cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ολένα Ιβάνιβνα Τελίχα
Βιογραφία
Η Ολένα Τελίχα γεννήθηκε ως Ελένα Ιβάνοβνα Σοβγκένεβα (Елена Ивановна Шовгенева) στο χωριό Ιλγίνσκογιε, κοντά στη Μόσχα στη Ρωσία όπου οι γονείς της έκαναν καλοκαιρινές διακοπές. Υπάρχουν πολλά χωριά με αυτό το όνομα σε αυτήν την περιοχή και δεν είναι γνωστό ποιος είναι ο ακριβής τόπος γέννησης της Ολένα Τελίχα. Ο πατέρας της ήταν πολιτικός μηχανικός ενώ η μητέρα της προερχόταν από οικογένεια ρωσικών ορθοδόξων ιερέων. Το 1918 μετακόμισε στο Κίεβο με την οικογένειά της, όταν ο πατέρας της έγινε υπουργός στη νέα κυβέρνηση της Εθνικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας. Εκεί έζησαν στα χρόνια του Ουκρανικού εμφυλίου πολέμου. Όταν οι Μπολσεβίκοι κέρδισαν, μετακόμισε στην Τσεχοσλοβακία και η υπόλοιπη οικογένεια τον ακολούθησε το 1923. Αφού έζησε την άνοδο και την πτώση της Εθνικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας, η Ολένα κατέβαλε ένα έντονο ενδιαφέρον για την ουκρανική γλώσσα και τη λογοτεχνία. Στην Πράγα παρακολούθησε μια σχολή Ουκρανών δασκάλων όπου σπούδασε ιστορία και φιλολογία. Συναντήθηκε με μια ομάδα νέων Ουκρανών ποιητών στην Πράγα και άρχισε να γράφει ποίηση. Μετά το γάμο της, μετακόμισε στη Βαρσοβία, στην Πολωνία, όπου έζησε μέχρι την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1939, όπως και πολλοί νέοι Ουκρανοί με τους οποίους συνεργάστηκε, η Ολένα Τελίχα έγινε μέλος της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών, μέσα στην οποία έγινε ακτιβίστρια σε πολιτιστικά και εκπαιδευτικά θέματα. Το 1941, η Ολένα και ο σύζυγός της Μιχαήλο Τελίχα (τον οποίο συνάντησε και παντρεύτηκε στην Τσεχοσλοβακία ) μετακινήθηκαν και πάλι στο Κίεβο, όπου επέκτεινε το έργο της ως πολιτιστική και λογοτεχνική ακτιβίστρια, επικεφαλής της Συντεχνίας Ουκρανών Συγγραφέων και ήταν συντάκτρια σε μια εβδομαδιαία εικαστική και πολιτιστική εφημερίδα, τη "Λιτάβρι". Πολλές από τις δραστηριότητές της ήταν σε ανοιχτή στάση απέναντι στις ναζιστικές αρχές. Παρακολουθούσε τους συναδελφούς της από τη μητρική εφημερίδα "Ουκρανική Λέξη" ("Ukrayins'ke Slovo"). Αργότερα συνελήφθη και επέλεξε όμως να αγνοήσει τους κινδύνους. Αρνήθηκε να φύγει, δηλώνοντας ότι δεν θα ξαναπάει ποτέ στην εξορία.
Τελικά συνελήφθη από τη Γκεστάπο και εκτελέστηκε, σε ηλικία 35 ετών, στο Μπάμπι Γιαρ στο Κίεβο μαζί με τον σύζυγό της. Στο κελί της φυλακής όπου έμεινε, τα τελευταία γραπτά της λόγια γράφονταν στον τοίχο: «Εδώ ενταφιάστηκε και από εδώ πηγαίνει στο θάνατό της, Ολένα Τελίχα».
Ανάμνηση
Στις 25 Φεβρουαρίου 2017 αποκαλύφθηκε μνημείο προς τιμήν της Τελίχα στο Μπάμπι Γιαρ. Το μνημείο αγιάστηκε από τον επικεφαλής της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Πατριαρχείου του Κιέβου Πατριάρχη Φιλάρετου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί ποιητές
Φαίδρος (αποσαφήνιση)
Φαίδρος, αρχαιοελληνικό όνομα, από το επίθετο φαιδρός «αυτός που λάμπει από χαρά, γελαστός, ευχάριστος».
Όμικρον
Το γράμμα όμικρον (κεφαλαίο Ο, πεζό ο) είναι το δέκατο πέμπτο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου.
Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία ο´ = 70
Έχει άμεση σχέση με το γράμμα O, o άλλων αλφαβήτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ο
Καλλιόπη (περιοδικό)
Η Καλλιόπη ήταν ελληνικό λογοτεχνικό περιοδικό που εκδόθηκε στη Βιέννη από τον Αθανάσιο Σταγειρίτη.
Πληροφορίες
Στην Προκήρυξιν που δημοσιεύεται πρωτοσέλιδα στο πρώτο τεύχος της ο εκδότης της αναφέρει ότι το το νέο έντυπο θα δημοσιεύει μεταξύ άλλων και ειδήσεις, των νέων βιβλίων ελληνικών και αλλογλώσσων εις ωφέλειαν του Γένους[...]παρατηρήσεις,κρίσεις και διορθώσεις των ομογενών και ευρωπαίων εις τους συγγραφείς, περιηγήσεις, ανακαλύψεις παντός είδους. Επίσης σε επόμενο φύλο της σημειώνεται η πρόθεση να ωφελήσουν τους αδελφούς μας[...] με την περιοδικώς μετοχέτευσιν διαφόρων αναγκαιοτήτων και επωφελεστάτων αυτοίς γνώσεων, εκ των παρατηρήσεων και ανακαλύψεων των νεωτέρων σοφών Ευρωπαίων, εις την Ιτσορίαν πασών των Επιστημών και Τεχνών, και της προόδου αυτών[...] Το πρώτο τεύχος κυλλοφόρησε στις 1 Ιανουαρίου του 1819 και η έκδοση συνεχίστηκε για δυο χρόνια, μέχρι την Επανάσταση του '21. Ανήκε στο αντικοραϊκό γλωσσικό ρεύμα, πράγμα που προκάλεσε πολλές διαμάχες με το άλλο ελληνικό λογοτεχνικό περιοδικό της Βιέννης, τον Λόγιο Ερμή του Άνθιμου Γαζή. Μεταξύ άλλων, στην Καλλιόπη αρθρογράφησε ο Γεώργιος Ρουσιάδης, Κοζανίτης έμπορος και λόγιος.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός
Κύπελλο Μεγάλης Ελλάδος
Το Κύπελλο Μεγάλης Ελλάδος υπήρξε μια ετήσια ποδοσφαιρική διοργάνωση, στην οποία μετείχαν ο Κυπελλούχος Ελλάδος και ο Κυπελλούχος Κύπρου της προηγούμενης σεζόν. Η επίσημη επωνυμία της διοργάνωσης ήταν «Κύπελλον Φιλίας Μητρός Ελλάδος και διεξήχθη από το 1969 ως το 1973, καθώς και το 1976.
Ιστορικό
Το 1976 έγινε ένας ακόμα διπλός τελικός με αντίστροφη σειρά (ο πρώτος στην Ελλάδα και ο δεύτερος στην Κύπρο), σε μια απόπειρα να ξεκινήσει ξανά η διοργάνωση, αλλά δεν υπήρξε συνέχεια, αφού την επόμενη σεζόν οι κυπελλούχες ομάδες Ελλάδος και Κύπρου, Ηρακλής Θεσσαλονίκης και ΑΠΟΕΛ αντίστοιχα, κληρώθηκαν αντίπαλες στον α΄ γύρο στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (προκρίθηκε το ΑΠΟΕΛ με 0-0, 2-0), με αποτέλεσμα να μην έχει νόημα πλέον η επανάληψη της συνάντησης ως Κύπελλο Μεγάλης Ελλάδος.
Ολέγκ Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας
Ο Ολέγκ Κωνσταντίνοβιτς, ρωσικά Олег Константинович (27 Νοεμβρίου 1892 - 12 Οκτωβρίου 1914) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.
Ήταν ο τέταρτος γιος του Κωνσταντίνου Κωνσταντίνοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Μαυρικίου πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Μαζί με τέσσερα από τα αδέλφια του υπηρέτησε στη Φρουρά κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Καθώς πολεμούσε εναντίον των Γερμανών, πληγώθηκε βαριά και το έκτακτο χειρουργείο δεν μπόρεσε να τον σώσει. Απεβίωσε στο Βίλνιους της Λιθουανίας σε ηλικία 22 ετών, άγαμος.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Πολυνέρι Τρικάλων
Το Πολυνέρι είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Το Πολυνέρι βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας και Περιφερειακή Ενότητα Άρτας, στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Χατζή σε υψόμετρο 780 μέτρα. Απέχει περίπου 73 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Τρίκαλα, 75 χλμ. ΒΑ. από την Άρτα και 53 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Πύλη (έδρα του δήμου).
Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Κοθώνι και έτσι αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφο υπέρ της Επισκοπής Σταγών το 1393. Η ονομασία, σύμφωνα με μια άποψη, οφείλεται σε κύριο όνομα ("του Κοθώνη"), η οποία είναι σχετική με μια δεύτερη που συσχετίζει το όνομα με την αρχαία ελληνική λέξη «κώθων» που σημαίνει πήλινο αγγείο, κύπελλο, ποτήρι. Στην περιοχή υπάρχουν ευρήματα από την αρχαία, προχριστιανικά αλλά και μεταβυζαντινή εποχή. Νότια είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου και βορειοανατολικά της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος με κάποιες αξιόλογες τοιχογραφίες. Νοτιοανατολικά υπάρχουν ακόμη τα ερείπια από δύο νερόμυλους (ένα κοινοτικό και ένα ιδιωτικό) από μαντάνια και δριστέλες.
Στο Πολυνέρι λειτουργεί Λαογραφικό Μουσείο ενώ αρχές Ιουνίου διοργανώνεται πρωτάθλημα δηλωτής και κάθε Ιούλιο στην τοποθεσία "Γκορτζιά" από τον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού αντάμωμα των απανταχού Πολυνεριτών με διάφορες εκδηλώσεις.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 με την παλιά του ονομασία από την Τουρκοκρατία ως Κοθώνι να προσαρτάται στον τότε δήμο Κοθωνίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1955 με το ΦΕΚ 56Α - 05/03/1955 μετονομάστηκε σε Πολυνέριον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Παναγία αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πινδέων του Δήμου Πύλης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 48 κάτοικοι.
Η πορεία του πληθυσμού, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Αρθρικός χόνδρος
thumb|right|Ο [[μηνίσκος (ανατομία)|μηνίσκος του γονάτου όπως φαίνεται σε αρθροσκόπηση.]] Ο αρθρικός χόνδρος είναι ένας αδιαφανής, λευκός, ελαστικός, λείος, στιλπνός και υγρός ιστός, ο οποίος καλύπτει τα οστά που έρχονται σε επαφή σε μία άρθρωση και επιτρέπει την ομαλή, με ελάχιστη τριβή, κίνηση των αρθρικών επιφανειών.
Βασική του λειτουργία είναι η κατανομή των φορτίων και η μείωση των πιέσεων στο υποχόνδριο οστό. Κατά τη διάρκεια της φόρτισης παραμορφώνεται, και μετά την άρση της λαμβάνει πάλι το αρχικό του σχήμα. Ο αρθρικός χόνδρος έχει ιδιότητες που του επιτρέπουν να δέχεται φορτία και να απορροφά κραδασμούς. Το 60-80% του συνολικού όγκου του αρθρικού χόνδρου αποτελείται από νερό, ενώ από το ξηρό βάρος του, το 50% αποτελείται από κολλαγόνο και το υπόλοιπο 50% από χονδροκύτταρα και από άλλες ενώσεις του μεσοκυτταρίου χώρου, όπως πρωτεογλυκάνες, λιπίδια, ανόργανα άλατα. Το πάχος του χόνδρου στις αρθρικές επιφάνειες ποικίλλει από 2-4 χιλιοστά και μειώνεται με τη γήρανση.
Τρέφεται με διάχυση από το αρθρικό υγρό. Αυτό παράγεται από τον αρθρικό υμένα και η ποσότητά του σε μια φυσιολογική άρθρωση είναι ελάχιστη.
Δομή
Οι ζώνες διαφέρουν μεταξύ τους όσον αφορά τη σύσταση της θεμέλιου ουσίας, τη συγκέντρωση του ύδατος, τον προσανατολισμό των ινών του κολλαγόνου και τη μορφολογία και τη διάταξη των κυττάρων.
Βιβλιογραφία
ΔΕΠ Α' Ορθοπαιδικής Κλινικής, "Ορθοπαιδική και Τραυματιολογία", εκδόσεις Κωνσταντάρας, Αθήνα 2001.
Κατηγορία:Αρθρώσεις Κατηγορία:Συνδετικός ιστός
Κούρος Σουνίου
Ο Κούρος του Σουνίου είναι υπερφυσικού μεγέθους αναθηματικό άγαλμα της αρχαϊκής περιόδου. Η συμβατική ονομασία οφείλεται στον χώρο εύρεσης του, το Ιερό του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Περιγραφή
Ο Κούρος του Σουνίου αποτελεί ένα από τα πρωιμότερα δείγματα μνημειακής αρχαϊκής πλαστικής. Απεικονίζει μία ιστάμενη ανδρική γυμνή μορφή σε μετωπική στάση, με τους βραχίονες καθήμενους. Οι λεπτομέρειες του ωοειδούς προσώπου είναι στιλιζαρισμένες, δηλαδή δεν πρόκειται για εικονιστικό άγαλμα, αλλά για ιδεαλιστικό έργο. Στο πρόσωπο, δεσπόζουν το υψηλό μέτωπο, το μαλακό πλάσιμο της σάρκας στις παρειές και, συμμετρικά ως προς τον κατακόρυφο άξονα της μύτης, οι αμυγδαλόσχημοι οφθαλμοί. Οι φθορές που παρατηρούνται στην επιφάνεια του προσώπου δεν επιτρέπουν την λεπτομερέστερη τεχνοτροπική του ανάλυση.
Την κεφαλή του αγάλματος πλαισιώνει η περίτεχνη κόμμωση, που διευθετείται σε ομάδες αστραγαλωτών βοστρύχων στο πίσω μέρος της, ενώ το μέτωπο επιστέφεται από κοχλιωτούς βοστρύχους.
Οι ανατομικές λεπτομέρειες του κορμού αποδίδονται σχηματοποιημένα, με αδρή χάραξη. Διακρίνονται οι στερνοκλειδομαστοειδείς και οι θωρακικοί μύες, ενώ η λεγομένη linea alba («λευκή γραμμή») διατρέχει κατακόρυφα την κοιλιακή χώρα στο μέσο αυτής και αποδίδεται ως αβαθής αυλάκωση. Οι βραχίονες είναι ελαφρώς λυγισμένοι στον αγκώνα. Οι κοιλιακοί μύες υποδηλώνονται με χάραξη. Ιδιαίτερη πλαστικότητα παρατηρείται στις βουβωνικές γραμμές και στα γεννητικά όργανα, τα οποία είναι μερικώς αποκεκρουμένα.
Τα ισχία είναι παράλληλα, με το δεξιό τοποθετημένο ελαφρώς μπροστά, δίνοντας την ψευδαίσθηση της κίνησης. Οι μηροί της μορφής έχουν ιδιαίτερο όγκο. Τα γόνατα («λειψυρά γυία») είναι σχηματοποιημένα, με την μορφή μικρών δίσκων που περιβάλλονται από τους ανάγλυφα αποδοσμένους τένοντες. Εμφανής είναι η μυολογία στις κνήμες. Ο δεξιός πους έχει συμπληρωθεί.
Τεχνοτροπία
O Κούρος του Σουνίου αποτελεί ένα από τα πρωιμότερα δείγματα αρχαϊκής πλαστικής, καθώς εντάσσεται στην χρονική βαθμίδα περί το 600 π. Χ. Πρόκειται για μία ραδινή μορφή, κατά τα πρότυπα του αττικοϊωνικού εργαστηρίου. Η στιλιζαρισμένη κόμμωση και οι λεπτομέρειες του προσώπου, καθώς και η διάθεση διακοσμητικότητας στις ανατομικές λεπτομέρειες, υποδηλώνουν οτι ο καλλιτέχνης επηρεάζεται έντονα από ανατολίζοντα ή αιγυπτιακά πρότυπα, χωρίς να έχει ακόμα κατακτήσει την φυσιοκρατική απόδοση της ανθρώπινης μορφής.
Χρονολόγηση
Oι αστραγαλωτοί βόστρυχοι, το σχήμα των οφθαλμών και του προσώπου και η αυστηρή μετωπικότητα παραπέμπουν στην ελαφρώς πρωιμότερη κεφαλή του Διπύλου (περί το 610 π.Χ.), η οποία ανήκει σε μνημειακό κούρο και βρέθηκε στην περιοχή του Κεραμεικού.
