cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρχαίοι Ρόδιοι
Οι τέχνες των Ροδίων
Στην αρχαία Ρόδο άκμαζε η μεταλλουργία, αφού κατά τον μύθο οι Τελχίνες που ήρθαν από την Κύπρο ή την Κρήτη και εγκαταστάθηκαν στη Ρόδο ήταν άριστοι τεχνίτες του μετάλλου. Κατασκεύαζαν κυρίως πολεμικά όπλα και πολεμικές μηχανές. Εκτός αυτού είχαν άριστες επιδόσεις στην ναυσιπλοΐα και στη ναυπηγική τέχνη. Ξακουστά ήταν τα πλοία που κατασκεύαζαν οι τεχνίτες της Λίνδου, ενώ θεωρούνται οι πρώτοι ναυπηγοί των περίφημων καραβιών τύπου keletes.
Άλλες σημαντικές επιδόσεις των νησιωτών Ροδίων ήταν η αγγειοπλαστική. Κατασκεύαζαν τα περίφημα Θερίκλεια, που ήταν έντεχνα μεταλλικά, ίσως και αργυρά αγγεία σε σχήμα ποτηριού. Αλλά και τα πήλινα αγγεία τους ήταν γνωστά και αναφέρονται συχνά με τα καλύτερα λόγια. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Σινώπης από τον Μιθριδάτη, οι Ρόδιοι έστειλαν στους κατοίκους 10.000 οίνου κεράμια. Πολλά είναι τα αρχαιολογικά ευρήματα στην Αθήνα, στην Αλεξάνδρεια και τη Σικελία που αποδεικνύουν τη διάδοση των αγγείων από τη Ρόδο. Αρχαιολογικά ευρήματα κεραμικών αμφορέων από τη Ρόδο (και από τη Θάσο και από την Κνίδο) σημειώθηκαν και στη νότια Ρωσία. Μια άλλη πηγή θέλει τους αρχαίους Ρόδιους να είναι οι ιδρυτές της Παρθενόπης (μετέπειτα Νεάπολις / Νάπολη). Αξιοσημείωτη είναι δε μια ιδιαίτερα σπάνια αγγειοπλαστική τέχνη που συναντάμε μόνο στη Ρόδο, και με την οποία κατασκευάζονταν αρωματικά ποτήρια για την κατάνυξη οίνου και φέρουν το όνομα της Λίνδου.
Μεμονωμένα αναφέρονται και άλλα προϊόντα των Ροδίων. Οι καλλυντικές αλοιφές ήταν πολύ καλές, ενώ η τέχνη των αρτοποιών ήταν φημισμένη για τα νόστιμα γλυκά του νησιού που εξάγονταν διεθνώς. Επίσης παρασκεύαζαν καλή κόλλα και την καλύτερη άσπρη μπογιά Λευκό του Μόλυβδου της εποχής τους. Επίσης αναφέρονται και υποδήματα από τη Ρόδο.
Κύρτανθος
Είδη
• # Cyrtanthus epiphyticus
• # Cyrtanthus erubescens
• # Cyrtanthus eucallus
• # Cyrtanthus falcatus
• # Cyrtanthus fergusoniae
• # Cyrtanthus flammosus
• # Cyrtanthus flanaganii
• # Cyrtanthus flavus
• # Cyrtanthus galpinii
• # Cyrtanthus guthrieae
• # Cyrtanthus helictus
• # Cyrtanthus herrei
• # Cyrtanthus huttonii
• # Cyrtanthus junodii
• # Cyrtanthus labiatus
• # Cyrtanthus leptosiphon
• # Cyrtanthus leucanthus
• # Cyrtanthus loddigesianus
• # Cyrtanthus macmasteri
• # Cyrtanthus macowanii
• # Cyrtanthus montanus
• # Cyrtanthus nutans
• # Cyrtanthus obliquus
• # Cyrtanthus obrienii
• # Cyrtanthus ochroleucus
• # Cyrtanthus odorus
• # Cyrtanthus rhodesianus
• # Cyrtanthus rhododactylus
• # Cyrtanthus rotundilobus
• # Cyrtanthus sanguineus
• # Cyrtanthus smithiae
• # Cyrtanthus spiralis
• # Cyrtanthus staadensis
• # Cyrtanthus stenanthus
• # Cyrtanthus striatus
• # Cyrtanthus suaveolens
• # Cyrtanthus tuckii
• # Cyrtanthus ventricosus
• # Cyrtanthus wellandii
• # Cyrtanthus welwitschii
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμαρυλλιδοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αφρικής
Μεροβίγγειοι
Οι Μεροβίγγειοι ή Δυναστεία των Μεροβίγγειων ήταν η βασιλική οικογένεια που κυβέρνησε τους Φράγκους από τα μέσα του 5ου αιώνα μέχρι το 751. Ο όρος "Βασιλιάς των Φραγκων" εμφανίζεται για πρώτη φορά στη βόρεια Γαλατία, όλοι οι Φράγκοι ενώθηκαν από την εξουσία τους (509). Οι κατακτήσεις συνεχίστηκαν, όταν ηττήθηκαν οι Βησιγότθοι (507) και οι Βουργουνδοί (534) επεκτάθηκαν στη Ραετία (537), οι Αλαμαννοί, οι Βαυαροί και οι Σάξονες δέχτηκαν την ηγεμονία τους. Το βασίλειο των Μεροβίγγειων ήταν το ισχυρότερο σε ολόκληρη τη δυτική Ευρώπη όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο όρος "Μεροβίγγειοι" προέρχεται από το Λατινικό "Μεροβίγγι" που μεταφράζεται "γιοι του Μεροβαίου", ένας Φραγκικός όρος παρόμοιος με τον αρχαίο Αγγλικό "Μεροβιόβινγκ" με την παραδοσιακή Γερμανική κατάληξη "-ινγκ". Το όνομα ορίζει την καταγωγή των βασιλέων της δυναστείας από τον γενάρχη Μεροβαίο. Σε αντίθεση με τις υπόλοιπες Άγγλο-Σαξονικές δυναστείες οι Μεροβίγγειοι βασιλείς δεν διεκδίκησαν την καταγωγή τους από κάποιον θεό και δεν έγιναν αντικείμενο λατρείας. Οι Μεροβίγγειοι βασιλείς είχαν μακριά μαλλιά για να διακριθούν από τους υπόλοιπους Φράγκους που είχαν κοντά, οι σύγχρονες πηγές τους καταγράφουν σαν "μακρυμάλληδες βασιλείς". Ένα μέλος της οικογένειας που έκοβε τα μαλλιά του δεν είχε δικαιώματα να γίνει βασιλιάς και πήγαινε συνήθως σε μοναστήρι.
Θρύλοι και ιστορίες
thumb|250px|right|Το Φραγκικό βασίλειο των Μεροβιγγείων στο μέγιστο της επέκτασης του Για τους Μεροβίγγειους υπήρχε ο θρύλος, ότι είχαν έρθει από τη Θάλασσα. Λεγόταν ότι είχαν υπεράνθρωπες δυνάμεις και διαδόθηκαν διάφορες ιστορίες για την καταγωγή της οικογένειας. Λεγόταν, ότι η μητέρα του Μεροβαίου βιάστηκε από ένα θαλάσσιο τέρας, όταν ήταν ήδη έγκυος και έτσι γεννήθηκε ο Μεροβαίος. Άλλες ιστορίες έλεγαν, ότι ο οίκος προερχόταν από την Αρχαία Ελλάδα, ενώ μια άλλη τους θέλει απογόνους εξ Αίματος του Ιησού και της Μαρίας Μαγδαληνής. Ο Μεροβαίος, ο επώνυμος ήρωας, κατά τη μυθική παράδοση ήταν γεννημένος μισός άνθρωπος και μισός ταύρος (το κεφάλι του ταύρου παίζει σημαντικό ρόλο στη συμβολική των Μεροβίγγιων) από ένα θαλάσσιο τέρας στην παραλία.
