cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άνταμ Σμιθ
Εκπαίδευση
Ο Σμιθ θεώρησε τη διδασκαλία στη Γλασκώβη πολύ ανώτερη από αυτή στην Οξφόρδη, την οποία βρήκε πνευματικά καταπιεστική. Στο βιβλίο V, κεφάλαιο ΙΙ του «Πλούτου των Εθνών», γράφει: «Στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, το μεγαλύτερο μέρος των δημοσίων καθηγητών έχουν επί πολλά χρόνια παραιτηθεί εντελώς, ακόμη και από την κατ' επίφαση διδασκαλία». Ο Σμιθ επίσης ανέφερε ότι είχε παραπονεθεί σε φίλους πως υπάλληλοι του Όξφορντ μια φορά τον ανακάλυψαν να διαβάζει ένα αντίγραφο της Πραγματείας για την Ανθρώπινη Φύση του Ντέιβιντ Χιουμ, και στη συνέχεια κατάσχεσαν το βιβλίο του και τον τιμώρησαν αυστηρά επειδή το διάβαζε. Σύμφωνα με τον Γουίλιαμ Ρόμπερτ Σκοτ, «Ο χρόνος (του Σμιθ) στην Οξφόρδη έδωσε ελάχιστη, αν όχι καμία, βοήθεια προς ό,τι επρόκειτο να είναι το έργο της ζωής του». Παρ 'όλα αυτά, ο Σμιθ είχε την ευκαιρία, ενόσω ήταν στην Οξφόρδη, να αυτοδιδαχθεί διάφορα θέματα, με την ανάγνωση πολλών βιβλίων από τα ράφια της μεγάλης Βιβλιοθήκης Μπόντλιαν. Όταν δεν μελετούσε μόνος του, ο χρόνος του στην Οξφόρδη δεν ήταν ευχάριστος, σύμφωνα με τις επιστολές του. Προς το τέλος της παραμονής του εκεί, ο Σμιθ άρχισε να υποφέρει από τρέμουλο, πιθανότατα σύμπτωμα νευρικής κρίσης. Έφυγε από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 1746, πριν από τη λήξη της υποτροφίας του.
Στο βιβλίο V του «Πλούτου των Εθνών», ο Σμιθ σχολιάζει τη χαμηλή ποιότητα της διδασκαλίας και τη λιγοστή πνευματική δραστηριότητα στα αγγλικά πανεπιστήμια, σε σύγκριση με αυτά της Σκωτίας. Αυτό το αποδίδει τόσο στις πλούσιες χρηματοδοτήσεις των κολεγίων της Οξφόρδης και του Κέμπριτζ, που καθιστούσαν το εισόδημα των καθηγητών ανεξάρτητο από την ικανότητά τους να προσελκύσουν φοιτητές, όσο και στο γεγονός ότι οι διακεκριμένοι άνθρωποι των γραμμάτων θα μπορούσαν να έχουν ακόμη πιο άνετη διαβίωση, όπως οι ιερείς της Εκκλησίας της Αγγλίας.
Η δυσαρέσκεια του Σμιθ στην Οξφόρδη θα μπορούσε να οφείλεται εν μέρει στην απουσία του αγαπημένου του δασκάλου στη Γλασκώβη, Φράνσις Χάτσεσον. Ο Χάτσεσον θεωρήθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους καθηγητές στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης στην εποχή του και κέρδισε την επιδοκιμασία φοιτητών, συναδέλφων, ακόμη και απλών κατοίκων με τη θέρμη και τον ζήλο ομιλιών του (που ο ίδιος μερικές φορές τις έκανε ανοιχτές για το κοινό). Με τις διαλέξεις του προσπάθησε όχι μόνο να διδάξει φιλοσοφία, αλλά να κάνει τους μαθητές του να ενσωματώσουν αυτή τη φιλοσοφία στη ζωή τους, αποκτώντας έτσι ο ίδιος το ταιριαστό προσωνύμιο, «ο κήρυκας της φιλοσοφίας». Σε αντίθεση με τον Σμιθ, ο Χάτσεσον δεν ήταν δημιουργός συστήματος. Μάλλον ήταν η γοητευτική προσωπικότητα του και η μέθοδος των διαλέξεών του που επηρέασε σε τέτοιο βαθμό τους φοιτητές του και προκάλεσε τον μεγαλύτερο από αυτούς να αναφερθεί με σεβασμό σε αυτόν ως «ο -για πάντα αξέχαστος- Χάτσεσον», έναν τίτλο που ο Σμιθ, σε όλη την αλληλογραφία του, χρησιμοποίησε για να περιγράψει μόνο δύο άτομα, τον καλό του φίλο Ντέιβιντ Χιουμ και τον σημαντικό μέντορά του Φράνσις Χάτσεσον.
Καριέρα στη διδασκαλία
Ο Σμιθ άρχισε να δίνει δημόσιες διαλέξεις το 1748 στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, τις οποίες επιχορηγούσε η Φιλοσοφική Εταιρεία του Εδιμβούργου και τελούσαν υπό την αιγίδα του Λόρδου Κέιμς. Η θεματική των διαλέξεων αφορούσε στη ρητορική και τη λογοτεχνία και, αργότερα, το αντικείμενο της «προόδου της αφθονίας». Σε αυτό το τελευταίο αντικείμενο προχώρησε πρώτα στην αναλυτική ερμηνεία της οικονομικής φιλοσοφίας του «του προφανούς και απλού συστήματος της φυσικής ελευθερίας». Παρά το ότι ο Σμιθ δεν είχε εμπειρία στις δημόσιες παρουσιάσεις, οι διαλέξεις του στέφθηκαν από επιτυχία.
Το 1750 συνάντησε τον κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερό του φιλόσοφο Ντέιβιντ Χιουμ. Στα κείμενά τους που καλύπτουν θέματα ιστορίας, πολιτικής, οικονομίας και θρησκείας, ο Σμιθ και ο Χιουμ μοιράστηκαν στενώς πνευματικούς και προσωπικούς δεσμούς μεταξύ τους παρά με άλλες σημαντικές προσωπικότητες του Σκωτσέζικου Διαφωτισμού.
Το 1751, ο Σμιθ κέρδισε μία θέση καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, διδάσκοντας λογική, ενώ το 1752 εξελέγη μέλος της Φιλοσοφικής Εταιρείας του Εδιμβούργου, στην οποία τον συνέστησε ο Λόρδος Κέιμς. Όταν, το επόμενο έτος, ο επικεφαλής της Ηθικής Φιλοσοφίας απεβίωσε, ο Σμιθ ανέλαβε τη θέση του. Εργάσθηκε ως ακαδημαϊκός δάσκαλος για τα επόμενα δεκατρία έτη, τα οποία ο ίδιος χαρακτήριζε ως «μακράν τη χρησιμότερη και ως εκ τούτου μακράν την ευτυχέστερη και πλέον αξιόλογη περίοδο [της ζωής του]».
Ο Σμιθ δημοσίευσε τη «Θεωρία των ηθικών συναισθημάτων» το 1759, ενσωματώνοντας ορισμένες από τις διαλέξεις του της Γλασκώβης. Αντικείμενο αυτής της εργασίας ήταν το πως η ανθρώπινη ηθική εξαρτάται από τη συμπάθεια μεταξύ παράγοντα και θεατή, ή μεταξύ των ανεξαρτήτων και λοιπών μελών της κοινωνίας. Ο Σμιθ όρισε την «αμοιβαία συμπάθεια» ως τη βάση των ηθικών συναισθημάτων. Βάσισε την ερμηνεία του όχι σε μία ειδική «ηθική αίσθηση», όπως είχαν κάνει ο 3ος Λόρδος Shaftesbury και ο Hutcheson, ούτε ως ωφέλεια όπως ο Χιουμ, αλλά στην αμοιβαία συμπάθεια, ένα όρο ο οποίος περιγράφεται καλύτερα στη σύγχρονη γλώσσα με τον όρο συναισθηματική ταύτιση, δηλαδή με την ικανότητα να αναγνωρίζει κανείς τα συναισθήματα τα οποία εκφράζει κάποιος άλλος.
Μετά τη δημοσίευση της «Θεωρίας των ηθικών συναισθημάτων», ο Σμιθ έγινε τόσο δημοφιλής ώστε πολλοί εύποροι φοιτητές εγκατέλειψαν τις σχολές τους σε άλλες χώρες για να εγγραφούν στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης και να διδαχτούν από αυτόν. Μετά τη δημοσίευση επίσης, ο Σμιθ άρχισε να δίνει περισσότερη προσοχή στις διαλέξεις του σε νομικά και οικονομικά θέματα και λιγότερο στις θεωρίες του περί ηθικής. Για παράδειγμα, ο Σμιθ δίδαξε ότι το αίτιο αύξησης του εθνικού πλούτου είναι η εργασία παρά η ποσότητα του χρυσού και του αργύρου, που αποτελεί τη βάση του μερκαντιλισμού, της οικονομικής θεωρίας που κυριαρχούσε στην οικονομική πολιτική της Δυτικής Ευρώπης την εποχή εκείνη.
