cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγία Δευτέρα Αιτωλοακαρνανίας
Η Αγία Δευτέρα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πεντακόρφου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παρακαμπυλίων, του δήμου Αγρινίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
H Αγία Δευτέρα είναι ορεινός οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται σε ορεινή περιοχή του βορειοανατολικού Παναιτωλικού (κορυφή «Αετόπετρα» 636 μ.), νοτιοδυτικά του χωριού Πεντάκορφου και πάνω στον μικρό ποταμό Ζέρβα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 455. Απέχει 74 χλμ. περίπου Β. του Μεσολογγίου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στον δήμο Πρακαμπυλίων του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Παρακαμπυλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγρινίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Microsoft Pinball Arcade
Το Microsoft Pinball Arcade είναι ένα βιντεοπαιχνίδι φλίπερ από την Microsoft. Κυκλοφόρησε στις 15 Δεκεμβρίου του 1998 για τα Microsoft Windows και 2001 για το Game Boy Color. Το παιχνίδι είναι μια συλλογή από εφτά αληθινά τραπέζια φλίπερ από την εταιρία Gottlieb: τα Baffle Ball (1931), Humpty Dumpty (1947), Knock Out (1950), Slick Chick (1963), Spirit of 76 (1975), Haunted House (1982) και Cue Ball Wizard (1992).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1998 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Color Κατηγορία:Παιχνίδια της Microsoft Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια pinball
Γκρίζα μαγκούστα του Ακρωτηρίου
Η Γκρίζα μαγκούστα του Ακρωτηρίου (Galerella pulverulenta), ονομαζόμενη επίσης και μικρή γκρίζα μαγκούστα, είναι μαγκούστα ενδημική στη νότια Αφρική.
Εμφάνιση
Είναι ένα μικρό είδος (μήκους 55-69 εκατοστομέτρων και βάρους 0,5 - 1,0 χιλιόγραμμων). Έχει σκούρο γκρι χρώμα και η άκρη της ουράς είναι πιο σκούρα. Τα πόδια είναι πιο σκούρα γκρι από το υπόλοιπο σώμα. Έχει χαρακτηριστικό επιμήκη σωματότυπο μαγκούστας. Τα αυτιά είναι μικρά και στρογγυλά και βρίσκονται στις πλευρές του κεφαλιού. Η ουρά είναι μακριά και φουντωτή. Τα δόντια παρουσιάζουν προσαρμογές τόσο για την κοπή όσο και για τη σύνθλιψη.
Διατροφή και συμπεριφορά
Η γκρίζα μαγκούστα του Ακρωτηρίου τρέφεται κυρίως με έντομα και μικρά τρωκτικά, αλλά τρώει επίσης πτηνά, μικρά ερπετά, αμφίβια, άλλα ασπόνδυλα, και φρούτα. Είναι επίσης γνωστό ότι τρώει νεκρούς οργανισμούς και σκουπίδια.
Είναι κυρίως εντομοφάγο ζώο αλλά και σαρκοφάγο. Τα έντομα και άλλα αρθρόποδα, όπως αράχνες, πιάνονται στο έδαφος και στη συνέχεια κρατιούνται με τα μπροστινά πόδια και τρώγονται. Τα μεγαλύτερα θηράματα, όπως τα τρωκτικά, καταδιώκονται και σκοτώνονται με δάγκωμα στο κεφάλι. Οι μεγάλες λείες κόβονται σε κομμάτια μεγέθους δαγκωματιάς με τα δόντια.
Τα μικρά τρωκτικά, ιδίως ο Ωτόμυς και ο Ραβδόμυς, είναι τα πιο σημαντικά διατροφικά στοιχεία. Κατ' εξαίρεση επιτίθεται σε ανήλικους λαγούς και σε νεαρές μικρές αντιλόπες.
Κατανομή
Μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες το είδος εθεωρείτο ότι ήταν ενδημικό στην Επαρχία του Ακρωτηρίου, αλλά τώρα είναι γνωστό ότι απαντάται σε μεγάλο μέρος του υπολοίπου της Νότιας Αφρικής και στα δυτικά, προς τα βόρεια στη νότια Ανγκόλα. Δεν έχει ακόμη διασαφηνιστεί πώς είναι συνεχής η κατανομή, ούτε πόσο μεγάλο μέρος αυτής της ευρύτερης παρουσίας οφείλεται στην επέκταση της κατανομής της. Η πυκνότητά του πληθυσμού της σε περιοχές όπου είναι εγκατεστημένο το είδος, κυμαίνεται από μία μαγκούστα ανά 60 εκτάρια σε μία ανά δύο εκτάρια.
Βιότοπος
Ζει στις μακίες (φάινμπος), στους ημιερημικούς θαμνώνες (Καρού) στις λόχμες και στα δάση. Ωστόσο δεν απαντάται στις ποώδεις διαπλάσεις. Συχνά ζουν κοντά στον άνθρωπο, συχνά κάτω από τα πατώματα των χώρων της κατοικίας ή και στις παρυφές των προαστίων. Όταν συνηθίσει την ανθρώπινη παρουσία μπορεί να ανεχθεί κοντινή προσέγγιση.
Συμπεριφορά
Η γκρίζα μαγκούστα του Ακρωτηρίου είναι ζώο ημερόβιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερπηστίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Απολλώς
Ο Απολλώς (πιθανόν σύντμηση του Απολλώνιος) ήταν Χριστιανός κήρυκας του 1ου αι. μ.Χ..
Βιογραφία
Ο Απολλώς όντας Ιουδαίος από την Αλεξάνδρεια, ήταν δυναμικός ρήτορας πολύ καλός γνώστης των Γραφών. Πίστεψε στον Ιησού Χριστό από το κήρυγμα του Ιωάννη του Βαπτιστή. Αρχικά γνώριζε μόνο το βάπτισμα του Ιωάννη. Όταν το 56 μ.Χ. πήγε στην Έφεσο για να μιλήσει στην συναγωγή που υπήρχε εκεί, συνάντησε τον Ακύλα και τη σύζυγο του Πρίσκιλλα, οι οποίοι τον δίδαξαν με μεγαλύτερη ακρίβεια σχετικά με τον Ιησού Χριστό. Ο Απολλώς αφού κήρυξε θαρρετά μέσα στη συναγωγή της Εφέσου, αργότερα πήγε στην Κόρινθο και την υπόλοιπη Αχαΐα, όπου παρουσιάστηκε με συστατικές επιστολές απ' την εκκλησία της Εφέσου.
Η Λουθηρανική εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 13 Φεβρουαρίου.
Προς Εβραίους
Ο Μαρτίνος Λούθηρος και μερικοί ακόμα σύγχρονοι μελετητές υποστήριξαν πως ο Απολλώς θα μπορούσε να είναι ο συγγραφέας της προς Εβραίους επιστολής, αντί για τον Βαρνάβα, άλλον έναν απόστολο που θεωρείται ως πιθανός της συγγραφέας.
