cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Πισίνα (ταινία)
Υπόθεση
Μετά την κηδεία του Χάρι, ο Αστυνομικός Επιθεωρητής Λέβικ, επισκέπτεται το σπίτι περισσότερο από μία φορά. Ο ίδιος εκμυστηρεύεται στην Μαριάν τους λόγους του για τους οποίους θέτει υπό αμφισβήτηση την ιστορία του ατυχήματος. Όταν ο ίδιος ο Ζαν-Πωλ ομολογεί τα πάντα σε αυτήν, και πηγαίνει να δει τα στοιχεία που έχουν εις βάρος του στην αστυνομία, τότε ανακαλύπτει ότι η έρευνα έχει σταματήσει και η υπόθεση έχει μπει στο αρχείο.
Η Μαριάν παίρνει την Πηνελόπη στο αεροδρόμιο για να επιστρέψει στη μητέρα της. Μετά η Μαριάν και ο Ζαν-Πωλ καθώς ετοιμάζονται να αποχωρήσουν από την βίλα, εκείνη του λέει ότι δεν θα φύγουν μαζί και καλεί για ένα ταξί, αλλά τότε ο Ζαν-Πωλ τοποθετεί το χέρι του στο τηλέφωνο και της κόβει την κλήση.
Η τελική σκηνή της ταινίας τους δείχνει να στέκονται δίπλα-δίπλα κοιτάζοντας από το παράθυρο την πισίνα και στη συνέχεια να αγκαλιάζονται.
Παραγωγή
Η ταινία γυρίστηκε καλοκαίρι στην Κυανή Ακτή, και είναι ένα δράμα για την σεξουαλική ζήλια και κτητικότητα.
Η διεθνής έκδοση της ταινίας έγινε με τους ηθοποιούς να μιλούν την αγγλική γλώσσα για τη διεθνή κυκλοφορία της, το οποίο ήταν ασυνήθιστο σε μια εποχή όπου οι ταινίες ήταν πάντα είτε με μεταγλώττιση ή με υπότιτλους, και είχε διάρκεια 114 λεπτά, η οποία ήταν μικρότερη από τη γαλλική έκδοση, και είχε επίσης μια ελαφρώς διαφορετική επεξεργασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζακ Ντερέ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαιν-Τροπέ
Διαβολίτσι Μεσσηνίας
Το Διαβολίτσι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην κοινότητα Διαβολιτσίου, της Δημοτικής Ενότητας Ανδανίας και υπάγετται στο Δήμο Οιχαλίας.
Γενικά στοιχεία
Το Διαβολίτσι είναι χωριό του Νομού Μεσσηνίας, χτισμένο σε υψόμετρο 100 μέτρων. Σύμφωνα με το Σχέδιο «Καποδίστριας», ήταν έδρα του Δήμου Ανδανίας, για το διάστημα 1999 - 2010, ενώ από το 2011, με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», υπάγεται στο Δήμο Οιχαλίας. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, το Διαβολίτσι έχει 700 κατοίκους. Απέχει 39 χλμ. Β.Δ. από την Καλαμάτα.
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, το Διαβολίτσι οφείλει την ονομασία του σε βυζαντινό αξιωματούχο. Η Ανδανία υπήρξε κατά την αρχαιότητα, σημαντική πόλη, πρωτεύουσα της Μεσσηνίας, από την εποχή του μυθικού ιδρυτή της Πολυκάονος, ώς την εισβολή των Δωριέων. Στην Ανδανία, που καταστράφηκε κατά το Β' Μεσσηνιακό Πόλεμο, τελούνταν μυστήρια αφιερωμένα στους Μεγάλους Θεούς, από τους κατοίκους της Αρχαίας Μεσσήνης. Υπάρχουν αναφορές για κατοίκηση της περιοχής κατά τους ύστερους Μυκηναϊκούς χρόνους (λόφος "Λούτσες" ή "Λούτσα").
Στο Διαβολίτσι εδρεύει ο Αθλητικός Όμιλος Διαβολιτσίου, που ιδρύθηκε το 1957 και ο Ολυμπιακός Διαβολιτσίου που παίζουν στο γήπεδο του χωριού.
Κάθε καλοκαίρι στο Διαβολίτσι πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις ("Πολιτιστικός Αύγουστος") εις μνήμην του καπετάν Βασίλη Κωνσταντακόπουλου που καταγόταν από το χωριό (μουσικές και θεατρικές παραστάσεις, λογοτεχνικές βραδιές, θέατρο σκιών, κουκλοθέατρο, ομιλίες, παραδοσιακοί χοροί κτλ.). Επίσης το Διαβολίτσι αποτελεί το σημείο τερματισμού του «Ανδάνειου Δρόμου», του αγώνα δρόμου που πραγματοποιείται κάθε καλοκαίρι σε μια διαδρομή μήκους 17.000 μ. (Αρχαία Μεσσήνη - Διαβολίτσι).
Στο Διαβολίτσι υπάρχει Δημοτικός Παιδικός Σταθμός, 2/θέσιο Νηπιαγωγείο, 6/θέσιο Δημοτικό Σχολείο και Γυμνάσιο.
Από το Διαβολίτσι κατάγεται ο διευθυντής της Καθημερινής Αλέξης Παπαχελάς.
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Σειρά 420 της Deutsche Bahn
Τα τρένα της σειράς 420 της Deutsche Bahn αποτελούνται από τέσσερα βαγόνια και είναι τα πρώτα οχήματα που κατασκευάστηκαν για κυκλοφορία σε S-Bahn δίκτυα AC. Τα τρένα σχεδιάστηκαν αρχικά για το S-Bahn του Μονάχου και ονομάστηκαν Ολυμπιακά Τρένα, λόγω της πρώτης χρήσης τους στο πλαίσιο των θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1972.
Το 2019, τα οχήματα χρησιμοποιήθηκαν από το S-Bahn Rhein-Ruhr, το S-Bahn της Κολωνίας και από το S-Bahn του Μονάχου. Αντίθετα, η λειτουργία του στο Rhein-Main S-Bahn έληξε στις 3. Νοέμβρίου 2014, στο S-Bahn Stuttgart τον Νοέμβριο του 2016. Η πλειονότητα των οχημάτων έχει ήδη αποσυρθεί. Έξι μονάδες διατηρούνται από από μουσεία.
Δομή
Μια πολλαπλή μονάδα αποτελείται από τρία στενά συνδεδεμένα μέρη, συμπεριλαμβανομένων δύο τελικών αυτοκινήτων, το καθένα με καμπίνα οδηγού και ένα μεσαίο αυτοκίνητο. Δεν είναι δυνατή η μετάβαση μεταξύ των εξαρτημάτων του οχήματος. Ο αριθμός σειράς του μεσαίου αυτοκινήτου είναι 421. Ο αριθμός σειράς του δεύτερου τελικού αυτοκινήτου είναι 500 υψηλότερος από αυτόν του άλλου τελικού αυτοκινήτου και του μεσαίου αυτοκινήτου. Όλα τα ενδιάμεσα αυτοκίνητα κατασκευάζονται από ελαφρύ αλουμίνιο. Τα τελικά αυτοκίνητα ήταν αρχικά κατασκευασμένα από χάλυβα και χτίστηκαν από το 420  131 επίσης από αλουμίνιο, η οποία έσωσε εννέα τόνους κενό βάρος. Οι συνδέσεις Scharfenberg εγκαθίστανται στα τελικά αυτοκίνητα για να επιτρέπουν τη γρήγορη σύζευξη και αποσύνδεση των μονάδων. Οι σύνθετες κοντές αμαξοστοιχίες (μία μονάδα), πλήρες τρένο (δύο μονάδες) και μακρύ τρένο (τρεις μονάδες) είναι δυνατές.
Ηλεκτρικό σύστημα
Η σειρά 420 είναι εξοπλισμένη με δύο ανεξάρτητα ηλεκτρικά συστήματα, δηλ. εχει δύο κύριους διακόπτες, δύο μετασχηματιστές, δύο συστοιχίες μπαταριών κ.λπ. Οι αυτοκινητάμαξες ήταν αρχικά εξοπλισμένες με δύο παντογράφους στο ενδιάμεσο βαγόνι 421 (μόνο ένα από αυτά σε λειτουργία  - το πίσω   - έπρεπε να επισυναφθεί), στα περισσότερα οχήματα ο δεύτερος παντογράφος αφαιρέθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '80. Κάθε ένα από τα τρία βαγόνια βασίζεται σε δύο αερόσακους, δύο αξόνων κινητήριους τροχούς. Έτσι κινούνται και οι δώδεκα άξονες της αμαξοστοιχίας.
