cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υπομονή (φυτό)
Περιγραφή
Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της είναι η μεγάλη ποικιλία των χρωμάτων της (κόκκινο, λευκό, ροζ, μωβ, πορτοκαλί). Τα κοτσάνια της είναι πράσινα, πλατιά και επίπεδα και μοιάζουν με μικρά παραγεμισμένα φύλλα, κολλημένα μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα τα κοτσάνια αυτά είναι τροποποιημένα κλαδιά, που ονομάζονται κλαδώσεις. Οι κλαδώσεις αυτές είναι κατασκευασμένες, έτσι ώστε να συνεισφέρουν στη διαδικασία της φωτοσύνθεσης. Είναι επίπεδες, για να έχουν μεγαλύτερη επιφάνεια και παχιές για να μπορούν να αποθηκεύουν όσο το δυνατόν περισσότερο νερό. Τα άνθη ξεπροβάλλουν από τα κενά στις άκρες των κοτσανιών. Σε αντίθεση με ό,τι ισχύει για τα περισσότερα κακτοειδή, η υπομονή δεν διαθέτει φύλλα και αγκάθια.
Είδη
Οι σημερινές ποικιλίες είναι πολλές, όμως οι περισσότερες είναι υβρίδια των ειδών Schlumbergera truncata και Schlumbergera russelliana.
Εχθροί και ασθένειες
Η υπομονή προσβάλλεται δύσκολα από παράσιτα ή ασθένειες. Οι δύο κυριότεροι εχθροί της είναι η μελίγκρα, που επιτίθεται στους βλαστούς, τα μπουμπούκια και τα άνθη και ο ψευδόκοκκος (βαμβακάδα), που επιτίθεται στις υπόγειες ρίζες. Οι βλαστοί και οι ρίζες μπορεί να σαπίσουν από ασθένειες, συμπεριλαμβανομένων λοιμώξεων, ειδών Fusarium, Phytophthora και Pythium, που προέρχονται από μύκητες και άλλους παρόμοιους οργανισμούς. Σε περίπτωση προσβολής από αυτές τις ασθένειες, ή επιθέσεων των εντόμων αυτών, χρησιμοποιούνται εγκεκριμένες χημικές ουσίες και ενώσεις.
Καταγωγή
Η υπομονή προέρχεται από το τροπικό δάσος του όρους Όργκαν βόρεια του Ρίο ντε Τζανέιρο, στη νοτιοανατολική Βραζιλία. Εκεί, αποκαλείται "Flor de maio" (λουλούδι του Μαΐου). Πρωτοφυτεύθηκαν στην Ευρώπη (Αγγλία) πριν 150 περίπου χρόνια.
Κάκτος των Χριστουγέννων
Λόγω της έλλειψης πεύκων και ελάτων, που διακοσμούν παραδοσιακά τις ευρωπαϊκές και βορειοαμερικανικές χώρες τα Χριστούγεννα, σε πολλά μέρη του πλανήτη, όπως η Αφρική, η Αυστραλία και η Λατινική Αμερική, το φυτό της υπομονής παίρνει τη θέση τους, και στολίζεται με παρόμοιο τρόπο. Για το λόγο αυτό, ονομάζεται και κάκτος των Χριστουγέννων, καθώς οι κάτοικοι των περιοχών αυτών, το έχουν ενσωματώσει στη γιορτή αυτή.
Παραπομπές
Αρχείο:Φυτό Υπομονή.jpg
Κατηγορία:Κακτοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Βραζιλίας Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Άνθη Шлюмбергера
Ιωσήφ Κολοβέρος
Ο Ιωσήφ Κολοβέρος (γενν. 28 Αυγούστου 2002) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για τον Ολυμπιακό.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Κολοβέρος ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 2019, τη σεζόν 2018–19, με τον Ολυμπιακό. Για τη σεζόν 2019–20, του ανατέθηκε να αγωνιστεί στην Α2 Κατηγορία, με την εφεδρική ομάδα του Ολυμπιακού, τον Ολυμπιακό Β.
Τη σεζόν 2021-22, ο Κολοβέρος αγωνίστηκε με δανεισμό στον Ιωνικό Νίκαιας.
Εθνική ομάδα
Ο Κολοβέρος έπαιξε με τις νεανικές εθνικές ομάδες της Ελλάδας. Με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ελλάδας, έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ16 του 2018 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ19 του 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολυμπιακού Β - Αναπτυξιακής Ομάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Ρογήρος της Πάτρας
Ο Ρογήρος (Ruggero) ήταν Ρωμαιοκαθολικός αρχιεπίσκοπος Πάτρας και πολιτικός διοικητής, βαρώνος της Πάτρας (1337-1347). Η βαρωνία του ήταν κρατίδιο ανεξάρτητο αλλά υποτελές θρησκευτικά στον Πάπα.
Διορίστηκε αρχιεπίσκοπος από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΒ΄ μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου Φραγκιπάνη. Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε στη διαδοχή της αρχιεπισκοπής, βρήκε την ευκαιρία ο Βετράνδο ντε Μπώ βάιλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας να πολιορκήσει την πόλη και να την προσαρτήσει στο πριγκιπάτο. Η διαμάχη έληξε με την παρέμβαση της Αικατερίνης Β΄ του Βαλουά, που ταξίδεψε η ίδια στην Αχαΐα το 1338 και αναγνώρισε την εξάρτηση της βαρωνίας από την αρχιεπισκοπή και τον Πάπα.
Το 1344 προήδρευσε στη συγκέντρωση της Ροβιάτας στην Ηλεία, όπου το Πριγκιπάτο προσφέρθηκε στον Ιάκωβο Γ΄ της Μαγιόρκας.
Πηγές
Κατηγορία:Λατίνοι Αρχιεπίσκοποι Πάτρας Κατηγορία:Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Κατάλογος μεταποσειδώνιων αντικειμένων
Ο κατάλογος περιλαμβάνει αντικείμενα με απόλυτο μέγεθος μικρότερο από 5,7, αντικείμενα με αφήλιο μεγαλύτερο από 320 ΑΜ και αντικείμενα που έχουν δορυφόρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* μεταποσειδωνιων αντικειμενων
Timati
Νεανικά χρόνια
Ο Τίματι (Ρώσικα: Тимати) γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1983 στη Μόσχα, από μικτή οικογένεια, ο πατέρας του Ιλντάρ Γιουνούσοφ ο οποίος είναι Τατάρος και η μητέρα του η οποία είναι Εβραία, Σιμόνα Γιουνούσοβα (το γένος Τσερβομόρσκαγια), έχει επίσης έναν μικρότερο αδελφό, Αρτιόμ. Το παρατσούκλι του "Τίματι" το είχε από μικρός. Ο Τίματι έζησε στο Λος Άντζελες για 3 χρόνια, και τώρα ζει στη Μόσχα. Μετά από επείγον αίτημα του παππού του, ο οποίος ήταν συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας Γιάκοβ Τσερβομόρσκ, ο Τίματι αποφοίτήσε από τάξη βιολιού σε Ωδείο. Πήγε στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών, αλλά το παράτησε στο τρίτο έτος του.
Καριέρα
Έγινε γνωστός από το μουσικό ριάλιτι Star Factory 4, αλλά πριν από αυτό συνεργάστηκε με τον τον Ρώσο τραγουδιστή Ντετσλ. Ο Τίματι έχει βγάλει πολλά τραγούδια στα αγγλικά και ρωσικά. Εκτός από την καριέρα του στο τραγούδι, έχει κάνει και καριέρα στον κινηματογράφο. Έχει παίξει στην ταινία του 2006 Heat σε παραγωγή του Φιόντορ Μπονταρτσούκ, με συμπρωταγωνιστές του τους: Αλεξέι Τσάντοφ, Κονσταντίν Κρούκοφ και Πτάχα. Ο Τίματι έχει τραγουδήσει με αξιόλογους τραγουδιστές όπως: Snoop Dogg, Busta Rhymes, P. Diddy, Dirty Money, Timbaland, Flo Rida, Fat Joe, Eve, Xzibit, Cam'ron, Mario Winans, Kalenna, Mims, Mann, Craig David, Jean Roch, DJ Antoine, La Fouine, Laurent Wolf, Big Ali, Shontelle, J-Son.
Eurovision 2014
Ο Τίματι σχολίασε τη νίκη της Κοντσίτα Βουρστ, λέγοντας ότι όλα αυτά είναι μία ψυχική ασθένεια και ότι δε θα ήθελε μία μέρα να εξηγήσει στο παιδί του να ερωτοτροπούν ομοφυλόφιλοι.
