cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έλινορ Όστρομ
Έρευνα
"Αυτό εν μέρει κάποιοι μελετητές το έχουν κατανοήσει, αλλά γενικά δεν είναι μέρος του μέχρι τώρα αποδεκτού τρόπου αντίληψης της συλλογικής δράσης", είπε σε συνέντευξη που έδωσε η Έλινορ Όστρομ στον Fran Korten.
Μέσα από τις πολυετείς έρευνές της η Όστρομ παρατήρησε κάποιες ομοιότητες ανάμεσα σε αυτοοργανωμένους θεσμούς Πόρων Κοινής Δεξαμενής (ΠΚΔ) που αντέχουν στο χρόνο, οι οποίες είναι: Στη βάση των παραπάνω παρατηρήσεων, η Όστρομ διατύπωσε οχτώ αρχές σχεδιασμού που χαρακτηρίζουν τους θεσμούς ΠΚΔ που αντέχουν στο χρόνο:
Μητέρα των κοινών
Στην αμερικανίδα συγγραφέα Ostrom Elinor αποδίδεται ο χαρακτηρισμός μητέρα των κοινών-«commons» καθότι είναι η πρώτη που χρησιμοποίησε στο βιβλίο της “Η διαχείριση των κοινών πόρων” (1990, Governing the Commons), τον όρο αυτό. Ο όρος «κοινά» αναφέρεται σε ένα φυσικό ή τεχνητό σύστημα πόρου μεγάλης κλίμακας ώστε να είναι δαπανηρός (αλλά όχι αδύνατος) ο αποκλεισμός των δυνητικών χρηστών του, δηλαδή των ατόμων που αποκομίζουν οφέλη από τη χρήση του (Οstrom, 1990). Ο όρος αυτός χρησιμοποιούνταν και στο παρελθόν έχοντας διαφορετικό εντελώς νόημα μιας και η χρήση του νοηματοδοτούσε σε κάτι ‘’ίδιο’’. Η Ostrom Elinor αναφέρεται εξαρχής στη έννοια των κοινών κυρίως αναφερόμενοι στους περιβαλλοντικούς πόρους (ψαρότοπου, βοσκοτόπια κ.ά.). Σκοπός της ήταν να αποδείξει ότι οι μικροκαλλιεργητές, οι κτηνοτρόφοι και οι ψαράδες μπορούν μόνοι τους να επινοήσουν, επιβάλλουν και διατηρήσουν θεσμικές λύσεις απαραίτητες μεν για την επίλυση των προβλημάτων που προκύπτουν κατά τη χρήση και διαχείριση των κοινών αλλά χωρίς απαραίτητη τη συμβολή του κράτος για να εφαρμοστούν. Η φιλελεύθερη οικονομική προσέγγιση της Όστρομ για τα κοινά εστιάζει κυρίως στο ζήτημα της διευθέτησης-διαχείρισης τ ους ως κεντρικό σημείο μιας συνολικής πολιτικής στη σχέση  του καταναλωτή με τα αντίστοιχα αγαθά-εμπορεύματα.
Η Elinor Ostrom καλούσε τους ανθρώπους πριν πάρουν κάποια σημαντική απόφαση για τους κοινούς πόρους να σκεφτούν τις επόμενες επτά γενιές, να μην σκέφτονται μόνο τι οφέλη θα προκύψουν σε αυτούς αλλά τι οφέλη ή επιπτώσεις θα υπάρξουν για τα παιδιά τους, τα παιδιά των παιδιών τους .... «Είμαστε προσωρινοί διαχειριστές των κοινών πόρων και πρέπει να τους αποδώσουμε στις επόμενες γενιές σε καλύτερη κατάσταση από ότι τους παραλάβαμε...» τονίζει η Elinor Ostrom
Επί δεκαετίες η Ostrom παρακολουθούσε επιτυχημένα (πιθανών και κάποια αποτυχημένα) παραδείγματα αυτοδιαχειριζόμενων κοινοτήτων με πληθυσμό περίπου της τάξης των 50.000 ατόμων-κατοίκων. Αυτό τη βοήθησε να τεκμηριώσει καλύτερα μια θεωρία για την αυτοδιαχείριση των πόρων κυρίως φυσικών (όπως η γη, το νερό) και να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ιδιωτική ιδιοκτησία σε τέτοια αγαθά μπορεί να είναι ο χειρότερος τρόπος για τη διαχείριση τους.
Στην ουσία η βραβευμένη συγγραφέας (Βραβείο Νόμπελ στις οικονομικές επιστήμες) δεν δεχόταν ότι ζούμε σε έναν κόσμο παγιδευμένο από τραγωδίες, σύμφωνα με τα όσα υποστήριζε ο Γκάρετ Χάρντιν, (ότι οι κοινόχρηστοι πόροι απειλούνται συχνά από υποβάθμιση εξαιτίας της υπερβολικής εκμετάλλευσης τους). Σύμφωνα με τα όσα η ίδια υποστήριζε, η διαχείριση των κοινών πόρων αποδίδει καλύτερα (ίσως τα μέγιστα) όταν γίνεται από άτομα που βρίσκονται κοντά στο αγαθό και επωφελούνται από τη χρήση του παρά από εξωτερικούς παράγοντες-ομάδες που σκοπό έχουν το προσωπικό πλεονέκτημα (έτσι επέρχεται και η τραγωδία των κοινών).
Σημεία κριτικής στο έργο της Έλινορ Όστρομ
Από το 1980 και μετά, στόχος των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που επικράτησαν υπήρξε η μετακύλιση των δαπανών κοινωνικής αναπαραγωγής στα παγκόσμια κοινά και στο περιβάλλον. Επ’ ευκαιρία της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2007, ιδιαίτερα, οι ληστρικές πρακτικές ατομικής ιδιοποίησης των κοινών εντάθηκαν, προκειμένου να επιτευχθεί ένας νέος κύκλος κεφαλαιακής συσσώρευσης. Απέναντι σ' αυτή την πραγματικότητα, η αναβίωση μιας ρητορικής και μιας θεωρίας των κοινών αποκτά επιπλέον βαρύτητα, καθώς ο περιορισμός της κρατικής παροχής δημοσίων αγαθών, ή η μετατροπή τους απλώς σε μέσο ατομικής συσσώρευσης, ενδέχεται να οδηγήσει στην ανάγκη αυτοοργάνωσης των πληθυσμών ώστε να δημιουργήσουν τα δικά τους κοινά σ' ένα πλαίσιο αντίστασης και αναζήτησης πιθανών πολιτικών αντικαπιταλιστικής μετάβασης. Στην εξεύρεση τέτοιων τρόπων οργάνωσης της παραγωγής, της διανομής, της ανταλλαγής και της κατανάλωσης, ώστε να καλύπτονται οι ανθρώπινες επιθυμίες και ανάγκες και όχι αυτές του κεφαλαίου, ο “πλούσιος συνδυασμός μέσων”, όχι μόνο δημόσιων και ιδιωτικών, αλλά επίσης συλλογικών και συνεταιριστικών, εμφωλευμένων, ιεραρχικών και οριζόντιων, αποκλειστικών και ανοιχτών, όπως προσδιορίζει η Έλινορ Όστρομ, μπορεί να διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο στο πλαίσιο ενός αντικαπιταλιστικού κινήματος (Harvey, 2012: 139,166-169).
