cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκάνα
Πορεία προς την Ανεξαρτησία
Με την αυξανόμενη υποστήριξη από τον πληθυσμό, το CPP διοργάνωσε απεργίες και ειρηνικές διαδηλώσεις. Οι βρετανικές αρχές απάντησαν συλλαμβάνοντας μέλη του κινήματος, συμπεριλαμβανομένου του Κβάμε Νκρούμαχ. Η πίεση όμως συνεχίστηκε και τελικά το 1951 δόθηκε σύνταγμα στην Χρυσή Ακτή και διοργανώθηκαν εκλογές για ένα τοπικό κοινοβούλιο. Στις εκλογές αυτές, το Συνέδριο Λαϊκού Κόμματος με μία εντυπωσιακή νίκη, νίκησε τα δύο τρίτα των εδρών του κοινοβουλίου. Ως συνέπεια αυτού, ο Νκρούμαχ αφέθηκε ελεύθερος και σχημάτισε κυβέρνηση. Το 1954 ψηφίστηκε ένα νέο σύνταγμα με το οποία επεκτεινόταν η αυτονομία της περιοχής. Στις εκλογές που ακολούθησαν, το CPP ξανακέρδισε την πλειοψηφία των εδρών. Ήταν πλέον φανερό ότι όλα οδηγούσαν στην ανεξαρτησία. Τον Μάιο του 1956 ο Νκρούμαχ, ως πρωθυπουργός της τοπικής κυβέρνησης, κατέθεσε πρόταση για την ανεξαρτησία της Χρυσής Ακτής. Η Βρετανική κυβέρνηση συμφώνησε να ορίσει ημερομηνία για την ανεξαρτησία, αν πρώτα γίνονταν γενικές εκλογές και εξασφαλιζόταν μία αυξημένη πλειοψηφία από τους υποστηρικτές της ανεξαρτησίας στο νέο κοινοβούλιο. Στις εκλογές του 1956 το CPP κέρδισε 71 από τις 104 έδρες του κοινοβουλίου. Έπειτα από αυτήν την νίκη, το Ηνωμένο Βασίλειο παραχώρησε ανεξαρτησία στην Χρυσή Ακτή στις 6 Μαρτίου 1957. Το νέο ανεξάρτητο κράτος ονομάστηκε Δημοκρατία της Γκάνας. Ήταν από τις πρώτες χώρες που πέτυχε ανεξαρτησία από την αποικιοκρατία στην Αφρική. μικρογραφία|Ο πρώτος πρωθυπουργός και μετέπειτα πρόεδρος της Γκάνας, [[Κβάμε Νκρούμαχ]]
Μετά την ανεξαρτησία
Μετά την ανεξαρτησία, η χώρα μετονομάστηκε από Χρυσή Ακτή, που ήταν το αποικιακό της όνομα, σε Γκάνα. Πρώτος πρωθυπουργός της ελεύθερης Γκάνας υπήρξε ο Κβάμε Νκρούμαχ. Η κυβέρνησή του στόχευε στην σταδιακή μετατροπή της οικονομίας της Γκάνας σε μία ημι-βιομηχανική σοσιαλιστική οικονομία. Πράγματι προχώρησε αμέσως σε μεταρρυθμίσεις προς την κατεύθυνση αυτή. Ωστόσο, διάφορες επιλογές της κυβέρνησης δέχθηκαν σφοδρή κριτική, ιδίως όταν πέρασε διάφορα αντιδημοκρατικά μέτρα, όπως την δυνατότητα του να συλλαμβάνεται κάποιος και να φυλακίζεται για έως και 5 χρόνια χωρίς δίκη. Τον Ιούλιο του 1960 ψηφίστηκε ένα νέο σύνταγμα, με το οποίο το πολίτευμα της Γκάνας μετατράπηκε από κοινοβουλευτικό σε προεδρικό. Πρόεδρος ορκίστηκε ο Κβάμε Νκρούμαχ. Τον ίδιο χρόνο εξέδωσε ένα νόμο που επέτρεπε στον πρόεδρο να ελέγχει τα άρθρα που δημοσιεύονταν στις εφημερίδες. Ο Νκρούμαχ, θέλοντας να επιταχύνει την ανάπτυξη της οικονομίας, άρχισε την κατασκευή διάφορων έργων υποδομής, με κυριότερο το φράγμα στον ποταμό Βόλτα, το οποίο δημιούργησε την μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη στον κόσμο. Παράλληλα όμως, αύξησε τους φόρους, για να χρηματοδοτήσει τα έργα, κάτι που δυσαρέστησε μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Ταυτόχρονα, προώθησε άλλη μία συνταγματική αναθεώρηση, η οποία τέθηκε σε ισχύ μετά από ένα δημοψήφισμα, το 1964. Σύμφωνα με την αναθεώρηση αυτή, το κράτος μετατρεπόταν σε μονοκομματικό. Ωστόσο, η αντιπολίτευση που ζητούσε αλλαγή μεγάλωνε και έβρισκε υποστήριξη τόσο στον λαό, όσο και σε αξιωματούχους του κράτους. Ως αποτέλεσμα, τον Φεβρουάριο του 1966 οργανώθηκε ένα πραξικόπημα από στρατιωτικούς, οι οποίοι πέτυχαν να ανατρέψουν την κυβέρνησή του. Ο Νκρούμαχ όταν συνέβη αυτό βρισκόταν σε αποστολή στο εξωτερικό και δεν ξαναγύρισε ποτέ στην Γκάνα.
Δεύτερη Δημοκρατική Περίοδος
Από την αρχή οι στρατιωτικοί πραξικοπηματίες ξεκαθάρισαν ότι η διακυβέρνησή τους θα ήταν προσωρινή και ότι στόχευαν στην αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης το συντομότερο δυνατό. Από τα αξιοσημείωτα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση των στρατιωτικών ήταν η απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων αντιπάλων του Νκρούμαχ, η άρση της απαγόρευσης των πολιτικών κομμάτων το 1968, και η ψήφιση νέου συντάγματος. Το νέο σύνταγμα επανέφερε το κοινοβουλευτικό σύστημα, αφαιρώντας από την θέση του πρόεδρο τις περισσότερες εξουσίες που του είχε παραχωρήσει ο Νκρούμαχ με το σύνταγμα του 1960. Τελικά, έπειτα από μία σχετική καθυστέρηση οι στρατιωτικοί επέτρεψαν τον Οκτώβριο του 1969 την διεξαγωγή ελεύθερων εκλογών. Στις εκλογές αυτές αναδείχθηκε μία νέα πολιτική δύναμη, το Κόμμα Προόδου. Το κόμμα αυτό νίκησε στις εκλογές, και ο αρχηγός του, ο Κόφι Αμπρέφα Μπουσία ορκίστηκε πρωθυπουργός. Η κυβέρνηση του Κόφι Α. Μπουσία, στόχευε κυρίως στην αντιμετώπιση της κακής οικονομικής κατάστασης της χώρας. Τα μέτρα που πήρε, ωστόσο (λιτότητα, υποτίμηση του νομίσματος κλπ), δυσαρέστησαν τον λαό, και επιπλέον δεν έφεραν αμέσως τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ο Μπουσία, στην εξωτερική πολιτική, προώθησε την ιδέα μιας οικονομικής κοινότητας της δυτικής Αφρικής, και γενικότερα την συνεργασία των αφρικανικών χωρών με στόχο την οικονομική ανάπτυξη. Ωστόσο, η κυβέρνησή του δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει το έργο της. Τον Ιανουάριο του 1972, ένα νέο πραξικόπημα, μέσα σε λιγότερο από τρία χρόνια από την αποκατάσταση της δημοκρατίας, συνέβη.
Η δικτατορία του Ατσεαμπόνγκ και η Τρίτη Δημοκρατία
Ηγέτης του πραξικοπήματος ήταν ο Ιγνάτιος Κούτου Ατσεαμπόνγκ. Το πρώτο πράγμα που έκανε η κυβέρνηση ήταν να αποσύρει όλα τα μετρα που είχε λάβει η κυβέρνηση του Μπουσία για την οικονομία. Σταμάτησε την λιτότητα, μείωσε τους φόρους, αντέστρεψε την υποτίμηση του νομίσματος κλπ. Τα μέτρα αυτά αύξησαν την δημοφιλία του Ατσεαμπόνγκ παρότι είχε καταλύσει το δημοκρατικό πολίτευμα. Ωστόσο μετά την προσωρινή ανακούφιση του λαού από τα οικονομικά δεινά, άρχισε να φαίνεται το άσχημο αποτύπωμα που είχαν αυτές οι πολιτικές στο κράτος: ο πληθωρισμός έφτασε έως και το 50% τα πρώτα χρόνια, το χρέος αυξήθηκε και τα κρατικά έσοδα μειώθηκαν.
