cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οντολογία Γονιδίων
Consortium
To Gene Ontology Consortium (GOC), είναι μια κοινοπραξία με διεπιστημονικό χαρακτήρα που αναπτύσσεται συνεχώς προσπαθώντας να γεφυρώσει τις επιστήμες της Βιολογίας, της Ιατρικής και της Πληροφορικής. Στόχος της είναι η δημιουργία ενός εμπεριστατωμένου υπολογιστικού μοντέλου που θα αφορά τη βιολογική γνώση. Το μοντέλο αυτό θα υποστηρίζει την ανάλυση και την ερμηνεία του ολοένα αυξανόμενου αποθέματος δεδομένων μοριακής βιοϊατρικής. Η προσπάθεια αυτή βασίζεται στη συνεχή αξιολόγηση της εκάστοτε κατανόησης για τα βιολογικά συστήματα και συνεχώς ενδυναμώνεται μέσω της συνεισφοράς μεγάλου αριθμού βιολόγων και προγραμματιστών λογισμικού.
Το εργαστήριο Cherry ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Γονιδιακής Οντολογίας σε συνεργασία με τους FlyBase και MGI. To GOC δημιούργησε ένα συγκεκριμένο πρότυπο γλώσσας για να περιγράψει τη λειτουργία των πρωτεϊνών και του RNA. Η κοινοπραξία αυτή εστιάζει την προσοχή της στην ανάπτυξη διαδικασιών ανάλυσης, συνοχής και αναπαραγωγιμότητας των GO annotations. Η SGD (Saccharomyces Genome Database), ως μέλος του GOC, διερευνά συνεχώς νέους τρόπους σάρωσης της υπάρχουσας βιβλιογραφίας για να καθορίσει την αναπαραγωγιμότητα ενός συγκεκριμένου αποτελέσματος, αφού η αναπαραγωγιμότητα είναι το πραγματικό μέτρο αξιολόγησης ενός επιστημονικού αποτελέσματος. H χρήση της λοιπόν ως μέτρο αξιολόγησης των GO annotations θα οδηγήσει στη δημιουργία υψηλής αξίας συνόλων δεδομένων. Ένα από τα μελλοντικά σχέδια του GOC περιλαμβάνει τη σύσταση μιας πύλης Εκπαίδευσης στην ιστοσελίδα του GO, που θα περιλαμβάνει διδακτικό υλικό με τη μορφή παρουσίασης και διαδραστικών βίντεο για την διευκόλυνση της κατανόησης και της χρήσης των πηγών GO. Η χρηματοδότηση του πρότζεκτ παρέχεται από το Εθνικό Ίδρυμα Υγείας και το Εθνικό Ίδρυμα Έρευνας του Ανθρώπινου γονιδιώματος των ΗΠΑ (National Institutes of Health, National Human Genome Research Institute), μέσω της επιχορήγησης U24 HG02273, που απονεμήθηκε στο γκρουπ των ερευνητών που δημιουργήθηκε από τους Judith A. Blake, J. Michael Cherry, Suzanna E. Lewis, Paul W. Sternberg, and Paul D.
Εργαλεία-Tools
To κοινόχρηστο λεξιλόγιο είναι σημαντικό βήμα για την ενοποίηση των βιολογικών βάσεων δεδομένων. Καθώς όμως η γνώση αλλάζει, αλλάζει και η χρήση αυτών των λεξιλογίων. Για να αποφευχθεί το πρόβλημα της ασυνεχούς, αντιφατικής ή ασύμφωνης εκπροσώπησης δεδομένων, το GOC συνεχώς βελτιώνει τα εργαλεία του, τις πηγές και τις πολιτικές του, εξασφαλίζοντας τη συνοχή των annotations, και ότι αυτές αντικατοπτρίζουν την υπάρχουσα κατάσταση της βιολογικής γνώσης. Υπάρχει ένα μεγάλος αριθμός εργαλείων διαθέσιμων είτε online είτε ύστερα από λήψη από το διαδίκτυο, τα οποία χρησιμοποιούν δεδομένα που παρέχονται από το GO πρότζεκτ. Μερικά από αυτά αναπτύσσονται και υποστηρίζονται από το GOC, ενώ άλλα είναι αποτέλεσμα δουλειάς συνεργαζόμενων ομάδων.
Ακολούθως παρουσιάζονται τα κυριότερα από αυτά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιολογικές βάσεις δεδομένων Κατηγορία:Οντολογία
Λουδοβίκος Α΄ του Βω
Ο Λουδοβίκος Α΄ (1249/50 - 1302) ήταν βαρόνος του Βω (1286-1302). Είχε επιτυχημένη στρατιωτική σταδιοδρομία. Ταξίδεψε στις Αυλές του Λονδίνου, του Παρισιού και της Νάπολης. Ο Γερμανός βασιλιάς του επέτρεψε να κόβει νομίσματα.
Βιογραφία
Ήταν τριτότοκος γιος του Θωμά Β΄ κυρίου του Πεδεμοντίου και της Βεατρίκης Φιέσι, ανιψιάς του πάπα Ιννοκεντίου Δ΄. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Θωμάς Γ΄ του Πεδεμοντίου και ο Αμεδαίος Ε΄ της Σαβοΐας.
Τα έτη της νεότητας, του Λονδίνου και του Παρισιού
Όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1259, ο Λουδοβίκος Α΄ ήταν 9-10 ετών. Μεγάλωσε στο κάστρο Σαιν-Ζενί-ντ'Αόστ της μητέρας του, που είχε την επιμέλειά του. Ο θείος τους Πέτρος Β΄, όταν ήταν στην Αγγλία, είχε υποστηρίξει τον Ερρίκο Γ΄ και ο βασιλιάς του είχε δώσει εκτάσεις γης, ένα κάστρο και ένα λιμάνι· ο ίδιος είχε κτίσει και ένα ανάκτορο εκεί. Ο Λουδοβίκος Α΄ το 1270 συνόδευσε τους δύο αδελφούς του στο Λονδίνο, όπου ζήτησαν την περιουσία που τους είχε κληροδοτήσει ο Πέτρος Β΄, όταν απεβίωσε πριν δύο έτη. Ο Ερρίκος Γ΄, που είχε ήδη παραχωρήσει τις εκτάσεις στο γιο του, τους παραχώρησε 100 μάρκα ετήσια πρόσοδο από το βασιλικό θησαυροφυλάκιο. Το 1281 ήταν στο Παρίσι και ο Φίλιππος Γ΄ της Γαλλίας τον ζήτησε ως σύμμαχο σε μία εκστρατεία του με την υπόσχεση να του δώσει σύζυγο την Ιωάννα του Μονφόρ, κυρία του Μπωζέ και του Βαλρομεΰ. Ο Λουδοβίκος Α΄ τον ακολούθησε και μάλλον νυμφεύτηκε την Ιωάννα.
Πολέμιος της Γενεύης και του Γερμανού βασιλιά
To 1282 ήταν πίσω στη χώρα του, στην υπηρεσία του θείου του Φιλίππου Α΄ κόμη της Σαβοΐας. Στον πόλεμο εναντίον του Αμεδαίου Β΄ κόμη της Γενεύης, μαζί με τον αδελφό του κατέλαβαν μερικές περιοχές όπως το Βωντ, αλλά στην ανταμοιβή δυσαρεστήθηκε με τον αδελφό του και με τον θείο του. Ο Φίλιππος Α΄ του είχε δώσει τη διοίκηση του Βωντ. Η ξαδέλφη του Μαργαρίτα προσφέρθηκε να τους συμβιβάσει, αλλά μάταια. Το 1283 ο Ροδόλφος Α΄ της Γερμανίας επέκτεινε την επικράτειά του στην Ελβετίας εις βάρος περιοχών της Σαβοΐας. Ο Λουδοβίκος Α΄ αμύνθηκε γι' αυτές. Άλλες που έμειναν παραχωρήθηκαν στον αδελφό του Αμεδαίο Ε΄. Ο Λουδοβίκος Α΄ αντέδρασε και ήρθε σε σύγκρουση με τον αδελφό του γι' αυτό. Ο Ροβέρτος Β΄ της Βουργουνδίας μεσολάβησε για να κατευνάσει τις δύο μεριές.
