cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ωγκύστ Κοντ
Σκέψη
Η έμφαση που έδωσε σε μια ποσοτική, μαθηματική βάση για τη λήψη αποφάσεων ισχύει μέχρι και σήμερα. Αποτελεί θεμέλιο της σύγχρονης έννοιας του θετικισμού, της σύγχρονης ποσοτικής στατιστικής ανάλυσης, και της επιχειρηματικής λήψης αποφάσεων. Η περιγραφή του για την κυκλική σχέση ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη φαίνεται στα σύγχρονα επιχειρηματικά συστήματα της Διοίκησης Ολικής Ποιότητας και Συνεχούς Ποιότητας Βελτίωσης, όπου οι υποστηρικτές περιγράφουν ένα συνεχή κύκλο θεωρίας και πράξης μέσω ενός κύκλου τεσσάρων βημάτων, πλάνου, πράξης, ελέγχου και δράσης. Παρά την υπεράσπιση της ποσοτικής ανάλυσης, ο Κοντ διαπίστωσε την ύπαρξη ενός ορίου στην ικανότητα να βοηθήσει την εξήγηση κοινωνικών φαινομένων.
Η πρώιμη κοινωνιολογία του Χέρμπερτ Σπένσερ συνέβη σε γενικές γραμμές ως αντίδραση στον Κοντ, γράφοντας έπειτα από διάφορες εξελίξεις στην εξελικτική βιολογία, ο Σπένσερ προσπάθησε (μάταια) να αναδιατυπώσει την πειθαρχία σε ό,τι περιγράφουμε σήμερα ως κοινωνικό Δαρβινισμό.
Κοινωνική στατική και Κοινωνική δυναμική
Ένας από τους βασικούς διαχωρισμούς στο οποίο προχώρησε ο Κοντ ως προς την Κοινωνιολογία ήταν αυτός της κοινωνικής στατικής και δυναμικής. Ο διαχωρισμός αυτός του Κοντ ξεκίνησε από τη λογική ότι όπως η Βιολογία διακρίνεται από την Ανατομία έτσι μπορεί να διαχωριστεί και η επιστήμη της Κοινωνιολογίας. Η κοινωνική στατική και δυναμική συνδυάζουν τη συνύπαρξη των εννοιών της τάξης από τη μία μέσω της κοινωνικής στατικής και της εξέλιξης από την άλλη μέσω της κοινωνικής δυναμικής, στον κλάδο της Κοινωνιολογίας. Ο Κοντ προκειμένου να αναλύσει αυτό το νέο σύστημα, πραγματεύτηκε κατά κύριο λόγο τα θεμέλια της κοινωνικής στατικής.
Ο Κοντ κατά την προσέγγιση του κοινωνικού συστήματος δε εξετάζει τις ατομικότητες ξεχωριστά, για τον Κοντ μια τέτοια επιστήμη που θα ξεκινούσε από τις ατομικότητες θα αποτύγχανε τον σκοπό της. Το κοινωνικό όλο αποτελείται από κοινωνικά στοιχεία τα οποία βρίσκονται σε αμοιβαίες αρμονικές σχέσεις μεταξύ τους, ωστόσο πάντα υπάρχει ο κίνδυνος δημιουργίας μιας παθολογικής κατάστασης μέσα από την αποδιοργάνωση τους. Αυτό το σύστημα αποτελείται από οικογένειες, κάστες και τάξεις οι οποίες εξελίσσονται εν τέλει σε πόλεις. Βέβαια ο Κοντ στην πορεία ανάλυσης αυτού του διαχωρισμού συμπέρανε πως η ανθρώπινη κοινωνία δεν μοιάζει σε πολλά σημεία με έναν βιολογικό οργανισμό –εξάλλου αυτή ήταν και η εναρκτήρια σκέψη του διαχωρισμού του – γι’ αυτό θεώρησε θεμελιώδες λειτουργικό κομμάτι της κοινωνίας τη γλώσσα, η οποία μας συνδέει με το παρόν και την ανθρώπινη ιστορία. Άλλο ένα βασικό στοιχείο της κοινωνικής στατικής που θεώρησε σημαντικό ο φιλόσοφος ήταν αυτό της θρησκείας, η οποία λειτουργικά εξαλείφει τον ανθρώπινο εγωισμό. Τρίτο και τελευταίο λειτουργικό στοιχείο της κοινωνικής στατικής είναι ο διαχωρισμός της εργασίας.
Η θρησκεία της Ανθρωπότητας
Ο Κοντ εισάγει μια θρησκεία χωρίς θεό και χωρίς το στοιχείο του υπερφυσικού, ωστόσο η αποτυχία του συστήματος οδήγησε υποστηρικτές και αντιπάλους εναντίον του. Για τον Κοντ η θρησκεία είναι ένα είδος συμμαχίας, ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης το οποίο απαρτίζεται από δυο λειτουργίες (τη θρησκευτική και την πολιτική ) και τρία συστατικά στοιχεία (το δόγμα, τη λατρεία και τον ηθικό κανόνα). Όλα τα στοιχεία της θρησκείας ταυτοχρόνως αναφέρονται στην έννοια της Ανθρωπότητας. Το νέο στοιχείο που εισάγει ο Κοντ σε αντίθεση με τους προγενέστερούς του ήταν αυτό της λατρείας, το οποίο συνδέει με την αγάπη -εμπνευσμένο ίσως από τη μέχρι τότε Καθολική λατρεία- που είναι είτε ιδιωτική είτε δημόσια. Στο συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει μετά από σκέψη και τροποποιήσεις ο φιλόσοφος είναι ότι η αγάπη προηγείται της πίστης με άλλα λόγια δηλαδή η λατρεία προηγείται του δόγματος.
Ο Αύγουστος Κοντ μεταξύ των άλλων επιθυμούσε να διακρίνει τις κοσμικές από τις πνευματικές εξουσίες, η συγχώνευση των οποίων ήταν ένα σύνηθες φαινόμενο εκείνη την εποχή με κυρίαρχο παράδειγμα αυτό της Αγγλικανικής εκκλησίας την πρωτοκαθεδρία της οποίας την είχε η βασίλισσα, γεγονός που τον ώθησε στην προτίμηση του Γαλλικού μοντέλου εξουσίας. Αυτές οι αντιλήψεις του Κοντ οδήγησαν τους μεταγενέστερούς του να ζητήσουν τον διαχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι της επιστήμης Κατηγορία:Αγνωστικιστές Κατηγορία:Σαινσιμονιστές Κατηγορία:Υλιστές
Επίπεδο πρότυπο
Στην ομολογική άλγεβρα και αλγεβρική γεωμετρία, ένα πρότυπο επίπεδο πάνω από ένα δακτύλιο R είναι μια R-μονάδα Μ τέτοια ώστε, λαμβάνοντας το προϊόν του τανυστή πάνω στο R με M διατηρεί ακριβείς ακολουθίες. Μια ενότητα είναι πιστά επίπεδη εάν παίρνετε το προϊόν του τανυστή με μια ακολουθία παράγει μια ακριβή αλληλουχία αν και μόνο αν η αρχική σειρά είναι ακριβής.
Διανυσματικοί χώροι πάνω από ένα πεδίο είναι επίπεδες ενότητες. Δωρεάν ενότητες, ή γενικότερα προβολικές ενότητες, είναι επίσης επίπεδες, σε οποιοδήποτε R. Για πεπερασμένα παραγομένες ενότητες πάνω από ένα Noetherian δακτύλιο, η επιπεδότητα και η προβολικότητα είναι ισοδύναμες. Για πεπερασμένα παραγόμενες μονάδες πάνω από τους τοπικούς δακτυλίους, η ομαλότητα, η προβολικότητα και freeness είναι όλα ισοδύναμα. Το πεδίο πηλίκο του αναπόσπαστου τομέα, και γενικότερα, οποιοσδήποτε εντοπισμός ενός αντιμεταθετικού δακτυλίου είναι ένα πρότυπο επίπεδο. Το προϊόν των τοπικών δακτυλίων ενός αντιμεταθετικού δακτυλίου είναι ένα πιστό πρότυπο επίπεδο.
Η ομαλότητα εισήχθη από τον στην εργασία του Αλγεβρική Γεωμετρία και Αναλυτική Γεωμετρία. Βλέπε επίσης επίπεδος μορφισμός.
Αντιμεταθετικός δακτύλιος
Έστω M μια R-ενότητα. Οι ακόλουθες συνθήκες είναι όλες ισοδύναμες, έτσι το Μ είναι επίπεδο εάν ικανοποιεί κάποια (ή όλα) από τα παρακάτω: είναι ακριβώς, όπου το Mod(R) είναι κατηγορία των R-ενοτήτων. όπου, υπάρχει ένας πίνακας  τέτοιος ώστε
Γενικοί Δακτύλιοι
Όταν το R δεν είναι αντιμεταθετικό χρειάζεται κανείς πιο προσεκτική δήλωση ώστε, αν το Μ είναι ένα αριστερό επίπεδο R-ενότητας, το προϊόν τανυστή με M παραστάσεις ακριβείς ακολουθίες της δεξιάς R-ενότητας με τις ακριβείς ακολουθίες των αβελιανών ομάδων.
