cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανταρκτική
Βιοποικιλία
Στην Ανταρκτική έχουν καταγραφή περίπου 1.150 είδη μυκήτων, από τους οποίους 750 δεν σχηματίζουν λειχήνες και 400 σχηματίζουν. Κάποια από αυτά τα είδη είναι κρυπτοενδολιθικά ως αποτέλεσμα εξέλιξης υπό ακραίες συνθήκες. Υπάρχουν επτακόσια είδη φυκών, τα περισσότερα από τα οποία είναι φυτοπλαγκτόν. Πολύχρωμα φύκη του χιονιού και διάτομα βρίσκονται σε αφθονία στις παράκτιες περιοχές κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Πρόσφατα βρέθηκαν αρχαία οικοσυστήματα αποτελούμενα από διάφορους τύπους βακτηρίων που ζουν παγιδευμένα βαθιά κάτω από παγετώνες. Οι αυτοτροφική κοινότητα αποτελείται κατά κύριο λόγο από πρώτιστα.
Διατήρηση
thumb|left|Η διάθεση απορριμμάτων, ακόμη και παλιών οχημάτων, όπως εδώ στον ρωσικό [[Σταθμός Μπέλινγκσχαουζεν|Σταθμό Μπέλινγκσχαουζεν το 1992, απαγορεύεται μετά την έναρξη της ισχύος του Πρωτοκόλλου Περιβαλλοντικής Προστασίας το 1998.]] Το Πρωτόκολλο Περιβαλλοντικής Προστασίας στη Συνθήκη της Ανταρκτικής (γνωστό και ως Περιβαλλοντικό Πρωτόκολλο ή Πρωτόκολλο της Μαδρίτης) τέθηκε σε ισχύ το 1998, και είναι το κύριο όργανο που ασχολείται με τη διατήρηση και τη διαχείριση της βιοποικιλότητας της Ανταρκτικής. Η Συνδιάσκεψη της Ανταρκτικής Συνθήκης γνωμοδοτείται πάνω σε ζητήματα διατήρησης και περιβάλλοντος από την Επιτροπή Περιβαλλοντικής Προστασίας. Μείζον ζήτημα για αυτή την επιτροπή είναι το ρίσκο για την Ανταρκτική από την ακούσια εισαγωγή μη ιθαγενών ειδών στο οικοσύστημα της Ανταρκτικής.
Η ψήφιση του Νόμου Προστασίας της Ανταρκτικής (Antarctic Conservation Act, 1978) στις ΗΠΑ, επέβαλε πολλούς περιορισμούς στη δράση των ΗΠΑ στην Ανταρκτική. Η εισαγωγή ξένων φυτών ή ζώων στην ήπειρο μπορεί να διωχθεί ποινικά, όπως και η εξαγωγή. Η υπεραλίευση των κριλ, το οποίο παίζει μεγάλο ρόλο στο ανταρκτικό οικοσύστημα, οδήγησε στην εφαρμογή κανονισμών για την αλιεία. Η Συνθήκη για τη Διατήρηση των Ανταρκτικών Θαλάσσιων Έμβιων Πόρων (Convention for the Conservation of Antarctic Marine Living Resources, CCAMLR) η οποία τέθηκε σε ισχύ το 1980, απαιτεί όλοι οι κανονισμοί που διαχειρίζονται τα αλιεύματα του Νοτίου Ωκεανού να λαμβάνουν υπόψη πιθανά αποτελέσματα σε ολόκληρο το ανταρκτικό οικοσύστημα. Ωστόσο, η μη κανονισμένη και η παράνομη αλιεία, ειδικά του οδοντόψαρου της Παταγονίας, παραμένουν σοβαρό πρόβλημα. Η παράνομη αλίευση του οδοντόψαρου αυξάνεται, με εκτιμήσεις για το 2020 να φτάνουν στους 32.000 τόνους.
Πολιτική
left|thumb|Έμβλημα της Ανταρκτικής Συνθήκης από το 2002. Η Ανταρκτική δεν έχει κυβέρνηση, ωστόσο διάφορες χώρες διεκδικούν κυριαρχία σε κάποιες περιοχές. Ενώ λίγες από αυτές τις χώρες έχουν αμοιβαίως αναγνωρίσει τις διεκδικήσεις τους, εγκυρότητα των διεκδικήσεων δεν αναγνωρίζεται καθολικά.
Από το 1959 και μετά, δεν έχουν γίνει νέες διεκδικήσεις και η ήπειρος θεωρείται ουδέτερη. Η κατάστασή της, κανονίζεται από τη Συνθήκη της Ανταρκτικής του 1959 και άλλες σχετικές συμφωνίες, που συλλογικά αποκαλούνται Ανταρκτικό Σύστημα Συνθηκών. Η Ανταρκτική για τις ανάγκες του Συστήματος Συνθηκών, ορίζεται ως όλη η γη και οι παγοκρηπίδες νοτίως του 60ου Νότιου παράλληλου. Η συνθήκη υπογράφηκε από δώδεκα χώρες: τη Σοβιετική Ένωση (και αργότερα η Ρωσία), το Ηνωμένο Βασίλειο, την Αργεντινή, τη Χιλή, την Αυστραλία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ιαπωνία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Νορβηγία, τη Νότια Αφρική και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Με αυτή η Ανταρκτική διασφαλίζεται ως επιστημονικό καταφύγιο, έχει καθιερωμένη ελευθερία επιστημονικής έρευνας και περιβαλλοντικής προστασίας, ενώ απαγορεύεται η στρατιωτική δραστηριότητα σε όλη την ήπειρο, όντας έτσι η πρώτη συμφωνία ελέγχου εξοπλισμών που επιτεύχθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Το 1983 τα μέλη της Ανταρκτικής Συνθήκης άρχισαν διαπραγματεύσεις για τον κανονισμό της εξόρυξης στην Ανταρκτική. Ένας συνασπισμός διεθνών οργανισμών ξεκίνησε εκστρατεία ώστε να εμποδιστεί η εξόρυξη ορυκτών στην περιοχή, υπό την καθοδήγηση κυρίως της Greenpeace International η οποία ίδρυσε και τον δικό της επιστημονικό σταθμό, τη βάση World Park Base, στην περιοχή της Θάλασσας Ρος κάνοντας ετήσιες αποστολές για την τεκμηρίωση των επιδράσεων στο περιβάλλον της ανθρώπινης δραστηριότητας στην ήπειρο. Το 1988, υιοθετήθηκε η Σύμβαση για τον Κανονισμό των Ανταρκτικών Ορυκτών Πόρων (Convention on the Regulation of Antarctic Mineral Resources, CRAMRA). Τον επόμενο χρόνο ωστόσο, η Αυστραλία και η Γαλλία ανακοίνωσαν ότι δεν θα επικυρώσουν τη σύμβαση, καταστώντας την έτσι άκυρη. Αντί αυτού πρότειναν ένα ολοκληρωμένο καθεστώς για την προστασία του ανταρκτικού περιβάλλοντος στη θέση της. Το Πρωτόκολλο Περιβαλλοντικής Προστασίας στην Ανταρκτική Συνθήκη (το «Πρωτόκολλο της Μαδρίτης») τέθηκε σε διαπραγμάτευση καθώς και άλλες χώρες ακολούθησαν το παράδειγμα και στις 14 Ιανουαρίου 1998 τέθηκε σε ισχύ. Το πρωτόκολλο της Μαδρίτης απαγορεύει κάθε εξόρυξη στην Ανταρκτική, καθιστώντας την ήπειρο ως «φυσικό καταφύγιο αφιερωμένο στην ειρήνη και την επιστήμη».
thumb|Το HMS Endurance: περιπολικό πλοίο του [[Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό|Βασιλικού Ναυτικού στη Βρετανική Ανταρκτική.]] Η Ανταρκτική Συνθήκη απαγορεύει οποιαδήποτε στρατιωτική δραστηριότητα στην Ανταρκτική, μεταξύ των οποίων την εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων και οχυρώσεων, τις τακτικές κινήσεις στρατευμάτων και τη δοκιμή όπλων. Στρατιωτικό προσωπικό και εξοπλισμός επιτρέπονται μόνο για επιστημονική έρευνα ή άλλους ειρηνικούς σκοπούς. Η μόνη καταγεγραμμένη χερσαία στρατιωτική επιχείρηση ήταν η Επιχείρηση ΕΝΕΝΗΝΤΑ του Στρατού της Αργεντινής.
