cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στρυμών (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, ο Στρυμών, γιος του Ωκεανού και της Τηθούς, ήταν ένας θεός ποταμός και βασιλιάς της Θράκης. Με τις μούσες Ευτέρπη ή Καλλιόπη, έγινε ο πατέρας του Ρήσου και ενδεχομένως του Όλυνθου και του Βράγγα και με τη Νέαιρα του Ευάδνη. Ο Στρυμών ήταν επίσης ο πατέρας της Tereine, που έγινε η μητέρα της Θράσσας από τον θεό Άρη. Μια άλλη κόρη, η Ροδόπη, έγινε η μητέρα του Άθους από τον Ποσειδώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Θράκης
Ruby on Rails
Το Ruby on Rails, συχνά Rails ή RoR, είναι ένα πλαίσιο ανάπτυξης λογισμικού Ιστού ανοιχτού κώδικα για τη γλώσσα προγραμματισμού Ruby. Προορίζεται για χρήση σε συνδυασμό με ευέλικτες μεθοδολογίες ανάπτυξης (agile development methodologies), οι οποίες χρησιμοποιούνται από τους προγραμματιστές Ιστού για ταχεία ανάπτυξη λογισμικού (rapid application development).
Ιστορία
Το Ruby on Rails προήλθε από τη δουλειά του David Heinemeier Hansson στο Basecamp, ένα εργαλείο διαχείρισης project από την εταιρεία 37signals (η οποία τώρα είναι εταιρεία ανάπτυξης λογισμικού Ιστού). Ο David Hansson αρχικά κυκλοφόρησε το Rails σαν ανοιχτό κώδικα τον Ιούλιο του 2004 αλλά δεν επέτρεπε σε άλλους προγραμματιστές να συνεισφέρουν κώδικα στο εγχείρημα μέχρι το Φεβρουάριο του 2005. Τον Αύγουστο του 2006 υπήρξε κομβικό σημείο για το Rails, όταν η Apple ανακοίνωσε ότι θα κυκλοφορούσε το Ruby on Rails μαζί με το Mac OS X v10.5 "Leopard",
το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2007.
Η έκδοση 2.3 του Rails κυκλοφόρησε στις 15 Μαρτίου του 2009. Βασικά νέα χαρακτηριστικά του Rails ήταν τα πρότυπα (templates), οι μηχανές (engines), το Rack και οι εμφωλευμένες φόρμες μοντέλων.
Τεχνική σύνοψη
Όπως πολλά πλαίσια Ιστού, το Rails χρησιμοποιεί αρχιτεκτονική Model-View-Controller (MVC) για να οργανώσει τον προγραμματισμό των εφαρμογών.
Το Ruby on Rails περιλαμβάνει εργαλεία που διευκολύνουν κοινές προγραμματιστικές εργασίες, όπως η δημιουργία σκελετών προγραμμάτων (scaffolding) που μπορεί να δημιουργήσει αυτόματα κάποια από τα μοντέλα (models) και τις όψεις (views) που χρειάζεται μια βασική σελίδα Ιστού. Επίσης περιέχει τον WEBrick, έναν απλό εξυπηρετητή Ιστού σε Ruby, και το Rake, ένα σύστημα κατασκευής προγραμμάτων. Αυτά τα εργαλεία, σε συνδυασμό με το Rails, προσφέρουν ένα βασικό περιβάλλον ανάπτυξης.
Το Ruby on Rails βασίζεται σε έναν εξυπηρετητή Ιστού για την εκτέλεσή του. Συνήθως προτιμάται ο Mongrel έναντι του WEBrick αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ο Lighttpd, ο Abyss, ο Apache (σαν μονάδα κώδικα - π.χ. Passenger - ή μέσω του CGI, του FastCGI ή του mod_ruby), και πολλοί άλλοι. Από το 2008 ο εξυπηρετητής Passenger δείχνει να προτιμάται αντί για τον Mongrel. Πρόσφατα, παρατηρήθηκε συχνή χρήση του εξυπηρετητή Unicorn.
Το Rails είναι επίσης γνωστό για την εκτενή χρήση των βιβλιοθηκών JavaScript Prototype και Script.aculo.us για Ajax. Το Rails αρχικά έκανε χρήση ελαφρών κλήσεων SOAP για web services - αργότερα αυτό αντικαταστάθηκε από RESTful web services.
Από την έκδοση 2.0, το Ruby on Rails προσφέρει σαν μορφές εξόδου HTML και XML, με τη δεύτερη να χρησιμοποιείται και στα RESTful web services.
Το Ruby on Rails βασίζεται στη Ruby 1.8.6. Η έκδοση 3.0 δεν υποστηρίζει την Ruby 1.8.6 και χρειάζεται Ruby 1.8.7 για να λειτουργήσει.
Δομή
Το Ruby on Rails είναι χωρισμένο σε διάφορα πακέτα, το ActiveRecord (ένα σύστημα αντικειμενοστρεφούς-σχεσιακής αντιστοίχισης (object-relational mapping) για την πρόσβαση σε βάσεις δεδομένων), το ActiveResource (παρέχει web services), το ActionPack, το ActiveSupport και το ActionMailer. Πριν την έκδοση 2.0, το Rails περιλάμβανε και το πακέτο Action Web Service που τώρα αντικαθίσταται από το Active Resource. Εκτός από τα βασικά πακέτα, οι προγραμματιστές μπορούν να δημιουργήσουν plugins για να επεκτείνουν τα υπάρχοντα πακέτα.
Εγκατάσταση και χρήση τελικών εφαρμογών
Το Ruby on Rails συχνά εγκαθίσταται μέσω του RubyGems, ενός διαχειριστή πακέτων που περιλαμβάνεται στη Ruby. Πολλές διανομές Linux υποστηρίζουν την εγκατάσταση του Rails και των εξαρτήσεών του μέσω του διαχειριστή πακέτων τους.
Το Ruby on Rails συχνά συνδέεται με μια βάση δεδομένων όπως η MySQL και έναν εξυπηρετητή Ιστού όπως ο Apache.
Φιλοσοφία και σχεδίαση
Το Ruby on Rails δίνει έμφαση στις αρχές Σύμβαση έναντι Ρύθμισης (Convention over Configuration, CoC), και Μην επαναλαμβάνεσαι (Don't Repeat Yourself, DRY).
"Σύμβαση έναντι Ρύθμισης" σημαίνει ότι ο προγραμματιστής χρειάζεται μόνο να ορίζει τα μη συμβατικά χαρακτηριστικά της εφαρμογής του. Για παράδειγμα, αν στο μοντέλο υπάρχει μια κλάση Sale, ο αντίστοιχος πίνακας στη βάση θα ονομαστεί sales. Μόνο αν κάποιος αποκλίνει από αυτήν τη σύμβαση, για παράδειγμα αποκαλώντας τον "products sold", θα πρέπει να γράψει κώδικα για αυτά τα ονόματα. Συνήθως αυτό οδηγεί σε λιγότερη επανάληψη κώδικα.
Εμπορικά σήματα
Το Μάρτιο του 2007 ο David Heinemeier Hansson έκανε τρεις αιτήσεις για εμπορικά σήματα σχετικά με το Rails στο USPTO. Αυτές οι αιτήσεις αφορούσαν τη φράση "RUBY ON RAILS", τη λέξη "RAILS" και το επίσημο λογότυπο του Rails. Αποτέλεσμα αυτών ήταν το καλοκαίρι του 2007 ο Hanssonνα αρνηθεί στον εκδοτικό οίκο Apress την άδεια να χρησιμοποιήσει το λογότυπο του Rails στο εξώφυλλο ενός νέου βιβλίου για το Rails που είχε γραφτεί από σημαντικά μέλη της κοινότητας. Αυτό το επεισόδιο δημιούργησε μια ήπια αντίδραση στην κοινότητα του Rails. Σε απάντηση σε αυτήν την αντίδραση ο Hansson δήλωσε το εξής:
Υποδοχή
Έχουν υπάρξει αρνητικά σχόλια για την απόδοση του Rails σε βαριές εφαρμογές. Αναφέρονται διάφορες διακοπές της λειτουργίας του Twitter το 2007 και το 2008, που το ώθησαν να μεταφέρει τμήμα της υποδομής του σε κώδικα Scala (που εκτελείται στην αφηρημένη μηχανή της Java) για το σύστημα μηνυμάτων τους (message queuing system) και άλλο ενδιάμεσο κώδικα. Ο κώδικας της εμφάνισης της σελίδας εξακολουθεί να βασίζεται στο Ruby on Rails.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ruby Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Web 2.0
Δραγατσάνι
Το Δραγατσάνι (στα ρουμάνικα Dragasani) είναι πόλη του νομού Βούλτσεα στη Ρουμανία, κοντά στη δεξιά όχθη του ποταμού Ολτ και στη σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ Καρακάλ και Ρίμνικου Βίλτσεα. Ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Βλαχίας και βρίσκεται 150 χλμ δυτικά του Βουκουρεστίου. Η πόλη φημίζεται για τα αμπέλια της στους γειτονικούς λόφους, που παράγουν μερικά από τα καλύτερα κρασιά της Βλαχίας. Ο πληθυσμός της το 2011 ήταν 16.681.
