cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατακλυσμικοί μεταβλητοί αστέρες
Ανακάλυψη
Οι κατακλυσμικοί μεταβλητοί συγκαταλέγονται στις κατηγορίες των αστρονομικών αντικειμένων που συνήθως ανακαλύπτονται από τους ερασιτέχνες, αφού ένας κατακλυσμικός μεταβλητός στη φάση της έκρηξης είναι αρκετά φωτεινή ώστε να μπορεί να ανιχνευθεί με πολύ μέτρια όργανα και τα μόνα ουράνια αντικείμενα που εύκολα μπερδεύονται είναι φωτεινοί αστεροειδείς των οποίων η κίνηση από νύχτα σε νύχτα είναι σαφής.
Η επαλήθευση ότι ένα αντικείμενο είναι κατακλυσμικός μεταβλητός είναι επίσης αρκετά απλή: είναι συνήθως αρκετά μπλε αντικείμενα, παρουσιάζουν ταχεία και ισχυρή μεταβλητότητα και τείνουν να έχουν παράξενες γραμμές εκπομπής. Εκπέμπουν στην υπεριώδη ακτινοβολία και στις ακτίνες Χ. Αναμένεται επίσης να εκπέμπουν ακτίνες γάμμα, από την εξουδετέρωση ποζιτρονίων από πυρήνες πλούσιους σε πρωτόνια που παράγονται κατά την έκρηξη σύντηξης, μολονότι αυτό το φαινόμενο δεν έχει ακόμη εντοπιστεί.
Περίπου έξι γαλαξιακοί καινοφανείς (δηλ. στον δικό μας γαλαξία ) ανακαλύπτονται κάθε χρόνο, ενώ τα μοντέλα που βασίζονται σε παρατηρήσεις σε άλλους γαλαξίες υποδεικνύουν ότι ο ρυθμός εμφάνισης θα έπρεπε να είναι μεταξύ 20 και 50. Αυτή η απόκλιση οφείλεται εν μέρει στην σκίαση από τη διαστρική σκόνη και εν μέρει στην έλλειψη παρατηρητών στο νότιο ημισφαίριο και στις δυσκολίες παρατήρησης, ενώ ο ήλιος είναι σε πανσέληνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διπλοί αστέρες
Κόμμα Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη
Το Κόμμα Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη είναι ένα ευρωπαϊκό πολιτικό κόμμα που δραστηριοποιείται κυρίως στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το οποίο απαρτίζεται από 60 (σε εθνικό επίπεδο) φιλελεύθερα κόμματα από όλη την Ευρώπη.
Έχοντας αναπτυχθεί από μια χαλαρή συνομοσπονδία των εθνικών πολιτικών κομμάτων στη δεκαετία του 1970, το Κόμμα Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη είναι πλέον ένα αναγνωρισμένο ευρωπαϊκό πολιτικό κόμμα. Ενσωματώθηκε ως μη κερδοσκοπική ένωση βάσει της βελγικής νομοθεσίας.
To Κόμμα Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη εκπροσωπείται στους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με 68 ευρωβουλευτές και 5 μέλη στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Επίσης, 8 πρωθυπουργοί χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανήκουν σε κόμματα που συνδέονται με το Κόμμα Συμμαχίας Φιλελεύθερων και Δημοκρατών για την Ευρώπη, ενώ τρία ακόμα κόμματα-μέλη είναι σε κυβερνήσεις. Συνδέεται με την Φιλελεύθερη Διεθνή.
Μέχρι τις 10 Νοεμβρίου 2012, το κόμμα ονομαζόταν Ευρωπαϊκό Φιλελεύθερο Δημοκρατικό και Μεταρρυθμιστικό Κόμμα.
Η νεολαία του κόμματος είναι η Ευρωπαϊκή Φιλελεύθερη Νεολαία, η οποία αριθμεί 200.000 μέλη από όλη την Ευρώπη. thumb|right|200px|Το λογότυπο του κόμματος την περίοδο 2009-2012, όταν ονομαζόταν Ευρωπαϊκό Φιλελεύθερο Δημοκρατικό και Μεταρρυθμιστικό Κόμμα.
Ευρωπαϊκό Συμβούλιο
Η Συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη εκπροσωπείται στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο από τέσσερις αρχηγούς κυβερνήσεων:
Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Η Συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη συμμετέχει με τέσσερις επιτρόπους στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή:
Διατελέσαντες πρόεδροι
Οι διατελέσαντες πρόεδροι της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη είναι οι εξής:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Πανευρωπαϊκά φιλελεύθερα κόμματα
Κίνο
Το κίνο είναι τυχερό παιχνίδι, που παίζεται σε πρακτορεία όσο και σε διαδικτυακά καζίνο. Μοιάζει αρκετά τόσο με το Λόττο όσο και με το Μπίνγκο. Εδώ οι παίχτες πρέπει να επιλέξουν αριθμούς μέσα από ένα δελτίο που έχει 80 νούμερα, με σκοπό η επιλογή που θα κάνουν να είναι σωστή. Τα νούμερα ξεκινάνε από τον αριθμό 1 και φτάνουν μέχρι το 80. Η κλήρωση γίνεται ηλεκτρονικά τόσο στα πρακτορεία όσο και στο διαδίκτυο και ο παίκτης κερδίζει ποσό ανάλογο με το ποσοστό των κληρωμένων αριθμών που έχει πετύχει.
Ιστορία
Το παιχνίδι του Κίνο έχει μεγάλη ιστορία μιας και από πολλούς επιστήμονες αλλά και ιστορικούς θεωρείται το πιο παλιό παιχνίδι τύχης σε σχέση με όλα τα υπόλοιπά. Οι ρίζες του παιχνιδιού ξεκινάνε, όπως και των περισσότερων, στην Κίνα σχεδόν 3000 χρόνια πριν.
Αποδόσεις
Η κάθε εκταμίευση στο Κίνο βασίζεται στις όσο περισσότερες σωστές προβλέψεις που μπορούν να γίνουν από την μεριά του παίχτη. Έτσι, η πιθανότητα κέρδους αυξάνεται όταν ο παίκτης κυκλώνει περισσότερα νούμερα, αλλά η πολιτική από καζίνο σε καζίνο είναι διαφορετική. Βέβαια η πιθανότητα ένας παίχτης να έχει 20 στα 20 νούμερα είναι μια 1 προς 3.5 πεντάκις εκατομμύρια.
Το διαδικτυακό Κίνο
Οι κανόνες του διαδικτυακού κίνο, το οποίο υπάρχει σε διαδικτυακά καζίνο, είναι ακριβώς ίδιοι με αυτούς του φυσικού κίνο, δηλαδή ο παίχτης επιλέγει από 1 μέχρι 20 αριθμούς και περιμένει για την κλήρωση που θα γίνει. Για τον φόβο μερικών παιχτών να παίξουν το παιχνίδι λόγω ότι μπορεί το κάθε καζίνο να κλέβει, αυτό έχει εξαλειφτεί μιας και όλα έχουν την τεχνολογία RNG, που είναι μια αυτόματη γεννήτρια αριθμών με σκοπό την αυτόματη αναπαραγωγή αριθμών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τυχερά παιχνίδια
Αράμ Γεργκανιάν
Ο Αράμ Γεργκανιάν (αρμενικά: Արամ Երկանեան, Ερζερούμ, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 1900 -  Κόρδοβα, Αργεντινή, 1934) ήταν Αρμένιος βετεράνος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μέλος της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας (Ντασνάκ) που έμεινε γνωστός για τη συμμετοχή του στην ομάδα εκτελεστών της επιχείρησης «Νέμεσις», η οποία αποσκοπούσε στην εξόντωση των πρωταιτίων της γενοκτονίας των Αρμενίων στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Για τη δράση του τιμάται από τους ομοεθνείς του ως εθνικός ήρωας.
Βιογραφία
Ο Γεργκανιάν γεννήθηκε την 20η Μαΐου του 1900 στο Ερζερούμ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κατά την εφηβική του ηλικία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη γενέτειρά του καταφεύγοντας στη Ρωσική Αυτοκρατορία, εξαιτίας της μαζικής εξόντωσης των Αρμενίων στο πλαίσιο της εφαρμοζόμενης γενοκτονίας. Αργότερα έλαβε μέρος κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην εκστρατεία του Καυκάσου ως οπλίτης των αρμενικών εθελοντικών δυνάμεων του ρωσικού στρατού και κατόπιν της Πρώτης Αρμενικής Δημοκρατίας πολεμώντας μεταξύ άλλων στη μάχη του Μπας-Αμπαράν, στο Απαράν της σημερινής Αρμενίας.
