cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιταλικό Φιλελεύθερο Κόμμα
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
Στις γενικές εκλογές του 1946, το PLI, που ήταν μέλος της Εθνικής Δημοκρατικής Ένωσης, κέρδισε το 6,8% των ψήφων, ποσοστό χαμηλότερο από τις προσδοκίες, μολονότι το κόμμα υποστηρίχθηκε από όλους τους επιζώντες της ιταλικής πολιτικής τάξης πριν από την άνοδο του φασισμού, από τον Vittorio Emanuele Orlando μέχρι τον Francesco Saverio Nitti. Στα πρώτα χρόνια, το κόμμα καθοδηγούταν από τον Leone Cattani, μέλος της εσωτερικής αριστεράς, και στη συνέχεια από τον Roberto Lucifero, έναν βασιλόφρονα συντηρητικό. Το γεγονός αυτό προκάλεσε την έξοδο της ομάδας Cattani και του Bruno Villabruna, ενός μετριοπαθή, που εξελέγη γραμματέας το 1948, προκειμένου να επανασυνδέσει όλους τους Φιλελεύθερους υπό μία ενιαία σημαία.
Τζοβάνι Μαλαγκόντι
δεξιά|μικρογραφία|197x197εσ| Ο [[Τζοβάννι Μαλαγκόντι|Τζοβάνι Μαλαγκόντι, αρχηγός των Φιλελευθέρων από το 1954 έως το 1972 ]] Υπό την ηγεσία του Τζοβάνι Μαλαγκόντι (1954-1972), το κόμμα στα οικονομικά ζητήματα μετακινήθηκε σε δεξιότερες θέσεις. Αυτό προκάλεσε το 1956 την έξοδο της αριστερής τάσης του κόμματος, συμπεριλαμβανομένων των Bruno Villabruna, Eugenio Scalfari και Marco Pannella, οι οποίοι ίδρυσαν το Ριζοσπαστικό Κόμμα. Συγκεκριμένα, το PLI αντιτάχθηκε στον νέο κεντροαριστερό συνασπισμό που συμπεριλάμβανε και το ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και παρουσιάστηκε ως το κυριότερο συντηρητικό κόμμα στην Ιταλία.
Ο Μαλαγκόντι κατάφερε να αντλήσει μερικές ψήφους από το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα, το Μοναρχικό Εθνικό Κόμμα και ιδιαίτερα τη χριστιανοδημοκρατία, της οποίας η εκλογική βάση συνίστατο και από συντηρητικούς καχύποπτους για τους Σοσιαλιστές, αυξάνοντας το μερίδιο του κόμματος σε ιστορικό ρεκόρ 7,0% στις γενικές εκλογές του 1963. Μετά την παραίτηση του Malagodi από την ηγεσία του κόμματος, το PLI ηττήθηκε με το ταπεινωτικό 1,3% το 1976, αλλά προσπάθησε να κερδίσει εκ νέου δύναμη υποστηρίζοντας κοινωνικές μεταρρυθμίσεις όπως το διαζύγιο.
Το Pentapartito
Μετά την ανάδειξη του Valerio Zanone στη θέση του γραμματέα το 1976, το PLI υιοθέτησε μια περισσότερο κεντρώα και σε κάποιο βαθμό κοινωνικη-φιλελεύθερη προσέγγιση. Ο νέος γραμματέας άνοιξε διαύλους επικοινωνίας με τους Σοσιαλιστές, ελπίζοντας να θέσει σε λειτουργία ένα είδος συνεργασίας Lib-Lab, παρόμοιο με αυτό που είχε πραγματοποιηθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 1977 έως το 1979 μεταξύ του Εργατικού Κόμματος και των Φιλελευθέρων. Το 1983, το PLI προσχώρησε τελικά στον συνασπισμό Pentapartito που περιλάμβανε επίσης τη Χριστιανική Δημοκρατία, το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το ιταλικό δημοκρατικό σοσιαλιστικό κόμμα και το ιταλικό δημοκρατικό κόμμα. Στη δεκαετία του 1980 το κόμμα ήταν υπό την ηγεσία του Renato Altissimo και του Alfredo Biondi.
Με την αποκάλυψη του συστήματος διαφθοράς που ονομάστηκε Tangentopoli από τη διερεύνηση της επιχείρησης Καθαρά χέρια (Mani pulite), πολλά κυβερνητικά κόμματα υπέστησαν ταχεία απώλεια της υποστήριξής τους. Κατά τους πρώτους μήνες, το PLI φαινόταν ανθεκτικό στην έρευνα. Ωστόσο, καθώς οι έρευνες διεξάγονταν περαιτέρω, το κόμμα αποδείχθηκε συμμέτοχος του σχεδίου διαφθοράς. Ο Francesco De Lorenzo, ο φιλελεύθερος υπουργός Υγείας, ήταν ένας από τους πιο απεχθείς πολιτικούς στην Ιταλία για διαφθορά, που αφορούσε την κλοπή κεφαλαίων από τους ασθενείς και την εμπορία φαρμάκων που βασίζονται σε δωροδοκίες.
Διάλυση και διασπορά
Το κόμμα διαλύθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1994 και τουλάχιστον τέσσερα κόμματα προσπάθησαν να οικειοποιηθούν την κληρονομιά του:
Λίγα χρόνια μετά το 1994, οι περισσότεροι Φιλελεύθεροι μετανάστευσαν στη Φόρτσα Ιτάλια (Forza Italia), ενώ άλλοι προσχώρησαν στην κεντροαριστερά, ειδικά στο κόμμα «Δημοκρατία είναι η Ελευθερία - Μαργαρίτα (DL)».
Επανίδρυση
Το κόμμα επαναδημιουργήθηκε το 1997 από τον Στέφανο Ντε Λούκα (Stefano De Luca) και ενσωμάτωσε εκ νέου το αρχικό του όνομα το 2004. Το νέο PLI συγκέντρωσε μερικούς από τους πρώην δεξιούς Φιλελεύθερους, αλλά σύντομα αποστασιοποιήθηκε από τον κεντροδεξιό συνασπισμό, με επικεφαλής την FI, προκειμένου να ακολουθήσει μια αυτόνομη πορεία.
Λαϊκή υποστήριξη
Πριν από τους Παγκόσμιους Πολέμους οι Φιλελεύθεροι αποτελούσαν το πολιτικό κατεστημένο που κυβερνούσε την Ιταλία δεκαετίες. Είχαν τα προπύργιά τους στο Πιεμόντε, από το οποίο προέρχονταν πολλοί φιλελεύθεροι πολιτικοί του Βασιλείου της Σαρδηνίας και του Βασιλείου της Ιταλίας και τη νότια Ιταλία. Οι Φιλελεύθεροι δεν κέρδισαν ποτέ μεγάλη υποστήριξη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς δεν μπόρεσαν να γίνουν μαζικό κόμμα και υποσκελίστηκαν από τη Χριστιανική Δημοκρατία (DC) ως κυρίαρχη πολιτική δύναμη. Στις γενικές εκλογές του 1946, τις πρώτες μετά τον πόλεμο, το PLI κέρδισε 6,8% στο πλαίσιο της Εθνικής Δημοκρατικής Ένωσης. Την εποχή εκείνη ήταν ισχυρό κυρίως στο Νότο, καθώς το DC ήταν κυρίως ριζωμένο στο Βορρά : 21,0% στην Καμπανία, 22,8% στην Μπαζιλικάτα, 10,4% στην Απουλία, 12,8% στην Καλαβρία και 13,6% στη Σικελία.
Ωστόσο, το κόμμα σύντομα βρήκε την κύρια εκλογική του περιφέρεια στις βιομηχανικές ελίτ του «βιομηχανικού τριγώνου» που σχηματίστηκε από το Τορίνο, το Μιλάνο και τη Γένοβα. Το PLI είχε τα καλύτερα αποτελέσματά του στη δεκαετία του 1960, όταν ανταμείφθηκε από συντηρητικούς ψηφοφόρους για την αντίθεσή του στη συμμετοχή τού ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSI) στην κυβέρνηση. Το κόμμα κέρδισε το 7,0% των ψήφων το 1963 (15,2% στο Τορίνο, 18,7% στο Μιλάνο και 11,5% στη Γένοβα) και 5,8% το 1963. Το PLI υπέστη μείωση στη δεκαετία του 1970 και εγκαταστάθηκε γύρω στο 2-3% στη δεκαετία του 1980, όταν τα οχυρά του αποδυναμώθηκαν στο Πεδεμόντιο, ιδιαίτερα στις επαρχίες Τορίνο και Κούνεο και, σε μικρότερο βαθμό, στη Δυτική Λομβαρδία, τη Λιγουρία και τη Σικελία.
