cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικαρέ
Μαρτυρίες
Ο Νικαρέ είναι γνωστός μόνο χάρη στο Κατάλογο βασιλέων της Αβύδου, ένα κατάλογο που καταρτίστηκε κατά τη διάρκεια βασιλείας του Σετί Α΄, όπου το όνομά του εμφανίζεται στη καταχώριση 48. Ο Νικαρέ ίσως αναφερόταν και στον Κανόνα του Τορίνο αλλά το όνομά του και η διάρκεια βασιλείας έχουν χαθεί σε ένα μεγάλο κενό τους καταλόγου που αφορά τους βασιλιάδες 2 ως 11 της Όγδοης Δυναστείας.
Αντικείμενα
Σύμφωνα με τον αιγυπτιολόγο Peter Kaplony, μία μόνο κυλινδρική σφραγίδα από φαγεντιανή ίσως φέρει το όνομα του Νικαρέ και μπορεί έτσι να είναι η μοναδική σύγχρονη με την εποχή του μαρτυρία για αυτόν.
Μια χρυσή πλάκα, σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο, έχει επιγραφή με το όνομά του μαζί με εκείνο του Νεφερκαμίν, όμως τώρα πιστεύεται ότι το αντικείμενο αυτό είναι σύγχρονη πλαστογραφία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαραώ της 8ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Αδάμα
Η Αδάμα (αμχ. አዳማ), επίσης Ναζρέτ (αμχ. ናዝሬት), είναι πόλη στην κεντρική Αιθιοπία, στην περιφέρεια Ορόμια.
Όνομα
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο αυτοκράτορας Χαϊλέ Σελασιέ Α΄ μετονόμασε την πόλη προς τιμή βιβλικό Ναζαρέτ. Όμως τον 2000 επίστρεψαν το παραδοσιακό όνομα.
Γεωγραφική τοποθεσία
Η Αδάμα βρίσκεται στην ζώνη Μισράκ Σέβα, περίπου στα 100 χλμ. από την Αντίς Αμπέμπα.
Δημογραφία
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Κεντρικής Στατιστικής Υπηρεσίας, το 2007 η πόλη είχε 220.212 κατοίκους.
Μέσα συγκοινωνίας
Η πόλη βρίσκεται στον αυτοκινητόδρομο μεταξύ Αντίς Αμπέμπας και Ντίρε Ντάουα. Μέσα από την Αδάμα περνάει σιδηρόδρομος Αντίς Αμπέμπα - Τζιμπούτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιθιοπίας
Ευστράτιος Πελεκίδης
Ο Ευστράτιος ή Στρατής Πελεκίδης (1880 ή 1882 - 1958) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και πανεπιστημιακός.
Βιογραφία
Παράλληλα δημοσίευσε αρκετές αρχαιολογικές μελέτες σε περιοδικά και επετηρίδες όπως το Αρχαιολογικόν Δελτίον, τα Πρακτικά της εν Aθήναις Aρχαιολογικής Eταιρείας κ.ά. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Μασονικής Στοάς, ο Πελεκίδης υπήρξε τέκτονας. Απεβίωσε το 1958.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Στέφανος Βόρειος
Ο Στέφανος Βόρειος (Λατινικά: Corona Borealis, συντομογραφία: CrB) είναι αστερισμός του βορείου ημισφαιρίου που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση.
Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα. Συνορεύει με τους αστερισμούς Όφι προς Β., Βοώτη προς Α. και Ηρακλή προς Δ., αποτελούμενος από σειρά αστέρων σε κυκλοτερή διάταξη, ένα σχεδόν τέλειο ημικύκλιο 20 μοίρες βορειοανατολικά του Αρκτούρου. Σημαντικότεροι εξ αυτών είναι ο α (μεγέθους 2,3) και ο ζ που θεωρείται διπλός (εξ ενός κυανού μεγέθους 5 και ενός λευκού, μεγέθους περίπου 6).
Ονομασίες και ιστορία
Οι αρχαίοι Έλληνες, όπως ο Ερατοσθένης, τον γνώριζαν αρχικά απλώς ως «ο Στέφανος», αφού δεν υπήρχε τότε ο αστερισμός Νότιος Στέφανος. Αργότερα τον προσδιόριζαν με τα επίθετα «πρώτος» και βόρειος. Οι Ρωμαίοι υιοθέτησαν την ελληνική ονομασία ως Corona Borea, Corona Borealis και Corona Septentrionalis. Επίσης γνώριζαν τον αστερισμό ως το «Στέμμα του Βουλκάν» ή της Αμφιτρίτης, αλλά κυρίως ως Ariadnaea Corona, Corona Ariadnae, Cressa Corona, Corona Gnosida, Corona Cretica, Gnossis, όπως και Minoia Corona, Minoia Virgo (Βαλέριος Φλάκκος, Γερμανικός) ή Ariadnaea Sidus (Οβίδιος). Αυτά τα προσωνύμια αναφέρονται στην Αριάδνη, τον πατέρα της Μίνωα, το νησί τους Κρήτη και τον τόπο πάνω στο νησί, την Κνωσό (Gnossos) όπου γεννήθηκε η Αριάδνη και γνώρισε τον Θησέα. Γιατί ο μύθος λέει πως, όταν χώρισε η Αριάδνη από τον Θησέα, το στεφάνι που της είχε χαρίσει εκείνος (κατ' άλλους η θεά Αφροδίτη) μεταφέρθηκε στους ουρανούς και έγινε ο αστερισμός Στέφανος = στεφάνι ή στέμμα («κορώνα»). Άλλη εκδοχή μας λέει ότι το στεφάνι (το οποίο το είχε φιλοτεχνήσει ο Ήφαιστος) το έκανε δώρο ο Διόνυσος στην Αριάδνη ως σύμβολο του Ιερού Γάμου τους και όταν αναλήφθηκαν στα ουράνια έγινε αστερισμός. Μερικοί, όπως ο Οβίδιος, πίστευαν ότι η ίδια η Αριάδνη μετατράπηκε στον αστερισμό. Αλλά ο Απολλώνιος ο Ρόδιος γράφει στα Αργοναυτικά του:
''«Ακόμα το σήμαδι της φαίνεται στα ουράνια ''κι ανάμεσα στα 'στραφτερά σύμβολα τ' ουρανού ''τ' αστροστόλιστο στέμμα της Αριάδνης γλιστρά»
Ο θρύλος που συνδέει τον αστερισμό με την Αριάδνη φαίνεται ότι καταγράφηκε για πρώτη φορά τον 5ο αι. π.Χ. από τον Φερεκύδη, και επέζησε για πολλούς αιώνες στους ποιητές, αφού ο Δάντης αποκαλεί τους αστέρες του Βορείου Στεφάνου «la Figliuola di Minoi».
Σε όλες τις εποχές ο Βόρειος Στέφανος υπήρξε δημοφιλής αστερισμός, τόσο στη λογοτεχνία όσο και στη λαϊκή παράδοση. Στη μεσαιωνική Αγγλία συνήθως ο λαός απέδιδε το όνομα του ιδιοκτήτη του στεφανιού ως "Adrian" και "Adriane". Οι αστρολόγοι επίσης θεωρούσαν τα άστρα του ευνοϊκά, όπως διαφαίνεται από στίχους του Μανιλίου.
Ο Έντμουντ Σπένσερ το αποκαλεί «χρυσό Διάδημα» (στο Shepheard's Kalendar, 1579), καθώς μία από τις αρχαίες ονομασίες ήταν Diadema Coeli (= Διάδημα των Ουρανών).
Κατά τον Bayer ο Αλ Σούφι αποκαλούσε τον Βόρειο Στέφανο «Ασπίδα». Αλλά η πλειονότητα των Αράβων υιοθέτησε το κλασικό όνομα ως Al Iklil al Shamaliyah, μετάφραση που παραφθάρηκε σε Acliluschemali και Aclushemali, ενώ ο Ούλουγκ Μπεγκ το έχει ως σκέτο Iklil. Αλλά πριν υιοθετήσουν το ελληνικό όνομα, οι Άραβες ήξεραν τον Στέφανο ως Al Fakkah, δηλαδή το Πιάτο, που μετατράπηκε σε Alphaca, Alfecca, Alfacca, Foca, Alfeta, από όπου προέρχεται και το ιδιαίτερο όνομα του φωτεινότερου αστέρα του αστερισμού (βλ. παρακάτω). Ο Ριτσιόλι γράφει Alphena «παρά τοις Συροχαλδαίοις», ενώ ο Schickard Alphakhaco. Ο Βρετανός ανατολιστής Thomas Hyde αναφέρει και τα ονόματα Kasat al Salik Kasat al Masakin, δηλαδή η Κούπα του Φτωχού.
Οι Αλφόνσειοι Πίνακες αναφέρουν το Malfelcarre, που ο Ριτσιόλι αποδίδει ως Malphelcane (από το Al Malf al Khatar = ο Βρόχος του Στεφανιού, κατά τον Γερμανό φιλόλογο Philipp Karl Buttmann).