Προσωπική Ζωή
Ο Τίματι διατηρούσε σχέση με την Αλένα Σισκόβα και μαζί απέκτησαν μία κόρη την Αλίσα (γεννημένη 19/03/14).
Δισκογραφία
Studio albums
Άλμπουμς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί Κατηγορία:Ρώσοι ράπερ Κατηγορία:Ρώσοι μουσικοί παραγωγοί Κατηγορία:Black Star Inc.
OBJ
Η OBJ είναι μια οικογένεια γλωσσών προγραμματισμού που δημιουργήθηκε από τον Joseph Goguen το 1976.
Είναι μια οικογένεια δηλωτικών γλωσσών "πάρα πολύ υψηλού επιπέδου". Χαρακτηριστικά τους: αφηρημένοι τύποι δεδομένων, γενικές μονάδες κώδικα (generic modules), subsorts (υποτύποι με πολλαπλή κληρονομικότητα), ταίριασμα προτύπων με εξισώσεις, E-στρατηγικές (στις οποίες ο χρήστης ελέγχει την οκνηρή αποτίμηση), εκφράσεις μονάδων κώδικα (για το συνδυασμό αυτών των μονάδων), θεωρίες (theories) και όψεις (views) (για την περιγραφή των interfaces των μονάδων). Γίνεται χρήση της μαζικά παράλληλης RRM (Rewrite Rule Machine).
Σημαντικά μέλη της οικογένειας των γλωσσών OBJ είναι η CafeOBJ, η Eqlog, η FOOPS, η Kumo, το Maude και η OBJ3.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογική για Υπολογιστές Κατηγορία:Λογισμικό απόδειξης θεωρημάτων Κατηγορία:Συναρτησιακές γλώσσες προγραμματισμού Κατηγορία:Τυπικές μέθοδοι
Ιωάννα της Ναβάρρας (αντιβασίλισσα)
Η Ιωάννα (Jeanne, Juana, 1382 - Ιούλιος 1413) από των Οίκο των Καπετιδών-Εβρέ ήταν η διάδοχος του θρόνου της Ναβάρρας το 1402–1413 και αντιβασίλισσα της Ναβάρρας κατά την απουσία του πατέρα της το 1409–1411.
Βιογραφία
Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του βασιλιά Καρόλου Γ΄ της Ναβάρρας από τη σύζυγό του Ελενόρα των Τραστάμαρα, κόρη του Ερρίκου Β΄ της Καστίλης. Ήταν η μεγαλύτερη αδελφή τής Λευκής Α΄ της Nαβάρρας, τής Βεατρίκης συζύγου του κόμη του Λα Μαρς και τής Ισαβέλλας συζύγου του κόμη του Αρμανιάκ.
Η Ιωάννα αρχικά είχε μνηστευθεί το 1401 με τον Μαρτίνο Α΄ της Σικελίας, διάδοχο του θρόνου της Αραγωνίας. Αυτός ήταν χήρος της Μαρίας από τον Οίκο της Βαρκελώνης, η οποία δεν του είχε δώσει επιζώντα παιδιά. Ωστόσο τα σχέδια άλλαξαν και ο Μάρτιν νυμφεύτηκε τη Λευκή, αδελφή της Ιωάννας. Η Ιωάννα παντρεύτηκε στο Ολίτε στις 12 Νοεμβρίου 1402 τον Ιωάννη υποκόμη του Καστελμπό και διάδοχο της κομητείας Φουά της Γαλλίας. Το ζευγάρι παντρεύτηκε για 11 χρόνια, αλλά απέτυχε να γεννήσει παιδιά. Ένα μήνα μετά το γάμο της η Ιωάννα αναγνωρίστηκε ως διάδοχος του θρόνου της Ναβάρρας στην Ολίτε στις 3 Δεκεμβρίου 1402. Εκεί οι ευγενείς της Ναβάρρας ορκίστηκαν στην Ιωάννα και τον Ιωάννη ως τους μελλοντικούς ηγεμόνες τους. Αυτό έγινε μετά το πρόωρο τέλος των μοναδικών αδελφών της Ιωάννας, του Καρόλου (απεβ. 5 ετών) και του Λουδοβίκου (απεβ. νήπιο), που απεβίωσαν το 1402.
Το 1404 η Ιωάννα μολύνθηκε από ευλογιά και υποβλήθηκε σε θεραπεία από τον Εβραίο γιατρό Άμπραχαμ Κομινέτο. Κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας της είχε τον δικό της μισθωτό γιατρό, Σάλομον Γκοθέυνο, επίσης Εβραίο.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Ινφάντας της Ναβάρρας
Α.Ε. Έξω Παναγίτσας
Η Αθλητική Ένωση Έξω Παναγίτσας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη της Χαλκίδας, στο Νομό Εύβοιας, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο «Χαλκιά - Αναστασιάδη». Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2002 και χρώματα του το μαύρο και το λευκό. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης για αθλητές και αθλήτριες όλων των ηλικιών.
Ιστορική αναδρομή
Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου δημιουργήθηκε το 2002. Την επόμενη χρονιά εντάχθηκε στην Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας στα Πρωταθλήματα της οποίας ξεκίνησε την αγωνιστική του πορεία.
Η Ένωση κέρδισε για πρώτη φορά στην ιστορία της το δικαίωμα ανόδου στη Γ' Εθνική Κατηγορία κατά την αγωνιστική περίοδο 2008-09, οπότε και κατέκτησε αήττητη την 1η θέση του Πρωταθλήματος της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Σ.Κ.Α.Σ.Ε. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Βασίλης Μπρατσιάκος.
Την αγωνιστική περίοδο 2009-10 αποτέλεσε τη μία από τις 14 ομάδες που συνέθεσαν το 2ο Όμιλο Νότου της Γ' Εθνικής. Στη διάρκεια της χρονιάς συγκέντρωσε 15 νίκες και 11 ήττες, καταλαμβάνοντας την 7η θέση στην τελική βαθμολογική κατάταξη. Την επόμενη περίοδο, 2010-11, με προπονητή το Γιάννη Τσαούση, συμμετείχε στο Πρωτάθλημα του ίδιου Ομίλου. Ο απολογισμός της χρονιάς ήταν 12 νίκες και 14 ήττες, αποτέλεσμα που πέτυχαν επίσης οι σύλλογοι Ψυχικό, Λιβαδειά και Αργοναύτης Τριγλίας. Στην τελική βαθμολογική κατάταξη η Έξω Παναγίτσα βρέθηκε τελικά στην 9η θέση και, με δεδομένο ότι την επόμενη χρονιά οι ομάδες των Ομίλων της Γ' Εθνικής μειώθηκαν κατά δύο, δεν κατάφερε να παραμείνει στο επίπεδο των εθνικών πρωταθλημάτων.
Η παραμονή της ομάδας στην Α' Κατηγορία της Ε.Σ.Κ.Α.Σ.Ε. αυτή τη φορά αποδείχθηκε σύντομη, εφόσον κατέκτησε για δεύτερη φορά το Πρωτάθλημα, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις για το 2011-12 αήττητη. Προπονητής ήταν ξάνα ο Βασίλης Μπρατσιάκος. Ειδικότερα, η λήξη της κανονικής περιόδου βρήκε την ομάδα στην πρώτη θέση του βαθμολογικού πίνακα με 16 νίκες απέναντι σε 8 αντιπάλους. Στα Play-offs που διεξήχθησαν κατόπιν, στη σειρά των Ημιτελικών, αντιμετώπισε τον 4ο Ιωνικό Λαμίας απέναντι στον οποίο είχε ήδη δύο νίκες από την κανονική περίοδο. Στο μοναδικό παιχνίδι που χρειάστηκε να διεξαχθεί η Έξω Παναγίτσα επικράτησε με διαφορά ενός πόντου, 67-66, αφήνοντας τον Ιωνικό εκτός συνέχειας. Στη σειρά των Τελικών βρέθηκε απέναντι στον Α.Ο. Κύμης απέναντι στον οποίο προηγούταν επίσης με δύο νίκες. Χρειάστηκε μόλις ένα εντός έδρας παιχνίδι για την Παναγίτσα, το οποίο έληξε με σκορ 94-83, οδηγώντας την ομάδα στη Γ' Εθνική ως αήττητη Πρωταθλήτρια.
Ορντινάντσα
Η ορντινάντσα (γερμ. Ordonnanzoffizier) ήταν ιδιαίτερη διάκριση αξιωματικών του γερμανικού στρατού. Συνήθως ονομάζονταν έτσι οι νεαροί σε ηλικία κατώτεροι αξιωματικοί (σε βαθμό υπολοχαγού ως λοχαγού), οι οποίοι υπηρετούσαν ως υπασπιστές ανώτερων αξιωματικών (σε βαθμό στρατηγού ως στρατάρχη) με ειδικά καθήκοντα.