Ιστορία
Το Δραγατσάνι βρίσκεται στη θέση της Δακορωμαϊκής Ρουσιδάβα. Στις 7/19 Ιουνίου 1821 δόθηκε μια από τις μεγαλύτερες μάχες της Επανάστασης ανάμεσα στον οθωμανικό και τον ελληνικό στρατό του Αλέξανδρου Υψηλάντη, ο οποίος αποτελούνταν ουσιαστικά από 500 περίπου Έλληνες σπουδαστές, τον γνωστό "Ιερό Λόχο".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Αθλητικά γεγονότα του 2009/Μάρτιος
Αναφέρονται σημαντικά διεθνή αθλητικά γεγονότα που έλαβαν χώρα το Μάρτιο του 2009, συνοδευόμενα από τις πηγές που τα μετέδωσαν.
29 Μαρτίου
03
Πρεσβεία της Ελλάδας στην Πολωνία
μικρογραφία|240x240εσ| Η έδρα του Γενικού Προξενείου του Βασιλείου της Ελλάδος στη Βαρσοβία τα έτη 1919–1922 στην οδό Φόκσαλ 16 Η Πρεσβεία της Ελλάδας στην Πολωνία (πολωνικά: Ambasada Grecji w Polsce) είναι ελληνική διπλωματική αποστολή που βρίσκεται στη Βαρσοβία της Πολωνίας, στην οδό Γκουρνοσλόνσκα (Górnośląska) 35.
Οργανωτική διαίρεση
Η αποστολή περιλαμβάνει:
Επιπλέον, δύο τμήματα που εξυπηρετούν επίσης την Πολωνία βρίσκονται στην Ελληνική Πρεσβεία στο Βερολίνο:
Πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα διατηρούσε αντιπροξενείο στη Βαρσοβία, το οποίο βρισκόταν σε πολυκατοικία του Κάρολ Σάιμπλερ στην οδό Τρενμπάτσκα (Trębacka) 4 (1903–1905), στη συνέχεια στην οδό Φόκσαλ (Foksal) 16 και γωνία Κοπερνίκα (Kopernika) 1 (1908–1913), η οποία πλέον δεν υπάρχει.
Μεσοπόλεμος
Το 1919 δημιουργήθηκαν διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών - από το 1922 σε επίπεδο πρεσβείας. Το προξενείο της Ελλάδας λειτούργησε ξανά στην οδό Φόκσαλς 16 (1919–1922) και η πρεσβεία στο Ξενοδοχείο Μπρίστολ στην οδό Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε (Krakowskie Przedmieście) 42-44 (1923), ακολούθως σε πολυκατοικία του Γ. Κουλικιέβιτς στην οδό Ουγιαζντόφσκιε (Ujazdowskie) 49 (1924 -1925 ), έπειτα στην οδό Μοκοτόφσκα 62 (1926 -1927 ), στην οδό Μαρσαουόφσκα (Marszałkowska) 48 στη διασταύρωση με την οδό Κοσικόβα (Koszykowa) (1929 -1933 ) και τέλος στη βίλα του Γ. Ανκιέβιτς στη οδό Ματέικι (Matejki) 5 (1934-1939).
Η Ελλάδα διατηρούσε επίσης προξενείο στο Γκντανσκ.
Μετά το 1944
Οι σχέσεις των 2 χωρών αποκαταστάθηκαν το 1945. Από το 1955 σε επίπεδο προξενείου και από το 1962 σε επίπεδο πρεσβείας. Τα έτη 1958 -1974 η πρεσβεία βρισκόταν στη οδό Χοτσίμσκα (Chocimska) 7 και τα έτη 1976 -1996 στην οδό Πάσκα 21. Από το 2001, η πρεσβεία βρίσκεται στην οδό Γκουρνοσλόνσκα 35, στην πρώην βίλα του Ταντέους Ζιελίνσκι.
Το γραφείο του Εμπορικού Συμβούλου βρισκόταν στο Αρμενικό Σπίτι στη οδό Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε 47/51 (2001–2004).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολωνια Πρεσβεια Κατηγορία:Σχέσεις Ελλάδας-Πολωνίας Κατηγορία:Σρουντμιέστσιε (Βαρσοβία)
Δήμος Λέρνας
Δημοτικά διαμερίσματα
Ο δήμος Λέρνας περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λ
Σεργκέι Προκόφιεφ
Ο Σεργκέι Σεργκέγιεβιτς Προκόφιεφ (Сергей Сергеевич Прокофьев, ΔΦΑ: [sʲɪˈrgʲej sʲɪˈrgʲeɪvʲɪtɕ prɐˈkofʲjɪf], γενν. Σόντσοβκα, 23 Απριλίου 1891 – θαν. Μόσχα, 5 Μαρτίου 1953) ήταν Ρώσος συνθέτης.
Βιογραφία
Ο Προκόφιεφ γεννήθηκε στη Σόντοφσκα (σήμερα Κράσνογιε, στην περιφέρεια Ντονέτσκ) της Ουκρανίας, τότε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Έδειξε ασυνήθιστες μουσικές ικανότητες από την ηλικία των πέντε. Η πρώτη του σύνθεση για πιάνο που καταγράφηκε (από τη μητέρα του) ήταν ένα «Ινδικό Γκαλόπ» σε Λύδιο τρόπο (Φα μείζονα με Σι φυσικό αντί για Σι ύφεση) καθώς ο νεαρός Προκόφιεφ «ήταν απρόθυμος να χτυπήσει τις μαύρες νότες». Σε ηλικία εφτά ετών άρχισε να μαθαίνει σκάκι. Όπως και η μουσική, το σκάκι παρέμεινε ένα από τα πάθη του για την υπόλοιπη ζωή του, ενώ γνωρίστηκε και με τους παγκόσμιους πρωταθλητές Καπαμπλάνκα και Μποτβίνικ. Σε ηλικία εννέα ετών συνέθετε την πρώτη του όπερα, Ο Γίγαντας, καθώς και μία εισαγωγή και διάφορα άλλα κομμάτια.
Το 1902, η μητέρα κανόνισε μία ακρόαση με τον Σεργκέι Τανέγιεφ, διευθυντή του Ωδείου της Μόσχας. Ο Τανέγιεφ συνέστησε στον Προκόφιεφ να αρχίσει μαθήματα σύνθεσης με τον Αλεξάντερ Γκόλντενβαϊζερ, ο οποίος αρνήθηκε, και τον Ράινχολντ Γκλιέρ. Ο Γκλιέρ επισκέφτηκε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού τον Προκόφιεφ στη Σόντσοβκα, δύο φορές, προκειμένου να τον διδάξει. Μέχρι τότε ο Προκόφιεφ είχε συνθέσει αρκετά ευφάνταστα κομμάτια. Μόλις απέκτησε την απαραίτητη θεωρητική υποδομή, άρχισε να πειραματίζεται, θέτοντας τις βάσεις για το δικό του μουσικό ιδίωμα.
Μετά από λίγο καιρό ο Προκόφιεφ αισθάνθηκε ότι η απομόνωση στη Σόντσοβκα περιόριζε την περαιτέρω μουσική του ανάπτυξη. Έτσι παρόλο που οι γονείς του δεν ήθελαν ο γιος τους να αφοσιωθεί στη μουσική από τόσο μικρή ηλικία, μετακόμισαν στην Αγία Πετρούπολη το 1904 και τον έγραψαν στο Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης μετά από προτροπή του Αλεξάντρ Γκλαζουνόφ, ο οποίος αργότερα δυσαρεστήθηκε από τη μουσική του Προκόφιεφ. Μέχρι εκείνο το σημείο, ο Προκόφιεφ είχε συνθέσει ακόμα δύο όπερες, Έρημα Νησιά και Η γιορτή κατά τη διάρκεια της πανούκλας και εργαζόταν πάνω στην τέταρτή του, την Ούντινε. Την ίδια χρονιά πέρασε τις εισαγωγικές εξετάσεις και ξεκίνησε μαθήματα σύνθεσης. Καθώς ήταν μερικά χρόνια νεότερος από τους περισσότερους συμμαθητές του, θεωρούνταν εκκεντρικός και αλαζόνας, ενώ συχνά εξέφραζε τη δυσαρέσκειά του για το μεγαλύτερο μέρος της εκπαίδευσης, το οποίο έβρισκε βαρετό. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, είχε καθηγητές μεταξύ άλλων τον Άνατολ Λιάντοφ, τον Νικολάι Τσερέπνιν και τον Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ. Έγινε ακόμα φίλος με τον Μπορίς Ασάφιεφ και τον Νικολάι Μιασκόβσκι.
