cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όξινο γλουταμινικό νάτριο
Ο αμερικανικός FDA έχει χαρακτηρίσει το όξινο γλουταμινικό νάτριο ως ασφαλές. Είναι διαδεδομένη η θεώρηση ότι το MSG μπορεί να προκαλέσει πονοκεφάλους και δυσφορία, γνωστή και ως σύνδρομο του κινεζικού εστιατορίου, αλλά τυφλές μελέτες δεν έχουν δείξει τέτοιες επιδράσεις όταν το MSG προστίθεται σε φυσιολογικές συγκεντρώσεις, ενώ ήταν ασαφείς όσον αφορά τη προσθήκη του MSG σε μεγαλύτερες συγκεντρώσεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση το έχει χαρακτηρίσει ως πρόσθετο τροφίμων το οποίο έχει επιτραπεί να προστεθεί σε συγκεκριμένα φαγητά και έχουν τεθεί ποσοτικά όρια. Έχει τον αριθμό Ε621.
Χρήση
Το καθαρό MSG αναφέρεται ότι δεν έχει πολύ ευχάριστη γεύση έως ότου συσχετιστεί με κάποιο φαγητό. Η βασική αισθητηριακή λειτουργία του MSG αποδίδεται στην ικανότητά του να ενισχύει τις αλμυρές γεύσεις όταν προστίθενται στη σωστή συγκέντρωση. Η βέλτιστη συγκέντρωση ποικίλλει ανάλογα με το φαγητό. Σε σκέτες σούπες, ο βαθμός απόλαυσης πέφτει γρήγορα με την προσθήκη περισσότερων από ένα γραμμάριο MSG ανά 100 ml.
Η περιεκτικότητα νατρίου στο MSG, 12% (σε ποσοστό μάζας), είναι περίπου το ένα τρίτο αυτής του χλωριούχου νατρίου (39%), λόγω της μεγαλύτερης μάζας του γλουταμινικού ιόντος. Αν και άλλα άλατα γλουταμινικού έχουν χρησιμοποιηθεί σε σούπες χαμηλής περιεκτικότητας σε αλάτι, είναι λιγότερο εύγευστα από το MSG. "Το MSG μπορεί ακόμη και να προωθήσει την υγιεινή διατροφή, υποστηρίζει ο επιστήμονας τροφίμων Στιβ Ουίδερλι, όχι μόνο κάνοντας το λάχανο πιο νόστιμο αλλά και σας αφήνει να χρησιμοποιήσετε λιγότερο αλάτι."
Ασφάλεια
Το MSG είναι ασφαλές για κατανάλωση. Μια δημοφιλής πεποίθηση είναι ότι το MSG μπορεί να προκαλέσει πονοκεφάλους και άλλα συναισθήματα δυσφορίας, αλλά οι τυφλές μελέτες δεν βρήκαν στιβαρά στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτή την υπόθεση. Διεθνείς και εθνικοί φορείς που ελέγχουν τα πρόσθετα τροφίμων θεωρούν σήμερα το MSG ασφαλές για κατανάλωση από τον άνθρωπο ως βελτιωτικό της γεύσης. Υπό κανονικές συνθήκες, οι άνθρωποι μπορούν να μεταβολίσουν σχετικά μεγάλες ποσότητες γλουταμικού, το οποίο παράγεται φυσικά στο έντερο κατά τη διάρκεια της υδρόλυσης πρωτεΐνης. Η μέση θανατηφόρα δόση (LD50) κυμαίνεται μεταξύ 15 και 18 g / kg σωματικού βάρους σε αρουραίους και ποντικούς, αντίστοιχα, πέντε φορές μεγαλύτερη από την LD50 χλωριούχου νατρίου (3 g/kg σε αρουραίους). Η χρήση του MSG ως πρόσθετο τροφίμων και τα φυσικά επίπεδα γλουταμινικού οξέος στα τρόφιμα δεν προκαλούν τοξική δράση στον άνθρωπο. Συγκεκριμένα, το MSG στη διατροφή δεν αυξάνει το γλουταμινικό στον εγκέφαλο ούτε επηρεάζει τη λειτουργία του εγκεφάλου.
Μια έκθεση του 1995 από την Ομοσπονδία Αμερικανικών Εταιρειών για την Πειραματική Βιολογία (FASEB) για την Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των Ηνωμένων Πολιτειών (FDA) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το MSG είναι ασφαλές όταν «τρώγεται σε συνηθισμένα επίπεδα» και, παρόλο που μια υποομάδα αλλιώς υγιών ατόμων αναπτύσσει σύμπλεγμα συμπτωμάτων MSG όταν εκτίθεται σε 3 g MSG ελλείψει τροφής, το MSG ως αιτία δεν έχει τεκμηριωθεί επειδή οι αναφορές συμπτωμάτων είναι ανεκδοτικές. Σύμφωνα με την έκθεση, κανένα στοιχείο δεν υποστηρίζει το ρόλο του γλουταμινικού στη χρόνια νόσο. Υψηλής ποιότητας στοιχεία απέτυχαν να καταδείξουν σχέση μεταξύ του συμπλέγματος συμπτωμάτων MSG και της πραγματικής κατανάλωσης MSG. Δεν έχει αποδειχθεί συσχέτιση και οι λίγες απαντήσεις ήταν ασυνεπείς. Δεν παρατηρήθηκαν συμπτώματα όταν χορηγήθηκε MSG με τροφή.
Ο κατάλληλος έλεγχος για πειραματική προκατάληψη περιλαμβάνει μια τυφλή μελέτη, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο και χορήγηση με κάψουλα, λόγω της μοναδικής επίγευσης των γλουταμινικών. Σε μια μελέτη του 1993, σε 71 συμμετέχοντες σε νηστεία δόθηκαν 5 g MSG και στη συνέχεια ένα τυπικό πρωινό. Εμφανίστηκε μια αντίδραση (στο εικονικό φάρμακο, σε ένα άτομο που ταυτοποιήθηκε με ευαισθησία στο MSG). Μια μελέτη του 2000 εξέτασε την αντίδραση 130 ατόμων με αναφερόμενη ευαισθησία στο MSG. Πραγματοποιήθηκαν πολλαπλές δοκιμές, με άτομα που παρουσίασαν τουλάχιστον δύο συμπτώματα να συνεχίζονται. Δύο από τα 130 άτομα απάντησαν και στις τέσσερις προκλήσεις. Λόγω του χαμηλού επιπολασμού, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η απάντηση στο MSG δεν ήταν αναπαραγώγιμη.
Μελέτες που διερευνούν το ρόλο του MSG στην παχυσαρκία απέδωσαν μικτά αποτελέσματα.
Αν και αρκετές μελέτες έχουν διερευνήσει ανεκδοτικούς δεσμούς μεταξύ MSG και άσθματος, τα τρέχοντα στοιχεία δεν υποστηρίζουν αιτιώδη συσχέτιση. Δεδομένου ότι τα γλουταμινικά είναι σημαντικοί νευροδιαβιβαστές στον ανθρώπινο εγκέφαλο, παίζοντας βασικό ρόλο στη μάθηση και τη μνήμη, οι τρέχουσες νευρολογικές μελέτες δείχνουν την ανάγκη για περαιτέρω έρευνα.
Παραγωγή
Το MSG έχει παραχθεί με τρεις μεθόδους: υδρόλυση φυτικών πρωτεϊνών με υδροχλωρικό οξύ για τη διάσπαση των πεπτιδικών δεσμών (1909-1962), άμεση χημική σύνθεση με ακρυλονιτρίλιο (1962–1973) και βακτηριακή ζύμωση (η τρέχουσα μέθοδος). Η γλουτένη σίτου χρησιμοποιήθηκε αρχικά για υδρόλυση επειδή περιέχει περισσότερα από 30 γρ γλουταμινικού και γλουταμίνης σε 100 g πρωτεΐνης. Καθώς η ζήτηση για MSG αυξήθηκε, μελετήθηκε η χημική σύνθεση και η ζύμωση. Η βιομηχανία πολυακρυλικών ινών ξεκίνησε στην Ιαπωνία στα μέσα της δεκαετίας του 1950 και το ακρυλονιτρίλιο υιοθετήθηκε ως βασικό υλικό για τη σύνθεση MSG.
Επί του παρόντος (2016), το μεγαλύτερο μέρος του MSG παράγεται με βακτηριακή ζύμωση σε μια διαδικασία παρόμοια με την παραγωγή ξιδιού ή γιαουρτιού. Το νάτριο προστίθεται αργότερα, για εξουδετέρωση. Κατά τη διάρκεια της ζύμωσης, είδη Corynebacterium, καλλιεργημένα με αμμωνία και υδατάνθρακες από ζαχαρότευτλα, ζαχαροκάλαμο, ταπιόκα ή μελάσα, εκκρίνουν αμινοξέα σε ζωμό καλλιέργειας από τον οποίο απομονώνεται το L-γλουταμικό. Η εταιρεία Kyowa Hakko Kogyo ανέπτυξε βιομηχανική ζύμωση για την παραγωγή L-γλουταμινικού.
