cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βυζαντινή μουσική
Προέλευση και πρώιμη χριστιανική περίοδος
Έτσι μπορούμε να δούμε, ότι η μεταφορά της εβραϊκής παράδοσης ήταν πρώτιστα πρακτικής φύσης. Αυτό σημαίνει, ότι η προέλευση αυτού που σήμερα καλείται βυζαντινή μουσική, βασίστηκε στις καθιερωμένες πρακτικές των προσήλυτων Εβραίων, οι οποίοι μιμήθηκαν τη λατρεία των συναγωγών από τις οποίες προερχόταν και κράτησαν απλά τις πρακτικές, που έμαθαν κατά τα έτη, που είχαν αφιερώσει στην ψαλμωδία και τη λατρεία στις Συναγωγές τους και εφάρμοσαν αυτές τις πρακτικές στη νέα τους λατρεία, που ήταν για αυτούς, μια συνέχεια της θρησκείας τους.
Οι αρχαιοελληνικοί μουσικοί Ήχοι είναι απλά διαφορετικές ταξινομήσεις των φθόγγων των εναλλασσόμενων φωνητικών τόνων. Αυτές οι ταξινομήσεις δημιουργούν τις κλίμακες, που συσχετίζονται η μία με την άλλη, αλλά χαρακτηρίζονται από διαφορετικές διαθέσεις, όπως μία μείζων κλίμακα συγκρινόμενη με μια ελάσσονα στη δυτική μουσική. Κατά συνέπεια, οι ήχοι ταξινομήθηκαν με την απόδοση ονομάτων σύμφωνα με τη διάθεση που ομοίαζαν. Οι οκτώ ήχοι που περιέχονται στη βυζαντινή μουσική είναι χωρισμένοι σε τρία γένη διαθέσεων. Αυτό είναι άμεσος απότοκος της αρχαίας ελληνικής πρακτικής, γιατί και στα συστήματα, ο αριθμός και τα ονόματα των γενών είναι τα ίδια.
thumb|right|250px|Η μουσική θεωρία του Πυθαγόρα (Theorica Musica, F. Gaffurio, Milan, [[1492)]]
Τα βυζαντινά ασματικά χειρόγραφα χρονολογούνται από τον 9ο αιώνα, ενώ τα βιβλία Εκφωνητικής σημειογραφίας (ένα απλοϊκό γραφικό σύστημα με σκοπό να δείξει τον τρόπο ανάγνωσης των Γραφών) ξεκινούν έναν αιώνα νωρίτερα και εξακολουθούν να βρίσκονται σε χρήση έως το 12ο ή 13ο αιώνα. Η γνώση μας για την παλαιότερη περίοδο προέρχεται από τα "Τυπικά" (διατάξεις εκκλησιαστικών μυστηρίων και τελετών), τα έργα των εκκλησιαστικών Πατέρων και τις μεσαιωνικές διηγήσεις. Διεσπαρμένα δείγματα κειμένων ύμνων από τους πρώτους αιώνες του ελληνικού χριστιανισμού διατηρούνται μέχρι σήμερα. Μερικά από αυτά υιοθετούν τα μετρικά σχήματα της κλασσικής ελληνικής ποίησης, αλλά η αλλαγή της προφοράς είχε καταστήσει εκείνα τα μέτρα κατά μεγάλο μέρος χωρίς έννοια και, εκτός από τη λήψη ως πρότυπου των κλασσικών φορμών, οι βυζαντινοί ύμνοι των επόμενων αιώνων είναι πεζή ποίηση, στίχοι δίχως ρίμα και τονικό πρότυπο.
Στην φωτογραφία που βλέπουμε δίπλα με τον Πυθαγόρειο κανόνα, καθώς και με την κάθετη στήλη όπου εντοπίζουμε τις καμπύλες αντιστοίχισης σε διάφορες σχέσεις αριθμών (κλάσματα) παρατηρούμε ένα μοτίβο. Το μοτίβο αρχικά αυτό έχει ως πρωταρχικούς αριθμούς το 2 και το 3 ως κορυφή. Η μονάδα που βλέπουμε ανάμεσα στο σχήμα του διαβήτη εξυπηρετεί ως μέτρο ή βήμα ας πούμε καλύτερα, κατι που θα διασαφηνιστεί παρακάτω. Κατεβαίνωντας μία σκάλα (ή επίπεδο) κάτω έχουμε τις πρώτες δυνάμεις με τους εκθέτες να εναλλάσονται χιαστή (2^3=8 και 3^2=9). Στην δεύτερη σκάλα εν την συνέχεια και ξεκινώντας από τα αριστερά, μειώνεται ο εκθέτης από τον αριθμό δύο τρίτα κατά ένα και τοποθετείται μπροστά από τον νέο αριθμό ως συντελεστής, επομένως έχουμε 3 επί 2 εις την 2 (3*2^2=12) και κατεβαίνει στην τρίτη σκάλα αλλά απέναντι αυτήν την φορά, δηλαδή στην δεξιά πλευρά. Τώρα από την δεξιά πλευρά το τρία δεύτερα της δεύτερης σκάλας κατεβαίνει όπως είναι χωρίς καμμία αλλαγή στην τρίτη σκάλα όπως είναι. Στην τρίτη σκάλα οι αριθμοί έχουν αλλάξει σε 2 και 3 εσωτερικά του Πυθαγόρειου διαβήτη όπως αυτοί εμφανίζονται από τα αριστερά στα δεξιά.
Ο κοινός όρος για έναν σύντομο ύμνο μιας στροφής, ή μιας σειράς στροφών, είναι 'τροπάριο (αυτό μπορεί να φέρει την περαιτέρω συνεκδοχή ενός ύμνου που παρεμβάλλεται μεταξύ στίχων του ψαλτηρίου). Ένα γνωστό παράδειγμα, του οποίου η ύπαρξη βεβαιώνεται από τον 4ο αιώνα, είναι ο εσπερινός ύμνος, "Φως Ιλαρόν...", ή ακόμη ο, αποδιδόμενος στον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄ (527 - 565), ύμνος "Ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού...", που ακούγεται σήμερα στην εισαγωγή της Θείας Λειτουργίας. Ίσως η γνωστότερη συλλογή τροπαρίων με καλλιτεχνική πατρότητα είναι αυτή του μοναχού Αυξεντίου (πρώτο μισό του 5ου αιώνα), που ιστορείται στη βιογραφία του, αλλά δε διατηρήθηκε σε καμία μεταγενέστερη τυπική λατρευτική διάταξη.
Ακμή της βυζαντινής περιόδου
Ήταν, στην πραγματικότητα, ο μοναστικός πληθυσμός, που παρήγαγε τους πρώτους και εξαιρετικότερους υμνογράφους και μουσικούς — Ρωμανός ο Μελωδός, Ιωάννης Δαμασκηνός, Ανδρέας Κρήτης και Θεόδωρος Στουδίτης. Και ήταν ο μοναστικός πληθυσμός, που παρήγαγε επίσης τους εφευρέτες μιας περίπλοκης μουσικής σημειογραφίας, η οποία επέτρεψε στους γραφείς να συντηρήσουν σε χειρόγραφους κώδικες τις μουσικές πρακτικές της μεσαιωνικής Ανατολής. Υπήρξε, φυσικά, κάποια πρώιμη μοναστική αντίθεση στη μουσική. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι μοναχοί απέρριπταν το μέλος. Η απόρριψή τους ενέκειτο στην κοσμική μουσική, στη μουσική επίδειξη και τα εξωεκκλησιαστικά ασματικά μέλη και επωδούς.
thumb|right|200px|Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός κρατώντας [[ειλητάριο με ύμνο προς τη Θεοτόκο (Μιχαήλ Αναγνώστου 1734, Βυζαντινό Μουσείο Χίου). Ο ύμνος είναι από τη θ΄ ωδή τού Κανόνα της 23ης Αυγούστου: Αι γενεαί πάσαι μακαρίζομέν Σε την μόνην Θεοτόκον.]]
Μιλώντας γενικά, εντούτοις, υπάρχει μία ευδιάκριτη αδιαφορία για την εκκλησιαστική μουσική στη βυζαντινή λογοτεχνία πριν το 10ο αιώνα. Υπήρχαν ελάχιστοι, που παρατηρούσαν και κατέγραφαν αυτό το θέμα. Εκείνη τη περίοδο κανένας δεν πήγαινε στην εκκλησία με το σκεπτικό να ακούσει μια καλή χορωδία ή τις πρόσφατες μουσικές διασκευές ύμνων και ψαλμών. Ο πιστός γνώριζε, ότι ο ίδιος θα περιλαμβανόταν σε κάποιο είδος μουσικής δραστηριότητας — ένα είδος σχετικά απλό και ως προς την εκμάθηση, εύκολο να ακολουθηθεί και να κατευθυνθεί. Δεν υπήρξε καμία προσπάθεια να συμβληθεί η μουσική με κάποια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα ή θεατρικότητα.
