cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλλανίτης
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Ανευρίσκεται σε πολλές περιοχές του πλανήτη, αλλά οικονομική σημασία έχουν τα κοιτάσματά του στο Alluk (Γροιλανδία), στο Ytterby και Finbo (Σουηδία), στις περιοχές Arendal και νήσο Hittero (Νορβηγία) και σε περιοχές στη Φινλανδία. Επίσης στην περιοχή Ίλμεν των Ουραλίων στη Ρωσία, στην περιοχή Ariege της Γαλλίας (σε αποθέσεις τάλκη) και σε αρκετές περιοχές των ΗΠΑ (κυρίως σε πηγματίτες) και στο Οντάριο (Καναδάς). Υπάρχει, επίσης, στο Μεξικό, τη Μοζαμβίκη και τη Νέα Νότια Ουαλία στην Αυστραλία.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στη νήσο Σέριφο.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ορυκτά του ασβεστίου Κατηγορία:Ορυκτά του αργιλίου Κατηγορία:Ορυκτά των λανθανίδων Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Τζανάτα Κεφαλονιάς
Το χωριό Τζανάτα είναι χωριό της Κεφαλλονιάς. Βρίσκεται σε υψόμετρο 60 μέτρων και ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 174 κατοίκους (απογραφή 2001). Ανήκει στο δήμο Ελειού-Πρόννων και απέχει 36 χιλιόμετρα από το Αργοστόλι.
Μεταξύ Τζανάτων και Αγίας Ειρήνης δύο τεχνητές λίμνες καθρεφτίζουν την πλούσια βλάστηση της πεδιάδας.
Αρχαιολογικά και ιστορικά μνημεία
Στη θέση Μπρούτζι από τον αρχαιολόγο Λάζαρο Κολώνα ανευρέθηκε θολωτός τάφος Μυκηναϊκής εποχής, ο οποίος χρονολογείται μεταξύ 1350-1000 ΜΚΕ. Είναι ο σημαντικότερος του είδους σε όλη την περιοχή λόγω του μεγέθους του (διάμετρος 6,80 μέτρα, ύψος 3,95 μέτρα) και του βαθμού διατήρησής του. Ο τάφος έχει προσανατολισμό από νότο προς βορρά και είναι χτισμένος σε άλλον παλαιότερο. Ο θόλος του κατέρρευσε κατά την Ενετοκρατία, όταν ο τάφος χρησιμοποιήθηκε σαν κατάλυμα. Είχε ήδη συληθεί κατά την αρχαιότητα. Τα χρυσά ευρήματά του δηλώνουν ταφές επιφανών αρχόντων, συνεπώς και της παρουσίας ακμαίου μυκηναϊκού κέντρου στην περιοχή, συνδέοντάς τον με την Ομηρική Ιθάκη.
Η οικία Καμπίτση έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, χαρακτηριστικό δείγμα αρχοντικού του 18ου αιώνα, το οποίο βάσει επιγραφής του χρονολογείται από το 1766. Το κτίριο έχει υποστεί νεώτερες διαμορφώσεις.
Στη θέση Λεβεντάτα σώζεται ο βυζαντινός ναός του Σωτήρα, με τοιχογραφίες που χρονολογούνται στο 13ο αιώνα.
Δραστηριότητες
Η εκκλησία του 'Αγιου Ιωάννη γιορτάζει στις 24 Ιουνίου, οπότε και πραγματοποιείται πανηγύρι.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς
Ανδρέας Ζαΐμης
Ο Ανδρέας Ζαΐμης (1791 - 4 Μαΐου 1840) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821, γόνος της ιστορικής οικογένειας των Ζαΐμηδων, διετέλεσε αργότερα πρωθυπουργός της νεοσύστατης Ελλάδας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κερπινή Καλαβρύτων το 1791, γιος του προεστού των Καλαβρύτων Ασημάκη Ζαΐμη που πρώτος σήκωσε το λάβαρο της επανάστασης στην Αγία Λαύρα στις 17 Μαρτίου 1821. Νέος μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία, εγκατέλειψε τις σπουδές του στην Ιταλία και πήρε μέρος στην Επανάσταση, μαχόμενος στην πολιορκία της Πάτρας και στο Μεσολόγγι. Χρημάτισε πληρεξούσιος στη συνέλευση της Επιδαύρου το 1822. Το 1826, μετά τα δραματικά γεγονότα του Μεσολογγίου, ανέλαβε με απόφαση της Τρίτης Εθνοσυνέλευσης (που διέκοψε τις εργασίες της) πρόεδρος της «Διοικητικής Επιτροπής της Ελλάδος», αναλαμβάνοντας την ευθύνη της διακυβέρνησης και της συνέχισης του Αγώνα. Επί Καποδίστρια διορίστηκε μέλος του «Πανελληνίου» και το 1837 σύμβουλος επικρατείας μέχρι το θάνατό του το 1840 στην Αθήνα.
Παντρεύτηκε την Ελένη Δεληγιάννη, κόρη του προεστού των Λαγκαδίων, Ιωάννη Δεληγιάννη. Ο γιος του Θρασύβουλος και ο εγγονός του Αλέξανδρος διετέλεσαν επίσης πρωθυπουργοί. Ο ιστορικός Αμβρόσιος Φραντζής τον καταγράφει ως έναν από τους προύχοντες που συμμετείχαν στη σύσκεψη της Βοστίτσας ο οποίος ήρθε σε έντονη λεκτική αντιπαράθεση με τον Παπαφλέσσα, αρνούμενος να πιστέψει τους αναληθείς (όπως αποδείχτηκε) ισχυρισμούς του για δήθεν εξασφαλισμένη Ρωσική βοήθεια στον επικείμενο Αγώνα. . Τρικούπης, Βλαχογιάννης (όπως αναφέρεται αμέσως πιο κάτω) και πλείστοι άλλοι εξήραν τον πατριωτισμό και την προσφορά του. Για το κύρος και τις αρετές του Ζαΐμη υπήρχε το ρητό "Τι Ζαΐμης, τι Μπραΐμης".
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Ανδρεας Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος
Θησαυρός των Μεγαρέων
Ο Θησαυρός των Μεγαρέων βρίσκεται στο τέμενος του Απόλλωνα στους Δελφούς, βορείως του Θησαυρού των Σιφνίων κατά μήκος της Ιεράς Οδού. Στην πρόσοψή του έχουν αναγραφεί 26 επιγραφές που αναφέρονται στους Μεγαρείς, γεγονός που οδήγησε και στην ταύτιση του μνημείου.
Περιγραφή
Στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών, στο τέμενος του Απόλλωνα, κατά μήκος της Ιεράς Οδού και βορείως του Θησαυρού των Σιφνίων σώζονται αρχιτεκτονικά κατάλοιπα οικοδομήματος που έχει ταυτιστεί με τον Θησαυρό των Μεγαρέων, λόγω των επιγραφών που κάλυπταν την πρόσοψή του από τις οποίες οι 26 αναφέρονταν στους Μεγαρείς. Το κτίριο αποτελείται στην ουσία από δύο τμήματα. Η πρώτη φάση του κτιρίου χρονολογείται στα τέλη του 6ου ή στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. Επρόκειτο για κτίριο δωρικού ρυθμού κατασκευασμένο από πωρόλιθο, ενδεχομένως δίστυλο εν παραστάσι.Το κτίριο είχε πρόδομο βάθους 2 μ. και σηκό βάθους 5 μ. περίπου. Από το κτίριο αυτό διατηρήθηκαν τμήματα της θεμελίωσης αλλά σε μεταγενέστερη φάση, πιθανότατα στον 5ο ή στις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ., οικοδομήθηκε και δεύτερο κτίριο, τραπεζοειδούς κάτοψης. Η πρόσοψή του ήταν κατασκευασμένη από σκούρο ασβεστόλιθο, όπου χαράχτηκαν επιγραφές, τιμητικές ως επί το πλείστον, εκ των οποίων οι περισσότερες αναφέρονται στην πόλη και τους πολίτες των Μεγάρων. Το 1975-76 με χορηγία και μέριμνα του Δήμου Μεγάρων ο Τοίχος των Μεγαρέων και τμήμα του κτιρίου αποκαταστάθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δελφοί Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Φωκίδα Θησαυροί Δελφών Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Eurofighter Typhoon
Το Eurofighter Typhoon είναι ένα μαχητικό αεροσκάφος 4.5ης γενιάς, ευρωπαϊκής κατασκευής. Πρόκειται για ένα αεροσκάφος παντός καιρού, πολλαπλών ρόλων το οποίο κατασκευάζεται από την κοινoπραξία Eurofighter. Το Typhoon είναι ένα από τα πιο προηγμένα δείγματα δουλειάς της ευρωπαϊκής αεροδιαστημικής και αμυντικής βιομηχανίας, και υπηρετεί στις πολεμικές αεροπορίες 6 χωρών.
