cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1956-57
Β΄ Κατηγορία
Οι 9 σύλλογοι που συμμετείχαν ήταν: Θερμαϊκό ς, Μέγας Αλέξανδρος, ΠΟ Ξηροκρήνης, ΠΑΟΔ, ΜΕΝΤ, ΑΕ Αμπελοκήπων, Ακρίτες Συκεών, ΑΕ Νεάπολης, Προοδευτική Τούμπας.
Peugeot 605
Αντικατάσταση του 605
Η λήξη της παραγωγής του 605 σήμανε και το τέλος των Peugeot γενιάς «05» στην Ευρώπη μετά από 22 χρόνια. Η γενιά αυτή είχε αρχίσει ήδη από το 1977 (ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1978) με το Peugeot 305.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Peugeot Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1956-57
Γ΄ Κατηγορία
Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο ΑΟΣ Θεσσαλονίκη.
Η τελική κατάταξη ήταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1956-1957 Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Μακεδονίας
Ντολμά Μπαχτσέ Τζαμί
Το Ντολμά-Μπαχτσέ Τζαμί είναι ένα σπουδαίο και ιστορικό μουσουλμανικό τέμενος που έχει ανεγερθεί στην ομώνυμη παραλία Ντολμαμπαχτσέ, της Κωνσταντινούπολης, απ΄ όπου και η ονομασία του. Την ανέγερση του τεμένους αυτού διέταξε ο Σουλτάνος Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ προς τιμή της μητέρας του, Βασιλομήτορος Μπεζμιαλέμ Σουλτάν, λίγο πριν τον θάνατό της, εξ ου και η επίσημη ονομασία του «Τζαμί της Βασιλομήτορος Μπεζμιάλεμ», ή «Μπεζμιάλεμ Τζαμί».
Η ανέγερσή του ξεκίνησε το 1853 και ολοκληρώθηκε μετά τον θάνατο της βασιλομήτορος το 1855. Πρόκειται για ένα αρχιτεκτονικά σπουδαίο διώροφο τετράγωνο μαρμαρόκτιστο οικοδόμημα μήκους πλευράς 25 μ. και ύψους 35 μέτρων, τον θόλο του οποίου επιστέφει εξωτερικά η χρυσή ημισέληνος επί χρυσού λωτού ή ροιάς. Από τις τέσσερις γωνίες του οικοδομήματος υψώνονται ισάριθμοι μικροί τριώροφοι πύργοι, 3,5 Χ 3,5 μ. με κίονες και ρόδακες ανά πλευρά, αναγεννησιακής μορφής που καταλήγουν σε οκτάγωνες κορυφές, χωρίς να υπερβαίνουν όμως σε ύψος τη βάση του θόλου, προσθέτοντας έτσι μια ιδιαίτερη νότα, ρυθμού ροκοκό, στο όλο οικοδόμημα που το κάνει σαφώς να ξεχωρίζει. Ο δε θόλος του φέρεται να στηρίζεται περιμετρικά σε τέσσερις μεγάλες αψίδες που φέρουν σε διπλή ομόκεντρη σειρά μεγάλα ημικυκλικά παράθυρα όπου κατά την ανατολή του Ηλίου, εσωτερικά, φαντάζει αυτός να αιωρείται, (σε αντίθεση με τα περιμετρικά παράθυρα επί των οποίων φέρεται ο θόλος της Αγίας Σοφιάς). Από δε το κέντρο του φέρεται κρεμασμένος ένας λευκός τριώροφος κρυστάλλινος πολυέλαιος που δεσπόζει του εσωτερικού χώρου, διαμέτρου 3 μ. και ύψους 7 μ.. Όλος ο εσωτερικός χώρος είναι πλούσια διακοσμημένος από χαρακτηριστικά συμμετρικά καλλιτεχνικά αραβουργήματα με ρήσεις του κορανίου και  μαρμάρινες επιστρώσεις που καταδεικνύουν την ιερότητα του χώρου. Σπουδαίος επίσης είναι και ο μαρμαρόγλυπτος άμβωνας του τεμένους, αριστερά του εισερχομένου, που θυμίζει έντονα τους χριστιανικούς, καθώς και η μαρμάρινη κόγχη, στο κέντρο επί της έναντι του εισερχομένου ανατολικής πλευράς.
Τέλος το όλο οικοδόμημα συμπληρώνεται από μεν τη δυτική του πλευρά όπου και η τρίθυρη είσοδος με δύο αντιτακτούς μιναρέδες ύψους περίπου 50 μ επί παραλληλεπιπέδου διώροφου οικοδομήματος που εκτείνεται κατά πλάτος της πρόσοψής του, συνολικού μήκους 50 μ., από δε,  στο ΒΑ. άκρο του, με οκτάγωνο μαρμάρινο κιόσκι, ενώ στο ΝΔ. άκρο του διανοίγεται επί της παραλίας μικρή εσοχή όπου υφίσταται πολύ μικρό αλιευτικό καταφύγιο, τελευταίο υπόλειμμα του άλλοτε εκεί ευρισκόμενου Ιασονίου λιμένα.
Αρχιτέκτονας του τεμένους αυτού ήταν ο Αρμένιος  Γκαραμπέτ Μπαλυάν, ο οποίος διαμόρφωσε την παραλία Ντολμαμπαχτσέ επί της οποίας έκτισε την ίδια εποχή και το Ντολμαμπαχτσέ Ανάκτορο. Τα επίσημα εγκαίνια έγιναν με ιδιαίτερη λαμπρότητα παρουσία του Σουλτάνου στις 23 Μαρτίου του 1855, ημέρα Παρασκευή.
Πηγές
Κατηγορία:Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Άργιλος Κοζάνης
Ο Άργιλος είναι ορεινό χωριό της Κοζάνης σε υψόμετρο 720 μέτρα
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Άργιλος βρίσκεται 7 χλμ νοτιοδυτικά της Κοζάνης. Είναι κτισμένος δίπλα και ανάμεσα στους νέους οικισμούς Ζ.Ε.Π. (Ζώνη Ενεργού Πολεοδομίας) Κοζάνης (ΒΑ.) και Νέος Κλείτος (Ν.). Στο χωριό λειτουργεί από το 2000 το πρώτο δημόσιο Κέντρο Αποθεραπείας – Αποκατάστασης, Διημέρευσης και Ημερήσιας Φροντίδας A.μεA. (ατόμων με αναπηρία) στην Ελλάδα, η "Κιβωτός" με εγκεκριμένη άδεια λειτουργίας σύμφωνα με τις απαιτήσεις του ΠΔ 395/93 και του Ν.2072/92. Η παλιά ονομασία από την εποχή της τουρκοκρατίας ήταν Γενή Κιόϊ και έτσι αναφέρεται μετά την απελευθέρωση το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 ως έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1927 Μετονομάστηκε σε Άργιλος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αργίλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κοζάνης του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 379 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 6,351 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Στέφανος Λεκαπηνός
Ο Στέφανος (απεβ. 18 Απριλίου 963) από τη Δυναστεία των Λεκαπηνών ήταν συναυτοκράτορας των Ρωμαίων (924-945). Πρώτα ήταν με τον πατέρα του, τον Κωνσταντίνο Ζ΄ και τους δύο μικρότερους αδελφούς του (924-931), μετά με τον πατέρα του, τον Κωνσταντίνο Ζ΄ και τον μικρότερο αδελφό του (831-944) και μετά μαζί με τον μικρότερο αδελφό του (944-955, για 37 ημέρες). Με τον αδελφό του Κωνσταντίνο εκτόπισε τον πατέρα τους, αλλά μερικές ημέρες μετά εκτοπίστηκε και εξορίστηκε τελικά στη Μήθυμνα της Λέσβου, όπου και απεβίωσε.
Η βασιλεία του
Ο πατέρας του Ρωμανός (Α΄) από στρατηγός της Σάμου έγινε δρουγγάριος του πλωίμου και το 919 ανήλθε στην εξουσία, όταν κατόρθωσε να διοριστεί αντιβασιλιάς για τον 14ετή Κωνσταντίνο Ζ΄ των Μακεδόνων. Τότε πάντρεψε την κόρη του Ελένη με τον Αυτοκράτορα και έτσι έλαβε τον τίτλο του βασιλεοπάτορα. Το επόμενο έτος έγινε Καίσαρ και στις 17 Δεκεμβρίου 920 έγινε ανώτερος Αυτοκράτορας. Για να κρατήσει την εξουσία, σκέφθηκε να αντικαταστήσει τη Μακεδονική δυναστεία με τη δική του, έτσι έκανε τον πρωτότοκο γιο του Χριστόφορο συναυτοκράτορα (Μάιος 921) και μετά τους επόμενους γιους του Στέφανο και Κωνσταντίνο συναυτοκράτορες (25 Δεκεμβρίου 924).