Σε αντίθεση με το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1966, οι στρατιωτικοί με τον Ατσεαμπόνγκ δεν ήταν διατεθειμένοι να παραχωρήσουν την εξουσία και να αποκαταστήσουν την δημοκρατική τάξη. Οργανώθηκαν γύρω από ένα Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο, και κατέστειλαν οποιαδήποτε αντιπολίτευση, ιδιαίτερα όταν ο Ατσεαμπόνγκ άρχισε να χάνει την υποστήριξη του λαού. Παρόλη την καταστολή η πίεση προς την στρατιωτική ηγεσία αυξήθηκε για αποκατάσταση της δημοκρατίας. Τελικά ο Ατσεαμπόνγκ πρότεινε ένα συμβιβασμό: την Κυβέρνηση Ένωσης, μία κυβέρνηση δηλαδή που κάποια στελέχη της θα διορίζονται από τον στρατό ενώ τα υπόλοιπα από ένα εκλεγμένο κοινοβούλιο. Η πρόταση εγκρίθηκε από ένα δημοψίφησμα το 1978 και άρχισαν να οργανώνονται εκλογές για το επόμενο έτος. Ωστόσο λίγο αργότερα, ο Ατσεαμπόνγκ ανατράπηκε και την εξουσία στο Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο την ανέλαβε ο Φεντερίκ Ακούφο. Ο Ακούφο, υπό την πίεση που δεχόταν από τον πληθυσμό δέχθηκε να πραγματοποιήσει κάποιες δημοκρατικές αλλαγές, όπως να επιτρέψει την συμμετοχή πολιτικών κομμάτων στις επερχόμενες εκλογές.
Πρίν όμως πραγματοποιηθούν οι εκλογές ένα άλλο πραξικόπημα ανέτρεψε την ηγεσία των στρατιωτικών και έφερε στο προσκήνιο τον νεαρό τότε Τζέρι Ρόουλινγκς, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία. Η νέα στρατιωτική ηγεσία δεν επέβαλε νέο γύρο δικτατορικής εξουσίας, αλλά απρόσμενα, επίσπευσε τη δημοκρατική μετάβαση μετά τις εκλογές του Ιουλίου του 1979. Στις εκλογές εκλέχτηκε πρόεδρος ο Ντρ. Χίλλα Λίμαν (με το νέο σύνταγμα εγκαταλειπόταν το κοινοβουλευτικό σύστημα και γινόταν προεδρικό). Ο νέος πρόεδρος ακολούθησε μετριοπαθή οικονομική πολιτική, ενώ υποστήριξε τις δημοκρατικές αξίες και τον Πανανφρικανισμό. Παρόλα αυτά δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει την διαφθορά, ενώ οι οικονομικές του επιλογές δεν πρόλαβαν να φέρουν αποτελέσματα: στις 31 Δεκεμβρίου του 1981 πραγματοποιήθηκε πραξικόπημα με επικεφαλής ξανά τον Ρόουλινγκς.
Η Εποχή του Ρόουλινγκς
μικρογραφία|Ο [[Τζέρι Ρόουλινγκς υπήρξε ηγέτης της Γκάνας την περίοδο 1982-1992 και πρόεδρος την περίοδο 1992-2001.]] Τα χρόνια μετά τον πρόωρο τερματισμό της Τρίτης Δημοκρατίας, χαρακτηρίζονται από τα κοινωνικοοικονομικά «πειράματα» του αντιφατικού Τζέρι Ρόουλινγκς. Ο τελευταίος, ως ηγέτης του πραξικοπήματος οργάνωσε το Προσωρινό Εθνικό Αμυντικό Συμβούλιο (PNDC) που στην ουσία αυτό κυβέρνησε την Γκάνα από το 1982 έως και το 1992. Λίγες μέρες μετά το πραξικόπημα ο Ρόουλινγκς δήλωσε ότι σκοπός του ήταν να «αποκαταστήσει την αξιοπρέπεια των ανθρώπων» της χώρας. Οι πολιτικές του είχαν εμφανείς σοσιαλιστικές επιρροές με λαϊκιστικές εξάρσεις. Στο πολιτικό κομμάτι ο Ρόουλινγκς συγκρότησε σε όλη την χώρα κοινοτικά συμβούλια όλων των ειδών: εργατικά, αγροτικά, φοιτητικά κλπ. Σε συνδυασμό με την κρατική αποκέντρωση που προσπάθησε να επιτύχει, ο Ρόουλινγκς στόχευε στο να διασφαλίσει ότι όλοι οι άνθρωποι της κοινωνίας θα είχαν πρόσβαση την διαδικασία λήψης αποφάσεων. Ακόμα, ο Τζ. Τζ. Ρόουλινγκς μετέτρεψε σε δημόσια τα δικαστήρια, δοκιμάζοντας να δώσει στον λαό και μέρος της δικαστικής εξουσίας. Ταυτόχρονα όμως, η κυβέρνησή του επέβαλε αυστηρότατους περιορισμούς στο τύπο και στην ελευθερία του λόγου, καταπνίγοντας ουσιαστικά κάθε αντίθετη άποψη. Επίσης, η χρήση βίας εναντίον αντιφρονούντων ήταν συχνή, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που εκτελέστηκαν άνθρωποι με κατηγορία ότι οργάνωναν ανατροπή της "επανάστασης" ή κάτι ανάλογο.
Περί τα τέλη της δεκαετίας του 80' ο Ρόουλινγκς δέχθηκε ισχυρές πιέσεις τόσο από το εσωτερικό όσο και από το εξωτερικό να μία μετάβαση της χώρας στην δημοκρατία. Η κυβέρνηση υποχώρησε τελικά από την αρνητική της στάση και άρχισε σιγά σιγά να διερευνά το ενδεχόμενο της δημοκρατίας. Ένα δημοψήφισμα τον Απρίλιο του 1992 ενέκρινε ένα προτεινόμενο σύνταγμα και άρχισαν να οργανώνονται εκλογές. Οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν τον Νοέμβρη του ίδιου έτους και αυτές σήμαναν το τέλος της απόλυτης κυριαρχίας του Τζέρι Ρόουλινγκς και την έναρξη της Τέταρτης Δημοκρατίας της Γκάνας.
Τέταρτη Δημοκρατία και Σύγχρονη Γκάνα
Αν και η ηγεσία με τον Τζέρι Ρόουλινγκς δέχτηκαν μία μετάβαση στην δημοκρατία δεν αποφάσισαν να εγκαταλείψουν και την εξουσία με αυτή την μετάβαση. ο Ρόουλινγκς ίδρυσε ένα νέο κόμμα, το Εθνικό Δημοκρατικό Κογκρέσο (National Democratic Congress - NDC) το οποίο συμμετείχε στις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές. Η αντιπολίτευση σε μεγάλο μέρος της μποϊκόταρε τις εκλογές, θεωρώντας τις ως ένα ακόμα παιχνίδι του Ρόουλινγκς. Έτσι στο νέο κοινοβούλιο, από τις 200 συνολικά έδρες μόνο 17 κατέλαβε η αντιπολίτευση και άλλες δύο ανεξάρτητοι. Επίσης ο ίδιος ο Ρόουλινγκς έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Τέταρτης Δημοκρατίας, κερδίζοντας τις προεδρικές εκλογές. Στη συνέχεια, αν και τις εκλογές του 1996 ο Τζέρι Ρόουλινγκς ξανακέρδισε τις προεδρικές εκλογές, η αντιπολίτευση συμμετείχε, ενώ οι εκλογές χαρακτηρίστηκαν ως δίκαιες από διεθνείς παρατηρητές. Με την ολοκλήρωση της δεύτερης θητείας του Ρόουλινγκς ως προέδρου, το σύνταγμα προέβλεπε ότι δεν θα μπορούσε να συμμετάσχει ξανά σε προεδρικές εκλογές. Ωστόσο, αυτό δεν ήταν αυτονόητο, αν σκεφτεί κανείς τις πάμπολλες περιπτώσεις στις οποίες ηγέτες άλλαξαν ακόμα και το σύνταγμα για να διατηρηθούν στην εξουσία. Επομένως, η ανακοίνωση του Ρόουλινγκς ότι δεν θα διεκδικήσει τρίτη θητεία, έφερε ελπίδες ουσιαστικής εμβάθυνσης της δημοκρατίας στην Γκάνα. Αυτές επιβεβαιώθηκαν όταν στις εκλογές του 2000 το αντιπολιτευόμενο Νέο Πατριωτικό Κόμμα (New Patriotic Party - NPP) κέρδισε κάνοντας πραγματικότητα την πρώτη ειρηνική μετάβαση της εξουσίας στην ιστορία της χώρας.
Σήμερα η Γκάνα είναι μία από τις λίγες χώρες της Αφρικής που έχει καταφέρει να εγκαθιδρύσει ένα υγιές δημοκρατικό σύστημα. Μετά από τις εκλογές του 2000 κι άλλες φορές έχει πραγματοποιηθεί μετάβαση της εξουσίας στην αντιπολίτευση με ειρηνικό τρόπο, όπως το 2008 και το 2016. Από οικονομικής άποψης, η Γκάνα τις τελευταίες δεκαετίες και ιδιαίτερα μετά την έναρξη της Τέταρτης Δημοκρατίας, έχει ισχυρή οικονομική ανάπτυξη, αν και τα τελευταία χρόνια η ανάπτυξη φαίνεται να επιβραδύνεται.
