cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λιποπρωτεΐνη α
Δομή
Η Lp(a) είναι μια λιποπρωτεΐνη που αποτελείται από δύο αποπρωτεΐνες. Η μία είναι η απολιποπρωτεΐνη Β-100 που αποτελεί συστατικό της LDL και η άλλη η απολιποπρωτεΐνη A. Η απολιποπρωτεΐνη Β-100 και η απολιποπρωτεΐνη (α) (ΑpoΑ) συνδέονται μεταξύ τους με δισουλφιδικό δεσμό. Η Lp(a) παράγεται αποκλειστικά από το ήπαρ και στον καταβολισμό της φαίνεται να συμμετέχει ο νεφρός. Η Lp(a), όπως και η LDL-χοληστερόλη, αποτελείται από εστέρες χοληστερόλης, φωσφολιπίδια και τριγλυκερίδια καθώς και από επαναλαμβανόμενες αλληλουχίες 80 - 90 αμινοξέων διατεταγμένων σε τριτοταγή δομή.
Lp (a) και παθογένεια
Τα αυξημένα επίπεδα της Lp(a) στο πλάσμα (>30 mg/dL) αποτελούν έναν παράγοντα κινδύνου εμφάνισης στεφανιαίας νόσου, εγκεφαλικού επεισοδίου, πρόωρης καρδιαγγειακής νόσου σε παρόμοια ποσοστά σε άντρες και γυναίκες. Η Lp(a) ανταγωνίζεται το μόριο του πλασμινογόνου λόγω της παρόμοιας δομής τους, για τη θέση σύνδεσης με το ινώδες ή το ενδοθήλιο αναστέλλοντας την ινωδόλυση και προκαλώντας την εναπόθεση του ινώδους στις περιοχές που υπάρχουν αθηροσκληρωτικές βλάβες στο αγγειακό τοίχωμα. Τα αυξημένα μόρια της Lp(a) συσσωρεύονται στο ενδοθήλιο και έτσι έχει θρομβογόνο δράση δημιουργώντας θρόμβωση αθηρωματικής πλάκας. Επιπλέον η οξειδωμένη μορφή της Lp(a) επιδεινώνει τυχόν προϋπάρχουσα αρτηριακή υπέρταση. Επίσης μελέτες τεκμηρίωσαν τον κίνδυνο ισχαιμικής καρδιοπάθειας σε άτομα με υψηλά επίπεδα Lp(a) και συγκεκριμένα σε άτομα με υψηλά επίπεδα της Apo-B και της Lp(a). Άλλη μελέτη έδειξε ότι τα επίπεδα των Lp(a) και Apo-B σχετίζονται και με την εμφάνιση αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου.
Lpa και θρομβοφιλία
Οι πηξιολογικές οικογενείς θρομβώσεις, οφείλονται μεταξύ άλλων και σε αύξηση της λιποπρωτείνης (α) [Lp(a)]. Η κληρονομική ή οικογενής θρομβοφιλία είναι μία κλινική κατάσταση με αυξημένη τάση για θρόμβωση σε νεαρή ηλικία σε ένα ή περισσότερα μέλη της ίδιας οικογένειας, η οποία δεν μπορεί να εξηγηθεί ικανοποιητικά. Τα κύρια κριτήρια εκτός από τη θρόμβωση σε νεαρή ηλικία και θετικό ιστορικό θρόμβωσης στην οικογένεια, είναι και η εμφάνιση θρομβοεμβολικών επιπλοκών μετά από χειρουργείο, τραύμα, τοκετό ή λήψη φαρμάκων. Η κληρονομική διαταραχή των φυσικών αναστολέων της πήξης είναι το αίτιο για το 50% περίπου των περιπτώσεων θρόμβωσης, ενώ το 25 - 30% παραμένει ανεξήγητο.
Η θεραπεία έναντι της αυξημένης Lp(a)
Μελέτες έδειξαν ότι τα επίπεδα της Lp(a) μπορούν να τροποποιηθούν από ουσίες όπως είναι η νιασίνη, η αυξητική ορμόνη και ο αυξητικός παράγοντας της ινσουλίνης τύπου Ι (Insulin growth factor – 1, IGF-1), η ασπιρίνη, η λήψη πολυακόρεστων λιπαρών οξέων και φυσικά η σωστή δίαιτα και συχνή άσκηση. Όσον αφορά τη δίαιτα μελέτες έδειξαν ωφέλιμες επιδράσεις από την κατανάλωση ψαριών. Σε ότι αφορά τη νιασίνη φαίνεται ότι μειώνει σημαντικά τα επίπεδα της λιποπρωτεΐνης (α) όπως και η ασπιρίνη. Παρόμοια η ορμονική θεραπεία με αυξητική ορμόνη έχει σαφώς καλά αποτελέσματα. Τέλος η συχνή άσκηση έχει αποδείξει ωφέλιμες επιδράσεις στο λιπιδαιμικό προφίλ και μειώνει κατά πολύ την καρδιαγγειακή θνησιμότητα.
Στότζας
Ο Στότζας ή Στούτιας ήταν ένας Ρωμαίος στρατιωτικός, ηγέτης μίας στρατιωτικής εξέγερσης στη praefectura praetorio Africae στη δεκαετία του 530. Ο Στότζας, που είχε εκλεγεί από τους στρατιώτες ως ο αρχηγός τους, σχεδόν κατάφερε να καταλάβει την Καρχηδόνα. Προσπάθησε να κάνει την Αφρική ξεχωριστό κράτος, αλλά ηττήθηκε στη μάχη του ποταμού Βαγράδα από τον Βελισάριο και διέφυγε στη Νουμιδία, όπου ανασυντάχθηκε. Έπειτα από ακόμη μία προσπάθεια να πάρει την εξουσία στην Αφρική, ο Στότζας νικήθηκε από τον Γερμανό το 537 και διέφυγε με μερικούς ακολούθους του στη Μαυριτανία.
Εξεγείρεται εναντίον των Ρωμαίων
Ο Βελισάριος έπρεπε να επιστρέψει στην Ιταλία για να εξακολουθήσει τον Γοτθικό Πόλεμο εναντίον των Οστρογότθων· ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ τον αντικατέστησε με τον ικανό εξάδελφό του Γερμανό στα τέλη του 536. Η πολιτική του Γερμανού, για να κερδίσει τους δυσαρεστημένους στρατιώτες με υποσχέσεις συγχώρησης και την πληρωμή των καθυστερημένων μισθών τους, ήταν επιτυχής και ένα μεγάλο μέρος των εξεγερμένων επέστρεψαν σε αυτόν. Ο Στότζας αποφάσισε να δράσει δυναμικά και βάδισε εναντίον του την άνοιξη του 537. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στις Παλαιές Σκάλες (Scales Veτeres) και ο Στότζας, εγκαταλελειμμένος από πολλούς από τους υποστηρικτές του, νικήθηκε.
Μαυριτανο-Ρωμαίος βασιλιάς
Ο Στότζας μπόρεσε να διαφύγει με λίγους ακολούθους του στη Μαυριτανία, όπου τον υποδέχθηκαν και τού δόθηκε η κόρη ενός τοπικού πρίγκιπα σε γάμο· υποτίθεται ότι έγινε βασιλιάς το 541. Το 544 πάντως, αυτός και ο Μαυριτανός βασιλιάς Αντάλας ξεσηκώθηκαν εναντίον της Ρωμαϊκής εξουσίας. Ο Στότζας και οι άνδρες του ακολούθησαν τον Αντάλα, αλλά τους επιτέθηκε ο στρατηγός Ιωάννης το φθινόπωρο του 545, παρά το ότι οι Μαυριτανο-Ρωμαίοι ήταν περισσότεροι. Στη μάχη της Θακίας που ακολούθησε, ο Ιωάννης μπόρεσε να καταφέρει ένα μοιραίο τραύμα στον Στότζα, αν και ο ίδιος έπεσε σύντομα μετά.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές
Κυνάνη
Η Κυνάνη, ήταν κόρη του Φίλιππου Β’ της Μακεδονίας από την Ιλλύρια πριγκήπισσα Αυδάτη και ετεροθαλής αδερφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Γέννηση και πρώτα χρόνια
Την βρίσκουμε σε διαφορετικές αρχαίες πηγές με τα ονόματα Κυνάνη, Κύνα ή Κύννα. Η Αυδάτη, μητέρα της Κυνάνης, ήταν κόρη του Ιλλυριού Βασιλέα Βάρδυλι, του Ιλλυριού ηγέτη που νίκησε τον Περδίκκα Γ΄ της Μακεδονίας το 359 π.Χ. και έφερε στον θρόνο τον Φίλιππο Β΄. Η κόρη του Φίλιππου, Κυνάνη, ήταν πριγκήπισσα της Μακεδονίας, μεγαλωμένη με στρατιωτική εκπαίδευση και μάλιστα πολέμησε γενναία στο πλευρό του πατέρα της Φιλίππου κατά την διάρκεια της εκστρατείας του στην Ιλλυρία. Ήταν εκείνη που σκότωσε στην μάχη την Καέρια, Ιλλυρή βασίλισσα, καθώς και σκότωσε μεγάλο αριθμό Ιλλυριών την στιγμή που υποχωρούσαν. Ο πατέρας της Φίλιππος πάντρεψε την κόρη του Κυνάνη με τον ανιψιό του Αμύντα, γιό του Περδίκκα στον οποίο η Κυνάνη χάρισε μια κόρη, την Ανταία. Ο Αμύντας ήταν ο νόμιμος διάδοχος του Μακεδονικού θρόνου, έχοντας σαν επίτροπο του τον Φίλιππο, αλλά μεταγενέστερα ο Φίλιππος αντικατέστησε τον Αμύντα σαν βασιλιά. Μετέπειτα, και κατόπιν της ανόδου του Αλέξανδρου Γ΄ στον θρόνο της Μακεδονίας, λέγεται ότι ο Αμύντας προέβαλε αξιώσεις για τον θρόνο με συνέπεια την εκτέλεση του από τον Αλέξανδρο το 336 π.Χ..
