cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mark VIII
Το άρμα Mark VIII, επίσης γνωστό ως Ελευθερία ή Διεθνές ήταν ένα αγγλο-αμερικανικής σχεδίασης άρμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου με σκοπό να αρθούν οι περιορισμοί των προηγούμενων βρετανικών σχεδίων και να είναι μια κοινή προσπάθεια εξοπλισμού στη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ με ένα μόνο σχεδιασμό βαρέος άρματος.
Η παραγωγή σε μια περιοχή στη Γαλλία αναμενόταν να επωφεληθεί από την βιομηχανική ικανότητα των ΗΠΑ να παράγουν τα στοιχεία του οχήματος και του Ηνωμένου Βασιλείου να παράγει τα τεθωρακισμένα κύτη και τον εξοπλισμό. Τα προγραμματισμένα επίπεδα παραγωγής θα εξόπλιζαν τα στρατεύματα των Συμμάχων με πολύ μεγάλη δύναμη αρμάτων για να σπάσουν τις γερμανικές αμυντικές γραμμές σε μια προγραμματισμένη επίθεση για το 1919. Η κατασκευή ήταν αργή και μόνο λίγα οχήματα είχαν παραχθεί πριν από το τέλος του πολέμου το Νοέμβριο 1918.
Μετά τον πόλεμο, 100 οχήματα που συναρμολογήθηκαν στις ΗΠΑ είχαν χρησιμοποιηθεί από τον αμερικανικό στρατό μέχρι την αντικατάστασή τους το 1932 από πιο προηγμένα σχέδια. Πριν από την έναρξη του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, λίγα άρματα μάχης που δεν είχαν διαλυθεί δόθηκαν στον Καναδά για εκπαιδευτικούς σκοπούς.
Αρχική ανάπτυξη
Καθώς προχωρούσε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, η βιομηχανική παραγωγική ικανότητα της Αντάντ φορολογήθηκε στο όριο. Εκ των Συμμάχων, μόνο η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία ήταν μεγάλες βιομηχανικές χώρες το 1914 και η τελευταία είχε χάσει το 70% της βαριάς βιομηχανίας της, όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν το μέρος της Λωραίνης που δεν είχε καταληφθεί το 1871. Η παραγωγή στη Βρετανία ήταν περιορισμένη από την έλλειψη εργατικού δυναμικού και ένα εθνικό χρέος στα ύψη.
Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής κήρυξαν τον πόλεμο στη Γερμανία στις 6 Απριλίου 1917 πολλοί στη Βρετανία ήλπιζαν ότι αυτό θα λύσει όλα αυτά τα προβλήματα. Δύο άνδρες άμεσα υπεύθυνοι για τη βρετανική παραγωγή αρμάτων, ο Eustace Tennyson d'Eyncourt και ο αντισυνταγματάρχης Albert Gerald Stern, αρχικά σκέφτηκαν αποστολή αντιπροσωπείας στις Ηνωμένες Πολιτείες αμέσως, για να πείσουν τον νέο σύμμαχο να αρχίσει την παραγωγή ενός βρετανικού σχεδιασμού άρματος. Μετά από κάποιο προβληματισμό, αποφάσισαν ότι ήταν καλύτερο να αφήσουν την πρωτοβουλία στους Αμερικανούς. Ο Stern ήρθε σε επαφή με την Αμερικανό στρατιωτικό ακόλουθο στο Λονδίνο. Τον Ιούνιο του 1917 οι πρώτες αμερικανικές προσεγγίσεις έγιναν, αλλά όχι από το στρατό των ΗΠΑ, δεδομένου ότι περίμεναν. Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ήθελε τα πιο σύγχρονα άρματα για το Σώμα Πεζοναυτών του. Εκείνη τη στιγμή η τελευταία έκδοση του βρετανικού άρματος ήταν το Mark VI. Σχεδιάστηκε με τις υπάρχουσες βρετανικές βιομηχανικές δυνατότητες στο μυαλό, θέτοντας όρια που θα μπορούσαν να ξεπεραστούν με τις μεγαλύτερες αμερικανικές εγκαταστάσεις παραγωγής. Ως εκ τούτου, ο Stern προσποιήθηκε ότι ένα ακόμα πιο προηγμένο σχέδιο έχει ήδη έρθει σε ύπαρξη, που αποκάλεσε Mark VIII (υπήρχε επίσης ένα πολύ πιο συμβατικό σχέδιο, το Mark VII). Ο ίδιος κάλεσε τους Αμερικανούς να συμμετάσχουν και να συνεισφέρουν όσο θα ήθελαν στον σχεδιασμό του. Το Πολεμικό Ναυτικό ήταν στα πρόθυρα της αποστολής μιας ομάδας μηχανικών στη Βρετανία, όταν το αμερικανικό Τμήμα Πολέμου είχε ενημερωθεί για τις εξελίξεις από τον στρατιωτικό ακόλουθο στο Λονδίνο. Διέταξε το έργο να μετατοπίζεται προς το στρατό και επιλεγμένα ο Major HW Alden - εν καιρώ ειρήνης είχε γίνει ένας βιομηχανικός ειδικός - να πάει στο Ηνωμένο Βασίλειο για να συνεργαστεί με την ομάδα σχεδιασμού Μηχανολόγων Τμήματος Πολέμου στο Dollis Hill σχετικά με τα πρώτα σχέδια του νέου άρματος. Έφτασε στο Λονδίνο στις 3 Οκτωβρίου, για να ανακαλύψει ότι πολλά από το έργο του σχεδιασμού είχαν ήδη γίνει από τον αντιστράτηγο GJ Rackham, ο οποίος είχε σταλεί στο Δυτικό Μέτωπο.
"Διεθνές άρμα"
Ο στρατός των ΗΠΑ είχε στήσει την έδρα στη Γαλλία. Τον Σεπτέμβριο αποφάσισε να σχηματίσει το δικό του σώμα αρμάτων με 25 τάγματα αρμάτων, συμπεριλαμβανομένων πέντε ταγμάτων βαρέων αρμάτων. Για να εξοπλίσει τις βαριές μονάδες ο Major James A. Drain - ένας αξιωματικός του προσωπικού στη Γενική Pershing και υπεύθυνος για τον αρχικό σχεδιασμό του άρματος - παρήγγειλε προσωρινά 600 άρματα Mark VI (τότε υπό ανάπτυξη) από τους Βρετανούς τον Οκτώβριο του 1917. Ο στρατός προσπάθησε να πείσει το Υπουργείο Πολέμου για να διαθέσει όλα τα διαθέσιμα άρματα στο στρατό, οδηγώντας σε σύγκρουση με το Πολεμικό Ναυτικό. Αυτό δημιούργησε σοβαρά προβλήματα για τη βρετανική κυβέρνηση. Τώρα φαίνεται ότι η αμερικανική εμπλοκή στον πόλεμο θα σήμαινε ένα μικρότερο αριθμό αρμάτων για τις βρετανικές δυνάμεις. Επίσης, στις 4 Φεβρουαρίου του 1917 είχαν γίνει δεσμευτικές συμφωνίες σχετικά με την γαλλική παραγωγή. Γι΄αυτούς τους λόγους έπρεπε να γίνει επαναδιαπραγμάτευση.
Ο νέος υπουργός Πολέμου Ουίνστον Τσόρτσιλ, μόλις είχε αναγκαστεί να απολύσει τον Stern ως διευθυντή του Τμήματος Μηχανικών Προμηθειών λόγω των λαθών του στο σχεδιασμό του Mark IV, οδηγώντας σε τεράστιες καθυστερήσεις την παραγωγή. Στην προώθηση της παραγωγής, από τις πρώτες ημέρες είχε αναστατώσει πολιτικούς και στρατιωτικές αρχές. Ο Stern διορίστηκε τον Σεπτέμβριο στη νέα θέση του "Επιτρόπου για Μηχανολογικούς Πολέμους" με σκοπό το συντονισμό της παραγωγής αρμάτων με τις ΗΠΑ και τη Γαλλία. Ο Stern πήγε στη Γαλλία για να ικανοποιήσει τον Γάλλο υπουργό Πολέμου, Louis Loucheur και τον Αμερικάνο διοικητή, John Pershing. Ο Loucheur κατέστησε σαφές από την αρχή ότι η Γαλλία δεν είχε τίποτα να προσφέρει από την άποψη των υφιστάμενων εγκαταστάσεων παραγωγής. Αυτό δεν αποτέλεσε έκπληξη για τον Stern ο οποίος είχε ήδη ετοιμάσει ένα "Διεθνές Σχέδιο" δέκα επισημάνσεων (στην πραγματικότητα μια διμερή συμφωνία μεταξύ των ΗΠΑ και της Βρετανίας) ότι τώρα είχε γίνει αποδεκτή από τους Αμερικανούς. Υπέβαλε αυτό το σχέδιο στον Τσόρτσιλ στις 11 Νοεμβρίου. Οι επισημάνσεις του είναι (χρησιμοποιώντας την αρχική ορολογία):
Το σχέδιο περιείχε ήδη μια προδιαγραφή: το άρμα έπρεπε να έχει 300 hp (220 kW) κινητήρα, βάρος 39,5 τόνων και δυνατότητα διέλευσης τάφρου 14 ποδιών (4,3 m). Στην ενημέρωση της 11 Νοεμβρίου περιλαμβανόταν, μεταξύ άλλων, η πρώτη χρήση της λέξης "Liberty" για το άρμα, από τον κινητήρα του.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέλαβαν: κινητήρα, καλοριφέρ, ανεμιστήρας, σωλήνωση, σιγαστήρας, φωτισμός, δυναμό, μπαταρία, άξονας μεταφοράς, κιβώτιο ταχυτήτων, φρένα, γρανάζια κυλίνδρου, τον έλεγχο των φρένων και ταχυτήτων, πίσω γρανάζια ερπυστριών, κόμβους και τους άξονες, μπροστινή πλήμνη τροχού κίνησης και άξονες, και λίπανση.