Δημιουργία
Ο Κλόβις Α΄ νίκησε τον Ρωμαίο στρατηγό Συάγριο με τον οποίο βρισκόταν σε πόλεμο για την κυριαρχία στη βόρεια Γαλατία (486), η νίκη αυτή εδραίωσε την εξουσία του. Ο Κλόβις Α΄ νίκησε κατόπιν τους Αλαμαννούς στη "μάχη του Τολμπιάκ" (496), ο Γρηγόριος Τουρώνης περιγράφει ότι μετά τη νίκη ο Κλόβις Α΄ βαπτίστηκε στην Καθολική Εκκλησία, τη θρησκεία της συζύγου του. Ακολούθησε η αποφασιστική νίκη απέναντι στο Βασίλειο των Βησιγότθων της Τουλούζης στη Μάχη του Βουγιέ (507). Μετά τον θάνατο του Κλόβι Α΄ το βασίλειο μοιράστηκε ανάμεσα στον ίδιο και τους τέσσερις γιους του, η παράδοση της διανομής του βασιλείου ανάμεσα στους γιους του βασιλιά συνεχίστηκε και τον επόμενο αιώνα. Κάθε Μεροβίγγειος βασιλιάς κυβερνούσε το βασίλειο του σαν μια ανεξάρτητη εθνική οντότητα αλλά πολλές φορές ενώθηκαν σε ένα ενιαίο βασίλειο. Πολλές πηγές περιγράφουν τη μυθική καταγωγή των πρώτων Μεροβίγγειων από κάποια θεότητα, αυτό εξηγεί τις μεγάλες νίκες τους στις μάχες. Ο μεγάλος Βρετανός Αιγυπτιολόγος Φλίντερς Πέτρι υποθέτει (1906) ότι οι "Μαρβιγγί" για τους οποίους ο Κλαύδιος Πτολεμαίος καταγράφει ότι ζούσαν κοντά στον Ρήνο ήταν πρόγονοι των Μεροβιγγείων.
Πτώση
thumb|200px|right|Χρυσό νόμισμα του [[Δαγοβέρτος Α΄|Δαγοβέρτου Α΄ κομμένο στο νομισματοκοπείο του Παρισιού]] Με τον θάνατο του Πιπίνου σε μεγάλη ηλικία αφού είχε κυβερνήσει σαν Μαγιορδόμος πολλά χρόνια ο γιος του Κάρολος Μαρτέλος ξεκίνησε τις συγκρούσεις ανάμεσα στους ευγενείς και τη θετή του μητέρα, οι φήμες ότι ήταν πολύ σκληρός εξασθένησαν περισσότερο τη θέση του βασιλιά. Ο Κάρολος Μαρτέλος πέτυχε στη Μάχη του Πουατιέ (732) μεγάλη νίκη απέναντι στους Μουσουλμάνους, την ίδια εποχή ο Βούλγαρος χάνος Τέρβελ και ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων Γ´ νίκησαν τους Άραβες υπό τον Μασλαμά ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ. Οι νίκες αυτές διέκοψαν την προέλαση των Αράβων και του Ισλάμ στην κεντρική Ευρώπη. Ο Κάρολος Μαρτέλος δεν κυβέρνησε ποτέ μόνος του χωρίς κάποιον Μεροβίγγειο βασιλιά έστω διακοσμητικό, έδειξε σεβασμό στον βασιλικό θεσμό. Οι γιοι του Καρλομάν ο μαγιορδόμος και Πιπίνος ο Βραχύς διόρισαν άλλον έναν διακοσμητικό βασιλιά τον Χιλδέριχο Γ΄ για να αποτρέψουν την επανάσταση στην περιφέρεια. Ο Πιπίνος ο Βραχύς τελικά εκτόπισε οριστικά τον τελευταίο Μεροβίγγειο βασιλιά (751), με την υποστήριξη της αριστοκρατίας και του πάπα Ζαχαρία ανακηρύχτηκε νέος βασιλιάς των Φράγκων με ίδρυση της δυναστείας του.
Νομοθεσία
Οι Μεροβίγγειοι βασιλείς μοίρασαν τον πλούτο τους με τους οπαδούς τους, περιείχε τον υπαρκτό πλούτο και τα εδάφη μαζί με την αγροτική γη. Ο ιστορικός Ντανιέλ Ρόουτς (γεν. το 1935) σημειώνει "όταν πέθανε κάποιος βασιλιάς η περιουσία του μοιραζόταν στους διαδόχους του, το βασίλειο ήταν μία μορφή κληρονομιάς". Οι βασιλείς διόριζαν Κόμητες με στόχο την άμυνα, την τοπική διοίκηση και την επίλυση των δικαστικών διαφορών, το παλιό Ρωμαϊκό σύστημα φορολόγησης και γραφειοκρατίας καταργήθηκε. Οι κόμητες είχαν καθήκον να εξοπλίσουν τον βασιλικό στρατό με άντρες, σε αντάλλαγμα έπαιρναν εδάφη και γη. Οι ετήσιες συνελεύσεις τον ευγενών είχαν στόχο να καθορίσουν την εξέλιξη του πολέμου και των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Οι στρατοί απαιτούσαν να περνά ο νέος βασιλιάς κάτω από τις ασπίδες του, έθιμο πανάρχαιο στα Γερμανικά φύλλα που τονίζει ότι ο βασιλιάς ήταν ταυτόχρονα και αρχηγός του στρατού. Ο βασιλιάς με τη σειρά του είχε υποχρέωση να προσφέρει προστασία στους Κόμητες, το σύστημα εξελίχθηκε σε Φεουδαρχία και διατηρήθηκε μέχρι την εποχή που ξέσπασε ο Εκατονταετής Πόλεμος. Το εμπόριο παρουσίασε μεγάλη παρακμή σε σχέση με τη μεγάλη έξαρση στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, τον Μεσαίωνα κυριάρχησε στο εμπόριο οι Ιουδαίοι Ραχανίτες.
Οι νόμοι των Μεροβιγγείων δεν εφαρμόστηκαν εξ΄ίσου σε όλους, οι Ριπουάριοι Φράγκοι κωδικοποίησαν αργότερα τη δική τους νομοθεσία, ο Σαλικός νόμος ήταν ο πρώτος που κωδικοποιήθηκε (511) και εφαρμόστηκε μέχρι την εποχή των Βαλουά. Οι Φράγκοι υστερούσαν σημαντικά σε αυτόν τον τομέα σε σχέση με τους Βησιγότθους και τους Βουργουνδίους που είχαν σταθερή νομοθεσία βασισμένη στην αρχαία Ρώμη. Η νομοθεσία των Φράγκων στηρίχτηκε περισσότερο στην παράδοση, δεν είχαν σταθερή νομοθεσία σαν αυτή που είχε εφαρμόσει με αυστηρότητα ο Ιουστινιανός Α´ στη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Τα μοναδικά διατάγματα που έχουν σωθεί σχετίζονται με τη διανομή της κληρονομιάς ανάμεσα στους απογόνους.
Νομίσματα
Τα Φραγκικά νομίσματα κόπηκαν στην αρχή στο όνομα του Βυζαντινού αυτοκράτορα, ο Θευδεβέρτος Α΄ ήταν ο πρώτος που έκοψε νομίσματα στο δικό του όνομα. Στο νόμισμα απεικονίζεται ο Θευδεβέρτος με το στέμμα του Βυζαντινού αυτοκράτορα και φορούσε μία Τόγκα σύμφωνα με τα πρότυπα της αρχαιότητας. Τα Σόλιδος και τα Τριτημόρια κόπηκαν στη Φραγκία την περίοδο 673 - 675. Ο Χιλδέριχος Β΄ ήταν ο πρώτος βασιλιάς που έκοψε Δηνάριο, πολλά μη βασιλικά δηνάρια εμφανίζονται την περίοδο 673 - 675, αργότερα αντικαταστάθηκαν από τα Δηνάρια των Καρολιδών. Πολλά χρυσά νομίσματα των Μεροβίγγειων που κόπηκαν στο Παρίσι βρίσκονται σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας.
Θρησκεία
Το πιο χαρακτηριστικό δείγμα της Μεροβίγγειας λογοτεχνίας παρουσιάζεται στο έργο "Η Ζωή των Αγίων". Η αγιογραφία των Φράγκων δεν είχε σχέση με αυτή των Ρωμαίων, στόχος της ήταν βασικά η αγιοποίηση της δυναστείας μέσω της εκκλησίας, συνδέεται με τους ιερούς τόπους ταφής των Αγίων και με τα θαύματα τους. Τα θαύματα των Μεροβίγγειων Αγίων είναι το βασικότερο θέμα στην Αγιογραφία τους, πολλές Άγιες λατρεύτηκαν τοπικά ιδιαίτερα γυναίκες, η λατρεία τους αναζωπυρώθηκε τον Μεσαίωνα λόγω του μεγάλου αριθμού από μοναχές. Η Τζούντιθ Όλιβερ παρουσιάζει πέντε Μεροβίγγειες Αγίες στην επισκοπή της Λιέγης σε έναν μακρύ κατάλογο από ένα ψαλτήρι του 13ου αιώνα. Το βιογραφικό των έξι τελευταίων Μεροβίγγειων Αγίων μεταφράστηκε από σύγχρονους συγγραφείς όπως ο Πολ Φουράκρε και ο Ρίτσαρντ Γκέρμπερντίνγκ, παρουσιάζονται στη "Βιβλιοθήκη της Ιστορίας των Φράγκων".
