cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βάβδος Χαλκιδικής
Γενικά
Στο Βάβδο μπορεί κανείς να συναντήσει παραδοσιακά μικρά σπίτια, κτισμένα αμφιθεατρικά στην πλαγιά του βουνού, με υψηλότερη κορυφή τον «Προφήτη Ηλία», σε υψόμετρο 1.050μ., όπου βρίσκεται και το ομώνυμο εκκλησάκι, με μοναδική θέα στον κάμπο "(τα) Κεραμαριά '' και τις ακτές της Χαλκιδικής. Στην κεντρική πλατεία του χωριού, βρίσκεται ένας τεράστιος πλάτανος, από τους μεγαλύτερους και παλαιότερος σε επίπεδο νομού, ο οποίος το 1976 ανακηρύχθηκε διατηρητέο φυσικό μνημείο. Στον οικισμό, λειτουργούν μονοθέσιο Δημοτικό σχολείο («Φιλόκλειος Σχολή») και νηπιαγωγείο. Στο κτίριο του νηπιαγωγείου μάλιστα λειτουργεί και λαογραφικό μουσείο με εκθέματα από την καθημερινή ζωή των κατοίκων του χωριού του προηγούμενου, ακόμη, αιώνα. Η απόσταση του χωριού από τη Θεσσαλονίκη είναι 45 χιλιόμετρα και από τον Πολύγυρο 23.
Ιστορικά στοιχεία
Ως ένα από τα Μαντεμοχώρια, γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση που οφειλόταν στα μεταλλεία αργύρου και μολύβδου που υπήρχαν στην ευρύτερη περιοχή των Μαντεμοχωρίων. Οι κάτοικοι των χωριών αυτών εξόρυσσαν από το Στρατωνικό Ορος κυρίως (τον Αργυρόλοφο) ασήμι και μόλυβδο για το σουλτάνο. Οι κάτοικοί των Μαντεμοχωρίων, λοιπόν, ήταν μεταλλωρύχοι και πολύ καλοί μεταλλουργοί. Τα Μαντεμοχώρια ήταν: η Γαλάτιστα, ο Βάβδος, ο Καζαντζή Μαχαλάς (σημερινά Στάγειρα), ο Στανός, η Βαρβάρα, η Λιαρίγκοβη (σημερινή Αρναία), το Νοβοσέλο (σημερινό Νεοχώρι), ο Ίσβορος (σημερινή Στρατονίκη), η Χωρούδα, τα Ρεβενίκια (σημερινή Μεγάλη Παναγία) και η Ιερισσός. Οι Μαντεμοχωρίτες, εκτός από τα υπόλοιπα προνόμια, απολάμβαναν και μια σχετική αυτοδιοίκηση (υπήρχε βέβαια ο τούρκος αγάς, ο οποίος όμως μόνο επέβλεπε) και είχαν φτιάξει κάτι σαν ομοσπονδία την οποία διοικούσαν οι δώδεκα βεκίληδες (οι εκπρόσωποι δηλαδή των 12 Μαντεμοχωρίων). Πάντως οι υποχρεώσεις των Μαντεμοχωριτών προς τον σουλτάνο ήταν βαρύτατες: ζύγιζαν ακριβώς 220 οκάδες ασήμι το χρόνο, τις οποίες έπρεπε να παραδίδουν στο σουλτανικό θησαυροφυλάκιο, σε ειδικές για τον σουλτάνο τιμές. Η φόρτωση γινόταν με κουβάδες και ζεμπίλια στις θρυλικές μαούνες και στη συνέχεια στα πλοία στον κόλπο του Στρατωνίου (που τότε θεωρείτο παραθαλάσσιο επίνειο του Ισβόρου). Ιστορικές αναφορές υπάρχουν από τον Γάλλο Πρόξενο στη Θεσσαλονίκη Κοζινερί το έτος 1793. Κι όμως, παρότι από τον 19ο αιώνα τα μεταλλεία είχαν φτωχύνει και η παραγωγή τους ήταν λιγοστή, οι Έλληνες συνέχισαν να δίνουν ασήμι στον σουλτάνο (πολλές φορές αγόραζαν ισπανικά τάλιρα, τα έλιωναν και έστελναν το ασήμι στη Κωνσταντινούπολη), για να απολαμβάνουν τον εκπληκτικό φορολογικό και διοικητικό παράδεισο που είχε ο «μουκατάς» τους και να βγάζουν από τα χωράφια τους περισσότερους θησαυρούς απ όσους έβγαζαν οι στοές τους. Έτσι, τα Μαντεμοχώρια συνέχισαν να πλουτίζουν και να ακμάζουν, όχι από τα μεταλλεία αλλά από τα χωράφια, τα κοπάδια, το εμπόριο και τις μικρές βιοτεχνίες (ταπητουργίες, υφαντουργεία, κεραμουργεία κ.λ.π.). Οι κάτοικοι της Βάβδου συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίοι αγωνιστές της επανάστασης του 1821 ήταν ο Ραφαήλ Βασιλικός, ο Θωμάς Αβραάμ Ξυνιάς, ο Αυγερινός Αβραάμ, ο Νικόλαος Δημητρίου, ο Εμμανουήλ Δημητρίου, καθώς και οι οπλαρχηγοί Δημήτριος Αργυρίου, Παύλος Χαλάτης, Θεολόγος Τουρλάκης και Αυγερινός Καραγιάννης.
Πολιτισμός
Από πολιτιστικής άποψης, δραστηριοποιείται ο Σύλλογος «Βίγλα» Βάβδου, ο οποίος ιδρύθηκε στις 14 Απριλίου 1994 από Βαβδινούς και φίλους του Βάβδου. Σκοπός του συλλόγου ΒΙΓΛΑ είναι η προστασία των φυτικών και ζωικών ειδών και γενικά του περιβάλλοντος, από κάθε δραστηριότητα ή ενέργεια, που τείνει να το υποβαθμίσει ή ακόμη, να το καταστρέψει.
Επιπλέον, σημαντική αποτελεί και η συνεισφορά της Ένωσης Βαβδινών Θεσσαλονίκης (Ε.Β.Θ.), η οποία ιδρύθηκε στις 16 Απριλίου 1920. Στόχος της, αποτελεί η διασφάλιση και η ανάδειξη της παράδοσης του πολιτισμού και της ιστορίας του Βάβδου. Η Ένωση, έχει να επιδείξει πλούσια πολιτιστική δράση μέσα από παρεμβάσεις, πολιτιστικές και κάθε είδους εκδηλώσεις, ενέργειες και πρωτοβουλίες της, στα 101 αυτά χρόνια ζωής της.
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα, «Α.Μ.Σ. Αναγέννηση Βάβδου», ιδρύθηκε το 1970 και αγωνίζεται στη Β΄ ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της ΕΠΣ Χαλκιδικής. Έδρα της ομάδας, αποτελεἰ το γήπεδο του Βάβδου, με φυσικό χλοοτάπητα, χωρητικότητας 600 περίπου θέσεων, διατηρώντας προδιαγραφές, που το καθιστούν από τα πλέον σύγχρονα αθλητικά κέντρα, σε επίπεδο ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου, όσο και σε επίπεδο νομού.
Στο χωριό γεννήθηκαν μεταξύ άλλων ο λογοτέχνης Γιώργος Δέλλιος (1897-1980), καθώς επίσης και ο εμπνευστής της ΔΕΘ, Νικόλαος Γερμανός.
Χάρτμουτ Όρτμαν
Ο Χαρτμούτ Όρτμαν, γεννημένος την 1 Ιανουαρίου 1965 στο Μπρέμερχαβεν της Γερμανίας, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,08 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ.
Βάβδος Χαλκιδικής
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Χάρτμουτ Όρτμαν
Καριέρα
Ο Όρτμαν φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Γουέικ Φόρεστ το 1984 και αφού αγωνίστηκε για έναν χρόνο με τους Demon Deacons, φόρεσε για πρώτη και μοναδική φορά τη φανέλα της εθνικής ομάδας της πατρίδας του το 1985. Μετά από έναν χρόνο αποχής από την αγωνιστική δράση, μεταγράφηκε στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, όπου έπαιξε στους Golden Bears μέχρι το 1989.