Η συμφωνηθείσα τιμή ήταν £ 5.000 ανά όχημα. Τον Δεκέμβριο του 1917 ακυρώθηκε η παραγγελία Mark VI διασφαλίζοντας ότι το Mark VIII θα είναι το νέο πρότυπο Συμμαχικό όπλο.
Περιγραφή
Στο Mark VIII διατηρούνται πολλά από τα γενικά χαρακτηριστικά της σειράς Mark IV: είχε χαρακτηριστική κίνηση υψηλής τροχιάς και δεν είχε περιστρεφόμενους πυργίσκους, αλλά δύο sponson, ένα σε κάθε πλευρά του άρματος, οπλισμένο με ένα 6 λιβρών (57 mm) όπλο. Αλλά έμοιαζε επίσης του VI-project Mark επειδή είχε πιο στρογγυλεμένα και φαρδύτερα μετατρόχια και μια μεγάλη υπερκατασκευή πάνω, κάτω από το μπροστινό μέρος της οποίας καθόταν ο οδηγός. Ένα καινοτόμο χαρακτηριστικό ήταν η αποχώρηση από την έννοια  άρμα κουτί  (με ενιαίο χώρο γεμάτο με όλα τα αξεσουάρ). Τα Mark VIII ήταν στεγανά με ξεχωριστό χώρο κινητήρα στο πίσω μέρος. Αυτό βελτίωσε σημαντικά τις συνθήκες πάλης, ως διάφραγμα που προστατεύει το πλήρωμα από τον εκκωφαντικό θόρυβο του κινητήρα, τα επιβλαβή αέρια και τη θερμότητα.
Δεν υπήρχαν πολυβόλα στα πτερύγια ευστάθειας, μόνο οι 6-θραυστηρες, το καθένα επανδρωμένο με οπλίτη και φορτωτή. Τα πολυβόλα ήταν στο πίσω μέρος του κανθηλίου τοποθετημένα στις πόρτες κύτους. Πέντε επιπλέον πολυβόλα ήταν στην υπερκατασκευή: δύο στο μπροστινό μέρος, αριστερό και το δεξί (δίπλα στον οδηγό) και ένα σε κάθε μία από τις άλλες πλευρές. Καθώς δεν υπήρχε καμία θέση πολυβόλου που να καλύπτει το πίσω μέρος του άρματος, υπήρχε μια νεκρή γωνία ευάλωτη σε επιθέσεις πεζικού. Το άρμα μεταφέρει 208 κελύφη και 13.848 γύρους πολυβόλου, ως επί το πλείστον σε ένα μεγάλο ντουλάπι πυρομαχικών στο κέντρο, στο οποίο σχηματίζεται μια πλατφόρμα πάνω στην οποία βρισκόταν ο διοικητής, πίσω από τον οδηγό, παρατηρώντας τη μάχη μέσω ενός τρούλου με τέσσερις σχισμές όρασης. Αργότερα, στα άρματα των ΗΠΑ, τα πλευρικά όπλα της υπερκατασκευής του αφαιρέθηκαν.
Το δωδέκατο μέλος του πληρώματος ήταν ο μηχανικός, καθισμένος δίπλα στον 300 hp Liberty V-12 (ή Ricardo V-12 στα βρετανικά άρματα) βενζινοκινητήρα, που ψύχεται με ένα μεγάλο οριζόντιο καλοριφέρ. Τρεις θωρακισμένες δεξαμενές καυσίμων στο πίσω μέρος κατέχουν 200 Imperial γαλόνια (240 ΗΠΑ γαλόνια ή 909 λίτρα) καυσίμων, δίνοντας ένα εύρος των 89 χιλιόμετρων. Η τελική ταχύτητα ήταν 5,25 μίλια/ώρα (8 km/h).
Για να βελτιωθεί η ικανότητα διέλευσης τάφρου σε 4,88 m το όχημα είχε ένα πολύ επίμηκες σχήμα. Το μήκος διαδρομής ήταν 34 ft 2 in (10.42 μ), αλλά ακόμα και αν το πλάτος του κύτους ήταν εντυπωσιακό ονομαστικά 3,76 m, η αναλογία του πραγματικού πλάτους με εκείνο το πλάτος όπου περιλαμβάνονται τα πτερύγια ευστάθειας ήταν πολύ κακή και αποδείχθηκε δύσκολο να γυρίσει το άρμα. Κατά τη διάρκεια της δοκιμής πολλά κομμάτια είχαν υποστεί στρίψιμο και έσπασαν σε μια στροφή και αποφασίστηκε να χρησιμοποιήσει πλέον, ισχυρότερες 13,25 ιντσών (337 Mm) συνδέσεις από σκληρυμένες πλάκες χυτής πανοπλίας, ενισχυμένες από επίπεδες επιφάνειες που σχηματίζονται από εσοχές στην πλάκα τροχιάς. Ένα άλλο αποτέλεσμα του στενού κύτους ήταν ότι ο θάλαμος καταπολέμησης ήταν επίσης πολύ στενός.
Ωστόσο, το βάρος του ήταν μόνο 38.3 τόνοι (38,9 τόνοι εξοπλισμένο για μάχη) καθώς ο θώρακας ήταν λεπτός, με πάχος 16 mm στο μπροστινό μέρος και τις πλευρές, μια μικρή βελτίωση σε σχέση με το Mark V. Η οροφή και ο πυθμένας του κύτους προστατεύονταν από πλάκα θωράκισης πάχους μόνο 6 mm, αφήνοντας τo άρμα πολύ ευάλωτο σε όλμους και νάρκες.
Παραγωγή
Η γαλλική κυβέρνηση ήλπιζε να λάβει 700 Mark VIII δωρεάν, καθώς το γαλλικό βαρύ άρμα, το Char 2C, δεν θα μπορούσε να παραχθεί σε επαρκείς αριθμούς, αν όχι καθόλου. Ωστόσο, λόγω έλλειψης ανθρώπινου δυναμικού και των πρώτων υλών, δεν ήταν επικείμενη η παροχή κάποιων εγκαταστάσεων για την παραγωγή του "Διεθνούς άρματος". Σύντομα οι Αμερικανοί αποφάσισαν να χτίσουν ένα καινούργιο εργοστάσιο συναρμολόγησης στο Neuvy-Pailloux, 200 μίλια νότια του Παρισιού, αναθέτοντες σε μια βρετανική εταιρεία. Μακριά από το να παράγει το πρώτο άρμα του τον Απρίλιο, το εργοστάσιο δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί τον Ιούνιο. Τον Αύγουστο ανατίθεται σε μια άλλη βρετανική εταιρεία. Το εργοστάσιο ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο, αλλά ο πόλεμος είχε ήδη τελειώσει.
Υπήρξαν επίσης σημαντικές καθυστερήσεις στην παραγωγή των συστατικών. Ο κινητήρας Liberty με ακριβούς ατσάλινους κυλίνδρους ξανασχεδιάστηκε με φθηνότερους κυλίνδρους από χυτοσίδηρο. Αυτοί οι επανασχεδιασμένοι κινητήρες παρήχθησαν μόνο τον Οκτώβριο. Παρά τις καθυστερήσεις αυτές, υπήρχαν σχέδια για την παραγωγή επιπλέον 1.500 αρμάτων στην κορυφή της κοινόχρηστης παραγωγής στη Γαλλία. Όμως, λόγω έλλειψης πανοπλίας και όπλων, δεν ήταν δυνατόν η επιπλέον παραγωγή να γίνει στη Γαλλία.
