cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπράλλο ντι Πρεγκόλλα
Το Μπράλλο ντι Πρεγκόλλα (ιταλικά: Brallo di Pregola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Μπρόνι
Το Μπρόνι (ιταλικά: Broni) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Νεφτεκάμσκ
Ετυμολογία
Το όνομα της πόλης προέρχεται από τον ποταμό Κάμα και το πετρέλαιο (нефть, neft στα ρωσικά).
Γεωγραφία
Η πόλη συνορεύει με τις επαρχίες Κρασνοκάμσκι και Γιαναούλσκι. Ένα οδικό δίκτυο συνδέει την πόλη με την Ουφά, το Μπιρσκ, το Γιαναούλ, το Αγκιντέλ, το Οκτιάμπρσκι, το Ιζέφσκ, το Περμ και το Καζάν. Ο πλησιέστερος υπεραστικός σιδηροδρομικός σταθμός είναι ο Άμζια, 15 χιλιόμετρα μακριά. Υπάρχει τοπικό τρένο που συνδέει το Νεφτεκάμσκ με το Γιαναούλ μέσω της Άμζια. Το αεροδρόμιο του Νεφτεκάμσκ εξυπηρετεί την πόλη.
Διοικητικές και δημοτικής κατάστασης
Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη του Νεφτεκάμσκ είναι ενσωματωμένη ως το Αστικό Οκρούγκ Νεφτεκάμσκ.
Δημογραφικά στοιχεία
Η πόλη κατατάσσεται τέταρτη στον πληθυσμό μετά την Ουφά, το Στερλιταμάκ και το Σαλαβάτ.
Οικονομία
Η κύρια βιομηχανίας της πόλης είναι το εργοστάσιο αυτοκινήτων του Νεφτεκάμσκ, από τους μεγαλύτερους παραγωγούς επιβατηγών λεωφορείων στη Ρωσία.
Κατηγορία:Πόλεις στην Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Καλβινιάνο
Το Καλβινιάνο (ιταλικά: Calvignano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Έλα στη θέση μου
Έλα στη θέση μου είναι μία ελληνική καθημερινή κωμική τηλεοπτική σειρά, παραγωγής 2016–2021, που δημιουργήθηκε από το Γιώργο Κρητικό, τη Μαίρη Ζαφειροπούλου και τον Σταύρο Καλαφατίδη και προαβαλλόόταν από τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV από τις 3 Οκτωβρίου του 2016 μέχρι 9 Ιουλίου 2021. Η κεντρική ιστορία της σειράς βασίζεται σε αυτή της κολομβιανής τηλενουβέλας Nuevo Rico Nuevo Pobre που δημιούργησαν ο Jörg Hiller, η Claudia Sánchez και ο Rafael Rojas και προβλήθηκε από το 2007 μέχρι το 2008 από το τηλεοπτικό δίκτυο Caracol Televisión. Τη σκηνοθεσία της σειράς έχουν επιμεληθεί κατά καιρούς ο Γιάννης Βασιλειάδης, ο Σπύρος Ρασιδάκης, ο Βασίλης Τσελεμέγκος, η Φαίη Τζανετοπούλου και η Γεωργία Ζήση.
Η σειρά παρουσιάζει τις ζωές δύο ανδρών, του Βλάση Καλαϊτζή (Γιάννης Τσιμιτσέλης) και του Αχιλλέα Σοφοκλέους (Μαρίνος Κόνσολος, διαφορετικών κοινωνικών τάξεων που μαθαίνουν πως τη μέρα που γεννήθηκαν άλλαξαν κατά λάθος οικογένειες και πλέον προσπαθούν να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα. Το Έλα στη θέση μου προβλήθηκε για πέντε τηλεοπτικές σεζόν και αποτελείται συνολικά από 934 επεισόδια. Το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε τη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου του 2016. Λόγω της επιτυχημένης πορείας στα νούμερα τηλεθέασης, η σειρά ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν τον Μάρτιο του 2017. Η σειρά ανανεώθηκε και για τρίτη σεζόν. Τον Απρίλιο του 2019 ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha TV ανακοίνωσε την ανανέωση της σειράς και για τέταρτη σεζόν, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 16 Σεπτεμβρίου του 2019 και ολοκληρώθηκε στις 10 Ιουλίου μετά από 165 επεισόδια.
Η προβολή της σειράς γίνεται στο καθημερινό πρόγραμμα του Alpha TV στο slot 20:00-21:00. Στις 22 Ιουνίου του 2020 η σειρά άλλαξε ώρα προβολής, με τα νέα επεισόδια να προβάλλονται στις 20:50. Η προβολή της σειράς επανήλθε στην κανονική της ώρα στην πρεμιέρα της πέμπτης σεζόν. Η σειρά ολοκληρώθηκε οριστικά στις 9 Ιουλίου 2021.
1ος Κύκλος
Η 1η σεζόν άρχισε την αποκάλυψη της αλήθειας ότι ο Βλάσης είναι γιος της Αιμιλίας και ο Αχιλλέας είναι γιος του Λεωνίδα. Ο Βλάσης χωρίζει με τη Ρενάτα και τα φτιάχνει με τη Φαίη ενώ ο Αχιλλέας αφού χώρισε με τη Φαίη τα έφτιαξε με τη Ρενάτα. Η Σύλβια, η ανιψιά της Αιμιλίας τα φτιάχνει με τον Μάκη. Η αδελφή της Ρενάτας η Ισμήνη τα έφτιαξε με το κολλητό του Βλάση, τον Μίμη με τον οποίο χωρίζουν.
2ος Κύκλος
Στη 2η σεζόν η Φαίη προσπαθεί να διεκδικήσει τον Βλάση κι ταυτόχρονα μένει έγκυος αλλά τελικά παίρνει διαζύγιο με τον Βλάση. Η Μιράντα εγκαταλείπει τον Λεωνίδα αλλά ο Λεωνίδας μετά κάνει σχέση με τη Μένη Σουλτς. Ο Αχιλλέας κάνει σχέση με την κόρη της Μένης, τη Βασιλίνα την οποία παντρεύεται ενώ η Ρενάτα προσπαθεί να ξεχάσει τον Αχιλλέα με τον Θάνο ο οποίος είναι σταλμένος από τη Μένη. Ο Μάκης και η Σύλβια παντρεύονται. Η Ισμήνη τα φτιάχνει με τον Γιαν, τον αδελφό της Βασιλίνας. Στο τέλος της σειράς ο Αχιλλέας χωρίζει με τη Βασιλίνα και τα φτιάχνει ξανά με τη Ρενάτα αλλά η Βασιλίνα του ανακοινώνει ότι περιμένει το παιδί του. Ο Λεωνίδας χωρίζει τη Μένη. Ο Βλάσης τα φτιάχνει με τη Μίκα.
4ος Κύκλος
Στην 4η σεζόν ο Βλάσης τα φτιάχνει με τη Μαρίνα με την οποία στο τέλος της σεζόν χωρίζει. Ο Αχιλλέας και η Ρενάτα παίρνουν διαζύγιο. Ο Αχιλλέας τα έφτιαξε με την Εβίτα με την οποία αργότερα χωρίζει. Η Ρενάτα τα φτιάχνει με τον Μάρκο, τον νόθο γιο του Αντρέα. Παρόλα τα δεινά ο Μάκης με τη Σύλβια και ο Λεωνίδας με τη Φλωρέτα μένουν μαζί.