Το 1910 πέθανε ο πατέρας του και έτσι έπαυσε η οικονομική του ενίσχυση από αυτόν. Εκείνο τον καιρό είχε αρχίσει να γίνεται γνωστός ως συνθέτης, παρόλο που συχνά τα καινοτόμα έργα του σκανδάλιζαν. Για παράδειγμα, στο έργο του Σαρκασμοί για πιάνο Op.17 (1912), έκανε εκτεταμένη χρήση της πολυτονικότητας, ενώ τα έργα του, Σπουδές Op.2 (1909) και Τέσσερα κομμάτια Op.4 (1908) είναι πολύ χρωματικά και γεμάτα διάφωνα. Συνέθεσε εκείνη την εποχή και τα πρώτα δύο κονσέρτα του για πιάνο, το τελευταίο εκ των οποίων προκάλεσε σκάνδαλο στην πρεμιέρα του (23 Αυγούστου του 1913 στο Παβλόσκ). Σύμφωνα με μία μαρτυρία, το κοινό έφυγε από την αίθουσα με αποδοκιμασίες όπως «Στο διάολο η φουτουριστική μουσική, οι γάτες στη σκεπή γράφουν καλύτερη μουσική», οι μοντεριστές όμως ενθουσιάστηκαν.
Το 1911 έλαβε τη βοήθεια του αναγνωρισμένου ρώσου μουσικολόγου και κριτικού, Αλεξάντερ Οσσόβσκι, ο οποίος έγραψε στον γνωστό μουσικό εκδότη Π.Ι.Γιούργκενσον, υποστηρίζοντας τον Προκόφιεφ, και έτσι έκλεισε συμβόλαιο με τον εκδότη. .
Τα πρώτα μπαλέτα
Το 1914 ο Προκόφιεφ αποφοίτησε από το Ωδείο με τον μεγαλύτερο βαθμό στην τάξη του, παίρνοντας έτσι ως βραβείο ένα πιάνο με ουρά. Αμέσως μετά ταξίδεψε στο Λονδίνο όπου συνάντησε τον ιμπρεσάριο Σεργκέι Ντιάγκιλεφ και ιδρυτή των Ballets Russes (Ρώσικα Μπαλέτα). Ο Ντιάγκιλεφ του παρήγγειλε το μπαλέτο Άλα και Λόλι αλλά απέρριψε το έργο όταν ο Προκόφιεφ του το παρουσίασε (ημιτελές ακόμα) στην Ιταλία το 1915. Παρόλα αυτά ο Ντιάγκιλεφ του παρήγγειλε μετά τη σύνθεση του μπαλέτου Chout, και υπό την καθοδήγησή του επέλεξε το θέμα από μια συλλογή λαϊκών παραμυθιών του εθνογράφου, Αλεξάντρ Αφανασίγειφ. . Η ιστορία είχε προταθεί προηγουμένως στον Ντιάγκιλεφ από τον Ιγκόρ Στραβίνσκι ως ένα πιθανό θέμα για μπαλέτο, και μαζί με τον χορογράφο του, Λεονίντ Μασίν (Léonide Massine) βοήθησε τον Προκόφιεφ να τη μετατρέψει σε σενάριο μπαλέτου. . Η σχετική έλλειψη εμπειρίας του Προκόφιεφ στη σύνθεση μπαλέτου είχε ως αποτέλεσμα να συμφωνήσει να κάνει εκτεταμένες αναθεωρήσεις στο μπαλέτο τη δεκαετια του 1920 πριν το πρώτο ανέβασμα του έργου, ακολουθώντας τη λεπτομερή κριτική του Ντιάγκιλεφ στην παρτιτούρα. Η πρεμιέρα έγινε στο Παρίσι στις 17 Μαΐου του 1921 με μεγάλη επιτυχία και προκάλεσε τον θαυμασμό του ακροατηρίου, στο οποίο ήταν και ο Ζαν Κοκτώ, ο Στραβίνσκι και ο Ραβέλ. Ο Στραβίνσκι αποκάλεσε το μπαλέτο: «Το μοναδικό κομμάτι της σύγχρονης μουσικής που μπορεί να ακούσει με ευχαρίστηση» ενώ ο Ραβέλ: «έργο μια ιδιοφυΐας.».
Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και η Επανάσταση
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ο Προκόφιεφ επέστρεψε στο Ωδείο, για να σπουδάσει εκκλησιαστικό όργανο ώστε να αποφύγει την επιστράτευση. Συνέθεσε την όπερα, Ο Παίχτης, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, όμως οι πρόβες αντιμετώπισαν αρκετά προβλήματα, ενώ η πρεμιέρα που προγραμματίζονταν για το 1917, ακυρώθηκε εξαιτίας της Φεβρουαριανής Επανάστασης. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, συνέθεσε την πρώτη του συμφωνία, την Κλασσική. Έτσι την ονόμασε ο ίδιος καθώς γράφτηκε, σύμφωνα με τον ίδιο, στο ύφος που θα είχε ο Φραντς Γιόζεφ Χάυντν αν ζούσε στον καιρό του. Μετά από ένα σύντομο διάστημα παραμονής του με τη μητέρα του στο Κισλοβόντσκ του Καυκάσου εξαιτίας των φόβων για κατάληψη του Πέτρογκραντ(η νέα ονομασία της Αγίας Πετρούπολης) από τον εχθρό, επέστρεψε το 1918, αλλά ήταν πλέον αποφασισμένος να εγκαταλείψει τη Ρωσία, έστω και προσωρινά. Υπό το νέο καθεστώς αστάθειας στη Ρωσία, αισθάνθηκε ότι δεν υπάρχει χώρος για την πειραματική μουσική του, και έτσι τον Μάιο έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρόλα αυτά είχε ήδη αναπτύξει επαφές με υψηλά ιστάμενους μπολσεβίκους, όπως τον Ανατόλι Λουνατσάρσκι, Λαϊκό Κομισάριο Εκπαίδευσης, ο οποίος του είχε πει: «Εσύ είσαι επαναστάτης στη μουσική, εμείς στη ζωή. Οφείλουμαι να δουλέψουμε μαζί. Αλλά αν θες να πας στην Αμερική, δεν θα σταθώ εμπόδιο»
Στο εξωτερικό
thumb|200px|Ο Σεργκέι Προκόφιεφ Όταν έφτασε στο Σαν Φρανσίσκο, αμέσως τον συνέκριναν με άλλους διάσημους αυτοεξόριστους Ρώσους, όπως ο Σεργκέι Ραχμάνινοφ). Ξεκίνησε με μία επιτυχημένη σόλο συναυλία στη Νέα Υόρκη. Δέχτηκε συμβόλαιο για την παραγωγή της νέας του όπερας Η αγάπη για τα τρία πορτοκάλια, αλλά λόγω της ασθένειας και τελικά του θανάτου του σκηνοθέτη, η πρεμιέρα αναβλήθηκε. Αυτή η αποτυχία είχε επίπτωση και στην καριέρα του ως σολίστ, καθώς στην όπερα είχε αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου και της προσπάθειάς του. Σύντομα αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες και έτσι τον Απρίλιο του 1920 έφυγε για το Παρίσι.
Το Παρίσι ήταν περισσότερο προετοιμασμένο για το μουσικό του ύφος. Επανέκτησε τις επαφές του με τα Ρώσικα Μπαλέτα του Ντιάγκιλεφ και επέστρεψε σε κάποια από τα παλαιότερα ημιτελή του έργα, όπως το τρίτο του κονσέρτο για πιάνο. Η Αγάπη για τρία πορτοκάλια τελικά έκανε πρεμιέρα στο Σικάγο τον Δεκέμβριο του 1921, υπό τη διεύθυνση του ιδίου.
Τον Μάρτιο του 1922 ο Προκόφιεφ μετακόμισε με τη μητέρα του στην πόλη Έτταλ στις βαυαρικές Άλπεις για πάνω από ένα χρόνο, ώστε να αφοσιωθεί πλήρως στη σύνθεση. Τον περισσότερο χρόνο ασχολήθηκε με τη βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Βαλέρι Μπριούσοφ όπερα, Πύρινος άγγελος. Εκείνη την περίοδο η μουσική του είχε αρχίσει να αποκτά οπαδούς στη Ρωσία και δέχτηκε προσκλήσεις να επιστρέψει, αλλά αποφάσισε να παραμείνει στην Ευρώπη. Το 1923, πριν επιστρέψει στο Παρίσι, παντρεύτηκε την Ισπανίδα τραγουδίστρια Λίνα Λιούμπερα (1897-1989).
Στο Παρίσι παρουσιάστηκαν αρκετά από τα έργα του (όπως η δεύτερη συμφωνία του) με υποτονικές όμως κριτικές. Εντούτοις η Συμφωνία ώθησε τον Ντιάγκιλεφ να του παραγγείλει ακόμα ένα μπαλέτο. Αυτό ήταν το Le Pas D'Acier, ένα νεωτεριστικό έργο που είχε σκοπό να απεικονίσει την εκβιομηχάνιση της Σοβιετικής Ένωσης. Έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από το παριζιάνικο κοινό και τους κριτικούς.