Τελευταία χρόνια
Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Κυνάνη παρέμεινε στη Μακεδονία, μεγαλώνοντας την κόρη της Ανταία και δίνοντας της παρόμοια στρατιωτική εκπαίδευση με την δική της. Στα επακόλουθα του θανάτου του αδερφού της Αλέξανδρου, η Κυνάνη σχεδίασε να παντρέψει την κόρη της Ανταία με τον Φίλιππο Γ΄ Αρριδαίο, τον περιορισμένο πνευματικά, ετεροθαλή αδερφό του Αλέξανδρου που είχε επιλεγεί σαν Βασιλέας το 323 π.Χ.. Οδηγώντας στρατό και συνοδευόμενη από την κόρη της, η Κυνάνη κατευθύνθηκε προς την Ασία αλλά ο Περδίκκας, φοβούμενος, διέταξε τον αδερφό του Αλκέτα να τις σταματήσει παίρνοντας τους τις ζωές. Το σχέδιο, στην ουσία, πέτυχε κατά το ήμισυ, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το χειρότερο δυνατό τόσο για τη θέση του επίτροπου όσο και για την υστεροφημία του. Ο Αλκέτας με τους στρατιώτες του αρχικά επιτέθηκε στις δυό πριγκήπισσες και την συνοδεία τους, με αποτέλεσμα τον θάνατο της Κυνάνης. Ο στρατός του Αλκέτα μόλις αντιλήφθηκε ότι η αδερφή του Αλέξανδρου κείτονταν νεκρή, απαίτησε η Ανταία, που αργότερα μετονομάστηκε σε Ευρυδίκη, να παντρευτεί τον Φίλιππο Αρριδαίο. Υπήρχε έντονη η υπόνοια επανάστασης και ο Περδίκκας δεν είχε άλλη επιλογή παρά μόνο να συμφωνήσει με το αίτημά τους. Χρόνια αργότερα ο Κάσσανδρος της Μακεδονίας μετάφερε τα οστά της Κυνάνης και της κόρης της Ανταίας Ευρυδίκης στις Αιγές, στους βασιλικούς μακεδονικού τάφους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας
Βιλμάνι-λ'Αρζαντιέρ
Το Βιλμάνι-λ'Αρζαντιέρ (γαλλικά: Villemagne-l'Argentière, οξιτανικά: Vilamanha) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Κρατήρας (αγγείο)
thumb|right|350px|Ο περίφημος μελανόμορφος [[Κρατήρας του Κλειτία, έργο του Εργότιμου και του Κλειτία (Αρχαιολογικό Μουσείο της Φλωρεντίας, 570 π.Χ)]] Οι αρχαίοι Έλληνες έπιναν το κρασί τους αναμεμιγμένο με νερό, οίνο κεκραμμένο δηλαδή. Όσοι έπιναν τον οίνο άκρατο, σκέτο, ονομάζονταν ακρατοπότες, κάτι ανάλογο με το σημερινό μέθυσος. Ο κρατήρας ήταν το αγγείο, στο οποίο αναμιγνυόταν το νερό και το κρασί και η λέξη προέρχεται από το κεράννυμι, που σημαίνει αναμιγνύω.Ο μεγαλύτερος ,164 εκατοστά,χάλκινος,ελληνικός, βρέθηκε στο Vix της Γαλλίας,κοντά στο Chatillon-sur-Seine ,στον τάφο μιάς πριγκίπισσας των Κελτών.(Πηγή:Κουρτ Μπένες,αινίγματα του παρελθόντος,σελ.28)
Τυπολογία
Ο Κρατήρας έχει συνήθως στρογγυλό σώμα, ευρύ στόμιο, βαριά βάση και λαβές αμφίπλευρα. Γενικά ταξινομείται σε τέσσερις τύπους, από το σχήμα του σώματος ή των λαβών. Ο ελικοειδής κρατήρας φέρει λαβές αμφίπλευρα στη μορφή έλικας. Ο κιονοειδής κρατήρας φέρει λαβές σε κιονοειδές σχήμα και ο καλυκόσχημος κρατήρας σώμα σε μορφή κάλυκα. Ο κωδωνόσχημος κρατήρας έχει σώμα σε σχήμα ανεστραμμένου κωδωνα. Στην πρώιμη περίοδο του μελανόμορφου ρυθμού επινοήθηκε ο σκυφοειδής κρατήρας, με σώμα σε μορφή κύπελλου, επιπωμάτιο και ψηλό στήριγμα.
Είδη
thumb|right|150px|Ελικοειδής κρατήρας
Ελικοειδής κρατήρας
Στρογγυλό σώμα, διακριτός λαιμός, βαρύ στήριγμα και δύο λαβές στη μορφή σπειροειδούς που εκτείνονται από τον ώμο του αγγείου έως τα χείλη. Το σχήμα εισήχθη περί το 575 π.Χ., αν και τα μελανόμορφα δείγματα είναι σπάνια και αναπτύχθηκε μετά το τέλος του 6ου π.Χ. αι. Τον συγκεκριμένο τύπο προτιμούσαν τα εργαστήρια της Απουλίας, ελληνικής αποικίας στην Νότιο Ιταλία. Η μορφή έγινε λεπτότερη με το πέρασμα του χρόνου και Γοργόνεια, προσωπεία της Μέδουσας, διακοσμούσαν τις έλικες των λαβών στην Απουλία. Η διακοσμητική σκηνή κάλυπτε το σώμα του αγγείου αμφίπλευρα και ενίοτε και τον λαιμό. Ο διάκοσμος συμπληρωνόταν με ανθέμια. Το σύνηθες ύψος του αγγείου ήταν τα 70 εκ, αν και στα εργαστήρια της Απουλίας κατασκευάζονταν αγγεία αυτού του τύπου ύψους 1 μ.
Καλυκόσχημος κρατήρας
thumb|right|150px|Καλυκόσχημος κρατήρας Κάλυκας ονομάζεται το μέρος του άνθους που αποτελείται από τα σέπαλα και προστατεύει το άνθος. Ο καλυκόσχημος κρατήρας χαρακτηρίζεται από βαθύ σώμα με το κατώτερο τμήμα του κυρτό, και το ανώτερο ελαφρώς κοίλο. Φέρει βαρύ στήριγμα και λαβές τοποθετημένες στην κορυφή του κατώτερου τμήματος, που κυρτώνονται προς τα πάνω.
Το πρώτο δείγμα αυτού του τύπου αγγείου ανήκει πιθανώς στον Εξηκία περί το 530 π.Χ. Στην εποχή ανάπτυξης της ερυθρόμορφης τεχνικής, το σχήμα προτιμήθηκε πιθανώς εξαιτίας της αδιάκοπης περιμετρικής απεικονιστικής δυνατότητας. Ο διάκοσμος της ζωφόρου απαντάται στο άνω τμήμα του κορμού και δεν διακόπτεται. Το κατώτερο τμήμα είναι διακοσμημένο συνήθως με ανθέμια και το ύψος ποικίλλει από 40-50 εκ., και πάνω από 60 εκ. στην ύστερη ερυθρόμορφη περίοδο.
Κωδωνόσχημος κρατήρας
thumb|right|150px|Κωδωνόσχημος κρατήρας Ο συγκεκριμένος τύπος αγγείου έχει κωδωνόσχημο σώμα με καμπύλες λαβές, που τοποθετούνται ψηλά στο σώμα και κάμπτονται ελαφρώς πρός τα πάνω και βαρύ στήριγμα. Κάποια πρώιμα δείγματα δεν έχους καμπύλες λαβές αλλά αυτιά. Ο συγκεκριμένος τύπος εισήχθη μετά από την έναρξη της ερυθρόμορφης τεχνικής και προτιμήθηκε ιδιαίτερα μετά από τα μέσα του πέμπτου π.Χ αιώνα. Η διακοσμητική σκηνή αποτυπώνται στο σώμα και η διακόσμηση είναι πολύ απλή. Το ύψος ποικίλλει από 40-50 εκ.
