cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Καλβίνος
Διασφάλιση της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης (1553-1555)
Μετά τον θάνατο του Σερβέτου ο Καλβίνος αναγνωρίστηκε ως υπερασπιστής του Χριστιανισμού, αλλά ο απόλυτος θρίαμβος του επί των ελευθεριαζόντων απείχε ακόμη δύο χρόνια. Πάντα επέμενε το Εκκλησιαστικό Δικαστήριο να διατηρήσει την εξουσία του αφορισμού, παρά την προηγούμενη απόφαση του συμβουλίου να του την αφαιρέσει. Κατά τη δίκη του Σερβέτου ο Φιλιμπέρ Μπερτελιέ ζήτησε από το συμβούλιο άδεια για να κοινωνήσει, καθώς είχε αφοριστεί τον προηγούμενο χρόνο για προσβολή ιερωμένου. Ο Καλβίνος διαμαρτυρήθηκε ότι το συμβούλιο δεν είχε τη νομική εξουσία να ανατρέψει τον αφορισμό του Μπερτελιέ. Αβέβαιος για το πώς θα αποφάσιζε το συμβούλιο, άφησε να εννοηθεί σε ένα κήρυγμα στις 3 Σεπτεμβρίου 1553 ότι η απόφαση μπορούσε να ληφθεί μόνο από τις αρχές. Το συμβούλιο αποφάσισε να επανεξετάσει τα Ordonnances (Διατάγματα) και στις 18 Σεπτεμβρίου ψήφισε υπέρ του Καλβίνου - ο αφορισμός ήταν στη δικαιοδοσία του Εκκλησιαστικού Δικαστήριου. Ο Μπερτελιέ υπέβαλε αίτηση για την αποκατάστασή του σε μια άλλη διοικητική συνέλευση της Γενεύης, τους Deux Cents (Διακοσίους), τον Νοέμβριο. Αυτό το σώμα αναίρεσε την απόφαση του συμβουλίου και δήλωσε ότι τελικός διαιτητής σχετικά με τον αφορισμό θα πρέπει να είναι το συμβούλιο. Οι ιερωμένοι συνέχισαν να διαμαρτύρονται και, όπως στην περίπτωση του Σερβέτου, ζητήθηκε η γνώμη των ελβετικών εκκλησιών. Η υπόθεση διήρκεσε μέχρι το 1554. Τελικά στις 22 Ιανουαρίου 1555 το συμβούλιο ανακοίνωσε την απόφαση των ελβετικών εκκλησιών: οι αρχικές Ordonnances έπρεπε να διατηρηθούν και το Εκκλησιαστικό Δικαστήριο να ανακτήσει τις επίσημες εξουσίες του.
Η πτώση των ελευθεριαζόντων ξεκίνησε με τις εκλογές του Φεβρουαρίου του 1555. Μέχρι τότε πολλοί από τους Γάλλους πρόσφυγες είχαν λάβει την υπηκοότητα και με την υποστήριξή τους οι οπαδοί του Καλβίνου εξέλεξαν την πλειοψηφία των συνδίκων και των συμβούλων. Στις 16 Μαΐου οι ελευθεριάζοντες βγήκαν στους δρόμους σε διαμαρτυρία εξοργισμένοι και προσπάθησαν να κάψουν ένα σπίτι που υποτίθεται ότι ήταν γεμάτο Γάλλους. Ο σύνδικος Ανρί Ωλμπέρ προσπάθησε να παρέμβει, έχοντας μαζί του το σκήπτρο που συμβόλιζε τη δύναμή του. Ο Περέν άρπαξε τη σκυτάλη και την κούνησε πάνω από το πλήθος, κάτι που συμβόλιζε ότι πήρε την εξουσία και ξεκινούσε ένα πραξικόπημα. Η εξέγερση τελείωσε σύντομα όταν εμφανίστηκε ένας άλλος σύνδικος και διέταξε τον Περέν να πάει μαζί του στο δημαρχείο. Ο Περέν και άλλοι ηγέτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη. Με την έγκριση του Καλβίνου οι άλλοι συνωμότες που παρέμειναν στην πόλη βρέθηκαν και εκτελέστηκαν. Η αντίθεση στην εκκλησιαστική πολιτεία του Καλβίνου έφτασε στο τέλος της.
Τελευταία χρόνια (1555-1564)
Ο Καλβίνος προστάτευε τους εξόριστους, που είχαν καταφύγει στη Γενεύη από τη βασιλεία της καθολικής Μαρίας Τυδώρ της Αγγλίας, ξεκινώντας το 1555. Υπό την προστασία της πόλης μπόρεσαν να δημιουργήσουν τη δική τους αναμορφωμένη εκκλησία υπό τον Τζον Νοξ και τον Ουίλιαμ Ουίτινγκχαμ και τελικά μετέφεραν τις ιδέες του Καλβίνου για το δόγμα και πολιτεία στην Αγγλία και τη Σκωτία. . Εντός της Γενεύης κύριο μέλημα του Καλβίνου ήταν η δημιουργία ενός κολλεγίου, ενός ινστιτούτου για την εκπαίδευση των παιδιών. Ο χώρος για το σχολείο επιλέχθηκε στις 25 Μαρτίου 1558 και άνοιξε το επόμενο έτος στις 5 Ιουνίου 1559. Αν και το σχολείο ήταν ένα ενιαίο ίδρυμα, χωρίστηκε σε δύο μέρη: ένα γυμνάσιο που ονομαζόταν κολλέγιο ή schola privata και ένα σχολείο προχωρημένων που ονομαζόταν académie ή schola publica. Ο Καλβίνος προσπάθησε να στρατολογήσει δύο καθηγητές για το ινστιτούτο, τον Ματυρέν Κορντιέ, παλιό του φίλο και λατινιστή που είχε τώρα τη βάση του στη Λωζάνη, και τον Eμανουήλ Τρεμέλιους, πρώην καθηγητή της Εβραϊκής του Κέιμπριτζ. Κανένας τους δεν ήταν διαθέσιμος, αλλά πέτυχε να πάρει τον Θεόδωρο Μπέζα ως πρύτανη. Μέσα σε πέντε χρόνια υπήρχαν 1.200 μαθητές στο γυμνάσιο και 300 στο ανώτερο. Το κολλέγιο έγινε τελικά το Κολλέγιο του Καλβίνου, ένα από τα προπαρασκευαστικά σχολεία κολεγίων της Γενεύης, ενώ η ακαδημία έγινε το Πανεπιστήμιο της Γενεύης.
Επιπτώσεις στη Γαλλία
Ο Καλβίνος ήταν βαθιά αφοσιωμένος στη μεταρρύθμιση της πατρίδας του, της Γαλλίας. Το προτεσταντικό κίνημα ήταν δυναμικό, αλλά στερείτο κεντρικής οργανωτικής κατεύθυνσης. Με οικονομική υποστήριξη από την εκκλησία της Γενεύης ο Καλβίνος έστρεψε όλη του την ενέργεια του προς την εξύψωση της υπόθεσης του προτεσταντισμού στη Γαλλία. Όπως εξηγεί ένας ιστορικός:
''Παρείχε το δόγμα, τη λειτουργία και τις ηθικές ιδέες της νέας θρησκείας και δημιούργησε επίσης εκκλησιαστικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς σε αρμονία με αυτή. Γεννημένος ηγέτης συνέχισε το έργο του με προσωπικές εκκλήσεις. Η τεράστια αλληλογραφία του με τους Γάλλους Προτεστάντες δείχνει όχι μόνο πολύ ζήλο, αλλά και άπειρο πόνο και συνεχή μεταφορά στην πατρίδα του των μαθημάτων του από τις έντυπες πραγματείες του. Μεταξύ 1555 και 1562 περισσότεροι από 100 ιερωμένοι στάλθηκαν στη Γαλλία. Ωστόσο ο Γάλλος Βασιλιάς Ερρίκος Β' καταδίωξε σκληρά τους Προτεστάντες με το Διάταγμα του Σατομπριάν και όταν οι γαλλικές αρχές διαμαρτυρήθηκαν για τις ιεραποστολικές δραστηριότητες, οι πατέρες της πόλης της Γενεύης αποποιήθηκαν την επίσημη ευθύνη''.
