cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελλάς Βερόνα
Ίδρυση – πρώτα χρόνια
Τα πρώτα αυτά χρόνια η Ελλάς Βερόνα συναγωνιζόταν με την τοπική αντίπαλο Μπεντεγκόντι (Bentegodi) και με τρεις τέσσερις άλλες ομάδες της γύρω περιοχής. Πιο δυνατός αντίπαλος στο τοπικό πρωτάθλημα ήταν η Βιτσέντζα Κάλτσιο (Vicenza Calcio), το ντέρμπι με την οποία συγκινεί μέχρι σήμερα.
Ως το 1926 η Ελλάς αγωνιζόταν στο τοπικό πρωτάθλημα, αφού δεν υπήρχε εθνική κατηγορία. Το 1911 κατάφερε να φτιάξει ένα πιο αξιοπρεπές γήπεδο ώστε να συμμετάσχει στο προκριματικό τουρνουά για το πρωτάθλημα Ιταλίας. Το 1919 συγχωνεύτηκε με την άλλη ομάδα της πόλης, που ονομαζόταν «Βερόνα» και απέκτησε το πλήρες σημερινό της όνομα.
Το 1926 επιλέχτηκε να μετάσχει στο εθνικό πρωτάθλημα (Campionato Nazionale) αλλά δυσκολεύτηκε να ανταγωνιστεί τα άλλα ιταλικά σωματεία. Το 1929 το Campionato Nazionale μετατράπηκε σε επαγγελματική κατηγορία, την γνωστή μέχρι σήμερα ως Serie A. Η Ελλάς ήταν ακόμα ερασιτεχνικό σωματείο. Αποφασίστηκε να συγχωνευτεί με άλλες δύο ομάδες της πόλης, την Μπεντεγκόντι (Bentegodi) και τη Σκαλιέρα (Scaligera), και να δημιουργηθεί η επαγγελματική AC Verona, η οποία εντάχθηκε στη Β΄ κατηγορία (Serie B).
Η Βερόνα αγωνίστηκε στη Serie B επί 28 ολόκληρα χρόνια, πριν καταφέρει να ανέβει στην μεγάλη κατηγορία το 1957. Όμως, παρέμεινε μόνο μια σεζόν. Το 1959 η ομάδα επανέφερε το αρχικό όνομα Hellas Verona AC, έπειτα από συγχώνευση με την ερασιτεχνική Hellas της πόλης.
Στην Ιταλία
Το 1968 επανήλθε στη Serie A με προπονητή το Σουηδό Νιλς Λίντχολμ και παρέμεινε στην κορυφαία κατηγορία μέχρι το 1990. Το 1974 υποβιβάστηκε στη Serie B έπειτα από ένα σκάνδαλο στο οποίο είχε εμπλακεί ο πρόεδρός της Σαβέριο Γκαρόντζι. Αλλά ένα χρόνο αργότερα επανήλθε στην Α΄ κατηγορία.
Το 1982-83 με προπονητή τον Οσβάλντο Μπανιόλι τερμάτισε 4η στο πρωτάθλημα, την υψηλότερη θέση που είχε τερματίσει ως τότε. Παράλληλα αγωνίστηκε στον διπλό τελικό του Κυπέλλου. Στο πρώτο ματς νίκησε τη Γιουβέντους με 2-0 αλλά στη ρεβάνς ηττήθηκε με 0-3 στην παράταση χάνοντας το κύπελλο.
Την επόμενη σεζόν 1983-84 έφτασε για τρίτη φορά στον τελικό του Κυπέλλου αλλά και πάλι έχασε από την πρωταθλήτρια ΑΣ Ρόμα με ένα γκολ στα τελευταία λεπτά.
Όμως, οι ατυχίες της ομάδας ξεπληρώθηκαν με το παραπάνω το 1984-85, χρονιά στην οποία κατέκτησε το Σκουντέτο. Η ομάδα εκείνης της εποχής έμεινε στην ιστορία για τις διακρίσεις της όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και στην Ευρώπη. Την αποτελούσαν ποδοσφαιριστές όπως οι: Γκαρέλα, Φερόνι, Μαρανγκόν, Τριτσέλα, Φοντολάν, Μπρίγκελ (Γερμανία), Φάνα, Βολπάτι, Ντι Τζενάρο, Γκαλντερίζι και Έλκιερ-Λάρσεν (Δανία) με προπονητή το Μπανιόλι. Τερμάτισε πρώτη με 43 βαθμούς, τέσσερις περισσότερους από την Τορίνο.
Στην Ευρώπη
Η πρώτη παρουσία της Βερόνα στην Ευρώπη ήταν το 1983-84 στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Αποκλείστηκε στο δεύτερο γύρο.
Το 1985-86 συμμετείχε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών αλλά αποκλείστηκε από τη Γιουβέντους, που ως κάτοχος του τροπαίου μετείχε ξανά.
Την καλύτερη εμφάνιση σε ευρωπαϊκή διοργάνωση πέτυχε το 1987-88, όταν έφτασε ως τα προημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ σημειώνοντας τέσσερις νίκες και τρεις ισοπαλίες. Αποκλείστηκε από τη Βέρντερ Βρέμης.
Πρόσφατα χρόνια
Το όνειρο δεν μπορούσε να διαρκέσει. Οικονομικά προβλήματα οδήγησαν το σύλλογο σε περιπέτειες. Το 1991 διαλύθηκε και αναδημιουργήθηκε με το όνομα Βερόνα ΦΚ. Το 1995 επανέφερε το κλασικό «Ελλάς Βερόνα».
Ως το 2007 η Ελλάς Βερόνα αγωνιζόταν μεταξύ Serie A και Serie B. Η τελευταία παρουσία της στην Α΄ κατηγορία ήταν το 2002. Αν και διέθετε αρκετά ταλέντα, όπως τους: Καμορανέζι, Μούτου, Τζιλαρντίνο, Όντο, Κασέτι ο κόουτς Αλμπέρτο Μαλεζάνι δεν κατάφερε να την κρατήσει στην κατηγορία, αφού υποβιβάστηκε μόλις την τελευταία αγωνιστική τερμαίζοντας 4η από το τέλος.
Την ίδια περίοδο αγωνίστηκε στην Serie A η Κιέβο Βερόνα και η πόλη της Βερόνα έγινε η πέμπτη ιταλική πόλη με δυο ομάδες στην ανώτερη κατηγορία, μετά το Μιλάνο, τη Ρώμη, το Τορίνο και τη Γένοβα. Στα δυο ιστορικά αυτά ντέρμπι της πόλης η Ελλάς νίκησε με 3-2 στον πρώτο γύρο και η Κιέβο με 2-1 στο δεύτερο.
Το 2007 η ομάδα υποβιβάστηκε στην Γ΄ κατηγορία (Serie C1/A) έπειτα από 64 χρόνια στις δυο ανώτερες κατηγορίες.
Η σεζόν 2007-08 ήταν ακόμα χειρότερη, αφού τερμάτισε στη 17η θέση και αγωνίζεται σε αγώνες κατάταξης για να αποφύγει ένα νέο υποβιβασμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1903
Βιργινία Νιαρχάκου
Η Βιργινία Νιαρχάκου (γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1996 στην Αθήνα) είναι διεθνής Ελληνίδα υδατοσφαιρίστρια που αγωνίζεται ως φουνταριστή στον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Καριέρα
Η Βιργινία Νιαρχάκου έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της υδατοσφαίρισης από πολύ μικρή ηλικία στις ακαδημίες του Ολυμπιακού Πειραιώς, με τον οποίο υπέγραψε και το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο.
Με την ομάδα του Ολυμπιακού έχει κατακτήσει μέχρι στιγμής δύο πρωταθλήματα Ελλάδας νεανίδων (2013, 2015), τρία πρωταθλήματα Ελλάδας νέων γυναικών (2013, 2014, 2015), δύο πρωταθλήματα Ελλάδας γυναικών (2014, 2015), ένα Πρωτάθλημα Ευρώπης Γυναικών (2015) κι ένα Κύπελλο Κυπελλούχων Len Trophy (2014).
Η Βιργινία Νιαρχάκου παραμένει στην ομάδα του Πειραιά μέχρι και σήμερα.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες υδατοσφαιρίστριες Κατηγορία:Υδατοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Φενεός (αρχαία πόλη)
μικρογραφία|350x350px|[[Στατήρας της Φενεού με απεικόνιση της Δήμητρας και του Ερμή.]] Η Φενεός ήταν πόλη-κράτος της αρχαίας Αρκαδίας, ενώ σήμερα διοικητικά ανήκει στο Νομό Κορινθίας.
Ήταν από τις μεγαλύτερες και σπουδαιότερες πόλεις της Αρκαδίας, βρισκόταν σε πλούσια πεδιάδα που την διέσχιζαν οι ποταμοί Όλβιος και Δόξας, όταν τα ποτάμια αυτά κατέβαζαν πολύ νερό η πεδιάδα δεν πλημμύριζε, αφού τα νερά τους έβρισκαν διέξοδο στις καταβόθρες. Τα νερά αναδύονταν ξανά μετά από μεγάλη απόσταση, εκεί που ήταν και οι πηγές του Λάδωνα.
