cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγιδδώ
Στάβλοι
Στη Μεγιδδώ ανασκάφηκαν δύο συγκροτήματα στάβλων, ένα στα βόρεια και ένα στα νότια. Το νότιο συγκρότημα περιείχε πέντε κατασκευές χτισμένες γύρω από μια πλακόστρωτη αυλή. Τα ίδια τα κτίρια χωρίζονται σε τρία τμήματα. Δύο πέτρινα πλακόστρωτα κλίτη χτίστηκαν δίπλα σε έναν κύριο διάδρομο πλακόστρωτο με ασβέστη. Τα κτίρια είχαν μήκος περίπου 21 μέτρα και πλάτος έντεκα μέτρα. Ο διαχωρισμός του κύριου διαδρόμου από τα εξωτερικά κλίτη ήταν μια σειρά από πέτρινες κολόνες. Τρύπες είχαν φτιαχτεί σε πολλές από αυτές τις κολόνες, έτσι ώστε να μπορούν να δένουν τα άλογά τους. Επίσης, βρέθηκαν απομεινάρια από πέτρινες φάτνες στα κτίρια. Αυτές οι φάτνες τοποθετήθηκαν ανάμεσα στους στύλους για να τρέφονται τα άλογα. Προτείνεται ότι κάθε πλευρά θα μπορούσε να κρατήσει δεκαπέντε άλογα, δίνοντας σε κάθε κτίριο συνολική χωρητικότητα τριάντα αλόγων. Τα κτίρια στη βόρεια πλευρά της πόλης ήταν παρόμοια στην κατασκευή τους. Ωστόσο, δεν υπήρχε κεντρική αυλή. Η χωρητικότητα των βόρειων κτιρίων ήταν περίπου τριακόσια άλογα. Και τα δύο συγκροτήματα θα μπορούσαν να κρατήσουν από 450-480 άλογα σε συνδυασμό.
Μεταφορά (σκάκι)
Θέσεις που επιτεύχθηκαν από διαφορετικές διαδρομές
Αλλά η ίδια ακριβώς θέση μπορεί να επιτευχθεί από τη Ρώσικη παρτίδα, με δύο επιπλέον κινήσεις από κάθε πλευρά:
Μεγιδδώ
Στάβλοι
Τα κτίρια βρέθηκαν κατά τη διάρκεια ανασκαφών μεταξύ του 1927 και του 1934. Ο αρχικός εκσκαφέας ερμήνευσε αρχικά τα κτίρια ως στάβλους. Έκτοτε τα συμπεράσματά του αμφισβητήθηκαν από τον Τζέιμς Πρίτσαρντ, τον Δρ Έντριαν Κέρτις του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, τον Ζέεβ Χέρζογκ και τον Γιοχάναν Αχαρόνι, οι οποίοι υποδηλώνουν ότι ήταν αποθήκες, αγορές ή στρατώνες.
Μεταφορά (σκάκι)
Δυνατότητες μεταφοράς ορισμένων ανοιγμάτων
Μερικά ανοίγματα είναι γνωστά για το ευρύ φάσμα των πιθανών μεταθέσεων που προσφέρουν, για παράδειγμα το Καταλανικό άνοιγμα και η Σικελική άμυνα.
Μεγιδδώ
Εκκλησία της Μεγγιδώ
Η εκκλησία της Μεγιδδώ δεν βρίσκεται στο Τελ Μεγιδδώ, αλλά κοντά στη Διασταύρωση της Μεγιδδώ (μια διασταύρωση των εθνικών οδών 65 και 66 στο βόρειο Ισραήλ ) μέσα στον περίβολο της Φυλακής της Μεγιδδώ. Χτίστηκε στην Λέτζιο (Ρωμαϊκή στρατιωτική κατασκήνωση νότια του Τελ Μεγιδδώ) και πιστεύεται ότι χρονολογείται στον 3ο αιώνα, γεγονός που θα την καθιστούσε μια από τις παλαιότερες εκκλησίες στον κόσμο. Βρίσκεται μερικές εκατοντάδες μέτρα από το στρατόπεδο βάσης της Έκτης Θωρακισμένης Λεγεώνας και ένα από τα ψηφιδωτά που βρέθηκαν στην εκκλησία ήταν δωρεά από έναν εκατόνταρχο (κεντυρίων).
Μεταφορά (σκάκι)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορολογία σκακιού
Μεγιδδώ
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ισραήλ Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Ισραήλ Κατηγορία:Ασία της Εποχής του Ορείχαλκου
Μάριο Μπρέσκα
Ο Μάριο Μπρέσκα (Mário Breška, 27 Δεκεμβρίου 1979) είναι βετεράνος Σλοβάκος διεθνής ποδοσφαιριστής.
Βιογραφικό
Μετά τον υποβιβασμό της ομάδας λόγω του σκανδάλου των στημένων αγώνων, μεταγράφηκε στον Αστέρα Τρίπολης και μετά από ένα χρόνο στην Παναχαϊκή. Στην ομάδα της Πάτρας αγωνίστηκε για 4 μήνες και τον Δεκέμβριο του 2012 επέστρεψε στον Ολυμπιακό Βόλου, λύνοντας τη συνεργασία του με την αγαπητή του ομάδα το καλοκαίρι του 2014. Ακολούθως αποκτήθηκε από τον Παναργειακό,  με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Γ΄ Εθνική για σύντομο χρονικό διάστημα, καθώς το Νοέμβριο του 2014 έλυσε την συνεργασία του με τον σύλλογο του Άργους.
Τον Ιανουάριο του 2015 αποκτήθηκε από τον Διαγόρα Ρόδου, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 1 χρόνο στο τοπικό πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου. Τον Ιανουάριο του 2016 αποκτήθηκε από τον Πανθηραϊκό Σαντορίνης, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε το υπόλοιπο της χρονιάς 2015-16 στο τοπικό πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Κυκλάδων και κατόπιν τερμάτισε την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Πηγές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σλοβάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ένωσις Νέων Παραλιμνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΣΚ Ζίλινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νίτρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πούχοφ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΦΚ Τόπβαρ Τοπολτσάνι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νυρεμβέργη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Διαγόρα Ρόδου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Σλοβακίας
Κώστας Βαφειάδης
Ο Κώστας Βαφειάδης γεννήθηκε το 1954 στον Πειραιά και είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στην επίθεση. Αγωνίστηκε κυρίως στα πρωταθλήματα της Β' Εθνικής και Γ' Εθνικής κατηγορίας. Αγωνίστηκε από τις αρχές της δεκαετίας του '70 μέχρι και τις αρχές τις δεκαετίας του '90. Διακρίθηκε αγωνιζόμενος σε σωματεία του Πειραιά και κυριότερα με τη φανέλα της Προοδευτικής.
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομών της Προοδευτικής και το 1971 στα τέλη της σεζόν 1970-71, προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα. Με τη φανέλα της Προοδευτικής αγωνίστηκε αρχικά στην Α' Εθνική και κατόπιν στην Β' Εθνική μέχρι και το 1977. Το 1977 μεταγράφηκε στον Βύζαντα Μεγάρων με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε μέχρι και το 1983, κατακτώντας 1 πρωτάθλημα Πειραιά (1977-78) και 1 πρωτάθλημα Γ' Εθνικής (1978-79). Το 1983 μεταγράφηκε στον Αίαντα Σαλαμίνας όπου αγωνίστηκε 3 χρονιές, κατακτώντας 1 πρωτάθλημα Δ' Εθνικής (1983-84). Το 1986 μεταπήδησε στον Άρη Πετρούπολης, όπου αγωνίστηκε για 2 χρονιές κατακτώντας 1 πρωτάθλημα Αθηνών (1986-87). Κατόπιν αγωνίστηκε από 2 χρονιές στους Κρόνο Αθηνών (1988-1990) και Κεραυνό Πετρούπολης (1990-1992), όποτε και το 1992 έκλεισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.
Δραστηριοποιείται ως βετεράνος ποδοσφαιριστής. Αποτελεί πρόεδρος του Συλλόγου Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής από τον Οκτώβριο του 2018 και από παλαιότερα μετέχει στις δραστηριότητες του. Επίσης δραστηριοποιείται με τους βετεράνους του Άρη Πετρούπολης και του Βύζαντα Μεγάρων.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βύζαντα Μεγάρων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αίαντα Σαλαμίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
2059 Μπαμποκιβάρι
Ο Μπαμποκιβάρι (Baboquivari) είναι ένας αστεροειδής της Οικογένειας Αμόρ με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 15,631. Ανακαλύφθηκε το 1963 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του από την ινδιάνικη ονομασία του ιερού όρους που περιλαμβάνει και το Κιτ Πηκ, γνωστό από το Αστεροσκοπείο Κιτ Πηκ: Ο Μπαμποκιβάρι χάθηκε μετά την ανακάλυψή του, καθώς η τροχιά του δεν είχε προσδιορισθεί με ακρίβεια, και ξαναβρέθηκε με το τηλεσκόπιο των 2,3 μέτρων στο Κιτ Πηκ το 1976.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπαμποκιβαρι
Γλώσσες Ντενέ-Γιενισέι
μικρογραφία|Πιθανή έκταση των γλωσσών Ντενέ-Γιενισέι στον 17ο αιώνα
Οι Δενέ-Ιενισεανές γλώσσες είναι μια προτεινόμενη γλωσσική οικογένεια που αποτελείται από τις γιενισεϊκές γλώσσες της κεντρικής Σιβηρίας και τις γλώσσες Να-Ντενέ της βορειοδυτικής Βόρειας Αμερικής.