Σημειώσεις
<references group="σημ. " />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Κούροι Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Αιγιρίνης
Ο αιγιρίνης (aegirine) είναι ινοπυριτικό ορυκτό του νατρίου και του σιδήρου. Οφείλει το όνομά του στον Ægir, θεότητα της θάλασσας της Σκανδιναβικής μυθολογίας. . Συνώνυμό του είναι ο ακμίτης, που ονομάστηκε έτσι λόγω του αξύληκτου των άκρων των ακμών του.
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Σχηματίζει παραμικτική σειρά με τον αυγίτη ((Na,Ca)(Fe3+,Fe2+,Mg,Al,Ti)Si2O6, συχνά δε οι παραμίξεις αυτές αποκαλούνται αιγιριναυγίτης. Είναι μέλος της ομάδας των αμφιβόλων (υποομάδα κλινοπυρόξενων).
Η εξαλλοίωσή του οδηγεί στο σχηματισμό χλωρίτη ή νατριούχων αμφιβόλων.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο νεφελίνης, ο αρφβενδσονίτης, ο αινιγματίτης, ο αστροφυλλίτης, το ευδιάλυτο, ο αποφυλλίτης, οι καλιούχοι άστριοι, ο ριβεκίτης και ο γλαυκοφανής (τα δύο τελευταία ιδιαίτερα στα μεταμορφωμένα πετρώματα).
Απαντάται σχεδόν σε όλα τα σημεία του κόσμου. Αξιοσημείωτες εμφανίσεις καλοσχηματισμένων κρυστάλλων αναφέρονται στη Νορβηγία, στο σύμπλεγμα Alno της Σουηδίας, στην Ισπανία (περιοχή Huesca), στη χερσόνησο Κόλα της Ρωσίας, στη Γροιλανδία, στο Μαλάουι (ιδιαίτερα μεγάλοι κρύσταλλοι), τη Ζάμπια, το Mont Saint-Hilaire στο Κεμπέκ του Καναδά και στις Πολιτείες Αρκάνσας και Μοντάνα στις ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα απαντάται στη νήσο Σίφνο (όρμος «Βρουλίδια» στα βόρεια της νήσου).
Σημειώσεις
Αιγιρινης Αιγιρινης
Προεδρικές εκλογές στο Τσαντ 2021
Ο Πρόεδρος Ιντρίς Ντεμπί, ο οποίος έχει κυβερνήσει το Τσαντ για 30 χρόνια, διεκδίκησε την επανεκλογή του για μία έκτη θητεία. Στις εκλογές συμμετείχαν ακόμα εννέα υποψήφιοι. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που μία γυναίκα, η Λίντια Μπεασέμντα, ήταν υποψήφια για Πρόεδρος.
Στις 20 Απριλίου ανακοινώθηκε ότι ο Ντεμπί επανεξελέγη Πρόεδρος με το 79,32% των ψήφων. Εκείνη την ημέρα ο Ντεμπί τραυματίστηκε θανάσιμα κατά την επίσκεψή του στο βόρειο μέτωπο, σε μία διένεξη του στρατού με επαναστάτες. Μετά την ανακοίνωση του θανάτου του, ο 37χρονος γιος του Ντεμπί, ο Στρατηγός Μαχαμάτ Ντεμπί Ίτνο, διέλυσε τη βουλή και επέβαλε στρατιωτικό καθεστώς με επικεφαλής της κυβέρνησης ένα Μεταβατικό Στρατιωτικό Συμβούλιο. Είπαν ότι σε 18 μήνες θα προκηρυχθούν νέες προεδρικές εκλογές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στο Τσαντ Τσαντ
Σαμίρ Ριφάι
Ο Σαμίρ Ριφάι (Samir Zaid al-Rifai, στα αραβικά سمير زيد الرفاعي) είναι πολιτικός από την Ιορδανία, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός από τον Δεκέμβριο του 2009 έως την 1η Φεβρουαρίου 2011. Είναι γιος του πρώην πρωθυπουργού, Ζαΐντ αλ-Ριφάι.
Καριέρα
Το 1999 διορίστηκε γενικός γραμματέας της Βασιλικής Χασεμιτικής Αυλής. Επίσης τέθηκε επικεφαλής του Βασιλικού Γραφείου Τύπου και του τμήματος επικοινωνιών.
Ο Ριφάι χρημάτισε υπουργός στη Βασιλική Αυλή από το 2003 έως το 2005. Διορίστηκε σύμβουλος του βασιλιά τον Απρίλιο του 2005 και τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου έγινε CEO του Jordan Dubai Capital. Διορίστηκε στην πρωθυπουργία της Ιορδανίας από τον βασιλιά στις 9 Δεκεμβρίου του 2009. Το υπουργικό του συμβούλιο εγκρίθηκε με βασιλικό διάταγμα στις 14 Δεκεμβρίου του 2009.
Έπειτα από τη διεξαγωγή πρόωρων βουλευτικών εκλογών, στις 9 Νοεμβρίου 2010, ο Ριφάι έλαβε εκ νέου εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης, στις 22 Νοεμβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιορδανίας
Ιγκόρ Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας
Ο Ιγκόρ Κωνσταντίνοβιτς, ρωσικά Игорь Константинович (10 Ιουνίου 1894 - 18 Ιουλίου 1918) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Κωνσταντίνου Κωνσταντίνοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Μαυρικίου πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Εκτελέστηκε το 1918 σε ένα ορυχείο κοντά στο Αλαπάγιεβσκ, στα Ουράλια από τους Μπολσεβίκους, μαζί με τα αδέλφια του Ιβάν και Κωνσταντίνο και τον 2ο εξάδελφό του Βλαδίμηρο Παύλοβιτς. Τάφηκε στο κοιμητήριο του Ορθόδοξου ναού του Μπεϊτζίν, το οποίο καταστράφηκε το 1986 για να φτιαχτεί πάρκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Πάπας Κάλλιστος Γ΄
Ο Πάπας Κάλλιστος Γ΄ (ιταλικά: Callisto III, βαλενθιακά: Calixt III, ισπανικά: Calixto III, 31 Δεκεμβρίου 1378 – 6 Αυγούστου 1458), γεννημένος ως Αλφόνσο ντε Μποργκία (βαλενθιακά: Alfons de Borja), ήταν επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας και ηγεμόνας των Παπικών Κρατών από τις 8 Απριλίου 1455 έως τον θάνατό του. Ο Μποργκία πέρασε την πρώιμη καριέρα του ως καθηγητής νομικής στο Πανεπιστήμιο της Λιέιδα. Αργότερα υπηρέτησε ως διπλωμάτης για τους βασιλιάδες της Αραγοωίας. Έγινε δάσκαλος του νόθου γιου του Βασιλιά Αλφόνσου Ε' Φερδινάνδου. Αφού κανόνισε μια συμφιλίωση μεταξύ του Αλφόνσου και του Πάπα Μαρτίνου Ε' ο Μποργκία έγινε επίσκοπος της Βαλένθιας. Το 1444 ο Πάπας Ευγένιος Δ΄ τον ονόμασε καρδινάλιο και ο Μποργκία έγινε μέλος της Ρωμαϊκής Κουρίας. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Βελιγραδίου (1456) ο Καλλίξτος ξεκίνησε το έθιμο να χτυπούν οι καμπάνες το μεσημέρι για να υπενθυμίζουν στους πιστούς να προσεύχονται για τους σταυροφόρους. Η παράδοση της μεσημεριανής κωδωνοκρουσίας εξακολουθεί να υπάρχει στις περισσότερες Καθολικές Εκκλησίες μέχρι σήμερα. Ήταν επίσης υπεύθυνος για την εκ νέου δίκη της Ιωάννας της Λωρραίνης, που την είδε να δικαιώνεται. Διόρισε δύο συγγενείς του καρδινάλιους, εκ των οποίων ο ένας έγινε ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄. Είναι ο τελευταίος Πάπας μέχρι σήμερα που πήρε το παπικό όνομα «Κάλλιστος».
Οικογένεια
Ο Αλφόνσο Μποργία γεννήθηκε στη Λα Τορρέτα, που ανήκε τότε στον Αρχοντα της Τόρε ντε Κανάλς, κοντά στη Βαλένθια (σήμερα συνοικία Νόβελε της Σάτιβα), στο Βασίλειο της Βαλένθια, υπό το Στέμμα της Αραγωνίας.Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Χουάν Ντομίνγκο ντε Μποργκία ι Ντονσέλ και της Φρανσίνα Λανσόλ. Η αδερφή του Iζαμπέλ παντρεύτηκε τον Χοφρέ Λανσόλ ι Εσκρίβα (γιο του Ροδρίγο Τζιλ ντε Μποργκία ι Φενολέτ) και έγινε μητέρα του Πέρε Λουίς δε Μπόρχα και του Πάπα Αλέξανδρου ΣΤ΄. Η άλλη αδερφή του Καταλίνα έγινε μητέρα του Λουίς ντε Μίλα δε Μπόρχα].
