cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αναστασία Σεφτσένκο
Υπόθεση εγκλήματος
Στις 31 Ιανουαρίου, η μεγαλύτερη κόρη της Σεφτσένκο, η Αλίνα, πέθανε στο νοσοκομείο της πόλης Ζβέρεφ. Μεταφέρθηκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας δύο ημέρες νωρίτερα και ο ερευνητής επέτρεψε στην Σεφτσένκο να την επισκεφτεί μόνο λίγες ώρες πριν πεθάνει. Την 1η Φεβρουαρίου, ο Ντμίτρι Πεσκόφ, γραμματέας Τύπου του Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, εξέφρασε τα συλλυπητήριά του για τον θάνατο της κόρης της Σεφτσένκο. Στις 24 Ιανουαρίου η Human Rights Watch καταδίκασε τη δίωξη της Σεφτσένκο και την παραβίαση του δικαιώματός της στην ελευθερία της έκφρασης και του συνεταιρίζεσθαι. Στις 25 Ιανουαρίου η Διεθνής Αμνηστία αναγνώρισε την Σεφτσένκο ως κρατούμενη συνείδησης. Στις 7 Φεβρουαρίου, μέλη του Προεδρικού Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (HRC) και αρκετοί υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων βγήκαν υπέρ της Anastasia Shevchenko και του Vyacheslav Egorov. Την ίδια ημέρα, η αποστολή των ΗΠΑ στον ΟΑΣΕ εξέφρασε ανησυχίες για τη δίωξή της. Στις 8 Φεβρουαρίου, το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Memorial, η παλαιότερη οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Ρωσίας, αναγνώρισε την Αναστασία Σεφτσένκο ως θύμα πολιτικής δίωξης και πολιτική κρατούμενη. Στις 21 Φεβρουαρίου, 12 οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπέγραψαν δήλωση με την οποία ζητούσαν την απελευθέρωση της Αναστασίας Σεφτσένκο καθώς και άλλων πολιτικών κρατουμένων στη Ρωσία. Δύο αμερικανοί γερουσιαστές δημοσίευσαν επίσης δήλωση καταδικάζοντας τη δίωξη της Αναστασίας Σεφτσένκο από το Κρεμλίνο.
Στις 15 Μαρτίου, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λένινσκι του Ροστόφ-ον-Ντον παρέτεινε τον κατ' οίκον περιορισμό του Σεφτσένκο έως τις 17 Ιουνίου 2019. Το δικαστήριο απέρριψε επίσης τις εκκλήσεις, που έκανε η υπεράσπιση της Σεφτσένκο να αμβλύνει τους όρους του κατ' οίκον περιορισμού της.
Συλλαλητήρια για την υποστήριξη της Σεφτσένκο
Την 1η Φεβρουαρίου ξεκίνησαν διαδηλώσεις υπέρ της Αναστασίας Σεφτσένκο. Η πρώτη διαδήλωση έγινε στο Ροστόφ-ον-Ντον. Στις 10 Φεβρουαρίου έλαβε χώρα μια σειρά από διαδηλώσεις για την υποστήριξη της Σεφτσένκο με το πανό "Οργή των Μητέρων" σε Μόσχα, Αγία Πετρούπολη, Αικατερινούπολη, Καζάν, Γιαροσλάβλ, Ιβάνοβο και Ταμπόφ και διαδηλωτές στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη συνελήφθησαν. Στις 24 Φεβρουαρίου, κατά τη διάρκεια μιας πορείας στη Μόσχα στη μνήμη του Μπόρις Νεμτσόφ, αναπτύχθηκε μια ξεχωριστή πομπή, που απαιτούσε τον τερματισμό της ποινικής δίωξης των αστικών και πολιτικών ακτιβιστών, συμπεριλαμβανομένης της Αναστασίας Σεφτσένκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι ακτιβιστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γκιουλέκας (αποσαφήνιση)
Το επίθετο Γκιουλέκας αναφέρεται στα πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Οσβάλντο Μπεναβίδες
Ο Οσβάλντο Μπεναβίδες (Osvaldo Juan Benavides, 14 Ιουνίου 1979 -) είναι Μεξικανός ηθοποιός, σεναριογράφος, κινηματογραφιστής και παραγωγός.
Από μικρή ηλικία έδειχνε ενδιαφέρον για την ηθοποιία. Μετακόμισε στο Κανκούν, άρχισε τις σπουδές του στην ηθοποιία και γρήγορα, άρχισε να δουλεύει ως μοντέλο. Πήγε στις μεγαλύτερες πόλεις της μόδας όπως Παρίσι, Μιλάνο και Νέα Υόρκη. Φοίτησε στο Centro de Educación Artística της Televisa.
Σημαντικός σταθμός στην καριέρα του ήταν συμμετοχή του στις τηλενουβέλες El abuelo y yo και María la del Barrio. Από τότε, η δημοτικότητα του έχει αυξηθεί σταθερά.
Φιλμογραφία
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Ταινίες
Θέατρο
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αλεξανδρινή Λάρισας
Η Αλεξανδρινή είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Παλαιοπύργου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ευρυμενών, του δήμου Αγιάς, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λαρίσης, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαιοπύργου, του δήμου Ευρυμενών του νομού Λαρίσης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Ευρυμενών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Μαζιλίς
Η Μαζιλίς  (Мәжіліс, επίσης μεταγράφεται ως Ματζιλίς, σημαίνει "Συνέλευση" στα καζακικά) είναι η κάτω Βουλή του Καζακστάν, γνωστή ως Παρλαμεντί. Η άνω Βουλή του Κοινοβουλίου είναι η Γερουσία του Καζακστάν. Υπάρχουν 107 έδρες (98+9). Τα μέλη του Κοινοβουλίου εκλέγονται για πέντε χρόνια. Ο σημερινός πρόεδρος είναι ο Νουρλάν Νιγκματούλιν (γεννήθηκε το 1962), από τις 22 Ιουνίου 2016, που διαδέχτηκε τον Μπακτικόζα Ιζμουχαμπέτοφ. Η έδρα βρίσκεται στην πρωτεύουσα της χώρας, την Αστανά.
Σύντομη ιστορία
Οι πρώτες εκλογές υπό τη νέα κοινοβουλευτική δομή έγιναν τον Δεκέμβριο του 1995 και για τα δύο σώματα, ενώ έγιναν επίσης επαναληπτικές εκλογές που συμπλήρωσαν 23 έδρες για τις οποίες η αρχική ψήφος δεν είχε αποτέλεσμα. Οι διεθνείς παρατηρητές επισήμαναν παραβιάσεις στην εκλογή της Ματζλίς. Το νέο κοινοβούλιο, το οποίο συγκλήθηκε τον Ιανουάριο του 1996, περιλάμβανε 67 καζάκους και 31 ρώσους αντιπροσώπους. Ακόμη 10 βουλευτές ήταν γυναίκες. Για να μπει ένα κόμμα στην Μαζιλίς, πρέπει να έχει τουλάχιστον το 7% των ψήφων.
2016
Τα αποτελέσματα των Βουλευτικών εκλογών στις 20 Ιανουαρίου 2016: Οι 9 διορισθέντες βουλευτές ήταν οι: Σαουϊτμπέκ Αμπντράχμοφ, Βλαντιμίρ Μπόζκο, Νατάλια Ζουμαντιλντάγιεβα, Ρομάν Κιμ, Νάρινε Μικαελγιάν, Αχμέτ Μουράντοφ, Σαϊμαρντάν Νουρούμοφ, Γιούρι Τυμοτσένκο και Σακίρ Χαχάζοφ. Όπως και στις άλλες βουλευτικές εκλογές, πρώτο με ποσοστά άνω του 80% είναι το Κόμμα Νουρ Οτάν (Πατρίδα).
2012
Τα αποτελέσματα των Βουλευτικών εκλογών στις 15 Ιανουαρίου 2012:
2007
Τα αποτελέσματα των Βουλευτικών εκλογών στις 18 Αυγούστου 2007:''' Βουλή (Μαζιλίς), 18 Αυγούστου 2007 !style="background-color:#E9E9E9" align=left|Κόμματα και συνασπισμοί !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καζακστάν-επέκταση Κατηγορία:Πολιτική του Καζακστάν
Ραφαέλ Γκερέιρο
Ο Ραφαέλ Γκερέιρο (Raphaël Guerreiro, 22 Δεκεμβρίου,1993) είναι Πορτογάλος διεθνής ποδοσφαιριστής με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του ενώ αγωνίζεται ως αριστερός οπισθοφύλακας ή αριστερός μέσος στην Μπάγερν Μονάχου από το καλοκαίρι του 2023, κατά την διάρκεια του οποίου αποκτήθηκε με μεταγραφή από την Μπορούσια Ντόρτμουντ.