Σύστημα φρένου
Οι πρώτες έξι σειρές έχουν ένα χειροκίνητο φρενάρισμα ατράκτου, η έβδομη και η όγδοη σειρά διαθέτουν φρένο με ελατήριο που λειτουργεί με πεπιεσμένο αέρα.
Πρωτότυπα
Όταν ένα νέο δίκτυο S-Bahn άνοιξε στο Μόναχο το 1972, χρηματοδοτούμενο από τους Ολυμπιακούς Αγώνες που πραγματοποιήθηκαν το ίδιο έτος, έπρεπε να προμηθεύοτούν νέα, σύγχρονα οχήματα για την γρήγορη κυκλοφορία μέσα και γύρο από το Μόναχο. Τα τρένα σχεδιάστηκαν αρχικά ως ET 20 και 21.
Τα τρία πρωτότυπα ονομάστηκαν μετά την αλλαγή των νύμερων των τρένων το 1969 ως σειρά 420  001 έως 003 παραδοθεί. Στης 30 Οκτώβριού 1969 παρουσίαστηκε το 420 001 και στης  27  Φεβρουαρίου 1970 πραγματοποιήθηκε η πρώτη διαδρομή με επιβάτες. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 1970 και οι τρεις πολλαπλές μονάδες είχαν εγκριθεί επίσημα και υποβλήθηκαν σε εντατικές λειτουργικές δοκιμές. Τα εξωτερικά βαγόνια κατασκευάστηκαν από την MAN, τα μεσαία από τα WMD.
Εμφάνιση
μικρογραφία| 420 002 στο Deutsches Museum Verkehrszentrum μικρογραφία| 420 001 σε πορτοκαλί / γκρι βαφή Πρώτη σειρά παραγωγής
Όλα τα οχήματα της πρώτης σειράς, τα οποία προοριζόνταν για το δίκτυο S-Bahn του Μονάχου που εγκαινιάστηκε το 1972, είχαν πράσινομπλε και γκρι χρώμα (όπως το πρωτότυπο 420 002).Το γκρί χρώμα, ονομαζόμενο "Kieselgrau"΄(κίζελγκραου), έμοιαζε λευκό. Κάτω από το πράσινο μπλε παράθυρο, πολλά τρένα ήταν εφοδιασμένα με διαφημίσεις ατράκτου, όπως εδώ και πολύ καιρό είναι το πρότυπο σε πολλά άλλα τοπικά συστήματα μεταφορών (μετρό, τραμ, S-Bahn Hamburg ).
Δεύτερη σειρά παραγωγής
Τα οχήματα της δεύτερης σειράς ήταν βαμμένα πράσινομπλε και γκρι, άλλα σε πορτοκαλί και γκρι. Οι πορτοκαλί βαμμένες μονάδες προορίζονταν για το δίκτυο S-Bahn του Rhein-Ruhr. Επειδή όλες οι πορτοκαλί βαμμένες μονάδες, οι οποίες παραδόθηκαν από το 1972 έως το 1976, χρησιμοποιήθηκαν στο Μόναχο για αρκετούς μήνες για λόγους εγγύησης (λόγω του κοντινού συνεργείου επισκευών στο Μόναχο-Freimann ). Από το 1972 μεταφέρθηκαν σταδιακά στο Ντίσελντορφ και από το 1975 στη σιδηροδρομική αποθήκη Φρανκφούρτη-Griesheim.
Τρίτη σειρά παραγωγής
Όλες οι μονάδες από την τρίτη σειρά (από το 420 201 και πάνω) παραδόθηκαν σε πορτοκαλί και γκρι.
Γύρω στο 1984 ο γερμανικός ομοσπονδιακός σιδηρόδρομος (Deutsche Bahn) αποφάσισε να μην εφαρμόζει πλέον το χρώμα πράσινομπλε / γκρι, αλλά σε καθαρό πορτοκαλί / γκρι. Τουλάχιστον 30 μονάδες έλαβαν το νέο χρώμα, αλλά αυτό δεν ήταν καθόλου εμφανές λόγω του σχετικά μεγάλου αποθέματος πάνω από 130 πράσινομπλε / γκρι οχήματα.
Σχέδιο χρωμάτων από το 1987
Το 1987, η Deutsche Bundesbahn άλλαξε το σχεδιασμό του χρώματος των οχημάτων της όταν εισήγαγε τα λεγόμενα χρώματα προϊόντων, τα οποία αντικατέστησαν τα λεγόμενα ποπ χρώματα από τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Ο σχεδιασμός των οχημάτων S-Bahn άλλαξε ελαφρώς, επειδή ο χρωματικός συνδυασμός πορτοκαλί / γκρί διατηρήθηκε, αλλά το γκρι μετατράπηκε σε ανοιχτό γκρι. Μια πρόσθετη κίτρινη λωρίδα παστέλ προσαρτήθηκε ακριβώς κάτω από τα παράθυρα. Η στέγη δεν ήταν πλέον βαμμένη γκρίζα αλλά λευκή. Επιπλέον, χρησιμοποιήθηκαν πιο φιλικά προς το περιβάλλον χρώματα, τα οποία έκαναν μια πολύ ξεθωριασμένη εντύπωση μετά από μόλις δύο χρόνια.
Σχέδιο χρωμάτων από το 1996
Με τη σιδηροδρομική μεταρρύθμιση, πολλές μονάδες έχουν ξαναβαφτεί στην κόκκινη βαφή κυκλοφορίας με λευκές πόρτες από το 1996 σύμφωνα με ένα νέο εταιρικό σχέδιο. Η μόνη εξαίρεση είναι το 420 001 που είνα όχημα μουσείου.
Διαφορές μεταξύ σειρών κατασκευής
μικρογραφία| Τρένα παλαιότερων και νέων σειρών κατασκευής στην αποθήκη Plochingen (1997)
Αντικατάσταση
μικρογραφία| 420 307 στο σταθμό Mainz-Kastel μικρογραφία| 420 958-1 του S-Bahn Κωλονίας ως S12 στο σταθμό της Κολωνίας Messe / Deutz (Μάιος 2016). μικρογραφία| Εσωτερικό της σειράς 420 μικρογραφία| Τέσσερις 420 από το S-Bahn Rhein-Main μεταφέρουντε από ηλεκτρική μηχανή κλάσης 111 προς Hamm Rbf για να αποσυρθούν. Οι πολλαπλές μονάδες της σειράς 420 αντικαθίστανται σταδιακά με σύγχρονες σειρές πολλαπλών μονάδων 422 (από το 2007), 423 (από το 1998) και 430 (από το 2013).
Στο Μόναχο, η χρήση της σειράς 420 τελείωσε προσωρινά στο 3ο  Δεκεμβρίου 2004, πριν από την εισαγωγή του τακτικού ελέγχου της αμαξοστοιχίας στην κύρια διαδρομή μέσω του κέντρου της πόλης. Στο πλαίσιο της ηλεκτροδότησης της σιδηροδρομικής γραμμής Dachau - Altomünster, ωστόσο, επέστρεψε στην αλλαγή του προγράμματος στα μέσα Δεκεμβρίου 2014 για υπηρεσίες ενισχυτή στις γραμμές S  2, σ   4 και σ   20 πίσω στο δίκτυο του Μονάχου. Για το σκοπό αυτό, 15 πρώην μονάδες της Στουτγάρδης μεταφέρθηκαν στο Μόναχο, όπου έλαβαν μια θεμελιώδη αναμόρφωση. Σύμφωνα με τον αρχηγό του S-Bahn, τον Bernhard Weisser, αυτή η λύση ήταν δέκα φορές φθηνότερη από την αγορά νέων τρένων. Η χρήση θα διαρκέσει έως το 2020 τουλάχιστον. Στις γραμμές S2 και S4, ατομικά μαθήματα με προγραμματισμένα τρένα σειράς 420 εκτελούνται τα σαββατοκύριακα. Λόγω των μεγαλύτερων χρόνων του κύκλου, αυτές οι αμαξοστοιχίες μπορούν, παρά την έλλειψη εξοπλισμού LZB, να κινούνται στην κανονική διαδρομή όπως είχε προγραμματιστεί. Για να καλύψει τον αυξανόμενο αριθμό επιβατών, το S-Bahn Munich και η Bavarian Railway Company σχεδίαζαν να φέρουν 20 με 30 μονάδες από τη Στουτγάρδη στο Μόναχο. Στα τέλη Απριλίου 2017, το S-Bahn του Μονάχου ανακοίνωσε ότι είχε παραγγείλει 21 επιπλέον 420 που δεν χρειάζονται πλέον από όλη τη Γερμανία. Αυτά τα τρένα πρέπει να εξοπλιστούν με ηλεκτρομαγνητικό έλεγχο ο οποίος ονομάζεται LZB, προκειμένου να μπορούν να οδηγούν στη κύρια γραμμή κάτω από την γη και να είναι ευέλικτα σε περίπτωση βλάβης οχημάτων. Τα πρώτα τρένα ξεκίνησαν τα δρομολόγια στον Δεκέμβριο του 2017. Τον Νοέμβριο του 2018, τα οχήματα εγκρίθηκαν από την EBA για τη λειτουργία μεταφοράς επιβατών. Από την 1η Απριλίου 2019, τα πρώτα μετατρεπόμενα οχήματα χρησιμοποιούνται.