Μια ακόμα προβληματική πλευρά των προτάσεων της Όστρομ περί αποκεντρωμένης αυτονομίας εκκινεί από την αδυναμία να απαντηθεί το ερώτημα για τη διαχείριση των κοινών σε μεγάλη κλίμακα. Τα περισσότερα από τα παραδείγματα στα οποία αναφέρεται η Αμερικανίδα οικονομολόγος αφορούν τη συνετή διαχείριση των κοινών σε μικρές, τοπικές κλίμακες από ομάδες των εκατό περίπου ανθρώπων. Όσο όμως η κλίμακα αλλάζει, όσο τα ζητήματα αποκτούν περιφερειακή ή και παγκόσμια διάσταση, όπως π.χ η υπερθέρμανση του πλανήτη, η φύση του προβλήματος των κοινών και οι προοπτικές ανεύρεσης λύσεων αλλάζουν δραματικά. Λύσεις που σε μια κλίμακα λειτουργούν ικανοποιητικά, όταν η κλίμακα αλλάξει παύουν να λειτουργούν ή, ακόμα χειρότερα, έχουν αποτελέσματα αρνητικά (Harvey, 2012: 139-140). Η Όστρομ, προκειμένου να δείξει ότι διαθέτει λύσεις για τα ζητήματα των κοινών για διαφορετικές κλίμακες, στην ομιλία της στην τελετή απονομής των βραβείων Νόμπελ, καταφεύγει στον υπότιτλο “Πολυκεντρική διακυβέρνηση περίπλοκων οικονομικών συστημάτων”, όπου θα διατυπώσει την ιδέα ότι “όταν μια πηγή κοινών πόρων συνδέεται στενά με ένα ευρύτερο κοινωνικο-οικολογικό σύστημα, οι ενέργειες της διακυβέρνησης οργανώνονται σε πολλαπλά εμφωλευμένα επίπεδα”, χωρίς προσφυγή σε κάποια μονοκεντρική ιεραρχική δομή (Harvey, 2012: 159). Αργότερα, σε ένα συνέδριο για την παγκόσμια κλιματική αλλαγή, με την ευκαιρία μελετών που αποδείκνυαν ότι η διανομή δημόσιων αγαθών είναι αποδοτικότερο να γίνεται σε μικρότερες διοικητικές μονάδες από ότι σε μητροπολιτικές μορφές μεγάλης κλίμακας, ανέπτυξε ακόμα διεξοδικότερα το επιχείρημά της για τον εποικοδομητικό ρόλο των μικρότερων μονάδων, στο πλαίσιο των οποίων είναι ευκολότερο να οργανωθεί και να υλοποιηθεί συλλογική και συνεργατική δράση με τη συμμετοχή ντόπιων κατοίκων. Το κρίσιμο ερώτημα που προκύπτει είναι με ποιον τρόπο μπορούν να οργανωθούν οι σχέσεις των μικρών αυτών ομάδων ώστε ένα σύστημα πολυκεντρικής διακυβέρνησης να λειτουργήσει χωρίς να εξυπηρετεί τον κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο σχεδιασμό (Harvey, 2012: 160-161).
Η απάντηση για την Έλινορ Όστρομ και τον σύζυγο της Βίνσεντ Όστρομ (Vincent Ostrom 1919-2012) βρίσκεται σε έναν τρόπο που λειτουργεί ως μια “πολυκεντρική τάξη” στην οποία “πολλά στοιχεία είναι ικανά να κάνουν προσαρμογές, ιεραρχώντας τις μεταξύ τους σχέσεις μέσα σε ένα γενικό σύστημα κανόνων όπου κάθε στοιχείο δρα ανεξάρτητα από τα υπόλοιπα” (Harvey, 2012: 161). Το πρόβλημα που εντοπίζεται σε αυτή την πρόταση βρίσκεται στο ότι, στο πλαίσιο της ανεξαρτησίας ανάμεσα στις τοπικές μονάδες, μπορούν εύκολα να αναπαράγονται τα ταξικά προνόμια και η ταξική ισχύς. Άλλωστε, η αυτονομία και η αποκέντρωση αποτελούν βασικά μέσα δημιουργίας μεγαλύτερης ανισότητας στις νεοφιλελεύθερες ταξικές στρατηγικές κοινωνικής αναπαραγωγής. Η ύπαρξη κανόνων ανώτερης τάξης, όπως για παράδειγμα τα συνταγματικά δικαιώματα, που θα ρυθμίζουν τις σχέσεις ανάμεσα στις αυτόνομες κοινότητες είναι σημαντική και απαραίτητη, ως αντίβαρο στην διεύρυνση των ανισοτήτων. Οι Όστρομ, αν και παραδέχονται την αναγκαιότητα αυτή, δεν προσδιορίζουν ούτε από ποιον θα καθιερωθούν τέτοιου είδους κανόνες ούτε με ποιον τρόπο θα καθιερωθούν, ούτε πώς θα υπόκεινται σε δημοκρατικό έλεγχο (Harvey, 2012: 163).
Γενικότερα, μπορούμε να πούμε ότι το έργο της Όστρομ φαίνεται να το διαπερνά μια σημαντική αντίφαση. Υπάρχουν σημεία του έργου της, όπως αυτό που αφορά τους θεσμούς ΠΚΔ (Πόροι Κοινής Δεξαμενής), στα οποία αμφισβητεί ευθέως τα νεοφιλελεύθερα κριτήρια της μεγιστοποίησης του κέρδους και της τεχνικής αποτελεσματικότητας αλλά και ασκεί κριτική σε μια περιοριστική ερμηνεία της αποδοτικότητας. Όπως γράφει η ίδια, “οι καταστάσεις ΠΚΔ σπάνια έχουν τη δύναμη να παρακινήσουν τους ενδιαφερόμενους – ακόμη και στην περίπτωση επιτυχημένων ΠΚΔ- προς την αποτελεσματικότητα”. Όμως, όπως συνεχίζει η ίδια, “ακριβώς η υιοθέτηση της αποτελεσματικότητας της αγοράς, για παράδειγμα η επιδίωξη μιας βραχυπρόθεσμης μεγιστοποίησης του κέρδους ως αντίδραση στην τιμή της αγοράς, μπορεί να είναι η στρατηγική που θα καταστρέψει τον ΠΚΔ και θα χειροτερέψει την κατάσταση όλων” (Λιερός, 2016: 43). Παρ’ όλα αυτά, όπως και οι νεοφιλελεύθεροι, αντιλαμβάνεται τους δημιουργούς και τους χρήστες των κοινών ως homo economicus που αποφασίζουν αποκλειστικά στη βάση μιας ανάλυσης κόστους – οφέλους. Ακόμα και όταν προσπαθεί να συνυπολογίσει τις οικονομικές συνέπειες των μη οικονομικών κινήτρων της παραγωγής, εισάγοντας τις έννοιες του κοινωνικού και του θεσμικού κεφαλαίου και αναγνωρίζοντας τον σημαντικό ρόλο των προτύπων συμπεριφοράς, δεν παύει το θεωρητικό της σχήμα να αφορά πάντα την ατομική επιλογή στη βάση της ανάλυσης κόστους-οφέλους. Με αυτόν τον τρόπο, γενικεύει τη δικαιοδοσία της οικονομίας συμβάλλοντας στην ενοποίηση του οικονομικού με το κοινωνικό πεδίο, υπό την αιγίδα του πρώτου, όπως το νεοφιλελεύθερο πρότυπο επιβάλλει (Λιερός, 2016: 43-46).
Παραπομπές
<references group="Harvey D. (2012), Εξεγερμένες Πόλεις, Από το δικαίωμα στην πόλη στην επανάσταση της πόλης, μτφρ. Χαλμούκου Κ, Αθήνα, Εκδόσεις ΚΨΜ. Λιερός Γ. (2016), Κοινά, Κοινότητες, Κοινοκτημοσύνη, Κομμουνισμός, Από τον κόσμο των κοινών στον κοινό κόσμο,Αθήνα, Οι εκδόσεις των συναδέλφων Όστρομ Ε. (2002), Η Διαχείριση των κοινών πόρων, Αθήνα, Εκδόσεις Καστανιώτη" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι
7.Harvey D. (2012), Εξεγερμένες Πόλεις, Από το δικαίωμα στην πόλη στην επανάσταση της πόλης, μτφρ. Χαλμούκου Κ, Αθήνα, Εκδόσεις ΚΨΜ.
8.Λιερός Γ. (2016), Κοινά, Κοινότητες, Κοινοκτημοσύνη, Κομμουνισμός, Από τον κόσμο των κοινών στον κοινό κόσμο,Αθήνα, Οι εκδόσεις των συναδέλφων
9. Όστρομ Ε. (2002), Η Διαχείριση των κοινών πόρων, Αθήνα, Εκδόσεις Καστανιώτη
Ναζμί Μπάρι
Ο Ναζμί Μπάρι (τουρκικά : Nazmi Bari) (Κωνσταντινούπολη, 13 Νοεμβρίου 1929 - Κωνσταντινούπολη, 20 Σεπτεμβρίου 2008) ήταν τούρκος αθλητής και προπονητής της αντισφαίρισης.
Μεταξύ 1951 και 1965, ήταν πρωταθλητής της Τουρκίας για 15 χρόνια. Είναι ο πρώτος τούρκος άνδρας τενίστας που συμμετείχε σε τουρνουά Γκραν σλαμ. Συμμετείχε το 1959 στο Γουίμπλεντον και στο αμερικανικό πρωτάθλημα το 1963. Από το 1954 έως το 1960 επιλέχθηκε ως αθλητής της χρονιάς στην Τουρκία, ολοκλήρωσε την καριέρα του στην αντισφαίριση το 1965. Μεταξύ 1965 και 1979 ήταν προπονητής αντισφαίρισης.