Σκυφοειδής κρατήρας
Το σώμα του συγκεκριμένου τύπου είναι στρογγυλό κύπελλο με μικρές λαβές, κωνικό επιπωμάτιο με ψηλό εξόγκωμα και ψηλή βάση. Αυτή η μορφή προτιμήθηκε μόνο στην πρόωρη μελανόμορφη περίοδο. Το επιπωμάτιο (κάλυμμα), το σώμα και η βάση είναι διακοσμημένη και συνήθως προτιμούνται ζωφόροι με θηριομορφικές παραστάσεις. Το σύνηθες ύψος του συγκεκριμένου τύπου είναι το 1 μ.
Πανεπιστημιακό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ΗΠΑ (1η κατηγορία ανδρών)
To NCAA είναι το πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης της Αμερικής ανάμεσα στα πανεπιστήμια της χώρας. Συνήθως οι παίκτες των πανεπιστημίων τροφοδοτούν τα ρόστερ των ομάδων του NBA μετά το πέρας ενός έως τεσσάρων χρόνων παίζοντας για το πανεπιστήμιο τους. Οι ομάδες χωρίζονται σε 32 περιφέρειες όπου ο αριθμός των ομάδων διαφέρει. Τον Μάρτιο διεξάγονται τα play-off του πρωταθλήματος με τη συμμετοχή 64 ομάδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το site του ΝCAA για την καλαθοσφαίριση
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Φραντς Μαρκ
Ο Φραντς Μαρκ (Franz Marc, 8 Φεβρουαρίου 1880 - 4 Μαρτίου 1916) ήταν Γερμανός εξπρεσιονιστής ζωγράφος. Γεννήθηκε στο Μόναχο, όπου και σπούδασε φιλοσοφία, θεολογία και ζωγραφική. Θεωρείται ένας από τους ιδρυτές του Γαλάζιου Καβαλάρη το 1911. Είχε στενή συνεργασία με τον Βασίλι Καντίνσκι, πειραματιζόμενος με τις εκφραστικές δυνατότητες του χρώματος.
Σκοτώθηκε το 1916 στο Βερντέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Εξπρεσιονισμού
Γκαλάργκ
Το Γκαλάργκ (γαλλικά και οξιτανικά: Galargues) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκαλαργκουά (γαλλικά: Galargois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Gajim
Το Gajim είναι ένα ελεύθερο πρόγραμμα πελάτης άμεσης επικοινωνίας για το πρωτόκολλο Jabber (XMPP) γραμμένο σε GTK. Τρέχει σε GNU/Linux, BSD και Microsoft Windows.
Αποστολή
Ο στόχος του Gajim είναι να παρέχει ένα πλήρως εξοπλισμένο και εύχρηστο XMPP πρόγραμμα πελάτη για τους χρήστες του GTK. Το Gajim δεν απαιτεί το GNOME για να τρέξει, αν και τρέχει περίφημα σε περιβάλλον GNOME.
Χαρακτηριστικά Δικτύου
Επειδή το Jabber επιτρέπει μεταφορές σε άλλες υπηρεσίες, τις οποίες πολλοί διακομιστές παρέχουν, το Gajim μπορεί να συνδεθεί στο Yahoo!, AIM, ICQ και στην Υπηρεσία Μηνυμάτων .NET. Άλλες υπηρεσίες που είναι διαθέσιμες είναι το RSS και το ATOM για συγκετρωτές ειδήσεων, η αποστολή SMS και η πρόγνωση καιρού. Για περισσότερα βλέπε Jabber.
Mountain West Conference (Καλαθοσφαίριση)
Η Mountain West Conference είναι μία από τις 32 περιφέρειες της πρώτης κατηγορίας καλαθοσφαίρισης του NCAA. Αποτελείται από 8 ομάδες.
Μαυρίκιος ο Χαρτουλάριος
Ο Μαυρίκιος ο Χαρτουλάριος (απεβ. 643 στη Ραβέννα) ήταν ένας Ρωμαίος, που εξεγέρθηκε στην Ιταλία.
Βιογραφία
Έπειτα από την άφιξή του, ο Μαυρίκιος, με την υποστήριξη του τοπικού Ρωμαϊκού στρατού, κατέλαβε το Λατερανό και λεηλάτησε το παπικό ανάκτορο. Ο Ισαάκιος ο Αρμένιος έξαρχος της Ραβέννας επίσης έσπευσε στη Ρώμη και κατάσχεσε τους θησαυρούς του Λατερανού για τον Αυτοκράτορα, αν και ο Μαυρίκιος κατακράτησε ένα σημαντικό μέρος γι' αυτόν και τους δικούς του. Ως αποτέλεσμα, για δύο έτη ο Σεβερίνος εμποδιζόταν να έχει πρόσβαση στο αξίωμά του.
Το 643 ο Μαυρίκιος, τώρα δούκας της Ρώμης, προσπάθησε να επαναλάβει την επιτυχή του δράση, αλλά αυτή τη φορά ήταν αποφασισμένος να μη μοιραστεί τη λεία με άλλον. Εξεγέρθηκε εναντίον του Ισαάκιου και δήλωσε την ανεξαρτησία της Ρώμης από το εξαρχάτο και από τον Αυτοκράτορα Κώνστα Β΄ (βασ. 641-668), εγγονό του Ηρακλείου. Σε απάντηση ο Ισαάκιος έστειλε τον μάγιστρο του στρατού (magister militum) Δόνο, που συνέτριψε την εξέγερση. Ο Μαυρίκιος ζήτησε άσυλο στην εκκλησία της Σάντα Μαρία αντ Πραισέπε, αλλά τον έσυραν από εκεί και αλυσσοδεμένο τον έστειλαν στη Ραβέννα, όπου αποκεφαλίστηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές
Γκαμπιάν (Ερώ)
Το Γκαμπιάν (γαλλικά και οξιτανικά: Gabian) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκαμπιαναί (γαλλικά: Gabianais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Ασούρ Νιραρί Ε΄
Ο Ασούρ Νιραρί Ε' υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (755 - 745 π.Χ.) γιος του βασιλιά Αντάντ Νιραρί Γ' διάδοχος του θείου του Ασούρ Νταν Γ' ανατράπηκε και δολοφονήθηκε ύστερα από εξέγερση του σφετεριστή Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ' ο οποίος κατέλαβε τον θρόνο.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Νικόλαος Πετρίκης
Ο Νικόλαος Πετρίκης (- 1908) ήταν Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από τη Δράμα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικόλαος Πετρίκης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Δράμα. Έδρασε στην περιοχή του νομού Δράμας από το 1903 έως το 1908, ως επικεφαλής ένοπλου σώματος εναντίον κυρίως των Βουλγάρων κομιτατζήδων που τρομοκρατούσαν την περιοχή αλλά και κατά των Οθωμανικών αρχών. Εξαιτίας της δράσης του, δολοφονήθηκε από τους Τούρκους το 1908 στα πλαίσια των δολοφονιών που είχαν οργανώσει οι Νεότουρκοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δράμα (πόλη) Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Μακεδονομάχος-επέκταση Κατηγορία:Ιστορία της Δράμας
Αλί Ντεμί (συνοικία)
Η Συνοικία Αλί Ντεμί (Lagja e Ali Demit) είναι συνοικία η οποία βρίσκεται στα Τίρανα της Αλβανίας. Έλαβε την ονομασία της προς τιμήν του Αλί Ντεμί, ήρωα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η ομώνυμη οδός αποτελεί την κύρια οδική αρτηρίας της. Η γειτονική συνοικία Μιχάλ Γκραμένο αναφέρεται, ορισμένες φορές, ως μέρος της ευρύτερης συνοικίας Αλί Ντεμί.
Η συγκεκριμένη συνοικία ήταν μία εκ των πτωχότερων των Τιράνων, κατά την διάρκεια της κομμουνιστικής καθεστωτικής περιόδου, κατάσταση στην οποία διατηρείται έως σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τίρανα
Μιχάλης Αδάμης
Ο Μιχάλης Αδάμης (19 Μαΐου 1929 – 21 Ιανουαρίου 2013) ήταν Έλληνας συνθέτης και διδάκτωρ Πανεπιστημίου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 19 Μαΐου του 1929. Σπούδασε στο Ωδείο Πειραιώς απ΄ όπου και έλαβε δίπλωμα βυζαντινής μουσικής (1955) καθώς και αρμονίας το 1956. Συνέχισε στο Ελληνικό Ωδείο απ΄ όπου και έλαβε δίπλωμα Αντίστιξης, Φούγκας και Σύνθεσης το 1959. Παράλληλα σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Θεολογία (πτυχίο 1954). Στη συνέχεια μετέβη στη Βοστώνη στο Πανεπιστήμιο Μπραντάις όπου και ολοκλήρωσε τις ανώτερες μουσικές σπουδές του σε σύνθεση ηλεκτρονικής μουσικής αλλά και βυζαντινής παλαιογραφίας (1962-1965). Κατά τη παραμονή του στη Βοστώνη δίδαξε βυζαντινή μουσική και διεύθυνε τη Χορωδία της Θεολογικής Σχολής Τίμιος Σταυρός.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ο Μιχάλης Αδάμης κατόπιν πρόσκλησης των Βασιλέων ίδρυσε και ανέλαβε τη διεύθυνση της Παιδικής Χορωδίας των Ανακτόρων και τη Χορωδία Δωματίου Αθηνών μέχρι το 1967. Από το 1968 ανέλαβε επικεφαλής του μουσικού τμήματος και διευθυντής του Κολεγίου Πηρς στην Αθήνα. Το 1965 ίδρυσε το πρώτο ηλεκτρονικό μουσικό εργαστήρι.
