cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σταμφάνη Στροφάδων
Στη Σταμφάνη ξεχωρίζει το κτίσμα της μονής του Σωτήρος, γνωστή και ως Καστρομονάστηρο από το μεγάλο τείχος της ύψους 25 μ. Χτίστηκε τον 13ο αιώνα και σ' αυτή βρίσκεται ο τάφος του Αγίου Διονυσίου. Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει εργασίες αποκατάστασης της μονής.
Η πρόσβαση γίνεται μόνο μέσω θάλασσας με ιδιωτικό σκάφος ή εκδρομικό πλοιάριο.
Παραπομπές
thumb|left|280px|Η μονή του Σωτήρος στην Σταμφάνη. thumb|280px|Το μοναστήρι του Σωτήρος στις Στροφάδες, χαλκογραφία του Andre Grasset Saint-Sauver από το βιβλίο "Voyage historique...", Παρίσι 18ος αι.
Κατηγορία:Επτάνησα Σταμφάνη Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Τούμπι Χέις
Ο Τούμπι Χέις (Tubby Hayes, 30 Ιανουαρίου 1935 - 8 Ιουνίου 1973) ήταν Άγγλος σαξοφωνίστας, βιμπραφωνίστας, συνθέτης και ενορχηστρωτής. Υπήρξε από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της αγγλικής τζαζ σκηνής στις δεκαετίες του '50 και του '60 και μουσικός ανάλογης αξίας με διακεκριμένους Αμερικανούς μουσικούς της εποχής του.
Βιογραφία
Ο Χέις πήρε τα πρώτα μαθήματα στην μουσική από τον πατέρα του, επαγγελματία βιολιστή του BBC. Σε ηλικία 10 ετών έπαιζε πιάνο και σε ηλικία 12 ετών πήρε το πρώτο του σαξόφωνο. Στα μεταπολεμικά χρόνια και χρόνια της εφηβείας του, μελετά την μουσική των Τσάρλι Πάρκερ, Sonny Rollins, Ντέξτερ Γκόρντον, Sonny Stitt και Hank Mobley και αποφασίζει να διακόψει το σχολεία και να εργαστεί ως επαγγελματίας μουσικός. Η πρώτη σημαντική δουλειά του ήταν η συμμετοχή του στο σεξτέτο του τρομπετίστα Kenny Baker. Μέχρι τα 20 του χρόνια, όταν δημιούργησε την πρώτη του μπάντα, είχε συνεργαστεί με τους Roy Fox, Terry Brown, Tito Burns, Vic Lewis και Jack Parnell, ενώ εκτός από σαξόφωνο ξεκίνησε να παίζει βιμπράφωνο και φλάουτο. Ο Χέις αναδείχθηκε ως βιρτουόζος σολίστας στην τοπική Αγγλική τζαζ σκηνή. Οι επιρροές του από το Hard Bop της Ανατολικής Ακτής αλλά κυρίως η δική του ιδιαίτερη προσέγγιση στο σαξόφωνο τον ξεχώριζε από τους υπόλοιπους Βρετανούς σολίστες που κυρίως ήταν επηρεασμένοι από τον Stan Getz. Μεταξύ 1957 και 1959 συνεργάστηκε με τον Ronnie Scott στο κουιντέτο Jazz Couriers. Το 1961 ο Χέις κλήθηκε στην Αμερική για να παίξει στο Half Note club. Κατά την παραμονή του στην Αμερική ηχογράφησε με τους Clark Terry, Eddie Costa και Horace Parlan και αργότερα έκανε έναν δίσκο με τους Roland Kirk, James Moody, Walter Bishop Jr., Sam Jones και Louis Hayes.
Ο Χέις παρά το ταλέντο του δεν ακολούθησε την πορεία άλλων βρετανών όπως ο George Shearing ή ο Victor Feldman που σταδιοδρόμησαν επιτυχώς στις Ηνωμένες Πολιτείες, επιλέγοντας να επιστρέψει στην Μεγάλη Βρετανία. Εκεί οργάνωσε κάποιες συναυλίες για το Αγγλικό ραδιόφωνο και την τηλεόραση (σε μερικές έπαιξε και με την μεγάλη μπάντα που είχε δημιουργήσει). Επίσης συμμετείχε σε αρκετά Ευρωπαϊκά φεστιβάλ και έπαιξε στην ταινία All Night Long με τον Τσαρλς Μίνγκους και τον Ντέιβ Μπρούμπεκ. Το 1964 είχε την ευκαιρία να παίξει με την μπάντα του Ντιούκ Έλινγκτον δίπλα στον τενόρο σαξοφωνίστα Paul Gonsalvez. Στην Αγγλία η τζαζ είχε περιθωριοποιηθεί καθώς το ροκ και οι Beatles μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον. Ο Χέις δυσκολεύονταν να βρει δουλειές ενώ ήταν ήδη εξαρτημένος ηρωινομανής. Η υγεία του σταδιακά χειροτέρεψε και προς το τέλος της δεκαετίας του '60 υποβλήθηκε στη πρώτη εγχείρηση ανοικτής καρδιάς. Το 1971 μπόρεσε να σταθεί και να παίξει πάλι δημόσια αλλά ήταν ήδη σκιά του εαυτού του. Την ίδια χρονιά έκανε και δεύτερη εγχείρηση και το 1972 καταφέρνει να περιοδεύσει στη Νορβηγία και τη Σουηδία. Το 1973 εισήχθη ξανά στο νοσοκομείο όπου και άφησε την τελευταία του πνοή, στις 8 Ιουνίου του ίδιου έτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τζαζ μουσικοί Κατηγορία:Σαξοφωνίστες
Όμπραζ (οργάνωση)
Το Obraz (Σερβία: Otakarni zakret Obraz, Otačastveni pokret Obraz) είναι σερβική ακροδεξιά πολιτική οργάνωση η οποία απαγορεύθηκε λόγω των βίαιων δραστηριοτήτων της και της ιδεολογίας της. Προσανατολίζεται στη μοναρχία, τον κληρικαλισμό, τον συντηρητισμό και τον πατριαρχικό πολιτισμό.
Ορκίζεται πίστη στο σερβικό έθνος και τη σερβική ορθόδοξη θρησκεία, και αντιτίθεται σε ομάδες που θεωρεί εχθρούς του Σερβικού λαού, όπως στους Σιωνιστές, το Ισλάμ, τους Ουστάσι, τους δημοκράτες, τους πασιφιστές, τις εθνοτικές μειονότητες, τους εγκληματίες και τους τοξικομανείς.
Ο οργανισμός χαρακτηρίζεται εθνικιστικός και ορθόδοξος από αρκετούς οργανισμούς και κρατικούς θεσμούς, συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης της Σερβικής επαρχίας Βοϊβοντίνα και του Υπουργείου Εσωτερικών της Σερβίας. Στις 12 Ιουνίου 2012 απαγορεύτηκε επισήμως από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Σερβίας. Παρά την απαγόρευση η οργάνωση εξακολουθεί να λειτουργεί. Τον Φεβρουάριο του 2008, τα σύμβολα του Obraz εκτέθηκαν σε συλλαλητήριο στο Σερβικό Κοσσυφοπέδιο στην πόλη Κοσόβσκα Μιτρόβιτσα και τον Σεπτέμβριο του 2009 απείλησε μέσω υλικού προπαγάνδας τους διοργανωτές και τους συμμετέχοντες στην παρέλαση Gay Pride στο Βελιγράδι. Η οργάνωση εξήρε τους εγκληματίες πολέμου Ράτκο Μλάντιτς και Ράντοβαν Κάρατζιτς και τους χαρακτήρισε ως τους τελευταίους ήρωες της Σερβίας.
Ο ηγέτης της, Μλάντεν Ομπράντοβιτς, είχε καταδικαστεί το 2010 σε διετή φυλάκιση για την οργάνωση επεισοδίων στη σερβική πρωτεύουσα, από τα οποία τραυματίστηκαν 140 άτομα.
