cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος
Ο «μεσαιωνικός ελληνισμός»
Επίσης, ο Παπαρρηγόπουλος ήταν ο πρώτος που μελέτησε αναλυτικά την περίοδο της βασιλείας των Ισαύρων, καθώς και ο πρώτος που αναγνώρισε θετικά στοιχεία στις μεταρρυθμίσεις τους. Κατέκρινε πολλά ιστορικά πρόσωπα για την φιλοτουρκική τους στάση, όπως τον Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνό, ενώ δεν δίστασε να χαρακτηρίσει τον Γεώργιο Γεμιστό Πλήθωνα ως τον «Έλληνα σοσιαλιστή της ιε΄ εκατονταετηρίδος». Ο κύριος λόγος για τον οποίο απέδιδε μεγάλη σημασία στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν το γεγονός ότι πίστευε πως αποτελούσε τον συνδετικό κρίκο μεταξύ του αρχαίου και του νέου ελληνισμού, καθώς η απόδειξη της ενότητας του ελληνικού έθνους ήταν βασική επιδίωξη του Παπαρρηγόπουλου. Για τον Παπαρρηγόπουλο «(...) Ἑλληνικόν ἔθνος ὀνομάζονται ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὅσοι ὁμιλοῦσι τὴν Ἑλληνικὴν γλῶσσαν, ὡς ίδίαν αὐτῶν γλώσσαν.» Ένας επιπλέον λόγος για τον οποίο ο Παπαρρηγόπουλος θεωρούσε σημαντικό το Βυζάντιο ήταν και η επίτευξη της πολιτικής ενότητας των Ελλήνων, που απουσίαζε από την αρχαία Ελλάδα. Στις απόψεις του Παπαρρηγόπουλου για την εθνική ενότητα αναγνωρίζεται η επίδραση της Μεγάλης Ιδέας, αλλά και της διδασκαλίας του καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνο Σχινά, με τον οποίο ο Παπαρρηγόπουλος είχε στενή σχέση.
Τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας
Ο Παπαρρηγόπουλος υπήρξε επιτελικό στέλεχος της εξωτερικής πολιτικής του ελληνικού κράτους και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη μετατόπιση των απώτατων ορίων των ελληνικών εδαφικών διεκδικήσεων από τον Όλυμπο, το Μέτσοβο και τα Κεραύνια όρη προς τον Αίμο, το Σκάρδο και τις εκβολές του Σκούμπιν. Στους πέντε τόμους και στον Επίλογο της Ιστορίας του, ο οποίος εκδόθηκε το 1876 και μεταφράστηκε στα γαλλικά μεσούσης της κρίσης του Ανατολικού ζητήματος, ο Παπαρρηγόπουλος άρθρωσε ένα σχήμα διάκρισης των ιστορικών «ελληνικών χωρών» σε τρεις ζώνες, από τις οποίες η βορειότερη, ανάμεσα στο Δούναβη και τον Αίμο, ήταν εκσλαβισμένη, στην ευρισκόμενη νοτίως του Ολύμπου και των Κεραυνίων επικρατούσε πλήρως η ελληνική γλώσσα και φυλή, ενώ στην ενδιάμεση ζώνη, στη Μακεδονία, δηλαδή, και τη Θράκη, υπήρχε ισορροπία ελληνικής και βουλγαρικής γλώσσας, αλλά ο ελληνισμός ήταν ο «ηθικός κύριος». Την περίοδο των διαπραγματεύσεων για την προσάρτηση της Ηπειροθεσσαλίας το 1879, ο Παπαρρηγόπουλος υποστήριξε ως προτιμότερη την παράταση της οθωμανικής κυριαρχίας αντί της άρσης του σχίσματος της Βουλγαρικής Εξαρχίας, που κατά τον ίδιο θα σήμαινε την παραχώρηση του μισού της ενδιάμεσης ζώνης στη Βουλγαρία. Την περίοδο αυτή έγινε γενικά αποδεκτή ως βόρειο όριο των διεκδικούμενων χωρών η νοητή γραμμή Αχρίδας-Στρώμνιτσας-Νευροκοπίου προκειμένου να οργανωθούν περισσότερο αποτελεσματικά οι ελληνικές διεκδικήσεις. Σε απόρρητο υπόμνημά του προς τον ΥπΕξ Αλέξανδρο Κοντοσταύλο το 1884, απαντώντας στο ερώτημα ποια είναι τα όρια του τμήματος της Μακεδονίας που θα μπορούσε αποτελεσματικά να διεκδικήσει η Ελλάδα, ο Παπαρρηγόπουλος, χρησιμοποιώντας ως κριτήρια την ομιλούμενη γλώσσα και γεωπολιτικούς παράγοντες, διέκρινε τη Μακεδονία σε τρεις παράλληλες ζώνες: τη βόρεια, που θεωρούσε εντελώς ξένη προς τον ελληνισμό, την «αναμφισβήτως» ελληνική νότια (ως τη γραμμή Καστοριάς-Σερρών), και τη μεσαία, όπου δεν ομιλούνταν σχεδόν πουθενά η ελληνική ως μητρική και την οποία περιοχή διεκδικούσαν οι Έλληνες και οι Βούλγαροι. Ο Παπαρρηγόπουλος υποστήριξε ότι οι ελληνικές διεκδικήσεις έπρεπε να περιοριστούν στη νότια και τη μεσαία ζώνη, η οποία θα έπρεπε οπωσδήποτε να περιλαμβάνει τα Βιτώλια, τη Γευγελή, τη Στρώμνιτσα και το Μελένικο, αν και, όπως διευκρίνισε με υπόμνημά του τον επόμενο χρόνο, δε νόμιζε πως η διάκριση αυτή είχε ιστορική βάση ή πως θα μπορούσε βάσιμα να υποστηριχθεί διεθνώς ότι η Μακεδονία περιορίζεται στις δύο αυτές ζώνες. Η στρατηγική αυτή διεκδίκησης της νότιας και της μεσαίας ζώνης της Μακεδονίας που πρότεινε ο Παπαρρηγόπουλος, ως προϋπόθεση ελληνικής οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος και σύνδεσης με τη Θράκη και την Κωνσταντινούπολη, έγινε αποδεκτή, αρχικά από τον Τρικούπη το 1885, και υιοθετήθηκε ως εθνική επιταγή έως τους Βαλκανικούς πολέμους.
Επικριτές
Όταν ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος δημοσιοποίησε την πρώτη μορφή της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους, το 1853, στους περισσότερους λογίους επικρατούσε η άποψη ότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν ένα εκφυλισμένο κράτος, στο οποίο κυριαρχούσε η θρησκοληψία και η δεισιδαιμονία. Μια άλλη μερίδα ιστορικών, με κύριο εκπρόσωπο τον Κ. Τσοποτό, θεωρούσαν ότι οι ελληνικές κοινότητες ήταν προϊόν του οθωμανικού φορολογικού συστήματος και ότι δεν υπήρχε κανένας συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις κοινότητες του Βυζαντίου και της Νεότερης Ελλάδας.
Μεγάλη μερίδα λογίων της εποχής κατέκρινε την προσπάθεια του Παπαρρηγόπουλου να «ενσφηνώσει» το Βυζάντιο, το οποίο θεωρούσαν θρησκόληπτο, ανάμεσα στην αρχαία και τη νεότερη Ελλάδα. Για παράδειγμα, ο Στέφανος Κουμανούδης το 1853, λίγους μήνες μετά την έκδοση της μονότομης «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους», σε δημοσίευμά του στράφηκε εναντίον όσων εξέφρασαν απόψεις για την σημασία του Βυζαντίου, αναφερόμενος στον Παπαρρηγόπουλο, τον Ζαμπέλιο και τον Σκαρλάτο Βυζάντιο. Ο Κουμανούδης μάλιστα χρησιμοποιούσε τον όρο «Ζαμπελιοπαπαρρηγοπούλειος σχολή» όταν αναφερόταν επικριτικά στις απόψεις του. Το 1856 ο Δημήτριος Μαυροφρύδης, σε άρθρο του στην εφημερίδα Αθηνά έγραφε: «η περί ενότητος των Ελλήνων μονομανία του [Παπαρρηγόπουλου] έφθασεν εις το μη περαιτέρω» και χαρακτήριζε τις ιδέες του «φαντασιοκοπήματα». Συχνά είχε επιστημονικές διαφωνίες και με τον Κωνσταντίνο Σάθα. Κατηγορήθηκε από πολλούς ως σλαβόφιλος, ενώ εναντίον του εκφράστηκαν και προσωπικές επιθέσεις με αφορμή μη επιστημονικά ζητήματα, όπως ότι επιβουλευόταν την πανεπιστημιακή περιουσία (σε ανώνυμο φυλλάδιο του 1871, που αποκαλύφθηκε ότι ήταν κείμενο του Γεωργίου Μιστριώτη, με αφορμή την υποψηφιότητά του για την πρυτανεία), ότι εξασφάλιζε κρατική χρηματοδότηση για να εκφράζει φιλοκυβερνητική πολιτική στην εφημερίδα «Ο Έλλην» και ότι είχε πολιτικές βλέψεις.
