cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σουβάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Βαμπίρ (Α.Κ.Τολστόι)
Βαμπίρ (ρωσικός τίτλος: Упырь) είναι γοτθική νουβέλα του Αλεξέι Κωνσταντίνοβιτς Τολστόι, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην Αγία Πετρούπολη το 1841 με το ψευδώνυμο Κρασνορόγκσκι. Είναι το πρώτο δημοσιευμένο έργο του συγγραφέα.
Η ιστορία παρουσιάζεται με τέτοιο τρόπο που επιτρέπει στον αναγνώστη να αποφασίσει αν οι υπερφυσικές και μυστηριώδεις περιπέτειες που περιγράφονται συνέβησαν πραγματικά ή αν είναι αποκύημα της φαντασίας και της παραφροσύνης του πρωταγωνιστή.
Ιστορικό
Έμπνευση για την ιστορία ήταν οι αναμνήσεις του Τολστόι από την παραμονή του στο Κόμο της Ιταλίας το 1838. Έγραψε σχετικά στη σύζυγό του τον Απρίλιο του 1872, αναφέροντας τη βίλα Ρεμόντι, ένα κορίτσι που ονομαζόταν Πεπίνα και άλλες λεπτομέρειες.
Το ενδιαφέρον του Τολστόι για το θέμα των βαμπίρ προήλθε τουλάχιστον εν μέρει από το Ο Βρυκόλακας (1819) του Τζον Γουίλιαμ Πολιντόρι, έργο το οποίο είχε δημοσιευτεί σε ρωσική μετάφραση στη Μόσχα το 1828.
Το έργο άρεσε στον κριτικό Βησσαρίωνα Μπελίνσκι, ο οποίος επαίνεσε τον «προφανώς ακόμη πολύ νέο, αλλά αναμφίβολα προικισμένο συγγραφέα, που το αξιόλογο ταλέντο που υπόσχεται πολλά για το μέλλον», αγνοώντας την ταυτότητα του συγγραφέα καθώς ήταν δημοσιευμένο με ψευδώνυμο. Όμως, οι αρνητικές κριτικές άλλων κριτικών αποθάρρυναν τον Τολστόι να δημοσιεύσει τρία ακόμη έργα με θέμα βρικόλακες που είχε γράψει εκείνη την εποχή. Ένα από αυτά, ένα διήγημα με τίτλο Αμένα, δημοσιεύτηκε το 1846, ενώ τα άλλα δύο δημοσιεύτηκαν μετά θάνατον.
Το 1890, η νουβέλα αναδημοσιεύτηκε με έναν πρόλογο στον οποίο τονίζονταν η καλλιτεχνική και ποιητική αξία της. Αριστεροί κύκλοι θεώρησαν το έργο ως σάτιρα της ανώτερης κοινωνίας, όπου άνθρωποι από τον άλλο κόσμο είναι «αποδεκτοί» και αξιοσέβαστοι, μια κριτική της παρακμασμένης ρωσικής αριστοκρατίας.
Υπόθεση
Ο ίδιος άγνωστος, ο Ριμπαρένκο, αφηγείται αργότερα στον Ρουνέβσκι ότι δεν είναι τρελός, αλλά ομολογεί ότι η υγεία του και η ψυχική του κατάσταση έχουν επηρεαστεί από υπερφυσικά γεγονότα που βίωσε στην Ιταλία λίγα χρόνια νωρίτερα, όταν με δύο φίλους του διανυκτέρευσαν σε μια καταραμένη έπαυλη.
Τελικά αποκαλύπτεται ότι τα γεγονότα της Ιταλίας συνδέονται με την έπαυλη της στρατηγίνας και η οικογένεια της Ντάσα έχει κληρονομήσει μια αρχαία κατάρα από μια άπιστη γυναίκα που είχε σκοτώσει τον άντρα της. Πεθαίνοντας, ο σύζυγος έκανε τους κληρονόμους της γυναίκας του να βασανίζονται από μια μάστιγα τρέλας και βαμπιρισμού. Η δολοφόνος σύζυγος τρελάθηκε και κατέληξε να αυτοκτονήσει. Η γιαγιά της Ντάσα είχε κληρονομήσει την κατάρα ως βαμπίρ και είχε σκοτώσει την κόρη της και ήταν έτοιμη να σκοτώσει και την εγγονή της. Όταν σπάει η κατάρα, η Ντάσα απορρίπτει την ιδέα ότι όλα οφείλονταν σε υπερφυσικά φαινόμενα, αποδίδοντάς τους φυσική εξήγηση, αλλά ο Ρουνέβσκι αμφιβάλλει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γοτθικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ρωσική λογοτεχνία Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων
Η εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων, γνωστή στη λατινική Αμερική σαν Invasión de Bahía de Cochinos (ή Invasión de Playa Girón), ήταν μία αποτυχημένη στρατιωτική επέμβαση στην Κούβα. Την ανέλαβε η παραστρατιωτική ομάδα Ταξιαρχία 2506, υποστηριζόμενη από τη CIA, στις 17 Απριλίου του 1961. Η Ταξιαρχία 2506, οργανωμένη, εκπαιδευμένη και χρηματοδοτούμενη από τη CIA της κυβέρνησης των Η.Π.Α., ήταν το ένοπλο τμήμα της οργάνωσης του Κουβανικού Δημοκρατικού Επαναστατικού Μετώπου που είχε ως σκοπό την ανατροπή της επαναστατικής αριστερής κυβέρνησης του Φιντέλ Κάστρο. Ξεκινώντας από τη Γουατεμάλα, η δύναμη εισβολής νικήθηκε μέσα σε τρεις ημέρες από τις κουβανικές ένοπλες δυνάμεις, που τελούσαν υπό την άμεση διοίκηση του πρωθυπουργού Φιντέλ Κάστρο.
Υπόβαθρο
Η Κουβανική Επανάσταση από το 1952 έως το 1959 εκδίωξε από την εξουσία τον πρόεδρο Φουλχένσιο Μπατίστα, έναν δεξιό σύμμαχο των Η.Π.Α. Αντικαταστάθηκε από μία νέα αριστερή κυβέρνηση, στην οποία κυριαρχούσε ο Κάστρο, ο οποίος έκοψε τους προηγουμένως ισχυρούς δεσμούς της χώρας με τις Η.Π.Α., απαλλοτριώνοντας τα οικονομικά περιουσιακά στοιχεία και αναπτύσσοντας δεσμούς με τη Σοβιετική Ένωση, με την οποία οι Η.Π.Α. είχε εμπλακεί σε Ψυχρό πόλεμο. Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ ανησυχούσε για την κατεύθυνση που έπαιρνε η κυβέρνηση του Κάστρο και, τον Μάρτιο του 1960, ο Αϊζενχάουερ διέθεσε το ποσό των 13.1 εκατομμυρίων δολαρίων στη CIA προκειμένου να σχεδιάσει την ανατροπή του Κάστρο. Η CIA προέβη στην οργάνωση της επιχείρησης με τη βοήθεια διαφόρων Κουβανικών αντιεπαναστατικών δυνάμεων, εκπαιδεύοντας την Ταξιαρχία 2506 στο Μεξικό. Μετά την εκλογή του το 1960, ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι ενημερώθηκε για το σχέδιο εισβολής και έδωσε τη συγκατάθεσή του.
Η εισβολή
Η CIA είχε στρατολογήσει Κουβανούς αντικαθεστωτικούς, οι οποίοι αφθονούσαν στο Μαϊάμι, όπου υπάρχει η αποκαλούμενη "Μικρή Αβάνα". Πάνω από 1.400 παραστρατιωτικοί, χωρισμένοι σε πέντε τάγματα πεζικού και ένα τάγμα αλεξιπτωτιστών, συγκεντρώθηκαν στη Γουατεμάλα πριν πλεύσουν για την Κούβα στις 13 Απριλίου του 1961. Το αμερικανικό σχέδιο στη φάση αυτή προέβλεπε απόβαση των Κουβανών αντιπάλων του Κάστρο σε ένα απομακρυσμένο σημείο του νησιού, δημιουργία προγεφυρώματος και ανακήρυξη "κυβέρνησης" των αντικαστρικών, η οποία, με τη διπλωματική στήριξη των Η.Π.Α. και την ελπίδα συσπείρωσης τμήματος του πληθυσμού γύρω της, θα επιχειρούσε να οδηγήσει σε δυαδική εξουσία στην Κούβα, ως πρώτο στάδιο ανατροπής του Κάστρο.