Από το μεγάλο αριθμό έργων του, που υπολογίζονται σε περισσότερα από 300, ξεχωρίζουν, για όργανα: η «Αποκάλυψη – έκτη σφραγίδα», «Τετέλεσται», «Ορέστης», «Παραμύθι», για ορχήστρα: «Συμφωνιέττα», «Λειτουργικό Κοντσέρτο», ενώ για ηλεκτρονική μουσική: «Προσχήματα», «Κοριολανός» κ.ά. Επίσης έγραψε μουσική για αρχαίες τραγωδίες, εκκλησιαστική μουσική και διάφορες μελέτες για τη βυζαντινή μουσική. Του είχε ανατεθεί ακόμα και σύνθεση έργων σε διεθνή Φεστιβάλ.
Το 1962 ο Μιχάλης Αδάμης τιμήθηκε από τον Βασιλέα Παύλο με το Χρυσό Σταυρό του Φοίνικα ενώ το 1964 και 1965 τιμήθηκε με το Μουσικό Βραβείο «Σάμουελ Βέσχλερ». Ο Μιχάλης Αδάμης χαρακτηρίζεται, απ΄ όλη τη καλλιτεχνική του παρουσία ένας από τους μεγαλύτερους αναθεωρητές της μουσικής πρακτικής παιδείας, και από τους πρωτοπόρους της σύγχρονης μουσικής παραγωγής στην Ελλάδα. Το 1991 επιμελήθηκε της ίδρυσης του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου στο οποίο και το 1999 αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Ομιλεί επίσης αγγλικά. Για 31 χρόνια από (το 1968 ως το 1999) υπήρξε επι κεφαλής του Μουσικού τμήματος και διευθυντής της χορωδίας του Pierce College στην Αθήνα.
Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 2013.
Έργα
ΧΟΡΩΔΙΑ και ΦΩΝΕΣ ΣΟΛΟ ΜΕ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ή ΜΙΚΡΑ ΣΥΝΟΛΑ ΠΟΛΛΑΠΛΑ ΜΕΣΑ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΩΜΑΤΙΟΥ ΧΟΡΩΔΙΑΚΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΚΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΡΑΠΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ Μουσικολογικές Μελέτες: Δημοσιεύσεις (επιλογή):
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές χορωδίας Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας
Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ΄
Ο Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ' υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (745 - 727 π.Χ.) : σφετεριστής ανέτρεψε τον προηγούμενο βασιλιά Ασούρ Νιραρί Ε' σφάζοντας ολόκληρη τη βασιλική οικογένεια, ο ίδιος έλεγε ότι ήταν γιος του Αντάντ Νιραρί Γ' αλλά αυτό γινόταν με όλους τους σφετεριστές που ισχυρίζονταν την καταγωγή από κάποιον προηγούμενο βασιλιά για να δικαιολογήσουν τη νομιμότητά τους τον θρόνο. Ο ίδιος προχώρησε σε μεγάλες καινοτομίες και επαναστατικές αλλαγές που σύντομα θα μετατρέψουν την Ασσυρία στο ισχυρότερο βασίλειο του κόσμου περιορίζοντας αμέσως την εξουσία των αριστοκρατών που ροκάνιζαν τον βασιλιά. Η μεγαλύτερη καινοτομία ήταν η παρουσία αιχμαλώτων από κατακτημένους λαούς στον Ασσυριακό στρατό ειδικά στο πεζικό ενώ οι ίδιοι οι Ασσύριοι συμμετείχαν περισσότερο στα ανώτερα στρατιωτικά σώματα όπως το ιππικό. Νίκησε τους Ουραρτού που η ηγεμονία τους επί Σαρντούρι του 2ου είχε επεκταθεί σε Μικρά Ασία, Ιράν και Συρία κατέλαβε τα βασίλεια των νέο - Χετταίων και της Φοινίκης κατέλαβε το Αρπάντ (740) ύστερα από τρία χρόνια πολιορκίας και έκανε τον βασιλιά του Ιούδα Οζία υποτελή του. Κατέλαβε στη συνέχεια τα κράτη των Μήδων και Περσών (737/6), οι αιχμάλωτοι σφαγιάστηκαν ή απελάθηκαν σε απόμερες περιοχές κατέλαβε τέλος τη Βαβυλώνα (729) και στέφθηκε ο ίδιος βασιλιάς της αφού συνέλαβε τον βασιλιά Ναβού μουκίν ζερί έκτισε νέα μεγάλα ανάκτορα στη Νιμρούδ.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
Dedicated Short Range Communication
Ένα είδωλο από 75 MHz πλάτος σε 5,9 GHz, ήταν η νέα μεταβίβαση της FCC στο DSRC. Αυτό το νέο είδωλο επιτρέπει στα κράτη εφαρμογής του (ΗΠΑ, Καναδάς και Μεξικό) να αναπτύξουν μία νέας γενιάς επικοινωνία, τόσο ανάμεσα σε δρόμο – μέσο μεταφοράς, όσο και ανάμεσα σε μέσο μεταφοράς – μέσο μεταφοράς, ώστε να βοηθήσει μία ολόκληρη τάξη εφαρμογών επικοινωνίας να υποστηρίξει και μελλοντικά συστήματα μεταφοράς και ανάγκες.
Τάξεις εφαρμογών
Επί του παρόντος, υπάρχουν 5 βασικές τάξεις εφαρμογών, καθώς και πολλαπλές ερμηνείες ως προς το τι σημαίνουν αυτές οι εφαρμογές και πολλές διαφορετικές υπο-κατηγορίες αυτών των εφαρμογών.
Οι 5 αυτές τάξεις είναι:
Κατηγορία:Ασύρματο δίκτυο Κατηγορία:Τεχνολογία οχημάτων
Γραίες
Οι Γραίες ή Φορκύδαι (κόρες του Φόρκυ) ήταν μυθικά όντα της ελληνικής μυθολογίας. Ήταν δύο (κατά άλλους τρεις), η Πεφρηδώ και η Ενυώ, γριές από γεννησιμιού τους, παιδιά του Φόρκυ και της Κητούς. Ο Φόρκυς και η Κητώ ήταν αδέλφια, παιδιά του Πόντου και της Γαίας. Είχαν ένα μάτι και ένα δόντι το οποίο μοιράζονταν αναμεταξύ τους. Κάποιοι έλεγαν πως ήταν πανέμορφες και είχαν λαιμό κύκνου. Κάποτε, ήρθε στην σπηλιά τους ο Περσέας, θέλοντας να μάθει πού είναι η Γοργόνα Μέδουσα, αδερφή των Γραιών. Ξέροντας πως οι δαιμόνισσες θα αρνιόντουσαν να του αποκαλύψουν το λημέρι της αδελφής τους, άρπαξε το μάτι και το δόντι τους και τους είπε πως δεν θα τους τα επέστρεφε, αν δεν του έλεγαν πού ήταν η Γοργόνα Μέδουσα. Αυτές του είπαν να πάει στις Νύμφες του Βορρά για να του πουν. Ο Περσέας τότε πέταξε σε έναν ποταμό το μάτι τους, για να μην μπορέσουν να ειδοποιήσουν τις Νύμφες.
Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Σεισμός της Αμοργού (1956)
Ο σεισμός της Αμοργού (1956) σημειώθηκε στις 03:11 στις 9 Ιουλίου του 1956. Είχε μέγεθος 7.7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και μέγιστη αντιληπτή ένταση ΙΧ(9) για την κλίμακα Μερκάλι. Το επίκεντρο ήταν στα νότια του νησιού της Αμοργού (το ανατολικότερο νησί των Κυκλάδων) στο Αιγαίο Πέλαγος. Υπήρξαν σημαντικές ζημιές στην Αμοργό και στη Σαντορίνη. Ήταν ο μεγαλύτερος σεισμός στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα. 13 λεπτά μετά σημειώθηκε ένας ακόμα σεισμός μεγέθους 7,2 ρίχτερ κοντά στη Σαντορίνη. Ακολούθησε ένα μεγάλο τσουνάμι με μέγιστο ύψος 30 μέτρα. Τόσο ο σεισμός όσο και το τσουνάμι προκάλεσαν τον θάνατο 53 ανθρώπων και πάνω από 100 τραυματίες.
