cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βάσω Βουγιούκα
Η Βασιλική Βουγιούκα (20 Ιουνίου 1986), γνωστότερη ως Βάσω Βουγιούκα, είναι Ελληνίδα πρωταθλήτρια της ξιφασκίας, με σημαντικούς τίτλους στο ενεργητικό της σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Απο το 2014 ανήκει στο δυναμικό του Ολυμπιακού.
Σε εθνικό επίπεδο
Τον Ιανουάριο του 2002 κατέκτησε το ατομικό πρωτάθλημα στο ξίφος ασκήσεως νεανίδων. Το Νοέμβριο του 2004 αναδείχθηκε νικήτρια στο Γκραν Πρι ξιφασκίας στο ΟΑΚΑ, στο ξίφος ασκήσεως. Ακολούθησε η κατάκτηση του Κυπέλλου Ολυμπιακής Ιδέας, το Μάρτιο του ίδιου χρόνου. Αναδείχθηκε Κυπελλούχος Ελλάδας με την ομάδα του Αθηναϊκού στη σπάθη, το Νοέμβριο του 2006 και ξανά τον Οκτώβριο του 2007. Το 2009 αναδείχθηκε για 4η συνεχή φορά Κυπελλούχος Ελλάδας, νικώντας στον τελικό 15-5 την Παναγιωτίδου (ΓΕΦ).
Διεθνής πορεία
Η πρώτη της σημαντική διεθνής συμμετοχή ήταν τον Απρίλιο του 2001, στο ξίφος ασκήσεως νεανίδων, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Γκντανσκ. Τον Απρίλιο του 2002, στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα εφήβων και νεανίδων στην Αττάλεια της Τουρκίας, η Βουγιούκα έφτασε στη φάση των "16", όπου ηττήθηκε από τη Ρουμάνα Ιντρέι, με 15/7. Η αθλήτρια κατέλαβε την καλύτερη θέση από ελληνικής πλευράς στα δύο Παγκόσμια Κύπελλα ξιφασκίας, που φιλοξενήθηκαν τον Μάρτιο του 2003 στην Αθήνα, καθώς ήταν 32η ανάμεσα σε 76 αθλήτριες στο ξίφος ασκήσεως, ενώ τον Οκτώβριο του 2003 αγωνίστηκε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ξιφασκίας γυναικών  στην Αβάνα και κατέλαβε την 39η θέση πάλι στο ξίφος ασκήσεως. Στο επόμενο παγκόσμιο κύπελλο, το Μάρτιο του 2004, έφτασε μέχρι τη φάση των "64". Την ίδια χρονιά, κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ξιφασκίας κάτω των 20 ετών. Το 2007 κατέκτησε την 7η θέση σε σύνολο 35 αθλητριών στην Πανεπιστημιάδα της Μπανγκόκ. Στους "64" έφτασε ξανά στο παγκόσμιο κύπελλο στο Αλγέρι, το Μάρτιο του 2008.
Τον Μάρτιο του 2008 η αθλήτρια αναρριχήθηκε στην 62η θέση της παγκόσμιας κατάταξης (μεταξύ 297 αθλητριών), έπειτα από απανωτές νίκες σε τρεις αγώνες του παγκοσμίου κυπέλλου, στην Ορλεάνη (61η ανάμεσα σε 120), στη Βουδαπέστη και στη Μαδρίτη (στον τελευταίο αγώνα ήταν 16η ανάμεσα σε 85 αθλήτριες).
Στο γκραν πρι του παγκοσμίου κυπέλλου σπάθης γυναικών της Φότζα (στην Ιταλία) (Μάρτιος 2009) ήταν 13η στις 112, ωστόσο τo Μάιο του 2009 περιορίστηκε στην 54η ανάμεσα σε 74 αθλήτριες στο παγκόσμιο κύπελλο του Κλάγκενφουρτ της Αυστρίας.
Στο Γκραν Πρι του Παγκοσμίου Κυπέλλου σπάθης Γυναικών στην Ορλεάνη κατέλαβε την 13η θέση σε 120 αθλήτριες το 2010, ενώ το 2009 είχε καταταγεί στην 22η θέση ανάμεσα σε 114 αθλήτριες. Η αθλήτρια έχει κατακτήσει επίσης και το βαλκανικό πρωτάθλημα.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο 2010
Στις 21 Φεβρουαρίου 2010 κατέκτησε το πρώτο χρυσό μετάλλιο για την χώρα της στο Παγκόσμιο κύπελλο σπάθης γυναικών στη Βουδαπέστη. Στην εν λόγω διοργάνωση αγωνίστηκε κατευθείαν στη φάση των "64" χωρίς να περάσει από τη φάση των προκριματικών, εξαιτίας της υψηλής της θέσης στην παγκόσμια κατάταξη. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο σπάθης της Μαδρίτης, στις αρχές Μαρτίου, έκανε μία ακόμα εξαιρετική εμφάνιση και κατατάχτηκε 10η σε 88 αθλήτριες, με αντίκρισμα 8β. στην παγκόσμια κατάταξη. Έτσι, έφτασε στην καλύτερη θέση στην καριέρα της (21η στον κόσμο).
Το Παγκόσμιο κύπελο του 2011
Τον Ιούνιο του 2011 η αθλήτρια ήταν 8η στο παγκόσμιο κύπελλο της σπάθης στη Γάνδη, αποκλείοντας την κορυφαία αθλήτρια στον κόσμο, Μάριελ Ζαγκούνις.
Το Παγκόσμιο Κυπελλο του 2012 - μεχρι το 2014
Στις 16 Ιουνίου 2012 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στη σπάθη, στο Λενιάνο της Ιταλίας, με ήττα 14-15 από την Ουκρανή Όλγα Χαρλάν. Η Βουγιούκα κατέκτησε ξανά το ασημένιο μετάλλιο και στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ξιφασκίας του 2013, στις 17 Ιουνίου στο Ζάγκρεμπ. Η πρωταθλήτρια ηττήθηκε 15-7 ξανά από τη Χαρλάν στον τελικό του αγωνίσματος.
Το Μάρτιο του 2014 κέρδισε ασημένιο μετάλλιο στο γκραν πρι του Παγκοσμίου Κυπέλλου, στη Μόσχα.
Τον Ιούνιο του 2014 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο Στρασβούργο στο αγώνισμα της σπάθης. Τον επόμενο μήνα, ήρθε 5η στον κόσμο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Καζάν στη Ρωσία.
Στινγκ (παλαιστής)
Ο Στίβεν Μπόρντεν (Steve Borden, Sr, 20 Μαρτίου 1959), γνωστός ως "Στινγκ", είναι Αμερικάνος αποσυρόμενος επαγγελματίας παλαιστής.
Αναγνώριση
Ο Μπόρντεν έγινε γνωστός στο κοινό της πάλης, αφού πάλευε στο World Championship Wrestling απο το 1987 μέχρι το 2001, όπου και η εταιρεία έκλεισε.Το 2003 άρχισε να συνεργάζεται με το τότε νεοσύστατο TNA Wrestling, απο το οποίο αποχώρησε το 2014.
Καριέρα στο WWE
Παρά τις διαπραγματεύσεις, ο Στινγκ δεν είχε παλέψει στην κορυφαία εταιρία πάλης,το WWE,αυτό δεν έγινε ούτε όταν η εταιρία πάλης του εξαγοράστηκε από το WWE το 2001. Παρόλα αυτά, το WWE τον ονόμασε ως τον καλύτερο παλαιστή στην ιστορία του WCW.
Οι αναγνώστες του αθλητικού περιοδικού Pro Wrestling Illustrated, τον ψήφισαν ως τον πιο δημοφιλή παλαιστή της χρονιάς, τέσσερις φορές. Τον Οκτώβριο του 2012, ο Στινγκ εντάχθηκε στο Hall of Fame του TNA Wrestling.
Το 2014,μερικούς μήνες μετά την αποχώρησή του από το ΤΝΑ,στο Survivor Series 2014 του WWE,εμφανίστηκε και βοήθησε την ομάδα του Τζον Σίνα να νικήσει την ομάδα του Τριπλ Έιτς.Έτσι,ο Στιγκ άρχισε κόντρα με τον Τριπλ Έιτς,η οποία τερματίστηκε στο Wrestlemania 31,όπου ο Στιγκ έχασε στην πρώτη του μάχη στο WWE.