Αμπντελκαρίμ Χασάν
Ο Αμπντελκαρίμ Χασάν (αραβικά: عبد الكريم حسن) (28 Αυγούστου 1993, Ντόχα) είναι Καταριανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για την Αλ Σαντ.
Αράμ Γεργκανιάν
Βιογραφία
Από το 1919 συμμετείχε ως μέλος της ομάδας εκτελεστών στην επιχείρηση «Νέμεσις» της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας για την τιμωρία των πρωτεργατών της γενοκτονίας των Αρμενίων. Το 1920 εκτέλεσε ένα κυβερνητικό στέλεχος του Αζερμπαϊτζάν και το επόμενο έτος εκτέλεσε στην Τιφλίδα τον πολιτικό και πρώην πρωθυπουργό της Λαοκρατικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, Φατάλι Χαν Κίοσκι, ο οποίος θεωρείτο αντιαρμένιος και υπεύθυνος για τη μεγάλη σφαγή των Αρμενίων του Μπακού τον Σεπτέμβριο του 1918.
Αμπντελκαρίμ Χασάν
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Χασάν αποφοίτησε από την Ακαδημία Ασπάιρ το 2011.
Ήταν ο νεότερος παίκτης που εμφανίστηκε στο ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ 2011 σε ηλικία 17 ετών, μπαίνοντας και παίζοντας ως αλλαγή εναντίον της Εστεγλάλ Τεχεράνης. Η ομάδα του στη συνέχεια αναδείχθηκε πρωταθλήτρια του ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ εκείνο το έτος. Του απονεμήθηκε το βραβείο του Νέου Παίκτη της Χρονιάς στο Πρωτάθλημα Κατάρ 2012-13. Τον Ιούνιο του 2017, η Αλ Σαντ ανακοίνωσε τον δανεισμό του Χασάν στην βελγική Όιπεν.
Αράμ Γεργκανιάν
Βιογραφία
Στις 17 Απριλίου του 1922, από κοινού με τον Αρσαβίρ Σιρακιάν εκτέλεσε στο Βερολίνο μετά από περίπου έναν μήνα παρακολούθησης, τους Νεότουρκους Μπαχαεντίν Σακίρ (καταδικασμένος ερήμην για τις σφαγές των Αρμενίων του Ερζερούμ) και Τζεμάλ Αζμί (πρώην κυβερνήτης της Τραπεζούντας, γνωστός με το παρωνύμιο «χασάπης της Τραπεζούντας» ). Απέφυγε τη σύλληψη και αργότερα εγκαταστάθηκε για μερικά χρόνια στη Ρουμανία. Το 1927 ο Γεργκανιάν μετανάστευσε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής και το 1931 μετακόμισε στην Κόρδοβα, όπου απεβίωσε στις 2 Αυγούστου του 1934, προσβεβλημένος από φυματίωση. Ήταν παντρεμένος και πατέρας μίας κόρης.
Αμπντελκαρίμ Χασάν
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Αργότερα, κέρδισε το βραβείο Ασιάτης Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς του 2018.
Αράμ Γεργκανιάν
Βιογραφία
Ο Γεργκανιάν τιμάται από τους Αρμένιους ως εθνικός ήρωας, ενώ το 2000 πραγματοποιήθηκε στο Γερεβάν ειδική εκδήλωση για τη συμπλήρωση ενός αιώνα από τη γέννησή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι επαναστάτες
Αμπντελκαρίμ Χασάν
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων του 2019, ο Χασάν αγωνίστηκε στον γύρο των "16", όπου η Αλ Σαντ ηττήθηκε από την ΚΦ Μοντερρέι με 3-2, με τον ίδιο και τον Μπάγνταντ Μπούνεντζαχ να σκοράρουν. Η ομάδα τερμάτισε στην 5η θέση, με τον Χασάν να δέχεται κόκκινη κάρτα.
Εθνικές νέων
Ο Χασάν σημείωσε γκολ εναντίον των ΗΑΕ U20 στο 10ο Διεθνές Τουρνουά Φιλίας του Κατάρ.
Σε έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Μαλαισίας U23 στις 17 Ιουνίου 2012, ο Χασάν πυροδότησε μία μαζική συμπλοκή μεταξύ των δύο πλευρών μετά από ένα τάκλιν με τα δύο πόδια στον Μοχντ Αζρίφ στο 43ο λεπτό. Δέχτηκε κόκκινη κάρτα για την ενέγειά του. Στη συνέχεια, ένας Μαλαισιανός παίκτης, ο Νάζμι Φάιζ, έτρεξε το μισό μήκος του γηπέδου για να τον αντιμετωπίσει και του έριξε γροθιά. Ο Νάζμι Φάιζ δέχτηκε κόκκινη κάρτα, ενώ το Κατάρ έχασε με 2-0.
Ο Χασάν σημείωσε γκολ στο εναρκτήριο παιχνίδι του Κατάρ ενάντια στις Μαλδίβες στο προκριματικό στάδιο για το Ασιατικό Πρωτάθλημα U23 του 2014.
Το φανάρι (θεατρικό έργο)
Το φανάρι (γαλλικός τίτλος: Le Chandelier) είναι τρίπρακτο θεατρικό έργο του Γάλλου συγγραφέα Αλφρέ ντε Μυσσέ, που παρουσιάστηκε αρχικά στο περιοδικό Επιθεώρηση των δύο κόσμων το 1835 και έκανε πρεμιέρα στο Παρίσι το 1848.
Αμπντελκαρίμ Χασάν
Εθνική ανδρών
Παρόλο που η ομάδα του έχασε όλα τα παιχνίδια της φάσης ομίλων στο Ασιατικό Κύπελλο του 2015, εκθειάστηκε ως ένα από τα αστέρια της διοργάνωσης. Ένα άρθρο του FIFA .com θεωρούσε ότι θα αποτελούσε τη βάση νέων παικτών που θα εκπροσωπήσουν το Κατάρ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022.
Το φανάρι (θεατρικό έργο)
Το έργο αναφέρεται στο θέμα της συζυγικής απιστίας. Η όμορφη Ζακλίν απατά τον γέρο συμβολαιογράφο σύζυγό της με έναν ελκυστικό αξιωματικό. Για να αποφύγουν τις υποψίες του συζύγου, αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν ως «φανάρι», κάποιον που θα εκτρέψει τη ζήλια του συζύγου πάνω του, τον νεαρό Φορτούνιο, ο οποίος είναι ερωτευμένος με τη νεαρή γυναίκα. Αυτός ο κατεξοχήν ρομαντικός ήρωας θα ανατρέψει τη μοίρα και θα εκπλήξει τους πάντες καθώς δεν αργεί να παρασύρει την γυναίκα στο πάθος του.
Αμπντελκαρίμ Χασάν
Εθνική ανδρών
Ήταν μέλος του Κατάρ για το 23ο Κύπελλο Αραβικού Κόλπου, που πραγματοποιήθηκε στο Κουβέιτ από τον Δεκέμβριο του 2017 έως τον Ιανουάριο του 2018. Επίσης αγωνίστηκε με Κατάρ στο Ασιατικό Κύπελλο του 2019, όπου βοήθησε την ομάδα στην κατάκτηση του πρώτου της ηπειρωτικού τίτλου.
Το φανάρι (θεατρικό έργο)
Τον Οκτώβριο του 1850 το έργο παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στην Κομεντί Φρανσαίζ για λίγες όμως παραστάσεις επειδή ο υπουργός Εσωτερικών Λεόν Φωσέ το απαγόρευσε μετά από διαμαρτυρίες μέρους του κοινού λόγω ανηθικότητας, μια απόφαση που ίσχυσε και στις επόμενες σεζόν, έως το 1872.
Αμπντελκαρίμ Χασάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Καταριανοί σουδανικής καταγωγής Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες του Κατάρ Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κατάρ Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κατάρ U23 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κατάρ Κατηγορία:Αθλητές στους Ασιατικούς Αγώνες 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2019 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Σαντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κατάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΑΣ Όιπεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Καταριανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Νικητές βραβείου Ασιάτη Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς
Το φανάρι (θεατρικό έργο)
Το 1907 ο Αντρέ Μεσαζέ διασκεύασε το έργο σε όπερα με τον τίτλο Φορτούνιο, για το οποίο ο Ζακ Όφφενμπαχ έγραψε μια συνέχεια με τον τίτλο Το τραγούδι του Φορτούνιο.
