cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Χαραμής
Βιογραφία
Το 1932 εκλέχθηκε Υφηγητής Οφθαλμολογίας και ανέλαβε την διεύθυνση της Οφθαλμολογικής Κλινικής στο «Προσφυγικό Νοσοκομείο» (σημερινό Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών). Από το 1933 έως το 1947 διεύθυνε ταυτόχρονα την Οφθαλμολογική Κλινική του Νοσοκομείου εκπαίδευσης του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, της οποίας η οργάνωση και ο ιατρικός εξοπλισμός έγιναν με δικά του έξοδα.
Το 1947 εκλέχθηκε έκτακτος και στη συνέχεια τακτικός Καθηγητής της έδρας της Οφθαλμολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, αναλαμβάνοντας την διεύθυνση του Οφθαλμιατρείου μέχρι το 1970.
Διετέλεσε Υπουργός Κοινωνικής Προνοίας στην Υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα το 1961.
Το 1967 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 74 ετών.
Έργο
Ο Χαραμής ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τις επεμβάσεις για την αντιμετώπιση του καταρράκτη, της αποκόλλησης του αμφιβληστροειδούς, του γλαυκώματος και των διαταραχών του κερατοειδούς. Προσπάθησε να βάλει σε εφάμιλλη θέση την ελληνική με τη διεθνή οφθαλμολογία. Ιδιαίτερο σύγγραμμά του ήταν η Χειρουργική των Οφθαλμών (1940), πρωτοπόρο για την εποχή του. Υπήρξε μέλος πολλών επιστημονικών εταιρειών, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Για περίπου 30 χρόνια όλοι σχεδόν οι Έλληνες οφθαλμίατροι μαθήτευσαν δίπλα του για κάποιο χρονικό διάστημα.
Βραβείο
Από το 1976 το συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Οφθαλμολογικής Εταιρείας (SOE), με πρόταση της Ελληνικής Οφθαλμολογικής Εταιρείας (ΕΟΕ), καθιέρωσε το Μετάλλιο Χαραμή (Charamis Medal) προς τιμήν του, το οποίο απονέμεται κάθε τέσσερα χρόνια στον εκάστοτε εξέχοντα ευρωπαίο χειρουργό οφθαλμίατρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οφθαλμίατροι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Πρόνοιας
Αμαληκίτες
thumb|295px|Εικονογράφηση από τη Phillip Medhurst Collection, που παριστάνει τον [[Ιησούς του Ναυή|Ιησού του Ναυή να μάχεται εναντίον των Αμαληκιτών (`Εξοδος, κεφ. ιζ΄).|alt=]] Οι Αμαληκίτες (εξελληνισμένη μορφή του Amalek, εβρ. עֲמָלֵק, αραβ. عماليق = Amālīq) ήταν αρχαίος λαός που περιγράφεται στην Εβραϊκή Βίβλο ως σταθερός εχθρός των Ισραηλιτών. Η ονομασία Amalek μπορεί να αναφέρεται επιπλέον στον γενάρχη της φυλής, που ήταν εγγονός του Ησαύ, στους απογόνους του ή στα εδάφη όπου κατοικούσαν οι Αμαληκίτες.
Σε κάποιες ραββινικές ερμηνείες, η λέξη amalek ετυμολογείται από την εβραϊκή φράση am lak = «λαός που γλύφει (ενν. αίμα)», αλλά οι περισσότεροι ειδικοί θεωρούν άγνωστη την προέλευση του όρου.
Στην Εβραϊκή Βίβλο
Σύμφωνα με τη Βίβλο ο Αμαλήκ ήταν γιος του Ελιφάζ (και από αυτόν εγγονός του Ησαύ, πρόγονου των Εδωμιτών) και της παλλακίδας του Τίμνης. Η Τίμνα ήταν Ωρίτισσα και αδελφή του Λόταν. Ο Αμαλήκ περιγράφεται ως ο «ηγέτης των Αμαλήκ» μεταξύ των «ηγετών των υιών του Ησαύ», από όπου συμπεραίνεται ότι διοικούσε μια φυλή ή έδαφος που έφερε το όνομά του.
Οι Αμαληκίτες ) θεωρήθηκε ότι ήταν απόγονοι του Αμαλήκ. Στον χρησμό του Βαλαάμ, ο Αμαλήκ αποκαλείται «πρώτος εκ των εθνών». Η παραδοσιακή ερμηνεία, όπως με τη γραφίδα του σχολιαστή Ρασί, είναι ότι «ήλθε πρώτος χρονικά από όλους να πολεμήσει τον Ισραήλ». Ο εκρωμαϊσμένος Εβραίος λόγιος και ιστορικός Ιώσηπος χαρακτηρίζει τον Αμαλήκ «νόθο» με υποτιμητική χροιά.
thumb|«Μάχη με τους Αμαληκίτες» του [[Γιούλιους Σνορ φον Κάρολσφελντ|Σνορ φον Κάρολσφελντ (1860), μια εικονογράφηση του χωρίου Έξοδος ζ΄ 8-16]] Σύμφωνα με τη Βίβλο, οι Αμαληκίτες κατοικούσαν στην έρημο (Νεγκέβ). Φαίνεται να ζούσαν νομαδική ή ημινομαδική ζωή κατά μήκος των ορίων της γεωργικής ζώνης της νότιας Χαναάν. Αυτή η υπόθεση βασίζεται πιθανώς στη σύνδεση αυτής της φυλής με την περιοχή στέπας του αρχαίου Ισραήλ και του Καντές (Γένεσις ιδ΄ 7). Υποστηρίχθηκε από τον Μοσέ Κοτσαβί ότι το ‘ir Amaleq (= «πόλη του Αμαλήκ») που αναφέρεται στο βιβλίο Βασιλειών Α΄ (ιε΄ 5) ίσως να ταυτίζεται με την αρχαιολογική θέση Khirbet el-Meshash (ή Τελ Μάσος), περίπου 12 χιλιόμετρα από την πόλη Μπερ Σεβά. Αυτό αντιτίθεται στην παλαιότερη άποψη ότι το Τελ Μασός ήταν εβραϊκός οικισμός, ταυτιζόμενος με το βιβλικό Ερμάν. Αν η άποψη του Κοτσαβί είναι ορθή, τότε πίσω από τη βιβλική αφήγηση των εκστρατειών του Σαούλ εναντίον αυτού του κεντρικού προπυργίου των Αμαληκιτών εντός του νότιου δικτύου μεταφοράς και εμπορίου μετάλλων ίσως να υποκρύπτεται η επιθυμία για τον έλεγχο της παραγωγής του χαλκού, ενός μετάλλου με καίρια σημασία κατά την εποχή εκείνη, ακόμα και για θρησκευτικές τελετουργίες.
Οι Αμαληκίτες χαρακτηρίζονται ως επανειλημμένος εχθρός των Ισραηλιτών, αναφερόμενος σε διαφορετικά βιβλία της Αγίας Γραφής:
Διάφορες άλλες θεωρίες
Κατά τη Χρυσή Εποχή του Ισλάμ, μερικοί Άραβες συγγραφείς ισχυρίσθηκαν ότι οι Αμαληκίτες προϋπήρχαν κατά πολύ του Αβραάμ. Σύμφωνα με κάποιους Μουσουλμάνους ιστορικούς, οι Αμαληκίτες που πολέμησαν τον Ιησού του Ναυή και τους μετέπειτα ήταν απόγονοι κατοίκων της Βόρειας Αφρικής. Κατά τον Αχμάντ ιμπν Αραμπσάχ ο Αμαλήκ ήταν απόγονος του Χαμ, του γιου του Νώε. Ωστόσο είναι πιθανό ότι το όνομα «Αμαλήκ» ίσως να είχε δοθεί σε δύο διαφορετικά έθνη: Οι Άραβες αναφέρουν τη φυλή Imlik, Amalik ή Ameleka ανάμεσα στις ιθαγενείς φυλές της Αραβίας, οι απόγονοι των οποίων αναμίχθηκαν με τους απογόνους των Καχτανιτών και των Αδνανιτών, και έγιναν οι «Μοστάραβες» ή «Μοκάραβες», δηλαδή Άραβες αναμεμιγμένοι με ξένους.