Η αγγελική προέλευση των ύμνων
Δύο αντιλήψεις πρέπει να γίνουν κατανοητές για να εκτιμήσουμε πλήρως τη λειτουργία της μουσικής στη βυζαντινή λατρεία. Η πρώτη, που διατήρησε τη βάση στην ελληνική θεολογική και μυστική σκέψη μέχρι την πτώση της Αυτοκρατορίας, ήταν η πίστη στην αγγελική μετάδοση του ιερού άσματος: η υπόθεση ότι η εκκλησία ένωσε τους ανθρώπους σε κοινή προσευχή με τα αγγελικά τάγματα. Αυτή η αντίληψη είναι βέβαια παλαιότερη από την αφήγηση της Αποκάλυψης (Αποκ. 4.8-11) για το υμνητικό λειτούργημα των αγγέλων, όπως συλλαμβάνεται στην Παλαιά Διαθήκη και τονίστηκε έντονα από τον Ησαΐα (6.14) και τον Ιεζεκιήλ (3.12). Σημαντικότερο είναι το γεγονός, που περιγράφεται στην Έξοδο 25, ότι το πρότυπο για την επίγεια λατρεία του Ισραήλ προήλθε από τον ουρανό. Η νύξη διαιωνίζεται στις γραφές των πρώτων Πατέρων, όπως οι Κλήμης Ρώμης, Ιουστίνος, Ιγνάτιος Αντιοχείας, Αθηναγόρας και Ψευδο-Διονύσιος. Αναγνωρίζεται αργότερα στις λειτουργικές πραγματείες του Νικολάου Καβάσιλα και του Συμεών Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης (Patrologia Graeca, CL, 368-492 και CLV, 536-699, αντίστοιχα).
thumb|left|200px|Σπάραγμα βυζαντινού Ευαγγελισταρίου του 7ου αιώνα (British Library, Add. MS 5111)
Η επίδραση που αυτή η έννοια είχε στην εκκλησιαστική μουσική ήταν τριπλή: κατ' αρχάς, αναπαρήγαγε μια ιδιαίτερα συντηρητική στάση απέναντι στη μουσική σύνθεση· αφετέρου, σταθεροποίησε τη μελωδική παράδοση ορισμένων ύμνων και τρίτον, συνέχισε, για κάποιο διάστημα, την ανωνυμία του συνθέτη. Γιατί εάν ένα άσμα είναι θεϊκής προέλευσης, κατόπιν η αναγνώριση που λαμβάνει ο «μεταφορέας», μελλοντικά οφείλει να είναι ελάχιστη. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα, όταν εξετάζουμε τους ύμνους, που φερόταν να ψάλησαν για πρώτη φορά από αγγελικές χορωδίες - όπως το Αμήν, το Αλληλούια, το Τρισάγιον και η Δοξολογία. Συνεπώς, μέχρι τους χρόνους των Παλαιολόγων, ήταν ασύλληπτο για έναν συνθέτη να τοποθετήσει το όνομά του κάτω από ένα χειρόγραφο μουσικό κείμενο.
Οι ιδέες της πρωτοτυπίας και της ελεύθερης σύνθεσης, παρόμοιες με εκείνες που εμφανίστηκαν στη νεότερη μουσική, πιθανώς δεν υπήρξαν ποτέ στους πρώιμους βυζαντινούς χρόνους. Η ίδια η έννοια της χρησιμοποίησης παραδοσιακών μεθόδων (ή μελωδικών τύπων) ως συνθετική τεχνική παρουσιάζει αρχαΐζουσα αντίληψη στο λειτουργικό άσμα και είναι μερικώς αντίθετη της ελεύθερης, αυθεντικής δημιουργίας. Μοιάζει καταφανές ότι τα άσματα του βυζαντινού ρεπερτορίου, που βρίσκονται στα μουσικά χειρόγραφα από τον 10ο αι. μέχρι την εποχή της Δ΄ Σταυροφορίας (1204 - 1261), αντιπροσωπεύουν το τελικό και μόνο επιζών στάδιο μίας εξέλιξης, οι αρχές της οποίας επιστρέφουν τουλάχιστον στον 6ο αι. και ενδεχομένως ακόμη και στο άσμα της Συναγωγής. Ποιες ακριβώς αλλαγές πραγματοποιήθηκαν στη μουσική κατά τη διάρκεια του διαμορφωτικού σταδίου είναι δύσκολο να ειπωθούν, αλλά ορισμένα άσματα χρησιμοποιούμενα ακόμη και σήμερα, ίσως να ρίχνουν φως στο θέμα: αυτά περιλαμβάνουν τύπους απαγγελίας, μελωδικούς τύπους και τις τυποποιημένες φράσεις, που είναι εμφανείς στη λαϊκή μουσική και την παραδοσιακή μουσική διαφόρων πολιτισμών της ανατολής, συμπεριλαμβανομένης της μουσικής των Εβραίων.
thumb|right|200px|Σελίδα "Παπαδικής" γραμμένης τον Ιούλιο του [[1433 έργο του δομέστικου Δαβίδ Ραιδεστινού (Μονή Παντοκράτορος, κώδ. 214)]]
Ο διαχωρισμός της κοινωνίας λαού και κλήρου
Η δεύτερη, λιγότερο ισχυρή, αντίληψη ήταν αυτή της κοινωνίας. Ο λόγος που φάνηκε πιο ευάλωτη ήταν ότι, μετά τον τέταρτο αιώνα, όταν αναλύθηκε και εισήχθη ένα θεολογικό σύστημα, ο δεσμός και η "ενότητα" του ιερατείου και των πιστών στη θεία λατρεία έγινε λιγότερο ισχυρός. Είναι, εντούτοις, μια από τις βασικές ιδέες κατανόησης διαφόρων δεδομένων για τα οποία έχουμε θεσπίσει σήμερα διαφορετικά ονόματα. Όσον αφορά τη μουσική απόδοση, η έννοια της "κοινωνίας" μπορεί να εφαρμοστεί στην αρχική χρήση της λέξης "χορός". Αναφέρονταν, όχι σε μια χωριστή ομάδα μέσα στην κοινότητα που επιφορτίστηκε με την ευθύνη της μουσικής, αλλά στην κοινότητα συνολικά.
Χαρακτηριστικό γνώρισμα της τελετής της Θείας Λειτουργίας ήταν η ενεργός δράση των πιστών στην απόδοση, ιδιαίτερα στην απαγγελία των ύμνων, των αποκρίσεων και των ψαλμών. Οι όροι χορός, κοινωνία, Εκκλησία χρησιμοποιούντο ως ταυτόσημοι στην πρώιμη βυζαντινή Εκκλησία. Στους Ψαλμούς 149 και 150, οι Εβδομήκοντα μετάφρασαν την εβραϊκή λέξη "machol" στα ελληνικά ως "χορός". Κατά συνέπεια, η πρώιμη εκκλησία δανείστηκε αυτή τη λέξη από την κλασσική αρχαιότητα ως προσδιορισμό για την κοινότητα, τη λατρεία και τον αίνο στον ουρανό και τη γη. Σε λίγο, εντούτοις, μια κληρικαλιστική τάση άρχισε να φανερώνεται στη γλωσσική πρακτική, ιδιαίτερα μετά τη Σύνοδο της Λαοδικείας, της οποίας ο ιε΄ κανόνας επέτρεπε μόνο στους κανονικούς ψάλτες να συμμετέχουν σε χορωδίες εκκλησιών. Η λέξη "χορός" πλέον αναφερόταν στην ειδική τάξη του κατώτερου κλήρου, που έψαλε στους ναούς -ακριβώς όπως, μιλώντας αρχιτεκτονικά, η χορωδία έγινε μια ιδιαίτερη περιοχή κοντά στο Ιερό- και ο χορός έγινε τελικά αντίστοιχος με τη λέξη κλήρος.
Ο Κανών
Ουσιαστικά ο Κανόνας είναι ένας σύνθετος ύμνος, που περιλαμβάνει εννέα ωδές, οι οποίες αρχικά αντιστοιχούσαν στις εννέα Βιβλικές ωδές και συνδεόταν με αυτές δια μέσου του εδαφίου της Γραφής ή μίας παράλληλης ποιητικής αναφοράς.