Το θεατρικό έργο διασκευάστηκε συχνά σε κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες.
Υπόθεση
Ο ηλικιωμένος διακεκριμένος συμβολαιογράφος μετρ Αντρέ είναι θυμωμένος με τη γυναίκα του, τη νεαρή και όμορφη Ζακλίν, επειδή ένας από τους υπαλλήλους του είδε έναν άντρα να σκαρφαλώνει στο μπαλκόνι της και θέλει να βρει αποδείξεις για να φέρει τον ένοχο στη δικαιοσύνη. Μπαίνει στο δωμάτιο της γυναίκας του που κοιμάται ή προσποιείται ότι κοιμάται. Αυτή ξυπνά και δικαιολογείται για τις υποψίες του με τόση επιδεξιότητα που ο Αντρέ πέφτει στα γόνατά της, της ζητά συγχώρεση για τις προσβολές του και αποχωρεί χωρίς να θέλει να ψάξει την κρεβατοκάμαρα. Μόλις φεύγει, η Ζακλίν ανοίγει γρήγορα τη ντουλάπα από όπου εμφανίζεται ο λοχαγός Κλαβαρός, ο εραστής της, ένας τολμηρός και ελκυστικός αξιωματικός.
Μπροστά στον κίνδυνο και για να αποτρέψουν τις υποψίες του συζύγου, ο Κλαβαρός προτείνει στη Ζακλίν να βρει «ένα φανάρι», δηλαδή έναν αφελή νεαρό άνδρα που να τον κάνει να την ερωτευθεί και που κατά συνέπεια θα τον παρακολουθούν, ενώ ο αληθινός εραστής θα απολαμβάνει την κατάκτησή του ανενόχλητος. Η Ζακλίν δεν είναι ενθουσιάζεται με την ιδέα, αλλά ο Κλαβαρός επιμένει. Αναγκασμένη να καταφύγει σ' αυτό το κόλπο, η Ζακλίν επιλέγει τον Φορτούνιο, τον τρίτο υπάλληλο του συζύγου της, για να παίξει αυτόν τον ρόλο. Τυχαίνει ο Φορτούνιο να είναι τρελά ερωτευμένος με τη Ζακλίν και το ξαφνικό ενδιαφέρον που δείχνει γι 'αυτόν η κυρία, ζητώντας του μικρές χάρες, του δίνει ελπίδες ότι επιτέλους το αίσθημά του έγινε αντιληπτό και καταλήγει να της εξομολογηθεί τον έρωτά του. Έτσι, εκπληρώνει άψογα τον ρόλο του ενώ ο Κλαβαρός γελάει με την αφέλειά του, τον ειρωνεύεται στο τραπέζι και του επισημαίνει δόλια τη ζήλια του μετρ Αντρέ. Όταν, από μια συνομιλία που ακούει τυχαία, ο νεαρός Φορτούνιο ανακαλύπτει τι συμβαίνει και σε τι τον χρησιμοποιούν, τον καταλαμβάνει απόγνωση.
Καθώς ο μετρ Αντρέ έχει νέες υποψίες και ψάχνει να βρει τον εραστή με άγριες διαθέσεις, ο Κλαβαρός που υποψιάζεται ότι η Ζακλίν αρχίζει να ερωτεύεται τον νεαρό υπάλληλο, τη συμβουλεύει να γράψει στον Φορτούνιο για να του δώσει ραντεβού, τα μεσάνυχτα, στον κήπο. Η Ζακλίν στέλνει το σημείωμα, αλλά συγκινημένη από τον έρωτα του νεαρού, φοβάται ότι ο άνδρας της θα συμπεριφερθεί πολύ βίαια μαζί του και τον καλεί στο δωμάτιό της για να τον ενημερώσει. Ο Φορτούνιο παρουσιάζεται και της λέει ότι ήξερε τα πάντα και, παρόλα αυτά, θα πήγαινε τα μεσάνυχτα για να πεθάνει για εκείνη, έτοιμος να κάνει τα πάντα γι' αυτήν. Συγκινημένη, η Ζακλίν προτιμά τον ειλικρινή έρωτα του Φορτούνιο από τον πιο επιπόλαιο του Κλαβαρός: ο σύζυγος και ο εραστής βρίσκονται ξεγελασμένοι από τους δύο νέους εραστές. Ρίχνεται στην αγκαλιά του νεαρού που, θριαμβευτικά, λέει με τη σειρά του για τον αξιωματικό: «Τραγουδήστε, κ ύριε  Κλαβαρός! »
Τα πρόσωπα
Το έργο παίζει σε δύο επίπεδα: τη φάρσα και τη ρομαντική ιστορία. Ο μετρ Αντρέ και ο Κλαβαρός είναι και οι δύο κωμικοί τύποι, διαφορετικοί μεταξύ τους αλλά τελικά εξίσου γελοίοι. Ο ηλικιωμένος σύζυγος, έτοιμος να πιστέψει τα πάντα, ασχολείται τελικά μόνο με την επιφάνεια, παντρεύτηκε μια πολύ νέα γυναίκα χωρίς να ενδιαφέρεται για τις προσδοκίες της. Ο εραστής, ικανοποιημένος με τον εαυτό του, πιστεύει ότι του επιτρέπονται τα πάντα. Κανείς τους δεν είναι συμπαθητικός και οι ατυχίες τους προκαλούν μόνο γέλιο χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ο Φορτούνιο, στον οποίο οι σχολιαστές του έργου βλέπουν ένα είδος alter ego του συγγραφέα που πιθανόν έζησε μια παρόμοια ιστορία στην εφηβεία του, είναι ένας συναισθηματικός νεαρός, ο κατεξοχήν ρομαντικός ήρωας, τρυφερός, ερωτευμένος με πάθος με τη νεαρή γυναίκα που είναι η πρώτη του αγάπη, που θα κάνει τη Ζακλίν να ανακαλύψει τον αληθινό έρωτα. Ο πιο ενδιαφέρων χαρακτήρας είναι αναμφίβολα η Ζακλίν, που μεταμορφώνεται, εξελίσσεται και δείχνει πόσο απελπιστική ήταν η κατάσταση των γυναικών της εποχής της. Στο πλούσιο περιβάλλον στο οποίο ελίσσεται, απλά δεν έχει προοπτικές, καμία πραγματική δραστηριότητα, είναι παντρεμένη με έναν πολύ μεγαλύτερο άντρα που δεν έχει επιλέξει, πλήττει και ακόμη και ο εραστής της δεν αξίζει πραγματικά περισσότερο από τον άντρα της. Η μαντάμ Μποβαρύ (1856) δεν είναι τόσο μακριά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Αλφρέ ντε Μυσσέ
Web 2.0
thumb|Ένα [[σύννεφο ετικετών (ένα τυπικό φαινόμενο Web 2.0 από μόνο του) που παρουσιάζει θέματα του Web 2.0.]]
Ο όρος Web 2.0 (Ιστός 2.0), χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη νέα γενιά του Παγκόσμιου Ιστού η οποία βασίζεται στην όλο και μεγαλύτερη δυνατότητα των χρηστών του Διαδικτύου να μοιράζονται πληροφορίες και να συνεργάζονται online. Αυτή η νέα γενιά είναι μια δυναμική διαδικτυακή πλατφόρμα στην οποία μπορούν να αλληλεπιδρούν χρήστες χωρίς εξειδικευμένες γνώσεις σε θέματα υπολογιστών και δικτύων.