Στις 15 Απριλίου το σχέδιο τέθηκε σε εφαρμογή. Οκτώ αμερικανικά βομβαρδιστικά αεροσκάφη B-26 που παρείχε η CIA άρχισαν βομβαρδισμό των αεροπορικών βάσεων της Κούβας και επέστρεψαν στις Η.Π.Α. Τα αεροσκάφη έφεραν διακριτικά της κουβανικής αεροπορίας, ώστε να ήταν γινόταν δυνατή η δικαιολόγηση της επιχείρησης ότι επρόκειτο δήθεν περί Κουβανών πιλότων που είχαν αυτομολήσει με τα αεροσκάφη της. Τη νύχτα της 16ης Απριλίου, οι κύριες δυνάμεις εισβολής αποβιβάστηκαν στην παραλία Πλάγια Χιρόν στον Κόλπο των Χοίρων και αρχικά υπερίσχυσαν επί μίας τοπικής επαναστατικής πολιτοφυλακής. Ο κουβανικός στρατός αντεπιτέθηκε και ο Κάστρο αποφάσισε να αναλάβει προσωπικά τον έλεγχο της επιχείρησης. Η κουβανική αεροπορία βύθισε όσα μεταγωγικά πλοία αποπειράθηκαν να φέρουν ενισχύσεις. Στις 20 Απριλίου, οι εισβολείς τελικά παραδόθηκαν και οι περισσότεροι από αυτούς, αφότου ανακρίθηκαν δημόσια, στάλθηκαν πίσω στις Η.Π.Α.
Αντίκτυπος
Οι συνέπειες της εισβολής ήταν πολύ σοβαρότερες μακροπρόθεσμα. Η εισβολή κατέληξε σε πολιτική πανωλεθρία των Η.Π.Α. και ήταν μεγάλη ντροπή για την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Τζον Κένεντι διέταξε μία σειρά από εσωτερικές έρευνες σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Επιπλέον, η αποτυχημένη εισβολή ισχυροποίησε τη θέση του Κάστρο, ο οποίος διακήρυξε ανοιχτά την πρόθεσή του να υιοθετήσει τον σοσιαλισμό και να ενισχύσει τους δεσμούς του με τη Σοβιετική Ένωση. Δύο εβδομάδες μετά την εισβολή, την Πρωτομαγιά, ο Κάστρο χαρακτήρισε την Κούβα στο λόγο του "πρώτη Λαοκρατική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Λατινικής Αμερικής", ενώ την 1η Δεκεμβρίου δήλωσε: "Είμαι μαρξιστής-λενινιστής και θα είμαι μαρξιστής-λενινιστής μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής μου".
Η αντίθεση Η.Π.Α.-Κούβας ήταν πλέον ανειρήνευτη. Η δε στρατηγική συμμαχία της Κούβας με τη Σοβιετική Ένωση οδήγησε τελικά στα γεγονότα της Κρίσης των πυραύλων της Κούβας του 1962.
Ο ίδιος ο Κάστρο αργότερα, στην εισήγησή του στο 1ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας, τόνισε: "Στις 16 Απριλίου του 1961, στο δυναμικό φόντο των όπλων που βροντούσαν και των χεριών με τις σφιγμένες γροθιές και τη στιγμή που κηδεύαμε τα θύματα των μισθοφορικών βομβαρδισμών, ο εργαζόμενος λαός ήταν σε θέση να διακηρύξει με ηρωική αποφασιστικότητα εναντίον των κατακτητών, ότι η Επανάσταση τώρα γινόταν σοσιαλιστική". Η πεποίθηση ότι μετά την αποτυχία των Η.Π.Α. στον Κόλπο των Χοίρων το μόνο που απέμενε στην Ουάσιγκτον ήταν να πραγματοποιήσει η ίδια απευθείας εισβολή "μας οδήγησε στην απόφαση να υπογράψουμε την κουβανο-σοβιετική συμφωνία για εγκατάσταση στο έδαφός μας πυρηνικών όπλων που αργότερα δημιούργησαν την κρίση του Οκτωβρίου του 1962", υπογράμμισε ο Κάστρο στο ίδιο ντουκουμέντο.
Αντι-Καστρικές οργανώσεις
Το Κουβανικό Δημοκρατικό Επαναστατικό Μέτωπο ιδρύθηκε τον Μάιο του 1960 από Κουβανούς εξόριστους κατά του Κάστρο και αρχικά είχε την έδρα του στο Μεξικό. Η στρατιωτική πτέρυγα του Μετώπου, γνωστή ως Ταξιαρχία 2506 ήταν ο ένοπλος φορέας κατά την εισβολή.
Το Κουβανικό Επαναστατικό Συμβούλιο σχηματίστηκε, με τη βοήθεια της CIA, τρεις εβδομάδες πριν από την εισβολή της 17ης Απριλίου 1961 για να «συντονίσει και να κατευθύνει» τις δραστηριότητες του Κουβανικού Δημοκρατικού Επαναστατικού Μετώπου και ιδιαίτερα της Ταξιαρχίας 2506. Ο Χοσέ Μιρό Καρντόνα, πρώην πρωθυπουργός της Κούβας, ήταν πρόεδρος του Κουβανικού Επαναστατικού Συμβουλίου.
Η εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων απέτυχε και ο Μιρό Καρντόνα, του οποίου ο γιος είχε ενταχθεί στη δύναμη εισβολής, κατηγόρησε τη CIA για την αποτυχία. Ο Καρντόνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η CIA είχε αγνόησει τις ομάδες αντίστασης στην Κούβα και τις παραστρατιωτικές ομάδες με επικεφαλής τον Μανουέλ Ρέι, καθώς επίσης παραπλάνησε τους Κουβανούς εξόριστους σχετικά με τον ρόλο του αμερικανικού στρατού στην εισβολή. Μετά την κρίση των πυραύλων του Οκτωβρίου 1962, η κυβέρνηση Κένεντι απέσυρε μεγάλο μέρος της υποστήριξής της στο Κουβανικό Επαναστατικό Συμβούλιο και σε άλλες αντάρτικες ομάδες εξόριστων. Τον Απρίλιο του 1963, ο Καρντόνα παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου του Συμβουλίου, ισχυριζόμενος ότι ο Κένεντι είχε επιλέξει έναν δρόμο ειρηνικής συνύπαρξης με την κυβέρνηση του Κάστρο.
Το 1961–62, το παράρτημα της Νέας Ορλεάνης του Κουβανικού Επαναστατικού Συμβουλίου μεταφέρθηκε σε γραφείο στο κτίριο Νιούμαν στην οδό Καμπ 544. Αυτό ήταν το κτίριο όπου ο ακτιβιστής κατά του Κάστρο και κατηγορούμενος συνωμότης της δολοφονίας του Τζον Φ. Κένεντι, Γκάι Μπάνιστερ, είχε επίσης το γραφείο του. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο συνεργάτης του Μπάνιστερ, Σέρχιο Αρκάτσα Σμιθ, ήταν ο «επίσημος εκπρόσωπος» για το παράρτημα της Νέας Ορλεάνης του Συμβουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Ιστορία της Κούβας Κατηγορία:CIA
Παναγία Ροποτού Τρικάλων
Η Παναγία Ροποτού είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ροποτού, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.432481" longitude="21.589508" zoom="13" width="1000" height="300" align="center" /> Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Εθνικό Μουσείο της Σλοβενίας
Το Εθνικό Μουσείο της Σλοβενίας (Narodni muzej Slovenije) βρίσκεται στη Λιουμπλιάνα, την πρωτεύουσα της Σλοβενίας. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης κοντά στο Tivoli City Park. Μαζί με το Σλοβενικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, που βρίσκεται στο ίδιο κτήριο, το Εθνικό Μουσείο της Σλοβενίας είναι το παλαιότερο επιστημονικό και πολιτιστικό ίδρυμα της χώρας. Το μουσείο διαθέτει μια εκτενή συλλογή αρχαιολογικών αντικειμένων, παλαιών νομισμάτων και τραπεζογραμματίων (στο τμήμα νομισματικής στο ισόγειο) και εκθέσεις που σχετίζονται με τις εφαρμοσμένες τέχνες.