Περίπου 5 μήνες αργότερα,επέστρεψε και προκάλεσε τον μαθητή του Τριπλ Έιτς, τον Σεθ Ρόλινς σε έναν αγώνα για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρεών Βαρών WWE.Ο αγώνας έγινε στο Night Of Champions 2015 όπου ο Στιγκ έχασε στο WWE για 2η φορά.Σε εκείνο τον αγώνα ο Στιγκ τραυματίστηκε και μπορεί να μην ξανα-αγωνιστεί ποτέ.
Προσωπική ζωή
Ο Μπόρντεν έχει δηλώσει πως είναι Αναγεννημένος Χριστιανός απο το 1998. Έχει δύο υιούς, τον Γκάρετ Λι και τον Στίβεν και μία κόρη, τη Γκρέισι. Στις 8 Ιουνίου του 2012 ανακοίνωσε πως πήρε διαζύγιο.
Επισκοπή της Ρώμης
Η Επισκοπή της Ρώμης (λατινικά: Dioecesis Urbis Seu Romana, ιταλικά: Diocesi di Roma) αποτελεί επισκοπή της Καθολικής Εκκλησίας στη Ρώμη. Ο επίσκοπός της, γνωστός ως Πάπας, είναι ο Ύπατος Ποντίφικας και ηγέτης της Καθολικής Εκκλησίας. Δεδομένου ότι η Αγία Έδρα, είναι κυρίαρχη οντότητα όσον αφορά τις διπλωματικές σχέσεις, και με πολιτική δικαιοδοσία στο κράτος του Βατικανού μέσα στη Ρώμη. Η Επισκοπή της Ρώμης είναι η μητροπολιτική επισκοπή της Επαρχίας της Ρώμης, μιας εκκλησιαστικής επαρχίας στην Επισκοπική Διάσκεψη της Ιταλίας. Από τις 13 Μαρτίου του 2013 προκαθήμενος είναι ο Πάπας Φραγκίσκος.
Ισημερία
372x372px|thumb|right|Ισημερία. Η ακτινοβολία του ήλιου προσπίπτει κάθετα στον άξονα της γης, έτσι ώστε νύχτα και ημέρα έχουν ίση διάρκεια. Η ισημερία συμβαίνει δύο φορές τον χρόνο, όταν η Γη διέρχεται από τα σημεία τομής της εκλειπτικής (ελλειπτική τροχιά της γης) και του ουράνιου ισημερινού. Στην αστρονομία τα σημεία αυτά συμβολίζονται διεθνώς με τα γράμματα γ και γ΄. Στη συγκεκριμένη στιγμή η γραμμή ηλίου - γης είναι κάθετη στον άξονα περιστροφής της γης, με αποτέλεσμα η ημέρα και η νύχτα να έχουν ίση διάρκεια σε οποιοδήποτε σημείο της γήινης επιφάνειας. Η ισημερία συμβαίνει γύρω στις 21 Μαρτίου και στις 23 Σεπτεμβρίου. Το όνομα ισημερία προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις ίσος και ημέρα, ενώ το διεθνές αντίστοιχο όνομα, equinox, προέρχεται από το λατινικό aequus (ίσος) και nox (νύχτα).
Επισκοπή της Ρώμης
Επίσκοπος
Ο επίσκοπος της Επισκοπής της Ρώμης έχει, κατά πρώτο λόγο, τον τίτλο του Επισκόπου της Ρώμης, τη βάση για όλους τους άλλους τίτλους του. Εκείνοι που επίσημα αναφέρονται γι' αυτόν στο Annuario Pontificio είναι οι τίτλοι:
Ισημερία
Χρονική στιγμή
Η εαρινή ισημερία πραγματοποιείται περίπου στις 20 Μαρτίου. Η φθινοπωρινή ισημερία γίνεται περίπου στις 23 Σεπτεμβρίου.
Επισκοπή της Ρώμης
Επίσκοπος
Ο πιο γνωστός τίτλος, αυτός του «Πάπα», δεν εμφανίζεται στον επίσημο κατάλογο, αλλά χρησιμοποιείται συνήθως στους τίτλους των εγγράφων και εμφανίζεται, σε συντετμημένη μορφή, στις υπογραφές τους.
Ισημερία
Ερμηνεία
Στην αστρονομία ισημερία καλείται η αστρική ημέρα κατά την οποία το κέντρο του ηλιακού δίσκου βρίσκεται ίσο χρονικό διάστημα πάνω και κάτω από τον ορίζοντα κάθε τόπου, διαγράφει δηλαδή ίσα τόξα (ημερήσιο και νυκτερινό), και κατά τη διάρκεια της οποίας οι ακτίνες του ηλίου πέφτουν κατακόρυφα στον ισημερινό.
Επισκοπή της Ρώμης
Κατάλογος
Για μια χρονολογική λίστα των παπών, δείτε Κατάλογος Παπών.
Ισημερία
Ερμηνεία
Το φαινόμενο οφείλεται στην περιφορά της γης γύρω από τον ήλιο και στην κλίση του άξονα περιστροφής της. Καθώς η Γη περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο και επειδή ο άξονας περιστροφής της δεν είναι κάθετος στο επίπεδο περιφοράς, η διάρκεια της ημέρας αλλάζει. Δύο φορές το χρόνο η Γη βρίσκεται σε τέτοια θέση που οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν εντελώς κατακόρυφα στον ισημερινό.
Σε πολλές γλώσσες ο αντίστοιχος όρος λεκτικά δεν αναφέρεται στην έννοια της ίσης ημέρας αλλά της ίσης νύχτας, κυρίως λόγω της λατινικής προέλευσης του (λατινικά aequinoctium). Οι δύο ισημερίες συμβαίνουν μεταξύ των δύο ηλιοστασίων, του χειμερινού ηλιοστασίου και του θερινού ηλιοστασίου.
Ποταμός (αποσαφήνιση)
Ο όρος ποταμός μπορεί να αναφέρεται:
Ισημερία
Ερμηνεία
Το φαινόμενο της ισημερίας παρουσιάζεται σε όλους τους πλανήτες κάθε ηλιακού συστήματος οι οποίοι παρουσιάζουν κλίση του άξονα περιστροφής ως προς το επίπεδο περιφοράς.
Ποταμός (αποσαφήνιση)
Στους οικισμούς:
Ισημερία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρομετρία Κατηγορία:Ουράνια φαινόμενα
Ποταμός (αποσαφήνιση)
Κατάλογοι
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατωμπριάν
Ο Φρανσουά-Ωγκύστ-Ρενέ, Yποκόμης ντε Σατωμπριάν (François-Auguste-René, vicomte de Chateaubriand, 1768-1848), γνωστός και με την εξελληνισμένη μορφή Σατωβριάνδος, ήταν Γάλλος συγγραφέας, πολιτικός και φιλέλληνας. Θεωρείται ιδρυτής του γαλλικού ρομαντισμού, ένα από τα μεγάλα ονόματα της γαλλικής λογοτεχνίας, αυτός που ενέπνευσε στον άλλο μεγάλο ρομαντικό, τον Βίκτωρα Ουγκώ, την αποστροφή «Θέλω να είμαι ή Σατωβριάνδος ή τίποτα».
Η ζωή του
Γεννήθηκε στο Σαιν-Μαλό της Βρετάνης, και μεγάλωσε στον οικογενειακό πύργο του Κομπούρ της ίδιας περιοχής. Προερχόταν από παμπάλαια, αλλά ξεπεσμένη, αριστοκρατική οικογένεια. Σπούδασε (1777-1783) στα κολλέγια της Ντολ, Ρεν και Ντινάν, όπου διακρίθηκε όλως ιδιαιτέρως, και ενώ ταλαντευόταν μεταξύ της ναυτικής και της εκκλησιαστικής σταδιοδρομίας, γίνεται ανθυπολοχαγός στη φρουρά του Καμπραί το 1786. Το 1788, λοχαγός πλέον, βρίσκεται στο Παρίσι, όπου συναναστρέφεται συγγραφείς της εποχής και δημοσιεύει τους πρώτους του στίχους στο Almanach des Muses.
Το 1789 ξεσπά η Γαλλική Επανάσταση. Ο Σατωμπριάν, συμπαθών αρχικά, γρήγορα απογοητεύεται και φεύγει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να γνωρίσει τους θεσμούς της χώρας αυτής και προ παντός τη ζωή των Ερυθροδέρμων την οποία θαύμαζε. Επιστρέφει στη Γαλλία το 1792 και παντρεύεται τη Σελέστ Μπουϊσόν, μια γυναίκα που ποτέ δεν αγάπησε, απατούσε συστηματικά, αλλά ποτέ δεν χώρισε.
