cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνθήκη του Τουρκμεντσάι
Επακόλουθα
Σύμφωνα με τον καθηγητή Αλεξάντερ Μικαμπερίντζε:Σύμφωνα με το άρθρο 4 της συνθήκης, το Ιράν παρέδωσε την κυριαρχία του επί των Χανάτων του Ερεβάν, του Ναχτσιβάν, του Ταλίς, του Ορντουμπάντ και του Μουγκάν, εκτός από τις περιοχές που η Ρωσία είχε προσαρτήσει βάσει της Συνθήκης του Γκουλιστάν (1813). Ο ποταμός Αράς ήταν το νέο σύνορο μεταξύ του Ιράν και της Ρωσίας. Στα άρθρα 6-8, το Ιράν συμφώνησε να καταβάλει αποζημιώσεις 20 εκατομμυρίων ρουβλίων σε ασήμι και να μεταφέρει στη Ρωσία τα αποκλειστικά δικαιώματα διατήρησης του στόλου της Κασπίας. Επιπλέον, τα κεφαλαιουχικά δικαιώματα εγγυήθηκαν στη Ρωσία προτιμησιακή μεταχείριση των εξαγωγών της, οι οποίες γενικά δεν ήταν ανταγωνιστικές στις ευρωπαϊκές αγορές. Στο άρθρο 10, ο σάχης αναγνώρισε το δικαίωμα της Ρωσίας να στείλει απεσταλμένους προξένους οπουδήποτε στο Ιράν. Η συνθήκη του Τουρκμεντσάι ήταν η οριστική αναγνώριση της περσικής απώλειας της περιοχής του Καυκάσου υπέρ της Ρωσίας.Σύμφωνα με την ιστορία του Ιράν από το Κέμπριτζ: Ακόμη και όταν οι ηγεμόνες στο οροπέδιο δεν είχαν τα μέσα για να επισημοποιήσουν την κυριαρχία τους πέρα ​​από τον Αράς, τα γειτονικά χανάτα εξακολουθούσαν να θεωρούνται ως εξαρτήσεις του Ιράν. Φυσικά, ήταν εκείνα τα χανάτα που βρίσκονταν πιο κοντά στην επαρχία του Αζαρμπαϊτζάν, τα οποία τις περισσότερες φορές βίωναν προσπάθειες επανεπιβολής της ιρανικής κυριαρχίας: τα χανάτα Εριβάν, Ναχτσιβάν και Καραμπάγκ, καθώς και το Λανκαράν, το οποίο ήταν πολύ ευάλωτο στην πίεση, είτε από την κατεύθυνση του Ταμπρίζ ή του Ραστ. Πέρα από το Χανάτο του Καραμπάγκ, ο Χάνος της Γκάντζα και ο Βαλής του Γκουρτζιστάν (κυβερνήτης του βασιλείου Καρτλί-Καχέτι της νοτιοανατολικής Γεωργίας), αν και λιγότερο προσπελάσιμοι για σκοπούς εξαναγκασμού, θεωρούνταν επίσης υποτελείς του Σάχη, όπως και οι Χάνοι του Σακί και του Σιρβάν, βόρεια του ποταμού Κούρα. Οι επαφές μεταξύ του Ιράν και των Χανάτων του Μπακού και της Κούμπα ωστόσο ήταν πιο αδύναμες και αποτελούνταν κυρίως από θαλάσσιες εμπορικές σχέσεις με τις πόλεις Ανζαλί και Ραστ.
Η αποτελεσματικότητα αυτών των κάπως απροσδιόριστων ισχυρισμών της αυτοκρατορίας εξαρτιόταν από την ικανότητα ενός συγκεκριμένου Σάχη να κάνει αισθητή τη βούλησή του και από την αποφασιστικότητα των τοπικών χάνων να αποφεύγουν τις υποχρεώσεις που θεωρούσαν δαπανηρές.Σε συνδυασμό με τη συνθήκη του Γκουλιστάν του 1813, μερικοί συντάκτες ισχυρίστηκαν ότι οι δύο προκύπτουσες εδαφικές απώλειες για το Ιράν διαίρεσαν τους Αζέρους και τους Ταλίς αδελφούς τους στο Ιράν. Ως άμεσο αποτέλεσμα και συνέπεια των δύο Συνθηκών, τα πρώην ιρανικά εδάφη έγιναν τώρα μέρος της Ρωσίας για τα επόμενα 180 χρόνια, εκτός από το Νταγκεστάν, το οποίο παρέμεινε ρωσική επικράτεια από τότε. Λόγω της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, το μεγαλύτερο μέρος των νέων ρωσικών εδαφών θα αποτελέσει το έδαφος για τρία νέα κράτη, δηλαδή τη Γεωργία, το Αζερμπαϊτζάν και την Αρμενία.
Σφαγή στη ρωσική πρεσβεία
Μετά τον πόλεμο και την υπογραφή της συνθήκης, το αντιρωσικό αίσθημα στην Περσία άκμαζε. Στις 11 Φεβρουαρίου 1829, ένας θυμωμένος όχλος εισέβαλε στη ρωσική πρεσβεία στην Τεχεράνη και σφάγιασε σχεδόν όλους τους παρευρισκόμενους στο κτίριο. Μεταξύ αυτών που σκοτώθηκαν στη σφαγή ήταν ο νεοδιορισμένος πρέσβης στην Περσία, ο Αλεξάντερ Γκριμπογιέντοφ, διάσημος θεατρικός συγγραφέας. Ο Γκριμποβέντοφ είχε ενεργό ρόλο στη διαπραγμάτευση των όρων της Συνθήκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσοπερσικοί πόλεμοι Κατηγορία:Συνθήκες ανακωχής Κατηγορία:Νεότερη ιστορία του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:19ος αιώνας στο Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Αρμενίας Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Γεωργίας Κατηγορία:19ος αιώνας στη Γεωργία
Υς Κρομμυών
Υς Κρομμυών στα αρχαία ελληνικά (υς = γουρούνι, αγριογούρουνο) ονομαζόταν ένας αγριόχοιρος στην ελληνική μυθολογία. Είναι επίσης γνωστός με το όνομα Φαιά.
Μυθολογία
Η Φαιά ήταν ένα αγριογούρουνο, που έπληττε την περιοχή γύρω από το χωριό Κρομμυώνα μεταξύ Μεγάρων και Κορίνθου. Το σκότωσε ο Θησέας.
Σύμφωνα με τη Βιβλιοθήκη του Ψευδο-Απολλόδωρου, λέγεται από ορισμένους ότι ήταν κόρη της Έχιδνας και του Τυφώνα και πήρε το όνομά της από τη γριά, που την μεγάλωσε. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, o θηλυκός αγριόχοιρος λέγεται ότι ήταν η μητέρα του Καλυδώνιου Κάπρου.
Ο Γάιος Ιούλιος Υγίνος λέει ότι ο χοίρος, που σκότωσε ο Θησέας στην Κρομμυώνα, ήταν κάπρος.
Ο Πλούταρχος επαναλαμβάνει την ιστορία, αλλά δηλώνει ότι του είχε ειπωθεί ότι η ίδια η Φαιά ήταν δολοφονική λησταρχίνα και είχε το παρατσούκλι "Γουρούνι" λόγω των ανάρμοστων τρόπων της και ότι αυτή ήταν ο "αγριόχοιρος", που σκότωσε ο Θησέας.
Πηγές
Κατηγορία:Γυναίκες στην Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Άθλοι του Θησέα Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θηλυκά μυθολογικά όντα
Γαζέττα
Η Γαζέττα (gazetta) ήταν μεταλλικό νόμισμα μικρής αξίας, χάλκινο, της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας που ήταν διαδεδομένο και στις κτήσεις της. Εκ του νομίσματος αυτού προήλθε και η πρώτη ονομασία των έντυπων ανακοινώσεων και εφημερίδων, ή χρήση της οποίας υφίσταται μέχρι και σήμερα.
Γενικά
Η γαζέττα ήταν ένα χάλκινο νόμισμα μικρής αξίας ίσης περίπου του. Κατά τον 15ο αιώνα για να διαβάσει κάποιος τα διάφορα βενετικά διατάγματα ή ανακοινώσεις που εκδίδονταν και τοιχοκολλούνταν σε δημόσιους χώρους και ειδικότερα τα χειρόγραφα ειδησεογραφικά δελτία που ερμήνευαν τα προηγούμενα ή παρείχαν και άλλες πληροφορίες, τα λεγόμενα «Notizie scritte», έπρεπε να καταβάλλει μία γαζέττα. Από τη χρήση αυτή γαζέττες «Gazette» επικράτησε να αποκαλούνται κατ' επέκταση και τα παραπάνω ακριβώς δελτία. Το 1600 υπό τον τίτλο Gazetta εκδόθηκε στη Βιέννη η πρώτη έντυπη εφημερίδα και μάλιστα εβδομαδιαία. Εξ αυτού γενικεύτηκε στη συνέχεια η χρήση του όρου ως ονομασία εφημερίδας που ισχύει ακόμα και σήμερα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και όχι μόνο. Πρώτες εφημερίδες με τον τίτλο αυτό ήταν η «Oxford Gazette» στην Αγγλία, η «Gazette de France» του Θεόφραστου Ρενωντό στο Παρίσι, ή «Gazette de Leopoli» στη Γαλικία κ.ά.