Πολλές από τις επικρίσεις έγιναν από τοπικιστικό πνεύμα: ο Μαργαρίτης Δήμιτσας διορθώνει στα 1874, στοιχεία σχετικά με τη Μακεδονία. Ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης το 1876 διατυπώνει παρατηρήσεις σχετικά με τον Μωριά, ενώ ο Π. Βεργώτης επισημαίνει ελλείψεις της Ιστορίας του Παπαρρηγόπουλου σχετικά με τα Επτάνησα. Ο Παύλος Καρολίδης, δυσφορεί, το 1888, για την αυστηρή κριτική του ιστοριογράφου περί των αρχαίων Μικρασιατών. Ο Νικόλαος Δραγούμης, επίσης, διαφώνησε με τα στοιχεία που παρέθετε σχετικά με την ένωση των Επτανήσων με το Ελληνικό κράτος.
Συγγραφικό έργο
Τα σημαντικότερα από τα έργα του είναι τα εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Ιστορικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Οτζακεράν
Το Οτζακεράν (επίσης, Οντζακατσάν και Οζακεράν) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Αστάρα του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1.750 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αστάρα
Οξειά (νήσος)
Η Οξειά (τουρκ. Sivriada) είναι ένα από τα μικρότερα νησιά του συμπλέγματος των Πριγκηπονήσων στη θάλασσα του Μαρμαρά, στην Τουρκία. Βρίσκεται κοντά στην Πλάτη, είναι ακατοίκητη και έχει έκταση 0,04 τ.χλμ.
Το όνομα
Το νησί φέρει αυτό το όνομα από τη βυζαντινή εποχή, αφού αναφέρεται σε χρονικό των αρχών του 9ου αιώνα ως "Οξεία νήσος", σε αντιπαραβολή με την κοντινή "Πλατεία νήσο" ή "Πλάτη". Το όνομά της προήλθε από το σχήμα της, που είναι ένας μυτερός βραχώδης κώνος ύψους 90 μ., αν και σήμερα έχει αλλοιωθεί από τη λειτουργία λατομείων.
Ιστορικές αναφορές
Την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αποτέλεσε τόπο ησυχασμού μοναχών, αλλά και εξορίας. Στις αρχές του 9ου αιώνα εξορίστηκε εδώ ο Άγιος Πλάτων (809-811). Αυτή είναι η παλαιότερη μαρτυρία για το όνομα του νησιού. Εκεί μόνασε, μεταξύ άλλων και ο Μιχαήλ Κουρκούας πριν εκλεγεί Πατριάρχης τον 12ο αιώνα.
Στο νησάκι χτίστηκε ένα μοναστήρι, κιστέρνα και εκκλησία, ερείπια των οποίων υπάρχουν ακόμη και σήμερα. Πρόκειται για την περιώνυμη "Μονή του Αρχιστρατήγου Μιχαήλ" ή "Μονή των Οξειτών", που βρισκόταν σε μια βραχοπλαγιά, στο ανατολικό άκρο του νησιού. Η μονή ιδρύθηκε στο β΄ μισό του 11ου αιώνα από τον μετέπειτα πατριάρχη Αντιοχείας Ιωάννη, που αρχικά ασκήτεψε στην Οξειά.
Ενδεικτικώς στη ιζ΄ επιστολή του (χρονολογούμενη το 1146) Θεόδωρος ο Πρόδρομος γράφει "πρὸς Γρηγόριον μοναχὸν καὶ καθηγούμενον τῆς ἐπὶ Ὀξείᾳ νήσῳ σεβασμίας μονῆς τῶν Βουλγάρων" (PG 133, 1289).
Το 1158 βρισκόταν σε πλήρη ακμή, όπως προκύπτει από χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Κομνηνού. Τελευταία αναφορά στη μονή έχουμε το 1254, όταν είχε ηγούμενο τον πρώην πατριάρχη Αρσένιο Αυτοριανό. Φαίνεται πως μετά από αυτόν ερημώθηκε, διότι δεν λειτουργούσε στα χρόνια των Παλαιολόγων που ακολούθησαν.
Είναι ορατοί επίσης σήμερα τάφοι ανθρώπων που πέθαναν κατά τους βυζαντινούς χρόνους.
Οι περιηγητές της οθωμανικής εποχής ενδιαφέρονται για τα ερείπια, αλλά και για τα άφθονα όστρακα των ακτών της.
Νεότερη περίοδος
Στα τέλη της δεκαετίας του '70 το νησί δόθηκε σε εταιρεία, η οποία μετέτρεψε το νησί σε λατομείο καταστρέφοντας πολλά από τα βυζαντινά μνημεία του και αλλοιώνοντας το φυσικό περιβάλλον.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκηπόννησα
Οδηγός συσκευής
Οι οδηγοί συσκευών συνήθως δημιουργούνται από τους κατασκευαστές των περιφερειακών και προκειμένου το προϊόν τους να μπορεί να λειτουργεί με τις νέες εκδόσεις λειτουργικών συστημάτων, αναβαθμίζονται συνεχώς και διανέμονται, συνήθως, μέσω Διαδικτύου. Τα σύγχρονα λειτουργικά συστήματα μπορούν να αναγνωρίζουν μεγάλες ομάδες περιφερειακών και να εγκαθιστούν αυτόματα τους κατάλληλους οδηγούς συσκευών.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Λογισμικό συστήματος Κατηγορία:Τεχνολογία λειτουργικών συστημάτων Κατηγορία:Περιφερειακά υπολογιστών
Rekill
Ονόμαρχος
Ο Ονόμαρχος ήταν σημαντικός πολιτικός και στρατηγός των Φωκέων που διακρίθηκε στον Γ΄ Ιερό Πόλεμο. Ήταν γιος του Θεότιμου και αδελφός του Φιλόμηλου. Μετά την ήττα των Φωκέων στο Νέον και το θάνατο του αδελφού του, που ήταν ο στρατηγός των Φωκέων, συγκέντρωσε και έσωσε τα αποδεκατισμένα τμήματα του φωκικού στρατού και το 354 π.Χ. έπεισε τους συμπατριώτες του να συνεχίσουν τον πόλεμο και να του παραχωρήσουν έκτακτες εξουσίες, με την ανακήρυξή του σε στρατηγό.
Πολεμική Δράση
Έχοντας αυτή την εξουσία ο Ονόμαρχος χρησιμοποίησε τους θησαυρούς από το ιερό των Δελφών που είχε ήδη υφαρπάξει ο Φιλόμηλος, με σκοπό τον εξοπλισμό του φωκικού στρατού προκειμένου να αντιμετωπίσει το συνασπισμό Λοκρών και Θηβαίων. Επιπλέον ιδιοποιήθηκε περιουσιακά στοιχεία των πόλεων που είχαν αντιταχθεί στο Φωκικό Κοινό. Έκοψε νέα νομίσματα (με το όνομά του) τα οποία του επέτρεψαν τη στρατολόγηση περίπου 20.000 μισθοφόρων και τον καλύτερο εξοπλισμό του στρατού του. Μετά από αυτές τις προετοιμασίες κατέλαβε το Θρόνιο στη Λοκρίδα, υπέταξε την Άμφισσα, κυρίευσε τη Δωρική Τετράπολη και τέλος κατέλαβε και τον Ορχομενό, πολιορκώντας τη Χαιρώνεια αλλά χωρίς επιτυχία. Μετά από από πρόσκληση του τυράννου των Φερών Λυκόφρονος, που δεχόταν επίθεση από τους Μακεδόνες, έστειλε τον αδελφό του [Φάυλλος|Φάυλλο]] επικεφαλής εκστρατευτικού σώματος στη Θεσσαλία. Ο Φάυλλος όμως απέτυχε και ο Ονόμαρχος ηγήθηκε ο ίδιος όλου του φωκικού στρατεύματος και εισέβαλε δύο φορές στη Θεσσαλία (354-353 π.Χ.) αναγκάζοντας ύστερα από ισάριθμες νίκες το Φίλιππο το Β΄να επιστρέψει στη Μακεδονία. Η επιτυχία του αυτή συνετέλεσε στο να θεωρείται ο Ονόμαρχος το 353 π.Χ. ως η σημαντικότερη προσωπικότητα της Ελλάδας. Ωστόσο το 352 π.Χ η νέα εκστρατεία εναντίον του Φιλίππου, ύστερα από νέα πρόσκληση του Λυκόφρονος, είχε μοιραίο τέλος για τον Ονόμαρχο. Σε μάχη που έγινε στη θέση Κρόκιον πεδίον κοντά στον Παγασητικό κόλπο οι δυνάμεις των Φωκέων ηττήθηκαν και ο Ονόμαρχος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης. Οι πηγές περιγράφουν διαφορετικά τον τρόπο του θανάτου του: άλλοι παραδίδουν ότι πνίγηκε (Ευσέβιος) στην προσπάθειά του να φτάσει κολυμπώντας στον αθηναϊκό στόλο, ενώ άλλοι, όπως ο Διόδωρος και ο Έφορος υποστήριζαν ότι συνελήφθη και θανατώθηκε από τον Φίλιππο, και ο Παυσανίας, τέλος, θεωρούσε ότι σκοτώθηκε από τα βέλη των ίδιων του των στρατιωτών. Μετά το τέλος της μάχης ο Φίλιππος κατόρθωσε να περισυλλέξει το πτώμα του και διέταξε τη σταύρωση του για παραδειγματισμό. Κάποιοι συγγραφείς παραδίδουν ότι επέδειξε ιδιαίτερη σκληρότητα και προς τους αιχμαλωτισθέντες Φωκείς στρατιώτες (περίπου 3.000), τους οποίους έπνιξε στη θάλασσα. Η δικαιολογία της τιμωρίας τους ήταν η ιεροσυλία που είχαν διαπράξει το 354 π.Χ., όταν και είχαν λεηλατήσει τους θησαυρούς στους Δελφούς.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ούπλαντ
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ούπλαντ (σουηδικά: Upplands Fotbollförbund, Upplands FF) είναι ο οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του ποδοσφαίρου στην ιστορική επαρχία Ούπλαντ και σε ορισμένους δήμους στο βόρειο περιφερειακό τμήμα της Κομητείας της Στοκχόλμης και αποτελεί μία από τις 24 περιφερειακές ομοσπονδίες της Σουηδικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου.