Την ίδια χρονιά κατατάσσεται στο στρατό των πριγκίπων και πολεμά εναντίον της Επανάστασης. Η γυναίκα του και η αγαπημένη του αδελφή Λουσίλ συλλαμβάνονται κατά την Τρομοκρατία και ο αδελφός του καρατομείται. Πληγώνεται στην πολιορκία της Τιονβίλ και παίρνει τον δρόμο της εξορίας, στο Λονδίνο. Ζει στην Αγγλία επτά χρόνια σε εσχάτη ένδεια, δίνοντας μαθήματα Γαλλικής και κάνοντας μεταφράσεις. Τότε δημοσιεύει το πρώτο του έργο, το Δοκίμιο για τις Επαναστάσεις, όπου εκφράζει τη δυσπιστία του για τη Γαλλική αλλά και για όλες τις επαναστάσεις και που πέρασε απαρατήρητο. Περί το 1798 επανέρχεται στο Ρωμαιοκαθολικό δόγμα από το οποίο είχε αποστασιοποιηθεί.
Το 1800, επωφελούμενος της αμνηστίας που παραχώρησε ο Ναπολέων, τον οποίο θαύμαζε αρχικά, επέστρεψε στο Παρίσι. Την άλλη χρονιά δημοσιεύεται η Αταλά με καταπληκτική επιτυχία, και ο Ρενέ, εμπνευσμένα από το ταξίδι του στην Αμερική. Ένας τεράστιος παρθένος κόσμος ανοιγόταν μπροστά στον αναγνώστη, η απαρχή του ρομαντισμού. Το 1802 δημοσιεύτηκε το μνημειώδες έργο του Το Πνεύμα του Χριστιανισμού, μια απολογία του Ρωμαιοκαθολικού δόγματος, που συνετέλεσε στην αναβίωση του Καθολικισμού στη Γαλλία.
Ο Ναπολέων, που ήθελε να επανασυνδέσει τη Γαλλία με την Καθολική Εκκλησία, τον διόρισε γραμματέα της διπλωματικής αποστολής στο Παπικό Κράτος. Αλλά το 1804, μετά την απαγωγή και εκτέλεση του Δούκα ντ' Ανγκιέν, εξαδέλφου του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, παραιτείται και διακόπτει κάθε σχέση του με τον Ναπολέοντα. Στο εξής θα ζει μόνο από τα βιβλία του.
Το 1806 πραγματοποιεί το περίφημο ταξίδι του σε Ελλάδα, Μικρά Ασία, Παλαιστίνη, Αίγυπτο και Ισπανία. Τρία βιβλία ήταν προϊόντα του ταξιδιού αυτού: Οι Μάρτυρες, ένα ακόμα θρησκευτικό έργο αναφερόμενο στους διωγμούς των πρώτων Χριστιανών, Οι περιπέτειες του τελευταίου Αβενσεράγου, νουβέλα εμπνευσμένη από την παραμονή του στην Ισπανία και τέλος η περιγραφή του ίδιου του ταξιδιού, το Οδοιπορικόν εκ Παρισίων εις Ιεροσόλυμα, όπου εκφράζεται η αρχαιολατρεία του και η συμπάθειά του για τους συγχρόνους του Έλληνες.
Η δημοσίευση μιας δριμύτατης κριτικής κατά του Ναπολέοντα, όπου τον συγκρίνει με το Νέρωνα, του στοιχίζει την εκτόπιση από το Παρίσι. Ήδη έχει αναδειχθεί σε κεντρική μορφή της αντιπολίτευσης.
Με την πτώση του Ναπολέοντα και την επιστροφή των Βουρβόνων αρχίζει η πολιτική και διπλωματική του σταδιοδρομία. Ονομάζεται Ομότιμος και διορίζεται υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου αλλά γρήγορα πέφτει σε δυσμένεια αρνούμενος να συνεργαστεί με ανθρώπους της Επανάστασης που έγιναν αποδεκτοί από την Παλινόρθωση. Η απώλεια μεγάλου μέρους της περιουσίας του και η ασθένεια της γυναίκας του υποχρεώνουν το ζεύγος να ζει φιλοξενούμενο από φίλους και θαυμαστές. Απτόητος όμως περί τα ερωτικά συνδέεται (1817) με τη θρυλική Μαντάμ Ρεκαμιέ, η οποία αποτελεί γι’ αυτόν πηγή έμπνευσης και ενεργητικότητας. Το 1818 ιδρύει την εφημερίδα Le Conservateur (Ο Συντηρητικός, 1818-1820) από την οποία ασκεί οξύτατη κριτική κατά της κυβερνήσεως από τα δεξιά. Στη νέα κυβέρνηση Βιλλέλ διορίζεται υπουργός Εξωτερικών και προσπαθεί να επιβάλει τις απόψεις του κατά της «ηθικής των συμφερόντων» και της διαφθοράς. Το 1824 αποπέμπεται από την κυβέρνηση και αναδεικνύεται σε ηγέτη της φιλελεύθερης αντιπολίτευσης αρθρογραφώντας στην Journal des Débats (Εφημερίδα των Συζητήσεων), με μεγάλη απήχηση στη νεολαία, η οποία τον θαύμαζε ως συγγραφέα και ως πολιτικό. Το 1826 εκδίδεται το μυθιστόρημά του Οι Νατσέζ, εμπνευσμένο από το ταξίδι του της Αμερικής, επεξεργασμένα επεισόδια του οποίου ήταν η Αταλά και ο Ρενέ.
Το 1828 διορίζεται πρεσβευτής στην Αγία Έδρα αλλά τον επόμενο χρόνο παραιτείται. Το 1830 μετά την πτώση των Βουρβόνων, ο Σατωμπριάν αρνείται να δώσει όρκο πίστεως στον Λουδοβίκο Φίλιππο, του δευτερότοκου κλάδου (των Ορλεανιδών), και αποσύρεται από τον δημόσιο βίο.
Ήδη από το 1817 είχε αρχίσει να γράφει το μεγαλόπνοο έργο του Απομνημονεύματα πέραν του τάφου, με την προοπτική να εκδοθεί το βιβλίο αυτό πενήντα χρόνια μετά τον θάνατό του. Αλλά το 1836, πιεζόμενος οικονομικά, πούλησε τα δικαιώματα σε μια εκδοτική εταιρεία υπό τον όρο της μεταθανάτιας έκδοσης. Η εταιρεία πούλησε με τη σειρά της τα δικαιώματα στην εφημερίδα La Presse η οποία άρχισε να δημοσιεύει το έργο σε συνέχειες. Εν πάση περιπτώσει, η οριστική σε βιβλίο έκδοση ήταν όντως μεταθανάτια, το 1848. Πρόκειται για έργο αυτοβιογραφικό, μια λυρική αφήγηση της ζωής και της εποχής του, με σατιρικές αιχμές και γραφικές περιγραφές.
Το 1844 εκδίδει τη Ζωή του Ρανσέ, ενός κοσμικού αριστοκράτη που αποσύρθηκε από την κοινωνία για να ιδρύσει το αυστηρότατο τάγμα των Τραπιστών μοναχών. Πρόκειται για έργο με εμφανή αυτοβιογραφικά στοιχεία και μια προσπάθεια εκτίμησης της πορείας του 19ου αιώνα.
Το 1847 πεθαίνει η γυναίκα του, την οποία σεβόταν αλλά απατούσε, και μένει μόνος με τη Μαντάμ Ρεκαμιέ, την οποία αγαπούσε αλλά επίσης απατούσε.
Πέθανε κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1848 και τάφηκε κατά την επιθυμία του στο νησί Γκραν Μπε κοντά στο Σαιν-Μαλό, προσιτό μόνο κατά την άμπωτη.
Η ζωή του Σατωμπριάν ήταν ένα υπόδειγμα εντονότατων αντιφάσεων. Η σχέση του με την αγαπημένη του αδελφή Λουσίλ σκιάζεται από την υπόνοια (αν όχι τη βεβαιότητα) της αιμομιξίας. Ήταν υπέρμαχος της θρησκείας αλλά ζούσε τόσο εκτός των επιταγών της που ο Λουδοβίκος ΙΗ΄ αναφώνησε κάποτε: «Πολύ θα ήθελα να γνώριζα το όνομα του εξομολογητή του κυρίου ντε Σατωμπριάν!». Ήταν μοναρχικός των άκρων και πρωτεργάτης της γαλλικής επέμβασης για την κατάπνιξη της επανάστασης στην Ισπανία, αλλά και οπαδός της ελευθερίας του τύπου και ο υπερασπιστής της Ελληνικής Επανάστασης που κατηγορήθηκε από τη συντηρητική παράταξη γιατί με τα έργα του προκαλούσε επαναστατικές ανησυχίες στη νεολαία. Ήταν ένας αντιδραστικός που ενέπνευσε τον Μπάυρον και τον Ουγκώ. Ο ίδιος είχε δηλώσει: «Είμαι δημοκρατικός εκ φύσεως, μοναρχικός εξ αιτίας της λογικής και βουρβωνικός για λόγους τιμής».