Οι Βρετανοί ολοκλήρωσαν τον Ιούλιο το πρωτότυπο σκάφος, κατασκευασμένο από μη σκληρυμένο χάλυβα, και το έστειλαν στην Αμερική. Κατά την άφιξή του διαπιστώθηκε ότι δεν έχουν τμήματα μαζικής παραγωγής έτοιμα να τελειώσουν το πρωτότυπο, και έτσι η Locomobile Automobile Company στην Bridgeport του Connecticut τα έκανε όλα αυτά με το χέρι, ολοκληρώνοντας το πρώτο όχημα στις 28 Σεπτεμβρίου. Οι δοκιμές άρχισαν στις 31 Οκτωβρίου με οπλισμό από τη Βρετανία, και δύο κύρια όπλα και δέκα Hotchkiss πολυβόλα είχαν τοποθετηθεί.
Οι δοκιμές ολοκληρώθηκαν μετά τον πόλεμο και αποφασίστηκε να κατασκευαστούν 100 οχήματα στις ΗΠΑ. Αυτά κατασκευάστηκαν το 1919 και 1920 στο Rock Island Arsenal για $ 35.000 έκαστο. Οι ΗΠΑ αγόρασαν 100 πλήρη σετ ανταλλακτικών για τη γάστρα από τους Βρετανούς, δηλ. για όλη την ποσότητα που είχαν ολοκληρώσει.
Εν τω μεταξύ, η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε να ξεκινήσει τη δική της παραγωγή στη Βρετανία. Χίλια τετρακόσια πενήντα οχήματα παραγγέλθηκαν στις εταιρείες North British Locomotive Company, William Beardmore and Company και Metropolitan με 300 hp (220 kW) V12 Ricardo κινητήρα, αντί του Liberty. Το ήπιου χάλυβα πρωτότυπο με κινητήρα Rolls-Royce - ελέγχθηκε στις 11 Νοεμβρίου, την ημέρα της ανακωχής.
Εκτός αυτών που είχαν ήδη παραχθεί, 24 επιπλέον οχήματα ολοκληρώθηκαν μετά τον πόλεμο. Πέντε εστάλησαν στο κέντρο εκπαίδευσης στο Bovington στο Dorset.
Mark VIII*
Κατά τη διάρκεια του 1918, ο τότε επικρατούσα ενασχόληση με δυνατότητες διέλευσης τάφρου οδήγησε σε προετοιμασίες για την παραγωγή ενός ακόμη άρματος: του  'Mark VIII *'  ( Star ). Το κύτος επρόκειτο να παραταθεί κατά τρία μέτρα πλήρη: τέσσερα πόδια (1,2 m) στο εμπρόσθιο και έξι πόδια (1,8 m) στο πίσω μέρος. Με αυτό τον τρόπο θα έπρεπε να είναι σε θέση να διασχίσει μια τάφρο 18 ποδιών (5,5 m). Για να εξασφαλιστεί ότι το άρμα θα μπορούσε να μην μετατραπεί, παρά την υψηλή αναλογία του μήκους και πλάτους, το προφίλ των κομματιών του κάτω μέρους θα ήταν πιο έντονα καμπύλο, έτσι ώστε ένα μικρότερο μέρος του κομματιού να αγγίξει το έδαφος, ωστόσο το συνολικό βάρος έφθασε στους 43,2 τόνους. Εάν το άρμα είχε βυθιστεί σε κάπως μαλακό έδαφος, είναι αμφίβολο αν θα ήταν σε θέση να κάνει μια στροφή. Δεν κατασκευάστηκε πρωτότυπο.
Ιστορικό λειτουργίας
Τα αμερικάνικα άρματα Liberty ανήκαν με μία μονάδα: το 67ο Σύνταγμα Αρμάτων Πεζικού, που έδρευε στο Αμπερντίν του Μέριλαντ. Η περίεργη ονομασία της μονάδας είχε την προέλευσή της στο γεγονός ότι από το 1922 με νόμο όλα τα άρματα έπρεπε να είναι μέρος του Πεζικού. Οι δύο θέσεις πολυβόλου στις πλευρές της υπερκατασκευής είχαν εξαλειφθεί, έτσι ώστε το πλήρωμα να μειωθεί σε δέκα άτομα. Χρησιμοποιήθηκαν υδρόψυκτα M1917 Browning Machine Gun. Παρά τις πολλές τροποποιήσεις τα οχήματα υπέστησαν κακή αξιοπιστία από την υπερθέρμανση, προκαλώντας μια επιφύλαξη στο στρατό κατά τη χρήση βαρέων αρμάτων. Από το 1932 και μετά σταδιακά, όλα ήταν σε αποθήκευση το 1934. Το 1940 ο Καναδάς είχε έλλειψη αρμάτων κατάρτισης και αγόρασε τα περισσότερα οχήματα σε τιμή παλιοσίδερου.
Επιζώντα δείγματα
Ένα άρμα Liberty επιβιώνει στο Fort Meade του Μέριλαντ. Το άρμα εμφανίζεται στο Μουσείο Post και κατασκευάστηκε το 1920 στο Rock Island Arsenal του Ιλλινόις. Ανατέθηκε στο 301ο Τάγμα Βαρέων Tεθωρακισμένων, και αργότερα αναπροσδιορισθέν 17ο Τάγμα Βαρέων Τεθωρακισμένων. Στο μεγαλύτερο μέρος του 1921-1922, ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ διοικούσε τη μονάδα. Ένα 2ο αμερικάνικο άρμα Liberty ήταν στο Aberdeen Proving Ground στο Αμπερντίν του Μέριλαντ και μεταφέρθηκε στο Μουσείο Εθνικής Θωράκισης και Ιππικού στο Fort Benning της Τζόρτζια το 2010, και έκτοτε είναι στο εσωτερικό του. Οι εσωτερικοί χώροι έχουν εκτεταμένες ζημιές από νερό / σκουριά, αν και τα σχέδια για την αποκατάσταση έχουν τεθεί σε εφαρμογή. Από τα βρετανικά Mark VIII, έναν μόνο όχημα σώζεται στο Μουσείο Αρμάτων στο Bovington.
Όσο για το άρμα που εμφανίζεται στην ταινία του 1989 Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Τελευταία Σταυροφορία, πρόκειται για ένα όχημα-αντίγραφο κατασκευασμένο από ένα εκσκαφέα, ακολουθώντας το σχήμα της γάστρας του Mark VIII, αλλά με έναν πρόσθετο πυργίσκο.
Πηγές
Κατηγορία:Άρματα μάχης του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Βρετανικά άρματα μάχης
Μαρούβιο το περιπλανώμενο
Πηγές
Φυτολογία 2006, Εκδοτική Αθηνών.
Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II).
Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. IΙ).
Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου.
Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 3, Cambridge University Press
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm_dataportal/taxon/3f4afaef-3ccd-4921-aae5-67be45770eb1
https://euromed.luomus.fi/euromed_map.php?taxon=504597&size=medium
https://izagori.gr/environment/flora-fauna/2720-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%B2%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF,-%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B1.html
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Ρωμανός Β´
thumb|Ο θάνατος του Ρωμανού Β΄
Ο Ρωμανός Β΄ (939 - 15 Μαρτίου 963) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας. Διαδέχθηκε τον πατέρα του Κωνσταντίνο Ζ' το 959, σε ηλικία 20 ετών, και πέθανε ξαφνικά το 963 και ο αιφνίδιος θάνατός του γέννησε υπόνοιες περί δολοφονίας.
Πρώτα χρόνια
Ο Ρωμανός Β' ήταν γιος του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ' και της Ελένης Λεκαπηνής, κόρης του αυτοκράτορα Ρωμανού Α' και της συζύγου του, Θεοδώρας. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 939 και πήρε το όνομα του παππού του από τη μεριά της μητέρας του. Το 944, σε ηλικία μόλις 5 ετών, τον νύμφευσαν με τη Βέρθα, νόθα κόρη του Ούγου της Προβηγκίας, βασιλιά της Λομβαρδίας, με σκοπό τη σύναψη συμμαχίας. Πριν τον γάμο τους, η Βέρθα άλλαξε το όνομά της σε Ευδοκία, αλλά απεβίωσε πρόωρα το 949 πριν γεννήσει κληρονόμο, με αποτέλεσμα να μη γίνει ποτέ ένας πραγματικός γάμος και να διαλυθεί η συμμαχία. Στη συνέχεια ο Ρωμανός Β' ερωτεύτηκε την ωραία Αναστασία (κόρη ταβερνιάρη από την Σπάρτη) την οποία μετονόμασε Θεοφανώ. Εικοσαετής διαδέχθηκε τον πατέρα του, ο οποίος απεβίωσε στις 6 Νοεμβρίου 959. Ο πατέρας του απομάκρυνε οριστικά τους διεκδικητές του θρόνου, γιους του Ρωμανού Α΄ (27 Ιανουαρίου 945), το Πάσχα του ίδιου έτους έστεψε Συναυτοκράτορα τον εξάχρονο γιο του Ρωμανό (6 Απριλίου 945). Διαδέχτηκε τον πατέρα του τον Νοέμβριο του 959 σε ηλικία 20 ετών την ίδια εποχή που πολλές φήμες έλεγαν ότι δηλητηριάστηκε από την νύφη του Θεοφανώ.