Τεκτονική Θέση
Το νησιωτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων βρίσκεται στην Πλάκα του Αιγαίου, ανάμεσα στο ηφαιστειακό τόξο του Νοτίου Αιγαίου από τα νότια και την επέκταση του ρήγματος της Ανατολίας από τα βόρεια.
Τσουνάμι
Το τσουνάμι, 25 μέτρων, έπληξε μεγάλο μέρος του Αιγαίου Πελάγους. Παρατηρήθηκε διαφορετική ώρα άφιξης του τσουνάμι σε διάφορες περιοχές, αφού το τσουνάμι είναι ουσιαστικά κύμα που έχει ως προέλευση κάποιο συγκεκριμένο σημείο.
Ζημιές
Από το σεισμό προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές κυρίως στη Σαντορίνη. Κατέρρευσαν 529 σπίτια και υπέστησαν ζημιές πολλά ακόμη. 53 άνθρωποι σκοτώθηκαν από το σεισμό ενώ τρεις ακόμη σκοτώθηκαν από το τσουνάμι.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιστορία της Αμοργού Αμοργος 1956
Μπάουχαους
thumb|300px|Η σχολή Μπάουχαους στο Ντέσαου το [[2003.]] Το Μπαουχάους (γερμ. Staatliches Bauhaus ή Bauhaus) ήταν καλλιτεχνική και αρχιτεκτονική σχολή που ιδρύθηκε από τον Βάλτερ Γκρόπιους και λειτούργησε κατά την περίοδο 1919-1933 στη Γερμανία, και έγινε διάσημη για την προσέγγιση του σχεδιασμού που δημοσιοποίησε και δίδασκε.
Γενικά
Το ύφος της σχολής Μπαουχάους επέδρασε καταλυτικά στην εξέλιξη της σύγχρονης τέχνης, της αρχιτεκτονικής και του βιομηχανικού σχεδιασμού, ενώ, τα έργα που παράχθηκαν μέσα από τα εργαστήρια της σχολής έγιναν αντικείμενα εκτεταμένης αναπαραγωγής και συλλογής.
Λειτούργησε σε τρεις διαφορετικές πόλεις της Γερμανίας, στη Βαϊμάρη (1919-25), στο Ντέσαου (1925-32) και στο Βερολίνο (1932-33), υπό την διεύθυνση των Βάλτερ Γκρόπιους (1919-28), Χάνες Μάγερ (1928-30) και Μις βαν ντερ Ρόε (1930-33), αντίστοιχα. Οι αλλαγές στην έδρα και την ηγεσία της συνδέονταν με αντίστοιχες διαφοροποιήσεις στην πολιτική της, καθώς και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ύφους της. Ανάμεσα στις κεντρικές ιδέες που προώθησε η σχολή, ήταν η χρήση της τεχνολογίας για καλλιτεχνικούς σκοπούς, η απουσία διάκρισης μεταξύ καλών και εφαρμοσμένων τεχνών, καθώς, και η αναγκαιότητα της σφαιρικής διδασκαλίας όλων των μορφών τέχνης. Επανέφερε τη διδασκαλία σε εργαστήρια, σε αντίθεση με τον τρόπο λειτουργίας των ακαδημιών, και στο μικρό χρονικό διάστημα που λειτούργησε, δίδαξαν επιφανείς καλλιτέχνες του 20ού αιώνα, όπως, ο Βασίλι Καντίνσκι, ο Γιοχάνες Ίτεν, ο Μαρσέλ Μπρόιερ και ο Πάουλ Κλέε.
Η σχολή της Βαϊμάρης (1919-π. 1925)
left|thumb|180px|Βάλτερ Γκρόπιους Οι ιστορικές ρίζες του Μπαουχάους τοποθετούνται, συχνά, στα μέσα του 19ου αιώνα και το βρετανικό κίνημα Arts and Crafts του Γουίλιαμ Μόρις και συνδέεται με τις ευρύτερες προσπάθειες ενοποίησης της καλλιτεχνικής έκφρασης, με τη δημιουργία πρακτικών κατασκευών, οι οποίες σημειώθηκαν μετά τη βιομηχανική επανάσταση. Η σχολή του Μπαουχάους ιδρύθηκε το 1919 από τον Βάλτερ Γκρόπιους, στη συντηρητική πόλη της Βαϊμάρης και, αρχικά, αποτέλεσε ένα είδος συγχώνευσης της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βαϊμάρης (γερμ. Grossherzogliche Sächsische Hochschule für Bildende Kunst) με την Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βαϊμάρης (γερμ. Kunstgewerbeschule). Το όνομά της προήλθε από αντιστροφή της γερμανικής λέξης Hausbau («οικοδόμηση»). Ο απώτερος σκοπός του Μπαουχάους ήταν να αποτελέσει μια ενιαία σχολή, τόσο στην αρχιτεκτονική όσο και στις καλές τέχνες. Βασική αρχή της σχολής ήταν το ανοιχτό πνεύμα μπροστά στις νέες προκλήσεις της εποχής, αλλά και ειδικότερα, η προσέγγισή τους, περισσότερο από μια πρακτική άποψη και λιγότερο θεωρητικά. Στο μανιφέστο του Μπαουχάους, που δημοσιεύτηκε το 1919, ο Γκρόπιους ανέλυσε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα της σχολής και τόνισε την αναγκαιότητα κατάργησης τής διάκρισης μεταξύ σπουδαστών στην τέχνη και την τεχνική κατάρτιση, οραματιζόμενος τη δημιουργία ενός νέου τύπου κτιρίου του μέλλοντος, το οποίο θα συνδύαζε την αρχιτεκτονική, τη γλυπτική και τη ζωγραφική σε μία ενιαία μορφή (φόρμα).
Ο Γκρόπιους επιθυμούσε να αναλάβουν το ρόλο των καθηγητών, διακεκριμένοι και διάσημοι καλλιτέχνες, ακόμα και αν το έργο τους ήταν δυσπρόσιτο. Μεταξύ των πρώτων που δίδαξαν στη σχολή ήταν οι ζωγράφοι Γιοχάνες Ίτεν, Λάιονελ Φάινινγκερ, Πάουλ Κλέε και Βασίλι Καντίνσκι, καθώς και οι γλύπτες Γκέρχαρντ Μαρκς και Όσκαρ Σλέμερ. Ο Ίτεν υπήρξε μία από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες της σχολής και εκείνος που διαμόρφωσε τον πρώτο κύκλο σπουδών στη σχολή. Το πρόγραμμα σπουδών περιλάμβανε ένα αρχικό προπαρασκευαστικό στάδιο (Vorlehre) διάρκειας έξι μηνών και στη συνέχεια ακολουθούσε μία τριετής περίοδος φοίτησης, κατά την οποία οι σπουδαστές εκπαιδεύονταν πρακτικά, σε εργαστήρια (Werklehre), λαμβάνοντας παράλληλα θεωρητικά μαθήματα (Formlehre). Κάθε εργαστήριο διέθετε ως επικεφαλής δύο δασκάλους, έναν καλλιτέχνη (Meister der Form) και έναν τεχνίτη ή τεχνικό (Meister des Handwerks), που ειδικεύονταν σε μία ή περισσότερες μορφές τέχνης. Η εκπαίδευση αποσκοπούσε στην απόκτηση, τόσο πρακτικών τεχνικών γνώσεων, όσο και καλλιτεχνικών δεξιοτήτων, με κύρια φιλοσοφία την μάθηση μέσα από την πράξη. Στα εργαστήρια, οι σπουδαστές διδάσκονταν ελεύθερο σχέδιο, μεταλλοτεχνία, υφαντουργική, ξυλοτεχνία, κεραμεική, τυπογραφία, βιβλιοδεσία και εν γένει τη χρήση διαφορετικών υλικών, όπως, γυαλί, ξύλο, μέταλλο κ.λπ. Αξιοσημείωτες θεωρητικές διαλέξεις υπήρξαν αυτές των Κλέε, πάνω σε βασικά προβλήματα της μορφής, καθώς και τα σεμινάρια του Καντίνσκι.