Διδασκαλία και ταξίδια
Η εργασία του Σμιθ στη διδασκαλία περιελάμβανε περιοδείες στην Ευρώπη με τον Σκοτ, διάστημα κατά το οποίο εκπαίδευε τον Σκοτ σε διάφορα θέματα, όπως η σωστή πολωνική γλώσσα. Πληρωνόταν £300 ανά έτος (συν τα έξοδα), μαζί με το ποσό των £300 ανά έτος σύνταξης• περίπου δύο φορές το προηγούμενο εισόδημά του ως καθηγητής. Ο Σμιθ ταξίδεψε για πρώτη φορά ως διδάσκαλος στην Τουλούζη της Γαλλίας, όπου παρέμεινε για ενάμιση χρόνο. Σύμφωνα με δική του αναφορά, βρήκε την Τουλούζη κάπως βαρετή, καθώς έγραψε στον Χιουμ ότι «είχε αρχίσει να γράφει ένα βιβλίο για να περάσει τον χρόνο του». Μετά από περιοδεία στη νότια Γαλλία, η ομάδα μετακόμισε στη Γενεύη, όπου ο Σμιθ συναντήθηκε με τον φιλόσοφο Βολταίρο.
Από τη Γενεύη, η ομάδα μετακόμισε στο Παρίσι. Εκεί ο Σμιθ γνώρισε αρκετούς μεγάλους πνευματικούς ηγέτες της εποχής, που αναπόφευκτα είχαν επίδραση σε μελλοντικά έργα του. Αυτή η λίστα περιελάμβανε τους: Βενιαμίν Φραγκλίνο, Turgot, Ζαν λε Ροντ ντ' Αλαμπέρ, André Morellet, Helvétius και, κυρίως, τον Φρανσουά Κενέ, επικεφαλής της Φυσιοκρατικής Σχολής. Εντυπωσιασμένος από τις ιδέες του, ο Σμιθ σκέφτηκε να αφιερώσει τον «Πλούτο των Εθνών» σ'αυτόν - αν δεν είχε πεθάνει ο Κενέ πιο πριν. Οι Φυσιοκράτες ήταν αντίθετοι με τον μερκαντιλισμό, την κυρίαρχη οικονομική θεωρία της εποχής, όπως φαίνεται και στο σύνθημά τους για την ελεύθερη αγορά «Laissez faire et laissez-passer, le monde va de lui même!» (= «Αφήστε να κάνουν, αφήστε να περάσουν, ο κόσμος προχωράει από μόνος του!»). Ήταν επίσης γνωστό ότι έχουν δηλώσει πως μόνο η γεωργική δραστηριότητα παρήγαγε πραγματικό πλούτο, ενώ οι έμποροι και οι βιομήχανοι (κατασκευαστές) όχι. Αυτό, ωστόσο, δεν αντιπροσώπευε την πραγματική σχολή σκέψης τους, αλλά επρόκειτο για ένα απλό «προπέτασμα καπνού» που κατασκεύασαν προκειμένου να κρύψουν τις πραγματικές επικρίσεις τους για την αριστοκρατία και την εκκλησία, υποστηρίζοντας ότι αυτοί ήταν οι μόνοι πραγματικοί πελάτες των εμπόρων και των κατασκευαστών. Ο πλούτος της Γαλλίας σχεδόν καταστράφηκε από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ και τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ σε καταστροφικούς πολέμους, βοηθώντας τους αμερικανούς αντάρτες ενάντια στους Άγγλους, και ίσως το πιο καταστροφικό (κατά την άποψη της κοινής γνώμης) ήταν αυτό που θεωρήθηκε ως η υπερβολική κατανάλωση των αγαθών και υπηρεσιών που κρίνεται ότι δεν έχει καμία οικονομική συνεισφορά - μη παραγωγική εργασία. Υποθέτοντας ότι η αριστοκρατία και η εκκλησία είναι ουσιαστικά δυσφημιστές της οικονομικής ανάπτυξης, το φεουδαρχικό σύστημα της γεωργίας στη Γαλλία ήταν ο μόνος σημαντικός τομέας για τη διατήρηση του πλούτου του έθνους. Δεδομένου ότι η αγγλική οικονομία της εποχής απέφερε διανομή εισοδήματος που ήταν σε αντίθεση με εκείνη που υπήρχε στη Γαλλία, ο Σμιθ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι διδασκαλίες και οι πεποιθήσεις των Φυσιοκρατών ήταν «παρ'όλες [τους] τις ατέλειες [ίσως], η πλησιέστερη προσέγγιση προς την αλήθεια που έχει μέχρι στιγμής δημοσιευθεί στο θέμα της πολιτικής οικονομίας». Η διάκριση μεταξύ παραγωγικής και μη παραγωγικής εργασίας -η φυσιοκρατική «στείρα τάξη» (classe steril) - ήταν ένα κυρίαρχο θέμα στην ανάπτυξη και την κατανόηση αυτού που θα ονομαζόταν κλασική οικονομική θεωρία.
Ύστερα χρόνια
Ο μικρότερος αδερφός του Χένρυ Σκοτ πέθανε στο Παρίσι το 1766, και η περιοδεία του Σμιθ ως δασκάλου έλαβε σύντομα τέλος. Την ίδια χρονιά, ο Σμιθ γύρισε στο σπίτι του στο Κιρκάλντυ, και αφιέρωσε μεγάλο μέρος των επόμενων δέκα ετών στη συγγραφή του magnum opus του. Εκεί συνδέθηκε φιλικά με τον Χένρυ Μοϊζ, έναν τυφλό νεαρό που είχε δείξει μια πρώιμη έφεση για τη μάθηση. Ο Σμιθ όχι μόνο άρχισε να διδάσκει τον Μοϊζ, αλλά επιπλέον εξασφάλισε την υποστήριξη τόσο του Ντέιβιντ Χιουμ όσο και του Τόμας Ριντ στην εκπαίδευση του νεαρού. Ο Σμιθ εξελέγη μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών του Λονδίνου (Royal Society of London) τον Μάιο του 1773 , ενώ το 1775 εξελέγη μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου (Literary Club). Ο Πλούτος των Εθνών δημοσιεύτηκε το 1776 και έτυχε εξαιρετικής υποδοχής από το κοινό, αφού η πρώτη έκδοση εξαντλήθηκε σε μόλις έξι μήνες.
Το 1778, ο Σμιθ διορίστηκε επίτροπος των τελωνείων της Σκωτίας, και μετακόμισε με τη μητέρα του στο Πάνμιουρ Χάουζ (Panmure House), μια αριστοκρατική κατοικία στη συνοικία Κανονγκέιτ του Εδιμβούργου. Ο Σμιθ ήταν μέλος της Φιλοσοφικής Εταιρείας του Εδιμβούργου. Έτσι, όταν αυτή μετατράπηκε στη Βασιλική Ακαδημία Επιστημών του Εδιμβούργου (Royal Society of Edinburgh) με βασιλικό διάταγμα το 1783, αυτός έγινε αυτόματα ιδρυτικό μέλος της. Επιπλέον, εκλέχθηκε από τους φοιτητές του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης στην τιμητική θέση του Πρύτανη, στην οποία θήτευσε από το 1787 έως το 1789. Πέθανε έπειτα από επώδυνη ασθένεια στη βόρεια πτέρυγα του Πάνμιουρ Χάουζ, στο Εδιμβούργο, στις 17 Ιουλίου 1790, και θάφτηκε στο νεκροταφείο του Κανονγκέητ. Λίγο πριν ξεψυχήσει, ο Σμιθ εξέφρασε την απογοήτευσή του που δεν είχε πετύχει περισσότερα πράγματα στη ζωή του.
Εκτελεστές της λογοτεχνικής κληρονομιάς του Σμιθ ήταν δυο φίλοι από τον κόσμο των σκωτικών επιστημών: ο φυσικός και χημικός Τζόζεφ Μπλακ και ο πρωτοπόρος της γεωλογίας Τζέμς Χάτον. Ο Σμιθ άφησε πίσω του πολλές σημειώσεις, καθώς και κάποιο αδημοσίευτο υλικό. Ωστόσο, άφησε εντολή να καταστραφεί οτιδήποτε ήταν ακατάλληλο προς δημοσίευση. Ανέφερε ως μάλλον κατάλληλη για δημοσίευση μια πρώιμη αδημοσίευτη Ιστορία της Αστρονομίας, και πράγματι εμφανίστηκε το 1795, μαζί με άλλο υλικό, όπως τα «Δοκίμια για Φιλοσοφικά Ζητήματα».
