cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπάλντουρ φον Σίραχ
Τα πρώτα χρόνια
Το νεαρό ζευγάρι ήταν καλοδεχούμενοι επισκέπτες στο Μπέργκχοφ του Χίτλερ. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά: την Αντζέλικα Μπενεντίκτα (γεν. 1933), τον δικηγόρο Κλάους (γεν. 1935), τον επιχειρηματία Ρόμπερτ (γεν. το 1938) και τον Σινολόγο Ρίχαρντ (γεν. 1942). Ο Γερμανός δικηγόρος και συγγραφέας μυθιστορημάτων μυστηρίου Φέρντιναντ φον Σίραχ είναι εγγονός του ζευγαριού. Είναι επίσης οι παππούδες της φιλόσοφου και κριτικού Αριάδνης φον Σίραχ και του μυθιστοριογράφου Μπένεντικτ Γουέλς.
Ο Σίραχ ήταν συγγραφέας, συμμετείχε με δημοσιεύσεις σε περιοδικά λογοτεχνίας και ήταν προστάτης των τεχνών.
Στρατιωτική σταδιοδρομία και Ναζιστικό Κόμμα
Ο Σίραχ έγινε μέλος του Ναζιστικού Κόμματος το 1925. Μεταφέρθηκε σύντομα στο Μόναχο και το 1929 έγινε ηγέτης του Εθνικού Σοσιαλιστικού Γερμανικού Φοιτητικού Συνδέσμου (NSDStB). Στις 30 Οκτωβρίου 1931, ορίστηκε ως Ηγέτης της Νεολαίας του Ναζιστικού Κόμματος. Στις 13 Μαΐου 1932, έγινε Ραϊχσλάιτερ για την Εκπαίδευση των Νέων, η δεύτερη υψηλότερη πολιτική θέση στο Ναζιστικό Κόμμα. Εκλέχτηκε επίσης στο Ράιχσταγκ εκείνη τη χρονιά.
Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Ναζί, έγινε ο Γιουγκεντφύρερ του γερμανικού Ράιχ στις 17 Ιουνίου 1933 με ευθύνη για όλες τις οργανώσεις νεολαίας, συμπεριλαμβανομένης της νεολαίας Χίτλερ, και του δόθηκε το αξίωμα του Γκρουπενφύρερ της SA. Έγινε υπουργός το 1936.
Ο Σίραχ εμφανιζόταν συχνά σε συνέδρια, όπως το Κομματικό Συνέδριο της Νυρεμβέργης του 1934, όταν εμφανίστηκε με τον Χίτλερ για να αφυπνίσει το κοινό της Νεολαίας Χίτλερ. Η εκδήλωση κινηματογραφήθηκε για το Θρίαμβο της Θέλησης, την προπαγανδιστική ταινία της Λένι Ρίφενσταλ για το Ναζιστικό Κόμμα. Ο Σίραχ έθεσε τον στρατιωτικό τόνο της οργάνωσης νεολαίας, που συμμετείχε σε ασκήσεις στρατιωτικού τύπου, καθώς και εξάσκηση στη χρήση στρατιωτικού εξοπλισμού, όπως τουφέκια.
Τον Ιούλιο του 1939, ο Σίραχ πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στο Πάσσαου. Τον Ιούλιο του 1940, όταν έγινε θεατρική παράσταση ένα νέο έργο του Χανς Μπάουμαν, ο Σίραχ επέμεινε να λάβουν μέρος 2.000 τοπικά μέλη της Νεολαίας του Χίτλερ.
Το 1940, ο Σίραχ οργάνωσε την εκκένωση πέντε εκατομμυρίων παιδιών από πόλεις που απειλήθηκαν από βομβαρδισμούς Συμμάχων. Αργότερα εκείνο το έτος, προσχώρησε στον στρατό και προσφέρθηκε εθελοντικά για θητεία στη Γαλλία, όπου του απονεμήθηκε ο Σιδηρούς Σταυρός, πριν ανακληθεί. Κατά τη διάρκεια της γαλλικής εκστρατείας, παρασημοφορήθηκε για την ανδρεία του.
Στις 8 Αυγούστου 1940, ο Σίραχ διορίστηκε Γκαουλάιτερ και Κυβερνήτης του Ράιχ της Βιέννης, ισχυρές θέσεις στις οποίες παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου. Εκείνη την εποχή αντικαταστάθηκε ως Ηγέτης της Ναζιστικής Νεολαίας από τον Άρτουρ Άξμαν, αν και διατήρησε τη θέση του ως Ραϊχσλάιτερ για την Εκπαίδευση των Νέων. Έφτασε στο βαθμό του Ομπεργκρουπενφύρερ το 1941.
Ο Σίραχ ήταν αντισημίτης, υπεύθυνος για την αποστολή των περισσότερων Εβραίων από τη Βιέννη σε στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, εκτοπίστηκαν 65.000 Εβραίοι. Σε ομιλία του στις 15 Σεπτεμβρίου 1942, είπε ότι ο εκτοπισμός τους ήταν "συμβολή στον ευρωπαϊκό πολιτισμό".
Το 1942, ο Γερμανός συνθέτης Ρίχαρντ Στράους μετακόμισε με τον γιο του Φραντς και την Εβραία νύφη του, Άλις, και τα παιδιά τους στη Βιέννη, ώστε να τους δοθεί προστασία από τον Σίραχ. Ωστόσο, 25 από τους συγγενείς της πέθαναν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί. Το 1944, η Άλις και ο Φρανς απήχθησαν από τη βιεννέζικη Γκεστάπο και φυλακίστηκαν για δύο νύχτες. Η προσωπική έκκληση του Στράους προς τον Σίραχ τους έσωσε, επιτρέποντάς του να τους πάρει πίσω στο κτήμα του στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν, όπου παρέμειναν υπό κατ' οίκον περιορισμό μέχρι το τέλος του πολέμου.
Αργότερα κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Σίραχ ζήτησε μετριοπαθή μεταχείριση των λαών της Ανατολικής Ευρώπης και επέκρινε τις συνθήκες, υπό τις οποίες απελάθηκαν οι Εβραίοι. Έπεσε στη δυσμένεια του Χίτλερ το 1943, αλλά παρέμεινε στη θέση του στη Βιέννη.
Ο Σίραχ ήταν γνωστό πως ανησυχούσε πολύ για τις αεροπορικές επιδρομές. Είχε τα κελάρια του παλατιού Χόφμπουργκ στο κέντρο της Βιέννης ανακαινισμένα και προσαρμοσμένα ως καταφύγιο και το χαμηλότερο επίπεδο του εκτεταμένου υπόγειου κέντρου συντονισμού εναέριας άμυνας της Βιέννης στα δάση δυτικά της Βιέννης είχε προσωπικές εγκαταστάσεις για αυτόν. Οι Βιεννέζοι ονόμασαν αμέσως αυτό το κέντρο εντολών και ελέγχου "Μπάνκερ του Σίραχ".
Δίκη και καταδίκη
δεξιά|μικρογραφία|275x275εσ| Ο Μπάλντουρ φον Σίραχ στις [[Δίκη της Νυρεμβέργης|δίκες της Νυρεμβέργης (στη δεύτερη σειρά, δεύτερος από δεξιά) ]] Ο Σίραχ παραδόθηκε το 1945 και ήταν ένας από τους αξιωματούχους, που δικάστηκαν στη Νυρεμβέργη. Στη δίκη, ο Σίραχ ήταν ένας από τους λίγους κατηγορούμενους, που αποκήρυξαν τον Χίτλερ (συμπεριλαμβανομένων των Άλμπερτ Σπέερ και Χανς Φρανκ).
Ισχυρίστηκε ότι τα μέλη της Νεολαίας Χίτλερ ήταν αθώα για οποιαδήποτε γερμανικά εγκλήματα πολέμου :
"Τούτη την ώρα, όταν μπορώ να μιλήσω για τελευταία φορά στο Στρατιωτικό Δικαστήριο των τεσσάρων νικηφόρων δυνάμεων, θα ήθελα, με καθαρή συνείδηση, να επιβεβαιώσω τα ακόλουθα εκ μέρους της γερμανικής νεολαίας μας: ότι είναι εντελώς αθώα από τις καταχρήσεις και εκφυλισμό του καθεστώτος του Χίτλερ, που επιβεβαιώθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της Δίκης, ότι ποτέ δεν ήθελε αυτόν τον πόλεμο και ότι ούτε εν καιρώ ειρήνης ούτε πολέμου δεν συμμετείχε σε εγκλήματα."