Γεννήθηκε στην Λε Μπλαν-Μενίλ ,πόλη της βορειοανατολικής πλευράς της Γαλλίας από πατέρα πορτογαλικής καταγωγής και από μητέρα γαλλικής καταγωγής.
Καέν
Με την φανέλα της Καέν, ο Ραφαέλ Γκερέιρο πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο ως ποδοσφαιριστής την σεζόν 2012-2013, σημειώνοντας εξαιρετικές εμφανίσεις που τον οδήγησαν στο να συμπεριληφθεί στην ομάδα της χρονιάς στην Ligue 2. Αξίζει να σημειωθεί πως αγωνίστηκε σε όλους τους αγώνες με την ομάδα του με εξαίρεση έναν αγώνα στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου.
Λοριάν
Έπειτα μεταπήδησε στην ΦΚ Λοριάν και αγωνίστηκε στην ομώνυμη ομάδα της πόλης, η οποία αγωνιζόταν στην πρώτη κατηγορία της Γαλλίας, την Ligue 1. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την φανέλα της Λοριάν, στις 10 Αυγούστου του 2013 στην εκτός έδρας ήττα από την Λιλ, ενώ το πρώτο του τέρμα το σημείωσε απέναντι στην Παρί Σεν Ζερμέν στις 1 Νοεμβρίου 2014.
Μπορούσια Ντόρτμουντ
Το καλοκαίρι του 2016 υπέγραψε συμβόλαιο τετραετούς διάρκειας με την Μπορούσια Ντόρτμουντ έναντι του ποσού των 12.000.000 ευρώ. Στην Μπορούσια Ντόρτμουντ πραγματοποιεί εξαιρετικές εμφανίσεις τόσο ως αριστερός μπακ αλλά και ως αριστερός εξτρέμ. Οι εξαιρετικές εμφανίσεις του οδήγησαν και στην ανανέωση του συμβολαίου του το 2019, όπου ανανέωσε και με την ομάδα της Γερμανίας μέχρι και το 2023.
Συμμετοχές με εθνική Πορτογαλίας
Στις 21 Μαρτίου του 2013 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του ηλικίας κάτω των 21, στην εντός έδρας ήττα από την αντίστοιχη ομάδα της Σουηδίας. Το Νοέμβριο του 2014 κλήθηκε από τον ομοσπονδιακό προπονητή του, Φερνάντο Σάντος, στα δύο φιλικά προετοιμασίας ενόψει του Euro 2016, καταγράφοντας τις πρώτες του συμμετοχές με την Εθνική Πορτογαλίας.Αξιοσημείωτο επίσης είναι ότι η εθνική ομάδα της Πορτογαλίας ήταν η νικήτρια ομάδα του θεσμού. Παρόλο που αντιμετώπισε πρόβλημα τραυματισμού, βρισκόταν στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΜ Καέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοριάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ
Μαρί Σενγκόρ Μπάσε
Η Μαρί Σενγκόρ Μπάσε (Marie Senghor Basse, πλήρες όνομα Marie-Thérèse Camille Senghor Basse - 1930-2019) ήταν Σενεγαλέζα ιατρός που διηύθυνε το Centre de protection maternelle et infantile (Κέντρο Προστασίας της Μητέρας και του Παιδιού) και εκπροσώπησε τη Σενεγάλη στον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών ενώ παράλληλα διηύθυνε το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Τροφίμων.
Βιογραφία
Η Μπάσε ήταν ανιψιά του πρώτου Σενεγαλέζου πρωθυπουργού. Αποφοίτησε από το Τμήμα Ιατρικής του Παρισιού το 1957.
Το 1958 προσλήφθηκε στο Bally Hospital στο Κόνακρυ και μεταφέρθηκε στο Boké Medical District της Γουινέας, που βρίσκεται στα σύνορα με τη Σενεγάλη. Έζησε εκεί για δυο χρόνια. Με την επιστροφή στη Σενεγάλη, υπηρέτησε ως μόνιμη εκπρόσωπος της Σενεγάλης στον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών από το 1961 έως το 1966, όπου εργάστηκε μαζί με τον σύζυγό της Έντουαρντ Μπάσε, τον Σενεγαλέζο πρέσβη στην Ιταλία. Επέστρεψε στη Σενεγάλη και εργάστηκε για δυο χρόνια ως ιατρική επιθεωρήτρια στο Dakar Medical School. Το 1968 η Μπάσε έγινε διευθύντρια στο Iνστιτούτο Τεχνολογίας Τροφίμων της Σενεγάλης όπου έκανε έρευνα για τη διαδικασία επεξεργασίας των φρούτων, των λαχανικών, των σιτηρών και των ζωικών προϊόντων. Η Μπάσε εμφανίζεται συχνά στην κρατική τηλεόραση της Σενεγάλης όπου προωθει "την τοπική κατανάλωση" των τροφίμων. Αυτό πραγματοποιείται μέσω της αλλαγής συμπεριφοράς και διατροφικών συνηθειών. Παρουσίασε στις νοικοκυρές και τις γυναίκες υγιεινούς τρόπους για να καταναλώνουν τοπικά προϊόντα όπως το ψωμί pamiblé, το καλαμπόκι, οι μυ συμπυκνωμένοι χυμοί και το κρέας.
Το 1981, η Μπάσε προσλήφθηκε στο προσωπικό γραφείο του πρωθυπουργού Habib Thiam ως τεχνική σύμβουλος.
Σε ηλικία 51 ετών, εισήχθη στο Dakar Business Management School και έλαβε μεταπτυχιακό στο business management το 1983. Την ίδια χρονιά προσλήφθηκε στο προσωπικό γραφείο του προέδρου Abdou Diouf ως τεχνική σύμβουλος, μια θέση που διατήρησε για δυο χρόνια.
Η Μπάσε ήταν ιδρυτικό μέλος του σενεγαλέζικου τμήματος της Αφρικανικής Πολιτιστικής Κοινότητας, ενός οργανισμού που ιδρύθηκε από τον Wole Soyinka και που παρέχει βοήθεια στους διανοούμενους και καλλιτέχνες της Αφρικής στο να υιοθετήσουν μοναδικές προκλήσεις της νεότερης εποχής.
Μαξιμιλιανός του Λόιχτενμπεργκ
O Μαξιμιλιανός (γαλλ. Maximilian de Beauharnais, 2 Οκτωβρίου 1817 - 1 Νοεμβρίου 1852) από τον Οίκο του Μπωαρναί ήταν 3ος δούκας του Λόιχτενμπεργκ και πρίγκιπας Ρομανόβσκυ. Ήταν εξάδελφος των αυτοκρατόρων Ναπολέοντα Γ΄ της Γαλλίας και Φραγκίσκου Ιωσήφ της Αυστρίας.
Βιογραφία
Ο Μαξιμιλιανός Ιωσήφ Ευγένιος Αύγουστος Ναπολέων ήταν ο δεύτερος γιος του Ευγένιου, Δούκα του Λόιχτενμπεργκ, και της Αυγούστας του Βίττελσμπαχ, κόρης του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας. Αδέλφια του ήταν η Ιωσηφίνα, σύζυγος του Όσκαρ Α΄ της Σουηδίας, ο Αύγουστος του Λόιχτενμπεργκ, η Αμαλία, σύζυγος του Πέτρου Δ΄ της Πορτογαλίας (Πέτρου Α΄ της Βραζιλίας), κ.ά.
Ο Ευγένιος ήταν γιος από τον 1ο γάμο της Ιωσηφίνας Τασέρ του Λα Παζρί, η οποία σε 2ο γάμο είχε παντρευτεί τον Ναπολέοντα Α΄.
Γίνεται δούκας του Λόιχτενμπεργκ
Ο πατέρας του Ευγένιος έλαβε από τον πεθερό του Μαξιμιλιανό Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας τον τίτλο του 1ου δούκα του Λόιχτενμπεργκ το 1817. Ο ψιλός τίτλος συνοδευόταν με την ενεργή διοίκηση του πριγκιπάτου του Άιχστετ. Έτσι ο Μαξιμιλιανός έγινε πρίγκιπας του Λόιχτενμπεργκ.
