cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κορράδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Εκστρατεία στη Νότια Ιταλία
thumb|250px|right|Ο τάφος του αυτοκράτορα Κορράδου Β΄. Ο πρίγκιπας Γουαϊμάρος Δ΄ του Σαλέρνο ζήτησε από τον Κορράδο Β΄ να διευθύνει μια διαμάχη με τον πρίγκιπα Πάντουλφ για την Κάπουα (1038), τον Πάντουλφ είχε ελευθερώσει ο ίδιος ο αυτοκράτορας από την αιχμαλωσία αμέσως μετά τη στέψη του (1024). Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Μιχαήλ Δ΄ ο Παφλαγών δέχτηκε το ίδιο αίτημα, ο Κορράδος πήγε στο Σαλέρνο και την Αβέρσα. Ο Κορράδος Β΄ διόρισε τον Γερμανό Ρίτσερ ηγούμενο στο Μόντε Κασίνο, ο προηγούμενος ηγούμενος Θεοβάλδος είχε φυλακιστεί από τον Πάντουλφ. Όταν βρέθηκε στην Τροία ο αυτοκράτορας διέταξε από τον Πάντουλφ να του δώσει πίσω την κλεμμένη περιουσία, ο Πάντουλφ έστειλε τη σύζυγο του να ζητήσει ειρήνη, του πρόσφερε 300 τεμάχια χρυσού και μια κόρη ή έναν γιο σαν όμηρο. Ο Κορράδος Β΄ δέχτηκε την προσφορά αλλά ο όμηρος δραπέτευσε, ο αυτοκράτορας πολιόρκησε την Κάπουα, την κατέλαβε και έδωσε στον Γκοάιμαρ Δ΄ τον τίτλο του πρίγκιπα, αναγνώρισε τέλος την Αβέρσα σαν ανεξάρτητη κομητεία υπό τον Νορμανδό τυχοδιώκτη Ράινουλφ Ντρένγκοτ. Ο Πάντουλφ δραπέτευσε στην Κωνσταντινούπολη και ο Κορράδος άφησε τον Γουαϊμάρος κύριο σε ολόκληρη τη Νότια Ιταλία ως υποτελή του.
Το τέλος
Στο ταξίδι της επιστροφής στη Γερμανία ξέσπασε επιδημία στα στρατεύματα του με θύματα τον θετό του γιο και τη νύφη του. Ο Κορράδος Β΄ γύρισε με ασφάλεια και συγκάλεσε Συνόδους στο Σόλοτουρν, το Στρασβούργο και το Γκόσλαρ, ο γιος του Ερρίκος πήρε τα Δουκάτα της Σουηβίας και της Καρινθίας. Ο Κορράδος Β΄ αρρώστησε σε έναν χρόνο και πέθανε από ουρική αρθρίτιδα στην Ουτρέχτη (1039). Η καρδιά του και τα έντερα του τοποθετήθηκαν στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Μαρτίνου της Ουτρέχτης. Το σώμα του μεταφέρθηκε στο Σπάιερ, η νεκρική πομπή έκανε στάσεις στην Κολωνία, το Μάιντς και το Βορμς, τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Σπάιερ που βρισκόταν εκείνη την εποχή υπό κατασκευή. Στη διάρκεια ανασκαφών (1900) η σαρκοφάγος του μετακινήθηκε από την αρχική θέση και τοποθετήθηκε μπροστά από το ιερό, είναι ορατή σήμερα μαζί με επτά από τους διαδόχους του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1016 τη Γκίζελα της Σουαβίας, κόρη του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας και είχε τέκνα:
Καρούν Τσάντχοκ
Ο Καρούν Τσάντχοκ (γεν. στο Τσενάι της επαρχίας Ταμίλ Ναντού στις 19 Ιανουαρίου του 1984) είναι Ινδός οδηγός αγώνων. Το 2010 εντάχθηκε για 1η φορά στη Φόρμουλα 1 με την ομάδα της Hispania Racing Team. Στις 20 Ιουνίου 2010 ο αγωνιστικός διευθυντής της ομάδας Κόλιν Κόουλς ανακοίνωσε πως ο ένας απ' τους 2 οδηγούς της ομάδας, ο Βραζιλιάνος Μπρούνο Σένα δε θα λάμβανε μέρος στο Γκραν Πρι της Μεγάλης Βρετανίας και τη θέση του θα έπαιρνε ο Ιάπωνας δοκιμαστής Σάκον Γιαμαμότο. Αυτό πράγματι συνέβη. Τότε ο Κόουλς είχε τονίσει πως ο Γιαμαμότο θα έπαιρνε μέρος μόνο σ' εκείνο τον αγώνα. Όμως μετά το τέλος του αγώνα, βλέποντας πως ο Γιαμαμότο υποστηριζόταν από μεγάλους χορηγούς, αποφάσισε να του δώσει κι άλλες ευκαιρίες. Επειδή όμως ήταν δεδομένο πως ο Σένα θα επέστρεφε στη δράση στον επόμενο αγώνα ο οποίος ήταν το Γκραν Πρι Γερμανίας, εκείνος ο οποίος έπρεπε να αντικατασταθεί ήταν ο Τσάντχοκ. Λοιπόν ο Τσάντχοκ έκατσε στον πάγκο έχοντας πρώτα λάβει τη διαβεβαίωση πως θα συμμετείχε σε μερικούς απ' τους αγώνες του 2ου μισού του Πρωταθλήματος, όμως αυτό τελικά δεν έγινε.