Η απόδοση μετατροπής και ο ρυθμός παραγωγής (από σάκχαρα σε γλουταμινικό άλας) συνεχίζουν να βελτιώνονται στη βιομηχανική παραγωγή MSG, συμβαδίζοντας με τη ζήτηση.
Ιστορία
Το MSG έχει χρησιμοποιηθεί για περισσότερα από 100 χρόνια για να προετοιμάσει τα τρόφιμα. Η κατανάλωση και η παραγωγή τροφίμων με υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι και με υψηλή περιεκτικότητα σε γλουταμινικό άλας, που περιέχουν τόσο νάτριο όσο και γλουταμικό, χρονολογούνται από αιώνες, με ενδείξεις παρασκευής τυριού ήδη από το 5.500 π.Χ.
Το γλουταμικό οξύ ανακαλύφθηκε και ταυτοποιήθηκε το 1866 από τον Γερμανό χημικό Καρλ Χάινριχ Ριτχάουζεν, ο οποίος επεξεργάστηκε γλουτένη σίτου (για την οποία ονομάστηκε) με θειικό οξύ. Ο Κικουνάε Ικέντα του Αυτοκρατορικού Πανεπιστημίου του Τόκιο απομόνωσε το γλουταμικό οξύ ως ουσία γεύσης το 1908 από το φύκι Laminaria japonica (κόμπου) με υδατική εκχύλιση και κρυστάλλωση, αποκαλώντας τη γεύση του ουμάμι. Ο Ικέντα παρατήρησε ότι το ντάσι, ο ιαπωνικός ζωμός από κατσουομπούσι και κόμπου, είχε μια μοναδική γεύση που δεν έχει περιγραφεί ακόμη επιστημονικά (όχι γλυκό, αλμυρό, ξινό ή πικρό). Για να επιβεβαιώσει ότι το ιονισμένο γλουταμικό άλας ήταν υπεύθυνο για το ουμάμι, μελέτησε τις ιδιότητες γεύσης των γλουταμινικών αλάτων: ασβέστιο, κάλιο, αμμώνιο και γλουταμικό μαγνήσιο. Όλα αυτά τα άλατα προκάλεσαν ουμάμι και μεταλλική γεύση λόγω των άλλων μεταλλευμάτων. Από αυτούς, το γλουταμινικό νάτριο ήταν το πιο διαλυτό, πιο εύγευστο και πιο εύκολο να κρυσταλλωθεί. Ο Ικέντα το ονόμασε γλουταμινικό νάτριο και κατέθεσε πατέντα για την παραγωγή του και το 1909 άρχισε η βιομηχανική παραγωγή του από τους αδερφούς Σουζούκι ως Ajinomoto ("ουσία της γεύσης").
Παραπομπές
κατηγορία:Άλατα κατηγορία:Αμινοξέα Κατηγορία:Ενώσεις νατρίου Κατηγορία:Πρόσθετα τροφίμων
Τύποι Mollweide
μικρογραφία|290px|Τρίγωνο με πλευρές και κορυφές.
Απόδειξη
Θα χρησιμοποιήσουμε τον νόμο των ημιτόνων που λέει ότι όπου d η διάμετρος του περιγεγραμμένου κύκλου του τριγώνου. Από εδώ προκύπτει ότι Επίσης θα χρησιμοποιήσουμε τον τύπο για το άθροισμα και τη διαφορά ημιτόνων και Ακόμα, θα χρησιμοποιήσουμε ότι Απόδειξη 1ης σχέσης: Χρησιμοποιώντας τις ισότητες έχουμε ότι Έπειτα η και η  δίνουν ότι Αφού οι είναι γωνίες ενός τριγώνου ισχύει ότι. Χρησιμοποιώντας ότι, καταλήγουμε ότι
Απόδειξη 2ης σχέσης: Χρησιμοποιώντας τις ισότητες έχουμε ότι Έπειτα η και η  δίνουν ότι Αφού οι είναι γωνίες ενός τριγώνου ισχύει ότι. Χρησιμοποιώντας ότι, καταλήγουμε ότι
Απόδειξη χωρίς λόγια
Μία απόδειξη χωρίς λόγια είχε δοθεί από τον Rex H. Wu.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γωνία Κατηγορία:Γεωμετρία του τριγώνου Κατηγορία:Θεωρήματα στη Γεωμετρία Κατηγορία:Τριγωνομετρία
Τζέιμς Ντάντλεϊ
Ο Τζέιμς Ντάντλεϊ (γέννηση: 12 Μαΐου 1910 – θάνατος: 1 Ιουνίου 2004) ήταν ένας Αμερικανός παίκτης του μπέιζμπολ, επαγγελματίας μάνατζερ της πάλης, αλλά και παραγωγός επαγγελματικής πάλης.
Μπέιζμπολ
Ασχολήθηκε με το μπέιζμπολ από πολύ μικρή ηλικία, μέχρι το 1945 που ήταν 35 ετών. Ήταν ένας ταλαντούχος παίκτης, που όμως εξαιτίας της καταγωγής του (ήταν Αφροαμερικανός) δεν του επιτράπηκε λόγω ρατσισμού, να αγωνιστεί στο υψηλότατο επίπεδο του αθλήματος.
Επαγγελματική πάλη
Ξεκίνησε να ασχολείται με την επαγγελματική πάλη από το 1950, όταν εργάστηκε για την εταιρεία του Ρόντερικ Μακμάν, πατέρα του Βινς Μακμάν Sr. και παππού του Βινς Μακμάν. Μέχρι τα 74 του έτη, το 1984, προσέφερε τις υπηρεσίες του, είτε στα παρασκήνια ως παραγωγός, είτε στα ρινγκ ως μάνατζερ άλλων παλαιστών (όπως ο Μπόμπο Μπραζίλ) αλλά και ως περιστασιακός παλαιστής.
Αναγνώριση
Το 1994, ο Ντάντλεϊ, τιμήθηκε για την προσφορά του στον χώρο της επαγγελματικής πάλης, με την εισαγωγή του στο WWE Hall of Fame.
Προσωπική ζωή
Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, το έζησε στην Κολούμπια των Η.Π.Α.. Απέκτησε συνολικά 37 εγγόνια, 34 δισέγγονα και 16 τρισέγγονα. Πέθανε το 2004, σε ηλικία 94 ετών, από φυσικά αίτια.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του μπέιζμπολ
Τροπικός φασισμός
Στην αφρικανική πολιτική επιστήμη, ο τροπικός φασισμός είναι ένας τύπος μεταποικιακού κράτους που θεωρείται είτε φασιστικό είτε ότι έχει ισχυρές φασιστικές τάσεις. Ο Γκνασινγκμπέ Εγιαντεμά ο δικτάτορας του Τόγκο από το 1967 έως το 2005 θεωρείται χαρακτηριστικό παράδειγμα τροπικού φασισμού στην Αφρική. Το κίνημα Hutu Power, ένα υπερεθνικιστικό και υπερκρατιστικό κίνημα των Χούτου που οργάνωσε και διέπραξε τη γενοκτονία της Ρουάντα με στόχο την εξόντωση του λαού των Τούτσι της Ρουάντα, θεωρήθηκε ως εξέχον παράδειγμα τροπικού φασισμού στην Αφρική. Το καθεστώς των Χμερ Ρουζ στην Καμπότζη έχει ονομαστεί τροπικό φασιστικό καθεστώς, παρά την επίσημη δέσμευση του στον χώρο του κομμουνισμού, ιδίως από τους αντιπάλους του καθεστώτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φασισμός Κατηγορία:Φασισμός στην Αφρική
91 Αίγινα
Η Αίγινα (Aegina) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,84. Ανακαλύφθηκε το 1866 από τον Γάλλο αστρονόμο Εντουάρ Στεφάν, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομα του αρχαίου ελληνικού μυθικού προσώπου Αίγινα, που συνδέεται με τη σειρά του και με το ομώνυμο νησί.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αίγινας υπολογίσθηκε σε 109,8 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,4 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αίγινας εκτιμάται σε 3,07 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 58 m/sec (209 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Αίγινας είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,043 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Αίγινα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 1,5 λεπτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αιγινα
Ρενέ Κρεβέλ
Ο Ρενέ Κρεβέλ ήταν Γάλλος συγγραφέας και ποιητής με ενεργή δράση στο καλλιτεχνικό κίνημα του υπερρεαλισμού. Γεννήθηκε και πέθανε στο Παρίσι (1900-1935). Τα έργα του αντανακλούν ένα ''«πνεύμα κατατρεγμένο από την αδυναμία εξέγερσης που δεν εφησυχάζει παρά μόνο στο σαδισμό και τη βία ενώ η  τρέλα, αληθινή ή επίπλαστη, αποτελεί υπέρτατη έκφραση διαμαρτυρίας»_!_!.