Είπε ότι δεν γνώριζε για τα στρατόπεδα εξόντωσης. Παρείχε αποδείξεις ότι είχε διαμαρτυρηθεί στον Μάρτιν Μπόρμαν για την απάνθρωπη μεταχείριση των Εβραίων. Ο Σίραχ ισχυρίστηκε στις δίκες ότι οι ρίζες του αντισημιτισμού του βρίσκονταν στην ανάγνωση του Διεθνούς Εβραίου του Χένρι Φορντ.
Στις 20 Ιουλίου 1949, η σύζυγός του, Ενριέτε φον Σίραχ (1913-1992), τον χώρισε, ενώ αυτός ήταν στη φυλακή.
Απελευθερώθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1966, αφού εξέτισε πλήρως την ποινή του και αποσύρθηκε στη Νότια Γερμανία. Δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του με τίτλο "Ich glaubte an Hitler" ("Πίστεψα στον Χίτλερ") και πέθανε στις 8 Αυγούστου 1974 στο Κρεφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης
Κολαίτης Κεφαλονιάς
Ο Κολαίτης είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 32 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Ευαγγελικά
μικρογραφία|Τα Ευαγγελικά του 1901 σε σύγχρονη των επεισοδίων απεικόνιση. Στο βάθος βρίσκεται το κτίριο του [[Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών|Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.]] Ως «Ευαγγελικά», ή Ευαγγελιακά, έχουν καταγραφεί τα αιματηρά επεισόδια που έλαβαν χώρα στην Αθήνα στις 8 Νοεμβρίου του 1901 με αφορμή τη δημοσίευση από την εφημερίδα Ακρόπολις των Ευαγγελίων μεταφρασμένων (στην πραγματικότητα μεταγλωττισμένων ή, αλλιώς, παραφρασμένων, κατά την τρέχουσα τότε άποψη) στη δημοτική γλώσσα από τον Αλέξανδρο Πάλλη στις 9 Σεπτεμβρίου 1901.
Τρέχουσες συνθήκες και εξέλιξη των γεγονότων
Στις αρχές του 20ού αιώνα, άρχισε να κάνει τη δειλή εμφάνιση της η μεσοαστική τάξη στην πρωτεύουσα της Ελλάδας, όπως συνέβαινε και στις άλλες πρωτεύουσες της Ευρώπης. Παράλληλα, ένα ανερμάτιστο συνδικαλιστικό κίνημα άρχισε να διαμορφώνεται σταδιακά. Επιπλέον, η νωπή ακόμη ήττα της Ελλάδας στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, όπως την αντιλαμβάνονταν οι και μετέπειτα αθεράπευτοι θιασώτες της Εθνικής Εταιρίας, οδήγησε στην αναθέρμανση του άκρατου εθνικισμού.
Εκείνη την εποχή, ένας λόγιος βαμβακέμπορος του Λονδίνου, ο συγγραφέας Αλέξανδρος Πάλλης, «ἀποδίδει εἰς τὴν γνησίαν γλῶσσαν τοῦ ἑλληνικοῦ Λαοῦ» το Ευαγγέλιο, τις τέσσερις αφηγήσεις των Ευαγγελιστών της Αγίας Γραφής που τις προσονόμασε Η Νέα Διαθήκη κατά το Βατικανό Χειρόγραφο. Το έργο αυτό εκτυπώθηκε σε «ἐργαστήριον ἐν Ἀλεξανδρείᾳ τῆς Αἰγύπτου» το 1901 με έξοδα της βασίλισσας Όλγας. Κυκλοφόρησε σε περιορισμένο αριθμό μεταξύ των Ελλήνων της Διασποράς. Ήδη, βέβαια, η πρώτη μεταφραστική απόπειρα εκείνης της εποχής είχε γίνει το 1898, όταν η βασίλισσα Όλγα έδωσε σχετική εντολή στη γραμματέα της Ιουλία Σωμάκη-Καρόλου, πράγμα που είχε προκαλέσει την οργή των αρχαϊστών.
Αυτή ήταν μια ιδιαίτερα τολμηρή κίνηση του Πάλλη καθώς "εἰς τὴν καθομιλουμένην ἑλληνικὴν γλῶσσαν ἡ ἑλληνικὴ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀπηγόρευσε πᾶσαν μετάφρασιν ἢ παράφρασιν τοῦ πρωτοτύπου ἑλληνικοῦ κειμένου τῆς Κ. Διαθήκης καὶ αὐτοῦ τοῦ ἑλληνικοῦ κειμένου τῆς Π. Διαθήκης" κατά τους πρόσφατους αιώνες. Ήδη στις αρχές του 18ου αιώνα η ορθόδοξη ελληνική Εκκλησία είχε απαγορεύσει αυστηρά μέσω πατριαρχικών και συνοδικών αποφάσεων με την ποινή του αφορισμού την αγορά, την κατοχή ή την ανάγνωση μεταφράσεων της Αγίας Γραφής στην καθoμιλουμένη και με την ποινή του αναθέματος την μετάφρασή της σε απλούστερη γλώσσα.
Όταν έφτασε και στην Αθήνα αυτή η απόδοση των Ευαγγελίων πέρασε εντελώς απαρατήρητη. Τα πράγματα όμως πήραν άλλη τροπή όταν η εφημερίδα Ακρόπολις αποφάσισε τον Οκτώβριο του 1901 να το δημοσιεύει σε συνέχειες, υπό τον τίτλο «Τὸ ἔργον τῆς Βασιλίσσης ἡ Ἀκρόπολις τὸ συνεχίζει». Ο ιδρυτής και διευθυντής της εφημερίδας Βλάσης Γαβριηλίδης, φυσιογνωμία προοδευτική, έκρινε ότι «θεάρεστον ἔργον εἶναι» να φθάσει σε κάθε ελληνικό σπίτι και να «γίνει ἀπολύτως ἀντιληπτόν» από κάθε Ορθόδοξο Έλληνα το Ευαγγέλιο. Όπως διαπιστώθηκε αργότερα, ο Γαβριηλίδης ενήργησε έχοντας τη σύμφωνη γνώμη τού τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών Προκοπίου για τη δημοσίευση του Ευαγγελίου και τη συγκατάθεση του κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητή Εμμανουήλ Ζολώτα.
Εκείνοι που αντέδρασαν σε αυτό το έργο ήταν οι φοιτητές «τοῦ Ἀθήνησιν», αλλά και καθηγητές. Μπορεί να γίνει όμως κατανοητή η αντίδραση αυτή έχοντας κατά νου την επικράτηση εκείνη την εποχή των «γλωσσαμυντόρων» (υποστηρικτών της συνεχούς και στενά συνδεδεμένης πορείας της νέας γλώσσης ως προς την αρχαία), μερικοί εκ των οποίων ήταν υποστηρικτές του άκρατου εθνικισμού, πράγμα που για το κατεστημένο σήμαινε ότι η βάση και η ουσία του ελληνικού έθνους ήταν η αρχαιολατρία. Έκφραση αυτής της κατάστασης αποτελούσε η αρχαΐζουσα «καθαρεύουσα» γλώσσα. Η απόκλιση από τη χρήση της θεωρούνταν εθνικό έγκλημα και όποιος την υπονόμευε προδότης, ανεξάρτητα από το αξίωμα, την κοινωνική ή πολιτική θέση που μπορεί να κατείχε. Στα πρωτοσέλιδα διαφόρων εφημερίδων οι δημοτικιστές παρουσιάζονταν ως άθεοι, προδότες και Σλάβοι, λόγω της ρωσικής καταγωγής της βασίλισσας.
thumb|280px|left|Απεικόνιση των «Εὐαγγελικῶν» επεισοδίων σε λιθογραφία της εποχής
Με την παρακίνηση καθηγητών τους, όπως οι φανατικότεροι «γλωσσαμύντορες» αντιδημοτικιστές ακαδημαϊκοί Κόντος, Βάσης και Μιστριώτης, οι φοιτητές άρχισαν να δραστηριοποιούνται. Η εφημερίδα της εποχής Τὸ Ἄστυ ανέφερε σχετικά με τους φοιτητές της Ιατρικής Σχολής το μεσημέρι της 2ας Νοεμβρίου ότι «εἶχον συναθροισθῆ εἰς τὸ ἀμφιθέατρον τοῦ Πανεπιστημίου». Και συνέχιζε: «Μετὰ μικρὰν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῆς μεταφράσεως τοῦ Εὐαγγελίου ἀπεφάσισαν ὅπως μεταβῶσιν εἰς τὴν δημοσιεύσασαν αὐτὴν ἐφημερίδα ἐν σώματι καὶ ζητήσουν τὴν διακοπὴν τῆς δημοσιεύσεως. Ἀλλὰ μετὰ νεωτέραν σύσκεψιν ἐθεώρησαν καλὸν νὰ ἑνωθῶσι καὶ μετὰ φοιτητῶν τῶν λοιπῶν σχολῶν καὶ ὅλοι ὁμοῦ νὰ προβοῦν εἰς διαμαρτυρίαν πρὸ τῶν γραφείων τῶν ἐφημερίδων ὅσαι ἔγραψαν ὑπὲρ τῆς μεταφράσεως τοῦ Εὐαγγελίου».