Λαμβάνοντας προϊόντα τανυστή (πάνω από αυθαίρετους δακτυλίους) είναι πάντα ένας δεξιός ακριβείς συναρτητής. Ως εκ τούτου, η R-ενότητα Μ είναι επίπεδη, αν και μόνο αν για οποιοδήποτε παρεμβαλόμενο ομορφισμό K → L των R-ενοτήτων, ο προκαλούμενος ομορφισμός K\otimesM → L\otimesM είναι επίσης παρεμβαλόμενος.
Περίπτωση αντιμεταθετικού δακτυλίου
Όταν το Μ είναι finitely-generated (είναι ένα πρότυπο που έχει πεπερασμένο σύνολο παραγωγής) R-πρότυπο,το να είναι επίπεδο είναι ίδιο με το να έιναι τοπικά ελεύθερο με την ακόλουθη έννοια: Μ είναι ένα επίπεδο R-πρότυπο αν και μόνο αν για κάθε πρώτο ιδεώδες (ή ακόμα και ακριβώς για κάθε μέγιστη ιδεώδες)P of R, ο localization (μια κατασκευή για την εισαγωγή παρονομαστών σε ένα πρότυπο για ένα δακτύλιο) M_P είναι free (θα αναφερόμαστε σε αυτό ως ελεύθερο εννοούμε ένα πρότυπο που έχει βάση δηλαδή που παράγεται από γραμμικά ανεξάρτητα στοιχεία) σαν πρότυπο πάνω στο localization (είναι μία συστηματική μέθοδος προσθήκης αντιστρόφων σε ένα δακτύλιο) R_P.
Το τοπικό κριτήριο για την ομαλότητα δηλώνει:
Ας είναι R ένας τοπικός Noetherian δακτύλιος(ο Noetherian δακτύλιος είναι ένας δακτύλιος που ικανοποιεί τις Ascending chain condition δηλαδή ένα σύνολο ιδιοτήτων για ιδεώδη σε ορισμένους αντιμεταθετικούς δακτυλίους),S ένα τοπικό Noetherian R - άλγεβρα (ομομορφισμός δακτυλίων) με ,και Μ ένα finitely-generated S-πρότυπο.Τότε Μ επίπεδο πάνω στο R αν και μόνο αν
Η σημασία αυτού είναι ότι ο S ​​δεν χρειάζεται να είναι πεπερασμένος πάνω στον R και πρέπει μόνο να εξεταστεί το μέγιστο ιδεώδες του R αντί ενός αυθαίρετου ιδανικού του R.
Το επόμενο κριτήριο είναι επίσης χρήσιμο για τη δοκιμή ομαλότητας:
Ας είναι R, S όπως στο τοπικό κριτήριο για την ομαλότητα.Ας υποθέσουμε ότι το S είναι Cohen - Macaulay(είναι ένας αντιμεταθετικός δακτύλιος με κάποιες αλγεβρογεωμετρικές ιδιότητες)  και R είναι regular (στην αντιμεταθετική άλγεβρα είναι ένας noetherian τοπικός δακτύλιος που έχει την ιδιότητα ο ελάχιστος αριθμός γεννητόρων των μέγιστων ιδεωδών να ισούται με Krull dimension (που είναι το supremum των μηκών όλων των αλυσίδων των πρώτων ιδεωδών)).Τότε το S είναι επίπεδο πάνω στον R αν και μόνο αν.
Αν S είναι ένας R - άλγεβρα, δηλαδή , έχουμε ένα ομομορφισμό f , τότε S έχει τη δομή ενός R -προτύπου, και ως εκ τούτου είναι λογικό να αναρωτηθούμε αν S είναι επίπεδη πάνω R. Σε αυτό το πλαίσιο έχουμε:
Αν S είναι επίπεδο πάνω στον R,τότε το S είναι ΄΄πιστό επίπεδο΄΄ πάνω R αν και μόνο αν κάθε πρώτο ιδεώδες της R είναι η αντίστροφη εικόνα της f ενός πρώτου ιδεώδους της S. Με άλλα λόγια, αν και μόνο αν.
Τα επίπεδα πρότυπα σε αντιμεταθετικούς δακτυλίους είναι πάντα Torsion-free (είναι ένα πρότυπο πάνω σε ένα δακτύλιο έτσι ώστε το 0 να είναι το μόνο στοιχείο που εξουδετερώνεται από ένα κανονικό στοιχείο (μη μηδενικό διαιρέτη) του δακτυλίου.Projective module (προβολικά πρότυπα πάνω σε ένα δακτύλιο που αποτελούν γενίκευση των ελεύθερων προτύπων και επομένως τα ελεύθερα πρότυπα) είναι πάντα επίπεδα.Για ορισμένες κοινές κλάσεις δακτυλίων,οι καταστάσεις αυτές μπορούν να αντιστραφούν(για παράδειγμα κάθε torsion-free πρότυπο πάνω από ένα Dedekind ring (αποτελεί αναπόσπαστο τομέα στον οποίο κάθε μη μηδενικό κατάλληλο ιδεώδες παραγόντων ανάγεται σε ένα πρώτο ιδεώδες) είναι αυτόματα επίπεδο ,και επίπεδο πρότυπο πάνω από τέλειους δακτυλίους είναι πάντα προβολικό),όπως έχει ενταχθεί στο ακόλουθο διάγραμμα των ιδιοτήτων των προτύπων:
Μία ακεραία περιοχή ονομάζεται Prüfer domain (είναι ένας τύπος δακτυλίων που γενικεύει Dedekind περιοχές σε μη-Noetherian πλαίσιο) αν κάθε torsion-free πρότυπο πάνω της είναι επίπεδο.
Κατηγορικά Σύνορα
Σε γενικές γραμμές, τα αυθαίρετα direct sum (άμεσα αθροίσματα) (είναι μια κατασκευή που συνδυάζει πολλά επίπεδα σε ένα νέο μεγαλύτερο επίπεδο) και direct limits (άμεσα όρια) των πρότυπων επιπέδων είναι επίπεδα,μία συνέπεια του γεγονότος ότι το προϊόν του τανυστή ανταλλάσσει με άμεσα αθροίσματα και άμεσα όρια(στην πραγματικότητα με όλα τα σύνορα), και τόσο τα άμεσα αθροίσματα όσο και τα άμεσα όρια είναι exact functors(είναι μία ΄΄χαρτογράφηση΄΄ που διατηρεί ακριβείς ακολουθίες). Υποπρότυπα και πρότυπα παράγοντες των πρότυπων επιπέδων δεν είναι επίπεδα σε γενικές γραμμές (( Π.χ. Z / NZ δεν είναι ένα επίπεδο Z-πρότυπο για n > 1 ). Ωστόσο,έχουμε το ακόλουθο αποτέλεσμα: η ομομορφική εικόνα ενός επίπεδου προτύπου Μ είναι επίπεδη, αν και μόνο αν ο πυρήνας είναι pure submodule (η έννοια της ΄΄καθαρής υποενότητας ΄΄ παρέχει μια γενίκευση του άμεσου αθροίσματος, που είναι μία πράξη στην ΄΄αφηρημένη άλγεβρα΄΄ ενός κλάδου των μαθηματικών) του Μ.
Ο Daniel Lazard (γεννήθηκε το 1941 και είναι Γάλλος που σπούδαζε μαθηματικά και πληροφορική) απέδειξε το 1969 ότι ένα πρότυπο Μ είναι επίπεδο, αν και μόνο αν το Μ είναι το άμεσο άθροισμα ελεύθερων προτύπων που έχουν πεπερασμένο σύνολο παραγωγής. Σαν συνέπεια λοιπόν έχουμε ότι κάθε ελεύθερο πρότυπο που έχει πεπερασμένο σύνολο παραγωγής είναι προβολικό.
Μια αβελιανή ομάδα είναι επίπεδη ( θεωρείται ως Z - πρότυπο) αν και μόνο αν είναι torsion-free (έχουμε αναφέρει πιο πάνω τι σημαίνει αυτός ο όρος).