Αντίστοιχη οργάνωση υπάρχει και στη Ρωσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικός φονταμενταλισμός Κατηγορία:Πρώην πολιτικές οργανώσεις στη Σερβία Κατηγορία:Ακροδεξιά στη Σερβία Κατηγορία:Νεοναζισμός στη Σερβία Κατηγορία:Ορθοδοξία και ακροδεξιά Κατηγορία:Ιδεολογία Μεγάλης Σερβίας
Call of Duty 4: Modern Warfare
Το Call of Duty 4: Modern Warfare βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου, το τέταρτο μέρος της σειράς βιντεοπαιχνιδιών Call of Duty. Κυκλοφόρησε στις 7 Νοεμβρίου του 2007 για PC, Xbox 360, Playstation 3 και Nintendo DS από την εταιρία Activision από την ομάδα Infinity Ward, με επικεφαλής τον Jason West. Το Μάιο του 2009 είχε πουλήσει 13 εκατομμύρια κομμάτια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Call of Duty Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Wii Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo DS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 1996 Κατηγορία:Νικητές Interactive Achievement Award Κατηγορία:Νικητές AIAS Game of the Year Κατηγορία:Νικητές BAFTA (βιντεοπαιχνίδια) Κατηγορία:Μαζική δολοφονία στη μυθοπλασία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών
Call of Duty: Modern Warfare 2
Το Call of Duty: Modern Warfare 2 είναι μέρος της σειράς παιχνιδιών Call of Duty που κυκλοφόρησε από την εταιρία Activision και αναπτύχθηκε από την ομάδα Infinity Ward, με επικεφαλής τον Τζέισον Γουέστ. Κυκλοφόρησε στις 10 Νοεμβρίου του 2009 για PC, Xbox 360, Playstation 3 και Nintendo DS. Ουσιαστικά, είναι η συνέχεια της ιστορίας του Call of Duty 4: Modern Warfare με πολλούς κοινούς χαρακτήρες στην εκστρατεία (campaign).
Πλοκή
Το 2016, παρά τις προσπάθειες των Αμερικανών Πεζοναυτών (United States Marine Corps - USMC) και της αγγλικής Special Air Services (S.A.S.), οι Ultranationalists (Υπερεθνικιστές) παίρνουν τον έλεγχο της Ρωσίας, κάνοντας έτσι ήρωα τον πρώην αρχηγό τους Imran Zakhaev, για τον οποίο χτίστηκε άγαλμα στην Κόκκινη Πλατεία (Red Square) της Μόσχας. Εν τω μεταξύ, ένας πρώην υπολοχαγός του Zakhaev με το όνομα Vladimir Makarov ξεκινά εκστρατεία κατά της Ευρώπης διαπράττοντας βάναυσες τρομοκρατικές ενέργειες κατά τα πέντε χρόνια. Στο Αφγανιστάν, το σώμα των U.S. Army Rangers, με έναν από αυτούς τον PFC Joseph Allen βοηθούν στην αποκατάσταση της πόλης από τους αντάρτες OpFor. Ο αντιστράτηγος (Lieutenant General) Shepherd, εντυπωσιασμένος από τις δυνατότητες του Allen τον προσλαμβάνει στο "Task Force 141", ένα ελίτ, πολυεθνικό σώμα αντιτρομοκρατικής, κάτω από την ηγεσία του. Ταυτόχρονα, δύο άλλα μέλη του 141, ο λοχαγός (Captain) 'Soap' MacTavish και ο λοχίας (Sergeant) Gary 'Roach' Sanderson διεισδύουν στη Ρωσική αεροπορική βάση στα βουνά Tian Shan για να ανακτήσουν ένα ACS (Attack Characterization System) module από έναν κατεβασμένο δορυφόρο.
Αργότερα, ο Allen στέλνεται σε μυστική αποστολή στη Ρωσία, για λογαριασμό της CIA, όπου θα βοηθούσε τον Makarov σε μία 'σφαγή' πολιτών στο αεροδρόμιο της Μόσχας (Zakhaev International Airport). Ο Makarov ήξερε την ταυτότητα του Allen και τον σκότωσε λίγο πριν εγκαταλείψουν το αεροδρόμιο, αφήνοντας το σώμα του να πυροδοτήσει τον πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών. Εξοργισμένοι από τη φήμη ότι η τρομοκρατική επίθεση στο αεροδρόμιο είχε υποστηριχτεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι Ρώσοι ανταποδίδουν με μαζικές, αιφνιδιαστικές επιθέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, αφού παρέκαμψαν το σύστημα προειδοποίησης αποκαλύπτοντας ότι το ACS που νωρίτερα είχε ανακτηθεί από τους Μακτάβις και Sanderson είχε αντιγραφεί. Ο λοχίας (Sergeant) Foley, οδηγεί την ομάδα του από τους Rangers, περιλαμβάνοντας τον στρατιώτη (Private) James Ramirez, να αμυνθούν κατά των Ρώσων σε ένα προάστιο στη βορειοανατολική Virginia. Αργότερα προχωρούν στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο Washington, όπου δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών μάχονται με τις Ρωσικές για τον έλεγχο της πρωτεύουσας.
Εμπλοκή του Makarov
Εν τω μεταξύ, οι στρατιώτες του 141 αναζητούν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ο Makarov εμπλέκεται στο τρομοκρατικό χτύπημα. Οι πληροφορίες τους οδηγούν σε μία φαβέλα στο Rio de Janeiro της Βραζιλίας, όπου ψάχνουν για τον Alejandro Rojas, ο οποίος τροφοδοτούσε με πολεμικό εξοπλισμό τον Makarov. Τελικά, μαθαίνουν από τον Rojas ότι ο χειρότερος εχθρός του Makarov είναι φυλακισμένος σε ένα Ρώσικο γκουλάγκ και γνωστός με το όνομα Prisoner (Φυλακισμένος) #627. Το Task Force εισβάλει στην φυλακή και ελευθερώνει τον 627, ο οποίος είναι ο λοχαγός (Captain) Price. Ο Price συμφωνεί στο να βοηθήσει το 141 να βρει τον Makarov, αλλά πιστεύει ότι πιο επείγων είναι να τελειώσει ο πόλεμος στις ΗΠΑ. Για αυτό το λόγο οδηγεί το 141 σε μία επιδρομή σε Ρωσικό λιμάνι, όπου παίρνει τον έλεγχο ενός υποβρυχίου εξοπλισμένου με πυρηνικά. Χρησιμοποιώντας το υποβρύχιο, ο Price εκτοξεύει πύραυλο με προορισμό την Washington, ενώ έχει προγραμματίσει την κεφαλή να εκραγεί στα ανώτερα στάδια της ατμόσφαιρας. Αυτό, ακούσια καταστρέφει τον Παγκόσμιο Διαστημικό Σταθμό (International Space Station - ISS) και δημιουργεί ηλεκτρομαγνητικό παλμό (Electromagnetic Pulse - EMP), παραλύοντας τα ηλεκτρονικά και καταστρέφοντας τα πολεμικά οχήματα. Αυτό έδωσε ένα προβάδισμα στις δυνάμεις των ΗΠΑ, αφού οι Ρώσοι είχαν εμφανές αριθμητικό προβάδισμα στα οχήματα. Στην Washington, ο Ramirez και οι υπόλοιποι στρατιώτες της ομάδας του, αναζητούν καταφύγιο από τα κατεστραμμένα (από το EMP) ελικόπτερα, τα οποία πέφτουν από τον ουρανό, ενώ λίγο αργότερα προχωρούν προς τον Λευκό Οίκο (White House). Τότε λαμβάνουν μήνυμα, ότι οι Αμερικανική Αεροπορία θα βομβαρδίσει την πόλη, ώστε να αποτρέψει την κατάκτηση της από τους Ρώσους. Η ομάδα του Foley πολεμά μέχρι τον Λευκό Οίκο και προλαβαίνει να ανάψει τις φωτοβολίδες μέσα στο απαιτούμενο χρονικό διάστημα, ματαιώνοντας τον βομβαρδισμό. Οι φωτοβολίδες που άναψαν σε οροφές κτιρίων έδειξαν ότι η πόλη βρίσκεται ακόμα υπό την κατοχή των Αμερικανών.
Κορύφωση της πλοκής
Στην κορύφωση της καταδίωξης ο Shepherd επιβιβάζεται σε ένα Pave Low, το οποίο καταφέρνει να ρίξει ο Price χτυπώντας το στον έλικα. Ταυτόχρονα, το σκάφος του Soap και του Price πέφτει από καταρράκτη. Μετά από την πτώση, ο Soap καταφέρνει να σηκωθεί ζαλισμένος, κρατώντας μόνο ένα μαχαίρι και πλησιάζει το διαλυμένο ελικόπτερο, βλέποντας τον Shepherd να φεύγει από τα συντρίμμια. Τον ακολουθεί και ενώ προσπαθεί να τον καρφώσει με το μαχαίρι, ο Shepherd αποκρούει την επίθεση και καρφώνει τον Soap με δικό του μαχαίρι. Καθώς ο Shepherd ετοιμάζεται να σκοτώσει τον Soap με το όπλο του, ο Price τον σπρώχνει, αναγκάζοντας τον να αστοχήσει και ακολουθεί μία μάχη με τα χέρια. Καθώς ο Soap βλέπει τον Shepherd να παίρνει το πάνω χέρι, βρίσκει τη δύναμη να βγάλει το μαχαίρι από το στήθος του και να το πετάξει προς τον Shepherd, τον οποίο πετυχαίνει στο μάτι, σκοτώνοντας τον αμέσως. Ο Price ανέκτησε τις αισθήσεις του και καθώς έβλεπε τα τραύματα του Soap, ο Nikolai έφτασε με ένα ελικόπτερο. Ο Nikolai τους προειδοποίησε ότι θα διωχθούν, αλλά ο Price επέμεινε πως πρέπει να δοθεί ιατρική βοήθεια στον Soap. Ο Nikolai απάντησε πως ξέρει ένα ασφαλές μέρος να πάνε. Ο Soap και ο Price, ως παγκοσμίως καταζητούμενοι, πηγαίνουν να κρυφτούν. Η συνέχεια είναι στο Call of Duty: Modern Warfare 3.
