cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρίτος Ναός
Ο όρος Τρίτος Ναός (בית המקדש השלישי, Beit haMikdash haShlishi, κυρ. Ο Οίκος, ο Ιερός, ο Τρίτος) χρησιμοποιείται σε σχέση με την θεωρητική ανοικοδόμηση ενός Τρίτου Ναού στην Ιερουσαλήμ, ο οποίος θα διαδεχθεί και τον αρχικό Ναό του Σολομώντα (ο οποίος χτίστηκε υπό τον Σολομώντα και καταστράφηκε το 587 π.Χ. από τους Νεοβαβυλώνιους) και τον Δεύτερο Ναό (που χτίστηκε υπό την την Αχαιμενιδική Περσική Αυτοκρατορία και καταστράφηκε το 70 μ.Χ. από τους Ρωμαίους). Αν και παραμένει αδόμητος, η έννοια και η επιθυμία για έναν Τρίτο Ναό στην Ιερουσαλήμ είναι ιερή στον Ιουδαϊσμό, ιδιαίτερα στον Ορθόδοξο Ιουδαϊσμό, και αναμένεται ως τόπος λατρείας. Οι προφήτες στην Εβραϊκή Βίβλο ζήτησαν να ολοκληρωθεί η κατασκευή του πριν ή παράλληλα με την Μεσσιανική Εποχή. Η ανοικοδόμηση ενός Τρίτου Ναού παίζει επίσης σημαντικό ρόλο σε ορισμένες ερμηνείες της χριστιανικής εσχατολογίας.
Η ιδέα της ανοικοδόμησης ενός Τρίτου Ναού στην τοποθεσία του πρώτου και του δεύτερου ναού στο Όρος του Ναού στην Ιερουσαλήμ έχει υιοθετηθεί από πολλούς Ισραηλίτες Εβραίους και παραμένει βασικό θέμα έντασης μεταξύ Μουσουλμάνων και Εβραίων ως μέρος της συνεχιζόμενης ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης και ειρηνευτικής διαδικασίας. Ενώ η Ιερουσαλήμ στο σύνολό της ελέγχεται από το Ισραήλ ως αποτέλεσμα του πολέμου των έξι ημερών του 1967, αναγνωρίζεται σε μεγάλο βαθμό διεθνώς ως αμφισβητούμενη περιοχή μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστινιακής Αρχής, καθώς και οι δύο οντότητες ανακηρύσσουν την αδιαίρετη πόλη ως πρωτεύουσά τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όρος του Ναού
Πατριάρχης Σωφρόνιος
Ο Σωφρόνιος διετέλεσε Πατριάρχης Ιεροσολύμων και κατόπιν Κωνσταντινουπόλεως στα τέλη του 18ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1740 χειροτονήθηκε ιερέας στα Ιεροσόλυμα. Το 1741 εξελέγη επίσκοπος Άκρας και το 1752 Χαλεπίου. Την ίδια χρονιά αποσύρθηκε και μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη. Διετέλεσε επίσης Μητροπολίτης Πτολεμαΐδος (Πατριαρχείου Ιεροσολύμων). Το 1766 του ζητήθηκε να αναλάβει τον θρόνο του Πατριάρχη Αντιοχείας, αλλά αρνήθηκε. Εκείνη την εποχή, οι Φραγκισκανοί προσπάθησαν και πάλι, με την υποστήριξη διπλωματών των καθολικών δυνάμεων, να ανακτήσουν τους ιερούς τόπους που είχαν προηγουμένως αποδοθεί στην Ορθόδοξη Εκκλησία των Ιεροσολύμων. Ο Σωφρόνιος, ως Μητροπολίτης Πτολεμαΐδας και έξαρχος του Πατριάρχη, κατάφερε να κερδίσει την εύνοια του Σεΐχουλ-Ισλάμ, επικεφαλής του οθωμανικού δικαστικού συστήματος, και να επιβεβαιωθούν τα προνόμια των Ορθοδόξων με φιρμάνι του Σουλτάνου Μουσταφά Γ΄.
Τον Απρίλιο του 1770 εξελέγη Πατριάρχης Ιεροσολύμων ως Σωφρόνιος Ε΄. Κατά την Πατριαρχία του στα Ιεροσόλυμα τερματίστηκε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος και υπογράφτηκε η Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή (1774), με την οποία η Ρωσία ανέλαβε ρόλο προστάτιδος των χριστιανών της Μέσης Ανατολής.
Το 1775 εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ως Σωφρόνιος Β΄. Επί των ημερών του, Σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη καταδίκασε τους Κολλυβάδες. Ήταν Πατριάρχης μορφωμένος και ασκητικός και ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την παιδεία και για τα οικονομικά των Πατριαρχείων που διακόνησε. Τον Μάιο του 1775 συνέστησε επιτροπή, αποτελούμενη από 4 αρχιερείς και 16 ή 18 λαϊκούς, με σκοπό την τακτοποίηση των θεμάτων του Πατριαρχείου, κυρίως των οικονομικών.
Πέθανε στις 8 Οκτωβρίου του 1780 και ετάφη στο προαύλιο του Ιερού Ναού των Ασωμάτων (Παμμεγίστων Ταξιαρχών) στο Μέγα Ρεύμα.
Πηγές
Σωφρόνιος Ε Σωφρόνιος Β Σωφρόνιος Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Κυβερνείο της Οροσειράς του Λιβάνου
Το Κυβερνείο της Οροσειράς του Λιβάνου (αραβικά: محافظة جبل لبنان) είναι ένα από τα οκτώ Κυβερνεία του Λιβάνου με πρωτεύουσα την Μπάαμπντα. Η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Δρούζοι και Χριστιανοί (κυρίως Μαρωνίτες, Ελληνορθόδοξοι και Μελχίτες), αν και υπάρχει μια μικρή μειονότητα Μουσουλμάνων διαφόρων δογμάτων.
Αυτό το κυβερνείο πήρε το όνομά του από την περιοχή της Οροσειράς του Λιβάνου και, εκτός από το μικρό Κυβερνείο της Βηρυτού που βρίσκεται στο κέντρο του, εκτείνεται εδαφικά κατά μήκος της ακτής της Μεσογείου μεταξύ του Βόρειου και του Νότιου Κυβερνείου.
Νομοί
Το κυβερνείο υποδιαιρείται σε έξι νομούς (ακντίγιαχ ή καδά):
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητικές διαιρέσεις του Λιβάνου
Κλουμπ Ατλέτικο Σακατεπέκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948
Νάντορ Ντάνι
Ο Νάντορ Ντάνι (ουγγρικά: Dáni Nándor, Βουδαπέστη 30 Μαΐου 1871 – Βουδαπέστη 31 Δεκεμβρίου 1949) ήταν Ούγγρος αθλητής και ασημένιος Ολυμπιονίκης στους αγώνες του 1896.
Στους Α΄ Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα ήταν δεύτερος Ολυμπιονίκης στα 800 μέτρα. Έχασε το χρυσό μετάλλιο για ένα δευτερόλεπτο με επίδοση 2.11.8", πρώτος ήταν ο Αυστραλός Έντγουϊν Φλακ με 2.11".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ούγγροι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Ούγγροι αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Μικροοικονομία
Η μικροοικονομία (παλαιότερη ονομασία: θεωρία της αξίας) ασχολείται κυρίως με τις καταναλωτικές επιλογές των οικονομικών υποκειμένων και τις παραγωγικές επιλογές των επιχειρήσεων.
Η σημερινή της μορφή
Στη σημερινή μορφή της η μικροοικονομία είναι ένας σχετικά νέος κλάδος των οικονομικών, παρ'όλα αυτά είναι βαθειά θεμελιωμένος. Ξεκινώντας με τις λιγότερες δυνατές υποθέσεις και χρησιμοποιώντας μαθηματικά εργαλεία, τα μικροοικονομικά μελετούν πως επιδρά η αλλαγή των τιμών στην ζήτηση και προσφορά ενός προϊόντος. Γνωρίζοντας αυτό είναι δυνατόν να βρεθεί ο βέλτιστος μηχανισμός που προσφέρει στους καταναλωτές το μέγιστο όφελος.
Τα δύο θεμελιώδη ερωτήματα
Με ορισμένες εξαιρέσεις ο βέλτιστος μηχανισμός φαίνεται να είναι η ελεύθερη αγορά. Αυτό διατυπώνεται σε δυο θεμελιώδη θεωρήματα:
Το Πρώτο Θεώρημα: Οι θέσεις ανταγωνιστικής ισορροπίας σε μια ελεύθερη αγορά είναι πάντα Παρέτο αποτελεσματικές.