Οι εννέα ωδές είναι:
Ύστερη βυζαντινή και μεταβυζαντινή περίοδος
thumb|right|200px|Ο Άγιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης εικονιζόμενος σε υστεροβυζαντινό χειρόγραφο μουσικό [[Κώδικας (παλαιογραφία)|Κώδικα του 15ου αιώνα (Μονή Μεγίστης Λαύρας)]]
Με το τέλος της δημιουργικής ποιητικής σύνθεσης, το βυζαντινό άσμα εισήλθε στην τελική περίοδό του, που αφιερώθηκε κατά ένα μεγάλο μέρος στην παραγωγή πιο επιμελημένων μουσικών διασκευών των παραδοσιακών κειμένων: είτε καλλωπισμοί των προηγούμενων απλούστερων μελωδιών, είτε διατήρηση της αρχικής μουσικής με αλλαγή του ύφους σε πιο εκλεπτυσμένο και διακοσμημένο. Αυτή ήταν η εργασία των αποκαλούμενων Μαϊστόρων, εκ των οποίων ο πλέον διάσημος υπήρξε ο Άγιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης, συγκρινόμενος στη βυζαντινή λογοτεχνία με τον Άγιο Ιωάννη το Δαμασκηνό, ως καινοτόμος στην ανάπτυξη του άσματος. Με τον πολλαπλασιασμό των νέων διατάξεων και την επεξεργασία των παλαιών, που συνεχίστηκε στους αιώνες μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης μέχρι και το τέλος του 18ου αι., το αρχικό ρεπερτόριο των μεσαιωνικών μουσικών χειρογράφων είχε υποκατασταθεί σε μεγάλο μέρος από πιο πρόσφατες συνθέσεις και ακόμη και το βασικό πρότυπο σύστημα είχε υποβληθεί σε βαθιά τροποποίηση.
Η Οθωμανική μουσική, επηρεάστηκε επίσης από την βυζαντινή μουσική και κουλτούρα, κυρίως κατά τον 15ο αιώνα. Είναι επίσης αξιοσημείωτο, το ότι η μουσική της σημερινής Τουρκίας, είναι επηρεασμένη ως επί το πλείστον από μια ελληνική σύνθεση, που μεταφέρει την κουλτούρα των ελληνικών ασμάτων και την Πυθαγόρεια μουσική κλίμακα. Κάτι που προέκυψε ως αποτέλεσμα μιας διαδικασίας αφομοίωσης του ελληνικού πολιτισμού που επικρατούσε στην περιοχή, από τις μειονοτήτες που ζούσαν όλες περί του Βυζαντίου, λαμβάνοντας υπόψη το εύρος και τη διάρκεια των αυτοκρατοριών καθώς και τον μεγάλο αριθμό των εθνικοτήτων, που ήρθαν σε επαφή με την βυζαντινή κουλτούρα, σε κάθε στάδιο της ανάπτυξής τους.
Πολιορκία της Αδριανούπολης
Η πολιορκία (ή μάχη) της Αδριανούπολης - (βουλγ. Обсада на Одрин, σερβ. Опсада Једрена, τουρκ. Edirne Kuşatması) ήταν από τις πιο σημαντικές - αν όχι η πιο σημαντική - στρατιωτικές επιχειρήσεις του Α΄ Βαλκανικού πολέμου.
Βυζαντινή μουσική
Φθόγγοι και κλίμακες
Οι φθόγγοι ή τόνοι στη βυζαντινή μουσική διακρίνονται σε επτά και ονομάζονται: πΑ, Βου, Γα, Δι, κΕ, Ζω και νΗ. Αυτοί οι τόνοι εκφωνούνται κατέχοντας ο καθένας μία βαθμίδα. Ανεβαίνοντας από την πρώτη βαθμίδα έως την έβδομη (άνοδος ή επίτασις ή οξύτης) και κατεβαίνοντας από την έβδομη μέχρι την πρώτη(κάθοδος ή άνεσις ή βαρύτης) σχηματίζουμε μία κλίμακα. Η Βυζαντινή μουσική μεταχειρίζεται τρεις τέτοιες κλίμακες από τις οποίες η πρώτη ως κατώτατη ονομάζεται Υπάτη ή Βαρεία διά πασών, η δεύτερη Μέση διά πασών και η τρίτη ως ανώτατη Νήτη ή Οξεία διά πασών. Η χρήση τους ακολουθεί τρεις τρόπους∙ α) σε συνεχή ανάβαση ή κατάβαση, β) σε υπερβατή ανάβαση ή κατάβαση και γ) σε εναλλασσόμενη συνεχή και υπερβατή ανάβαση ή κατάβαση. Όταν ένας τόνος χωρίζεται σε δύο άνισα μέρη και χρησιμοποιείται το ένα από αυτά τα διαστήματα, αυτό το διάστημα ονομάζεται ημιτόνιο.
2628 Κοπάλ
Ο Κοπάλ (Kopal) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,7. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τους Αμερικανούς αστρονόμους Έλινορ Χέλιν και Σελτ Μπας, που παρατηρούσαν από το Αστεροσκοπείο του Σάιντινγκ Σπρινγκ της Αυστραλίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Τσέχου αστρονόμου Ζντένεκ Κοπάλ.
Πολιορκία της Αδριανούπολης
Η Βουλγαρία επιθυμούσε την κατάκτηση της πόλης, κυρίως επειδή σχεδίαζε με ένα έργο μεγάλης κλίμακας -μετατρέποντας τον ποταμό Έβρο σε πλωτό ποτάμι να τη χρησιμοποιήσει ως λιμάνι στο Αιγαίο Πέλαγος και κατά συνέπεια ως έξοδο της χώρας στη Μεσόγειο θάλασσα. Όμως και οι Τούρκοι θεωρούσαν κάτι παραπάνω από απαραίτητη την κατοχή της πόλης, και λόγω του καίριου σημείου της, αλλά κυρίως λόγω του παρελθόντος της και της σημασίας που έχει αυτή η πόλη τους Οθωμανούς. (Η Αδριανούπολη ήταν η γενέτειρα πόλη του Μωάμεθ του Πορθητή και έχει σημαντικότατα μουσουλμανικά μνημεία και τεμένη).
Βυζαντινή μουσική
Μουσικά γένη
Γένος στη βυζαντινή μουσική ονομάζεται η διαίρεση της τετράχορδης τάξης των φθόγγων κατά το Διατεσσάρων σύστημα. Υπάρχουν τρία γένη: Διατονικόν, Χρωματικόν και Εναρμόνιον.
2628 Κοπάλ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Κοπάλ είναι άγνωστα.
Βυζαντινή μουσική
Μουσικά γένη
Διατονικό γένος
2628 Κοπάλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοπαλ
Πολιορκία της Αδριανούπολης
Η μεγάλη αυτή πόλη, που βρισκόταν σε κομβικό σημείο και ανήκε τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, δέχτηκε για πέντε σχεδόν μήνες, την πολιορκία των συνδυασμένων βουλγαρικών και σερβικών στρατών με σκοπό την κατάκτησή της. Πράγματι, η Αδριανούπολη έπεσε στα χέρια των Βουλγάρων στις 26 Μαρτίου του 1913, γεγονός που σήμανε και τη λήξη του πολέμου.
Βυζαντινή μουσική
Μουσικά γένη
Η κλίμακα του Διατονικού γένους σύγκειται από δύο τετράχορδα χωρισμένα όμοια. Η ομοιότητά τους υφίσταται από τα αναλόγως ίσα διαστήματα των τόνων που περιέχουν.
Χρωματικό γένος
Χρώμα λέγεται στη μουσική εκείνο το οποίο μπορεί να βάψει την ποιότητα που παράγεται από τους φθόγγους της διατονικής κλίμακας και να παράσχει ποιότητα που έχει διαφορετικό ύφος. Αυτό μπορούν να το κάνουν οι υφέσεις και οι διέσεις. Χρωματικό γένος είναι λοιπόν εκείνο στου οποίου την κλίμακα βρίσκονται ημίτονα είτε σε ύφεση είτε σε δίεση ή και σε ύφεση και σε δίεση.
Πολιορκία της Αδριανούπολης
Το χρονικό της πολιορκίας
Την επόμενη της κήρυξης του πολέμου, στις 7/ 18 Οκτωβρίου του 1912 τα βουλγαρικά στρατεύματα περνώντας τα σύνορα επιτέθηκαν κατ' αρχήν στο χωριό Μουσταφά Πασά, - σήμερα Σβίλενγκραντ της Βουλγαρίας - που απείχε περίπου 30 χλμ. από την Αδριανούπολη. Τις επόμενες μέρες, θα συνεχίσουν την προώθησή τους, διώχνοντας στο πέρασμά τους τα οθωμανικά στρατεύματα και στις 9/20 Οκτωβρίου φτάνουν έξω από την πόλη και καταλαμβάνουν το φρούριο Τσερμέν (σημερινό Ορμένιο, αποκλείοντας την Αδριανούπολη από το βορρά.
Παράλληλα, στις 10/22 Οκτωβρίου οι Βούλγαροι περνώντας τον Άρδα, κατακτούν ύστερα από πολύνεκρη μάχη με τους Τούρκους, το χωριό Μαράς, σημ. Μαράσια, και κυκλώνουν την Αδριανούπολη από τα νότια-ανατολικά.
Βυζαντινή μουσική
Μουσικά γένη
Εναρμόνιο γένος Εναρμόνιο ονομάζεται το γένος το οποίο έχει στην κλίμακά του τεταρτημόριο του μείζονος τόνου. Αυτό το διάστημα λέγεται ύφεση ή δίεση εναρμόνιος.