Ο Ναζμί Μπάρι έχασε τη ζωή του σε νοσοκομείο στην Κωνσταντινούπολη, όπου υποβλήθηκε σε θεραπεία στις 20 Σεπτεμβρίου 2008. Μετά το θάνατο του διοργανώθηκε το "Nazmi Bari Cup", το οποίο είναι διεθνές ετήσιο τουρνουά που πραγματοποιείται από το 2008 για να κρατήσει τη μνήμη  του ζωντανή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι αθλητές της αντισφαίρισης
Φεχμί Κιζίλ
Ο Φεχμί Κιζίλ (τουρκικά : Fehmi Kızıl) (Κωνσταντινούπολη 1921 - ? ) ήταν τούρκος αθλητής της αντισφαίρισης. Θεωρήται μεγάλη μορφή της Τουρκικής αντισφαίρισης, πρόσφερε στο άθλημα σχεδόν όλη του ζωή.
Ασχολήθηκε με την αντισφαίριση από επτά ετών, στα 12 κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο. Το 1941 κατέκτησε το πρώτο του πρωτάθλημα Τουρκίας και μέχρι το 1952 πρωταγωνιστούσε στο πρωτάθλημα Τουρκίας και στα πρωταθλήματα Άγκυρας και Κωνσταντινούπολης κατακτώντας πολλά από αυτά.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1947 ήταν δεύτερος στο απλό, δεύτερος και στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Σεφίκ Φενμέν.
Μετά το τέλος της καριέρας του συνέχισε σαν προπονητής αντισφαίρισης, μέχρι τα 70 του χρόνια πέρασαν από τα χέρια του αρκετοί αθλητές που έγιναν πρωταθλητές Τουρκίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι αθλητές της αντισφαίρισης
Γεώργιος Μούγιος
μικρογραφία Ο Γεώργιος Μούγιος (George Mougios and G. Mouyos, Χαλανδρίτσα-Πάτρα,1907 – Αθήνα, 11 Φεβρουαρίου 1983) ήταν Έλληνας ζωγράφος και ποιητής.
Πρώιμα χρόνια & σπουδές
Μετά την αποφοίτησή του από την Ελληνογαλλική Σχολή των Frères Maristes της Πάτρας, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1927 και ακολούθησε σπουδές στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητές τους Γεώργιο Ιακωβίδη, Δημήτριο Γερανιώτη και Σπυρίδωνα Βικάτο. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα υποκριτικής στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου με καθηγητή το Φώτο Πολίτη. Ασχολήθηκε επαγγελματικά με το εμπόριο (Κυτιοποιΐα «Φάρος»).
Από το 1947 και για είκοσι χρόνια ταξιδεύει στην Ευρώπη, επισκέπτεται  τα καλλιτεχνικά κέντρα, μελετά τα ιστορικά και φυσικά μνημεία και φτάνει μέχρι τη Λαπωνία. Ήταν μέλος του ΕΕΤΕ.
Εκθέσεις
Στα 1952-1980 διοργανώνει εννέα ατομικές εκθέσεις του στον «Παρνασσό» και συμμετέχει στις Πανελλήνιες 1963, 1967, 1969, 1971. Ακολουθούν οι ατομικές εκθέσεις:  «Mod’Arts Numberone Gallery» Φάληρο 1972, Γκαλλερί «Ρωμαίος» Αθήνα 1977, «Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης» Αθήνα 1979. Εξέθεσε επίσης στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα και στο Παρίσι, όπου το 1953 συμμετέσχε στο Salon des artistes français με το πορτρέτο του γάλλου τεχνοκρίτη Paul Sentenac. Αργότερα στην Ιταλία φιλοτέχνησε και το πορτρέτο του βυζαντινολόγου Silvio Giuseppe Mercati, που βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης.
Το 1973 στην Αθήνα λειτούργησε το προσωπικό εκθεσιακό του κέντρο «Γκαλλερί Δελφοί» μέχρι το θάνατό του.
Έργα του Μούγιου ευρίσκονται στις συλλογές των πρώην ελληνικών ανακτόρων, του Μουσείου του San Francisco (FAMSF), του San Giorgio dei Greci της Βενετίας, της Πινακοθήκης του «Παρνασσού», της Μαρίας Βοναπάρτη, του Valery Giscard D’Estaine, του Cavendish Cannon, κ.ά.
Τιμήθηκε με το Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος, του Βασ. Παύλου.
Τεχνοτροπία
Η ποικιλομορφία στο ύφος και η διαρκής τάση αισθητικών μεταβολών είναι το χαρακτηριστικό του ζωγραφικού έργου του, που κορυφώνεται με τη δημιουργία των κύκλων «Λαπωνία», «Τεχνοκρατία» και «Χιροσίμα». Πλούσια είναι και η επίδοσή του στην τοπιογραφία και στο πορτραίτο αλλά και η πορεία του σε εξπρεσιονιστικούς προσανατολισμούς με την προβολή πολύμορφων χρωματικών και γεωμετρικών εντάσεων. Συχνά καταφεύγει σε συμβολισμούς και σε υπερρεαλιστικές εκζητήσεις.
Λογοτεχνικό έργο
Ο Μούγιος εμφανίζεται στα γράμματα το 1932 με την ποιητική συλλογή «Της ζωής μου κάποιες ώρες» που προλογίζει ο Στέφανος Δάφνης (Β΄Έκδοση:1982). Ακολουθούν οι εκδόσεις «Ποιήματα 1941-1944» και «Ὁλοκαύτωμα 1941-1944». Το 1943 συμμετέχει στα ιδρυτικά μέλη της Ένωσης Νέων Ελλήνων Λογοτεχνών, στην Ανθολογία Νέας Ελληνικής Λογοτεχνίας και στα πρώτα μετακατοχικά χρόνια εκδίδει (μαζί με τον Χρήστο Πύρπασο) το σατιρικό φύλλο «Τα δυό κορόιδα», με προμετωπίδα το στιχούργημα «Στα ΔΥΟ ΚΟΡΟΪΔΑ γράφουνε / φίρμες εκ των αρίστων / με δυό κορόϊδα διευθυντάς / τον Γιώργο Μούγιο δηλαδή και Πύρπασο τον Χρήστον»!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
3-μεθυλο-1-βουτένιο
Το 3-μεθυλο-1-βουτένιο (αγγλικά: 3-methyl-1-butene) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C5H10 και ημισυντακτικό τύπο (CH3)2CHCH=CH2. Ανήκει στην ομόλογη σειρά των αλκενίων. Το χημικά καθαρό 3-μεθυλο-1-βουτένιο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι εξαιρετικά εύφλεκτο και αέριο. Το 3-μεθυλο-1-βουτένιο είναι α-αλκένιο. Συνήθως, παράγεται ως παραπροϊόν καταλυτικής ή θερμικής πυρόλυσης αργού πετρελαίου, συχνότερα κατά τη διάρκεια της παραγωγής αιθενίου και προπενίου, αλλά επίσης και μέσω θερμικής πυρόλυσης διαφόρων κλασμάτων υδρογονανθράκων, προερχόμενα από διεργασίες ανακύκλωσης πολυμερών. Σπάνια απομονώνεται ως μια ξεχωριστή ένωση. Είναι επιθυμητό συστατικό της βενζίνης. εφόσον έχει αριθμό οκτανίου 97,5.
Ονοματολογία
Η ονομασία «3-μεθυλο-1-βουτένιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα της κύριας ονομασίας «βουττ-» δηλώνει την παρουσία τεσσάρων (4) ατόμων άνθρακα στην «κύρια» αλυσίδα του μορίου της ένωσης, το ενδιάμεσο «-εν-» δείχνει την παρουσία ενός (1) διπλού δεσμού μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες με χαρακτηριστικές καταλήξεις. Τέλος, προηγείται υποχρεωτικά ο αριθμός θέσης (1-), του διπλού δεσμού του, γιατί υπάρχει και άλλη δυνατή και μη ισοδύναμη θέση. Μπροστά από την κύρια ονομασία, μπαίνει το πρόθεμα «μεθυλο», για την «πλευρική» μεθυλομάδα που περιέχει η ένωση, με το «3-», ως αριθμό θέσης.
Δομή
Αυτός ο υδρογονάνθρακας έχει μόριο που αποτελείται από τρία (3) άτομα υδρογόνου και ένα ισοπροπύλιο [-CH(CH3)2], ενωμένα με ένα ζεύγος ατόμων άνθρακα, που συνδέονται μεταξύ τους με ένα διπλό δεσμό. Όλα αυτά τα έξι (6) συνολικά άτομα [3 υδρογόνου + 3 άνθρακα (τα 2 με το διπλό δεσμό + το πρώτο άτομο άνθρακα από το ισοπροπύλιο)] είναι ομοεπίπεδα. Η γωνία είναι 119°, δηλαδή πολύ κοντά στις 120° που προβλέπονται για τον sp² υβριδισμό των ατόμων άνθρακα, που συνδέονται με διπλό δεσμό. Η περιστροφή του δεσμού C=C απαιτεί (σχετικά) υψηλή ποσότητα ενέργειας, γιατί απαιτεί την (προσωρινή) διάσπαση του π-δεσμού.
