cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναυτεργατικό Σωματείο
Σύντομο ιστορικό
Στη περίοδο του ψυχρού πολέμου όπου ο μακαρθισμός κτύπησε και την πόρτα της Ελλάδας άρχισε και ο παραγκωνισμός του συνδικαλιστικού κινήματος. Κάθε απλό εργατικό αίτημα προόδου συνθηκών εργασίας εκλαμβάνονταν ως επαναστατική προδιάθεση. Παρά ταύτα με μικρές προσαρμογές της υφιστάμενης νομοθεσίας φθάνει η δεκαετία του 1960 με αποκορύφωση το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου όπου αναστάλθηκε η λειτουργία όλων των σωματείων. Τότε επιχειρήθηκε νέα ρύθμιση με τον Α.Ν.257/1968 "Περί Ναυτεργατικών Επαγγελματικών Σωματείων και Ομοσπονδιών" κατά τρόπο αντεργατικό επιβάλλοντας με νέες αρχαιρεσίες, διοικήσεις ελεγχόμενες. Την εποχή εκείνη της δικτατορίας ένας μεγάλος αριθμός ναυτικών φυλλαδίων είχε κατασχεθεί. Τελικά ο νόμος αυτός καταργήθηκε μαζί με κάθε άλλη σχετική διάταξη με το μεταπολιτευτικό '''Ν.Δ. 85/5-10-1974 "Περί αποκαταστάσεως των συνδικαλιστικών ελευθεριών των εν τη θαλάσση εργαζομένων" tο οποίο και συμπληρώθηκε με τον Ν. 5/1975' "Περί συμπληρώσεως του ΝΔ 85/1974''", που τέθηκε σε ισχύ από της δημοσίευσής του ΦΕΚ Α΄ 16/6-2-1975, όπως ισχύει μέχρι σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυτική εργασία
Λεπτοκαρυά
Λεπτοκαρυά είναι η ήμερη φουντουκιά.
Με την ονομασία αυτή είναι επίσης γνωστοί οι ελληνικοί οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γαλατικός κόκορας
μικρογραφία|320x320εσ|Ο Γαλατικός κόκορας στην πύλη του κήπου του [[Μέγαρο Ελιζέ|Μεγάρου Ελιζέ στο Παρίσι, επίσημη κατοικία του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας.]] Ο Γαλατικός κόκορας (γαλλικά: le coq gaulois) είναι ένα από τα ανεπίσημα εθνικά σύμβολα της Γαλλίας ως έθνους. Είναι επίσης το σύμβολο της περιοχής της Βαλλονίας, της Γαλλικής Κοινότητας του Βελγίου.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Ο Γαλατικός κόκορας στην κορυφή μνημείου στη [[Λα Ροσέλ]] μικρογραφία|Διακριτικό των δημάρχων της Γαλλίας αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Χρυσό Ναπολεόνιο με τον Γαλατικό κόκορα και τη [[Μαριάν]] Ο κόκορας είναι ένα από τα ανεπίσημα εθνικά σύμβολα της Γαλλίας. Η σύνδεση του κόκορα και της Γαλλίας γεννήθηκε από την αρχαιότητα, από ένα λογοπαίγνιο: η λατινική λέξη gallus είχε δύο σημασίες: «Γαλάτης» αλλά και «κόκορας», όπως έχει καταγραφεί από τον αρχαίο Ρωμαίο ιστορικό Σουητώνιο. Αυτός είναι ο λόγος που ο κόκορας εμφανίζεται από την αρχαιότητα σε γαλατικά νομίσματα.
Μετά από μια εξαφάνιση του συμβόλου κατά τον Μεσαίωνα, το σύμβολο του Γαλατικού κόκορα αναγεννήθηκε τον 14ο αιώνα. Από την Αναγέννηση και μετά, ο κόκορας εμφανίζεται στις παραστάσεις του Βασιλιά της Γαλλίας.
Στη Γαλλική Επανάσταση του 1789, στη σημαία του στρατού ο κόκορας αντικατέστησε τα διακριτικά της βασιλείας των Βουρβόνων. Η δημοτικότητά του αυξήθηκε, σε σημείο που εμφανίστηκε στη σφραγίδα του Διευθυντηρίου, και μια επιτροπή κρατικών συμβούλων πρότεινε στον Ναπολέοντα Α' να το υιοθετήσει ως εθνικό σύμβολο. Ο αυτοκράτορας αρνήθηκε λέγοντας: «Ο κόκορας δεν έχει δύναμη, δεν μπορεί να είναι η εικόνα μιας αυτοκρατορίας όπως η Γαλλία» και το αντικατέστησε με τον αετό, τον οποίο η κυβέρνηση κατάργησε κατά την περίοδο της Παλινόρθωσης των Βουρβόνων.
Ο κόκορας ανέκτησε το πολιτικό του κύρος κατά την Ιουλιανή Επανάσταση του 1830, όταν ένα διάταγμα όρισε ότι πρέπει να εμφανίζεται στα κουμπιά της στολής των Εθνοφρουρών και να επανεμφανισθεί στις σημαίες τους. Η Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία τον παρουσιάζει στη σφραγίδα της, χαραγμένο στο πηδάλιο που κρατά η καθιστή Ελευθερία. Το 1852, ο Ναπολέοντας Γ' τον αντικατέστησε και πάλι με τον αετό.
Ο γαλατικός κόκορας βίωσε την ώρα της δόξας του κατά την Τρίτη Δημοκρατία, η οποία τον επανεμφάνισε στη σφραγίδα και σε χρυσά νομίσματα, και τον τοποθέτησε, περήφανο και με απλωμένα φτερά, στην κορυφή της πύλης του κήπου του Μεγάρου Ελιζέ, επίσημης κατοικίας του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Αν και το σύγχρονο πολιτικό πεδίο προτιμά τη Μαριάν, που εκπροσωπεί τη Γαλλία ως κράτος και κυρίως τη Δημοκρατία, ο κόκορας παραμένει το έμβλημα της Γαλλίας στα μάτια του κόσμου, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια αθλητικών γεγονότων. Είναι το λογότυπο της γαλλικής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου. Η Γαλλική Ολυμπιακή Επιτροπή (CNOSF) χρησιμοποιεί τον Γαλατικό κόκορα στο λογότυπό της από τον Απρίλιο του 2015.
Ο γαλατικός κόκορας χρησιμοποιείται επίσης στη Βαλλονία, τη Γαλλική Κοινότητα του Βελγίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γαλλίας
Άλεξ Σόλερ - Ρόιγκ
Κατηγορία:Ισπανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Καμίλα Γκούνελ
Η Καμίλα Γκούνελ (Camilla Gunell', γενν. στις 7 Σεπτεμβρίου 1970) είναι πολιτικός από τα Ώλαντ, που αποτελούν ένα αυτόνομο και με μία γλώσσα σουηδόφωνο έδαφος της Φινλανδίας. Από το 2011 ως το 2015 υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός των Ώλαντ. Είναι παντρεμένη με τον Μάικλ Γκούνελ. Ανήκει στο κόμμα Σοσιαλδημοκράτες του Ώλαντ.
Σταδιοδρομία
Έγινε μέλος του Κοινοβουλίου των Ώλαντ για πρώτη φορά το 2003 και παρέμεινε ως το 2005, για να θητεύσει ξανά στο Κοινοβούλιο από το 2008 ως το 2011. Από το 2005 ως το 2007 χρημάτισε υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού. Έπειτα από τις εκλογές του 2011, έγινε πρωθυπουργός και σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού, με επικεφαλής τους Σοσιαλδημοκράτες και με τη συμμετοχή του Κόμματος Κέντρου, του Κόμματος των Μετριοπαθών και του De Obundna".
Συζυγία (αστρονομία)
Ειδικότερα, ο όρος εφαρμόζεται όταν ο Ήλιος, η Γη και ένα τρίτο ή περισσότερα σώματα του Ηλιακού Συστήματος βρίσκονται σχεδόν στην ίδια ευθεία. Παρατηρούμενα από τη Γη, ο Ήλιος και το τρίτο σώμα έχουν τη στιγμή της συζυγίας το ίδιο ή παραπληρωματικό (διαφορά 180°) εκλειπτικό μήκος (ή κατά άλλη σημασία ορθή αναφορά), ενώ το εκλειπτικό τους πλάτος ή η απόκλισή τους μπορεί να διαφέρουν, καμιά φορά και αρκετές μοίρες (όταν η τροχιά του τρίτου σώματος έχει μεγάλη κλίση ως προς την εκλειπτική). Με αυτή την ειδικότερη έννοια, υπάρχουν δύο είδη συζυγίας: η σύνοδος και η αντίθεση.