Τον 19ο αιώνα υπήρχε ομοίως ισχυρή υποστήριξη από τους Δυτικούς θεολόγους στην ιδέα ότι το έθνος των Αμαληκιτών μπορεί να είχε ακμάσει πριν την εποχή του γενάρχη Αβραάμ. Π.χ. ο Σκωτσέζος πάστορας Μάθιου Τζωρτζ Ήστον ισχυρίσθηκε ότι οι Αμαληκίτες δεν ήταν απόγονοι του Αμαλήκ, ερμηνεύοντας κατά γράμμα τον στίχο στη Γενέση (ιδ΄ 7) που μιλά για «πεδίο των Αμαληκιτών». Ωστόσο ο σύγχρονος παλαιοδιαθηκολόγος Gerald L. Mattingly, με κειμενοκριτικά επιχειρήματα συμπεραίνει ότι η χρήση της λέξεως στο εδάφιο αυτό είναι σαφώς μια αναχρονιστική αναφορά (όπως όταν λέμε ότι «ο Καίσαρας εισέβαλε στη Γαλλία» ενώ τότε δεν υπήρχε Γαλλία, αλλά Γαλατία).
Ιστορικότητα
Πέρα από τη Βίβλο, αιγυπτιακές και ασσυριακές επιγραφές σε μνημεία, ή άλλα σωζόμενα κείμενα, που αναφέρουν διάφορες φυλές και λαούς της περιοχής, δεν αναφέρουν πουθενά τον Αμαλήκ ή τους Αμαληκίτες. Συνακόλουθα, ο αρχαιολόγος και ιστορικός Χούγκο Βίνκλερ υπεστήριξε το 1895 ότι δεν υπήρξε ποτέ τέτοιος λαός και ότι οι ιστορίες της Βίβλου σχετικώς με αυτούς είναι καθαρώς φανταστικές-μυθικές παραδόσεις. Παρά την απόκτηση σημαντικής ποσότητας γνώσεων σχετικώς με τους νομαδικούς λαούς της Μέσης Ανατολής από την αρχαιολογική έρευνα, δεν έχουν συνδεθεί συγκεκριμένα αρχαιολογικά ευρήματα ή τοποθεσίες με τους Αμαληκίτες με κάποια βεβαιότητα μέχρι σήμερα. Ωστόσο είναι πιθανό ότι κάποιοι από τους οχυρωμένους οικισμούς στις ψηλότερες περιοχές της ερήμου Νεγκέβ, ίσως και το Τελ Μασός, έχουν συνδέσεις με τους Αμαληκίτες.
Ειδικότερα, έχει υποστηριχθεί ότι αρχαιολογικά στοιχεία από το Τελ ελ-Κουντεϊράτ και το Χορβάτ Χαλουκίμ της Νεγκέβ, που χρονολογήθηκαν στα τέλη του 11ου έως τις αρχές του 10ου αιώνα π.Χ., θα μπορούσαν να στηρίξουν τη βιβλική διήγηση του πολέμου εναντίον των Αμαληκιτών από τους βασιλείς Σαούλ και Δαβίδ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμαληκιτες
Θεανώ
Το όνομα Θεανώ μπορεί να αναφέρεται:
Όνομα
Θεανώ Υποκοριστικά ονόματα: (Θένια.) Γιορτάζει: (1 Σεπτεμβρίου.)
Β) Ιστορικά
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2014-15
Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2014-15 ήταν η 60η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου για 2η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2014-15 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος μόνο η πρωταθλήτρια και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάζονταν στην Α΄ κατηγορία 2015-16. Ωστόσο, μετά την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος αποφασίστηκε η αύξηση των ομάδων στην Α΄ κατηγορία 2015-16 και έτσι προβιβάστηκε και η τρίτη ομάδα της βαθμολογίας. Σύμφωνα με την προκήρυξη οι τέσσερις τελευταίες ομάδες θα υποβιβάζονταν στη Γ΄ κατηγορία 2015-16. Ωστόσο, ακολούθησε αναδιάρθρωση όλων των κατηγοριών της ΚΟΠ και έτσι υποβιβάστηκε μόνο η τελευταία ομάδα.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2013-14
Το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2013-14 είχε διεξαχθεί σε δύο ομίλους των 8 ομάδων. Οι δύο όμιλοι δεν ήταν παράλληλοι αλλά λειτουργούσαν σαν ξεχωριστές κατηγορίες, όπου ο δεύτερος όμιλος ήταν το αμέσως κατώτερο επίπεδο του πρώτου ομίλου. Την περίοδο 2014-15 η Β΄ κατηγορία επανήλθε στην προηγούμενη, ενιαία μορφή της με τη συμμετοχή 14 ομάδων.
Ομάδες που προήχθησαν (από το Β1 όμιλο) στην Α΄ κατηγορία 2014-15
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν (από το Β2 όμιλο) στην Γ΄ κατηγορία 2014-15:
1Αποχώρησε από την ΚΟΠ, οπόταν δεν συμμετείχε στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2014-15.
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στο Β1 όμιλο από την Α΄ κατηγορία 2013-14
1Μετονομάστηκε σε Πάφος FC και ενσωμάτωσε την ΑΕΠ Πάφου (η οποία διαλύθηκε).
2Μετά το τέλος του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2013-14 διέλυσε το ποδοσφαιρικό της τμήμα  και έτσι δεν συμμετείχε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2013-14.
Ομάδες που προήχθησαν (στο Β2 όμιλο) από την Γ΄ κατηγορία 2013-14:
Ομάδες που παρέμειναν στο Β1 όμιλο 2013-14:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από τον Β1 όμιλο 2013-14 στο Β2 όμιλο:
1Αποχώρησε λόγω χρεών και συγχωνεύτηκε με την ΑΕΚ Κουκλιών δημιουργώντας την Πάφος FC.
Ομάδες που προβιβάστηκαν από το Β2 όμιλο 2013-14 στο Β1 όμιλο:
Ομάδες που παρέμειναν στο Β2 όμιλο 2013-14:
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Στον πιο κάτω πίνακα παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
1 Ο Άρης τιμωρήθηκε με αφαίρεση 3 βαθμών, στις 24 Δεκεμβρίου 2014, επειδή δεν πληρούσε τα οικονομικά κριτήρια της UEFA.
3 Η ΑΠΕΠ τιμωρήθηκε με αφαίρεση 3 βαθμών, στις 16 Ιουλίου 2014, επειδή δεν πληρούσε τα οικονομικά κριτήρια της UEFA. Για τον ίδιο λόγο της αφαιρέθησαν ακόμη 3 βαθμοί στις 24 Δεκεμβρίου 2014.
Πηγή: Βαθμολογία
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Πηγή: Αποτελέσματα
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2014–2015
Γουλιέλμος Τόκκος
Ο Γουλιέλμος, ιταλ. Guglielmo Tocco (απεβ. 22 Σεπτεμβρίου 1335) από τον Οίκο των Τόκκων ήταν κυβερνήτης της Κάρκυρας στη δεκαετία του 1330.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Πιέτρο Τόκκο, συμβολαιογράφου στο Μέλφι, στο βασίλειο της Νάπολης των Καπετιδών-Ανζού. Το 1330/31 ονομάστηκε κυβερνήτης της Κέρκυρας από τον Φίλιππο Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Τζιοβάννα Τορέλλι και είχε τέκνο:
Ο Γουλιέλμος έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαργαρίτα Ορσίνι, κόρη του Ιωάννη Α΄ παλατινού κόμη της Κεφαλληνίας & Ζακύνθου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Τόκκο
1565
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1565 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Σαρναγμπιούρ
Το Σαρναγμπιούρ (αρμενικά: Սառնաղբյուր, έως το 1940 γνωστό ως Σογκουτλού ή Γζλκιλισά ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 3,379 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Αριθμός CAS
Ο Αριθμός μητρώου CAS (CAS registry number) είναι ένας μοναδικός αριθμός καταγραφής και ταυτοποίησης χημικών στοιχείων, χημικών ενώσεων, πολυμερών, βιολογικών σκευασμάτων, μιγμάτων και κραμάτων. . Αναφέρεται επίσης και ως CAS RNs ή CAS #s.
Σύμφωνα με την Ελληνική Εφημερίδα της Κυβέρνησης : ''ο αριθμός CAS είναι ο "Αριθμός Καταχώρησης της Υπηρεσίας Chemical Abstract", που είναι ενιαίος αναγνωριστικός αριθμός ειδικός για κάθε ουσία και τη δομή της. Ο αριθμός CAS είναι ειδικός για κάθε ισομερές και για κάθε άλας κάθε ισομερούς, εξυπακουομένου ότι οι αριθμοί CAS για τα άλατα των ανωτέρω απαριθμούμενων ουσιών θα είναι διαφορετικοί από τους παρεχόμενους''.