Γλώσσα
thumb|250px|right|Χρυσό νόμισμα του Χλωτάριου Β΄ Ο καθηγητής Γιτζάκ Χεν (γεν. το 1963) σημειώνει ότι ο Γαλάτο-Ρωμαϊκός πληθυσμός ήταν εξαιρετικά μεγαλύτερος σε σχέση με τον αντίστοιχο Φραγκικό όταν κυβερνούσαν οι Μεροβίγγειοι ιδιαίτερα σε περιοχές νότια από τον Σηκουάνα, οι Φράγκοι ζούσαν κυρίως στον Ρήνο. Προχωρώντας νοτιότερα στη Γαλατία η Φραγκική παρουσία εξασθενούσε σημαντικά, δεν υπάρχει καμία ένδειξη για την ύπαρξη Φράγκων σε περιοχές νότια από την Κοιλάδα του Λίγηρα. Η απουσία Φράγκικων λογοτεχνικών έργων δείχνει ότι εγκατέλειψαν γρήγορα τη μητρική τους γλώσσα, από την εποχή των πρώτων βασιλέων της δυναστείας. Ο Χεν πιστεύει ότι στη Νευστρία, στη Βουργουνδία και την Ακουιτανία παρέμεινε η Λατινική γλώσσα σαν καθομιλουμένη τόσο την περίοδο των Μεροβίγγειων όσο και την περίοδο των Καρολιδών. Ο Χολμς αντίθετα σημειώνει ότι μια Γερμανική γλώσσα βρέθηκε σε επίσμα έγγραφα στη δυτική Αυστρασία και στη Νευστρία στα τέλη της δεκαετίας του 850, διατηρήθηκε μέχρι τον 10ο αιώνα.
Ιστοριογραφία
Πέρα από τα χρονικά αυτά διασώζονται πολλά γράμματα και επιστολές κληρικών όπως του Γρηγορίου και του Σουλπίκιου του Ευσεβούς αλλά λίγα από αυτά επιβιώνουν σήμερα, αναφέρονται δικαστικές αποφάσεις, προνόμια και δωρεές. Διασώζονται πολλά έγγραφα από την εποχή του Χλωτάριου Β΄ και του Δαγοβέρτου Α΄ που δείχνουν ότι ο βασιλιάς ήταν ο ανώτερος δικαστής και πολλές βιογραφίες Αγίων όπως του Αγίου Ελίγιου και του Αγίου Λεοδεγάριου που γράφτηκαν λίγο μετά τον θάνατο τους. Πολλά αρχαιολογικά ευρήματα θεωρούνται σημαντική πηγή γνώσεων για τους Φράγκους εκείνη την εποχή, το σημαντικότερο ήταν η επεισοδιακή ανακάλυψη του τάφου του Χιλδέριχου Α΄ στην εκκλησία του Σαιν-Μπρις στο Τουρναί. Τα ευρήματα περιέχουν το κεφάλι ενός χρυσού ταύρου και χρυσά αντικείμενα όπως μέλισσες και έντομα με τα οποία ο Ναπολέων Α΄ διακόσμησε τη στολή του. Τα κοσμήματα μιας επιφανούς βασίλισσας των Φράγκων που πιθανότατα ήταν η Αρεγούνδη σύζυγος του Χλωτάριου Α΄ βρέθηκαν στη Βασιλική Σαιν-Ντενί στο Παρίσι (1957), είναι καλοδιατηρημένα και δείχνουν τον τρόπο ζωής των Φράγκων εκείνης της εποχής.
Κατάλογος βασιλέων της δυναστείας
Στη συνέχεια καταγράφονται οι βασιλείς, η περίοδος βασιλείας τους και σε ποια ή ποιες από τις τέσσερις περιοχές, που διαιρέθηκε το βασίλειο κατά περιόδους, βασίλεψαν.
Τον Κλόβι Α΄ διαδέχθηκαν οι τέσσερις γιοί του, που διαίρεσαν το βασίλειο:
Τον Χλωτάριο Α΄ διαδέχθηκαν οι τέσσερις γιοί του:
Γενεαλογία των Μεροβιγγείων της Φραγκίας
Σημ.: το βασίλειο τη Νευστρίας είχε πρωτεύουσα τη Σουασόν. το βασίλειο της Αυστρασίας είχε πρωτεύουσα το Μετς και μετά το Ρεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας *
Γεώργιος Λαζανάς
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Δερβένι Κορινθίας το 1888. Σύμφωνα με άλλες πηγές, γεννήθηκε το 1889. Σπούδασε Νομικά. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Λέσβου στις βουλευτικές εκλογές του 1926 με τον τοπικό συνδυασμό των «Λαϊκοελευθεροφρόνων», με 1881 ψήφους. Έκτοτε πανεξελέγη με το Λαϊκό Κόμμα πλέον, το 1932, το 1935, το 1936, το 1946 και το 1950. Αργότερα εντάχθηκε στην ΕΡΕ, με την οποία εξελέγη βουλευτής το 1958.
Ήταν υφυπουργός Συγκοινωνίας στην κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη, από τις 22 Ιουλίου 1935 ως τις 10 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου. Χρημάτισε υπουργός Κοινωνικής Προνοίας από τις 18 Απριλίου 1946 στην κυβέρνηση Τσαλδάρη ως τις 4 Νοεμβρίου 1946. Τέλος, ανέλαβε υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου (ασκών καθήκοντα υφυπουργού Στρατιωτικών) στην κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου από τις 13 Σεπτεμβρίου 1950 ως τις 3 Νοεμβρίου του 1950.
Πέθανε το 1969 και κηδεύτηκε στις 12 Μαρτίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Τζέιμς Φρανκ
Ο Τζέιμς Φρανκ (James Franck, 26 Αυγούστου 1882 - 21 Μαΐου 1964) ήταν Γερμανός φυσικός και νομπελίστας. Ο Φρανκ τελείωσε το διδακτορικό του το 1906 και πήρε τη «venia legendi» του στη φυσική το 1911, και τα δύο από το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπου έκανε διαλέξεις και δίδασκε. Μετά το Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο υπηρέτησε και του απονεμήθηκε ο Σιδηρούς Σταυρός πρώτης κατηγορίας, ο Φρανκ έγινε επικεφαλής του τμήματος Φυσικής του Kaiser Wilhelm Gesellschaft Φυσικοχημείας. Το 1920, Ο Φρανκ έγινε καθηγητής της πειραματικής φυσικής και Διευθυντής του Β Ινστιτούτου Πειραματικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Ενώ ήταν εκεί ασχολήθηκε με την κβαντική φυσική με τον Μαξ Μπορν, ο οποίος ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Θεωρητικής Φυσικής.
Το 1925, του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής, κυρίως για το έργο του στο 1912-1914, το οποίο περιλάμβανε το πείραμα Φρανκ-Χερτζ, μια σημαντική επιβεβαίωση του ατομικού πρότυπου του Μπορ.
Το 1933, αφού οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία, ο Φρανκ άφησε τη θέση του στη Γερμανία και συνέχισε την έρευνά του στις Ηνωμένες Πολιτείες, πρώτα στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς στη Βαλτιμόρη και, στη συνέχεια, μετά από ένα έτος στη Δανία, στο Σικάγο. Εκεί ήταν που ενεπλάκη στο Πρόγραμμα Μανχάταν κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν Διευθυντής του Τμήματος Χημείας του Εργαστηρίου Μεταλλουργίας, στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Ήταν επίσης ο πρόεδρος της Επιτροπής για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Προβλήματα σχετικά με την ατομική βόμβα, h επιτροπή αποτελούνταν από τον ίδιο και άλλους επιστήμονες στο Met Lab, συμπεριλαμβανομένων των Donald J. Hughes, JJ Nickson, Eugene Rabinowitch, Γκλεν Θ. Σίμποργκ, JC Stearns και Λέο Σίλαρντ. Η επιτροπή αυτή είναι περισσότερο γνωστή για την κατάρτιση της Έκθεσης του Φρανκ, που ολοκληρώθηκε στις 11 Ιουνίου 1945, η οποία δεν συνιστά να χρησιμοποιούνται οι ατομικές βόμβες στις ιαπωνικές πόλεις, με βάση τα προβλήματα που απορρέουν από μια τέτοια στρατιωτική εφαρμογή.
Το 1946 παντρεύτηκε την Hertha Sponer, πρώην βοηθό του στο Γκέτινγκεν. Πέθανε ξαφνικά το 1964 κατά την επίσκεψη του στο Γκέτινγκεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Πανθεϊστές Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες Κατηγορία:Πυρηνικοί φυσικοί
Υδάτινη πηγή
right|thumb|150px|Πηγή που αναβλύζει από βράχο Η Υδάτινη πηγή είναι μία συγκεντρωμένη εκροή υπόγειου νερού που εμφανίζεται στην επιφάνεια του εδάφους ως ένα ρεύμα νερού που ρέει ελεύθερα. Οι πηγές και οι αναβλύσεις συνδέονται στενά με τον κύκλο του νερού στη φύση. Τα νερά των βροχών διεισδύουν στο υπέδαφος όπου συγκεντρώνονται σε υπόγειους ταμιευτήρες και στην συνέχεια βρίσκουν διέξοδο στην επιφάνεια μέσω των πηγών. Μία πηγή μπορεί να εκτινάσει νερό με πίεση σχηματίζοντας πίδακα ή να αναβλύζει νερό από υψόμετρο σχηματίζοντας καταρράκτη.