Αφού επέστρεψε στη Γερμανία, έπαιξε για την ομάδα της Οσναμπρίκερ και το 1993 μεταγράφηκε στην Μπράμσε/Όσναμπρικ, με την οποία αγωνίστηκε στην προημιτελική φάση του γερμανικού πρωταθλήματος το 1993-94 και κέρδισε το δικαίωμα να παίξει στο κύπελλο Κόρατς της επόμενης σεζόν. Το 1994-95, η Όσναμπρικ αντιμετώπισε μεγάλα οικονομικά προβλήματα, αν και ο Όρτμαν στα δύο ευρωπαϊκά παιχνίδια είχε μέσους όρους 21,0 πόντων και 6,5 ριμπάουντ, με αποτέλεσμα μετά το τέλος της χρονιάς να υπογράψει στην ομάδα της Τρίερ. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 1997, κατακτώντας την τρίτη θέση στη Γερμανία στη δεύτερη του χρονιά, με αποτέλεσμα να μεταγραφεί στην ομάδα του Άρη για το 1997-98. Με τους "κίτρινους" κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδας, κερδίζοντας την ΑΕΚ στον τελικό του Αλεξανδρείου με 71-68. Επίσης, έφθασε ως την προημιτελική φάση του κυπέλλου Κόρατς, αγωνιζόμενος σε εννέα παιχνίδια με 5,1 πόντους και 3,1 ριμπάουντ, ενώ έπαιξε και σε 17 αγώνες πρωταθλήματος με 4,0 πόντους ανά αγώνα.
Το καλοκαίρι του 1998, συμφώνησε με τη Νήαρ Ηστ για τη σεζόν 1998-99, βοηθώντας τον σύλλογο της Καισαριανής να κατακτήσει την έβδομη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος. Την επόμενη χρονιά, επέστρεψε στην Τρίερ, παίζοντας σε 34 αγώνες του γερμανικού πρωταθλήματος και οκτώ αγώνες του κυπέλλου Κόρατς, με μέσους όρους 7,6 πόντων και 4,8 ριμπάουντ.
Οκαρίνα
Η οκαρίνα είναι πνευστό μουσικό όργανο. Μοιάζει με φλογέρα. Η φλογέρα έχει λιγότερες τρύπες για τα δάχτυλά μας. Είναι από μέταλλο ή τερακότα, αλλά και από κόκαλο. Τις τρύπες τις κλείνουμε με τα χέρια μας, είναι μεγάλες και μικρές. Παίζεται σαν φλάουτο.
Χάρτμουτ Όρτμαν
Καριέρα
Από το 2000 ως το 2002 επέστρεψε στη γενέτειρα του, αγωνιζόμενος για την ομάδα της Μπρέμερχαβεν πριν αποσυρθεί από την ενεργό δράση στην ηλικία των 37 ετών. Μετά το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική, δουλεύοντας σε συλλόγους του Λουξεμβούργου.
Οκαρίνα
Κάποιες οκαρίνες έχουν κορδόνι, για να τις κρεμάμε. Είναι ωοειδούς σχήματος. Οι πρώτες οκαρίνες ήταν κοκάλινες.
Χάρτμουτ Όρτμαν
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νήαρ Ηστ‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γερμανικών συλλόγων‎‎ Κατηγορία:Σέντερ
Οκαρίνα
Έχει τρύπες, μεγάλες-μικρές. Είναι ωοειδούς σχήματος και κλείνουμε τις τρύπες με τα δάχτυλά μας.
Η Οκαρίνα ανήκει σε μια ευρύτερη οικογένεια μουσικών οργάνων τα οποία πιστεύεται ότι υπάρχουν για περισσότερα από 12.000 χρόνια. Με το πέρασμα του χρόνου έχουν δημιουργηθεί πολλά είδη της με τη δημοφιλέστερη να είναι η εγκάρσια οκαρίνα, η όποια συνήθως έχει 10 η 12 τρύπες.
Σερ Έκτορ
Στον αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Έκτορ είναι ο πατέρας του Σερ Κέι και ανάδοχος πατέρας του Βασιλιά Αρθούρου. Ο χαρακτήρας του παρουσιάζεται σε κείμενα σχετικά με την εποχή του Αρθούρου και το Άγιο Δισκοπότηρο, καθώς και σε έργα όπως το Le Morte d'Arthur του Τόμας Μάλορι. Στις πηγές αυτές, ο Μέρλιν παίρνει τον Αρθούρο από τους φυσικούς γονείς του, τον βασιλιά Ούθερ Πεντράγκον και την Ιγκρέιν, και αναθέτει την ανατροφή του στον Σερ Έκτορ, που τον μεγαλώνει σαν γιο του μαζί με τον Σερ Κέι, χωρίς να του αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα.
Μετά τον θάνατο του Ούθερ Πεντράγκον, γίνεται στο Λονδίνο διαγωνισμός, όπου συγκεντρώνονται όλοι οι πιθανοί διάδοχοι του θρόνου. Εκεί πηγαίνουν κι ο Σερ Έκτορ με τον Κέι και τον Αρθούρο. Όταν ο πρώτος χάνει το σπαθί του σε έναν αγώνα, ο Αρθούρος υπόσχεται να του βρει άλλο κι έτσι, σύμφωνα με τον θρύλο, βρίσκει σε ένα βράχο το Εξκάλιμπερ και το παίρνει έυκολα. Ο Κέι προσπαθεί να ιδιοποιηθεί την ιστορία, αλλά ο Σερ Έκτορ αναγνωρίζει την αλήθεια κι έτσι είναι ανάμεσα στους πρώτους που χρίζονται Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης.
Κατηγορία:Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Δελτοειδής μυς
Ο δελτοειδής μυς είναι μυς του άνω μέρους του ανθρώπινου κορμού, επάνω από τη διάρθρωση του ώμου. Πήρε το όνομά του από το κεφαλαίο γράμμα δέλτα της ελληνικής αλφαβήτου, με το σχήμα του οποίου μοιάζει. Εκφύεται από την κλείδα, το ακρώμιο και την ωμοπλάτη και καταφύεται στο βραχιόνιο οστό. Με την ενέργειά του προκαλεί απαγωγή του βραχίονα μέχρι την οριζόντια θέση, κάμψη, έσω και έξω στροφή του βραχίονα.
Περιγραφή
Ο δελτοειδής μυς έχει τρεις εκφυτικές μοίρες: την κλειδική μοίρα ή πρόσθια (πρόσθιες ίνες, οι οποίες εκφύονται απο το έξω τριτημόριο της κλείδας), την ακρωμιακή μοίρα ή μεσαία (μεσαίες ίνες, οι οποίες εκφύονται από το έξω χείλος του ακρώμιου) και την ακανθική μοίρα ή οπίσθια, (οπίσθιες ίνες οι οποίες εκφύονται από το κάτω χείλος της ωμοπλατιαίας άκανθας). Η κατάφυση των τριών αυτών εκφυτικών μοιρών είναι στο δελτοειδές φύμα του βραχιονίου που έχει σχήμα V. Ο μυς νευρώνεται από το μασχαλιαίο νεύρο.
Λειτουργία
Ο δελτοειδής μυς με ενέργειά του προκαλεί απαγωγή του βραχίονα μέχρι την οριζόντια θέση (90 μοίρες), στροφή του βραχίονα προς τα μέσα μέσω της ακρωμιακής μοίρας, έκταση και στροφή του βραχίονα προς τα έξω μέσω της ακανθικής μοίρας.
Εκγύμναση
Ο δελτοειδής μυς μπορεί να γυμναστεί μέσω της κολύμβησης, συγκεκριμένα στο κρόουλ ο μυς κινεί τον βραχίονα με κυκλικές κινήσεις από πίσω προς τα εμπρός. Επίσης στους αθλητές της άρσης βαρών, λόγω της απαγωγής που προκαλείται κατά τη φάση της έλξης του βάρους.
Πηγές και Παραπομπές
Κατηγορία:Μυϊκό σύστημα
Κεντρικές Ανατολικές Άλπεις
Οι Κεντρικές Ανατολικές Άλπεις (γερμανικά: Zentralalpen ή Zentrale Ostalpen), γνωστές επίσης και ως Αυστριακές Κεντρικές Άλπεις (Österreichische Zentralalpen) ή απλώς Κεντρικές Άλπεις, περιλαμβάνουν το κύριο μέρος των Ανατολικών Άλπεων στην Αυστρία και τις γειτονικές περιοχές της Ελβετίας, του Λίχτενσταϊν, της Ιταλίας και της Σλοβενίας. Ο όρος «Κεντρικές Άλπεις» είναι πολύ κοινός στη Γεωγραφία της Αυστρίας, καθώς ανταποκρίνεται σε μία από τις επτά μεγάλες γεωγραφικές περιφέρειες της χώρας. Από την άλλη ο όρος «Κεντρικές Ανατολικές Άλπεις» χρησιμοποιείται συνήθως σε συνδυασμό με την ταξινόμηση της Αλπικής Λέσχης για τις Ανατολικές Άλπεις. Οι Κεντρικές Άλπεις συνιστούν το ανατολικό τμήμα του χάσματος των Άλπεων.
Τοποθεσία
Οι Κεντρικές Άλπεις έχουν τις υψηλότερες κορυφές των Ανατολικών Άλπεων και βρίσκονται μεταξύ των Βόρειων ασβεστολιθικών Άλπεων και των Νότιων ασβεστολιθικών Άλπεων, από τις οποίες διαφέρουν ως προς γεωλογική τους σύνθεση.