Η κρίση διαδοχής 1284-86
Το 1282 απεβίωσε ο αδελφός τους Θωμάς Γ΄. Το 1284 ο Ροδόλφος Α΄ είχε επιτρέψει στον Λουδοβίκο Α΄ την κοπή νομισμάτων στο Βωντ, μία επιβεβαίωση της κυριαρχίας του εκεί. Το ίδιο έτος ο θείος του μεσολάβησε στην ανιψιά του Ελεονόρα, σύζυγο του Ερρίκου Γ΄, για την ικανοποίηση του αιτήματος του Λουδοβίκου Α΄, αλλά οι Άγγλοι προσπαθούσαν να χρονοτριβήσουν το θέμα. Την επόμενη χρονιά απεβίωσε ο θείος τους Φίλιππος Α΄ άτεκνος, έτσι τον κληρονόμησε ο Αμεδαίος Ε΄. Ένα μικρό μέρος πήρε και ο Λουδοβίκος Α΄ και γι' αυτό ήταν γεμάτος οργή. Μάλιστα εξεγέρθηκε εναντίον του αδελφού του, παραπονούμενος ότι αδικήθηκε. Έγινε συμβιβασμός : ο Λουδοβίκος Α΄ θα αναγνώριζε την υποτέλειά του στον Αμεδαίο Ε΄ και θα ελάμβανε το Βωντ με άλλες περιοχές, καθώς και 400 λίβρες από το τελωνείο της περιοχής.
Η περιοχή του Βωντ διαιρέθηκε σε δέκα καστελλανίες με πρωτεύουσα το Μορζ. Το 1285 συγκάλεσε Συνέλευση (Pαrlamentum) των ευγενών, αστών και άλλων. Ταξίδευσε στη Νάπολη, όπου η ξαδέλφη του Βεατρίκη είχε παντρευτεί τον Κάρολο Α΄ Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης. Απεβίωσε εκεί το 1302 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος Β΄.
Οικογένεια
Μάλλον νυμφεύτηκε την Ιωάννα των Μονφόρ, κόρη τού Φιλίππου Β΄ κυρίου τού Καστρζ-αν-Αλμπιζουά, της Τύρου & τού Τορόν, διεκδικητή της Αρμενίας. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Μιχαΐλο Μαξίμοβιτς
Ο Μιχαΐλο Ολεξάντροβιτς Μαξίμοβιτς (Mykhailo Oleksandrovych Maksymovych) ( Михайло Олександрович Максимович; Михаил Александрович Максимович; 3 Σεπτεμβρίου 1804 – 10 Νοεμβρίου 1873) ήταν διάσημος καθηγητής φυτικής βιολογίας, Ουκρανός ιστορικός και συγγραφέας στη Ρωσική Αυτοκρατορία με καταγωγή από Κοζάκους.
Συνέβαλε στις επιστήμες της ζωής, ιδιαίτερα στη βοτανική και τη ζωολογία, και στη γλωσσολογία, τη λαογραφία, την εθνογραφία, την ιστορία, τις λογοτεχνικές σπουδές και την αρχαιολογία.
Το 1871 εξελέγη ως αντεπιστέλλον μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, του τμήματος Ρωσικής γλώσσας και λογοτεχνίας. Ο Μαξίμοβιτς επίσης ήταν μέλος της Ιστορικής Ένωσης Νέστωρ ο Χρονικογράφος, που υπήρχε στο Κίεβο το 1872-1931.
Βιογραφία
μικρογραφία| 1859 πορτρέτο του [[Ταράς Σεβτσένκο]] Ο Μαξίμοβιτς γεννήθηκε σε μια παλιά οικογένεια Κοζάκων Ζαποριζίων, που διέθετε μια μικρή περιουσία στη Μιχαΐλοβα Χόρα κοντά στην Προχορίβκα, στην κομητεία Ζολοτονόσα στο Κυβερνείο Πολτάβα (τώρα στην περιφέρεια Τσερκάσι) στην αριστερή όχθη της Ουκρανίας. Αφού φοίτησε στο Γυμνάσιο Νόβγκοροντ-Σιβέρσκι, σπούδασε φυσικές επιστήμες και φιλολογία στη φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου της Μόσχας και αργότερα στην ιατρική σχολή, αποφοιτώντας με το πρώτο του πτυχίο το 1823 και το δεύτερο το 1827. Στη συνέχεια, παρέμεινε στο πανεπιστήμιο της Μόσχας για περαιτέρω ακαδημαϊκή εργασία στη βοτανική. Το 1833 πήρε το διδακτορικό του και διορίστηκε καθηγητής για την έδρα της βοτανικής στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας.
Δίδαξε βιολογία και ήταν διευθυντής του βοτανικού κήπου στο πανεπιστήμιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, δημοσίευσε εκτενώς για τη βοτανική και επίσης για τη λαογραφία και τη λογοτεχνία, και γνώρισε πολλoύς από τους κορυφαίους εκπροσώπους της ρωσικής πνευματικής ζωής, συμπεριλαμβανομένου του Ρώσου ποιητή, Αλεξάντερ Πούσκιν και του Ρώσου συγγραφέα, Νικολάι Γκόγκολ, και μοιράστηκε το αυξανόμενο ενδιαφέρον του για την ιστορία των Κοζάκων μαζί τους.
Το 1834 διορίστηκε καθηγητής της ρωσικής λογοτεχνίας στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο Saint Vladimir στο Κίεβο και έγινε επίσης ο πρώτος πρύτανης του πανεπιστημίου, θέση που κράτησε μέχρι το 1835. (Αυτό το πανεπιστήμιο είχε ιδρυθεί από τη ρωσική κυβέρνηση για να μειώσει την πολωνική επιρροή στην Ουκρανία και ο Μαξίμοβιτς ήταν, εν μέρει, ένα όργανο αυτής της πολιτικής). Ο Μαξίμοβιτς εκπόνησε ευρεία σχέδια για την επέκταση του πανεπιστημίου, τα οποία περιελάμβαναν τελικά την προσέλκυση επιφανών Ουκρανών και Ρώσων όπως ο Νικολάι Κοστομάροφ και ο Ταράς Σεβτσένκο, για να διδάξουν εκεί.
Το 1847, επηρεάστηκε βαθιά από τη σύλληψη, τη φυλάκιση και την εξορία των μελών της Πανσλαβικής Αδελφότητας των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, πολλοί από τους οποίους, όπως ο ποιητής Ταράς Σεβτσένκο, ήταν φίλοι ή μαθητές του. Στη συνέχεια, πήρε υποτροφία, δημοσιεύοντας εκτενώς.
Το 1853 παντρεύτηκε και το 1857, με την ελπίδα να ανακουφίσει τη σοβαρή οικονομική του κατάσταση, πήγε στη Μόσχα, για να βρει δουλειά. Το 1858, ο Σεβτσένκο, επιστρέφοντας από την εξορία, τον επισκέφτηκε στη Μόσχα και όταν ο Μαξίμοβιτς επέστρεψε στη Μιχαΐλοβα Χόρα, τον επισκέφτηκε και εκεί. Εκείνη την εποχή, ο Σεβτσένκο ζωγράφισε πορτρέτα τόσο του Μαξίμοβιτς όσο και της συζύγου του, Μαρίας.
Κατά τα τελευταία του χρόνια, ο Μαξίμοβιτς αφοσιώθηκε όλο και περισσότερο στην ιστορία και συμμετείχε σε εκτενείς συζητήσεις με τους Ρώσους ιστορικούς Μιχαήλ Πογκόντιν και Νικολάι Κοστομάροφ. .
Οι φυσικές επιστήμες και η φιλοσοφία
Στις δεκαετίες του 1820 και του 1830, ο Μαξίμοβιτς δημοσίευσε πολλά εγχειρίδια για τη βιολογία και τη βοτανική. Το πρώτο του επιστημονικό βιβλίο για τη βοτανική εκδόθηκε το 1823 με τον τίτλο On the System of the Flowering Kingdom. Δημοσίευσε επίσης δημοφιλή έργα για τη βοτανική για λαϊκούς. Αυτή τη «λαϊκιστική» προσέγγιση της επιστήμης, μετέφερε στα κείμενά του για τη λαογραφία, τη λογοτεχνία και την ιστορία.
Το 1833 στη Μόσχα, δημοσίευσε το Βιβλίο του Ναούμ για τον Μεγάλο Κόσμο του Θεού, το οποίο ήταν μια δημοφιλώς γραπτή έκθεση της γεωλογίας, του ηλιακού συστήματος και του σύμπαντος, με θρησκευτική ενδυμασία για τον κοινό λαό. Αυτό το βιβλίο αποδείχθηκε best-seller και πέρασε από έντεκα εκδόσεις, παρέχοντας στον Μαξίμοβιτς κάποια δικαιώματα για πολλά πολλά χρόνια.
Επίσης το 1833, ο Μαξίμοβιτς δημοσίευσε το "Μία Επιστολή πάνω στη Φιλοσοφία" που αντικατόπτριζε τον θαυμασμό του για τη "Nature-Philosophy" του Σέλινγκ. Σε αυτή την επιστολή, δήλωσε ότι η αληθινή φιλοσοφία βασιζόταν στην αγάπη και ότι όλοι οι κλάδοι της οργανωμένης, συστηματικής γνώσης, που προσπαθούσαν να αναγνωρίσουν το εσωτερικό νόημα και την ενότητα των πραγμάτων, αλλά κυρίως η ιστορία, ήταν η φιλοσοφία. Με έμφαση στην ιστορία, ο Μαξίμοβιτς προσέγγισε τις απόψεις του Μπάαντερ και του Χέγκελ καθώς και του Σέλινγκ.