Τσάντχοκ Καρούν
Σάντρινσκ
Γεωγραφία
Το Σαντρίνσκ βρίσκεται ανατολικά των Ουραλίων. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της πεδιάδας της Δυτικής Σιβηρίας. Απέχει 130 χιλιόμετρα από το Κουργκάν. Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Ίσετ. Έχει ηπειρωτικό κλίμα.
Η πόλη του Σαντρίνσκ είναι πόλη περιφερειακής σημασίας. Αν και δεν υπάγεται στην ομώνυμη επαρχία που περιβάλλει τη πόλη, είναι διοικητική έδρα της επαρχίας Σαντρίνσκι.
Το Σαντρίνσκ είναι στάση της σιδηροδρομικής γραμμής του Γεκατερίνμπουργκ (τότε γνωστή ως σιδηρόδρομος Σβερντλόφσκ - Κουργκάν), η οποία εγκαινιάστηκε το 1933.
Ιστορία
Από το 1644 είναι γνωστός ένας οικισμός με το όνομα Σαντρίνσκαγια ζάιμκα (Шадринская заимка), ο οποίος βρίσκεται στην ίδια θέση με τη σημερινή πόλη.
Το 1662 χτίστηκε το όστρογκ του Σάντρινσκ. Αργότερα η πόλη απέκτησε το καθεστώς του εμπορικού οικισμού (σλαμπαντά). Η λέξη σλαμπαντά μπορεί να μεταφραστεί χαλαρά ως οικισμός που δεν φορολογείται. Το 1712 ολοκληρώθηκε η κατασκευή της Εκκλησίας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ (храма Архангела Михаила / χραμ Αρχανγκέλα Μιχαήλα).
Το 1781 το Σάντρινσκ αναβαθμίστηκε σε πόλη-έδρα ουγέστ του κυβερνείου Περμ. Τον επόμενο αιώνα το Σάντρινσκ έγινε σημαντικό πολιτιστικό, βιοτεχνικό και εμπορικό κέντρο της ενδοχώρας των Ουραλίων. Η σημασία της πόλης στο εμπόριο γεωργικών προϊόντων ήταν σημαντική τον αιώνα αυτό. Στα τέλη του 19ου αιώνα η κατασκευή του Υπερσιβηρικού σιδηροδρόμου απειλούσε να μειώσει την σημασία της πόλης, ωστόσο τον Οκτώβριο του 1913 ολοκληρώθηκε ο σταθμός που συνέδεε την πόλη με το Μπογκντάνοβιτς και το Καμένσκ-Ουράλσκι.
Πολιτισμός, εκπαίδευση και αξιοθέατα
Στο Σάντρινσκ υπάρχει ένα μουσείο τοπικής ιστορίας, το οποίο πήρε το όνομά του από τον Βλαντίμιρ Πάβλοβιτς Μπιριούκοφ (1888-1971). Το σπίτι του γλύπτη Ιβάν Σαντρ (1887-1941) έχει γίνει μουσείο.
Στο Σάντρινσκ βρίσκεται το Κρατικό Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Σάντρινσκ. (Шадринский государственный педагогический институт).
Μερικά κτίρια στο Σάντρινσκ έχουν αρχιτεκτονική πολυτιμότητα. Σε αυτά συμπεριλαμβάνεται ο Καθεδρικός Ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου, η Εκκλησία της Αναστάσεως, το κτίριο του πρώην γυμνασίου, το κτίριο της διοίκησης του ζέμστβο (1870) και άλλα.
Οικονομία
Ο μεγαλύτερος εργοδότης της πόλης είναι το εργοστάσιο εξαρτημάτων αυτοκινήτων του Σάντρινσκ (Шадринский автоагрегатный завод / Σάντρινσκι αβτοαγκριεγκάτνι ζάβοντ). Στην πόλη εδρεύουν εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον κατασκευαστικό κλάδο (τούβλα, κατασκευασμένα εξαρτήματα σκυροδέματος), καθώς και μερικές μικρές βιομηχανίες (παραγωγής υφασμάτων, παπουτσιών, χαλιών και επίπλων). Το Σάντρινσκ είναι το κέντρο μιας γεωργικής περιοχής. Στην περιοχή γύρω από τη πόλη καλλιεργούνται και παράγονται σιτηρά. Επίσης ανεπτυγμένος είναι και ο τομέας της κτηνοτροφίας, καθώς στην πόλη εκτρέφονται χοίροι, άλογα και άλλα ζώα. Η πόλη παράγει και γαλακτοκομικά προϊόντα. Κοντά στην πόλη υπάρχουν πηγές μεταλλικού νερού. Η πόλη διαθέτει εγκαταστάσεις επεξεργασίας τροφίμων και ποτών (π.χ. για επεξεργασία γαλακτοκομικών, κρεάτων, αλκοολούχων ποτών).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Σίρερ
Το επώνυμο Σίρερ μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:
Κατάλογος προϊόντων της Google
thumb|right|200px|Το λογότυπο της Google Η Λίστα των προϊόντων της Google περιλαμβάνει Υπηρεσίες Αναζήτησης, Υπηρεσίες Επικοινωνίας και Υπηρεσίες Διαφημίσεων. Επίσης, διαθέτει κινητά τηλέφωνα, φορητούς υπολογιστές και ταμπλέτες.