Πολιορκία της Αδριανούπολης
Το χρονικό της πολιορκίας
Στις 25 Οκτωβρίου/6 Νοεμβρίου θα καταφτάσει στην περιοχή ο σερβικός στρατός με διοικητή τον Στεπάν Στεπάνοβιτς και θα ενταχθεί υπό τις διαταγές του αρχηγού της 2ης βουλγαρικής στρατιάς, στρατηγού Νικολά Ιβανώφ.
Βυζαντινή μουσική
Ήχοι
Η Βυζαντινή Μουσική ακολουθεί παραλλαγμένη σε κάποια σημεία την Πυθαγορική Οκτάχορδο. Οι οκτώ ήχοι ή τρόποι της είναι: Πρώτος, Δεύτερος, Τρίτος, Τέταρτος, Πλάγιος του Πρώτου, Πλάγιος του Δευτέρου, Βαρύς (ή πλάγιος του τρίτου) και Πλάγιος του Τετάρτου. Οι ήχοι Πρώτος, Τέταρτος, Πλάγιος του Πρώτου και Πλάγιος του Τετάρτου ανήκουν στο Διατονικό γένος. Οι ήχοι Δεύτερος και Πλάγιος του Δευτέρου ανήκουν στο Χρωματικό γένος και οι ήχοι Τρίτος και Βαρύς στο Εναρμόνιο. Στο σημείο αυτό πρέπει να παρατηρήσουμε ότι ο βαρύς διατονικός ήχος ανήκει στο διατονικό γένος, χρησιμοποιεί δηλαδή τη διατονική κλίμακα.
Πολιορκία της Αδριανούπολης
Το χρονικό της πολιορκίας
Στις 10/26 Οκτωβρίου καταλαμβάνουν τον σιδηροδρομικό σταθμό στην περιοχή του Πασά-Μπουνάρ, ενώ οι Οθωμανοί ανασυντάσσονται στο Μπουνά-Χισάρ (πρώην «Βρύσις» ανατολικής Θράκης) και στη Βιζύη, σήμερα Vize Τουρκίας. Εκεί θα δοθεί στις 12/28 Οκτωβρίου η αιματηρή μάχη του Λουλέ Μπουργκάς, η οποία εκτός των άλλων, θα αποκόψει τον στρατό της Αδριανούπολης από τον ανεφοδιασμό του από την Κωνσταντινούπολη.
Έτσι η Αδριανούπολη περικυκλώνεται και αρχίζει η πολιορκία της. Ωστόσο, την πόλη υπερασπίζονται κατ' αρχήν τα οχυρωματικά της έργα - από τα καλύτερα οχυρωματικά έργα της εποχής - που είχαν σχεδιασθεί και υλοποιηθεί από Γερμανούς μηχανικούς και αξιωματικούς του στρατού που βοηθούσαν στον εκσυγχρονισμό του οθωμανικού στρατού. Έτσι, το φρούριο είχε χωριστεί σε τρεις αμυντικές γραμμές: η εξωτερική γραμμή η οποία είχε περίμετρο 35 χλμ και απείχε από την πόλη περίπου 10 χλμ. Είχε θέσεις για το πυροβολικό καθώς και χαρακώματα για το πεζικό. Κοντά στους λόφους της πόλης και σε απόσταση από 500 μέτρα ως 3 χλμ. από την πόλη, είχε τοποθετηθεί η δεύτερη αμυντική γραμμή με 24 αμυντικά φυλάκια κατά μήκος της, εξοπλισμένα και με συστοιχίες πολυβόλων, τα οποία είχαν χωρητικότητα 300 στρατιωτών και ήταν φτιαγμένο από τσιμέντο. Η τρίτη γραμμή, ήταν τα ίδια τα τείχη της πόλης.
Βυζαντινή μουσική
Διαφορές με την δυτική (ευρωπαϊκή) μουσική
Η βυζαντινή μουσική, σαν άκουσμα ξεχωρίζει από την ευρωπαϊκή πρωτίστως γιατί δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε ώστε να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του λόγου, επενδύοντάς τον με μουσική, ώστε να γίνει πιο ευχάριστος. Αντιθέτως στην ευρωπαϊκή μουσική κυριαρχεί η μουσική, που επενδύεται με λόγο. Δευτερευόντως λόγω των κλιμάκων των Ελλήνων και των άλλων τοπικών πολιτισμικών διαφορών.
Πολιορκία της Αδριανούπολης
Το χρονικό της πολιορκίας
Αλλά και ο στρατός, με διοικητή του τον στρατηγό του πυροβολικού Σουκρού Μεχμέτ Πασά, ο οποίος είχε στη διάθεσή του 4 συντάγματα πεζικού, 3 συντάγματα εφέδρων, 5 συντάγματα πυροβολικού, πέντε μοίρες ιππικού, δυο τάγματα μηχανικού, επίσης σκαπανείς και τηλεγραφητές, συνολική δύναμη 70.000 στρατιώτες και 524 αξιωματικοί. Επίσης, είχαν στη διάθεσή τους ένα αερόστατο παρατήρησης και αναγνώρισης του εχθρού, (το οποίο όμως δεν χρησιμοποίησαν καθόλου), νυχτερινούς ανακλαστήρες καθώς και τη δυνατότητα ασύρματης επικοινωνίας. Έτσι τους επόμενους μήνες οι Βούλγαροι θα προσπαθήσουν σκληρά αλλά μάταια τελικά, να καταλάβουν την πόλη εξ εφόδου. Ωστόσο, τα αμυντικά φυλάκια αντέχουν τους συνεχείς κανονιοβολισμούς και τη ρίψη οβίδων. Πιο δεινή, κάνει τη θέση των πολιορκουμένων, η πείνα που εμφανίζεται λόγω του ασφυκτικού αποκλεισμού της πόλης. Οι Τούρκοι συχνά θα κάνουν εξόδους, προσπαθώντας να σπάσουν τις βουλγαρικές δυνάμεις αλλά δεν θα τα καταφέρουν σε καμία περίπτωση. Από τα τέλη Νοεμβρίου μάλιστα, η χολέρα θα κάνει την εμφάνισή της και μέσα στη πόλη αλλά και στον τουρκικό στρατό.
Με την έναρξη των διαπραγματεύσεων για την ειρήνη και την ανακωχή που υπεγράφη στις 21 Νοεμβρίου 1912/ 3 Δεκεμβρίου 1913, οι ελπίδες για λύση της πολιορκίας αναπτερώνονται. Το αγκάθι όμως στις διαπραγματεύσεις είναι η Αδριανούπολη, μήλο της έριδας και για τους Βούλγαρους και για τους Οθωμανούς. Οι Βούλγαροι απαιτούν την παράδοση της πόλης για να τερματίσουν τον πόλεμο, ενώ οι Οθωμανοί ενώ υποχωρούν σε όλες τις απαιτήσεις των Συμμάχων, αρνούνται την παράδοση της πόλης. Όταν η Υψηλή Πύλη θα δεχτεί τελικά, την παράδοση της πόλης, στασιαστικό κίνημα θα ξεσπάσει 11 / 23 Ιανουαρίου στα ανάκτορα του Ντολμά Μπαξέ, από τον Εμβέρ Μπέη, που θα ανατρέψει την κυβέρνηση, και θα αρνηθεί την παραχώρηση της πόλης.
Βυζαντινή μουσική
Διαφορές με την δυτική (ευρωπαϊκή) μουσική
Κάποιες από τις διαφορές είναι οι εξής:
Πολιορκία της Αδριανούπολης
Το χρονικό της πολιορκίας
Ο πόλεμος ξαναρχίζει στις 22 Ιανουαρίου/3 Φεβρουαρίου του 1913.
Οι Βούλγαροι που εκμεταλλεύτηκαν το διάστημα της ανακωχής για να μεταφέρουν και άλλο πυροβολικό, αρχίζουν τώρα με τις νέες συστοιχίες οβιδοβόλων να βάλλουν μέσα στην πόλη. Κύριος στόχος τους, οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις και η τουρκική συνοικία. Τη νύχτα της 3ης προς την 4η Φεβρουαρίου ρίχτηκαν μέσα στην πόλη 138 οβίδες και 11 σράπνελ, οι οποίες σκότωσαν 8 κατοίκους και τραυμάτισαν 10.
Βυζαντινή μουσική
Διαφορές με την δυτική (ευρωπαϊκή) μουσική
1)Το μέτρο της μουσικής μεταβάλλεται πολύ συχνά για να εξυπηρετήσει το ποιητικό κείμενο ώστε αυτό να τονιστεί σωστά. Δίνεται προσοχή ακόμα και στον διαφορετικό τονισμό της οξείας και της περισπωμένης. Το τελευταίο γίνεται πολύ αντιληπτό στα παλαιά μαθήματα.