Η πηγή διαστέλλεται από τη διαρροή νερού που είναι μία πιο αργή κίνηση υπόγειου νερού προς την επιφάνεια του εδάφους συνήθως μη σημειακή, αλλά εκτενής (γραμμικά ή διδιάστατα). Οι διαρροές νερού μπορούν να σχηματίζουν τοπικά τέλματα (λίμνες) ή ροές (ποτάμια) ή να εξατμίζονται, ανάλογα με την παροχή της διαρροής, την τοπογραφία και το κλίμα. Κατά το ιστορικό παρελθόν η παρουσία τους ήταν σημαντική για τη δημιουργία οικισμών ή την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων.
Υδρογεωλογικά οι πηγές και γενικά οι αναβλύσεις είναι στην πραγματικότητα «υπερχείλιση» υδροφόρων στρωμάτων. Εκφορτίζουν τα υδροφόρα στρώματα. Αυτά τροφοδοτούνται με την κατείσδυση ή τη διήθηση από τα κατακρημνίσματα και ανεβαίνει η στάθμη τους. Οι πηγές εμφανίζονται εκεί που η στάθμη των υδροφόρων στρωμάτων έρχεται σε επαφή με την επιφάνεια του εδάφους. Είναι ο γεωμετρικός τόπος της τομής του υδροφόρου ορίζοντα με τη στάθμη του εδάφους. Γι΄ αυτό εμφανίζονται γεωμορφολογικά στα χαμηλότερα σημεία, στο επίπεδο βάσης, εκτός από τις πηγές που συνδέονται με επικρεμάμενους υδροφορείς.
Κατηγορίες πηγών
Οι πηγές ανάλογα με τον γεωλογικό τρόπο δημιουργίας τους κατηγοριοποιούνται σε:
Ελλάδα
Το 30% των πηγών της Ελλάδας περιέχουν ανθρακικό άλας και δημιουργήθηκαν κυρίως απο την διάλυση ανθρακικών πετρωμάτων (π.χ. ασβεστόλιθου). Οι υδάτινες πηγές σε τέτοιου είδους εδάφη αποκαλούνται καρστικές πηγές.
Κάρπατς
Το Κάρπατς βρίσκεται στα 480 με 885 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Νότια του Κάρπατς, στα σύνορα με την Τσεχία, υπάρχει το Όρος Σνιέζκα (1.602 μέτρα).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Γενική άποψη του οικισμού το 1900. Οι πρώτοι οικισμοί στην περιοχή του Κάρπατς επισημαίνονται από τον επίσημο ιστότοπο της πόλης ως πιθανής κελτικής καταγωγής και χρονολογούνται στον 4ο ή 3ο αιώνα π.Χ., όταν κατοικούσαν στην περιοχή ως μέρος της εκσκαφής χρυσού στην περιοχή. Η περιοχή ήταν μέρος της μεσαιωνικολύ Βασιλείου της Πολωνίας, μετά την ίδρυση του κράτους τον 10ο αιώνα. Στις αρχές του 12ου αιώνα η περιοχή ήταν γενικά ακατοίκητη, όπως αναφέρεται στο παλαιότερο πολωνικό χρονικό, Gesta principum Polonorum. Η πρώτη αναφορά μόνιμης θέσης εντός των τρεχόντων ορίων της πόλης χρονολογείται στις αρχές του 15ου αιώνα και συνδέεται με την καταστροφή ενός χωριού που ονομαζόταν Μπρόνιουφ (Broniów), του οποίου οι κάτοικοι μετακινήθηκαν για να κατοικήσουν στην περιοχή που βρίσκεται επί του παρόντος στο υψόμετρο του σιδηροδρόμου σταθμού της πόλης.
Ο οικισμός αναφέρθηκε γύρω στο έτος 1599 λόγω της εξόρυξης μολύβδου και σιδήρου στην περιοχή. Ήταν τότε μέρος του υπό την κυριαρχία του Οίκου των Αψβούργων Στέμματος της Βοημίας. Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, πολλοί Τσέχοι Προτεστάντες εγκαταστάθηκαν στο χώρο της σημερινής πόλης.
Το 1742 προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας και, στη συνέχεια, ήταν μέρος της Γερμανίας μεταξύ 1871 και 1945. Από την κατασκευή της πρώτης σιδηροδρομικής σύνδεσης του οικισμού το 1895, η ιστορία του συνδέθηκε με την ανάπτυξη των μεταλλουργικών βιομηχανιών και με την πρόοδο του τουρισμού. Μετά την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1945 έγινε και πάλι μέρος της Πολωνίας. Σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ, ο γερμανικός πληθυσμός εκδιώχθηκε από το χωριό μεταξύ του 1945 και του 1947. Η πόλη στη συνέχεια κατοικήθηκε εκ νέου με τους Πολωνούς, οι οποίοι με τη σειρά τους εκδιώχθηκαν από την πρώην ανατολική Πολωνία που προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση και τελικά μετονομάστηκε σε Κάρπατς το 1946. Του χορηγήθηκαν προνόμια πόλης το 1959.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Κάρπατς είναι αδελφοποιημένο με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Καρκονόσε Κατηγορία:Χιονοδρομικά κέντρα στην Πολωνία
Θύμιος Δεδούσης
Ο Θύμιος Δεδούσης (13 Μαρτίου 1911 - 2 Απριλίου 1947) ήταν Έλληνας αξιωματικός, αντιστασιακός και βουλευτής. Πολέμησε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο στην περιοχή της Αλβανίας. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, αρχικά στην οργάνωση Στρατιωτική Ιεραρχία του Αλέξανδρου Παπάγου και μετά στο 5/42 σύνταγμα του Δημητρίου Ψαρρού. Ήταν υπέρμαχος της ρήξης με το ΕΑΜ, καθώς και υποστήριζε σθεναρά την επιστροφή του Βασιλιά στην Ελλάδα. Υπήρξε σφοδρός αντικομμουνιστής και σκοτώθηκε το 1947 πολεμώντας τον ΔΣΕ.
Νεανικά Χρόνια
Γεννήθηκε στην Τριταία (Κολοπετινίτσα) της Φωκίδας το 1911. Σπούδασε στη Σχολή Ευελπίδων και έφτασε στο βαθμό του Λοχαγού Πυροβολικού. Είχε ειδικευτεί στον αντιαεροπορικό πόλεμο.
Ο συμμαθητής του στο Ελληνικό σχολείο του Γαλαξειδίου στη δεκαετία του 1920 και μετέπειτα συνάδελφος του ταξίαρχος ε.α. Αθανάσιος Κούτρας τον περιγράφει στα απομνημονεύματα του (βλ. «Εθνική Αντίσταση 1941-1944») ως επιρρεπή σε διαπληκτισμούς και στη βία από νεαρή ηλικία (σε βαθμό τέτοιο ώστε να τον φοβούνται οι ανώτεροί του στο στράτευμα), πλην όμως ευθύ και ανυπόκριτο.
Πόλεμος, προσπάθειες για Αντίσταση και Φυλάκιση
Πολέμησε στο Μέτωπο της Αλβανίας. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ελλάδας βοήθησε στη φυγάδευση στρατιωτών των συμμάχων, όταν συνελήφθη από τους Γερμανούς για μικρό χρονικό διάστημα. Καλοκαίρι του 1941 γύρισε στο χωριό του στην Τριταία Φωκίδας από όπου έφυγε καθώς αποκαλύφθηκε η προσπάθεια του για συλλογή κρυμμένων όπλων με στόχο την Αντίσταση στους κατακτητές. Κατέφυγε στην Αθήνα όπου τον Γενάρη του 1942 συνελήφθη από Ιταλούς καραμπινιέρους. Φυλακίστηκε και βασανίστηκε για τρεις μήνες όταν πέρασε από στρατοδικείο με καταδίκη τριετούς φυλάκισης. Μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Λάρισα όπου κρατήθηκε για περίπου ένα χρόνο. Στα μέσα του Μάη του 1943 δραπέτευσε και διέφυγε στην Αθήνα όπου συνδέθηκε με την οργάνωση Στρατιωτική Ιεραρχία που καθοδηγούσε ο στρατηγός Παπάγος. Λαμβάνοντας οδηγίες από την οργάνωση εντάχθηκε μαζί με 20 ομοϊδεάτες αξιωματικούς στο 5/42 σύνταγμα, με στόχο να αντιταχθεί και στην αντιβασιλική προπαγάνδα. Το διάστημα στο οποίο ο Δεδούσης λάμβανε οδηγίες από την οργάνωση ήταν μικρότερο των δύο μηνών καθώς στις 25 Ιουλίου του 1943 ο Παπάγος και η υπόλοιπη ηγεσία της Στρατιωτικής Ιεραρχίας συνελήφθησαν από τους Γερμανούς και στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως, από όπου ελευθερώθηκαν μετά τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας τον Μάιο του 1945. Στις 30 Αυγούστου του 1943 έγινε η ορκωμοσία του Συντάγματος στην οποία το τμήμα Δεδούση έφερε ως σύμβολο το στέμμα. Με αυτό τον τρόπο δήλωνε ότι ήταν πιστό στον αυτοεξόριστο Βασιλιά, κάτι που ήταν σε αντίθεση με την πολιτική της οργάνωση Ε.Κ.Κ.Α η οποία καθοδηγούσε το 5/42 σύνταγμα. Για αυτό το λόγο ο ταγματάρχης Φαρμάκης ξήλωσε το σύμβολο του στέμματος από τις στολές του τμήματος, το οποίο θεωρήθηκε ως προσβολή.
Συγκρούσεις με τον ΕΛΑΣ
Κατά την διάρκεια των εμφύλιων συγκρούσεων του ΕΔΕΣ με τον ΕΛΑΣ στο τέλος του 1943, το 5/42 σύνταγμα κράτησε ουδέτερη στάση, η οποία επί της ουσίας εξυπηρετούσε τον ΕΛΑΣ. Ο Θύμιος Δεδούσης εκδήλωσε έμπρακτα τη διαφωνία του και κήρυξε στα χωριά που περιόδευε ανοιχτά τη «μάχη κατά του κομμουνισμού». Ο ταξίαρχος Κούτρας αναφέρει στις αναμνήσεις του ότι στα χωριά της Φωκίδας τα μέλη του λόχου Δεδούδη τραγουδούσαν "Του Αετού ο Γιος", ως ανοιχτή πρόκληση προς το κατά πολύ ισχυρότερο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Η συγκεκριμένη στάση θεωρείται ότι επιτάχυνε τη ρήξη με τους κομμουνιστές και επικρίθηκε από βασιλόφρονες συναγωνιστές του στο 5/42 όπως ο Κούτρας ως «αλλοπρόσαλλη» (βλ. «Εθνική Αντίσταση 1941-1944»). Σημειώνεται ότι στη σύσκεψη των αξιωματικών της ΕΚΚΑ στο Κάστρο των Σαλώνων (Άμφισσας) στις 24 Οκτωβρίου 1943, ο Δεδούσης εμφανίστηκε οπλισμένος και με προσωπική συνοδεία. Εκεί, στρέφοντας το όπλο του προς τους ηγέτες της οργάνωσης Ψαρρό και Καρτάλη και με το δάχτυλο στη σκανδάλη, τους εξύβρισε και τους αποκάλεσε «προδότες του στέμματος». Η ένταση εκτονώθηκε μόνο όταν ο Ψαρρός, διπλωματικά, έλυσε τη σύσκεψη.
Ο Θύμιος Δεδούσης ήλεγχε 100 αντάρτες του 5/42, ενώ μαζί με άλλους 20 αξιωματικούς ήταν μέλη της (ήδη διαλυμένης) Στρατιωτικής Ιεραρχίας. Ανάλογων πεποιθήσεων ήταν ο ταγματάρχης Γιώργος Καπεντζώνης που ήλεγχε 200 αντάρτες.
Μετά από διάφορες αντιμαχίες με τον ΕΛΑΣ, στις 23/2/1944 ο Θύμιος Δεδούσης επικεφαλής ομάδας 68 αξιωματικών του 5/42 αποκήρυξαν την πολιτική οργάνωση Ε.Κ.Κ.Α καί ζήτησαν να λαμβάνουν διαταγές από την κυβέρνηση της Μ.Ανατολής και τον Βασιλιά: ''Οι αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και αντάρτες του 5/42 συντάγματος Ευζώνων διακηρύσσουν προς όλα τα σημεία ότι δεν εννοούν να γίνουν όργανα οιασδήποτε, οθενδήποτε προερχόμενης πολιτικής εκμεταλλεύσεως και συνεπώς αποκηρύσσουν κάθε οργάνωσιν που εμφανίζεται κηδεμονεύουσα το 5/42 αλλά αντιλαμβάνονται το Σύνταγμα 5/42 και συνεπώς και εαυτούς ως όργανα μόνον των στρατιωτικών απελευθερωτικών συμφερόντων, ως αυτά θα τα καθορίσει το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής, ο Βασιλεύς και η κυβέρνησίς του, ζητούν δε, αναφερόμενοι εις το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής εις τον Βασιλέα και την κυβέρνησίν του, όπως τεθεί αμέσως το Σύνταγμα 5/42 εις άμεσον εξάρτησιν εκ του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής. Τέλος, αποκηρύσσουν την λεγόμενην οργάνωσιν ΕΚΚΑ, προς την οποίαν και τους σκοπούς της ουδέν συνδέει τους αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και αντάρτας, αφοσιωμένους στρατιωτικώς μόνον και μόνον εις το Στρατηγείον Μέσης Ανατολής, τον Βασιλέα και την κυβέρνησίν του.'' Στο υστερόγραφο του υπομνήματος του έδειχνε ως κύριο υπεύθυνο της κατάστασης τον αντισυνταγματάρχη Κωνσταντίνο Λαγγουράνη. Επίσης δεν υπάκουε στις διαταγές του συνταγματάρχη Ψαρρού και τον προσέβαλε δημόσια. Η αποκήρυξη της Ε.Κ.Κ.Α (εμμέσως πλην σαφώς και του Ψαρρού) θεωρήθηκε ως εσωτερικό πραξικόπημα. Οι μικροσυγκρούσεις με τον ΕΛΑΣ συνεχίστηκαν με αποκορύφωμα την εκτέλεση του Κωνσταντίνου Βάρσου υπεύθυνου του Εφεδρικού ΕΛΑΣ στην περιοχή Κροκυλίου από το τμήμα Δεδούση. (Σύμφωνα με την Βασιλική Κομπιλάκου στο βιβλίο της «Το χαμένο χειρόγραφο, ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ Νικηφόρος μέσα από τα μονοπάτια της προφορικής και συναισθηματικής ιστορίας», φυσικός αυτουργός της δολοφονίας του Βάρσου ήταν ο στενός συνεργάτη του Δεδούση υπολοχαγός Θεόδωρος Καλλικάτζαρος.) Η κατάσταση δυναμιτίστηκε και ο ΕΛΑΣ ζήτησε την παράδοση του Θύμιου Δεδούση για να δικαστεί από στρατοδικείο κάτι που δεν έγινε αποδεκτό γιατί έτσι και αλλιώς ο Ψαρρός δεν ήλεγχε το σύνταγμα του και δεν μπορούσε να συλλάβει τον Δεδούση. Επιπρόσθετα, μετά από μικροσυγκρούσεις αφοπλίστηκαν και άλλοι εφεδροελασίτες που είχανε ένα νεκρό, ενώ ο Ταγματάρχης Καπεντζώνης του 5/42 προέβη σε δολιοφθορές τηλεφωνικών καλωδίων του ΕΛΑΣ.
Ο ΕΛΑΣ εξαπέλυσε την τελική του επίθεση κατά του 5/42 τις πρώτες ώρες της 17ης Απριλίου 1944 στο Κλήμα της Δωρίδας. Παρών ήταν και ο 'Αρης Βελουχιώτης που ενώ είχε διαταγές να περάσει από τη Ρούμελη στην Πελοπόννησο μέσω άλλης διαδρομής, λοξοδρόμησε και αναμίχθηκε (ως αρχηγός) στη σύγκρουση. Ο 4ος Λόχος που διοικούσε ο Δεδούσης δέχτηκε το μεγαλύτερο βάρος της επίθεσης του ΕΛΑΣ και διαλύθηκε γρήγορα καθώς ο όμορος λόχος του ομοιδέατη του Καπεντζώνη δεν του προσέφερε στήριξη. Ο Δεδούσης με ομάδα περίπου 30 ανταρτών του (κυρίως χωροφυλάκων) αρχικά διέφυγε προς τη Σκάλα Καραΐσκου όπου φαίνεται ότι συναντήθηκε περίπου στις 9 π.μ. με τον Ψαρρό, πριν ο τελευταίος παραδοθεί στον ΕΛΑΣ (από αντάρτη/Καπετάνιο του οποίου δολοφονήθηκε ύπουλα, όντας μάλιστα αιχμάλωτος). Στη συνέχεια διαχωρίστηκε από την πλειονότητα των ανταρτών του (πολλοί από τους οποίους συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν από τον ΕΛΑΣ) και μετά από πορεία με ελάχιστους συνοδοιπόρους προς ανατολάς, κατάφερε να φθάσει στην Αθήνα. Είναι άγνωστο πόσοι από τους εκτελεσθέντες αξιωματικούς και αντάρτες του 5/42 από τον ΕΛΑΣ ανήκαν στο λόχο του Δεδούση. Ορισμένες αναφορές προερχόμενες από εχθρικές προς αυτόν πηγές αναφέρουν ότι συμμετείχε για ένα διάστημα σε τάγμα ασφαλείας, κάτι το οποίο είναι αναληθές καθώς συνελήφθη και φυλακίστηκε ξανά από τους Γερμανούς στα τέλη Αυγούστου 1944 στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, όπου και βασανίστηκε. Συνελήφθη από τους Γερμανούς ενώ προσπαθούσε να διαφύγει με καΐκι στη Μέση Ανατολή.
Δεκεμβριανά και Εμφύλιος πόλεμος
Συμμετείχε στα Δεκεμβριανά ως διοικητής του 3ου Λόχου του 144 Τάγματος Εθνοφυλακής. Στις εκλογές του 1946 παραιτήθηκε από αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού για να πολιτευτεί και τελικά εκλέχθηκε βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδος με το Λαϊκό κόμμα. Με το ξέσπασμα του Ελληνικού Εμφυλίου ζήτησε να πολεμήσει τον ΔΣΕ συγκροτώντας ένοπλο σώμα εκατό ανδρών Μ.Α.Υ. και χωροφυλάκων. Στις 2 Απριλίου 1947 σκοτώθηκε σε ένοπλη σύγκρουση στη θέση Ρέρεση κοντά στο Λιδωρίκι από τμήμα του ΔΣΕ υπό τον Περικλή, το οποίο τον αιφνιδίασε καθώς τον βρήκε ακάλυπτο και σε μικρή απόσταση. Σύμφωνα με τον Περικλή, στο βιβλίο του «Ο Δρόμος είναι Άσωτος», το αντάρτικο τμήμα του ενημερώθηκε από περαστικούς λίγα λεπτά πριν τη σύγκρουση για την παρουσία στρατιωτικού αποσπάσματος στα νώτα του και δεν γνώριζε ότι ο επικεφαλής ήταν ο Δεδούσης. Είναι άγνωστο ποιός έριξε τη σφαίρα που τον σκότωσε, καθώς το τμήμα του Περικλή έβαλλε σύσσωμο κατά του στρατιωτικού αποσπάσματος και οι πρώτες ριπές χτύπησαν τον «ακάλυπτο αξιωματικό», ο οποίος έπεσε νεκρός. Ο Περικλής αναφέρει ότι το αντάρτικο τμήμα του πληροφορήθηκε ότι ο νεκρός αξιωματικός ήταν ο Δεδούσης αρκετές ημέρες μετά τη σύγκρουση.
Η σορός του μεταφέρθηκε πρώτα στη Μητρόπολη της 'Αμφισσας και μετά στην Αθήνα όπου κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη. Στην οικογένεια του δόθηκε, τιμής ένεκεν, σύνταξη ίση με το μισθό εν ενεργεία βουλευτή.
Προτομή του βρίσκεται στην παραλιακή ζώνη της Ιτέας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Μέλη της οργάνωσης «Στρατιωτική Ιεραρχία» Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Φθιωτιδοφωκίδας Κατηγορία:Μέλη του 5/42 συντάγματος Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες
FrieslandCampina
Η FrieslandCampina (ΦρίσλαντΚαμπίνα) είναι μια πολυεθνική γαλακτοκομική συνεταιριστική εταιρεία με έδρα την Ολλανδία. Δημιουργήθηκε στο τέλος του 2008 από την ένωση των ολλανδικών εταιρειών Koninklijke Friesland Foods N.V. και Campina BV. Οι κύριες μάρκες είναι οι Friesche Vlag, Chocomel, Fristi, Dutch lady, Appelsientje, Milner, Campina, Landliebe, Optiwell and Mona. Στην Ελλάδα είναι γνωστή με τη μάρκα ΝΟΥΝΟΥ.
Ιστορία
Η Royal FrieslandCampina είναι οργανωμένη ως συνεταιρισμός εταιρειών, με τις ρίζες της να πηγαίνουν πίσω στο 1879. Μεγάλωσε μέσα από πολλές συνενώσεις και εξαγοράσεις.
Στα τέλη του 1997 τέσσερις Ολλανδικοί γαλακτοκομικοί συνεταιρισμοί συνενώθηκαν για να δημιουργήσουν την Friesland Coberco Dairy Food. Τον Ιούνιο του 2004 η Βασίλισσα Βεατρίκη της Ολλανδίας έδωσε στην FCDF τη βασιλική αναγνώριση. Η FCDF μετονομάστηκε σε Royal Friesland Foods.
Η Campina δημιουργήθηκε το 1989 με την ένωση δυο τέτοιων τοπικών συνεταιρισμών, την Melkunie Holland και την DMV Campina. Μετά από αυτή τη συνένωση η εταιρία ονομάστηκε Campina Melkunie μέχρι που έκοψε τη λέξη Melkunie το 2001.
Το 2004 η Campina και η Arla, ένας Δανέζικος γαλακτοκομικός συνεταιρισμός ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να συνενωθούν, ωστόσο αυτό το σχέδιο ακυρώθηκε τον Απρίλιο του 2005 για άγνωστους λόγους αν και ιδέες για άλλου είδους συνεργασίες λέγεται πως υπάρχουν ακόμη.
Μάρκες
Στην Ελλάδα η εταιρία είναι γνωστή με τη μάρκα ΝΟΥΝΟΥ.
Μάρκες της εταιρίας με διαφημίσεις περί βελτιώσεως της υγείας:
Εξαγορές (Campina)
Στη Γερμανία, τώρα Campina GmbH & Co. KG
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις τροφίμων Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ολλανδίας
Ταλάς (ποταμός)
thumb|right|300px|Άποψη του Ταλάς κοντά στην πόλη Ταράζ Ο Ταλάς είναι ποταμός που ξεκινά από την ομώνυμη επαρχία της Κιργιζίας και ρέει δυτικά μέσα στο Καζακστάν. Σχηματίζεται από τη συμβολή των ποταμών Καρακόλ και Ουτς-Κοσόϋ. Ρέει διαμέσου της πόλης Ταράζ της Περιφέρειας Τζαμπίλ του Καζακστάν και στερεύει πριν φτάσει στη λίμνη Αϊντίν.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της μάχης του ποταμού Ταλάς το 751 μ.Χ., οι ενωμένες αραβικές και τουρκικές δυνάμεις του Χαλιφάτου των Αββασιδών νίκησαν τους εισβολείς Κινέζους της δυναστείας Τανγκ, σταματώντας έτσι την προέλασή τους στα δυτικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταλας Ταλας Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ασίας
Βαρδής Βαρδινογιάννης
Ο Βαρδής Βαρδινογιάννης (4 Δεκεμβρίου 1933) είναι Έλληνας επιχειρηματίας και εφοπλιστής. Είναι επικεφαλής του Ομίλου Βαρδινογιάννη και θεωρείται από τους ισχυρότερους παράγοντες της ελληνικής οικονομίας με την περιουσία του να αποτιμάται στα 1,9 δις δολάρια (το 2023). Σύμφωνα με την Lloyd's συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των ισχυρών παραγόντων της παγκόσμιας ναυτιλίας.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1933 στην Επισκοπή Ρεθύμνου και είναι γιος του Ιωάννη Βαρδινογιάννη και της Χρυσής Θεοδωρουλάκη. Είναι το πέμπτο από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας, καθώς προηγούνται τα τέσσερα αδέλφια του, Παύλος (1925 - 1984), Αμαλία (1927 - 2016), Σήφης (1929 - 2002), Νίκος (1931-1973) και έπονται άλλα τρία οι Γιώργος (1936-), Θεόδωρος (1942-1996) και Ελένη.
Μυήθηκε στο αντιδικτατορικό κίνημα του Ναυτικού και βοήθησε έτσι ώστε να εξασφαλιστεί ο ανεφοδιασμός των πλοίων σε περίπτωση εκδήλωσης κινήματος. Ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις του αδερφού του και από το 1972 ανέλαβε τη διοίκησή τους μετά τον πρόωρο θάνατο εκείνου.
Από το 1989 ασχολείται και με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ιδρύοντας τους τηλεοπτικούς σταθμούς Mega (τον οποίο κατείχε μέχρι το 2019) και Star τον οποίο κατέχει έως σήμερα ενώ από το 2018 κατέχει παράλληλα και τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα του Alpha. Είναι παντρεμένος με τη Μαριάννα Βαρδινογιάννη (το γένος Μπουρνάκη) και έχουν αποκτήσει πέντε παιδιά: τον Γιάννη (γενν. 1962), τη Χριστιάννα (γενν. 1964), τον Γιώργο (γενν. 1967), τον Νίκο (γενν. 1974) και τη Βαρδιάννα (γενν. 1976). Ο ίδιος και η σύζυγός του έχουν αναπτύξει σημαντικές φιλανθρωπικές δράσεις.