Το 1824 απεβίωσε ο Ευγένιος και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Αύγουστος ως 2ος Δούκας. Αυτός νυμφεύτηκε τη Μαρία Β΄ της Πορτογαλίας. Ήταν όμως άτεκνος και έτσι ο Μαξιμιλιανός έγινε διάδοχος. Μετά το τέλος του αδελφού του Αυγούστου το 1835, ο Μαξιμιλιανός έγινε 3ος Δούκας του Λόιχτενμπεργκ.
Νυμφεύτηκε στο παρεκκλήσιο του Χειμερινού Ανακτόρου της Αγίας Πετρούπολης την πρώτη κόρη του Νικολάου Α΄. Ο πεθερός του, 12 ημέρες μετά τον γάμο, τού απένειμε τον Ρωσικό τίτλο του πρίγκιπα Ρομανόβσκυ με την προσφώνηση της Αυτοκρατορικής Υψηλότητας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1839 τη Μαρία Νικολάγιεβνα, κόρη του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας, και είχε τέκνα:
Μετέπειτα απόγονοι
Η κόρη του Μαρία είχε τέκνα τη Μαρία (1865-1939), σύζυγο του Φρειδερίκου Β΄ του Άνχαλτ, που ήταν άτεκνη, και τον Μαξιμιλιανό (1867-1929), καγκελάριο της Γερμανίας κατά τον Α΄ Π. Π., που είχε τέκνα τη Μαρία (1902-1944), άτεκνη, και τον Βερθόλδος (1906-1963), ο οποίος είχε τέκνα: Μαργαρίτα (1932-2013), Μαξ (γενν. 1933), Λουδοβίκος (γενν. 1937).
Ο γιος του Νικόλαος Α΄ έκανε μοργανατικό γάμο και αποκλείστηκε από τη διαδοχή. Είχε γιο τον Νικόλαο Β΄ (1868-1928), αυτός τον Νικόλαο Γ΄ (1896-1937) και εκείνος τον Νικόλαο Δ΄ (γενν. 1933), που διεκδικεί τον τίτλο του 9ου Δούκα του Λόιχτενμπεργκ.
Η κόρη του Ευγενία είχε γιο τον Πέτρο Αλεξάνδροβιτς του Ολδεμβούργου (1868-1924), που νυμφεύτηκε την Όλγα Αλεξάνδροβνα (κόρη του Αλεξάνδρου Γ΄ της Ρωσίας)· ήταν άτεκνος.
Ο γιος του Ευγένιος νυμφεύτηκε πρώτα την εγγονή του στρατηγού Μιχαήλ Κουτούζοφ και είχε τέκνα τη Ντάρια (1870-1937), που παντρεύτηκε τρεις φορές, και τον Ευγένιο (1894-1951). Έπειτα νυμφεύτηκε τη Ζινάιντα/Ζίνα, αδελφή του στρατηγού Μίχαελ Σκομπέλεφ.
Ο γιος του Γεώργιος νυμφεύτηκε πρώτα την Θηρεσία Πετρόβνα του Ολδεμβούργου και είχε τέκνο τον Αλέξανδρο Γεωργίεβιτς, 7ο Δούκα του Λόιχτενμπεργκ (1881-1942), που ήταν άτεκνος. Έπειτα νυμφεύτηκε την Αναστασία του Μαυροβουνίου και είχε τέκνα τον Σεργκέι Γεωργίεβιτς, 8ο Δούκα του Λόιχτενμπεργκ (1890-1972), άγαμο, και την Έλενα (1890-1974), που παντρεύτηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπωαρναί
Φραγκίσκος Γεωργαντόπουλος
Ο Φραγκίσκος Γεωργαντόπουλος (1770–1821) ήταν Έλληνας αξιωματούχος και προεστός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε περίπου το 1770 στην Τήνο, γόνος ευκατάστατης οικογένειας που είχε μετοικήσει από την Κρήτη μετά την κατάληψη της από τους Οθωμανούς το 1669. Έλαβε σημαντική παιδεία και ανατροφή και στην ηλικία των 22 ετών διαδέχθηκε τον πατέρα του στη θέση του προεστού, διοικώντας για πολλά χρόνια την πατρίδα του. Αγωνίστηκε για την προστασία των νησιών του Αιγαίου από την πειρατεία, ενώ υπερασπίστηκε τους ομογενείς από τις αδικίες της εξουσίας. Χάρη στις ενέργειές του αυτές έγινε γνωστός και απέκτησε επιρροή σε ολόκληρο το Αιγαίο.
Λόγω των ενεργειών του σχετικά με τα διάφορα ζητήματα του Αιγαίου απέκτησε πολιτικούς αντιπάλους. Αρχικά τον κατηγόρησαν στον Οράτιο Σεβαστιάνη, πρέσβη της Γαλλίας στην Κωνσταντινούπολη, αναφέροντας πως κατεδίωκε τους καθολικούς της Τήνου. Έτσι λοιπόν ο Γεωργαντόπουλος μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου φυλακίστηκε στο Ναύσταθμο της πόλης. Παρ' όλα αυτά αφότου ο πρέσβης ενημερώθηκε εκτενέστερα για τα συμβάντα, αποφάσισε να τον αποφυλακίσει. Για να τον τιμήσει τον προσέλαβε στη γαλλική υπηρεσία διορίζοντας τον πρόξενο της χώρας στην Τήνο και τα νησιά του Αιγαίου όπου δεν υπήρχε Γάλλος πρόξενος. Κατά την επιστροφή στην πατρίδα του, αντιμετώπισε και πάλι ψευδείς κατηγορίες από τους αντιπάλους του, αυτή τη φορά προς την οθωμανική αρχή. Οι αντίπαλοί του ανέφεραν πως περιφρονούσε και δεν υπάκουγε στις εντολές της αρχής. Η Υψηλή Πύλη έστειλε στόλο στην Τήνο με σκοπό τη σύλληψη του Γεωργαντόπουλου. Ωστόσο, είχε την υποστήριξη του λαού της νήσου, ο οποίος τον προστάτευσε για αρκετό χρονικό διάστημα. Αποφάσισε όμως να παραδοθή ούτως ώστε να μην πραγματοποιηθούν σφαγές κατοίκων στο νησί. Μετέβη στη Μύκονο, την Ιταλία και στο τέλος στην Κωνσταντινούπολη, έχοντας όμως ήδη αθωωθεί.
Το 1819 έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας από τον Ιωάννη Πολυχρονιάδη και άρχισε να προετοιμάζεται για τον αγώνα και την επανάσταση. Με την έναρξη της επανάστασης το 1821 οι Οθωμανοί ζήτησαν από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ τον Ιωάννη Πολυχρονιάδη. Αυτός, μετέβη στην οικία του Ιωάννη Κούζοβικ όπου διέμενε ο Γεωργαντόπουλος. Ο Πολυχρονιάδης έλαβε έγγραφα της Εταιρείας από την οικία και διέφυγε με τον Κούζοβικ προτείνοντας στον Γεωργαντόπουλο να παρουσιαστεί στον Πατριάρχη, λέγοντας πως ο Πολυχρονιάδης κωλυόταν λόγω ασθένειας. Ο Γεωργαντόπουλος δέχθηκε την πρόταση και μετέβη στο Πατριαρχείο. Όμως, όπως ήταν υποχρεωμένος, ο Πατριάρχης ανέφερε τα συμβάντα στους Τούρκους αξιωματούχους, οι οποίοι συνέλαβαν και φυλάκισαν το Γεωργαντόπουλο στις φυλακές του Μποσταντζί. Εκεί ο Φραγκίσκος Γεωργαντόπουλος βασανίστηκε μέχρι θανάτου από τους Οθωμανούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόκριτοι Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Συκιά Καταφυλλίου Καρδίτσας
Η Συκιά είναι οικισμός του Καταφυλλίου στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητας Καρδίτσας, ο οποίος βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας και δίπλα στον ποταμό Αχελώο σε υψόμετρο 440 μέτρων. Απέχει περίπου 7 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Καταφύλλι, 37 χλμ. Ν.-ΝΑ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 103 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Καταφυλλίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Αρδάνοβο, το Καταφύλλι, τα Κελλάρια, την Πράβα και τον Ταξιάρχη αποτελούν την κοινότητα Καταφυλλίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αχελώου του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 35 κάτοικοι.