Το Δεύτερο Θεώρημα: Όλες οι Παρέτο αποτελεσματικές θέσεις ισορροπίας μπορούν να προσεγγιστούν με τον μηχανισμό της ελεύθερης αγοράς.
Οι βασικές υποθέσεις
Βασικές υποθέσεις για να αποδειχτούν τα θεωρήματα είναι οι εξής:
Οι καταναλωτές προσπαθούν να μεγιστοποιήσουν το όφελος τους. Οι επιχειρήσεις προσπαθούν να μεγιστοποιήσουν το κέρδος τους.
Το ότι από αυτές τις υποθέσεις καταλήγουμε στο Πρώτο Θεώρημα είναι και μια πιο ολοκληρωμένη εξήγηση για τη διάσημη ιδέα του Άνταμ Σμιθ, ότι όταν ο καθένας κοιτάζει το δικό του όφελος το αποτέλεσμα σε μια ελεύθερη αγορά είναι το βέλτιστο για όλη την κοινωνία!
Για τα θεωρήματα χρειάζονται και κάποιες τεχνικές υποθέσεις. Για το Πρώτο Θεώρημα πρέπει να ισχύει ότι οι συναρτήσεις όφελους των καταναλωτών είναι τοπικά ακόρεστες. Αυτή είναι μια πολύ λογική υπόθεση, και σημαίνει σε απλά ελληνικά ότι ένας καταναλωτής πάντα θα ήθελε να είχε λίγο περισσότερο από τουλάχιστον ένα από τα αγαθά τα οποία καταναλώνει.
Για το Δεύτερο Θεώρημα πρέπει πρόσθετα να ισχύει ότι οι συναρτήσεις οφέλους είναι κυρτές και οι συναρτήσεις παραγωγής επίσης. Αυτή η υπόθεση δεν είναι και τόσο αθώα, μια και πολύ συχνά οι συναρτήσεις παραγωγής μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι κοίλες και όχι κυρτες.
Εθνική Βραζιλίας Κ-23 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Βραζιλίας Κ-23 (ποδόσφαιρο ανδρών) (ή Ολυμπιακή ομάδα ποδοσφαίρου Βραζιλίας) είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Βραζιλίας που συμμετέχει στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις των Ολυμπιακών Αγώνων. Στην ομάδα συμμετέχουν ποδοσφαιριστές μέχρι 23 ετών, εκτός από μέχρι 3 μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές. Ελέγχεται από τη Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου Βραζιλίας. Σε 12 συμμετοχές έχει κερδίσει 3 αργυρά μετάλλια (1984, 1988 και 2012) και δύο χάλκινα (1996, 2008).
Μικροοικονομία
Ορισμοί
Θέση ανταγωνιστικής ισορροπίας: Μια θεση ισορροπίας λέγεται ανταγωνιστική ισορροπία όταν οι επιχειρήσεις και οι καταναλωτές παίρνουν τις τιμές της αγοράς σαν δεδομένες και η προσφορά στις συγκεκριμένες τιμές ισούται της ζήτησης.
Εθνική Βραζιλίας Κ-23 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Εθνική Βραζιλίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-23 Νότιας Αμερικής
Μικροοικονομία
Ορισμοί
Παρέτο αποτελεσματικός: Μια ισορροπία σε μια αγορά λέγεται αποτελεσματική κατά Παρέτο, όταν υπάρχει τρόπος να βελτιώσουμε το όφελος έστω ενός καταναλωτή χωρίς να ζημιώσουμε κάποιον άλλο.
Κατηγορία:Μικροοικονομική
Εθνική Βραζιλίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Βραζιλίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Βραζιλίας για ποδοσφαιριστές κάτω των 17 ετών. Ελέγχεται από τη Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου Βραζιλίας. Συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Κ-17, έχοντας κερδίσει 3 φορές τη διοργάνωση (1997, 1999, 2003), ενώ ήταν και 2 φορές φιναλίστ (1995, 2005).
Τιμπουρόνες Ρόχος ντε Βερακρούς
Η Τιμπουρόνες Ρόχος ντε Βερακρούς είναι μια μεξικανική ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε στις 9 Απριλίου 1943. Έδρα της ομάδας είναι το Estadio Luis Pirata Fuente χωρητικότητας 30000 θεατών. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μεξικού, το οποίο έχει κατακτήσει 2 φορές (1945-46, 1949-50).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1943
Εθνική Βραζιλίας Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Βραζιλίας Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Βραζιλίας για ποδοσφαιριστές κάτω των 20 ετών. Θεωρείται ο άμεσος τροφοδότης της Εθνικής Βραζιλίας. Ελέγχεται από τη Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου Βραζιλίας. Συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Κ-20, έχοντας κερδίσει 5 φορές τη διοργάνωση (1983, 1985, 1993, 2003, 2011), ενώ ήταν και 3 φορές φιναλίστ (1991, 1995, 2009).
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Εθνική Βραζιλίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-20 Νότιας Αμερικής
Ο θυρωρός της νύχτας
Ο θυρωρός της νύχτας (πρωτότυπος τίτλος: Il portiere di notte) είναι ιταλική ερωτική ψυχολογική δραματική ταινία του 1974 σε σκηνοθεσία και σενάριο της Λιλιάνα Καβάνι. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Ντερκ Μπόγκαρντ και Σάρλοτ Ράμπλινγκ, με τους Φιλίπ Λερουά, Γκαμπριέλε Φερτσέτι και Ίσα Μιράντα σε δεύτερους ρόλους. Τοποθετημένη στη Βιέννη το 1957, η ταινία επικεντρώνεται στη σαδομαζοχιστική σχέση μεταξύ ενός πρώην αξιωματικού στρατοπέδου συγκέντρωσης (Μπόγκαρντ) και μίας από τους κρατούμενούς του (Ράμπλινγκ).
Τα θέματα της σεξουαλικής και σαδομαζοχιστικής εμμονής της ταινίας και η χρήση των εικόνων από το Ολοκαύτωμα, έχουν κάνει την ταινία αμφιλεγόμενη από την αρχική της κυκλοφορία, διχάζοντας τους κριτικούς ως προς την καλλιτεχνική της αξία, αλλά καθιστώντας την παράλληλα καλτ. Τον Ιούλιο του 2018 επιλέχθηκε να προβληθεί στο τμήμα «Venice Classics» στο 75ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ψυχολογικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη σεξουαλικότητα Κατηγορία:BDSM Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με το Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε ξενοδοχεία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αυστρία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ρώμη Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λιλιάνα Καβάνι Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1974
Ντροπή πτήσης
ς.]]
Η ντροπή πτήσης (σουηδικά: flygskam ) είναι η ντροπή ή το αίσθημα ενοχής το οποίο πρέπει να αισθάνεται ένα άτομο ενήμερο ή ευαισθητοποιημένο σχετικά με το ζήτημα της προστασίας του περιβάλλοντος σχετικά με τις μετακινήσεις μέσω αεροπλάνου, μεταφορικού μέσου γνωστού για τον συνεχώς αυξανόμενο κλιματολογικό αντίκτυπό του και σημαντικότερο σε σύγκριση με άλλα μεταφορικά μέσα, συμβάλλοντας, ως εκ τούτου, στην περαιτέρω επιδείνωση και επιτάχυνση της κλιματικής αλλαγής. Μία σχετικά παρεμφερής πρακτική, η κρυφή πτήση (σουηδικά: smygflyga), αναφέρεται στα άτομα τα οποία φέρεται να ταξιδεύουν αεροπορικώς στα κρυφά, ελπίζοντας πως κανείς δεν θα αντιληφθεί την παρουσία τους.
Κλιματολογικός αντίκτυπος των εναέριων μεταφορών
Η συμβολή των αερομεταφορών στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου βρίσκεται σε συνεχή επιδείνωση. Οι εκπομπές ανά επιβάτη μειώθηκαν μεταξύ του 2000 και του 2020 χάρη στη χρήση λιγότερο ενεργοβόρων αεροπλάνων, ωστόσο, μέσω επίδρασης αναπήδησης, ο αριθμός επιβατών αυξήθηκε σε ιδιαιτέρως σημαντικό βαθμό. Οι εκπομπές ρύπων σε παγκόσμιο επίπεδο προερχόμενων από την αεροπλοΐα υπολογίζονταν ως κατά 70 % υψηλότερες το 2020 συγκριτικά με το 2005. Βάσει του συγκεκριμένου ρυθμού και εφόσον δεν υπάρξει κάποια αύξηση ως προς τις υπόλοιπες πηγές, η αεροπλοΐα θα είναι υπεύθυνη για ποσοστό της τάξεως του 22 % επί του συνόλου των ανθρωπογενών εκπομπών το 2050, παραβιάζοντας, ως εκ τούτου, τη Συμφωνία του Παρισιού η οποία θα είχε ως αποτέλεσμα να μην ξεπεραστεί η τιμή του +1,5 °C έως το 2100.
Προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της Συμφωνίας του Παρισιού, σύμφωνα με σχετική έκθεση του 2018 της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αλλαγή του Κλίματος, κάθε κάτοικος της Γης θα πρέπει να εκπέμπει σε ετήσια βάση τιμή μικρότερη των 3-4 τόνων διοξειδίου του άνθρακα έως το 2030 και μικρότερη του 1 τόνου έως το 2050. Επί παραδείγματι, κατά τη διάρκεια ταξιδιού μετ'επιστροφής μεταξύ Βρυξελλών και Νέας Υόρκης, ο κάθε επιβάτης είναι υπεύθυνος για την εκπομπή, περίπου, 1,9 τόνων διοξειδίου του άνθρακα.
Πηγές
Κατηγορία:Συναίσθημα Κατηγορία:Αεροπορία Κατηγορία:Κλιματική αλλαγή
Θεωρία πολυπλοκότητας
Η θεωρία πολυπλοκότητας είναι το μέρος εκείνο της θεωρίας υπολογισμού, το οποίο ασχολείται με την κοστολόγηση των πόρων που απαιτούνται για την αλγοριθμική επίλυση ενός προβλήματος. Επομένως η θεωρία πολυπλοκότητας αποτελεί βασικό δομικό λίθο της ανάλυσης αλγορίθμων και κεντρικό γνωστικό πεδίο της επιστήμης υπολογιστών.
Οι συνηθέστεροι πόροι για τους οποίους ενδιαφερόμαστε είναι ο χρόνος, οπότε μιλάμε για τη χρονική πολυπλοκότητα του αλγορίθμου, δηλαδή πόσα «βήματα» χρειάζεται να εκτελέσει ο αλγόριθμος συναρτήσει της εισόδου του, και ο χώρος, οπότε μιλάμε για τη χωρική πολυπλοκότητα, δηλαδή πόσο χώρο (μνήμη) χρειάζεται ο αλγόριθμος συναρτήσει της εισόδου του. Εκτός από αυτούς τους πόρους, κατά περίπτωση, μπορεί να ενδιαφερόμαστε και για άλλους, όπως για παράδειγμα πόσοι παράλληλοι επεξεργαστές χρειάζονται για να λυθεί ένα πρόβλημα παράλληλα.
Κλάσεις πολυπλοκότητας
Η θεωρία πολυπλοκότητας ταξινομεί τα προβλήματα σε κλάσεις(σύνολα) ισοδυναμίας που ορίζουν ότι τα προβλήματα στην ίδια κλάση έχουν την ίδια δυσκολία.Ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος στο πλαίσιο αυτό είναι οι κλάσεις P(Deterministic Polynomial Time) και NP(Non Deterministic Polynomial Time).Γενικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι η κλάση NP περιλαμβάνει τα περισσότερα προβλήματα της P.Θα προχωρήσουμε σε πιο τυπικούς ορισμούς οι οποιοι επαλυθεύουν τη διαίσθηση ότι P⊆NP.Θα πρέπει να τονίσουμε ότι οι κλάσεις P και NP ορίζονται ως προς προβλήματα απόφασης, δηλαδή προβλήματα στα οποία καλούμαστε να απαντήσουμε μια συγκεκριμένη ερώτηση με ΝΑΙ ή ΟΧΙ.
Το ζήτημα P=NP
Κατηγορία:Θεωρία υπολογισμού Κατηγορία:Αλγόριθμοι
Κατάλογος πρωθυπουργών του Λάος
Ο Πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λάος, πρώην πρόεδρος του Κυβερνητικού Συμβουλίου της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λάος, είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης του Λάος. Πρόκειται για την υψηλότερη θέση στην κυβέρνηση, η οποία διευθύνει την εκτελεστική εξουσία της χώρας. Ο πρωθυπουργός είναι υπόλογος στον πρόεδρο, την Εθνοσυνέλευση και το μοναδικό νόμιμο κόμμα της χώρας: το Λαϊκό Επαναστατικό Κόμμα του Λάος (LPRP). Ο σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Φανχάμ Βιφαβάν, ο οποίος εξελέγη το 2021.
Το Βασίλειο του Λουάνγκ Πραμπάνγκ ήταν το πρώτο κράτος του Λάος που θεσμοθέτησε το αξίωμα του πρωθυπουργού. Το Σύνταγμα του Βασιλείου του Λάος, που επικυρώθηκε το 1947, καθιέρωσε τη θέση του Πρωθυπουργού του Βασιλείου του Λάος. Το βασίλειο καταργήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1975, όταν το Εθνικό Κογκρέσο των Αντιπροσώπων του Λαού ίδρυσε τη Λαϊκή Δημοκρατία του Λάος. Το συνέδριο ίδρυσε το γραφείο του πρωθυπουργού, σχηματίζοντας την Πρώτη Κυβέρνηση εκείνη την ημέρα. Η Ανώτατη Λαϊκή Συνέλευση (SPA) ενέκρινε το Νόμο για το Συμβούλιο της Κυβέρνησης, που ρυθμίζει τη διαδικασία λήψης αποφάσεων της κυβέρνησης, το 1982. Το Σύνταγμα εγκρίθηκε στις 14 Αυγούστου 1991 και ο Πρωθυπουργός υπήχθη στον Πρόεδρο.
Αν και το Σύνταγμα και ο Νόμος για την Κυβέρνηση δεν ορίζουν τα προσόντα που απαιτούνται για να εκλεγεί πρωθυπουργός εκτός από την ελάχιστη ηλικία των είκοσι ετών, ο νόμος συνεπάγεται ότι ο πρωθυπουργός πρέπει να είναι μέλος του LPRP. Κάθε πρωθυπουργός από την κομμουνιστική κατάληψη της εξουσίας στις 2 Δεκεμβρίου 1975 υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του LPRP και του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος. Από τους επτά πρωθυπουργούς από το 1975, δύο υπηρέτησαν ταυτόχρονα ως Γενικός Γραμματέας του LPRP. Από το 1998, ωστόσο, ο γενικός γραμματέας ασκεί συνήθως ταυτόχρονα και πρόεδρος.
Ο πρωθυπουργός προτείνεται από τον πρόεδρο και εκλέγεται για πενταετή θητεία από την Εθνοσυνέλευση. Ο υποψήφιος πρέπει να λάβει την πλειοψηφία για να εκλεγεί και ο αξιωματούχος μπορεί να υπηρετήσει το πολύ δύο θητείες. Ο πρωθυπουργός είναι υπεύθυνος για τον έλεγχο του κυβερνητικού μηχανισμού και της σύνθεσης. Έχουν το δικαίωμα να προτείνουν το διορισμό, την επανατοποθέτηση και την απομάκρυνση αξιωματούχων σε επίπεδο υπουργών και επαρχιακών διοικητών στην Εθνοσυνέλευση και είναι εξουσιοδοτημένοι να ελέγχουν και να παρακολουθούν κεντρικά, επαρχιακά και δημοτικά κρατικά όργανα.
Ιστορικό
Ο πρώτος αρχηγός της κυβέρνησης του Λάος ήταν ο Phetsarath Ratanavongsa, ο οποίος διορίστηκε Πρωθυπουργός του Βασιλείου του Luang Phrabang στις 15 Αυγούστου 1941. Μια Γαλλο-Λαοτινή συμφωνία ίδρυσε το Βασίλειο του Λάος – το πρώτο ενιαίο, σύγχρονο λαοτινό κράτος – στις 27 Αυγούστου 1946. Συγκροτήθηκε Συντακτική Συνέλευση για να θεσπίσει νέο σύνταγμα. Το Σύνταγμα του Βασιλείου του Λάος θεσπίστηκε στις 28 Απριλίου 1947 από τη Συντακτική Συνέλευση και εκδόθηκε με βασιλικό διάταγμα στις 11 Μαΐου 1947. Σύμφωνα με το νέο σύνταγμα, το Λάος ορίστηκε ως «ενιαίο, αδιαίρετο και δημοκρατικό βασίλειο»· Ο πρίγκιπας Σουβαναράτ ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός του Βασιλείου του Λάος. Επτά πρωθυπουργοί υπηρέτησαν το Βασίλειο του Λάος από τις 15 Μαρτίου 1947 έως τη διάλυσή του στις 2 Δεκεμβρίου 1975.