Ο Σμιθ κληροδότησε τα βιβλία του στον ανιψιό του Ντέιβιντ Ντάγκλας, Λόρδο του Ρέστον, που ζούσε μαζί του. Ο Ντέιβιντ ήταν γιος του Συνταγματάρχη Ρόμπερτ Ντάγκλας (από το Στραθέντρι του Φάιφ), πρώτου ξαδέρφου του Σμιθ. Η βιβλιοθήκη τελικά μοιράστηκε ανάμεσα στα δυο παιδιά του Ντάγκλας, τη Σεσίλια Μάργκαρετ (σύζυγο Κάνιγκαμ) και την Ντέιβιντ Αν (σύζυγο Μπάνερμαν). Η κυρία Κάνιγκαμ πούλησε κάποια από τα βιβλία μετά τον θάνατο του συζύγου της, αιδεσιμότατου Κάνιγκαμ (από το Πρέστονπανζ), ενώ τα υπόλοιπα πέρασαν στον γιό της, Ρόμπερτ Όλιβερ Κάνιγκαμ, καθηγητή του Κουήνς Κόλετζ του Μπέλφαστ. Αυτός δώρισε μερικά από τα βιβλία στο πανεπιστήμιο, ενώ τα υπόλοιπα πωλήθηκαν μετά τον θάνατό του. Τα βιβλία της κυρίας Μπάνερμαν, αντίθετα, κληροδοτήθηκαν ακέραια στο Νιού Κόλετζ του Εδιμβούργου μετά τον θάνατό της το 1879.
Χαρακτήρας
Δεν γνωρίζουμε πολλά για τις προσωπικές απόψεις του Άναμ Σμιθ, πέρα από όσα συνάγουμε από τα δημοσιευμένα άρθρα του. Τα προσωπικά του έγγραφα καταστράφηκαν μετά θάνατον, κατόπιν δικής του απαίτησης. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, ενώ φαίνεται να είχε πολύ στενή σχέση με τη μητέρα του, με την οποία έμεινε μετά την επιστροφή του από τη Γαλλία και η οποία απεβίωσε έξι χρόνια πριν από εκείνον.
Ο Σμιθ, που θεωρείται ότι είχε παράξενη όψη, περιγράφεται ως «κάτοχος μεγάλης μύτης, γουρλωτών ματιών, προεξέχοντος κάτω χείλους, τικ και δυσχέρειας στην ομιλία ». Ο ίδιος ο Σμιθ φέρεται να έχει αναγνωρίσει την ατυχή εμφάνισή του σχολιάζοντας «είμαι γόης μόνο στα βιβλία μου ». Ο Σμιθ σπανίως πόζαρε για προσωπογραφίες, οπότε όλες σχεδόν οι απεικονίσεις που είχε εν ζωή, είχαν γίνει από μνήμης. Τα πιο γνωστά πορτραίτα του Σμιθ είναι το προφίλ του από τον Τζέιμς Τάσι και δύο σκίτσα από τον Τζον Κέι. Οι γκραβούρες που χρησιμοποιήθηκαν για το εξώφυλλο του «Πλούτου των Εθνών» βασίστηκαν κυρίως στο μεταλλικό πορτραίτο του Τάσι.
Θρησκευτικές πεποιθήσεις
Σχετικά με τη φύση των θρησκευτικών απόψεων του Άνταμ Σμιθ αναπτύχθηκε σημαντική επιστημονική συζήτηση. Ο πατέρας του είχε δείξει έντονο ενδιαφέρον για τον Χριστιανισμό και ανήκε στη μετριοπαθή πτέρυγα της Εκκλησίας της Σκωτίας. Το γεγονός ότι ο Άνταμ Σμιθ έλαβε την Υποτροφία Snell δείχνει ότι μπορεί να πήγε στην Οξφόρδη με την πρόθεση να επιδιώξει σταδιοδρομία στην Εκκλησία της Αγγλίας.
Ο Αγγλο-Αμερικανός οικονομολόγος Ronald Coase αμφισβήτησε την άποψη ότι ο Άνταμ Σμιθ ήταν Ντεϊστής, με βάση το γεγονός ότι στα έργα του ποτέ δεν επικαλείται ρητά τον Θεό ως μια εξήγηση της αρμονίας του φυσικού ή του ανθρώπινου κόσμου. Σύμφωνα με τον Coase, αν και ο Σμιθ αναφέρεται μερικές φορές στον «Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος», μεταγενέστεροι λόγιοι όπως ο Jacob Viner έχουν «υπερβάλει όσον αφορά την έκταση στην οποία ο Άνταμ Σμιθ είχε αφοσιωθεί σε μια πίστη και σε έναν προσωπικό Θεό», μια πεποίθηση για την οποία ο Coase βρίσκει λίγα αποδεικτικά στοιχεία σε εδάφια, όπως αυτά στον «Πλούτο των Εθνών», στα οποία Άνταμ Σμιθ γράφει ότι η περιέργεια της ανθρωπότητας για τα «μεγάλα φαινόμενα της φύσης», όπως «η γενιά, η ζωή, η ανάπτυξη και η διάλυση των φυτών και των ζώων», έχει οδηγήσει τους ανθρώπους «να ερευνήσουν τις αιτίες τους», και ότι «η δεισιδαιμονία επιχείρησε αρχικά να ικανοποιήσει την περιέργεια αυτή, παραπέμποντας όλες αυτές τις υπέροχες παρουσίες στην άμεση θέληση των θεών. Η Φιλοσοφία στη συνέχεια προσπάθησε να λογοδοτήσει για όλα αυτά, ξεκινώντας από τις πιο συνήθεις αιτίες ή από αυτές που ήταν πιο οικείες για την ανθρωπότητα από ότι η θέληση των θεών».
Κάποιοι άλλοι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η κοινωνική και οικονομική φιλοσοφία του Άνταμ Σμιθ είναι από τη φύση της θεολογική και ότι ολόκληρο το μοντέλο της κοινωνικής του δομής λογικά εξαρτάται από την έννοια της δράσης του Θεού στη φύση.
Ο Άνταμ Σμιθ ήταν επίσης στενός φίλος και αργότερα εκτελεστής της διαθήκης του Ντέιβιντ Χιουμ, ο οποίος συνήθως χαρακτηριζόταν στην εποχή του ως άθεος. Η δημοσίευση της επιστολής του Άνταμ Σμιθ στον William Strahan το 1777, στο οποίο περιγράφεται το θάρρος του Χιουμ στον επικείμενο θάνατό του παρά την έλλειψη θρησκευτικής πίστης, προσέλκυσε σημαντικές αντιπαραθέσεις.
Η θεωρία των ηθικών συναισθημάτων
Το 1759 ο Σμιθ δημοσίευσε το πρώτο του έργο, τη «Θεωρία των Ηθικών Συναισθημάτων». Συνέχισε κάνοντας εκτεταμένες αναθεωρήσεις στο βιβλίο, έως τον θάνατό του. Αν και «ο Πλούτος των Εθνών» αναγνωρίζεται, από πολλούς, ως η πιο σημαντική εργασία του Σμιθ, πιστεύεται ότι ο ίδιος θεωρούσε τη «Θεωρία των Ηθικών Συναισθημάτων» ανώτερη.
Στο έργο του αυτό, ο Σμιθ εξετάζει με κριτική διάθεση την ηθική σκέψη της εποχής του, και παραθέτει τον ισχυρισμό ότι η συνείδηση προκύπτει από τις κοινωνικές σχέσεις. Ο στόχος του Σμιθ με τη συγγραφή αυτού του έργου ήταν να εξηγήσει από πού πηγάζει η ικανότητα της ανθρωπότητας να διαμορφώσει ηθικές κρίσεις, παρά τη φυσική κλίση των ατόμων προς την ιδιοτέλεια. Ο Σμιθ προτείνει μια θεωρία της συμπάθειας, κατά την οποία οι άνθρωποι παρατηρώντας άλλους, αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους και εξάγουν συμπεράσματα για την ηθική της δικής τους συμπεριφοράς.
Οι μελετητές αναγνωρίζουν παραδοσιακά μια αντίφαση ανάμεσα στη «Θεωρία των Ηθικών Συναισθημάτων» και τον «Πλούτο των Εθνών». Ενώ το πρώτο τονίζει τη συμπάθεια προς τους άλλους, το δεύτερο επικεντρώνεται στον ρόλο της ιδιοτέλειας. Πιο πρόσφατα όμως ορισμένοι μελετητές  υποστήριξαν ότι δεν υπάρχει καμία αντίφαση. Ισχυρίζονται ότι στη «Θεωρία των Ηθικών Συναισθημάτων», ο Σμιθ αναπτύσσει μια θεωρία της ψυχολογίας, κατά την οποία τα άτομα αποζητούν την έγκριση ενός «αμερόληπτου θεατή» ως αποτέλεσμα μιας φυσικής επιθυμίας να έχουν εξωτερικούς παρατηρητές οι οποίοι τους συμπονούν. Αντί να αντιμετωπίζουν τα δυο έργα ως αλληλοσυγκρουόμενα, θεωρούν ότι απλά δίνουν έμφαση σε διαφορετικές πτυχές της ανθρώπινης φύσης που ποικίλουν ανάλογα την περίσταση.