Ιστορία
Το μουσείο ιδρύθηκε το 1821 ως το " Μουσείο του Κτήματος της Καρνιόλα" (Krainisch Ständisches Museum). Πέντε χρόνια αργότερα, ο αυστριακός αυτοκράτορας Φραγκίσκος Β' αποφάσισε να χρηματοδοτήσει προσωπικά το μουσείο και διέταξε τη μετονομασία του σε "Επαρχιακό Μουσείο της Καρνιόλα." Το 1882, το μουσείο μετονομάστηκε σε "Επαρχιακό Μουσείο Καρνιόλα- Ρουντολφίνουμ" προς τιμήν του Πρίγκιπα Ρούντολφ. μικρογραφία|Σκάλα με οροφή. Μετά την ίδρυση του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, το όνομα άλλαξε σε "Εθνικό Μουσείο". Το 1923 οι εθνογραφικές συλλογές, που κατείχε το μουσείο αφαιρέθηκαν και τοποθετήθηκαν στο νέο Σλοβενικό Εθνογραφικό Μουσείο και το 1933 μεγάλο μέρος των έργων τέχνης του μεταφέρθηκε στην Εθνική Πινακοθήκη της Σλοβενίας. Το 1944 το Σλοβενικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας (τότε γνωστό ως Μουσείο Φυσικών Επιστημών) έγινε ανεξάρτητο παρά το γεγονός ότι βρίσκεται στο ίδιο κτήριο. Το 1953 η πλειονότητα των αρχείων μεταφέρθηκε στο παλάτι Γκρούμπερ.
Μετονομάστηκε σε Εθνικό Μουσείο της Σλοβενίας το 1992, σήμερα το μουσείο χωρίζεται σε Αρχαιολογικό Τμήμα, Νομισματικό Γραφείο, Τμήμα Χαρακτικής και Σχεδίων και Τμήμα Ιστορίας και Εφαρμοσμένων Τεχνών.
Το κτήριο
μικρογραφία|Η οροφή του μουσείου, με πίνακες των Γιάνεζ και Γιούρι Σούμπιτς και τη διακόσμηση του Κάρελ Λίποβσεκ Το κεντρικό κτήριο του Εθνικού Μουσείου βρίσκεται κοντά στο κτήριο του Κοινοβουλίου της Σλοβενίας και το Υπουργείο Εξωτερικών της Σλοβενίας, ενώ η Όπερα της Λιουμπλιάνα βρίσκεται ακριβώς απέναντι από αυτήν στην ίδια πλατεία. Χτίστηκε σε νεοαναγεννησιακό στιλ από τον κύριο οικοδόμο Βίλχελμ Τρεό σε συνεργασία με τον Γιαν Βλαντιμίρ Χράσκι  μεταξύ 1883 και 1885. Ο Τρεό ακολούθησε κυρίως τα σχέδια του βιεννέζου αρχιτέκτονα Βίλχελμ Ρεζόρι.δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Το κτήριο του Μουσείου στη [[Λιουμπλιάνα, όπου βρίσκονται το Εθνικό Μουσείο της Σλοβενίας και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Σλοβενίας.]]Το εσωτερικό σχεδιάστηκε από τον Χράσκι, με την οροφή της κύριας αίθουσας να είναι διακοσμημένη με μενταγιόν από τους ζωγράφους Γιάνεζ  και Γιούρι Σούμπιτς. Αυτά δημιουργήθηκαν το 1885. Ο Γιάνεζ Σούμπιτς σχεδίασε τον κύριο αλληγορικό πίνακα του Καρνιόλα ως προστάτη των τεχνών και των επιστημών, ενώ ο Γιούρι Σούμπιτς σχεδίασε τέσσερα πορτρέτα διάσημων Carniolans: Γιόχαν  Βάικχαρντ φον Βαλβασόρ, Βαλεντίν Βόντνικ, Σίγκμουντ Χερμπερστάιν και Σίγκμουντ Ζώης. Ο πίνακας του Γιάνεζ έγινε με λάδι πάνω σε ξύλο, ενώ τα πορτρέτα φτιάχτηκαν με λάδι σε φρέσκο γύψο. Οι ζωγράφοι ακολούθησαν τις προτάσεις του δασκάλου τους Γιάνεζ Βολφ. Ο χώρος μεταξύ των μεσαιωνικών διακοσμήθηκε από τον Κάρελ Λίποβσεκ.
Το κτήριο άνοιξε επίσημα στις 2 Δεκεμβρίου 1888. Στα Σλοβενικά εδάφη, αυτό ήταν το πρώτο κτήριο, που χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά για πολιτιστικούς σκοπούς. Ένα χάλκινο μνημείο του Carniolan, πολυμαθούς Γιόχαν  Βάικχαρντ φον Βαλβασόρ, που σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Αλόιζ Γκανγκλ, τοποθετήθηκε μπροστά από το μουσείο το 1903.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία της Σλοβενίας
378 Ολμία
Η Ολμία (Holmia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,8. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τη Στοκχόλμη.
Μαύρη Επιχείρηση
Μια Μαύρη Επιχείρηση (αγγλικά:Black Operation) είναι μια συγκαλυμμένη ή παράνομη πράξη από ένα δημόσιο οργανισμό, μια στρατιωτική μονάδα ή μια παραστρατιωτική οργάνωση. Μπορεί να περιλαμβάνει δραστηριότητες από ιδιωτικές εταιρείες ή ομάδες. Βασικά χαρακτηριστικά μιας μαύρης επιχείρησης είναι ότι είναι μυστική και δεν αποδίδεται στον οργανισμό που την εκτελεί.
378 Ολμία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Ολμίας υπολογίσθηκε σε 26,7 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 20 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,297 (από δεδομένα του IRAS). Η Ολμία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 27 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ολμια
Μαύρη Επιχείρηση
Μια τέτοια δραστηριότητα μπορεί να ονομαστεί «επιχείρηση μαύρου σάκου». Αυτός ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως για μυστικές ή κρυφές καταγραφές σε δομές για την απόκτηση σημαντικών πληροφοριών για τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Οι επιχειρήσεις αυτές είναι γνωστό ότι έχουν πραγματοποιηθεί από το FBI, την CIA, την KGB, την Μοσάντ, την MI6 καθώς και υπηρεσίες πληροφοριών άλλων εθνών.
Η κύρια διαφορά μεταξύ μιας μαύρης επιχείρησης και μιας που είναι απλώς μυστική είναι ότι μια μαύρη επιχείρηση συνεπάγεται σημαντικό βαθμό εξαπάτησης, για να κρύψει ποιος είναι πίσω από αυτήν ή να καταστήσει εμφανές ότι κάποια άλλη οντότητα είναι υπεύθυνη
Ετυμολογία
Το μαύρο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως γενικός όρος για οποιαδήποτε κυβερνητική δραστηριότητα που είναι κρυφή ή μυστική. Για παράδειγμα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, ορισμένες δραστηριότητες από στρατιωτικούς και μυστικούς οργανισμούς χρηματοδοτούνται από έναν διαβαθμισμένο «μαύρο προϋπολογισμό», του οποίου οι λεπτομέρειες, και μερικές φορές ακόμη και το σύνολο, είναι κρυμμένες από το κοινό και από το μεγαλύτερο μέρος του Κογκρέσου.
Μερικά παραδείγματα
Τον Μάιο του 2007, το τηλεοπτικό δίκτυο ABC News, και αργότερα η εφημερίδα Daily Telegraph, ανέφερε ότι ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Τζορτζ Μπους είχε εξουσιοδοτήσει τη CIA να αναλάβει «μαύρες επιχειρήσεις» στο Ιράν προκειμένου να προωθήσει την αλλαγή καθεστώτος καθώς και να σαμποτάρει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Στη συνέχεια, το ABC News επικρίθηκε για την αναφορά της μυστικής επιχείρησης, με τον υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ του 2008 Μιτ Ρόμνεϊ να λέει ότι «σοκαρίστηκε όταν είδε το ρεπορτάζ του ABC News σχετικά με τη μυστική δράση στο Ιράν», αλλά το ABC δήλωσε ότι η CIA και η κυβέρνηση Μπους γνώριζε τα σχέδιά τους να δημοσιεύσουν τις πληροφορίες και δεν προέβαλαν αντιρρήσεις. Τον Ιούνιο του 2007, η CIA αποκάλυψε μυστικά αρχεία - μέρος μιας συλλογής εξαιρετικά φυλασσόμενων εγγράφων που ονομάζονται «Οικογενειακά Κοσμήματα» - που περιγράφει παράνομη εγχώρια επιτήρηση, δολοφονίες, απαγωγές και διείσδυση άλλων «μαύρων επιχειρήσεων» που πραγματοποίησε η CIA από τη δεκαετία του 1950 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Ο Γενικός Διευθυντής της CIA Μάικλ Χέιντεν εξήγησε γιατί κυκλοφόρησε τα έγγραφα, λέγοντας ότι παρείχαν μια «ματιά σε μια πολύ διαφορετική εποχή και μια πολύ διαφορετική υπηρεσία».