Σειρές κατασκευής
Τα ατυχήματα οδήγησαν σε πρόσφατα συναρμολογημένα τρένα με διαφορετικούς αριθμούς (π.χ.  420 391).
SL X420
μικρογραφία| SL X420 στο σταθμό Karlberg (2005) Μερικές μονάδες από το Μόναχο απονεμήθηκαν το X420 το 2002 στην εταιρεία S-Bahn στη σουηδική πρωτεύουσα Στοκχόλμη. Έτρεξαν με μπλε και άσπρη βαφή στη θυγατρική DB Regio Sverige AB για λογαριασμό της AB Storstockholms Lokaltrafik. Ήδη τον Νοέμβριο του 2005 η πρώτη από αυτές τις μονάδες διαλύθηκε στην Nykroppa στην κεντρική Σουηδία. Οι αποστολές ολοκληρώθηκαν στις 14  Δεκεμβρίου 2005, και στις 16  Δεκεμβρίου του 2005 οι τρεις τελευταίες μονάδες X420 (054, 058 και 044) ξεκίνησαν το τελευταίο ταξίδι τους προς Νυκρόπα. Αυτή η παραλλαγή 420 είναι τώρα πάλι ιστορία, καθώς παραδόθηκαν τα καινούρια τραίνα X60.
ET 420Plus
αριστερά|μικρογραφία| ET 420Plus (420  400) στον σταθμό [[Λούντβιγκσμπουργκ|Ludwigsburg - Favoritepark ]] μικρογραφία| Ενδιάμεσο βαγόνι ενός ET 420Plus Δύο πολλαπλές μονάδες της έβδομης σειράς κατασκευής (420 400 και 420 416) έλαβε ένα εκτεταμένο πρόγραμμα επανασχεδιασμού υπό τον τίτλο ET 420Plus στο συνεργείο επισκευών Krefeld-Oppum το 2006. Εξωτερικά, τα οχήματα διαφέρουν από την άποψη των ψηφιακών δεικτών προορισμού ( LCD ) στο μπροστινό μέρος, στις πλευρές και στο εσωτερικό, στην οροφή με το νέο σύστημα κλιματισμού, των προβολέων LED και των φώτων οροφής και των αυτόματων μηχανισμών κλειδώματος θυρών με TAV. Τα παράθυρα εγκαταστάθηκαν στους ακραίους τοίχους μεταξύ του τελικού και του μεσαίου βαγονιού, έτσι ώστε οι επιβάτες να μπορούν να βλέπουν ως το γειτονικό βαγόνι.
Τάφος του Αριστοτέλη
Ο Τάφος του Αριστοτέλη είναι μνημείο στον αρχαιολογικό χώρο των Αρχαίων Σταγείρων.
Ο διδάκτωρ της κλασικής αρχαιολογίας Κώστας Σισμανίδης και επικεφαλής της συστηματικής ανασκαφής στον χώρο των Αρχαίων Σταγείρων, που έγινε από το προσωπικό της ΙΣΤ' Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, εξέφρασε την βεβαιότητα του ότι ο τάφος του Αριστοτέλη βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο των Αρχαίων Σταγείρων, αλλά και την πεποίθηση ότι μια αρχιτεκτονική έρευνα θα έφερνε στο φως και επιγραφές οι οποίες θα επιβεβαίωναν την σημαντική αυτή ανακάλυψη.
Η επίσημη ανακοίνωση από τον Σισμανίδη για το ταφικό μνημείο του Αριστοτέλη έγινε το 2016, στα πλαίσια του παγκόσμιου συνεδρίου «Αριστοτέλης 2.400 χρόνια» υπό την αιγίδα της Unesco και συμμετείχαν εκατοντάδες επιστήμονες από 41 χώρες.
Τοποθεσία
Τα Αρχαία Στάγειρα βρίσκονται νοτιοανατολικά από την Ολυμπιάδα της Χαλκιδικής, πάνω στη χερσόνησο Λιοτόπι. Η χερσόνησος αυτή, που εισχωρεί βαθιά στη θάλασσα, αποτελείται από δυο λόφους, μεταξύ των οποίων υπάρχει ένας αυχένας. Ο βόρειος λόφος αποτέλεσε την πρώτη πόλη των Σταγείρων, που ιδρύθηκε από Ίωνες αποίκους της νήσου Άνδρου γύρω στα μέσα του 7ου αι. π.χ. Τα ανασκαφικά δεδομένα και παλιές γραμματειακές πηγές συγκλίνουν στην άποψη ότι το αψιδωτό ή πεταλοειδές οικοδόμημα αλλά και ο βωμός σε μαρμαροθετημένο δάπεδο των ελληνιστικών χρόνων, που αποκάλυψαν οι ανασκαφές στην αρχαία πόλη το 1996, σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Κ. Σισμανίδη ήταν ο τάφος και το ηρώο του Αριστοτέλη. Ένα ταφικό ηρώο όπου οι Σταγειρίτες τον τίμησαν ως ήρωα, σωτήρα, νομοθέτη και δεύτερο «οικιστή» της πόλης τους, εφόσον με δική του μεσολάβηση στον Φίλιππο επανιδρύθηκαν (340 π.Χ) τα Στάγειρα, που είχαν καταστραφεί από τον ίδιο Μακεδόνα βασιλιά το 349 π.Χ.
Οι Σταγειρίτες γι' αυτές του της πράξεις τον τιμούσαν με ετήσιες γιορτές και αγώνες τα λεγόμενα “Αριστοτέλεια” και ο μήνας λεγόταν “Σταγειρίτης”.
Εκτός από τις ανασκαφές που έγιναν στα Αρχαία Στάγειρα και τις ανακοινώσεις του Κ. Σισμανίδη, υπάρχουν και άλλες πηγές που ενισχύουν την άποψη ότι ο τάφος του Αριστοτέλη βρίσκεται στα Αρχαία Στάγειρα.
Πρώτη πηγή είναι μια αιγυπτιακή βιογραφία του Αριστοτέλη από τον αλεξανδρινό λόγιο Abul-I-Yata al-Mubassiz, το 2ο μισό του 11 αιώνα μ.χ., όπου στο “βιβλίο” εκλογών σοφίας και όμορφων αποφθεγμάτων, αντιγράφει την μεταφορά στην αιγυπτιακή γλώσσα από τον Ishaq Ibn Hunayn (περί το 900 μ.χ.) μιας βιογραφίας του Αριστοτέλη από κάποιον Πτολεμαίο που έζησε το 1ο μισό του 4ου αιώνα μ.χ. Η σχετική μαρτυρία σε μετάφραση έχει ως εξής: Όταν ο Αριστοτέλης πέθανε στην Χαλκίδα τον Οκτώβριο του 322 π.χ. οι Σταγειρίτες ζήτησαν και έφεραν την τέφρα του στην πατρίδα τους. Την έβαλαν μέσα σε χάλκινη υδρία και την απέθεσαν σε μια τοποθεσία που λέγεται “Αριστοτέλειον”. Κάθε φορά που είχαν σοβαρές υποθέσεις και προβλήματα, συγκαλούσαν σε αυτόν τον τόπο την συνέλευσή τους. Επίσης σύμφωνα με τον Διογένη τον Λαέρτιο στο πέμπτο του βιβλίο, πιθανότατα μέσα στον τάφο του Αριστοτέλη να υπάρχουν και τα οστά της γυναίκας του, Πυθιάδος, που είχε πεθάνει προ ετών, επιθυμία την οποία είχε εκφράσει ο Αριστοτέλης λέγοντας :
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Χαλκιδική Κατηγορία:Αριστοτέλης
Τρεπό
Το Τρεπό (γαλλικά: Trépot) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Υπουργείο Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού
Το Υπουργείο Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού συστάθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2015 από τη Κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα του Ιανουαρίου 2015 και στις 22 Σεπτεμβρίου 2015 μετονομάστηκε σε Υπουργείο Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού, με την αφαίρεση των αρμοδιοτήτων των σχετικών με τα θέματα της Ναυτιλίας και την σύσταση του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής.
Το Υπουργείο δημιουργήθηκε με την συγχώνευση τεσσάρων Υπουργείων: Υπουργείου Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, Υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου, Υπουργείου Τουρισμού και Υπουργείου Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων. Παράλληλα η Γ.Γ Βιομηχανίας και οι αρμοδιότητες της, μεταφέρθηκαν από το Υπουργείο Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας στο νέο Υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας.