Αυτές οι απόψεις παραβλέπουν ότι η επίσκεψη του Σμιθ στη Γαλλία (1764-1766) μετέβαλε ριζικά τις προηγούμενες απόψεις του και ότι «ο Πλούτος των Εθνών» είναι ένα ανομοιογενές συνονθύλευμα προηγούμενων διαλέξεών του και όσων του δίδαξε ο Κενέ. Πριν από το ταξίδι του στη Γαλλία, στη «Θεωρία των Ηθικών Συναισθημάτων» ο Σμιθ αναφέρεται σε ένα «αόρατο χέρι» («Προτιμώντας να στηρίξει μια εγχώρια βιομηχανία αντί μια αλλοδαπή, το άτομο αποσκοπεί στη δική του εργασιακή ασφάλεια. Και κατευθύνοντας αυτή τη βιομηχανία με τέτοιο τρόπο ώστε το παραγόμενο προϊόν της να είναι υψηλότερης αξίας σκοπεύει μόνο στο δικό του κέρδος. Έτσι κι εδώ, όπως και σε άλλες περιπτώσεις, καθοδηγείται από ένα αόρατο χέρι να προωθήσει ένα στόχο χωρίς να ήταν η πρόθεση του»), το οποίο εξασφαλίζει ότι η λαιμαργία των πλουσίων βοηθά τους φτωχούς, καθώς οι αντοχές των πλούσιων είναι τόσο περιορισμένες ώστε να πρέπει να ξοδεύουν τις περιουσίες τους σε υπηρέτες. Μετά την επίσκεψή του στη Γαλλία, ο Σμιθ θεωρεί στον «Πλούτο των Εθνών»(1776) την ικανοποίηση της λαιμαργίας των πλούσιων ως μη παραγωγική εργασία. Η μικροοικονομική/ψυχολογική πλευρά στην παράδοση του Αριστοτέλη, Πάφεντορφ και Χάτσενσον, δασκάλου του Σμιθ - στοιχεία συμβατά με τη νεοκλασική θεωρία - μετεξελίχθηκε στη μακροοικονομική άποψη της κλασικής θεωρίας που ο Σμιθ έμαθε στη Γαλλία.
Ο Πλούτος των Εθνών
Το έργο του Ο Πλούτος των Εθνών υπήρξε μία από τις πρώτες προσπάθειες να μελετηθεί η ιστορική ανάπτυξη της βιομηχανίας και του εμπορίου στην Ευρώπη. Αυτό το έργο βοήθησε στη δημιουργία του σύγχρονου ακαδημαϊκού κλάδου των οικονομικών και παρέσχε μία από τις πιο γνωστές διανοητικές δικαιολογήσεις του ελεύθερου εμπορίου, του καπιταλισμού και του φιλελευθερισμού.
Ανάμεσα στους κλασικούς και νεοκλασικούς οικονομολόγους υπάρχουν θεμελιώδεις διαφωνίες ως προς το βασικό μήνυμα του πιο σημαντικού έργου του Σμιθ, το «Μια έρευνα της φύσης και των αιτιών του πλούτου των εθνών». Οι νεοκλασικοί δίνουν έμφαση στην Αόρατο Χείρα του Σμιθ, μια ιδέα στην οποία αναφέρεται στη μέση του έργου του - Βιβλίο Δ', κεφάλαιο Β'. Οι δε κλασικοί οικονομολόγοι πιστεύουν πως ο Σμιθ θεμελίωσε το πρόγραμμά του για την προώθηση του «πλούτου των εθνών» στις αρχικές του προτάσεις.
Όσοι θεωρούν την παραπάνω δήλωση το κεντρικό μήνυμα του Σμιθ αναφέρονται επιπλέον και σε αυτό το ρητό του :
Η δήλωση του Σμιθ πάνω στα οφέλη ενός «αόρατου χεριού» προφανώς έχει σκοπό να απαντήσει στον ισχυρισμό του Μπέρναρντ Μάντεβιλ περί «ιδιωτικών αμαρτιών» που μπορούν να μετατραπούν σε «δημόσια οφέλη». Καταδεικνύει την πίστη του Σμιθ ότι όταν το άτομο επιδιώκει την ιδιοτέλειά του, προωθεί με άμεσο τρόπο το καλό της κοινωνίας. Ο ιδιοτελής ανταγωνισμός στην ελεύθερη αγορά, υποστήριξε, θα τείνει να ανταμείψει την κοινωνία στο σύνολό της διατηρώντας χαμηλά τις τιμές, ενώ κτίζονται κίνητρα για μια ευρεία ποικιλία αγαθών και υπηρεσιών. Παρόλα ταύτα, ήταν επιφυλακτικός απέναντι στους επιχειρηματίες και προειδοποίησε για «τη συνωμοσία τους ενάντια στο κοινό ή κάποιο άλλο τέχνασμα με το οποίο μπορούν να ανεβάσουν τις τιμές». Επανειλημμένα, ο Σμιθ προανήγγειλε την αθέμιτη φύση των επιχειρηματικών συμφερόντων που μπορούν να σχηματίσουν σκευωρίες ή μονοπώλια, καθορίζοντας την υψηλότερη τιμή «που μπορεί να απομυζηθεί από τους αγοραστές». Ο Σμιθ επίσης προειδοποίησε ότι ένα πολιτικό σύστημα που κυριαρχείται από επιχειρηματίες επιτρέπει τη συνωμοσία επιχειρήσεων και βιομηχανίας ενάντια στους καταναλωτές, με μηχανορραφίες των επιχειρηματιών στην απόκτηση επιρροής στην πολιτική και τη νομοθεσία. Το συμφέρον των κατασκευαστών και εμπόρων, σύμφωνα με τον Σμιθ «είναι πάντα διαφορετικό ή και αντίθετο από αυτό του κοινού... Η πρόταση οποιουδήποτε νέου νόμου ή κανονισμού του εμπορίου που προκύπτει από αυτή την τάξη, θα έπρεπε να ακούγεται πάντοτε με μεγάλη επιφύλαξη, και δεν θα έπρεπε να επικυρώνεται έως ότου έχει εξεταστεί όχι μόνον διεξοδικά αλλά και καχύποπτα.
Το ενδιαφέρον των νεοκλασικών πάνω στη δήλωση του Σμιθ περί «αόρατου χεριού» προέρχεται από τη δυνατότητα να ειδωθεί ως πρόδρομος των νεοκλασικών οικονομικών και της θεωρίας Γενικής Ισορροπίας. Στο έργο του, ο Πολ Σάμιουελσον αναφέρεται στο «αόρατο χέρι» του Σμιθ 6 φορές. Για να δώσει έμφαση σε αυτή τη σχέση, ο Σάμιουελσον αναφέρει το «αόρατο χέρι» του Σμιθ μιλώντας για «γενικό συμφέρον» όπου ο Σμιθ γράφει «δημόσιο συμφέρον». Ο Σάμιουελσον καταλήγει πως «ο Σμιθ δεν κατόρθωσε να αποδείξει την ουσία του δόγματος του αόρατου χεριού. Πράγματι, μέχρι τη δεκαετία του 1940 κανείς δεν ήξερε πώς να αποδείξει, ακόμη και να δηλώσει κατάλληλα, τον πυρήνα της αλήθειας σε αυτή την πρόταση για μια τέλεια ανταγωνιστική αγορά».
Οι κλασικοί οικονομολόγοι, αντιθέτως, βλέπουν στις πρώτες προτάσεις του Σμιθ στον το πρόγραμμά του για την προώθηση του «Πλούτου των Εθνών». Λαμβάνοντας την έννοια της οικονομίας από τη σχολή των φυσιοκρατών ως μια κυκλική διαδικασία σημαίνει πως για να υπάρξει ανάπτυξη, οι εισροές της περιόδου 2 πρέπει να υπερέχουν των εισροών της περιόδου 1. Επομένως οι αποδόσεις της περιόδου 1 που δεν χρησιμοποιήθηκαν ως εισροές της περιόδου 2 αντιμετωπίζονται ως μη παραγωγική εργασία εφόσον δεν συμβάλλουν στην ανάπτυξη. Αυτό έμαθε ο Σμιθ πλάι στον Κενέ στη Γαλλία. Πάνω στη γαλλική πρόβλεψη ότι η μη παραγωγική εργασία πρέπει να απωθείται ώστε να χρησιμοποιηθεί περισσότερη εργασία παραγωγικά, ο Σμιθ πρόσθεσε τη δική του πρόταση, η παραγωγική εργασία να γίνεται ακόμη πιο παραγωγική εμβαθύνοντας τον καταμερισμό εργασίας. Αυτό θα σημάνει υπό ανταγωνισμό χαμηλότερες τιμές, και συνεπώς διευρυμένες αγορές. Οι διευρυμένες αγορές και η αυξημένη παραγωγή θα οδηγήσει σε νέα βήματα για την αναδιοργάνωση της παραγωγής και την εφεύρεση νέων τρόπων παραγωγής οι οποίοι με τη σειρά τους μειώνουν τις τιμές κ.ο.κ. Το κεντρικό μήνυμα του Σμιθ, λοιπόν, είναι πως υπό δυναμικό ανταγωνισμό μια αναπτυσσόμενη μηχανή εξασφαλίζει τον «Πλούτο των Εθνών». Προέβλεψε την εξέλιξη της Αγγλίας σε εργαστήριο του Κόσμου, αποκλείοντας όλους της τους ανταγωνιστές. Οι εισαγωγικές φράσεις του «Πλούτου των Εθνών» συνοψίζουν αυτή την πολιτική:
Κριτική και διαφωνίες
Ο Άλφρεντ Μάρσαλ άσκησε κριτική στον ορισμό του Σμιθ για την οικονομία σε πολλά σημεία. Επιχειρηματολόγησε ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να είναι το ίδιο σημαντικός όσο το χρήμα, οι υπηρεσίες είναι το ίδιο σημαντικές όσο τα προϊόντα, και ότι πρέπει να υπάρχει έμφαση στην ανθρώπινη ευημερία, αντί απλά στην ευημερία.