Πολιορκία της Αδριανούπολης
Το χρονικό της πολιορκίας
Ο πολεμικός ανταποκριτής της εφημερίδας Τάιμς του Λονδίνου από την Αδριανούπολη, - σε ανταπόκριση που μεταφράζει και δημοσιεύει η εφημερίδα «Πατρίς», μετά τη λήξη του πολέμου γράφει:
''"...η πόλη ήταν ήσυχη, τα καταστήματα άνοιγαν μόνο για λίγες ώρες.... Τις ημέρες του έντονο βομβαρδισμού από 22 Νοεμβρίου μέχρι 8 Δεκεμβρίου οι ξένοι κάτοικοι της πόλης είχαν πανικοβληθεί πολύ ώστε οι πρόξενοι νοίκιασαν το κτίριο της Σχολής Αγράμ και τους εγκατέστησαν εκεί για να τους προφυλάξουν.... Στις 21 Νοεμβρίου αερόπλανο έριξε προκήρυξη γραμμένη στα τουρκικά που ενημέρωνε τους κατοικους για τις βουλγαρικές νίκες αλλά και τις νίκες των συμμάχων (πληροφορίες που οι τουρκικές αρχές απέκρυβαν) και την κακή κατάσταση του τουρκικού στρατού. Το διάστημα της ανακωχής πέρασε σε αναμονή.... Όταν τα τρόφιμα άρχιζαν να ελαττώνονται η αρχη της πόλης έθεσε δελτίο και μετά την ακόμα μεγαλύτερη ελάττωση, τρόφιμα έβρισκαν μόνο οι πλούσιοι.... Με το τέλος της ανακωχής ξανάρχισε και ο βομβαρδισμός.... Ο πανικός ξαναφούντωσε, και οι Γάλλοι, Άγγλοι και Ρ'ωσοι υπήκοοι στεγάστηκαν στα υπόγεια της σχολής των Πατέρων της Αναστάσεως, ενώ οι Αυστριακοί συνέχισαν να διαμένουν στη σχολή Αγράμ.... Οι τιμές των τροφίμων και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης έφτασαν στα ύψη ενώ δεν υπήρχαν πλέον κάρβουνα.... Στις 9 Φεβρουαριου ο Σουκρή Πασάς πιεζόμενος από την κοινή γνώμη διέταξε έξοδο του στρατού ο οποίος όμως, νικήθηκε αμέσως από τους Βούλγαρους...." ''
Βυζαντινή μουσική
Διαφορές με την δυτική (ευρωπαϊκή) μουσική
2) Οι κλίμακες της βυζαντινής μουσικής αντιπαραβαλλόμενες με τους «τρόπους» της ευρωπαϊκής, δεν συμπίπτουν ακριβώς. Δηλαδή ενώ τα διαστήματα Ντο-Ρε και Νη-Πα (διατονικό γένος) είναι ίδια, το Πα-Βου είναι κατά τι μικρότερο από το Ρε-Μι ή αλλιώς οι Ντο, Ρε, Φα, Σολ, Λα συμπίπτουν με τις Νη, Πα, Γα, Δη, Κε, ενώ η Μι και Σι δεν συμπίπτουν με τις Βου και Ζω. Αυτά αναφέρονται σαν παράδειγμα γιατί και στο χρωματικό γένος υπάρχουν ανάλογες διαφορές. Το εναρμόνιο γένος συμπίπτει ακριβώς με την ευρωπαϊκή Φα μείζονα όταν εκτελείται επτάφωνο. Εξάλλου η βυζαντινή μουσική χωρίζει την (επτάφωνη) κλίμακα σε 72 τεμάχια (μόρια) και όχι σε 12 (ημιτόνια) όπως η ευρωπαϊκή, η οποία τρόπον τινά δέχεται την επιπλέον κατατομή, μιλώντας για χρωματικά και διατονικά ημιτόνια, δηλ. διαστήματα μικρότερα του ημιτονίου. Τα μόρια είναι ακουστικές διαφορές που γίνονται αντιληπτές με το μονόχορδο του Πυθαγόρα αλλά και με σύγχρονα ηλεκτρονικά όργανα, που έχουν κατασκευάσει λάτρεις της βυζαντινής μουσικής (βλέπε διαπασών Γ. Κακουλίδη). Για τον λόγο αυτόν η βυζαντινή μουσική δεν μπορεί να αποδοθεί από όργανα με σταθερές νότες (συγκερασμένα), αλλά μόνο από αδιαβάθμητης κλίμακας όργανα (ταμπουρά ο οποίος έχει κινητά τάστα, βιολί, λύρα κλπ). Ετσι οι εφευρέτες βυζαντινοί δεν κράτησαν το εφεύρημα τους εκκλησιαστικό όργανο, αλλά το χάρισαν στους δυτικούς. Στην εποχή μας υπάρχουν συνθετητές (synthesizers) που αποδίδουν με πολύ μεγάλη ακρίβεια τα ιδιαίτερα διαστήματα της Βυζαντινής Μουσικής. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν το DX7 και το SY77 της Yamaha τα οποία χωρίζουν την οκτάβα σε 1024 τμήματα.
Πολιορκία της Αδριανούπολης
Παράδοση της πόλης
Η Αδριανούπολή έπεσε αφού ο βουλγαρικός στρατός κατέλαβε στις 13/24 Μαρτίου και ώρα 10 το πρωί όλα τα φρούρια του ανατολικού τομέα κα μπήκε στην πόλη με τις σημαίες του ψηλά. Μετά την πτώση των ανατολικών φρουρίων ο Σουκρή πασάς ζήτησε να παύσει το πυρ και να παραδώσει την πόλη. Με αυτόν το σκοπό έστειλε τον υπασπιστή του στο 20ο σερβικό σύνταγμα και στον Στεπάν Στεπάνοβιτς αλλά αυτός δηλώνοντας μη αρμόδιος, παρέπεμψε στον στρατηγό Ιβάνωφ. Οι Οθωμανοί πρόλαβαν να καταστρέψουν τις αποθήκες πυρομαχικών στους στρατώνες, καθώς και οπλισμό και σκότωσαν τα πολεμικά άλογα για να μην πέσουν στα χέρια των εχθρών. Επίσης κατέστρεψαν τον σταθμό του ασυρμάτου, ενώ πυρπόλησαν και μερικές σιταποθήκες.
Βυζαντινή μουσική
Διαφορές με την δυτική (ευρωπαϊκή) μουσική
3) Η κλίμακα της βυζαντινής έχει την έννοια της φορητής σκάλας όπου τα σκαλιά έχουν διαφορετική σταθερή απόσταση μεταξύ τους (όπως στην ευρωπαϊκή μουσική), όσο ψηλά ή χαμηλά να τοποθετήσεις τη σκάλα. Δηλαδή ο ερμηνευτής δεν θεωρεί διαφορετική κλίμακα την Ντο μείζονα από τη Ρε ή την Ρε δίεση μείζονα. Απλώς εκφωνεί τους φθόγγους οξύτερα κατά ένα ή ενάμυσι τόνο.Λέγοντας π.χ. Πλάγιος τέταρτος εκ του Γα εκφωνεί Νη, Πα, Βου, Γα κλπ., όχι στην φυσική τους βάση, αλλά μια τετάρτη υψηλότερα (η φυσική βάση του πλ. δ΄ είναι ο Νη)
4) Ο τρόπος εκφοράς του στίχου είναι ιδιαίτερος, ακριβώς για να στηρίξει το ποιητικό κείμενο. Αναπνοές στην μέση της λέξης ή εντός ενιαίου νοήματος (π.χ. μεταξύ επιθέτου και ουσιαστικού) απαγορεύονται. Συνήθως οι αναπνοές είναι μόνο στα κόμματα και τελείες του κειμένου.
5) Ακριβώς για τον παραπάνω λόγο εκφέρεται η μουσική ως λεγκάτο και γκλισάντο και όχι στακάτο.
6) Η μουσική και οι κλίμακες μεταβάλλονται αναλόγως του νοήματος του ποιητικού κειμένου. Π.χ. Η λέξη ουρανός εκφέρεται με ψηλούς φθόγγους (νότες), η γη με χαμηλούς, η αμαρτία σε πλ.β΄ήχο κ.ο.κ.
7) Η έννοια της (ευρωπαϊκής) επτάφωνης κλίμακας (ή διαπασών) αποτελεί μέρος μόνο της βυζαντινής μουσικής, η οποία χρησιμοποιεί και πεντάφωνη (τροχός) και τετράφωνη. Δηλαδή η κλίμακα επαναλαμβάνεται μετά 5 ή 4 φθόγγους (νότες) και όχι μετά από 7. Π.χ. Πα, Βου, Γα, Δι, Πα΄, Βου΄, Γα΄, Δι΄, Πα΄΄, Βου΄΄... στον τροχό. Η οξύτητα του Πα΄είναι του Κε της επτάφωνης και του Πα΄΄ περίπου στον Βου (λίγο οξύτερα αλλά όχι βου δίεση) της επτάφωνης, δηλαδή δεν αντιφωνούν (δεν έχουν ευρωπαϊκό διάστημα 8ης) ούτε οι (γραμματικά) ομόηχοι φθόγγοι (Πα, Πα΄, Πα΄΄), ούτε οι αντίστοιχοι με διάστημα επτά φθόγγους  (στο παράδειγμα μας Πα - Δι΄).