Υπηρεσίες Γραφείου
Περιλαμβάνονται στο πακέτο των υπηρεσιών Google Drive.
Φορητές συσκευές
* * Κατηγορία:Προϊόντα ανά εταιρεία
Κιμπδό
Το Κιμπδό (ισπανικά: Quibdó, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [kiβˈðo]) είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Τσοκό, στη δυτική Κολομβία, στον ποταμό Ατράτο. Ο δήμος του Κιμπδό έχει έκταση 3,337.5 χλμ ² και πληθυσμό 100.000 κατοίκων. κυρίως που αποτελούνται από Αφρο-Κολομβιανούς και Ζαμπο-Κολομβιανούς.
Υπήρξε ενδιαφέρον για να βρεθεί ναυτική διαδρομή μεταξύ του Ατλαντικού και του Ειρηνικού Ωκεανού για να αποφεύγονται τα ταξίδια μέσω του στενού του Μαγγελάνου, ωστόσο είχε αναβληθεί τελικά υπέρ της Διώρυγας του Παναμά. Το Κιμπδό έχει εξαιρετικά υγρό και νεφελώδες τροπικό κλίμα ομβρόφιλων δασών, χωρίς ευδιάκριτες εποχές και από ένα μεγάλο περιθώριο οι ισχυρότερες βροχοπτώσεις στη Νότια Αμερική και από οποιαδήποτε πόλη του μεγέθους της ή μεγαλύτερη, η υγρότερη πόλη του μεγαλύτερου μεγέθους, η Μονρόβια της Λιβερίας, λαμβάνει 3 μέτρα λιγότερο από το Κιμπδό.
Βροχή πέφτει σχεδόν κάθε μέρα στις έντονες καταιγίδες, και οι ηλιόλουστες περίοδοι σπάνια διαρκούν περισσότερο από μερικές ώρες μετά την ανατολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κολομβίας
Ντουλάπα
μικρογραφία|Ντουλάπα - ιματιοθήκη στο σπίτι του 28ου προέρδρου των [[Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής|ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον]] Η ντουλάπα είναι ένας περίκλειστος χώρος που χρησιμοποιείται για γενική αποθήκευση.
Οι σύγχρονες ντουλάπες μπορούν να ενσωματωθούν στους τοίχους του σπιτιού κατά τη διάρκεια της οικοδόμησης, έτσι ώστε να καταλαμβάνουν μη εμφανή χώρο στο σημείο που θα τοποθετηθούν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δωμάτια
Ούσνας Γκούρνι
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Χωριά του Πόβιατ Σοκούουκα
Βίτολντ Λουτοσουάφσκι
δεξιά|μικρογραφία| Ο Λουτοσουάφσκι δίπλα στο [[πιάνο του σπιτιού του, από τον Γιούλιους Μουλταζίνσκι.]] Ο Βίτολντ Ρόμαν Λουτοσουάφσκι (πολωνικά: Witold Roman Lutosławski) (25 Ιανουαρίου 1913 - 7 Φεβρουαρίου 1994) ήταν Πολωνός συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας. Μεταξύ των σημαντικότερων συνθετών του 20ού αιώνα, «θεωρείται γενικά ως ο πιο σημαντικός Πολωνός συνθέτης μετά τον Κάρολ Σιμανόφσκι, και πιθανώς ο μεγαλύτερος Πολωνός συνθέτης μετά τον Φρεντερίκ Σοπέν». Οι συνθέσεις του - στις οποίες ήταν αξιόλογος μαέστρος - περιλαμβάνουν εκπροσωπήσεις των περισσότερων παραδοσιακών ειδών, εκτός από την όπερα: συμφωνίες, διάφορα ορχηστρικά έργα, έργα δωματίου, κονσέρτα και κύκλοι τραγουδιών, μερικά από τα οποία ενορχήστρωσε. Από αυτά, τα πιο γνωστά έργα του είναι οι τέσσερις συμφωνίες του, οι Παραλλαγές σε ένα Θέμα του Παγκανίνι (1941), το Κοντσέρτο για Ορχήστρα (1954) και ένα κοντσέρτο για βιολοντσέλο (1970).