Υποσημειώσεις
Απολλως Απολλως Απολλώς Απολλώς Απολλώς Κατηγορία:Επίσκοποι του 1ου αιώνα
Βαράμης Ε΄ της Περσίας
Ο Βαράμης Ε΄ της Περσίας (406 - 438) ήταν ο 14ος βασιλιάς της Περσίας από τη δυναστεία των Σασσανιδών μεταξύ 421 και 438), γιος και διάδοχος του βασιλιά της Περσίας Ισδεγέρδη Α'. Κέρδισε τη μάχη της διαδοχής και ξεκίνησε σκληρούς διωγμούς εναντίον των χριστιανών κάτι που τον έφερε σε σύγκρουση με το ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος. Οι πόλεμοι έληξαν (422) χωρίς κανένα αποτέλεσμα και για τους δύο. Το πρόβλημα της έλλειψης βασιλιά στην Αρμενία ήταν έντονο, ο ίδιος ο Βαράμης ήταν της άποψης ότι θα έπρεπε το στέμμα να δοθεί στην τοπική δυναστεία των Αρσακιδών γι´αυτό έστεψε βασιλιά τον νεαρό Αρταξέρξη Δ' (422) γιο του Βραχμσαπώρ. Οι ευγενείς της Αρμενίας έντονα δυσαρεστημένοι με την ανικανότητα του, κάλεσαν τον ίδιο τον Βαράμη να ενσωματώσει την Αρμενία στην Περσική αυτοκρατορία. Ο Βαράμης Ε΄ ανταποκρίθηκε θετικά (428) παρά την έντονη αντίδραση του χριστιανού επισκόπου (Καθολικού) της Αρμενίας Ισαάκ ο οποίος δεν ήθελε η χώρα του να βρίσκεται υπό την διοίκηση αλλόθρησκων βλέποντας μπροστά του τον μεγάλο κίνδυνο για την χριστιανική θρησκεία της Αρμενίας. Ένα μεγάλο πρόβλημα που δημιουργήθηκε την δεύτερη δεκαετία της βασιλείας του Βαράμη Ε' ήταν η επίθεση των Εφθαλιτών Ούννων από τον βορρά. Προσποιήθηκε ότι συνθηκολόγησε αλλά σε λίγο τους έπιασε απροετοίμαστους και τους έσφαξε όλους. Η συντριβή των Ούννων ήταν η αιτία να υμνηθεί ο Βαράμης σε πολλά λογοτεχνικά Περσικά κείμενα της εποχής του ως ήρωας πολλών θρύλων. Ήταν μεγάλος λάτρης της Περσικής λογοτεχνίας και ποίησης, και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ισδιγέρδης Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Δυναστεία των Σασσανιδών
Ουίλιαμ Χάουαρντ Ταφτ
Ο Ουίλιαμ Χάουαρντ Ταφτ (William Howard Taft, 15 Δεκεμβρίου 1857 – 8 Μαρτίου 1930) υπηρέτησε ως ο 27ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (1909-1913) καθώς και ως ο 10ος Αρχιδικαστής των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1921 έως το 1930, γεγονός που τον καθιστά το μόνο πρόσωπο που κατείχε και τα δύο αυτά αξιώματα. Ο Ταφτ εκλέχτηκε Πρόεδρος το 1908, ενώ το 1909 διαδέχθηκε τον Θίοντορ Ρούζβελτ, στην επανεκλογή του ηττήθηκε το 1912, από τον Γούντροου Ουίλσον, αφού πρώτα ο Ρούζβελτ κατέβηκε στις εκλογές με δικό του κόμμα, αποδυναμώνοντας έτσι τους Ρεπουμπλικανούς. Το 1921 ο Πρόεδρος Ουόρεν Χάρντινγκ ανέθεσε την ηγεσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου στον Ταφτ, αξίωμα, που κράτησε σχεδόν έως και λίγες ημέρες πριν πεθάνει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημοι:
Λόγοι:
Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Καθηγητές στο Πανεπιστήμιο Γέιλ
Άγιος Γεώργιος Αμμοχώστου
Ο Άγιος Γεώργιος είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Αιμιλία (περιοχή)
Με την ονομασία Αιμιλία (Emilia, προφέρεται Εμίλια) φερόταν παλαιότερα μια ευρεία περιοχή της Βόρειας Ιταλίας, στη βάση της μεγάλης ιταλικής χερσονήσου. Την ονομασία της είχε λάβει από την «Αιμιλία οδό» που διέσχιζε την περιοχή την οποία είχε κατασκευάσει ο Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος το 187 π.Χ. προς τιμή του οποίου και έφερε την ονομασία η οδός.
Την περιοχή αυτή κατοικούσαν Κέλτες και Ετρούσκοι. Επί αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου η Αιμιλία αποτελούσε την 8η περιφέρεια. Αργότερα και περίπου μέχρι τον 4ο αιώνα αποτελούσε τελείως ξεχωριστή επαρχία μαζί με την Λιγυρία.
Στον Μεσαίωνα είχε κατανεμηθεί σε διάφορα μικρά βασίλεια όπου ένα μέρος αυτών είχαν περιέλθει προσωρινά στη Γαλλία. Τελικά το 1860 η Αιμιλία ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Ιταλίας. Από το 1948 η όλη περιοχή της Αιμιλίας μετονομάστηκε σε Εμίλια-Ρομάνια που αποτελεί μία από τις σύγχρονες είκοσι περιφέρειες της Ιταλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ιταλίας Κατηγορία:Εμίλια-Ρομάνια
Σιγκνάλ Ιντούνα Παρκ
Το Σιγκνάλ Ιντούνα Παρκ (Signal Iduna Park, μέχρι το Νοέμβριο 2005 γνωστό και ως Westfalenstadion) είναι ποδοσφαιρικό στάδιο στο Ντόρτμουντ της Γερμανίας. Η ομάδα της Μπορούσια Ντόρτμουντ χρησιμοποιεί το στάδιο για τους εντός έδρας αγώνες της. Με συνολική χωρητικότητα 81.264 είναι το μεγαλύτερο στάδιο της Γερμανίας. Η UEFA το αξιολόγησε ως γήπεδο «πέντε αστέρων». Βρίσκεται νότια της ομοσπονδιακής οδού B1 και κοντά στις εγκαταστάσεις του Westfalenhalle.
Χωρητικότητα
Η συνολική χωρητικότητα του γηπέδου είναι 81.264. Λόγω των κανονισμών της FIFA και της UEFA, θα μειωθεί στους 65.982 θεατές στα παιχνίδια του Παγκοσμίου Κυπέλλου, του Τσάμπιονς Λιγκ και του Κυπέλλου UEFA. Η συνολική χωρητικότητα του γηπέδου περιλαμβάνει 3.500 διακεκριμένες θέσεις, θέσεις για τον Τύπο, 11 σουίτες και θέσεις για αναπηρικές πολυθρόνες.
Εμπορικοί πάγκοι, εστιατόρια και καταστήματα γρήγορου φαγητού υπάρχουν τόσο μέσα στο στάδιο, όσο και γύρω από αυτό.
Μετονομασία
Βάσει συμφωνίας μεταξύ της Μπορούσια Ντόρτμουντ και της ασφαλιστικής εταιρείας Signal Iduna, η οποία θα είναι ο χορηγός του ονόματος του γηπέδου μέχρι τη σεζόν 2010/11, το παραδοσιακό Westfalenstadion μετονομάστηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2005 Signal Iduna Park. Με τις ανάλογες επιτυχίες η Ντόρτμουντ έτσι θα κερδίσει μέχρι και 20 εκατομμύρια ευρώ. Αναλόγως και η στάση Westfalenhalle της Deutsche Bahn AG μετονομάστηκε τον Δεκέμβριο 2006 Signal Iduna Park.
Η απόφαση της τοπικής διοίκησης της πόλης Ντόρτμουντ για την μετονομασία κοντινής οδού σε Am Westfalenstadion στις αρχές του 2006 προκάλεσε την δυσαρέσκεια του προεδρείου της Μπορούσια Ντόρτμουντ, αφού έκρινε την απόφαση ως μη ευαίσθητη απέναντι στον χορηγό του σταδίου. Αντιθέτως η απόφαση είχε καλή απήχηση στο οπαδικό κοινό της ομάδας, αφού αποτελεί συνέχεια μιας παράδοσης.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, Γερμανία 2006
Το πρόγραμμα των αγώνων που έγιναν στο Signal Iduna Park κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Γερμανία Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2006 Κατηγορία:Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1974
OpenGL
Open Graphics Library (OpenGL) είναι μια Διεπαφή Προγραμματισμού Εφαρμογών για την απόδοση 2D και 3D Γραφικών. Είναι ανεξάρτητο λειτουργικού συστήματος και συνήθως αλληλεπιδρά με την κάρτα γραφικών ώστε να πετύχει ταχύτερη απόδοση γραφικών. Χρησιμοποιείται εκτενώς στα εργαλεία σχεδίασης μέσω υπολογιστή (αγγλ. CAD), στα βιντεοπαιχνίδια, στην εικονική και επαυξημένη πραγματικότητα, σε εξομοιωτές πτήσης, και στις επιστημονικές οπτικοποιήσεις.
Το OpenGL αναπτύχθηκε το 1991 από την Silicon Graphics (SGI) και από τον Ιούλιο του 2006 αναπτύσσεται από την μη-κερδοσκοπική κοινοπραξία Khronos Group.
Σχεδίαση
μικρογραφία|400x400εσ|Διάγραμμα της αρχιτεκτονικής του OpenGL Το πρότυπο OpenGL περιγράφει μία αφηρημένη Διεπαφή Προγραμματισμού Εφαρμογών η οποία είναι σχεδιασμένη ώστε να υλοποιείται στο υλικό υπολογιστών, παρόλο που είναι δυνατό να υλοποιηθεί πλήρως και στο λογισμικό.
Ανάπτυξη
To OpenGL είναι μία εξελισσόμενη Διεπαφή Προγραμματισμού Εφαρμογών. H κοινοπραξία Khronos Group ενημερώνει το πρότυπο OpenGL με νεότερες εκδόσεις που επεκτείνουν την διεπαφή με νέες δυνατότητες. Οι λεπτομέρειες κάθε έκδοσης αποφασίζονται από κοινού από τα μέλη την κοινοπραξίας η οποία περιλαμβάνει κατασκευαστές καρτών γραφικών, σχεδιαστές λειτουριγκών συστημάτων και εταιρίες τεχνολογίας όπως η Mozilla και η Google.