Τα πράγματα δεν έμειναν όμως στα πλαίσια εκείνων που συζητήθηκαν και οι φοιτητές δεν περιορίστηκαν στο αίτημά τους. Περίπου 500 φοιτητές εισέβαλαν στα γραφεία της Ακροπόλεως, στην οδό Σταδίου, απείλησαν όσους βρήκαν εκεί ότι «θὰ τὴν πυρπολήσουν [...] καὶ διὰ βροντωδῶν φωνῶν ἄλλοι ἀπὸ τὰ παράθυρα ἄλλοι ἀπὸ τοὺς ἐξώστας τῶν γραφείων καὶ οἱ λοιποὶ ἀπὸ κάτω» έβριζαν τον Γαβριηλίδη, ο οποίος απουσίαζε. Έφτασε εγκαίρως εκεί, όμως, ο διευθυντής της Αστυνομίας Βούλτσος ο οποίος, εντελώς αυθαίρετα, «τοὺς διεβεβαίωσεν ὅτι δὲν θὰ ἐπαναληφθῇ ἡ δημοσίευσις τῆς περὶ ἧς ὁ λόγος μεταφράσεως. Ἀφοῦ δὲ ἐπανειλημμένως ἐζητωκραύγασαν ὑπὲρ αὐτοῦ οἱ φοιτηταὶ ἀπεσύρθησαν ἐκεῖθεν».
Αλλά αυτή η δήλωση του αρχηγού της Αστυνομίας δεν σήμαινε ότι η Ακρόπολις θα διέκοπτε τη δημοσίευση της Νέας Διαθήκης. Συνέχισε τη δημοσίευση αλλά αυτό «ἠρέθισε τὴν πάλλουσαν ἐθνικοῦ σθένους Νεολαίαν». Στις 20 Οκτωβρίου διακόπηκε η δημοσίευση της σειράς από την εφημερίδα. Στις 3 και 4 Νοεμβρίου το κέντρο της Αθήνας «ἐπάλλετο» καθώς οι εκατοντάδες διαδηλωτές δεν απειλούσαν πλέον μόνο την εφημερίδα, αλλά έκαναν «ἔκκλησιν» στον Πατριάρχη Ιωακείμ Γ' να επέμβει στην κατάσταση και να αφορίσει τον Αλέξανδρο Πάλλη, ενώ ταυτόχρονα ζητούσαν την σύγκληση της Ιεράς Συνόδου «ἵνα ἐπιμεληθῇ τῆς ἀποπομπῆς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου».
Όταν κάποιοι «ἐν ἐθνικῇ μέθῃ τελοῦντες» επιχείρησαν να παραβιάσουν την πύλη της Βουλής και να ζητήσουν την παραίτηση της κυβέρνησης Γεωργίου Θεοτόκη, και άλλοι θέλησαν να καταλάβουν το κτίριο της Αρχιεπισκοπής «διὰ νὰ φρονηματίσουν» τον Αρχιεπίσκοπο, η Χωροφυλακή —καθώς δεν υπήρχε Αστυνομία τότε— «ἐδοκίμασε ἐπὶ κεφαλῶν (των διαδηλωτών) ἄμετρον βίαν». Τα επεισόδια έλαβαν μεγάλες διαστάσεις.
Στις 7 Νοεμβρίου μια ογκώδης και οχλοκρατική συγκέντρωση στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, την οποία συγκάλεσαν αυτόκλητοι «γλωσσαμύντορες» και πολιτευτές της ομάδας Δηλιγιάννη, κατέληξε σε φονικό. Οι χωροφύλακες, χάνοντας τον έλεγχο της κατάστασης, πυροβόλησαν στο πλήθος όταν κάποιοι, παρακινούμενοι από το υβρεολόγιο εναντίον του Αρχιεπισκόπου, άρχισαν να κινούνται προς την Αρχιεπισκοπή.
Θύματα και συνέπειες των επεισοδίων
Ο τραγικός απολογισμός των επεισοδίων αυτών ήταν οκτώ έως έντεκα, σύμφωνα με διάφορες πηγές, νεκροί. Επίσης, υπήρξαν 70 τραυματίες και 22 συλληφθέντες, οι οποίοι παρέμειναν στα κρατητήρια των στάβλων της Χωροφυλακής τρία εικοσιτετράωρα.
Υπήρξαν όμως και άλλα θύματα. Η εφημερίδα Ἀκρόπολις διέκοψε τη δημοσίευση του Ευαγγελίου και στο φύλλο της 7ης Νοεμβρίου ζήτησε συγγνώμη από τους φοιτητές δηλώνοντας ότι η εφημερίδα παραμένει «πολέμιος ἀμείλικτος παντὸς φρονοῦντος ἀντεθνικῶς καὶ ἀτίμως ὅτι τὸ Εὐαγγέλιον δὲν πρέπει νὰ ἀναγιγνώσκεται ἐν ταῖς εκκλησίαις εἰς ἄλλην τινὰ γλῶσσαν πλὴν ἐκείνης εἰς τὴν ὁποίαν ἐγράφη ὑπὸ τῶν Θεοπνεύστων ἀνδρῶν».
Ο Αρχιεπίσκοπος Προκόπιος (1896-1901) αναγκάστηκε να παραιτηθεί, όπως και η κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη. Τα «Εὐαγγελικά» όμως οδήγησαν και σε κλιμάκωση της έντασης των όχι ιδιαίτερα θερμών σχέσεων της βασίλισσας Όλγας με τη σύζυγο του γιου της, διαδόχου Κωνσταντίνου, τη Σοφία. Η εθνική και δογματική διαφορά που τις χώριζε τροφοδότησε ακόμη έναν εθνικό διχασμό, καθώς η Όλγα, Ρωσίδα μεγάλη δούκισσα, θεωρούνταν εκφραστής των ρωσικών, δηλαδή «σλαβικών», συμφερόντων στην Ελλάδα και η Σοφία, πρώην πριγκίπισσα της Πρωσίας, των γερμανικών.
Ανάλογες αντιδράσεις είχε προκαλέσει λίγο αργότερα η μετάφραση της Ορέστειας του Αἰσχύλου από τον Γεώργιο Σωτηριάδη, ενός «εὐρυμαθοῦς ἑλληνιστοῦ καὶ διαπρεποῦς ἀρχαιολόγου» από τα αρχαία ελληνικά στην καθαρεύουσα. Τον Νοέμβριο του 1903, φοιτητές, υποκινημένοι και αυτή τη φορά από τον καθηγητή τους Γ. Μιστριώτη, διαδήλωσαν απαιτώντας να μη γίνει η παράσταση. Οι διαδηλώσεις κατέληξαν σε αιματηρά επεισόδια με έναν, ή κατά άλλες πηγές δύο, νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Τα θλιβερά αυτά επεισόδια έμειναν στην Ιστορία ως «Ορεστειακά».
Μια ακόμη συνέπεια των Ευαγγελικών ήταν η προσθήκη από την αναθεωρητική βουλή του 1911 στο Σύνταγμα (άρθρο 2, παράγραφος 2) της εξής φράσης: «Τὸ κείμενον τῶν Ἁγίων Γραφῶν τηρείται ἀναλλοίωτον· ἡ εἰς ἄλλον γλωσσικὸν τύπον ἀπόδοσις τούτου ἄνευ τῆς προηγούμενης ἐγκρίσεως καὶ τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ἀπαγορεύεται ἀπολύτως». Όταν έγινε η αναθεώρηση του Συντάγματος το 1927 η φράση τροποποιήθηκε στη μορφή «ἄνευ τῆς προηγούμενης ἐγκρίσεως τῆς αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας». Η διάταξη αυτή παρέμεινε απαράλλαχτη για τα επόμενα 50 περίπου χρόνια. Στο τελευταίο Σύνταγμα του 1975 (άρθρο 3, παράγραφος 3) προστέθηκε η λέξη «ἐπίσημος» («ἡ εἰς ἄλλον γλωσσικὸν τύπον ἐπίσημος μετάφρασις»), ενώ στη συζήτηση που συνοδεύτηκε στη Βουλή διευκρινίστηκε η έννοια της "ἐπισήμου" μετάφρασης. Μολαταύτα, οι μεταφραστικές προσπάθειες συνεχίστηκαν όλες τις επόμενες δεκαετίες καθώς ανταποκρίνονταν στη βαθύτερη ανάγκη του λαού για την απόδοση της Γραφής σε γλώσσα σύγχρονη και κατανοητή.