Βρίσκονται κυρίως στην Αυστρία και περιλαμβάνουν τους πρόποδες των Άλπεων του Μπέργκαμο στη Λίμνη Κόμο, την Οροσειρά Μπερνίνα στo Γκραουμπύντεν, μέρος του Ρήνου στο Λίχτενσταϊν, του Μούρα ποταμού, συμπεριλαμβανομένου του Περάσματος Βέξελ στην αυστριακή Στυρία. Οι κοιλάδες των ποταμών Ιν, Σάλτσαχ και Ενς σηματοδοτούν το βόρειο όριό τους, ενώ ο Δράβος ποταμός το νότιο όριο.
Γεωμορφολογία
Η οροσειρά έχει τις υψηλότερες κορυφές στις Ανατολικές Άλπεις και είναι η πιο χιονισμένη κατά τη διάρκεια του έτους. Στη μεταβατική ζώνη μεταξύ Ανατολικών και Δυτικών Άλπεων οι κορυφές της κυριαρχούν στην περιοχή προς τα δυτικά (Πιτς ντ' Ερ, Πιτς Ροζέτς). Στην περίμετρο εντούτοις υπάρχουν και λιγότερο υψηλές, συχνά και λιγότερο τραχιές οροσειρές, όπως αυτές των Άλπεων Γκούρκταλερ και οι ανατολικές παρυφές.
Οι Ανατολικές Άλπεις είναι χωρισμένες από τις Δυτικές Άλπεις από τη γραμμή της Λίμνης Κωνσταντίας ως τη Λίμνη Κόμο, κατά μήκος της κοιλάδας του Αλπικού Ρήνου και μέσω του Περάσματος Σπλύγκεν.
Γεωλογία
Οι Κεντρικές Άλπεις αποτελούνται κυρίως από γνευσίτη και σχιστόλιθο διαφόρων αυστροαλπινικών καλλυμάτων, με εξαίρεση τα τεκτονικά παράθυρα Χόε Τάουερν και Ένγκαντιν, που συνήθως αποτελούνται από ιουρασικό βράχο και ασβεστόλιθο και κατά τόπους από γρανίτη. Μάζες από αυτόχθονα, κρυστάλλινο βράχο δεν εμφανίζονται στις Κεντρικές Άλπεις, σε αντίθεση με τις Δυτικές Άλπεις.
Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας
Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (αγγ: UNCLOS) είναι διεθνής συμφωνία που θεσπίζει νομικό πλαίσιο για όλες τις θαλάσσιες δραστηριότητες. Από τον Ιούνιο του 2016, 168 χώρες είναι συμβαλλόμενα μέρη.
Η Σύμβαση προέκυψε από την τρίτη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS III), η οποία πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1973 και 1982. Αντικατέστησε τέσσερις συνθήκες της Σύμβασης του 1958 για την Ανοικτή Θάλασσα. Ετέθη σε ισχύ το 1994, έναν χρόνο αφότου η Γουιάνα έγινε το 60ο έθνος που επικύρωσε τη συνθήκη.
Ιστορική αναδρομή
μικρογραφία|400x400εσ|Θαλάσσιες ζώνες: [[Αιγιαλίτιδα ζώνη|χωρικά ύδατα (territorial sea), ΑΟΖ (exclusive economic zone), ανοιχτή θάλασσα (high seas).]] Η Συνθήκη αντικαθιστά την παλαιότερη έννοια «ελευθερίας των θαλασσών», που χρονολογείται από τον 17ο αιώνα. Σύμφωνα με αυτήν την ιδέα, τα εθνικά δικαιώματα περιορίζονταν σε μια συγκεκριμένη ζώνη υδάτων που εκτείνεται από τις ακτές ενός έθνους, συνήθως 3 ναυτικά μίλια (5,6 χλμ.). Όλα τα ύδατα πέρα από τα εθνικά όρια θεωρούνταν διεθνή ύδατα: διαθέσιμα σε όλα τα έθνη, αλλά δεν ανήκαν σε κανένα από αυτά (η αρχή του mare liberum που διακυρήχθηκε από τον Ούγκο Γκρότιους).
Στις αρχές του 20ου αιώνα, ορισμένα έθνη εξέφρασαν την επιθυμία τους να επεκτείνουν τις εθνικές διεκδικήσεις: να συμπεριλάβουν ορυκτούς πόρους, να προστατεύσουν τα αποθέματα ψαριών και να παράσχουν τα μέσα για την επιβολή ελέγχων της ρύπανσης. Χρησιμοποιώντας την αρχή του εθιμικού διεθνούς δικαίου που δίνει το δικαίωμα σε ένα έθνος να προστατεύει τους φυσικούς του πόρους, ο πρόεδρος Χάρι Τρούμαν το 1945 επέκτεινε τον έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών σε όλους τους φυσικούς πόρους της υφαλοκρηπίδας τους. Άλλα έθνη έσπευσαν να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους. Μεταξύ 1946 και 1950, η Χιλή, το Περού και ο Ισημερινός επέκτειναν τα δικαιώματά τους σε απόσταση 200 ναυτικών μιλίων (370 χλμ.) για να καλύψουν τους αλιευτικούς χώρους στο Ρεύμα Χούμπολτ. Άλλα έθνη επέκτειναν τα χωρικά τους ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια (22 χλμ.).
Μέχρι το 1967, μόνο 25 έθνη εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν το παλιό όριο των τριών ναυτικών μιλίων, ενώ 66 έθνη είχαν θέσει εδαφικό όριο 12 ναυτικών μιλίων, και οκτώ είχαν θέσει το όριο 200 ναυτικών μιλίων. Μέχρι τις 15 Ιουλίου 2011, μόνο η Ιορδανία εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί το όριο των 3 μιλίων. Αυτό το όριο χρησιμοποιείται επίσης σε ορισμένα νησιά της Αυστραλίας, σε μια περιοχή του Μπελίζ, σε ορισμένα ιαπωνικά στενά, σε ορισμένες περιοχές της Παπούα Νέα Γουινέα και σε μερικά Βρετανικά Υπερπόντια Εδάφη, όπως το Γιβραλτάρ.
Η Συνθήκη δεν ασχολείται με θέματα εδαφικών διαφορών ή με την επίλυση ζητημάτων κυριαρχίας, καθώς ο τομέας αυτός διέπεται από κανόνες του εθιμικού διεθνούς δικαίου σχετικά με την απόκτηση και την απώλεια εδαφών.
Συμβαλλόμενα μέρη
Η σύμβαση άνοιξε προς υπογραφή στις 10 Δεκεμβρίου 1982 και τέθηκε σε ισχύ στις 16 Νοεμβρίου 1994 με την κατάθεση του 60ού εγγράφου επικύρωσης. Η σύμβαση έχει επικυρωθεί από 168 μέρη, τα οποία περιλαμβάνουν 164 κράτη μέλη του ΟΗΕ, 1 κράτος παρατηρητή του ΟΗΕ (Παλαιστίνη) και δύο συνδεδεμένες χώρες (Νήσοι Κουκ και Νιούε) συν την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ρόλος
Η σημασία της Συνθήκης πηγάζει από το γεγονός ότι συστηματοποιεί και κωδικοποιεί τα πρότυπα και τις αρχές του διεθνούς ναυτικού δικαίου, τα οποία βασίζονται σε αιώνες ναυτιλιακής εμπειρίας και εκφράζονται σε μεγάλο βαθμό στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και τους τρέχοντες κανόνες διεθνούς ναυτικού δικαίου, όπως οι Συμβάσεις της Γενεύης του 1958. Ένα μεγάλο μέρος αυτών των απαιτήσεων ενισχύθηκαν περαιτέρω και επεκτάθηκαν.
Πρώτη Διάσκεψη
Το 1956, τα Ηνωμένα Έθνη πραγματοποίησαν την πρώτη τους Διάσκεψη για το Δίκαιο της Θάλασσας στη Γενεύη της Ελβετίας (UNCLOS I). Η Διάσκεψη κατέληξε σε τέσσερις συνθήκες που συνήφθησαν το 1958:
Αν και η Διάσκεψη θεωρήθηκε επιτυχημένη, άφησε ανοιχτό το σημαντικό ζήτημα του εύρους των χωρικών υδάτων.
Δεύτερη Διάσκεψη
Το 1960, τα Ηνωμένα Έθνη πραγματοποίησαν τη δεύτερη Διάσκεψη για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS IΙ). Ωστόσο, η Διάσκεψη της Γενεύης, διάρκειας έξι εβδομάδων, δεν κατέληξε σε νέες συμφωνίες. Σε γενικές γραμμές, τα αναπτυσσόμενα έθνη και οι χώρες του τρίτου κόσμου συμμετείχαν μόνο ως πελάτες, σύμμαχοι ή εξαρτώμενοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τη Σοβιετική Ένωση, χωρίς καμία σημαντική συνεισφορά από την πλευρά τους.