Οικονομία
Η οικονομία της Γκάνας όπως και των περισσοτέρων αφρικανικών χωρών στηρίζεται στην γεωργία η οποία καθιστά το 50% του ΑΕΠ και απασχολεί το 85% του εργατικού δυναμικού της χώρας. Επίσης είναι βασικός εξαγωγός μετάλλων και αγαθών όπως ξύλο, χρυσό, βωξίτη, μαγγάνιο, κακάο κ.ά.
Η Γκάνα από την ανεξαρτησία της και μετά προέβη σε τρεις νομισματικές μεταρρυθμίσεις όμως το νόμισμά της συνεχίζει να ονομάζεται σέντι από το 1965 οπότε και αντικατέστησε την λίρα.
Εκλογές
Οι εκλογές γίνονται ανά τετραετία. Η θητεία του προέδρου είναι τετραετής και μπορεί να ανανεωθεί συνεχόμενα για το ίδιο πρόσωπο μόνο μία φορά. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Στις γενικές εκλογές του 2008, Πρόεδρος είχε εκλεγεί ο Άτα Μιλς. Μετά τον αδόκητο θάνατο του Προέδρου Τζον Άτα Μιλς, στις 24 Ιουλίου 2012, προσωρινός Πρόεδρος ανέλαβε ο Αντιπρόεδρος Τζον Ντραμάνι Μαχάμα, μέχρι το Δεκέμβριο του 2012, οπότε έγιναν εκλογές. Στις 6 Αυγούστου 2012 ανέλαβε Αντιπρόεδρος ο Κουέζι Μπέκοε Αμισάχ-Άρθουρ. Στις τελευταίες εκλογές ,το 2020, πρόεδρος επανεξελέγη ο Νάνα Ακούφο-Άντο.
Δημογραφία
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 66,3 χρόνια (63,7 χρόνια οι άνδρες και 69,2 οι γυναίκες).
Φυλές της Γκάνας
Η μεγαλύτερη φυλή στην Γκάνα είναι οι Ακάν. Οι Ακάν περιλαμβάνουν διάφορες τοπικές φυλές, η πιο δυνατή από τις οποίες
Θρησκεία
Επικρατούσα θρησκεία είναι ο χριστιανισμός (με μεγαλύτερο δόγμα τους πεντηκοστιανους χριστιανούς) τον οποίο ασπάζεται το 71,2% του πληθυσμού. Το Ισλάμ είναι η θρησκεία του 17,6% του πληθυσμού. Οι υπόλοιποι οι ασπάζονται είτε τις
παραδοσιακές ανιμιστικές θρησκείες είτε δεν ακολουθούν καμία θρησκεία. Τέλος υπάρχουν μικρές μειονότητες Μπαχαιστων,Ινδουϊστών και άλλων θρησκειών.
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά. Το σιδηροδρομικό δίκτυο καλύπτει γύρω στα 950 χλμ και η χώρα διαθέτει 10 αεροδρόμια. Τα σημαντικότερα λιμάνια είναι τα Τακοράντι και Τέμα.
Τιερί της Αλσατίας
Ο Τιερί/Θεοδώριχος (γαλλ. Thierry de Flandre, 1099 – 1168) από τον Οίκο της Λωρραίνης (Μετς) ήταν κόμης της Φλάνδρας (1128 – 1168).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Θεοδώριχου Β΄ της Λωρραίνης και της Γερτρούδης, κόρης του Ροβέρτου Α΄ κόμη της Φλάνδρας. Συμμετέχοντας σε τέσσερις εκστρατείες στην Ανατολή -όπως η Β΄ Σταυροφορία, η αποτυχημένη πολιορκία της Σαϊζάρ (1157 - 1158) και η επίθεση στην Αίγυπτο (1164)- κέρδισε μια σπάνια φήμη σαν σπουδαίου Σταυροφόρου.
Η διεκδίκηση του Γουλιέλμου Κλίτο
thumb|200px|left|Ανδριάντα του Τιερί της Αλσατίας στη "Βασιλική του Αγίου Αίματος" της [[Μπρυζ.]]
Με τη δολοφονία του εξαδέλφου του Καρόλου Α΄ του Καλού (1127), ο Τιερί απαίτησε την κομητεία της Φλάνδρας ως εγγονός του Ροβέρτου Α΄, αλλά ο Γουλιέλμος Κλίτο με τη βοήθεια του Λουδοβίκου ΣΤ΄ της Γαλλίας σφετερίστηκε τον θρόνο. Οι πολιτικές του Γουλιέλμου, που υποστήριζε την αυτονομία της Φλάνδρας, τον έκαναν μισητό, έτσι στα τέλη του χρόνου η πόλη Μπρυζ, η Γάνδη, η Λιλ και η Σαιντ-Ομέρ κάλεσαν τον Τιερί να αναλάβει την κομητεία. Τότε ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας διέταξε τον αρχιεπίσκοπο του Ρενς Ραυμόνδο του Μαρτινιέ να αφορίσει τον Τιερί και ξεκίνησε την πολιορκία της Λιλ, όμως αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει, όταν ο θείος τού Γουλιέλμου Κλίτο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας υποστήριξε τον Τιερί. Ωστόσο ο Τιερί ηττήθηκε, δραπέτευσε στο Μπρυζ και μετά πήγε στο Άαλστ, όπου ο Γοδεφρείδος Α΄ του Λουβαίν και ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ ξεκίνησαν την πολιορκία του. Η πόλη αλώθηκε, αλλά ο Γουλιέλμος Κλίτο βρέθηκε δολοφονημένος (27 Ιουλίου 1128), έτσι ο Τιερί έγινε ο αναμφισβήτητος διάδοχός του στη Φλάνδρα.
Γάμος με τη Σιβύλλα του Ανζού
Ο Τιερί εγκαταστάθηκε στη Γάνδη, αναγνωρίστηκε από όλες τις Φλαμανδικές πόλεις, τους Φλαμανδούς κυρίους και τον βασιλιά Ερρίκο Α΄: του ορκίστηκαν όλοι πίστη. Ο Τιερί έδωσε μετά το 1132 όρκο υποτέλειας στον Λουδοβίκο ΣΤ΄ της Γαλλίας για να κερδίσει την υποστήριξή του απέναντι στον Βαλδουίνο Δ΄ κόμη του Αινώ, τον διεκδικητή του στην κομητεία της Φλάνδρας. Η πρώτη σύζυγός του Σβανχίλδη απεβίωσε αφήνοντας μόνο μία κόρη (1132). Έπειτα ο Τιερί αποφάσισε να προχωρήσει σε δεύτερο γάμο για να αποκτήσει τον διάδοχο. Σε προσκύνημα που έκανε στη συνέχεια στο Σταυροφορικό Βασίλειο της Ιερουσαλήμ, νυμφεύτηκε τη Σίβυλλα, κόρη του Φούλκωνα Ε΄ κόμη του Ανζού από την πρώτη σύζυγό του Ερμενγάρδη του Μαιν και χήρα του Γουλιέλμου Κλίτο· ήταν ένας πολύ σημαντικός γάμος. Αυτό ήταν το πρώτο από τα τέσσερα προσκυνήματα του Τιερί στους Αγίους Τόπους. Έπειτα επέστρεψε στη Φλάνδρα και κατέστειλε επανάσταση του Γοδεφρείδου Γ΄ κόμη του Λουβαίν στην Κάτω Λοθαριγγία.
Β΄ Σταυροφορία
Συμμετείχε στη Β΄ Σταυροφορία (1147), έφτασε στους Αγίους Τόπους μέσω του ποταμού Μαιάνδρου, πολέμησε στη Μάχη της Αττάλειας (1148) και συμμετείχε στο Συμβούλιο της Άκρας που πήρε απόφαση για την αποτυχημένη επίθεση στη Δαμασκό. Η "πολιορκία της Δαμασκού" έγινε υπό την ηγεσία του ετεροθαλούς αδελφού της συζύγου του Βαλδουίνου Γ΄ της Ιερουσαλήμ, συμμετείχαν εκτός από τον ίδιο τον Τιερί ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας και ο Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας. Οι τοπικοί ευγενείς ωστόσο αρνήθηκαν και προτίμησαν για κυβερνήτη τους τον τοπικό λόρδο της Βηρυτού. Ο Γουλιέλμος της Τύρου γράφει σχετικά με το περιστατικό "οι τοπικοί βαρόνοι προτίμησαν να διατηρήσουν την πόλη της Δαμασκού για τον εαυτό του παρά να την παραδώσουν σε έναν κόμη", το αποτέλεσμα ήταν η διάλυση της πολιορκίας. Ο Γουλιέλμος της Τύρου γράφει επιπλέον ότι πολλοί ιστορικοί χρέωσαν στον Τιερί την αποτυχία της Β΄ Σταυροφορίας αλλά ο ίδιος απέφυγε να το κάνει. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του ο αντίπαλός του Βαλδουίνος Δ΄ του Αινώ επιτέθηκε στη Φλάνδρα, λεηλάτησε το Αρτουά, η Σιβύλλα αντέδρασε σφοδρά και λεηλάτησε σε απάντηση το Αινώ. Με την επιστροφή του ο Τιερί εκδικήθηκε (1150) με τη βοήθεια του Ερρίκου Δ΄ του Λουξεμβούργου και του Ερρίκου Β΄, επισκόπου της Λιέγης. Ακολούθησε ειρήνη, σύμφωνα με τους όρους η κόρη του Τιερί Μαργαρίτα Α΄ της Φλάνδρας παντρεύτηκε τον Βαλδουίνο, γιο και διάδοχο του Βαλδουίνου του Κτίστη. Το 1156 ο Τιερί πάντρεψε τον μεγαλύτερο γιο του με την Ελισσάβετ του Βερμαντουά κόρη και διάδοχο του Ραούλ Α΄ του Βερμαντουά.