Υποδοχή
Το Call of Duty: Modern Warfare 2, αν και εμπορική επιτυχία και βραβευμένο παιχνίδι της κατηγορίας First-Person Shooter, προκάλεσε αρκετές αρνητικές συζητήσεις γύρω από αμφισβητούμενο περιεχόμενο του και ιδιαίτερα την προαιρετική αποστολή «No Russian». Στη συγκεκριμένη αποστολή, στα αρχικά στάδια του παιχνιδιού, ο παίκτης που υποδύεται τον πράκτορα της CIA Joseph Allen, καλείται να διαπράξει σφαγή αμάχων πολιτών στο αεροδρόμιο της Μόσχας. Η αποστολή, με τις ιδιαίτερα αληθοφανείς αναπαραστάσεις, προκάλεσε την οργή πολιτών σε όλο τον κόσμο.
Το συγκεκριμένο παιχνίδι επικαλέστηκε στο μανιφέστο του και ο υπεύθυνος των τρομοκρατικών επιθέσεων στη Νορβηγία το 2011, Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ, ως «εναλλακτική πρόταση» για την εκπαίδευση στη σκοποβολή. Η δήλωση αυτή οδήγησε στην απόσυρση του παιχνιδιού από τη χώρα, ύστερα από τις επιθέσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Call of Duty Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Mac OS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Wii Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo DS Κατηγορία:Νικητές Interactive Achievement Award Κατηγορία:Μαζική δολοφονία στη μυθοπλασία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Βιρτζίνια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Καζακστάν Κατηγορία:Cooperative βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Νικητές BAFTA (βιντεοπαιχνίδια) Κατηγορία:Θυσίες στη μυθοπλασία
Έσπερος (έντυπο)
Ιστορική αναδρομή
Ήταν ένα από τα καλλιτεχνικά περιοδικά πριν από το 1900, τα οποία άφησαν εποχή στον ελληνικό δημοσιογραφικό κόσμο.
Ο Έσπερος εκδόθηκε το 1811 στη Λειψία από τον Ιωάννη Περβάνογλου, και συνεχίστηκε να εκδίδεται επί επτά έτη.
Περιγραφή και περιεχόμενο
Ήταν πολυτελέστατο στην εμφάνιση περιοδικό.
Πηγές
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τη Λειψία Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά
Παγκόσμιος χάρτης της Γένουας
Ο χάρτης της Γένουας είναι πιστό αντίγραφο μεσαιωνικού χάρτη σε περγαμηνή που φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας.
Ιστορική αναδρομή
Είναι έργο Γενουίνσιας προέλευσης άγνωστου χαρτογράφου. Από την επιγραφή που φέρει υποθέτουμε ότι σχεδιάστηκε το 1457. Πιστεύεται ότι περιέχει τις πληροφορίες από τα ταξίδια του Νικολό ντι Κόντι. .
Περιγραφή
Ο χάρτης παρουσιάζει διάφορα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που τον κάνουν να ξεχωρίζει από τους άλλους χάρτες της εποχής του. Έχει ελλειπτικό σχήμα που δεν συναντάται στη χαρτογραφία της εποχής του, ούτε και σε αρχαιότερους χάρτες. Ως προς τον χάρτη του Πτολεμαίου διαφέρει σε λεπτομέρειες, ενώ καινοτομεί ίσως περισσότερο του χάρτη του Φρα Μάουρο ως προς την ορθή απόδοση των Ηπείρων. Είναι διακοσμημένος με αρχιτεκτονικά κτίρια και πορτραίτα βασιλιάδων που φέρουν κορώνα. Ο άγνωστος χαρτογράφος είχε γνώση του έργου του Πλίνιου, τον οποίο μνημονεύει στις σημειώσεις. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η τοποθέτηση μιας ευρωπαϊκής τρικάταρτης γαλέρας στον Ινδικό ωκεανό.
Πηγές
Κατηγορία:Χάρτες
Τεντ Κένεντι
Ο Έντουαρντ Μουρ "Τεντ" Κένεντι (Edward Moore "Ted" Kennedy, 22 Φεβρουαρίου 1932 - 25 Αυγούστου 2009) ήταν Αμερικανός γερουσιαστής από τη Μασαχουσέτη και μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Η ζωή του
Ο Έντουαρντ Κένεντι γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1932 στη Βοστώνη και ήταν ο μικρότερος από τα παιδιά του Τζόζεφ Πάτρικ Κένεντι και της Ρόουζ Φιτζέραλντ και αδελφός του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και ασχολήθηκε με την πολιτική το 1962, όταν και εξελέγη γερουσιαστής Μασαχουσέτης σε ειδικές εκλογές. Από τότε εκλεγόταν συνεχώς γερουσιαστής Μασαχουσέτης, ενώ τα τελευταία χρόνια μέχρι και το θάνατό του ήταν ο δεύτερος μακροβιότερος σε θητεία και εν ενεργεία στη Γερουσία μετά τον Ρόμπερτ Μπερντ.
Στις 14 Φεβρουαρίου του 1962 επισκέφθηκε την Αθήνα για δύο ημέρες. Ήρθε από το Ισραήλ και θα συνέχιζε στην Πολωνία. Η περιοδεία του είχε χαρακτήρα ανεπίσημο αλλά και προεκλογικό, καθώς ήταν υποψήφιος γερουσιαστής της Μασαχουσέτης, όπου υπήρχαν συμπαγείς ομάδες εκλογέων εβραϊκής, ελληνικής και πολωνικής καταγωγής. Την πρώτη ημέρα συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή και την επομένη με τον πρόεδρο του Κέντρου Οικονομικών Ερευνών, καθηγητή Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ δεν παρέλειψε να γευματίσει και με τον διάδοχο Κωνσταντίνο.
Το 1964 το μικρό αεροπλάνο στο οποίο επέβαινε κατέπεσε με αποτέλεσμα να σκοτωθούν ένας συνεπιβάτης του και ο πιλότος. Ο ίδιος νοσηλεύθηκε για αρκετές εβδομάδες σε νοσοκομείο προκειμένου να αναρρώσει.
Το περιστατικό του Τσαπακουίντικ
Πολλές ώρες αργότερα, από το μισοβυθισμένο όχημα ανασύρθηκε νεκρή η 29χρονη γραμματέας του, Μαίρη Τζο Κοπέκνι. Ο ίδιος ο Κένεντι δεν ανέφερε το γεγονός στην αστυνομία παρά την επομένη, 19 Ιουλίου, μία καθυστέρηση που σφράγισε την τύχη του, καθώς δημιουργήθηκαν φήμες περί επιχειρούμενης συγκάλυψης, όπως υπήρξαν και φήμες για την προσωπική ζωή του.
Ο ίδιος στην κατάθεσή του ανέφερε ότι προσπάθησε κατ' επανάληψη να βρει την Κοπέκνι στα θολά νερά του Τσαπακουίντικ και ότι στη συνέχεια κατευθύνθηκε πεζός προς ένα κοντινό εστιατόριο όπου ήξερε ότι θα έβρισκε φίλους του. Όταν, στις 9 το πρωί της 19ης έφτασε στο αστυνομικό τμήμα του Έντγκαρταουν, δύο νεαροί είχαν ήδη καταθέσει και στο μισοβυθισμένο αυτοκίνητο διεξάγονταν πλέον έρευνες. Ο εισαγγελέας τού απήγγειλε την κατηγορία της εγκατάλειψης θύματος. Στις 25 Ιουλίου, καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης δύο μηνών με αναστολή και το ίδιο βράδυ, σε μία απελπισμένη προσπάθεια να περισώσει τη σταδιοδρομία του, ο Κένεντι παρουσιάστηκε στον αμερικανικό λαό από τηλεοράσεως και ομολόγησε ότι η απόφασή του να καθυστερήσει την αναφορά του στην αστυνομία ήταν "αδικαιολόγητη". Ταυτόχρονα ζήτησε από τους ψηφοφόρους του να αποφασίσουν οι ίδιοι κατά πόσον ήταν άξιος να παραμείνει στη Γερουσία. Κρίνοντας ότι η ανταπόκριση ήταν θετική, στις 31 Ιουλίου, ανέλαβε εκ νέου τα καθήκοντά του ως γερουσιαστής Μασαχουσέτης.