Στο Οδοιπορικό του ο Σατωμπριάν, που πίστευε ότι η Γαλλία ήταν «η πρωτότοκος θυγάτηρ της Ελλάδος κατά τε την ανδρείαν, την ευφυΐαν και τας τέχνας», έψαξε αλλά δεν βρήκε την αρχαία Ελλάδα («"Λεωνίδα", έκραξα...αλλ’ ουδέν των ερειπίων επανέλαβε το μέγα τούτο όνομα» - οι μεταφράσεις του Εμμανουήλ Ροΐδη). Τους νέους Έλληνες δεν τους καλογνώρισε αλλά εκφράζει την αισιοδοξία του για το μέλλον τους βασιζόμενος στο λαμπρό παρελθόν τους αλλά και τους φόβους του για τις συνέπειες της δουλείας. Όταν άρχισε η Ελληνική Επανάσταση, συνδέθηκε με τις φιλελληνικές εταιρείες και σε νέα έκδοση του Οδοιπορικού προέταξε το Υπόμνημα περί Ελλάδος, όπου υποστήριζε από νομικής, ιστορικής και ηθικής απόψεως τα δίκαια της Ελλάδος.
Ελληνικές μεταφράσεις
Το έργο του Αντρέ Μωρουά René ou La vie de Chateaubriand (Ρενέ ή Η ζωή του Σατωμπριάν, 1938) μεταφράστηκε στα Ελληνικά από τον Γιώργο Πράτσικα (Νέα Εστία 1957 Α΄ και «Γκοβόστης» χχ)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι διπλωμάτες Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Γάλλοι περιηγητές Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι
Ποταμός Κυθήρων
Ο Ποταμός είναι το μεγαλύτερο χωριό των Κυθήρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 476 μόνιμους κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 346 μέτρων στο βόρειο τμήμα του νησιού. Το χώριο παρουσιάζει αξιόλογη εμπορική κίνηση όλη τη διάρκεια του χρόνου, ενώ κάθε Κυριακή διοργανώνεται παζάρι με ντόπια γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα στην κεντρική πλατεία. Αποκαλείται επίσης «της Κυράς το χωριό» εξαιτίας της εικόνας της Παναγίας από τα Ιεροσόλυμα που βρίσκεται στο ιερό ναό της Παναγίας της Ιλαριώτισσας και ήταν γνωστό ως το Villa Grande (Mεγάλο Xωριό). Στον Ποταμό λειτουργούν πολλά καταστήματα, ξενοδοχεία και γραφεία. Θεωρείται επίσης το πολιτικό κέντρο του νησιού. Στο χωριό πάρθηκε η απόφαση τα Κύθηρα να αυτονομηθούν το 1917 στο σημερινό καφέ Αστικον και συνταχθούν με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και ήταν έδρα της Αντίστασης στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στον Ποταμό σώζονται αρκετά παραδοσιακά σπίτια μαζί με κάποια νεοκλασσικά σπίτια. Τη δεκαετία του 1970 κατασκευάστηκε στον ποταμό του Κασιμάτειο Γηροκομείο. Πίσω από το γηροκομείο βρίσκεται το αγγλικό σχολείο. Ο Ποταμός έχει φιλαρμονική ορχήστρα και ανοικτό θέατρο. Στο Ποταμό βρίσκεται επίσης το Γενικό Νοσοκομείο-Κέντρο Υγείας Κυθήρων, γνωστό ως «Τριφύλλειο Ίδρυμα Κυθήρων». Το νοσοκομείο εγκαινιάστηκε το 1953. Κοντά στο δρόμο που συνδέει τον Ποταμό με την Αγία Πελαγία Κυθήρων, ένα τουριστικό θέρετρο στο βόρειο τμήμα του νησιού, βρίσκεται η γέφυρα του Ποταμού που κατασκευάστηκε επί Αγγλοκρατίας. Κοντά στον Ποταμό βρίσκεται η Μονή του Οσίου Θεοδώρου, η οποία κατασκευάστηκε τον 12ο και 13ο αιώνα, και η Παληόχωρα Κυθήρων, η οποία καταστράφηκε το 1537 από τον Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα.
Τίρο Φεδεράλ
Η Τίρο Φεδεράλ είναι μια αργεντίνικη, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ροσάριο. Συμμετέχει στην Torneo Argentino A, την 3η κατηγορία στο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Αργεντινής. Ιδρύθηκε στις 29 Μαρτίου 1905. Έδρα της ομάδας είναι το Fortín de Ludueña, χωρητικότητας 18000 θεατών. Το 2004 κέρδισε την άνοδο της στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Αργεντινής 2005, από την οποία υποβιβάστηκε στην Πριμέρα Β΄ Νασιονάλ την επόμενη περίοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1905 Κατηγορία:Τίρο Φεδεράλ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αργεντινής
Διευθυντήριο (Γαλλία)
Το Διευθυντήριο ήταν ένας τύπος διακυβέρνησης που υιοθετήθηκε από την Πρώτη Γαλλική Δημοκρατία, από τις 26 Οκτωβρίου 1795 (4η Μπρυμαίρ του Έτους Δ΄) έως τις 9 Νοεμβρίου 1799 (18η Μπρυμαίρ του Έτους Η΄). Το όνομά του προέρχεται από τους πέντε στον αριθμό Διευθυντές που ήταν υπεύθυνοι για την εκτελεστική εξουσία. Σημαδεύτηκε από την επαναφορά της καθολικής ψηφοφορίας.
Η εφαρμογή
right|250px|thumb|Ο Πωλ Μπαρά, ένα από τα σημαντικότερα στελέχη του Διευθυντηρίου Μετά τις ακραίες δραστηριότητες της Συνέλευσης, η οποία είχε υπό τον έλεγχό της τη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία, το Σύνταγμα του έτους Γ' έδωσε την εκτελεστική εξουσία σε ένα Διευθυντήριο αποτελούμενο από πέντε μέλη, τα οποία είχαν οριστεί από το Νομοθετικό Σώμα και τους συνέδρους στο Παλάτι του Λουξεμβούργου. Οι πέντε πρώτοι Διευθυντές ήταν οι Ρεμπέλ, Μπαρά, Λα Ρεβεγιέρ-Λεπώ, Καρνό και Λετουρνέρ. Κάθε χρόνο ένας εξ αυτών, επιλεγμένος με κλήρο, υποχρεούνταν να αποχωρήσει από τη θέση του.
Οι απαρχές του Διευθυντηρίου αποτελούν μια λαμπρή εποχή για τις γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις: το σύνολο της στρατιωτικής ιστορίας εκείνης της εποχής σημαδεύτηκε από τα ονόματα του Βοναπάρτη, του Κλεμπέρ, του Ντεσαί, του Μασενά, του Μορώ, του Μαρσό και του Ως.
Οι αναταραχές
Στο εσωτερικό του, το έργο του Διευθυντηρίου προσπαθεί να φέρει κοντά τα διάφορα συμφέροντα, να σβήσει τα πάθη και τα μίση, να καθιερώσει το νέο τρόπο διακυβέρνησης, κι αυτό χωρίς τη χρησιμοποίηση μεθόδων, οι οποίες θεωρούνταν τότε εξτρεμιστικές. Παρά ταύτα, θα αναγκαστεί να κρύψει τη χρεοκοπία της χώρας υπό τον μανδύα μιας υποτίμησης του νομίσματος.
Παρά τις στρατιωτικές επιτυχίες του Ναπολέοντα Βοναπάρτη στην Ιταλία (1797), οι οποίες έδωσαν τη δυνατότητα επιβολής σημαντικών φόρων στους υποτελείς, πλέον, πληθυσμούς, το Διευθυντήριο, υπό την ηγεσία του Μπαρά (« ο βασιλιάς των Διεφθαρμένων » σύμφωνα με τον Βοναπάρτη), έγινε σύντομα συνώνυμο της διαφθοράς και της οικονομικής εξαθλίωσης του Κράτους. Οι Διευθυντές, ανίκανοι να συνεννοηθούν μεταξύ τους, κατηγορήθηκαν για ανικανότητα. Το Διευθυντήριο ξεκίνησε να χαρακτηρίζεται ως « Δημοκρατία των Αστών » ή των « ιδιοκτητών ».