Ιστορία
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 οι μεγαλύτερες πολεμικές αεροπορίες και αμυντικές βιομηχανίες της Ευρώπης είχαν να αντιμετωπίσουν μεγάλες αλλαγές. Αυτές ήταν για τις μεν αεροπορίες η εμφάνιση και εισαγωγή νέων σχεδιασμών μαχητικών, όπως τα MiG-29 και Su-27 από τη Σοβιετική Ένωση, ενώ για τις δε εταιρείες εξοπλισμών η παρουσίαση νέων ικανότατων για την εποχή πολεμικών αεροσκαφών από τις ΗΠΑ (F-16 Fighting Falcon και F-15 Eagle). Ήταν εμφανές ότι και στους δύο τομείς η Ευρώπη αντιμετώπιζε κίνδυνο να μείνει πίσω. Αντίθετα όμως με τις αμερικανικές και ρώσικες εταιρείες οι ευρωπαϊκές είχαν ούτε το μέγεθος ούτε τη χρηματοδότηση για να φέρουν εις πέρας ένα αεροσκάφος τόσο προηγμένο ώστε να μπορέσει να ανταγωνιστεί τα νέα αμερικανικά και σοβιετικά μαχητικά.
Παρ' όλ' αυτά οι βάσεις για μια πολυεθνική συνεργασία της Ευρώπης στον τομέα αυτόν υπήρχαν, καθώς λίγα χρόνια νωρίτερα η Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία είχαν δημιουργήσει την κοινοπραξία Panavia η οποία κατασκεύαζε και διαχειρίζετο το Panavia Tornado. Έτσι- και αφού εν τω μεταξύ η γαλλική Dassault επιχείρησε να συμμετέχει στο πρόγραμμα- η Panavia όρισε τις προδιαγραφές του νέου μαχητικού σ' ένα σχέδιο ονομαζόμενο Agile Combat Aircraft (ACA, Ευέλικτο Μαχητικό Αεροσκάφος).
Πολιτικά προβλήματα της εποχής οδήγησαν σε σχετική απραξία για τα επόμενα 4 χρόνια, όμως το πρόγραμμα ACA οδήγησε τελικά στην κατασκευή ενός πρωτότυπου, του Experimental Aircraft Program (EAP), αποτέλεσμα εργασίας της αγγλικής BAe και της ιταλικής Aeritalia, το οποίο και πέταξε πρώτη φορά στις 8 Αυγούστου 1986, παρουσιάζοντας τόσο τη βασική ιδέα για τη διαμόρφωση (μεικτό δελταπτέρυγο και canards) όσο και το γενικότερο σχήμα που θα χρησιμοποιείτο αργότερα και στα μοντέλα παραγωγής του Typhoon. Τελικά το 1986 δημιουργήθηκε η EFA (αργότερα Eurofighter) η οποία αποτελείτο από την BAe Systems, την DASA, την ισπανική CASA και την Aeritalia. Οι αντίστοιχες πολεμικές αεροπορίες των χωρών αυτών θα ήταν οι πρώτοι πελάτες του νέου αεροσκάφους. Παράλληλα δημιουργήθηκε και η κοινοπραξία EuroJet αποτελούμενη από τις Rolls-Royce, MTU, FIAT και την SENER, που θα κατασκεύαζε τους κινητήρες του Eurofighter.
thumb|left|Παρουσίαση του πρωτότυπου μοντέλου του Eurofighter, το 1996, στο Farnborough Airshow. Η δεκαετία του 1990 όμως βρήκε τον κόσμο να αλλάζει έντονα με τη Σοβιετική Ένωση να διαλύεται αφήνοντας πίσω της αδύναμα οικονομικά και πολιτικά κρατίδια και την επανένωση της Γερμανίας. Με την τελευταία να αντιμετωπίζει κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα λόγω του γεγονότος αυτού και τις κυβερνήσεις των άλλων εταίρων να αμφιβάλλουν για τη χρησιμότητα ενός νέου αεροσκάφους στον μεταψυχροπολεμικό κόσμο το πρόγραμμα έζησε 2 χρόνια έντονης αμφιβολίας. Τελικά όμως στις 27 Μαρτίου 1994 το πρώτο πραγματικό Eurofighter πέταξε στη Γερμανία. Έπειτα από 4 επιπλέον χρόνια δοκιμών απονεμήθηκαν συμβόλαια κατασκευής στην κοινοπραξία και το αεροσκάφος ονομάστηκε και επίσημα Typhoon με τις τελικές δοκιμές και κατασκευή να προχωρούν κανονικά στο τέλος της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Το αεροσκάφος
Αρχικά προοριζόμενο να αντικαταστήσει μια σειρά εντελώς διαφορετικών αεροσκαφών (Lockheed F-104 Starfighter, SEPECAT Jaguar, BAe Harrier), το Typhoon προοριζόταν από την αρχή να είναι ένα αεροσκάφος πολλαπλών ρόλων. Κατά τους πιλότους που έχουν πετάξει με το αεροσκάφος είναι ένα μαχητικό εύκολο στον χειρισμό, πολύ ευέλικτο και ιδιαίτερα ταχύ. Η ευελιξία του είναι κατά ένα μεγάλο ποσοστό απόρροια δύο χαρακτηριστικών:
thumb|400px|Κατανομή υλικών κατασκευής στο Eurofighter Typhoon Αυτή η ανάγκη για μεγάλη ευελιξία έχει οδηγήσει τους σχεδιαστές να εισαγάγουν πολλά δομικά στοιχεία ώστε να είναι δυνατός ο έλεγχος και η λειτουργία του αεροσκάφους σε πολύ μεγάλες γωνίες προσβολής, όπως η τοποθέτηση των εισαγωγών των κινητήρων κάτω από το πιλοτήριο, ώστε να εξασφαλίζεται η τροφοδότηση του κινητήρα με αέρα σε όλες τις συνθήκες. Το αεροσκάφος είναι κατασκευασμένο κατά 82% από συνθετικά ανθρακονημάτων και υαλονημάτων και κατά 15% από τιτάνιο και κράματα αλουμινίου, πράγμα που σημαίνει ότι το βάρος του είναι ιδιαίτερα μικρό. Συγκεκριμένα το κενό βάρος του σκάφους είναι μόλις 11 τόνοι, που σημαίνει ότι μπορεί να δεχτεί εφόδια βάρους έως και 12 τόνων. Είναι ικανό για μέγιστη ταχύτητα πλέον του Mach 2.0 σε μέγιστο ύψος 55.000 ποδών. Σημαντική είναι δε και η χρήση βαφών και υλικών μείωσης του στίγματος ραντάρ, κυρίως της πρόσοψης του αεροσκάφους. Τα υλικά αυτά αποτελούν το υπόλοιπο 3% της κατασκευής του αεροπλάνου.
thumb|300px|Το Eurofighter Typhoon σε airshow Οι συνδυασμοί αυτοί δίνουν τη δυνατότητα στο αεροσκάφος να αντέχει σε επιτάχυνσεις της τάξης των +9/-3g, ορίων προγραμματισμένων στον υπολογιστή του αεροσκάφους. Εν τούτοις έχει γίνει χρήση της εμπειρίας από παρόμοια συστήματα, και έτσι σε κατάσταση ανάγκης ο πιλότος μπορεί προσωρινά να υπερβαίνει τα όρια αυτά. Το Typhoon χρησιμοποιεί σύστημα προστασίας από αποπροσανατολισμό του πιλότου (Automated Recovery System), αρκεί ο πιλότος να τον αναγνωρίσει έγκαιρα. Κατά τ' άλλα στο αεροσκάφος περιέχεται ένα γυάλινο πιλοτήριο, τυπικό των σύγχρονων πολεμικών αεροσκαφών, καθώς και χειριστήρια HOTAS (Hands On Throttle and Stick), τα οποία επιτρέπουν στον πιλότο να χειρίζεται όλα τα βασικά συστήματα μάχης του αεροσκάφους μόνο από τους διακόπτες και τα κουμπιά που έχει στο χειριστήριο και στη μανέτα των κινητήρων. Μια πρωτοτυπία του Typhoon στον τομέα της εργονομίας στο πιλοτήριο, είναι η λειτουργία Φωνητικής Εισαγωγής Δεδομένων. Με αυτή είναι δυνατόν να γίνουν φωνητικά οι εξής λειτουργίες: thumb|300px|Το Eurofighter Typhoon σε airshow, επιδεικνύοντας ένα φορτίο πυραύλων αέρος-αέρος, και τους φορείς και πυλώνες του.