5ος Κύκλος
Στην 5η και τελευταία σεζόν η Ρενάτα είναι μαζί με τον Μάρκο ενώ ο Αχιλλέας παντρεύτηκε την Κέντρα. Ο Βλάσης κάνει σχέση με τη Θάλεια. Η Φαίη ερωτεύεται τον Μάρκο ο οποίος την αφήνει έγκυο. Η Μιράντα επέστρεψε με αποτέλεσμα να κάνει άνω κάτω τη σχέση του Λεωνίδα και της Φλωρέτας. Η Ρενάτα χωρίζει με τον Μάρκο και ο Αχιλλέας χωρίζει με την Κέντρα και τα φτιάχνει ξανά με τη Ρενάτα. Η Ισμήνη γύρισε στην Ελλάδα αφού χώρισε με τον Γιαν, ο Βλάσης αφού χωρίζει τη Θάλεια τα φτιάχνει με την Ισμήνη. Τελικά η Μιράντα φεύγει και ο Λεωνίδας παραμένει μαζί με τη Φλωρέτα. Στο τέλος της σειράς η Φαίη φεύγει, ο Μάρκος μετά τον χωρισμό του με τη Ρενάτα φεύγει. Ο Ζαχαρίας παντρεύτηκε. Ο Αχιλλέας έμεινε μαζί με τη Ρενάτα με την οποία έφτιαξαν την οικογένεια τους. Η Φλωρέτα έμεινε έγκυος και απέκτησε δίδυμα μαζί με τον Λεωνίδα. Ο Βλάσης έμεινε μαζί με την Ισμήνη με την οποία απέκτησαν ένα παιδί κι στο τέλος της σειράς η Ισμήνη είναι έγκυος και μετά από πολλές προσπάθειες η Σύλβια μένει έγκυος έτσι εκείνη κι ο Μάκης θα αποκτήσουν το παιδί που πάντα ήθελαν. Επίσης στο τέλος της σειράς η Βάνα τα βρίσκει ξανά με τον Φώτη και μένει έγκυος. Η Λατάνια τα φτιάχνει με τον Δαμιανό και μένει έγκυος.
Μάσαρη
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Καμποσπινόζο
Το Καμποσπινόζο (ιταλικά: Campospinoso) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Σαχίνλερ
Το Σαχινλέρ είναι χωριό της επαρχίας Γκιουζέλγιουρτ στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Μάσαρη. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκιουζέλγιουρτ
Μαρία της Ρουμανίας (1900-1961)
Η Μαρία της Ρουμανίας (Maria a României, 6 Ιανουαρίου 1900 - 22 Ιουνίου 1961) ήταν κόρη του Φερδινάνδου Α' της Ρουμανίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1900 στη Γκότα, και ήταν του Φερδινάνδου Α' της Ρουμανίας και της Μαρίας του Εδιμβούργου. Ονομάσθηκε Μαρία προς τιμήν της μητρικής γιαγιάς της Μεγάλης Δούκισσας Μαρίας Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας. Αν και παχουλή, η Μαρία ήταν μια πανέμορφη κοπέλα και έμοιαζε με την αδερφή της Ελισάβετ.
Στις 8 Ιουνίου 1922 παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Α΄ της Γιουγκοσλαβίας στο Βελιγράδι. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Πέθανε στις 22 Ιουνίου 1961 στο Λονδίνο σε ηλικία 61 ετών. Αρχικά θάφτηκε στο Φρόγκμορ και στις 26 Μαΐου 2013 μεταφέρθηκε στο Βασιλικό Μαυσωλείο Όλπενατς στη Σερβία.
Η βασίλισσα Μαρία ήταν δημοφιλής και σεβαστή από το σερβικό κοινό, και εξακολουθεί να θεωρείται δημοφιλής στην περιοχή. Θεωρήθηκε ως ιδανική σύζυγος και μητέρα σύμφωνα με το σύγχρονο σερβικό ιδανικό και περιγράφεται ως ταπεινό άτομο. Ασχολήθηκε με διάφορα κοινωνικά προγράμματα. Στα μάτια του σερβικού λαού, παραμένει μια από τις μεγαλύτερες προστάτες φιλανθρωπικών οργανώσεων στη Σερβία.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν Κατηγορία:Οίκος των Καραγεώργεβιτς Κατηγορία:Ρουμάνοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ρουμανίας
Επιφανεία
Η Ευδοξία Επιφανεία ήταν κόρη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ηράκλειου και της πρώτης συζύγου του, Φαβίας Ευδοκίας. Το όνομά της σαφώς δόθηκε προς τιμήν της πατρικής γιαγιάς της.
Παιδική ηλικία
Η μητέρα της, η αυτοκράτειρα Ευδοκία, πέθανε τον Αύγουστο του 612, λίγο μετά τη γέννηση του γιου της Ηράκλειου Κωνσταντίνου. Επειδή υπήρχε η ανάγκη μιας αυτοκράτειρας, η Επιφανεία στέφθηκε Αυγούστε με το όνομα Ευδοκίας (προφανώς στη μνήμη της μητέρας της) στις 4 Οκτωβρίου του ίδιου έτους στην τρυφερή ηλικία των 15 μηνών. Η τελετή έλαβε χώρα στην Εκκλησία του Αγίου Στεφάνου στο Μέγα Παλάτιον και πραγματοποιήθηκε από τον πατριάρχη. Όπως οι αδελφοί και οι αδελφές της από τη μητριά της Μαρτίνα, η Επιφανεία φαίνεται να έχει συνοδεύσει τον πατέρα και τη μητριά της σε εκστρατεία.
Γάμος
Κατά τη διάρκεια των απαιτήσεων της περσικής εκστρατείες του, ο Ηράκλειος ήταν σε απελπιστική ανάγκη από συμμάχους, και το 626 πρότεινε την κόρη του Επιφανεία ως κατάλληλη νύφη για τον διοικητή του Καζάρ Ζιεμπέλ. Σύμφωνα με τον Θεοφάνη, ο Ζιεμπέλ έδωσε στον Ηράκλειο 40.000 στρατιώτες. Ο Νικηφόρος καταγράφει πως για να διασφαλιστεί η πίστη του χαγάνου, ο ίδιος προχώρησε έπειτα να του προσφέρει την κόρη του, δείχνοντάς του ένα πορτρέτο της Ευδοκίας, της «Ρωμαίας Αυγούστας» της οποίας η ομορφιά, εντυπωσίασε τόσο πολύ τον Ζιεμπέλ που την ερωτεύτηκε. Ο γάμος έλαβε χώρα στο το 629. Τη στιγμή του γάμου Κωνσταντίνου με την εξαδέλφη του, Γρηγορία, η Ευδοκία είχε αποσταλεί στο νέο σπίτι της στη Χαζαρία, με επίκεντρο γύρω από την περιοχή του κάτω Βόλγα. Ωστόσο, είχε γλιτώσει αυτό το σχετικά απλό τρόπο ζωής και όταν μαθεύτηκε ότι ο Ζιεμπέλ πέθανε, ο Ηράκλειος διέταξε την επιστροφή της. Η Ευδοκία μπορεί να είχε πεθάνει πριν από το τέλος της δεκαετίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορφυρογέννητες
Κλάουντια Καρντινάλε
Κλάουντια Καρντινάλε είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Ιταλίδας ηθοποιού Κλωντ Ζοζεφίν Ροζ Καρντινάλε (Τύνιδα, 15 Απριλίου 1938). Έχει παίξει σε περισσότερες από 150 ταινίες και τη δεκαετία 1960-1970 ήταν από τις σημαντικότερες σταρ του ιταλικού κινηματογράφου.
Καταγωγή και νεανικά χρόνια
Όμως η επιστροφή της στην Τύνιδα θα συνοδευτεί από μια επώδυνη ανακάλυψη: έχει μείνει έγκυος. Είναι το αποτέλεσμα μιας σύντομης και δραματικής σχέσης που είχε με έναν Γάλλο, 10 χρόνια μεγαλύτερό της, σχέση που ξεκίνησε με βίαιο τρόπο. Αποφασίζει να μην προχωρήσει σε έκτρωση και για να λύσει το προσωπικό της αδιέξοδο αποδέχεται την πρόταση για συμβόλαιο αποκλειστικότητας με την εταιρεία παραγωγής του Φράνκο Κριστάλντι και επιστρέφει στην Ιταλία.