8) Η βυζαντινή μουσική είναι κατά βάση μονοφωνική ή έστω ψευδοπολυφωνική. Υπάρχει η κύρια μουσική γραμμή και το ισοκράτημα, το οποίο σε ελάχιστες περιπτώσεις είναι διπλό (ψευδοτριφωνία). Το ισοκράτημα, όπως εξηγεί η ονομασία του, είναι η εκφορά ενός φθόγγου επί μακρόν (αρκετά μουσικά μέτρα) ο οποίος αλλάζει για λίγο σε κάποιον άλλο. Οι χρησιμοποιούμενοι φθόγγοι είναι κυρίως η βάση του ήχου, και δευτερευόντως οι δεσπόζοντες (αυτοί που στο άκουσμα επικρατούν) φθόγγοι.
Δείτε επίσης
Οκτώηχος
Νεοβυζαντινή Οκτώηχος
Αναφορές
Κατηγορία:Εγγραφές στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας
Σίνθια Σπένσερ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1897 στο Λονδίνο, και ήταν κόρη του Ιάκωβου Χάμιλτον, 3ου Δούκα του Άμπερκορν και της Λαίδης Ροζαλίντα Μπίνγκχαμ.
Στις 26 Φεβρουαρίου 1919 παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Σπένσερ, 7ο Κόμη Σπένσερ στην Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στο Πικαντίλι. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Το 1937 έγινε Kυρία της Κρεβατοκάμαρας στη Bασίλισσα Ελισάβετ. Συνέχισε στο ρόλο αφού η Ελισάβετ έγινε Βασιλομήτωρ το 1952 και παρέμεινε στη θέση μέχρι το θάνατό της. Ήταν η γιαγιά της Νταϊάνα, Πριγκίπισσα της Ουαλίας.
Πέθανε στις 4 Δεκεμβρίου 1972 στο Άλθορπ σε ηλικία 75 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Σπένσερ Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες της Κρεβατοκάμαρας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Βίταλα Εύβοιας
Τα Βίταλα είναι ημιορεινό χωριό του Δήμου Κύμης - Αλιβερίου, στη νότια Εύβοια, το οποίο βρίσκεται στο κέντρο και ανατολικά της νήσου, από την πλευρά του Αιγαίου. Απέχει 74 χλμ από τη Χαλκίδα και 5 χλμ από την Κύμη. Έχει πληθυσμό 487 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά τη διάρκεια της Ενετοκρατίας, το μικρό φέουδο της περιοχής που περιελάμβανε όλα τα χωριά βόρεια της γέφυρα της Σκοτεινής εκτός της Κύμης, συμπεριλαμβανομένου γεωγραφικά και του Βιτάλου, ονομάστηκε από τους ντόπιους «Καστροβαλά» για χάρη συντομίας. Στα έγγραφα του Βατικανού λεγόταν "guaddam castellum castrum VALLA", από τον ιππότη Valois (Βαλουά). Σύμφωνα με την παράδοση το χωριό βρισκόταν κτισμένο στον κάμπο του Βιτάλου, στην περιοχή γύρω από την σημερινή εκκλησία των Αγίων Αποστόλων. Την περιοχή προστάτευε από επιδρομές ένας πύργος στην κορυφή του λόφου Άγιο Μανδήλιο ή Παναγίτσα, ο οποίος σώζεται μέχρι σήμερα. Ο οικισμός αυτός καταστράφηκε περίπου το 1470 από τους Τούρκους. Με την εισβολή των Τούρκων η ενετική ηγεμονία τερματίστηκε, το χωριό καταστράφηκε και οι περισσότεροι κάτοικοι σφαγιάστηκαν. Λίγα χρόνια μετά χτίστηκαν τα πρώτα σπίτια στη σημερινή τοποθεσία. Στα οθωμανικά φορολογικά κατάστιχα (χανέδες) του 1474 και 1521, αναγράφεται στις εισφορές του οικιστικού συνόλου "Kastela Vala' (Καστροβαλά).
Ετυμολογία
Λόγω έλλειψης ιστορικών στοιχείων είναι αδύνατη μια τεκμηριωμένη αναφορά. Κάνοντας μια υποθετική προσέγγιση στο θέμα, το όνομα του χωριού Βίταλα (παλαιότερα Βίταλον) μπορεί να έχει:
Κάθε κάτοικος του χωριού ονομάζονται σήμερα «Βιταλιώτης« ή «Βιτάλιωτας». Πολλά χρόνια πριν είχαν το παρατσούκλι «βοϊδόσκαρες».
Διοικητική ιστορία
Το χωριό εμφανίστηκε για πρώτη φορά με το όνομά του σε κείμενο στην Διοικητική Διαίρεση της Ελλάδας του 1836 ως οικισμός Βίταλον και υπάχθηκε στον Δήμο Κοτυλαίων με πρώτο δήμαρχο τον Β. Νικολαΐδη. Κατά τη Διοικητική Διαίρεση της Ελλάδος του 1912 καταργήθηκε ο Δήμος Κοτυλαίων και δημιουργήθηκε η «Κοινότητα Βιτάλου» με πρόεδρο τον Ρόγγα, στην οποία υπάχθηκαν οι οικισμοί Χαροκόπος (εγκαταλείφτηκε το 1960), Μαλετιάνοι (αποσπάστηκε το 1919) και Κρινιάνοι (καταργήθηκε το 1971 και σήμερα αποτελεί το δυτικό τμήμα των Βιτάλων ) με έδρα τον ομώνυμο οικισμό. Το 1940 το Βίταλον μετονομάστηκε σε «Βίταλα» και η κοινότητα μετονομάστηκε σε «Κοινότητα Βιτάλων». Με το Σχέδιο Καποδίστριας η κοινότητα καταργήθηκε και υπάχθηκε στο Δήμο Κύμης ως Δημοτικό Διαμέρισμα. Το Πρόγραμμα Καλλικράτης κατάργησε το Δημοτικό Διαμέρισμα το οποίο υπάχθηκε στο νεοσύστατο Δήμο Κύμης-Αλιβερίου ως Τοπική Κοινότητα Βιτάλων με 504 μόνιμους κάτοικους. Στη σημερινή της μορφή, μαζί με το ομώνυμο χωριό συμπεριλαμβάνεται από την απογραφή του 2011 εκτός του Χαροκόπου (χωρίς κάτοικους) και ο Κάμπος Βιτάλων με 17 κάτοικους.
Πρόεδροι τοπικής αυτοδιοίκησης
Κάτοικοι που διατέλεσαν πρόεδροι της Κοινότητας Βιτάλων με χρονολογική σειρά είναι οι εξής :
Δημογραφικά στοιχεία
Η πληθυσμιακή εξέλιξη του χωριού των Βιτάλων παρουσιάζεται συνοπτικά μέσα από τις Ελληνικές απογραφές στον πίνακα που ακολουθεί:
Γεωγραφία
thumb|Άποψη του χωριού από τα νότια Το χωριό είναι βρίσκεται 5,3km δυτικά της Κύμης, στους βορειοανατολικούς πρόποδες των Κοτυλαίων, στις υπώρειες των βουνών Ορτάρι και Αλοκτερή, σε υψόμετρο από 250μ. έως 310μ. Προστατεύεται από τους βόρειους άνεμους καθώς είναι κτισμένο σε πλαγιά με νοτιοανατολικό προσανατολισμό, γεγονός που του δίνει προνομιακή θέα στο γαλάζιο του Αιγαίου, καθώς και της ανατολής του ηλίου και της σελήνης στον κόλπο.
Κλιματικές συνθήκες
Με μέση ετήσια θερμοκρασία 15,5° -16,5°C, μέσο ετήσιο ύψος βροχής 1000mm-1100mm και ετήσια σχετική υγρασία 60%-62%, παρουσιάζει υγρό βιοκλίμα με ήπιο έως ψυχρό χειμώνα. Στις 26 Μαρτίου 1998, ύστερα από έντονες βροχοπτώσεις, μέρος του εδάφους του χωριού υποχώρησε, με αποτέλεσμα εφτά σπίτια να κριθούν ακατάλληλα για κατοίκηση και άλλα 30 να εμφανίσουν ρωγμές.
Περιβάλλον
Τα ορεινά είναι κατάφυτα με έλατα, τα ημιορεινά και πεδινά κυρίως με πεύκα, συκιές, ελιές και κερασιές, κατά δεύτερο λόγο με καστανιές, μηλιές, αχλαδιές και άλλα. Πολλές είναι και οι φυσικές πηγές στην περιοχή με νερό όλο τον χρόνο. Η θάλασσα είναι σε μικρή απόσταση και περιβάλλει τα Βίταλα από βόρεια και από ανατολικά.