Κατά τις ιουδαιοχριστιανικές αναπαραστάσεις των ουράνιων μορφών (κυρίως 17ος αιώνας) ο Βόρειος Στέφανος μετατράπηκε από τον Καίσιο στο στέμμα που τοποθετήθηκε στην κεφαλή της Εσθήρ, ή το χρυσό στέμμα του βασιλιά των Αμμωνιτών που ζύγιζε ένα τάλαντο. Επίσης, φυσιολογικά, στον Ακάνθινο Στέφανο του Ιησού Χριστού.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στον Καρκίνο 27 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 31.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
Παρότι μικρός, ο αστερισμός αυτός έχει αρκετούς ενδιαφέροντες αστέρες:
- Ο ρ Βορείου Στεφάνου (ρ Coronae Borealis, ρ CrB) δορυφορείται από ένα από τους πρώτους εξωηλιακούς πλανήτες που ανακαλύφθηκαν, στα τέλη του 20ού αιώνα. Ο αστέρας έχει μάζα ίση με τη μάζα του Ηλίου, φαιν.μέγεθος 5,41, απόλυτο 4,2 και φασμ.τύπο G0 Va, ενώ ο πλανήτης του περιφέρεται γύρω του μία φορά κάθε 39,65 γήινες ημέρες σε μέση απόσταση από αυτόν 34,4 εκατομμύρια χιλιόμετρα σε τροχιά σχεδόν κυκλική (εκκεντρότητα 0,028) και έχει μάζα μεγαλύτερη εκείνης του Δία. Το όλο σύστημα απέχει από εμάς 56,86 έτη φωτός και απομακρύνεται με ταχύτητα 66.200 χιλιόμετρα την ώρα. Η σημαντική του ιδία κίνηση πάντως, 0,790 δευτερόλεπτο του τόξου ανά έτος, φανερώνει ότι ποτέ στο παρελθόν δεν μας πλησίασε πολύ περισσότερο.
- Ο μεταβλητός αστέρας R Βορείου Στεφάνου (R Coronae Borealis, R CrB) (δεν πρέπει να συγχέεται με τον προηγούμενο) έδωσε το όνομά του στους «μεταβλητούς τύπου R Coronae Borealis». Το μεταβλητό του ανακαλύφθηκε το 1795 από τον E. Pigott, οπότε ονομάσθηκε Variabilis Coronae ως ο μοναδικός τότε γνωστός μεταβλητός σε όλο τον αστερισμό.
- Ο T Βορείου Στεφάνου (πάλι δεν πρέπει να συγχέεται με τον τ Βορείου Στεφάνου — το T του πρώτου είναι λατινικό) εμφανίσθηκε «αιφνιδίως» στις 12 Μαΐου 1866 ως αστέρας δευτέρου ή τρίτου μεγέθους, που παρέμεινε ορατός με γυμνό μάτι επί οκτώ ημέρες γενόμενος γνωστός ως "the Blaze Star". Παρόλα αυτά, ο Αργκελάντερ τον είχε χαρτογραφήσει 11 χρόνια νωρίτερα. Σήμερα γνωρίζουμε ότι πρόκειται για επαναληπτικό καινοφανή αστέρα, που έδωσε εκρήξεις και τα έτη 1946 και 1975, ενώ συνήθως, ως κατακλυσμικός μεταβλητός, έχει φαιν.μέγεθος 10. Υπήρξε ο πρώτος καινοφανής αστέρας που μελετήθηκε φασματοσκοπικώς.
- Ο V Βορείου Στεφάνου (V CrB) είναι μεταβλητός τύπου Mira με φαιν.μέγεθος που κυμαίνεται από 6,9 ως 12,2 και περίοδο 358 ημέρες, ενώ ο UU Βορείου Στεφάνου, με φαιν.μέγεθος 8,6 και φασμ.τύπο F8 V, εμφανίζει υπερεκλάμψεις με πλάτος 0,3 του μεγέθους επί 40 λεπτά της ώρας.
- Ο HD 140913 συνιστά διπλό σύστημα με πιθανό φαιό νάνο. Ο φαιός νάνος έχει μάζα τουλάχιστον 46 φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του Δία.
Α.Π.Σ. Παπάδος Γέρας
Τμήμα καλαθοσφαίρισης εφήβων
Έδρα του τμήματος είναι το Γήπεδο Καλαθοσφαίρισης Σκοπέλου.
Κρατήρ
Ο Κρατήρ (Λατινικά: Crater, συντομογραφία: Crt) ή το Κύπελλο ή το Αλκοόλ είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Ο Κρατήρ βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, αλλά είναι στο σύνολό του ορατός από την Ελλάδα. Συνορεύει με τους εξής 5 αστερισμούς: Λέοντα, Εξάντα, Ύδρα, Κόρακα και Παρθένο. Είναι δυσδιάκριτος αστερισμός, αφού όλοι οι αστέρες του είναι αμυδρότεροι του τρίτου μεγέθους.
Ονομασίες και ιστορία
Αρχικώς στην αρχαία Ελλάδα αντιπροσώπευε τον Κάνθαρον (ποτήρι με πόδι) του Απόλλωνα, αλλά επεκράτησε η ονομασία Κρατήρ, δηλαδή ανοικτό αγγείο όπου γινόταν η ανάμιξη (κράσις) του οίνου με νερό για να γίνει «κρασί». Μερικές άλλες ελληνικές ονομασίες ήταν Κάλπη, Αργείον, Υδρείον και Υδρία. Αντιστοίχως και στους Ρωμαίους: Urna, Calix, Scyphus ή, πιο ποιητικά, Poculum. Ο Μανίλιος τον χαρακτηρίζει "gratus Iaccho Crater", συνεπώς οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν και τη σημερινή διεθνή ονομασία (αμετάφραστη μεταγραφή του ελληνικού ονόματος) για τον Κρατήρα. Ως ιδιοκτήτες του σκεύους έχουν υποτεθεί και οι Βάκχος, Ηρακλής, Αχιλλέας, Διδώ, Δημοφώντας και Μήδεια.
Ο J.F. Hewitt συνέδεε τον Κρατήρα με το κύπελλο soma της πανάρχαιας Ινδίας και με τη Mummu Tiamut των Ακκαδίων, τη μάνα του ουρανού και της γης, τέκνο της Tia-mut, της μητέρας (mut) των ζώντων όντων (tia).
Οι Άραβες αποκαλούσαν τον Κρατήρα Al Ma'laf (το παράπηγμα), αλλά όταν δέχθηκαν την ελληνική επιρροή τον ονόμασαν Al Batiyah, το περσικό Badiye και το Al Batinah του Al Achsasi, που όλα σημαίνουν πήλινο δοχείο για την αποθήκευση υγρών. Μία άλλη τους ονομασία, η Al Kas (= ρηχή λεκάνη) έδωσε το Alhas των Αλφόνσειων Πινάκων και τα Alker, Elkis, Alkes. Το τελευταίο κατέληξε σήμερα ως ιδιαίτερο όνομα του αστέρα α (άλφα) Κρατήρος. Οι Αλφόνσειοι Πίνακες δίνουν και το εκλατινισμένο όνομα Patera, Vas και Vas aquarium. Αντιστοίχως οι Εβραίοι ήξεραν τον Κρατήρα ως Cos, δηλαδή κύπελλο. Οι παράδοξοι τίτλοι Elvarad και Pharmaz του Τζιοβάνι Ριτσιόλι παραμένουν ανεξήγητοι. Ο κρατήρας ως αστρική μορφή φαίνεται να ήταν άγνωστος στην αρχαία Αίγυπτο, μολονότι ο Βρετανός αστρονόμος και ναύαρχος William H. Smyth (1788-1865) μας πληροφορεί για ένα μικρό αρχαίο αγγείο της συλλογής Warwick με επιγραφή μεταφραζόμενη ως εξής:
«Οι σοφοί αρχαίοι γνώριζαν πως, όταν ο Κρατήρ άρχιζε να φαίνεται, τότε η γόνιμη πλημμύρα του Νείλου είχε φθάσει στο μέγιστο ύψος της»
Τα κυριότερα άστρα του Κρατήρος μαζί με τον χ Ύδρας και άλλα άστρα αυτής ήταν ο δέκατος σεληνιακός οίκος (sieu) των Κινέζων, ο Yh, Yih ή Yen (= οι Πτέρυγες), αλλά ολόκληρος ο αστερισμός ίσως ήταν ο «Ουράνιος Σκύλος» που τόξευσε ο θεός Chang, ο θεός του ένατου σεληνιακού οίκου.
Κατά τις ιουδαιοχριστιανικές αναπαραστάσεις των ουράνιων μορφών (κυρίως 17ος αι. μ.Χ.) ο Καίσιος έθεσε ως Κρατήρα το κύπελλο του Ιωσήφ που βρέθηκε μέσα στον σάκο του Βενιαμίν, είτε μία από τις πέτρινες υδρίες της Κανά, είτε το άγιο Δισκοπότηρο του Μυστικού Δείπνου. Αλλά ο Ιούλιος Σίλερ έλεγε ότι μαζί με ένα τμήμα του Κόρακος ήταν η Κιβωτός της Διαθήκης.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στον Κρατήρα 14 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 35.