Η ομοσπονδία έχει 156 μέλη και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή ποδοσφαιρικών διοργανώσεων σε χαμηλότερο επίπεδο. Η έδρα της βρίσκεται στην Ουψάλα και ο πρόεδρός της είναι ο Ίνγκμαρ Άλμ.
Διοργανώσεις πρωταθλήματος
Η Ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για την διεξαγωγή των ομίλων των ακόλουθων κατηγοριών: • 2
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Ούπλαντ
Κωνσταντίνος Λιάρος
Ο Κωνσταντίνος Λιάρος (1922) ήταν Έλληνας αθλητής, διεθνής ποδοσφαιριστής και κολυμβητής επίσης διεθνής. Γεννήθηκε το 1922 στην Καλαμαριά.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Απόλλων Καλαμαριάς το 1936 από τα τσικό της ομάδας. Το 1948 πηγαίνει στον Εθνικό μέχρι το 1951 που επιστρέφει στον Απόλλωνα για να κλείσει την καριέρα του το 1955.Αγωνίστηκε στην Μικτή Θεσσαλονίκης αλλά και από το 1948 έως το 1950 όπου υπηρετούσε και την στρατιωτική του θητεία αγωνίστηκε στην Εθνική Ελλάδος ενόπλων.
Κολυμβητική καριέρα
Ξεκίνησε σχεδόν ταυτόχρονα με το ποδόσφαιρο και την κολύμβηση αλλά στον Άρη Θεσσαλονίκης κατακτώντας πολλά μετάλλια σε αγώνες, αλλά και πρωταθλητής Ελλάδας εφήβων το 1940. Το 1948 ήταν μέλος της Εθνικής Ελλάδας που συμμετείχε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κολύμβησης του Λονδίνου.Το 1949 συμμετείχε στον αγώνα διάπλου του στενού της θάλασσας της Μάγχης (Ντένβερ-Καλέ 20 μίλια).Το 1956-1957 ανέλαβε προπονητής των τμημάτων κολύμβησης του ΠΑΟΚ.
Πηγές
Λιάρος Λιάρος Λιάρος Λιάρος Λ Λ
Σιπιγιεπάρτ
Το Σιπιγιεπάρτ (επίσης, Σιπιγιέτ, Σιπίγια, και Σιπιγιάντ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Αστάρα του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 616 κατοίκους. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Σιπιγιεπάρτ και Τσουκές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αστάρα Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Κάστρο της Άκαμπα
Το Κάστρο της Άκαμπα, Κάστρο των Μαμελούκων ή Οχυρό της Άκαμπα ( قلعة العقبة 'αλ'ατ αλ'Άκαμπα), που βρίσκεται στην Άκαμπα της Ιορδανίας, είναι ένα φρούριο που χτίστηκε αρχικά από τους Σταυροφόρους τον 12ο αιώνα και ονομάστηκε Χελίμ. Η Άυλα (αρχαία Άκαμπα) ανακτήθηκε από τον Σαλαντίν το 1187 και το φρούριο καταστράφηκε, έως ότου ανοικοδομήθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα υπό τον Μαμελούκο Σουλτάνο Αλ Ασράφ Κανσούχ Α-Γκουρί.
Τον Ιούλιο του 1916, το φρούριο που βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία, έπεσε από επίθεση των Αράβων, μια σημαντική νίκη της Αραβικής Επανάστασης. Ο Λόρενς της Αραβίας, ο οποίος είχε ηγηθεί της επίθεσης, πήγε, θριαμβευτής, στο Κάιρο για να αναφέρει τα καλά νέα στον στρατηγό Άλλενμπι. Το λιμάνι της Άκαμπα έγινε σημαντική βάση εφοδιασμού για την προώθηση της Αραβικής Επανάστασης.
δεξιά|μικρογραφία| Άποψη του φρουρίου Το φρούριο βρίσκεται δίπλα στο κοντάρι της Άκαμπα, το οποίο φέρει τη σημαία της αραβικής εξέγερσης εναντίον των Οθωμανών. Δίπλα στο φρούριο βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο της Άκαμπα, το οποίο ήταν κάποτε η κατοικία του Σαρίφ Χουσεΐν, σημαντικού ηγέτη της Αραβικής Επανάστασης.
Ιστορία
Το κάστρο χτίστηκε αρχικά ως κάστρο σταυροφόρων, και ξαναχτίστηκε σε μεγάλο βαθμό τον 14ο αιώνα π.Χ. από τους Μαμελούκους, συγκεκριμένα το 1587 π.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του τελευταίου Μαμελούκου σουλτάνου. Αργότερα, το φρούριο ξαναχτίστηκε πολλές φορές. Στις αρχές του 16ου αιώνα, η Άκαμπα βρέθηκε υπό τον έλεγχο της οθωμανικής κυριαρχίας. Η πόλη έμεινε σε παρακμή και παρέμεινε ένα μικρό και ασήμαντο ψαροχώρι για περίπου 400 χρόνια. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1917, οι Οθωμανικές δυνάμεις αποχώρησαν από την πόλη αφού ο αραβικός στρατός του Σαρίφ Χουσεΐν μπιν Αλί, αρχηγού της Μεγάλης Αραβικής Επανάστασης, βοήθησε τον Λόρενς της Αραβίας να τους επιτεθεί. Έτσι έγινε ένα από τα κύρια προπύργια της επανάστασης ενάντια στους Τούρκους. Το κάστρο πέρασε στην κυριαρχία της Αιγύπτου μέχρι το έτος 1892, όταν παραδόθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Με την έναρξη της Μεγάλης Αραβικής Επανάστασης, οι Ιορδανικές φυλές το κατέλαβαν και το κατέστησαν αρχηγείο τους και σημείο εκκίνησης για την απελευθέρωση της Μέσης Ανατολής από την οθωμανική κυριαρχία, η οποία διήρκεσε 400 χρόνια.
Φωτογραφίες
Κατηγορία:Κάστρα στην Ιορδανία Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κρίστο Τελκίνσκι
Ο Κρίστο Τελκίνσκι (βουλγαρικά: Христо Телкийски), (γενν. Φιλιππούπολη, 7 Ιουλίου 1979) είναι Βούλγαρος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος και νυν προπονητής.
Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία
Ξεκίνησε την επαγγελματική ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία το 1997 στη Λοκομοτίβ Πλόβντιβ. Ντεμπούτο στην A PFG έκανε στις 9 Νοεμβρίου του 1997, στην εντός έδρας ήττα με 0-5 από τη Λέφσκι Σόφιας. Με την Λοκομοτίβ αγωνίστηκε μέχρι το 2002 και συνολικά έκανε 61 εμφανίσεις. Το 2002 ήρθε στην Ελλάδα, για τον ΠΑΣ Γιάννενα, με τον οποίο αγωνίστηκε για ένα χρόνο στην Α' Εθνική, την περίοδο 2002-2003. Την επόμενη χρονιά μεταπήδησε στον Ακράτητο και στην συνέχεια το 2004 στην Καλλιθέα, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι τον Ιανουάριο του 2006, όποτε και αποχώρησε. Ακολούθως μεταπήδησε στην Παναχαϊκή, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε προσωρινά μέχρι το τέλος της σεζόν. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους μετακόμισε στον Πειραιά για την Προοδευτική, και την επόμενη χρονιά μετακόμισε στην Κύπρο για την Αθλητική Ένωση Πάφου. Το καλοκαίρι του 2008 επέστρεψε στην Ελλάδα για τον Φωστήρα, με τον οποίο αγωνίστηκε ένα χρόνο. Το καλοκαίρι του 2009 αποκτήθηκε από τον Α.Ο. Τρικάλων, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε 2 χρόνια. Το καλοκαίρι του 2011 αποκτήθηκε από τον Ηρακλή Ψαχνών, στον οποίο αγωνίστηκε προσωρινά μέχρι τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, όποτε και έλυσε τη συνεργασία του. Ακολούθως, τον Ιανουάριο του 2012 επέστρεψε στην πατρίδα του για την Μπότεφ Πλόβντιφ και το καλοκαίρι του ίδιου έτους αναχώρησε για την ΦΚ Ρακόφσκι, όπου και τερμάτισε την καριέρα του.
Προπονητική σταδιοδρομία
Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική. Εργάστηκε επί 5 συναπτά έτη ως προπονητής στις ακαδημίες της Μπότεφ Πλόβντιφ και το 2017 επέστρεψε στην Ελλάδα, αυτή τη φορά ως προπονητής, αναλαμβάνοντας την τεχνική ηγεσία της Αθλητικής Ένωσης Διδυμοτείχου, ομάδα Γ' Εθνικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Πλόβντιβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ακράτητου Άνω Λιοσίων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Καλλιθέας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φωστήρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Τρικάλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Ψαχνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Λούις Ολίντε
Ο Λούις Φράνκλιν Ολίντε (γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1998 στο Αμβούργο) είναι Γερμανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Άλμπα Βερολίνου της 1ης Γερμανίας. Έχει ύψος 2, 05 μέτρων) και παίζει ως γκαρντ ή φόργουορντ.
Ο πατέρας του, Βίλμπερτ Ολίντε κατέκτησε το τουρνουά μπάσκετ NCAA 1ης Κατηγορίας του 1975 με το UCLA, ο οποίος πήγε να αγωνιστεί στη Γερμανία μετά την κολεγιακή του σταδιοδρομία.
Σταδιοδρομία
Η πορεία του Ολίντε ξεκίνησε στις τάξεις νέων της ΜΚ Χάμπουργκ. Εντάχθηκε στον οργανισμό της Πιράτεν Χάμπουργκ το 2011 για να αγωνιστεί στο JBBL, το πρωτάθλημα κάτω των 16 ετών της Γερμανίας. Το 2014, εντάχθηκε στην ομάδα κάτω των 19 ετών των Πιράτεν που παίζει στο NBBL, στο υψηλότερο πρωτάθλημα νέων της Γερμανίας.
Ο Ολίντε κέρδισε μια θέση στο ρόστερ του SC Ριστ Βίντελ ενός μέλους της τρίτης κατηγορίας ανδρών πρωταθλήματος ProB της Γερμανίας, για την περίοδο 2014-15, αλλά έπρεπε να περιμένει μέχρι την επόμενη εκστρατεία για να δει χρόνο παιχνιδιού. Σύμφωνα με μια συμφωνία συνεργασίας μεταξύ της SC Ριστ Βίντελ και των Χάμπουργκ Τάουερς της 2ης Κατηγορίας, ο Ολίντε επετράπη να παίξει και στους δύο συλλόγους τη χρονιά 2015-16, αλλά εμφανίστηκε κυρίως σε αγώνες στην 3η Γερμανίας για την SC Ριστ. Εξακολουθούσε να πληροί τις προϋποθέσεις για να αγωνιστεί σε επίπεδο νέων εκείνη τη χρονιά, συμμετείχε επίσης στην ομάδα κάτω των 19 ετών των Πιράτεν Χάμπουργκ το 2015-16 και επιλέχθηκε για το NBBL All-Star Game του 2016.
Τον Ιούνιο του 2016, παρακολούθησε το στάδιο προετοιμασίας του NBA Top 100 στο Σάρλοτσβιλ της Βιρτζίνια. Στις 23 Ιουνίου 2016, ο Ολίντε υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την Μπρόζε Μπάμπεργκ της γερμανικής κορυφαίας κατηγορίας καλαθοσφαίρισης. Έγραψε τα πρώτα του λεπτά στην 1η Γερμανίας στην έναρξη της περιόδου απέναντι στην Φρανκφούρτη στις 23 Σεπτεμβρίου 2016. Αφού είχε κατά μέσο όρο 23 λεπτά, 6,8 πόντους και 5,3 ριμπάουντ ανά παιχνίδι τη χρονιά 2019-20 στο πρωτάθλημα, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Άλμπα Βερολίνου της 1ης Γερμανίας τον Ιούλιο του 2020.
Διεθνής σταδιοδρομία
Τον Αύγουστο του 2014, ο Ολίντε εντάχθηκε στην σύνθεση της Εθνικής Ομάδας Παίδων της Γερμανίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Λετονίας. Σε εννέα συμμετοχές, είχε κατά μέσο όρο 3,9 πόντους και 4,7 ριμπάουντ κατά τη διάρκεια του τουρνουά.
Τον Δεκέμβριο του 2015, συμπεριλήφθηκε στην σύνθεση της Εθνικής Ομάδας Εφήβων της Γερμανίας και βοήθησε την ομάδα να κερδίσει το τουρνουά Άλμπερτ Σβάιτσερ του 2016. Βοήθησε τη γερμανική εφηβική ομάδα να τερματίσει στην τέταρτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα τον Δεκέμβριο του 2016, έχοντας κατά μέσο όρο 5,0 πόντους και 5,2 ριμπάουντ ανά αγώνα. Έχοντας δράση και στους επτά αγώνες κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Καλαθοσφαίρισης κάτω των 19 της FIBA του 2017, ο Ολίντε σημείωσε 9,4 πόντους και 5,3 ριμπάουντ κατά μέσον όρο καθοδόν για να τερματίσει στην πέμπτη θέση. Βοήθησε τη Γερμανία να κερδίσει το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών της FIBA του 2018, έχοντας κατά μέσο όρο 7,3 πόντους και 7,1 ριμπάουντ σε όλη τη διοργάνωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χάμπουργκ Τάουερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρόζε Μπάσκετς
Λέναρτ Μέρι
Ο Λέναρτ Μέρι (Lennart Meri, 29 Μαρτίου 1929 - 14 Μαρτίου 2006) ήταν Εσθονός συγγραφέας, σκηνοθέτης και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Τάλιν στις 29 Μαρτίου 1929. Ο Μέρι ήταν ηγέτης του Κινήματος για την Ανεξαρτησία της Εσθονίας και σπούδασε στο εξωτερικό. Παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε 3 παιδιά.
Το 1990-1992 χρημάτισε Υπουργός Εξωτερικών. Υπήρξε Πρόεδρος της Εσθονίας από το 1992 ως το 2001. Ορκίστηκε Πρόεδρος στις 6 Οκτωβρίου 1992 και επανεξελέγη στις 20 Σεπτεμβρίου 1996, για δεύτερη και τελευταία θητεία. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο Άρνολντ Ρούτελ (Arnold Rüütel).
Το 1998 ψηφίστηκε "Ευρωπαίος της χρονιάς" από τη γαλλική εφημερίδα La Vie. Πέθανε στις 14 Μαρτίου 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Εσθονίας Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Τάρτου
Τάκης Λιάλιος
Ο Τάκης Λιάλιος (1890 - 1937) ήταν Έλληνας βιομήχανος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του αλευροβιομήχανου Λουκά Λιάλιου και της Αικατερίνης Καλετζιώτη. Αδελφός του ήταν ο διάσημος συνθέτης Δημήτριος Λιάλιος. Ανέλαβε την βιομηχανία του πατέρα του, έχοντας στην κατοχή του ένα εργοστάσιο στο κέντρο της Πάτρας, το οποίο αγοράστηκε σε δημοπρασία απο την Εθνική Τράπεζα το 1898, και έναν αλευρόμυλο στον Γλαύκο.
Ασχολήθηκε με τις αθλητικές και μουσικές δραστηριότητες της πατραϊκής κοινωνίας. Το 1923 έγινε πρόεδρος του Παναχαϊκού Γυμναστικού συλλόγου και στη συνέχεια ανέλαβε πρώτος πρόεδρος της Παναχαϊκής Γυμναστικής Ένωσης (1924) μέχρι να γίνουν νέες αρχαιρεσίες. Επίσης σημαντική ήταν η συμβολή του στην δημιουργία Ωδείου, στου οποίου την ίδρυση πρωτοστάτησε.