thumb|300px|Ο αεριοστροβιλοπροωθητήρας EJ.200 Τέλος χρησιμοποιούνται δύο αεριοστροβιλοπροωθητήρων EuroJet EJ.200 που παρέχουν 60 kN ώσης (90 kN με χρήση μετάκαυσης). Η ακτίνα δράσης του (πτήση προς τον στόχο - προσβολή - επιστροφή στη βάση) είναι γύρω στα 1.400 χιλιόμετρα, η οποία μπορεί να επεκταθεί με τη δυνατότητα εναέριου ανεφοδιασμού που έχει. Άλλες σημαντικά στοιχεία του είναι η ικανότητα για STOL (Short Take-off and Landing), και η δυνατότητα "supercruise", που κατά κατασκευάστρια εταιρεία το Typhoon διαθέτει. Έτσι του επιτρέπεται να ξεπερνάει την ταχύτητα του ήχου χωρίς τη χρήση μετάκαυσης.
Ηνωμένο Βασίλειο
Καθώς το Typhoon μπήκε σε υπηρεσία μόλις το 2004 με τη RAF, ο τύπος δεν έχει συμμετάσχει σε πραγματικές επιχειρήσεις σε κανένα θέατρο πολέμου, εώς τα τέλη του 2007. Η πρώτη τους επιχειρησιακή εμφάνιση αναμένεται να γίνει με τη RAF σε ρόλους υποστήριξης των δυνάμεων της ISAF στο Αφγανιστάν. Εν τούτοις στα μέσα του 2007 η Ρωσία προχώρησε σε επανεκκίνηση εκπαιδευτικών πτήσεων στρατηγικών βομβαρδιστικών της με τουλάχιστον μια από αυτές τις πτήσεις (ένα ζεύγος Tupolev Tu-160) να κάνει εκπαιδευτικές αφέσεις πυραύλων. Αν και όλες οι πτήσεις και οι αφέσεις δεν έγιναν με εχθρικό σκοπό προς κάποια χώρα και πραγματοποιήθηκαν σε διεθνή εναέριο χώρο, σε τουλάχιστον 2 περιπτώσεις η RAF έστειλε Typhoon για την παρακολούθηση και συνοδεία αυτών των βομβαρδιστικών καθώς περνούσαν κοντά από τον εναέριο χώρο του Ηνωμένου Βασιλείου. Σε τουλάχιστον μια περίπτωση τα βρετανικά μαχητικά των σμηνών III και XI, εθεάθησαν οπλισμένα κατά τη διάρκεια της αναγνώρισης. Καθώς τα Typhoon, προς το παρόν δεν διαθέτουν την ικανότητα άφεσης όλων των προηγμένων βλημάτων αέρος-εδάφους σε τέτοιο βαθμό όπως τα Tornado GR.4, η ενεργός υπηρεσία τους στη RAF έχει περιοριστεί στον ρόλο της αεράμυνας.
Με τη RAF το Typhoon έχει στο ενεργητικό συμμετοχή σε διάφορες μεγάλες ασκήσεις, από τις οποίες έχουν βγει μικτά συμπεράσματα για τις ικανότητές του.
Ιταλία
Τα ιταλικά Typhoon, εκ των οποίων τα πρώτα παρελήφθησαν το 2006, βρέθηκαν αμέσως σε ρόλους εναέριας περιπολίας και ετοιμότητας κατά τη διάρκεια των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Τορίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Επαρχία Ταϊβάν (Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας)
Η Επαρχία Ταϊβάν της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (απλοποιημένα κινεζικά: 台湾省, παραδοσιακά κινεζικά: 臺灣省 ή 台灣省, πινγίν: Táiwān shěng) είναι αμφισβητούμενο έδαφος το οποίο, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας θεωρεί πως αποτελεί μία από τις επαρχίες της. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας δεν είχε όμως ποτέ τον πραγματικό έλεγχο του εδάφους. Αντ' αυτού, τελεί υπό τον ντε φάκτο έλεγχο της Δημοκρατίας της Κίνας / ROC (σήμερα γνωστή ως Ταϊβάν), από το τέλος του Κινεζικού Εμφυλίου Πολέμου και την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας το 1949.
Έμμεση συνέπεια της ντε φάκτο κατάστασης της Ταϊβάν ως ανεξάρτητη χώρα, είναι το γεγονός ότι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας δεν έχει επαρχιακή κυβέρνηση ή επαρχιακό κυβερνήτη για την Ταϊβάν. Στην πράξη, τον ρόλο αυτό κατέχει το Γραφείο Υποθέσεων της Ταϊβάν του Κρατικού Συμβουλίου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας θεωρεί πως αποτελεί το διάδοχο κράτος της, προ του 1949, Δημοκρατίας της Κίνας και τη μόνη νόμιμη αρχή της Κίνας από την ίδρυσή της, την 1η Οκτωβρίου 1949, και αντιμετωπίζει την Ταϊβάν ως μέρος μιας «αδιαίρετης Κίνας». Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας αυτό το αμφισβητεί.
Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας, η οποία στην πραγματικότητα ελέγχει την «Επαρχία Ταϊβάν», αναφέρεται συχνά από την ΛΔΚ ως «Αρχές της Ταϊβάν». Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και η Δημοκρατία της Κίνας δεν αναγνωρίζουν επίσημα η μία την άλλη.
Η Δημοκρατία της Κίνας στην Ταϊβάν αναγνωρίζεται σήμερα από 20 χώρες, και δεν είναι πλέον μέλος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ή των υποοργανισμών του από το 1971. Ωστόσο, οι περισσότερες χώρες διατηρούν ανεπίσημες σχέσεις με την Ταϊβάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταιβαν
Born to run (βιβλίο)
μικρογραφία|Το ελληνικό εξώφυλλο του Born to run Born to Run: Η μυστική φυλή, οι υπεραθλητές, και ο μεγαλύτερος αγώνας που (δεν) είδε ποτέ ο κόσμος, είναι best-seller μη-μυθοπλαστικό βιβλίο του 2009 γραμμένο από τον Αμερικανό συγγραφέα και δημοσιογράφο Κρίστοφερ Μακντούγκαλ.Το βιβλίο έχει πουλήσει πάνω από τρία εκατομμύρια αντίτυπα.
Υπόθεση
Στο Born to Run, ο Μακντούγκαλ εντοπίζει μέλη της απομονωμένης φυλής των Ταραουμάρα, μίας φυλής Ινδιάνων, στα μεξικανικά Copper Canyons. Έχοντας τραυματιστεί επανειλημμένα ο ίδιος σαν δρομέας, ο Μακντούγκαλ θαυμάζει την ικανότητα της φυλής να τρέχει υπεραποστάσεις( πάνω από 100 μίλια) με απίστευτες ταχύτητες χωρίς να τραυματίζονται όπως συνηθίζεται για τους περισσότερους αμερικανούς δρομείς. Το βιβλίο έχει λάβει προσοχή από τον κόσμο του αθλητισμού για την περιγραφή του Μακντούγκαλ του πώς ξεπέρασε τους τραυματισμούς με το να βασίσει την δρομική τεχνική του στους Ταραουμάρα. Διαβεβαιώνει ότι τα σύγχρονα ενισχυμένα παπούτσια τρεξίματος είναι μείζονα αιτία δρομικών τραυματισμών, καταδεικνύοντας τα λεπτά σανδάλια που φορούν οι δρομείς Ταραουμάρα και την έκρηξη των συσχετιζόμενων με το τρέξιμο τραυματισμών από την εισαγωγή στην αγορά των σύγχρονων παπουτσιών τρεξίματος το 1972.
Παράλληλα με την έρευνα του πάνω στους Ταραουμάρα, ο Μακντούγκαλ εμβαθύνει στο γιατί το ανθρώπινο είδος, μοναδικό μεταξύ άλλων πρωτευόντων, ανέπτυξε χαρακτηριστικά που του επιτρέπουν να τρέχει μεγάλες αποστάσεις. Προωθεί την υπόθεση του τρεξίματος αντοχής, υποστηρίζοντας ότι οι άνθρωποι άφησαν τα δάση και μεταφέρθηκαν στις σαβάνες με το αναπτύξουν την ικανότητα τους να τρέχουν μεγάλες αποστάσεις με σκοπό κυριολεκτικά να κυνηγήσουν το θήραμα τους, γνωστό και ως κυνήγι επιμονής.