Η υποδοχή μεταξύ των εμπειρογνωμόνων σε μεγάλο βαθμό, αν και όχι καθολικά, είναι ευνοϊκή, επομένως η γλωσσική οικογένεια έχει ονομαστεί "η πρώτη επίδειξη γενεαλογικής σύνδεσης μεταξύ γλωσσικών οικογενειών του Παλαιού Κόσμου και Νέου Κόσμου που πληροί τα πρότυπα της παραδοσιακής συγκριτικής-ιστορικής γλωσσολογίας".
Παλαιοεκσιμώοι και Να-Δενέοι
Μια μελέτη του 2017 εντοπίζει την παλαιοεσκιμωική γενετική καταγωγή των Αθαβασκανών, καθώς και άλλων πληθυσμών που μιλούν Να-Δενεϊκές γλώσσες. Οι Παλαιοεσκιμώοι κατοικούσαν στην περιοχή της Αρκτικής από την Τσουκότκα στη Γροιλανδία το 2500 π.Χ. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι οι Παλαιόεσκιμώοι ζούσαν μαζί με τους προγόνους των Να-Δενέων για χιλιετίες. Αυτό αποδεικνύει μια γενετική σύνδεση μεταξύ των πληθυσμών της Σιβηρίας και τους Να-Δενέους με τη μεσολάβηση των Παλαιοεσκιμώων.
Ζεύγη Κετικών και Ναβαγικών λέξεων
Από κάτω βρίσκεται ένας πίνακας με Κετικές και Ναβαγικές λέξεις.
Σημειώσεις: Τα Ναβαγικά αμεταβίβαστα ουσιαστικά προσκολλώνται το πρόθεμα a-, το οποίο υποδηλώνει γενική κτητική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες του Καναδά Κατηγορία:Γλώσσες της Ρωσίας Κατηγορία:Γλώσσες των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Γλωσσικές οικογένειες
Τζάκομο Ματτεόττι
Ο Τζάκομο Ματτεόττι, (Giacomo Matteotti, 22 Μαΐου 1885 - 10 Ιουνίου 1924) ήταν Ιταλός νομικός και σοσιαλιστής πολιτικός. Στις 30 Μαΐου 1924, σε ομιλία του στο ιταλικό κοινοβούλιο, ως αρχηγός κόμματος της αντιπολίτευσης, κατηγόρησε ευθέως το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα που είχε έρθει στην εξουσία για ψηφοθηρικές απάτες και βία που άσκησε στις πρόσφατες εκλογές. Έντεκα ημέρες μετά, απήχθη και δολοφονήθηκε από φασίστες.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Τζάκομο Ματτεόττι γεννήθηκε στις 22 Μαΐου του 1885 στη Φράτα Πολεσίνε της περιοχής Ροβίρο του Βένετο. Γόνος πλούσιας οικογένειας σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια και από νωρίς αναμίχθηκε με την πολιτική εντασσόμενος στο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Όταν ξέσπασε ο Α' Π.Π. ο Τζ. Ματτεότι αντιτάχθηκε στην είσοδο της Ιταλίας στον πόλεμο με συνέπεια να συλληφθεί και να κρατηθεί για κάποιο διάστημα στη Σικελία. Μετά τη λήξη του πολέμου εξελέγη τρεις φορές βουλευτής (1919, 1921 και 1924).
Στην ιταλική πολιτική σκηνή της περιόδου εκείνης ο Τζ. Ματτεόττι παραμένοντας οπαδός του μετριοπαθή και ρεφορμιστή σοσιαλιστή Φιλίππο Τουράτι, μετά τη διάσπαση που είχε επέλθει στο κόμμα κατάφερε σε ηλικία 49 ετών να γίνει ηγέτης του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος και ουσιαστικά της αντιπολίτευσης του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος στο Ιταλικό Κοινοβούλιο. Υπήρξε εξ αρχής ιδιαίτερα μαχητικός ενάντια του φασισμού όταν από το 1921 άρχισε να καταγγέλλει την ασκηθείσα βία εκδίδοντας παράλληλα και διανέμοντας σχετικό φυλλάδιο με τίτλο "Inchiesta Socialista sulle Gesta dei fascisti στην Ιταλία (Σοσιαλιστική έρευνα για τις πράξεις των φασιστών στην Ιταλία). Μάλιστα για το φυλλάδιο αυτό στις 12 Μαρτίου του 1921 δέχθηκε επίθεση από ένοπλους φασίστες γαιοκτήμονες του Καστελγκουλιέλμο (Ροβίγκο) που αξίωναν να αποκηρύξει τα όσα κατάγγειλε και να τους δηλώσει ότι θα εγκατέλειπε την Πολεσίνε . Όταν τότε τους απήντησε: "Μία δήλωση σας κάνω, ότι δεν κάνω δηλώσεις" αφού τον ξυλοκόπησαν, στη συνέχεια, βάζοντάς τον σ΄ ένα φορτηγό τον περιέφεραν στον κάμπο με την κάννη πιστολιού στον κρόταφο ζητώντας υπόσχεση αυτών που του ζητούσαν, διαφορετικά θα τον σκότωναν. Τελικά βλέποντας την αδιάλλακτη στάση του και την προσπάθειά τους να μη καρποφορεί τον πέταξαν από το φορτηγό στο δρόμο.
30 Μαΐου
Σημειώνεται ότι κατά τις ιταλικές βουλευτικές εκλογές που είχαν διεξαχθεί στις 6 Απριλίου του 1924 το φασιστικό κόμμα έλαβε 4.300.000 ψήφους, συγκεντρώνοντας περί το 66% των ψήφων, κερδίζοντας 356 βουλευτικές έδρες όπου και ανέλαβε κυβέρνηση, (η αντιπολίτευση κέρδισε συνολικά μόνο 179 έδρες).
Η εναρκτήρια συνεδρίαση της νέας Βουλής ξεκίνησε στις 24 Μαΐου. Στις 30 Μαΐου, συνεχιζόμενων των ομιλιών ανέβηκε στο Βήμα ο γενικός γραμματέας του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Τζ. Ματτεόττι εξαπολύοντας δριμύτατες καταγγελίες, χαρακτηρίζοντας τις εκλογές "βίας και νοθείας". Με τα ακαταμάχητα και πολυπληθή στοιχεία που διέθετε, πολλά εκ των οποίων αφορούσαν και οικονομικά σκάνδαλα, απειλούσε, ούτε λίγο ούτε πολύ, να τινάξει στον αέρα τη γνησιότητα της εκλογικής ετυμηγορίας, σημειώνοντας στο λόγο του μεταξύ άλλων "...κανείς ψηφοφόρος δεν ήταν ελεύθερος, ...υπάρχει μια ένοπλη μιλίτσια με αποκλειστικό προορισμό να υποστηρίξει τον αρχηγό του φασισμού...".
Στους λόγους του εκείνους ήταν επόμενο μέσα στη βουλή να ξεσπάσει θύελλα αντιδράσεων. Επεμβαίνοντας τότε με οργισμένο ύφος ο Ρομπέρτο Φαρινάτσι τον διακόπτει λέγοντάς του:
Γενικά ο Ματτεόττι έχοντας προσωπική εμπειρία από "μαθήματα" φασιστικών ομάδων, από τριετίας, στις επ΄ αυτού ομιλίες του ήταν πάντα ιδιαίτερα εκρηκτικός και μαχητικός που συχνά οδηγούσε και σε προσωπικές επιθέσεις ακόμα και προς τον Μουσολίνι με συνέπεια να δημιουργεί και κάποιες δυσαρέσκειες σε πολλούς. . Η καταγγελία και πρόταση του Ματτεόττι πράγματι εκνεύρισε τον Μουσολίνι όταν έβλεπε να τινάζεται στον αέρα μια τεράστια πολύμηνη προσπάθεια που είχε καταβάλει προκειμένου να εξασφαλίσει την υποστήριξη των σοσιαλιστών όσο και των μετριοπαθών συνδικαλιστών. Παραμένει όμως αμφίβολο αν πράγματι κάτω από εκείνες τις συνθήκες ο Ματτεόττι πίστευε ότι θα μπορούσε να πετύχει το στόχο του ανατρέποντας μια εκλογή που μόνο οριακή που δεν ήταν.