Οι καταβόθρες αυτές ο μύθος λέει ότι τις είχε σκάψει ο ίδιος ο Ηρακλής για να διώξει τα νερά που λίμναζαν εκεί. Ένας άλλος μύθος λέει ότι οι καταβόθρες αυτές ήταν είσοδος στον Άδη και από εκεί κατέβηκε η Δήμητρα όταν έψαχνε την κόρη της Περσεφόνη. Ένας τρίτος μύθος λέει ότι κάποτε ο Ηρακλής πήγε στους Δελφούς για να πάρει κάποιον χρησμό, η Πυθία αρνήθηκε να του δώσει, και τότε ο Ηρακλής άρπαξε τον τρίποδα και τον έφερε στην Φενεό με σκοπό να ιδρύσει εκεί άλλο μαντείο. Στην Φενεό όμως τον περίμενε ο Απόλλων, βλέποντας ο Δίας τα αδέλφια έτοιμα να τσακωθούν ρίχνει ανάμεσα τους κεραυνό, τέλος ο Απόλλων πήρε πίσω τον τρίποδα και ο Ηρακλής το χρησμό που ήθελε.
Το Μυκηναϊκό κέντρο του Φενεού δημιούργησαν οι Αχαιοί το 1500 π.Χ.
Είχε ιδρυθεί από τον Φενεό. Στην πόλη και στην ευρύτερη περιοχή υπήρχαν οι ναοί της Κιδαρίας Δήμητρας, της Ελευσίνιας Δήμητρας στον οποίο υπήρχαν δυο λατρευτικοί λίθοι και οι ιερείς του ναού τελούσαν μυστήρια, του Ασκληπιού, του Φενεάτου Ερμή μέσα στον οποίο υπήρχε άγαλμα του θεού που το είχε φιλοτεχνήσει ο Αθηναίος Εύχειρ. 10 στάδια από την πόλη ναός του Πυθίου Απόλλωνος, με βωμό από λευκό μάρμαρο, επίσης εκεί βρίσκονταν και οι τάφοι ηρώων πεσόντων σε μάχη. Κοντά στον ναό ήταν η πηγή της Οινόης. Στην Φενεό υπήρχαν και οι τάφοι του αδελφού του Ηρακλή Ιφικλή πατέρα του Ιόλαου, του Μυρτίλου από τον οποίο έχει ονομαστεί το Μυρτώο πέλαγος, και του Αίπυτου έξω από την πόλη.
Οι Φενεάτες συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο με 60 πολεμιστές και στους περσικούς πολέμους. Φενεάτης ήταν και ο Νεολαΐδας ολυμπιονίκης στην 96η ολυμπιάδα το 396 π.Χ. στη πυγμή παίδων.
Από την Φενεό ήταν η Λαονόμη μαμή του Ηρακλή, προς τιμήν του Ερμή γίνονταν τα Έρμαια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κορινθία
Ουράνιο σώμα
thumb|Εικόνα που δημιουργήθηκε με το πρόγραμμα [[Aladin Sky Atlas.]]Ουράνιο, αστρονομικό ή αστρικό σώμα ονομάζεται η υλική οντότητα ή σώμα που υπάρχει με φυσικό τρόπο στο παρατηρήσιμο σύμπαν. Στην αστρονομία, οι όροι "αντικείμενο" και "σώμα" συχνά χρησιμοποιούνται εναλλάξιμα. Ωστόσο, το αστρονομικό ή ουράνιο σώμα είναι ένα μονή, συνεκτική οντότητα, ενώ το αστρονομικό ή ουράνιο αντικείμενο είναι μια περίπλοκη, λιγότερο πυκνή δομή, που μπορεί να αποτελείται από πολλαπλά σώματα ή ακόμα και άλλα αντικείμενα με υποδομές.
Είδη
Παραδείγματα αστρονομικών αντικειμένων είναι τα πλανητικά συστήματα, τα αστρικά σμήνη, τα νεφελώματα και οι γαλαξίες, ενώ αστρονομικά σώματα θεωρούνται οι αστεροειδείς, τα φεγγάρια (δορυφόροι), οι πλανήτες και οι αστέρες. Ένας κομήτης μπορεί να χαρακτηριστεί και ως σώμα και ως αντικείμενο: είναι σώμα όταν πρόκειται για παγωμένους πυρήνες πάγου και σκόνης, και είναι αντικείμενο όταν πρόκειται για ολόκληρο τον κομήτη, συμπεριλαμβανομένης της διάχυτης σκόνης και της ουράς του.
Κλίμακα γαλαξία
Μπορεί να θεωρηθεί ότι το σύμπαν έχει ιεραρχική δομή. Σε μεγαλύτερες κλίμακες, το θεμελιώδες δομικό στοιχείο συγκέντρωσης είναι ο γαλαξίας. Οι γαλαξίες είναι οργανωμένοι σε ομάδες και σμήνη, που συχνά περιλαμβάνονται μέσα σε μεγαλύτερα υπερσμήνη, που βρίσκονται ανάμεσα σε νήματα τεράστιων άδειων κενών, σχηματίζοντας έναν ιστό που γεφυρώνει το παρατηρήσιμο σύμπαν.
Οι γαλαξίες έχουν μία πληθώρα μορφολογιών με ακανόνιστα, ελλειπτικά και δισκοειδή σχήματα, ανάλογα με το ιστορικό του σχηματισμού και της εξέλιξής τους, συμπεριλαμβανομένης της αλληλεπίδρασης με άλλους γαλαξίες, που μπορεί να οδηγήσει και στη συγχώνευσή τους.
Οι δισκοειδείς γαλαξίες συμπεριλαμβάνουν φακοειδείς και σπειροειδείς γαλαξίες, με στοιχεία όπως σπειροειδείς βραχίονες και ένα χαρακτηριστικό φωτοστέφανο.
Στον πυρήνα τους, οι περισσότεροι γαλαξίες έχουν μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα. Επίσης, οι γαλαξίες μπορούν να έχουν δορυφόρους με τη μορφή των γαλαξιών νάνων και των σφαιρωτών σμηνών.
Μέσα σε ένα γαλαξία
Τα στοιχεία που αποτελούν ένα γαλαξία σχηματίζονται από την αέρια ύλη που συγκεντρώνεται μέσα από τη βαρυτική έλξη σε ένα ιεραρχικό τρόπο. Σε αυτό το στάδιο, το αποτέλεσμα αυτής έλξης είναι ο σχηματισμός θεμελιωδών υλικών, των αστέρων. Αυτοί, συνήθως συνδέονται σε σμήνη από συμπτυγμένα νεφελώματα. Η μεγάλη ποικιλία των αστρικών σχηματισμών καθορίζεται σχεδόν απόλυτα από τη μάζα, τα υλικά και τον εξελικτική κατάσταση αυτών των άστρων. Τα άστρα μπορεί να βρεθούν σε πολυαστρικά συστήματα που περιστρέφονται σε τροχιά το ένα γύρω από το άλλο σε μια ιεραρχική οργάνωση. Ένα πλανητικό σύστημα και διάφορα άλλα μικρά αντικείμενα όπως οι αστεροειδής, οι κομήτες και τα διαστημικά σκουπίδια μπορούν να σχηματιστούν, σε μια ιεραρχική διαδικασία συσσώρευσης των πρωτοπλανητικών δίσκων που περικυκλώνει τα νέα άστρα.
Κεφαλόβρυσο
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σαχίντ Μινάρ
Το Σαχίντ Μινάρ(শহীদ মিনার, σημαίνει μνημείο των μαρτύρων) είναι μνημείο στο κέντρο της Ντάκα, χτισμένο στη μνήμη εκείνων που σκοτώθηκαν από την αστυνομία κατά τη διάρκεια μιας ειρηνικής διαδήλωσης στις 21 Φεβρουαρίου 1952.
Ιστορία
Ο αρχιτέκτονας Χαμιντούρ Ραχμάν έχτισε ένα νέο μνημείο σε αυτό το χώρο, το οποίο άντεξε μέχρι το 1971. Το μνημείο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της περίφημης επιχείρησης «Σερτσλάιτ», κατά την οποία ο πακιστανικός στρατός προσπάθησε να καταστείλει τον πόλεμο ανεξαρτησίας στο ανατολικό Πακιστάν. Μετά την παροχή ανεξαρτησίας στο Μπαγκλαντές, το μνημείο αποκαταστάθηκε και σήμερα χρησιμεύει ως σημαντικό κέντρο πολιτιστικών εκδηλώσεων στην πόλη της Ντάκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ντάκα
Αντώνιος Μέντσρος
Ο Αντώνιος Μέντσρος ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από την Κεφαλονιά και είχε αποκατασταθεί στην Τριπολιτσά πριν την επανάσταση. Ήταν γιατρός το επάγγελμα. Τον κράτησαν οι Τούρκοι μέσα στην πόλη κατά την διάρκεια της πολιορκίας και μετά την άλωση υπηρέτησε ως επιστήμονας ιατρός γιατί οι ασθένειες θέριζαν τους Έλληνες στρατιωτικούς και πολιτικούς. Με το έργο του έσωσε πολλές ζωές.