Ως νέος, ο Λουτοσουάφσκι σπούδασε πιάνο και σύνθεση στη Βαρσοβία. Τα πρώτα του έργα επηρεάστηκαν από την πολωνική παραδοσιακή μουσική και επέδειξαν ένα ευρύ φάσμα πλούσιων ατμοσφαιρικών υφών. Η παραδοσιακά εμπνευσμένη μουσική του έφτασε στο αποκορύφωμά της με το Κοντσέρτο για Ορχήστρα (1954) - το οποίο του έφερε για πρώτη φορά διεθνή φήμη - και το Dance Preludes (1955), το οποίο περιέγραψε ως «αντίο στη λαογραφία». Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 άρχισε να αναπτύσσει τις δικές του χαρακτηριστικές τεχνικές σύνθεσης, οι οποίες ενσωμάτωσαν τις δικές του μεθόδους κατασκευής αρμονιών από μικρές ομάδες μουσικών διαστημάτων. Ασχολήθηκε πρόθυμα με δωδεκαφθογγισμό και αλεατορική μουσική, διατηρώντας παράλληλα τις παραδοσιακές μελωδικές και αρμονικές τεχνικές.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αφού γλίτωσε από τη γερμανική αιχμαλωσία, ο Λουτοσουάφσκι ζούσε παίζοντας πιάνο στα μπαρ της Βαρσοβίας. Μετά τον πόλεμο, οι σταλινικές αρχές απαγόρευσαν την Πρώτη Συμφωνία του ως «φορμαλισμική» - δήθεν προσβάσιμη μόνο σε ελίτ. Ο Λουτοσουάφσκι πίστευε ότι ένας τέτοιος αντιφορμαλισμός ήταν ένα αδικαιολόγητο ανάδρομο βήμα και προσπάθησε αποφασιστικά να διατηρήσει την καλλιτεχνική του ακεραιότητα. Στη δεκαετία του 1980, ο Λουτοσουάφσκι έδωσε καλλιτεχνική υποστήριξη στο κίνημα της Αλληλεγγύης. Ήταν κάτοχος πολλών βραβείων και τιμητικών διακρίσεων και στο τέλος της ζωής του, του απονεμήθηκε το Τάγμα του Λευκού Αετού, η υψηλότερη τιμή της Πολωνίας.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (1939-1945)
Για το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Λουτοσουάφσκι ακολούθησε η στρατιωτική θητεία, όπου εκπαιδεύτηκε στη σήμανση και το ραδιόφωνο που λειτουργούσε στο Ζέγκζε, κοντά στη Βαρσοβία. Ολοκλήρωσε τις Συμφωνικές Παραλλαγές του το 1939 και το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε από τη Συμφωνική Ορχήστρα της Πολωνικής Ραδιοφωνίας υπό τη διεύθυνση του Γκζέγκος Φίτελμπεργκ και αυτή η παράσταση μεταδόθηκε στο ραδιόφωνο στις 9 Μαρτίου 1939. Όπως οι περισσότεροι νέοι Πολωνοί συνθέτες, Ο Λουτοσουάφσκι ήθελε να συνεχίσει τις σπουδές του στο Παρίσι. Τα σχέδιά του για περαιτέρω μουσική μελέτη κατέρρευσαν τον Σεπτέμβριο του 1939, όταν η Γερμανία εισέβαλε στη δυτική Πολωνία και η Ρωσία εισέβαλε στην ανατολική Πολωνία. Ο Λουτοσουάφσκι κινητοποιήθηκε με τη ραδιοφωνική μονάδα για τον Στρατό της Κρακοβίας. Σύντομα αιχμαλωτίστηκε από Γερμανούς στρατιώτες, αλλά διέφυγε ενώ κατευθυνόταν στο στρατόπεδο κράτησης και περπάτησε 400 χιλιόμετρα πίσω στη Βαρσοβία. Ο αδελφός του Λουτοσουάφσκι αιχμαλωτίστηκε από Ρώσους στρατιώτες και αργότερα πέθανε σε στρατόπεδο εργασίας της Σιβηρίας.
Για να κερδίσει τα προς το ζην, ο Λουτοσουάφσκι συμμετείχε ως ενορχηστρωτής-πιανίστας στο «Ziemiańska Cafe». Στη συνέχεια, δημιούργησε ένα ντουέτο πιάνου με τον φίλο και συνάδελφό του, συνθέτη Άντζεϊ Πανούφνικ και εμφανίστηκαν μαζί σε καφετέριες της Βαρσοβίας. Το ρεπερτόριό τους αποτελείτο από ένα ευρύ φάσμα μουσικής στις δικές τους ρυθμίσεις, συμπεριλαμβανομένης της πρώτης ενσάρκωσης των Παραλλαγών του Λουτοσουάφσκι σε Θέμα του Παγκανίνι, μια μεταγραφή του 24ου Καπρίτσιο για σόλο βιολί από τον Νικολό Παγκανίνι. Προκλητικά, έπαιζαν μερικές φορές ακόμη και πολωνική μουσική (οι Ναζί απαγόρευσαν την πολωνική μουσική στην Πολωνία - συμπεριλαμβανομένης αυτής του Φρεντερίκ Σοπέν) και συνέθεσαν τραγούδια της Αντίστασης. Η ακρόαση σε καφετέριες ήταν ο μόνος τρόπος με τον οποίο οι Πολωνοί της γερμανοκρατούμενης Βαρσοβίας μπορούσαν να ακούσουν ζωντανή μουσική, καθώς οι συναυλίες ήταν αδύνατες αφού οι Γερμανοί που κατέλαβαν την Πολωνία απαγόρευσαν κάθε οργανωμένη συγκέντρωση. Στο καφέ Aria, όπου έπαιζαν, ο Λουτοσουάφσκι γνώρισε τη μέλλουσα σύζυγό του, Μάρια Ντανούτα Μπογκουσουάφσκα, αδελφή του συγγραφέα Στανίσουαφ Ντίγκατ.
Ο Λουτοσουάφσκι έφυγε από τη Βαρσοβία τον Ιούλιο του 1944 με τη μητέρα του, λίγες μόνο ημέρες πριν από την Εξέγερση της Βαρσοβίας, σώζοντας μόνο μερικές παρτιτούρες και σκίτσα. Η υπόλοιπη μουσική του χάθηκε κατά την πλήρη καταστροφή της πόλης από Γερμανούς μετά την πτώση της εξέγερσης, όπως και τα κτήματα της οικογένειας στο Ντροζντόβο. Από τις περίπου 200 διασκευές που είχαν δουλέψει ο Λουτοσουάφσκι και ο Πανούφνικ για το δίδυμό τους στο πιάνο, επέζησαν μόνο οι Παραλλαγές του Λουτοσουάφσκι σε Θέμα του Παγκανίνι. Ο Λουτοσουάφσκι επέστρεψε στα ερείπια της Βαρσοβίας μετά τη συνθήκη Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης τον Απρίλιο του 1945.