thumb|right|280px|Weissenhof Siedlung, Στουτγκάρδη ([[1927)]] Παρά τις επιδιώξεις της σχολής, στα πρώτα στάδια της λειτουργίας της, δεν κατόρθωσε να εφαρμόσει, πλήρως, το πρόγραμμά της. Η συνεργασία μεταξύ των διαφορετικών εργαστηριών ήταν, συχνά, περιορισμένη, ενώ δεν υπήρξε από την αρχή τμήμα αρχιτεκτονικής. Τα πρώτα χρόνια του Μπαουχάους σημαδεύτηκαν, επίσης, από τη διαμάχη μεταξύ του Γκρόπιους και του Ίτεν, τόσο σε επίπεδο προσωπικών διαφορών, όσο και σε επίπεδο αρχών. Ο Ίτεν έδινε ιδιαίτερη έμφαση στην αυτόνομη καλλιτεχνική δημιουργία, που θα μπορούσε να είναι ασύμβατη με τις κοινωνικές ανάγκες, ενώ αντίθετα, ο Γκρόπιους ενδιαφερόταν, πρωτίστως, για την ένταξη του καλλιτέχνη στο κοινωνικό σώμα, υποστηρίζοντας τη μετατόπιση της σχολής προς το βιομηχανικό σχεδιασμό, σύμφωνα με το δόγμα «τέχνη και τεχνολογία, μία νέα ενότητα». Η θέση του Γκρόπιους ήταν πως μια νέα ιστορική περίοδος ξεκινούσε με το τέλος του πολέμου και πως ένα νέο αρχιτεκτονικό ύφος θα έπρεπε να απεικονίσει και να συμβολίσει αυτή τη νέα εποχή, όντας λειτουργικό, φθηνό, αλλά ταυτόχρονα, με καλλιτεχνικές αξιώσεις. Τη θέση του Ίτεν ανέλαβε το 1923 ο Λάσλο Μόχοϊ-Νάγκυ, ο οποίος δίδαξε το προπαρασκευαστικό μάθημα της σχολής μέχρι το 1928, διατηρώντας, όμως, κάποιες βασικές αρχές που κληροδότησε από τον Ίτεν. Οι νέες τάσεις που ακολούθησε η σχολή, κατά το επόμενο διάστημα, παρουσιάστηκαν στην έκθεση Μπαουχάους, το 1923, η οποία περιελάμβανε αρχιτεκτονικά σχέδια του J. J. P. Oud, του Λε Κορμπυζιέ, του Γκρόπιους και του Georg Muche, καθώς και τοιχογραφίες των Γιοστ Σμίντ, Χέρμπερτ Μπάγιερ και Όσκαρ Σλέμερ.
Η σχολή της Βαϊμάρης επιχορηγήθηκε από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και, ως κρατική σχολή, βρισκόταν σε μεγάλη εξάρτηση από την κυβέρνηση. Από τα πρώτα χρόνια τής λειτουργίας της, υποβλήθηκε σε έντονη κριτική, προερχόμενη, κυρίως, από συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις, παρά την επιθυμία του Γκρόπιους να διαμορφωθεί μία απολιτική σχολή. Η άνοδος των συντηρητικών κομμάτων της δεξιάς – που επιθυμούσαν από νωρίς το κλείσιμό της – στις εκλογές του 1924, σηματοδότησαν την παύση της λειτουργίας της σχολής της Βαϊμάρης.
Η σχολή του Ντέσαου (1925–π. 1932)
thumb|right|220px|Σχολή Μπαουχάους στο Ντέσαου. Μετά την πολιτική απόφαση διακοπής τής λειτουργίας της σχολής της Βαϊμάρης, αρκετές γερμανικές πόλεις εξέφρασαν ενδιαφέρον να φιλοξενήσουν τη σχολή Μπαουχάους, μεταξύ αυτών το Μόναχο, το Αμβούργο, το Ντάρμσταντ και η Φραγκφούρτη, προκειμένου να συνεχιστεί το έργο της. Τελικά, η σχολή μεταφέρθηκε στο Ντέσαου, πόλη περισσότερο προοδευτική και βιομηχανική. Το κτίριο της σχολής στο Ντέσαου, καθώς και οι κατοικίες των δασκάλων που σχεδίασε ο Γκρόπιους, αποτέλεσαν την επιτομή της μοντέρνας αρχιτεκτονικής στη Γερμανία και κατατάσσονται στα σημαντικότερα κτίρια του 20ού αιώνα.
Η αλλαγή στην έδρα της σχολής συνοδεύτηκε από βαθύτερες διαφοροποιήσεις στον τρόπο λειτουργίας της. Η διάρκεια του προπαρασκευαστικού μαθήματος διπλασιάστηκε, ενώ ο αριθμός των εργαστηρίων μειώθηκε με την κατάργηση του εργαστηρίου κεραμικής. Η σχολή έλαβε, επίσης, τον τίτλο του ινστιτούτου σχεδιασμού (Hochschul für Gestaltung) και αναβαθμίστηκε στο ίδιο επίπεδο με άλλες ακαδημίες καλών τεχνών. Το Νοέμβριο του 1925, ο Γκρόπιους ίδρυσε την εταιρεία Μπαουχάους (Bauhaus GmbH), γεγονός που επέτρεπε την εμπορική εκμετάλλευση προϊόντων Μπαουχάους, ενώ από τον Απρίλιο του 1927 λειτούργησε τμήμα αρχιτεκτονικής, υπό την εποπτεία του Χάνες Μάγερ. Το ύφος του Μπαουχάους και οι αρχιτέκτονες που δίδαξαν σε αυτή, επηρέασαν σημαντικά την έκθεση Die Wohnung (Η Κατοικία) που οργανώθηκε από την Deutscher Werkbund στη Στουτγκάρδη. Ένα σημαντικό συστατικό της έκθεσης αποτέλεσε το πρόγραμμα Weissenhof Siedlung, ένα σχέδιο ανέγερσης κατοικιών. Στις αρχές του 1928, ο Γκρόπιους υπέβαλε την παραίτησή του, ως διευθυντής της σχολής, επιλέγοντας να εργαστεί ως αυτόνομος αρχιτέκτονας. Περίπου την ίδια περίοδο, αποχώρησαν, επίσης, οι Μοχόλι-Νάγκυ, Μπάγερ και Μπρόιερ, ενώ τη διεύθυνση της σχολής ανέλαβε ο αρχιτέκτονας Χάνες Μάγερ, μέχρι τον Αύγουστο του 1930.
Τελευταία περίοδος
Υπό τη διεύθυνση του Μάγερ, προωθήθηκαν σημαντικές αλλαγές, τόσο στη λειτουργία της σχολής όσο και στις βασικές αρχές πάνω στις οποίες στηρίχθηκε. Ο Μάγερ υπήρξε υποστηρικτής της μαρξιστικής ιδεολογίας και αντιλαμβανόταν τη σχολή περισσότερο ως ένα κοινωνικό φαινόμενο. Το πρόγραμμα σπουδών της στράφηκε, κατ' επέκταση, στη μαζική παραγωγή, με σκοπό την ικανοποίηση κοινωνικών αναγκών, εγκαταλείποντας τις αρχικές διακηρύξεις για μία ολιστική αντιμετώπιση των μορφών τέχνης. Το τμήμα αρχιτεκτονικής εξελίχθηκε σε έναν από τους κυριότερους τομείς της σχολής, όχι όμως σύμφωνα με τις αρχές που διατυπώθηκαν στο μανιφέστο του Γκρόπιους, αλλά, περισσότερο, ως ένα αυτόνομο τμήμα της σχολής. Ο Μάγερ προώθησε, επίσης, την είσοδο μαθητών που δεν διέθεταν απαραίτητα την απαιτούμενη κλίση στις τέχνες, θεωρώντας πως ο ρόλος της σχολής ήταν η προσέλκυση περισσότερων ανθρώπων και η ενσωμάτωσή τους στην κοινωνία. Η προσήλωση του Μάγερ στις μαρξιστικές ιδέες και ο ισχυρός πολιτικός χαρακτήρας που αποκτούσε η σχολή, συνέβαλαν στην αποχώρησή του διευθυντή της, το 1930, και την αντικατάστασή του από τον Μις βαν ντερ Ρόε, που αποτελούσε επιφανές μέλος της γερμανικής αβαν-γκαρντ αρχιτεκτονικής. Ο βαν ντερ Ρόε επιχείρησε να συνδυάσει τον κοινωνικό χαρακτήρα της σχολής, τον οποίο παράλληλα περιόρισε, με υψηλά αισθητικά κριτήρια. Υπό τη διεύθυνσή του, απαγορεύτηκε κάθε είδους πολιτική δράση εκ μέρους των σπουδαστών, περιορίζοντας τους σκοπούς του προγράμματος σπουδών στη χειροτεχνική και καλλιτεχνική εκπαίδευση των μαθητών. Συνολικά, η σχολή στράφηκε, κυρίως, στην αρχιτεκτονική, ενώ τα εργαστήρια της έπαψαν να παράγουν οικονομικά εκμεταλλεύσιμα προϊόντα, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση των σπουδαστών. Οι αποφάσεις και οι κατευθύνσεις που ακολούθησε ο βαν ντερ Ρόε έχουν γίνει αντικείμενο ανάμεικτης κριτικής από τους ιστορικούς, ανάλογη με τις αντιλήψεις τους για την πορεία που έπρεπε να ακολουθήσει η σχολή Μπαουχάους.
left|thumb|280px|Άποψη των κατοικιών των δασκάλων της σχολής του Ντέσαου. Κάτω από έντονες πολιτικές πιέσεις, η σχολή του Ντέσαου έπαψε να λειτουργεί το 1932. Λειτούργησε εκ νέου στο Βερολίνο, με πρωτοβουλία του βαν ντερ Ρόε, μέχρι το καλοκαίρι του 1933, αυτή τη φορά ως ιδιωτικό «Ανεξάρτητο Εκπαιδευτικό και Ερευνητικό Ινστιτούτο». Η σχολή του Βερολίνου είχε διαφορετικό πρόγραμμα σπουδών, διάρκειας επτά εξαμήνων, που αποσκοπούσε στην εκπαίδευση των σπουδαστών πάνω σε κάθε τομέα της αρχιτεκτονικής. Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον αδόλφο Χίτλερ, το 1933, η σχολή Μπαουχάους έπαψε τη λειτουργία της, άπαξ διά παντός. Το Ναζιστικό κόμμα είχε αντιταχθεί στο Μπαουχάους καθ'όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του '20, καθώς, το εκλάμβανε ως ένα μέτωπο κομμουνιστών, ιδιαίτερα, επειδή πολλοί Ρώσοι καλλιτέχνες αναμίχθηκαν σε αυτό. Ο υπουργός εσωτερικών και εκπαίδευσης, Βίλχελμ Φρικ, υπήρξε ο πρώτος πολέμιος των ρευμάτων της μοντέρνας τέχνης, που από το 1934 χαρακτηρίζονταν από το ναζιστικό καθεστώς ως «μη γερμανικά».