Τον Οκτώβριο του 2016, το περιοδικό Εβδομάδα της Ινδίας ανέφερε ότι η Ειδική Ομάδα χρησιμοποιήθηκε για τη διεξαγωγή μαύρων επιχειρήσεων εκτός Ινδίας από την ινδική κυβέρνηση, με ένα παράδειγμα την εκπαίδευση ορισμένων μελών της μαχητικής οργάνωσης Liberation Tigers of Tamil Eelam.
Δημοκρατία της Μολοσσίας
Η Δημοκρατία της Μολοσσίας είναι μη αναγνωρισμένο μικροέθνος, το οποίο ιδρύθηκε από τον Kevin Baugh ημι-χιουμοριστικά ως "μπανανοδημοκρατία" και αποτελούμενο αποκλειστικά από ένα σπίτι, το οποίο αποτελεί την έδρα της λίγο έξω από το Ντέιτον στην Νεβάδα. "Ιδρύθηκε" στις 26 Μαΐου 1977.
Έχει έκταση 2,5 εκτάρια ενώ έχει και τρεις κατοίκους. Αποτελείται από το σπίτι του προέδρου Kevin Baugh, καθώς και από δυο ακίνητα που αγόρασε ο πρόεδρος σε Πενσυλβάνια και Καλιφόρνια. Επίσης ο πρόεδρος ισχυρίζεται ότι του ανήκει ένα σημείο στον Ειρηνικό Ωκεανό και 49.881 τ.χλμ στην Αφροδίτη. Στην δημοκρατία της Μολοσσίας δεν επιτρέπονται πράγματα όπως όπλα, θαλάσσιοι ελέφαντες, γατόψαρα, κρεμμύδια και ότι έχει σχέση με το Τέξας, εκτός από την ποπ σταρ Κέλι Κλάρκσον (Kelly Clarkson).
Αυτοεκτίμηση
Η αυτοεκτίμηση είναι μια ελκυστική ψυχολογική έννοια επειδή είναι ικανή να αποτελέσει παράγοντα πρόβλεψης για συγκεκριμένα αποτελέσματα, όπως για παράδειγμα η ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, η ευτυχία, η ικανοποίηση στον γάμο και τις διαπροσωπικές σχέσεις, ακόμα και την εγκληματική συμπεριφορά. Η αυτοεκτίμηση μπορεί να απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό (για παράδειγμα, "Πιστεύω ότι είμαι καλός συγγραφέας και νιώθω χαρούμενος για αυτό") ή καθολικά (για παράδειγμα, "πιστεύω ότι είμαι κακός άνθρωπος και αισθάνομαι άσχημα για τον εαυτό μου συνολικά"). Οι ψυχολόγοι συνήθως θεωρούν την αυτοεκτίμηση ως ένα διαρκές χαρακτηριστικό της προσωπικότητας, αν και είναι φυσιολογικό να υπάρχουν βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις. Τα συνώνυμα ή σχεδόν συνώνυμα της αυτοεκτίμησης περιλαμβάνουν πολλές έννοιες: αυτο-αξία, αυτοσεβασμός, υπόληψη, και αυτο-ακεραιότητα.κλ
Χαμηλή
Τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση ενδεχομένως να εμφανίσουν ορισμένα από τα παρακάτω χαρακτηριστικά:
Τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση τείνουν να είναι επικριτικά με τον εαυτό τους. Ορισμένοι εξαρτώνται από την έγκριση και τον έπαινο των άλλων όταν αξιολογούν την προσωπική τους αξία. Άλλοι μπορεί να μετρούν το πόσο αρεστοί είναι με σε σχέση με τις επιτυχίες τους, δηλαδή να αποδέχονται τους εαυτούς τους εάν επιτύχουν, αλλά όχι εάν αποτύχουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκφοβισμός Κατηγορία:Ευτυχία Κατηγορία:Κίνητρο Κατηγορία:Ψυχολογική στάση
1698 Κριστόφ
Ο Κριστόφ (Christophe) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,224. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Βέλγο αστρονόμο Εζέν Ντελπόρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του από το βαφτιστικό όνομα του μεγαλύτερου ανεψιού είτε του Γάλλου αστρονόμου Ζωρζ Ρολάν (Georges Roland), είτε του Βέλγου αστρονόμου Ζινέτ Ρολάν (Ginette Roland).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κριστόφ εκτιμάται σε 24,98 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0938.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κριστοφ
803 Πίκα
Η Πίκα (Picka) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,104. Ανακαλύφθηκε το 1915 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από τον Τσέχο φυσικό Φρήντριχ Πικ (Friedrich Pick).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πικα
Λιβάδι
thumb|right|250px|Τοπίο λιβαδιού Το λιβάδι είναι φυσικός βιότοπος και πράσινη έκταση. Μπορεί να είναι φυσικής προέλευσης, η σχηματισμένη υπό την επίδραση του ανθρώπου επάνω στην φύση, χάριν της κτηνοτροφίας. Στην κτηνοτροφία χρησιμεύει για την βοσκή των ζώων, κυρίως βοοειδών, προβάτων και κατσικιών, ενώ διαφέρει από τον αγρό, ο οποίος καλλιεργείται και θερίζεται.
Κατηγορία:Γεωργία (δραστηριότητα) Κατηγορία:Οικοσυστήματα Κατηγορία:Δασολογία
Datsun 13
Το Datsun 13 ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης, που κατασκεύαζε η ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Datsun και κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1934, αντικαθιστώντας το Datsun 12, ενώ το 13 ήταν και το πρώτο όχημα της εταιρείας που κατάφερε ποτέ εξαγωγή από την χώρα. Συνολικά εξήχθησαν 44 αντίτυπα.
Εκδόσεις
Το Datsun 13 ήταν το πρώτο αυτοκίνητο της Datsun το οποίο κάλυπτε τόσο μεγάλη παλέτα κατηγοριών. Εκτός από τις κλασικές του εκδόσεις, Phaeton, Sedan και Roadster, το Datsun 13 ήταν διαθέσιμο επίσης σε Van έκδοση, καθώς επίσης και σε μια έκδοση μικρού φορτηγού την Datsun 13Τ (Truck / ελαφρύ φορτηγό).
Σχεδίαση
Σχεδιαστικά το Datsun 13 διέφερε εν μέρει από τον προκάτοχό του, έχοντας εντελώς διαφορετική εμπρός γρίλια, η οποία ήταν χρωμιωμένη και σε σχήμα καρδιάς. Καινούριοι ήταν και οι τροχοί του οχήματος, ενώ οι αεραγωγοί στο καπό δεν ήταν πλέον κάθετοι, αλλά είχαν μια ελαφριά κλίση 10 μοιρών, όση ακριβώς ήταν και η κλίση της εμπρός γρίλιας.
Όπως και στο Datsun 12, τα κύρια μέρη του οχήματος κατασκευάζονταν από την Yanase Motor και την Nihon Jidosha Corporation, ενώ το σασί του αυτοκινήτου κατασκευαζόταν από την Tobata Casting, μετέπειτα Nissan, στο εργοστάσιο της Οσάκα.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Αναβάθμιση στον μηχανολογικό τομέα δεν υπήρξε για το Datsun 13, καθώς χρησιμοποιούσε τον ίδιο κινητήρα, κυβισμού 747 cm³ και ισχύος 12 ίππων στις 3.000 στροφές το λεπτό και μετέδιδε την κίνηση στους πίσω τροχούς μέσω του ίδιου 3-τάχυτου χειροκίνητου κιβωτίου ταχυτήτων με το Datsun 12.
Ως αποτέλεσμα, ίδια ήταν και η τελική ταχύτητα του οχήματος, που έφτανε τα 73 χλμ./ώρα.
Πηγές
Κατηγορία:Μοντέλα Datsun Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης
Κούτρο
Το Κούτρο (ιταλικά: Cutro) είναι μια πόλη στην Καλαβρία της επαρχίας Κροτόνε στη Νότια Ιταλία. Βρίσκεται περίπου 18 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από τον Κρότωνα και 120 χιλιόμετρα δυτικά από την Κοζέντσα. Είναι η γενέτειρα του Ιταλού ποδοσφαιριστή Vincenzo Iaquinta της Ιταλικής ποδοσφαιρική ομάδας Γιουβέντους.