Νίκσιτς
Το Νίκσιτς (μαυροβουνιακή: Никшић) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Μαυροβουνίου, με συνολικό πληθυσμό 56.970 κατοίκους (το 2011). Η πόλη αποτελεί την πρωτεύουσα του ομώνυμου δήμου, ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση στη χώρα. Είναι σημαντικό βιομηχανικό, πολιτιστικό και εκπαιδευτικό κέντρο.
Ιστορία
Οι Ρωμαίοι έχτισαν κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ. ένα στρατόπεδο (Κάστρο Αντέρβα), το οποίο ήταν γνωστό μετά το 459 μ.Χ. ως οχυρό των Οστρογότθων Αναγάστουμ. Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή τον 6ο και 7ο αιώνα. Το ρωμαϊκό όνομα μετατράπηκε στο σλαβικό Ονογόστ, όνομα που διατηρήθηκε καθ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Κατά τις αρχές του Μεσαίωνα, βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Πριγκιπάτου της Σερβίας της Δυναστείας των Βλαστιμίροβιτς. Το 1355 φαίνεται να υιοθετείται το όνομα Νίκσιτς για τον προσδιορισμό της πόλης. Με την Άλωση της Σερβικής Αυτοκρατορίας, το Νίκσιτς πέρασε στην κυριαρχία του Βασιλείου της Βοσνίας το 1373 και αργότερα βρέθηκε στον έλεγχο της Οικογένειας Κοσάτσα, η οποία ήλεγχε τα εδάφη της Ερζεγοβίνης από το 1448 μέχρι την πτώση στους Οθωμανούς το 1455.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία διατήρησε υπό τον έλεγχό της το Νίκσιτς για περισσότερα από τετρακόσια χρόνια, ως μέρος του Σαντζακιού της Ερζεγοβίνης. Κατά τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας, υπήρξε σημαντικό στρατιωτικό οχυρό. Απελευθερώθηκε από τον Στρατό του Μαυροβουνίου το 1877, με ενέργειες του Δούκα Μάσο Βρμπίτσα. Μετά την απελευθέρωση, το Νίκσιτς, άρχισε να μετατρέπεται σε ένα σύγχρονο αστικό κέντρο. Το πρώτο πολεοδομικό σχέδιο υιοθετήθηκε το 1883, με εντολή του Βασιλιά Νικολάου. Η ανάπτυξη της πόλης βασίζεται στις κατευθυντήριες γραμμές του σχεδίου του 1883 έως και σήμερα. Ταυτόχρονα με την αστική ανάπτυξη, ακολούθησε πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη.
Παρά το γεγονός ότι η πόλη κατά τους Παγκόσμιους Πολέμους δεν καταστράφηκε στον ίδιο βαθμό όπως η Ποντγκόριτσα, η ανάπτυξη και η πρόοδος ανεστάλησαν. Τα μεταπολεμικά χρόνια, μετά το 1944, το Νίκσιτς απέκτησε δυναμική ανάπτυξη. Ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά δέκα φορές, και η περιοχή έγινε η καρδιά των βιομηχανικών κέντρων του Μαυροβουνίου. Το Νίκσις, ως πόλη της Γιουγκοσλαβίας, διέθετε βιομηχανίες χάλυβα και σιδήρου, ορυχεία βωξίτη, εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, ζυθοποιείο και βιομηχανίες ξυλείας.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η πόλη υπέστη σοβαρά οικονομικά προβλήματα, ενώ αποτελούσε πεδίο μαχών στους Πολέμους της Γιουγκοσλαβίας. Μερικές από τις βιομηχανίες ανέκαμψαν κατά τη δεκαετία του 2000 και ακόμα και σήμερα αποτελούν την κινητήρια δύναμη της οικονομίας της πόλης.
Γεωγραφία
Το Νίκσιτς βρίσκεται στο βόρειοκεντρικό Μαυροβούνιο και στο κέντρο της πλατιάς πεδιάδας του Νίκσιτς η οποία έχει έκταση 48 χλμ2 και υψόμετρο 640 μέτρα. Η πεδιάδα περιβάλλεται από βραχώδη ορεινό ανάγλυφο του εδάφους, κάτι που αποτελεί τυπικό τοπίο του δυτικού Μαυροβουνίου.
Ο ποταμός Ζέτα προέρχεται από την πεδιάδα του Νίκσιτς και ρέει πλησίον της πόλης. Το ποτάμι είχε προκαλέσει αρκετές πλημμύρες στην πεδιάδα, έως ότου κατασκευάστηκε ο Υδροηλεκτρικός Σταθμός Περουτσίκα το 1960. Με την κατασκευή του σταθμού δημιουργήθηκαν τρεις μεγάλες τεχνητές λίμνες πλησίον του Νίκσιτς. Σήμερα, αυτές οι λίμνες είναι ένα δημοφιλές καταφύγιο αναψυχής και χαλάρωσης για τους κατοίκους της πόλης.
Κλίμα
Το κλίμα της περιοχής του Νίκσιτς έχει χαρακτηριστικά μεσογειακού και ωκεάνιου κλίματος. Η μέση θερμοκρασία για τον Ιανουάριο είναι 1,2 °C, ενώ η μέση θερμοκρασία τον Ιούλιο είναι 21,1 °C. Η μέση υγρασία ανέρχεται στο 68,57%. Το Νίκσιτς λαμβάνει 2.245 ώρες ηλιοφάνειας ετησίως. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά και ξηρά, ενώ οι χειμώνες είναι βροχεροί και με χιονοπτώσεις.
Πολιτισμός
Αν και το Νίκσιτς επί το πλείστον θεωρείται βιομηχανικό κέντρο, είναι, επίσης, μια πόλη με πλούσια πολιτιστική κληρονομιά. Το πιο σημαντικό ετήσιο πολιτιστικό γεγονός της πόλης είναι οι Ημέρες Πολιτισμού του Σεπτεμβρίου, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πολιτιστικά δρώμενα στο Μαυροβούνιο. Το πιο σημαντικό πολιτιστικό ίδρυμα στην πόλη είναι το Κέντρο Πολιτισμού, το οποίο ενσωματώνει μεγάλες δημόσιες πολιτιστικές οργανώσεις της πόλης:
Εκπαίδευση
Στην περιοχή υπάρχουν περίπου 40 εκπαιδευτικά ιδρύματα. Μεταξύ αυτών είναι 11 παιδικοί σταθμοί, 25 δημοτικά σχολεία και 4 γυμνάσια.
Στο Νίκσιτς στεγάζονται επίσης δύο σχολές του Πανεπιστημίου του Μαυροβουνίου:
Αθλητικά
Το Νίκσιτς θεωρείται ως ένα αθλητικό κέντρο του Μαυροβουνίου. Τα αθλήματα πάλης είναι ιδιαίτερα δημοφιλή, με κυριότερα το τζούντο, το καράτε και το μποξ. Οι αθλητές του τζούντο του Νίκσιτς έχουν καταγράψει σημαντικές επιτυχίες σε διεθνείς διαγωνισμούς.
Η ΦΚ Σούτιεσκα Νίκσιτς αποτελεί τον πυλώνα του ποδοσφαίρου της πόλης. Την περίοδο της Γιουγκοσλαβίας, αυτός ο σύλλογος είχε ανεβεί μέχρι το Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου της Ομοσπονδίας, ενώ από το 2006 λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του Μαυροβουνίου. Η ομάδα Τσέλικ Νίκσιτς θεωρείται μια αναδυόμενη ομάδα της πόλης, αν και έχει αποκτήσει αρνητικά σχόλια σχετικά με στημένα παιχνίδια.
Η πόλη έχει προσφέρει αρκετά καλούς παίκτες του μπάσκετ και συμμετέχει στο πρωτάθλημα μπάσκετ της χώρας μέσω του συλλόγου ΚΚ Σούτιεσκα Νίκσιτς. Άλλα ομαδικά αθλήματα, δημοφιλή στο Νίκσιτς, είναι το χάντμπολ και το βόλεϊ.