Τελευταία ασθένεια
Στα τέλη του 1558 ο Καλβίνος αρρώστησε με πυρετό. Επειδή φοβόταν ότι μπορεί να πεθάνει πριν ολοκληρώσει την τελική αναθεώρηση των Θεσμών, πίεζε τον εαυτό του να εργάζεται. Η τελική έκδοση επεκτάθηκε πολύ στον βαθμό που ο Καλβίνος αναφερόταν σε αυτή ως νέο έργο. Η επέκταση από τα 21 κεφάλαια της προηγούμενης έκδοσης στα 80 οφειλόταν στην εκτεταμένη αντιμετώπιση του υπάρχοντος υλικού και όχι στην προσθήκη νέων θεμάτων. Λίγο μετά την ανάρρωσή του ύψωσε τη φωνή του ενώ έκανε κήρυγμα, κάτι που προκάλεσε βίαιο βήχα. Διερράγη ένα αιμοφόρο αγγείο στους πνεύμονές του και η υγεία του επιδεινώθηκε συνεχώς. Κήρυξε το τελευταίο του κήρυγμα στον Αγιο Πέτρο στις 6 Φεβρουαρίου 1564. Στις 25 Απριλίου έκανε τη διαθήκη του, στην οποία άφησε μικρά ποσά στην οικογένειά του και στο κολέγιο. Λίγες μέρες αργότερα οι λειτουργοί της εκκλησίας ήρθαν να τον επισκεφτούν και του είπαν το τελευταίο αντίο, που καταγράφηκε στο Discours d'adieu aux ministres. Εξιστόρησε τη ζωή του στη Γενεύη, θυμίζοντας μερικές φορές με πίκρα μερικές από τις κακουχίες που είχε υποστεί. Ο Καλβίνος πέθανε στις 27 Μαΐου 1564 σε ηλικία 54 ετών. Στην αρχή το σώμα του τέθηκε σε δημόσιο προσκύνημα, αλλά από τη στιγμή που τόσοι πολλοί άνθρωποι έρχονταν να το δουν, οι ομοϊδεάτες του φοβήθηκαν ότι θα κατηγορούντο ότι υποθάλπουν τη λατρεία ενός νέου αγίου. Την επόμενη μέρα θάφτηκε σε έναν ασήμαντο τάφο στο Κοιμητήριο Πλενπαλέ. Η ακριβής θέση του τάφου είναι άγνωστη. Μια πέτρα προστέθηκε τον 19ο αιώνα για να σηματοδοτήσει έναν τάφο που παραδοσιακά πιστεύεται ότι ήταν του Καλβίνου.
Η Γενεύη την εποχή του Καλβίνου
Η εκκλησιαστική αναμόρφωση περιλαμβανόταν στους Εκκλησιαστικούς Κανονισμούς του 1541. Την τήρηση της εκκλησιαστικής πειθαρχίας και ορθοδοξίας αναλάμβανε ο «Σεβαστός Όμιλος Πνευματικών Ποιμένων» ή η «Σεβάσμια Εταιρεία».
Ένα Συμβούλιο Δασκάλων αναλάμβανε την εκκλησιαστική μόρφωση των καινούριων παστόρων (ποιμένων), και τέλος το Κονσιστόριο, αποτελούμενο από 6 ιερείς και 12 γέροντες από το δημοτικό συμβούλιο της πόλης, υπό την αρχηγία του Καλβίνου, θα επιτηρούσε τη συμπεριφορά και τις γνώμες του πληθυσμού, έτσι ώστε να ανταποκρίνονται στο πνεύμα της αναμόρφωσης. Την κοινωνική πρόνοια αναλάμβαναν οι διορισμένοι Διάκονοι. Παρόλο που αρχικά η εξουσία του Δημοτικού Συμβουλίου από το Κονσιστόριο ήταν διαχωρισμένη, σιγά σιγά υπό την επιρροή της προσωπικότητας του Καλβίνου αυτά τα δύο συγχωνεύθηκαν και η εξουσία του Καλβίνου ήταν πλέον απόλυτη. Η θεοκρατία που επέβαλε ο Καλβίνος κυριάρχησε οριστικά στην πόλη.
''«Ολόκληρο το προσωπικό του οίκου πρέπει να παρευρίσκεται την Κυριακή εις το κήρυγμα, εκτός αν αφεθεί κανείς εις την οικία να προσέχει τα παιδιά ή τα ζώα. Εάν υπάρχει κήρυγμα κατά τις ημέρας της εβδομάδος, όλοι όσοι δύνανται πρέπει να προσέρχονται».'' (Ο Καλβίνος κήρυττε τρεις ή τέσσερεις φορές την εβδομάδα). «Εάν κανείς προσέλθει όταν το κήρυγμα θα έχει αρχίσει, ας του γίνει προειδοποίηση· εάν δεν συμμορφωθεί, να πληρώνει πρόστιμο τριών σολδίων».
''Ο κλήρος πρέπει να οδηγεί με το παράδειγμα όπως και με τη διδασκαλία. Οι κληρικοί δύνανται να νυμφεύονται και να αποκτούν τέκνα, αλλά πρέπει να απέχουν από τα κυνήγια, τη χαρτοπαιξία, τα συμπόσια, το εμπόριο και τις κοσμικές διασκεδάσεις και να δέχονται κατ’ έτος την επίσκεψη και την έρευνα για τη διαπίστωση της ηθικότητας από τους εκκλησιαστικούς προϊσταμένους τους''.
''Για τη ρύθμιση της διαγωγής των λαϊκών, είχε καθορισθεί ένα σύστημα επισκέψεων κατ' οίκον: ένας από τους πρεσβυτέρους επισκεπτόταν κατ' έτος όλες τις οικίας ενός διαμερίσματος της πόλεως, το οποίο του αναλογούσε και εξέταζε τους κατοίκους εφ' όλων των φάσεων της ζωής των. Το κονσιστόριο και το συμβούλιο απαγόρευσαν από κοινού τα τυχερά παιγνίδια, τη χαρτοπαιξία, τη βλασφημία, τη μέθη, το να συχνάζουν σε καπηλειά, τον χορό (ο οποίος τότε ποίκιλλε με εναγκαλισμούς και με φιλήματα), τα άσεμνα ή αντιθρησκευτικά άσματα, τις υπερβολές στις διασκεδάσεις, την πολυτέλεια της διαβιώσεως και την άσεμνη ενδυμασία''.
''Η λογοκρισία επί των δημοσιευμάτων παρελήφθη από τα ρωμαιοκαθολικά και κοσμικά προηγούμενα και επεκτάθηκε (1560): τα βιβλία πεπλανημένων θρησκευτικών δογμάτων ή ανήθικων τάσεων, απαγορεύονταν- αργότερα επρόκειτο να υπαχθούν εις αυτήν την απαγόρευση τα «Δοκίμια» του Μονταίν και Ο «Αιμίλιος» του Ρουσσώ''. ''Το να εκφρασθεί κανείς ανευλαβώς περί του Καλβίνου ή περί του Κλήρου ήταν έγκλημα. Μία πρώτη παράβαση των διατάξεων αυτών τιμωρείτο με επίπληξη, περαιτέρω παράβαση με πρόστιμο, εμμονή στην παράβαση, με φυλάκιση ή εξορία''.
Η εξώγαμος συνουσία τιμωρείτο με εξορία ή πνιγμό, η μοιχεία, η βλασφημία και η ειδωλολατρία, με θάνατον. Σε μία εξαιρετική περίπτωση ένα παιδί αποκεφαλίσθηκε διότι κτύπησε τους γονείς του.
Παρόλα αυτά υπήρχαν και οι θαυμαστές αυτού του συστήματος όπως ο Μπερναρντίνο Οκίνο, ένας Ιταλός προτεστάντης, ο οποίος είχε βρει καταφύγιο στη Γενεύη και γράφει: ''Οι βλασφημίες και οι κατάρες, η ασέλγεια, η μοιχεία και ο άσεμνος βίος, πράγματα τα οποία επικρατούν σε άλλες πόλεις όπου είχα ζήσει, εδώ είναι άγνωστα. Δεν υπάρχουν προαγωγοί και πόρνες. Ο λαός δεν γνωρίζει τι είναι τα κοσμήματα και όλοι ενδύονται κατά ευπρεπή τρόπο. Τα τυχερά παιγνίδια δεν συνηθίζονται. Η φιλανθρωπία είναι τόσο μεγάλη ώστε οι πτωχοί δεν έχουν ανάγκη να επαιτήσουν. Οι άνθρωποι νουθετούν αλλήλους κατά τρόπο αδελφικό, όπως καθορίζει ο Χριστός. Οι δίκες έχουν εκλείψει από την πόλη, ούτε υπάρχει σιμωνία, φόνοι ή φατριαστικό πνεύμα αλλά μόνο ειρήνη και φιλανθρωπία. Εξ άλλου δεν υπάρχουν εδώ όργανα ούτε ήχοι κωδώνων ούτε επιδεικτικές ψαλμωδίες ούτε καύσεις λαμπάδων ή κανδηλιών (στις εκκλησίες) ούτε λείψανα ούτε εικόνες, αγάλματα, λαμπρά άμφια, ούτε φάρσες ή ψυχρές τελετές. Οι εκκλησίες είναι εντελώς απαλλαγμένες από ειδωλολατρία''.