Ο Νομπελίστας Οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς λέει, αναφορικά με μια από τις πιο γνωστές ιδέες του Σμιθ: «ο λόγος που το αόρατο χέρι συχνά φαίνεται αόρατο είναι διότι συχνά δεν είναι εκεί ».
Άλλα έργα
Λίγο πριν τον θάνατό του, ο Σμιθ κατέστρεψε όλα του τα χειρόγραφα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, φαίνεται ότι σχεδίαζε δύο μεγάλες πραγματείες, μία για τη θεωρία και την ιστορία του δικαίου και μία για τις επιστήμες και τις τέχνες. Το έργο του Δοκίμια επί Φιλοσοφικών θεμάτων (Essays on Philosophical Subjects) που δημοσιεύτηκε μετά θάνατον, μια ιστορία της αστρονομίας ως την εποχή του Σμιθ, καθώς και μερικές σκέψεις του για την αρχαία φυσική και μεταφυσική, προφανώς περιέχουν μέρη αυτού που θα γινόταν η τελευταία πραγματεία του. Οι Διαλέξεις Νομολογίας (Lectures on Jurisprudence) ήταν σημειώσεις από πρώιμες διαλέξεις του Σμιθ, καθώς και ένα αρχικό σχέδιο του Πλούτου των Εθνών, το οποίο δημοσιεύτηκε ως μέρος της Έκδοσης της Γλασκώβης του 1976 με τα έργα και την αλληλογραφία του. Άλλα έργα του, συμπεριλαμβανομένων αυτών που δημοσιεύτηκαν μετά θάνατον, περιλαμβάνουν τις Διαλέξεις επί της Δικαιοσύνης, Αστυνομίας, Εισοδήματος και Όπλων (Lectures on Justice, Police, Revenue, and Arms) (1763, πρώτη έκδοση το 1896) και Δοκίμια επί Φιλοσοφικών Θεμάτων (Essays on Philosophical Subjects) (1795).
Στην οικονομία και την ηθική φιλοσοφία
Ο «Πλούτος των Εθνών» ήταν ένας πρόδρομος του σύγχρονου ακαδημαϊκού κλάδου της οικονομίας. Σε αυτό και σε άλλα έργα, Σμιθ ανέπτυξε πώς το ορθολογικό προσωπικό συμφέρον και ο ανταγωνισμός μπορεί να οδηγήσουν σε οικονομική ευημερία. Ο Σμιθ ήταν αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στην εποχή του και η γενική προσέγγιση και το ύφος γραφής του ήταν συχνά αντικείμενο σάτιρας από Συντηρητικούς συγγραφείς που ακολουθούσαν την ηθικολογική παράδοση των Hogarth και Swift, όπως φαίνεται από μια συζήτηση στο Πανεπιστήμιο του Winchester. Το 2005, Ο Πλούτος των Εθνών συμπεριλήφθηκε στα 100 καλύτερα Σκωτσέζικα βιβλία όλων των εποχών. Η πρώην Πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ, λέγεται πως συνήθιζε να έχει ένα αντίγραφο του βιβλίου στην τσάντα της.
Υπό το φως των επιχειρημάτων που προέβαλε ο Smith και άλλοι θεωρητικοί της οικονομίας στη Βρετανία, η ακαδημαϊκή πίστη στον μερκαντελισμό άρχισε να μειώνεται στην Αγγλία στα τέλη του 18ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης, η Βρετανία αποδέχθηκε το ελεύθερο εμπόριο και τη laissez-faire οικονομία (που κακώς αποδίδεται στον Σμιθ, καθώς πρόκειται για φυσιοκρατικό δόγμα που υιοθετήθηκε τον 19ο αιώνα από τον ευρωπαϊκό φιλελευθερισμό) και μέσω της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, χρησιμοποίησε την εξουσία της για να διαδώσει σε όλο τον κόσμο ένα ευρέως φιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο, που χαρακτηρίζονταν από άνοιγμα των αγορών, και διεθνές και εγχώριο εμπόριο σχετικά χωρίς εμπόδια.
Ο George Stigler αποδίδει στον Σμιθ «την πιο σημαντική και ουσιαστική στο σύνολο της πρόταση των Οικονομικών Επιστημών». Κι αυτή είναι ότι, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού, οι ιδιοκτήτες των πόρων (για παράδειγμα εργασίας, γης και κεφαλαίου) θα τους χρησιμοποιούν πιο αποδοτικά, με αποτέλεσμα την ίση απόδοση σε ισορροπία για όλες τις χρήσεις, προσαρμοσμένη στις εμφανείς διαφορές που προκύπτουν από παράγοντες όπως η εκπαίδευση, η εμπιστοσύνη, οι συνθήκες διαβίωσης, και η ανεργία.
Ο Πολ Σάμιουελσον βρίσκει στην πλουραλιστική χρήση της προσφοράς και της ζήτησης του Σμιθ, όπως εφαρμόζεται σε μισθούς, ενοίκια και κέρδη, έναν έγκυρο και πολύτιμο πρόδρομο της θεωρίας της γενικής ισορροπίας του Βαλράς έναν αιώνα αργότερα. Η κατά τον Σμιθ χορήγηση μισθολογικών αυξήσεων, βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα, από τη συσσώρευση κεφαλαίου και την εφεύρεση, προσδίδει ένα ρεαλισμό που αργότερα χάθηκε από τους Μάλθους, Ρικάρντο, και Καρλ Μαρξ στις προτάσεις τους περί μίας άκαμπτης θεωρίας υπόστασης των μισθών στην προσφορά εργασίας.
Από την άλλη, ο Γιόζεφ Σουμπέτερ απέρριψε τη συνεισφορά του Σμιθ ως κοινότυπη, λέγοντας «οι περιορισμένες δυνατότητές του τον κατέστησαν επιτυχημένο. Αν ήταν περισσότερο ευφυής, δεν θα είχε ληφθεί τόσο σοβαρά. Αν είχε σκάψει πιο βαθιά, θα είχε αποκαλύψει μια πιο σκοτεινή αλήθεια, αν είχε χρησιμοποιήσει πιο σύνθετες και ευρηματικές μεθόδους, δεν θα είχε γίνει κατανοητός. Αλλά δεν είχε τέτοιες φιλοδοξίες· στην πραγματικότητα αντιπαθούσε ό,τι πήγαινε πέρα από τον κοινό νου. Ποτέ δεν έγραψε κάτι που θα ήταν δύσκολο να αντιληφθούν ακόμη και οι πιο χαζοί αναγνώστες του. Τους κατεύθυνε ήπια, ενθαρρύνοντάς τους με κοινοτοπίες και οικείες παρατηρήσεις, κάνοντάς τους να αισθάνονται άνετα σε όλη τη διάρκεια ».
Οι κλασικοί οικονομολόγοι παρουσίασαν ανταγωνιστικές θεωρίες εκείνων του Σμιθ, που ονομάστηκαν «εργασιακή θεωρία της αξίας». Μεταγενέστερες μαρξιστικές οικονομικές θεωρίες που κατάγονται από τα κλασικά οικονομικά χρησιμοποιούν επίσης εν μέρει τις εργασιακές θεωρίες του Σμιθ. Ο πρώτος τόμος του μεγαλύτερου έργου του Μαρξ, του «Κεφαλαίου», εκδόθηκε στα γερμανικά το 1867. Σε αυτό, ο Μαρξ επικεντρώθηκε στην εργασιακή θεωρία της αξίας και ό,τι θεωρείται ότι είναι η εκμετάλλευση της εργασίας από το κεφάλαιο. Η εργασιακή θεωρία της αξίας έκρινε ότι η αξία ενός αντικειμένου προσδιορίζεται από την εργασία που χρειάστηκε κατά την παραγωγή του. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον σύγχρονο ισχυρισμό των νεοκλασικών οικονομικών, ότι η αξία ενός πράγματος καθορίζεται από το τι είναι διατεθειμένος να πληρώσει κάποιος για να αποκτήσει το αντικείμενο.