Λαογραφία
Το 1827, ο Μαξίμοβιτς δημοσίευσε τα Μικρά Ρωσικά Λαϊκά Τραγούδια, που ήταν μια από τις πρώτες συλλογές δημοτικών τραγουδιών, που δημοσιεύτηκαν στην ανατολική Ευρώπη. Περιείχε 127 τραγούδια, συμπεριλαμβανομένων ιστορικών τραγουδιών, τραγουδιών για την καθημερινή ζωή και τελετουργικών τραγουδιών. Η συλλογή σηματοδότησε μια νέα στροφή προς τον απλό λαό, το παραδοσιακό, που ήταν το σήμα κατατεθέν της νέας ρομαντικής εποχής, που τότε ξεκινούσε. Παντού όπου διαβαζόταν προκάλεσε το ενδιαφέρον των εγγράμματων τάξεων για τη ζωή του κοινού λαού. Το 1834 και το 1849, ο Μαξίμοβιτς δημοσίευσε δύο ακόμη συλλογές.
Στις συλλογές του με δημοτικά τραγούδια, ο Μαξίμοβιτς χρησιμοποίησε μια νέα ορθογραφία για την ουκρανική γλώσσα, που βασιζόταν στην ετυμολογία. Αν και αυτό το Maksimovychivka έμοιαζε αρκετά με τα ρωσικά, ήταν ένα πρώτο βήμα προς μια ανεξάρτητη ορθογραφία, βασισμένη στη φωνητική, που προτάθηκε τελικά από τον νεότερο σύγχρονο του Μαξίμοβιτς, Παντελεήμων Κούλις. Το τελευταίο αποτελεί τη βάση της σύγχρονης γραπτής ουκρανικής γλώσσας.
Γενικά, ο Μαξίμοβιτς ισχυρίστηκε ότι έβλεπε κάποιες βασικές ψυχολογικές διαφορές, που αντικατοπτρίζουν διαφορές στον εθνικό χαρακτήρα, μεταξύ ουκρανικών και ρωσικών λαϊκών τραγουδιών. Θεωρούσε τα πρώτα πιο αυθόρμητα και ζωηρά, τα δεύτερα πιο υποχωρητικά. Τέτοιες απόψεις συμμερίστηκαν πολλοί σύγχρονοί του, όπως ο νεότερος σύγχρονος του, ο ιστορικός Νικολάι Κοστομάροφ και άλλοι.
Το 1856, ο Μαξίμοβιτς δημοσίευσε το πρώτο μέρος των «Μέρες και Μήνες του Ουκρανού χωρικού» που συνοψίζει πολλά χρόνια παρατήρησης της ουκρανικής αγροτιάς. Σε αυτό, παρουσίασε τα λαϊκά έθιμα του ουκρανικού χωριού σύμφωνα με το ημερολογιακό έτος. (Το πλήρες έργο δημοσιεύτηκε μόνο στη σοβιετική εποχή.)
Γλώσσα και λογοτεχνία
Το 1839, ο Μαξίμοβιτς δημοσίευσε την Ιστορία της Παλαιάς Ρωσικής Λογοτεχνίας, η οποία ασχολήθηκε με τη λεγόμενη περίοδο του Κιέβου της ρωσικής λογοτεχνίας. Ο Μαξίμοβιτς είδε μια σαφή συνέχεια μεταξύ της γλώσσας και της λογοτεχνίας της Ρουθηνίας ( Ρωσία του Κιέβου) και εκείνης της περιόδου των Κοζάκων. Πράγματι, φαίνεται να πίστευε ότι η παλαιά ρουθηναϊκή γλώσσα ήταν σε σχέση με τη σύγχρονη ρωσική με τρόπο παρόμοιο με εκείνον της παλιάς Τσεχικής προς τη σύγχρονη πολωνική ή τη σύγχρονη σλοβακική, δηλαδή ότι το ένα επηρέασε αλλά δεν ήταν το ίδιο με το άλλο. Αργότερα, μετέφρασε επίσης το έπος Ιστορία της Εκστρατείας του Ιγκόρ σε σύγχρονο ρωσικό και σύγχρονο ουκρανικό στίχο. Τα λογοτεχνικά έργα του Μαξίμοβιτς περιελάμβαναν ποίηση και αλμανάκ με πολύ υλικό αφιερωμένο στη Ρωσία.
Ιστορία
Από τη δεκαετία του 1850 έως τη δεκαετία του 1870, ο Μαξίμοβιτς εργάστηκε εκτενώς στην ιστορία, ειδικά στη ρωσική και την ουκρανική ιστορία. Ήταν επικριτικός στη θεωρία των Νορμανδιστών, που θεωρούσε ότι η Ρωσία του Κιέβου είχε σκανδιναβική καταγωγή, προτιμώντας να τονίσει τις σλαβικές ρίζες της. Αλλά αντιτάχθηκε στον Ρώσο ιστορικό, Μιχαήλ Πογκόντιν, ο οποίος πίστευε ότι η Ρωσία του Κιέβου είχε αρχικά κατοικηθεί από Μεγάλους Ρώσους από το βορρά. Ο Μαξίμοβιτς υποστήριξε ότι τα εδάφη του Κιέβου δεν ερημώθηκαν ποτέ εντελώς, ακόμη και μετά τις επιδρομές των Μογγόλων, και ότι ανέκαθεν κατοικούνταν από Ρουθηναίους και τους άμεσους προγόνους τους. Επίσης, ήταν ο πρώτος που διεκδίκησε τη «λιθουανική περίοδο» για τη ρωσική ιστορία. Ο Μαξίμοβιτς εργάστηκε επίσης για την ιστορία της πόλης του Κιέβου, του Χετμανάτου των Κοζάκων, της εξέγερσης του Μπογκντάν Χμελνίτσκι, των εξεγέρσεων των Χαϊδαμάκων κατά της Πολωνίας και άλλων θεμάτων. Σε γενικές γραμμές, συμπαθούσε αυτούς τους διάφορους Κοζάκους επαναστάτες, τόσο πολύ, μάλιστα, που το πρώτο του έργο για τους Χαϊδαμάκους απαγορεύτηκε από τον Ρώσο λογοκριτή. Πολλά από τα σημαντικότερα έργα του ήταν κριτικές μελέτες και διορθώσεις των δημοσιεύσεων άλλων ιστορικών, όπως ο Μιχαήλ Πογκόντιν και ο Νικολάι Κοστομάροφ.
Σλαβικές σπουδές
Ο Μαξίμοβιτς υποστήριξε επίσης την ανεξάρτητη προέλευση των ομιλούμενων γλωσσών της Παλαιάς Ρωσίας, θεωρώντας τις ξεχωριστές από τη γλώσσα των βιβλίων της εποχής, που βασιζόταν στην εκκλησιαστική σλαβική. Ο Μαξίμοβιτς έκανε επίσης κάποιες επικριτικές παρατηρήσεις για τον χάρτη του Σλαβικού κόσμου του <a href="./Πάβελ Γιόζεφ Σαφάρικ" rel="mw:WikiLink" data-linkid="138" data-cx="{&quot;adapted&quot;:false,&quot;sourceTitle&quot;:{&quot;title&quot;:&quot;Pavel Jozef Šafárik&quot;,&quot;thumbnail&quot;:{&quot;source&quot;:&quot;https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/82/Pavel_Jozef_Safarik.jpg/66px-Pavel_Jozef_Safarik.jpg&quot;,&quot;width&quot;:66,&quot;height&quot;:80},&quot;pageprops&quot;:{&quot;wikibase_item&quot;:&quot;Q158354&quot;},&quot;pagelanguage&quot;:&quot;en&quot;},&quot;targetFrom&quot;:&quot;label&quot;}" class="cx-link" id="mwbw" title="Πάβελ Γιόζεφ Σαφάρικ">Πάβελ Γιόσεφ Σαφάρικ</a>, που έγραψε για τους Λουζατικούς Σορβικούς και για τις πολωνικές παροιμίες. Ο Μαξίμοβιτς, επίσης, έγραψε μια σύντομη αυτοβιογραφία, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1904. Η αλληλογραφία του ήταν μεγάλη και σημαντική.