Ανταρκτικές περιοχές
Οι διεκδικήσεις της Αργεντινής, της Βρετανίας και της Χιλής αλληλεπικαλύπτονται, γεγονός που έχει δημιουργήσει τριβές. Οι περιοχές που φαίνονται ως διεκδικήσεις της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας ήταν βρετανικές περιοχές μέχρι που αποδόθηκαν στις αντίστοιχες χώρες μετά την ανεξαρτησία τους. Η Αυστραλία διεκδικεί τη μεγαλύτερη περιοχή. Οι διεκδικήσεις της Βρετανίας, της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας, της Γαλλίας και της Νορβηγίας είναι αμοιβαίως αναγνωρισμένες.
Άλλες χώρες που συμμετέχουν ως μέλη στην Ανταρκτική Συνθήκη έχουν εδαφικό ενδιαφέρον στην ήπειρο της Ανταρκτικής όμως οι όροι της Συνθήκης δεν επιτρέπουν να εκδηλώσουν τις διεκδικήσεις τους όσο η Συνθήκη είναι σε ισχύ.
Οικονομία
Έχουν βρεθεί στην Ανταρκτική γαιάνθρακας, υδρογονάνθρακες, σιδηρομετάλλευμα, λευκόχρυσος, χαλκός, χρώμιο, νικέλιο, χρυσός και άλλα ορυκτά, όχι ωστόσο σε αρκετές ποσότητες ώστε να είναι εκμεταλλεύσιμα. Το Πρωτόκολλο για την Περιβαλλοντική Προστασία στην Ανταρκτική Συνθήκη του 1991 περιορίζει τον ανταγωνισμό για τους πόρους αυτούς. Το 1998, έγινε συμβιβασμός ώστε να απαγορευτεί επ' αόριστον η εξόρυξη, τουλάχιστον μέχρι το 2048 οπότε θα επανεξεταστεί η συμφωνία, περιορίζοντας έτσι περαιτέρω την οικονομική ανάπτυξη και εκμετάλλευση. Η κύρια οικονομική δραστηριότητα είναι η αλίευση και η υπεράκτια εμπορία ψαριών. Τα ανταρκτικά αλιεύματα για το 2000-2001 αναφέρονται να ήταν 112.934 τόνοι.
Μικρής κλίμακας "εξερευνητικός τουρισμός" υπάρχει από το 1957 και πλέον υπόκειται στους όρους της Ανταρκτικής Συνθήκης και του Περιβαλλοντικού Πρωτοκόλλου, αλλά στην πράξη αυτορρυθμίζεται από τον Διεθνή Σύνδεσμο Τουριστικών Πρακτόρων Ανταρκτικής (International Association of Antarctica Tour Operators, IAATO). Δεν είναι όλα τα σκάφη που σχετίζονται με τον τουρισμό στην Ανταρκτική μέλη του IAATO, όμως τα μέλη του IAATO έχουν να κάνουν με το 95% της τουριστικής δραστηριότητας. Τα ταξίδια γίνονται κυρίως με μικρά ή μεσαία σκάφη, εστιάζοντας σε συγκεκριμένες γραφικές τοποθεσίες με προσβάσιμες συγκεντρώσεις εμβληματικής άγριας ζωής.
Έχουν εκφραστεί κάποιες ανησυχίες σχετικά με τις ενδεχόμενες επιδράσεις στο περιβάλλον και το οικοσύστημα από την εισροή επισκεπτών. Επιστήμονες και περιβαλλοντολόγοι έχουν κάνει εκκλήσεις για αυστηρότερους κανονισμούς και επιβολή ορίου στον αριθμό των τουριστών. Η κύρια αντίδραση των μελών της Ανταρκτικής Συνθήκης ήταν να αναπτύξουν μέσω της Επιτροπής τους για την Περιβαλλοντική Προστασία και σε συνεργασία με την IAATO, οδηγίες, θέτοντας όρια στις αποβιβάσεις και ορίζοντας κλειστές ή περιορισμένες ζώνες στις πιο συχνά επισκεπτόμενες τοποθεσίες. Οι τουριστικές υπερπτήσεις στην Ανταρκτική (που δεν προσγειώνονταν) γίνονταν από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, μέχρι το θανατηφόρο δυστύχημα της Πτήσης 901 της Air New Zealand το 1979 στο Όρος Έρεβος, όπου σκοτώθηκαν και οι 257 επιβαίνοντες. Η Qantas άρχισε ξανά τις εμπορικές υπερπτήσεις στην Ανταρκτική από την Αυστραλία στα μέσα της δεκαετίας του 1990.
Έρευνα
thumb|right|Για τη λήψη αυτής της φωτογραφίας στον [[Σταθμός Νοτίου Πόλου Αμούδσεν Σκοτ|Σταθμό Νοτίου Πόλου Αμούδσεν-Σκοτ κατά τη διάρκεια της μακράς ανταρκτικής νύχτας, ήταν αρκετή έκθεση 25 δευτερολέπτων και πανσέληνος. Ο σταθμός φαίνεται στην άκρη αριστερά, ο ηλεκτρικός σταθμός στο κέντρο και κάτω δεξιά το γκαράζ των μηχανικών. Το πράσινο φως στο υπόβαθρο είναι το νότιο σέλας.]]
Κάθε χρόνο, επιστήμονες από 28 διαφορετικές χώρες διεξάγουν πειράματα που δεν είναι δυνατό να γίνουν σε άλλα μέρη του κόσμου. Το καλοκαίρι εργάζονται πάνω από 4.000 επιστήμονες στους ερευνητικούς σταθμούς, ο αριθμός αυτός μειώνεται σε λίγο πάνω από 1.000 κατά τον χειμώνα. Ο Σταθμός McMurdo, ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος ερευνητικός σταθμός στην Ανταρκτική, μπορεί να φιλοξενήσει πάνω από 1.000 επιστήμονες, επισκέπτες και τουρίστες.
Στους ερευνητές περιλαμβάνονται βιολόγοι, γεωλόγοι, ωκεανογράφοι, φυσικοί, αστρονόμοι, παγετωνολόγοι και μετεωρολόγοι. Οι γεωλόγοι εστιάζουν την έρευνά τους στις τεκτονικές πλάκες, σε μετεωρίτες από το διάστημα, και δεδομένα από τη διάσπαση της υπερηπείρου Γκοντβάνα. Οι παγετωνολόγοι στην Ανταρκτική ασχολούνται με τη μελέτη της ιστορίας και της δυναμικής του επιπλέοντος πάγου, του εποχιακού χιονιού, των παγετώνων και του παγοκαλύμματος. Οι βιολόγοι, εκτός από την παρατήρησης της άγριας ζωής, ενδιαφέρονται στο πως οι δριμύες θερμοκρασίες και η παρουσία ανθρώπων επηρεάζει τις στρατηγικές προσαρμογής και επιβίωσης μεγάλης γκάμας οργανισμών. Οι ιατρικοί ερευνητές έχουν ανακαλύψεις σχετικά με τη διάδοση των ιών και την αντίδραση του σώματος στις ακραίες εποχιακές θερμοκρασίες. Αστροφυσικοί στον Σταθμό Νοτίου Πόλου Αμούνδεν-Σκοτ μελετούν τον ουράνιο θόλο και την κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου. Πολλές αστρονομικές παρατηρήσεις γίνονται καλύτερα από το εσωτερικό της Ανταρκτικής από ότι στις περισσότερες επιφανειακές θέσεις, εξαιτίας της λεπτής ατμόσφαιρας στο μεγάλο υψόμετρο, των χαμηλών θερμοκρασιών οι οποίες ελαχιστοποιούν την ποσότητα υδρατμών στην ατμόσφαιρα και την απουσία φωτορύπανσης, επιτρέποντας έτσι την καθαρότερη παρατήρηση του διαστήματος από οπουδήποτε αλλού στον πλανήτη. Ο πάγος της Ανταρκτικής λειτουργεί και ως ασπίδα αλλά και ως το μέσο ανίχνευσης για το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο νετρίνων στον κόσμο, που βρίσκεται 2 χλμ. κάτω από τον σταθμό Αμούνδσεν-Σκοτ.