Όπως σημειώνει και ο Ντε Φελίτσε "ο τελευταίος λόγος του Ματτεότι είχε διπλό στόχο, πρώτον να βάλλει εναντίον της κυβέρνησης και δεύτερον κατά των "κουΐσλιγκς" του φασιστικού κόμματος και της Γενικής Εργατικής Συνομοσπονδίας". Τελικά η πρόταση του Ματτεότι απορρίφθηκε από τη Βουλή με 285 ψήφους κατά, 57 υπέρ και 42 αποχές.
Απαγωγή - Δολοφονία
Τον Ιούνιο του 1924, μετά τη δημοσίευση του βιβλίου του Εκθέτοντας τους Fascisti: Ένα έτος φασιστικής κυριαρχίας (The Fascisti Exposed: A Year of Fascist Domination) και δύο σκληρούς και μακρούς λόγους του στη ιταλική Βουλή καταγγέλλοντας τον φασισμό και συγκεκριμένα στις 10 Ιουνίου 1924, απήχθη και χάθηκαν τα ίχνη του. Μετά από συνεχείς και εκτεταμένες έρευνες βρέθηκε το πτώμα του στις 16 Ιουνίου, κοντά στο Ριάνο, 20 χλμ από τη Ρώμη, το οποίο έφερε πολλαπλά τραύματα από μαχαίρι.
Τελικά από τις αστυνομικές έρευνες της ανακάλυψης των δραστών εντοπίστηκαν και συνελήφθησαν πέντε άνδρες, (οι: Amerigo Dumini - εξέχον μέλος της φασιστικής μυστικής αστυνομίας, Giuseppe Viola, Albino Volpi, Augusto Malacria και Amleto Poveromo), ενώ ένας έκτος (Filippo Panzeri) κατάφερε να διαφύγει. Στη δίκη που ακολούθησε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Γερουσίας καταδικάστηκαν οι τρεις, (Dumini, Volpi και Poveromo), ενώ κατηγορηθείς και ο απόστρατος Εμίλιο Ντε Μπόνο απηλλάγη του κατηγορητηρίου. Στη συνέχεια, με παρέμβαση του υπουργικού συμβουλίου, στους τρεις καταδικασθέντες απενεμήθη αμνηστία από τον Βασιλέα Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας.
Μετά τη λήξη του πολέμου, το 1947, ξανάνοιξε ο φάκελλος και επαναλήφθηκε δίκη όπου οι τρεις αμνηστευθέντες καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη. Απ΄ όλη την ακροαματική διαδικασία και τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο πουθενά δεν αποδείχθηκε συμμετοχή του Μουσολίνι παρά τις έντονες συζητήσεις που είχαν προηγηθεί.
Σημειώσεις
Η δολοφονία του Matteotti, είναι γεγονός ότι προκάλεσε έντονη δυσφορία και ανησυχία με ευρύτατες επικρίσεις κατά του φασισμού, ενώ μια γενική απεργία που απειλήθηκε, σε αντίδραση, δεν πραγματοποιήθηκε. Σημειώνεται ότι την εποχή ακόμα εκείνη ο φασισμός εκτός του εθνικοσοσιαλιστικού χαρακτήρα του δεν παρουσίαζε, τίποτα ιδιαίτερα επιλήψιμο, αντίθετα μάλλον ενθουσίαζε με συνέπεια να βρεθεί στην εξουσία, ανεξάρτητα της περιπέτειας που ενεπλάκη ο ιταλικός λαός στη συνέχεια εξ αιτίας του. Συνέπεια ακριβώς εκείνου του ενουσιασμού ήταν ο Μουσολίνι λίγες ημέρες μετά να κερδίσει θετική ψήφο στη Βουλή μετά από μια εκτενή ομιλία του.
Έτσι 6 μήνες αργότερα στις 3 Ιανουαρίου του 1925, ο Μουσολίνι σε μια αποφασιστική αλλά και διάσημη ομιλία του, αποκρούοντας τις δημοσιογραφικές επιθέσεις σε βάρος του κινήματός του, κατέληγε "η Ιταλία χρειάζεται σταθερότητα και ο φασισμός θα εξασφαλίσει τη σταθερότητα στην Ιταλία με οποιονδήποτε τρόπο κι αν απαιτηθεί". Ουσιαστικά από την ημερομηνία αυτή ξεκινά η φασιστική δικτατορία στην Ιταλία.
Παράλληλα στις εξελίξεις εκείνες και παρά τις ασκηθείσες πιέσεις της αντιπολίτευσης, ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄,(Βιττόριο Εμανουέλε ΙΙΙ), φέρεται να αρνήθηκε να απορρίψει τον Μουσολίνι, δεδομένου ότι η κυβέρνησή του υποστηριζόταν ήδη από μια μεγάλη πλειοψηφία της Βουλής των Αντιπροσώπων και σχεδόν από το σύνολο της Συγκλήτου του Βασιλείου. Επ΄ αυτού υπήρχε έντονος αλλά και έκδηλος ο φόβος, ένας εξαναγκασμός του Μουσολίνι σε παραίτηση να προκαλούσε πραξικόπημα, που τελικά να οδηγούσε σε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ του στρατού και των Μελανοχιτώνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί Κατηγορία:Φασιστική Ιταλία Κατηγορία:Αντικαπιταλιστές
Δημήτριος Λούνδρας
Ο Δημήτριος Λούνδρας (6 Σεπτεμβρίου 1885 - 15 Φεβρουαρίου 1970 ) ήταν υποναύαρχος και αθλητής από την Αθήνα, τρίτος Ολυμπιονίκης το 1896.
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε υποναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού με συμμετοχή στο κίνημα του 1935.
Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα, ως μέλος της ομάδας του δίζυγου του Εθνικού Γ.Σ. μαζί με τους Ι. Χρυσάφη, Ι. Μητρόπουλο και Φ. Καρβελά, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση, και για αυτό θεωρείται επίσημα χάλκινος Ολυμπιονίκης. Καθώς ήταν σε ηλικία 10 ετών και 218 ημερών θεωρείται μέχρι και σήμερα ο νεότερος αθλητής και ο νεότερος Ολυμπιονίκης στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων    - αν και αυτό αμφισβητείται λόγω της συμμετοχής ενός νεαρού αγοριού από τη Γαλλία ως πηδαλιούχου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900, το οποίο εκτιμάται ότι ήταν 7 έως 10 ετών, αλλά σύμφωνα με άλλες εκτιμήσεις μπορεί να πλησίαζε τα 12 έτη.
Διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Σκοπευτικής ομοσπονδίας ενώ το 1964 τιμήθηκε από τη Γενική Γραμματεία αθλητισμού για την προσφορά του στον αθλητισμό με το παράσημο του Ανωτέρου ταξιάρχου του τάγματος Γεωργίου του Α' .
Το 1936 διορίστηκε νομάρχης Λέσβου, παραιτήθηκε όμως λίγους μήνες αργότερα.
Απεβίωσε το 1970 και κηδεύτηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1970. Γιος του ήταν ο αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, Κώστας Λούνδρας, σύζυγος της Ελένης Βλάχου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ενόργανης γυμναστικής Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές της γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Νομάρχες Λέσβου Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Γεωργίου Α΄
Κριμαϊκό δημοψήφισμα κυριαρχίας (1991)
Ένα δημοψήφισμα σχετικά με την κυριαρχία πραγματοποιήθηκε στην Κριμαϊκή Περιφέρεια της Ουκρανικής ΣΣΔ, στις 20 Ιανουαρίου του 1991, δύο μήνες πριν από το πανενωσιακό δημοψήφισμα του 1991. Οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν αν επιθυμούν την αποκατάσταση της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κριμαίας, η οποία είχε καταργηθεί το 1945. Η πρόταση εγκρίθηκε από το 94% των ψηφοφόρων. Συνολικά 1.343.855 ψηφοφόροι ψήφισαν υπέρ της πρότασης, ενώ 81.254 ψηφοφόροι ψήφισαν κατά. Η προσέλευση ήταν 81,5%.
Παρασκήνιο
μικρογραφία|Το ψηφοδέλτιο. Η Κριμαϊκή ΑΣΣΔ δημιουργήθηκε αρχικά το 1921, ως μέρος της Ρωσικής ΣΟΣΔ στη Σοβιετική Ένωση. Στην Κριμαία εισέβαλε η Ναζιστική Γερμανία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και, όταν η περιοχή ανακτήθηκε από την ΕΣΣΔ το 1944 οι Τάταροι της Κριμαίας, οι Αρμένιοι, οι Βούλγαροι και οι Έλληνες εκτοπίστηκαν στην Κεντρική Ασία, με πρόσχημα την υποτιθέμενη συνεργασία τους με τους γερμανούς κατακτητές. Η ΑΣΣΔ καταργήθηκε και η Κριμαία έγινε περιφέρεια. Στις 5 Φεβρουαρίου 1954 μεταφέρθηκε στην Ουκρανική ΣΣΔ.