Εκτός από τα χαρακτηριστικά που είναι απαραίτητα από την κυρίως διεπαφή, οι κατασκευαστές καρτών γραφικών μπορούν να παρέχουν επιπρόσθετες λειτουργίες στην μορφή των επεκτάσεων. Οι επεκτάσεις μπορούν να εισάγουν νέες μεθόδους (ρουτίνες), σταθερές και μπορούν να τροποποιήσουν ή και να αφαιρέσουν περιορισμούς από υπάρχουσες μεθόδους του OpenGL. Οι κατασκευαστές μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις επεκτάσεις για δημιουργήσουν δικές τους διεπαφές χωρίς να χρειάζονται την υποστήριξη άλλων κατασκευαστών ή ολόκληρης της κοινοπραξίας, το οποίο αυξάνει σημαντικά την ευελιγία του προτύπου OpenGL. Όλες οι επεκτάσεις είναι ορισμένες και συγκεντρωμένες στο OpenGL Registry.
Κάθε επέκταση σχετίζεται με ένα αναγνωριστικό, ανάλογα με το όνομα της εταιρείας που την ανέπτυξε. Για παράδειγμα, το αναγνωριστικό της Nvidia είναι NV, το οποίο είναι μέρος του ονόματος επέκτασης, της σταθεράς  , και της μεθόδου. Αν πολλοί κατασκευαστές συμφωνούν να υλοποιήσουν την ίδια λειτουργία χρησιμοποιώντας την ίδια Διεπαφή Προγραμματισμού Εφαρμογών, μια κοινή επέκταση μπορεί να εκδοθεί με το αναγνωριστικό EXT. Σε τέτοιες περιπτώσεις, αν η κριτική επιτροπή του Khronos Group (Arhitecture Review Board) δώσει την εγκρισή της, χρησιμοποιείται το αναγνωριστικό ARB.
Τα χαρακτηριστικά που προσθέτει κάθε νέα έκδοση του OpenGL διαμορφώνονται τυπικά από τον συνδυασμό χαρακτηριστικών διάφορων επεκτάσεων, και ειδικότερα επεκτάσεων του τύπου ARB ή EXT.
Ιστορία
Την δεκαετία του 1980, η ανάπτυξη λογισμικού συμβατό με μεγάλο εύρος υλικού γραφικών ήταν μεγάλη πρόκληση. Οι προγραμματιστές λογισμικού, έγραφαν εξειδικευμένες διεπαφές για κάθε υλικό υπολογιστών το οποίο ήταν πολύ ακριβό και αυξανε κατά πολύ τον όγκο της εργασίας.
Στις αρχές τις δεκατίες του 1990, η Silicon Graphics (SGI) αποτελούσε ηγετική δύναμη στον τομέα των 3Δ γραφικών. Η Διεπαφή Προγραμματισμού Εφαρμογών IrisGL που είχαν αναπτύξει υιοθετήθηκε από την βιομηχανία και επίσκιασε το PHIGS που ήταν βασισμένο σε ανοικτά πρότυπα. Αυτό συνέβη διότι το IrisGL θεωρούνταν ευκολότερο στην χρήση και επειδή υποστήριζε απόδοση immediate mode ενώ το PHIGS ήταν δύσχρηστο και απαρχαιωμένο.
Οι ανταγωνιστές της Silicon Graphics (μεταξύ των οποίων οι Sun Microsystems, Hewlett-Packard και IBM) έφερναν στην αγορά υλικό που υποστηρίζονταν από επεκτάσεις του προτύπου PHIGS. Αυτό οδήγησε στην συρρίκνωση του μεριδίου της αγοράς της SGI καθώς περισσότεροι προμηθευτές υλικού 3Δ γραφικών έμπαιναν στην αγορά. Σε μία προσπάθεια να επηρρεάσει την αγορά, η SGI αποφάσισε να μετατρέψει το IrisGL σε ανοικτό πρότυπο το OpenGL.
Ένας από του περιορισμούς του IrisGL ήταν οτι έδινε πρόσβαση μόνο σε δυνατότητες που υποστηρίζονταν από το υλικό. Αν το υλικό δεν υποστήριζε κάποια δυνατότητα τότε η εφαρμογή δεν μπορούσε να το χρησιμοποιήσει. To OpenGL ξεπέρασε αυτό το πρόβλημα με υποστήριξη μέσω λογισμικού για χαρακτηριστικά που δεν υποστηρίζονταν από το υλικό. Αυτό επέτρεψε τις εφαρμογές να χρησιμοποιούν ανώτερα γραφικά σε συστήματα χαμηλών δυνατοτήτων. To OpenGL καθιέρωσε τον τρόπο επικοινωνίας με το υλικό, ανέθεσε την ανάπτυξη των διεπαφών υλικού (device drivers) στους κατασκευαστές και την διαχείριση των παραθύρων στα λειτουργικά συστήματα. Επιτυχγάνοντας να κάνει όλα τα διαφορετικά είδη υλικού γραφικών να μιλάνε την ίδια γλώσσα, έδωσε στους προγραμματιστές μια πλατφόρμα υψηλού επιπέδου για την ανάπτυκη λογισμικού 3Δ γραφικών.
Το 1992, η SGI έπαιξε σημαντικό ρόλο στην δημιουργία του OpenGL Architecture Review Board (OpenGL ARB), την ομάδα από εταιρίες που θα συντηρούσαν και θα επέκτειναν το πρότυπο OpenGL στο μέλλον.
To 1994, η SGI πειραματίστηκε με την ιδέα του "OpenGL++" που περιείχε στοιχεία όπως διεπαφές γράφου-σκηνής. Το πρότυπο κυκλοφόρησε ανάμεσα σε διάφορους ενδιαφερόμενους αλλά δεν κατάφερε τελικά να εμπορικοποιηθεί.
Το 1995 κυκλοφόρησε το Direct3D από την Microsoft, το οποίο έγινε ο κυρίως ανταγωνιστής του OpenGL. Στις 17 Δεκεμβρίου του 1997, η Microsoft και η SGI ξεκίνησαν το Fahrenheit προτζεκτ το οποίο είχε ως στόχο την ενοποίηση του OpenGL και του Direct3D. Το 1998 η Hewlett-Packard συμμετείχε σε αυτή την προσπάθεια. Αρχικά το εγχείρημα έδειξε ότι μπορεί να φέρει την τάξη στον κόσμο των διαδραστικών 3Δ γραφικών, αλλά λόγω οικονομικών περιορισμών στην SGI, στρατηγικών αποφάσεων της Microsoft, και έλλειψη υποστήριξης από την βιομηχανία, εγκαταλείφθηκε το 1999.
Τον Ιούλιο του 2006, το OpenGL Architecture Review Board ψήφισε να μεταφέρει τον έλεγχο του προτύπου OpenGL στο Khronos Group.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γραφικά υπολογιστών Κατηγορία:Λογισμικό Κατηγορία:Εικονική πραγματικότητα Κατηγορία:Διεπαφές
Μιχαήλ Μυριδάκης
Ο Μιχαήλ Μυριδάκης του Παύλου (1895 - 4 Φεβρουαρίου 1984) ήταν Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Ζακύνθου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο. Εργάστηκε στον ΟΤΕ. Για πρώτη φορά κατήλθε στην πολιτική με το Κόμμα Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1932, χωρίς να εκλεγεί.
Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, πολέμησε τον κατακτητή εντασσόμενος στον ΕΔΕΣ υπό τον Ναπολέοντα Ζέρβα.
Εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1956 και επανεξελέγη στις εκλογές των ετών 1958, 1961, 1963 και του 1964.
Απεβίωσε στην Αθήνα το Φεβρουάριο του 1984.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Δίκτυο Δημιουργικών Πόλεων
μικρογραφία| Φωτογραφία του λογότυπου του δικτύου Δημιουργικών Πόλεμων στη [[Γιοκοχάμα, Ιαπωνία.]] Το Δίκτυο Δημιουργικών Πόλεων της UNESCO ( UCCN ) είναι ένα έργο της UNESCO που ξεκίνησε το 2004 για την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των πόλεων που αναγνώρισαν τη δημιουργικότητα ως σημαντικό παράγοντα στην αστική τους ανάπτυξη. Υπάρχουν 180 πόλεις από 72 χώρες στο δίκτυο. , υπάρχουν συνολικά 295 δημιουργικές πόλεις από 90 χώρες στον κόσμο.