Ομολογική άλγεβρα
Η ομαλότητα μπορεί επίσης να εκφραστεί χρησιμοποιώντας τους Tor συναρτητές (οι οποίοι είναι οι παράγωγες ΄΄χαρτογραφήσεις΄΄) των αριστερά προερχόμενων συναρτητών των προϊόντων του τανυστή. Ένα αριστερό R-πρότυπο Μ είναι επίπεδο αν και μόνο αν TornR(–, M) για όλα τα n \ge 1 (δηλαδή, εάν και μόνο εάν TornR(X, M) = 0 για όλα τα n \ge 1 και όλα τα δεξιά R-πρότυπα Χ).Ομοίως ένα δεξιό R-πρότυπο είναι επίπεδο αν και μόνο αν TornR(M, X) = 0 για όλα τα n \ge 1 και όλα τα αριστερά R-πρότυπα Χ.Χρησιμοποιώντας τους Τορ συναρτητές ΄΄χαρτογραφήσεις΄΄ για τις μεγάλες ακριβείς ακολουθίες, έπειτα είναι εύκολο κανείς να αποδείξει την παρακάτω μικρή ακριβή ακολουθία Εαν το A και το B είναι επίπεδα, το C δεν χρειάζεται να είναι επίπεδο πιο γενικά. Ωστόσο μπορεί να δειχθεί το εξής:
Ανάλυση επιπέδου
Μια ανάλυση επιπέδου ενός προτύπου M είναι μια ανάλυση της μορφής όπου τα Fi είναι όλα επίπεδα πρότυπα. Κάθε ελεύθερη ή προβολική ανάλυση είναι απαραίτητα μια επίπεδη ανάλυση. Οι αναλύσεις επιπέδου μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να υπολογιστεί η Tor ΄΄χαρτογράφηση΄΄.
Το μήκος μιας πεπερασμένης επίπεδης ανάλυσης είναι ο πρώτος δείκτης n τέτοιος ώστε Fn να είναι μη μηδενικό και Fi=0 για i μεγαλύτερο του n.Εάν ένα πρότυπο Μ επαληθεύει μία πεπερασμένα επίπεδη ανάλυση, το ελάχιστο μήκος μεταξύ όλων των πεπερασμένων επίπεδων αναλύσεων του M ονομάζεται επίπεδη διάσταση ( flat dimension ) και συμβολίζεται με fd(M). Αν το M δεν επαληθεύει μια πεπερασμένη επίπεδη ανάλυση θα θεωρούμε με σύμβαση ότι η επίπεδή τού διάσταση ισούται με άπειρο. Ως παράδειγμα, σκεφτείτε μια μονάδα M τέτοια ώστε fd(M) = 0. Σε αυτήν την περίπτωση, η ακρίβεια της ακολουθίας 0 → F0 → M → 0 δείχνει ότι το βέλος στο κέντρο είναι ισομορφισμός , και ως εκ τούτου το ίδιο το Μ είναι επίπεδο.
Επίπεδη κάλυψη
Ενώ δεν υπάρχουν πάντα προβολικές καλύψεις για τα πρότυπα,υπήρχε η άποψη για ορισμένους δακτυλίους ότι κάθε πρότυπο έχει μία επίπεδη κάλυψη,δηλαδή,κάθε πρότυπο M θα είναι ο επιμορφισμός της εικόνας ενός επίπεδου προτύπου F έτσι ώστε κάθε ΄΄χάρτης΄΄ από ένα επίπεδο πρότυπο σε M παράγοντες μέσα στο F, καθώς και κάθε ενδομορφισμός της F πάνω M να είναι ένας αυτομορφισμός. Η κατ' εικασία τότε κάλυψη κατ' εικασία τότε κάλυψη αναφέρεται πρώτη φορά. Η εικασία αυτή αποδείχθηκε ταυτόχρονα από τους L. Bican, R. El Bashir και E. Enochs. Αυτό η απόδειξη έγινε πράξη με τη σημαντική συνεισφορά των P. Eklof, J. Trlifaj και J. Xu.
Δεδομένου ότι υπάρχουν επίπεδες καλύψεις για όλα τα πρότυπα πάνω από όλους τους δακτυλίους οι ελάχιστες επίπεδες αναλύσεις μπορούν να πάρουν τη θέση των ελάχιστων προβολικών αναλύσεων σε πολλές περιπτώσεις.Η μέτρηση της παρέκκλισης της επίπεδης ανάλυσης από την προβολική ανάλυση ονομάζεται σχετική ομολογική άλγεβρα και ο κλάδος αυτός καλύπτεται από την δουλειά και πιο πρόσφατα από την δουλειά  εστιάζοντας στην επίπεδη ανάλυση.
Εποικοδομητικά Μαθηματικά
Τα επίπεδα πρότυπα έχουν αυξημένη σημασία στα εποικοδομητικά μαθηματικά(constructive mathematics) όπου τα προβολικά πρότυπα έχουν λιγότερη σημασία.Για παράδειγμα το ότι όλα τα ελεύθερα πρότυπα είναι προβολικά ισοδυναμεί με το πλήρες αξίωμα της επιλογής (axiom of choice),έτσι τα θεωρήματα για προβολικά πρότυπα,ακόμα και αν αποδειχθούν εποικοδομητικά,δεν ισχύουν απαραίτητα για ελεύθερα πρότυπα.Αντίθετα, είναι σίγουρο ότι ισχύει ότι τα ελεύθερα πρότυπα είναι επίπεδα,έτσι τα θεωρήματα σχετικά με τα επίπεδα πρότυπα εξακολουθούν να ισχύουν.
Αναφορές
Κατηγορία:Αλγεβρική γεωμετρία Κατηγορία:Θεωρία δακτυλίων
Αναισθησία (ιατρική)
Στην πράξη της ιατρικής, ειδικά στη χειρουργική και στην οδοντιατρική, η αναισθησία είναι μία προκαλούμενη, προσωρινή κατάσταση με ένα ή περισσότερα από τα παρακάτω χαρακτηριστικά: αναλγησία (ανακούφιση ή πρόληψη από τον πόνο), παράλυση (μέγιστη μυϊκή χάλαση), αμνησία (απώλεια μνήμης), και απώλεια συνείδησης. Το αναισθητικό είναι ο παράγοντας που προκαλεί την αναισθησία. Ένας ασθενής υπό την επίδραση της αναισθησίας αναισθητοποιείται. Ο αναισθησιολόγος είναι ο ιατρός που πραγματοποιεί την αναισθησία,
Η αναισθησία επιτρέπει την ανώδυνη πραγματοποίηση ιατρικών εγχειρήσεων, οι οποίες θα προκαλούσαν πολύ έντονο ή και αφόρητο πόνο σε έναν μη αναισθητοποιημένο ασθενή. Υπάρχουν τρεις ευρείες κατηγορίες αναισθησίας: Στην προετοιμασία μίας ιατρικής επέμβασης, ο αναισθησιολόγος διαλέγει και αποφασίζει τη δοσολογία ενός ή και περισσότερων φαρμάκων για να πετύχει το είδος και το βαθμό της αναισθησίας με τα κατάλληλα χαρακτηριστικά για το κάθε είδος επέμβασης και τον κάθε ασθενή. Τα είδη των φαρμάκων που χρησιμοποιούνται περιλαμβάνουν τα γενικά αναισθητικά, τα υπνωτικά, τα κατασταλτικά, τα φάρμακα νευρομυϊκού αποκλεισμού, τα ναρκωτικά και τα αναλγητικά.
Υπάρχουν σημαντικοί και ασήμαντοι κίνδυνοι με την αναισθησία. Παραδείγματα σοβαρών κινδύνων είναι ο θάνατος, το έμφραγμα του μυοκαρδίου και η πνευμονική εμβολή ενώ οι ασήμαντοι κίνδυνοι περιλαμβάνουν τη μετεγχειρητική ναυτία και εμετό και την επανεισαγωγή στο νοσοκομείο. Η πιθανότητα να συμβεί μία επιπλοκή είναι ανάλογη με τον σχετικό κίνδυνο που προκύπτει από μια ποικιλία παραγόντων που σχετίζονται με την υγεία του ασθενή, την πολυπλοκότητα του χειρουργείου που διεξάγεται και το είδος του αναισθητικού που χρησιμοποιείται. Απ' αυτούς τους παράγοντες, η κατάσταση της υγείας του ασθενή πριν το χειρουργείο (διαστρωματώνεται από τo ASA σύστημα κατάταξης της κατάστασης της υγείας) έχει τη μεγαλύτερη σχέση με την πιθανότητα να συμβεί μια επιπλοκή. Οι ασθενείς συνήθως ξυπνάνε μέσα σε λίγα λεπτά μετά τον τερματισμό της δράσης του αναισθητικού και ανακτούν τις αισθήσεις τους μέσα σε λίγες ώρες. Μία εξαίρεση είναι μία κατάσταση που λέγεται μετεγχειρητική νοητική δυσλειτουργία, και χαρακτηρίζεται από επίμονη σύγχυση που διαρκεί εβδομάδες ή και μήνες, και είναι πιο συχνή σ' αυτούς που υπόκεινται σε μία εγχείρηση καρδιάς και στους ηλικιωμένους.