Η βασική διαφορά ανάμεσα σε μια Περιφέρεια και μια Αυτόνομη Δημοκρατία που προτείνει το δημοψήφισμα είναι ότι οι δημοκρατίες υπόκεινται στη Νέα Ενωσιακή Συνθήκη και σύμφωνα με τους σύγχρονους νόμους για την απόσχιση από την ΕΣΣΔ θα μπορούσε να αποφασίσει μόνη της αν θα παραμείνει εντός της αποχωρούσας Σοβιετικής Δημοκρατίας ή θα παραμείνει στην ΕΣΣΔ. Η Κριμαϊκή ΑΣΣΔ εφάρμοσε το δικαίωμά της το 1994 και το 2014.
Επακόλουθα
Μετά το δημοψήφισμα, το Ανώτατο Σοβιέτ της Ουκρανικής ΣΣΔ πέρασε το νόμο "Για την Αποκατάσταση της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κριμαίας" στις 12 Φεβρουαρίου 1991. Με το νόμο αυτό έγινε αυτόνομη δημοκρατία εντός της Ουκρανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοψηφίσματα στη Σοβιετική Ένωση
Τετρασπανίνη
Δομή
250px|μικρογραφία|Οι τετρασπανίνες διαθέτουν 4 διαμεμβρανικές περιοχές, δύο εξωκυττάριες φουρκέτες (EC1 και EC2), μια μικρή ενδοκυττάρια φουρκέτα και 2 κυτταροπλασματικές ουρές. Στην εικόνα καταδεικνύεται και η ύπαρξη των συντηρημένων αμινοξέων. Οι τετρασπανίνες είναι διαμεμβρανικές πρωτεΐνες και το μήκος τους κυμαίνεται μεταξύ 200 και 350 αμινοξικών καταλοίπων. Η πεπτιδική τους αλυσίδα διαπερνά τέσσερις φορές τη πλασματική μεμβράνη, εξ ου και η ονομασία τους. Οι τέσσερις διαμεμβρανικές περιοχές είναι υδρόφοβες και προσδιορίζονται ως ΤΜ1, ΤΜ2, ΤΜ3 και ΤΜ4. Άλλες δομικές περιοχές των τετρασπανινών είναι: Όσον αφορά την πρωτοταγή δομή, οι τετρασπανίνες δεν εμφανίζουν υψηλή ομολογία μεταξύ τους και μόνο ελάχιστα αμινοξικά κατάλοιπα είναι συντηρημένα μεταξύ των μελών της οικογένειας. Παρόλα αυτά, τα συντηρημένα αυτά αμινοξέα αποτελούν το χαρακτηριστικό γνώρισμα που διαχωρίζει τις τετρασπανίνες από άλλες πρωτεΐνες με 4 διαμεμβρανικές περιοχές. Οι ΤΜ περιοχές περιέχουν συχνά πολικά αμινοξέα όπως ασπαραγίνη, γλουταμινικό και γλουταμίνη. Επίσης, η EC2 περιέχει ολιγάριθμα συντηρημένα κυστεϊνικά κατάλοιπα, δύο εκ των οποίων συμμετέχουν στο σχηματισμό του υπερσυντηρημένου –και χαρακτηριστικού για τις τετρασπανίνες- μοτίβου CCG. Αυτά τα κυστεϊνικά κατάλοιπα καθώς και το CCG μοτίβο συμμετέχουν στο σχηματισμό δισουλφιδικών δεσμών στη EC2. Συντηρημένα κυστεϊνικά κατάλοιπα υπάρχουν επίσης και στις ενδοκυττάριες περιοχές τα οποία και συμμετέχουν στην παλμιτυλίωση των τετρασπανινών.
Εκτός από τη παλμιτυλίωση, άλλη μετα-μεταφραστική τροποποίηση που υπόκεινται πολλές τετρασπανίνες είναι η γλυκοζυλίωση της EC2.
Λειτουργίες
Η ύπαρξη της υπεροικογένειας των τετρασπανινών προτάθηκε για πρώτη φορά το 1990, επομένως αυτό το πεδίο έρευνας είναι σχετικά πρόσφατο και για αυτό το λόγο δεν έχουν διαλευκανθεί ακόμα πλήρως όλες οι λειτουργίες τους. Η αδρανοποίηση των τετρασπανινών επηρεάζει ένα μεγάλο εύρος φυσιολογικών λειτουργιών τόσο στον άνθρωπο όσο και σε άλλα είδη, όπως ο ποντικός και η δροσόφιλα. Πλέον θεωρείται ότι οι τετρασπανίνες δρουν ως μοριακοί μεσολαβητές που αλληλεπιδρούν με άλλες πρωτεΐνες και τις αγκυροβολούν στα ΤΕΜ. Εκεί, οι τετρασπανίνες επηρεάζουν τη λειτουργία των πρωτεϊνών με τις οποίες αλληλεπιδρούν ρυθμίζοντας κάποια από τις εξής διεργασίες:
Ανθρώπινες τετρασπανίνες
Οι τετρασπανίνες εντοπίζονται σε ένα μεγάλο εύρος οργανισμών, από τους πολυκύτταρους μύκητες μέχρι τον άνθρωπο. Κάθε είδος διαθέτει διαφορετικό αριθμό τετρασπανινών. Στον άνθρωπο έχουν εντοπιστεί 33 τετρασπανίνες και έχει προταθεί η ταξινόμησή τους σε 4 οικογένειες βάσει φυλογενετικών αναλύσεων. Κατά σείρα φθίνοντα αριθμού μελών οι οικογένειες αυτές είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεμβρανικές πρωτεΐνες Κατηγορία:Κυτταρολογία Κατηγορία:Ανοσολογία
Αρζνί
Το Αρζνί (αρμενικά: Արզնի, συριακά: ܐܪܙܢܝ) είναι χωριό θέρετρο στην επαρχία Κοτάικ της Αρμενίας, που βρίσκεται στο φαράγγι Χραζντάν. Ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα από Ασσύριους Χριστιανούς που μετανάστευσαν στην Ανατολική Αρμενία από το Ιράν. Το χωριό κατοικείται κυρίως από Ασσύριους. Το 2008 είχε πληθυσμό 2.451 κατοίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
NGC 5
Ο NGC 5 είναι ελλειπτικός γαλαξίας σε απόσταση 212 εκατομμυρίων ετών φωτός από την Γη στον αστερισμό Ανδρομέδα. Ανακαλύφθηκε στις 21 Οκτωβρίου του 1881 από τον Γάλλο αστρονόμο Εντουάρ Ζαν-Μαρί Στεφάν (Édouard Jean-Marie Stephan).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
NGC 5 0005 Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός) 00595 00062
Βραγχιόποδα
Τα βραγχιόποδα (επιστημονική-λατινική ονομασία Branchiopoda) είναι ομοταξία ζώων που ανήκει στη συνομοταξία αρθρόποδα. Τα βραγχιόποδα δεν πρέπει να συγχέονται με τα βραχιόποδα (Brachiopoda), που δεν ανήκουν καν στην ίδια υπερ-συνομοταξία (τα πρώτα είναι εκδυσόζωα, ενώ τα δεύτερα είναι λοφοτροχόζωα).
Τα βραγχιόποδα περιλαμβάνουν τους λεγόμενους «ψύλλους της θάλασσας» και άλλα υδρόβια μικρά ζωάκια, συνήθως παρόμοια στη μορφή με γαρίδες (τα περισσότερα πάντως είδη ζουν σε γλυκά νερά και όχι στις θάλασσες). Τρέφονται με πλαγκτόν και μικροσκοπικά υπολείμματα τροφής.
