cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κορνήλιος Καστοριάδης
Μετέπειτα χρόνια
Το 1977 επικρίθηκε από τον Νίκο Πουλαντζά ότι δεν είχε συμμετοχή σε κάποια δημόσια ενέργεια εναντίον της δικτατορίας και για την εργασία του στον ΟΟΣΑ. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Καστοριάδης επισκέφθηκε αρκετές φορές την Ελλάδα, δίνοντας σειρά διαλέξεων, μεταξύ άλλων στη Θεσσαλονίκη, το Ηράκλειο, τον Βόλο το Ρέθυμνο τα Χανιά (το 1991, προσκεκλειμένος από τον Ελληνογαλλικό Σύνδεσμο Χανίων) και άλλα. Το 1989 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Στις 24 Φεβρουαρίου του 1993 έγινε επίτιμος διδάκτορας του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.
Ο Καστοριάδης απεβίωσε στις 26 Δεκεμβρίου του 1997, σε ηλικία 75 ετών.
Το 2014 κυκλοφόρησε η βιογραφία του, Καστοριάδης - Μια ζωή (του Φρανσουά Ντος).
Αυτονομία
Βασική θέση στο έργο του Καστοριάδη κατέχει η έννοια της «Αυτονομίας», σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, που ο ίδιος αποκαλέστηκε και «Φιλόσοφος της Αυτονομίας». Ετυμολογικά, η λέξη σημαίνει την πολιτική πράξη κατά την οποία μια κοινωνία δημιουργεί τους δικούς της νόμους και θεσμούς. Εκτός όμως από τους ίδιους τους νόμους, οι κοινωνίες έχουν και την ανάγκη της «νομιμοποίησης» αυτών, την απάντηση δηλαδή στο γιατί αυτοί οι νόμοι να είναι οι δίκαιοι. Προγενέστερες κοινωνίες νομιμοποιούσαν τους νόμους τους μέσα από τη μεταφυσική, λέγοντας κυρίως ότι τους είχαν δοθεί από κάποιο θεό ή θεϊκό πρόγονο. Ο Καστοριάδης παρατήρησε ότι οι προσπάθειες αυτές για νομιμοποίηση είναι, ως επί το πλείστον τους, ταυτολογικές. Οι νόμοι της Παλαιάς Διαθήκης για παράδειγμα, νομιμοποιούνται από τον Θεό, η ύπαρξη του οποίου βεβαιώνεται από το γεγονός ότι έδωσε αυτούς τους νόμους. Ο καπιταλισμός από την άλλη έχει σαν νομιμοποίηση του την «ορθολογικότητα», το ότι δηλαδή αποτελεί ένα σύστημα στηριγμένο στη λογική. Παρομοίως όμως, ορίζει πρώτα το τι είναι λογικό, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η μεγιστοποίηση ενός «προϊόντος» παραγωγής και η ελαχιστοποίηση ενός «κόστους», των οποίων τις έννοιες ορίζει και πάλι ο ίδιος. Ένας τέτοιος ορισμός της λογικής όμως δεν μπορεί να στηριχτεί ο ίδιος στη λογική, μιας και έχουν υπάρξει πολλές κοινωνίες, που σίγουρα δεν θα αποκαλούνταν «παράλογες», που τον αγνοούσαν πλήρως και έτσι απαιτείται να τον δεχτούμε ως παραδοχή. Μία δεύτερη νομιμοποίηση του καπιταλιστικού συστήματος έχει επιχειρηθεί και με τη χρήση της Δαρβινικής θεωρίας της εξέλιξης των ειδών μέσω φυσικής επιλογής. Εδώ ο καπιταλισμός παρουσιάζεται ως «φυσικός», έχοντας δήθεν προέλθει από την ίδια διαδικασία που δημιούργησε και τον άνθρωπο. Ο Καστοριάδης, εκφράζοντας πρώτα την άποψη ότι η εφαρμογή της θεωρίας αυτής σε κοινωνικά μορφώματα είναι άτοπη, μας θυμίζει ότι η διαδικασία της εξέλιξης αφήνει πίσω της τον καταλληλότερου προς επιβίωση, με οποιοδήποτε μέσο, και όχι κάποιο ιδανικό αισθητικής ή δικαιοσύνης. Η νομιμοποίηση λοιπόν του καπιταλισμού είναι για άλλη μια φορά ταυτολογική, κάτι που δεν τον καθιστά αυτόματα λογικό ή φυσικό ως σύστημα.
Σε αντίθεση αυτής της τάσης, οι Έλληνες κατά την αρχαιότητα ως πραγματικά αυτόνομη κοινωνία, γνώριζαν ότι οι νόμοι είναι ανθρώπινοι και κατ' ουσίαν αυτονομιμοποιούμενοι. Μπόρεσαν έτσι να τους αλλάζουν διαρκώς, συχνά με δημοκρατικά μέσα. Το ότι παρά τη συνειδητοποίηση αυτή, οι Έλληνες συνέχισαν να σέβονται και να υπακούουν τους νόμους τους, απέδειξε κατά τον Καστοριάδη ότι οι αυτόνομες κοινωνίες είναι δυνατές μέσα στην ιστορία σε αντίθεση με το επιχείρημα που παρουσιάζει τη θρησκεία ως αναγκαία προϋπόθεση για τη διατήρηση της έννομης τάξης.
Φαντασιακή Θέσμιση της κοινωνίας
Ο Καστοριάδης πίστευε ότι η θέσμιση των κοινωνιών, είτε ως αυτόνομες είτε όχι, προϋποθέτει μια συγκεκριμένη σύλληψη του κόσμου και της σχέσης του ανθρώπου με αυτόν. Ο καπιταλισμός για παράδειγμα, αναδυόμενος μέσα από τη βιομηχανική επανάσταση, συλλαμβάνει έναν επιστημονικά ορισμένο κόσμο με μία κοινωνία βασισμένη σε αυτό που ο ίδιος ορίζει ως «ορθό λόγο» (λογική). Παραδόξως όμως, όπως επισημαίνει αναλυτικά στο έργο Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας (1975), ο Κομμουνισμός βασίζεται επίσης στην ίδια φαντασιακή σύλληψη, καθώς οραματίζεται με τη σειρά του μια κατ' ουσία βιομηχανική κοινωνία, όπου η ευημερία του ανθρώπου είναι υλικά μετρήσιμη και βελτιστοποιήσιμη μέσω της τεχνολογίας. Αποδέχεται έτσι τις ίδιες καπιταλιστικές κατηγορίες και ορισμούς, όπως το τι είναι «προϊόν», «κόστος» κλπ. Έτσι λοιπόν, η ιστορική εξέλιξη της Μαρξιστικής θεωρίας, όπως το παράδειγμα της Σοβιετικής Ένωσης, δεν αποτελεί δολιοφθορά ή «έκπτωση» της αρχικής της ιδεολογίας αλλά η μοιραία της πραγμάτωση μέσα στον χρόνο. Η Ιστορία, δηλαδή, «δείχνει στα γεγονότα αυτό που η θεωρητική ανάλυση δείχνει από την πλευρά της στις ιδέες: ότι το Μαρξιστικό σύστημα αποτελεί μέρος της καπιταλιστικής κουλτούρας».
Στο σημείο αυτό, επανέρχεται στο θέμα της αρχαίας Ελλάδας όπου το θεμελιώδες φαντασιακό, όπως φαίνεται από τον Όμηρο και τον Ησίοδο στις αντίστοιχες κοσμογονίες τους, έχει τον κόσμο να γεννιέται από το Χάος. Σήμερα, και ενώ ο όρος αυτός έχει αναχθεί σε επιστημονική θεωρία (Θεωρία του Χάους), ο Καστοριάδης προτιμά τον ορισμό του ως «τίποτα». Αυτή η σύλληψη ήταν, κατά τον Καστοριάδη, η γενεσιουργός δύναμη της αρχαίας δημοκρατίας αφού αφήνει τον άνθρωπο δημιουργό του δικού του νοήματος, σε έλλειψη κάποιου ανώτερου προϋπάρχοντος νόμου.