Περιεχόμενο
μικρογραφία|400x400εσ|Θαλάσσιες ζώνες με βάση το διεθνές δίκαιο. Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας αποτελείται από ένα προοίμιο, 17 μέρη και 9 παραρτήματα.
Μεταξύ άλλων, καλύπτει τα ακόλουθα θέματα για το δίκαιο της θάλασσας: όρια θαλάσσιων ζωνών, αποκλειστική οικονομική ζώνη, υφαλοκρηπίδα και ανοιχτή θάλασσα, δικαιώματα ναυσιπλοΐας και στενά για τη διεθνή ναυσιπλοΐα, αρχιπελαγικά κράτη, ειρήνη και ασφάλεια στους ωκεανούς και τις θάλασσες, διατήρηση και διαχείριση των έμβιων θαλάσσιων πόρων, προστασία και διατήρηση του θαλάσσιου περιβάλλοντος, θαλάσσια επιστημονική έρευνα, και διαδικασίες επίλυσης διαφορών.
Χωρικά ύδατα
Η Σύμβαση ορίζει ότι κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να καθορίσει τα χωρικά του ύδατα μέχρι ενός ορίου που δεν υπερβαίνει τα 12 ναυτικά μίλια, μετρούμενου από τη γραμμή βάσης που καθορίζεται στη Σύμβαση.
Στα πλοία δόθηκε το δικαίωμα αβλαβούς διέλευσης μέσω οποιωνδήποτε χωρικών υδάτων. Ως «αβλαβής διέλευση» ορίζεται από τη σύμβαση η διέλευση μέσα από ύδατα με ταχύ και συνεχή τρόπο, που δεν είναι «επιβλαβής για την ειρήνη, την καλή τάξη ή την ασφάλεια» του παράκτιου κράτους. Το ψάρεμα, η ρύπανση, η πρακτική των όπλων και η κατασκοπεία δεν είναι «αβλαβή», και τα υποβρύχια και άλλα υποθαλάσσια οχήματα πρέπει να πλοηγούνται στην επιφάνεια και να δείχνουν τη σημαία τους. Τα έθνη μπορούν επίσης να αναστείλουν προσωρινά την αβλαβή διέλευση σε συγκεκριμένες περιοχές των χωρικών τους υδάτων, εάν κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο για την προστασία της ασφάλειάς τους.
Όταν οι ακτές δύο κρατών είναι γειτονικές ή αντικριστά, κανένα από αυτά τα κράτη δεν έχει το δικαίωμα, εκτός εάν συμφωνηθεί διαφορετικά, να επεκτείνει τα χωρικά του ύδατα πέρα ​​από μια μέση γραμμή της οποίας τα σημεία απέχουν ίση απόσταση από τα πλησιέστερα σημεία των γραμμών βάσης από τα οποία μετρώνται τα χωρικά ύδατα καθενός από τα εν λόγω κράτη, εκτός εάν λόγω της ύπαρξης ιστορικών δικαιωμάτων ή άλλων ειδικών περιστάσεων, είναι απαραίτητο να οριοθετηθούν τα χωρικά ύδατα και των δύο κρατών με άλλο τρόπο.
Συνορεύουσα ζώνη
Πέρα από το όριο των 12 ναυτικών μιλίων, υπάρχουν άλλα 12 ναυτικά μίλια από τη γραμμή βάσης, η συνορεύουσα ζώνη. Εδώ ένα κράτος μπορεί να συνεχίσει να επιβάλλει νόμους, για την:
Αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ)
Η αποκλειστική οικονομική ζώνη δεν μπορεί να εκτείνεται πέραν των 200 ν.μ. (370 χμ.) από τη γραμμή βάσης. Σε αυτήν την περιοχή, το παράκτιο έθνος έχει τα αποκλειστικά δικαιώματα εκμετάλλευσης όλων των φυσικών πόρων. Σε ειδικές περιστάσεις, ο όρος μπορεί να περιλαμβάνει τα χωρικά ύδατα και ακόμη και την υφαλοκρηπίδα. Πιο συγκεκριμένα, στην ΑΟΖ, το παράκτιο κράτος διαθέτει:
Η ΑΟΖ εισήχθηση για να σταματήσουν οι ολοένα και πιο έντονες συγκρούσεις για τα αλιευτικά δικαιώματα, αλλά και για τη δυνατότητα εξόρυξης του πετρελαίου. Από το 1947 που πέτυχε η υπεράκτια τοποθέτηση πλατφόρμας πετρελαίου στον Κόλπο του Μεξικού, η οποία επαναλήφθηκε σύντομα σε άλλα μέρη του κόσμου, μέχρι το 1970 ήταν τεχνικά εφικτό να λειτουργήσει σε ύδατα βάθους 4.000 μέτρων. Τα ξένα κράτη έχουν την ελευθερία ναυσιπλοΐας και υπερπτήσεων πάνω από την ΑΟΖ, με την επιφύλαξη των κανονισμών των παράκτιων κρατών. Τα ξένα κράτη μπορούν επίσης να τοποθετήσουν υποθαλάσσιους σωλήνες και καλώδια.
Υφαλοκρηπίδα
μικρογραφία|400x400εσ|Απεικόνιση της υφαλοκρηπίδας. μικρογραφία|280x280εσ|Διάγραμμα της υφαλοκρηπίδας και της κλίσης στις νοτιοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες που οδηγούν στον πυθμένα του ωκεανού. Η υφαλοκρηπίδα είναι η φυσική προέκταση μιας ηπείρου, η οποία καλύπτεται κατά τη διάρκεια μεσοπαγετώνων περιόδων όπως η σημερινή εποχή από σχετικά ρηχές θάλασσες και κόλπους. Ξεκινάει από την ακτή και συνήθως καταλήγει σε ένα σημείο στην περιοχή της αυξανόμενης κλίσης. Ο βυθός πίσω από αυτή την κλίση είναι το υφαλοπρανές. Πίσω από το υφαλοπρανές βρίσκεται το ηπειρωτικό ανύψωμα, που καταλήγει να ενώνεται με τον βαθύ βυθό, την αβυσσαλέα πεδιάδα.
Σύμφωνα με τη Σύμβαση, η υφαλοκρηπίδα ενός παράκτιου κράτους περιλαμβάνει την κοίτη και το υπέδαφος των υποθαλάσσιων περιοχών που εκτείνονται πέρα ​​από τα χωρικά ύδατά του και σε όλη τη φυσική επέκταση της επικράτειάς του μέχρι το εξωτερικό άκρο του ηπειρωτικού περιθωρίου ή μέχρι μια απόσταση των 200 ν.μ. από τη γραμμή βάσης, στην περίπτωση όπου το εξωτερικό άκρο της ηπείρου δεν φτάνει σε αυτή την απόσταση. Με τη σειρά του, το ηπειρωτικό περιθώριο περιλαμβάνει τη βυθισμένη επιμήκυνση της ηπειρωτικής μάζας του παράκτιου κράτους και αποτελείται από την κοίτη και το υπέδαφος της υφαλοκρηπίδας, το υφαλοπρανές και το ηπειρωτικό ανύψωμα. Δεν περιλαμβάνει τον βαθύ ωκεάνιο πυθμένα με τις ωκεάνιες κορυφογραμμές του ή το υπέδαφός του.
Η υφαλοκρηπίδα ενός κράτους μπορεί να υπερβαίνει τα 200 ν.μ. μέχρι να τελειώσει η φυσική παράταση. Ωστόσο, δεν μπορεί ποτέ να υπερβαίνει τα 350 ν.μ. (650 χλμ.) από τη γραμμή βάσης, ούτε μπορεί να υπερβαίνει τα 100 ν.μ. (190 χλμ) πέρα από το ισοβαθές των 2.500 μέτρων (η γραμμή που συνδέει το βάθος των 2 500 μ). Τα παράκτια κράτη έχουν το δικαίωμα να συλλέγουν ορυκτά και μη έμβια υλικά στο υπέδαφος της υφαλοκρηπίδας τους, με τον αποκλεισμό άλλων κρατών. Τα παράκτια κράτη έχουν επίσης αποκλειστικό έλεγχο στους έμβιους πόρους που είναι «συνδεδεμένοι» στην υφαλοκρηπίδα, αλλά όχι σε πλάσματα που ζουν στη στήλη του νερού πέρα από την αποκλειστική οικονομική ζώνη.
Άλλα θέματα
Η Σύμβαση, μεταξύ άλλων θεμάτων, καθιερώνει έναν ορισμό για το αρχιπελαγικό κράτος και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να καθορίσει τα όριά του.