Απεβίωσε στην Πάτρα το 1937.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι
Αλ ντέντε
Στην σύγχρονη Ιταλική κουζίνα ο όρος προσδιορίζει τον ιδανικό τρόπο μαγειρέματος των ζυμαρικών από άποψη χρόνου, υφής και γεύσης.
Κατά την ερμηνεία του όρου το παρασκεύασμα θα πρέπει να είναι σκληρό στο δάγκωμα αλλά χωρίς καθόλου γεύση ωμού. Η κατάσταση αυτή εκδηλώνεται αμέσως όταν εξαφανιστεί το λευκό χρώμα απο το κέντρο του ζυμαρικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαγειρική
Μπάλα Σαχαγκάτς
Το Μπάλα Σαχαγκάτς (επίσης, Μπαλάτσα Σαχαγκάτς) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Αστάρα του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1.379 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Μπάλα Σαχαγκάτς και Καμισόφκα.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αστάρα
Νικόλαος Ελευθεριάδης
Ο Νικόλαος Ελευθεριάδης (Πέτρα Λέσβου 1867 –  Αθήνα 1943) ήταν Έλληνας νομικός και ιστορικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Παναγιώτη Ελευθεριάδη και της Ασπασίας Χατζηνικολή. Ανιψιός του ήταν ο ζωγράφος Τάκης Ελευθεριάδης. Μετά την αποφοίτησή του από την Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε στο Παρίσι, το Λονδίνο και το Βερολίνο. Διετέλεσε νομικός σύμβουλος της επί των Ελληνοβουλγαρικών συνόρων οροθετικής επιτροπής, ειδικός νομικός σύμβουλος του Υπουργείου Οικονομικών και του Υπουργείου Γεωργίας[1].
Ευρισκόμενος στο σπίτι του αδελφού του Παντελή, στην Πέτρα Λέσβου, κατά τις ημέρες τρομοκρατίας του Νοεμβρίου - Δεκεμβρίου 1912, δέχθηκε επίθεση άτακτων Τούρκων, οι οποίοι τον τραυμάτισαν ελαφρά.
Εργογραφία
Αναφέρεται, επίσης, μελέτη του Ν. Ελευθεριάδη με τίτλο «Ιδιωτικόν διεθνές δίκαιον», που δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 1896 στη σμυρναϊκή Αμάλθεια [φύλλα υπ’ αριθμ. 5975 (της 10-5-1896) έως 5981 (της 19-5-1896)][5].
Σημειώσεις
[1] Κάτοχος όσο λίγοι ευρωπαίοι του οθωμανικού δικαίου, ο Ν. Ελευθεριάδης πρόσφερε τις υπηρεσίες του για τη διευθέτηση πολύπλοκων νομικών ζητημάτων σχετικά με τα ιδιωτικά και βακουφικά ακίνητα των Νέων Χωρών (1912 – 1923) καθώς και τα ανταλλάξιμα (1923 κ.ε.). Στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του ασχολήθηκε και με την επίλυση κτηματικών διαφορών μεταξύ των κοινοτήτων περιφερείας Καλλονής και της Μουφτείας Μηθύμνης Λέσβου (14-10-1921).
Για τα δημόσια λειτουργήματα που άσκησε ο Ν. Ελευθεριάδης, βλ. το δημοσίευμα της εφημερίδας ‘Λέσβος’ με τίτλο ‘ΟΡΚΩΜΟΣΙΑ ΤΟΥ κ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΟΥ’ (φ. 866, της 5-1-1915).
[2] Πρωτοδημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα ‘Αμάλθεια’ της Σμύρνης, αρχής γενομένης απ’ το φύλλο της 28ης Οκτ. 1897 (π.ημ.) [Αναγνώστου Στρατής, ‘Η Λέσβος των ετών 1896-99 στη σμυρναϊκή εφημερίδα Αμάλθεια’  ΛΕΣΒΙΑΚΑ, τομ. Κ΄ 2004, σελ. 25]
[3] Σε μονόστηλο της ‘Σάλπιγγος’ (φ. 31 της  25-5-1909) με τίτλο ‘Επιστημονική Κίνησις’ εξαίρεται η υποδοχή που επιφυλάχθηκε στη μονογραφία αυτή του Ν. Ελευθεριάδη. Μαζί με τα συγχαρητήρια προς τον συγγραφέα, εκφράζεται και η προσδοκία δημοσιεύσεως και των υπολοίπων τόμων του έργου.
[4] Τη δημοσίευση του έργου ανακοίνωσε η Σάλπιγγα στις 23 Σεπτεμβρίου 1912.
[6] Ν.Σταυρίδης-Νικολαΐδης, Ιστορία της Πέτρας (Λέσβου), τ.Β΄, Αθήνα 2016, σσ 561-2.
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες γλωσσολόγοι
Υδρατμός
Η σύνθετη λέξη υδρατμός (= ύδωρ+ατμός) αποτελεί στη φυσική και στη χημεία τον όρο με τον οποίο προσδιορίζεται η αέρια κατάσταση του νερού, γνωστή κυρίως από την παρουσία της στον ατμοσφαιρικό αέρα.
Ο ατμοσφαιρικός αέρας ενδέχεται ακόμη να μη περιέχει υδρατμούς όταν είναι πολύ ψυχρός. Το ίδιο συμβαίνει και στις πολύ ξηρές περιοχές. Αλλά και το νερό σε αέρια κατάσταση που προκύπτει από παροχή θερμότητας και βρασμό που χρησιμοποιείται κυρίως σε βιομηχανική χρήση ονομάζεται γενικά ατμός.
Όταν αυξάνει η πίεση ή το νερό περιέχει διαλυμένες προσμίξεις, το σημείο βρασμού του ανεβαίνει.
Διαδικασία συμπύκνωσης
Η διαδικασία συμπύκνωσης των υδρατμών στην ατμόσφαιρα επιτυγχάνεται λόγω της ύπαρξης σε αυτή δισεκατομμυρίων αόρατων μικροσκοπικών σωματιδίων που αιωρούνται αέναα μέσα στον αέρα. Τα μεγαλύτερα εξ αυτών μπορούμε να τα δούμε, αμέτρητα, μέσα σε δέσμη ηλιακού φωτός, να χορεύουν σε έναν ακανόνιστο χορό.
Επιστήμονες απέδειξαν πειραματικά ότι τα σωματίδια αυτά καθίστανται απαραίτητα για την συμπύκνωση των υδρατμών, άνευ των οποίων θα γινόταν πολύ δύσκολα.
Όταν ο αέρας αρχίζει να ψύχεται, η κίνηση των υφιστάμενων σε αυτόν υδρατμών επιβραδύνεται και καθώς συγκρούονται με τα επίσης αιωρούμενα μικροσκοπικά αυτά σωματίδια έχουν την τάση να κολλούν μεταξύ τους, με συνέπεια τη δημιουργία υδροσταγονιδίων. Τόσο η ομίχλη όσο και τα σύννεφα αποτελούνται από δισεκατομμύρια τέτοιες προσμίξεις που παρουσιάζονται ως πυρήνες λεπτότατων σταγονιδίων νερού. Αλλά είναι τόσο μικρά, ώστε 400.000 απ΄ αυτά χωρούν σ΄ ένα χιλιοστό του μέτρου. Για να γίνει αντιληπτή μια σταγόνα νερού απαιτείται η ένωση πολλών χιλιάδων τέτοιων σταγονιδίων. Αν μεγεθύνουμε 70 φορές μια τέτοια σταγόνα θα μας δώσει την εικόνα μιας γυάλινης σφαίρας. Έτσι η πτώση αυτών από τα σύννεφα σε διάφορες μορφές που χαρακτηρίζονται ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα αποτελούν τον πελώριο κύκλο του νερού ή υδρολογικό κύκλο.
Ιστορία
Από την αρχαιότητα υπήρχε το αίνιγμα των βροχοπτώσεων. Επειδή στα βάθη των αιώνων ήταν άγνωστο το φαινόμενο της εξάτμισης οι περισσότεροι αρχαίοι λαοί πίστευαν πως πάνω από τον ουρανό βρίσκονται τεράστιες δεξαμενές νερού που έπεφτε στη Γη ως βροχή όποτε οι θεοί το αποφάσιζαν. Πάντα όμως υπήρχε η ανησυχία αν θα στέρευαν κάποτε αυτές οι δεξαμενές τι θα γινόταν. Έτσι μακάριζαν τους αρχαίους Αιγυπτίους που δεν είχαν τόσο ανάγκη την θεία βούληση αφού είχαν δίπλα τους τον θεό Νείλο. Δεν μπορούσαν δηλαδή να φανταστούν πως το νερό είναι εκείνο που εξατμιζόμενο δημιουργεί υδρατμούς και πως κάτω από απόλυτα φυσικές συνθήκες μετατρέπεται σε βροχή ή καταιγίδα ή χαλάζι ή χιόνι κ.λπ. Από τότε παραμένει μέχρι σήμερα και η κοινή έκφραση «άνοιξαν οι ουρανοί» σε έντονες βροχοπτώσεις. Άδικα λοιπόν ανησυχούσαν οι αρχαίοι για επερχόμενη στέρεψη των ουράνιων υδατοδεξαμενών.