Οι συζυγίες πραγματοποιούνται δυο φορές κάθε συνοδικό μήνα (synodical month,περιπου 29 και1/2 ημερες) για Ηλιο - Σεληνη. Συνοπτικά υπάρχει συζυγία μεταξύ δύο πλανήτων όταν είναι ευθυγραμμισμένοι δηλαδή όταν βρίσκονται στην ίδια ευθεία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουράνια φαινόμενα Κατηγορία:Αστρομετρία
Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία
Η Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία Π.Ν.Ο. (Greek Seamen Federation), γνωστότερη και από τα αρχικά ως "Πι-Νι-Ο", είναι η κεντρική συνδικαλιστική οργάνωση των Ελλήνων ναυτικών, στην οποία εκπροσωπούνται όλες οι επιμέρους κλαδικές ενώσεις (Ναυτεργατικά Σωματεία) τους (π.χ. Πλοιάρχων, Μηχανικών, Ασυρματιστών, Θερμαστών, Μαγείρων, Ναυτών κ.λπ.).
Η Π.Ν.Ο. ιδρύθηκε το 1920 και εκπροσωπεί τους ναυτικούς για γενικά θέματα, καθώς και για τη σύναψη Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Η Π.Ν.Ο. από το 1949 αποτελεί μέλος της Διεθνούς Οργάνωσης Μεταφορών γνωστής από τα αρχικά ως Δ.Ο.Μ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυτική εργασία Κατηγορία:Συνδικαλιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Μοχάμετ Αχμέτ
Ο Μοχάμετ Αχμέτ (Mohamed Ahmed, στα αραβικά: محمد أحمد, Muhammad Ahmad, 2 Ιουλίου 1917 – 27 Ιανουαρίου 1984) ήταν πολιτικός από τις Κομόρες. Υπήρξε συμπρόεδρος (συναρχηγός Κράτους) το 1978 μαζί με τον Αχμέτ Αμπνταλά. Καταγόταν από το νησί Ανζουάν.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Μουτσαμούντου στις 2 Ιουλίου 1917. Στη δεκαετία του 1950 έγινε ένας από τους πλέον σημαντικούς μη Γάλλους πολιτικούς στα νησιά. Υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος στο κυβερνητικό συμβούλιο την περίοδο από το 1957 ως το 1962. Έπειτα από αυτό η επιρροή του εξασθένισε και το 1975 οι Κομόρες έγιναν ανεξάρτητο κράτος από τη Γαλλία. Το 1978 υποστήριξε σθεναρά το πραξικόπημα κατά το οποίο ανατράπηκε ο πρόεδρος Αλί Σοϊλί. Ο Αχμέτ ανέλαβε στις 23 Μαΐου του 1978 συνεπικεφαλής του διευθυντηρίου, το οποίο ανέλαβε την εξουσία μετά το πραξικόπημα. Στις 3 Οκτωβρίου του 1978 απώλεσε τη θέση αυτή, εξαιτίας του γεγονότος ότι ο άλλος συμπρόεδρος, Αχμέτ Αμπνταλά κατέλαβε πλήρως την εξουσία. Ο Αχμέτ πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1984.
Παραπομπές
Αχμετ
Αλέξανδρος Μπαγκρατιόνι-Γκρουζίνσκυ
Ο πρίγκιπας Αλέξανδρος, ალექსანდრე, γνωστός στη Ρωσία ως ο τσάρεβιτς Αλεξάντερ Μπαγκράτοβιτς-Γκρουζίνσκι (Александр Багратович Грузинский) (1820–1865) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας (batonishvili), απόγονος τού κλάδου τού Κάρτλι-Καχετίας τού Οίκου των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι), της πρώην βασιλικής δυναστείας της Γεωργίας. Ο Αλέξανδρος ήταν γιος τού Βαγράτ πρίγκιπα της Γεωργίας (4ου γιου τού Γεωργίου ΙΒ΄ βασιλιά της Γεωργίας).
Οικογένεια
Ο πρίγκιπας Aλέξανδρος (1820–1865) νυμφεύτηκε αρχικά το 1851, την πριγκίπισσα Eλένη Ταρχάν-Μουραβί (7 Ιουλίου 1831 – 1903) και αργότερα χώρισε. Απέκτησε τα εξής παιδιά από τον πρώτο γάμο:
Μετά έκανε δεύτερο γάμο και νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Αικατερίνα (Κετεβάν) Aντρονικασβίλι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Ελεύθερη σχέση
Η ελεύθερη σχέση είναι μια βιολογική και συναισθηματική σχέση μεταξύ δυο ατόμων, τα οποία μπορεί να έχουν μια, αποκλειστικά ή μη, σεξουαλική σχέση χωρίς να απαιτούν ή να προσδοκούν τις δεσμεύσεις που συνεπάγονται συνήθως οι μόνιμες ερωτικές σχέσεις. Τα κίνητρα για τη σύναψη μιας ελεύθερης σχέσης ποικίλλουν. Υπάρχουν μεγάλες διαφορές από κοινωνία σε κοινωνία αλλά και ανάμεσα στα φύλα όσον αφορά την αποδοχή και το εύρος των ελεύθερων σχέσεων.
Μια ελεύθερη σχέση μπορεί να απασχολεί τα άτομα μόνο για περιορισμένο τμήμα του χρόνου τους ή να έχει περιορισμένο χρονικό ορίζοντα. Μπορεί να είναι μονογαμική ή όχι. Σε κάθε περίπτωση, η κυριαρχία της σχέσης στις ζωές των ατόμων που συμμετέχουν είναι περιορισμένη με δική τους επιλογή, ενώ συνήθως υπάρχει η αίσθηση ότι η σχέση θα διαρκέσει μόνο όσο και τα δυο μέλη της το επιθυμούν, χωρίς άλλες δεσμεύσεις.
Η ελεύθερη σχέση διαφέρει από το ελεύθερο σεξ, το οποίο δεν περιλαμβάνει τη συναισθηματική πλευρά μιας σχέσης, καθώς και από τις σχέσεις της μιας νύχτας, καθώς δεν αφορά μια μεμονωμένη σεξουαλική επαφή. Στο βαθμό που συμπεριλαμβάνουν σποραδικές σεξουαλικές επαφές, οι σχέσεις αυτές είναι προσανατολισμένες περισσότερο στην ικανοποίηση σεξουαλικών αναγκών παρά ερωτικών/συναισθηματικών. Ωστόσο, αρκετές φορές οι ελεύθερες σχέσεις περιλαμβάνουν αμοιβαία υποστήριξη, τρυφερότητα και απόλαυση της/του συντρόφου, στοιχεία που απαντώνται και σε πιο δεσμευτικές μορφές ερωτικών σχέσεων.
Οι ελεύθερες σχέσεις ορισμένες φορές αναφέρονται στην αγγλική γλώσσα σαν «friends with benefits», που στα ελληνικά αποδίδεται ως «φίλοι με προνόμια» ή «φίλοι με έξτρα», καθώς και «no strings attached».
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεξουαλικότητα
Πλωτό συνεργείο
Συνήθως αυτά τα πλοία είναι τύπου φορτηγού με κατάλληλους χωρους μηχανουργείων, ηλεκτρολογείων ακόμη και ελασματουργείων και με αποθηκευτικούς χώρους πλείστων ανταλλακτικών μηχανών, μηχανημάτων, ελίκων, αγκυρών κ.λπ.
Χαρακτηριστικό τέτοιο πλοίο του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού ήταν το Πλ/Σ Ήφαιστος.
Τα πλωτά συνεργεία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού είναι:
Κατηγορία:Τύποι πλοίων
Τσεμπνίτσα
Η Τσεμπνίτσα (πολωνικά: Trzebnica, γερμανικά: Trebnitz, τσέχικα: Třebnice) είναι πόλη και η διοικητική έδρα του Πόβιατ Τσεμπνίτσα, καθώς και της Γκμίνα Τσεμπνίτσα, στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας στη νοτιοδυτική Πολωνία.
Η πόλη βρίσκεται στους ανατολικούς Λόφους Τσεμπνίτσκιε στην ιστορική περιοχή της Κάτω Σιλεσίας, 20 χιλιόμετρα βόρεια της περιφερειακής πρωτεύουσας, Βρότσουαφ. Είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής του Βρότσουαφ. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 13.331 κάτοικοι (2019).
Το Ιερό της Αγίας Γιαντβίγκα στην Τσεμπνίτσα είναι ένας από τους ιστορικούς χώρους ταφής Πολωνών μονάρχων και συζύγων τους.
Το 2017, η πόλη ήταν συνδιοργανώτρια των Παγκόσμιων Αγώνων (αγωνιστικός προσανατολισμός, μεσαία απόσταση).