Ιστορία της αναισθησίας
Η πρώτη καταγεγραμμένη γενική αναισθησία πραγματοποιήθηκε από τον Crawford W.Long το 1842. Δυστυχώς για τον Long, δεν δημοσίευσε τις επιτυχίες του με τη χρήση αιθέρα για γενική αναισθησία μέχρι το 1849. Η πρώτη δημόσια επίδειξη της γενικής αναισθησίας έγινε το 1846 από έναν οδοντίατρο της Βοστώνης με το όνομα William T.G. Morton στο γενικό νοσοκομείο της Μασαχουσέτης. Ο Dr. Morton χρησιμοποίησε διαιθυλαιθέρα για γενικό αναισθητικό για την αφαίρεση ενός τραχηλικού όγκου από τον χειρούργο John Collins Warren (ο πρώτος εκδότης του ιατρικού περιοδικού New England Journal of Medicine και κοσμήτορας της Ιατρικής Σχολής του Harvard). Περίπου μία δεκαετία αργότερα, η κοκαΐνη εισήχθη ως το πρώτο εφικτό τοπικό αναισθητικό. John H. Packard, από τη Philadelphia, δημοσίευσε την πρώτη ανακοίνωση για χρήση αιθέρα για γενική αναισθησία το 1872. Το 1930 ο Dr. Harvey Cushing συνέδεσε την αντίδραση του στρες με υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας και ξεκίνησε τη χρήση τοπικών αναισθητικών για επιδιόρθωση κήλων ταυτόχρονα με τη γενική αναισθησία.
Ιατρικές Χρήσεις
Υπάρχουν τρεις βασικοί στόχοι ή τελικά σημεία για τους οποίους γίνεται η αναισθησία: <sup class="reference" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false"> : 236 Τα διάφορα είδη αναισθησίας (τα οποία συζητούνται στις επόμενες ενότητες) έχουν διαφορετικό τελικό στόχο. Η περιοχική αναισθησία, για παράδειγμα, έχει σαν αποτέλεσμα την αναλγησία, τα κατασταλτικά τύπου- βενζοδιαζεπίνης (χρησιμοποιούνται στην αναισθησία του λυκόφωτος) προκαλούν αμνησία και τα γενικά αναισθητικά μπορούν να προκαλέσουν όλα τα τελικά σημεία της αναισθησίας. Ο στόχος της αναισθησίας είναι να επιτευχθούν τα τελικά σημεία που απαιτούνται για κάθε χειρουργική επέμβαση με τον λιγότερο δυνατό κίνδυνο για τον ασθενή. right|thumb|Ο χώρος του αναισθησιολόγου σε μία αίθουσα χειρουργείου Για να επιτευχθούν οι στόχοι της αναισθησίας, τα φάρμακα δρουν σε διαφορετικά αλλά συνδεόμενα μεταξύ τους μέρη του νευρικού συστήματος. Η ύπνωση, για παράδειγμα, προκαλείται μετά από επίδραση στον πυρήνα του εγκεφάλου και είναι όμοια με τη φυσιολογική ενεργοποίηση του ύπνου. Το αποτέλεσμα είναι οι ασθενείς να έχουν μικρότερη δυνατότητα αντίληψης και μικρότερη αντίδραση σε επώδυνα ερεθίσματα. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false"> : 245
Η απώλεια μνήμης (αμνησία) προκαλείται από τη δράση φαρμάκων σε πολλαπλές (αλλά συγκεκριμένες) περιοχές του εγκεφάλου. Η μνήμη δημιουργείται ως δηλωτική ή μη-δηλωτική μνήμη σε πολλά στάδια (ενεργή μνήμη, μακροχρόνια μνήμη, λειτουργική μνήμη) η δύναμη της οποίας καθορίζεται από την πλαστικότητα των συνάψεων δηλαδή τη δυνατότητα μεταβολής της ισχύς και του πλήθους των συνάψεων ανάμεσα στους νευρώνες. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false"> : 246 Κάθε αναισθητικό προκαλεί αμνησία μέ διαφορετικό μηχανισμό δράσης στο σχηματισμό της μνήμης ανάλογα με τη δόση. Τα εισπνεόμενα αναισθητικά προκαλούν αμνησία μέσω γενικής καταστολής του πυρήνα σε δόσεις χαμηλότερες απ' αυτές που απαιτούνται για απώλεια συνείδησης. Φάρμακα όπως η μιδαζολάμη προκαλούν αμνησία με διαφορετικά μονοπάτια και συγκεκριμένα μέσω αποκλεισμού του σχηματισμού της μακροχρόνιας μνήμης. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false"> : 249
Συνδεδεμένη στενά στα πλαίσια της αμνησίας και της ύπνωσης είναι και η συνείδηση. Συνείδηση είναι η υψηλής τάξης διεργασία με την οποία αναλύονται οι πληροφορίες. Για παράδειγμα, η λέξη "ήλιος" φέρνει στο μυαλό πιο πολλά συναισθήματα, αναμνήσεις και μία αίσθηση ζεστασιάς σε σχέση με μία περιγραφή μίας κυκλικής, πορτοκαλί θερμής σφαίρας που φαίνεται στον ουρανό για ένα διάστημα του 24-ώρου. Ομοίως, ένα άτομο μπορεί να βλέπει όνειρα (μία κατάσταση συνείδησης υποκειμενική) ή να έχει συναίσθηση της επέμβασης παρά το ότι δεν υπάρχει καμία ένδειξη γι' αυτό κατά τη διάρκεια της αναισθησίας. Εκτιμάται ότι το 22% των ανθρώπων βλέπουν όνειρα κατά τη γενική αναισθησία και 1 ή 2 ανά 1000 περιστατικά έχουν ένα μικρό επίπεδο συνείδησης κάτι το οποίο ονομάζεται "συναίσθηση κατά τη γενική αναισθησία". <sup class="reference" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false"> : 253
Τεχνικές
Το λεπτομερέστερο προεγχειρητικά ιατρικό ιστορικό έχει στόχο να ανακαλύψει γενετικές διαταραχές (όπως κακοήθης υπερθερμία ή ανεπάρκεια της ψευδοχολινεστεράσης), συνήθειες (κάπνισμα, λήψη ναρκωτικών ουσιών και λήψη αλκοόλ), ιδιοσυστασιακά χαρακτηριστικά (όπως παχυσαρκία ή δύσκολος αεραγωγός) και οποιεσδήποτε άλλες συνυπάρχουσες ασθένειες (ιδιαιτέρως καρδιακές και αναπνευστικές παθήσεις), οι οποίες μπορεί να επηρεάσουν την αναισθησία. Η φυσική εξέταση βοηθά να ποσοτικοποιηθεί οτιδήποτε βρέθηκε στο ιατρικό ιστορικό επιπρόσθετα και με τις εργαστηριακές εξετάσεις. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false"> : 1003–1009
Εκτός από την εκτίμηση της γενικής κατάστασης της υγείας του ασθενή, μία αξιολόγηση ειδικών παραγόντων που σχετίζονται με το χειρουργείο πρέπει να συνυπολογισθούν κατά την αναισθησία. Για παράδειγμα, στην αναισθησία κατά τη διάρκεια ενός τοκετού θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν όχι μόνο η μητέρα αλλά και το έμβρυο. Καρκίνοι και όγκοι που βρίσκονται στους πνεύμονες ή στην τραχεία δημιουργούν ιδιαίτερες προκλήσεις στη γενική αναισθησία. Μετά τον καθορισμό της υγείας του ασθενή που πρόκειται να λάβει την αναισθησία και των στόχων που πρέπει να επιτευχθούν για την ολοκλήρωση του χειρουργείου, επιλέγεται ο κατάλληλος τύπος της αναισθησίας. Η επιλογή της εγχειρητικής μεθόδου και της τεχνικής της αναισθησίας έχουν στόχο τη μείωση των επιπλοκών, την ελάττωση του χρόνου που απαιτείται για την ανάνηψη και την ελαχιστοποίηση απάντησης του οργανισμού στο χειρουργικό στρες.
Γενική Αναισθησία
left|thumb|Ένας ψεκαστήρας περιέχει το υγρό αναισθητικό και το μετατρέπει σε αέριο για εισπνοή (σε αυτή την περίπτωση σεβοφλουράνιο) Η αναισθησία αποτελεί συνδυασμό των στόχων που αναφέρθηκαν παραπάνω οι οποίοι επιτυγχάνονται με την επίδραση των φαρμάκων σε διαφορετικά αλλά αλληλοεπικαλυπτόμενα μέρη του κεντρικού νευρικού συστήματος. Η γενική αναισθησία (σε αντίθεση με τη νάρκωση και την περιοχική αναισθησία) έχει τρεις στόχους: την απουσία κινητικότητας (μυοχάλαση), την έλλειψη συνείδησης και την απουσία απάντησης στο χειρουργικό στρες (αναλγησία). Στα πρώτα χρόνια της αναισθησία, τα αναισθητικά μπορούσαν να επιτύχουν μόνο τους δύο πρώτους στόχους, επιτρέποντας του χειρουργούς να πραγματοποιήσουν επεμβάσεις, αλλά πολλοί ασθενείς πέθαιναν λόγω πολύ αυξημένης αρτηριακής πίεσης και ταχυκαρδίας διότι οι χειρουργικοί χειρισμοί ήταν ιδιαίτερα επίπονοι. Τελικά, την ανάγκη της αναλγησίας ταυτοποίησε ο Harvey Cushing, ο οποίος έκανε ένεση τοπικού αναισθητικού πριν την αποκατάσταση κηλών. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false"> : 30 Αυτό οδήγησε στην ανάπτυξη και άλλων φαρμάκων για αναλγησία ώστε να μειωθούν οι δείκτες θνησιμότητας.