Το 1797, κι ενώ οι βασιλόφρονες και οι συντηρητικοί αποτελούσαν την πλειοψηφία εντός των Συμβουλίων του Κράτους, τρεις εκ των Διευθυντών, οι Μπαρά, Ρεμπέλ και Λα Ρεβεγιέρ-Λεπώ, θέτουν σε εφαρμογή με τη στήριξη του στρατού το Πραξικόπημα της 18ης Φρουκτιντόρ του Έτους Ε΄. Αρκετοί βουλευτές, δημοσιογράφοι, στρατιωτικοί και άλλοι αντικαθεστωτικοί θα φυλακιστούν τότε και στη συνέχεια θα σταλούν σε εξορία στη Γουιάνα, ενώ περιοριστικοί νόμοι θα τεθούν ξανά σε ισχύ. Μετά την αντικατάσταση των Διευθυντών Μπαρτελεμί (εξόριστος) και Καρνό (φυγάς), οι οποίοι είχαν αντιταχθεί στο πραξικόπημα, η εξουσία πέρασε στα χέρια μιας τριανδρίας (Ρεμπέλ,Μπαρά και Λα Ρεβεγιέρ-Λεπώ).
Στις 11 Μαΐου 1798 (22α Φλορεάλ του Έτους ΣΤ΄), το Συμβούλιο των Πρεσβυτέρων θα ακυρώσει τις εκλογές σε αρκετούς νομούς, εκδιώκοντας από το αξίωμά τους 106 νεοεκλεγέντες βουλευτές, οι οποίοι ήταν ανεπιθύμητοι από το Διευθυντήριο. Οι διοικητικές και δικαστικές αρχές πέρασαν επίσης από κάθαρση (Νόμος της 22ας Φλορεάλ του Έτους ΣΤ΄). Τέλος, στις 18 Ιουνίου 1799, το Πραξικόπημα της 30ής Πραιριάλ του Έτους Ζ΄ (επίσης γνωστό ως η εκδίκηση των συμβουλίων) υποχρεώνει δύο εκ των διευθυντών σε παραίτηση, αμαυρώνοντας ακόμη περισσότερο την, ήδη αρκετά αμαυρωμένη, εικόνα του συγκεκριμένου πολιτικού θεσμού.
Η πτώση
Στη διάρκεια του καλοκαιριού του 1799, και μετά την εκδίκηση των συμβουλίων, οι πέντε διευθυντές ήταν οι Μπαρά, Σιεγιές, Γκοϊέ, Ντυκό και Μουλέν.
Ο Σιεγιές, νεοεισελθόν μέλος του Διευθυντηρίου, ήταν αποφασισμένος να ανατρέψει το υπάρχον καθεστώς, αν και χρειαζόταν γι' αυτό τον σκοπό τη στήριξη του στρατού. Αποφάσισε αρχικά να στηριχτεί στον στρατηγό Ζουμπέρ, όμως ο τελευταίος σκοτώθηκε στη Μάχη του Νόβι. Ο Σιεγιές προσέγγισε τότε τον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη, ο οποίος είχε μόλις επιστρέψει από την Αίγυπτο.
Την 18η Μπρυμαίρ (9 Νοεμβρίου), με τη δικαιολογία ενός πραξικοπήματος εκ μέρους των Αναρχικών, ο Βοναπάρτης θα συγκεντρώσει τις δύο συνελεύσεις εκτός Παρισιού, στο Κάστρο του Σαιν-Κλου. Εκεί, οι διευθυντές θα ωθηθούν στην παραίτηση, ενώ τα μέλη του Συμβουλίου των Πεντακοσίων θα εκδιωχθούν και θα τους απαγορευτεί η άμεση επιστροφή στο Παρίσι. Το Συμβούλιο των Πρεσβυτέρων, τότε, και περίπου πενήντα μεταξύ των βουλευτών του Συμβουλίου των Πεντακοσίων, οι οποίοι ήταν υπέρ του Σιεγιές και του Βοναπάρτη, ψήφισαν τη διάλυση του Διευθυντηρίου και τη θεσμοθέτηση μιας προσωρινής Υπατείας, την οποία αποτελούσαν οι Βοναπάρτης, Σιεγιές και Ντυκό.
Ένα νέο σύνταγμα θα συγγραφεί τότε. Ο Σιεγιές στόχευε στη δημιουργία ενός αξιώματος του Μεγάλου Εκλέκτορα, το οποίο θα του έδινε τη δυνατότητα να αναρριχηθεί στην ηγεσία του Κράτους. Αλλά παράλληλα ο Βοναπάρτης μηχανορραφούσε σε βάρος των σχεδίων του, με το Σύνταγμα του Έτους Η΄ να δίνει τελικώς την εκτελεστική εξουσία στην Υπατεία, την οποία αποτελούσαν οι Καμπασερές, Λεμπράν και Βοναπάρτης. Ο τελευταίος θα αρχίσει σταδιακά να συγκεντρώνει γύρω του όλες τις εξουσίες, χρίζοντας τον εαυτό του Πρώτο Ύπατο και μετέπειτα δια βίου Ύπατο το 1802.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Διευθυντήριο Κατηγορία:Κυβέρνηση της Γαλλίας
Hughes Turner Project
Οι Hughes Turner Project ήταν ένα ροκ μουσικό συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 2001 από τον μπασίστα και τραγουδιστή Γκλεν Χιούζ (Deep Purple, Black Sabbath, κ.α.) και από τον τραγουδιστή Τζο Λιν Τέρνερ (Fandango, Rainbow, Deep Purple, κ.α.).
Στις 6 Φεβρουαρίου 2002, κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο, με τίτλο "HTP", ο οποίος έχει ως χαρακτηριστικό ήχο το μελωδικό χαρντ ροκ. Στο δίσκο αυτό, συμμετείχαν γνωστοί μουσικοί όπως οι κιθαρίστες Τζον Σάικς (Thin Lizzy) και Πολ Γκίλμπερτ (Mr. Big). Για την προώθηση του δίσκου, ξεκίνησαν μία περιοδεία στην Ιαπωνία, παίζοντας εκτός από κομμάτια του δίσκου τους, τραγούδια από παλιότερες συνεργασίες τους, όπως των Deep Purple, Rainbow και Black Sabbath. Τον Μάιο του 2002, έπαιξαν σε κλαμπ το Τόκιο, συναυλίες οι οποίες ηχογραφήθηκαν για να κυκλοφορήσουν στις 21 Αυγούστου 2002, με τίτλο "Live in Tokyo". Η περιοδεία συνεχίστηκε στη Ρωσία και την υπόλοιπη Ευρώπη.
Την άνοιξη του 2003, ο Τέρνερ και ο Χιούζ ξεκίνησαν να δουλεύουν στο δεύτερο δίσκο τους, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 29 Σεπτεμβρίου του 2003, με τον τίτλο "HTP 2". Στο δίσκο αυτό, συμμετείχαν μεταξύ άλλων, ο βιρτουόζος κιθαρίστας Στιβ Βάι και ο ντράμερ των Red Hot Chili Peppers, Τσαντ Σμιθ. Το "HTP 2" κινούνταν στα ίδια ηχητικά πλαίσια με το πρώτο τους άλμπουμ και γνώρισε μικρότερη επιτυχία σε σύγκριση με το΄"HTP" και το "Live in Tokyo". Στις αρχές του 2004, ξεκίνησαν την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, παρόμοια με αυτήν που είχαν κάνει για τον πρώτο δίσκο. Αρχικός προορισμός ήταν η Ιαπωνία και στη συνέχεια η Ευρώπη.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανικά rock συγκροτήματα
Σαϋμαρντάν Ιμπραγκίμοφ
Ο Σαϋμαρντάν Νουριμάνοβιτς Ιμπραγκίμοφ (ρωσικά: Шаймардан Ибрагимов, 1899-1957) υπηρέτησε ως δεύτερος Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τουρκμενικής ΣΣΔ, υπηρετώντας από το 1926 μέχρι το 1927.
Ο Νικολάι Πασκούτσκι τον διαδέχτηκε ως Γενικό Γραμματέα.