Μεσαίωνας
Στο 12ο αιώνα, η περιοχή ήταν μεταξύ των κτήσεων του μοναστηριού του Αγίου Βικέντιου στο Βρότσουαφ. Η ίδια η Τσεμπνίτσα αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε μια πράξη του 1138, στη συνέχεια κρατήθηκε από τον Πολωνό βοεβόδα Πιοτρ Βουοστόβιτς και αργότερα κατακτήθηκε από τον Σιλεσίο Δούκα Βλάντισλαφ Β΄ τον Εξόριστο. Ως αποτέλεσμα του κατακερματισμού του Βασιλείου της Πολωνίας ήταν μέρος της σιλεσικής επαρχίας της Πολωνίας. αριστερά|μικρογραφία| [[Ιερό της Αγίας Γιαντβίγκα (Τσεμπνίτσα)|Ιερό της Αγίας Γιαντβίγκα]] Το 1202, ο εγγονός του Βλαντίσλαφ, ο Δούκας Ερρίκος Α΄ ο Γενειοφόρος και η σύζυγός του Χέντβιχ της Σιλεσίας, ίδρυσαν ένα μοναστήρι των Κιστερκιανών, το σημερινό Ιερό της Αγίας Γιαντβίγκα στην Τσεμπνίτσα, το πρώτο στην Πολωνία. Το ζευγάρι υπέγραψε την πράξη της δωρεάς στις 23 Ιουνίου 1203 παρουσία του αδελφού της Χέντβιχ, Έκμπερτ Αρχιεπισκόπου του Μπάμπεργκ. Στο μοναστήρι εγκαταστάθηκαν Γερμανές μοναχές που κατέβαιναν από το Μπάμπεργκ της Φραγκονίας. Το 1218, η κόρη της Χέντβιχ, Γερτρούδη, έγινε ηγουμένη της Τσεμπνίτσα, η πρώτη από τις πολλές πριγκίπισσες των Πιαστ που κατείχαν αυτό το αξίωμα. Αφού ο Δούκας Ερρίκος πέθανε το 1238 και θάφτηκε στην εκκλησία, η χήρα του μετακόμισε στο μοναστήρι των Κιστερκιανών, το οποίο τότε ηγούταν η κόρη της. Η Χέντβιχ πέθανε τον Οκτώβριο του 1243 και θάφτηκε επίσης εκεί, ενώ μερικά από τα λείψανα της σώζονται στο Αβαείο του Άντεχς στη Βαυαρία, η οποία οσιοποιήθηκε το 1267
Το 1250, η Τσεμπνίτσα έλαβε προνόμια πόλης, πέρασε υπό τη δικαιοδοσία του Κάτω Σιλεσικού Δουκάτου της Ολεσνίτσα το 1323, ένα βοημικό φέουδο από το 1328. Το 1480 ο Δούκας Κορράδος Ι΄ ο Λευκός παραχώρησε την πόλη στο μοναστήρι των Κιστερκιανών. Η πόλη και το μοναστήρι καταστράφηκαν αρκετές φορές, από τις πυρκαγιές, καθώς και από την πανούκλα, αλλά και από χουσιτικά στρατεύματα το 1430.
Σύγχρονη εποχή
Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, η πόλη λεηλατήθηκε από σουηδικές δυνάμεις και οι καλόγριες έπρεπε να φύγουν πέρα από τα σύνορα προς την κοντινή Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία. Μετά τον πόλεμο οι εγκαταστάσεις ξαναχτίστηκαν με το σημερινό μπαρόκ στιλ. Τον 17ο αιώνα, η Τσεμπνίτσα ανήκε στην πολωνόφωνη περιοχή της Σιλεσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Τσεμπνίτσα
Αγορά (αποσαφήνιση)
Η λέξη Αγορά μπορεί να αναφέρεται στις εξής έννοιες:
Παναγιώτης Παπαναστασίου
Ο Παναγιώτης Παπαναστασίου ήταν Έλληνας πολιτικός.
Καταγόταν από το Λεβίδι. Ήταν φιλόλογος, γυμνασιάρχης ενώ την περίοδο 1902 - 1904 είχε διατελέσει βουλευτής Μαντινείας. Ήταν παντρεμένος με την Μαριγώ Ρογάρη - Αποστολοπούλου και γιος του ήταν ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου.
Πηγές
Π
Πίτερ Σνάιερς
Να μη συγχέεται με τον Πέτερ Σνάιερς (Pieter Snyers ή Peter Snijers)
Ο Πίτερ Σνάιερς (φλαμανδικά: Pieter Snayers (1592 – 1666 ή 1667) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος σε ύφος μπαρόκ, γνωστός για τις απεικονίσεις σκηνών ιστορικών μαχών.
Ο Σνάιερς γεννήθηκε το 1592 στην Αμβέρσα. Σπούδασε ζωγραφική με τον Σεμπάστιεν Φρανξ και έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1612. Το 1628 είχε γίνει πολίτης των Βρυξελλών.
Απεβίωσε στις Βρυξέλλες το 1666 ή το 1667.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Σαράγουροι
Οι Σαράγουροι (Αγγλικά: Saragurs) ήταν τουρκική νομαδική φυλή της Ευρασίας, η οποία αναφέρεται κατά τον 5ο και 6ο αιώνα μ.Χ. Προέρχονταν από τη Δυτική Σιβηρία και τις στέπες του Καζακστάν, απ΄ όπου εκτοπίστηκαν δυτικότερα, στα βόρεια του Καυκάσου, από τους Σαβίρους.
Γύρω στα 463 μ.Χ., οι Ακάτζιροι και άλλες φυλές που είχαν αποτελέσει τμήμα της συνομοσπονδίας των Ούννων, δέχθηκαν επίθεση από τους Σαράγουρους, μια από τις πρώτες ογουρικές (ομιλητές της ογουρικής γλώσσας) φυλές που εισήλθαν στην Ποντική-Κασπιανή στέπα, ως αποτέλεσμα των μεταναστεύσεων που ξεκίνησαν στην Έσω Ασία από την επίθεση των Εφθαλιτών στους Κιδαρίτες της νομαδικής συνομοσπονδίας των Χιονιτών. Οι Ακάτζιροι έως τότε ζούσαν βόρεια της Μαύρης Θάλασσας, δυτικά της Κριμαίας. Σύμφωνα με τον Πρίσκο, το 463 οι Ερνάκ και Ντενγκιζίτς, γιοι του Αττίλα και ηγέτες των Ούννων, έστειλαν τους αντιπροσώπους των Σαράγουρων, Ογούρων (ή Ουρόγων, πιθανόν λανθασμένη ονομασία των Βυζαντινών για τους Ουιγούρους) και Ονόγουρων, ενώπιον του Βυζαντινού αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη, όπου εξήγησαν ότι είχαν εκτοπιστεί από τις εστίες τους από τους Σαβίρους, που είχαν δεχθεί την επίθεση των Αβάρων στην Έσω Ασία.
Το 469, οι Σαράγουροι ζήτησαν και έλαβαν την προστασία των Ρωμαίων. Στα τέλη του 500 μ.Χ., οι Σαράγουροι, Κουτριγούροι, Ουτιγούροι και Ονόγουροι κατείχαν τμήμα της στέπας βόρεια της Μαύρης Θάλασσας. Το 555, ο Ζαχαρίας Σχολαστικός αναφέρει τους Σαράγουρους ως μία από τις δεκατρείς νομαδικές φυλές βόρεια του Καυκάσου, παρόλα αυτά, είναι αμφίβολο εάν η φυλή υπήρχε ακόμη εκείνο τον καιρό.
Κατηγορία:Τουρκικά φύλα
Makedonsko devojče
To Makedonsko devojče (Македонско девојче) είναι τραγούδι του 1964 γραμμένο στη σλαβομακεδονική γλώσσα σε μουσική και στίχους του Γιόντσε Χριστόβσκι, στο στυλ των σύγχρονων τραγουδιών με παραδοσιακό ύφος. Ο τίτλος σημαίνει «Κορίτσι από τη Μακεδονία» ή «Κόρη από τη Μακεδονία».
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια από τη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Τραγούδια του 1964
Κατάλογος βιβλίων με καλύτερες πωλήσεις
Αυτή η σελίδα παρέχει λίστα με τις καλύτερες πωλήσεις μεμονωμένων βιβλίων και σειρών βιβλίων μέχρι σήμερα και σε οποιαδήποτε γλώσσα. Ως «καλύτερη πώληση» αναφέρεται ο εκτιμώμενος αριθμός αντιτύπων που έχουν πωληθεί από κάθε βιβλίο και όχι ο αριθμός των βιβλίων που έχουν εκτυπωθεί. Τα κόμικς και τα εκπαιδευτικά βιβλία δεν περιλαμβάνονται σε αυτόν τον κατάλογο. Τα βιβλία καταγράφονται σύμφωνα με την υψηλότερη εκτίμηση των υψηλότερων πωλήσεων, όπως αναφέρεται σε αξιόπιστες και ανεξάρτητες πηγές.