Προσυνταγματική περίοδος (1975–91)
Η Λαϊκή Δημοκρατία του Λάος και η θέση του Πρωθυπουργού ιδρύθηκαν στις 2 Δεκεμβρίου 1975 με απόφαση του Εθνικού Κογκρέσου των Αντιπροσώπων του Λαού (NCPR). Όλοι οι θεσμοί του Βασιλείου του Λάος αντικαταστάθηκαν από θεσμούς που επηρεάστηκαν έντονα από αυτούς σε άλλα σοσιαλιστικά κράτη, ιδιαίτερα στο Βιετνάμ. Το NCP διέταξε την Ανώτατη Λαϊκή Συνέλευση να «προωθήσει, να βοηθήσει και να ελέγξει όλες τις δραστηριότητες της κυβέρνησης, να προετοιμάσει ένα σχέδιο Συντάγματος καθώς και να προτείνει νόμους που είναι απαραίτητοι και να ενισχύσει τη βάση του νέου κώδικα νόμου το λαϊκό δημοκρατικό καθεστώς ». Το NCPR έδωσε επίσης στο Λαϊκό Επαναστατικό Κόμμα του Λάος (LPRP) το μονοπώλιο στην κρατική εξουσία. Ο Πρωθυπουργός, η κυβέρνηση και η SPA (το νέο νομοθετικό σώμα) θα εφάρμοζαν τις κομματικές αποφάσεις. Ο Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Επαναστατικού Κόμματος του Λάος Kaysone Phomvihane είπε το 1977: «Οι κομματικές επιτροπές σε όλα τα επίπεδα πρέπει να ηγούνται [στην εκπλήρωση] του επαναστατικού καθήκοντος σε όλους τους τομείς, αλλά το βασικό είναι να κατευθύνουν την εξουσία του κράτους. Πρέπει να κάνουν [το κράτος] ασφαλές και ισχυρό, ικανό να εφαρμόσει τη γραμμή και τις πολιτικές του Κόμματος.» Σύμφωνα με τον μελετητή Chou Norintr, το πολιτικό σύστημα έκανε την κυβέρνηση και το νομοθετικό σώμα να υποτάσσονται στο κόμμα. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις φιλελεύθερες δημοκρατικές κοινωνίες, στις οποίες πολλά κόμματα ανταγωνίζονται για την εξουσία και όλα υπόκεινται στους νόμους του κράτους.
Η κυβερνητική δομή που ιδρύθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1975 ονομάστηκε Συμβούλιο της Κυβέρνησης, όπως και η αντίστοιχη του Βιετνάμ. Το συμβούλιο ήταν υπεύθυνο για τις πολιτικές, οικονομικές, πολιτιστικές και κοινωνικές υποθέσεις του κράτους και την ασφάλεια, την άμυνα και τις εξωτερικές σχέσεις του. Ήταν επίσης υπεύθυνη για την αύξηση της οικονομικής απόδοσης του κράτους, την ανάπτυξη της συλλογικής εξουσίας και την εγκαθίδρυση ενός σοσιαλιστικού τρόπου παραγωγής. Το Συμβούλιο της Κυβέρνησης ήταν η ανώτατη εξουσία στις διοικητικές και οικονομικές υποθέσεις.
Η κυβέρνηση είχε μια ιεραρχία από την ίδρυσή της. Ο Kaysone Phomvihane, ο πρώτος Πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λάος, υπηρέτησε επίσης ως Γενικός Γραμματέας του LPRP και μέλος του Πολιτικού Γραφείου και της Γραμματείας. Οι τέσσερις αναπληρωτές πρωθυπουργοί του ( Nouhak Phoumsavanh, Phoumi Vongvichit, Khamtai Siphandon και Phoune Sipraseuth ) υπηρέτησαν ταυτόχρονα στο Πολιτικό Γραφείο του LPRP, το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων μεταξύ των συνεδριάσεων της Κεντρικής Επιτροπής. Κάτω από αυτούς ήταν μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του LPRP και άλλα μέλη του κόμματος. Η Προεδρία του Κυβερνητικού Συμβουλίου, του ανώτατου κυβερνητικού οργάνου, αποτελούνταν από τον Πρωθυπουργό, τους αναπληρωτές του και τους Saly Vongkhamsao, Sisavath Keobounphanh, Chanmy Douangboudy, Maychantane Sengmany και Thongsavat Khaykhamphitoune. Τα μέλη της προεδρίας έλεγχαν τις νομοθετικές, εκτελεστικές και δικαστικές εξουσίες του κράτους. Οι αντιπρόεδροι της κυβέρνησης της Πρώτης Κυβέρνησης είχαν ευρείες αρμοδιότητες. ηγήθηκαν των αντίστοιχων υπουργείων τους και επέβλεπαν άλλα υπουργεία για λογαριασμό του Πρωθυπουργού. Με τον Πρωθυπουργό, η Πρώτη Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός ανέφεραν τις δραστηριότητές τους στο SPA (αποτελούμενο κυρίως από μέλη του LPRP), το οποίο σπάνια έθετε την κυβέρνηση υπόλογη.
Η συνέλευση ψήφισε τον Νόμο για το Συμβούλιο της Κυβέρνησης, ο οποίος όριζε ότι το Συμβούλιο της Κυβέρνησης έχει την «πλήρη εξουσία να διευθετήσει όλα τα θέματα κρατικής διαχείρισης που δεν εμπίπτουν στα καθήκοντα και τα δικαιώματα της Ανώτατης Λαϊκής Συνέλευσης και της SPA Μόνιμη Επιτροπή », τον Νοέμβριο του 1982. Ο νόμος άλλαξε τον τίτλο του Πρωθυπουργού σε Πρόεδρο του Κυβερνητικού Συμβουλίου και των Αντιπροέδρων της Κυβέρνησης σε Αντιπροέδρους του Κυβερνητικού Συμβουλίου. Σκοπός ήταν να ενισχύσει τη συλλογικότητα του σώματος δίνοντας έμφαση στη συλλογική ηγεσία, μια κομμουνιστική αρχή ηγεσίας που επιδιώκει να ελαχιστοποιήσει την αυθαίρετη λήψη αποφάσεων. «Εκπρόσωποι των συνδικάτων, της νεολαίας και των γυναικών μπορούν να προσκληθούν» στις συνεδριάσεις του Κυβερνητικού Συμβουλίου «για διαβούλευση σχετικά με προβλήματα που αφορούν τις μάζες όλων των στρωμάτων για τα οποία είναι υπεύθυνη κάθε οργάνωση». Οι υπουργοί θα μπορούσαν επίσης να παρίστανται στις συνεδριάσεις του συμβουλίου.
Το Συμβούλιο της Κυβέρνησης διοργάνωσε τριμηνιαίες συνεδριάσεις όλων των υπουργών. μεταξύ των συνόδων του Κυβερνητικού Συμβουλίου, η Μόνιμη Επιτροπή του Κυβερνητικού Συμβουλίου συνεδρίαζε εβδομαδιαία. Αποτελούνταν από τον πρόεδρο, τον πρώτο αντιπρόεδρο, αντιπροέδρους, υπουργούς και τον επικεφαλής του γραφείου του κυβερνητικού συμβουλίου. Ο πρώτος αντιπρόεδρος ενήργησε για τον πρόεδρο ερήμην του. Οι αντιπρόεδροι, όπως και πριν, επέβλεπαν και συντόνιζαν τις δραστηριότητες των υπουργείων και των κυβερνητικών επιτροπών. Διατάγματα, αποφάσεις και σημαντικά ζητήματα που αποφασίστηκαν από το Συμβούλιο της Κυβέρνησης (ή τη μόνιμη επιτροπή του) έπρεπε να υπογραφούν από τον πρόεδρο για να τεθούν σε ισχύ. Ψηφίσματα, αποφάσεις και οδηγίες που εκδίδονται για λιγότερο κρίσιμα θέματα θα μπορούσαν να υπογραφούν από τον πρόεδρο ή τον πρώτο αντιπρόεδρο. Ένα τμήμα του νόμου αφιερώθηκε στο Γραφείο του Κυβερνητικού Συμβουλίου, το οποίο ήταν υπεύθυνο για την προετοιμασία των εργασιών του συμβουλίου, την οργάνωση των συνεδριάσεων του και την εφαρμογή των αποφάσεών του. Ο επικεφαλής του Γραφείου του Κυβερνητικού Συμβουλίου αναφέρθηκε στον πρόεδρο και τον πρώτο αντιπρόεδρο, συνεργαζόμενος για λογαριασμό του συμβουλίου με τη SPA και άλλους οργανισμούς.