Ο Προκόφιεφ και ο Στραβίνσκι αποκατέστησαν τη φιλία τους· εντούτοις δεν του άρεσαν ιδιαίτερα τα τελευταία έργα του Στραβίνσκι. Έχει γίνει η υπόθεση ότι η χρήση κειμένου από τη Συμφωνία των Ψαλμών του Στραβίνσκι από τον Προκόφιεφ για τον χαρακτηρισμό των εισβολέων Τευτόνων ιπποτών στη μουσική του για την ταινία του Αϊζενστάιν, Αλέξανδρος Νιέφσκι (1938) συνιστούσε επίθεση στο μουσικό ύφος του Στραβίσνκι. Παρόλα αυτά ο Στραβίνσκι τον χαρακτήρισε ως τον μεγαλύτερο Ρώσο συνθέτη της εποχής του, πέρα από τον ίδιο.
Περί το 1927 είχε μερικές ακόμα αναθέσεις από τον Ντιάγκιλεφ και έκανε και μερικές μουσικές περιοδείες στη Ρωσία, ενώ η παραστάσεις της όπερας Η αγάπη για τα τρία πορτοκάλια στο Λένινγκραντ σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Δύο ακόμα παλαιότερες όπερές του παίζονταν στην Ευρώπη (η μία ήταν ο Παίχτης), ενώ το 1928 συνέθεσε την τρίτη του συμφωνία, η οποία βασίστηκε αρκετά στην όπερα Πύρινος Άγγελος (που δεν είχε παιχτεί ακόμα). Ο μαέστρος Σέργκε Κουσέβιτσκι χαρακτήρισε την τρίτη ως τη «μεγαλύτερη συμφωνία μετά την έκτη του Τσαϊκόφσκι». Το 1931 και το 1932 τέλειωσε το τέταρτο και το πέμπτο από τα κονσέρτα του για πιάνο.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ο Προκόφιεφ άρχισε να επιθυμεί την επιστροφή του στη Ρωσία. Όλο και περισσότερες πρεμιέρες των έργων του γίνονταν στην πατρίδα του αντί στο Παρίσι και περισσότερες αναθέσεις έργων προέρχονταν από εκεί. Μία από αυτές ήταν το έργο Υπολοχαγός Κιγιέ, το οποίο του είχε ανατεθεί ως μουσική επένδυση για μία ρώσικη ταινία. Μία άλλη ανάθεση ήταν το μπαλέτο Ρωμαίος και Ιουλιέτα, προερχόμενη από το Θέατρο Κιρόφ στο Λένινγκραντ. Αν και σήμερα το μπαλέτο είναι ένα από τα γνωστότερα έργα του, διάφορα προβλήματα σχετικά με το ευτυχές τέλος (εν αντιθέσει με το πρωτότυπο του Σαίξπηρ) ανέβαλαν την πρεμιέρα για αρκετά χρόνια.
Επιστροφή στη Σοβιετική Ένωση
thumb|200px|right|Σοβιετικό γραμματόσημο για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Προκόφιεφ το 1991
Το 1935 ο Προκόφιεφ επέστρεψε μόνιμα στη Σοβιετική Ένωση και ακολούθησε τον επόμενο χρόνο η οικογένειά του. Εκείνο τον καιρό η επίσημη σοβιετική πολιτική ως προς τη μουσική άλλαξε. Ιδρύθηκε ένα ειδικό γραφείο, η «Ένωση Συνθετών», προκειμένου να παρακολουθεί τους συνθέτες και τις δημιουργίες τους. Περιορίζοντας τις εξωτερικές επιρροές, αυτές οι πολιτικές σταδιακά απομόνωσαν τους σοβιετικούς συνθέτες από τον υπόλοιπο κόσμο. Και ο Προκόφιεφ και ο Σοστακόβιτς υπέστησαν αυστηρό έλεγχο για «φορμαλιστικές τάσεις». Αναγκάσμένος να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες συνέθεσε «τραγούδια για τις μάζες» (Opus 66, 79 και 89), χρησιμοποιώντας στίχους από εγκεκριμένους σοβιετικούς ποιητές. Την ίδια περίοδο συνέθεσε και μουσική για παιδιά (μεταξύ άλλων τα Τρία τραγούδια για παιδιά και Ο Πέτρος και ο Λύκος) καθώς και τη γιγαντιαία Καντάτα για την εικοστή επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης, η οποία ωστόσο δεν εκτελέστηκε ποτέ.
Το 1938 ο Προκόφιεφ συνεργάστηκε με τον ρώσσο κινηματογραφιστή Σεργκέι Αϊζενστάιν στην ιστορική επική ταινία Αλέξανδρος Νιέφσκι, συνθέτοντας για αυτήν μέρος της πιο εφευρετικής και δραματικής μουσικής του. Παρόλα αυτά η ταινία είχε πολύ φτωχή ποιότητα ήχου. Ο Προκόφιεφ αναπροσάρμοσε το μουσικό υλικό της ταινίας δημιουργώντας την ομώνυμα καντάτα, η οποία έχει εκτελεστεί και ηχογραφηθεί εκτεταμένα. Μετά την επιτυχία του Αλεξάνδρου Νιέφσκι, συνέθεσε την πρώτη του σοβιετική όπερα, Σεμιόν Κότκο, η οποία είχε προγραμματιστεί να ανεβεί από τον σκηνοθέτη Βσέβολοντ Μέγιερχολντ. Εντούτοις η πρεμιέρα αναβλήθηκε γιατί ο Μέγιερχολντ συνελήφθη στις 20 Ιουνίου από την НКВД (Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων, μυστική αστυνομία προκάτοχος της ΚαΓκεΜπε) και εκτελέστηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1940. Δύο μήνες μετά τη σύλληψη του Μέγιερχολντ του ζητήθηκε να συνθέσει το έργο Ζντράβιτσα για τον εορτασμό των εξηκοστών γενεθλίων του Στάλιν.
Μετά τη σύλληψη του Μέγιερχολντ, ο Προκόφιεφ συνέθεσε τις σονάτες για πιάνο Νο. 6, 7 και 8 (Opus 82 - 84), ευρέως γνωστές σήμερα ως «Πολεμικές Σονάτες», οι οποίες πρωτοπαίχτηκαν από τον Προκόφιεφ (Νο. 6, 8 Απριλίου 1940) από τον Σβιάτοσλαβ Ρίχτερ (Νο. 7, Μόσχα 18 Ιανουαρίου 1943) και τον Εμίλ Γκιλέλς (Νο. 8 Μόσχα, 30 Δεκεμβρίου 1944) και διαδόθηκαν στη συνέχεια ιδίως από τον Ρίχτερ. Αυτές οι σονάτες είναι δείγματα της πιο διάφωνης μουσικής για πιάνο του Προκόφιεφ και θεωρούνται ευρέως σήμερα ως μερικά από τα σημαντικότερα κομμάτια για πιάνο του 20ου αιώνα. Η έβδομη σονάτα έλαβε Βραβείο Στάλιν Δευτέρας Τάξεως και η όγδοη Πρώτης Τάξεως, παρότι εν συνεχεία δόθηκε η ερμηνεία ότι αναπαριστούν την «εκτόνωση της οργής και της απογοήτευσης του Προκόφιεφ με το σοβιετικό καθεστώς»
Ο Προκόφιεφ σχεδίαζε ήδη να γράψει μια όπερα βασισμένη στο επικό μυθιστόρημα του Τολστόι, Πόλεμος και Ειρήνη, όταν η γερμανική εισβολή στη Ρωσία το 1941 έκανε το θέμα ακόμα πιο επίκαιρο. Χρειάστηκε δύο χρόνια για να συνθέσει τη δική του εκδοχή, Πόλεμος και Ειρήνη. Εξαιτίας του πολέμου μεταφέρθηκε μαζί με μεγάλο αριθμό καλλιτεχνών, αρχικά στον Καύκασο όπου συνέθεσε το δεύτερο κουαρτέτο εγχόρδων του. Μέχρι εκείνη τη στιγμή η σχέση του με τη Μίρα Μέντελσον (1915-1968) είχε τελικώς οδηγήσει στον χωρισμό του με τη σύζυγό του, Λίνα, παρόλο που ποτέ δεν χώρισαν επίσημα. Για την ακρίβεια ο Προκόφιεφ προσπάθησε να πείσει τη Λίνα και τους γιους του να τον συνοδεύσουν, αλλά η Λίνα προτίμησε να παραμείνει στη Μόσχα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι περιορισμοί στο ύφος και η απαίτηση να γράφουν οι συνθέτες στο ύφος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού είχαν χαλαρώσει, και έτσι ο Προκόφιεφ είχε ξανά τη δυνατότητα να συνθέσει διάφωνα και χρωματικά έργα. Η Σονάτα για βιολί και πιάνο Νο. 1 Opus 80, Το Έτος 1941, Opus 90 και η Μπαλάντα για το αγόρι που παρέμεινε άγνωστο, Opus 93 είναι όλα έργα αυτής της περιόδου. Κάποιοι κριτικοί υποθέτουν ότι το συναισθηματικό εφαλτήριο για την πρώτη σονάτα για βιολί και πολλές άλλες συνθέσεις του Προκόφιεφ «μπορεί να είχε περισσότερο να κάνει με τον αντισταλινισμό του παρά με τον πόλεμο», και ότι πολλά από τα μεταγενέστερα έργα του «απηχούν σκοτεινές τραγικές ειρωνίες που μπορούν να ερμηνευτούν μόνο ως κριτικές της σταλινικής καταπίεσης»
Το 1943 ο Προκόφιεφ βρέθηκε στην Άλμα Άτα με τον Αιζενστάιν όπου συνέθεσε τη μουσική για την ταινία Ιβάν ο Τρομερός και το μπαλέτο Σταχτοπούτα, Opus 87, ένα από τα πιο μελωδικά και διάσημα έργα του. Νωρίς την ίδια χρονιά έπαιζε αποσπάσματα από το Πόλεμος και Ειρήνη σε μέλη της κολεκτίβας του θεάτρου Μπολσόι. Οι απόψεις του σοβιετικού καθεστώτος πάνω στο συγκεκριμένο έργο είχαν ως αποτέλεσμα να κάνει πολλές αναθεωρήσεις. Το 1944 μετακόμισε σε μία αποικία συνθετών έξω από τη Μόσχα προκειμένου να συνθέσει την πέμπτη συμφωνία του, η οποία επρόκειτο να γίνει και η δημοφιλέστερη από τις συμφωνίες του στη Ρωσία αλλά και στο εξωτερικό. Λίγο μετά έπαθε διάσειση μετά από μια πτώση εξαιτίας της χρόνιας υψηλής πίεσης του. Δεν ανάρρωσε ποτέ πλήρως από τον τραυματισμό, ο οποίος μείωσε αισθητά την παραγωγικότητά του τα επόμενα χρόνια, αν και κάποια από τα τελευταία του κομμάτια είχαν την ποιότητα των παλαιότερων.