Ο π-δεσμός στο μόριο του 3-μεθυλο-1-βουτενίου είναι υπεύθυνος για τη χρήσιμη δραστικότητά του. Η περιοχή του διπλού δεσμού χαρακτηρίζεται από (σχετικά) υψηλή ηλεκτρονιακή πυκνότητα, που επομένως είναι ευάλωτη σε επιδράσεις ηλεκτρονιόφιλων. Πολλές αντιδράσεις του 3-μεθυλο-1-βουτενίου καταλύνται από διάφορα μέταλλα μετάπτωσης, που σχηματίζουν προσωρινά σύμπλοκα με τα π και π* τροχιακά του 2-μεθυλο-1-βουτενίου.
Με πυρόλυση αλκανίων
Με πυρόλυση αλκανίων (βιομηχανική μέθοδος) παράγονται μίγματα που περιέχουν και 3-μεθυλο-1-βουτένιο. Π.χ.:
Με απόσπαση υδραλογόνου
Με απόσπαση υδραλογόνου (HX) από 1-αλο-3-μεθυλοβουτάνιο παράγεται 3-μεθυλο-1-βουτένιο:
Με απόσπαση αλογόνου
Με απόσπαση αλογόνου (X2) από 1,2-διαλο-3-μεθυλοβουτάνιο παράγεται 3-μεθυλο-1-βουτένιο :
Με μερική καταλυτική υδρογόνωση
Με μερική καταλυτική υδρογόνωση μεθυλοβουτινίου παράγεται 3-μεθυλο-1-βουτένιο :
Με θέρμανση τεταρτοταγών αμμωνιακών αλάτων
Με θέρμανση τεταρτοταγών αμμωνιακών αλάτων [ μέθοδος Χόφφμανν (Hoffmann)] παράγεται και 3-μεθυλο-1-βουτένιο. Π.χ.
Με επίδραση φωσφοροϋλιδίων σε καρβονυλικές ενώσεις
Με επίδραση φωσφοροϋλιδίου σε μεθανάλη [ μέθοδος Βίττινγκ (Wittig)] παράγεται 3-μεθυλο-1-βουτένιο. Π.χ. :
Ενυδάτωση
1. Επίδραση θειικού οξέος (H2SO4) και στη συνέχεια νερού (H2O, ενυδάτωση). Παράγεται 3-μεθυλο-2-βουτανόλη :
2. Υδροβορίωση και στη συνέχεια επίδραση με υπεροξείδιο του υδρογόνου (Η2Ο2). Παράγεται τρι(3-μεθυλο-2-βουτυλο)βοράνιο, και στη συνέχεια 3-μεθυλο-1-βουτανόλη :
3. Αντίδραση με οξικό υδράργυρο [(CH3CH2)2Hg] και έπειτα αναγωγή. Παράγεται 3-μεθυλο-2-βουτανόλη:
4. Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα αλλυλικής υδροξυλίωσης κατά Πρινς (Prins) με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε 3-μεθυλο-1-βουτένιο, απουσία νερού. Π.χ. με μεθανάλη προκύπτει 4-μεθυλο-2-πεντεν-1-όλη:
Προσθήκη υποαλογονώδους οξέως
Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX) σε 3-μεθυλο-1-βουτένιο παράγεται 1-αλο-3-μεθυλο-2-βουτανόλη :
Η παραπάνω αντίδραση ισχύει όταν X: Cl, Br και I. Αν X = F, παράγεται 3-μεθυλο-2-φθορο-1-βουτανόλη:
Καταλυτική υδρογόνωση
Με καταλυτική υδρογόνωση 3-μεθυλο-1-βουτένιου σχηματίζεται μεθυλοβουτάνιο. Π.χ. :
Αλογόνωση
1. Με προσθήκη αλογόνου (X2) (αλογόνωση) σε 3-μεθυλο-1-βουτένιο έχουμε προσθήκη στο διπλό δεσμό. Παράγεται 1,2-διαλο-3-μεθυλοβουτάνιο. Π.χ. :
2. Υποκατάσταση σε αλλυλική θέση, δηλαδή σε α θέση ως προς το διπλό δεσμό. Παράγεται 3-αλο-3-μεθυλο-1-βουτένιο: Π.χ.:
Ερβέρτος Γ΄ του Ομουά
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
3-μεθυλο-1-βουτένιο
Υδραλογόνωση
1. Με τον πολικό μηχανισμό. Παράγεται 2-αλο-3-μεθυλοβουτάνιο:
2. Με το μηχανισμό ελευθέρων ριζών. Παράγεται 1-αλο-3-μεθυλοβουτάνιο:
Καταλυτική αμμωνίωση
1. Προσθήκη αμμωνίας (NH3). Παράγεται 3-μεθυλο-1-βουταναμίνη:
2. Προσθήκη πρωτοταγούς αμίνης. Παράγεται δευτεροταγής αλκυλο(3-μεθυλοβουτυλ)αμίνη. Π.χ. με μεθυλαμίνη παράγεται 3,N-διμεθυλο-2-βουταναμίνη:
3. Προσθήκη δευτεροταγούς αμίνης. Παράγεται τριτοταγής διαλκυλο(3-μεθυλοβουτυλ)αμίνη. Π.χ. με διμεθυλαμίνη παράγεται 3,N,N-τριμεθυλο-2-βουταναμίνη:
Καταλυτική φορμυλίωση
Με προσθήκη μεθανάλης (CO + H2) σε 3-μεθυλο-1-βουτένιο παράγεται 2,3-διμεθυλοβουτανάλη ή 4-μεθυλοπεντανάλη. Π.χ.:
Προσθήκη αλδεΰδών ή κετονών κατά Prins
Με επίδραση περίσσειας αλδευδών ή κετονών σε 3-μεθυλο-1-βουτένιο, απουσία νερού, σε χαμηλή θερμοκρασία παράγεται παράγωγο διοξανίου. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 4-ισοοπροπυλο-1,3-διοξάνιο και 5-ισοπροπυλο-1,3-διοξάνιο:  χωρίς-πλαίσιο|66x66εσ χωρίς-πλαίσιο|90x90εσ
Διυδροξυλίωση
Η διυδροξυλίωση 3-μεθυλο-1-βουτενίου, αντιστοιχεί σε προσθήκη H2O2:
1. Επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4). Παράγει 3-μεθυλο-1,2-βουτανοδιόλη:
2. Επίδραση καρβοξυλικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου (Η2Ο2). Παράγει 3-μεθυλο-1,2-βουτανοδιόλη:
3. Μέθοδος Σάρπλες (Sharpless). Παράγει 3-μεθυλο-1,2-βουτανοδιόλη:
4. Μέθοδος Γούντγαρντ (Woodward). Παράγει 3-μεθυλο-1,2-βουτανοδιόλη
5. Υπάρχει ακόμη δυνατότητα για 1,3-διυδροξυλίωση με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε πεντένιο, παρουσία νερού. Αντίδραση Πρινς (Prins). Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 4-μεθυλο-1,3-πεντανοδιόλη:
Οζονόλυση
Με επίδραση όζοντος (Ο3, οζονόλυση) σε 3-μεθυλο-1-βουτένιο, παράγεται ενδιάμεσα ασταθές οζονίδιο, που τελικά διασπάται σε μεθανάλη και μεθυλοπροπανάλη :
Aλλυλική οξείδωση
Με επίδραση διοξειδίου του σεληνίου (SeO2) σε 3-μεθυλο-1-βουτένιο παράγεται 2-μεθυλο-3-βουτεν-2-όλη:
Αντίδραση Diels–Adler
Κατά την επίδραση αλκαδιενίου (διένιου) σε 3-μεθυλο-1-βουτένιο (διενόφιλο) έχουμε την ονομαζόμενη (αντίδραση Ντιλς-Άλντερ) που στην περίπτωση αυτή οδηγεί σε παραγωγή παραγώγου κυκλοεξενίου. Π.χ. με 1,3-βουταδιένιο παίρνουμε 4-ισοπροπυλοκυκλοεξένιο : χωρίς-πλαίσιο|45x45εσ
Αντίδραση Pauson-Khand
Κατά την επίδραση αλκίνια και μονοξειδίου του άνθρακα (CO) σε 3-μεθυλο-1-βουτένιο έχουμε την ονομαζόμενη αντίδραση Παύσον-Χαντ (Pauson-Khand) που στην περίπτωση αυτή οδηγεί σε παραγωγή παραγώγων κυκλοπεντόνης. Π.χ. με αιθίνιο παράγεται 4-ισοπροπυλοκυκλο-2-πεντενόνη και 5-ισοπροπυλοκυκλο-2-πεντενόνη: χωρίς-πλαίσιο|60x60εσ χωρίς-πλαίσιο|60x60εσ σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:4-ethyl-4-methyl-2-cyclopentenone.svg|χωρίς-πλαίσιο|58x58εσ σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:5-ethyl-5-methyl-2-cyclopentenone.svg|χωρίς-πλαίσιο|45x45εσ
Προσθήκη καρβενίων
χωρίς-πλαίσιο|88x88εσ χωρίς-πλαίσιο|88x88εσ
Καταλυτική προσθήκη οξυγόνου
Κατά την καταλυτική προσθήκη οξυγόνου (O2) σε 3-μεθυλο-1-βουτένιο σχηματίζεται ισοπροπυλοξιράνιο. Π.χ.: 80x80εσ
Πολυμερισμός
Διακρίνονται τα ακόλουθα είδη πολυμερισμού 3-μεθυλο-1-βουτένιου, που όλα παράγουν πολυ(3-μεθυλοβουτυλένιο) :
1. Κατιονικός. Π.χ.:
2.. Ελευθέρων ριζών. Π.χ.:
Φωτοχημικός διμερισμός
Κατά το φωτοχημικό διμερισμό 3-μεθυλο-1-βουτένιου σχηματίζεται (κυρίως) 1,3-διισοπροπυλοκυκλοβουτάνιο. Π.χ. : χωρίς-πλαίσιο|90x90εσ