Ιστορία
Έχοντας όλα αυτά ως δεδομένα στο συνέδριο, εξέτασαν το Web 2.0 ως μια δεύτερη γενιά υπηρεσιών βασισμένων στο Διαδίκτυο. Χρησιμοποίησαν αυτή την φράση σαν τίτλο για μια σειρά από συνέδρια με τον τίτλο Web 2.0 Summit. Τα συνέδρια αυτά συνεχίζονται και μέχρι σήμερα για να αποσαφηνιστεί ο όρος και να προωθηθεί η ιδέα η οποία ξεπερνά τα όρια της περιορισμένης πλατφόρμας ενός υπολογιστή. Ο χρήστης θα μπορεί να δρα στον Παγκόσμιο Ιστό όπως δρούσε μέχρι τώρα στον υπολογιστή του. Οι πιο ειδικοί μιλούν για έναν νέο τρόπο σχεδίασης των ιστοσελίδων ο οποίος θα βασίζεται στην διάδραση του χρήστη. Θα επιτρέπει στον χρήστη να αλλάξει τόσο το περιβάλλον της σελίδας όσο και να παρέμβει στο περιεχόμενό της. Χαρακτηριστικές εφαρμογές του Web 2.0 είναι τα κοινωνικά μέσα (social media), τα wiki και τα blog. Πολλές από τις εντολές διάδρασης που χαρακτηρίζουν την λειτουργία του Web 2.0 μας είναι ήδη γνωστές από διάφορες ιστοσελίδες social media όπως το facebook ή το youtube για παράδειγμα. Τέτοιες εκφράσεις είναι η αναζήτηση (search), το tag, η παράθεση links ή το authoring όπως λειτουργεί σε πολλά wiki όπου οι χρήστες μπορούν να δημιουργήσουν άρθρα αλλά και να ανανεώσουν ή να διαγράψουν ήδη υπάρχοντα.
Κριτική
Το ακριβές νόημά του όρου παραμένει ανοιχτό προς αντιπαράθεση, και μερικοί ειδικοί, συμπεριλαμβανομένου και του Τιμ Μπέρνερς Λι, έχουν αμφισβητήσει εάν ο όρος έχει κάποιο πραγματικό νόημα.
Μεταξύ άλλων έχει κατηγορηθεί ότι αποτελεί εφεύρεση του μάρκετινγκ. Αναφέρεται σαν επιχείρημα πως οι τεχνολογίες που είναι σε χρήση στο Ίντερνετ αναβαθμίζονται συνεχώς και η προηγούμενη μέρα πριν το Web 2.0 δεν απείχε πολύ. Επίσης με την ίδια λογική, μερικούς μήνες μετά την χρήση ενός υποτιθέμενου Web 2.0, το Web 2.1 θα εμφανιζόταν. Είναι όμως αδύνατο να εκφραστεί η τεχνολογική ιδιότητα του ίντερνετ ακριβώς με έναν αριθμό μιας και το αμάλγαμα τεχνολογιών που είναι αυτή τη στιγμή σε χρήση στο ίντερνετ είναι αχανώς πολυσύνθετο. Επιπροσθέτως, λειτουργίες όπως επικοινωνία με τον χρήστη υπήρχαν πριν πολλά χρόνια, όπως η χρήση σελίδων χρήστη (home pages), τα φόρουμ, τα chat (IRC) και πολλά άλλα. Αυτό που μπορεί να ειπωθεί ότι άλλαξε είναι η ευκολία χρήσης, κάτι αναμενόμενο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαδίκτυο Κατηγορία:Web 2.0
Μετρό
thumb|right|[[Μετρό Πράγας.]] Το Μετρό ή Μητροπολιτικός Σιδηρόδρομος είναι ένα σιδηροδρομικό σύστημα μαζικής μεταφοράς των μεγαλουπόλεων. Η λέξη είναι ελληνικής προέλευσης (αντιδάνειο: μετρό <γαλλικά métro < chemin de fer métropolitain < ελλ. μητροπολιτικός σιδηρόδρομος) και χρησιμοποιήθηκε το 1900 στο Παρίσι για πρώτη φορά σε σχέση με σιδηρόδρομο (Métro de Paris). Κατά μέσον όρο, το μετρό μπορεί να εκτείνεται σε ακτίνα 25 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης.
Ιστορία
Το πρώτο Μετρό που λειτούργησε ήταν το Μετρό του Λονδίνου και το πρώτο στην ηπειρωτική Ευρώπη το Μετρό της Βουδαπέστης.
Στην Ελλάδα, ο Σιδηρόδρομος Αθηνών Πειραιώς μετατράπηκε σύμφωνα με τις επίσημες διεθνείς παραδοχές σε Μετρό το 1904, όταν έγινε η ηλεκτροδότηση της γραμμής. Η Αθήνα τον Ιανουάριο του 2000 απέκτησε επίσης πληρέστερο δίκτυο υπόγειου Μετρό, όταν εγκαινιάστηκαν οι Γραμμή 2 και Γραμμή 3 της Αττικό Μετρό. Υπό κατασκευή από το 2022 είναι και το πρώτο τμήμα της Γραμμής 4.
Υπό κατασκευή, επίσης, βρίσκεται τώρα το δεύτερο δίκτυο μετρό στην Ελλάδα, του μετρό της Θεσσαλονίκης.
Βιβλιογραφία
*
Σημαία της Ελβετίας
thumb|150px|Η Σημαία της Ελβετίας. [[Αρχείο:FIAV_111000.svg|20px Αναλογίες: 1:1]] Η σημαία της Ελβετίας βασίζεται στη σημαία του καντονιού Σβυτς. Είναι τετράγωνη σε κόκκινο φόντο με ένα λευκό σταυρό στο κέντρο, με ίσα άκρα.
Είναι η μόνη σημαία (μαζί με αυτή του Βατικανού) με τετράγωνο σχήμα. Το αρχαιότερο σωζόμενο δείγμα της σημαίας του Σβυτς χρονολογείται από την Εποχή των Πολέμων στη Βουργουνδία (1474–77). Οι διαστάσεις της σημαίας καθορίστηκαν το 1889. Αντίθετα, δεν έχει οριστεί η ακριβής απόχρωση του κόκκινου στο φόντο. Έτσι, έχουν χρησιμοποιηθεί διαφορετικές αποχρώσεις ως τώρα.
Υιοθετήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1889 (ανεπίσημα το 1815-1889). Η Ελβετία έχει σύνταγμα από την 1η Ιανουαρίου του 2000.
Παραπομπές
Ελβετια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ελβετίας
Βασιλική Ηρακλείου
Η Βασιλική  είναι χωριό και και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Καινούργιου στο νομό Ηρακλείου.
Η πρόσβαση στο χωριό γίνεται μέσω διακλάδωσης από τα Βασιλικά Ανώγεια. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 56 χιλιόμετρα. Η θέση του είναι στα 260 μέτρα κοντά στα Αστερούσια Όρη. Πανηγυρίζει στις 8 Σεπτεμβρίου και στις 29 Αυγούστου. Κεντρικός ναός στο χωριό είναι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Στην περιοχή της Βασιλικής βρίσκεται το φαράγγι του Αγίου Σάββα, μήκους 4 χλμ. το οποίο καταλήγει σε αμμώδη παραλία στο Λιβυκό Πέλαγος, όπως επίσης και το Δάσος του Αγίου Σάββα, που βρίθει ελαιόδεντρων και χαρουπόδενδρων σε ήμερη και άγρια κατάσταση. Στο χωριό υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.
Ιστορικά στοιχεία
Στο χωριό βρίσκονται οι εκκλησίες του Ευαγγελισμού (του 1876 με ξυλόγλυπτο τέμπλο) και του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου. Στην Κανδήλα υπάρχουν δυο ναοί καθιερωμένοι στο Γενέσιο της Θεοτόκου επίσης με ξυλόγλυπτο τέμπλο. Στον ενετικό κατάλογο του Καστροφύλακα το βρίσκουμε Vasiglichi με 406 κατοίκους. Ο οικισμός Καντήλα αναφέρεται Candila et Camaria, με 166 κατοίκους το 1583. Στην τουρκική απογραφή του 1834 αναφέρεται ότι είχε 5 τουρκικές και ισάριθμες χριστιανικές οικογένειες, ενώ το 1881 οι Χριστιανοί κάτοικοι ήταν 123 και οι Τούρκοι 45.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βασιλικών Ανωγείων. Το 1928 με το ΦΕΚ 4Α - 16/01/1928 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Κανδήλα αποτελούν κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γόρτυνας του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 188 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Βασιλικής
Βιβλιογραφία
Βασιλική Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας
Βάρβιτος
Περιγραφή
Η βάρβιτος ήταν πιο στενή από τη λύρα και μακρύτερη, επομένως οι χορδές της ήταν μακρύτερες και η έκταση χαμηλότερη.