Ο Προκόφιεφ πρόλαβε να γράψει μεταπολεμικά την έκτη συμφωνία του και τη σονάτα για πιάνο Νο. 9 (για τον Σβιάτοσλαβ Ρίχτερ) πριν το Κόμμα, ως αποτέλεσμα του «δόγματος Ζντάνοφ», ξαφνικά αλλάξει την άποψή του για τη μουσική του. Το τέλος του πολέμου είχε ως αποτέλεσμα το Κόμμα να σκληρύνει την κυριαρχία του στους καλλιτέχνες. Η μουσική του Προκόφιεφ θεωρήθηκε σοβαρό παράδειγμα φορμαλισμού, και χαρακτηρίστηκε «αντιδημοκρατική». Ένα τμήμα του έργου του απαγορεύτηκε, ενώ τα περισσότερα θέατρα και αίθουσες συναυλιών δεν δέχονταν να παίξουν καθόλου τη μουσική του, δημιουργώντας του έτσι σοβαρά οικονομικά προβλήματα.
Στις 20 Φεβρουαρίου του 1948, η γυναίκα του, Λίνα, συνελήφθη για «κατασκοπεία», καθώς προσπάθησε να στείλει λεφτά στη μητέρα της στην Ισπανία. Καταδικάστηκε σε 20 είκοσι χρόνια, αλλά τελικώς αφέθηκε ελεύθερη μετά τον θάνατο του Στάλιν και αργότερα εγκατέλειψε τη Σοβιετική Ένωση.
thumb|200px|right|Ο τάφος του Σεργκέι Σεργκέγιεβιτς Προκόφιεφ Οι παραστάσεις για τις τελευταίες του όπερες ακυρώθηκαν γρήγορα από το θέατρο Κιρόφ. Αυτή η ταπείνωση, σε συνδυασμό με την όλο και χειρότερη κατάσταση της υγείας του, τον έκαναν να αποσύρεται όλο και περισσότερο από την ενεργό μουσική ζωή. Οι γιατροί του συνέστησαν να περιορίσει τις δραστηριότητές του, με αποτέλεσμα να αφιερώνει πλέον μόνο μία ή δύο ώρες την ημέρα στη σύνθεση. Το 1949 συνέθεσε τη Σονάτα για Τσέλο σε Ντο μείζονα, Opus 119 για τον εικοσιδυάχρονο τότε Μστισλάβ Ροστροπόβιτς, ο οποίος έκανε και την πρώτη εκτέλεση το 1950 μαζί με τον Σβιάτοσλαβ Ρίχτερ. Η τελευταία δημόσια παράσταση της ζωής του ήταν η περεμιέρα της έβδομης συμφωνίας του το 1952, ένα κομμάτι με γλυκόπικρο χαρακτήρα. Η μουσική είχε γραφτεί για ένα παιδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα.
Ο Προκόφιεφ πέθανε σε ηλικία 61 ετών στις 5 Μαρτίου του 1953, την ίδια ημέρα με τον Στάλιν. Ζούσε δίπλα στην Κόκκινη Πλατεία και για τρεις ημέρες εξαιτίας του πλήθους που είχε συγκεντρωθεί για να θρηνήσει τον Στάλιν, ήταν αδύνατο να μεταφερθεί η σορός του στα γραφεία της Ένωσης Σοβιετικών Συνθετών για να γίνει η κηδεία, για την οποία χρησιμοποιήθηκαν χάρτινα λουλούδια και μία μαγνητοφωνημένη έκδοση για το πένθιμο εμβατήριο από το Ρωμαίος και Ιουλιέτα καθώς όλα τα λουλούδια και οι μουσικοί είχαν δεσμευτεί για την κηδεία του Στάλιν. Είναι θαμμένος στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι στη Μόσχα.
Το κορυφαίο σοβιετικό μουσικό περιοδικό ανέφερε την είδηση του θανάτου του Προκόφιεφ με μία μικρή παράγραφο στη σελίδα 116. Οι προηγούμενες 115 είχαν αφιερωθεί στον θάνατο του Στάλιν. Ο θάνατός του αποδίδεται σε εγκεφαλική αιμορραγία, όμως είναι γνωστό ότι για οκτώ χρόνια πριν πεθάνει ήταν συνεχώς άρρωστος, υποφέροντας από πονοκεφάλους, ναυτία και ιλίγγους και για αυτό δεν είναι ακόμα εξακριβωμένη η αιτία θανάτου του.
Η Λίνα Προκοφίεβα έζησε περισσότερα χρόνια από τον σύζυγό της και πέθανε στο Λονδίνο στις αρχές του 1989. Τα δικαιώματα από τις συνθέσεις του άντρα της της παρείχαν αξιοπρεπές εισόδημα. Οι γιοι τους, ο Σβιάτοσλαβ (γενν. 1924), αρχιτέκτονας και ο Ολέγκ (1928-1998), καλλιτέχνης, αφιέρωσαν μεγάλο μέρος της ζωής τους στην προαγωγή του έργου του πατέρα τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Σοβιετικοί συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Σερβικές βουλευτικές εκλογές 2000
Πηγές
2000 2000
Λουίζα του Αρτουά
Η Λουίζα Μαρία Θηρεσία (γαλλ. Louise Marie Thérèse d'Artois, 21 Σεπτεμβρίου 1819 - 1 Φεβρουαρίου 1864) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόρη του Δούκα του Μπερρύ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα -και αργότερα αντιβασίλισσα- της Πάρμα.
Βιογραφία
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Κάρολου Φερδινάνδου, Δούκα του Μπερρύ, νεότερου γιου του Καρόλου Ι΄ της Γαλλίας και της Μαρίας Καρολίνας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών.
Ο πατέρας της απεβίωσε όταν η Λουίζα Μαρία Θηρεσία ήταν πέντε μηνών. Όταν ο παππούς της παραιτήθηκε το 1830 από τον θρόνο της Γαλλίας, η Λουίζα Μαρία Θηρεσία ακολούθησε την εξόριστη οικογένειά της στην Αυστρία. Ο αδελφός της Ερρίκος, Κόμης του Σαμπόρ, διεκδίκησε τη διαδοχή ως Ερρίκος Ε΄. Η ίδια, στις 10 Νοεμβρίου 1845 παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Κάρολο, Πρίγκιπα (μετά Δούκα) της Λούκκα, από το 1849. Στις 17 Δεκεμβρίου 1847 η αυτοκράτειρα Μαρία Λουίζα, δούκισσα της Πάρμας απεβίωσε και τη διαδέχθηκε ο Κάρολος Β΄ ως δούκας, ο πατέρας του Φερδινάνδου Καρόλου. Το Δουκάτο της Λούκκα ενσωματώθηκε στο Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης, έτσι το απώλεσε ο Φερδινάνδος Κάρολος, που τώρα έμεινε διάδοχος του δουκάτου της Πάρμας.