Θεολογία
Ο Καλβίνος ανέπτυξε τη θεολογία του στα σχόλιά του στην Αγία Γραφή καθώς και στα κηρύγματα και τις πραγματείες του, αλλά η πιο ολοκληρωμένη έκφραση των απόψεών του βρίσκεται στο μεγάλο έργο του Θεσμοί της Χριστιανικής Θρησκείας. Σκόπευε να χρησιμοποιηθεί το βιβλίο ως περίληψη των απόψεών του για τη χριστιανική θεολογία και να διαβαστεί σε συνδυασμό με τα σχόλιά του. Οι διάφορες εκδόσεις αυτού του έργου κάλυψαν σχεδόν ολόκληρη τη σταδιοδρομία του ως μεταρρυθμιστή και οι διαδοχικές αναθεωρήσεις του βιβλίου δείχνουν ότι η θεολογία του άλλαξε ελάχιστα από τη νεότητά του μέχρι τον θάνατό του. Η πρώτη έκδοση του 1536 αποτελείτο μόνο από έξι κεφάλαια. Η δεύτερη έκδοση, που δημοσιεύθηκε το 1539, ήταν τριπλάσια, επειδή πρόσθεσε κεφάλαια για θέματα που εμφανίζονται στις Loci Communes του Μελάγχθωνα. Το 1543 πρόσθεσε και πάλι νέο υλικό και επέκτεινε ένα κεφάλαιο για το Σύμβολο της Πίστεως των Αποστόλων. Η τελική έκδοση των Θεσμών εμφανίστηκε το 1559. Μέχρι τότε το έργο αποτελείτο από τέσσερα βιβλία των ογδόντα κεφαλαίων και κάθε βιβλίο πήρε το όνομά του από τις αναφορές του Συμβούλου της Πίστεως: Το Βιβλίο 1 για τον Θεό τον Δημιουργό, το Βιβλίο 2 για τον εν Χριστώ Λυτρωτή, το Βιβλίο 3 σχετικά με τη λήψη της Χάριτος του Χριστού μέσω του Αγίου Πνεύματος και το Βιβλίο 4 για την Κοινωνία του Χριστού ή την Εκκλησία. Η πρώτη δήλωση στους Θεσμούς ομολογεί το κεντρικό της θέμα. Αναφέρει ότι το σύνολο της ανθρώπινης σοφίας αποτελείται από δύο μέρη: τη γνώση του Θεού και του εαυτού μας. Ο Καλβίνος υποστηρίζει ότι η γνώση του Θεού δεν είναι εγγενής στην ανθρωπότητα ούτε μπορεί να ανακαλυφθεί παρατηρώντας αυτό τον κόσμο. Ο μόνος τρόπος για να αποκτηθεί είναι η μελέτη των γραφών. Ο Καλβίνος γράφει «Για να φτάσει οποιονδήποτε στον Θεό, τον Δημιουργό, χρειάζεται τη Γραφή ως Οδηγό και Δάσκαλό του». Υπερασπίζεται την τριαδική ιδιότητα του Θεού και, σε μια έντονα πολεμική στάση ενάντια στην Καθολική Εκκλησία, υποστηρίζει ότι οι εικόνες του Θεού οδηγούν στην ειδωλολατρία. Ο Ιωάννης Καλβίνος είπε το περίφημο "η ανθρώπινη καρδιά είναι ένα αιώνιο εργοστάσιο ειδώλων". Στο τέλος του πρώτου βιβλίου εκθέτει τις απόψεις του για την πρόνοια, γράφοντας: «Με τη Δύναμη του ο Θεός αγαπά και φυλάει τον Κόσμο που έφτιαξε και με την Πρόνοια του κυβερνά τα επιμέρους Μέρη του». Οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν πλήρως το γιατί. Ο Θεός εκτελεί οποιαδήποτε συγκεκριμένη ενέργεια, αλλά ό,τι καλό ή κακό μπορεί να ασκούν οι άνθρωποι, οι προσπάθειές τους καταλήγουν πάντα στην εκτέλεση του θελήματος και των κρίσεων του Θεού.
Το δεύτερο βιβλίο περιλαμβάνει αρκετά δοκίμια για το προπατορικό αμάρτημα και την πτώση του ανθρώπου, που αναφέρονται άμεσα στον Αυγουστίνο, που ανέπτυξε αυτά τα δόγματα. Συχνά ανέφερε τους Πατέρες της Εκκλησίας για να υπερασπιστεί την υπόθεση της μεταρρύθμισης απέναντι στην κατηγορία ότι οι μεταρρυθμιστές δημιουργούσαν νέα θεολογία. Κατά την άποψη του Καλβίνου η αμαρτία ξεκίνησε με την πτώση του Αδάμ και μεταδόθηκε σε όλη την ανθρωπότητα. Η κυριαρχία της αμαρτίας είναι πλήρης σε σημείο που οι άνθρωποι οδηγούνται στο κακό. Έτσι η πεσμένη ανθρωπότητα έχει ανάγκη τη λύτρωση που μπορεί να βρεθεί στον Χριστό. Αλλά πριν ο Καλβίνος επεξηγήσει αυτό το δόγμα, περιέγραψε την ειδική κατάσταση των Εβραίων που έζησαν την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Θεός έκανε μια συμφωνία με τον Αβραάμ, υποσχόμενος τον ερχομό του Χριστού. Ως εκ τούτου η Συμφωνία με τον Μωυσή δεν ήταν σε αντίθεση με τον Χριστό, αλλά ήταν μάλλον μια συνέχεια της υπόσχεσης του Θεού. Στη συνέχεια ο Καλβίνος περιγράφει τη Νέα Συμφωνία χρησιμοποιώντας το απόσπασμα από το Σύμβολο της Πίστεως των Αποστόλων που περιγράφει τα πάθη του Χριστού επί του Πόντιου Πιλάτου και την επιστροφή του για να κρίνει τους ζωντανούς και τους νεκρούς. Για τον Καλβίνο η όλη πορεία της υπακοής του Χριστού στον Πατέρα αφαίρεσε τη διχόνοια μεταξύ της ανθρωπότητας και του Θεού.
Στο τρίτο βιβλίο ο Καλβίνος περιγράφει πώς επιτυγχάνεται η πνευματική ένωση Χριστού και ανθρωπότητας. Αρχικά ορίζει την πίστη ως τη σταθερή και βέβαιη γνώση του Θεού εν Χριστώ. Τα άμεσα αποτελέσματα της πίστης είναι η μετάνοια και η άφεση των αμαρτιών. Ακολουθεί πνευματική αναγέννηση, που επαναφέρει τον πιστό στην κατάσταση της αγιότητας πριν από την παράβαση του Αδάμ. Η πλήρης τελειότητα είναι ανέφικτη σε αυτή τη ζωή και ο πιστός θα πρέπει να περιμένει ένα συνεχή αγώνα ενάντια στην αμαρτία. Στη συνέχεια πολλά κεφάλαια αφιερώνονται στο θέμα της δικαίωσης μόνο με την πίστη. Όρισε τη δικαίωση ως «την αποδοχή με την οποία ο Θεός μας θεωρεί δίκαιους, οι οποίοι έλαβαν στη χάρη». Ο Θεός είναι εντελώς κυρίαρχος στη σωτηρία. Κοντά στο τέλος του βιβλίου ο Καλβίνος περιγράφει και υπερασπίζεται το δόγμα του προορισμού, που προωθήθηκε από τον Αυγουστίνο σε αντίθεση με τις διδασκαλίες του Πελαγίου. Συνάδελφοι θεολόγοι που ακολούθησαν την Αυγουστινιακή παράδοση σε αυτό το σημείο ήταν ο Θωμάς Ακινάτης και ο Μαρτίνος Λούθηρος, αν και η διατύπωση του δόγματος από τον Καλβίνο προχώρησε περισσότερο από την ήδη υπάρχουσα παράδοση. Η αρχή, σύμφωνα με τα λόγια του Καλβίνου, είναι ότι «Όλοι δεν έχουν δημιουργηθεί με ίσους όρους, αλλά κάποιοι είναι προκαθορισμένοι για την αιώνια ζωή, άλλοι για την αιώνια καταδίκη· και, κατά συνέπεια, καθώς καθένας έχει δημιουργηθεί για τον ένα ή τον άλλο από αυτούς τους σκοπούς, λέμε ότι έχει προοριστεί για ζωή ή για θάνατο." Ο Καλβίνος πίστευε ότι η απόλυτη απόφαση του Θεού ήταν διπλός προορισμός, αλλά ομολόγησε επίσης ότι αυτό ήταν μια φρικτή απόφαση: "Η απόφαση είναι πραγματικά τρομερή, ομολογώ. (λατινικά. Decretum quidem horribile, fateor· γαλλικά. Je confesse que ce decret nous doit epouvanter.)
Το τελευταίο βιβλίο περιγράφει αυτό που θεωρεί ότι είναι η αληθινή Εκκλησία και η διακονία, η εξουσία και τα μυστήρια της. Αρνήθηκε το παπικό πρωτείο και την κατηγορία ότι οι μεταρρυθμιστές ήταν σχισματικοί. Για τον Καλβίνο η Εκκλησία ορίστηκε ως το σώμα των πιστών που έθεσαν τον Χριστό επικεφαλής τους. Εξ ορισμού υπήρχε μόνο μία «καθολική» ή «παγκόσμια» Εκκλησία. Ως εκ τούτου υποστήριξε ότι οι μεταρρυθμιστές «έπρεπε να τους αφήσουν για να μπορέσουμε να έρθουμε στον Χριστό». Οι λειτουργοί της Εκκλησίας περιγράφονται από ένα απόσπασμα της Επιστολής προς Εφεσίους και αποτελούντο από αποστόλους, προφήτες, ευαγγελιστές, ποιμένες και γιατρούς. Ο Καλβίνος θεώρησε τα τρία πρώτα αξιώματα ως προσωρινά, περιοριζόμενα στην ύπαρξή τους στην εποχή της Καινής Διαθήκης. Τα δύο τελευταία ιδρύθηκαν στην εκκλησία της Γενεύης. Αν και ο Καλβίνος σεβόταν το έργο των οικουμενικών συνόδων, τις θεωρούσε υποκείμενες στον Λόγο του Θεού που βρίσκεται στη Γραφή. Πίστευε επίσης ότι οι πολιτικές και οι εκκλησιαστικές αρχές ήταν χωριστές και δεν έπρεπε να παρεμβαίνουν η μια στην άλλη.