Το δίκτυο στοχεύει στην προώθηση της αμοιβαίας διεθνούς συνεργασίας με και μεταξύ των πόλεων-μελών που δεσμεύονται να επενδύσουν στη δημιουργικότητα ως κινητήρια δύναμη για βιώσιμη αστική ανάπτυξη, κοινωνική ένταξη και πολιτιστική ζωντάνια. Το Δίκτυο αναγνωρίζει τα ακόλουθα δημιουργικά πεδία:
Design
Το έργο Design Cities της UNESCO αποτελεί μέρος του ευρύτερου Δικτύου Δημιουργικών Πόλεων. Για να εγκριθούν ως Πόλη Σχεδιασμού, οι πόλεις πρέπει να πληρούν ορισμένα κριτήρια που ορίζει η UNESCO. Οι Πόλεις Σχεδιασμού είναι:
Media Arts
Το Γιορκ (Ηνωμένο Βασίλειο) έγινε Δημιουργική Πόλη των Τεχνών των Μέσων της UNESCO το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημιουργικότητα Κατηγορία:UNESCO
Ελεφαντουργική
Η ελεφαντουργική είναι η τέχνη της γλυπτικής κατεργασίας (σμιλέματος) του ελεφαντόδοντου για τη δημιουργία διάφορων έργων τέχνης. Ο αντίστοιχος τεχνίτης ονομάζεται ελεφαντουργός και το καλλιτεχνικό έργο ή κομψοτέχνημα από ελεφαντόδοντο ονομάζεται ελεφαντούργημα.
Η τέχνη αυτή ασκείται από τους ανθρώπους από την Προϊστορική εποχή. Το ελεφαντόδοντο ή φίλντισι ήταν συνήθως ένα σπάνιο και ακριβό υλικό, και αντίστοιχη ήταν και η διακοσμητική του χρήση, παρότι το άνοιγμα του εσωτερικού της Αφρικής μετά τις εξερευνήσεις του 19ου αιώνα κατέστησε διαθέσιμες πολύ μεγαλύτερες ποσότητες. Η γλυπτική του ελεφαντόδοντου μπορεί να επιτύχει πολύ μικρή λεπτομέρεια στην απόδοση του θέματος, περιορίζεται όμως στο συνολικό μέγεθος του έργου από το πεπερασμένο μέγεθος (κυρίως το πάχος) των χαυλιοδόντων από τους οποίους προέρχεται η πρώτη ύλη. Εξάλλου, επειδή η ανακύκλωσή του είναι δύσκολη και δεν έχει την αξία των ανακυκλωμένων πολύτιμων μετάλλων, πολύ μεγαλύτερο ποσοστό φιλντισένιων έργων τέχνης έχουν σωθεί διαχρονικά από το αντίστοιχο πσοστό έργων φτιαγμένων από άλλα υλικά. Για τον λόγο αυτό, η ελεφαντουργική έχει ιδιαίτερη σημασία για τη μεσαιωνική τέχνη της δυτικής Ευρώπης και τη Βυζαντινή τέχνη, καθώς ελάχιστα έργα μνημειακής γλυπτικής από τη συγκεκριμένη περίοδο παράχθηκαν ή έχουν σωθεί μέχρι σήμερα.
Το υλικό
Η κυριότερη πηγή του ελεφαντόδοντου είναι οι χαυλιόδοντες του ελέφαντα, αλλά έχει χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς φίλντισι από πολλά άλλα θηλαστικά με χαυλιόδοντες ή και μεγάλα δόντια. Χημικώς, η σύσταση είναι η ίδια με αυτή των ανθρώπινων δοντιών: το εξωτερικό στρώμα σμάλτου, το κυρίως σώμα οδοντίνης και το εσωτερικό οστεΐνης. Για χρήση στην ελεφαντουργική οι δύο τελευταίες ουσίες είναι χρησιμοποιήσιμες από τα περισσότερα ζώα, αλλά ο σμάλτος συνήθως είναι υπερβολικά σκληρός για να σμιλευτεί και τότε χρειάζεται να φύγει με λειοτρίβηση, π.χ. στην περίπτωση του ιπποπόταμου, του οποίου ο σμάλτος στα μεγαλύτερα δόντια έχει τη σκληρότητα του νεφρίτη (περίπου 6 στην Κλίμακα Μος). Αλλά το φίλντισι από ελέφαντα, εκτός από το μεγαλύτερο όγκο των τεμαχίων προς επεξεργασία, είναι σχετικώς μαλακό και ομοιογενές. Το είδος του ζώου από το οποίο προέρχεται το ελεφαντόδοντο μπορεί συνήθως να προσδιορισθεί με εξέταση κάτω από υπεριώδες φως, οπότε οι διαφορετικοί τύποι δείχνουν διαφορετικές αποχρώσεις.
Η ηλικίας 25 χιλιάδων ετών «Αφροδίτη του Μπρασεμπουί» (Brassempouy), ίσως η αρχαιότερη ρεαλιστική απεικόνιση του ανθρώπινου προσώπου και ένα από τα πρώτα έργα γλυπτικής του ανθρώπινου πολιτισμού, σμιλεύτηκε από χαυλιόδοντα μαμούθ, πρόσφατα σκοτωμένου χωρίς αμφιβολία. Στη βόρεια Ευρώπη του πρώιμου Μεσαίωνα το φίλντισι από θαλάσσιο ίππο ήταν το ευκολότερα προμηθεύσιμο από εμπόρους Βίκινγκ (την εποχή εκείνη θαλάσσιοι ίπποι βρίσκονταν πιθανώς πολύ νοτιότερα από σήμερα ). Εξάλλου, η γλυπτική σε οστά ζώων χρησιμοποιήθηκε από πολλούς πολιτισμούς που δεν είχαν πρόσβαση σε ελεφαντόδοντο ή ως ένα κατά πολύ φθηνότερο υποκατάστατο.
Στην Ευρώπη
thumb|295px|Το [[Δίπτυχο του Μπαρμπερίνι απεικονίζει ένα νικηφόρο Βυζαντινό Αυτοκράτορα των αρχών του 6ου αιώνα. Στην παράσταση του κάτω μέρους ένας χαυλιόδοντας ελέφαντα διακρίνεται ανάμεσα στα μεταφερόμενα λάφυρα.]]
Αρχαιότητα και πρώιμος Μεσαίωνας
Ολόκληρα έπιπλα από ελεφαντόδοντο έχουν ανακαλυφθεί, κατασκευασμένα στην Αρχαία Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία. Στον ελληνικό χώρο έχουν βρεθεί ποικίλα ελεφαντουργήματα μικρών διαστάσεων: διακοσμητικά πλακίδια, αγαλματίδια, πυξίδες με κάλυμμα από φιλντισένια πλακίδια, σφραγίδες κ.ά.. Χαρακτηριστικό είναι ένα πλακίδιο από το Παλαίκαστρο που χρονολογήθηκε στην υστερομινωική περίοδο (ΥΜ I) και φέρει ανάγλυφη παράσταση ενός υπερφυσικού πτηνού. Από τον Μυκηναϊκό Πολιτισμό προέρχεται το φιλντισένιο σύμπλεγμα από δύο θεές με νεαρό θεό στα γόνατά τους (15ος αι. π.Χ.) και δύο βάσεις από καθρέφτες (μετά το 1500 π.Χ., «Τάφος της Κλυταιμνήστρας»). Δύο ανάγλυφα πλακίδια από ελεφαντόδοντο της προγεωμετρικής εποχής έχουν ανακαλυφθεί στα Σπάτα της Αττικής.
Κατά τη Γεωμετρική εποχή η χρήση του ελεφαντόδοντου συνεχίσθηκε και από το τέλος της σώζονται τα γνωστα ειδώλια από τάφο του Κεραμεικού που βρίσκονται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Από αυτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το αγαλματίδιο της θεάς με το καπέλο.
Τα χρυσελεφάντινα γλυπτά είναι μορφές κατασκευασμένες από ένα μίγμα ελεφαντόδοντου (συνήθως για το γυμνό δέρμα) και άλλων υλικών, συνήθως με επιχρύσωση (για τα ενδύματα). Χρησιμοποιήθηκαν για πολλά από τα σημαντικότερα λατρευτικά αγάλματα στην κλασική Αρχαία Ελλάδα και άλλους πολιτισμούς. Το γνωστότερο παράδειγμα αποτελεί το τεράστιο άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου, έργο του Φειδία, που κυριαρχούσε στο εσωτερικό του Παρθενώνα στην Αθήνα. Υπήρχε επίσης από τον ίδιο γλύπτη το Άγαλμα του Ολυμπίου Διός στον Ναό του Δία στην Ολυμπία. Το ελεφαντόδοντο έχει μεγάλη διάρκεια ζωής σε ξηρό και όχι ιδιαίτερα θερμό κλίμα, αλλά στα περισσότερα μέρη δεν διασώζεται για διάστημα αιώνων θαμμένο στο έδαφος και έτσι οι γνώσεις μας για την αρχαιοελληνική ελεφαντουργική είναι περιορισμένες, ενώ αντιθέτως αρκετά ελεφαντουργήματα της ύστερης ρωμαϊκής τέχνης έχουν σωθεί, καθώς δεν θάφτηκαν ποτέ: είναι κυρίως πλάκες από δίπτυχα που κατέληγαν συνήθως στα θησαυροφυλάκια των εκκλησιών.