Το 931 απεβίωσε πρόωρα ο Χριστόφορος και οι Στέφανος και Κωνσταντίνος ανήλθαν σε σημασία, έτσι στην πράξη ο Κωνσταντίνος Ζ΄ υποβαθμίστηκε. Το 933 ο Στέφανος νυμφεύτηκε την Άννα, κόρη του Γαβαλά, η οποία στέφθηκε Αυγούστα κατά τον γάμο. Απέκτησαν γιο τον Ρωμανό. Η Ελένη και ο Κωνσταντίνος Ζ΄ απέκτησαν γιο τον Ρωμανό (Β΄).
Με τον Ρωμανό Α΄ να πλησιάζει στο τέλος του, το θέμα της διαδοχής έγινε επείγον. Το 943 ο πατέρας τους σύνταξε διαθήκη, που άφηνε μετά το τέλος του ως ανώτερο Αυτοκράτορα τον Κωνσταντίνο Ζ΄. Αυτό αναστάτωσε πολύ του δύο γιους του, που φοβήθηκαν ότι ο επ'αδελφή γαμπρός τους Κωνσταντίνος Ζ΄ θα τους εκτόπιζε και θα τους έκειρε μοναχούς. Παρακινούμενοι -κατά τον Στήβεν Ράνσιμαν- εν μέρει από αυτοσυντήρηση και εν μέρει από γνήσια φιλοδοξία, άρχισαν να σχεδιάζουν την κατάληψη της εξουσίας μέσω πραξικοπήματος, με τον Στέφανο αρχηγό και τον Κωνσταντίνο απρόθυμο συνεργάτη.
Ακολούθησαν στη συνωμοσία ο Μαριανός Αργυρός, ο πρωτοσπαθάριος Βασίλειος Πετεινός, ο Μανουήλ Κουρτίκης, ο στρατηγός Διογένης, ο Κλάδων και ο Φίλιππος. Ο Γεώργιος Κεδρηνός θεωρεί τον Πετεινό ότι υπηρέτησε ως πράκτορας του Κωνσταντίνου Ζ΄, μεταξύ των συνωμοτών. Στις 30 Δεκεμβρίου 944, οι συνωμότες έθεσαν σε κίνηση τα σχέδιά τους: οι δύο αδελφοί μετέφεραν λαθραία τους υποστηρικτές τους μέσα στο Μεγάλο Παλάτι της Κωνσταντινούπολης, κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού διαλείμματος των δραστηριοτήτων του Παλατιού. Μετά τους οδήγησαν στο δωμάτιο του Ρωμανού Α΄, όπου εύκολα αιχμαλώτισαν τον αδύναμο γέροντα. Έπειτα μπόρεσαν να τον μεταφέρουν στο πλησιέστερο λιμάνι και από εκεί στην Πρώτη των Πριγκιποννήσων, συνήθη τόπο εξορίας. Εκεί ο Ρωμανός Α΄ συμφώνησε να καρεί μοναχός και να αποσυρθεί του θρόνου.
Έχοντας καταφέρει να εκτοπίσουν ήσυχα τον πατέρα τους, οι δύο αδελφοί έπρεπε τώρα να χειριστούν τον Κωνσταντίνο Ζ΄. Ατυχώς γι'αυτούς οι φήμες απλώθηκαν γρήγορα στην Κωνσταντινούπολη, με αποτέλεσμα να θεωρηθεί ότι μετά την εκτόπιση του Ρωμανού Α΄, η ζωή του Κωνσταντίνου Ζ΄ βρισκόταν σε κίνδυνο. Έτσι μεγάλο πλήθος συγκεντρώθηκε μπροστά από το παλάτι, ζητώντας να δουν τον Αυτοκράτορά τους. Ο Λιουτπράνδος της Κρεμόνας που ήταν τότε εκεί, σημειώνει πως οι πρέσβεις και οι αντιπρόσωποι από το Αμάλφι, τη Γκαέτα, τη Ρώμη και την Προβηγκία που ήταν παρόντες, επίσης υποστήριξαν τον Κωνσταντίνο Ζ΄. Έτσι οι δύο αδελφοί έπρεπε να υποκύψουν στο αναπόφευκτο, αναγνωρίζοντας τον γαμπρό τους ως ανώτερο Αυτοκράτορα.
Οι τρεις είχαν μείνει Αυτοκράτορες για 40 ημέρες. Σύντομα διόρισαν νέους ηγέτες στον στρατό: ο Βάρδας Φωκάς ο πρεσβύτερος διορίστηκε ως ο νέος δομέστικος των Σχολών και ο Κωνσταντίνος Γογγύλης επικεφαλής του ναυτικού. Οι δύο αδελφοί κατόρθωσαν να αμείψουν τους συνωμότες ακολούθους τους: ο Πετεινός έγινε πατρίκιος και μέγας Εταιρειάρχης, ο Αργυρός κόμης των Στάβλων, ο Κουρτίκης πατρίκιος και δρουγγάριος της Βίγλας. Στις 26 Ιανουαρίου 945 ωστόσο με παρότρυνση της Ελένης, ένα άλλο πραξικόπημα απομάκρυνε τους δύο αδελφούς της από την εξουσία και αποκατέστησε μόνον Αυτοκράτορα τον Κωνσταντίνο Ζ΄.
Εξορίζεται και αποβιώνει στη Μήθυμνα
Αρχικά οι δύο αδελφοί στάλθηκαν στη νήσο Πρώτη. Οι Ρωμαίοι χρονικογράφοι έχουν τον πατέρα τους να τους δέχεται με ένα χωρίο του Βιβλίου του Ησαΐα (κεφ. 1:2): "Άκουσε ουρανέ και δώσε αυτί ω γη. Διότι ο Γιαχβέ μίλησε: Έθρεψα και μεγάλωσα παιδιά και εξεγέρθηκαν εναντίον μου". Ο Λιουτπράνδος της Κρεμόνας πάντως, δίνει μία ελαφρώς διαφορετική αφήγηση: ο Ρωμανός Α΄ τους δέχτηκε πικρόχολα, ευχαριστώντας τους για το ότι δεν τον παραμέλησαν και παρακαλώντας τους να συγχωρέσουν τους μοναχούς, που δεν ήξεραν πώς να δεχθούν σωστά τους Αυτοκράτορες. Ο Στέφανος σύντομα μετακινήθηκε σε φυλακή στην Προκόννησο, μετά στη Ρόδο και τελικά στη Μήθυμνα της Λέσβου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Άννα, κόρη του Γαβαλά και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Δημήτριος Σαράβας
Ο Δημήτριος Σαράβας (1820 - 1885) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στους Δολούς της Μάνης το έτος 1820 από γονείς εμπόρους. Πατέρας του ήταν ο Στασινός και μητέρα του η Ελένη το γένος Κετσέα.
Έμαθε γράμματα και σπούδασε νομικά πάντα με βαθμό άριστα. Εξάσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στο Δικαστήριο της Καλαμάτας και ανέβηκε τα αξιώματα του δικαστή μέχρι τον Άρειο Πάγο.
Παντρεύτηκε το 1860 την Πηνελόπη Δεληγιάννη από την επιφανή οικογένεια των Δεληγιαννέων.
Από την μεταπολίτευση του 1862 και μετά ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχτηκε πληρεξούσιος της επαρχίας Οιτύλου στην Εθνική συνέλευση και στη Βουλή. Έγινε υπουργός Δικαιοσύνης και Υπουργός των Εκκλησιαστικών.
Απεβίωσε στην Αθήνα στα τέλη Ιουνίου 1885.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Βουλευτές Οιτύλου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών
Ακανθίας
Ο ακανθίας είναι το πιο γνωστό σκυλόψαρο μέλος της οικογένειας των σκυτελλιδών. Το κύριο χαρακτηριστικό του ακανθία είναι οι δύο άκανθες μπροστά από το πρώτο και δεύτερο ραχιαίο πτερύγιο. Απαντάται σε ρηχά νερά και σε μεγαλύτερες αποστάσεις από τις ακτές, κυρίως σε εύκρατες θάλασσες. Έχει πιστοποιηθεί ότι ζει πάνω από 100 χρόνια.
Περιγραφή
Ο ακανθίας έχει ραχιαία αγκάθια, δεν έχει πρωκτικό πτερύγιο ενώ φέρει και λευκά στίγματα κατά μήκος της πλάτης του. Το ουραίο πτερύγιο έχει ασύμμετρους λοβούς, σχηματίζοντας μια ετερόκερκη ουρά. Το όνομα ακανθίας αναφέρεται σε δύο αγκάθια του καρχαρία. Αυτά χρησιμοποιούνται αμυντικά. Σε περίπτωση που συλληφθεί, ο ακανθίας μπορεί να κυρτώνει την πλάτη του εν είδει αψίδας για να διαπεράσει τον εχθρό του. Αδένες στη βάση των αγκαθιών εκκρίνουν ήπιο δηλητήριο.