Ο Καλβίνος όρισε το μυστήριο ως ένα επίγειο σημάδι που σχετίζεται με μια υπόσχεση του Θεού. Δέχτηκε μόνο δύο μυστήρια ως έγκυρα σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη: το Βάπτισμα και τη θεία Ευχαριστία (σε αντίθεση με τα επτά μυστήρια της Καθολικής Εκκλησίας). Απέρριψε εντελώς το καθολικό δόγμα της μετουσίωσης και τη μεταχείριση του Μυστικού Δείπνου ως θυσίας. Δεν μπορούσε επίσης να δεχτεί το Λουθηρανικό δόγμα της μυστηριακής ένωσης στο οποίο ο Χριστός ήταν «μέσα, με και κάτω από» τα στοιχεία. Η δική του άποψη ήταν κοντά στη συμβολική άποψη του Ζβίγγλιου, αλλά όχι πανομοιότυπη. Αντί να έχει μια καθαρά συμβολική άποψη, ο Καλβίνος σημείωσε ότι με τη συμμετοχή του Αγίου Πνεύματος, η πίστη τρεφόταν και ενισχυόταν από το μυστήριο. Σύμφωνα με τα λόγια του η ιεροτελεστία της ευχαριστίας ήταν «ένα μυστικό πολύ υψηλό για να το καταλάβει ο νους μου ή να εκφράσω τις λέξεις. Το βιώνω αντί να το καταλαβαίνω».
Αμφισβήτηση
Η θεολογία του Καλβίνου προκάλεσε αμφισβήτηση. Ο Πιέρ Καρολί, προτεστάντης ιερωμένος στη Λωζάνη, κατηγόρησε τον Καλβίνο, καθώς και τον Βιρέ και τον Φαρέλ, για αρειανισμό το 1536. Ο Καλβίνος υπερασπίστηκε τις πεποιθήσεις του για την Αγία Τριάδα στο Confessio de Trinitate propter calumnias P. Caroli. Το 1551 ο Ζερόμ-Ερμέ Μπολσέκ, γιατρός στη Γενεύη, επιτέθηκε στο δόγμα του Καλβίνου περί προορισμού και τον κατηγόρησε ότι έκανε τον Θεό δημιουργό της αμαρτίας. Ο Μπολσέκ εκδιώχθηκε από την πόλη και μετά τον θάνατο του Καλβίνου, έγραψε μια βιογραφία που δυσφήμησε σοβαρά τον χαρακτήρα του. Το επόμενο έτος ο Καλβίνο, ένας Γνησιο-Λουθηρανός πάστορας στο Αμβούργο, καταδίκασε τον Καλβίνο και τον Ζβίγγλιο ως αιρετικούς για την άρνηση του ευχαριστιακού δόγματος της ένωσης του σώματος του Χριστού με τα στοιχεία. Το Defensio sanae et orthodoxae doctrinae de sacramentis (Μια υπεράσπιση του νηφάλιου και ορθόδοξου δόγματος του μυστηρίου) του Καλβίνου ήταν η απάντησή του το 1555. Το 1556 ο Ιούστος Βέλσιος, Ολλανδός αντιφρονών, είχε μια δημόσια διαμάχη με τον Καλβίνο κατά την επίσκεψή του στη Φραγκφούρτη, όπου ο υπερασπίστηκε την ελεύθερη βούληση ενάντια στο δόγμα του Καλβίνου περί προορισμού. Μετά την εκτέλεση του Σερβέτου ένας στενός συνεργάτης του Καλβίνου, ο Σεμπαστιάν Καστελιόν, διαφώνησε μαζί του για το θέμα της μεταχείρισης των αιρετικών. Στην Πραγματεία για τους αιρετικούς (1554) υποστήριξε την εστίαση στις ηθικές διδασκαλίες του Χριστού αντί της ματαιοδοξίας της θεολογίας και αργότερα ανέπτυξε μια θεωρία ανεκτικότητας βασισμένη στις βιβλικές αρχές.
Ο Καλβίνος και οι Εβραίοι
Οι μελετητές έχουν συζητήσει την άποψη του Καλβίνου για τους Εβραίους και τον Ιουδαϊσμό. Μερικοί έχουν υποστηρίξει ότι ο Καλβίνος ήταν ο λιγότερο αντισημίτης μεταξύ όλων των μεγάλων μεταρρυθμιστών της εποχής του, ειδικά σε σύγκριση με τον Μαρτίνο Λούθηρο. Covenant and Commonwealth: Europe from Christian Separation through the Protestant Reformation, Volume II of the Covenant Tradition in Politics. New Brunswick: Transaction Publishers. Άλλοι έχουν υποστηρίξει ότι ο Καλβίνος ήταν σταθερά μέσα στο αντισημιτικό στρατόπεδο. Οι μελετητές συμφωνούν ότι είναι σημαντικό να γίνει διάκριση μεταξύ των απόψεων του Καλβίνου για τους βιβλικούς Εβραίους και της στάσης του απέναντι στους σύγχρονους του Εβραίους. Στη θεολογία του ο Καλβίνος δεν κάνει διάκριση μεταξύ της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Δήλωσε «όλα τα παιδιά της υπόσχεσης, αναγεννημένα από τον Θεό, που υπάκουσαν στις εντολές με πίστη εργαζόμενα μέσω της αγάπης, ανήκαν στη Νέα Διαθήκη από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος». Ωστόσο ήταν συμβατικός θεολόγος και υποστήριζε ότι οι Εβραίοι είναι ένας απορριφθείς λαός, που πρέπει να αγκαλιάσει τον Ιησού για να γίνει δεκτός στην Καινή Διαθήκη.
Οι περισσότερες δηλώσεις του Καλβίνου για τον Εβραϊσμό της εποχής του ήταν εχθρικές. Για παράδειγμα έγραψε κάποτε: «Είχα πολλές συζητήσεις με πολλούς Εβραίους: δεν έχω δει ποτέ ούτε μια σταγόνα ευσέβειας, ούτε κόκκο αλήθειας ή ευρηματικότητα – όχι, δεν βρήκα ποτέ κοινή λογική σε κανέναν Εβραίο». Από αυτή την άποψη διέφερε ελάχιστα από άλλους προτεστάντες και καθολικούς θεολόγους της εποχής του. Μεταξύ των σωζόμενων γραπτών του ασχολήθηκε ρητά με ζητήματα των Εβραίων της εποχής του και του Ιουδαϊσμού σε μία μόνο πραγματεία, Απάντηση σε Ερωτήσεις και Ενστάσεις ενός Ορισμένου Εβραίου, στην οποία υποστήριξε ότι οι Εβραίοι διαβάζουν λάθος τις δικές τους γραφές επειδή τους λείπει η ενότητα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.
Πολιτική σκέψη
Ο στόχος της πολιτικής θεωρίας του Καλβίνου ήταν να διαφυλάξει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των απλών ανθρώπων. Αν και ήταν πεπεισμένος ότι η Αγία Γραφή δεν περιείχε κανένα σχέδιο για μια συγκεκριμένη μορφή διακυβέρνησης, ο Καλβίνος ευνοούσε ένα συνδυασμό δημοκρατίας και αριστοκρατίας (μικτή κυβέρνηση). Εκτιμούσε τα πλεονεκτήματα της δημοκρατίας. Για να ελαχιστοποιήσει περαιτέρω την κατάχρηση της πολιτικής εξουσίας, ο Καλβίνος πρότεινε να την κατανείμει σε διάφορους πολιτικούς θεσμούς όπως η αριστοκρατία, οι κατώτερες τάξεις και οι δικαστές σε ένα σύστημα ελέγχων και ισορροπιών (διαχωρισμός εξουσιών). Τέλος ο Καλβίνος δίδαξε ότι αν οι άρχοντες ξεσηκωθούν εναντίον του Θεού χάνουν το θεϊκό τους δικαίωμα και πρέπει να καθαιρεθούν. Κράτος και εκκλησία είναι χωριστά, αν και πρέπει να συνεργαστούν προς όφελος του λαού. Οι χριστιανοί δικαστές πρέπει να βεβαιωθούν ότι η εκκλησία μπορεί να εκπληρώσει τα καθήκοντά της με ελευθερία. Σε ακραίες περιπτώσεις οι δικαστές πρέπει να εκδιώξουν ή να εκτελέσουν επικίνδυνους αιρετικούς, αλλά κανείς δεν μπορεί να εξαναγκαστεί να γίνει Προτεστάντης.