Η Υπηρεσία Χημικής Ταυτοποίησης, Chemical Abstracts Service, (CAS), τμήμα της Αμερικάνικης Χημικής Εταιρείας, αποδίδει αυτούς τους αριθμούς μητρώου σε κάθε χημική ουσία που έχει αναφερθεί στη βιβλιογραφία. Η πρόθεση είναι να γίνονται ευκολότερες οι έρευνες σε βάσεις δεδομένων, καθώς οι χημικές ουσίες έχουν συχνά πολλά ονόματα. Σχεδόν όλες οι βάσεις δεδομένων χημικών ουσιών σήμερα επιτρέπουν την αναζήτηση με βάση τον αριθμό CAS.
Μέχρι τις 15 Μαρτίου 2010 υπήρχαν 52.429.231 οργανικές και ανόργανες ουσίες και 61.688.865 αλληλουχίες καταγραφής του CAS. Κάθε εβδομάδα προστίθενται περίπου 50.000 νέοι αριθμοί.
Η CAS διατηρεί επίσης και πωλεί μια βάση δεδομένων με αυτές τις χημικές ουσίες, γνωστή ως μητρώο CAS, (CAS registry). Περιέχει επίσης πληροφορίες σχετικά με τις πολλές διαφορετικές μορφές των ουσιών που έχουν αναφερθεί κατά τη διάρκεια των ετών στην επιστημονική βιβλιογραφία: Κράματα, Ενώσεις συναρμογής (σύμπλοκα), Ορυκτά, Μείγματα, Πολυμερή, Άλατα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Για να βρεθεί ο αριθμός CAS μιας ένωσης δίνοντας το όνομά της τον τύπο της ή τη δομή της, μπορούν να χρσηιμοποιηθούν και οι ακόλουθες ανεξάρτητες πηγές-βάσεις δεδομένων :
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημική ονοματολογία Κατηγορία:Τυποποίηση
Δόκιμος Κελευστής
Ο Δόκιμος Κελευστής ήταν Στρατιωτικός βαθμός (καταργήθηκε) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ανήκει στους Υπαξιωματικούς, πρώτος βαθμός που αποδιδόταν κατά την αποφοιτηση και μετά την ορκωμοσία του Δοκίμου Υπαξιωματικού από την Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών Ναυτικού.
Στο Βρετανικό Βασιλικό Πολεμικό Ναυτικό, καλείται Petty Officer 2nd Class.
Διακριτικά
Τα διακριτικά του στρατιωτικού αυτού βαθμού, είναι ένα ανάποδο τρίγωνο με μια γωνία στο κάτω μέρος του, στο κέντρο του το τρίγωνο φέρει, το διακριτικό της ειδικότητας (στο Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Στις στολές επιθεωρήσεως, εξόδου υπηρεσίας και περιπόλου τα διακριτικά φέρονται και στους δυο βραχίονες. Αντίθετα στις στολές υπηρεσίας, wooly pully και εργασίας τα διακριτικά φέρονται μόνο στον αριστερό βραχίονα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Μελίδα Άνδρου
Η Μελίδα είναι ένας μικρός οικισμός κοντά στον Πιτροφό, σε υψόμετρο 420 μ., ο οποίος σήμερα είναι ακατοίκητος. Ανήκει στον δήμο Άνδρου, ενώ πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκε στο Δ. δ. Πιτροφού. Στην περιοχή ξεκινάει ένας παραπόταμος του Μεγάλου ποταμού.
Εκκλησία Αγίας Άννης (Τραπεζούντα)
Η Εκκλησία της Αγίας Άννης είναι μία εκ των παλαιότερων εκκλησιών στην Τραπεζούντα της Τουρκίας.
Αρχιτεκτονική
Το κτίριο είναι βυζαντινής αρχιτεκτονικής, με ένα καμαρωτό θολωτό κλίτος και πλαϊνά κλίτη, καθώς και ένα ιερό το οποίο πλαισιώνεται από δευτερεύοντα θάλαμο, ενώ η οροφή του αποτελείται από τρεις καμπυλωτές αψίδες. αρχιτεκτονικά θραύσματα έχουν χρησιμοποιηθεί για την ανέγερση του κτιρίου, με αρχαία σαρκοφάγο να έχει χρησιμοποιηθεί ως τύμπανο επί της θύρας της κύριας εισόδου, στην οποία αναπαριστάται όρθιος ένας πολεμιστής και μία φτερωτή Νίκη.
Θεωρείται πιθανό η εκκλησία να ανεγέρθηκε περίπου τον 6ο ή 7ο αιώνα. Επί πλάκας η οποία ευρίσκεται επάνω από τη νότια θύρα υφίσταται επιγραφή η οποία αναφέρει πως η Αγία Άννα ανακαινίστηκε κατά την διάρκεια της περιόδου της συμβασιλείας των Βασιλείου Α΄, Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού και Αλεξάνδρου, το 884/85.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Τουρκία Κατηγορία:Βυζαντινή αρχιτεκτονική στην Τραπεζούντα
Γιώργος Μάγειρας
Ο Γιώργος Σίμος ή Χαραλάμπους (1919 - 1994), περισσότερο γνωστός ως Μάγειρας, ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, γεννημένος στα Βουρλά της Μικράς Ασίας, από τους ελάχιστους της προπολεμικής περιόδου που συνέχισαν και μεταπολεμικά, διάστημα κατά το οποίο υπήρξε και διεθνής.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1931 από την Α.Ε. Ελευθερούπολης και το 1933 εντάχθηκε στο δυναμικό της ΑΕΚ, σε ηλικία μόλις 14 ετών και τα πρώτα χρόνια, όπως ήταν σύνηθες την εποχή εκείνη, ήταν μέλος των "τσικό" του συλλόγου, όπου συμπαίκτες του υπήρξαν οι Κλεάνθης Μαρόπουλος και Τρύφωνας Τζανετής, με τους οποίους αργότερα συνυπήρξε και στην πρώτη ομάδα. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1949 μετά από σοβαρό τραυματισμό στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος το 1949. Μία από τις σημαντικότερες στιγμές του υπήρξε η κατάκτηση του νταμπλ (πρωτάθλημα και κύπελλο) το 1939.
Στις εθνικές ομάδες
Αγωνίστηκε 4 συνολικά φορές με την εθνική Ελλάδας. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 23 Απριλίου 1948, στον εντός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Τουρκίας, τον πρώτο που διεξήχθη μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, υπό τις οδηγίες του Κώστα Νεγρεπόντη.
Μετέπειτα σταδιοδρομία
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ασχολήθηκε με την προπονητική (Υπήρξε προπονητής στον Ολυμπιακό Χαλκίδας). Τη δεκαετία του 1960 υπήρξε συνεργάτης του Λάκη Πετρόπουλου στην τεχνική ηγεσία της εθνικής Ελλάδας.
Τίτλοι
Με την ΑΕΚ:
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Ελευθερούπολης
Εδάφη του Βασιλείου της Γαλλίας
Στη Γαλλία, κατά το Παλαιό Καθεστώς, οι επαρχίες (provinces) ήταν οι διαφορετικές περιοχές από τις οποίες αποτελείτο η χώρα, έως τη δημιουργία των διοικητικών υποδιαιρέσεων των νομών το 1790.
Σήμερα, ο ορός επαρχία (province) παραμένει σε χρήση για να ορίσει τα τοπικά γεωγραφικά σύνολα από τα οποία αποτελούνταν, και που διατηρούσαν μία ταυτότητα τόσο στο πολιτισμικό όσο και το εθνολογικό-γλωσσικό κομμάτι.
Προερχόμενη από τους θεσμούς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η λέξη έκανε την εμφάνισή της κατά τον 15ο αιώνα και δεν σταμάτησε να χρησιμοποιείται τόσο μέσω των επίσημων διαταγμάτων όσο και στην κοινή καθομιλουμένη γλώσσα της εποχής. Όποιος και αν ήταν ο αιώνας ή το λεξικό όπου γινόταν έρευνα, η έννοια της λέξης παραμένει συχνά ασαφής, λόγω της συνύπαρξης διάφορων συστημάτων εδαφικής υποδιαίρεσης υπό το Παλαιό Καθεστώς. Ορισμένοι γεωγράφοι, ακόμη και μεταξύ των διασημότερων, όπως ο Ονεσίμ Ρεκλύ, άσκησαν οξεία κριτική στην ύπαρξη των επαρχιών και της ιδιαίτερης ταυτότητας της καθεμίας εξ'αυτών, αρνούμενοι, μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις, ότι ο όρος αυτός είχε κάποια αληθή έννοια. Έτσι, οι διάφοροι κατάλογοι και χάρτες που καταγράφουν τις επαρχίες της Γαλλίας δεν ήταν ποτέ απολύτως ακριβείς κι ούτε ήταν δυνατό να συγκριθούν μεταξύ τους.
