Στέιπλετον με τον Ντον Μάρεϊ στο [[Τριαντάφυλλο στο στήθος (1951)]] Ο Στέιπλετον μετακόμισε στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 18 ετών και εργάστηκε ως πωλήτρια, υπάλληλος ξενοδοχείου και μοντέλο. Έκανε το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ το 1946, στην παράσταση του The Playboy of the Western World με τον Μπέρτζες Μέρεντιθ. Την ίδια χρονιά, έπαιξε στο έργο Αντώνιος και Κλεοπάτρα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ σε περιοδεία. Έχοντας πάρει τον ρόλο επειδή η Άννα Μανιάνι τον αρνήθηκε λόγω των περιορισμένων αγγλικών της, η Στέιπλετον κέρδισε ένα Βραβείο Τόνυ για τον ρόλο της στο Τριαντάφυλλο στο στήθος του Τένεσι Ουίλιαμς το 1951 (τα αγγλικά της Μανιάνι βελτιώθηκαν, ωστόσο, και κατάφερε να παίξει τον ρόλο στην κινηματογραφική έκδοση, κερδίζοντας Όσκαρ).
Η Στέιπλετον έπαιξε επίσης και σε άλλα δύο έργα του Τένεσι Ουίλιαμς, Η φωνή του πόθου και Ο Ορφέας στον Άδη (και στην κινηματογραφική του μεταφορά Ο φυγάς, με συμπρωταγωνιστή τον φίλο της Μάρλον Μπράντο), καθώς και στο The Cold Wind and the Warm (1959) και στο Παιχνίδια στη σοφίτα (1960) της Λίλιαν Χέλμαν, για τα οποία έλαβε άλλη μια υποψηφιότητα για βραβείο Τόνυ. Ήταν επίσης υποψήφια για Τόνυ για το Ξενοδοχείο Πλάζα του Νιλ Σάιμον το 1968 και κέρδισε ένα δεύτερο βραβείο Tony για το The Gingerbread Lady του Σάιμον, το οποίο γράφτηκε ειδικά για εκείνη, το 1971. Αργότερα, οι ρόλοι του Μπρόντγουεϊ περιελάμβαναν μια σειρά από υποψηφιότητες για τον Τόνι στις Μικρές αλεπούδες, δίπλα στην Ελίζαμπεθ Τέιλορ και ως αντικαταστάτρια της Τζέσικα Τάντι στο The Gin Game.
Εισήχθη στο American Theatre Hall of Fame το 1981. Ήταν απόφοιτος του διάσημου Actors Studio στη Νέα Υόρκη, όπου έγινε φίλη με τη Μέριλιν Μονρόε, η οποία ήταν μόλις ένα χρόνο νεότερή της. Εντυπωσιάστηκε με το ταλέντο της Μονρόε και πάντα πίστευε ότι ήταν κρίμα που σπάνια της δινόταν η ευκαιρία να παίξει ρόλους πέρα από τη χαζή ξανθιά. Μία από τις πιο γνωστές σκηνές στο στούντιο ήταν όταν ο Στέιπλετον και η Μονρόε έπαιξαν μαζί στην Άννα Κρίστι.
Η Στέιπλετον εμφανίστηκε με τον Μοντγκόμερι Κλιφτ στο εκτός Μπρόντγουεϊ θεατρικό έργο Ο γλάρος (1954).
Παρουσίασε το 19ο επεισόδιο του 4ου κύκλου του Saturday Night Live του NBC το 1979.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Η Στέιπλετον υπέφερε από άγχος και αλκοολισμό επί σειρά ετών και είπε κάποτε σε μια συνέντευξη: «Με το που έπεφτε η αυλαία, άρχιζα τη βότκα». Είπε επίσης ότι η δυστυχισμένη παιδική της ηλικία συνέβαλε στις ανασφάλειές της, όπως ο φόβος για τα αεροπλάνα και τους ανελκυστήρες. Η Στέιπλετον, που κάπνιζε σε όλη της τη ζωή, πέθανε από χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια το 2006 στο σπίτι της στο Λένοξ της Μασαχουσέτης.