Πηγές και βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ταραχές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταραχές στην Αθήνα Κατηγορία:Δολοφονίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Γλωσσικό ζήτημα Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Θρησκευτική ιστορία της Ελλάδας
Τσετουμάλ
Το Τσετουμάλ (ισπανικά: Chetumal, προφορά: [tʃetuˈmal]) είναι μια πόλη στην ανατολική ακτή της χερσονήσου Γιουκατάν στο Μεξικό. Είναι η πρωτεύουσα της πολιτείας Κιντάνα Ρόο. Το 2020 αριθμούσε πληθυσμό 169.028 κατοίκων.
Έχεκλος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Έχεκλος (που δεν πρέπει να συγχέεται με το «Εχεκλής») είναι γνωστοί οι παρακάτω δύο διαφορετικοί Τρώες που έλαβαν μέρος και σκοτώθηκαν στον Τρωικό Πόλεμο:
Πηγές
Εχεκλος
Έγκμπερτ Α΄ του Μάισεν
Ο Έγκμπερτ Α΄, Ekbert, (απεβ. 11 Ιανουαρίου 1068) από τον Οίκο των Μπρουνονιδών ήταν μάργραβος του Μάισεν από το 1067 μέχρι το πρόωρο τέλος του τον επόμενο χρόνο. Ήταν κόμης τού Μπράουνσβαϊγ από το 1038 περίπου, όταν απεβίωσε ο πατέρας του, Λιούντολφ μάργραβος της Φρισίας. Μητέρα του ήταν η Γερτρούδη, αδελφή τού πάπα Λέοντα Θ΄.
Βιογραφία
Ο Έγκμπερτ ήταν γόνος ισχυρής οικογένειας στην Ηστφαλία. Κληρονόμησε τα οικογενειακά εδάφη στο Μπράουνσβαϊγκ και από το 1051 περίπου μοιράστηκε την κύρια εξουσία στην περιοχή με τον επίσκοπο τού Χίλντεσχαϊμ. Ο Έγκμπερτ Α΄ επέκτεινε επίσης την εξουσία και τις ιδιοκτησίες του στη Φρισία, υπό την επικυριαρχία τού αρχιεπισκόπου τού Αμβούργου-Βρέμης.
Αν και στενά συνδεδεμένος με των Οίκο των Σαλίων, ο Έγκμπερτ Α΄ συμμετείχε στο πραξικόπημα του Kάισερσβερτ το 1062, όπου μία ομάδα ευγενών -που ενεργούσαν υπό τον Άννο Β΄ αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας- προσπάθησαν να αρπάξουν την εξουσία στο βασίλειο από τον βασιλιά Ερρίκο Δ' και τη μητέρα του, την αντιβασίλισσα Άγνή τού Πουατιέ.
Οικογένεια
Το 1058, ο Έγκμπερτ Α΄ παντρεύτηκε την Ιμίλα, κόρη του Ούλρικ-Μάνφρεντ Β΄ τού Τορίνο και χήρα του Όθωνα Γ΄ της Σουαβίας. Ο Έγκμπερτ προσπάθησε να αποκηρύξει την Ιμίλα λίγο πριν το τέλος του το 1068 Ο μοναδικός γιος του: Η κόρη του:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μπρουνονιδών
Καρυοφυλλώδη
Τα Καρυοφυλλώδη (λατ. Caryophyllales) είναι τάξη των αγγειόσπερμων φυτών η οποία σύμφωνα με το σύστημα APG IV κατατάσσεται στον κλάδο Βασικά Ευδικότυλα (Eudicots). Η τάξη των Καρυοφυλλωδών περιλαμβάνει 38 οικογένειες, 749 γένη και 11620 είδη.
Τα περισσότερα φυτά αυτής της τάξης έχουν προσαρμοστεί να φυούνται στις συνθήκες ξηρού κλίματος. Η πλειοψηφία των φυτών είναι ποώδη και θαμνώδη.
Η τάξη των Καρυοφυλλωδών περιλαμβάνει τα εξής καλλιεργούμενα φυτά: φαγόπυρο, ρήον, παντζάρι, σπανάκι, λάπαθο και γαριφαλιά.
Ταξινόμηση
Σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016) η τάξη των Καρυοφυλλωδών περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες:
Στο παλιό σύστημα του Κρόνκουιστ η τάξη των Καρυοφυλλωδών περιλάμβανε λιγότερες οικογένειες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Καρυοφυλλώδη
Ιωάννης Γιαμάς
Ο Ιωάννης Γιαμάς (1916 - 26 Αυγούστου 2001), του Αθανασίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Χρημάτισε υπουργός και επί μακρόν βουλευτής από το 1951 ως το 1952 και από το 1956 ως το 1967.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1916 στο Γκαλάτσι της Ρουμανίας ή στην Ανατολική Θράκη, και σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Εξελέγη βουλευτής Ημαθίας για πρώτη φορά με την ΕΠΕΚ στις εκλογές του 1951 από την δεύτερη κατανομή. Επανεκλέχθηκε το 1956 με τη Δημοκρατική Ένωση χωρίς σταυρούς, λόγω του πλειοψηφικού και το 1961, 1963 και 1964 με την Ένωση Κέντρου. Διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών από τις 11 Μαΐου 1966 ως τις 22 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου, στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου. Υπήρξε ένας από τους αποστάτες (αποχωρήσαντες από την Ένωση Κέντρου) μετά τα Ιουλιανά του 1965. Μετά αποσύρθηκε από την πολιτική. Απεβίωσε στις 26 Αυγούστου 2001 σε ηλικία 85 ετών. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Σημανίκα και απέκτησαν έναν γιο και μία κόρη.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956) Κατηγορία:Βουλευτές Ημαθίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1998-99
Η Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1998-99 ήταν η 28η έκδοση της Γ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Χαλκάνορας Ιδαλίου για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας 1998-99 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1999-00. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας 1999-00.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1997-98
Ομάδες που προήχθησαν στην Β΄ κατηγορία 1998-99
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Δ΄ κατηγορία 1998-99:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Β΄ κατηγορία 1997-98
Ομάδες που προήχθησαν από την Δ΄ κατηγορία 1997-98:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1998-1999
Μαριγκό (Άγιος Μαρτίνος)
Το Μαριγκό (Marigot) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Άγιου Μαρτίνου. Η πόλη βρίσκεται στο δυτικό μέρος της γαλλικής πλευράς του νησιού. Ο πληθυσμός είναι 5.700 κάτοικοι, σύμφωνα με καταμέτρηση του 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Άγιος Μαρτίνος Γαλλίας
Σαλτίγιο
Το Σαλτίγιο (ισπανικά: Saltillo, προφορά: [salˈtiʝo]) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της βορειοανατολικής πολιτείας Κοαουίλα και είναι επίσης η δημοτική έδρα του δήμου.
Από την απογραφή του 2015, το Σαλτίγιοείχε πληθυσμό 807.537 άτομα, ενώ ο πληθυσμός της μητροπολιτικής του περιοχής ήταν 923.636, καθιστώντας το Σαλτίγιο τη μεγαλύτερη πόλη και τη δεύτερη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στην πολιτεία Κοαουίλα, και την 19η πιο πυκνοκατοικημένη μητροπολιτική περιοχή στη χώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού
Δημήτριος Δικαίος
Ο Δημήτριος Δικαίος του Ηλία ή Φλέσας ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία του Λεονταρίου. Ήταν γιος του Ηλία Δικαίου, πρεσβύτερου αδελφού του Γρηγορίου Παπαφλέσσα και υπηρέτησε την πατρίδα ακολουθώντας παντού τον θείο του. Πολέμησε στο πλευρό του στο Μανιάκι. Όταν οι Τούρκοι πήδηξαν στο οχύρωμα τους, τον υπερασπίσθηκε με το σπαθί και με το σώμα του ώσπου στο τέλος τον αγκάλιασε για να τον προφυλάξει από τα σπαθιά των Τούρκων. Πέσαν και οι δύο μαζί ηρωικά μαχόμενοι στη Μάχη στο Μανιάκι (1825).