Η συνέχεια
Το 1980 έθεσε υποψηφιότητα για τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ αλλά στις εσωκομματικές εκλογές των Δημοκρατικών που ακολούθησαν έχασε από τον Τζίμι Κάρτερ. Στις προεδρικές εκλογές του 2008 υποστήριξε ανοικτά τον Μπαράκ Ομπάμα.
Τον Μάιο του 2008 διαγνώστηκε καρκίνος στο αριστερό μέρος του εγκεφάλου του. Από τον πρώτο του γάμο με την Τζόαν Μπένετ απέκτησε τρία παιδιά, δύο γιους και μία κόρη. Σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε την Βικτώρια Ρέτζι. Απεβίωσε στην οικία του στο Χάινις Πορτ στις 25 Αυγούστου του 2009 και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο του Άρλινγκτον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Τεντ Κατηγορία:Αμερικανοί αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Ιρλανδοαμερικανοί
Λεύκιος Κορνήλιος Σκιπίων Ασιατικός
δεξιά|μικρογραφία| Η λεγόμενη «προτομή του [[Γάιος Μάριος|Μάριου» στη Γλυπτοθήκη τού Μονάχου, που προσδιορίστηκε από τον Φίλιππο Κοαρέλι ως αυτή του Λ. Κ. Σκιπίωνα Ασιατικού. Ήταν αρχικά τοποθετημένη στην πρόσοψη τού τάφου των Σκιπιώνων. ]] Ο Λεύκιος Κορνήλιος Σκιπίων Ασιατικός, λατιν.: Lucius Cornelius Scipio Asiaticus, σωστότερα Aσιαγενής, Asiagenes, (3ος αι. π.Χ. – μετά το 183 π.Χ.) ήταν στρατηγός και πολιτικός της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Ήταν γιος τού Πόπλιου Κορνήλιου Σκιπίωνα και ο μικρότερος αδελφός τού Π. Κ. Σκιπίωνα Αφρικανού. Εξελέγη ύπατος το 190 π.Χ. και αργότερα το ίδιο έτος οδήγησε (με τον αδελφό του) τις ρωμαϊκές δυνάμεις στη νίκη στη μάχη της Μαγνησίας.
Αν και η σταδιοδρομία του μπορεί να επισκιάζεται από τη σκιά τού μεγαλύτερου αδελφού του, η ζωή τού Λεύκιου είναι αξιοσημείωτη από πολλές απόψεις.
Καταγωγή
Ο Λεύκιος ανήκε στο γένος των πατρικίων Κορνηλίων, ένα από τα σημαντικότερα γένη της Δημοκρατίας, που μετρούσε περισσότερες υπατείες από κάθε άλλο. Ήταν γιος του Πόπλιου, τού υπάτου τού 218, που απεβίωσε κατά των Καρχηδονίων στη μάχη της Άνω Βαίτιδος το 211, και της Πομπονίας, κόρης του Μάνιου Πομπόνιου Μάθωνα, υπάτου το 233. Ο Λεύκιος είχε επίσης έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Πόπλιο, περισσότερο γνωστό ως Σκιπίωνα Αφρικανό, ο οποίος ήταν ο ηγέτης της γενιάς του και ο νικητής τού Αννίβα στη μάχη της Ζάμας το 202. Ο Λεύκιος ήταν πολύ κοντά στον αδελφό του καθ' όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, αλλά είχε μία αντιφατική σχέση με τον εξάδελφό του Π. Κ. Σκιπίωνα Νασίκα, αφού και οι δύο γεννήθηκαν γύρω στο 228, και ως εκ τούτου πολέμησαν για τα ίδια αξιώματα σε κάθε στάδιο της σειράς αξιωμάτων τους.
Η γυναίκα του Λεύσιου δεν είναι γνωστή.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Λεύκιος υπηρέτησε υπό τον αδελφό του στην Hispania κατά τη διάρκεια του Β' Kαρχηδονιακού Πολέμου, νικώντας τον Καρχηδόνιο διοικητή Λάρο σε μία περίφημη μονομαχία, και το 208 π.Χ. κατέλαβε μία πόλη μόνος του. Το 206 π.Χ. στάλθηκε στη Σύγκλητο με νέα για τη νίκη στην Hispania. Ήταν αγορανόμος καθέδρας (curule aedilis) το 195 π.Χ. και πραίτορας που διορίστηκε στη Σικελία το 193 π.Χ., βοηθούμενος από την επιρροή τού αδελφού του. Ήταν υποψήφιος για ύπατος το 191 π.Χ., αλλά έχασε από τον πρώτο του εξάδελφο Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα Νασίκα.
Ύπατος
Τελικά εξελέγη ύπατος το 190 π.Χ. με συνύπατό του τον παλαιό υποδιοικητή τού αδελφού του Γάιο Λαίλιο. Σύμφωνα με τον Σμιθ, η Σύγκλητος δεν είχε μεγάλη εμπιστοσύνη στις ικανότητές του (Cic. Phil. xi. 17), και μόνο μέσω της προσφοράς τού αδελφού του Αφρικανού να τον συνοδεύσει ως λεγάτος απέκτησε την επαρχία της Ελλάδας και τη διεξαγωγή του πολέμου κατά τού Αντιόχου Γ΄.
Σύμφωνα με ορισμένους βιβλικούς σχολιαστές, ο Ασιατικός είναι ο «διοικητής» που αναφέρεται στο Δανιήλ 11:18, όπου λέει ότι «ένας διοικητής θα βάλει τέλος στην αυθάδειά του» (NIV).
Πολιτική πτώση
Προς το τέλος της ζωής τού αδερφού του, ο Λεύκιος κατηγορήθηκε για κατάχρηση μερικών από τα χρήματα, που συγκεντρώθηκαν από τον Αντίοχο Γ΄ ως αποζημίωση. Ο Aφρικανός, τότε πρώτος της Συγκλήτου (princeps Senatus), ήταν εξοργισμένος, φτάνοντας στο σημείο να καταστρέψει τα οικονομικά αρχεία της εκστρατείας ενώ μιλούσε στη Σύγκλητο, ως πράξη περιφρόνησης.
Μετά το τέλος τού αδελφού του (περί το 183 π.Χ.), ο Λεύκιος φυλακίστηκε γι' αυτή την υποτιθέμενη κλοπή. Τελικά τού δόθηκε χάρη από τον τριβούνο Tιβέριο Γράκχο, αν και αναγκάστηκε να πουλήσει την περιουσία του, και να πληρώσει στο κράτος ένα ογκώδες ποσό. Ρωμαίοι ιστορικοί αναφέρουν, ότι αρνήθηκε να δεχτεί δώρα ή δάνειο από φίλους του, για να πληρώσει το πρόστιμο.
Κατά τη διάρκεια της ζωής τού αδελφού του, το 185 π.Χ., ο Λεύκιος εόρτασε με μεγάλη λαμπρότητα τους αγώνες, που είχε ορκιστεί να κάνει στον πόλεμό του με τον Αντίοχο Γ΄. Ο Βαλέριος τού Αντίου αφηγείται, ότι ο Σκιπίων Ασιατικός έλαβε τα απαραίτητα χρήματα κατά τη διάρκεια μίας πρεσβείας, στην οποία στάλθηκε μετά την καταδίκη του, για να διευθετήσει τις διαφορές μεταξύ των βασιλέων Αντίοχου Γ΄ και Ευμένη.
Ήταν υποψήφιος για την τιμητείία το 184 π.Χ., αλλά ηττήθηκε από έναν παλαιό εχθρό της οικογένειάς του, τον M. Πόρκιο Κάτωνα τον Πρεσβύτερο, ο οποίος στέρησε από τον Λεύκιο το δημόσιο άλογό του κατά την αναθεώρηση των ιππέων.
Οικογένεια
Ο Λεύκιος είχε απογόνους, τους Cornelii Scipiones Asiatici, ο τελευταίος από τους οποίους ήταν ο ύπατος Λεύκιος Κορνήλιος Σκιπίων Ασιατικός, που είχε έναν θετό γιο. Αυτός ο γιος πέρασε στην αφάνεια μετά το 82 π.Χ.