Αυτοκράτορας
Ο Ρωμανός Β΄ ήταν νέος, ωραίος, αθλητικού παραστήματος, νοήμων, ευπαίδευτος και φίλαθλος, συνεχώς ασχολούμενος με το κυνήγι και παραμελώντας ενίοτε τα καθήκοντά του. Είχε όμως τη δεξιότητα να αναθέτει τα μεγαλύτερα υπουργήματα του κράτους σε άνδρες ικανούς και δραστήριους. Τη διαχείριση όλης της βασιλικής εξουσίας εμπιστεύθηκε στον Ιωσήφ Βρίγγα και αρχιστρατήγους του (δομεστίκους των σχολών) όρισε για τα μεν στην Ασία στρατεύματα τον Νικηφόρο Φωκά (δομέστικο των Σχολών της Ανατολής), των δε Ευρωπαϊκών περιοχών τον αδελφό του Λέοντα Φωκά τον Νεότερο (δομέστικο των Σχολήν της Δύσης).
Το 960 θέλησε να ανακαταλάβει την Κρήτη από την Αραβική κυριαρχία παρά την αντίθετη άποψη των περισσοτέρων συγκλητικών, που φοβούντο τη δυσχέρεια της επιχείρησης. Έτσι κάλεσε από τη Μικρά Ασία τον Νικηφόρο Φωκά και του ανέθεσε την αρχηγία της εκστρατείας, που τελικά στέφθηκε με επιτυχία. Οι σύγχρονοι ιστορικοί καταγράφουν έναν τεράστιο σε αριθμό στρατό αλλά σύμφωνα με τις πηγές της εποχής δεν πρέπει να ξεπερνούσε τις 25.000 - 30.000.
Στο μεταξύ οι Άραβες της Κιλικίας, επωφελούμενοι από την απομάκρυνσης του Νικηφόρου, εισέβαλαν με πολύ στρατό στο Ρωμαϊκό έδαφος υπό τον εμίρη τους Σαΐφ αλ-Ντάουλα. Εναντίον αυτών ο Ρωμανός Β΄ έστειλε τον Λέοντα Φωκά, το έργο του οποίου ολοκλήρωσε ο Νικηφόρος Φωκάς. Αυτός, μετά την επιστροφή του από τη Κρήτη (961), επέστρεψε στη Μικρά Ασία και πολύ σύντομα κατατρόπωσε τελείως τους Άραβες, εκπορθώντας 60 κάστρα· πήρε χιλιάδες αιχμαλώτους και αμύθητη λεία.
Στο μέσο των μεγάλων αυτών επιτυχιών, στις 15 Μαρτίου 963, ο Ρωμανός Β΄ απεβίωσε αιφνίδια, κατ΄ άλλους δηλητηριασμένος από τη σύζυγό του, κατ΄ άλλους από συγκοπή καρδιάς λόγω βίαιων ασκήσεων. Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του Βασίλειος Β΄ και Κωνσταντίνος Η΄, επιτροπευόμενοι από τη μητέρα τους Θεοφανώ, οποία όμως σύντομα παντρεύτηκε τον Νικηφόρο Φωκά· αυτός στέφθηκε ως Νικηφόρος Β΄. Ο Ρωμανός Β΄ είχε κόρη την Άννα, που το 989 παντρεύτηκε τον Βλαδίμηρο Α΄ τον Μέγα ηγεμόνα των Ρως στο Κίεβο.
Κύρια πηγή για το βίο του Ρωμανού Β΄ είναι ο Λέων ο Διάκονος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τον Σεπτέμβριο τού 944 τη Βέρθα (βαπτίστηκε Ευδοκία), νόθη κόρη τού Ούγος των Μποζονιδών βασιλιά της Λομβαρδίας ("Ιταλίας"). Πριν ολοκληρωθεί ο γάμος, απεβίωσε το 949.
Έπειτα ο Ρωμανός Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Θεοφανώ (πρώην Αναστασώ) από τη Λακωνία, κόρη του Κρατερού, και είχε τουλάχιστον τρία τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Δυναστεία των Μακεδόνων
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1979-80
Τα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς περιόδου 1979-80 διοργανώθηκαν σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 80 σύλλογοι. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Ηρακλής Ελευσίνας και ο Αίας Σαλαμίνας. Υπερπρωταθλήτρια αναδείχτηκε η ομάδα της Ελευσίνας, νικώντας με 6-5 στα πέναλτι (καν. αγώνας 1-1) τον αντίπαλό του. Και οι δυο ομάδες ανήλθαν στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα της επόμενης περιόδου. Στη Β΄ Κατηγορία, τους τίτλους των δυο ομίλων κέρδισαν ο Α.Ο. Χαραυγή και η Αναγέννηση Πειραϊκής. Στη Γ΄ Κατηγορία πρωταθλητές ομίλων ανακηρύχθηκαν το Βυζάντιο Κερατσινίου και ο Α.Ο. Καραβά.
Α΄ Κατηγορία
Η τελική κατάταξη στους δυο ομίλους έχει ως εξής:
Β΄ Κατηγορία
Η τελική κατάταξη στους δυο ομίλους έχει ως εξής:
Γ΄ Κατηγορία
Η τελική κατάταξη στους δυο ομίλους έχει ως εξής:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πειραιά.
Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Α.Ο. Νεαπόλεως και προκρίθηκε στο Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1979-1980
Χαλ Γκριρ
Ο Χάρολντ Έβερετ Γκριρ (Harold Everett Greer, 26 Ιουνίου 1936 – 14 Απριλίου 2018) ήταν Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Αγωνίστηκε για τους Φιλαδέλφεια 76ερς της Εθνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΝΒΑ) από το 1958 έως το 1973.
Βιογραφία
Ο Γκριρ γεννήθηκε στη Δυτική Βιρτζίνια και και παρακολούθησε το  Douglass Junior and Senior High School στο Χάντινγκτον το οποίο ήταν μόνο για μαύρους. Γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Μάρσαλ, έπαιξε μπάσκετ στο κολέγιο και έγινε ο πρώτος αφροαμερικανός που αγωνίστηκε σε δημόσιο κολέγιο στη Δυτική Βιρτζίνια, έχοντας μέσο όρο 19,5 πόντους.
Το 1958 επιλέχθηκε στα ντραφτ του NBA από τους Φιλαδέλφεια 76ερς  και έμεινε στην ίδια ομάδα για 15 χρόνια μέχρι το τέλος της καριέρας του. Έδειξε ήδη από την πρώτη χρονιά τις ικανότητες που θα τον έκαναν τελικά μεγάλο παίκτη: εξαιρετικό σουτ με άλμα, γρήγορες διεισδύσεις στο καλάθι και επίμονη άμυνα. Αναπληρωματικος στην ομάδα, είχε 11,1 πόντους κατά μέσο όρο το 1958–59. Το 1960–61, την τρίτη σεζόν του στο ΝΒΑ, ο Γκριρ έγινε βασικός, δεύτερος σκόρερ στην ομάδα με μέσο όρο 19,6 πόντους ανά παιχνίδι και κέρδισε την πρώτη του συμμετοχή στο NBA All-Star Game. Οι Νάσιοναλς πέρασαν στα ημιτελικά της Ανατολικής Περιφέρειας αλλά αποκλείστηκαν από τους Μπόστον Σέλτικς. Την επόμενη χρονιά ανέβασε το σκοράρισμα φτάνοντας στους 22,8 πόντους και το 1962–63 ήταν στους 10 πρώτους σκόρερ του πρωταθλήματος. Ως αναγνώριση της υπέροχης επιθετικής του απόδοσης, ο Γκριρ επιλέχθηκε στη δεύτερη καλύτερη ομάδα του NBA στο τέλος της κανονικής περιόδου.