Αυτή η λίστα είναι ελλιπής επειδή υπάρχουν πολλά βιβλία, όπως το Ο Κόμης Μοντεχρήστος από τον Αλέξανδρο Δουμά ή το Χριστουγεννιάτικη ιστορία από τον Κάρολο Ντίκενς, που συνήθως αναφέρονται ως «βιβλία με τις καλύτερες πωλήσεις», χωρίς αξιόπιστο αριθμό πωλήσεων. Ομοίως, πολλές αξιόλογες σειρές βιβλίων που πωλούνται πολύ ευρέως είναι ανεπαρκώς τεκμηριωμένες (όπως το Land of Oz) ή αποτελούνται από πολλαπλές υπο-σειρές (όπως το Tom Swift).
Περισσότερα από 100 εκατομμύρια αντίτυπα
Κατηγορία:Κατάλογοι βιβλίων
Τζον Λαβ
Ο Τζον Λαβ(πλήρες ονοματεπώνυμο Τζον Μάξγουελ Λάινχαμ Λαβ)(Μπουλαμπάγιο 7 Δεκεμβρίου 1924 - Μουλαμνπάγιο 25 Απριλίου 2005 ήταν αρχικά Ημι - Ροδεσιανός, κατόπιν Νοτιοροδεσιανός, στη συνέχεια Ροδεσιανός και τέλος Ζιμπαμπουανός παλαίμαχος οδηγός αγώνων. Στη Φόρμουλα 1 εντάχθηκε το 1962, συμμετείχε μέχρι το 1965 το 1966 έμεινε εκτός και επανήλθε το 1967. Η 2η αυτή καριέρα του κράτησε μέχρι το 1972 και τότε αποσύρθηκε απ' το σπορ οριστικά.
Παραπομπές
Λαβ Τζον Λαβ Τζον Λαβ Τζον Λαβ Τζον
Λιβάδια Ρεθύμνου
Τα Λιβάδια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης.
Γεωγραφία
Τα Λιβάδια βρίσκονται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου, 30 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Ρέθυμνο και 42 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Ηράκλειο και σε υψόμετρο 600-650 μέτρα στους πρόποδες του Ψηλορείτη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Μαρινιανά και την Κράνα αποτελούν την Κοινότητα Λιβαδίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κουλούκωνα του Δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 1.739, ενώ ως οικισμός 1.481 .Είναι ένα από τα μεγαλύτερα ποιμενικά χωριά του Μυλοποτάμου, ενώ υπάρχει παραγωγή σταφίδας και οικιακών υφαντών, κυρίως για είδη τουριστικής κατανάλωσης.
Ιστορία
μικρογραφία|Η Εκκλησία της Αγίας Μαρίνης: ο κεντρικός ναός του χωριού. Τα Λιβάδια ιδρύθηκαν επί Ενετοκρατίας τον 13ο αιώνα. Οι Τούρκοι δεν κατοίκησαν ποτέ στο χωριό, έκαναν όμως επιδρομές πολλές, μάλιστα σε κάποια από αυτές οι κάτοικοι κατάφεραν να σκοτώσουν όλους τους Τούρκους. Τότε ένας πασάς ήρθε με πολυάριθμο στρατό, έκαψε το χωριό, χωρίς όμως να καταφέρει να εξοντώσει τους επαναστάτες (αφού το προηγούμενο βράδυ είχαν διαφύγει στις εγγύς βουνοκορφές).
Οι Λιβαδιώτες έλαβαν μέρος στο ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου το 1866 και στην Κρητική επανάσταση, από το χωριό καταγόταν ένας από τους οπλαρχηγούς της Κρήτης και οπλαρχηγός Μυλοποτάμου ο Γιάννης Σωπασής ή Κούβος. Το Σεπτέμβριο του 1868, στο τέλος της επανάστασης του 1866, η Γενική Συνέλευση των Κρητών υπέγραψε ψήφισμα στα Λιβάδια προς τις Μεγάλες Δυνάμεις με το οποίο ζητούσε, μεταξύ άλλων, την ίδρυση αυτόνομου κράτους. Οι Λιβαδιώτες έλαβαν επίσης μέρος, στους Βαλκανικούς πολέμους, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Μάχη του Σκρα, στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και στην εθνική αντίσταση για την απελευθέρωση από τους Γερμανούς. Επίσης στη θέση Γουρνόλακος, νότια από τα Λιβάδια Μυλοποτάμου εκτελέστηκαν 32 άνδρες από την ευρύτερη περιοχή και από τα Λιβάδια ως αντίποινα από τους Ναζί για την αντίσταση. Ο Φραγκίσκος Μπαρόκιος, ο επιφανής λόγιος της Βενετοκρατίας, στην Περιγραφή της Νήσου του Χάνδακα, καταγράφει για πρώτη φορά στα 1577 μεταξύ των χωριών του Μυλοποτάμου και τα Λιβάδια. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1583, ο Πέτρος Καστροφύλακας στην απογραφή των χωριών και οικισμών της Κρήτης, αλλά και ο Βενετός μηχανικός Φραγκίσκος Βασιλικάτα το 1630, αναφέρουν τα Λιβάδια με πληθυσμό που ξεπερνούσε τους 650 κατοίκους. Στην απογραφή του 1881 δεν αναφέρεται και ο Στέργιος Σπανάκης θεωρεί ότι αναφέρονται λανθασμένα ως Λειβάδα στο δήμο Γαράζου με 473 κατοίκους. Το χωριό είναι ένα από τα λίγα της Κρήτης το οποίο παρουσιάζει αύξηση του πληθυσμού στο τέλος του 20ού αιώνα.
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Δείτε επίσης
Κοινότητα Λιβαδίων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Αλκή Λάρνακας
Η Αλκή Λάρνακας ήταν κυπριακό αθλητικό σωματείο από τη Λάρνακα της Κύπρου. Ιδρύθηκε στις 10 Απριλίου του 1948. Μέχρι το Μάιο του 2014 διατηρούσε ποδοσφαιρικό τμήμα, το οποίο ανέστειλε τη λειτουργία του για οικονομικούς λόγους. Χρώματα του σωματείου είναι το κόκκινο και το μπλε. Μεγαλύτερες επιτυχίες της ομάδας είναι οι 5 συμμετοχές στον τελικό του Κυπέλλου Κύπρου, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει το τρόπαιο. Ψηλότερη θέση που κατέκτησε στο παγκύπριο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας ήταν η τρίτη θέση.
Ίδρυση
Η Αλκή ιδρύθηκε στις 10 Απριλίου 1948. Την περίοδο εκείνη, η Ελλάδα διάνυε μια περίοδο ενόπλων συγκρούσεων λόγω της διαμάχης μεταξύ δεξιών και αριστερών στον Ελληνικό Εμφύλιο. Η κατάσταση στην Ελλάδα μεταφέρθηκε και στην Κύπρο, διεισδύοντας τόσο στην πολιτική ζωή του τόπου, όσο και στον αθλητισμό, καθώς οι περισσότεροι αθλητικοί παράγοντες ασχολούνταν επίσης με την πολιτική. Υπήρχε εχθρική στάση έναντι αθλητών αριστερών φρονημάτων στις περισσότερες πόλεις της Κύπρου, οι οποίοι είτε εκδιώχθηκαν είτε αποχώρησαν από τις ομάδες τους, ιδρύοντας νέες. Το 1948 υπήρξε η μεγαλύτερη διάσπαση του κυπριακού ποδοσφαίρου.
Ονομασία και χρώματα
Η ομάδα ονομάστηκε Αλκή, που σημαίνει σωματική δύναμη, ευρωστία, ρώμη, σφρίγος. Επίσης, αποφασίστηκαν το κόκκινο και το μπλε ως χρώματα της ομάδας.
Διωγμός από το στάδιο ΓΣΖ και συμμετοχή στην ΚΕΠΟ
Τον επόμενο μήνα, ο Γυμναστικός Σύλλογος «Ο Ζήνων» (ΓΣΖ) σε γενική συνέλευση, απαγόρευσε στην Αλκή να χρησιμοποιεί το στάδιο της Λάρνακας (Παλιό Στάδιο ΓΣΖ). Αντίστοιχη πρόταση για αποκλεισμό Τούρκων και καθολικών απορρίφθηκε. Στην ίδια γενική συνέλευση, τα μέλη του ΓΣΖ, τροποποίησαν σχετικό άρθρο του καταστατικού και απαγόρευαν στο μέλλον την εγγραφή μελών αν προηγουμένως δεν είχαν υπογράψει δήλωση πως «έχουν κλεισμένη μέσα τους την Ελλάδα», απαγορεύοντας ουσιαστικά σε αριστερούς να είναι μέλη του ή να αθλούνται στο γήπεδό του.
