cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δάσος του Ράντη
Περιγραφή
Κύριος πυρήνας του δάσους είναι ο Άριος ή η Αριά (βελανιδιά), όπως είναι η τοπική ονομασία του Quercus ilex, που καλύπτει έκταση περίπου 5.190 στρεμμάτων. Έντονη είναι επίσης η παρουσία ψηλών δέντρων Κουμαριάς, Γλυστροκουμαριάς ή Άντρακλα (Arbutus andrachne) και Φιλλυρέας ή Φιλλίκι ή Λεπρίνο (Phillyrea latifolia). Στην μεγαλύτερη έκταση του Δάσους Ράντη, δεν υφίσταται υπόροφος, ενώ εκεί που υπάρχει, αποτελείται από Πουρνάρι (Quercus coccifera), Αστοιβή (Sarcopoterium spinosum), Αφάνα (Genista acanthoclados), Ρείκια (Erica arborea) και Λαδανιά (Cistus monspeliensis). Η ποικιλία του τοπίου στο Δάσος καθώς και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εδάφους όπως είναι οι βραχώδεις εκτάσεις και οι πέτρινες πεζούλες, δίνουν τη δυνατότητα ανάπτυξης πληθυσμών διαφόρων ειδών μικρών θηλαστικών και ερπετών, προσφέροντας τους κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης. Συγκεκριμένα το Δάσος φιλοξενεί σαύρες, όπως είναι η Τούρκικη σαύρα (Lacerta oertzeni -είδος ενδημικό της Ικαρίας σε επίπεδο ηπείρου), το Σαμιαμίδι (Hemidactylus turcicus), τον Αβλέφαρο (Ablepharus kitaibelii), τον Οφίσωψ (Ophisops elegans), αλλά και φίδια όπως είναι ο Έφιος (Coluber caspius) και η προστατευόμενη οχιά (Vipera xanthina). Το Δάσος του Ράντη αποτελεί καταφύγιο επίσης για πληθυσμούς μικρών θηλαστικών, όπως το προστατευόμενο Πετροκούναβο – η Ατσίδα (Martes foina), το Σκαντζόχοιρο (Erinaceus concolor) καθώς και διάφορα είδη τρωκτικών. μικρογραφία|Άριος, Δάσος Ράντη.
Ιστορικά στοιχεία
Η ηλικία του δάσους υπολογίζεται πως είναι μεγαλύτερη των τριών αιώνων. Θεωρείται δεδομένο ότι το δάσος του Ράντη παλαιότερα ήταν υποδιαίρεση ενός μεγαλύτερου δάσους που διέσχιζε το νησί. Την ονομασία του τη χρωστάει στην Ικαριακή οικογένεια Ράντη. Από αφηγήσεις των πρεσβυτέρων αφορά μία πολυμελή οικογένεια, η οποία βιοποριζόταν και ζούσε από την καλλιέργεια σιταριού και σταφυλιού, μέσα στο δάσος.
Η αξιοποίηση διαφόρων πηγών και ιστορικών τεκμηρίων, όπωςː το αρχειακό υλικό της δημογεροντίας της Ικαρίας του 19ου και 20ου αιώνα, τα πρακτικά και οι αποφάσεις της κοινότητας Δάφνης από το 1919 έως το 1997, φανερώνει τις διαδοχικές αλλαγές που συνέβησαν στο δάσος ως  φυσικό πόρο αλλά και ως διαδικασία κοινωνικής δημιουργίας μέσα από τις υπηρεσίες και τα προϊόντα που ιστορικά έδινε στον τοπικό πληθυσμό (ξυλεία, καύσιμη ύλη και ζωοτροφή).
Το δάσος του Ράντη, "το ρουμάνι", αποτελεί ένα παράδειγμα φυσικού πόρου που ακολουθώντας τις περιστάσεις της κάθε εποχής, πρόσφερε διαχρονικά με διαφορετικό τρόπο και βαρύτητα, για την κάλυψη των αναγκών και ελλείψεων των "ιδιοκτητών" του. Ο δασικός πόρος στήριξε τον πληθυσμό του νησιού αδιάλειπτα απο την αρχαιότητα έως τις αρχές του 20 ου αιώνα. Πρωταγωνίστησε στην πορεία του νησιού στο χρόνο, ως ο σημαντικότερος παράγοντας επιβίωσης, όχι μόνο ως πάροχος προϊόντων, αλλά και σαν "τείχος" προστασίας από ξένους "εισβολείς".
Η Κουμπάρου (2002, σελ. 220) αναφέρειː"«Το δάσος του Ράντη, αποτέλεσε το σημείο αναφοράς της κοινότητας για πολλά χρόνια, κυρίως όταν οι αγροτικές δομές και οικονομία στα πλαίσια της μη εγχρησματισμένης αγοράς, θεμελιώνονταν στην οικειοποίηση του δάσους. Σταδιακά, καθώς η οικονομία εγχρηματίζεται, το 'οικονομικό' ενδιαφέρον του δάσους συρρικνώνεται και σταδιακά ο δασικός πόρος 'καταργείται'. Σήμερα, δεν αποτελεί παρά ένα μέρος των βοσκοτόπων»."Η κοινωνική μνήμη για τις πρακτικές και τους μηχανισμούς που αναπτύχθηκαν ιστορικά για την οργάνωση του δάσους, εξακολουθεί και υπάρχει. Οι υποδομές των λιθοδομών μαρτυρούν ότι το δάσος οργανώθηκε και λειτούργησε ως "κοινό", με χαρακτηριστικάː αλληλεγγύης, συλλογικού πράττειν, αυτοοργάνωσης και άμεσης δημοκρατίας. Στις μέρες μας, πολλά από τα χαρακτηριστικά αυτά εντοπίζονται και σε πολιτισμικό επίπεδο στα «πανηγύρια» της Ικαρίας. Οι κάτοικοι εργάζονται εθελοντικά, δρουν συλλογικά και πραγματοποιούν όλες τις προετοιμασίες για να εξυπηρετήσουν τους επισκέπτες των πανηγυριών.
Η σημασία του Δάσους του Ράντη
Το Δάσος του Ράντη περιλαμβάνει το 23% του συνόλου της δασικής έκτασης της Ικαρίας και αποτελεί τη μεγαλύτερη ανεκμετάλλευτη περιοχή στην οποία ανήκουν τα δάση του είδους Quercus ilex (Αριά) στην Ελλάδα. Η βελανιδιά Αριά, χρονολογείται στη Μεσόγειο από το Μειόκαινο (5 εκατομμύρια χρόνια πριν) και αυτός είναι ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίο το δάσος Ράντη πρέπει να προστατευθεί και διασωθεί. Είναι το τελευταίο δάσος, αυτού του μεγέθους και ηλικίας, που έχει απομείνει στην βορειοανατολική Μεσόγειο.
Όπως προαναφέρθηκε κυρίαρχο δέντρο του δάσους είναι οι Άριοι - που αποτελούν προστατευόμενο είδος της [https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/LSU/?uri=celex%3A31992L0043 Οδηγίας 92/43 Παρ. I, κωδ: 9340]- ηλικίας άνω των 300 ετών, με αποτέλεσμα το οικοσύστημα να έχει φτάσει στο τελευταίο στάδιο διαδοχής. Λόγω της αρχαιότητάς του, το δάσος συνιστά «θησαυροφυλάκιο» σημαντικών πληροφοριών, αφού κάθε δέντρο είναι μια ζωντανή βιοχημική προβολή του οικότοπου στον οποίο αναπτύσσεται. Είναι τεκμηριωμένο πλέον πως η μελέτη ζωντανών και νεκρών δέντρων μας πληροφορεί για κλιματικές αλλαγές και φυσικές καταστροφές που υπέστη ο τόπος, ακόμα και για τις ανθρώπινες παρεμβάσεις από το μακρινό παρελθόν.
Απειλές για το Δάσος του Ράντη
Παρά την σημαντικότητα του, το δάσος, βρίσκεται στο έλεος της ανεξέλεγκτης βόσκησης, με συνέπεια την απώλεια ενός μεγάλου αριθμού αιωνόβιων δέντρων. Η διάβρωση του εδάφους σε κάποιες περιοχές, κυρίως λόγω της υπερβόσκησης, έχει προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό που η αλλοίωση του πλέον είναι μόνιμη. Η συσσώρευση μεγάλης ποσότητας νεκρής βιομάζας ειδικά τους θερινούς μήνες, αφού το δάσος δεν καθαρίζεται επαρκώς, σε συνδυασμό με τη δυσπρόσιτη περιοχή, τα περιορισμένα μέσα πρόληψης, ανίχνευσης και κατάσβεσης τυχόν φωτιάς, αποτελούν τον μεγαλύτερο παράγοντα κινδύνου πυρκαγιάς και οριστικής εξαφάνισης του.