Όπως και τα άλλα κόμματα του συνασπισμού Pentapartito (Χριστιανοδημοκράτες, Σοσιαλιστές, Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές ), οι Φιλελεύθεροι ενίσχυσαν τη βάση τους στο Νότο, ενώ στον Βορρά έχασαν μερικές από τις υπολειπόμενες ψήφους τους από τη Λίγκα του Βορά και τους προδρόμους της. Στις γενικές εκλογές του 1992, τις τελευταίες πριν από τα σκάνδαλα της Tangentopoli, το PLI κέρδισε το 2,9% των ψήφων, κυρίως χάρη στην αύξηση των ψήφων από το νότο. Μετά το τέλος της « πρώτης δημοκρατίας » οι πρώην Φιλελεύθεροι είχαν πολύ μεγάλη επιρροή στο Forza Italia (FI) στο Πεδεμόντιο της Λιγουρίας και, αναπάντεχα, στο Βένετο, όπου ο Τζιανκάρλο Γκάλαν ήταν τρεις φορές εκλεγμένος Πρόεδρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ιταλία Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα της Ευρώπης
Μάντχα
Η ομανική επικράτεια της Μάντχα (مدحاء) ή Ουάντι Μάντχα είναι ένα ενκλάβιο του Ομάν, που περιβάλλεται από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ). Στο εσωτερικό του βρίσκεται η Νάχουα, ένα ενκλάβιο δεύτερης τάξης που αποτελεί μέρος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Η Μάντχα βρίσκεται στα μισά του δρόμου μεταξύ της χερσονήσου Μουσαντάμ και του υπόλοιπου Ομάν. Εντάσσεται στο Κυβερνείο Μουσαντάμ.
Το εξκλάβιο βρίσκεται στον δρόμο Φουτζάιρα-Χορφακάν στο Εμιράτο Σαριά των ΗΑΕ και καταλαμβάνει έκταση 75 τ.χλμ. Υπάρχουν δύο έξοδοι στην Μάντχα στον δρόμο Φουτζάιρα-Χορφακάν. Αν και τα σύνορα ορίστηκαν το 1969, η απόφαση των κατοίκων της Μάχντα να ενσωματωθούν στην επικράτεια του Ομάν, χρονολογείται από τη δεκαετία του 1930 ή του 1940.
Η Madha είναι ως επί το πλείστον άδεια, με το ανεπτυγμένο τμήμα, που ονομάζεται "Νέα Μάντχα", να περιέχει δρόμους, σχολείο, ταχυδρομείο, χώρο Έιντ, αστυνομικό τμήμα, τράπεζα, ηλεκτρικό ρεύμα, ύδρευση και αεροδρόμιο. Υπάρχει επίσης περίπολος της Βασιλικής Αστυνομίας του Ομάν.
Εντός της Μάντχα, υπάρχει ένα εξκλάβιο των ΗΑΕ, η Νάχουα, που αποτελεί μέρος του Εμιράτου της Σαριά.
Το 2014, ανακοινώθηκε ότι θα δημιουργηθεί ένα Μουσείο της Μάντχα, για να στεγάσει την συλλογή του τοπικού ιστορικού Μοχάμεντ μπιν Σαλέμ αλ Μαντχανί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ομάν
Γιουγκοσλαβική μουσουλμανική οργάνωση
Η Γιουγκοσλαβική μουσουλμανική οργάνωση ήταν πολιτικό κόμμα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας που εκπροσωπούσε όλους τους μουσουλμάνους του βασιλείου. Ιδρύθηκε στο Σεράγεβο στις 16 Φεβρουαρίου 1919 με ηγέτη τον Μέχμετ Σπάχο.
Το κόμμα είχε σημαντική επιρροή στα ισλαμικά θρησκευτικά ιδρύματα και κυριάρχησε στην πολιτική ζωή στη Βοσνία. Το κόμμα έκανε έκκληση προς τους μουσουλμάνους σε όλη τη Γιουγκοσλαβία, καλώντας τους να μη μεταναστεύουν στην Τουρκία. Το κόμμα τόνιζε την εθνική συνείδηση περισσότερο από τη μουσουλμανική θρησκεία.
Το 1921 ένωσε τις δυνάμεις του με τα κυβερνώντα σερβικά κόμματα. Η υποστήριξή του ήταν σημαντική προκειμένου να διαμορφωθεί το νέο σύνταγμα. Πολύ σύντομα όμως άφησε τον συνασπισμό και πέρασε στην αντιπολίτευση. Σύναψε βραχυπρόθεσμη συμμαχία με το Λαϊκό κόμμα Σλοβενίας και το Κροατικό Αγροτικό κόμμα, αλλά το 1925 η συμμαχία κατέρρευσε και οι παραστρατιωτικοί προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον Σπάχο.
Το 1927 σύναψε συμμαχία με το Δημοκρατικό κόμμα Γιουγκοσλαβίας που ονομάζεται "Δημοκρατική Ένωση". Στις εκλογές του 1927 ο συνασπισμός απέτυχε και η Μουσουλμανική οργάνωση τάχτηκε με τα κυβερνώντα κόμματα.
Με την δικτατορία του Ιανουαρίου επίσημα καταργήθηκε και η ηγεσία του συνελήφθη. Μετά τον θάνατο του βασιλιά Αλεξάνδρου και την επιστροφή της πολιτικής ελευθερίας το κόμμα αναδιοργανώθηκε και ο Σπάχο επέλεξε να εισέλθει στη Γιουγκοσλαβική Ριζοσπαστική Ένωση μαζί με το Λαϊκό Ριζοσπαστικό κόμμα Σερβίας και το Λαϊκό κόμμα Σλοβενίας. Ως μέλος του συνασπισμού έλαβε μέρος στην κυβέρνηση του Μίλαν Στογιαντίνοβιτς και μετά τις εκλογές το 1938 στη κυβέρνηση Ντράγκισα Τσβέτκοβιτς. Η Γιουγκοσλαβική Μουσουλμανική Οργάνωση σταμάτησε όλες τις δραστηριότητες της κατά τον Β παγκόσμιο πόλεμο και τον Απρίλιο του 1941.
Εκλογικά αποτελέσματα
Εκλογικά αποτελέσματα στη Γιουγκοσλαβία, 1920-1927
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Γιουγκοσλαβίας
Εθνική Κίνας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Κίνας είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών και τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Σλοβενίας (KZS).
Ιστορία
Η Κίνα αποτελεί την παραδοσιακή δύναμη της ασιατικής καλαθοσφαίρισης, έχοντας κατακτήσει αρκετές φορές το Ασιατικό Πρωτάθλημα. Ωστόσο, η εθνική ομάδα δεν κατάφερε να υπερασπιστεί τον τίτλο της στο ασιατικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης του 2007. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι προκρίθηκε αυτόματα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνο το 2008 ως διοργανώτρια χώρα. Ως εκ τούτου, η Κίνα έστειλε τη Β΄ ομάδα στο Ασιατικό Πρωτάθλημα του 2007 και τερμάτισε 10η, ενώ η Α΄ ομάδα συμμετείχε στο Κύπελλο Στάνκοβιτς 2007 που πραγματοποιήθηκε το ίδιο χρονικό διάστημα.
Η εθνική ομάδα της Κίνας ιστορικά δεν είχε καλές επιδόσεις ενάντια σε κορυφαίες μη ασιατικές ομάδες. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, η Κίνα έχει δείξει ότι μπορεί να κερδίσει τις κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, η Κίνα, με προπονητή τον Ντελ Χάρις προχώρησε στην τελική οκτάδα, έπειτα από τη νίκη με 67–66 έναντι της παγκόσμιας πρωταθλήτριας Σερβίας και Μαυροβουνίου.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2006, η Κίνα με προπονητή τον Λιθουανό Γιόνας Καζλάουσκας, προχώρησε επίσης στο δεύτερο γύρο από τον 4ο Όμιλο, επιτυγχάνοντας δύο νίκες εναντίον της Σενεγάλης και της Σλοβενίας ​​σε πέντε αγώνες. Εν συνεχεία όμως γνώρισε την ήττα από τη μετέπειτα φιναλίστ της διοργάνωσης Ελλάδα με 95–64, τερματίζοντας τελικά στη 15η θέση ανάμεσα σε 24 εθνικές ομάδες.
Τα τελευταία χρόνια, η εθνική ομάδα αντιμετώπισε σημαντικά προβλήματα λόγο τραυματισμών των παικτών. Το 2008, ένα μεγάλο ταλέντο της κινεζικής καλαθοσφαίρισης, ο Ξου Γιονγκ αναγκάστηκε να τερματίσει την καριέρα του σε ηλικία 19 ετών καθώς διαγνώστηκε με οστεοσάρκωμα. Το Δεκέμβριο του 2010, ο Γιάο Μινγκ διαγνώστηκε με κάταγμα στον αριστερό αστράγαλό του. Η ζημία είχε σχέση με το διάστρεμμα στον αστράγαλο που υπέστη νωρίτερα αυτό το έτος. Υπήρξαν εικασίες για το κατά πόσο θα μπορούσε να παίξει ξανά.