Παρόμοια ατμόσφαιρα έναντι αθλητών αριστερών φρονημάτων επικρατούσε και σε άλλες πόλεις της Κύπρου. Το 1948 υπήρξε η μεγαλύτερη διάσπαση του κυπριακού ποδοσφαίρου. Από αυτή τη διάσπαση προέκυψαν διαδοχικά από τον Μάρτιο μέχρι και τα τέλη του 1948 νέα σωματεία σε διάφορες περιοχές της Κύπρου ( η Νέα Σαλαμίνα στην Αμμόχωστο, ο Ορφέας και η Ομόνοια στη Λευκωσία , ο Α.Σ. Κερύνειας κ.ά. ).
Λόγω των αριστερών φρονημάτων των μελών τους, η Αλκή και τα υπόλοιπα σωματεία δεν γίνονταν δεκτά στις τάξεις της ΚΟΠ και έτσι προχώρησαν το Δεκέμβριο του 1948 στην ίδρυση μιας νέας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, της Κυπριακής Ερασιτεχνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΚΕΠΟ). Η ΚΕΠΟ διοργάνωνε δικά της πρωταθλήματα και κύπελλα, και έγινε αφορμή για να στραφούν στα γήπεδα χιλιάδες νέοι φίλαθλοι. Οι αγώνες του πρωταθλήματος της ΚΕΠΟ προσέλκυαν πολύ περισσότερους φιλάθλους από αυτούς της ΚΟΠ. Μεταξύ των ομάδων που συμμετείχαν στην ΚΕΠΟ συμπεριλαμβανόταν και η Αλκή ( οι υπόλοιπες ήταν η Νέα Σαλαμίνα στην Αμμόχωστο, η Ομόνοια και ο Ορφέας στη Λευκωσία, ο ΑΜΟΛ στη Λεμεσό (που το 1951 μετονομάστηκε σε Ανταίο) και ο Νέος Αστέρας στη Μόρφου ).
Ένταξη στην ΚΟΠ
Η Αλκή, μαζί με τα υπόλοιπα σωματεία της ΚΕΠΟ, τάχθηκε υπέρ της ενοποίησης του κυπριακού ποδοσφαίρου. Μάλιστα προσπαθούσαν επί τρία συνεχόμενα χρόνια να πείσουν την ΚΟΠ να τα δεχθεί ως μέλη της, χωρίς όμως επιτυχία καθώς οι παράγοντες της έτερης ομοσπονδίας αρχικά κράτησαν εχθρική στάση σε κάθε πρόταση ενοποίησης. Το καλοκαίρι του 1953 όλοι σχεδόν οι κορυφαίοι αθλητικοί παράγοντες της εποχής τάσσονταν υπέρ της ενοποίησης του κυπριακού ποδοσφαίρου. Τον Αύγουστο του 1953, η Αλκή και μαζί με άλλα σωματεία της ΚΕΠΟ υπέβαλλαν κοινή αίτηση στην ΚΟΠ για εγγραφή στη δύναμη της ως σωματεία Α΄ κατηγορίας, η οποία έγινε δεκτή για τη Νέα Σαλαμίνα, την Ομόνοια και τον Ανταίο όχι όμως και για την Αλκή και τον Ορφέα, πράξη που εκλήφθηκε ως συνέχεια της πολεμικής έναντι των ομάδων της ΚΕΠΟ. Τελικά η Αλκή εντάχθηκε στην ΚΟΠ το επόμενο έτος από κοινού με τον Ορφέα.
Πρώτο διοικητικό συμβούλιο
Το πρώτο διοικητικό συμβούλιο της Αλκής ήταν : Δρ. Αννίβας Φράνσις (πρόεδρος) Γεώργιος Πιτσιλλής (γραμματέας) Στέλιος Παμπαλλή (ταμίας) Γεώργιος Τρίγκος (έφορος και βιβλιοθηκάριος) Μιχαλάκης Κυριακίδης-Σκαλιστής (έφορος) Ρουπέν Περπεριάν (έφορος) Π. Ν. Πετρόπουλος (σύμβουλος) Ονώριος Χ Ιωάννου (σύμβουλος)
Πρωταθλήματα και κύπελλα ΚΕΠΟ
Στα πέντε πρωταθλήματα της ΚΕΠΟ, η Αλκή δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Για την περίοδο 1948-49 δεν υπάρχουν στοιχεία.
Περίοδος 1954-1959
Την περίοδο 1959-60 συμμετείχε στους αγώνες μπαράζ για την ανάδειξη του πρωταθλητή Β΄ κατηγορίας με αντίπαλο την Ένωσις Αγίων Ομολογητών. Κέρδισε στον πρώτο αγώνα στο παλιό ΓΣΖ με 6-1, ενώ ηττήθηκε στο δεύτερο με 4-3 κατακτώντας το πρωτάθλημα και την άνοδο στην Α΄ κατηγορία. Στο Κύπελλο Κύπρου συμμετείχε για πρώτη φορά την περίοδο 1958-59 (δεν είχε διεξαχθεί τις προηγούμενες τρεις περιόδους) και αποκλείστηκε από τον Α΄ γύρο. 1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 3 ομίλους. Η Αλκή συμμετείχε στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου.
2Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους. Η Αλκή συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Λάρνακας-Κερύνειας.
Δεκαετία 1960-1969
Πολύ καλύτερες ήταν οι πορείες της ομάδας στο κύπελλο Κύπρου. Την περίοδο 1966-67 έφτασε μέχρι τον τελικό, αλλά έχασε το τρόπαιο από τον Απόλλων Λεμεσού. Ο τελικός διεξήχθη στο παλιό στάδιο Γ.Σ.Π. στις 2 Ιουλίου 1967 και η Αλκή ηττήθηκε με 1-0. Επίσης, έφτασε άλλες 3 φορές στα ημιτελικά της διοργάνωσης. Την περίοδο 1963-64 τo πρωτάθλημα διακόπηκε τον Δεκέμβριο του 1963 λόγω των δικοινοτικών διαταραχών και δεν συνεχίστηκε ποτέ. Η ΚΟΠ, όταν ομαλοποιήθηκαν οι συνθήκες, προχώρησε στη διοργάνωση του κυπέλλου Κύπρου, αλλά δεν δήλωσαν συμμετοχές όλες οι ομάδες. Μία εξ αυτών που απείχαν ήταν και η Αλκή.
Δεκαετία 1970-1979
Την περίοδο 1969-70, η Αλκή συμμετείχε για δεύτερη φορά σε τελικό. Αντίπαλος της ήταν ο συμπολίτης της Πεζοπορικός Λάρνακας. Ο τελικός διεξήχθη στο παλαιό στάδιο Γ.Σ.Π. στις 3 Μαΐου 1970. Η Αλκή έχασε με 2-1. Η επόμενη φορά που συμμετείχε σε τελικό ήταν την περίοδο 1975-76. Ο τελικός έγινε στις 27 Ιουνίου 1976 και για πρώτη φορά στο Τσίρειο Στάδιο, με αντίπαλο τον ΑΠΟΕΛ. Η Αλκή έχασε με 6-0, που εξακολουθεί να είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σκορ σε τελικό κυπέλλου Κύπρου. Η Αλκή κατόρθωσε να συμμετάσχει στον τελικό και την επόμενη χρονιά. Ο τελικός διεξήχθη στο παλαιό στάδιο Γ.Σ.Π. στις 12 Ιουνίου 1977. Αντίπαλος ήταν ο Ολυμπιακός Λευκωσίας, από τον οποίο ηττήθηκε με 2-0.
Ευρωπαϊκή συμμετοχή
Την περίοδο 1978-79 η Αλκή τερμάτισε στην τρίτη θέση, η οποία την τότε εποχή δεν εξασφάλιζε συμμετοχή σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Ωστόσο, στη δεύτερη θέση είχε τερματίσει ο ΑΠΟΕΛ, ο οποίος είχε κερδίσει και το κύπελλο και ως εκ τούτου θα συμμετείχε στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Έτσι, η τρίτη ομάδα της τελικής βαθμολογίας του πρωταθλήματος, Αλκή, εξασφάλιζε συμμετοχή στον πρώτο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1979-80.
Αντίπαλος της Αλκής ήταν η Ντιναμό Βουκουρεστίου. Ο πρώτος αγώνας έγινε στις 19 Σεπτεμβρίου 1979 στο Βουκουρέστι, με την Αλκή να χάνει με 3-0. Ο επαναληπτικός πραγματοποιήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1979 στο Παλιό ΓΣΖ παρουσία 3000 θεατών. Η Αλκή πέρασε εφιαλτικό απόγευμα, δεχόμενη την ήττα με 9-0.