Ο πεθερός της, Κάρολος Β΄ της Πάρμας, παρέμεινε δούκας για 17 μήνες. Το Μάρτιο του 1848 ξέσπασε επανάσταση στην Πάρμα, που υποστηριζόταν από τον Κάρολο Αλβέρτο της Σαρδηνίας. Ο Φερδινάνδος Κάρολος δραπέτευσε από την Πάρμα, όμως αιχμαλωτίστηκε στην Κρεμόνα και παρέμεινε φυλακισμένος στο Μιλάνο αρκετούς μήνες, ώσπου η βρετανική κυβέρνηση διαπραγματεύτηκε την απελευθέρωσή του. Μετά από σύντομη παραμονή στη Μάλτα, ταξίδεψε στη Νάπολη και στη συνέχεια στο Λιβόρνο· εκεί βρήκε τη σύζυγό του, που είχε μόλις γεννήσει τον πρώτο τους γιο. Στη συνέχεια η οικογένεια κατέφυγε στην Αγγλία και τη Σκωτία. Τον Αύγουστο του 1848 αυστριακός στρατός εισέβαλε στην Πάρμα αποκαθιστώντας τον Κάρολο Β΄, αλλά ο Φερδινάνδος Κάρολος με την οικογένειά του παρέμειναν στην Αγγλία, αφού οι εχθροπραξίες συνεχίστηκαν μεταξύ των στρατών της Αυστρίας και του Πεδεμοντίου. Ο Κάρολος Β΄ ήθελε να παραιτηθεί υπέρ του γιου του, το καθυστερούσε όμως, για να το κάνει όταν η κατάσταση θα ήταν πιο σίγουρη.
Στις 24 Μαρτίου 1849 ο Κάρολος Β΄ παραιτήθηκε υπέρ του γιου του, ο οποίος- αν και πήρε τον τίτλο του δούκα της Πάρμας (ως Κάρολος Γ΄), ωστόσο εξακολούθησε να ζει στην Αγγλία, λόγω της επισφαλούς κατάστασης στην Πάρμα. Τελικά στις 25 Αυγούστου ανέλαβε τη διοίκηση του δουκάτου. Όταν ο σύζυγός της δολοφονήθηκε (1854) η Λουίζα Μαρία Θηρεσία έγινε αντιβασίλισσα για λογαριασμό του ανήλικου γιου τους Ροβέρτου Α΄. Ο γιος της διώχθηκε, όπως και οι άλλοι ηγεμόνες της κεντρικής Ιταλίας, κατά τον Γαλλο-Αυστριακό Πόλεμο του 1859, οπότε οι δύο τους αποσύρθηκαν υπό αυστριακή προστασία στη Βενετία.
Έπειτα από τον πόλεμο υπήρχαν σκέψεις ο Ροβέρτος Α΄ να αποκατασταθεί, ή να ανταλλάξει την Πάρμα με την Τοσκάνη, τη Μόντενα ή τη Ρομάνια. Τίποτε δεν έγινε, καθώς όλη η κεντρική Ιταλία προσαρτήθηκε από το Πεδεμόντιο το 1860. Η Λουίζα Μαρία Θηρεσία έζησε την υπόλοιπη ζωή της στην εξορία. Το 1862 τη συνάντησε η Σοφία της Βυρτεμβέργης, σύζυγος του Γουλιέλμου Γ΄ των Κάτω Χωρών, που τη συμπόνεσε για τα παθήματά της. Απεβίωσε το 1864, 45 ετών. Το 1883 απεβίωσε ο πεθερός της Κάρολος Β΄.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1845 τον Κάρολο Γ΄ της Πάρμας και παιδιά τους ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκες της Πάρμας Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Δούκισσες της Πάρμας
Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος
thumb|right|250px|Εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης, 1922 Το Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος είναι ετήσια λογοτεχνική, καλλιτεχνική και επιστημονική επιθεώρηση υπό τη διεύθυνση του Γεωργίου Δροσίνη, από τις Εκδόσεις Ι. Σιδέρης. Εκδόθηκαν 15 τόμοι, από το 1922 μέχρι το 1936.Σύμφωνα με την Άννα Χρυσόγελλου-Κάτση, (Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Τύπου, 1784-1974, (2008), Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών/Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών):
“….Αποτέλεσε την τελευταία και μακροβιότερη εκδοτική προσπάθεια του Γ. Δροσίνη. Η έκδοσή του ξεκίνησε το 1921, σε μια ευτυχή στιγμή της ελληνικής ιστορίας, όταν ο ελληνικός στρατός βρισκόταν θριαμβευτής στη Μ. Ασία, και στη συμπλήρωση ενός αιώνα από την επανάσταση του 1821. Είναι δε σημαντικό το γεγονός ότι, παρά την τελική έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας και τη διάψευση των ελπίδων, το ΗΜΕ επέζησε μέχρι και το 1936 φιλοξενώντας ποικίλες συνεργασίες πολλών και αξιόλογων συνεργατών….”
Ενδεικτικά μεταξύ των συνεργατών της έκδοσης, βρίσκουμε τα ονόματα των Γ. Αθάνα (Γ. Αθανασιάδη - Νόβα), Μπάμπη Άννινου, Δ. Βουτυρά, Ι. Γρυπάρη, Σ. Δάφνη, Σ. Μ. Θεοτόκη, Ι. Μπουκουβάλα-Αναγνώστου, Ι. Θ. Κακριδής, Α. Καρκαβίτσα, Εμ. Κριαρά, Εμ. Λυκούδη, Α. Ορλάνδου, Κ. Παλαμά, Ν. Πετιμεζά – Λαύρα, Ι. Πολέμη, Α. Προβελέγγιου, Ι. Ν. Σβορώνου, Α. Τζάρτζανου.
Επίσης στα περιεχόμενα του Ημερολογίου περιλαμβάνονται χαρακτηριστικά έργα/σκίτσα των Κωνσταντίνου Μαλέα, Κωνσταντίνου Παρθένη (μεταξύ των έργων του βρίσκουμε και σκίτσο του έργου «Ευαγγελισμός» που κέρδισε 1ο βραβείο σε έκθεση θρησκευτικής τέχνης, το 1911) και Γεωργίου Ροϊλού. Τέλος από το 1926 μέχρι και το τελευταίο τεύχος του 1936, στους καλλιτεχνικούς συνεργάτες του περιοδικού αναφέρεται και το όνομα του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα, ο οποίος πιθανότατα συμμετέχει στην «αισθητική» επιμέλεια της έκδοσης, καθώς δεν εμφανίζεται με κάποιο ενυπόγραφο έργο στα περιεχόμενα του περιοδικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά
Γιόχαν Στράους ο νεότερος
Έκανε περιοδείες σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και μεγαλουπόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής, όπου γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Εγκατέλειψε την ορχήστρα στα χέρια των νεότερων αδελφών του, Γιόζεφ και Έντουαρντ, οι οποίοι συνέχισαν τη μουσική παράδοση της οικογένειας κι ο ίδιος στράφηκε στην οπερέτα. Έδωσε το θεαμα μιας μεγαλόπρεπης, αλλά και έτοιμης να γκρεμιστεί, αυτοκρατορίας, γεμάτης κατάφωτα σαλόνια, που τα διακατέχει όμως μια αίσθηση μελαγχολίας και θλίψης. Τα βαλς του νεότερου Στράους διακρίνονται για τη γοητευτική μελωδία τους και τον παιχνιδιάρικο ρυθμό τους, από τα οποία και του αποδόθηκε ο τίτλος «Βασιλιάς του Βαλς». Πράγματι αυτός, περισσότερο από τον πατέρα του, έκανε το βαλς δημοφιλές και κομψό. Του έδωσε τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του μουσικού πολιτισμού της Αυστρίας, δηλαδή τη λικνιστική διάθεση, τη μελωδικότητα, την ξεχωριστή ευαισθησία στην ενορχήστρωση και στο ρυθμό. Ο Λιστ, ο Βάγκνερ, ο Μπραμς και άλλοι μουσικοί μελέτησαν με ενδιαφέρον και θαυμασμό τα γοητευτικά βαλς του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες οπερέτας
Λευκό ρύζι
thumb|250px|upright|Λευκό ρύζι. Το λευκό ρύζι ή κοινώς το άσπρο ρύζι (white rice) είναι η ονομασία που δίνεται στο αλεσμένο ρύζι στο οποίο έχουν αφαιρεθεί ο φλοιός (husk), το πίτουρο και το φύτρο. Αυτό αλλοιώνει τη γεύση, υφή και εμφάνιση του ρυζιού και βοηθά στην αποτροπή της αλλοίωσης ενώ παρατείνει τη διάρκεια αποθήκευσης. Μετά την άλεση, το ρύζι γυαλίζεται, καταλήγοντας σε ένα σπόρο με μια φωτεινή, λευκή, λαμπερή εμφάνιση.