Περί της ετυμολογίας του όρου ο Αθανάσιος Σταγειρίτης, στη «Συνοπτική ιστορία του τύπου» που δημοσίευσε στην εφημερίδα «Καλιόπη» στη Βιέννη στο πρώτο φύλλο του Ιανουαρίου του 1819, εκτός από την παραπάνω εκδοχή προέλευσης, ως αξία επί αντικειμένου, πρόσθεσε ότι ο όρος γαζέττα κατά την έννοια της είδησης - εφημερίδας προέρχεται από την περσική λέξη «γάζα» που σημαίνει θησαυρός, ή χρήμα, εξ ου εκ του ευαγγελίου ο όρος γαζοφυλάκιο (= θησαυροφυλάκιο) αποδίδοντας κατ' έννοια αποθησαύριση ειδήσεων αλλά και γνώσεων. Κατ΄ άλλους δε η ονομασία κατ΄ έννοια εφημερίδας αποδίδεται περισσότερο ειρωνικά από τη λέξη γαζέττα όπου στη κοινή βενετική διάλεκτο ονομάζεται η κίσσα πτηνό φλύαρο που μαζεύει στη φωλιά της κάθε είδους μικροαντικείμενα. Εκ των δύο αυτών εκδοχών η πρώτη φέρεται και περισσότερο βάσιμη ως παράγωγη ετυμολογικά στην έννοια του νομίσματος εκ του περσικού «γάζα».
Αντώνιος Τόκκος
Ο Αντώνιος Τόκκος ήταν Παλατινός Κόμης Κεφαλλονιάς και Ζακύνθου.
Καταγωγή
Ήταν δευτερότοκος γιος του Καρόλου Β΄ Τόκκου, Παλατινού Κόμητος Κεφαλληνίας και Ζακύνθου, Δεσπότη Άρτας και Δούκα Λευκάδας και της Ραμοντίνας Βεντιμίλια (Ramondina Ventimiglia) θυγατέρας του κόμητος Ιωάννου Βεντιμίλια.
Υπό τη σκιά του μεγάλου αδελφού
Ο Αντώνιος ήταν ανήλικος όταν πέθανε ο πατέρας του το 1448. Στην ιστορία αναφέρεται για πρώτη φορά σαν Κυβερνήτης της Γαλέρας που έστειλε ο μεγαλύτερος αδελφός του Λεονάρδος Γ', Παλατινός κόμης Κεφαλληνίας και Ζακύνθου στο Νεγκρεπόντε (σημερινή Εύβοια) για να βοηθήσει τους Βενετούς στον αγώνα τους ενάντια στους Τούρκους κατά τη διάρκεια του Βενετο-Τουρκικού πολέμου το 1470.
Κατάλυση της Παλατινής Κομητείας Κεφαλληνίας και Ζακύνθου
Όταν ο Σουλτάνος αποφάσισε να κατακτήσει και το τελευταίο Λατινικό κρατίδιο στον Ελλαδικό χώρο, την Παλατινή Κομητεία Κεφαλληνίας και Ζακύνθου, έστειλε το 1479 στο Ιόνιο τον τουρκικό στόλο υπό την αρχηγία του Γκεντίκ Αχμέτ Πασσά. Ο Λεονάρδος Γ' Τόκκος αφού πούλησε διάφορα κτήματά του σε πλούσιους Βενετούς έναντι 70.000 δουκάτων, έφυγε μαζί με την οικογένειά του και τους αδελφούς του Αντώνιο και Ιωάννη με βενετικό πλοίο για τον Τάραντα της Ιταλίας. Οι Τούρκοι κυρίευσαν τα δύο νησιά για τρία περίπου χρόνια προξενώντας τεράστιες καταστροφές ερημώνοντας τον τόπο και αιχμαλωτίζοντας και φονεύοντας πολλούς από τους εναπομείναντες κατοίκους. Έτσι έληξε η κυριαρχία των Τόκκων και η Παλατινή Κομητεία Κεφαλληνίας και Ζακύνθου έπαψε να υπάρχει ύστερα από 300 περίπου χρόνια από τη σύστασή της.
Προσπάθειες των Τόκκων να ανακτήσουν την Κομητεία
Ο Λεονάρδος Γ' προσέφυγε στον Πάπα Σίξτο Δ', ζητώντας βοήθεια για να ανακαταλάβει την Κεφαλλονιά και τη Ζάκυνθο. Αφού πέτυχε να λάβει από αυτόν χρηματική επιχορήγηση, επέστρεψε στη Νεάπολη όπου με τη συνδρομή του βασιλιά Φερδινάνδου Α' προετοίμασε στόλο. Την άνοιξη του 1481 ο στόλος του Λεονάρδου με ναύαρχο τον Μπερνάρντο Βιγιαμαρίν (Bernardo Villamarin) ξεκίνησε για την κατάληψη των δύο νησιών έχοντας την εντολή να τα κυριεύσουν χωρίς πόλεμο. Η προσπάθεια όμως αυτή απέτυχε. Σε λίγους μήνες, ο Βασιλιάς της Νεάπολης Φερδινάνδος Α΄ διόρισε αρχηγό αρμάδας με Καταλανούς μισθοφόρους, τον 'Αντώνιο Τόκκο.
Ανακατάληψη της Κεφαλλονιάς και της Ζάκυνθου
Ο Αντώνιος Τόκκος κυρίευσε τα δύο νησιά το 1482 σχετικά εύκολα διότι στη μεν Κεφαλλονιά η φρουρά τών Τούρκων ήταν ανίσχυρη και δεν αντέταξε σοβαρή άμυνα στη δύναμη των Καταλανών, στη δε Ζάκυνθο εγκατάλειψε το νησί πριν από την αποβίβασή τους. Εγκαταστάθηκε αμέσως στο Κάστρο του Αγίου Γεωργίου της Κεφαλονιάς και προσπάθησε να ανασυγκροτήσει τη διοίκηση της χαμένης Παλατινής Κομητείας συνεχίζοντας όμως να καταπιέζει τον ελληνικό πληθυσμό. Παράλληλα άφησε ασύδοτους τους πειρατές να κυριαρχούν σε όλα τα λιμάνια της Κεφαλλονιάς προκαλώντας την οργή της Βενετίας.Το 1482 διατάσσεται ο Βενετός προβλεπτής τής Με­θώνης να στείλει στρατό και να κυριεύσει τη Ζάκυνθο όπου ο Αντώνιος είχε αφήσει μια μικρή φρουρά Καταλανών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παλατινοί κόμητες της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου Κατηγορία:Οικογένεια Τόκκο
Μανουάλι
μικρογραφία|Μανουάλι με τρεις βραχίονες, χωρίς κεριά. μικρογραφία|Μανουάλι σε χρήση για κρατικούς σκοπούς στη Βελγική αυλή. Το μανουάλι είναι κηροπήγιο με πολλαπλούς βραχίονες.
Χρησιμοποιείται ευρέως ακόμη και σήμερα. Αν και η ηλεκτροδότηση του εσωτερικού φωτισμού έχει υποβιβάσει τα κηροπήγια στην κατάσταση των πηγών φωτισμού εφεδρείας στα περισσότερα σπίτια και άλλα κτίρια, οι εσωτερικοί σχεδιαστές συνεχίζουν να μοντελοποιούν φωτιστικά και φωτιστικά εξαρτήματα εμπνευσμένοι από τα κηροπήγια. Συνεπώς, ο όρος "κηροπήγιο" έχει εισαχθεί ως κοινός όρος για τους μικρούς λαμπτήρες πυρακτώσεως που χρησιμοποιούνται σε πολυελαίους και άλλα φωτιστικά που κατασκευάζονται για διακόσμηση καθώς και για φωτισμό.