Τη σεζόν 1962–63 ο σύλλογος μετακόμισε στη Φιλαδέλφεια για το 1963–64, για να μετονομαστεί σε Φιλαδέλφεια 76ερς. Ο Γκριρ στην επόμενη επταετία είχε κατά μέσο όρο τουλάχιστον 20 πόντους μέσο όρο σε κάθε σεζόν. Αν ο Ουίλτ Τσάμπερλεϊν ήταν ο καλύτερος παίκτης της ομάδας, τότε ο Γκριρ ήταν ο άνθρωπος που έκανε τη δράση να υλοποιηθεί. Αλλά λόγω χαρακτήρα δεν ετυχε μεγάλης προσοχής από τα μέσα ενημέρωσης. Έπαιξε σημαντικό ρόλο σε αυτό που πολλοί θεωρούν ότι ήταν η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών, η Φιλαδέλφεια 76ερς 1966–67. Κέρδισαν τα 45 από τα πρώτα 49 παιχνίδια τους και συνολική επιδόση 68–13 νίκησαν στον τελικό τους Σαν Φρανσίσκο Ουόριορς. Ο Γκριρ είχε 22,1 πόντους μέσο όρο στην κανονική περίοδο, ενώ στα πλέι οφ ανέβηκε στους 27,7 πόντους. Στο All-Star Game του 1968 οδήγησε την Ανατολή στη νίκη με 144–124 επί της Δύσης και πήρε το βραβείο του MVP με 21 πόντους που περιελάμβαναν ρεκόρ 19 σε ένα 12λεπτο.
Στην τελευταία του αγωνιστική περίοδο 1972–73 υπηρέτησε επίσης ως βοηθός προπονητή της ομάδας. Κατά τη στιγμή της αποχώρησής του, είχε εμφανιστεί σε περισσότερα παιχνίδια (1.122) από οποιονδήποτε άλλο παίκτη στην ιστορία του πρωταθλήματος. Ήταν ο πρώτος παίκτης που η ομάδα της Φιλαδέλφειας απέσυρε τη φανέλα του. Έγινε μέλος του Naismith Memorial Basketball Hall of Fame το 1982 και συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 50 χρόνων του ΝΒΑ το 1996. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 1906
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας 1906, γνωστό ως Λεμβοδρομίες και κολυμβητικοί αγώνες ήταν η 1η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Κωπηλασίας, που διοργανώθηκε από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή και τον Όμιλο Ερετών Πειραιά. Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στο λιμένα Ζέας, στον Πειραιά τη Δευτέρα 27 Αυγούστου του 1906 και χαρακτηρίστηκαν από τον ΣΕΓΑΣ ως Πανελλήνιοι.
Στη διοργάνωση συμμετείχαν τέσσερις σύλλογοι και διεξήχθησαν τέσσερα αγωνίσματα κωπηλασίας και δύο κολύμβησης.
Χρονικό
Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονταν τέσσερα αγωνίσματα κωπηλασίας και δύο κολύμβησης. Τα αγωνίσματα κωπηλασίας ήταν ο δρόμος απευθείας γραμμής (1.609 μ.), ο δρόμος τετρακώπων φαλαινίδων μετά στροφής (1.609 μ.), ο δρόμος εξακώπων φαλαινίδων απευθείας γραμμής (1.609 μ.) και ο δρόμος τετρακώπων κελήτων απευθείας γραμμής (2.000 μ.). Τα αγωνίσματα κολύμβησης ήταν το κολύμβημα 100 μ. και 400 μ..
Στις 4:30 μ.μ. έφτασε στο λιμάνι της Ζέας η βασιλική οικογένεια συνοδευόμενη από τον υπασπιστή Βακάλογλου. Τη βασιλική οικογένεια υποδέχτηκε ο δήμαρχος Πειραιά Παύλος Δαμαλάς και την οδήγησε στην εξέδρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1906 Κατηγορία:Αθλητισμός στον Πειραιά
Τζέμινι 12
Το Τζέμινι 12 (επίσημα Gemini XII) ήταν μία επανδρωμένη διαστημική πτήση του προγράμματος Τζέμινι της NASA, που πραγματοποιήθηκε το 1966.
Το Τζέμινι 12 εκτοξεύθηκε στις 11 Νοεμβρίου του 1966 με πλήρωμα τους αστροναύτες Τζέιμς Λόβελ και Μπαζ Όλντριν και ήταν το τελευταίο επιτυχημένο διαστημικό "ραντεβού", πριν από το μεγάλο ταξίδι για τη Σελήνη. Στην τελευταία πτήση του προγράμματος, το Τζέμινι 12 συνδέθηκε και πάλι με το πυραυλικό σύστημα Ατζίνα, κλείνοντας έτσι θριαμβευτικά το πρόγραμμα Τζέμινι. Επιπλέον, οι αστροναύτες είχαν την ευκαιρία να φωτογραφίσουν την ηλιακή έκλειψη. Επίσης, ο Μπαζ Ολντριν γύρισε την κάμερα προς το μέρος του έχοντας για φόντο τη Γη, όπως αυτή φαίνεται από το Διάστημα, τραβώντας την πρώτη διαστημική "σέλφι".
Έπειτα από 59 περιστροφές γύρω από τη Γη, οι θριαμβευτές του Τζέμινι 12 επέστρεψαν στις 16 Νοεμβρίου στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι, μετά τον τερματισμό της τετραήμερης πτήσεώς τους στο Διάστημα, η οποία έδωσε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το προβάδισμα έναντι της Ρωσίας για την κατάκτηση της Σελήνης. Ο Αμερικανός πρόεδρος Λίντον Τζόνσον δήλωσε: "Αι Ηνωμέναι Πολιτείαι δύνανται να είναι υπερήφανοι εκ του γεγονότος ότι κατά την διάρκειαν των τελευταίων μηνών επέτυχον επανειλημμένως να αποστείλουν δύο άνδρας εις το Διάστημα, εντός των πλέον τελειοτέρων θαλαμίσκων του Διαστήματος, και να επαναφέρουν αυτούς εις την Γην σώους και αβλαβείς".
Οικοφεμινισμός
Ο οικοφεμινισμός είναι μια θεωρητική σχολή της περιβαλλοντικής φιλοσοφίας, της πολιτικής φιλοσοφία ς και του φεμινισμού, ταυτόχρονα όμως ένα οικολογικό κοινωνικό κίνημα που βασίζεται σε φεμινιστικές αρχές και υποστηρίζει ότι υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στα οικολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η σημερινή Γη και στην καταπίεση των δικαιωμάτων των γυναικών. Επιπλέον, μία «επιστροφή» σε μητριαρχικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης θα μπορούσε να δώσει λύση στα προβλήματα του οικοσυστήματος. "Ο οικοφεμινισμός φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1974 από τη Φρανσουάζ ντ’ Ομπόν.Κάποιες οικοφεμινίστριες προσπαθούν να δώσουν μια ολοκληρωμένη φεμινιστική πρόταση για την οικολογία, άλλες περιορίζονται στο να αναδεικνύουν εκείνες τις πτυχές της περιβαλλοντικής κρίσης οι οποίες πλήττουν περισσότερο τις γυναίκες. Χωρίς να εξαντλείται σ’ αυτή, η βασική θέση του οικοφεμινισμού είναι ότι η εκμετάλλευση που έχει υποστεί η γυναίκα από τον άνδρα είναι ανάλογη με την εκμετάλλευση που έχει υποστεί η φύση από τον άνθρωπο."
Ο οικοφεμινισμός ανήκει στον ριζοσπαστικό φεμινισμό και κατατάσσεται στα αριστερά πολιτικά κινήματα. Παρόλα αυτά έχει δεχτεί κριτική από άλλους ριζοσπάστες οικολόγους θεωρητικούς, όπως αυτούς της κοινωνικής οικολογίας.
Σημαντικές εκπρόσωποι
Μεταξύ των σημαντικότερων εκπροσώπων της οικοφεμινιστικής σκέψης συγκαταλέγονται οι Carolyn Merchant, Greta Gaard, Carol Adams, Ariel Salleh, Val Plumwood, Janet Biehl, Karen Warren, κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος Κατηγορία:Περιβαλλοντολογία
Νορασέν (Ταβούς)
Το Νορασέν (αρμενικά: Նորաշեն) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Ταβούς, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,746 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Ταβούς Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Φόρος του Θεοδοσίου
Ο Φόρος του Θεοδοσίου A' (λατινικά: Forum Theodosii) ήταν πλατεία της Κωνσταντινούπολης, η οποία κτίστηκε κατά την εποχή του Κωνσταντίνου Α´ στις αρχές του 4ου αιώνα και ήταν αρχικά γνωστή ως Φόρος του Ταύρου (Forum Tauri). Κατά το 393 μετονομάστηκε από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α´, ο οποίος την ξανάκτισε και η περιοχή απέκτησε επιπλέον κτήρια όπως εκκλησίες, λουτρά και στοές καθώς και μια θριαμβευτική στήλη στο κέντρο της, κατά τα πρότυπα των στηλών του Τραϊανού και Μάρκου Αυρήλιου στη Ρώμη, η οποία ήταν γνωστή ως η στήλη του Θεοδοσίου.