Επιστροφή στους Αγίους Τόπους
Επέστρεψε στους Αγίους Τόπους με τη σύζυγο του (1156), βοήθησε τον ετεροθαλή αδελφό της Βαλδουίνο Γ΄ στην πολιορκία της Σαϊζάρ αλλά το κάστρο παρέμεινε σε Μουσουλμανικά χέρια λόγω της διαφωνίας του με τον Ραϋνάλδο του Σατιγιόν. Επέστρεψε στη Φλάνδρα χωρίς τη σύζυγο του που παρέμεινε μοναχή στην αυλή του Αγίου Λαζάρου στη Βηθανία. Ο γιος και διάδοχος του Φίλιππος που διοικούσε το δουκάτο κατά τη διάρκεια της απουσίας του παρέμεινε συμβασιλέας μετά την επιστροφή του πατέρα του. Επέστρεψε στους Αγίους Τόπους άλλη μια φορά (1164) για να συνοδεύσει τον Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ επίσης ετεροθαλή αδελφό της συζύγου του και μικρότερο αδελφό του Βαλδουίνου Γ΄ όπου παρέμεινε ως το 1166. Μετά την επιστροφή του υιοθέτησε σαν σφραγίδα μια παλάμη με ημερομηνία και ένα στέμμα από δάφνες στην αντίθετη πλευρά. Ο Τιερί της Αλσατίας πέθανε στις 17 Ιανουαρίου 1168 και τάφηκε στο "αββαείο του Γουότεν" ανάμεσα στο Σαιντ-Ομέρ και το Γκραβελίν. Η βασιλεία του ήταν εκσυγχρονισμένη και ειρηνική, έφερε μεγάλη οικονομική και αγροτική ανάπτυξη που διατηρήθηκε πολλούς αιώνες, η μεγάλη εδαφική επέκταση της κομητείας οφείλεται στον ίδιο.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγό του Σβανχίλδη (απεβ. 1132) απέκτησε τέκνα:
Με τη δεύτερη σύζυγό του Σίβυλλα, κόρη τού Φούλκωνα Ε΄ κόμη τού Ανζού, απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Φλάνδρας
Ροδιά Ηρακλείου
Η Ροδιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Ροδιά απέχει από το Ηράκλειο περί τα 16 χλμ. και βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές υψώματος με θέα ανατολικά προς την πόλη και τον κόλπο του Ηρακλείου. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (αμπελοκαλλιέργειες, ελαιοκομία, κηπευτικά, εσπεριδοειδή). Το 1998 εγκρίθηκε η δημιουργία αλιευτικού καταφυγίου στη Ροδιά. Η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού, ιδρυθείσα το 1985, αγωνίζεται στη Γ΄ κατηγορία του Τοπικού Πρωταθλήματος. Το Παλαιόκαστρο αποτελεί το επιβλητικότερο ίσως μνημείο κοντά στο χωριό. Στον οικισμό λειτουργούν περιφερειακό ιατρείο, νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο.
Ιστορικά στοιχεία
Δίπλα στο μέγαρο σώζεται ο παλαιός ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, η Chiera Rodea, η αναφερόμενη από το Βασιλικάτα, από τον οποίο πήρε το όνομά του το χωριό. Στο υπέρθυρο σώζεται η χρονολογία 1553 και στέμμα, το οποίο υποθέτει ο Gerola ότι ανήκει στον οίκο των Καλεργών.
Κάτω από το χωριό και λίγο βορειότερα βρίσκεται ο όρμος Φρασκιά, ο οποίος χρησιμοποιούνταν από τους Βενετούς όταν δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το λιμάνι του Χάνδακα. Στον όρμο αυτό αποβιβάστηκαν το 1364 τα βενετικά στρατεύματα υπό τον condotiero Dal Verme για την καταστολή της επανάστασης της Δημοκρατίας του Αγίου Τίτου.
Ο Ιωάννης Χατζηδάκης αναφέρει στην Περιήγηση της Κρήτης (1881) ότι στη Ροδιά σώζεται έπαυλη του Μεχμέτ Αλή Πασά της Αιγύπτου. Από τη Ροδιά καταγόταν η Άννα Καλλέργη, κόρη του Κωνσταντίνου Καλλέργη, τον οποίο ακολούθησε σε όλες τις μάχες το 1866. Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Κοντογιάννη από το Σέλινο και με το όνομα Κοντογιάννενα ή Καπετάν Γιάννενα ή Σπανονικόλης ανέπτυξε δράση ώστε ο αρχηγός Κριάρης την έκαμε οπλαρχηγό.
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Διοικητική ιστορία
Δείτε Κοινότητα Ροδιάς
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925, γραμμένη ως Ρογδιά, με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομα της διορθώθηκε σε Ροδιά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς: Άγιος Δημήτριος, Καπετανάκι Μετόχι, Λινοπεράματα, Παλαιόκαστρο, Παντάνασσα και Πλαΐτης, καθώς και την Μονή Σαββαθιανών, αποτελούν την κοινότητα Ροδιά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γαζίου του Δήμου Μαλεβιζίου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 797 κατοίκους.
Μεταπολιτευτικά, πρόεδροι της Κοινότητας Ροδιάς ήταν οι:
Παραπομπές
Ροδια Ροδια Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βιετνάμ
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βιετνάμ, γνωστό και ως Πρώτη Κατηγορία ποδοσφαίρου Βιετνάμ ή V.League 1 (βιετναμικά: Giải Bóng đá Vô Địch Quốc Gia Việt Nam), για λόγους χορηγίας LS V.League 1, είναι η κορυφαία κατηγορία του συστήματος πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου του Βιετνάμ, το οποίο ελέγχεται από την Κοινή Μετοχική Εταιρεία του Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου του Βιετνάμ. Αποτελείται από 14 ομάδες που παίζουν η μία με την άλλη εντός και εκτός έδρας. Η ομάδα που τερματίζει στην κορυφή της βαθμολογίας στο τέλος της σεζόν στέφεται πρωταθλήτρια και προκρίνεται στο ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ.
Το πρωτάθλημα ιδρύθηκε το 1980 ως Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου All Vietnam, με την Τονγκ Κουκ Ντουόνγκ Σατ να αναδεικνύεται η πρώτη πρωταθλήτρια. Η Τε Κονγκ είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα στην ιστορία του πρωταθλήματος, έχοντας κερδίσει τον τίτλο έξι φορές. Συμπεριλαμβανομένης των σεζόν πριν το 1980, η Τε Κονγκ έχει 19 τίτλους. Το πρωτάθλημα έγινε επαγγελματικό τη σεζόν 2000–2001, το οποίο επέτρεψε στους συλλόγους να αποκτήσουν ξένους παίκτες. Η Κοινή Μετοχική Εταιρεία του Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου του Βιετνάμ (ΚΜΕΕΠΒ) ιδρύθηκε το 2012 και η οργανωτική δύναμη μεταφέρθηκε από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βιετνάμ (ΠΟΒ) στην ΚΜΕΕΠΒ.
Ίδρυση και πρώτες μέρες
Η V-League 1, όπως είναι γνωστή σήμερα, χρονολογείται από το 1980, όταν ξεκίνησε το πρώτο ημιεπαγγελματικό πρωτάθλημα (τότε γνωστό ως Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου All Vietnam). Δεκαεπτά ομάδες συμμετείχαν στη διοργάνωση, η οποία χωρίστηκε σε τρεις ομίλους και διεξήχθη περισσότερο σαν διοργάνωση κυπέλλου, με τον νικητή από κάθε όμιλο να προκρίνεται στο Γύρο του Πρωταθλητή. Οι Κονγκ Αν Ανόι, Τονγκ Κουκ Ντουόνγκ Σατ και Χάι Κουάν Φ.Κ. ήταν οι τρεις ομάδες που προκρίθηκαν, με την Τονγκ Κουκ Ντουόνγκ Σατ να κερδίσει τον τίτλο. Αυτή η μορφή, αν και οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους, συνεχίστηκε μέχρι το 1995, όταν το πρωτάθλημα επανήλθε σε μια πιο παραδοσιακή μορφή πρωταθλήματος.