Ογκίστ Μαριέτ
Ο Φρανσουά Ογίστ Φερντινάρ Μαριέτ (11 Φεβρουαρίου 1821 – 18 Ιανουαρίου 1881) ήταν Γαλλος λόγιος, αρχαιολόγος, και αιγυπτιολόγος, και ιδρυτής του Αιγυπτιακού Τμήματος Αρχαιοτήτων (αργότερα Ανώτατο Συμβούλιο Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου).
Αρχή καριέρας
Γεννήθηκε στη Βουλώνη, όπου ο πατέρας του ήταν υπάλληλος. Έλαβε τη μόρφωσή του από το δημοτικό κολλέγιο της Βουλώνης, όπου διακρίθηκε και επέδειξε ιδιαίτερο καλλιτεχνικό ταλέντο. Κατόπιν πήγε στην Αγγλία το 1839 ως καθηγητής γαλλικών και σχεδίου σε σχολείο παίδων στο Στράτφορντ. Το 1840 έγινε σχεδιαστής σε κατασκευαστή κορδελών στο Κόβεντρι, αλλά επέστρεψε την ίδια χρονιά στη Βουλώνη, και το 1841 απέκτησε πτυχία από το Πανεπιστήμιο του Ντουέ. Ο Μαριέτ αποδείχθηκε ταλαντούχος τεχνίτης και σχεδιαστής, και συμπλήρωνε το εισόδημά του ως δάσκαλος στο Ντουέ κάνοντας ιδιαίτερα μαθήματα και γράφοντας ιστορικά και αρχαιολογικά θέματα σε τοπικά περιοδικά.
Στο μεταξύ, ο ξάδελφος του Νεστόρ Λ΄ Οτ, φίλος και συνταξιδιώτης του Σαμπολιόν πέθανε, και το έργο της ταξινόμησης των εγγράφων του γέμισε το Μαριέτ με πάθος για την αιγυπτιολογία. Κατά μεγάλο μέρος αυτοδίδακτος, αφιερώθηκε στη μελέτη των ιερογλυφικών και της κοπτικών. Ο αναλυτικός του κατάλογος του 1847 της Αιγυπτιακής έκθεσης του Μουσείου της Βουλώνης το εξασφάλισε μια μικρή θέση στο Λούβρο το 1849.
Πρώτο ταξίδι στην Αίγυπτο
Έχοντας την ανάθεση αποστολής από την κυβέρνηση για την αναζήτηση και αγορά των καλύτερων κοπτικών, συριακών, αραβικών και αιθιοπικών χειρογράφων για τη συλλογή του Λούβρου, ξεκίνησε για την Αίγυπτο το 1850.
Κατηγορούμενος για κλοπή και καταστροφές από τους αντίπαλους ανασκαφείς και από τις Αιγυπτιακές αρχές, ο Μαριέτ άρχισε να θάβει ξανά τα ευρήματά του για να προφυλάξει από αυτούς τους ανταγωνιστές. Αντί για τα χειρόγραφα, τα γαλλικά κονδύλια τώρα στράφηκαν για τη διατήρηση των ερευνών του, και παρέμεινε στην Αίγυπτο τέσσερα χρόνια, κάνοντας ανασκαφές, ανακαλύπτοντας και στέλνοντας αρχαιολογικούς θησαυρούς στο Λούβρο, ακλουθώντας την τότε τακτική των ευρωπαϊκών δυνάμεων που διεξήγαγαν ανασκαφές στην Αίγυπτο. Όμως, η γαλλική κυβέρνηση και το Λούβρου κανόνισε για το διαμοιρασμό στα ίσα, έτσι με την επιστροφή του στο Παρίσι 230 κιβώτια πήγαν στο Λούβρο (και προήχθη σε βοηθός έφορου), αλλά ίδια ποσότητα παρέμεινε στην Αίγυπτο.
Διευθυντής Αρχαιοτήτων
Όμως, μη ικανοποιημένος από τον εντελώς ακαδημαϊκό ρόλο του μετά τις ανακαλύψεις του στη Σακάρα (είπε, «Ήξερα ότι ή θα πέθαινα ή θα τριπλωνόμουνα αν δεν επέστρεφα στην Αίγυπτο αμέσως»), σε λιγότερο από ένα χρόνο επέστρεψε στην Αίγυπτο και με την επιμονή της αιγυπτιακής κυβέρνησης υπό τον Σαΐντ Πασά, ο οποίος το 1858 δημιούργησε για εκείνον τη θέση του εφόρου των αιγυπτιακών μνημείων.
Μετακομίζοντας με την οικογένειά του στο Κάιρο, η καριέρα του εξελίχθηκε σε ένα χρονικό συνεχούς εξερεύνησης και λαμπρών επιτυχιών, μεταξύ των οποίων:
Μόνο το 1860, ο Μαριέτ άρχισε 35 νέες ανασκαφές, ενώ προσπαθούσε να συντηρήσει τις παλαιότερες. Η επιτυχία του βοηθήθηκε από το γεγονός ότι δεν επιτρεπόταν σε κανέναν ανταγωνιστή η ανασκαφή στην Αίγυπτο, γεγονός για το οποίο οι Βρετανοί (οι οποίοι πριν κατείχαν το μεγαλύτερο μέρος των αρχαιολογικών δραστηριοτήτων στη χώρα) και οι Γερμανοί (οι οποίοι ήταν πολιτικοί σύμμαχοι με την Οθωμανική εξουσία στην οποία ανήκε η Αίγυπτος) διαμαρτυρήθηκαν εναντίον του χαρακτηρίζοντάς το ως «συμφωνία αγάπης» μεταξύ Γαλλίας και Αιγύπτου. Ούτε όμως οι σχέσεις του Μαριέτ με το χεδίβη ήταν πάντα σταθερές. Ο χεδίβης, όπως πολλοί ηγεμόνες, οικειοποιούνταν όλες τις ανακαλύψεις που χαρακτηριζόταν ως θησαυροί, και ότι κατέληγε στο Μουσείο στο Κάιρο κατέληγε μόνο κατά το πώς ήθελε εκείνος. Ακόμα από νωρίς, το Φεβρουάριο του 1859, ο Μαριέτ έσπευσε στις Θήβες για να κατάσχει ένα φορτίο πλοιαρίου με αρχαιότητες από τον κοντινό τάφο της Βασίλισσας Αχοτέπ Α΄, που αλλιώς θα είχαν σταλεί στο χεδίβη.
Το 1867, επέστρεψε για να επιβλέψει το αρχαίο αιγυπτιακό περίπτερο της Διεθνούς Εκθέσεως του 1867, με υποδοχή ήρωα για τη διατήρηση της Γαλλίας σε εξέχουσα θέση στην αιγυπτιολογία. Το 1869, μετά από παράκληση του χεδίβη, έγραψε μία σύντομη πλοκή για μία όπερα. Την επόμενη χρονιά αυτή η πλοκή έγινε σενάριο από τον Camille du Locle, προτάθηκε στον Βέρντι, ο οποίος το αποδέχτηκε ως θέμα την Αΐντα. Για την Αΐντα, ο Μαριέτ και ο Du Locle επέβλεψαν το σκηνικό και τα κουστούμια, που ήταν εμπνευσμένα από την τέχνη της αρχαίας Αιγύπτου. Η πρεμιέρα Αΐντα αρχικά ήταν προγραμματισμένη για το Φεβρουάριο το 1871, αλλά καθυστέρησε ως τις 24 Δεκεμβρίου 1871, λόγω της πολιορκίας του Παρισιού στο απόγειο του Γαλλοπρωσικού πολέμου (που «εγκλώβισε» το Μαριέτ στο Παρίσι με τα σκηνικά και τα κουστούμια). Η όπερα έτυχε μεγάλης επιτυχούς υποδοχής.
Στο Μαριέτ αποδόθηκαν οι τίτλοι του μπέη και του πασά, ενώ επίσης και ευρωπαϊκοί τίτλοι τιμής.
Το 1878 το μουσείο επλήγη από πλημμύρες, οι οποίες κατέστρεψαν το μεγαλύτερο μέρος των σημειώσεων και των σχεδίων του. Μέχρι την άνοιξη του 1881, πρόωρα γερασμένος και σχεδόν τυφλός, ο Μαριέτ κανόνισε μια συνάντηση με τον Γάλλο Γκαστόν Μασπερό (γλωσσολόγο περισσότερο παρά αρχαιολόγο, που είχε γνωρίσει στη Διεθνή Έκθεση το 1867), για να διασφαλίσει ότι η Γαλλία θα διατηρούσε την υπεροχή της στην αιγυπτιολογία έναντι των Άγγλων.
Πέθανε στο Κάιρο και θάφθηκε σε μια σαρκοφάγο η οποία εκτίθεται στον κήπο του Μουσείο του Καΐρου.