Αρχαία Ελλάδα και Δύση
Ασχολούμενος με το φαινόμενο της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας ο Καστοριάδης βρίσκει πάλι το φαινόμενο της αυτοθέσμισης και αυτονομίας ενώ αντικρούει την άποψη που θέλει το πολίτευμα αυτό να πηγάζει από τα φαινόμενα της δουλείας, της γεωγραφίας του Ελλαδικού χώρου ή την οπλιτική φάλαγγα. Όπως παρατηρεί, σε μια διάλεξη του στο Λεωνίδιο το 1984, η Γερμανία θα έπρεπε, με βάση το επιχείρημα της γεωγραφίας, να αποτελεί, ήδη από τον Μεσαίωνα, ένα ενιαίο κράτος. Ωστόσο γνωρίζουμε ότι κάτι τέτοιο δεν έγινε παρά μόνο πρόσφατα και ότι αυτός ο κατακερματισμός με τη σειρά του δεν οδήγησε σε καμία μορφή δημοκρατίας. Ούτε και η παρουσία της δουλείας σε άλλες κοινότητες, η οποία μάλιστα δεν ήταν βασικό στοιχείο της πρώτης δημοκρατικής κοινωνίας την εποχή του Κλεισθένη, οδήγησε αυτόματα στη δημοκρατία. Αντίθετα, η δημοκρατία της αρχαίας Ελλάδος στηρίχτηκε όχι στην τάξη των δούλων αλλά σε αυτή των μικροεμπόρων, κάτι γνωστό στον ίδιο τον Καρλ Μαρξ, όπως επισημαίνει στην ίδια διάλεξη.
Το φαινόμενο της μικρής αυτονομούμενης πόλης κράτους αναδύεται ξανά στις ανεξάρτητες πόλεις της βορείου Ιταλίας κατά την Αναγέννηση, βασιζόμενη ξανά στην τάξη των μικροεμπόρων.
Σύμφωνα με τον Καστοριάδη, η αρχαία Ελλάδα δεν πρέπει να αποτελέσει πρότυπο, αλλά έμπνευση για μία σύγχρονη αυτόνομη δημοκρατία.
Περιοδικό Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα
Μέσα από το περιοδικό Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα βρήκαν βήμα τα επόμενα χρόνια γνωστοί διανοούμενοι της Γαλλίας, όπως ο Ζαν-Φρανσουά Λιοτάρ και ο Γκυ Ντεμπόρ. Το περιοδικό κινείτο πέραν των τροτσκιστικών κύκλων και ήταν ιδιαίτερα επικριτικό στα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Ενώ οι θέσεις και οι απόψεις του Καστοριάδη γνώρισαν μεγάλη απήχηση στους επαναστατικούς κύκλους πολλών χωρών της εποχής, ο ίδιος δεν είχε την ανάλογη αναγνώριση, καθώς ήταν αναγκασμένος να υπογράφει τα κείμενα του χρησιμοποιώντας διάφορα ψευδώνυμα, όπως Pierre Chaulieu, Paul Cardan, Marc Noiraud και άλλα. Αυτό συνέβαινε διότι δεν είχε γαλλική υπηκοότητα ή διαβατήριο, με συνέπεια να βρίσκεται συνεχώς υπό τον φόβο της απέλασης στην Ελλάδα. Στις σελίδες του περιοδικού πρωτοεμφανίστηκαν και μερικά από τα σημαντικότερα κείμενα της πρώτης περιόδου της σκέψης του, τα οποία αργότερα έμελλε να δημοσιευθούν μέσα από τις εκδόσεις βιβλίων του, όπως τα: Η Γραφειοκρατική Κοινωνία, Η Πείρα του Εργατικού Κινήματος και Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας.
Αυτή η στροφή προς την ψυχανάλυση χαρακτηρίζει πλέον το σύνολο της σκέψης του, πράγμα το οποίο τον οδηγεί σε μια καινούργια φιλοσοφική κατανόηση της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του ανθρώπου, η οποία αποτυπώνεται στο έργο του Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας. Κεντρική θέση στη σκέψη του αποκτά η έννοια του Φαντασιακού, το οποίο θεωρεί ως το θεμελιώδες στοιχείο της ανθρώπινης δημιουργίας. Ο Καστοριάδης αντιλαμβάνεται την κοινωνική διαφοροποίηση ως μια διαδικασία συνεχούς δημιουργίας ex nihilo (από το τίποτα) σημασιών, νοημάτων, εικόνων οι οποίες θεσπίζονται και δομούν την εικόνα του κόσμου και της κοινωνίας κάθε εποχής. Επίσης, αρνείται την ύπαρξη οποιουδήποτε ντετερμινισμού όσον αφορά την κοινωνική αλλαγή, οποιασδήποτε προδιαγεγραμμένης πορείας της κοινωνίας, καθώς αυτή είναι συνεχής δημιουργία που γεννιέται και νοηματοδοτείται μέσω του «Κοινωνικού Φαντασιακού». Σύμφωνα με τον Καστοριάδη, αν και όλες οι κοινωνίες δημιουργούν οι ίδιες τις φαντασιακές σημασίες τους (δηλαδή τους θεσμούς, τους κανόνες, τις πεποιθήσεις, τις αντιλήψεις κ.λπ.) δεν έχουν όλες συνείδηση του γεγονότος αυτού. Πολλές κοινωνίες συγκαλύπτουν τον κοινωνικό χαρακτήρα της θέσμισης των φαντασιακών σημασιών τους, αποδίδοντας τη θέσμιση και τη θεμελίωση τους σε εξω-κοινωνικούς παράγοντες (π.χ. τον Θεό, την παράδοση, τον νόμο, την ιστορία). Με βάση αυτή τη συνείδηση της αυτοθέσμισης των φαντασιακών σημασιών από κάθε κοινωνία, ο Καστοριάδης διέκρινε μεταξύ των αυτόνομων κοινωνιών, αυτών δηλαδή που είχαν συνείδηση της αυτοθέσμισης αυτής, και των ετερόνομων κοινωνιών, στις οποίες η θέσμιση αποδιδόταν σε κάποια εξωκοινωνική αυθεντία.
Βιβλιογραφία
(χρονολογικά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Πολιτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Έλληνες ψυχαναλυτές Κατηγορία:Γάλλοι ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Έλληνες τροτσκιστές Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες άθεοι Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι
Πωλίν Κάελ
Η Πωλίν Κάελ (Pauline Kael, 19 Ιουνίου 1919 - 3 Σεπτεμβρίου 2001) ήταν Αμερικανίδα κριτικός κινηματογράφου που έγραψε για το περιοδικό The New Yorker από 1968 έως το 1991. Νωρίτερα στην καριέρα της, το έργο της εμφανίστηκε στα περιοδικά City Lights, McCall και The New Republic.
Η Κάελ ήταν γνωστή για τις "πνευματώδεις, δριμείες, ισχυρογνώμονες και έντονα εστιασμένες" κριτικές της, ενώ οι απόψεις της έρχονταν συχνά σε αντίθεση με εκείνες των συγχρόνων της. Συχνά θεωρείται ως η Αμερικανίδα κριτικός κινηματογράφου με τη μεγαλύτερη επιρροή στην εποχή της.
Άσκησε σημαντική επίδραση σε πολλούς σημαντικούς κριτικούς, συμπεριλαμβανομένου του Armond White, του οποίου οι κριτικές είναι εξίσου μη συμβατικές, και στον Ρότζερ Ίμπερτ, ο οποίος έχει δηλώσει ότι η Κάελ "είχε μια πιο θετική επίδραση στο κλίμα για τον κινηματογράφο στην Αμερική από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών δεκαετιών." Ο Owen Gleiberman είπε ότι "ήταν κάτι περισσότερο από μια σπουδαία κριτικός. Εφηύρε ξανά τη φόρμα και καινοτόμησε σε μια ολόκληρη αισθητική συγγραφής. Ήταν σαν τον Elvis και τους Beatles της κινηματογραφικής κριτικής."
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί κριτικοί του κινηματογράφου
Γλώσσα Μπαροπάσι
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδονησία-επέκταση Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδονησίας
Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (Νήσοι Φερόες)
Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα των Νήσων Φερόες (φερ. Javnaðarflokkurin) είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα των Νήσων Φερόες. Το κόμμα διατηρεί αυτή τη στιγμή 6 από τις συνολικά 33 έδρες του κοινοβουλίου των Νήσων Φερόες και 1 από τις 2 έδρες των Νήσων Φερόες στο Φόλκετινγκ. Μαζί με το Κόμμα Ένωσης, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα επιθυμεί τη διατήρηση της ένωσης των Νήσων Φερόες με τη Δανία, σε μικρότερο, όμως, βαθμό από αυτό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα των Νήσων Φερόες Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Αμάντα Μιχαλοπούλου
Η Αμάντα Μιχαλοπούλου (Αθήνα, 01 Οκτωβρίου 1966) είναι βραβευμένη Ελληνίδα συγγραφέας. Το 2013, η Αμάντα Μιχαλοπούλου βραβεύθηκε για συλλογή διηγημάτων της από την Ακαδημία Αθηνών. Για τη συλλογή διηγημάτων Έξω η ζωή είναι πολύχρωμη του 1994, έλαβε Βραβείο Διη­γήματος από το περιοδικό Ρεύματα και για το μυθιστόρημα Γιάντες του 1996, έλαβε Βραβείο Μυθιστορήματος από το περιοδικό Διαβάζω. Βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Το βιβλίο της Θα ήθελα του 2008, σε μετάφραση στην αγγλική γλώσσα, έλαβε το Βραβείο Διεθνούς Λογοτεχνίας του Αμερικανικού Ομοσπονδιακού Ιδρύματος Τεχνών.