Δράσεις για το Δάσος του Ράντη
Το δάσος του Ράντη για πολλά χρόνια δεν είχε υπαχθεί σε κάποιο καθεστώς προστασίας, ούτε σε κάποιο αειφόρο διαχειριστικό πλάνο που θα το προστάτευε, θα αναχαίτιζε την παρακμή του και θα το βοηθούσε να αναγεννηθεί.
Το 2014, κηρύχθηκε «Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης» με την υπ.αριθμ.17988/983/21.03.2014 (ΦΕΚ 93/27.03.2014) απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου. Με την κήρυξή του το δάσος μπήκε σε αυστηρότερο καθεστώς προστασίας και διαχείρισης, ενώ το 2017 με απόφαση της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, το έργο «Προστασία, φύλαξη και αναβάθμιση του Διατηρητέου Μνημείου της Φύσης “Δάσος Ράντη” Νήσου Ικαρίας» εντάχθηκε στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Βόρειο Αιγαίο». Ο προϋπολογισμός του έργου ήταν 347.884,70 ευρώ και τελικός δικαιούχος που θα το υλοποιούσε ήταν η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου (Διεύθυνση Δασών). Περιλάμβανε την κατασκευή συρμάτινης περίφραξης του δάσους και σήμανση του μονοπατιού:«Πετροπούλι-Ραός Φούτρα- Χριστοβούνι-Σταυρί-Αρνοπέζα Βρουλέ–Φραντάτο».
Επιπλέον, για να ανακοπεί η υποβάθμιση και ο αφανισμός αυτού του μοναδικού οικοσυστήματος της Μεσογείου, το Ινστιτούτο Αρχιπέλαγος διεξάγει έρευνες τα τελευταία χρόνια στην πλούσια βιοποικιλότητα της χλωρίδας και πανίδας του.
Η συλλογή δεδομένων εστιάζει σε:
Αξιοσημείωτος αριθμός φορέων, όπως: σύλλογοι του νησιού, περιβαλλοντικές οργανώσεις, κινήσεις πολιτών, βουλευτές, δημοτικές παρατάξεις της Ικαρίας, αλλά και απλός κόσμος, συντάσσονται και πρωτοστατούν σε διάφορες πρωτοβουλίες για την υπεράσπιση και φροντίδα του δάσους. Αντιπροσωπευτικά παραδείγματα αποτελούν οι ανοικτές εκδηλώσεις ενημέρωσης του κοινού, οι επίκαιρες ερωτήσεις βουλευτών , καθώς και η συγκέντρωση υπογραφών προκειμένου να ενισχυθεί η θέση υπέρ της διαβούλευσης με την κοινωνία της Ικαρίας για τις σχεδιαζόμενες επενδύσεις και τους κινδύνους που επιφυλάσσουν για τους φυσικούς πόρους του νησιού.
Παραπομπές
Ραντη, Δασος του Ραντη, Δασος του
Γερμανικές γενικές εκλογές Ιουλίου 1932
Οι γερμανικές γενικές (ομοσπονδιακές) εκλογές ήταν πρόωρες εκλογές, που ακολούθησαν αυτές του 1930 και διεξήχθησαν στις 31 Ιουλίου 1932, με τη συμμετοχή 61 κομμάτων. Κύριο χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών ήταν ο θρίαμβος του «Εθνικοσιαλιστικού Κόμματος», (NSDAP), το οποίο κατάφερε για πρώτη φορά στην ιστορία του, να αναδειχθεί πρώτο κόμμα, με ποσοστό 37.27 %.
Το «Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα», (SPD) κατέλαβε τη δεύτερη θέση με ποσοστό 21.58 % ενώ τρίτο ήρθε και πάλι το «Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας», (KPD) που σημείωσε μικρή άνοδο, με ποσοστό 14.32 %.
Ούτε και σε αυτές τις εκλογές κατέστη δυνατή η δημιουργία αυτοδύναμης κυβέρνησης, και αρνούμενα τα κόμματα να συνεργαστούν μεταξύ τους, προκηρύχθηκαν εκ νέου εκλογές για τον Νοέμβριο του 1932.
Μέχρι τις επόμενες εκλογές, καγκελάριος παρέμεινε ο Φραντς φον Πάπεν, ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον Χάινριχ Μπρύνινγκ, μερικούς μήνες νωρίτερα, τον Μάρτιο του 1932.
Η πορεία προς τις εκλογές
Ο καγκελάριος Μπρύνινγκ, ο οποίος κυβερνούσε μέσω των προεδρικών διαταγμάτων επείγουσας ανάγκης που εξέδιδε και υπέγραφε ο Χίντενμπουργκ, εξέπεσε των καθηκόντων του, από τον ίδιο τον Πρόεδρο του Ράιχ, και αντικαταστάθηκε την 1η Ιουνίου του 1932 από τον γερμανό πολιτικό Φραντς φον Πάπεν, προσωπική επιλογή του συμβούλου του προέδρου Χίντενμπουργκ, στρατηγού Κουρτ φον Σλάιχερ, κορυφαίου πολιτικού παράγοντα εκείνων των χρόνων. Ο Σλάιχερ, επίσης επέλεξε τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, ενώ κράτησε για τον εαυτό του τη θέση του Υπουργού Άμυνας.
Τους τελευταίους μήνες, η βία στους δρόμους της Γερμανίας και οι συμπλοκές μεταξύ εθνικοσοσιαλιστών και κομμουνιστών είχαν αυξηθεί κατά πολύ. Η άρση της απαγόρευσης έδωσε νέα ορμή στις συγκρούσεις, και αύξησε την επιθετικότητα των Εθνικοσοσιαλιστών. Ενδεικτικό του κλίματος είναι οι μάχες στους δρόμους του Αμβούργου (στο σημερινό προάστιο -τότε ανεξάρτητη πόλη- της Αλτόνα (Altona), στις 17 Ιουλίου 1932, όπου σκοτώθηκαν 18 άνθρωποι και 285 τραυματίστηκαν. Το περιστατικό έχει μείνει στην γερμανική ιστορία σαν «Η ματωμένη Κυριακή της Αλτόνα».
Μετά τις εκλογές
Η ξεκάθαρη πρωτιά του κόμματος του Χίτλερ, όπως είναι φυσικό αναβαθμίζει την παρουσία του κόμματός του και του ίδιου στην πολιτική σκηνή της χώρας. Μάλιστα, το «Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα» διορίζει και τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου που δεν είναι άλλος από τον Χέρμαν Γκαίρινγκ. Οι διαβουλεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης παραμένουν άκαρπες, αφού τα κόμματα δε συνεργάζονται μεταξύ τους, ενώ ο Χίτλερ σε συνάντηση με τον Χίντεμπουργκ ζητάει τη θέση του Καγκελάριου. Ωστόσο ο Χίντενμπουργκ αρνείται. Έτσι, η κυβέρνηση Φον Πάπεν εξακολουθεί να ασκεί την διαχείριση των θεμάτων και νέες εκλογές προγραμματίζονται για τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:1932 Εκλογές 1932 1932 1932
Ψυχρά κι Ανάποδα ΙΙ
Το Ψυχρά κι Ανάποδα ΙΙ είναι αμερικανική 3D ταινία μιούζικαλ φαντασίας κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Animation Studios που προβλήθηκε το 2019 ως συνέχεια του Ψυχρά κι Ανάποδα (2013). Στην ταινία συμμετέχουν οι ηθοποιοί φωνής από την πρώτη ταινία Ιντίνα Μενζέλ, Κρίστεν Μπελ, Τζόναθαν Γκροφ, Τζος Γκαντ και Σαντίνο Φοντάνα, μαζί με τις νέες φωνές των Έβαν Ρέιτσελ Γουντ και Στέρλινγκ Κ. Μπράουν. Κυκλοφόρησε από την Walt Disney Pictures στις 22 Νοεμβρίου του 2019.