Το 1981 το κοινοτικό κολέγιο Hudson Valley στην πόλη όπου μεγάλωσε η Στέιπλετον, το Τρόι της Νέας Υόρκης, ονόμασε ένα θέατρο προς τιμήν της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Χανς-Ντίτριχ Γκένσερ
Ο Χανς-Ντίτριχ Γκένσερ (γερμ. Hans-Dietrich Genscher, Ράιντεμπουργκ, Χάλλε, 21 Μαρτίου 1927 - 31 Μαρτίου 2016 ) ήταν πολιτικός του Ελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (FDP). Διετέλεσε Ομοσπονδιακός Υπουργός Εσωτερικών από το 1969 έως το 1974 και από το 1974 έως το 1992, σχεδόν χωρίς διακοπή, Ομοσπονδιακός Υπουργός Εξωτερικών και Αντικαγκελάριος. Επίσης, ήταν Πρόεδρος του FDP από το 1974 έως το 1985.
Εκπαίδευση
Απελευθερώθηκε τον Ιούλιο του 1945 και ξεκίνησε να εργάζεται ως βοηθός οικοδόμου. Από το Δεκέμβριο του 1945 επέστρεψε στο σχολείο του, το Λύκειο «Φρίντριχ Νίτσε» της πόλης Χάλλε (που μετονομάστηκε από το 1946 σε «Φρίντριχ Έγκελς») και ολοκλήρωσε τις σπουδές του, επιτυγχάνοντας στις απολυτήριες εξετάσεις το Μάρτιο του 1946. Το χειμώνα του 1946/47 νόσησε βαριά με φυματίωση και για το λόγο αυτό νοσηλεύτηκε για τρεις μήνες σε σανατόριο. Κατά τη διάρκεια των επόμενων δέκα ετών χρειάστηκε να νοσηλευτεί επανειλημμένα λόγω αυτής της ασθένειας, που ήταν τότε ακόμη ανίατη. Παρ΄ όλα αυτά, ο Γκένσερ ολοκλήρωσε μέσα στο διάστημα από το 1946 έως το 1949 τον κύκλο σπουδών στις νομικές και οικονομικές επιστήμες στα Πανεπιστήμια του Χάλλε – Βίτενμπεργκ και της Λειψίας, επιτυγχάνοντας το 1949 στη Λειψία στην πρώτη κρατική εξέταση για νομικούς. Αμέσως μετά και έως το 1952 εργάστηκε ως εισηγητής στο Ειρηνοδικείο της περιφέρειας του Εφετείου της πόλης Χάλλε.
Στις 20 Αυγούστου 1952 ο Γκένσερ πέρασε, μέσω του Δυτικού Βερολίνου, στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Εργάστηκε ως εισηγητής στο Εφετείο της Βρέμης και το 1954 πέτυχε στη δεύτερη κρατική εξέταση για νομικούς στο Αμβούργο. Στη συνέχεια, έως το 1956, εργάστηκε ως δικηγόρος στη δικηγορική εταιρία των Δρ. Φρικ, Μπούζινγκ, Γκένσερ και Δρ. Μούφελμαν στη Βρέμη, που ειδικευόταν στο οικονομικό και φορολογικό δίκαιο.
Κομματική σταδιοδρομία
thumb|Ο Γκένσερ το 1974 με τους κομματικούς του συνεργάτες Hildegard Hamm-Brücher, Otto Graf Lambsdorff (όρθιος) και Wolfgang Mischnick. Από το 1946 έως το 1952 ο Γκένσερ υπήρξε μέλος του τοπικού παραρτήματος του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (Liberal Demokratische Partei Deutschlands - LDP) στο κρατίδιο Σαξωνίας-Άνχαλτ. Από το 1952 είναι μέλος του FDP. To 1954 εξελέγη στη θέση του αναπληρωτή επικεφαλής των Νέων Δημοκρατών (Jungdemokraten) στη Βρέμη. Από το 1956 έως το 1959 διετέλεσε επιστημονικός βοηθός της κοινοβουλευτικής ομάδας του FDP στη Βόννη. Από το 1959 έως το 1965 ήταν διευθυντής της κοινοβουλευτικής ομάδας του FDP, ενώ από το 1962 έως το 1964 ήταν παράλληλα διευθυντής του κόμματος FDP σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Το 1968 εξελέγη αναπληρωτής πρόεδρος του κόμματος. Τέλος, από 1 Οκτωβρίου 1974 έως 23 Φεβρουαρίου 1985 υπήρξε πρόεδρος του FDP. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως προέδρου, συντελέστηκε μια αλλαγή στην πολιτική συνεργασίας του FDP για το σχηματισμό κυβερνήσεων, τόσο σε ομοσπονδιακό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο κρατιδίων: από το 1982 το FDP ξεκίνησε να συνεργάζεται με το συνασπισμό των Χριστιανοδημοκρατών (CDU/CSU), αντί για τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD), με τους οποίους συνεργαζόταν έως τότε. Το 1985 επέλεξε να μην αναλάβει πάλι τη θέση του προέδρου του κόμματος. Το 1992, όταν παραιτήθηκε από τη θέση του ως Υπουργού Εξωτερικών, ο Γκένσερ ανακηρύχθηκε σε επίτιμο πρόεδρο του FDP.