Έργα της
Έχει συμμετάσχει και σε αρκετά συλλογικά έργα.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Κρήνη Μπέμπο
Η κρήνη Μπέμπο είναι ενετική κρήνη η οποία βρίσκεται στο Ηράκλειο Κρήτης. Κατασκευάστηκε τον 16ο αιώνα και σήμανε την πρώτη φορά που η πόλη του Χάνδακα (μεσαιωνικό όνομα του Ηρακλείου) υδροδοτήθηκε από πηγή εκτός των ορίων της πόλης. Πήρε το όνομά της από τον γενικό προβλέπτη Τζαν Ματέο Μπέμπο. Σήμερα σώζεται μόνο η πρόσοψή της, η οποία έχει τη μορφή αρχαίου ναού και είναι διακοσμημένη με αρχαίο άγαλμα πάνω σε βάθρο και ανάγλυφα με οικόσημα. Είναι το μοναδικό δημόσιο κτίριο στην Κρήτη με εντοιχισμένες αρχαιότητες.
Περιγραφή
Η κρήνη ανήκει στις εντοιχισμένες κρήνες, αν και διαφέρει από τις υπόλοιπες παρόμοιες κρήνες στην Κρήτη λόγω της διακόσμησής της. Στο παρελθόν ήταν συνδεδεμένη με δεξαμενή ακριβώς πίσω από την πρόσοψη, άλλα κατεδαφίστηκε στα τέλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, με αποτέλεσμα σήμερα να σώζεται μόνο η μαρμάρινη πρόσοψη της κρήνης. Η σωζόμενη πρόσοψη έχει διαστάσεις 5,7 επί 2,35 μέτρα. Έχει τη μορφή ναού με τονισμένο τον κατά πλάτος άξονα. thumb|250px|left|Το κεντρικό τμήμα της κρήνης Το κύριο διακοσμητικό στοιχείο της κρήνης είναι το αρχαίο ρωμαϊκό άγαλμα, πιθανόν του Ασκληπιού, το οποίο σύμφωνα με τις αρχειακές πηγές μεταφέρθηκε από την Ιεράπετρα. Το σωζόμενο άγαλμα έχει ύψος 1,4 μέτρα, είναι ακέφαλο και απεικονίζει αντρική μορφή που φοράει αρχαιοελληνικό ιμάτιο το οποίο αφήνει ακάλυπτα το στήθος και το δεξί χέρι. Τμήμα του δεξιού χεριού έχει αποσπαστεί. Το κάτω τμήμα των κάτω άκρων πιθανόν να βρίσκεται μέσα στο βάθρο. Η κρήνη Μπέμπο είναι το μοναδικό δημόσιο κτίριο στην Κρήτη στο οποίο έχουν ενσωματωθεί αρχαιότητες. Η ενσωμάτωση του αρχαίου αγάλματος πιθανόν ήταν απόρροια του ενδιαφέροντος για τον αρχαίο πολιτισμό που παρουσιάστηκε στην Ιταλία κατά την Αναγέννηση και πιθανόν ήθελε να υποδείξει τη συνέχεια εξουσίας των Βενετών στο νησί και τη σύνδεσή τους με την αρχαία Ρώμη.
Το βάθρο έχει διαστάσεις 1,1 × 0,5 × 0,2 μέτρα, με καμπυλωμένες άκρες, και είναι σφηνωμένο ανάμεσα στους δύο κεντρικούς κίονες. Είναι από λευκό μάρμαρο με κόκκινα νερά. Το βάθρο φέρει ανάγλυφη διακόσμηση, με δύο μεγάλα φύλλα ακάνθου να καλύπτουν τις δύο πλευρές και στο κέντρο βρίσκεται ανάγλυφο στεφάνι από καρδιόσχημα άνθη και μικρά φύλλα. Μέσα στο στεφάνι υπάρχει τρύπα, στην οποία βρίσκεται κρουνός. Το πλάι του βάθρου είναι διακοσμημένο με κατακόρυφα ωοειδή στοιχεία. Μπροστά από το βάθρο έχει τοποθετηθεί ως γούρνα αρχαία σαρκοφάγος.
Στα δύο άκρα της πρόσοψης, σε επίπεδο πιο πίσω από το υπόβαθρο, έχουν τοποθετηθεί κατακόρυφα τέσσερις μαρμάρινες μετώπες διαστάσεων 0,45 επί 0,45 μέτρων. Οι δύο μετώπες στην κορυφή απεικονίζουν λιοντάρια, ενώ από κάτω σε πλευρά βρίσκονται τρία οικόσημα. Τα οικόσημα είναι του συμβόλου Τζιοβάνι Τέμπολο, του οικονόμου Τζόρτζο Έμο, και των Πιερ Μαρίνο Ντιέντο, Βιτόριο Μπραγκαντίν και Ντομένικο Κονταρίνι. Οι μετώπες με τα λιοντάρια αποτελούν μεταγενέστερες προσθήκες, καθώς δεν διακρίνονται στην απεικόνιση της κρήνης από τον Ρόμπερτ Πάρσλεϊ, η οποία δείχνει τη θέση της δεξιάς κενή και στη θέση της αριστερής μια μετώπη με γκροτέσκα μορφή. Δύο ανάγλυφες μετώπες, μία σε κάθε πλευρά, βρίσκονται ανάμεσα στους κίονες και τα πλευρικά τοιχώματα κάθε πλευράς, και είναι διακοσμημένα με τα οικόσημα του οίκου Μπέμπο και του δούκα Αλβίζε Γκρίτι. Το υπόβαθρο αποτελείται από μαρμάρινες πλάκες που φαίνεται να προέρχονται από παλαιότερα κτίσματα, καθώς οι τομές μεταξύ τους δεν ταιριάζουν.
Όλη η πρόσοψη βρίσκεται πάνω σε βάση και στην κορυφή της βρίσκεται επιστύλιο. Το επιστύλιο και οι πλευρές της πρόσοψης είναι διακοσμημένες με καμπύλο κυμάτιο με το επαναλαμβανόμενο μοτίβο να είναι κρινάκι με τρία πέταλα. Η κρήνη στο παρελθόν διέθετε και επίστεψη, η οποία όμως αφαιρέθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα. Η επίστεψη αυτή όπως απεικονίστηκε από τον Ρόμπερτ Πάσλεϊ είχε μορφή έλικας και ήταν διακοσμημένη με φύλλα ακάνθου.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|250px|Η κρήνη το 2011 Οι πόλεις της Κρήτης μετά την αύξηση του πληθυσμού τους τον 16ο και τον 17ο αιώνα αντιμετώπιζαν πρόβλημα λειψυδρίας, καθώς τα πηγάδια και οι δεξαμενές που χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε για την ύδρευσή τους ανεπαρκούσαν να καλύψουν τις όλο και αυξανόμενες ανάγκες τους, ενώ πολλές φορές το νερό που παρείχαν ήταν κακής ποιότητας.
Η κρήνη κατασκευάστηκε δίπλα στην καθολική μονή Σωτήρος, του τάγματος των Αυγουστίνων, στην προέκταση της κεντρικής οδού του Χάνδακα, που οδηγούσε από το λιμάνι στο κέντρο.
Πηγή νερού
Δεν είναι γνωστό ποια πηγή χρησιμοποιήθηκε για την υδροδότηση της κρήνης. Ο Τζουζέπε Γκερόλα πρότεινε ότι προερχόταν από πηγάδι στον Κατσαμπά βασισμένος σε έγγραφο του δουκικού αρχείου του 1612-1614, όπου αναφέρεται ότι τότε μεταφερόταν νερό από τον Κατσαμπά. Ο Σπανάκης αναφέρει ότι μάλλον αυτό ήταν απίθανο λόγο της υψομετρικής διαφοράς του πηγαδιού και της κρήνης. Η ακριβής θέση αυτού του πηγαδιού δεν είναι γνωστή. Πιθανόν να ήταν κοντά στο δρόμο προς Λασίθι, αλλά ίσως να ταυτιζόταν με το πηγάδι του Σκυλιανάκη, από το οποίο υδροδοτήθηκε ο Πόρος στα προπολεμικά χρόνια. Στην έκθεσή του ο Φραντσέσκο Μοροζίνι ανέφερε το νερό δεν προερχόταν από πηγή αλλά από μικρά ρυάκια.
Το νερό της αρχικής πηγής στέρεψε το 1574 και έτσι ο προβλέπτης Τζάκοπο Φοσκαρίνι διοχέτευσε νερό στην κρήνη από μια πηγή ενάμιση μίλι από τη πόλη. Η θέση της δεν προσδιορίζεται όμως πιθανόν να ήταν ιδιωτική διότι η Βενετία πλήρωνε για τη χρήση της δέκα δουκάτα το χρόνο. Το υδραγωγείο της κρήνης υπέστη ζημιές το 1602 και το κόστος επισκευής ανήλθε σε 136 δουκάτα. Το νερό της πηγής ήταν άφθονο και με αυτό τροφοδοτήθηκε και η κρήνη της πλατείας Στράτας.