1958-1960
Όμως ο Κριστάλντι θα της επιβάλει να συνεχίσει να κρατά κρυφή την ύπαρξη του παιδιού που θα γεννηθεί για να μην καταρρεύσει η εικόνα που είχε το κοινό γι’ αυτήν, η εικόνα μιας δροσερής και αγνής ενζενί. Δεν της είναι δυνατόν να αρνηθεί καθότι το συμβόλαιο που έχει υπογράψει τον προηγούμενο χρόνο είναι αμερικάνικου τύπου, κρατά δηλαδή η εταιρεία παραγωγής τον πλήρη έλεγχο όχι μόνο στην καριέρα της αλλά και στην ιδιωτική της ζωή. Θα κρατήσει το μυστικό της για 7 ολόκληρα χρόνια και ο γιος της ο Πάτρικ μεγαλώνει με την οικογένειά της και αναφέρεται σαν ο μικρός της αδελφός. Ούτε στον ίδιον δεν της επιτρέπουν να αποκαλύψει την πραγματική τους σχέση. Όταν μια σκανδαλοθηρική εφημερίδα δημοσιεύει την αλήθεια, η Καρντινάλε πλέον νιώθει απελευθερωμένη και διηγείται τα πάντα σε μια συνέντευξη στον δημοσιογράφο Έντσο Μπιάτζι.
1960-1970
Αρχίζει να γυρίζει τη μια ταινία μετά την άλλη. Η στρατηγική του Κριστάλντι, για να την καθιερώσει, ήταν να την βάζει να παίζει μικρούς ρόλους αλλά σε ταινίες σπουδαίων σκηνοθετών, οι οποίοι γίνονται σιγά σιγά οι δάσκαλοί της στην υποκριτική. Από το 1960 μέχρι το 1963 παίζει σε 10 ταινίες.
Το 1963 είναι μια εξαιρετική χρονιά για την καριέρα της. Συνεργάζεται με δυο από τους σπουδαιότερους Ιταλούς σκηνοθέτες: με τον Λουκίνο Βισκόντι στην ταινία Ο Γατόπαρδος και με τον Φεντερίκο Φελίνι στην ταινία 8½. Τα γυρίσματα σε κάθε ταινία θα είναι εντελώς διαφορετικά. Ο Βισκόντι αφήνει απέξω τον υπόλοιπο κόσμο, έχει ανάγκη την ησυχία για να εργαστεί, στο πλατό επικρατεί μια ατμόσφαιρα σχεδόν θρησκευτικής ευλάβειας, στο σενάριο δεν επιτρέπεται ν’ αλλαχτεί ούτε ένα κόμμα. μικρογραφία|Σκηνή από τον Γατόπαρδο με την Καρντινάλε, τον Μπαρτ Λάνκαστερ και τον [[Αλέν Ντελόν]] Από την άλλη, στο πλατό του Φελίνι επικρατεί αναστάτωση και ζωντάνια. Το φασαριόζικο κλίμα και ο θόρυβος τροφοδοτούν την έμπνευσή του. Αποζητά τον αυτοσχεδιασμό από τους ηθοποιούς του αλλά καταφέρνει να τους οδηγεί εκεί που θέλει αυτός. Η συμμετοχή της σε αυτές τις δυο ταινίες θα την καθιερώσουν ως αστέρι πρώτου μεγέθους. Μάλιστα η φωνή της θ’ ακουστεί για πρώτη φορά στην ταινία του Φελίνι. Θα είναι ο πρώτος σκηνοθέτης που δεν θα θελήσει να την ντουμπλάρει. Γι’ αυτόν η κάθε διαφορά είναι ποίηση, ακόμη και η τόσο ξεχωριστή βραχνή φωνή της. Ο Γατόπαρδος θα αποσπάσει τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες και η ερμηνεία της ως Αντζέλικα θα μείνει στην ιστορία. Η ίδια διηγείται πως ο Βισκόντι της έπλασε το βλέμμα, το χαμόγελο και της έμαθε πώς να καθοδηγεί το σώμα της.
Το 1963 θα γυρίσει και την πρώτη της αμερικάνικη ταινία, τον Ροζ πάνθηρα. Ο συμπρωταγωνιστής της Ντέιβιντ Νίβεν, με το εγγλέζικο χιούμορ του, θα της χαρίσει ένα ιδιαίτερα εκκεντρικό κομπλιμέντο: «η πιο όμορφη ιταλική εφεύρεση… μετά τα σπαγγέτι!». Για 3 χρόνια θα εργαστεί μόνιμα στις ΗΠΑ, συμμετέχοντας σε πολλές ταινίες. Θα δουλέψει με πολλά διάσημα αστέρια του Χόλιγουντ όπως ο Ροκ Χάτσον, ο Μπαρτ Λάνκαστερ, ο Τόνι Κέρτις, ο Σον Κόνερι, ο Τζον Γουέιν, η Ρίτα Χέιγουορθ κ.ά..
Ανάκτορο του Βίλχελμσχεε
thumb|Το ανάκτορο σε έργο τέχνης του 19ου αιώνα. Ο τρούλος σήμερα δεν υπάρχει. thumb|Το πάρκο με το άγαλμα του Ηρακλή στην κορυφή του. thumb|Το αυτοκρατορικό ζεύγος το 1916 στο πάρκο. thumb|Ένα από τα συνολικά οκτώ έργα τέχνης του [[Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς|Ρούμπενς στην πινακοθήκη.]] Το Βίλχελμσχεε (γερμανικά: Schloss Wilhelmshöhe) είναι ανάκτορο που χτίστηκε από τον λαντγράβο Γουλιέλμο Θ΄ (Wilhelm IX) της Έσσης-Κάσσελ (Hessen-Kassel) το 1786 στην πόλη Κάσσελ της Γερμανίας. Από το 2013 το πάρκο -και μαζί το ανάκτορο- είναι εντεταγμένο στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Κλάουντια Καρντινάλε
1970-1980
Στις αρχές της δεκαετίας θα γυρίσει στην Ιταλία, όπου θα λάβει μέρος σε αρκετές ευρωπαϊκές παραγωγές. Η ταινία που θα καθορίσει την μετέπειτα πορεία της έρχεται το 1973-4. Είναι η ταινία Αίμα στην κόψη του ξυραφιού με σκηνοθέτη τον Πασκουάλε Σκουιτιέρι. Η Καρντινάλε θα γοητευτεί από τον αντικομφορμιστή ναπολετάνο σκηνοθέτη και θα σχετιστεί μαζί του. Την έχει πια εξαντλήσει η τυφλή υπακοή στον μέντορά της τον Κριστάλντι. Με τον συνομήλικό της Σκουιτιέρι νιώθει να βρίσκει την ανεμελιά και την ελευθερία που δεν χάρηκε στα νεανικά της χρόνια. Το 1975 εγκαταλείπει τον Κριστάλντι ο οποίος την εκδικείται όσο μπορεί, παρακινώντας πολλούς σκηνοθέτες να μην εργαστούν μαζί της και για περίπου 2 χρόνια η καριέρα της θα περάσει κρίση. Θα γυρίσει αρκετές ταινίες με τον Σκουιτιέρι και το 1979 θα αποκτήσει μια κόρη μαζί του. Η σχέση τους θα κρατήσει μέχρι το 1999.
Ανάκτορο του Βίλχελμσχεε
Το κτήριο φιλοξενεί μια σημαντική συλλογή έργων τέχνης, ενώ το πάρκο είναι το μεγαλύτερο πάρκο επί βουνοπλαγιάς της Ευρώπης και δεύτερο μεγαλύτερο παγκοσμίως. Η διαφορά υψομέτρου μέσα στο πάρκο είναι 285 μέτρα. Στην κορυφή του βρίσκεται ένα μεγάλο σιντριβάνι με ένα άγαλμα του Ηρακλή.
Κλάουντια Καρντινάλε
1980-2000
Συμμετέχει σε πολλές ιταλικές ταινίες αλλά και σε αρκετές σημαντικές διεθνείς παραγωγές όπως το Φιτζκαράλντο του Βέρνερ Χέρτζογκ. Αυξάνονται οι συμμετοχές της σε γαλλόφωνες ταινίες και τελικά το 1989 μετακομίζει στο Παρίσι, όπου νιώθει περισσότερο άνετα λόγω της γλώσσας. Το 1993 της απονέμεται ο Χρυσός Λέων για το σύνολο της καριέρας της στο Φεστιβάλ της Βενετίας.