Ιστορία
Το Κούτρο ήταν μία από τις Ελληνικές αποικίες της Μεγάλης Ελλάδος με το όνομα Κυτέριον (Kyterion).
Το 1575 απέκτησε από τον βασιλιά της Ισπανίας Φίλιππο Β' το τίτλο της πόλης αλλά και 20 χρόνια απαλλαγής από του φόρους μετά από νίκη του στο σκάκι με τον διάσημο πρωταθλητή σκακιού Giovanni Leonardo di Bona (ο οποίος καταγόταν από το Κούτρο).
Στις 8 Μαρτίου 1832 η πόλη καταστράφηκε από σεισμό. Τα περισσότερα σπίτια και κτίρια του χωριού καταστράφηκαν και εκατοντάδες άνθρωποι πεθάναν κάτω από τα συντρίμμια.
Μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα το Κούτρο ήταν πυκνοκατοικημένη περιοχή όταν πολλοί κάτοικοι μετανάστευσαν στη Βόρεια Ιταλία και στη Γερμανία.
Αξιοθέατα
Αξιοθέατο είναι ο Καθολικός ναός Madre ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και ανοικοδομήθηκε το 1832.
Τουρνουά σκακιού
Από το 1995 διεξάγεται στο Κούτρο (24 Απριλίου - 1η Μαΐου) διεθνές σκακιστικό τουρνουά με συμμετοχή πρωταθλητών από όλο το κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Καλαβρίας Κατηγορία:Μεγάλη Ελλάδα
Κατακαλός Εύβοιας
Ο Κατακαλός ή το Κατακαλού είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 107 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 130 μ. , και απέχει περίπου 3 χιλιόμετρα από το Αλιβέρι, του οποίου αποτελεί πλέον προάστιο.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1907 ανασκάφηκε περίπου δύο χιλιόμετρα βόρεια του χωριού θολωτός τάφος των μυκηναϊκών χρόνων. Βρέθηκε συλημένος. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με το όνομα Katakalu. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 12 σπίτια και ανήκε στον ναχιγιέ Κλαδιών, ο οποίος είχε έδρα το Αυλωνάρι.
Το 1835 ο Κατακαλός προσαρτήθηκε στον δήμο Ταμυναίων και το 1841 στον δήμο Δυστίων (ο οποίος αργότερα μετονομάστηκε σε δήμο Ταμυναίων). Με την κατάργηση των δήμων το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αλιβερίου (το 1985 έγινε δήμος Αλιβερίου). Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Ταμυναίων και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Περίπου δύο χιλιόμετρα βόρεια του χωριού βρίσκεται ο μυκηναϊκός θολωτός τάφος Κατακαλού. Πρόκειται για τον καλύτερα διατηρημένο θολωτό τάφο στην Εύβοια. Ο θόλος του είναι κατασκευασμένος από ντόπιο σχιστόλιθο με σώζεται μέχρι σε ύψος 4,7 μέτρων. Η εσωτερική διάμετρος του θόλου είναι 5,3 μέτρα. Στον τάφο οδηγεί δρόμος επενδυμένος στο πλάι του με λίθους. Το στόμιο του τάφου έχει ύψος 1,65 μέτρα και πλάτος 80 εκατοστά. Από πάνω του σώζεται το ανακουφιστικό τρίγωνο.
Σε λόφο νοτιοδυτικά του χωριού σώζεται η Κόκκινη Εκκλησία. Κτίστηκε στο τέλος του 14ου ή τον 11ο αιώνα και είναι αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο. Το όνομα κόκκινη το οφείλει στο χρώμα των οικοδομικών υλικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Τιγκάκι Κω
Γενικά στοιχεία
Πρόκειται για παραθεριστικό μέρος το οποίο αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια. Η βόρεια ακτή καλύπτεται από λευκή αμμουδιά και ο κυρίως οικισμός απλώνεται μέσα στη μικρή εύφορη κοιλάδα. Ο οικισμός διαθέτει αρκετά καταστήματα όπως ταβέρνες, μπαρ, καφετέριες και κέντρα νυχτερινής διασκέδασης. Η πρόσβαση είναι εύκολη με λεωφορείο, ιδιωτικό όχημα ή ακόμη και με ποδήλατο, ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο από τη Λάμπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Κω
Κέρλινγκ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014
Οι αγώνες του κέρλινγκ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014 διεξήχθησαν στο Ice Cube Curling Center, γνωστό και ως "the Ice Cube". Ήταν η 6η φορά που το κέρλινγκ αποτέλεσε μέρος του προγράμματος των Αγώνων. Σε αμφότερα τα πρωταθλήματα ανδρών και γυναικών, έλαβαν μέρος 10 χώρες. Οι αγώνες έγιναν στις 10–21 Φεβρουαρίου 2014.
Πρόκριση
Η πρόκριση στους Αγώνες καθορίζεται με 2 τρόπους. Ένας τρόπος είναι η πρόκριση των ομάδων μέσω των επιδόσεών τους στα παγκόσμια πρωταθλήματα κέρλινγκ των ετών 2012 και 2013. Επίσης, ένας άλλος τρόπος είναι η πρόκριση των χωρών έπειτα από τη νίκη τους σε ολυμπιακό τουρνουά το 2013. Η Ρωσία προκρίθηκε αυτόματα.
Συμμετέχουσες χώρες
12 χώρες έλαβαν μέρος, με τον αριθμό των αθλητών σε παρένθεση. Η Νότια Κορέα έλαβε μέρος για πρώτη φορά στο εν λόγω αγώνισμα.
Γυναίκες
Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου, 5:30 μ.μ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κερλινγκ 2014
Κλωστηρίδιο της αλλαντίασης
Το Κλωστηρίδιο της αλλαντίασης (επιστ. ονομ.: Clostridium botulinum) είναι θετικό κατά Γκραμ βακτήριο, το οποίο προκαλεί την ασθένεια της αλλαντίασης. Παράγει ανθεκτική στην θερμοκρασία νευροτοξίνη, την «αλλαντική εξωτοξίνη» η οποία προκαλεί διαταραχή στη διαδικασία της εξωκύττωσης στη νευρική σύναψη, με αποτέλεσμα την χαλαρή παράλυση αλλά και άλλες σοβαρές επιπλοκές. Στα βρέφη μεταδίδεται με το μέλι.
T-killah
Ο Αλεξάντρ Ιβάνοβιτς Ταρασόφφ (Ρωσικά: Александр Иванович Тарасов) ή πιο γνωστός ως T-killah είναι Ρώσος ράπερ, τραγουδιστής και ηθοποιός της R&B και Ραπ μουσικής, γεννημένος 30 Απριλίου του 1989 στη Μόσχα. Έχει τραγουδήσει με αξιόλογους τραγουδιστές, όπως: Βικτώρια Νταϊνέκο, Λένα Κάτινα, Αναστασία Στοτσκάγια, Τίματι, Σεργκέι Λάζαρεφ, Όλγκα Μπουζόβα, Μάσα Μαλινόφσκαγια, Μαρίγια Κοζεβνίκοβα, Λόγια κ.α. Ερμηνεύει τραγούδια στην αγγλική και ρωσική γλώσσα, και έχει κάνει αξιόλογη καριέρα στις Σοβιετικές χώρες, κυρίως Ρωσία, Ουκρανία και Λευκορωσία. Έχει συνεργαστεί και με τον Ρώσο DJ Smash.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ρώσοι ράπερ Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Τα 102 Σκυλιά της Δαλματίας
Τα 102 σκυλιά της Δαλματίας (αγγλικά: 102 Dalmatians) είναι Αμερικανική οικογενειακή κωμωδία που κυκλοφόρησε το 2000 σε παραγωγή των Έντουαρντ Σ. Φέλντμαν και Walt Disney Pictures, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Κέβιν Λίμα στο ντεμπούτο του ως σκηνοθέτης σε live-action ταινία. Αποτελεί τη συνέχεια της ταινίας του 1996, Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας, και στην ταινία πρωταγωνιστεί η Γκλεν Κλόουζ, η οποία επιστρέφει στο ρόλο της Κρουέλα Ντε Βιλ. Αυτή τη φορά προσπαθεί για άλλη μια φορά να κλέψει κουτάβια Δαλματίας για να φτιάξει το πιο «μεγαλειώδες» παλτό γούνας που θα υπάρξει ποτέ. Η Γκλεν Κλόουζ και ο Τιμ ΜακΊνερνι ήταν οι μόνοι ηθοποιοί που έπαιζαν στην πρώτη ταινία και επέστρεψαν για τους ρόλους τους στη δεύτερη.