Η απουσία συντάγματος επηρέασε τους θεσμούς του Λάος. Ο Σουπανουβόνγκ, Πρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής του SPA, εξελέγη Πρόεδρος της Συνταγματικής Επιτροπής SPA. Ωστόσο, μεταξύ 1975 και 1984, κανένα από τα έργα του δεν δημοσιοποιήθηκε. Το 1984 η SPA ανακοίνωσε τη δημιουργία δύο υποεπιτροπών της Συνταγματικής Επιτροπής. Η έλλειψη θεσμοποιημένης δομής οδήγησε το κόμμα να παρακάμψει τις κρατικές δομές στη λήψη αποφάσεων. H Γραμματεία του LPRP, για παράδειγμα, παρέκαμψε τη SPA. Ανασχηματίστηκε η Πρώτη Κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 1982, κατά παράβαση του νόμου. Δεν έχει δοθεί καμία εξήγηση για το γιατί χρειάστηκε τόσος χρόνος για να γραφτεί ένα σύνταγμα. Το Βιετνάμ ενέκρινε ένα σύνταγμα τέσσερα χρόνια μετά την επανένωση και η Λαϊκή Δημοκρατία της Καμπούτσια πήρε δύο. Το Λάος, επηρεασμένο από τις μεταρρυθμίσεις στο Βιετνάμ και στον υπόλοιπο σοσιαλιστικό κόσμο από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, ζήτησε εκλογές για την SPA το 1988. Στην πρώτη σύνοδο ολομέλειας της συνέλευσης, οι ηγέτες του κόμματος ανέφεραν ότι το σχέδιο συντάγματος είχε σχεδόν ολοκληρωθεί. Στις 14 Αυγούστου 1991, η SPA ενέκρινε το πρώτο σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λάος.
Συνταγματικό σύστημα (1991–σήμερα)
Το νέο σύνταγμα άλλαξε τον Πρόεδρο του Κυβερνητικού Συμβουλίου και πάλι σε Πρωθυπουργό. Επιβεβαίωσε τον ρόλο του LPRP, ορίζοντας το ως τον «ηγετικό πυρήνα» του κράτους. Η εκτελεστική εξουσία της κυβέρνησης ενισχύθηκε. Η εξουσία του πρωθυπουργού μειώθηκε και η εξουσία του προέδρου αυξήθηκε. ΟΠρωθυπουργός είχε διορίσει επαρχιακούς κυβερνήτες, αλλά ο πρόεδρος το έκανε σύμφωνα με το νέο σύνταγμα. Ο Πρόεδρος είχε πλέον το δικαίωμα να διορίζει και να παύει τον Πρωθυπουργό και τους υπουργούς σύμφωνα με την Εθνοσυνέλευση. Σύμφωνα με τον μελετητή Stephen T. Johnson, η νέα προεδρία ήταν συγκρίσιμη με τον Πρόεδρο της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της Πέμπτης Δημοκρατίας. Ο πρωθυπουργός ήταν υπεύθυνος για την καθοδήγηση του έργου των κυβερνητικών υπουργείων, των επιτροπών, των επαρχιακών διοικητών και των δημάρχων.
Το σύνταγμα τροποποιήθηκε το 2013 και το 2015. Τροπολογίες το 2013 χρειάστηκαν για να «αντανακλούν την πολιτική και οικονομική πραγματικότητα του σύγχρονου Λάος», και το 2015 τροποποιήθηκε για να «ανταποκριθεί στις πολιτικές ανανέωσης του Κόμματος και στο αναπτυξιακό όραμα της χώρας μέχρι 2030". Οι τροποποιήσεις του 2015 έδωσαν στην Εθνοσυνέλευση την εξουσία να διορίζει και να παύει τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση, αφαιρώντας από τον πρόεδρο την εξουσία να διορίζει τον πρωθυπουργό.
Βιβλιογραφία
Βιβλία:
Άρθρα σε επιστημονικές επιθεωρήσεις:
Έκθεση:
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Λάος Λαο
Εκλογές στο Ναουρού
Το Ναουρού είναι Προεδρική Δημοκρατία. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο. Η δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη από την εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία. Το Σύνταγμα της χώρας υιοθετήθηκε τον Ιανουάριο του 1968.
Ιστορικό εκλογών
Οι πρώτες εκλογές πριν γίνει ανεξάρτητη η χώρα ήταν για την ανάδειξη τοπικών συμβουλίων και έγιναν το 1951, το 1955, το 1959 και το 1963.
Εν συνεχεία βουλευτικές εκλογές έγιναν τα έτη 1971, 1973, 1976, 1977, 1980, 1983, 1986, 1987, 1989, 1992, 1995, 1997, 2000, 2003, 2004, 2007, 2008, 2010 (Απρίλιο), 2010 (Ιούνιο), 2013, 2016, 2019 και 2022.
Βουλευτικές εκλογές 2008
Στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 26 Απριλίου του 2008, οι υποστηρικτές του Προέδρου Στίβεν κέρδισαν 12 επί συνόλου 18 εδρών στο Κοινοβούλιο.
Βουλευτικές εκλογές 2010
Οι επόμενες εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα στις 24 Απριλίου 2010 μετά τη διάλυση του Κοινοβουλίου από τον πρόεδρο Μάρκους Στίβεν, στις 16 Μαρτίου 2010. Οι εκλογές προκηρύχθηκαν εξαιτίας των συνεχών αποπειρών να ανατραπεί η κυβέρνηση με πρόταση μομφής. Συνολικά έλαβαν μέρος 86 υποψήφιοι, από τους οποίους οι 8 ήταν γυναίκες.
Στις 26 Απριλίου ανακοινώθηκε ότι και τα 18 μέλη του Κοινοβουλίου είχαν επανεκλεγεί.
Το Κοινοβούλιο απέτυχε στην τρίτη ψηφοφορία του να εκλέξει πρόεδρο της Βουλής στις 4 Μαΐου 2010. Έπειτα και από την έκτη προσπάθεια, στις 13 Μαΐου 2010, ο Γκόντφρεϊ Τόμα εξελέγη τελικά πρόεδρος. Ο Τόμα πρότεινε την εκ νέου διάλυση του Κοινοβουλίου. Μετά την άρνηση της κυβέρνησης να το πράξει, ο πρόεδρος Τόμα παραιτήθηκε στις 18 Μαΐου 2010.
Νέες πρόωρες εκλογές προκηρύχθηκαν για τις 19 Ιουνίου 2010. Έπειτα από εκείνες, αν και εξελέγη ένας παραπάνω βουλευτής, δεν υπάρχει πιθανότητα να ξεπεραστεί το πολιτικό αδιέξοδο.
Εκλογές Απριλίου 2010
Κοινοβούλιο του Ναουρού, 24 Απριλίου 2010 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top| !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες
Εκλογές Ιουνίου 2010
Κοινοβούλιο του Ναουρού, 19 Ιουνίου 2010 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top| !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες
Προεδρικές εκλογές 2010
Μετά τις βουλευτικές εκλογές, αποφασίστηκε να διεξαχθούν τον Ιούνιο εκλογές για πρόεδρο (από το κοινοβούλιο). Ωστόσο, δύο απόπειρες για εκλογή προέδρου στις 3 Ιουνίου και στις 4 Ιουνίου απέτυχαν. Ο Μάρκους Στίβεν εξελέγη πρόεδρος από το νέο Κοινοβούλιο, με 11 ψήφους έναντι 6 για τον Μίλτον Ντιούμπ, σε μυστική ψηφοφορία, την 1η Νοεμβρίου 2010. Το πολιτικό αδιέξοδο τερματίστηκε έπειτα από την αποδοχή του Λούντβιχ Σκότι να αναλάβει στο αξίωμα του προέδρου της Βουλής.
Προεδρικές εκλογές 2013
Πρόεδρος του Ναουρού, 11 Ιουνίου 2013 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Προσκείμενοι σε !style="background-color:#E9E9E9" valign=top|Υποψήφιοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι
Βουλευτικές εκλογές 2013
Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 8 Ιουνίου 2013 ο αριθμός των εδρών αυξήθηκε από 18 σε 19 για να αποφευχθεί η ισότητα εδρών (9+9) σε κυβέρνηση -αντιπολίτευση. Στις εκλογές εκείνες ο συνολικός αριθμός των υποψηφίων ήταν 68, που αποτελεί αριθμό-ρεκόρ. Εξελέγησαν 19 ανεξάρτητοι βουλευτές, 7 εκ των οποίων για πρώτη φορά.
Δημοψηφίσματα
Στο Ναουρού έχει γίνει μέχρι στιγμής ένα δημοψήφισμα, το 2010.