Όμιλος Βαρδινογιάννη
Από το 1972 ο Βαρδής Βαρδινογιάννης διευθύνει ένα από τα μεγαλύτερους ελληνικούς επιχειρηματικούς ομίλους έχοντας δημιουργήσει ένα διεθνές φάσμα δραστηριοτήτων από τον πετρελαϊκό, τον εφοπλιστικό, τον τραπεζικό και τον ξενοδοχειακό χώρο καθώς και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Οι σημαντικότερες εξ αυτών Motor Oil, Optima bank, Vegas Oil and Gas (Αίγυπτος), Avin Oil, Τράπεζα Πειραιώς, ANEK Lines, Ελλάκτωρ, Star Channel, Alpha TV, NJV Athens Plaza, AVE Group of Companies, Odeon, κ.ά. Ναυαρχίδα του ομίλου θεωρείται η μονάδα των διυλιστηρίων της Motor Oil Ελλάς.
Απόπειρα δολοφονίας
Τον Νοέμβριο του 1990 πραγματοποιήθηκε επίθεση με τρεις ρουκέτες εις βάρος του, από την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη. Οι ρουκέτες βρήκαν στόχο το αυτοκίνητο που επέβαινε, όμως ο Βαρδινογιάννης σώθηκε χάρη στην πολύ ισχυρή θωράκισή του. Ο ίδιος, σε συνομιλία που είχε αμέσως μετά με τον στενό φίλο του Αντώνη Λιβάνη (τότε διευθυντή του πολιτικού γραφείου του Ανδρέα Παπανδρέου) είπε ψύχραιμα: «..σούταρε πέναλτι ο Σαραβάκος και βρήκε το δοκάρι...».
Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου
Η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου είναι μία από τις δεκατρείς περιφέρειες της Ελλάδας.
Βαρδής Βαρδινογιάννης
Φιλία με την οικογένεια Κένεντι
Ο Βαρδινογιάννης και η σύζυγός του, Μαριάννα, υπήρξε μεταξύ των ιδρυτών του συμβουλίου ηγετών του Ρόμπερτ Κένεντι μαζί με τον Μπιλ Κλίντον και άλλους παγκόσμιους ηγέτες. Ο γάμος της Ρόρι Κένεντι, κόρης του Ρόμπερτ και της Έθελ Κένεντι με τον Μαρκ Μπέιλι, γιορτάστηκε στην έπαυλη του Βαρδινογιάννη στην Εκάλη. Ακόμη και ο γάμος της μεγαλύτερης αδερφής της Ρόρι, Κόρτνεϊ Κένεντι με τον Ιρλανδό Πολ Χιλλ το 1993 γιορτάστηκε στο πολυτελές γιοτ Varmar του Βαρδινογιάννη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Οικογένεια Βαρδινογιάννη Κατηγορία:Έλληνες θύματα τρομοκρατικών ενεργειών Κατηγορία:Θύματα της Ε.Ο. 17Ν Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου
Διοικητική Διαίρεση
Η περιφέρεια διαιρείται διοικητικά σε πέντε περιφερειακές ενότητες, στους οποίους υπάγονται οι έντεκα δήμοι που τη συνιστούν.
Εκλογές 2019
Στις περιφερειακές εκλογές του 2019, σημειώθηκαν τα εξής αποτελέσματα:
Εκλογές 2010
Στις περιφερειακές εκλογές του 2010, που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου, προηγήθηκε στον πρώτο γύρο ο υποψήφιος που στηριζόταν από τη Νέα Δημοκρατία και τον ΛΑ.Ο.Σ. Παύλος Βογιατζής, με ποσοστό 38,28%, ακολουθούμενος από τον υποψήφιο που στηριζόταν από το ΠΑΣΟΚ Αθανάσιο Γιακαλή, που συγκέντρωσε ποσοστό 36,32%. Στις επαναληπτικές εκλογές όμως που διεξήχθησαν στις 14 Νοεμβρίου 2010, περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου εξελέγη ο Αθανάσιος Γιακαλής, ανατρέποντας τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου καθώς κατόρθωσε να συγκεντρώσει ποσοστό 50,77% έναντι 49,23% του αντιπάλου του Παύλου Βογιατζή. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων στον πρώτο γύρο ήταν 47,30% ενώ στον δεύτερο 39,25%.
Ράμνα Σερρών
Οθωμανική περίοδος
Ο οικισμός της Ράμνας εκτιμάται ότι δημιουργήθηκε μετά το 1840 και ήταν το μοναδικό χωριό με αμιγές βλαχόφωνο πληθυσμό κατά τον 19ο αιώνα στην ανατολική Μακεδονία. Βρισκόταν σε υψόμετρο 570 μέτρων, στις νότιες πλαγιές του όρους Μπέλλες, σε απόσταση 3 χλμ. βόρεια-βορειοανατολικά από τον σημερινό οικισμό Ομαλό-Θρακικό. Προφορικές μαρτυρίες των Βλάχων κατοίκων του Νέου Πετριτσίου Σερρών, των οποίων οι γονείς έζησαν στη Ράμνα, αναφέρουν ότι οι κάτοικοι του χωριού προέρχονταν κυρίως από τα χωριά Αβδέλλα και Γράμουστα, καθώς και από άλλα χωριά, όπως το Νυμφαίο, η Σαμαρίνα, η Μοσχόπολη και η Νικολίτσα του Γράμμου.
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο οικισμός ανήκε διοικητικά στον Καζά του Ντεμίρ Ισάρ του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι το 1873 ο οικισμός αποτελούνταν από 106 σπίτια και 350 Βλάχους κατοίκους, ενώ στη μελέτη ''«Οι Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στατιστική και Εθνογραφική Μελέτη»'' του Αλεξάντρ Συνβέ που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι αποτελούνταν από 90 κατοίκους. Η στατιστική μελέτη του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», εκτιμά ότι το 1900 η Ράμνα είχε 550 Βλάχους κατοίκους, ενώ σύμφωνα με τη μελέτη «La Macédoine et sa Population Chrétienne» του Βούλγαρου Ντίμιταρ Μπρανκόφ, το 1904 ζούσαν εκεί 1.024 κάτοικοι. Σύμφωνα με την «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου, που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, ο πληθυσμός του οικισμού ήταν 382 βλαχόφωνοι Έλληνες κάτοικοι. Τέλος, σε υπολογισμούς που εξέδωσε, το έτος 1919, η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912, αλλά και κατά τον Αύγουστο του 1915, αναφέρονται 350 βλαχόφωνοι Έλληνες κάτοικοι.
Ράμνα
Στις αρχές του 20ου αιώνα πολλοί κάτοικοι της Ράμνας εγκαταστάθηκαν στην Καβάλα, όπου δούλευαν σε καπνομάγαζα, ενώ παράλληλα στο χωριό αναπτύχθηκαν ομάδες αντίστασης με μακεδονομάχους και καπετανάτα. Σημαντική ήταν η βοήθεια των κατοίκων της Ράμνας στον απελευθερωτικό πόλεμο του 1913. Με το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 είχε πληθυσμό 469 κατοίκων.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την άφιξη των γερμανοβουλγαρικών δυνάμεων (Β΄ Βουλγαρική Κατοχή) τον Αύγουστο του 1916 και τη δημιουργία πολεμικού μετώπου στην περιοχή του Στρυμόνα, η Ράμνα καταλήφθηκε από στρατεύματα. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εκκενώσουν την περιοχή και εξορίστηκαν δια μέσου των στενών του Ρούπελ και της Κρέσνας στη Βουλγαρία. Όσοι βρίσκονταν στα καπνομάγαζα της Καβάλας εξορίστηκαν στη Σερβία.
Όταν με τη λήξη του πολέμου επέστρεψαν το 1919 στην Ελλάδα, βρήκαν το χωριό τους κατεστραμμένο και αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν σε γειτονικά χωριά, οι περισσότεροι στο Νέο Πετρίτσι και άλλοι στην τότε Βυρώνεια. Πολλοί έφυγαν και εγκαταστάθηκαν σε κοντινές πόλεις, όπως η Σέρρες και η Θεσσαλονίκη, αλλά και στην Αθήνα. Λίγες μόνο οικογένειες, περίπου δέκα, εγκαταστάθηκαν πάλι στην τοποθεσία της Ράμνας.
Το 1941, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή της Ράμνας καταστράφηκε ολοσχερώς από γερμανικό αεροπορικό βομβαρδισμό. Σε απόσταση 3 χλμ. βόρεια-βορειοανατολικά της Ράμνας και σε υψόμετρο 1.637 μέτρων, βρισκόταν το οχυρό Ποποτλίβιτσα της Γραμμής Μεταξά.