Κοινοβουλευτική δραστηριότητα
Ο Γκένσερ υπήρξε μέλος του γερμανικού ομοσπονδιακού κοινοβουλίου από το 1965 έως το 1998, εκπροσωπώντας την εκλογική περιφέρεια του Δυτικού Βούπερταλ, αλλά εκλεγόμενος πάντα μέσω της λίστας επικρατείας του κρατιδίου Βόρειας Ρηνανίας - Βεστφαλίας. Από το 1965 έως τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση του Βίλλυ Μπραντ το 1969 υπήρξε διευθυντής της κοινοβουλευτικής ομάδας του FDP.
Δημόσια αξιώματα
thumb|Ο Γκένσερ το 1976 με τον Υπουργό Έρευνας Hans Matthöfer (αριστερά) και τον Καγκελάριο Σμιτ Μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές του 1969, ο Γκένσερ είχε ουσιαστική συμμετοχή στις διεργασίες για το σχηματισμό του συνασπισμού μεταξύ σοσιαλδημοκρατών και φιλελευθέρων και στις 22 Οκτωβρίου 1969 ανέλαβε καθήκοντα Υπουργού Εσωτερικών στην Κυβέρνηση του Καγκελαρίου Βίλλυ Μπραντ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του συνέβη η Σφαγή του Μονάχου, όταν στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο μέλη της ισραηλινής αποστολής έπεσαν θύματα απαγωγής και δολοφονίας από παλαιστινιακή τρομοκρατική οργάνωση. Ο Γκένσερ πρότεινε στους απαγωγείς να κρατήσουν τον ίδιο ως όμηρο και να απελευθερώσουν τα μέλη της ισραηλινής αποστολής, πρόταση που αυτοί απέρριψαν. Μετά την αιματηρή κατάληξη της υπόθεσης, ο Γκένσερ, στις 26 Σεπτεμβρίου 1972, έδωσε εντολή στην ομοσπονδιακή υπηρεσία φύλαξης συνόρων να δημιουργήσουν την ειδική αντιτρομοκρατική μονάδα GSG 9.
Στις 16 Μαΐου 1974, μετά την παραίτηση του Βίλλυ Μπραντ, την εκλογή του Βάλτερ Σέελ ως Ομοσπονδιακού Προέδρου και το σχηματισμό Κυβέρνησης από τον Χέλμουτ Σμιτ, ο Γκένσερ ανέλαβε τα καθήκοντα του Αντικαγκελαρίου και Υπουργού Εξωτερικών. Υπό την ιδιότητά του αυτή, ο Γκένσερ είχε ουσιαστική συμμετοχή στις διαπραγματεύσεις για την Τελική Πράξη της ΔΑΣΕ (Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη) στο Ελσίνκι. Το Δεκέμβριο του 1976 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη υιοθέτησε την πρόταση του Γκένσερ για την εκπόνηση μιας Σύμβασης κατά της Σύλληψης Ομήρων, στην οποία θα προβλεπόταν, μεταξύ άλλων, ότι δεν θα έπρεπε να γίνονται, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, παραχωρήσεις προς τους τρομοκράτες που συλλαμβάνουν ομήρους. Υπό τη σκιά της «διπλής απόφασης» του ΝΑΤΟ, ο Καγκελάριος Σμιτ και ο Γκένσερ ως Υπουργός Εξωτερικών πραγματοποίησαν διαμεσολαβητικές προσπάθειες προς την κατεύθυνση της Μόσχας, προλειαίνοντας το έδαφος, ώστε η σοβιετική ηγεσία να δεχθεί τελικά να διεξάγει διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ σχετικά με τους πυρηνικούς πυραύλους μέσου βεληνεκούς (Intermediate Nuclear Forces/INF).