Αναφορές
Κατηγορία:Πολιτικοί του Κομμουνιστικού Κόμματος του Τουρκμενιστάν
Παμφίλη η Επιδαυρία
Η Παμφίλη η Επιδαυρία (λατιν. Pamphila, 1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν Ελληνίδα ιστορικός που έζησε κατά την περίοδο της βασιλείας του Νέρωνα. Σύμφωνα με το Λεξικό της Σούδας η Παμφίλη καταγόταν από την Επίδαυρο, ενώ κατά τον Μέγα Φώτιο είχε γεννηθεί ή καταγόταν από Έλληνες της Αιγύπτου. Το πιθανότερο είναι ότι η ίδια γεννήθηκε στην Επίδαυρο, ενώ η ελληνική οικογένειά της είχε έρθει από την Αίγυπτο. Ο Φώτιος δίνει μία περίληψη του προλόγου του έργου της, στην οποία μαθαίνουμε ότι κατά τα 13 χρόνια που έζησε με τον σύζυγό της, τον οποίο δεν άφησε ούτε για μία ώρα, εργαζόταν συνεχώς στη συγγραφή των βιβλίων της, και ότι κατέγραψε αυτά που άκουγε από τον σύζυγό της και από τους πολλούς άλλους μορφωμένους ανθρώπους που σύχναζαν στο σπίτι τους, καθώς και ό,τι είχε η ίδια διαβάσει σε προγενέστερα βιβλία-πηγές. Κατά τη Σούδα μερικοί απέδιδαν το έργο της στον σύζυγό της. Ως προς το όνομα του συζύγου αυτού υπάρχουν δύο παραλλαγές: Σε ένα σημείο η Σούδα αναφέρει την Παμφίλη ως κόρη του συγγραφέως Σωτηρίδα και σύζυγο του Σωκρατίδα, ενώ σε άλλο σημείο την αναφέρει ως σύζυγο του Σωτηρίδα.
Το κύριο έργο της Παμφίλης είναι τα Υπομνήματα ιστορικά (δηλαδή ιστορικά σχόλια), γνωστά και ως Συμμίκτων ιστορικών υπομνημάτων λόγοι, μία ιστορία της Ελλάδας σε 33 βιβλία (ο Φώτιος αναφέρει μόνο 8, αλλά η Σούδα μάλλον είναι ορθότερη ως προς αυτό ). Ο Φώτιος μας δίνει μία γενική ιδέα για το περιεχόμενό της. Το έργο δεν ήταν χωρισμένο ανάλογα με τα διαφορετικά θέματα ή με βάση κάποιο σχέδιο, αλλά έμοιαζε σαν η κάθε πληροφορία να καταγραφόταν καθώς ερχόταν σε γνώση της συγγραφέως, η οποία είχε σημειώσει πως πίστευε ότι αυτή η ποικιλία θα έδινε μεγαλύτερη ευχαρίστηση στον αναγνώστη. Ο Φώτιος πάντως θεωρεί το έργο πολύ χρήσιμο και πάροχο σημαντικών πληροφοριών για πολλά σημεία της ιστορίας και της λογοτεχνίας. Η εκτίμηση της οποίας έχαιραν τα Ιστορικά σχόλια κατά την αρχαιότητα φανερώνεται όχι μόνο από την κρίση του Φωτίου, αλλά και από τις αναφορές σε αυτά που βρίσκουμε στα έργα του Αύλου Γέλλιου και του Διογένους Λαερτίου, οι οποίοι εμφανίζονται να το έχουν εκμεταλλευθεί σε σημαντικό βαθμό.
Πέρα από τα Ιστορικά σχόλια, η Παμφίλη συνέγραψε κατά τη Σούδα και μία Επιτομή του Κτησίου σε τρία βιβλία, καθώς και πάμπολλες επιτομές ιστοριών («ἐπιτομαὶ ἱστοριω̂ν τε καὶ ἑτέρων βιβλίων») και άλλα έργα, όπως τα Περί αμφισβητήσεων και Περί αφροδισίων.
Πηγές
Παμφιλη Κατηγορία:Ιστορικοί (γυναίκες)
Βούνευρο
μικρογραφία|100px Το βούνευρο ή βούρδουλας είναι είδος μαστιγίου.
Προέλευση
Η προέλευση του βούρδουλα είναι το γεννητικό μόριο του βοδιού μαζί με το δέρμα του.
Κατασκευή
Χρησιμοποιώντας την τεχνική των βυρσοδεψίων το τοποθετούν το νεύρο για ένα διάστημα σε νερό για να μαλακώσει. Κατά την ίδια τεχνική στεγνώνεται από το νερό, τεντώνεται σε ειδική ξύλινη κατασκευή με βαρίδια. Αποξηραίνεται με αλάτι και σόδα έως ότου έχει στεγνώσει εντελώς το λίπος επιτυγχάνοντας την τελική του σκλήρυνση.
Χρήση
Οι άνθρωποι που ασχολούνταν με τις κτηνοτροφικές εργασίες σε Αμερική αλλά και σε Αυστραλία το χρησιμοποιούσαν για να τιθασεύουν και να οδηγήσουν τα μεγαλόσωμα ζώα τους (άλογα,βόδια κτλ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Όπλα
Καγκάδι Αχαΐας
Το Καγκάδι είναι πεδινό χωριό του Νομού Αχαΐας. Σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Λαρισσού (Λαρίσου). Κατά την Απογραφή του 2011 το χωριό είχε πληθυσμό 409 κατοίκους.
Τοποθεσία - Γεωγραφία
Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Αχαΐας, καθώς και πολύ κοντά στα όρια αυτής με την Ηλεία.
Είναι χτισμένο σε μια πεδινή τοποθεσία, στις παρυφές του εύφορου κάμπου της Βουπρασίας καθώς κάτω δυτικά της Μόβρης, ενώ δίπλα στο χωριό ρέει ο ποταμός Λάρισσος. Το υψόμετρο του οικισμού ανέρχεται περίπου στα 80 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θαλάσσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λαρισσού Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Επαρχία Μπιλετζίκ
Η επαρχία Μπιλετζίκ (τουρκικά: Bilecik ili) είναι επαρχία της βορειοδυτικής Τουρκίας στην περιοχή του Μαρμαρά. Συνορεύει με τις επαρχίες Προύσας, Σαγγάριου, Κιουτάχειας και Εσκίσεχιρ. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 4.307 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 198.809 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Μπιλετζίκ μια μικρή πόλη με πληθυσμό 46.403 κατοίκους.
Ταϋγέτη (μυθολογία)
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, με το όνομα Ταϋγέτη είναι γνωστή μία από τις Πλειάδες, τις κόρες του Τιτάνα Άτλαντα και της Ωκεανίδας Πλειόνης.
Η Ταϋγέτη ζευγάρωσε με τον θεό Δία και απέκτησε από αυτόν ένα τέκνο, τον Λακεδαίμονα. Κατά μία άλλη παράδοση, η Ταϋγέτη υπήρξε σύζυγος του Λακεδαίμονα και παιδιά τους ήταν ο Ίμερος και ο Ευρώτας. Θεωρείται βέβαιο ότι η Ταϋγέτη, αρχικά, ήταν η τοπική θεότητα της οροσειράς του βουνού Ταϋγέτου στην Λακωνία (όπου και κυνηγούσε συχνά εκεί) και ανήκε στην ακολουθία της θεάς Αρτέμιδος, μαζί με την οποία αναφέρεται συχνά. Μια άλλη πηγή αναφέρει ότι η Ταϋγέτη κατάφερε να γλιτώσει από τον Δία. Ενώ κατακτούσε μία μία τις τοπικές Νύμφες, ο Δίας κάποια στιγμή άρχισε να φλερτάρει την Ταϋγέτη, και εκείνη με την σειρά της ζήτησε την βοήθεια της Άρτεμις. Η θεά μεταμόρφωσε την Ταϋγέτη σε ένα ελάφι με χρυσά κέρατα.
Πηγές
Ταϋγετη Κατηγορία:Πλειάδες της Ελληνικής μυθολογίας
Αγγειοχειρουργική
μικρογραφία|Επιδιόρθωση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής με την τοποθέτηση μοσχεύματος μέσω αγγειοχειρουργικής (κλασική ανοιχτή επέμβαση). Η αγγειοχειρουργική είναι κλάδος της χειρουργικής που ασχολείται με την αποκατάσταση όλων των αγγειακών συστημάτων (αρτηρίες, φλέβες, λεμφαγγεία), εκτός των αγγείων της καρδιάς, των πνευμόνων, και του εγκεφάλου, και επεκτείνεται ουσιαστικά από τα άκρα πόδια μέχρι τις καρωτίδες. Αποτελεί μία αναγνωρισμένη ιατρική ειδικότητα με αντικείμενο την αντιμετώπιση με εγχειρητικές μεθόδους παθήσεων του αγγειακού συστήματος, όπως οι θρομβοεμβολικές αποφράξεις, τα ανευρύσματα και οι κακώσεις περιφερειακών και σπλαχνικών αρτηριών. Οι εγχειρήσεις στα στεφανιαία και στα μεγάλα αγγεία κοντά στην καρδιά είναι στην αρμοδιότητα της καρδιοχειρουργικής. Η ένδειξη για χειρουργική θεραπεία στηρίζεται στον τοπικό, αν και πολυεστιακό, χαρακτήρα και τη βραδεία εξέλιξη της νόσου.