Το σώμα της θεωρίας που αργότερα ονομάστηκε «νεοκλασικά οικονομικά» ή «marginalism» σχηματίζεται περίπου από το 1870 έως το 1910. Ο όρος «οικονομία» διαδόθηκε από τους νεοκλασικούς οικονομολόγους, όπως ο Alfred Marshall ως συνοπτικό συνώνυμο του όρου «οικονομική επιστήμη» και υποκατάστατο του προγενέστερου, ευρύτερου όρου «πολιτική οικονομία» που χρησιμοποιείται από τον Σμιθ. Αυτό ανταποκρινόταν στην επίδραση των μαθηματικών μεθόδων που χρησιμοποιούνται στις φυσικές επιστήμες .Τα νεοκλασικά οικονομικά συστηματοποίησαν την προσφορά και τη ζήτηση, ως τους από κοινού καθοριστικούς παράγοντες της τιμής και της ποσότητας στην ισορροπία της αγοράς, που επηρεάζουν τόσο την κατανομή της παραγωγής, όσο και την κατανομή του εισοδήματος. Απαλλάχθηκαν έτσι από την εργασιακή θεωρία της αξίας μέσω της οποία ο Σμιθ ταυτίστηκε με την κλασική πολιτική οικονομία, υπέρ μιας θεωρίας οριακής χρησιμότητας της αξίας από την πλευρά της ζήτησης και μια πιο γενική θεωρία του κόστους από την πλευρά της προσφοράς.
Η διακοσιοστή επέτειος από την έκδοση του «Πλούτου των Εθνών» γιορτάστηκε το 1976 και είχε ως αποτέλεσμα την αναθέρμανση του ενδιαφέροντος όλης της ακαδημαϊκής κοινότητας για τη «θεωρία των ηθικών συναισθημάτων» και άλλων έργων του Σμιθ. Έτσι μετά το 1976, ο Σμιθ παρουσιάζεται τις περισσότερες φορές ως ο συγγραφέας τόσο του «Πλούτου των Εθνών» όσο και της «Θεωρίας των ηθικών συναισθημάτων», και ως εκ τούτου παρουσιάζεται ως ο θεμελιωτής της ηθικής φιλοσοφίας και της επιστήμης της οικονομίας. Ο homo economicus (ή «οικονομικός άνθρωπος») του Άνταμ Σμιθ επίσης παρουσιάζεται πιο συχνά ως ένα ηθικό άτομο. Επιπλέον, οι οικονομολόγοι David Levy και η Σάντρα Peart στο άρθρο «Η μυστική ιστορία της μελαγχολικής επιστήμης» τονίζουν την αντίθεσή του στην ιεραρχία και τις πεποιθήσεις της ανισότητας, συμπεριλαμβανομένης και της φυλετικής ανισότητας, και παρέχουν πρόσθετη υποστήριξη σε όσους υπογραμμίζουν την αντίθεσή Σμιθ προς τη δουλεία, την αποικιοκρατία, και την αυτοκρατορία. Δείχνουν καρικατούρες του Σμιθ, που ζωγραφίζουν οι αντίπαλοι των απόψεών του σχετικά με την ιεράρχηση και την ανισότητα. Τονίζονται επίσης οι δηλώσεις Σμιθ περί της ανάγκης για υψηλούς μισθούς για τους φτωχούς, καθώς και περί της προσπάθειας για να κρατηθούν οι μισθοί σε χαμηλά επίπεδα. Στο «Η ματαιοδοξία του Φιλοσόφου»: Από την Ισότητα στην Ιεραρχία στα Μετακλασικά Οικονομικών οι Peart και Levy επικαλούνται, επίσης, την άποψη του Smith ότι ένας κοινός αχθοφόρος του δρόμου δεν ήταν πνευματικά κατώτερος ενός φιλοσόφου, και επισημαίνουν την ανάγκη για μεγαλύτερη αναγνώριση των απόψεων της κοινής γνώμης σε συζητήσεις για θέματα επιστήμης άλλα και θέματα που σήμερα μπορεί να θεωρηθούν τεχνικά. Αναφέρουν επίσης την αντίθεσή του Σμιθ στη συχνά εκφρασμένη άποψη ότι η επιστήμη είναι ανώτερη από την κοινή λογική.
Πορτραίτα, μνημεία και χαρτονομίσματα
Ο Άνταμ Σμιθ έχει απαθανατιστεί στο Ηνωμένο Βασίλειο σε χαρτονομίσματα που έχουν τυπωθεί από δυο διαφορετικές τράπεζες. Το πορτραίτο του έχει προβληθεί από το 1981 στο χαρτονόμισμα 50 λιρών που έχει εκδοθεί από την Clydesdale Bank στη Σκωτία και τον Μάρτιο του 2007 η εικόνα του Σμιθ προβλήθηκε επίσης στην καινούργια σειρά των χαρτονομισμάτων των 20 λιρών που εκδόθηκε από την Τράπεζα της Αγγλίας, κάνοντας τον τον πρώτο Σκωτσέζο που εμφανίστηκε σε Αγγλικό χαρτονόμισμα.
Στις 4 Ιουλίου 2008 έγιναν στο Εδιμβούργο τα αποκαλυπτήρια ενός μεγάλης κλίμακας μνημείου του Άνταμ Σμιθ, έργου του Alexander Stoddart. Πρόκειται για ένα χάλκινο γλυπτό ύψους τριών μέτρων που βρίσκεται πάνω από το Royal Mile, έξω από τον καθεδρικό ναό του Αγίου Giles, στην πλατεία του Κοινοβουλίου, κοντά στο Mercat cross. Ο γλύπτης του 20ου αιώνα Jim Sanborn (περισσότερο γνωστός για το γλυπτό Kryptos στη CIA) έχει δημιουργήσει πολλαπλά κομμάτια που προβάλλουν τη δουλειά του Σμιθ. Στο Central Connecticut State University υπάρχει το «κυκλοφορούν κεφάλαιο», ένας ψηλός κύλινδρος που προβάλλει ένα μέρος του Πλούτου των Εθνών στο κατώτερο ήμισύ του, ενώ στο ανώτερο υπάρχει το ίδιο κείμενο, αλλά σε δυαδική μορφή. Στο Πανεπιστήμιο της Βορείου Καρολίνας στο Σάρλοτ, έξω από το Κολλέγιο Διοίκησης Επιχειρήσεων Belk, υπάρχει η σβούρα του Άνταμ Σμιθ. Ένας άλλος ανδριάντας του Άνταμ Σμιθ βρίσκεται στο Cleveland State University. Επίσης παρουσιάζεται σαν αφηγητής στο θεατρικό έργο του 2013 The Low Road, που εστιάζεται σε έναν υπερασπιστή των laissez-faire οικονομικών στα τέλη του 18ου αιώνα, αλλά πλαγίως πραγματεύεται την οικονομική κρίση του 2007-2008 και την ύφεση που ακολούθησε – στην πρεμιέρα τον ρόλο υποδύθηκε ο Bill Paterson.
Κατοικία
Ο Άνταμ Σμιθ έζησε στο Panmure house από το 1778 μέχρι το 1790. Αυτή η κατοικία έχει τώρα αγορασθεί από το Edinburgh Business School του Heriot Watt University και έχει αρχίσει η προσέλκυση πόρων για την αποκατάσταση του. Μέρος του βόρειου τμήματος του αρχικού κτιρίου φαίνεται ότι κατεδαφίστηκε κατά τον 19ο αιώνα για να γίνει χώρος για ένα σιδηρουργείο.
Ως σύμβολο της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς
Οι υποστηρικτές των πολιτικών της ελεύθερης αγοράς, απέδωσαν στον Σμιθ τη φήμη του ιδρυτή της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς. Η άποψη αυτή αντανακλάται και στα ονόματα διαφόρων οργανισμών όπως το Ινστιτούτο Άνταμ Σμιθ στο Λονδίνο, η Εταιρεία Άνταμ Σμιθ και ο Αυστραλιανός Όμιλος Άνταμ Σμιθ, αλλά και σε όρους όπως η γραβάτα Άνταμ Σμιθ.
Ο Άλαν Γκρήνσπαν ισχυρίζεται ότι, ενώ ο Σμιθ δεν επενόησε τον όρο laissez-faire, «είχε αφεθεί στον Άνταμ Σμιθ να ταυτοποιήσει το γενικότερο σύνολο αρχών οι οποίες ξεκαθάρισαν εννοιολογικώς το φαινομενικό χάος των εμπορικών συναλλαγών». Ο Γκρήνσπαν συνεχίζει λέγοντας ότι ο «Πλούτος των Εθνών» ήταν «ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της ιστορίας της ανθρώπινης διανόησης». Ο P. J. O'Rourke περιγράφει τον Σμιθ ως τον «θεμελιωτή της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς».