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Οικογένεια Δικαίου
Μπρούνο Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μπρουνονιδών
Ίαν Φλέμινγκ
Ο Ίαν Λάνκαστερ Φλέμινγκ (Ian Lancaster Fleming, 28 Μαΐου 1908 - 12 Αυγούστου 1964) ήταν Άγγλος συγγραφέας. Έγινε διάσημος για τη σειρά κατασκοπευτικών μυθιστορημάτων του πράκτορα Τζέιμς Μποντ, με το πρώτο, το Casino Royale, να κυκλοφορεί το 1953. Ο Φλέμινγκ είχε ο ίδιος υπηρετήσει στην υπηρεσία αντικατασκοπείας του βρετανικού πολεμικού ναυτικού.
Οικογένεια
Ο `Ιαν Φλέμινγκ γεννήθηκε στην οδό Γκρην 27, στο πλούσιο προάστιο Μέιφαιρ του Λονδίνου. Μητέρα του ήταν η γνωστή στους κοσμικούς κύκλους του Λονδίνου `Εβελυν Σεν Κρουά Ρόουζ-Φλέμινγκ (1885-1964) και πατέρας του ο Βάλενταϊν Φλέμινγκ (1882-1917), συντηρητικός βουλευτής από το 1910 και αξιωματικός που σκοτώθηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον βαθμό του ταγματάρχη (ο Ουίνστον Τσώρτσιλ είχε γράψει τότε μία νεκρολογία του στους Τάιμς).
Ο μεγαλύτερος αδελφός του `Ιαν, ο Πήτερ (1907–1971), έγινε ταξιδιωτικός συγγραφέας και νυμφεύθηκε την ηθοποιό Σήλια Τζόνσον, ενώ κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συμμετείχε σε επιχειρήσεις στις κατεχόμενες Νορβηγία και Ελλάδα. Υπήρχαν και δύο μικρότεροι αδελφοί, ο Μάικλ (1913–1940) και ο Ρίτσαρντ (1911–1977), καθώς και μία ετεροθαλής αδελφή, νόθα κόρη της μητέρας, η τσελίστρια Αμαρυλλίς Φλέμινγκ (1925–1999), της οποίας πατέρας ήταν ο καλλιτέχνης Αύγουστος Τζων.
Εκπαίδευση και νεανική ηλικία
Το 1927, για να τον προετοιμάσει για εισαγωγή στο Φόρειν Όφις, η μητέρα του τον έστειλε στο Τένερχοφ, στο Κιτσμπύελ της Αυστρίας, ένα μικρό ιδιωτικό σχολείο που διοικούσαν ένας Βρετανός πρώην κατάσκοπος, ο Ερνάν Φορμπς Ντένις και η μυθιστοριογράφος σύζυγός του, Φύλις Μπετόμ. Αφού βελτίωσε εκεί τη δεξιότητά του στις γλώσσες, ο Φλέμινγκ φοίτησε για λίγο στα Πανεπιστήμια του Μονάχου και της Γενεύης. Στη Γενεύη ο Φλέμινγκ άρχισε μία ρομαντική σχέση με τη Μονίκ Πανσώ ντε Μποτόμ (Monique Panchaud de Bottomes) και το ζευγάρι αρραβωνιάστηκε το 1931. Ωστόσο, η μητέρα του διαφωνούσε με τη σχέση και κατάφερε να τη διαλύσει. Ο Φλέμινγκ έκανε αίτηση εισαγωγής στο Φόρειν Όφις, αλλά απέτυχε στις εξετάσεις. Και πάλι η μητέρα του παρενέβη: μίλησε με τον σερ Ρόντερικ Τζόουνς, επικεφαλής του Πρακτορείου Reuters, και τον Οκτώβριο του 1931 ο γιος της εξασφάλισε μία θέση «υποσυντάκτη» (sub-editor) και δημοσιογράφου εκεί. Το 1933 το πρακτορείο τον έστειλε στη Μόσχα, όπου κάλυψε τη σταλινική δίκη 6 μηχανικών της βρετανικής εταιρείας Metropolitan-Vickers. Ενώ βρισκόταν εκεί, ο Φλέμινγκ έκανε αίτηση για μία συνέντευξη με τον Ιωσήφ Στάλιν και προς έκπληξή του έλαβε απάντηση με υπογεγραμμένο από τον Σοβιετικό ηγέτη σημείωμα, που ζητούσε συγγνώμη για το ότι δεν μπορούσε να προσέλθει σε αυτή.
Ο Φλέμινγκ υπέκυψε σε οικογενειακές πιέσεις τον Οκτώβριο του 1933 και μεταπήδησε στον τραπεζικό-οικονομικό κλάδοn, με μία θέση στην Cull & Co. και μετά (1935) στην Rowe & Pitman του Μπίσοπσγκέιτ ως χρηματιστής. Απέτυχε και στις δύο θέσεις. Στις αρχές του 1939, άρχισε μία σχέση με την Ανν Ο' Νηλ, σύζυγο του βαρόνου Ο' Νηλ.
Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
thumb|right|Το Ναυαρχείο, όπου ο Φλέμινγκ εργάσθηκε στο Τμήμα Αντικατασκοπείας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τον Μάιο του 1939 ο Φλέμινγκ επιστρατεύθηκε από τον υποναύαρχο Τζων Χ. Γκόντφρεϋ, διοικητή της Αντικατασκοπείας του Βασιλικού Ναυτικού, ως προσωπικός του βοηθός, με πλήρη απασχόληση από τον Αύγουστο του 1939 με το κωδικό όνομα «17F». Ο βιογράφος του Φλέμινγκ Άντριου Λύσετ (Lycett) σημειώνει ότι ο Φλέμινγκ «δεν είχε προφανή προσόντα για τη θέση αυτή». Ως μέρος της αποστολής του, κατατάχθηκε στο Σώμα Εθελοντών Εφέδρων Αξιωματικών του Ναυτικού τον Ιούλιο του 1939, αρχικώς ως υποπλοίαρχος και λίγους μήνες αργότερα με προαγωγή ως αντιπλοίαρχος.
Ο Φλέμινγκ αποδείχθηκε πολύ χρήσιμος ως προσωπικός βοηθός του Γκόντφρεϋ και επέδειξε εξαιρετικές διοικητικές ικανότητες. Ο Γκόντφρεϋ ήταν εριστικός χαρακτήρας και είχε αντιπάθειες σε κυβερνητικούς κύκλους, οπότε χρησιμοποιούσε συχνά τον Φλέμινγκ ως σύνδεσμο με άλλους τομείς της κυβερνητικής στρατιωτικής διοικήσεως κατά τον πόλεμο, όπως την Secret Intelligence Service, το Political Warfare Executive, το Special Operations Executive (SOE), την Joint Intelligence Committee και το πρωθυπουργικό γραφείο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Τζέιμς Μποντ Κατηγορία:Βρετανοί κατάσκοποι Φ
Παιδομάζωμα
Ο όρος συναντάται για πρώτη φορά σε έντυπο το 1675, στο βιβλίο "Ιστορίαι παλαιαί ... της περιφήμου πόλεως Αθήνης" του ιερέα Γεωργίου Κονταρή από τα Σέρβια. Χρησιμοποιείται επίσης (ως "παιδιομάζωμα") το 1677 από τον Νεκτάριο Ιεροσολύμων τον Κρήτα.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο όρος παιδομάζωμα χρησιμοποιήθηκε από μερίδα των Μέσων Ενημέρωσης, της συντηρητικής βιβλιογραφίας, της πολιτικής και της Δημόσιας Διοίκησης στην Ελλάδα για να χαρακτηρίσει τη Αποστολή παιδιών στις Λαϊκές Δημοκρατίες από τον ΔΣΕ.