Βασικές αρχές και αντίκτυπος
thumb|250px|right|Η καρέκλα Βασσίλυ (Wassily), ένα από τα διασημότερα αντικείμενα που σχεδίασε ο [[Μαρσέλ Μπρόιερ.]] Βασικά χαρακτηριστικά του Μπαουχάους ήταν η απλότητα, η λειτουργικότητα και η χρηστικότητα, με ιδιαίτερη έμφαση σε γεωμετρικές φόρμες και στο χρώμα. Η σχολή Μπαουχάους απέρριπτε κάθε περιττό διακοσμητικό στοιχείο, θεωρώντας πως η ίδια η πρώτη ύλη περιέχει ένα είδος φυσικής και εγγενούς διακοσμητικής ικανότητας. Στόχος της σχολής Μπαουχάους ήταν η αναβάθμιση των προϊόντων μαζικής παραγωγής, όπως τα έπιπλα, αλλά και ολόκληρης της έννοιας της κατοικίας, αν και τάχθηκε απέναντι στην τάση πλήρους εμπορευματοποίησης, κρατώντας τους καθηγητές που δίδασκαν έξω από τα στενά πλαίσια της παραγωγής, προτρέποντάς τους να θεωρούν το έργο τους ως έκφραση δημιουργικότητας και τέχνης. Η βαθύτερη θεωρία πάνω στην οποία στηρίχθηκε και η εκπαιδευτική δομή της σχολής Μπάουχαους ήταν πως ο τελικός στόχος είναι ένα ολοκληρωμένο και ενιαίο κτίσμα. Με αυτό τον τρόπο, το κίνημα του Μπαουχάους προσπάθησε να ενοποιήσει την έννοια της τέχνης με τη διαδικασία της παραγωγής, υποτάσσοντας, παράλληλα, τα τεχνικά μηχανικά μέσα στην ανθρώπινη δημιουργικότητα. Η σχολή αξιοποίησε την ανθρώπινη ατομική προσπάθεια στο πλαίσιο μιας βιομηχανικής παραγωγής, που στο παρελθόν ήταν απόλυτα τυποποιημένη.
Το Μπαουχάους άσκησε σημαντική επίδραση στις τάσεις της τέχνης και της αρχιτεκτονικής στη δυτική Ευρώπη αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν πολλοί από τους καλλιτέχνες που αναμίχθηκαν σε αυτό εξορίστηκαν από το ναζιστικό καθεστώς και αναζήτησαν την τύχη τους εκεί. Οι μέθοδοι διδασκαλίας και οι ιδέες που προώθησε η σχολή, μεταδόθηκαν μέσα από τους σπουδαστές και άλλους φορείς. Οι Βάλτερ Γκρόπιους, Μαρσέλ Μπρόιερ και Μόχοϊ-Νάγκυ εργάστηκαν μαζί στα μέσα της δεκαετίας του '30 στην Αγγλία, για την εταιρεία Isokon, μέχρι το ξέσπασμα του πολέμου. Στα τέλη της δεκαετίας του '30, ο βαν ντερ Ρόε εγκαταστάθηκε στο Σικάγο, όπου συνέχισε με επιτυχία το αρχιτεκτονικό του έργο, αναλαμβάνοντας τη διεύθυνση του τμήματος αρχιτεκτονικής του ινστιτούτου τεχνολογίας τού Ιλινόις (Armour Institute). Ο Μόχοϊ-Νάγκυ ίδρυσε το 1937, στο Σικάγο, το «Νέο Μπαουχάους» (New Bauhaus, μετέπειτα Institute of Design), χάρη στη χορηγία του βιομηχάνου Βάλτερ Πέπκε. Ο Χέρμπερτ Μπάγερ, με την υποστήριξη του Πέπκε, συμμετείχε σε αρκετά προγράμματα για το Άσπεν των ΗΠΑ, συμμετέχοντας και στη δημιουργία του Ινστιτούτου Άσπεν. Τόσο ο Γκρόπιους, όσο και ο Μπρόιερ δίδαξαν στη σχολή σχεδίου του Χάρβαρντ (Harvard Graduate School of Design), ενώ, συνεργάστηκαν και επαγγελματικά μέχρι το 1941. Το τμήμα του Χάρβαρντ είχε μεγάλη επιρροή στα τέλη της δεκαετίας του '40 και τις αρχές της δεκαετίας του '50, με αποφοίτους, όπως, οι Φίλιπ Τζόνσον, Ι.Μ. Πέι, Λώρενς Χάλπριν και Πωλ Ρούντολφ.
Σήμερα, η σχολή του Μπαουχάους είναι σύμβολο του μοντερνισμού, με μεγάλη επίδραση στην εξέλιξη του λειτουργισμού (φονξιοναλισμός). Η σημαντικότερη συμβολή του βρίσκεται στον τομέα του σχεδιασμού βιομηχανικών προϊόντων και ειδικότερα ταυτού των επίπλων. Πολλά χαρακτηριστικά προϊόντα Μπαουχάους κυκλοφορούν απαράλλακτα ως σήμερα, όπως, οι ταπετσαρίες, τα υφάσματα, τα φωτιστικά και οι διάσημες μεταλλικές πολυθρόνες.
Αρχιτεκτονική παραγωγή
Όταν ανέλαβε τη διεύθυνση της σχολής ο Μις φαν ντερ Ρόε, αποκήρυξε τις προγενέστερες πολιτικές των Γκρόπιους και Μάγερ, καθώς και όλους τους υποστηρικτές τους, ωστόσο, σε αυτή την περίοδο δεν σημειώνεται κανένα υλοποιημένο πρόγραμμα ή έργο από τη σχολή. Σε ότι αφορά την αρχιτεκτονική παραγωγή, η άποψη πως η σχολή Μπάουχαους ευθύνεται για ένα εκτενές έργο κατασκευής πολλών κατοικιών δεν είναι ακριβής. Άλλωστε, δεν ήταν η πρώτη προτεραιότητα των Γκρόπιους και βαν ντερ Ρόε.
Το Μπάουχαους δεν αποτελούσε τη μοναδική πρωτοπορία κατά την διάρκεια του Λειτουργισμού, Στην Φρανκφούρτη, ο Ερνστ Μάυ είχε ξεκινήσει το πόνημα (project) Νέα Φρανκφούρτη (Neues Frankfurt) κι είναι υπεύθυνο για πλήθος πρωτοποριακών κατοικιών που κτίστηκαν την περίοδο εκείνη στη Φρανκφούρτη.
Βασικοί εκπρόσωποι
right|thumb|200px|Είσοδος του κτιρίου στο Ντέσαου. Μερικοί από τους, πλέον, σημαντικούς καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες που δίδαξαν στη σχολή Bauhaus είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά ρεύματα Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στη Γερμανία Κατηγορία:Βιομηχανικός σχεδιασμός Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία Μπαουχαους
Ιωάννης Ευαγγελόπουλος
Ο Ιωάννης Ευαγγελόπουλος ήταν Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από τη Μικρόπολη Δράμας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης Ευαγγελόπουλος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Μικρόπολη Δράμας. Συνεργάστηκε με διάφορα Ελληνικά ένοπλα σώματα ως οπλίτης στις περιοχές νομού Δράμας, Ελασσόνας, Πιερίας και Γιαννιτσών κατά την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα. Στη συνέχεια τέθηκε επικεφαλής αντάρτικης ομάδας που έδρασε κατά Οθωμανών και Βουλγάρων στον Όλυμπο και την περιοχή Γιαννιτσών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία της Δράμας
Αμπεγιάν
Το Αμπεγιάν (γαλλικά: Abeilhan, οξιτανικά: Abelhan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αμπεγιαναί (γαλλικά: Abeilhanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Βυζαντινός παπισμός
Αιώνες πριν από το Σχίσμα υπήρξε μία περίοδος κατά την οποία η βυζαντινή θεολογία, αλλά και πολιτική και οικονομική παρουσία, είχε κυριέψει τη Ρώμη.