Α.Ε. Έξω Παναγίτσας
Ιστορική αναδρομή
Τη χρονιά 2013-14 η ομάδα διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ε.Σ.Κ.Α.Σ.Ε. με πολύ φτωχή απόδοση. Συγκεκριμένα είχε απολογισμό 2 νίκες και 16 ήττες με αποτέλεσμα να καταλάβει τη 10η και τελευταία θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα της κανονικής περιόδου και να υποβιβαστεί εκ νέου.
Ορντινάντσα
Οι ορντινάντσες εξυπηρετούσαν τον κύριό τους εν είδει προσωπικού γραμματέα, ιδιαίτερα στις καθημερινές εργασίες του, διεκπεραίωναν την αλληλογραφία και τις γραφικές υποχρεώσεις, προετοίμαζαν και διεξήγαγαν τις απαραίτητες τελετές και τις προκαθορισμένες τιμές.
Α.Ε. Έξω Παναγίτσας
Ιστορική αναδρομή
Την επόμενη χρονιά, 2014-15, στα πλαίσια πλέον του 1ου Ομίλου της Β' Κατηγορίας Ε.Σ.Κ.Α.Σ.Ε. η Ένωση κλήθηκε να αντιμετωπίσει στα πλαίσια της κανονικής περιόδου άλλους 7 συλλόγους. Συνολικά συγκέντρωσε 8 νίκες και 6 ήττες καταφέρνοντας να παραμείνει στην Κατηγορία, έχοντας καταλάβει την 4η θέση της τελικής βαθμολογίας. Δεν συμμετείχε στη διαδικασία των Play-offs ανόδου, όπου πέρασαν η 2η και η 3η ομάδα.
Ορντινάντσα
Κατηγορία:Στρατιωτική ορολογία
Α.Ε. Έξω Παναγίτσας
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2015-16, η Α.Ε. Έξω Παναγίτσας λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας και συγκεκριμένα στον 1ο Όμιλο.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο «Χαλκιά - Αναστασιάδη», χωρητικότητας 500 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Νίκος Μπέλλος.
Ιστορική αναδρομή
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών του συλλόγου κέρδισε για πρώτη φορά στην ιστορία του το δικαίωμα ανόδου στην Α2 Εθνική Κατηγορία κατά την αγωνιστική περίοδο 2005-06, οπότε και κατέκτησε την 1η θέση του Πρωταθλήματος της Α' Κατηγορίας Γυναικών της Ε.Σ.Κ. Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας. Ωστόσο δεν πέρασε επιτυχώς από τη διαδικασία των Μπαράζ Ανόδου ανάμεσα στους Πρωταθλητές των Ενώσεων της ελληνικής επικράτειας, με αποτέλεσμα να παραμείνει στο τοπικό πρωτάθλημα. Δύο χρόνια αργότερα, την περίοδο 2007-08, αναδείχθηκε εκ νέου Πρωταθλήτρια ομάδα της Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε., πετυχαίνοντας αυτή τη φορά την άνοδο.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2008-09 η Έξω Παναγίτσα ήταν η μία από τις 14 ομάδες που συνέθεσαν τον Όμιλο Νότου της Α2 Εθνικής Κατηγορίας. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις με 9 νίκες και 17 ήττες, καταλαμβάνοντας την 11η θέση στην τελική βαθμολογική κατάταξη. Λαμβάνοντας μέρος για πρώτη φορά και στο Κύπελλο Ελλάδος ο σύλλογος αποκλείστηκε στην πρεμιέρα, γνωρίζοντας την ήττα με 60-45 από την Α.Ε. Παγκρατίου-Αρίωνα-Πρωτέα.
Την επόμενη χρονιά, 2009-10, ο σύλλογος της Εύβοιας αγωνίστηκε και πάλι στον Όμιλο Νότου, με πολύ φτωχή, ωστόσο, απόδοση. Συγκεκριμένα είχε απολογισμό 2 νίκες, 23 ήττες και 1 μηδενισμό, τερματίζοντας στη 13η και προτελευταία θέση. Στο θεσμό του Κυπέλλου και πάλι συμμετείχε μόνο σε ένα παιχνίδι στο οποίο και ηττήθηκε με σκορ 45-89 από τον Πρωτέα Βούλας.
Λογότυπο
Το λογότυπο του συλλόγου εμφανίζεται σε διάφορες εκδοχές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Εύβοιας Κατηγορία:Χαλκίδα Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2002 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2002
Χάκχα
Η Χάκχα (βιρμανικά: ဟားခါးမြို့) είναι η πρωτεύουσα της Πολιτείας Τσιν στη Μιανμάρ.
Η Χάκχα βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Πολιτείας Τσιν, με συνολική έκταση περίπου 32,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο άνω των 1.867 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, η οποία βρίσκεται σε ένα μικρό οροπέδιο. Αν και είναι σχετικά μικρή σε έκταση, είναι η μεγαλύτερη πόλη της Πολιτείας Τσιν, καθώς και η πρωτεύουσά της, με το οροπέδιο να είναι σημαντικά μεγαλύτερο των άλλων πόλεων στην Πολιτεία Τσιν. Υπολογίζεται ότι η Χάκχα έχει αρκετή γη και πλήρη χωρητικότητα για να επεκταθεί έως και δέκα φορές από την τρέχουσα έκταση του δήμου της.
Καθώς η Πολιτεία Τσιν είναι αρκετά λοφώδης, η Χάκχα είναι χτισμένη στην πλαγιά ενός μεγάλου βουνού, σε σχήμα υ. Υπάρχει μόνο ένας κεντρικός δρόμος που εκτείνεται κατά μήκος της μέσης της πόλης, σε ένα κυρτό υ, και ολόκληρη η πόλη είναι χτισμένη κατά μήκος αυτού του δρόμου. Ένας άλλος δρόμος διασχίζει από το κέντρο της πόλης, για λίγο, σχηματίζοντας τους πρόποδες του υ. Η Χάκχα βρίσκεται στο κέντρο της Πολιτείας Τσιν και συνδέεται με το Τάντλανγκ, το Φάλαμ, το Γκάνγκω και το Μάτουπι μέσω φορτηγών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Μιανμάρ
Οκτάβα (λογοτεχνία)
Οκτάβα λέγεται η στροφή που αποτελείται από οκτώ στίχους, με ποικίλη ομοιοκαταληξία.
Ιστορία
Η οκτάβα εμφανίστηκε στη θρησκευτική και την ηρωική σικελική και ιταλική ποίηση του 13ου αιώνα και αναπτύχθηκε από το στραμπότο ή το καντσόνε.
Ο Βοκάκιος, πρώτος από τους δόκιμους ποιητές της Ιταλίας, χρησιμοποίησε την οκτάβα στην ποίηση του και έγινε μετά από ένα διάστημα η αποκλειστική στροφή της επικής και επικολυρικής ποίησης στην Ιταλία.
Η οκτάβα έφτασε σε τελειότητα τον 16ο αιώνα με τον Τορκουάτο Τάσσο και ιδιαίτερα με τον Λουντοβίκο Αριόστο, του οποίου οι οκτάβες ονομάστηκαν χρυσές. Σε τεχνικές οκτάβες έχει γράψει επίσης το ποίημα του Δον Ζουάν ο Λόρδος Βύρων.
Μορφή
Η οκτάβα αποτελείται από οκτώ ενδεκασύλλαβους στίχους κι έχει ποικίλη ομοιοκαταληξία, όπως α β β γ γ δ δ α, α β γ β δ ε α β, α β α γ δ β ε γ κά. Η συνηθέστερη, όμως, μορφή οκτάβας, η οποία είναι σύμφωνη με τον ιταλικό τύπο είναι η α β α β α β γ γ.
Νεοελληνική Λογοτεχνία
Στην νεοελληνική λογοτεχνία η οκτάβα εμφανίζεται στα κυπριακά ερωτικά τραγούδια του 15ου-16ου αιώνα και αργότερα στην ποίηση του Διονυσίου Σολωμού.
Σε οκτάβες έχουν γράψει ποιήματα ο Ιούλιος Τυπάλδος, ο Γεώργιος Ζαλοκώστας, Δημοσθένης Βαλαβάνης, ο Αλέξανδρος Πάλλης, ο Γεώργιος Βιζυηνός, ο Γεράσιμος Μαρκοράς, ο Ανδρέας Μαρτζώκης, ο Κωστής Παλαμάς, ο Κωνσταντίνος Καβάφης, ο Κωνσταντίνος Χατζόπουλος και ο Κώστας Καρυωτάκης.