Πλοκή
Τρία χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, Η Έλσα ακούει μια παράξενη φωνή από τον βορρά να την καλεί. Μαζί με την αδερφή της Άννα, τον Κρίστοφ, τον Όλαφ και τον Σβεν, παίρνουν μέρος σε ένα καινούργιο ταξίδι πέρα από το σπίτι τους, την Αρεντέλλα, ώστε να ανακαλύψουν την προέλευση των μαγικών δυνάμεων της Έλσα και να σώσουν το βασίλειο.
Παραγωγή
Όταν ρωτήθηκε για μελλοντικά σίκουελ, ο παραγωγός Πίτερ Ντελ Βίτσο εξήγησε τον Μάρτιο του 2014 ότι οι Κρις Μπακ, Τζένιφερ Λι, και ο ίδιος "δουλεύουμε πάρα πολύ καλά μαζί, οπότε πιστεύω ότι θα αναπτύξουμε ένα καινούργιο πρότζεκτ. Αλλά δεν ξέρω τι θα είναι για την ώρα." Στα τέλη Απριλίου της ίδιας χρονιάς, ο πρόεδρος της Walt Disney Studios Άλαν Φ. Χορν είπε ότι "δεν έχουμε συζητήσει πολύ για σίκουελ" καθώς αυτόν τον καιρό, η προτεραιότητα της εταιρίας ήταν το προγραμματισμένο μιούζικαλ στο Μπροντγουέι, το οποίο επίσης απαιτούσε την γραφή επιπλέον τραγουδιών από τους Ρομπέρ Λόπεζ και Κρίστεν Άντερσον Λόπεζ.
Όταν ρωτήθηκε τον Μάιο του 2014 για ένα σίκουελ, ο διευθύνων σύμβουλος της Disney Μπομπ Άιγκερ δήλωσε στον δημοσιογράφο Ντέιβιντ Φάμπερ ότι η Disney δεν θα "δώσει εντολή για συνέχιση" ή "εξόρμηση ιστοριών", διότι κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί κάτι όχι τόσο καλό όσο η πρώτη ταινία. Ο Άιγκερ εξέφρασε επίσης την ελπίδα ότι το φραντσάιζ του Ψυχρά κι Ανάποδα "είναι κάτι που είναι παντοτινό για την εταιρεία" παρομοίως με τον Βασιλιά των Λιονταριών.
Τον Ιούνιο, η Λι επιβεβαίωσε ότι ο τότε επικεφαλής δημιουργός Τζον Λάσιτερ είχε ρητά δώσει σε εκείνη και τον Μπακ την ελευθερία να διερευνήσουν ό, τι για το οποίο ήταν «παθιασμένοι»: "Δεν ξέρουμε τι είναι ακόμα ... Πραγματικά θα ξεκινήσουμε από το μηδέν, θα είναι κάτι εντελώς καινούργιο."
Στις 12 Μαρτίου του 2015, στην ετήσια συνάντηση των μετόχων της Disney στο Σαν Φρανσίσκο, οι Άιγκερ, Λάσιτερ και ο ηθοποιός Τζος Γκαντ (η φωνή του Όλαφ) ανακοίνωσαν επίσημα ένα σίκουελ, το Ψυχρά κι Ανάποδα 2, το οποίο αναπτύσσονταν στην Disney, με τους Μπακ και Λι να επιστρέφουν ως σκηνοθέτες και τον Ντελ Βίτσο να επιστρέφει ως παραγωγός. Ο Λάσιτερ εξήγησε ότι στην Disney Animation, "όπως και με την Pixar, όταν κάνουμε ένα σίκουελ, γίνεται αυτό επειδή οι σκηνοθέτες αυτοί που δημιούργησαν την πρωτότυπη ταινία, έχουν δημιουργήσει επίσης μια ιδέα που είναι τόσο καλή που αξίζει για τους χαρακτήρες αυτούς". Δηλώνει ότι στην περίπτωση του Ψυχρά κι Ανάποδα, οι σκηνοθέτες "έφτιαξαν μια μεγάλη ιδέα για μια συνέχεια και θα ακούσετε πολύ περισσότερα γι 'αυτό και σας φέρνουμε πίσω στην Αραντέλλα". Σύμφωνα με το Los Angeles Times, υπήρχε "σημαντική εσωτερική συζήτηση" στην Disney για την παραγωγή ενός σίκουελ της ταινίας στην Disney Animation, αλλά η άνευ προηγουμένου επιτυχία της πρώτης ταινίας φάνηκε να επηρεάζει τα στελέχη της Disney ως προς τη δημιουργία του.
Σε μια συνέντευξη με την Arizona Republic, η Μενζέλ επιβεβαίωσε ότι θα επέστρεφε στον ρόλο μερικές βδομάδες μετά την ολοκλήρωση της περιοδείας συναυλιών της· είπε ότι, "δεν μου έχουν στείλει καν ένα σενάριο".
Στις 28 Σεπτεμβρίου, ο Τζος Γκαντ ανακοίνωσε την επιστροφή του με τους Μπακ, Λι, Ντελ Βίτσο, Άντερσον-Λόπεζ και Λόπεζ μαζί με τον Λάσιτερ, προσθέτοντας ότι το σίκουελ θα είναι ξεχωριστό. Είπε: "οι εκπληκτικοί άνθρωποι στην Walt Disney Animation Studios έχουν δημιουργήσει μια ιστορία που φέρνει την απίστευτη κληρονομιά του Ψυχρά κι Ανάποδα και συνεχίζει να χτίζει και να επεκτείνει τους χαρακτήρες και τα θέματα με νέους και συναρπαστικούς τρόπους".
Ο Τζόναθαν Γκροφ (η φωνή του Κρίστοφ) είπε νωρίτερα τον Ιούλιο του 2017, "Δεν ξέρω τίποτα γι 'αυτό, εκτός από το ότι πρόκειται να αρχίσω να καταγράφω τα λόγια μου από αυτό." Στις 11 Οκτωβρίου, επιβεβαίωσε στο Βρετανικό τολκ σόου Lorraine ότι και αυτός είχε αρχίσει ήδη την ηχογράφηση για το σίκουελ τον προηγούμενο μήνα.
Σε μια συνέντευξη του Οκτωβρίου 2017 με το CinemaBlend, ο Μπελ αποκάλυψε ότι θα υπάρξουν και νέοι χαρακτήρες. Είπε επίσης ότι οι σκηνοθέτες και οι παραγωγοί "είχαν κάνει το ταξίδι τους στη Νορβηγία" και εξέτασαν "ολόκληρο τον πολιτισμό" για να κάνουν αυτήν τη "διασκεδαστική ταινία". Προσθέτει ότι η Λι είχε ηχογραφήσει τον εαυτό της ως Έλσα και Άννα "για μήνες για να προσπαθήσει να καταλάβει [τι θα έλεγαν]".
Τον Μάρτιο του 2018, η Λι αποκάλυψε σε μια συνέντευξη ότι έκανε το δεύτερο προσχέδιο από τα έξι, τα οποία ανέφερε ως "έξι προβολές". Αργότερα τον ίδιο μήνα, η Άντερσον Λόπεζ σε συνέντευξή της για το Ψυχρά κι Ανάποδα του Μπροντγουέι, για τον οποίο έγραψε τα νέα τραγούδια, επιβεβαίωσε ότι είχαν ήδη γράψει ένα τραγούδι για το σίκουελ με την Μπελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχρά κι Ανάποδα Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες της Disney Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Μουσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κρίστοφ Μπεκ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2019
Επιαί-Ρυ
Το Επιαί-Ρυ (γαλλικά: Épiais-Rhus) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Επιαί-Ρυσιέν (γαλλικά: Épiais-Rhussiens).