Κληρονομιά
μικρογραφία|200x200εσ| [[Επιστημονική Βιβλιοθήκη Μαξίμοβιτς]] Ο Μαξίμοβιτς ήταν πρωτοπόρος της εποχής του και, από πολλές απόψεις, ένας από τους τελευταίους από τους «καθολικούς ανθρώπους» που μπόρεσαν να συνεισφέρουν πρωτότυπα έργα τόσο στις επιστήμες όσο και στις ανθρωπιστικές επιστήμες. Τα έργα του στη βιολογία και τις φυσικές επιστήμες αντανακλούσαν μια ανησυχία για τον απλό άνθρωπο - αγάπη για τον συνάνθρωπό του, τη φιλοσοφία του Σέλινγκ, στην εργασία - και τα έργα του στη λογοτεχνία, τη λαογραφία και την ιστορία, συχνά διατυπωμένα με όρους φιλικών δημοσίων «γραμμάτων» προς τους λόγιους αντιπάλους του, έδειξε νέες κατευθύνσεις στην αφήγηση της ιστορίας των απλών ανθρώπων. Κάνοντας αυτό, ωστόσο, ο Μαξίμοβιτς «ξύπνησε» νέα εθνικά αισθήματα μεταξύ των συντρόφων του, ειδικά της νεότερης γενιάς. Επηρέασε σε μεγάλο βαθμό πολλούς από τους νεότερους συγχρόνους του, όπως ο ποιητής Ταράς Σεβτσένκο, ο ιστορικός Νικολάι Κοστομάροφ, ο συγγραφέας Παντελεήμων Κούλις και πολλοί άλλοι.
Η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Κιέβου έχει ονομαστεί προς τιμήν του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ουκρανοί ιστορικοί Κατηγορία:Ουκρανοί επιστήμονες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αλμπέζε κον Κασσάνο
Το Αλμπέζε κον Κασσάνο (ιταλικά: Albese con Cassano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Μπυτιέ (Σεν-ε-Μαρν)
Το Μπυτιέ (γαλλικά: Buthiers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπυτερουά (γαλλικά: Butherrois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
1SWASP J140747.93-394542.6
Ο 1SWASP J140747.93-394542.6 (συχνά αναφερόμενος με τη συντομογραφία 1SWASP J140747 ή J1407) είναι αστέρας παρόμοιος με τον Ήλιο, στον αστερισμό Κένταυρο και σε απόσταση περίπου 420 ετών φωτός από τη Γη. Είναι σχετικά νεαρός αστέρας (η ηλικία του υπολογίζεται σε 16 εκατομμύρια χρόνια) και η μάζα του είναι περίπου το 90% της ηλιακής. Ο αστέρας έχει φαινόμενο μέγεθος 12,3 και είναι ορατός με τηλεσκόπιο. Το όνομα του προέρχεται από τις ουράνιες συντεταγμένες του και το πρόγραμμα SuperWASP (αρχικά του: Wide Angle Search for Planets).
Ο J1407 τακτικά και σε μεγάλο βαθμό επισκιάζεται και διαθέτει σε τροχιά ένα τουλάχιστον μεγάλο ουράνιο σώμα, τον 1SWASP J1407b (J1407b), που πιστεύεται ότι είναι είτε ένας μεγάλος Αέριος γίγαντας πλανήτης ή ένας καφέ νάνος με ένα πελώριο σύστημα δακτυλίων.
1SWASP J140747.93-394542.6 b
Η ανακάλυψη του συστήματος J1407 και οι ασυνήθιστες εκλείψεις του επισημάνθηκαν για πρώτη φορά από μια ομάδα με επικεφαλής τον αστρονόμο Έρικ Μαμάτζεκ του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ το 2012. Η ύπαρξη και οι παράμετροι του συστήματος των δακτυλίων γύρω από τον J1407b συνάχθηκαν από την παρατήρηση μιας ιδιαίτερα μακράς και περίπλοκης έκλειψης του μητρικού αστέρα, διάρκειας 56 ημερών, κατά τη διάρκεια του Απριλίου και του Μαΐου του 2007. Ο με μικρή μάζα J1407b έχει αναφερθεί ως ένας «Κρόνος με αναβολικά» ή «Σούπερ Κρόνος» λόγω του τεράστιου συστήματος δακτυλίων με ακτίνα περίπου 90 εκατομμύρια χιλιόμετρα (0,6 AU). Η περίοδος τροχιάς του J1407b υπολογίζεται περίπου στη μια δεκαετία (3,5 με 13,8 έτη), και η μάζα του το πιθανότερο αγγίζει περίπου 13 έως 26 φορές τη μάζα του Δία, αλλά με σημαντική αβεβαιότητα. Το ουράνιο αυτό σώμα μπορεί να αποκλειστεί ότι είναι αστέρας με ποσοστό βεβαιότητας μεγαλύτερο από 99%. Το σύστημα των δακτυλίων εκτιμάται ότι έχει μάζα παρόμοια με αυτή της Γης. Ένα μεγάλο κενό στους δακτυλίους περίπου 61 εκατομμύρια χιλιόμετρα (0,4 AU) από το κέντρο θεωρείται ως έμμεση απόδειξη για την ύπαρξη ενός δορυφόρου με μάζα μέχρι 0,8 φορές αυτής της Γης. μικρογραφία|298x298px|Καλλιτεχνική απεικόνιση του J1407b όπως διακρίνεται από έναν δορυφόρο του|εναλλ.=|αριστερά Ο J1407b είναι ο πρώτος εξωπλανήτης ή καφέ νάνος που ανακαλύφθηκε να διαθέτει σύστημα δακτυλίου με την μέθοδο της φωτομέτρησης διάβασης. Μια ακολουθία εκλείψεων του μητρικού αστέρα έλαβε χώρα για μια περίοδο 56 ημερών το 2007. Το μοτίβο ήταν σύμφωνο με αυτό που αναμένεται κατά τη διέλευση μιας μεγάλης συστοιχίας από πολλαπλούς δακτυλίους, υποδεικνύοντας τον υποαστρικό σύντροφο που τελικά ονομάστηκε J1407b. Το σύστημα δακτυλίων του J1407b έχει εξωτερική ακτίνα περίπου 90 εκατομμυρίων χιλιομέτρων (περίπου 640 φορές μεγαλύτερη αυτής των δακτυλίων του Κρόνου). Εμφανή κενά στους δακτυλίους υποδεικνύουν ύπαρξη δορυφόρων σε τροχιά που έχουν σχηματιστεί με συσσώρευση πυκνότερων δακτυλίων. Το νεαρό της ηλικίας του αστρικού συστήματος (περίπου 16 εκατομμύρια χρόνια) και η μεγάλη μάζα του συστήματος των δακτυλίων (περίπου ίση με αυτή της Γης) συνάδει περισσότερο με το να αποτελεί ένα πρώιμο στάδιο σχηματισμού ενός ή περισσότερων δορυφόρων, αντί για ένα μακροπρόθεσμο και σταθερό σύστημα δακτυλίων σε ένα εξελιγμένο πλανητικό σύστημα (όπως συμβαίνει με τους δακτυλίους του Κρόνου).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κένταυρος (αστερισμός) Κατηγορία:Υπογίγαντες αστέρες τύπου K Κατηγορία:Πλανητικοί δακτύλιοι Κατηγορία:Πλανητικά συστήματα Κατηγορία:Εξωηλιακοί πλανήτες
Ασώπιχος ο Ορχομένιος
Ο Ασώπιχος ο Ορχομένιος (γιος του Κλεόδαμου, 6ος/5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από τον Ορχομενό της Βοιωτίας, ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου παίδων κατά τους 73ους (488 π.Χ.) Ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο Πίνδαρος είχε αφιερώσει τον 14ο από τους επινίκιους ολυμπιακούς ύμνους του στον Ασώπιχο. Προς τιμήν του αθλητή δόθηκε το όνομα του στην τοπική ηλεκτρονική εφημερίδα του Ορχομενού https://asopichos.gr/
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου παίδων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Αλσέριο
Το Αλσέριο (ιταλικά: Alserio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Ρέμμιος Παλαίμων
Ο Ρέμμιος Παλαίμων (λατ. Quintus Remmius Palaemon) υπήρξε φημισμένος Ρωμαίος γραμματικός (φιλόλογος).
Βιογραφία
Ήκμασε τον καιρό του Τιβέριου και του Κλαύδιου. Γεννήθηκε στη Βιτσέντσα και ήταν γιος σκλάβου. Αρχικά προορίζονταν για το επάγγελμα του υφαντουργού, αλλά σε παιδική ηλικία κατάφερε να μάθει γράμματα, και αργότερα, αφού αφέθηκε ελεύθερος πήγε στη Ρώμη και δίδαξε ο ίδιος. Γενικά αν και ήταν άξιος στα γράμματα, του απαγορεύτηκε να διδάσκει διότι είχε βίο κολάσιμο και ήταν σπάταλος και ξιπασμένος.
Νόβε
Το Νόβε (πολωνικά: Nowe, Neuenburg in Westpreußen) είναι πόλη του Πόβιατ Σφιέτσιε, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 5.724 κάτοικοι (2020).