Γιόχαν Τέτσελ
Ο Γιόχαν Τέτσελ (γερμανικά: Johann Tetzel, 1460 - 11 Αυγούστου 1519) ήταν Γερμανός Δομινικανός μοναχός και είναι γνωστός για την πώληση συγχωροχαρτιών κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα.
Ο Τέτσελ είχε καταστρώσει τιμοκατάλογο για κάθε είδος αμαρτίας. Οι τιμές ήσαν διαφορετικές ανάλογα με την κοινωνική θέση, π.χ. οι εύποροι έμποροι επλήρωναν ακριβότερα από τεχνίτες ή χωρικούς. Μπορούσε κανείς να πληρώσει προκαταβολικά για αμαρτίες που δεν είχε ακόμα διαπράξει. . Τα χρήματα, που συγκέντρωνε το 1517 ο Τέτσελ, προορίζονταν κατά το ήμισυ για την κατασκευή της βασιλικής του Αγίου Πέτρου στην Ρώμη και κατα το άλλο ήμισυ για την κάλυψη του υπερχρεωμένου αρχιεπισκόπου Αλβέρτου Β' (Albrecht II. von Brandenburg (1490–1545) ..
( "Sobald das Geld im Kasten klingt, die Seele in den Himmel springt!") Ο Μαρτίνος Λούθηρος εξοργίστηκε τόσο από την εμπορευματοποίηση της άφεσης αμαρτιών ώστε αποφάσισε να γράψει τις 95 Θέσεις του, εν μέρει, λόγω των ενεργειών του Τέτσελ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Το έτος 2017 συμπληρώνονται 500 χρόνια από την θρησκευτική μεταρρύθμιση και την «Θυροκόλληση των 95 θέσεων» του Λούθηρου στην πόρτα της εκκλησίας της Βιττεμβέργης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πίρνα της Σαξωνίας, όπου μελέτησε θεολογία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της γενέτειράς του, εισήλθε στο Τάγμα των Δομινικανών το 1489, είχε κάποια επιτυχία ως ιεροκήρυκας και το 1502 του ανατέθηκε από τον Πάπα η πώληση και διακίνηση των συγχωροχαρτιών, την οποία έκανε καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Το 1509 έγινε ανακριτής και το 1517 ο Πάπας Λέων Ι΄ τον όρισε Επίτροπο των συγχωροχαρτιών για όλη τη Γερμανία. Αργότερα κατηγορήθηκε για πώληση συγχωροχαρτιών για μη διαπραχθείσες αμαρτίες και έπεσε σε δυσμένεια, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί και να αποσυρθεί σε μοναστήρι στη Λειψία, όπου και πέθανε σε ηλικία 54 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μοναχοί Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί μοναχοί
Τουρνάν
Το Τουρνάν (γαλλικά: Tournans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Βάσω Γουλιελμάκη
Η Βάσω (Βασιλεία) Γουλιελμάκη (Θεσσαλονίκη, 27 Φεβρουαρίου 1970) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1970 στη Θεσσαλονίκη όπου και μεγάλωσε. Από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τη ρυθμική γυμναστική σε επίπεδο πρωταθλητισμού και αυτή η δραστηριότητά της την οδήγησε σε επιθυμία να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον χορό. Τελικά αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, όπου και πέρασε. Μετά την αποφοίτηση της μετακόμισε μόνιμα στην Αθήνα όπου κατοικεί μέχρι σήμερα.
Το τηλεοπτικό της ντεμπούτο έγινε μέσα από τη παιδική σειρά της ΕΡΤ2, <<Κάπου κάπως κάποτε 1988>> βλεπετε [1], και έπειτα στην σειρά «Το Φάντασμα» όπου είχε ένα μικρό ρόλο. Ακολούθησαν δυο guest εμφανίσεις στις σειρές Οι Απαράδεκτοι και «Εξ αδιαιρέτου». Το 1992 συμμετείχε σε τρία επεισόδια της σειράς Ανατομία ενός εγκλήματος. Οι πρώτοι της πρωταγωνιστικοί ρόλοι της ήρθαν στις σειρές Βανίλια σοκολάτα και Κωστής Παλαμάς. Έγινε ευρέως γνωστή μέσα από την σειρά Ο κακός βεζίρης ως Πολυξένη Αρχοντάκη. Ακολούθησαν πολλές τηλεοπτικές εμφανίσεις με πιο γνωστές αυτές στις σειρές Κωνσταντίνου και Ελένης, Το Κόκκινο Δωμάτιο και Στο Παρά 5.
Προσωπική ζωή
Από το 2001 έως το 2008 ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Σωκράτη Αλαφούζο με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, τη Μαρίλια (γενν. 6 Απριλίου 2004).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
The Waiter
Είναι η πρώτη ελληνική ταινία που προβλήθηκε στο Netflix. Στα Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου του 2019 κέρδισε τέσσερα βραβεία: Α' Ανδρικού Ρόλου (Άρης Σερβετάλης), Β' Ανδρικού Ρόλου (Γιάννης Στάνκογλου), πρωτότυπης μουσικής (Coti K.) και σκηνογραφίας (Κώστας Παππάς).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2018
Τρεσαντάν
Το Τρεσαντάν (γαλλικά: Tressandans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς
Ο Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς (Gottfried Wilhelm Leibniz, σερ. Готфрид Вилхелм Лајбниц, 1 Ιουλίου 1646, Λειψία − 14 Νοεμβρίου 1716, Ανόβερο) ήταν Γερμανός φιλόσοφος καθώς και επιστήμονας της σερβικής προέλευσης,  μαθηματικός, διπλωμάτης, φυσικός, ιστορικός, βιβλιοθηκονόμος και διδάκτορας των λαϊκών και εκκλησιαστικών Νομικών. Κατέχει εξέχουσα θέση στην ιστορία των μαθηματικών και της φιλοσοφίας, έχοντας αναπτύξει τον διαφορικό και ολοκληρωτικό λογισμό, ανεξάρτητα από τον Νεύτωνα. Ο Λάιμπνιτς ήταν ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους του 17ου και του 18ου αιώνα και θεωρείται ως καθολικό πνεύμα της εποχής του (homo universalis): έχει αποκληθεί «ο πολυμαθέστερος ανήρ μετά τον Αριστοτέλην»). Η σημειογραφία του Λάιμπνιτς έχει χρησιμοποιηθεί ευρύτατα από τότε που δόθηκε στη δημοσιότητα. Ήδη από τον 20ο αιώνα ο νόμος της Συνέχειας και του Υπερβατικού Δικαίου της ομοιογένειας βρήκαν μαθηματική εφαρμογή (μέσω της μη-τυπικής ανάλυσης). Έγινε ένας από τους πιο παραγωγικούς εφευρέτες στον τομέα της μηχανικής αριθμομηχανών. Ενώ εργαζόταν για την προσθήκη αυτόματου πολλαπλασιασμού και διαίρεσης στην αριθμομηχανή του Πασκάλ, ήταν ο πρώτος που περιέγραψε μια αριθμομηχανή pinwheel το 1685 και εφηύρε τον τροχό Leibniz, που χρησιμοποιείται στην αριθμομετρία, η πρώτη μαζικής παραγωγής μηχανική αριθμομηχανή. Όρισε επίσης το δυαδικό αριθμητικό σύστημα, το οποίο είναι το θεμέλιο όλων σχεδόν των ψηφιακών υπολογιστών. Στη φιλοσοφία, ο Λάιμπνιτς είναι πιο γνωστός για την αισιοδοξία του, δηλαδή το συμπέρασμά του ότι το Σύμπαν μας είναι, σε μια περιορισμένη έννοια, το καλύτερο δυνατό που θα μπορούσε να δημιουργήσει ο Θεός, μια ιδέα που συχνά διακωμωδείται από άλλους, όπως ο Βολταίρος. Ο Λάιμπνιτς, μαζί με τον Ρενέ Ντεκάρτ και τον Μπαρούχ Σπινόζα, ήταν ένας από τους τρεις μεγάλους υποστηρικτές του ορθολογισμού τον 17ο αιώνα. Είχε σημαντική συνεισφορά στη φυσική και την τεχνολογία, σε έννοιες που εμφανίστηκαν πολύ αργότερα στην φιλοσοφία, τη θεωρία πιθανοτήτων, τη βιολογία, την ιατρική, τη γεωλογία, την ψυχολογία, την γλωσσολογία και την επιστήμη των υπολογιστών. Έγραψε έργα για τη φιλοσοφία, την πολιτική, το δίκαιο, την ηθική, τη θεολογία, την ιστορία και τη φιλολογία. Οι συνεισφορές του Λάιμπνιτς σε αυτό το ευρύ θεματικό φάσμα διασκορπίστηκαν σε διάφορα γνωστά περιοδικά, σε δεκάδες χιλιάδες επιστολές και αδημοσίευτα χειρόγραφα. Έγραψε σε πολλές γλώσσες, αλλά κυρίως στη λατινική, τη γαλλική και την γερμανική. Παρόλα αυτά δεν υπάρχει πλήρης συλλογή των γραπτών του.