Σύγχρονες πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι στρατιωτικοί
Martin B-26 Marauder
Το Martin B-26 Marauder ήταν δικινητήριο μέσο βομβαρδιστικό που χρησιμοποιήθηκε από την Πολεμική Αεροπορία του Στρατού των ΗΠΑ (United States Army Air Forces, USAAF) και άλλες Συμμαχικές αεροπορίες στο δεύτερο μισό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αρχικά στο θέατρο επιχειρήσεων του Ειρηνικού και αργότερα στη Μεσόγειο και τη δυτική Ευρώπη.
Πολλά Β-26 χάθηκαν σε θανατηφόρα ατυχήματα για ένα διάστημα μετά την αρχική εισαγωγή τους σε υπηρεσία και οι πιλότοι του έδωσαν το παρατσούκλι Widowmaker (σε ελεύθερη απόδοση: αυτό(ς) που κάνει τις γυναίκες (των πληρωμάτων) χήρες) εξ αιτίας των πολυάριθμων ατυχημάτων, που συνέβαιναν κυρίως στην απογείωση και την προσγείωση. Το Marauder έπρεπε να προσεγγίζει τον αεροδιάδρομο με συγκεκριμένη ταχύτητα -που ήταν πολύ υψηλή- και όποτε ο πιλότος επιβράδυνε το αεροσκάφος κάτω από το όριο, αυτό έπεφτε σε απώλεια στήριξης με αποτέλεσμα να συντριβεί.
Η κατάσταση άλλαξε ύστερα από την επανεκπαίδευση των πληρωμάτων και την υιοθέτηση διάφορων τροποποιήσεων στην αεροδυναμική που βελτίωσαν σημαντικά τη συμπεριφορά του αεροσκάφους στην προσαπογείωση. Μετά τις αλλαγές αυτές αποδείχθηκε ένα εξαιρετικό βομβαρδιστικό και απέδωσε πολύ καλά σε όλα τα μέτωπα που χρησιμοποιήθηκε. Στο τέλος του πολέμου είχε τον μικρότερο ποσοστό απωλειών από όλα τα βομβαρδιστικά της USAAF.
Στο διάστημα Φεβρουαρίου 1941 - Μαρτίου 1945 κατασκευάστηκαν 5288 μονάδες. Εκτός από τους Αμερικανούς τον τύπο αξιοποίησε η RAF, η Πολεμική Αεροπορία της Νότιας Αφρικής (SAAF) και η Πολεμική Αεροπορία των Ελεύθερων Γάλλων. Όταν η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ έγινε ανεξάρτητος κλάδος των ενόπλων δυνάμεων της χώρας το 1947, όλα τα B-26 είχαν ήδη αποσυρθεί από τις τάξεις της και είχαν αντικατασταθεί από τα Douglas A-26 Invader.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Τον Μάρτιο του 1939, το Αεροπορικό Σώμα του Στρατού των ΗΠΑ (United States Army Air Corps, USAAC) εξέδωσε απαίτηση (Circular Proposal 39-640) με την οποία ζητούσε την ανάπτυξη νέου μέσου βομβαρδιστικού που θα είχε μέγιστη ταχύτητα 560 km/h, ακτίνα δράσης 4800 km και θα ήταν ικανό να μεταφέρει 910 kg βομβών. Στις 5 Ιουλίου του ίδιου έτους η Glenn L. Martin Company υπέβαλε την πρόταση της, το Model 179, που κρίθηκε ανώτερο όλων των ανταγωνιστών του στον σχετικό διαγωνισμό και κέρδισε συμβόλαιο για την κατασκευή 201 μονάδων με την ονομασία Β-26. Από τη φάση του προκαταρκτικού σχεδιασμού μέχρι την παράδοση των πρώτων αεροσκαφών στις επιχειρησιακές μονάδες μεσολάβησε διάστημα μόλις δύο ετών. Τον Σεπτέμβριο του 1940 ακολούθησε και δεύτερη παραγγελία για άλλες 930 μονάδες. Πρέπει να σημειωθεί ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε πραγματοποιηθεί ακόμα ούτε η πρώτη πτήση του πρωτοτύπου.
Το B-26 ήταν ένα υψηλοπτέρυγο μονοπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής με τρίκυκλο ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Το πλήρωμα αποτελούνταν από τον βομβαρδιστή που κάθονταν στο ρύγχος και χειρίζονταν ένα πολυβόλο των 7,62 mm, τον πιλότο και τον συγκυβερνήτη που κάθονταν ο ένας δίπλα στον άλλο, τον πλοηγό/ασυρματιστή που κάθονταν ακριβώς πίσω τους καθώς και πολυβολητές που χειρίζονταν τον ραχιαίο πυργίσκο με δύο πολυβόλα των 12,7 mm και το πολυβόλο των 7,62 mm στην ουρά.
Στο μέσο της ατράκτου υπήρχαν δύο αποθήκες βομβών στις οποίες μπορούσε συνολικά να μεταφερθεί φορτίο 2600 kg. Στην πράξη τα Marauder επιχειρούσαν σπάνια με το μέγιστο φορτίο βομβών διότι μειώνονταν σημαντικά η ακτίνα δράσης και στην οπίσθια αποθήκη βομβών τοποθετούνταν συχνά επιπλέον δεξαμενές καυσίμου. Το αεροσκάφος προωθούνταν από δύο αστεροειδείς κινητήρες Pratt & Whitney R-2800 Double Wasp που έστρεφαν τετράφυλλες έλικες. Ο λόγος διαστάσεων (aspect ratio) ήταν χαμηλός και η επιφάνεια των πτερύγων σχετικά μικρή για ένα αεροσκάφος τέτοιου βάρους, με συνέπεια να έχει μεν εξαιρετικές επιδόσεις αλλά με τίμημα τον υψηλότατο πτερυγικό φόρτο (259 kg/m² στις αρχικές εκδόσεις) -τον υψηλότερο συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο αεροσκάφος που εντάχθηκε σε υπηρεσία με το USAAC.
Το πρώτο Β-26 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 25 Νοεμβρίου 1940 με τον δοκιμαστή πιλότο William K. "Ken" Ebel στα χειριστήρια. Οι παραδόσεις άρχισαν τον Φεβρουάριο του 1941 ενώ τον Μάρτιο ξεκίνησαν οι Επιχειρησιακές Δοκιμές (Accelerated Service Testing) στην αεροπορική βάση Wright-Patterson στο Οχάιο.
Ατυχήματα
Παρόλο που το B-26 ήταν ένα ταχύ αεροσκάφος με καλύτερες επιδόσεις από το σύγχρονό του North American B-25 Mitchell, είχε σχετικά μικρή πτερυγική επιφάνεια με συνέπεια να είναι πολύ υψηλός ο πτερυγικός φόρτος και να απαιτείται ιδιαίτερα υψηλή ταχύτητα προσέγγισης κατά την προσγείωση (193 με 217 km/h, ανάλογα με το φορτίο) Τουλάχιστον δύο από τα πρώιμα Β-26 υπέστησαν σοβαρότατες ζημιές κατά την προσγείωση. Όλα τα αεροσκάφη καθηλώθηκαν προσωρινά τον Απρίλιο του 1941 προκειμένου να διερευνηθούν τα αίτια του προβλήματος. Προσδιορίστηκαν δύο κύριοι παράγοντες: η ανεπαρκής ταχύτητα προσέγγισης στην προσγείωση, που είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια στήριξης και την πρόσκρουση του αεροσκάφους, καθώς και η ανομοιόμορφη κατανομή του βάρους. Το δεύτερο οφείλονταν στο ότι δεν είχε εγκατασταθεί ακόμα ο ραχιαίος πυργίσκος πολυβόλων. Παρατηρήθηκε επίσης ότι το σκέλος του τροχού στο ρύγχος πολύ συχνά κατέρρεε ενώ το αεροσκάφος βρίσκονταν στον τροχόδρομο, προσγειώνονταν ή απογειώνονταν.
Οι κινητήρες Pratt & Whitney R-2800-5 ήταν αξιόπιστοι όμως ο μηχανισμός αλλαγής του βήματος απαιτούσε ενδελεχή συντήρηση για να λειτουργεί σωστά, κάτι που δεν ήταν πάντα εφικτό στα αεροδρόμια της πρώτης γραμμής. Ανθρώπινα λάθη καθώς και κάποιες αστοχίες του υλικού είχαν σαν αποτέλεσμα να στρέφονται οι έλικες με υπερβολική ταχύτητα, σημαντικά ανώτερη από την προβλεπόμενη, με συνέπεια να ελοχεύει ο κίνδυνος διάλυσης τους εν πτήσει. Πολύ επικίνδυνη ήταν επίσης η απώλεια ισχύος στον ένα από τους δύο κινητήρες ενώ απογειώνονταν το αεροσκάφος. Οι προαναφερθείσες ατέλειες σε συνδυασμό με ανθρώπινα λάθη οδήγησαν σε αριθμό ατυχημάτων, σε ένα εκ των οποίων σκοτώθηκε ο διοικητής του 22ου Συντάγματος Βομβαρδισμού, Mark Lewis.