Ρέμμιος Παλαίμων
Συγγράμματα
Λίγα από τα συγγράμματά του σώζονται αποσπασματικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς
Νόβε
Γεωγραφική τοποθεσία
Το Νόβε βρίσκεται περίπου 75 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Μπίντγκοστς και 80 χιλιόμετρα νότια του Γκντανσκ, σε μια υπερυψωμένη θέση στον ποταμό Βιστούλα. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Ανατολικής Πομερανίας.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Κύρια πτέρυγα του Κάστρου του Νόβε, που σήμερα στεγάζει το Πολιτιστικό Κέντρο Το μεσαιωνικό όνομα της πόλης ήταν Novo Castro, ή Nowy Gród στα πολωνικά. Η πόλη ιδρύθηκε το 1185 από τον Σομπιέσουαφ Α΄ του Γκντανσκ. Το 1266 ο οικισμός αναφέρεται ως τόπος οχυρού. Το 1282, οι Φραγκισκανοί μοναχοί εγκαταστάθηκαν εδώ. Ήταν μέρος του μεσαιωνικού Βασιλείου της Πολωνίας. Το 1301, ο Βασιλιάς Βεγκέσλαος Β΄ της Βοημίας παραχώρησε την πόλη στον Πιοτρ Σφιέντσα.
Το 1440, η πόλη προσχώρησε στην Πρωσική Συνομοσπονδία, η οποία αντιτάχθηκε στην τευτονική κυριαρχία και κατόπιν αιτήματος της οποίας, ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας επανενσωμάτωσε την επικράτεια στο Βασίλειο της Πολωνίας το 1454. Κατά τον επόμενο Δεκατριετή Πόλεμο καταλήφθηκε από τους Τεύτονες Ιππότες το 1458, πολιορκήθηκε από Πολωνούς τον Αύγουστο του 1464 και οι Τεύτονες Ιππότες συνθηκολόγησαν τον Φεβρουάριο του 1465, χάνοντας το τελευταίο τους οχυρό στη δυτική όχθη του Βιστούλα. Επανενσωματώθηκε με την Πολωνία, το κάστρο έγινε η έδρα των ντόπιων σταρόστα και τον επόμενο χρόνο οι Τεύτονες Ιππότες αποκήρυξαν οποιεσδήποτε αξιώσεις στην πόλη. Το 1626 και το 1655, το Νόβε πολιορκήθηκε από τη Σουηδική Αυτοκρατορία.
Το 1772, μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας, η πόλη, ως Neuenburg (Νόιενμπουργκ), προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας και υποβλήθηκε σε πολιτικές γερμανοποίησης, ωστόσο, στα τέλη του 19ου αιώνα ήταν ακόμα κυρίως κατοικημένη από Πολωνούς. Μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ανήκε στο Κράις Σφετς στη διοικητική περιφέρεια Regierungsbezirk Marienwerder στην πρωσική Επαρχία της Δυτικής Πρωσίας στο Γερμανικό Ράιχ. Σύμφωνα με τη γερμανική απογραφή του 1910, το Νόιενμπουργκ είχε πληθυσμό 5.152 κατοίκων, εκ των οποίων οι 2.702 (52,45%) ήταν γερμανόφωνοι, οι 2.316 (44,95%) ήταν πολωνόφωνοι και οι 134 (2,6%) ήταν δίγλωσσοι. Το 1920, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη έγινε μέρος της ανασυσταθείσας Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας ως αποτέλεσμα της Συνθήκης των Βερσαλλιών και ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Πομερανίας (1919-1939). μικρογραφία|230x230εσ| Ένταλμα σύλληψης για την πολωνική [[ιντελιγκέντσια του Νόβε, που εκδόθηκε από τον Bezirksführer (περιφερειακό διοικητή) του γερμανικού Σέλμπστουτζ, Γ. Κέρμπερ, στις 21 Οκτωβρίου 1939]] Μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία προσαρτήθηκε στο Τρίτο Ράιχ, από το 1939 έως το 1945 ως τμήμα του Ράιχσγκαου Ντάντσιχ-Δυτικής Πρωσίας. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, οι Πολωνοί υποβλήθηκαν σε μαζικές συλλήψεις και εκτελέσεις ως μέρος του Ιντελιγκέντσακτιον Πόμερν. Οι Γερμανοί ίδρυσαν μια φυλακή στο τοπικό δικαστήριο, στην οποία περίπου 200 Πολωνοί φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 1939, πριν δολοφονηθούν σε μεγάλες σφαγές στο κοντινό χωριό Γκρούπα. Προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Νόβε καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό και μετά το τέλος του πολέμου, αποκαταστάθηκε στην Πολωνία.
Αριθμός κατοίκων ανά έτος
Σημειώστε ότι ο παραπάνω πίνακας βασίζεται σε πρωτεύουσες, πιθανώς μεροληπτικές ή ανακριβείς πηγές.
Αξιοθέατα
Τα ορόσημα του Νόβε είναι η Παλιά Πόλη με την Πλατεία Αγοράς γεμάτη με πολύχρωμα ιστορικά αρχοντικά, οι γοτθικές εκκλησίες του Αγίου Ματθαίου και του Αγίου Μαξιμίλιαν Κόλμπε και το μεσαιωνικό κάστρο του Νόβε, το οποίο σήμερα στεγάζει το Πολιτιστικό Κέντρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας
Σθενώ
Σύμφωνα με τη μυθολογία
Γεννήθηκε στις σπηλιές κάτω από τον Όλυμπο. Αυτή και η αδελφή της η Ευρυάλη ήταν αθάνατες, ενώ η τρίτη αδελφή, η Μέδουσα, ήταν θνητή. Από τις τρεις Γοργόνες, ήταν γνωστό ότι ήταν η πιο ανεξάρτητη και άγρια​​, έχει σκοτώσει περισσότερους άνδρες από ό,τι και οι δύο αδελφές της μαζί. Η Μέδουσα ήταν καταραμένη από τη θεά Αθηνά, επειδή ο θεός Ποσειδώνας τη βίασε στο ναό της Αθηνάς. Η Αθηνά ήταν οργισμένη, αλλά όχι με τον Ποσειδώνα. Ως ένας ισχυρός αρσενικός θεός, αυτό θα έπρεπε να αναμένεται. Στα μάτια της Αθηνάς, η Μέδουσα άξιζε να τιμωρηθεί. Ως τιμωρία, τη μετέτρεψε σε ένα φοβερό τέρας, μαζί και τις αδελφές της που της συμπαραστάθηκαν. Η Σθενώ τείνει να απεικονίζεται ως μία λεπτή γοργόνα με κόκκινα φίδια γύρω από το κεφάλι της αντί για μαλλιά.
Πηγές
Αγγλική βικιπαίδεια
Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Γοργόνες
Άλτα Βάλλε Ιντέλβι
Η Άλτα Βάλλε Ιντέλβι (ιταλικά: Alta Valle Intelvi) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Παλλάδιος
Γεννήθηκε στη Μεθώνη. Ο πατέρας του λεγόταν και αυτός Παλλάδιος. Έζησε όταν αυτοκράτορας ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος. Έγραψε αρκετά έργα, μεταξύ των άλλων σύμφωνα με το λεξικό Σουίδα και ένα έργο περί των εορτών των Ρωμαίων.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Ερρίκος ο ΣΤ΄ (Σαίξπηρ)
Ο Ερρίκος ΣΤ' (αγγλικός τίτλος: Henry VI) είναι μια σειρά από τρία ιστορικά θεατρικά έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, που διαδραματίζονται κατά τη διάρκεια της ζωής του βασιλιά Ερρίκου ΣΤ' της Αγγλίας και γράφτηκαν περίπου μεταξύ 1588 και 1593.
Ο Ερρίκος ο ΣΤ' (πρώτο μέρος) αναφέρεται στην απώλεια των αγγλικών ηπειρωτικών κτήσεων στη Γαλλία κατά τον Εκατονταετή πόλεμο και τις πολιτικές μηχανορραφίες που οδήγησαν στον Πόλεμο των Ρόδων, καθώς το αγγλικό πολιτικό σύστημα καταρρέει από προσωπικές διαμάχες. Ο Ερρίκος ο ΣΤ΄ (δεύτερο μέρος) απεικονίζει την αδυναμία του Βασιλιά να καταπνίξει τις διαμάχες των ευγενών του και το αναπόφευκτο της ένοπλης σύγκρουσης και ο Ερρίκος ο ΣΤ΄ (τρίτο μέρος) πραγματεύεται τη φρίκη αυτής της σύγκρουσης.