Ο αριθμός των χορδών του βάρβιτου δεν είναι γνωστός. Ο Θεόκριτος αναφέρει πως ήταν ένα πολύχορδο όργανο ("βάρβιτον ες πολύχορδον"), ενώ ο κωμικός ποιητής Αναξίλας στο Λυροποιό του μιλά για τριχόρδους βαρβίτους ("εγώ δε βαρβίτους τριχόρδους"). Στον Αθήναιο συναντώνται και άλλα ονόματα, όπως βάρμος, βάρωμος και βαρύμιτον, συναντώνται αντί του βάρβιτον, αν και ο βάρωμος αναφέρεται σαν καθαρά διαφορετικό όργανο. Η λέξη βαρύμιτον προέρχεται από το βαρύς (χαμηλός) και μίτος (χορδή).
Για την έκφραση "παίζω το (τη) βάρβιτο" χρησιμοποιούσαν το ρήμα βαρβιτίζω. Ο εκτελεστής του βαρβίτου λεγόταν βαρβιτιστής και ο τραγουδιστής, που συνόδευε ο ίδιος το τραγούδι του στο βάρβιτο, βαρβιτωδός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία μουσικά όργανα
Κατηγορία:Έγχορδα μουσικά όργανα Κατηγορία:Αρχαία ελληνική μουσική Κατηγορία:Μουσικά όργανα
Εθνόσημο της Ελβετίας
Το εθνόσημο της Ελβετικής Συνομοσπονδίας δείχνει τον ίδιο σταυρό σε λευκό με κόκκινο με τη σημαία της Ελβετίας, αλλά σε μια εραλδική ασπίδα αντί για το τετράγωνο πεδίο. Το ομοσπονδιακό εθνόσημο (eidgenössisches Wappen) ορίστηκε από την Ελβετική δίαιτα (Tagsatzung) το 1815, για την Αποκατεστημένη Συνομοσπονδία. Ορίστηκε επίσης μια πιο περίτεχνη ομοσπονδιακή σφραγίδα, ως το ομοσπονδιακό οικόσημο που περιβάλλεται από τα είκοσι δύο καντονιακά οικόσημα. Παρόμοιες εραλδικές διατάξεις που αντιπροσωπεύουν τα Δεκατρία Καντόνια της Παλαιάς Ελβετικής Συνομοσπονδίας έχουν καταγραφεί από τα μέσα του 16ου αιώνα. Η νομοθεσία του 1815 παρέμεινε σε ισχύ στο ομοσπονδιακό κράτος που ιδρύθηκε το 1848, όπως αναγνωρίστηκε ρητά από το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο το 1889.
Ενώ το απλό εθνόσημο ήταν σε ευρεία χρήση, ειδικά σε νομίσματα, και από τις αρχές του 20ου αιώνα, στις πινακίδες του αυτοκινήτου και διαβατήρια, ελβετικά προϊόντα (όπως ελβετικοί σουγιάδες) και τα ελβετικά φράγκα. η πλήρης σφραγίδα δεν είδε επίσημη χρήση πέρα ​​από την αναπαράστασή της σε βιτρό στο Ομοσπονδιακό Παλάτι της Ελβετίας (περίπου 1900).
Ο ορισμός της ομοσπονδιακής σφραγίδας και του εθνόσημου του 19ου αιώνα αντικαταστάθηκε μόλις το 2017, με την υιοθέτηση ενός νέου νόμου που όριζε το ελβετικό εθνόσημο ως «ελβετικό σταυρό σε τριγωνική ασπίδα» με σταθερές αναλογίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελβετια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ελβετίας
Κυβέρνηση Στέφανου Στεφανόπουλου 1965
Η κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου σχηματίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1965 μετά την δεύτερη αποτυχία των αποστατών της Ένωσης Κέντρου να σχηματίσουν κυβέρνηση.
Η προηγούμενη προσπάθεια της κυβέρνησης Τσιριμώκου έπεσε στο κενό, καθώς δεν μπόρεσε να κατακτήσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και παραιτήθηκε στις 29 Αυγούστου 1965, παραμένοντας όμως τυπικά στην διακυβέρνηση της χώρας μέχρι να ορκιστεί νέα κυβέρνηση. Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος αποφάσισε την σύγκληση του Συμβουλίου του Στέμματος, προκειμένου να βρεθεί κυβερνητική λύση. Προσκλήθηκαν οι πρώην Πρωθυπουργοί, Παπανδρέου, Κανελλοπουλος, Τσαλδάρης, Καραμανλής, Γονατάς, Μαυρομιχάλης, Πουλίτσας, Γεωργακόπουλος, Κιουσόπουλος, Πιπινέλης, Παρασκευόπουλος, Δόβας, Αθανασιαδης-Νοβας, Τσιριμωκος και Μαρκεζίνης. Δεν παρέστησαν ο Καραμανλής, ο Πουλίτσας, ο Μαυρομιχάλης (γιατί απουσίαζαν) και ο Γεωργακόπουλος (ασθενούσε), ενώ δεν προσκλήθηκε ο πρόεδρος της ΕΔΑ, Ιωάννης Πασαλίδης. Οι συμμετέχοντες στο Συμβούλιο προέκριναν ως λύση την συνέχιση των συνομιλιών μεταξύ των κομμάτων, προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας, όπως και τελικά έγινε.
Στις 17 Σεπτεμβρίου ορκίστηκε η νέα κυβέρνηση και στις 25 Σεπτεμβρίου πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή. Το νέο κυβερνητικό σχήμα υπερψήφισαν οι 45 ανεξαρτητοποιημένοι από την Ένωση Κέντρου βουλευτές, οι 99 της ΕΡΕ και οι 8 του Κόμματος Προοδευτικών (το Κόμμα των Προοδευτικών συμμετείχε και στην κυβέρνηση, με τον Αλέξανδρο Καραθόδωρο), συγκεντρώνοντας έτσι 152 βουλευτές υπέρ, ενώ καταψήφισαν οι 126 βουλευτές της Ένωσης Κέντρου και οι 22 της ΕΔΑ.
Η διακυβέρνηση με οριακή πλειοψηφία δεν ήταν εύκολη και η κυβέρνηση συχνά πιεζόταν από την ανάγκη διατήρησης των ισορροπιών προκειμένου να επιβιώσει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η -κατόπιν βασιλικής πιέσεως- ανάθεση της αρχηγίας του ΓΕΣ στον Γρηγόριο Σπαντιδάκη και η τοποθέτηση από μέρους του, σε επιτελικές θέσεις, των στρατιωτικών που θα έκαναν σε λίγο το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. . Η διαφωνία, επίσης, με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ηλία Τσιριμώκο, τον Μάρτιο του 1966, σχετικά με τον διορισμό του Γεωργίου Γρίβα ως αρχηγού των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στην Κύπρο, και η συνακόλουθη παραίτησή του στις 10 Απριλίου, είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια της πλειοψηφίας και την πρόκληση κυβερνητικής κρίσης. Ο Γεώργιος Παπανδρέου κατέθεσε πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης, η οποία όμως κατά την ψηφοφορία της 25ης Απριλίου, κατάφερε να διασωθεί με τις ψήφους της ΕΡΕ, του Κόμματος Προοδευτικών και του ΦΙ.ΔΗ.Κ.
Η πτώση της κυβέρνησης Στεφανόπουλου
Οι βασιλικές πρωτοβουλίες για μια μόνιμη, συνταγματικά νόμιμη και ωφέλιμη για τα Ανάκτορα, κυβερνητική λύση συνεχίστηκαν όλο αυτό το διάστημα. Σε αυτό το πλαίσιο άνθρωποι του βασιλικού περιβάλλοντος ήρθαν σε επαφή με τον αυτοεξόριστο στο Παρίσι, Κωνσταντίνο Καραμανλή, μεταφέροντάς του την εύνοια του βασιλιά στην ενδεχόμενη επιστροφή του στην ελληνική πολιτική σκηνή. Ο Καραμανλής, όμως, αρνήθηκε και έτσι ο βασιλιάς περιορίστηκε στις επαφές με τους διαθέσιμους ενεργούς πολιτικούς. Ο Γεώργιος Παπανδρέου προέκρινε την πολιτική συμφιλίωσης με τα Ανάκτορα, και μάλιστα στα τέλη Σεπτεμβρίου και αφού προηγουμένως είχε συζητήσει με τον Αμερικανό πρεσβευτή στην Ελλάδα Φίλιπς Τάλμποτ και τον γιό του, Ανδρέα Παπανδρέου, πρότεινε στον βασιλιά τον σχηματισμό μεταβατικής - υπηρεσιακής κυβέρνησης μακροπρόθεσμης διάρκειας που θα διεξήγαγε εκλογές σε προκαθορισμένη ημερομηνία. Σε αυτές τις διαπραγματεύσεις πήρε μέρος και ο αρχηγός της ΕΡΕ, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο οποίος ήρθε τελικά συμφωνία με τον Γεώργιο Παπανδρέου για κυβερνητική σύμπραξη μετά τις εκλογές, όποιο και αν ήταν το αποτέλεσμα, με σχηματισμό κυβέρνησης κεντροδεξιάς. Μάλιστα οι δυο αρχηγοί συμφώνησαν και στην υιοθέτηση της απλής αναλογικής για τις επερχόμενες εκλογές και για τον μεταβατικό πρωθυπουργό στο πρόσωπο του Ιωάννη Παρασκευόπουλου.