Στροφή στον επαγγελματισμό
Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στο Βιετνάμ θα γίνει επαγγελματικό τη σεζόν 2000–2001, η οποία βρήκε το πρωτάθλημα να αλλάξει το όνομά του στο τρέχον όνομα του, V-League 1. Σε αυτήν την εναρκτήρια σεζόν της V-League 1 υπήρχαν μόνο δέκα ομάδες, με αυστηρότερους περιορισμούς. Κατά την επόμενη δεκαετία, το πρωτάθλημα αυξήθηκε από 10 ομάδες στις τρέχουσες δεκατέσσερις, με την ομάδα που τερματίζει στην κορυφή της βαθμολογίας να προκρίνεται για το ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ. Επετράπη στις ομάδες να αποκτήσουν ξένους παίκτες από αυτή τη σεζόν και μετά.
Ίδρυση της ΚΜΕΕΠΒ
Μετά από μια σεζόν που χαρακτηρίστηκε από κατηγορίες για διαφθορά των διαιτητών και κάλυψη από τον κυβερνητικό οργανισμό της V.League, την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βιετνάμ (ΠΟΒ), έξι ομάδες (Ντονγκ Ταμ Λονγκ Αν, Χοάνγκ Αν Ζα Λάι, Ανόι ΑΚΜ, Βισάι Νιν Μπιν, Χατόκο Χαν Χόα και Λαμ Σον Ταν Χόα ) απείλησαν να εγκαταλείψουν το πρωτάθλημα και να δημιουργήσουν ένα εντελώς νέο πρωτάθλημα για τη σεζόν 2012. Η πιο ειλικρινής κίνηση ομάδας ήταν της Ανόι ΑΚΜ, η οποία είχε υποβιβαστεί από τη V.League, με τον πρόεδρό της, Νγκουέν Ντουκ Κιέν, να ανακοινώνει ότι η ΑΚΜ θα υποστηρίξει την κίνηση. Λόγω της διαμάχης, ο χορηγός του πρωταθλήματος, EximBank, εξέφρασε την πρόθεσή της να εγκαταλείψει τη χορηγία της στο πρωτάθλημα. Αξιωματούχοι του πρωταθλήματος προσπάθησαν να επιλύσουν τα ζητήματα, προχωρώντας στην πρόσληψη ξένων διαιτητών για τη σεζόν του 2012. Μετά από μια συνάντηση στις 29 Σεπτεμβρίου, εκπρόσωποι της ΠΟΒ, των 14 ομάδων της V.League 1 και των 14 ομάδων της V.League 2 ανακοίνωσαν τη σύσταση μιας νέας εταιρείας, της ΚΜΕΕΠΒ, Κοινή Μετοχική Εταιρεία του Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου του Βιετνάμ, για τη διαχείριση της V-League. Η ΚΜΕΕΠΒ θα κατέχει μερίδιο 36% στη νέα εταιρεία και τα υπόλοιπα θα μοιράζονται στις ομάδες.
Από τη σεζόν 2012, η οργανωτική δύναμη μεταφέρθηκε από την ΠΟΒ στην ΚΜΕΕΠΒ και η V.League 1 αρχικά άλλαξε σε Super League, αν και αυτό το όνομα ήταν βραχύβιο και το πρωτάθλημα μετονομάστηκε σε V.League 1 αργότερα στη σεζόν. Η Δεύτερη Κατηγορία μετονομάστηκε σε V.League 2. Ταυτόχρονα, πολλές ομάδες βρέθηκαν με οικονομικά και χορηγικά ζητήματα και πολλές αποσύρθηκαν, συγχωνεύτηκαν, αγοράστηκαν από άλλες ή απέτυχαν να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις για τα πρωταθλήματα. Ως αποτέλεσμα, ο αριθμός των ομάδω σε κάθε σεζόν άλλαξε δραματικά.
Χορηγία
Από τη σεζόν 2000–2001, η V.League 1 έχει το όνομα και το λογότυπο του κύριου χορηγού. Οι ακόλουθες εταιρείες έχουν ενεργήσει ως κύριοι χορηγοί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιετναμ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Βιετνάμ Βιετναμ
Γκουλμπουντίν Χεκματυάρ
Ο Γκουλμπουντίν Χεκματυάρ (παστού:, 1 Αυγούστου 1949, Κουντούζ), είναι Αφγανός πολιτικός και στρατιωτικός, πρώην πρωθυπουργός και ηγέτης του κόμματος Χεζμπ-ε Ισλαμί Γκουλμπουντίν.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν ηγέτης του ισλαμιστικού κόμματος Χεζμπ-ε Ισλαμί, και ως τέτοιος πολέμησε αρχικά κατά των Σοβιετικών στον Αφγανοσοβιετικό πόλεμο (1979-1989), συνασπιζόμενος την Επιχείρηση Κυκλώνας της CIA με την υποστήριξη της Πακιστανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών.
Μετά την πτώση του Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ από τη διακυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν τον Απρίλιο του 1992, ο Χεκματυάρ έχασε την εξουσία που θεωρούνταν πως κατείχε. Υποστηριζόμενος ακόμη από τις μυστικές υπηρεσίες του Πακιστάν συμμετείχε στη μάχη εναντίον του διοικητή Αχμέντ Μασούντ για τον έλεγχο της Καμπούλ. Όσο κατείχε το αξίωμα του Πρωθυπουργού δε δίστασε να βομβαρδίσει την πόλη με βαρέα πυρομαχικά που του παρείχε το Πακιστάν, καταστρέφοντας το 1/3 της πρωτεύουσας και αφήνοντας δεκάδες χιλιάδες θύματα. Έλαβε το προσωνύμιο «Σφαγέας της Καμπούλ». Κατηγορήθηκε επίσης για την υποστήριξη δολοφονιών δημοσιογράφων, διανοούμενων και φεμινιστών. Ευρισκόμενος μεταξύ των Ταλιμπάν και των στρατευμάτων της Βόρειας Συμμαχίας του Μασούντ κατάφερε να διαφύγει και να ενταχθεί σιωπηρά στους Ταλιμπάν.
Ο Χεκματυάρ μιλώντας στην πακιστανική τηλεόραση το 2003 ανέφερε πως βοήθησε τον Οσάμα μπιν Λάντεν και τον Αϊμάν αλ-Ζαουαχίρι να διαφύγουν στα όρη Τόρα Μπόρα κατά τη διάρκεια επίθεσης του αμερικανικού στρατού.
Στο τέλος του 2004, ενώ βρισκόταν στο Πακιστάν, ο Χεκματυάρ πραγματοποίησε κάλεσμα για τζιχάντ κατά των Ηνωμένων Πολιτειών. Αφότου άρχισε να βρίσκεται στην αντιπολίτευση κατά του προέδρου Χαμίντ Καρζάι, ανέφερε μέσω βιντεοσκοπημένου μηνύματος, το οποίο μεταδόθηκε από το Al Jazeera στις 4 Μαΐου 2006, πως επιθυμούσε να πολεμήσει στο πλάι του Αϊμάν Αλ-Ζαουαχίρι, δεύτερου τη τάξει στην ηγεσία της Αλ Κάιντα. Έκτοτε θεωρείται τρομοκράτης από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ανέλαβε την ευθύνη για την ενέδρα στο Σουρομπί όπου σκοτώθηκαν Γάλλοι στρατιώτες.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 2016, μετά από δύο χρόνια διαπραγματεύσεων, το Αφγανιστάν υπογράφει συνθήκη ειρήνης με τον Γκουλμπουντίν Χεκματυάρ η οποία του παρέχει αμνηστία και τη δυνατότητα ενασχόλησης με την πολιτική. Ο πρόεδρος Ασράφ Γκανί θεώρησε αυτή την κίνηση ως πρόοδο η οποία δίνει τη δυνατότητα για περαιτέρω συνομιλίες με τους Ταλιμπάν. Στις 4 Φεβρουαρίου 2017, ο ΟΗΕ αναίρεσε τις κυρώσεις που του επιβλήθηκαν το 2003. Παρόμοια απόφαση εγκρίθηκε τον Φεβρουάριο του 2017 από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στις 4 Μαΐου, ο Γκουλμπουντίν Χεκματυάρ εισήλθε στην Καμπούλ ως επικεφαλής κονβόι με βαρύ οπλισμό ζητώντας από τους Ταλιμπάν να εισέλθουν σε ειρηνευτικές συζητήσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Αφγανιστάν
Απολλώνιος ο Δύσκολος
Ο Απολλώνιος γεννήθηκε και δίδαξε στην Αλεξάνδρεια, ενώ ταξίδεψε και έζησε για ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα και στη Ρώμη. Αξιόλογες θεωρούνται οι παρακάτω εργασίες του Απολλωνίου, οι οποίες σώθηκαν:
Οι παρακάτω εργασίες του χάθηκαν:
Το Περί συντάξεως εξέδωσε ο Αδαμάντιος Κοραής, ενώ κατά τη βυζαντινή και τη μετέπειτα εποχή θεωρήθηκε από τα βασικότερα έργα για την κατανόηση συντακτικών θεμάτων.