Σημείωση
Στην Π.Ε. Καρδίτσας υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί Συκιά (Συκέα) Πετρωτού στο Δήμο Αργιθέας και Συκιά Οξυάς στο Δήμο Μουζακίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Κυπριακές προεδρικές εκλογές 1978
Οι Προεδρικές Εκλογές του 1978 ήταν οι τέταρτες προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στην Κύπρο μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας. Μοναδικός υποψήφιος ήταν ο Σπύρος Κυπριανού, ο οποίος ανακηρύχθηκε πρόεδρος χωρίς τη διεξαγωγή ψηφοφορίας.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας εκλεγόταν (και εκλέγεται) άμεσα από τον λαό με καθολική και μυστική ψηφοφορία. Η θητεία του προέδρου είναι πενταετής. Ξεκινά την ημέρα εγκαταστάσεως του ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων, όπου ο εκλεγμένος πρόεδρος δίνει τη νενομισμένη διαβεβαίωση.
Η εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας γίνεται πριν από τη λήξη της θητείας του απερχόμενου προέδρου, έτσι ώστε ο νεοεκλεγόμενος πρόεδρος να είναι σε θέση να αναλάβει τα καθήκοντα του όταν η θητεία αυτή λήξει.
Σε περίπτωση που η θέση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας παραμένει κενή, διεξάγεται αναπληρωματική εκλογή εντός 45 ημερών από την ημέρα που η θέση παρέμεινε κενή. Η θητεία του εκλεγομένου με αναπληρωματική εκλογή προέδρου είναι ίση με τη μη εκπνεύσασα περίοδο της θητείας του προηγούμενου προέδρου.
Σε περίπτωση προσωρινής απουσίας ή προσωρινού κωλύματος του Προέδρου της Δημοκρατίας, τον αναπληροί ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων.
Αναπληρωματική εκλογή 1977
Η θητεία της κυβέρνησης Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973 ολοκληρωνόταν τον Φεβρουάριο του 1978. Ωστόσο, λόγω του θανάτου του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ στις 3 Αυγούστου 1977, η θητεία της κυβέρνησης ολοκληρώθηκε πρόωρα. Προεδρεύων της Κυπριακής Δημοκρατίας ανέλαβε ο πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων Σπύρος Κυπριανού. Οι αναπληρωματικές εκλογές ορίστηκαν για τις 10 Σεπτεμβρίου 1977. Ο Σπύρος Κυπριανού ήταν και ο μόνος που υπέβαλλε υποψηφιότητα και έτσι την 1η Σεπτεμβρίου 1977 ανακηρύχθηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με τη συμφωνία όλων των κομμάτων. Η θητεία του ήταν ίση με τη μη εκπνεύσασα περίοδο της θητείας του προηγούμενου προέδρου.
Υποψηφιότητες για τις εκλογές του 1978
Οι προεδρικές εκλογές του 1978 ήταν προγραμματισμένες για τις 5 Φεβρουαρίου 1978.
Στις 10 Νοεμβρίου 1977 ο ΔΗΣΥ εξήγγειλε την υποψηφιότητα του Γλαύκου Κληρίδη. Στις 22 Νοεμβρίου 1977 το ΔΗΚΟ ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του Σπύρου Κυπριανού. Ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ Βάσος Λυσσαρίδης ανήγγειλε ότι θα υπέβαλλε υποψηφιότητα αν αποτύγχαναν προτάσεις του προς το ΔΗΚΟ και το ΑΚΕΛ για καθορισμό μίνιμουμ προγράμματος συνεργασίας.
Στις 14 Δεκεμβρίου 1977 απήχθη από το στρατόπεδο καταδρομών όπου υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία ο πρωτότοκος γιος του Σπύρου Κυπριανού, Αχιλλέας Κυπριανού. Το γεγονός αυτός δημιούργησε κλίμα ανησυχίας ότι ο κίνδυνος από ανατρεπτικά στοιχεία του 1974 (όταν και πραγματοποιήθηκε το πραξικόπημα) δεν είχε εκλείψει. Οι απαγωγείς μέσω μαγνητοταινίας ζήτησαν γενική αμνηστία σε όλους τους πολιτικούς κατάδικους, υπόδικους και καταζητούμενους.
Στις 16 Δεκεμβρίου ο Γλαύκος Κληρίδης ανακοίνωσε την απόφαση του να μη διεκδικήσει την προεδρία του κράτους, σε ένδειξη ομοψυχίας του πολιτικού κόσμου και για να μην εμπλακεί η χώρα σε προεκλογικές αντιπαραθέσεις, μέσα στις δραματικές συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί. Δύο μέρες αργότερα ο Αχιλλέας Κυπριανού αφέθηκε ελεύθερος.
Η υποβολή των υποψηφιοτήτων έγινε στις 26 Ιανουαρίου 1978. Ο Σπύρος Κυπριανού ήταν ο μόνος που έθεσε υποψηφιότητα και ως εκ τούτου μετά τη λήξη της προθεσμίας υποβολής υποψηφιοτήτων, ανακηρύχθηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Διεθνείς αντιδράσεις
Στην πιο κάτω λίστα αναγράφονται τα πρόσωπα που απέστειλαν συγχαρητήριο τηλεγράφημα προς τον εκλεγέντα πρόεδρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυπριακές προεδρικές εκλογές
Αμινά Μπουαγιάς
Απέκτησε φήμη όταν το 2006 έγινε η πρώτη γυναίκα που εκλέχθηκε πρόεδρος μιας ΜΚΟ στο Μαρόκο. Ως πρόεδρος του Μαροκινού Οργανισμού για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, η Μπουαγιάς εργάστηκε πάνω σε σημαντικά ζητήματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα καταγωγής της όπως τα βασανιστήρια, τα δικαιώματα των μεταναστών, τα δικαιώματα των γυναικών, τα ατομικά δικαιώματα και την κατάργηση της θανατικής ποινής.
Εκλέχθηκε αντιπρόεδρος και αργότερα γενική γραμματέας της Διεθνούς Αντιπροσωπείας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα το 2010 και το 2013 αντίστοιχα. Το 2016 υπηρέτησε ως η Μαροκινή πρέσβειρα στη Σουηδία και τη Λετονία.
Το 2015 έλαβε το βραβείο της γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής στο Ραμπάτ για τη συνεχή ανάμιξή της στα ανθρώπινα δικαιώματα. Κατά τη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης, η Μπουαγιάς εισήγαγε την κατάργηση της θανατικής ποινής όταν ήταν στην Τυνησία και τη Λιβύη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαροκινοί
Πάρδος (κατεπάνω)
Ο Πάρδος ήταν βυζαντινός στρατηγός και Κατεπάνω της Ιταλίας για λίγες ημέρες το 1042 μετά από αποχή για σύντομο χρονικό διάστημα του Γεωργίου Μανιάκη.
Τον Σεπτέμβριο 1042, ο Πάρδος έφτασε με το στρατό στο Οτράντο για να αναλάβει τη διοίκηση από τον Μανιάκη ο οποίος είχε διαβαλεί από τον Ρωμανός Σκληρός στον αυτοκράτορα. Σύμφωνα με τον Λύκο πρωτοσπαθάριο, έφερε ένα χρυσόβουλο, αλλά το νόημα του είναι αβέβαιο. Ο Πάρδος συνοδευόταν από τον Νικόλαο Αρχιεπίσκοπο του Μπάρι, ο οποίος, αν και ήταν υπό τη δικαιοδοσία του πάπα της Ρώμης, ήταν πιστός στους βυζαντινούς, και από τον Τουμπάκι έναν πρωτοσπαθάριο.
Οι Πάρδος και Τουμπάκι ο πρωτοσπαθάριος συνελήφθησαν στο Οτράντο, και εκτελέστηκαν από τον Μανιάκη, ο οποίος στην συνέχεια αναγορεύτηκε αυτοκράτορας από το στράτευμα.