Περιγραφή
Όλα τα βραγχιόποδα ξεχωρίζουν από το ότι φέρουν βράγχια σε πολλά από τα προσαρτήματα του σώματός τους, μεταξύ των οποίων είναι τα άκρα τους και το στοματικό τους σύστημα, ιδιότητα από την οποία έλαβαν και την ονομασία τους Γενικώς διαθέτουν σύνθετους οφθαλμούς και ελαφρό όστρακο-κέλυφος, που σε άλλες τάξεις περικλείει τον κορμό (στα περισσότερα διπλόστρακα), σε άλλες είναι ευρύ και καλύπτει μόνο τη ράχη (στα νωτόστρακα), ενώ στην τάξη ανόστρακα απουσιάζει τελείως. Στις ομάδες όπου το κέλυφος αποτρέπει τη χρήση των άκρων για κολύμβηση, χρησιμοποιούνται για τον σκοπό αυτόν οι κεραίες, με καλύτερο παράδειγμα τις προνύμφες τους, που αποκαλούνται «ναύπλιοι» (ενικός «ναύπλιος», nauplius). Επίσης τα αρσενικά ανόστρακα διαθέτουν επιμηκυμένο ζεύγος κεραιών, με τις οποίες αγκαλιάζουν τα θηλυκά κατά το ζευγάρωμα, ενώ αντιθέτως σε όσα νωτόστρακα βρίσκουν την τροφή τους στον βυθό, οι κεραίες είναι υποτυπώδεις. Τα άκρα που είναι παγιδευμένα κάτω από το όστρακο κινούνται συντονισμένα σαν ένα κύμα (μεταχρονικός ρυθμός), προκαλώντας μια ροή νερού κατά μήκος των πλευρών του ζώου, από την οποία αυτό απορροφά οξυγόνο και τροφή. Πολύ παρόμοια είναι η κίνηση στα βραγχιόποδα που ανήκουν στις τάξεις ανόστρακα και νωτόστρακα, αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις χρησιμεύει στη μετακίνηση του ζώου.
Ενδιαίτημα
Από όλα τα βραγχιόποδα, μόνο μερικά διπλόστρακα ζουν στη θάλασσα, ενώ όλα τα άλλα είδη βρίσκονται σε σώματα γλυκού νερού, ακόμα και σε εποχικές λιμνούλες. Κάποια επίσης συναντώνται και σε αλμυρές λίμνες. Τα περισσότερα είδη τρέφονται με αιωρούμενα στο νερό κομματάκια τροφής ή με πλαγκτόν, τα οποία κατακρατούν τα συστήματα τριχιδίων στα άκρα τους που μοιάζουν με χτένες.
Ταξινομική
Αρχικώς τα σημερινά γένη των βραγχιοπόδων τοποθετούνταν ταξινομικώς σε ένα και μόνο γένος, το Monoculus (= «μονόφθαλμος»). Η ταξινομική μονάδα («taxon») Branchiopoda δημιούργηθηκε από τον Πιερ-Αντρέ Λατρέιγ το 1817, στην αρχή ως τάξη.
Η σημερινή υποδιαίρεση των βραγχιοπόδων σύμφωνα με το World Register of Marine Species (2021) είναι η εξής :
Υφομοταξία Sarsostraca, Tasch, 1969 Υφομοταξία φυλλόποδα (Phyllopoda), Preuss, 1951
Στα βραγχιόποδα εντάσσονται επιπλέον τα εξαφανισμένα σήμερα προϊστορικά γένη:
που δεν μπορούν να ταξινομηθούν σε κάποια τάξη. Επίσης, από τους περισσότερους ειδικούς το εξαφανισμένο γένος Lepidocaris (δείτε την ενότητα «Λιπόστρακα» παρακάτω).
Aνόστρακα
thumb|right|Το είδος [[Artemia salina των ανόστρακων]] Τα είδη των ανόστρακων έχουν συνήθως μήκος 6 έως 25 χιλιοστόμετρα (κατ' εξαίρεση ένα είδος φθάνει τα 170). Τα περισσότερα είδη έχουν 20 τομείς στο σώμα τους, οι οποίοι φέρουν συνολικώς ένδεκα ζεύγη «ποδαράκια» που μοιάζουν με φύλλα και αποκαλούνται φυλλοπόδια, ενώ δεν υπάρχει όστρακο-κέλυφος. Ζουν σε εποχικές λιμνούλες και υπεραλμυρές λίμνες σε όλη τη Γη, ακόμα και σε ερήμους, σε ορεινές λίμνες καλυμμένες με πάγο και στην Ανταρκτική. Κολυμβούν «ανάσκελα», τρεφόμενα φιλτράροντας οργανικά σωματίδια από το νερό ή αποξέοντας φύκη από επιφάνειες. Τα ίδια αποτελούν τροφή για πολλά πτηνά και ψάρια, ενώ εκτρέφονται από τον άνθρωπο ως ιχθυοτροφή. Υπάρχουν περί τα 300 είδη σε οκτώ οικογένειες.
Νωτόστρακα
Η τάξη νωτόστρακα περιλαμβάνει μόνο μία οικογένεια, τις τριοψίδες (Triopsidae). Τα δύο της γένη, τα Triops και Lepidurus, θεωρούνται ζωντανά απολιθώματα, καθώς έχουν παραμείνει σχεδόν αναλλοίωτα στην εξωτερική μορφή τους τα τελευταία 200 εκατομμύρια έτη. Διαθέτουν ένα ευρύ και επίπεδο όστρακο-κέλυφος, που καλύπτει την κεφαλή και φέρει ένα ζεύγος σύνθετων οφθαλμών. Η κοιλία είναι μακριά και φέρει πολλά ζεύγη ποδιών. Το τέλσον (το οπίσθιο άκρο του σώματος) πλαισιώνεται από ένα ζεύγος μακρών και λεπτών ουραίων προεξοχών. Η φαινοτυπική πλαστικότητα εντός της τάξεως αυτής καθιστά δυσχερή την ταυτοποίηση σε επίπεδο είδους και περιπλέκεται περαιτέρω από τις μεταβολές στον τρόπο αναπαραγωγής. Τα νωτόστρακα είναι τα μεγαλύτερα σε μέγεθος βραγχιόποδα και είναι παμφάγα όντα που ζουν στον πυθμένα ρηχών ή μικρών λιμνών (μόνιμων ή εποχικών.
Laevicaudata, Spinicaudata και Cyclestherida
Τα Laevicaudata, τα Spinicaudata και τα Cyclestherida είναι ζώα καλυμμένα με δίθυρα οστρακοκελύφη, που υπάρχουν τουλάχιστον από τη Δεβόνια περίοδο. Οι τρεις αυτές ομάδες δεν πιστεύεται ωστόσο ότι συναποτελούν έναν ενιαίο εξελικτικό κλάδο. Τα βραγχιόποδα αυτά έχουν σώμα με 10 έως 32 τομείς, το μέγεθος των οποίων μειώνεται από τα εμπρός προς τα πίσω και ο καθένας φέρει ένα ζεύγος ποδιών, τα οποία φέρουν βράγχια. Υπάρχει ένας ισχυρός μυς που μπορεί να κλείσει τα δύο μισά του κελύφους, έλκοντάς τα το ένα σε επαφή με το άλλο.
Anomopoda, Ctenopoda, Onychopoda και Haplopoda
thumb|right|Το είδος [[Daphnia pulex των ανομόποδων]] Οι 4 αυτές τάξεις συναπαρτίζουν μια ομάδα μικρών καρκινοειδών που αποκαλούνται κοινώς «ψύλλοι της θάλασσας». Μέχρι σήμερα έχουν αναγνωρισθεί περίπου 620 είδη τους, ενώ πολλά ακόμα παραμένουν χωρίς περιγραφή. Βρίσκονται παντού σε χερσαία ύδατα, ενώ σπανίζουν στη θάλασσα. Τα περισσότερα έχουν μήκη από 0,2 μέχρι 6,0 χιλιοστόμετρα, κεφαλή στραμμένη προς τα κάτω και όστρακο-κέλυφος που καλύπτει τον θώρακα και την κοιλία, που δεν χωρίζονται σε τομείς. Υπάρχει ένας μόνο, σύνθετος οφθαλμός, σε κεντρική θέση της κεφαλής. Τα περισσότερα είδη πολλαπλασιάζονται με κυκλική παρθενογένεση, στην οποία η αγενής αναπαραγωγή συμπληρώνεται περιπτωσιακά με εγγενή αναπαραγωγή, η οποία παράγει ανθεκτικά αβγά, που επιτρέπουν στο είδος να επιβιώσεις σε αντίξοες συνθήκες και να διαδοθεί σε μακρινά μέρη.
Εξέλιξη
Το φυσικό αρχείο απολιθωμάτων των βραγχιοπόδων εκτείνεται τουλάχιστον έως το Ανώτερο Κάμβριο (πριν από 500 έως 485 εκατομμύρια έτη) και πιθανώς ακόμη παλαιότερα. Η ομοταξία θεωρείται μονοφυλετική, με τα ανόστρακα να είναι η πρώτη ομάδα που αποχωρίσθηκε από τον αρχικό ενιαίο κλάδο. Πιστεύεται ότι η ομάδα εξελίχθηκε στις θάλασσες του πλανήτη, αλλά ότι υποχρεώθηκε να καταφύγει σε εποχικές λίμνες και υπεραλμυρές λίμνες εξαιτίας της εξελίξεως των οστεϊχθύων, που κατέτρωγαν τα βραγχιόποδα. Παρά το ότι παλαιότερα θεωρούνταν αδελφή ομάδα ως προς τα υπόλοιπα καρκινοειδή, σήμερα είναι ευρύτατα αποδεκτό ότι τα βραγχιόποδα είναι αδελφά με έναν ευρύτερο κλάδο των αρθρόποδων, που περιλαμβάνει τα ξενοκάριδα και τα εξάποδα (δηλαδή τα έντομα και τους άμεσους συγγενείς τους).