Μουσουμούσου
Το Μουσουμούσου είναι ένα μικρό χωριό στο νησί Ουπόλου στη Σαμόα. Βρίσκεται στη ανατολική ακτή του νησιού στην πολιτική περιοχή Βάα-ο-Φονότι. Ο πληθυσμός είναι 81 κάτοικοι (απογραφή 2006).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις των ΣαμόαΚατηγορία:Βάα-ο-Φονότι
Χρήστος Λούκος
Ο Χρήστος Λούκος (1944) είναι Έλληνας ιστορικός και ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Μονή Καντάρας
Το μοναστήρι Καντάρας είναι μοναστήρι στην Κύπρο, αφιερωμένο στην Παναγία Κανταριώτισσα, ή Παναγία της Καντάρας. Βρίσκεται στις νότιες πλαγιές της Βόρειας κυπριακής οροσειράς, στη βόρεια-βορειοανατολική Κύπρο και βρίσκεται σε υψόμετρο 550 μ. κοντά στα χωριά Δαυλός και Αρντάνα και βρίσκεται επίσης κοντά στο Κάστρο της Καντάρας, από το οποίο πήρε και το όνομά του. Το όνομα είναι αραβικής προέλευσης, ενώ σήμερα η εκκλησία χρειάζεται άμεσα επισκευές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στην Κύπρο Κανταρας
Ναυτικός Όμιλος Ελλάδος
Ο Ναυτικός Όμιλος Ελλάδος (ΝΟΕ) είναι ιστορικό ναυταθλητικό και ιστιοπλοϊκό σωματείο της Ελλάδας, με έδρα τον Πειραιά.
Ιστορικά στοιχεία
Ο ΝΟΕ ιδρύθηκε στις 1 Νοεμβρίου 1933 από τον Αντώνη Μπενάκη και μια σειρά από διαπρεπείς Έλληνες, αρχικά με την επωνυμία «Ναυτικός Όμιλος Αθηνών» και κατόπιν (1936) μετονομάστηκε σε «Ναυτικό Όμιλο Ελλάδος». Το διάστημα μεταξύ των ετών 1940 και 1973 έφερε την επωνυμία «Βασιλικός Ναυτικός Όμιλος Ελλάδος» (ΒΝΟΕ). O NOE έπαιξε σημαντικό ρόλο στη σύσταση της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας. Στη διάρκεια της Κατοχής η αθλητική δράση του Ομίλου ατόνησε, ωστόσο ανέπτυξε κοινωνική δραστηριότητα με συσσίτια και προσφορά βοήθειας σε παιδιά.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, το σκάφος «Νηρεύς» του ΒΝΟΕ με κυβερνήτη τον (τότε) διάδοχο Κωνσταντίνο και πλήρωμα τους Οδυσσέα Εσκιτζόγλου και Γιώργο Ζαΐμη (μέλη του ΒΝΟΕ, αλλά και αθλητές του Ιστιοπλοϊκού Ομίλου Πειραιώς -ΙΟΠ) κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στην ιστιοπλοΐα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1933 Κατηγορία:Ελληνικοί ναυτικοί όμιλοι
Ερανί
Το Ερανί (γαλλικά: Éragny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ερανιέν (γαλλικά: Éragniens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Εκκλησία του Χριστού Αντιφωνητή
αριστερά|μικρογραφία|Εκκλησία του Χριστού Αντιφωνίτη, εσωτερικό του τρούλου.
Η Εκκλησία του Χριστού Αντιφωνητή είναι μια θολωτή εκκλησία στην Κύπρο, στην Επαρχία Κερύνειας, η οποία βρίσκεται στα βουνά κοντά στο χωριό Καλογραία. Είναι προσβάσιμη από ένα δίκτυο δρόμων και χωματόδρομων στην περιοχή Ερμπαρίου και Αγίου Αμβροσίου. Είναι υπό τον ντε φάκτο έλεγχο της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου.
Το θεωνύμιο «Αντιφωνητής» σημαίνει «που Απαντά» ή «Εγγυητής». Σύμφωνα με την παράδοση, κάποιος δανειστής κατηγόρησε τον οφειλέτη ότι δεν του είχε επιστρέψει τα χρήματα. Τότε ο οφειλέτης ζήτησε να λύσουν τη διαφορά τους μπροστά σε μια εικόνα η οποία ανταποκρίθηκε και διαβεβαίωσε ότι η οφειλή είχε εξοφληθεί.
Το όνομα μαρτυρείται στα τέλη της μεσαιωνικής περιόδου. Τον δέκατο έκτο αιώνα, ο Στέφανος Λουζινιάν αναφέρει στο βιβλίο του Περιγραφή όλου του νησιού της Κύπρου (Description de toute l'isle de Cypre, Παρίσι, 1580) ότι ο Αντιφωνητής ήταν φέουδο που ανήκε στην οικογένειά του και ότι το μοναστήρι του Αντιφωνητή ίδρυσε η μητρική γιαγιά του Ιζαμπέλα Πέρες Φαμπρίσιους (Isabella Perez Fabricius), καθώς και ότι εκεί πέθανε ο αδελφός του Ιωάννης, ο οποίος είχε γίνει μοναχός με το όνομα Ιλαρίων.
Το μοναστήρι του Αντιφωνητή κτίστηκε κατά τη Βυζαντινή περίοδο, στα τέλη του 12ου αιώνα, ως καθολικό μονής και διακοσμήθηκε με τοιχογραφίες. Στα τέλη του 15ου - αρχές 16ου αιώνα το κτίριο τροποποιήθηκε. Προστέθηκε στον ναό ο νάρθηκας στα δυτικά, μια ανοικτή στοά στη νότια πλευρά της εκκλησίας, καθώς και ακόμη μια μεγαλύτερη σειρά τοιχογραφιών.
Επιναί-Σαμπλατρέ
Το Επιναί-Σαμπλατρέ (γαλλικά: Épinay-Champlâtreux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Καρολίνα Λακρουά
H Καρολίνα, γαλλ. Caroline Lacroix (13 Μαΐου 1883 - 12 Φεβρουαρίου 1948) από τον Οίκο του Λακρουά ήταν κόρη του επιστάτη της Γαλλικής πρεσβείας στο Βουκουρέστι. Ήταν κοινών ηθών και η νομιμότητα του γάμου της με τον βασιλιά του Βελγίου αμφισβητήθηκε. Έπειτα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ζυλ ντε Λακρουά, θυρωρού της Γαλλικής πρεσβείας στο Βουκουρέστι· άλλη πηγή ανα΄φερει ότι αυτός είχε γεννηθεί εκεί ως το 13ο τέκνο των γονέων του. Η μητέρα της λεγόταν Κατρίν-Ζοζεφίν Σεμπίλ.
Στα νιάτα της εργαζόταν σε μπαρ. Μερικές πηγές υποστηρίζουν, ότι ως νέα ήταν κοινών ηθών στο Παρίσι. Έγινε ερωμένη του Αντουάν-Εμμανουήλ Ντυρριέ, πρώην αξιωματικού του Γαλλικού στρατού. Αυτός τη ζούσε με στοιχήματα στον ιππόδορμο, όταν όμως η τύχη του έπαυσε, έγινε σαν μαστωπός, εκδίδοντάν της σε πλούσιους πελάτες. Δραστηριοποιούνταν στο Παλαί Ελυζέ, αλλά συχνά άφηναν χρέη απλήρωτα. Το 1900 ο Λεοπόλδος Β΄, που διέμενε στο Παρίσι, άκουσε για τα θέλγητρά της και ενδιαφέρθηκε γι'αυτήν. Έστειλε μία γυναίκα, που κανόνισε συνάντηση για την άλλη ημέρα. Βρέθηκαν σε ένα απομονωμένο δωμάτιο: ο Λεοπόλδος Β΄ είχε δύο βοηθούς μαζί του και την παρατηρούσε σιωπηλός. Έμεινε ευχαριστημένος και την κάλεσε στην Αυστρία μαζί του. Την επόμενη ημέρα της έστειλε ένα μεγάλο ποσό χρημάτων και μερικά εσώρουχα, καθώς είχε ενημερωθεί ότι της άρεσαν τα ρούχα. Εκείνη ήταν 16 και ο βασιλιάς 65 ετών. Της έδωσε χρήματα, δώρα, ιδιοκτησίες και τον τίτλο της βαρόνης ντε Βωγκάν. Γι' αυτά επικρίθηκε εκείνη και ο Λεοπόλδος Β΄, που ήταν ήδη αντιδημοφιλής για το Κονγκό, την προσωπική αποικία του.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτο το 1909 τον Λεοπόλδο Β΄ του Οίκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα βασιλιά του Βελγίου στην επιθανάτιο κλίνη του, μόνο με θρησκευτικό γάμο. Όμως μόνο ο πολιτικός γάμος έδινε νομική ισχύ σε έναν γάμο στο Βέλγιο. Ο βασιλιάς 5 ημέρες μετά απεβίωσε.