Προσεγγιστικός ορισμός: πρόκειται για μια εδαφική έκταση, γενικά μεγάλης έκτασης, της οποίας οι κάτοικοι διακρίνονται από τις καταβολές, τα ήθη, τα έθιμα, τις γλώσσες και τους κοινούς μεταξύ τους θεσμούς, οι οποίοι μετουσιώθηκαν σε ιδιαίτερα, κατά τόπους, καταστατικά και προνόμια, που ήταν σε γενικές γραμμές διαφορετικά εκείνων γειτονεύοντων επαρχιών. Η επαρχία δημιουργείτο, γενικώς, από τη μεταξύ τους ένωση μικρότερων κρατιδίων, ενώ περιελάμβανε συχνά αρκετές μεγάλες πόλεις, με την πιο κοινή της διαίρεση να είναι σε « άνω » και « κάτω ».
Η Συντακτική Συνέλευση του 1789, αφού πρώτα κατήργησε στη διάρκεια της νύχτας της 4ης Αυγούστου όλα τα δικαιώματα και κατά τόπους προνόμια των διαφορετικών περιοχών (τα οποία προνόμια υπάγονταν στην ίδια κατηγορία με αυτά προς τις κοινωνικές τάξεις, την αριστοκρατία και τον κλήρο), αποφάσισε να προχωρήσει σε μια πιο εξισορροπημένη μορφή διοικητικής διαίρεσης του γαλλικού εδάφους, τους νομούς (départements), και ότι η υποδιαίρεση αυτή θα ήταν παρόμοια για όλες τις κρατικές υπηρεσίες: στρατιωτικές, θρησκευτικές, εφοριακές, διοικητικές, πανεπιστημιακές, δικαστικές κτλ. Η πόλη που επελέγη ως πρωτεύουσα του κάθε νομού είδε όλες τις αρμοδιότητες της τοπικής περιοχής να συγκεντρώνονται εντός των τειχών της, έχοντας, πλέον, αποκτήσει μια νομαρχία, ένα δικαστήριο, ένα πανεπιστήμιο, έναν στρατώνα, μια επισκοπή, ένα χρηματιστήριο, μια εμποροπανήγυρι, ένα νοσοκομείο, κτλ.. Οι διαμαρτυρίες των πόλεων που τόσο διάστημα διέθεταν κάποια από αυτές τις αρμοδιότητες και που ξαφνικά βρέθηκαν χωρίς να έχουν καμία, με τη μία να χάνει το δικαστήριό της, έτερη το στρατόπεδο πυροβολικό της, έτερη το πανεπιστήμιό της, έτερη την εμποροπανήγυρή της, κατάφεραν, εν μέρει, να πετύχουν τον στόχο τους με τη μερική, μονάχα, εφαρμογή του μέτρου αυτού.
Ρωμαϊκές επαρχίες: η κανονική οργάνωση
thumb|280px|right|Τα διάφορα τμήματα της Γαλατίας ( 58 π.Χ.) Η λατινηκή ετυμολογία της λέξεως μας πληροφορεί για την αρχική σημασία της: "prōvincia", κατεκτημένο έδαφος. Κάθε ρωμαϊκή επαρχία της Γαλατίας ή provincia είχε έναν ακριβή νομικό ορισμό, σαφώς καθορισμένα όρια και κωδικοποιημένες διοικητικές δομές. Ο αριθμός των επαρχιών, η οργάνωσή τους και τα όριά τους μεταβλήθηκαν αρκετά στη διάρκεια πέντε αιώνων. Κάθε επαρχία διοικούνταν από ένα ανθύπατο ή ένα αντιστράτηγο. Ο Καίσαρας, εκτός από την Προβηγκία (Provincia), ήδη ρωμαϊκή, διαιρεί τη Γαλατία σε τρεις επαρχίες: την Ακουιτανία, τη Βελγική και την Κελτική. Σε τέσσερις αιώνες ρωμαϊκής κυριαρχίας, ο αριθμός των επαρχιών αυξήθηκε από 3 σε 11, αύξηση που οφείλεται στην επέκταση της αυτοκρατορίας και στη μείωση του μεγέθους με τον διαμελισμό των αρχικών: 1η και 2η Γερμανία, 1η, 2η, 3η και 4η Λουγδονησία, 1η και 2η Ακουιτανία, 1η και 2η Βελγική, 1η και 2η Ναρβωνησία, Νοβεμποπουλάνα, Μάξιμα Σεκβανόρουμ, Βιεννένσις, Παραθαλάσσιες Άλπεις, Κοτιανές Άλπεις, Γραϊανές Άλπεις και Πένινες Άλπεις. Αυτές οι επαρχίες υποδιαιρούνταν σε πόλιτείες (κίβιτας) των οποίων ο αριθμός αυξήθηκε από 33 σε 113.
Εκκλησιαστικές επαρχίες: από τις πολιτείες στις επισκοπές
Μητροπόλεις είναι τα εδάφη που υπάγονται στη δικαιοδοσία ενός μητροπολιτικού αρχιεπισκόπου, ονομάζονται και αυτές επαρχίες, επειδή προέρχονται από τις ρωμαϊκές επαρχίες των οποίων ο πρώτοι επισκόποι εξασφάλισαν τη διοίκηση μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Αποτελούνταν από επισκοπές που, αντιστοίχως, διάδέχτηκαν τις παλιές «πόλιτείες» των εκρωμαϊσμένων Γαλατών. Οι επισκοπές αποτελούνταν από ενορίες, σύνολα ανθρώπων που προσέρχονται στην ίδια εκκλησία, των οποίων τα ονόματα έχουν τα όρια έχουν διατηρηθεί στις 36.000 γαλλικές κοινότητες.
Δικαστικές επαρχίες
Ανάλογο με το νόμο, τις συνήθειές τους και τη γλώσσα τους, τα εδάφη του στέμματος διαιρούνταν κατ' αρχήν στις χώρες του γραμμένου νόμου (κυρίως το τμήμα που σήμερα ονομάζεται Οξιτανία) και τη χώρα του αγράφου νόμου (ο Βορράς).
Κατάλογος των παλαιών επαρχιών της Γαλλίας
thumb|upright=1.8|Οι επαρχίες της Γαλλίας πριν από το 1789 και τα σημερινά γαλλικά εδάφη που δεν αποτελούσαν τότε μέρος του βασιλείου. thumb|upright=1.8|Οι παλαιές κυβερνήσεις της Γαλλίας (1789) thumb|upright=1.8|Οι νομοί της Γαλλίας (1791) και τα όρια των παλαιών επαρχιών. Οι επαρχίες της Γαλλίας πριν από την Επανάσταση με τις πρωτεύουσές τους σε παρένθεση. <li>Ορισμένα σημερινά γαλλικά εδάφη δεν ήταν μέρος του βασιλείου του 1789: <li> Κομητεία του Βεννεσάν (Καρπαντρά) <li> Δημοκρατία της Μυλούζ <li> Δουκάτο της Σαβοΐας (Σαμπερί) <li> Κομητεία της Νις (Νις) <li> Πριγκιπάτο του Μονμπελιάρ (Μονμπελιάρ) </ol>
Εκλογικές περιφέρειες της Γαλλίας στην Επανάσταση
Ένας επίσημος κατάλογος του δέκατου όγδοου αιώνα που βρίσκεται σε ένα βασιλικό δίπλωμα απονομής τίτλου ευγενείας που εκδόθηκε στις 4 Μαρτίου του 1790 και ακολούθησε τις αποφάσεις της Εθνοσυνέλευσης 15 Ιανουαρίου και 16 και 26 Φεβρουαρίου που διέτασσε τη διαίρεση της Γαλλίας σε ογδόντα τρεις νομούς.