Το βιβλίο ήταν στην λίστα Best seller των New York Times για παραπάνω από τέσσερις μήνες. Έχει δεχθεί επίσης κριτική από τον Δαν Ζακ της The Washington Post, διότι ισχυρίστηκε πώς ήταν μία υπερβολική προσπάθεια για να γίνει "εκκεντρικό και έξυπνο".
Μεταφορά στον κινηματογράφο
Η LD Entertainment έχει αναλάβει την μεταφορά του βιβλίου στον κινηματογράφο, με παραγωγούς τους Lorenzo di Bonaventura και Deb Nwemyer. Το 2015 ανακοινώθηκε πως ο Matthew McConaughey θα πρωταγωνιστεί, ενώ ο Michael Carnahan θα γράψει το σενάριο. Η ταινία ακόμη δεν έχει βγει.
Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Α΄
Υπηρέτησε τον Πανάρετο και ως Μητροπολίτη μέχρι το 1827 και ως Αρχιεπίσκοπο κατόπιν με πίστη και αφοσίωση, παρέμεινε μάλιστα στην υπηρεσία της Αρχιεπισκοπής 14 ακόμη χρόνια μετά τον θάνατο του Πανάρετου, υπό τους Αρχιεπισκόπους Ιωαννίκιο και Κύριλλο Α', τον οποίο και διαδέχτηκε στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο το 1854.
Κύριο μέλημα της δράσης του έθεσε ο Μακάριος τη μόρφωση τον πνευματικού του ποιμνίου. Το 1857 ίδρυσε το Παρθεναγωγείο Φανερωμένης, το πρώτο στην Κύπρο, και συμπλήρωσε το προσωπικό της Ελληνικής Σχολής και του Αλληλοδιδακτικού της Λευκωσίας. Συγχρόνως αύξησε την επιχορήγηση της Αρχιεπισκοπής προς τα σχολεία σε 10 χιλιάδες γρόσια, εκχωρώντας υπέρ αυτών και κάθε ποσό, το οποίο θα εισπράττονταν από τις άδειες γάμου της πόλης της Λευκωσίας και από τις συνδρομές των Χριστιανών. Πρόθυμα συνεισέφεραν υπέρ τον εκπαιδευτικού έργου του τότε ο Κύπριος Αρχιμανδρίτης της Μονής Βατοπεδίου Ιωαννίκιος 60 τόμους βιβλίων και 100 αυστριακά χρυσά, ο (εξ Αθηαίνου) Μητροπολίτης Γάζης Φιλήμων 10 ρωσικές λίρες και ο (εκ Λεμίθου) Πέτρας Μελέτιος.
Το 1865, όταν ενέσκηψε χολέρα, παρέμεινε στη Λευκωσία, για να μην εγκαταλείψει το ποίμνιό του. Προσβλήθηκε από τη νόσο και πέθανε στις 17 Αυγούστου 1865.
Δυο χρόνια πριν τον θάνατό του ανήγειρε εκ βάθρων το Μέγα Συνοδικό και τα παρακείμενα ευρύχωρα δωμάτια προς υποδοχή Αρχιερέων και άλλων επισήμων. Ήταν συνετός και προσηνής, προσείλκυε την αφοσίωση τον ποιμνίου του και την εκτίμηση και αγάπη των Τουρκικών Αρχών και των μουσουλμάνων συμπατριωτών του.
Παραπομπές
Μακαριος Α Κατηγορία:Κύπριοι ιεράρχες Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Μιχαήλ Γκιάλας
Ο '''Μιχαήλ Ι. Γκιάλας''' (Ελάτα Χίου 27 Μαρτίου 1912 – Θεσσαλονίκη 24 Φεβρουαρίου 1999) ήταν Έλληνας στρατιωτικός ιατρός, χειρουργός και υποστράτηγος του Υγειονομικού Σώματος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μιχαήλ ήταν το πρωτότοκο από τα επτά παιδιά του Ιωάννη Γκιάλα, ιερέα και δασκάλου στο χωριό Ελάτα της Χίου, και της Αμαλίας Γκιάλα, το γένος Μπιλίρη. Σπούδασε στη Στρατιωτική Ιατρική Σχολή (τότε στην Αθήνα), όπου εισάχθηκε σε ηλικία 16 ετών (1928) με τον τρίτο υψηλότερο βαθμό μεταξύ 400 υποψηφίων.
Μετά την κατάρρευση του μετώπου, ο Γκιάλας πέρασε όλη την Κατοχή στη Χίο, όντας ο μοναδικός ιατρός που παρέμενε και εργαζόταν στην πρωτεύουσα του νησιού (Χίος ή «Χώρα»), καθώς οι υπόλοιποι είχαν καταφύγει στα χωριά από τον φόβο των πολύ συχνών βομβαρδισμών του λιμανιού από την αγγλική αεροπορία.
Με πρωτοποριακές επεμβάσεις, διδακτική στάση προς τους μικρότερους και πλούσια εμπειρία από πολέμους, ο Μιχαήλ Γκιάλας θεωρείται μία από τις κορυφαίες προσωπικότητες της ελληνικής στρατιωτικής ιατρικής. Σε αυτόν οφείλεται η πρώτη εφαρμογή ενδομυελικού ήλου κατά Smith-Petersen σε κάταγμα αυχένα του μηριαίου οστού στην Ελλάδα, που έγινε το 1952.
Τιμητικές διακρίσεις
Στο νησί του, τη Χίο, ο Μιχαήλ Γκιάλας τιμάται με ορειχάλκινη προτομή στον Δημοτικό Κήπο (το «Βουνάκι») της πρωτεύουσας Χίου. Τα αποκαλυπτήρια της προτομής έγιναν στις 26 Ιουλίου 2009. Επίσης, στη Θεσσαλονίκη ένας δρόμος φέρει το όνομά του.
Την Παρασκευή 25 Μαΐου 2018, έλαβε χώρα η τελετή ονοματοδοσίας του αμφιθεάτρου του 424 Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Εκπαιδεύσεως, σε "Αμφιθέατρο Υποστρατήγου (ΥΙ) Μιχαήλ Γκιάλα".
Οικογένεια
Ο Μιχαήλ Γκιάλας ήταν αδελφός του ποιητή Γ. Βερίτη (Αλεξάνδρου Ι. Γκιάλα).
Ο Μ. Γκιάλας νυμφεύθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1939 την Άννα Παννάδη, κόρη του χειρουργού Κωνσταντίνου Παννάδη, και απέκτησαν δύο κόρες, τη Μαρία και την Αμαλία, εκ των οποίων η Μαρία Γκιάλα είναι Ομότιμη Καθηγήτρια της αναισθησιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και η Αμαλία μικροβιολόγος.
Πηγές - εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί γιατροί Κατηγορία:Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Γ΄ Τάξεως Κατηγορία:Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Β΄ Τάξεως Κατηγορία:Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Α΄ Τάξεως Κατηγορία:Αργυρός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Τάγμα του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί
Ντέηβιντ Ρικάρντο
Ο Ντέηβιντ Ρικάρντο (αγγλ. David Ricardo) (18 Απριλίου 1772 – 11 Σεπτεμβρίου 1823) θεωρείται ένας από τους πατέρες των Κλασσικών Οικονομικών, με μεγαλύτερη συμβολή του στην εξέλιξη της οικονομικής θεωρίας τη θεωρία του συγκριτικού πλεονεκτήματος.
Τα Νεανικά του Χρόνια
Γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1772, στο Λονδίνο, γόνος εύπορης Εβραϊκής οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν χρηματιστής στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου (London Stock Exchange), όπου και είχε χτίσει την οικογενειακή περιουσία. Ο Ρικάρντο δεν σπούδασε ποτέ και τίποτα σχετικό με τον κλάδο στον οποία κατέληξε να αφιερώσει τη ζωή του. Αντιθέτως σε ηλικία 14 ετών παράτησε το σχολείο για να ακολουθήσει τον πατέρα του στο χρηματιστήριο και να αποκομίσει πρακτική εμπειρία σε σχέση με το επάγγελμα που επρόκειτο να ακολουθήσει. Αργότερα επήλθε ρήξη μεταξύ αυτού και της οικογένειας του, καθώς επέλεξε να παντρευτεί μη-Εβραία γυναίκα. Παρόλα αυτά, κατάφερε μέσα από το χρηματιστήριο να χτίσει και ο ίδιος αξιόλογη περιουσία, που του επέτρεψε να αποσυρθεί σε ηλικία 42 ετών το 1814.