Απαρχές
Κατά τον Απ. Βακαλόπουλο το παιδομάζωμα άρχισε να εφαρμόζεται συστηματικά λίγο πριν το 1430 επί Μουράτ Β΄, ενώ νωρίτερα ίσως εφαρμοζόταν σποραδικά. Η πρωιμότερη μνεία παιδομαζώματος σε ελληνική πηγή ανάγεται στο 1395. Τότε στη Θεσσαλονίκη διατάχθηκε στρατολόγηση παιδιών από τον Βαγιαζίτ Α΄. Η μαρτυρία είναι μια παρηγορητική ομιλία του τότε αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Ισιδώρου προς τους γονείς των παιδιών με τίτλο «Ομιλία περί της αρπαγής των παίδων κατά το του αμηρά επίταγμα και περί της μελλούσης κρίσεως». Έγινε την Κυριακή των Νηστειών, 28 Φεβρουαρίου 1395. Στην ομιλία γίνεται λόγος για αναγκαστικό εξισλαμισμό των παιδιών, για τη σκληρή εκπαίδευσή τους και την εκγύμνασή τους στη χρήση σκυλιών και γερακιών.
Το παιδομάζωμα εφαρμόστηκε όταν έγινε αντιληπτό ότι το οθωμανικό κράτος δεν μπορούσε να στηριχθεί μόνο στον πληθυσμό των τουρκομάνων μωαμεθανών οι οποίοι ήταν και ολιγάριθμοι και απείθαρχοι. Έτσι επιδιώχθηκε η δημιουργία στρατού από εξισλαμισμένους χριστιανούς ώστε και να κατορθωθεί η τήρηση της πειθαρχίας αλλά και μέσω των πλεονεκτημάτων που προσφέρονταν να προσελκυσθούν και άλλοι χριστιανοί στον ισλαμισμό.
Στρατολογούνταν νεαρά αγόρια από χριστιανικές οικογένειες του οθωμανικού κράτους, τα οποία εξισλαμίζονταν και εκπαιδεύονταν ώστε να στελεχώσουν διάφορες κρατικές υπηρεσίες. Η πλειονότητα προοριζόταν για τα τάγματα του καπίκουλου, ειδικότερα τους γενίτσαρους, ενώ άλλοι κατέληγαν να υπηρετούν στο παλάτι του σουλτάνου. Αναφέρεται και ως «φόρος αίματος» σε αντιπαραβολή με τον κεφαλικό φόρο. Τα όρια ηλικίας των αγοριών, όπως καταγράφονται σε διαφορετικές πηγές, εμφανίζουν σημαντικές αποκλίσεις, ενώ αναφέρεται ως κατώτατη ηλικία αυτή των οκτώ ετών και ως ανώτατη των είκοσι. Οθωμανικά έγγραφα, του 17ου αιώνα, συγκεκριμενοποιούν τα όρια μεταξύ 15-20 ετών Ως προς τη συχνότητά του, αρκετές αναφορές υποστηρίζουν πως το παιδομάζωμα συνέβαινε ανά τακτά χρονικά διαστήματα, κάθε πέντε χρόνια ή κατά άλλες εκτιμήσεις ετησίως. Περισσότερο πιθανό μοιάζει πως οργανωνόταν ανάλογα με τις ανάγκες των σουλτάνων. Αντιφατικές είναι επίσης οι αναφορές στο πλήθος των παιδιών που τελικά στρατολογούνταν. Αρκετές υποστηρίζουν, μάλλον λανθασμένα, πως στρατολογούνταν μία συγκεκριμένη αναλογία παιδιών, με εκτιμήσεις που κυμαίνονται από ένα ανά πέντε αγόρια, έως ένα ανά τρία. Φιρμάνι των αρχών του 16ου αιώνα μαρτυρά πως εκείνη την εποχή ο αριθμός των παιδιών καθοριζόταν εκ των προτέρων και υπολογιζόταν να είναι ένα αγόρι 14-18 ετών ανά 40 οικογένειες.
Επέκταση
Αρχικά εφαρμοζόταν στα Βαλκάνια, ενώ από τα τέλη του 15ου αιώνα άρχισε να επεκτείνεται και στην ανατολή. Πολλά παιδιά κατέληγαν σκλάβοι και πωλούνταν προς 25 άσπρα το καθένα σε Τούρκους γεωργούς. Αυτά αν κατάγονταν από τα Βαλκάνια στέλνονταν στη Μικρά Ασία και αντίστροφα, ώστε να μην υπάρχει η δυνατότητα φυγής. Η πρακτική του παιδομαζώματος δεν εφαρμοζόταν στην Κωνσταντινούπολη και σε άλλες μεγάλες πόλεις της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ούτε ακόμα σε τέκνα τεχνιτών σε αγροτικές περιοχές, από το φόβο πως κάτι τέτοιο θα ήταν επιζήμιο για το εμπόριο. Εξαιρούνταν επίσης κάποιες κατηγορίες όπως τα μοναχοπαίδια, οι ορφανοί, οι σπανοί, οι κοντοί, οι ψηλοί, οι παντρεμένοι κ.ά. Πολλοί γονείς για να αποφύγουν το παιδομάζωμα αρραβώνιαζαν και πάντρευαν τα παιδιά τους νεώτατα, σε ηλικία 8, 9 και 10 ετών.
Οι υπάλληλοι που στέλνονταν για να φέρουν εις πέρας το παιδομάζωμα, εύρισκαν την ευκαιρία να εκβιάζουν τους χριστιανούς και να αποσπούν και χρήματα. Έπαιρναν από την ίδια οικογένεια δύο ή και περισσότερα παιδιά, μή εξαιρώντας ούτε τον μοναχογιό, και δεν τα έδιναν πίσω παρά μόνο αν έπαιρναν 60, 70 ή και περισσότερα χρυσά νομίσματα. Οι πλούσιοι και όσοι μπορούσαν, εξαγόραζαν την ελευθερία των παιδιών τους. Όσα παιδιά περίσσευαν από τη στρατολογία, επωλούντο ως δούλοι. Αναφέρονται και σπάνιες περιπτώσεις όπου γονείς εξουθενωμένοι από τη φτώχεια και την εξαθλίωση έδιναν πρόθυμα τα παιδιά τους, με το σκεπτικό ότι έτσι θα τους εξασφάλιζαν μια καλύτερη ζωή ή περιπτώσεις φτωχών νέων που για μια καλύτερη ζωή ήθελαν να υπηρετήσουν τον σουλτάνο.
Είναι αξιοσημείωτο ότι το παιδομάζωμα υπήρξε και με έμμεσους τρόπους παράγοντας φθοράς του Ελληνισμού, καθώς πολλοί άτυχοι γονείς προκειμένου να σώσουν τα παιδιά τους από τη στρατολόγηση έφταναν στο σημείο να εξισλαμιστούν ή να προσποιηθούν ότι εξισλαμίζονται. Επίσης, πολλοί άλλοι εξαναγκάζονταν να μεταναστεύσουν οικογενειακώς σε χώρες της δυτικής Ευρώπης, για να γλιτώσουν τον κίνδυνο να χάσουν τα παιδιά τους. Η ιστορική ειρωνεία είναι ότι το παιδομάζωμα πυροδοτούσε τη ζήλια των Τούρκων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, καθώς έβλεπαν τα δικά τους παιδιά να αποκλείονται από μια τέτοια πιθανή καριέρα, σε βαθμό που κάποιοι έφταναν να τα παρουσιάζουν ως δήθεν χριστιανόπαιδα, προκειμένου να πετύχουν τη στρατολόγησή τους.
Από το παιδομάζωμα εξαιρούνταν οι Εβραίοι, είτε ως αποτέλεσμα συμφωνίας είτε διότι η πλειοψηφία ζούσε στις πόλεις. Μέχρι πρόσφατα, εθεωρείτο ότι εξαιρούνταν και οι Αρμένιοι, όμως σήμερα φαίνεται ότι αυτό δεν ίσχυε πάντα. Οι μουσουλμάνοι της Βοσνίας υπόκεινταν επίσης σε στρατολόγηση, αλλά υπηρετούσαν απευθείας στο παλάτι του σουλτάνου αντί του στρατού.
Το 1601 με φιρμάνι της Υψηλής Πύλης προς τις οθωμανικές αρχές της Ρούμελης, που είχε ημερομηνία 29 Μαρτίου, ορίζεται ότι: «Οι νέοι των απίστων (που προορίζονται για γενίτσαροι) έπρεπε να είναι καλλίμορφοι, αρτιμελείς και προς πόλεμον κατάλληλοι... Όταν κανείς αντιστεί εις την παράδοσιν των γενιτσάρων ν' απαγχονίζεται ευθύς εις το κατώφλι της θύρας του...».
Στο διάστημα 1609-1635 υπήρξε δραστική αύξηση αριθμού γενιτσάρων εις βάρος των σπαχήδων. Από 1.000 γενίτσαρους στην αρχή του θεσμού δημιουργούνται 100.000+ (πεζικό) και από 70.000 σπαχήδες μειώνονται σε λιγότερους από 9.000 (ιππικό). Αυτό επιτυγχάνεται με το παιδομάζωμα (ηλικίες 5-8 ετών), χωρίς την έγκριση των Ουλεμά.
Ο Τούρκος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπί (17ος αι.) περιγράφει το παιδομάζωμα στην πόλη Στάροβα (σήμερα στην Αλβανία):
Ο Τσελεμπί δίνει επίσης περιγραφή βίαιου εξισλαμισμού στη Βέροια και την Έδεσσα την ημέρα του Πάσχα που γινόταν κατ' έθιμο:
Στα μπεράτια διορισμού πατριαρχών και μητροπολιτών προβλεπόταν ότι κανείς χριστιανός δεν μπορούσε να εξισλαμισθεί αν δεν το ήθελε. Ωστόσο αυτά δεν λαμβάνονταν υπόψη από τους Τούρκους τοπικούς διοικητές.
Μαρκόπουλο Κεφαλονιάς
Το Μαρκόπουλο είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 86 κατοίκους.
Παιδομάζωμα
Κατάργηση
Πρώτος επιχείρησε να το καταργήσει ο σουλτάνος Οσμάν Β΄ το 1622 και στη συνέχεια ο Μουράτ Δ΄ το ανέστειλε. Αν και ουσιαστικά εξαλείφθηκε από τα μέσα του 17ου αιώνα, σπάνιες απόπειρες παιδομαζώματος καταγράφονται μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα. Το τελευταίο καταγεγραμμένο παιδομάζωμα είναι αυτό που επιχειρήθηκε στη Νάουσα το 1705, το οποίο έγινε και αιτία εξέγερσης των Ναουσαίων. Τότε ο σουλτάνος Αχμέτ Γ΄ είχε διατάξει «τάχιστα περισυλλογή και αποστολή νέων γενιτσάρων» και για την περιφέρεια της Νάουσας υπήρχε η εντολή για επιλογή 50 νέων «κατά το κρατούν παλαιόν έθιμον». Οι Ναουσαίοι εξεγέρθηκαν υπό τον αρματολό Ζήση Καραδήμο και τους δύο γιούς του Βασίλη και Δημήτρη και σκότωσαν τον σελιχτάρη (τον υπεύθυνο του παιδομαζώματος) και τους δύο συνοδούς του. Σχημάτισαν σώμα από 100 και πλέον άνδρες και άρχισαν να ληστεύουν και να σκοτώνουν τους μουσουλμάνους στην ύπαιθρο των καζάδων Βέροιας και Νάουσας. Μετά από αυτό, οι Τούρκοι σχημάτισαν ένοπλο σώμα από 1.000 μουσουλμάνους που καταδίωξαν τους επαναστάτες και στα μέσα Ιουνίου τους περικύκλωσαν στα στενά της Αραπίτσας κοντά στη Νάουσα. Στη μάχη που έγινε σκοτώθηκε ο Ζήσης Καραδήμος, ενώ οι γιοί του και άλλοι συνελήφθησαν και σκοτώθηκαν μέσα στη Βέροια. Δεν είναι γνωστό, ωστόσο, αν μετά από αυτό έγινε η στρατολόγηση των 50 νέων. Αυτό είναι το τελευταίο γνωστό περιστατικό παιδομαζώματος, ωστόσο σώζεται επίσης βεράτιο του 1150/1738 με το οποίο εξαιρείται ο γιος Χριστιανού υποτελούς από το παιδομάζωμα.
Μαρκόπουλο Κεφαλονιάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Παιδομάζωμα
Λαϊκή παράδοση
Σημ.: «Κισλάς» ήταν ο «κισλάρ αγάς» που είχε την αρμοδιότητα της απαγωγής παιδιών για το παιδομάζωμα και γυναικών για τα χαρέμια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οθωμανικός στρατός Κατηγορία:Οθωμανικό δίκαιο
Ποσίρ
Το Ποσίρ (Μαράθι: पोशिर ) είναι χωριό κοντά στο Νεράλ, στην πολιτεία της Μαχαράστρα στην Ινδία.
Γεωγραφία
Το Ποσίρ βρίσκεται στην Ταλούκα του Καρτζάτ στην επαρχία Ραϊγκάντ στην πολιτεία της Μαχαράστρα. Είναι 21 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Καρτζάτ, 12 χιλιόμετρα από το Νεράλ, 59,7 χιλιόμετρα από την επαρχία της κύριας πόλης Ραϊγκάντ και 60 χιλιόμετρα της πολιτειακής πρωτεύουσας, την Βομβάη. Την πόλη διασχίζει ο δρόμος που συνδέει το Καρτζάτ με το Μουρμπάντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Χριστόφορος Στεφανίδης
Ο Χριστόφορος Στεφανίδης, γεννημένος στις 29 Ιουλίου 1980 στην Αθήνα, είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτει ύψος 1,84 μέτρα και αγωνίζεται στις θέσεις Point Guard και Shooting Guard.
Καριέρα
Ο Στεφανίδης ξεκίνησε την καριέρα του φορώντας τα χρώματα του Παλαιού Φαλήρου στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής. Το 2004 έλαβε μεταγραφή στο Μαρούσι όπου παρέμεινε επί πέντε αγωνιστικές περιόδους. Με την αθηναϊκή ομάδα αγωνίστηκε σε τρεις διαφορετικές περιόδους σε αγώνες του EuroCup, σε 27 παιχνίδια στο σύνολο. Το καλοκαίρι του 2009 μεταπήδησε στην Ε.Κ. Καβάλας ξεκινώντας μια δεύτερη μακροχρόνια θητεία σε ομάδα της Α1 Εθνικής. Το 2013, κατόπιν υποβιβασμού της Καβάλας, ο Στεφανίδης υπέγραψε συμβόλαιο με τον Κολοσσό Ρόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλαιού Φαλήρου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ε.Κ. Καβάλας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αρκαδικού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λαυρίου
Άιλαντ Λέικ
Το Άιλαντ Λέικ (αγγλικά Island Lake) είναι οικισμός στο μη οργανωμένο βόρειο τμήμα του Διαμερίσματος Αλγκόμα στο βορειοανατολικό Οντάριο του Καναδά. Είναι μέρος του διοικητικού συμβουλίου των τοπικών υπηρεσιών Όουερες και απέχει περίπου 5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της κοινότητας Χέιντεν στον Αυτοκινητόδρομο 17 του Οντάριο. Ο οικισμός βρίσκεται στη διασταύρωση του Αυτοκινητοδρόμου 552 και του Αυτοκινητοδρόμου 556, ενώ ο Κεντρικός Σιδηρόδρομος Αλγκόμα περνά δια μέσου της κοινότητας. Το Άιλαντ Λέικ βρίσκεται στις όχθες των λιμνών Άππερ Άιλαντ και Λόουερ Άιλαντ.
thumb|Ο Αυτοκινητόδρομος 556 στο Άιλαντ Λέικ
Κολίμα (πόλη)
Η Κολίμα (ισπανικά: Colima, προφορά: [koˈlima]) είναι πόλη και η πρωτεύουσα της πολιτείας Κολίμα και έδρα του δήμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού
Μετανάστευση (ζωολογία)
Κύριο χαρακτηριστικό της μετανάστευσης των ζώων είναι η σταθερή περιοδικότητά της όπου η κυκλική μετακίνηση γίνεται ακολουθώντας είτε ίδιο δρομολόγιο είτε διαφορετικό από το σημείο εκκίνησης. Συχνά η μετανάστευση προσφέρει στους ζωικούς πληθυσμούς αποφυγή αντίξοων κλιματικών συνθηκών, ανταγωνισμού ή θήρευσης. Όμως μπορεί και να οδηγήσει στην έκλειψη. Πιστεύεται ότι όλα τα ζώα είναι λίγο ως πολύ μεταναστευτικά, καθώς τριγυρίζουν με σκοπό να εγκαθιδρύσουν μια οικεία περιοχή. Αν οι περιπλανήσεις αποκαλύψουν διαφορά ως προς την αναπαραγωγική επιτυχία στις διάφορες βιοκατοικίες, η μετακίνηση λαμβάνει μόνιμο περιοδικό χαρακτήρα καθώς δρα η φυσική επιλογή. Η μετανάστευση μεταβάλλει τη γενετική δεξαμενή των πληθυσμών. Παρ' όλα αυτά σύμφωνα με τη θεωρία Good, η μετανάστευση φυτών λόγω κλιματικών μεταβολών δεν προκαλεί αναγκαστικά εξελικτικές αλλαγές αλλά το εύρος ανοχής του είδους μπορεί να μετατοπίζεται χωρίς να αλλάζει η διαφορά μεταξύ των ακραίων τιμών.