Τα αρσενικά ωριμάζουν σε ηλικία περίπου 11 ετών, φτάνοντας σε μήκος 80-100 εκατοστών, ενώ τα θηλυκά ωριμάζουν σε 18 με 21 χρόνια και είναι ελαφρώς μεγαλύτερα από τα αρσενικά, φτάνοντας το ένα με ενάμιση μέτρο μήκος. και τα δύο φύλα είναι γκρίζα καφετί στο χρώμα και είναι πιο σκούρα στη ράχη και λευκότερα στη κοιλιά. Τα αρσενικά προσδιορίζονται από ένα ζευγάρι πυελικών πτερυγίων που τροποποιήθηκε ως όργανο μεταφοράς σπέρματος ή πτερυγιόποδο. Το αρσενικό εισάγει το ένα πτερυγιόποδο στην αμάρα του θηλυκού στη διάρκεια της συνουσίας. Είναι ωοζωοτόκα ζώα.
Πηγές
Κατηγορία:Σκυτελλόμορφα Κατηγορία:Καρχαρίες Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Ταύρος (αστρολογία)
Ο Ταύρος (♉) είναι αστρολογικό ζώδιο που συνδέεται με τον αστερισμό του Ταύρου. Σύμφωνα με τον τροπικό ζωδιακό, ο Ταύρος καταλαμβάνεται από τον Ήλιο από 21 Απριλίου μέχρι 20 Μαΐου. Στον αστρικό ζωδιακό, ο αστερισμός καταλαμβάνεται κατά την περίοδο από 16 Μαΐου έως 15 Ιουνίου. Το ζώδιο απέναντι από τον Ταύρο είναι ο Σκορπιός.
Μυθολογία
Ως σύμβολο, ο αστερισμός του Ταύρου παριστάνει τον λευκό ταύρο που βοήθησε τον Δια να αρπάξει τη νεαρή Ευρώπη που έπαιζε με τις φίλες της στις ακτές της πατρίδας της Φοινίκης και να τη μεταφέρει στην Κρήτη. Σε μία άλλη εκδοχή, ο ίδιος ο Δίας μεταμορφώθηκε σε Ταύρο, για να αρπάξει την όμορφη Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρολογία
Γκασπάρε Σομμαρίπα
Ο Γκασπάρε Σομμαρίπα (πέθανε το 1402) ήταν Άρχοντας της Πάρου και Τριτημόριος της Εύβοιας (1390 - 1402). Παντρεύτηκε το 1390 την Μαρία Σανούδου (πέθανε το 1426) μέλος του Οίκου των Σανούδων κόρη των Δουκών του Αρχιπελάγους Νικολάου Β΄ Σπετσαμπάντα και της Φιορέντσα Σανούντο. Τον γάμο είχε επιβάλει ο νέος δούκας του Αρχιπελάγους Φραγκίσκος Α΄ Κρίσπος από τον Οίκο των Κρίσπων σαν όρο για να δώσει δώρο ο Φραγκίσκος τη Πάρο στην Άννα σαν αποζημίωση για την απώλεια της Άνδρου. Ο Φραγκίσκος είχε αρπάξει την Άνδρο από την Μαρία με την βία (1383) για να την δώσει προίκα στην κόρη του Πετρονίλλα.
Οικογένεια
Με τον γάμο του με την Μαρία Σανούδου απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Σομμαρίπα Κατηγορία:Τριτημόριοι της Εύβοιας Κατηγορία:Άρχοντες της Πάρου
Πολεμικό Μουσείο (Αθήνα)
Το Πολεμικό Μουσείο είναι μουσείο στην Ελλάδα με έδρα την Αθήνα. Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1975 φιλοξενώντας αρχεία και εκθέματα που σχετίζονται με την πολεμική ιστορία της Ελλάδος από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη εποχή.
Ίδρυση
Το 1964 το Ελληνικό κράτος αποφάσισε τη δημιουργία Πολεμικού Μουσείου το οποίο ιδρύθηκε το 1969. Ακολούθησε το 1972 η ανέγερση του κτιρίου σε σχέδια του Θουκυδίδη Βαλεντή πάνω στις μοντέρνες τάσεις εκείνης της εποχής και με επιρροές από τη σχολή του Μπάουχαους. Το μουσείο εγκαινιάστηκε στις 18 Ιουλίου 1975 από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Τσάτσο και τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας Ευάγγελο Αβέρωφ.
Σκοπός-Αποστολή
Σκοπός και αποστολή του Πολεμικού Μουσείου είναι η συγκέντρωση, διαφύλαξη και έκθεση πολεμικών κειμηλίων, καθώς και η τεκμηρίωση και μελέτη της πολεμικής ιστορίας της Ελλάδος, με πεδίο αναφοράς όλες τις εποχές της πολεμικής δραστηριότητας από την πρώιμη εποχή του χαλκού μέχρι σήμερα. Το μουσείο λειτουργεί και ως χώρος εκπαίδευσης για σχολικές ξεναγήσεις.
Το Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας έχει ιδρύσει παραρτήματα στην Θεσσαλονίκη, στην Καλαμάτα, στο Ναύπλιο, στα Χανιά, στην Τρίπολη και στη Χαλκίδα. Ως παράρτημα του μουσείου λειτουργεί και η οικία του στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα στη συνοικία του Μεταξουργείου.
Άλλοι χώροι
Στο Μουσείο λειτουργούν τμήμα έρευνας και μελέτης και τμήμα συντήρησης με πέντε συνολικά εργαστήρια. Τα εργαστήρια αυτά, τα οποία αποτελούν το τμήμα συντήρησης, χωρίζονται σε τομείς: μετάλλων, όπλων, χαρτών, πινάκων και ζωγραφικής.
Το Πολεμικό Μουσείο διοργανώνει περιοδικές εκθέσεις και διαθέτει συνεδριακό κέντρο, το οποίο αποτελείται από αμφιθέατρο, αίθουσα εκπαιδεύσεως, φουαγιέ και αίθριο χώρο.
Αρχεία
Το Ιστορικό αρχείο περιλαμβάνει συλλογή με 400 παλιούς χάρτες με χρονική αφετηρία τον 15ο αιώνα, προσωπικά αρχεία, αλληλογραφία, ημερολόγια στρατιωτικών και ημερήσιες διαταγές μονάδων από τον 19ο και 20ο αιώνα.
Το Φωτογραφικό αρχείο διαθέτει περισσότερες από είκοσι χιλιάδες φωτογραφίες από το 1897 έως και σήμερα. Η Βιβλιοθήκη του μουσείου δημιουργήθηκε το 1976 και περιλαμβάνει 25000 τόμους ελληνικών και ξένων εκδόσεων, στρατιωτικής κυρίως θεματολογίας.
Εκθέματα
Στον εξωτερικό χώρο εκτίθενται πυροβόλα διαφόρων εποχών, καθώς και αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας.
Στον εσωτερικό χώρο στεγάζει τη μόνιμη έκθεση συλλογής όπλων, δωρεά του Πέτρου Σαρόγλου, αξιωματικού του Ελληνικού πυροβολικού. Η συλλογή αποτελείται από όπλα διάφορων εποχών από όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα σπάνια και πολύτιμα με σημαντικότερα τα όπλα της Ελληνικής επανάστασης.
Το Πολεμικό Μουσείο διαθέτει συλλογή από χάρτες και χαρακτικά κυρίως από τον Ελλαδικό χώρο. Εκθέματα από την Αρχαιότητα, που μαρτυρούν την παρουσία του ανθρώπου από τη Νεολιθική εποχή και την πρώιμη εποχή του χαλκού έως την κλασική αρχαιότητα. Ο επισκέπτης μπορεί να δει εκθέματα με θέμα τον Μέγα Αλέξανδρο, το Βυζάντιο, την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και την Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.
Παρουσιάζονται εκθέματα για τον Μακεδονικό αγώνα, τους Βαλκανικούς Πόλεμους, τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τη Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή, τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο και την Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα. Επίσης με θέμα τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τις Συμμαχικές επιχειρήσεις, εκθέματα από το Εκστρατευτικό Σώμα Ελλάδας στην Κορέα και αίθουσα με εκθέματα σχετιζόμενα με την ΕΟΚΑ και την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο του 1974.
Σεισμοτεκτονική
Η σεισμοτεκτονική είναι ιδιαίτερος κλάδος της σεισμολογίας, αλλά και τομέας της τεκτονικής με αντικείμενο έρευνας και μελέτης τη σχέση ενός σεισμού (αιτιών και δυνάμεων που τον προκάλεσαν) με την τεκτονική κατάσταση της περιοχής, αλλά και με τις τεκτονικές παραμορφώσεις που προκλήθηκαν από την σεισμική δράση στην ίδια περιοχή. Ουσιαστικά από τη μελέτη της σχέσης αυτής προσδιορίζεται η σεισμικότητα μιας περιοχής και κατ΄ επέκταση ο βαθμός της σεισμικής επικινδυνότητάς της. Από τα παραπάνω καθίσταται εμφανής και η σπουδαιότητα του κλάδου αυτού.
Βασικά εργαλεία της σεισμοτεκτονικής αποτελούν τα σεισμογραφικά στοιχεία που παρέχουν οι σεισμογράφοι, ως προς το είδος του σεισμού, οι σεισμικές καταγραφές, οι γεωλογικοί και ειδικότερα οι τεκτονικοί χάρτες, όπου μπορούν να προσδιοριστούν ενεργά ρήγματα, ή άλλες τεκτονικές διεργασίες, σε συνδυασμό με επιτόπιες έρευνες και μετρήσεις, καθώς και η μελέτη σχετικών ιστορικών αρχείων γεωμορφολογίας του τόπου.
Πηγές
Κατηγορία:Σεισμολογία Κατηγορία:Τεκτονική
Γεωμετρική εποχή
Η γεωμετρική εποχή είναι μία περίοδος της αρχαίας ελληνικής ιστορίας που διαρκεί από το 1100 π.Χ. έως το 750 π.Χ..
Η περίοδος, λοιπόν, από τον ΙΒ΄ ως τον Η΄ αιώνα είναι μία περίοδος μεταβατική, κατά την οποία συνέβησαν εξελίξεις, συντελουμένων των οποίων βρίσκουμε μία διαμορφωμένη κατάσταση στην έναρξη της αρχαϊκής εποχής. Η περίοδος αυτή πέρα από «σκοτεινοί αιώνες», είναι γνωστή και με άλλες ονομασίες, όπως ομηρική εποχή, γεωμετρική εποχή, λόγω των αλλαγών που σημειώνονται περί το 1050 π.Χ. στην τεχνοτροπία της κεραμικής, ή εποχή του σιδήρου, καθώς από το 1100 π.Χ. και εξής γενικεύεται η χρήση του υλικού αυτού για την κατασκευή όπλων ή σκευών.
Η έναρξη της εποχής
Η καταστροφή των μυκηναϊκών ανακτόρων το 1200 π.Χ., δεν σήμανε το απότομο τέλος του μυκηναϊκού πολιτισμού, αλλά την απαρχή μίας προϊούσας παρακμής που διήρκεσε ολόκληρο τον ΙΒ΄ αιώνα. Η έναρξη της πρώτης μεταμυκηναϊκής περιόδου της αρχαίας ελληνικής ιστορίας, γνωστής ως «σκοτεινοί αιώνες», σηματοδοτείται από την ευρεία χρήση του σιδήρου και την αλλαγή στην τεχνοτροπία της κεραμεικής, γεγονότα που τοποθετούνται γύρω στο 1100-1050 π.Χ., οπότε τελειώνει και η υπομυκηναϊκή φάση. Για την περίοδο αυτή, από το 1200 π.Χ. και εξής, δεν υπάρχουν γραπτές πηγές. Από ιστορικής άποψης, λοιπόν, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός της επανεμφάνισης γραπτών πηγών.
Ομηρικά έπη
Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται σκοτεινή από ιστορική άποψη, καθώς δεν υπάρχουν άμεσες πηγές γι’ αυτήν. Διαθέτουμε, ωστόσο, μία μη ιστορική πηγή, τα Ομηρικά Έπη.
Είναι γενικώς αποδεκτό
α) ότι η σύνθεση των επών σε ένα όλο, διαδικασία που συντελέστηκε πάνω στη βάση μίας μακρόχρονης προφορικής παράδοσης, έγινε τον Η΄ αιώνα και
Οι διάφορες χρονολογήσεις της δημιουργίας των επών ποικίλλουν. Σύμφωνα με τις πιθανότερες, η Ιλιάδα συντέθηκε στα μέσα του Η΄ αιώνα και η Οδύσσεια το β΄ μισό του Η΄ αιώνα. Η τοποθέτηση της Οδύσσειας σε χρονικό σημείο επόμενο της δημιουργίας της Ιλιάδας, στηρίζεται στην υπόθεση ότι στην Οδύσσεια έχουν ενσωματωθεί εμπειρίες της προαποικιακής δραστηριότητας που προηγήθηκε του β΄ ελληνικού αποικισμού.
Ο μεγάλος προβληματισμός όμως αφορά την Ιλιάδα. Πρέπει να λάβουμε, πάντως, υπόψη, πως το ότι η δράση της Ιλιάδας διαρκεί 51 μέρες του ενάτου έτους του τρωικού πολέμου προϋποθέτει τα γενικότερα ιστορικά συμφραζόμενα του πολέμου. Το ζήτημα είναι αν η Ιλιάδα αποδίδει ένα ιστορικό γεγονός, εάν ο τρωικός πόλεμος ήταν ένα ιστορικό γεγονός.
Για παράδειγμα, ο Νηών κατάλογος της Β περιγράφει την πολιτική γεωγραφία της μυκηναϊκής εποχής ή εκείνη του Η΄ αιώνα; Το ερώτημα αυτό μεταφράζεται στο εξής: η Ιλιάδα συντέθηκε κατά τη μυκηναϊκή εποχή ή την περίοδο μετά την καταστροφή των μυκηναϊκών ανακτορικών κέντρων, οπότε περιγράφει την κατάσταση των μεταμυκηναϊκών πραγμάτων, διατηρώντας κάποιες αναμνήσεις των γεγονότων της προηγούμενης εποχής; Υπάρχουν υποστηρικτές και των δύο απόψεων. Επίσης, δεν έχει απαντηθεί το ερώτημα αν οι καταστροφές της Τροίας VI (1350 π.Χ.) ή της Τροίας VIIα (1180 π.Χ.) σχετίζονται με κάποια επίθεση των Μυκηναίων. Για να διερευνήσουμε το ζήτημα της ιστορικότητας της Ιλιάδας, πρέπει να λάβουμε υπόψη τις πληροφορίες που διαθέτουμε από την αρχαία ελληνική παράδοση. Η άλωση της Τροίας χρονολογείται σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, τον ιστορικό του Β΄ μ.Χ. αιώνα, ο οποίος στα «Χρονικά» του περιλαμβάνει όλα τα γεγονότα από την άλωση της Τροίας μέχρι το 119 μ.Χ., το 1184/3 π.Χ. και σύμφωνα με το Πάριο χρονικό το 1209/8 π.Χ. [Το Πάριο χρονικό είναι ένας χρονολογικός πίνακας προσώπων και γεγονότων, από τη βασιλεία του μυθικού Κέκροπα (1581 π.Χ.) έως το έτος 264/3 π.Χ., όταν επώνυμος άρχοντας στην Αθήνα ήταν ο Διόγνητος]. Οι αρχαίοι Έλληνες αναφέρονταν στον Τρωικό πόλεμο ως αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός, όπως κάνει π.χ. στην Αρχαιολογία του ο Θουκυδίδης. Η Οδύσσεια, περιγράφοντας καταστάσεις μεταγενέστερες της Ιλιάδας, αποδίδει καλύτερα το μεταμυκηναϊκό χρονικό διάστημα
Εσωτερικές μετακινήσεις
Την εποχή αυτή και, συγκεκριμένα, μετά το 1150 π.Χ. παρατηρούνται για δεύτερη και τελευταία φορά εσωτερικές μετακινήσεις, πολλές πληροφορίες για τις οποίες αντλούμε από την παράδοση, ιδιαίτερα τον Θουκυδίδη, αλλά και τη μυθολογία. Τα φύλα που μετακινήθηκαν την περίοδο για την οποία μιλάμε, κατά κανόνα ακολούθησαν σε αδρές γραμμές την κατεύθυνση από βορρά προς νότο. Εξαίρεση αποτελεί το φύλο των Μακεδόνων, οι οποίοι δεν κατήλθαν προς τα νοτιότερα τμήματα της Ελλάδας, αλλά από τη βορειοδυτική Μακεδονία μετακινήθηκαν στον χώρο που την ιστορική περίοδο μας είναι γνωστός ως Μακεδονίς, μετακίνηση που ολοκληρώθηκε τα μέσα του Ζ΄ αιώνα, εάν είναι σωστή η χρονολόγηση των μετακινήσεων των ελληνικών φύλων, και αποτελεί την απόληξή τους. Οι μετακινήσεις αυτές γίνονταν κατά μικρές ομάδες σε μεγάλο διάστημα και όταν έλαβαν τέλος φάνηκε το αθροιστικό τους αποτέλεσμα. Την περίοδο αυτή εγκαταστάθηκαν οι Θεσσαλοί στην περιοχή στην οποία θα έδιναν αργότερα το όνομά τους, ενώ οι Βοιωτοί από την περιοχή της Άρνης μετακινήθηκαν στην περιοχή που έγινε αργότερα γνωστή ως Βοιωτία. Άλλα φύλα που μετατοπίστηκαν ήταν οι Αινιάνες, οι Ακαρνάνες, οι Λοκροί, οι Φωκείς. Κάποιες πληθυσμιακές ομάδες δεν άλλαξαν τόπο διαμονής τους. Σε αυτούς συγκαταλέγονται οι Αθηναίοι, οι οποίο υπερηφανεύονταν για την αυτοχθονία τους, οι Αρκάδες και οι Ίωνες. Άλλα ελληνικά φύλα κατευθύνθηκαν προς την Κύπρο, όπου ήδη υπήρχε ελληνική παρουσία από τη μυκηναϊκή εποχή, το τέλος του ΙΓ΄ και τις αρχές του ΙΒ΄ αιώνα. Για την εξέταση των μετακινήσεων των ελληνικών φύλων μεταχειριζόμαστε την αντιστοίχιση των διαλέκτων με περιοχές και την παράδοση, συμπεριλαμβανομένης της μυθολογίας.
Ο Α΄ ελληνικός αποικισμός
Συνέπεια των μετακινήσεων στην ηπειρωτική Ελλάδα ήταν ο αποικισμός των δυτικών ακτών της Μικράς Ασίας έως την Παμφυλία από φύλα προερχόμενα από την κυρίως Ελλάδα. Οι Αιολείς μετακινήθηκαν στο βόρειο τμήμα των δυτικών ακτών, γνωστό ως Αιολίδα, οι Ίωνες στην περιοχή που έγινε γνωστή ως Ιωνία και οι Δωριείς μέσω Κυκλάδων, Κρήτης και Δωδεκανήσων έφτασαν στη νοτιοδυτική Μικρά Ασία. Το σύνολο των μετακινήσεων αυτών από τη δυτική στην ανατολική πλευρά του Αιγαίου ονομάζεται πρώτος ελληνικός αποικισμός. Τοποθετείται εντός του εξής χρονικού πλαισίου: 1100-800π.Χ.
Η έναρξη χρήσης της αλφαβητικής γραφής
Σημαντικό στοιχείο της εποχής που εξετάζουμε είναι η χρήση της αλφαβητικής γραφής, η οποία λάμβανε χώρα ήδη από το πρώτο μισό του Η΄ αιώνα, χωρίς να ξέρουμε με ακρίβεια τον χρόνο εισαγωγής της, ο οποίος σύμφωνα με διάφορες θεωρίες κυμαίνεται από τον ΙΑ΄ ως τον Θ΄ αιώνα. Οριστική απάντηση στο ζήτημα αυτό μπορεί να δοθεί μόνο μετά την ανακάλυψη κάποιου νέου στοιχείου.
Σύμφωνα με άλλες απόψεις, το ελληνικό αλφάβητο προέρχεται από τις μυκηναϊκές γραφές (γραμμική Β΄). Σύμφωνα με τον Ρότζερ Γούνταρντ, οι δημιουργοί του αλφάβητου συνδύασαν τη συμφωνική γραφή των Φοινίκων με τα ελληνικά και τη συλλαβική γραφή της Κύπρου. Αυτή η γραφή βρήκε ισχυρό έρεισμα στην Ελλάδα, όπου τότε δεν υπήρχε γραφή. Σύμφωνα με τον Μπάρρυ Πάουελ, το ελληνικό αλφάβητο εφευρέθηκε ειδικά για την καταγραφή των Ομηρικών Επών, όμως οι προτάσεις του βασίζονται σε υποθέσεις οι οποίες δύσκολα μπορούν να αποδειχθούν.
thumb|Όψη της ενεπίγραφης [[Οινοχόη του Διπύλου|οινοχόης του Διπύλου.]] Οι δύο παλαιότερες επιγραφές της ελληνικής αλφαβητικής γραφής προέρχονται: η πρώτη από μία οινοχόη που βρέθηκε στο Δίπυλο και χρονολογείται περί το 750-725 π.Χ. και η δεύτερη από ενεπίγραφο αγγείο, γνωστό ως ποτήρι του Νέστορα, από την αποικία των Πιθηκουσών χρονολογούμενο το 750-700π.Χ. Δεδομένου ότι οι Χαλκιδείς και οι Ερετριείς εγκαταστάθηκαν στις Πιθηκούσες περί το 750-725π.Χ., η επιγραφή αυτή είναι σύγχρονη με την πρώτη γενιά των αποίκων. Εφ’ όσον οι άποικοι, λοιπόν, μετέφεραν μαζί τους τη γραφή, λογικά η χρήση της γραφής θα προηγείται χρονικά στις μητροπόλεις, πιθανώς να είναι παλαιότερη του Η΄ αιώνα, στα τέλη του Θ΄ αιώνα.
Πολιτικοί θεσμοί
Σε αυτά τα πρώιμα χρονικά διαστήματα πολίτευμα που κυριαρχούσε ήταν η βασιλεία. Παρουσιάζεται ένα είδος φυλετικής οργάνωσης, όπου ο βασιλιάς προΐσταται μιας μεγάλης ομάδας ανθρώπων. Πριν την αρχαϊκή εποχή και όσο βρισκόμαστε στην περίοδο της βασιλείας, δεν έχουμε πόλιν, αλλά άστυ, μεγάλους οικισμούς, που ήταν έδρα των θεσμών διοίκησης. Η πόλη ως πόλις είναι δημιούργημα της πρώιμης αρχαϊκής εποχής και σχετίζεται με την κατάργηση της βασιλείας και την άσκηση της εξουσίας από τους ευγενείς.
Ήταν μία μακρά διαδικασία που ολοκληρώθηκε το α΄ μισό του Ζ΄ π.Χ. αιώνα, όταν σχεδόν σε όλο τον ελληνικό κόσμο δεν υπήρχαν βασιλείς. Υπήρχαν κάποιες εγγενείς αρμοδιότητες στο αξίωμά τους:
Στη διοίκηση των κοινών ζητημάτων βοηθούνταν από ένα συμβούλιο ευγενών. Στα ομηρικά έπη ονομαζόταν γέροντες, απ’ όπου προήλθε και η γερουσία στη Σπάρτη. Ο βασιλιάς των ομηρικών επών, των σκοτεινών αιώνων, συνομιλεί και συναποφασίζει με τους γέροντες για τα δημόσια θέματα. Αμέσως επόμενη εξέλιξη ήταν η κατάργηση της βασιλείας από τους ευγενείς. Οι ευγενείς είχαν ήδη εμπειρία στη διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων, οπότε στον κατάλληλο χρόνο μπόρεσαν να αμφισβητήσουν τη βασιλεία. Η ενέργειά τους ήταν αποτέλεσμα ενός συνδυασμού δύο παραγόντων: αφ’ ενός της εξασθένησης της βασιλείας και αφ’ ετέρου την ισχύ των ίδιων, αφού είχαν μεγάλη εμπειρία στη διοίκηση των κοινών και στον πόλεμο. Η απονομή δικαιοσύνης γινόταν από τον βασιλιά και το συμβούλιο με βάση το εθιμικό δίκαιο.
Η αγορά αποτελούταν από τους στρατεύσιμους άνδρες, αλλά δεν ήταν επίσημα θεσμοθετημένη. Όταν έπρεπε να ληφθεί μία απόφαση για ένα κρίσιμο ζήτημα, τότε τη συγκαλούσαν οι ευγενείς. Από τα ομηρικά έπη, όπου βρίσκουμε αναφορά στη ραψωδία β, επιβίωσε ως την αρχαϊκή πόλη. Η λήψη των αποφάσεων δια βοής επέζησε στην Απέλλα της Σπάρτης. Συνοπτικά μπορούμε να πούμε ότι έχουμε πρόδρομες μορφές θεσμών.
Παρασκευάς Μπόλαρης
Ο Παρασκευάς Μπόλαρης (Χανιά, Κρήτη, 1938 - Αθήνα, 26 Αυγούστου 2018 ) ήταν Έλληνας αξιωματικός (ταγματάρχης) του σώματος των Καταδρομέων και πραξικοπηματίας, ηγετικό μέλος της ομάδας που κατάλυσε το δημοκρατικό πολίτευμα την 21 Απριλίου του 1967. Ήταν πιστός στην ομάδα του Δημήτριου Ιωαννίδη και εκ των πρωταγωνιστών της ανατροπής του δικτάτορα Γεώργιου Παπαδόπουλου το Νοέμβριο του 1973, λίγες μέρες μετά την αιματηρή καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
Γεωμετρική εποχή
Κοινωνική διαστρωμάτωση και οργάνωση
Η κύρια διαχωριστική γραμμή είναι αυτή που χωρίζει τους ελεύθερους από τους δούλους. Η υποδούλωση κάποιου μπορούσε να γίνει με αιχμαλωσία σε ένα πόλεμο, μετά την κατάληψη μιας πόλης ή σε μία μάχη, ή με απαγωγές από ναυτικούς. Υπήρχαν και οικογενείς δούλοι (ρ320). Γενικά οι δούλοι θεωρούνταν κατώτερα όντα. Στους σκοτεινούς αιώνες επίσης διαμορφώθηκε το σύστημα των ειλώτων και των πενεστών.
Παρασκευάς Μπόλαρης
Συνελήφθη στις 24 Φεβρουαρίου 1975 ως πρωταίτιος της σχεδιαζόμενης ανατροπής της κυβέρνησης Καραμανλή («Πραξικόπημα της πιτζάμας») και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 8 ετών. Την 1 Αυγούστου του 1977 απέδρασε από το Λαϊκό Νοσοκομείο της Αθήνας, όπου είχε μεταφερθεί για ιατρικούς λόγους και εν συνεχεία διέφυγε στο εξωτερικό, όπου και παρέμεινε έως ότου τα αδικήματα, για τα οποία κατηγορούνταν, παραγράφηκαν, οπότε επέστρεψε στην Ελλάδα και εργάσθηκε ως μεταφραστής.
Γεωμετρική εποχή
Κοινωνική διαστρωμάτωση και οργάνωση
Μία άλλη διαχωριστική γραμμή ήταν αυτή που χώριζε τους πολίτες από τους ξένους, τα εγχώρια μέλη μιας κοινότητας από τους παροίκους που προέρχονταν από άλλες περιοχές, οι οποίοι λίγο πολύ είχαν διαφορετικό νομικό status. Η εξέλιξη των σχέσεων αυτών των δύο ομάδων έφτασε ως το σημείο να υπάρχουν διακρατικές συμφωνίες για ξένους την κλασική εποχή. Προστατεύονταν οι ξένοι τόσο από τη θρησκεία, καθώς ήταν ικέτες, όσο και από το δίκαιο της φιλοξενίας. Στα ομηρικά έπη είναι έντονος ο θεσμός της ξενίας, φιλίας που δημιουργείται από τη φιλοξενία, η οποία συνεπάγεται αμοιβαίες υποχρεώσεις με βάση την αρχή της αμοιβαιότητας.
Οι ελεύθεροι ήταν κοινωνικά-οικονομικά ιεραρχημένοι. Πρώτα οι θήτες ήταν όσοι κατείχαν λίγοι ή καθόλου γη.
Παρασκευάς Μπόλαρης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών
Γεωμετρική εποχή
Κοινωνική διαστρωμάτωση και οργάνωση
Οι δημιουργοί ήταν ειδικοί στην τέχνη τους: μεταλλουργοί, κεραμείς, ξυλουργοί, βυρσοδέψες, επεξεργάζονταν πολύτιμες ύλες. Ανάμεσά τους ήταν οι αοιδοί, οι μάντεις, ο κήρυξ και ο ιατρός.
Οι θεράποντες ήταν ακόλουθοι ή βοηθοί του βασιλιά ή άλλων ισχυρών προσώπων. Ήταν ηνίοχοί τους, συμμετείχαν στα συμπόσια και ήταν και οι ίδιοι επιφανούς καταγωγής. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού ασχολούνταν με την καλλιέργεια της γης, ήταν γεωργοί και χρησιμοποιούσαν το εισόδημά τους για τον οπλισμό, που αποκτούσαν με δικά τους έξοδα, και τη συντήρηση της οικογένειάς τους. Οι ευγενείς ήταν μία μικρή ομάδα ατόμων που αναλάμβαναν τη διακυβέρνηση τα, είχαν υπό την κατοχή τους μεγάλες εκτάσεις γης, αλλά είχαν έσοδα και από άλλες δραστηριότητες. Στα ομηρικά έπη πολεμούν με άρματα.
Διακριτικά χαρακτηριστικά τους ήταν:
Για την ιδιοκτησία της γης έχουμε ελάχιστες πληροφορίες. Φαίνεται ότι η γη ήταν χωρισμένη στην καλλιεργήσιμη γη, ένα μέρος από την οποία ανήκε σε πρόσωπα και ένα μεγάλο μέρος στον δήμο, και στην εσχατιά, που χρησιμοποιούνταν για βοσκή, και ανήκε εξ ολοκλήρου στην κοινότητα. Στα ομηρικά έπη η κατάσταση φαίνεται ότι είναι ίδια με αυτήν που υπήρχε στην Πύλο, όπως την πληροφορούμαστε από τις πινακίδες.
Από τα ομηρικά έπη πληροφορούμαστε ότι μέσα ανταλλαγής και προσδιορισμού της αξίας των αντικειμένων ήταν τα μέταλλα, είτε ως σκεύη είτε ως πρώτη ύλη, και τα ζώα, κυρίως τα βόδια. Πρόκειται για μία εποχή προ της εφεύρεσης του νομίσματος, έχουμε να κάνουμε με έναν τύπο φυσικής, κτηματικής οικονομίας.
Τα όπλα παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ίδια με την προηγούμενη εποχή. Επιθετικά όπλα είναι το ξίφος, το δόρυ και το τόξο, και αμυντικά η περικεφαλαία, ο θώρακας και η ασπίδα.
Νικόλαος Ντούβας
Ο στρατηγός Νικόλαος Ντούβας (γεν. το 1947) υπηρέτησε ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού.
Ο Ντούβας αποστρατεύτηκε τιμητικά από τον Ελληνικό Στρατό την 1η Μαρτίου 2006.
Μετά την απόλυση του από το στρατό έχει διοριστεί ως πρόεδρος της ΕΚΟ (της μεγαλύτερης ελληνικής κρατικής εταιρείας πετρελαίου).
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Ο Νικόλαος Ντούβας μεγάλωσε στη Λάρισα. Στη συνέχεια, παρακολούθησαν την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε το 1970 με τον βαθμό του δεύτερου ανθυπολοχαγού του πεζικού.
Τον Ιούλιο του 1974 ο Νικόλαος Ντούβας συμμετείχε στην επιχείρηση "Νίκη" πολεμώντας τους τούρκους στην Κύπρο.
Ο Νικόλαος Ντούβας ενίσχυσε την στρατιωτική του εκπαίδευση σπουδάζοντας σε στρατιωτικές και μη στρατιωτικές σχολές και κέντρα εκπαίδευσης στην Ελλάδα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελληνικής Προχωρημένης Σχολής Πολέμου, της Σχολής Εθνικής Άμυνας, και το Κέντρο για τη Δημόσια Νομική και Πολιτική Επιστήμη στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα) Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα
Αβρότονον
Αβρότονον είναι αρχαίο θρακικό γυναικείο όνομα, γνωστό στην αρχαία Ελλάδα από τον 6ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 2ο αιώνα, όνομα φυτού που ανέφερε ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος τον 1ο αιώνα αλλά και της πόλης Σαμπράτα της Λιβύης.
Με το όνομα αυτό είναι γνωστές οι γυναίκες:
Φυτό:
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες Κατηγορία:Αρχαία Λιβύη Κατηγορία:Εταίρες και παλλακίδες Κατηγορία:Φυτά
Ίλαρι Μπλάζι
Η Ίλαρι Μπλάζι (ιταλικά: Ilary Blasi, γενν. Ρώμη, 28 Απριλίου 1981) είναι Ιταλίδα μοντέλο, τηλεοπτική προσωπικότητα και πρώην ηθοποιός.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 28 Απριλίου 1981 στη Ρώμη από τους Ντανιέλα και Ρομπέρτο Μπλάζι. Έχει δύο αδελφές, τη Σίλβια που είναι μεγαλύτερη και τη Μέλοντι που είναι μικρότερη της.
Σταδιοδρομία
Η Ίλαρι ξεκίνησε την καριέρα της το 1987 παίζοντας σε διαφημίσεις. Το 1987-1989, η Μπλάζι έπαιξε σε 5 ταινίες. Την ίδια εποχή άρχισε να εργάζεται ως μοντέλο.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 2001 έκανε τηλεοπτική πρεμιέρα ως συμπαρουσιάστρια της εκπομπής «Passaparola».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλίδες μοντέλα Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοί τηλεπαρουσιαστές
Κωνσταντίνος Χωρέμης
Ο Κωνσταντίνος B. Χωρέμης (1898 – 1966) ήταν Έλληνας ιατρός, καθηγητής Παιδιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και Ακαδημαϊκός. Θεωρείται ο θεμελιωτής της σύγχρονης Ελληνικής Παιδιατρικής.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στο Κλημέντι Κορινθίας στις 25 Ιανουαρίου 1898. Εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1915, ως υπότροφος του κληροδοτήματος Αντωνίου Παπαδάκη, και αποφοίτησε το 1921. Από το 1923 μέχρι το 1926 μετεκπαιδεύτηκε στο Βερολίνο, ενώ παράλληλα εργάστηκε στην εκεί Παιδιατρική Κλινική. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα βιοχημείας στο βιοχημικό εργαστήριο του διάσημου καθηγητή Ρόνα. Εκεί εκπόνησε και τη διδακτορική διατριβή του με θέμα – τίτλο «Η ινσουλίνη και η γλυκόλυσις εις το αίμα», που εγκρίθηκε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά τη συνεδρίαση της 11ης Μαρτίου 1927.