Εκτός Γαλλίας εδάφη το 1789
Δεν ανήκαν στη Γαλλία, το 1789 οι παρακάτω περιοχές (ημερομηνία προσάρτησης στη Γαλλία σε παρένθεση) :
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γαλλίας
Αρκαδική Ριβιέρα
Γεωγραφική θέση
Βρίσκεται στο κεντροανατολικό τμήμα της Πελοποννήσου και εκτείνεται από το Ξηροπήγαδο στα βόρεια έως το Φωκιανό στο νότια. Διασχίζει τους Δήμους Βόρειας Κυνουρίας και Νότιας Κυνουρίας. μικρογραφία|Το Παράλιο Άστρος με το μεσαιωνικό [[Κάστρο Παραλίου Άστρους|κάστρο του.]]
Περιγραφή
Ο νομός Αρκαδίας, παρά το γεγονός ότι κατά βάση είναι ορεινός, διαθέτει έξοδο και προς τη θάλασσα. Πρόκειται για μια συνεχόμενη ακτογραμμή συνολικού μήκος περίπου 100 χιλιόμετρων, την οποία ακολουθεί φιδωτό οδικό δίκτυο σε όλο το μήκος της. Το μεγαλύτερο μέρος της άλλης πλευράς της διαδρομής το διατρέχει η οροσειρά του Πάρνωνα με τους παραδοσιακούς ορεινούς οικισμούς του, καθώς και το όρος Ζάβιτσα στο βόρειο κομμάτι της, αλλά και ο κάμπος της Θυρέας ενδιάμεσα. Κατά μήκος της ριβιέρας υπάρχουν αρκετές οργανωμένες παραλίες όπως του Ξηροπηγάδου, των Βερβένων, του Παραλίου Άστρους (μήκους περίπου 7 χιλιομέτρων), του Τυρού και του Λεωνιδίου, αλλά και πολλές μικρές και δυσπρόσιτες παραλίες και θαλάσσιες σπηλιές, ιδανικές για εξερεύνηση και απομόνωση.
Οικισμοί
μικρογραφία|Η παραλία [[Κρυονέρι Αρκαδίας|Κρυονέρι.]] μικρογραφία|Η [[Παραλία Τυρού Αρκαδίας|Παραλία Τυρού.]] Οι παραλιακοί οικισμοί που συναντά κανείς, από τα βόρεια προς τα νότια της διαδρομής: μικρογραφία|Η Αρκαδική Ριβιέρα στο ύψος των Πουλίθρων.
Θεανώ του Αντήνορα
Η Θεανώ, σύζυγος του Αντήνορα, ήταν κόρη του Κισσέως, βασιλιά της Θράκης, και της βασίλισσας Εκάβης της Τροίας. Η Θεανώ ήταν ιέρεια της θεάς Αθηνάς στην Τροία. Με τον Αντήνορα είχαν πολλά παιδιά (11 αγόρια κατά τον Όμηρο), τα περισσότερα από τα οποία σκοτώθηκαν στον Τρωικό Πόλεμο (βλ.λ. Αντηνορίδες). Η πριγκήπισσα Θεανώ ανέθρεψε με μεγάλη στοργή ακόμα και τον Πηδαίο, παιδί του Αντήνορα και μιας άλλης γυναίκας. Την ημέρα που ο Οδυσσέας και ο Μενέλαος πήγαν ως πρέσβεις στην Τροία, η Θεανώ τους δέχθηκε στο σπίτι της ως φιλοξενούμενους του άντρα της. Επειδή η οικογένεια τήρησε φιλική στάση προς τους Έλληνες, αφέθηκε ελεύθερη μετά την άλωση της Τροίας, και το ζεύγος πήγε στην Ιλλυρία.
Παγκόσμιο ράλι ηλιοκίνητων
thumb|280px|Το αγωνιστικό Nuna 3 της Ολλανδικής ομάδας Nuna. Το Παγκόσμιο ράλι ηλιοκίνητων (αγγλ. World Solar Challenge) είναι ράλι για αυτοκίνητα που κινούνται αποκλειστικά με ηλιακή ενέργεια. Διεξάγεται κάθε δυο χρόνια στην Αυστραλία. Η διαδρομή του έχει μήκος 3.021 χλμ. και περνάει μέσα από την κεντρική Αυστραλία ξεκινώντας από το Δαρβίνο και φτάνοντας μέχρι την Αδελαΐδα. Το ράλι έχει μια ιστορία 20 ετών και εννέα αγώνων από το 1987, και προσελκύει ομάδες από όλο τον κόσμο, και ιδιαίτερα ομάδες ερευνητών από πανεπιστήμια, πρωτότυπες εταιρίες ακόμα και από γυμνάσια.
Αντικειμενικός στόχος
Ο στόχος του ανταγωνισμού είναι η εξέλιξη και η προώθηση της έρευνας για την εκμετάλλευσης της ηλιακής ενέργειας στους κινητήρες των αυτοκινήτων.
Οι κανόνες του διαγωνισμού
Το ράλι διεξάγεται σε δημόσιους δρόμους, γι'αυτό τα αυτοκίνητα που συμμετέχουν πρέπει να τηρούν τους κανονισμούς κυκλοφορίας. Επιτρέπεται όμως, σύμφωνα με μια ειδική υποσημείωση στους επίσημους κανονισμούς, οι οδηγοί του ράλι να διαλέγουν την λουρίδα, ακόμα και να μπαίνουν στο αντίθετο ρεύμα, αν αυτό τους επιτρέπει το μέγιστο ποσό ηλιακής ενέργειας, υπό τον όρο, φυσικά, ότι δεν υπάρχει κυκλοφορία.
Τουλάχιστον δύο και το πολύ τέσσερις οδηγοί πρέπει να εγγραφούν ανά όχημα. Το βάρος κάθε οδηγού πρέπει να ξεπερνάει τα 80 κιλά. Εάν το βάρος ενός οδηγού (συμπεριλαμβανομένων και των ενδυμάτων του) είναι λιγότερο από 80 κιλά, τότε πρέπει να προστεθούν βαρίδια για να συμπληρώσει τη διαφορά.
Το ωράριο οδήγησης είναι από τις οκτώ το πρωί μέχρι τις πέντε το απόγευμα, και μπορεί να παραταθεί για ένα μέγιστο 10 λεπτών σε περίπτωση που ο οδηγός ψάχνει μια κατάλληλη θέση για την νυκτερινή στάθμευση. Τα λεπτά αυτά θα αφαιρεθούν από το ωράριο της επόμενης μέρας υπό την μορφή πρωινής καθυστέρησης.
Σε διάφορα σημεία κατά μήκος της διαδρομής υπάρχουν σταθμοί ελέγχου όπου κάθε αυτοκίνητο πρέπει να σταματήσει για 30 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των υποχρεωτικών στάσεων επιτρέπονται μικροσυντηρήσεις, αλλά όχι επισκευές.
Η μέγιστη επιτρεπτή χωρητικότητα των μπαταριών περιορίζεται στις 5 kWh, ενώ οι μπαταρίες επιτρέπεται να είναι πλήρως φορτισμένες στην έναρξη του ράλι. Κατά τη διάρκεια του αγώνα οι μπαταρίες δεν μπορούν να αντικατασταθούν, εκτός αν πάθουν ολική βλάβη, οπότε επιτρέπεται η αντικατάστασή τους. Στην περίπτωση αυτή υποβάλλεται ποινή χρονικής χρέωσης.
Εκτός από τις μέγιστες εξωτερικές διαστάσεις, δεν υπάρχει κανένας περαιτέρω περιορισμός στο σχέδιο και την κατασκευή του αυτοκινήτου.
Η επιβράδυνση του συστήματος φρένων πρέπει να είναι τουλάχιστον 3,8 m/s2.
Οι μέχρι τώρα αγώνες
Ο αγώνας διεξήχθη κάθε τρία έτη μέχρι το 1999, και από τότε κάθε δύο έτη.
Ιστοσελίδες Ομάδων
Κατηγορία:Αγώνες αυτοκινήτου Κατηγορία:Ηλιακή ενέργεια
Υδρίδιο του πολωνίου
Το υδρίδιο του πολωνίου είναι η χημική ένωση που αποτελείται από υδρογόνο και πολώνιο, με χημικό τύπο PoH2. Το καθαρό υδρίδιο του πολωνίου, στις συνηθισμένες συνθήκες, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι ένα υγρό. Είναι πολύ ασταθές και έχει τη τάση να αυτοδιασπάται σε στοιχειακό πολώνιο και υδρογόνο. Ακόμη, όπως όλες οι ενώσεις του πολωνίου, είναι πολύ ραδιενεργό. Είναι μια πτητική και πολύ ασταθής ένωση από την οποία μπορούν να παραχθούν πολλά πολωνίδια.