Ο πιο συνηθισμένος τρόπος για να επιτευχθούν οι στόχοι της γενικής αναισθησίας είναι μέσω της χρήσης εισπνεόμενων γενικών αναισθητικών. Κάθε ένα έχει τη δική του ισχύ που σχετίζεται με τη διαλυτότητά του σε έλαιο. Αυτή η σχέση υπάρχει διότι τα φάρμακα αυτά συνδέονται άμεσα με κοιλότητες στις πρωτεΐνες του κεντρικού νευρικού συστήματος,παρόλο που πολλές διαφορετικές θεωρίες για τη δράση των γενικών αναισθητικών έχουν περιγραφεί. Τα εισπνεόμενα αναισθητικά πιστεύεται ότι επιδρούν σε διαφορετικά μέρη του κεντρικού νευρικού συστήματος.Για παράδειγμα, η κατάργηση της κινητικότητας από τα εισπνεόμενα αναισθητικά οφείλεται στην επίδραση τους στη σπονδυλική στήλη ενώ η νάρκωση, η ύπνωση και η αμνησία περιλαμβάνουν περιοχές του εγκεφάλου. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false"> : 515 Η ισχύς των εισπνεόμενων αναισθητικών μετριέται με την ελάχιστη κυψελιδική συγκέντρωση ή MAC. Η MAC αποτελεί την ποσοστιαία δόση του αναισθητικού που αποκλείει την απάντηση σε επώδυνο ερέθισμα στο 50% των ατόμων. Όσο υψηλότερη είναι η MAC, γενικά, τόσο λιγότερο ισχυρό είναι το αναισθητικό. thumb|Σύριγγες προετοιμασμένες με φάρμακα που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν κατά τη διάρκεια μίας επέμβασης υπό γενική αναισθησία διατηρούμενη με αέριο [[σεβοφλουράνιο: - Προποφόλη, ένα υπνωτικό - Εφεδρίνη, σε περίπτωση υπότασης - Φεντανύλη, για αναλγησία - Ατρακούριο, για νευρομυικό αποκλεισμό - Glycopyrronium bromide (εδώ με την εμπορική ονομασία Robinul), για την ελάττωση των εκκρίσεων ]] Το ιδεατό αναισθητικό φάρμακο θα μπορούσε να παρέχει ύπνωση, αμνησία, αναλγησία και μυϊκή χάλαση χωρίς ανεπιθύμητες ενέργειες στην αρτηριακή πίεση, στις σφύξεις και στην αναπνοή. Στη δεκαετία του 1930,οι γιατροί άρχισαν να συνδυάζουν τα εισπνεόμενα αναισθητικά με ενδοφλέβια γενικά αναισθητικά. Τα φάρμακα αυτα χρησιμοποιούμενα σε συνδυασμό παρείχαν περισσότερη ασφάλεια στον αναισθητοποιημένο ασθενή και μία γρηγορότερη ανάνηψη. Ο συνδυασμός των φαρμάκων αργότερα αποδείχθηκε ότι οδηγεί σε χαμηλότερη πιθανότητα θανάτου στις 7 πρώτες μέρες μετά την αναισθησία. Για παράδειγμα, η προποφόλη (ενδοφλέβια έγχυση) θα πρέπει να χορηγείται για την εισαγωγή στην αναισθησία, η φεντανύλη (ενδοφλέβια έγχυση) χρησιμοποιείται για την κατάργηση της απάντησης στο στρες, η μιδαζολάμη (ενδοφλέβια έγχυση) χορηγείται για την επίτευξη αμνησίας και το σεβοφλουράνιο (εισπνεόμενο) χορηγείται κατά τη διάρκεια της επέμβασης για τη συντήρηση των επιδράσεων αυτών. Πιο πρόσφατα, έχουν αναπτυχθεί διάφορα ενδοφλεβίως χορηγούμενα φάρμακα, τα οποία, εάν χρειάζεται, μπορούν να αντικαταστήσουν τελείως τα εισπνεόμενα γενικά αναισθητικά. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false"> : 720
Εξοπλισμός
Το βασικό όργανο σε ένα σύστημα μεταφοράς εισπνεόμενου αναισθητικού είναι ένα μηχάνημα αναισθησίας. Αυτό διαθέτει ψεκαστήρες, εξαεριστήρες, ένα αναισθητικό κύκλωμα αναπνοής , ένα σύστημα σάρωσης των εκπνεόμενων αερίων και μετρητές πιέσεων. Ο σκοπός του μηχανήματος της αναισθησίας είναι να προμηθεύει αναισθητικό αέριο με μία συνεχή ροή (πίεση), οξυγόνο για την αναπνοή και να απομακρύνει το διοξείδιο του άνθρακα και τα υπόλοιπα αποβληθέντα αέρια της αναισθησίας. Καθώς τα εισπνεόμενα αναισθητικά είναι εύφλεκτα, έχουν αναπτυχθεί ποικίλοι έλεγχοι ώστε να επιβεβαιώνεται ότι το μηχάνημα είναι κατάλληλο για χρήση, ότι τα συστήματα ασφαλείας είναι ενεργά και δεν υπάρχουν κίνδυνοι από τα ηλεκτρικά συστήματα. Το ενδοφλέβιο αναισθητικό χορηγείται είτε εφάπαξ είτε με αντλία συνεχούς έγχυσης. Υπάρχουν επίσης και πολλά μικρότερα εργαλεία που χρησιμοποιούνται για τη διαχείριση του αεραγωγού και την ηλεκτρονική παρακολούθηση του ασθενή. Το κοινό νήμα της μοντέρνας μηχανικής στον τομέα αυτό είναι η χρήση εξασφαλισμένων συστημάτων που ελαττώνουν τις πιθανότητες καταστροφικής κακής χρήσης του αναισθητικού μηχανήματος.
Καταστολή
Η καταστολή (επίσης αναφέρεται σαν διαχωριστική αναισθησία ή αναισθησία του λυκόφωτος) δημιουργεί υπνωτικές, κατασταλτικές, αγχολυτικές, αμνησιακές, αντισπασμωδικές, και κεντρικά παραγόμενες μυοχαλαρωτικές ιδιότητες. Από την πλευρά του ατόμου που χορηγεί την καταστολή, ο ασθενής εμφανίζεται κοιμισμένος, χαλαρωμένος και έχοντας αμνησία, επιτρέποντας έτσι με ευκολία τη διενέργεια επώδυνων επεμβάσεων. Κατασταλτικά φάρμακα όπως οι βενζοδιαζεπίνες χρησιμοποιούνται συνήθως σε συνδυασμό με αναλγητικά (όπως οπιούχα αναλγητικά, ή τοπικά αναισθητικά ή συνδυασμό τους) διότι από μόνα τους δεν μπορούν να προσφέρουν ικανοποιητική αναλγησία.
Από την πλευρά του ατόμου που λαμβάνει την καταστολή, το αποτέλεσμα είναι η αίσθηση γενικής χαλάρωσης, η αμνησία (απώλεια μνήμης) και η αίσθηση ότι ο χρόνος πέρασε πολύ γρήγορα. Πολλά φάρμακα μπορούν να προκαλέσουν καταστολή και αυτά είναι οι βενζοδιαζεπίνες, η προποφόλη, η πεντοθάλη, η κεταμίνη και τα εισπνεόμενα γενικά αναισθητικά. Το πλεονέκτημα της καταστολής σε σχέση με τη γενική αναισθησία είναι ότι γενικά δεν απαιτεί υποστήριξη του αεραγωγού ή της αναπνοής ( δεν απαιτείται ενδοτραχειακή διασωλήνωση ή μηχανικός αερισμός) και μπορεί να έχει μικρότερη επίδραση στο καρδιαγγειακό σύστημα κάτι το οποίο προσφέρει ακόμη μεγαλύτερη ασφάλεια σε μερικούς ασθενείς. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false"> : 736
Περιοχική Αναισθησία
Όταν ο πόνος αποκλείεται σε μία περιοχή του σώματος χρησιμοποιώντας τοπικά αναισθητικά, τότε η αναισθησία αυτή αναφέρεται ως περιοχική αναισθησία. Υπάρχουν πολλοί τύποι περιοχικής αναισθησίας ανάλογα με το εάν εγχύεται τοπικό αναισθητικό στον ίδιο τον ιστό που γίνεται η επέμβαση, στη φλέβα που τροφοδοτεί τον ιστό αυτό ή γύρω από το νεύρο που παρέχει αισθητικότητα στην περιοχή της επέμβασης. Αυτός ο τελευταίος τύπος λέγεται και νευρικός αποκλεισμός, ο οποίος διαιρείται σε περιφερικό και κεντρικό νευρικό αποκλεισμό.