Ο Καλβίνος πίστευε ότι η γεωργία και οι παραδοσιακές τέχνες είναι οι συνήθεις ανθρώπινες δραστηριότητες. Όσον αφορά το εμπόριο και τον κόσμο της οικονομίας ήταν πιο φιλελεύθερος από τον Λούθηρο, αλλά και οι δύο ήταν αυστηρά αντίθετοι στην τοκογλυφία. Ο Καλβίνος επέτρεπε την επιβολή χαμηλών επιτοκίων στα δάνεια. Όπως και οι άλλοι Μεταρρυθμιστές ο Καλβίνος κατανοούσε την εργασία ως ένα μέσο μέσω του οποίου οι πιστοί εξέφραζαν την ευγνωμοσύνη του προς τον Θεό για τη λύτρωσή τους εν Χριστώ και ως υπηρεσία προς τους πλησίον τους. Όλοι ήταν υποχρεωμένοι να δουλεύουν, η λούφα και η επαιτεία απορρίπτονταν. Η ιδέα ότι η οικονομική επιτυχία ήταν ένα ορατό σημάδι της χάρης του Θεού έπαιζε μικρό μόνο ρόλο στη σκέψη του Καλβίνου. Έγινε σημαντικότερη σε μεταγενέστερες, εν μέρει εκκοσμικευμένες μορφές του Καλβινισμού και έγινε η αφετηρία της θεωρίας του Μαξ Βέμπερ για την άνοδο του καπιταλισμού.
Επιλεγμένα έργα
Το πρώτο δημοσιευμένο έργο του Καλβίνου ήταν ένα σχόλιο για το De Clementia (Περί Επιείκιας) του Σενέκα. Δημοσιεύτηκε με δικά του έξοδα το 1532 και έδειξε ότι ήταν ουμανιστής στην παράδοση του Έράσμου με πλήρη κατανόηση της κλασικής επιστήμης. Το πρώτο του θεολογικό έργο, η Ψυχοπαννυχία, προσπάθησε να αντικρούσει το δόγμα του ύπνου της ψυχής όπως είχε διαδοθεί από τους Αναβαπτιστές. Ο Καλβίνος πιθανότατα το έγραψε μετά την ομιλία του Κοπ, αλλά δημοσιεύτηκε μόλις το 1542 στο Στρασβούργο. Ο Καλβίνος συνέγραψε σχόλια για τα περισσότερα από τα βιβλία της Αγίας Γραφής. Το πρώτο του σχόλιο για την Επιστολή προς Ρωμαίους δημοσιεύτηκε το 1540 και σχεδίαζε να γράψει σχόλια για όλη την Καινή Διαθήκη. Πέρασαν έξι χρόνια μέχρι να γράψει το δεύτερο, ένα σχόλιο για την Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους, αλλά μετά από αυτό αφοσιώθηκε περισσότερο στην επίτευξη του στόχου του. Μέσα σε τέσσερα χρόνια είχε δημοσιεύσει σχόλια για όλες τις επιστολές του Παύλου και αναθεώρησε επίσης το σχόλιο για την Επιστολή προς Ρωμαίους. Στη συνέχεια έστρεψε την προσοχή του στις καθολικές επιστολές, αφιερώνοντάς τες στον Εδουάρδο ΣΤ' της Αγγλίας. Μέχρι το 1555 είχε ολοκληρώσει το έργο του για την Καινή Διαθήκη, τελειώνοντας με τις Πράξεις των Αποστόλων και τα Ευαγγέλια (παρέλειψε μόνο τις σύντομες δεύτερη και τρίτη Επιστολή και την Αποκάλυψη του Ιωάννη). Για την Παλαιά Διαθήκη έγραψε σχόλια για τον Ησαΐα, τα βιβλία της Πεντατεύχου, τους Ψαλμούς και τον Ιησού του Ναυή. Το υλικό για τα σχόλια προερχόταν συχνά από διαλέξεις σε φοιτητές και κληρικούς τις οποίες επεξεργαζόταν εκ νέου για δημοσίευση. Μετά το 1557 δεν έβρισκε τον χρόνο να συνεχίσει αυτή τη μέθοδο και έδωσε την άδεια να δημοσιεύονται οι διαλέξεις του από σημειώσεις στενογράφων. Αυτές οι Praelectiones κάλυψαν τους ελάσσονες προφήτες, τον Δανιήλ, τον Ιερεμία, τους Θρήνους και μέρος του Ιεζεκιήλ.
Ο Καλβίνος συνέγραψε πολλά από τα θεμελιώδη έγγραφα για τις μεταρρυθμιστικές εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένων εγγράφων για την κατήχηση, τη λειτουργία και τη διακυβέρνηση της εκκλησίας. Έγραψε επίσης αρκετές ομολογίες πίστεως για να ενώσει τις εκκλησίες. Το 1559 συνέταξε τη Γαλλική Ομολογία Πίστεως και η σύνοδος στο Παρίσι την αποδέχτηκε με λίγες αλλαγές. Η Βελγική Ομολογία του 1561 βασίστηκε εν μέρει στη Γαλλική Ομολογία.
Κληρονομιά
Μετά τον θάνατο του Καλβίνου και του διαδόχου του Μπέζα το δημοτικό συμβούλιο της Γενεύης απέκτησε σταδιακά τον έλεγχο σε τομείς της ζωής που προηγουμένως ανήκε στην Εκκλησία. Η αυξανόμενη εκκοσμίκευση συνοδεύτηκε από την παρακμή της Εκκλησίας. Ακόμη και η Ακαδημία της Γενεύης επισκιάστηκε από τα πανεπιστήμια του Λέιντεν και της Χαϊδελβέργης, που έγιναν τα νέα προπύργια των ιδεών του Καλβίνου, που αναγνωρίστηκαν για πρώτη φορά ως Καλβινισμός από τον Ιωακείμ Βέστφαλ το 1552. Το 1585 η Γενεύη, κάποτε η πηγή του μεταρρυθμιστικού κινήματος, είχε γίνει απλώς το σύμβολό του. Ο Καλβίνος πάντα προειδοποιούσε να μην τον χαρακτηρίσουν ως «είδωλο» και τη Γενεύη ως νέα «Ιερουσαλήμ». Ενθάρρυνε τους ανθρώπους να προσαρμοστούν στο περιβάλλον στο οποίο βρίσκονταν. Ακόμη και κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής επιθέσεων με τον Βέστφαλ συμβούλεψε μια ομάδα γαλλόφωνων προσφύγων, που είχαν εγκατασταθεί στο Βέζελ της Γερμανίας, να ενσωματωθούν στις τοπικές λουθηρανικές εκκλησίες. Παρά τις διαφορές του με τους Λουθηρανούς, δεν αρνιόταν ότι ήταν μέλη της αληθινής Εκκλησίας. Η αναγνώριση από τον Καλβίνο της ανάγκης προσαρμογής στις τοπικές συνθήκες έγινε ένα σημαντικό χαρακτηριστικό του μεταρρυθμιστικού κινήματος καθώς εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη. Λόγω του ιεραποστολικού έργου του Καλβίνου στη Γαλλία το μεταρρυθμιστικό του πρόγραμμα έφτασε τελικά στις γαλλόφωνες επαρχίες των Κάτω Χωρών. Ο Καλβινισμός υιοθετήθηκε στο Παλατινάτο επί του Φρειδερίκου Γ', γεγονός που οδήγησε στη διατύπωση της Κατήχησης της Χαϊδελβέργης το 1563. Αυτή και η Βελγική Ομολογία υιοθετήθηκαν ως ομολογιακά πρότυπα στην πρώτη σύνοδο της Ολλανδικής Μεταρρυθμιστικής Εκκλησίας το 1571. Αρκετοί κορυφαίοι κληρικοί, είτε καλβινιστές είτε συμπαθούντες τον Καλβινισμό, εγκαταστάθηκαν στην Αγγλία (Mάρτιν Μπούτσερ, Πέτρος ο Μάρτυρας και Γιαν Λάσκι) και στη Σκωτία (Τζον Νοξ). Κατά τον Αγγλικό Εμφυλίο Π'ολεμο οι Καλβινιστές Πουριτανοί εξέδωσαν την Ομολογία του Ουέστμινστερ, που έγινε το ομολογιακό πρότυπο για τους Πρεσβυτεριανούς στον αγγλόφωνο κόσμο.
Έχοντας εδραιωθεί στην Ευρώπη το κίνημα συνέχισε να εξαπλώνεται και σε άλλα μέρη του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της Βόρειας Αμερικής, της Νότιας Αφρικής και της Κορέας.[131]
Ο Καλβίνος δεν έζησε για να δει τη θεμελίωση του έργου του να εξελίσσεται σε διεθνές κίνημα, αλλά ο θάνατός του επέτρεψε στις ιδέες του να ξεφύγουν από την πόλη καταγωγής τους, να διαδοθούν πολύ πέρα από τα σύνορά της και να δημιουργήσουν τον δικό τους ξεχωριστό χαρακτήρα.[132]
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Γάλλοι θεολόγοι Κατηγορία:Προτεστάντες θεολόγοι Κατηγορία:Καλβινισμός Κατηγορία:Ιστορία του Προτεσταντισμού
Αμπρόσιους Μπόσχερτ
Ο Αμπρόσιους Μπόσχερτ ο πρεσβύτερος (φλαμανδικά: Ambrosius Bosschaert de Oudere (18 Ιανουαρίου 1573 – 1621) ήταν ζωγράφος της χρυσής ολλανδικής εποχής στη ζωγραφική. Ζωγράφιζε κυρίως νεκρές φύσεις.