Η ταινία ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερων Κοστουμιών, αλλά έχασε από τον Μονομάχο.
Πλοκή
Μετά από τρία χρόνια που πέρασε στη φυλακή, η Κρουέλα Ντε Βιλ με τη βοήθεια του γιατρού Παβλόφ έχει πια θεραπευτεί από την επιθυμία της για γούνες και αφήνεται ελεύθερη υπό τη δικαστική απόφαση της επιτήρησης από ένα γραφείο δοκιμασίας, με τον όρο ότι θα αναγκαστεί να παραχωρήσει το υπόλοιπο της περιουσίας της (οκτώ εκατομμύρια λίρες) σε όλα τα καταφύγια σκύλων στην περιφέρεια του Γουέστμινιστερ αν επαναλάβει το έγκλημά της. Ως εκ τούτου, η Κρουέλα βελτιώνει τη σχέση της με τον υπηρέτη της, τον Αλόνζο, και τον βάζει να κλειδώσει όλες τις γούνες που έχει στην κατοχή της στο υπόγειο γιατί δεν μπορεί πια να τις βλέπει. Παρά την όλη αλλαγή, η επιμελητής επιτήρησης της Κρουέλας, Κλόη Σάιμον, συνεχίζει να την υποψιάζεται, εν μέρη επειδή η Κλόη είναι η ιδιοκτήτρια του τώρα ενήλικα Ντίπστικ (ενός από τα δεκαπέντε κουτάβια του Πόνγκο και της Περντίτα από την πρώτη ταινία). Η σύντροφος του Ντίπστικ, η Ντότι, έχει γεννήσει πρόσφατα τρία κουτάβια: τον Ντόμινο, τον Μικρό Ντίπερ και την Όντμπολ, η οποία Όντμπολ δεν έχει βούλες.
Για να διορθώσει τη φήμη της, η Κρουέλα αγοράζει το καταφύγιο σκύλων με το όνομα «Δεύτερη Ευκαρία», το οποίο ανήκει στον Κέβιν Σιέπαρντ και είναι στα πρόθυρα χρεοκοπίας, για να διευθετήσει το οικονομικό του πρόβλημα και να το σώσει. Εν τω μεταξύ, ο γιατρός Παβλόφ ανακαλύπτει ότι όταν οι θεραπευμένοι ασθενείς του εκτεθούν σε δυνατούς ήχους, τότε επανέρχονται στην αρχική τους κατάσταση, αλλά αποκρύπτει αυτή του την ανακάλυψη. Όταν το Μπιγκ Μπεν κτυπάει εν παρουσία της Κρουέλας, η Κρουέλα επανέρχεται στην προηγούμενη προσωπικότητά της και επιστρατεύει τη βοήθεια του γουνοποιού Ζιαν-Πιέρ ΛεΠελτ για να κλέψουν μαζί 102 κουτάβια Δαλματίας, ώστε να φτιάξουν μια καινούρια γούνα.
Όταν ο Κέβιν ενημερώνει την Κλόη ότι αν η Κρουέλα παραβιάσει τους όρους αποφυλάκισής της τότε όλη της η περιουσία θα πάει σε αυτόν μιας και είναι ο μόνος που έχει καταφύγιο ζώων στην περιφέρεια του Γουέστμινιστερ, η Κρουέλα τον παγιδεύει για την κλοπή των κουταβιών με αποτέλεσμα ο Κέβιν να συλληφθεί. Έπειτα, η Κρουέλα καλεί σε δείπνο την Κλόη με τον Ντίπστικ, ενώ ο ΛεΠελτ κλέβει την Ντότι και τα τρία της κουτάβια. Ο Ντίπστικ επιστρέφει στο διαμέρισμα πριν ο ΛεΠελτ φύγει και κρύβεται στο φορτηγό του, αλλά τον ανακαλύπτουν στον σιδηροδρομικό σταθμό με αποτέλεσμα να τον φυλακίσουν μαζί με τα υπόλοιπα σκυλιά. Η Κλόη επιστρέφει γρήγορα στο διαμέρισμα για να σώσει τα σκυλιά της, αλλά φτάνει εκεί πολύ αργά. Μαζί με τον Κέβιν, ο οποίος έχει αποδράσει από τη φυλακή με τη βοήθεια των δικών του σκυλιών και ενός παπαγάλου που μιλάει, τον Ουόντολγουορθ, βρίσκουν ένα εισιτήριο του Οριάν Εξπρές, το οποίο έχει πέσει από τον ΛεΠελτ, και καταλαβαίνουν ότι η Κρουέλα, μαζί με τον ΛεΠελτ, φεύγουν για Γαλλία. Ο Κέβιν και η Κλόη επιχειρούν να φτάσουν στο σταθμό για να τους σταματήσουν αλλά, δεν τους προλαβαίνουν, σε αντίθεση με την Όντμπολ και τον Ουόντολγουορθ που τους καταδιώκουν, χωρίς η Κρουέλα και ο ΛεΠελτ να το καταλάβουν.
Στο Παρίσι, ο Κέβιν και η Κλόη καταφέρνουν να απελευθερώσουν τα κουτάβια, αλλά η Κρουέλα και ο ΛεΠελτ τους ανακαλύπτουν και τους κλειδώνουν στο κελάρι. Τα κουτάβια το σκάνε με την Κρουέλα να τα ακολουθεί για να τα πιάσει. Ο Αλόνζο, φτάνοντας στα όρια της υπομονής του, παλεύει με τον ΛεΠελτ και τον νικάει προς ευχαρίστηση όλων και στη συνέχεια απελευθερώνει τον Κέβιν και την Κλόη από το κελάρι. Όλοι μαζί καταδιώκουν την Κρουέλα σε ένα κοντινό εργοστάσιο παραγωγής γαμήλιων τουρτών, όπου έχουν κρυφτεί τα κουτάβια, αλλά μέχρι να φτάσουν εκεί, τα κουτάβια και οι υπόλοιποι σκύλοι έχουν παγιδέψει την Κρουέλα σε μια τεράστια τούρτα. Η αστυνομία καταφτάνει και συλλαμβάνει την Κρουέλα και τον ΛεΠελτ. Πίσω στο Λονδίνο, ο Αλόνζο παραδίδει ο ίδιος στον Κέβιν και στην Κλόη τα απομεινάρια της περιουσίας της Κρουέλας όπως όρισε ο νόμος αν η Κρουέλα παρέβαινε τους όρους αποφυλάκισής της. Εν τω μεταξύ, η Όντμπολ αποκτά επιτέλους βούλες.
Κυκλοφορία
Στις 24 Νοεμβρίου 1999, κυκλοφόρησε το τρέιλερ της ταινίας μαζί με την ταινία Toy Story 2.
Τα 102 σκυλιά της Δαλματίας κυκλοφόρησαν σε VHS και DVD στις 3 Απριλίου 2001, ενώ επανακυκλοφόρησε στις 16 Σεπτεμβρίου 2008.
Ένα βιντεοπαιχνίδι με τον τίτλο Τα 102 σκυλιά της Δαλματίας: Κουτάβια προς Διάσωση βασισμένο στην ταινία, κυκλοφόρησε το 2000. Στο παιχνίδι, ο Φράνκι Μουνίζ χαρίζει τη φωνή του στον Ντόμινο, η Μόλι Μαρλέτ στην Όντμπολ και η Σουζάν Μπλέικσλι στην Κρουέλα Ντε Βιλ. Ο Τζάσπερ και ο Χόρας εμφανίζονται επίσης αν και δεν ήταν παρών στην ταινία.
Μουσική
Στις 7 Νοεμβρίου 1999, η Ντίσνεϋ κυκλοφόρησε το soundtrack της ταινίας, στο οποίο συμπεριλαμβανόταν μια εκδοχή του τραγουδιού του Πολ Άνκα, Puppy Love (ερμηνευμένο από την Μάιρα) καθώς και τα πρωτότυπα τραγούδια:
Λίστα κομματιών
250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack
Box office
Τα 102 σκυλιά της Δαλματίας ανέβηκαν στην τρίτη θέση του box office την ημέρα της πρεμιέρας, πίσω από τις ταινίες Άφθαρτος και Ο Κατεργάρης των Χριστουγέννων. Η ταινία τα πήγε καλά στο box office, σημειώνοντας έσοδα $66,957,026 στις Ηνωμένες Πολιτείες και $116,654,745 στο εξωτερικό, φτάνοντας συνολικά τα $183,611,771 παγκοσμίως.