Όταν τελικά ανακοινώθηκε η απόσυρση του Γιάο Μινγκ από την ενεργό δράση τον Ιούλιο του 2011, θεωρήθηκε ένα μεγάλο πλήγμα για την εθνική ομάδα, η επιτυχία της οποίας εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από τον συγκεκριμένο παίκτη αστέρι για πολλά χρόνια. Ωστόσο, οι επικριτές αυτής της άποψης αισιοδοξούν ότι η Κίνα θα συνεχίσει να βελτιώνεται στις διεθνείς διοργανώσεις.
Στατιστικά
Με βάση την κατάταξη της FIBA τον Φεβρουάριο του 2023, η Κίνα βρισκόταν στην 27η θέση στον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κινας
Άλφρεντ Τάρσκι
Ο Άλφρεντ Τάρσκι (Alfred Tarski, 14 Ιανουαρίου 1901 – 26 Οκτωβρίου 1983) ήταν Πολωνός επιστήμονας της Λογικής, μαθηματικός και φιλόσοφος. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και ήταν μέλος της σχολής της λογικής Λβιβ–Βαρσοβίας και της σχολής μαθηματικών και φιλοσοφίας της Βαρσοβίας. Μετανάστευσε στις ΗΠΑ το 1939, έγινε Αμερικανός πολίτης το 1945 και δίδαξε και πραγματοποίησε έρευνα στα μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ στην Καλιφόρνια από το 1942 μέχρι τον θάνατό του.
Ήταν παραγωγικός συγγραφέας γνωστός για το έργο του σχετικά με τη θεωρία μοντέλων, τα Μεταμαθηματικά και την αλγεβρική λογική. Συνέβαλε και σε άλλα πεδία, όπως η αφηρημένη άλγεβρα, η τοπολογία, η γεωμετρία, η θεωρία μέτρου, η μαθηματική λογική, η θεωρία συνόλων και η αναλυτική φιλοσοφία.
Οι βιογράφοι του Ανίτα και Σολομών Φέφερμαν αναφέρουν ότι «Μαζί με τον σύγχρονό του, Κουρτ Γκέντελ, άλλαξε το πρόσωπο της λογικής στον εικοστό αιώνα, κυρίως μέσα από το έργο του σχετικά με την έννοια της αλήθειας και της θεωρίας μοντέλων».
Ζωή
Ο Άλφρεντ Τάρσκι γεννήθηκε με το όνομα Άλφρεντ Τάιτελμπαουμ (πολωνικά ορθογραφία: "Tajtelbaum"), από γονείς που ήταν Εβραίοι της Πολωνίας σε άνετες συνθήκες. Αρχικά εκδήλωσε τις μαθηματικές ικανότητές του ενώ ήταν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, στη Σχολή Mazowiecka της Βαρσοβίας. Παρόλα αυτά, μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας το 1918, σκοπεύοντας να σπουδάσει Βιολογία.
Αφού η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1918, το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας ήταν υπό την ηγεσία των Λουκέιτζεβιτζ (Jan Łukasiewicz), Λεσνιέφσκι (Stanisław Leśniewski) και Σιερπίνσκι (Wacław Sierpiński) και γρήγορα έγινε παγκοσμίως κορυφαίο ερευνητικό ίδρυμα στη λογική, τα θεμελιώδη μαθηματικά και τη φιλοσοφία των μαθηματικών. Ο Λεσνιέφσκι αναγνώρισε τη δυναμική του Τάρσκι ως μαθηματικός και τον προέτρεψε να εγκαταλείψει τη βιολογία. Στο εξής ο Τάρσκι παρακολούθησε μαθήματα που διδάσκονταν από τους Λουκέιτζεβιτζ, Σιερπίνσκι, Μαζούρκεβιτς (Stefan Mazurkiewicz) και Κοταρμπίνσκι (Tadeusz Kotarbiński), και έγινε το μόνο πρόσωπο ποτέ που ολοκλήρωσε το διδακτορικό του υπό την εποπτεία του Λεσνιέφσκι. ο Τάρσκι και ο Λεσνιέφσκι σύντομα ψυχράθηκαν μεταξύ τους. Ωστόσο, στη μετέπειτα ζωή, ο Τάρσκι διατήρησε τους πιο θερμούς επαίνους για Κοταρμπίνσκι, οι οποίοι ήταν αμοιβαίοι.
Το 1923 ο Άλφρεντ Τάιτελμπαουμ και ο αδελφός του Βάρτσουαφ (Wacław) άλλαξαν το επώνυμό τους σε «Τάρσκι». (Χρόνια αργότερα, ο Άλφρεντ γνώρισε και έναν άλλο Άλφρεντ Τάρσκι στη βόρεια Καλιφόρνια.) Τα αδέρφια Τάρσκι, επίσης, προσηλυτίστηκαν στον Ρωμαϊκό Καθολικισμό, την κυρίαρχη θρησκεία της Πολωνίας. Ο Άλφρεντ έπραξε έτσι, παρόλο που ήταν ένας δηλωμένος αγνωστικιστής. Ο Τάρσκι ήταν πολωνός εθνικιστής που είδε τον εαυτό του σαν Πολωνό και ευχήθηκε να είναι πλήρως αποδεκτός ως τέτοιος — αργότερα, στην Αμερική, μιλούσε Πολωνικά στο σπίτι.
Αφού έγινε ο νεότερος άνθρωπος ποτέ που ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, ο Ταρσκί δίδαξε λογική στο Πολωνικό Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, μαθηματικά και λογική στο Πανεπιστήμιο, και υπηρέτησε ως βοηθός του Λουκέιτζεβιτζ. Επειδή αυτές οι θέσεις ήταν κακοπληρωμένες, ο Ταρσκί επίσης δίδαξε μαθηματικά σε σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Βαρσοβίας. Πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν ήταν ασυνήθιστο για τους Ευρωπαίους διανοούμενους της έρευνας διαμετρήματος να διδάσκουν στο γυμνάσιο. Ως εκ τούτου, από το 1923 μέχρι και την αναχώρησή του για τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1939, ο Τάρσκι όχι μόνο έγραψε πολλά βιβλία και πολλά χαρτιά, ορισμένα από τα οποία ήταν ριζοσπαστικά, αλλά επίσης το έκανε ενώ συντηρούσε τον εαυτό του κυρίως με τη διδασκαλία μαθηματικών γυμνασίου. Το 1929 ο Τάρσκι παντρεύτηκε τη συνάδελφο Μαρία Βιτκόφσκα (Witkowska), η οποία ήταν Πολωνή με Καθολικό φόντο. Είχε εργαστεί ως μεταφορέας για το στρατό στον  Πολωνικό-Σοβιετικό Πόλεμο. Απέκτησαν δύο παιδιά, ένα γιο Γιαν (Jan) που έγινε φυσικός, και μια κόρη Ίνα (Ina) που παντρεύτηκε τον μαθηματικό Έρενφεουχτ (Andrzej Ehrenfeucht).
Ο Τάρσκι έκανε αίτηση για την έδρα της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της πόλης Λβιβ, αλλά με τη σύσταση του Μπέρτραντ Ράσελ απονεμήθηκε στον Λίον Κουιστέκ (Leon Chwistek). Το 1930, ο Τάρσκι επισκέφθηκε το Πανεπιστήμιο της Βιέννης, έκανε διάλεξη στο σεμινάριο του Κάρλ Μένγκερ και συναντήθηκε με τον Κουρτ Γκέντελ. Χάρη σε μια υποτροφία, ήταν σε θέση να επιστρέψει στη Βιέννη, κατά το πρώτο εξάμηνο του 1935 για να συνεργαστεί με την ερευνητική ομάδα του Μένγκερ. Από τη Βιέννη ταξίδεψε στο Παρίσι για να παρουσιάσει τις ιδέες του για την αλήθεια κατά την πρώτη συνεδρίαση του κινήματος Ενότητα της Επιστήμης, μια απόφυση του Κύκλου της Βιέννης. Το 1937, ο Τάρσκι έκανε αίτηση για μια έδρα στο Πανεπιστήμιο του Πόζναν, αλλά η έδρα καταργήθηκε. Οι δεσμοί του Τάρσκι με το κίνημα της Ενότητας της Επιστήμης πιθανότατα έσωσε τη ζωή του, γιατί συνετέλεσαν στην πρόσκλησή του να απευθυνθεί στο Συνέδριο της Ενότητας της Επιστήμης που πραγματοποιήθηκε το Σεπτέμβριο του 1939 στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Έτσι έφυγε από την Πολωνία, τον Αύγουστο του 1939, με το τελευταίο πλοίο που έπλευσε από την Πολωνία για τις Ηνωμένες Πολιτείες πριν από τη Γερμανική και τη Σοβιετική εισβολή στην Πολωνία και το ξέσπασμα του  Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Τάρσκι έφυγε απρόθυμα, επειδή ο Λεσνιέφσκι είχε πεθάνει λίγους μήνες πριν, δημιουργώντας ένα κενό το οποίο ο Τάρσκι ήλπιζε να γεμίσει. Αγνοώντας τη Ναζιστική απειλή, άφησε τη γυναίκα του και τα παιδιά του στη Βαρσοβία. Δεν τους είδε ξανά μέχρι το 1946. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, όλη σχεδόν η εκτεταμένη οικογένειά του πέθανε στα χέρια των γερμανικών αρχών κατοχής.