Από το 1927 μέχρι το 1935 εργάστηκε ως γιατρός του Δημοτικού Βρεφοκομείου Αθηνών. Το 1928 εκλέχτηκε υφηγητής της Παιδιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1935 τακτικός καθηγητής της Παιδιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου δίδαξε μέχρι το 1966, ενώ διετέλεσε και Πρύτανης του Πανεπιστημίου το ακαδημαϊκό έτος 1956-1957. Ένα χρόνο νωρίτερα είχε διατελέσει αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου. Το 1946 έγινε Διευθυντής της Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία», θέση την οποία διατήρησε μέχρι τον θάνατό του, το 1966. Επί της καθηγεσίας του, το 1953, οι κλίνες του «Αγία Σοφία» αυξήθηκαν από 79 σε 250. To 1958 έγινε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Απεβίωσε στις 23 Φεβρουαρίου 1966, έπειτα από έμφραγμα που υπέστη στην οικία του στην Αθήνα. Μετά το θάνατό του, με πρωτοβουλία του καθηγητή Ν. Ματσανιώτη, το Πανεπιστήμιο Αθηνών μετονόμασε το «Ερευνητικό Εργαστήριο» της Α΄ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, που είχε δημιουργηθεί και εγκαινιασθεί από αυτόν το 1964, σε «Χωρέμειο Ερευνητικό Εργαστήριο» (Χ.Ε.Ε.).
Πραξικόπημα
Διεθνώς, πραξικοπήματα ή απόπειρες πραξικοπημάτων εκδηλώνονται συνήθως σε χώρες με πολιτική αστάθεια αλλά και οικονομικά προβλήματα, κυρίως στην Αφρική και στη Λατινική Αμερική. Σε πολλές περιπτώσεις με στρατιωτικά πραξικοπήματα που πετυχαίνουν εγκαθιδρύονται δικτατορίες, όπως στην Ελλάδα, όπου το 1967 επιβλήθηκε στρατιωτική δικτατορία, στη Βιρμανία το 2021, στο Νίγηρα το 1996 και αλλού.
Τα τελευταία χρόνια εκδηλώθηκαν επιτυχημένα πραξικοπήματα σε χώρες, όπως οι Κομόρες, η Σιέρα Λεόνε, η Μαυριτανία, το Πακιστάν, η Ταϊλάνδη, τα νησιά Φίτζι, το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, οι Νήσοι Σολομώντα και άλλες ενώ πολλοί ηγέτες του κόσμου (αρκετοί έχουν κατοχυρώσει την εξουσία τους με τη διεξαγωγή πολυκομματικών εκλογών) κατέλαβαν την εξουσία με πραξικοπήματα, όπως στη Λιβύη ο Μουαμάρ Καντάφι, στο Σουδάν ο Ομάρ Μπασίρ, στην Γκάμπια ο Γιαγιά Τζαμέ, στην Ισημερινή Γουινέα ο Τεοδόρο Ομπιάνγκ Νγκέμα Μπασόνγκο, στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία ο Φρανσουά Μποζιζέ, στη Γουινέα ο Μουσά Νταντίς Καμαρά και άλλοι.
Στην Ευρώπη στην πρόσφατη ιστορία πραξικοπήματα έγιναν, εκτός από την Ελλάδα, στην Ισπανία και στην Πορτογαλία. Το 1991 το πραξικόπημα που είχε γίνει στην τότε Σοβιετική Ένωση (ΕΣΣΔ) οδήγησε στη διάλυση της. Απόπειρες πραξικοπημάτων, φανερές ή μη, έγιναν τις τελευταίες δεκαετίες στη Βενεζουέλα, στον Ισημερινό, στις Σεϋχέλλες, στη Μαδαγασκάρη, στην Αϊτή, στην Ονδούρα, στην Τουρκία και αλλού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταβολές στην πολιτική εξουσία
Καρχαρίας του Πορτ Τζάκσον
Ο καρχαρίας του Πορτ Τζάκσον (επιστημονική ονομασία Heterodontus portusjacksoni - Ετερόδους του Πορτ Τζάκσον) είναι ένα νυχτερινό, ωοτόκο είδος καρχαρία της οικογένειας Ετεροδοντίδες, το οποίο βρίσκεται στην παράκτια περιοχή της νότιας Αυστραλίας, περιλαμβανομένων και των υδάτων του Πορτ Τζάκσον. Έχει μεγάλο κεφάλι με έντονες μετωπικές γέφυρες και σκούρες καφέ λωρίδες, σε ένα ανοικτόχρωμο γκριζοκαφέ σώμα. Φτάνει σε μήκος τα 1,7 μέτρα.
Ο καρχαρίας του Πορτ Τζάκσον είναι ένα μεταναστευτικό είδος, που κινείται νότια του καλόκαιρι και βόρεια το χειμώνα για να αναπαραχθεί. Τρέφεται με μαλάκια, καρκινοειδή, αχινούς και ψάρια.
Κατηγορία:Ετεροδοντόμορφα Κατηγορία:Καρχαρίες
Μεχμέτ Αγάς Καρακάσης
Ο Μεχμέτ Αγάς Καρακάσης (αναφέρεται και Καραγάσης ) ήταν πλούσιος Τούρκος, ο πρώτος γνωστός Δήμαρχος Ιεράπετρας. Έζησε γύρω στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Καθώς τα υπάρχοντα στοιχεία στο αρχείο του Δήμου Ιεράπετρας δεν είναι παλαιότερα από το 1915, είναι εύλογο να μην υπάρχουν παρά ελάχιστα στοιχεία για τους διατελέσαντες Δημάρχους πριν την περίοδο αυτή.
Περιουσία
Η δημαρχία του Μεχμέτ Αγά Καρακάση τοποθετείται περί το 1870-1877. Η οικία του βρισκόταν στο παλαιό σπίτι του Λευτέρη Μανδουραράκη, το οποίο σήμερα δεν σώζεται. Η περιουσία του ήταν πολύ μεγάλη και περιελάμβανε χωράφια, κτήματα αλλά και ολόκληρες περιοχές, όπως την περιοχή γύρω από τη συνοικία του Αγίου Σπυρίδωνα.
Οικογένεια
Η σύζυγος του Καρακάση καταγόταν από οικογένεια Χριστιανών. Αναφέρεται μάλιστα και η παράδοση ότι την έβλεπαν συχνά να ανάβει το καντήλι σε ένα προσκυνητάρι στο ναό του Αγίου Σπυρίδωνα με πολλή προσοχή για να μην αποκαλυφθεί η αγάπη της για το Χριστό. Κατά τη δεκαετία του 1950 κτίστηκε εκεί ένα μεγαλύτερο εκκλησάκι με εισφορές από τους γείτονες και με πρωτοβουλία της Ελένης Κοθρή.
Η Βρύση του Καρακάση
Από τον Καρακάση υπάρχει όμως σήμερα κάτι άλλο που μας τον θυμίζει. Είναι μια βρύση που φέρει το όνομά του και σώζεται στο ναό του Αγίου Σπυρίδωνα, δίπλα στο σπίτι του Μιχαήλ Κοθρή. Η βρύση αυτή φέρει αραβική επιγραφή. Πρόκειται για τη μοναδική βρύση που διασώθηκε από τις παλιές βρύσες που είχαν χτιστεί από Τούρκους. Ο Μαχμούτ Πασάς έδωσε κονδύλια στο Δήμο της Ιεράπετρας με σκοπό να συντηρηθεί το δίκτυο ύδρευσης. Στα πλαίσια της συντήρησης αυτής, τοποθετήθηκαν "κουτούτα", δηλ. πήλινοι σωλήνες. Η Ιεράπετρα υδρευόταν με τον τρόπο αυτό ως το 1925 από την πηγή της Παναγίας των Λιβαδιών. Πολλά χρόνια μετά, το νερό της πηγής εκείνης έγινε αρμυρό και η Ιεράπετρα αντιμετώπισε έλλειψη νερού ως το 1958, οπότε ο δήμαρχος Δημήτριος Μαρκόπουλος αποπεράτωσε το έργο της ύδρευσης από τις πηγές του Ψυχρού.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Ιεράπετρας Κατηγορία:Τουρκοκρητικοί
Αγκαντέζ
thumb|281px|right|Ο μιναρές στο Μεγάλο Τζαμί
Η Αγκαντέζ (Agadez) είναι μια πόλη στο κεντρικό τμήμα της Δημοκρατίας του Νίγηρος με πληθυσμό των 88.569 κατ. (2005). Η πόλη βρίσκεται στη Σαχάρα, στα όρη Αϊρ, μιας παραδοσιακά κατοικημένης από Τουαρέγκ περιοχής, και είναι γνωστή και ως το "μαργαριτάρι" του Νίγηρα. Το ιστορικό κέντρο της Αγκαντέζ ανακηρύχθηκε το 2013 μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO. Η πόλη είναι επίσης και η πρωτεύουσα της Περιφέρειας Αγκαντέζ, με πληθυσμό 347.330 κατ. (2005).
Ιστορία
Η πόλη ανακαλύφθηκε τον 14ο αιώνα και σύντομα έγινε η κυριότερη πόλη των Τουαρέγκ στη Σαχάρα συμπεριλαμβάνοντας μαζί της την πόλη "Ασσοντέ". Η πόλη δέχεται συχνά τα καραβάνια των Τουαρέγκ που καταφθάνουν από την Μπιλμά γεμάτα με στήλες άλατος από τα αλατωρυχεία της.