Ο Απολλώνιος υποστήριζε ότι η γραμματική είναι τέχνη. Οι απόψεις του δημιούργησαν σχολή και ο γιος του, Αίλιος Ηρωδιανός «ο Τεχνικός», συνέχισε τις εργασίες του. Το επώνυμο «Δύσκολος» δόθηκε στον Απολλώνιο είτε επειδή ήταν κακότροπος στον χαρακτήρα, είτε επειδή τα συγγράμματά του ήταν δυσκολονόητα. Μία τρίτη ερμηνεία είναι ότι είχε ιδιαίτερη ευχέρεια στο να επιλύει περίπλοκα γραμματικά και συντακτικά προβλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γραμματικοί
Πιέτρο Ναρντίνι
Ο Πιέτρο Ναρντίνι (Pietro Nardini, 12 Απριλίου 1722 – 7 Μαΐου 1793) ήταν Ιταλός συνθέτης και βιολιστής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ναρντίνι γεννήθηκε και σπούδασε μουσική στο Λιβόρνο, ενώ αργότερα έγινε μαθητής του Τζουζέπε Ταρτίνι. Ως πρώην μαθητής του Ταρτίνι, εγκαταστάθηκε στη Γερμανία, όπου το 1762 έγινε μαέστρος στην ορχήστρα του παρεκκλησίου της αυλής της Στουτγκάρδης. Ωστόσο, εγκατέλειψε τα καθήκοντά του εκεί το 1765 για να γίνει Kapellmeister το 1770 στον Μέγα Δούκα της Τοσκάνης, στη Φλωρεντία.
Ως βιολιστής του οποίου η φήμη είχε απλωθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη, ο Ναρντίνι κέρδισε τον θαυμασμό του Λέοπολντ Μότσαρτ, ενώ αναφέρεται και από τον Βρετανό συγγραφέα Hester Lynch Piozzi στο έργο του Παρατηρήσεις και σκέψεις από ένα ταξίδι στη Γαλλία, την Ιταλία και τη Γερμανία (Observations and Reflections Made in the Course of a Journey Through France, Italy, and Germany, 1789) ως ο εκτελεστής ενός σόλο σε συναυλία που έδωσε το ζεύγος Piozzi στη Φλωρεντία τον Ιούλιο του 1785.
Ως συνθέτης, ο Ναρντίνι συνέθεσε λίγα έργα, όλα μελωδικά και εύκολα, χρήσιμα για σπουδές τεχνικής. Τα περισσότερο γνωστά είναι η Σονάτα σε Ρε μείζονα και το Κοντσέρτο για βιολί σε Μι ελάσσονα.
Ως φίλος του Λέοπολντ Μότσαρτ, παρευρέθηκε στην άφιξη του γιου του, του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, κατά την πρώτη του επίσκεψη στην Ιταλία και τις προσπάθειές του να βρει μία μόνιμη θέση εκεί το 1770-1771. Επίσης, συνάντησε τον Βοημό συνθέτη Βάτσλαβ Πιχλ. Ο Πιέτρο Ναρντίνι πέθανε στη Φλωρεντία, σε ηλικία 71 ετών.
Σχόλιο της εποχής του
Σχετικά με το παίξιμο και τις συνθέσεις του Ναρντίνι, ο Λέοπολντ Μότσαρτ, εξαιρετικός βιολιστής ο ίδιος, έγραψε:
''«Η ομορφιά, η αγνότητα και η τονική ισορροπία, καθώς και η νοστιμιά του παιξίματός του, δεν μπορούν να ξεπεραστούν. Αλλά δεν εκτελεί πολύ δύσκολα κομμάτια. Οι συνθέσεις του χαρακτηρίζονται από ζωντάνια, χάρη και γλυκύτητα, αλλά δεν έχει ούτε το βάθος αισθήματος, το μέγα πάθος, ούτε τη συγκεντρωμένη ενέργεια του δασκάλου του, Ταρτίνι.»''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Ιταλοί μουσικοί Κατηγορία:Ιταλοί βιολιστές Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Χέλμουτ Χάλερ
Ο Χέλμουτ Χάλερ (γερμανικά: Helmut Haller) (21 Ιουλίου 1939 – 11 Οκτωβρίου 2012) ήταν Γερμανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Εκπροσώπησε τη Δυτική Γερμανία σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα (1962, 1966, 1970). Σε επίπεδο συλλόγων, έπαιξε τόσο στη Γερμανία όσο και στην Ιταλία και κέρδισε τίτλους Σέριε Α με τη Μπολόνια και τη Γιουβέντους.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Χάλερ έπαιξε από το 1948 έως το 1962 για την ΜΚ Άουγκσμπουργκ, προτού μετακινηθεί στην Ιταλία με εφάπαξ αμοιβή 750.000 μάρκων και ετήσιο μισθό 200.000 μάρκων. Τότε στη Γερμανία οι μισθοί των παικτών περιορίζονταν επίσημα στα 500 μάρκα το μήνα – ένα ποσό που αυξήθηκε στα 2.500 μάρκα μετά την δημιουργία της Μπούντεσλιγκα ως ενιαίας πρώτης κατηγορίας το 1963. Στην Ιταλία, ο Χάλερ συνάντησε τους Άλμπερτ Μπρουλς, Καρλ-Χάιντς Σνέλινγκερ και Χορστ Σιμάνιακ, τρεις ακόμη Γερμανούς συμμετέχοντες στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962. αριστερά|μικρογραφία| Ο Χάλερ (γονατιστός, τρίτος από δεξιά) με την πρωταθλήτρια Ιταλίας, Μπολόνια, το 1963–64 Αρχικά, ο Χάλερ έπαιξε για τη Μπολόνια ΦΚ 1909, κερδίζοντας το 1964 τον πρώτο τίτλο Πρωταθλήματος Ιταλίας για τον σύλλογο μετά από 23 χρόνια και τον τελευταίο μέχρι σήμερα στην ιστορία του συλλόγου. Από το 1968 έως το 1973 έπαιξε για τη Γιουβέντους, όπου κέρδισε το πρωτάθλημα το 1972 και το 1973. Το 1973 η Γιουβέντους – με τον Ντίνο Τζοφ στο τέρμα, τον Φράνκο Καούζιο, τον Φάμπιο Καπέλλο και τον Βραζιλιάνο Ζοζέ Αλταφίνι – έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης στο Βελιγράδι εναντίον του ΑΦΚ Άγιαξ. Η ομάδα του Γιόχαν Κρόιφ βρέθηκε μπροστά στο σκορ με κεφαλιά του Τζόνι Ρεπ στο τέταρτο λεπτό. Ο Χάλερ μπήκε στο παιχνίδι στο 49ο λεπτό στη θέση του Ρομπέρτο Μπέτεγκα, αλλά το αποτέλεσμα δεν άλλαξε. Δύο χρόνια νωρίτερα, η Γιουβέντους έχασε για λίγο τους τελικούς του Κυπέλλου Διεθνών Εκθέσεων 1970-71, καθώς αποκλείστηκε από την Λιντς Γιουνάιτεντ με τον κανονισμό των εκτός έδρας γκολ, μετά από αποτελέσματα 2-2 και 1-1.
Το 1973, επέστρεψε στη γενέτειρά του και εντάχθηκε στην ΦΚ Άουγκσμπουργκ, που είχε δημιουργηθεί πρόσφατα μέσω της συγχώνευσης του πρώην συλλόγου του, ΜΚ Άουγκσμπουργκ με τους τοπικούς αντιπάλους ΤΣΒ Σφάμπεν και είχε μόλις προβιβαστεί στη δεύτερη κατηγορία. Ο σύλλογος είχε πληρώσει μόλις 44.000 μάρκα για τη μεταγραφή του Χάλερ και ο Χάλερ απαρνήθηκε έναν σταθερό μισθό, συμβιβαζόμενος με το 5% των εσόδων. Το «Haller-Haller-Hallerluja» έγινε η νέα κραυγή μάχης της ομάδας. Στα τέλη του καλοκαιριού του 1973, λόγω της δημοτικότητάς του, ένας αγώνας στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου εναντίον της γηπεδούχου Μόναχο 1860 προσέλκυσε κοινό που εκτιμάται ότι έφτανε τους 90.000, ένα παγκόσμιο ρεκόρ για αγώνες δεύτερης κατηγορίας. Η Άουγκσμπουργκ τελείωσε εκείνη τη σεζόν πρώτη στη νότια κατηγορία της Ρέγκιοναλιγκα. Στους αγώνες ανόδου, ο σύλλογος έχασε την άνοδο στην Μπούντεσλιγκα για ένα βαθμό από την Τένις Μπορούσια Βερολίνου.
Ο Χάλερ αποσύρθηκε ως παίκτης το 1979.