Ανάκτορο του Βίλχελμσχεε
Ιστορία
Στην τοποθεσία του σημερινού ανακτόρου βρισκόταν από τον δωδέκατο αιώνα ένα μοναστήρι. Το 1606 άρχισε η κατασκευή του ανακτόρου. Τα παλαιότερα διατηρημένα κομμάτια του σημερινού κτηρίου είναι από την περίοδο 1786–1798, μια πτέρυγα σχεδιασμένη από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Σιμόν Λουί ντι Ρι (Simon Louis du Ry) και εν μέρει τον Heinrich Christoph Jussow. Ενώ το ανάκτορο φέρει την ονομασία του τοπικού πρίγκιπα Γουλιέλμου Θ΄, ο Μέγας Ναπολέων το είχε μετονομάσει σε Napoléonshöhe το 1806.
Μετά τον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο του 1870 ο Ναπολέων Γ΄ της Γαλλίας κατέλαβε το ανάκτορο. Μέχρι την κατάργηση της μοναρχίας το 1918 το κτήριο και το πάρκο ήταν το καλοκαιρινό ανάκτορο της βασιλικής οικογένειας της Γερμανίας. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου μέσα στο κτήριο βρισκόταν το στρατηγείο των ενόπλων δυνάμεων. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου βομβαρδίστηκε η κεντρική πτέρυγα. Μετά την αποκατάσταση η κεντρική πτέρυγα έγινε πινακοθήκη. Το 1970 στο ανάκτορο έγινε μια από τις πρώτες συναντήσεις κορυφής μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας.
Πινακοθήκη
Η πινακοθήκη αποτελείται από μια συλλογή αρχαίων («Antikensammlung»), τη μεγάλη και ιδιαίτερα αξιόλογη Έκθεση παλαιών Αρχιζωγράφων («Gemäldegalerie alter Meister») με έργα παλαιών γερμανικών καλλιτεχνών (Άλτντορφερ, Ντύρερ) και διάσημων καλλιτεχνών του μπαρόκ όπως των Τιτσιάνο, Ρέμπραντ, Χαλς, Ρούμπενς), μια μικρότερη έκθεση νεότερων καλλιτεχνών και μια μικρή εκκλησία.
Μπέργκπαρκ
Το πάρκο του βουνού (Bergpark) είναι ένα μεγάλο πάρκο με ένα άγαλμα του Ηρακλή στην κορυφή του. Λόγω της μεγάλης διαφοράς ύψους η πρόσβαση γίνεται και με λεωφορεία. Εντούτοις οι περισσότεροι επισκέπτες προτιμούν τη βόλτα μέσα από το πάρκο με τα πολυάριθμα μνημεία και παλιά δένδρα. Στην μισή διαδρομή βρίσκεται μια εξέδρα με πανοραμική θέα και καφε-αναψυκτήριο.
Μέσα στο πάρκο βρίσκονται διάφορα κτήρια και κατασκευές διαφόρων μελών της βασιλικής οικογένειας. Ένα από αυτά είναι το "Κάστρο του Λέοντος" (Löwenburg), ένα παραμυθένιο κάστρο του 19ου αιώνα, ενώ υπάρχει κι ένα ρωμαϊκό υδραγωγείο. Επίσης υπάρχει ως πειραματική κατασκευή μια από τις πρώτες γέφυρες από χυτό μέταλλο. Μικρά παλατάκια και περίπτερα είναι αφιερωμένα σε διάφορα -συνήθως ιστορικά- θέματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Γερμανία Κατηγορία:Ανάκτορα στη Γερμανία Κατηγορία:Κάσσελ
Κλάουντια Καρντινάλε
1980-2000
Από το 1977 και μετά συμμετέχει σε περισσότερες από 10 διεθνείς παραγωγές για την τηλεόραση. Σημαντικότερες ήταν 2 μίνι σειρές ο Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ του Φράνκο Τζεφιρέλι (1977) και η Γαλλική επανάσταση (1989).
μικρογραφία
2000 έως σήμερα
Το 2002 της απονέμεται η Χρυσή Άρκτος για το σύνολο της καριέρας της στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.
Δεν είχε ποτέ τολμήσει να παίξει στο θέατρο γιατί θεωρούσε πάντα ότι η φωνή της δεν θα είχε την κατάλληλη απήχηση σε ζωντανό ακροατήριο. Τελικά το 2000 πείθεται να παίξει στη Βενετσιάνα που ανεβαίνει σε θέατρο του Παρισιού. Ακολουθεί μια τουρνέ στην Ιταλία το 2002/2003 με έργο του Πιραντέλλο σε σκηνοθεσία Σκουιτιέρι. Το 2005 συμμετέχει σε ανέβασμα του Γλυκού πουλιού της νιότης και τον επόμενο χρόνο του Γυάλινου κόσμου του Τένεσι Ουίλιαμς.
Το 2011 την τιμούν με τη Χρυσή Λεοπάρδαλη για τη συνολική της καριέρα στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο.
Τα τελευταία χρόνια έχει εργαστεί με αρκετούς νέους σκηνοθέτες στην πρώτη τους δουλειά, αμειβόμενη ακόμη και με ελάχιστα χρήματα γιατί της αρέσει να προσφέρει τη βοήθειά της σε νέους καλλιτέχνες.
Έχει παρασημοφορηθεί 2 φορές (1995 και 2002) από την Ιταλική Δημοκρατία για την προσφορά της στην 7η Τέχνη και έχει τιμηθεί με το παράσημο του Ιππότη και του Αξιωματικού της Λεγεώνας της Τιμής από την Γαλλική Δημοκρατία.
Από το 2000 είναι Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της ΟΥΝΕΣΚΟ για την προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Άρκτου Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Λέοντα
Κάντια Λομελλίνα
Η Κάντια Λομελλίνα (ιταλικά: Candia Lomellina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Αλλάλ αλ-Φασί
Ο Μουχάμαντ Αλλάλ αλ-Φασί (علال الفاسي στην αραβική, 10 Ιανουαρίου 1910 – 13 Μαΐου 1974), ήταν Μαροκινός πολιτικός, συγγραφέας, ποιητής και μελετητής του Ισλάμ.
Πολιτική
Ο Αλλάλ αλ-Φασί γεννήθηκε στη μεγάλη πόλη Φεζ του Μαρόκου και σπούδασε στο εκεί Πανεπιστήμιο Αλ-Καραουιγίν, όπου είχε καθηγητή (και μέντορά του αργότερα για πολλά χρόνια) τον Αμπντεσλάμ Σεργκινί. Ο Αλλάλ αλ-Φασί ίδρυσε το εθνικιστικό Κόμμα Ιστικλάλ (δηλαδή «της ανεξαρτησίας»), που υπήρξε μια οδηγήτρια δύναμη μαζί με τον «Μαροκινό Απελευθερωτικό Στρατό» (jaish at-tahreer), για τον μαροκινό αγώνα της ανεξαρτησιας από το γαλλικό αποικιοκρατικό καθεστώς. Ωστόσο ο ίδιος έφυγε από το κόμμα στα μέσα της δεκαετίας του 1950, συμπαρατασσόμενος με τους ένοπλους επαναστάτες και αντάρτες πόλεων, που επιδίδονταν σε ένοπλο αγώνα κατά της γαλλικής κυριαρχίας, ενώ οι περισσότεροι εθνικιστές προτιμούσαν μια διπλωματική λύση. Το 1956, καθώς το Μαρόκο κέρδισε την ανεξαρτησία του, ο Αλλάλ αλ-Φασί επανήλθε στο κόμμα και παρουσίασε τα επιχειρήματά του υπέρ της διεκδικήσεως εδαφών «που κάποτε υπήρξαν μαροκινά» στην εφημερίδα Αλ-Αλάμ (= «Η σημαία»). Το 1959, μετά την απόσχιση του αριστερής «Εθνικής Ενώσεως Λαϊκών Δυνάμεων» (UNFP) από το κόμμα Ιστικλάλ, ο αλ-Φασί έγινε ο αρχηγός του Ιστικλάλ.
Το 1962 ο αλ-Φασί διετέλεσε για μικρό χρονικό διάστημα Υπουργός Ισλαμικών Υποθέσεων. Το επόμενο έτος εκλέχθηκε βουλευτής. Στο Κοινοβούλιο του Μαρόκου αναδείχθηκε ως ηγέτης της αντιπολιτεύσεως κατά τη δεκαετία του 1960 και τις αρχές της δεκαετίας του 1970, αγωνιζόμενος εναντίον των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων του βασιλέως Χασάν Β΄, οι οποίες ήσαν αντικοινοβουλευτικές.