Οι σημαντικότερες αθλητικές εγκαταστάσεις της πόλης είναι το Δημοτικό Στάδιο και το Αθλητικό Κέντρο, το οποίο διαθέτει κλειστό γυμναστήριο, ολυμπιακών διαστάσεων πισίνα, χώρο μπόουλινγκ, σκοπευτήριο, γήπεδο τένις και άλλες ευκολίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μαυροβουνίου
Ζβόνιμιρ Μπόμπαν
Ο Ζβόνιμιρ Μπόμπαν (Zvonimir Boban, γεννήθηκε 8 Οκτωβρίου 1968) είναι Κροάτης πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στο χώρο του κέντρου και πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στην Ιταλία και την ΑΚ Μίλαν. Ήταν επίσης μέλος της Εθνικής Κροατίας που διέπρεψε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ιμότσκι της Κροατίας στις 8 Οκτωβρίου του 1968 και ξεκίνησε την καριέρα του από την Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Τον Μάιο του 1990 κατά τα επεισόδια μεταξύ Κροατών και Σέρβων στον αγώνα της ομάδας του με τον Ερυθρό Αστέρα επιτέθηκε σε αστυνομικό που χτυπούσε Κροάτη οπαδό με αποτέλεσμα να αποκτήσει τη φήμη εθνικού ήρωα στην πατρίδα του. Το 1991 έκανε το μεγάλο άλμα καθώς αποκτήθηκε από την ιταλική ΑΚ Μίλαν, η οποία αρχικά τον παραχώρησε με τη μορφή δανεισμού στην Μπάρι.Τον επόμενο χρόνο επέστρεψε στο Μιλάνο όπου παρέμεινε για 9 σεζόν κατακτώντας πολλούς τίτλους και διακρίσεις. Βοήθησε τα μέγιστα την ομάδα του να κατακτήσει το Τσάμπιονς Λίγκ του 1994 στην Αθήνα και την επόμενη χρονιά συμμετείχε ξανά στον τελικό ενώ στις εγχώριες διοργανώσεις πανηγύρισε 4 φορές την κατάκτηση του πρωταθλήματος.
Τον Αύγουστο του 2001 παραχωρήθηκε δανεικός στη Θέλτα Βίγο όμως τον Οκτώβριο του ίδιου έτους αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.
Εθνική Ομάδα
Ο Μπόμπαν ήταν μέλος της Εθνικής Ελπίδων της Γιουγκοσλαβίας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1987 ενώ με την Εθνική Ανδρών είχε μέχρι το 1991, 8 συμμετοχές πετυχαίνοντας 1 γκολ. Όταν η Κροατία ανακήρυξε την ανεξαρτησία της προτίμησε να συνεχίσει στην Εθνική ομάδα της πατρίδας του όπου μέχρι το 1999 αγωνίστηκε σε 51 αγώνες και σκόραρε 12 φορές. Στο Μουντιάλ του 1998 ήταν αρχηγός της Εθνικής Κροατίας που κατέλαβε την 3η θέση της διοργάνωσης.
Φυσική
285px|thumb|Διάφορα παραδείγματα από φυσικά φαινόμενα Η φυσική είναι η επιστήμη που ασχολείται με τη μελέτη της ύλης, της κίνησής της μέσα στον χώρο και στον χρόνο, μαζί με τις σχετικές ποσότητες, όπως η ενέργεια και η δύναμη. Σύμφωνα με έναν ευρύτερο ορισμό, η Φυσική είναι η γενική ανάλυση της φύσης, που συνδέεται με τη προσπάθεια για κατανόηση της συμπεριφοράς του σύμπαντος.
Η φυσική είναι μια από τις παλαιότερες ακαδημαϊκές ενασχολήσεις, ίσως και η παλαιότερη, στον βαθμό που περιλαμβάνει και την αστρονομία. Τουλάχιστον τις τελευταίες δυο χιλιετίες, η φυσική αποτέλεσε το ένα τμήμα της φυσικής φιλοσοφίας, μαζί με τη χημεία, κάποιους κλάδους των μαθηματικών και τη βιολογία. Αλλά κατά τη διάρκεια της Επιστημονικής Επανάστασης του 16ου αιώνα, οι φυσικές επιστήμες αναδείχθηκαν από μόνες τους ως ξεχωριστά ερευνητικά προγράμματα. Η Φυσική διασταυρώνεται με πολλούς διεπιστημονικούς τομείς έρευνας, όπως η Βιοφυσική, η Φυσικοχημεία και η Κβαντική χημεία, και επιπλέον τα όρια της Φυσικής δεν είναι αυστηρά καθορισμένα. Νέες ιδέες στη Φυσική συχνά εξηγούν θεμελιώδεις μηχανισμούς σε άλλες επιστήμες, ενώ ανοίγουν νέες λεωφόρους για την έρευνα σε τομείς των Μαθηματικών και της Φιλοσοφίας.
Η Φυσική επιπλέον συνεισφέρει σημαντικά στην ανάπτυξη νέων τεχνολογιών που προκύπτουν από θεωρητικές καινοτομίες. Για παράδειγμα, τα βήματα που έγιναν στην κατανόηση του Ηλεκτρομαγνητισμού ή της Πυρηνικής Φυσικής οδήγησαν άμεσα στην ανάπτυξη νέων προϊόντων που έχουν μεταβάλει δραματικά (θετικά και αρνητικά) τη σύγχρονη κοινωνία, ακόμη και σε σύγκριση με τις λίγο παλαιότερες, όπως π.χ. η τηλεόραση, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, οι οικιακές συσκευές, αλλά και τα πυρηνικά όπλα. Η ανάπτυξη της θερμοδυναμικής έπαιξε μεγάλο ρόλο στη βιομηχανοποίηση. Επιπλέον, η εξέλιξη της μηχανικής ενέπνευσε την ανάπτυξη της υπολογιστικής.
Επισκόπηση της Ιστορίας της Φυσικής
left|200px|thumb|Ηράκλειτος. thumb|left|upright|[[Ισαάκ Νεύτων (Sir Isaac Newton, 1643–1727)]] thumb|upright|[[Άλμπερτ Αϊνστάιν (1879–1955)]] thumb|upright|[[Μαξ Πλανκ (1858–1947)]] 250px|thumb|left|«Αν έχω δει πιο μακρυά, αυτό συμβαίνει μόνο γιατί στέκομαι στους ώμους γιγάντων».- [[Ισαάκ Νεύτων .]]
Τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για την κατανόηση της συμπεριφοράς των φυσικών φαινομένων και των αποτελεσμάτων τους αναπτύχθηκαν σταδιακά από τη φιλοσοφία, που καθώς εξελίχθηκε εξειδικεύτηκε αρχικά στη φυσική φιλοσοφία, μετά στις Φυσικές επιστήμες και τελικά, στη σύγχρονη Φυσική.
Η φυσική φιλοσοφία (σύμφωνα με τα ως τώρα γνωστά δεδομένα) ξεκίνησε στην Ελλάδα κατά την Αρχαϊκή Περίοδο (650 π.Χ. – 480 π.Χ.), όταν οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι όπως ο Θαλής ο Μιλήσιος απαρνήθηκαν την υπερφυσική εξήγηση των φαινομένων, που προέρχονταν από τις θρησκευτικές ή και τις μυθολογικές παραδόσεις, και διακήρυξαν ότι για κάθε φαινόμενο υπάρχει μια φυσική αιτία. Πρότειναν ιδέες που προσδιορίστηκαν από τη λογική και την παρατήρηση, και πολλές από τις υποθέσεις τους αποδείχθηκαν επιτυχημένες αργότερα πειραματικά. Το τελευταίο ισχύει για παράδειγμα στην ατομική φιλοσοφία.
Η Κλασσική Φυσική έγινε μια ξεχωριστή επιστήμη όταν οι πρώιμοι μοντέρνοι Ευρωπαίοι χρησιμοποίησαν πειραματικές και μαθηματικές μεθόδους για να ανακαλύψουν αυτά που θεωρούνται σήμερα Νόμοι της Φυσικής. Ο Γιοχάνες Κέπλερ, ο Γαλιλαίος Γαλιλέι και ιδιαίτερα ο Ισαάκ Νεύτων ανακάλυψαν και ενοποίησαν διαφορετικούς νόμους για την κίνηση. Οι πειραματικοί φυσικοί είχαν κάνει το ντεμπούτο τους στον πειραματισμό σχετικά με στατική με τους μεσαιωνικούς μουσουλμάνους φυσικούς, όπως ο αλ-Μπιρουνί και ο Αλχαζέν. Κατά τη διάρκεια της Βιομηχανικής Επανάστασης αυξήθηκε η ζήτηση και άρα η έρευνα για την ενέργεια, γεγονός που οδήγησε τελικά σε νέους νόμους για τη Θερμοδυναμική, τη Χημεία και τον ηλεκτρομαγνητισμό.
Η Μοντέρνα Φυσική άρχισε να λειτουργεί με τον Μαξ Πλανκ στην Κβαντική θεωρία και τον Άλμπερτ Αϊνστάιν στη Θεωρία της Σχετικότητας. Συνεχίστηκε με την Κβαντομηχανική, με πρωτοπόρους επιστήμονες τους Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, Έρβιν Σρέντινγκερ και Πολ Ντιράκ.
Φιλοσοφία της Φύσης
Με πολλούς τρόπους, η Φυσική προέρχεται από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία. Πιο συγκεκριμένα, τον 6ο αιώνα π.Χ., στις αρχαίες ελληνικές αποικίες της Ιωνίας, εμφανίστηκαν οι φυσικοί φιλόσοφοι, που στήριξαν την ερμηνεία του κόσμου στη λογική και είχαν πρωτοποριακές για την εποχή αντιλήψεις για τον κόσμο. Οι Ίωνες φυσικοί φιλόσοφοι ήταν οι πρώτοι γνωστοί υλιστές με την πρωταρχική έννοια του όρου, πράγμα που σημαίνει ότι οι θεωρίες τους είχαν ως βάση την ερμηνεία της φύσης μέσω των υλικών πραγμάτων. Κοινό χαρακτηριστικό των Ιώνων φυσικών φιλοσόφων ήταν η υπόθεσή τους ότι όλη η ύλη αποτελείται από τα ίδια πρωταρχικά συστατικά.