Στον Ιουδαϊσμό και την Φιλιππινέζικη εκκλησία Ιγκλέσια νι Κρίστο, η μενόρα είναι ιδιαίτερο είδος του μανουαλίου. μικρογραφία|Κρυσταλλικό μανουάλι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φωτεινές πηγές Κατηγορία:Φωτιά
Γεώργιος Κολίτσης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Κολίτσης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Χαλάρα της περιοχής των Κορεστίων της Π.Ε. Καστοριάς. Συνεργάστηκε με διάφορα Ελληνικά ένοπλα σώματα ως οπλαρχηγός δικής του ομάδας στις περιοχές της Καστοριάς και Φλώρινας. Η συμβολή του ήταν ιδιαίτερα σημαντική κατά τον Μακεδονικό Αγώνα. Διετέλεσε μέλος της Εθνικής Επιτροπής Ποδοβίστης (μαζί με τους παπά - Ηλία Παπαδημητρίου και Λάμπρο Παπαδόπουλο) και συνεργάστηκε με το σώμα του, με τον Γεώργιο Τσόντο (Βάρδα) σε πολλές επιχειρήσεις κατά βουλγαρικών ομάδων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Μακεδόνες
Βασίλης Κορκολόπουλος
Ο Βασίλης Κορκολόπουλος (Λυνίσταινα Ολυμπίας, 22 Φεβρουαρίου 1941 - Αθήνα, 16 Αυγούστου 2015) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1941 και σπούδασε στην Πολυτεχνική Σχολή της Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε ως διευθυντικό στέλεχος σε τεχνικές εταιρείες της Ελλάδας και του εξωτερικού και επόπτευσε πολλά έργα, όπως αεροδρόμια και διυλιστήρια. Ανάμεσα στα άλλα, υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας στο ΥΠΕΧΩΔΕ (1990-92) και αργότερα στο Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ηλείας με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του 1993 και επανεξελέγη το 1996 και το 2000. Το 2004 αποσύρθηκε και επιδόθηκε στη συγγραφή και στη συλλογή παλαιών αντικειμένων.
Σύζυγός του ήταν η Μαρούλα Σακελλαρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας
Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες
right|200px|Εικόνα των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων. 17ος αιώνας
Οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες είναι Άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας, οι οποίοι μαρτύρησαν στη Σεβάστεια της Μικράς Ασίας, και η μνήμη τους τιμάται στις 9 Μαρτίου.
Οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες ήταν επίλεκτοι στρατιώτες τάγματος του στρατού του Λικινίου. Όταν αυτός εξαπέλυσε διωγμό κατά των χριστιανών, απαιτήθηκε από τους Τεσσαράκοντα να θυσιάσουν στα είδωλα, όμως αυτοί αρνήθηκαν. Άμεση συνέπεια της άρνησής τους ήταν να συλληφθούν από τον Ἐπαρχο της Σεβάστειας, Αγρικόλα, ο οποίος, αρχικά, προσπάθησε να τους καλοπιάσει με επαίνους, τάζοντάς τους αμοιβές και αξιώματα, σε περίπτωση που θυσίαζαν στα είδωλα και απαρνιόντουσαν την Πίστη τους. Τότε ο Κάνδιδος, ένας από τους στρατιώτες, του απάντησε: «Ευχαριστούμε για τους επαίνους της ανδρείας μας, αλλά ο Χριστός, στον Οποίον πιστεύουμε, διδάσκει ότι στον κάθε άρχοντα πρέπει να προσφέρουμε ό,τι του ανήκει. Και γι' αυτό στον βασιλέα προσφέρουμε τη στρατιωτική υπακοή. Πάλι, όμως, ενώ ακολουθούμε το Ευαγγέλιο, δε ζημιώνουμε το κράτος, παρά μάλλον το ωφελούμε με την υπηρεσία μας. Γιατί, λοιπόν, μας ανακρίνεις για μια πίστη που διαμορφώνει τέτοιους χαρακτήρες και οδηγεί σε τέτοια έργα;».
Ο Αγρικόλας κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να τους μεταπείσει. Έτσι, διέταξε να τους βασανίσουν. Τους γύμνωσαν και τους έριξαν μέσα σε παγωμένη λίμνη, προκειμένου να πεθάνουν από το κρύο. Επίσης, διέταξε έναν φρουρό να φυλάει τον τόπο του μαρτυρίου μήπως και διαφύγουν οι Τεσσαράκοντα. Η ώρα περνούσε, αλλά οι μάρτυρες υπέμεναν καρτερικά το φρικτό μαρτύριο. Κι όταν τα σώματά τους άρχισαν να μελανιάζουν από την παγωνιά, ο ένας ενθάρρυνε τον άλλον λέγοντας: «Δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο Παράδεισος. Ας υπομείνουμε αυτήν τη νύχτα, και θα κερδίσουμε ολόκληρη την αιωνιότητα.».
Στον Ευεργετινό αναφέρεται ότι ενώ οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες βρίσκονταν στο στάδιο της αθλήσεως, έχοντας παραμείνει όλη τη νύχτα μέσα στην παγωμένη λίμνη, και καθώς τους έσερναν στον αιγιαλό για να συντρίψουν τα σκέλη τους, η μητέρα ενός εκ των Μαρτύρων παρέμενε εκεί, πάσχουσα μαζί με αυτούς, και επιβλέποντας το παιδί της που ήταν νεότερο ηλικιακά από όλους τους άλλους, μήπως και λόγω ακριβώς του νεαρού της ηλικίας και της αγάπης για τη ζωή, δειλιάσει και βρεθεί ανάξιο της τιμής και της τάξης των στρατιωτών του Χριστού. Στεκόταν, λοιπόν, εκεί και άπλωνε τα χέρια της προς το παιδί της λέγοντας: «Τέκνο μου γλυκύτατο, υπόμεινε για λίγο ακόμα, και θα καταστείς τέκνο του Ουράνιου Πατέρα. Μη φοβηθείς τις βασάνους. Ιδού, παρίσταται ως βοηθός σου ο Χριστός. Τίποτα δε θα είναι από εδώ και πέρα πικρό, τίποτα το επίπονο δεν πρόκειται ν' απαντήσεις. Όλα εκείνα παρήλθαν, διότι όλα αυτά τα νίκησες με τη γενναιότητά σου. Χαρά μετά από αυτά, άνεση και ευφροσύνη. Όλα αυτά θα τα γεύεσαι, διότι θα είσαι κοντά στον Χριστό και θα πρεσβεύεις σ' Αυτόν και για μένα, που σε γέννησα.».
Σπουδαία από ιστορική άποψη θεωρείται από νεότερους ερευνητές η Διαθήκη των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, η οποία αποσκοπεί στο να παρεμποδίσει τον διασκορπισμό των ιερών λειψάνων τους μεταξύ των Χριστιανών, πράγμα συνηθισμένο στην Ανατολή κατά τους χρόνους εκείνους.
Κατά τους Παρισινούς Κώδικες, 1575 και 1476, τα ονόματά τους ήταν: Αγγίας, Αγλάιος ο καπικλάριος, Αέτιος, Αθανάσιος, Ακάκιος, Αλέξανδρος, Βιβιανός, Γάιος, Γοργόνιος, Δομετιανός (ή Δομέτιος), Δόμνας, Εκδίκιος (ή Ευδίκιος), Ευνοϊκός, Ευτύχιος (ή Ευτυχής), Ηλιάδης (ή Ηλίας), Ηράκλειος, Ησύχιος, Θεόδουλος, Θεόφιλος, Ιουλιανός, (ή Ελιανός ή Ηλιανός), Ιωάννης, Κάνδιδος (ή Κλαύδιος), Κλαύδιος, Κύριλλος, Κυρίων, Λεόντιος, Λυσίμαχος, Μελίτων, Νικόλαος, Ξάνθιος, (ή Ξανθιάς), Ουαλέριος, Ουάλης, Πρίσκος, Σακεδών (ή Σακερδών), Σεβηριανός, Σισίνιος, Σμάραγδος, Φιλοκτήμων, Φλάβιος και Χουδίων (ορισμένοι Κώδικες αναφέρουν και επιπλέον των τεσσαράκοντα ονόματα, όπως αυτά των Αγίων Αειθάλα, έτερου Γοργονίου κ.λπ.).
Κατά την Ορθόδοξη Παράδοση, όπως αυτή αποτυπώνεται στο Δοξαστικό του Τυπικού της ημέρας εορτασμού τους, τα ονόματά τους είναι:
"Ἐν ᾠδαῖς ᾀσμάτων εὐφημήσωμεν πιστοί, τοὺς ἀθλοφόρους τεσσαράκοντα Μάρτυρας, καὶ πρὸς αὐτοὺς μελῳδικῶς ἐκβοήσωμεν λέγοντες· Χαίρετε ἀθλοφόροι τοῦ Χριστοῦ, Ἡσύχιε, Μελίτων, Ἡράκλειε, Σμάραγδε καὶ Δόμνε, Εὐνοϊκὲ Οὐάλη καὶ Βιβιανέ, Κλαύδιε καὶ Πρίσκε, Χαίρετε Θεόδουλε Εὐτύχιε καὶ Ἰωάννη, Ξανθία Ἡλιανὲ Σισίνιε, Κυρίων Ἀγγία, Ἀέτιε καὶ Φλάβιε, Χαίρετε Ἀκάκιε, Ἐκδίκιε, Λυσίμαχε, Ἀλέξανδρε, Ἠλία καὶ Καύδιδε, Θεόφιλε Δομετιανέ καὶ Θεῖε Γάϊε Γοργόνιε, Χαίρετε Εὐτυχές καὶ Ἀθανάσιε, Κύριλλε καὶ Σαρκεδών, Νικόλαε καὶ Οὐαλέριε, Φιλοκτῆμον, Σεβηριανέ, Χουδίων καὶ Ἀγλάϊε"
Μονή στην Καππαδοκία της Μικράς Ασίας
Στη μνήμη των αγίων ανεγέρθηκε Μοναστήρι στην Καισάρεια της Καππαδοκίας από την αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου, την Αγία Μακρίνα, η οποία διέθεσε τεμάχιο των λειψάνων τους στη Μονή. Επίσης στη μνήμη των αγίων κτίσθηκαν τρεις ναοί στην Κωνσταντινούπολη.