Οθωμανικοί χρόνοι
Το 1776 κατασκευάστηκε δίπλα στην κρήνη το σεμπίλ του Χατζή Ιμπραήμ Αγά, μια οθωμανική κρήνη. Στα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας το άγαλμα είχε βαφτεί μαύρο, ενώ ο χιτώνας λευκός. Ο Στέφανος Ξανθουδίδης ανέφερε το 1903 ότι γύρω από την κρήνη διοργανωνόταν γιορτή κάθε Μάη με χορούς και τραγούδια.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Ηράκλειο Μπεμπο
ΦΚ Τρίσεν
Η ΦΚ Τρίσεν (γερμανικά: Fussballclub Triesen) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1932 στο Τρίσεν του Λίχτενσταϊν.
Είναι ένας από τους επτά επίσημους συλλόγους της χώρας και σήμερα αγωνίζεται στη 3. Liga, την έβδομη κατηγορία του Ελβετικού πρωταθλήματος. Επίσης λαμβάνει μέρος στο εθνικό κύπελλο του Λίχτενσταϊν, το οποίο έχει κατακτήσει 8 φορές στο παρελθόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1932
1205
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1205 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Άθανις ο Συρακούσιος
Ο Άθανις ή Αθάνας ήταν ιστορικός συγγραφέας του 4ου π.Χ. αιώνα από τις Συρακούσες.
Έγραψε, σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, ένα έργο δεκατριών βιβλίων στο οποίο εξιστορούσε τα γεγονότα της εποχής του Δίωνος. Το έργο, όπως αναφέρει ο Αθήναιος, έφερε τον τίτλο "Σικελικά". Στο πρώτο βιβλίο ο Άθανις περιέγραφε περιληπτικά τα τελευταία επτά χρόνια της βασιλείας του Διονυσίου Β΄ του Νεοτέρου, αρχίζοντας από το χρονικό σημείο που σταματούσε το ομότιτλο ημιτελές έργο του συμπατριώτη του Φιλίστου. Η ιστορία του τελείωνε, όπως πιθανολογείται, με τον θάνατο του Τιμολέοντος στο 13ο βιβλίο. Διασώθηκαν τρία μόνον αποσπάσματα που αναφέρονται από τον Αθήναιο και τον Πλούταρχο.
Ο Άθανις συμμετείχε στις εμφύλιες διαμάχες των Συρακουσών ως πολιτικός φίλος και συνεργάτης του Ηρακλείδη και αντίπαλος του Δίωνος. Οι πολιτικές του απόψεις και η εχθρότητά του απέναντι στον Δίωνα προφανώς αντανακλώντο και στο ιστορικό του έργο. Εικάζεται ότι οι αρνητικές κρίσεις για τον Δίωνα που υιοθετεί ο Ρωμαίος βιογράφος του Κορνήλιος Νέπως προέρχονται μάλλον όλες από το έργο του Αθάνιος, μολονότι ο ίδιος ο Νέπως δεν τον κατονομάζει στις πηγές του.
Παραπομπές
Αθανις Αθανις
Έλαφος Λάρισας
Η Έλαφος είναι χωριό και κοινότητα του Δήμου Αγιάς. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Καποδιστριακού Δήμου Αγιάς. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 219 κατοίκους στο χωριό. Η κοινότητα καλύπτει μια έκταση 56.50 χλμ2.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Αθανάδας
Ο Αθανάδας, συγγραφέας ενός έργου με τίτλο Αμβρακικά, αναφέρεται από τον μυθογράφο Αντωνίνο Λιβεράλις στο 4ο κεφάλαιο των Μεταμορφώσεων (στην ιστορία του Κραγαλέα τον οποίο μεταμόρφωσε σε πέτρα ο Απόλλων).
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Τζιν Σίσκελ
Ο Τζιν Σίσκελ (Eugene Kal "Gene" Siskel, 26 Ιανουαρίου 1946 - 20 Φεβρουαρίου 1999) ήταν Αμερικανός κριτικός κινηματογράφου και δημοσιογράφος για τη Chicago Tribune. Μαζί με τον συνάδελφό του Ρότζερ Ίμπερτ, ήταν παρουσιαστές της δημοφιλούς εκπομπής κριτικής ταινιών "Siskel & Ebert At the Movies" από το 1986 έως το 1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κριτικοί του κινηματογράφου
Γνωσιακή γλωσσολογία
Η γνωσιακή γλωσσολογία αναφέρεται στον κλάδο της γλωσσολογίας που ερμηνεύει την γλώσσα υπό τους όρους των εννοιών που διέπουν την μορφή της, κάποιες φορές των καθολικών ενώ άλλες φορές κάποιων συγκεκριμένων σε μία δεδομένη γλώσσα. Επομένως, συσχετίζεται, έτσι, στενά με τη σημασιολογία αλλά είναι ξεχωριστή από την ψυχογλωσσολογία, η οποία ασχολείται με εμπειρικά ευρήματα από την γνωσιακή ψυχολογία προκειμένου να εξηγήσει τις νοητικές διεργασίες που υπόκεινται της απόκτησης, αποθήκευσης, παραγωγής και κατανόησης του γραπτού και ομιλούμενου λόγου.
Σοφία
thumb|200px|Προσωποποίηση της σοφίας. Άγαλμα στην Έφεσο. Η σοφία είναι η δυνατότητα να συνδυάζεται μια κεκτημένη γνώση με την εμπειρία και την έμφυτη κατανόηση. Είναι η φρόνιμη και λογική εφαρμογή της γνώσης. Επίσης, μπορεί να λεχθεί ότι η σοφία είναι η σφαιρική κρίση και αντίληψη καταστάσεων και γεγονότων.
Ιουδαϊσμός - Χριστιανοσύνη
Σε ιερά κείμενα, όπως στη Βίβλο, η σοφία αναφέρεται ως μία απ' τις ιδιότητες του Θεού, ιδιαίτερα στις μονοθεϊστικές θρησκείες. Στον Ψαλμό 104, στίχο 24 βλέπουμε το εξής: "ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου κύριε πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας ἐπληρώθη ἡ γῆ τῆς κτήσεώς σου." Γενικά, υπάρχει η πεποίθηση, τόσο μέσα στον Ιουδαϊσμό όσο και στον Χριστιανισμό, ότι ο Κόσμος φτιάχτηκε από τον Θεό με σοφία.
Η Σοφία στον Βουδισμό και Ινδουισμό
Στον Βουδισμό η σοφία αναφέρεται με τον ορισμό Σουνιάτα: που σημαίνει γνώση. Εκεί πιστεύουν ότι τα ορατά αντικείμενα δεν έχουν κάποια ύπαρξη μέσα τους, αλλά πρέπει να αντιληφθούν δια της σοφίας.
Στον Ινδουισμό η σοφία ονομάζεται Βίντια και αποκτάται με τις ασκήσεις γιόγκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πνευματικότητα Κατηγορία:Γνώση Κατηγορία:Αρετή
Διοίκηση Αιγύπτου
thumb|300px|Η διοίκηση Αιγυπτιακής Η Διοίκηση Αιγύπτου, ήταν διοικητική περιφέρεια της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Περιελάμβανε τμήμα της σημερινής Αιγύπτου, και της Λιβύης, και προήλθε από την διαίρεση της Διοικήσεως Ανατολής περί το 381. Διοικητικά ανήκε στην Υπαρχία της Ανατολής (Praefectura praetorio per Orientem). Ο κυβερνήτης της διοικήσεως έφερε τον τίτλο του "αυγουστάλιου επάρχου", με έδρα του την Αλεξάνδρεια. Η διοίκηση καταργήθηκε με τις μεταρρυθμίσεις του Ιουστινιανού το 539, και αντικαταστάθηκε από μια σειρά δουκάτων.