Ο Θαλής έκανε μια «πρώτη απόπειρα» για να χαρακτηριστεί η ύλη και υπέθεσε ότι το ύδωρ είναι η αρχή όλων των πραγμάτων. Ο Αναξίμανδρος, θεώρησε ως αρχή των όντων το άπειρο. Ο Αναξιμένης, υιοθέτησε στη θέση του απείρου του Αναξίμανδρου, τον αέρα. Ο Ηράκλειτος πίστευε στην προαιώνια ύπαρξη του κόσμου. Για αυτόν οι αλλαγές στην ύλη περνούσαν με τη μορφή δύο αντίρροπων κινήσεων: πυρ → θάλασσα → γη και γη → θάλασσα → πυρ. Συνδετικός κρίκος ήταν το ευμετάβλητο πυρ. Έπειτα, με το Δημόκριτο, από τα Άβδηρα της Θράκης, έγινε αφαίρεση στο θέμα και υπέθεσε ότι θα έπρεπε να αναχθεί σε μια αμετάβλητη κατάσταση, την οποία ονόμασε άτομο. Τα επόμενα βήματα έγιναν στη στην Ελέα, όπου ο Παρμενίδης αντιτάχθηκε στην Ιωνική φυσική και στην ηρακλείτεια θεώρηση. Γι' αυτόν ο φυσικός κόσμος υποτάσσεται σε μία υπερεμπειρική πραγματικότητα και απαρνείται τις Ιωνικές αντιλήψεις ως δοξασίες («δόξας»). Ο Ζήνων ο Ελεάτης, μαθητής του Παρμενίδη, υπερασπίστηκε την Παρμενίδεια οντολογία απορρίπτοντας την πολλαπλότητα των πραγμάτων και την κίνηση. Η μέθοδος του συνίστατο στην αποκάλυψη αντιφάσεων με τα γνωστά τα παράδοξα του Ζήνωνα. Ο γνωστός περισσότερο ως μαθηματικός Αρχιμήδης συνέταξε πολλές ποσοτικά ακριβείς μελέτες της μηχανικής και της υδροστατικής. Ακολούθησε το βιβλίο του Αριστοτέλη «Φυσικά», ένα από τα πρώτα γνωστά βιβλία για τη Φυσική, σε μια απόπειρα ορισμού και ανάλυσης της κίνησης από μια φιλοσοφική σκοπιά. Η Πτολεμαϊκή Αστρονομία με την υπόθεση για το «κρυστάλλινο στερέωμα» και γενικότερα διάφοροι Έλληνες φιλόσοφοι ανέπτυξαν και προώθησαν τις δικές τους θεωρίες για τη φύση, δημιουργώντας όλοι μαζί αυτό που είναι γνωστό ως φυσική φιλοσοφία, μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα. Από το 19ο αιώνα η Φυσική διαχωρίστηκε και από τη φιλοσοφία και από τις άλλες επιστήμες. Η Φυσική, όπως και οι υπόλοιπες επιστήμες, βασίζεται στη φιλοσοφία της επιστήμης για να δώσει μια ικανοποιητική περιγραφή της αποκαλούμενης επιστημονικής μεθόδου. Η επιστημονική μέθοδος αρχίζει από ένα δεκτό εκ των προτέρων (a priori) αξίωμα και διαμέσου μιας εκ των υστέρων (a posteriori) λογικής και χρησιμοποιεί μια Μπεϋζιανή (Bayesian) συμπερασματολογία για τη μέτρηση της ισχύος μιας συγκεκριμένης θεωρίας.
Η ανάπτυξη της Φυσικής απάντησε σε πολλά ζητήματα των προγενέστερων φυσικών φιλοσόφων, αλλά επίσης ανέδειξε νέα ζητήματα. Η μελέτη των φιλοσοφικών θεμάτων που αφορούν τη φυσική, δηλαδή τη φιλοσοφία της φυσικής, περιλαμβάνει θέματα όπως η φύση του χώρου και του χρόνου, η αιτιοκρατία, και μεταφυσικές αντιλήψεις όπως ο εμπειρισμός, ο νατουραλισμός και ο ρεαλισμός.
Πολλοί φυσικοί έχουν γράψει για τις φιλοσοφικές συνέπειες των εργασιών τους. Για παράδειγμα, ο Λαπλάς υπερασπίστηκε τον αιτιώδη ντετερμινισμό, και ο Σρέντινγκερ έγραψε για την κβαντική μηχανική. Ο μαθηματικός φυσικός Ρότζερ Πένροουζ (Roger Penrose) έχει αποκληθεί Πλατωνιστής από τον Στήβεν Χώκινγκ, μια άποψη του Πέντροουζ που «συζητά» στο βιβλίο του Ο δρόμος για την πραγματικότητα (The Road to Reality). Ο Χώκινγκ αναφέρεται στον εαυτό του ως «αναγωγικό χωρίς ντροπή» (unashamed reductionist) και παίρνει το ζήτημα με τις απόψεις του Πέντροουζ.
Σχέση με μαθηματικά και άλλες επιστήμες
Η Φυσική σχετίζεται στενά με τις άλλες φυσικές επιστήμες όπως η χημεία. Η χημεία όντας η επιστήμη των μορίων και των δεσμών που μπορούν να σχηματίσουν τα άτομα μεταξύ τους, δανείζεται από τη φυσική το θεωρητικό υπόβαθρο για τη συμπεριφορά των ατόμων και των μορίων, το οποίο αναπτύσσεται σε τομείς της φυσικής όπως η κβαντομηχανική (εν προκειμένω κβαντική χημεία), η Ατομική Φυσική, η θερμοδυναμική και ο ηλεκτρομαγνητισμός.
Η Φυσική επίσης, έχει πολύ ιδιαίτερη σχέση με τα μαθηματικά, τα οποία παρέχουν το λογικό πλαίσιο ανάπτυξης και εδραίωσης των μοντέρνων θεωριών. Η διαφορά της φυσικής με τα μαθηματικά έγκειται στο ότι η φυσική χρησιμοποιεί τα μαθηματικά ως εργαλείο περιγραφής του υλικού κόσμου και των φαινομένων που τον διέπουν και τον χαρακτηρίζουν, ενώ τα μαθηματικά έχουν ως σκοπό την προώθηση του ίδιου του μαθηματικού λογισμού, χωρίς να υπόκεινται σε δεσμεύσεις ανάπτυξης υπό μία συγκεκριμένη σκοπιά. Ωστόσο, η διάκριση μεταξύ φυσικής και μαθηματικών δεν είναι πάντα ξεκάθαρη. Υπάρχει ένα ευρύ πεδίο έρευνας μεταξύ της φυσικής και των μαθηματικών, η μαθηματική φυσική, που είναι αφιερωμένη στην ανάπτυξη των μαθηματικών δομών που απαρτίζουν τις θεωρίες της φυσικής.
Βασικές φυσικές θεωρίες
Αν και οι φυσικοί μελετούν μια μεγάλη ποικιλία φαινομένων, υπάρχουν κάποιες θεωρίες οι οποίες χρησιμοποιούνται από όλους τους φυσικούς. Κάθε μία από αυτές τις θεωρίες έχει ελεγχθεί σε μεγάλο αριθμό πειραμάτων και έχει αποδειχθεί μια σωστή προσέγγιση της ίδιας της φύσης. Για παράδειγμα, η θεωρία της κλασικής μηχανικής περιγράφει με ακρίβεια την κίνηση των αντικειμένων, υπό την προϋπόθεση ότι είναι πολύ μεγαλύτερα από τα άτομα και πολύ πιο αργά από την ταχύτητα του φωτός. Ενώ αυτές οι θεωρίες έχουν κατανοηθεί και επεξεργαστεί για πολύ καιρό, συνεχίζουν να είναι πεδία ερευνών. Για παράδειγμα, μια αξιοσημείωτη πτυχή της κλασικής μηχανικής γνωστή ως θεωρία του χάους ανακαλύφθηκε τον 20ό αιώνα, τρεις αιώνες μετά την αρχική εγκαθίδρυση της κλασικής φυσικής από τον Ισαάκ Νεύτωνα. Οι κεντρικές θεωρίες είναι σημαντικά εργαλεία για περαιτέρω έρευνα σε πιο ειδικευμένα πεδία της φυσικής, και όλοι οι φυσικοί πρέπει να είναι καλά εκπαιδευμένοι και άνετοι πάνω σε αυτές.