Το 1910 έκανε δεύτερο γάμο με τον Αντουάν-Εμμανουέλ Ντυρριέ και είχε τέκνα:
SCAEP Giurgiu Port
Η SCAEP Giurgiu Port είναι ρουμανική εταιρεία διαχείρισης λιμένων, με έδρα το Τζιούρτζιου. Προ του 1990, η εταιρεία τελούσε υπό τον έλεγχο του ομίλου εκμετάλλευσης του στόλου και του λιμένα, (GEFP) NAVROM - Giurgiu. Το 1990, ο συγκεκριμένος όμιλος αναδιαρθρώθηκε στην Compania pentru Navigație Fluvială GIURGIU NAV, συμμετοχική εμπορική εταιρεία με κύρια έδρα την πόλη του Τζιούρτζιου. Το 1991, η συγκεκριμένη εταιρεία διασπάστηκε σε τρεις ξεχωριστές εταιρείες: την CNF "GIURGIU NAV" SA, την CN "APDF" SA GIURGIU και την SCAEP GIURGIU PORT SA, συμμετοχική εμπορική εταιρεία εκμετάλλευσης του λιμένα, της οποίας η μετοχική σύνθεση αποτελείτο, αποκλειστικά, από ιδιωτικά κεφάλαια.
Παρά το γεγονός πως, αρχικώς, ιδρύθηκε ως εταιρεία εκμετάλλευσης του λιμένα, στη συνέχεια, η SCAEP Giurgiu Port SA επέκτεινε περαιτέρω την δραστηριοποίησή της στους τομείς της ποτάμιας μεταφοράς εμπορευμάτων, της εξόρυξης άμμου και χαλικιού, καθώς και της αποθήκευσης σιτηρών σε σιλό.
Μεταξύ των μετόχων της Giurgiu Port περιλαμβάνονται οι εταιρείες Theos Enterprises, η οποία είναι κάτοχος ποσοστού της τάξεως του 30,76% επί του συνόλου των μετοχών, White Sands International, με έδρα το Ντελ Μαρ των ΗΠΑ, η οποία είναι κάτοχος ποσοστού της τάξεως του 30% επί του συνόλου των μετοχών, και Turquise Waters, η οποία είναι κάτοχος ποσοστού της τάξεως του 16,08% επί του συνόλου των μετοχών.
Σλαβόφωνοι της Μακεδονίας
Ο όρος Σλαβόφωνοι της Μακεδονίας μπορεί να αναφέρεται:
Mikoyan-Gurevich MiG-3
Το Mikoyan-Gurevich MiG-3 (Микоян и Гуревич МиГ-3) ήταν σοβιετικό μονοκινητήριο μονοθέσιο ελικοφόρο μαχητικό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν εξέλιξη του προγενέστερου MiG-1 και σχεδιάστηκε στο Πειραματικό Σχεδιαστικό Γραφείο του Εργοστασίου Νο. 1 σε μια προσπάθεια διόρθωσης των ελαττωμάτων του MiG-1. Η παραγωγή των ΜiG-3 ξεκίνησε στο συγκεκριμένο στα μέσα Δεκεμβρίου του 1940 και συνεχίστηκε σε όλη τη διάρκεια του 1941. Στη συνέχεια διακόπηκε, προκειμένου να ξεκινήσει η κατασκευή των περισσότερο σημαντικών για την πολεμική προσπάθεια αεροσκαφών εγγύς υποστήριξης Ilyushin Il-2.
Στις 22 Ιουνίου 1941, ημερομηνία έναρξης της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, οι σοβιετικές αεροπορικές δυνάμεις διέθεταν περίπου χίλια αεροσκάφη συνολικά. Τα MiG-3 ήταν αναχαιτιστικά μεγάλου ύψους πτήσης, με συνέπεια να υστερούν σε επιδόσεις έναντι των γερμανικών μαχητικών (στα πρώτα στάδια της σύρραξης το Messerschmitt Bf 109) σε μεσαία και μικρά ύψη, όπου και διεξάγονταν κατά κύριο λόγο οι επιχειρήσεις. Άλλοι σύγχρονοι τύποι σοβιετικών μαχητικών επίσης είχαν ανώτερα πτητικά χαρακτηριστικά σε χαμηλά-μεσαία ύψη. Τον χειμώνα 1941-42 πολλά MiG-3 μετατράπηκαν σε μαχητικά-βομβαρδιστικά, χωρίς ικανοποιητικά αποτελέσματα. Σταδιακά τα εναπομείναντα μαχητικά πέρασαν στις Δυνάμεις Αναχαίτισης, με την όλη δύναμη να καθηλώνεται πριν το τέλος του πολέμου.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Κατά τη διάρκεια των πτητικών δοκιμών του MiG-1 κατέστη σαφές ότι το αεροσκάφος αντιμετώπιζε σημαντικά προβλήματα, που οδήγησαν τελικά στην απόφαση της ριζικής μετατροπής του. Το πρώτο αεροσκάφος που ενσωμάτωνε όλες τις αλλαγές που υλοποιήθηκαν ήταν το τέταρτο πρωτότυπο του I-200, το οποίο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 29 Οκτωβρίου 1940. Αφού πέρασε τις δοκιμές αποδοχής του από την Αεροπορία εντάχθηκε άμεσα σε παραγωγή. Το πρώτο μαχητικό, που πλέον ονομάζονταν MiG-3, ολοκληρώθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1940. Το MiG-3 ήταν βαρύτερο και υποδεέστερο όσον αφορά την ευελιξία και τον ρυθμό ανόδου σε σχέση με το MiG-1. Από την άλλη πλευρά, ήταν ταχύτερο σε χαμηλά και μεγάλα ύψη και είχε μεγαλύτερη ακτίνα δράσης. Παρά τα διάφορα προβλήματα που αντιμετώπιζε το αεροσκάφος, ένας εκ των σχεδιαστών του -ο Μιχαήλ Γκούρεβιτς- τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Στάλιν για τη συνεισφορά του στην πρόοδο της σοβιετικής αεροναυτικής.
Το MiG-3 είχε μέγιστη ταχύτητα 640 km/h σε ύψος 7.200 m, γεγονός που το καθιστούσε ανώτερο των σύγχρονών του Bf 109F-2 και Supermarine Spitfire V όσον αφορά αυτή την παράμετρο. Σε χαμηλότερα ύψη το MiG-3 δεν είχε ανάλογες επιδόσεις: στο επίπεδο της θάλασσας η μέγιστη ταχύτητα ήταν μόλις 505 km/h, σημαντικά κατώτερη της αυτής του γερμανικού μαχητικού. Οι αερομαχίες στο Ανατολικό Μέτωπο λάμβαναν χώρα κατά κύριο λόγο σε μικρά και μεσαία ύψη, με συνέπεια το σοβιετικό μαχητικό να βρίσκεται σε μειονεκτική θέση. Με βάρος 3350 kg (έμφορτο) το MiG-3 ήταν βαρύτερο του Bf 109F-2 που αντιμετώπισε στις αρχικές φάσεις της σύρραξης, ενώ υστερούσε έναντι αυτού και στην ευελιξία. Επίσης ήταν ασταθές σε υψηλές ταχύτητες και διέθετε ισχνό οπλισμό, αποτελούμενο από ένα βαρύ πολυβόλο UBS των 12,7 mm και δύο πολυβόλα ShKAS των 7,62 mm. Σε μεγάλο αριθμό αεροσκαφών τοποθετήθηκαν δύο επιπλέον πολυβόλα των 12,7 mm (σε ατρακτίδια, ένα σε κάθε πτέρυγα). Εξ αιτίας των αεροδυναμικών αντιστάσεων τα αεροσκάφη αυτά ήταν πιο αργά. Από αρκετά MiG-3 αφαιρέθηκαν τα πολυβόλα των 7,62 mm και ο οπλισμός αποτελούνταν από δύο μόνο UBS των 12,7 mm. Τα MiG-3 μετέφεραν επίσης ρουκέτες RS-82, όταν επιχειρούσαν ως μαχητικά-βομβαρδιστικά, ενώ σε κάποια τοποθετήθηκε ακόμη και δύο πυροβόλα ShVAK των 20 mm
Παραγωγή
Σύμφωνα με το πλάνο του Υπουργείου Αεροπορικής Βιομηχανίας, το Εργοστάσιο Νο. 1 θα κατασκεύαζε 3.500 MiG-3 εντός του 1941. Παράλληλα το εργοστάσιο Νο. 43 στο Κίεβο θα επανεξοπλίζονταν με στόχο να ολοκληρώσει 100 αεροσκάφη μέχρι το τέλος του έτους, ενώ στο εργοστάσιο Νο. 21 στο Γκόρκι θα κατασκευάζονταν βελτιωμένη έκδοση του. Το Νο. 1 κατάφερε να ξεπεράσει τους στόχους του πλάνου, μέχρι που η γερμανική προέλαση οδήγησε στην απόφαση μεταφοράς ολόκληρου του εργοστασίου στα μετόπισθεν. Η μονάδα μετεγκατστάθηκε στην πόλη Σαμάρα, με την παραγωγή να ξεκινά ταχύτατα κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες. Λίγο αργότερα ο Στάλιν σε επιστολή του ζήτησε την παραγωγή περισσότερων Ilyushin Il-2, με συνέπεια να διακοπεί ολοκληρωτικά η παραγωγή των MiG-3. Ο κινητήρας Mikulin AM-35A του MiG ήταν παρόμοιος με τον AM-38 του Il-2, γεγονός που διευκόλυνε στη γρήγορη έναρξη παραγωγής του δεύτερου.