Στήλη του Θεοδοσίου
Στο μέσο του φόρου υπήρχε μια Ρωμαϊκή θριαμβευτική στήλη, η οποία ανεγέρθηκε προς τιμή του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α´. Ο κορμός της περιείχε ανάγλυφα με αναπαραστάσεις της νίκης του αυτοκράτορα εναντίον των βαρβαρικών φυλών και στην κορυφή της υπήρχε το αργυρό άγαλμα του ίδιου του Θεοδοσίου Α'. Το εσωτερικό της στήλης διέθετε μια εσωτερική σπειροειδή σκάλα, η οποία οδηγούσε στην κορυφή της στήλης και όπου κατά το τέλος της μέσης Βυζαντινής περιόδου αναφέρεται πως ζούσε ένας στυλίτης ασκητής. Αν και το άγαλμα του Θεοδοσίου Α' κατέρρευσε κατά τη διάρκεια σεισμού το 478, η στήλη παρέμεινε στη θέση της χωρίς άγαλμα έως και το 506, όταν τοποθετήθηκε ένα νέο άγαλμα του Αναστασίου Α´. Όταν ο αυτοκράτορας Αλέξιος Ε΄ Δούκας συνελήφθη από τους Γάλλους σταυροφόρους της Δ´ σταυροφορίας κατά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, ρίχτηκε από την κορυφή της στήλης και θανατώθηκε. Η στήλη παρέμενε όρθια έως τα τέλη του 15ου αιώνα, όταν κατεδαφίστηκε από τον Βαγιαζίτ Β´, και μερικά από τα τμήματά της χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή των λουτρών του Πατρόνα Χαλίλ τον 18ο αιώνα.
Θριαμβευτική αψίδα
Μια μαρμάρινη θριαμβευτική αψίδα ανεγέρθηκε στη δυτική πλευρά του Φόρου, κατασκευασμένη με μάρμαρο από το νησί της Προκοννήσου. Η αψίδα διέθετε 3 περάσματα και θολωτή οροφή. Το κεντρικό τμήμα της αψίδας ήταν ευρύτερο και υψηλότερο από τα άλλα και συμπληρώνονταν από 4 κίονες οι οποίες ήταν λαξευμένοι με τη μορφή Ηράκλειων ροπάλων τα οποία κρατούνταν με μια γροθιά. Στην κορυφή της κατασκευής υπήρχε ένα άγαλμα του Θεοδοσίου Α' το οποίο συνοδευόταν από τους γιους του Αρκάδιο και Ονώριο.
Με τον καιρό η αψίδα καταστράφηκε ως αποτέλεσμα των διαφόρων ταραχών, σεισμών και πολέμων, το άγαλμα του Αρκαδίου είχε ήδη καταρρεύσει το 558, ενώ το υπόλοιπο της αψίδας καταστράφηκε κατά τη διάρκεια σεισμού το 740 και από άλλες φυσικές καταστροφές που ακολούθησαν από τον 5ο αιώνα και έπειτα και έτσι η αψίδα είχε καταστραφεί ολοκληρωτικά πολύ πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλατείες της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης
Ναβούρ
Το Ναβούρ (αρμενικά: Նավուր) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Ταβούς, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,157 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Ταβούς Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Έλληνες της Βραζιλίας
Η ελληνική κοινότητα της Βραζιλίας αριθμεί περίπου 25-30 χιλιάδες Έλληνες. Η μεγαλύτερη ελληνική κοινότητα βρίσκεται στο Σάο Πάολο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελληνες
Βραζιλια
Χέδερα ή έλιξ
μικρογραφία|Χέδερα ή έλιξ (Hedera helix), (κισσός) Επταπύργιο, Θεσσαλονίκη, 18-09-2021 Το είδος Χέδερα ή έλιξ (Hedera helix) με κοινή ονομασία κισσός, ανήκει στη οικογένεια Αραλιίδες (Araliaceae) και αποτελεί το μόνο αυτοφυές είδος της οικογένειας στην Ελλάδα. Κατανέμεται σχεδόν σ’ όλη την Ευρώπη και επεκτείνεται δια της Ανατολίας μέχρι το Β. Ιράν. Αναρριχάται πάνω σε δένδρα και βράχους με τη βοήθεια εναέριων προσαρτηρίων ριζών ή έρπει σε δασικά εδάφη σχηματίζοντας χαλαρούς τάπητες. Ο κισσός παρουσιάζει το φαινόμενο της ετεροφυλλίας, έτσι έχουμε από τη μία φύλλα νεαρών κλάδων που έρπουν στο έδαφος και στο κάτω μέρος των κορμών των δένδρων που εμφανίζονται τρίλοβα έως πεντάλοβα και από την άλλη φύλλα ανθοφόρων κλάδων στα ψηλότερα μέρη του κορμού, εκεί που τα βλέπει ο ήλιος, ωοειδή έως ρομβικά. Τα άνθη είναι πενταμερή, κιτρινοπράσινα και εμφανίζονται το φθινόπωρο (Σεπτέμβριο-Νοέμβριο). Ο καρπός είναι σφαιρική ράγα, μαύρου χρώματος.
Κώστας Παπάζογλου
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε συμπαίκτης στην επίθεση του Ολυμπιακού με το μικρότερο αδελφό του Αριστείδη, ενώ επίσης επιθετικός, αλλά στον Απόλλωνα Αθηνών αγωνιζόταν και ένας τρίτος, ο Γιώργος.
Απεβίωσε στις 20 Νοεμβρίου 2013 σε ηλικία 75 ετών.
Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία
Άρχισε το άθλημα από τον ΑΟ Μοσχάτου το 1954. Εντάχθηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς το 1957 και αγωνίστηκε ως επιθετικός (στην τότε επιθετική πεντάδα σαν μέσα δεξιά) επί 7 χρόνια. Έλαβε μέρος σε 129 επίσημες αναμετρήσεις των ερυθρόλευκων και σημείωσε 47 τέρματα, αναλυτικά ως εξής: και επίσης σε 118 φιλικά με εγχώρια και ξένα σωματεία σκοράροντας 73 φορές.
Η κεφαλιά με την οποία άνοιξε το σκορ στο 19' της συνάντησης πρωταθλητών Ολυμπιακού-Μίλαν 2-2 της 13 Σεπτεμβρίου 1959, οδήγησε και στο παρθενικό τέρμα ελληνικής ομάδας σε οποιαδήποτε επίσημη διεθνή διοργάνωση, δηλαδή της UEFA ή του Βαλκανικού κυπέλλου συλλόγων.
Τους επόμενους συλλόγους της καριέρας του στην Α' κατηγορία αποτέλεσαν από μία αγωνιστική περίοδο οι Παναιγιάλειος και Παναθηναϊκός, όντας ένας από τους λίγους παίκτες που έχουν στελεχώσει και τους δύο "αιωνίους" αντιπάλους του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Χρίστηκε διεθνής με την εθνική Ενόπλων κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας του.
Τίτλοι
Ως ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Πειραιώς
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιγιάλειου Κατηγορία:Χρήση προτύπου Πληροφορίες ποδοσφαιριστή χωρίς ύψος
Αντώνης Πετρόπουλος
Ο Αντώνης Πετρόπουλος (Αθήνα, 28 Ιανουαρίου 1986) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, διεθνής με τις εθνικές ομάδες Νέων και Ελπίδων, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Πετρόπουλος ξεκίνησε την καριέρα του από τον Π.Α.Σ. Παλαιό Φάληρο, αγωνιζόμενος ως ερασιτέχνης με την ομάδα του Παλαιού Φαλήρου στα πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Αθηνών. Το καλοκαίρι του 2003 αποκτήθηκε από τον Α.Ο. Αιγάλεω και στις 3 Σεπτεμβρίου 2003 έκανε ντεμπούτο στον εκτός έδρας αγώνα με αντίπαλο τον Ηλυσιακό για το Κύπελλο Ελλάδας όπου αγωνίστηκε για 45΄, ενώ στις 5 Οκτωβρίου 2003 έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική στον εκτός έδρας αγώνα με αντίπαλο την Προοδευτική, περνώντας στον αγώνα ως αλλαγή του Γιάννη Χλωρού στο 88΄. Όταν προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου το 2004, για να πάρει χρόνο συμμετοχής παραχωρήθηκε ως δανεικός στους Α.Π.Ο. Κερατσίνι και Α.Ο. Χαϊδαρίου, το 2005 και το 2006 αντίστοιχα. Επέστρεψε στην ομάδα του Αιγάλεω και αγωνίστηκε βασικός την περίοδο 2006-07 και το πρώτο μισό της επόμενης, προσελκύοντας το ενδιαφέρον άλλων συλλόγων με τις καλές του εμφανίσεις.