Ακολουθεί χαρακτηριστική κλασική οκτάβα του Διονυσίου Σολωμού.
<blockquote style="font-size:95%; font-style:italic; margin-left:5%;"> Καθαρότατον ήλιο επρομηνούσε
σύγνεφο, κατχνιά, δεν απερνούσε,
τ' ουρανού σε κανένα από τα μέρη΄
και από κει κινημένο αργοφυσούσε
τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ' αέρι,
που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα
γλυκιά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα.
Ακολουθεί χαρακτηριστική οκτάβα του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου.
<blockquote style="font-size:95%; font-style:italic; margin-left:5%;"> Κάπου ένα κύμα τραγουδεί,
κάπου ένας κύκνος κλαίει΄
-Μη μου ξυπνήσεις τ' όνειρο που γαληνό αργοπλέει
στη μαγεμένη ακρογιαλιά΄
μην τον ξυπνήσεις! Κάπου,
κάπου ένα κύμα τραγουδεί,
κάπου ένας κύκνος κλαίει.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Μετρική
Ελάτη Κοζάνης
Η Ελάτη, που το παλιό της όνομα είναι Λουζιανή, είναι χωριό του Νομού Κοζάνης. Βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο του νομού στα σύνορα με το Νομό Γρεβενών και Λάρισας.
Το χωριό είναι χτισμένο στα ριζά του βουνού «Μπονάσια» ή Καμβούνια όρη. Το βουνό είναι δασωμένο και κυριαρχεί το έλατο που προφανώς έδωσε και το σημερινό όνομα στο χωριό. Σύμφωνα με την απογραφή 2011, διαμένουν στο χωριό 415 κάτοικοι, ενώ πολύ μετοίκησαν στα αστικά κέντρα. Διοικητικά και μέχρι της 31/12/1998 η Ελάτη αποτελούσε Κοινότητα. Με το Πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στο Δήμο Καμβουνίων και στη συνέχεια με το Πρόγραμμα Καλλικράτης εντάχθηκε στο δήμο Σερβίων-Βελβεντού. Από το 2019, με το Πρόγραμμα Κλεισθένης Ι και το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 προσαρτήθηκε στον επανασυσταθέντα δήμο Σερβίων.
Ιστορία
Το χωριό συναντάται στον κώδικα της Ζάβορδας το 1532 με το όνομα Λουζιανή. Αναγράφονται 334 βαπτιστικά με την πρώτη γραφή και 293 με τη δεύτερη.
Λουζιανή είναι βουλγάρικη λέξη και σημαίνει «αμπελότοπος». Σύμφωνα με δημοσίευμα του Κ. Α. Γουναρόπουλου στο περιοδικό ΠΑΝΔΩΡΑ : «Τα ονόματα δε ταύτα βεβαίως κατέλιπον ενταύθα οι Βούλγαροι από τον 6ο αιώνος» (χωριό με το όνομα Λουζιανή υπάρχει τον 6ο αιώνα).
Το χωριό είναι γέννημα δύο οικισμών, Στεφάνης και Παλιόχωρας, που βρισκόταν ανατολικά από τη σημερινή θέση. Σύμφωνα με την παράδοση οι κάτοικοι των δύο οικισμών αλληλοεξοντώθηκαν όταν κατά την τέλεση του εθίμου «Ρουγκατζιάρια» συναντήθηκαν στη θέση «Παλικαριά». Σύμφωνα με το έθιμο δεν έπρεπε να συναντηθούν. Αν όμως συναντιόταν πολεμούσαν μέχρι τελικής πτώσεως.
Κάπως έτσι δικαιολογούν οι κάτοικοι την εξαφάνιση των δύο οικισμών και τη δημιουργία του νέου χωριού από όσους απέμειναν στην σημερινή θέση.
Η θέση αυτή προτιμήθηκε σαν η πιο κατάλληλη γιατί δεσπόζει της γύρω περιοχής, διαθέτει πηγές με νερό και έχει γύρω αρκετές καλλιεργήσιμες εκτάσεις.
Στα 1872 στο χωριό κατοικούσαν 80 οικογένειες Ελλήνων χριστιανών. Το 1901 είχε 127 οικογένειες και το 1906, 751 κατοίκους. Το 1907 είχε 127 οικογένειες και 780 κατοίκους. Το 1933 η Λουζιανή μετονομάστηκε σε Ελάτη προφανώς λόγω του δάσους των ελάτων που εκτείνεται πάνω από το χωριό, στο βουνό Μπουνάσια.
Το δάσος
Νότια του χωριού εκτείνεται επιβλητικό το δάσος της Ελάτης που ανήκει στην κοινότητα Ελάτης κατά πλήρη νομή και κυριότητα.
Συνορεύει:
Η συνολική του έκταση ανέρχεται σε 2.159 εκτάρια. Σε ολόκληρο το βουνό υπάρχουν έλατα (υβριδογενή έλατα) πλατύφυλλος δρυς και στις περισσότερο δροσερές περιοχές συναντάμε τον Ανατολικό πλάτανο. Το 1945 μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε 1.500 στρ. δάσους ελάτης και δρυός.
Ο σύλλογος της Ελάτης
Το 1979 ιδρύθηκε στην Ελάτη αθλητικός μορφωτικός σύλλογος με την επωνυμία «ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ¨ΕΛΑΤΟΣ¨ ΕΛΑΤΗΣ»
Κύριες δραστηριότητες του συλλόγου Κατά τη διάρκεια της χρονιάς διοργανώνονται συχνά συναυλίες-εκδρομές-θεατρικές παραστάσεις. Αγωνίζεται στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα(β’ κατηγορίας, Ε.Π.Σ. Κοζάνης),όπως και στο κύπελλο. Εκδηλώσεις πολιτιστικές σε διάφορα μέρη, σε συνεργασία με χορευτικά άλλων περιοχών (εντός και εκτός Ελλάδος)
Μοναστήρι της Ζάβορδας
thumb|240px|Η Μονή Ζάβορδας Απέναντι από το χωριό και σε επιβλητική θέση πάνω από τον Αλιάκμονα βρίσκεται το μοναστήρι της Ζάβορδας ή Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρα. Η μονή ανήκει στην ιερά Μητρόπολη Γρεβενών. Η μονή ιδρύθηκε από τον Όσιο Νικάνορα από τη Θεσσαλονίκη (1532 ή 1534) δίπλα σε Βυζαντινό ναΰδριο του Αγίου Γεωργίου. Το καθολικό της Μονής διακοσμήθηκε με τοιχογραφίες που αποδίδονται στον Θηβαίο ζωγράφο Φράγκο Κατελάνο. Σύμφωνα με την παράδοση το όνομα Ζάβορδα οφείλεται στον Τούρκο πασά της περιοχής που είχε το παιδί του άρρωστο. Όταν ο Όσιος Νικάνορας το βοήθησε να γίνει καλά, ο Τούρκος είπε στον Όσιο Νικάνορα «Ζα Βαρδά», που σημαίνει παρ’ τα όλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης
Αβυσσαία ζώνη
thumb|200px|right|Οι διεθνείς ονομασίες για τις [[Θαλάσσια διαστρωμάτωση|πέντε βυθομετρικές ζώνες.]]
Η αβυσσαία ζώνη είναι η αβυσσοπελαγική στοιβάδα ή πιο απλά η πελαγική ζώνη στην οποία ανήκουν τα νερά κοντά στον βυθό των ωκεανών. Η ονομασία προέρχεται από την ελληνική λέξη άβυσσος. Εκτείνεται σε βάθη 4 - 6 χιλιομέτρων και παραμένει στο αιώνιο σκοτάδι, μιας και οι ακτίνες του ήλιου δεν φτάνουν σε τέτοια βάθη. Τα πλάσματα αυτής της ζώνης είναι ικανά να αντέξουν σε τεράστια υδάτινη πίεση, που φτάνει μέχρι και τα 76 megapascal. Τα επίπεδα πίεσης του νερού σε αυτά τα βάθη λειτουργούν αποτρεπτικά για να μπορέσει ο άνθρωπος να τα εξερευνήσει. Για παράδειγμα, η βαθιά τάφρος των Φιλιππίνων είναι σχεδόν εντελώς ανεξερεύνητη. Μόνο το γαλλικό βαθυσκάφος Trieste έχει καταφέρει να εισχωρήσει σε αυτή τη σκοτεινή ζώνη.