Εθνική ομάδα
Αφού έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική Δυτικής Γερμανίας σε ηλικία 19 ετών το 1958, έπαιξε στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1962 στη Χιλή, του 1966 στην Αγγλία και του 1970 στο Μεξικό. Συνολικά, κατέγραψε 33 συμμετοχές και 13 γκολ.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962, ο Χάλερ ήταν βασικός στην εθνική ομάδα στην ισοπαλία με την Ιταλία και στις νίκες επί των Χιλής και Ελβετίας στη φάση των ομίλων, αλλά στους προημιτελικούς η Γιουγκοσλαβία επικράτησε με 1–0. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 σχημάτισε τη μεσαία γραμμή της Δυτικής Γερμανίας μαζί με τον Βόλφγκανγκ Όβερατ και τον νεαρό Φραντς Μπεκενμπάουερ. Η Δυτική Γερμανία έφτασε στον τελικό της διοργάνωσης και ο Χάλερ σημείωσε το εναρκτήριο γκολ του παιχνιδιού το οποίο η Γερμανία έχασε με 2–4 από την Αγγλία. Μαζί με το μετάλλιό του, ο Χάλερ πήρε και την μπάλα του αγώνα, αν και περισσότερα από 30 χρόνια αργότερα επέστρεψε στην Αγγλία για να την παραδώσει στον Τζεφ Χερστ, ο οποίος είχε σημειώσει χατ τρικ στον αγώνα και γι΄ αυτό θεωρείτο από την παράδοση ότι είχε δικαίωμα στο μπάλα. Μετά τον Εουσέμπιο της Πορτογαλίας, ο οποίος σημείωσε 9 γκολ, ο Χάλρε ήταν με 6 γκολ ο δεύτερος κορυφαίος σκόρερ της διοργάνωσης. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970, όπου η Δυτική Γερμανία κατέκτησε την τρίτη θέση, ο Χάλερ χρησιμοποιήθηκε μόνο στον πρώτο αγώνα των ομίλων εναντίον του Μαρόκου, αντικαθιστώντας τον Γιούργκεν Γκραμπόφσκι στο ημίχρονο. Ο Χάλερ ταλαιπωρήθηκε από προβλήματα τραυματισμών ενόψει της διοργάνωσης.
Στυλ παιχνιδιού
μικρογραφία| Ο Χάλερ (αριστερά) σε αγώνα των Μπιανκονέρι το 1971 εναντίον της [[Ελλάς Βερόνα|Βερόνα]] Τόσο δημιουργός όσο και σκόρερ, ο Χάλερ διακρίθηκε για την εξαιρετική τεχνική και τη φινέτσα του ως επιθετικός, αλλά και για τα προβλήματα βάρους του, που τον προβλημάτιζαν σε όλη την καριέρα του. Στην Ιταλία, ο Χάλερ θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους εξτρέμ της δεκαετίας του 1960 και καθοριστικός παίκτης της Μπολόνια. Παραμένει διάσημος για την «ακαταμάχητη ντρίμπλα του, την έμφυτη ιδιοφυΐα του, τη μεγάλη του οπτική για γκολ, το χάρισμά του».
Διακρίσεις
Μπολόνια
Άουγκσμπουργκ
Γερμανία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυτικογερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Άουγκσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεγκιονάλλιγκα
Μαρσιγιάκ-Βαλόν
Το Μαρσιγιάκ-Βαλόν (γαλλικά: Marcillac-Vallon, οξιτανικά: Marcilhac del Valon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαρσιγιακουά (γαλλικά: Marcillacois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Ο Κουρσάρος (Μπάιρον)
Ο κουρσάρος (αγγλικός τίτλος: The Corsair) είναι αφηγηματικό ποίημα του Λόρδου Μπάιρον που δημοσιεύτηκε το 1814 στο Λονδίνο. Το ποίημα είχε άμεση επιτυχία, πούλησε 10.000 αντίτυπα την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του, επιβεβαιώνοντας τη φήμη του Μπάιρον ως του πιο δημοφιλούς και επιδραστικότερου ποιητή της γενιάς του. Το έργο ενέπνευσε όπερες, μουσική, πίνακες ζωγραφικής και μπαλέτα.
Σε τρία άσματα, αφηγείται την ιστορία ενός Έλληνα πειρατή που επιτίθεται στον Τούρκο πασά. Με αλληγορικό τρόπο εκφράζει τις απόψεις του Μπάιρον για την Ελλάδα, την οποία παρουσιάζει ως χώρα ελεύθερων και ανεξάρτητων ανθρώπων υπό τουρκική κυριαρχία. Λίγα χρόνια πριν το ξέσπασμα της Ελληνικής επανάστασης, εκφράζει τον πόθο να δει τη χώρα ελευθερωμένη. Το μεγάλο ενδιαφέρον του συγγραφέα για τη χώρα μας χρονολογείται από το πρώτο ταξίδι του στην Ελλάδα από το 1809 έως το 1811.
Το ποίημα είναι ένα από τα έργα του Μπάιρον που σχετίζονται με το θέμα της Ανατολής. Ήταν αφιερωμένο στον Ιρλανδό ποιητή Τόμας Μουρ.
Υπόθεση
Στο πρώτο άσμα παρουσιάζεται ο Κόνραντ, ένας Έλληνας πειρατής, που σαρώνει τη Μεσόγειο Θάλασσα. Οι άνδρες του τον φοβούνται και τον σέβονται, είναι άγριος, ατρόμητος και αδίστακτος, ωστόσο κρύβει μια βαθιά αγάπη για την αγαπημένη του Μεντόρα, η οποία είναι επίσης πολύ ερωτευμένη. Στο άκουσμα της απόφασης του Τούρκου πασά Σαΐντ να ξεκινήσει εκστρατεία εναντίον του, αποφασίζει να επιτεθεί πρώτος. Η Μεντόρα προσπαθεί να τον πείσει να εγκαταλείψει το σχέδιό του και να μην ξεκινήσει την αποστολή. Πλέει από το νησί του στο Αιγαίο για να επιτεθεί στον πασά σε άλλο νησί. αριστερά|μικρογραφία|Η Μεντόρα περιμένει την επιστροφή του Κόνραντ, εικονογράφηση του 1871 Το δεύτερο άσμα περιγράφει την επίθεση. Ο πασάς και οι άνδρες του βρίσκονται σε συμπόσιο στο σαράι για να γιορτάσουν την επερχόμενη εκστρατεία, όταν εμφανίζεται ο Κόνραντ, μεταμφιεσμένος σε δερβίση. Όταν η ταυτότητά του αποκαλύπτεται, ξεκινά η μάχη. Αιφνιδιασμένοι, βλέποντας τα πλοία και το σαράι να καίγονται, ο πασάς και οι στρατιώτες του στην αρχή τρομάζουν. Ο Κόνραντ ακούει τις κραυγές των γυναικών στο χαρέμι, όπου βρίσκεται και η αγαπημένη σκλάβα του πασά η Γκιουλνάρ, και ορμάει να τις σώσει από τις φλόγες. Αυτή η εκτροπή δίνει τη δυνατότητα στις δυνάμεις του πασά να πραγματοποιήσουν αντεπίθεση. Σκοτώνουν τους περισσότερους από τους επιτιθέμενους και αιχμαλωτίζουν τον Κόνραντ. Ο αλυσοδεμένος πειρατής θα εκτελεσθεί την αυγή. Η μόνη του σκέψη είναι η Μεντόρα. Έχει αποκοιμηθεί όταν η Γκιουλνάρ πηγαίνει κρυφά στο κελί του, μαγεμένη από το θάρρος του, για να τον ευχαριστήσει που τις έσωσε. Του λέει ότι θα προσπαθήσει να τον σώσει.