Το 1942 ο Γκλεν Μάρτιν κλήθηκε να καταθέσει ενώπιον της Ειδικής Επιτροπής της Γερουσίας για την εξέταση του αμυντικού προγράμματος, που έμεινε γνωστή ως Επιτροπή Τρούμαν σχετικά με τα προβλήματα που αντιμετώπιζε το Β-26. Ο γερουσιαστής, τότε, Χάρυ Τρούμαν ρώτησε τον Μάρτιν σχετικά και ο δεύτερος απάντησε ότι οι πτέρυγες του αεροσκάφους ήταν πολύ κοντές. Στη συνέχεια ο Τρούμαν ρώτησε γιατί δεν αλλάζουν οι πτέρυγες, για να λάβει την απάντηση ότι ήταν πάρα πολύ μακριά κατά μήκος και ότι εξάλλου η εταιρεία του είχε ήδη λάβει το συμβόλαιο. Η απάντηση του Τρούμαν ήταν άμεση: σε αυτή την περίπτωση το συμβόλαιο θα ακυρώνονταν. Κατόπιν τούτων ο Μάρτιν δεσμεύτηκε να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές στην πτέρυγα.
Μέχρι τον Φεβρουάριο του 1943 είχε παρουσιασθεί η νεώτερη έκδοση του βομβαρδιστικού, το Β-26Β-10, που είχε εκπέτασμα μεγαλύτερο κατά 1,8 m, αναβαθμισμένους κινητήρες, επιπλέον θωράκιση και αμυντικό οπλισμό. Πρέπει να σημειωθεί ότι στο τέλος του πολέμου το Marauder είχε το μικρότερο ποσοστό απωλειών από όλα τα βομβαρδιστικά της USAAF.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Marauder χρησιμοποιήθηκε κυρίως στο θέατρο επιχειρήσεων της δυτικής Ευρώπης. Επίσης εξοπλίστηκαν με Β-26 μονάδες που επιχειρούσαν στη Μεσόγειο και τον Ειρηνικό. Όταν έκανε το ντεμπούτο του υπέστη βαρύτατες απώλειες, όμως τελικά αποδείχθηκε ένα από τα καλύτερα αμερικανικά μέσα βομβαρδιστικά του πολέμου. Όταν τελείωσε ο πόλεμος είχαν πραγματοποιηθεί περισσότερες από 110000 έξοδοι με Marauder και είχαν ριφθεί 150000 τόνοι βομβών. Εκτός από τους Αμερικανούς, αξιοποίησαν τον τύπο οι Βρετανοί, οι Νοτιοαφρικανοί και οι Ελεύθεροι Γάλλοι.
Θέατρο επιχειρήσεων Ειρηνικού
Τον Φεβρουάριο του 1941 παρέλαβε το Β-26 η πρώτη επιχειρησιακή μονάδα, το 22ο Σύνταγμα Βομβαρδισμού (Bombardment Group) στο Langley Field της Βιρτζίνια, προς αντικατάσταση των παλαιότερων βομβαρδιστικών Douglas B-18 Bolo. Στα τέλη του 1941 εξοπλίστηκαν το 38ο και το 28ο Σύνταγμα. Αμέσως μετά την επίθεση των Ιαπώνων στο Περλ Χάρμπορ το 22ο Σύνταγμα αναπτύχθηκε στον νοτιοδυτικό Ειρηνικό, αρχικά με πλοία μέχρι τη Χαβάη και στη συνέχεια το ιπτάμενο σκέλος της μονάδας αεροπορικώς στην Αυστραλία. Η πρώτη πολεμική αποστολή του 22ου ήταν η προσβολή στόχων στη Ραμπαούλ στις 5 Απριλίου 1942.
Το 38ο Σύνταγμα, με βάση στο Patterson Field του Οχάιο, συνέχισε τις δοκιμές για τη βελτίωση του τύπου, συμπεριλαμβανομένης της εμβέλειας του και της βελτίωσης της αποδοτικότερης χρήσης των καυσίμων. Αμέσως μετά την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο έγιναν σχέδια αποστολής του 38ου Συντάγματος στον νοτιοδυτικό Ειρηνικό, αφού πρώτα εξοπλίζονταν με Β-26Β που είχαν επιπλέον δεξαμενές καυσίμου και δυνατότητα μεταφοράς τορπιλών. Τρία Β-26Β του 38ου και δύο του 22ου Συντάγματος αποσπάστηκαν στη νήσο Μίντγουεϊ. Τέσσερα αεροσκάφη συμμετείχαν στην αεροναυμαχία του Μίντγουεϊ πραγματοποιώντας επιθέσεις αεροτορπιλισμού ενάντια στα ιαπωνικά πλοία στις 4 Ιανουαρίου 1942. Τα δύο καταρρίφθηκαν και τα άλλα δύο υπέστησαν τόσο σοβαρές ζημιές που διαγράφηκαν από τα μητρώα όταν επέστρεψαν στη βάση τους. Δεν κατάφεραν να πλήξουν με τις τορπίλες τους κανένα ιαπωνικό πλοίο, όμως πέτυχαν να καταρρίψουν ένα από τα μαχητικά Mitsubishi A6M Zero που προστάτευαν τον ιαπωνικό στόλο και να σκοτώσουν δύο ναύτες επί του αεροπλανοφόρου Akagi με τα πολυβόλα τους.
Δύο ακόμα σμήνη Β-26 εξοπλισμένα με τορπίλες χρησιμοποιήθηκαν σε αποστολές προσβολής θαλάσσιων στόχων στις Αλεούτιες Νήσους χωρίς να αναφερθεί όμως κάποια επιτυχία.
Θέατρο επιχειρήσεων Μεσογείου
Τρία συντάγματα βομβαρδισμού διατέθηκαν προς υποστήριξη των Συμαχικών αποβάσεων στη γαλλική βόρεια Αφρική (Επιχείρηση Πυρσός) το Νοέμβριο του 1942. Αρχικά πραγματοποιούσαν αποστολές σε χαμηλό ύψος και ενάντια σε βαρύτατα προστατευμένους στόχους, με συνέπεια να υποστούν σημαντικές απώλειες χωρίς να επιτύχουν αξιόλογα αποτελέσματα. Αργότερα πραγματοποιούσαν αποστολές σε μεσαία ύψη. Μέχρι το πέρας των επιχειρήσεων στη βόρεια Αφρική τα Marauder πραγματοποίησαν 1587 εξόδους κατά τη διάρκεια των οποίων χάθηκαν 80 αεροσκάφη. Είχαν δηλαδή τη διπλάσια αναλογία απωλειών από τα Β-25 που πραγματοποίησαν 70% περισσότερες εξόδους. Παρά τα αρνητικά αρχικά αποτελέσματα, τα Β-26 χρησιμοποιήθηκαν στις επιχειρήσεις στη Σικελία, τη νότια Ιταλία και τη νότια Γαλλία. Ο πτέραρχος John Slessor μάλιστα ανέφερε πως θεωρούσε ότι το 42ο Σύνταγμα Βομβαρδισμού, που ήταν εξοπλισμένο με Β-26, ήταν η "καλύτερη μονάδα ημερήσιων βομβαρδιστικών του κόσμου".
Βορειοδυτική Ευρώπη
Οι αποστολές σε μεσαία ύψη (3000 με 4600 m) και με επαρκή κάλυψη από φίλια μαχητικά αποδείχθηκαν πολύ πιο επιτυχημένες: τα Marauder έπληξαν πληθώρα στόχων, στα πλαίσια της προπαρασκευής για την απόβαση στη Νορμανδία, συμπεριλαμβανομένων γεφυρών και εγκαταστάσεων εκτόξευσης ιπτάμενων βομβών V-1. Όταν έγιναν διαθέσιμες βάσεις σε γαλλικό έδαφος μετά την απόβαση, τα B-26 μεταφέρθηκαν εκεί. Επιχειρώντας από μεσαία ύψη έπλητταν τους στόχους τους με μεγάλη ακρίβεια και ήταν, σύμφωνα με την ίδια την 9η Αεροπορία, τα ακριβέστερα βομβαρδιστικά που διέθετε στον τελευταίο μήνα του πολέμου στην Ευρώπη. Οι απώλειες ήταν ασύγκριτα μικρότερες σε σχέση με τις αρχικές επιχειρήσεις σε μικρά ύψη, ενώ σύμφωνα με την 9η Αεροπορία τα Β-26 είχαν τη μικρότερη αναλογία απωλειών (λιγότερο από 0,5%) σε σχέση με οποιονδήποτε άλλο τύπο αεροσκάφους που διέθετε.