Τα πλάσματα σε αυτό τον βαθύ ωκεανό είναι μοναδικά. Αυτές οι περιοχές χαρακτηρίζονται από το συνεχές ψύχος και την έλλειψη θρεπτικών στοιχείων. Στην απεραντοσύνη της αβυσσαίας ζώνης οι θερμοκρασίες κυμαίνονται μεταξύ 2 °C - 4 °C. Στην ουσία, η αβυσσαία ζώνη και η περιοχή κάτω από αυτή αποτελούν τη δεξαμενή των αλάτων που προέρχονται από τα υλικά που αποσυντίθεται στα πιο ρηχά στρώματα της θάλασσας και κατακάθονται στο βυθό. Η έλλειψη ηλιακού φωτός εμποδίζει την απορρόφηση τους μέσω της φωτοσύνθεσης.
Η αβυσσαία πανίδα, παρόλο που είναι σπάνια, περιλαμβάνει πολλά είδη ψαριών, όλα προσαρμοσμένα σε ένα περιβάλλον που η μέρα με τη νύχτα δεν εναλλάσσονται, και που δεν υπάρχουν εποχιακές αλλαγές. Υπάρχει τεράστια πίεση, αέναο σκότος, ήρεμα νερά, και βυθοί που αποτελούνται από μαλακά ιζήματα. Επειδή το φαγητό είναι σπάνιο, τα περισσότερα ζώα έχουν μεγάλα σαγόνια για να καταπίνουν οτιδήποτε αποτελεί τροφή, οργώνοντας την άμμο που υπάρχει στον πυθμένα για να την βρουν. Τα περισσότερα ζώα έχουν μαύρο ή γκρι χρώμα και έχουν δομή που είναι αντίθετη στην αεροδυναμική. Τα αβυσσαία μαλακόστρακα και ψάρια πιθανώς είναι τυφλά. Επίσης πιστεύεται ότι αναπαράγονται με πολύ βραδείς ρυθμούς, για να μπορούν να διατηρούν την ενέργειά τους. Μάλιστα, νεκροί οργανισμοί βυθίζονται και διαλύονται και έτσι εκεί κάτω υπάρχουν μεγάλες ποσότητες αζώτου, οξυγόνου και πυριτίου που βοηθούν τα ζώα αυτής της ζώνης να επιβιώσουν.
Πηγές
Κατηγορία:Ωκεανογραφία
Χουτζάντ
Η Χουτζάντ (τατζίκικα: Хуҷанд, ουζμπέκικα: Хўжанд, ) ή Χουτζέντ, γνωστή και ως Λενιναμπάντ (τατζίκικα: Ленинобод, ) από το 1936 έως το 1991, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Τατζικιστάν και η πρωτεύουσα της βορειότερης επαρχίας του Τατζικιστάν, του Σουγντ.
Το Χουτζάντ είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Κεντρικής Ασίας, που χρονολογείται περίπου 2.500 χρόνια. Στον ποταμό Συρ Ντάρια στις εκβολές της κοιλάδας Φεργκάνα, το Χουτζάντ ήταν μια μεγάλη πόλη κατά μήκος του αρχαίου Δρόμου του Μεταξιού. Καταλήφθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο το 329 ΠΚΕ, υπήρξε μέρος διαφόρων αυτοκρατοριών στην ιστορία, όπως το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών (8ος αιώνας), η Μογγολική Αυτοκρατορία (13ος αιώνας) και η Ρωσική αυτοκρατορία (19ος αιώνας).
Ιστορία
μικρογραφία| Κεντρική Πλατεία του Χουτζάντ το 1860 μικρογραφία| Ιστορικό Μουσείο Σουγντ
Αρχαιότητα
Το Χουτζάντ μπορεί να ήταν η τοποθεσία της Κυρούπολης, που ιδρύθηκε, όταν ο βασιλιάς Κύρος ο Μέγας ίδρυσε την πόλη κατά την τελευταία του αποστολή ενάντια στη φυλή Σάκα των Μασσαγετών λίγο πριν από το θάνατό του. Ο Μέγας Αλέξανδρος έχτισε αργότερα τον πιο απομακρυσμένο ελληνικό οικισμό κοντά στην Κυρούπολη το 329 π.Χ. και τον ονόμασε Αλεξάνδρεια η Εσχάτη. Η πόλη θα αποτελούσε προπύργιο για τους Έλληνες εποίκους εναντίον των νομαδικών σκυθικών φυλών, που ζούσαν βόρεια του ποταμού Συρ Ντάρια.
Σύμφωνα με τον Ρωμαίο συγγραφέα Κόιντο Κούρτιο Ρούφο, η Αλεξάνδρεια η Εσχάτη διατήρησε τον ελληνιστικό της πολιτισμό μέχρι το 30 π.Χ. Η πόλη έγινε ένα σημαντικό σημείο στάσης στο βόρειο Δρόμο του Μεταξιού. Έγινε επίσης πολιτιστικός κόμβος και αρκετοί διάσημοι ποιητές και επιστήμονες προέρχονταν από αυτήν την πόλη.
Μετα-κλασική περίοδος
Στις αρχές του 8ου αιώνα, το Χουτζάντ κατελήφθη από τις δυνάμεις του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών υπό τον Κουτάιμπα ιμπν Μουσλίμ. Η πόλη ενσωματώθηκε στο Χαλιφάτο και στα επόμενα χαλιφάτα των Αββασιδών και άρχισε μια διαδικασία ισλαμοποίησης. Στα τέλη του 9ου αιώνα, ωστόσο, επανήλθε στην τοπική κυριαρχία και ενσωματώθηκε στην αυτοκρατορία των Σαμανίδων. Ήταν υπό την κυριαρχία του Χανάτου των Καραχανιδών το 999 και μετά τη διάσπαση των Καραχανιδών το 1042, ήταν αρχικά μέρος των ανατολικών Καραχανιδών και στη συνέχεια πέρασε στους δυτικούς.
Οι Καραχιτάι την κατέλαβαν το 1137, αλλά πέρασε στους Χωρεσμίους το 1211. Το 1220, αντιστάθηκε έντονα στις ορδές των Μογγόλων και έτσι χάθηκε. Τον 14ο αιώνα, η πόλη ήταν μέρος του Χανάτου του Τσαγκατάι, έως ότου ενσωματώθηκε στη Δυναστεία των Τιμουρίδων στα τέλη του 14ου αιώνα, υπό την οποία άκμασε πολύ. Στη συνέχεια, η δυναστεία των Σαϊβανίδων της Μπουχάρα προσάρτησε το Χουτζάντ, έως ότου κατακτήθηκε από το Χανάτο της Κοκάνδης το 1802. Ωστόσο, η Μπουχάρα το ανέκτησε το 1842, έως ότου χάθηκε μερικές δεκαετίες αργότερα από τη Ρωσία.
Ρωσική Αυτοκρατορία
Το 1866, καθώς το μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής Ασίας καταλήφθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, η πόλη έγινε μέρος του Γενικού Κυβερνείου του Τουρκεστάν, υπό την τσαρική Ρωσία. Η απειλή της αναγκαστικής στρατολόγησης κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησε σε διαμαρτυρίες στην πόλη τον Ιούλιο του 1916, οι οποίες έγιναν βίαιες, όταν διαδηλωτές επιτέθηκαν σε Ρώσους στρατιώτες.
Σοβιετική Ένωση
Κατά τη διάρκεια της αρχικής περιόδου της σοβιετικής εξουσίας στην Κεντρική Ασία, το Χουτζάντ ήταν μέρος της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Τουρκεστάν, που δημιουργήθηκε το 1918. Όταν η τελευταία διαλύθηκε το 1924 με βάση την αρχή της εθνικής οριοθέτησης, η πόλη έγινε μέρος της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν. Το 1929, η αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τατζίκ αναβαθμίστηκε σε δημοκρατία σε επίπεδο ένωσης ως Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τατζικιστάν και, προκειμένου να κερδίσει επαρκή αριθμό κατοίκων (κατά προτίμηση από την επικυρωμένη εθνοτική ομάδα), η πόλη Χουτζάντ και η γύρω περιοχή, που κατοικούνταν κυρίως από εθνοτικούς Τατζίκους, μεταφέρθηκε από τους Σοβιετικούς Κομουνιστές από το Ουζμπεκιστάν στο Τατζικιστάν. Η πόλη μετονομάστηκε Λενιναμπάντ στις 10 Ιανουαρίου 1936 και παρέμεινε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης έως το 1991.