Ενώ βρισκόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Τάρσκι πραγματοποίησε μια σειρά από προσωρινές διδασκαλίες και ερευνητικές θέσεις στα ακόλουθα: Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ το 1939, Κολέγιο της πόλης της Νέας Υόρκης (City College of New York) το 1940, και χάρη σε μια Υποτροφία Γκούγκενχαϊμ στο Ινστιτούτο για Προηγμένες Σπουδές (Institute for Advanced Study) του Πρίνστον (1942), όπου και πάλι συνάντησε τον Γκέντελ. Το 1942, ο Τάρσκι συμμετείχε στο Τμήμα Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ, όπου πέρασε το υπόλοιπο της καριέρας του. Έγινε Αμερικανός πολίτης το 1945. Αν και επίτιμος από το 1968, δίδαξε μέχρι το 1973 και επέβλεψε τους υποψήφιους διδάκτορες μέχρι το θάνατό του. Στο Μπέρκλεϊ, ο Τάρσκι απέκτησε φήμη ενός φοβερού και απαιτητικού δασκάλου, γεγονός που σημειώνεται από πολλούς παρατηρητές:
"Τα σεμινάριά του στο Μπέρκλεϊ γρήγορα έγιναν διάσημα στον κόσμο της μαθηματικής λογικής. Οι μαθητές του, πολλοί από τους οποίους έγιναν διακεκριμένοι μαθηματικοί, σημείωσαν την τρομερή ενέργεια με την οποία θα παρότρυνε και δελέαζε την καλύτερη δουλειά τους, πάντα απαιτώντας τα υψηλότερα πρότυπα σαφήνειας και ακρίβειας.""Ο Τάρσκι ήταν εξωστρεφής και ενεργητικός, έχων ετοιμότητα πνεύματος, ισχυρή θέληση και κοφτερή γλώσσα. Προτίμησε η έρευνά του να είναι συνεργατική — μερικές φορές δουλεύοντας όλο το βράδυ με έναν συνάδελφό του — και ήταν πολύ σχολαστικός με την προτεραιότητα.""Ένας χαρισματικός ηγέτης και δάσκαλος, γνωστός για το εξαιρετικά ακριβές, εν τούτοις γεμάτο σασπένς εξηγητικό στυλ, ο Τάρσκι είχε τρομαχτικά υψηλά πρότυπα για τους μαθητές, αλλά την ίδια στιγμή μπορούσε να είναι πολύ ενθαρρυντικός, και ιδιαίτερα με τις γυναίκες — σε αντίθεση με τη γενική τάση. Κάποιοι μαθητές έφυγαν φοβισμένοι, αλλά ένας κύκλος μαθητών παρέμεινε, πολλοί από τους οποίους έγιναν παγκοσμίου φήμης ηγέτες στον τομέα."Ο Τάρσκι έχει επιβλέψει 24 διδακτορικές διατριβές, συμπεριλαμβανομένων (σε χρονολογική σειρά) αυτών του Άντρεϋ Μοστόβσκι (Andrzej Mostowski), Μπιάνι Τζόνσον (Bjarni jónsson), Τζούλια Ρόμπινσον (Julia Robinson), Ρόμπερτ Βότ ( Robert Vaught), Σολομώντα Φέφερμαν (Solomon Feferman), Ρίτσαρντ Μόνταγκιου, Τζέιμς Ντόναλντ Μονκ (James Donald Μοnk), Χάιμ Γκάιφμαν (Haim Gaifman), Ντόναλντ Πιγκοζι (Donald Pigozzi), Ρότζερ Μάντοξ (Roger Maddux), καθώς και του Τσεν Τσαν Τσανγκ (Chen Chung Chang) και του Τζερόμ Κάισλερ (Jerome Keisler), συγγραφείς της Θεωρίας Μοντέλων(1973), ένα κλασσικό σύγγραμμα του τομέα. Επιπλέον,ο Τάρσκι επηρέασε έντονα τις διατριβές του Αλφρεντ Λίντεμπαμ(Alfred Lindenbaum), της Ντέινα Σκοτ, καθώς και του Στίβεν Ζιβάν (Steven Givant).Ενα αξιοσημείωτο γεγονός,δεδομένου ότι οι άνδρες εκπροσωπούσαν την συντριπτική πλειοψηφία των μεταπτυχιακών φοιτητών, είναι ότι πέντε από τους μαθητές του Τάρσκι ήταν γυναίκες.
Ο Τάρσκι έχει δώσει διαλέξεις στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λονδίνου (1950, 1966), στο Ινστιτούτο Ανρί Πουανκαρέ στο Παρίσι (1955), στο Ινστιτούτο Μίλερ της Βασικής Έρευνας των Επιστήμων στο Μπέρκλεϋ (1958–60), στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες (1967) και στο Παπικό Καθολικό Πανεπιστήμιο της Χιλής (1974–75). Ανάμεσα στις πολλές διακρίσεις που συγκέντρωσε κατά τη διάρκεια της καριέρας του, είχε εκλεγεί στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών, τη Βρετανική Ακαδημία και τη Βασιλική Ολλανδική Ακαδημία Τεχνών και των Επιστημών το 1958, όπου και έλαβε τιμητικά βραβεία από το Παπικό Καθολικό Πανεπιστήμιο της Χιλής το 1975, από το Πανεπιστήμιο Πολ Σεζάν της Μασσαλίας το 1977 και από το Πανεπιστήμιο του Κάλγκαρι, καθώς και το βραβείο του Μπέρκλεϋ το 1981. Ο Τάρσκι προήδρευσε στην Ένωση για τη Συμβολική Λογική,1944–46, και στη Διεθνή Ένωση για την Ιστορία και τη Φιλοσοφία της Επιστήμης, 1956–57. Ήταν επίσης επίτιμος συντάκτης της εφημερίδας Universalis.
Μαθηματικός
Το πρώτο σύγγραμμα του, που δημοσιεύτηκε όταν ήταν 19 ετών, αναφερόταν στην θεωρία συνόλων, ένα θέμα στο οποίο επέστρεφε συνεχώς καθ'όλη την διάρκεια τη ζωής του. Το 1924, αυτός και ο Στέφαν Μπάναχ (Stefan Banach) απέδειξαν ότι, όταν κάποιος αποδέχεται το Αξίωμα της Επιλογής, μια μπάλα (μαθηματικά) μπορεί να κοπεί σε ένα πεπερασμένο αριθμό τεμαχίων, τα οποία στη συνέχεια μπορούν να επανασυναρμολογηθούν σε μια μπάλα με μεγαλύτερο μέγεθος, ή, εναλλακτικά, μπορούν να συναρμολογηθούν σε δύο μπάλες ,όπου το μέγεθος της κάθε μίας να είναι ίσο με την αρχική. Αυτό το αποτέλεσμα ονομάζεται τώρα Παράδοξο των Μπάναχ και Τάρσκι.
Στην Μέθοδο απόφασης για τη στοιχειώδη άλγεβρα και γεωμετρία, ο Τάρσκι έδειξε, με τη μέθοδο της εξάλειψης ποσοδεικτών, ότι η πρώτης τάξης θεωρία των πραγματικών αριθμών υπό την πρόσθεση και τον πολλαπλασιασμό είναι αποφάνσιμη .(Ενώ αυτό το αποτέλεσμα εμφανίστηκε πρώτη φορά το 1948, χρονολογείται από το 1930 όπου και αναφέρεται στον Τάρσκι (1931).) Το αποτέλεσμα αυτό φαίνεται αρκετά περίεργο,καθώς το 1936 ο Αλόνζο Τσερτς απέδειξε ότι τα Αξιώματα Πεάνο (η θεωρία των φυσικών αριθμών) δεν είναι αποφάνσιμα. Τα αξιώματα Πεάνο θεωρούνται επίσης ελλιπείς σύμφωνα με τα Θεωρήματα μη πληρότητας του Γκέντελ. Το 1953 στις Μη-αποφάνσιμες θεωρίες, ο Τάρσκι έδειξε ότι πολλά μαθηματικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένων της θεωρίας πλέγματος,της αφηρημένης προβολικής γεωμετρίας, και της αλγεβρικής κλειστότητας, είναι όλα μη αποφάνσιμα. Η θεωρία των  Αβελιανών ομάδων είναι αποφάνσιμη, αλλά εκείνη των μη-Αβελιανών δεν είναι.
Στη δεκαετία του 1920 και 1930, ο Τάρσκι δίδασκε γεωμετρία λυκείου. Χρησιμοποιώντας κάποιες ιδέες του Μάριο Πιέρι, το 1926 επινοήσε έναΣύνολο Αξιωμάτων για  την επίπεδη Ευκλείδεια γεωμετρία, πιο περιεκτικό από αυτό του Χίλμπερτ. Τα Αξιώματα του Τάρσκι αποτελούν μια θεωρία πρώτης τάξης που στερείται της θεωρίας συνόλων, της οποίας τα άτομα είναι σημεία,που έχουν μόνο δύο αρχικές σχέσεις. Το 1930, απέδειξε αυτήν του την θεωρία χάρη σε μια άλλη θεωρία που είχε ήδη αποδείξει, αυτή της πρώτης τάξης των πραγματικών αριθμών.
Το 1929 έδειξε ότι μέρος της Ευκλείδειας Στερεομετρίας θα μπορούσε να αναδιατυπωθεί ως μια πρώτης τάξης θεωρία της οποίας τα άτομα είναι σφαίρες (μία θεμελιακή έννοια), ως μία  θεμελιακή δυαδική σχέση «περιέχεται σε», και ως δύο αξιώματα  που, μεταξύ άλλων, υποδηλώνουν ότι αυτή η δυαδική σχέση διατάσσει μερικώς τις σφαίρες.Δεχόμενος ότι όλα τα άτομα είναι σφαίρες επισημοποίησε την μερεολογία (mereology), διατυπώνοντας την πολύ πιο εύκολα από την παραλλαγή του Λεσνιέβσκι(Lesniewski). Κοντά στο τέλος της ζωής του, ο Τάρσκι έγραψε ένα αρκετά μεγάλο σύγγραμμα, που δημοσιεύθηκε ως ο Τάρσκι και ο Ζιβάν(1999),στο οποίο συνοψίζει το έργο του σχετικά με γεωμετρία.
Η Πληθική Άλγεβρα μελετά την άλγεβρα της οποίας τα μοντέλα  περιλαμβάνουν την αριθμητική των πληθικών αριθμών. Η Κανονική Αλγεβρα ορίζει μια άλγεβρα για την προσθετική θεωρία των κανονικών εντολών.
Το 1941, ο Τάρσκι δημοσίευσε ένα σημαντικό σύγγραμμα για τις δυαδικές σχέσεις, το οποίο αποτέλεσε την βάση της σχεσιακής άλγεβρας και των Μεταμαθηματικών που απασχόλησαν τον Τάρσκι και τους μαθητές του για το υπόλοιπο της ζωής του. Ενώ αυτή η έρευνα (και το στενά συσχετιζόμενο έργο του Ρότζερ Λίντον) αποκάλυψε κάποιους σημαντικούς περιορισμούς σχετικά με την άλγεβρα, ο Τάρσκι έδειξε επίσης (στο Tάρσκι και Ζιβάν 1987) ότι η σχεσιακή άλγεβρα μπορεί να περιγράψει το μεγαλύτερο μέρος της αξιωματικής θεωρίας συνόλων και των Αξιωμάτων Πεάνο. Για μια εισαγωγή στη σχεσιακή άλγεβρα, δείτε τον Μάντοξ (2006). Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, ο Τάρσκι και οι μαθητές του, επινόησαν την Κυλινδρική Άλγεβρα, η οποία είναι στην Λογική πρώτου βαθμού, ότι η Άλγεβρα Boole με δύο στοιχεία στον κλασσικό προτασιακό λογισμό. Το έργο αυτό, αποτυπώθηκε στις δύο μονογραφίες του Τάρσκι, Χένκιν και Μονκ(1971, 1985).
Λογικολόγος
Ο μαθητής του Τάρσκι, Βοτ(Vaught), έχει κατατάξει τον Τάρσκι ως έναν από τους τέσσερις μεγαλύτερους λογικολόγους όλων των εποχών — μαζί με τον Αριστοτέλη, τον Γκότλομπ Φρέγκε, και τον Κουρτ Γκόντελ (Kurt Gödel). Ωστόσο, ο Τάρσκι συχνά εξέφραζε μεγάλο θαυμασμό για τον  Τσαρλς Σάντερς Περς, ιδιαίτερα για την πρωτοποριακή δουλειά του πάνω στη λογική των σχέσεων.
Ο Τάρσκι έβγαλε αξιώματα για τη λογική συνέπεια, και ασχολείθηκε με το λογικό σύστημα, την άλγεβρα της λογικής, και τη θεωρία της ορισιμότητας. Οι σημασιολογικές του μέθοδοι, οι οποίες αποτυπώθηκαν στην Θεωρία Μοντέλων ,την οποία ανέπτυξαν αυτός και οι φοιτητές του στο Μπέρκλεϋ τη δεκαετία του 1950 με 1960,άλλαξαν ριζικά την απόδειξη της θεωρίας των μεταμαθηματικών του Χίλμπερτ.
Κατά την άποψη του Τάρσκι, τα μεταμαθηματικά μοιάζουν με οποιαδήποτε μαθηματική αρχή. Όχι μόνο οι έννοιες και τα αποτελέσματα τους μπορούν να περιγράφονται με μαθηματικούς όρους, αλλά και τα ίδια τα μεταμαθηματικά μπορούν στην πραγματικότητα να ενσωματωθούν στα μαθηματικά... Ο Τάρσκι κατέστρεψε την διαχωριστική γραμμή μεταξύ των μεταμαθηματικών και των μαθηματικών. Εναντιώθηκε στον περιορισμό του ρόλου των μεταμαθηματικών για τα θεμέλια των μαθηματικών.
Το 1936,το άρθρο "Σχετικά με την έννοια της λογικής συνέπειας" υποστήριξε ότι το αποτέλεσμα ενός επιχειρήματος ακολουθεί λογικά από τις προκείμενές του αν και μόνο εάν κάθε μοντέλο των προκειμένων είναι ένα μοντέλο του αποτελέσματος. Το 1937, δημοσίευσε ένα έγγραφο που παρουσίαζε με σαφήνεια τις απόψεις του για τη φύση και το σκοπό της αφαιρετικής μεθόδου, και το ρόλο της λογικής στις επιστημονικές μελέτες. Η προπτυχιακή του διδασκαλία στη λογική αποτυπώθηκε σε ένα κλασσικό σύντομο κείμενο, που δημοσιεύθηκε πρώτα στα πολωνικά, μετά σε γερμανική μετάφραση, και στο τέλος,το 1941, σε αγγλική μετάφραση, με τίτλο Εισαγωγή στη Λογική και τη Μεθοδολογία της Αφαιρετικής των Επιστημών.
Το 1969,ο Τάρσκι στο "Η Αλήθεια και η απόδειξη" εξέτασε τόσο τα Θεωρήματα μη πληρότητας του Γκέντελ όσο και το Θεώρημα μη ορισιμότητας του Τάρσκι, και συλλογίστηκε για τις συνέπειές τους στην αξιωματική μέθοδο των μαθηματικών.
Αλήθεια στην τυποποιημένη γλώσσα
Το 1933, ο Τάρσκι εξέδωσε μια μακροσκελή εργασία στα πολωνικά με τίτλο «Pojęcie prawdy w językach nauk dedukcyjnych» (μτφ. «Η έννοια της αλήθειας στις γλώσσες της αφαιρετικής επιστήμης»),  όπου όρισε την έννοια της αλήθειας στην τυποποιημένη γλώσσα. Το 1935, η γερμανική μετάφραση της εργασίας του ήταν «Der Wahrheitsbegriff in den formalisierten Sprachen» (μτφ. «Η έννοια της αλήθειας στην τυποποιημένη γλώσσα»), όπου επίσης χρησιμοποιείται και ο συμπτυγμένος τίτλος «Wahrheitsbegriff» (μτφ. «έννοια της αλήθειας»). Η αγγλική μετάφραση της εργασίας εμφανίστηκε το 1956 στην πρώτη έκδοση του τόμου με τίτλο «Logic, Semantics, Metamathematics» (μτφ. «Λογική, Σημασιολογία, Μεταμαθηματικά»). Αυτή η συλλογή εγγράφων από το 1923 έως το 1938, είναι ένα έργο αναλυτικής φιλοσοφίας στον 20ο αιώνα, μια συνεισφορά στη συμβολική λογική, στη σημασιολογία και τη φιλοσοφία της γλώσσας.
Κάποια πρόσφατη φιλοσοφική συζήτηση εξετάζει τον βαθμό στον οποίο η θεωρία του Τάρσκι, της αληθείας για την τυποποιημένη γλώσσα μπορεί να θεωρηθεί ως μια ανταπόκριση της θεωρίας της αληθείας. Η συζήτηση επικεντρώνεται στο πώς μπορεί να ερμηνευτεί η συνθήκη του Τάρσκι για την ουσιώδη καταλληλότητα για έναν αληθή ορισμό. Η συνθήκη αυτή προϋποθέτει ότι η θεωρία αληθείας έχει τα ακόλουθα ως θεωρήματα για όλες τις προτάσεις p της γλώσσας για την οποία η αλήθεια ορίζεται:
p αληθής, αν και μόνον αν p.
(όπου p είναι η πρόταση που εκφράζεται από το «p»)
Η συζήτηση ανέρχεται στο αν θα διαβαστούν οι προτάσεις αυτής της μορφής, όπως
«το χιόνι είναι λευκό» η οποία είναι αληθής, αν και μόνον αν, το χιόνι είναι λευκό
όπως εκφράζοντας απλώς μια αποπληθωριστική θεωρία της αλήθειας ή ενσωματώνοντας την αλήθεια ως προς μια πιο ουσιαστική ιδιότητα (βλέπε Κίρχαμ 1992).Είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι η θεωρία της αληθείας του Τάρσκι αφορά τυποποιημένες γλώσσες, οπότε παραδείγματα σε φυσικές γλώσσες, δεν αποτελούν απεικονίσεις της χρήσης της θεωρίας αληθείας του Τάρσκι.
Λογική συνέπεια
Το 1936, ο Τάρσκι δημοσίευσε στην πολωνική και στην γερμανική, έκδοση της διάλεξης που είχε δώσει το προηγούμενο έτος στο Διεθνές Συνέδριο της Επιστημονικής φιλοσοφίας στο Παρίσι. Μια νέα αγγλική μετάφραση του εγγράφου αυτού, με τίτλο «Tarski» (2002), αναδεικνύει τις πολλές διαφορές μεταξύ των γερμανικών και πολωνικών εκδόσεων της εργασίας, και διορθώνει μια σειρά από εσφαλμένες μεταφράσεις σε Tarski (1983).
Η δημοσίευση αυτή ορίζει το σύγχρονο μοντέλο της θεωρίας, ορισμός της (σημασιολογικής) λογικής συνέπειας, ή τουλάχιστον τη βάση αυτής. Εάν η ιδέα του Τάρσκι ήταν εξ ολοκλήρου σύγχρονη, εξαρτάται από το εάν προοριζόταν να παραδεχτεί μοντέλα με διαφορετικά πεδία (και πιο συγκεκριμένα, μοντέλα με πεδία διαφορετικών πληθικοτήτων). Αυτό το ερώτημα τίθεται προς συζήτηση από την τρέχουσα φιλοσοφική φιλολογία. Πολλές από τις πρόσφατες συζητήσεις σχετικά με το ζήτημα των διάφορων χωρίων ξεκίνησαν από τον Τζων Ετσμέντυ (John Etchemendy).
Ο Τάρσκι καταλήγει επισημαίνοντας ότι η επεξήγηση του για την λογική συνέπεια εξαρτάται από τον διαχωρισμό των όρων σε λογικούς και εξωλογικούς και εκφράζει κάποιον σκεπτικισμό για κάθε επικείμενο στόχο διαίρεσης τους. «Τι είναι οι λογικές έννοιες;» Μπορούν ως εκ τούτου να θεωρηθούν ως συνέχεια της «έννοιας της λογικής συνέπειας».
Έργο πάνω στις λογικές έννοιες
Μια άλλη θεωρία του Τάρσκι που προσελκύει προσοχή στην πρόσφατη φιλοσοφική φιλολογία είναι αυτή που περιγράφεται στο έργο του «"What are Logical Notions?» (Tarski 1986). Αυτό το δημοσιευμένο κείμενο αποτελεί κομμάτι ομιλίας που εκφώνησε αρχικά το 1966 στο Λονδίνο και αργότερα το 1973 στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης͘ που εκδόθηκε χωρίς την άμεση συμμετοχή του Τζων Κορκοράν (John Corcoran). Έγινε το πιο πολύ αναφερόμενο έγγραφο του περιοδικού «History and Philosophy of Logic».
Στην ομιλία, ο Τάρσκι πρότεινε την οριοθέτηση των λογικών πράξεων (που ο ίδιος αποκαλεί «έννοιες») από τις μη λογικές. Τα προτεινόμενα κριτήρια προήλθαν από το πρόγραμμα του Erlangen των Γερμανών μαθηματικών του 19ου αιώνα Φέλιξ Κλάιν (Felix Klein), Μάουτνερ (Mautner) το 1946 και πιθανώς από το άρθρο του Πορτογάλου μαθηματικού Sebastiao e Silva, όπου προσδοκά ο Τάρσκι στην εφαρμογή του προγράμματος του Erlangen στην λογική.
Το εν λόγω πρόγραμμα ταξινομεί τα διάφορα είδη γεωμετρίας (Ευκλείδεια γεωμετρία, Αφινική γεωμετρία, τοπολογία κτλ.) από το είδος τους «ένα προς ένα» μετασχηματισμό του χώρου στον εαυτό του, ο οποίος αφήνει τα αντικείμενα του στην γεωμετρική θεωρία αμετάβλητα. (ένας  «ένα προς ένα» μετασχηματισμός αποτελεί έναν λειτουργικό χάρη του χώρου αυτού καθαυτού, έτσι ώστε κάθε σημείο του χώρου αυτού που συσχετίζεται ή που αντιστοιχεί σε ένα άλλο σημείο ενός άλλου διαφορετικού χώρου. Έτσι, «περιστροφή 30 μοιρών» και «μεγιστοποίηση κατά συντελεστή 2» αποτελούν διαισθητικές περιγραφές απλών ομοιόμορφων «1-1» μετασχηματισμών.) Συνεχείς μετασχηματισμοί παράγονται σε στοιχεία της τοπολογίας, ομοιόμορφοι μετασχηματισμοί σε αυτούς της Ευκλείδειας γεωμετρίας και ούτω καθεξής.
Η πρόταση του Τάρσκι ήταν να οριοθετήσει τις λογικές έννοιες λαμβάνοντας υπόψη όλους τους πιθανούς «ένα προς ένα» μετασχηματισμούς (αυτομορφισμούς) ενός χωρίου στον εαυτό του. Με τον όρο τομέα εννοούμε το διάστημα του λόγου ενός μοντέλου για την σημασιολογική θεωρία της λογικής. Εάν κάποιος αναγνωρίζει την  μεταβλητή ως «αληθή» ως προς το χωρίο και την μεταβλητή «εσφαλμένη» ως το κενό σύνολο, τότε οι ακόλουθες πράξεις θεωρούνται ως λογικές σύμφωνα με τις προτάσεις: Κατά κάποιον τρόπο, η παρούσα πρόταση αποτελεί μια άλλη οπτική αυτής των Λίντενμπαουμ (Lindenbaum) και Τάρσκι (1936), οι οποίοι απέδειξαν ότι όλες οι λογικές πράξεις του έργου «Principia Mathematica» των Ράσελλ και Γουάιτχεντ (Russell & Whitehead), παραμένουν αναλλοίωτες σε «1 προς 1» μετασχηματισμούς των χωρίων τους στους εαυτούς τους. Η παρούσα πρόταση απασχολείται επίσης και στο έργο των Τάρσκι και Ζιβάντ (Givant) (1987).
Το αποτέλεσμα της πρότασης Feferman οδηγεί σε έναν ριζικό περιορισμό λογικών όρων, σε σύγκριση με την αρχική πρόταση του Τάρσκι. Ειδικότερα, καταλήγει να χαρακτηρίζονται ως λογικές μόνο εκείνες οι πράξεις της πρώτης τάξης χωρίς ταυτότητα.
Ο McGee (1996) παρέχει έναν ακριβή λογαριασμό για το ποιες πράξεις θεωρούνται λογικές σύμφωνα με τις έννοιες της πρότασης του Τάρσκι όσον αφορά την εκφραστικότητα μιας γλώσσας που επεκτείνεται από την λογική πρώτης τάξης, επιτρέποντας αυθαίρετα μεγάλες συζεύξεις, διαζεύξεις και ποσοενδείξεις πάνω σε πολλές αυθαίρετες μεταβλητές. Με το όρο «αυθαίρετες» εννοούμε ένα αριθμήσιμο άπειρο πλήθος.
Έργα του
Ανθολογίες και συλλογές
Δείτε επίσης
https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_things_named_after_Alfred_Tarski
Κατηγορία:Πολωνοί μαθηματικοί Κατηγορία:Πολωνοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί άθεοι
Περικλής Γερούσης
Απεβίωσε το 1890.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών Περικλης
Τζορτζ Κάμσελ
Ο Τζορτζ Χένρι Κάμσελ (George Henry Camsell, 27 Νοεμβρίου 1902 – 7 Μαρτίου 1966) ήταν Άγγλος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Ένας από τους καλύτερους σκόρερ στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου, σημείωσε τουλάχιστον 503 γκολ σε 590 επίσημους αγώνες, ενώ εξακολουθεί να διατηρεί την υψηλότερη αναλογία γκολ ανά αγώνα για την εθνική ομάδα της Αγγλίας έχοντας 18 γκολ σε εννέα αγώνες.
Βιογραφία
Γεννημένος στο χωριό Φρεϊμγουελγκέιτ Μουρ, πλησίον της πόλης του Ντάραμ, εργάστηκε ως ανθρακωρύχος και έπαιξε αρχικά την ομάδα της πόλης. Τράβηξε την προσοχή της Μίντλεσμπρο καθώς σημείωσε 21 γκολ σε 20 αγώνες στην πρώτη του χρονιά και υπέγραψε στο σύλλογο στις 6 Οκτωβρίου 1925. Το ντεμπούτο του ήταν εναντίον της Νότιγχαμ Φόρεστ στις 31 Οκτωβρίου 1925. Σκόραρε τρία γκολ για τη Μίντλεσμπρο τη σεζόν 1925–26.
Τη σεζόν 1926–27, την πρώτη του πλήρη σεζόν με τη Μίντλεσμπρο, σημείωσε το ρεκόρ του συλλόγου της Μίντλεσμπρο με 59 γκολ στο πρωτάθλημα σε 37 αγώνες και 63 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις σε μία σεζόν βοηθώντας σημαντικά στην άνοδο στην πρώτη κατηγορία. Έχοντας αποτύχει να σκοράρει στην πρώτη αγωνιστική ημέρα, ο Κάμσελ απέτυχε να σκοράρει μόνο σε δύο ακόμη περιπτώσεις στους επόμενους 25 αγώνες, έχοντας σειρά 12 διαδοχικών αγώνων στους οποίους σκόραρε τουλάχιστον μία φορά. Σκόραρε πέντε την ημέρα των Χριστουγέννων του 1926 με αντίπαλο τη Μάντσεστερ Σίτι. Τον Φεβρουάριο του 1927, κατέρριψε το ρεκόρ για γκολ σε πρωτάθλημα σε μια σεζόν από έναν παίκτη που ήταν 44 γκολ. Τα 59 τέρματα παραμένουν ο δεύτερος υψηλότερος αριθμός γκολ που σημειώθηκαν στο πρωτάθλημα πίσω από τα 60 στο πρωτάθλημα του Ντίξι Ντιν και ο ισάριθμος υψηλότερος αριθμός σε όλες τις διοργανώσεις σε μία σεζόν αγγλικού πρωταθλήματος. Τα εννέα χατ τρικ που σημείωσε ο Κάμσελ εκείνη τη σεζόν παραμένουν αγγλικό ρεκόρ για τα περισσότερα σε μια σεζόν του πρωταθλήματος.
Ο Κάμσελ ήταν ο πρώτος σκόρερ της Μίντλεσμπρο σε κάθε μία από τις δέκα πρώτες πλήρεις σεζόν του και πέτυχε τουλάχιστον 30 σε κάθε μία από τις πρώτες πέντε καθώς και στη δέκατη. Μεταξύ 1925 και 1939, σημείωσε 345 γκολ σε 453 εμφανίσεις για τη Μίντλεσμπρο, συμπεριλαμβανομένων 325 γκολ πρωταθλήματος, το πέμπτο υψηλότερο σύνολο πρωταθλήματος όλων των εποχών στην Αγγλία. Σημείωσε 24 χατ τρικ στην καριέρα του, 22 για τη Μίντλεσμπρο. Συνέχισε να αγωνίζεται για το σύλλογο μέχρι το 1942 κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, παίζοντας σε διοργανώσεις εν καιρώ πολέμου.
Ο Κάμσελ είχε επίσης εννέα συμμετοχές για την εθνική ομάδα της Αγγλίας, σημειώνοντας 18 γκολ. Αυτή είναι η υψηλότερη αναλογία γκολ προς παιχνίδια από οποιονδήποτε έχει παίξει περισσότερους από ένα αγώνα. Σκόραρε σε όλους τους αγώνες που έπαιξε για την Αγγλία και τα περισσότερα ήταν τέσσερα γκολ σε έναν αγώνα με αντίπαλο το Βέλγιο στις 11 Μαΐου 1929. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση εργάστηκε σε διάφορες θέσεις στη Μίντλεσμπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μίντλεσμπρο Φ.Κ. Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Φαινυλομάδα
Στην οργανική χημεία, η φαινυλομάδα ή φαινυλικός δακτύλιος είναι μια κυκλική ομάδα ατόμων με τύπο C6H5. Οι φαινυλομάδες σχετίζονται στενά με το βενζόλιο. Οι φαινυλομάδες έχουν έξι άτομα άνθρακα ενωμένα μαζί σε έναν εξαγωνικό επίπεδο δακτύλιο, πέντε από τους οποίους δεσμεύονται με μεμονωμένα άτομα υδρογόνου, ενώ ο υπολειπόμενος άνθρακας συνδέεται με έναν υποκαταστάτη. Οι φαινυλομάδες είναι συνηθισμένες στην οργανική χημεία. Αν και συχνά απεικονίζονται με εναλλασσόμενους απλούς και διπλούς δεσμούς, οι φαινυλομάδες είναι χημικά αρωματικές και εμφανίζουν σχεδόν ίσα μήκη δεσμών μεταξύ των ατόμων του άνθρακα στον δακτύλιο.
Ονοματολογία
Οι φαινυλομάδες έχουν συχνά τον γενικό τύπο CnHn, που παριστάνεται από το σύμβολο Ph ή, απαρχαιωμένα, Φ. Το βενζόλιο μερικές φορές εμφανίζεται ως PhH. Οι φαινυλομάδες συνδέονται, γενικά, με άλλα άτομα ή ομάδες. Για παράδειγμα, το τριφαινυλομεθάνιο (Ph3CH) έχει τρεις φαινυλομάδες προσκολλημένες στο ίδιο κέντρο άνθρακα. Πολλές ή ακόμα οι περισσότερες ενώσεις φαινυλίου δεν περιγράφονται με τον όρο «φαινύλιο». Για παράδειγμα το χλωροπαράγωγο C6H5Cl κανονικά λέγεται χλωροβενζόλιο, αν και θα μπορούσε να λέγεται φαινυλοχλωρίδιο. Σε ειδικές (και σπάνιες) περιπτώσεις, αναγνωρίζονται απομονωμένες φαινυλομάδες: το ανιόν του φαινυλίου (C6H5–), το κατιόν του φαινυλίου (C6H5+) και η φαινυλική ρίζα (C6H5·).
Αν και Ph και τα φαινύλια αποκλειστικά υποδηλώνουν C6H5, υποκατεστημένα παράγωγα περιγράφονται επίσης χρησιμοποιώντας την ορολογία του φαινυλίου. Παραδείγματος χάριν, το O2NC6H4 είναι νιτροφαινύλιο (με τρία δυνατά ισομερή) και το F5C6 είναι πενταφθοροφαινύλιο.
Ετυμολογία
Η λέξη φαινύλιο κατάγεται από τη γαλλική λέξη phényle, που με τη σειρά της κατάγεται από την ελληνική φαίνομαι, καθώς οι πρώτες ενώσεις φαινυλίου ήταν παραπροϊόντα αερίων φωτισμού.
Δομή, δεσμοί, χαρακτηρισμός
Οι ενώσεις φαινυλίου παράγονται από το βενζόλιο (C6H6), τουλάχιστον εννοιολογικά και συχνά ως προς την παραγωγή τους. Όσον αφορά τις ηλεκτρονικές του ιδιότητες, η φαινυλομάδα συσχετίζεται με μια βινυλομάδα. Η φαινυλομάδα είναι υδρόφοβη. Οι φαινυλομάδες τείνουν να αντιστέκονται στη οξείδωση και την αναγωγή. Οι φαινυλομάδες (όπως όλες οι αρωματικές ενώσεις) έχουν βελτιωμένη σταθερότητα συγκριτικά με τον ισοδύναμο δεσμό σε αλειφατικές (μη αρωματικές) ομάδες. Αυτή η αυξημένη σταθερότητα οφείλεται στις μοναδικές ιδιότητες των αρωματικών μοριακών τροχιακών.