Ανδριάντες άλλων διάσημων αιγυπτιολόγων έχουν τοποθετηθεί σε ημικύκλιο γύρω από τη σαρκοφάγο
Δημοσιεύσεις
Αν και δεν έχουν δημοσιευτεί όλες οι ανακαλύψεις του, ο κατάλογος των δημοσιεύσεών του είναι μεγάλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αιγυπτιολόγοι
Gleichschaltung
Η Ναζιστικοποίηση της Γερμανίας (που οι Εθνικοσοσιαλιστές ονόμασαν Gleichschaltung = "ευθυγράμμιση, συγχρονισμός") ήταν η προοδευτική υπαγωγή του γερμανικού κράτους και της γερμανικής κοινωνίας στην ιδεολογία και την πολιτική του κυρίαρχου Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος. Η διαδικασία αυτή ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Αδόλφο Χίτλερ στις 30 Ιανουαρίου του 1933 και ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια του κομματικού συνεδρίου της Νυρεμβέργης το 1935 όταν η σημαία του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος έγινε και σημαία του γερμανικού κράτους.
Πρόκειται για την εγκαθίδρυση ένα συστήματος απολυταρχικού ελέγχου του κάθε ατόμου, και τον περιοριστικό συντονισμό όλων των τομέων της κοινωνίας και του εμπορίου. Ένας από τους στόχους αυτής της πολιτικής ήταν η επιβολή ενός συγκεκριμένου προτύπου ιδεών και σκέψης σε όλα τα άτομα, συρρικνώνοντας με αυτόν τον τρόπο την ατομικότητα.
Η λέξη που επιλέχτηκε να εκφράσει αυτήν την ιδεολογία - Gleichschaltung ("gleich" + "schalten") - πρωτοσυναντάται σε εγχειρίδιο για πολιτικούς μηχανικούς του 1908, όπου περιγράφει τη διάταξη των διασταυρώσεων στις σιδηροδρομικές γραμμές. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε ευρέως στον πεδίο της ηλεκτρολογίας, από όπου "υιοθετήθηκε" από τους Ναζί.
«Κοινοβουλευτική Δικτατορία»
Η ιστορία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης τελειώνει ουσιαστικά στις 30 Ιανουαρίου του 1933, όταν ο Αδόλφος Χίτλερ, εκμεταλλευόμενος τη χρονίζουσα κυβερνητική κρίση, δέχεται από τον πρόεδρο του Ράιχ, Πάουλ φον Χίντενμπουργκ, την αίτηση να σχηματίσει κυβέρνηση - για το διάστημα που μεσολαβεί μέχρι τις εκλογές της 5ης Μαρτίου, όπου ο γερμανικός λαός θα αποφάσιζε ποιός θα τον κυβερνήσει.
Ο εμπρησμός του γερμανικού κοινοβουλίου (ράιχσταγκ) που έγινε στις 27 Φεβρουαρίου 1933 και για τον οποίο καταδικάστηκε σε θάνατο ο Ολλανδός κομμουνιστής, Μαρίνους βαν ντερ Λούμπε, έδωσε στον Χίτλερ, την ιδανική αφορμή για να περάσει μια σειρά αυταρχικών διατάξεων που οδηγούσαν στην υποταγή του γερμανικού κρατικού μηχανισμού κατ' αρχήν στις ιδέες και τις πρακτικές των Εθνικοσοσιαλιστών. Έτσι, με το «Διάταγμα για την προστασία του Λαού και του Κράτους», που εκδόθηκε από τον πρόεδρο φον Χίντενμπουργκ καθ΄ υπόδειξη του Αδόλφου Χίτλερ, στις 28 Φεβρουαρίου περιεστάλησαν οι κυριότερες ατομικές και συλλογικές ελευθερίες, καταργώντας ακόμα και το απαραβίαστο του ιδιωτικού ασύλου. Με βάση το Διάταγμα αυτό θα αρχίσουν εκτεταμένες συλλήψεις κομμουνιστών που θα οδηγήσουν στην κατάργηση του Κομμουνιστικού κόμματος.
Οι ομοσπονδιακές εκλογές της 5ης Μαρτίου δίνουν τη νίκη στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα αλλά όχι και την απόλυτη πλειοψηφία. Ο Χίτλερ όμως, θέλοντας την απόλυτη εξουσία, πετυχαίνει να περάσει μια συνταγματική τροπολογία, ο επονομαζόμενος Εξουσιοδοτικός Νόμος, (Ermächtigungsgesetz) με τον οποίο ανατίθεται στην κυβέρνησή του όλες οι νομοθετικές και εκτελεστικές εξουσίες, και το Κοινοβούλιο αυτοκαταργείται. Ο νόμος ψηφίζεται στις 23 Μαρτίου του 1933 με πλειοψηφία 444 υπέρ - και 94 κατά (οι Σοσιαλδημοκράτες ψήφισαν κατά, των δε Κομμουνιστών οι έδρες είχαν αφαιρεθεί μετά την απαγόρευση του κόμματος, στις 6 Μαρτίου. Στις 31 Μαρτίου 1933 τίθεται σε ισχύ η προσωρινή πράξη συγχρονισμού των κρατιδιακών κοινοβουλίων με αυτό του Ράιχ (Vorläufiges Gesetz zur Gleichschaltung der Länder mit dem Reich). Σύμφωνα με αυτήν τη νομοθετική πράξη, απόρροια του «Εξουσιοδοτικού Νόμου», η γενική κυβέρνηση υποχρέωσε τη διάλυση όλων των νόμιμα εκλεγμένων κοινοβουλίων και την επανασύστασή τους με βάση τα αποτελέσματα των εκλογών της 5ης Μαρτίου, εξαιρουμένων βέβαια των εδρών των Κομμουνιστών. Η πράξη ίσχυσε για όλα τα κρατίδια, εκτός αυτού της Πρωσίας, που λόγω των κρατιδιακών εκλογών που συνέπεσαν με τις ομοσπονδιακές εκλογές της 5ης Μαρτίου ήταν ήδη συγχρονισμένο. Επίσης, έδινε στις (ναζιστικές, πλέον) κυβερνήσεις των κρατιδίων τα ίδια δικαιώματα που είχε και η γενική κυβέρνηση. Σκοπός του νόμου, ήταν φυσικά να εξαλείψει από κυβερνητικές θέσεις, όσους αξιωματούχους δεν ήταν Εθνικοσοσιαλιστές. Επιπρόσθετο μέτρο, επέκταση της πρώτης προσωρινής πράξης, ήταν η δεύτερη προσωρινή πράξη συγχρονισμού ("Zweites Gleichschaltungsgesetz" της 7ης Απριλίου 1933, κατά την οποία τοποθετούνταν σε κάθε κρατίδο ένας Reichsstatthalter, μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, εν είδει προέδρου και σαν ανώτατη εποπτική αρχή..
Την ίδια ημερομηνία, 7 Απριλίου 1933 δημοσιεύτηκε επίσης και ο «Νόμος για την αποκατάσταση της δημοσίας διοίκησης» (Berufsbeamtengesetz), με τον οποίον αφού αποπέμπονταν από την υπηρεσία τα ανεπιθύμητα για το κράτος άτομα, αντιφρονούντες, κομμουνιστές και Εβραίοι, προσλαμβάνονταν στη θέση του, δημόσιοι υπάλληλοι φιλικά προσκείμενοι στο νέο καθεστώς. Ο νόμος αυτός είχε τεράστιο αντίκτυπο αφού αφορούσε ολόκληρη τη δημόσια δομή, από υπουργεία μέχρι σχολεία, και από ιερωμένους μέχρι δικαστές.
Στις 14 Ιουλίου, ο «Νόμος κατά των πολιτικών κομμάτων», κηρύσσει παράνομα όλα τα πολιτικά κόμματα. Η Γερμανία πλέον έχει ένα και μόνο πολιτικό κόμμα, το Εθνικοσιαλιστικό. Με βάση την ύπαρξη ενός κόμματος, η Χιτλερική Γερμανία θα κάνει εκλογές στις 12 Νοεμβρίου του 1933, μαζί με δημοψήφισμα για την έξοδο της χώρας από την Κοινωνία των Εθνών. Οι εκλογές φυσικά έχουν μόνο μια λίστα με ονόματα-μέλη του Εθνικοσοσιαλιστού κόμματος και 20 προσωπικότητες φιλικά προσκείμενες στους Εθνικοσοσιαλιστές. Η ψηφοφορία δεν έχει λόγο πια να είναι μυστική, και όσοι ψηφοφόροι προσήλθαν (οι "εκλογές" αυτές είχαν τη μεγαλύτερη προσέλευση ψηφοφόρων), ενέκριναν με ποσοστό 92.01% τη λίστα των Ναζί. Επίσης, ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό, 95.1% ψήφισαν υπέρ της εξόδου από την Κοινωνία των Εθνών.
Ο νόμος της 30ης Ιανουαρίου του 1934, ο λεγόμενος «Νόμος για την επανίδρυση του Κράτους», (Gesetz über den Neuaufbau des Reiches) καταλύει την έννοια του ομόσπονδου κράτους, διαλύοντας όλα τα πολιτικά όργανα στα ομόσπονδα γερμανικά κρατίδια και μεταφέροντας όλες τους τις εξουσίες στην κεντρική κυβέρνηση. Στις 14 Φεβρουαρίου, ο επόμενος νόμος θα διαλύσει και το Ράιχσρατ, (Reichsrat), που ήταν το όργανο εκπροσώπησης των κρατιδίων στην Ομοσπονδία.