Για την συμφωνία αυτή δεσμεύτηκαν και γραπτώς στις 18 Δεκεμβρίου 1966, με το μνημόνιο το οποίο συνέταξε ο διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Βασιλιά. Στις 20 Δεκεμβρίου ο Κανελλόπουλος ανακοίνωσε στον βασιλιά, στον πρωθυπουργό και στον Τύπο ότι η αποστολή της κυβέρνησης έληξε.
Ανασχηματισμός 11ης Μαΐου 1966
- αντικαταστάθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1966 από Ανέστη Λώρα - αντικαταστάθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1966 από Αθανάσιο Μαυρίδη
Αναφορές
1965 09 Κατηγορία:1965 Κατηγορία:1966 1965
Φιλομήλιον Φρυγίας
Το Φιλομήλιον ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φρυγίας της Μικράς Ασίας.
Βρισκόταν στο νοτιοδυτικό τμήμα της επαρχίας, στα σύνορα με την Πισιδία και τη Λυκαονία. Είχε κτιστεί στις νότιες όχθες της λίμνης του Φιλομηλίου (στα βυζαντινά «λίμνη των 40 μαρτύρων», η σημερινή Akşehir Gölü) και εκείτο στην οδό που ένωνε τα Σύνναδα της Φρυγίας με το Ικόνιον της Λυκαονίας.
Η πόλη ήταν ελληνιστική και είχε ιδρυθεί από τον ανεξάρτητο Μακεδόνα δυνάστη Φιλόμηλο (γιό του Λυσία ή Λυσανία) στο δεύτερο μισό του 3ου αιώνα π.Χ. Ανήκε σε συνομοσπονδία με τα Σύνναδα, ενώ από τα νομίσματα που έκοψε φαίνεται πως είχε συμμαχήσει με τη γειτονική Μανδρόπολη (σημερινή Mandra). Λέγεται ότι ο Κικέρων στον δρόμο του για την Κιλικία, έγραψε αποσπάσματα από την αλληλογραφία του στο Φιλομήλιον.
Από τον 12ο αιώνα την κατέλαβαν οι Σελτζούκοι Τούρκοι που ίδρυσαν το Σουλτανάτο του Ικονίου. Έκτοτε έλαβε την τουρκική ονομασία Ακσεχίρ (Akşehir) που σημαίνει λευκή πόλη. Τον 14ο αιώνα πέρασε στην κυριαρχία των ομοφύλων τους Οθωμανών.
Από την αρχαία πόλη σώθηκαν αρχαίες επιγραφές και μερικές χριστιανικές, καθώς και τα νομίσματα που έκοψε με την επιγραφή ΦΙΛΟΜΗΛΙΩΝ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Φρυγίας
Σούπερ Καπ Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 1986
Το Σούπερ Καπ Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 1986 ήταν η 1η έκδοση της επαγγελματικής εγχώριας διοργάνωσης του Σούπερ Καπ καλαθοσφαίρισης. Το πρώτο Σούπερ Καπ Ελλάδος πραγματοποιήθηκε πριν από την έναρξη της σεζόν 1986-87 και διοργανώθηκε υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ). Πραγματοποιήθηκε μεταξύ του πρωταθλητή της σεζόν 1985-86, Άρη Θεσσαλονίκης και του νικητή του Κυπέλλου Ελλάδος 1985-86, Παναθηναϊκού.
Στις επόμενες σεζόν, ο Άρης κέρδισε τόσο το πρωτάθλημα Ελλάδας όσο και το Κύπελλο Ελλάδας (το εγχώριο νταμπλ), για τις επόμενες τέσσερις συνεχόμενες σεζόν (1986-87, 1987-88, 1988-89 και 1989-90) και έτσι δεν υπήρχε λοιπόν λόγος να διεξαχθεί το Σούπερ Καπ Ελλάδας τις επόμενες τέσσερις σεζόν. Η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ), για άγνωστους λόγους δεν το διεξήγαγε ποτέ ξανά, ούτε το 1991 μεταξύ Άρη και Πανιώνιου, ούτε το 1992 μεταξύ Άρη και ΠΑΟΚ. Ωστόσο, το Σούπερ Καπ Ελλάδας αναβίωσε πολύ αργότερα, με την διοργάνωση του 2020, υπό την αιγίδα του Ελληνικού Συνδέσμου Ανωνύμων Καλαθοσφαιρικών Εταιρειών (ΕΣΑΚΕ), χρησιμοποιώντας διαφορετική μορφή με τέσσερις ομάδες.
Μορφή
Η διοργάνωση διεξήχθη μεταξύ μεταξύ του πρωταθλητή της σεζόν 1985-86, Άρη Θεσσαλονίκης και του νικητή του Κυπέλλου Ελλάδος 1985-86, Παναθηναϊκού. Πραγματοποιήθηκε ως διοργάνωση συνολικού αποτελέσματος δύο αγώνων, εντός και εκτός έδρας. Με το πρώτο παιχνίδι να διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη, στην έδρα του Άρη και το δεύτερο παιχνίδι στην Αθήνα, στην έδρα του Παναθηναϊκού. Ο Άρης κέρδισε το πρώτο παιχνίδι στη Θεσσαλονίκη, με σκορ 117-85 και το δεύτερο παιχνίδι στην Αθήνα, με σκορ 104-88, κερδίζοντας έτσι το Σούπερ Καπ, με συνολικό σκορ 221-173.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1986
Πολιτικά τραγούδια (δίσκος)
Τα Πολιτικά Τραγούδια αποτελούν ουσιαστικά την πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά του Θάνου Μικρούτσικου. Ο δίσκος κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Lyra το 1975.
Στο δίσκο περιέχονται μελοποιημένα ποιήματα του Τούρκου αριστερού ποιητή Ναζίμ Χικμέτ και του Γερμανού αντικομφορμιστή κομμουνιστή Βολφ Μπίρμαν. Αυτή η δουλειά δείχνει και τη βασική κατεύθυνση που ακολούθησε τα αμέσως επόμενα χρόνια ο συνθέτης, δηλαδή τη μελοποίηση ποιημάτων.
Στο δίσκο τραγουδάει σχεδόν όλα τα τραγούδια η Μαρία Δημητριάδη, σύζυγος, τότε, του Ανδρέα Μικρούτσικου αδελφού του συνθέτη. Ο συνθέτης τραγουδάει το «Μπαλάντα για τους Ασφαλίτες».
Ανάμεσα στα τραγούδια του Μπρίμαν υπάρχουν και τραγούδια που είχαν απαγορευτεί στην τότε Ανατολική Γερμανία γιατί σατίριζαν το καθεστώς.
Η μετάφραση των ποιημάτων του Μπρίμαν έγινε από τον Δημοσθένη Κούρτοβικ ενώ η μετάφραση της ποίησης του Χικμέτ έγινε από τον Γιάννη Ρίτσο και από τον Γιώργο Παπαλεονάρδο.
Στο εξώφυλλο περιέχονται στοιχεία από τις βιογραφίες των ποιητών, σημειώσεις του συνθέτη και μερικές διευκρινήσεις για τους στίχους.