Από τη δεκαετία του 1970, η έρευνα εστιάστηκε σημαντικά στο στρώμα του όζοντος της ατμόσφαιρας πάνω από την Ανταρκτική. Το 1985, τρεις βρετανοί επιστήμονες δουλεύοντας σε δεδομένα που είχαν συλλέξει στον Σταθμό Χάλει στην Παγοκρηπίδα Μπράντ ανακάλυψαν μία τρύπα στο στρώμα αυτό. Στην πορεία εξακριβώθηκε ότι η καταστροφή του όζοντος προκαλούνταν από τους χλωροφθοράνθρακες (CFC) που εκλύονταν τον ανθρώπινο παράγοντα. Με την απαγόρευση των CFC στο Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ το 1989, πιστεύεται ότι η τρύπα θα κλείσει γύρω στο 2065. Τον Σεπτέμβριο του 2006, δεδομένα από δορυφόρους της NASA έδειξαν ότι η ανταρκτική τρύπα του όζοντος ήταν η μεγαλύτερη που καταγράφηκε ποτέ, καλύπτοντας 27,5 εκατομμύρια τ. χλμ.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2007, το Διεθνές Πολικό Ίδρυμα με έδρα το Βέλγιο εγκαινίασε τον Σταθμό Πριγκίπισσας Ελισάβετ, τον πρώτο σταθμό στην Ανταρκτική με μηδενικές εκπομπές, για τη μελέτη της κλιματικής αλλαγής. Με κόστος 16,3 εκατομμύρια δολάρια, ο προκατασκευασμένος σταθμός, ο οποίος έγινε στα πλαίσια του Διεθνούς Πολικού Έτους, στάλθηκε στον Νότιο Πόλο από το Βέλγιο στα τέλη του 2008 ώστε να παρακολουθήσει την υγεία των πολικών περιοχών. Ο Βέλγος πολικός εξερευνητής Αλέν Ουμπέρτ δήλωσε ότι «Αυτή η βάση θα είναι η πρώτη του είδους της που έχει μηδενικές εκπομπές, όντας έτσι μοναδικό μοντέλο του πως θα έπρεπε να χρησιμοποιείται η ενέργεια στην Ανταρκτική». Ο Γιόχαν Μπέρτε είναι ο αρχηγός της ομάδας που σχεδίασε τον σταθμό και διαχειριστής του πρότζεκτ το οποίο διεξάγει έρευνα στην κλιματολογία, την παγετωνολογία και τη μικροβιολογία.
Τον Ιανουάριο του 2008, επιστήμονες της British Antarctic Survey (BAS), υπό την καθοδήγηση του Χιου Κορ και του Ντέιβιντ Βον, ανέφεραν (στο περιοδικό Nature Geoscience) ότι 2.200 χρόνια πριν, ένα ηφαίστειο εξεράγη κάτω από το παγοκάλυμμα της Ανταρκτικής (με βάση από αέρος παρατηρήσεις με εικόνες από ραντάρ). Ήταν η μεγαλύτερη έκρηξη στην Ανταρκτική τα τελευταία 10.000 χρόνια και η ηφαιστειακή τέφρα της βρέθηκε αποτεθημένη κάτω από την επιφάνεια του πάγου στα Όρη Χάντσον, κοντά στον Παγετώνα Πάιν Άιλαντ.
Μετεωρίτες
thumb|left|Ανταρκτικός μετεωρίτης, ονόματι [[ALH84001, από τον Άρη.]]
Οι μετεωρίτες από την Ανταρκτική αποτελούν σημαντικό τομέα μελέτης των υλικών που σχηματίστηκαν νωρίς στο ηλιακό σύστημα. Οι περισσότεροι πιστεύεται ότι προέρχονται από αστεροειδείς, όμως κάποιοι ενδέχεται να προέρχονται από μεγαλύτερους πλανήτες. Οι πρώτοι μετεωρίτες βρέθηκαν το 1912. Το 1969, μία ιαπωνική αποστολή ανακάλυψε εννέα μετεωρίτες. Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν πέσει πάνω στο παγοκάλυμμα το τελευταίο εκατομμύριο χρόνια. Η κίνηση του παγοκαλύμματος τείνει να τους συγκεντρώνει σε τοποθεσίες με εμπόδια όπως οροσειρές, ενώ η διάβρωση από τον άνεμο τους φέρνει στην επιφάνεια μετά από αιώνες κάτω από το συσσωρευμένο χιόνι. Σε σχέση με μετεωρίτες που βρέθηκαν σε πιο εύκρατες περιοχές του πλανήτη, οι ανταρκτικοί μετεωρίτες είναι πιο καλά διατηρημένοι.
Αυτή η μεγάλη συλλογή μετεωριτών επιτρέπει την καλύτερη κατανόηση της πληθώρας τύπων μετεωριτών στο ηλιακό σύστημα και το πως αυτοί σχετίζονται με τους αστεροειδής και τους κομήτες. Έχουν βρεθεί και νέοι τύποι μετεωριτών καθώς και σπάνιοι. Ανάμεσά σε αυτούς και κομμάτια που αποσπάστηκαν λόγω συγκρούσεων από τη Σελήνη και πιθανώς από τον Άρη. Αυτά τα δείγματα, και ιδίως το ALH84001 που ανακαλύφθηκε από το ANSMET, βρίσκονται στο επίκεντρο επιστημονικής διαμάχης σχετική με πιθανά στοιχεία μικροβιακής ζωής στον Άρη. Επειδή οι μετεωρίτες στο διάστημα απορροφούν κοσμική ακτινοβολία, το χρονικό διάστημα που πέρασε αφότου ο μετεωρίτης χτύπησε τη Γη μπορεί να καθοριστεί με εργαστηριακές μελέτες. Ο χρόνος που πέρασε μετά την πτώση ενός μετεωρίτη, ή ηλικία παραμονής του στη Γη, περιέχει πολλές πληροφορίες που μπορεί να είναι χρήσιμες για τις περιβαλλοντικές μελέτες του παγοκαλύμματος της Ανταρκτικής.
Το 2006, μία ομάδα ερευνητών από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Οχάιο χρησιμοποίησαν μετρήσεις από τους δορυφόρους GRACE της NASA για να ανακαλύψουν τον 480 χλμ. διαμέτρου κρατήρα Γης Γουίλκες, ο οποίος σχηματίστηκε πριν περίπου 250 εκατομμύρια χρόνια.
Πάγοι και παγκόσμια στάθμη της θάλασσας
thumb|300px|Η κίνηση του πάγου στην Ανταρκτική.
Λόγω της θέσης της στον Νότιο Πόλο, η Ανταρκτική δέχεται σχετικά λίγη ηλιακή ακτινοβολία. Αυτό σημαίνει ότι είναι πολύ ψυχρή ήπειρος όπου το νερό βρίσκεται κατά κύριο λόγο με τη μορφή του πάγου. Η κατακρημνίσεις είναι χαμηλές (το μεγαλύτερο τμήμα της Ανταρκτικής είναι έρημος) και σχεδόν πάντα με τη μορφή του χιονιού, το οποίο συσσωρεύεται και σχηματίζει το γιγαντιαίο παγοκάλυμμα που καλύπτει τη στεριά. Τμήματα αυτού του παγοκαλύματος σχηματίζουν κινούμενους παγετώνες, οι οποίοι ρέουν προς τις άκρες της ηπείρου. Μετά την ηπειρωτική ακτή υπάρχουν πολλές παγοκρηπίδες. Αυτές είναι επιπλέουσες επεκτάσεις των παγετώνων που εκρέουν από την ηπειρωτική μάζα πάγου. Πέρα από τις ακτές η θερμοκρασία είναι επίσης αρκετά χαμηλή έτσι ώστε να σχηματίζεται πάγος από το θαλασσινό νερό κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια του έτους. Είναι σημαντική η κατανόηση των διαφόρων τύπου ανταρκτικού πάγου ώστε να γίνουν κατανοητά οι πιθανές επιπτώσεις στο επίπεδο της θάλασσας και την παγκόσμια θέρμανση.
Ο θαλάσσιος πάγος επεκτείνεται ετησίως κατά τον ανταρκτικό χειμώνα και το μεγαλύτερο μέρος του λιώνει το καλοκαίρι. Αυτός ο πάγος σχηματίζεται από το νερό του ωκεανού και επιπλέει σε αυτό, έτσι δεν συμβάλει στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Η έκταση του θαλάσσιου πάγου γύρω από την Ανταρκτική έχει παραμείνει εν γένει σταθερή τις τελευταίες δεκαετίες, αν και η αλλαγές στο πάχος του δεν είναι ξεκάθαρες.
Το λιώσιμο των επιπλέοντων παγοκρηπίδων (πάγος που προέρχεται από τη στεριά) δεν συμβάλει αφ εαυτού ιδιαίτερα στην άνοδο της θαλάσσιας στάθμης (καθώς εκτοπίζει νερό αντίστοιχο με τη μάζα του). Είναι ωστόσο αυτή η εκροή πάγου από τη στεριά που σχηματίζει την παγοκρηπίδα, αυτή που προκαλεί την άνοδο της στάθμης. Αυτό αντισταθμίζεται από τη χιονόπτωση στην ήπειρο. Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν καταγραφεί πολλές καταρρεύσεις μεγάλων παγοκρηπίδων στις ακτές τις Ανταρκτικής, ιδιαίτερα κατά μήκος της Ανταρκτικής Χερσονήσου. Έχουν εκφραστεί ανησυχίες ότι η διατάραξη των παγοκρηπίδων ενδέχεται να προκαλέσει αυξημένη παγετώνια εκροή από τον ηπειρωτικό πάγο.