Το Λενιναμπάντ πλέον έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της δημοκρατίας, αν και η τοποθεσία της πόλης στην ιστορικά πιο αστική, ευημερούσα και εμπορικά κεντρική κοιλάδα Φεργκάνα και μια μακρά ιστορία του ως ένα πυκνοκατοικημένο αστικό κέντρο σήμαινε ότι το Χουτζάντ και η γύρω περιοχή του μερικές φορές θεωρούνταν πιο ανεπτυγμένες και κοσμοπολίτικες από την πρόσφατα ορισμένη πρωτεύουσα Ντουσανμπέ/Σταλιναμπάντ (η τελευταία ήταν μια μικρή πόλη 6.000 όταν δημιουργήθηκε το Τατζικιστάν το 1926 και είχε φτάσει πάνω από 200.000 κατοίκους δέκα χρόνια μετά).
Μετασοβιετική περίοδος και ανεξαρτησία
Η πόλη επανήλθε στο αρχικό της όνομα το 1992 μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την ανεξαρτησία του Τατζικιστάν και συνέχισε να είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του έθνους.
Το 1996, στην πόλη έγιναν διαμαρτυρίες από τους πολίτες, που κάλεσαν τον πρόεδρο, Ιμομάλι Ραχμόν, να παραιτηθεί. Οι λαϊκές διαμαρτυρίες ακολουθήθηκαν από διαμαρτυρία από τους κρατουμένους της πόλης, πολλοί από τους οποίους είχαν καταδικαστεί σε μακρά ποινή φυλάκισης για μικρά εγκλήματα και ζούσαν σε κακές συνθήκες. Η διαμαρτυρία οδήγησε σε ταραχές στη φυλακή Χουτζάντ, στις οποίες σκοτώθηκαν μεταξύ 24 και 150 κρατουμένων.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, πολλοί κάτοικοι του Χουτζάντ δεν είχαν καθόλου πρόσβαση στο νερό και το νερό, που είχαν, δεν ήταν πόσιμο και έπρεπε να βραστεί. Το 2004, η Ελβετική Κρατική Γραμματεία Οικονομικών Υποθέσεων και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης ενώθηκαν για να βοηθήσουν στη βελτίωση της κατάστασης, παρέχοντας 32.000 υδρόμετρα για τους κατοίκους και αναπτύσσοντας βελτιωμένη πρόσβαση στο νερό. Οι κάτοικοι πληρώνουν για την παροχή νερού, το οποίο με τη σειρά του βοηθά τη δημοτική εταιρεία ύδρευσης του Χουτζάντ να συνεχίσει να ανακαινίζει και να βελτιώνει τις υπηρεσίες της. Το έργο βρίσκεται στο τρίτο στάδιο ανάπτυξης και θα ολοκληρωνόταν έως το 2017. Σε σύγκριση με άλλα έργα της Κεντρικής Ασίας που στοχεύουν στη βελτίωση της πρόσβασης στο νερό, αυτό το έργο θεωρείται επιτυχές και έχει εφαρμοστεί σε πόλεις και κωμοπόλεις του Κιργιστάν.
Μεταφορές
αριστερά|μικρογραφία| Τερματικός σταθμός του αεροδρομίου Το αεροδρόμιο Χουτζάντ προγραμματίζει τακτικά πτήσεις προς την Ντουσάνμπε καθώς και πολλές πόλεις της Ρωσίας. Υπάρχει επίσης σιδηροδρομική σύνδεση μεταξύ Χουτζάντ και Σαμαρκάνδης στο Ουζμπεκιστάν στο δρόμο προς την Ντουσανμπέ. Η πόλη συνδέεται οδικώς με την πόλη Παντζακέντ στην κοιλάδα του ποταμού Ζεραβσάν, καθώς και με την Ντουσάνμπε μέσω της σήραγγας Ανζόμπ.
Η σήραγγα 5 χιλιομέτρων, που βρίσκεται 80 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ντουσάνμπε και χτισμένη με βοήθεια από το Ιράν, είναι επίσης μια διαδρομή διέλευσης μεταξύ Ντουσάνμπε και της πρωτεύουσας του Ουζμπεκιστάν, της Τασκένδης. Προηγουμένως, ιδίως κατά τις κρύες εποχές, η έλλειψη άμεσης σύνδεσης μεταξύ του βόρειου και του νότιου Τατζικιστάν συχνά οδήγησε σε διακοπές των εμπορικών δραστηριοτήτων στην περιοχή
Δημογραφικά στοιχεία
Το Χουτζάντ κατοικείται κυρίως από Τατζίκους. Αποτελέσματα απογραφής πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν το 2010: Τατζίκοι - 84%, Ουζμπέκοι - 14%, Ρώσοι - 0,4% και άλλοι - 1,6%. Το σουνιτικό Ισλάμ κυριαρχεί στην πόλη. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 181.600 (Έκθεση Στατιστικής Υπηρεσίας 2019).
Πολιτιστικοί χώροι
Η πόλη έχει το Φρούριο Χουτζάντ και το Ιστορικό Μουσείο Σουγντ, το οποίο έχει περίπου 1.200 εκθέσεις με τις περισσότερες να είναι ανοιχτές στο κοινό. Το μαυσωλείο Σεΐχ Μουσλιχιντίν βρίσκεται στην κεντρική πλατεία απέναντι από την αγορά Παντζσάνμπε ("Αγορά της Πέμπτης"), μια από τις μεγαλύτερες στεγασμένες αγορές στην Κεντρική Ασία.
Κλίμα
Η πόλη βιώνει ένα εύκρατο κλίμα ερήμου (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: BWk) με μακρά, ζεστά καλοκαίρια και μικρούς, δροσερούς χειμώνες. Η βροχόπτωση είναι ελαφριά και γενικά πέφτει το χειμώνα και το φθινόπωρο.
Θρησκευτικές διώξεις
Ο Χριστιανισμός θεωρείται "αλλοδαπή πίστη" στο Τατζικιστάν. Ο διεθνής παρατηρητής θρησκευτικής ελευθερίας Open Doors πιστεύει ότι η "ισλαμική καταπίεση" και η "δικτατορική παράνοια" έχουν καταστήσει τους Τατζίκους χριστιανούς στόχο δίωξης.
Τον Απρίλιο του 2017, ο πάστορας Μπαχρόμ Χολμάτοφ συνελήφθη μετά από επιδρομή στην Προτεσταντική Εκκλησία Σουνμίν Σουνμπογίμ στο Χουτζάντ. Ο Χολμάτοφ κατηγορήθηκε ότι τραγουδούσε πολύ δυνατά και "παρενέβη στην άνεση και ξεκούραση" ανθρώπων, που ζούσαν κοντά, και φυλακίστηκε για τρία χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Τατζικιστάν Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σιδηροδρομικός σταθμός Κάτω Αχαΐας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Κάτω Αχαΐας είναι παλιός σιδηροδρομικός σταθμός στην Κάτω Αχαΐα. Ο σταθμός άνοιξε το Δεκέμβριο του 1888 σαν Σταθμός Αχαΐας και ήταν ο τερματικός προς δυσμάς σταθμός της γραμμής από Πάτρα, μέχρι ένα χρόνο αργότερα που η γραμμή επεκτάθηκε μέχρι τον Πύργο. Με την κατάργηση των δρομολογίων της μετρικής σιδηροδρομικής γραμμής Πάτρας-Κυπαρισσίας παρέμεναν ανενεργές οι εγκαταστάσεις του.
Επαναλειτούργησε στις 29 Φεβρουαρίου 2020 έχοντας θέση τερματικού σταθμού, όταν και ξεκίνησε τη λειτουργία της η Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας με την επέκταση των δρομολογίων του προς την κωμόπολη της Κάτω Αχαΐας. Λόγω του εγκαταλελειμμένου του παρακείμενου παλιού κτιρίου του σταθμού τα δρομολόγια της Γραμμής 2 ξεκίνησαν με την (προσωρινή) λύση της χρήσης προκάτ εγκατάστασης η οποία περιλαμβάνει χημικές τουαλέτες. Εξυπηρετεί τόσο την Κάτω Αχαΐα και τους κοντινούς οικισμούς, χωριά και περιοχές όσο και την ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Αχαΐας. Βρίσκεται στην συμβολή των οδών ΠΕΟ Πατρών-Πύργου και επαρχιακής οδού Κάτω Αχαΐας-Άρλας.
Όταν πρωτολειτούργησε η Γραμμή 2 και μέχρι τη διακοπή της λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, o τερματισμός της στα νοτιοδυτικά γινόταν στον Σ.Σ. Κάτω Αχαΐας με τους συρμούς να διέρχονται από τους Σ.Σ. Καμινίων και Αλισσού κάνοντας στάσεις εκεί. Με την επανεκίννηση των δρομολογίων ο τερματισμός της μετακινήθηκε ανατολικότερα στον Σ.Σ. Καμινίων καθιστώντας προσωρινά ανενεργούς τους Σ.Σ. Αλισσού και Κάτω Αχαΐας.