Η πόλη καταλήφθηκε από τους Γάλλους γύρω στο 1900, όπου βρέθηκαν αντιμέτωποι με την ισχυρή αντίσταση του Κάοκεν Αγκ Μοχάμεντ το 1916. Στη δεκαετία του 90', η πόλη έγινε κύριος πυρήνας της επανάστασης των Τουαρέγκ.
thumb|right|281px|Άποψη της Αγκαντέζ από τον μιναρέ στο Μεγάλο Τζαμί
Τουρισμός
Σήμερα η Αγκαντέζ είναι ξακουστή για την αγορά της, και είναι το κέντρο της διακίνησης ουρανίου, το οποίο εξορύσσεται από τις γύρω περιοχές του Αϊρ. Στην πόλη υπάρχουν πολλά σημαντικά ιστορικά κτήρια συμπεριλαμβανομένων το Μεγάλο Τζαμί της Αγκαντέζ, σουδανικής αρχιτεκτονικής το οποίο αρχικά χτίστηκε το 1515 και ανακατασκευάστηκε με την ίδια πάντα αρχιτεκτονική το 1844, το Παλάτι Κάοκαν το οποίο σήμερα χρησιμοποιείται ως ξενοδοχείο και το Παλάτι του Σουλτάνου της Αγκαντέζ. Η πόλη είναι επίσης φημισμένη για το παζάρι καμηλών και για την κατασκευή ασημιού και την επεξεργασία δέρματος.
Αερομεταφορές
Η Αγκαντέζ διαθέτει ένα διεθνές αεροδρόμιο ονόματι Μανό Νταγιάκ, ονόματος ενός ηγέτη των Τουαρέγκ, ο οποίος κατάγεται από την περιοχή.
thumb|281px|right|Χαρακτηριστική οικία της Αγκαντέζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Νίγηρα Κατηγορία:Σαχάρα Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αφρική
Αρχαιολογικό Μουσείο Νικόπολης
Το Αρχαιολογικό μουσείο Νικόπολης βρίσκεται στο 5ο Κm Πρέβεζας-Ιωαννίνων κοντά στον αρχαιολογικό χώρο της Νικόπολης. Αποπερατώθηκε το έτος 2009 και υπάγεται στή διοικητική μέριμνα της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πρέβεζας. , thumb|Παλαιό Μουσείο Νικόπολης|300px|right thumb|Στρατηγός Αγρίππας, μαρμάρινο πορτρέτο|300px|right thumb|Μαρμάρινο βάθρο με Αμαζονομαχία|300px|right thumb|Γυάλινη Τεφροδόχος|300px|right thumb|Μαρμάρινη πλάκα με απεικόνιση Αρχαίου Συμποσίου (ερωτική σκηνή)|300px|right thumb|Ορειχάλκινο Ρωμαϊκό αγαλματίδιο του Ερμή|300px|right thumb|Αύγουστος Οκταβιανός, μαρμάρινο πορτρέτο|300px|right thumb|Ημικυκλικό Βάθρο με Θεούς και Ήρωες|300px|right thumb|Επιτύμβια Πλάκα, Γράφει: "Μάρκος Μάρκου, Εφηβοφύλαξ, 67 ετών, Χαίρε"|300px|right
Ιστορία. Το Οθωμανικό Τζαμί Ιτς Καλέ, Αρχαιολογικό Μουσείο
Η Πρέβεζα απελευθερώθηκε από την Οθωμανική κατοχή στις 21 Οκτωβρίου 1912. Σύντομα άρχισαν αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή της Νικόπολης από τον Αλέξανδρο Φιλαδελφέα και τα ευρήματα συγκεντρώθηκαν ως συλλογή μέχρι το έτος 1940, στο ‘’Αρχαιολογικό Μουσείο Πρέβεζας’’, το οποίο στεγαζόταν στο κτίριο ενός μεγάλου Οθωμανικού τζαμιού, που βρισκόταν στην οδό Περδικάρη, ακριβώς απέναντι από το σημερινό κινηματοθέατρο ‘’Όασις’’. Δυστυχώς αυτό το ‘’τζαμί – μουσείο’’ βομβαρδίστηκε από Ιταλικά αεροπλάνα κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο του 1940, υπέστη μεγάλες καταστροφές, αλλά και λεηλασίες αρχαιοτήτων. Έτσι τα ερείπιά του γκρεμίστηκαν μεταπολεμικά και στο χώρο αυτό κτίστηκε αργότερα (1955) με εντολή του Βασιλιά Παύλου, η ‘’Λέσχη Προσκόπων’’ που υπάρχει και σήμερα. Ακριβώς μπροστά από τη Λέσχη Προσκόπων υπάρχουν δύο γρανιτένιοι κίονες του Οθωμανικού Τζαμιού του οποίου έστω διασώζεται η φωτογραφία.
Κλάους Ροθ
Ο Κλάους Φρίντριχ Ροθ ήταν Βρετανός μαθηματικός που γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1925 στο Μπρέσλαου (Κάτω Σιλεσία) και πέθανε στις 10 Νοεμβρίου 2015 (σε ηλικία 90 ετών) στο Ινβερνές (Σκωτία).
Αρχαιολογικό Μουσείο Νικόπολης
Το παλαιό Αρχαιολογικό Μουσείο Νικόπολης
Τις αρχαιολογικές έρευνες του Αλέξανδρου Φιλαδελφέα (1913) συνέχισε ο Σωτήριος Δάκαρης και μετέπειτα ο Αναστάσιος Ορλάνδος, ο οποίος έκανε αναστηλώσεις στη Βασιλική Αλκίσωνος και στο Ρωμαϊκό Ωδείο. Το έτος 1965, το Υπουργείο Πολιτισμού έκτισε ένα μικρό κτίριο εντός των παλαιοχριστιανικών τειχών, 70m από τη Βασιλική Α΄ Δουμετίου με σκοπό τη στέγαση του Αρχαιολογικού Μουσείου Νικόπολης. Αποτελείται από ένα μικρό προθάλαμο και δύο συνεχόμενες αίθουσες και απέχει 7Km από την πόλη της Πρέβεζας.
Κλάους Ροθ
Είναι γνωστός για το έργο του σχετικά με τη διοφαντική προσέγγιση, το μεγάλο κόσκινο και την Ισοκατανεμημένη ακολουθία.
Αρχαιολογικό Μουσείο Νικόπολης
Το παλαιό Αρχαιολογικό Μουσείο Νικόπολης
Το 1972 έγινε η έκθεση ευρημάτων από τον αρχαιολογικό χώρο της Νικόπολης και κτίστηκε μία ισομήκης με το Μουσείο αποθήκη, όπου τοποθετήθηκαν τα μη εκθέσιμα γλυπτά και τα ευρήματα των ανασκαφών. . Τα ανευρεθέντα αρχαιολογικά αντικείμενα στην Αρχαία Νικόπολη, φυλάσσονταν εκεί μέχρι το έτος 2009. Όμως τα άλλα ευρήματα από τους άλλους αρχαιολογικούς χώρους του Νομού Πρέβεζας (Βερενίκη – Μιχαλίτσι, Θησαυρός Στεφάνης, ευρήματα Νεκρομαντείου του Αχέροντα, ευρήματα Αρχαίας Κασσώπης, ευρήματα Σπήλαιου Ασπροχάλικου, ευρήματα από το Αρχαίο Όρραον, κλπ) εκτίθενται ή φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων.
Κλάους Ροθ
Παιδικά χρόνια και σπουδές
Ο Ροθ γεννήθηκε σε εβραϊκή οικογένεια στο Μπρέσλαου της Πρωσίας στις 29 Οκτωβρίου 1925. Οι γονείς του εγκαταστάθηκαν στο Λονδίνο το 1933 για να γλιτώσουν από τις ναζιστικές διώξεις και ο ίδιος μεγάλωσε και σπούδασε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο πατέρας του, ήταν δικηγόρος και είχε εκτεθεί σε δηλητηριώδη αέρια κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και πέθανε ενώ ο Ροθ ήταν ακόμη μικρός. Ο Ροθ ήταν μαθητής στο σχολείο St Paul's School του Λονδίνου από το 1939 έως το 1943 και μαζί με το υπόλοιπο σχολείο εκκενώθηκε από το Λονδίνο στο Easthampstead Park κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού. Στο σχολείο, ήταν δημοφιλής για τις ικανότητές του τόσο στο σκάκι όσο και στα μαθηματικά. Προσπάθησε να ενταχθεί στην Αεροπορική Σχολή, αλλά στάθηκε εμπόδιο η γερμανική του υπηκοότητα και στη συνέχεια επειδή δεν είχε τον κατάλληλο βαθμό συντονισμού που απαιτείται για έναν πιλότο.