Αρχική Σταδιοδρομία στην Εκκλησία
Ο Μποργκία σπούδασε γραμματική, λογική και τέχνες στη Βαλένθια και πήγε το 1392 στο Πανεπιστήμιο της Λιέιδα, όπου απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα τόσο στο κανονικό όσο και στο αστικό δίκαιο. Η πρώιμη σταδιοδρομία του ήταν ως καθηγητή νομικής στο Πανεπιστήμιο της Λιέιδα. Γύρω στο 1411 παρακολούθησε ένα κήρυγμα του Βίνσεντ Φέρερ. Στη συνέχεια ο Δομινικανός είπε στον μελλοντικό πάπα: "Γιε μου, μια μέρα θα κληθείς να γίνεις το στολίδι του σπιτιού σου και της χώρας σου. Θα επενδυθείς με την υψηλότερη αξιοπρέπεια που μπορεί να πέσει στην τύχη του ανθρώπου. Μετά τον θάνατό μου θα γίνω το αντικείμενο της ιδιαίτερης τιμής σου. Προσπάθησε να επιμείνεις σε μια ζωή με αρετή." Αργότερα, ως πάπας, ο Μποργκία ανακήρυξε άγιο τον Φέρερ στις 3 Ιουνίου 1455.
Ο Μποργκία επελέγη εκπρόσωπος της Επισκοπής της Λιέιδα στη Σύνοδο της Κωνσταντίας το 1416, αλλά δεν συμμετείχε στις διαδικασίες καθώς ο Βασιλιάς Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας ήταν αντίθετος στη σύνοδο. Εξαιτίας αυτού πήγε σε σύνοδο στη Βαρκελώνη ως εκπρόσωπος της επισκοπής του. Ο Μποργκία φρόντισε έντονα για την αποκατάσταση της ενότητας της εκκλησίας και η επιρροή του στον μονάρχη της Αραγονίας ήταν ο παράγοντας που επέτρεψε τη σύναψη της συμφωνίας μεταξύ του βασιλιά και του νέου πάπα.
Το 1418 ονομάστηκε πρύτανης του Αγίου Νικολάου της Βαλένθιας. Διετέλεσε επίσης Αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου της Λιέιδα από το 1420 έως το 1423. Το 1424 παραιτήθηκε από τη θέση του και αφιερώθηκε στην υπηρεσία του βασιλιά της Αραγωνίας. Το 1424 ονομάστηκε αποστολικός διαχειριστής της έδρας της Μαγιόρκας. Τότε ο βασιλιάς επιθυμούσε να γίνει Καρδινάλιος, αλλά ο Πάπας Μαρτίνος Ε΄ απέρριψε το αίτημά του. Κατά το Μεγάλο Δυτικό Σχίσμα υποστήριξε τον Αντίπαπα Βενέδικτος ΙΓ΄ και ήταν επίσης η κινητήρια δύναμη πίσω από την υποταγή του Αντίπαπα Κλήμης Η΄ στον Πάπα Μαρτίνο Ε' το 1429.. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως διπλωμάτης στους Βασιλείς της Αραγωνίας, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της Συνόδου της Βασιλείας (1431–1439).
Επίσκοπος και καρδινάλιος
Ο Μποργκία διορίστηκε Επίσκοπος της Βαλένθιας από τον Πάπα Μαρτίνο Ε' στις 20 Αυγούστου 1429 και χειροτονήθηκε στις 31 Αυγούστου 1429. Εξουσιοδότησε τον Πέδρο Λόρενς να αναλάβει την έδρα στο όνομά του. Ο Μποργκία δίδασκε επίσης τον νόθο γιο του Αλφόνσου Ε΄ Φεράντε.
Ο Πάπας Ευγένιος Δ΄ τον αναβάθμισε σε καρδινάλιο στις 2 Μαΐου 1444, αφού κατάφερε να συμφιλιώσει τον πάπα με τον Βασιλιά Αλφόνσο Ε' της Αραγωνίας. Αναβαθμίστηκε ως Καρδινάλιος-Ιερέας της Σάντι Κουάτρο Κορονάτι. Ανέλαβε την επίσημη κατοικία του στη Ρώμη και ήταν μέλος της Ρωμαϊκής Κουρίας. Συμμετείχε στο παπικό κονκλάβιο του 1447 που εξέλεξε τον Πάπα Νικολάο Ε'. Ήταν γνωστός για μια λιτή και φιλανθρωπική ζωή.
Πάπας
Ο Μποργκία εξελέγη πάπας σε προχωρημένη ηλικία (77 ετών) ως «συμβιβαστικός υποψήφιος» στο κονκλάβιο της 8ης Απριλίου 1455, υπερτερώντας στην ψηφοφορία του Έλληνα Βησσαρίων του Τραπεζούντιου, και πήρε το παπικό όνομα Κάλλιστος Γ΄. Στέφθηκε στις 20 Απριλίου 1455 από τον Καρδινάλιο Πρωτοδιάκονο Πρόσπερο Κολόνα. Μετά τη στέψη του καβάλησε ένα λευκό άλογο στους δρόμους της πόλης και ακολούθησε το αρχαίο έθιμο, γνωστό ως Monte Giordano, όπου εκπρόσωποι των Εβραίων συναντήθηκαν με τον πάπα και του έδωσαν τον κύλινδρο του νόμου. Στη συνέχεια ο Κάλλιστος Γ΄ διάβασε από εκεί και δήλωσε «Επικυρώνουμε τον νόμο, αλλά καταδικάζουμε την ερμηνεία σας», που προκάλεσε στην τελετή ταραχή, που έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή του. Από τους ιστορικούς θεωρήθηκε ως ασθενικός και ανίκανος. Τον ίδιο χρόνο εξέδωσε την παπική βούλα Inter Caetera στην Πορτογαλία. Αυτή η βούλα εξουσιοδοτούσε τους Πορτογάλους να μειώσουν τους μη χριστιανούς σκλάβους. Με αυτό τον τρόπο ο πάπας έδωσε σιωπηρή συγκατάθεση ότι η υποδούλωση των Αφρικανών δεν ήταν αντίθετη με τον λόγο του Θεού και τις διδασκαλίες της ίδιας της εκκλησίας, απαλλάσσοντας τους δουλεμπόρους από τον φόβο της τιμωρίας. Αυτό όμως ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τη θέση του Πάπα Ευγένιου Δ', ο οποίος στη βούλα "Sicut Dudum" του 1435 υπογράμμιζε πως και οι μη χριστιανοί έχουν δημιουργηθεί κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του Θεού, κι έτσι έχουν ίσα δικαιώματα όπως όλοι οι άνθρωποι.
Δύο περίπου χρόνια μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453) ο Κάλλιστος ασχολήθηκε κυρίως με την οργάνωση της χριστιανικής Ευρώπης ενάντια σε μια εισβολή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εκείνη την εποχή ειπώθηκε ότι ο Κάλλιστος Γ' «δεν μιλάει και δεν σκέφτεται τίποτε άλλο εκτός από τη σταυροφορία», περνώντας ώρες συζητώντας το θέμα με πολεμικό ζήλο. Ένα εκτεταμένο οικοδομικό πρόγραμμα που βρισκόταν σε εξέλιξη στη Ρώμη ακυρώθηκε και τα χρήματα διοχετεύθηκαν προς μια σταυροφορία. Παπικοί νούντσιοι στάλθηκαν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης για να παρακαλέσουν τους πρίγκιπες να ενωθούν για άλλη μια φορά σε μια προσπάθεια να ελέγξουν τον κίνδυνο τουρκικής εισβολής. Ιεραπόστολοι στάλθηκαν στην Αγγλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ουγγαρία, την Πορτογαλία και την Αραγωνία για να κηρύξουν τη Σταυροφορία και να συμμετάσχουν στις προσευχές των πιστών για την επιτυχία της επιχείρησης. Με εντολή του Κάλλιστου Γ΄ χτυπήθηκαν οι καμπάνες το μεσημέρι για να υπενθυμίσουν στους πιστούς ότι έπρεπε να προσεύχονται για το καλό των σταυροφόρων.