Ναός στον Τσεσμέ στη Μικρά Ασία
Στην Αγία Παρασκευή Τσεσμέ, στα παράλια της Μικράς Ασίας, όπου ανθούσε ο Ελληνισμός υπήρχαν τρεις ενοριακοί ναοί. Ο ένας ήταν αφιερωμένος στη μνήμη των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων. Στον πρώτο διωγμό του ελληνικού στοιχείου κατά τα έτη 1914-1919 οι περισσότεροι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής βρήκαν καταφύγιο στα νησιά. Αργότερα όταν σταμάτησαν προσωρινά οι διώξεις επέστρεψαν στα μικρασιατικά παράλια.
Τον Σεπτέμβριο του 1922, οι σφαγές και η βιαιότητα των Τούρκων ανάγκασαν του Έλληνες να διαφύγουν ως πρόσφυγες στην μητροπολιτική Ελλάδα. Στο χωριό παρέμεινε ο ιερέας Γεώργιος Καρασταμάτης μαζί με δυο ακόμη γέροντες, τον Γιώργη Μακριδάκη και τον Νικολή Καρακούδα όπως διασώζει η γραπτή μαρτυρία του συγγραφέα Ιωάννη Αικατερίνη. Συγκεκριμένα στις 4 Σεπτεμβρίου κατά τη λειτουργία στον ναό των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων εισέβαλαν άτακτοι Τσέτες, αναγκάζοντας τους δύο γέροντες να εγκαταλείψουν την εκκλησία. Ο ιερέας Γεώργιος παρέμεινε εντός του ναού και βρήκε μαρτυρικό θάνατο από τους Τσέτες. Οι δύο γέροντες, όταν έφυγαν οι ορδές των Τούρκων, επαναπροσέγγισαν τον ναό και διαπίστωσαν το μαρτύριο του ηλικιωμένου ιερέα. Ο Γιώργης Μακριδάκης, που διέφυγε με βάρκα στη Χίο, ως αυτόπτης μάρτυρας των όσων είδε και έζησε, παρέδωσε τη μαρτυρία του αυτή στους συγχωριανούς του.
Απολυτίκιο
Θείω Πνεύματι, συγκροτηθέντες, δῆμος ὤφθητε, τροπαιοφόρος, Ἀθλοφόροι Χριστοῦ Τεσσαράκοντα, διὰ πυρὸς γὰρ καὶ ὕδατος ἔνδοξοι, δοκιμασθέντες λαμπρῶς ἐδοξάσθητε. Ἀλλ' αἰτήσασθε, Τριάδα τὴν ὑπερούσιον, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.
Παραπομπές
Τεσσαράκοντα Τεσσαράκοντα Τεσσαράκοντα Κατηγορία:Σεβάστεια
Λύκειο Γαλατασαράι
Το Λύκειο Γαλατασαράι (τουρκικά: Galatasaray Lisesi, γαλλικά: Lycée de Galatasaray) είναι ένα από τα πιο επιφανή και σημαίνοντα κέντρα μέσης εκπαίδευσης στη σύγχρονη Τουρκία. Ιδρύθηκε το 1481 και είναι το παλαιότερο κέντρο μέσης εκπαίδευσης στην Κωνσταντινούπολη και ο δεύτερος αρχαιότερος Τουρκικός εκπαιδευτικός θεσμός στην πόλη μετά το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης το οποίο ιδρύθηκε το 1453.
Η ονομασία Γαλατασαράι σημαίνει Παλάτι Γαλατά, καθώς το σχολείο βρίσκεται κοντά στον Γαλατά, το γενοβέζικο φρούριο στα βόρεια του Χρυσούν Κέρατος, το οποίο ήταν επίσης γνωστό με το εναλλακτικό όνομα Πέρα (Πέρα εν Συκαίς). Από τον 19ο αιώνα, το όνομα "Πέρα" αποδίδεται κυρίως στο μεγαλύτερο προάστιο Μπεγιόγλου που επίσης περικλείει τη συνοικία του Γαλατά. Η ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα ιδρύθηκε από μαθητές του σχολείου και τον προπονητή τους, Αλί Σαμί Γιεν.
Εκπαίδευση
Η εκπαίδευση είναι κυρίως στα Γαλλικά και τα Τουρκικά. Επίσης διδάσκονται ως δεύτερες γλώσσες τα Αγγλικά και τα Ιταλικά. Μέσα από τις τάξεις της Λογοτεχνίας και των Θρησκευτικών γίνεται μικρή διδασκαλία και των Οθωμανικών Τουρκικών, των Περσικών και των Αραβικών, ενώ μέσα από τις τάξεις των Γαλλικών διδάσκονται λίγο Λατινικά και Ελληνικά.
Σύνθημα
"J'aime la qualité, j'aime la superiorité, alors j'aime mon Lycée."
Γαλλικά για: "Αγαπώ την ποιότητα, αγαπώ την ανωτερότητα, επομένως αγαπώ το Λύκειό μου".
Διάσημοι απόφοιτοι
thumb|Το Λύκειο Γαλατασαράι
Μεταξύ των πολλών διασήμων αποφοιτησάντων από το Λύκειο Γαλατασαράι συγκαταλέγονται οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γαλατασαραι Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Kemal (τραγούδι)
Το Kemal είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού rock συγκροτήματος New York Rock & Roll Ensemble, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο τους Reflections, το 1970. Στον δίσκο αυτόν συμμετείχε και ο Μάνος Χατζιδάκις, ο οποίος έγραψε και το εν λόγω τραγούδι, σε συνεργασία με τον Μαρκ Σνόου, ο οποίος έγραψε τους στίχους. Ο Χατζιδάκις το είχε γράψει κατά την παραμονή του στις Η.Π.Α. Ο ίδιος ο συνθέτης είχε πει ότι η έμπνευση του για αυτό το τραγούδι ήταν ένας νεαρός που είχε γνωρίσει ονόματι Κεμάλ, όσο διέμενε στην Αμερική. Το τραγούδι γράφτηκε το 1968. Το τραγούδι αυτό ακούστηκε με ελληνικούς στίχους στην συναυλία της Μαρίας Φαραντούρη και του Βασίλη Λέκκα το 1982 στο Μέγαρο της Δούκισσας της Πλακεντίας (από τον Β. Λέκκα). Κυκλοφόρησε σε διπλό δίσκο την ίδια χρονιά από το Θέατρο Ηρώδου του Αττικού. Το τραγούδι, ωστόσο, έλαβε μεγάλη δημοτικότητα στη χώρα μας τη δεκαετία του 1990, όταν ο Χατζιδάκις επανακυκλοφόρησε το Reflections, υπό τον τίτλο Αντικατοπτρισμοί, το 1993, μαζί με το κομμάτι, το οποίο τιτλοφορήθηκε ως Κεμάλ. Στην ελληνική έκδοση του κομματιού, οι στίχοι γράφτηκαν από τον Νίκο Γκάτσο και διέφεραν ριζικά από τους πρωτότυπους. Την ελληνική έκδοση την τραγούδησε στον δίσκο αυτόν, η Αλίκη Καγιαλόγλου, με τον Χατζιδάκι να κάνει την αφήγηση. Η εν λόγω έκδοση θεωρείται ένα από τα καλύτερα κομμάτια του Έλληνα συνθέτη. Η ελληνική έκδοση του κομματιού έχει υποστεί πολυάριθμες διασκευές, μερικές από τις πιο γνωστές είναι του Αλκίνοου Ιωαννίδη, της Νάνας Μούσχουρη, του Μάριου Φραγκούλη και του Βασίλη Λέκκα. Επίσης, το 2005, η ελληνική μπάντα, Raining Pleasure, κυκλοφόρησε σε διασκευή την πρωτότυπη, αγγλόφωνη, έκδοση του δίσκου, μαζί με το Kemal.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1970 Κατηγορία:Τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι Κατηγορία:Ελληνόφωνα τραγούδια
Παναγιώτης Α. Μιχελής
Ο '''Παναγιώτης Α. Μιχελής''' (1903-1969) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας.