Στην ήπειρο αυτή καθεαυτή, ο μεγάλος όγκος του σύγχρονου πάγου περιέχει περίπου το 70% του παγκόσμιου πόσιμου νερού. Αυτό το παγοκάλυμμα συνεχώς κερδίζει πάγο από τις χιονοπτώσεις και χάνει από τις εκροές προς τη θάλασσα. Στη Δυτική Ανταρκτική υπάρχει πλέον πλεόνασμα εκροής πάγου από τους παγετώνες, πράγμα που θα αυξήσει μακροπρόθεσμα τη στάθμη της θάλασσας. Μία επισκόπηση των επιστημονικών μελετών που εξέταζαν δεδομένα από το 1992 έως το 2006 υποδεικνύουν ότι μία λογική εκτίμηση για τις καθαρές απώλειες πάγου ανέρχεται σε 50 γιγατόνους πάγου ανά έτος (αντιστοιχεί σε 0,14mm άνοδο της στάθμης της θάλασσας). Σημαντική επιτάχυνση της εκροής παγετώνων στον Κόλπο της Θάλασσας Αμούνδσεν ενδέχεται να έχει υπερδιπλασιάσει αυτόν τον αριθμό για το 2006.
Η Ανατολική Ανταρκτική είναι ψυχρή περιοχή με εδαφική βάση πάνω από τη στάθμη της θάλασσας και καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου. Η περιοχή κυριαρχείται από μικρές συσσωρεύσεις χιονοπτώσεων οι οποίες γίνονται πάγος και κατά συνέπεια τελικώς παγετώσης ροές προς τη θάλασσα. Η ισορροπία μάζας στο Παγοκάλυμμα της Ανατολικής Ανταρκτικής ως σύνολο πιστεύεται ότι είναι ελαφρώς θετική (κατεβάζοντας τη στάθμη της θάλασσας) ή σχεδόν μηδενική. Εντούτοις, σε κάποιες περιοχές έχει προταθεί ότι η εκροή έχει αυξηθεί.
Αποτελέσματα της παγκόσμιας θέρμανσης
Ένα μέρος της Ανταρκτικής θερμαίνεται, ιδιαίτερα έντονη θέρμανση έχει παρατηρηθεί στην Ανταρκτική Χερσόνησο. Μία μελέτη του Έρικ Στάιγκ που δημοσιεύτηκε το 2009 σημείωσε για πρώτη φορά ότι η τάση της μέσης θερμοκρασίας στην ήπειρο τείνει να είναι ελαφρώς θετική στους >0.05°C ανά δεκαετία από το 1957 έως το 2006. Η μελέτη επίσης επισήμανε ότι η Δυτική Ανταρκτική έχει θερμανθεί κατά πάνω από 0.1°C ανά δεκαετία τα τελευταία πενήντα χρόνια, και αυτή η θέρμανση είναι εντονότερη τον χειμώνα και την άνοιξη. Αυτό εν μέρει αντισταθμίζεται από την ψύξη της Ανατολικής Ανταρκτικής κατά το φθινόπωρο. Υπάρχουν στοιχεία από μία μελέτη ότι η Ανταρκτική θερμαίνεται ως αποτέλεσμα των ανθρώπινων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Ένα μικρό μέρος ωστόσο της θέρμανσης της επιφάνειας στη Δυτική Ανταρκτική πιστεύεται ότι δεν επηρεάζει άμεσα τη συμβολή του Παγοκαλύμματος της Δυτικής Ανταρκτικής στην άνοδο της θαλάσσιας στάθμης. Αντιθέτως, οι πρόσφατη αύξηση στην εκροή παγετώνων θεωρείται ότι οφείλεται στην εισροή θερμού νερού από τον βαθύ ωκεανό, αμέσως έξω από την υφαλοκρηπίδα. Η καθαρή συμβολή στην αύξηση του θαλάσσιου επιπέδου από την Ανταρκτική Χερσόνησο είναι πιο πιθανό να είναι άμεσο αποτέλεσμα της πολύ μεγαλύτερης ατμοσφαιρικής θέρμανσης εκεί.
Το 2002 η παγοκρηπίδα Λάρσεν-Β της Ανταρκτικής Χερσονήσου κατέρρευσε. Μεταξύ 28 Φεβρουαρίου και 8 Μαρτίου 2008, περίπου 570 τ. χλμ. πάγου από την Παγοκρηπίδα Γουίλκινς στο νοτιοδυτικό τμήμα της χερσονήσου, κατέρρευσαν, θέτοντας σε κίνδυνο τα υπόλοιπα 15.000 τ. χλμ. παγοκρηπίδας. Ο πάγος κρατιόνταν από μία «κλωστή» πάγου πλάτους περίπου 6 χλμ., πριν την κατάρρευσή του στις 5 Απριλίου 2009. Σύμφωνα με τη NASA, το πιο εκτεταμένο λιώσιμο στην επιφάνεια της Ανταρκτικής τα τελευταία 30 χρόνια συνέβη το 2005, όταν μία επιφάνεια περίπου στο μέγεθος της Καλιφόρνιας έλιωσε για λίγο και ξαναπάγωσε. Αυτό ενδέχεται να ήταν αποτέλεσμα της ανόδου της θερμοκρασίας ως και στους 5°C.
Τρύπα του όζοντος
thumb|Εικόνα της [[τρύπα του όζοντος|τρύπας του όζοντος εξαιτίας της συγκέντρωσης CFC (Σεπτέμβριος 2006).]]
Κάθε χρόνο αναπτύσσεται μία μεγάλη περιοχή χαμηλής συγκέντρωσης όζοντος ή τρύπα του όζοντος πάνω από την Ανταρκτική. Η τρύπα αυτή καλύπτει σχεδόν όλη την ήπειρο και έφτασε στο μέγιστό της τον Σεπτέμβριο του 2008, όταν η μεγαλύτερη σε διάρκεια καταγεγραμμένη τρύπα παρέμεινε μέχρι το τέλος του Δεκεμβρίου. Η τρύπα εντοπίστηκε από επιστήμονες το 1985 και έχει τάσεις αύξησης. Η τρύπα του όζοντος αποδίδεται στις εκπομπές χλωροφθορανθράκων ή CFC στην ατμόσφαιρα της Γης, οι οποίοι και αποσυνθέτουν το όζον σε άλλα αέρια.
Κάποιες επιστημονικές μελέτες υποδεικνύουν ότι η τρύπα του όζοντος ενδέχεται να έχει κυρίαρχο ρόλο στην κλιματική αλλαγή στην Ανταρκτική (και την ευρύτερη περιοχή του Νοτίου Ημισφαιρίου). Το όζον απορροφά μεγάλες ποσότητες υπεριώδους ακτινοβολίας στη στρατόσφαιρα. Η τρύπα του όζοντος μπορεί να προκαλέσει τοπική ψύχρανση περίπου 6°C στη στρατόσφαιρα. Αυτή η ψύχρανση έχει αποτέλεσμα την εντατικοποίηση των δυτικόστροφων ανέμων που πνέουν γύρω από την ήπειρο (ο πολικός στρόβιλος) και αποτρέποντας έτσι την εκροή ψυχρού αέρα κοντά στον Νότιο Πόλο. Αποτέλεσμα αυτού είναι η ηπειρωτική μάζα της παγοκρηπίδας της Ανατολικής Ανταρκτικής να κρατιέται σε χαμηλότερες θερμοκρασίες, ενώ οι περιφερειακές περιοχές και ειδικότερα η Ανταρκτική Χερσόνησος να υποβάλλονται σε μεγαλύτερες θερμοκρασίες, επιταχύνοντας το λιώσιμο των πάγων τους. Κάποια μοντέλα υποστηρίζουν ότι το φαινόμενο της τρύπας του όζοντος και του ενισχυμένου πολικού στροβίλου είναι η αιτία της πρόσφατης αύξησης των παγόβουνων στις ακτές της ηπείρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νότιος Ωκεανός Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης Κατηγορία:Ακραία σημεία της Γης Κατηγορία:Αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες
Μονή των Αμαλφηνών
Η Μονή των Αμαλφηνών ή Αμαλφιών υπήρξε το σημαντικότερο από τα τρία, γνωστά έως σήμερα, λατινικά Αββαεία (Μοναστήρια) του Άθω. Βρισκόταν στα μισά της διαδρομής μεταξύ των μοναστηριών της Μεγίστης Λαύρας και της Καρακάλλου, του Αγίου Όρους
Ιστορία
thumb|right|170px|Εμπρόσθια όψη μεταλλίου του αγίου Βενέδικτου. Ιδρύθηκε κατά τον 10ο αιώνα από μοναχούς που κατάγονταν από το Αμάλφι της Ιταλίας, οι οποίοι ακολουθούσαν τον κανόνα του Αγίου Βενέδικτου και των οποίων η λειτουργική γλώσσα ήταν τα λατινικά.