Οι πρίγκιπες της Ευρώπης άργησαν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα του πάπα, κυρίως λόγω των εθνικών ανταγωνισμών. Ο Εκατονταετής Πόλεμος της Αγγλίας με τη Γαλλία είχε μόλις τελειώσει το 1453. Δυνάμεις με επικεφαλής τον Ιωάννης Ουνυάδη (ουγγρικά: Hunyadi János), Αρχιστράτηγο της Ουγγαρίας, συνάντησαν τους Τούρκους και τους νίκησαν στο Βελιγράδι στις 22 Ιουλίου 1456). Λίγο μετά τη νίκη του ο Ουνυάδης πέθανε από πυρετό. Στις 29 Ιουνίου 1456 ο Κάλλιστος Γ' διέταξε να χτυπούν οι καμπάνες των εκκλησιών το μεσημέρι ως κάλεσμα για προσευχή για το καλό όσων υπερασπίζονταν το Βελιγράδι. Για να τιμήσει αυτή τη νίκη ο Κάλλιστος Γ' διέταξε η Γιορτή της Μεταμόρφωσης να τελείται κάθε χρόνο στις 6 Αυγούστου. Το 1456 ο πάπας εξέδωσε την παπική βούλα Inter Caetera (δεν πρέπει να συγχέεται με την Inter Caetera του 1493), επιβεβαιώνοντας τις προηγούμενες βούλες Dum Diversas και Romanus Pontifex, που είχαν αναγνωρίσει τα εμπορικά δικαιώματα της Πορτογαλίας σε εδάφη που είχε ανακαλύψει κατά μήκος των ακτών της Δυτικής Αφρικής. Αυτή η επιβεβαίωση του Romanus Pontifex έδωσε επίσης στους Πορτογάλους το στρατιωτικό Τάγμα του Χριστού υπό τον Ερρίκο τον Θαλασσοπόρο.
Ο Κάλλιστος Γ΄ διέταξε νέα δίκη για την Ιωάννα της Λωρραίνης (περίπου 1412–1431), στην οποία δικαιώθηκε μεταθανάτια, και ανακήρυξε αγίους τον Βικέντιο Φερέρ (3 Ιουνίου 1455), τον Οσμούνδο (1 Ιανουαρίου 1457), τον Αλβέρτο του Τράπανι (15 Οκτωβρίου 1457) και τον Ρόζα του Βιτέρμπο (1457).
Ο Κάλλιστος Γ΄ ανέδειξε εννέα νέους καρδινάλιους στο καρδινάλιο σε δύο συμβούλια στις 20 Φεβρουαρίου 1456 και στις 17 Δεκεμβρίου 1456,, από τους οποίους δύο ήταν συγγενείς του. Ο πρώτος από αυτούς ήταν ο Ροντρίγκο ντε Μποργκία, που αργότερα έγινε Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ (1492–1503), διαβόητος για τη διαφθορά και την ανηθικότητα του. Ο δεύτερος ήταν ο Λουίς Χουλιάν ντε Μίλα.
Ο πάπας ενέκρινε την ίδρυση του Πανεπιστημίου του Γκράιφσβαλντ το 1456.
Σύμφωνα με μια ιστορία που εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε μια μεταθανάτια βιογραφία του του 1475 και στη συνέχεια εξωραίστηκε και κατέστη δημοφιλής από τον Πιερ-Σιμόν Λαπλάς ο Κάλλιστος Γ΄ αφόρισε την εμφάνιση του Κομήτη του Χάλεϋ το 1456, πιστεύοντας ότι ήταν κακός οιωνός για τους χριστιανούς υπερασπιστές του Βελιγραδίου κατά την πολιορκία του από τον στρατό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.. Καμία γνωστή πρωτογενής πηγή δεν υποστηρίζει την αυθεντικότητα αυτής της αναφοράς. Η παπική βούλα του Κάλλιστοου Γ' της 29ης Ιουνίου 1456, που καλούσε σε δημόσια προσευχή για την επιτυχία της σταυροφορίας, δεν κάνει καμία αναφορά στον κομήτη. Στις 6 Αυγούστου, όταν λύθηκε η τουρκική πολιορκία, ο κομήτης δεν ήταν ορατός ούτε στην Ευρώπη ούτε στην Τουρκία για αρκετές εβδομάδες.
Κληρονομιά
""Εκτός από τον νεποτισμό του ο Καλίξτος Γ' αξίζει υψηλούς επαίνους, ειδικότερα για την ενέργεια, τη σταθερότητα και τον σκοπό που επέδειξε για την αντιμετώπιση του φλέγοντος ζητήματος των ημερών - την προστασία του δυτικού πολιτισμού από την τουρκική ισχύ. Σε αυτό το θέμα έδωσε ένα μεγάλο παράδειγμα προς τον Χριστιανικό κόσμο και πρέπει να παρατηρηθεί ότι εν μέσω του στρατιωτικού και πολιτικού συμφέροντος που διεκδίκησε τόσο μεγάλο μερίδιο του χρόνου και της προσοχής του, δεν αμέλησε τις εσωτερικές υποθέσεις της Εκκλησίας και αντιτάχθηκε σθεναρά στις αιρέσεις»."
Αναφορές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ισπανοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 15ου αιώνα Κατηγορία:Βοργίες Κατηγορία:Τουρκοκρατία
Έντσο Μαρέσκα
Καριέρα
Το 1998 άφησε την Ιταλία και ταξίδεψε προς την Αγγλία με προορισμό την Γουέστ Μπρομ, στην οποία παρέμεινε για ενάμιση χρόνο. Με την Γουέστ Μπρομ ο Μαρέσκα πραγματοποίησε 47 εμφανίσεις και πέτυχε 5 γκολ.
Την περίοδο 2001-02 αγωνίστηκε αποκλειστικά και μόνο με τη φανέλα της Γιουβέντους ωστόσο το καλοκαίρι του 2002 αποφασίστηκε να δοθεί και πάλι δανεικός, αυτή τη φορά στην Πιατσέντζα. Με τη Πασιέντζα είχε μια γεμάτη σεζόν καθώς πραγματοποίησε 31 συμμετοχές ενώ κατάφερε να πετύχει και 9 γκολ, ωστόσο η ομάδα του στο τέλος της σεζόν γνώρισε τον υποβιβασμό στη Β' κατηγορία ποδοσφαίρου της Ιταλίας.
Ο Μαρέσκα επέστρεψε και πάλι στη Γιουβέντους στην οποία παρέμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2004, κατά τη διάρκεια του οποίου μετεγγράφη στην επίσης Ιταλική Φιορεντίνα με την οποία πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του στις 12 Σεπτεμβρίου του 2004 στην εκτός έδρας ήττα με 1-0 από την ΑΣ Ρόμα. Με τη Φιορεντίνα πραγματοποίησε συνολικά 25 εμφανίσεις ενώ κατάφερε να πετύχει και 6 γκολ.
Στις 16 Ιουλίου του 2005, ο Έντσο Μαρέσκα πήρε μεταγραφή στην Ισπανική Σεβίλλη μετά από πρόταση ύψους 2.500.000 ευρώ. Στην Σεβίλλη παρέμεινε μέχρι το 2009 πραγματοποιώντας 132 συμμετοχές, τις περισσότερες ως βασικός, και πετυχαίνοντας 20 γκολ.
Το καλοκαίρι του 2009, ο Ολυμπιακός Πειραιώς κατέθεσε επίσημη πρόταση ύψους 1.500.000 ευρώ για την απόκτηση του Μαρέσκα, η οποία και έγινε αποδεκτή από τον ισπανικό σύλλογο. Ο Μαρέσκα αγωνίστηκε με την φανέλα του Ολυμπιακού 39 φορές, ενώ κατάφερε να πετύχει και 8 γκολ. Λόγω του ότι ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο εγχώριο τίτλο αλλά κυρίως λόγω των πολλών αλλαγών που έκανε η νέα διοίκηση του ερυθρόλευκου συλλόγου, ο Μαρέσκα αποτέλεσε παρελθόν από την ομάδα του Πειραιά.
Το Δεκέμβριο του 2010, ο Μαρέσκα πήρε μεταγραφή ώς ελεύθερος στην ισπανική Μάλαγα, στην οποία παρέμεινε για ενάμιση χρόνο πραγματοποιώντας συνολικά 42 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας και γκολ.