Παραπομπές
Κατω Κατω Κατω
Ολυμπιακές Αερογραμμές
Οι Ολυμπιακές Αερογραμμές (ΟΑ) (Αγγλ. Olympic Airlines) ήταν ο κρατικός αερομεταφορέας της Ελλάδας. Το Μάρτιο του 2009 το ελληνικό δημόσιο συμφώνησε στη μεταβίβασή τους στον ιδιωτικό όμιλο MIG (Marfin Investment Group). Η νέα εταιρεία ονομάζεται Olympic Air (νέα Ολυμπιακή Αεροπορία) και λειτουργεί από την 1η Οκτωβρίου 2009, οπότε και έπαψε το πτητικό έργο των Ολυμπιακών Αερογραμμών. Η κύρια βάση των δραστηριοτήτων της βρισκόταν στον Διεθνή Αερολιμένα Ελληνικού από την ίδρυση τους μέχρι το 2001 (όποτε και έκλεισε) και μεταφέρθηκε στον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος», μέχρι την διακοπή της λειτουργίας τους, ενώ διέθετε βάσεις και στον Διεθνή Κρατικό Αερολιμένα Θεσσαλονίκης "Μακεδονία", στον Κρατικό Αερολιμένα Ηρακλείου «Νίκος Καζαντζάκης» και στον Κρατικό Αερολιμένα Ρόδου «Διαγόρας». Διέθετε επίσης βάση στο Διεθνές Αεροδρόμιο Χίθροου του Λονδίνου.
Δεκαετία του 1950: Ίδρυση
μικρογραφία|Ένα από τα αεροσκάφος DC-6B της Ολυμπιακής Αεροπορίας το 1959 στο Διεθνές αεροδρόμιο Ντίσσελντορφ. Από το 1951 και έπειτα, αρχίζουν τα δύσκολα χρόνια για τον νέο κρατικό αερομεταφορέα. Η επιβατική κίνηση πέφτει και το 1955 αποφασίζεται η εκκαθάριση της με σκοπό την πώληση της. Ο πλειστηριασμός ξεκινά με προσφορά 60.000.000 δραχμών. Κανείς όμως δεν ενδιαφέρεται και έτσι κατοχυρώνεται υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου. Στα τέλη Ιουλίου 1956 υπογράφεται νέα συμφωνία του Ελληνικού Κράτους με τον Αριστοτέλη Ωνάση που περιλαμβάνει και την αποκλειστική εκμετάλλευση των αεροπορικών συγκοινωνιών της χώρας. Το 1957 η εταιρεία Τ.Α.Ε αγορασμένη πλέον από τον Έλληνα μεγιστάνα μετονομάζεται σε «ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ» (ΟΑ)  (Αγγλ. OLYMPIC AIRWAYS) και στις 6 Απριλίου κάνει το παρθενικό της ταξίδι εκτελώντας το πρώτο πρωϊνό δρομολόγιο στην ιστορία της ελληνικής εναέριας συγκοινωνίας, το Αθήνα - Θεσσαλονίκη και μάλιστα με ελικοφόρο DC-3 που πέταξε ο κυβερνήτης Παύλος Ιωαννίδης. Η νεοσύστατη εταιρεία αποτελείται από 15 ελικοφόρα (δεκατέσσερα DC-3 και ένα DC-4) και προσωπικό 835 υπαλλήλων. Τις στολές των αεροσυνοδών σχεδίασε ο ελληνικής καταγωγής Γάλλος σχεδιαστής Jean Desses. Την ίδια χρονιά λειτουργεί και η πρώτη αερογραμμή εκτός ελληνικής επικράτειας: Αθήνα - Ρώμη - Παρίσι - Λονδίνο με επιβάτες κυρίως επιχειρηματίες και ναυτικούς, οι οποίοι ταξίδευαν για επαγγελματικούς λόγους και λίγους απλούς ανθρώπους που είχαν την οικονομική δυνατότητα να ταξιδέψουν καθώς το κόστος τότε ήταν υψηλό. Ένα ταξίδι με αεροπλάνο στο εξωτερικό για την εποχή εκείνη θεωρούνταν πολυτέλεια. Το 1958 καθώς παραλαμβάνονται τα DC-6 ανοίγουν δύο ακόμη νέες γραμμές: Αθήνα - Ζυρίχη - Φρανκφούρτη και Αθήνα - Τελ Αβίβ. Το 1959 παραλαμβάνονται τα πρώτα αεροσκάφη τύπου De Havilland 48, ο λεγόμενος «κομήτης». Το σταθερά αναπτυσσόμενο δίκτυό της διασυνδέει την πρωτεύουσα τόσο με όλα τα ελληνικά αεροδρόμια όσο και με την Δυτική Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Δεκαετία του 1960
μικρογραφία|Boeing 707-384Β της Ολυμπιακής Αεροπορίας καθώς απογειώνεται από το πρώην Διεθνές αεροδρόμιο Ελληνικού. Η εταιρεία αναπτύσσεται με ταχύτατο ρυθμό και τη δεκαετία του '60 είναι η εποχή που γίνονται και οι πρώτες συμφωνίες μεταξύ της ΟΑ και της αγγλικής BEA, με κοινούς κωδικούς πτήσεων. Την ίδια χρονιά διευρύνεται σταθερά το δίκτυο των εξωτερικών προορισμών της εταιρείας με πτήσεις προς τις Βρυξέλλες και το Άμστερνταμ. Το 1962 αγοράζονται επιπλέον τρία τζετ De Havilland Comet 48, εκ των οποίων ένα, το 1964, εκτελεί το δρομολόγιο Λονδίνο - Αθήνα σε διάρκεια ρεκόρ πτήσης 2 ώρες και 51 λεπτά. Το 1965 λήγει η τετραετής συλλογική σύμβαση εργασίας του Ωνάση με την Ομοσπονδία Σωματείων Πολιτικής Αεροπορίας και επιχειρείται η υπογραφή εκ νέου σύμβασης με διαφορετικούς όρους και σύγχρονες συνθήκες εργασίας, στοιχεία τα οποία θα προκαλέσουν αντιδράσεις που θα φέρουν σε σφοδρές συγκρούσεις εργαζόμενους με εργοδότες και θα κηρυχθεί η λεγόμενη πανολυμπιακή απεργία. Στη συνέχεια, οι εργαζόμενοι, προκειμένου να διεκδικήσουν τα αιτήματα τους, θα αποφασίσουν από κοινού να πάνε στο Δήλεσι για να δηλώσουν πως θα επιστρέψουν στη δουλειά τους μόνον αν βρεθεί μία ουσιαστική λύση που θα τους απαλλάξει από τα προβλήματά τους. Τελικά η λύση βρέθηκε, ικανοποιήθηκαν τα αιτήματα των εργαζομένων και η Ολυμπιακή βρίσκεται σε σταδιακή ανοδική πορεία. Παράλληλα έγιναν οι πρώτες παραγγελίες των νέων αεροσκαφών τύπου Boeing 707-320 και το 1966 παραλαμβάνεται το πρώτο από αυτά, το "Πόλις των Αθηνών". Την 1η Ιουνίου του ίδιου χρόνου ξεκινούν οι πρώτες απ' ευθείας πτήσεις για Νέα Υόρκη. Το 1968 ανοίγουν οι πρώτες γραμμές προς Ναϊρόμπι και Γιοχάνεσμπουργκ όταν την ίδια χρονιά η ΟΑ παραλαμβάνει τα πρώτα Boeing 727-200 ή αλλιώς Europa Jet τα οποία εκτελούν πτήσεις σε ευρωπαϊκούς προορισμούς. Το 1969 ανοίγουν οι γραμμές προς το Μόντρεαλ του Καναδά και το 1970 αποσύρονται τα Comet 48.