Την 1η Οκτωβρίου 1982, στο πλαίσιο της (συνταγματικής) διαδικασίας «εποικοδομητικής» πρότασης δυσπιστίας, ο έως τότε Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Χέλμουτ Κολ εξελέγη Καγκελάριος, χάρη και στις ψήφους του μεγαλύτερου μέρους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του FDP. Στις 4 Οκτωβρίου 1982 ο Γκένσερ επανήλθε στην Κυβέρνηση ως Αντικαγκελάριος και Υπουργός Εξωτερικών.
thumb|Ο Γκένσερ παραδίδει στον Αμερικανό Πρόεδρο [[Τζορτζ Μπους (πρεσβύτερος)|Μπους ένα κομμάτι από το Τείχος του Βερολίνου (21 Νοεμβρίου 1989)]] Τα έτη 1984-1985 διετέλεσε Προεδρεύων του Συμβουλίου του ΝΑΤΟ και Προεδρεύων του Συμβουλίου Υπουργών της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης.
Ως Υπουργός Εξωτερικών υποστήριξε μια συμβιβαστική εξωτερική πολιτική μεταξύ Ανατολής και Δύσης και ανέπτυξε στρατηγικές για την εφαρμογή μιας ενεργούς πολιτικής αποκλιμάκωσης, τη συνέχιση του διαλόγου με την ΕΣΣΔ και την εμβάθυνση της ενοποίησης των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Ιδίως από το 1987 και εφεξής, ο Γκένσερ υπήρξε οπαδός μιας «ενεργού πολιτικής αποκλιμάκωσης» ως ένδειξη ανταπόκρισης στις προσπάθειες που κατέβαλλε η Σοβιετική Ένωση. Ο Γκένσερ πιστώνεται σημαντικό μερίδιο τόσο στην πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, όσο και στην επανένωση της Γερμανίας, για την οποία διεξήγαγε διαπραγματεύσεις με τον ομόλογό του από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ) Μάρκους Μέκελ. Αρχικά είχε κρατήσει επιφυλακτική στάση για τα σχέδια επανένωσης που υποστήριζε με συνέπεια ο Καγκελάριος Κολ. Στα τέλη του καλοκαιριού του 1989 επέτυχε να δοθεί άδεια αναχώρησης στο εξωτερικό στους πολίτες της ΛΔΓ που είχαν καταφύγει στην Πρεσβεία της ΟΔΓ στην Πράγα. Υποστήριξε επίσης τη διαδικασία πολιτικών μεταρρυθμίσεων ιδίως στην Πολωνία και την Ουγγαρία. Για το σκοπό αυτό είχε συναντηθεί, ήδη από τον Ιανουάριο του 1980 στο πλαίσιο μιας επίσκεψής του στην Πολωνία, με τον επικεφαλής της «Αλληλεγγύης» (Solidarność) Λεχ Βαλέσα, εξασφαλίζοντάς του την υποστήριξη της ΟΔΓ στις προσπάθειες τις πολωνικής αντιπολίτευσης για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Τα μέσα που χρησιμοποίησε για το σκοπό αυτό οδήγησαν στον χαρακτηρισμό της πολιτικής που ακολούθησαν ο Γκένσερ και ο Καγκελάριος Χέλμουτ Κολ ως «διπλωματία του καρνέ επιταγών» (Scheckbuchdiplomatie). Ο Γκένσερ συμμετείχε στις πρώτες τρεις συναντήσεις των «2+4» Υπουργών Εξωτερικών, με αντικείμενο τις εξωτερικές πτυχές της γερμανικής ενοποίησης, που πραγματοποιήθηκαν διαδοχικά στη Βόννη, στο Βερολίνο και στο Παρίσι. Το Νοέμβριο του 1990 ο Γκένσερ και ο Πολωνός ομόλογός του Κριστόφ Σκουμπιζέφσκι υπέγραψαν στη Βαρσοβία τη γερμανο-πολωνική συνθήκη, με την οποία ορίστηκε ως δυτικό σύνορο της Πολωνίας η γραμμή κατά μήκος των ποταμών Όντερ και Νάισε.