Βιογραφία
Ο Μπόσχερτ γεννήθηκε στην Αμβέρσα, όπου και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του, αλλά πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Μίντελμπουρχ (1587 - 1613), όπου μετακόμισε με την οικογένειά του, λόγω επαπειλούμενων θρησκευτικών διώξεων. Ειδικευόταν στη ζωγραφική νεκρών φύσεων με λουλούδια, υπογράφοντας τους πίνακές του με το "μονόγραμμα" ΑΒ (το Β εμπεριεχόμενο στο Α). Σε ηλικία 21 ετών έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά της πόλης και αργότερα έγινε ο επικεφαλής της. Λίγο αργότερα ο Μπόσχερτ νυμφεύτηκε και έγινε ηγετική φυσιογνωμία στο υποείδος ζωγραφικής λουλουδιών, που τότε ήταν πολύ στη μόδα.
Απέκτησε τρεις γιους, που έγιναν όλοι ζωγράφοι λουλουδιών: τον Αμπρόσιους τον νεότερο, τον Γιοχάννες και τον Άμπραχαμ, Ο γυναικάδελφός του Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ (Balthasar van der Ast) ζούσε κι εργαζόταν στο εργαστήριό του και τον συνόδευε στα ταξίδια του. Το 1614 ο Μπόσχερτ εργάστηκε στο Άμστερνταμ, στο Μπέρχεν οπ Ζόομ (1615-16), στην Ουτρέχτη (1616-1619) και στη Μπρέντα (1619). Το 1619, όταν μετακόμισε στην Ουτρέχτη, ο φαν ντερ Αστ έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά της πόλης, όπου μόλις είχε γίνει επικεφαλής ο αναγνωρισμένος ζωγράφος Άμπραχαμ Μπλούμερτ. Την ίδια περίπου περίοδο έγινε μέλος της Συντεχνίας και ο ζωγράφος Ρούλαντ Σάβεραϊ (Roelandt Savery, 1576–1639), ο οποίος άσκησε σημαντική επίδραση στην οικογένεια Μπόσχερτ. Όταν ο καλλιτέχνης απεβίωσε στη Χάγη, όπου βρισκόταν για την εκτέλεση μιας παραγγελίας, ο Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ ανέλαβε το εργαστήριο και τους μαθητές του.
Ύφος
Τα μπουκέτα του είναι συμμετρικά ζωγραφισμένα με επιστημονική ακρίβεια σε μικρές διαστάσεις και συνήθως σε χαλκό. Ορισμένες φορές εμπεριέχουν συμβολικές και θρησκευτικές έννοιες. Κατά την περίοδο του θανάτου του, ο Μπόσχερτ εργαζόταν σε μια σημαντική παραγγελία στη Χάγη. Ο πίνακας αυτός σήμερα βρίσκεται στη Στοκχόλμη. Ο Μπόσχερτ ήταν ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες που ειδικεύτηκε σε πίνακες νεκρών φύσεων, εκκινώντας την παράδοση της απεικόνισης λεπτομερών μπουκέτων με λουλούδια, στα οποία τυπικά περιλαμβάνονταν τουλίπες και τριαντάφυλλα. Χάρη στην εκρηκτική ανάπτυξη της αγοράς έργων τέχνης στην Ολλανδία του 17ου αιώνα, υπήρξε εξαιρετικά επιτυχημένος, όπως βεβαιώνει μια αναγραφή σε πίνακά του.
Κληρονομιά
Οι γιοι και ο γυναικάδελφός του Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ ήταν ανάμεσα σε αυτούς που στήριξαν τη "δυναστεία" Μπόσχερτ, η οποία διατηρήθηκε ως τα μέσα του 17ου αιώνα.
Δεν πρέπει να είναι σύμπτωση ότι η τάση αυτή συνέπεσε με την "εθνική ιδεοληψία για τα εξωτικά λουλούδια" που παρατηρήθηκε στην Ολλανδία και έκανε τις απεικονίσεις λουλουδιών στη ζωγραφική να έχουν εξαιρετικά μεγάλη ζήτηση. Αν και τα έργα του είχαν εξαιρετικά μεγάλη ζήτηση, δεν δημιούργησε πολλά, καθώς απασχολήθηκε επίσης και ως έμπορος έργων τέχνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Viet Cong (άλμπουμ)
Το πρώτο single από το άλμπουμ, το "Continental Shelf", κυκλοφόρησε για streaming στις 15 Οκτωβρίου του 2014. Το άλμπουμ περιέχει μια επανεκτέλεση του τραγουδιού "Bunker Buster". Για την προώθηση του άλμπουμ οι Viet Cong θα πραγματοποιήσουν μια περιοδεία στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Χερσίας
Ο Χερσίας ήταν αρχαίος Έλληνας επικός ποιητής από τον Ορχομενό της Βοιωτίας.
Τον Χερσία αναφέρει ο Πλούταρχος στο "Συμπόσιο των επτά Σοφών", αποδίδοντάς του έτσι ιδιαίτερη αξία. Το ποιητικό του έργο, όμως, φέρεται πως είχε ήδη χαθεί κατά τα χρόνια του Παυσανία (9,38,6).
Στον Χερσία αποδίδεται το επίγραμμα που φέρεται στον τάφο του Ησιόδου στον Ορχομενό.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί Κατηγορία:Ορχομενός Βοιωτίας
Ντόουν Φρέιζερ
Η Ντόουν Φρέιζερ (Dawn Fraser, 4 Σεπτεμβρίου 1937) είναι Αυστραλή πρώην πρωταθλήτρια της κολύμβησης και πολιτικός.
Καριέρα στην κολύμβηση
Η Ντόουν Φρέιζερ ήταν το μικρότερο από τα 8 παιδιά ενός εργάτη από το προάστιο Μπαλμέιν του Σίδνεϊ. Όταν ήταν 15 ετών, το 1952, την παρατήρησε να κολυμπάει στη θάλασσα του Σίδνεϊ ο προπονητής Χάρι Γκάλαγκερ, ο οποίος διαπίστωσε κάποιες ξεχωριστές ικανότητες στον τρόπο με τον οποίον κολυμπούσε. Αρχικά την προπονούσε η Τσατ Μιράντα και μετά ανέλαβε ο Γκάλαγκερ. Μετά από μόλις τρία χρόνια προπονήσεων, το 1955 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Αυστραλίας. Το ίδιο έτος βελτίωσε τέσσερα ρεκόρ Αυστραλίας.
Το 1956, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μ. ελεύθερο (1.02,0) και μετά από 6 χρόνια, στις 27 Οκτωβρίου του 1962, έγινε η πρώτη γυναίκα που κολύμπησε τα 100 μέτρα σε λιγότερα από ένα λεπτό (με επίδοση 59.9).
Σε τρεις διοργανώσεις των Ολυμπιακών Αγώνων κέρδισε συνολικά τέσσερα χρυσά μετάλλια. Τα τρία στα 100 μ. ελεύθερο (1956, 1960 και 1964) και το ένα στη σκυταλοδρομία 4x100 μ. ελεύθερο (το 1956). Κέρδισε τρία αργυρά, στα 200 μ. ελεύθερο το 1956 και στη σκυταλοδρομία 4x100 μ. το 1960 και το 1964. Ακόμη στα 400 μ. ελεύθερο ήταν 4η το 1964 και 5η το 1960. Την περίοδο 1955-1964 βελτίωσε 43 φορές το παγκόσμιο ρεκόρ στο ελεύθερο στιλ.
Μετά τους αγώνες του 1964 αποκλείστηκε για δέκα χρόνια από την Ομοσπονδία της Αυστραλίας, γιατί στην τελετή έναρξης παρήλασε με παλαιότερη κολυμβητική στολή, και όχι με αυτήν που είχαν δώσει στην εθνική ομάδα οι χορηγοί, διότι η προηγούμενη ήταν πιο άνετη. Τέλος, πρωταγωνίστησε και σε άλλο επεισόδιο, καθώς κατηγορήθηκε ότι έκλεψε την ολυμπιακή σημαία, η οποία βρισκόταν σε ιστό έξω από το παλάτι του αυτοκράτορα της Ιαπωνίας, Χιροχίτο. Συνελήφθη, αλλά μετά αφέθηκε ελεύθερη χωρίς να της απαγγελθούν κατηγορίες. Μάλιστα αργότερα ο Χιροχίτο τής προσέφερε τη σημαία για ενθύμιο. Λίγους μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968, η διοίκηση «μετανόησε» και της χάρισε το υπόλοιπο της ποινής. Ηταν, όμως, αργά για τη Φρέιζερ, που ήταν πια 31 ετών, για να προετοιμασθεί.