Τον Δεκέμβριο του 2012 ολοκλήρωσε τη συνεργασία του με τον Παναθηναϊκό και αμέσως η ΑΕΚ κατάφερε να τον αποκτήσει ως ελεύθερο. Έκανε το ντεμπούτο του με την "Ένωση" κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης, στις 5 Ιανουαρίου 2013, εκτός έδρας αγώνα στον οποίο η ομάδα του ηττήθηκε με 3-1. Το πρώτο του γκολ με τη νέα του ομάδα το πέτυχε στις 12 Ιανουαρίου του ιδίου έτους, στα πλαίσια εντός έδρας αναμέτρησης της ΑΕΚ με την Ξάνθη για το ελληνικό πρωτάθλημα. Στο τέλος της περιόδου, η ΑΕΚ υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της και ο Πετρόπουλος έμεινε ελεύθερος.
Τον Αύγουστο του 2015 ήρθε σε συμφωνία με την ιταλική Μπάρι, ενώ το επόμενο καλοκαίρι (2016) ανακοινώθηκε από τον Απόλλωνα Σμύρνης, επιστρέφοντας στην "Ελαφρά Ταξιαρχία" έπειτα από δύο χρόνια απουσίας. Το καλοκαίρι του 2017 πήρε μεταγραφή στη Δόξα Δράμας και τον Ιανουάριο του 2018 μεταγράφηκε στον Α.Ο. Πλατανιά Χανιών. Τον Ιανουάριο του 2019 μεταγράφηκε στην Ένωση Πανασπροπυργιακού-Δόξας Ασπροπύργου και το καλοκαίρι του ίδιου έτους γύρισε στην πρώτη ομάδα με την οποία έπαιξε επαγγελματικά ποδόσφαιρο, τον Α.Ο. Αιγάλεω. Στα μισά της περιόδου 2019-20 αποχώρησε από τον Αιγαλεώτικο σύλλογο και τον Ιανουάριο του 2020 πήρε μεταγραφή στον Εθνικό Πειραιώς.
Στις εθνικές ομάδες
Ο Αντώνης Πετρόπουλος υπήρξε διεθνής με τις εθνικές ομάδες Νέων (από το 2004 έως το 2005 με 13 συμμετοχές και 5 γκολ) και Ελπίδων (από το 2005 μέχρι και το 2008, έχοντας 14 συμμετοχές και 7 γκολ). Το 2010 κλήθηκε και μία φορά στην εθνική Ανδρών, χωρίς όμως να αγωνιστεί.
Οι συμμετοχές του Αντώνη Πετρόπουλου με την εθνική Νέων:
1: Ο Αντώνης Πετρόπουλος σκόραρε 1 γκολ. 2: Ο Αντώνης Πετρόπουλος σκόραρε 2 γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Χαϊδαρίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Καλλονής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μπάρι Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Έιμαν ντε Βαλέρα
Ο Ίμον ντε Βαλέρα (Éamon de Valera, 14 Οκτωβρίου 1882 – 29 Αυγούστου 1975) ήταν σημαντική πολιτική μορφή της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, πρόεδρος της χώρας, πρωθυπουργός και ένας από τους πρωταγωνιστές στον αγώνα για την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και εισηγητής του ιρλανδικού Συντάγματος. Η πολιτική σταδιοδρομία του διάρκεσε περισσότερο από μισό αιώνα.
Οικογένεια, όνομα και σπουδές
Ο ντε Βαλέρα γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και ήταν γιος της Ιρλανδής υπηρέτριας και μετέπειτα νοσοκόμας Κάθρην Κολ (Catherine Coll, 1856-1932, μετανάστευσε στις ΗΠΑ το 1879), και του καλλιτέχνη Χουάν Βιβιόν ντε Βαλέρα (Juan Vivion de Valera), ο οποίος ήταν Ισπανός γεννημένος στη Χώρα των Βάσκων, γλύπτης αλλά και με γνώσεις μουσικής. Οι γονείς του Ίμον φέρεται να παντρεύτηκαν στις 18 Σεπτεμβρίου 1881 στον ναό του Αγίου Πατρικίου στο Τζέρσεϋ Σίτυ. Στο αρχικό πιστοποιητικό γεννήσεώς του, ο Ίμον αναγράφεται ως Τζωρτζ ντε Βαλέρο (George de Valero), αλλά ήδη πριν το 1901 ήταν γνωστός ως Έντυ ή Έντουαρντ ντε Βαλέρα και σε νέο πιστοποιητικό γεννήσεως το 1910 άλλαξε και επισήμως το όνομά του σε Έντουαρντ.
Σύμφωνα με τη μητέρα του, ο Χουάν Βιβιόν πέθανε το 1885 (κατ' άλλους το 1886), αφήνοντάς τους σε άσχημη οικονομική κατάσταση. Πριν κλείσει τα τρία του χρόνια, ο Έιμον μεταφέρθηκε στην Ιρλανδία από τον θείο του, τον Νεντ. Η μάνα του ξαναπαντρεύτηκε το 1888, αλλά ο γιος της παρέμεινε στην Ιρλανδία, στην Κομητεία Λίμερικ, και ανατράφηκε από τη γιαγιά του, την Ελίζαμπεθ Κολ. Με σύσταση του διευθυντή του τοπικού σχολείου, έγινε δεκτός στο Κολέγιο Μπλάκροκ του Δουβλίνου.
Πάντοτε επιμελής στα μαθήματά του, στο τέλος του πρώτου έτους στο Μπλάκροκ ανακηρύχθηκε «Σπουδαστής της Χρονιάς». Κέρδισε υποτροφίες και το 1903 διορίσθηκε δάσκαλος των μαθηματικών στο σχολείο Ρόκγουελ της Κομητείας Τιπερέρυ. Εκεί τού πρωτοδόθηκε το παρατσούκλι «Ντεβ» (Dev) από τον συνάδελφό του Τομ Ο' Ντόνελ. Τόσο στο Μπλάκροκ, όσο και στο Ρόκγουελ ο ντε Βαλέρα έπαιζε ράγκμπι, φθάνοντας να παίξει περί το 1905 στη μετέπειτα επαγγελματική ομάδα Μούνστερ. Παρέμεινε πιστός φίλαθλος του ράγκμπι σε όλη του τη ζωή.
Το 1904 πήρε και πτυχίο στα μαθηματικά από το Βασιλικό Πανεπιστήμιο της Ιρλανδίας. Στη συνέχεια ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές επί ένα έτος στο Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου, αλλά για οικονομικούς λόγους διέκοψε και επέστρεψε στη διδασκαλία, αυτή τη φορά στο γυμνάσιο του Κολεγίου Μπελβεντέρε των Ιησουιτών στο Δουβλίνο και το 1906 στο Κολέγιο Θηλέων Κάρυσφορτ. Δίδαξε επίσης με μερική απασχόληση στο Πανεπιστήμιο της Ιρλανδίας στο Μανούθ και σε άλλα σχολεία του Δουβλίνου.
Ως πιστός Ρωμαιοκαθολικός, κάποιες φορές ο ντε Βαλέρα σκέφθηκε σοβαρά να γίνει ιερωμένος, όπως ο ετεροθαλής αδελφός του, ο Τόμας Γουίλραϊτ. Το 1906, σε ηλικία 24 ετών ζήτησε τη συμβουλή του προέδρου της ιερατικής σχολής του Κλόνλιφ στο Δουβλίνο για τη μελλοντική του σταδιοδρομία.
Γνωρίζοντας τη γαελική (ιρλανδική) γλώσσα, ο ντε Βαλέρα άρχισε να προπαγανδίζει τη χρήση της και το 1908 έγινε μέλος του οργανισμού «Γαελική Ένωση» (Conradh na Gaeilge, Gaelic League). Εκεί συνάντησε τη δασκάλα Σινέντ Φλάναγκαν (Sinéad Flanagan), τέσσερα χρόνια μεγαλύτερή του, με την οποία παντρεύτηκαν στις 8 Ιανουαρίου 1910, στον Ναό του Αγίου Παύλου στο Arran Quay του Δουβλίνου. Απέκτησαν μαζί 5 γιους, τους Βίβιον (1910–1982), Έιμον (1913–1986), Μπράιαν (1915–1936), Rúaidhrí (1916–78) και Τέρενς («Τέρυ», 1922–2007), και δύο κόρες, τη Μάιριν (1912–1984) και την Έμερ (1918–2012).