Βιογραφία
ο Παναγιώτης Α. Μιχελής γεννήθηκε το 1903 στην Πάτρα. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο της Δρέσδης. Μετά την αποφοίτηση του, το 1926, εργάστηκε αρχικά ως ελεύθερος επαγγελματίας στη Δρέσδη. Στη συνέχεια, επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου εργάστηκε για λίγα χρόνια στην Πάτρα και ύστερα στην Αθήνα, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα. Συγκαταλέγεται στους πρώτους Έλληνες αρχιτέκτονες που υπήρξαν υπέρμαχοι της μοντέρνας αρχιτεκτονικής και τέχνης. Το 1941, εξελέγη τακτικός καθηγητής της έδρας Αρχιτεκτονικής Ρυθμολογίας και Μορφολογίας στο Αρχιτεκτονικό τμήμα του ΕΜΠ, στην οποία θήτευσε ως το 1969. Κατά την διάρκεια της θητείας του, ίδρυσε στην Αρχιτεκτονική Σχολή το Αρχείο Συλλογών και Αρχιτεκτονικών Ερευνών όπου μέχρι και σήμερα συγκεντρώνονται φοιτητικές εργασίες  αποτυπώσεως αρχιτεκτονικών ελληνικών κτισμάτων. Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Comité International d’Esthétique και ήταν ιδρυτής  και πρώτος Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής, έως τον θάνατο του  το 1969. Από το 1960 μέχρι και σήμερα η Ελληνική Εταιρεία Αισθητικής έχει να επιδείξει αξιόλογη παρουσία στον χώρο της αισθητικής, ενώ η ίδρυσή της συνέβαλε ουσιαστικά στην αναγνώριση της αισθητικής ως ακαδημαϊκού χώρου στην Ελλάδα.
Στην αρχή της πορείας του, ασχολήθηκε επαγγελματικά με την αρχιτεκτονική. Ένα από τα πρώτα του έργα είναι ο Ναός της Αγίας Παρασκευής (Νεκροταφείο Πατρών, έχει κατεδαφιστεί από σεισμό το 1993). Επίσης, έργο του αποτελεί η πολυκατοικία στη Βασιλίσσης Σοφίας 79, όπου στεγάζεται σήμερα το Ίδρυμα Μιχελή. Αργότερα αφοσιώθηκε στις θεωρητικές μελέτες, οι οποίες επικεντρώθηκαν σε τρεις βασικές κατευθύνσεις: α) τις αρχές που διέπουν την αρχιτεκτονική ως τέχνη	β) την αρχιτεκτονική του 20ού αιώνα, τα νέα υλικά, τη σύγχρονη τέχνη και τις μορφές που προκύπτουν γ) την αισθητική και τη φιλοσοφία της τέχνης και της ιστορίας της τέχνης.
Εργογραφία
Από το θεωρητικό του έργο, ξεχωρίζει η Αισθητική θεώρηση της Βυζαντινής Τέχνης, μία διεθνώς αναγνωρισμένη επιστημονική μελέτη πάνω στις αισθητικές αρχές της Βυζαντινής Τέχνης. πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις)
Ι.Ποίηση
• Ανθέμια. Αθήνα, 1948. • Ο δρόμος των πουλιών. 1951. • Δήλος Άδηλος. 1952. • Αναδρομές. 1958.
ΙΙ.Μελέτες - Δοκίμια
• Αισθητική τριλογία. 1937. • Η Αρχιτεκτονική ως τέχνη. 1940. • Αισθητική θεώρηση της Βυζαντινής Τέχνης. 1946. • Η Αγιά – Σοφιά. Αθήνα, 1946. • Αισθητική της Αρχιτεκτονικής του Μπετόν Αρμέ. 1955. • Βιομηχανική αισθητική και αφηρημένη τέχνη. 1959. • Αισθητικά θεωρήματαΑ΄. 1962. • Αισθητικά θεωρήματαΒ΄. 1965. • Αισθητικά θεωρήματαΓ΄. 1972. • Η αισθητική της αρχιτεκτονικής των Ην. Πολιτειών της Αμερικής, (Αθήνα, 1954) • Η αναγέννηση της αρχιτεκτονικής στον 20ο αι
ΙΙΙ.Λευκώματα
• Σπουδαί. 1965. • «Το ελληνικό λαϊκό σπίτι» Σημαντική μορφή της μεταπολεμικής διανόησης στην Ελλάδα, ο Μιχελής προσπάθησε να διαφωτίσει τη βυζαντινή και την αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική και τέχνη καθώς και τη νεότερη λαϊκή αρχιτεκτονική μας παράδοση, ενώ με το έργο και τη διδασκαλία του συνέβαλε σημαντικά στη διαμόρφωση των θεωρητικών βάσεων και της αισθητικής της σύγχρονης αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα.
site
http://www.hellenicaesthetics.gr
http://www.ekebi.gr
http://www.ygeiaonline.gr
http://www.michelisfoundation.gr/
Βιβλία
Η Αισθητική θεώρηση της Βυζαντινής Τέχνης»,Παναγιώτης Α. Μιχελής,1946.
Βιβλιογραφία
« Η ιδέα της Αρχιτεκτονικής μέσα από τη στοχαστική διδασκαλία του Π.Α.Μιχελή»,  Αλέξανδρος Ν. Παπαγεωργίου, ΔΡΥΜΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΕΦΗΣ ΜΙΧΕΛΗ, 2010
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Πρισκιανός
δεξιά|μικρογραφία|322x322εσ| Ο Πρισκιανός, ή η Γραμματική, ανάγλυφο από το κωδωνοστάσιο της [[Φλωρεντία|Φλωρεντίας του Λούκα ντελλα Ρόμπια.]] Ο Πρισκιανός από την Καισάρεια της Μαυριτανίας, λατιν.: Priscianus Caesariensis, (άκμασε το 500 μ.Χ.), ήταν Έλληνας (Βυζαντινός) γραμματικός των Λατινικών και συγγραφέας των Θεσμών Γραμματικής (Institutiones Grammaticae), που ήταν το τυπικό εγχειρίδιο για τη μελέτη των Λατινικών κατά τον Μεσαίωνα. Παρείχε επίσης την πρώτη ύλη για τον τομέα της θεωρητικής γραμματικής.
Έργα
μικρογραφία|300x300εσ| Institutiones Grammaticae, π. 1290, [[Λαυρεντιανή Βιβλιοθήκη|Λαυρεντιανή Βιβλιοθήκη των Μεδίκων, Φλωρεντία.]] Το πιο διάσημο έργο του Πρισκιανού, οι Θεσμοί Γραμματικής (Institutiones Grammaticae), είναι μία συστηματική έκθεση της λατινικής γραμματικής. Η αφιέρωση στον Ιουλιανό πιθανώς υποδηλώνει τον ύπατο και τον πατρίκιο, όχι τον συγγραφέα μίας γνωστής επιτομής των Νεαρών (νομοθεσιών) του Ιουστινιανού Α΄, ο οποίος έζησε κάπως αργότερα από τον Πρισκιανό. Η γραμματική χωρίζεται σε 18 βιβλία, από τα οποία τα πρώτα 16 ασχολούνται κυρίως με ήχους, λεκτικό σχηματισμό και κλίσεις. Τα δύο τελευταία, που αποτελούν από το 1/4 - 1/3 τού συνόλου του έργου, ασχολούνται με τη σύνταξη.
Η γραμματική του Πρισκιανού βασίζεται στα προηγούμενα έργα του Αιλίου Ηρωδιανού και του Απολλώνιου του Δύσκολου. Τα παραδείγματα που περιλαμβάνει για την απεικόνιση των κανόνων, διατηρούν πολλά αποσπάσματα από Λατίνους συγγραφείς, που διαφορετικά θα είχαν χαθεί, συμπεριλαμβανομένων των Eννίου, Πακούβιου, Aκκίου, Λουκιλίου, Κάτωνα και Βάρρου. Αλλά οι συγγραφείς τους οποίους παραθέτει πιο συχνά, είναι ο Βιργίλιος και, δίπλα του, ο Τερέντιος, ο Κικέρων, ο Πλαύτος, μετά ο Λουκανός, ο Οράτιος, ο Ιουβενάλης, ο Σαλούστιος, ο Στάτιος, ο Οβίδιος, ο Λίβιος και ο Πέρσιος.
Τα δευτερεύοντα έργα του Πρισκιανού περιλαμβάνουν:
Υστεροφημία
Τα βιβλία 17ο και 18ο των Θεσμών, το έργο του De Constructione, ήταν μέρος του βασικού προγράμματος σπουδών του Πανεπιστημίου του Παρισιού τον 13ο αι. Οι διαλέξεις του Ρότζερ Μπέικον για την τάξη, ήταν η πιθανή προέλευση της δικής του Επισκόπησης της Γραμματικής, μίας από τις πρώτες εκθέσεις για την ιδέα μίας καθολικής γραμματικής.