Δεκαετία 1980-1989
Αν και η δεκαετία 1980-1989 ξεκίνησε με συμμετοχή σε ακόμη ένα τελικό κυπέλλου, η πορεία της ομάδας ήταν απογοητευτική. Την περίοδο 1979-80 συμμετείχε για πέμπτη και τελευταία φορά στον τελικό κυπέλλου. Αντίπαλος αυτή τη φορά ήταν η Ομόνοια. Ο τελικός έγινε στις 29 Ιουνίου 1980 στο Μακάρειο Στάδιο. Η Αλκή ηττήθηκε με 3-1. Ήταν η τελευταία φορά που η ομάδα διεκδίκησε τρόπαιο.
Την περίοδο 1980-81, η Αλκή τερμάτισε στη 13η και προτελευταία θέση της βαθμολογίας, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της. Η Αλκή ισοβάθμησε με άλλες 3 ομάδες. Μέχρι την τελευταία αγωνιστική διεκδικούσε την παραμονή της. Χρειαζόταν μόλις ένα βαθμό, αλλά ηττήθηκε από τον αδιάφορο Απόλλωνα. Παράλληλα, ΑΕΛ και ΕΠΑ έφεραν ισοπαλία και οι Κεραυνός, Ομόνοια Αραδίππου και Ολυμπιακός κέρδισαν, με αποτέλεσμα να προκύψει τετραπλή ισοβαθμία μεταξύ ΕΠΑ, Ολυμπιακού, ΑΕΛ και Αλκής, με την Αλκή να υστερεί έναντι των υπολοίπων.
Την περίοδο 1981-82 κατέκτησε για δεύτερη φορά το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και παράλληλα εξασφάλισε την επιστροφή της στην ανώτατη κατηγορία. Ακολούθως, η ομάδα τερμάτιζε στα μέσα και χαμηλά στρώματα της βαθμολογίας, χωρίς να κινδυνέψει με υποβιβασμό. Ωστόσο, την περίοδο 1987-88 τερμάτισε στη 15η θέση και υποβιβάστηκε ξανά.
Δεκαετία 1990-1999
Τη δεκαετία 1990-1999 η Αλκή τερμάτιζε συνήθως στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας, με ψηλότερη θέση την 9η. Την περίοδο 1991-92 τερμάτισε 13η και διαβαθμίστηκε. Παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία για τρεις συνεχόμενες περιόδους έως την περίοδο 1994-95 που τερμάτισε στη δεύτερη θέση και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Στο κύπελλο έφτασε μόνο μια φορά στα προημιτελικά, ενώ τις υπόλοιπες περιόδους δεν προχώρησε πέρα από το Β΄ γύρο.
Δεκαετία 2000-2009
Τη δεκαετία 2000-2009 η Αλκή υποβιβάστηκε 3 φορές στη Β΄ κατηγορία, ενώ τις περιόδους που παρέμεινε στην ανώτατη κατηγορία πάλευε για αποφυγή του υποβιβασμού. Την περίοδο 2000-01 κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας για τρίτη φορά. Στο κύπελλο Κύπρου δεν είχε κάποια διάκριση.
Περίοδος 2010-2014
Την περίοδο 2009-10 η Αλκή κατέκτησε για τέταρτη και τελευταία φορά το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας. Μάλιστα, για πρώτη και μοναδική φορά οι ομάδες της πόλης της Λάρνακας αγωνίστηκαν μαζί στη Β΄ κατηγορία, με την ΑΕΚ Λάρνακας να τερματίζει στη δεύτερη θέση, πίσω από την Αλκή. Στη συνέχεια ακολούθησαν 4 συνεχόμενες περίοδοι στην ανώτατη κατηγορία. Τις πρώτες τρεις περιόδους τερμάτισε κατά σειρά στη 10η, 8η και 9η θέση, χωρίς να κινδυνέψει με υποβιβασμό. Μάλιστα, την περίοδο 2012-13, για πρώτη φορά ένας ποδοσφαιριστής της Αλκής, ο Μπερνάρντο Βασκονσέλος, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος.
Ωστόσο, λόγω τεράστιων οικονομικών προβλημάτων, την περίοδο 2013-14 τιμωρήθηκε πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος με αφαίρεση βαθμών και απαγόρευση μετεγγραφών για ποδοσφαιριστές άνω των 21 ετών. Η Αλκή συμμετείχε στο πρωτάθλημα με ποδοσφαιριστές κάτω των 21 ετών και κατάφερε να φέρει μόνο δύο ισόπαλα αποτελέσματα. Κατά τη διάρκεια της περιόδου δεχόταν συνεχώς αφαιρέσεις βαθμών, με αποτέλεσμα να τελειώσει το πρωτάθλημα με -39 βαθμούς. Το τελευταίο ιστορικό παιχνίδι της ομάδας έγινε στις 19 Μαρτίου 2014 στο Νέο ΓΣΖ με αντίπαλο τη Νέα Σαλαμίνα.
1: Η Αλκή κέρδισε 2 βαθμούς, αλλά τιμωρήθηκε με αφαίρεση 41 βαθμών και έτσι στην τελική βαθμολογία αναγράφονται -39 βαθμοί.
Συνολικά στατιστικά στην Α΄ κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τη συνολική πορεία της Αλκής στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας από το 1961 έως και το 2014. Η βαθμολογία είναι το άθροισμα της πραγματικής βαθμολογίας κάθε περιόδου, ανεξάρτητα από το σύστημα βαθμολόγησης. Χρησιμοποιώντας το σύγχρονο σύστημα βαθμολόγησης (Νίκη=3 Βαθμοί, Ισοπαλία=1 Βαθμός, Ήττα:0 βαθμοί) οι βαθμοί που εξασφαλίζει είναι 1211. Η περίοδος 1963-64, στην οποία το πρωτάθλημα διακόπηκε, δεν συμπεριλαμβάνεται.
Συμμετοχές ανά κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου.
Ρεκόρ
Η Αλκή κατέχει ένα σπάνιο παγκύπριο ρεκόρ στο Κύπελλο Κύπρου αφού προκρίθηκε σε προημιτελική φάση και πέρα (ημιτελικά, τελικούς) σε 15 διαδοχικές διοργανώσεις.
Αποχώρηση από την ΚΟΠ
Το Μάιο του 2014 η γενική συνέλευση του σωματείου αποφάσισε ότι η ομάδα, λόγω οικονομικών προβλημάτων, δεν μπορούσε να συμμετάσχει στο νέο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας (είχε υποβιβαστεί δύο μήνες προηγουμένως από το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας). Εις βάρος της ομάδας εκκρεμούσαν και εκδικασμένες υποθέσεις στη FIFA που πιθανόν να την έριχναν σε πιο χαμηλή κατηγορία. Έτσι, με επιστολή της προς την ΚΟΠ ημερομηνίας 6 Μαΐου 2014, η Αλκή ανακοίνωσε πως αποχωρεί από την ομοσπονδία. Η ανακοίνωση προς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έγινε από την ομοσπονδία.
Οίκημα
Πρώτο οίκημα της Αλκής ήταν ένα σπίτι στην Κωνσταντίνου Καλογερά. Τα εγκαίνια του οικήματος έγιναν στις 23 Απριλίου 1948 από το Δήμαρχο Λάρνακας, Λύσο Σανταμά. Ωστόσο, οι ιερείς της πόλης αρνήθηκαν να τελέσουν τον αγιασμό, κλήθηκε ο ιερέας του γειτονικού χωριού Περβόλια. Αργότερα, στον ιερέα επιβλήθηκε από την Ιερά Σύνοδο αργία ενός μηνός «για τέλεση ιεροπραξίας εκτός της ενορίας του».
Στη συνέχεια η Αλκή χρησιμοποίησε ως οίκημα το ισόγειο του οδοντίατρου Πιεράκη απέναντι από τον «Περούτσιο» κοντά στο οίκημα που στεγάζεται σήμερα το σωματείο. Από το 1961 μέχρι το 2014 στεγαζόταν σε ιδιόκτητο οίκημα στην οδό Λουκή Ακρίτα.