Τα Β-26 πραγματοποίησαν την τελευταία τους αποστολή την 1η Μαΐου 1945, ενάντια στη γερμανική φρουρά του Île d'Oléron. Όλες οι μονάδες είχαν διαλυθεί μέχρι τις αρχές του 1946.
Βρετανική Κοινοπολιτεία
Το 1942 δόθηκαν στη RAF 52 B-26A στα πλαίσια του προγράμματος Lend-Lease. Σε βρετανική υπηρεσία ονομάστηκαν Marauder I και όπως και τα προγενέστερα βομβαρδιστικά Martin Maryland και Baltimore διατέθηκαν στο θέατρο επιχειρήσεων της Μεσογείου. Αντικατέστησαν τα Bristol Blenheim του Νο. 14 Σμήνους της RAF (No. 14 Squadron RAF). Η πρώτη αποστολή του Σμήνους με τα Marauder πραγματοποιήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1942, με τα αεροσκάφη να αξιοποιούνται κυρίως σε αποστολές αναγνώρισης μακράς ακτίνας, ναρκοθέτησης και προσβολής θαλάσσιων στόχων. Σε αντίθεση με τους Αμερικανούς, οι Βρετανοί κατάφεραν να χρησιμοποιήσουν με σημαντική επιτυχία το Marauder στον ρόλο του τορπιλοπλάνου, βυθίζοντας πολλά εμπορικά πλοία. Επίσης κατάφεραν να καταρρίψουν με τα Marauder μεγάλους αριθμούς ιταλικών και γερμανικών μεταγωγικών αεροσκαφών που μετέφεραν εφόδια και προσωπικό από την Ιταλία στη βόρειο Αφρική.
Το 1943 παραδόθηκαν 100 B-26C-30 (Marauder II) που επέτρεψαν τον εξοπλισμό δύο σμηνών της Πολεμικής Αεροπορίας της Νότιας Αφρικής (SAAF) (12ο και 24ο Σμήνος). Τα νοτιοαφρικανικά Marauder ανέλαβαν αποστολές βομβαρδισμού στο Αιγαίο, την Κρήτη και την Ιταλία. Το 1944 διατέθηκαν ακόμα 350 Β-26F και G για τον εξοπλισμό των σμηνών 21 και 30 της νοτιοαφρικάνικης αεροπορίας. Η συνολική δύναμη των Marauder των τεσσάρων σμηνών συγκεντρώθηκε στην Ιταλία για να συγκροτήσει μια Πτέρυγα εξοπλισμένη αποκλειστικά με τον τύπο. Επίσης εξοπλίστηκαν ένα ακόμα σμήνος της SAAF και ένα νεοσύστατο σμήνος της RAF που ανέλαβαν την υποστήριξη των παρτιζάνων του Τίτο στη Γιουγκοσλαβία. Ένα Marauder του 25ου Σμήνους της SAAF που χάθηκε στις 4 Μαΐου 1945, στην τελευταία αποστολή του Σμήνους στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν το τελευταίο αεροσκάφος του τύπου που χάθηκε στη μάχη. Άμεσα μετά τη λήξη του πολέμου τα αεροσκάφη της RAF και της SAAF διαλύθηκαν για σκραπ.
Γαλλία
Μετά την ολοκλήρωση της Επιχείρησης Πυρσός η Πολεμική Αεροπορία των Ελεύθερων Γάλλων επανεξόπλισε τρία σμήνη της, που διέθεταν Lioré et Olivier LeO 451 και Douglas DB-7, με Marauder. Τα αεροσκάφη αυτά ανέλαβαν αποστολές βομβαρδισμού στην Ιταλία και κατά τη Συμμαχική απόβαση στη νότια Γαλλία. Προς τα τέλη του πολέμου τα Marauder αποτελούσαν τον κορμό της δύναμης βομβαρδισμού των Ελεύθερων Γάλλων, συμμετέχοντας σε 270 αποστολές κατά τη διάρκεια των οποίων πραγματοποίησαν 4884 εξόδους. Τον Ιούνιο του 1945 οι μονάδες των Marauder διαλύθηκαν και τα βομβαρδιστικά αντικαταστάθηκαν από άλλους τύπους. Δύο Marauder διατηρήθηκαν και αξιοποιήθηκαν σαν αεροσκάφη δοκιμών για τον κινητήρα τζετ SNECMA Atar.
Εκδόσεις
Με την εξαίρεση των B-26C, που παράγονταν στο εργοστάσιο της Ομάχα στη Νεμπράσκα, όλα τα άλλα Marauder κατασκευάστηκαν στο εργοστάσιο του Middle River στη Βαλτιμόρη.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Πηγές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
B-26 Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Αχλάδα Ηρακλείου
Η Αχλάδα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου του νομού Ηρακλείου της Κρήτης. Είναι κτισμένη σε απόσταση 23 χιλιομέτρων ΒΔ του Ηρακλείου σε υψόμετρο 300 μέτρων. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 57 μόνιμους κατοίκους οι οποίοι είναι ως επί το πλείστον αγρότες και κτηνοτρόφοι.
Ονομασία
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση ο οικισμός έλαβε την ονομασία του από μια μεγάλη άγρια αχλαδιά που συνάντησε ένα ανδρόγυνο το οποίο κυνηγημένο, κρύφτηκε στην ευρύτερη περιοχή. Αναφέρεται ως Achladha σε βενετικά έγγραφα του 1630 ενώ λίγα χρόνια αργότερα (1671) αναφέρεται σε οθωμανική απογραφή ως Ahlada.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά την περίοδο της βενετοκρατίας η Αχλάδα ήταν φέουδο της οικογένειας Μοδινού ενώ αργότερα, σύμφωνα με την απογραφή που πραγματοποιήθηκε από τους Οθωμανούς το 1671 - δύο χρόνια μετά την κατάληψη της Κρήτης από τα οθωμανικά στρατεύματα - υπαγόταν στην επαρχία Μαλεβιζίου.
Σύμφωνα με την ανεπίσημη μέτρηση που συνέταξε το 1875 ο υποπρόξενος της Ρωσίας, Ιωάννης Μιτσοτάκης, στην Αχλάδα κατοικούσαν 60 οικογένειες, ο πληθυσμός των οποίων ανερχόταν σε περίπου 300 άτομα. Μερικά χρόνια αργότερα, η επίσημη οθωμανική απογραφή του 1881 βρήκε στον οικισμό 347 κατοίκους (168 άνδρες και 179 γυναίκες), όλους χριστιανικού θρησκεύματος ενώ το 1894, σύμφωνα με εκτίμηση του αξιωματικού του ελληνικού στρατού Νικόστρατου Καλομενόπουλου, στο χωριό ζούσαν 80 ελληνικές οικογένειες. Το 1900, η απογραφή που διενεργήθηκε από την Κρητική Πολιτεία βρήκε στην Αχλάδα 429 κατοίκους εκ των οποίων οι τέσσερις ήταν μουσουλμάνοι. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής που πραγματοποιήθηκε το 1913 από το ελληνικό κράτος, στο χωριό κατοικούσαν 476 άτομα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η Αχλάδα συμπεριλαμβανόταν μεταξύ των κυριότερων καπνοπαραγωγικών περιοχών της Κρήτης. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται σημαντική μείωση του πληθυσμού της Αχλάδας, γεγονός που οφείλεται στην μετοίκηση των κατοίκων προς γειτονικούς οικισμούς όπως η Αγία Πελαγία και η Λυγαριά.
Αξιοθέατα
Κύρια αξιοθέατα της Αχλάδας είναι ο ιερός ναός του Αγίου Ιωάννη, του οποίου η ίδρυση ανάγεται στην περίοδο της βενετικής κυριαρχίας και οι πέτρινες κρήνες στη βόρεια πλευρά   του χωριού, η παλαιότερη από αυτές κατασκευάστηκε το 1746 ενώ η πιο πρόσφατη στις αρχές του 20ού αιώνα.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ρογδιάς με το ΦΕΚ 356Α - 14/11/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς: Αγία Πελαγία, Αμμούδι, Λυγαριά, Μαδές, Μονοναυτής και Ξηρόκαμπος αποτελούν την κοινότητα Αχλάδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γαζίου του Δήμου Μαλεβιζίου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 57 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Αχλάδας
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Κάδμος
Ο Κάδμος ήταν ο ιδρυτής και ο πρώτος βασιλιάς της Θήβας. Ήταν γιος του βασιλιά της Φοινίκης, Αγήνορα και της Τηλέφασσας (της κόρης του Νείλου, σύμφωνα με μια εκδοχή) και αδελφός της Ευρώπης, του Φοίνικα, του Κίλικα και του Θάσου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από το μυθικό βασιλιά της Αιγύπτου, τον Έπαφο, το γιο του Δία και της αργίτισσας Ιούς, όταν εκείνη κυνηγημένη από την Ήρα έφτασε, μεταμορφωμένη σε αγελάδα, στη χώρα του Νείλου.