Πηγές
Κατηγορία:Κατεπάνω της Ιταλίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Πατριωτικό Μέτωπο (Αυστρία)
Το Πατριωτικό Μέτωπο (γερμανικά: Vaterländische Front, VF) ήταν η κυρίαρχη πολιτική οργάνωση του «Αυστροφασισμού». Υποστήριζε ότι ήταν ένα μη κομμουνιστικό κίνημα και αποσκοπούσε στο να ενώσει όλο το λαό της Αυστρίας, ξεπερνώντας τις πολιτικές και κοινωνικές διαιρέσεις του παρελθόντος. Ιδρύθηκε στις 20 Μαΐου 1933 από τον Χριστιανοσοσιαλιστή Καγκελάριο Ένγκελμπερτ Ντόλφους ως το μοναδικό νόμιμα επιτρεπόμενο κόμμα στη χώρα και η οργάνωσή του βασίστηκε στα πρότυπα του ιταλικού φασισμού. Το Πατριωτικό Μέτωπο ευθυγραμμίστηκε πλήρως με την Καθολική Εκκλησία και δεν υποστήριξε κάποια φυλετική ιδεολογία, όπως συνέβη αργότερα με τον Ιταλικό Φασισμό. Υποστήριξε τον αυστριακό εθνικισμό και την ανεξαρτησία από τη Γερμανία στη βάση της προστασίας της καθολικής θρησκευτικής ταυτότητας της Αυστρίας, καθώς έκρινε ότι αυτή κινδύνευε από το γερμανικό κράτος στο οποίο κυριάρχησε ο Προτεσταντισμός.
Το Πατριωτικό Μέτωπο, το οποίο ήταν στενά συνδεδεμένο με τον Καθολικό κλήρο της Αυστρίας, απορρόφησε το Χριστιανοσοσιαλιστικό Κόμμα του Ντόλφους, το αγροτικό Λάντμπουντ και το δεξιό παραστρατιωτικό Χαϊμβίρεν, καθώς όλα αντιτάσσονταν στον σοσιαλισμό, τον  καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς και τη φιλελεύθερη  δημοκρατία. Καθιέρωσε ένα αυταρχικό και συντεχνιακό καθεστώς, το Ομοσπονδιακό Κράτος της Αυστρίας, το οποίο είναι κοινώς γνωστό στα γερμανικά ως Στάντεστατ («συντεχνιακό κράτος»). Σύμφωνα με το Πατριωτικό Μέτωπο, αυτή η μορφή κυβέρνησης και κοινωνίας εφάρμοζε την κοινωνική διδασκαλία του Πάπα Πίου ΙΒ΄, που είχε εκδοθεί σε εγκύκλιο το 1931. Το Μέτωπο απαγόρευσε και εκδίωξε όλους τους πολιτικούς αντιπάλους του, όπως τους Κομμουνιστές, τους  Σοσιαλδημοκράτες που πολέμησαν εναντίον του στο σύντομο εμφύλιο πόλεμο τον Φεβρουάριο του 1934 αλλά και τους Αυστριακούς Ναζί, που ήθελαν την Αυστρία να ενταχθεί στη Γερμανία. Ο Καγκελάριος Ντόλφους δολοφονήθηκε από τους Ναζί τον Ιούλιο του 1934. Τον διαδέχθηκε ως επικεφαλής του κόμματος και νέος Καγκελάριος της Αυστρίας ο Κουρτ φον Σούσνιγκ, ο οποίος κυβέρνησε μέχρι οι αναζωογονημένοι Ναζί τον ανάγκασαν να παραιτηθεί στις 11 Μαρτίου 1938. Η Αυστρία προσαρτήθηκε από τη ναζιστική Γερμανία την επόμενη μέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Εθνικιστικά κινήματα Κατηγορία:Φασιστικά κινήματα
Νίκος Λυκομήτρος
Ο Νίκος Λυκομήτρος (γενν. Αθήνα, 1936) είναι Έλληνας ηθοποιός τηλεόρασης, κινηματογράφου και θεατρικών παραστάσεων.
Βιογραφικά Στοιχεία
Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στην Αθήνα. Με την ιδιότητα του μαθητή της συγκεκριμένης σχολής συμμετείχε στον Χορό Αττικής Κωμωδίας του Εθνικού Θεάτρου. Πρωτοεμφανίστηκε το 1961, με τον Θίασο Ηνωμένων Καλλιτεχνών της Λιάνας Μιχαήλ, στο έργο του Ουίλιαμ Σόμερσετ Μομ "Η βροχή". Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Ροντήρης διέκρινε το ταλέντο του και τον ενέταξε στον θίασο του Πειραϊκού Θεάτρου, όπου συμμετείχε σε παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας όπως "Ηλέκτρα", "Μήδεια", "Ιππόλυτος". Συμμετείχε σε πλήθος θεατρικών έργων, τα οποία προβλήθηκαν από την τηλεόραση. Εργάστηκε επί σειρά ετών και στις μεταγλωττίσεις ξένων τηλεοπτικών εκπομπών. Επίσης, έλαβε μέρος σε πολυάριθμες ραδιοφωνικές εκπομπές.
Έργα
Ο Ν. Λυκομήτρος έχει συμμετάσχει σε πλήθος έργων, οι τίτλοι των οποίων αναφέρονται αναλυτικά παρακάτω
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Ντέμπορα Οντόγκ
Η Ντέμπορα Οντόγκ (σουαχίλι: Deborah Odong) είναι Ελληνοουγκαντανή ηθοποιός της τηλεόρασης.
Βιογραφικό
Η Οντόγκ έχει καταγωγή από την Ουγκάντα, από την πλευρά του πατέρα της, ενώ η μητέρα της είναι Ελληνίδα, με ρίζες από την ορεινή Ναύπακτία. Οι γονείς της γνωρίστηκαν, όταν ο πατέρας της ήρθε στην Ελλάδα, για να σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο. Σύντομα ερωτεύτηκαν, όμως ο αυστηρός στρατιωτικός παππούς της Οντόγκ και οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες τη δεκαετία του 1960 τους ώθησαν να παντρευτούν στην Κύπρο, με ιερουργό τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο.
Στη συνέχεια, η οικογένεια επέστρεψε στην Ελλάδα, αποκτώντας δύο παιδιά. Η Οντόγκ έχει αποκαλύψει ότι τα παιδικά και εφηβικά χρόνια της ήταν δύσκολα, αφού. λόγω της διαφορετικότητάς της, αντιμετώπιζε αρνητικά σχόλια για την καταγωγή της.
Μετά το σχολείο, η Οντόγκ σπούδασε ψυχολογία κι έπειτα υποκριτική στην Αγγλία.
Την έχουμε δει σε έξι τηλεοπτικές δουλειές μέχρι τώρα, έχοντας ξεχωρίσει στην Εθνική Ελλάδος και στη Λέξη που δε λες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ουγκαντέζες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες αφρικανικής καταγωγής
Τοπικό Διαστρικό Νέφος
Το Τοπικό Διαστρικό Νέφος (αγγλικά: Local Interstellar Cloud ή LIC), είναι το διαστρικό νέφος το οποίο εκτείνεται σε απόσταση περίπου 30 ετών φωτός (9,2 παρσέκ) και εντός του κινείται το Ηλιακό Σύστημα στο οποίο βρίσκεται η Γη. Είναι άγνωστο εάν ο Ήλιος βρίσκεται εντός του νέφους ή εντός της περιοχής όπου το νέφος αλληλεπιδρά με το γειτονικό νέφος G.
Δομή
Η δομή εντός της οποίας βρίσκεται το Ηλιακό Σύστημα ονομάζεται Τοπική Φυσαλίδα, μια περιοχή χαμηλής πυκνότητας του γαλαξιακού διαστρικού μέσου. Εντός της περιοχής της φυσαλίδας βρίσκεται το Τοπικό Διαστρικό Νέφος, μια περιοχή η οποία διαθέτει υψηλότερη πυκνότητα υδρογόνου. Ο Ήλιος βρίσκεται κοντά στην άκρη του νέφους, και εκτιμάται πως βρέθηκε εκεί κάποια στιγμή μεταξύ 44.000 και 150.000 έτη πριν, ενώ θεωρείται πως θα παραμείνει στην περιοχή για άλλα 10.000 με 20.000 έτη.
Το νέφος κατευθύνεται προς τα έξω με κατεύθυνση τον σύνδεσμο Σκορπιού-Κενταύρου, ο οποίος είναι αστρικός σύνδεσμος εντός του οποίου σχηματίζονται νέοι αστέρες.