Βιογραφία
Ο Λάιμπνιτς γεννήθηκε προς το τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου, συγκεκριμένα στις 21 Ιουνίου (σύμφωνα με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο που είχε υιοθετήσει η Γερμανική Αυτοκρατορία την 1η Ιουλίου) του 1646 στη Λειψία. Ήταν υιός του Φρίντριχ Λάιμπνιτς (Friedrich Leibniz) και της Καταρίνα Σμουκ (Catharina Schmuck).
Ο Φρίντριχ ανέφερε σχετικά στο οικογενειακό ημερολόγιο:
"21. Juny am Sontag 1646 Ist mein Sohn Gottfried Wilhelm, post sextam vespertinam 1/4 uff 7 uhr abents zur welt gebohren, im Wassermann."
Στα ελληνικά:
"Την Κυριακή 21 Ιουνίου (Γρηγοριανό ημερολόγιο: 1 Ιουλίου) 1646, ο υιός μου Γκότφριντ Βίλχελμ γεννήθηκε ένα τέταρτο μετά τις έξι το απόγευμα, στον Υδροχόο."
Βαφτίστηκε στις 3 Ιουλίου του ίδιου έτους στον ιερό ναό του Αγίου Νικολάου στη Λειψία. Νονός του ήταν ο Λουθηρανός θεολόγος Μάρτιν Γκάιερ (Martin Geier). Ο πατέρας του πέθανε όταν ήταν εξήμισι ετών και από εκείνο το σημείο ανατράφηκε από τη μητέρα του.
Τον Απρίλιο του 1661 γράφτηκε στο πανεπιστήμιο που δίδασκε ο πατέρας του σε ηλικία 15 ετών, και ολοκλήρωσε το πτυχίο του στη Φιλοσοφία τον Δεκέμβριο 1662. Υπερασπίσθηκε την Disputatio Metaphysica de Principio Individui («Μεταφυσική Διαφωνία επί της αρχής της εξατομίκευσης»), η οποία απευθύνεται στην αρχή της εξατομίκευσης, στις 9 Ιουνίου 1663. Ο Λάιμπνιτς απέκτησε το μεταπτυχιακό του στο φιλοσοφία στις 7 Φεβρουαρίου 1664. Ακόμα δημοσίευσε και υπερασπίστηκε μια διατριβή με τίτλο Specimen Quaestionum Philosophicarum ex Jure collectarum («Συλλογή των φιλοσοφικών προβλημάτων του Δικαίου»), υποστηρίζοντας τόσο μια θεωρητική όσο και παιδαγωγική σχέση μεταξύ φιλοσοφίας και δικαίου, τον Δεκέμβριο του 1664. Μετά από ένα έτος νομικών σπουδών, του απονεμήθηκε πτυχίο στο Δίκαιο στις 28 Σεπτεμβρίου 1665. Η διδακτορική του διατριβή είχε τίτλο De conditionibus («Για τις προϋποθέσεις»). Στις αρχές του 1666, σε ηλικία 19 ετών, ο Λάιμπνιτς έγραψε το πρώτο του βιβλίο, De Arte Combinatoria («Περί της συνδυαστικής τέχνης»), το πρώτο μέρος του οποίου ήταν επίσης η διατριβή του στη Φιλοσοφία, την οποία υπερασπίστηκε τον Μάρτιο του 1666. Ο επόμενος στόχος του ήταν να αποκτήσει άδεια και Διδακτορικό στο νόμο, η οποία απαιτεί συνήθως τρία χρόνια σπουδών. Το 1666 το Πανεπιστήμιο της Λειψίας απέρριψε διδακτορική αίτηση του Λάιμπνιτς και αρνήθηκε να του χορηγήσει διδακτορικό Νομικής, πιθανότατα λόγω της σχετικής νεότητάς του. Ο Λάιμπνιτς, στη συνέχεια άφησε τη Λειψία.
Γράφτηκε τότε στο Πανεπιστήμιο του Altdorf και γρήγορα υπέβαλε μια διατριβή, για την οποία είχε πιθανώς εργαστεί προηγουμένως στη Λειψία. Ο τίτλος της διατριβής του ήταν Disputatio Inauguralis de Casibus Perplexis in Jure («Εναρκτήρια διαφωνία σχετικά με περιπτώσεις ασάφειας του νόμου»). Ο Λάιμπνιτς κέρδισε την άδειά του για τη δικηγορία και διδακτορικό στο Δίκαιο τον Νοέμβριο του 1666. Στη συνέχεια αρνήθηκε την προσφορά ενός ακαδημαϊκού διορισμού στο Altdorf, λέγοντας ότι «οι σκέψεις μου είχαν τραπεί σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση».
Ως ενήλικας, ο Λάιμπνιτς παρουσιαζόταν ο ίδιος συχνά ως «Gottfried von Leibniz». Πολλές μεταθανάτιες εκδόσεις από τα γραπτά του παρουσίαζαν το όνομά του στη σελίδα του τίτλου ως «Freiherr G. W. von Leibniz». Ωστόσο, κανένα έγγραφο δεν έχει βρεθεί ποτέ από καμία σύγχρονη κυβέρνηση που ανέφερε την ένταξή του σε οποιαδήποτε βαθμίδα της αριστοκρατίας.
Κατά τη διάρκεια φοίτησής του στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας άρχισε να ασχολείται με φιλοσοφικές σπουδές κοντά στον θεολόγο Άνταμ Σέρτσερ (Adam Scherzer) και τον φιλόσοφο Γιάκομπ Τομάζιους (Jakob Thomasius). Με την κατοπινή μεταγραφή του στο πανεπιστήμιο της Ιένα ασχολήθηκε με πυθαγόρεια προβλήματα κοντά στον μαθηματικό, φυσικό και αστρονόμο Erhard Weigel. Ήδη στα είκοσι του χρόνια ήθελε να γίνει διδάκτορας των Νομικών, όμως οι καθηγητές της Λειψίας του το απαγόρευσαν εξαιτίας της μικρής του ηλικίας. Έτσι αναγκάστηκε να πάρει για δεύτερη φορά μεταγραφή στο πανεπιστήμιο της Νυρεμβέργης. Η διατριβή του των Νομικών τράβηξε την προσοχή του αρχιεπισκόπου του Μάιντς, ο οποίος του ανέθεσε την αναθεώρηση του νομικού κώδικα και τον εισήγαγε σε θέματα πολιτικής και διπλωματίας. Έτσι του δόθηκε και η ευκαιρία για ταξίδια, στα οποία έκανε και μερικές ιδιαίτερες γνωριμίες. Μια απ' αυτές ήταν η γνωριμία με τον φιλόσοφο Σπινόζα.
Προσωπική ζωή
Ο Λάιμπνιτς δεν νυμφεύθηκε ποτέ. Εξέφραζε συχνά παράπονα για την οικονομική του κατάσταση. Εντούτοις, το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό που άφησε στον μοναδικό κληρονόμο του, τον θετό υιό της αδελφής του, απέδειξε ότι η εταιρεία Μπρούνσγουικ τον αντάμοιβε ικανοποιητικά. Στη διπλωματική του διατριβή άγγιζε κατά καιρούς το αδίστακτο, όπως συνέβαινε με αρκετούς επαγγελματίες διπλωμάτες της εποχής του. Σε αρκετές περιπτώσεις, ο Λάιμπνιτς ανέτρεχε και τροποποιούσε προσωπικά χειρόγραφα, πράξεις που αμαύρωσαν το όνομά του την περίοδο της Διαμάχης του Λογισμού. Εν αντιθέσει, υπήρξε ένας γοητευτικός και ευγενής άνθρωπος, με έντονη αίσθηση του χιούμορ και της φαντασίας. Είχε πολλούς φίλους και οπαδούς σε όλη την Ευρώπη. Όσον αφορά τα θρησκευτικά του πιστεύω, παρόλο που θεωρήθηκε από πολλούς βιογράφους ως Θεϊστής, αναφέρθηκε επίσης και ως «φιλοσοφικός Θεϊστής».
Η φιλοσοφία του
Η φιλοσοφική ματιά του Λάιμπνιτς εμφανίζεται κατακερματισμένη, επειδή τα φιλοσοφικά γραπτά του αποτελούνται κυρίως από ένα πλήθος σύντομων γραπτών, όπως περιοδικών άρθρων, χειρόγραφων που εκδόθηκαν μεταγενέστερα του θανάτου του καθώς επίσης και αρκετές επιστολές σε πολλούς ανταποκριτές. Έγραψε μόνο 2 φιλοσοφικές διατριβές σε μέγεθος βιβλίου, από τις οποίες μόνο ένα ονόματι Theodicee εκδόθηκε το 1710.
Ως απαρχή της δράσης του ως φιλόσοφος θεωρείται η Μεταφυσική Πραγματεία, ένα έργο που συνετέθη το 1686 ως σχολιασμός στην επικείμενη διαφορά λειτουργίας μεταξύ του Νικόλαου Μαλμπράνς και του Άντωνι Άρναουλντ. Το γεγονός αυτό οδήγησε σε μία εκτεταμένη και πολύτιμη συνεργασία με τον Άρναουλντ και είχε ως αποτέλεσμα τη μη έκδοση της Πραγματείας του Λάιμπνιτς μέχρι το 19ο αιώνα. Το 1695, ο Λάιμπνιτς πραγματοποίησε τη δημόσια είσοδό του στην Ευρωπαϊκή φιλοσοφία με το περιοδικό του άρθρο ονόματι «Νέο Σύστημα της Φύσης και Επικοινωνία των Ουσιών». Μεταξύ του 1695 και 1705, συνέθεσε ένα έργο με τίτλο «Νέα Δοκίμια στην Ανθρώπινη Νόηση», ένα μακροσκελή σχολιασμό στο έργο του Τζον Λοκ με τίτλο «Ένα Δοκίμιο στην Ανθρώπινη Νόηση» το 1690, αλλά μετά τον θάνατο του Λοκ το 1704, έχασε κάθε επιθυμία να το εκδώσει. Έτσι λοιπόν το έργο του δεν εκδόθηκε μέχρι το 1765. Το έργο με τίτλο «Μοναδολογία» συνετέθη το 1714 και εκδόθηκε μεταγενέστερα αποτελούμενο απο 90 αφορισμούς.
για τις νέες μεθόδους και τα συμπεράσματα του Ντεκάρτ, Χιούγκενς, Νεύτωνα και Μπόυλ αλλά θεωρούσε το έργο τους ως ένα κάτοπτρο των σχολαστικών εννοιών. Παραμένει ακόμα η εντύπωση ότι οι μέθοδοι και οι υποθέσεις του Λάιμπνιτς συχνά προσβλέπουν στη λογική.
Οι Αρχές
Ο Λάιμπνιτς ποικιλοτρόπως επικαλείται μία σειρά από επτά θεμελιώδεις Αρχές:
• Ταυτότητα / αντίφαση. Αν μια πρόταση είναι αληθής, τότε η άρνησή της είναι ψευδής και το αντίστροφο. • Ταυτότητα του indiscernibles. Δύο ξεχωριστά πράγματα δεν μπορούν να έχουν όλες τις ιδιότητες τους στο κοινό. Αν κάθε κατηγόρημα διακατέχεται από χ, επίσης θα διακατέχεται από y και το αντίστροφο, τότε οι οντότητες x και y είναι ίδιες? Συχνότερη η επίκληση στη σύγχρονη λογική και τη φιλοσοφία, η «ταυτότητα του indiscernibles», αναφέρεται συχνά ως «νόμος του Λάιμπνιτς». Έχει προσελκύσει τις πιο πολλές αντιπαραθέσεις και κριτικές, ιδιαίτερα από τη σωματιδιακή φιλοσοφία και την κβαντική μηχανική. • Επαρκής λόγος. Πρέπει να υπάρχει ένας επαρκής λόγος για να υπάρχει κάτι, για οποιοδήποτε γεγονός που μπορεί να συμβεί, για την απόκτηση οποιασδήποτε αλήθειας. • Προκαθορισμένη αρμονία. Ο κατάλληλος χαρακτήρας της κάθε ουσίας που επιφέρει πως ό, τι συμβαίνει σε κάποιον αντιστοιχεί σε ό, τι συμβαίνει σε όλους τους άλλους, χωρίς, ωστόσο, να ενεργήσει ο ένας στον άλλον άμεσα. (Λόγος για την Μεταφυσική, XIV) Όταν πέσει ένα γυαλί θρυμματίζεται, διότι «γνωρίζει» ότι έχει χτυπήσει στο έδαφος, και όχι επειδή η πρόσκρουση με το έδαφος «αναγκάζει» το ποτήρι να σπάσει.
• Νόμος της συνέχειας (κυριολεκτικά: «Η φύση δεν κάνει κανένα άλμα»).
• Αισιοδοξία: «Ο Θεός επιλέγει σίγουρα πάντα το καλύτερο».
• Η πληρότητα του Λάιμπνιτς πιστεύεται ότι είναι η καλύτερη όλων των δυνατών κόσμων που θα πραγματοποιήσουμε κάθε πραγματική δυνατότητα και η Théodicée υποστήριξε ότι αυτή η καλύτερη όλων των δυνατών κόσμων θα περιέχει όλες τις δυνατότητες, με πεπερασμένη εμπειρία από την αιωνιότητα και δεν θα δίνει κανένα λόγο να αμφισβητήσει την τελειότητα της φύσης.
Ο Λάιμπνιτς σε ορισμένες περιπτώσεις ήταν έτοιμος να δώσει μια ορθολογική άμυνα μιας συγκεκριμένης αρχής, αλλά τις περισσότερες φορές τη λάμβανε ως δεδομένη.
Οι Μονάδες
Η πιο γνωστή συμβολή του Λάιμπνιτς στη μεταφυσική είναι η θεωρία των μονάδων, όπως παρουσιάστηκε στη «Μοναδολογία», μία θεωρία που στηρίχθηκε στο έργο της φιλοσόφου Αν Κόνγουεϊ. Ο Λάιμπνιτς χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τη λέξη "μονάδα" (monad) το 1696, εποχή που είχε λάβει και είχε διαβάσει το έργο της Κόνγουεϊ από τον κοινό τους φίλο τον φυσικοχημικό Ζαν Μπαπτίστ Βαν Χέλμοντ που την θαύμαζε. Ο ίδιος ο Λάιμπνιτς έγραψε:"«Οι φιλοσοφικές μου απόψεις προσεγγίζουν πολύ εκείνες της μακαρίτισσας Κόμισσας του Κόνγουεϊ και βρίσκονται μεταξύ των απόψεων του Πλάτωνα και του Δημόκριτου, γιατί υποστηρίζω πως όλα τα πράγματα συμβαίνουν μηχανικά όπως υποστήριξαν ο Δημόκριτος και ο Καρτέσιος ενάντια στις απόψεις του Χένρι Μουρ και των οπαδών του, αλλά υποστηρίζω επίσης πως όλα συμβαίνουν σύμφωνα με μία ζωντανή αρχή και σύμφωνα με τα τελικά αίτια -όλα τα πράγματα είναι γεμάτα ζωή και συνείδηση, αντίθετα με τις απόψεις των Ατομιστών.»"Σύμφωνα με τον Λάιμπνιτς, οι μονάδες είναι στοιχειώδη σωματίδια με θολές αντιλήψεις του ενός προς το άλλο. Οι μονάδες μπορούν επίσης να συγκριθούν και με τα σωματίδια της Μηχανικής Φιλοσοφίας του Ντεκάρτ και άλλων. Οι μονάδες αποτελούν «ουσιώδεις μορφές της ύπαρξης» με τις ακόλουθες ιδιότητες: είναι αιώνιες, αδιάσπαστες, ατομικές, υποκείμενες στους δικούς τους νόμους, αλληλεπιδραστικές, με την καθεμία να αντανακλά ολόκληρο το Σύμπαν σε μία προκαθορισμένη αρμονία (ένα ιστορικής σημασίας παράδειγμα του παμψυχισμού). Οι μονάδες είναι κέντρα της ισχύος: η ουσία είναι ισχύς, ενώ ο χρόνος, η ύλη και η κίνηση είναι απλώς φαινομενικά.
Η οντολογική ουσία μιας μονάδας είναι η αμείωτη απλότητά της. Σε αντίθεση με τα άτομα, οι μονάδες δεν κατέχουν υλικό ή χωροχρονικό χαρακτήρα. Διαφέρουν επίσης από τα άτομα λόγω της ολοκληρωμένης αμοιβαίας ανεξαρτησίας, έτσι ώστε οι αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στις μονάδες είναι μόνο φαινομενικές. Αντ’αυτού, προς χάριν της αρχής της προκαθορισμένης αρμονίας, κάθε μονάδα ακολουθεί ένα προκαθορισμένο σύστημα «οδηγιών», το οποίο προσαρμόζεται στην ιδιομορφία του καθενός, έτσι ώστε κάθε μονάδα «γνωρίζει» τι να κάνει κάθε στιγμή. Λόγω αυτών των εσωτερικών οδηγιών, κάθε μονάδα λειτουργεί ως ένας καθρέφτης του σύμπαντος. Οι μονάδες δε χρειάζεται να είναι μικρές. Για παράδειγμα, κάθε ανθρώπινο ον αποτελεί μία μονάδα, στην οποία η ελεύθερη βούληση είναι προβληματική.