Σύμφωνα με τη μυθολογία
Μετά την αρπαγή της αδελφής του, Ευρώπης, από τον Δία, ο Κάδμος μαζί με τα αδέλφια του και τη μητέρα τους άφησαν κατ’ εντολήν του Αγήνορα την πατρίδα τους και περιπλανήθηκαν στο Αιγαίο με σκοπό να βρουν την Ευρώπη. Ο Κάδμος κατέληξε στη Βοιωτία, όπου ίδρυσε την πόλη της Θήβας, αφού πρώτα ακολούθησε μία ξεχωριστή αγελάδα με μια ημισέληνο στα πλευρά της (έπειτα από χρησμό του μαντείου των Δελφών) και στη συνέχεια σκότωσε ένα δράκοντα κι έσπειρε τα δόντια του, με αποτέλεσμα να ξεφυτρώσουν οι πρώτοι κάτοικοι (Σπαρτοί). Η ακρόπολη της Θήβας ονομάστηκε προς τιμήν του Καδμεία.
Ο Κάδμος παντρεύτηκε την κόρη του Άρη και της Αφροδίτης, την Αρμονία και έκαναν τέσσερις κόρες, την Αγαύη, την Αυτονόη, την Ινώ και τη Σεμέλη, και ένα γιο, τον Πολύδωρο. Στους γάμους του Κάδμου και της Αρμονίας παρευρέθησαν οι θεοί του Ολύμπου, οι οποίοι χάρισαν στη νύφη πολλά και θαυμαστά δώρα (η Αθηνά ένα πέπλο, ο Ήφαιστος ένα περιδέραιο κ.ά.). Από τη γενιά του Κάδμου κατάγεται και ο θεός Διόνυσος, γιος του Δία και της Σεμέλης.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο
Ο ιστορικός Ηρόδοτος στο 5ο βιβλίο των Ιστοριών του (Ἱστοριῶν πέμπτη ἐπιγραφομένη Τερψιχόρη) θεωρεί ότι ο Κάδμος έφερε το αλφάβητο στην Ελλάδα και ονομάζει τα γράμματα «καδμήια» ή «φοινικήια».
Δείτε επίσης
Καδμος Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Θήβας
Απελευθέρωση της Καλαμάτας
Η απελευθέρωση της Καλαμάτας (23 Μαρτίου 1821) ήταν ένα από τα πρώτα επεισόδια της Επανάστασης του 1821. Μετά από τέχνασμα των Ελλήνων επαναστατών, οι Τούρκοι τους παρέδωσαν την πόλη χωρίς να προβάλλουν αντίσταση.
Προετοιμασίες και το μπαρούτι των Σμυρναίων
Από τις αρχές Μαρτίου 1821, η δράση του Παπαφλέσσα, του Αναγνωσταρά και του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη είχε προκαλέσει πολεμικό αναβρασμό στη Μάνη, παρά τους δισταγμούς του μπέη της, Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Οι Τούρκοι, υποπτευόμενοι τον επερχόμενο κίνδυνο έστειλαν, από τα μέσα Μαρτίου, τις οικογένειές τους στα κάστρα της περιοχής, ενώ ο διοικητής της Καλαμάτας Σουλεϊμάν Αγάς Αρναούτογλου, κάλεσε τους προκρίτους της πόλης για να τους αναφέρει την ανησυχία του. Οι τελευταίοι κατάφεραν να τον πείσουν ότι οι 150 Τούρκοι φρουροί της πόλης δεν ήταν αρκετοί για να προστατευτεί η Καλαμάτα από επικίνδυνους ληστές που δρούσαν στην περιοχή και πως έπρεπε να λάβει ενισχύσεις από τους Μανιάτες. Τις φήμες περί ληστών είχαν διαδώσει, επίτηδες, ο Παπαφλέσσας και οι συνεργάτες του. Επίσης, προκειμένου να καθησυχάσουν τον Αρναούτογλου, μερικοί πρόκριτοι του παρέδωσαν τα παιδιά τους ως ομήρους.
Η επαναστατική κίνηση του 1821 στην Πελοπόννησο θεωρείται ότι άρχισε στη Μάνη τελετουργικά την 17η Μαρτίου, με δοξολογία και την ύψωση της πρώτης επαναστατικής σημαίας. Μόλις διαδόθηκε η είδηση, άρχισαν να συρρέουν στη νότια Πελοπόννησο αγωνιστές από διάφορες περιοχές.
Στα μέσα Μαρτίου 1821 οι Μικρασιάτες Φιλικοί της Σμύρνης έστειλαν στη Μεσσηνία ένα πλοίο γεμάτο μπαρούτι και πολεμοφόδια για τους Επαναστάτες. Το πολύτιμο φορτίο μεταφέρθηκε από τη Σμύρνη με καπετάνιο τον Χριστόφορο Μέξη. Το πλοίο κατάφερε και πέρασε όλα τα θαλάσσια μπλόκα και αγκυροβόλησε στη Μεσσηνία, στον Αλμυρό Βέργας.
Τότε ο Παπαφλέσσας κατάφερε με τέχνασμα να πείσει τον Πετρόμπεη να δώσει άδεια εκτελωνισμού του φορτίου του πλοίου. Έτσι, σε περίπτωση που αποκαλυπτόταν ότι το περιεχόμενό του ήταν πολεμοφόδια, ο Πετρόμπεης θα εκτιθόταν ανεπανόρθωτα στους Τούρκους και δεν θα είχε πια άλλη επιλογή από το να προσχωρήσει στην επανάσταση. Μετά έδωσε εντολή στον Νικηταρά και τον Αναγνωσταρά να μεταφέρουν το φορτίο του πλοίου σε ασφαλές μέρος. Όταν ο Αρναούτογλου έμαθε πως το φορτίο του πλοίου μετέφεραν ένοπλοι χωρικοί, ζήτησε να μάθει τι περιείχε και πήρε από τους προκρίτους την απάντηση πως μετέφερε λάδι και πως οι χωρικοί ήταν ένοπλοι γιατί φοβούνταν τους ληστές. Το μπαρούτι τελικά κατέφτασε πάνω σε μουλάρια, από τον Αλμυρό της Βέργας στη Μονή Μαρδακίου στη Νέδουσα, για να ετοιμαστούν τα φυσέκια για τον Αγώνα.
Στη συνέχεια, ο Αρναούτογλου ζήτησε τις ενισχύσεις που ήθελε από τον Πετρόμπεη. Έτσι στις 20 Μαρτίου έφτασαν στην πόλη της Καλαμάτας 150 Μανιάτες με αρχηγό τον Ηλία Μαυρομιχάλη, γιο του Πετρόμπεη. Ο Ηλίας Μαυρομιχάλης κατόρθωσε να πείσει τον Αρναούτογλου ότι χρειάζονταν κι άλλες ενισχύσεις γιατί επρόκειτο να επιτεθούν κλέφτες στην Καλαμάτα, με σκοπό να τη λεηλατήσουν. Εν τω μεταξύ, οι Έλληνες καπετάνιοι είχαν πείσει τον Πετρόμπεη να γίνει αρχηγός του αγώνα τους και περίμεναν συγκεντρωμένοι στις Κιτριές, έξω από την Καλαμάτα. Πιστεύεται ότι είχε προηγηθεί στις 17 Μαρτίου, δοξολογία για την επανάσταση, στην Αρεόπολη, στον Ναό των Ταξιαρχών. Έτσι το κάλεσμα του Αρναούτογλου για ενισχύσεις ήταν η ευκαιρία που περίμεναν οι επαναστάτες για να καταλάβουν την πόλη.
Η κατάληψη της Καλαμάτας
μικρογραφία|Αναπαράσταση της δοξολογίας της 23ης Μαρτίου στην [[Καλαμάτα από το ζωγράφο Ευάγγελο Δράκο (Καλαμάτα, Μπενάκειο Μουσείο)]]Από το απόγευμα της 22 Μαρτίου έως τα χαράματα της επόμενης ημέρας, πήραν θέσεις στα υψώματα γύρω από την Καλαμάτα, 2.000 ένοπλοι της "Δυτικής Σπάρτης". Αυτοί είχαν αρχηγούς τον Κολοκοτρώνη, τους Μούρτζινους, τους Κουμουντουράκηδες, τους Κυβέλλους, τους Χρηστέηδες και τον Παναγιώτη Βενετσανάκο.