Αλληλεπίδραση με το ηλιακό μαγνητικό πεδίο
Το 2009, η εξέταση των δεδομένων από την διαστημοσυσκευή Βόγιατζερ 2 υποδήλωσε πως η μαγνητική ισχύς του τοπικού νέφους ήταν πολύ μεγαλύτερη από ότι αναμενόταν, στα 370 με 550 πίκο τέσλα (pT), με τις προηγούμενες εκτιμήσεις να είναι 180 με 250 pT. Το χαρακτηριστικό αυτό πιθανώς εξηγεί το γιατί το νέφος αυτό εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα παρά τις πιέσεις που του ασκούνται από τους ανέμους οι οποίοι απομάκρυναν την Τοπική Φυσαλίδα.
Η αλληλεπίδραση του νέφους με την Γη εμποδίζεται από τον ηλιακό άνεμο και το ηλιακό μαγνητικό πεδίο.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νεφελώματα Κατηγορία:Ηλιακό Σύστημα
Φοίβος Κληρίδης
Ο Φοίβος Κληρίδης ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 1985-1987.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φοίβος Κληρίδης γεννήθηκε στον Αγρό τον Μάιο του 1925. Ήταν γιος του Νέαρχου Κληρίδη. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική στο Λίνκολνς Ιν. Εργαζόταν ως δικηγόρος.
Την περίοδο του Β΄ παγκοσμίου πολέμου υπηρέτησε στο Κυπριακό Σύνταγμα.
Ήταν νυμφευμένος με την Ευδοκία Καττάμη και είχε δύο κόρες και ένα υιό. Υιός του ήταν ο Χρίστος Κληρίδης. Απεβίωσε στις 30 Νοεμβρίου 2011.
Πολιτική διαδρομή
Στις 20 Απριλίου 1982 διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978. Παρέμεινε στη θέση αυτή και στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983, ως τις 6 Ιανουαρίου 1985. Στη διάρκεια της θητείας του είχε καθοριστικό ρόλο στον διορισμό Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής για τον Εκσυγχρονισμό και Ενοποίηση του Οικογενειακού Δικαίου, που οδήγησε στον θεσμό του Οικογενειακού Δικαστηρίου και του πολιτικού γάμου.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1985 εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Παραιτήθηκε το 1987.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Υπουργοί Δικαιοσύνης (Κύπρος) Κατηγορία:Οικογένεια Κληρίδη Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983 Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Συριανός
Ο Συριανός ήταν βυζαντινός στρατηγός και Κατεπάνω της Ιταλίας από το 1062 έως το 1064. Διορίστηκε από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ι΄ Δούκα, τον τελευταίο βυζαντινό αυτοκράτορα που έδειξε ενδιαφέρον για την ανάκτηση των Ιταλικών εδαφών.
Πηγές
Κατηγορία:Κατεπάνω της Ιταλίας
Ρομάν Αμπράμοβιτς
Ο Ρομάν Αμπράμοβιτς (Роман Аркадьевич Абрамович, Ρομάν Αρκάντιεβιτς Αμπραμόβιτς, γενν. 24 Οκτωβρίου 1966, Σαράτοφ) είναι Ρώσος δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας, επενδυτής και πολιτικός. Από το 2018, κατέχει επίσης και την ισραηλινή υπηκοότητα. Ο Αμπράμοβιτς είναι ο κύριος ιδιοκτήτης της ιδιωτικής επενδυτικής εταιρείας Millhouse LLC και είναι περισσότερο γνωστός εκτός Ρωσίας ως ο ιδιοκτήτης της Τσέλσι, ποδοσφαιρικού συλλόγου της Πρέμιερ Λιγκ.
Ο Αμπράμοβιτς δημιούργησε την περιουσία του μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, επωφελούμενος από τις ιδιωτικοποιήσεις των κρατικών περουσιακών που ακολούθησε. Ο Αμπράμοβιτς θεωρείται ότι έχει καλές σχέσεις με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν.
Πρώτα χρόνια
Έχοντας χάσει και τους δύο γονείς του πριν από την ηλικία των 4 ετών, ο Αμπράμοβιτς μεγάλωσε από συγγενείς και πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής του ηλικίας στη Δημοκρατία των Κόμι στη βόρεια Ρωσία. Είναι Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εβραϊκών Κοινοτήτων της Ρωσίας και διαχειριστής του Εβραϊκού Μουσείου της Μόσχας. Ο Αμπράμοβιτς αποφάσισε να δημιουργήσει ένα δάσος με περίπου 25.000 νέα και ανακαινισμένα δέντρα, στη μνήμη των Εβραίων της Λιθουανίας που δολοφονήθηκαν στο Ολοκαύτωμα, καθώς και ένα εικονικό μνημείο και φόρο τιμής στον Λιθουανικό Εβραίο που δίνει τη δυνατότητα σε ανθρώπους από όλο τον κόσμο να τιμήσουν τις προσωπικές ιστορίες των προγόνων τους ονομάζοντας ένα δέντρο και συμπεριλαμβάνοντας το όνομά τους στο μνημείο.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Αμπράμοβιτς μπήκε στον επιχειρηματικό κόσμο κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας. Εργάστηκε αρχικά ως πλανόδιος έμπορος και στη συνέχεια ως μηχανικός σε ένα τοπικό εργοστάσιο. ]Στη συνέχεια παρακολούθησε το Ινστιτούτο Πετρελαίου και Αερίου Γκούμπκιν στη Μόσχα, και μετά αντάλλαξε εμπορεύματα για την ελβετική εμπορική εταιρεία Runicom.
Το 1988, καθώς η περεστρόικα δημιουργούσε ευκαιρίες για ιδιωτικοποίησεις στη Σοβιετική Ένωση, ο Αμπράμοβιτς απέκτησε την ευκαιρία να νομιμοποιήσει την παλιά του επιχείρηση. Αυτός και η πρώτη του σύζυγος, Όλγα, δημιούργησαν μια εταιρεία κατασκευής κούκλων. Μέσα σε λίγα χρόνια ο πλούτος του εξαπλώθηκε αποκτώντας από ομίλους πετρελαίου μέχρι χοιροτροφικές μονάδες. Έχει εμπορευτεί ξυλεία, ζάχαρη, είδη διατροφής και άλλα προϊόντα. Το 1992, συνελήφθη και οδηγήθηκε στη φυλακή για υπόθεση κλοπής κρατικής περιουσίας.
Φιλία με τον Μπόρις Μπερεζόφσκι
Σύμφωνα με δύο διαφορετικές πηγές, ο Αμπράμοβιτς συνάντησε για πρώτη φορά τον Μπόρις Μπερεζόφσκι είτε σε μια συνάντηση με τους Ρώσους επιχειρηματίες το 1993 είτε το καλοκαίρι του 1995. Οι Μπερεζόφσκι και Αμπράμοβιτς δημιουργήσαν μια υπεράκτια εταιρεία, τη Runicom Ltd., με πέντε θυγατρικές, με τον Αμπράμοβιτς να ήταν επικεφαλής της θυγατρικής της ελβετικής εταιρείας στη Μόσχα. Τον Αύγουστο του 1995, ο Μπόρις Γέλτσιν αποφάσισε τη δημιουργία της Sibneft, της οποίας ο Αμπράμοβιτς και ο Μπερεζόφσκι θεωρήθηκαν κορυφαία στελέχη.
Εξαγορά της Sibneft, δάνεια για μετοχές και διαμάχες
Το 1995, ο Αμπράμοβιτς και ο Μπερεζόφσκι απέκτησαν τον έλεγχο μέσω της συμμετοχής τους στη μεγάλη πετρελαϊκή εταιρεία Sibneft σε μια στημένη δημοπρασία. Η συμφωνία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του αμφιλεγόμενου προγράμματος δανείων για μετοχές και κάθε εταίρος πλήρωσε 100 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ για το ήμισυ της εταιρείας, πάνω από τη χρηματιστηριακή αξία του μετοχικού κεφαλαίου των 150 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ εκείνη την εποχή, και το μετέτρεψε γρήγορα σε δισεκατομμύρια. Η ταχέως αυξανόμενη αξία της εταιρείας οδήγησε πολλούς παρατηρητές, εκ των υστέρων, να συμπεράνουν ότι το πραγματικό κόστος της εταιρείας θα έπρεπε να ήταν σε δισεκατομμύρια δολάρια (άξιζε 2,7 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ εκείνη την εποχή). Ο Αμπράμοβιτς αργότερα παραδέχτηκε στο δικαστήριο ότι πλήρωσε δισεκατομμύρια δολάρια δωροδοκώντας κυβερνητικούς αξιωματούχους και γκάνγκστερ για να αποκτήσει και να προστατεύσει τα περιουσιακά του στοιχεία. Από το 2000, η ​​Sibneft παρήγαγε ετησίως πετρέλαιο αξίας 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ. Οι Times υποστήριξαν ότι βοηθήθηκε από τον Μπάντρι Παταρκατσισβίλι για την απόκτηση της Sibneft.