Η Επαφή με τα Οικονομικά
Η πρώτη φορά που ο Ρικάρντο ήρθε σε επαφή με τη θεωρία των οικονομικών ήταν το 1799, σε διακοπές με τη γυναίκα του στο Μπαθ της Αγγλίας. Εκεί για να περάσει το χρόνο του, αγόρασε και μελέτησε το βιβλίο του Άνταμ Σμιθ Ο πλούτος των εθνών, εμπειρία που έμελλε να σημαδέψει την υπόλοιπη ζωή του, οδηγώντας τον στη συγγραφή αρκετών άρθρων που συνέβαλλαν στην εξέλιξη της οικονομικής θεωρίας, στην ανάπτυξη μακροχρόνιας φιλίας με τον Τζέημς Μιλ (αγγλ. James Mill) και εν τέλει στην εξαγορά μιας θέσης στο Βρετανικό Κοινοβούλιο το 1819, ώστε να προωθήσει τις απόψεις του και να συμβάλλει στην μεταβολή της πολιτικής της χώρας του σε σχέση με το διεθνές εμπόριο.
Η Συμβολή του
thumb|Works, 1852 Το πιο γνωστό από τα βιβλία του είναι οι Αρχές της Πολιτικής Οικονομίας και Φορολογίας, στο οποίο περιγράφει τόσο τη θεωρία του περί κατανομής εργασιακού εισοδήματος, όσο και τη θεωρία του σχετικού πλεονεκτήματος στην παραγωγή. Επίσης, του αποδίδονται θεωρίες ενοικίων, μισθών και κερδών.
Παραλειπόμενα
Το 1823 ο Ντέηβιντ Ρικάρντο, προς το τέλος της ζωής του, όντας ζωηρός υποστηρικτής της «ελληνικής υπόθεσης» και της ελληνικής Επανάστασης, έγινε ένα από τα μέλη της Φιλελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου.
Εργογραφία
Στα ελληνικά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Άγγλοι χρηματιστές Κατηγορία:Άγγλοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Εβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Βρετανοί φιλέλληνες Κατηγορία:Διεθνές εμπόριο
249 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Επιχείρηση Αστικών Συγκοινωνιών
Η Επιχείρηση Αστικών Συγκοινωνιών(γνωστή με το ακρωνύμιο ΕΑΣ) ήταν ο κρατικός φορέας λεωφορείων της Αθήνας και του Πειραιά απ' τις 14 Αυγούστου 1977 μέχρι τις 27 Ιουλίου 1992.
Πριν τον Αύγουστο του 1977 τα λεωφορεία της Αθήνας και του Πειραιά ήταν ιδιωτικά, δηλαδή τα είχαν διάφοροι λεωφορειούχοι και οι φορείς στους οποίους ανήκαν ήταν το Ενοποιημένο Κοινό Ταμείο Εισπράξεων Λεωφορείων (ΕΚΤΕΛ) και η Κρατική εταιρεία Αστικές Συγκοινωνίες Περιοχής Αθηνών (ΑΣΠΑ).
Η ΕΑΣ διατηρήθηκε μέχρι τις 27 Ιουλίου 1992 και καταργήθηκε με απόφαση της Κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Πηγές
Κατηγορία:Μεταφορές στην Αθήνα
Τσούπρια
Η Τσούπρια (μτφ : "Γέφυρα") (σερβικά : Ћуприја) είναι πόλη της κεντρικής Σερβίας, έδρα του ομώνυμου δήμου στην περιφέρεια Πομοράβσκι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 20.585 κατοίκους. Απέχει 145 χλμ. από το Βελιγράδι και 90 χλμ. από την Νις. Η πόλη βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Ραβανίσα και τον Βελίκα Μόραβα.
Ιστορία
Στην περιοχή που βρίσκεται η Τσούπρια οι Ρωμαίοι είχαν χτίσει τον οικισμό "Horreum Margi", ένας εμπορικός σταθμός σε στρατηγικό σημείο. Η πόλη αναπτύχθηκε σε σημαντικό κέντρο της περιοχής, η μεγαλύτερη πόλη της Άνω Μοισίας, κι ήταν γνωστή σαν η σιταποθήκη του Μοράβα. Οι Ρωμαίοι έχτισαν πρώτη φορά και γέφυρα στο σημείο. Η πόλη καταστράφηκε από τους Ούννους τον 5ο αιώνα για να ανακατασκευαστεί από τον Ιουστινιανό Α΄ τον 6ο αιώνα μ.Χ. .
Κατά την διάρκεια της Οθωμανομανοκρατίας αποτελούσε σημαντικό σταθμό για τους ταξιδιώτες που πήγαιναν στην Κωνσταντινούπολη. Τον 17ο αιώνα ο Μεχμέτ Πασάς Τσουπρία έχτισε γέφυρα και από αυτήν πήρε το σημερινό της όνομα. Από το 1459 αποτελούσε έδρα του Ναχαγιέ Τσούπρισκα και συνέχισε από το 1818 έως στα 1833 στα πλαίσια του Πριγκιπάτου της Σερβίας.
Δημογραφία
Στην Τσούπρια ζουν 16.558 ενήλικοι και ο μέσος όρος ηλικίας είναι 40,1 χρόνια (38,6 για τους άνδρες και 41,5 για τις γυναίκες). Έχει 6.891 νοικοκυριά, και ο μέσος αριθμός ατόμων ανά νοικοκυριό είναι 2,98. Σε μεγάλο βαθμό κατοικείται από Σέρβους, σύμφωνα με την απογραφή του 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας
Κατάταξη παγκόσμιου τουρισμού
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τουρισμού συντάσσει την κατάταξη παγκόσμιου τουρισμού.
Εισόδημα από ξένους τουρίστες το 2002, 2003 και 2004
{* } τα στοιχεία για το 2002 και το 2003 δεν είναι διαθέσιμα προς το παρόν. Θα ενημερωθεί σύντομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρισμός Κατηγορία:Κατάλογοι χωρών
Αστυνομικό Δίκαιο
Με τον όρο Αστυνομικό Δίκαιο χαρακτηρίζεται το σύνολο των κανόνων Δικαίου που διέπουν την οργάνωση και την δράση των υπηρεσιών εκείνων του κράτους, που ασκούν διοικητική εκτελεστική λειτουργία, καλούμενες γενικά αστυνομικές υπηρεσίες ή "αστυνομικές Αρχές".
Γενικά
Οι αστυνομικές αρχές (υπηρεσίες) αποτελούν την εντονότερη εκδήλωση της διοικητικής λειτουργίας ενός κράτους. Λαμβάνοντας δε υπόψη ότι η παρακολούθηση της εκτέλεσης και εφαρμογής των νόμων ανήκει στην εκτελεστική εξουσία, σε τελική ανάλυση αυτή πραγματοποιείται δια των αστυνομικών υπηρεσιών. Συνεπώς, η εκτελεστική λειτουργία φέρεται σε επαφή με τους πολίτες δια των αστυνομικών Αρχών.
Η αποστολή και το έργο των διοικητικών υπηρεσιών αυτών βεβαίως ποικίλει ανάλογα του πολιτεύματος του κράτους, της εποχής, ακόμα και της πολιτικής που ασκεί μία κυβέρνηση, με συνήθεις παρεμβατικές εντολές, όταν κάποιες ανάγκες, ή ακόμα και σκοπιμότητες επιβάλλουν. Σήμερα, όλη η δραστηριότητα των αστυνομικών Αρχών είναι υποταγμένη σε κανόνες δικαίου με πλείστους αυτοπεριορισμούς και καμία αστυνομική ενέργεια δεν επιτρέπεται χωρίς νομική κάλυψη. Αυτός είναι και ο βασικός κανόνας που διέπει σήμερα τις όποιες αστυνομικές δραστηριότητες, η νομική ανάλυση των οποίων αποτελεί τμήμα του Διοικητικού Δικαίου.
Πηγές Α.Δ.