Φωτοχημική προσθήκη αλδεϋδών ή κετονών
Με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε 3-μεθυλο-1-βουτένιο, απουσία νερού, σχηματίζονται και φωτοχημικά παράγωγα οξετανίου (Αντίδραση Πατέρνο-Μπουχί, Paterno–Büchi). Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 3-ισοπροπυλοξετάνιο: χωρίς-πλαίσιο|90x90εσ
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αλκένια
Μουάλα Γκοροντέτσκι
Η Μουάλα Γκοροντέτσκι (Λατινικό αλφάβητο : Mualla Gorodetzky), γεννημένη στην Κωνσταντινούπολη το 1922, ήταν Τουρκάλα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Πρωταγωνίστησε στα πρωταθλήματα Κωνσταντινούπολης και στο τουρκικό πρωτάθλημα την δεκαετία 1940-1950, μάλιστα έως το 1947 που έχασε στο τελικό του απλού στο τουρκικό πρωτάθλημα από την Μπαχτιγιέ Μουρσάλογλου θεωρούνταν αήττητη.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1947 ήταν πρώτη στο απλό γυναικών, πρώτη στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Μπαχτιγιέ Μουρσάλογλου, και δεύτερη στο μικτό. Το 1948 στο ίδιο τουρνουά ήταν πρώτη στο διπλό με συμπαίκτρια την Μπαχτιγιέ Μουρσάλογλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκάλες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Γεώργιος Μάρκου ο Αργείος
Ο Γεώργιος Μάρκου(-ος), ο Αργείος (18ος αι.) ήταν έλληνας λόγιος ζωγράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο ενετοκρατούμενο Άργος, στα τέλη του 17ου αιώνα, διδάχθηκε την ελληνική γλώσσα από αθηναίους διδασκάλους, που είχαν προσφύγει στην Αργοναυπλία ύστερα από τα τραγικά ενετοτουρκικά γεγονότα της Αθήνας και μυήθηκε στη βυζαντινή ζωγραφική στον τόπο του(1), όπου από τα μέσα του 16ου αιώνα διαμορφώθηκε το κέντρο του πελοποννησιακού αγιογραφικού εργαστηρίου, κυρίως με τις ξακουστές μορφές των Μόσχων και των Κακαβάδων αγιογράφων(2)
Το 1715 έρχεται στην Αθήνα και εγκαταβιώνει στη Μονή Ασωμάτων-Πετράκη όπου ξεκινά το αγιογραφικό έργο του ιδρύοντας αργότερα και συνεργείο με συνεργάτες και μαθητές του τον αδερφό του Αντώνιο Μάρκου, το Νικόλαο Μπενιζέλο, το Γεώργιο Κυπριώτη και τον ιερέα Δημήτριο.
‘Υστερα από το 1719 ταξιδεύει στο Άγιον Όρος και στη Βενετία, όπου με την οικονομική χορηγία του τυπώθηκε στο ιστορικό τυπογραφείο Νικολάου του Γλυκέως το 1729 η Ακολουθία του Αγίου Πέτρου Επισκόπου Άργους.
Έκτοτε και μέχρι το 1744 ιστόρησε τους εξής ναούς
Μετά το 1750 τα ίχνη του χάνονται. Από συγκλίνοντα στοιχεία διαφόρων ερευνών πιθανολογείται ότι πέθανε στα 1760-70 και τάφηκε στο κοιμητηριακό προαύλιο του Ναού Αγίας Παρασκευής Μαρκοπούλου.
Η «σχολή» Γεωργίου Μάρκου
Ο Γεώργιος Μάρκου που θεωρείται ο σπουδαιότερος ζωγράφος του 18ου αιώνα(3) δημιούργησε όχι μόνο εργαστηριακή αλλά και καλλιτεχνική σχολή ζωγράφων, που τον διαδέχθηκαν και ιστόρησαν σημαντικούς ναούς στην Αττική μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, όπως η Αγία Τριάδα στο Αγγελήσι Μαρκοπούλου (αγιογράφοι οι αθηναίοι αδερφοί Αθανασίου), οι Ταξιάρχες στα Καλύβια, η «Μεσοσπορίτισσα»-Κίτσι στο Κορωπί, ο Άγιος Πέτρος στα Σπάτα, η Μεταμόρφωση στο Κορωπί,  ο Άγιος Αθανάσιος στην Παιανία, κ.ά. (4)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Λετίσια Καλντερόν
Η Κάρμεν Λετίσια Καλντερόν (Carmen Leticia Calderón León, 15 Ιουλίου 1968 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.
Σπούδασε ηθοποιία στην Televisa Educational Training Centre. Συμμετείχε σε πολλά θεατρικά έργα και τηλενουβέλες.
Η καριέρα της εκτοξεύτηκε στα ύψη το 1997 με τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στη σειρά Εσμεράλντα, η οποία προβλήθηκε σε περισσότερες από 120 χώρες και αποτέλεσε τηλεοπτικό φαινόμενο σπάζοντας πολλαπλά ρεκόρ τηλεθέασης, ιδίως στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Μεξικανοί παρουσιαστές
Σεφίκ Φενμέν
Ο Σεφίκ Φενμέν (τουρκικά: Şefik Fenmen), γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη στις 15 Μαΐου 1923, είναι πρώην τούρκος νομικός, διπλωμάτης και αθλητής της αντισφαίρισης.
Πτυχιούχος του "Robert College" της Κωνσταντινούπολης και στη νομική σχολή του πανεπιστημίου της Λωζάνης. Εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας το 1947 και υπηρέτησε ως αναπληρωτής διευθυντής του προσωπικού γραφείου του Αντνάν Μεντερές. Μεταξύ 1967 και 1970, διετέλεσε γενικός διευθυντής του πρωτοκόλλου το 1978-1980. Έπειτα πρέσβης στην Κοπεγχάγη (1970-1974), Δαμασκός (1974-1978), Στοκχόλμη (1980-1984) και Όσλο (1984-1986).
Ήταν μαζί με τον πρωθυπουργό Μεντερές στο τουρκικό αεροπλάνο που έπεσε στο Λονδίνο το 1959 και επέζησαν. Είναι πεθερός του Mazhar Germen, πρώην υπουργού Υγείας της Τουρκίας. Επιπλέον, ο Μιτάυ Πασά είναι ο παππούς της μητέρας του.
Στην αντισφαίριση πρωταγωνιστούσε στα πρωταθλήματα Τουρκίας αλλά και στα σημαντικότερα εγχώρια Τουρνουά την δεκαετία 1940-1950. Είχε συμμετάσχει σε διεθνή τουρνουά. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1947 ήταν δεύτερος στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Φεχμί Κιζίλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Τούρκοι διπλωμάτες Κατηγορία:Τούρκοι νομικοί
Μαρκ Αντρίσεν
Ο Μαρκ Λόουελ Αντρίσεν (9 Ιουλίου 1971 -) είναι Αμερικανός επιχειρηματίας, επενδυτής και μηχανικός λογισμικού. Είναι συγγραφέας του Μωσαϊκού, του πρώτου ευρέως χρησιμοποιημένου προγράμματος περιήγησης στο διαδίκτυο. Είναι συνιδρυτής του Netscape και γενικός συνεργάτης της εταιρείας επιχειρηματικών κεφαλαίων Silicon Valley. Ίδρυσε και αργότερα πούλησε την εταιρεία λογισμικού Opsware στην Hewlett-Packard. Ο Αντρίσεν είναι επίσης συνιδρυτής της Ning, μιας εταιρείας που παρέχει πλατφόρμες ιστοσελίδων για τα κοινωνικά δίκτυα. Ανήκει στο διοικητικό συμβούλιο του Facebook, του eBay και του Hewlett Packard Enterprise μεταξύ άλλων. Είναι συχνά κεντρικός ομιλητής και φιλοξενούμενος σε συνέδρια της Silicon Valley καθώς και ένας από τα έξι αποκλειστικά μέλη του World Wide Web Hall of Fame που ανακοινώθηκε στην πρώτη διεθνή διάσκεψη για τον παγκόσμιο ιστό το 1994.