Βιογραφία
Ο Κρεβέλ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 10 Αυγούστου 1900. Καταγόμενος από αστική οικογένεια, δέχεται κλασική παιδεία και διαπαιδαγώγηση σύμφωνα με τις αρχές του καθολικισμού. Είναι δεκατεσσάρων χρονών όταν ο πατέρας του, τυπογράφος στο επάγγελμα, αυτοκτονεί. Φοιτά στο Λύκειο Janson-de-Sailly και στη συνέχεια στη Σορβόννη. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας γνωρίζεται  με τους Marcel Arland, Georges Limbour, Jacques Baron, Max Morisse και Roger Vitrac και εκδίδει την επιθεώρηση "Aventure". Το 1921, συμμετέχει στην ίδρυση του υπερρεαλιστικού κινήματος και στην έκδοση του 1ο τεύχους της επιθεώρησης με τον ομώνυμο τίτλο.
Το Σεπτέμβριο του 1922 ο Κρεβέλ μυεί στον υπνωτισμό τον Αντρέ Μπρετόν και  μέλη του κινήματος που πειραματίζονται με διάφορες τεχνικές απελευθέρωσης του πνεύματος και του ασυνείδητου. Η κακή κατάσταση της υγείας του –προσβάλλεται από φυματίωση το 1926, τον αναγκάζει να μεταβεί στην Ελβετία και να διαμείνει σε σανατόριο  πολλές φορές. Καταφεύγει σε ψυχαναλυτική  θεραπεία, την οποία τελικά   βλέπει με σκεπτικισμό.Δηλώνει απερίφραστα  ότι υποφέρει από  ‘αντι-οιδιπόδειο’ σύμπλεγμα καθώς μισεί την μητέρα του από παιδί.
Προσχωρεί στο κομμουνιστικό κόμμα Γαλλίας το 1927 από το οποίο διαγράφεται το 1933 με την αιτιολογία ότι υποστήριξε το άρθρο του Ferdinand Alquié που επέκρινε αξίες της Σοβιετικής Ένωσης. Λίγους μήνες αργότερα ζητά ο ίδιος να επανέλθει στους κόλπους του κόμματος.
Διχασμένος ανάμεσα στα καθήκοντα του κόμματος και τις απαιτήσεις της ομάδας που ηγείται ο Αντρέ Μπρετόν, προσπαθεί μάταια να συμφιλιώσει κομμουνιστές και σουρρεαλιστές. Τον Ιούνιο του 1935 κατά τη διάρκεια του ‘Διεθνούς συνεδρίου για την προάσπιση του πολιτισμού’ στο συνεδριακό κέντρο Μaison de la Mutualité στο Παρίσι, η σοβιετική αντιπροσωπεία απαιτεί να αφαιρεθεί ο λόγος από τους σουρρεαλιστές. Ο Κρεβέλ επιχειρεί να πείσει τους συντρόφους του να τηρήσουν την αρχική απόφαση και να επιτρέψουν τουλάχιστον σε έναν εκπρόσωπο του σουρρεαλισμού να πάρει το λόγο. Στις 18 Ιουνίου, λίγο πριν κλείσει τα 35 του χρόνια, εξαντλημένος και απογοητευμένος, δίνει τέλος στη ζωή του αφήνοντας ανοιχτό το γκάζι της κουζίνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Υπερρεαλισμός Κατηγορία:Γάλλοι κομμουνιστές
Ζαν-Αντουάν ντε Μπαΐφ
Ο Ζαν-Αντουάν ντε Μπαΐφ (γαλλικά: Jean-Antoine de Baïf) (γενν. το 1532 στη Βενετία - πέθανε τον Οκτώβριο του 1589 στο Παρίσι) ήταν Γάλλος ποιητής μεταφραστής και συγγραφέας της περιόδου της Γαλλικής Αναγέννησης. Φίλος του Πιέρ ντε Ρονσάρ και μέλος της Πλειάδας, διακρίθηκε ως ανανεωτής της γαλλικής ποίησης, με πρότυπο την ποίηση της ελληνικής και λατινικής αρχαιότητας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζαν-Αντουάν ντε Μπαΐφ γεννήθηκε στη Βενετία το 1532, εξώγαμος γιος του διπλωμάτη και ουμανιστή Λαζάρ ντε Μπαΐφ, ο οποίος ήταν τότε Γάλλος πρέσβης στη Βενετία. Χάρη, ίσως, στο περιβάλλον της παιδικής του ηλικίας, ανέπτυξε μεγάλη κλίση για τις καλές τέχνες και ήταν ο ευρυμαθέστερος από τους επτά Γάλλους ποιητές που αποτελούσαν τον κύκλο της Πλειάδας. Ο πατέρας του, του εξασφάλισε την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση. Το αγόρι διδάχτηκε λατινικά από τον Σαρλ Ετιέν και ελληνικά από τον Άγγελο Βεργίκιο, τον Κρητικό λόγιο και καλλιγράφο που σχεδίασε ελληνικούς χαρακτήρες για τον Φραγκίσκο Α΄.
Όταν ήταν έντεκα ετών είχε δάσκαλο τον διάσημο Ζαν Ντορά, του οποίου τις παραδόσεις παρακολούθησε στο Κολέζ ντε Κοκερέ. Ο Ρονσάρ, ο οποίος ήταν οκτώ χρόνια μεγαλύτερός του, ήταν συμμαθητής του. Ο Μπαΐφ προσχώρησε στη φιλολογική ομάδα Πλειάς που συγκροτήθηκε το 1549 γύρω από τον Ρονσάρ και τον Ζοακίμ ντυ Μπελαί, ομάδα που στόχευε στον εμπλουτισμό της ποιητικής έκφρασης στη Γαλλία κατά τα κλασσικά πρότυπα.
Ο Ζαν-Αντουάν ντε Μπαΐφ πέθανε τον Οκτώβριο του 1589 στο Παρίσι.
Συγγραφικό έργο
Ο Ζαν-Αντουάν ντε Μπαΐφ κατατάσσεται ανάμεσα στους σημαντικούς ποιητές της γαλλικής λογοτεχνίας του 16ου αιώνα. Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνονται:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Οβελίσκος του Μοντετσιτόριο
Ο οβελίσκος του Μοντετσιτόριο (Obelisco di Montecitorio), επίσης γνωστός ως Ηλιακός (Solare), είναι ένας αρχαίος αιγυπτιακός οβελίσκος από κόκκινο γρανίτη του Ψαμμήτιχου Β΄ (595–589 π.Χ.) από την Ηλιούπολη της Κάτω Αιγύπτου. Μεταφέρθηκε στη Ρώμη με τον οβελίσκο Φλαμινίου το 10 π.Χ. από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αύγουστο, για να χρησιμοποιηθεί ως γνώμονας στο Ηλιακό Ωρολόγιο του Αυγούστου (Solarium Augusti) και τώρα βρίσκεται στην πλατεία Moντετσιτόριο. Είναι ύψους 21,79 μ. ύψος και 33,97 μ. συμπεριλαμβανομένης της βάσης και της σφαίρας στην κορυφή.
Αιγυπτιακή επιγραφή
Η ιερογλυφική επιγραφή γράφει "Ο βασιλιάς της Άνω και Κάτω Αιγύπτου, [η καλή καρδιά του Ρε,] ο γιος του Ρε [Ψαμμήτιχος Β΄] ας ζει για πάντα. Ας του δίνει σε όλη τη ζωή υγεία για πάντα ο Ώρος, ο μεγάλος θεός, κύριος του ουρανού. Δώσε του μακρά ζωή και βασιλεία, παντοτινή υγεία και χαρά διαρκή."
Δεύτερη κατασκευή
μικρογραφία|Ο κάποτε οβελίσκος του φαραώ [[Ψαμμήτιχος Β΄ της Αιγύπτου|Ψαμμήτιχου Β΄, που σήμερα ονομάζεται "οβελίσκος του Μοντετσιτόριο", χρησιμοποιήθηκε ως ηλιακό ρολόι, το περίφημο Horologium Augusti, στη Ρώμη. Στο βάθος είναι το κτήριο της Βουλής των Αντιπροσώπων .]] Ο Αύγουστος τον ανήγειρε ως γνώμονα στο Solarium Augusti, γιγαντιαίο ηλιακό ωρολόγιο στο Πεδίο του Άρεως (Campus Martius). Ο κύκλος του μεσημβρινού, που υπολογίστηκε από τον μαθηματικό Φακόντιους Νόβους, τοποθετήθηκε στο κέντρο μίας επιφάνειας διαστάσεων 160 Χ 75 μ., κατασκευασμένης από πλάκες τραβερτίνη, στις οποίες σημειώθηκαν με χάλκινα γράμματα οι ενδείξεις των ωρών, των μηνών, των εποχών και των ζωδίων. Εκτός από τη λειτουργία του ως ηλιακού ρολογιού, ο οβελίσκος προσανατολίστηκε με τέτοιο τρόπο, ώστε να ρίχνει τη σκιά του στον κοντινό Βωμό της Ειρήνης (Ara Pacis) στις 23 Σεπτεμβρίου, γενέθλια του Αυγούστου, που συνέπιπτε με τη φθινοπωρινή ισημερία.