Πηγές
Κατηγορία:Διοικήσεις της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινή Αίγυπτος
Σοφία Ταβουλάρη
Η Σοφία Ταβουλάρη (1843 - Αθήνα, 1916) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός από τις πρωτοπόρους του αθηναϊκού θεάτρου, του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Η ίδια ηθοποιός σύζυγος του Παναγιώτη Πανά, μετά τον θάνατο του συζύγου της, βρισκόμενη στη Κωνσταντινούπολη γνώρισε τον Διονύσιο Ταβουλάρη σε θεατρική περιοδεία του τον οποίο στη συνέχεια και παντρεύτηκε. Με τον σύζυγό της συνέχισε παραστάσεις σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία συμμετέχοντας σ΄ όλους τους θιάσους που δημιούργησε ως θιασάρχης στην Αθήνα, τη Σύρο, τη Σμύρνη και άλλα αστικά κέντρα του Ελληνισμού. Το 1867 μαζί με τον σύζυγό της προσχώρησαν στον θίασο "Σοφοκλής" που ίδρυσε ο Σοφοκλής Καρύδης και αργότερα στο σπουδαίο θίασο "Αισχύλος" όπου το 1872 μετονομάστηκε "Μένανδρος". ο οποίος ήταν και ο σημαντικότερος της ελληνικής σκηνής της εποχής εκείνης. Αργότερα συμμετείχε στο θίασο της Νέας Σκηνής του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου, με τον οποίο πραγματοποίησαν περιοδείες και στο εξωτερικό μεταξύ των οποίων Αγγλία και ΗΠΑ (1903 - 1904), ενώ λίγο αργότερα προσχώρησαν στο Εθνικό θέατρο. Πέθανε στην Αθήνα έχοντας προηγουμένως αποσυρθεί της θεατρικής σκηνής, το 1916.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
1204
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1204 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1976-77
Η διοργάνωση
Στην 35η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 1976-77 μετείχαν συνολικά 58 ομάδες (18 Α΄ εθνικής και 40 Β΄ εθνικής κατηγορίας). Διεξήχθη σε 6 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού.
Μέχρι τους ημιτελικούς αγώνες πιο ενδιαφέρουσες αναμετρήσεις ήταν αυτές της ΑΕΚ στη Θεσσαλονίκη. Αρχικά απέκλεισε στην παράταση τον Ηρακλή (Β΄ γύρος), για να αποκλειστεί όμως στον επόμενο γύρο από τον ΠΑΟΚ με ήττα στην Τούμπα με 2-1, σ' έναν αγώνα όπου διατέθησαν τα περισσότερα εισιτήρια κυπέλλου τη χρονιά εκείνη (44.045).
Στον ημιτελικό ο Παναθηναϊκός που νωρίτερα απέκλεισε δύσκολα στα πέναλτι τον Καμπανιακό Χαλάστρας, αλλά και ξέσπασε πετυχαίνοντας 9 γκολ σε βάρος του Α.Ο. Αιγάλεω στον προημιτελικό, κατάφερε να κερδίσει στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας με 2-1 στην παράταση τον Ολυμπιακό για πρώτη φορά στην ιστορία του για το κύπελλο Ελλάδας (άλλη μία επιτυχία του στον τελικό του 1969 μετά από ισόπαλο αγώνα είχε κριθεί στο στρίψιμο του νομίσματος).
Στον τελικό αντιμετώπισε μετά από 5 χρόνια και στο ίδιο γήπεδο με το 1972 τον ΠΑΟΚ, όπου σ' έναν θεαματικό όσο και επεισοδιακό αγώνα νικώντας με 2-1, ο Παναθηναϊκός έφτασε στην κατάκτηση του νταμπλ. Οι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ διαμαρτυρόμενοι για τη διαιτησία του αγώνα αρνήθηκαν να παραλάβουν τα μετάλλιά τους με αποτέλεσμα να δεχθούν τιμωρία μίας αγωνιστικής την επόμενη περίοδο, και μάλιστα ανά δύο σε κάθε αγωνιστική ημέρα ώστε να μην υπάρξει πρόβλημα καταρτισμού ενδεκάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1976-1977
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πήλινου Στόχου 1965
Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέκτησε η Σοβιετική Ένωση με 3 χρυσά μετάλλια και 6 συνολικά. Η Ιταλία κέρδισε τη δεύτερη θέση με 2 χρυσά μετάλλια και 4 συνολικά. Την τρίτη θέση κατέκτησε η Γαλλία με 1 χρυσό μετάλλιο.
Γυναίκες
¹Σύμφωνα με την ιστοσελίδα Sport.komplett.de, το αργυρό μετάλλιο κέρδισε η Αμερικανίδα Δάφνη Μάτσνικ και το χάλκινο η Βελγίδα Ναντίν Στόρι.
Παραπομπές
1965 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Πορτογαλία Κατηγορία:Λισαβόνα Κατηγορία:Σκοποβολή το 1965
Μεγαλόβρυσο Λάρισας
Το Μεγαλόβρυσο, γνωστό πριν από το 1927 ως Νιβόλιανη, είναι χωριό και κοινότητα του Δήμου Αγιάς. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Καποδιστριακού Δήμου Αγιάς. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 199 κατοίκους στο χωριό. Η κοινότητα του Μεγαλόβρυσου καλύπτει έκταση 17.128 χλμ2. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Μονοπάτι Αγιάς Μεγαλόβρυσου, ένας προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του οικισμού του Μεγαλόβρυσου ήταν 199 άτομα, δηλαδή μειωμένος σχεδόν 55% σε σύγκριση με τον πληθυσμό της προηγούμενης απογραφής του 2001.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Στάδιο Σούκρου Σαρατσόγλου
Ιστορία
Πριν κατασκευαστεί το Στάδιο Σούκρου Σαρατσόγλου, το γήπεδο ήταν γνωστό ως Papazın Çayırı (χωράφι του ιερέα). Το γήπεδο, ωστόσο, έγινε το πρώτο ποδοσφαιρικό γήπεδο της Τουρκίας, όπου οι πρώτοι αγώνες πρωταθλήματος της Φούτμπολ Λιγκ Κωνσταντινούπολης διεξάγονταν διαδοχικά. Το 1908, οι τοπικές ομάδες στο πρωτάθλημα χρειάζονταν ένα κανονικό γήπεδο ποδοσφαίρου, οπότε αυτή η γη μισθώθηκε από τον Οθωμανό Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ για 30 οθωμανικές χρυσές λίρες το χρόνο. Το συνολικό κόστος κατασκευής ήταν 3.000 οθωμανικές χρυσές λίρες. Το όνομα άλλαξε σε Union Club Field, από την ομάδα που έκανε τη μεγαλύτερη δωρεά για την κατασκευή του σταδίου.
Το Union Club Field χρησιμοποιήθηκε από πολλές ομάδες στην Κωνσταντινούπολη, συμπεριλαμβανομένου της ιδιοκτήτριας, Union Club (που άλλαξε το όνομά της σε İttihatspor μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο), της Φενέρμπαχτσε, της Γαλατασαράι και της Μπεσίκτας. Ωστόσο, έχασε τη σημασία του όταν ένας μεγαλύτερος χώρος, το Στάδιο Ταξίμ, χτίστηκε το 1922, στη θέση του ιστορικού Taksim Topçu Kışlası (Στρατώνων Πυροβολικού Ταξίμ), που βρισκόταν στη σημερινή Πλατεία Ταξίμ.
Η İttihatspor (η οποία είχε στενές σχέσεις με την Επιτροπή Ένωσης και Προόδου), αναγκάστηκε να το πουλήσει στο κράτος, στο οποίο ο Σουκρού Σαράτζογλου ήταν μέλος του κυβερνώντος Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος. Έτσι, η ιδιοκτησία του γηπέδου πέρασε στο κράτος, αλλά το γήπεδο παραχωρήθηκε αμέσως στη Φενέρμπαχτσε. Αργότερα, στις 27 Μαΐου 1933, η Φενέρμπαχτσε αγόρασε το γήπεδο από την κυβέρνηση όταν ο Σουκρού Σαράτζογλου ήταν Πρόεδρος της Φενέρμπαχτσε, είτε για το συμβολικό ποσό της 1 τουρκικής λίρας είτε για την αξία του γηπέδου, που ήταν 9.000 τουρκικές λίρες.
Το όνομα του γηπέδου άλλαξε σε Στάδιο Φενέρμπαχτσε, και αυτό έκανε τη Φενέρμπαχτσε την πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα στην Τουρκία που κατέχει το γήπεδό της, με τη βοήθεια της κυβέρνησης του Σουκρού Σαράτζογλου. Τα επόμενα χρόνια, η Φενέρμπαχτσε ΣΚ ανακαίνισε το στάδιο και αύξησε τη χωρητικότητά του. Μέχρι το έτος 1949, το Στάδιο Φενέρμπαχτσε ήταν το μεγαλύτερο γήπεδο ποδοσφαίρου στην Τουρκία, με χωρητικότητα 25.000 θέσεων.