Κλασική μηχανική
Η Κλασική μηχανική είναι ένα μοντέλο της φυσικής των δυνάμεων που ασκούνται σε κάποια σώματα. Συχνά αναφέρεται και ως "Νευτώνεια μηχανική" από τον Νεύτωνα και τους νόμους της κίνησης. Η κλασική μηχανική χωρίζεται στη στατική, όπου τα αντικείμενα είναι σε ηρεμία, στην κινηματική, όπου τα αντικείμενα είναι σε κίνηση, και στη δυναμική, η οποία περιγράφει αντικείμενα που υπόκεινται σε δυνάμεις. Η θεωρία ξεπερνιέται από τη σχετικιστική μηχανική για συστήματα που κινούνται με μεγάλες ταχύτητες, κοντά σε αυτή του φωτός, από την κβαντική μηχανική για συστήματα σε κλίμακα πολύ μικρών αποστάσεων, και από τη σχετικιστική κβαντική μηχανική για συστήματα που ισχύουν και οι δύο παραπάνω ιδιότητες. Παρ' όλα αυτά, η κλασική μηχανική παραμένει πολύ χρήσιμη, καθώς εφαρμόζεται πολύ πιο εύκολα και απλά από αυτές τις άλλες θεωρίες, και έχει ένα αρκετά μεγάλο εύρος ισχύος. Η κλασική μηχανική μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει την κίνηση μακροσκοπικών αντικειμένων, στην κλίμακα του ανθρώπου (όπως μπάλες και αυτοκίνητα), πολλά αστρονομικά αντικείμενα (όπως πλανήτες και γαλαξίες), και μερικά μικροσκοπικά αντικείμενα (όπως τα οργανικά μόρια).
Ηλεκτρομαγνητισμός
Ο Ηλεκτρομαγνητισμός είναι η φυσική του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου, ένα πεδίο της φυσικής που παράγεται από την παρουσία και την κίνηση φορτισμένων σωματιδίων και αναπτύσσει δυνάμεις μεταξύ τους. Η ηλεκτροδυναμική περιγράφει τη συμπεριφορά των κινούμενων φορτισμένων σωματιδίων που αλληλεπιδρούν με ηλεκτρομαγνητικά πεδία. Ο ηλεκτρομαγνητισμός περιγράφει διάφορα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα του απτού κόσμου. Ουσιαστικά, το φως είναι ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο σε ταλάντωση, το οποίο ακτινοβολείται από επιταχυνόμενα φορτισμένα σωματίδια. Πέρα από τη βαρύτητα, σχεδόν όλες οι δυνάμεις που αντιλαμβανόμαστε στην καθημερινή μας ζωή, είναι αποτέλεσμα του ηλεκτρομαγνητισμού.
Θερμοδυναμική
Η Θερμοδυναμική είναι ο κλάδος της φυσικής που έχει να κάνει μη τη δράση της θερμότητας και τις μετατροπές της ενέργειας από τη μια μορφή στην άλλη. Η θερμοδυναμική ασχολείται συγκεκριμένα με το πώς αυτές οι αλλαγές επηρεάζουν μεγέθη όπως η θερμοκρασία, η πίεση, ο όγκος, η μηχανική δράση, η εντροπία και το έργο. Η Στατιστική μηχανική, που σχετίζεται με τη θερμοδυναμική, είναι ο κλάδος της φυσικής που αναλύει τα μακροσκοπικά θερμοδυναμικά συστήματα εφαρμόζοντας στατιστικές αρχές στα μικροσκοπικά τους στοιχεία. Μπορεί να εφαρμοστεί ώστε να υπολογιστούν οι θερμοδυναμικές ιδιότητες υλικών, από τις ιδιότητες των μορίων τους, κάτι που είναι η βάση της στατιστικής θερμοδυναμικής
Σχετικότητα
Η Θεωρία της Σχετικότητας είναι:
Κβαντική μηχανική
Η Κβαντική μηχανική είναι ο κλάδος της μαθηματικής φυσικής που ασχολείται με ατομικά και υποατομικά συστήματα και την αλληλεπίδρασή τους με την ακτινοβολία. Βασίζεται στην παρατήρηση ότι όλες οι μορφές της ενέργειας απελευθερώνονται σε διακριτές μονάδες που καλούνται κβάντα. Η κβαντική μηχανική παρέχει μια φυσική θεωρία της ύλης που βασίζεται στην έννοια του κυματοσωματιδιακού δυϊσμού και παρέχει μια μαθηματική ερμηνεία της δομής και των αλληλεπιδράσεων της ύλης στη βάση αυτής της ιδιότητας-- επίσης καλείται και Κυματική μηχανική. Το ενδιαφέρον είναι πως η κβαντική θεωρία παρέχει μόνο πιθανούς ή στατιστικούς υπολογισμούς των παρατηρούμενων ιδιοτήτων των υποατομικών σωματιδίων, μέσω της κυματοσυνάρτησης. Η ανακάλυψη της κβαντικής μηχανικής στις αρχές του 20ού αιώνα υπήρξε επαναστατική για τη φυσική, και είναι πλέον θεμελιώδης στους περισσότερους κλάδους της σύγχρονης έρευνας.
Σύνοψη θεωριών
Ο παρακάτω πίνακας παρουσιάζει τις πιο βασικές φυσικές θεωρίες και τα κυριότερα θέματα αυτών.
Έρευνα
Η σύγχρονη έρευνα στη φυσική χωρίζεται σε αρκετά διαφορετικά πεδία.
Από τις αρχές του 20ού αιώνα, τα μεμονωμένα πεδία της φυσικής έχουν γίνει εξαιρετικά εξειδικευμένα, και οι πιο πολλοί φυσικοί εργάζονται σήμερα σε ένα μόνο πεδίο, για ολόκληρη την καριέρα τους. "Καθολικιστές" όπως ο Άλμπερτ Αϊνστάιν και ο Λεβ Λαντάου, οι οποίοι εργάστηκαν σε πολλαπλά πεδία της φυσικής, είναι σήμερα πολύ σπάνιοι.
Θεωρία και πείραμα
Ο τρόπος της έρευνας στη φυσική διαφέρει από τις περισσότερες επιστήμες, όσον αφορά το διαχωρισμό της θεωρίας με το πείραμα. Από τον 20ό αιώνα, οι περισσότεροι φυσικοί εξειδικεύονται είτε στη θεωρητική φυσική, είτε στην πειραματική φυσική. Ο σπουδαίος Ιταλός φυσικός Ενρίκο Φέρμι (1901–1954), ο οποίος έκανε θεμελιώδεις συνεισφορές και στη θεωρία και στα πειράματα στην πυρηνική φυσική, ήταν μια αξιοσημείωτη εξαίρεση. Αντίθετα, σχεδόν όλοι οι γνωστοί θεωρητικοί στη βιολογία και στη χημεία υπήρξαν και πειραματικοί.
Οι θεωρητικοί προσπαθούν να αναπτύξουν μέσω μαθηματικών μοντέλων διάφορες θεωρίες, οι οποίες μπορούν να περιγράφουν και να ερμηνεύουν υπάρχοντα πειραματικά αποτελέσματα, και να προβλέπουν επιτυχώς μελλοντικά αποτελέσματα, ενώ οι πειραματικοί εκτελούν πειράματα ώστε να εξερευνήσουν νέα φαινόμενα και να ελέγξουν τις θεωρητικές προβλέψεις. Αν και η θεωρία και το πείραμα αναπτύσσονται ξεχωριστά, εξαρτώνται πολύ το ένα από το άλλο. Η πρόοδος στη φυσική γίνεται συχνά όταν οι πειραματικοί ανακαλύπτουν κάτι που οι υπάρχουσες θεωρίες δεν έχουν λάβει υπ' όψιν, κάνοντας εμφανή την ανάγκη για δημιουργία νέων θεωριών. Παρόμοια, ιδέες που προκύπτουν από τη θεωρία, συχνά εμπνέουν νέα πειράματα. Χωρίς το πείραμα, η θεωρητική έρευνα μπορεί να πάρει λάθος δρόμο. Αυτό είναι και ένα από τα επιχειρήματα εναντίον της Θεωρίας-Μ, μιας δημοφιλούς θεωρίας στη φυσική υψηλών ενεργειών, για την οποία δεν έχουν εκτελεστεί ποτέ πειράματα.
Κλάδοι
Ο παρακάτω πίνακας παρουσιάζει πολλούς από τους διάφορους κλάδους της φυσικής, μαζί με τις κύριες θεωρίες και έννοιες που περιέχουν.
Μελλοντικές κατευθύνσεις
Στη φυσική συμπυκνωμένης ύλης, το πιο μεγάλο άλυτο θεωρητικό πρόβλημα αφορά την εξήγηση της υψηλής θερμοκρασίας υπεραγωγιμότητας. Πολλές προσπάθειες, κυρίως πειραματικές, γίνονται ώστε να κατασκευαστούν κβαντικοί υπολογιστές και να αναπτυχθεί η σπιντρονική τεχνολογία.