Παραγωγή
Το υδρίδιο του πολωνίου δεν μπορεί να παραχθεί με απευθείας αντίδραση των στοιχείων που το αποτελούν και θέρμανση. Επίσης, μια άλλη αποτυχημένη παραγωγική διεργασία αποτελεί η αντίδραση τετραχλωριούχου πολωνίου (PoCl4) και λιθιοαργιλιοτετραϋδρίδιου (LiAlH4), από την οποία παράγεται στοιχειακό πολώνιο και όχι υδρίδιο του πολωνίου, όπως αναμενόταν. Αλλά και η αντίδραση υδροχλωρίου (HCl) με πολωνιούχο μαγνήσιο (MgPo) επίσης δεν δίνει υδρίδιο του πολωνίου. Ωστόσο, η αλήθεια είναι πως αιτία της αδυναμίας παραγωγής του υδριδίου του πολωνίου με τις παραπάνω μεθόδους, όπως αναμενόταν, είναι ότι πράγματι παράγεται ποσότητα του υδριδίου, που όμως αυτοδιασπάται ή ραδιολύεται αμέσως.
Ιχνοποσότητες υδρίδιου του πολωνίου μπορούν να παραχθούν με αντδραση υδροχλωρικού οξέος σε φύλλο μαγνησίου επικαλυμμένου με πολώνιο. Επιπλέον, η διάχυση ιχνοποσοτήτων πολωνίου διαμέσου κορεσμένου με προσροφημένο υδρογόνο (δείτε και τα αναφερόμενα για την ένωση υδρίδιο του παλλαδίου) παλλαδίου ή λευκοχρύσου μπορεί να οδηγήσει στο σχηματισμό και στην απομόνωση υδρίδιου του πολωνίου.
Πειράματα που έχουν γίνει σε κλίμακα ιχνοποσοτήτων έδειξαν ότι η αντίδραση μεταξύ μεταλλικού πολωνίου και «υδρογόνου εν τω γενάσθαι» (δηλαδή νεοπαραγόμενου υδρογόνου) μπορεί επίσης να δώσει υδρίδιο του πολωνίου.
Ιδιότητες
Το υδρίδιο του πολωνίου είναι μια χημική ένωση πιο ομοιοπολική από τα περισσότερα υδριδια των μετάλλων, επειδή το πολώνιο είναι σχεδόν μεταλλοειδές και έχει κάποιες ιδιότητες αμετάλλων. Αποτελεί ένα ενδιάμεσο μεταξύ ενός υδραλογόνου, όπως το υδροχλώριο (HCl), και ενός πιο καθαρόαιμου υδριδίου μετάλλου, όπως το κασσιτεράνιο (SnH4).
Θα έπρεπε να έχει ιδιότητες παρόμοιες μ' αυτές του υδροσελήνιου, του υδροτελλούριου και των υδρίδιων των άλλων στοιχείων που βρίσκονται γύρω από το πολώνιο στον περιοδικό πίνακα. Είναι πολύ ασταθές σε θερμοκρασία δωματίου (20°C) και πρέπει να αποθηκεύεται σε θερμοκρασίες κατάψυξης, για να παρεμποδιστεί η διάσπασή του σε στοιχειακό πολώνιο και υδρογόνο. Η θερμότητα διάσπασης που εκλύεται από τη διάσπαση του πολωνίου ανέρχεται σε πάνω από 100 kJ/mol, θερμότητα που είναι η υψηλότερη ανάλογη ανάμεσα σε όλα τα υδροχαλκογόνα.
Το υδρίδιο του πολωνίου είναι, στις συνηθισμένες συνθήκες, υγρό χάρη στις δυνάμεις van der Waals και όχι χάρη σε δεσμούς υδρογόνου, όπως ισχύει για παράδειγμα στο νερό.
Έχει προβλεφθεί θεωρητικά ότι το πολώνιο μπορεί να σχηματίζει δυο τύπους αλάτων, τα «πολωνίδια», που περιέχουν ανιόντα Po2-, και τις «πολωνόλες», που περιέχουν την ομάδα -PoH, ονομασμένες κατά τα ανάλογα των αντίστοιχων ενώσεων των στοιχείων της ίδιας ομάδας του περιοδικού πίνακα, δηλαδή κατά αναλογία με τις θειόλες (-SH), τις σεληνόλες (-SeH) και τις τελλουρόλες (-TeH). Παρ' όλα αυτά στην πράξη δεν είναι γνωστή καμμιά ένωση που να αντιστοιχεί στις θεωρητικά προβλεπόμενες πολωνόλες. Ενώ, ένα παράδειγμα πολωνιδίου είναι ο πολωνιούχος μόλυβδος (PbPo), που υπάρχει στη φύση, όπου ο μόλυβδος προέρχεται από τη ραδιενεργό α διάσπαση πολωνίου.
Το υδρίδιο του πολωνίου είναι δύσχρηστο, εξαιτίας της υψηλής ραδιενεργότητας του πολώνιου, που περιέχει. Γενικά, όλες οι ενώσεις του πολωνίου παράγονται γι' αυτόν το λόγο σε πολύ αραιά διαλύματα ιχνοποσοτήτων τους. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι να μην είναι ακόμη καλά μελετημένες. Το διάλυμα υδριδίου του πολωνίου σε νερό, δηλαδή το «υδροπολωνικό οξύ», θα έπρεπε θεωρητικά να είναι όξινο, όμως το αντίστοιχο πείραμα επιβεβαίωσης της θεωρίας αυτής είναι σχεδόν αδύνατο να πραγματοποιηθεί, εξαιτίας της αστάθειας του υδριδίου του πολωνίου και της έντονης ραδιενέργειας του πολωνίου (δείτε και την αντίστοιχη περιγραφή του υδροαστάτιου).
Παρατηρήσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Υδρίδια Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις
Κόναν Β΄ της Βρετάνης
Ο Κόναν Β΄ της Βρετάνης (1033 – 1066) ήταν δούκας της Βρετάνης από το 1040 έως το 1066, υιός και διάδοχος του Άλαν Γ΄ της Βρετάνης και της Μπέρθα του Μπλουά. Την διαδοχή του Κόναν σφετερίστηκε ο θείος του, Εύδης, που αρχικά ήταν αντιβασιλιάς στην Βρετάνη την εποχή που ο Κόναν ήταν ανήλικος. Όταν ο Εύδης αρνήθηκε να παραδώσει την εξουσία μετά την ενηλικίωση του Κόναν, ο τελευταίος τον συνέλαβε και τον φυλάκισε το 1057.
Μετά την ενθρόνισή του στο δουκάτο της Βρετάνης ως Κόναν Β΄ συνάντησε πολλές απειλές από τα ισχυρά γειτονικά δουκάτα με υποκινητή τον Γουλιέλμο δούκα της Νορμανδίας (μετέπειτα βασιλιά της Αγγλίας). Η Βρετάνη και η γειτονική Νορμανδία ήταν από παλιά αντίπαλα δουκάτα. Ο πόλεμος ανάμεσα στα δύο δουκάτα (1064 – 1065) ξέσπασε όταν ο Γουλιέλμος της Νορμανδίας υποστήριξε έναν επαναστάτη εναντίον του Κόναν στην Βρετάνη. Προ της επίθεσης του Γουλιέλμου στην Βρετάνη, ο Κόναν άρχισε να λεηλατεί τα γειτονικά δουκάτα όπως και περιοχές του δουκάτου του Ανζού (1066) όπου βρήκε τον θάνατο δηλητηριασθείς. Τον διαδέχθηκε η αδελφή του, Αουίς της Βρετάνης, που παντρεύτηκε τον Οέλ της Κορνουάλλης.
Παραπομπές
με τον Εύδη Α΄ ως αντιβασιλέα (έως το 1057)
Κατηγορία:Οίκος της Ρεν Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης
Νικόλαος Καλλικλής
Ο Νικόλαος Καλλικλής ήταν εξέχων ιατρός και αυλικός ποιητής, ο οποίος έδρασε στην βυζαντινή αυλή της Κωνσταντινούπολης κατά την διάρκεια των περιόδων βασιλείας του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού (1081-1118) και Ιωάννη Β΄ Κομνηνού (1118-1143).