Στοιχεία στην υπόθεση
Το 2011, προέκυψε μια απομαγνητοφώνηση μιας ηχογραφημένης συνομιλίας που έλαβε χώρα μεταξύ του Αμπράμοβιτς και του Μπερεζόφσκι στο αεροδρόμιο Λε Μπουρτζέ τον Δεκέμβριο του 2000. Ο Μπάντρι Παταρκατσισβίλι, στενός φίλος του Μπερεζόφσκι, ήταν επίσης παρών και ηχογράφησε κρυφά τη συνομιλία.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Μπερεζόφσκι μίλησε για το πώς θα έπρεπε να «νομιμοποιήσουν» την επιχείρησή τους στην βιομηχανία αλουμίνιου και αργότερα υποστήριξε στο δικαστήριο ότι ήταν αφανής μέτοχος των περιουσιακών στοιχείων και ότι η «νομιμοποίηση» σε αυτή την περίπτωση σήμαινε επίσημη ιδιοκτησία. Σε απάντηση, ο Αμπράμοβιτς δηλώνει στη συνομιλία ότι δεν μπορούν να το νομιμοποιήσουν επειδή το άλλο μέρος στην κοινοπραξία 50–50 (Rusal) θα έπρεπε να κάνει το ίδιο, σε μια υποτιθέμενη αναφορά στον επιχειρηματικό του εταίρο Όλεγκ Ντεριπάσκα. Εκτός από τον Ντεριπάσκα, γίνονται αναφορές σε αρκετούς άλλους παίκτες της βιομηχανίας αλουμινίου εκείνη την εποχή που θα έπρεπε να «νομιμοποιήσουν» το μερίδιό τους. Οι δικηγόροι του Αμπράμοβιτς ισχυρίστηκαν αργότερα ότι «νομιμοποίηση» σήμαινε τη διευθέτηση των πληρωμών προς τον Μπερεζόφσκι για να διασφαλιστεί ότι συμμορφώνονταν με τους δυτικούς κανονισμούς για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος.
Οι Times παρατήρησαν επίσης:
Σύμφωνα με τα δικαστικά έγγραφα που υπέβαλε ο Αμπράμοβιτς, αναφέρει:
Τσέλσι ΦΚ
thumb|Ο Αμπράμοβιτς στο [[Στάμφορντ Μπριτζ κατά τη διάρκεια νίκης 4–0 επί της Πόρτσμουθ τον Αύγουστο του 2008]] thumb|Ο Αμπράμοβιτς παρακολουθεί την ομάδα του την Τσέλσι να παίζει εναντίον της Λέστερ Σίτι, τον Αύγουστο του 2014
Τον Ιούνιο του 2003, ο Αμπράμοβιτς έγινε ιδιοκτήτης των εταιρειών που ελέγχουν την Τσέλσι ΦΚ στο Δυτικό Λονδίνο. Η Τσέλσι ξεκίνησε αμέσως ένα φιλόδοξο πρόγραμμα εμπορικής ανάπτυξης, με στόχο να την κάνει παγκόσμια φίρμα στο ίδιο επίπεδο με ποδοσφαιρικές δυναστείες όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και η Ρεάλ Μαδρίτης, και ανακοίνωσε επίσης σχέδια για την κατασκευή ενός νέου προπονητικού συγκροτήματος τελευταίας τεχνολογίας στο Cobham, του Σάρεϊ.
Από την εξαγορά του Αμπράμοβιτς και μετά, ο σύλλογος έχει κερδίσει 18 μεγάλα τρόπαια – το UEFA Champions League δύο φορές, το UEFA Europa League δύο φορές, το UEFA Supercup δύο φορές, την Premier League πέντε φορές, το FA Cup πέντε φορές (με το 2010 να κατακτά το πρώτο πρωτάθλημα της ομάδας και το Κύπελλο Αγγλίας), και το Λιγκ Καπ τρεις φορές, καθιστώντας την Τσέλσι την πιο επιτυχημένη αγγλική ομάδα που κέρδισε τρόπαια κατά τη διάρκεια της ιδιοκτησίας του Αμπράμοβιτς, ίση με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (η οποία έχει επίσης κερδίσει 16 μεγάλα τρόπαια στο ίδιο χρονικό διάστημα). Η θητεία του σημαδεύτηκε επίσης από συνεχή εναλλαγή στελεχών. Οι επικριτές χρησιμοποίησαν τον όρο "Chelski" για να αναφερθούν στη νέα Τσέλσι υπό τον Αμπράμοβιτς, για να τονίσουν τα σύγχρονα φαινόμενα των δισεκατομμυριούχων να αγοράζουν ποδοσφαιρικούς συλλόγους και να "αγοράζουν τρόπαια", χρησιμοποιώντας την προσωπική τους περιουσία για να αρπάζουν παίκτες κατά βούληση, διαστρεβλώνοντας τη μεταγραφική αγορά, επικαλούμενοι την απόκτηση του Αντρέι Σεφτσένκο έναντι μεταγραφικού ποσού ρεκόρ τότε στη Βρετανία περίπου 30 εκατομμυρίων λιρών (35,3 εκατομμυρίων ευρώ).
Η Τσέλσι ολοκλήρωσε την πρώτη της σεζόν μετά την κατάκτηση της δεύτερης θέσης στην Πρέμιερ Λιγκ, από την τέταρτη την προηγούμενη χρονιά. Έφτασαν και στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ, τον οποίο κέρδισε τελικά η διεκδικήτρια Πόρτο, υπό τον Ζοζέ Μουρίνιο. Για τη δεύτερη σεζόν του Αμπράμοβιτς στο Στάμφορντ Μπριτζ, ο Μουρίνιο προσλήφθηκε ως νέος προπονητής, αντικαθιστώντας τον Κλαούντιο Ρανιέρι. Η Τσέλσι τελείωσε τη σεζόν 2004–05 ως νικήτρια του πρωταθλήματος για πρώτη φορά μετά από 50 χρόνια και μόνο τη δεύτερη φορά στην ιστορία της. Υψηλές ήταν και οι δαπάνες του Αμπράμοβιτς για αγορές Πορτογάλων ποδοσφαιριστών. Σύμφωνα με έρευνες εφημερίδων, ξόδεψε 165,1 εκατομμύρια ευρώ στην Πορτογαλία: 90,9 με παίκτες της Μπενφίκα και 74,2 με παίκτες της Πόρτο.
Ο Αμπράμοβιτς είναι παρών σχεδόν σε κάθε παιχνίδι της Τσέλσι, ένα σημάδι που λαμβάνεται από τους οπαδούς για να δείξει μια γνήσια αγάπη για το άθλημα, και συνήθως επισκέπτεται τους παίκτες στα αποδυτήρια μετά από κάθε αγώνα. Ωστόσο αυτό σταμάτησε για ένα διάστημα στις αρχές του 2007, όταν εμφανίστηκαν δημοσιεύματα στον Τύπο για διαμάχη μεταξύ του Αμπράμοβιτς και του Μουρίνιο σχετικά με την απόδοση ορισμένων παικτών όπως ο Αντρέι Σεφτσένκο. Την 1η Ιουλίου 2013, η Τσέλσι γιόρτασε δέκα χρόνια υπό την ιδιοκτησία του Αμπράμοβιτς. Πριν από τον εναρκτήριο αγώνα της σεζόν 2013–14 εναντίον της Χαλ Σίτι, στις 18 Αυγούστου 2013, ο Αμπράμοβιτς ευχαρίστησε τους οπαδούς της Τσέλσι για τη δεκαετή υποστήριξη σε ένα σύντομο μήνυμα στο εξώφυλλο του προγράμματος αγώνων, λέγοντας: "Έχουμε περάσει μια υπέροχη δεκαετία μαζί και ο σύλλογος δεν θα μπορούσε να τα καταφέρει όλα χωρίς εσάς. Ευχαριστώ για την υποστήριξή σας και ας έχουμε πολλά ακόμη χρόνια επιτυχίας».