Κληρονομιά
Τον 21ο αιώνα, ο Λουτοσουάφσκι θεωρείται γενικά ο σημαντικότερος Πολωνός συνθέτης μετά τον Σιμανόφσκι, και ίσως ο πιο εξαιρετικός μετά τον Σοπέν. Αυτή η αξιολόγηση δεν ήταν εμφανής μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο Πανούφνικ είχε υψηλότερη εκτίμηση στην Πολωνία. Ωστόσο, η επιτυχία του Concerto for Orchestra του Λουτοσουάφσκι και η αυτομόληση του Πανούφνικ το 1954 στην Αγγλία, έφεραν τον Λουτοσουάφσκι στο προσκήνιο της σύγχρονης πολωνικής μουσικής. Αρχικά συνδυάστηκε με τον νεότερο σύγχρονο Κσίστοφ Πεντερέτσκι, λόγω των κοινών στιλιστικών και τεχνικών χαρακτηριστικών της μουσικής τους. Ωστόσο, όταν η φήμη του Πεντερέτσκι μειώθηκε στη δεκαετία του 1970, ο Λουτοσουάφσκι αναδείχθηκε ως ο μεγαλύτερος Πολωνός συνθέτης της εποχής του και ένας από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους συνθέτες του 20ού αιώνα. Οι τέσσερις συμφωνίες του, οι Παραλλαγές σε ένα Θέμα του Παγκανίνι (1941), το Κοντσέρτο για Ορχήστρα (1954) και το κοντσέρτο για βιολοντσέλο (1970) είναι τα πιο γνωστά έργα του.
Βραβεία και διακρίσεις
μικρογραφία| Προτομή του Βίτολντ Λουτοσουάφσκι στο [[Κιέλτσε.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί κλασικοί συνθέτες Κατηγορία:Πολωνοί μουσικοί Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος των Οικοδόμων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Σαρλ Ερμίτ
Ο Σαρλ Ερμίτ (1822-1901) ήταν Γάλλος μαθηματικός. Το έργο του επικεντρώθηκε στη θεωρία των αριθμών, τις τετραγωνικές μορφές, τα ορθογώνια πολυώνυμα, τις ελλειπτικές συναρτήσεις και τις διαφορικές εξισώσεις. Αρκετές μαθηματικές οντότητες ονομάζονται Ερμιτιανές προς τιμήν του. Είναι επίσης γνωστός ως ένας από τους πρώτους που χρησιμοποίησε τους πίνακες.
Το 1873 ήταν ο πρώτος που έδειξε ότι μια φυσική σταθερά στην ανάλυση, στην προκειμένη περίπτωση ο αριθμός e, η βάση των φυσικών λογαρίθμων, είναι υπερβατική. Οι μέθοδοί του επεκτάθηκαν αργότερα από τον Φέρντιναντ φον Λίντεμαν για να αποδείξει την υπερβατικότητα του π (1882).
Βιογραφία
Ο Σαρλ Ερμίτ γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1822 στο Dieuze της Λωρραίνης. Ήταν το έκτο από επτά παιδιά. Ο πατέρας του, Φέρντιναντ Ερμίτ, ξεκίνησε ως Xημικός Μηχανικός σε βιομηχανία άλατος, αλλά στράφηκε στο εμπόριο υφασμάτων αφού παντρεύτηκε τη Μαντλέν Λαλλεμάντ, κόρη εμπόρου υφασμάτων. Το 1828, η οικογένεια Ερμίτ μετακόμισε στη Νανσί. Ο νεαρός Σαρλ Ερμίτ υπέφερε από μια παραμόρφωση στο δεξί του πόδι, η οποία τον εμπόδιζε στις κινήσεις του.
Σπούδασε αρχικά στο Βασιλικό Κολλέγιο του Νανσί, μέχρι το τρίτο έτος, και στη συνέχεια στο Παρίσι, αρχικά στο Βασιλικό Κολλέγιο Henri IV, για τη Δευτέρα τάξη (όπου καθηγητής φυσικής ήταν ο Σεζάρ Ντεσπρετς) και τις τάξεις ρητορικής, και στη συνέχεια από το 1840 στο Βασιλικό Κολλέγιο Λουί λε Γκραντ στην ειδική τάξη των μαθηματικών (χωρίς να έχει δώσει εξετάσεις για το μπακαλορεά). Καθηγητής του ήταν ο Λουί Ρισάρ (πρώην καθηγητής του Εβαρίστ Γκαλουά), ο οποίος αναγνώρισε το μαθηματικό του ταλέντο και τον ενθάρρυνε να διαβάσει έργα των Όιλερ, Λαγκράνζ και Γκάους2. Στη συνέχεια, ο Ερμίτ δημοσίευσε τα πρώτα του ερευνητικά άρθρα στο περιοδικό Nouvelles annales de mathématiques (Νέα μαθηματικά χρονικά).