Μία λεπτομερής περιγραφή, που μας δίνει την τυπολογία, την εμφάνιση και την επίσημη διαδικασία λειτουργίας αυτού του επιβλητικού ηλιακού μεσημβρινού, παρέχεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο (Naturalis Historia 36, 71–72).
Η επιγραφή, γραμμένη στις δύο πλευρές της βάσης του οβελίσκου έχει ως εξής: IMP. CAESAR DIVI F. AVGVSTVS PONTIFEX MAXIMVS IMP. XII COS. XI TRIB. ΔΟΧΕΙΟ. XIV AEGVPTO IN POTESTAM POPVLI ROMANI REDACTA SOLI DONVM DEDIT Δηλ. ο αυτοκράτωρ Καίσαρ, γιος του θεοποιημένου Ιουλίου Καίσαρα, ο Σεβαστός, ο Μέγιστος Ποντίφικας, ανακηρυγμένος αυτοκράτωρ 12 φορές, ύπατος 11 φορές, κάτοχος της εξουσίας του τριβούνου 14 φορές, έχοντας υποτάξει την Αίγυπτο στην κυριαρχία του Ρωμαϊκού λαού, αφιέρωσε αυτό το δώρο στον ήλιο.
Ωστόσο σύμφωνα με τον Πλίνιο το αρχικό ηλιακό ωρολόγιο σταμάτησε να λειτουργεί 30 χρόνια μετά την κατασκευή του (δηλαδή, τη δεκαετία του 40 μ.Χ.).
Μεταγενέστερη ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Η βάση της στήλης του Αντωνίνου. Αριστερά η προσωποποίηση του Πεδίου του Άρη, που ξαπλώνει. Μεταξύ του 9ου και του 11ου αι., πιθανώς λόγω πυρκαγιάς, σεισμού (ίσως ο σεισμός του 849) ή πολέμου (π.χ. κατά την πολιορκία της Ρώμης του 1084 από τον Ροβέρτο Γυισκάρδο), ο οβελίσκος κατέρρευσε και στη συνέχεια σταδιακά θάφτηκε. Ο Πάπας Σίξτος Ε΄ (1520–1590) έκανε κάποιες προσπάθειες να επισκευάσει και να ανεγείρει τον οβελίσκο, συναρμολογώντας μερικά κομμάτια που είχαν βρεθεί το 1502 σε ένα κελάρι έξω από το Πλάτωμα της Αυτοκράτειρας (Largo dell' Impresa), την σημερινή πιάτσα ντελ Παρλαμέντο. Μετά από αυτήν την άκαρπη προσπάθεια, κάποια ίχνη του μεσημβρινού ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια του ποντιφικάτου του Βενέδικτου ΙΔ΄ το 1748, ο οποίος βρήκε τμήματά της γραμμής κάτω από την κύρια είσοδο της Πιάτσα ντελ Παρλαμέντο 3, όπως ακριβώς περιγράφεται και στον Πλίνιο. Ο οβελίσκος και ο μεσημβρινός δεν ευρίσκοντο αρχικά στη θέση, στην οποία αναστηλώθηκαν από τους πάπες, αλλά στον χώρο πίσω από την Αυλή του Ιννοκεντίου (Curia Innocenziana, τώρα ονομάζεται Παλάτσο Μοντετσιτόριο). Κάτω από το κελάρι ενός στάβλου σε ένα δρόμο στο Πεδίο του Άρεως (Campus Martius) ανασκάφηκε ένα κομμάτι του μεσημβρινού, με τις σημάνσεις για διάφορους μήνες με ελληνικά γράμματα, τοποθετημένες σε πλάκες τραβερτίνη. Ένα άλλο κομμάτι υποτίθεται ότι περιέχεται στο ψηφιδωτό, που είναι ακόμη ορατό στο θεμέλιο της εκκλησίας του Σαν Λορέντζο ιν Λουτσίνα.
Από το 1789 έως το 1792 ο πάπας Πίος ΣΤ΄ πραγματοποίησε εντατικές εργασίες για την επισκευή του οβελίσκου, ο οποίος αργότερα στήθηκε και αποκαταστάθηκε ως ηλιακό ρολόι. Η διεύθυνση των εργασιών αποκατάστασης ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Τζιοβάννι Αντινόρι, ο οποίος αποκατέστησε τον οβελίσκο χρησιμοποιώντας γρανίτη από τη στήλη του Αντωνίνου Πίου. Η βάση αυτής της στήλης είναι το περίφημο ανάγλυφο, που δείχνει την προσωποποίηση του Πεδίου του Άρη να κρατά τον οβελίσκο ως σύμβολο της περιοχής (regio) του Campus Martius και διατηρείται ακόμη στα Μουσεία του Βατικανού.
Στη νέα διάταξη της Πιάτσα Μοντετσιτόριο (εγκαινιάστηκε στις 7 Ιουνίου 1998), ένας νέος μεσημβρινός σχεδιάστηκε στο πεζοδρόμιο προς τιμή του μεσημβρινού του Αυγούστου, που έδειχνε προς την κύρια είσοδο του ανακτόρου. Δυστυχώς η σκιά του οβελίσκου δεν δείχνει ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση και η λειτουργία του ως γνώμονα έχει χαθεί οριστικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρώμη Κατηγορία:Πλατείες της Ρώμης
Α.Π.Σ. Αναγέννηση Γέρας
Η '''Α.Π.Σ. Αναγέννηση Γέρας''' είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τον Παπάδο στο νησί της Λέσβου. Η ομάδα ιδρύθηκε το 2007 και χρώματά της αποτελούν το το μπλε και το γαλάζιο.
Διαθέτει ενεργό τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών και αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Λέσβου, με έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Παπάδου.
Ιστορία
Η ομάδα έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Λέσβου 2 φορές, τις περιόδους 2009-10 και 2012-13. Την περίοδο 2012-13 αγωνίστηκε σε μπαράζ ανόδου για την Γ΄Εθνική όμως εν τέλει δεν κατάφερε να κερδίσει την άνοδο.Το 2018-19 τερμάτισαν πρώτοι στον όμιλό τους για την πρώτη φάση της Ε.Π.Σ. Λέσβου. Έπειτα αγωνίστηκαν στην δεύτερη φάση, η οποία έδινε στον πρωταθλητή την άνοδο στην Γ΄Εθνική, όπου τερμάτισαν 4οι. Την περίοδο 2022-23 τερμάτισαν στην 5η θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι νήσου Λέσβου Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Βυζαντινά ψηφιδωτά
Με τον όρο Βυζαντινά ψηφιδωτά εννοούμε τα ψηφιδωτά που παράχθηκαν από τον 4ο ως τον 15ο αι. στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και υπό την επιρροή της. Τα ψηφιδωτά ήταν από τις πιο δημοφιλείς και ιστορικά σημαντικές μορφές τέχνης που δημιουργήθηκαν στην Αυτοκρατορία και εξακολουθούν να μελετώνται ακόμη εκτενώς από τους ιστορικούς τέχνης. Αν και τα Βυζαντινά ψηφιδωτά εξελίχθηκαν από παλαιότερες Ελληνιστικές πρακτικές και τεχνοτροπίες, οι τεχνίτες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας σημείωσαν σημαντικές τεχνικές εξέλιξης και ανέπτυξαν την τέχνη των ψηφιδωτών σε μία μοναδική και ισχυρή μορφή προσωπικής και θρησκευτικής έκφρασης, που άσκησε σημαντική επιρροή στην ισλαμική τέχνη, που παρήχθη στο Χαλιφάτο των Ομμεϋαδών και των μετέπειτα Αββασιδών. Τα Βυζαντινά ψηφιδωτά συνέχισαν να επηρεάζουν καλλιτέχνες στο Νορμανδικό Βασίλειο της Σικελίας, τη Δημοκρατία της Βενετίας και -με τη διάδοση του Ορδόδοξου Χριστιανισμού- στη Βουλγαρία, τη Σερβία, τη Ρουμανία και τη Ρωσία. Στη σύγχρονη εποχή, καλλιτέχνες από όλον τον κόσμο αντλούν έμπνευση, όταν επικεντρώνονται στην απλότητα και τον συμβολισμό, καθώς και την ομορφιά τους.