Σύμφωνα με άρθρο του περιοδικού Time της 12ης Φεβρουαρίου του 1934....''661 φαιοχίτωνες βουλευτές του Εθνικοσοσιαλιστικού Κοινοβουλίου πέρασαν μέσα σε διάστημα πέντε λεπτών και τις τρεις διαδοχικές φάσεις ψήφισης του νομοσχεδίου, και στο τέλος υπερψήφισαν τον νόμο, δια βοής! Ακόμα και δέκα μόνο χρόνια πριν, η ιδέα και μόνο ενός τέτοιου νόμου, θα είχε κάνει οποιονδήποτε Γερμανό πολιτευτή, να ασπρίσουν τα μαλλιά του σε μια νύχτα! Με αυτό τον νόμο, τα γερμανικά κρατίδια έχασαν τη νομοθετική τους δύναμη, τη δυνατότητα να δρουν με άλλον τρόπο παρά μόνο σαν εκτελεστές των κυβερνητικών αποφάσεων, και ίσως σύντομα χάσουν ακόμα και τα σύνορά τους....''
Προετοιμάζοντας τις εξελίξεις, η γερμανική κυβέρνηση, εκδίδει την 1η Αυγούστου του 1934, και ενώ ο πρόεδρος Χίντενμπουργκ είναι ετοιμοθάνατος, τον «Νόμο για το Προεδρικό Αξίωμα», σύμφωνα με τον οποίο οι εξουσίες του προέδρου θα ενοποιούνταν με αυτές του καγκελάριου και όλες οι αρμοδιότητες θα δίδονταν στον "Φύρερ και Καγκελάριο του Ράιχ Αδόλφο Χίτλερ" ("Führer und Reichskanzler Adolf Hitler"). Ο πρόεδρος Πάουλ φον Χίντενμπουργκ, πέθανε κάποιες ώρες αργότερα, στις 2 Αυγούστου και έτσι ο Χίτλερ ανακηρύχθηκε Führer und Reichskanzler. Σε αυτήν την περίπτωση - όπως και στην περίπτωση της κατάργησης του Ράιχσρατ ο Χίτλερ καταστρατήγησε ακόμα και τον δικό του, «Εξουσιοδοτικό Νόμο», ο οποίος προέβλεπε ότι το αξίωμα του Προέδρου και το Κοινοβούλιο των Κρατών, δεν θα υποστούν καμία αλλαγή.
Από αυτό το σημείο, και μέχρι το θάνατό του, το 1945, ο Χίτλερ θα κυβερνήσει τη Γερμανία δικτατορικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναζιστικές έννοιες Κατηγορία:Πολιτική της Ναζιστικής Γερμανίας
Nazityskland
Αναλογία (βιολογία)
Στην βιολογία, η αναλογία αναφέρεται σε ένα χαρακτηριστικό ή όργανο που εμφανίζεται παρόμοιο σε δύο μη συγγενικούς οργανισμούς. Ο κλαδιστικός όρος για αυτό το φαινόμενο είναι ομοπλασία. Οι βιολογικές αναλογίες είναι συχνά αποτέλεσμα συγκλίνουσας εξέλιξης.
Αναλογίες στην ταξινομία
Το κλασικό παράδειγμα αναλογίας είναι η ικανότητα πτήσης στα πτηνά και τις νυχτερίδες. Αμφότερες οι ομάδες μπορούν να πετούν, όμως η ικανότητα αυτή εξελίχθηκε ανεξάρτητα στις δύο ομάδες. Η ικανότητα πτήσης δεν καθιστά τα πτηνά και τις νυχτερίδες στενούς συγγενείς. Το αντίθετο της αναλογίας είναι η ομολογία, όπου η ικανότητα ή το υπό εξέταση όργανο έχει κληροδοτηθεί από ένα κοινό πρόγονο. Ο βρετανός ανατόμος Ρίτσαρντ Όουεν ήταν ο πρώτος επιστήμονας που αναγνώρισε τις θεμελιώδεις διαφορές ανάμεσα στις ομολογίες και τις αναλογίες, και τις ονόμασε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξελικτική βιολογία
Ανχεσνεφεριμπρέ
Η Ανχνεσνεφεριμπρέ ήταν αρχαία Αιγύπτια πριγκίπισσα και αρχιέρεια κατά τη 26η Δυναστεία, και ήταν κόρη του φαραώ Ψαμμήτιχου Α΄ και της βασίλισσας Ταχουίτ. Κατείχε τα αξιώματα της ιερής θεραπαινίδας του Άμμωνα και αργότερα της θεϊκής συζύγου του Άμμωνα μεταξύ του 595 και 525 π.Χ., κατά τη διάρκεια βασιλείας του Ψαμμήτιχου Α΄, Απρίη, Άμασι Β΄ και Ψαμμήτιχου Γ΄, μέχρι την κατάκτηση της Αιγύπτου από του Αχαιμενίδες.
Βιογραφία
Το 595 π.Χ. η Ανχεσνεφεριμπρέ στάλθηκε στις Θήβες για να υιοθετηθεί από τη θεϊκή σύζυγο του Άμμωνα Νίτωκρι Α΄, όπως καταγράφει μια στήλη από τα αρχεία του Καρνάκ. Η Ανχεσνεφεριμπρέ κατείχε τη θέση της ιερής θεραπαινίδας του Άμμωνα μέχρι το θάνατο της Νίτωκρι Α΄ στο έτος 4 της βασιλείας του Απρίη (586 π.Χ.), μετά το οποίο έγινε η νέα θεϊκή σύζυγος. Κυβέρνησε από της Θήβες για αρκετές δεκαετίες μέχρι το 525 π.Χ., όταν ο Πέρσης αυτοκράτορας Καμβύσης Β΄ νίκησε τον Ψαμμήτιχο Γ΄ και κατέκτησε την Αίγυπτο, θέτοντας τέλος στην 26η Δυναστεία και στα αξιώματα της ιερής θεραπαινίδας και της θεϊκής συζύγου του Άμμωνα. Μετά από αυτή τη χρονολογία η Ανχεσνεφεριμπρέ χάνεται από την ιστορία ως η τελευταία θεϊκή σύζυγος, όπως και η πιθανή διάδοχός της, η ιερή θεραπαινίδα Νίτωκρις Β΄. Όπως πολλών προκατόχων της, ο τάφος της Ανχεσνεφεριμπρέ βρίσκεται κοντά στο ναό στο Μεντίνετ Χάμπου.
Για την Ανχεσνεφεριμπρέ είναι γνωστές πολλές μαρτυρίες, και πρωτίστως ένα άγαλμά της που τώρα εκτίθεται στο Μουσείο της Νουβίας στο Ασσουάν (CG 42205), καθώς και η σαρκοφάγος της από μαύρο βασάλτη που κατόπιν επαναχρησιμοποιήθηκε στο Ντέιρ ελ Μεντίνα κατά την Πτολεμαϊκή περίοδο από κάποιον με το όνομα Πιμεντού και που σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Άννα της Βουργουνδίας
Η Άννα της Βουργουνδίας, δούκισσα του Μπέντφορντ (30 Σεπτεμβρίου 1404 - 14 Νοεμβρίου 1432) ήταν κόρη του Ιωάννη του Ισχυρού δούκα της Βουργουνδίας και της συζύγου του Μαργαρίτας της Βαυαρίας.
Γάμος της Άννας με τον δούκα Ιωάννη του Λάνκαστερ
Παντρεύτηκε στις Τρόγ τον Ιούνιο του 1423 με τη Συνθήκη της Αμιένης τον Άγγλο δούκα Ιωάννη του Λάνκαστερ, γιο του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Δ΄ προκειμένου να εδραιωθούν οι συμμαχικές σχέσεις της Αγγλίας με τον αδελφό της Άννας, Φίλιππο Γ΄ τον Καλό δούκα της Βουργουνδίας. Η συμμαχία αυτή είχε ως αποτέλεσμα τη συνέχεια της Αγγλικής επιρροής στη Γαλλία, ο σύζυγος της Ιωάννης ορίστηκε αντιβασιλιάς της Γαλλίας με τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Ε΄ στις 31 Αυγούστου 1422, ο νέος βασιλιάς της Αγγλίας και ανιψιός του Ερρίκος ΣΤ΄ ήταν μόλις 7 μηνών. Ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στον Οίκο της Βουργουνδίας και τον Οίκο των Βαλουά είχε σαν τραγικό αποτέλεσμα για τους Γάλλους μεγάλες απώλειες εδαφών στην ηπειρωτική περιοχή από τους Άγγλους.
Θάνατος της Άννας
H σχέση της Άννας με τον σύζυγο της ήταν ευτυχισμένη αλλά η Άννα πέθανε χωρίς να αφήσουν απογόνους, η Άννα πέθανε στις 14 Νοεμβρίου 1432 στο Παρίσι σε ηλικία μόλις 28 ετών στο ξενοδοχείο των Βουρβόνων απέναντι από τα ανάκτορα του Λούβρου. Τάφηκε στο Μοναστήρι των Σελεστίνων του Παρισιού και η καρδιά της τοποθετήθηκε στο Μοναστήρι του Μεγάλου Αυγουστίνου, ο τάφος της διακοσμήθηκε από τον Γουλιέλμο Βλουτέν και θεωρείται να από τα πιο διάσημα ταφικά ομοιώματα που υπήρχαν στο Παρίσι τον 15ο αιώνα. Διασώθηκαν δυο τεμάχια από τον τάφο της στο μοναστήρι των Σελεστίνων το οποίο καταστράφηκε το 1849, ο καθιστό άγαλμα το οποίο βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου και το πένθιμο άγαλμα τα οποίο βρίσκεται στο Εθνικό Μεσαιωνικό Μουσείο της Γαλλίας.
Τα οστά της αναγνωρίστηκαν σε αρχαιολογικές ανασκαφές στο Μοναστήρι των Σελεστίνων (1847) σε μια πλάκα με το όνομα της, μεταφέρθηκαν στον τάφο του παππού της.
Διάλυση της συμμαχίας μετά τον θάνατο της
Την επόμενη χρονιά από τον θάνατο της ο σύζυγος της ξαναπαντρεύτηκε την Ιακωβίνα του Λουξεμβούργου κάτι που έφερε την αντίδραση του αδελφού της Φίλιππου Γ΄ του Καλού δούκα της Βουργουνδίας, οι σχέσεις τους άρχισε να περνάει κρίση με αποκορύφωμα τις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στη Βουργουνδία και τον Κάρολο Ζ΄, εξόριστο βασιλιά της Γαλλίας (1435). Αργότερα την ίδια χρονιά ένα γράμμα που στάλθηκε στον Άγγλο βασιλιά Ερρίκο ΣΤ΄ ανιψιό του Ιωάννη κατοχύρωσε τη διάλυση της συμμαχίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Αγγλίδες δούκισσες
Γουλιέλμος Α΄ της Οράγγης
Ο Γουλιέλμος Α΄, πρίγκιπας της Οράγγης (Wilhelm von Nassau-Dillenburg, 14 ή 24 Απριλίου 1533 - 10 Ιουλίου 1584), γνωστός και ως Γουλιέλμος ο Σιωπηλός (Willem de Zwijger, λατ. Taciturnus ) ή πιο γνωστός ως Γουλιέλμος της Οράγγης (Willem van Oranje), ήταν ο κύριος ηγέτης της ολλανδικής εξέγερσης εναντίον των Ισπανών Αψβούργων κατά τον Ογδοηκονταετή Πόλεμο που είχε ως αποτέλεσμα την επίσημη ανεξαρτησία της Ολλανδικής Δημοκρατίας το 1648.
thumb|120px|left|Το οικόσημο του Γουλιέλμου Α΄ Γεννήθηκε στον Οίκο του Νάσσαου ως Κόμης του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ. Ήταν γιος του Γουλιέλμου Α΄ και της Γιουλιάνας του Στόλμπεργκ, κόρης του Μπόντο Η΄ κόμη του Στόμπεργκ-Βέρνιγκεροντε. Ο εξάδελφός του, Ρενέ του Σαλόν πρίγκιπας της Οράγγης, απεβίωσε στις 18 Ιουλίου 1544 κατά τη διάρκεια εκστρατείας στην Καμπανία. Ήδη πριν από τη μάχη ο Ρενέ, επειδή δεν είχε άρρενες απογόνους, όρισε τον εξάδελφό του Γουλιέλμο Α΄ ως κληρονόμο του. Ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ ωστόσο, έδωσε τη συγκατάθεσή του για τη διαδοχή αυτή υπό τον όρο ότι ο Γουλιέλμος θα έχει ρωμαιοκαθολική εκπαίδευση στην αυτοκρατορική Αυλή. Ο Γουλιέλμος ήταν μυστικά διαμαρτυρόμενος, αλλά αποδέχθηκε ενώπιον του Αυτοκράτορα τον Καθολικισμό.
Έτσι, ο Γουλιέλμος έγινε πρίγκιπας της Οράγγης το 1544 και ως εκ τούτου ιδρυτής του Οίκου Οράγγης-Νάσσαου, πλάγιου κλάδου του Οίκου Νάσσαου. Έχοντας κληρονομήσει το πριγκιπάτο της Οράγγης, καθώς και με τις κτήσεις του που περιελάμβαναν σχεδόν το ένα τέταρτο της Βραβάντης, τη Φρανς-Κοντέ, τη Ντοφινέ (Dauphiné) και το Σαρολέ (Charolais), ο Γουλιέλμος έγινε ένας από τους πλουσιότερους ολλανδούς αριστοκράτες. Είχε ένα από τα ομορφότερα κάστρα βόρεια των Άλπεων, στη Μπρέντα, και το Νάσαουερ Χοφ στις Βρυξέλλες ήταν διάσημο πολύ πέρα από τα σύνορα της χώρας.
Ο Γουλιέλμος Α΄ υπηρέτησε τους Αψβούργους ως μέλος της Αυλής της Μαργαρίτας της Πάρμας, κυβερνήτριας των ισπανικών Κάτω Χωρών. Δυσαρεστημένος με την συγκεντροποίηση της εξουσίας και την επακόλουθη αποδυνάμωση των τοπικών φέουδων και τη δίωξη των Ολλανδών Προτεσταντών, συμμετείχε στην ολλανδική εξέγερση εναντίον των πρώην αυθεντών του. Όντας ο σημαντικότερος και πιο ικανός πολιτικά ηγέτης των επαναστατών, οδήγησε τους Ολλανδούς σε αρκετές επιτυχίες. Το 1580 κηρύχθηκε παράνομος από τον Ισπανό βασιλιά και δολοφονήθηκε από τον Μπαλταζάρ Ζεράρ στην πόλη Ντελφτ της Ολλανδίας τέσσερα χρόνια αργότερα.
Οικογένεια
Πρώτα νυμφεύτηκε το 1551 την Άννα του Έχμοντ, κόρη και κληρονόμο του Μαξιμιλιάαν κόμη του Μπούρεν και του Λέερνταμ, και είχε τέκνα:
Το 1558 απεβίωσε η Άννα του Έχμοντ και το 1561 ο Γουλιέλμος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα των Βέττιν, κόρη του Μαυρίκιου εκλέκτορα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Το 1577 απεβίωσε η Άννα των Βέττιν και το 1575 ο Γουλιέλμος Α΄ νυμφεύτηκε για τρίτη φορά, με την Καρλόττα των Βουρβόνων, κόρη του Λουδοβίκου, δούκα του Μονπανσιέ και είχε τέκνα:
Από μία εκτός γάμου σχέση του με την Έβα Ελινκξ είχε ένα φυσικό τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ολλανδίας Κατηγορία:Ολλανδοί Κατηγορία:Κόμητες της Γερμανίας Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Επαναστάτες
Ζώντας στο ψέμα
Πρωταγωνιστούν Μαϊρίν Βιγιανουέβα, Νταβίντ Σεπέδα, Ντιέγο Ολιβέρα και Αλταϊρ Χαράμπο.
Υπόθεση
Η Οριάνα Καλιγάρις και ο Χοσέ Λουίς Φαλκόν ζουν στην Κολομβία με την εξάχρονη κόρη τους, την Αλίνα. Μια μέρα, ο Χοσέ εξομολογείται στην Οριάνα, τη συμμετοχή του σε επιχείρηση λαθρεμπορίου και ότι τα κέρδη κατατίθενται σε λογαριασμό που άνοιξε στο όνομα της Οριάνα, αλλά χωρίς τη συγκατάθεσή της και ότι είναι καταζητούμενοι από την αστυνομία.
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Σταυρός του Νότου
Ο Σταυρός του Νότου ή Νότιος Σταυρός (λατινικά: Crux, συντομογραφία: Cru) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1603 στην Ουρανομετρία και διαχωρίστηκε έτσι από τον Κένταυρο. Είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Αποτελεί τον μικρότερο αστερισμό, αλλά έναν από τους πιο ευδιάκριτους. Τρεις πλευρές του περιτριγυρίζονται από τον αστερισμό Κενταύρου, ενώ προς τα νότια βρίσκεται ο αστερισμός Μυία (Musca). Ο Σταυρός του Νότου ήταν για τους αρχαίους Έλληνες τμήμα του Κενταύρου, αλλά ορίστηκε ως ξεχωριστή ομάδα αστέρων τον 16ο αιώνα μετά την εξερευνητική αποστολή του Αμέρικο Βεσπούτσι στη Νότια Αμερική το 1501. Ο Βεσπούτσι χαρτογράφησε τους δυο αστέρες, Άλφα του Κενταύρου και Βήτα του Κενταύρου, καθώς και τους αστέρες του Σταυρού του Νότου. Αν και αυτοί οι αστέρες ήταν γνωστοί στους αρχαίους Έλληνες, η σταδιακή μετάπτωση, τους έχει φέρει χαμηλά κάτω από τον ορίζοντα της Ευρώπης, με αποτέλεσμα να ξεχαστούν από την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
thumb|250px|Φωτογραφία του Σταυρού του Νότου.