Δεκαετία του 1970
thumb|right|250px|Το Boeing 747-200B ("Olympic Eagle" - SX-OAB), της Ολυμπιακής Αεροπορίας, το 1985
Το 1970 η ΟΑ προμηθεύεται τα νέα αεροσκάφη YS-11A της ιαπωνικής εταιρείας NIHON τα οποία θα αντικαθιστούσαν σταδιακά τα παλιά Douglas DC-3 και DC-4 στις πτήσεις του εσωτερικού. Από τα μέσα της δεκαετίας 1960 μέχρι και τα 2012, διάσημοι Έλληνες και ξένοι σχεδιαστές μόδας όπως οι Jean Dessès (Γιάννης Ντεσσές) [1957-1966], Κοκό Σανέλ [1966-1968], Πιερ Καρντέν [1969-1971], Γιάννης Τσεκλένης [1972-1976], Ρούλα Στάθη [1977-1980], Billy Bo [1981-1986], Ασπασία Τζερέλ και Τρουθ Κοντογιώργου [1987-1991], Μάκης Τσέλιος [1992-1999], Artisti Italiani [2000-2008], Νίκος και Σήλια Κριθαριώτη [2009-2012], αναλαμβάνουν να σχεδιάσουν τις στολές των αεροσυνοδών, ενώ πολλοί επώνυμοι ξένοι (ηθοποιοί, τραγουδιστές, αθλητές) επιλέγουν την Ολυμπιακή για τις μετακινήσεις τους από και προς την Ελλάδα. Στις 5 Νοεμβρίου 1970 γίνεται ένα ατύχημα στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας, όταν ένα DC-6 ξέφυγε από τον διάδρομο κατά την προσγείωση, ευτυχώς χωρίς θύματα. Στις 2 Αυγούστου του 1971 ιδρύεται η Ολυμπιακή Αεροπλοΐα Α.Ε. από τον Αλέξανδρο Ωνάση (Αγγλ. Olympic Aviation) με αποστολή την εξυπηρέτηση των μικρών νησιών της Ελλάδος. Συνάμα το δίκτυο της Ολυμπιακής επεκτείνεται ακόμη περισσότερο με νέες γραμμές, κατευθυνόμενες προς το Μιλάνο και το Ντίσελντορφ. Η Θεσσαλονίκη έρχεται ακόμη πιο κοντά τόσο με ευρωπαϊκές πόλεις όσο και με άλλους προορισμούς του διεθνούς δικτύου της εταιρείας.
Στις 3 Μαρτίου του 1972 η Ελλάδα αποκτά, για πρώτη φορά, σύνδεση με την Αυστραλία. Ένα από τα Boeing 707-320, ονομαζόμενο "Πόλις των Αθηνών" προσγειώθηκε, μετά από 20 ώρες πτήσης στο αεροδρόμιο του Σίδνεϋ με ενδιάμεσους σταθμούς την Μπανγκόκ και την Σιγκαπούρη, και έτσι η Ολυμπιακή γίνεται η εταιρεία των πέντε ηπείρων. Επίσης, με την προσθήκη των 6 Boeing 720, αυξάνεται ακόμα περισσότερο ο στόλος του αερομεταφορέα. Όμως, στις 21 Οκτωβρίου 1972 γίνεται ένα μοιραίο ατύχημα. Ένα YS-11A, το οποίο επέστρεφε από την Κέρκυρα, κατέπεσε στη θάλασσα λίγο έξω από τη Βούλα, με 52 επιβάτες και 4 μέλη πληρώματος. Διασώθηκαν 16 επιβάτες και 3 από τα 4 μέλη του πληρώματος. Τον Ιούνιο του 1973 αγοράζονται τα πρώτα Boeing 720-051B. Την ίδια χρονιά η εταιρεία αποκτά τα 2 πρώτα θρυλικά διώροφα αεροσκάφη Boeing 747-200, τα λεγόμενα «τζάμπο τζετ» εκ των οποίων το πρώτο, «βαφτισμένο» "Ολύμπιος Δίας", πραγματοποιεί παρθενικό δρομολόγιο για Νέα Υόρκη. Το δεύτερο, με το όνομα "Ολύμπιος Αετός", προσγειώθηκε στην Αθήνα το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου και τον Απρίλιο του 1974 εκτέλεσε δρομολόγιο στο Σίδνεϋ με ενδιάμεση στάση στην Σιγκαπούρη. Με τα σύγχρονα και διώροφα αεροπλάνα μεγάλης χωρητικότητας η Ολυμπιακή σημείωσε ρεκόρ μεταφοράς επιβατών. Τη χρονιά εκείνη εξυπηρετήθηκαν περίπου 2.500.000 επιβάτες μεταξύ αυτών 790.000 στις πτήσεις εξωτερικού. Επίσης, η ΟΑ εκδηλώνει ενδιαφέρον για τα νέα υπερηχητικά αεροσκάφη BAC-Aérospatiale Concorde και στις 5 Ιανουαρίου 1973 προσγειώνεται στο αεροδρόμιο του Ελληνικού ένα από αυτά τα θαυμαστά αεροσκάφη. Στις 22 Ιανουαρίου 1973 συνέβη κάτι που άλλαξε όλη την πορεία της ΟΑ. Ο θάνατος του γιου του Αριστοτέλη Ωνάση, Αλέξανδρου σε αεροπορικό δυστύχημα συνταράζει την Ελλάδα, και είναι η αρχή του τέλους για την ΟΑ. Το φθινόπωρο του 1974 ο Ωνάσης χάνοντας κάθε ενδιαφέρον για την εταιρεία και όχι μόνο, δημοσιοποιεί ότι επιθυμεί να αποχωρήσει από κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα. Τον Ιανουάριο του 1975 την μεταβιβάζει στο Ελληνικό Δημόσιο και στις 15 Μαρτίου του ίδιου χρόνου πεθαίνει στο Παρίσι. Το 1976, υπό την διοίκηση του Ελληνικού Δημοσίου, η ΟΑ προμηθεύεται το πρώτο Boeing 737-200 και εξαγοράζεται η Olympic Catering, τότε ονομαζόμενη ως Marriot Airport Services.
Στην κατοχή της δημόσιας πλέον ΟΑ περιλαμβάνονται 25 αεροσκάφη που συνδέουν την Αθήνα με 30 διεθνείς προορισμούς. Επιπλέον, άνοιξαν νέες γραμμές προς τη Βεγγάζη, το Κουβέιτ, το Νταχράν και το Ντουμπάι καθώς προστέθηκε στον κατάλογο των διηπειρωτικών προορισμών ένα ακόμη δρομολόγιο Αθήνα - Μελβούρνη. Επίσης ενισχύθηκαν οι εσωτερικές πτήσεις, κυρίως προς Ρόδο, Κω και Σαντορίνη. Στις 23 Νοεμβρίου 1976, η πτήση ΟΑ 830 από Αθήνα προς Κοζάνη μέσω Λάρισας χάνεται από τα ραντάρ και λίγο αργότερα ανακαλύπτονται τα συντρίμμια του αεροσκάφους. Με τον πρώτο χρόνο λειτουργίας ξεκινάνε και τα πρώτα οικονομικά προβλήματα βάσει των ισολογισμών. Το βασικότερο εξ' αυτών παρουσιάστηκε το 1977 όταν σε μια προσπάθεια για περιορισμό του κόστους λειτουργίας κλείνει η γραμμή της Αυστραλίας, που ακολουθείται από τη γραμμή του Καναδά τον Οκτώβριο του 1978. Την ίδια χρονιά η ΟΑ παραγγέλνει και τα καινούρια αεροσκάφη της Airbus τα A300 ενώ εγκαινιάζεται το δρομολόγιο Αθήνα - Τίρανα. Ξεκινάει η μεγαλύτερη απεργία που έγινε ποτέ στα χρονικά του εθνικού αερομεταφορέα, διάρκειας 35 ημερών, από τον Δεκέμβριο του '77 μέχρι τον Ιανουάριο του '78. Οι κύριοι λόγοι ήταν: η απουσία ύπαρξης κανονισμού εργασίας, οι συνθέσεις των πληρωμάτων και το νέο μισθολόγιο, το οποίο απασχολούσε σημαντικά τους ιπταμένους φροντιστές και αεροσυνοδούς, διότι ο μισθός τους, συγκριτικά, ήταν χαμηλότερος από αυτόν που είχαν οι συνοδοί εδάφους. Ανάμεσα σε αυτά δεν έλειπε και το θέμα του συνταξιοδοτικού. Η παρατεταμένη απεργία των εργαζομένων είχε αίσιο τέλος. Την επόμενη χρονιά τίθεται σε λειτουργία το ηλεκτρονικό σύστημα κράτησης αεροπορικών θέσεων (CRS). Μετά την Κοκό Σανέλ, η δεύτερη γυναίκα σχεδιάστρια μόδας Ρούλα Στάθη επιλέγεται ύστερα από διαγωνισμό για τις ενδυμασίες των πληρωμάτων της εταιρείας το 1976. Τον Φεβρουάριο του 1979 παραλαμβάνονται τα δύο πρώτα Airbus από την Τουλούζη, ενώ τρία ακόμη θα παραδοθούν την άνοιξη του 1980. Μετά την παραλαβή αυτή θα ακολουθήσει εκείνη των Boeing 737-200, υπ' αριθμόν 5, καθώς και τα Shorts 330. Στις 11 Απριλίου 1979 ανοίγει μία ακόμη νέα γραμμή με προορισμό την Τζέντα.