Βιογραφία
Ο Αντρίσεν γεννήθηκε στο Σένταρ Φολς της Αϊόβα και μεγάλωσε στην Νέα Λισαβόνα του Ουισκόνσιν. Είναι ο γιος της Πατρίσια και του Λόουελ Αντρίσεν, ο οποίος εργάστηκε για μια εταιρεία σπόρων. Τον Δεκέμβριο του 1993 πήρε το πτυχίο στην επιστήμη των υπολογιστών από το πανεπιστήμιο του Ιλλινόις. Ως προπτυχιακός φοιτητής, πήγε δυο φορές ως υπότροφος στο IBM στο Ώστιν του Τέξας. Εργάστηκε στην ομάδα ανάπτυξης λογισμικού AIX, η οποία ήταν υπεύθυνη για την υλοποίηση των παραθύρων MIT X και των θυρών της τρισδιάστατης γλώσσας του API. Εργάστηκε επίσης στο Εθνικό Κέντρο Εφαρμογών στο Πανεπιστήμιο του Ιλλινόις όπου εξοικειώθηκε με τα ανοιχτά πρότυπα του Tim Berners-Lee για τον παγκόσμιο ιστό. Ο Αντρίσεν εργάστηκε για την δημιουργία ενός φιλικού προς τον χρήστη προγράμματος περιήγησης με ενσωματωμένα γραφικά που θα λειτουργούσαν σε ένα ευρύ φάσμα υπολογιστών. Ο κώδικας που προέκυψε ήταν ο περιηγητής Mosaic.
Τωρινές επιχειρήσεις
Ο Αντρίσεν ήταν πρόεδρος της Ning, της τρίτης εταιρείας την οποία ίδρυσε μετά το Netscape και το Loudcloud. Τον Σεπτέμβριο του 2011 ανακοίνωσε ότι η Ning πουλήθηκε στην Mode Media στην τιμή των 150 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Αντρίσεν προσχώρησε στο διοικητικό συμβούλιο της Glam Media μετά την πώληση.
Ο Αντρίσεν είναι στέλεχος στην ιστοσελίδα κοινωνικών ειδήσεων Digg καθώς και σε άλλες νεοσύστατες ιστοσελίδες τεχνολογίας όπως οι Plazes, Netvibes, CastTV, Twitter και το πρόγραμμα περιήγησης RockMelt που ξεκίνησε το 2010. Είναι στέλεχος σε εταιρείες όπως το LinkedIn και το Raine.
Ο Αντρίσεν ανήκει στο διοικητικό συμβούλιο του Facebook, eBay, Hewlett Packard Enterprise, Kno, Stanford Hospital, Bump Technologies, Anki, Oculus VR, Dialpad και TinyCo. Εργάζεται ως σύμβουλος στην Asana και ως διευθυντής στην CollabNet.
Ο Αντρίσεν υποστηρίζει το Bitcoin και έχει περιγράψει την τεχνολογία ως "καινοτόμα και ριζοσπαστική". Η εταιρεία επιχειρηματικών κεφαλαίων του Andreessen Horowitz έχει επενδύσει περισσότερα από 227 εκατομμύρια δολάρια σε νέες επιχειρήσεις που σχετίζονται με το bitcoin από τις 19 Ιουλίου 2015.
Προσωπική ζωή
Το 2012 ο Αντρίσεν εξέφρασε την υποστήριξή του προς τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο Μιτ Ρόμνεϋ. Κατά την πρώτη προεκλογική περίοδο του 2016, ενέκρινε την ρεπουμπλικανή υποψήφια Κάρλυ Φιορίνα, αλλά μετά την αποχώρησή της από τον αγώνα, ο Αντρίσεν υποστήριξε την υποψήφια των δημοκρατικών Χίλαρι Κλίντον, επικαλούμενος την αντιμεταναστευτική στάση του ρεπουμπλικανού υποψηφίου Ντόναλντ Τραμπ.
Κριτική
Τον Φεβρουάριο του 2016 ο Μαρκ Αντρίσεν έκανε μια ανάρτηση στο Twitter ως απάντηση στην απόφαση της Ινδίας να εφαρμόσει μια καθαρή ουδετερότητα στο προτεινόμενο πρόγραμμα του Facebook, Free Basics. Η ανάρτησή του υποδήλωνε ότι η αντι-αποικιοκρατία ήταν καταστροφική για τον ινδικό λαό. Ο Αντρίσεν αργότερα διέγραψε την ανάρτηση μετά την κριτική από Ινδούς και μη Ινδούς (συμπεριλαμβανομένου του ιδρυτή του Facebook Μαρκ Ζάκερμπεργκ). Το Facebook ξόδεψε εκατομμύρια για διαφημίσεις Free Basics στην Ινδία. Το έργο τελικά απέτυχε λόγω παραβιάσεων, ορίζοντας προνομιακά τιμολόγια για την πρόσβαση στο περιεχόμενό του και δημιουργώντας έναν "περιφραγμένο κήπο" στο διαδίκτυο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί λογισμικού‎ Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες
Ερβέρτος Γ΄ του Μω
Ο Ερβέρτος Γ΄ ο νεότερος, γαλλ. Herbert III le jeune (π. 950 - 995) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν κόμης του Μω (966-995).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ροβέρτου κόμη του Μω και της Αδελαΐδας Βέρρα, κόρης του Γι(ζε)λβέρτου δούκα της Βουργουνδίας.
Το 966 διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Μω και το Τρουά και το 984 κληρονόμησε από τον θείο του Ερβέρτο Γ΄ τον πρεσβύτερο το Ομουά. Ήταν οπαδός του Λοθάριου των Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας και τον ακολούθησε στην κατάληψη της Άνω Λωρραίνης. Εκεί αιχμαλωτίστηκε ο Γοδεφρείδος Α΄ κόμης του Βερντέν και ο Ερβέρτος Γ΄ ανέλαβε τη φύλαξή του.
Τον Λοθάριο διαδέχθηκε το 987 ο γιος του Λουδοβίκος Ε΄ της Δυτικής Φραγκίας. Ο Ερβέρτος Γ΄ υποστήριξε τον Όντο Α΄ κόμη του Μπλουά και τον Κάρολο δούκα της Κάτω Λωρραίνης, νεότερο αδελφό του Λοθαρίου.
Οικογένεια
Δεν γνωρίζουμε το όνομα της συζύγου του· ίσως ήταν κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας. Είχε τέκνο:
Αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Μαίρη Κατράντζου
Βιογραφία
Η Μαίρη Κατράντζου γεννήθηκε στην Αθήνα από μητέρα διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων και πατέρα που ασχολείται με την κλωστοϋφαντουργία. Η οικογένεια της είναι γνωστή καθώς λειτουργούσε τα κατάστηματα «Κατράντζος Σπορ» και την «Σπορτέξ» καθώς επίσης και στον αθλητισμό καθώς ο παππούς της, Νίκος Κατράντζος υπήρξε τερματοφύλακας του Άρη και της Εθνικής Ελλάδος.
Καριέρα
Μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2003 για να σπουδάσει αρχιτεκτονική στο Rhode Island School of Design αλλά τα παράτησε και πήγε στο Central Saint Martins College of Art and Design όπου έλαβε το πτυχίο και το μεταπτυχιακό της.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών της, προσπάθησε να πουλήσει μερικές από τις εκτυπώσεις της στον Μπιλ Μπλας. Παίρνοντας το πτυχίο της το 2005, η Κατράντζου εγκατέλειψε τις εκτυπώσεις για εσωτερικούς χώρους και μεταφέρθηκε στις εκτυπώσεις στη μόδα. Ενώ συνεργαζόταν με την Σοφία Κοκοσαλάκη το 2006, η Κατράντζου προσπάθησε να δημιουργήσει έναν προσωπικό πορτφόλιο για το μεταπτυχιακό πάνω στα Fashion Textiles στο Central Saint Martins.
Το 2008 άνοιξε το σόου αποφοίτων του Saint Martins. Η συλλογή της έλαβε μια υποψηφιότητα για το Βραβείο Επαγγελματισμού από τη L'Oreal και το Harrods. Η πρώτη της κολεξιόν παρουσιάστηκε στην Εβδομάδα Μόδας του Λονδίνου για το φθινόπωρο/χειμώνα του 2008.
Το σόου αποφοίτων της Κατράντζου το 2008 σημάδεψε το προσωπικό της στιλ. Είχε ως θέμα του εκτυπώσεις από υπερμεγέθη κοσμήματα πάνω σε φανελένια φορέματα, τα οποία δημιουργούσαν την ψευδαίσθηση ότι φορούσες γιγάντια αξεσουάρ τα οποία θα ήταν πολύ βαριά στην πραγματικότητα. Σχεδίαζε επίσης κοσμήματα σε ξύλο και μέταλλο που ήταν ακριβή αντίγραφα των εκτυπώσεων των ρούχων της. Η πρώτη συλλογή ready-to-wear της Κατράντζου άνοιξε την Εβδομάδα Μόδας του Λονδίνου για την άνοιξη-καλοκαίρι 2009 με την υποστήριξη του BFC και του New Gen. Παρά τη μικρή συλλογή με μόλις εννέα φορέματα, η Κατράντζου ανέλαβε να συνεργαστεί με 15 εμπόρους, μεταξύ των οποίων οι Browns, Joyce και Colette. Η σχεδιάστρια κατάφερε να συμμετάσχει στην επόμενη κολεξιόν, για το φθινόπωρο-χειμώνα 2009.
Για τη συλλογή της άνοιξη/καλοκαίρι 2011 με τον τίτλο Ceci n'est pas une chambre (ελληνικά: Αυτό δεν είναι ένα δωμάτιο), τίτλος εμπνευσμένος από το Ceci n'est pas une pipe (ελληνικά: Αυτή δεν είναι μια πίπα) του Ρενέ Μαγκρίτ, η ίδια προκάλεσε τους θεατές εκτυπώνοντας πάνω στα σχέδιά της κομμάτια εικόνων τα οποία δανείστηκε από παλιά τεύχη των περιοδικών Architectural Digest και World of Interiors. Καθώς εργάστηκε με τον όγκο, το βάθος και την προοπτική, τα ρούχα της απέκτησαν μια τρισδιάστατη ποιότητα. "Με την ψηφιακή εκτύπωση μπορείτε να έχετε αυτή την ακρίβεια όπου τα πάντα επισημαίνονται γύρω από το σώμα με έναν τέλειο τρόπο".
Τα ρούχα της σήμερα πωλούνται παγκοσμίως σε περισσότερα από 200 καταστήματα μόδας, συμπεριλαμβανομένων των Selfridges, Harvey Nichols, Barneys, Neiman Marcus, Colette, 10 Corso Como, Joyce, Luisa via roma, Mytheresa, Hiphunters, Stylebop, Opening Ceremony και Net a Porter καθώς και σε 47 χώρες. Μια κολεξιόν για το Topshop παρουσιάστηκε στην Εβδομάδα Μόδας του Λονδίνου για το φθινόπωρο/χειμώνα 2010 και ήταν διαθέσιμη στα καταστήματα τον Φεβρουάριο του 2011 ενώ τα ρούχα εξαντλήθηκαν μέσα στις πρώτες ημέρες από την κυκλοφορία τους. Η δουλειά της Κατράντζου έχει παρουσιαστεί σε δημοσιεύματα περιοδικών όπως Vogue, Dazed & Confused και Grazia. Το 2010 της απονεμήθηκε το βραβείο Swiss Textiles και διαδέχθηκε έτσι τον Αλεξάντερ Γουανγκ. Είναι μια από τους σχεδιαστές του οίκου μόδας Città dell'arte. Η Χάνα Χόλμαν είναι ένα από τα πιο γνωστά μοντέλα που περπάτησαν σε ένα από τα σόου της Κατράντζου.
Τον Νοέμβριο του 2011 η Κατράντζου βραβεύτηκε με το Βρετανικό Βραβείο Μόδας Αναδυόμενου Ταλέντου και τον Φεβρουάριο του 2012 βραβεύτηκε με το Βραβείο Νέου Σχεδιαστή της Χρονιάς από το περιοδικό Elle. Τον ίδιο μήνα κυκλοφόρησε η κολεξιόν της με την Longchamp για την οποία δημιούργησε μια συλλογή από τσάντες σε σχήμα κάψουλας. Για να προωθήσει την συλλογή, η ιαπωνική Vogue προσέφερε μια πλαστική θήκη για κάρτες με τις εκτυπώσεις της Κατράντζου. Τρεις εκτυπώσεις εμφανίζονται σε αυτή τη συνεργασία σε πολλά διαφορετικά σχήματα και μεγέθη.
Τον Απρίλιο του 2014 η Κατράντζου ανακοίνωσε ότι θα συνεργαζόταν με την δημοφιλή εταιρεία Adidas. Η συνεργασία αυτή αφορά τόσο τα είδη ένδυσης όσο και τα είδη υπόδυσης.
Προσωπική ζωή
Στις 28 Αυγούστου 2021, παντρεύτηκε τον καθηγητή νευρολογίας Μάριο Πολίτη στις Σπέτσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σχεδιαστές μόδας
Γιάννης Σκαρλάτος
Ο Γιάννης Σκαρλάτος (Άγιοι Θεόδωροι Ίμβρου, 1907 - Δαμασκός, 1956) ήταν Έλληνας ζωγράφος.
Πρώιμα χρόνια & σπουδές
Γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1907 στους Αγίους Θεοδώρους της Ίμβρου  , όπου ο πατέρας του Νικόλαος Σκαρλάτος είχε παντοπωλείο, το οποίο σήμερα στεγάζει μουσείο αφιερωμένο στη ζωή και τη διακονία του εγγονού του, του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.
Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στη Ίμβρο εγγράφεται στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα και παρακολουθεί ζωγραφική στα εργαστήρια του Νικολάου Λύτρα, του Σπύρου Βικάτου, του Δημήτρη Γερανιώτη και του Γιώργου Ιακωβίδη. Παρακολουθεί επίσης για δύο χρόνια μαθήματα ανατομίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κοντά στη Καθηγητή Γεώργιο Αποστολάκη. Αμέσως μετά τις σπουδές του εργάζεται ως σκιτσογράφος στην εφημερίδα «Ελεύθερος Άνθρωπος» του Κώστα Αθάνατου.
Εκθέσεις στην Ελλάδα
Το 1932 διοργανώνει την πρώτη ατομική έκθεσή του στον «Παρνασσό» μαζί με το Φώτο Γιοφύλλη.
Ακολουθούν οι ατομικές: «Παρνασσός»(1934) -μαζί με την πρώτη σύζυγό του, τη ζωγράφο Μαρίνα Χαϊκάλη    , στο ατελιέ του (1936) , στην αίθουσα Στρατηγοπούλου (1937)    και στο «Ξενοδοχείον των Ρόδων» Ρόδος(1950).
Συμμετέχει στις Πανελλήνιες Καλλιτεχνικές Εκθέσεις 1938, 1939, 1940 και στις εκθέσεις του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών 1936 και 1939.
Το 1945, επικεφαλής ομάδας πενηντατεσσάρων καλλιτεχνών, διοργανώνει έκθεση στον «Παρνασσό»  , που επαναλαμβάνεται το 1946 με τη συμμετοχή και σπουδαστών της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών.
Το 1949 τον καλεί ο φιλότεχνος πρίγκηπας Γεώργιος και του αναθέτει την εκτέλεση των προσωπογραφιών του, καθώς και των μελών της ελληνικής βασιλικής οικογένειας. Έκτοτε τον συνοδεύει ο τίτλος του ζωγράφου-προσωπογράφου της Ελληνικής Βασιλικής Αυλής.
Το 1951 συμμετέχει σε ομαδική έκθεση πέντε ζωγράφων στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και την ίδια χρονιά αναχωρεί από την Ελλάδα και εγκαθίσταται οριστικά στην Αίγυπτο.
Στη Μέση Ανατολή
Φιλοτεχνεί την ολόσωμη προσωπογραφία του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Χριστοφόρου και ταξιδεύει στο Ισραήλ, όπου και δημιουργεί ένα μεγάλο κύκλο ζωγραφικών εντυπώσεων από τα Ιεροσόλυμα, τη Βηθλεέμ και τις περιοχές του Ιορδάνη. Επισκέπτεται το Αμμάν και φιλοτεχνεί τις προσωπογραφίες των βασιλέων της Ιορδανίας Ταλαάλ και Σαουδικής Αραβίας Ίμπν Σαούντ.
Το 1956 στη Δαμασκό φιλοτεχνεί την προσωπογραφία του Πατριάρχη Αντιοχείας Αλέξανδρου.
Στο μεσοκαλόκαιρο της ίδιας χρονιάς ασθένησε ξαφνικά και πέθανε. Την εξόδιο ακολουθία τέλεσε τότε Μητροπολίτης Χαλεπίου, Βεροίας και Αλεξανδρέττας Ηλίας Muawad (μετέπειτα Πατριάρχης Αντιοχείας) και η ταφή του έγινε με τιμητική δαπάνη του κράτους της Συρίας στο ελληνορθόδοξο κοιμητήριο Μπαμπ Τουμά της Δαμασκού.
Ο Σκαρλάτος τιμήθηκε με τον ανώτατο τίτλο του Ιππότη του Τάγματος του Αγίου Μάρκου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.
Έργα του βρίσκονται στην Ακαδημία Αθηνών, στη Βουλή των Ελλήνων, στη Δημοτική Πινακοθήκη Αθηνών, στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιώς, στο Δήμο Σύρου, στο Δήμο Ρόδου, στο Ναυτικό Μουσείο Πειραιώς, στην Τράπεζα Πειραιώς, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, στα Πατριαρχεία Αλεξανδρείας και Αντιοχείας, στα ανάκτορα της Ιορδανίας και Σαουδ. Αραβίας και σε πλήθος ιδιωτικών συλλογών στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Ήταν παντρεμένος, σε δεύτερο γάμο, με την Ξανθούλα Κουνέλη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Στέφανος του Μω
Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Μω και του Τρουά το 995. Ο Στέφανος απεβίωσε το 1020 και τον διαδέχθηκε ο 2ος εξάδελφός του Όντο Β΄ κόμης του Μπλουά.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Ροβέρτος του Μω
Ο Ροβέρτος (Γαλλική γλώσσα : Robert Ier de Meaux, 907 - 29 Αυγούστου 966) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν Κόμης του Τρουά (956 - 966) και κόμης του Μω (943 - 966).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ερβέρτου Β΄ κόμη του Βερμαντουά, Μω, Σουασόν και της Αδέλας των Ροβερτιδών, κόρης του Ροβέρτου Α΄ της Δυτικής Φραγκίας.
Όταν το 943 ο πατέρας του απεβίωσε, οι έξι γιοί του μοίρασαν τις κτήσεις του και ο Ροβέρτος έλαβε το Μω. Ο ίδιος απεβίωσε π. το 967/8 και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Ερβέρτος Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα Βέρρα, κόρη του Γι(ζε)λβέρτου δούκα της Βουργουνδίας και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Ιωάννης Σκιαδάς
Ο Ιωάννης (Γιάννης) Σκιαδάς (Αθήνα, 1913 – Παιανία, 7 Σεπτεμβρίου 1944) ήταν Έλληνας πρωταθλητής του στίβου και αθλητικογράφος.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ο πατέρας του Ιωάννης Π. Σκιαδάς σκοτώθηκε στους Βαλκανικούς πολέμους. Το 1922 εγκαθίσταται με τη μητέρα του στην Παιανία και μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στο Γυμνάσιο Κορωπίου εργάζεται στο οικογενειακό αρτοποιείο στην περιοχή «Κουκάκι» της Αθήνας ενώ παράλληλα συμμετέχει σε διάφορα αγωνιστικά αθλητικά προγράμματα στο Παναθηναϊκό Στάδιο.
Τα χρόνια του πρωταθλητισμού
Το 1932 εγράφεται στον Παναθηναϊκό ως αθλητής των εμποδίων 110μ. και 400μ. και από τον επόμενο χρόνο μέχρι το 1935 κατακτά τις πρώτες του πανελλήνιες και βαλκανικές νίκες(1).
Το 1936 συμμετέχει στην ελληνική αθλητική αποστολή των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου(2) όπου και σημείωσε τον τιμητικό χρόνο των 55.3 στα 400μ. εμπόδια.
Στα 1937-1940 κατακτά δύο χρυσά μετάλλια στα «Βενιζέλεια», τρία χρυσά στους Ελληνοαιγυπτιακούς Αγώνες (1938) και Διασυλλογικούς Ελληνοουγγρικούς Αγώνες (1939) και δύο αργυρά στους 2ους Τετραεθνείς Αγώνες Αιγύπτου (1940).
Το 1939 στέφεται χρυσός βαλκανιονίκης στα 400μ. εμπόδια και στη σκυταλοδρομία 4Χ400(3).
Τα κατοχικά χρόνια
Το 1941, επιστρέφοντας από το αλβανικό μέτωπο, όπου πολέμησε σαν απλός οπλίτης, ανοίγει ένα μικρό ταβερνείο στο Παγκράτι γιά την επιβίωση μέσα στη γερμανική κατοχή(4). Πουλά ρετσίνα, που παράγει ο ίδιος από τα αμπέλια της μητέρας του στην Παιανία.
Το 1942 πρωταγωνιστεί στην ίδρυση της Ένωσης Ελλήνων Αθλητών(5), μαζί με το Γρηγόρη Λαμπράκη, το Ρένο Φραγκούδη, τον Ηλία Μισαηλίδη, το Γιώργο Θάνο, το Γιώργο Καραγιώργο, τους ποδοσφαιριστές Κλεάνθη Μαρόπουλο, Βαγγέλη Χέλμη και πολλούς ακόμα συναθλητές τους αλλά και απλούς φιλάθλους. Η Ε.Ε.Α. διοργανώνει ποδοσφαιρικούς και παλαιστικούς αγώνες για την οικονομική στήριξη των κατοχικών συσσιτίων και των ασθενών αθλητών και εκδίδει την δισεβδομαδιαία αθλητική εφημερίδα «Αθλητικά Νέα» (6) με διευθυντή το Γιάννη Σκιαδά.
Πέθανε από νεφρική ανεπάρκεια και κηδεύτηκε στην Παιανία με τιμητική δαπάνη του Παναθηναϊκού. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Κούλα Αγαγιώτου με την οποία χώρισε λίγο πριν το θάνατό του.
Αγώνες στη μνήμη Ιωάννου Σκιαδά
Το 1950 ο Παναθηναϊκός ιδρύει στην Παιανία το θεσμό των ετήσιων πανελλήνιων αγώνων ανωμάλου δόμου και ποδηλασίας, «Εις μνήμην Ιωάννου Σκιαδά»(7,8,9) που διήρκεσαν 54 χρόνια και αποτέλεσαν ένα από τα σημαντικότερα αθλητικά γεγονότα της εποχής, με τη συμμετοχή κορυφαίων πρωταθλητών, βαλκανιονικών και olymbians. Οι αγώνες διακόπηκαν το 2004 λόγω οικονομικής δυσπραγίας του Παναθηναϊκού και απανασυστάθηκαν το 2015 ως τοπικές νεανικές αθλητικές γιορτές «Σκιάδεια» με τη διοργάνωση του Δήμου Παιανίας.
Στη δεκαετία του ’90 ο Δήμος Παιανίας τοποθέτησε στην πόλη τη μαρμάρινη προτομή του Γιάννη Σκιαδά, έργο του γλύπτη Νικόλαου Παυλόπουλου (Νικόλα).
Βιβλιογραφία
-Ευάγγελος Ανδρέου, Το αστέρι του πρωταθλητή άναψε...-Ο βαλκανιονίκης του μεσοπολέμου Γιάννης Σκιαδάς.(10) Έκδ. Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης 2011
-Ανδρέας Οικονόμου, Λεωφόρος ηρώων -Η ιστορία του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου στα χρόνια του πολέμου και της κατοχής (1940-1944). Έκδ. Κάπα Εκδοτική 2014 – (Περιεχόμενα- Γιάννης Σκιαδάς)
-Γιάννης Σκιαδάς-Βαλκανιονίκης, ''«Και οι πρωταθλητές είναι όπως σείς άνθρωποι. Δεν διαφέρουν σε τίποτα».'' Περ.«Α» (ένθ. της εφημ. «Η Άποψη»), τ. 26/2008, σ. 25-32 (Επιμ. Καίτη Νικολοπούλου)
Παραπομπές
(1) Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1935   ''«...100μ. εμπ., 2. Ιωάννης Σκιαδάς, 400μ. εμπ. 1. Ιωάννης Σκιαδάς...»''
(2) http://www.kathimerini.gr/866312/article/epikairothta/a8lhtismos/h-mpekatwroy-shmaioforos-ths-elladas-stoys-olympiakoys   «Οι Έλληνες σημαιοφόροι των Ολυμπιακών Αγώνων»
(3)Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1939   ''«Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1939 - Οι νικητές - 400μ εμπ. Ι. Σκιαδάς 54.9»''