Ο Δάντης τοποθετεί τον Πρισκιανό στην Κόλαση ανάμεσα στους σοδομίτες στο Άσμα ΙΕ΄ (Canto XV) της Κόλασης (Inferno). Οι σύγχρονοι του Δάντη δεν γνώριζαν καμία ιστορική απόδειξη, ότι ο Πρισκιανός ήταν σοδομίτης. Ο Τζοβάννι Βοκάκιο πρότεινε ότι ο Πρισκιανός τοποθετήθηκε εδώ, για να υποδηλώσει διδασκάλους γραμματικής γενικά, οι οποίοι φημίζονται ότι κακοποιούν συχνά ερωτικά τους νεαρούς μαθητές τους.
Εκδόσεις και μεταφράσεις
Εκδόσεις
Μεταφράσεις στα γερμανικά
Μεταφράσεις στη Γαλλικά
Κάζμα ΣΚ
Η Κάζμα ΣΚ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Κουβέιτ. Ιδρύθηκε το 1964. Αγωνίζεται στο Αλ-Σαντάκα Ουαλσαλάμ Στέιντιουμ, χωρητικότητας 21500 θεατών. Τα περισσότερα χρόνια της ιστορίας της αγωνιζόταν στην Πρέμιερ Λιγκ Κουβέιτ, την ανώτατη κατηγορία της χώρας. Έχει κερδίσει το πρωτάθλημα 4 φορές (1986, 1987, 1994, 1996) και 7 φορές το κύπελλο (1982, 1984, 1990, 1995, 1997, 1998, 2011). Στο τέλος της περιόδου 2009-10 έφερε ισοπαλία με την Μπαρτσελόνα. Στις 19 Απριλίου 2013 διαβαθμίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Επιπρόσθετα, έχει 4 παρουσίες στο Τσάμπιονς Λιγκ Ασίας (1988 ομίλοι, 1989 ομίλοι, 1995 πρώτος γύρος, 1997, δεύτερος γύρος), 4 παρουσίες στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ασίας (1992 προημιτελικά, 1996 προημιτελικά, 1998 δεύτερος γύρος, 1999 προημιτελικά) και 2 παρουσίες στο Κύπελλο Ασιατικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (2010 προημιτελικά, 2012 φάση των 16).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κουβέιτ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1964
Σκούμτσια Γρεβενών
Τα Σκούμτσια είναι ορεινό χωριό του νομού Γρεβενών σε υψόμετρο 620 μέτρων, το οποίο βρίσκεται στα ανατολικά όρια του νομού και δυτικά του Αλιάκμονα ποταμού. Απέχει 29 χλμ. βόρεια από τη Δεσκάτη και 63 χλμ. ανατολικά από τα Γρεβενά. Ως οικισμός περιλαμβανόταν στην απογραφή του 1961 ως μέρος της τότε κοινότητας Παναγίας, αλλά δεν αναφέρεται ξεχωριστά στην απογραφή του 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δεσκάτης Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών
Γενικές εκλογές στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (2014)
Οι Γενικές εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας τον Απρίλιο του 2014 για την εκλογή Προέδρου και μελών της Εθνοσυνέλευσης.
Πλαίσιο
Έπειτα από την ασυμφωνία του κυβερνώντος συνασπισμού VMRO-DPMNE και του DUI να κατεβάσουν έναν κοινό υποψήφιο για τις προεδρικές εκλογές, οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν ταυτόχρονα με το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών.
Ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών διεξήχθη στις 13 Απριλίου, με υποψηφίους τους Γκιόργκι Ίβανοφ (VMRO-DPMNE), Στέβο Πενταρόφσκι (SDSM), Ιλίγιαζ Χαλίμι (DPA) και Ζόραν Ποπόφσκι (GROM). Λίγο μετά το κλείσιμο της κάλπης, ο επικεφαλής του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της αντιπολίτευσης SDSM, Ζόραν Ζάεβ ανακοίνωσε ότι δεν αναγνωρίζει την εκλογική διαδικασία, κάνοντας λόγο για «κατάχρηση όλου του κρατικού συστήματος από την κυβέρνηση».
Στις βουλευτικές εκλογές πήραν μέρος συνολικά 14 πολιτικά κόμματα και συνασπισμοί.
Ο δεύτερος γύρος των εκλογών παρακολουθήθηκε από 550 ξένους παρατηρητές και 283 μεταφραστές, σύμφωνα με στοιχεία από την Κρατική Εκλογική Επιτροπή. Μετά τη διεξαγωγή των εκλογών, ο Νίκολα Γκρούεβσκι έλαβε εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης.
Η νέα κυβέρνηση πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από το Κοινοβούλιο στις 19 Ιουνίου 2014 με 77 ψήφους υπέρ και 6 κατά. Οι βουλευτές του σλαβικού συνασπισμού της αντιπολίτευσης (SDSM) δεν αναγνώρισαν το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών και την κυβέρνηση.
Πρόεδρος
Ο Γκιόργκι Ίβανοφ επανεξελέγη με ποσοστό 55,28%. Μετά την εκλογή, ο Στέβο Πενταρόφσκι ζήτησε τη διεξαγωγή έρευνας των εκλογών από εξωτερικούς παρατηρητές.
Κοινοβούλιο
Ο κυβερνών συνασπισμός VMRO-DPMNE κέρδισε 42,98% των ψήφων στις βουλευτικές εκλογές, επικρατώντας των σοσιαλδημοκρατών του SDSM που πήραν 25,34% και του κόμματος των αλβανοφώνων DUI που είχε ποσοστό 13,71%. Έξι πολιτικά κόμματα και συνασπισμοί μοιράστηκαν τις 123 έδρες στο Κοινοβούλιο (Sobranie). Ο συνασπισμός VMRO-DPMNE κατέλαβε 61 έδρες, το SDSM κέρδισε 34 έδρες, το DUI 19 έδρες, το DPA 7 έδρες και από 1 έδρα πήραν τα κόμματα GROM και NDP.
Χρήστος Φωτομάρας
Βιογραφία
Ο Χρήστος Φωτομάρας ήταν Έλληνας οπλαρχηγός και καπετάνιος και καταγόταν από την Πάργα της Ηπείρου. Πατέρας του ήταν ο Θανάσης ή Νάσης Φωτομάρας, ο οποίος μετά την πτώση του Σουλίου το 1822, πήγε στην Κέρκυρα και αργότερα στο Μοριά, όπου ο Κωλέττης τον διόρισε φρούραρχο στο Παλαμήδι. Ο Χρήστος πήρε για γυναίκα του την κόρη του Δημήτρη Πλαπούτα και έτσι έγινε γαμβρός του και οι Φωτομαραίοι έτσι ήρθαν σε επαφή με τον Κολοκοτρώνη.
Μάχες
Ο Χρήστος Φωτομάρας μαζί με τον ξάδερφό του Κίτσο Τζαβέλλα στις 7 Αυγούστου 1825 μπήκαν στο πολιορκημένο Μεσολόγγι. Είχε υπό τις διαταγές του σώμα αγωνιστών 85 στρατιωτών. Πήρε μέρος στην έξοδο και κατάφερε να σωθεί, αναγκαζόμενος όμως να πετάξει τα άρματά του. Η εγκατάλειψη ρούχων ακόμη και όπλων κατά την Έξοδο ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Κατόπιν πήγε στο Ναύπλιο όπου ο πατέρας του ήταν φρούραρχος του Παλαμηδίου και αργότερα της Ακροναυπλίας.
Τον Άυγουστο του 1826 πήρε μέρος στη μάχη της Καρικαργιάς των Καλαβρύτων με σώμα Σουλιωτών υπό τις διαταγές του Δ. Πλαπούτα του οποίου την κόρη είχε παντρευτεί.
Μετά την επανάσταση
Μετά την επανάσταση εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο. Όταν ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας δολοφονήθηκε, ο Χρήστος Φωτομάρας άκουσε την φασαρία, βγήκε στο παράθυρο του και του έριξε την χαριστική βολή. Τότε, το πλήθος όρμησε κατά πάνω του και όταν τον σκότωσε, πέταξε το πτώμα του στην θάλασσα.
Βιβλιογραφικές πηγές
Συλλογικό Έργο, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (Εκδοτικής Αθηνών), τ. ΙΒ’, 1975.
Γιουρούκοι
thumb|210px|Νομάδες Γιουρούκοι Οι Γιουρούκοι, τουρκ. Yörük από το yürü= περπατώ, χαρακτηρίζονταν κυρίως ως νομαδικός τουρκικός λαός της Μικράς Ασίας, στον οποίο ανήκουν οι Κιζιλπάσηδες, οι Ταχτατζήδες, οι Τεκελήδες, οι Τσομακλήδες κ.ά.