Οικονομία
Οι κάτοικοι των Βιτάλων ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και λιγότερο με την κτηνοτροφία και την αλιεία. Εκτός από την κάλυψη των οικιακών αναγκών, παρήγαγαν σταθερά και για εμπορικούς σκοπούς κρασί (σίγουρα πολύ πριν την εποχή της Τουρκοκρατίας έως το 1954 ), μετάξι (έως το 1950) και λάδι τα οποία μέσω του λιμανιού της Κύμης έφταναν μέχρι τη Ρωσία και τη Γαλλία. Κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα και μετά παρήγαγαν λάδι, σύκα, κεράσια και μέλι, μαζί με ντόπια κρέατα και πουλερικά με τα υποπροϊόντα τους.
Σημαντική συνεισφορά στην οικοδόμηση πέτρινων κτιρίων στην ευρύτερη περιοχή της Κύμης είχε η εξόρυξη και διάθεση της γνωστής «πέτρας του Βιτάλου.
Υποδομές
Το χωριό στην σημερινή του μορφή χρονολογείται από τον 15ο αιώνα, σύμφωνα με την παράδοση. Για το χτίσιμο των πρώτων κτιρίων ακολουθήθηκε η αρχιτεκτονική παραδοσιακού ορεινού τύπου σχεδόν αποκλειστικά μέχρι και πριν τα τέλη του 19ου αιώνα. Με τον ερχομό μαστόρων από την Ήπειρο και σε συνδυασμό με την τοπική «πέτρα Βιτάλου» ακολούθησαν κτίρια «Ηπειρωτικού τύπου» μέχρι και την αρχή του 20ού αιώνα. Με την εύρεση εργασίας στα λιγνιτωρυχεία της περιοχής και την ταυτόχρονη παραγωγή κρασιού, μεταξιού και λαδιού, χτίζονται αργότερα και μερικά κτίρια νεοκλασικού ρυθμού.
Από τα παλαιότερα κτίσματα είναι το Δημοτικό Σχολείο Βιτάλων, που ιδρύθηκε το 1879. Τα Βίταλα αργότερα θα γνωρίσουν μια ώθηση στον εκπολιτισμό και στον εξωραϊσμό μέσω πολλών κοινωφελών έργων που θα χρηματοδοτήσει αποκλειστικά ο Ευάγγελος Δεμερούτης, ο ευεργέτης του χωριού.
Σήμερα τα Βίταλα έχουν τρεις οδικές εισόδους, την ανατολική από την Κύμη, την νότια από τους Ανδρονιάνους και την βορειοδυτική από τον Κάμπο Βιτάλων.
Εκδηλώσεις
Οι κάτοικοι του χωριού διατηρούν τα τοπικά τους έθιμα κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου. Σημαντική είναι και η συνεισφορά του Σύλλογου Βιταλιωτών «Τα Κοτύλαια» από το 1983, με πλήθος εκδηλώσεων πολιτιστικού ενδιαφέροντος.
Σημεία ενδιαφέροντος
Αρκετά είναι τα σημεία εκτός χωριού που παρουσιάζουν τουριστικό αλλά και φυσιολατρικό ενδιαφέρον. Τα κυριότερα από αυτά παρουσιάζονται παρακάτω, με συντεταγμένες:
Σημαντικές προσωπικότητες
Ο Ευάγγελος Δεμερούτης γεννήθηκε στα Βίταλα το 1902 και πέθανε στην περιοχή Σιαλτ της πόλης Ζαποπάν του Μεξικού το 1990. Ήταν το 7ο παιδί του Γιώργου και της Ελένης Δεμερούτη. Έλαβε μέρος στην Μικρασιατική εκστρατεία και αναγκάστηκε να ξενιτευτεί για μια καλύτερη ζωή. Πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες και από εκεί στο Μεξικό, όπου ασχολήθηκε με την καλλιέργεια των οπωροκηπευτικών, αποκομίζοντας μεγάλο πλούτο.
Επέστρεψε στην πατρίδα του για πρώτη φορά το 1954 και βλέποντας την μεγάλη φτώχεια των συγγενών του και των συγχωριανών του αποφάσισε να τους βοηθήσει. Διέθεσε πολλά εκατομμύρια δραχμές ώστε να δημιουργηθούν πολλά κοινωφελή έργα στην γενέτειρά του. Βοηθούσε όλους όσους είχαν την ανάγκη του και σπούδασε πολλούς νέους του χωριού του.
Η Ακαδημία Αθηνών τον βράβευσε για το έργο του, ενώ ο τύπος της πρωτεύουσας αναφέρθηκε πολλές φορές στον ίδιο και το έργο του με κολακευτικά σχόλια. Εξ ίσου φιλανθρωπικά έργα έφτιαξε και στην πατρίδα που τον φιλοξένησε και είχε ανάλογες διακρίσεις. Το προσωνύμιο που του απέδωσαν οι χωριανοί είναι ‘’Μάγκας’’ και για να τον τιμήσουν τελούν σε ετήσια βάση τρισάγιο στη μνήμη του κάθε πρώτη Κυριακή του Μαρτίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Καστέλλα Εύβοιας
Η Καστέλλα είναι χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 1.416 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 15 μέτρα. . Βρίσκεται 15 χλμ. βόρεια από τη Χαλκίδα και 1,3 χλμ. νοτιοδυτικά από τα Ψαχνά.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Στέφανος Βυζάντιος τοποθέτησε στην περιοχή την αρχαία πόλη Άργουρα. Στον οικισμό φαίνεται υπήρχε κατά το παρελθόν φρούριο (καστέλα), πιθανόν των φραγκικών χρόνων, στο οποίο οφείλει το όνομά του ο οικισμός, το οποίο όμως δε σώζεται πλέον. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με την ονομασία Kastela. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 20 σπίτια.
Λόγω της θέσης της στον δρόμο που συνδέει τη Ιστιαία και τη βόρεια Εύβοια με τη Χαλκίδα, η Καστέλλα είχε στρατηγικό χαρακτήρα κατά την επανάσταση του 1821. Στη θέση Βρυσάκια δόθηκε τον Ιούλιο του 1821, μια από τις πρώτες μάχες της επανάστασης. Η μάχη έληξε με τακτική νίκη των Ελλήνων, καθώς οι Τούρκοι έλυσαν την πολιορκία ώστε να μεταβούν σε άλλες μάχες.
Το 1835 η Καστέλλα ορίστηκε έδρα του δήμου Μεσσαπίων, αλλά το 1837 η έδρα μεταφέρθηκε στα Ψαχνά. Ο πρώτος δήμαρχος του δήμου Μεσσαπίων είναι ο Κωνσταντίνος Κατσός από την Καστέλλα. Από το 1841 μέχρι το 1866, όταν ο δήμος Μεσσαπίων είχε καταργηθεί, υπαγόταν στον Δήμο Χαλκιδέων, αλλά με το ΦΕΚ 69Α - 03/11/1866 ο δήμος Μεσσαπίων επανασυστάθηκε. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Μεσσαπίων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων.
Το 1889 άρχισε να λειτουργεί στην Καστέλλα μονοθέσιο δημοτικό σχολείο. Μέχρι την κατασκευή σχολικού κτιρίου, το 1928, στεγαζόταν σε ιδιωτικές οικίες. Το 1930 το σχολείο έγινε διθέσιο και το 1963 τριθέσιο. Σήμερα εξακολουθεί να λειτουργεί ως τριθέσιο και συστεγάζεται με το νηπιαγωγείο Καστέλλας. Το σχολικό κτίριο διαθέτει τρεις αίθουσες διδασκαλίας και γραφείο δασκάλων.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Θερινό ηλιοστάσιο
Το θερινό ηλιοστάσιο συμβαίνει όταν η γωνία του ημι-άξονα κάποιου πλανήτη, είτε του βόρειου ή του νοτίου ημισφαιρίου, είναι πιο κεκλιμένη προς το αστέρι στο οποίο περιστρέφεται (τροχιά του πλανήτη). Η μέγιστη κλίση του άξονα της Γης προς τον ήλιο είναι 23 ° 44 '. Αυτό συμβαίνει δύο φορές ετησίως, στους οποίους χρόνους ο Ήλιος φτάνει στην υψηλότερη θέση του στον ουρανό, όπως φαίνεται από το βορρά ή το νότιο πόλο.
Κατηγορία:Χρόνος στην αστρονομία
Κοτύλη (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Κοτύλη μπορεί να αναφέρονται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μαρίνους Ντεκάαζεν
Ο  (ολλανδικά: Marinus Dijkhuizen) είναι Ολλανδός πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής, γεννημένος στις 4 Ιανουαρίου 1972 στο Ντεν Μπος της Ολλανδίας. Από το 2014 προπονεί την Εξέλσιορ.
Καριέρα
Ο Ντεκάαζεν ξεκίνησε την επαγγελματική ποδοσφαιρική του καριέρα από την Εξέλσιορ το 1994. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 27 Αυγούστου του ίδιου έτους στην ήττα από την Άλκμααρ με 3-0. Παρέμεινε στην ομάδα του Ρότερνταμ μέχρι το 1996, σκοράροντας 28 γκολ σε 66 εμφανίσεις.