Παραπομπές
Βραγχιοποδα
Σαντζάκι της Πρέβεζας
Η Πρέβεζα αποτέλεσε βενετική κτήση, ως Ηπειρωτικό εξάρτημα των Ιονίων Νήσων, από το 1717 έως το 1797, όταν και περιήλθε στους Γάλλους. Το διάστημα 1684-1701 ήταν και πάλι υπό βενετική de facto κατοχή. Ο Αλή πασάς κατέλαβε αρχικά την πόλη το 1798, καθιστώντας την τμήμα της ημιαυτόνομης ηγεμονίας του, αναγκάστηκε, όμως, να αποχωρήσει από αυτή λόγω της Ρωσσοτουρικής Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης (1800). Επανήλθε σε αυτήν τον Δεκέμβριο του 1806 και η πόλη παρέμεινε στην κυριαρχία του μέχρι το 1820, όταν εκτοπίστηκε από αυτήν από σουλτανικά στρατεύματα.
Η Πρέβεζα παρέμεινε, στη συνέχεια, τμήμα του Σαντζακιού των Ιωαννίνων. Εμφανίζεται για πρώτη φορά στον «σαλναμέ» (επαρχιακή επετηρίδα) του 1863 ως ξεχωριστό σαντζάκι εντός του Εγιαλετιού των Ιωαννίνων, παρά το γεγονός πως την αμέσως επόμενη χρονιά είναι καταγεγραμμένο ως επαρχία των Τρικάλων. Το 1867, κατόπιν συγχωνεύσεώς του με το σαντζάκι της Άρτας, το νέο Σαντζάκι της Πρέβεζας κατέστη τμήμα του Βιλαετιού των Ιωαννίνων. Η περιοχή της Άρτας παραχωρήθηκε στην Ελλάδα το 1881, ενώ η υπόλοιπη επαρχία παρέμεινε ανέπαφη έως την κατάληψή της από τον Ελληνικό Στρατό κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου (1912-1913).
Πηγές
Κατηγορία:Βιλαέτι των Ιωαννίνων Πρεβεζα Κατηγορία:Ιστορία της Πρέβεζας Πρεβεζα
Μοχλός
Τρόπος λειτουργίας
thumb|Η αρχή του μοχλού μας λέει ότι το παραπάνω σύστημα βρίσκεται σε [[στατική ισορροπία, και όλες οι δυνάμεις ισορροπούν αν F1D1 = F2D2 (όπου F1, F2 τα βάρη των σωμάτων και D1, D2 οι αποστάσεις του κέντρου μάζας κάθε σώματος από το σημείο στήριξης του υπομοχλίου).]] Η αρχή που διέπει τη λειτουργία των μοχλών μπορεί να εξαχθεί με τη χρήση των νόμων κίνησης του Νεύτωνα και της στατικής. Το μηχανικό έργο που εκτελείται δίνεται από το γινόμενο της δύναμης επί την απόσταση. Για παράδειγμα, για να μπορέσουμε με τη χρήση μοχλού να σηκώσουμε ένα συγκεκριμένο βάρος χρησιμοποιώντας δύναμη όσο το μισό βάρος, η απόσταση από το υπομόχλιο έως το σημείο που ασκείται η δύναμη πρέπει να είναι η διπλάσια της απόστασης ανάμεσα στο υπομόχλιο και το βάρος. Δηλαδή, για να χρησιμοποιήσουμε τη μισή δύναμη από ένα βάρος που βρίσκεται σε απόσταση ενός μέτρου από το υπομόχλιο, θα έπρεπε να ασκήσουμε τη δύναμη αυτή σε απόσταση δύο μέτρων από την άλλη πλευρά του υπομόχλιου. Το έργο που εκτελείται είναι πάντοτε το ίδιο, ανεξάρτητο από τις διαστάσεις του μοχλού (για ιδανικό μοχλό, όπου όλη η δύναμη που ασκείται "περνάει" στο σώμα που βρίσκεται στην άλλη άκρη). Με άλλα λόγια, ο μοχλός μας επιτρέπει να ανταλλάξουμε δύναμη με απόσταση.
Ο Αρχιμήδης ήταν ο πρώτος που εξήγησε το νόμο των μοχλών, διατυπώνοντάς τον ως εξής:
"'(ίσα) βάρη σε ίσες αποστάσεις βρίσκονται σε ισορροπία, και ίσα βάρη σε άνισες αποστάσεις δεν βρίσκονται σε ισορροπία, αλλά κλίνουν προς το βάρος που βρίσκεται στη μεγαλύτερη απόσταση.'" Διάσημη είναι και η φράση του: "Πα βω και χαριστιωνι ταν γαν κινησω πασαν;" ("Που να σταθώ και με ένα μοχλό να κινήσω τον κόσμο ολόκληρο;")
Το σημείο όπου ασκείται η δύναμη λέγεται σημείο εφαρμογής. Το σώμα που δέχεται την επίδραση της δύναμης λέγεται φορτίο. Έτσι ο νόμος των μοχλών διατυπώνεται ως εξής:
Οι τρεις τύποι μοχλών
Υπάρχουν τρεις τύποι μοχλών που αντιπροσωπεύουν τις διάφορες θέσεις που μπορεί να βρίσκεται το υπομόχλιο, το φορτίο και το σημείο εφαρμογής της δύναμης.
Μοχλοί πρώτου τύπου
thumb|Μοχλός πρώτου τύπου Σε έναν μοχλό πρώτου τύπου το υπομόχλιο βρίσκεται ανάμεσα στο σημείο εφαρμογής της δύναμης και το φορτίο. Κατά τη λειτουργία, μια δύναμη ασκείται σε ένα τμήμα της ράβδου, με αποτέλεσμα ο μοχλός να περιστραφεί γύρω από το υπομόχλιο, υπερνικώντας την αντίσταση του φορτίου που βρίσκεται στην άλλη πλευρά. Το υπομόχλιο μπορεί να βρίσκεται στο κέντρο του μοχλού, όπως σε μια τραμπάλα, ή σε οποιοδήποτε σημείο ανάμεσα. Υποστηρίζει το βραχίονα και το φορτίο.
Παραδείγματα:
Μοχλοί δεύτερου τύπου
thumb|Μοχλός δεύτερου τύπου Σε ένα μοχλό δεύτερου τύπου το σημείο εφαρμογής της δύναμης βρίσκεται στο ένα άκρο του βραχίονα και το υπομόχλιο στο άλλο άκρο, ενώ το φορτίο βρίσκεται κάπου στη μέση.
Παραδείγματα:
Μοχλοί τρίτου τύπου
thumb|Μοχλός τρίτου τύπου. Για να δουλέψει σωστά ο μοχλός του διαγράμματος, το υπομόχλιο θα πρέπει να είναι συσσωματωμένο με το βραχίονα. Σε αυτό τον τύπο η δύναμη που ασκείται είναι μεγαλύτερη από το φορτίο, αντίθετα με τους μοχλούς πρώτου και δεύτερου τύπου. Όμως, η μετατόπιση του σημείου εφαρμογής είναι μικρότερη από τη μετατόπιση του φορτίου. Από τη στιγμή που αυτές οι κινήσεις γίνονται ακριβώς στον ίδιο χρόνο, το φορτίο μετακινείται ταχύτερα από το σημείο εφαρμογής. Έτσι, ο μοχλός τρίτου τύπου χρησιμεύει για ανάλογες εργασίες. Σε αυτούς τους μοχλούς η δύναμη ασκείται ανάμεσα στο φορτίο και το υπομόχλιο.
Παραδείγματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μηχανολογία
Αίσακος (πτηνό)
Ο αίσακος (επιστημονική-λατινική ονομασία Esacus) είναι γένος χαραδριόμορφων πουλιών, που ανήκουν στη μικρή οικογένεια οιδηκνηµίδες. Τα πουλιά του γένους τα συναντούμε σε μια ευρεία ημιτροπική και τροπική περιοχή από το Πακιστάν και την Ινδία μέχρι την Αυστραλία.