Αξιοσημείωτα αντικείμενα του μακρινού ουρανού
Επειδή τέμνεται (στο νότιο μέρος του) από τον γαλαξιακό ισημερινό, ο Νότιος Σταυρός, παρότι μικρός σε έκταση, περιέχει αρκετά σώματα του δικού μας Γαλαξία:
- Το Νεφέλωμα Σάκος Ανθράκων είναι το πιο περίοπτο σκοτεινό νεφέλωμα του ουρανού, το οποίο φαίνεται ξεκάθαρα με γυμνό μάτι υπό τη μορφή μεγάλης σκοτεινής κηλίδας διαστάσεων 7°×5°.
- Ένα άλλο αντικείμενο στον αστερισμό του Νότιου Σταυρού είναι το ανοικτό σμήνος NGC 4755, πιο γνωστό (στους αγγλόφωνους) ως Σμήνος Κοσμηματοθήκη ή σμήνος κ Νοτίου Σταυρού, που ανακαλύφθηκε από τον Nicolas Louis de Lacaille το 1751-1752. Απέχει περίπου 7.500 έτη φωτός, έχει φαινόμενο μέγεθος 4,2 και αποτελείται από σχεδόν 100 αστέρες διασκορπισμένους σε μια τετράγωνη περιοχή περίπου 20 ετών φωτός.
- Τα αμέσως φωτεινότερα ανοικτά σμήνη αστέρων Ru 98 (στη νοτιοδυτική γωνία του αστερισμού) και NGC 4609 έχουν φαινόμενα μεγέθη 7,0 και 6,9 αντιστοίχως.
- Ο ενάτου μεγέθους αστέρας E-B 365, μόλις 2 λεπτά της μοίρας δυτικά του β Νότιου Σταυρού, είναι ένα από τα ερυθρότερα άστρα στον ουρανό, με δείκτη χρώματος (B-V) = 5,8.
- Ο αστέρας HD 108147 (φαιν.μεγέθους 6,99 και φασμ.τύπου F8-G0 V), που απέχει από εμάς 125,8 έτη φωτός, έχει ένα εξωηλιακό πλανήτη με μάζα μεγαλύτερη από το εκατονταπλάσιο της μάζας της Γης, που περιφέρεται γύρω του μία φορά κάθε 10 ημέρες, 21 ώρες και 9 λεπτά, σε τροχιά με υψηλή εκκεντρότητα, 0,558. Η απόσταση πλανήτη-αστέρα είναι μόλις το 1/10 της αποστάσεως Γης-Ηλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νοτιος
Γέφυρα Σαρουχάσι
Η Γέφυρα Σαρουχάσι (猿 橋) είναι μια ιστορική τοξωτή γέφυρα, η οποία επίσημα έχει καταγραφεί σε λίστα ως ένα μέρος  φυσικής ομορφιάς της Ιαπωνίας. Βρίσκεται στο Ότσουκι, στο νομό Γιαμανάσι. Κατατάσσεται ως μία από τις τρεις μοναδικές γέφυρες της Ιαπωνίας, μαζί με τη Γέφυρα Κιντάι και τη Γέφυρα Σίνκυο. Αναφέρεται επίσης ως η γέφυρα πιθήκων και είναι γνωστή ως μία από τις "Ιαπωνικές γέφυρες Σάνκι".
Η γέφυρα εκτείνεται στο φαράγγι του ποταμού Κατσούρα και είναι το πιο γνωστό παράδειγμα του σχεδίου χανεμπάσι (刎橋) (刎 橋), σύμφωνα με το οποίο η γέφυρα υποστηρίζεται από μια σειρά δοκών προβόλου, που βρίσκονται στις απέναντι απότομες πλαγιές. Η γέφυρα χρονολογείται στα μέσα του 18ου αιώνα, όταν περνούσε από εκεί ο Κόσου Καϊντό, ένας από τους κύριους αυτοκινητόδρομους της περιόδου Έντο. Ο κομψός σχεδιασμός της γέφυρας και η γραφική ομορφιά του φαραγγιού έχουν εμπνεύσει πολλούς πίνακες ζωγραφικής με τοπία του 19ου αιώνα.
Σχέδιο
εναλλ.=|μικρογραφία|287x287εσ| Γέφυρα Σαρουχάσι Η γέφυρα Σαρουχάσι εκτείνεται στο βαθύ φαράγγι του ποταμού Κατσούρα στην πόλη Ότσουκι, Γιαμανάσι, στην Ιαπωνία. Ενώ οι κρεμαστές γέφυρες χρησιμοποιούνται συνήθως υπό τέτοιες συνθήκες, όπου δεν είναι πρακτικό να χτιστεί ένα υποστηρικτικό βάθρο, η Σαρουχάσι χρησιμοποιεί ένα σχέδιο, που ονομάζεται χανεμπάσι 刎橋 (刎 橋) που χρησιμοποιήθηκε κατά την περίοδο Έντο (1603-1868). Δεν ήταν πρακτικό να χτίσουν ένα βάθρο στον ποταμό Κατσούρα λόγω του ύψους των βράχων, των κυμαινόμενων επιπέδων του νερού και των υψηλών ρευμάτων κατά τη διάρκεια καταιγίδων και τυφώνων.
Οι τρύπες κατασκευάστηκαν στις κάθετες πέτρινες όψεις των βράχων, για να συγκρατήσουν τέσσερα ζεύγη κεκλιμένων δοκών προβόλου, που ονομάζονται χανέγκι (hanegi) (羽 根 木), και εκτείνονται από κάθε πλευρά. Τα κατώτερα ζεύγη βοηθούν στη στήριξη του φορτίου των παραπάνω ζευγών, τα οποία έχουν όλο και μεγαλύτερο μήκος, με το κενό μεταξύ των αντιτιθέμενων σετ δοκών να γεφυρώνεται από ένα απλό τόξο. Κάθε δοκός έχει μια μικρή μυτερή οροφή για προστασία από τα στοιχεία της φύσης.
Η γέφυρα έχει 3,3 μέτρα πλάτος, 30,9 μέτρα μήκος και διασχίζει περίπου 31 μέτρα πάνω από τον ποταμό Κατσούρα.
Προέλευση και μεσαιωνική γέφυρα
Δεν είναι σαφές πότε κατασκευάστηκε για πρώτη φορά μια γέφυρα στη θέση Σαρουμπάσι. Το όνομά της, «γέφυρα μαϊμού», συνδέεται με έναν τοπικό μύθο σύμφωνα με τον οποίο πίθηκοι γεφύρωσαν το χάσμα με το σώμα τους, έτσι ώστε ένα ζευγάρι θα μπορούσε να διασχίσει το ποτάμι κατά την περίοδο Νάρα, c. 610. Μια μεταγενέστερη ιστορία λέει ότι η αρχική ετοιμόρροπη δομή με σανίδες ήταν τόσο επισφαλής, που «μόνο ένας ευκίνητος πίθηκος θα μπορούσε να το διασχίσει».
Σύμφωνα με το Καμακούρα Οζόσι (鎌倉 大 草紙), ένα στρατιωτικό αρχείο της περιοχής Κάντο κατά την περίοδο Μουρομάτσι, ο πόλεμος μεταξύ Ασικάγκα Μοτσιούτζι και Τακέντα Νομπουνάγκα πραγματοποιήθηκε στο "Σαρουχάσι" στις αρχές του 15ου αιώνα. Το 1487, ένας βουδιστής επισκέφθηκε την περιοχή και έγραψε ένα ημερολόγιο, που καταγράφει την περιγραφή του Σαρουχάσι, μαζί με ιαπωνικά τραγούδια και κινέζικα ποιήματα.
Το Καμακούρα Οζόσι καταγράφει ότι ο Σαρχάσι μετεγκαταστάθηκε από τον Νομπουγιόσι Ογιαμάντα τον Μάρτιο του1520, για την παροχή στρατηγικού ελέγχου στην περιοχή. Η γέφυρα ήταν σημαντική για τη φεουδαρχική συμμαχία της Ογιαμάντα και μια ισχυρή φρουρά φρουρούσε τη γέφυρα από το 1524, με μάχες να σημειώνονται το 1530. Το Καμακούρα Οζόσι σημειώνει ότι η γέφυρα Σαρουχάσι καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1533 και ξαναχτίστηκε το 1540.
Πρώιμη σύγχρονη περίοδος
Η ανακατασκευή γεφυρών έχει καταγραφεί από το 1676 και ακολουθεί το σχέδιο χανεμπάσι (hanebashi) από το 1756 ή νωρίτερα.
Το 1880, ο αυτοκράτορας Μέιτζι έκανε μια περιοδεία στο Νομό Γιαμανάσι και διέσχισε το Σαρουχάσι στις 18 Ιουνίου.