Το τρίτο άσμα αρχίζει με δηλώσεις θαυμασμού του Μπάιρον για τη σκλαβωμένη Ελλάδα που καταλήγουν με τον στίχο:
Πώς ποθούσα, πάλι ελεύθερη μια μέρα να σε ξαναχαιρετούσα! μικρογραφία|250x250εσ|Η επιστροφή του Κουρσάρου, [[Φορντ Μάντοξ Μπράουν (π. 1871)]] Στο νησί του κουρσάρου, η Μεντόρα ανησυχεί για τον αγαπημένο της. Μια βάρκα πλησιάζει την ακτή και οι επιζώντες πειρατές φέρνουν τα τρομερά νέα ότι ο αρχηγός τους αιχμαλωτίσθηκε, οι άνδρες του αποφασίζουν με κάθε κόστος να τον σώσουν από την αιχμαλωσία. Στο σαράι, η Γκιουλνάρ προσπαθεί να ξεγελάσει τον πασά για να ελευθερώσει τον Κόνραντ: του προτείνει να τον κρατήσει ζωντανό και να ζητήσει λύτρα. Αποτυγχάνει, ο πασάς την υποπτεύεται ότι έχει ερωτευθεί τον πειρατή και απειλεί να τους σκοτώσει και τους δύο. Τρεις μέρες αργότερα, η Γκιουλνάρ επιστρέφει στον Κόνραντ, του εξομολογείται τον έρωτά της και του ζητά να δολοφονήσει τον πασά και να φύγουν μαζί, κάτι που θα της επέτρεπε να ανακτήσει την ελευθερία της. Από περηφάνια, ο Κόνραντ αρνείται, προτιμώντας να πεθάνει παρά να ατιμαστεί δολοφονώντας τον πασά στον ύπνο του. Η Γκιουλνάρ σκοτώνει μόνη της τον πασά. Ο Κόνραντ δραπετεύει και την παίρνει μαζί του πίσω στο νησί του. Απογοητευμένη από την ψυχρότητά του, η Γκιουλνάρ τον παρακαλεί να τη συγχωρέσει, ο κουρσάρος της εκφράζει την ευγνωμοσύνη του και να την αγκαλιάζει. Διασχίζοντας τη θάλασσα συναντούν τους άνδρες του Κόνραντ που ήρθαν να τον σώσουν. Φτάνοντας στο νησί, μέσα σε τραγούδια χαράς, ο Κόνραντ, βασανισμένος από ένα φοβερό προαίσθημα, μαθαίνει ότι η Μεντόρα αυτοκτόνησε, πιστεύοντας ότι αυτός είχε θανατωθεί. Στην τελευταία σκηνή, ο Κόνραντ, τρελός από θλίψη, φεύγει από το νησί μόνος και εξαφανίζεται.
Ο ήρωας
μικρογραφία|Ο Κουρσάρος, [[Οράς Βερνέ (1824)]] Ο χαρακτήρας του Κόνραντ προσφέρει στον λόρδο Μπάιρον την ευκαιρία να εμβαθύνει, μετά το Προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ, τον τύπο του Βυρωνικού ήρωα, σκοτεινό και πικρόχολο, χλευαστικό και περιφρονητικό, που κάτω από μια εμφάνιση ψυχρότητας κρύβει πάθη που τον κατακαίνε. Τον παρουσιάζει σκληρό, βίαιο και ατίθασο αλλά θαρραλέο, ιπποτικό και μεγαλόψυχο. Λέει ότι στα νιάτα του απορρίφθηκε από την κοινωνία λόγω των πράξεών του και οι άνθρωποι τον περιφρονούν: «Ήξερε ότι τον μισούσαν. Αλλά ήξερε επίσης ότι όσοι τον μισούσαν σέρνονταν μπροστά του από φόβο. Μοναχικός, άγριος, παράξενος, ζούσε απαλλαγμένος από κάθε αίσθημα στοργής». Κι όμως, η καρδιά του δεν έχει παγώσει τελείως, είναι ερωτευμένος με τη Μεντόρα, στην οποία παραμένει πιστός. Η μισανθρωπία του δεν έρχεται σε αντίθεση με τον έρωτά του, το αντίθετο:«… η τρυφερή αγάπη μου για σένα και το μίσος μου για τους ανθρώπους είναι τόσο συνδεμένα που, αν τα χώριζαν, θα σταματούσα να σ' αγαπώ και θα αγαπούσα την ανθρώπινη φυλή».
Το τέλος του Κουρσάρου, όπως και Ο Γκιαούρης (1813), αφήνει τον αναγνώστη με την αίσθηση ενός αινίγματος που δεν έχει λυθεί γύρω από ολόκληρη την ύπαρξη του πρωταγωνιστή. Ως συνέχειά του θεωρείται το ποίημα Ο Λάρα (1814).
Επιρροή
μικρογραφία|Επεισόδιο από τον Κουρσάρο [[Ευγένιος Ντελακρουά|Ντελακρουά (1831) ]] Το ποίημα διασκευάστηκε ή ενέπνευσε πολλά άλλα έργα σε διάφορα είδη.
Κάποιοι κριτικοί υποστήριξαν ότι έμπνευση για το ποίημα ήταν η ζωή του πειρατή Ζαν Λαφίτ.
Σταυράτον
thumb|right|250px|Σταυράτον κοπής επί Αυτοκράτορα [[Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγος|Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου (βασ. 1391–1425).]]thumb|250x250px|1/8 σταυράτου του [[Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος|Κωνσταντίνου ΙΑ´ Παλαιολόγου, 1448-1453, από τα τελευταία βυζαντινά νομίσματα που κόπηκαν]] Το σταυράτον υπήρξε αργυρό νόμισμα της ύστερης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ιστορική αναδρομή
Ο όρος πρωτοεμφανίζεται στα μέσα του 11ου αιώνα για μια κατηγορία χρυσών ιστάμενων που απεικόνιζαν τη μορφή του Αυτοκράτορα, κρατώντας σκήπτρο. Πιο συγκεκριμένα όμως ως "σταυράτον" είναι γνωστός ο τύπος ενός μεγαλόσχημου αργυρού νομίσματος, ο οποίος εισήχθη περί τα 1367 υπό του Αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου (βασ. 1341-1376, 1379-1391), και χρησιμοποιήθηκε μέχρι την εκπνοή της Αυτοκρατορίας. Το όνομά του ετυμολογείται από τον σταυρό που φέρει η όψη του, πιθανότατα καθ' ομοίωση του ναπολιτάνικου Gigliato, που χρησιμοποιήθηκε και στην Προβηγκία. Μια εναλλακτική ερμηνεία του ονόματος ανάγεται στους μικρούς, αλλά διακριτούς εγχάρακτους σταυρούς, που φέρουν οι επιγραφές του νομίσματος, μια λεπτομέρεια μάλλον ασυνήθιστη στη Βυζαντινή νομισματολογία.
Υποδιαιρέσεις του σταυράτου ήταν δύο αργυρά νομίσματα στο ½ και ⅛ της αξίας: το πρώτο ζύγιζε 4,4 γρ. (αργότερα εξέπεσε στα 3,7 γρ.) και το δεύτερο -γνωστό και ως δουκατόπουλον (ή δουκατέλο σε ιταλόφωνες πηγές) ή άσπρο- ήταν βάρους 1,1 γρ. Η υποδιαίρεση στο ¼ δεν κόπηκε ποτέ: αντ' αυτού χρησιμοποιήθηκε το αργυρό Βενετσιάνικο δουκάτο.
Το σταυράτον και οι υποδιαιρέσεις του φέρουν τη μορφή του Ιησού στην εμπρόσθια όψη και τη μορφή του Αυτοκράτορα στην οπίσθια όψη. Οι δε επιγραφές είναι ως επί το πλείστον ομοιόμορφες, όπου αναγράφεται εντός δύο ομόκεντρων κύκλων το όνομα του Αυτοκράτορα συνοδευόμενο από τη φράση "ΔΕΣΠΟΤΙΣ Ο ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ / Θ[ΕΟ]Υ ΧΑΡΙΤΙ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΡΩΜΑΙΩΝ". Επί Ιωάννη Ε΄ τα σταυράτα φέρουν την ως άνω επιγραφή σε αντίθετη φορά, ενώ επί Μανουήλ Β΄ η ίδια επιγραφή παραφράσσεται ως εξής: "Θ[ΕΟ]Υ ΧΑΡΙΤΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ".
Μέχρι το 1990, οπότε εμφανίστηκε ένας θησαυρός που περιείχε 90 νομίσματα και με την εξαίρεση δυο μισών σταυράτων, κανένα αργυρό νόμισμα από την εποχή του ύστατου Βυζαντινού Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου (βασ. 1449-1453) δεν ήταν γνωστό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νομίσματα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Αργυρά νομίσματα
Μπόρις Άνισφελντ
Οι απαρχές και η καθιέρωση
Ο Άνισφελντ γεννήθηκε στο Μπιέλτσι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, το σημερινό Μπάλτσι της Μολδαβίας, και μέχρι τα 17 του χρόνια έμενε στο σπίτι των μεσοαστών γονιών του. Σε ηλικία επτά ετών έμαθε να παίζει βιολί και άρχισε ιδιαίτερα μαθήματα ζωγραφικής. Επίσης έμαθε γερμανικά και γαλλικά.
Το 1904 η Συμβουλευτική Επιτροπή της Ακαδημίας αποφασίζει να χορηγήσει μια εφάπαξ υποτροφία στον Άνισφελντ, χρήματα με τα οποία ο ζωγράφος περνά το καλοκαίρι ταξιδεύοντας ανά τη Ρώσία και κάνει τον γάμο του με τη Φρήντα Γκλέσερμαν, κόρη ενός εμπόρου του Πσκοβ.
Το επόμενο έτος ο καλλιτέχνης και τεχνοκριτικός Ίγκορ Γκραμπάρ «ανακαλύπτει» τον νεαρό ζωγράφο και τον συστήνει στον Σεργκέι Π. Ντιάγκιλεφ. Ο Άνισφελντ εισήλθε έτσι σε έναν κύκλο εικαστικών καλλιτεχνών σχετικό με την ομάδα του Μιρ ισκούστβα. Παράλληλα, εργαζόταν ως εικονογράφος στα σατιρικά περιοδικά Ζούπελ και `Αντσκαγια Πότστα