Η τριλογία του Ερρίκου ΣΤ΄ θεωρείται ότι δεν γράφτηκε με χρονολογική σειρά, η ακριβής ημερομηνία συγγραφής των έργων παραμένει θέμα διαμάχης, ωστόσο αποτελεί ενιαίο σύνολο και τα τρία θεατρικά συχνά ομαδοποιούνται με τον Ριχάρδο Γ'  και σχηματίζουν μια τετραλογία, που οι μελετητές έχουν αποκαλέσει «Πρώτη τετραλογία του Σαίξπηρ», που καλύπτει ολόκληρο το έπος του Πολέμου των Ρόδων, από τον θάνατο του Ερρίκου Ε' το 1422 μέχρι τον θάνατο του Ριχάρδου Γ' και την άνοδο στην εξουσία του Ερρίκου Ζ' το 1485.
Η «Πρώτη τετραλογία του Σαίξπηρ» είναι πρώτη κατά σειρά συγγραφής, περίπου μεταξύ 1588 και 1593, ενώ χρονολογικά αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα μεταγενέστερα από τη δεύτερη.
Η «Δεύτερη Τετραλογία του Σαίξπηρ», η οποία περιλαμβάνει τον Ριχάρδο Β' , τον Ερρίκο Δ'  (μέρη 1 και 2) και τον Ερρίκο Ε' , αρχίζει το 1398 κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ριχάρδου Β' και τελειώνει το 1420 με την υπογραφή της συνθήκης της Τρουά, εκεί που αρχίζει η πρώτη τετραλογία. Αυτή η δεύτερη τετραλογία γράφτηκε αργότερα, πιθανώς μεταξύ 1595 και 1599, με τον Ερρίκο Ε' να θεωρείται το πρώτο έργο για τα εγκαίνια του θεάτρου Γκλόουμπ στο Λονδίνο.
Η επιτυχία της τριλογίας του Ερρίκου ΣΤ΄ καθιέρωσε σταθερά τη φήμη του Σαίξπηρ ως θεατρικού συγγραφέα.
Τα τρία θεατρικά έργα εκδόθηκαν χωριστά και ανεβαίνουν στη σκηνή αυτόνομα, αν και έχουν επίσης συνδυαστεί σε διάφορες διασκευές σε ένα ή δύο θεατρικά έργα και κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές.
Ιστορικά θεατρικά έργα
Μετά την ήττα της Ισπανικής Αρμάδας το 1588, το πατριωτικό αίσθημα στην Αγγλία έφτασε στο αποκορύφωμά του. Το αγγλικό θέατρο της εποχής αντανακλούσε αυτόν τον ενθουσιασμό και το ενδιαφέρον του κοινού για τα ιστορικά έργα.
Συγγραφική συνεργασία
Το 2016, μελετητές που εργάζονταν στις εκδόσεις έργων του Σαίξπηρ ανακοίνωσαν ότι η τριλογία δεν είναι εξ ολοκλήρου γραμμένη από τον Σαίξπηρ, αλλά ο συγγραφέας συνεργάστηκε με άλλους δραματουργούς νωρίς στην καριέρα του, γεγονός συνηθισμένο στην εποχή αλλά και αργότερα, και απέδωσαν τμήματα των τριών έργων στον Κρίστοφερ Μάρλοου. Οι μελετητές της Οξφόρδης έβγαλαν τα συμπεράσματά τους χρησιμοποιώντας τεχνικές μεγάλων δεδομένων, με χρήση εξειδικευμένων λογισμικών για να προσδιορίσουν τον συγγραφέα (χρησιμοποιώντας μια μέθοδο γνωστή ως στυλομετρία και στη συνέχεια συγκρίνοντας τα κείμενα).
Ιστορικό πλαίσιο
μικρογραφία|250x250εσ|Επιλέγοντας το άσπρο ή το κόκκινο ρόδο στον [[Πόλεμος των Ρόδων|πόλεμο των Ρόδων (λεπτομέρεια από πίνακα ζωγραφικής του Χένρι Πέιν, το 1908)]] Ο Ερρίκος ΣΤ' είχε μακρά και περιπετειώδη βασιλεία. Είναι ο μόνος Άγγλος βασιλιάς που στέφθηκε δύο φορές, καθαιρέθηκε δύο φορές και ενταφιάστηκε δύο φορές. Ήταν γιος του Ερρίκου Ε' και της Γαλλίδας πριγκίπισσας Αικατερίνης των Βαλουά και διαδέχθηκε τον πατέρα του, που πέθανε απροσδόκητα το 1422, σε ηλικία εννέα μηνών. Στέφθηκε επίσημα βασιλιάς της Αγγλίας στο αββαείο του Ουέστμινστερ το 1429 και βασιλιάς της Γαλλίας στο Παρίσι το 1431. Έχασε το βασίλειο της Γαλλίας το 1453 μετά από αγώνες του θείου του, αδελφού της μητέρας του, βασιλιά Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και των στρατηγών του, μεταξύ των οποίων και η Ιωάννα της Λωρραίνης, να ανακτήσουν τα εδάφη τους.
Αλτσάτε Μπριάντσα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Ερρίκος ο ΣΤ΄ (Σαίξπηρ)
Ιστορικό πλαίσιο
Κατά τον πόλεμο των Ρόδων, έχασε το βασίλειο της Αγγλίας το 1461 από τον ξάδερφό του Εδουάρδο της Υόρκης, ο οποίος τον καθαίρεσε και ανακηρύχθηκε βασιλιάς ως Εδουάρδος Δ΄. Εννέα χρόνια αργότερα, οι υποστηρικτές του πέτυχαν να εκδιώξουν τον Εδουάρδο Δ΄ στη Γαλλία και να τον επανεγκατέστησαν στον αγγλικό θρόνο. Αλλά αυτή η νέα βασιλεία διήρκεσε μόνο έξι μήνες. Ο Εδουάρδος επέστρεψε δυναμικά, κατέστρεψε τον οίκο των Λάνκαστερ σε δύο αποφασιστικές μάχες και εκτόπισε τον Ερρίκο, ο οποίος πέθανε λίγο αργότερα, αναμφίβολα με εντολή του Εδουάρδου. Ενταφιάσθηκε βιαστικά στο αββαείο του Τσέρτσι και μετά την ίδρυση της δυναστείας των Τυδώρ, το 1484 τα οστά του μεταφέρθηκαν στο κάστρο του Ουίντσορ.
Το πρώτο μέρος του Ερρίκου ΣΤ΄
Το πρώτο μέρος της τριλογίας απεικονίζει (με φόντο τον Εκατονταετή Πόλεμο) τις απαρχές της βασιλείας του Ερρίκου ΣΤ' της Αγγλίας, που παρουσιάζεται ως ευγενικός και ευσεβής νεαρός, ανελλιπώς όμως προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει τη βαρβαρότητα των πολιτικών ηθών της εποχής του. Μέρος του έργου διαδραματίζεται στη Γαλλία, όπου οι Άγγλοι αντιμετωπίζουν τη «μάγισσα» Ιωάννα της Λωρραίνης που οδηγεί τα στρατεύματα του δελφίνου, του μελλοντικού Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας ενάντια σε έναν αγγλικό στρατό αποδυναμωμένο από τις διαμάχες των ηγετών του. Το υπόλοιπο έργο διαδραματίζεται στην Αγγλία, όπου η διχόνοια μεταξύ των αντιβασιλέων του βασιλείου και οι αγώνες για την εξουσία προσφέρουν μια πολιτική εξήγηση για τις αγγλικές ήττες. μικρογραφία|Η δολοφονία του [[Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας|Ερρίκου ΣΤ' από τον Ριχάρδο, δούκα του Γκλόστερ, μελλοντικό Ριχάρδο Γ', στον Πύργο του Λονδίνου. Εικονογράφηση του 1709]]
Το δεύτερο μέρος του Ερρίκου ΣΤ΄
Το δεύτερο μέρος της τριλογίας περιγράφει την πολιτική αναταραχή στην Αγγλία, τις συγκρούσεις μεταξύ μεγάλων λόρδων, τις λαϊκές ταραχές του Τζακ Κέιντ και τον δυστυχισμένο γάμο του βασιλιά με την Μαργαρίτα του Ανζού, κόρη του βασιλιά Ρενέ, της οποίας η παθιασμένη φύση δεν ικανοποιείται από τον αγνό και ευσεβή σύζυγό της. Το έργο επικεντρώνεται στην αδυναμία του βασιλιά να καταπνίξει τη διαμάχη των ευγενών και να ελέγξει τις φιλοδοξίες τους. Τελικά δεν αποφεύγει τον εμφύλιο Πόλεμο των Ρόδων.
Το Τρίτο Μέρος του Ερρίκου ΣΤ΄
Το τελευταίο μέρος του Ερρίκου ΣΤ' περιγράφει τη βαρβαρότητα του εμφυλίου πολέμου, με το άλλοτε σταθερό έθνος ριγμένο στο χάος. Αναφέρεται στην ανατροπή του Ερρίκου ΣΤ' από τον Εδουάρδο Δ΄, μετά η αποκατάστασή του και τέλος η δολοφονία του από τον Ριχάρδο του Γκλόστερ (μελλοντικός Ριχάρδος Γ') στον Πύργο του Λονδίνου.
Σύνδεση με τον Ριχάρδο Γ΄
Η τριλογία για τον Ερρίκο ΣΤ' και τη βασιλεία του ακολουθείται από ένα θεατρικό έργο για τον Ριχάρδο Γ' που συνεχίζει την πλοκή από το σημείο όπου τελειώνει το τρίτο μέρος του Ερρίκου ΣΤ'. Το σύνολο των τεσσάρων θεατρικών έργων αναφέρεται ως «Πρώτη τετραλογία του Σαίξπηρ».
Η πρώτη πράξη του Ριχάρδου Γ' απεικονίζει την σχεδόν κρυφή ταφή του Ερρίκου ΣΤ', του οποίου οι πληγές αρχίζουν να αιμορραγούν όταν εμφανίζεται ο δολοφόνος του. Το έργο συνεχίζει περιγράφοντας πώς ο Ριχάρδος του Γκλόστερ εξαφανίζει ανελέητα όποιον τον χωρίζει από τον θρόνο. Ανακηρύχθηκε βασιλιάς ως Ριχάρδος Γ' και ανατράπηκε με τη σειρά του από τον Ερρίκο Τυδώρ, μελλοντικό Ερρίκο Ζ', ιδρυτή της νέας δυναστείας των Τυδώρ, το έμβλημα της οποίας, ένα λευκό τριαντάφυλλο (σύμβολο του οίκου της Υόρκης) μέσα σε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο (σύμβολο του οίκου των Λάνκαστερ), συμβόλιζε την εθνική συμφιλίωση βάζοντας τέλος στον εμφύλιο πόλεμο των Ρόδων. Στην τελευταία πράξη, το φάντασμα του Ερρίκου ΣΤ΄ και των άλλων θυμάτων του Ριχάρδου, εμφανίζονται στη σκηνή για να καταραστούν τον δολοφόνο τους.
Πηγές
Η κύρια πηγή του Σαίξπηρ για τον Ερρίκο ΣΤ΄ ήταν η Ένωση των δύο ευγενών και διακεκριμένων οίκων του Λάνκαστερ και της Υόρκης (1548) του Έντουαρντ Χολ. Επίσης, όπως και στα περισσότερα ιστορικά του έργα, ο Σαίξπηρ συμβουλεύτηκε επίσης τα Χρονικά της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας (1577) του Ράφαελ Χόλινσεντ. Ο Χόλινσεντ στήριξε πολλές από τις πληροφορίες του για τον Πόλεμο των Ρόδων στο έργο του Χολ, σε σημείο να αναπαράγει μεγάλα τμήματα κατά λέξη. Ωστόσο, υπάρχουν αρκετές διαφορές μεταξύ του Χολ και του Χόλινσεντ και θεωρείται ότι ο Σαίξπηρ πρέπει να είχε συμβουλευτεί και τους δύο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Καν-Εκλύζ
Το Καν-Εκλύζ (γαλλικά: Cannes-Écluse) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κανουά (γαλλικά: Cannois).
Καρνετέν
Το Καρνετέν (γαλλικά: Carnetin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Καν-Εκλύζ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Καρνετέν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καρνετινουά (γαλλικά: Carnetinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ισπανική βασιλική οικογένεια
Ο Οίκος των Βουρβόνων-Ανζού (ή απλώς Οίκος των Βουρβόνων) αποτελεί το βασιλικό οίκο του Βασιλείου της Ισπανίας. Η ισπανική βασιλική οικογένεια αποτελείται από τον βασιλιά, τη βασίλισσα σύζυγο, τα παιδιά τους και τους γονείς του βασιλιά. Ο Οίκος των Βουρβόνων-Ανζού είναι μέρος του Οίκου των Βουρβόνων, που κατάγεται από τον Φίλιππο Ε΄ της Ισπανίας.
Αντσάνο ντελ Πάρκο
Το Αντσάνο ντελ Πάρκο (ιταλικά: Anzano del Parco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Αλεάρδος του Πεδεμοντίου
Ο Αλεάρδος του Πεδεμοντίου (Aleardus de Pindemontibus) υπήρξε φημισμένος ιατρός του 15ου αιώνα.
Γεννήθηκε στη Βερόνα και ήταν συγγενής του Φραγκίσκου του Πεδεμοντίου. Τα συγγράμματά του τυπώθηαν στη Βενετία το 1553 και μεταξύ άλλων ήταν:
Τζόζια Φόρσχολ
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1795 στο Γουίτνεϊ του Όξφορντσάιρ και ήταν πρωτότοκος γιος του Σάμιουελ Φόρσχολ. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στα σχολεία του Έξετερ και Τσέστερ, και συνέχισε το 1814 στο Κολέγιο Έξετερ της Οξφόρδης. Πήρε το προδίπλωμα B.A. το 1818 με άριστα στα μαθηματικά και πολύ καλά στη φιλολογία. Αποφοίτησε το 1821 και διορίστηκε αμέσως στο ίδιο το κολλέγιο. Διορίστηκε επίσης ως βοηθός βιβλιοθηκάριου στο τμήμα χειρογράφων του Βρετανικού Μουσείου το 1824. Απεβίωσε στο σπίτι του στις 18 Δεκεμβρίου 1863 μετά από μακροχρόνια αρρώστια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Μελαστοματοειδή
Τα μελαστοματοειδή (λατινική-επιστημονική ονομασία Melastomataceae) είναι οικογένεια των δικοτυλήδονων φυτών, που ευδοκιμούν κυρίως στην τροπική ζώνη της Γης. Περιλαμβάνει περίπου 175 γένη με περίπου 5.115 γνωστά είδη, με μεγάλη ποικιλία (πόες, θάμνοι και μικρά δένδρα). Σχεδόν τα δύο τρίτα από τα γένη είναι ιθαγενή των τροπικών περιοχών του Νέου Κόσμου.
Οικολογία
Μερικά φυτά της οικογένειας θεωρούνται είδη-εισβολείς μετά την εισαγωγή τους σε τροπικές ή ημιτροπικές περιοχές πέρα από τη φυσική γεωγραφική κατανομή τους. Παραδείγματα τέτοιων ειδών είναι τα Miconia crenata (γνωστό και ως «κατάρα του Köster», καθώς έχει διαδοθεί σε πολλές περιοχές προξενώντας σοβαρές ζημίες), Pleroma semidecandrum και Miconia calvescens. Τα μελαστοματοειδή επικονιάζονται από πολλά είδη μελισσών χωρίς κεντρί, ιδίως από το είδος Melipona bicolor.
Ταξινομική και γένη
Στο ταξινομικό σύστημα APG III τα επτά γένη της οικογένειας Memecylaceae (που καταργήθηκε) περιλαμβάνονται πλέον σταn this family.
Ανάμεσα στα 175 περίπου γενικώς αποδεκτά γένη της οικογένειας (Μάιος 2022) περιλαμβάνονται και τα εξής, με λατινική αλφαβητική σειρά:
Chess Records
Η Chess Records ήταν δισκογραφική εταιρεία η οποία ιδρύθηκε το 1950 στο Σικάγο και ειδικευόταν στην μπλουζ μουσική, ενώ με το πέρασμα του χρόνου ενέταξε στον κατάλογο της μουσικούς της σόουλ, γκόσπελ, τζαζ και ροκ εντ ρολ.
Τα δικαιώματα της σήμερα ανήκουν στην Universal Music Group και τα διαχειρίζεται η Geffen Records.
Aristocrat Records
Οι αδελφοί Φιλ και Λέοναρντ Τσες ήταν Πολωνοί μετανάστες, που μετακόμισαν στο Σικάγο το 1928. Κατά την δεκαετία του '40 ήταν ιδιοκτήτες διάφορων μπαρ της περιοχής του νότιου Σικάγο, μεταξύ των οποίων το κλαμπ Macomba, στο οποίο εμφανίζονταν ζωντανά μουσικοί της περιοχής. Θεωρώντας ότι οι καλλιτέχνες αυτοί δεν ηχογραφούνταν όπως έπρεπε, οι αδελφοί Τσες συνεργάστηκαν με τον Τσαρλς και την Έβελιν Άρον στην Aristocrat Records. Μεταξύ των καλλιτεχνών της εταιρείας ήταν ο Μάντι Γουότερς, τον οποίο η εταιρεία προώθησε να γίνει ένα από τα σπουδαιότερα ονόματα των μπλουζ.