Σύγχρονη γέφυρα Σαρουχάσι
αριστερά|μικρογραφία|343x343εσ| Άποψη από τη γέφυρα Σαρουχάσι το φθινόπωρο Στις 25 Μαρτίου 1932, η γέφυρα Σαρουχάσι ορίστηκε ως μέρος γραφικής ομορφιάς της Ιαπωνίας. Κατά τη στιγμή του προσδιορισμού, το χωριό θεωρήθηκε ότι ήταν στο χωριό Χιροσάτο. Ωστόσο, το χωριό δεν διέθετε πόρους για τη διαχείριση και συντήρηση της γέφυρας, οπότε ο Σαρουχάσι ήταν ένας ανεξάρτητος ιστορικός χώρος. Το πρόβλημα της διαχείρισής του αποφασίστηκε όταν ιδρύθηκε η πόλη Ότσουκι το 1963 και ανέλαβε την ευθύνη για τη γέφυρα. Το 1984, πραγματοποιήθηκε μια σημαντική αποκατάσταση της γέφυρας, η οποία αντικατέστησε τις ξύλινες δοκούς προβόλου με δοκούς από χάλυβα τοποθετημένους σε σκυρόδεμα. Οι δοκοί τυλίχθηκαν σε ξύλινη πρόσοψη για να διατηρήσουν την αρχική εμφάνιση της γέφυρας. Είναι η μόνη εναπομένουσα γέφυρα χανεμπάσι στην Ιαπωνία, που διατηρεί το ξύλο ως το κύριο υλικό του.
Τουρισμός
εναλλ.=Summer|μικρογραφία|227x227εσ| Σαρουχάσι στα Φεστιβάλ Ατζισάι Η γέφυρα Σαρουχάσι έχει επισημανθεί από πολλούς ταξιδιώτες κατά τη μακρά ιστορία της. Ο κομψός σχεδιασμός της γέφυρας συμπληρώνει το τοπίο του φαραγγιού Κατσούρα, με τους σφενδάμους και το zelkova. Η γέφυρα αναφέρεται μερικές φορές ότι φαίνεται να «επιπλέει» πάνω από το φαράγγι. Γίνονται εκδρομές με βάρκα στην κοιλάδα, όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες.
Μια δημοφιλής ώρα για να δείτε το τοπίο είναι από τις αρχές Νοεμβρίου έως τα μέσα Νοεμβρίου, για να επωφεληθείτε από τις αλλαγές των φύλλων του Φθινοπώρου. Το καλοκαίρι, κατά τα τέλη Ιουνίου και στις αρχές Ιουλίου, ορτανσίες ανθίζουν γύρω από τη γέφυρα και το πάρκο Σαρουχάσι, και είναι αξιοσημείωτο το Φεστιβάλ Ορτανσίας Ότσουκι (φεστιβάλ Ατζισάι).
Στην τέχνη
Αρκετοί αξιόλογοι καλλιτέχνες έχουν απεικονίσει τη γέφυρα Σαρουχάσι σε γραφικά τοπία.
Ο Σότεϊ Χόκουζου (昇亭北寿) δημιούργησε έναν πίνακα της γέφυρας Σαρουχάσι το 1818. Ο Χόκουζου τοποθέτησε τη γέφυρα στο κέντρο της σύνθεσης, βάζοντας πίσω της μόνο τον ουρανό και τα σύννεφα και βουνά στο πλάι, έτσι ώστε η γέφυρα φαίνεται να επιπλέει στον ουρανό. Αυτή η απεικόνιση ίσως αναδεικνύει το βαθμό κατανόησης της Δυτικής προοπτικής από τους Ιάπωνες καλλιτέχνες της εποχής.
Ο Κατσουσίκα Τάιτο Β' σχεδίασε την πανσέληνο κάτω από τη γέφυρα των πιθήκων, (εικ. 1) μεταξύ 1843 και 1847. Τοποθετώντας την πανσέληνο κάτω από το επίπεδο της γέφυρας, ρίχνοντας σκιές των σκαφών στο ήρεμο νερό κάτω, υπογράμμισε το ύψος της γέφυρας, που πλαισιώνεται από τα τραχιά βράχια και τη γέφυρα, με ένα μακρινό χωριό στο βάθος.
Ο Κατσουσίκα Χοκουσάι θεωρείται ως ένα από τα πιο σημαντικά και δημιουργικά μυαλά στην ιστορία της ιαπωνικής τέχνης. Οι μοναδικές κοινωνικές παρατηρήσεις του, η καινοτόμος προσέγγιση του σχεδιασμού και η μαεστρία του πινέλου του τον έκαναν διάσημο στην Ιαπωνική περίοδο Έντο και αναγνωρίστηκε παγκοσμίως μέσα σε μια δεκαετία από το θάνατό του. Δημιούργησε μεγάλα έργα ζωγραφικής της γέφυρας Σαρουχάσι το 1842 και το 1853 (εικ.2 και 3). Αυτά έχουν συλλεχθεί σε ιαπωνικά έντυπα του 20ού αιώνα και το ταξίδι του Χιροσίτζε στις 60 περιφέρειες.
Ο καλλιτέχνης Τομιόκα Τεσάι επισκέφθηκε τον Νομό Γιαμανάσι το 1875 και το 1890. Ζωγράφισε τον Κόγιο Σαρουχάσι που είναι μέρος της συλλογής Όκι.
Ο Κομπαγιάσι Κιγιοσίκα δημιούργησε τη ζωγραφική Γέφυρα Μαϊμού (Σαρουχάσι) (εικ.4) το 1896.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία Κατηγορία:Γέφυρες Κατηγορία:Γέφυρες στην Ιαπωνία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Σεπενουπέτ Β΄
Η Σεπενουπέτ Β΄ (όνομα θρόνου Χενουτνεφερουμούτ Ιριετρε ) ήταν αρχαία Αιγύπτια πριγκίπισσα της 25ης Δυναστείας και αρχιέριεια ιερή θεραπαινίδα του Άμμωνα από το περίπου 700 ως το 650 π.Χ. Ήταν η κόρη του πρώτου Κουσίτη φαραώ Πιύ και αδελφή των διαδόχων του Σαμπακά και Ταχάρκα.
Βιογραφία
Υιοθετήθηκε από την προκάτοχό της στο αξίωμα της ιερής θεραπαινίδας Αμένιρδι Α΄, αδελφή του Πιύ. Η Σεπενουπέτ ήταν ιερή θεραπαινίδα του Άμμωνα από την αρχή της βασιλείας του Ταχάρκα ως το Έτος 9 του Ψαμμήτιχου Α΄. Όσο κατείχε το αξίωμα αναγκάστηκε να δεχτεί διακανονισμό μοιράσματος της εξουσίας με τον δήμαρχο των Θηβών Μεντουεμχάτ. Η ανιψιά της, Αμένιρδις Β΄, κόρη του Ταχάρκα διορίστηκε ως διάδοχός της. Η Σεπενουπέτ αναγκάστηκε να υιοθετήσει τη Νίτωκρις, κόρη του φαραώ Ψαμμήτιχου Α΄, ο οποίος ενοποίησε ξανά την Αίγυπτο μετά την ασσυριακή κατάκτηση. Αυτό πιστοποιείται από τη λεγόμενη Στήλη της Υιοθεσίας της Νίτωκρις. Το 656 π.Χ., στο Έτος 9 της βασιλείας του Ψαμμήτιχου Α΄, δέχτηκε τη Νίτωκρι στις Θήβες. Ο τάφος της βρίσκεται στο Μεντίνετ Χάμπου. Ως ιερή θεραπαινίδα του Άμμωνα τη διαδέχτηκε η Αμενιρδίς Β΄, την οποία διαδέχτηκε η Νίτωκρις Α΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Σοφουλάρ
Το Σοφουλάρ είναι ένα χωριό και δήμος της επαρχίας Τοβούζ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 443 κατοίκων και βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τοβούζ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Ζαχαρίας Παναγιωτίδης
Ο Ζαχαρίας Παναγιωτίδης ήταν Έλληνας αγωνιστής και πολιτικός της επανάστασης του 1821 από τη Σκόπελο.
Το 1821 συμμετείχε στη Συνέλευση των Σαλώνων κι έπειτα στην Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου ως παραστάτης Θεσσαλίας και Αγράφων. Μέλος του Βουλευτικού το 1824, και το 1827. Πήρε μέρος και στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση Άργους το 1829 ως πληρεξούσιος Σκοπέλου, Σκιάθου και Ηλιοδρομίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Χένρικ Ρεντλ
Ο Χένρικ Μάρκους Ρεντλ (γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1969) είναι πρώην Γερμανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και επί του παρόντος προπονητής καλαθοσφαίρισης. Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στις ΗΠΑ για τον προπονητή Ντιν Σμιθ στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας. Γεννημένος στο Όφενμπαχ αμ Μάιν της Έσσης, έχει πιστωθεί για τη συμβολή του στο να φέρει άλλους Ευρωπαίους παίκτες, συμπεριλαμβανομένης της συμπατριώτισσάς του, Γερμανίδας Αντεμόλα Οκουλάια, στο πρόγραμμα μπάσκετ της Βόρειας Καρολίνας.