Οι μονάδες σκοπεύουν να απαλλαγούν από τα προβλήματα:
• Της έλλειψης ατομικότητας που κληροδοτήθηκε στο σύστημα του Σπινόζα, η οποία αναπαριστά τα ατομικά πλάσματα ως απλώς αντικείμενα τύχης.
Θεοδικία και αισιοδοξία
Η λέξη αισιοδοξία χρησιμοποιήθηκε με την κλασσική έννοια του άριστου και όχι του αισιόδοξου.
Το έργο «Θεοδικία» προσπαθεί να δικαιολογήσει τς προφανείς ατέλειες του κόσμου με τον ισχυρισμό ότι είναι η «βέλτιστη ανάμεσα σε όλους τους πιθανούς κόσμους». Υποτίθεται ότι είναι ο καλύτερος πιθανός και πιο ισορροπημένος κόσμος, καθώς δημιουργήθηκε από έναν παντοδύναμο Θεό, ο οποίος έχοντας πλήρη γνώση δε θα επέλεγε να δημιουργήσει έναν ατελή κόσμο εάν η ύπαρξή του ή η δυνατότητα δημιουργίας του του ήταν γνωστές. Στην πραγματικότητα, τα προφανή ελαττώματα που μπορούν να αναγνωριστούν σε αυτόν τον κόσμο πρέπει να υπάρχουν σε κάθε πιθανό κόσμο, επειδή ειδάλλως ο Θεός δε θα είχε επιλέξει να δημιουργήσει τον κόσμο, ο οποίος θα απέκλειε αυτά τα ελαττώματα.
Ο Λάιμπνιτς ισχυρίστηκε ότι η αλήθεια της Θεοδικίας (θρησκείας) και της φιλοσοφίας δε δύναται να αντικρούουν η μία την άλλη, εφόσον η λογική και η πίστη είναι και οι δύο «δώρα Θεού», έτσι αν ίσχυε η διαμάχη τους θα εννοούσε αυτόματα ότι ο Θεός αντιμάχεται τον ίδιο του τον εαυτό. Η Θεοδικία αποτελεί την προσπάθεια του Λάιμπνιτς να συμβιβάσει το δικό του φιλοσοφικό σύστημα με τη δική του ερμηνεία για τα δόγματα της Χριστιανοσύνης. Αυτή η εργασία παρακινήθηκε εν μέρει από τα πιστεύω του Λάιμπνιτς, υιοθετήθηκε από πολλούς φιλοσόφους και θεολόγους κατά τη διάρκεια του Διαφωτισμού στα πλαίσια της λογικής και πεφωτισμένης φύσης της Χριστιανικής θρησκείας, όπως συγκρίνεται με τους υποτιθέμενους λιγότερο εκλεπτυσμένους μη Δυτικούς ομολόγους του.
Σχηματίστηκε επίσης με βάση τα πιστεύω του Λάιμπνιτς για την τελειότητα της ανθρώπινης φύσης (κατά πόσο η ανθρωπότητα βασίζεται σε μια ορθή φιλοσοφία και θρησκεία ως οδηγό) και την άποψή του ότι η μεταφυσική αναγκαιότητα πρέπει να έχει μία λογική ή ορθολογική βάση, ακόμα και αν αυτή η μεταφυσική αιτιότητα φαινόταν ανεξήγητη με τους όρους της φυσικής αναγκαιότητας ( των φυσικών νόμων που αναγνωρίζονται από την επιστήμη).
Επειδή η λογική και η πίστη πρέπει να βρίσκονται σε πλήρη αρμονία, οποιοδήποτε δόγμα της θρησκείας, που δε μπορεί να υπερασπιστεί από τη λογική, πρέπει να απορρίπτεται. Έπειτα, ο Λάιμπνιτς μία από τις πιο κεντρικές επικρίσεις του Χριστιανισμού. Εάν ο Θεός είναι καθόλα καλός, σοφός και πανίσχυρος, τότε πώς εισέβαλε το κακό στον κόσμο? Η απάντηση, σύμφωνα με το Λάιμπνιτς, είναι ότι, ενώ ο Θεός είναι πράγματι απεριόριστος στη σοφία και τη δύναμη, τα ανθρώπινα όντα του, ως δημιουργίες, είναι περιορισμένα στη σοφία αι τη θέλησή τους (τη δύναμη να δράσουν). Το γεγονός αυτό προδιαθέτει τα ανθρώπινα όντα σε εσφαλμένα πιστεύω, λάθος αποφάσεις και αναποτελεσματικές δράσεις στο βωμό της ελεύθερης βούλησής τους. Ο Θεός δεν επιβάλλει αυθαίρετα πόνο και οδύνη στους ανθρώπους αλλά επιτρέπει και το ηθικό κακό (αμαρτία) και το ηθικό κακό (πόνο και οδύνη) ως αναγκαίες συνέπειες του μεταφυσικού κακού (ατέλεια), ως μέσα από τα οποία οι άνθρωποι μπορούν να αναγνωρίσουν και να διορθώσουν τις λάθος αποφάσεις τους αλλά και ως αντίθεση του αληθινού καλού.
Περαιτέρω, παρόλο που οι ανθρώπινες πράξεις ρέουν από προηγούμενες αιτίες που προκύπτουν τελικά στο Θεό και είναι εκ τούτου γνωστές ως μία μεταφυσική βεβαιότητα στο Θεό, η ελεύθερη βούληση ενός ατόμου ενεργείται στα πλαίσια των φυσικών νόμων, στους οποίους οι επιλογές είναι απλά ενδεχόμενα, αναγκαία να αποφασιστούν σε περίπτωση που ένας «ωραίος αυθορμητισμός» παρέχει στα άτομα τη δυνατότητα διαφυγής από έναν αυστηρό προορισμό.
Η τυπική λογική
Ο Λάιμπνιτς ήταν ένας από τους πολύ σημαντικούς επιστήμονες της λογικής μετξύ της εποχής του Αριστοτέλη και το 1847, όταν ο George Boole και ο Augustus De Morgnan εξέδωσαν ο καθένας βιβλία, τα οποία εισήγαγαν τη σύγχρονη τυπική λογική.
Ο Λάιμπνιτς διατυπώνει τις κύριες ιδιότητες από αυτά που σήμερα αποκαλούμε συνδυασμό, διάζευξη, άρνηση, ταυτότητα, ένταξη και κενό σύνολο. Οι αρχές της λογικής του Λάιμπνιτς και αναμφίβολα ολόκληρης της φιλοσοφίας του, διακρίνονται σε δύο.
1. Όλες μας οι ιδέες συγκροτούνται από ένα πολύ μικρό αριθμό απλών ιδεών, οι οποίες σχηματίζουν το αλφάβητο της ανθρώπινης σκέψης. 2. Οι πολύπλοκες ιδέες εξελίσσονται από αυτές τις απλές ιδέες από έναν ομοιόμορφο και συμμετρικό συνδιασμό, ανάλογο του αριθμητικού πολλαπλασιασμού.
Υβ Λετέρμ
Ο Υβ Λετέρμ (Yves Camille Désiré Leterme) είναι ο πρωθυπουργός της Φλάνδρας και Πρωθυπουργός του Βελγίου από το 2009. Ήταν ξανά πρωθυπουργός το 2008, για μερικούς μήνες.
Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς
Η τυπική λογική
Η τυπική λογική, η οποία αναδείχθηκε στις αρχές του 20ου  αιώνα απαιτεί επίσης στο ελάχιστο τη μοναδιαία άρνηση και τις ποσοτικές μεταβλητές, που κυμαίνονται σε κάποιο σύμπαν του λόγου.
Υβ Λετέρμ
Βιογραφία και καριέρα
Γεννήθηκε στο Βέρβικ (Wervik) της δυτικής Φλάνδρας στις 6 Οκτωβρίου 1960. Το 1997 διορίστηκε βουλευτής και εξελέγη στη Βουλή τα έτη 1999 και 2003. Το 2004 ανέλαβε πρωθυπουργός στη Φλάνδρα, επικεφαλής τρικομματικού συνασπισμού (CD&V-N-VA, VLD, SP.A-Spirit).
Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς
Η τυπική λογική
Ο Λάιμπνιτς δεν δημοσίευσε τίποτα επάνω στην τυπική λογική όσο ζούσε. Τα περισσότερα που έγραψε επάνω στο θέμα αποτελούν σχέδια εργασίας. Στο βιβλίο του «Η Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας», ο Bertrand Russell ισχυρίστηκε ότι ο Λάιμπνιτς είχε αναπτύξει τη λογική σε αδημοσίευτα γραπτά του σε τέτοιο επίπεδο, το οποίο επιτεύχθηκε μόνο 200 χρόνιο αργότερα.
Υβ Λετέρμ
Βιογραφία και καριέρα
Κέρδισε στις εκλογές της 10ης Ιουνίου 2007. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2007 ο Βασιλιάς Αλβέρτος τον διόρισε για δεύτερη φορά μέσα σε ένα έτος στη θέση του εντολοδόχου Πρωθυπουργού.
Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς
Μαθηματικά
Παρόλο που η μαθηματική έννοια της λειτουργίας βρισκόταν στους τριγωνομετρικούς και λογαριθμικούς πίνακες, που υπήρχαν στην εποχή του, ο Λάιμπνιτς ήταν ο πρώτος, ο οποίος το 1692 και 1694 τη χρησιμοποίησε ξεκάθαρα για να ορίσει οποιαδήποτε από τις διάφορες γεωμετρικές έννοιες που προκύπτουν από καμπύλη, όπως η τετμημένη, η συντεταγμένη, η εφαπτομένη, η χορδή και η κάθετη. Το 18ο αιώνα η «λειτουργία» έχασε αυτές τις γεωμετρικές ενώσεις.
Υβ Λετέρμ
Βιογραφία και καριέρα
Την 1η Δεκεμβρίου του 2007 κατέθεσε την εντολή πρωθυπουργού για δεύτερη φορά μέσα σε έναν χρόνο, καθώς οι συνομιλίες για το σχηματισμό κυβέρνησης κατέληξαν σε αδιέξοδο. Τον ίδιο μήνα σχηματίστηκε βραχύβια προσωρινή κυβέρνηση από τον Γκι Φερχόφστατ, η θητεία της οποίας έληξε το Μάρτιο του 2008.
Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς
Μαθηματικά
Ο Λάιμπνιτς ήταν ο πρώτος που είχε την ιδέα ότι οι συντελεστές ενός τμήματος Γραμμικών εξισώσεων θα μπορούσε να διατάσσεται σε μία συστoιχία που σήμερα ονομάζεται πίνακας ή μήτρα, και μπορεί να δεχθεί χειρισμούς έτσι ώστε να δώσει λύση σε ένα σύστημα. Αυτή η μέθοδος αργότερα ονομάστηκε «Απαλοιφή Gauss». Οι ανακαλύψεις από τον Λάιμπνιτς της «Άλγεβρας Boole» και της Συμβολικής Λογικής, επίσης σχετικές με τα μαθηματικά, συζητήθηκαν σε προηγούμενη ενότητα. Η καλύτερη εικόνα για τα γραπτά του Λάιμπνιτς επάνω στον απειροστικό λογισμό μπορεί να βρεθεί στο Bos (1974).
Υβ Λετέρμ
Πρωθυπουργία
Εν τέλει, τα πέντε μεγαλύτερα κόμματα συμφώνησαν στις 18 Μαρτίου του 2008, έπειτα από διαβουλεύσεις σχεδόν μιας ημέρας, να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού με επικεφαλής τον Υβ Λετέρμ. Στην κυβέρνηση μετέχουν φλαμανδοί Χριστιανοδημοκράτες, γαλλόφωνοι Χριστιανοδημοκράτες, φλαμανδοί Φιλελεύθεροι, γαλλόφωνοι Φιλελεύθεροι και γαλλόφωνοι Σοσιαλιστές. Ο Λετέρμ ανέλαβε καθήκοντα στις 20 Μαρτίου του 2008.
Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς
Λογισμός
Ο Λάιμπνιτς πιστώνεται, μαζί με τον Νεύτωνα, την ανακάλυψη του απειροστικού λογισμού (διαφορικού και ολοκληρωτικού λογισμού). Σύμφωνα με τα σημειωματάρια του Λάιμπνιτς, έκανε μία σημαντική ανακάλυψη στις 11 Νοεμβρίου του 1675, όταν χρησιμοποίησε τον ολοκληρωτικό λογισμό για πρώτη φορά προκειμένου να βρει την έκταση υπό τη γραφική παράσταση της συνάρτησης y=ƒ(x). Εισήγαγε πολλούς συμβολισμούς που χρησιμοποιούνται για την αυτήν, για παράδειγμα, το ολοκλήρωμα ∫ σημάδι που αντιπροσωπεύει ένα επιμηκυμένο S, από τη λατινική λέξη summa και δ χρησιμοποιούνται για διαφορικά, από τη λατινική λέξη βαθμό διαφοράς. Αυτό έξυπνα υποδηλώνει συμβολισμό για τον λογισμό που είναι ίσως η πιο διαρκής μαθηματική κληρονομιά του Λάιμπνιτς  αν και δεν δημοσιεύει τίποτα για λογισμό μέχρι το 1684. [66] Ο κανόνας των προϊόντων του διαφορικού λογισμού εξακολουθεί να ονομάζεται "νόμος του Λάιμπνιτς ". Επιπλέον, το θεώρημα που λέει πώς και πότε να διαφοροποιούνται κάτω από το ολοκλήρωμα σημάδι ονομάζεται αναπόσπαστος κανόνας Λάιμπνιτς.
Υβ Λετέρμ
Πρώτη παραίτηση
Η θητεία του Λετέρμ στην κυβέρνηση του Βελγίου διήρκεσε μόλις 4 μήνες, καθώς ο ίδιος υπέβαλε την παραίτησή του στις 15 Ιουλίου του 2008, επειδή δεν κατάφερε να προωθήσει τα μέτρα που είχε εξαγγείλει για τη μεταβίβαση περισσότερων εξουσιών στις περιφέρειες. . Ο Βασιλιάς Αλβέρτος ανέβαλε την απόφασή του αναφορικά με την αποδοχή ή μη της παραίτησης. Τελικά, δεν την έκανε αποδεκτή.
Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς
Λογισμός
Ο Λάιμπνιτς αξιοποίησε τα infinitesimals στην ανάπτυξη του λογισμού ,ο χειρισμός τους ήταν  με τρόπους που υποδηλώνουν ότι είχαν παράδοξες αλγεβρικές ιδιότητες. Ο Τζωρτζ Μπέρκλεϋ, σε μια οδό που ονομάζεται ο αναλυτής, αλλά και στο De Motu, τις επέκρινε. Μια πρόσφατη μελέτη υποστηρίζει ότι η υπόσταση λογισμός ήταν απαλλαγμένη από αντιφάσεις, και ήταν καλύτερα από ό,τι η θεμελιωμένη κριτική εμπειριστική του Berkeley. [ 67 ]
Υβ Λετέρμ
Δεύτερη παραίτηση
Στις 19 Δεκεμβρίου του 2008 παραιτήθηκε ξανά ο πρωθυπουργός, καθώς η κυβέρνηση κατηγορήθηκε για παρέμβαση στη Δικαιοσύνη αναφορικά με την πώληση της "προβληματικής" εταιρείας Fortis  στην BNP Paribas. Στις 22 Δεκεμβρίου του 2008 ο βασιλιάς Αλβέρτος Β΄ έκανε δεκτή την παραίτηση του Λετέρμ και της κυβέρνησής του. Στις 28 Δεκεμβρίου ο Χέρμαν βαν Ρομπουί έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. . Τον Ιούλιο του 2009 ο Λετέμ έγινε υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση του Ρομπουί.
Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς
Λογισμός
Από το 1711 μέχρι τον θάνατό του, ο Λάιμπνιτς είχε εμπλακεί σε μια διαμάχη με τον Τζον Κέιλι, τον Νιούτον και άλλους, για το αν ο Λάιμπνιτς είχε εφεύρει τον λογισμό ανεξάρτητα από τον Νεύτωνα. Το θέμα αυτό εξετάζεται εκτενώς στο άρθρο διαμάχη Λάιμπνιτς-Νιούτον.
Υβ Λετέρμ
Πρωθυπουργία
Έπειτα από το διορισμό του βαν Ρομπουί στο νεοσυσταθέν αξίωμα του προέδρου της ΕΕ, ο Λετέρμ διορίστηκε ξανά πρωθυπουργός και ανέλαβε καθήκοντα στις 25 Νοεμβρίου του 2009. Η νέα κυβέρνηση έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή των Αντιπροσώπων στις 27 Νοεμβρίου του 2009, με 82 ψήφους υπέρ και 53 κατά.