Η ίδρυση της μονής εντοπίζεται χρονολογικά μεταξύ του 985 και 990, ενώ οι ιδρυτές της οι Βενεδικτίνοι μοναχοί, 7 τον αριθμό, ήταν μέλη του Τάγματος του Άγιου Βενεδίκτου, που είχε ιδρυθεί το 529 από τον άγιο Βενέδικτο στην Ιταλία. Έρημη από μοναχούς το 1287, η Μονή του Αμαλφηνού παραχωρήθηκε από το βυζαντινό αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο στην Μονή Μεγίστης Λαύρας, όπου και διασώζεται σήμερα και το αρχείο της.
Η ευρύτερη περιοχή των Κελιών της Μορφωνούς ή Αμαλφινούς, που υπάγονται διοικητικά στην Μονή της Μεγίστης Λαύρας, όπως άλλωστε και η παλαιά ερειπωμένη αυτή μονή, οφείλει την ονομασία της στη παλαιότερη αυτή μονή των Αμαλφηνών και έχει την ονομασία Μορφωνού. Σήμερα κατοικούν 5 μοναχοί της Μεγίστης Λαύρας, που απασχολούνται με διάφορες καλλιέργειες.
Το μοναστήρι παρέμεινε ενεργό έως τον 13ο αιώνα, δηλαδή, αρκετό καιρό μετά το Σχίσμα του 1054. Σήμερα, είναι ερειπωμένο, ωστόσο η ονομασία του εξακολουθεί να υφίσταται στα ελληνικά υπό τον όρο Μορφωνού.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Αμαλφηνοί
Πάπας Αδεοδάτος Β΄
Ο Αδεοδάτος Β΄ (Adeodatus II) ή Δεοδάτος (Deodatus II) ήταν Πάπας από τις 11 Απριλίου του 672 ως το θάνατό του, το 676.
Βιογραφικά στοιχεία
Ελάχιστες πληροφορίες είναι γνωστές για τον Αδεοδάτο. Οι υπάρχουσες πηγές κάνουν γνωστό ότι ο εν λόγω Πάπας ήταν γνωστός για τη γενναιοδωρία του, ειδικά προς τους προσκυνητές και τους φτωχούς.
Γεννήθηκε στη Ρώμη και έγινε Βενεδικτίνος μοναχός, στο μοναστήρι του Αγίου Εράσμου, στον Καίλιο Λόφο. Υπήρξε ενεργός στο να βελτιώσει την πειθαρχία στα πλαίσια του μοναστικού βίου και κατέπνιξε το μονοφυσιτισμό. Έδωσε στη Βενετία το δικαίωμα να εκλέγει η ίδια το δόγη της.
Εξελέγη Ποντίφικας σε μεγάλη ηλικία και η περίοδος της εξουσίας του διήρκεσε τέσσερα χρόνια. Μερικές φορές ονομάζεται Adeodatus (χωρίς σειρά) καθώς ο Πάπας Αδεοδάτος Α΄ είναι γνωστός μερικές φορές ως Πάπας Θεόδοτος (Deusdedit). Ο Αδεοδάτος απεβίωσε στις 17 Ιουνίου του 676 και τον διαδέχθηκε στο παπικό αξίωμα ο Δόνος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 7ου αιώνα Αδεοδάτος Β΄ Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Λιμνοθάλασσα Επανομής
Είδη πουλιών που συναντάς στην περιοχή
Άποψη από την λιμνοθάλασσα Επανομής|thumb Ο κορμοράνος (phalacrocoraxcarbo), και ο λευκοτσικνιάς (Egrettagarzetta), μικρά και μεγάλα αρπακτικά όπως το Σαΐνι (Accipiterbrevipes), ο πετρίτης (falcoperegrines), η αετογερακίνα (buteorufinus) και ο χειμωνόκιρκος(circuscyaneus) ενώ από πάπιες το μοναδικό είδος που συναντάται συχνά είναι η βαρβάρα (Tadornatadorna). Ακόμα στην περιοχή υπάρχουν πολλά παρυδάτια πουλιά όπως η αβοκέτα (Recurvirostaavosetta), o καλαμοκανάς (Himantopushimantopus), το φλαμίγκο (Phoenicopterusruber), η πετροτουρλίδα (Burhinusoedicneus), και ο μαχητής (Philomachuspygnax). Επίσης εδώ κανείς συναντά το νεροχελίδονο (Glareolapratincola), τομαυροκέφαλο γλάρο (Larusmelanocephalus) και διάφορα γλαρόνια, όπως το χειμωνογλάρονο (Sternascadvicensis), το ποταμογλάρονο (Sternahirundo) και το μουστακογλάρονο (Chlidoniashybridus). Επιπλέον ,υπάρχουν και πιο ‘’περίεργα πουλιά’’ αναφορικά με τα χρώματά τους ή τη συμπεριφορά τους, όπως το γιδοβύζι (Caprimulguseuropaeus), η χαλκοκουρούνα (Coraciasgarrulous), ο βαλκανικός δρυκολάπτης(Dendrocopossyriacus), η χαμοκελάδα (Anthuscampestris) και ο αετομάχος(Laniuscollurιο).
Παραπομπές
Επανομης Κατηγορία:Νομός Θεσσαλονίκης
Πηνελόπη
Η Πηνελόπη, γνωστή ηρωίδα από την Οδύσσεια του Ομήρου, ήταν κόρη του βασιλιά των Αμυκλών Ικάριου και της Περίβοιας. Το όνομά της είναι ακόμη και σήμερα σύμβολο της πιστής και αφοσιωμένης συζύγου. thumb|right|230px|Ο Οδυσσέας και η Πηνελόπη από τον Francesco Primaticcio (1563)
Ο γάμος με τον Οδυσσέα
Παντρεύτηκε το μυθικό βασιλιά της Ιθάκης Οδυσσέα και για το γάμο της υπάρχουν δυο εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη, ο Ικάριος είχε προκηρύξει αγώνα δρόμου, ο Οδυσσέας νίκησε τους αντίζηλούς του και πήρε την Πηνελόπη. Κατ' άλλους, ο Οδυσσέας παντρεύτηκε την Πηνελόπη χάρη στον Τυνδάρεω, που έπεισε τον αδερφό του να του τη δώσει. Προτύτερα ο Οδυσσέας είχε αποτύχει στη διεκδίκηση της Ελένης, κόρη του Τυνδάρεου, αλλά για τη βοήθεια που είχε προσφέρει στον Τυνδάρεω πήρε ως αντάλλαγμα την Πηνελόπη. Στον ένα χρόνο που έζησε με τον Οδυσσέα, πριν αυτός φύγει για την Τροία, απέκτησε τον Τηλέμαχο, ενώ λέγεται πως μετά την επιστροφή του Οδυσσέα έκανε και τον Πτολίπορθο.
Όταν ο Οδυσσέας έφυγε, της είπε να ξαναπαντρευτεί αν δε γύριζε. Παρόλα αυτά η Πηνελόπη τον περίμενε για 20 χρόνια, ακόμη και όταν όλοι τον θεωρούσαν νεκρό.
Η επιστροφή του Οδυσσέα
thumb|right|200px|Η Πηνελόπη και οι μνηστήρες από τον John William Waterhouse (1912) Τα 20 χρόνια της απουσίας του Οδυσσέα, η Πηνελόπη, μόνη βασίλισσα καθώς ήταν, προσέλκυσε πολλούς ευγενείς μνηστήρες που επιθυμούσαν να την παντρευτούν και να ανακηρυχθούν άρχοντες της Ιθάκης. Στην αρχή, η Πηνελόπη τους αγνοούσε, όταν όμως οι μνηστήρες άρχισαν να την πιέζουν, αναγκάστηκε να δηλώσει ότι θα διαλέξει έναν από αυτούς, όταν θα τελειώσει το σάβανο που έπλεκε για τον πεθερό της Λαέρτη. Η Πηνελόπη, που δεν επιθυμούσε να ξαναπαντρευτεί, έπλεκε το σάβανο την ημέρα και το ξήλωνε την νύχτα. Αυτό συνεχίστηκε για πολλά χρόνια, κατά τα οποία οι μνηστήρες έτρωγαν και λεηλατούσαν την περιουσία του Οδυσσέα, μέχρι που κάποια υπηρέτρια την πρόδωσε. Τότε πάλι αναγκάστηκε να ανακηρύξει αγώνα τοξοβολίας, για να παντρευτεί τον νικητή. Εκείνη όμως ήταν και η στιγμή που επέστρεψε ο Οδυσσέας, φόνευσε τους μνηστήρες και ξανακέρδισε τη συζυγική του ακεραιότητα.