Βιογραφία
Πολύ λίγα στοιχεία είναι γνωστά για τον βίο του Καλλικλή. Οι μόνες πληροφορίες που έχουν σωθεί έως σήμερα προέρχονται από μία σύντομη αναφορά προς το πρόσωπό του στην Αλεξιάδα της Άννας Κομνηνής, της αλληλογραφίας του με τον Θεοφύλακτο Αχρίδος, καθώς και προσωπικές αναφορές στα ποιήματά του. Ήδη προ του 1118, όταν εκλήθη να παρακολουθήσει τον Αλέξιο Α΄ κατά την διάρκεια της ύστατης ασθένειάς του, ήταν γνωστός ιατρός στην αυτοκρατορική αυλή. Σύμφωνα με την Αλεξιάδα (ΙΕ΄.11.3), ο Καλλικλής ήταν ο μόνος εκ των ιατρών ο οποίος διέγνωσε την σοβαρότητα της καταστάσεως της υγείας του αυτοκράτορα και ο οποίος πρότεινε την χρήση καθαρτικών. Καθώς οι συνάδελφοί του διαφώνησαν μαζί του, η συμβουλή του δεν ακολουθήθηκε.
Από την αλληλογραφία του με τον Θεοφύλακτο, ο Καλλικλής εμφανίζεται ως ένας διανοούμενος και ιδιαίτερα καλλιεργημένος άνθρωπος, ενώ είχε στην κατοχή του αξιόλογη βιβλιοθήκη. Ως αυλικός ποιητής, ήταν, μαζί με τον σύγχρονό του Θεόδωρο Πρόδρομο, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του είδους των ποιητικών πανηγυρικών, οι οποίοι επικροτούσαν τους σημαντικότερους αριστοκράτες του καθεστώτος των Κομνηνών: τα σημαντικότερα θέματά του ήταν ο πλούτος και η ευγενής καταγωγή τους. Αφιέρωσε, επίσης, ποιήματα σε μεμονωμένα αντικείμενα όπως εικόνες, ενώ αριθμός επιγραφών επί λειψανοθηκών αποδίδονται στον ίδιο.
Η ημερομηνία του θανάτου του είναι άγνωστη. Το τελευταίο γνωστό του συγγραφικό έργο είναι ένας επιτάφιος προς τιμήν του Ιωάννη Β΄, ο οποίος συνεγράφη προ του θανάτου του αυτοκράτορα, πιθανώς προς το 1142.
Α΄ Επιστολή προς Θεσσαλονικείς
thumb|150px|right|Η πρώτη σελίδα της επιστολής, από το χειρόγραφο Minuscule 669 Η Πρώτη ή Α' Επιστολή προς Θεσσαλονικείς είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης, γραμμένη από τον απόστολο Παύλο. Χρόνος συγγραφής θεωρείται το έτος 51 μ.Χ. η αρχές του 52 μ.Χ. Η επιστολή αυτή είναι πιθανότατα η πρώτη από τις επιστολές του Παύλου.
Ο Παύλος στέλνει την επιστολή αυτή σε μια εκκλησία που ο ίδιος είχε ιδρύσει. Κεντρικά θέματά είναι η ηθική καθαρότητα, η φιλαδελφία, η ανάσταση των κεκοιμημένων, καθώς και διάφορες προτροπές σχετικά με την αγαθοεργία, την αδιάλλειπτη προσευχή και την διατήρηση των πνευματικών χαρισμάτων. Στην επιστολή αυτή βασίζεται σε μεγάλο βαθμό η Προτεσταντική διδασκαλία για την Αρπαγή της Εκκλησίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία της Καινής Διαθήκης Θεσσαλονικείς Α
Μεγάπτερη
Η μεγάπτερη (Megaptera novaeangliae) ή μεγάπτερη φάλαινα ή καμπούρα φάλαινα είναι ένα είδος φάλαινας με μπαλαίνες. Είναι ένα κητώδες θηλαστικό μεγάλου μεγέθους : οι ενήλικες φτάνουν συνήθως τα 13 με σε μήκος και ζυγίζουν κατα μέσο όρο. Η μεγάπτερη πραγματοποιεί εντυπωσιακά άλματα έξω από το νερό, διαθέτει μακριά στηθικά πτερύγια και το τραγούδι της είναι πολύ επιμελημένη. Ζει στους ωκεανούς και τις θάλασσες ολόκληρου του κόσμου. Είναι προνομιούχο θέμα για τον τουρισμό της παρατήρησης των φαλαινών.
Γενική περιγραφή
left|thumb|Οι όζοι του κεφαλιού χαρακτηρίζουν την μεγάπτερη Οι μεγάπτερες είναι εύκολα αναγνωρίσιμες από πληθώρα κριτηρίων. Το σώμα τους είναι ογκώδες. Το πάνω μέρος του ζώου είναι εξ ολοκλήρου μαύρο, το κάτω μέρος είναι μάλλον υπόλευκο. Το κεφάλι και η άνω γνάθος είναι σκεπασμένα με εξογκώματα ονομαζόμενα όζοι, οι οποίοι είναι στην πραγματικότητα θύλακοι των τριχών και είναι χαρακτηριστικοί του είδους.
Το μεγάλο ουραίο πτερύγιο, μαύρο και λευκό, βγαίνει πολύ έξω από το νερό όταν η φάλαινα καταδύεται. Η ύστατη άκρη αυτού του πτερυγίου είναι κυματιστή. Το περίγραμμα αυτού του πτερυγίου είναι ιδιαίτερο για κάθε φάλαινα και μπορεί να βοηθήσει στην ατομική της ταυτοποίηση.
thumb|Η μορφή του κυματισμού, οι μαύρες και λευκές κηλίδες, οι [[ουλή|ουλές του ουραίου πτερυγίου είναι ιδιαίτερες σε κάθε άτομο]]
Κάθε στηθικό πτερύγιο (εξίσου μαύρο και λευκό, και με ιδιαίτερο περίγραμμα σε κάθε άτομο) μπορεί να φτάνει έως το ένα τρίτο του μήκους σώματος. Είναι πολύ περισσότερο από ότι σε οποιοδήποτε άλλο κητώδες. Για να εξηγηθεί αυτή η σαφής διαφορά μήκους, πολυάριθμες υποθέσεις έχουν υποβληθεί. Θα μπορούσε να είναι ένα σημαντικό εξελικτικό πλεονέκτημα που εξασφαλίζει καλλίτερη ικανότητα προς ελιγμούς. Αυτό θα μπορούσε επίσης να επιτρέπει, χάρη σε μία μεγαλύτερη επιφάνεια επαφής, καλύτερη ρύθμιση της εσωτερική θερμοκρασία κατά τις μεταναστεύσεις σε ζώνες θερμού κλίματος και σε ζώνες ψυχρού κλίματος.
Όταν η μεγάπτερη ανεβαίνει στην επιφάνεια και εξωθείται από την τρύπα της ο αέρας που προέρχεται από τους πνεύμονες, η εκπνοή προκαλεί ένα νέφος που μπορεί να φτάσει τα, σε σχήμα κουνουπιδιού.
Το ραχιαίο πτερύγιο, κοντόχοντρο, εμφανίζεται έξω από το νερό λίγο πριν την εκπνοή της. Συνεχίζει να είναι ορατό όταν το ζώο λυγίζει την ράχη για να επιχειρήσει μία κατάδυση, αλλά εξαφανίζεται πριν αναδυθεί το ουραίο πτερύγιο. Όπως οι άλλοι φαλαινοπτερίδες, η μεγάπτερη διαθέτει κοιλιακές αύλακες και μπαλαίνες. Οι αύλακες είναι στην πραγματικότητα πτυχές που διατρέχουν παραλλήλως από την κάτω γνάθο μέχρι τον ομφαλό (περίπου έως την μέση της κοιλιάς του ζώου). <!--Ils permettent un très large déploiement de la gueule (un peu à la façon dont s'ouvre un accordéon). D'un nombre généralement compris entre 16 à 20, ils sont moins nombreux et aussi moins prononcés que chez les rorquals. Les fanons sont des productions cornées de la lèvre qui filtrent et retiennent les proies alimentaires. La baleine à bosse possède 270 à 400 fanons de couleur sombre disposés de chaque côté de la bouche.