Σήμερα με την επιστήμη της μετεωρολογίας έχει καταστεί σαφές ότι οι υδρατμοί συγκρατούν την ευεργετική θερμότητα λίαν απαραίτητη στη διατήρηση της ζωής στον πλανήτη Γη και βοηθούν στην πλούσια προσφορά του γλυκού νερού, δηλαδή του πόσιμου, που τελικά αποδεικνύεται το πολυτιμότερο προϊόν του πλανήτη μας. . Και αν συμβαίνουν καταστροφές για τον άνθρωπο αυτές οφείλονται κυρίως στην έλλειψη ασφαλών μέτρων είτε από άγνοια είτε από ολιγωρίες και εξ ιδίων ανθρώπινων έργων. Και τούτο αν σκεφθεί κανείς πως τα αποθέματα του γλυκού νερού στη Γη συνεχώς λιγοστεύουν. Το Νοέμβριο του 1980 ξεκίνησε η λεγόμενη «Δεκαετία του νερού», που οργάνωσε η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας στον ΟΗΕ¹. Πράγματι, στην εναρκτήρια εκείνη συνεδρίαση συνέβη το ακόλουθο παράδοξο και παράλληλα εντυπωσιακό. Ενώ συνηθίζεται πάντα σε παρόμοιες περιπτώσεις να σερβίρονται πλούσια εδέσματα και ποτά, στους συνέδρους εκείνους πρόσφεραν μόνο ένα τοστ με ένα ποτήρι νερό. Βέβαια οι σύνεδροι δεν αισθάνθηκαν και τόσο άνετα όταν ξεκίνησε τον λόγο του ο αρμόδιος εισηγητής του περίφημου προγράμματος του ΟΗΕ κ. Bradford Morse που υψώνοντας το δικό του ποτήρι με νερό, διακήρυξε επίσημα: ''«Αξιότιμοι κύριοι, αυτό είναι ένα ποτήρι καθαρό νερό για να πιούμε. Το πρόβλημα είναι ότι 2 περίπου δισεκατομμύρια άλλοι άνθρωποι στη Γη, κυρίως στον υποανάπτυκτο κόσμο το στερούνται...»''.
Οι υπολογισμοί των ειδικών εν προκειμένω παρουσιάζουν ότι το γλυκό νερό στη Γη αντιπροσωπεύει το 3% των ολικών αποθεμάτων. Το υπόλοιπο 97% περιλαμβάνει τα αλμυρά νερά θαλασσών και Ωκεανών. Επίσης ότι η ανθρωπότητα για να μπορέσει να επιζήσει χρησιμοποιεί το 1% των αποθεμάτων, δηλαδή του 3%..
Χαρακτηριστικά στοιχεία
Τα 70% του πλανήτη Γη σκεπάζονται με νερό. Κάθε μέρα εκατομμύρια τόνοι νερού εξατμίζονται και ανέρχονται στην τροπόσφαιρα ως υδρατμοί όπου εκεί σχηματίζονται τα σύννεφα, δημιουργούνται οι θυελλώδεις άνεμοι, οι βροχές καθώς και όλες εκείνες οι δραματικές φάσεις του καιρού. Το 84% αυτών των υδρατμών προέρχονται από τους Ωκεανούς και τις θάλασσες και τα υπόλοιπα 16% από τις λίμνες, ποταμούς, ανοικτά υδραγωγεία, έλη, υγρά εδάφη, ψυκτικούς υδρατμοδόχους και καπνοδόχους βιομηχανιών, την βλάστηση μέχρι την εκπνοή των ανθρώπων και των ζώων. Υπολογίζεται ότι το νερό που περιέχει ο αέρας φθάνει περίπου τους 1,3Χ103 κυβικά χιλιόμετρα. Κάθε χρόνο η επιφάνεια του πλανήτη Γη δέχεται από την τροπόσφαιρα σε βροχές, χιόνια και χαλάζι περίπου 577.000 κυβικά χιλιόμετρα νερό. Περίπου όμως και ίση ποσότητα με την εξάτμιση πηγαίνει στον αέρα. Από το νερό αυτό περίπου τα 100.000 κυβικά χλμ πέφτουν στη στεριά ενώ τα υπόλοιπα στις θάλασσες. Για να ξαναεξατμισθεί η ποσότητα εκείνη που πέφτει στη θάλασσα στο διάστημα ενός έτους απαιτούνται 3Χ1029 θερμίδες. Η ενέργεια αυτή αντιστοιχεί στο 25% της ολικής ενέργειας που δέχεται η Γη σ΄ ένα χρόνο από τον Ήλιο. Ακόμη εντυπωσιακό είναι η εξάτμιση νερού από τα φυλλώματα των φυτών. Υπολογίσθηκε πως μόνο από μιά μηλιά διαφεύγουν στον αέρα ανά εξάμηνο βλάστησης 6.000 κιλά νερό. Αλλά και στις πολικές περιοχές παρατηρείται εξάτμιση νερού, πολύ βέβαια πιο αργή λόγω της χαμηλής θερμοκρασίας και της στερεάς μορφής του.
Δείτε επίσης
Νερό Κατηγορία:Κατάσταση της ύλης Κατηγορία:Μετεωρολογία Κατηγορία:Μορφές του νερού
Τζόφφρυ Οργιέμα
Ο Τζόφφρυ Οργιέμα (αγγλικά: Geoffrey Oryema, 16 Απριλίου 1953 – 22 Ιουνίου 2018) ήταν Ουγκαντέζος μουσικός. Το 1977, μετά τη δολοφονία του πατέρα του, Ερινάγιο Γουίλσον Οριέμα, ο οποίος ήταν υπουργός του υπουργικού συμβουλίου στην κυβέρνηση του Ιντί Αμίν, ξεκίνησε τη ζωή του στην εξορία. Σε ηλικία 24 ετών, και στο απόγειο της δύναμης του Αμίν, ο Οργιέμα μεταφέρθηκε λαθραία από τη χώρα στο πορτμπαγκάζ ενός αυτοκινήτου.
Τραγούδησε στις γλώσσες της νιότης του, Σουαχίλι και Ατσόλι, τις γλώσσες της χαμένης του χώρας, την «καθαρή πράσινη γη» της Ουγκάντα, και τραγούδησε επίσης στα αγγλικά και τα γαλλικά.
Ο Οργιέμα κέρδισε τη διεθνή του φήμη με την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ του, Beat the Border. Είχε συνεργαστεί με τους Πίτερ Γκάμπριελ, τον Μπράιαν Ίνο και άλλους, και υποστηρίχτηκε από Γάλλους μουσικούς, όπως ο Jean-Pierre Alarcen (κιθάρα) και ο Πάτρικ Μπούχμαν (τύμπανα, κρουστά, δεύτερα φωνητικά), κάνοντας περιοδείες με τους WOMAD στην Αυστραλία, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, τη Βραζιλία. και Ευρώπη. Το 1994 το συγκρότημα εμφανίστηκε στο Woodstock 94 γιορτάζοντας την 25η επέτειο του θρυλικού φεστιβάλ.
Τον Ιούλιο του 2005, εμφανίστηκε στη συναυλία LIVE 8: Africa Calling στην Κορνουάλη και με το 1 Giant Leap στη συναυλία Live 8 Edinburgh.
Έμεινε στο Παρίσι της Γαλλίας μέχρι το θάνατό του. Οι στάχτες του παραδόθηκαν στην Ανάκα.
Δυρράχιο (αποσαφήνιση)
Το τοπωνύμιο Δυρράχιο μπορεί να αναφέρεται:
Κατάλογος βασιλικών συζύγων της Ελλάδας
Οι Έλληνες σύζυγοι έφεραν τον τίτλο Βασίλισσα των Ελλήνων και η προσφώνησή τους, Μεγαλειοτάτη. Οι ακόλουθες βασίλισσες ήταν σύζυγοι των βασιλέων της Ελλάδας μεταξύ 1836 και 1973: Οι σύζυγοι των Βασιλέων της Ελλάδας και των Ελλήνων:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική Βασιλική Δυναστεία Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα
Αισθητισμός
thumb|right|300px|"Περσεφόνη" (1874). Πίνακας του Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι, πρότυπο γυναικείας "αισθητικής" ομορφιάς. Πινακοθήκη Τέητ, Λονδίνο. Ο Αισθητισμός (αγγλικά: Aestheticism) είναι ένα κίνημα συνδεδεμένο με την τέχνη και τη λογοτεχνία στα τέλη του 19ου αιώνα στη Βρετανία. Γενικά, αναπαριστά την ίδια τάση που έδωσε ο Συμβολισμός και η Παρακμή στη Γαλλία και μπορεί να θεωρηθεί το αγγλικό παρακλάδι του ίδιου κινήματος. Αποτελούσε ένα είδος διαμαρτυρίας κατά της ιδέας ότι η τέχνη πρέπει να υπηρετεί κάποιον απώτερο σκοπό και έχει ρομαντικές ρίζες. Έλαβε χώρα στα τέλη της Βικτωριανής περιόδου, περίπου από το 1868 μέχρι το 1901, και θεωρείται ότι τελείωσε με τη δίκη του Όσκαρ Ουάιλντ. Ωστόσο υπήρξε ένα αναπτυσσόμενο αισθητιστικό κίνημα σε πολλές πόλεις της Ευρώπης, περισσότερο στις Βρυξέλλες, υπό την ηγεσία του Μάθιου Έλιοτ (Matthew Elliott).