Γνωστοί μνηστήρες
Κάποιοι από τους πιο γνωστούς μνηστήρες της Πηνελόπης ήταν οι: Οι μνηστήρες στην Οδύσσεια είναι 108 (βλ. ραψ. π 247-53) 52 από το Δουλίχιο και 6 συνοδοί τους, 24 από τη Σάμη, 20 από τη Ζάκυνθο, 12 από την Ιθάκη και ο κήρυκας Μέδοντας, ο αοιδός Φήμιος και 2 θεράποντες = 108 μνηστήρες και 10 συνοδοί τους. Οταν ο Οδυσσέας επέστρεψε δεν σκότωσε το Φήμιο γιατί τραγουδούσε στους μνηστήρες απο ανάγκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οδύσσεια Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Σιτάκε
thumb|Μανιτάρια σιτάκε Το Σιτάκε (Shiitake· επιστημονική ονομασία Lentinula Edodes) είναι εδώδιμο μανιτάρι το οποίο καλλιεργείται εδώ και αιώνες στην Ασία και, τα τελευταία χρόνια, σε ολόκληρο τον κόσμο. Η εξαιρετική και πικάντικη γεύση του σε συνδυασμό με τις θεραπευτικές ιδιότητές του το έχουν αναδείξει ως το δεύτερο σε παραγωγή καλλιεργούμενο μανιτάρι.
OK Go (άλμπουμ)
OK Go  είναι το ντεμπούτο άλμπουμ του ροκ συγκροτήματος OK Go. Είχε κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο του 2002 και το εξώφυλλο δημιουργήθηκε από τον γνωστό σχεδιαστή Stefan Sagmeister.
Το άλμπουμ έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο 107 στα chart του Billboard 200, και τον αριθμό ένα στο Billboard Top Chart Heatseekers.
Εμφανίσεις σε άλλα μέσα
Το τραγούδι Get Over It εμφανίστηκαν στα video games Triple Play Baseball 2002 και Madden NFL 2003 και το Don't Ask Me εμφανίστηκε στο soundtrack του video game MVP Baseball 2003 και των τρέιλερ των ταινιών Just Friends, Good Luck Chuck και Catch That Kid.
Κατηγορία:Δισκογραφία των OK Go
Μητροπολίτης Γαλλίας Δημήτριος
Ο Μητροπολίτης Δημήτριος Πλουμής (Θεσσαλονίκη, 6 Νοεμβρίου 1979), είναι Έλληνας θεολόγος, επίσκοπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και Μητροπολίτης Γαλλίας από το 2021.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, το 1979. Είναι πτυχιούχος της Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Σχολής Θεσσαλονίκης και του τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 2001 χειροτονήθηκε Διάκονος και το έτος 2007 πρεσβύτερος. Διετέλεσε Ιερατικώς Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής Ξηροκρήνης Θεσσαλονίκης και του Ιερού Ναού Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού Ωραιοκάστρου, της Ιεράς Μητροπόλεως Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως από το 2007 έως το 2015. Κατόπιν προσκλήσεως του Μητροπολίτη Γαλλίας Εμμανουήλ, υπηρέτησε ως προϊστάμενος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Μασσαλίας και ως Αρχιερατικός Επίτροπος Νοτίου Γαλλίας. Συμμετείχε σε Επιτροπές Διαχριστιανικού Διαλόγου και Διαθρησκειακών Σχέσεων (Marseille Espėrance, Radio Dialoque), εκπροσωπώντας την Ιερά Μητρόπολη Γαλλίας και το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Στις 20 Ιουλίου 2021 εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μητροπολίτης Γαλλίας, χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στις 25 του ιδίου μηνός στον πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι και ενθρονίστηκε το Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου 2021, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Στεφάνου Παρισίων.
Παραπομπές
Δημητριος Δημητριος
2350 Φον Λύντε
Ο Φον Λύντε (von Lüde) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,92. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Γερμανό αστρονόμο Άλφρεντ Μπόρμαν, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου Χάιντς φον Λύντε (Heinz von Lüde, 1914–1974).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Φον Λύντε είναι άγνωστα.
Αχλάδα Φλώρινας
Η Αχλάδα είναι ένα χωριό της Φλώρινας στην Ελλάδα. Ήταν γνωστή ως Κρουσοράτη ή Κρουσουράτη έως ότου μετονομάστηκε το 1926.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αχλάδας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 21,168 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άνω Αχλάδα και Γιουρούκι.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Ιστορία
Η Κρουσοράτη είναι παλαιός οικισμός με αναφορές ήδη από το 15ο αιώνα. Ο οικισμός αναφέρεται σε ένα Οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο (τεφτέρι) του 1626-1627 με την ονομασία Κρουσοράντ και περιγράφεται ως οικισμός με εξηνταένα μη-μουσουλμανικά νοικοκυριά. Ο Ρώσος σλαβολόγος Βίκτορ Γκριγκόροβιτς κατέγραψε το 1845 το Κρουσοράντε (Крушораде) ως χωριό κατοικούμενο κυρίως από Βουλγάρους (σλαβόφωνους).
Tο 1894 στο χωριό λειτουργεί ελληνικό σχολείο. Έως τα τέλη του 19ου αιώνα, στην Κρουσοράτη επικρατεί το Ελληνικό στοιχείο. Λόγω της ολοένα και εντεινόμενης Βουλγαρικής ένοπλης απειλής, το 1903 οι πρόκριτοι της Κρουσοράτης μετέβησαν στο Μοναστήρι προκειμένου να αναφέρουν τις απειλές και την τρομοκρατία που δέχονταν από Βούλγαρους κομιτατζήδες, στον Έλληνα πρόξενο Σταμάτιο Κιουζέ Πεζά. Σύμφωνα με τις αναφορές τους, μικρά ένοπλα σώματα Βουλγάρων εισέβαλλαν καθημερινά στο χωριό και διανυκτέρευαν, υποχρεώνοντας τους Κρουσορατινούς να πληρώνουν 3 λίρες έκαστος, και απαγορεύοντάς τους να καλέσουν τις Οθωμανικές αρχές. Τελικά, στα μέσα του 1904, οι κάτοικοι της Κρουσοράτης, μετά από αφόρητες πιέσεις και βία, αναγκάστηκαν να δηλώσουν εξαρχικοί. Αυτό επιβεβαιώνει και ο Ντίμιταρ Μίσεφ στο «La Macédoine et sa Population Chrétienne», όπου καταλήγει ότι ο Χριστιανικός πληθυσμός του χωριού το 1905 αποτελούνταν από 760 εξαρχικούς.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Φλώρινας
Η γαλάζια λάμψη
Η γαλάζια λάμψη (γερμ. Das blaue Licht) είναι ο τίτλος γερμανικού κινηματογραφικού έργου του 1932 με θέμα τις Άλπεις σε σκηνοθεσία και σενάριο της Λένι Ρίφενσταλ και του Μπέλα Μπαλάς. Πρωταγωνιστεί η Λένι Ρίφενσταλ.
Πλοκή
Στην κορυφή του βουνού Μόντε Κρίσταλλο όταν έχει πανσέληνο λάμπει ένα μαγευτικό γαλάζιο φως. Πολλοί ξεκίνησαν νύχτα να ανεβούν στο βουνό για να λύσουν το μυστήριο, αλλά κανένα από τα παλικάρια δεν επέστρεψε μέχρι τώρα. Οι κάτοικοι του χωριού λένε ότι φταίει η Χούντα, μια πανέμορφη αλλά και αλλόκοτη κοπέλα που λένε ότι είναι μάγισσα που ζει στο βουνό και ξεμυαλίζει τα αγόρια. Η Χούντα είναι η μόνη που ξέρει το μονοπάτι που οδηγεί στο γαλάζιο φως. Κάποια μέρα φτάνει στο χωριό ο Φίγκο, ένας νεαρός ζωγράφος. Έχει ακούσει για το μαγικό φως και θέλει να το θαυμάσει από κοντά. Μια νύχτα με πανσέληνο ακολουθεί κρυφά τα αχνάρια της κοπέλας και φτάνει στην κορυφή του βουνού, όπου ανακαλύπτει το μυστικό: είναι μια σπηλιά με ένα διαμάντι που αντανακλά το φως της πανσελήνου. Η Χούντα τον ανακαλύπτει και, τρομαγμένη, φεύγει να σωθεί. Ο Φίγκο, όμως, στην απληστία του αποσπάει το διαμάντι από τον βράχο και το αρπάζει. Το γαλάζιο φως σβήνει, η Χούντα χάνει τον δρόμο της στο σκοτάδι, παραπατάει και πέφτει στον γκρεμό.