Έδρα
Η Αλκή δεν απέκτησε ποτέ ιδιόκτητη έδρα. Τα πρώτα πέντε χρόνια, αγωνιζόμενη στα πρωταθλήματα της ΚΕΠΟ, αρχικά αγωνιζόταν σε ένα χωράφι κοντά στα Διυλιστήρια Λάρνακας και στη συνέχεια μετέτρεψε σε γήπεδο ένα χωράφι, δίπλα από την Αλυκή Λάρνακας, στο οποίο τοποθετήθηκαν γκολπόστ. Μετά την ένταξη της στην ΚΟΠ, χρησιμοποίησε ως έδρα το Παλιό ΓΣΖ και στη συνέχεια χρησιμοποιούσε το Νέο ΓΣΖ. Για δύο περιόδους (2007-08, 2008-09) χρησιμοποίησε ως έδρα το Στάδιο Αμμόχωστος και για μια περίοδο (2010-11) το Στάδιο Αντώνης Παπαδόπουλος.
«Αθάνατη»
Η Αλκή ήταν γνωστή και με το προσωνύμιο «Αθάνατη», λόγω του γεγονότος πως επιτύγχανε τις περισσότερες φορές να γλυτώνει και να μην υποβιβάζεται στη Β΄ κατηγορία.
Ποδοσφαιριστές
Η πιο κάτω λίστα περιλαμβάνει μερικούς από τους πιο σημαντικούς ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν στην Αλκή Λάρνακας.
Για περισσότερους παλαιούς ποδοσφαιριστές, δείτε Ποδοσφαιριστές Αλκής Λάρνακας.
Προπονητές
Η πιο κάτω λίστα περιλαμβάνει μερικούς από τους προπονητές της Αλκής Λάρνακας (όσοι έχουν εντοπιστεί).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λάρνακας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1948 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948
Περικλής Σκέφερις
Ο Περικλής Σκέφερις (Πρέβεζα, 13 Μαρτίου 1884 - Αθήνα, 26 Μαρτίου 1970) ήταν Έλληνας διπλωμάτης από την Πρέβεζα και γόνος τεσσάρων σημαντικών οικογενειών της πόλης: Κονεμένου, Σκέφερη, Μπάλκου και Παρούση.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1884 στην Πρέβεζα και ήταν πρωτότοκος γιος του Δημητρίου Σκέφερη (1848-1921), δημογέροντα και υποπροξένου της Ρωσίας στην Πρέβεζα, και της Πηνελόπης Κονεμένου, γόνου παλιάς οικογένειας της Πρέβεζας. Αδέλφια του ήταν ο Κωνσταντίνος (γεν. 1886), ο Ανδρέας, η Αγγελική (γεν. 1888) και η Κλεοπάτρα (γεν. 1902). Από την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του Πέτρου Σκέφερη, πλούσιου εμπόρου, και της Αγγελικής Μπάλκου. Από την πλευρά της μητέρας του ήταν εγγονός του Περικλή Κονεμένου, του οποίου πήρε και το όνομα, και της Κλεοπάτρας Παρούση. Η απώτερη καταγωγή της οικογένειας Σκέφερη ήταν από τη Σκέφερη της Τσαμουριάς, κατήλθαν δε τα μέλη της οικογένειας στην Πρέβεζα στα μέσα του 18ου αιώνα.
Έζησε για κάποιο διάστημα στη Λευκάδα, όπου πήγε και σχολείο. Υπηρέτησε στο διπλωματικό σώμα διατελώντας μεταξύ άλλων πρέσβυς της Ελλάδας στο Κάιρο (1927-1933), γενικός πρόξενος στη Μασσαλία, πρέσβυς στο Βουκουρέστι και πρέσβυς στα Τίρανα. Την περίοδο της Κατοχής διέφυγε στην Αίγυπτο, όπου υπηρέτησε ως γενικός διευθυντής του υπουργείου εξωτερικών στη Μέση Ανατολή, στο Κάιρο. Το 1946 διορίστηκε πρέσβυς της Ελλάδας στην Άγκυρα, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1950. Από τη θέση αυτή διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εκλογή του Αθηναγόρα στον πατριαρχικό θρόνο. Αναφέρεται ότι συμμετείχε σε συνάντηση στην Αθήνα μεταξύ των διπλωματών Σεφέρη, Δεληβάνη, Ηρακλείδη, του υπουργού Ευάγγελου Αβέρωφ και του Ανδρέα Αζίνα, ο οποίος ήταν σύνδεσμος του Γρίβα με την ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να μεταπειστεί ο Αζίνας ώστε να μη στείλει στον Γρίβα δηλητηριώδεις ουσίες για να μολύνει το νερό με το οποίο υδρεύονταν τα βρετανικά στρατόπεδα.
Παντρεύτηκε τη Μαρίτσα Κουτρουβή, από τη Σμύρνη, και απέκτησαν μία μόνον κόρη την Άλεξ, η οποία απεβίωσε άτεκνη. Ο Περικλής Σκέφερις απεβίωσε στην Αθήνα στις 26 Μαρτίου 1970 και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Το προσωπικό του αρχείο περιήλθε σε μία από τις τρεις ανιψιές του, την Έφη, κόρη του γαμπρού του, Τίτου Νικολάου.
Πηγές
Σκεφερις Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών
Τάγμα της Φιλίας των Λαών
Το Βραβείο της Φιλίας των Λαών (ρωσικά: Орден Дружбы народов) ήταν ένα βραβείο της ΕΣΣΔ. Δημιουργήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου του 1972, με το διάταγμα του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ για τον εορτασμό των 50 χρόνων της ΕΣΣΔ. Το βραβείο, όμως, τροποποιήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1980. Ο σχεδιαστής του βραβείου ήταν ο Αλεξάντερ Ζούκ. Ως βραβείο της ΕΣΣΔ, έπαψε να υφίσταται μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991.
Βραβείο της Φιλίας των Λαών της Ρωσικής Ομοσπονδίας
Επανήλθε στις 2 Μαρτίου 1992 ως Βραβείο της Φιλίας των Λαών της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ρωσικά: Орден Дружбы народов Российской Федерации) με την απόφαση του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ της Ρωσικής Ομοσπονδίας (Νο. 2424-1), ως βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Σε αντίθεση με το έμβλημα του Βραβείου της Φιλίας που είχε το έμβλημα της ΕΣΣΔ, το Βραβείο της Φιλίας των Λαών της Ρωσικής Ομοσπονδίας είχε ως έμβλημα το έμβλημα της RSFSR. Το βραβείο υπήρχε μέχρι τις 2 Μαρτίου του 1994, για να αντικατασταθεί από το Βραβείο της Φιλίας. Πραγματοποιήθηκαν 1212 απονομές του Βραβείου της Φιλίας των Λαών της Ρωσικής Ομοσπονδίας, και 40 από αυτές τις απονομές έγιναν σε ξένους πολίτες (χωρίς τις βραβεύσεις σε πολίτες των κρατών της ΚΑΚ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φιλια των Λαων Φιλια των Λαων της Ρωσικης Ομοσπονδιας
Λιτλ Λόντον (Τζαμάικα)
Το Λιτλ Λόντον (αγγλικά: Little London) είναι οικισμός της ενορίας του Ουεστμόρλαντ, στην Τζαμάικα. Κατά την απογραφή του 2012, αριθμούσε 2,043 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενορία του Ουεστμόρλαντ Κατηγορία:Πόλεις της Τζαμάικας
Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου
Η Βιβλιοθήκη του Απολλοδώρου είναι αρχαίο ελληνικό λογοτεχνικό έργο, το οποίο περιγράφει την ελληνική μυθολογία. Είναι ένα ιδιαίτερα σημαντικό έργο γιατί, μαζί με την Θεογονία του Ησιόδου σε συνδυασμό και με άλλων συγγραφέων της αρχαιότητας, αναφέρει όλες τις μυθολογικές ιστορίες όπως την Αργοναυτική εκστρατεία, το κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου, τους άθλους του Ηρακλή, του Θησέα και άλλων ηρώων όπως του Περσέα, Ιάσονα, Βελλερεφόντη, Αταλάντη, Μελάμποδα κ.α. και φτάνει μέχρι την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, δίνοντας παράλληλα και σχεδόν όλη την γενεαλογία των Θεών, των ηρώων, των Ελλήνων και άλλων φυλών σε όλη την ιστορική αυτή διαδρομή απο την αρχή του κόσμου μέχρι τους απογόνους του Οδυσσέα καθώς επίσης και τις πάμπολλες αποικίες αυτών.
Αποτελείται από 4 βιβλία, από τα οποία έχουν χαθεί μέρος του τρίτου και το τέταρτο (αν και οι Μέγας Φώτιος και Τζέτζης είχαν διαβάσει όλο το τρίτο), αλλά σημαντικό μέρος του περιεχομένου τους έχει σωθεί μέσα από «επιτομή» (περίληψη) που έφθασε σε εμάς μέχρι σήμερα.