Πεδίο εφαρμογής
μικρογραφία|Απεικόνιση [[στεντ. Το συγκεκριμένο είδος χρησιμοποιείται τόσο σε στεφανιαία όσο και σε περιφερικά αγγεία. ]] μικρογραφία|Αναπαράσταση ενός στεντ που εγχέει φάρμακο στο αιμοφόρο αγγείο.|300x300εσ Οι αγγειοχειρουργοί είναι εκπαιδευμένοι για την αξιολόγηση, τη διάγνωση και τη θεραπεία αγγειακών παθήσεων. Πολλές αγγειακές παθήσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν χωρίς χειρουργική επέμβαση, ακτινολογία ή επεμβατικές διαδικασίες. Όπου απαιτείται η χειρουργική επέμβαση, η ενδαγγειακή χειρουργική πραγματοποιείται συχνά χρησιμοποιώντας ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές. Οι αγγειοχειρουργοί παρέχουν θεραπείες όπως αγγειοπλαστική (διεύρυνση των στενωμένων ή αποφραγμένων αρτηριών) και εισαγωγή στεντ. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της αγγειοπλαστικής ένα άδειο μικροσκοπικό μπαλόνι εισάγεται σε στενωμένες περιοχές του αγγείου και διογκώνεται χρησιμοποιώντας πίεση νερού για να βελτιώσει τη ροή του αίματος. Μπορεί επίσης να εισαχθεί ένα στεντ (ένας μικροσκοπικός μεταλλικός κύλινδρος) για να διασφαλιστεί ότι το αγγείο παραμένει ανοιχτό. Στόχος αυτών των τεχνικών είναι η αποκατάσταση της φυσιολογικής ροής του αίματος.
Η ενδαγγειακή χειρουργική έχει κάποια πλεονεκτήματα σε σχέση με την ανοιχτή χειρουργική επέμβαση. Στα πλεονεκτήματα περιλαμβάνονται μικρότερες περίοδοι ανάρρωσης εντός και εκτός του νοσοκομείου, λιγότερο πόνο και ουλές και χαμηλότερα ποσοστά θνησιμότητας. Ωστόσο, οι ενδαγγειακές τεχνικές μπορεί να είναι λιγότερο ανθεκτικές όταν εφαρμόζονται σε πιο εκτεταμένες βλάβες, επομένως απαιτείται προσεκτική απόφαση πριν από τη θεραπεία. Συνήθως η ανοικτή χειρουργική επέμβαση χρησιμοποιείται για την αφαίρεση θρόμβων από τα αιμοφόρα αγγεία ή για την παράκαμψη ενός αγγείου που έχει φράξει.
Οι αγγειοχειρούργοι αντιμετωπίζουν διαφόρων ειδών παθήσεις που έχουν να κάνουν με τα αγγειακά συστήματα, συμπεριλαμβανομένων:
Στρατίος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Στρατίος (που προέρχεται από τη λέξη στράτιος = στρατιώτης, στρατιωτικός) είναι γνωστός ένας γιος του σοφού βασιλιά Νέστορα της Πύλου και της συζύγου του, της Αναξιβίας ή Ευρυδίκης. Αδέλφια του Στρατίου ήταν οι Αντίλοχος, Άρητος, Εχέφρονας, Θρασυμήδης, Πεισιδίκη, Πεισίστρατος, Περσέας και Πολυκάστη.
Κολομβοπερουβιανός Πόλεμος
Ο Κολομβοπερουβιανός Πόλεμος (1η Σεπτεμβρίου, 1932 - 24 Μαΐου, 1933) υπήρξε ένοπλη σύρραξη ανάμεσα στη Δημοκρατία της Κολομβίας και στη Δημοκρατία του Περού.
Αρχή του πολέμου
Ο πόλεμος αυτός που έγινε το 1932-33 ήταν αποτέλεσμα της δυσφορίας που προκάλεσε η Συνθήκη Σαλομόν - Λοσάνο και της επιβολής υψηλών δασμών στη ζάχαρη. Ο πόλεμος ξεκίνησε με μια εσωτερική ανταρσία στο Περού όταν αντάρτες-πολίτες κατέλαβαν την πόλη Ικίτος. Την 1η Σεπτέμβρη του 1932 ο πρόεδρος του Περού Λουίς Μιγκέλ Σάντσες έστειλε δύο συντάγματα του Περουβιανού Στρατού στους οικισμούς Λετίσια και Ταραπακά, οικισμούς με κατοίκους περουβιανής καταγωγής, ευρισκόμενους όμως στην επαρχία του Αμαζονίου στο έδαφος της Κολομβίας.
Κατηγορία:Ιστορία της Κολομβίας Κατηγορία:Ιστορία του Περού Κατηγορία:Πόλεμοι
Αγγειοχειρουργική
Κοινές επεμβατικές διαδικασίες
Οι επεμβατικές διαδικασίες που εκτελούνται από τους αγγειοχειρουργούς περιλαμβάνουν:
Ελλάδα
Πτυχίο ιατρικής ελληνικού πανεπιστημίου ή αναγνωρισμένου πανεπιστημίου της αλλοδαπής προαπαιτείται για την άσκηση στην Αγγειοχειρουργική. Η ειδικότητα συνίσταται χρονικά από 2 έτη άσκησης στη βασική εκπαίδευση (γενική χειρουργική) και 5 έτη στην ειδική εκπαίδευση (αγγειοχειρουγική, καρδιοθωρακοχειρουργική, και υπέρηχοι αγγείων).
Ηνωμένο Βασίλειο
Η αγγειοχειρουργική έγινε χειρουργική ειδικότητα το 2012, αφού προηγουμένως ήταν υποειδικότητα της γενικής χειρουργικής. Οι πρώτοι ασκούμενοι αγγειοχειρούργοι ξεκίνησαν την εκπαίδευση το 2013. Μετά την ιατρική σχολή (4-6 έτη MMBS), ο γιατρός θα πρέπει να ολοκληρώσει 2 έτη βασική άσκησης (foundation programme). Στη συνέχεια θα πρέπει να ολοκληρώσει τη βασική χειρουργική εκπαίδευση (CT1-2) και ακολούθως την ειδική εκπαίδευση (ST3) στην αγγειοχειρουργική. Η βασική χειρουργική εκπαίδευση διαρκεί δύο χρόνια και παρέχει εκπαίδευση σε νοσοκομείο σε μια σειρά χειρουργικών ειδικοτήτων. Η εξειδικευμένη εκπαίδευση στην αγγειοχειρουργική διαρκεί έξι χρόνια.
ΗΠΑ
Μετά την ιατρική σχολή υπάρχουν τρεις κατευθύνσεις:
Μετά την άσκηση, οι γιατροί που επιλέγουν τις πρώτες δύο κατευθύνσεις μπορούν ν' αποκτήσουν ειδικότητα στη γενική χειρουργική και στην αγγειοχειρουργική. Οι γιατροί που επιλέγουν την τρίτη κατεύθυνση μπορούν ν' αποκτήσουν ειδικότητα μόνο στην αγγειοχειρουργική.
Σφήλος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σφήλος αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Ο, στίχος 338) ένα από τα μέλη του εκστρατευτικού σώματος των Αθηναίων κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Σφήλος, σύμφωνα με την Ιλιάδα, ήταν γιος του Βουκόλου και πατέρας του Ιάσου.
Πηγές
Σφηλος
One Piece: The Movie
Το One Piece: The Movie (ιαπωνικά: ワンピース Wan Pīsu?, lit. One Piece) είναι Anime ταινία του 2000, που κυκλοφόρησε από την Toei Company. Πρόκειται για την πρώτη ταινία της σειράς One Piece.
Πλοκή
Σύμφωνα με το σενάριο της ταινίας, υπήρχε κάποτε στον κόσμο ένας πειρατής γνωστός ως ο "Χρυσός Woonan", ο οποίος κατείχε το 1/3 του χρυσαφιού παγκοσμίως. Με το πέρασμα του καιρού, το πλήρωμά του καθώς και ο ίδιος χαθήκαν.