thumb|left|Διάσκεψη Υπουργών Οικονομίας της ΔΑΣΕ (με τον Χέλμουτ Χάουσμαν) Χάρη στη δημοφιλία του Γκένσερ στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Χάλλε, και τις ελπίδες που δημιούργησαν στους Γερμανούς οι εξελίξεις μετά την πτώση του τοίχους του Βερολίνου, το FDP κατάφερε να συγκεντρώσει στις ομοσπονδιακές εκλογές του 1990 στο κρατίδιο της Σαξωνίας-Άνχαλτ ποσοστό 17,61% των ψήφων. Χάρη σε αυτό το ποσοστό, ο τοπικός υποψήφιος του κόμματος Ούβε Λουρ επέτυχε, για πρώτη και ως τώρα τελευταία φορά από το 1957, να εκλεγεί βουλευτής στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο με απευθείας εντολή (και όχι μέσω αναλογικής κατανομής εδρών στο σύνολο της επικράτειας).
thumb|Ο Γκένσερ το 2008 Έντονη κριτική έχει ασκηθεί στην απόφαση του Γκένσερ για πρόωρη αναγνώριση της ανεξαρτησίας των πρώην γιουγκοσλαβικών Δημοκρατιών της Σλοβενίας και της Κροατίας από τη Γερμανία το Δεκέμβριο 1991. Η αναγνώριση είχε συμφωνηθεί μόνο με την Αυστρία, αποτελούσε κατάφωρη παραβίαση της Τελικής Πράξης της ΔΑΣΕ και αντέβαινε σε απόφαση του Συμβουλίου Υπουργών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, καθώς οποιασδήποτε αναγνώρισης κράτους της πρώην Γιουγκοσλαβίας έπρεπε να είχε προηγηθεί αξιολόγηση των πορισμάτων της Επιτροπής Μπαντιντέρ. Ο Γκένσερ κατηγορήθηκε ότι επέσπευσε κατ’ αυτόν τον τρόπο τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τον πόλεμο που επακολούθησε. Ο τότε Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Χαβιέ Πέρες ντε Κουέγιαρ είχε προειδοποιήσει τη γερμανική Κυβέρνηση ότι τυχόν αναγνώριση της Σλοβενίας και της Κροατίας θα οδηγούσε στην επέκταση των εχθροπραξιών στη Γιουγκοσλαβία.
Στις 18 Μαΐου 1992 ο Γκένσερ αποχώρησε οικειοθελώς από την Κυβέρνηση, μετά από 23 χρόνια συνολικής θητείας. Είχε ανακοινώσει την απόφασή του τρεις εβδομάδες νωρίτερα, στις 27 Απριλίου 1992. Κατά το χρόνο της αποχώρησής του, ήταν ο αρχαιότερος εν ενεργεία Υπουργός Εξωτερικών στην Ευρώπη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Χελωνονιντζάκια (ταινία, 2007)
Το Χελωνονιντζάκια (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: TMNT) είναι υπερηρωική ταινία κινουμένων σχεδίων υπολογιστή του 2007 σε σκηνοθεσία από τον Κέβιν Μούνρο (στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο). Είναι η τέταρτη κινηματογραφική ταινία Χελωνονιντζάκια και αυτόνομη συνέχεια του Χελωνονιντζάκια 3: Πολεμιστές στην Ιαπωνία (1993). Πρωταγωνιστούν οι Κρις Έβανς, Σάρα Μισέλ Γκέλαρ, Μάκο Ιβαμάτσου, Κέβιν Σμιθ, Πάτρικ Στιούαρτ, Ζανγκ Ζιγί, Τζέιμς Άρνολντ Τέιλορ, Νόλαν Νορθ, Μίτσελ Γουίτφιλντ, και Μάικι Κέλι, με αφήγηση από τον Λόρενς Φίσμπερν.
Το Χελωνονιντζάκια κυκλοφόρησε στις 23 Μαρτίου του 2007, από την Warner Bros. Pictures. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς, αλλά ήταν μικρή εμπορική επιτυχία, εισπράττοντας $95.6 εκατομμύρια απέναντι από έναν προϋπολογισμό $34 εκατομμυρίων. Οι συνέχειες του ακυρώθηκαν μετά την εξαγορά του franchise από το Nickelodeon το 2009, επανεκκινώντας την σειρά ταινιών με το Χελωνονιντζάκια το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Χελωνονιντζάκια (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής The Weinstein Company Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2007
Σιγκετσίγιο Ιζούμι
Ο Σιγκετσίγιο Ιζούμι (29 Ιουνίου 1865 - 21 Φεβρουαρίου 1986) ήταν Ιάπωνας υπεραιωνόβιος και ο γηραιότερος άνθρωπος του κόσμου την περίοδο 16 Νοεμβρίου 1976 - 21 Φεβρουαρίου 1986, ημέρα θανάτου του. Επίσημα τότε, πέθανε σε ηλικία 120 ετών, αλλά σήμερα η χρονολογία γέννησής του είναι αμφισβητούμενη και ο γηραιότερος αναμφισβήτητος άνδρας ήταν ο επίσης Ιάπωνας Γιροεμόν Κιμούρα (1897-2013).