Παρά το ότι οι Βυζαντινοί καλούσαν τους εαυτούς τους Ρωμαίους, οι ίδιοι οι Ρωμαίοι είχαν βαθύ ανθελληνικό αίσθημα και για αυτόν ακριβώς τον λόγο απέστειλαν ψήφισμα στον Ιουστινιανό ότι προτιμούσαν τον Ναρσή, που κατέκτησε τη Ρώμη το 533, παρά τους «Ελληνιστές». Όπως και να έχει, οι αποκρισάριοι της Κωνσταντινούπολης έπαιρναν όλες τις σημαντικές αποφάσεις. Το τελευταίο χτύπημα για τους Λατίνους ήταν η απόφαση σύμφωνα με την οποία μοναχοί θα μπορούσαν να είναι ιερωμένοι. Αυτό αποτέλεσε την αφορμή για να ξεκινήσει η μετανάστευση εκατοντάδων μοναχών - ιερέων από την Ελλάδα στη Ρώμη υπό την πίεση των Σλάβων και των Αβαρών, που επέδραμαν την αυτοκρατορία.
Η επιρροή της ελληνικής κοινότητας ήταν τέτοια που όταν ο αυτοκράτορας Βάλης Γ΄ απέλασε όλους τους «Γραικούς εμπόρους», ξέσπασε πείνα και αναγκάστηκε να ανακαλέσει την απόφαση του.
Όπως όλες οι ιστορικές περίοδοι έτσι και αυτή έμελε να τελειώσει και η αφορμή για αυτό ήταν η Εικονομαχία. Τότε στην Κωνσταντινούπολη αυτοκράτορας ήταν ο Λέων Γ΄ ο Ίσαυρος, ο οποίος ήταν εικονομάχος. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στην Ρώμη να βγάλει απόφαση σύμφωνα με την οποία, όποιος ήταν εικονομάχος έπρεπε να εγκαταλείψει την Ιταλία. Παρά το ότι το κομμάτι του ελληνικού κλήρου που ήταν βαθιά εικονολατρικό χαιρέτισε την απόφαση και ο Έξαρχος της Ραβέννας έστειλε έξι κίονες από όνυχα στον Πάπα για να δείξει τη συμφωνία του, η ρήξη είχε επέλθει.
Τρεις αιώνες υπό ξένη διοίκηση ήταν αρκετοί για τους Ρωμαίους, οι οποίοι είδαν στο πρόσωπο των Λομβαρδών και αργότερα του Καρλομάγνου αυτόν που θα τους γλίτωνε από τους ενοχλητικούς ελληνόφωνους. Οι σχέσεις των δύο Πατριαρχείων, Ρώμης και Κωνσταντινούπολης, μαζί με αυτές των λαών που αντιπροσώπευαν, είχαν διαρρηχθεί τελείως, ο ένας ήταν πλέον εχθρός για τον άλλο. Μία έχθρα που θα κατέληγε όχι μόνο στο Σχίσμα αλλά και στην Άλωση του 1204, με τα γνωστά αποτελέσματα
Κατηγορία:Ιστορία του παπισμού
17ος αιώνας
Ο 17ος αιώνας άρχισε την 1η Ιανουαρίου 1601 και τελείωσε στις 31 Δεκεμβρίου του 1700, σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Ο 17ος αιώνας κατατάσσεται από τους ιστορικούς στη Νεώτερη Ιστορία. Για την ακρίβεια, κατά τη διάρκεια αυτού του αιώνα, η επιρροή της Ευρώπης στον υπόλοιπο κόσμο είναι αύξουσα. Η ίδια η Ευρώπη εισέρχεται ουσιαστικά στην πρώιμη σύγχρονη περίοδο και χαρακτηρίζεται από το πολιτιστικό ρεύμα του Μπαρόκ, που εκφράστηκε μέσω της Λογοτεχνίας, της ζωγραφικής, της γλυπτικής, της αρχιτεκτονικής, της μουσικής αλλά και της πολιτικής. Φορείς του πολιτισμού ήταν τα παλάτια και οι αυλές τους, ενώ η μεσαία τάξη έχασε μέρος της δύναμής της. Χαρακτηρίστηκε, ακόμη, ο αιώνας αυτός, από το χρυσό αιώνα της Ολλανδίας, το Μεγάλο Αιώνα (Grand Siècle) του Λουδοβίκου του ΙΔ΄ της Γαλλίας, την Επιστημονική Επανάσταση, καθώς και σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς, τη «Γενική Κρίση» (General Crisis). Οι μεγαλύτερες πολεμικές αναμετρήσεις του αιώνα ήταν ο Τριακονταετής Πόλεμος (1618-1648), ο Μεγάλος Τουρκικός Πόλεμος (1683-1699), ο Ολλανδοπορτογαλλικός Πόλεμος (1601–1661), καθώς και η Ένδοξη Επανάσταση στην Αγγλία το 1688 μαζί με τον αντιγαλλικό συνασπισμό στο τέλος του αιώνα. Επίσης, κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα άρχισε η αποικισμός Ευρωπαίων στην Αμερική, μαζί με την ανακάλυψη κοιτασμάτων αργύρου, γεγονός που κατέληξε (και) σε εξάρσεις του πληθωρισμού, καθώς σημαντικό μέρος του εξορρυσόμενου πλούτου του Νέου Κόσμου οδηγούνταν στην Ευρώπη.
Επίσης, κατά τον 17ο αιώνα οι θρησκευτικές διαμάχες στην Ευρώπη έγιναν η αιτία να ξεσπάσει ο Τριακονταετής Πόλεμος, ενώ υπό τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ΄ εκατοντάδες χιλιάδες προτεστάντες (οι Ουγενότοι) εξορίστηκαν από τη Γαλλία.
Αρμενική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Η Αρμενική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (συντομογραφία: ΑΣΣΔ ή Αρμενική ΣΣΔ, αρμενικά: Հայկական Սովետական Սոցիալիստական Հանրապետություն, ρωσικά: Армя́нская Сове́тская Социалисти́ческая Респу́блика) ήταν μία από τις δώδεκα Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες που συγκρότησαν την ΕΣΣΔ τον Δεκέμβριο του 1922. Αργότερα προστέθηκαν οι Εσθονική ΣΣΔ, Λετονική ΣΣΔ, Λιθουανική ΣΣΔ και Μολδαβική ΣΣΔ ενώ συγκροτήθηκαν και διαλύθηκαν άλλες τρεις ΣΣΔ. Μεταπολεμικά ο αριθμός των Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών που συγκροτούσαν την ΕΣΣΔ ήταν δεκαπέντε.} Εγκαθιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 1920 και παρέμεινε μέχρι την διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991. Κατά την διάρκεια της σοβιετικής περιόδου ο πληθυσμός της αυξήθηκε (από τις 880.000 το 1929 στα 3,3 εκατομμύρια κατοίκους το 1989) και η χώρα μετατράπηκε σε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο. Στην δεκαετία του 1920 έγιναν διωγμοί κατά της αρμένικης εκκλησίας, λόγω των διωγμών κατά θρησκευτικών οργανισμών στην ΕΣΣΔ εκείνη την εποχή. Συνόρευε στα δυτικά με την Τουρκία, στα βόρεια με την Γεωργιανή ΣΣΔ, ανατολικά με την Αζερική ΣΣΔ και στα νότια με το Ιράν. Πρωτεύουσα ήταν το Ερεβάν.
17ος αιώνας
Κατά τον 17ο αιώνα, οι τρεις κυριότερες ισλαμικές αυτοκρατορίες, δηλαδή η Οθωμανική, η Σαφαβίδιεα και η Μογγολική της Ινδίας, αύξησαν τις δυνάμεις τους.
Στην Ιαπωνία, ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου εγκαινίασε την περίοδο Έντο, στην αρχή του 17ου, που άρχισε την απομονωτική πολιτική Σακόκου, και η οποία κράτησε ως και τον 19ο αιώνα. Στην Κίνα, η καταρέουσα Δυναστεία Μινγκ αντιμετώπισε σειρά προκλήσεων από κατακτητικές κινήσεις που οδηγήθηκαν από τον πολέμαρχο Νουρχασί των Μαντσού, που άρχισαν να ενοποιούνται από τον γιο του (Νουρχασί) Χονγκ Ταϊτζί, κσι τελικά ολοκληρώθηκαν από τον εγγονό του (Νουρχασί), Αυτοκράτορα Σουντσί, ιδρυτή της Δυναστείας Τσινγκ.
Αρχές του αιώνα
Ο νέος αιώνας βρίσκει την Ευρώπη χωρισμένη ανάμεσα σε καθολικούς και προτεστάντες. Η ένταση ήταν πολύ μεγάλη. Μηδαμινός ήταν ο ρόλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς η Ελλάδα και τα Βαλκάνια ήταν κάτω από τον τουρκικό ζυγό, ενώ η Ρωσία δεν ήταν οργανωμένο κράτος ακόμη.