Τίτλοι τραγουδιών
Από την ποίηση του Βολφ Μπρίμαν: Από την ποίηση του Ναζίμ Χικμέτ:
Κατηγορία:Θάνος Μικρούτσικος (δισκογραφία)
Γιώργος Γιάμαλης
Ο Γιώργος Γιάμαλης (Κωνσταντινούπολη 1907 – Αθήνα, 24 Φεβρουαρίου 1985 ) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας με τα χρώματα της ΑΕΚ.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τον Ήφαιστο Κωνσταντινούπολης το 1921 αλλά αγωνίστηκε και στην ομάδα της Ροβέρτειου σχολής όπου φοιτούσε κατά το 1922-1925. Μέχρι το 1924 αγωνιζόταν στην θέση του χαφ όταν από ένα τυχαίο γεγονός έπαιξε τερματοφύλακας και καθιερώθηκε σε αυτή την θέση. Στην Ροβέρτειο σχολή συμμετείχε και στην ομάδα στίβου στα 400 μέτρα. Το 1926 μετέβη στην Ελλάδα και έγινε μέλος της ομάδας της ΑΕΚ, στην οποία αγωνίστηκε έως το 1932, όταν σε ηλικία 25 ετών, εγκατέλειψε την ενεργό δράση. Κατέκτησε ένα κύπελλο Ελλάδας την περίοδο 1931-32.
Στην εθνική Ελλάδας
Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 7 Απριλίου 1929, στον πρώτο ιστορικά αγώνα της Ελλάδας εναντίον της Β' Ιταλίας, στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Συνολικά φόρεσε 10 φορές τη φανέλα της Ελλάδας, τις 4 από τις οποίες ως αρχηγός της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Νίκος Κατσικοκέρης
Ο Νίκος Κατσικοκέρης είναι ένας Έλληνας Ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1988 στην Αμφιλοχία και η φυσική του θέση είναι κεντρικός επιθετικός.
Έχει αγωνιστεί σε όλες τις εθνικές κατηγορίες. Στην Α' Εθνική μετράει 36 συμμετοχές και 7 τέρματα.
Καριέρα
Έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην γενέτειρα του Στάνο της Αμφιλοχίας, ξεκινώντας την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία από την Αναγέννηση Στάνου, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα. Το 2005 και στην ηλικία των 17 ετών μεταπήδησε στον Παναιτωλικό, ξεκινώντας την επαγγελματική του ποδοσφαιρική καριέρα. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε κατά σειρά με τους Τηλυκράτη Λευκάδας και Κερατσίνι στην Δ' Εθνική.
Το 2009 μετακόμισε στον Πλατανιά, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε 2 χρονιές στη Γ' Εθνική και σκόραρε συνολικά 19 γκολ σε 58 αγώνες. Οι καλές εμφανίσεις του δεν πέρασαν απαρατήρητες και το 2011 υπέγραψε στον Εργοτέλη, με τη φανέλα του οποίου έκανε ντεμπούτο στην Α' Εθνική.
Το καλοκαίρι του 2012, η ΑΕΚ τον απέκτησε από τους Κρητικούς έναντι 150.000 ευρώ. Με τη φανέλα της ΑΕΚ έκανε ντεμπούτο στις 1 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους στον εκτός έδρας αγώνα με τη Skoda Ξάνθη.
Τον Αύγουστο του 2013 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Πανθρακικό, όπου αγωνίστηκε επίσης στην Α' Εθνική. Τον Ιανουάριο του 2014 μεταγράφηκε στον Παναιγιάλειο και τον Δεκέμβριο του 2014 αποκτήθηκε από τον Παναργειακό. Το καλοκαίρι του 2015 μεταγράφηκε στον Ερμή Ζωνιανών, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε στην Γ' Εθνική και έχοντας πετύχει 16 τέρματα αναδείχθηκε 2ος σκόρερ του 4ου ομίλου.
Το καλοκαίρι του 2018 μεταγράφηκε στον Α.Ο. Επισκοπής, ομάδα Γ' Εθνικής και με τη φανέλα της ομάδας του Ρεθύμνου αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ομίλου με 14 τέρματα. Το καλοκαίρι του 2019 πήρε μεταγραφή στον Ο.Φ. Ιεράπετρας.
Διακρίσεις
Για την αγωνιστική του παρουσία την περίοδο 2010-2011 πήρε δύο βραβεία από τον Π.Σ.Α.Π.. Αναδείχθηκε καλύτερος ποδοσφαιριστής της Football League 2 στον Νότιο Όμιλο και πρώτος σκόρερ στην Football League 2 στον Νότιο Όμιλο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πλατανιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Σ. Τηλυκράτη Λευκάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Π.Ο. Κερατσινίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιγιάλειου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Επισκοπής Ρεθύμνου
Ραλφ Αμπερκρόμπυ
Ο Ραλφ Αμπερκρόμπυ (Ralph Abercromby, 7 Οκτωβρίου 1734, Μένστρι - 28 Μαρτίου 1801, Αμπουκίρ, ήταν Βρετανός στρατηγός, με καταγωγή από τη Σκωτία.
Βιογραφία
Εισήλθε στο στρατό και διορίστηκε υπολοχαγός το 1760, λοχαγός (1762) και στη συνέχεια ταγματάρχης (1770). Ως αντισυνταγματάρχης (1773) πήρε μέρος στον Επταετή Πόλεμο και προήχθη σε συνταγματάρχη το 1780. Στη συνέχεια πολέμησε στις εκστρατείες της Φλάνδρας και της Ολλανδίας κατά των Γάλλων το 1793-1794 και πολέμησε ως αρχιστράτηγος των βρετανικών δυνάμεων στις Δυτικές Ινδίες και τη Γουιάνα (1795). Εκεί απέκτησε την κατοχή των αποικιών της Ντεμεράρα και του Εσεσίμπο, της Αγίας Λουκίας, του Αγίου Βικεντίου και του Τρινιδάδ.
Το 1797 κατέλαβε το Πουέρτο Ρίκο, αλλά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το νησί. Στη συνέχεια διορίστηκε στη Νήσο Ουάιτ, όπου έλαβε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη.
Αρχιστράτηγος στην Ιρλανδία (1798), ήταν δεύτερος στη διοίκηση κατά την αγγλορωσική εισβολή στην Ολλανδία το 1799 και στη συνέχεια ανέλαβε τη διοίκηση του στρατού που στάλθηκε στην Αίγυπτο. Εκεί απέκτησε πλεονέκτημα έναντι των Γάλλων στη μάχη της Αλεξάνδρειας, αλλά δέχθηκε σφαίρα στο λιμάνι του Αμπουκίρ (21 Μαρτίου 1801) όπου πέθανε επτά ημέρες αργότερα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Λειψίας Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί
Χουσίτες
Οι Χουσίτες (τσεχικά: Husité ή Kališníci, «Άνθρωποι του Δισκοπότηρου») ήταν ένα τσέχικο πρωτοπροτεσταντικό χριστιανικό κίνημα που ακολούθησε τις διδασκαλίες του μεταρρυθμιστή Γιαν Χους, που έγινε ο πιο γνωστός εκπρόσωπος της Μεταρρύθμισης της Βοημίας.
Το κίνημα των Χουσιτών ξεκίνησε στο Βασίλειο της Βοημίας και γρήγορα εξαπλώθηκε σε όλες τις υπόλοιπες χώρες του Στέμματος της Βοημίας, συμπεριλαμβανομένης της Μοραβίας και της Σιλεσίας. Επίσης διαδόθηκε στα βόρεια τμήματα του Βασιλείου της Ουγγαρίας (σημερινή Σλοβακία), αλλά απορρίφθηκε και δυσφημίστηκε από τις λεηλασίες των Χουσιτών στρατιωτών.. Υπήρχαν επίσης πολύ μικρές προσωρινές κοινότητες στην Πολωνία-Λιθουανία και στην Τρανσυλβανία, που μετακόμισαν στη Βοημία όταν αντιμετώπισαν τη θρησκευτική μισαλλοδοξία. Ήταν ένα περιφερειακό κίνημα που δεν κατάφερε να επεκταθεί περισσότερο. Οι Χουσίτες εμφανίστηκαν ως κίνημα με πλειοψηφία Ουτρακουιστών με μια σημαντική φατρία Ταβοριτών, και μικρότερες περιφερειακές όπως οι Αδαμίτες, οι Ορεβίτες και οι Ορφανοί. Οι κυριότεροι Χουσίτες θεολόγοι ήταν οι Πετρ Χέλτσκικι και Ιερώνυμος της Πράγας. Ορισμένοι Τσέχοι εθνικοί ήρωες ήταν Χουσίτες, όπως ο Γιαν Ζίζκα, που ηγήθηκε μιας λυσσαλέας αντίστασςη σε πέντε διαδοχικές σταυροφορίες που κηρύχθηκαν στη Χουσσιτική Βοημία από τον Παπισμό. Οι Χουσίτες ήταν ένας από τους σημαντικότερους προδρόμους της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης. Αυτό το κατά κύριο λόγο θρησκευτικό κίνημα προωθήθηκε από κοινωνικά ζητήματα και ενίσχυσε την εθνική συνείδηση ​​της Τσεχίας.