Το όνομα του γηπέδου άλλαξε για άλλη μια φορά το 1998, και έγινε Στάδιο Φενέρμπαχτσε Σούκρου Σαρατσόγλου, που πήρε το όνομά του από τον θρυλικό πρόεδρο της Φενέρμπαχτσε και τον 5ο πρωθυπουργό της Τουρκίας, Σούκρου Σαρατζόγλου. Το 1999, ξεκίνησε ο τελευταίος κύκλος έργων ανακαίνισης και αύξησης της χωρητικότητας. Οι κερκίδες στις τέσσερις πλευρές του γηπέδου γκρεμίστηκαν μία κάθε φορά, καθώς οι σεζόν της Σούπερ Λιγκ Τουρκίας προχωρούσαν και ολόκληρο το έργο ανανέωσης και κατασκευής ολοκληρώθηκε το 2006. Από το 2015, η Ülker εξασφάλισε τα δικαιώματα ονομασίας του γηπέδου σε μια 10ετή συμφωνία αξίας 90 εκατομμυρίων δολαρίων, όπου το γήπεδο μετονομάστηκε σε Ülker Stadium Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Sports Complex. κέντρο|μικρογραφία|700x700εσ| Στάδιο Ülker το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Τουρκία Κατηγορία:Φενερμπαχτσέ Σπορ Κουλουμπού
Μασγκούφ
Το μασγκούφ (Αραβικά : المسكوف) είναι μεσοποταμιακό πιάτο, που αποτελείται από καρυκευμένο, ψητό κυπρίνο. Θεωρείται συχνά το εθνικό πιάτο του Ιράκ.
Γεωγραφική κατανομή
Η ιρακινή πρωτεύουσα της Βαγδάτης υπερηφανεύεται ότι φτιάχνει το καλύτερο μασγκούφ, με την περιοχή Αμπού Ναουάς στις όχθες του ποταμού Τίγρη, "αφιερωμένη" σε αυτό το πιάτο, με δεκάδες ψαροταβέρνες. Ωστόσο, μπορεί κανείς να βρει μασγκούφ σε όλο το Ιράκ, ειδικά κοντά στη λεκάνη του Τίγρη-Ευφράτη.
Εκτός του Ιράκ, το μασγκούφ είναι περισσότερο ή λιγότερο δημοφιλές στην Αλ Τζαζίρα, όπως και στις αγροτικές περιοχές της Συρίας, ειδικά στις περιοχές που συνορεύουν με το Ιράκ, όπως στο Κυβερνείο της Ράκκα, το οποίο διασχίζει ο Ευφράτης. Βρίσκεται επίσης, σε μικρότερη κλίμακα, στις μεσοποταμιακές περιοχές, που βρίσκονται στην Τουρκία, όπως οι Νίσιβις και Τσίζρε, στα σύνορα του Ιράκ.
Το Μασγκούφ βρίσκεται πλέον και στη Δαμασκό λόγω του μεγάλου αριθμού των Ιρακινών εξόριστων, που ζουν εκεί, μετά την εισβολή του 2003 στο Ιράκ. Μόνο στην περιοχή της Τζαραμάνα, όπου ζουν οι περισσότεροι Ιρακινοί, υπάρχουν περισσότερα από δέκα εστιατόρια μασγκούφ, όλα στελεχωμένα από Ιρακινούς. Το ψάρι μεταφέρεται καθημερινά από τον συριακό Ευφράτη σε αυτά τα εστιατόρια και διατηρείται σε λίμνη ψαριών ή σε μεγάλο ενυδρείο, μέχρι να το παραγγείλουν.
Προετοιμασία και σερβίρισμα
δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ| Κυπρίνοι Το ψάρι πιάνεται ζωντανό, καθαρίζεται από τα λέπια και τα εντόσθια. Ο μάγειρας μαρινάρει το ψάρι με ελαιόλαδο, αλάτι, ταμάρινθο και αλεσμένο κουρκουμά. Μερικές φορές προστίθενται τριμμένες ντομάτες και κόλιανδρος στη μαρινάδα.
Το μαγείρεμα διαρκεί συνήθως από μία έως τρεις ώρες, έως ότου το μεγαλύτερο μέρος του λίπους του ψαριού καεί, κατά τη διάρκεια του οποίου οι επισκέπτες επιλέγουν τους μεζέδες τους.
Όταν το ψάρι είναι καλά μαγειρεμένο, τοποθετείται στα κάρβουνα, με το δέρμα προς τα κάτω, για να γίνει τραγανιστό. Ολόκληρο το ψάρι τοποθετείται συνήθως σε ένα μεγάλο δίσκο, γαρνιρισμένο με μοσχολέμονο (ή λεμόνι), φέτες κρεμμυδιού και ιρακινό τουρσί. Μερικές φορές, στη Βαγδάτη, απλώνεται επίσης λίγο τσάτνι μάνγκο. Στη συνέχεια, ο δίσκος καλύπτεται από μεγάλη τραγανή πίτα κατευθείαν από ταντούρ για να διατηρεί το περιεχόμενό του ζεστό μέχρι να σερβιριστεί.
Παραλλαγές
Οι Τουρκμένοι του Βόρειου Ιράκ φτιάχνουν μια παρόμοια συνταγή, συχνά χρησιμοποιώντας έναν πήλινο φούρνο (ταντούρ).
Σημειώσεις
Το μασγκούφ αναμφισβήτητα είναι το πιο διάσημο πιάτο του Ιράκ κι είναι επίσης το πρώτο, που σερβίρεται πάντα στις ξένες αντιπροσωπείες, που επισκέπτονται τη χώρα, από τους Ιρακινούς πολιτικούς. Δύο αξιόλογοι θαυμαστές αυτού του πιάτου λέγεται ότι ήταν ο πρώην Πρόεδρος της Γαλλίας, Ζακ Σιράκ, και ο Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι, ο πρώην πρόεδρος της Ρωσικής Δούμας. Ο Σιράκ προφανώς "ερωτεύτηκε" το μασγκούφ κατά τη διάρκεια επίσκεψης στο Ιράκ σε ένα επίσημο δείπνο προς τιμήν του από τον Σαντάμ Χουσεΐν.
1209
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1209 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μπουλγαρί
Το μπουλγ(κ)αρί είναι έγχορδο μουσικό όργανο που ανήκει στην οικογένεια των ταμπουράδων, χαρακτηριστικό της μουσικής της Κρήτης. Η εμφάνισή του στην Κρήτη χρονολογείται προς τα τέλη του 18ου αιώνα και γενικεύεται μετά το 1915 με την έλευση των προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Κυριότερος εκπρόσωπός του θεωρείται ο Στέλιος Φουσταλιεράκης (1911-1992) από το Ρέθυμνο. Σήμερα η χρήση του είναι λιγότερο διαδεδομένη.
Ονομασία
Ανήκοντας στην οικογένεια του ταμπουρά, το μπουλγαρί και η ιστορία του ακολουθεί σε πολλά σημεία εκείνη του ανωτέρω μουσικού οργάνου. Στην Κρήτη μόνο και στη Μεσσηνία παρουσιάζεται με την ονομασία «μπουλγαρί», που οφείλεται στην πιο μπάσα χορδή του οργάνου, που απαντάνται με την ονομασία "βουργάρα" ή και "μπουργάρα". Μια άλλη εκδοχή για την ονομασία της χορδής είναι η προσπάθεια λεκτικής απόδοσης του βαθύ ήχου που παρήγαγε.
Ιστορία
Ο ταμπουράς ή μπουλγαρί ή μπουζούκι ήρθε από τη Μικρά Ασία στην Κρήτη στις αρχές του 1800. Η εξάπλωσή του υπολογίζεται μετά το 1870. Στην ύστερη Τουρκοκρατία, τα όργανα αυτά παίζονταν και από χριστιανούς και Τούρκους και Τουρκοκρητικούς.
Πηγές
Κατηγορία:Έγχορδα μουσικά όργανα Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα Κατηγορία:Παραδοσιακά μουσικά όργανα
Θράσυλλος
Ο Θράσυλλος (- 36 μ.Χ.) ήταν φιλόσοφος, γραμματικός και αστρολόγος από την Αλεξάνδρεια, που συνέδεσε το όνομά του με την αρχαιότερη έκδοση των διαλόγων του Πλάτωνα, τους οποίους κατέταξε μαζί με τον Δερκυλλίδη σε εννέα τετραλογίες. Σώζεται μεταγενέστερη επιτομή των έργων του με τίτλο Συγκεφαλαίωσις του προς Ιεροκλέα Θρασύλλου πίνακος.
Βιογραφία
Ο Θράσυλλος, μορφωμένος και εύπορος, είχε αναπτύξει υψηλές κοινωνικές σχέσεις: είχε νυμφευτεί την πριγκίπισσα Άκα Β΄ της Κομμαγηνής και ήταν στενός φίλος του Αυτοκράτορα Τιβέριου. Συγκεκριμένα, είχε γνωρίσει τον εξόριστο τότε (6 π.Χ.-2 μ.Χ.) Τιβέριο στη Ρόδο, και λέγεται ότι του προμάντεψε πως θα ανακληθεί από την εξορία. Εντυπωσιασμένος ο τελευταίος, μετά την επαλήθευση της προφητείας, πήρε μαζί του στη Ρώμη τον Θράσυλλο και τον έκανε Ρωμαίο πολίτη.