Chess Records
Στα τέλη του 1949, οι Τσες έγιναν αποκλειστικοί ιδιοκτήτες της εταιρείας και τον Ιούνιο του επόμενου έτους αναδιοργάνωσαν την εταιρεία, αλλάζοντας το όνομα της σε Chess Records. Η επιτυχία του Γουότερς, προσέλκυσε νέους μουσικούς στο Σικάγο, μεταξύ των οποίων ο Little Walter, που εντάχθηκε στην μπάντα του Γουότερς.
Την ίδια περίοδο, η εταιρεία ξεκίνησε την συνεργασία της με τον Howlin' Wolf, ο οποίος γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τα "Smokestack Lightnin' " και "How Many More Years" και έγινε ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της μπλουζ, ηχογραφώντας μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70.
Άλλοι σπουδαίοι μουσικοί του είδους που συνεργάστηκαν με την εταιρεία ήταν οι Sonny Boy Williamson, Λόουελ Φούλσον, Memphis Slim, Τζίμι Ρότζερς, John Lee Hooker και Γουίλι Μέιμπον, ενώ αργότερα εντάχθηκαν στο ρόστερ της οι Buddy Guy, Little Milton, Koko Taylor, κ.α..
200px|thumb|Το στούντιο της Chess στο Σικάγο Το 1954, η Chess ηχογράφησε τα συγκροτήματα The Flamingos και The Moonglows, που γνώρισαν επιτυχία με τα σινγκλ "I'll Be Home" και "Sincerely", αντίστοιχα. Την επόμενη χρονιά, υπέγραψαν με τον Τσακ Μπέρι, με πρώτο του κομμάτι το "Maybellene" που ανέβηκε στο Top-40 του Billboard. Ακολούθησαν τα "Roll Over Beethoven", "Johnny B. Goode", "Sweet Little Sixteen", "Rock and Roll Music", "Memphis", "Brown Eyed Handsome Man" και "School Day". Αργότερα, υπήρξε ένα από τα πρώτα μέλη του Rock and Roll Hall of Fame.
Παράλληλα, υπήρξε η πρώτη εταιρεία που ηχογράφησε με την Αρίθα Φράνκλιν, ενώ άλλοι μουσικοί της γκόσπελ ήταν οι Five Blind Boys, Soul Stirrers, Alex Bradford και The Violinaires.
Κατά την δεκαετία του '60, η Chess παρήκμασε. Το 1968, ο παραγωγός Μπίλι Ντέιβις αποχώρησε, ενώ ο Λέοναρντ Τσες ασχολούνταν όλο και περισσότερο με τον ραδιοφωνικό του σταθμό WVON. Πολλοί μουσικοί αποχώρησαν μετά από αυτές τις κινήσεις και το 1969 η εταιρεία πουλήθηκε στην General Recorded Tape έναντι 6,5 εκατομμυρίων δολαρίων και μετοχικού μεριδίου. Τον Οκτώβριο του 1969, ο Λέοναρντ Τσες πέθανε, με αποτέλεσμα η εταιρεία να διαλυθεί οριστικά το καλοκαίρι του 1975.
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφικές εταιρίες μπλουζ μουσικής Κατηγορία:Δισκογραφικές εταιρίες σόουλ μουσικής Κατηγορία:Δισκογραφικές εταιρίες τζαζ μουσικής Κατηγορία:Δισκογραφικές εταιρίες R&B μουσικής
Λα Σελ-συρ-Μορέν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σελουά (γαλλικά: Cellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Αππιάνο Τζεντίλε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Γεώργιος Γραφάκος
Βιογραφία
Γιος του Βρασίδα και της Ευθυμίας Γραφάκου, καταγόταν από τη Μελιτίνη Λακωνίας και ανέπτυξε στρατιωτική δράση στην Εθνική Αντίσταση. Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα στην αεροπορία και αποστρατεύτηκε με το βαθμό του σμηνάρχου. Ήταν Νομάρχης Αττικής από τις 10 Νοεμβρίου 1944 έως το 1945. Εξελέγη βουλευτής Λακωνίας για πρώτη φορά το 1946 με το Λαϊκό Κόμμα (Συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων) λαμβάνοντας 8.169 ψήφους. Αποχώρησε από το κόμμα και ανεξαρτητοποιήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1948. Ο Γραφάκος πολιτεύτηκε χωρίς επιτυχία το 1950 και επανεξελέγη το 1964 με το Κόμμα Προοδευτικών. Έπειτα από τη Μεταπολίτευση πολιτεύτηκε ξανά στο νομό Λακωνίας με την Εθνική Παράταξη το 1977 χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί βουλευτής.
Πέθανε σε ηλικία 89 ετών στις 10 Ιανουαρίου 1992.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λακωνίας Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Προοδευτικών Κατηγορία:Νομάρχες Αττικής
Γιάννης Αγραβάνης
Ο Γιάννης Αγραβάνης (Μαρούσι, 13 Νοεμβρίου 1998) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ και σούτινγκ γκαρντ για τον Α.Σ. Καρδίτσας.
Νεανική σταδιοδρομία
Ο Αγραβάνης έπαιξε από νεαρή ηλικία με τις ομάδες νέων του Δούκα, προτού ξεκινήσει την επαγγελματική του σταδιοδρομία.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Αγραβάνης ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία τη σεζόν 2016-17, με τον Δούκα στην Α2 Εθνική. Στις 9 Αυγούστου 2017 μετακινήθηκε στην ΑΕΚ, με την οποία υπέγραψε τριετές συμβόλαιο, με την επιλογή να υπογράψει με το σύλλογο για δύο ακόμη χρόνια. Με την ΑΕΚ κέρδισε το Κύπελλο Ελλάδας το 2018 κερδίζοντας στον τελικό τον Ολυμπιακό 88-83. Την 1η Αυγούστου 2020 ανακοινώθηκε η αποχώρησή του από την ομάδα της ΑΕΚ.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 2018 δόθηκε με δανεισμό στο Περιστέρι για τη σεζόν 2018-19. Σε 33 αγώνες (σε κανονική περίοδο και πλέι οφ), προσέφερε 3,1 πόντους και 3,3 ριμπάουντ. Ο δανεισμός του ανανεώθηκε για άλλη μια σεζόν στις 13 Αυγούστου 2019. Την αγωνιστική χρονιά 2019-20 αγωνίστηκε σε 20 παιχνίδια του Ελληνικού Πρωταθλήματος σκοράροντας 3.25 πόντους κατά μέσο όρο κι έχοντας 1.8 ριμπάουντ, 0.65 ασίστ. Την ίδια σεζόν αγωνίστηκε και στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ, έχοντας 3,4 πόντους, 1,6 ριμπάουντ και 1,1 κλέψιμο, σε 14 ματς.
Στις 6 Οκτωβρίου 2020 συμφώνησε με τον Προμηθέα Πατρών για τριετές συμβόλαιο και δόθηκε δανεικός στον Χαρίλαο Τρικούπη Μεσολογγίου. Εκεί πραγματοποίησε καλές εμφανίσεις πετυχαίνοντας 13,5 πόντους και προσθέτοντας ακόμη 3,8 ριμπάουντ, 1,7 ασίστ και 1,5 κλεψίματα, σε έξι παιχνίδια. Στις 15 Δεκεμβρίου 2020, αποχώρησε από την ομάδα αφού είχε προηγηθεί διαφωνία μεταξύ των δυο πλευρών. Με την ομάδα της Πάτρας συμμετείχε σε 29 αγώνες και οι αριθμοί του ήταν οι εξής: 3,6 πόντοι, 2,1 ριμπάουντ και 0,9 ασίστ.
Στις 25 Ιουλίου 2021 ανακοινώθηκε από τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης για ένα χρόνο. Στις 2 Φεβρουαρίου 2022 ολοκληρώθηκε η συνεργασία του με την ομάδα. Με τον Ηρακλή μέτρησε 10.2 πόντους, 5.1 ριμπάουντ και 1.5 ασίστ μ.ό. σε 11 αγώνες στο Πρωτάθλημα Ελλάδας.
Στις 9 Απριλίου 2022 ανακοινώθηκε από τον Προμηθέα Πατρών. Στη δεύτερη θητεία του ως μέλος του Προμηθέα σημείωσε 5.2 πόντους, 2.4 ριμπάουντ, 1.3 ασίστ σε 18 αγώνες κανονικής περιόδου και πλέι οφ.
Εθνική Ελλάδας
Ως μέλος των «μικρών» Εθνικών ομάδων της Ελλάδας, ο Αγραβάνης έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U18 του 2016 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U20 του 2017, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Το 2020, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική ανδρών, στους αγώνες για τα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2022. Με το εθνόσημο ανδρών έχει 3 αγώνες με 10 πόντους (μ.ο: 3,3).
Προσωπική ζωή
Ο μεγάλος αδελφός του Αγραβάνη, Δημήτρης, είναι επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, στον Παναθηναϊκό.