Ασφαλώς αγαλματίδια και άλλα τέχνεργα των οποίων σώζονται πήλινα ή μαρμάρινα δείγματα κατασκευάζονταν και από ελεφαντόδοντο, αλλά ελάχιστα έχουν σωθεί. Επίσης, σώζονται λιγοστά ρωμαϊκά κουτιά και φέρετρα με σκαλιστές ανάγλυφες πλάκες από ελεφαντόδοντο, και τέτοια έργα αντιγράφονταν κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα — η Πυξίδα του Franks είναι μία αγγλοσαξονική εκδοχή από κόκκαλο φάλαινας του 8ου αιώνα, ενώ η Πυξίδα του Βερόλι μία βυζαντινή από ελεφαντόδοντο ελέφαντα, που φιλοτεχνήθηκε στην Κωνσταντινούπολη περί το έτος 1000 και σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου, στο Λονδίνο. Αμφότερα περιλαμβάνουν μυθολογικές σκηνές (σαξονικές και ελληνικές, αντιστοίχως), που βρίσκονται σε ελάχιστα έργα αυτών των αιώνων. Γενικώς, οι Ρωμαίοι ασχολήθηκαν πολύ με το υλικό και έθεσαν βάσεις για την ελεφαντουργική τέχνη στις επόμενες εποχές.
Το σημαντικότερο ίσως ελεφαντούργημα της ύστερης αρχαιότητας είναι ο Θρόνος του Μαξιμιανού, που ανήκε στον Βυζαντινό επίσκοπο Μαξιμιανό της Ραβέννας (546-556): είναι καλυμμένος ολόκληρος με πλάκες σκαλισμένου ελεφαντόδοντου, με παραστάσεις μορφών (αλλά και του περίτεχνου μονογράμματος του επισκόπου) πλαισιωμένες από φυτικά διακοσμητικά θέματα. Πιθανώς φιλοτεχνήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και μεταφέρθηκε με πλοίο στη Ραβέννα. Είναι γνωστή επίσης η λειψανοθήκη της Μπρέσια.
Τα υστερορωμαϊκά υπατικά δίπτυχα δίνονταν ως αναμνηστικά δώρα από τους υπάτους (π.χ. ως αναμνηστικά της αναλήψεως του αξιώματος από αυτούς) και αποτελούνταν από δύο πλάκες σκαλισμένες στη μία τους επιφάνεια με τη μορφή του υπάτου. Το είδος υιοθετήθηκε αργότερα για χριστιανική χρήση, με εικόνες του Χριστού, της Θεοτόκου ή αγίων.
Από τον 6ο αιώνα τέτοιες φιλντισένιες πλάκες χρησιμοποιούνταν ως καλύμματα βιβλίων, συνήθως ως το κεντρικό τμήμα μιας περιφέρειας από μέταλλο και πολύτιμα πετράδια, κάποτε συναρμολογημένα από έως και 5 μικρότερα τεμάχια εξαιτίας του περιορισμένου εύρους του χαυλιόδοντα. Αυτή η διάταξη πρότεινε μία νέα προσέγγιση στη σύνθεση με τον Χριστό ή την Παναγία στο κέντρο και αγγέλους, αποστόλους και αγίους στις περιφερειακές πλάκες. Καλύμματα από σκαλιστό ελεφαντόδοντο χρησιμοποιούνταν για πολυτελείς βιβλιοδεσίες των πιο πολυτιμων εικονογραφημένων χειρογράφων.
Από τον μέσο Μεσαίωνα μέχρι σήμερα
thumb|right|Το Ελεφαντοστό του Ρωμανού στο Cabinet des Médailles, στην [[Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας (Παρίσι)]] Χαρακτηριστικά έργα της βυζαντινής ελεφαντουργικής μετά την περίοδο της Εικονομαχίας ήταν τρίπτυχα. Ανάμεσα στα πλέον αξιοσημείωτα παραδείγματα είναι το Τρίπτυχο του Harbaville από τον 10ο αιώνα, με πολλαπλές πλάκες. Τέτοια βυζαντινά τρίπτυχα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν μόνο για ιδιωτική λατρεία εξαιτίας του μικρού μεγέθους τους. Περίφημο τρίπτυχο του 10ου αιώνα από ελεφαντόδοντο είναι το Τρίπτυχο του Borradaile, που σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο και έχει μόνο μία κεντρική εικόνα (τη Σταύρωση). Το «Ελεφαντοστό του Ρωμανού» είναι παρόμοιο με τα θρησκευτικά τρίπτυχα, αλλά η κεντρική του πλάκα δείχνει τον Χριστό να στέφει τον Αυτοκράτορα Ρωμανό και την Αυτοκράτειρα Ευδοκία. Υπάρχουν διάφορες απόψεις ως προς το για ποιον Βυζαντινό ηγέτη φιλοτεχνήθηκε το τρίπτυχο. Μία πιθανή απάντηση είναι ο Ρωμανός Β΄, κάτι που χρονολογεί το έργο ανάμεσα στο 944 και το 949. Η ελεφαντουργική φαίνεται να παρακμάζει ή και να εξαφανίζεται σχεδόν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μετά τον 12ο αιώνα.
Η δυτική Ευρώπη κατασκεύαζε επίσης πολύπτυχα, που κατά τη γοτθική περίοδο είχαν συνήθως παράπλευρες πλάκες με σειρές ανάγλυφων αφηγηματικών σκηνών αντί των αγίων της βυζαντινής τέχνης. Οι σκηνές αυτές ήταν συνήθως ο Βίος της Παρθένου Μαρίας ή του Χριστού. Στην περίπτωση τρίπτυχου, η κεντρική πλάκα συνήθως φιλοξενούσε μία ιερατική σκηνή σε μεγαλύτερη κλίμακα, ενώ τα δίπτυχα με μόνο αφηγηματικές σκηνές ήταν τα πιο συνηθισμένα. Η δυτική τέχνη δεν συμμεριζόταν τις βυζαντινές επιφυλάξεις για την καθαυτό γλυπτική: τα ανάγλυφα γίνονταν βαθμιαία πιο ολόγλυπτα και τα αγαλματίδια ήταν συνηθισμένα, αντιπροσωπεύοντας πολλή από την καλύτερη τέχνη. Φιλντισενια πιόνια σκακιού κατασκευάζονταν συχνά σε μεγάλα μεγέθη και με περίτεχνα σκαλίσματα. Τα πιόνια σκακιού του Lewis από τον 12ο αιώνα είναι από τα γνωστότερα. thumb|left|Η «Πολιορκία του Κάστρου του έρωτα» σε πλαίσιο καθρέφτη, Παρίσι 1325-1350.
Πολεμικός κομμουνισμός
Ο πολεμικός κομμουνισμός ή στρατιωτικός κομμουνισμός ήταν το οικονομικό και πολιτικό σύστημα που υπήρχε στη Σοβιετική Ρωσία κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, από το 1918 ως το 1921. Σύμφωνα με τη Σοβιετική ιστοριογραφία, η πολιτική αυτή υιοθετήθηκε από τους Μπολσεβίκους με στόχο να διατηρεί τις πόλεις και τον Ερυθρό Στρατό με αποθέματα όπλων και τροφίμων. Το σύστημα έπρεπε να χρησιμοποιείται λόγω των διαταραγμένων κανονικών οικονομικών μηχανισμών και σχέσεων από τον συνεχιζόμενο πόλεμο. Ο “πολεμικός κομμουνισμός”, που άρχισε τον Ιούνιο 1918, επιβλήθηκε από το Ανώτατο Οικονομικό Συμβούλιο, γνωστό ως Βεσένκα. Τελείωσε στις 21 Μαρτίου 1921, με την έναρξη της Νέας Οικονομικής Πολιτικής (ΝΕΠ), η οποία διήρκησε μέχρι το 1928.
Τα μέτρα
Ο πολεμικός κομμουνισμός περιλάμβανε τα παρακάτω μέτρα:
Ελεφαντουργική
Από τον μέσο Μεσαίωνα μέχρι σήμερα
Τα περισσότερα έργα της μεσαιωνικής ελεφαντουργικής ήταν χρυσοποίκιλτα και χρωματισμένα, κάποτε μερικώς και άλλοτε εξ ολοκλήρου, αλλά σπάνια διασώζεται κάτι περισσότερο από ελάχιστα ίχνη χρωστικής: πολλά ξύστηκαν από εμπόρους του 19ου αιώνα. Η επιβίωση επίπεδων ελεφαντουργημάτων ήταν πάντοτε πολύ πιθανότερη από εξίσου πολυτελή έργα από π.χ. πολύτιμα μέταλλα, επειδή μία λεπτή πλάκα από ελεφαντόδοντο δεν μπορεί να ανακυκλωθεί, παρότι μερικές σκαλίστηκαν εκ νέου στην άλλη τους πλευρά. Τα ελεφαντουργήματα έχαιραν πάντοτε εκτιμήσεως και εξαιτίας της «μακροζωίας» τους αυτής, αλλά και του φορητού τους χαρακτήρα, ήταν πολύ σημαντικά στη μετάδοση καλλιτεχνικών τάσεων στο ύφος, ιδίως στην Καρολίγγειο τέχνη, η οποία αντέγραψε και παράλλαξε πολλά ελεφαντουργήματα της ύστερης αρχαιότητας.