Πηγές Αστυνομικού Δικαίου θεωρούνται μόνο δημοσιευμένα κείμενα στα οποία μία Πολιτεία έχει θεσμοθετήσει κανόνες δικαίου. Συνεπώς, το Αστυνομικό Δίκαιο αποτελεί ένα σύνολο συγκεκριμένων νομικών κανόνων κατά τη σειρά της κλιμακωτής διαβάθμισής τους, που είναι:
Αντικείμενο
Το Αστυνομικό Δίκαιο αποτελεί μέρος του Διοικητικού Δικαίου, η δε μεταξύ τους σχέση είναι θεωρητικά η αυτή μεταξύ Συνταγματικού και Διοικητικού Δικαίου. Το Διοικητικό Δίκαιο ερευνά γενικά τους κανόνες δράσης των Αστυνομικών Αρχών, ενώ το αστυνομικό Δίκαιο μελετά περισσότερο λεπτολογικά τους ειδικούς κανόνες οργάνωσης και δράσης των υπηρεσιών αυτών. Συνεπώς, το αντικείμενο έρευνας και μελέτης του Α.Δ. εστιάζεται στον τρόπο οργάνωσης και δράσης των διαφόρων αστυνομικών Αρχών, την επάνδρωση και τα μέσα διάθεσης, την αρμοδιότητα εκάστης, τις γενικές και ειδικές υπηρεσίες εκάστης, την νομιμότητα, τη διοικητική δέσμευση, την νομοθετική εξουσιοδότηση, την πρόληψη και καταστολή των παρανόμων δράσεων (κατ΄ αρμοδιότητα), καθώς και θέματα δικαστικών καθηκόντων, δικαστικής αστυνομίας, και έκδοσης αποφάσεων. Τέλος, εξετάζει την ευθύνη των αστυνομικών Αρχών και την έκδοση των πάσης φύσεως αστυνομικών αδειών και σύμφωνα πάντα με τις καθορισμένες βασικές αρχές του Διοικητικού Δικαίου.
*
Σεξουαλικός προσανατολισμός
Ο όρος «σεξουαλική προτίμηση» επικαλύπτεται σε μεγάλο βαθμό με το σεξουαλικό προσανατολισμό, αλλά διαφοροποιείται κατά την επιστημονική έρευνα της ψυχολογίας. Ένα πρόσωπο που αυτοπροσδιορίζεται ως αμφιφυλόφιλο, για παράδειγμα, ίσως σεξουαλικά προτιμά το ένα φύλο από το άλλο. Η «σεξουαλική προτίμηση» επίσης υπονοεί ένα βαθμό εκούσιας επιλογής. Αυτό αμφισβητείται υπό το πρίσμα της σεξουαλικής διαμόρφωσης, καθώς η τρέχουσα συμφωνία ανάμεσα στην επιστημονική κοινότητα είναι πως ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν αποτελεί επιλογή.
Οι επιστήμονες δεν έχουν καταλήξει σε κάποιον απλό και μοναδικό παράγοντα βάσει του οποίου προκύπτει ο σεξουαλικός προσανατολισμός του ατόμου, ωστόσο η έρευνα καταδεικνύει πως πηγάζει από συνδυασμό γενετικών, ορμονικών και περιβαλλοντικών παραγόντων, με τους βιολογικούς να συμπεριλαμβάνουν μια περίπλοκη αλληλεπίδραση των γενετικών παραγόντων και του πρώιμου περιβάλλοντος της μήτρας. Έρευνες δεκαετιών έχουν αποδείξει πως ο σεξουαλικός προσανατολισμός κυμαίνεται σε οποιοδήποτε σημείο ενός συνεχούς διαστήματος από την αποκλειστική έλξη για άτομα του άλλου φύλου μέχρι την αποκλειστική έλξη για άτομα του ίδιου φύλου. Συνήθως μελετάται υπό το οπτικό πρίσμα της ετεροφυλοφιλίας, της ομοφυλοφιλίας και της αμφιφυλοφιλίας, αν και η ασεξουαλικότητα τείνει όλο και περισσότερο να αναγνωριστεί ως τέταρτη κατηγορία. Οι κατηγορίες αυτές είναι πτυχές της περισσότερο διαφοροποιούμενης φύσης της σεξουαλικής ταυτότητας.
Χάρκια Ρεθύμνης
Τα Χάρκια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Τα Χάρκια βρίσκονται σε τοποθεσία που πιθανόν στο παρελθόν να αποτελούσε τα νότια σύνορα της περιοχής του αρχαίου Αρίου ή Αγρίου. Ο ποταμός Ά(γ)ριος, το σημερινό φαράγγι του Αρκαδίου, καθόριζε τα σύνορα Α(γ)ρίου-Μυλοποτάμου. Δυτικό σύνορο του ήταν το λεγόμενο Ξεροκάμαρο κοντά στο Ρέθυμνο, ενώ τα νότια όριά του πιθανολογείται ότι έφταναν στις περιοχές όπου σήμερα βρίσκονται τα Χάρκια και το Καβούσι. Θα μπορούσε, λοιπόν, να ειπωθεί ότι το Ά(γ)ριο περιελάμβανε τον τέως Δήμο Αρκαδίου (1998-2010). Η ονομασία για την περιοχή αυτή υπάρχει τουλάχιστον από τον 9ο-10ο αιώνα μέχρι και την κατάκτηση της Κρήτης από τους Τούρκους.
Αρχαιότητα
Είναι άγνωστο πότε η περιοχή κατοικήθηκε για πρώτη φορά. Σε ανασκαφές που έγιναν την περίοδο 1991-1992, 2 χιλιόμετρα ανατολικά των Χαρκίων προς το χωριό Καβούσι, εντοπίστηκαν τεμάχια από μεγάλο πιθάρι μινωικής εποχής. Η σωστική ανασκαφή έφερε στο φως αρχιτεκτονικά κατάλοιπα, εν πολλοίς κατεστραμμένα από τις γεωργικές εργασίες που είχαν γίνει στην τοποθεσία αυτή. Τα κεραμικά αγγεία που βρέθηκαν χρονολογούνται ως της πρωτομινωικής ΙΙ (3000/2900-2300/2150 π.Χ.), μεσομινωικής ΙΙ (19ος αιώνας – 1700 π.Χ.) και μεσομινωικής ΙΙΙ – υστερομινωικής ΙΑ περιόδου (1700-1480 π.Χ.). Μια δεύτερη μινωική θέση, 1,5 χιλιόμετρο νοτιοδυτικά της πρώτης, αποκαλύφθηκε και πάλι ύστερα από γεωργικές εργασίες. Εντοπίστηκε τμήμα οικιστικής μονάδας, που χρονολογείται στη μεσομινωική ΙΙ-ΙΙΙ περίοδο (19ος αι.π.Χ. – περίπου 1600 π.Χ.). Τα ευρήματα αυτά προσδιορίζουν, κατά προσέγγιση, την αρχή της εγκατάστασης ανθρώπων στην περιοχή. Αν ήταν συνεχής, ανά τους αιώνες, η ανθρώπινη παρουσία με τη μορφή οργανωμένης κοινότητας, δεν είναι γνωστό.
Άραβες και Ενετοκρατία
Σίγουρη θα πρέπει να θεωρηθεί και η ύπαρξη οικισμών κατά την εποχή της αραβικής κυριαρχίας της Κρήτης (824-961), κατά την οποία πιθανόν να πήρε την ονομασία του το γειτονικό Καβούσι. Η άποψη αυτή ενισχύεται από τις χρονικά μεταγενέστερες απογραφές των Ενετών, αφού το όνομα του χωριού ήταν ήδη γνωστό. Τα ενδιαφέροντα τοπωνύμια Κεφάλι και Έδρα στην περιοχή των Χαρκίων οδηγούν σε συνειρμούς για πιθανές πλευρές της ιστορίας του χωριού, κατά τη Βυζαντινή περίοδο, με ευρύτερη πολιτική ή θρησκευτική σημασία για την περιοχή.
Η παλαιότερη αναφορά που ως τώρα έχει καταγραφεί για τα Χάρκια είναι του 1577. Εκεί αναφέρεται το όνομα του χωριού ως "Gharchia" στην απογραφή του Ενετοκρητικού Φραντσέσκο Μπαρότσι. Επίσης, το 1583 μνημονεύεται από τον Πέτρο Καστροφύλακα ως "Carchia" με 128 κατοίκους και 190 οφειλόμενες αγγαρείες προς την Ενετική κατοχική διοίκηση και από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα ως "Charchia" το 1630.
Στην τουρκική απογραφή του 1659 καταγράφεται ως Harkia με 24 σπίτια, ενώ μία ακόμα αναφορά του Βιντσέντσο Κορονέλι στα 1686 καταγράφει το χωριό ως Charkia.