Τα παρακάτω αποτελούν τύπους της περιοχικής αναισθησίας: <sup class="reference" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false"> : 926–931
Ενδοραχιαία, επισκληρίδιος και ιεροκοκκυγική αναισθησία
Η κεντρική νευροαξονική αναισθησία είναι η ένεση τοπικού αναισθητικού γύρω από τη σπονδυλική στήλη που παρέχει αναλγησία στην κοιλιακή χώρα, στην πύελο ή στα κατώτερα μέρη. Διακρίνεται σε ενδοραχιαία αναισθησία (ένεση μέσα στον υπαραχνοειδή χώρο), επισκληρίδιο (ένεση έξω από τον υπαραχνοειδή χώρο και μέσα στον επισκληρίδιο χώρο) και ιεροκοκκυγική (ένεση μέσα στην ιππουρίδα ή στο ουραίο τμήμα της σπονδυλικής στήλης). Η ενδοραχιαία και η επισκληρίδιος αναισθησία είανι οι πιο συχνά χρησιμποιούμενοι νευροαξονικοί αποκλεισμοί.
Επειδή οι κεντρικοί νευροαξονικοί αποκλεισμοί προκαλούν αγγειοδιαστολή, η πτώση της αρτηριασκής πίεσης είναι συνήθης. Αυτή η πτώση καθορίζεται περισσότερο από το φλεβικό κομμάτι του κυκλοφορικού συστήματος το οποίο κατέχει το 75% του κυκλοφορούμενου όγκου αίματος. Οι επιφράσεις αυτές στη φυσιολογία του οργανισμού είναι πιο ισχυρές όταν ο αποκλεισμός εγκαθίσταται πάνω από το 5ο θωρακικό νευροτόμιο. Ένας αναποτελεσματικός αποκλεισμός οφείλεται συχνότερα σε ανεπαρκή αγχόλυση ή καταστολή παρά σε αποτυχία του αποκλεισμού από μόνος του. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false"> : 1611
Διαχείρηση του οξέος πόνου
right|240x240px|A patient-controlled analgesia infusion pump, configured for epidural administration of [[Φαιντανύλη|fentanyl and bupivacainefor postoperative analgesia]] Ο πόνος ο οποίος διαχειρίζεται επιτυχώς κατά τη διάρκεια του χειρουργείου και κατά την άμεση μετεγχειρητική περίοδο προάγει την υγεία των ασθενών (μειώνοντας το στρες που επηρεάζει τη φυσιολογία του οργανισμού) και την πιθανότητα εμφάνισης χρόνιου μετεγχειρητικού πόνου. Η Αλγαισθησία (η αίσθηση του άλγους) δεν είναι στατικά σκληρά-συνδεδεμένη μέσα στο ανθρώπινο σώμα. Αντιθέτως, είναι μία δυναμική διαδικασία όπου επίμονα επώδυνα ερεθίσματα μπορούν να ευαισθητοποιήσουν το σύστημα και να κάνουν δύσκολη τη διαχείρηση του οξέος πόνου ή και να οδηγήσουν στην εμφάνιση χρόνιου πόνου.Γι αυτό το λόγο,η πρώιμη αντιμετώπιση του οξέος πόνου μπορεί να ελαττώσει συγχρόνως και τον οξύ και τον χρόνιο πόνο και είναι σχεδιασμένη για μία συγκεκριμένη χειρουργική επέμβαση, το συκεκριμένο περιβάλλον στο οποίο χορηγείται (ενδονοσοκομειακός ή εξωνοσοκομειακός ασθενής) και επίσης εξατομικεύεται ανάλογα με τον ίδιο τον ασθενή. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false"> : 2757
Η αντιμετώπιση του πόνου ταξινομείται σε αυτή πριν να απαιτηθεί και σε αυτή όταν πια απαιτείται. Όταν απαιτείται περιλαμβάνει τυπικά είτε οπιοειδή ή μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα αλλά μπορεί επίσης να γίνει χρήση νεότερων προσεγγίσεων όπως το εισπνεόμενο οξείδιο του αζώτου ή η κεταμίνη. Τα φάρμακα που χορηγούνται επί οξέος πόνου μπορεί να τα διαχειριστεί ο ιατρός (σαν φάρμακα που χρειάζονται κατόπιν αίτησης) ή ο ασθενής χρησιμοποιώντας ελεγχόμενη από τον ασθενή αναλγησία (PCA). Η PCA έχει αποδειχθεί ότι προσφέρει καλύτερο έλεγχο του πόνου και αυξάνει την ικανοποίηση των ασθενών σε σχέση με τις συμβατικές μεθόδους. Συνήθεις προσεγγίσεις αντιμετώπισης οξέος πόνου πριν να απαιτηθεί είναι ο επισκληρίδιος νευροαξονικός αποκλεισμός και οι νευρικοί αποκλεισμοί. Μία αναδρομική μελέτη του ελέγχου του πόνου μετά από διακοιλιακή επέμβαση αορτής έδειξε ότι ο επισκληρίδιος αποκλεισμός προσφέρει καλύτερη ανακούφιση από τον πόνο (ειδικά κατά τις κινήσεις) στην περίοδο μέχρι και τρεις ημέρες μετεγχειρητικά. Επίσης ελαττώνει τη διάρκεια της μετεγχειρητικής ενδοτραχειακής διασωλήνωσης έως και στη μισή. Η εμφάνιση παρατεταμένου μετεγχειρητικά μηχανικού αερισμού και ισχαιμίας του μυοκαρδίου ελαττώνονται επίσης με την επισκληρίδιο αναλγησία.
Κίνδυνοι και επιπλοκές
Οι κίνδυνοι και οι επιπλοκές που σχετίζονται με την αναισθησία διακρίνονται στη νοσηρότητα(μία ασθένεια ή διαταραχή που προέκυψε από την αναισθησία) ή τη θνησιμότητα (θάνατος που προέκυψε από την αναισθησία). Η προσπάθεια να καταγραφεί πόσο η αναισθησία συνδέεται με νοσηρότητα και θνησιμότητα μπορεί να είναι δύσκολη επειδή η κατάσταση της υγείας του ασθενή πριν από την επέμβαση καθώς και η πολυπλοκότητα της χειρουργικής επέμβασης μπουρούν επίσης να συμβάλλουν στους κινδύνους. left|thumb|Θάνατοι που σχετίζονται με την αναισθησία ανάλογα με την κατάταξη κατά ASA Πριν από την αναισθησία στις αρχές του 19ου αιώνα, το stress της φυσιολογίας του οργανισμού που προέκυπτε από την επέμβαση προκαλούσε σημαντικές επιπλοκές και πολλούς θανάτους που οφείλονταν σε καταπληξία. Όσο πιο γρήγορα γινόταν η επέμβαση, τόσο μικρότερη ήταν η συχνότητα των επιπλοκών (οδηγώντας σε αναφορές πολύ γρήγορων ακρωτηριασμών). Η έλευση της αναισθησίας επέτρεψε να πραγματοποιούνται πιο πολύπλοκες και σωτήριες επεμβάσεις, ελαττώνοντας το stress της φυσιολογίας του οργανισμού, αλλά προσθέτοντας έναν παράγοντα κινδύνου. Δύο χρόνια μετά την εισαγωγή του αιθέρα ως αναισθητικό καταγράφηκε ο πρώτος θάνατος που σχετιζόταν άμεσα με την αναισθησία.