Θεσπίζει γενικές υποχρεώσεις για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος και την ελευθερία της επιστημονικής έρευνας στην ανοιχτή θάλασσα. Δημιουργεί επίσης ένα καινοτόμο νομικό καθεστώς για την οργάνωση και τον έλεγχο των δραστηριοτήτων στον βυθό της θάλασσας και στον πυθμένα του ωκεανού και στο υπέδαφός του εκτός των ορίων της εθνικής δικαιοδοσίας (τομέας που ονομάζεται Ζώνη), που ανακηρύχθηκε κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας (η Ζώνη και οι πόροι της) και για την οποία είναι αρμόδια η Διεθνής Αρχή των Θαλάσσιων Βυθών, ιδίως με σκοπό τη διαχείριση των πόρων της.
Αναγνωρίζει τα περίκλειστα κράτη, δηλαδή τα κράτη που δεν έχουν θαλάσσια ακτή, το δικαίωμα πρόσβασης από και προς τη θάλασσα, χωρίς να υπόκεινται σε δασμούς, φόρους ή άλλες επιβαρύνσεις από τα κράτη διέλευσης, με εξαίρεση τα τέλη που επιβάλλονται για συγκεκριμένες υπηρεσίες που παρέχονται σε σχέση με αυτές τις μετακινήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης Κατηγορία:Θαλάσσια σύνορα
ΑΕΝ Αγίου Γεωργίου Βρυσούλλων-Αχερίτου
Η Αθλητική Ένωση Νέων Αγίου Γεωργίου Βρυσούλλων-Αχερίτου (ή η ΑΕΝ) είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τον Άγιο Γεώργιο Αχερίτου και τις Βρυσούλλες (οικισμοί των προσφύγων της Αχερίτου) της επαρχίας Αμμοχώστου. Ιδρύθηκε το 2004. Χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μαύρο.
Ιστορία
Η ΑΕΝ ιδρύθηκε το 2004 από την ενοποίηση του Όλυμπου Αχερίτου και της Δυναμό Αχερίτου. Συμμετείχε αρχικά στις διοργανώσεις της ΠΟΕΠΑ και μετέπειτα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αμμοχώστου Λάρνακας (ΠΟΑΛ). Το 2012 κατέκτησε το πρωτάθλημα ένταξης 2012, κερδίζοντας την ένταξη της στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας. Στην πρώτη της συμμετοχή, την περίοδο 2012-13, τερμάτισε στην προτελευταία θέση και επέστρεψε στις διοργανώσεις της ΠΟΑΛ. Το 2014 κατέκτησε και πάλι το πρωτάθλημα ένταξης 2014 και εντάχθηκε και πάλι στην ΚΟΠ ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας.
Στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας 2014-15 τερμάτισε στην έκτη θέση. Όπως είχε προαποφασιστεί, η περίοδος αυτή ήταν η τελευταία για τη Δ΄ κατηγορία. Οι ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 6 έως 14 εντάχθηκαν στη νεοϊδρυθείσα Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2015-16. Την περίοδο αυτή τερμάτισε στην τρίτη θέση και προβιβάστηκε στην Γ΄ κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Αμμοχώστου Κατηγορία:Αχερίτου
Χοσέ Λουίς Αρίλλα
Ο Χοσέ Λουίς Αρίλλα ι Λόπεθ (λατινικό αλφάβητο : Josep Lluís Arilla i López), γεννημένος στη Βαρκελώνη στις 5 Μαρτίου 1941, ήταν Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Αδελφός του ήταν ο Αλμπέρτο Αρίλλα.
Στο πρωτάθλημα Ισπανίας ήταν φιναλίστ στο μονό το 1967, νικητής στο διπλό το 1959, 1962, 1963, 1966, και το 1967, στο μεικτό ήταν νικητής το 1969.
Με την Ισπανία έχει αγωνιστεί στο κύπελλο Ντέιβις σε 10 διοργανώσεις από το 1959 έως το 1969 με ρεκόρ 21 νίκες και 19 ήττες, ήταν φιναλίστ με την εθνική το 1965 και το 1967. Το 1960 ήταν φιναλίστ στο διπλό του Γαλλικού όπεν με συμπαίκτη τον Αντρές Χιμένο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Λογότυπο της Βικιπαίδειας
μικρογραφία|Το σημερινό λογότυπο της [[Ελληνική Βικιπαίδεια|ελληνόφωνης Βικιπαίδειας]] Το λογότυπο της Βικιπαίδειας είναι μια ημιτελής σφαίρα κατασκευασμένη από κομμάτια παζλ (μερικά κομμάτια από την κορυφή απουσιάζουν) με γλύφους από πολλά και διαφορετικά συστήματα γραφής. Στην ελληνόφωνη έκδοση της Βικιπαίδεια, κάτω από τη σφαίρα αναγράφεται το λεκτικό σήμα «Βικιπαίδεια» και από κάτω το κείμενο «Η ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια», σε γραμματοσειρά Linux Libertine.
Στις 24 Οκτωβρίου 2014, το Ίδρυμα Wikimedia κυκλοφόρησε το λογότυπο μαζί με όλα τα άλλα λογότυπα που ανήκουν στο Ίδρυμα με την άδεια Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0.
Στις 29 Σεπτεμβρίου 2017, το λογότυπο της Βικιπαίδειας βυθίστηκε στο βυθό της λίμνης Σεβάν της Αρμενίας χάρη στις κοινές προσπάθειες της Wikimedia Αρμενίας και του συλλόγου ArmDiving. Το λογότυπο είναι μια ημιτελής σφαίρα από κομμάτια παζλ με σύμβολα (συμπεριλαμβανομένου του αρμενικού γράμματος "v") από διάφορα αλφάβητα γραμμένα πάνω τους. Το λογότυπο ύψους 2 μέτρων και πλάτους 2 μέτρων (το μεγαλύτερο στον κόσμο) κατασκευάστηκε στην Αρμενία για την ετήσια συνάντηση των χρηστών του Wikimedia στη Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Η χώρα φιλοξένησε την συνάντηση του 2016, στο Ντιλιτζάν.
Σχεδιασμός
εναλλ.=|μικρογραφία|Μια υδρόγειος στο γραφείο του Wikimedia. εναλλ.=|μικρογραφία|Όλοι οι γλύφοι του λογοτύπου Κάθε κομμάτι φέρει ένα γλύφο (ένα γράμμα ή άλλο χαρακτήρα) ή γλύφους, συμβολίζοντας την πολυγλωσσία της Βικιπαίδειας. Όπως και με το λατινικό γράμμα "W", οι άλλοι γλύφοι στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ο πρώτος γλύφος ή γλύφοι του ονόματος "Βικιπαίδεια" όπως αποδίδεται στη γλώσσα αυτή. Είναι οι εξής:
Ο άδειος χώρος στην κορυφή εκπροσωπεί την ανολοκλήρωτη φύση του εγχειρήματος, τα άρθρα και τις γλώσσες που πρέπει να προστεθούν. εναλλ.=|μικρογραφία|Το λογότυπο της Βικιπαίδειας από το 2003 έως το 2010
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βικιπαίδεια
Στέφανος Ράντοσλαβ
Ήταν γιος του Στέφανου του Πρωτόστεπτου από την πρώτη σύζυγό του Ευδοκία Αγγελίνα. παππούδες και γιαγιάδες του ήταν ο Αλέξιος Γ´ Άγγελος βυζαντινός αυτοκράτορας και της Ευφροσύνης Δούκαινας Καματηρά. Αδέλφια του ήταν ο Στέφανος Βλάντισλαβ μετέπειτα βασιλιάς της Σερβίας, ο Σάββας Β΄ αρχιεπίσκοπος Σερβίας και η Κομνηνή αρχόντισσα της Κρούγια και του Ελμπασάν.
Σύμφωνα με το "The Realm of the Slavs" (1601) του Μαύρο Ορμπιν (Mavro Orbin) ο Στέφανος Ράντοσλαβ υπηρέτησε αρχικά ως κυβερνήτης της Ζαχλουμίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα του. Σύμφωνα με αυτό ο Στέφανος έγινε ζουπάνος της Ζαχλουμίας όταν ο ηγεμόνας της έγινε ο Αντρέας που ήταν ανήλικος και οι Νεμάνια πέρασαν υπό την εξουσία τους μεγάλο τμήμα της Ζαχλουμίας. Αλλού αναφέρει τον Στέφανο Ράντοσλαβ ως κυβερνήτη του Πριγκιπάτου της Ζέτας. Σε έναν χάρτη που χρονολογείται από το 1222 ή το 1228, ο Ράντοσλαβ εμφανίζεται ως συν-ιδρυτής της μονής Ζίτσα με τον πατέρα του.