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Γιάννης Γκοβόστης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Αρλ
Η Αρλ (οξιτανικά Arle ['aʀle], γαλλικά Arles ['aʀl]) είναι πόλη της νότιας Γαλλίας, στον νομό Bouches-du-Rhône (Στόμιο του Ροδανού), του οποίου αποτελεί την πρωτεύουσα, στην ιστορική περιοχή Προβηγκία (Προβάνς). Είναι ιστορική πόλη, η αρχαία Ρωμαϊκή Αρελάτη.
Γεωγραφία
Ο ποταμός Ροδανός διχάζεται σε δύο κλάδους πριν εισέλθει στην Αρλ, σχηματίζοντας το δέλτα του, γνωστό ως Καμάργκ (Camargue). Επειδή το Καμάργκ διοικητικά ανήκει στον δήμο της Αρλ, ο δήμος είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση στη μητροπολιτική Γαλλία, παρότι ο πληθυσμός του δεν υπερβαίνει τις 53.000 (52.600 στην απογραφή του 2005). Η έκταση του δήμου είναι 758,93 τ.χλμ., πάνω από το επταπλάσιο του δήμου των Παρισίων, και η πυκνότητα πληθυσμού 66 κάτοικοι ανά τ.χλμ. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου της πόλης είναι 43° 40΄ 41΄΄ βόρειο πλάτος και 4° 37΄ 46΄΄ ανατολικό μήκος. Το ελάχιστο υψόμετρο του δήμου είναι 0, το μέγιστο 57 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και το μεσοσταθμικό 10 μέτρα. Η Αρλ είναι η κύρια πόλη δύο καντονίων, του Arles-Est (Ανατολικό Αρλ) και του Arles-Ouest (Δυτικό Αρλ).
Αρχαιότητα
Η Αρλ ιδρύθηκε από τους αρχαίους Έλληνες (Φωκαείς) τον 6ο αιώνα π.Χ. με το όνομα Θηλίνη. Καταλήφθηκε από τους Κέλτες Σάλυες το 535 π.Χ., που τη μετονόμασαν σε Αρελάτη. Οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την πόλη το 123 π.Χ. και την ανέπτυξαν σε σημαντικό αστικό κέντρο, με μια διώρυγα προς τη Μεσόγειο Θάλασσα που διανοίχθηκε το 104 π.Χ.. Ωστόσο, πάλευε να βγει από τη σκιά της Μασσαλίας. Η ευκαιρία δόθηκε όταν, κατά τον Ρωμαϊκό Εμφύλιο Πόλεμο (49–45 π.Χ.), τάχθηκε με το μέρος του Ιουλίου Καίσαρα κατά του Πομπήιου, παρέχοντας στρατιωτική υποστήριξη. Η Μασσαλία στήριξε τον Πομπήιο και, όταν ο Καίσαρας νίκησε, η Μασσαλία απογυμνώθηκε του πλούτου της, που μεταφέρθηκε στην Αρελάτη ως ανταμοιβή. Η πόλη έγινε επίσημα αποικία για τους βετεράνους της «Σιδηράς Λεγεώνας» (Legio VI Ferrata), που την είχε ως έδρα της. Ο πλήρης τίτλος της Αρελάτης ως αποικίας ήταν Colonia Iulia Paterna Arelatensium Sextanorum, δηλαδή «η προγονική Ιουλιανή αποικία της Αρελάτης των στρατιωτών της Έκτης» (ενν. λεγεώνας).
Σημασία
Η ρωμαϊκή Αρελάτη ήταν μία σημαντική πόλη στην επαρχία Gallia Narbonensis. Η έκτασή της ανερχόταν σε 400 στρέμματα και διέθετε πολλά μνημεία, μεταξύ των οποίων το αμφιθέατρο, αψίδα του θριάμβου, ιπποδρόμιο, θέατρο και τείχη σε πλήρη περίμετρο. Κτισμένη κοντύτερα στη θάλασσα από τη σημερινή της θέση, ήταν μεγάλο λιμάνι. Είχε (και ακόμα έχει) τη νοτιότερη γέφυρα του ποταμού Ροδανού. Η ρωμαϊκή γέφυρα ωστόσο δεν ήταν σταθερή, αλλά κινητού στρατιωτικού τύπου, στηριζόμενη πάνω σε λέμβους, με πυργίσκους και αιρόμενα τμήματα σε κάθε όχθη. Οι λέμβοι ήταν στερεωμένες με άγκυρες και προσδεδεμένες σε άλλους πυργίσκους πιο πάνω στο ποτάμι. Αυτό το ασυνήθιστο σχέδιο ήταν ένας τρόπος αντιμετωπίσεως των συχνών και βίαιων πλημμυρών του ποταμού, που θα γκρέμιζαν σχετικά σύντομα μια συμβατική γέφυρα. Δεν σώζονται σήμερα ίχνη της ρωμαϊκής γέφυρας, που έχει αντικατασταθεί με μια σύγχρονη κοντά στο ίδιο σημείο.
Η πόλη έφθασε στο μέγιστο της επιρροής της κατά τον 4ο και τον 5ο αιώνα μ.Χ., οπότε γινόταν συχνά το αρχηγείο των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων κατά τη διάρκεια εκστρατειών. Το έτος 395 έγινε η έδρα του Πραιτωριανού Νομού των Γαλατών, που κυβερνούσε το δυτικό μέρος της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας: την κυρίως Γαλατία, την Ισπανία και την Αρμορική (Βρετάνη).
Υπήρξε η αγαπημένη πόλη του Μεγάλου Κωνσταντίνου, που έκτισε «θέρμας» (λουτρά) εκεί, από τα οποία διασώζονται αρκετά ερείπια. Ο γιος του, Κωνσταντίνος Β΄, γεννήθηκε στην Αρελάτη. Ο σφετεριστής Κωνσταντίνος Γ΄ ανακήρυξε τον εαυτό του αυτοκράτορα στη Δύση (407–411) και έκανε την Αρελάτη πρωτεύουσά του το 408.
Η πόλη ήταν διάσημο πολιτιστικό και θρησκευτικό κέντρο κατά την ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Γενέτειρα του σκεπτικιστή έως άθεου φιλοσόφου Φαβωρίνου, υπήρξε ταυτόχρονα μια τοποθεσία-κλειδί για τον ρωμαϊκό Χριστιανισμό και σημαντική βάση για τον εκχριστιανισμό των Γαλατών. Από τον επισκοπικό της θρόνο πέρασε σειρά από επιφανείς κληρικούς, αρχίζοντας με τον Άγιο Τρόφιμο περί το 225 και συνεχίζοντας με τον Άγιο Ονώριο και τον Ιλάριο της Αρλ το πρώτο ήμισυ του 5ου αιώνα. Η ένταση στις σχέσεις των επισκόπων της Αρλ με τους Βησιγότθους βασιλείς μπορεί να περιγραφεί μέσα από την ιστορία του επισκόπου Αγίου Καισαρίου της Αρλ (503–542), τον οποίο υποπτεύθηκε ο αιρετικός (Αρειανός) Βησιγότθος βασιλιάς Αλάριχος Β΄ ότι συνωμοτούσε με τους Βουργουνδούς για να παραδώσει την πόλη στη Βουργουνδία, οπότε τον εξόρισε για ένα έτος στο Μπορντώ. Και πάλι το 512 όταν η Αρλ αμύνθηκε κατά του Θεοδώριχου, ο Καισάριος φυλακίσθηκε και στάλθηκε στη Ραβέννα για να δώσει εξηγήσεις για τις ενέργειές του ενώπιον του βασιλιά των Οστρογότθων.
Η μεσαιωνική Αρλ
Η Αρλ επηρεάσθηκε δυσμενώς από την εισβολή των Σαρακηνών και των Φράγκων στην Προβηγκία, με την επακόλουθη κατάκτησή της από αυτούς τον 8ο αιώνα. Το 855 η πόλη έγινε πρωτεύουσα του Φράγκικου «Βασιλείου της Αρλ», που περιελάμβανε τη Βουργουνδία και τμήμα της Προβηγκίας, αλλά δεχόταν συχνά επιδρομές, κυρίως από Σαρακηνούς και Βίκινγκ. Το 888 ο κόμης Ροδόλφος του Οσέρ (Auxerre) (ΒΔ Βουργουνδία) ίδρυσε το Βασίλειο της «Τρανσιουρανής Βουργουνδίας (Bourgogne Transjurane, δηλαδή πέρα από τα όρη του Ιούρα), που περιελάμβανε τη σημερινή δυτική Ελβετία.