Το 1996 πήρε μεταγραφή στη ΣΚ Καμπούρ, ενώ 3 χρόνια αργότερα πήρε μεταγραφή στην Ουτρέχτη. Όμως στην ομάδα της Ουτρέχτης δεν είχε χρόνο συμμετοχής, κι έτσι αγωνιζόταν τη σεζόν 2000-01 στην σκωτσέζικη Ντανφέρμλιν Αθλέτικ και τη σεζόν 2001-02 στην Έμεν.
Την τριετία 2002-2005 αγωνιζόταν στην Ος όπου είχε καλές σεζόν, σκοράροντας 30 γκολ σε 83 αγώνες. Το 2005 επέστρεψε στον πρώτο σύλλογο της Καριέρας του, την Εξέλσιορ, σκοράροντας μάλιστα 8 γκολ σε 44 αγώνες, ως το 2007, όπου πήγε στην ΣΚ Καμπούρ.
Προπονητική καριέρα
Την 1 Ιανουαρίου 2014 έγινε επίσημα προπονητής της Εξέλσιορ      , αντικαθιστώντας το Γιον Νταλ Τόμασον όπου πήγε στην Ρόντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΜΦ Εξέλσιορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ουτρέχτη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντανφέρμλιν Αθλέτικ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΜΦ Εξέλσιορ Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Κάμπουρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Έμεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ος Κατηγορία:Ολλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπρέντφορντ ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΝΑΚ Μπρέντα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΚ Κάμπουρ
Δώσε μου το Χέρι σου
Το Prête-moi ta main (ελλ. τίτλος Δώσε μου το Χέρι σου) είναι μια ρομαντική κωμωδία Γαλλικής παραγωγής του 2006, σε σκηνοθεσία Ερίκ Λαρτιγκό και βασισμένη σε μια ιδέα του Αλέν Σαμπά. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Σαρλότ Γκενσμπούρ, Αλέν Σαμπά και Μπερναντέτ Λαφόντ.
Περίληψη
Ο Λουί (Αλέν Σαμπά) είναι ένας 43χρονος ευτυχισμένος και παραχαϊδεμένος εργένης, με επιτυχημένη καριέρα και άνετη ζωή. Οι οικογένεια του προσπαθεί με κάθε τρόπο να τον παντρέψει και του δίνουν διορία ένα χρόνο. Το πρόβλημα είναι πως ο Λουί δεν θέλει κάποια σοβαρή σχέση από όταν οι οικογένεια του στάθηκε εμπόδιο στον πρώτο αληθινό του έρωτα. Αφού απορρίπτει όλα τα "προξενιά" που του γίνονται συλλαμβάνει ένα πονηρό σχέδιο, να παρουσιάσει την αδελφή μιας φίλης του, Έμα (Σαρλότ Γκέινσμπουργκ) ως σοβαρή σχέση και υποψήφια νύφη. Πιστεύει ότι έτσι θα απαλλαγεί από τις παρεμβάσεις των δικών του, αλλά τα πράγματα δεν πάνε ακριβώς σύμφωνα με το σχέδιο...
Εμπορική απήχηση
Η ταινία βγήκε στις Γαλλικές αίθουσες την 1 Νοεμβρίου του 2006 και κατέκτησε κατευθείαν την κορυφή των εισπράξεων με περισσότερα από 1 εκατομμύριο εισιτήρια. Στις 19 Δεκεμβρίου την ταινία είχαν παρακολουθήσει πάνω από 3 εκατομμύρια θεατές, κατατάσσοντας την έτσι στις πιο επιτυχημένες ταινίες του 2006 για τη Γαλλία. Η ταινία πήρε εξαιρετικά καλές κριτικές και από πολλούς χαρακτηρίστηκε σαν η "κωμωδία της χρονιάς".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αισθηματικές κωμικές ταινίες
Trivago
Ιστορία
Η ιδέα της trivago γεννήθηκε το 2004 στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας, από τους τρεις ιδρυτές της Ρολφ Σρέμγκενς (Rolf Schrömgens), Μαλτ Ζίβερτ (Malte Siewert) και Πίτερ Βιννεμάιερ (Peter Vinnemeier) και η πρώτη έκδοση της ιστοσελίδας ήταν στον αέρα το 2005. Το 2007 ξεκίνησε να λειτουργεί η trivago Ισπανίας, Γαλλίας και Αγγλίας, ενώ έναν χρόνο αργότερα λανσάρονται οι πλατφόρμες της Πολωνίας και της Σουηδίας. Η Ελληνική πλατφόρμα της trivago είναι στον αέρα από το 2008. Το 2009, ήταν διαθέσιμες και οι πρώτες μη ευρωπαϊκές πλατφόρμες σε άλλες χώρες όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες, Κίνα, Ιαπωνία, Βραζιλία και Μεξικό.
Σύγκριση Ξενοδοχειακών Τιμών
Η trivago συγκρίνει σε πραγματικό χρόνο τιμές ξενοδοχείων για τον επιλεγμένο. από τον χρήστη. προορισμό, αναζητώντας σε πάνω από 200 διαφορετικές ιστοσελίδες ξενοδοχειακών κρατήσεων πληροφορίες όπως κριτικές, φωτογραφίες, περιγραφές και τιμές. Ο κάθε επισκέπτης μπορεί να βρει το ιδανικό για τις ανάγκες του ξενοδοχείο, βασισμένος στη σύγκριση τιμών αλλά και στις εντυπώσεις άλλων χρηστών που το έχουν ήδη επισκεφτεί. Η σύγκριση ξενοδοχειακών τιμών παρέχει πληροφορίες προερχόμενες από διάφορες πηγές, όπως ιστοσελίδες ξενοδοχειακών κρατήσεων, χρήστες και ξενοδόχους. Αυτές οι πληροφορίες είναι έτσι δομημένες, ώστε να παρέχουν στον χρήστη την καλύτερη δυνατή εικόνα κάθε ξενοδοχείου.
trivago Hotel Manager
Μια ακόμα υπηρεσία που προσφέρεται από την trivago είναι το trivago Hotel Manager και απευθύνεται στους ιδιοκτήτες ξενοδοχείων. Παρέχεται χωρίς οικονομική επιβάρυνση και επιτρέπει στους ξενοδόχους να βελτιώσουν το ξενοδοχειακό τους προφίλ, να διαχειριστούν κριτικές, σχόλια και βαθμολογίες πελατών, ενισχύοντας έτσι τη συνολική τους παρουσία στην trivago και, συνεπώς, τις κρατήσεις τους. Η trivago οργανώνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα webinars και άλλα ενημερωτικά προγράμματα για την εκπαίδευση των ξενοδόχων στη χρήση των διάφορων εργαλείων του trivago Hotel Manager.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μηχανές αναζήτησης
Αλεξάντρα Σεβτσένκο
Η Αλεξάντρα Σεβτσένκο  (Олександра Шевченко) είναι μέλος της ουκρανικής ριζοσπαστικής φεμινιστικής ομάδας διαμαρτυρίας FEMEN. Οι γυναίκες που είναι μέλη ομάδας διαμαρτύρονται τακτικά γυμνόστηθες ενάντια σε εκδηλώσεις πατριαρχίας, δικτατορίας, θρησκείας και της βιομηχανίας του σεξ.
Η Σεβτσένκο γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Χμελνίτσκι (στην Ουκρανία).
FEMEN
μικρογραφία| H Σεβτσένκο (δεξιά) και η [[Ίννα Σεβτσένκο προετοιμάζονται για την εκστρατεία του 2010 στο Κίεβο.]] μικρογραφία| Η Σεβτσένκο γιορτάζει τα δύο χρόνια της FEMEN (2010) μικρογραφία| Η Σεβτσένκο (δεξιά) προετοιμάζεται για διαμαρτυρία κατά του Euro 2012 Η Άννα Χούτσολ ίδρυσε την οργάνωση FEMEN στο Κίεβο στις 10 Απριλίου 2008, με τις δύο φίλες της από την πατρίδα τους Χμελνίτσκι, Αλεξάντρα Σεβτσένκο και Οξάνα Σάτσκο. Αρχικά διαμαρτυρήθηκαν για ζητήματα που επηρέαζαν τις φοιτήτριες, αλλά γρήγορα προχώρησαν σε διαδηλώσεις κατά της σεξουαλικής εκμετάλλευσης των γυναικών της Ουκρανίας. Ήταν στα τέλη Αυγούστου 2009 που η Οξάνα Σάτσκο έγινε το πρώτο μέλος της ομάδας που αποκάλυψε τα στήθη της κατά τη διάρκεια μίας διαμαρτυρίας, αλλά μόλις το 2010 η προσέγγιση αυτή έγινε η συνήθης τακτική στις διαδηλώσεις των FEMEN, δικαιολογημένη με την αιτιολογία ότι χωρίς την προσοχή των μέσων που δημιουργείται από γυμνόστηθες διαμαρτυρίες το μήνυμά τους δεν θα εισακουγόταν.