Όταν ο πατέρας του πέθανε το 1227 ο Ράντοσλαβος οποίος ήταν ο πρωτότοκος γιος τον έγινε βασιλιάς, στέφθηκε στη μονή της Ζίτσας από τον Αρχιεπίσκοπο Σάββα. Σύμφωνα με τον βιογράφο και μοναχός Θεοδόσιο ο Ράντοσλαβ ήταν ένας καλός κυβερνήτης στην αρχή, αλλά στη συνέχεια και κάτω από την επιρροή της συζύγου του, που ήταν η κόρη του Θεοδώρου της Θεσσαλονίκης και της Ηπείρου (1216-1230). Ο Ράντοσλαβ έχασε τον θρόνο με την υποστήριξη των σέρβων ευγενών προς όφελος του αδελφού του Στέφανου Βλάντισλαβ κι εγκατέλειψε τη χώρα ανάμεσα 1 Σεπτεμβρίου του 1233 και 4 Φεβρουαρίου 1234, δεν ήταν σε θέση να ανακτήσει ξανά το βασίλειο, αλλά τελικά επέστρεψε ως μοναχός. Ο Ράντοσλαβ κατέφυγε στο Ντουμπρόβνικ (1233) με τη σύζυγό του, και υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Ράντοσλαβ είχε οργανώσει κάποιες ενέργειες εναντίον του αδελφού του Βλάντισλαβ και ότι πίστευε ότι θα μπορέσει να επιστρέψει στο θρόνο. Για το λόγο αυτό ο Βλάντισλαβ άρχισε να απειλεί τη Ραγκούσα, η οποία στράφηκε στους Βόσνιους Μπάνους για βοήθεια.
Ο Ράντοσλαβ με τη βοήθεια του θείου του αρχιεπίσκοπου Σάββα πήρε μοναστικούς όρκους μαζί με τη γυναίκα του κι επέστρεψαν στη Σερβία ως μοναχοί. Ο Ράντοσλαβ και η σύζυγος του Άννα αποσύρθηκε σε μοναστήρι, το μοναστικό όνομα του ήταν Ιωάννης. Δεν υπάρχει καμία αναφορά για αυτόν μετά από 1235. Ο χρόνος και οι συνθήκες του θανάτου του είναι άγνωστα.
Ο Ράνροσλαβ ήταν αρχικά παντρεμένος και με τη Θεοδώρα Κομνηνή Δούκαινα, κόρη του Μιχαήλ Α΄ Κομνηνού Δούκα ηγεμόνα της Ηπείρου. Και οι δύο από τις συζύγους του ήταν μέλη της οικογένειας Μελισσηνού. Ο Ράντοσλαβ θα παντρευτεί την Άννα Δούκαινα Αγγελίνα το 1219 ή 1220. Ήταν κόρη του Θεόδωρου Κομνηνού Δούκα και της Μαρίας Πετραλείφαινας. Απο κάποιες πηγές αναφέρεται ότι απέκτησαν ένα παιδί χωρίς άλλα στοιχεία.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σερβίας Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Ζαχλουμία Κατηγορία:Σέρβοι ελληνικής καταγωγής
Aérospatiale Puma
thumb|right|300px|Aérospatiale Puma της Πορτογαλικής Αεροπορίας Το Aérospatiale SA 330 Puma είναι ένα δικινητήριο ελικόπτερο γενικής χρήσης μέσης μεταφορικής ικανότητας, σχεδιασμένο από την Γαλλική Aérospatiale.
Εξέλιξη
Το 1967 το Puma επιλέγει και από την Βρετανική Αεροπορία, στην οποία πήρε το όνομα Puma HC Mk.1. Αποτέλεσμα αυτής της επιλογής ήταν η συμφωνία μεταξύ της Aerospatiale και της Βρετανικής Westland Helicopters για κοινή παρασκευή του ελικοπτέρου.
Το πρώτο από τα δύο πρωτότυπα Puma πέταξε στις 15 Απριλίου 1965. Κατασκευάστηκαν επίσης έξι μοντέλα προπαρασκευής, το τελευταίο από τα οποία πέταξε στις 30 Ιουλίου 1968.
Το πρώτο SA 330 Puma παραγωγής πέταξε τον Σεπτέμβριο του 1968. Δύο χρόνια αργότερα, το 1970, η Sud Aviation συγχωνεύτηκε με την Nord Aviation και την SÉREB για να σχηματιστεί η Aérospatiale, παρόλο που το ελικόπτερο διατήρησε τα αρχικά «SA» (από το «Sud Aviation»). Στις 25 Απριλίου 1978 το SA 330J Puma έγινε το πρώτο ελικόπτερο εκτός της, τότε, Σοβιετικής Ένωσης που πιστοποιήθηκε για επιχειρήσεις παντός καιρού, ακόμα και σε συνθήκες πάγετού.
Η παραγωγή του Puma τερματίστηκε το 1987, έχοντας πωληθεί συνολικά 697 ελικόπτερα. Αντικαταστάτης του Puma είναι το βελτιωμένο Eurocopter Super Puma.
Στρατιωτικοί χρήστες
thumb|right|300px|Aérospatiale Puma της [[Ισπανία|Ισπανικής Αεροπορίας]] thumb|right|300px|Σχέδιο τριών όψεων του Aérospatiale Puma
Πολιτικοί χρήστες
Το Puma χρησιμοποιείται από πολλούς πολιτικούς χρήστες σε ρόλους μεταφοράς προσωπικού, μεταφοράς φορτίου και έρευνας και διάσωσης.
Σχετικές Εξελίξεις
thumb|right|300px|Aérospatiale Puma της [[Γαλλία|Γαλλικής Αεροπορίας]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
SA 330 SA 330 SA 330 SA 330
Αμερίας ο Μακεδών
Ο Αμερίας ο Μακεδών (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν Έλληνας λεξικογράφος με καταγωγή από την Μακεδονία. Είναι κυρίως γνωστός για την σύνταξη του λεξικού με τίτλο Γλῶσσαι όπου γίνεται η ερμηνεία σπανίων λέξεων, ενώ επίσης υπήρξε ο συγγραφέας του έργου Ῥιζοτομικός το οποίο αποτελεί μια ετυμολογική πραγματεία και περιέχει πολλούς όρους σχετικά με τη βοτανική και τη μαγειρική. Τα έργα του έχουν διασωθεί μέσω των γραπτών του Ησυχίου του Αλεξανδρινού και του Αθήναιου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γραμματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες βοτανολόγοι
Εκλογές στην Ονδούρα
Γενικές εκλογές 2005
Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές πριν το πραξικόπημα του 2009 διεξήχθησαν την ίδια ημέρα με τις προεδρικές εκλογές, στις 27 Νοεμβρίου του 2005. Το Φιλελεύθερο Κόμμα (PL) κέρδισε 62 έδρες και το Εθνικό Κόμμα της Ονδούρας (PN) κέρδισε 55.
Γενικές εκλογές 2009
Οι επόμενες εκλογές διεξήχθησαν στις 29 Νοεμβρίου 2009. Ο συντηρητικός επιχειρηματίας της αντιπολίτευσης, Πορφίριο Λόμπο, γνωστότερος με το όνομα Πέπε Λόμπο, αναδείχθηκε νικητής των προεδρικών εκλογών με ποσοστό 52% έναντι 34,4% για τον Έλβιν Σάντος.
Γενικές εκλογές 2013
Στις γενικές εκλογές που έγιναν στις 24 Νοεμβρίου 2013 εξελέγη ο νέος πρόεδρος της Ονδούρας, η θητεία του οποίου διαρκεί 4 χρόνια. Επίσης, διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές για την ανάδειξη 128 μελών του Εθνικού Κογκρέσου και δημοτικές εκλογές, για την εκλογή 298 δημάρχων, αντιδημάρχων και δημοτικών συμβούλων. Τέλος εξελέγησαν 20 αντιπρόσωποι στο Κοινοβούλιο της Κεντρικής Αμερικής.
Δεδομένου ότι στην Ονδούρα τις τελευταίες δεκαετίες εναλλάσσονται στην εξουσία δύο μεγάλα κόμματα, το Εθνικό Κόμμα και το Φιλελεύθερο Κόμμα. Η εκλογή αυτή είναι η πρώτη στην ιστορία της Ονδούρας όπου και άλλα κόμματα έχουν την ευκαιρία να κερδίσουν την προεδρία ή τουλάχιστον να κερδίσουν σημαντική εκπροσώπηση στο Κογκρέσο.
Ο Χουάν Ορλάντο Ερνάντες από το Εθνικό Κόμμα της Ονδούρας κέρδισε 36,68% έναντι 28,80% για την υποψήφια της αριστερής αντιπολίτευσης Σιομάρα Κάστρο (συζύγου του ανατραπέντος προέδρου Μανουέλ Σελάγια) και ανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών, παρότι στην αρχή οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι ισχυρίστηκαν ότι ήταν νικητές. Ωστόσο οι Κάστρο και Νασράλα αμφισβήτησαν τα αποτελέσματα, και ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαντούρο κατηγόρησε τις ΗΠΑ για "ανάμειξη στα εσωτερικά των Ονδουρανών." Η Κάστρο κάλεσε τους υποστηρικτές της σε διαδήλωση διαμαρτυρίας για τις εκλογές, στις 30 Νοεμβρίου.