Κριτική
Η εφημερίδα The New York Sun περιέγραψε το έργο ως «ένα από τα γραφικότερα έργα της χρονιάς. Η Ρίφενσταλ είναι καλλονή και εξαίρετη ορειβάτις». Επίσης και η Herald Tribune και η The Times εξέφρασαν τον θαυμασμό τους για τη Ρίφενσταλ.
Η επιτυχία του έργου και η αισθητική του δομή προξένησαν το ενδιαφέρον του Χίτλερ και του Γκέμπελς, οι οποίοι της ανέθεσαν την κινηματογράφηση διάφορων έργων για την προώθηση του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος.
Βραβεύσεις
Η ταινία απέσπασε το αργυρό μετάλλιο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1932 Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Αισθητήριο θερμοκρασίας του ψυκτικού υγρού
Το αισθητήριο θερμοκρασίας του ψυκτικού υγρού της μηχανής (ECT) παρέχει την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα που απαιτείται για την απαγωγή της θερμότητας. Οι σύγχρονες μηχανές εσωτερικής καύσεως παράγουν ένα πολύ μεγάλο ποσό θερμότητας. Αυτή η θερμότητα δημιουργείται όταν αναφλέγεται το μίγμα βενζίνης - αέρα στον θάλαμο καύσης. Αυτή η ανάφλεξη αναγκάζει το έμβολο να κινηθεί προς τα κάτω., Η κίνηση αυτή, μέσω του διωστήρα, μεταδίδει την ενέργεια στον στροφαλοφόρο άξονα, μετατρεπόμενη από ταλάντωση σε κυκλική κίνηση. Οι θερμοκρασίες των μετάλλων γύρω από τον θάλαμο καύσης είναι πιθανόν να υπερβούν τους 550° C. Προκειμένου να αποτραπεί η υπερθέρμανση του ελαίου λίπανσης των κυλίνδρων, των εμβόλων, των βαλβίδων, και άλλων εξαρτημάτων από αυτές τις ακραίες θερμοκρασίες, είναι απαραίτητο να απαχθεί αποτελεσματικά η πλεονάζουσα θερμότητα. Το αισθητήριο θερμοκρασίας του ψυκτικού υγρού της μηχανής (ECT) παρέχει την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα που απαιτείται για την απαγωγή της θερμότητας. Το αισθητήριο αυτό τροφοδοτεί συνεχώς με πληροφορίες την ηλεκτρονική μονάδα ελέγχου (ECM) του οχήματος για την τρέχουσα θερμοκρασία του κινητήρα. Έτσι, η βέλτιστη απόδοση του κινητήρα επιτυγχάνεται ενώ αυτός θερμαίνεται και μέχρι να φθάσει την κανονική θερμοκρασία λειτουργίας του. Παλαιότερα, πριν αναπτυχθούν οι υπολογιστές, η απόδοση του κινητήρα πριν ζεσταθεί ήταν υπό τον έλεγχο μιας αυτόματης έμφραξης (choke), της οποίας η ρύθμιση ήταν πολύ σημαντική. Ακόμη και όταν ήταν κατάλληλα ρυθμισμένος, ο κινητήρας έπρεπε να ζεσταθεί για να αρχίσει να αποδίδει στο μέγιστο. Συχνά ο κινητήρας έπρεπε να αυξήσει τις στροφές ανά λεπτό χωρίς να μεταδίδει κίνηση στους τροχούς, για να συνεχίσει να λειτουργεί, όταν η εξωτερική θερμοκρασία ήταν πολύ χαμηλή. Ορισμένες φορές παρατηρείτο διακοπή στην λειτουργία του, καθώς θερμαινόταν. Μόλις ο κινητήρας έφθανε στη θερμοκρασία λειτουργίας του, η μόνη πλέον ανησυχία ήταν η υπερθέρμανσή του. Το αισθητήριο θερμοκρασίας του ψυκτικού υγρού του κινητήρα ήρθε να επιλύσει τα παραπάνω προβλήματα συνεπικουρούμενο από την ηλεκτρονική μονάδα ελέγχου. Έτσι, ελέγχεται η απόδοση του κινητήρα μέσω όλων των θερμοκρασιακών διακυμάνσεων και έτσι επιτυγχάνεται βέλτιστη οικονομία καυσίμων, χαμηλές εκπομπές ρύπων και ομαλή απόδοση του κινητήρα.
Οι πρώτες τεχνολογίες αισθητηρίων
Τα παλαιότερα συστήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών χρησιμοποιούσαν ένα πολύ απλό κύκλωμα που περιλάμβανε ένα διακόπτη θερμοκρασίας.
Μόλις ο κινητήρας φθάσει την θερμοκρασία λειτουργίας, ο διακόπτης αποκρίνεται με το κλείσιμο των επαφών, γειώνοντας την επαφή D. Η τάση στην επαφή D μειώνεται σχεδόν στα 0 V. Τα 14 V που παρέχονται από το PCM εφαρμόζονται μέσα στο PCM σε έναν αντιστάτη φορτίων και έτσι καμία ζημιά δεν γίνεται σε αυτό. Μόλις το PCM εντοπίσει τάση 0 V στην επαφή D, αρχίζει αμέσως να τροποποιεί την τροφοδοσία  καυσίμων, αλλάζοντας το μίγμα καυσίμων και τον συγχρονισμό των σπινθήρων, ώστε να υφίστανται οι κατάλληλοι όροι για μια θερμή μηχανή. Το κύκλωμα είναι πολύ απλό, αλλά έτσι γινόταν ο έλεγχος του υπολογιστή για την βέλτιστη απόδοση μηχανών με τον έλεγχο για το κλείσιμο ή άνοιγμα των επαφών των διακοπτών. Δεν υπήρχε κάποια ενδιάμεση κατάσταση. Το PCM εντοπίζει ότι ο κινητήρας είναι κρύος, ακόμα και είναι σχεδόν θερμός. Εάν ο διακόπτης είναι κλειστός, το PCM αντιλαμβάνεται ότι η μηχανή είναι θερμή, ακόμη και όταν έχει ελάχιστα θερμανθεί. Ο πεπερασμένος έλεγχος του συγχρονισμού μιγμάτων και σπινθήρων καυσίμων δεν είναι δυνατός με διακόπτη ψυκτικού υγρού.
Θερμική αντίσταση (thermistor): περιγραφή λειτουργίας
Η επόμενη γενεά της τεχνολογίας των αισθητηρίων θερμοκρασίας ψυκτικού υγρού χρησιμοποίησε μια θερμική αντίσταση (thermistor), η οποία παρέχει μεγαλύτερο έλεγχο της απόδοσης των κινητήρων καθ’ όλη την διάρκεια λειτουργίας τους. Η θερμική αντίσταση είναι μια μεταβλητή αντίσταση φτιαγμένη από υλικό στερεάς κατάστασης, που αλλάζει την αντίσταση ανάλογα με την θερμοκρασία. Το σύμβολο μιας θερμικής αντίστασης είναι ένα σύμβολο αντιστατών με ένα βέλος στο εσωτερικό του, όπως φαίνεται στην εικόνα 11.
Αν υποτεθεί ότι η σχέση μεταξύ της αντίστασης και της θερμοκρασίας είναι γραμμική, μπορούμε να πούμε ότι:
ΔR = kΔT
όπου
ΔR = Διαφορά αντίστασης
ΔT = Διαφορά θερμοκρασίας
Κ = συντελεστής θερμοκρασίας της αντίστασης
Οι θερμικές αντιστάσεις μπορούν να ταξινομηθούν σε δύο τύπους, ανάλογα με τoν συντελεστή θερμοκρασίας Κ. Εάν το Κ είναι θετικό, η αντίσταση αυξάνεται καθώς αυξάνεται και η θερμοκρασία και η συσκευή καλείται θερμική αντίσταση με θετικό συντελεστή θερμοκρασίας (PTC). Εάν το Κ είναι αρνητικό, η αντίσταση μειώνεται καθώς η θερμοκρασία αυξάνεται και η συσκευή καλείται θερμική αντίσταση με αρνητικό συντελεστή θερμοκρασίας (NTC).