Αναφορές στο έργο του
Ο Πορφύριος τον θεωρεί πλατωνικό, αναφέρει όμως ότι είχε μυηθεί και στον μυστικισμό των Πυθαγορείων. Ο Πλίνιος αναφέρει πως είχε μελετήσει θέματα σχετικά με την αστρονομία, την κοσμογραφία και τη φυσική ιστορία, ενώ από τον Θέωνα τον Σμυρναίο και τον Πορφύριο έχουν διασωθεί αποσπάσματα της μουσικής μελέτης του Περί των επτά τόνων. Οι σύγχρονοί του, αναγνωρίζοντας τη μεγάλη του επίδοση στην αστρολογία την οποία είχε ανάγει σε επιστήμη, τον χαρακτηρίζουν «ως άνδρα πάσης αστρολογίας διαπεφυκότα».
Bloc Party
Μουσικές επιρροές
Στις επιρροές των Bloc Party μπορούν συμπεριληφθούν συγκροτήματα όπως οι The Cure, οι Joy Division, οι Sonic Youth, οι Blur και οι The Smiths. Επίσης, ο Οκερέκε έχει δηλώσει ότι το άλμπουμ Mogwai Young Team των Mogwai άλλαξε τη ζωή του οδηγώντας τον στο μουσικό «έτος μηδέν».
Ο Πλούτος των Εθνών
Ο Άνταμ Σμιθ αναπτύσσει στο έργο αυτό που αποτελεί τη βάση των οικονομικών της ελεύθερης αγοράς, τρεις κύριες έννοιες: καταμερισμός εργασίας, επιδίωξη ατομικού συμφέροντος και ελευθερία του εμπορίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινωνική φιλοσοφία Κατηγορία:Φιλελεύθερα βιβλία Κατηγορία:Βιβλία οικονομικών
Δεύτερη Τριανδρία
Η Δεύτερη Τριανδρία, λατιν.: Triumviratus (43–32 π.Χ.) ήταν μία πολιτική συμμαχία, που δημιουργήθηκε μετά τη δολοφονία του Ρωμαίου δικτάτορα Ιούλιου Καίσαρα, που περιελάμβανε τον υιοθετημένο γιο τού δικτάτορα Οκταβιανό (μελλοντικό αυτοκράτορα Αύγουστο) και τους δύο πιο σημαντικούς υποστηρικτές του δικτάτορα, τον Μάρκο Αντώνιο και τον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο. Η τριανδρία για την οργάνωση της δημοκρατίας (tresviri rei publicae constituendae), όπως ήταν επίσημα γνωστή, κυβέρνησε τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία ουσιαστικά ως στρατιωτική δικτατορία, με καθέναν από τους τρεις να αναλαμβάνει την ευθύνη ενός μεμονωμένου συνόλου επαρχιών. Σε αντίθεση με την προηγούμενη Πρώτη Tριανδρία (Καίσαρας, Πομπήιος και Κράσσος), η Δεύτερη ήταν ένας επίσημος, νόμιμα εγκατεστημένος θεσμός, του οποίου η συντριπτική εξουσία στο Ρωμαϊκό κράτος είχε πλήρη νομική κύρωση και του οποίου η εξουσία υπερέβαινε της εξουσίας όλων των άλλων αξιωματούχων (magistrates), συμπεριλαμβανομένων των υπάτων.
Η Τριανδρία αναγνωρίστηκε επίσημα από τη Σύγκλητο με τον Lex Titia τον Νοέμβριο του 43 π.Χ., δίνοντας στους τρείς άνδρες την ανώτατη εξουσία για πέντε χρόνια (μέχρι την 1η Ιανουαρίου 37 π.Χ.), και αναθέτοντάς τους το σημαντικό καθήκον να κυνηγήσουν τους συνωμότες, που εμπλέκονταν στη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα, ιδιαίτερα τον Βρούτο και τον Κάσσιο Λογγίνο. Επισήμως θεοποίησε τον Καίσαρα ως Divus Julius το 42 π.Χ., και ο Καίσαρας Οκταβιανός έγινε στο εξής Divi filius ("υιός του Θεϊκού"). Για να εδραιώσει τη συμμαχία, ο Αντώνιος έδωσε τη θετή του κόρη Κλαυδία στον Οκταβιανό για γάμο και τα εδάφη της Ρώμης μοιράστηκαν μεταξύ των τριών ανδρών. Βλέποντας ότι η επιείκεια του Καίσαρα είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία του, η Δεύτερη Tριανδρία επανέφερε την προγραφή, που είχε εγκαταλειφθεί από τον Σύλλα. Έτσι συμμετείχε νόμιμα στη δολοφονία μεγάλου αριθμού αντιπάλων της, προκειμένου να χρηματοδοτήσει 45 λεγεώνες της στον δεύτερο εμφύλιο πόλεμο εναντίον του Βρούτου και του Κάσσιου Λογγίνου. Ο Αντώνιος και ο Οκταβιανός τους νίκησαν στους Φιλίππους. Εκείνη την περίοδο, ο Αντώνιος παντρεύτηκε την αδελφή του Οκταβιανού, την Οκταβία.
Η Δεύτερη Τριανδρία ήταν τελικά ασταθής και δεν μπόρεσε να αντέξει εσωτερικές ζηλοτυπίες και φιλοδοξίες. Ο Αντώνιος απεχθανόταν τον Οκταβιανό και περνούσε τον περισσότερο χρόνο του στην Ανατολή, ενώ ο Λέπιδος ευνοούσε τον Αντώνιο, αλλά ένιωθε να τον επισκιάζουν και οι δύο συνάδελφοί του. Μετά την εξέγερση της Σικελίας με επικεφαλής τον Σέξτο Πομπήιο, άρχισε μία διαμάχη μεταξύ του Λέπιδου και του Οκταβιανού σχετικά με την κατανομή των εδαφών. Ο Οκταβιανός κατηγόρησε τον Λέπιδο για σφετερισμό της εξουσίας στη Σικελία και απόπειρα εξέγερσης· το 36 π.Χ. ο Λέπιδος αναγκάστηκε να εξοριστεί στο Circeii (μεταξύ Ρώμης και Νάπολης) και του αφαιρέθηκαν όλα τα αξιώματα εκτός από εκείνο του Pontifex Maximus. Οι πρώην επαρχίες του αποδόθηκαν στον Οκταβιανό. Ο Αντώνιος εν τω μεταξύ νυμφεύτηκε την ερωμένη του Καίσαρα, την Κλεοπάτρα Ζ΄, σκοπεύοντας να χρησιμοποιήσει την μυθικά πλούσια Αίγυπτο ως βάση, για να κυριαρχήσει στη Ρώμη. Στη συνέχεια ξεκίνησε ένας τρίτος εμφύλιος πόλεμος μεταξύ του Οκταβιανού από τη μία και του Αντώνιου και της Κλεοπάτρας από την άλλη. Αυτός ο τελευταίος εμφύλιος πόλεμος κορυφώθηκε με την ήττα του τελευταίου στο Άκτιον (Actium) τον 31 π.Χ. Μετά οι δυνάμεις του Οκταβιανού κυνήγησαν τον Αντώνιο και την Κλεοπάτρα στην Αλεξάνδρεια, όπου και οι δύο αυτοκτόνησαν το 30 π.Χ. Με την πλήρη ήττα του Αντωνίου και την περιθωριοποίηση του Λέπιδου, ο Οκταβιανός, αφού αποκλήθηκε το 27 π.Χ. Αugustus (Σεβαστός), ένα όνομα που τον ανέβασε σε καθεστώς θεϊκότητας, παρέμεινε ως ο μοναδικός κύριος του Ρωμαϊκού κόσμου και προχώρησε στην καθιέρωση του Πριγκιπάτου ως ο πρώτος Ρωμαίος «Πρίγκιπας» (Αυτοκράτορας).
Προέλευση και φύση
Ο Οκταβιανός, παρά τη νεότητά του (ήταν 20 ετών), εκβίασε από τη Σύγκλητο τη θέση του αντικαταστάτη υπάτου (consul suffectus) για το έτος 43 π.Χ. Είχε πολεμήσει με τον Αντώνιο και τον Λέπιδο στην άνω Ιταλία, αλλά τον Οκτώβριο 43 π.Χ. οι τρεις συμφώνησαν να ενωθούν για να καταλάβουν την εξουσία και έτσι συναντήθηκαν κοντά στη Βονονία (τώρα Μπολόνια).