Σύμφωνα με το Κογκρέσο της Βόρειας Αμερικής για τη Λατινική Αμερική, "οι εκλογές έβριθαν παρατυπιών και βίαιων παρενοχλήσεων, με την απειλή να βυθίσουν τη χώρα σε μεγαλύτερη πολιτική κρίση."
Πρόεδρος
Προσωρινά αποτελέσματα.
Σφήκα
Η σφήκα είναι έντομο, υμενόπτερο (Hymenoptera), απόκριτο (Apocrita) και κεντροφόρο. Οι σφήκες έχουν ελάχιστο τρίχωμα και είναι πολύ έντονα χρωματισμένες. Μοιάζουν πάνοπλες συγκριτικά με τις μέλισσες και είναι κυνηγοί άλλων εντόμων, μεταξύ αυτών και των μελισσών. Η σφήκα, σε αντίθεση με την μέλισσα, επιβιώνει μετά από ένα τσίμπημα.
Κάνουν κι αυτές κοινωνίες αλλά κατά πολύ μικρότερες. Οι φωλιές τους μοιάζουν ως προς τα εξάγωνα κελιά αλλά είναι γκρίζες και θυμίζουν χαρτόνι.
Χτίζονται σε απρόβλεπτες θέσεις, ακόμα και εντελώς κατακόρυφα, και ανάλογα το είδος των σφηκών διαφέρουν σε σχήμα. Δεν είναι απαραίτητα επιθετικά έντομα, αλλά επειδή οι επαφές τους με τον άνθρωπο είναι πιο συχνές από ότι του ανθρώπου με τις μέλισσες (εκτός βέβαια από τους μελισσοκόμους), τα τσιμπήματα είναι και αυτά πιο συχνά.
Χαρακτηριστικά
Τα ακόλουθα χαρακτηριστικά είναι παρόντα στις περισσότερες σφήκες:
Βιολογία
Στις σφήκες, όπως σε άλλα υμενόπτερα, τα φύλα είναι σημαντικά γενετικά διαφορετικά. Ανατομικά υπάρχει επίσης παραλλαγή μεταξύ των διαφορετικών ειδών σφήκας. Όπως όλα τα έντομα, οι σφήκες έχουν σκληρό εξωσκελετό, που καλύπτει τρία μέρη: κεφάλι, μετάσωμα και μεσόσωμα. Οι σφήκες έχουν επίσης μια συνδετική περιοχή, που ενώνει τα πρώτα και τα δεύτερα τμήματα του μεσοσώματος, γνωστού ως μίσχος.
Όπως όλα τα έντομα, οι σφήκες έχουν τρία ζεύγη ποδιών. Εκτός από τα σύνθετα μάτια τους, οι σφήκες διαθέτουν επίσης μάτια, που βρίσκονται σε έναν τριγωνικό σχηματισμό ακριβώς προς τα εμπρός της περιοχής του κεφαλιού.
Μοναχικές σφήκες
Οι συνήθειες των μοναχικών σφηκών είναι διαφορετικές από αυτές των κοινωνικών σφηκών. Άλλες κατασκευάζουν τις φωλιές τους στις πλευρές των τοίχων, ενώ άλλες σε κλαδιά δέντρων και σε λαγούμια, φτιαγμένα από χώμα και χαλίκια, που εμποδίζουν την είσοδο στα αρπακτικά ζώα και τη φθορά της φωλιάς από τα φυσικά στοιχεία. Οι περισσότερες μοναχικές σφήκες δεν χτίζουν καθόλου φωλιές και προτιμούν το φυσικό καταφύγιο.
Δείτε επίσης
Σφηκα
frr:Echt wespen Ose Vespula 말벌상과 Wespen Tsísʼnáłtsooí Osa Оса (инсект)
Ιερά Μονή Αγίας Μαρίνας Λοκρίδας Φθιώτιδας
Η Ιερά Μονή Ἁγίας Μαρίνης ή Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ἁγίας Μαρίνης βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε απόσταση 12 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Κάτω Τιθορέα. Είναι κτισμένη στις βορειοανατολικές πλαγιές του Παρνασσού σε υψόμετρο 720 μέτρων και έχει τα γνωρίσματα οχύρωσης των μεταβυζαντινών χρόνων.
Ιστορία
Αν και δεν προσδιορίζεται η χρονολογία ίδρυσής της, η αρχαιολογική υπηρεσία έχει συμπεράνει ότι το 1708 έγινε γενική επισκευή και συμπλήρωση της οχυρώσεως. Το καθολικό της Μονής είναι ρυθμού βασιλικής, η εικονογράφησή του είναι τεχνοτροπίας μεταβυζαντινής εποχής από λαϊκούς ζωγράφους. Στα τείχη της μονής υπάρχει εντοιχισμένος σταυρός με την εγχάρακτη επιγραφή "Εκτίσθη ο Ναός έτους ΑΞΗ" που μαρτυρά ότι ανήκε σε παλιό Σταυροπήγειο το οποίο στη συνέχεια εντοιχίσθηκε. Σε έγγραφα των Γενικών Αρχείων του Κράτους αναφέρονται πληροφορίες για την οικονομική κατάσταση της μονής την περίοδο ακμής της και για τη συμμετοχή της στα χρόνια της τουρκοκρατίας και της επανάστασης του 1821. Με διάταγμα του 1833, μετά την απελευθέρωση, η περιουσία της περιήλθε στο Ελληνικό κράτος.
Η μονή το 1980 ανακαινίσθηκε και έκτοτε λειτουργεί ως γυναικείο μοναστήρι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Παναγίας. Εορτάζει στις 15 και 23 Αυγούστου. Το 1984 με την ΥΑ ΥΠΠΕ/ΑΡΧ/Β1/Φ32/71571/2171 π.ε./4-1-1984 - ΦΕΚ 220/Β/10-4-1984 χαρακτηρίστηκε ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 μαζί με την Αγία Μαρίνα καταγράφονται στην τοπική κοινότητα Αγίας Μαρίνας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τιθορέας του Δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας και έχει ως πληθυσμό 1 μοναχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Φθιώτιδα
Κατάλογος δήμων της Κυπριακής Δημοκρατίας
Ο Κατάλογος δήμων της Κυπριακής Δημοκρατίας περιλαμβάνει όλους τους δήμους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία έχει 39 δήμους οι οποίοι λειτουργούν με βάση τον περί Δήμο νόμο του 1985. Ωστόσο, υπήρχαν δήμοι και πριν το 1985, οι οποίοι εξακολουθούν να υφίστανται.
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση εννέα δήμων της Κύπρου καταλήφθηκε από τον τουρκικό στρατό. Λόγω αυτού, οι δήμοι αυτοί δεν ασκούν πλέον τις συνηθισμένες δημοτικές εξουσίες και αρμοδιότητες. Ωστόσο, διατηρούν τη νομική τους υπόσταση και έχουν την έδρα τους στις περιοχές που ελέγχονται από την Κυπριακή Δημοκρατία.
Στον πιο κάτω πίνακα παρουσιάζονται οι δήμοι της Κυπριακής Δημοκρατίας. Παρουσιάζονται πληροφορίες για την επαρχία στην οποία ανήκουν, την ημερομηνία ίδρυσης τους, τον πληθυσμό τους σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, την επιφάνεια που καλύπτουν και τον δήμαρχο. Για τους κατεχόμενους δήμους, οι οποίοι δεν ελέγχονται από την Κυπριακή Δημοκρατία και ως εκ τούτου δεν μπορεί να πραγματοποιήσει απογραφή πληθυσμού στη διοικητική τους έκταση, δεν παρουσιάζεται πληθυσμός.
Παραπομπές
Δημοι  Κυπρος
Αλίκη της Αντιόχειας
Η Αλίκη της Αντιόχειας ήταν πριγκίπισσα της Αντιόχειας μέσω του γάμου της με τον πρίγκηπα Βοημούνδο Β'. Ήταν δεύτερη κόρη του βασιλιά των Ιεροσολύμων Βαλδουίνου Β΄ των Ρετέλ και της Μορφίας της Μελιτηνής. Ο πατέρας της βασιλιάς Βαλδουίνος Β' έγινε αντιβασιλιάς της Αντιόχειας μετά την νίκη του στην μάχη του Μπαλάτ (1119). Το 1126, ο 18χρονος Βοϊμούνδος, γιος του Βοιμούνδου Α', πρώτου πρίγκηπα της Αντιόχειας, έφτασε προκειμένου να διεκδικήσει τα δικαιώματα του στην διαδοχή του δουκάτου. Ο Βοϊμούνδος για να συνεχίσει να κυβερνάει το δουκάτο αναγκάστηκε να παντρευτεί την Αλίκη σύμφωνα με παλιότερη συμφωνία.