Επί Ενετοκρατίας, τα Χάρκια αναφέρονται στη Φρουριακή Έκθεση των παραλίων του Ρεθύμνου, με συμμετοχική υποχρέωση αποστολής πέντε φρουρών στη φρουριακή θέση Άγιος Σωτήρας του όρους Βρύσινας με αρχηγό το Μανόλη Χορτάτζη. Η φρουριακή αυτή θέση (Salvator Di Vresina) ήταν εκείνη που λάμβανε τα σήματα της νότιας θάλασσας και τα μετέδιδε στο Ρέθυμνο. Στο μεγαλειώδες έπος του Ρεθυμνιώτη Μαρίνου Τζάνε Μπουνιαλή «Κρητικός Πόλεμος», στον οποίο αφηγείται την κατάληψη της Κρήτης από τους Τούρκους κατά τα έτη 1642-1669, αναφέρεται το χωριό ως ένα από αυτά που ένιωσαν τη μανία του κατακτητή:
Οι αγώνες εναντίον των Τούρκων
Η αγωνιστικότητα και η θυσία των Χαρκιανών ήταν πολύ σημαντικές στους συνεχιζόμενους απελευθερωτικούς αγώνες κατά των Τούρκων. Πιο συγκεκριμένα, στις συνεχείς επαναστάσεις του 19ου αιώνα πολέμησαν Χαρκιανοί και Καβουσανοί, όπως συνέβη στο χωριό Σκουλούφια, όπου προσπάθησαν μάταια να αναχαιτίσουν τις τουρκικές δυνάμεις που κατευθύνονταν προς το Αρκάδι.
Επαναστάτες με επικεφαλής τον Παπά Μαρουλιανό, τον Στυλιανό Βαρδάκη και τον Χαρκιανό Νικόλαο Βενιανάκη πολέμησαν στην περιοχή του όρους Βρύσινας στις 20 Οκτωβρίου 1866, καταλαμβάνοντας τα υψώματα Ακόνια, Πέταλο και Κεντρί, σε μάχη στην οποία έλαβε μέρος με τους άνδρες του και ο Πάνος Κορωναίος, γενικός αρχηγός του αγώνα. Ο εχθρός αρχικά αποκρούσθηκε αλλά έπειτα, όταν ενισχύθηκε με ισχυρή δύναμη από το Ρέθυμνο, ανάγκασε τους επαναστάτες να υποχωρήσουν. Για την καλύτερη αμυντική θωράκιση της περιοχής του Αρκαδίου καταλήφθηκαν θέσεις στα χωριά Χάρκια, Καβούσι και Σκουλούφια. Ομάδα Τουρκοκρητικών, κινούμενοι με τους αρχηγούς τους προς το Αρκάδι το πρωί της 7ης Νοεμβρίου, προσπάθησαν να παραπλανήσουν τους αμυνόμενους κρατώντας ελληνικές σημαίες. Το τέχνασμα αυτό έγινε αντιληπτό και τράπηκαν σε φυγή.
Μετά την πτώση και το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, στην αναφορά της Γενικής των Κρητών Συνέλευσεως, (20 Νοεμβρίου 1866 με τίτλο «Έκθεσις της Εφόδου, αποκρούσεως και εις τον αέρα αναπετάσεως της εν Ρεθύμνη Μονής Αρκαδίου Α. Κωνσταντίνος», αναφέρεται ότι:
.
Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, τα Χάρκια ήταν γνωστά ως κωμόπολη και πατρίς του Βενιανάκη, από τον επαναστάτη και οπλαρχηγό του Ρεθύμνου Νικόλαο Βενιανάκη.
Δήμος Αρκαδίου – Ένωση με την ελεύθερη Ελλάδα – Κοινότητα Χαρκίων
Το 1881, ανάμεσα στα χωριά που αποτελούσαν το Δήμο της Αμνάτου, που κατόπιν μετονομάστηκε σε Δήμο Αρκαδίου, καταγράφονται τα Χάρκεια με 130 χριστιανούς και 7 μουσουλμάνους κατοίκους και το διπλανό Καβούσι με 74 χριστιανούς και 22 μουσουλμάνους.
Πρώτος δήμαρχος Αρκαδίου ήταν ο γιος του Νικολάου Βενιανάκη Γεώργιος, με ειδικό πάρεδρο Χαρκίων τον Κωνσταντίνο Σκαλίδη. Την ταραγμένη περίοδο 1890 έως 1898, αναφέρεται δολοφονία χριστιανού από δυο μουσουλμάνους στην περιοχή των Χαρκίων στις 25 Μαρτίου 1890, ενώ τον Οκτώβριο του 1895 στη θέση Ξεροκάμαρο του Ρεθύμνου δολοφονήθηκε από Τούρκους ο Φραγκιάς Σκαλίδης, πατέρας τεσσάρων ανήλικων παιδιών. Επίσης, αναφορές υπάρχουν για πυρπολήσεις στα πλαίσια των ταραχών μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων :
Μετά το 1898, η κατάσταση μεταβάλλεται, καθώς οι Χριστιανοί κάτοικοι κυριαρχούν πλέον και πραγματοποιείται η Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Τα Χάρκια έχουν παρουσία τόσο στους Βαλκανικούς πολέμους την περίοδο 1912-1913, όσο και στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και στα γεγονότα του 1922 στη Μικρά Ασία.
Δείτε: Κοινότητα Χαρκίων
Δραστηριότητες του χωριού
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία: φημισμένος ήταν ο χαρκιανός αθότυρος, του οποίου η παραγωγή έχει σταματήσει, ο οποίος μεταφερόταν από τους κατοίκους του χωριού στο εμπόριο μέχρι και το Ρέθυμνο.
Επίσης, η παραγωγή και εμπορία κάρβουνου ήταν από τους βασικότερους πόρους των Χαρκιανών και πιθανόν ένας από τους λόγους της ονομασίας των Χαρκίων, ενώ μεγάλη είναι η παραγωγή λαδιού και κρασιού. Δυτικά του χωριού, σώζεται σαν τοπωνύμιο ο Ανεμόμυλος, κάτι που υπονοεί ανάλογη δραστηριότητα.
Προέλευση του ονόματος
Για την προέλευση του ονόματος του χωριού υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Είτε προέρχεται από τα χαλκεία, τα οποία στην κρητική διάλεκτο λέγονται χαρκιδιά, οπότε και το χωριό θα έπρεπε να γράφεται Χάρκεια, είτε σχετίζεται με την κύρια ενασχόληση των Χαρκιανών της παλιάς εποχής ως καμινάρηδων, από τα καμίνια που παρασκεύαζαν κάρβουνα, οπότε γράφεται Χάρκια.
Εκκλησιαστική υπαγωγή
Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Αγία Άννα. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Στ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, της Εκκλησίας της Κρήτης.
Αρχιτεκτονική–Δημόσια κτήρια
Όπως και τα περισσότερα χωριά της Κρήτης, τα Χάρκια είναι κτισμένα χωρίς καμία ιδιαίτερη αρχιτεκτονική. Το κλίμα της περιοχής έπαιζε σπουδαίο ρόλο στη διαμόρφωση του οικισμού.
Στις ορεινές περιοχές, όπου το κρύο και πολλές φορές το χιόνι κυριαρχούν τον χειμώνα, τα πέτρινα σπίτια κτίζονταν το ένα δίπλα στο άλλο. Είχαν πολλούς τοίχους κοινούς, τους λεγόμενους «μεσότοιχους», και έναν ή δύο εκτεθειμένους στην ατμόσφαιρα, και έτσι η θερμότητα από το τζάκι διατηρούνταν περισσότερο. Οι χωμάτινες στέγες τους ήταν συνεχόμενες, σε τέτοιο σημείο ώστε να μην αναγνωρίζονται τα όρια των κατοικιών που στέγαζαν.
Τα στενά σοκάκια είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό της αρχιτεκτονικής των χωριών της Κρήτης. Ένα κτίριο άξιο αναφοράς είναι το παλαιό σχολείο του χωριού, στην κατασκευή του οποίου πρωτοστάτησε ο Ιωάννης Κατικάκης, στο ισόγειο του οποίου μετέπειτα στεγάστηκε το κοινοτικό γραφείο.
Στο βάθος της ρεματιάς ανατολικά του χωριού βρίσκεται η παλαιά εκκλησία της Αγίας Άννας. Οι εικόνες του τέμπλου εκατέρωθεν της Ωραίας Πύλης (αναγεννησιακής τεχνοτροπίας) πρέπει να είναι του 1860, όπως φαίνεται από φθαρμένη επιγραφή.