Το ελεφαντόδοντο έγινε ευρύτερα διαθέσιμο προς τον ύστερο Μεσαίωνα, ενώ το σημαντικότερο κέντρο της ευρωπαϊκής ελεφαντουργικής έγινε το Παρίσι, που έφθασε σε μία σχεδόν βιομηχανική παραγωγή και έκανε εξαγωγές σε όλη την ήπειρο. Τα κοσμικά ή θρησκευτικά κομμάτια για τους λαϊκούς βαθμιαία ξεπέρασαν σε αριθμό την παραγωγή για τους κληρικούς. Πλαίσια καθρεφτών, πιόνια και πούλια για το σκάκι και τα επιτραπέζια παιχνίδια, κουτιά και χτένια, ήταν ανάμεσα στα συνήθη προϊόντα, μαζί με τα μικρά δίπτυχα και τρίπτυχα για προσωπική λατρεία.
Πολεμικός κομμουνισμός
Τα μέτρα
Επειδή η κυβέρνηση των Μπολσεβίκων επέβαλε όλα αυτά τα μέτρα σε ώρα εμφυλίου πολέμου, δεν είχαν και πολύ ειρμό ούτε ήταν εναρμονισμένα στην πράξη, απ’ ό,τι ίσως φαίνονται στο χαρτί. Μεγάλες περιοχές της Ρωσίας παρέμεναν έξω από τον έλεγχο των Μπολσεβίκων, και οι κακές επικοινωνίες σήμαιναν ότι ακόμα και εκείνες οι περιφέρειες που ήταν πιστές στην κυβέρνηση των Μπολσεβίκων συχνά έπρεπε να ενεργούν από μόνες τους, χωρίς οποιεσδήποτε εντολές ή κεντρικό συντονισμό από τη Μόσχα. Από πολύ καιρό έχει συζητηθεί κατά πόσον ο “πολεμικός κομμουνισμός” εκπροσωπούσε μια πραγματική οικονομική πολιτική με την κυριολεκτική σημασία της φράσης, ή απλώς ένα σύνολο μέτρων που αποσκοπούσαν να κερδηθεί ο εμφύλιος πόλεμος.
Στόχοι
Οι σκοποί των Μπολσεβίκων στην επιβολή του πολεμικού κομμουνισμού είναι θέμα διένεξης. Κάποιοι σχολιαστές, περιλαμβανομένου ενός αριθμού Μπολσεβίκων, υποστήριξαν ότι ο μοναδικός σκοπός ήταν να νικήσουν στον πόλεμο. Ο Βλαντιμίρ Λένιν, για παράδειγμα, είπε ότι “η κατάσχεση των πλεονασμάτων από τους αγρότες ήταν ένα μέτρο με το οποίο φορτωθήκαμε από τις επιβεβλημένες συνθήκες της εποχής του πολέμου”. Άλλοι Μπολσεβίκοι, όπως οι Γιούρι Λάριν, Λεβ Κρίτζμαν, Λεονίντ Κράσιν και Νικολάι Μπουχάριν υποστήριζαν ότι ήταν ένα μεταβατικό στάδιο προς τον σοσιαλισμό. Σχολιαστές, όπως ο ιστορικός Ρίτσαρντ Πάιπς, ο φιλόσοφος Μίκαελ Πολάνι, και οικονομολόγοι όπως Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς ή ο Σέλντον Λ. Ρίτσμαν, έχουν υποστηρίξει ότι ο Πολεμικός κομμουνισμός ήταν στην πραγματικότητα μια προσπάθεια να εξαλείψουν αμέσως την ιδιωτική περιουσία, την παραγωγή προϊόντων και τις συναλλαγές της αγοράς, και με αυτόν τον τρόπο να εφαρμόσουν την κομμουνιστική οικονομία, και ότι οι Μπολσεβίκοι ηγέτες ανέμεναν άμεση και μεγάλης κλίμακας αύξηση στο οικονομικό αποτέλεσμα. Την άποψη αυτή την είχε επίσης ο Νικολάι Μπουχάριν, ο οποίος είπε ότι “Σκεφθήκαμε τον Πολεμικό Κομμουνισμό ως παγκόσμια, ας πούμε “φυσιολογική” μορφή οικονομικής πολιτικής του νικηφόρου προλεταριάτου και όχι σε σχέση με τον πόλεμο, δηλαδή, την προσαρμογή σε μια καθορισμένη κατάσταση του εμφυλίου πολέμου”.
Ελεφαντουργική
Από τον μέσο Μεσαίωνα μέχρι σήμερα
Η ελεφαντουργική δεν ξανάγινε ποτέ τόσο σημαντική μετά το τέλος του Μεσαίωνα, αλλά συνέχισε να δίνει μικρές μορφές, ιδίως το σώμα ενός Εσταυρωμένου, περίτεχνες λαβές για μαχαιροπίρουνα και μία μεγάλη γκάμα από άλλα χρηστικά αντικείμενα. Πέρασε δηλαδή κυρίως στο πεδίο της διακοσμητικής τέχνης, όπου και παραμένει μέχρι σήμερα, καλύπτοντας χρονικά ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία και τους κυριότερους πολιτισμούς. Η Διέππη εξελίχθηκε σε σημαντικό κέντρο, με ειδίκευση στα ομοιώματα-μινιατούρες πλοίων, όπως και το `Ερμπαχ στη Γερμανία. Το Χολμογκόρυ υπήρξε επί αιώνες κέντρο της ρωσικής τεχνοτροπίας, κάποτε πάνω σε ελεφαντόδοντο από μαμούθ, αλλά τον τελευταίο αιώνα κυρίως σε οστά. Το scrimshaw, μία μορφή χαρακτικής περισσότερο, παρά γλυπτικής, είναι μία μορφή κυρίως Ναΐφ τέχνης που εξασκούσαν φαλαινοθήρες και ναυτικοί σε δόντια φαλαινών φυσητήρων και άλλων θαλάσσιων θηλαστικών, ιδίως κατά τον 18ο και τον 19ο αιώνα. Ελεφαντόδοντο χρησιμοποιόταν για την κατασκευή σφαιρών του μπιλιάρδου και άλλων παιχνιδιών μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Μία άλλη διαδεδομένη χρήση ήταν για την κατασκευή των λευκών πλήκτρων των πιάνων.
Πολεμικός κομμουνισμός
Στον στρατό
Ο πολεμικός κομμουνισμός ήταν σε μεγάλο βαθμό επιτυχής στον πρωταρχικό του σκοπό της βοήθειας στον Ερυθρό Στρατό στη συγκράτηση της προέλασης του Λευκού Στρατού και την ανάκτηση του μεγαλύτερου μέρους των εδαφών της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας στη συνέχεια.
Ελεφαντουργική
Ισλαμική ελεφαντουργική
thumb|255px|left|Η Πυξίδα του αλ-Μουγκίρα από την ισλαμική τέχνη της Ισπανίας, 968 μ.Χ., 15 [[Εκατοστόμετρο|cm x 8 cm.]] Το ελεφαντόδοντο ήταν ιδιαίτερα κατάλληλο υλικό για τα περίτεχνα γεωμετρικά μοτίβα της ισλαμικής τέχνης και χρησιμοποιήθηκε πολύ για την κατασκευή κουτιών, ως ένθετο σε ξύλινες διακοσμήσεις και αλλού. Μέχρι τουλάχιστον το 1600, ο ισλαμικός κόσμος ήταν πλουσιότερος από τον δυτικό, και επιπλέον είχε πολύ ευκολότερη πρόσβαση στο ινδικό και στο αφρικανικό ελεφαντόδοντο, οπότε η χρήση του υλικού σε αυτόν τον πολιτισμό υπήρξε καθαρά πιο γενναιόδωρη από ό,τι στην Ευρώπη, με πολλές αρκετά μεγάλες πυξίδες, κυλινδρικά κουτιά που χρησιμοποιούν ένα ολόκληρο τμήμα του χαυλιόδοντα (εικόνα αριστερά) και άλλα κομμάτια. Πολλές πλευρές της ισλαμικής ελεφαντουργικής αντανακλούν τη βυζαντινή παράδοση που κληρονόμησε το Ισλάμ. Η ανεικονική τέχνη του Ισλάμ δεν επιβαλλόταν τόσο αυστηρά σε μικρά διακοσμητικά έργα και πολλά ισλαμικά ελεφαντουργήματα φέρουν υπέροχες αναπαραστάσεις ζώων και ανθρώπινων μορφών, ιδίως κυνηγών.