Μελέτη των βιβλίων της Βιβλιοθήκης και σύγκρισή τους με τις πηγές που αναφέρουν και έχουν σωθεί δείχνει ότι ο συγγραφέας έχει καταγράψει με ακρίβεια τις πληροφορίες που αναφέρονται σε αυτά, κάτι που δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο έργο, αφού συμπεραίνει κανείς ότι και οι υπόλοιπες αναφορές του, σε έργα που έχουν σήμερα χαθεί, είναι επίσης ακριβείς.
Η Βιβλιοθήκη είναι γραμμένη έτσι ώστε να χρησιμοποιείται στα σχολεία, τόσο κατά την αρχαιότητα, όσο και κατά τους νεότερους χρόνους. Περιλαμβάνει συνοπτική αφήγηση των ελληνικών μύθων κατά γενεαλογική σειρά. Το δε ύφος του έργου μιμείται τον Διόδωρο. Το έργο βασίζεται στο Περί θεών του πραγματικού Απολλοδώρου του Αθηναίου, προς το οποίο πάντως εμφανίζει αντιφάσεις.
Απολλόδωρος και Ψευδο-Απολλόδωρος
Φέρεται να γράφτηκε από κάποιον Απολλόδωρο. Αρχικά πιστευόταν ότι αυτός ήταν ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος (γεννημένος στο 180 π.Χ.), μαθητής του Αριστάρχου, για τον οποίο υπάρχουν αναφορές ότι είχε γράψει για την μυθολογία. Από το περιεχόμενο των βιβλίων φαίνεται ότι το έργο έχει γραφτεί κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., έτσι λοιπόν ο συγγραφέας συχνά αποκαλείται «Ψευδο-Απολλόδωρος» αν και μπορεί να ήταν μαθητής του Απολλόδωρου ή πρόκειται για εγχειρίδιο που χρησιμοποιούσαν οι μαθητές του Απολλόδωρου ή λόγο Ρωμαικής κυριαρχίας, γεγονότων και διωγμών, ο ίδιος, ή μαθητής του, μετέτρεψε το κείμενο έτσι ώστε να προστατέψει την πραγματική ταυτότητα του συγγραφέα, σώζοντας παράλληλα τον κορμό της Ελληνικής μυθολογίας συνοπτικά ή πρόκειται για τον Διόδωρο Σικελιώτη γιατί μοιάζει στο ύφος και ο οποίος παράλληλα με το έργο που του ανέθεσαν οι Ρωμαίοι, μπορεί να έγραψε και το ανάλογο έργο με ψευδώνυμο για ευνόητους λόγους, αλλά μπορεί να πρόκειται και για έναν εντελώς άγνωστο Έλληνα συγγραφέα το οποίο όμως είναι εντελώς αβάσιμο, γιατί αυτός ο Απολλόδωρος δείχνει να γνωρίζει πολύ καλά την μυθολογία των Ελλήνων και την έχει συλλέξει από αρκετούς συγγραφείς με πολύ μεγάλη εμπειρία και μαεστρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική λογοτεχνία Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία
Ομάδες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2006
Το άρθρο αυτό για τις ομάδες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μπάσκετ 2006 Ανδρών παρουσιάζει τις συνθέσεις των 24 εθνικών ομάδων που συμμετείχαν στην διοργάνωση, με αναλυτικά στοιχεία για τον κάθε παίκτη. Οι πληροφορίες πάρθηκαν από τον ιστότοπο της FIBA για την διοργάνωση:
Αργεντινή
Αρχηγός προπονητής: Sergio Hernandez
Γαλλία
Αρχηγός προπονητής: Claude Bergeaud
Λίβανος
Αρχηγός προπονητής: Paul Coughter
Νιγηρία
Αρχηγός προπονητής: Sam Vincent
Σερβία και Μαυροβούνιο
''Ήταν η τελευταία συμμετοχή της ομάδας σε διοργάνωση. Από την επομένη του Μουντομπάσκετ, η Σερβία και το Μαυροβούνιο αποτελούν χωριστές ομοσπονδίες με διαφορετικές εθνικές ομάδες.''
Αρχηγός προπονητής: Dragan Sakota
Ανγκόλα
Αρχηγός προπονητής: Alberto De Carvalho
Γερμανία
Αρχηγός προπονητής: Dirk Bauermann
Ιαπωνία
Αρχηγός προπονητής: Zeljko Pavlicevic
Ισπανία
Αρχηγός προπονητής: José Vicente Hernández
Νέα Ζηλανδία
Αρχηγός προπονητής: Thomas Anthony "Tab" Baldwin
Παναμάς
Αρχηγός προπονητής: Guillermo Vecchio
Αυστραλία
Αρχηγός προπονητής: Brian Goorjian
Βραζιλία
Αρχηγός προπονητής: Aluisio Xavier Ferreira Lula
Λιθουανία
Αρχηγός προπονητής: Antanas Sireika
Κατάρ
Αρχηγός προπονητής: Joseph Anthony Stiebing II
Τουρκία
Αρχηγός προπονητής: Bogdan Tanjevic
Ιταλία
Αρχηγός προπονητής: Carlo Recalcati
Κίνα
Αρχηγός προπονητής: Jonas Kazlauskas
Πουέρτο Ρίκο
Αρχηγός προπονητής: Julio Toro
Σενεγάλη
Αρχηγός προπονητής: Tapha Gaye
Σλοβενία
Αρχηγός προπονητής: Ales Pipan
Κατηγορία:Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης 2006 Κατηγορία:Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών
Βουπρηστίδες
Οι Βουπρηστίδες (Buprestidae) είναι οικογένεια εντόμων από την  τάξη των Κολεοπτέρων (Coleoptera). Παγκοσμίως αναφέρονται περίπου 15.000 είδη κατανεμημένα σε 450 γένη. Τα περισσότερα είδη τα συναντούμε στις χώρες με τροπικό κλίμα. Στην Ευρώπη αναφέρονται περίπου 36 γένη σε έξι υποοικογένειες. Τα περισσότερα από αυτά γένη υπάρχουν και στην Ελλάδα (συνολικά περίπου 200 είδη).
Μορφολογικά χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το σώμα μπορεί να έχει κυλινδρική έως κωνική μορφή ή μοιάζει με ανάποδο σκάφος. Έχει μήκος δύο μέχρι 80 χιλιοστόμετρα. Στην Ελλάδα τα πιο μεγάλα είδη ανήκουν στο γένος Chalcophora, τα πιο μικρά κατατάσσονται στο γένος Trachys. Το αγγλικό όνομα των Buprestidae είναι «jewel beetles» γιατί αφθονούν είδη με χρώματα που λάμπουν σαν κοσμήματα (Εικ. 1). Σε άλλες γλώσσες ονομάζονται παρόμοια. Είδη με γυαλιστερά χρώματα βρίσκουμε στην Ελλάδα ιδιαίτερα στα γένη Eurythyrea και Scintillatrix. Αντίθετα η Acmaeodera ή η Chalcophora δείχνουν μάλλον ουδέτερα χρώματα.
Ακολουθώντας μια παλιά ταξινόμηση, που σήμερα δεν χρησιμοποιείται πια, θα συναντήσουμε μερικά από τα χαρακτηριστικά που στο σύνολό τους ορίζουν τις Βουπρεστίδες. Σε πρώτο πλάνο τα κολεόπτερα αυτά ανήκουν στα Pentamera (Πεντάμερα) δηλαδή στα κολεόπτερα  με πενταμερείς ταρσούς σε όλα τα πόδια. Μετά ανήκουν στις Serricornes (από λατ. cornus = κέρας, κεραία και λατ. serra = πριόνι), δηλαδή στα κολεόπτερα με πριονωτές κεραίες. Προσθέτουμε πως οι κεραίες, τουλάχιστον των ευρωπαϊκών ειδών, είναι πριονωτές μέχρι νηματοειδείς και μάλλον κοντές. Στο γένος Xenorhipis τα αρσενικά έχουν κτενοειδείς κεραίες (Απεικόνιση στο ταξινομοπλαίσιο).
Ακολουθεί η πιο στενή κατηγορία Sternoxia (Στερνόξια) δηλαδή τα κολεόπτερα με οξύ στέρνο. Στα κολεόπτερα αυτά το πρόστερνο έχει μια μυτερή προέκταση προς τα πίσω (στη δεξιά πλευρά της Εικ. 2, πράσινο). Προσθέτουμε, πως η προέκταση αυτή ξεπερνάει την μπροστινή ακμή του μεσοστέρνου (στη δεξιά πλευρά της Εικ. 2 μπλε), και κάθεται ακίνητη σε ένα αυλάκι του μεσοστέρνου, ενώ στην επίσης μεγάλη οικογένεια των Elateridae μπορεί να κινείται απότομα. Μια τέτοια εκρηκτική κίνηση κάνει το έντομο να πετάξει. Αυτή η ικανότητα λείπει στην οικογένεια των Buprestidae.