Αφού ολοκλήρωσε την αγωνιστική της δράση ασχολήθηκε με την προπονητική και αργότερα με την πολιτική. Στις 19 Μαρτίου 1988, αν και ανεξάρτητη, εξελέγη στο Κοινοβούλιο της Νέας Νότιας Ουαλλίας.
Βραβεία και τιμές
Το 1967 έγινε μέλος της «Τάξης της Βρετανικής Αυτοκρατορίας» για τις υπηρεσίες που προσέφερε στον αθλητισμό και το 1998 «Αξιωματούχος της Τάξης της Αυστραλίας» εις αναγνώριση της προσφοράς της στην κοινωνία, ειδικά στον αθλητισμό και διά μέσου φορέων που ασχολούνται με τους ανθρώπους με αναπηρίες ή με το περιβάλλον. Το ίδιο έτος αναγορεύθηκε «αθλήτρια του αιώνα για την Αυστραλία», ενώ περιελήφθη και στους Ζώντες Εθνικούς Θησαυρούς της Αυστραλίας. Τον επόμενο χρόνο, αναγορεύθηκε από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή «Κορυφαία εν ζωή αθλήτρια των αθλημάτων της πισίνας όλων των εποχών».
Η οργανωτική επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα (Η.Π.Α.) το 1996, της επεφύλαξε δύο τιμές. Την βράβευσε ως μία από τις επτά σπουδαιότερες αθλήτριες όλων των εποχών και της επέτρεψε να τρέξει ως λαμπαδηδρόμος στην πορεία της Φλόγας προς το Ολυμπιακό Στάδιο. Λαμπαδηδρόμος ήταν και στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ το 2000. Σ' εκείνη τη διοργάνωση, ο τότε πρόεδρος της ΔΟΕ, Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ, την αναγόρευσε Πρώτη Κυρία των Ολυμπιακών Αγώνων.
Επίσης, ψηφίσθηκε ως «ο άνθρωπος που περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον συμβολίζει την Αυστραλία». Ο οργανισμός Αθλητικών Βραβείων της Αυστραλίας καθιέρωσε βραβείο με τ’ όνομά της. Τ' όνομά της φέρει και φέρι μπόουτ της γραμμής του ποταμού Παραμάτα στο Σίδνεϊ.
Προσωπική ζωή
Το 1964 παντρεύτηκε τον Γκάρι Γουόρ, αλλά ο γάμος διήρκεσε έως το 1968. Απέκτησαν μια κόρη, την Ντόουν-Λορέιν. Η Ντόουν Φρέιζερ έχει μεγάλη αγάπη στα ζώα, λατρεύει την κλασική μουσική, αλλά της αρέσουν πολύ και τα τραγούδια του Έλτον Τζον και του Αμερικανού τραγουδιστή της κάντρι, Γουίλι Νέλσον. Της αρέσει, επίσης, να διαβάζει αυτοβιογραφίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Αυστραλοί πολιτικοί Κατηγορία:Αυστραλοί αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος
Ανηφόρα Ευρυτανίας
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Ανηφόρα βρίσκεται ανατολικά από τα Άγραφα και τον Αγραφιώτη ποταμό. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 890 μέτρα στις ανατολικές πλαγιές του όρους Λιάκουρα (της οροσειράς των δυτικών Αγράφων) και κατοικείται μόνο το καλοκαίρι. Νοτιοανατολικά του και στον χείμαρρο της Φτέρης, λίγο πριν αυτός καταλήξει στον ποταμό Αγραφιώτη, υπάρχει το Γεφύρι της Ανηφόρας. Πρόκειται για πέτρινο μονότοξο γεφύρι μήκους 9,5 μέτρων που εξυπηρετούσε τη σύνδεση ανάμεσα Επινιανά και Μοναστηράκι με τα χωριά της Βαρβαριάδας (σημερινό Μάραθο). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 με την ονομασία Τσίρτια να προσαρτάται στον τότε κοινότητα Επινιανών. Το 1955 με το ΦΕΚ 157Α - 21/06/1955 μετονομάστηκε σε Ανηφόρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Επινιανά, την Πτέρη, το Ασπρόρρευμα και τη Δροσέλα αποτελούν την τοπική κοινότητα Επινιανών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγράφων του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφονται 9 κάτοικοι.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Λάζαρος Σπαλαντζάνι
Ο Λάζαρος Σπαλαντζάνι ή Σπαλαντσάνι (Lazaro Spallanzani) (12 Ιανουαρίου 1729 - 11 Φεβρουαρίου 1799) ήταν Ιταλός φυσιοδίφης (φυσιολόγος) από τους σημαντικότερους στο χώρο της βιολογίας.
Γεννήθηκε στο Σκαντιάνο στις 12 Ιανουαρίου του 1729 και στην αρχή σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Γρήγορα όμως μεταπήδησε στη Φυσική και στη Μεταφυσική όπου και αναδείχθηκε καθηγητής της Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Μοντένα και στη συνέχεια στο πανεπιστήμιο της Παβία όπου και ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την επιστημονική έρευνα. Εκεί ανέπτυξε τη θεωρία του, περί αβιογένεσης.
Ο Σπαλαντζάνι ασχολήθηκε επίσης με τη μελέτη της κυκλοφορίας του αίματος. Μολονότι ο Σπαλαντζάνι εξέτασε τα σπερματοζωάρια δεν είχε καταφέρει ν' αντιληφθεί τον πραγματικό τους ρόλο πιστεύοντας πως ήταν παράσιτα. Στις τελευταίες του έρευνες προσπάθησε ν' αποδείξει πως ένα σώμα μεταλλάσσεται εκ της γνωστής σήμερα αναγωγής του οξυγόνου σε διοξείδιο του άνθρακα.
Ο Σπαλαντζάνι πέθανε στην Παβία στις 11 Φεβρουαρίου του 1799.
Περί εντόμων
Κατηγορία:Ιταλοί φυσικοί Κατηγορία:Ιταλοί βιολόγοι Κατηγορία:Φυσιολόγοι
Σιδηροδρομικός σταθμός Μύρκινου
Ο Σιδηροδρομικός σταθμός του Μύρκινου ήταν ένας σταθμός της Γραμμής Λευκοθέας-Λιμένα Αμφίπολης. Βρισκόταν έξω τον οικισμό του νομού Σερρών. Ο σταθμός άνοιξε το 1896 και εξυπηρετούσε τα υπεραστικά τρένα ανάμεσα στην Λευκοθέα και την Αμφίπολη.
Επαναλειτουργία
Ο Σταθμός μαζί και όλη η γραμμή, πρόκειται να επαναλειτουργήσουν με νέα επέκταση προς Καβάλα.
Αεροδρόμιο Βαρκελώνης - Ελ Πρατ
Ο Αερολιμένας Ζουζέπ Ταραδέλιας Βαρκελώνη - Ελ Πρατ (IATA:BCN, ICAO:LEBL) (κατ.Aeroport Josep Tarradellas Barcelona-El Prat, ισπ. Aeropuerto Josep Tarradellas Barcelona-El Prat) παλιά γνωστός ως Διεθνές Αεροδρόμιο Βαρκελώνη - Ελ Πρατ, είναι διεθνής αερολιμένας στην Βαρκελώνη, μεγαλύτερος στην Καταλονία και δεύτερος στην Ισπανία.
Ο αερολιμένας βρίσκεται περίπου στα 10 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του κέντρου την Βαρκελώνης, στο δήμο Ελ Πρατ ντε Λιομπρεγκάτ. Η αεροπορική διαδρομή μεταξύ Μαδρίτης και Βαρκελώνης, γνωστή ως "Pont Aeri" στα καταλανικά ή "Puente Aéreo" στα ισπανικά που σημαίνει "αερογέφυρα" ήταν η πιο φορτωμένη διαδρομή έως το 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Ισπανία Κατηγορία:Διεθνή αεροδρόμια Κατηγορία:Μεταφορές στη Βαρκελώνη
Αγωνιστές του 21
Με την ονομασία Αγωνιστές και αργότερα Αγωνιστές του 21 επεκράτησε να χαρακτηρίζονται όλοι οι επιφανείς και αφανείς εκείνοι ήρωες που μετείχαν στον απελευθερωτικό Αγώνα του 1821, από τις θυσίες και τις προσπάθειες των οποίων ανέκτησε την ελευθερία της η Ελλάδα. Ο όρος "Αγωνιστές" (Αγωνισταί) επεκράτησε κυρίως μετά την απελευθέρωση από τον Οθωμανικό ζυγό και συνδέθηκε στην αρχή με τις επιθυμίες και προσπάθειες του νεοσύστατου κράτους να ανταμείψει τουλάχιστον ηθικά αλλά και υλικά τους άνδρες εκείνους που συντέλεσαν κατά διάφορο βαθμό στην επιτυχή έκβαση του Αγώνα, αλλά και με τις προσπάθειες που κατέβαλαν οι ίδιοι προκειμένου η κρατική αμοιβή να είναι όσο το δυνατόν καλύτερη. Οι Αγωνιστές του 21 διακρίνονται επιμέρους στούς επιφανέστερους εξ αυτών Ήρωες του 21, που περιλαμβάνονται κυρίως στρατηγοί, ναυμάχοι καθώς και κληρικοί, στους επιφανείς οπλαρχηγούς και τέλος στους υπόλοιπους αγωνιστές.