Στη σωματιδιακή φυσική, τα πρώτα κομμάτια πειραματικών αποδείξεων για τη φυσική πέρα από το καθιερωμένο μοντέλο αρχίζουν και παίρνουν τη θέση τους. Οι κυριότερες είναι οι ενδείξεις ότι τα νετρίνα έχουν μη μηδενική μάζα. Αυτά τα πειραματικά αποτελέσματα φαίνεται να έχουν λύσει το μακροχρόνιο πρόβλημα που αφορούσε τα ηλιακά νετρίνα. Η φυσική των νετρίνων είναι αυτή τη στιγμή ένα πεδίο ενεργούς θεωρητικής και πειραματικής έρευνας. Στα επόμενα χρόνια, οι επιταχυντές σωματιδίων θα αρχίσουν να πιάνουν ενέργειες της τάξης του TeV, όπου οι πειραματικοί φυσικοί ελπίζουν πως θα βρουν ενδείξεις για το μποζόνιο Χιγκς και τα υπερσυμμετρικά σωματίδια.
Οι θεωρητικές απόπειρες ένωσης της κβαντικής μηχανικής και της γενικής σχετικότητας σε μια μόνο θεωρία κβαντικής βαρύτητας, που γίνονται εδώ και μισό αιώνα περίπου, δεν έχουν αποδώσει καρπούς. Αυτή τη στιγμή, οι υποψήφιες θεωρίες είναι η Θεωρία-Μ, η Θεωρία Υπερχορδών και η Κβαντική βαρύτητα βρόχων.
Πολλά αστρονομικά και κοσμολογικά φαινόμενα δεν έχουν ακόμη εξηγηθεί ικανοποιητικά, συμπεριλαμβανομένης της βαρυονικής ασυμμετρίας, των πολύ υψηλών κοσμικών ακτίνων, της επιτάχυνσης του σύμπαντος και των ανώμαλους ρυθμούς στροφής των γαλαξιών.
Αν και μεγάλη πρόοδος έχει γίνει στην κβαντική φυσική, στην αστρονομία και στη φυσική υψηλών ενεργειών, πολλά καθημερινά φαινόμενα που συμπεριλαμβάνουν πολυπλοκότητα, χάος ή τύρβη δεν έχουν εξηγηθεί. Πολύπλοκα φαινόμενα που φαίνονται πως θα ήταν επιλύσιμα με απλή εφαρμογή της μηχανικής και δυναμικής, όπως η κατανομή των αμμόλοφων, το σχήμα των σταγόνων του νερού ή η γρήγορη ροή του νερού, παραμένουν άλυτα.
Άγιος Νικόλαος
Ο Άγιος Νικόλαος (15 Μαρτίου 270 – 6 Δεκεμβρίου 343) είναι άγιος της Ανατολικής Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Ήταν επίσκοπος στα Μύρα της Λυκίας (Μικρά Ασία), γι' αυτό και αναφέρεται και ως Νικόλαος Μύρων, ενώ στο Δυτικό Χριστιανισμό αναφέρεται και ως Νικόλαος του Μπάρι, καθώς στο Μπάρι βρίσκονται τα λείψανά του.
Η ζωή του
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως επίσκοπος, και με την προθυμία του να εξαλείψει τις παγανιστικές λατρείες, διέταξε την κατεδάφιση του ναού της Αρτέμιδος στη Μύρα, ο μεγαλύτερος και πιο διάσημος ναός της Λυκίας, καθώς και αρκετά άλλα παγανιστικά κτίρια.
Από τη θέση αυτή ανέπτυξε έντονη δράση και επεξέτεινε τους αγώνες του για την προστασία των φτωχών και των απόρων ιδρύοντας νοσοκομεία και διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα. Προικισμένος με υψηλό χριστιανικό φρόνημα, θάρρος και ζωτικότητα εμψύχωνε τους διωκόμενους (από τους Ρωμαίους) Χριστιανούς, διωκόμενος και εξοριζόμενος και ο ίδιος για τη στάση του αυτή.
Κατά τους διωγμούς του Διοκλητιανού υπέστη βασανιστήρια. Όταν όμως ανήλθε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Μέγας Κωνσταντίνος ελευθερώθηκαν όλοι οι Χριστιανοί και έτσι ο Νικόλαος επανήλθε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν προικισμένος με το χάρισμα της θαυματουργίας και έσωσε πολλούς ανθρώπους, και όσο ήταν εν ζωή, αλλά και μετά τον θάνατό του.
Αναφέρονται πλείστα θαύματα του Αγίου, όπως η απελευθέρωση των τριών στρατηλατών, θεραπείες νοσούντων και αποκαταστάσεις φτωχών.
Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος
Το 325 μ.Χ έλαβε μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, που έγινε στη Νίκαια της Βιθυνίας, και καταπολέμησε τις διδασκαλίες του Αρείου. Λέγεται ότι κατά τη Σύνοδο χαστούκισε τον Άρειο και ο Μέγας Κωνσταντίνος τον φυλάκισε. Όταν επέστρεψε από τη Σύνοδο, συνέχισε το ποιμαντικό του έργο μέχρι τα βαθιά γεράματα.
Ο θάνατος του
Ο Αγιος Νικόλαος αποδήμησε ειρηνικά στις 6 Δεκεμβρίου του έτους 343. Μετά τον θάνατό του ονομάστηκε «Μυροβλύτης», καθώς σύμφωνα με την παράδοση της χριστιανικής θρησκείας, τα λείψανά του άρχισαν να αναβλύζουν Άγιο μύρο, όπως και άλλων αγίων. Τα λείψανά του διατηρήθηκαν στα Μύρα της Λυκίας έως και τον ενδέκατο αιώνα, όπου το 1087 κάποιοι ναύτες αφαίρεσαν τα περισσότερα και τα μετέφεραν στην Ιταλία, στην πόλη Μπάρι, όπου τοποθετήθηκαν στην Βασιλική του Αγίου Νικολάου, που θεμελιώθηκε εκεί το 1087 ακριβώς για να στεγάσει τα λείψανα του Αγίου. Οι Βυζαντινοί κατηγόρησαν τους Λατίνους για «ιερή κλοπή» και τους προειδοποίησαν ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι εκτός από τον νόμο και με την οργή του ίδιου του Αγίου. Οι Σελτζούκοι είχαν κατακτήσει την περιοχή όμως μετά τη Μάχη του Μαντζικέρτ (1071), και οι ναυτικοί ισχυρίστηκαν ότι πήραν τα οστά για να τα προστατεύσουν από τους Τούρκους, που είχαν στην κατοχή τους τα Μύρα. Λέγεται ότι κατά την τέλεση της θείας λειτουργίας άρχισε να αναβλύζει τόσο πολύ μύρο από τα ιερά λείψανα, που οι πιστοί το μάζευαν σε δοχεία για θεραπεία από διάφορες αρρώστιες, ενώ αρκετοί λιποθυμούσαν από την ευωδία του μύρου αυτού.
μικρογραφία|O Άγιος Νικόλαος, Ι.Μονή Αγίου Νικολάου Πατρών|373x373εσ Οι Βενετοί που συμμετείχαν στην Α΄ Σταυροφορία πέρασαν από τα Μύρα, αφαίρεσαν τα υπόλοιπα οστά και τα μετέφεραν στην επιστροφή τους στη Βενετία (6 Δεκεμβρίου 1100). Ο επίσκοπος Ενρίκο Κονταρίνι, αρχηγός των Σταυροφόρων Βενετών, διεκδικούσε τον Άγιο Νικόλαο σαν Άγιο προστάτη της Βενετίας και αντίπαλο του Ευαγγελιστή Μάρκου. Αυτό ήταν αδύνατο επειδή τα περισσότερα οστά βρίσκονταν στο Μπάρι. Τα οστά του Αγίου Νικολάου τοποθετήθηκαν στον ναό Σαν Νικολό ντι Λίντο, στο μακρόστενο νησάκι του Λίντο μήκους 15 χιλιομέτρων που χώριζε τη Λιμνοθάλασσα της Βενετίας από την Αδριατική Θάλασσα.
Η μνήμη του γιορτάζεται στις 6 Δεκεμβρίου, τόσο από την Ορθόδοξη, όσο και από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Υμνολογία
thumb|right|250px|Ο Άγιος Νικόλαος, φορητή εικόνα του 15ου αιώνα, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
Εξέταση λειψάνων και ανάπλαση προσώπου
thumb|Άγιος Νικόλαος, τέλη 18ου αιώνα. Ο άγιος κρατά Ευαγγέλιο, στο οποίο διακρίνονται τα κλείστρα και οι διακοσμημένες ακμές. Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Αθήνα. Ο νέος τάφος του αγίου Νικολάου στο Μπάρι ανοίχθηκε τη νύχτα της 5ης προς την 6η Μαΐου 1953, επειδή έπρεπε να γίνουν αναστηλωτικά και αναπαλαιωτικά έργα στη Βασιλική του Αγίου Νικολάου, που οικοδομήθηκε το 1087 μέχρι το 1197 για να στεγάσει τα λείψανα του Αγίου. Με την ευκαιρία αυτή έγινε αναγνωριστικός έλεγχος και καταμέτρηση των οστών που βρέθηκαν στον τάφο από τον καθηγητή της Ανατομίας του Πανεπιστημίου του Μπάρι Luigi Martino, με τη βοήθεια της δρ. Venezia Luigi. Μετά, τα λείψανα τοποθετήθηκαν σε γυάλινη κάψα και τέθηκαν σε προσκύνημα στη Βασιλική του Αγίου.