Κόνιαροι
Οι Γιουρούκοι που είχαν μεταφερθεί από το Ικόνιο, οι λεγόμενοι Κόνιαροι, στη Μακεδονία μετά την κατάκτησή της, για να κρατούν σε υποταγή τους χριστιανούς, που κατοικούσαν στις πεδιάδες και στους λόφους υποχρεώνονταν να δίνουν, κατά ορισμένες οικογένειες, ένα ορισμένο αριθμό ανδρών (Γιουρούκ ασκερί) που διοικούνταν από τον Γιουρούκ Μπέη. Τα παράπονα των χριστιανών εναντίον τους εξακολουθούν και αργότερα, όπως διαπιστώνεται από του φιρμάνι της 27ης Δεκεμβρίου 1695 με το οποίο ο σουλτάνος διατάζει να πάψουν οι βιαιοπραγίες «μερικών ληστών Γιουρούκων»· αυτοί έρχονταν στο Σωχό και αποσπούσαν τροφές, πρόβατα, αρνιά, χήνες, όρνιθες, μέλι και βούτυρο ή ακόμη άρπαζαν γυναίκες και παιδιά.
Οι Γιουρούκοι που κατά παράδοση ήταν βοσκοί, κατά τον 18αι. είχαν αρχίσει να επιδίδονται στην κατασκευή χονδρής τσόχας, που την ονόμαζαν αμπά και την οποία χρησιμοποιούσαν όλοι τους σχεδόν στο ντύσιμό τους. Ποσότητες του ίδιου υφάσματος διοχέτευαν επίσης όχι μόνο στις άλλες χώρες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, αλλά μέσω των εμπορικών οίκων των εγκατεστεστημένων στη Θεσσαλονίκη έκανα εξαγωγή και στο εξωτερικό (Μασσαλία, Βενετία και Λιβόρνο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομαδικές φυλές Κατηγορία:Τουρκικά φύλα Κατηγορία:Τουρκικές λέξεις και φράσεις Κατηγορία:Εθνοτικοί Τούρκοι
Γιάννης Μαρδίτσης
Ο Γιάννης Μαρδίτσης (Κλειδί Βοιωτίας, 19 Φεβρουαρίου 1933 – Αθήνα, 26 Ιανουαρίου 2010) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, που αγωνίσθηκε σχεδόν σε όλες τις θέσεις, καθώς ξεκίνησε ως επιθετικός και στη συνέχεια καθιερώθηκε ως κεντρικός αμυντικός. Ο πατέρας του, Ζήσης Μαρδίτσης ήταν ήρωας, πεσών του ελληνοϊταλικού πολέμου 1940-41 και μετά το θάνατό του, η υπόλοιπη οικογένεια μεταστεγάστηκε στο Αιγάλεω Αττικής (1941).
Σε συλλογικό επίπεδο
Από μικρός ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο στην ομάδα της Άρτεμης. Σε ηλικία 16 ετών αποκτήθηκε από τον Α.Ο. Αιγάλεω και αποτέλεσε μέλος της β' ομάδας. Την περίοδο 1949-50 πήρε το "βάπτισμα του πυρός" με την πρώτη ομάδα στο πρωτάθλημα της Β' τοπικής κατηγορίας, όπου μετείχε η αθηναϊκή ομάδα.
Την περίοδο 1951-52 μονιμοποιήθηκε στη βασική 11άδα, όπου παρέμεινε έως και το 1959-60, όταν και μετεγγράφηκε στην ΑΕΚ, μετά από επιθυμία του προπονητή της Τρύφωνα Τζανετή. Με τα χρώματα του Αιγάλεω έλαβε μέρος σε 105 αγώνες της Α2 και της Α' κατηγορίας Αθηνών, πετυχαίνοντας 24 γκολ.
Η μετακίνησή του κόστισε στην "Ένωση" το πολύ μεγάλο για την εποχή ποσό των 103.000 δρχ., ενώ στο Αιγάλεω παραχωρήθηκαν και 5 ποδοσφαιριστές. Με την ΑΕΚ αγωνίστηκε 5 περιόδους (την τελευταία μόνο σε έναν ευρωπαϊκό αγώνα), κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας το 1963, ενώ χαρακτηριστικό είναι πως παρότι αποκτήθηκε ως επιθετικός, τελικά καθιερώθηκε στη θέση του κεντρικού αμυντικού δίπλα στον Μίλτο Παπαποστόλου, αντικαθιστώντας επιτυχώς τον τραυματία Νίκο Μελισσή.
Τη διετία 1964-1966 τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία με την ομάδα της Κορίνθου, στη Β' Εθνική (31 συμμετοχές, 12 γκολ).
Στις εθνικές ομάδες
Αποτέλεσε βασικό στέλεχος της εθνικής ομάδας των Ενόπλων, με την οποία υπήρξε 28 φορές διεθνής και κατέκτησε το παγκόσμιο κύπελλο Ενόπλων του 1962. Υπήρξε επίσης διεθνής με την ομάδα των Νέων.
Άλλες δραστηριότητες
Ήταν αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας και από τους βασικούς συντελεστές δημιουργίας του Ομίλου Αντισφαίρισης Παπάγου.
Στις 26 Ιανουαρίου 2010 απεβίωσε μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Κορίνθου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Βαγγέλης Σακελλαρίου
Ο Βαγγέλης Σακελλαρίου (Αθήνα, 4 Αυγούστου 1989), είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτει ύψος 1,95 μέτρα και αγωνίζεται στις θέσεις Πλέι μέικερ-Σούτινγκ γκαρντ και υπό προϋποθέσεις Σμολ φόργουορντ.
Σταδιοδρομία
Ο Σακελλαρίου πραγματοποίησε τα πρώτα του βήματα στο άθλημα ως μέλος της ομάδας της Ολυμπιάδας Άσσου-Λεχαίου, για να συνεχίσει ακολούθως στον Πανελλήνιο. Το 2007-08 αγωνίστηκε στην Α1 Εθνική με τα χρώματα του Αιγάλεω, ενώ την ίδια χρονιά συμμετείχε στα Playoffs του Πρωταθλήματος Ιταλίας με την Αβελλίνο. Την επόμενη χρονιά, 2008-09, επέστρεψε στην Ελλάδα για φορέσει τη φανέλα του Παγκρατίου στα πλαίσια της Α2 Εθνικής. Την περίοδο 2009-10 έλαβε μεταγραφή για τα Τρίκαλα 2000, που αγωνίζονταν στην κορυφαία ελληνική διοργάνωση. Το 2010-11 μετακόμισε στην Κρήτη για να ενταχθεί στην ομάδα του Ρεθύμνου που αγωνιζόταν στην Α2 Εθνική, ενώ το 2011-12 φόρεσε τα χρώματα του υπό παρακμή Αμαρουσίου, υπηρετώντας παράλληλα τη στρατιωτική του θητεία. Τον Οκτώβριο του 2012 μετεγγράφηκε στην Α.Ε.Ν. Κηφισιάς, συμβάλλοντας στην επιτυχημένη προσπάθεια ανόδου του συλλόγου από την Α2 στην Α1 Εθνική. Ο Σακελλαρίου δεν ακολούθησε την Κηφισιά, αλλά παρέμεινε στη κατηγορία υπογράφοντας τον Ιούλιο του 2013 συμβόλαιο με το Γ.Σ. Λαυρίου. Το 2016 υπέγραψε στον Πανιώνιο, μένοντας στην ομάδα για δυο χρόνια και καταφέρνοντας την επιστροφή της ομάδας από την Α2 κατηγορία, ξανά στην Α1.
Το καλοκαίρι του 2018, μετά την επιτυχημένη του παρουσία στον Πανιώνιο με 10,9 πόντους ανά παιχνίδι, υπέγραψε στον Παναθηναϊκό για 1+1 χρόνια.
Στις 17 Φεβρουαρίου του 2019, κατέκτησε με τον Παναθηναϊκό το πρώτο του Κύπελλο Ελλάδος μετά την νίκη των "πρασίνων" επί του ΠΑΟΚ με σκορ 79:73 στο Ηράκλειο Κρήτης, Κλειστό "Δυο Αοράκια". Τον Ιούνιο κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος. Μετά το πέρας της σεζόν έμεινε ελεύθερος.
Τον Σεπτέμβρη του 2019, ανακοινώθηκε από την ομάδα του Άρη. Στις 23 Δεκεμβρίου 2019, έγινε παίκτης του Ιωνικού Νικαίας.
Εθνική ομάδα
Για πρώτη φορά φόρεσε το εθνόσημο το 2004, Με την Εθνική Εφήβων συμμετείχε στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Εφήβων το 2006 στο Βόλο Τέλος, με την Εθνική Νέων Ανδρών συμμετείχε στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων το 2007 στη Ρίγα και στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων το 2009 στη Ρόδο, όπου και πανηγύρισε το χρυσό μετάλλιο.
Προσωπική ζωή
Ο Βαγγέλης Σακελαρίου έχει αποφοιτήσει από το ΤΕΦΑΑ, έχοντας το πτυχίο του γυμναστή, ενώ το 2019 τελείωσε την Ιατρική Σχολή Αθηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αιγάλεω Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκρατίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρικάλων 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λαυρίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φελίτσε Σκαντόνε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Γαλαξίδι
μικρογραφία|263x263εσ|GALAXIDI Το Γαλαξίδι (ή Γαλαξείδι) είναι παραθαλάσσιο χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φωκίδας (τέως επαρχίας Παρνασσίδας του Νομού Φωκίδας).