Les femelles sont plus grosses que les mâles. Les femelles portent un lobe (qui fait défaut chez les mâles) d’environ 15 centimètres de diamètre dans leur région génitale. Cela permet de distinguer les mâles des femelles si l’on peut voir le dessous de la baleine, car le pénis du mâle reste en revanche presque toujours caché dans la fente génitale. Les baleines mettent généralement bas tous les deux ou trois ans. La gestation dure onze mois environ. Il arrive parfois que certaines femelles se reproduisent deux années de suite.
Le baleineau mesure dès la naissance 4 à 4.5 mètres et pèse environ 700 kilogrammes. Il est exclusivement allaité par sa mère pendant les six premiers mois, puis il continue à être allaité tout en commençant à se nourrir par lui-même pendant les six mois suivants. Les baleineaux quittent leur mère au début de leur seconde année, quand ils mesurent classiquement 9 mètres de longueur.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπαλενοπτερίδες
Μηχανή εσωτερικής καύσης
thumb|right|250px|Μηχανή εσωτερικής καύσης αυτοκινήτου τύπου V6 Μηχανή εσωτερικής καύσης ή κινητήρας εσωτερικής καύσης ονομάζεται η κινητήρια θερμική μηχανή στην οποία η καύση του καυσίμου γίνεται στο εσωτερικό σώμα της ίδιας της μηχανής, εξ ου και η ονομασία της, σε αντίθεση με την ατμομηχανή, (όπου η καύση γίνεται εκτός, στο λέβητα). Οι μηχανές αυτές έχει καθιερωθεί ευρύτερα ν΄ αναφέρονται με το κεφαλαιογράμματο αρκτικόλεξο ΜΕΚ. Ως ΜΕΚ θεωρούνται γενικά οι αεριομηχανές, οι βενζινομηχανές, οι πετρελαιομηχανές και οι αεριοστρόβιλοι. Γενικά στις ΜΕΚ, "εργαζόμενο μέσο", ή "εργαζόμενη ουσία" είναι ο ατμοσφαιρικός αέρας, ενώ στις ατμομηχανές είναι ο ατμός.
Τέτοιες μηχανές καύσης, χρησιμοποιούνται κυρίως σε οχήματα για την παραγωγή έργου έλξης (πορείας/επιτάχυνσης), ή για την παραγωγή ρεύματος για την κίνηση μιας ηλεκτρογεννήτριας για τον κλιματισμό κάποιου οχήματος (ηλεκτροπαραγωγό ζεύγος). Χρησιμοποιούνται σε πολλά οχήματα, όπως λεωφορεία, τρένα, πλοία, φορτηγά, αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, κλπ
Ιστορία
Η ιστορία της εφεύρεσης και κατασκευής των ΜΕΚ έχει συνυφανθεί με την ιστορία και την εξέλιξη των αυτοκινούμενων οχημάτων, που ήταν και η κύρια αιτία της δημιουργίας τους. Μερικές δε εξ αυτών έχουν λάβει τα ονόματα των δημιουργών τους, όπως π.χ. του Ν. Όττο, Κ. Μπεντς, Χ. Φορντ, Ρ. Ντήζελ, Φ. Βάνκελ κ.ά.. Οι εφευρέτες της μηχανής εσωστερικής καύσης είναι οι Eugenio Barsanti & Felice Matteucci.
Γενικά
Σύμφωνα με ένα γενικό ορισμό, ο κινητήρας εσωτερικής καύσης είναι μια θερμική μηχανή, στην οποία καίγεται ένα καύσιμο παρουσία αέρα μέσα σε ένα θάλαμο (θάλαμος καύσης) και από την εξώθερμη αντίδραση του καυσίμου με τον οξειδωτή (θερμική καύση ελεύθερης φλόγας σε αέρια κατάσταση), που είναι το οξυγόνο του αέρα, δημιουργώντας θερμά αέρια. Στον κινητήρα εσωτερικής καύσης η εκτόνωση της πίεσης των αερίων που παράγονται ασκεί δύναμη στο κινητό μέρος του κινητήρα, όπως στα έμβολα ή στα πτερύγια.
Η μηχανή εσωτερικής καύσης (ή ΜΕΚ) διαφοροποιείται με την μηχανή εξωτερικής καύσης, όπως με ατμό ή κινητήρα Stirling, στις οποίες η ενέργεια μεταφέρεται από ένα υγρό το οποίο θερμαίνεται σε ένα λέβητα (ο οποίος βρίσκεται εκτός του κινητήρα) από ορυκτά καύσιμα ή καύση ξύλου, πυρηνική ενέργεια, ηλιακή κ.λ.π.
Διάκριση ΜΕΚ
Βασική διάκριση των θερμικών μηχανών είναι η επί του τρόπου μετατροπής της θερμικής ενέργειας σε μηχανικό έργο, όπου εξ αυτού και διακρίνονται σε εμβολοφόρες ή παλινδρομικές και σε περιστροφικές ή στροβίλους. Ειδικότερα οι εμβολοφόρες παλινδρομικές ΜΕΚ ανάλογα με τον τρόπο που γίνεται η έναυση μέσα στον κύλινδρο, δηλαδή είτε με σπινθήρα είτε με θέρμανση του καυσίμου (αυτανάφλεξη), διακρίνονται αντίστοιχα σε μηχανές Όττο, και σε μηχανές ντήζελ. Ιδιαίτερη δε κατηγορία αποτελούν οι κινητήρες Βάνκελ (Wankel). Επιμέρους διάκριση των μηχανών Όττο, είναι οι βενζινομηχανές και οι αεριομηχανές. Οι δε περιστροφικές ΜΕΚ, ή στρόβιλοι είναι οι κοινώς λεγόμενες τουρμπίνες.
Ανεξάρτητα όμως των παραπάνω με ένα πλήθος άλλων παραμέτρων οι ΜΕΚ διακρίνονται σε μεγάλο αριθμό επιμέρους τύπων, π.χ.
Λειτουργία
thumb|right|Τετράχρονος κύκλος
Λειτουργία 4χρονης ΜΕΚ
Οι τετράχρονοι κινητήρες εσωτερικής καύσης με καύσιμο βενζίνη έχουν τέσσερις φάσεις λειτουργίας:
"Χρόνος" λειτουργίας ορίζεται η διαδρομή του εμβόλου από το Άνω Νεκρό Σημείο(Α.Ν.Σ.) ως το Κάτω Νεκρό Σημείο (Κ.Ν.Σ.).
Άρα για να πραγματοποιηθεί ένας πλήρης κύκλος λειτουργίας πρέπει το έμβολο να κάνει τέσσερις διαδρομές, γι'αυτό ο κινητήρας αυτός λέγεται τετράχρονος.
Πολλοί κινητήρες επικαλύπτουν αυτά τα βήματα στο χρόνο, οι αεριοστροβιλοκινητήρες κάνουν όλα τα βήματα ταυτόχρονα σε διάφορα μέρη του κινητήρα, ενώ ορισμένοι κινητήρες εσωτερικής καύσης έχουν επιπλέον βήματα, ενώ άλλοι έχουν μόνο δύο χρόνους (δίχρονοι κινητήρες).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τεχνολογία οχημάτων Κατηγορία:Θερμικές μηχανές Κατηγορία:Κινητήριες μηχανές Κατηγορία:Μηχανές
Νίκος Αλιβιζάτος
Ο Νίκος (Νικόλαος - Μιχαήλ) Αλιβιζάτος (Αθήνα, 1949) είναι Έλληνας νομικός, ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ.
ΦΚ Ίντερ Μπρατισλάβα
Η ΦΚ Ίντερ Μπρατισλάβα είναι μια σλοβακική ποδοσφαιρική ομάδα από την Μπρατισλάβα. Ιδρύθηκε την 1η Ιουλίου 1940. Έδρα της ομάδας είναι το Stadium Drieňová ulica, χωρητικότητας 10.000 θεατών. Έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα Τσεχοσλοβακίας και 2 πρωταθλήματα Σλοβακίας.
Νίκος Αλιβιζάτος
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του Κωνσταντίνου Αλιβιζάτου, Καθηγητή Χειρουργικής και Βουλευτή, και της Μαρίας (Λιλής) Θεοτοκά. Κατάγεται από την Κεφαλονιά και τη Χίο. Είναι εγγονός του πανεπιστημιακού και πολιτικού Νικολάου Αλιβιζάτου από πατρική πλευρά και ανηψιός του Γιώργου Θεοτοκά από μητρική πλευρά.
ΦΚ Ίντερ Μπρατισλάβα
Τσεχοσλοβακία
Πρωτάθλημα