Άλλοι συγγραφείς όμως ισχυρίζονται ότι η υποστήριξη του Σμιθ προς το laissez-faire (γαλλική έκφραση που σημαίνει «αφήστε το να γίνει», δηλαδή «αφήστε τους ανθρώπους να ενεργήσουν μόνοι τους, χωρίς παρεμβάσεις»), έχει υπερτονισθεί. Ο Herbert Stein έγραψε ότι «όσοι φορούν γραβάτα Άνταμ Σμιθ» το κάνουν για να «δηλώσουν την αφοσίωσή τους στην ιδέα των ελεύθερων αγορών και στον περιορισμένο ρόλο της κυβέρνησης» και αυτό διαστρεβλώνει τις ιδέες του Σμιθ. Ο Στάιν γράφει ότι ο Σμιθ «δεν ήταν απόλυτος ή δογματικός όσον αφορά σε αυτή την ιδέα. Αντιμετώπιζε τις παρεμβάσεις της κυβέρνησης στην αγορά με μεγάλο σκεπτικισμό... ήταν όμως έτοιμος να δεχτεί ή να προτείνει εξειδικεύσεις στην πολιτική αυτή, στις ειδικές εκείνες περιπτώσεις των οποίων το τελικό αποτέλεσμα θεωρούσε ότι θα ήταν θετικό και δεν θα υπονόμευε τον ελεύθερο χαρακτήρα του συστήματος. Δεν φορούσε γραβάτα Άνταμ Σμιθ». Κατά την ερμηνεία του Στάιν, ο «Πλούτος των Εθνών» θα μπορούσε να δικαιολογήσει την ύπαρξη της Υπηρεσίας Τροφίμων και Φαρμάκων ( Food and Drug Administration), της Επιτροπής Ασφαλείας Καταναλωτικών Προϊόντων (Consumer Product Safety Commission), την υποχρεωτική καταβολή εισφορών περίθαλψης από τους εργοδότες, το κίνημα της προστασίας του περιβάλλοντος και «τη μεροληπτική φορολόγηση ώστε να αποτραπεί η ανάρμοστη ή πολυτελής συμπεριφορά».
Ομοίως η Vivienne Brown δήλωσε στο περιοδικό The Εconomic Journal ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες του 20ού αιώνα οι θιασώτες της οικονομικής πολιτικής του Προέδρου Ρήγκαν, η εφημερίδα Wall Street Journal, καθώς και άλλες συναφείς πηγές, ευθύνονται για τον σχηματισμό διαστρεβλωμένης εικόνας του Σμιθ, περιγράφοντάς τον ως «ακραίο δογματικό υπερασπιστή του καπιταλισμού laissez-faire και της οικονομίας της πλευράς της προσφοράς (supply-side economics)». Στην πραγματικότητα, «ο Πλούτος των Εθνών» περιλαμβάνει την ακόλουθη δήλωση αναφορικά με την πληρωμή φόρων:
Ορισμένοι σχολιαστές ισχυρίστηκαν ότι τα έργα του Σμιθ υποστηρίζουν μιά κλιμακωτή, και όχι ενιαία, φορολογία εισοδήματος, και ότι ο ίδιος καθόρισε τους φόρους τους οποίους πίστευε ότι πρέπει να απαιτεί το κράτος, μεταξύ των οποίων οι φόροι επί των ειδών πολυτελείας και ο φόρος επί των ενοικίων.
Επιπροσθέτως, ο Σμιθ σκιαγράφησε τις αρμοδιότητες μιας κυβέρνησης στο Κεφάλαιο 1, του Πέμπτου Βιβλίου του Πλούτου των Εθνών. Μεταξύ αυτών που θεωρεί προαπαιτούμενα μιας κυβέρνησης είναι να διασφαλίζει την ισχύ των συμβάσεων και να παρέχει ένα σύστημα απονομής δικαιοσύνης, να χορηγεί διπλώματα ευρεσιτεχνίας, να διασφαλίζει την πνευματική ιδιοκτησία, να παρέχει δημόσια αγαθά όπως οι διάφορες υποδομές, να παρέχει την εθνική άμυνα και να ρυθμίζει το τραπεζικό σύστημα. Ήταν ο ρόλος της κυβέρνησης να παρέχει αγαθά «τέτοιας φύσης έτσι ώστε το κέρδος να μην μπορεί να αποσβέσει τη δαπάνη κανενός ιδιώτη», όπως δρόμους, γέφυρες, αρδευτικά κανάλια και λιμάνια. Ενθάρρυνε επίσης την καινοτομία και τις νέες ιδέες μέσω τις διασφάλισης των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και την υποστήριξη των μονοπωλίων της εμβρυικής βιομηχανίας της εποχής. Υποστήριξε τη δημόσια εκπαίδευση και τους θρησκευτικούς οργανισμούς επειδή παρέχουν γενικότερη ωφέλεια στην κοινωνία. Τέλος περιέγραψε το πως η κυβέρνηση οφείλει να υποστηρίζει την αξιοπρέπεια του μονάρχη ή του ανώτατου δικαστή, έτσι ώστε αυτοί να είναι ίσοι ή υπεράνω του κοινού ως προς το επίπεδο διαβίωσης. Δηλώνει δε ότι στους μονάρχες πρέπει να παρέχονται περισσότερα μέσα απ’ ό,τι στους δικαστές σε μιά δημοκρατία γιατί «φυσικά περιμένουμε περισσότερη λαμπρότητα στην αυλή ενός βασιλέως απ’ ό,τι στο αρχοντικό ενός δόγη. Επιπροσθέτως ήταν υπέρ των επιθετικών φορολογήσεων και πίστευε ότι αυτές μπορούν ενδεχομένως να προκαλέσουν τη μείωση των τιμών των αγαθών. Δήλωνε σχετικά στον «Πλούτο των Εθνών»:
Ο οικονομολόγος Daniel Klein θεωρεί ότι η χρήση των όρων «οικονομία της ελεύθερης αγοράς» ή «οικονομολόγος της ελεύθερης αγοράς» ώστε να ταυτοποιηθούν οι ιδέες του Σμιθ, είναι πολύ γενική και προς λάθος κατεύθυνση. Ο Klein δίνει έξι κεντρικά χαρακτηριστικά της ταυτότητας της οικονομικής σκέψης του Σμιθ και ισχυρίζεται ότι είναι αναγκαίο ένα νέο όνομα το οποίο θα περιγράφει ακριβέστερα την ταυτότητα της οικονομικής σκέψης του Σμιθ. Ο οικονομολόγος Ντέηβιντ Ρικάρντο (David Ricardo) ξεκαθάρισε μερικές από τις λάθος αντιλήψεις σχετικά με τις απόψεις του Σμιθ για την ελεύθερη αγορά. Οι περισσότεροι πέφτουν ακόμη θύματα της ιδέας ότι ο Σμιθ ήταν οικονομολόγος της ελεύθερης αγοράς, χωρίς καμία εξαίρεση, αν και κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ο Ρικάρντο έδειξε ότι ο Σμιθ υποστήριξε τη βοήθεια προς της εμβρυακές βιομηχανίες. Ο Σμιθ πίστευε πως η κυβέρνηση έπρεπε να επιχορηγεί τις νέες βιομηχανίες, φοβόταν όμως πως όταν αυτές ενηλικιώνονταν, θα ήταν απρόθυμες να απογαλακτισθούν από την κυβερνητική βοήθεια. Ο Σμιθ υποστήριζε επίσης τη φορολόγηση των εισαγομένων αγαθών ως αντιστάθμιση των εσωτερικών φόρων επί του ιδίου αγαθού. Ο Σμιθ επίσης υποχώρησε στην πίεση και υποστήριξε ορισμένους φόρους υπέρ της εθνικής άμυνας. Ορισμένοι, μεταξύ των οποίων και η Emma Rothschild, υποστήριξαν ότι ο Σμιθ ήταν υπέρ ενός ελαχίστου μισθού.
Όμως, ο Σμιθ είχε γράψει στο βιβλίο του «Ο Πλούτος των Εθνών»:
(Πηγή: Ο Πλούτος των Εθνών, Βιβλίο 1, Κεφάλαιο 8)
Ο Σμιθ σημείωσε επίσης την ανισότητα της διαπραγματευτικής ισχύος :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Λογικολόγοι Κατηγορία:Σκωτσέζοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του Διαφωτισμού Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Σκώτοι φιλόσοφοι
Μεγάλε μου Έρωτα
Η ταινία Μεγάλε μου Έρωτα (αγγλ. An Affair To Remember) είναι ρομαντικό δράμα παραγωγής 1957 σκηνοθεσίας Λίο ΜακΚάρεϊ με πρωταγωνιστές τους Κάρι Γκραντ και Ντέμπορα Κερ. Η ταινία χαρακτηρίστηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου ως μια από τις πιο ρομαντικές όλων των εποχών.