Οι διαδικασίες άλεσης και στίλβωσης απομακρύνουν σημαντικές θρεπτικές ουσίες. Μια διατροφή βασισμένη στο μη εμπλουτισμένο λευκό ρύζι, αφήνει τους ανθρώπους ευάλωτους στην νευρολογική ασθένεια μπέρι-μπέρι (beriberi), που οφείλεται στην ανεπάρκεια της θειαμίνης (βιταμίνη B1). Το λευκό ρύζι, συνήθως εμπλουτίζεται με μερικά από τα θρεπτικά συστατικά που απομακρύνθηκαν από αυτό κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας του. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο εμπλουτισμός του άσπρου ρυζιού με B1, B3 και σίδηρο, απαιτείται από το νόμο. Όπως συμβαίνει με όλα τα φυσικά τρόφιμα, η ακριβής διατροφική σύνθεση του ρυζιού, ποικίλλει ελαφρώς ανάλογα με την ποικιλία, τις συνθήκες του εδάφους, τις περιβαλλοντικές συνθήκες και τους τύπους των λιπασμάτων.
Σε διάφορες χρονικές περιόδους, αρχής γενομένης από τον 19ο αιώνα, το καστανό ρύζι και το άγριο ρύζι έχουν υποστηριχθεί ως πιο υγιεινές επιλογές. Το πίτουρο στο καφέ ρύζι, περιέχει σημαντικές διαιτητικές ίνες και το φύτρο περιέχει πολλές βιταμίνες και ανόργανα στοιχεία.
Τυπικά, 100 γραμμάρια άψητου ρυζιού, παράγουν περίπου 240 με 260 γραμμάρια μαγειρεμένων κόκκων, η διαφορά στο βάρος, οφείλεται στην απορρόφηση του μαγειρεμένου νερού.
Θρεπτικά συστατικά
Σύγκριση με άλλα τρόφιμα όπως παρακάτω.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρύζι
Λεϊλά και Μετζνούν (σειρά)
Η σειρά Λεϊλά και Μετζνούν (τουρκ. Leyla ile Mecnun), είναι μια σουρεαλιστική κωμωδία, τουρκικής παραγωγής, που προβλήθηκε για τρία χρόνια και ολοκληρώθηκε χωρίς τελευταίο επεισόδιο, ενώ τα νέα επεισόδια ξεκίνησαν να προβάλλονται μετά από οκτώ χρόνια, μέσω ψηφιακής πλατφόρμας ψυχαγωγίας. Η βασική ιδέα της σειράς ήταν ένα absurd comedy, βασισμένο στο Περσικό παραμύθι της Λεϊλά και του Μεζνούν, και ύστερα κατέληξε σε μία ρομαντική κωμωδία καταστάσεων.
Παραγωγή
Το πρώτο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2011, στις οθόνες του TRT1. Το σενάριο υπέγραφε ο Μπουράκ Ακσάκ, τη σκηνοθεσία ο Ονούρ Ουνλού και τη διεύθυνση φωτογραφίας ο Μουράτ Μπορ, η προβολή της σταμάτησε στις 17 Ιουνίου 2013. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2021 ξεκίνησε η τέταρτη σεζόν στην διαδικτυακή πλατφόρμα EXXEN, ενώ η δεύτερη σεζόν ξεκίνησε να προβάλλεται στις 31 Δεκεμβρίου.
Υπόθεση
Δύο μωρά που γεννήθηκαν την ίδια μέρα, στο ίδιο μαιευτήριο, τοποθετούνται στο ίδιο κρεβάτι, λόγω έλλειψης κρεβατιών. Οι οικογένειές τους θεωρώντας πως είναι γραφτό τους να είναι μαζί, τους έδωσαν τα ονόματα "Λεϊλά και Μετζνούν", όπως οι ήρωες του ομώνυμου παραμυθιού. Έπειτα περνούν 25 χρόνια. Ένα πρωί, ο Μετζνούν πληροφορείται από τους γονείς τους για το πως έχουν τα πράγματα και το ίδιο βράδυ πηγαίνουν να ζητήσουν τη Λεϊλά. Παρότι στην αρχή αντιδρούσε, ο Μετζνούν ερωτεύεται τη Λεϊλά με τη πρώτη ματιά. Καθώς δεν ξέρει τι να κάνει για να την πλησιάσει, βλέπει στον ύπνο του τον παππού Μακρυμούση, μια φιγούρα της Τουρκικής μυθολογίας. Ο τελευταίος, βγαίνει από το όνειρο του Μετζνούν στην πραγματικότητα για να τον βοηθήσει. Ο Μετζνούν χάνει τη Λεϊλά σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και από τη θλίψη του σιωπά για έναν ολόκληρο χρόνο. Ύστερα μαθαίνει πως τα όργανά της δωρήθηκαν, και έτσι γνωρίζεται με τη Σεντέφ, που πήρε τον πνεύμονά της και την Σιρίν, που πήρε τη καρδιά της. Από τη μια πλευρά η Σιρίν, που είναι έξυπνη και πλούσια, και από την άλλη η Σεντέφ, που εργάζεται ως διανομέας και είναι απλή σαν και εκείνον. Μολονότι βρίσκεται ανάμεσα σε δύο, δεν μπορεί να ευτυχίσει με καμία από τις δύο. Όταν και οι δύο φεύγουν από τη γειτονιά, ο Μετζνούν εγκλωβίζεται στην έρημο, ψάχνοντας την αγαπημένη του, όμως επιστρέφει αργότερα πίσω, για να ερωτευτεί τη Λεϊλά, που είναι κόρη ενός φίλου του πατέρα του. Στην τέταρτη σεζόν, γνωρίζεται με μια νέα Λεϊλά που κρύβει δύο πλευρές: μια καλή και μια κακή.
Κριτικές
Η σειρά κατάφερε να πάρει θετικές κριτικές στα κοινωνικά δίκτυα, από τη πρώτη κιόλας μέρα προβολής της. Κατά τη διάρκεια του χρόνου, κατάφερε να γίνει ένα τηλεοπτικό φαινόμενο, όχι μόνο στη Τουρκία, αλλά σε όλο το κόσμο, καθώς βρίσκεται στις 15 καλύτερες σειρές του κόσμου στη σελίδα IMDb, με βαθμό 9,2/10. Είναι η πρώτη τουρκική σειρά που το καταφέρνει αυτό, και ενώ τα δικαιώματά της δεν έχουν ακόμη πωληθεί για προβολή στο εξωτερικό, η σειρά διατίθεται στο διαδίκτυο με ελληνικούς και αγγλικούς υπότιτλους.
Ξυλοδαρμός
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας "Σημερινή", φημολογήθηκε πως η Εζγκί Ασάρογλου (Λεϊλά) και ο Αρντά (Ουσχάν Τσακίρ) είχαν καβγαδίσει στα παρασκήνια της σειράς. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2011, δημοσιεύθηκε πως ο Τσακίρ επιτέθηκε στην Ασάρογλου, την έπιασε από τα μαλλιά και την έσυρε και έγινε η αιτία να χτυπήσει το κεφάλι της. Το θύμα πήρε γνωμάτευση ξυλοδαρμού και αποφασίστηκε πως δεν ήταν απλός ξυλοδαρμός, εφόσον είχε μείνει μετατραυματική εμπειρία. Η είδηση επιβεβαιώθηκε από την εταιρεία παραγωγής. Η Εζγκί Ασάρογλου έκανε μήνυση στον Ουσχάν Τσακίρ και την Μπεστέ Μπερεκέτ. Η EfLAtun Film σε επίσημη ανακοίνωσή της, δήλωσε πως ο Τσακίρ και η Ασάρογλου απολύθηκαν, ενώ η Μπερεκέτ παραιτήθηκε. Μετά από καιρό, η Ασάρογλου δήλωσε πως απολύθηκε επειδή "θέλησε να προχωρήσει την υπόθεση και να βάλει σε κίνδυνο το μέλλον της σειράς". Τα γυρίσματα της σειράς εκείνο το διάστημα είχαν σταματήσει μέχρι νεωτέρας. Το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης της σειράς, Ονούρ Ουνλού, έδωσε ρόλο στον Τσακίρ για ταινία του, και οι θερμές φωτογραφίες τους στη πρεμιέρα, μάζεψε θύελλα αντιδράσεων.
Το συμβάν σύμφωνα με το κατηγορητήριο
Η Ασάρογλου στη κατάθεσή της, ανέφερε πως αιτία του ξυλοδαρμού της από τον Τσακίρ, ήταν η αγαπημένη του, Μπεστέ Μπερεκέτ. Το συμβάν σύμφωνα με το κατηγορητήριο έγινε ως εξής: Η Μπερεκέτ πλησίασε την Ασάρογλου και της είπε: ''Μιλάς στο κόσμο για μένα και τον Ουσχάν. Αν το μάθει, δεν θα είναι ευγενικός σαν εμένα. Θα φερθεί σκληρά.''. Επίσης, είπε σε έναν συνάδελφό της που βρισκόταν εκεί: "Αν τα πω αυτά στον Ουσχάν, θα έρθει και θα τη δείρει την Εζγκί". Τότε, ο Τσακίρ πήγε για να μιλήσει στην Ασάρογλου, αλλά εκείνη απάντησε: "Πάρτε τον από'δω, φύγε από'δω μ...α!". Ύστερα, ξεκίνησε η επίθεση. Η Μπερεκέτ αρνήθηκε τις κατηγορίες, ενώ ο Τσακίρ δεν έκανε κάποια δήλωση, απλά ζήτησε συγγνώμη. Η εισαγγελία καταδίκασε τη Μπερεκέτ σε ένα έως τρία χρόνια φυλάκιση, για "παρότρυνση σε ξυλοδαρμό", τον Τσακίρ από ένα έως τρία χρόνια φυλάκιση για απόπειρα δολοφονίας, αφού προσπάθησε να πνίξει την Ασάρογλου, και την τελευταία από 3,5 μέχρι 2 χρόνια και 4 μήνες φυλάκιση με τη κατηγορία της φραστικής επίθεσης. Στη θέση τους μπήκαν άλλοι ηθοποιοί και ο δεύτερος κύκλος της αγαπημένης σειράς ξεκίνησε.