Ιστορικό και ονομασία
Το γένος Esacus εισάχθηκε (αρχικώς ως υπογένος) το 1831 από τον Γάλλο φυσιοδίφη Ρενέ Λεσόν προκειμένου να ταξινομήσει κάπου το είδος που σήμερα είναι γνωστό ως Esacus recurvirostris. Η ονομασία προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη αίσακος, που υποδήλωνε ένα πτηνό που πιθανώς ήταν ο σημερινός κοκκινολαίμης ή κάποιο παράκτιο πουλί, ή ακόμα και ο κορμοράνος. Υπάρχει και ο αντίστοιχος μύθος για αυτό: ο Αίσακος ήταν γιος του γνωστού βασιλιά της Τροίας Πριάμου και τόσο πολύ λυπήθηκε για τον θάνατο είτε της συζύγου του Αστερόπης, είτε της Νύμφης Εσπερίας, την οποία είχε μόλις ερωτευθεί, ώστε επεχείρησε να αυτοκτονήσει πέφτοντας από έναν γκρεμό στη θάλασσα. Καθώς έπεφτε όμως μεταμορφώθηκε από την Τηθύ σε πουλί, που ακόμα περιπλανάται στις παραθαλάσσιες περιοχές. Το ένα από τα είδη του Esacus είναι πράγματι παράκτιο.
Είδη
Το γένος περιλαμβάνει μόνο δύο είδη, τα εξής :
Περιγραφή
Αμφότερα τα είδη είναι μεγαλύτερα από εκείνα του άλλου γένους της οικογένειας, του οιδίκνημου. Μοιάζουν με μικρές ωτιδίδες, ιδίως όταν πετούν, και έχουν μακρά και βαριά ράμφη, και μακριά πόδια.
Γεωγραφική κατανομή και ενδιαίτημα
Το είδος Esacus magnirostris ζει στις παράκτιες περιοχές και σπανίως συναντάται μακριά από την ακροθαλασσιά. Το Esacus recurvirostris αγαπά και αυτό το νερό, συναντώμενο συχνά κοντά σε μεγάλες λίμνες ή σε όχθες ποταμών. Το δεύτερο, όμοια με τον οιδίκνημο, είναι νυκτόβιο, ενώ το παράκτιο είδος είναι κυρίως ημερόβιο.
Ο Esacus magnirostris συναντάται από τις νήσους Ανταμάν, στη Μαλαϊκή Χερσόνησο, στην Ινδονησία, την Αυστραλία και μέχρι τη Νέα Καληδονία. Ο Esacus recurvirostris συναντάται από τα παράλια του Ιράν και το Πακιστάν, ατην κεντρική Ινδία, τη Βιρμανία και την Ταϊλάνδη, μέχρι το Hainan της Κίνας.
Συμπεριφορά
Οι αίσακοι τρέφονται με καβούρια και άλλα ασπόνδυλα. Το μεγαλύτερο είδος χρησιμοποιεί το μεγάλο ράμφος του για να αναποδογυρίσει πέτρες ώστε να βρει τη λεία του, ενώ το παράκτιο είδος σπάει με ράμφος του τα κελύφη των καβουριών που τρώει.
Οι αίσακοι κράζουν με σκληρούς θρηνητικούς ήχους. Ο Esacus recurvirostris αναπαράγεται σε πολύ συγκεκριμένη εποχή του έτους, ακριβώς προτού αρχίσουν οι μουσώνες. Η εποχή αναπαραγωγής του παράκτιου είδους είναι πιο ευρεία. Ο Esacus magnirostris είναι το μοναδικό είδος σε όλη την οικογένεια που γεννά μόνο ένα αβγό σε κάθε γέννα, αντί δύο ή τριών.
Κατάσταση διατηρήσεως
Αμφότερα τα είδη του αίσακου κατατάσσονται στα «προ απειλής» είδη από την IUCN. Απειλούνται από την απώλεια ενδιαιτήματος, από εισαχθέντες θηρευτές και από διατάραξη των τόπων αναπαραγωγής τους.
Παραπομπές
Αισακος
Εφημερίδες Λήμνου
Οι εφημερίδες που έχουν κυκλοφορήσει κατά καιρούς στη Λήμνο είναι περισσότερες από 25. Επίσης, υπάρχουν αρκετές εφημερίδες που εκδόθηκαν από Λήμνιους της διασποράς και περιέχουν ειδήσεις λημνιακού ενδιαφέροντος.
Η "προϊστορία"
Από τα τέλη του 19ου αιώνα προέκυψε η ανάγκη της δημοσιογραφικής κάλυψης γεγονότων που συνέβαιναν στο νησί. Αποφάσεις ή ανακοινώσεις της Δημογεροντίας και της Μητρόπολης, αγγελίες, εκκλήσεις για οικονομική ενίσχυση σχολείων ή ναών, γνωστοποίηση δωρεών, ισολογισμών, αφίξεις ή αναχωρήσεις πλοίων και ταχυδρόμων κι ένα σωρό άλλα ενδιαφέροντα γεγονότα ανακοινώνονταν από τον κοινοτικό τελάλη, το λεγόμενο "κράχτη", τον οποίο μισθοδοτούσε η Δημογεροντία τουλάχιστον από το 1868 σύμφωνα με τα τοπικά αρχεία. Οι πιο σημαντικές ανακοινώσεις τοιχοκολούνταν σε συγκεκριμένο χώρο που υπήρχε σε κάθε χωριό. Τα δε έκτακτα περιστατικά -πυρκαγιές, ατυχήματα, επιδρομές πειρατών, θάνατοι- αναγγέλονταν με το χτύπημα της καμπάνας της εκκλησίας.
Μικρότερη και καθυστερημένη πληροφόρηση για τα συμβαίνοντα στο νησί είχαν οι Λήμνιοι μετανάστες, κυρίως στην Αίγυπτο, οι οποίοι μάθαιναν τα νέα από στόμα σε στόμα είτε από κάποιο ταχυδρόμο που ερχόταν από τη Λήμνο είτε από κάποιο συμπατριώτη τους καπετάνιο, το πλοίο του οποίου κατέπλεε στην Αλεξάνδρεια. Επόμενο λοιπόν ήταν κάποιος από τους αιγυπτιώτες Λήμνιους να ιδρύσει εφημερίδα, πολύ πριν εκδοθεί στο νησί. Κατά συνέπεια η ιστορία του λημνιακού τύπου μπορεί να διαιρεθεί στις εξής περιόδους:
Η αιγυπτιώτικη περίοδος (1886-1920)
thumb|right|250px Πρωτοπόρος δημοσιογράφος υπήρξε ο Νικόλαος Ιωάννου Λήμνιος, καταγόμενος από τα Καμίνια, ο οποίος το Φεβρουάριο του 1886 ίδρυσε στην Αλεξάνδρεια την ημερήσια εφημερίδα Μεταρρύθμισις. Ήταν η πρώτη απογευματινή ελληνική εφημερίδα της Αιγύπτου. Κυκλοφορούσε καθημερινά πλην Κυριακής, είχε δικό της τυπογραφείο, στο οποίο τυπώνονταν επίσης ποικίλα άλλα έντυπα και έφερε επανάσταση στον τοπικό τύπο. Είχε συνεργάτες υψηλού επιπέδου, ανταποκρίσεις από την Ελλάδα, την Κύπρο, τη Σμύρνη, την Κωνσταντινούπολη και άλλες περιοχές της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: Κρήτη, Μακεδονία, Μυτιλήνη, Δωδεκάνησα, Συρία, Παλαιστίνη και φυσικά από τη Λήμνο.
Αρχικά, τη διεύθυνση της εφημερίδας είχε ο Λήμνιος αλλά αργότερα την έδωσε στο δημοσιογράφο Λιάτση, ο οποίος το 1892 συνεταιρίστηκε με τον Γ. Τήνιο και κάθε Κυριακή από το τυπογραφείο της Μεταρρύθμισης εξέδιδαν τον "Ταχυδρόμο". Η "Μεταρρύθμισις" εξέδοσε περίπου 1200 φ. και κυκλοφόρησε μέχρι το 1897, οπότε απορροφήθηκε από τον "Ταχυδρόμο", ο οποίος αποτέλεσε τη σημαία των ελληνο-αιγυπτιακών εντύπων για πολλές δεκαετίες, ως τα τέλη του 20ού αιώνα. Στην εφημερίδα υπάρχουν πολλές ειδήσεις που αφορούν στη Λήμνο ή στους Λημνιούς της Αιγύπτου.
Στη συνέχεια, ο Ν.Ι. Λήμνιος εξέδοσε τη Θρησκευτική Φωνή (1896-1898) και την εβδομαδιαία κυριακάτικη εφημερίδα Αναγέννησις στο Κάιρο, η οποία κυκλοφόρησε από το 1903 ως το 1922 περίπου.
Η εφ. "Λήμνος" (1915-1964)
thumb|right|250px Από όσα είναι γνωστά, η πρώτη εφημερίδα που κυκλοφόρησε στο νησί ήταν η Λήμνος. Ιδρυτής της ήταν ο Δημήτριος Βέργος από την Ήπειρο, ο οποίος είχε εγκατασταθεί στην πρωτεύουσα του νησιού, στο Κάστρο (τη σημερινή Μύρινα) από το 1915 και διατηρούσε ναυτικό και ασφαλιστικό πρακτορείο ως το 1928 περίπου. Ήταν πολιτευτής και εξελέγη στην βουλευτής Λήμνου με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1928.
Η εφ. Λήμνος εκδόθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1915 με διευθυντή το Δ. Βέργο, ο οποίος ήταν συνιδιοκτήτης μαζί με τον Δ. Λιάπη. Η έκδοσή της διεκόπη το 1922, πριν από το Νοέμβριο. Τα φύλλα της α΄ περιόδου της εφημερίδας δεν σώζονται. Το Νοέμβριο 1922 επανεκδόθηκε από τον Εμμανουήλ Ι. Κωνσταντινίδη, δικηγόρο καταγόμενο από τη Νεάπολη Λασιθίου Κρήτης, ο οποίος είχε εγκατασταθεί και δικηγορούσε μόνιμα στο Κάστρο (Μύρινα). Ο Εμ. Κωνσταντινίδης υπήρξε ιδιοκτήτης, εκδότης και διευθυντής της εφημερίδας επί 42 χρόνια, ως το Νοέμβριο του 1964, οπότε διέκοψε την έκδοση λόγω οικονομικής αδυναμίας να ανανέωσει το τυπογραφείο της. Τελευταίο ήταν το φ. 2.371 (Κυριακή 22-11-1964). Ως το Σεπτέμβριο του 1926 ήταν δισεβδομαδιαία κι εκδιδόταν κάθε Πέμπτη και Κυριακή. Στη συνέχεια μετατράπηκε σε εβδομαδιαία κυριακάτικη.
Προπολεμικά ήταν βενιζελικών αρχών, υποστήριζε τους υποψήφιους του Κόμματος Φιλελευθέρων και κυρίως το Γεώργιο Παπανδρέου, ο οποίος πολιτευόταν τότε στο Νομό Λέσβου. Μεταπολεμικά αρχικά υποστήριζε κεντρώα κόμματα και στη συνέχεια μετριoπαθείς συντηρητικές απόψεις, υποστηρίζοντας τους πολιτικούς Παπάγο και Καραμανλή.
Άλλες εφημερίδες (προ του 1967)
Κατά τη μακροχρόνια περίοδο της κυκλοφορίας της εφημερίδας "Λήμνος" εκδόθηκαν κι άλλες εφημερίδες, οι περισσότερες με μικρή διάρκεια ζωής. Αυτές ήταν:
Η νεότερη περίοδος (1967-σήμερα)
thumb|right|250px thumb|right|250px
Εφημερίδες που κυκλοφορούν
thumb|right|250px thumb|right|250px thumb|right|250px
Οι εφημερίδες των Λημνιών της διασποράς
thumb|right|250px thumb|right|250px thumb|right|250px thumb|right|250px
Από το 1949 και για μερικά χρόνια η Λημνιακή Αδελφότητα της Αλεξάνδρειας κυκλοφόρησε περιοδικό, το πρώτο από Λήμνιους ομογενείς.Τις τελευταίες δεκαετίες πολλοί σύλλογοι αποδήμων Λημνίων της Αθήνας εξέδοσαν εφημερίδες με μεγαλύτερη ή μικρότερη διάρκεια ζωής. Συνοπτικά οι εκδόσεις αυτές είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα λημνου Κατηγορία:Λήμνος
2061 Άνζα
Ο Άνζα (Anza) είναι ένας γεωπλήσιος αστεροειδής της Οικογένειας Αμόρ, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 16,015. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Αμερικανό αστρονόμο Χένρυ Λη Τζίκλας, που παρατηρούσε από το Φλάγκσταφ της Αριζόνα, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ισπανού εξερευνητή και κυβερνήτη του Νέου Μεξικού Χουάν Μπαουτίστα δε Άνζα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Άνζα εκτιμάται σε 2,6 χιλιόμετρα (μπορεί και λιγότερο). Ο φασματικός τύπος του είναι TCG (κατά Tholen), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,06 (μπορεί και περισσότερο). Ο Άνζα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ως 15 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανζα
Αγώνες της Κοινοπολιτείας
Οι Αγώνες της Κοινοπολιτείας (αγγλ.: Commonwealth Games) είναι διεθνής αθλητική διοργάνωση με πολλά σπορ. Διεξάγονται κάθε τέσσερα χρόνια σε διαφορετική χώρα, στο ενδιάμεσο των Ολυμπιακών Αγώνων. Στους αγώνες μετέχουν όσα κράτη ανήκουν στην Κοινοπολιτεία των Εθνών, που ήταν παλιότερα γνωστή ως Βρετανική Κοινοπολιτεία.
Λεπτομέρειες
Οι Αγώνες της Κοινοπολιτείας διοργανώνονται από την Ομοσπονδία των Αγώνων της Κοινοπολιτείας (αγγλ.: Commonwealth Games Federation ή CGF). Συνήθως συμμετέχουν γύρω στους 5.000 αθλητές και αθλήτριες. Γυναικεία αγωνίσματα κατάδυσης και κολύμβησης εντάχθηκαν στους αγώνες από την πρώτη διοργάνωση. Από την επόμενη μπήκαν και γυναικεία αγωνίσματα στίβου.
Η πρώτη διοργάνωση έγινε το 1930 στο Χάμιλτον της πολιτείας Οντάριο του Καναδά με το όνομα Αγώνες Βρετανικής Αυτοκρατορίας (British Empire Games). Έκτοτε διεξάγονται ανά τετραετία στο ενδιάμεσο των Ολυμπιάδων εκτός από τα έτη 1942 και 1946 που ματαιώθηκαν λόγω του Β΄ παγκοσμίου πολέμου. Το 1954 μετονομάστηκαν σε Αγώνες Βρετανικής Αυτοκρατορίας και Κοινοπολιτείας (British Empire and Commonwealth Games), το 1970 σε Αγώνες Βρετανικής Κοινοπολιτείας (British Commonwealth Games) κι από το 1978 πήραν το σημερινό τους όνομα: Αγώνες της Κοινοπολιτείας.
Περιλαμβάνουν πολλά ολυμπιακά αθλήματα, όπως και ορισμένα που δεν διεξάγονται στις Ολυμπιάδες, όπως το ράγκμπι με επτά παίκτες, το μπόουλινγκ σε χόρτο (lawn bowls) και το νέτμπολ.
Αν και η Κοινοπολιτεία έχει 54 κράτη-μέλη, στους αγώνες μετέχουν 71 ομάδες. Αυτό συμβαίνει, διότι στέλνουν ξεχωριστές ομάδες τα τέσσερα συστατικά κράτη του Ηνωμένου Βασιλείου: Αγγλία, Σκοτία, Ουαλία και Βόρεια Ιρλανδία. Επίσης, τα αυτόνομα νησιά του Βρετανικού Στέμματος: Γκέρνσεϊ, Τζέρσεϊ, Νήσος του Μαν καθώς και πολλές βρετανικές υπερπόντιες κτήσεις, πρώην αποικίες: Βερμούδες, Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι, Κέιμαν Νήσοι, Ανγκουίλα κ.ά. Ακόμα με ξεχωριστές ομάδες μετέχουν κάποια αυτόνομα νησιά που ανήκουν σε άλλα κράτη της Κοινοπολιτείας, όπως το Νησί Νόρφολκ της Αυστραλίας και οι Νήσοι Κουκ και το νησί Νιούε της Νέας Ζηλανδίας.
Μόνο έξι ομάδες έχουν πάρει μέρος σε όλους τους αγώνες από το 1930 μέχρι το 2006: Αγγλία, Σκοτία, Ουαλία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και Καναδάς. Από το 1978 στους αγώνες μετέχει και η Κύπρος ως πρώην βρετανική αποικία. Ανάλογο αίτημα του ψευδοκράτους δεν έχει γίνει δεκτό.
Ιστορικές πληροφορίες
Η ιδέα για την καθιέρωση αθλητικών αγώνων ανάμεσα στα μέλη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας προτάθηκε το 1891 από τον ιερωμένο Άστλι Κούπερ (Astley Cooper) σε ένα άρθρο του στους Τάιμς του Λονδίνου. Είχε προτείνει την καθιέρωση ανά τετραετία ενός «Πανβρετανικού-Παναγγλικού Φεστιβάλ» για την ανάπτυξη της αλληλοκατανόησης και της καλής θέλησης μέσα στην Αυτοκρατορία.
Το 1911 ένα Φεστιβάλ της Αυτοκρατορίας διοργανώθηκε στο Λονδίνο με την ευκαιρία της ανόδου στο θρόνο του βασιλιά Γεωργίου Ε΄. Στις εκδηλώσεις περιλαμβάνονταν και αθλητικοί αγώνες πυγμαχίας, πάλης, κολύμβησης και στίβου μεταξύ αθλητών από την Αυστραλία, τον Καναδά, τη Νότια Αφρική και το Ηνωμένο Βασίλειο.