Πολεμικός κομμουνισμός
Στην κοινωνία
Στις πόλεις και τη γύρω ύπαιθρο περιοχή, ο πληθυσμός βίωσε κακουχίες σαν αποτέλεσμα του πολέμου. Οι αγρότες αρνήθηκαν να συνεργαστούν στην παραγωγή τροφίμων. Οι εργάτες άρχισαν να μεταναστεύουν από τις πόλεις στην ύπαιθρο, όπου οι πιθανότητες να τραφεί κάποιος ήταν υψηλότερες, μειώνοντας έτσι παραπέρα τη δυνατότητα in natura ανταλλαγής βιομηχανικών αγαθών με τρόφιμα και επιδεινώνοντας το χάλι του παραμένοντος αστικού πληθυσμού. Μεταξύ 1918 και 1920, η Πετρούπολη έχασε το 72% του πληθυσμού της, ενώ η Μόσχα έχασε το 53%.
Ελεφαντουργική
Στην Ινδία
Η Ινδία αποτελούσε μείζον κέντρο ελεφαντουργικής από την αρχαιότητα. Ειδικότερα, η πόλη Μουρσινταμπάντ στη σημερινή πολιτεία της Δυτικής Βεγγάλης φημιζόταν για τα ελεφαντουργήματά της, των οποίων ένα εξαιρετικό παράδειγμα αποτελεί το σύνολο φιλντισένιου τραπεζιού και καθισμάτων που εκτίθεται σήμερα στο Victoria Memorial Hall της Καλκούτας. Το κάθε κάθισμά του είναι ουσιαστικά μία πολυθρόνα με 5 πόδια, από τα οποία τα τρία ενώνονται ψηλά σε ένα πόδι τίγρης, ενώ τα υπόλοιπα δύο ενώνονται σε μία κεφαλή τίγρης με ανοικτό στόμα. Το τραπέζι και τα καθίσματα φέρουν εξαιρετική διάτρητη διακόσμηση jaali με ίχνη επιχρυσωμάτων. Το σύνολο δωρήθηκε στο μουσείο από τον Μαχαραγιά της Νταρμπάνγκα. Είναι ενδεικτικό ότι οι ελεφαντουργοί του Μουρσινταμπάντ είχαν ειδικές ονομασίες για τα μέρη του χαυλιόδοντα ενός ελέφαντα: αποκαλούσαν το συμπαγές άκρο του χαυλιόδοντα Nakshidant, το μεσαίο του τμήμα Khondidant και το παχύ αλλά κοίλο τμήμα της βάσεώς του Galhardant. Προτιμούσαν να χρησιμοποιούν το Nakshidant για την τέχνη τους.
Πολεμικός κομμουνισμός
Στην κοινωνία
Υπήρχαν επίσης μια σειρά απεργιών εργατών και εξεγέρσεων αγροτών, όπως η εξέγερση του Ταμπόφ, σε όλη τη χώρα. Το σημείο καμπής ήταν η εξέγερση της Κρονστάνδης στη ναυτική βάση, στις αρχές Μαρτίου 1921. Η εξέγερση είχε τρομερή επίδραση στον Λένιν, επειδή οι ναύτες της Κρονστάνδης θεωρούνταν από τους Μπολσεβίκους “πιο κόκκινοι απ’ τους κόκκινους”. Σύμφωνα με τον Ντέιβιντ Κρίστιαν, η Τσεκά, (η κρατική μυστική αστυνομία που δημιουργήθηκε από αξιωματούχους του Κομμουνιστικού Κόμματος εκείνη την εποχή) ανέφερε 118 ξεχωριστές αγροτικές εξεγέρσεις μόνο τον Φεβρουάριο του 1921.
Ελεφαντουργική
Στην Ινδία
Η ελεφαντουργική ήταν επίσης διαδεδομένη στη νότια Ινδία, ιδίως στη Μυσόρη και στο Ταμίλ Ναντού, αλλά και στο Ούταρ Πραντές και το Ρατζαστάν.
Πολεμικός κομμουνισμός
Στην κοινωνία
Ο Κρίστιαν, στο βιβλίο του “Αυτοκρατορική και Σοβιετική Ρωσία”, λέει επίσης αυτό για την κατάσταση της Ρωσίας το 1921, μετά από χρόνια πολεμικού κομμουνισμού:
Ελεφαντουργική
Στην ανατολική Ασία
thumb|Ιαπωνικό [[νετσούκε, 18ος ή 19ος αιώνας, με μαύρη μελάνη]] Το ελεφαντόδοντο δεν ήταν τόσο «ευγενές» υλικό στην αυστηρή ιεραρχία της κινεζικής τέχνης, στην οποία ο ίασπις θεωρείτο πάντοτε κατά πολύ ευγενέστερος, ενώ το κέρατο του ρινόκερου, που δεν είναι φίλντισι, είχε την αίγλη του «τυχερού» υλικού. Ωστόσο, το ελεφαντόδοντο και τα οστά των ζώων χρησιμοποιούνται στην Κίνα για την κατασκευή διάφορων αντικειμένων από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, από τότε που η Κίνα είχε το δικό της υποείδος ελέφαντα (Elephas maximus rubridens), του οποίου η εξαφάνιση πριν το 100 π.Χ. περίπου φαίνεται ότι προκλήθηκε κατά μεγάλο μέρος από τη ζήτηση για ελεφαντόδοντο. Από τη Δυναστεία Μινγκ το υλικό άρχισε να χρησιμοποιείται για την κατασκευή αγαλματιδίων θεοτήτων και άλλων μορφών. Κατά τη Δυναστεία Τσινγκ το ελεφαντόδοντο ταίριαξε με την αυξανόμενη προτίμηση για τη μικρή λεπτομέρεια και η ελεφαντουργική διαδόθηκε ακόμα περισσότερο, με τη χρήση του υλικού για λαβές, κουτιά και παρόμοια. Αργότερα στην Καντώνα παράχθηκαν μεγάλα μοντέλα οικιών και άλλα μεγάλα επιδεικτικά ελεφαντουργήματα, που παραμένουν δημοφιλή. Οι μορφές των κινεζικών ελεφαντουργημάτων συνήθως δεν είναι επιζωγραφισμένες, ή είναι μόνο σε μερικά σημεία με μαύρη (κυρίως) μελάνη.
Από τον 18ο αιώνα η Κίνα είχε μία αξιόλογη παραγωγή ελεφαντουργημάτων, κυρίως μορφές, προς εξαγωγή στην Ευρώπη, την οποία ακολούθησε η Ιαπωνία από τη Μεταρρύθμιση Μεΐτζι και μετά. Τα ιαπωνικά ελεφαντουργήματα για την εγχώρια αγορά ήταν παραδοσιακά μικρά αντικείμενα, όπως τα νετσούκε, για τα οποία το ελεφαντόδοντο χρησιμοποιήθηκε από τον 17ο αιώνα, ή μικρά ένθετα για λαβές σπαθιών και παρόμοια εξαρτήματα, αλλά στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, με χρήση πλέον αφρικανικού ελεφαντόδοντου, τα ελεφαντουργήματα έγιναν τόσο μεγάλα όσο επέτρεπε το υλικό και σκαλίζονταν με επιδεξιότητα βιρτουόζου. Μία απω-ανατολική ειδικότητα ήταν οι διάτρητες φιλντισένιες μπάλες που περιείχαν μία σειρά μικρότερων σφαιρών, που μπορούσαν να περιστρέφονται ελεύθερα, μία απόδειξη της υπομονής των Ασιατών ελεφαντουργών.
Πολεμικός κομμουνισμός
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης
Ελεφαντουργική
Στο Βασίλειο του Κονγκό
Τα ελεφαντουργήματα του Κονγκό είναι από τα ωραιότερα έργα γλυπτικής των εθνών της κεντρικής και δυτικής Αφρικής. Και στο Βασίλειο του Κονγκό το ελεφαντόδοντο ήταν πολύτιμο αγαθό, το οποίο ελεγχόταν αυστηρά από φυλάρχους και βασιλιάδες, οι οποίοι παράγγελναν σε γλύπτες λεπτεπίλεπτα ελεφαντουργήματα για την προσωπική τους χρήση και για χρήση από τους αυλικούς τους. Με την εμφάνιση του υπερατλαντικού εμπορίου, το γεγονός έγινε ευρύτερα γνωστό και οι ελεφαντουργοί του Κονγκό κατασκευάζαν πλέον και έργα όχι για τους ντόπιους ηγέτες και ελίτ, αλλά και για Ευρωπαίους και άλλους ξένους.