Μετά από μια πρώτη ανεπιτυχή προσπάθεια, έγινε δεκτός στην Πολυτεχνική Σχολή το 1842, αλλά κρίθηκε ακατάλληλος για υπηρεσία και διαγράφηκε από τον κατάλογο την 1η Ιανουαρίου 1843 (υπουργική απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 1842). Μετά από προσφυγή των γονέων του, έγινε εκ νέου δεκτός με υπουργική απόφαση στις 9 Φεβρουαρίου 1843, αλλά δεν επέστρεψε στη σχολή κατά την έναρξη του ακαδημαϊκού έτους 1843 και διαγράφηκε από τον κατάλογο την 1η Ιανουαρίου 1844 ως παραιτηθείς. Από τότε ήρθε σε επαφή με σημαντικούς μαθηματικούς, όπως ο Ζοζέφ Λιουβίλ και, μέσω επιστολής, ο Καρλ Γκούσταβ Γιάκομπι Γιάκομπ Γιάκομπι, με τον οποίο μοιράστηκε την έρευνά του για τις αβελιανές συναρτήσεις και αργότερα για τη θεωρία αριθμών. Προκειμένου να αποκτήσει τα προσόντα για μια διδακτική σταδιοδρομία, την 1η Ιουλίου 1847 πέρασε τις εξετάσεις του μπακαλορεά ès lettres με χαμηλά ή βατά αποτελέσματα, αλλά με τελική βαθμολογία "assez bien (αρκετά καλά)"3,2. Στις 12 Ιουλίου που ακολούθησε, έδωσε εξετάσεις για το μπακαλορεά των μαθηματικών επιστημών (baccalauréat ès sciences mathématiques), ενώπιον κριτικής επιτροπής της Σχολής Θετικών Επιστημών του Παρισιού, αποτελούμενης από τους καθηγητές Σεζάρ Ντεσπρέζ και Σαρλ Στουρμ και τον agrégé Ζοζέφ Μπερτράν, η οποία τον δέχτηκε με δύο λευκές μπάλες για τα μαθηματικά και μία κόκκινη για τις φυσικές επιστήμες. Στις 9 Μαΐου 1848, περάσε με επιτυχία τις εξετάσεις για την άδεια μαθηματικών επιστημών (licence ès sciences mathématiques).
Το 1856, προσβλήθηκε από ευλογιά. Ο φίλος του Κωσύ, ο οποίος του μετέδωσε τις δικές του θρησκευτικές πεποιθήσεις, τον βοήθησε πολύ να ξεπεράσει αυτή τη δοκιμασία. Ο Κωσύ τον προσκάλεσε στην πρώτη συνάντηση, η οποία έθεσε τα θεμέλια για το έργο "Το έργο των σχολών της Ανατολής ", γνωστότερο σήμερα ως "Το έργο της Ανατολής " , και ήταν παρών στις 4 Απριλίου 1856. Στις 14 Ιουλίου του ίδιου έτους (μετά από μια δεύτερη ανεπιτυχή υποψηφιότητα τον Απρίλιο εναντίον του κουνιάδου του Ζοζέφ Μπερτράν), εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Επιστημών σε αντικατάσταση του Ζακ Μπινέ (θα γινόταν πρόεδρος το 1890).
Μόλις το 1862, όταν ήταν σχεδόν 40 ετών, η ακαδημαϊκή του καριέρα απογειώθηκε. Ο Λουί Παστέρ εξασφάλισε γι' αυτόν τη δημιουργία ενός τρίτου μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στην École normale supérieure. Τον επόμενο χρόνο, στην Πολυτεχνική Σχολή, άφησε τη θέση του ως εξεταστής εισακτέων για να γίνει μόνιμος εξεταστής φοιτητών (6 Μαΐου 1863, αντικαθιστώντας τον Ματιέ που είχε παραιτηθεί). Ο Μανχάιμ τον αντικατέστησε ως εξεταστής εισαγωγής). Το 1869 διαδέχθηκε τον Ζαν Μαρί Ντουχαμέλ τόσο ως καθηγητής ανάλυσης στην Πολυτεχνική Σχολή όσο και ως τακτικός καθηγητής ανώτερης άλγεβρας στη Faculté des sciences de Paris στις 18 Μαΐου 1870 (μετά από ένα έτος ως αναπληρωτής και στη συνέχεια ως λέκτορας) (ο Πιερ-Οσάν Μπονέ τον διαδέχθηκε στην École normale supérieure και ως εξεταστής φοιτητών στην Πολυτεχνική Σχολή). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το έργο του6 επικεντρώθηκε στην ανάλυση, τα ολοκληρώματα του Όιλερ, τις διαφορικές εξισώσεις, τα αλγεβρικά συνεχή κλάσματα, κ.λπ. Το 1873, απέδειξε ότι η βάση των Φυσικών λογαρίθμων e, είναι υπερβατικός αριθμός (δηλαδή δεν αποτελεί λύση οποιασδήποτε αλγεβρικής εξίσωσης) . Τον Νοέμβριο του 1876 εγκατέλειψε τη θέση του καθηγητή στην Πολυτεχνική Σχολή, για να τον διαδεχθεί ο Καμίλ Τζόρνταν. Αποσύρθηκε από τη σχολή το 1897 και τον διαδέχθηκε ο γαμπρός του Εμίλ Πικάρ.
Ο Σαρλ Ερμίτ ήταν Μέγας Αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής και Μέγας Σταυρός του Σουηδικού Πολικού Αστέρα.
Ήταν επίσης συνεργάτης-ανταποκριτής της Ακαδημίας Στανισλάς.