Ο Αλλάλ αλ-Φασί πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 64 ετών ενώ βρισκόταν σε επίσκεψη στη Ρουμανία, όπου επρόκειτο να συναντηθεί με τον Νικολάε Τσαουσέσκου.
Το φράγμα στον ποταμό Σεμπού κοντά στη Φεζ, που ολοκληρώθηκε το 1991, ονομάσθηκε προς τιμή του «Φράγμα Αλλάλ αλ-Φασί».
Ως ποιητής και συγγραφέας
Ο Αλλάλ αλ-Φασί δημοσίευσε την πρώτη ποιητική συλλογή του σε ηλικία μόλις 15 ετών, το 1925. Το 1948 συνέγραψε στην αραβική γλώσσα βιβλίο με τίτλο Τα κινήματα ανεξαρτησίας στην αραβική Βόρεια Αφρική, που μεταφράσθηκε το 1954 στη γαλλική γλώσσα ως Les mouvements indépendantistes au Maroc.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαροκινοί πολιτικοί Κατηγορία:Μαροκινοί συγγραφείς Κατηγορία:Ποιητές του 20ού αιώνα
Ιερό σπέρμα (ταινία)
Το Ιερό Σπέρμα (πρωτότυπος τίτλος: זרע קודש) είναι Ισραηλινό ντοκιμαντέρ του 2014 σε σκηνοθεσία Όρι Γκρούντερ, το οποίο εξερευνά το ταμπού θέμα του αυνανισμού στον Ιουδαϊσμό. Η τηλεοπτική εκδοχή της ταινίας έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο 22ο «Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Raindance» τον Οκτώβριο του 2014, ενώ ήταν υποψήφια στα Βραβεία Όφιρ (Ισραηλινά Όσκαρ), στην κατηγορία «Καλύτερο Ντοκιμαντέρ μικρού μήκους». Η κινηματογραφική, μεγαλύτερης διάρκειας εκδοχή της ταινίας, έκανε πρεμιέρα στο 30ο «Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Σάντα Μπάρμπαρα» τον Φεβρουάριο του 2015. Η πρεμιέρα στην Ανατολική Ευρώπη έγινε στο 55ο Διεθνές «Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Κρακοβίας», στα μέσα του 2015.
Η ταινία κέρδισε τον «Διεθνή Κινηματογραφικό Διαγωνισμό Accolade» (βραβείο αριστείας) τον Δεκέμβριο του 2014, πήρε το πρώτο βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στο 18ο «Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Religion Today» στην Ιταλία τον Οκτώβριο του 2015, ενώ προβλήθηκε σε περισσότερα από 30 κινηματογραφικά φεστιβάλ παγκοσμίως. Το Σουηδικό εκπαιδευτικό κανάλι μετέδωσε την ταινία μέσα στο 2015 και την επέλεξε για τη λίστα με τις 10 πιο δημοφιλείς ταινίες της χρονιάς.
Από τότε που η τηλεοπτική εκδοχή της ταινίας έγινε διαθέσιμη στο διαδίκτυο στο Ισραήλ, την έχουν δει περισσότεροι από μισό εκατομμύρια τηλεθεατές.
Υπόβαθρο
Η Εβραϊκή απαγόρευση του αυνανισμού έχει κωδικοποιηθεί στο βιβλίο Kitzur Shulchan Aruch του Σλόμο Γκανζφράιντ (Κεφάλαιο 151:1), όπου δηλώνει: «Απαγορεύεται το σπέρμα να ξοδεύεται μάταια. Αυτή είναι σοβαρότερη αμαρτία από οποιαδήποτε άλλη στο Τορά (νόμος του Θεού)». To Kitzur Shulchan Aruch συνεχίζει περιγράφοντας τις επιπτώσεις αυτής της αμαρτίας και προτείνει διάφορους τρόπους στους άντρες του πώς να την αποφεύγουν. Στο Τορά, το να παρακολουθείς τις μέρες του κύκλου και ο αυνανισμός είναι απαγορευμένα, ενώ η σεξουαλική συνεύρεση με άτομα του αντίθετου φύλου επιτρέπεται μόνο σε παντρεμένα ζευγάρια. Βλέποντας τα κοσμικά μέσα ενημέρωσης και χρησιμοποιώντας το διαδίκτυο χωρίς λογοκρισία, είναι κάτι που επίσης αποθαρρύνεται γενικώς.
Ο Γκρούντερ έγινε μέλος της κοινότητας Μπρέσλοφ στην ηλικία των 30 ετών, έχοντας προηγουμένως ζήσει με έναν κοσμικό τρόπο ζωής δουλεύοντας στη βιομηχανία της τηλεόρασης. Ένα από τα κίνητρά του να κάνει την ταινία, ήταν το να μάθει πώς να προσεγγίσει καλύτερα το θέμα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης για να μπορέσει να μιλήσει όσο πιο σωστά γινόταν στον δεκάχρονο γιο του για το σεξ. Για την ταινία, έλαβε υποστήριξη από έναν ραββίνο, παρά το ότι τόσο η υπόθεση της ταινίας όσο και μετάδοσή της απαγορεύτηκαν για θρησκευτικούς λόγους. Η πλοκή του επεισοδίου The Contest της Αμερικανικής σίτκαμ Seinfeld, υπήρξε έμπνευση για τον Γκρούντερ κατά τη διάρκεια της παραγωγής.
Σύνοψη
Ο Γκρούντερ συναντιέται με αρκετούς ραββίνους για να συζητήσει το θέμα του αυνανισμού μέσα στην κοινωνία Χάρεντι. Μαθαίνει το πώς τα έφηβα αγόρια αντιμετωπίζουν παραδοσιακά το θέμα με διάφορες χαλαρωτικές ασκήσεις, ενώ ανακαλύπτει επίσης το πώς οι άντρες διδάσκονται να μην αγγίζουν το πέος τους κατά τη διάρκεια της ούρησης. Εξηγεί επίσης τα μέτρα που πρέπει να ακολουθήσει ο ίδιος εν είδη μετάνοιας για τις αμαρτίες του παρελθόντος, συμπεριλαμβανομένων των να βυθιστεί (πλυθεί) σε μία mikveh γεμάτη παγάκια, να ακολουθήσει νηστεία, να δωρίσει χρήματα σε φιλανθρωπίες και να προσευχηθεί - καθώς θα κυλιέται στο χιόνι στο όρος Ερμών κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Υποδοχή
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο 22ο «Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Raindance» στο Λονδίνο στις 2 Οκτωβρίου 2014. Το Ιερό Σπέρμα ήταν υποψήφιο στην κατηγορία «Καλύτερου Ντοκιμαντέρ μικρού μήκους» στα βραβεία Όφιρ του 2014, αλλά έχασε από την ταινία του Κέρεν Σάγιο, The Sound of Torture. Μια εκδοχή 60 λεπτών της ταινίας έκανε πρεμιέρα στο Ισραήλ στο «Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Ιερουσαλήμ» τον Δεκέμβριο του 2014, αλλά και στην τηλεόραση στο καλωδιακό κανάλι Channel 8. Η μεγάλης διάρκειας εκδοχή της ταινίας διανεμήθηκε στην Ευρώπη από την Go2Films και στη Βόρεια Αμερική από την Menemsha films.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Εβραϊκές ταινίες Κατηγορία:Ισραηλινές ταινίες Κατηγορία:Ισραηλινά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ισραήλ Κατηγορία:Ιουδαϊσμός και σεξουαλικότητα
Καννέτο Παβέζε
Το Καννέτο Παβέζε (ιταλικά: Canneto Pavese) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Χασπολάτ
Η Μια Μηλιά Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Μια Μηλιά. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λεφκόσα
Μπέβερλι Χιλς (αποσαφήνιση)
Το όνομα Μπέβερλι Χιλς αναφέρεται συνηθέστερα στη γνωστή ομώνυμη πόλη της Καλιφόρνια.