Επιχειρησιακή ιστορία
Οι παραδόσεις στις μονάδες πρώτης γραμμής ξεκίνησαν την άνοιξη του 1941. Το MiG-3 ήταν εν γένει δύσκολο στον χειρισμό. Επιπλέον πολλές μονάδες δεν μπορούσαν να απορροφήσουν αρκετά γρήγορα τα αεροσκάφη που παρελάμβαναν, με συνέπεια όταν ξεκίνησε η επιχείρηση Μπαρμπαρόσσα τα διαθέσιμα μαχητικά να είναι πολύ περισσότερα από τους πιλότους που ήταν σε θέση να τα χρησιμοποιήσουν: την 1η Ιουνίου 1941 υπήρχαν περίπου 1.000 MiG-3 αλλά μόλις 500 εκπαιδευμένοι πιλότοι. Σε χαμηλά και μεσαία ύψη τα MiG αποδείχθηκαν κατώτερα όχι μόνον των γερμανικών αλλά και των άλλων σύγχρονων σοβιετικών μαχητικών, όπως το Yakovlev Yak-1. Η δραματική για τους Σοβιετικούς τροπή της σύγκρουσης στα 1941-42, τους οδήγησε σε μέτρα έκτακτης ανάγκης -όπως τη χρήση των MiG-3 σαν μαχητικά-βομβαρδιστικά- δηλαδή σε ρόλο για τον οποίο ήταν εντελώς ακατάλληλα.
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, σχεδόν όλα βρίσκονταν σε μονάδες πρώτης γραμμής στα δυτικά της χώρας. Ο Στόλος της Βαλτικής είχε παραλάβει 38 και αυτός της Μαύρης Θάλασσας άλλα 26. Τα αποτελέσματα του 4ου και του 55ου Αεροπορικού Συντάγματος, που βρίσκονταν στη Στρατιωτική Περιοχή της Οδησσού την πρώτη ημέρα των πολεμικών επιχειρήσεων, είναι εν πολλοίς ενδεικτικά: Το 4ο, που διέθετε εκπαιδευμένα πληρώματα, κατέρριψε ένα αναγνωριστικό-βομβαρδιστικό Bristol Blenheim της Ρουμανικής Πολεμικής Αεροπορίας, ενώ απώλεσε ένα MiG σε ατύχημα κατά την απογείωση. Το 55ο, μονάδα με ανεπαρκή εκπαίδευση, διεκδίκησε την κατάρριψη τριών αεροσκαφών (μεταπολεμικά αποδείχθηκε ότι μονάχα ένα γερμανικό Henschel Hs 126 υπέστη σοβαρές ζημιές) ενώ το Σύνταγμα έχασε εννέα αεροσκάφη και τρεις πιλότους. Χαρακτηριστικό είναι ότι δύο MiG-3 που στάλθηκαν σε αποστολή αναγνώρισης πάνω από το Πλοέστι αναγκάστηκαν να πραγματοποιήσουν αναγκαστική προσγείωση διότι δεν υπολογίστηκε σωστά η απαιτούμενη ποσότητα καυσίμου για την ολοκλήρωση της αποστολής.
Όσα MiG-3 βρίσκονταν στο εσωτερικό της χώρας μεταφέρθηκαν στις Δυνάμεις Αναχαίτισης, όπου ανέλαβαν ρόλους στους οποίους οι κακές τους επιδόσεις στα χαμηλά ύψη δεν είχαν ιδιαίτερη σημασία. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση μαχητικών αυτού του τύπου ήταν με το 6ο Σώμα των Δυνάμεων Αναχαίτισης, γύρω από τη Μόσχα. Στις 10 Ιουλίου, μετά από είκοσι μέρες πολεμικών επιχειρήσεων, η ολική δύναμη ανέρχονταν σε 652 μονάδες κατανεμημένες στην Αεροπορία, τις Δυνάμεις Αναχαίτισης και το Ναυτικό, -παρά την παράδοση νέων αεροσκαφών από το εργοστάσιο. Την 1η Οκτωβρίου, ημέρα έναρξης της γερμανικής επίθεσης στη Μόσχα (Επιχείρηση Τυφώνας), υπήρχαν συνολικά μόλις 512 MiG.
Τον χειμώνα του 1941-42 τα εναπομείναντα μαχητικά μεταφέρθηκαν στο Ναυτικό και τις Δυνάμεις Αναχαίτισης, με αποτέλεσμα την πρωτομαγιά του 1942 να μην υπάρχει ούτε ένα στις τάξεις της Αεροπορίας. Το καλοκαίρι του 1944 όλα τα αεροσκάφη του Ναυτικού επίσης είχαν παραδοθεί στις Δυνάμεις Αναχαίτισης, με την οριστική απόσυρση τους από όλες τις επιχειρησιακές μονάδες να ολοκληρώνεται μέχρι τα τέλη του έτους.
Εκδόσεις
Έγιναν διάφορες προσπάθειες βελτίωσης του MiG-3, οι οποίες όμως δεν ευοδώθηκαν εξ αιτίας της έναρξης του πολέμου. Το MiG-7 ήταν έκδοση με τον κινητήρα Mikulin AM-37. Το σχέδιο δεν προσχώρησε πέρα από την παραγωγή ενός πρωτοτύπου διότι ο ΑΜ-37 ακυρώθηκε με το ξέσπασμα του πολέμου. Προκειμένου να βελτιωθούν οι επιδόσεις σε χαμηλά ύψη, τοποθετήθηκε σε ένα αεροσκάφος ο ΑΜ-38 που χρησιμοποιούσαν τα Il-2. Ήταν ταχύτερο και πιο ευέλικτο από τα εργοστασιακά MiG-3 σε χαμηλά ύψη, με αποτέλεσμα να προταθεί η ένταξη του σε παραγωγή υπό την προϋπόθεση ότι θα επιλύονταν τα ζητήματα υπερθέρμανσης του κινητήρα. Το μοναδικό πρωτότυπο που κατασκευάστηκε κατερρίφθη κατά τη διάρκεια δοκιμών με συνέπεια να ματαιωθεί το όλο εγχείρημα. Μερικά χρόνια αργότερα αριθμός MiG-3 εξοπλίσθηκε με τον εν λόγω κινητήρα καθώς και δύο πυροβόλα ShVAK των 20 mm. Τον Μάιο του 1941 ξεκίνησε η ανάπτυξη έκδοσης με τον αστεροειδή κινητήρα Shvetsov ASh-82A. Το αεροσκάφος αυτό είναι γνωστό ως I-210, MiG-3-82, Samolyot IKh ή Izdeliye 65 και δεν ήταν επιτυχημένο. Αποτέλεσε τη βάση για το I-211.
Διασωζόμενα αεροσκάφη
Η εταιρεία Aviarestoration έχει ανακατασκευάσει τρία MiG-3, όλα με κινητήρες Allison V-12. Το ένα βρίσκεται στη Ρωσία και άλλο ένα στο Μουσείο Πολεμικής Αεροπορίας του Pungo, στις ΗΠΑ.
Επιπλέον ανάγνωση
MiG-3 Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Γιάννης Σακκάς
Ο Γιάννης Σακκάς (Λονδίνο,1965) είναι τακτικός καθηγητής σύγχρονης ιστορίας της Μεσογείου στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Βιογραφικά Στοιχεία
Σπούδασε ιστορία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στα πανεπιστήμια του Lancaster και Hull της Αγγλίας. Τη διδακτορική του διατριβή για τον ελληνικό εμφύλιο επέβλεψαν οι διακεκριμένοι καθηγητές John Saville και E P. Thompson. Ειδικεύεται στη σύγχρονη ελληνική και ευρωπαϊκή ιστορία και σε θέματα γεωπολιτικής στο μεσογειακό-μεσανατολικό χώρο.
Την περίοδο 2015-22 διετέλεσε διευθυντής του ΠΜΣ του ΤΜΣ με τίτλο "Διακυβέρνηση, Ανάπτυξη και Ασφάλεια στη Μεσόγειο". Από το 2020 ως το Σεπτ 2022 ήταν μέλος του ΔΣ του ΔΟΑΤΑΠ.
Εκπροσωπεί το Πανεπιστήμιο Αιγαίου στο Ακαδημαϊκό Συμβούλιο του Κολεγίου για την Άμυνα και την Ασφάλεια στις Βρυξέλλες (ESDC) και είναι μέλος της Royal Historical Society στη Βρετανία. Κατέχει κεντρική θέση στην αξιολόγηση και επίβλεψη ερευνητικών προγραμμάτων της ΕΕ. Επίσης συνεργάζεται με το Aarhus University της Δανίας στην οργάνωση, συντονισμό και αξιολόγηση προγραμμάτων στην επιστήμη της Ιστορίας. Επίσης είναι υπεύθυνος των ερευνητικών προγραμμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ).
Έχει δημοσιεύσει πλήθος κειμένων σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά για την Αντίσταση, τον Εμφύλιο, τους Άραβες, το Παλαιστινιακό και την πολιτική της Ελλάδας στην ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή (Άραβες, Ισραήλ, Κυπριακό). Επίσης έχει λάβει μέρος σε πολλά διεθνή συνέδρια στο εξωτερικό και έχει διδάξει ως Επισκέπτης Καθηγητής σε ξένα πανεπιστήμια (Universities of Padova, Mannheim, Amsterdam, St. Andrews, Hong Kong κτλ.)
Βασικές επιστημονικές του θέσεις:
β. Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η ελληνική εξωτερική πολιτική ήταν μονοδιάστατη, βαριά εξαρτώμενη από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Αν και η γεωγραφική της θέση και η εμφυλιακή εμπειρία δικαιολογούν εν μέρει αυτή την πολιτική, δεν δικαιολογείται η υπερβολική έμφαση στα συμμαχικά συμφέροντα ακόμα και σε βάρος των εθνικών συμφερόντων (Γ. Σακκάς, Η Ελλάδα, το Κυπριακό και ο Αραβικός Κόσμος, 1947-74). Τα ανοίγματα προς τον ανατολικό κόσμο και προς το Ισραήλ έγιναν με μεγάλη καθυστέρηση.
Στα ενδιαφέροντά του περιλαμβάνονται η ποίηση, το θέατρο και η φιλοσοφία. Το 2018 εξέδωσε την ποιητική συλλογή με τίτλο Οι Πύλες των Οδών της Ημέρας και της Νύχτας από τις εκδ. Πατάκη.
Εργογραφία
Κεφάλαια σε συλλογικούς τόμους στο εξωτερικό (ιn English/peer-reviewed)
Μαργκίρις
Ο Μαργκίρις (απεβ. 25 Φεβρουαρίου 1336) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν ένας πρίγκιπας των Λιθουανών/Σαμογετών, που αναφέρεται από τον Κάσπαρ Συτς ιστορικό τού 16ου αι., ως ο ήρωας που υπεραμύνθηκε το φρούριο Πιλενάι το 1336. Καθώς δεν μπορούσε να το κρατήσει έναντι των Τευτόνων Ιπποτών, αποφάσισε να σκοτωθούν όλοι και να κάψουν το κάστρο, ώστε να μην μείνει τίποτε στους Τεύτονες. Το επεισόδιο αυτό της Σταυροφορίας εναντίον των Λιθουανών εκλαϊκεύτηκε κατά τον 19ο αι. με το κίνημα τού Ρομαντισμού και ο Μαργκίρις αντιμετωπίζεται ως ένας εθνικός ήρωας της χώρας.
Βιογραφία
Λίγα είναι γνωστά. Το όνομά του αναφέρεται μόνο δύο φορές στις πηγές της εποχής του: το 1329 από τον χρονικογράφο Ζαν ντ' Ουτρμέζ στο Χρονικό του Ly myreur des histors και το 1336 από τον Κάσπαρ Συτς στο έργο του Ιστορία των Πρωσσικών πραγμάτων.
Το Χρονικό αναφέρει, ότι στις αρχές τού 1329 ο Ιωάννης της Βοημίας ακολούθησε το Τευτονικό Τάγμα, στην Σταυροφορία του για τον εκχριστιανισμό και την κατάκτηση της Λιθουανίας. Έπειτα από πολιορκία, κατέλαβαν το Μεντβεγκάλις. Εκεί δημιουργήθηκε ένα επεισόδιο μεταξύ τού Ιωάννη και ενός Λιθουανού· ζητήθηκε μονομαχία. Η παρεξήγηση λύθηκε, με το να πρέπει να πληρώσει ο Μαργκίρις (Μαργκάλις στο Χρονικό) λύτρα από τη μεριά τού Λιθουανού. Πράγματι δόθηκαν νομίσματα τού Λουδοβίκου Δ΄ των Βίττελσμπαχ της Γερμανίας, μάλλον από τα λάφυρα της επιδρομής των Λιθουανών στο Βρανδεμβούργο το 1326. Ο γιος τού Μαργκίρις πήγε στη Γαλλία και νυμφεύτηκε μία κόμισσα τού Κλερμόν.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Ερμόν
Το Ερμόν (γαλλικά: Ermont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Αντρέ Κλαβό
Ο Αντρέ Κλαβό (André Claveau, 17 Δεκεμβρίου 1911 - 4 Ιουλίου 2003) ήταν Γάλλος τραγουδιστής από τη δεκαετία του 1940 έως τη δεκαετία του 1960. Κέρδισε τη Eurovision του 1958 το τραγούδι "Dors, mon amour" με τη μουσική του Pierre Delanoë και τους στίχους του Hubert Giraud.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Γαλλία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1958 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Φοντεναί-αν-Παριζί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Εζανβίλ
Το Εζανβίλ (γαλλικά: Ézanville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εζανβιλουά (γαλλικά: Ézanvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Αμμόλακα Μεσσηνίας
Η Αμμόλακα Πεταλιδίου είναι οικισμός του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 4 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Πληροφορίες
Η Αμμόλακα ανήκει στην Κοινότητα Καστανίων και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πεταλιδίου. Αναγνωρίσθηκε ως οικισμός, στις 09-05-2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Λίμνη Εδουάρδου
thumb|right|350px|Ποταμοί και λίμνες της Ουγκάντας Η λίμνη Εδουάρδου (γνωστή και ως Εδουάρδου Νιάνζα ή Rutanzige ) είναι λίμνη της Αφρικής που βρίσκεται στα σύνορα της Ουγκάντας με την Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Είναι η μικρότερη από τις Μεγάλες Λίμνες της Αφρικής. Βρίσκεται στο Albertine Rift, το δυτικό κλάδο του Ρήγματος Ανατολικής Αφρικής λίγα χιλιόμετρα νότια του ισημερινού. Ο Χένρι Μόρτον Στάνλεϊ ανακάλυψε τη λίμνη το 1888, κατά τη διάρκεια της Expedition Relief Emin Pasha. Η λίμνη ονομάστηκε προς τιμήν του πρίγκιπα Αλβέρτου Εδουάρδου, ο οποίος ήταν γιος της Βασίλισσας Βικτωρίας, και αργότερα βασιλιάς με το όνομα Εδουάρδος Ζ΄.
Γεωγραφία
Η λίμνη Εδουάρδου βρίσκεται σε υψόμετρο 920 μέτρων. Έχει μήκους 77 χιλιόμετρα και πλάτους 40 χιλιόμετρα και καλύπτει συνολική έκταση 2.325 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η λίμνη Γεωργίου, στα βορειοανατολικά, εκβάλλει στη λίμνη Εδουάρδου μέσω του καναλιού Καζίνγκα. Η λίμνη Εδουάρδου εκβάλλει προς τα βόρεια μέσω του ποταμού Σεμλίκι στη Λίμνη Αλβέρτου. Τα Όρη Ρουβενζόρι βρίσκονται 20 χιλιόμετρα βόρεια της λίμνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εδουαρδου Εδουαρδου
Φος (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Το Φος (γαλλικά: Fosses) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Δίας LXIV
Ο Δίας LXIV, γνωστός και με την προσωρινή ονομασία S/2017 J 3, είναι ένας εξωτερικού φυσικός δορυφόρος του Δία. Ανακαλύφθηκε από τον Σκοτ Σ. Σέπαρντ και την ομάδα του, το 2017, αλλά δεν είχε ανακοινωθεί μέχρι τις 17 Ιουλίου του 2018, μέσω της Ηλεκτρονικής Εγκυκλίου Μικρών Πλανητών, από το Κέντρο Μικρών Πλανητών. Είναι περίπου 2 χιλιόμετρα σε διάμετρο και περιφέρεται γύρω από το Δία έχοντας έναν ημιμεγάλο άξονα τροχιάς περίπου 20.694.000 χιλιομέτρων και μια κλίση περίπου 148°. Ανήκει στην Ομάδα Ανάγκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Καρυά Μεσσηνίας
Η Καρυά Πεταλιδίου είναι οικισμός του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 30 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Ιστορία και Διοίκηση
Η Καρυά ανήκει στην Κοινότητα Πεταλιδίου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πεταλιδίου. Οι κάτοικοι του προέρχονταν όπως πιστευόταν από την Καρυά Βοιωτίας.
Αναγνωρίσθηκε ως οικισμός, στις 09-05-2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Πρόεδρος της Χιλής
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Χιλής (ισπανικά: Presidente de la República de Chile) είναι ο αρχηγός κράτους και κυβερνήσεως της Δημοκρατίας της Χιλής. Ο Πρόεδρος είναι αρμόδιος για την κυβέρνηση και την κρατική διοίκηση της Χιλής. Ιστορικά ο ρόλος του Προέδρου διαφοροποιήθηκε, όπως και η θέση του και οι σχέσεις του με άλλους πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής. Ωστόσο, παραμένει από τις σημαντικότερες πολιτικές προσωπικότητες. Ως θεσμός θεωρείται ότι συγκροτεί το "Ιστορικό Σύνταγμα της Χιλής" και είναι απαραίτητος για την πολιτική σταθερότητα. Με βάση το σημερινό σύνταγμα (όπως εγκρίθηκε στο δημοψήφισμα του 1980), η θητεία του Προέδρου είναι τετραετής και απαγορεύεται η συνεχόμενη επανεκλογή του. Η μειωμένη θητεία (προηγουμένως ήταν 6 έτη) επιτρέπει την ταυτόχρονη διεξαγωγή των προεδρικών και βουλευτικών εκλογών. Η επίσημη έδρα του Προέδρου της Χιλής είναι το Μέγαρο Λα Μονέδα στην πρωτεύουσα Σαντιάγο.
Παραπομπές
Πρόεδροι της Χιλής Προεδρος
Κοινότητα Καρές
Η Κοινότητα Καρές είναι κοινότητα του δήμου Ρεθύμνης στην περιφερειακή ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και με έδρα τον οικισμό Καρέ. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τον οικισμό Αμπελάκι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 192 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ανδρέα Βουρβαχάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Κασίμ Χαν Α΄
Ο Κασίμ Χαν  ήταν ο πρώτος Χάνος του ταταρικού Χανάτου του Άστραχαν από το 1452 μέχρι το θάνατο του το 1469. Ήταν γιος του Χάνου του Καζάν Ολούγ Μοχάμμαντ
Βασιλείου Β' της Ρωσίας για να τον υπηρετούν. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου του 1467-1469 οι Ρώσοι προσπάθησαν να τον κάνουν Χάνο του Καζάν. Το 1469 ακολούθησε ο γιος του Χάνος Ντανιγιάλ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Τάταροι
Αφισί Λακωνίας
Το Αφισί (ή Αφισιό, επίσημη ονομασία Αφισίον και παλαιότερα Αφισιόν ) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σπαρτιατών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Το Αφισί είναι χωριό στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Λακωνίας, στην ευρύτερη περιοχή της Σπάρτης. Βρίσκεται στις δυτικές παρυφές της κορυφής «Μονοδένδρι» (863 μ.) και στην ανατολική όχθη του ποταμού Ευρώτα, δίπλα στην εθνική οδό Τρίπολης-Σπάρτης (Ε 71) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 230. Απέχει 4,5 χλμ. περίπου ΒΑ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 17,712 χμ².
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Αφυσσόν και προσαρτήθηκε στον δήμο Θεραπνών του νομού Λακωνίας. Το 1899 εντάχθηκε στον, τέως, νομό Λακεδαίμονος και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1940 μετονομάστηκε σε Αφισιόν (Αφισίον). Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αφισιού και προσαρτήθηκε στον δήμο Σπαρτιατών.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
Φρεμαινβίλ
Το Φρεμαινβίλ (γαλλικά: Frémainville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φρεμιγιόν (γαλλικά: Frémillons).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Ωραία μου Κυρία (αποσαφήνιση)
Ο τίτλος Ωραία μου Κυρία μπορεί να αφορά:
Φρανκονβίλ (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Το Φρανκονβίλ (γαλλικά: Franconville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φρανκονβιλουά (γαλλικά: Franconvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Φρεμεκούρ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φρεμεκουρτουά (γαλλικά: Frémécourtois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Φρεπιγιόν
Το Φρεπιγιόν (γαλλικά: Frépillon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φρεπιγιοναί (γαλλικά: Frépillonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
A Collection of Michael Jackson's Oldies
Το A Collection of Michael Jackson's Oldies είναι απάνθισμα της Motown Records που κυκλοφόρησε το 1972, με τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον και των Τζάκσον 5 από το 1969 μέχρι το 1972. Κυκλοφόρησε μόνο στις ΗΠΑ.
Κατάλογος κομματιών
Κατηγορία:Απανθίσματα του Μάικλ Τζάκσον
Κατανοσίνες
Οι κατανοσίνες είναι ομάδα αντιβιοτικών (καλούμενα και αντιβιοτικά λυσοβακτίνης). Οι κατανοσίνες είναι φυσικές (μη συνθετικές) ουσίες με ισχυρή αντιβακτηριακή δράση. Έως τώρα έχουν περιγραφεί η κατανοσίνη Α και η κατανοσίνη Β (λυσοβακτίνη).
Προέλευση
Οι κατανοσίνες εξάγονται από το υγρό ζύμωσης μικροοργανισμών. Έχει ανακοινωθεί η παραγωγή από Cytophaga και Gram-αρνητικά είδη Lysobacter στην Ιαπωνία και τις ΗΠΑ.
Δομή
Όλες οι κατανοσίνες έχουν κυκλικό τμήμα και μια γραμμική ουρά. Ο δακτύλιος κλείνει με έναν εστερικό δεσμό (πρόκειται περί κυκλικών δεψιπεπτιδίων συγκεκριμένα ακυλκυλοδεψιπεπτιδίων).
Η κατανοσίνες Α και Β ξεχωρίζουν στην θέση του 7ου αμινοξέος. Στον δευτερεύοντα μεταβολίτη κατανοσίνη Α υπάρχει βαλίνη, ενώ στον κύριο μεταβολίτη κατανοσίνη Β υπάρχει ισολευκίνη.
Βιολογική δράση
Οι κατανοσίνες παρενοχλούν την βιοσύνθεση της κυτταρικής μεμβράνης. Είναι δραστικότατες κατά επικίνδυνων Gram-θετικών νοσοκομειακών παθογόνων όπως π.χ. κατά σταφυλοκκόκων και εντεροκόκκων. Λόγω της πολλές ελπίδες παρέχουσας δράσης έχουν ασχοληθεί ερευνητικές ομάδες βιολόγων και χημικών με τα αντιβιοτικά κατανοσίνης. Το in-vitro επίπεδο δράσης των κατανοσινών συγκρίνεται με αυτό της βανκομυκίνης.
Χημική σύνθεση
Το 2007 περιγράφθηκαν οι πρώτες δύο συνθέσεις κατανοσίνης Β (λυσοβακτίνης).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιβιοτικά
Λα Φρετ-συρ-Σεν
Το Λα Φρετ-συρ-Σεν (γαλλικά: La Frette-sur-Seine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.