Στον ίδιο κόσμο, πολύ καιρό μετά, o Monkey D. Luffy και το πλήρωμά του βρίσκονται πολλές μέρες χωρίς φαγητό και κινδυνεύουν να λιμοκτονήσουν. Και σαν να μην έφτανε αυτό, κάποιοι τους κλέβουν όλους τους τους θησαυρούς. Προσπαθώντας να πιάσουν τους κλέφτες, oδηγούνται από τον νεαρό θαυμαστή του Woonan, Tobio, και βρίσκονται αντιμέτωποι με τον El Drago, έναν επικίνδυνο πειρατή που αναζητά το θησαυρό του Χρυσού Woonan σ' ένα κοντινό νησί, οδηγούμενος από έναν χάρτη που έχει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:One Piece Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2000
Ταλαιμένης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ταλαιμένης είναι γνωστός ο πατέρας των δύο ηγεμόνων των Μαιόνων, του Μέσθλη και του Αντίφου, οι οποίοι βοήθησαν τους Τρώες κατά το ένατο έτος του Τρωικού Πολέμου. Ο Ταλαιμένης αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Β, στίχος 865).
Πηγές
Ταλαιμενης
Γεώργιος Τσελίκας
Ο '''Γεώργιος Λ. Τσελίκας''' (1896 - 10 Δεκεμβρίου 1981) ήταν Έλληνας δικηγόρος και νομάρχης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1896 στο Ορτάκιοϊ Βόρειας Θράκης της Αδριανούπολης στη Θράκη, γιος του Λάμπρου Τσελίκα. Σπούδασε νομικά στη Λειψία. Το 1949 διορίστηκε Νομάρχης Σερρών, θέση στην οποία υπηρέτησε ως το 1951. Έπειτα διορίστηκε Νομάρχης Χαλκιδικής το 1952 και παρέμεινε νομάρχης ως το 1954, αν και το έργο του ήταν δυσχερές εξαιτίας της διένεξής του με τον τοπικό Τύπο. Ήταν συνεργάτης με την Εστία Νέας Σμύρνης και μετέφρασε κλασικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Πέθανε σε ηλικία 85 ετών τον Δεκέμβριο του 1981 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του νεκροταφείου Νέας Σμύρνης στις 11 Δεκεμβρίου. Με τη σύζυγό του, Ελένη, απέκτησε παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Σερρών Κατηγορία:Νομάρχες Χαλκιδικής
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2011-12
Το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 2011-12 ήταν η 56η σεζόν της Ερεντιβίζιε (Eredivisie) από την καθιέρωσή της το 1955. Ο πρώτος αγώνας έγινε στις 5 Αυγούστου 2011, ενώ η χρονιά ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 2012 με το τέλος των πλέι-οφ για τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις και τον υποβιβασμό. Πρωταθλήτρια ανεδείχθη η ομάδα του ΑΦΚ Άγιαξ (31ο πρωτάθλημα).
Ομάδες
Συνολικά 18 ομάδες συμμετέχουν στο πρωτάθλημα (οι 15 πρώτες από την περσινή περίοδο και οι 3 καλύτερες από την περισνή Δεύτερη Κατηγορία)
Κορυφαίοι σκόρερ
Μέχρι 11 Μαρτίου 2012
Βαθμολογία
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2011-2012 Κατηγορία:Έρεντιβιζι
Χύτρα ταχύτητας
μικρογραφία|Χύτρα ταχύτητας
Η χύτρα ταχύτητας είναι μαγειρικό σκεύος το οποίο κλείνει ερμητικά μη επιτρέποντας στον ατμό ή τα υγρά να διαφύγουν κατά τον βρασμό. Μαγειρεύοντας υπό αυτή τη συνθήκη, υπό πίεση δηλαδή, επιτυγχάνεται το μαγείρεμα σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα από ότι σε απλή χύτρα. Παράλληλα διατηρείται στο φαγητό η ίδια διατροφική αξία και γεύση.
Αρχαιότητα
Κατά την αρχαιότητα στην παρασκευή του φαγητού ο μάγειρας έκλεινε το μαγειρικό του σκεύος με ζυμάρι γύρω από το καπάκι ούτως ώστε να μειωθεί ο χρόνος μαγειρέματος. Η πρώτη χύτρα ταχύτητας που μοιάζει με τη σημερινή της μορφή εμφανίζεται στην Αξιούπολη του Κιλκίς και έχει ηλικία 2.700 χρονών. Η τότε ονομασία της είναι πύραυνος και το υλικό της είναι ο πηλός. Η τεχνογνωσία της εποχής, επιτρέπει με ένα αγγείο κυκλικό με επίπεδη βάση και περιμετρική ποδιά, με οπές στο ύψος του χείλους, να προετοιμάζεται η καθημερινή διατροφή.
Σύγχρονη εποχή
Η πρώτη χύτρα ταχύτητας εμφανίζεται περίπου το 1680 στη Γαλλία από τον Denis Papin ο οποίος ήταν φυσικός. Στην αρχική της κατασκευή η χύτρα ταχύτητας ήταν επικίνδυνη λόγω αυξημένης πίεσης. Με τα χρόνια πρόσθεσε μια βαλβίδα ασφαλείας κι έτσι κατασκευάστηκε η πρώτη χύτρα για τον Βασιλιά Κάρολο Β'. Το 1915 πήρε το επίσημο σχήμα της και την ονομασία της, ως χύτρα ταχύτητας και το 1925 πουλήθηκαν τα πρώτα κομμάτια στη Γερμανία. Οι πρώτες βιομηχανικές χύτρες ταχύτητας εμφανίστηκαν περίπου το 1939 στη Νέα Υόρκη.
Οι απόψεις διίστανται ως προς την ποιότητα του προϊόντος, ωστόσο αυξάνονται οι πωλήσεις και μαζί τους οι λίστες αναμονής. Κατά μία άλλη άποψη ένα νέο είδος εμφανίζεται στην αγορά όπου λόγω του χαρακτηριστικού σφυρίγματος της βαλβίδας του, κατά τον βρασμό, θεωρείτο προϊόν μαγείας. Η τεχνολογία και πολλά ατυχήματα, βοηθούν να εξελιχθεί η χύτρα ταχύτητας με πολλές δικλείδες ασφαλείας.
Λειτουργία
Παρασκευάζοντας κατά το σύνηθες το φαγητό μας και τοποθετώντας το στη χύτρα ταχύτητας, κλείνουμε και σφραγίζουμε με το καπάκι. Αφήνουμε να βράσει και έτσι αυξάνεται η πίεση και πετυχαίνουμε τη χημική, μη ενζυμική αντίδραση Maillard οπού το παρασκεύασμα μετά τη θερμική επεξεργασία αλλάζει χρώμα, γεύση και οσμή. Όταν αρχίσει να σφυρίζει η βαλβίδα ασφαλείας, αρχίζει να βράζει, τότε χαμηλώνουμε την ένταση της θερμότητας και υπολογίζουμε τον χρόνο μαγειρέματος από εκείνο το σημείο. Με τη χύτρα ταχύτητας επιτυγχάνουμε χρόνο βράσης κατά 1/3 γρηγορότερο από την απλή χύτρα χωρίς ωστόσο να χάνονται οι βιταμίνες του παρασκευάσματος. Η πίεση της κλειστής χύτρας ταχύτητας φτάνει τα 15psi και τους 122°C αντί για 100°C που είναι το σημείο βρασμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαγειρικά σκεύη
Επαρχία Σαγγαρίου
Η επαρχία Σαγγάριου είναι επαρχία της βορειοδυτικής Τουρκίας που ανήκει στο διαμέρισμα του Μαρμαρά. Βρίσκεται στις ακτές τις Μαύρης Θάλασσας, στην περιοχή που εκβάλλει ο ποταμός Σαγγάριος. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 4.895 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 756.168 σύμφωνα με εκτίμηση του 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Ανταπαζαρί μια πόλη με πληθυσμό 391.102 κατοίκους.
Το Ελληνικό στοιχείο της περιοχής
Πριν τη Μικρασιατική καταστροφή στην περιοχή του Ανταπαζαρί κατοικούσαν περίπου 15.000 Έλληνες, ποντιακής καταγωγής, οι οποίοι ήταν εσωτερική μεταναστές από τις περιοχές της Αργυρούπολης και των Κοτυώρων. Τα ποντιακά χωριά της περιοχής ήταν τα Κεστανέ μπουνάρ, Κιραζλή, Καρά μπελίτ, δύο χωριά με την ονομασία Τσοπάν γιατάκ, Κουρούτερε, Πάραλη, δύο χωριά με την ονομασία Γενή νταγ, Αρτίζπελη, Γιασλίκετσίτ, Σούπατακ, Κουρούμεσε, Τσαλτάβαζ και Αχτάς.