Με το ίδιο όνομα υφίστανται και άλλοι οικισμοί με κυριότερους:
Το όνομα Μπέβερλι Χιλς μπορεί επίσης να αναφέρεται σε:
Καρμπονάρα αλ Τιτσίνο
Η Καρμπονάρα αλ Τιτσίνο (ιταλικά: Carbonara al Ticino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Σέρβοι στην Ελλάδα
Οι Σέρβοι στην Ελλάδα (Срби у Грчкој/Srbi u Grčkoj, Σρμπι ου Γκρτσκοϊ) αναφέρονται στους Έλληνες κατοίκους σερβικής καταγωγής και τους υπηκόους της Ελληνικής Δημοκρατίας που γεννήθηκαν στη Σερβία (ή στη ΣΔ Σερβίας της πρώην Γιουγκοσλαβίας). Σήμερα ζουν πάνω από 15.000 Σέρβοι στην Ελλάδα, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 περίπου 5.200 γεννηθέντες στη Σερβία έχουν ελληνική ιθαγένεια.
Πηγές
Κατηγορία:Σερβική διασπορά στην Ευρώπη Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Γιοχάνα Βέστερντέικ
Η Γιοχάνα Βέστερντέικ (ολλανδ. Johanna Westerdijk, 4 Ιανουαρίου 1883 – 15 Νοεμβρίου 1961) ήταν Ολλανδή φυτοπαθολόγος που έγινε η πρώτη στην ιστορία γυναίκα καθηγήτρια πανεπιστημίου στην Ολλανδία.
Οικογένεια και σπουδές
Η Γιοχάνα γεννήθηκε στο Nieuwer-Amstel, ένα μικρό χωριό που σήμερα είναι προάστιο του Άμστερνταμ (Δήμος Αμστελφέιν). , και η οικογένειά της ήταν εύπορη και μορφωμένη. Γονείς της ήταν οι γιατροί Μπέρναρντ Βέστερντέικ (1853-1927) και Αλέιντα Καταρίνα Σέφερ (Aleida Catharina Scheffer, 1857-1931), με τη Γιοχάνα να είναι το πρώτο από τα τρία τους παιδιά.
Σταδιοδρομία
Το ίδιο έτος, 1906, δηλαδή σε ηλικία μόλις 23 ετών, η Βέστερντέικ είχε την τύχη να της προσφερθεί μια διευθυντική θέση στο εργαστήριο φυτοπαθολογίας «Willie Commelin Scholten», στην Ολλανδία. Υπό την επίβλεψή της, το εργαστήριο απέκτησε διεθνές κύρος και μετεγκαταστάθηκε από το Άμστερνταμ στην πόλη Μπαρν.
Εργαζόμενη εκεί, είχε από το 1908 την ευθύνη της συντηρήσεως της συλλογής μυκήτων της Διεθνούς Ενώσεως Βοτανολόγων, που τότε είχε περίπου 80 καλλιέργειες μηκύτων. Υπό την επίβλεψή της, αυτή η συλλογή εμπλουτίσθηκε τόσο, ώστε να περιλαμβάνει περισσότερα από 10 χιλιάδες δείγματα από 6.000 διαφορετικά είδη μυκήτων. Μετονομάσθηκε σε «Κεντρικό Γραφείο Καλλιεργειών Μυκήτων» (Centraalbureau voor Schimmelcultures) και αρκετά μετά τον θάνατό της, στις 10 Φεβρουαρίου 2017, σε Ινστιτούτο Βιοποικιλότητας Μυκήτων Βέστερντέικ, και έχει μέχρι σήμερα σκοπό να διατηρεί μια ποικιλία ζωντανών μυκήτων προς διανομή σε ερευνητές σε όλο τον κόσμο. Το 1913 η Βέστερντέικ έγινε η πρώτη γυναίκα που πήρε υποτροφία από το Καταπίστευμα Buitenzorg (από την ομώνυμη πόλη της Ιάβας, το σημερινό Μπογκόρ της Ινδονησίας), την οποία επένδυσε στο να συλλέξει δείγματα από διάφορες φυτείες που είχαν ασθένειες των φυτών τους (καπνών, ζαχαροκάλαμου, καφέ, τσαγιού, κ.ά.) και να καλλιεργήσει τους μύκητες που ευθύνονταν για αυτές τις ασθένειες στη συλλογή της. Συνολικά η Βέστερντέικ εκπόνησε περισσότερες από 70 δημοσιευμένες εργασίες φυτοπαθολογίας και μυκητολογίας.
thumb|Ομαδική φωτογραφία με τη Βέστερντέικ στο κέντρο, μετά τον λόγο της ως νέας καθηγήτριας στην Ουτρέχτη το 1917 Το 1917 η Γιοχάνα Βέστερντέικ έγινε η πρώτη στην ιστορία γυναίκα καθηγήτρια πανεπιστημίου στην Ολλανδία, διοριζόμενη αναπληρώτρια καθηγήτρια της Φυτοπαθολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης. Το 1930 μετακλήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ. Συνολικά 55 νέοι ερευνητές και ερευνήτριες πήραν διδακτορικό υπό την επίβλεψή της, σε ένα διάστημα 35 ετών, με το ήμισυ σχεδόν να είναι γυναίκες, κάτι που απετέλεσε μεγάλη ενθάρρυνση για τις γυναίκες επιστήμονες.
Χαρακτήρας και προσωπική ζωή
Η Γιοχάνα Βέστερντέικ περιγράφηκε από δημοσιογράφους ως μια ισχυρή γυναίκα, αλλά με φυσικούς, απλούς και ευχάριστους τρόπους, όπως και μεγάλη αίσθηση του χιούμορ. Γνωστή στους στενούς φίλους και φίλες της ήταν η αγάπη της για τα πάρτι και τους χορούς, χωρίς να έχει εκδηλώσει ποτέ κάποιο ενδιαφέρον για να παντρευτεί. Απεβίωσε στο Μπαρν της Ολλανδίας σε ηλικία 78 ετών.
Ονομάσθηκαν προς τιμή της
Αρκετά είδη μυκήτων έχουν ονομασθεί με το όνομα της Βέστερντέικ, μεταξύ άλλων και τα εξής:
Η πρότυπη συντομογραφία Westerd. χρησιμοποιείται διεθνώς για να υποδηλώσει τη Γιοχάνα Βέστερντέικ σε επιστημονικές αναφορές βοτανικών ονομασιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοτανολόγοι Κατηγορία:Ολλανδοί βιολόγοι Κατηγορία:Μυκητολόγοι Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Τάγματος της Οράγγης-Νάσσαου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης
Καζανόβα Λονάτι
Η Καζανόβα Λονάτι (ιταλικά: Casanova Lonati) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Καζατίζμα
Η Καζατίζμα (ιταλικά: Casatisma) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Αρχαιοζωολογία
Η αρχαιοζωολογία είναι η μελέτη των καταλοίπων της πανίδας. Τα απομεινάρια της πανίδας είναι τα στοιχεία που απομένουν όταν πεθαίνει ένα ζώο. Περιλαμβάνει: οστά, κελύφη, μαλλιά, χιτίνη, λέπια, δέρματα, πρωτεΐνες και DNA. Από αυτά τα αντικείμενα, τα οστά και τα κελύφη είναι εκείνα που εμφανίζονται συχνότερα σε αρχαιολογικούς χώρους όπου μπορούν να βρεθούν τα ζωικά κατάλοιπα. Τις περισσότερες φορές, τα περισσότερα από τα ζωικά κατάλοιπα δεν επιβιώνουν. Συχνά αποσυντίθενται ή σπάνε λόγω διαφόρων περιστάσεων. Αυτό μπορεί να προκαλέσει δυσκολίες στον εντοπισμό των καταλοίπων και στην ερμηνεία της σημασίας τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογία Κατηγορία:Κλάδοι της αρχαιολογίας Κατηγορία:Ζωολογία
Γενικές εκλογές Μάλτας 2022
Οι κάλπες άνοιξαν από τις 7.00 μέχρι τις 22.00 σε 116 εκλογικά κέντρα σε όλην την χώρα για τους γύρω στους 350 χιλιάδες εγγεγραμμένους ψηφοφόρους.