Το καλοκαίρι του 2012 μετεγγράφη στην ιταλική ΟΚ Σαμπντόρια, ενώ από τον Ιανουάριο του 2014 και μέχρι το 2016 αποτελούσε ποδοσφαιριστή της Παλέρμο.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Έντσο Μαρέσκα έχει πραγματοποιήσει συνολικά 45 συμμετοχές στις μικρές Εθνικές ομάδες της Ιταλίας Κ15, Κ16, Κ17, Κ18, Κ20 και Κ21, ενώ δεν έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα κάποια εμφάνιση με την Εθνική ομάδα της Ιταλίας των ανδρών.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιατσέντζα Κάλτσιο 1919 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάλαγα ΚΦ
Αδελφός Γεράρδος
Ο Αδελφός Γεράρδος ή Πιέρ-Ζεράρ ντε Μαρτίγκ (1040 εντός οικογένειας της περιοχής του Αμάλφι – 3 Σεπτεμβρίου 1120) ήταν ο ιδρυτής του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ. Αποκαλείται συχνά, εσφαλμένα, Γεράρδος Τένκιος ή Τουμ, Τουν, ή ακόμη Τομ. Αυτό το μπέρδεμα προέρχεται από ένα μεταφραστικό λάθος του Πιέρ-Ζοζέφ ντε Αιτζ ο οποίος μετέφρασε τα λατινικά κείμενα, μεταξύ άλλων, για την συγγραφή του έργου του Histoire de la vie et du culte du bienheureux Gérard Tenque, fondateur de l'ordre de Saint-Jean de Jérusalem. Σε αυτό είχε αποκαλέσει τον Αδελφό Γεράρδο, Γεράρδο Τένκιο : « Fr. Gerardus tunc Hospitalis praefectus cum a Christianis duce Godefredo Hyerusalem capta est anno domini MLXXXIX » όπου tunc έπρεπε να μεταφραστεί ως « τότε » : « Ο Αδελφός Γεράρδος, τότε διοικητής των Οσπιταλιέρων ... » και όχι ως « Ο Αδελφός Γεράρδος, διοικητής των Οσπιταλιέρων ... ». Ήταν ο Φερδινάνδος του Χέλβαλντ που κατέδειξε το λάθος στην μετάφραση του 1885.
Ήταν ως oblatus των μοναχών της Αγίας-Μαρίας-της-Λατίνας που ξεκίνησε να φροντίζει τους ασθενείς στο xenodochium (νοσοκομείο) της Ιερουσαλήμ το οποίο έμποροι από το Αμάλφι είχαν κατασκευάσει μεταξύ 1068 και 1071 και το οποίο ήταν αφιερωμένο στον μακάριο Ιωάννη τον Ελεήμων. Στη διάρκεια της πολιορκίας της Ιερουσαλήμ από τους Σταυροφόρους του Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν, κατηγορούμενος για δοσοληψίες με τον εχθρό, θα υποβληθεί σε βασανιστήρια, ενώ με την κατάληψη της πόλης θα θέσει τις υπηρεσίες του στη διάθεση των Σταυροφόρων τραυματιών. Διαχωρίστηκε από τους μοναχούς της Αγίας-Μαρίας-της-Λατίνας, και ίδρυσε, υπό την προστασία του Αγίου-Ιωάννη του Βαπτιστή, ένα νέο xenodochium υπό την ονομασία του Νοσοκομείου του Αγίου-Ιωάννη της Ιερουσαλήμ. Οι πρώτοι σύντροφοί του εντός του Τάγματος που ίδρυσε διετέλεσαν ως θεράποντες ιατροί, όντες εντυπωσιασμένοι από την αφοσίωσή του και την πίστη του. Ήταν ο Πάπας Πασχάλης Β΄ που κατέστησε στη συνέχεια τον Γεράρδο ως τον ιδρυτή και αρχηγό του Τάγματος των Οσπιταλιέρων σε μια βούλα με τίτλο Pie postulatio voluntatis η οποία χρονολογείται στις 15 Φεβρουαρίου 1113.
Ο Αδελφός Γεράρδος θεωρείται ως μακάριος από την Καθολική Εκκλησία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγούμενοι του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Γάλλοι κληρικοί
Φρυ
Το Φρυ είναι χωριό της νήσου Κάσου στα Δωδεκάνησα. Διοικητικά αποτελεί την πρωτεύουσα του νησιού και είναι έδρα του Δήμου της Ηρωικής Νήσου Κάσου. Βρίσκεται παραθαλάσσια στη βόρεια πλευρά του νησιού και έχει 335 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Στα διοικητικά όριά του συμπεριλαμβάνεται και ο οικισμός Εμπορειός, παλαιό επίνειο του χωριού (Πέρα) Παναγία. Στο Φρυ σήμερα είναι συγκεντρωμένες οι δημόσιες υπηρεσίες και η μεγαλύτερη εμπορική δραστηριότητα του νησιού.
Πληροφορίες
Ιδρύθηκε το 1840 από κατοίκους της Αγίας Μαρίνας και από προσφυγες πού επέστρεψαν στη Κάσο μετά τη καταστροφή του ολοκαυτώματος της Κάσου το 1824 ενώ εκτείνεται γύρω από το λιμάνι της Μπούκας.
Η ονομασία προήλθε από το σχήμα της ακτογραμμής που είναι σαν φρύδι (αρχ. η οφρύς, της οφρύος και ιδιωματικά: (η) οφρύς> (το) οφρύδιον> (το) φρύδιον> (το) φρύ(δ)ι> (το) φρυ). Στην πόλη βρίσκεται το δημαρχείο, το ιατρικό κέντρο καθώς και το αρχαιολογικό μουσείο, το οποίο στεγάζεται στο παλαιό δημαρχείο. Από τις εκκλησίες ξεχωρίζει ο Άγιος Σπυρίδωνας, πολιούχος της Κάσου, με το περίτεχνο καμπαναριό του και το ξυλόγλυπτο τέμπλο του.
Επιπρόσθετα, στο Φρυ υπάρχει σύγχρονο λιμάνι, το οποίο συνδέεται ακτοπλοϊκώς με τον Πειραιά, την Κρήτη, την Κάρπαθο, τη Ρόδο κ.α.
Αρχιτεκτονική
Τα περισσότερα σπίτια στο Φρυ είναι διώροφα αρχοντικά, με αρκετά εντυπωσιακή αρχιτεκτονική, η οποία και προδίδει τον πλούτο που γνώρισε το παρελθόν το νησί. Τα καλοδιατηρημένα αρχοντικά σπίτια στο Φρυ με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική τους, δεσπόζουν πάνω από 150 χρόνια στην περιοχή μαζί με τις παλιές εκκλησίες και τα μοναστήρια. Πολλά από τα σπίτια στο Φρυ είναι πετρόχτιστα, αποκαλούνται συχνά καπετανόσπιτα και είναι αληθινά κομψοτεχνήματα με πολυτελης εσωτερικούς χώρους. Έπιπλα, σκεύη, καθρέφτες και λάμπες έφτασαν στο Φρυ από διάφορες χώρες και στολίζουν το «σουφά» και τα ράφια των σπιτιών στο Φρυ, ενώ πολλά σπίτια είναι πλούσια σε εργόχειρα.
Κλίμα
Σύμφωνα με τα στοιχεία του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, το Φρυ έχει θερμό ημίξηρο κλίμα με τους ηπιότερους χειμώνες στην Ελλάδα και τη γεωγραφική Ευρώπη, ενώ η θερμοκρασία δεν έχει πέσει κάτω από 2.7°C από τότε που υπάρχουν μετεωρολογικά δεδομένα για την περιοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κάσου
Πανιώνιος (υδατοσφαίριση ανδρών)
Ο Πανιώνιος διαθέτει ομάδες υδατοσφαίρισης ανδρών και γυναικών. Η ανδρική ομάδα πρωταγωνιστεί στο ελληνικό πόλο, και από το 2004–05 μετέχει συχνά στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, φτάνοντας δυο φορές στον τελικό του ΛΕΝ Τρόφι το 2009 και το 2011. Εξαίρεση αποτελούν τα έτη 2013–2021 κατά τα οποία η ομάδα υποβιβάστηκε δις στην Α2 (2015, 2018) αλλά ανέβηκε και στις δύο περιπτώσεις στην Α1 την αμέσως επόμενη χρονιά. Παράλληλα, ήταν δύο φορές φιναλίστ στα πλέι-οφ του πρωταθλήματος (2009, 2010) και τέσσερις φορές φιναλίστ του Κυπέλλου Ελλάδος (2006, 2008, 2009, 2010). Το 2022 κατέκτησε την 3η θέση στο πρωτάθλημα και επανήλθε στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μετά από μία ολόκληρη δεκαετία. Την περίοδο 2022-23 έκανε σημαντική πορεία σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, φτάνοντας μέχρι τους ημιτελικούς του Γιούροκαπ, κατά τους οποίους στη ρεβάνς της Βουδαπέστης με τη Βάσας πολλοί οπαδοί του ταξίδεψαν μέχρι την ουγγρική πρωτεύυσα δημιουργώντας εντυπωσιακή κερκίδα.
Επίσης, έχει κατακτήσει τα πανελλήνια πρωταθλήματα εφήβων (2005, 2009, 2010), νέων ανδρών (2006, 2011), παίδων (2003, 2008, 2009) και μίνι παίδων (2002, 2006).