Γεωγραφία
Το Γαλαξίδι βρίσκεται στη βόρεια ακτή του Κορινθιακού κόλπου και συγκεκριμένα, στη δυτική πλευρά του κόλπου της Ιτέας. Απέχει 29 χλμ. (οδηγικά - μέσω Ιτέας) νότια από την Άμφισσα (έδρα του δήμου) και 66 χλμ. ανατολικά από τη Ναύπακτο. Είναι αρκετά γνωστό για τη ναυτιλία που είχε αναπτύξει τον προηγούμενο αιώνα καθώς και για τη γραφικότητα του, λόγοι για τους οποίους προσελκύει αρκετούς επισκέπτες, κυρίως κατά τους θερινούς μήνες.
Ονομασία
thumb|Άποψη του Γαλαξιδίου Η ονομασία Γαλαξ(ε)ίδι πρωτοεμφανίστηκε στο χρονικό διάστημα μεταξύ 6ου και 9ου αιώνα μ.Χ. Υπάρχουν πολλές εκδοχές σχετικά με την προέλευση του ονόματος. Οι γλωσσολογικές μελέτες συγκλίνουν στην άποψη ότι το τοπωνύμιο προέρχεται από το μεσαιωνικό φυτωνύμιο γαλατσίδα (ποώδες φυτό που αφθονεί στην περιοχή), το οποίο ανάγεται στον μεταγενέστερο τύπο γαλακτίς, -ίδος και επομένως ετυμολογικά ορθή είναι η γραφή με -ι-: Γαλαξίδι. Ο περιηγητής Dodwell ισχυρίστηκε ότι η ονομασία προερχόταν από τις λέξεις γάλα και οξώδης («όμοιος με το όξος, ξινός»). Δεν ευσταθεί μορφολογικά η άποψη ότι προέρχεται από τις λέξεις γάλα και ιξός (από τον γαλακτώδη παχύρρευστο κολλώδη χυμό που εκρέει, όταν τραυματιστεί ο κορμός του). Διαδεδομένη είναι η υστερογενής άποψη ότι το τοπωνύμιο προέρχεται από την οικογένεια Γαλαξείδη που είχε εκτάσεις στην περιοχή. Διαδιδόταν μάλιστα ότι ο Γαλαξείδης ήταν ο Βυζαντινός τοπάρχης του μικρού αυτού θέματος και αυτός που ανακατασκεύασε την ερειπωμένη πόλη. Στην πραγματικότητα, όμως, το επώνυμο Γαλαξείδης προέρχεται από το τοπωνύμιο Γαλαξίδι. Σχετικά με την προέλευση του ονόματος υπάρχει και ένας μύθος για μια γοργόνα ονόματι Γάλαξα .Ο Προμηθέας την είχε ερωτευτεί γι' αυτό και την έκλεψε.
Κατά την αρχαιότητα
thumb|Λιμάνι Γαλαξιδίου Κατά την περίοδο της αρχαιότητας, η περιοχή του Γαλαξιδίου κατοικήθηκε από τους Οζολούς ή Εσπέριους Λοκρούς τον 8ο αιώνα π.Χ. Στη συγκεκριμένη θέση υπήρχε η αρχαία πόλη Χάλαιον ή Χάλειον. Το Χάλειον ήταν μια από τις σημαντικότερες πόλεις αφού εκεί υπήρχε το ιερό του Απόλλωνα. Οι κάτοικοι του ασχολούνταν κυρίως με τη ναυτιλία και συνεπώς με το εμπόριο. Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι πρόσφατα οι μελετητές πίστευαν ότι το Γαλαξείδι ήταν συνέχεια της Οιάνθης ή Οιάνθειας. Αυτή βέβαια η άποψη σήμερα δεν θεωρείται αποδεκτή αφού ο Παυσανίας αναφέρει ότι η Οιάνθη βρισκόταν στην περιοχή της Ναυπάκτου. Επίσης και ο Πολύβιος την συγκαταλέγει ανάμεσα στις πόλεις της Αιτωλίας.
Η περιοχή χαρακτηρίζεται από συνεχή παρουσία με σημαντικά ευρήματα ήδη από τη Πρωτοελλαδική περίοδο (Ανεμοκάμπι, Πελεκάρης, Κεφαλάρι, νησάκι Αψηφιά). Σημαντικός είναι ο μυκηναϊκός οικισμός στη θέση Βίλλα καθώς και ο οχυρωμένος γεωμετρικός οικισμός στο λόφο του Αγίου Αθανασίου (περίπου 700 π.Χ.). Στην αρχαϊκή και κλασική εποχή (7ος-4ος αι. π.Χ.), παράλληλα με τον οικισμό στη θέση Βίλλα, αναπτύχθηκε στον Άγιο Βλάση το θρησκευτικό και διοικητικό κέντρο της πόλης. Γύρω στο 300 π.Χ. κατοικήθηκε η σημερινή θέση και οικοδομήθηκε το οχυρωματικό τείχος της. Ίσως την εποχή εκείνη τον έλεγχο είχε ήδη αποκτήσει το Κοινό των Αιτωλών, το οποίο και οχύρωσε την πόλη. Το Χάλειον συνέχισε να κατοικείται γνωρίζοντας ιδιαίτερη ακμή μέχρι το 2ο αι. μ.Χ. Στο Βρετανικό μουσείο υπάρχουν δύο χάλκινες επιγραφές του 5ου αιώνα π.Χ. όπου αναγράφεται η συνθήκη μεταξύ Οιάνθειας και Χαλείου. Επίσης στο ίδιο μουσείο φιλοξενούνται άλλα 97 χάλκινα αγγεία και σκεύη, ενώ αρχαιολογικά αντικείμενα από το Γαλαξείδι φυλάσσονται σήμερα σε 15 μουσεία ανά τον κόσμο. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Γαλαξειδίου μπορεί κανείς να δει ευρήματα από το Χάλειον αλλά και την ευρύτερη περιοχή.
Βυζαντινή Εποχή
Το Γαλαξίδι λεηλατήθηκε ξανά το 1081 και το 1147 από τους Νορμανδούς. Μετά την Δ΄ Σταυροφορία το Γαλαξίδι αποτέλεσε αρχικά τμήμα της Αυθεντίας των Σαλώνων, αλλά ανακτήθηκε περί το 1211 από το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Μετά το 1269 πέρασε υπό τον έλεγχο των αρχόντων της Θεσσαλίας, που είχαν την έδρα τους στην Υπάτη. Το 1311 η πόλη κυριεύτηκε από τους Καταλανούς και πέρασε υπό την εξουσία του Δουκάτου των Αθηνών.
Η πόλη καταλήφθηκε για πρώτη φορά από τους Οθωμανούς το 1394, αλλά ανακτήθηκε από τον Θεόδωρο Α΄ Παλαιολόγο μετά από λίγο καιρό. Περιήλθε για σύντομο χρονικό διάστημα στα χέρια των Ιωαννιτών το 1403/04. Το κάστρο της πόλης, από το οποίο ούτε ίχνη δεν σώζονται σήμερα, ενισχύθηκε το 1447/48 από τον Κωνσταντίνο Καντακουζηνό, αλλά αυτό δεν απέτρεψε την τελική κατάληψή του από τους Οθωμανούς λίγο αργότερα.
Τουρκοκρατία
Η εποχή της Τουρκοκρατίας άρχισε το 1446. Το 1494 μεταφέρθηκε η έδρα του Μπέη από τα Σάλωνα στο Γαλαξίδι. Πρώτος Μπέης που διορίστηκε ήταν ο Χατζή-Μπαμπας. Τελικά το 1502, ύστερα από εντολή της Υψηλής Πύλης, η έδρα επανήλθε στα Σάλωνα. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε όλη τη περίοδο της Τουρκικής Κατοχής, κανένας Τούρκος δεν κατοικούσε στο Γαλαξίδι.
Το 1655 τον Κορινθιακό και Πατραϊκό κόλπο λυμαινόταν ο Ντουρατζίμπεης, ο οποίος ήρθε σε σύγκρουση με τους Γαλαξιδιώτες για ασήμαντη αφορμή. Η ναυμαχία που ακολούθησε κατέληξε στη συντριβή του Ντουρατζίμπεη, ο οποίος ορκίστηκε όμως να πάρει εκδίκηση. Το Πάσχα του ίδιου χρόνου επιτέθηκε αιφνιδιαστικά και κυρίευσε το Γαλαξίδι. Αυτή η συμφορά είχε ως αποτέλεσμα την φυγή των κατοίκων του Γαλαξιδίου στα βουνά και συγκεκριμένα στα Πεντεόρια. Επέστρεψαν στο ερειπωμένο Γαλαξίδι μόνο μετά τον θάνατο του Ντουρατζίμπεη το 1669.