Το Εργατικό Κόμμα κατάφερε μεγάλη νίκη συγκεντρώνοντας το 55,1% των ψήφων και και την πλειοψηφία των εδρών στο κοινοβούλιο. Χιλιάδες οπαδοί του Εργατικού Κόμματος ζητωκραύγασαν στην τελετή ορκωμοσίας του Πρωθυπουργού Ρόμπερτ Αμπέλα. Η ορκωμοσία τελέστηκε από τον Πρόεδρο Τζορτζ Βέλλα, παρουσία των απερχόμενων υπουργών, μελών του Εργατικού Κόμματος και της οικογένειας του Πρωθυπουργού.
Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το Μαλτέζικο Σύνταγμα, τα μέλη του Κοινοβουλίου εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι μεταφερόμενη μονοσταυρία από πενταεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Οι εκλογείς που προσέρχονται στα εκλογικά κέντρα λαμβάνουν ψηφοδέλτια με τα ονόματα όλων των υποψηφίων όλων των κομμάτων. Οι εκλογείς πρέπει να κατατάξουν τους υποψηφίους κατά σειρά προτίμησης στο ψηφοδέλτιο, γράφοντας τον αριθμό «1» για την πρώτη τους προτίμηση, τον αριθμό «2» για τη δεύτερη προτίμηση και ούτω καθεξής. Προκειμένου να εκλεγεί, ο υποψήφιος πρέπει να φτάσει ένα όριο το οποίο καθορίζεται με ποσόστωση Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ. Οι υποψήφιοι που φτάνουν το όριο κηρύσσονται εκλεγμένοι και οι υποψήφιοι με τις λιγότερες ψήφους αποκλείονται. Οι πλεονάζοντες ψήφοι των εκλεγμένων και οι ψήφοι των αποκλεισμένων μεταφέρονται στην επόμενη προτίμηση του εκλογέα. Αυτή η διαδικασία μεταφοράς πλεονασμάτων και αποκλεισμού υποψηφίων συνεχίζεται έως ότου πληρωθούν και οι πέντε έδρες της περιφέρειας.
Ένας υποψήφιος που έχει εκλεγεί σε δύο περιφέρειες θα πρέπει να επιλέξει την μία και να παραιτηθεί από την άλλη. Για να αυξηθεί η αναλογικότητα του εκλογικού συστήματος και να αντισταθμισθούν τυχόν αδικίες θα διατεθούν «παραπανίσιες έδρες» σε ορισμένο αριθμό μελών. Οι παραπανίσιες έδρες θα διατεθούν έτσι ώστε το ένα κόμμα να έχει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο και τουλάχιστον το 40% των μελών του κοινοβουλίου να είναι γυναίκες.
Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Μάλτας, ηλικίας άνω των 18 ετών.
Εργατικό Κόμμα
Στις 10 Ιανουαρίου 2020 ο Τζόζεφ Μούσκατ, ο οποίος ήταν αρχηγός του Εργατικού Κόμματος από το 2008, ανακοίνωσε την παραίτησή του από τη θέση του Πρωθυπουργού. Στις 12 Ιανουαρίου ο Ρόμπερτ Αμπέλα εξελέγη αρχηγός του Εργατικού Κόμματος. Ως νέος αρχηγός ανέλαβε και την θέση του Πρωθυπουργού.
Άλλα κόμματα
Το κόμμα ΔΕ+ΔΚ ιδρύθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2020 από συγχώνευση της πράσινης Δημοκρατικής Εναλλακτικής και του φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος. Πρόεδρος του κόμματος έγινε ο Κάρμελ Κακοπάρντο.
Το Λαϊκό Κόμμα ιδρύθηκε το 2020 από τον ακροδεξιό ακτιβιστή Πολ Σαλομόν.
Το Βολτ Μάλτας, το οποίο ιδρύθηκε επίσημα στις 30 Απριλίου 2021, είναι το παράρτημα του Βολτ Ευρώπης.
Το ΑΒΒΑ ιδρύθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2021 από τον Ιβάν Γκρεντς Μιντόφ, τον πρώην αρχηγό της Συμμαχίας για Αλλαγή.
Προεκλογική περίοδος
Η επίσημη έναρξη της προεκλογικής περιόδου ήταν στις 21 Φεβρουαρίου 2022 και η λήξη στις 24 Μαρτίου 2022. Η 25η Μαρτίου 2022 ήταν η ημέρα σιωπής πριν τις εκλογές κατά την οποία παύουν οι διαφημίσεις κομμάτων.
Η προεκλογική εκστρατεία του Εργατικού Κόμματος είχε θέμα «Η Μάλτα Μαζί». «Η Μάλτα μαζί για να βελτιώσει τις ζωές των συνταξιούχων, η Μάλτα μαζί για να μπορούν οι νέοι να εκπληρώσουν όλα τα όνειρά τους στις ακτές μας, η Μάλτα μαζί για να δώσει στις οικογένειες πιο όμορφους ανοιχτούς χώρους, η Μάλτα μαζί για να συνεχίσουν να επεκτείνονται οι επιχειρήσεις, η Μάλτα μαζί για να έχουν οι εργαζόμενοι μια καλύτερη ποιότητα ζωής». Στο πρόγραμμά τους παρουσίασαν σχέδια για την ανάπτυξη πράσινων αστικών περιοχών, την επέκταση της δωρεάν παιδικής φροντίδας σε όλους, τη μείωση στους φορολογικούς συντελεστές επιχειρήσεων και την ενίσχυση των παροχών για τα νοικοκυριά με χαμηλά εισοδήματα.
Η εκστρατεία του Εθνικιστικού Κόμματος είχε θέμα «Μαζί σου για τη Μάλτα». Στο πολιτικό τους πρόγραμμα παρουσίασαν σχέδια για επένδυση στην ανάπτυξη νέων οικονομικών τομέων.
Το σλόγκαν του Δημοκρατική Εναλλακτική + Δημοκρατικό Κόμμα για τις εκλογές ήταν «Η πράσινη σκούπα καθαρίζει». Το σλόγκαν του Βολτ Μάλτας ήταν «''Ψήφισε καλύτερα. Ψήφισε Βολτ''».
Δημοσκοπήσεις
Από τις προηγούμενες εκλογές μέχρι τώρα έχουν γίνει πολλές δημοσκοπήσεις στις οποίες ένας αντιπροσωπευτικός αριθμός ατόμων απάντησαν στην ερώτηση: «Ποιο κόμμα θα ψηφίζατε αν γίνονταν εκλογές αύριο;»
Ιωάννης Αβραάμ Κυφωνίδης
Πρώιμος βίος
Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα του Πόντου στις 26 Σεπτεμβρίου 1903, γιος του επιτυχημένου ξυλέμπορα Αβραάμ Κυφωνίδη και της Αθηνάς. Τελείωσε με άριστα το "Φροντιστήριον Τραπεζούντος" και το 1917 ήρθε στην Ελλάδα και κατετάγη εθελοντικά ως μόνιμος υπαξιωματικός στον Ελληνικό Στρατό. Το 1923 έδωσε εξετάσεις και φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, απ' όπου αποφοίτησε το 1927 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού του μηχανικού.
Προσφορά στον Ελληνικό Στρατό
Μετά την σύλληψη του συνταγματάρχη Τσιγάντε, το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής του ανέθεσε στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου την δημιουργία ομάδων δολιοφθοράς κατά των Γερμανοϊταλών, οπότε κατέβηκε στη Μέση Ανατολή. Την περίοδο εκείνη γνώρισε και συνδέθηκε φιλικά με τους κατοπινούς Πρωθυπουργούς Γεώργιο Παπανδρέου και Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Μεταπολεμικά τιμήθηκε με μετάλλια ανδρείας για την προσφορά του στην πατρίδα, μεταξύ αυτών και το "Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας" για την ενεργό δράση του στο πεδίο της μάχης, από τον τότε βασιλιά της Ελλάδος Παύλο.
Ως Διευθυντής της Δ.Ε.Σ.Ε. στο Γ' Σώμα Στρατού και Διευθυντής μηχανικού στο Γ.Ε.Σ., συνέβαλε στην δημιουργία και εκτέλεση σημαντικών οδικών και κατασκευαστικών έργων σε όλη την χώρα, όπως τη σύνδεση της Καστανιάς Βερμίου με το μοναστήρι της Παναγίας της Σουμελά και τα έργα οχύρωσης στα Ελληνοβουλγαρικά Σύνορα (Ρούπελ).