Αυτή η Τριανδρία των νέων ηγετών καθιερώθηκε το 43 π.Χ. ως Triestviri Rei Publicae Constituendae Consulari Potestate (Τριανδρία για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας με Υπατική Εξουσία, συντομογραφείται ως III VIR RPC ). Αν και η Πρώτη Τριανδρία ήταν ουσιαστικά μία ιδιωτική συμφωνία, η Δεύτερη ήταν ενσωματωμένη στο πολίτευμα και ένωνε επίσημα τον Οκταβιανό, τον Αντώνιο και τον Λέπιδο σε κοινή κυριαρχία επί της Ρώμης. Το μόνο άλλο αξίωμα, που είχε το όνομα να "αποκαταστήσει τη Δημοκρατία", ήταν η δικτατορία του Λεύκιου Κορνηλίου Σύλλα. Ο μόνος περιορισμός στις εξουσίες της Τριανδρίας ήταν η πενταετής θητεία της, που καθορίστηκε από τον νόμο.
Μία ιστορική παραδοξότητα της Τριανδρίας είναι ότι στην πραγματικότητα ήταν μία τριμελής διεύθυνση με δικτατορικές εξουσίες. Περιλάμβανε τον Αντώνιο, ο οποίος ως ύπατος το 44 π.Χ. είχε καταφέρει τον Lex Antonia, που κατήργησε τη δικτατορία και την αφαίρεσε από τα συντάγματα της Δημοκρατίας. Όπως συνέβη με τον Σύλλα και τον Καίσαρα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας τους, τα μέλη της Τριανδρίας δεν έβλεπαν κάποια αντίφαση μεταξύ της ταυτόχρονης άσκησης του υπερ-υπατικού αξιώματος και της ίδιας της υπατείας.
Το 44 π.Χ. η κατοχή του Λέπιδου στις επαρχίες της Ισπανίας και της Ναρβονικής Γαλατίας επιβεβαιώθηκε και αυτός συμφώνησε να παραδώσει 7 λεγεώνες στον Οκταβιανό και τον Αντώνιο, για να συνεχίσουν τον αγώνα εναντίον του Βρούτου και του Κάσσιου στην ανατολική Ρωμαϊκή επικράτεια. Σε περίπτωση ήττας, τα εδάφη του Λέπιδου θα παρείχαν μία θέση υποχώρησης. Ο Αντώνιος διατήρησε την εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία και την ηγεμονία επί της ίδιας της Γαλατίας· ο Οκταβιανός κατείχε την Αφρική και του δόθηκε ονομαστική εξουσία στη Σικελία και τη Σαρδηνία. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ρίχαρντ Βάιγκελ, το μερίδιο του Οκταβιανού σε αυτό το στάδιο ήταν "πρακτικά ταπεινωτικό". Οι σημαντικότερες επαρχίες πήγαν στον Αντώνιο και τον Λέπιδο, αν και η μεταφορά των λεγεώνων του Λέπιδου στον Οκταβιανό σήμαινε, ότι ο Λέπιδος «εξέλειφε ουσιαστικά τον εαυτό του ως ισότιμο εταίρο» στο μέλλον. )
Προγραφές
Για να ξαναγεμίσει το θησαυροφυλάκιο, οι τρεις άνδρες αποφάσισαν να καταφύγουν στην προγραφή. Καθώς και οι τρεις ήταν υποστηρικτές του Καίσαρα, οι κύριοι στόχοι τους ήταν οι αντίπαλοι της παράταξης του Καίσαρα. Τα πιο αξιοσημείωτα θύματα ήταν ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων, ο οποίος είχε αντιταχθεί στον Καίσαρα και εξοργίσει τον Αντώνιο με το έργο του Philippicae και ο Mάκος Φαβορίνος, ένας οπαδός του Μ. Π. Κάτωνα και αντίπαλο και των δύο Τριανδριών. Η προγραφή του εκπροσώπου του Καίσαρα Κόιντου Τύλλιου Κικέρωνα (ο νεώτερος αδελφός του Mάρκου Τύλλιου Κικέρωνα) φαίνεται να είχε ως κίνητρο την ανάγκη να καταστραφεί η οικογένεια του Κικέρωνα. Για τους αρχαίους συγγραφείς, οι πιο συγκλονιστικές προγραφές ήταν στο πρόσωπο τού εξαδέλφου τού Καίσαρα, τού Λεύκιου Ιούλιου Καίσαρα και στον αδελφό του Λέπιδου, τον Λεύκιο Αιμίλιο Λεπίδο Παύλο. Αυτοί προστέθηκαν στη λίστα επειδή ήταν οι πρώτοι, που καταδίκασαν τον Αντώνιο και τον Λέπιδο όταν συμμάχησαν μεταξύ τους. Τελικά και οι δύο επέζησαν.
Ο συνάδελφος του Οκταβιανού στην υπατεία εκείνη τη χρονιά, ο εξάδελφός του (και ανιψιός τού Καίσαρα) Κόιντος Πέδιος, πέθανε πριν ξεκινήσουν οι διαδικασίες. Ο ίδιος ο Οκταβιανός παραιτήθηκε λίγο μετά, επιτρέποντας τον διορισμό ενός δεύτερου ζευγαριού αντικαταστατών υπάτων. Οι κανονικοί ύπατοι για το έτος, ο εκπρόσωπος του Καίσαρα Aulus Hirtius και ο Γάιος Βίβιος Πάνσα Καιτρονιανός, είχαν πεθάνει πολεμώντας στο πλευρό της Συγκλήτου στον πρώτο εμφύλιο πόλεμο (που ακολούθησε τον θάνατο του Καίσαρα) μεταξύ της Συγκλήτου και του ίδιου του Mάρκου Αντωνίου. Οι αντικαταστάτες ύπατοι έγιναν μία πάγια συνήθεια των δύο θητειών της Τριανδρίας: κατά τη διάρκεια των δέκα χρόνων της Τριανδρίας (43 π.Χ. έως 33 π.Χ.), υπήρχαν 42 ύπατοι στο αξίωμα, παρά τους αναμενόμενους 20.
Οι μάχες στους Φιλίππους
Στο καισαρικό υπόβαθρο των τριών ανδρών δεν έκανε καμία έκπληξη το γεγονός, ότι μετά τη λήξη του πρώτου εμφυλίου πολέμου της μετά τον Καίσαρα περιόδου άρχισαν αμέσως διώξεις: οι δολοφόνοι του Καίσαρα Μάρκος Ιούνιος Βρούτος και Γάιος Κάσσιος Λογγίνος είχαν σφετεριστεί τον έλεγχο των περισσότερων από τις ανατολικές επαρχίες, συμπεριλαμβανομένης της Μακεδονίας, της Μικράς Ασίας και της Συρίας. Έτσι το 42 π.Χ. ο Οκταβιανός και ο Αντώνιος ξεκίνησαν τον πόλεμο, νικώντας τον Βρούτο και τον Λογγίνο σε δύο μάχες, που διεξήχθησαν στους Φιλίππους.
Μετά τη νίκη ο Αντώνιος και ο Οκταβιανός συμφώνησαν να χωρίσουν τις επαρχίες της Δημοκρατίας σε σφαίρες επιρροής. Ο Οκταβιανός -ο οποίος είχε αρχίσει να αυτοαποκαλείται Divi filius (γιος του Θεϊκού) μετά τη θεοποίηση του Καίσαρα ως Divus Julius (ο Θεϊκός Ιούλιος) και τώρα ονομαζόταν απλά «Imperator Caesar»- ανέλαβε τον έλεγχο της Δύσης, ενώ ο Αντώνιος την Ανατολή. Ως αποτέλεσμα, η επαρχία εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία απορροφήθηκε στην Ιταλία. Η Ναρβονική Γαλατία απορροφήθηκε στη Γαλατία Κομάτα, δημιουργώντας μια ενιαία Γαλατία, που αναλήφθηκε από τον Αντώνιο. Ο Οκταβιανός ανέλαβε την Ισπανία από τον Λέπιδο. Ο ίδιος ο Λέπιδος δεν έμεινε με κάτι, αλλά του προσφέρθηκε η προοπτική ελέγχου της Αφρικής. Η δικαιολογία που δόθηκε γι' αυτό ήταν μία αναφορά ότι ο Λέπιδος διαπραγματευόταν προδοτικά με τον Σάξτο Πομπήιο. Αν αποδεικνυόταν αθώος, θα είχε την Αφρική. Ο Οκταβιανός επέστρεψε στη Ρώμη, για να διαχειριστεί τη διανομή γης στους βετεράνους του. Ο Αντώνιος παρέμεινε στα ανατολικά, για να θέσει τα προηγούμενα εδάφη του Βρούτου και του Κάσσιου υπό τον έλεγχο της Τριανδρίας.
Πόλεμος στην Περουσία και ο Σέξτος Πομπήιος
αριστερά|μικρογραφία|120x120εσ|Ο Λεύκιος Αντώνιος, αντιτέθηκε στον Οκταβιανό, που τον πολιόρκησε στην Περουσία. Επιγρ.: L. ANTONIUS CO[N]S[UL].