Το 1988 δημιουργήθηκε από κατοίκους του Νέου Πετριτσίου ο σύλλογος Βλάχων «Η Ράμνα».
Σήμερα, στη θέση του κατεστραμμένου οικισμού της Ράμνας, τοποθεσία γνωστή στους κατοίκους της περιοχής ως Άνω Ράμνα, υπάρχει η εκκλησία Προφήτη Ηλία, η οποία είχε χτιστεί σε νοτιότερο σημείο από την παλιά εκκλησία Αγίου Γεωργίου. Υπάρχει, επίσης, κατασκήνωση κωφών και βαρήκοων παιδιών, η οποία δεν λειτουργεί.
Ομαλό (παλιό)
Την δεκαετία του 1920 εγκαταστάθηκαν στην περιοχή οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο, σχηματίζοντας οικισμό σε χαμηλότερο υψόμετρο 190 μέτρων, περίπου ένα χιλιόμετρο νότια-νοτιοδυτικά της Ράμνας.
Το 1926 η έδρα της κοινότητας Ράμνης μεταφέρθηκε στο Δερβέντι (Ακριτοχώρι) και μετονομάστηκε σε κοινότητα Δερβεντίου.
Το 1928 ο νέος προσφυγικός οικισμός αναγνωρίστηκε με την ονομασία Ομαλόν, ως μετονομασία της Ράμνας, ενώ το ίδιο έτος αποσπάστηκε από την προηγούμενη κοινότητα Δερβεντίου και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βυρωνείας.
Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οικισμός μεταφέρθηκε ακόμη πιο νότια, στο σημείο όπου βρίσκεται έως σήμερα. Έχοντας ουσιαστικά ενωθεί με τον οικισμό Θρακικό, καθώς τους χωρίζει νοητά ένας κοινός δρόμος, το σημερινό χωριό αναφέρεται συχνά ως Ομαλό-Θρακικό ή Θρακικό-Ομαλό.
Στην τοποθεσία του παλιού Ομαλού, μεταξύ της Ράμνας και των σημερινών οικισμών Ομαλό-Θρακικό, υπάρχουν σήμερα αγροκτήματα και στάνες, ενώ από τα κτήρια του παλιού χωριού, σώζονται μόνο τα ερείπια της εκκλησίας Αγίου Γεωργίου. Υπάρχει, επίσης, ένας ταμιευτήρας νερού που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 2000, αλλά δεν έχει λειτουργήσει έως σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Sadahzinia
Η Γιολάντα Τσιαμπόκαλου (1977), ευρύτερα γνωστή ως Sadahzinia, είναι Ελληνίδα ράπερ, μέλος του hip hop/low bap συγκροτήματος Active Member. Θεωρείται η πρώτη γυναίκα που εισήλθε στην ελληνική χιπ-χοπ σκηνή. Εκτός από τη μουσική ασχολείται και με τη συγγραφή παιδικών παραμυθιών. Κατηγορία:Ελληνίδες ράπερ
Πρώιμα χρόνια
Η Sadahzinia είναι από το 1999 πτυχιούχος της Αγγλικής Φιλολογίας, της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Το ψευδώνυμο Sadahzinia προέρχεται από τις λέξεις "sad" (λυπημένος στα αγγλικά), "(j)ah" (δημιουργία στα τζαμαϊκάνικα) και "zinia", η ζίνια, το λουλούδι. Η σύνδεση αυτών των λέξεων δημιουργεί ένα λογοπαίγνιο ενός μύθου της Καραϊβικής, ο οποίος λέει ότι η ζίνια, είναι ένα λυπημένο λουλούδι μα όταν ακούσει μουσική, ανθίζει και η ζωή αλλάζει για πάντα.
Στη μουσική
Η Sadahzinia αποτέλεσε από το 1994 μέλος της ομάδας παραγωγής Freestyle Productions των Active Member και έτσι ξεκίνησε την ενεργή ενασχόλησή της με τη hip hop μουσική. Σύντομα ήρθε και η πρώτη της δισκογραφική συμμετοχή, συμμετέχοντας σε ένα τραγούδι (Σαν δάκρυα) στο άλμπουμ Το μεγάλο κόλπο των Active Member. Τα επόμενα χρόνια συνεχίζονται οι συμμετοχές της και σε άλλες κυκλοφορίες της Freestyle Productions, όπως ο επόμενος δίσκος των Active Member Από τον τόπο της φυγής και ο πρώτος δίσκος των Βαβυλώνα, Αρχή επί τέλους, ώσπου το 1998 κυκλοφορεί και ο πρώτος της προσωπικός δίσκος Άλλο ένα ψέμα. Ακολούθησαν 2 ακόμη προσωπικές δουλειές, τα Ασημένια Άκρη και Στο χρώμα της στάχτης από την Warner ενώ τον Απρίλιο του 2003 ιδρύει μαζί με τον B.D. Foxmoor το ανεξάρτητο label 8ctagon. Από την 8ctagon κυκλοφορεί και ο 4ος προσωπικός της δίσκος, Η βουή και τα καμώματα. Το 2004 μαζί με τον DJ Booker γίνεται και επίσημα μέλος των Active Member, αφού μέχρι τότε είχε συμμετοχές σε όλους τους δίσκους και στις ζωντανές εμφανίσεις. Το άλμπουμ Fiera είναι η πρώτη της κυκλοφορία ως μέλους του συγκροτήματος. Ακολούθησε το Blah-Blasphemy το 2005, ενώ τον Απρίλιο του 2006 κυκλοφόρησε η πέμπτη της δισκογραφική δουλειά Πετρανάσα. Στις 4 Δεκεμβρίου έρχεται η νέα κυκλοφορία των Active Member, Σκιεράτσα, ένα συλλεκτικό boxset, το οποίο περιείχε τα τρία νέα άλμπουμ του συγκροτήματος: Blah-Blasphemy 2, Βαθύσκιωτα και Άπνοια. Από τη σύνθεση του συγκροτήματος σ' αυτήν την κυκλοφορία απουσιάζει ο DJ Booker, με το συγκρότημα αποτελούμενο μονάχα από τους B.D. Foxmoor και Sadahzinia.
Στη συγγραφή και άλλες δραστηριότητες
Από το 2000 ασχολείται με τη συγγραφή άρθρων στα περιοδικά Ονειρολόγιο και Πραξιά. Επιμελήθηκε το βιβλίο με στίχους του Β.D. Foxmoor από το 1993 μέχρι το 2000 και ανέκδοτες φωτογραφίες, Χρέωσέ τα στη Φωτιά. Τον Νοέμβριο του 2001 κυκλοφόρησε το παραμύθι Η όμορφη Βασιλική - Μια Σταχτοπούτα απ' τη Ρωσία από τις εκδόσεις Καστανιώτη και ένα χρόνο μετά ακολούθησε η κυκλοφορία του παραμυθιού της με τίτλο Ο Κύριος Αλφάλφα, για την παρουσίαση του οποίου οργάνωσε μια σειρά εκδηλώσεων σε διάφορους χώρους (βιβλιοπωλεία, σχολεία, κλπ) όπου παρουσίασε μια πρωτότυπη θεατρική παράσταση γραμμένη από την ίδια. Έχει επίσης μεταφράσει από τα αγγλικά τη βραβευμένη σειρά παιδικών βιβλίων του Crockett Johnson (Ο Χάρης και Μοβ Μαρκαδόρος, Το Τσίρκο του Χάρη, Το Ταξίδι του Χάρη στον Ουρανό), το βιβλίο Ο γύρος του κόσμου σε 80 παραμύθια της Νίκολα Μπάξτερ, το έργο της Geraldine Mc Caughrean Not the end of the world (βραβευμένο με το Whitbread Αward παιδικού μυθιστορήματος το 2004) και το βιβλίο κόμικ Palestine (από τις εκδόσεις ΚΨΜ, Αθήνα 2006) του Τζο Σάκο. Το καλοκαίρι του 2003 παρουσίασε στο Θέατρο Πέτρας, το γραμμένο από την ίδια θεατρικό έργο Ο Μάγος της Φωτιάς με συνοδεία ζωντανής συμφωνικής ορχήστρας και DJ (αφηγητής ήταν ο Γεράσιμος Γεννατάς). Έργο που την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και σε βιβλίο με εικονογράφηση από τον Στάθη. Άλλα παραμύθια της είναι τα Ντιριγκόου - Ντιριμπάι (που έχει μεταφραστεί και στα αλβανικά), Άμα βάψεις το λαγό κόκκινο σαν το αυγό, Αν κεράσεις παγωτό ένα γάτο χνουδωτό και Αν χαρίσεις του Αη Βασίλη ένα κόκκινο κοχύλι....
Προσωπική δισκογραφία
Singles, EP
Με τους Active Member
Συμμετοχές