Αγωνιστές και Πολιτεία
Μετά τη λήξη του Αγώνα έντονο προέκυψε το ζήτημα της ηθικής και υλικής ανταμοιβής των Αγωνιστών καθώς και της απονομής σύνταξης των οικογενειών των πεσόντων. Ευνόητο όμως είναι ότι η πραγματοποίηση μιας τέτοιας πρόθεσης, της τότε Πολιτείας και της κοινωνίας, προσέκρουε σε πολύ σοβαρές δυσχέρειες αφού με τα τότε δεδομένα ήταν σχεδόν αδύνατον να καθορισθεί επακριβώς η συμβολή ενός εκάστου προκειμένου να λάβει την οφειλόμενη ανταμοιβή. Σ΄ αυτό ήλθε και προστέθηκε και η αντιπαλότητα που δημιουργήθηκε μεταξύ των Αγωνιστών και των τότε πολιτικών, όταν οι πρώτοι έβλεπαν τις κρατικές αμοιβές που έπαιρναν οι δεύτεροι. Έτσι οι έντονες αντεγκλήσεις που δημιουργήθηκαν μεταξύ εκείνων και της Πολιτείας επεκτάθηκαν ακόμη ζωηρότερα (και με απειλές) και μεταξύ των ίδιων των  Αγωνιστών κυρίως από προσωπικά πάθη, φιλοδοξίες κ.λπ., όταν μάλιστα κάποιοι εξ αυτών κατέλαβαν δημόσιες θέσεις.
Αρχικά επικράτησε η σκέψη να δοθούν στους Αγωνιστές τουρκικά κτήματα που είχαν περιέλθει στο ελληνικό δημόσιο. Επ΄ αυτών άρχισαν και οι πρώτες συζητήσεις, των οποίων ακολούθησαν δεύτερες και αυτών σειρά επαναλήψεων έτσι ώστε σ΄ όλη τη διάρκεια του Καποδίστρια να μη ληφθεί καμιά συγκεκριμένη απόφαση. Με τον ερχομό του Όθωνα ξανάρχισαν οι συζητήσεις, πλην όμως η Αντιβασιλεία παρασυρόμενη από τους τότε πολιτικούς και βεβαίως και από ξένους παράγοντες ξεκίνησε πολιτική δίωξης των Αγωνιστών που δεν έλεγαν να συμμορφωθούν σε πολιτικές επιταγές (Κολοκοτρώνης, Πλαπούτας, Νικηταράς, κ.λπ.). Σ΄ εκείνη την έκρυθμη κατάσταση μετά από επέμβασή του ο νεαρός Όθων εκδίδει στις 20 Μαΐου του 1834 σχετικό διάταγμα "Προς αναγνώρισιν των εκδουλεύσεων όλων των αξιωματικών, υπαξιωματικών και στρατιωτών των κατά ξηράν και θάλασσαν ελληνικών στρατευμάτων των αγωνισθέντων υπέρ της ελευθερίας της πατρίδος" με το οποίο και απονεμήθηκε στον καθένα εξ αυτών "Αριστείον". Αυτό ήταν και η πρώτη ηθική αναγνώριση. Για την υλική όμως ο δρόμος ήταν ακόμα μακρύς.
Λαϊκή αναγνώριση
Ο Ελληνικός λαός εκτίμησε ιδιαίτερα τους "αγωνιστές του 21" των οποίων τους απογόνους περιέβαλε ακόμη με σεβασμό αποδίδοντάς τους και χαρακτήρα ιστορικό - αριστοκρατικό. Οι επιφανείς "Ήρωες του 21" τιμήθηκαν με πλήθος ανδριάντων και μνημείων ενώ τα ονόματά τους τιμούν πλατείες και δρόμους όλων των ελληνικών πόλεων ακόμη και στην αλλοδαπή. Τα ανδραγαθήματα των αγωνιστών έψαλλε επίσης και η λαϊκή μούσα ενώ απετέλεσαν θέματα λογοτεχνικών έργων και περίφημων επίσης καλλιτεχνικών.
Τα ονόματα των Αγωνιστών συγκεντρώθηκαν στο "Αρχείο των Αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης το οποίο και περιέχει και πληροφορίες για τον καθένα εξ αυτών. Επίσης πολλά άλλα στοιχεία της περιόδου εκείνης (ανέκδοτα) έχουν συμπεριληφθεί σε διάφορες κατά καιρούς εκδόσεις που αποτελούν πλέον εθνικά κειμήλια από γενεάς σε γενεά.
Πηγές
*
Κριστιάν Στεφάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλίδες αθλήτριες της σκοποβολής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου
Ρήγας Ευσταθιάδης
Ο Ρήγας Ευσταθιάδης (29 Νοεμβρίου 1930, Αθήνα - 18 Σεπτεμβρίου 2017, Αθήνα ) υπήρξε αθλητής του άλματος επί κοντώ με μεταλλικό κοντάρι. Γεννήθηκε το 1930, στην Αθήνα και ξεκίνησε την αθλητική του σταδιοδρομία το 1947, όταν γράφτηκε στον Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο με προπονητή τον Μιχάλη Μητροφάνη. Ήταν παντρεμένος με την Ντόρα Μωυσίδου με την οποία απέκτησε δύο κόρες την Ελένη και τη Βάσω.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα CISM
επίδοση 4.27 μέτρα.
Βραβεία
Έχει τιμηθεί με πλακέτα ΗΘΟΥΣ, με ΧΡΥΣΟ ΣΤΑΥΡΟ ΗΘΟΥΣ και με το ΧΡΥΣΟ ΣΤΑΥΡΟ της ΤΑΞΙΑΡΧΙΑΣ του ΦΟΙΝΙΚΑ, από τον Αρχηγό του κράτους για την προσφορά του στον Ελληνικό Αθλητισμό.
Το 1999 ιδρύθηκε προς τιμήν του ο Αθλητικός Σύλλογος Ρήγας Θεσσαλονίκης Α.Σ. Ρήγας Θεσσαλονίκης, του οποίου ήταν επίτιμος Πρόεδρος.
UFO Live
Το UFO Live είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, το οποίο κυκλοφόρησε το 1971 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Stateside Records". Η αρχική κυκλοφορία του δίσκου πραγματοποιήθηκε αποκλειστικά στην Ιαπωνία με τον τίτλο "U.F.Ο Landed Japan", ενώ ακολούθησε η διεθνής κυκλοφορία του το 1971 με διαφορετικούς τίτλους όπως "UFO Live in Japan" και "UFO Lands in Tokyo".
Ρήγας Ευσταθιάδης
Βραβεία
Το 2015 τιμήθηκε με το μετάλλιο του ταξιάρχη του τάγματος της τιμής από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια.
UFO Live
Αυτός ήταν ο τελευταίος δίσκος του συγκροτήματος με τον κιθαρίστα Μικ Μπόλτον στην σύνθεση του, αφού αντικαταστάθηκε αρχικά από τον Λάρι Γουόλις, στην συνέχια από τον Μπέρνι Μάρσντεν και τελικά από τον Μίκαελ Σένκερ, με τον οποίο ολοκληρώθηκε η πιο επιτυχημένη σύνθεση του σχήματος.
Ρήγας Ευσταθιάδης
Διαδίκτυο
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος επί κοντώ Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΠΑΟ Κατηγορία:Έλληνες Μεσογειονίκες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1959 Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Ευσταθιάδης Ρήγας Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Ενόπλων
Άλοϋς του Λίχτενσταϊν (γενν. 1968)
Βιογραφία
Είναι ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη-Αδάμ Β΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και της Μαρίας-Αγλαΐας Κίνσκυ, κόρης τού Φερδινάνδου Κίνσκυ κόμη του Βίνιτς & Τέτταου.
UFO Live
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των UFO Κατηγορία:Άλμπουμ του 1971
Άλοϋς του Λίχτενσταϊν (γενν. 1968)
Βιογραφία
Εργάστηκε σε εταιρεία ορκωτών λογιστών ως το 1996. Μετά επέστρεψε στο Βάντουτς και δραστηριοποιήθηκε στη διαχείριση των οικονομικών του πατέρα του. Ο Ιωάννης-Αδάμ Β΄ διατήρησε τις εκτεταμένες εξουσίες του, όπως το δικαίωμα αρνησικυρίας (veto) και την εκλογή δικαστών, κατά τη Συνταγματική αναθεώρηση του 2003. Την Ημέρα τού Λίχτενσταϊν το 2004 ο 60ετής πατέρας του παραχώρησε τη λήψη των καθημερινών διοικητικών αποφάσεων στον Άλοϋς, ως προετοιμασία της μετάβασης της εξουσίας στην επόμενη γενιά. Ο Ιωάννης-Αδάμ Β΄ παρέμεινε επικεφαλής του κράτους.