Η πρώιμη περίοδος
μικρογραφία|339x339εσ|Ιουστινιανός Α', όπως απεικονίζεται σε μωσαϊκό στη Βασιλική του San Vitale, Ραβέννα, Ιταλία Η μεταστροφή του Κωνσταντίνου στον Χριστιανισμό οδήγησε σε εκτεταμένη κατασκευή χριστιανικών βασιλικών στα τέλη του 4ου αιώνα, στις οποίες υιοθετήθηκαν ψηφιδωτά δαπέδου, τοίχου και οροφής για χριστιανικές χρήσεις. Τα παλαιότερα δείγματα χριστιανικών βασιλικών δεν έχουν διασωθεί, αλλά τα ψηφιδωτά της Santa Constanza και Santa Pudenziana, και τα δύο από τον 4ο αιώνα, εξακολουθούν να υπάρχουν. Σε μια άλλη μεγάλη βασιλική του Κωνσταντίνου, τον Ναό της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ, σώζεται μερικώς το αρχικό ψηφιδωτό δάπεδο με τυπικά ρωμαϊκά γεωμετρικά μοτίβα.
Η βασιλεία του Ιουστινιανού Α' τον 6ο αιώνα συνέπεσε με την πρώτη χρυσή εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το 537, ολοκλήρωσε την κατασκευή ενός νέου πατριαρχικού καθεδρικού ναού στην πρωτεύουσα της Κωνσταντινούπολης που θα ήταν το παγκόσμιο κέντρο της Ορθόδοξης Εκκλησίας: της Αγίας Σοφίας. Εκείνη την εποχή, ήταν το μεγαλύτερο κτίριο στον κόσμο και θεωρούνταν η επιτομή της βυζαντινής αρχιτεκτονικής. Ο καθεδρικός ναός ήταν διακοσμημένος με μερικά από τα πιο απίστευτα εικονιστικά ψηφιδωτά αυτής της χρονικής περιόδου, αλλά δυστυχώς όλα αυτά καταστράφηκαν κατά τις Εικονομαχίες που ακολούθησαν. Τα παλαιότερα ψηφιδωτά που υπάρχουν σήμερα στην Αγία Σοφία χρονολογούνται από τον 10ο έως τον 12ο αιώνα, όχι αυτή την προηγούμενη περίοδο.
Αν και μπορεί να είναι το πιο διάσημο, η Ραβέννα δεν είναι σε καμία περίπτωση το μόνο μέρος όπου τα πρώιμα βυζαντινά ψηφιδωτά είναι καλοδιατηρημένα σήμερα. Η πόλη της Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα ήταν η δεύτερη πιο σημαντική πόλη της αυτοκρατορίας όσον αφορά τόσο τον πλούτο όσο και το μέγεθος, και όπως η Ραβέννα τα παλαιοχριστιανικά μνημεία της έχουν χαρακτηριστεί Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Τα αριστουργήματα της πρώιμης ψηφιδωτής τέχνης στη Θεσσαλονίκη περιλαμβάνουν την εκκλησία του Οσίου Δαβίδ, τον Άγιο Δημήτριο και τη Ροτόντα.
Επιπλέον, οι αρχαιολογικές ανακαλύψεις του 19ου και του 20ου αιώνα έφεραν στο φως πολλά πρωτοβυζαντινά ψηφιδωτά στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένου του χάρτη Madaba στην Ιορδανία καθώς και άλλων παραδειγμάτων στην Αίγυπτο, τον Λίβανο, τη Συρία, το Ισραήλ και την Παλαιστίνη. μικρογραφία|288x288εσ|Μωσαϊκό οροφή έκτου αιώνα της Βασιλικής του San Vitale στη Ραβέννα, Ιταλία
Η εικονομαχία
Τα γεγονότα που σηματοδοτούν τη διάκριση μεταξύ της πρώιμης και της μέσης βυζαντινής τέχνης ονομάζονται Εικονομαχικές Διαμάχες, που έλαβαν χώρα από το 726–842. Αυτή η περίοδος ορίζεται από έναν βαθύ σκεπτικισμό απέναντι στις εικόνες; Στην πραγματικότητα, ο αυτοκράτορας Λέων Γ' απαγόρευσε πλήρως τη δημιουργία θρησκευτικών εικόνων και οι αρχές της Ορθόδοξης Εκκλησίας ενθάρρυναν την ευρεία καταστροφή της θρησκευτικής τέχνης, συμπεριλαμβανομένων των ψηφιδωτών. Ως αποτέλεσμα, η εικονομαχική περίοδος μείωσε δραστικά τον αριθμό των σωζόμενων δειγμάτων βυζαντινής τέχνης από την πρώιμη περίοδο, ιδιαίτερα των μεγάλων θρησκευτικών ψηφιδωτών.
Μεσο- και υστερο-Βυζαντινά ψηφιδωτά
μικρογραφία|Αγία Σοφία, 10ος αιώνας μ.Χ. Κωνσταντινούπολη, Τουρκία Μετά την Εικονομαχία, οι βυζαντινοί καλλιτέχνες μπόρεσαν να ξαναρχίσουν τη δημιουργία θρησκευτικών εικόνων, τις οποίες οι άνθρωποι αποδέχονταν όχι ως είδωλα προς λατρεία, αλλά ως συμβολικά και τελετουργικά στοιχεία θρησκευτικών τελετουργικών χώρων. Το πρώτο μέρος αυτής της περιόδου, από το 867–1056, ονομάζεται μερικές φορές Μακεδονική Αναγέννηση και θεωρείται ως η δεύτερη χρυσή εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι εκκλησίες σε όλη την αυτοκρατορία, και ιδιαίτερα η Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, επαναδιακοσμήθηκαν με μερικά από τα καλύτερα δείγματα βυζαντινής τέχνης που δημιουργήθηκαν ποτέ. Για παράδειγμα, τα μοναστήρια του Οσίου Λουκά, του Δαφνιού και της Νέας Μονής της Χίου έχουν αναγνωριστεί ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και περιέχουν μερικά από τα πιο θαυμάσια βυζαντινά ψηφιδωτά αυτής της περιόδου.
Μέχρι την καταστροφική λεηλασία της Κωνσταντινούπολης το 1204 στα χέρια της Τέταρτης Σταυροφορικής Στρατιάς, το Βυζάντιο θεωρούνταν από πολλούς στην Ευρώπη ως το τελευταίο φως του πολιτισμού λόγω της κληρονομιάς της Ρώμης και της συνεχιζόμενης πολιτιστικής πολυπλοκότητας. Έτσι, κατά τον 10ο και 11ο αιώνα, ακόμη και κράτη που βρίσκονταν σε αντίθεση με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μιμήθηκαν το βυζαντινό στυλ και αναζήτησαν Έλληνες καλλιτέχνες για να δημιουργήσουν θρησκευτικούς κύκλους ψηφιδωτών. Για παράδειγμα, ο Νορμανδός βασιλιάς Roger II της Σικελίας ήταν ενεργά εχθρικός προς το Βυζάντιο, αλλά εισήγαγε Έλληνες τεχνίτες για να δημιουργήσουν τα ψηφιδωτά για τον καθεδρικό ναό Cefalù. Ομοίως, τα παλαιότερα σωζόμενα ψηφιδωτά στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου στη Βενετία πιθανότατα δημιουργήθηκαν από καλλιτέχνες που είχαν εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη στα μέσα του 11ου αιώνα και εργάστηκαν επίσης στον καθεδρικό ναό Torcello.
Τεχνικές
Όπως άλλα ψηφιδωτά, τα Βυζαντινά είναι φτιαγμένα από μικρά κομμάτια πέτρας, κεραμικών, γυαλιού ή άλλου υλικού, που ονομάζονται ψηφίδες (tesserae). Κατά τη Βυζαντινή περίοδο οι τεχνίτες επέκτειναν τα υλικά που μπορούν να μετατραπούν σε ψηφίδες, αρχίζοντας από φύλλα χρυσού και πολύτιμους λίθους και προτιμούσαν την κατασκευή ψηφίδων από σμάλτο. Πριν τοποθετηθούν οι ψηφίδες, ένα υπόστρωμα προετοιμαζόταν προσεκτικά με πολλά επίπεδα, με το τελευταίο από αυτά να είναι μία λεπτή μείξη κονιορτοποιημένου ασβέστη και σκόνης κεραμιδιών. Στην υγρή επιφάνεια οι καλλιτέχνες έκαναν το σχέδιο και χρησιμοποιούσαν εργαλεία όπως νήματα και διαβήτες, για να κάνουν το περίγραμμα γεωμετρικών σχημάτων πριν οι ψηφίδες στερεοποιηθούν υπομονετικά στη θέση τους, ώστε να δημιουργηθεί η τελική εικόνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψηφιδωτά Κατηγορία:Βυζαντινή τέχνη
Ελληνική Γερουσία
Τοπικές γερουσίες κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821
Κατά τα πρώτα στάδια της Ελληνικής Επανάστασης, πριν από την εγκατάσταση κεντρικής διοίκησης, ιδρύθηκαν μια σειρά από περιφερειακά συμβούλια, με το όνομα «Γερουσία», τα οποία ήταν ταυτόχρονα νομοθετικό και εκτελεστικό σώμα. Αυτά ήταν:
Ελληνική Γερουσία 1829-1833
Ένα νομοθετικό σώμα με καθαρά συμβουλευτικά καθήκοντα, η Γερουσία ιδρύθηκε το 1829 από την Δ' Εθνική Συνέλευση στο Άργος, σε αντικατάσταση του Πανελληνίου, που είχε ιδρυθεί το προηγούμενο έτος. Είχε 27 μέλη, 21 από τους οποίους επιλέγονταν από τον Διοικητή (Ιωάννης Καποδίστριας), από 63 υποψηφίους που ορίσθηκαν από τη συνέλευση, και επιπλέον έξι που διορίστηκαν απευθείας από τον Κυβερνήτη. Ο Γεώργιος Σισίνης εξελέγη πρόεδρος της. Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια το 1831, η Γερουσία διόρισε μια σειρά από Διοικητικές Επιτροπές (κυβερνήσεις) για να ελέγξουν την κατάσταση. Το 1832, η Ε' Εθνική Συνέλευση στο Ναύπλιο κατάργησε τη Γερουσία, αλλά η Γερουσία αρνήθηκε να αναγνωρίσει την πράξη και συνέχισε την λειτουργία της μέχρι την άφιξη του βασιλιά Όθωνα τον Φεβρουάριο του 1833.
Ελληνική Γερουσία 1844-1864
Η Γερουσία επανήλθε με το ελληνικό Σύνταγμα του 1844. Η Γερουσία είχε 27 μέλη, ενώ η Βουλή 80. Τα μέλη της διορίζονταν από τον βασιλιά, ο οποίος μπορούσε να διορίσει επιπλέον μέλη μέχρι το ήμισυ του υποχρεωτικού αριθμού. Η Γερουσία, θεωρήθηκε όργανο που εξαρτιόταν ουσιαστικά από τον βασιλιά και καταργήθηκε από το ελληνικό Σύνταγμα του 1864.
Ελληνική Γερουσία 1927-1935
Στις 2 Ιανουαρίου 1924, η Δ 'Εθνική Συνέλευση συγκαλείται και αποφασίζει την κατάργηση της μοναρχίας, καθώς και την κατάργηση της βασιλευομένης δημοκρατίας (απόφαση η οποία κυρώθηκε με δημοψήφισμα στις 13 Απριλίου 1924) και την ίδρυση της Δεύτερης Ελληνικής Δημοκρατίας.
Ενώ η Δ' Συντακτική Συνέλευση εργαζόταν για την ολοκλήρωση του νέου Συντάγματος, εκδηλώθηκε το πραξικόπημα του στρατηγού Θεόδωρου Πάγκαλου. Μετά την πτώση της δικτατορίας το 1926, εκλέχθηκε το «Κοινοβούλιο της πρώτης θητείας», το οποίο, τελικά, ψήφισε το Σύνταγμα του 1927.
Η νομοθετική εξουσία ασκουταν από τη Βουλή και τη Γερουσία. Η Βουλή απαρτιζόταν από 200-300 μέλη που εκλέγονταν για τετραετή θητεία με άμεση, καθολική και μυστική ψηφοφορία. Η Γερουσία απαρτιζόταν από 120 μέλη που εκλέγονταν για θητεία εννέα ετών, αλλά η σύνθεσή της ανανεωνόταν κάθε τρία χρόνια κατά 1/3. Τουλάχιστον 9/12 των γερουσιαστών εκλέγονται από τον λαό, το 1/12 από τη Βουλή και τη Γερουσία σε κοινή συνεδρίαση στην αρχή κάθε κοινοβουλευτικής περιόδου, ενώ τα υπόλοιπα 2/12 εκλέγονταν στη βάση της αρχής της εκπροσώπησης των επαγγελμάτων.
Σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ των δύο νομοθετικών οργάνων στην ψηφοφορία του νόμου, το Σύνταγμα καθιέρωνε την υπεροχή της ψηφοφορίας της Βουλής.
Η Δεύτερη Ελληνική Δημοκρατία διήρκεσε μέχρι το 1935. Εκείνη τη χρονιά, ως αποτέλεσμα ενός αποτυχημένου πραξικοπήματος από τους υποστηρικτές του Βενιζέλου, ο στρατός καθαρίζεται από αυτούς, και οι βασιλόφρονες, υπό την ηγεσία του Γεωργίου Κονδύλη, ξεκίνησαν ένα επιτυχημένο πραξικόπημα στις 10 Οκτωβρίου. Καταργήθηκε το Σύνταγμα του 1927, το Σύνταγμα του 1911 αποκαταστάθηκε, και ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ επανήλθε στον θρόνο με δημοψήφισμα.
Γερουσία της Επτανήσου Πολιτείας
Αν και δεν αποτελούσε μέρος του Βασιλείου της Ελλάδας, υπήρχε και μία άλλη Γερουσία, που ονομαζόταν (αρχικά) Γερουσία της Επτανήσου Πολιτείας (1800-1815) και (αργότερα) Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών των Ιονίων Νήσων (1815-1864), σύμφωνα με τα ρωσικά, γαλλικά και βρετανικά προτεκτοράτα. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της στεγαζόταν στο Ανάκτορο του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου στην Κέρκυρα, όπου η αίθουσα συνεδριάσεων της έχει ακόμα τα αρχικά της έπιπλα. Οι έξι καρέκλες ήταν για τα έξι μέλη της Γερουσίας, που ήταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσία στην Ελλάδα
Θανάσης Πέππας
Ο Αθανάσιος (Θανάσης) Πέππας είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ. Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Αττικό και εν συνεχεία μεταγράφηκε στον Πανιώνιο. Η απόκτησή του το 1964 από τον Παναθηναϊκό και η χρησιμοποίησή του σε φιλικό αγώνα στην Αίγυπτο, δημιούργησε μεγάλη ένταση και δικαστικές διαμάχες ανάμεσα στους δυο συλλόγους. Αγωνιζόμενος στον Παναθηναϊκό ο Πέππας γνώρισε μεγάλες επιτυχίες όπως η κατάκτηση 4 πρωταθλημάτων Ελλάδας (1967, 1969, 1971, 1972) αλλά και η συμμετοχή στην τετράδα του Κυπέλλου Κυπελούχων (1969) και στην τετράδα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1972).
Στην Εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε σε 50 αγώνες έχοντας σημειώσει 336 πόντους (6,7 μ.ο.) ενώ συμμετείχε και σε 1 αγώνα της Εθνικής Εφήβων σημειώνοντς 9 πόντους. Αγωνίστηκε στο Βαλκανικό πρωτάθλημα σε 5 δοργανώσεις (1962, 1963, 1966, 1967, 1969), στο Ευρωμπάσκετ 1969 και στο Προολυμπιακό Τουρνουά το 1964.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1969 Κατηγορία:Σέντερ
Βριγαντίνο
Το Βριγαντίνο ή Βεργαντίνο ή Περγαντίνο ή Μπεργαντί ή Μπριγκαντίνι (εκ του ιταλικού "brigantino") είναι τύπος ιστιοφόρου πλοίου που σήμερα έχει εκλείψει.
Το κλασσικό Βριγαντίνο ήταν σκάφος με "πρύμνη αϊνά" (=κάθετη), όπως των "τσερνικιών", έφερε τρία κατάρτια, το "μπομπρέσο" (πρόβολο), που προβάλλει έξω από τη πλώρη και με κλίση προς τα πάνω, και δύο "όρθια", το "τουρκέτο" (ο ακάτιος ιστός) πλώρα και το "μεγάλο" (μέγας ιστός) πρύμα.
Ήταν και τα τρία "μονοκόμματα" (επίβολοι ιστοί) δίχως μπαστούνι (δοράτιο του αρτέμωνα) ούτε "τσιμπούκια" (=επιστήλια). Είχε "αντένες στραυρωτές" (κεραίες σταυρωτές, οριζόντια ξύλινα μέρη του καταρτιού που φέρονται τα πανιά), καμία στο "μπομπρέσο", τρεις στο "τουρκέτο", δύο στο "μεγάλο" και μια τρίτη μεγάλη λοξή από πρύμνης προς πλώρα όπως του λατινιού της βάρκας που την λέγανε "όρσα"''.
Τα πανιά του (ιστιοφορία) ήταν: από το "μπομπρέσο" 3 "φλόκους", τον "κόντρα φλόκο" (πρόθοον), τον μεγάλο φλόκο (αρτέμονα) και την "τουρκετίνα" (αρτεμονίδα). Στον "τουρκέτο" 3 τετράγωνα πανιά τον "τρίγκο" (ακάτιο) κάτω-κάτω, το "παροκέτο" (δολώνιο) και το πλωριό "παπαφίγκο" (φωσώνιο) το ψηλότερο. Στο μέσο κατάρτι (μέγα ιστό) είχε 2 τετράγωνα πανιά, η "γάπια" (δόλων) στη μέση του, και το "παπαφίγκο" ή "μπαφίγκο", (φώσων) στο ψηλό, ούτε "μαΐστρα" (μεγίστη) υπήρχε σ΄ αυτό το "σκαρί" ούτε "μπούμα", (επίδρομος), υπήρχε, τα αντικαθιστούσε και τα δύο ένα πελώριο τριγωνικό πανί στο σχήμα λατινιού βάρκας που ήταν δεμένο με την λοξή αντένα την "όρσα" ονομαζόμενο και αυτό "όρσα πανί" και που έκανε το καράβι να ορτσάρει, να σπρώχνει.