Από τα παλαιότερα σωζόμενα ελεφαντουργήματα από την υποσαχάριο Αφρική, τα περισσότερα δεν δημιουργήθηκαν για Αφρικανούς καταναλωτές. Κυνηγετικές σάλπιγγες ή «κόρνα» με πλούσια διακόσμηση από τον 16ο αιώνα είναι ανάμεσα στις παλαιότερες γνωστές βασιλικές παραγγελίες ελεφαντουργημάτων του Βασιλείου του Κονγκό. Παρότι κατασκευάζονταν στη μορφή μουσικών οργάνων και για χρήση κατά τη διάρκεια τελετών της βασιλικής αυλής, πολλά τέτοια γλυπτά δωρίζονταν πιθανότατα ή πωλούνταν σε Πορτογάλους ευγενείς, ιεραποστόλους και εμπόρους. Τη δεκαετία του 1950 ο ιστορικός William Buller Fagg επινόησε τον όρο Afro-Portuguese ivories («Αφρο-πορτογαλικά ελεφαντουργήματα») προκειμένου να περιγράψει έργα αυτής της περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελεφαντ
Diaspora
Το Diaspora είναι ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης, η οποία προς το παρόν βρίσκεται στο στάδιο δημιουργίας της. Δημιουργείται από φοιτητές του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, με σκοπό να γίνει μία εναλλακτική ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης του Facebook. Σύμφωνα με πληροφορίες, το Diaspora θα επιτρέπει στους χρήστες να δημιουργήσουν τους δικούς τους servers, αποθηκεύοντας σε αυτούς διάφορες πληροφορίες όπως φωτογραφίες, ενημερώσεις κατάστασης (status updates) και άλλα δεδομένα. Η μελλοντική δημιουργία του Diaspora ανακοινώθηκε στις 24 Απριλίου 2010 στην ιστοσελίδα Kickstarter, μια ιστοσελίδα που χρηματοδοτεί διάφορα μελλοντικά projects στο διαδίκτυο. Η ιστοσελίδα, μάλιστα, χρηματοδοτήθηκε από τον ιδρυτή του Facebook Μαρκ Ζάκερμπεργκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης
Γιάννης Αγγελάκης
Βιογραφία
Ήταν απόφοιτος τεχνικού λυκείου όπου σπούδασε αρχιτεκτονικό σχέδιο. Σπούδασε επίσης μακιγιάζ και κομμωτική. Από την αρχή της καριέρας του είχε την τύχη να συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα της ελληνικής showbiz όπως την Ρούλα Κορομηλά, την Καίτη Γαρμπή, την Ναταλία Γερμανού, την Πέγκυ Ζήνα, την Άντζελα Γκερέκου, την Στέλλα Γεωργιάδου κ.α. ενώ για οκτώ χρόνια ήταν ο προσωπικός μακιγιέρ της Άννας Βίσση. Έχει μακιγιάρει σχεδόν όλη την ελληνική showbiz (ηθοποιούς, τραγουδιστές, μοντέλα κ.ά)
Παράλληλα έκανε μαθήματα φωνητικής και το 2003 ξεκίνησε να τραγουδαει, επαγγελματικά πλέον, σε διάφορα μαγαζιά. Το 2006 συμμετέχει στην εκπομπή του Star channel “Super Star” με την Χριστίνα Λαμπιρη, ενώ κυκλοφόρησε την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο "Γιάννης Αγγελάκης #1". Τα τελευταία χρόνια έκανε show στο μαγαζί Shamone του Φώτη Σεργουλόπουλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Εγκεφαλικό στέλεχος
μικρογραφία|Εγκεφαλικό Στέλεχος (κόκκινο) Το εγκεφαλικό στέλεχος είναι δομή του εγκεφάλου. Είναι το πιο ουριαίο (χωρικά κατώτερο) τμήμα του εγκεφάλου και δομικά αποτελεί συνέχεια του νωτιαίου μυελού. Το εγκεφαλικό στέλεχος ήταν από τις πρώτες δομές του εγκεφάλου που εξελίχθηκαν.
Ανατομία
Στον άνθρωπο, το στέλεχος έχει πλάτος λιγότερο από 2,5 εκ. και μήκος 5 εκ. και χωρίζεται σε τρία τμήματα, τον μεσεγκέφαλο, τη γέφυρα και τον προμήκη μυελό, τα οποία βρίσκονται κάτω από τα εγκεφαλικά ημισφαίρια και το διεγκέφαλο.
Λειτουργίες
Το εγκεφαλικό στέλεχος είναι υπεύθυνο για πολλές ζωτικές λειτουργίες του σώματος, όπως τη ρύθμιση της συχνότητας του παλμού της καρδιάς, της πίεσης του αίματος και του ρυθμού της αναπνοής. Παίζει ρόλο στις διαδικασίες του ύπνου και της αφύπνισης. Επιπλέον, από το στέλεχος διέρχονται νεύρα που συνδέουν το υπόλοιπο σώμα με την παρεγκεφαλίδα και τον υπόλοιπο εγκέφαλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκέφαλος Κατηγορία:Νευροφυσιολογία
Συντριάδα Ηλείας
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Συντριάδα βρίσκεται δίπλα και βορειονατολικά του Πύργου και ουσιαστικά αποτελεί προάστιό του. Αναπτύσσεται βόρεια του δυτικού οδικού κόμβου της περιφερειακής του Πύργου, εκεί όπου είναι το Γενικό Νοσοκομείο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Πύργου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Πύργο, τον Ανθόπυργο, τα Καβασιλάκια και το Τραγανό αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Πύργου η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 209 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Σοφία Εμφιετζή
Η Σοφία Εμφιετζή είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια.
Βιογραφία
Η Σοφία Εμφιετζή τραγουδά για πρώτη φορά στη γενέτειρά της την Ξάνθη και το 1977 και ξεκινά τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα στη Θεσσαλονίκη. Δύο χρόνια αργότερα, το 1981, συμμετέχει στη δημιουργία της Αθηναϊκής Κομπανίας με τους Δ. Χατζηδιάκο, Ν. Δούκα, Χ. Κανελλόπουλο και Γ. Νικολέρη. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς ηχογραφούν το πρώτο τους άλμπουμ ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΟΥ ΘΕΙΕ ΤΑΚΗ στην εταιρεία MINOS με τη συμμετοχή της Χαρούλας Αλεξίου και το άλμπουμ γίνεται χρυσό. Για τα επόμενα δέκα χρόνια εμφανίζεται με την Αθηναϊκή Κομπανία σε όλους σχεδόν τους γνωστούς χώρους νυχτερινής διασκέδασης και σε συναυλίες ανα την Ελλάδα. Επίσης ηχογραφεί μεγάλες λαϊκές επιτυχίες που τους δίνει καινούργια διάσταση με την ξεχωριστή φωνή της όπως Γιουλμπαχάρ,Σκληρός χωρισμός,Καλή τύχη κ.α
Στις εμφανίσεις και τη δισκογραφία συνεργάζεται με μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού όπως: Χάρις Αλεξίου, Ελένη Βιτάλη, Μανώλη Μητσιά, Στράτο Διονυσίου, Δημήτρη Μητροπάνο, Χρήστο Νικολόπουλο, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Νικόλα Άσιμο, Μιχάλη Γενίτσαρη, Άννα Χρυσάφη, Αντώνη Βαρδή, Πίτσα Παπαδοπούλου, Πασχάλη Τερζή,Τάκη Μουσαφίρη, Γιάννη Πουλόπουλο, Ρένα Κουμιώτη, Σωτηρία Λεονάρδου,Γιώργο Κόρο,Γιώργο Σαρρή κ.α
Το 1991 αποχωρεί από την Αθηναϊκή Κομπανία και ξεκινάει μια προσωπική διαδρομή με εξίσου σημαντικές συνεργασίες
Το 1992 κυκλοφορεί ο πρώτος προσωπικός δίσκος της με τίτλο «Την επόμενη μέρα».
Τραγούδια έγραψαν ο Χρήστος Νικολόπουλος,ο Τάκης Σούκας,ο Θανάσης Πολυκανδριώτης, ο Διονύσης Τσακνής,η Αναστασία Μουτσάτσου,ο Πάνος Φαλάρας κ.α.
Τα τελευταία χρόνια και αφού έχει επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη συνεργάζεται με τη ρεμπέτισσα Μαριώ
Το (1996 – 1999) με τον Δημήτρη Κοντογιάννη
Το 2001 συμπράττει με τον Θοδωρή Παπαδόπουλο στην παράσταση του Κώστα Φέρρη, «Το Καφέ Αμάν του Φέρρη».