Οι πρώτες δραστηριότητες
Αν και από χρόνια αναμεμιγμένος στο κίνημα για τη διάδοση της γαελικής γλώσσας, ο ντε Βαλέρα ξεκίνησε την ενασχόλησή του με την επαναστατική και πολιτική δραστηριότητα τυπικά στις 25 Νοεμβρίου 1913, όταν έγινε ιδρυτικό μέλος των «Ιρλανδών Εθελοντών», μιας πολιτικοστρατιωτικής οργανώσεως με σκοπό την υποστήριξη της εφαρμογής της Γ΄ Πράξεως Αυτοδιοικήσεως της Ιρλανδίας, που είχε κερδίσει ο ηγέτης του Ιρλανδικού Κοινοβουλευτικού Κόμματος Τζων Ρέντμοντ. Από την έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου και μετά, ο ντε Βαλέρα διακρίθηκε στην οργάνωση και αναδείχθηκε σε αρχηγό του λόχου της στο προάστιο Ντόνυμπρουκ του Δουβλίνου. Η οργάνωση προώθησε προετοιμασίες για ένοπλη εξέγερση κατά των Βρετανών, που κατείχαν τότε ολόκληρο το νησί της Ιρλανδίας. Σε αυτή ο ντε Βαλέρα ορίστηκε διοικητής του Γ΄ Τάγματος και επιτελικός της «μπριγάδας» του Δουβλίνου.
Η Εξέγερση του Πάσχα
Τη Δευτέρα του Πάσχα (24 Απριλίου) του 1916 άρχισε η ομώνυμη εξέγερση στο Δουβλίνο. Δυνάμεις με επικεφαλής τον ντε Βαλέρα κατέλαβαν τον Μύλο του Μπόλαντ, με κύριο στόχο την κάλυψη των νοτιοανατολικών προσβάσεων στην πόλη. Μετά από μία εβδομάδα μαχών, τους ήρθε η διαταγή από τον ηγέτη της εξεγέρσεως Πάτρικ Πηρς να παραδοθούν, καθώς η Εξέγερση είχε κατασταλεί. Ο ντε Βαλέρα δικάσθηκε από στρατοδικείο και καταδικάσθηκε σε θάνατο, αλλά η ποινή μετατράπηκε σχεδόν αμέσως σε ισόβια καταναγκαστικά έργα.
Ο ντε Βαλέρα ήταν ο μοναδικός διοικητής τάγματος των επαναστατών που δεν εκτελέσθηκε. Οι ιστορικοί έχουν αποδώσει αυτή την τύχη του σε 4 λόγους: 1) Υπήρξε ένας από τους τελευταίους που παραδόθηκαν και κρατήθηκε σε διαφορετική φυλακή από τους άλλους ηγέτες, οπότε η εκτέλεσή του καθυστέρησε εξαιτίας πρακτικών ζητημάτων. 2) Το προξενείο των ΗΠΑ στο Δουβλίνο έκανε παραστάσεις κατά τη δίκη του (σχετικώς με την ιδιότητα του ντε Βαλέρα ως Αμερικανού πολίτη). Την εποχή εκείνη το Ηνωμένο Βασίλειο προσπαθούσε να πείσει τις ΗΠΑ να εισέλθουν στον Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό του, κάτι που καθιστούσε την κατάσταση ακόμα πιο αβέβαιη. Ωστόσο αυτός ο λόγος δεν απέτρεψε την εκτέλεση του Τομ Κλαρκ, που είχε πάρει την αμερικανική υπηκοότητα από το 1905. 3) Ο αντιστράτηγος του Βρετανικού Στρατού σερ Τζων Μάξγουελ, όταν μελέτησε την περίπτωσή του αναφώνησε: «Ποιος είναι αυτός; Δεν τον έχω ξανακούσει. Αναρωτιέμαι αν θα ήταν πιθανό να κάνει φασαρίες και στο μέλλον.» Πληροφορούμενος ότι ο Βαλέρα ήταν ασήμαντος, μετέτρεψε τη θανατική ποινή του στρατοδικείου σε ισόβια. Ο ντε Βαλέρα δεν είχε προσωπικό ή οικογενειακό Φενιανό υπόβαθρο και ο φάκελός του στη MI5 το 1916 ήταν πολύ λεπτός, αναφερόμενος μόνο στη γνωστή ιδιότητα του μέλους των Ιρλανδών Εθελοντών. 4) Μέχρι να δικαστεί ο ντε Βαλέρα στις 8 Μαΐου, είχαν μεταφερθεί πολιτικές πιέσεις στον Μάξγουελ να σταματήσει τις εκτελέσεις.
left|thumb|Το κελί του ντε Βαλέρα στις φυλακές του Κίλμαινχαμ του Δουβλίνου Μετά από φυλάκιση σε τρεις διαφορετικές φυλακές, ο ντε Βαλέρα και οι συναγωνιστές του απελευθερώθηκαν με αμνηστία τον Ιούνιο του 1917. Στις 10 Ιουλίου 1917 ο ντε Βαλέρα εκλέχθηκε μέλος της Βρετανικής Βουλής των Κοινοτήτων, εκπροσωπώντας την εκλογική περιφέρεια East Clare (στην οποία θα εκλεγόταν μέχρι το 1959), σε έκτακτη εκλογή εξαιτίας του θανάτου του μέχρι τότε βουλευτή. Στις ιρλανδικές εκλογές του 1918 εκλέχθηκε σε αυτή και στην περιφέρεια East Mayo. Καθώς οι περισσότεροι άλλοι ηγέτες της εξεγέρσεως είχαν εκτελεσθεί ή σκοτωθεί στη μάχη, ο ντε Βαλέρα εκλέχθηκε το 1917 πρόεδρος του Σιν Φέιν (= «Εμείς μόνοι»), του κόμματος που είχε άδικα κατηγορηθεί για υποκίνηση της Εξεγέρσεως της Δευτέρας του Πάσχα. Υπό την ηγεσία του, αυτό το κόμμα εξελίχθηκε στο πολιτικό όχημα των σκοπών όσων είχαν επιζήσει από την εξέγερση. Ο προηγούμενος πρόεδρος (και ιδρυτής) του Σιν Φέιν, ο Άρθουρ Γκρίφιθ, είχε υποστηρίξει μια Αγγλοϊρλανδική δυαδική μοναρχία με πρότυπο την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, με ανεξάρτητα νομοθετικά σώματα για την Ιρλανδία και τη Βρετανία.
Πρόεδρος του Dáil Éireann
Με την ελπίδα να εξασφαλισθεί διεθνής αναγνώριση, ο Σων Τ. Ο'Κέλυ στάλθηκε στο Παρίσι για να παρουσιάσει τις ιρλανδικές θέσεις στη Σύνοδο Ειρήνης του 1919. Όταν κατέστη εμφανές ότι αυτή η αποστολή δεν μπορούσε να επιτύχει, ο ντε Βαλέρα απεφάσισε να επισκεφθεί τις ΗΠΑ, με τρεις στόχους: να ζητήσει την επίσημη αναγνώριση της Ιρλανδικής Δημοκρατίας, να προτείνει ένα βραχυπρόθεσμο δάνειο για το κυβερνητικό έργο και να εξασφαλίσει την υποστήριξη του αμερικανικού λαού για την Ιρλανδία. Η παραμονή του στις ΗΠΑ κράτησε τελικώς ενάμιση χρόνο, από τον Ιούνιο του 1919 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1920, και είχε μερική επιτυχία. Το αρνητικότερο ίσως αποτέλεσμα ήταν ο διχασμός των σωματείων και των μελών της ιρλανδοαμερικανικής ομογένειας σε «βαλερικούς» και «αντιβαλερικούς». Ο ντε Βαλέρα συνάντησε, μεταξύ άλλων τον νεαρό τότε Πέδρο Αλμπίζου Κάμπος, ηγέτη αργότερα του κινήματος ανεξαρτησίας του Πουέρτο Ρίκο, και σφυρηλάτησε μια μακρόχρονη και χρήσιμη συνεργασία μαζί του. Από την άλλη, κατόρθωσε να συγκεντρώσει 5,5 εκατομμύρια δολάρια από υποστηρικτές, ένα ποσό που υπερέβαινε κατά πολύ τις ελπίδες του Dáil. Από το ποσό αυτό, ο ντε Βαλέρα διέθεσε τις 500.000 στις ΗΠΑ, κάτι που τον βοήθησε να κερδίσει την ευρύτερη λαϊκή υποστήριξη εκεί. Δεν είναι ξεκάθαρο πότε έφθασαν τα υπόλοιπα χρήματα στην Ιρλανδία. Πάντως η αναγνώριση μιας ανεξάρτητης Ιρλανδίας δεν διαφαινόταν στον διεθνή ορίζοντα.