cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναυάγιο στα νερά της Κρήτης (ταινία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1942 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Επικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Βρετανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λην
Ψάρι (αποσαφήνιση)
Η λέξη Ψάρι μπορεί να αναφέρεται:
Γεωγραφικοί προσδιορισμοί
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μονοκαρυά Εύβοιας
Η Μονοκαρυά ή αλλιώς Πάνω Μονοκαρυά είναι πεδινό χωριό στη βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας σε υψόμετρο 181 μέτρα.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Μονοκαρυά είναι κτισμένη σε μια κοιλάδα που σχηματίζει ο χείμαρρος Ξεροπόταμος, σε απόσταση 7 χλμ. ΝΑ. από την Ιστιαία (έδρα του δήμου) και 107 χλμ. ΒΔ. από την Χαλκίδα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, το όνομα του χωριού προήλθε μάλλον από την ύπαρξη στην περιοχή μιας πολύ μεγάλης καρυδιάς. Αναφέρεται ότι στην τουρκοκρατία η περιοχή ήταν ένα μεγάλο τσιφλίκι όπου οι υπόδουλοι τότε Έλληνες που δούλευαν ως κολλήγοι στα χωράφια δημιούργησαν τον οικισμό όπως και την γειτονική Κάτω Μονοκαρυά. Η περιοχή έχει αρκετές ρεματιές, χαράδρες, μικρούς καταρράκτες, αιωνόβια πλατάνια και πεύκα. Οι κάτοικοί της ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την υλοτομία ενώ τους καλοκαιρινούς έχει πολλούς επισκέπτες λόγω του δροσερού κλίματός της.
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ιστιαίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Κάτω Μονοκαρυά αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Μονοκαρυάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιστιαίας του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει συνολικό πληθυσμό 155 κατοίκους ενώ ως οικισμός 42.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
VIP
Προφέρεται Βι άι πι ή "βιπ" και γράφεται V.I.P. ή VIP Πρόκειται για διεθνή όρο ο οποίος προέρχεται από τα αρχικά των αγγλικών λέξεων "Very Important Person" («Πολύ Σημαντικό Πρόσωπο»). Στον πληθυντικό αναφέρεται ως βιπς (V.I.Ps).
Όπως προσδιορίζεται ο όρος αυτός και από την ερμηνεία του, χρησιμοποιείται κυρίως στον χαρακτηρισμό σημαντικών προσώπων που μετακινούνται σε χώρους που πιθανόν να μην είναι γνωστοί και ν΄ απαιτείται κάποια ιδιαίτερη προσοχή ή ταχύτερη διευκόλυνση. Συνήθως τέτοιοι χώροι μπορεί να είναι ειδικές αίθουσες, αίθουσα V.I.P., αεροδρομίων, τουριστικών λιμένων, μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων κ.λπ.
Ό όρος αυτός πρωτοεμφανίστηκε στην Ελλάδα στη δεκαετία του 1960, όταν η «τράνζιτ» διέλευση υψηλόβαθμων προσώπων από το αεροδρόμιο του Ελληνικού άρχισε ν΄ αυξάνει με την αλματώδη τότε ανάπτυξη των αεροπορικών συγκοινωνιών. Μάλιστα στο ξενοδοχείο «Άθενς Χίλτον» όποτε κατέλυε τέτοιο πρόσωπο, ως «Βι άι πι» χαρακτηριζόταν και ολόκληρος ο όροφος του καταλύματος τέτοιου προσώπου, προς αποτροπή επισκεψιμότητάς του από τρίτους.
Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Εξοπλισμός λιμένων Κατηγορία:Εξοπλισμός αερολιμένων Κατηγορία:Θέσεις εξουσίας
Άμφισσα
Η Άμφισσα είναι η πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Φωκίδας και της τέως επαρχίας Παρνασσίδας, με πληθυσμό 7.203 κατοίκους (Απογραφή 2011). Βρίσκεται στο βόρειο μέρος του Κρισαίου Πεδίου, στους πρόποδες του βουνού Έλατος της Γκιώνας, ενώ ανατολικά της βρίσκεται ο Παρνασσός.
Προέλευση ονόματος
Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ο οποίος αναφέρει πως «Άμφισσα ονομάσθη δια το όρεσιν περιέχεσθαι», η ονομασία της Άμφισσας προέρχεται από το ρήμα αμφιέννυμι, που σημαίνει 'περιβάλλω', επειδή η πόλη περιβάλλεται από βουνά (Γκιώνα και Παρνασσός). Κατά τη μυθολογία, η πόλη οφείλει το όνομά της στην Άμφισσα, κόρη του Μάκαρος, εγγονή του Αιόλου.
Στις αρχές του 13ου αιώνα και με την έναρξη της Λατινοκρατίας στην Ελλάδα, η Άμφισσα μετονομάστηκε από τους Φράγκους κατακτητές σε La Sole και στα ελληνικά (τα) Σάλωνα. Για την προέλευση της ονομασίας Σάλωνα, η οποία διατηρήθηκε μέχρι και το τέλος της Οθωμανικής περιόδου στην Ελλάδα, υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, η πόλη ξαναπήρε επίσημα το αρχαίο όνομα Άμφισσα το 1833.
Αρχαίοι και ρωμαϊκοί χρόνοι
Η ιστορία της Άμφισσας ξεκινάει από την αρχαιότητα, αφού κατοικείτο από τους πανάρχαιους χρόνους όπως μαρτυρούν τα Τείχη της Ακρόπολής της, αλλά και η αναφορά του Παυσανία σε δύο αξιομνημόνευτους τάφους που υπήρχαν στην πόλη, της Άμφισσας και του Ανδραίμονος.
Η Άμφισσα αποτελούσε μεγάλη πόλη των Εσπέριων ή Οζολών (που ερμηνεύεται "με οσμή", λόγω της συνήθειας των κατοίκων να ενδύονται με ακατέργαστα δέρματα από ζώα, ώστε να προφυλάσσονται από το ψύχος, όμως αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον ερεθισμό της επιδερμίδας τους) Λοκρών (παρακλάδι της Φωκίδας).
Από τον 8ο αιώνα π.Χ., διατηρούσε εμπορικές σχέσεις με την Κόρινθο και με πόλεις της βορειοδυτικής Πελοποννήσου. Τον 7ο αιώνα π.Χ. η Άμφισσα οργανώθηκε ως πόλη-κράτος με τις τέχνες και το εμπόριο να γνωρίζουν άνθηση που διήρκεσε για τρεις αιώνες. Το 653 π.Χ. κάτοικοι της πόλης και της ευρύτερης περιοχής μετανάστευσαν στην Κάτω Ιταλία όπου ίδρυσαν την αποικία των Επιζεφύριων Λοκρών, μια πόλη που υπάρχει μέχρι σήμερα με το όνομα Locri. Στον Πελοποννησιακό Πόλεμο (431 π.Χ. - 404 π.Χ.), οι Αμφισσείς τάχθηκαν με το μέρος των Σπαρτιατών εναντίον των Αθηναίων. Το 338 π.Χ. η Άμφισσα καταστράφηκε από τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας, ο οποίος έχοντας κληθεί από τους Αμφικτύονες και ως προϊστάμενος του Αμφικτυονικού Συνεδρίου των Δελφών, κατά τον Δ΄ Ιερό Πόλεμο την κατέσκαψε εκ θεμελίων και γκρέμισε την ακρόπολη της, ως τιμωρία επειδή οι Αμφισσείς είχαν καταδικαστεί για ασέβεια και αρνούνταν να πληρώσουν πρόστιμο, εξαιτίας του ότι είχαν καλλιεργήσει παράνομα κτήματα του Κρισαίου Πεδίου που ανήκαν στους Δελφούς.
Η πόλη ανοικοδομήθηκε και αποτέλεσε μέρος της πανίσχυρης Αιτωλικής Συμπολιτείας όπως και όλη η Φωκίδα, οι οποίοι πήραν μέρος, το 278 π.Χ., στη νικηφόρα μάχη κατά των Γαλατών, που εδραίωσε την κυριαρχία της Συμπολιτείας στον Ελληνικό χώρο. Το 190 π.Χ. ο Ρωμαίος ύπατος Μάνιος Ακίλιος Γλαβρίωνας απέτυχε να εκπορθήσει την πόλη, ενώ αργότερα, η πόλη θα συνάψει ειρήνη με τη Ρώμη και θα παραμείνει ως ανεξάρτητη πολιτεία χωρίς να πληρώνει φόρους στη Ρώμη. Την περίοδο 174 π.Χ. - 160 π.Χ. γνώρισε μεγάλες καταστροφές από τον πόλεμο μεταξύ των φιλορωμαίων Αιτωλών και των αυτονομιστών, και πολλά κτήρια της πυρπολήθηκαν. Το 27 π.Χ. ο Οκταβιανός Αύγουστος, σε ανάμνηση της νίκης του στο Άκτιο, ίδρυσε τη Νικόπολη, αλλά πολλοί Αιτωλοί δεν υπάκουσαν στη διαταγή του να εποικίσουν τη νέα πόλη και προτίμησαν να μετοικήσουν στην Άμφισσα, όπως τους υπαγόρευαν αρχαιότατοι συγγενικοί δεσμοί, με αποτέλεσμα κατά την εποχή των Ρωμαίων η πόλη να ακμάσει.
Από την Άμφισσα καταγόταν ο γνωστός ιατρός Φιλώτας ο οποίος έδρασε στην Αλεξάνδρεια (Πλούταρχος Αντώνιος 28).
Βυζαντινοί χρόνοι
μικρογραφία|Το [[Κάστρο Σαλώνων|Κάστρο.]]
Στη Βυζαντινή περίοδο οι πληροφορίες για την Άμφισσα προέρχονται κυρίως από το «Χρονικό του Γαλαξειδίου», το οποίο γράφτηκε από τον Ιερομόναχο Ευθύμιο και βρέθηκε από τον Κωνσταντίνο Σάθα ο οποίος το επεξεργάστηκε και το δημοσίευσε. Η Άμφισσα δέχθηκε επίθεση από τις ορδές των Βούλγαρων του Σαμουήλ στα τέλη του 10ου αιώνα, οι οποίοι την κατέλαβαν και σκότωσαν πολλούς από τους κατοίκους της, μετά την ήττα τους στο Γαλαξίδι. Το 1054 η πόλη υπέφερε από πανούκλα. Δέκα χρόνια μετά (1064) την πόλη κατέστρεψαν οι Ούζοι, ενώ μεταξύ 1081 - 1085 ακολούθησαν οι Νορμανδοί της Απουλίας. Κατά το τελευταίο αυτό διάστημα φαίνεται ότι δόθηκε στην Άμφισσα η ονομασία "Σάλωνας", δαλματικής προέλευσης.
Στις αρχές του 13ου αιώνα ξεκινά η περίοδος της Λατινοκρατίας στην Ελλάδα και η πόλη κυριεύθηκε από τον βασιλιά της Θεσσαλονίκης, Βονιφάτιο Μομφερρατικό. Οι Φράγκοι μετονόμασαν την Άμφισσα σε La Sole και στα ελληνικά Σάλωνα, ιδρύοντας την Κομητεία των Σαλώνων. Πρώτος κόμης των Σαλώνων ορίστηκε ο Θωμάς Α΄ ντ' Ωτρεμανκούρ (1204 - 1210), ο οποίος έχτισε το πανίσχυρο Κάστρο των Σαλώνων πάνω στα θεμέλια της αρχαίας ακρόπολης της Άμφισσας. Έως το 1937 αλλάζει συνεχώς κατακτητές. Τότε η κομητεία πέρασε στα χέρια του Τούρκου σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄, μετά από πρόσκληση του δεσπότη Σεραφείμ και των ίδιων των κατοίκων προς τους Τούρκους να έρθουν να καταλάβουν τα Σάλωνα γιατί τους προτιμούσαν από τους Φράγκους. Το 1402 περίπου περιήλθε στον Δεσπότη του Μυστρά, Θεόδωρο Α΄ Παλαιολόγο, ο οποίος δεν είχε τη δύναμη να την κρατήσει και έτσι την πούλησε στους Οσπιτάλιους Ιππότες. Κατά την περίοδο της Καταλανοκρατίας, η κομητεία διοικείτο με βάση την καταλανική νομοθεσία, είχε κατά πάσα πιθανότητα επιβληθεί στα Σάλωνα η καταλανική ως επίσημη γλώσσα. Το 1410 περιήλθε οριστικά στους Οθωμανούς Τούρκους. Το 1580 έγινε στην περιοχή φοβερός σεισμός που κατέστρεψε πολλά σπίτια στα Σάλωνα και τα γύρω χωριά. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, θα γίνουν διάφορες εξεγέρσεις στην περιοχή της Παρνασσίδας, με κυριότερη αυτή του 1687, όταν ο Επίσκοπος Σαλώνων Φιλόθεος και ο αρματολός Κούρμας θα ελευθερώσουν την περιοχή από τους Τούρκους, μέχρι το 1698 και τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς.
Η Άμφισσα κατά την Επανάσταση του 1821
μικρογραφία|αριστερά|«Η κατάληψη του κάστρου των Σαλώνων 1821» [[Λουί Ντυπρέ|Louis Dupré (1825).]]
Η Φωκίδα είχε τη μέγιστη συνεισφορά στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 με την ανάδειξη αγωνιστών όπως ο Ησαΐας Σαλώνων, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ο Πανουργιάς, ο Γιάννης Γκούρας, ο Ιωάννης Μακρυγιάννης, ο Δυοβουνιώτης, ο Τράκας, ο Μητρόπουλος και άλλοι ενώ ήταν η πρώτη περιοχή της Ρούμελης που επαναστάτησε. Η Άμφισσα καταλήφθηκε από τον Πανουργιά στις 27 Μαρτίου 1821. Πιο συγκεκριμένα, την πόλη πολιόρκησαν, από τις πρώτες πρωινές ώρες της ημέρας εκείνης, τρία σώματα Ελλήνων οπλαρχηγών με επικεφαλής τους Γκούρα (εξάδελφο του Πανουργιά), Θανάση Μανίκα (γαμβρό του και υπαρχηγό) και Παπανδρέα Μόρη, από την Κουκουβίστα, με την ενίσχυση Γαλαξειδιωτών και άλλων Φωκιέων εθελοντών. Ανήμερα το Πάσχα, στις 10 Απριλίου 1821, το Κάστρο των Σαλώνων αλώθηκε από τους Έλληνες (που είχαν ήδη απελευθερώσει τη γύρω περιοχή) και έγινε το πρώτο κάστρο το οποίο επανήλθε σε ελληνικά χέρια, εξοντώνοντας σταδιακά τους 600 έγκλειστους Τούρκους (ένοπλους κι αμάχους ) και παίρνοντας ταυτόχρονα τα όπλα τους. Ελάχιστες μόνο οικογένειες Οθωμανών αμάχων διασώθηκαν, καθώς γείτονές τους και φίλοι χριστιανοί τους έκρυψαν σε πιθάρια και κάδους. Μετά την απελευθέρωση, τα Σάλωνα έγιναν η πρωτεύουσα της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας με την ίδρυση του Αρείου Πάγου των Σαλώνων όπου ψηφίστηκε το Σύνταγμα της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας. Το 1825 οι Τούρκοι καταλαμβάνουν ξανά τα Σάλωνα, για μερικούς μήνες, ενώ το ίδιο συμβαίνει και το 1826, από τον Κιουταχή. Τη δεύτερη φορά, οι Τούρκοι θα κρατήσουν την πόλη μέχρι το 1829, όταν και θα την παραδώσουν στον Δημήτριο Υψηλάντη. Έχοντας επίσημα ξαναπάρει το όνομα Άμφισσα, η πόλη προοδεύει και τα οθωμανικά κτίρια, μεταξύ των οποίων και έξι τζαμιά, κατεδαφίζονται, όμως ο σεισμός του 1870 γκρεμίζει πολλά παλιά κτίρια στην πόλη.
Νεότεροι χρόνοι
Τον Απρίλιο του 1941, ύστερα από βομβαρδισμό (στις 25 Απριλίου, που όμως δεν είχε θύματα ή ζημιές), οι Γερμανοί καταλαμβάνουν την πόλη και την παραδίδουν στους Ιταλούς, μέχρι τον Ιούλιο του 1943 που η πόλη περνά υπό Γερμανική κατοχή. Στα χρόνια της κατοχής από τους Ιταλούς και Γερμανούς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη και η γύρω περιοχή δοκιμάστηκε άσχημα και υπήρξαν καταστροφές (κάψιμο χωριών, εκτελέσεις) σε γειτονικά χωριά (Αγία Ευθυμία, Βουνιχώρα, Σεγδίτσα κλπ.). Από την άλλη, στα γύρω βουνά (Γκιώνα και Παρνασσό) έδρασε οργανωμένο αντάρτικο, το οποίο είχε και νικηφόρες μάχες εναντίον των κατακτητών (Ρεκά, Καρούτες). Τον Οκτώβριο του 1943, οι Γερμανοί αναγκάζονται να αποχωρήσουν από την πόλη και στη συνέχεια και τη γενικότερη περιοχή, που θα παραμείνει ελεύθερη μέχρι τον Φεβρουάριο του 1944, όταν και οι Γερμανοί επανέρχονται. Η οριστική αποχώρηση των Γερμανών από την πόλη, θα γίνει στις 15 Οκτωβρίου του 1944. Η πόλη, επίσης, δοκιμάστηκε και στον Εμφύλιο πόλεμο με πολλές απώλειες για τους κατοίκους της.
Υποδομή
Η πόλη έχει πολλά κληροδοτήματα από ευεργέτες που άφησαν την περιουσία τους για διάφορους κοινωφελείς σκοπούς (Μαρκίδης, Γιαγτζής, Σταλλός, Μαχαιράς κλπ). Στην πόλη λειτουργούν Αρχαιολογικό Μουσείο, Λαογραφικό Μουσείο, Δημοτική Βιβλιοθήκη (με σημαντικό αρχειακό υλικό), Δημοτικό Ωδείο, Εικαστικό εργαστήρι, Πολιτιστικοί Σύλλογοι και Δημοτική Φιλαρμονική και Χορωδία με μεγάλη παράδοση. Επίσης, υπάρχει Ενιαίο Λύκειο, δύο Γυμνάσια (μουσικό και εσπερινό), τέσσερα (4) Δημοτικά σχολεία, Νηπιαγωγεία, Βρεφονηπιακοί σταθμοί, Νοσηλευτική Σχολή και Επαγγελματικό Λύκειο. Επίσης, λειτουργούν ΙΕΚ και ΣΕΚ στο οποίο κατά την περίοδο 2017-2018 διδάσκονταν τέσσερις ειδικότητες, καθώς και το Εργαστηριακό Κέντρο (ΕΚ) Άμφισσας. Στην πόλη λειτουργεί ακόμη τμήμα του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η Άμφισσα αποτελεί έδρα όλων των Δημόσιων Υπηρεσιών, διαθέτει σύγχρονο Κρατικό Νοσοκομείο, Πρωτοδικείο, Πρεβαντόριο Κρατουμένων και στεγάζει το ΚΤΕΛ Νομού Φωκίδας.
Η πάνω πλατεία (Κεχαγιά) της πόλης ήταν το πνευματικό και καλλιτεχνικό κέντρο της Φωκίδας, ενώ η κάτω πλατεία ή πλατεία (Ησαΐα), προς τιμή του ομώνυμου επισκόπου και εθνικού ήρωα, είναι το ουσιαστικό κέντρο της πόλης όπου βρίσκεται το Πνευματικό Κέντρο, ενώ συγκεντρώνει πλήθος καταστημάτων. Ακόμα, η Άμφισσα διαθέτει ένα ξενοδοχείο και πολλές παραδοσιακές ταβέρνες.
Ήθη και έθιμα
μικρογραφία|Άποψη της Άμφισσας σε επιστολικό δελτάριο του 1918
10η Απριλίου
Στις 10 Απριλίου γιορτάζεται πανηγυρικά η επέτειος της άλωσης του Κάστρου των Σαλώνων, με παρέλαση μαθητών, στρατού και σωμάτων ασφαλείας. Επειδή, αρκετές φορές, οι 10 Απριλίου τυχαίνει να πέφτουν μέσα στο Πάσχα, οι εκδηλώσεις για την άλωση του κάστρου, συνηθίζεται να γίνονται την Κυριακή του Θωμά, ακόμα και αν δεν συμβαίνει η παραπάνω προϋπόθεση.
Προσωπικότητες
μικρογραφία|Προτομή του Αλέξανδρου Δελμούζου στην Άμφισσα
Η πόλη γέννησε επίσης μεγάλους διανοούμενους και πολιτικούς όπως ο Αλέξανδρος Δελμούζος ο οποίος ξεχώρισε ως παιδαγωγός, ο Αναγνώστης-Νικόλαος Γιαγτζής (1786 - 1875) ο οποίος εξελίχθηκε σε μεγάλο οικονομικό παράγοντα και ευεργέτησε την πόλη (ανακηρύχθηκε αιώνιος ευεργέτης της, με απόφαση του Δήμου Αμφισσέων, που εκδόθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1875) ενώ το 1850 εκλέχτηκε δήμαρχος της Σύρου, ο ακαδημαϊκός Χρήστος Καρούζος, ενώ ο Σπύρος Παπαλουκάς άφησε πολύτιμο έργο στην Άμφισσα.
Ποδόσφαιρο
Στην Άμφισσα εδρεύει ποδοσφαιρική ομάδα, ο Φωκικός Άμφισσας με έδρα το Δημοτικό Στάδιο Άμφισσας, ο οποίος αγωνίζεται στην Γ΄ Εθνική, με μεγαλύτερη επιτυχία τη συμμετοχή του στη Β΄ Εθνική, από την περίοδο 2011-2012 έως την περίοδο 2014-15. Στην πόλη εδρεύουν επίσης ο Αμφισσαϊκός και η Ακαδημία 94 Άμφισσας, ενώ παλιότερα υπήρχε και ο '''Α.Ο. Σάλωνα'''.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Παραδοσιακό καφενείο της πόλης Αξιοθέατα της πόλης αποτελούν:
Δημοτική Ενότητα Αμφίσσης
μικρογραφία|Πανοραμική θέα της Άμφισσας
Περιλαμβάνει, εκτός της Δημοτική Κοινότητας Άμφισσας, τις παρακάτω Τοπικές Κοινότητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άμφισσα Κατηγορία:Δήμος Δελφών Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Φωκίδας
Μααούγια Ουλντ Σιντ Αχμέντ Τάγια
Ο  Μααούγια Ουλντ Σιντ Αχμέντ Τάγια  (Maaouya Ould Sid'Ahmed Taya, αραβικά: معاوية ولد سيد أحمد الطايع‎, Ma‘āwiyah wuld Sīdi Aḥmad aṭ-Ṭāya‘, επίσης γραφόμενο ως Mu'awiya walad Sayyidi Ahmad Taya) (1941-) είναι στρατιωτικός και πολιτικός από τη Μαυριτανία, αρχηγός κράτους της ισλαμικής χώρας από το 1984 ως το 2005 και πρωθυπουργός τις περιόδους 1981-84 και 1984-92.
Πολιτική αστάθεια
Τα τελευταία χρόνια του καθεστώτος Τάγια αμαυρώθηκαν από αναταραχές εντός του στρατού και από εχθρότητα ανάμεσα στο καθεστώς και στους ισλαμιστές της χώρας. Η καταστολή της αντιπολίτευσης από την κυβέρνηση οδήγησε σε αυστηρές επικρίσεις από τη Διεθνή Κοινότητα. Το 1991 μάλιστα ο Τάγια έπαψε να υποστηρίζει το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν και στράφηκε προς τη Δύση. Στα τέλη του 1999 η Μαυριτανία σύναψε διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ και έγινε η τρίτη αραβική χώρα που προέβη σε μια τέτοια ενέργεια.
Τον Ιούνιο του 2003 η κυβέρνηση του Ουλντ Τάγια επέζησε απόπειρας πραξικοπήματος, καθώς νικήθηκαν οι αντάρτες του στρατού, έπειτα από διήμερες μάχες στη Νουακσότ. Ο ηγέτης του πραξικοπήματος, Σαλέχ Ουλντ Χανένα, αρχικά διέφυγε της σύλληψης και δημιούργησε αντάρτικη ομάδα, τους «Ιππότες της Αλλαγής». Τελικά συνελήφθη το 2004 και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη μαζί με άλλους επίδοξους πραξικοπηματίες το 2005. Στις 7 Νοεμβρίου του 2003 ο Τάγια κέρδισε ξανά τις προεδρικές εκλογές με περισσότερο από 67% των ψήφων. Για μία ακόμη φορά η αντιπολίτευση έκανε λόγο για νοθεία. Ο δεύτερος στις εκλογές, Ουλντ Χαϊντάλα, πρώην αρχηγός κράτους, συνελήφθη αμέσως πριν και μετά τη διεξαγωγή των εκλογών και κατηγορήθηκε για σχεδιασμό πραξικοπήματος. Ακολούθησαν και άλλες συλλήψεις επίδοξων πραξικοπηματιών, τον Αύγουστο του 2004. Πολλοί όμως έκαναν λόγο για «κατασκευασμένο πραξικόπημα», ως πρόφαση για τους διωγμούς. Στα τέλη Σεπτεμβρίου, η κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι είχε αποτρέψει κι άλλη απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης. Τον Νοέμβριο του 2004 η κυβέρνηση ανακοίνωσε αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις.
Ανατροπή
Στις 3 Αυγούστου του 2005, ενώ ο Τάγια βρισκόταν στη Σαουδική Αραβία για την κηδεία του μονάρχη Φαχντ, στρατιώτες κατέλαβαν κυβερνητικά κτήρια καθώς επίσης και κτήρια των κρατικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Η ομάδα ανακοίνωσε το πραξικόπημα στα κρατικά μέσα ενημέρωσης και αυτοαποκλήθηκε Στρατιωτικό Συμβούλιο για τη Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία. Το νέο χουντικό καθεστώς υποσχέθηκε να μην παραμείνει στην εξουσία περισσότερο από δύο χρόνια, ώστε να υπάρξει χρόνος για την εφαρμογή των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων. Το Συμβούλιο διόρισε αρχηγό κράτους τον στρατιωτικό Ελί Ουλντ Μοχάμεντ Βαλ, ο οποίος υπήρξε συνεργάτης του Τάγια επί πολλά έτη.
Ο Ουλντ Τάγια, επιστρέφοντας από την κηδεία του Φαχντ, σταμάτησε στη Νιαμέι, του Νίγηρα. Στη συνέχεια καταδίκασε το πραξικόπημα. Στις 8 Αυγούστου αποπειράθηκε χωρίς επιτυχία να διατάξει τις ένοπλες δυνάμεις να τον αποκαταστήσουν στην εξουσία. Η υποστήριξη στο πραξικόπημα ήταν διάσπαρτη και ακόμα και το ίδιο το κόμμα του Τάγια, το PRDS τον εγκατέλειψε λίγες ημέρες μετά το πραξικόπημα και υποστήριξε το σχέδιο για τη μετάβαση στη δημοκρατία, που σχεδίαζε το νέο καθεστώς. Οι διεθνείς αντιδράσεις αρχικά ήταν κατά της χούντας, καθώς η Αφρικανική Ένωση ανέστειλε το στάτους μέλους της Μαυριτανίας. Στη συνέχεια όμως, τόσο από την Αφρικανική Ένωση, όσο και από τις ΗΠΑ, το καθεστώς έτυχε σιωπηρής αποδοχής.
Στις 9 Αυγούστου του 2005 ο Τάγια έφυγε από το Νίγηρα και πήγε στην Μπανζούλ, στην Γκάμπια, όπου έμεινε εκεί για δύο εβδομάδες περίπου. Έπειτα, αυτός και η οικογένειά του έφυγαν αεροπορικώς στο Κατάρ, όπου αφίχθησαν στις 22 Αυγούστου.
Τον Απρίλιο του 2006 το στρατιωτικό καθεστώς ανακοίνωσε ότι ο Τάγια μπορούσε να επιστρέψει στη χώρα του ως ελεύθερος πολίτης, όχι όμως και να λάβει μέρος στις εκλογές, μέχρι να ολοκληρωνόταν η μετάβαση στη δημοκρατία.
Παραπομπές
Ταγια Ταγια Ταγια Ταγια
Μαυροπλαγιά Κιλκίς
Η Μαυροπλαγιά είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 440 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Αντρέι της Στάριτσα
Ο Αντρέι Ιβάνοβιτς, ρωσ. Андрей Иванович (5 Αυγούστου 1490 - 11 Δεκεμβρίου 1537) από τον Οίκο των Ρουρικιδών είχε ως πρόσοδο (appanage) τη Στάριτσα και το Βολοκολάμσκ από το 1519.
Βιογραφία
Ήταν ο έκτος γιος τού Ιβάν Γ΄ μεγάλου πρίγκιπα της Μόσχας και της (Ζωής) Σοφίας Παλαιολογίνας, κόρης τού Θωμά δεσπότη τού Μωρέως.
Το 1490 απεβίωσε ο πρώτος αδελφός του Ιβάν και το 1505 ο πατέρας του, οπότε τον διαδέχθηκε ο δεύτερος αδελφός του Βασίλι Γ΄ ως μέγας πρίγκιπας της Μόσχας. Όπως ίσχυε και για τους αδελφούς του, απαγορευόταν να παντρευτεί, ώσπου ο Βασίλι Γ΄ να αποκτήσει διάδοχο. Αυτό έγινε το 1530· παρ' όλα αυτά έπρεπε να περιμένει δύο έτη, για να γεννηθεί και ο δεύτερος γιος τού Βασίλι Γ΄.
Το επόμενο έτος ο Βασίλι Γ΄ απεβίωσε και έπειτα από 40 ημέρες πένθους, ο Αντρέι αιτήθηκε από τη χήρα του Ελένα Γκλίνσκαγια επέκταση των γαιών του. Όταν η Ελένα αρνήθηκε, ο Αντρέι έφυγε θυμωμένος για τη Στάριτσα. Εντωμεταξύ είχαν αποβιώσει οι αδελφοί του Συμεών (1518), Ντμίτρι (1521) και ο μόνος επιζών Γιούρι φυλακίστηκε· απεβίωσε στη ειρκτή (1536). Η Ελένα ζητούσε επίμονα από τον Αντρέι να επισκεφτεί τη Μόσχα, αλλά εκείνος ζούσε στη Στάριτσα σε απομόνωση για τα επόμενα τρία έτη. Έκτισε έναν ωραίο καθεδρικό, που σώζεται ως τις ημέρες μας.
Το 1537 φημολογήθηκε ότι ο Αντρέι θα διέφευγε στη Λιθουανία· μόλις το άκουσε η Έλενα, έκλεισε τα σύνορα της Λιθουανίας και έστειλε τον υποτακτικό της πρίγκιπα Ομπολένσκι για να τον συλλάβει. Ο Αντρέι δραπέτευσε στο Νόβγκοροντ, όπου προσπάθησε να πείσει τους ευγενείς να πάρουν το μέρος του. Όμως αυτοί ήταν απρόθυμοι να εγείρουν όπλα στον Ομπολένσκι και ο Αντρέι παραδόθηκε στην επιείκεια εκείνου. Στη Μόσχα δικάστηκε και φυλακίστηκε με την οικογένειά του. Απεβίωσε αρκετά έτη μετά και τον διαδέχθηκε ο γιος του στη Στάριτσα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1533 την Ευφροσύνη Κοβάνσκαγια, κόρη τού Αντρέι Σταρίτσκι από τον Οίκο των Γεντιμινιδών της Λιθουανίας. Είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Τίνα Φέι
Η Τίνα Φέι (Elizabeth Stamatina "Tina" Fey, 18 Μαΐου 1970) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, κωμικός, σεναριογράφος και παραγωγός, περισσότερο γνωστή για τη δουλειά της στη χιουμοριστική εκπομπή Saturday Night Live (SNL, 1997-2006) και την κωμική σειρά 30 Rock (2006-2013) καθώς και τις ταινίες Τα Κακά Κορίτσια (Mean Girls, 2004), Μαμάδες χωρίς Μωρό (Baby Mama, 2008) και Ραντεβού για Παντρεμένους (Date Night, 2010).
Η Φέι ασχολήθηκε για πρώτη φορά με με την κωμωδία όταν συμμετείχε στο κωμικό γκρουπ αυτοσχεδιασμού The Second City με έδρα το Σικάγο. Αργότερα έγινε μέλος της συγγραφικής ομάδας του SNL και έπειτα μέλος του καστ, γνωστή περισσότερο για τη θέση της ως συμπαρουσιάστρια του Weekend Update, το τμήμα ειδήσεων της εκμπομπής. Το 2004 έγραψε το σενάριο της ταινίας Τα Κακά Κορίτσια στην οποία και πρωταγωνίστησε. Αφού αποχώρησε από το SNL το 2006, δημιούργησε την τηλεοπτική σειρά 30 Rock, μια κωμωδία βασισμένη στις εμπειρίες της στο SNL. Στη σειρά η Φέι υποδύεται την πρώτη σεναριογράφο μιας πλασματικής κωμικής εκπομπής. Το 2008, πρωταγωνίστησε στην κωμωδία Μαμάδες χωρίς Μωρό μαζί με την πρώην συνεργάτιδά της στο SNL Έιμι Πόλερ. Το 2010 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Στιβ Καρέλ στην ταινία Ραντεβού για Παντρεμένους και με τον Γουίλ Φέρελ στην ταινία κινουμένων σχεδίων Μεγαλοφυής (Megamind).
Η Φέι έχει βραβευτεί με επτά Emmy, δύο Χρυσές Σφαίρες, πέντε Screen Actors Guild Awards, τέσσερα Writers Guild of America Awards και έχει λάβει υποψηφιότητα για Γκράμι για το αυτοβιογραφικό της βιβλίο "Bossypants", το οποίο σκαρφάλωσε στην κορυφή της λίστας μπεστ σέλερ της εφημερίδας The New York Times. Το 2008, το Associated Press έδωσε στη Φέι το βραβείο Entertainer of the Year για τη σατιρική απεικόνιση της ως την υποψήφια για τη θέση του αντιπροέδρου Σάρα Πέιλιν, σε μια γκεστ εμφάνισή της στο SNL και το 2010 έλαβε το βραβείο Mark Twain Prize for American Humor. Στις 13 Ιανουαρίου 2013, η Φέι παρουσίασε μαζί με την Έιμι Πόλερ την 70ή απονομή των Χρυσών Σφαιρών. Ήταν η πρώτη φορά που οικοδεσπότης των βραβείων ήταν γυναίκα και για την παρουσιάσή τους έλαβαν εξαιρετικές κριτικές.
Πρώτα χρόνια
Η Φέι γεννήθηκε στο Άπερ Ντάρμπι της Πενσυλβάνια. Η μητέρα της, Ζηνοβία "Τζιν" Ξενάκη είναι μεσίτρια ελληνικής καταγωγής και ο πατέρας της, Ντόναλντ Φέι είναι συγγραφέας γερμανικής και σκωτσέζικης καταγωγής. Έχει έναν αδερφό, τον Πίτερ, ο οποίος είναι οχτώ χρόνια μεγαλύτερός της.
Η Φέι ήρθε σε επαφή με την κωμωδία σε μικρή ηλικία και έχει δηλώσει:
Η Φέι επίσης μεγάλωσε παρακολουθώντας την καναδική χιουμοριστική εκπομπή Second City Television και έχει αναφέρει την Κάθριν Ο' Χάρα ως πρότυπό της.
Η Φέι φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Κάρντινγκτον και στο Γυμνασίο του Μπέβερλι Χιλς στο Άπερ Ντάρμπι. Ήδη από το γυμνάσιο, ήξερε ότι την ενδιέφερε η κωμωδία. Η Φέι φοίτησε στο Λύκειο Άπερ Ντάρμπι όπου ήταν μέλος της χορωδίας, την ομάδας υποκριτικής, της ομάδας τένις και συντάκτρια της σχολικής εφημερίδας. Επίσης έγραφε ανώνυμα στη στήλη της εφημερίδας The Acorn. Η Φέι γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια όπου σπούδασε συυγραφή σεναρίου και υποκριτική. Αποφοίτησε το 1992 με πτυχίο στην υποκριτική.
1997-2006: Saturday Night Live
Ενώ έκανε σόου με το γκρουπ The Second City το 1997, η Φέι υπέβαλε διάφορα σενάρια στην εκπομπή Saturday Night Live (SNL), κατόπιν αιτήματος του αρχισεναριογράφου Άνταμ Μακέι. Προσελήφθη ως σεναριογράφος του SNL μετά από συνάντησή της με το δημιουργό της εκπομπής Λορν Μάικλς και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. Αρχικά η Φέι τα βρήκε δύσκολα στο SNL. Το πρώτο της σκετς που προβλήθηκε ήταν μια σάτιρα της παρουσιάστριας Σάλι Τζέσι Ράφαελ και πρωταγωνίστησε ο Κρις Φάρλεϊ. Η Φέι έγραψε αρκετές παρωδίες για την εκπομπή, συμπεριλαμβανομένης και μίας της πρωινής εκπομπής The View του καναλιού ABC.
Η Φέι έπαιξε ως κομπάρσος σε ένα από τα επεισόδια της εκπομπής το 1998 και αφού είδε τον εαυτό της στην τηλεόραση αποφάσισε να κάνει δίαιτα και έχασε περίπου 14 κιλά. Σε δήλωσή της στην εφημερίδα The New York Times είπε: "Το βάρος μου ήταν απολύτως φυσιολογικό. Αλλά ήμουν εδώ στη Νέα Υόρκη, είχα λεφτά και δεν μπορούσα να αγοράσω καθόλου ρούχα. Αφου έχασα βάρος, υπήρχε ενδιαφέρον να με βάλουν μπροστά στην κάμερα." Το 1999, ο Μακέι αποσύρθηκε ως αρχισεναριογράφος, μια κίνηση που οδήγησε τον Λορν Μάικλς να προσεγγίσει τη Φέι για τη θέση. Η Φέι έγινε η πρώτη γυναίκα αρχισεναριογράφος της εκπομπής. Το 2000, η Φέι άρχισε να εμφανίζεται στα σκετς και μαζί με τον Τζίμι Φάλον έγιναν οι παρουσιαστές του τμήματος ειδήσεων της εκπομπής με τον τίτλο Weekend Update. Η Φέι είπε ότι δεν ζήτησε να κάνει δοκιμαστικό αλλά ότι ο Μάικλς την προσέγγισε. Ο Μάικλς εξήγησε ότι υπήρχε "χημεία" μεταξύ της Φέι και του Φάλον. Ο Μάικλς ωστόσο, αποκάλυψε ότι η κίνησή του να διαλέξει τη Φέι ήταν ριψοκίνδυνη εκείνη την περίοδο. Ο ρόλος της στο Weekend Update έλαβε θερμής αποδοχής από τους κριτικούς.
Το 2001, η Φέι και η συγγραφική ομάδα βραβεύτηκαν με Writers Guild of America Award για το σπέσιαλ επεισόδιο της 25ης επετείου του SNL. Την επόμενη χρονιά, βραβεύτηκαν με Emmy Καλύτερου Σεναρίου σε Μουσικό, Κωμικό ή Ποικίλης Ύλης Πρόγραμμα. Η συνεργασία του Φάλον και της Φέι στο Weekend Update τελείωσε το Μάιο του 2004, μετά την αποχώρηση του Φάλον από την εκπομπή. Τον αντικατέστησε η Έιμι Πόλερ. Ήταν η πρώτη φορά που δύο γυναίκες παρουσίαζαν το Weekend Update. Η Φέι αποκάλυψε ότι αυτή "προσέλαβε" την Πόλερ ως συμπαρουσιάστριά της. Οι κριτικές για τη συνεργασία τους ήταν θετικές.
Ο 31ος κύκλος επεισοδίων του Saturday Night Live ήταν ο τελευταίος για τη Φέι, καθώς αποχώρησε για να αναπτύξει τη σειρά 30 Rock.
2006-2013: 30 Rock
Το 2002, η Φέι πρότεινε ένα πιλοτικό επεισόδιο μιας κωμικής σειράς με θέμα ένα δελτίο ειδήσεων καλωδιακού καναλιού στο NBC, το οποίο και απέρριψε. Το πιλοτικό επεισόδιο άλλαξε και αφορούσε μια σειρά στο στιλ του SNL και το NBC το ενέκρινε. Υπέγραψε συμβόλαιο με το NBC το Μάιο του 2003. Ξεκίνησε να δουλεύει το πρότζεκτ με τον προσωρινό τίτλο Untitled Tina Fey Project. Το πιλοτικό επεισόδιο, που σκηνοθέτησε ο Άνταμ Μπερνστάιν επικεντρωνόταν σε μια αρχισεναριογράφο μιας χιουμοριστικής εκπομπής και στο πως χειριζόταν τη σχέση της με τον πρωταγωνιστή της εκπομπής καθώς και τον παραγωγό. Τον Οκτώβριο του 2006, το πιλοτικό επεισόδιο προβλήθηκε στο NBC με τον τίτλο 30 Rock. Παρά το γεγονός ότι το επεισόδιο έλαβε εξαιρετικές κριτικές τερμάτισε τρίτο σε τηλεθέαση.
Το κανάλι ανανέωσε τη σειρά για δεύτερο κύκλο επεισοδίων, ο οποίος ξεκίνησε να προβάλλεται τον Οκτώβριο του 2007. Ο τρίτος κύκλος έκανε πρεμιέρα στις 30 Οκτωβρίου 2008. Το πρώτο επεισόδιο του τρίτου κύκλου ήταν το υψηλότερο σε τηλεθέαση επεισόδιο ολόκληρης της σειράς. Τον Ιανουάριο του 2009, το NBC ανανέωσε το 30 Rock για τον τέταρτο κύκλο επεισοδίων.
Το 2007, η Φέι έλαβε υποψηφιότητα για Emmy Καλύτερη Α' Γυναικείας Ερμηνείας σε Κωμική Σειρά ενώ η σειρά βραβεύτηκε με το Emmy Καλύτερης Κωμικής Σειράς. Το 2008, βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα, Screen Actors Guild Award και Emmy A' Γυναικείου Ρόλου. Την επόμενη χρονιά, η Φέι βραβεύτηκε ξανά με τη Χρυσή Σφαίρα και το Screen Actors Guild Award Α' Γυναικείου Ρόλου και έλαβε υποψηφιότητα για Emmy. Το 2010, έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου και κέρδισε το Screen Actors Guild Award Καλύτερης Ηθοποιού σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο. Το Μάρτιο του 2010, η σειρά ανανεώθηκε για τον πέμπτο κύκλο επεισοδίων. Για τον έκτο κύκλο επεισοδίων η πρεμιέρα της σειράς καθυστέρησε εξαιτίας της εγκυμοσύνης της Φέι. Η Φέι ανέφερε ότι η ερμηνεία της στη σειρά είναι εμπνευσμένη από την Τζούλια Λουί-Ντρέιφους, η οποία εμφανίστηκε στη σειρά ως Λιζ Λέμον, ο χαρακτήρας της Φέι, στο 84ο επεισόδιο τηε σειράς που προβλήθηκε ζωντανά. Στις 11 Μαΐου 2012 ανακοινώθηκε ότι η σειρά ανανεώθηκε για τον έβδομο και τελευταίο κύκλο, ο οποίος ολοκληρώθηκε σε 13 επεισόδια.
Κινηματογράφος
Το 2002, η Φέι εμφανίστηκε στην κωμωδία Martin & Orloff. Έκανε το ντεμπούτο της ως σεναριογράφος και συμπρωταγωνίστρια το 2004 με την ταινία Τα Κακά Κορίτσια (Mean Girls). Οι χαρακτήρες της ταινίας είναι βασισμένοι στη σχολική ζωή της Φέι στο Λύκειο Άπερ Ντάρμπι και στο βιβλίο "Queen Bees and Wannabes" της Ρόζαλιντ Γουάιζμαν. Το καστ περιλάμβανε πρώην μέλη του SNL όπως Τιμ Μέντοουζ, Άνα Γκαστάιερ και Έιμι Πόλερ. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές και έγινε εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας 129 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Το 2004, σε συνέντευξή της, η Φέι εξέφρασε την επιθυμία ότι θα ήθελε να γράφει και να σκηνοθετεί ταινίες στις οποίες θα παίζει με μικρούς ρόλους. Το 2007 δάνεισε τη φωνή της στην ταινία κινουμένων σχεδίων Aqua Teen Hunger Force Colon Movie Film for Theaters. Το 2008 μαζί με την Έιμι Πόλερ πρωταγωνίστησε στην κωμωδία Μαμάδες χωρίς Μωρό (Baby Mama). Τη σκηνοθεσία και το σενάριο ανέλαβε ο Μάικλ Μακαλερς. Η ταινία επικεντρωνόταν στην Κέιτ, μια επιχειρηματία η οποία θέλει να αποκτήσει παιδί, αλλά είναι δύσκολο να μείνει έγκυος και αποφασίσει να να βρει μια παρένθετη μητέρα, την Άντζι, η οποία είναι απατεώνισσα. Η ταινία έλαβε μικτές σχόλια, αλλά αρκετοί κριτικοί επάινεσαν την ερμηνεία της Φέι. Τα συνολικά έσοδα της ταινίας έφτασνα τα 64,1 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Ακολούθησε η ιαπωνική ταινία Ponyo (Gake no Ue no Ponyo, 2008), στην οποία η Φέι δάνεισε τη φωνή της στην αμερικανική εκδοχή. Το 2009 εμφανίστησε στην ταινία Ο Ψευταράς (The Invention of Lying) μαζί με τους Ρίκι Τζερβές, Τζένιφερ Γκάρνερ και Ρομπ Λόου. Ο επόμενος ρόλος της ήταν στην κωμωδία Ραντεβού για Παντρεμένους (Date Night) το 2010. Η πλοκή της ταινίας εστιάζει σε ένα παντρεμένο ζευγάρι, που υποδύονται η Φέι και ο Στιβ Καρέλ, οι οποίοι βγαίνουν σε ένα καταστροφικό ραντεβού. Την ίδια χρονιά δάνεισε τη φωνή της στην ταινία Μεγαλοφυής (Megamind). Με συνολικά έσοδα 321,8 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, το Μεγαλοφυής είναι η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία της Φέι μέχρι σήμερα.
Τον Ιανουάριο του 2011, ανακοινώθηκε η συμμετοχή της Φέι στην αισθηματική κωμωδία Ξέχασέ το! (Admission). Την ταινία σκηνοθέτησε ο Πολ Γουέιτζ και συμπρωταγωνιστεί ο Πολ Ραντ.
Προσωπική ζωή
Η Φέι γνώρισε τον Τζεφ Ρίτσμοντ, τον τωρινό συνθέτη του 30 Rock στην ομάδα αυτοσχεδιασμού The Second City. Ήταν μαζί για επτά χρόνια πριν παντρευτούν σε μια ελληνική ορθόδοξη τελετή στις 3 Ιουνίου 2001. Έχουν αποκτήσει δύο κόρες, την Άλις Ζηνοβία Ρίτσμοντ η οποία γεννήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2005 και την Πενέλοπι Αθηνά Ρίτσμοντ η οποία γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου 2011. Τον Απρίλιο του 2009, οι Φέι και Ρίτσμοντ αγόρασαν ένα διαμέρισμα αξίας 3,4 εκατομμυρίων δολαρίων στο Μανχάταν.
Η Φέι έχει μια ουλή στο πηγούνι της και στο μάγουλό της, η εξήγηση της οπίας είχε παραμείνει κρυφή μέχρι το 2008 όπου ένα αφιέρωμα του περιοδικού Vanity Fair αποκάλυψε την αλήθεια. Η ίδια μίλησε για την ουλή της στην αυτοβιογραφία της όπου αποκάλυψε "Κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου μου στο νηπιαγωγείο, με μαχαίρωσε στο πρόσωπο ένας άγνωστος στο στενό πίσω από το σπίτι μου".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί σκετς Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Γυναικείος Ρόλος) Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Ρίτσαρντ Ρότζερς
Ο Ρίτσαρντ Ρότζερς ή βαρώνος Ρότζερς του Riverside (Richard Rodgers, γεν. 23 Ιουλίου 1933, Φλωρεντία 18 Δεκεμβρίου 2021), ήταν Βρετανός αρχιτέκτονας, με καταγωγή από την Ιταλία.
Σπούδασε στο Architectural Association School of Architecture στο Λονδίνο και το 1962 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στο Yale University of Architecture όπου εκεί γνωρίστηκε και με τον μετέπειτα συνεργάτη του, Νόρμαν Φόστερ. Όταν επέστρεψαν στην Αγγλία, δημιούργησαν μία ομάδα, η οποία περιελάμβανε τους επίσης αρχιτέκτονες Σου Μπρούμγουελ και Γουέντυ Τσίζμαν. Η ομάδα κατάφερε να καθιερωθεί και να αποκτήσουν τον τίτλο των αρχιτεκτόνων υψηλής τεχνολογίας, ωστόσο το 1962 διαλύθηκε.
Το έργο που καθιέρωσε τον Ρότζερς ως αρχιτέκτονα ήταν το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού, με το οποίο κέρδισε τον το 1971, σε συνεργασία με τον Ρέντσο Πιάνο και τον Τζιανφράνκο Φρανκίνι. Το λεγόμενο Μπομπούρ δεν τον καθιέρωσε μόνο ως αρχιτέκτονα, αλλά και εδραίωσε το προσωπικό του στυλ, καθώς δημιούργησε ένα κτίριο όπου τοποθέτησε όλες τις λειτουργικές εγκαταστάσεις του κτιρίου στην εξωτερική του όψη, υπογραμμίζοντάς τες με ένα τρόπο, ώστε να αποτελούν βασικό μέρος της όψης του και αφήνοντας στο εσωτερικό τεράστιους ελεύθερους χώρους. Αυτό το είδος σχεδίασης το επανέλαβε και αργότερα σχεδιάζοντας το κτίριο της τράπεζας Lloyd's στο Λονδίνο.
Αργότερα σε συνεργασία με τον Ρέντσο Πιάνο, το 1977 δημιούργησε την Richard Rogers Partnership, με γραφεία σε Τόκυο, Λονδίνο, Μαδρίτη και Βαρκελώνη. Από το 1977 και μετά, ασχολήθηκε περισσότερο με το πώς οι πόλεις χρησιμοποιούνται και την βιωσιμότητά τους.
Το 1998, ίδρυσε την Urban Task Force ύστερα από πρόσκληση της βρετανικής κυβέρνησης για να βοηθήσει στον εντοπισμό των αιτιών της αστικής παρακμής και να δημιουργήσουν ένα όραμα για την ασφάλεια, τη ζωτικότητα και την ομορφιά των πόλεων της Βρετανίας. Από το 2001 εώς το 2008 ο Ρότζερς διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος του δημάρχου του Λονδίνου Κεν Λιβινγκστόουν και αργότερα του διαδόχου του Μπόρις Τζόνσον σε θέματα αρχιτεκτονικής και πολεοδομίας μέχρι το 2009.
Τον Μάιο του 2006, ο Ρότζερς επιλέχθηκε για την κατασκευή του Νέου Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη, αντικαθιστώντας το παλιό που καταστράφηκε στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου.
Το 2007 κέρδισε το βραβείο Pritzker αρχιτεκτονικής.
Είναι παντρεμένος με την Ρουθ Ρότζερς και έχουν δύο γιούς, τον Μπο και τον Ρου, ενώ έχει άλλους τρεις γιούς από την προηγούμενη σύζυγό του και πρώην συνεργάτη του Σου Μπρούμγουελ, τον Μπεν, τον Ζαντ και τον Αμπ καθώς επίσης και δέκα εγγόνια. Απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών στις 18 Δεκεμβρίου 2021
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Κοινότητα Αντίκυρας
Η κοινότητα Αντίκυρας ήταν κοινότητα του Νομού Φθιώτιδας και Φωκίδας που λειτούργησε την περίοδο 1929-1935 οπότε και καταργήθηκε και συνενώθηκε με την πρώην Κοινότητα Δεσφίνης και επανασυστάθηκε στις 26 Ιουλίου 1943 με την απόσπαση του οικισμού από την πρώην Κοινότητα Δεσφίνης,την Επαρχία Παρνασσίδας και τον Νομό Φωκίδας και προσαρτήθηκε στην Επαρχία Λεβαδείας και τον Νομό Βοιωτίας .Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Διστόμου - Αράχοβας - Αντίκυρας. Βρισκόταν στα βορειοδυτικά του νομού και συνόρευε με τον δήμο Διστόμου, τον δήμο Αράχωβας και τον νομό Φωκίδας. Καταλάμβανε έκταση 23.332 στρέμματα και ο συνολικός της πληθυσμός ήταν 2.984 κάτοικοι. Έδρα της ήταν η Αντίκυρα.
Διοικητικές μεταβολές
Η Πρώτη Κοινότητα Αντίκυρας* συστάθηκε με το Φ.Ε.Κ 221Α στις 6 Ιουλίου 1929 με έδρα την Αντίκυρα.Αλλά όμως η Κοινότητα καταργήθηκε με το Φ.Ε.Κ 486Α στις 22 Οκτωβρίου 1935 και ο οικισμός προσαρτήθηκε στην πρώην Κοινότητα Δεσφίνης.Στις 26 Ιουλίου 1943 η Κοινότητα Αντίκυρας επανασυστήθηκε την ίδια ημέρα με την σύσταση του Νομού Βοιωτίας όπου τότε η Αντίκυρα αποσπάσθηκε από την πρώην Κοινότητα Δεσφίνης,την Επαρχία Παρνασσίδας και τον Νομό Φωκίδας και υπάχθηκε στην Επαρχία Λεβαδείας και τον Νομό Βοιωτίας και αποτελούσε έτσι την συστάδα κοινότητα του Νομού Βοιωτίας γιατί είχε σχεδόν την ίδια ηλικία με τον σημερινό Νομό Βοιωτίας.
* Σημείωση τότε η Αντίκυρα ήταν στον Νομό Φθιώτιδας και Φωκίδας στην Επαρχία Παρνασσίδας το 1929 και μετέπειτα Νομό Φωκίδας από τις 31 Μαρτίου 1943 μέχρι τις 26 Ιουλίου 1943 με την σύσταση του Νομού Βοιωτίας αποσπάσθηκε η Αντίκυρα από την Επαρχία Παρνασσίδας και τον Νομό Φωκίδας και εντάχθηκε στον Νομό Βοιωτίας και επανασυστήθηκε η Κοινότητα Αντίκυρας.
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Βοιωτίας
Αχμάντ Τετζάν Κάμπαχ
Ο Αχμάντ Τετζάν Κάμπαχ (Ahmad Tejan Kabbah, 14 Φεβρουαρίου 1932 - 31 Μαρτίου 2014 ) ήταν πολιτικός από τη Σιέρα Λεόνε. Ήταν πρόεδρος της χώρας από το 1996 έως το 1997 και από το 1998 ως το 2007.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1932. Έγινε πρόεδρος της χώρας μετά τη νίκη του στις εκλογές του 1996 και κυβέρνησε μέχρι την ανατροπή του, σε στρατιωτικό πραξικόπημα τον Μάιο του 1997, από τον Τζόνι Πολ Κορόμα, ενώ η περίοδος της κυριαρχίας του αμαυρώθηκε από τον εμφύλιο πόλεμο με το Ηνωμένο Επαναστατικό Μέτωπο. Ο Κάμπαχ αυτοεξορίστηκε στη Γουινέα. Το 1998, έπειτα από επέμβαση της Νιγηρίας και με την υποστήριξη άλλων χωρών της Δυτικής Αφρικής, αποκαταστάθηκε στην εξουσία. Στις 7 Ιουλίου 1999 υπέγραψε, μαζί με τον ηγέτη των ανταρτών, Φοντάι Σάνκοχ, τη συνθήκη του Λομέ. Στις αρχές του 2002, ο εμφύλιος πόλεμος τερματίστηκε επίσημα στη χώρα, με την παράδοση των όπλων από τους αντάρτες, στις 18 Ιανουαρίου 2002. Την ίδια χρονιά επανεξελέγη στην Προεδρία της χώρας. Η πρώτη σύζυγός του, Πατρίσια, πέθανε το 1998. Απέκτησαν 4 παιδιά. Το 2008 ξαναπαντρεύτηκε.
Λίγο πριν πεθάνει, εξέδωσε την αυτοβιογραφία του, με τίτλο: «Coming from the brink».
Τον διαδέχθηκε στην προεδρία, τον Σεπτέμβριο του 2007 ο Έρνεστ Μπάι Κορόμα.
Βαθμός πολυωνύμου
Στην άλγεβρα, ο βαθμός ενός πολυωνύμου είναι το μέγιστο n όπου ο όρος cx^n έχει c \neq 0. Για παράδειγμα, το πολυώνυμο έχει βαθμό 5.
Ο βαθμός ενός πολυωνύμου p συνήθως συμβολίζεται με.
Ιδιότητες
Έστω όπου και. Τότε, το άθροισμα γράφεται ως Επομένως ο βαθμός του πολυωνύμου είναι το πολύ \max(n, m).
Ο λόγος ότι δεν ισχύει η ισότητα είναι ότι για παράδειγμα το άθροισμα των πολυωνύμων: είναι δηλαδή το πολυώνυμο έχει βαθμό 0.
Έστω όπου και. Τότε, το γινόμενο γράφεται ως Επομένως ο βαθμός του πολυωνύμου είναι n \cdot m.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολυώνυμα
10 Αυγούστου
9 Αυγούστου | 10 Αυγούστου | 11 Αυγούστου
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Ομορφίτα (συνοικία Λευκωσίας)
Η Ομορφίτα είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η ολότητα της διοικητικής έκτασης της συνοικίας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος αυτό ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ελέγχεται από το μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου, με τη μισή σχεδόν διοικητική έκταση της Ομορφίτας να βρίσκεται εντός της Νεκρής Ζώνης.
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με την κοινότητα Μάνδρες, στα ανατολικά και νοτιοανατολικά με το Καϊμακλί, στα νοτιοδυτικά με τη Νεάπολη και στα δυτικά με την κοινότητα Τράχωνα.
Ονομασία
Υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας Ομορφίτα:
Η Ομορφίτα ήταν γνωστή, και στους Ελληνοκύπριους και στους Τουρκοκύπριους, και σαν ''Κουτσούκ Καϊμακλί. Κουτσούκ στα τούρκικα σημαίνει μικρό''. Ο προσδιορισμός μικρό χρησιμοποιείτο ώστε να γίνεται διάκριση μεταξύ της Ομορφίτας και του Καϊμακλίου, ο οποίος ήταν γνωστός σαν Μπουγιούκ Καϊμακλί, δηλαδή σαν Μεγάλο Καϊμακλί.
Ιστορία
Μέχρι το 1968 η Ομορφίτα αποτελούσε ξεχωριστό χωριό. Στις 29 Μαρτίου 1968 η Χωριτική Αρχή Ομορφίτας ενσωματώθηκε στον Δήμο Λευκωσίας.
Πληθυσμός
Μέχρι το 1974 η Ομορφίτα ήταν μικτός οικισμός στον οποίο κατοικούσαν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Αρχικά οι Ελληνοκύπριοι ήταν περισσότεροι, ωστόσο το 1960 ο πληθυσμός των Τουρκοκυπρίων ήταν περίπου πενταπλάσιος από τον πληθυσμό των Ελληνοκυπρίων.
Κατά τις δικοινοτικές διαταραχές της δεκαετίας του 1950, πολλοί Ελληνοκύπριοι εγκατέλειψαν την Ομορφίτα. Στις δικοινοτικές διαταραχές του 1963, ελληνοκυπριακές δυνάμεις επιτέθηκαν στην Ομορφίτα, η οποία είχε καταληφθεί προηγουμένως από τουρκοκυπριακές δυνάμεις. Οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και εγκαταστάθηκαν σε άλλες περιοχές. Στη συνέχεια στην Ομορφίτα εγκαταστάθηκαν πολλοί Τουρκοκύπριοι.
Κατά την τουρκική εισβολή του 1974 οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι της Ομορφίτας διέφυγαν στην ελεύθερη Κύπρο.
Από τότε, η μισή περίπου διοικητική έκταση της Ομορφίτας βρίσκεται στη Νεκρή Ζώνη. Στο μέρος που ελέγχεται από την Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου διαμένουν Τουρκοκύπριοι ενώ στο μικρό μέρος που ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία διαμένουν Ελληνοκύπριοι.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Ομορφίτας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο. Οι απογραφές από το 1976 και μετά αφορούν μόνο το έδαφος της συνοικίας το οποίο βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Ομορφίτα δεν εμφανίζεται στην απογραφή του 1976 και στην απογραφή του 1982.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λευκωσίας
Συμμαχία για τη Δημοκρατία του Μάλι – Αφρικανικό Κόμμα Αλληλεγγύης και Δικαιοσύνης
Η Συμμαχία για τη Δημοκρατία του Μάλι – Αφρικανικό Κόμμα Αλληλεγγύης και Δικαιοσύνης (γαλλικά: Alliance pour la démocratie au Mali-Parti africain pour la solidarité et la justice), με ακρωνύμιο ΣΔΗΜΑ – ΑΚΑΔ (γαλλικά: Adéma-PASJ), είναι ένα κεντροαριστερό, σοσιαλδημοκρατικό και παναφρικανιστικό πολιτικό κόμμα στο Μάλι. Ιδρύθηκε το 1990 από την αντιπολίτευση στη δικτατορία του Μούσα Τραορέ. Πρόεδρος του κόμματος είναι ο Τιεμόκο Σανγκαρέ. Το κόμμα είναι πλήρες μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.
Ιστορικό
Η Συμμαχία για τη Δημοκρατία του Μάλι ιδρύθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1990 από την αντιπολίτευση στη δικτατορία του Μούσα Τραορέ. Το κίνημα ομπρέλας σχηματίστηκε από ακτιβιστές ομάδων που υποστήριξαν τον πολυκομματισμό, τον πατριωτισμό και την ιδέα της ενότητας των δημοκρατικών δυνάμεων:
καθώς και από ακομμάτιστους πολίτες. Το ιδρυτικό συνέδριο του κόμματος πραγματοποιήθηκε στις 25-26 Μαΐου 1991, στο Ανάκτορο του Πολιτισμού στο Μπαμακό. Στις βουλευτικές εκλογές του 1992, τις πρώτες που διεξήχθησαν μετά το πραξικόπημα του 1991, το ΣΔΗΜΑ – ΑΚΑΔ ήρθε πρώτο κερδίζοντας τις 76 από τις 129 έδρες της Εθνοσυνέλευσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Μάλι Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Μακρύ τείχος των Ελλήνων
Το Μακρύ τείχος των Ελλήνων (ιταλικά : Limitone dei greci o Paretone dei greci ) ήταν ένα βυζαντινό οχυρωτικό έργο που χτίστηκε στα τέλη του έβδομου αιώνα στην σημερινή Ιταλία. Το τείχος, για την ύπαρξη των οποίου δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία, ήταν το σύνορο μεταξύ των βυζαντινών κτήσεων του Σαλέντο (στη συνέχεια ονομάζεται Καλαβρία και μέρος του δουκάτου με το ίδιο όνομα), στα νότια και των Λομβαρδών στα βόρεια. Ωστόσο, η δομή του αυτή είναι η τρίτη μετά το Σινικό Τείχος της Κίνας και της Τείχος του Αδριανού. Είχε στην πραγματικότητα μήκος περίπου 120 χιλιόμετρα.
Χαρακτηριστικά
Η πορεία του ξεκινούσε από το Οτράντο, κατ΄ εξοχήν βυζαντινή πόλη, και κατά μήκος της Αππίας Οδού, συνεχίζει προς την περιοχή του κατεστραμμένου Βελέσιο ύστερα περνά από το αρχαίο Αγκλιάνο και συνεχίζει στο Παζάνο και φέουδο του Μαγκαλάστρο, και τέλος κατέληγε στη θάλασσα, προς τα ανατολικά, αφήνοντας την πόλη του Σάββα. Αυτό το μακρύ τείχος χτίστηκε με ξηρούς ασβεστολιθικούς μετρίου μεγέθους. Είχε καταλύματα για στάθμευση στρατευμάτων πίσω από τα οποία υπήρχε ένας δρόμος που χρησιμοποιείται για γρήγορη μετακίνηση τους.
Απόδειξη της ύπαρξής του
Η απόδειξη της ύπαρξης του τείχους είναι πολύ ασαφής, δεδομένου ότι συχνά αναφέρεται σε μελέτες της ιστοριογραφίας. Υπήρξαν πολλές ιστορικής και αρχαιολογικές έρευνες που εστίαζαν στην έρευνά του, αλλά εξακολουθεί να μην υπάρχει αξιόλογο αποτέλεσμα. Οι δυσκολίες έγκεινται στο γεγονός ότι τα όρια μεταξύ των κτήσεων των Λομβαρδών και των Βυζαντινών ήταν πάντα ασταθής. Επιπλέον, είναι πολύ πιθανό ότι ήταν μάλλον ένα ανάχωμα με χαντάκι, παρά ένα πραγματικό τείχος που αποτελούσε επίσημα σύνορα.
Το τείχος των Ελλήνων αναφέρεται για πρώτη φορά στο έργο του 1875  "Messapografia ovvero memorie istoriche di Mesagne" του Αντόνιο Προφίλο, στη συνέχεια από τον Κοσίμο ντε Τζιόρτζι το 1915 στην "Le Anticaglie, Muro Maurizio ed il Limitone dei Greci presso Mesagne", και πάλι από τον Ιωάννη Αντονούτσι  στο "Il Limitone dei Greci" , αλλά καμία μεσαιωνική πηγή, ούτε Βυζαντινή ούτε άλλες πηγές, κάνει ρητή αναφορά της κατασκευής του ή της ύπαρξή του , ως εκ τούτου, είναι πιθανό ότι τα λείψανα των τειχών που σήμερα βρίσκονται στην ύπαιθρο του Σαλέντο πρόκειται για έργα που χρονολογούνται από την περίοδο που ακολουθεί την κατάκτηση της Νορμανδίας. Στην πραγματικότητα το πρώτο έγγραφο που αναφέρει μια οχύρωση στο Σαλέρνο είναι του 1092 και είναι δωρεά του Ρογήρου Μπόρσα στην μονή  Βενεδικτίνων του Αγίου Λαυρεντίου του Αβλέρσα. Μια περιοχή ιδιαίτερου ενδιαφέροντος μπορεί να είναι τα ερείπια που τρέχουν κατά μήκος της Οριάς - Σάββα, όπου οι πρόσφατες μελέτες έχουν επίσης επισημάνει μερικά από τα ερείπια αυτού του τεράστιου τείχους.
Και πάλι ένας άλλος τομέας στον οποίο η ιστοριογραφία και η λαϊκή κουλτούρα εντόπισαν την παρουσία του τείχους είναι κατά μήκος της επαρχιακής οδού 51 στην επαρχία του Μπρίντιζι, του αρχαίου δρόμου που συνδέει την Οριά και το Σελίνο Σαν Μάρκο. Σε αυτή τη διαδρομή μπορείτε να βρείτε σημαντικά παραδείγματα της ρωμαϊκής και μεσαιωνικής εποχής.
Δεν υπάρχουν αρκετές αποδείξεις ότι το τείχος όντως υπήρξε με τη αμυντική μορφή κάτι τέτοιο θα ερχόταν σε αντίθεση σε κάθε περίπτωση με την τακτική της βυζαντινής άμυνας. Είναι πιθανό ότι υπήρχαν μεμονωμένα έργα διάσπαρτα κατά μήκος της συνεχώς μεταβαλλόμενης συνοριακής γραμμής μεταξύ των Λομβαρδών και Βυζαντινών στην Απουλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινή στρατιωτική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Κάστρα στην Ιταλία Κατηγορία:Βυζαντινή Ιταλία
Νίκος Ζουπάνης
Ο Νίκος Ζουπάνης ή Ζουπάνη (18 Μαρτίου 1989, Πόγραδετς) είναι Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής αλβανικής καταγωγής, ο οποίος κατά την περίοδο 2022-23 αγωνίζεται με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς στο Πρωτάθλημα Ελλάδας στη θέση του διαγώνιου.