Οι δύο κόρες του παντρεύτηκαν τον μαθηματικό Εμίλ Πικάρ και τον μηχανικό Ζωρζ Φορεστιέ αντίστοιχα. Ο Ερμίτ ανήκε στην πραγματικότητα σε ένα οικογενειακό δίκτυο που περιλάμβανε πολλούς επιστήμονες, συγγραφείς και καλλιτέχνες. Οι Εμίλ Πικάρ, Πολ Απέλ, Ανρί Πουανκαρέ και πολλοί άλλοι μαθηματικοί ακολούθησαν τις διδασκαλίες του.
Τα περισσότερα από τα έργα του συγκεντρώθηκαν και εκδόθηκαν μετά το θάνατό του από τον γαμπρό του Εμίλ Πικάρ.
Ο Ερμίτ αλληλογραφούσε εκτενώς με ένα ευρύ διεθνές δίκτυο μαθηματικών, μεταξύ των οποίων οι Γκέστα Μάινταγκ-Λέφλερ, Τζέιμς Σίλβεστερ, Άντζελο Τζενοτσί, Καρλ Τζακόμπι και Ματίας Λερτς.
Πέθανε στις 14 Ιανουαρίου 1901 στο σπίτι του, 2 rue de la Sorbonne στο 5ο διαμέρισμα του Παρισιού, και είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Μονπαρνάς (τμήμα 6).
Η αλληλογραφία του με τον Stieltjes δημοσιεύτηκε το 1903.
Αντίληψη των μαθηματικών
Ο Ερμίτ συχνά παρουσιάζεται ως εκπρόσωπος του μαθηματικού πλατωνισμού, λόγω φράσεων όπως:
" Θα μπορούσα να σας προκαλέσω ανατριχίλα αν τολμούσα να σας εξομολογηθώ ότι δεν δέχομαι καμία λύση της συνέχειας, καμία ρήξη μεταξύ μαθηματικών και φυσικής και ότι οι ακέραιοι αριθμοί, μου φαίνονται να υπάρχουν έξω από εμάς και να επιβάλλονται με την ίδια αναγκαιότητα, την ίδια μοιραία φύση όπως το νάτριο, το κάλιο κ.λπ. ".
Ο Ανρί Πουανκαρέ τον περιέγραψε ως εξής στο περίφημο άρθρο του που αντιτίθεται στους πραγματιστές και τους καντοριανούς στα μαθηματικά: "Δεν έχω γνωρίσει ποτέ έναν πιο ρεαλιστή μαθηματικό, με την πλατωνική έννοια, από τον Ερμίτ ".
Ο Ερμίτ δεν ενδιαφερόταν για τη μαθηματική φιλοσοφία, αλλά η αλληλογραφία του ειδικότερα περιέχει πολλές ενδείξεις των ιδεών του για τη μαθηματική έρευνα και τα αντικείμενά της. Δείχνουν ότι ο Ερμίτ δεν ήταν τόσο πλατωνιστής όσο ήταν αντίθετος με την ιδέα ότι ο μαθηματικός δημιουργεί ελεύθερα αντικείμενα κατά το δοκούν (ιδέα που εξέφρασε ο μαθηματικός Ρίτσαρντ Ντέντεκιντ, για παράδειγμα). Για τον Ερμίτ, τα μαθηματικά ήταν σαν τις φυσικές επιστήμες : έπρεπε να βασίζονται σε εμπεριστατωμένη παρατήρηση, υποστηριζόμενη από υπολογισμούς, των ιδιοτήτων των συναρτήσεων ή των αριθμών. Ο Ερμίτ ήταν αντίθετος, για παράδειγμα, στην ιδέα της μη ευκλείδειας γεωμετρίας που ορίζεται εξαρχής με αξιώματα, ή στη χρήση λεξιλογίου που θεωρούσε υπερβολικά πολύχρωμο, όπως τα "σημεία στο άπειρο" στην προβολική γεωμετρία, διότι γι' αυτόν η ορολογία αυτή έκρυβε μια απλή και ακριβή αναλυτική ιδιότητα.
Ήταν επίσης αντίθετος με την αναζήτηση θεμελίων που ήταν πολύ περιοριστικά (όπως το πρόγραμμα αριθμητικοποίησης του Λέοπολντ Κρόνεκερ, ο οποίος, στο τέλος της ζωής του, ήθελε να περιορίσει όλα τα μαθηματικά σε πράξεις επί θετικών ακεραίων αριθμών)- κατά την άποψη του Ερμίτ, δεν σέβονταν τη φυσική, ιστορική εξέλιξη των μαθηματικών. Το όραμά του για τη φύση αυτής της εξέλιξης ενισχύθηκε από τις ισχυρές θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Από την άλλη πλευρά, μπορεί να θαύμαζε τις νέες πτυχές των ασυνεχών συναρτήσεων που ανακαλύφθηκαν στην εποχή του.
Με συνέπεια, ο Ερμίτ έβλεπε το έργο του μαθηματικού ως παρόμοιο με εκείνο του φυσιολάτρη: συλλογή παραδειγμάτων, σύγκρισή τους και παρατήρησή τους, ταξινόμησή τους. Πολλές από τις απόψεις του συμμερίζονταν οι ανταποκριτές του, όπως ο Τόμας Στίλτζες και ο Λέο Κένιγκσμπεργκερ. Για παράδειγμα, ο Ερμίτ συμφωνούσε με μια από τις δηλώσεις του Königsberger: "Μου φαίνεται ότι το κύριο καθήκον επί του παρόντος, όπως και στην περιγραφική φυσική ιστορία, είναι να συλλέγουμε όσο το δυνατόν περισσότερο υλικό και να ανακαλύπτουμε αρχές ταξινομώντας και περιγράφοντας αυτό το υλικό ".