Έδρα της ομάδας είναι το Δημοτικό Κολυμβητήριο Ν. Σμύρνης.
Στη Σμύρνη
Σποραδικές πληροφορίες αναφέρουν την ύπαρξη ομάδας υδατοσφαίρισης του Πανιωνίου στη Σμύρνη τις δεκαετίες 1900 και 1910. Στις 28 Ιουνίου 1908 συμμετείχε σε πρωτάθλημα στη Σμύρνη, στο οποίο αγωνίστηκαν δύο ομάδες του σωματείου Πέλοπα Σμύρνης, αλλά και ο Απόλλων Σμύρνης.
Αθλητής υδατοσφαίρισης -και εν συνεχεία και φίλαθλος- του Πανιωνίου υπήρξε και ο Αριστοτέλης Ωνάσης τη δεκαετία του 1910. Από το 1906 διεξάγονταν στην προκυμαία της Μελαντίας τα «Πελόπεια», ετήσιοι ναυτικοί και κολυμβητικοί αγώνες από τον τοπικό σύλλογο Πέλοπα.
Είναι γνωστό ότι στα τελευταία Πελόπεια του 1922 έγιναν και αγώνες υδατοσφαίρισης μεταξύ των σωματείων Πανιώνιος, Πέλοψ Μελαντίας και Απόλλων. Σε δημοσίευμα του 1922 της εφημερίδας «Πατρίς», λίγο πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή, αναφέρεται ότι ο Πανιώνιος θα διεκδικούσε τον τίτλο από τον πρωταθλητή Ναυτικό Σύλλογο Πέλοπα μαζί με τον Απόλλωνα. Πιο συγκεκριμένα: «Επίσης προβλέπεται πολύ πεισματώδης ο αγών του Ουότερ Πόλο καθότι οι ομάδες του Πανιωνίου και του Απόλλωνος θα προσπαθήσουν να διεκδικήσουν τα σκήπτρα άτινα κατέχει ο Ναυτικός Σύλλογος Πέλοψ».
Στην Αθήνα
Μετά την καταστροφή υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες για την ομάδα υδατοσφαίρισης του Πανιωνίου, όπως ότι στις 18 Ιουλίου 1926 αγωνίστηκε με τον Εθνικό Πειραιά στο Τουρκολίμανο:
"Εις τον όρμον Κουμουνδούρου (Τουρκολίμανο), σήμερον Κυριακήν τελείται αγών ουώτερ-πόλο μεταξύ των ομάδων Πανιωνίου Σμύρνης και Εθνικού Ομίλου Φιλάθλων Πειραιώς-Φαλήρου." ("Αθλητικός Κόσμος", τ. 11 (18-7-1926), σ. 10 )
Νικητής αναδείχθηκε ο Εθνικός με 5–2 και την επόμενη Κυριακή δόθηκε η ρεβάνς. Μια Κυριακή αργότερα η μικτή των δύο συλλόγων αντιμετώπισε τον Όμιλο Καστέλλας. Τον Αύγουστο έλαβε μέρος στους Πανελλήνιους Κολυμβητικούς Αγώνες που διοργάνωσε ο ΣΕΓΑΣ, στους οποίους είχαν ενταχθεί και οι πανελλήνιοι αγώνες υδατοσφαίρισης. Μετείχαν άλλες τέσσερις ομάδες, με τις οποίες σημείωσε μία νίκη και τρεις ήττες, τερματίζοντας στην 4η θέση. Έφερε τα εξής αποτελέσματα: με Ν.Ο. Καστέλλας 0–2, με Άρη Θεσ. 4–1, με Εθνικό Πειρ. 1–5 και με Ηρακλή Θεσ. 0–4 ("Αθλητικός Κόσμος", τ. 15 (15/8/1926), σσ. 9-10 ).
Παρ' όλη την προσπάθεια αυτή δεν υπήρξε συνέχεια, διότι δεν αναφέρεται άλλη σχετική δράση της ομάδας πόλο για τις επόμενες δεκαετίες.
right|150px|
Η επανίδρυση
Από το 1989 έως το 1991 το τμήμα υδατοσφαίρισης ανεβαίνει συνεχώς κατηγορίες με πρωταγωνιστές τους Θωμάκο, Δεβερίκο, Κοκάλα. Το 1994 ανεβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Α1 κατηγορία, όπου βρίσκεται ανελλιπώς μέχρι και σήμερα, με εξαίρεση τα έτη 1995, 1999–2002, 2016 και 2019. Στις τάξεις του έχουν υπάρξει αθλητές που στελέχωσαν τις Εθνικές ομάδες (Ανδρών - Εφήβων και Παίδων), όπως τους: Αφρουδάκη, Λούδη, Καλακώνα, Ρέππα, Σάντα. Σταδιακά ο Πανιώνιος θα καθιερωθεί ως η τρίτη ομάδα του ελληνικού πόλο μετά από τους: Ολυμπιακό Πειρ. και Εθνικό Πειρ.
Το 2004 πέντε υδατοσφαιριστές του συλλόγου μετέχουν στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας: Κώστας Λούδης, Πέτρε Σάντα, Γιώργος Ρέππας, Γιώργος Αφρουδάκης, Θοδωρής Καλακώνας.
Το 2004 κατακτά τη 2η θέση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Εφήβων και την 3η του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Παίδων.
Στην κορυφή
Το 2005 το σύλλογο αναλαμβάνει ο μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Κωνσταντίνος Τσακίρης και ως προπονητής ο κορυφαίος Έλληνας στο είδος του Γιάννης Γιαννουρής. Δίνεται μεγαλύτερο βάρος στα τμήματα υποδομής, από τα οποία βγαίνουν ταλαντούχοι παίκτες: Μπεριστιάνος, Παπαδόγκωνας, Φλέγκας ενώ έρχονται σε μικρή ηλικία οι Μοίραλης και Μουρίκης. Όλοι είναι στελέχη των μικρών εθνικών ομάδων και ήδη το 2009 έχουν κληθεί στην Εθνική ανδρών.
Τα αποτελέσματα της προσπάθειας αυτής ήρθαν άμεσα. Το 2006 τερμάτισε στην 3η θέση στο πρωτάθλημα Α1 και έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, όπου ηττήθηκε από τον Ολυμπιακό Πειρ. σε έναν αγώνα όμως που ο Πανιώνιος αγωνίστηκε με την ομάδα εφήβων αφού οι επαγγελματίες υδατοσφαιριστές είχαν απεργήσει.
Το 2007 με νέο προπονητή τον Κώστα Λούδη τερμάτισε στην 3η θέση τόσο στο πρωτάθλημα Α1 όσο και στο Κύπελλο Ελλάδος.
Το 2008 τερμάτισε στην 3η θέση στο πρωτάθλημα Α1 και ήταν φιναλίστ στον τελικό του Κυπέλλου. Προπονητής πάλι ο Κώστας Λούδης. Παίκτες: Θωμάκος, Γκέργκελι, Μουρίκης, Μπεριστιάνος και Λιοτσάκης.
Ακολουθεί μια τριετία που ο σύλλογος πρωταγωνιστεί σε Ελλάδα και Ευρώπη, χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιον τίτλο, αν και από το 2008 ως το 2011 έφτασε σε οκτώ τελικούς. Συγκεκριμένα ήταν δυο φορές φιναλίστ στο πρωτάθλημα (2009, 2010), τέσσερις φορές στο κύπελλο (2008, 2009, 2010, 2011), όπου αντιμετώπισε τον πανίσχυρο Ολυμπιακό και δυο φορές στο ΛΕΝ Τρόφι (2009, 2011). Δυο φορές στάθηκε ιδιαίτερα άτυχος: το 2009 στον τελικό του Λεν Τρόφι που ηττήθηκε στα πέναλτι και το 2010 στον τελικό κυπέλλου που έχασε στην παράταση.
Περίοδος 2008-09
Η σεζόν 2008-09 είναι μακράν η καλύτερη στη μικρή ιστορία του τμήματος, αφού τερμάτισε δεύτερος στο πρωτάθλημα στην κανονική περίοδο και προκρίθηκε στον τελικό των πλέι-οφ, έπαιξε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος και έφτασε στον τελικό του Λεν Τρόφι. Την ομάδα αποτελούν μόνο Έλληνες, ένα μίγμα δεκαεπτά έμπειρων και νέων διεθνών πολιστών. Παρ' όλα αυτά η ομάδα κατάφερε να παίξει για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου, σε όλα τα αθλητικά τμήματα, σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης πετυχαίνοντας σε 22 αγώνες: 15 νίκες - 2 ισοπαλίες - 5 ήττες.