Περιγραφή λειτουργίας του αισθητηρίου ECT
Το κύκλωμα αισθητηρίων θερμοκρασίας ψυκτικού υγρού παρουσιάζεται στην εικόνα 11, όπου ο αισθητήρας αναφέρεται ως ECT. Το ECT γειώνεται συνήθως μέσω του PCM. Εάν το ECT έχει μόνο ένα καλώδιο σημαίνει ότι γειώνεται στον κινητήρα στον οποίο τοποθετείται. Μέσα στο PCM και συνδεδεμένος με την επαφή D είναι ένας αντιστάτης φορτίων 350 Ω, η R1, που συνδέεται με το κύκλωμα αναφοράς 5 V. Ο αντιστάτης R1 και το ECT σχηματίζουν έναν διαιρέτη τάσης τροφοδοσίας αναφοράς των 5 V. Δεδομένου ότι η R1 είναι σταθερά 350 Ω, η τάση στην επαφή  D εξαρτάται από την τιμή της τάσης του ECT. Όταν ο κινητήρας είναι κρύος, η αντίσταση ECT είναι πολύ υψηλή. Μερικά οχήματα χρησιμοποιούν ECT που έχει αντίσταση 100.000 Ω, ενώ σε άλλα μπορούν να είναι και 50.000 Ω. Όταν ο κινητήρας είναι κρύος, το ECT έχει τo μεγαλύτερο μέρος της αντίστασης στο κύκλωμα και καταναλώνει τo μεγαλύτερο μέρος της τάσης. Η αντίσταση R1 που είναι μόνο 350 Ω, προκαλεί πολύ μικρή πτώση τάσης σε σύγκριση με το ECT. Αυτό κάνει την τάση στην επαφή D σχεδόν 5 V. Υποτίθεται ότι το ECT έχει αντίσταση 100.000 Ω, όταν είναι κρύο. Δεδομένου ότι ο κινητήρας αρχίζει να θερμαίνεται, η αντίσταση του ECT αρχίζει να μειώνεται. Αυτό οφείλεται στην αρχή λειτουργίας των θερμίστορ. Στα αρχικά στάδια της προθέρμανσης του κινητήρα το ECT μπορεί να έχει τιμή 75.000 Ω, αλλά η αντίσταση R1 είναι ακόμα 350 Ω. Η τάση στην επαφή D θα είναι ακόμα κοντά στα 5 V. Για να μειωθεί η τάση στην επαφή D σε 2,5 V, απαιτείται η θερμοκρασία του κινητήρα να φθάσει την τιμή λειτουργίας, οπότε το ECT έχει αντίσταση επίσης 350 Ω. Κατόπιν, η αντίσταση R1, 350 Ω, προκαλεί την κατά το ήμισυ πτώση τάσης και το ECT, 350 Ω, προκαλεί το υπόλοιπο ήμισυ της πτώσης τάσης, δίνοντας στην τάση στην επαφή D  2,5 V.  Εν συνεχεία, η αντίσταση του ECT μειώνεται γρήγορα μέχρι τους 100°C  και  η αντίσταση του ECT μπορεί να είναι μόνο 70-80 Ω. Η τάση στην επαφή D είναι έπειτα περίπου 1,0 V στη θερμοκρασία λειτουργίας. Δεδομένου ότι η τάση ECT αρχίζει να μειώνεται, το PCM είναι προγραμματισμένο για να ρυθμίσει το μίγμα αέρα / καυσίμου καθώς και την ανάφλεξη πολλές φορές κάθε δευτερόλεπτο, για να ανταποκριθεί στις μεταβολές της τάσης των σημάτων ECT. Αυτός ο τρόπος παρέχει πεπερασμένο έλεγχο της απόδοσης των κινητήρων κατά τη διάρκεια της προθέρμανσής τους. Γι' αυτό ένα όχημα με θερμική αντίσταση στο ECT μπορεί να έχει άριστη απόδοση και χαρακτηριστικά κατά τη λειτουργία του σε κρύα κατάσταση. Κατά τη διάρκεια της προθέρμανσης δεν υπάρχει καμία αξιοπρόσεκτη διαφορά στην απόδοση, ακόμα και αν τη συγκρίνουμε με τον κινητήρα να έχει φθάσει την θερμοκρασία λειτουργίας του..
2.6 Έλεγχος καλής λειτουργίας
Το αισθητήριο θερμοκρασίας του ψυκτικού υγρού (ECT) λειτουργεί με τάση που κυμαίνεται από 0.2-4.8 V. Ένας κωδικός σφαλμάτων θα εμφανισθεί μόνον εάν η τάση του αισθητηρίου κυμανθεί έξω από αυτές τις τιμές. Αυτό σημαίνει ότι ο κινητήρας μπορεί να λειτουργήσει με ελαττωματικό αισθητήριο. Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι το αισθητήριο (ECT) θα δείχνει μέσω της ECU ότι ο κινητήρας είναι κρύος, δηλαδή ότι λειτουργεί σε χαμηλή θερμοκρασία, ενώ στην πραγματικότητα η θερμοκρασία του θα είναι πολύ υψηλή. Ένα άλλο αποτέλεσμα είναι ότι ο κινητήρας πιθανόν να προσπαθήσει να λειτουργήσει με μίγμα, το οποίο να είναι πολύ πιο πλούσιο από όσο πραγματικά θα χρειαζόταν.
Η ηλεκτρονική μονάδα ελέγχου (ECU) θα ανιχνεύσει την τάση όπως μετρήθηκε στα άκρα των αισθητηρίων και αυτό σημαίνει ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα βολτόμετρο ή ένας παλμογράφος για τον έλεγχο του αισθητήρα. Στην εικόνα 17 βλέπουμε έναν φορητό παλμογράφο τύπου Bosch που, χρησιμοποιείται για να εξετάσει το αισθητήριο θερμοκρασίας του ψυκτικού υγρού της μηχανής Σε αυτή τη δοκιμή μετράται την πτώση τάσης στα άκρα των αισθητηρίων. Η ανάφλεξη είναι σε λειτουργία, αλλά ο κινητήρας δεν έχει εκκινήσει. Τα καλώδια του αισθητήρα είναι συνδεδεμένα με τον παλμογράφο. Έτσι, η τάση θα είναι υψηλή, επειδή η αντίσταση του αισθητήρα είναι κρύα. Στη συνέχεια ο κινητήρας αρχίζει να θερμαίνει και, καθώς προσεγγίζει τη θερμοκρασία λειτουργίας του, η τάση του αισθητηρίου θα αλλάξει (εικόνα 18).
Κατασκευαστές/Προμηθευτές
http://www.walkerproducts.com/ Corporate HQ Walker Products, Inc. 3600 South San Pedro St.  Los Angeles, CA 90011 USA http://www.ametherm.com 3111 N. Deer Run Rd#4 Carson City, NV 89701 USA http://www.thermistor.com 2108 Century Way ,Boise, ID 83709 USA http://www.rtie.com 1800 E. Via Burton St. Anaheim, CA 92806-1213 USA http://www.siemensvdo.com Siemens Region Deutschland Nonnendammallee 101 13629 Berlin. http://www.mmc.co.jp  Corporate Communications&IR Dept.5-1, Otemachi 1-chome, Chiyoda-ku, Tokyo,100-8117 Japan
Πηγές, παραπομπές
Newnes is an imprint of Butterworth–Heinemann
Κατηγορία:Όργανα μέτρησης Κατηγορία:Τεχνολογία οχημάτων
Λάζαρος Αποστολίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λάζαρος Αποστολίδης γεννήθηκε το 1886 στη Λεύκη Καστοριάς (πρώην Ζουπάνιστα). Αρχικά εντάχθηκε στην Εθνική Επιτροπή και συνεργάστηκε με τον οπλαρχηγό Αριστείδη Μαργαρίτη από την Καστοριά, με τον οποίο πήρε μέρος στην μάχη του Πετροπουλακίου Καστανοχωρίων, εναντίον Βουλγάρων κομιτατζήδων. Με την εξέγερση του Ίλιντεν προσέφυγε στην Αθήνα και στη συνέχεια επανήλθε στη Μακεδονία όπου συνεργάστηκε με τον Γεώργιο Τσόντο (Βάρδα). Τον Ιούνιο του 1905 το σώμα του με υπαρχηγό τον Ηλία Δεληγιαννάκη, έδωσε μάχη με τους κομιτατζήδες Κωνστάντο Ζίφκωφ στην Κοντορρόπη (σήμερα Μεταμόρφωση) Καστοριάς ενώ το Φεβρουάριο του ίδιου έτους, το σώμα του συνεπλάκη με τις ομάδες των Κυριάκ Σκούρτωφ και Πάντο Σίντωφ στο Ίζγλιμπι (σήμερα Πορειά) Καστοριάς. Λίγο καιρό αργότερα πραγματοποιήθηκε σύγκρουση και με την ομάδα του Ναούμ Πετρώφ στη Μάγγελα (σήμερα Άνω Περιβόλι) Καστοριάς.
Αγωνίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα και συνέχισε τη δράση του και μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων, το 1908. Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο μαζί με το Γεώργιο Αλεξίου (Μακρή) υπερασπίστηκαν το Βογατσικό και πήραν μέρος στη μάχη της Σιάτιστας. Συμμετείχε στο Βορειοηπειρωτικό Αγώνα και το σώμα του διακρίθηκε ιδιαίτερα στις μάχες της Βίγλιστας και της Μοσχόπολης, το 1916.