Δημοσιεύσεις
Ο κατάλογος των έργων του είναι ο ακόλουθος:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα
Κουρτίνα
μικρογραφία|200px|Κουρτίνες σε παράθυρο Κουρτίνα είναι ένα κομμάτι ύφασμα που προορίζεται να εμποδίσει ή να συγκαλύπτει το φως.
Χρήσεις
Υπάρχουν κουρτίνες σε ποικιλία σχημάτων, υλικών, μεγεθών, χρωμάτων και σχεδίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υφάσματα
Βιοποικιλότητα
Βιοποικιλότητα, ή βιολογική ποικιλότητα, ονομάζεται το σύνολο των γονιδίων, των βιολογικών ειδών και των οικοσυστημάτων μιας περιοχής. Ο μεγάλος αριθμός και η ποικιλομορφία των σύγχρονων μορφών ζωής στη Γη είναι το αποτέλεσμα εκατοντάδων εκατομμυρίων χρόνων εξελικτικής ιστορίας.
Σύμφωνα με την Ελληνική Νομοθεσία: "Βιολογική ποικιλότητα ή βιοποικιλότητα είναι η ποικιλία των ζώντων οργανισμών πάσης προελεύσεως, περιλαμβανομένων, μεταξύ άλλων, των χερσαίων, θαλασσίων και άλλων υδατικών οικοσυστημάτων και οικολογικών συμπλεγμάτων, των οποίων αποτελούν μέρος. Θ, περιλαμβάνεται η ποικιλότητα εντός των ειδών, μεταξύ ειδών και οικοσυστημάτων (άρθρο 2 του ν. 2204/1994, ΦΕΚ 59 Α΄). Στόπ βιολογική ποικιλότητα περιλαμβάνεται, τέλος, η ποικιλότητα των γονιδίων μέσα και μεταξύ των ειδών."
Σήμερα παρατηρείται μείωση της βιοποικιλότητας στον πλανήτη, γεγονός που οφείλεται σε μια σειρά από αιτίες όπως η ρύπανση του περιβάλλοντος, η καταστροφή των δασών, η ερημοποίηση των εδαφών, η ρύπανση των υδάτων και η αυξημένη θήρευση.
Η μείωση της βιοποικιλότητας και η εξαφάνιση ειδών που δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμη μειώνει τη σταθερότητα των οικοσυστημάτων, αλλά και στερεί τον άνθρωπο από ουσίες που πιθανώς να αποδειχθούν πολύτιμες για την προστασία της υγείας του, όπως φάρμακα για την αντιμετώπιση σπάνιων ασθενειών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Βιολογία της διατήρησης Κατηγορία:Είδη (βιολογία)
Αργύρης Πεδουλάκης
Ο Αργύριος «Αργύρης» Πεδουλάκης (Αθήνα, 26 Μαΐου 1964) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και προπονητής και νυν υπεύθυνος των ακαδημιών της ΚΑΕ Παναθηναϊκός. Με ύψος 1,90 μέτρα αγωνιζόταν στη θέση του σούτιγκ γκαρντ. Ως προπονητής έχει κερδίσει ένα Πρωτάθλημα Ελλάδας το 2013 και δυο Κύπελλα Ελλάδας το 2013 και 2014, όλα με τον Παναθηναϊκό, ενώ έχει γνωρίσει καταξίωση και από τις εμφανίσεις με τον Γ.Σ. Περιστερίου. Επίσης έχει αναδειχθεί τρεις χρονιές (2001, 2003, 2013) κορυφαίος Έλληνας προπονητής.
Επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής
Ο Πεδουλάκης ξεκίνησε την καριέρα του το 1977 φορώντας τα χρώματα του Γ.Σ. Περιστερίου. Ήταν ένας από τους παίκτες που αγωνίστηκαν στο σύλλογο κατά την πρώτη του παρουσία στην Α' Εθνική Κατηγορία το 1983-84, ενώ συμμετείχε και δύο χρονιές στο πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής (1993 έως 1995) κατά τη δεύτερη παρουσία του στο σύλλογο.
Το 1986 έλαβε μεταγραφή στην ομάδα του Παναθηναϊκού, έχοντας την ατυχία να αποτελέσει κομμάτι του συλλόγου κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής του παρακμής, κατά τη διάρκεια της οποίας δεν κατάφερε να κατακτήσει τίτλο. Ο παίκτης ήταν ωστόσο από τους στυλοβάτες της ομάδας. Αποτέλεσε δε την πρώτη παραχώρηση παίκτη για τον Γ.Σ. Περιστερίου και παράλληλα ο πρώτος αθλητής του που χρίστηκε διεθνής.
Το 1993 επέστρεψε στο Περιστέρι, με το οποίο κατέκτησε την πέμπτη θέση στο πρωτάθλημα και την έξοδο στο Κύπελλο Κόρατς. Η θητεία του ως παίκτη ολοκληρώθηκε το 1995 σε ηλικία 31 ετών.