Οι θεωρητικοί του Αισθητισμού
Οι Άγγλοι συγγραφείς, οπαδοί της καλλιτεχνικής αισθητικής του κινήματος του Αισθητισμού, επηρεάστηκαν από τον Ουώλτερ Χορέισο Πέιτερ (Walter Horatio Pater, 1839 - 1894), από τους βασικότερους θεωρητικούς εκφραστές του δόγματος "Η Τέχνη για την Τέχνη", το οποίο αποτέλεσε θεμέλιο του κινήματος του Αισθητισμού. Ο Πέιτερ υποστήριζε ότι μοναδικός σκοπός της τέχνης είναι το ωραίο και ότι η τέχνη δεν έχει ηθικούς ή ωφελιμιστικούς λόγους ύπαρξης, σε αντίθεση με τις επικρατούσες απόψεις της εποχής του, οι οποίες ερμήνευαν το έργο τέχνης βάσει ηθικών και παιδευτικών αξιών. Ο Πέιτερ στα δοκίμια που δημοσίευσε το 1867-68 διακήρυξε την άποψη ότι τη ζωή πρέπει να την ζει κάποιος ενστικτωδώς, ακολουθώντας το ιδεώδες της ομορφιάς. Το έργο του Μελέτες στην Ιστορία της Αναγέννησης (Studies in the History of the Renaissance) (1873) έγινε ένα ιερό κείμενο για τους τεχνοκεντρικούς ανθρώπους της Βικτωριανής εποχής.
Σύμφωνα με τη θεώρηση του Πέιτερ, ο οποίος αμφισβητούσε τον ηθικό κώδικα της Βικτωριανής Αγγλίας, το νόημα του καλλιτεχνικού δημιουργήματος επικεντρώνεται στη "μορφή", σε αντίθεση με το αξίωμα που επικρατούσε σ' όλο το 18ο αιώνα, σύμφωνα με το οποίο ο "στοχασμός" που εκφράζει το έργο τέχνης είναι ανώτερος από το περίβλημα της μορφής. Οι αισθητιστές υποστήριζαν ότι ο στοχασμός έχει δευτερεύουσα σημασία, άσχετα από το φιλοσοφικό ή ηθικό νόημα που μπορεί να εκφράζει. Η διατύπωση αυτή που οφείλεται στον Ουώλτερ Πέιτερ αποσκοπούσε να εμπνεύσει εκτίμηση για την ομορφιά της ζωής, ανεξάρτητα από οποιοδήποτε ηθικό ή μεταφυσικό νόημα. Χάρη στις απόψεις του αυτές, ο Πέιτερ συνδέθηκε με τους Προραφαηλίτες καλλιτέχνες.
Οι συγγραφείς του Αισθητισμού χρησιμοποιούσαν το σύνθημα «Η Τέχνη για την Τέχνη» (Art for Art's Sake), που διαμορφώθηκε από το φιλόσοφο Βικτόρ Κουζέν (Victor Cousin) και το οποίο προώθησε ο Τεοφίλ Γκωτιέ (Theophile Gautier) στη Γαλλία, διακηρύσσοντας ότι η τέχνη δεν συνδέεται με την ηθική. Πίστευαν ότι ο ρόλος οποιασδήποτε μορφής τέχνης είναι να παρέχει εκλεπτυσμένη αισθησιακή ηδονή παρά να εκφράζει ηθικά ή συναισθηματικά μηνύματα. Συνεπώς, δεν δεχόντουσαν τις ωφελιμιστικές θεωρίες των Τζων Ράσκιν (John Ruskin) και του Μάθιου Άρνολντ (Matthew Arnold), σύμφωνα με τις οποίες η τέχνη είναι κάτι ηθικό ή χρήσιμο. Αντ' αυτού, πίστευαν ότι η Τέχνη δεν έχει κάποιο διδακτικό σκοπό, αλλά χρειάζεται απλά να είναι όμορφη. Ο Αισθητισμός ανέπτυξε τη λατρεία της ομορφιάς, την οποία θεωρούσε το βασικότερο παράγοντα στην τέχνη. Υποστήριζε ότι η ζωή πρέπει να αντιγράφει την τέχνη. Τα κύρια χαρακτηριστικά του κινήματος ήταν : πρόταση αντί δήλωσης, φιληδονία, μαζική χρήση συμβόλων και συναισθησιακή ισχύ, που σημαίνει εναρμόνιση μεταξύ λέξεων, χρωμάτων και μουσικής.
Λογοτεχνικός Αισθητισμός
Οι Άγγλοι αισθητιστές ανακάλυψαν τους προδρόμους τους στα έργα των ρομαντικών ποιητών Άλφρεντ Τένυσον (Alfred Tennyson), Ουίλιαμ Κόουλριτζ (William Coleridge), Τζων Κητς (John Keats) και Πέρσυ Μπυς Σέλεϋ (Percy Bysshe Shelley), στους οποίους η τέχνη αντιδιαστέλλεται από τη ζωή, ενώ τονίζεται η υπεροχή της αλήθειας που περιέχει το ποιητικό ή λογοτεχνικό έργο, σε σχέση με μια στάση ή μήνυμα απέναντι στα φαινόμενα της ζωής.
Οι ιδέες αυτές, που είχαν αποκρυσταλλωθεί στο έργο και τις αντιλήψεις του Αμερικανού ποιητή Έντγκαρ Άλλαν Πόε (Edgar Allan Poe) για τη σημασία του έργου τέχνης και για τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα σ' αυτό και τη ζωή, επηρέασαν άμεσα τους Σαρλ Μπωντλαίρ (Baudelaire) και Μαλαρμέ (Mallarme) στη Γαλλία, οι οποίοι με τη σειρά τους επέδρασαν στον ποιητή Ώλτζερνον Τσάρλς Σουίνμπερν (Algernon Charles Swinburne), κύριο εκπρόσωπο του κινήματος του αισθητισμού στην Αγγλία, και στο μυθιστόρημα του Κόμπτον Μακένζι (Compton Mackenzie) "Απειλητικός Δρόμος" (Sinister Street, 1913 -14), ενισχύοντας σημαντικά το δόγμα των αισθητιστών "Η Τέχνη για την Τέχνη". Το μυθιστόρημα του Ήβλυν Βω (Evelyn Waugh), ο οποίος ήταν ένα νέο μέλος στην Αισθητική κοινότητα της Οξφόρδης, αποδίδει τον αισθητισμό περισσότερο από μία σατιρική οπτική γωνία, αλλά και από την οπτική γωνία ενός που βρισκόταν μέσα στο κίνημα. Μερικά ονόματα που συμμετείχαν στο κίνημα είναι οι Ρόμπερτ Μπάυρον (Robert Byron), Χάρολντ Άκτον (Harold Acton), Τζωρτζ Μουρ (George Moore), Νάνσυ Μίτφορντ (Nancy Mitford) και Άντονυ Πάουελ (Anthony Powell), στο έργο των οποίων είναι εμφανής η σφραγίδα των ιδεών του Ουώλτερ Πέιτερ. Οπαδός του αισθητιστικού ιδεώδους ήταν και ο Όσκαρ Ουάιλντ. Ωστόσο οι υπερβολές μερικών εκπροσώπων του Αισθητισμού, όπως του ένθερμου υποστηρικτή του Όσκαρ Ουάιλντ, οδήγησαν σε εκφυλισμό του πνευματικού περιεχομένου του κινήματος στα τέλη του 19ου αιώνα.