Συνταγματικό δημοψήφισμα Φεβρουαρίου 2010
Στις 27 Φεβρουαρίου 2010 διενεργήθηκε συνταγματικό δημοψήφισμα με στόχο την αλλαγή του τρόπου εκλογής του Προέδρου (αντί να εκλέγεται από το Κοινοβούλιο να γίνεται η εκλογή από το λαό) και επίσης για την ενδυνάμωση της νομοθεσίας αναφορικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Για να περάσουν οι αλλαγές στο Σύνταγμα απαιτείτο η πλειοψηφία των δύο τρίτων. Οποιεσδήποτε αλλαγές θα ετίθεντο σε ισχύ με τη διεξαγωγή των επόμενων γενικών εκλογών, το 2011. Η συμμετοχή ήταν 78%, με σχεδόν 4.400 ψηφοδέλτια. Οι πολίτες απέρριψαν τις συνταγματικές αλλαγές με πλειοψηφία σχεδόν 3.000 ψήφων. Εν συνεχεία άρχισε να εξετάζεται η διεξαγωγή και δεύτερου δημοψηφίσματος σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Παραπομπές
*
Μάχη του Βεθζαχαρία
Ο επίτροπος του ανήλικου, νέου βασιλιά Αντίοχου Ε΄ Ευπατόρος Λυσίας πραγματοποίησε μία νέα εκστρατεία στην Ιουδαία, μαζί με τον ανήλικο βασιλιά,  για να βοηθήσει την πολιορκημένη φρουρά της Άκρας στην Ιερουσαλήμ η οποία πιέζονταν από τον  Ιούδα τον Μακκαβαίο. Αφού συγκέντρωσε 50.000 πεζούς 5.000 ιππείς και 30 έως 80 ελέφαντες εισέβαλε στην Ιουδαία και έφτασε κοντά στην Βεθώρα. Όταν ο Ιούδας το πληροφορήθηκε έσπευσε στην περιοχή.
Η μάχη
Οι δυνάμεις των αντιπάλων συναντήθηκαν τελικά σε ένα στενό πέρασμα, που βρισκόταν σε μία περιοχή, η οποία ονομαζόταν Βεθζαχαρία. Ο βασιλικός στρατός, λόγω της στενότητας του χώρου, παρέταξε τους ελέφαντες σε βάθος. Γύρω από κάθε ελέφαντα παρατάχθηκαν 1.000 πεζοί και 500 ιππείς, ενώ τμήματα ελαφρών πεζών κατέλαβαν τα γειτονικά υψώματα. Πριν από την μάχη, ένας από τους αδελφούς του Ιούδα, ο Ελεάζαρ Αβαράν, προσπάθησε με μια παράτολμη ενέργεια να πλησιάσει έναν από τους βασιλικούς ελέφαντες, επειδή νόμισε, ότι επάνω σε αυτόν βρισκόταν ο Σελευκίδης βασιλιάς. Ο Ελεάζαρ σκόπευε φυσικά να σκοτώσει τον υποτιθέμενο σπουδαίο επιβάτη, ο οποίος ήταν στην πραγματικότητα ένας συνηθισμένος στρατιώτης, σκοτώθηκε όμως ο ίδιος κατά την διάρκεια της προσπάθειάς του.
Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε κακός οιωνός από τους Ιουδαίους. Οι Μακκαβαίοι είχαν αρχικά επιτυχίες εναντίον της εμπροσθοφυλακής των αντιπάλων τους, δεν μπόρεσαν όμως να αντέξουν, παρά το γεγονός ότι αντιστάθηκαν σθεναρά στην υπεροχή της βασιλικής φάλαγγας. Τελικά νικήθηκαν και  διασκορπίστηκαν  στην περιοχή της Γόφνας. Ο Λυσίας έφτασε στην Ιερουσαλήμ τερματίζοντας τον αποκλεισμό της φρουράς. Όσοι από τους οπαδούς του Ιούδα βρισκόταν εκεί, μεταβλήθηκαν από πολιορκητές σε πολιορκημένους.
Ξαφνική αποχώρηση του Λυσία από την Ιουδαία
Ο Λυσίας έμεινε όμως στην περιοχή λίγες μέρες καθώς αναγκάστηκε να γυρίσει πίσω στην Αντιόχεια  λόγω αυλικών διενέξεων. Πριν φύγει προχώρησε στην σύναψη ένορκης συνθήκης ειρήνης με τους επαναστάτες που καθώς ήταν εξαντλημένοι από τον πόλεμο δέχτηκαν  πρόθυμα  τις προτάσεις του.
Πηγές
Κατηγορία:Ιουδαϊκοί πόλεμοι
Ύδραυλις
right|thumb|297x297px|Ύδραυλις Η Ύδραυλις ήταν αρχαιοελληνικό αερόφωνο όργανο της αρχαιότητας με ισχυρό και έντονο ήχο το οποίο χρησιμοποιούνταν  στα θεάματα του ιπποδρόμου και στην εκτέλεση στρατιωτικής μουσικής.
Η ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|313x313px Η ύδραυλις (ή ύδραυλος) κατασκευάστηκε στην Αλεξάνδρεια τον 3ο αιώνα π.Χ. και για τον τρόπο λειτουργίας και χρήσης του μας διασώζονται οι περιγραφές του Ήρωνα του Αλεξανδρέως και του Βιτρούβιου. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του οργάνου αυτού ήταν το υδραυλικό σύστημα πάνω στο οποίο βασιζόταν για να λειτουργήσει, καθώς αυτό ήταν υπεύθυνο για την παραγωγή, κίνηση και ρύθμιση της πίεσης του αέρα, ο οποίος διοχετευόταν στους αυλούς διαμέσου μιας σειράς μοχλών.
Ο μηχανισμός
μικρογραφία|243x243px Η ύδραυλις ήταν μια μεγάλη σύριγγα, όπως η σύριγγα του Πανός, που αποτελείτο από μια σειρά ηχητικών σωλήνων από καλάμι, διαβαθμισμένων ανάλογα με το μήκος τους, μέσα στους οποίους φυσούσε ο εκτελεστής, όπου στα στόμια των αυλών της παρεχόταν υψηλής και σταθερής πίεσης αέρας. Κάτω από τους αυλούς υπήρχε μια δεξαμενή με νερό, στον πυθμένα της οποίας βρισκόταν ένα κοίλο ημισφαίριο, ο πνιγέας. Στον πνιγέα έμπαινε νερό από τις οπές της βάσης και αέρας από τους σωλήνες της κορυφής. Οι σωλήνες αυτοί ήταν πάνω από το κοίλο ημισφαίριο και κατέληγαν έξω από τη δεξαμενή. Ένας σωλήνας από αυτούς λύγιζε και συγκοινωνούσε με την πυξίδα (πυξίς-εμβολέας). Η πυξίδα ήταν μια εμβολοφόρος αντλία που διοχέτευε τον αέρα από τον σωλήνα της κορυφής με πίεση στον πνιγέα. Έπειτα, ο αέρας οδηγείτο στο στεγανό χώρο πάνω από τη δεξαμενή και κάτω από τους αυλούς.
Οι αυλοί στο κάτω μέρος είχαν τους γλωσσοκόμους. Η γλωττίδα κάθε γλωσσοκόμου ήταν διάτρητη και με τη βοήθεια ενός μοχλού και αργότερα πλήκτρου (αγκωνίσκου) σπρωχνόταν προς τα μέσα, με αποτέλεσμα να ανοίγεται δίοδος προς το στόμιο του αντίστοιχου αυλού. Ο πεπιεσμένος αέρας διοχετευόταν στον αυλό, άρα το όργανο ηχούσε. Όταν το πλήκτρο σταματούσε να πιέζεται τότε η γλωσσίδα επανερχόταν στη θέση της με τη βοήθεια ελατηριωτού μηχανισμού, διακόπτοντας τη ροή του αέρα και ο αυλός έπαυε να ηχεί. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο αέρας παραγόταν από ανθρώπους (έφηβους ή δούλους) που ανεβοκατέβαζαν, χτυπούσαν ή πηδούσαν πάνω-κάτω στα φυσερά, ενόσω ο εκτελεστής του οργάνου έπαιξε φανερώνοντας έτσι τη δεξιοτεχνία του στα πλήκτρα.
Η μετεξέλιξη
Εξέλιξη του οργάνου αυτού είναι το μεταγενέστερο εκκλησιαστικό όργανο, το οποίο στηρίζεται πάνω στις ίδιες κατασκευαστικές βάσεις και χρησιμοποιήθηκε ως επί τω πλείστω στα πλαίσια της εκκλησιαστικής μουσικής της Δύσης, αλλά και στη συμφωνική μουσική και τον πρώιμο κινηματογράφο. Άλλα μουσικά όργανα με παρόμοια κατασκευαστική δομή απαντώνται σε πολλά μέρη του κόσμου, ιδιαίτερα στην ανατολική Ασία, και εντάσσονται στην κατηγορία των αερόφωνων οργάνων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το κινέζικο σενγκ.