Απώλεια του πριγκιπάτου από τον Φούλκωνα
Ο Βαλδουίνος Β΄ απεβίωσε την ίδια χρονιά, αφήνοντας τον θρόνο των Ιεροσολύμων στην πρώτη κόρη του Μελισσάνθη και τον σύζυγό της Φούλκωνα Ε΄ κόμη του Ανζού. Ο Ζοσλέν Α΄ επίσης απεβίωσε λίγο αργότερα και η Αλίκη επιχείρησε να ανακαταλάβει το πριγκιπάτο της Αντιόχειας. Οι ευγενείς της πόλης κάλεσαν τον Φούλκωνα για βοήθεια και η Αλίκη συμμάχησε εσπευσμένα εναντίον του με δύο Σταυροφορικά κρατίδια, τον Πονς της Τρίπολης και τον Ζοσλέν Β΄ της Έδεσσας, γιο του Ζοσλέν Α΄. Πράγματι ο Πονς δεν επέτρεψε στον Φούλκωνα να περάσει μέσω της Τρίπολης στον δρόμο του για την Αντιόχεια, αναγκάζοντάς τον να πάει με πλοία. Ο Πονς και ο Ζοσλέν Β΄ κατά βάθος φοβόντουσαν τη δύναμη του Φούλκωνα, όπως και τις πιθανότητες που είχε να δωροδοκήσει την Αλίκη.
Μετά από μία σύντομη μάχη στο Ρούγκεν έκλεισαν ειρήνη μαζί του και ο Φούλκων ανέλαβε ξανά την αντιβασιλεία της Αντιόχειας. Το 1135 η Αλίκη αποπειράθηκε εκ νέου να καταλάβει την πόλη, συμμαχώντας με τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα, παντρεύοντας την κόρη της με τον διάδοχο του θρόνου της Ρωμανίας Μανουήλ Α΄ Κομνηνό. Οι ευγενείς αντέδρασαν έντονα στην προσπάθεια της αυτή, καθώς αντιπαθούσαν τους Ρωμαίους, και κάλεσαν τον Ραϋμόνδο του Πουατιέ να νυμφευτεί τη μικρή Κωνσταντία.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Βοημούνδο Β΄ των Ωτβίλ πρίγκιπα της Αντιόχειας και είχε τέκνο: Τα πρώτα τρία τέκνα είναι από τον πρώτο της γάμο. Ο Βαλδουίνος είναι από τον 1ο (κατά τον Στήβεν Ράνσιμαν) ή τον 2ο (κατά τον Μπέρναρντ Χάμιλτον). Η Αγνή είναι από τον 2ο γάμο της.
Μάχη του Μαλογιαροσλάβετς
Η μάχη του Μαλογιαροσλάβετς διεξήχθη στις 24 Οκτωβρίου του 1812 ανάμεσα στους Ρώσσους υπό τη διοίκηση του Μιχαήλ Ιλλαριόνοβιτς Κουτούζοφ και μέρος του γαλλικού Σώματος Στρατού (ΣΣ) του στρατηγού Ευγένιου ντε Μπωαρναί (Eugène de Beauharnais), θετού γιου του Ναπολέοντα, υπό την ηγεσία του στρατηγού Αλεξίς Ζοζέφ Ντελζόν (Alexis Joseph Delzons), που αριθμούσε 20.000 στρατιώτες.
Η μάχη
Οι Ρώσσοι μπήκαν στην πόλη του Μαλογιαροσλάβετς από το νότο και σύντομα ανακάλυψαν πως οι Γάλλοι είχαν ήδη καταλάβει και οργανώσει ένα προγεφύρωμα. Οι αντίπαλοι αντάλλαξαν επίμονα πυρά με αποτέλεσμα μια σφοδρή μάχη στην οποία η πόλη άλλαξε κάτοχο πέντε φορές, με τελικούς νικητές τους Γάλλους. Σύντομα όμως έφθασε ο στρατηγός Ραγέφσκι με 10.000 Ρώσσους, οι οποίοι ανακατέλαβαν για ακόμη μια φορά την πόλη, αλλά απέτυχαν να κυριεύσουν το γαλλικό προγεφύρωμα. Ο Ευγένιος ντε Μπωαρναί έστειλε στη μάχη τη 15η Ιταλική Μεραρχία υπό τον Υπουργό Πολέμου του Βασιλείου της Ιταλίας, Ντομένικο Πίνο, και μέχρι το βράδυ οι δυνάμεις του είχαν απωθήσει και πάλι τους Ρώσσους.
Κατά τη διάρκεια της σκληρής σύγκρουσης η πόλη ανακαταλήφθηκε άλλες τρεις φορές από τους αντιπάλους. Στις συγκρούσεις που έγιναν στο Μαλογιαροσλάβετς αναφέρθηκε ότι οι Γάλλοι και συγκεκριμένα η Ιταλική Βασιλική Φρουρά υπό τον ντε Μπωαρναί "πολέμησαν σαν λιοντάρια", και η συγκεκριμένη μάχη έμεινε στην ιστορία ως "Η μάχη των Ιταλών". Τη νύχτα, όταν η μάχη είχε λάβει τέλος, κατέφθασε ο στρατάρχης Κουτούζοφ ο οποίος αποφάσισε να μην ρισκάρει μια σημαντική εμπλοκή με τη Μεγάλη Στρατιά την επόμενη ημέρα, αλλά να υποχωρήσει και να ξεκινήσει τη δημιουργία μιας αμυντικής γραμμής στο δρόμο προς την Καλούγκα. Οι Γάλλοι και οι σύμμαχοί τους Ιταλοί είχαν κερδίσει μια τακτική νίκη, αλλά ο Ναπολέων συνειδητοποίησε πως η γραμμή της υποχώρησης προς την Καλούγκα ήταν πλέον κλειστή, και ο ίδιος αποφάσισε να μη ρισκάρει να επιτεθεί εναντίον ενός οχυρωμένου στρατεύματος. Αυτό επέτρεψε στον Κουτούζοφ να εκπληρώσει το σχέδιο του ν΄ αναγκάσει τους Γάλλους να υποχωρήσουν προς το βορρά διαμέσου του δρόμου Μοζάισκ-Σμολένσκ, ένα δρόμο που ο Γάλλος αυτοκράτορας επιθυμούσε ν΄ αποφύγει μιας και οι ίδιοι οι Γάλλοι τον είχαν καταστρέψει τους προηγούμενους μήνες. Στη μάχη του Μαλογιαροσλάβετς οι Γάλλοι έχασαν 5.000 στρατιώτες και τον γενναίο και ικανό στρατηγό Ντελζόν, ενώ οι Ρώσσοι 6.000 άνδρες.
Επακόλουθο
Μετά την υποχώρηση του Κουτούζοφ ο Ναπολέων κατάλαβε πως θα ήταν αδύνατο ν΄ αναγκάσει τους Ρώσσους να δώσουν μια αποφασιστική μάχη. Έτσι ο Γάλλος αυτοκράτορας, μαθαίνοντας για την ήττα που υπέστη ο στρατάρχης Ζοακίμ Μυρά στο Βίκνοβο αποφάσισε να στρέψει τη Μεγάλη Στρατιά προς το Μπόροφσκ (Borovsk), όπου ήταν τοποθετημένο το μεγαλύτερο μέρος των αμαξών και του πυροβολικού. Αυτό θα ήταν το πρώτο βήμα υποχώρησης μακριά από το Ρωσσικό Στρατό, τον οποίο ο Ναπολέων επιθυμούσε σε όλη την διάρκεια της εκστρατείας να παρασύρει στο πεδίο της μάχης, αλλά που τώρα αναγκαζόταν ν΄ απομακρυνθεί από αυτόν με την ελπίδα να εγκαταστήσει το στρατό του στα χειμερινά καταλύματα του Σμολένσκ, όπου είχαν καταφτάσει εφόδια.
Παραπομπές
Ιστορία της Ρωσσίας Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Κατηγορία:Μάχες Ναπολεόντειων Πολέμων Κατηγορία:Μάχες γαλλικού στρατού
Κλοντ Γκαι
Ο Κλοντ Γκαι (Claude Gay, 18 Μαρτίου 1800 - 29 Νοεμβρίου 1873), ήταν Γάλλος βοτανολόγος και περιηγητής.
Περιηγήθηκε την Ελλάδα, τη Μικρά Ασία και Μέση Ανατολή. Το 1828 ταξίδεψε στη Χιλή όπου και μελέτησε την πλούσια χλωρίδα της. Επέστρεψε στο Παρίσι, και το 1838 επανέλαβε 2η περιήγηση στη Βραζιλία, στην οποία παρέμεινε 11 χρόνια. Συγκεντρώνοντας ένα μεγάλο αριθμό σημειώσεων και σχεδίων συνέγραψε και δημοσίευσε στην ισπανική γλώσσα ένα πολύ σπουδαίο έργο "Ιστορία της Φυσικής και Πολιτικής της Χιλής" αποτελούμενη από 24 τόμους, με δίτομο άτλαντα, καθώς και γενικό χάρτη της Χιλής.