Ναυτική Ιστορία
Τέτοιος τύπος πλοίου ήταν το τελειοποιημένο Βριγαντίνο "Λα Πας" που πρωτοήλθε το 1819 στην υπόδουλη ακόμη Ελλάδα με σημαία Ιονίου Πολιτείας του Κερκυραίου Πέτρου Γ. Λυκούδη, (προπάππου του Στυλιανού Ε. Λυκούδη αντιναυάρχου Β.Ν.), ο οποίος από Αντινάυαρχος του Βενετικού στόλου, μετά την κατάλυση της Βενετικής Δημοκρατίας, είχε προσληφθεί ως Υποπλοίαρχος στον Ρωσικό στόλο της κατοχής της Επτανήσου και αργότερα ως Πλωτάρχης του στόλου του Γκαντώμ, κατά την Γαλλική κατοχή της Επτανήσου για να τελειώσει εμποροπλοίαρχος στο Βριγαντίνο του που αγόρασε για να ζήσει την οικογένειά του, πουλώντας τα κτήματά του στην Κέρκυρα.
Γεγονός πάντως ήταν πως με βάση το σχέδιο αυτού του σκάφους του "Λα Πας" τροποποιήθηκαν τα παλιά ελληνικά σκάφη τόσο που οι απεικονίσεις πολλών πλοίων του Αγώνα του '21, ενώ αναφέρονται ως Βριγαντίνια ή Βριγαντίνα παριστάνονται ως Βρίκια. Αλλά και στο ημερολόγιο του ναυάρχου Γ. Σαχτούρη το μεν έτος 1824 αναφέρει την ναυαρχίδα του "Αθηνά" ως Βριγαντίνο, το δε 1825 ως Βρίκιον.
Αββαείο του Λοκ-Ντιέ
Το Αββαείο του Λοκ-Ντιέ (Γαλλικά: Abbaye de Loc-Dieu) είναι ένα Κιστερκιανό μοναστήρι που βρίσκεται κοντά στο χωριό Μαρτιέλ, 9 χιλιόμετρα δυτικά της Βιλφράνς-ντε-Ρουέργκ, στο νομό Αβερόν, στη νότια Γαλλία.
Έχει την ιδιαιτερότητα να είναι οχυρωμένο αββαείο. Είναι χαρακτηρισμένο ως ιστορικό μνημείο και πλέον είναι ιδιωτική ιδιοκτησία.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το Αββαείο του Λοκ-Ντιέ μικρογραφία|250x250εσ|Το Αββαείο του Λοκ-Ντιέ. Άποψη από τα δυτικά|αριστερά Το αββαείο ιδρύθηκε το 1123 σε ένα μέρος που παλαιότερα ονομαζόταν Locus Diaboli (ο Τόπος του διαβόλου στα λατινικά) λόγω του μεγάλου αριθμού των αρχαίων ντολμέν που υπήρχαν γύρω του, μετονομάστηκε σε Locus Dei (Τόπος του Θεού στα λατινικά) από τους μοναχούς, ονομασία η οποία στα γαλλικά έγινε Λοκ-Ντιέ με την ίδια σημασία.
Κάηκε από τους Άγγλους κατά τον Εκατονταετή πόλεμο το 1409, ξαναχτίστηκε το 1470 και εκείνη την εποχή οχυρώθηκε για προστασία από άλλες εχθρικές επιδρομές.
Το 1793, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, το αββαείο καταργήθηκε και τα περιουσιακά του στοιχεία πωλήθηκαν ως Εθνική ιδιοκτησία από τη γαλλική κυβέρνηση. Η οικογένεια Σιμπιέλ το αγόρασε το 1812, και οι απόγονοί τους εξακολουθούν να το κατέχουν και να το κατοικούν έως σήμερα.
Η ανατολική πτέρυγα του αββαείου ανακαινίστηκε το 1840 και η νότια και δυτική πτέρυγα το 1880.
Το καλοκαίρι του 1940, πίνακες ζωγραφικής από το μουσείο του Λούβρου, μεταξύ των οποίων και η Μόνα Λίζα, αποθηκεύτηκαν στο Λοκ-Ντιέ για να προστατευθούν σε ασφάλεια από τα γερμανικά στρατεύματα.
Το αβαείο και το μεγάλο πάρκο που το περιβάλλει είναι ανοιχτά για τους επισκέπτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στη Γαλλία Κατηγορία:Μοναστήρια στη Γαλλία
Κότινος ο κογγύγριος
Το είδος κότινος ο κογγύγριος, Cotinus coggygria (συνώνυμο Rhus cotinus), με κοινή ονομασία κότινος ή χρυσόξυλο, ανήκει στην οικογένεια Anacardiaceae (Ανακαρδιίδες) στην οποία ανήκουν επίσης o σχίνος, η κοκορεβιθιά, το σουμάκι, η φιστικιά, το μαστιχόδεντρο. Πρόκειται για ευρωπαϊκό είδος με κατανομή επίσης στην νοτιοδυτική Ασία το οποίο φυτρώνει σχεδόν σ’ όλη την Ελλάδα, κυρίως σε χαμηλό υψόμετρο (0-900 μ.) και αποτελεί σημαντικό στοιχείο της μακίας βλάστησης. Συνήθως γίνεται θάμνος ύψους 1-4 μ., με φύλλα ακέραια ωοειδή έως αντωνοειδή. Τα άνθη είναι κίτρινο-πράσινα, πολύ μικρά, αλλά κάνουν πολύ μακριούς μίσχους που σκεπάζονται με πυκνό χνούδι (όταν ολοκληρωθεί η άνθηση). Ανθίζει τον Μάιο με Ιούνιο. Οι καρποί του είναι δρύπες σε σχήμα καρδιάς, νεφρού ή αχλαδιού, αρχικά πρασινωποί, στη συνέχεια μαυριδεροί, γυαλιστεροί (3-4 mm). Το χρυσόξυλο την άνοιξη αναγνωρίζεται εύκολα από απόσταση με τα «φτερά του» και το φθινόπωρο με τα λαμπρά πορτοκαλί-κόκκινα φύλλα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Μακία βλάστηση Κατηγορία:Ανακαρδιοειδή
Μονή Οδηγήτριας Ηρακλείου
Η Ιερά Μονή Οδηγήτριας είναι ανδρική μονή, παλαιότερα σταυροπηγιακή, που βρίσκεται στο δυτικό όριο των Αστερουσίων Ορέων, σε οχυρή θέση. Η θέση της είναι σε υψόμετρο 250 μέτρων και η πρόσβαση σε αυτήν είναι εφικτή και από το χωριό Σίβα Πυργιωτίσσης. Υπάρχει διακλάδωση από Μοίρες- Πετροκεφάλι- Σίβα ή από Φαιστό - Άγιο Ιωάννη- Σίβα. Σήμερα υπάγεται στα Πηγαϊδάκια.
thumb|300 px|Ο Πύργος του Ξωπατέρα στο εσωτερικό της μονής.
Ιστορικά στοιχεία
Η μονή περιβαλλόταν από τείχος, του οποίου σώζονται μέρη, η βόρεια πύλη, που γράφει τη χρονολογία 1568 και ο ψηλός Πύργος του Ξωπατέρα, όπου εκτυλίχθηκε το δράμα του γενναίου ιερωμένου. Ο ναός της μονής βρισκόταν στο κέντρο της περιβόλου και ήταν δίκλιτις, καθιερωμένος στο Γενέσιον της Θεοτόκου και στους Αγίους Αποστόλους. Παλαιότερα το μοναστήρι ήταν ανδρικό και γυναικείο (μικτό). Μέσα στο ναό σώζονται τοιχογραφίες, ιερά άμφια, τέμπλο και άλλα.
Στην περιοχή όπου βρίσκεται το μοναστήρι βρίσκουμε τον κατάγραφο ναό του Αγίου Ευτυχιανού, με ίχνη τοιχογραφιών και του Αγίου Ανδρέα σε παλιό χωριό, που δεν υπάρχει σήμερα. Σώζονται τοιχογραφίες. Επίσης, στην ίδια περιοχή συναντάμε και τον κατάγραφο ναό του Αγίου Ιωάννη.
Εξαιτίας της οχυρής θέσης της, η Μονή αποτέλεσε τόπο καταφυγίου για τους επαναστάτες της Κρήτης. Το 1866 ο Μιχαήλ Κόρακας είχε φέρει στο μοναστήρι τρία από τα παιδιά του, τα οποία κατάφεραν να περάσουν απαρατήρητα από τους Τούρκους, με το να κρυφτούν εκεί.