Η νοσηρότητα μπορεί να είναι μείζων (ισχαιμία του μυοκαρδίου, πνευμονία, πνευμονική εμβολή, νεφρική δυσλειτουργεία/ανεπάρκεια, μετεγχειρητική μειωμένη ικανότητα αντίληψηςognitive and αλλεργική αντίδραση) ή ελάσσων (ελάσσων ναυτία, έμετος, readmission). Συχνά υπάρχει μία αλληλοεπικάλυψη στους παράγοντες που συμβάλλουν στη νοσηρότητα και στη θνησιμότητα και αυτοί είναι η προηγούμενη κατάσταση της υγείας του ασθενή, η επέμβαση που πραγματοποιήθηκε και η αναισθησία. Για να γίνει αντιληπτός ο σχετικός κίνδυνος του κάθε παράγοντα που συμβάλλει, πρέπει κανείς να σκεφτεί ότι η συχνότητα των θανάτων που οφείλονται αποκλειστικά στην προηγούμενη κατάσταση της υγείας του ασθενή είναι 1:870. Συγκρίνοντας τη συχνότητα αυτή με αυτή των θανάτων που οφείλονται αποκλειστικά στη χειρουργική επέμβαση (1:2860) ή αποκλειστικά στην αναισθησία (1:185,056) αντανακλάται ότι ο σημαντικότερος παράγοντας στην αναισθησιολογική θνησιμότητα είναι η προηγούμενη κατάσταση της υγείας του ασθενή. Αυτά τα στατιστικά δεδομένα μπορούν επίσης να συγκριθούν με την πρώτη μελέτη βασισμένη στη θνησιμότητα στην αναισθησία που έγινε το 1954, η οποί έδειξε μία συχνότητα θανάτων από όλους τους παράγοντες κινδύνου 1:75 και μία συχνότητα θανάτου που αποδιδόταν αποκλειστικά στην αναισθησία 1:2680. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false"> : 993 Άμεσες συγκρίσεις ανάμεσα στα στατιστικά δεδομένα σχετικά με τη θνησιμότητα δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν μεταξύ διαφορετικών χρονικών περιόδων και χωρών εξαιτίας διαφορών στη διαστρωμάτωση των παραγόντων κινδύνου, ωστόσο, υπάρχουν ενδείξεις ότι τα αναισθητικά αύξησαν σημαντικά την ασφάλεια  αλλά σε πιο βαθμό είναι ακόμα αβέβαιο.
Για να επιτευχθεί ένα σταθερό επίπεδο νοσηρότητας και θνησιμότητας, έχουν αναφερθεί πολλοί παράγοντες κινδύνου που συμβάλλουν στον σχετικό κίνδυνο της επέμβασης και της αναισθησίας μαζί. Για παράδειγμα, ένας ασθενής ηλικίας 60-79 ετών έχει 2.32 φορές υψηλότερο κίνδυνο από έναν ασθενή μικρότερο από 60 ετών. Επίσης ένας ασθενής με κλίμακα ASA 3,4 ή 5 έχει 10.65 φορές υψηλότερο κίνδυνο από έναν ασθενή με κλίμακα ASA 1 ή 2. Άλλες μεταβλητές περιλαμβάνουν την ηλικία άνω των 80 (3.29 υψηλότερος κίνδυνος από την ηλικία κάτω των 60), το φύλο (οι γυναίκες έχουν χαμηλότερο κίνδυνο 0.77), το επείγον της επέμβασης (οι επείγουσες επεμβάσεις έχουν 4.44 φορές υψηλότερο κίνδυνο), την εμπειρία του εκτελούντος το χειρουργείο (λιγότερα από 8 χρόνια εμπειρίας και/ή λιγότερες από 600 περιπτώσεις έχουν 1.06 φορές υψηλότερο κίνδυνο) και τον τύπο του αναισθητικού (τα τοπικά αναισθητικά έχουν χαμηλότερο κίνδυνο από τα γενικά αναισθητικά). <sup class="reference" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false"> : 984 Στις μαιευτικές επεμβάσεις, οι πολύ νέες γυναίκες καιθώς και οι πολύ ηλικιωμένες γυναίκες έχουν υψηλότερο κίνδυνο επιπλοκών για αυτό πρέπει να λαμβάνονται πρόσθετα μέτρα ασφαλείας. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false"> : 969–986
Ανάνηψη
Η Μετεγχειρητική Νοητική δυσλειτουργία (γνωστή επίσης σαν POCD(postoperative cognitive dysfunction) και μετά-αναισθητική σύγχυση) είναι μία διαταραχή στη νόηση μετά το χειρουργείο. Μπορεί να ποικίλλει και να εμφανίζεται ως παραλήρημα κατά την ανάνηψη (άμεση μετεγχειρητική σύγχυση) και βραχυπρόθεσμη νοητική δυσλειτουργία (ελαττωμένη νοητική λειτουργία την πρώτη μετεγχειρητική εβδομάδα). Παρόλο που οι τρεις οντότητες(παραλήρημα, βραχυπρόθεσμη μετεγχειρητική νοητική δυσλειτουργία και μακροπρόθεσμη νοητική δυσλειτουργία) είναι ξεχωριστές,η παρουσία μετεγχειρητικά παραληρήματος προμηνύει την παρουσία βραχυπρόθεσμης νοητικής δυσλειτουργίας. Δεν φαίνεται να υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στο παραλήρημα και τη βραχυπρόθεσμη νοητική δυσλειτουργία και στη μακροπρόθεσμη νοητική δυσλειτουργία. Σύμφωνα με μία πρόσφατη μελέτη που διενεργήθηκε από την Ιατρική Σχολή του David Geffen στο UCLA, ο εγκέφαλος καθοδηγείται μέσα από ποικίλα κέντρα για να βρει το δρόμο του πίσω στη συνείδηση. Ο Dr. Andrew Hudson, βοηθός διευθυντή σε αναισθησιολογικό τμήμα αναφέρει, ''Η ανάνηψη από την αναισθησία δεν είναι απλά το αποτέλεσμα της αποβολής του αναισθητικού, αλλά ο εγκέφαλος βρίσκει το δρόμο του μέσα από ποικίλες διεργασίες σε αυτή που του επιτρέπει την ενσυνείδητη κατάσταση. Έτσι απλά, ο εγκέφαλος επανεκκινείται από μόνος του.''
Η μακροπρόθεσμη μετεγχειρητική νοητική δυσλειτουργία είναι μία λεπτή επιδείνωση στις νοητικές λειτουργίες, που μπορεί να διαρκέσει για εβδομάδες, μήνες ή και περισσότερο.Πιο συχνά, οι συγγενείς του ασθενή αναφέρουν έλλειψη προσοχής, διαταραχή στη μνήμη ή έλλειψη ενδιαφέροντος για δραστηριότητες που προηγουμένως το άτομο έκανε με ευχαρίστηση (όπως για παράδειγμα η επίλυση σταυρόλεξου). Ανάλογα.άτομα από τον ίδιο εργασιακό χώρο αναφέρουν ανικανότητα του ατόμου να διεκπεραιώσει αποτελεσματικά καθήκοντα με την ίδια ταχύτητα που τα έκανε προηγουμένως.. Υπάρχει αρκετή εμπειρία που δείχνει ότι η μετεγχειρητική νοητική δυσλειτουργία συμβαίνει μετά από καρδιοχειρουργικές επεμβάσεις και ο μείζων λόγος για αυτό είναι ο σχηματισμός μικροεμβολών. Η μετεγχειρητική νοητική δυσλειτουργία συμβαίνει επίσης και σε μη καρδιοχειρουργικές επεμβάσεις. Τα αίτια της σε αυτές τις επεμβάσεις δεν είναι ξεκάθαρα αλλά η μεγάλη ηλικία αποτελεί παράγοντα κινδύνου για την εμφάνισή της.
Ιστορία
Οι πρώτες προσπάθειες για γενική αναισθησία έγιναν με φυτικά φάρμακα/βότανα που χορηγήθηκαν στην προϊστορία. Η Αιθανόλη είναι ένα από τα παλαιότερα γνωστά κατασταλτικά και χρησιμοποιήθηκε στην αρχαία Μεσοποταμία χιλιάδες χρόνια πριν. Οι Σουμέριοι λέγεται ότι καλλιέργησαν και παρήγαγαν Μήκων την υπνοφόρο (Papaver somniferum) στην κάτω Μεσοποταμία ήδη το 3400 π.Χ. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν κάποια χειρουργικά εργαλεία,  όπως επίσης και κάποια αδρά αναλγητικά και κατασταλτικά, συμπεριλαμβανομένων πιθανώς ένα εκχύλισμα από το φυτό Μανδραγόρας. Ο Bian Que (Κινέζικα: 扁鹊, Wade–Giles: Pien Ch'iao, c. 300 BC) ήταν ένας θρυλικός Κινέζος παθολόγος και χειρουργός ο οποίος αναφέρεται ότι χρησιμοποιούσε γενική αναισθησία για χειρουργικές επεμβάσεις
Το πιο δημοφιλές αναισθητικό, ο αιθέρας, πρέπει να συντέθηκε πρώτη φορά τον 8ο αιώνα,  αλλά πήρε αρκετούς αιώνες μέχρι να εκτιμηθεί η σημασία του ως αναισθητικό, παρόλο που τον 16ο αιώνα ο ιατρός και πολυμαθής Paracelsus σημείωσε ότι κοτόπουλα που εισέπνευσαν αιθέρα όχι μόνο κοιμόντουσαν αλλά δεν αισθάνονταν και πόνο. Από τις αρχές του 19ου αιώνα, ο αιθέρας χρησιμοποιούνταν από τους ανθρώπους, αλλά μόνο ως ναρκωτικό φάρμακο.