Το 933 ο Ούγος της Αρλ ("Hugues de Provence") παρέδωσε το βασίλειό του στον Ροδόλφο Β΄, που συνένωσε τα δύο βασίλεια σε ένα νέο Βασίλειο της Αρλ. Το 1032 ο βασιλιάς Ροδόλφος Γ΄ πέθανε και το βασίλειο κληρονόμησε ο αυτοκράτορας Κορράδος Β΄. Παρότι οι διάδοχοί του θεωρούσαν τους εαυτούς τους βασιλείς της Αρλ, λίγοι πήγαν να στεφθούν ως τέτοιοι στη μητρόπολη. Το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους του βασιλείου ενσωματωνόταν σταδιακά στη Γαλλία. Την εποχή εκείνη το αμφιθέατρο μετατράπηκε σε φρούριο, με σκοπιές στο κάθε τεταρτημόριο και στο εσωτερικό του κτίστηκε ένας μικρός περίκλειστος οικισμός. Ο πληθυσμός ήταν πλέον ένα κλάσμα αυτού της ρωμαϊκής εποχής και μεγάλο μέρος της αρχαίας Αρελάτης ήταν ερείπια.
Η πόλη επανέκτησε πολιτική και οικονομική σημασία κατά τον 12ο αιώνα, με τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φρειδερίκο να ταξιδεύει στην Αρλ το 1178 για τη στέψη του. Το ίδιο αιώνα η Αρλ έγινε ελεύθερη πόλη κυβερνώμενη από εκλεγμένο άρχοντα που διόριζε τις άλλες αρχές, καθεστώς που διατήρησε μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση του 1789.
Η Αρλ υπάχθηκε στην κομητεία της Προβηγκίας το 1239, αλλά η θέση της επισκιάσθηκε για ακόμα μία φορά από τη Μασσαλία. Το 1378 ο αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κάρολος Δ΄ παραχώρησε τα υπολείμματα του Βασιλείου της Αρλ στον δελφίνο της Γαλλίας (τον μετέπειτα βασιλιά Κάρολο ΣΤ΄) και το Βασίλειο έπαυσε να υπάρχει και τυπικά.
Η νεότερη Αρλ
thumb|right|250px|«Το Cafe Terrace τη νύχτα» του [[Βίνσεντ βαν Γκογκ (Σεπτέμβριος 1888). Αποδίδει τη ζεστασιά ενός café στην Αρλ]]
Αυτό την έκανε ελκυστικό προορισμό για τον ζωγράφο Βίνσεντ βαν Γκογκ, που έφθασε στην Αρλ στις 21 Φεβρουαρίου 1888. Τον συνάρπασαν τα τοπία της Προβηγκίας και δημιούργησε πάνω από 300 ζωγραφιές και σχέδια όσο έμεινε στην πόλη. Πολλοί από τους διασημότερους πίνακές του ολοκληρώθηκαν στην Αρλ. Ο Πωλ Γκωγκέν επισκέφθηκε τον βαν Γκογκ στην Αρλ. Ωστόσο, η νοητική υγεία του βαν Γκογκ χειροτέρευσε και έγινε εξαιρετικά εκκεντρικός, με κορύφωση το διαβόητο περιστατικό στο οποίο έκοψε το αυτί του τον Δεκέμβριο 1888. Οι ενδιαφερόμενοι Αρλεζιάνοι κυκλοφόρησαν αίτηση τον Φεβρουάριο 1889 ζητώντας τη νοσηλεία του σε άσυλο. Τον Μάιο 1889 ο βαν Γκογκ «έπιασε το μήνυμα» και άφησε την Αρλ για το άσυλο του γειτονικού Σεν Ρεμύ ντε Προβάνς.
Σήμερα η Αρλ ζει και με / από το παρελθόν της. Σημερινός (2007) δήμαρχος της Αρλ είναι ο Hervé Schiavetti του Σοσιαλιστικού Κόμματος.