Το μοναστήρι έχει όμως συνδεθεί κυρίως με τον θρυλικό ήρωα Ξωπατέρα. Αυτός γεννήθηκε το 1788 στον οικισμό Μανουσανά, ο οποίος σήμερα δεν υφίσταται. Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Ιωάννης Μαρκάκης. Χειροτονήθηκε στη μονή και έλαβε το όνομα Ιωάσαφ. Σύντομα αναγκάστηκε να φύγει από το μοναστήρι., επειδή σκότωσε έναν γενίτσαρο. Ο λόγος ήταν ότι εκείνος είχε προσβάλει την τιμή της οικογενειάς του. Καθαιρέθηκε από το Μητροπολίτη και έτσι τον ονόμασαν Ξωπατέρα, Ξεπατέρα ή Ξώπαπα. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, καθαιρέθηκε επειδή απέκτησε παιδί εκτός γάμου με μια γυναίκα την οποία είχε ερωτευτεί και συζούσαν. Ο ίδιος έγινε φίλος του Δημητρίου Κουρμούλη από τον Κουσέ, με τον οποίο υπήρξαν συμπολεμιστές. Με καταφύγιο το μοναστήρι, ο Ξωπατέρας και οι υπόλοιποι αγωνιστές έγιναν ο φόβος και ο τρόμος των γενιτσάρων. Τα τελευταία χρόνια της Επανάστασης του '21 κατά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των Τούρκων στα Αστερούσια, ο Ξωπατέρας επέλεξε να κλειστεί στη μονή μαζί με τη γυναίκα του και άλλους συγγενείς, καθώς επίσης και ένα παιδί, αρνούμενος να ακολουθήσει τους υπόλοιπους επαναστάτες, οι οποίοι διέφυγαν σε λημέρια. Ακολούθησε, το Μάιο του 1828, τριήμερη πολιορκία του πύργου της μονής και σκοτώθηκαν οι συμπολεμιστές του Ξωπατέρα. Ο γενναίος αγωνιστής άνοιξε την πόρτα του πύργου σε μια προσπάθεια να φύγει η γυναίκα του με το παιδί όμως κατακρεουργήθηκαν από τους Τούρκους. Ο Ξωπατέρας απέμεινε μοναχός με την αδερφή του και τα πολεμοφόδια τελείωσαν. Τότε ο αγωνιστής άνοιξε την πόρτα του πύργου κάνοντας απόπειρα διαφυγής και  με το σπαθί του όρμησε στους Τούρκους, σκοτώνοντας αρκετούς. Στο τέλος όμως βρήκε και ο ίδιος το θάνατο. Οι Τούρκοι αποκεφάλισαν τον Ξωπατέρα και ανάγκασαν την αδερφή του να μεταφέρει την κεφαλή του στο Μουσταφά Πασά.
Για τη ζωή και το τέλος του Ξωπατέρα έχουν γραφτεί από τη λαϊκή Μούσα θρηνητικά τραγούδια.
Μαρία Κοζέβνικοβα
Η Μαρία Αλεξάντροβνα Κοζέβνικοβα (Ρωσικά: Мари́я Алекса́ндровна Коже́вникова, γεννημένη 14 Νοεμβρίου του 1984), είναι Ρωσίδα ηθοποιός.
Προσωπικη ζωή
Είναι παντρεμένη και το 2014 γέννησε ένα αγόρι τον Ιβάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί
Μακρόνησο Σάμου
Το Μακρόνησο ή Μακρονήσι είναι νησίδα του Βορειοανατολικού Αιγαίου πελάγους, που βρίσκεται στα βορειοανατολικά της νήσου Σάμου. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Σαμίων του δήμου Βαθέος. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Μακρόνησο κατηγορία:νομός Σάμου Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Γεγονότα Δεκεμβρίου 2007
12
Ουαλεντινιανός Α΄
Ο Ουαλεντινιανός Α΄ ή Ουαλεντινιανός ο Μέγας (Λατινική γλώσσα : "Valentinianus", 321 - 17 Νοεμβρίου 375) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας (364 - 375). Με την άνοδο του στον θρόνο ο αδελφός του Ουάλης έγινε Συναυτοκράτορας στα ανατολικά τμήματα της αυτοκρατορίας, ο ίδιος ο Ουαλεντινιανός Α΄ κυβέρνησε τα δυτικά. Στην βασιλεία του αντιμετώπισε επιτυχώς βαρβαρικούς λαούς όπως οι Αλαμαννοί και οι Σαρμάτες, η σημαντικότερη νίκη του ήταν επί των Αλαμαννών στην "μάχη του Σολικίνινου". Ο στρατηγός του κόμης Θεοδόσιος κατέστειλε μια εξέγερση στην Αφρική και την "Μεγάλη συνομωσία" στην οποία Πίκτοι, Σκωτσέζοι και Σάξονες επιτέθηκαν στην Ρωμαϊκή Βρετανία. Ο Ουαλεντινιανός Α΄ ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας που προχώρησε σε εκστρατείες κατά μήκος του Ρήνου και του Δούναβη, ίδρυσε πολλά φρούρια στα σύνορα και σε εχθρικές περιοχές. Ίδρυσε την Δυναστεία του Βαλεντινιανού, τον διαδέχθηκαν στο μισό ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας οι γιοι του Γρατιανός και Ουαλεντινιανός Β΄.
Πρώτα χρόνια
Ο Ουαλεντινιανός Α΄ γεννήθηκε (321) στην Παννονία σημερινό Βινκόβτσι στην Κροατία από οικογένεια Ιλλυρικής καταγωγής. Ο πατέρας του Γρατιανός ο Πρεσβύτερος ήταν εξέχων στρατηγός την εποχή που ήταν αυτοκράτορες ο Μέγας Κωνσταντίνoς και ο Κώνστας. Ο ίδιος και ο αδελφός του Ουάλης μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον στο οποίο έλαβαν πλούσια μόρφωση σε γράμματα και τέχνες όπως ζωγραφική και γλυπτική. Ο Γρατιανός πραγματοποίησε την εκστρατεία στην Αφρική γύρω στα 330 και ο νεαρός Ουαλεντινιανός συνόδευσε τον πατέρα του ο οποίος κατηγορήθηκε και αποφάσισε να αποσυρθεί. Ο Ουαλεντινιανός ανέλαβε τον στρατό στα τέλη της δεκαετίας του 330 και διεκδίκησε τον τίτλο του προστάτη Δομέστικου. Ο Γρατιανός ανακλήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 340 και πήρε τον τίτλο του κόμη της Βρετανίας, κράτησε το αξίωμα και αποσύρθηκε στην γενέτειρα του Βινκόβτσι. Ο σφετεριστής Μαγνέντιος δολοφόνησε τον αυτοκράτορα Κώνστα Α΄ (350) και ανακηρύχτηκε ο ίδιος αυτοκράτορας στην Γαλατία. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Κώνστα Α΄ Κωνστάντιος Β´ που ήταν αυτοκράτορας στην Ανατολή βάδισε εναντίον του Μαγνέντιου με έναν μεγάλο στρατό. Την επόμενη χρονιά οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στην Παννονία, το αποτέλεσμα ήταν νίκη του Κωνστάντιου αλλά με μεγάλες απώλειες. Την επόμενη φορά πάλι στην νότια Γαλατία, στην "μάχη του Μονς Σέλευκος" ο Μαγνέντιος ηττήθηκε για δεύτερη φορά, αυτή την φορά οριστικά και εκθρονίστηκε. Ο Μαγνέντιος έχοντας χάσει κάθε ελπίδα αυτοκτόνησε, ο Κωνστάντιος Β΄ παρέμεινε μοναδικός αυτοκράτορας. Την ίδια εποχή ο Κωνστάντιος Β΄ έκανε κατάσχεση στην περιουσία του Γρατιανού επειδή παρείχε φιλοξενία στον Μαγνέντιο την εποχή που βρισκόταν στην Παννονία. Παρά την πτώση του πατέρα του ο Ουαλεντινιανός εξακολουθούσε να έχει την υποστήριξη του αυτοκράτορα επειδή σε προσωπικό επίπεδο δεν είχε δείξει καμιά υποστήριξη στον Μαγνέντιο. Την σύγκρουση ανάμεσα στον Κωνστάντιο Β΄ και τον Μαγνέντιο εκμεταλλεύτηκαν οι Αλαμαννοί και οι Φράγκοι, διέσχισαν τον Ρήνο και ξεκίνησαν επιδρομές σε οικισμούς και οχυρώσεις.
Κάτω Αραχωβίτικα Αχαΐας
Τα Κάτω Αραχωβίτικα ή και Κάτω Αραχοβίτικα είναι παραθαλάσσιο χωριό της Αχαΐας, στο βόρειο τμήμα του νομού.