Αισθητισμός και Προραφαηλίτες
Οι προραφαηλίτες καλλιτέχνες διεκδικούσαν την ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης, διακηρύσσοντας ότι η τέχνη, ως αυτόνομη αξία άσχετη σε ωφελιμιστικές επιδιώξεις ή ηθικές κατευθύνσεις, έπρεπε να αναδεικνύει το καλλιτεχνικό έργο ως στοιχείο ομορφιάς. Όπως οι συγγραφείς αισθητιστές, υιοθετούν κι΄ αυτοί το δόγμα "Η Τέχνη για την Τέχνη", τονίζοντας ότι η τέχνη πρέπει να εκτιμάται για την αισθητική απόλαυσή της, αδιαφορώντας για το ηθικό νόημα του καλλιτεχνικού δημιουργήματος. Παράλληλα, πρόβαλαν ένα νέο Ελληνισμό (Hellenism) στην απεικόνιση της γυναικείας μορφής. Οι οπαδοί του Αισθητισμού επηρεάζονται από το κίνημα και τις απόψεις των Πρoραφαηλιτών για το νόημα της τέχνης, η οποία πρέπει να αποσκοπεί στη διάδοση της αλήθειας και όχι να υπαγορεύει έναν τρόπο συμπεριφοράς απέναντι στα φαινόμενα της ζωής.
Ανάμεσα στους υποστηρικτές του κινήματος του Αισθητισμού περιλαμβάνονται και οι Τζαίημς Μακ Νηλ Γουίστλερ (James McNeil Whistler), Έντουαρντ Μπερν - Τζόουνς (Edward Burne - Jones) και Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι (Dante Gabriel Rossetti). Το γεγονός ότι οι προραφαηλίτες αυτοί καλλιτέχνες χαρακτηρίστηκαν ως αισθητιστές, χωρίς να ταυτίζονται απόλυτα με τους καθορισμένους στόχους του Αισθητισμού, είναι επειδή οι απόψεις τους ως προς το περιεχόμενο της τέχνης συνέπεσαν. Το κίνημα ασκεί επίδραση και στον εσωτερικό σχεδιασμό χώρου. Ο σχεδιασμός του «αισθητικού» χαρακτηρίζεται από τη χρήση πραγμάτων, όπως φτερά παγονιού και μπλε και άσπρη πορσελάνη, τα οποία λέγεται ότι χρησιμοποιούνταν ως διακόσμηση από τον Όσκαρ Ουάιλντ, όταν ήταν νέος. Αυτή η πλευρά του κινήματος έγινε αντικείμενο σάτιρας από το περιοδικό Punch και την όπερα "Patience" των Γκίλμπερτ και Σάλιβαν (Gilbert & Sallivan).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα Κατηγορία:Ανθρώπινη εμφάνιση
Καμισόβκα
Η Καμισόβκα (επίσης, Καμίσοβκα, Καμισέβκα, και Καμυσόβκα) είναι χωριό στην επαρχία Αστάρα του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Μπάλα Σαχαγκάτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αστάρα
Ρογήρος Γ΄ του Φουά
Βιογραφία
Ξεκίνησε υποστηρίζοντας τους ισχυρισμούς του Μπερνέρ-Ατόν Δ΄ Τρανκαβέλ για την υποκομητεία του Καρκασόν εναντίον του Ραϋμόνδου-Βερεγγάτιου Γ΄κόμη της Βαρκελώνης. Όταν ο Μπερνάρ-Ατόν Δ΄ απεβίωσε το 1129, ο Ρογήρος πήρε τα παιδιά τού τελευταίου υπό την προστασία του.
Οικογένεια
Το 1117 νυμφεύτηκε τη Χιμένα της Βαρκελώνης, χήρα του Bερνάρδου Γ΄ κόμη του Μπεζαλού και κόρη του Ραϊμόνδου-Βερεγγάριου Γ΄ κόμη της Βαρκελώνης και είχε τέκνα:
Σχετικά Άρθρα
Κατηγορία:Οίκος της Φουά
Αρμπεσέ
Το Αρμπεσέ (γαλλικά: Arbecey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Δημήτρης Καφής
Ο Δημήτριος Καφής (1897-1985) ήταν Έλληνας ζωγράφος και αγιογράφος.
Ήταν γιος του εργοστασιάρχη σαμιακού οίνου Γεωργίου Καφετζιδάκη και της λογιωτάτης Αικατερίνης, κόρης του ιατροφιλοσόφου Φιλοκτήτη Νέγρη.
Ζωή και έργο
Γεννήθηκε στον Λιμένα Βαθέος Σάμου τον Ιανουάριο του 1897. Αφού τελείωσε το Πυθαγόρειο Γυμνάσιο Σάμου και τη γαλλική Σχολή των Freres εργάστηκε ως τηλεγραφικός υπάλληλος στην γενέτειρά του και πήρε μετάθεση στην Αθήνα χάρη στα προσόντα του.
Κατόπιν εισαγωγικών εξετάσεων εισήχθη μεταξύ των πρώτων στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και δούλεψε επτά χρόνια τη ζωγραφική με τον Γεώργιο Ιακωβίδη και τρία χρόνια τη γλυπτική με τον Θωμά Θωμόπουλο. Αποφοίτησε το 1929 και συνέχισε τις σπουδές του για μια πενταετία στο Παρίσι ως υπότροφος του Υπουργείου Παιδείας στις Ακαδημίες Julien και Colarossi κοντά στους Jean-Paul Laurens και Henri Morisset. Μάλιστα, ο δεύτερος τόσο πολύ εκτίμησε το ταλέντο του, που τον ενέγραψε στην Ομοσπονδία των Γάλλων Καλλιτεχνών.
Επίσης, τελείωσε την École Supérieure des arts decoratifs με καθηγητές τους Chadele, Jaulme και Emmanuel Fougerat. Στο Παρίσι έκανε συντόμευση (Abreviation) του οικογενειακού του επωνύμου Καφετζιδάκης στο καλλιτεχνικότερο Καφής. Εκεί, στο Παρίσι πάλι, απέκτησε φήμη πορτρετίστα και κολορίστα και τα έργα του γίνονταν ανάρπαστα. Εξέθετε τακτικά έργα του στα Salon des artistes Francais, Salon des artistes independants, Salon d' automne και αλλού, καθώς και στην Ελλάδα (εκθέσεις συνδέσμου ελευθέρων καλλιτεχνών, πανελλήνιες και αλλού). Πίνακες του Κάφη βρίσκονται σε πολλές ιδιωτικές συλλογές, στην Εθνική Πινακοθήκη, στη Δημοτική Πινακοθήκη Αθηνών, στην Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων και αλλού και το έργο του έχει πολλές φορές αποσπάσει τα εγκώμια των κριτικών του τύπου. Διετέλεσε σύνεδρο μέλος του καλλιτεχνικού επιμελητηρίου Ελλάδος.
Επιστροφή στην Ελλάδα και ενασχόληση με την αγιογραφία
Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα απ' το Παρίσι το 1934, ο Καφής στράφηκε προς την αγιογραφία και μαθήτευσε κοντά στον αγιογράφο Δημήτριο Πελεκάση. Αγιογράφησε πολλές εκκλησίες στις Κυκλάδες, αφού ο τότε Μητροπολίτης Σύρου, Τήνου κ.ά. Φιλάρετος τον είχε θερμά προτρέψει ν' ασχοληθεί με την αγιογραφία. Στην Τήνο, στο Ηγουμενείο της ιεράς Μονής Κεχροβουνίου, υπάρχει το έργο του "το όραμα της Αγίας Πελαγίας".
Επίσης διακόσμησε πολλές εκκλησίες στην Αθήνα και σε αρκετές πόλεις της Ελλάδος, από την Καβάλα μέχρι τα νησιά Τήνο, Σύρο, Σαντορίνη, Κύθνο, Αμοργό, Σάμο, Άνδρο και άλλα. Στην Αθήνα έχει αγιογραφήσει στην Αγία Αικατερίνη της Πλάκας, στον Άγιο Παντελεήμονα Ιλισού, στον Άγιο Ιωάννη Γαργαρέττας, στον Άγιο Γεώργιο Κυψέλης, στον Άγιο Δημήτριο Παλαιού Ψυχικού, στην Αγία Βαρβάρα Δάφνης, στον Άγιο Κωνσταντίνο και Αγία Ελένη Γλυφάδας και αλλού. Αγιογράφησε, ακόμη, το παρεκκλήσιο του υπερωκεανίου "Βασίλισσα Φρειδερίκη" και τις δεσποτικές εικόνες του Ναού Αγίου Νικολάου στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Στο μουσείο της Ανωτάτης Θεολογικής Σχολής Nacham του Michigan βρίσκεται το βραβευμένο έργο του "Οι Τρεις Ιεράρχες".
Ο Καφής επιδόθηκε στην αγιογραφία με αποστολική αφοσίωση και όπως έγραψε ο Δρ. Μιχαήλ Χαρ. Γκητάκος έγινε "Αρχηγός" δικής του Σχολής και μάλιστα τεχνοτροπίας που διαπνέεται απ' το ελληνικό αίσθημα και το έργο του αποτελεί "σταθμό" στην ιστορία της ελληνικής αγιογραφίας του 20ου αιώνα. Στις 24 Δεκεμβρίου 1985, ο Δ. Γ. Καφής πέθανε στην Αθήνα, σχεδόν 89 χρονών, αφήνοντας πίσω του μεγάλο έργο.