Ξεκίνησε την ευρωπαϊκή πορεία, συμμετέχοντας στην Ευρωλίγκα κι έπειτα από το 2ο γύρο συνέχισε στο Λεν Τρόφι. Αφού απέκλεισε μεγάλες δυνάμεις του αθλήματος, την ιταλική Ποζίλιπο και την ισπανική Μπαρτσελόνα, έφτασε στον τελικό.
Ο πρώτος ευρωπαϊκός τελικός
Στο διπλό τελικό αντιμετώπισε την ουγγρική Σέγκεντ κι έχασε το τρόπαιο στις λεπτομέρειες, στα πέναλτι. Στον πρώτο τελικό, στο κολυμβητήριο Ν. Σμύρνης νίκησε 8-6, δεχόμενος ένα καθοριστικό, όπως αποδείχτηκε, γκολ στα τελευταία τέσσερα δευτερόλεπτα.
Σύνθεση
thumb|right|200px|Οι πολίστες του Πανιωνίου στο κολυμβητήριο της Ν. Σμύρνης στη διάρκεια τάιμ-άουτ.
Ο δεύτερος ευρωπαϊκός τελικός
Στον τελικό κλήθηκε να αντιμετωπίσει ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του ευρωπαϊκού πόλο, την ιταλική Σαβόνα. Παρά τη σαφή διαφορά δυναμικότητας, στο πρώτο ματς πάλεψε και κατάφερε να αποσπάσει ισοπαλία 9-9, αν και σε όλο το ματς βρισκόταν πίσω στο σκορ, ακόμα και με τρία γκολ στα μέσα του τρίτου οκτάλεπτου.
Στη ρεβάνς η Σαβόνα μπήκε δυνατά στο ματς και πήρε από την αρχή μια διαφορά ασφαλείας, την οποία στη συνέχεια συντήρησε με προσοχή. Έτσι ο Πανιώνιος υπέκυψε σχεδόν αμαχητί, αφού ηττήθηκε με 11–3.
Σύνθεση 2012 - 2013
• Προπονητής: Κώστας Πασλής / Αλέκος Βάσσος • Βοηθός Προπονητή: Κοκκινάκης Αντώνης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Υδατοσφαιριση ανδρων Πανιωνιος
Χένρυ Άμπεϋ
Ο Χένρυ Άμπεϋ (Henry Abbey, 11 Ιουλίου 1842 – 7 Ιουνίου 1911) ήταν Αμερικανός ποιητής, με γνωστότερο ποίημά του το "What do we plant when we plant a tree?" (= «Τι φυτεύουμε όταν φυτεύουμε ένα δέντρο;»). Εργάσθηκε επίσης ως δημοσιογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άμπεϋ γεννήθηκε στο Ρόνταουτ (σήμερα μέρος του Κίνγκστον) της Νέας Υόρκης και ήταν γιος του Στήβεν Άμπεϋ, εμπόρου αγροκτηνοτροφικών προϊόντων, και της Κάρολιν Βάιλ. Ο Χένρυ πήγε στην Ακαδημία (γυμνάσιο) του Κίνγκστον και στο Ινστιτούτο του Ποταμού Χάντσον, αλλά η αβέβαιη οικονομική κατάσταση της οικογένειας δεν επέτρεψε να φοιτήσει σε πανεπιστήμιο.
Σε ηλικία περίπου είκοσι ετών, ο Άμπεϋ εξασφάλισε εργασία ως βοηθός συντάκτη στην τοπική εφημερίδα Rondout Courier, ενώ για λίγο καιρό είχε την ίδια θέση στο έντυπο Spectator του Όραντζ (Νιου Τζέρσεϊ). Ταυτοχρόνως συνεισέφερε στίχους σε πολλά περιοδικά. Το 1862 εξέδωσε με δικά του έξοδα μια ποιητική συλλογή του, το May Dreams, αφιερωμένο στον επίσης ποιητή και δημοσιογράφο Γουίλιαμ Κάλεν Μπράιαντ. Ο στίχος του ήταν σχετικώς απλός στην προσωδία, στη γλώσσα και στη θεματική, με μεγάλο μέρος των ποιημάτων να υμνεί τη φύση και τις ομορφιές της περιοχής του.
Η δεύτερη συλλογή του, με τίτλο Ralph, and Other Poems (1866), εκδόθηκε επίσης με έξοδά του. Αλλά τώρα πια το έργο του εμφανιζόταν τακτικά σε πανεθνικής κυκλοφορίας περιοδικά, όπως τα Appleton's, The Overland Monthly και Chambers, ενώ ο ίδιος είχε γίνει μέλος λογοτεχνικών κύκλων τοπικά και στην πόλη της Νέας Υόρκης, ιδίως της «Ομάδας Pfaff», που σύχναζε στο κελάρι του Pfaff's Café και περιελάμβανε τους Ουώλτ Ουίτμαν και Τόμας Ναστ.
Παρά όλη αυτή την εξέλιξη, ο Άμπεϋ δεν προσπάθησε ποτέ στα σοβαρά να βιοπορισθεί από το ποιητικό του έργο: Το 1864 έγινε ταμίας στην τοπική τράπεζα της γενέτειράς του, ενώ λίγο αργότερα κατέληξε να εργάζεται με τον πατέρα και τον αδελφό του στην οικογενειακή εμπορική επιχείρηση. Το 1865 ο ποιητής νυμφεύθηκε τη Μαίρυ Λουίζ Ντυμπουά (Mary Louise DuBois), αλλά δεν απέκτησαν απογόνους. Αν και επιτυχημένος επιχειρηματίας, παρέμεινε σταθερός και επιμελής δημιουργός ποιημάτων, όπως και μέλος του Authors Club και της Shakespeare Society της Νέας Υόρκης. Οι υπόλοιπες ποιητικές συλλογές του είναι οι ακόλουθες :
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι
Αν Με Θυμάσαι
Το Aν Με Θυμάσαι είναι το τραγούδι το οποίο εκπροσώπησε την Κύπρο στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό της Γιουροβίζιον το 2013 στη Σουηδία.
Το τραγούδι παρουσιάστηκε συμπτωματικά για πρώτη φορά την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Είναι ένα ερωτικό ελληνικό τραγούδι, μπαλάντα στο είδος. Το τραγούδι ερμήνευσε στο διαγωνισμό η τραγουδίστρια, Δέσποινα Ολυμπίου.
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2013 Κατηγορία:Τραγούδια του 2013 Κατηγορία:Singles του 2013 Κατηγορία:Συμμετοχή της Κύπρου στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision
Φώτιος Γεροθανάσης
Ο Φώτιος Γεροθανάσης (1913 - 1971) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας από το 1951 ως το 1956 και από το 1961 ως το 1963.
Σταδιοδρομία
Στις εκλογές του 1946 ήταν υποψήφιος βουλευτής με το Συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Λαϊκό Κόμμα) και πήρε 4.757 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί.
Το 1951 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στην Αιτωλοκαρνανία με τον Ελληνικό Συναγερμό και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα το 1952 στην εκλογική περιφέρεια Βονίτσης-Ξηρομέρου .
Στις 9 Νοεμβρίου 1961 εξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με την ΕΡΕ στη θέση του αποβιώσαντα Ιωάννη Ιντζέ και θήτευσε στο κοινοβούλιο ως το 1963, οπότε απέτυχε να επανεκλεγεί.
Πέθανε το 1971.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Βουλευτές Βονίτσας και Ξηρομέρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Ροζέ Μπογιάν
Ο Ροζέ Μπογιάν (? - Ιερουσαλήμ, 1132 ) ήταν Γάλλος ευγενής ο οποίος μεταξύ του 1120 και του 1131 διετέλεσε Μεγάλος Μαγίστρος του Τάγματος του Αγίου-Λαζάρου. Γύρω στο 1120, ο Ροζέ Μπογιάν διετέλεσε μοναχός και ταυτόχρονα παρείχε ιατροφαρμακευτική βοήθεια στο Ιωαννίτειο Νοσοκομείο του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ. Μετά τον θάνατο του πρώτου Μεγάλου Μαγίστρου του Τάγματος, Γεράρδου Τένκιου, ανέλαβε, προσωρινά, επικεφαλής του νοσοκομείου. Μετά την εκλογή του Ραϊμόν ντυ Πουί στο αξίωμα, ο Ροζέ ανέλαβε την διοίκηση του λεπροκομείου το οποίο βρισκόταν στα περίχωρα της Ιερουσαλήμ, θέση την οποία κράτησε έως τον θάνατό του το 1131.
Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Ηγούμενοι του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί μοναχοί