Κριτική
Μετά την πρεμιέρα της ταινίας στη Νέα Ζηλανδία, έλαβε θετικές κριτικές και περιγράφτηκε από τα μέσα ως μια «τρανταχτή επιτυχία».
Αντίθετα στην Αμερική, η ταινία έλαβε γενικώς αρνητικές κριτικές. Στην ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία συγκεντρώνει ποσοστό 31%, βασισμένο σε 90 κριτικές ενώ στο τμήμα ομοφωνίας της σελίδας διαβάζουμε: «Αυτή η συνέχεια της live-action ταινίας Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας είναι απλά μια από τα ίδια. Οι κριτικοί λένε ότι σε μερικά σημεία σέρνεται, ότι ενδεχομένως να είναι ανιαρή για τα παιδιά και ότι είναι πολύ βίαιη για να θεωρείται κατάλληλη για όλες τις ηλικίες».
Στην ιστοσελίδα Metacritic, επίσης σελίδα συλλογής κριτικών, η ταινία συγκεντρώνει σκορ 35/100, βασισμένο σε 24 κριτικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε παιδικά βιβλία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες με απαγωγή Κατηγορία:Ταινίες ζωντανής δράσης βασισμένες σε ταινίες κινουμένων σχεδίων της Disney
Ευρωπαϊκή Ένωση
Η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) είναι μια οικονομική και πολιτική ένωση είκοσι επτά ευρωπαϊκών κρατών.
Ιδρύθηκε την 25 Μαρτίου 1957 με τη θέση σε ισχύ της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (υπογραφή 7.2.1992), γνωστότερης ως Συνθήκη του Μάαστριχτ, βασιζόμενη στις τότε Ευρωπαϊκές Κοινότητες (Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας) τις οποίες και αντικατέστησε. Το 1993, η Ένωση αριθμούσε 12 μέλη. Από τότε νέες τροποποιητικές συνθήκες έχουν επεκτείνει τις αρμοδιότητές της και σταδιακές διευρύνσεις έχουν αυξήσει τον αριθμό των κρατών-μελών της. Θεωρείται ως η ισχυρότερη ένωση κρατών μέχρι σήμερα στην παγκόσμια ιστορία, με επιδιώξεις οικονομικού, πολιτικού, κοινωνικού και πολιτιστικού περιεχομένου. Η ΕΕ αποτελεί το τρέχον στάδιο μιας ανοιχτής διαδικασίας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές και πολιτικές οντότητες στον κόσμο, με περισσότερους από 447,3 εκατομμύρια κατοίκους ή το 5,8% του παγκόσμιου πληθυσμού και συνδυασμένο ονομαστικό ΑΕΠ περίπου 16,06 τρισεκατομμύρια ευρώ το 2014. Έχει δημιουργήσει μια εσωτερική αγορά με ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων, προσώπων, υπηρεσιών και κεφαλαίων, διαθέτει κοινή αγροτική και αλιευτική πολιτική, κοινή εμπορική πολιτική προς τις τρίτες χώρες, όπως επίσης και περιφερειακή πολιτική για την υποστήριξη των φτωχότερων περιφερειών της. Επιδιώκει να αποτελέσει ένα Χώρο Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης, μέσα στον οποίο τα κράτη μέλη της συνεργάζονται στενά σχετικά με τις γενικές πολιτικές, τους ελέγχους στα σύνορα (εσωτερικά και εξωτερικά), το άσυλο, τη μετανάστευση, τη δικαστική συνεργασία σε αστικές και ποινικές υποθέσεις και την αστυνομική συνεργασία. Επίσης προωθεί μια κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφαλείας, προς το παρόν σε διακυβερνητικό επίπεδο. Στο πλαίσιο της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης εισήγαγε ενιαίο νόμισμα, το ευρώ, που έχει υιοθετηθεί από δεκαεννέα κράτη μέλη μέχρι σήμερα.
Τα θεσμικά όργανα της ΕΕ περιλαμβάνουν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο.
Με την ίδρυσή της η Ευρωπαϊκή Ένωση, εισήγαγε για πρώτη φορά την έννοια της Ευρωπαϊκής Ιθαγένειας: οι πολίτες των κρατών μελών είναι παράλληλα και πολίτες της Ένωσης, δηλαδή μπορούν, μεταξύ άλλων, να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στο έδαφός των κρατών μελών και να εκλέγουν ή/και να εκλέγονται μια φορά κάθε πέντε έτη στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (όπως και στις εθνικές εκλογές της χώρας τους). Παράλληλα οι έλεγχοι διαβατηρίων στα εσωτερικά της σύνορα καταργήθηκαν με τη Συμφωνία του Σένγκεν (Schengen).
Η EE τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης το 2012.
1945 - 1958
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το πολιτικό κλίμα ήταν πιο ώριμο από ποτέ για μια ενδεχόμενη ενοποίηση της Ευρώπης. Η ενότητα θεωρήθηκε από πολλούς ως η μοναδική λύση για την αποφυγή μελλοντικών πολεμικών συγκρούσεων μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και την απομόνωση των ακραίων μορφών εθνικισμού, οι οποίες ήταν υπεύθυνες για την πρόσφατη καταστροφή της ευρωπαϊκής ηπείρου. Το έναυσμα έδωσε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ με το λόγο που εκφώνησε στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης το 1946, στον οποίο προτείνει την ανάπτυξη μιας ευρωπαϊκής οικογένειας σε κλίμα ειρήνης, ασφάλειας και ελευθερίας. Στις 9 Μαΐου 1950 ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν (Robert Schuman) υπέβαλε μια πρόταση για κοινή διαχείριση από τη Γαλλία και τη Δυτική Γερμανία των βιομηχανιών του άνθρακα και του χάλυβα. Η πρόταση, γνωστή ως Διακήρυξη Σουμάν, περιέγραφε το σχέδιο ως «το πρώτο συγκεκριμένο βήμα προς μια Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία». Η πρόταση οδήγησε στο σχηματισμό της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) από τη Δυτική Γερμανία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ιταλία, το Λουξεμβούργο και τις Κάτω Χώρες. Στους δημιουργούς και υποστηρικτές συγκαταλέγονται οι Ζαν Μονέ (Jean Monnet), Ρομπέρ Σουμάν, Πωλ-Ανρί Σπάακ (Paul Henri Spaak) και Αλτσίντε ντε Γκάσπερι (Alcide De Gasperi). Η Κοινότητα ιδρύθηκε με τη Συνθήκη των Παρισίων (υπογραφή 18.4.1951) στις 23 Ιουλίου 1952 και θεωρείται η απαρχή της δημιουργίας της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης.
1958 - 1973
Την 1η Ιανουαρίου 1958 με τις Συνθήκες της Ρώμης (υπογραφή 25.3.1957) δημιουργήθηκαν δύο νέες Κοινότητες: η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), που καθιέρωσε για πρώτη φορά πλήρη τελωνειακή ένωση, και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (ΕΥΡΑΤΟΜ) για συνεργασία σε θέματα χρήσης πυρηνικής ενέργειας. Με μία ιδιαίτερη Σύμβαση, που υπογράφηκε και τέθηκε σε ισχύ μαζί με τις άλλες δύο Συνθήκες, οι τρεις Κοινότητες αποκτούσαν για πρώτη φορά τρία κοινά όργανα: τη Συνέλευση (μετέπειτα Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο), το Δικαστήριο και την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή. Σε κάθε περίπτωση και οι τρεις διατηρούσαν την αυτονομία τους από νομικής απόψεως ως διακριτοί διεθνείς οργανισμοί. Οι νέες Κοινότητες σχημάτισαν δύο διαφορετικές Επιτροπές, σε αντίθεση με την παλαιότερη «Ανωτάτη Αρχή» της ΕΚΑΧ. Η Επιτροπή της ΕΟΚ είχε επικεφαλής τον Βάλτερ Χάλσταϊν (Walter Hallstein) και η Επιτροπή της ΕΚΑΕ τον Λουί Αρμάντ (Louis Armand) τον οποίο διαδέχθηκε ο Ετιέν Χιρς (Etienne Hirsch).