Επίσης, υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου, κτισμένη στα τέλη της δεκαετίας του 1970 στο πάνω μέρος του χωριού, και στο λόφο Κεφάλι το παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου (1992).
Επίσημη Ιστοσελίδα
Ιστοσελίδα του χωριού
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Απόστολος Σαχίνης
Ο Απόστολος Σαχίνης (1918-1997) ήταν κριτικός της λογοτεχνίας.
Βίος
Ο Απόστολος Σαχίνης γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1918 στην Αθήνα. Η οικογενειακή καταγωγή του ήταν από τη Σιάτιστα της Μακεδονίας. Το 1936 ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Λύκειο της Βαρβακείου Προτύπου Σχολής. Το 1941 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, ενώ το 1942 έλαβε και πτυχίο από τη Σχολή Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών. Το 1955 έλαβε Masters of Arts από το Kings College του Λονδίνου. Την ίδια χρονιά το ίδιο ίδρυμα του απένειμε το βραβείο Burrows για τις ελληνικές σπουδές. Το 1957 αναγορεύθηκε Doctor of Philosophy στο ίδιο ίδρυμα. Το 1961 έλαβε πτυχίο της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών.
Από το 1959 έως το 1966 υπηρέτησε ως ερευνητής στο Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ίδρύματος Ερευνών,ενώ την περίοδο 1965-1967 δίδαξε νεοελληνική λογοτεχνία στους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Το 1965 διορίσθηκε άμισθος και το 1969 εντεταλμένος υφηγητής Νεώτερης Ελληνικής Φιλολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, με θέμα της διατριβής επί υφηγεσία το περιοδικό Πανδώρα. Το 1968 έκλέχτηκε έκτακτος καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, χωρίς όμως να τοποθετηθεί, και το 1970 τακτικός καθηγητής της Νεώτερης Ελληνικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης. Εκεί θα διοριστεί τον Μάρτιο του 1972. Υπηρέτησε στην έδρα αυτή μέχρι τον Μάιο του 1984. Δίδαξε νεοελληνική λογοτεχνία στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Τα χρονικά διαστήματα 1979-1981,1991-1993 υπήρξε πρόεδρος της επιτροπής των Κρατικών Βραβείων λογοτεχνίας του Υπουργείου Πολιτισμού.
Διετέλεσε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της και αντιπρόεδρός της. Μελος και από το 1987 πρόεδρος του Ιδρύματος Κωστή Παλαμά. Το 1984 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην Τάξη Γραμμάτων και Τεχνών. Στο ίδρυμα αυτό υπήρξε επίσης, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη και από το 1991 Γενικός Γραμματέας του. Το 1994 διετέλεσε Γραμματέας των Δημοσιευμάτων της Ακαδημίας. Στη περίοδο των σπουδών του στην Αγγλία υπήρξε συνεργάτης της Ελληνικής Υπηρεσίας του BBC από το 1954 έως το 1955.
Το κριτικό έργο του Απόστολου Σαχίνη
Τα πεδία της κριτικής ενασχόλησής του είναι το έργο νεώτερων συγγραφέων, η παραγωγή παλαιότερων πεζογράφων, λογοτεχνικά ρεύματα, τεχνοτροπικές τάσεις (ιστορικό μυθιστόρημα, αισθητισμός),ιστορία και θεωρία της κριτικής. Ο Σαχίνης, όπως επισημαίνει ο καθηγητής Παναγιώτης Μαστροδημήτρης, «συνδύασε τον αξιολογικό στοχασμό με την ερευνητική γνώση και πρότεινε [...] μιαν ενιαία αντίληψη της μελέτης της λογοτεχνίας (αξιοποιώντας ωφέλιμα το αγγλοσαξονικό πρότυπο του scholar-critic»)
Συγγραφικό έργο
Συνεργάστηκε γράφοντας φιλολογικές κριτικές με τα περιοδικά Τα Νέα Γράμματα, Αγγλοελληνική Επιθεώρηση, Νέα Εστία, Εποχές (περιοδικό), Νέα Πορεία,Ευθύνη από το 1945 έως το 1967 με την εφημερίδα Έθνος. Έχει γράψει άρθρα στα λεξικά παγκόσμιας λογοτεχνίας Dizionario Bombiani, Kindlers Literatur Lexikon.
Πηγές
Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Ειδική εκλογή κυβερνήτη της Δυτικής Βιρτζίνια 2011
Οι εκλογές κυβερνήτη της Δυτικής Βιρτζίνια 2011 ήταν μια ειδική εκλογή στις 4 Οκτωβρίου 2011 για να πληρωθεί το αξίωμα του Κυβερνήτη της Δυτικής Βιρτζίνια. Το αξίωμα έμεινε κενό με την παραίτηση του Κυβερνήτη Τζο Μαντσίν, ο οποίος εκλέχθηκε για να αναλάβει την έδρα του Ρόμπερτ Μπερντ στην Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών το 2010 μετά τον θάνατο του Μπερντ. Ο Πρόεδρος της Πολιτειακής Γερουσίας Ερλ Ρέι Τόμπλιν, πρώτος στην γραμμή διαδοχής, αναρρήθηκε στην θέση του κυβερνήτη το 2010. Στις 18 Ιανουαρίου 2011 το Ανώτατο Δικαστήριο της Δυτικής Βιρτζίνια αποφάσισε ότι έπρεπε να διεξαχθεί μια εκλογή για το αξίωμα του Κυβερνήτη ούτως ώστε ένας νέος Κυβερνήτης να τοποθετηθεί στις 15 Νοεμβρίου 2011, ακριβώς ένα έτος μετά την παραίτηση του Μαντσίν και την ανάληψη του αξιώματος από τον Τόμπλιν. Η προκριματική εκλογή διεξάχθηκε στις 14 Μαΐου. Ο Τόμπλιν και ο Ρεπουμπλικανός Μπιλ Μάλονι κέρδισαν τους αντίστοιχους προκριματκούς των κομμάτων τους.
Ο Τόμπλιν ανακηρύχθηκε νικητής της εκλογής από το Associated Press στις 4 Οκτωβρίου 2011 και ορκίσθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2011 Κατηγορία:Δυτική Βιρτζίνια
Μαξ Χορκχάιμερ
Ο Μαξ Χορκχάιμερ (Max Horkheimer, 14 Φεβρουαρίου 1895 - 7 Ιουλίου 1973) ήταν Γερμανός φιλόσοφος και κοινωνιολόγος, θεωρητικός του Μαρξισμού, ιδρυτής και πρωτοπόρος στοχαστής της «Κριτικής θεωρίας» (ή γενικότερα, ιδρυτικό μέλος της Σχολής της Φρανκφούρτης).
Βιογραφία
Ο Χορκχάιμερ γεννήθηκε στη Στουτγκάρδη σε μια εβραϊκή οικογένεια. Λόγω οικογενειακής πίεσης, δεν επεδίωξε εξ αρχής ακαδημαϊκή καριέρα, και εγκατέλειψε το γυμνάσιο στην ηλικία των δεκαέξι ετών για να εργαστεί στο εργοστάσιο του πατέρα του. Εντούτοις, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, όπου σπούδασε φιλοσοφία και ψυχολογία. Στη συνέχεια μετακόμισε στη Φρανκφούρτη, όπου σπούδασε υπό τον Hans Cornelius. Εκεί συνάντησε τον Τέοντορ Αντόρνο, πολλά χρόνια νεότερό του, με τον οποίο θα ανέπτυσσε μια μακροχρόνια φιλία και μια δημιουργική σχέση συνεργασίας.
Το 1925, ο Χορκχάιμερ ανακηρύχθηκε υφηγητής με τη διατριβή του υπό τον τίτλο Η Κριτική της Κριτικής Ικανότητας του Καντ ως Μεσολάβηση μεταξύ της Πρακτικής και Θεωρητικής Φιλοσοφίας, που έγραψε υπό τον Cornelius. Διορίστηκε ως Υφηγητής το επόμενο έτος. Όταν η διεύθυνση του Ινστιτούτου για την Κοινωνική Έρευνα έμεινε κενή το 1930, εκλέχθηκε σε αυτήν τη θέση. Τον ίδιο χρόνο ο Χορκχάιμερ ανέλαβε την έδρα της κοινωνικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Τον επόμενο χρόνο η έκδοση του Ινστιτούτου Zeitschrift für Sozialforschung ξεκίνησε, με τον Χορκχάιμερ ως εκδότη της.