Τον Μάρτιο του 2017, η Τσέλσι ανακοίνωσε ότι είχε λάβει έγκριση για ένα ανακαινισμένο στάδιο 500 εκατομμυρίων λιρών στο Στάμφορντ Μπριτζ με χωρητικότητα έως και 60.000. Στις 15 Ιουλίου 2018, η ανανέωση της βρετανικής βίζας του Αμπράμοβιτς από το Υπουργείο Εσωτερικών και η επακόλουθη απόσυρση της αίτησής του, τον Μάιο του 2018 η Τσέλσι διέκοψε τα σχέδια κατασκευής γηπέδου 500 εκατομμυρίων λιρών στο νοτιοδυτικό Λονδίνο λόγω του «μη ευνοϊκού επενδυτικού κλίματος» και την έλλειψη διαβεβαιώσεων για το καθεστώς παραμονής του Αμπράμοβιτς. Ο Αμπράμοβιτς επρόκειτο να επενδύσει εκατοντάδες εκατομμύρια λίρες για την κατασκευή του γηπέδου. Ο Αμπράμοβιτς έχει κατηγορηθεί ότι αγόρασε την Τσέλσι κατόπιν εντολής του Βλαντίμιρ Πούτιν, αλλά αυτός αρνήθηκε τον ισχυρισμό.
Το 2021, ο Αμπράμοβιτς επικρίθηκε επειδή προσπάθησε να εντάξη την Τσέλσι στη μη δημοφιλή ευρωπαϊκή Super League η οποία έχει επικριθεί ευρέως για την ενθάρρυνση της απληστίας μεταξύ των πλουσιότερων, μεγαλύτερων ποδοσφαιρικών συλλόγων, γεγονός που υπονομεύει τη σημασία των υπαρχόντων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, ωστόσο, μόλις δύο ημέρες αργότερα, ο Αμπράμοβιτς αποφάσισε να αποσύρει τον σύλλογο από τη νέα αυτή διοργάνωση, με άλλους αγγλικούς συλλόγους να ακολουθούν. Το 2022, αναφέρθηκε ότι ο Αμπράμοβιτς χρωστούσε 2 δισεκατομμύρια δολάρια από την Τσέλσι ΦΚ. Σύμφωνα με το Forbes, το δάνειο του Αμπράμοβιτς είναι ασφαλιστικό σε περίπτωση που η βρετανική κυβέρνηση εξετάσει το ενδεχόμενο να του επιβάλει κυρώσεις λόγω της στενής του σχέσης με το καθεστώς Πούτιν στη Ρωσία. Στις 26 Φεβρουαρίου 2022, κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Ουκρανικού Πολέμου, ο Αμπράμοβιτς παρέδωσε την «επιμέλεια και φροντίδα» της Τσέλσι ΦΚ στο Φιλανθρωπικό ίδρυμα Τσέλσι (Chelsea Charitable Foundation).
Ο Αμπράμοβιτς δημοσίευσε μια επίσημη ανακοίνωση στις 2 Μαρτίου 2022 επιβεβαιώνοντας ότι πουλά τον σύλλογο λόγω της συνεχιζόμενης κατάστασης στην Ουκρανία. Αν και η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου πάγωσε τα περιουσιακά στοιχεία του Αμπράμοβιτς στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 10 Μαρτίου λόγω των «στενών δεσμών του με το Κρεμλίνο», έγινε σαφές ότι ο σύλλογος της Τσέλσι θα του επιτρέπεται να λειτουργεί όσον αφορά τις δραστηριότητες που σχετίζονται με το ποδόσφαιρο. Στις 12 Μαρτίου, η Πρέμιερ Λιγκ, απέκλεισε τον Αμπράμοβιτς ως διευθυντή της Τσέλσι ΦΚ.
ΤΣΣΚΑ Μόσχας
Τον Μάρτιο του 2004, η Sibneft συμφώνησε σε μια τριετή συμφωνία χορηγίας ύψους 41,3 εκατομμυρίων ευρώ με τη ρωσική ομάδα ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Αν και η εταιρεία εξήγησε ότι η απόφαση λήφθηκε σε επίπεδο διοίκησης, ορισμένοι θεώρησαν τη συμφωνία ως μια προσπάθεια του Αμπράμοβιτς να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες ότι ήταν «αντιπατριωτικές» που έγιναν κατά την αγορά της Τσέλσι. Οι κανόνες της UEFA εμποδίζουν ένα άτομο να έχει περισσότερες από μία ομάδες που συμμετέχουν σε διοργανώσεις της UEFA, επομένως ο Αμπράμοβιτς δεν έχει μετοχές στην ΤΣΣΚΑ. Ένας δικηγόρος, ο Αλεξάντρ Γκαρέζε, είναι ένας από τους συνεργάτες του στην ΤΣΣΚΑ. Μετά από έρευνα, ο Αμπράμοβιτς απαλλάχθηκε από την κατηγορία της σύγκρουσης συμφερόντων από την UEFA. Ωστόσο, ονομάστηκε "άνθρωπος με τη μεγαλύτερη επιρροή στο ρωσικό ποδόσφαιρο" από το ρωσικό περιοδικό Pro Sport στα τέλη Ιουνίου 2004. Τον Μάιο του 2005, η ΤΣΣΚΑ κέρδισε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, και έγινε η πρώτη ρωσική ομάδα που κέρδισε ποτέ ένα μια σημαντική ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική διοργάνωση. Τον Οκτώβριο του 2005, ωστόσο, ο Αμπράμοβιτς πούλησε το πακέτο μετοχών του στη Sibneft και ο νέος ιδιοκτήτης της εταιρείας Gazprom, που χορηγεί τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, ακύρωσε τη συμφωνία χορηγίας.
Εθνική Ακαδημία Ποδοσφαίρου
Εκτός από τη συμμετοχή του στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, ο Αμπράμοβιτς χορηγεί ένα ίδρυμα στη Ρωσία που ονομάζεται Εθνική Ακαδημία Ποδοσφαίρου. Ο οργανισμός χορηγεί αθλητικά προγράμματα νέων σε όλη τη χώρα και έχει κατασκευάσει περισσότερα από πενήντα γήπεδα ποδοσφαίρου σε διάφορες πόλεις και κωμοπόλεις. Χρηματοδοτεί επίσης προγράμματα εκπαίδευσης προπονητών, εκτυπώνει εκπαιδευτικό υλικό, ανακαινίζει αθλητικές εγκαταστάσεις και διοργάνωνει ταξίδια με κορυφαίους προπονητές και μαθητές για να επισκεφτούν επαγγελματικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους στην Αγγλία, την Ολλανδία και την Ισπανία. Το 2006 η Ακαδημία Ποδοσφαίρου ανέλαβε τη διοίκηση της ακαδημίας ποδοσφαίρου Κονοπλιόφ στο Πριμόρσκι, στην περιφέρεια Σάμαρα, όπου κατοικούν πάνω από 1.000 νέοι, μετά τον θάνατο στα 38 του ιδρυτή της, Γιούρι Κονοπλιόφ.
Μέλος της Δούμας
Το 1999, ο Αμπράμοβιτς εξελέγη στην Κρατική Δούμα ως εκπρόσωπος για την Αυτόνομη Περιφέρεια Τσουκότκα, μια φτωχή περιοχή στη ρωσική Άπω Ανατολή. Ξεκίνησε τη φιλανθρωπική οργάνωση "Pole of Hope" για να βοηθήσει τους ανθρώπους της Τσουκότκα, ιδιαίτερα τα παιδιά, και τον Δεκέμβριο του 2000, εξελέγη κυβερνήτης της Τσουκότκα, αντικαθιστώντας τον Αλεξάντρ Ναζάροφ.
Κυβερνήτης
Ο Αμπράμοβιτς ήταν κυβερνήτης της Τσουκότκα από το 2000 έως το 2008. Πιστεύεται ότι επένδυσε πάνω από 925 εκατομμύρια ευρώ στην περιοχή. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, το βιοτικό επίπεδο βελτιώθηκε, τα σχολεία και οι κατοικίες αποκαταστάθηκαν και νέοι επενδυτές προσελκύθηκαν στην περιοχή. Ο Αμπράμοβιτς τιμήθηκε με το Τάγμα της Τιμής για την «τεράστια συμβολή του στην οικονομική ανάπτυξη της αυτόνομης περιοχής [της Τσουκότκα]», με διάταγμα που υπεγράφη από τον Πρόεδρο της Ρωσίας.