Οταν η Σύνοδος της Κωνσταντίας παρέσυρε τον Γιαν Χους με μια επιστολή περί απαλλαγής, στη συνέχεια τον δίκασε για αίρεση και τον θανάτωσε στην πυρά στις 6 Ιουλίου 1415, οι Χουσίτες ξεκίνησαν τους ομώνυμους πολέμους (1420–1434) για τη θρησκευτική και πολιτική τους υπόθεση. Μετά το τέλος των Πολέμων των Χουσιτών, η υποστηριζόμενη από τους Καθολικούς πλευρά των Ουτρακουιστών βγήκε νικήτρια από τη σύγκρουση με τους Ταβορίτες και έγινε η πιο κοινή έκφραση της πίστης των Χουσιτών στη Βοημία. Καθολικοί και Ουτρακουιστές χειραφετήθηκαν στη Βοημία μετά τη θρησκευτική ειρήνη της Κούτνα Χόρα το 1485.
Η Βοημία και η Μοραβία, η σημερινή Τσεχία, παρέμειναν στην πλειοψηφία τους Χουσιτικέςγια δύο αιώνες έως ότου ο Ρωμαιοκαθολικισμός επιβλήθηκε εκ νέου από τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μετά τη Μάχη του Λευκού Όρους το 1620 κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο. Αυτό το γεγονός και οι αιώνες διωγμών των Αψβούργων είχαν ως αποτέλεσμα οι παραδόσεις των Χουσιτών να εκπροσωπούνται μόνο στη Μοραβική Εκκλησία, στην Ενότητα των Αδελφών και στις επανιδρυθείσες εκκλησίες των Τσεχοσλοβάκων Χουσιτών μεταξύ των σημερινών Χριστιανών.
Ο αντίκτυπος του θανάτου του Χους στη Βοημία
Η σύλληψη του Χους το 1414 προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια στις χώρες της Τσεχίας. Οι αρχές και των δύο χωρών έκαναν επειγόντως και επανειλημμένα έκκληση στον Βασιλιά Σιγισμούνδο να απελευθερώσει τον Γιαν Χους.
Όταν έφτασε η είδηση ​​του θανάτου του στη Σύνοδο της Κωνσταντίας στις 6 Ιουνίου 1415, ξέσπασαν ταραχές, που στρέφονταν κυρίως κατά των ιεραρχών και ιδιαίτερα κατά των μοναχών. Ακόμη και ο Αρχιεπίσκοπος μετά βίας γλύτωσε τις συνέπειες αυτής της λαϊκής οργής. Η αντιμετώπιση του Χους θεωρήθηκε όνειδος που επιβλήθηκε σε ολόκληρη τη χώρα και ο θάνατός του εγκληματική πράξη. Ο Βασιλιάς Βεντσεσλάβος Δ΄, παρακινούμενος από τη μνησικακία του εναντίον του Σιγισμούνδου, στην αρχή άφησε ελεύθερη την αγανάκτησή του για την εξέλιξη των γεγονότων στην Κωνσταντία. Η γυναίκα του υποστήριζε ανοιχτά τους φίλους του Χους. Οι δηλωμένοι Χουσίτες βρίσκονταν επικεφαλής της κυβέρνησης.
Σχηματίστηκε μια ένωση από ορισμένους άρχοντες, που δεσμεύτηκαν να προστατεύσουν το ελεύθερο κήρυγμα του Ευαγγελίου σε όλες τις κτήσεις και τα κτήματά τους και να υπακούσουν στη δύναμη των Επισκόπων μόνο εφόσον οι διαγές τους συμφωνούσαν με τις εντολές της Αγίας Γραφής και το πανεπιστήμιο θα έκρινε για τυχόν αμφισβητούμενα σημεία. Ολόκληρη η αριστοκρατία των Χουσιτών εντάχθηκε στην ένωση. Εκτός από τη λεκτική διαμαρτυρία για τη μεταχείριση του Χους από τη Σύνοδο, υπήρχαν ελάχιστα στοιχεία για ενέργειες των ευγενών μέχρι το 1417. Τότε, αρκετοί από τους κατώτερους ευγενείς και ορισμένοι βαρόνοι, που υπέγραψαν την επιστολή διαμαρτυρίας του 1415, απομάκρυναν τους καθολικούς ιερείς από τις ενορίες τους, αντικαθιστώντας τους με ιερείς πρόθυμους να κοινωνούν και με κρασί και με ψωμί. Το δισκοπότηρο του κρασιού έγινε το κεντρικό σύμβολο αναγνώρισης του κινήματος των Χουσιτών. Αν ο βασιλιάς είχε προσχωρήσει, τα ψηφίσματά του θα είχαν λάβει την έγκριση του νόμου, αλλά αρνήθηκε και προσέγγισε τη νεοσύστατη Ρωμαιοκαθολική Ένωση των αρχόντων, τα μέλη της οποίας δεσμεύτηκαν να υποστηρίξουν τον βασιλιά, την Καθολική Εκκλησία και τη τη Σύνοδο. Η προοπτική ενός εμφυλίου πολέμου άρχισε να αναδύεται.
Ο Πάπας Μαρτίνος Ε΄ ως Καρδινάλιος Όθωνας των Κολόνα είχε επιτεθεί στον Χους με αδυσώπητη σφοδρότητα. Συνέχισε δυναμικά τη μάχη ενάντια στη διδασκαλία του μετά τα νομοθετήματα της Συνόδου της Κωνσταντίας. Ήθελε να εξαλείψει τελείως το δόγμα του Χους, για τον σκοπό αυτό έπρεπε να επιτευχθεί η συνεργασία του Βασιλιά Βεντσεσλάβου. Το 1418 ο Σιγισμούνδος κατάφερε να εκτοπίσει τον αδελφό του από τη σύνοδο, επισημαίνοντας το αναπόφευκτο ενός θρησκευτικού πολέμου, αν οι αιρετικοί της Βοημίας έβρισκαν περαιτέρω προστασία. Αυτά τα μέτρα προκάλεσαν μια γενική αναταραχή που επιτάχυνε τον θάνατο του βασιλιά Βεντσεσλάβου από παραλυτικό εγκεφαλικό το 1419.
Φατρίες των Χουσιτών
Ο Χουσιτισμός οργανώθηκε τα χρόνια 1415-1419. Από την αρχή σχημάτισαν δύο ομάδες, με μικρότερο αριθμό ανθρώπων να αποχωρούν και από τα δύο κόμματα γύρω από τον ειρηνιστή Πετρ Χέλτσισκι, οι διδασκαλίες του οποίου θα αποτελέσουν το θεμέλιο της Unitas Fratrum.
Το μετριοπαθές κόμμα, που ακολούθησε πιο στενά τον Χους, επεδίωξε να πραγματοποιήσει μεταρρυθμίσεις, αφήνοντας ανέγγιχτη ολόκληρη την ιεραρχική και λειτουργική τάξη της Εκκλησίας.
Τα τέσσερα άρθρα της Πράγας
Το πρόγραμμα των πιο συντηρητικών Χουσιτών (του μετριοπαθούς κόμματος) περιέχεται στα Τέσσερα Άρθρα της Πράγας, που γράφτηκαν από τον Γιάκομπ του Μις και συμφωνήθηκαν τον Ιούλιο του 1420 και δημοσιεύθηκαν στη Λατινική, την Τσεχική και τη Γερμανική γλώσσα. Το πλήρες κείμενο είναι περίπου δύο σελίδες, αλλά συχνά συνοψίζεται ως εξής:
Καλιξτίνοι (ή Ουτρακουίστες) και Ταβορίτες
Οι απόψεις των μετριοπαθών Xoυσιτών εκπροσωπούνταν ευρέως στο Πανεπιστήμιο και μεταξύ των πολιτών της Πράγας. Ονομάστηκαν λοιπόν Κόμμα της Πράγας, αλλά και Καλιξτίνοι (Λατινικά calix, δισκοπότηρο) ή Ουτρακουίστες (Λατινικά utraque, και τα δύο), επειδή έδωσαν έμφαση στο δεύτερο άρθρο της Πράγας και το δισκοπότηρο έγινε το έμβλημά τους.