Την 1η Ιουλίου 1967 με τη Συνθήκη Συγχώνευσης (υπογραφή, 8.4.1965) οι τρεις Κοινότητες απέκτησαν μία ενιαία, ολοκληρωμένη θεσμική δομή, συγχωνεύοντας τα Συμβούλια Υπουργών, τις Επιτροπές και την Ανωτάτη Αρχή, σε ένα ενιαίο Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και μία ενιαία Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αντίστοιχα. Παρόλα αυτά παρέμειναν νομικά ανεξάρτητες, αν και στο εξής έγιναν γνωστές στο σύνολό τους ως Ευρωπαϊκές Κοινότητες.
1973 - 1993
[[Αρχείο:EC-EU-enlargement animation.gif|μικρογραφία|300px|Διεύρυνση από το 1957 έως το 2020 (Κάντε κλικ δύο φορές για να δείτε όλες τις εικόνες)
Τη δεκαετία του '80 προσχώρησαν η Ελλάδα (1.1.1981), η Ισπανία και η Πορτογαλία (1.1.1986). Το 1985 συνήφθη μεταξύ πέντε ευρωπαϊκών κρατών (Βέλγιο, Γερμανία, Γαλλία, Λουξεμβούργο, Κάτω Χώρες) η Συμφωνία του Σένγκεν, που επέτρεψε τη σταδιακή κατάργηση των συστηματικών συνοριακών ελέγχων μεταξύ των συμμετεχουσών χωρών. Το 1986 υιοθετήθηκε η ευρωπαϊκή σημαία, ενώ υπεγράφη και η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη, η οποία προωθούσε τη δημιουργία μιας ενιαίας αγοράς. Μετά τη πτώση του Τείχους (1989), η Ανατολική Γερμανία εισήλθε στην Κοινότητα το 1990, ως τμήμα της διευρυμένης Γερμανίας.
1993 - 2002
Καθώς η διεύρυνση προς την Ανατολική Ευρώπη ήταν προ των πυλών, αποφασίστηκαν από κοινού τα Κριτήρια της Κοπεγχάγης (Ιούνιος 1993), μια σειρά από κανονισμούς τους οποίους έπρεπε να πληρεί από εδώ και στο εξής οποιοδήποτε κράτος επιθυμούσε τη προσχώρηση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ιδρύθηκε επίσημα την 1η Νοεμβρίου 1993 με την εφαρμογή της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Εμπνευστές και αρχιτέκτονες της, θεωρούνται οι Χέλμουτ Κολ και Φρανσουά Μιτεράν. Την 1η Ιανουαρίου 1995 η Αυστρία, η Φινλανδία και η Σουηδία προσχώρησαν στην πρόσφατα ιδρυθείσα Ένωση. Η πρώτη ευρεία τροποποίηση υπογράφηκε στο Άμστερνταμ το 1997, με την ομώνυμη συνθήκη, και τέθηκε σε ισχύ την 1η Μαΐου 1999. Την ίδια χρονιά το ενιαίο νόμισμα της Ένωσης, το ευρώ, αντικατέστησε για πρώτη φορά τα εθνικά νομίσματα, σε λογιστική μορφή, σε έντεκα κράτη μέλη, τη λεγόμενη Ευρωζώνη. Το 2001 προσχώρησε σε αυτήν και η Ελλάδα, ενώ το 2002 το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα κυκλοφόρησε και σε φυσική μορφή σε ολόκληρη την Ευρωζώνη.
2002 - 2013
Με την εφαρμογή της τροποποιητικής Συνθήκης της Νίκαιας την 1η Φεβρουαρίου 2003, δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για την εύρυθμη λειτουργία των θεσμικών οργάνων της Ένωσης λόγω της επικείμενης διεύρυνσης της σε 25 κράτη-μέλη, τη μεγαλύτερη διεύρυνση στην ιστορία της. Έτσι, την 1η Μαΐου 2004 δέκα νέες χώρες προσχώρησαν στην ΕΕ, οκτώ εκ των οποίων της Ανατολικής Ευρώπης: Εσθονία, Κύπρος, Λετονία, Λιθουανία, Μάλτα, Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβακία, Σλοβενία και Τσεχία.
Στις 29 Οκτωβρίου 2004 υπογράφηκε στη Ρώμη η Συνθήκη για τη θέσπιση Συντάγματος της Ευρώπης, που φιλοδοξούσε να αντικαταστήσει όλο το θεσμικό οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης - Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με μία απλούστερη και συνεκτικότερη δομή, δίνοντας στη νέα Ευρωπαϊκή Ένωση διευρυμένες αρμοδιότητες. Η συνθήκη δεν τέθηκε ποτέ σε ισχύ καθώς περιείχε πολλά αμφιλεγόμενα εδάφια, καθώς η επικύρωσή της απορρίφθηκε το 2005 από το γαλλικό και ολλανδικό λαό σε αντίστοιχα δημοψηφίσματα. Μετά την εγκατάλειψη του «Συντάγματος της Ευρώπης», συμφωνήθηκε αφενός να διασωθούν και αφετέρου να τροποποιηθούν ορισμένα τμήματά του, έτσι ώστε μια νέα συνθήκη να τροποποιήσει τις ήδη υπάρχουσες, όπως παραδοσιακά μέχρι τότε συνηθιζόταν, χωρίς να τις αντικαταστήσει. Έτσι, υπογράφηκε η Συνθήκη της Λισαβόνας (13.12.2007), η οποία τέθηκε σε ισχύ την 1η Δεκεμβρίου 2009. Η συνθήκη αυτή τροποποίησε ολόκληρη τη δομή της Ένωσης, συγχωνεύοντας πλήρως τους Τρεις Πυλώνες της σε μια ενιαία νομική οντότητα. Επίσης, θέσπισε επίσημα πια τον θεσμό του μόνιμου Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου με θητεία 2,5 ετών, ενώ έδωσε αυξημένες αρμοδιότητες στον Ύπατο Εκπρόσωπο της Ένωσης.
Την 1η Ιανουαρίου 2007, η Βουλγαρία και η Ρουμανία διεύρυναν τα κράτη μέλη της ΕΕ σε 27. Την ίδια χρονιά το ευρώ υιοθετήθηκε από τη Σλοβενία, το 2008 από την Κύπρο και τη Μάλτα, ενώ το 2009 από τη Σλοβακία. Την 1η Ιανουαρίου 2015, η Λιθουανία έγινε το 19ο μέλος της Ευρωζώνης, μετά τις Λετονία (1/1/2014) και Εσθονία (1/1/2011). Το 2012 η ΕΕ βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ειρήνης για τη συνεισφορά της στην προώθηση της ειρήνης, της συμφιλίωσης, της δημοκρατίας και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ευρώπη. Η τελευταία χώρα, μέχρι στιγμής, που εντάχθηκε στην ευρωπαϊκή οικογένεια είναι η Κροατία (1/7/2013), αποτελώντας το 28ο μέλος της.
2016 - 2020
Στις 23 Ιουνίου 2016, το Ηνωμένο Βασίλειο ψήφισε την αποχώρησή του από την Ευρωπαϊκή Ένωση μετά από δημοψηφίσμα (51,9% υπέρ, 48,1% κατά). Τελικά, αποχώρησε στις 31 Ιανουαρίου 2020.
Συμβολισμοί και επιρροές
thumb|right|250px|Η [[Αρπαγή της Ευρώπης από τον Δία μεταμορφωμένο σε ταύρο]] Όπως ολόκληρη η ευρωπαϊκή ήπειρος έτσι και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει δεχθεί επιρροές από τον ελληνικό πολιτισμό και τη μυθολογία του. Η μυθολογική φιγούρα της Ευρώπης έχει συνυφανθεί με τη προσωποποίηση της ίδιας της ηπείρου (η οποία άλλωστε έχει πάρει το όνομά της από αυτήν) και εσχάτως της Ένωσης. Αγάλματα και πίνακες ζωγραφικής της αρπαγής της Ευρώπης από τον Δία, κοσμούν πολλούς χώρους και κτήρια της Ένωσης ενώ συναντάται επίσης και στο ελληνικό νόμισμα των 2 ευρώ. Η δεύτερη έκδοση των τραπεζογραμματίων του ευρώ έχει πάρει το όνομα Σειρά «Ευρώπη», στα οποία έχει τοποθετηθεί το πορτραίτο της Ευρώπης.