Υπόθεση
Ένας πλέιμποϊ, ο Νικ Φεράντε (Κάρι Γκραντ), και μια τραγουδίστρια σε νάιτ κλαμπ, η Τέρι Μακ Κέι (Ντέμπορα Κερ) γνωρίζονται σε πλοίο με προορισμό την Αμερική κι ερωτεύονται, παρόλο που και οι δυο τους είναι ήδη αρραβωνιασμένοι. Πριν φτάσουν στις Η.Π.Α. ο Νικ κι η Τέρι υπόσχονται ο ένας στον άλλο να συναντηθούν ξανά μετά από έξι μήνες στην οροφή του "Empire State Building". Οι μήνες περνούν κι η μέρα της συνάντησης φτάνει, αλλά ένα ατύχημα που έχει η Τέρι στο δρόμο εμποδίζει τη συνάντησή τους.
Πληροφορίες
Η ταινία αποτελεί επανεκτέλεση της ταινίας του 1939 Ο Πόνος της Αγάπης (Love Affair) με τον Σαρλ Μπουαγιέ και την Άιριν Νταν σκηνοθετημενο επίσης από τον Λίο ΜακΚάρεϊ. Η ταινία είχε ακριβώς το ίδιο σενάριο με την αυθεντική εκτέλεση, αυτό δεν την εμπόδισε στο να κάνει τεράστια επιτυχία, κυρίως λόγω της χημείας μεταξύ των πρωταγωνιστών και λόγω του τραγουδιού An Affair to Remember (Our Love Affair) που τραγουδάει στους τίτλους έναρξης ο Βικ Νταμόουν. Το τραγούδι τραγουδήθηκε επίσης από την Κερ σε κάποια σκηνή της ταινίας, την οποία ντουμπλάρισε η Μάρνι Νίξον. Άλλη επανεκτέλεση της ταινίας αποτελεί το Ένας Μεγάλος Έρωτας (Love Affair) του 1994 του Γκλεν Γκόρντον Καρόν με τους Γουόρεν Μπίτι, Ανέτ Μπένινγκ και Κάθριν Χέπμπορν.
Το ενδιαφέρον του κοινού για την ταινία ανανεώθηκε μετά την προβολή της ταινίας της Νόρα Έφρον Άγρυπνος στο Σιάτλ (Sleepless In Seattle, 1993) η έμπνευση της οποίας βασίστηκε στην εν λόγω ταινία, για την οποία γίνονται συνεχείς αναφορές, με αποκορύφωμα την τελική συνάντηση των δύο πρωταγωνιστών Μεγκ Ράιαν και Τομ Χανκς στην οροφή του Empire State Building.
Υποψηφιότητες για Όσκαρ
Η ταινία προτάθηκε για 4 Όσκαρ στην τελετή του 1958, χωρίς όμως να κερδίσει κανένα βραβείο.
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1957 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία
Γιόχαν Άνταμ Ράινκεν
Ονοματολογία
Το ονοματεπώνυμο του Ράινκεν (Reincken) έχει καταγραφεί και με διαφορετικές γραφές όπως: Jan Adams, Jean Adam, Reinken, Reincke, Reinecke, Reineke, Reinkinck, μερικές από τις οποίες δείχνουν την ολλανδική καταγωγή του.
Γενέτειρα
thumb|250px|left |Πίνακας του Γιοχάνες Φόορχάουτ (17ος αιώνας), με τον Μπουξτεχούντε στη βιόλα ντα γκάμπα και τον Ράινκεν στο πληκτροφόρο. Ο τόπος και η ακριβής ημερομηνία γέννησης του συνθέτη δεν είναι επιβεβαιωμένα. Οι κύριες πηγές προέρχονται από τον Γιόχαν Μάτεσον (Johann Mattheson), ο οποίος, γράφοντας το 1722, έδωσε την ημερομηνία γέννησής του στις 27 Απριλίου 1623. Ωστόσο, ο ίδιος ο Ράινκεν αναφέρει στη σελίδα τίτλου του φημισμένου έργου του Hortus Musicus, ότι η γενέτειρα του ήταν το Ντέβεντερ (Deventer) της Ολλανδίας, και δεν βρέθηκαν ληξιαρχικές πράξεις γέννησης για να στηρίξουν τον ισχυρισμό του Mattheson. Ωστόσο, μία καταγραφή βάπτισης κάποιου "Jan Reinse" στο Ντεφέντερ στις 10 Δεκεμβρίου 1643, οδηγεί τους περισσότερους ερευνητές στο συμπέρασμα, ότι αυτή η σταθερή ημερομηνία πρέπει να γίνει σήμερα αποδεκτή, αν και επιδέχεται συζήτησης.
Άλλες πηγές αναφέρουν ως γενέτειρα του συνθέτη το Βιλσχάουζεν της Αλσατίας, όμως δεν θα πρέπει να ισχύει κάτι τέτοιο, δεδομένης και της αναφοράς του ίδιου του Ράινκεν.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ράινκεν έλαβε τη στοιχειώδη μουσική εκπαίδευση στη γενέτειρά του, Ντεφέντερ, μεταξύ 1650-1654, από τον Λούκας φαν Λένικ (Lucas van Lennick), οργανίστα της εκεί Μεγάλης Εκκλησίας (Grotekerk/Lebuinuskerk). Το 1654 έφυγε για το Αμβούργο για να σπουδάσει με τον Χάινριχ Σάιντεμαν (Heinrich Scheidemann), οργανίστα της εκκλησίας της Αγίας Αικατερίνης (Katharinenkirche). Το 1657 επέστρεψε στο Ντέβεντερ και έγινε οργανίστας της Bergkerk στις 11 Μαρτίου. Ωστόσο, μετά από μόλις ένα χρόνο έφυγε για το Αμβούργο, και πάλι, αυτή τη φορά για να γίνει βοηθός του Σάιντεμαν. Όταν εκείνος πέθανε το 1663, ο Ράινκεν τον διαδέχθηκε στην εκκλησία της Αγ. Αικατερίνης. Το 1665 παντρεύτηκε μία από τις θυγατέρες του Σάιντεμαν και, το μοναδικό παιδί τους Μαργαρίτα-Μαρία, γεννήθηκε τρία χρόνια αργότερα. Το 1678, συμμετείχε στην ίδρυση της Όπερας του Αμβούργου. thumb|250px|right |Πίνακας Γερμανού ζωγράφου (17ος αιώνας), που απεικονίζει το λιμάνι του Αμβούργου και την εκκλησία της Αγ. Αικατερίνης στο βάθος.
Ο συνθέτης κράτησε το πόστο στην εκκλησία της Αγ. Αικατερίνης μέχρι το θάνατό του, το 1722, όντας ένας από τους μακροβιότερους βορειογερμανούς οργανίστες σε μία θέση, αν και από το 1705, ορισμένα από τα μέλη του συμβουλίου της εκκλησίας προσπάθησαν να διορίσουν τον Γιόχαν Μάτεσον ως διάδοχό του. Σε αντίθεση με πολλούς άλλους οργανίστες της εποχής του, ο Ράινκεν πέθανε πλούσιος και, στη διάρκεια της ζωής του, είχε αναδειχθεί ως ένας από τους καλύτερους στη Γερμανία. Γνώριζε προσωπικά τους Ντήτριχ Μπουξτεχούντε και Βίνσεντ Λύμπεκ, ενώ η ιστορία θα τον συνδέσει με τον Μπάχ.
Ο Ράινκεν πέθανε στο Αμβούργο, αλλά ο τάφος του βρίσκεται στο Λύμπεκ, στην εκεί εκκλησία της Αγ. Αικατερίνης.
Ράινκεν και Μπαχ
Ο Ράινκεν εκείνη την εποχή, στα προχωρημένα εβδομήντα του πια, ήταν ο νέστορας των μουσικών του Αμβούργου. Μαθητής ο ίδιος του ξακουστού Χάινριχ Σάιντεμαν, ο οποίος ήταν με τη σειρά του μαθητής του Γιαν Σβέελινκ, υπήρξε ένας, με καθολική αναγνώριση, βιρτουόζος του εκκλησιαστικού οργάνου, έπαιζε στο Αμβούργο σε ένα από τα μεγαλύτερα και ομορφότερα εκκλησιαστικά όργανα του 17ου αιώνα, και είχε και μεγάλο όνομα ως συνθέτης, ειδήμονας στα εκκλησιαστικά όργανα και θεωρητικός. Ο Γιόχαν Σεμπάστιαν θα πρέπει να είχε σαγηνευτεί απ' αυτόν. Έκανε επανειλημμένα τη διαδρομή από το Λύνεμπουργκ στο Αμβούργο, για να τον ακούσει να παίζει.
Η έλξη που ασκούσε ο Ράινκεν στον Μπαχ, φαίνεται ξεκάθαρα από ένα ανέκδοτο περιστατικό, που δεν θα μπορούσε παρά να προέρχεται από τον ίδιο τον Μπαχ. Η ιστορία αυτή καταγράφηκε το 1786, από τον Friedrich Wilhelm Marpurg, ο οποίος ήταν γνωστός του Μπαχ και των δύο μεγαλυτέρων γιων του: