cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tomb Raider III
Το Tomb Raider III είναι κατασκευασμένο σε μια αναβαθμισμένη έκδοση της μηχανής του Tomb Raider χρησιμοποιούμενης από τους προκατόχους του. Η μηχανή προσφέρει καλύτερη απόδοση ταχύτητας και νέα γραφικά χαρακτηριστικά όπως έγχρωμο φωτισμό και τριγωνικά πολύγωνα, επιτρέποντας στους προγραμματιστές να επιτύχουν μεγαλύτερη λεπτομέρεια και περιπλοκότερη γεωμετρία. Το παιχνίδι σχεδιάστηκε για να συμβαδίζει περισσότερο με τη δυνατότητα επίλυσης γρίφων εντός του παιχνιδιού του αρχικού Tomb Raider σε αντίθεση με το πιο πολεμικό στιλ του Tomb Raider II.
Το Tomb Raider III συνοδεύτηκε από μια εκτενή διαφημιστική καμπάνια και ήταν εμπορική επιτυχία, πουλώντας περίπου έξι εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Παρόλο που το παιχνίδι έλαβε γενικά ευνοϊκές αξιολογήσεις, δεν τα πήγε τόσο καλά όσο οι δύο προκάτοχοί του, με τους επικριτές να συμφωνούν γενικά ότι το παιχνίδι απέτυχε να αλλάξει τον ίδιο δοκιμασμένο τύπο. Κριτικοί επίσης επισήμαναν το δύσκολο και αδυσώπητο gameplay του παιχνιδιού. Η Eidos κυκλοφόρησε το 2000 ένα πακέτο επέκτασης, το Tomb Raider III: The Lost Artefact. Η επέκταση περιλαμβάνει έξι επίπεδα σε διάφορες ευρωπαϊκές τοποθεσίες. Το Tomb Raider III μεταφέρθηκε σε υπολογιστές Mac OS το 1999 και κυκλοφόρησε ως «PSOne Classic» στο PlayStation Network το 2011.
Κατηγορία:Tomb Raider Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1998 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Core Design Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Eidos Interactive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Mac OS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Network Κατηγορία:Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με γυναίκες ανταγωνιστές Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 1998 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Ινδία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στις ΗΠΑ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Νορμανδική κατάκτηση της νότιας Ιταλίας
Η Νορμανδική κατάκτηση της νότιας Ιταλίας διήρκεσε από το 999 ως το 1139 και περιλαμβάνει πολλές μάχες και ανεξάρτητες κατακτήσεις. Το 1130 οι περιοχές της νότιας Ιταλίας ενώθηκαν ως το "βασίλειο της Σικελίας", που περιελάμβανε τη νήσο Σικελία, το (νότιο) 1/3 της Ιταλικής Χερσονήσου -εκτός του Μπενεβέντο, που κατελήφθη δύο φορές για λίγο- το αρχιπέλαγος της Μάλτας και τμήματα της βορείου Αφρικής.
Νορμανδοί τυχοδιώκτες έφθαναν στη Νότια Ιταλία (ιταλ.: Mezzogiorno) ως μισθοφόροι στην υπηρεσία των δύο μερίδων: Λομβαρδών και Ρωμαίων. Τα νέα γρήγορα έφθαναν πίσω στη Νορμανδία για ευκαιρίες στη Μεσόγειο. Οι ομάδες αυτές συγκεντρώθηκαν σε διάφορα μέρη, ίδρυσαν φέουδα και δικά τους κράτη, που ενώθηκαν και ανέβασαν τη θέση τους de facto σε ανεξάρτητα, μέσα σε 50 έτη από την άφιξή τους.
Αντίθετα με τη Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας το 1066, που έγινε λίγα έτη μετά από μία αποφασιστική μάχη, η κατάκτηση της νότιας Ιταλίας ήταν προϊόν δεκαετιών και πολλών μαχών, με λίγες από αυτές αποφασιστικές. Πολλές περιοχές κατακτήθηκαν ανεξάρτητα και μόνο αργότερα ενώθηκαν σε ένα μόνο κράτος. Σε σύγκριση με την κατάκτηση της Αγγλίας, η εισβολή εδώ ήταν ασχεδίαστη και ανοργάνωτη, αλλά το ίδιο πλήρης.
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ιταλία Κατηγορία:Πόλεμοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Σικελίας
Θάλασσα του Τιμόρ
Η Θάλασσα του Τιμόρ (Ινδονησιακά: Laut Timor) είναι μια σχετικά ρηχή θάλασσα που βρίσκεται στα βόρεια της νήσου Τιμόρ, στα ανατολικά της θάλασσας Αραφούρα και στα νότια της Αυστραλίας.
Στη θάλασσα υπάρχουν ύφαλοι, ακατοίκητα νησιά και σημαντικά αποθέματα υδρογονανθράκων. Η ανακάλυψη των αποθεμάτων συνοδεύτηκε από διαμάχες σε διεθνικό επίπεδο, που επιλύθηκαν με την υπογραφή της Συνθήκης του Ανατολικού Τιμόρ.
Το 2009 η Θάλασσα του Τιμόρ επλήγη από τη χειρότερη πετρελαιοκηλίδα σε διάστημα 25 χρόνων.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία| Η Θάλασσα του Τιμόρ βρίσκεται στον ανατολικό [[Ινδικός Ωκεανός|Ινδικό ωκεανό ]] Τα υδάτινο σώμα στα ανατολικά ονομάζεται θάλασσα Αραφούρα. Η θάλασσα του Τιμόρ είναι παρακείμενη σε τρεις σημαντικούς όρμους της βόρειας Αυστραλιανής ακτής, τον κόλπο του Ιωσήφ Βοναπάρτη, τον κόλπο του Μπιγκλ και τον κόλπο του Βαν Ντίμεν. Η πλησιέστερη πόλη στη θάλασσα είναι η Αυστραλιανή πόλη Ντάργουιν. Η μικρή πόλη Γουίνταμ βρίσκεται στα δυτικά του κόλπου του Κέιμπριτζ, έναν όρμο του κόλπου του Ιωσήφ Βοναπάρτη.
Στη Θάλασσα του Τιμόρ εκρέουν πολλά ποτάμια από τη Βόρεια Επικράτεια, όπως το ποτάμι Φις, ο ποταμός Κινγκ, ο ποταμός Ντράι, ο ποταμός Βικτόρια και οι ποταμοί Αλιγάτωρ. Στα ποτάμια από την περιοχή Κίμπερλι της Δυτικής Αυστραλίας, που εκρέουν στη θάλασσα του Τιμόρ περιλαμβάνονται ο ποταμός Ορντ, ο ποταμός Φόρεστ, ο ποταμός Πεντηκοστής και ο ποταμός Ντουράκ.
Η θάλασσα του Τιμόρ έχει πλάτος περίπου 480 χλμ. και καλύπτει μία έκταση περίπου 610.000 τ.χλμ.Το βαθύτερο σημείο της είναι η Τάφρος του Τιμόρ, που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της θάλασσας και έχει βάθος 3.300 μ.. . Η υπόλοιπη θάλασσα είναι πολύ πιο ρηχή, με το μεγαλύτερο μέρος της να μην ξεπερνά σε βάθος τα 200 μ., καθώς υπερκαλύπτει την υφαλοκρηπίδα Σαχούλ, ένα τμήμα της Αυστραλιανής υφαλοκρηπίδας.
Εκταση
δεξιά|μικρογραφία|Τροπικός κυκλώνας Φλόιντ πάνω από τη θάλασσα του Τιμόρ, 2006 Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός ορίζει τη Θάλασσα του Τιμόρ ως ένα από τα υδατικά σώματα του Ανατολικού Ινδικού Αρχιπελάγους. Η οριοθέτηση είναι η εξής: Στο Βορρά: Το νοτιοανατολικό όριο της θάλασσας Σάβου, η νοτιοανατολική ακτή του Τιμόρ και το Νότιο όριο της θάλασσας Μπάντα.
Στην Ανατολή. Το δυτικό [όριο] της θάλασσας Αραφούρα.
Στο νότο. Η Βόρεια ακτή της Αυστραλίας από το Ακρωτήριο Ντον ως το Ακρωτήρι Λόντοντερι
Στη Δύση. Μία γραμμή από το Ακρωτήρι Λόντοντερι ως το νοτιοδυτικά σημείο της νήσου Ρότι
Μετεωρολογία
Πολλές τροπικές καταιγίδες και κυκλώνες έχουν ξεκινήσει ή περάσει από τη Θάλασσα του Τιμόρ, όπως ο τροπικός κυκλώνας Βίβιαν τον Φεβρουάριο του 2005 και ο τροπικός κυκλώνας Γουίλι τον Μάρτιο του 2005, που ανάγκασε τις εγκαταστάσεις παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου της παράκτιας περιοχής να διακόψουν προσωρινά την λειτουργία τους.
Ύφαλοι και νησιά
Οι ύφαλοι Σκοτ και Σερινγκαπάταμ είναι σαν ατόλες δακτυλιοειδούς σχήματος στη θάλασσα του Τιμόρ. Στα δυτικά της ίδιας υφαλοκρηπίδας βρίσκονται οι κοραλλιογενείς ύφαλοι Ρόουλι.
Ρεύμα του Τιμόρ
Το ρεύμα του Τιμόρ είναι ένα επιφανειακό θαλάσσιο ρεύμα που ρέει νοτιοδυτικά κατά μήκος της ακτής του Τιμόρ στο Ινδονησιακό αρχιπέλαγος. Τροφοδοτείται από τις θάλασσες Αραφούρα και Μπάντα του Ειρηνικού ωκεανού και μεταφέρει 1-1,5 εκατομμύρια κ.μ. νερού ανά δευτερόλεπτο.
Κοιτάσματα πετρελαίου
μικρογραφία|Η πετρελαιοκηλίδα Μοντάρα στη θάλασσα του Τιμόρ, Σεπτέμβριος 2009. μικρογραφία|Μπιγκ Τζον Κάτω από τη θάλασσα του Τιμόρ υπάρχουν σημαντικά αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Η επιβεβαίωση έγινε τον Ιούνιο του 1974, όταν το γεωτρύπανο της πλατφόρμας Μπιγκ Τζον στους υφάλους του Τροβαδούρου ανοίγοντας το πηγάδι Νο. 1 με βάθος 200 χλμ. εντόπισε μεγάλα κοιτάσματα. Από τότε έχουν κατασκευαστεί αρκετές παράκτιες εξέδρες άντλησης πετρελαίου και φυσικού αερίου. Ένας αγωγός φυσικού αερίου μήκους 502 χλμ. ξεκινά από τα κοιτάσματα αερίου και διασχίζει τη θάλασσα του Τιμόρ για να φτάσει στις εγκαταστάσεις του σημείου Γουίκαμ, κοντά στην πόλη του Ντάργουιν.
Πετρελαιοκηλίδα της Μοντάρα
Η θάλασσα του Τιμόρ μολύνθηκε από τη μεγαλύτερη πετρελαιοκηλίδα στην ιστορία της Αυστραλίας, όταν από τα κοιτάσματα πετρελαίου Μοντάρα διέρρευσαν πετρέλαιο, φυσικό αέριο και συμπύκνωμα φυσικού αερίου, από την 21η Αυγούστου ως την 3η Νοεμβρίου 2009. Η πετρελαιοκηλίδα είχε έκταση πάνω από 6.000 τ.χλμ. Οι ιδιοκτήτες των εγκαταστάσεων κατηγορήθηκαν για το συμβάν. Η επιχείρηση εκκαθάρισης της πετρελαιοκηλίδας κόστισε $5,3 εκατομ.
Συνθήκη της θάλασσας του Τιμόρ
μικρογραφία|Διαμαρτυρία εναντίον της Αυστραλίας τον Δεκέμβριο του 2013 Από τότε που ανακαλύφθηκαν τα κοιτάσματα πετρελαίου στη θάλασσα του Τιμόρ, κατά τη δεκαετία του 1970, υπήρξαν διαμάχες για τα δικαιώματα ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης των πόρων που βρίσκονται στο Κενό του ΤΙμόρ, δηλαδή το μέρος της θάλασσας του Τιμόρ που βρίσκεται εκτός χωρικών υδάτων οποιασδήποτε χώρας. Αυτές οι διαφωνίες αφορούσαν αρχικά την Αυστραλία και την Ινδονησία, και διευθετήθηκαν με την σύναψη της Συνθήκης για το Κενό του Τιμόρ το 1991. Αυτή έπαψε να ισχύει το 1999, όταν το Ανατολικό Τιμόρ ανεξαρτητοποιήθηκε από την Ινδονησία, και τότε συνάφθηκε η Συνθήκη για την θάλασσα του Τιμόρ μεταξύ του Ανατολικού Τιμόρ και της Αυστραλίας.
Η Συνθήκη για την θάλασσα του Τιμόρ, υπογράφτηκε την 20η Μαΐου 2002. Στο πλαίσιο εφαρμογής της ιδρύθηκε η Εντεταλμένη Αρχή για τη Θάλασσα του Τιμόρ (TSDA), ένας οργανισμός που είναι υπεύθυνος για τη διαχείριση όλων των δραστηριοτήτων εξόρυξης πετρελαίου σε ένα τμήμα της θάλασσας του Τιμόρ που ονομάστηκε Κοινή Περιοχή Πετρελαιοπαραγωγών (JPDA). Τα δικαιώματα εκμετάλλευσης της Κοινής Περιοχής μοιράστηκαν σε αναλογία 90:10 μεταξύ του Ανατολικού Τιμόρ και της Αυστραλίας.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Τη δεκαετία του 1940 το Ιαπωνικό ναυτικό είχε στρατιωτικές βάσεις στη θάλασσα του Τιμόρ από όπου πραγματοποίησε αεροπορικές επιδρομές στην Αυστραλία. Την 19η Φεβρουαρίου 1942 ένας στόλος από 4 αεροπλανοφόρα, 242 αεροσκάφη, 3 υποβρύχια και άλλες στρατιωτικές δυνάμεις του Ιαπωνικού ναυτικού επιτέθηκε στο Ντάργουιν της Αυστραλίας. Μετά τον βομβαρδισμό του Ντάργουιν, την 20η Φεβρουαρίου 1942, ξεκίνησε η Μάχη του Τιμόρ που διήρκεσε μέχρι τον Φεβρουάριο του 1943, και ήταν σημαντική στη θεατρική σκηνή του Ειρηνικού κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θάλασσες Κατηγορία:Γεωγραφία της Αυστραλίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Ινδονησίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Ανατολικού Τιμόρ
Μάχη του Δυρραχίου (48 π.Χ.)
Η Μάχη του Δυρραχίου του 48 π.Χ. έγινε στις 10 Ιουλίου 48 π.Χ. κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου του Καίσαρα κοντά στην πόλη του Δυρραχίου. Πολέμησε ο στρατός του Ιουλίου Καίσαρα με αυτόν του Γναίου Πομπήιου, ο οποίος είχε την υποστήριξη της πλειοψηφίας ης Συγκλήτου. Νίκησε ο δεύτερος, μολονότι η νίκη δεν ήταν αποφασιστική. Η Μάχη του Δυρραχίου προηγήθηκε της μάχης των Φαρσάλων, όπου νίκησε ο πρώτος και έγινε η αποφασιστική τροπή του Μεγάλου Ρωμαϊκού Εμφυλίου Πολέμου.
Το προοίμιο
Όταν τελείωσε το έτος της υπατίας του ο Ιούλιος Καίσαρ είχε συγκεντρώσει έναν μεγάλο κατάλογο από αγωγές εναντίον του. Το Ρωμαϊκό δίκαιο έδινε στους κυβερνητικούς αξιωματούχους ασυλία από διώξεις, αλλά μόνο κατά τη διάρκεια του αξιώματός τους. Όταν γινόταν ιδιώτης (πολίτης) ο Καίσαρας, γνώριζε ότι θα ήταν ευάλωτος.
Αντί γι'αυτό, όπως ήταν σύνηθες για έναν ύπατο (consul) όταν τελειώνει τη θητεία του, ο Καίσαρας έλαβε τη θέση του ανθυπάτου (proconsul) για να κυβερνήσει τις περιοχές της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας (Cisalpine Gaul) και του Ιλλυρικού· αργότερα προστέθηκε και η Πέραν των Άλπεων Γαλατία (Transalpine Gaul). Αντί του συνήθους ενός έτους, ο Καίσαρας έμεινε ανθύπατος για πέντε έτη. Ακόμη, πριν τη λήξη του πέμπτου έτους ως ανθυπάτου, ο Καίσαρας υποβοήθησε τους συμμάχους του Μ. Λ. Κράσσο και Πομπήιο να εκλεγούν ύπατοι, οι οποίοι με τη σειρά τους επέκτειναν την ανθυπατεία του για άλλα πέντε έτη.
Κατά τον νόμο, δεν μπορούσε κάποιος να εκλεγεί πάλι ύπατος, αν δεν είχαν περάσει τουλάχιστον 10 έτη. Στο τέλος της θητείας του ως ανθυπάτου, είχε τα 10 αυτά έτη που απαιτούσε ο νόμος για να επανεκλεγεί ως ύπατος. Ο Καίσαρ ήθελε να ζητήσει την υπατεία in absentia, ώστε μόλις εκλεγεί να πάει από την ανθυπατεία αμέσως στην υπατεία· έτσι θα κρατούσε τις απεριόριστες εξουσίες (imperium) και δεν θα ήταν ευάλωτος στις αγωγές.
Ωστόσο η Σύγκλητος ζήτησε να παραιτηθεί από τη διοίκηση του στρατού. Ο Καίσαρας απάντησε ότι θα συμφωνούσε μόνο αν ο Πομπήιος έκανε το ίδιο. Προσβεβλημένη η Σύγκλητος από την απάντηση, τον διέταξε να διαλύσει τον στρατό του αμέσως, αλλιώς θα δηλωνόταν εχθρός της Ρώμης. Επίσης το 50 π.Χ. με τη λήξη της ανθυπατείας του, η Σύγκλητος του απαγόρευσε να είναι υποψήφιος στην υπατεία in absentia. Ο Καίσαρας θεώρησε ότι θα τον εδίωκαν και θα έπεφτε στο περιθώριο της πολιτικής, αν εισερχόταν στη Ρώμη χωρίς την ασυλία της υπατείας ή τον στρατό του. Έτσι απάντησε βαδίζοντας στη Ρώμη, όπου ανάγκασε τον ανέτοιμο Πομπήιο και τους συμμάχους του να διαφύγουν στην Ελλάδα, ξεκινώντας τον Μεγάλο Ρωμαϊκό Εμφύλιο Πόλεμο.
Τα μετέπειτα
Ο Πομπήιος διέταξε παύση, πιστεύοντας ότι ο Καίσαρας είχε νικηθεί αποφασιστικά, είχε όμως και την υποψία μήπως παγιδευτεί. Οι άνδρες του Καίσαρα συγκεντρώθηκαν στο στρατόπεδό τους και ο Καίσαρ έκανε προετοιμασίες για μία στρατηγική απόσυρση. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Καίσαρας σχολίασε την απόφαση αυτή λέγοντας "Σήμερα η νίκη ήταν των εχθρών, αν υπάρχει κάποιος μεταξύ τους να την κερδίσει".
Ο Καίσαρ, με διάφορα στρατηγήματα, κατάφερε να υποχωρήσει νότια με τον υπόλοιπο στρατό του και απέφυγε να συλληφθεί από το ιππικό του Πομπήιου, που τους καταδίωκε. Έστειλε μερικές από τις κοόρτεις του να ενισχύσουν τις φρουρές στην Απολλωνία και το Ορικόν και ώθησε το μεγαλύτερο μέρος του υπολοίπου στρατού του στη Θεσσαλία. Οι στρατηγοί Γναίος Δομίτιος Καλβίνος (του Καίσαρα) και Σκιπίων Νασίκα (του Πομπήιου) ήταν και οι δύο στη χώρα αυτή με τους στρατούς τους· ο Καίσαρας και ο Πομπήιος ήθελαν να συνδεθεί ο καθένας τους με τους αντίστοιχους στρατούς τους. Όταν εισήλθε στη Θεσσαλία, ο Καίσαρας κατέλαβε την πόλη Γόμφη και συγκεντρώθηκε με τον Δομίτιο, επιτρέποντας στους άνδρες του να ανεφοδιαστούν, να αναπαυθούν και μετά να κινηθούν προς τη Φάρσαλο. Και οι δύο στρατοί προετοιμάστηκαν για την αποφασιστική μάχη, που έγινε τέσσερις ημέρες μετά, στις 9 Αυγούστου του 48 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκοί πόλεμοι Κατηγορία:Δυρράχιο
Χαμουζάς Ζακύνθου
Ο Χαμουζάς είναι πεδινός οικισμός της Ζακύνθου με υψόμετρο 25 μέτρα ο οποίος απέχει 7 χλμ. δυτικά από την πόλη της Ζάκυνθου ενώ είναι δίπλα και νότια από τον Άγιο Κήρυκο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στον τότε Τοπικό Διαμέρισμα Αγίου Κηρύκου του δήμου Αρκαδίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Κήρυκο αποτελούν την τοπική κοινότητα Άγιου Κήρυκου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αρκαδίων του Ζακύνθου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 33 κάτοικοι. Επίσης μέρη του οικισμού περιλαμβάνονται σε δύο αλλά γειτονικά χωριά τα οποία είναι το βουγιατο και το Μαχαιράδο.
Ιωάννης Καραγιάννης
Πληροφορίες
Στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου 2015 εξελέγη βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπώντας την εκλογική περιφέρεια των Ιωαννίνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Ιωαννίνων
Λιμονταίικα Ζακύνθου
Τα Λιμονταίικα ή Λιμοντέικα είναι πεδινός οικισμός της Ζακύνθου με υψόμετρο 53 μέτρα ο οποίος απέχει 7 χλμ. βορειοδυτικά από την πόλη της Ζάκυνθου και είναι ανάμεσα στον Πλάνο (στα ανατολικά) και το Τραγάκι (στα δυτικά). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στον τότε Τοπικό Διαμέρισμα Καλιπάδου του δήμου Αρκαδίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Καλιπάδο και τα Ψαραίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Καλιπάδου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αρκαδίων του Ζακύνθου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 20 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου
Ζάρα Ράδερφορντ
Η Ζάρα Ράδερφορντ (αγγλικά: Zara Rutherford) (γενν. 5 Ιουλίου 2002) είναι Βρετανή-Βελγίδα αεροπόρος. Σε ηλικία 19 ετών, έγινε η νεότερη γυναίκα πιλότος που πέταξε μόνη της γύρω από τον κόσμο, μετά από ένα πεντάμηνο ταξίδι που ξεκίνησε στο Κόρτρεϊκ του Βελγίου στις 18 Αυγούστου 2021 και ολοκληρώθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2022 στο ίδιο μέρος.
Πρώιμη ζωή
Η Ράδερφορντ γεννήθηκε στις Βρυξέλλες. Οι γονείς της ήταν ο Βρετανός επαγγελματία πιλότο, Σαμ Ράδερφορντ και η Βελγίδα πιλότο ψυχαγωγίας και δικηγόρος, Μπεατρίς ντε Σμετ. Ως νεαρό κορίτσι, η Ράδερφορντ συνόδευε τον πατέρα της, μερικές φορές πιλοτάροντας η ίδια σε μέρος της διαδρομής. Σε ηλικία 14 ετών, άρχισε να εκπαιδεύεται για να γίνει πιλότος και απέκτησε την άδεια πιλότου της το 2020. Ολοκλήρωσε τα επίπεδα Α στα Μαθηματικά, τα Περαιτέρω Μαθηματικά, τα Οικονομικά και τη Φυσική στη Σχολή Σαιντ Σουίδν, μια σχολή θηλέων στο Ουίντσεστερ της Αγγλίας.
Ατομική πτήση γύρω από τον κόσμο
δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ| Ένα [[Shark.Aero Shark|Shark.Aero Shark UL, παρόμοιο με αυτό που πετούσε η Ζάρα Ράδερφορντ .]] Στις 26 Ιουλίου 2021, σε μια συνέντευξη Τύπου στο Αεροδρόμιο Πόπχαμ κοντά στο Ουίντσεστερ, η Ράδερφορντ ανακοίνωσε την προσπάθειά της να γίνει η νεότερη γυναίκα πιλότος που θα πετάξει μόνη της γύρω από τον κόσμο, σε ηλικία 19 ετών. Στόχος της ήταν να σπάσει το ρεκόρ που είχε θέσει προηγουμένως η Αμερικανίδα πιλότος Σέστα Ουάιζ, η οποία πέτυχε το ρεκόρ το 2017 σε ηλικία 30 ετών. Εκτός από αυτό το ρεκόρ, προσπάθησε επίσης να σπάσει δύο άλλα ρεκόρ - να γίνει η πρώτη γυναίκα που έκανε τον γύρο του κόσμου με υπερελαφρή αεροσκάφος και η πρώτη Βελγίδα που θα έκανε τον γύρο του κόσμου σόλο με μονοκινητήριο αεροσκάφος. Η προσπάθεια σπασίματος ρεκόρ είχε επίσης ως στόχο να αυξήσει την ευαισθητοποίηση σχετικά με το χάσμα των φύλων σε τομείς όπως η επιστήμη, η τεχνολογία, η μηχανική και τα μαθηματικά (STEM) και η αεροπορία, και να εμπνεύσει περισσότερες γυναίκες και κορίτσια να ασχοληθούν νωρίς με τους τομείς STEM. Η προσπάθειά της υποστηρίχθηκε από τον κύριο χορηγό, ICDSoft, μια υπηρεσία φιλοξενίας διαδικτύου, τον Όμιλο Virgin του Ρίτσαρντ Μπράνσον, τη βελγική νεοφυή επιχείρηση, SafeSky και την ολλανδική εταιρεία στελέχωσης και στρατολόγησης, TMC Group. Συνεργάστηκε επίσης με τις φιλανθρωπικές οργανώσεις Girls Who Code και Dreams Soar, οι οποίες στοχεύουν να εμπνεύσουν και να βοηθήσουν γυναίκες και κορίτσια να εισέλθουν στους τομείς STEM.
Η Ράδερφορντ ξεκίνησε τη σόλο προσπάθειά της από το Αεροδρόμιο Κόρτρεϊκ-Βέφελχεμ στο Βέλγιο στις 18 Αυγούστου 2021 με ένα αεροσκάφος Shark UL, οποίο της είχε δανείσει η σλοβακική κατασκευαστική εταιρεία Shark.Aero. Από το Κόρτρεϊκ, πέταξε στο Αεροδρόμιο Πόπχαμ, όπου έμεινε μια ώρα πριν πετάξει στο Αεροδρόμιο του Ουίκ της Σκωτίας μέσω του Αμπερντίν. Την επόμενη μέρα, προσγειώθηκε στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας, μετά από μια πτήση πέντε ωρών.
Αφού ξεκίνησε το ταξίδι της, η Ράδερφορντ έκανε στάσεις στη Γροιλανδία, τον Καναδά, την Ανατολική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών, τις Μπαχάμες, τα Τερκς και Κέικος, τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους, την Κολομβία, τον Παναμά, την Κόστα Ρίκα, το Μεξικό, τη Δυτική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών και την αμερικανική πολιτεία της Αλάσκα. Αφού έφτασε στο Νόουμ της Αλάσκα, στις 30 Σεπτεμβρίου 2021, αναγκάστηκε να περιμένει μια εβδομάδα για να ανανεωθεί η ρωσική βίζα της. Όταν έφτασε το διαβατήριό της από το ρωσικό προξενείο στο Χιούστον του Τέξας, ο καιρός είχε χαλάσει και έπρεπε να περιμένει άλλες τρεις εβδομάδες πριν μπορέσει να διασχίσει το Βερίγγειο Πορθμό, χρόνος που αφιέρωσε εν μέρει στη συντήρηση του αεροπλάνου. Την 1η Νοεμβρίου 2021, έφτασε τελικά στο Ανάντιρ της Ρωσίας - στη μέση του ταξιδιού της. Από το Ανάντιρ, πέταξε στο Μαγκαντάν την επόμενη μέρα και στις 9 Νοεμβρίου, σταμάτησε στο Αγιάν —μια πόλη με μόνο 800 κατοίκους, κανένας από τους οποίους δεν μιλούσε αγγλικά και δεν είχε υπηρεσία Wi-Fi — όπου έμεινε ξανά κολλημένη λόγω μιας χειμωνιάτικης καταιγίδας. Τελικά έφτασε στο Χαμπάροφσκ στις 30 Νοεμβρίου και στο Βλαδιβοστόκ στις 2 Δεκεμβρίου.
Από το Κότα Κιναμπάλου, έκανε στάσεις στο Κεταπάνγκ και στην Τζακάρτα στην Ινδονησία και στο Αεροδρόμιο Σελετάρ στη Σιγκαπούρη. Κατά τη διάρκεια της πτήσης προς το Μπάντα Άτσεχ στις 27 Δεκεμβρίου, πέταξε πολύ κοντά σε μια καταιγίδα και είδε κεραυνούς περίπου 3 χιλιόμετρα από αυτήν. Μετά το Μπάντα Άτσεχ, έκανε στάσεις στο Κολόμπο της Σρι Λάνκα και στο Κοϊμπατούρ της Ινδίας. Αφού σταμάτησε για την Πρωτοχρονιά στη Βομβάη, η Ράδερφορντ ξεκίνησε το 2022 με στάσεις στο Αλ Άιν στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και στο Ριάντ και το Ταμπούκ στη Σαουδική Αραβία, όπου την υποδέχτηκε ο Σαουδάραβας πρίγκιπας και πρώην πιλότος και αστροναύτης, Σουλτάν μπιν Σαλμάν Αλ Σαούντ. Μετά από μια στάση στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, στις 8 Ιανουαρίου το 2022 έφτασε στο Ηράκλειο της Κρήτης για μια άλλη στάση.
Η Ράδερφορντ έκανε στάσεις στη Σόφια της Βουλγαρίας στις 14 Ιανουαρίου 2022, στη Σένιτσα της Σλοβακίας και στο Μπενεσόφ της Τσεχίας στις 16 Ιανουαρίου. Προσγειώθηκε στο Αεροδρόμιο Φραγκφούρτης-Έγκελσμπαχ στη Γερμανία στις 19 Ιανουαρίου. Έφτασε στο Κόρτρεϊκ του Βελγίου στις 20 Ιανουαρίου 2022, για να ολοκληρώσει το ταξίδι της γύρω από τη γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι αεροπόροι Κατηγορία:Βέλγοι βρετανικής καταγωγής Κατηγορία:Βρετανοί βελγικής καταγωγής
Λούιτγκαρντ
Η Λούιτγκαρντ (πέθανε στις 4 Ιουνίου 800), πέμπτη και τελευταία σύζυγος του Καρλομάγνου ήταν κόρη ενός Αλαμαννού κόμη. Παντρεύτηκε τον Καρλομάγνο (794) και πέθανε σε άγνωστες συνθήκες (4 Ιουνίου 800), δεν είχαν αποκτήσει παιδιά. Σύμφωνα με χρονικά του 15ου αιώνα από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης η Λούιτγκαρντ είχε μια αδελφή που συνάντησε τον Εγβέρτο μετέπειτα βασιλιά του Ουέσσεξ την εποχή που τον έστειλαν εξορία στην Δυτική Φραγκία ο Μπέορτρικ του Ουέσσεξ και ο Όφα της Μερκίας.
Πηγές
Κατηγορία:Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων Κατηγορία:Βασίλισσες της Λομβαρδίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας
Μητροπολίτης Τρίκκης Διονύσιος
Ο Διονύσιος (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Χαραλάμπους γεννημένος το 1907 στο Αδραμύττιο της Μικράς Ασίας), ήταν Μικρασιάτης επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ως αντιστασιακός ιερέας κρατήθηκε σε Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Διετέλεσε Μητροπολίτης Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου (1951-1959) και μετέπειτα Μητροπολίτης Τρίκκης (1959-1970). Εκοιμήθη στην Αθήνα στις 5 Ιανουαρίου 1970 και ετάφη στη Μονή Βυτουμά των Σταγών κατ' επιθυμία του ως απλός μοναχός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1907 στο Αβτζιλάρ (Κυνηγοί) Αδραμυττίου της Μικράς Ασίας. Η οικογένειά του, οι γονείς, Χαράλαμπος και Κλεοπάτρα, και τα έξι αδέλφια του, μεγάλωσαν στο Αβτζιλάρ. Ο μικρός Κωνσταντίνος κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή έχασε εν μια νυκτί τους γονείς και τα τέσσερα από τα έξι αδέρφια του, που σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους.
Σπούδασε τη Θεολογία στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Επί δεκαετία εγκαταβίωσε στη Μονή Μεγίστης Λαύρας στον Άθωνα. Το 1934 χειροτονήθηκε διάκονος και μετονομά­σθηκε Διονύσιος και το επόμενο έτος πρεσβύτερος.
Συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση και φυλακίσεις
Το 1940 κατεστάθη ιεροκήρυκας της ιεράς μητροπόλεως Μηθύμνης στη Λέσβο και ηγούμενος της μονής Λειμώνος. Στο νησί ξεκίνησε η συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση. Ο Διονύσιος έστελνε στην ΠΥΑΜ Μυτιλήνης ακατέργαστο μαλλί από τα στρώματα και τα μαξιλάρια της μονής, ώστε να φτιάξουν ζεστά ρούχα για τους στρατιώτες που πολεμούσαν στην Πίνδο. Μάλιστα προχώρησε στην οργάνωση ορφανοτροφείου σε ένα από τα κτίρια του μονής, αλλά δεν πρόλαβε να το θέσει σε λειτουργία, καθώς επήλθε η Ναζιστική Κατοχή.
Στη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής ο Διονύσιος, μετά από παράκληση συνεργάτη του, δέχθηκε να φιλοξενήσει στην Μονή Λειμώνος και να περιθάλψει έναν Άγγλο στρατιώτη. Η πράξη του έγινε αντιληπτή από τους Γερμανούς κατακτητές, οι οποίοι στις 23 Αυγούστου συνέλαβαν και βασάνισαν τον Διονύσιο, επειδή αρνήθηκε να αποκαλύψει τους συνεργάτες του. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1942 το Στρατοδικείο τον καταδίκασε σε δεκαετή ποινή φυλακίσεως και κρατήθηκε στις Ποινικές φυλακές Μυτιλήνης. Όπως ο ίδιος έγραψε στο ημερολόγιο, τα βασανιστήρια που υπέστη ήταν φρικτά. Τον χτυπούσαν για 4 ημέρες χωρίς έλεος, παρουσία του διοικητή της Γκεστάπο. Στο τέλος του Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου μεταφέρθηκε στις φυλακές του στρατοπέδου «Παύλος Μελάς» της Θεσσαλονίκης, όπου τελούσε τη Θεία Λειτουργία, κήρυττε, εξομολογούσε και ενίσχυε τους κρατουμένους, ενώ κινητοποιώντας όλη την φιλάνθρωπη Θεσσαλονίκη, έσωσε από τον εξ ασιτίας θάνατο πολλούς κρατουμένους. Με παρέμβαση του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Γεννάδιου Αλεξιάδη στον Γερμανό διοικητή, ο Διονύσιος έλαβε χάρη, την οποία δεν αποδέχθηκε, προτιμώντας να ακολουθήσει την μοίρα των εκατοντάδων καταδικασμένων Ελλήνων.
Την Άνοιξη του 1944, μετά από κράτηση δεκαοκτώ μηνών στη Θεσσαλονίκη, μεταφέρθηκε μέσω Αυστρίας στη Γερμανία, όπου παρέμεινε κρατούμενος στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως Στόουν και Μπερνάου, ενώ όπως γράφει ο ίδιος έφθασε «…πλειστάκις παραπλησίον του θανάτου». Η δουλειά που έχει αναλάβει να κάνει ο Διονύσιος μαζί με αρκετούς ακόμη, είναι να μεταφέρουν καθημερινά βαριά σίδερα, μηχανές και μέταλλα. Στις 29 Νοεμβρίου αλλάζουν ξανά φυλακή. Αυτήν τη φορά θα πάνε στην Κρεμς-Στάιν, τη μεγαλύτερη στην Όστμαρκ, τη ναζιστική επαρχία της Αυστρίας. Υπολογίζεται πως στη συγκεκριμένη φυλακή βρέθηκαν συνολικά 400 Έλληνες. Το 1945 τα νέα από τις νίκες των συμμάχων φτάνουν και στους κρατούμενους. Οι ναζί στις 6 Απριλίου του ίδιου έτους, γνωρίζοντας πως χάνουν, δίνουν εντολή να ανοίξουν οι πύλες της φυλακής. Ωστόσο, τα Ες-Ες, τα Τάγματα Εφόδου και η Βέρμαχτ, με τη βοήθεια και του τοπικού πληθυσμού, κυνηγούν και δολοφονούν εκατοντάδες πολιτικούς κρατουμένους, επιδιδόμενοι σε σφαγή. Ένας φύλακας πέταξε τον Διονύσιο σε κελί και με αυτόν τον τρόπο σώθηκε. Έτσι, κρυμμένοι μερικοί έγκλειστοι, κατάφεραν να διασωθούν.
Στις 10 Απριλίου ο Διονύσιος, μαζί τους επιζώντες, μεταφέρεται στο Μπερνάου, μια φυλακή κοντά στο Μόναχο. Εκεί τους παράτησαν ουσιαστικά. Τις επόμενες ημέρες οι βομβαρδισμοί εντείνονται. Αυτοί, κλεισμένοι στη φυλακή και από πάνω τους να πετούν τα αεροπλάνα, που προσεύχονται να μην τους βομβαρδίσουν.
Συνολικά παρέμεινε κρατούμενος επί τρία χρόνια και τέσσερις μήνες πριν απελευθερωθεί, στις 4 Μαΐου του 1945, από τα Αμερικανικά στρατεύματα κατοχής της Γερμανίας. Μετά την απελευθέρωση, ο Διονύσιος Χαραλάμπους αφιερώθηκε στην επιστροφή των Ελλήνων κρατούμενων στην πατρίδα. Η αγγλική κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας τη βοήθειά του και τη συμβολή του στον αγώνα κατά των κατακτητών, του απένειμε τιμητικό δίπλωμα. Στην συνέχεια διακόνησε ακαταπόνητα στη Μυτιλήνη, στη Ναύπακτο και στο Καρπενήσι, και οργάνωσε στην Κύπρο την Ιερατική Σχολή «Απόστολος Βαρνάβας» στη Λευκωσία, όπου άσκησε καθήκοντα Διευθυντή.
Μητροπολίτης Λήμνου
Εξελέγη Μητροπολίτης Λήμνου και χειροτονήθηκε επίσκοπος την 1η Νοεμβρίου 1951. Ίδρυσε κατηχητικά σχολεία και κύκλους μελέτης της Αγίας Γραφής στους μεγαλύτερους οικισμούς του νησιού. Με την ευθύνη της Μητροπόλεως ενοικιάστηκαν χώροι, που με την επωνυμία “Εντευκτήριον” χρησίμευσαν για να στεγάσουν τις χριστιανικές συντροφιές. Στην πρωτεύουσα του νησιού την Μύρινα την εποχή εκείνη ζούσαν, χωρίς τη γονεϊκή φροντίδα, όλοι οι μαθητές άλλων οικισμών, που παρακολουθούσαν σπουδές στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ο Μητροπολίτης φρόντιζε να έχουν τα απαραίτητα σε ένδυση και υπόδηση, μεριμνούσε για τον απαραίτητο σχολικό εξοπλισμό και την ενισχυτική διδασκαλία όπου απαιτούνταν, και για την πνευματική κατάρτιση των μαθητών. Περιδιάβαινε το νησί παρά τις όποιες συγκοινωνιακές δυσκολίες για να ιερουργήσει και να κηρύξει ακόμη και στις πιο απομακρυσμένες και ολιγάριθμες ενορίες – κοινότητες. Μάλιστα πολλές από τις μελέτες και τα έργα του γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της Αρχιερατείας του στο νησί. Ο ίδιος ή κατ’ εντολήν του οι δύο συνεργάτες του, ο π. Θεολόγος και ο π. Πολύκαρπος (ο μετέπειτα Μητροπολίτης Κερκύρας), επισκέπτονταν οικογένειες και μεμονωμένα πρόσωπα που είχαν ανάγκη και χωρίς να γίνουν αντιληπτοί άφηναν στις πόρτες τους τρόφιμα, φάρμακα ή τα τόσο αναγκαία κάρβουνα προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα.
Μητροπολίτης Τρίκκης
Στις 3 Φεβρουαρίου 1959 εξελέγη Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών. Μερίμνησε για την αναστήλωση των Μονών των Μετεώρων μετά τις καταστροφές του πολέμου και αγωνίστηκε για την αναγνώρισή τους ως τόπο λατρείας. Ενέταξε στη Μητρόπολη Τρίκκης τον συμπατριώτη του Μικρασιάτη Αλέξανδρο Βαφείδη (τον μετέπειτα Αιμιλιανό Σιμωνοπετρίτη) και τον έκειρε μοναχό, τον χειροτόνησε διάκονο και ιερέα. Μετέπειτα τον έθεσε καθηγούμενο του Μεγάλου Μετεώρου με ευεργετικά αποτελέσματα στην πνευματική αναγέννηση των Μετεώρων.
Χαρακτηρίστηκε ως προσηνής και αφιλοχρήματος επίσκοπος, όπως προκύπτει από μαρτυρίες, αλλά και από την ιδιόχειρη διαθήκη που συνέταξε πριν την εκδημία του. Εκοιμήθη στην Αθήνα στις 5 Ιανουαρίου 1970 και ετάφη στη Μονή Βυτουμά των Σταγών κατ' επιθυμία του ως απλός μοναχός.
Κατά τον π. Ηλία Μαστρογιαννόπουλο, ο Τρίκκης Διονύσιος «κυριαρχούσε με την απλότητα και φυσικότητά του, με την ακούραστη και ανυπόκριτη αγάπη του, με την ακοίμητη δραστηριότητά του. Αυτά ήταν τα τρία μεγάλα στολίδια του». Επίσης σημειώνει πως είχε μόνιμα ένα τετραπλό πόνο: «Τον ξεριζωμό από τη Μικρά Ασία, την άσκησι απ’ το Αγιον Όρος, τα μαρτύρια από τα στρατόπεδα της Γερμανίας και την αγωνία της Κύπρου».
Παραπομπές
Διονύσιος Διονύσιος Διονύσιος Διονύσιος Διονύσιος
Μανουήλ ο Αρμένιος
Ο Μανουήλ ο Αρμένιος ήταν εξέχων Βυζαντινός στρατηγός Αρμενικής καταγωγής, ενεργός από το 810 περίπου μέχρι το τέλος του. Αφού έφτασε στις υψηλότερες στρατιωτικές βαθμίδες, μία συνωμοσία του παλατιού τον ανάγκασε να αναζητήσει καταφύγιο στην Αυλή των Αββασιδών το 829. Επέστρεψε στη Βυζαντινή υπηρεσία τον επόμενο χρόνο, λαμβάνοντας τη θέση του Δομεστίκου των Σχολών από τον Αυτοκράτορα Θεόφιλο, ο οποίος είχε νυμφευτεί την ανιψιά του Θεοδώρα. Ο Μανουήλ παρέμεινε στη θέση καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του Θεοφίλου και σύμφωνα με πληροφορίες έσωσε τη ζωή του Αυτοκράτορα στη μάχη του Δαζιμώνος (Ανζέν) το 838. Σύμφωνα με μία αναφορά, απεβίωσε στις 27 Ιουλίου 838 από τραύματα που έλαβε κατά τη διάρκεια της μάχης, αλλά άλλες πηγές καταγράφουν την επιβίωσή του μετά την ημερομηνία αυτή, αποδίδοντάς του έναν σημαντικό ρόλο στην αντιβασιλεία που κυβερνούσε την αυτοκρατορία μετά το τέλος του Θεοφίλου και αναφέρουν ότι απεβίωσε το έτος 860.
Βιογραφία
Ο Μανουήλ ήταν Αρμενικής καταγωγής και αδελφός του Μαρίνου, πατέρα της μελλοντικής Αυτοκράτειρας του Βυζαντίου Θεοδώρας. Ο Μανουήλ εμφανίζεται για πρώτη φορά στη βασιλεία του Μιχαήλ Α΄ Ραγκαβέ (κυβέρνησε 811–813), όταν κατείχε τη θέση του πρωτοστράτορα (επικεφαλής των Αυτοκρατορικών στάβλων). Τότε, πρέπει να ήταν ακόμα νέος, μάλλον στα είκοσί του. Αν και παρότρυνε τον Μιχαήλ Α΄ να αντιμετωπίσει τον Λέοντα (Ε΄) τον Αρμένιο, μετά την εκθρόνιση του Μιχαήλ Α΄ από τον Λέοντα Ε΄ (βασ. 813–820), ο Μανουήλ προήχθη στον βαθμό του πατρικίου και του ανατέθηκε η θέση του στρατηγού του Αρμενιακού ή του Ανατολικού θέματος. Η τελευταία θέση ήταν ο ανώτερος από τους θεματικούς κυβερνήτες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο ίδιος ο Λέων Ε΄ είχε το αξίωμα αυτό πριν από την ενθρόνισή του. Σύμφωνα με τους ιστορικούς Τζον Μπ. Μπιούρυ και Γουόρεν Τρέντγκολντ, στις αρχές του 819 και για περίπου ένα χρόνο, ο Λέων φαίνεται ότι διόρισε τον Μανουήλ στην εξαιρετική θέση του μονοστρατηγού των πέντε εδαφικών θεμάτων της Μικράς Ασίας, αλλά αυτή η ασυνήθιστη συγκέντρωση εξουσίας διοίκησης προφανώς κατευθυνόταν προς την αποτελεσματικότερη καταστολή της Εικονόφιλης αντίστασης ενάντια στην αποκατάσταση των Εικονομάχων από τον Λέοντα Ε΄, παρά για στρατιωτικούς σκοπούς. Αυτός ο διορισμός είναι, ωστόσο, πιθανότατα μία εσφαλμένη ανάγνωση της κύριας πηγής, σύμφωνα με τους εκδότες της Προσωπογραφίας της Μεσο-Βυζαντινής Περιόδου. Σύμφωνα με την ιστορία του Μιχαήλ του Σύρου, την ίδια περίπου περίοδο ο Μανουήλ ήταν υπεύθυνος για τις διαπραγματεύσεις με τους Χουρραμίτες πρόσφυγες και τον αρχηγό τους Νασρ, ο οποίος βαπτίστηκε Θεόφοβος στη Βυζαντινή υπηρεσία. Ωστόσο, η χρονολογία του Mιχαήλ γι' αυτό το επεισόδειο είναι συγκεχυμένη και αμφίβολης ακρίβειας.
Η σταδιοδρομία του Μανουήλ υπό τον διάδοχο τού Λέοντα Ε΄, τον Μιχαήλ Β΄ του Αμορίου (βασ. 820–829), είναι ασαφής, καθώς δεν αναφέρεται στις πηγές κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Σίγουρα την εποχή της έκρηξης της μεγάλης εξέγερσης του Θωμά του Σλάβου, στρατηγός των Αρμενίων ήταν ο Ολβιανός, ενώ οι Ανατολικοί προσχώρησαν στην εξέγερση. Ο ίδιος ο Μανουήλ, ωστόσο, προφανώς παρέμεινε πιστός στον Μιχαήλ Β΄ και πιθανότατα ο τελευταίος ήταν, που τον ανέβασε στον βαθμό του μαγίστρου. Οι εκδότες της Προσωπογραφίας της Μεσο-Βυζαντινής Περιόδου προτείνουν, ότι ο Μανουήλ μπορεί να ανακλήθηκε από τον Μιχαήλ Β΄ στην Κωνσταντινούπολη, ειδικά αν ο γάμος του γιου του Μιχαήλ Β΄ και κληρονόμου Θεόφιλου (βασ. 829–842) και της ανιψιάς του Μανουήλ, Θεοδώρας, έγινε γύρω στο 821, όπως προτείνεται από τον E. Γου. Μπρουκς, και όχι γύρω στο 830, όπως προτείνει ο Tράντγκολντ.
Απόδραση στο Χαλιφάτο
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Η πρεσβεία του [[Πατριάρχης Ιωάννης Ζ΄ Γραμματικός|Ιωάννη του Γραμματικού το 829 στον Mαμούν (αριστερά) από τον Θεόφιλο (δεξιά), όπως απεικονίζεται στη Σύνοψη Ιστοριών του Σκυλίτζη, στο χειρόγραφο της Μαδρίτης.]] Το 829, είτε λίγο πριν (σύμφωνα με τονυς Συνεχιστές του Θεοφάνη, ακολουθούμενο από τον E. Γου. Μπρουκς και την Προσωπογραφία της Μ. Β. περιόδου και άλλους) είτε λίγο μετά (σύμφωνα με τον Συμεών Λογοθέτη, αποδεκτό από τον Tρέντγκολντ, το Λεξικό της Οξφόρδης για το Βυζάντιο και άλλους) το τέλος του Μιχαήλ και την άνοδο του Θεοφίλου, ο Μανουήλ αυτομόλησε στους Αββασίδες ως αποτέλεσμα μηχανορραφιών στην αυλή: ο λογοθέτης του Δρόμου Μύρων τον είχε κατηγορήσει στον νέο Αυτοκράτορα ότι σχεδίαζε την κατάληψη του θρόνου. Χρησιμοποιώντας τις άμαξες του Αυτοκρατορικού ταχυδρομίου, διέσχισε τη Μ. Ασία βιαστικά και πρόσφερε τις υπηρεσίες του στον χαλίφη αλ-Μαμούν (βασ. 813–833), υπό τον όρο ότι δεν θα αναγκαζόταν να ασπαστεί το Ισλάμ. Σύμφωνα με τον ιστορικό του 13ου αι. Βαρντάν Αρεβέλτσι, ήταν τόσο μεγάλη η χαρά του Μαμούν γι' αυτή την αποστασία, που έδινε στον Μανουήλ ημερήσιο μισθό 1.306 αργυρά ντιράμ και του έκανε συνεχώς δώρα.
Ο Θεόφιλος, με τη σειρά του, δίστασε να πιστέψει τις κατηγορίες και τελικά πείστηκε από τον πρωτοβεστιάριο Λέοντα Χαμοδράκωντα και τον σύγκελλο Ιωάννη τον Γραμματικό για την αθωότητα του στρατηγού του. Ως εκ τούτου, αποφάσισε να κάνει τον Μανουήλ να επιστρέψει και έστειλε τον Ιωάννη τον Γραμματικό στη Βαγδάτη σε διπλωματική αποστολή τον χειμώνα του 829/830, φαινομενικά για να ανακοινώσει την προσχώρησή του. Ο Ιωάννης μπόρεσε πράγματι να δει τον Μανουήλ κατ' ιδίαν και του πρόσφερε τη χάρη του Αυτοκράτορα, την οποία ο Μανουήλ φάνηκε να αποδέχεται, αν και προς το παρόν, ο Μανουήλ παρέμεινε δημόσια πιστός στην πίστη του στους Αββασίδες.
Το καλοκαίρι του 830, ο Μανουήλ συμμετείχε σε μία εκστρατεία των Αββασιδών κατά των Χουρραμιτών ανταρτών του Μπαμπάκ Χοραμντίν στο Aνταρμπαγιτζάν, μαζί με μία ομάδα Βυζαντινών αιχμαλώτων. Στην εκστρατεία ηγήθηκε ονομαστικά ο γιος του Mαμούν, αλ-Αμπάς, αλλά είναι πιθανό, σύμφωνα με τον Tρέντγκολντ, ότι ο πιο έμπειρος Mανουήλ ήταν ο πραγματικός διοικητής, καθώς οι Αραβικές και Συριακές πηγές αναφέρουν ότι διοικούσε έναν "στρατό Αράβων και Περσών». Αφού κέρδισε μερικές μέτριες επιτυχίες, ο στρατός γύρισε πίσω νότια. Ο Μανουήλ, ο οποίος μέχρι τότε είχε κερδίσει προφανώς την εμπιστοσύνη των Αράβων υπαλλήλων του, πρότεινε αυτός και ο Αμπάς να πάρουν μέρος του στρατού και να επιδράμουν στο πέρασμα της Χαντάθ στη Βυζαντινή Καππαδοκία. Μόλις πέρασαν τα βουνά, αυτός και οι άλλοι Βυζαντινοί αιχμάλωτοι εξουδετέρωσαν τον Αμπάς και τη συνοδεία του, πήραν τα όπλα τους και διέφυγαν. «Ο Αμπάς και οι σύντροφοί του έμειναν πίσω ανενόχλητοι και τους επέτρεψαν να επιστρέψουν στην επικράτεια των Αββασιδών.
Εσωτερικό των Σχολείων
Ο Θεόφιλος υποδέχτηκε τον Μανουήλ με ανοιχτές αγκάλες και τον ονόμασε Δομέστικο των Σχολών, διοικητή του επίλεκτου τάγματος των Σχολών και de facto αρχιστράτηγο όλου του στρατού. Ο Μανουήλ θα παρέμενε ο ηγετικός στρατηγός του Θεόφιλου για το υπόλοιπο της βασιλείας του. Επιπλέον, ως θείος της συζύγου του Θεοφίλου, της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας, η θέση του στην Αυλή ήταν πλέον αδιαμφισβήτητη, όπως φαίνεται από το γεγονός ότι ο Αυτοκράτορας αργότερα έγινε ανάδοχος για τα παιδιά του Μανουήλ. Οι Συριακές πηγές αναφέρουν μάλιστα, ότι ο Θεόφιλος έκανε τον Μανουήλ κυβερνήτη των «εσωτερικών περιοχών» της Αυτοκρατορίας. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ο Βυζαντινός στρατός και ο Θεόφιλος υποχωρούν προς ένα βουνό μετά τη μάχη του Aνζέν, μικρογραφία από τη Σύνοψη Ιστοριών του Σκυλίτζη, χειρόγραφο της Μαδρίτης. Το 831 ο Μανουήλ συνόδευσε τον Θεόφιλο σε μία εκστρατεία κατά της επιδρομής των Αράβων της Κιλικίας. Οι Βυζαντινοί συνάντησαν τους Άραβες κοντά στο οχυρό Χαρσιανού και τους προκάλεσαν βαριά ήττα, σκοτώνοντας 1.600 και αιχμαλωτίζοντας περίπου 7.000. Ο Μανουήλ καταγράφεται επίσης ως συνοδός του Θεοφίλου στην μεγάλη εκστρατεία του το 837 εναντίον των Αραβικών πόλεων της βόρειας Μεσοποταμίας, η οποία οδήγησε στην άλωση της Ζάπετρας και των Αρσαμοσάτων. Αυτή η εκστρατεία, ωστόσο, και οι θηριωδίες που διέπραξαν τα πρώην στρατεύματα Χουρραμιτών των Βυζαντινών μετά την πτώση της Ζάπετρας, προκάλεσαν μία μεγάλης κλίμακας εκστρατεία αντιποίνων από τον χαλίφη αλ-Μουτασίμ (βασ. 833– 842). Ο Μανουήλ συνόδευσε και πάλι τον Αυτοκράτορα ως ανώτερος στρατηγός του, μαζί με τον Νασρ/Θεόφοβο ως διοικητή ενός μεγάλου σώματος αποτελούμενου από πρώην πρόσφυγες Χουρραμίτες. Ο Μανουήλ συμμετείχε στην καταστροφική μάχη του Aνζέν στις 22 Ιουλίου 838, όπου ο Θεόφιλος αντιμετώπισε τον στρατό του στρατηγού αλ-Αφσίν. Κατά τη διάρκεια εκείνης της μάχης, ο Αυτοκρατορικός στρατός διερράγη και τράπηκε σε φυγή και ο Θεόφιλος με τη ακολουθία του περικυκλώθηκε από τους Άραβες σε έναν λόφο με περίπου 2.000 Χουρραμίτες. Όταν κάποιοι από τους τελευταίους φέρεται να άρχισαν να σχεδιάζουν να παραδώσουν τον Αυτοκράτορα στους Άραβες, ο Μανουήλ άρπαξε το άλογο του Αυτοκράτορα από το χαλινάρι και τον οδήγησε με τη βία. Μαζί με μερικούς άλλους αξιωματικούς κατάφερε να σπάσει τις Αραβικές γραμμές και έφερε τον Θεόφιλο σε ασφάλεια στο κοντινό χωριό Χιλιόκωμον. Κατά τη διάρκεια της μάχης, έλαβε βαριές πληγές και σύμφωνα με το χρονικό του Συμεών Λογοθέτη, απεβίωσε από αυτές πέντε ημέρες αργότερα, στις 27 Ιουλίου 838. Τάφηκε στο παλάτι του στην Κωνσταντινούπολη, που βρισκόταν κοντά στην Κινστέρνα του Άσπαρος και που έγινε μοναστήρι που πήρε το όνομά του, και παραδοσιακά ταυτίζεται πλέον με το Τζαμί Κεφελί.
Πιθανή ζωή μετά το 838
Τα χρονικά του Γενέσιου και των Συνεχιστών του Θεοφάνη (και ακολουθώντας τους ο Σκυλίτζης και ο Ζωναράς), ωστόσο, αναφέρουν ότι επέζησε από τις πληγές του, υποτίθεται ότι θεραπεύτηκε θαυματουργικά, αφού αποκήρυξε την εικονομαχία κατ' εντολή μερικών μοναχών. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν, ότι μετά το τέλος του Θεοφίλου, ανέλαβε τη γενική αρχηγία του Βυζαντινού στρατού και διορίστηκε μέλος του συμβουλίου της αντιβασιλείας για τον ανήλικο νέο Αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ (βασ. 842–867) μαζί με τον Θεόκτιστο και τον Βάρδα. Η θέση του ήταν τόσο υψηλή, που ο λαός λέγεται ότι τον ανακήρυξε ως Αυτοκράτορα στον Ιππόδρομο, αλλά αρνήθηκε να δεχτεί τη θέση. Οι ίδιοι συγγραφείς αναφέρουν, ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αναστήλωση των εικόνων και ότι έγινε πρωτομάγιστος πριν διαφωνίσει με τον Θεόκτιστο, κατηγορηθεί για εσχάτη προδοσία και αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή στα κτήματά του. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, στα τέλη της δεκαετίας του 850, έσωσε τη ζωή του Αυτοκράτορα σε άλλη μάχη στο Aνζέν και απεβίωσε λίγο μετά. Οι παραδοσιακή λόγιοι έχου αποδεχτεί σε μεγάλο βαθμό αυτή την αφήγηση, αλλά ορισμένοι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν εκφράσει αμφιβολίες ως προς την ορθότητά της. Ο Βέλγος Βυζαντινιστής Ανρί Γκρεγκουάρ ήταν ο πρώτος, που τόνισε την ασυμβατότητά του με την αφήγηση του Συμεών Λογοθέτη, υποθέτοντας ότι επρόκειτο για μεταγενέστερη εφεύρεση, που πιθανόν έγινε από τους μοναχούς της Μονής του Μανουήλ, οι οποίοι τον τιμούσαν ως άγιο και προσπάθησαν να μετριάσουν το εικονομαχικό παρελθόν του. Ο Γουόρεν Τρέντγκολντ, ο οποίος θεωρεί τον Συμεών Λογοθέτη πιο αξιόπιστο, απέρριψε επίσης τις αναφορές για την επιβίωση του Mανουήλ μετά το 838 ως επινοήματα.
Άλλοι σύγχρονοι μελετητές συνεχίζουν να υποστηρίζουν τη δυνατότητα της συνέχισης της ζωής του μετά το 838, ιδίως δεδομένης της ύπαρξης μίας σφραγίδας, που χρονολογείται στα μέσα του 9ου αι., η οποία γράφει «Μανουήλ πατρίκιος, αυτοκρατορικός πρωτοσπαθάριος, μάγιστρος και βαΐουλος [διδάσκαλος] του Αυτοκράτορα», φαίνεται να επιβεβαιώνει τόσο την επιβίωσή του τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Μιχαήλ Γ΄, όσο και τον αναφερόμενο ρόλο του ως μέλος της αντιβασιλείας. Ακόμα και έτσι, οι ιστορίες για τις δραστηριότητές του και ιδιαίτερα ο ρόλος του στην αποκατάσταση των εικόνων και την υποτιθέμενη δεύτερη μάχη στο Aνζέν (η οποία είναι σαφώς εμπνευσμένη από τα γεγονότα του 838), θεωρούνται σχεδόν σίγουρα επίπλαστες. Ωστόσο, μπορεί να είναι αξιόπιστη η ιστορία του τέλους του μετά την πτώση του Θεόκτιστου, κάτι που πιθανότατα θα το τοποθετούσε κάπου μεταξύ 855 και 863
Πηγές
Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι Κατηγορία:Πρωτοστράτορες Κατηγορία:Πατρίκιοι Κατηγορία:Μάγιστροι Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Ανατολικών Κατηγορία:Ιδρυτές χριστιανικών μοναστηριών Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών Κατηγορία:Βυζαντινά πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί αποστάτες Κατηγορία:Αββασίδες στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Κωστής Μουδάτσος
Ο Κωστής Μουδάτσος (Κωνσταντίνος Μουδατσάκης) είναι Έλληνας ζωγράφος. Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1950. Σπούδασε Νομική στη Θεσσαλονίκη και έπειτα ειδικεύτηκε στην Ιστορία του Δικαίου στο Νανσί της Γαλλίας. Εκεί σπούδασε παράλληλα και στη Σχολή Καλών Τεχνών (1976 – 1980). Από το 1976, παρουσιάζει το έργο του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Το 2004 συμμετείχε στο επετειακό αφιέρωμα των  «80 χρόνων του υπερρεαλισμού», στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Λευκάδος και στην έκθεση «Ακρίτες της Ευρώπης», στο Βυζαντινό Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών και στην έκθεση «Ελαίας Εγκώμιον», που παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Ακαδημίας Αθηνών και αργότερα σε άλλα μέρη της Ελλάδας και στη Ν. Υόρκη.
Το 2008 συμμετείχε στην έκθεση «Κοινή Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Κληρονομιά»,  στην Πολωνία  και στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Σόφιας στη  Βουλγαρία.
Η ζωγραφική του κινείται ανάμεσα σε δύο κόσμους, εκείνον της πραγματικότητας και της λογικής και εκείνον της φαντασίας, της παραδοξότητας και του μυστηρίου.
Το 2009 παρουσίασε στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου, στο Ηράκλειο, την έκθεση 'Γεωμετρώντας τη Μνήμη'. Στα έργα της ενότητας αυτής ο Κωστής Μουδάτσος χρησιμοποιεί ένα κάναβο με υποδιαιρέσεις και  αρμονικές χαράξεις. Το κάθε έργο τεμαχίζεται έτσι σε μικρά τετράγωνα, αποτελείται από πολλές εικόνες, ενίοτε και κολάζ, που όμως από μακριά σχηματίζουν ένα ενιαίο θέμα. Στη δημιουργία αυτής της τεχνικής αυτής τον οδήγησαν οι μνήμες του από το τυπογραφείο του παππού του.
Παραπομπές
κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Κατάλογος αστέρων της Πυξίδος
Ο παρών κατάλογος αστέρων της Πυξίδος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Πυξίς κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Π *
Σωκράτης Δημάρατος
Ο '''Σωκράτης Λ. Δημάρατος''' (Iανουάριος 1889 - 29 Οκτωβρίου 1966) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, ήρωας του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Στην πιο κρίσιμη πρώτη φάση του πολέμου, ο Σωκράτης Δημάρατος ηγήθηκε της πρώτης νίκης κατά των δυνάμεων του μέχρι τότε αήττητου άξονα.
Τα πρώτα χρόνια
Ήταν το τρίτο παιδί από τα τέσσερα αγόρια του Λουκά Δημαράτου, ιατρού και σημαίνοντος στελέχους του ελληνικού στρατού. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές στη γενέτειρά του, στη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων και στο Μπάγκειον Γυμνάσιο Κορυτσάς, φοίτησε σε διάφορες στρατιωτικές σχολές από τον Ιανουάριο του 1910 μέχρι τον Μάρτιο 1914, από τις οποίες απεφοίτησε με άριστα ως ανθυπίλαρχος ιππικού. Στη συνέχεια φοίτησε στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου και έμαθε την γαλλική γλώσσα.
Δράση στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου την 28η Οκτωβρίου 1940 ο Σωκράτης Δημάρατος ήταν διοικητής της ανεξάρτητης ταξιαρχίας ιππικού με τον βαθμό του συνταγματάρχου. Η ταξιαρχία βρισκόταν στον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης και αποτελούσε την εφεδρεία του αρχιστρατήγου Παπάγου. Επειδή ήταν ανεξάρτητη και δεν υπαγόταν στην μεραρχία ιππικού, ονομαζόταν και «Ταξιαρχία Δημάρατου». Μετά τη διάσπαση του κεντρικού μετώπου από την επίλεκτη ιταλική μεραρχία αλπινιστών «Τζούλια» (ειδικές δυνάμεις) στην Πίνδο, οι Ιταλοί δημιούργησαν έναν επικίνδυνο θύλακα σε βάθος 30 χιλιομέτρων επί του ελληνικού εδάφους. Την κρίσιμη αυτή στιγμή το Γενικό Στρατηγείο διατάσσει το Β´ Σώμα Στρατού να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο αυτόν και εν συνεχεία το Β' Σώμα Στρατού στις 31 Οκτωβρίου 1940 δίνει διαταγή στην ανεξάρτητη ταξιαρχία ιππικού με διοικητή τον Δημάρατο, από τον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης να μεταβεί στη Νεάπολη Κοζάνης, όπου βρισκόταν η έδρα του Β´ Σώματος Στρατού. Εκεί, για να προλάβουν τον εχθρό, μετακινούνται με αυτοκίνητα στο Δουτσικό και στα υψώματα πέριξ της Αννίτσας Γρεβενών.
Εν τω μεταξύ, η φάλαγγα της μεραρχίας «Τζούλια» συνεχίζει την προέλαση και τα πρώτα τμήματά της καταλαμβάνουν την Σαμαρίνα, το Δίστρατο και βαδίζουν προς την Βωβούσα με αντικειμενικό σκοπό το Μέτσοβο, ώστε να αποκόψουν τα ελληνικά στρατεύματα στη μέση, απομονώνοντας την Ήπειρο από την Δυτική Μακεδονία. Με αυτόν τον τρόπο θα άνοιγε ο δρόμος για την Αθήνα μέσω του θεσσαλικού κάμπου (Καλαμπάκα), όπως προέβλεπε το κύριο σχέδιο δράσης των Ιταλών. Αποτρέποντας αποτελεσματικά την εξέλιξη αυτή, η ανεξάρτητη ταξιαρχία ιππικού την 1η Νοεμβρίου 1940 τους προλαμβάνει στα υψώματα πέριξ της Αννίτσας Γρεβενών (Σκούρτζα, Γομάρα, Βασιλίτσα), αποκόπτει την φάλαγγα των Ιταλών, τους καταδιώκει, καταλαμβάνει την Σαμαρίνα και μπαίνει πρώτη στο Δίστρατο. Η κατάληψη του Δίστρατου ήταν μεγάλης στρατιωτικής σημασίας, διότι εκεί ήταν εγκατεστημένο το χειρουργείο των Ιταλών. Εκεί συλλαμβάνονται 200 Ιταλοί αιχμάλωτοι. Αυτή είναι η πρώτη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων εναντίον του μέχρι τότε αήττητου άξονα. Η νίκη αυτή επετεύχθη κυρίως με τη συμβολή της ταξιαρχίας Δημάρατου, σύμφωνα με τις περιγραφές ανώτατων στρατιωτικών, συγγραφέων και ιστορικών, και του ιδίου του Μεταξά σε συγχαρητήριο τηλεγράφημα προς το Β´ Σώμα Στρατού στο οποίο, όπως προαναφέρθηκε, είχε υπαχθεί η ανεξάρτητη ταξιαρχία ιππικού.
Κατά την δεύτερη φάση του πολέμου, η οποία αρχίζει την 14η Νοεμβρίου 1940, ο ελληνικός στρατός κατά μεγάλο μέρος έχει εκδιώξει τους ιταλούς από τα ελληνικά εδάφη και σχεδόν ολόκληρος ο στρατός, όπως και η ανεξάρτητη ταξιαρχία ιππικού, συνεχίζει τους αγώνες επί του αλβανικού εδαφους. Δοκιμάζεται μάλιστα σκληρά στην τοποθεσία Φράσερι, στρατηγικής σημασίας για τους Ιταλούς, την οποία και καταλαμβάνει. Την 24η Δεκεμβρίου 1940, μετά από 54 συνεχείς ημέρες διαρκούς πολέμου, η ανεξάρτητη ταξιαρχία ιππικού συγχωνεύεται με την μεραρχία ιππικού και, προς επιβράβευση της προσφοράς του Σωκράτη Δημάρατου στον αγώνα, του ανατίθεται η διοίκηση της 11ης μεραρχίας πεζικού Θεσσαλονίκης, παρότι προήρχετο από το ιππικό.