Βιβλιογραφία
Υδραυλις Υδραυλις Κατηγορία:Αερόφωνα Υδραυλις Κατηγορία:Αρχαία ελληνική μουσική
Γκούσινιε
Ονομασία
Η ονομασία Gusinje (Гусиње) προέρχεται από την λέξη guska (γαλοπούλα). Η παλαιότερη ονομασία της πόλεως ήταν Gousino (Гоусино). Κατά την διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, ήταν γνωστή υπό την τουρκική ονομασία Gusna (گوسن). Στα αλβανικά, είναι γνωστή ως Gucia.
Γεωγραφία
Η πόλη ευρίσκεται εντός του Φαραγγιού του Πλαβ-Γκούσινιε των Προκλέτιγιε, σε υψόμετρο, περίπου, 1.000 μέτρων.
Ιστορία
Γιουγκοσλάβοι ερευνητές έχουν επιχειρήσει την ιστορική σύνδεση της περιοχής του Φαραγγιού του Πλαβ-Γκούσινιε με την μεσαιωνική župa (κομητεία) του «Γκούσεϊμο», στην οποία γίνεται αναφορά εντός του Χρονικού του Ιερέα της Διόκλειας ως τμήμα του «Πόντγκοριε». Ορισμένοι ερευνητές εκτιμούν πως η συγκεκριμένη κομητεία ευρισκόταν εντός του Άνω Πόλιμλιε (το οποίο περιλαμβάνει το Γκούσινιε). Είναι γνωστό πως μεσαιωνικός οικισμός ευρισκόταν εντός του εδάφους του σημερινού Γκούσινιε. Κατά την διάρκεια του 14ου αιώνα, το Γκούσινιε αναφερόταν ως χωριό, ένας εκ των σταθμών των καραβανιών επί της οδού μεταξύ Κότορ-Σκούταρι-Ποντγκόριτσα-Πετς. Αναφορά στο όνομά του γίνεται, επίσης, εντός του οθωμανικού ντεφτέρ του 1485.
Στις αρχές του 17ου αιώνα, προ του 1611, το φρούριο του Γκούσινιε ανεγέρθηκε επί της τοποθεσίας του μεσαιωνικού οικισμού, στους πρόποδες των Προκλέτιγιε. Από τα μέσα του 17ου αιώνα, η φυλή των Κελμέντι, προερχόμενη από τη Βόρεια Αλβανία, καθώς και η φυλή των Κούτσι ξεκίνησαν να εγκαθίστανται, χωρίς προηγούμενη άδεια, εντός του Φαραγγιού του Πλαβ-Γκούσινιε, ερχόμενες σε ανταγωνισμό με άλλους Σέρβους και Αλβανούς Μουσουλμάνους πρόσφυγες προερχόμενους από την Μαλέσια και το Μαυροβούνιο, οι οποίοι ήσαν στην πλειοψηφία τους σερβόφωνοι. Οι μικρές πόλεις του Πλαβ και του Γκούσινιε αποτελούνταν, επίσης, από μεικτό ως προς την καταγωγή πληθυσμό, του οποίου μητρική γλώσσα ήταν η σερβική. Η επαρχία κατοικείτο από σερβικό πληθυσμό (συμπεριλαμβανομένου, σε μικρότερο βαθμό, ενός μουσουλμανικού πληθυσμού σερβικής προέλευσης και γλώσσας), καθώς και αλβανικό πληθυσμό.
Κατά την διάρκεια του πρώτου μισού του 19ου αιώνα, το Γκούσινιε είχε 400 οικίες, ποσοστό της τάξεως του 75% εκ των οποίων ήταν μουσουλμανικές, ενώ 25% σερβικές. Σύμφωνα με τον Μ. Βελιμίροβιτς, στα τέλη του 19ου αιώνα, οι οικίες είχαν αυξηθεί σε «αριθμό ανώτερο των 1600 οικιών», ενώ υπήρχαν τέσσερα τζαμιά, χωρίς να υπάρχει κάποια εκκλησία. Ωστόσο, άλλη πηγή αναφέρει ως 495 τον αριθμό των οικιών, με συνολικό πληθυσμό 2.588 κατοίκων. Το Γκούσινιε, κατά την διάρκεια εκείνης της περιόδου, εκπροσωπείτο σε διοικητικό επίπεδο από καϊμακάμη (κυβερνήτη του καζά).
Η περιοχή του Πλαβ-Γκούσινιε αποτέλεσε την τοποθεσία αριθμού μαχών το 1879 και το 1880 μεταξύ της υπέρ των Οθωμανών αλβανικής εθνικιστικής Ένωσης του Πρίζρεν και μαυροβουνιακών δυνάμεων, ως επακόλουθο του Συνεδρίου του Βερολίνου (1878). Συγκεκριμένα, το Συνέδριο είχε προχωρήσει στην απόφαση πως οι οθωμανικές επαρχίες θα έπρεπε να παραχωρηθούν στο Πριγκιπάτο του Μαυροβουνίου, γεγονός το οποίο έγινε δεκτό ως προσβολή από τους Αλβανούς εθνικιστές, οι οποίοι προχώρησαν στην ίδρυση, με την υποστήριξη των Οθωμανών, της Ένωσης του Πρίζρεν. Οι Οθωμανοί παρείχαν οπλισμό στον τοπικό μουσουλμανικό πληθυσμό, ενώ, ταυτόχρονα, απέστειλαν τακτικά στρατεύματα. Ο Αλί Πασάς του Γκούσινιε, ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης, επιστράτευσε Αλβανούς ατάκτους προκειμένου να επιτεθούν στις μαυροβουνιακές δυνάμεις οι οποίες, ως αποτέλεσμα, είχαν σταθμεύσει στην περιοχή. Παρά την αρχική τους επιτυχία, ωστόσο, οι Αλβανοί ηττήθηκαν από μαυροβουνιακές δυνάμεις οι οποίες ευρίσκονταν υπό την ηγεσία του Μάρκο Μίλιανοβ, στις αρχές του 1880. Ωστόσο, το Γκούσινιε παρέμεινε υπό τον έλεγχο των Οθωμανών, ενώ το Ούλτσινι παραχωρήθηκε ως αποζημίωση.
Το 1967, ο οικισμός περιγραφόταν ως "Ανατολίτικου τύπου, υψηλού κλίματος θερινό θέρετρο (925 μ.), το οποίο, λόγω της απομονωμένης και συνοριακής τοποθεσίας του, δεν έλαβε την απαραίτητη προσοχή [από την κυβέρνηση]".
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Πλαβ Κατηγορία:Σαντζάκ
Σουζάνα Ίννες-Κερ του Ρόξμπρα
Η Σουζάνα Ίννες-Κερ του Ρόξμπρα (Susanna Innes-Ker of Roxburghe, γεννημένη ως Σουζάνα Στεφανία Ντάλμπιακ Susanna Stephania Dalbiac, 28 Αυγούστου 1814 - 6 Μαΐου 1895) ήταν Βρετανίδα ευγενής.
Βιογραφία
Στις 29 Δεκεμβρίου 1836 παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Ίννες-Κερ, 6ο Δούκα του Ρόξμπρα. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Το 1861 διορίστηκε Κυρία της Κρεβατοκάμαρας στη Βασίλισσα Βικτώρια μέχρι τον θάνατό της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες της Κρεβατοκάμαρας Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Ισραηλίτες
μικρογραφία|299x299εσ|Η έξοδος των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο, από την Χάγκαντα του Πάσχα. Οι Ισραηλίτες (εβραϊκά: בְּנֵי יִשְׂרָאֵל‎, Bənēy Yīsrāʾēl, «τέκνα του Ισραήλ») ήταν συνομοσπονδία σημιτικών φυλών στην αρχαία Εγγύς Ανατολή, η οποία κατά την Εποχή του Σιδήρου κατοίκησε σε ένα τμήμα της περιοχής Χαναάν.
Η αρχαιότερη καταγεγραμμένη μαρτυρία λαού με το όνομα Ισραήλ είναι η στήλη του Μερνεφθά από την αρχαία Αίγυπτο χρονολογούμενη γύρω στο 1200 π.Χ. Σύμφωνα με την σύγχρονη αρχαιολογική άποψη, οι Ισραηλίτες και ο πολιτισμός τους αναδύθηκαν από τους Χαναανιτικούς λαούς μέσω της ανάπτυξης μιας ξεχωριστής μονολατρικής -και αργότερα μονοθεϊστικής- θρησκείας με επίκεντρο τον εθνικό τους θεό Γιαχβέ. Ομιλούσαν την αρχαία εβραϊκή γλώσσα, μια τοπική γλώσσα της Χαναανιτικής οικογένειας, γνωστή σήμερα ως Βιβλικά Εβραϊκά.