Στα φυτά η ταχύτητα και το εύρος της μετανάστευσης εξαρτάται από τους εξής παράγοντες:
Τα είδη με συνεχείς κατανομές (που δε παρουσιάζουν σημαντικά διάκενα) χωρίζονται σε:
Οι ασυνεχείς κατανομές χωρίζονται σε:
Περιοδικές Μεταναστεύσεις
thumb|200px|Κύριες μεταναστευτικές διαδρομές πουλιών. thumb|left|180px|Η πεταλούδα Vanessa cardui.
Μόνιμες Διηπειρωτικές Μεταναστεύσεις
thumb|left|150px|Η βακτριανή καμήλα. Οι μόνιμες μεταναστεύσεις των τελευταίων 100 εκ. ετών ευθύνονται για τις σημερινές γεωγραφικές κατανομές των ειδών. Όταν σε διαφορετικές ηπείρους απαντώνται παρόμοια είδη, η ματανάστευση θεωρείται ότι έχει γίνει πρόσφατα. Ιδιαίτερα κατά μήκος των μεταναστευτικών διαδρομών η περασμάτων τα είδη παρουσιάζουν έντονες ομοιότητες.
Η χερσαία σύνδεση βόρειας - νότιας Αμερικής δεν υπήρχε πριν τις αρχές της Πλειστόκαινου. Διάφορα είδη όπως το αρμαντίλο, ο τάπιρος και ο βραδύπους μετανάστευσαν μόνιμα.
Αναφορές
J.C. Emberlin: Εισαγωγή στην οικολογία, Εκδόσεις "Τυπωθήτω", 1983.
Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Ζωολογία
Μαυράτα Κεφαλονιάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Διγενής Ακρίτας Μόρφου (ποδόσφαιρο)
Ο Διγενής Ακρίτας Μόρφου είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη Μόρφου. Αποτελεί μέρος του συλλόγου Διγενής Ακρίτας Μόρφου που ιδρύθηκε στις 23 Απριλίου 1931. Το σωματείο διατηρεί και καλαθοσφαιρική ομάδα.
Η έδρα του σωματείου βρίσκεται στη Μόρφου, ωστόσο από το 1974 δεν μπορεί να τη χρησιμοποιήσει λόγω της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Από το 1974 η ομάδα εδρεύει στη Λευκωσία.
Η ποδοσφαιρική ομάδα μετράει 15 συμμετοχές στην Α΄ κατηγορία Κύπρου, έχει τερματίσει μία φορά στη δεύτερη θέση, συμμετείχε μία φορά στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ, έχει μια συμμετοχή σε τελικό κυπέλλου Κύπρου, έχει κατακτήσει δύο πρωταθλήματα Β΄ κατηγορίας και τρία πρωταθλήματα Γ΄ κατηγορίας, όπως και δύο κύπελλα Κύπρου Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ.
Ίδρυση
Ο Διγενής Ακρίτας Μόρφου ιδρύθηκε στις 23 Απριλίου 1931. Το σωματείο ιδρύθηκε από μια ομάδα 38 ευέλπιδων της Μόρφου. Η συγκέντρωση για την ίδρυση του σωματείου έγινε στο σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Λουκής Ακρίτας. Στο σωματείο δόθηκε το όνομα Διγενής Ακρίτας ώστε να συνοψίζει την εθνική δράση του σωματείου αλλά και λόγω μιας παράδοσης που ήθελε το Διγενή Ακρίτα να έχει ζήσει στην ακριτική Μόρφου. Σκοποί του σωματείου ήταν η εθνική, ηθική, καλλιτεχνική, πνευματική και πολιτιστική ανάπτυξη του λαού και ειδικά της νεολαίας, η τόνωση και διάδοση των ελληνοχριστιανικών ιδεωδών και η παραγωγή, ανάπτυξη και καλλιέργεια του αθλητισμού.
Έμβλημα και χρώματα
Έμβλημα του σωματείου είναι ο τοξότης και χρώματα του το πράσινο και το άσπρο.
Ιστορία
Μετά την ίδρυση του ο Διγενής δημιούργησε ποδοσφαιρική ομάδα η οποία αγωνιζόταν στα αγροτικά πρωταθλήματα της επαρχίας Κερύνειας. Το 1968 εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) σαν σωματείο Β΄ κατηγορίας.
Περίοδος 1969-1979
Η πρώτη συμμετοχή του Διγενή Ακρίτα Μόρφου στις διοργανώσεις της ΚΟΠ ήταν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1968-69, όπου και κατέκτησε τη δεύτερη θέση. Την επόμενη περίοδο κατακτά το πρωτάθλημα και προβιβάζεται στην Α΄ κατηγορία 1970-71. Προπονητής της ομάδας από το 1970 έως το 1974 ήταν ο Κώστας Ταλιάνος.
Ευρωπαϊκή συμμετοχή
Η δεύτερη θέση έδωσε το δικαίωμα στην ομάδα να συμμετάσχει στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1971-72. Ήταν η πρώτη περίοδος διεξαγωγής της διοργάνωσης και έτσι ο Διγενής έγινε η πρώτη κυπριακή ομάδα που συμμετείχε σε αυτήν. Αντιμετώπισε την ΑΣ Μίλαν από την οποία αποκλείστηκε. Και οι δύο αγώνες έγιναν στην Ιταλία, καθώς την εποχή εκείνη συνηθιζόταν οι κυπριακές ομάδες να δίνουν και τα δύο ευρωπαϊκά παιχνίδια στην χώρα του αντιπάλου λόγω οικονομικών δυσκολιών. Ο πρώτος αγώνας έγινε στο Σαν Σίρο, έδρα της Μίλαν, στις 22 Σεπτεμβρίου 1971. Η ιταλική ομάδα κέρδισε με 4-0. Ο επαναληπτικός έγινε στο Τριέστε. Ο τυπικά γηπεδούχος Διγενής έχασε με 3-0.
Εκτοπισμός από τη Μόρφου
Τις επόμενες περιόδους, πριν το 1974, ο Διγενής τερμάτιζε στα μέσα του βαθμολογικού πίνακα. Η τραγικότερη ημέρα στην ιστορία του σωματείου καταγράφεται το καλοκαίρι του 1974, με την κατάληψη της Μόρφου από τα τουρκικά στρατεύματα μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, γεγονός που κατέστησε το σωματείο προσφυγικό. Ο εκτοπισμός δημιούργησε πολλά προβλήματα στην ομάδα που βρέθηκε χωρίς έδρα, χωρίς αθλητικό υλικό και με τα μέλη και τους φιλάθλους της διασκορπισμένους σε ολόκληρη την Κύπρο.
Δεκαετία 1980-1989
Τις πρώτες τρεις περιόδους της δεκαετίας ο Διγενής συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 1981-82 τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος και υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Γ΄ κατηγορία. Παρέμεινε στη Γ΄ κατηγορία για έξι συνεχόμενες περιόδους. Την περίοδο 1987-88 κατέκτησε το πρωτάθλημα και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 1988-89 τερμάτισε στην ένατη θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας.
Δεκαετία 1990-1999
Ο Διγενής παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία έως την περίοδο 1992-93 που τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε. Την περίοδο 1994-95 τερμάτισε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας και επέστρεψε στη Β΄ κατηγορία. Τις περιόδους 1995-96 και 1997-98 έφτασε πολύ κοντά στον προβιβασμό στην Α΄ κατηγορία, αλλά τελικά περιορίστηκε στην τέταρτη θέση (προβιβάζονταν οι πρώτες τρεις ομάδες).
Δεκαετία 2000-2009
Την περίοδο 1999-00 ο Διγενής κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας για δεύτερη φορά στην ιστορία του και επέστρεψε στην Α΄ κατηγορία μετά από 21 χρόνια. Την περίοδο 2000-01 τερμάτισε στη 13η θέση και υποβιβάστηκε. Κέρδισε ξανά τον προβιβασμό του στην ανώτατη κατηγορία της Κύπρου την επόμενη περίοδο τερματίζοντας στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 2001-02.