Τα μήκη δεσμών μεταξύ των καρβονοατόμων σε μια φαινυλομάδα είναι περίπου 1.4 Å (Ångström).
Στη φασματοσκοπία 1H-NMR, τα πρωτόνια μιας φαινυλομάδας απορροφούν τυπικά χημικές μετατοπίσεις γύρω στα 7.27 ppm. Η θέση αυτών των χημικών μετατοπίσεων επηρεάζεται από τον τρέχοντα αρωματικό δακτύλιο και αυτές οι τιμές μπορούν να αλλάξουν ανάλογα με τους υποκαταστάτες.
Προετοιμασία, εμφάνιση και εφαρμογές
Οι φαινυλομάδες εισάγονται συνήθως χρησιμοποιώντας αντιδραστήρια που συμπεριφέρονται ως πηγές του φαινυλανιόντος ή του φαινυλοκατιόντος. Αντιπροσωπευτικά αντιδραστήρια περιλαμβάνουν φαινυλολίθιο (C6H5Li) και φαινυλομαγνησιοβρωμίδιο (C6H5MgBr). Τα ηλεκτρόφιλα προσβάλουν το βενζόλιο για να δώσουν φαινυλοπαράγωγα: όπου E+ (το «ηλεκτρόφιλο») = Cl+, NO2+, SO3. Αυτές οι αντιδράσεις λέγονται ηλεκτρόφιλες αρωματικές υποκαταστάσεις.
Οι φαινυλομάδες βρίσκονται σε πολλές οργανικές ενώσεις, και φυσικές και συνθετικές (δείτε την εικόνα). Το πιο κοινό μεταξύ των φυσικών προϊόντων είναι το αμινοξύ φαινυλαλανίνη, που περιέχει μια φαινυλομάδα. Ένα βασικό προϊόν της πετροχημικής βιομηχανίας είναι το «BTX», που αποτελείται από βενζόλιο, τολουένιο και ξυλένιο - που όλα τους είναι δομικοί λίθοι για φαινυλικές ενώσεις. Το πολυμερές πολυστυρένιο παράγεται από ένα μονομερές που περιέχει φαινύλιο και and οφείλει τις ιδιότητές του στην ακαμψία και την υδροφοβία των φαινυλομάδων. Πολλά φάρμακα καθώς και πολλοί ρυπαντές περιέχουν φαινολικούς δακτυλίους. biphe Μια από τις ενώσεις που περιέχουν φαινύλιο είναι η φαινόλη, C6H5OH. Συχνά λέγεται ότι η σταθερότητα συντονισμού της φαινόλης την κάνει ένα ισχυρότερο οξύ από αυτά των αλειφατικών αλκοολών όπως η αιθανόλη (pKa = 10 vs. 16–18). Όμως, μια σημαντική συμβολή είναι η μεγαλύτερη ηλεκτραρνητικότητα του sp2 άλφα άνθρακα στην φαινόλη συγκρινόμενη με τον sp3 άλφα άνθρακα σε αλειφατικές αλκοόλες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Χημικές ρίζες
Ρόντα ΓΚ
Η Ρόντα (ολλανδικά: Roda, ) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Κέρκραντε, της Ολλανδίας. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μαύρο. Η Ρόντα Ιδρύθηκε το 1962 έπειτα από την συγχώνευση της Ραπίντ ΓΚ (Rapid JC) με τη Ρόντα Σπορτ (Roda Sport). Τοποθετήθηκε στην Εέρστε Ντιβίζιε, και μετά τον υποβιβασμό επανήλθε στην κορυφαία κατηγορία το 1973, όπου παρέμεινε για 41 χρόνια, μέχρι τον υποβιβασμό της το 2014. Το 2009, πρόσθεσε το Kerkrade στην ονομασία της για να προσδώσει φήμη στην ονομασία της και να πάρει οικονομική υποστήριξη.
Η Ρόντα είναι γνωστή ως ο σύλλογος των ανθρακωρύχων. Οι οπαδοί της μισητής αντιπάλου της, ΜΦΦ Μάαστριχτ, από την επαρχιακή πρωτεύουσα του Μάαστριχτ, τους αποκαλούν με αυτό τον τρόπο. Στο Κερκράντε και τα περίχωρα ωστόσο, η έκφραση αυτή χρησιμοποιείται με υπερηφάνεια και σεβασμό. Τα τελευταία ολλανδικά ανθρακωρυχεία έκλεισαν στη δεκαετία του 1960, αλλά και στο νοτιοανατολικό τμήμα της Ολλανδίας στην πιο νότια επαρχία, στο Λίμπουργκ, εξακολουθεί σήμερα να αναφέρεται ως Mijnstreek (Ορυχείο). Τα ανθρακωρυχεία εξακολουθούν να αναφέρονται σε δημοτικά τραγούδια στην περιφερειακή διάλεκτο και στις ιστορίες των παλιών μεταλλωρύχων, αναπολώντας μια εποχή που δεν θα επιστρέψει ποτέ. Το Νότιο Λίμπουργκ θα αποτελεί πάντα την φυσική έδρα της ομάδας. Οι άνθρωποι σ' εκείνα τα μέρη, στις περισσότερες περιπτώσεις, υποστηρίζουν τη Ρόντα.
Οι διακρίσεις της Ρόντα περιλαμβάνουν επτά ευρωπαϊκές πορείες και έξι τελικούς Κυπέλλου Ολλανδίας, από τους οποίους κέρδισε δύο. Μία από τις προκατόχους της πριν τη συγχώνευση, η Ραπίντ ΓΚ, στέφθηκε πρωταθλήτρια Ολλανδίας το 1956. Δέκα από τους έντεκα παίκτες σε αυτή την ομάδα ήταν ανθρακωρύχοι.
Έμβλημα
Το έμβλημα του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1962 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1962
Τζων Εκλς (επιστήμονας)
Ο σερ Τζων Κέριου Εκλς (αγγλ. Sir John Carew Eccles, προφ. «Έκολς», 27 Ιανουαρίου 1903 – 2 Μαΐου 1997) ήταν Αυστραλός νευροφυσιολόγος και φιλόσοφος, που βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1963 για το έργο του σχετικώς με τη νευρική σύναψη. Μοιράσθηκε αυτό το βραβείο με τους Άντριου Χάξλεϋ και Άλαν Λόυντ Χότζκιν.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Τζων Εκλς γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, όπου και μεγάλωσε με τις δύο αδελφές του και τους γονείς του, τους Γουίλιαμ και Μαίρυ Κέριου Εκλς (αμφότερους δασκάλους). . Σε ηλικία 17 ετών κέρδισε μια υποτροφία για να σπουδάσει ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης. Φοιτώντας εκεί, δεν μπορούσε να βρει μια ικανοποιητική εξήγηση για την αλληλεπίδραση του νου με το σώμα, και για τον λόγο αυτό άρχισε να σκέπτεται να γίνει νευροεπιστήμονας. Αποφοιτώντας με άριστα το 1925, κέρδισε μια υποτροφία Rhodes για διδακτορικές σπουδές υπό τον Τσαρλς Σκοτ Σέρινγκτον στο Κολλέγιο Μώντλιν του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, από όπου πήρε διδακτορικό το 1929.
Σταδιοδρομία και έρευνες
Το 1937 ο Εκλς επέστρεψε στην Αυστραλία, όπου εργάσθηκε σε στρατιωτικές έρευνες κστά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε έγινε διευθυντής του Ινστιτούτου Κανεμάτσου στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ, όπου μαζί με τον Μπέρναρντ Κατς έδιναν ερευνητικές διαλέξεις στο πανεπιστήμιο, επηρεάζοντας το διανοητικό περιβάλλον του ιδρύματος. Μετά τον Πόλεμο έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Οτάγκο, στη Νέα Ζηλανδία. Από το 1952 έως το 1962 ήταν καθηγητής στη Σχολή Ιατρικών Ερευνών Τζων Κέρτιν (JCSMR) του Αυστραλιανού Εθνικού Πανεπιστημίου. Από το 1966 μέχρι το 1968 ο Εκλς ερεύνησε και δίδαξε στην Ιατρική Σχολή Φάινμπεργκ στο Πανεπιστήμιο Νορθουέστερν του Σικάγου. Ανικανοποίητος με τις συνθήκες εργασίας του εκεί, απεχώρησε και έγινε καθηγητής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Μπάφαλο από το 1968 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1975. Μετά το πέρας της σταδιοδρομίας του, αποσύρθηκε στην Ελβετία, όπου έγραψε για το πρόβλημα της σχέσεως του νου με το σώμα. Το 1981 ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Παγκόσμιου Πολιτιστικού Συμβουλίου.