Άγιος Μιχαήλ Χωνιάτης ή Ακομινάτος
Ο Άγιος Μιχαήλ Χωνιάτης ή Ακομινάτος (Χώνες Μικράς Ασίας, 1138 - Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Θερμοπυλών, 1222) ήταν Βυζαντινός λόγιος και ορθόδοξος Μητροπολίτης Αθηνών, περί τα έτη 1182 - 1204 μ.Χ., ακριβώς πριν από τις κατακτήσεις των Φράγκων. Λέγεται πως υπερασπίστηκε την πόλη των Αθηνών από τη δυσωδία των κρατικών υπαλλήλων αλλά και των εχθρών της. Στις ιστορικές επιστολές του που χρονολογούνται περί τον 12 και 13ο αιώνα, γράφει για την Αττική και με μια προσεκτική ενδοσκόπηση σε αυτές, φαίνεται πως ήταν λαοφιλής αλλά και λάτρης της πόλης. Η μνήμη του τιμάται στις 4 Ιουλίου.
Άγιος Νικόλαος
Εξέταση λειψάνων και ανάπλαση προσώπου
Το 1957, ο ίδιος καθηγητής, με τον ίδιο βοηθό πραγματοποίησαν δεύτερη εξέταση των λειψάνων, τα οποία αμέσως μετά τοποθετήθηκαν στη σαρκοφάγο από όπου τα είχαν βγάλει αρχικά. Επρόκειτο για μια «ανατομική ανθρωπολογική μελέτη, που απέβλεπε στον προσδιορισμό και την αποτύπωση της εικόνας και των χαρακτηριστικών των οστών και κυρίως στην ανασύνθεση της φυσικής εμφάνισης ή ακόμη και της εικονογραφικής μορφής του ανθρώπου, στο όποιο ανήκαν τα υπό εξέταση οστικά λείψανα».
Άγιος Μιχαήλ Χωνιάτης ή Ακομινάτος
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε περί τα 1138 στις Χώνες (πρώην Κολοσσαί) της Φρυγίας στη Μικρά Ασία. Προερχόταν από την εύπορη οικογένεια των Ακομινάτων. Αδελφός του ήταν ο ιστορικός Νικήτας Ακομινάτος ή Χωνιάτης. Σε νεαρή ηλικία τον έστειλε ο πατέρας του στην Κωνσταντινούπολη για να μορφωθεί. Εκεί προστάτης και διδάσκαλός του έγινε ο σοφός Ευστάθιος, αργότερα μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Εκπαιδεύτηκε στην κλασική παιδεία, γνώρισε τους Όμηρο, Πίνδαρο, Δημοσθένη, Θουκυδίδη και άλλους αρχαίους συγγραφείς και μπόρεσε να έρθει σε επαφή με τους ανώτερους εκκλησιαστικούς κύκλους της πρωτεύουσας. Ανέπτυξε χαρακτήρα δραστήριο, ευγενή και πράο.
Άγιος Νικόλαος
Εξέταση λειψάνων και ανάπλαση προσώπου
Η εξέταση απέδειξε ότι πολλά τμήματα των οστών έλειπαν, και ότι η κάρα είχε διατηρηθεί καλύτερα από τα υπόλοιπα. Παράλληλα, όταν ανοίχτηκε η σαρκοφάγος, τα οστά βρέθηκαν βουτηγμένα σ’ ένα υγρό διαυγές, άχρωμο και άοσμο, σαν νερό που βγαίνει από βράχο. Όσα οστά βρίσκονταν πάνω από τη στάθμη του υγρού, που έφτανε στα 2 έως 3 εκατοστόμετρα από τον πυθμένα της σαρκοφάγου, ήταν υγρά, όπως και τα εσωτερικά τοιχώματα της. Επίσης από αυτό το υγρό ήταν γεμάτες οι μυελοκυψέλες των σπογγωδών οστών. Η εξέταση του υγρού στα Ινστιτούτα Χημείας και Υγιεινής του Πανεπιστημίου του Μπάρι έδειξε ότι επρόκειτο για νερό καθαρό, ελεύθερο από άλατα και στείρο από μικροοργανισμούς. Οι Ρωμαιοκαθολικοί του έχουν δώσει τη χαρακτηριστική ονομασία «Manna». Τα σχετικά αγιολογικά κείμενα αναφέρουν ότι και όταν οι ναυτικοί από το Μπάρι έσπασαν την πλάκα, του τάφου του Αγίου στα Μύρα, για να πάρουν τα λείψανα, τα βρήκαν μέσα σε «Θείο μύρο» (άλλοι γράφουν Sanctus liguor ή oleum). Σύμφωνα με τον ερευνητή καθηγητή, η ύπαρξη του υγρού αυτού στη σαρκοφάγο επέδρασε ευεργετικά στην καλύτερη συντήρηση των οστών όλους αυτούς τους αιώνες που πέρασαν. Η μελέτη των οστών έδειξε ότι ο κάτοχός τους έπασχε από αρθρίτιδα και διάχυτη ενδοκρανιακή υπερόστωση. Θεωρείται ότι αυτά πρέπει να κληροδοτήθηκαν στον Άγιο από κάποια υγρή φυλακή, όπου θα πέρασε αρκετά χρόνια της ζωής του και μάλιστα σε προχωρημένη ηλικία, όπως μαρτυρούν τα σχετικά αγιολογικά κείμενα. Ο ίδιος καθηγητής εκτέλεσε ανάπλαση της μορφής του αγίου Νικολάου με βάση τα οστά της κάρας του, και το αποτέλεσμα έμοιαζε με τη μορφή του αγίου όπως εικονίζεται στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Ισιδώρου της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου Βενετίας.
Άγιος Μιχαήλ Χωνιάτης ή Ακομινάτος
Τα πρώτα αξιώματα και η εγκατάσταση στη μητρόπολη Αθηνών
Αρχικά υπηρέτησε στον Πατριάρχη Θεοδόσιο ως υπογραμματέας του και χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Αθηνών το 1175 και Μητροπολίτης Αθηνών το 1182. Η αρχιερατεία του Ακομινάτου ανήκει στα λίγα φωτεινά σημεία της σκοτεινής ιστορίας των Αθηνών του Μεσαίωνα. Φτάνει στην Αθήνα το Σεπτέμβριο του 1182 για να διαδεχθεί το μητροπολίτη Γεώργιο Ξηρό. Η Μητρόπολη Αθηνών ήταν τότε μητρόπολη 28ης τάξης και είχε υπό τη διοίκηση της τις επισκοπές Δαυλείας, Ευρίπου, Κορώνειας, Άνδρου, Ωρεού, Σκύρου, Καρύστου, Πορθμού, Αυλώνος, Σύρου, Σερίφου και Κέας. Εγκαθίσταται στο επισκοπικό μέγαρο στη Μητρόπολη της Αθήνας, την Παναγία την Αθηνιώτισσα (Παρθενώνας). Από τότε άρχισε τον αγώνα του για να ανορθώσει υλικά και πνευματικά το ποίμνιό του -που είχε φανερά καταπέσει σε αυτά τα χρόνια, όπως μαρτυρείται από τις πολυάριθμες επιστολές του- στέλνοντας συνεχώς επιστολές στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και ερχόμενος σε συνεργασία με τους διάφορους διοικητές του Θέματος της Ελλάδας και με τοπικούς αξιωματούχους του κράτους. Με το κήρυγμά του προσπαθούσε να εμφυσήσει στον λαό της Αθήνας ξανά το χριστιανικό πνεύμα και τρόπο ζωής, από το οποίο η φτώχεια κυρίως τους είχε κάνει να απομακρυνθούν. Επίσης, προσπάθησε να ξαναβάλει σε τάξη και τους εκκλησιαστικούς υπαλλήλους και κληρικούς, οι οποίοι εμπλεκόταν σε πολλές κακοδιοικήσεις και σκάνδαλα. Το Σεπτέμβριο του 1185 παραβρέθηκε στη στέψη του αυτοκράτορα Ισαάκιου Β' Άγγελου και προσπάθησε να υπερασπιστεί τα δίκαια της Μητρόπολης του. Μάλιστα το 1187 του δόθηκε από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης η επισκοπή της Αίγινας για να αυξηθούν τα λιγοστά έσοδα της Μητρόπολης του. Η κατάσταση όμως ήταν τόσο άσχημη για τους πληθυσμούς της περιοχής αλλά και για όλη την Ελλάδα: μόνο το πρώτο χρόνο μπόρεσε μετά πολλών βασάνων να μαζέψει τον ετήσιο φόρο και ύστερα παραιτήθηκε από την αξίωση του γι' αυτήν την επισκοπή, γιατί -όπως εξηγεί σε μια επιστολή του- το νησί ήταν σχεδόν ακατοίκητο και καταφύγιο πειρατών, οπότε δεν μπορούσε να έχει έσοδα από εκεί.