Το ξαφνικό τέλος
Ενώ η σειρά είχε πάρει "πράσινο φως" για τέταρτη σεζόν, το TRT1 σταμάτησε τη προβολή της σειράς, τον Αύγουστο του 2013, λίγο πριν αρχίσουν τα γυρίσματα των νέων επεισοδίων. Η παραγωγή κατηγόρησε το κανάλι για τιμωρία της συμμετοχής των ηθοποιών στις διαδηλώσεις του πάρκου Γκεζί τον Μάιο του 2013, ωστόσο το κανάλι δήλωσε πως το κόστος της σειράς ήταν 400.000 λίρες ανά επεισόδιο, τη στιγμή που η παραγωγή αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, τα ποσοστά τηλεθέασης ήταν αρκετά χαμηλά και στις τρεις σεζόν και θεώρησαν πως ήταν καλύτερο που τελείωσε στο τέλος του τρίτου κύκλου, παρά στη μέση του τέταρτου.
Βραβεία
Η σειρά έχει στη κατοχή της δεκαπέντε βραβεία.
Πηγές
Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές
Βίλα Λουντοβίζι
Η Βίλα Λουντοβίζι, ιταλ.: Villa Ludovisi, ήταν μία προαστιακή βίλα στη Ρώμη, που κτίστηκε τον 17ο αι. στην περιοχή, που κάποτε καταλάμβαναν οι Κήποι του Σαλούστιου (Horti Sallustiani) κοντά στην Πόρτα Σαλάρια. Σε ένα σύνολο αμπελώνων που αγοράστηκαν από τον Τζοβάννι-Αντόνιο Ορσίνι, τον καρδινάλιο Φραντσέσκο-Μαρία ντελ Μόντε και άλλους, ο καρδινάλιος Λουντοβίκο Λουντοβίζι έκτισε τη δεκαετία του 1620 το κύριο κτίριο της βίλας σε σχέδια του Ντομενικίνο. Η βίλα ολοκληρώθηκε μέσα σε τριάντα μήνες, εν μέρει για να στεγάσει τη συλλογή του από τις ρωμαϊκές αρχαιότητες, αυξημένη εντωμεταξύ από τις αρχαιότητες που ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της κατασκευής στην τοποθεσία, η οποία είχε επαύλεις των πατρικίων των ρωμαϊκών χρόνων. Στη συλλογή εκπροσωπήθηκαν επίσης σύγχρονα έργα, με πιο διάσημα τον Πλούτωνα και την Περσεφόνη του Τζαν-Λορέντσο Μπερνίνι. Η χαλκογραφία της περιοχής από τον Τζοβάννι-Μπατίστα Φάλντα (1683) δείχνει μία σύντομη λεωφόρο πρόσβασης από μία δεντρόφυτη εξέδρα στη Βία ντι Πόρτα Πιντσιάνα και λεωφόρους με κυπαρίσσια στο κέντρο κάθε μίας από τις προσόψεις της κύριας βίλας. Ανοιχτά χωράφια, οι κύριες προσεγγίσεις τόσο προς τη βίλα όσο και προς το Καζίνο ντελ' Αουρόρα συγκλίνουν σε πύλες στα Αυρηλιανά Τείχη, που αποτελούσαν τα βόρεια όρια του πάρκου. Συμμετρικά παρτέρια συμβατικής μορφής, συμπεριλαμβανομένων δενδροστοιχιών (bosquet) με αγάλματα πλαισίωναν την κύρια λεωφόρο του Καζίνο, και υπήρχε ένα απομονωμένο βυθισμένο παρτέρι, αν και αυτά τα χαρακτηριστικά δεν ήταν ενσωματωμένα σε ένα ενιαίο συνολικό σχέδιο. Οι κατάφυτες λεωφόροι, σε αντίθεση με τα ρομαντικά ρωμαϊκά τείχη, ενέπνευσαν τον Σταντάλ να δηλώσει το 1828, ότι οι κήποι της Βίλα Λουντβίζι ήταν από τους πιο όμορφους στον κόσμο.
Οι νωπογραφίες στη βίλα πραγματοποιήθηκαν από τους Ντομενικίνο, Γκουερτσίνo, Τζιοβανμπατίστα Βιόλα και άλλους. Ένα καζίνο προστέθηκε, σε μεγάλο βαθμό για να στεγάσει αυξανόμενη συλλογή του καρδιναλίου με ρωμαϊκά γλυπτά και επιγραφές, στα οποία ο Αλεσάντρο Αλγκάρντι έκανε -μερικές φορές εκτεταμένη- αποκατάσταση.
Η βίλα πέρασε στην ιδιοκτησία της οικογένειας Μπονκομπάνι-Λουντιβίζι, η οποία το 1872 την ενοικίασε στον Βίκτωρα-Εμμανουήλ Β΄ της Ιταλίας. Ο βασιλιάς χρησιμοποίησε τη βίλα ως κατοικία για την ερωμένη του Ρόζα Βερτσελάνα.
Το 1885, παρά τις μεγάλες διαμαρτυρίες μεταξύ των διανοουμένων, ο τελευταίος ιδιοκτήτης της, ο ντον Ροντόλφο Μπονκομπάνι-Λουντοβίζι, πρίγκιπας του Πιομπίνo, αντιμετώπισε σοβαρά οικονομικά προβλήματα και αποφάσισε να πωλήσει το ακίνητο στη Σοσιετά Τζενεράλε Ιμομπιλιάρε. Η Βίλα χωρίστηκε σε οικόπεδα. Τα γλυπτά διασκορπίστηκαν σε συλλογές και τα περισσότερα κτίρια κατεδαφίστηκαν· το μόνο που παρέμεινε ήταν το Καζίνο ντελ' Αουρόρα.
Η Βία Βένετο περνούσε από τους πρώην χώρους, μέρος των οποίων καταλαμβάνεται από την Αμερικανική Πρεσβεία στο Παλάτσο Μαργκεριτα, και το Ριόνε Λουντοβίζι διαμορφώθηκε, δανειζόμενο το όνομα της περιοχής του από τον καρδινάλιο και τη βίλα του.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία
Χορδή
Ο όρος χορδή μπορεί να αναφέρεται:
Ελληνισμός της Χιλής
Με τον όρο Ελληνισμός της Χιλής χαρακτηρίζεται γενικά ο απόδημος Ελληνισμός που έχει εγκατασταθεί μόνιμα στη Χιλή.
Μετανάστευση
Η μετανάστευση Ελλήνων στη Χιλή αρχίζει να εμφανίζεται περί το τέλος του 19ου αιώνα με αρχές του 20ου αιώνα. Ο μεγαλύτερος όμως όγκος των ελληνικής καταγωγής ατόμων που εγκαταστάθηκαν στη Χιλή σημειώθηκε στα χρόνια του Μεσοπολέμου. Πολλά όμως από αυτά τα άτομα δεν είχαν την ελληνική υπηκοότητα με συνέπεια ο ακριβής αριθμός να παραμένει ακόμα και σήμερα άγνωστος.
Αυτό συνέβη διότι ένας μεγάλος αριθμός εξ αυτών προέρχονταν από τη Μικρά Ασία, θεωρούμενοι υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που στο μεταξύ είχε καταρρεύσει και στοιχεία καταλόγων χάθηκαν, ενώ παρόμοιο επίσης συνέβη και με τους μετανάστες από τη Δωδεκάνησο που έφθασαν στη Χιλή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως Ιταλοί υπήκοοι, ένεκα της πρότερης κατοχής. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 έφθασαν και οι τελευταίοι Έλληνες μετανάστες προς εγκατάσταση. Σήμερα βέβαια δεν υφίσταται τέτοιο μεταναστευτικό ρεύμα.
Κατόπιν των παραπάνω αν προστεθούν και τα άτομα που λόγω διαφόρων νομικών παρατυπιών (αδήλωτοι σε ελληνικές δημοτικές και ληξιαρχικές Αρχές) δεν είχαν, ή συνεχίζουν να μην έχουν λάβει ελληνική υπηκοότητα καθίσταται καταφανές πόσο δύσκολος είναι ο ακριβής υπολογισμός τους.