Σύμφωνα με την Βίβλο, οι Ισραηλίτες ήταν απόγονοι του Ιακώβ, ο οποίος αργότερα ονομάστηκε Ισραήλ. Μετά από έντονη ξηρασία ο Ιακώβ και οι δώδεκα γιοι του κατέφυγαν στην Αίγυπτο, όπου τελικά σχημάτισαν τις Δώδεκα Φυλές του Ισραήλ. Εκεί οι Ισραηλίτες έγιναν σκλάβοι των Αιγυπτίων μέχρι να απελευθερωθούν και να μεταφερθούν στη Χαναάν από τον Μωυσή. Τελικά κατάφεραν να κατακτήσουν τη Χαναάν υπό την ηγεσία του Ιησού του Ναυή. Σήμερα οι σύγχρονοι μελετητές συμφωνούν ότι η Βίβλος δεν παρέχει μια αυθεντική περιγραφή της προέλευσης των Ισραηλιτών, αλλά αποτελεί περισσότερο τον εθνικό μύθο των Εβραϊων. Αναγνωρίζεται παρόλα αυτά πως μέρος του αφηγήματος έχει έναν «ιστορικό πυρήνα».
Μετά από μια περίοδο, κατά την οποία οι φυλές ζούσαν ανεξάρτητα, αναδύθηκαν δύο Ισραηλιτικά βασίλεια στα τέλη του 10ου αιώνα π.Χ., το Βασίλειο του Ισραήλ και το Βασίλειο του Ιούδα. Η Βίβλος παρουσιάζει αυτά τα κράτη ως διαδόχους μιας πρότερης Ηνωμένης Μοναρχίας των Ισραηλιτών υπό τους βασιλείς Σαούλ, Δαυίδ και Σολομώντα. Σύμφωνα με την σύγχρονη αρχαιολογία, η ιστορικότητα ενός ισχυρού και ενιαίου Ισραηλιτικού βασιλείου κατά την Εποχή του Σιδήρου αμφισβητείται. Το Βασίλειο του Ισραήλ με πρωτεύουσα την Σαμάρεια κατακτήθηκε από την Β' Ασσυριακή Αυτοκρατορία γύρω στο 720 π.Χ. ενώ το Βασίλειο του Ιούδα με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ επιβίωσε μέχρι το 586, όταν καταστράφηκε από τους Βαβυλώνιους. Ένα μέρος του Ιουδαϊκού πληθυσμού εξορίστηκε στην Βαβυλώνα και επέστρεψε πίσω όταν ο Κύρος Β' της Περσίας κατέκτησε την περιοχή.
Οι Εβραίοι και οι Σαμαρείτες θεωρούνται οι σύγχρονοι απόγονοι των Ισραηλιτών. Οι Εβραίοι διεκδικούν την καταγωγή τους από την Φυλή του Ιούδα και του Βενιαμίν και εν μέρει την Φυλή του Λεβί. Σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση οι δέκα από τις δώδεκα φυλές που αποτελούσαν το Βασίλειο του Ισραήλ χάθηκαν μετά την Ασσυριακή κατάκτηση. Οι Σαμαρείτες θεωρούν πως είναι απόγονοι της Φυλής του Εφραίμ και του Μανασσή, δύο οίκοι που συναποτελούσαν την Φυλή του Ιωσήφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισραήλ Κατηγορία:Ιστορία του Ισραήλ
Στεφανόβουνο Λάρισας
Το Στεφανόβουνο (μέχρι το 1927 Αραδοσίβια Ζεϊνέλ ) είναι χωριού του δήμου Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 487 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 280 μέτρων. Απέχει 4 χιλιόμετρα από την Ελασσόνα και βρίσκεται ακριβώς διπλά στο χωριό Γαλανόβρυση.
Ιστορικά στοιχεία
Πριν να ενταχθεί στο ελληνικό κράτος, το χωριό κατοικούταν από μικτό πληθυσμό χριστιανών και μουσουλμάνων. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τον Πόντο. Σήμερα η οικονομία του χωριού βασίζεται στη γεωργία και στην κτηνοτροφία. Κοντά στο χωριό δημιουργήθηκε καπνεργοστάσιο, με σκοπό την επεξεργασία του καπνού που καλλιεργείται στην περιοχή. Το Στεφανόβουνο ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1919. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνας με το πρόγραμμα Καποδίστριας, όπου και παρέμεινε με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
Στο χωριό λειτουργεί αγροτικό και εθνογραφικό μουσείο. Νότια του χωριού βρίσκεται λόφος με πευκοδάσος με θέα προς την πεδιάδα της Ελασσόνας. Στο λόφο βρίσκεται εξωκκλήσι αφιερωμένο στον Προφήτη Ηλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Μονάδες φαρμάκων
Οι κυριότερες μονάδες μέτρησης φαρμάκων εκπεφρασμένα σε βάρος και όγκο είναι:
Τα βάμματα είναι περίπου 10% ελαφρύτερα του ύδατος, ενώ τα σιρόπια και τα πυκνά διαλύματα αλάτων, περίπου 10-25% βαρύτερα.
Αριθμός σταγόνων κατά γραμμάριο υπό κανονικού σταγονόμετρου και υπό θερμοκρασία 15° C :
Κατηγορία:Μονάδες μέτρησης Κατηγορία:Φαρμακευτική
Πεντόλακκος Ιωαννίνων
Ο Πεντόλακκος  είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Δωδώνης της Ηπείρου στο νομό Ιωαννίνων, το οποίο είναι κτισμένο στις νότιες απολήξεις του όρους Τόμαρος (Ολύτσικας). Το χωριό βρίσκεται 36 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 70 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Άρτα. Προς τα νοτιοδυτικά του χωριού, σε απόσταση 4 χλμ. και σε μεγάλο υψόμετρο είναι κτισμένη από το 1955 η Μονή της Ευαγγελίστριας. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν Ζώριστα και από το 1919 είχε συσταθεί κοινότητα με το όνομα αυτό. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Πεντολάκκου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λάκκας Σουλίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο οικισμός έχει πληθυσμό 118 κατοίκους.
Ιερακώμη Λυδίας
Η Ιερακώμη ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Λυδίας της Μικράς Ασίας.
Βρισκόταν στα ανατολικά του ποταμού Ύλλου (ή Φρυγίου) και μεταξύ των πόλεων της Υρκανίδος και των Θυατείρων. Η πόλη ανήκε στο κοινό της Εφέσου.
Τόσο στην Ιερακώμη, όσο και στα γειτονικά Ύπαιπα και την Υρκανίδα, είχαν εγκατασταθεί Πέρσες άποικοι, κυρίως στην εποχή του Κύρου Α΄ με προέλευση την Υρκανία της βορείου Περσίας. Από εδώ και στο εξής η λυδική πεδιάδα θα ονομαζόταν Υρκάνιον πεδίον. Το όνομα δηλώνει την ιερή κωμόπολη και την έλαβε λόγω των ιερών που έκτισαν εκεί οι Πέρσες μάγοι. Δεν αποκλείεται να ιδρύθηκε κατά την ελληνιστική περίοδο. Όπως και στις γύρω κατοικίες έτσι και εδώ εγκαταστάθηκαν Μακεδόνες άποικοι.
Ο περιηγητής Παυσανίας αναφέρει ως αυτόπτης μάρτυρας την τελετή μέσα σε ένα ιερό των Περσών μάγων: το κάθε ιερό είχε ένα δωμάτιο, στο οποίο υπήρχε βωμός με τέφρα ασυνήθιστου χρώματος από πάνω του. Ο κάθε μάγος -με περσική τιάρα στο κεφάλι- εναπέθετε τα ξύλα πάνω στην τέφρα και μέσα από βιβλίο επικαλείτο κάποια θεότητα σε περσική γλώσσα. Με αυτόν τον τρόπο τα ξύλα άναβαν φωτιά από μόνα τους.
Ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ Τιβέριος τη μετονόμασε σε Ιεροκαισάρεια, ενώ ο Πλίνιος την αναφέρει ως Caesarea.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυδίας
Μονίμη
H Μονίμη (απεβ. 72/71 π.Χ.) ήταν Ελληνίδα με καταγωγή από τη Μακεδονία, που έζησε στη Μ. Ασία και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα τού Πόντου, ως 2η σύζυγος τού Μιθριδάτη ΣΤ΄.