Ο Αμερικάνος ιατρός Crawford W. Long σημείωσε ότι οι φίλοι του δεν αισθάνονταν πόνο όταν αυτοτραυματίζονταν κάτω από την επίδραση του αιθέρα. Αμέσως σκέφτηκε την πιθανότητα χρησιμοποίησης του στη χειρουργική. Ένας συμμετέχοντας σε αυτούς τους εύθυμους του αιθέρα, ο μαθητής James Venable, είχε δύο μικρούς όγκους που έπρεπε να εκταμούν, αλλά φοβούμενος τον πόνο δεν υποβαλλόταν σε επέμβαση. Τότε ο Long, πρότεινε να κάνει την επέμβαση υπό την επίδραση του αιθέρα. Ο Venable συμφώνησε και στις 30 Μαρτίου του 1842 υποβλήθηκε σε μία ανώδυνη επέμβαση. Ωστόσο ο Long, δεν ανακοίνωσε την ανακάλυψή του μέχρι το 1849. thumb|Συσκεύη εισπνοής αιθέρα του Morton Στις 16 Οκτωβρίου του 1846 ο οδοντίατρος από τη Βοστώνη William Thomas Green Morton έκανε την πρώτη του δημόσια παρουσίαση για τα εισπνεόμενα αναισθητικά. Ο Morton, ο οποίος δεν γνώρισε τη προηγούμενη ανακάλυψη του Long, προσκλήθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασσαχουσέτης για να παρουσιάσει τη νέα του τεχνική για ανώδυνα χειρουργεία. to demonstrate his new technique for painless surgery. Αφότου ο Morton εισήγαγε την αναισθησία, ο χειρουργός John Collins Warren αφαίρεσε έναν όγκο από τον τράχηλο του Edward Gilbert Abbott. Αυτό έγινε στην αίθουσα χειρουργείου που σήμερα ονομάζεται Ναός το Αιθέρα. Ο προηγουμένως σκεπτικός Warren εντυπωσιάστηκε και δήλωσε, Κύριοι, αυτό δεν είναι ευτελές. Σε ένα γράμμα στον Morton σύντομα, ο ιατρός και συγγραφέας Oliver Wendell Holmes, Sr. πρότεινε να ονομαστεί η κατάσταση που δημιουργούνταν αναισθησία και η διαδικασία ως ''αναισθητικό'.
Ο Morton αρχικά προσπάθησε να κρύψει την πραγματική φύση της αναισθητικής του ουσίας, αναφέροντας την σαν Letheon. Έλαβε την Αμερικάνικη πατέντα για την ουσία του, αλλά τα νέα του πετυχημένου αναισθητικού εξαπλώθηκαν γρήγορα έως το 1946. Σεβαστοί χειρουργοί στην Ευρώπη όπως οι Liston, Dieffenbach, Pirogov, και Syme γρήγορα έκαναν πολυάριθμες επεμβάσεις με αιθέρα. Ένας γεννημένος στην Αμερική ιατρός, ο Boott, ενθάρρυνε τον Λονδρέζο οδοντίατρο James Robinson να πραγματοποιήσει μία οδοντιατρική επέμβαση σε μία κυρία Lonsdale. Αυτή ήταν η πρώτη φορά ενός χειρουργού-αναισθησιολόγου. Την ίδια μέρα, 19 Δεκεμβρίου του 1846, στοDumfries Royal Infirmary, στη Σκωτία, ο Dr. Scott χρησιμοποίησε αιθέρα για μία χειρουργική επέμβαση. Η πρώτη χρήση της αναισθησίας στο Νότιο Ημισφαίριο έγινε στο Launceston, Tasmania, το ίδιο έτος. Ανεπιθύμητες ενέργειες του αιθέρα όπως οι έντονοι έμετοι και η ευφλεκτότητά του οδήγησαν στην αντικατάστασή του στην Αγγλία από το χλωροφόρμ ιο.
Το χλωροφόρμιο ανακαλύφθηκε το 1831 από τον Αμερικάνο ιατρό Samuel Guthrie (1782-1848), και ανεξάρτητα κάποιους μήνες αργότερα από τον Γάλλο Eugène Soubeiran (1797-1859) και από τον Justus από τη Λιψία (1803-73) στη Γερμανία και ονομάστηκε και χαρακτηρίστηκε χημικά το1834 από τον Jean-Baptiste Dumas (1800–84).Οι αναισθητικές του ιδιότητες αναφέρθηκαν πρώιμα το 1847 από τη Marie-Jean-Pierre Flourens (1794–1867). Η χρήση του χλωροφορμίου είναι συνδεδεμένη με τον James Young Simpson, ο οποίος σε μία ευρεία μελέτη των oοργανικών ενώσεων, ανακάλυψε την αποτελεσματικότητα του χλωροφορμίου στις 4 Νοεμβρίου του 1847. Η χρήση του εξαπλώθηκε γρήγορα και κέρδισε βασιλική αποδοχή το1853 όταν ο John Snow το χορήγησε στη Βασίλισσα Vi ctorua κατά τη γέννηση του Πρίγκηπα Λεοπόλδου. Δυστυχώς παρά το ότι δεν ήταν εύφλεκτο και εκρηκτικό όπως ο αιθέρας, το χλωροφόρμιο δεν είναι ασφαλές φαρμακολογικά, ειδικά όταν χορηγείται από ανειδίκευτο προσωπικό (φοιτητές ιατρικής, νοσοκόμες και άλλα άτομα που πιέζονταν να χορηγήσουν αναισθησία. Αυτό οδήγησε σε πολλούς θανάτους από τη χρήση του χλωροφορμίου που (με τη γνώση που αποκτήθηκε μετά) θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί. Ο πρώτος θάνατος που συνδέθηκε άμεσα με την αναισθησία με χλωροφόρμιο συνέβη στις 28 Ιανουαρίου του 1848 μετά το θάνατο της Hannah Greener.
Ο John Snow στο Λονδίνο δημοσίευσε άρθρα τον Μάιο του 1848 πάνω στο θέμα ο Ναρκωτισμός από την εισπνοή Ατμών στην ιατρική εφημερίδα του Λονδίνου. Ο Snow επίσης εισήγαγε τον εαυτό του στην παραγωγή του εξοπλισμού που χρειάζεται για τη χορήγηση των εισπνεόμενων αναισθητικών,τον πρόδρομο του σημερινού μηχανήματος της αναισθησίας.
Από τα πρώτα διάσημα αναισθητικά, μόνο το υποξείδιο του αζώτου χρησιμοποιείται ευρέως ακόμα και σήμερα, με το χλωροφόρμιο και τον αιθέρα να έχουν αντικατασταθεί από άλλα ασφαλέστερα και μερικές φορές ακριβότερα γενικά αναισθητικά, και η κοκαΐνη από πιο αποτελεσματικά τοπικά αναισθητικά με λιγότερες πιθανότητες δημιουργίας εξάρτησης.
Κοινωνία και Πολιτισμός
Σχεδόν όλοι οι πάροχοι υγείας χρησιμοποιούν σε κάποιο βαθμό την αναισθησία, ωστόσο οι περισσότεροι επαγγελματίες υγείας έχουν τους δικούς τους ειδικούς σε κάθε τομέα όπως στην ιατρική, τη νοσηλευτική και στην οδοντιατρική.
Οι γιατροί που ειδικεύονται στην περιεγχειρητική φροντίδα, την ανάπτυξη ενός αναισθητικού πλάνου, και στη διαχείριση των αναισθητικών είναι γνωστοί στις Ηνωμένες Πολιτείες ως αναισθησιολόγοι και στο Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία ως αναισθητικοί ή αναισθησιολόγοι. Όλα τα αναισθητικά στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, το Χονγκ Κονγκ και την Ιαπωνία χορηγούνται αποκλειστικά από τους αναισθησιολόγους. Οι νοσηλευτές επίσης χορηγούν αναισθησία σε 109 έθνη. Στις Ηνωμένες Πολιτείες 35% των αναισθητικών χορηγούνται αποκλειστικά από τους αναισθησιολόγους, περίπου 55% χορηγούνται από ομάδες αναισθητικής φροντίδας (ACTs, anesthesia care teams), όπου αναισθησιολόγοι καθοδηγούν άμεσα βοηθούς αναισθησιολόγων ή πιστοποιημένους νοσηλευτές αναισθησιολογίας (CRNAs, certified registered nurse anesthetics), και περίπου 10% των αναισθητικών χορηγούνται αποκλειστικά από τους πιστοποιημένους νοσηλευτές αναισθησιολογίας. Επίσης μπορεί να υπάρχουν βοηθοί αναισθησιολόγου (Ηνωμένες Πολιτείες) ή βοηθοί ιατρού (αναισθησία) (Ηνωμένο Βασίλειο) οι οποίοι βοηθούν με την αναισθησία.