Ο υποστράτηγος αρνήθηκε να εμπλέξει την στρατιωτική του παρουσία και προσφορά με τα πολιτικά τεκταινόμενα της χώρας, παρά την πολύχρονη φιλία του με τον Παπανδρέου και τον Κανελλόπουλο. Λόγω των βαθύτατων δημοκρατικών του πεποιθήσεων αρνήθηκε την πρόταση των Συνταγματαρχών της Χούντας να αναλάβει το 1967 τη θέση του Διευθυντή Πόλεως Αθηνών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε την Ιφιγένεια Ταξίδη και απέκτησε τρεις γιους: τον Χαράλαμπο και τον Αβραάμ, στρατιωτικούς, και τον Θεόδωρο, οικονομολόγο. Διέθετε ένα σπουδαίο ιστορικό αρχείο, το οποίο κληροδότησε στα παιδιά του. Το 1970 άρχισε να γράφει τα απομνημονεύματα του, αλλά τα προβλήματα υγείας δεν τον άφησαν να ολοκληρώσει το έργο του. Πέθανε σε ηλικία 72 ετών στο νοσοκομείο "Νίμιτς" στην Αθήνα στις 3 Αυγούστου 1975.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού
Καζέι Τζερόλα
Το Καζέι Τζερόλα (ιταλικά: Casei Gerola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Μόρα Λευκωσίας
Η Μόρα είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Μόρα
Η ονομασία Μόρα μπορεί να αναφέρεται σε:
Κασσολνόβο
Το Κασσολνόβο (ιταλικά: Cassolnovo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Καζοράτε Πρίμο
Το Καζοράτε Πρίμο (ιταλικά: Casorate Primo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Βίλλεμ φαν Μίρις
Βιογραφία
Ο Βίλλεμ φαν Μίρις ήταν ζωγράφος, γλύπτης και χαράκτης που δραστηριοποιήθηκε στο Λέιντεν. Γεννήθηκε στο Λέιντεν και σπούδασε κοντά στον πατέρα του Φρανς φαν Μιέρις τον Πρεσβύτερο (1635–1682), ο οποίος ήταν επιτυχημένος ζωγράφος. Ο Βίλλεμ είχε αρκετά επιτυχημένη καριέρα, υποστηριζόμενος από λίγους πάτρονες, που του έδωσαν παραγγελίες και συγκέντρωσαν διάφορα από τα έργα του. Το έργο του αποτελείται ως επί το πλείστον από είδος και προσωπογραφία, με τοπία, καθώς και μερικά γλυπτά. Το στυλ του φαν Μίρις ήταν αυτό των fijnschilders (= κομψοί ζωγράφοι), και τα έργα του, ειδικά αργότερα στη σταδιοδρομία του, απεικόνιζαν σκηνές από την κοινωνία της ανώτερης τάξης.
Εκτός από τις ρωπογραφίες και τη ζωγραφική πορτρέτων, ο φαν Μίρις ήταν επίσης ικανός τοπιογράφος, χαράκτης και σχεδιαστής. Επιπλέον, δοκίμασε τις δυνάμεις του και στη ζωγραφική με ιστορικά θέματα, με αξιόλογα αποτελέσματα. Ενήργησε ως επικεφαλής και κάποτε ως πρύτανης της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Λάιντεν το 1693. Ένα χρόνο αργότερα, το 1694, ίδρυσε ακαδημία σχεδίου στο Λέιντεν μαζί με τους ζωγράφους Γιάκομπ Τοορενφλιτ (Jacob Toorenvliet, περίπου 1636–1719) και Κάρελ ντε Μόορ (Carel de Moor, 1655–1738), την οποία διήυθυνε μαζί με τον ντρ Μόορ μέχρι το 1736. Εκείνη την εποχή, ο φαν Μίρις σταμάτησε να εργάζεται ως καλλιτέχνης επειδή τυφλώθηκε μερικώς και κανένα χρονολογημένο έργο του δεν ξεπερνά τη δεκαετία του 1730.
Ο φαν Μίρις γεννήθηκε σε οικογένεια Ολλανδών ζωγράφων. Όχι μόνον ο πατέρας του, αλλά και ο αδελφός και ο γιος του είχαν προϋπηρεσία στην τέχνη. Ο Γιαν φαν Μίρις (1660–1690) σπούδασε κοντά στον πατέρα του Φρανς τον Πρεσβύτερο, καθώς και με τον Ζεράρ ντε Λαιρές (1641–1711), για να γίνει τελικά ζωγράφος ρωπογραφιών και πορτρέτων. Ο γιος του Βίλλεμ, Φρανς φαν Μίρις ο νεότερος (1689–1763), ήταν μαθητής του πατέρα του. Εργάστηκε ως ζωγράφος και συγγραφέας και θεωρήθηκε διακεκριμένος αρχαιολόγος, ο οποίος δημοσίευσε αξιόλογα έργα για τη νομισματική και την ιστορία. Ένα τέτοιο οικογενειακό υπόβαθρο στην τέχνη, οι καλές σχέσεις με πλούσιους συλλέκτες και θαμώνες και η μαθητεία με επιτυχημένους Δασκάλους του 17ου αιώνα φαίνεται ότι έκανε την επιλογή του επαγγέλματος ευκολότερη σε οικογένειες όπως οι φαν Μίρις. Ο Βίλλεμ, ο Γιαν και ο Φρανς ΙΙ, όλοι άμεσοι απόγονοι του διάσημου καλού ζωγράφου του δέκατου έβδομου αιώνα, Φρανς Ι φαν Μίρις, κατείχαν θέσεις κύρους στην πόλη, με αποτέλεσμα σταθερά έσοδα από τις παραγγελίες από εύπορους πολίτες. μικρογραφία| Ρινάλντο και Αρμίδα, 1709. Ανάθεση από τον Pieter de la Court van der Voort (1664-1739), [[Λέιντεν, Μαουριτσχάους]]
Ύφος και επιρροές
Οι fijnschilders, των οποίων η δραστηριότητα επικεντρωνόταν κυρίως στο Λέιντεν, περιλάμβαναν πολλούς από τους πιο δημοφιλείς ζωγράφους της εποχής, όπως ο Χέραρντ Ντάου και ο πατέρας του Βίλλεμ: δεν χρειάζεται να ειπωθεί ότι ο τελευταίος είχε καθοριστική επιρροή στη διαμόρφωση του ύφους του νεαρού Βίλλεμ. Στην πραγματικότητα, ο Φρανς φαν Μίρις ήταν ένας από τους πιο διάσημους Ολλανδούς ζωγράφους του τέλους του 17ου αιώνα, με τη δημοτικότητά του να ξεπερνά τα σύνορα της Ολλανδίας κατ' επανάληψη: τον εκτιμούσαν τόσο ο Κόζιμο Γ' των Μεδίκων, Μέγας Δούκας της Τοσκάνης και ο Αρχιδούκας Λεοπόλδος του Παλατινάτου, ο οποίος επρόκειτο να γίνει ο αυτοκράτορας Λεοπόλδος Α'. Οι πίνακές του είναι ως επί το πλείστον κομψές σκηνές, αλλά μας δείχνουν τα κύρια χαρακτηριστικά των fijnschilders' για την αντίληψη της ζωγραφικής: ακόμη και σε σκηνές που αντιπροσωπεύουν ασήμαντα θέματα, οι ζωγράφοι του Λέιντεν προσπάθησαν για την απόλυτη τελειότητα στην απόδοση των λεπτομερειών και στην τελειοποίηση των χαρακτηριστικών, προκειμένου να επιτύχουν την απόλυτη κομψότητα. Ο Βίλλεμ φαν Μίρις, έχοντας μυηθεί και εκπαιδευτεί στη ζωγραφική από τον πατέρα του, δεν μπορούσε παρά να επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τις ιδέες των fijnschilders', και τελικά έγινε μέλος της δεύτερης γενιάς κομψών ζωγράφων του Λέιντεν.