cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μέτσοβο
Πόλεις δραστηριότητας
Τα αρχεία δείχνουν ότι οι Μετσοβίτες έμποροι είχαν σταθερή παρουσία στις ακόλουθες πόλεις : Κέρκυρα, Σέρρες, Φιλιππούπολη, Οδησσός, Μπρόντι (Ουκρανία), Μόσχα, Πετρούπολη, Σεβαστούπολη, Νίζνα (Σλοβακία), Θεσσαλονίκη, Κισινάου, Ιάσιο, Ισμαήλ (Βεσσαραβία), Κραϊόβα, Φωξάνη, Γκαλάτσι και εποχιακή σε εμποροπανηγύρεις και υπαίθριες αγορές σε Περλεπέ, Σιστόβ (Βουλγαρία), Ορσοβα (Ρουμανία), Σμύρνη, Κύπρο και Δαμασκό. Φυσικά τα παλιά εμπορικά προπύργια Κωνσταντινούπολης, Βουκουρεστίου και Βιέννης εξακολούθησαν να εμφανίζουν τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις Μετσοβιτών εμπόρων.
Γιάννης Κούρος
Πρώτα χρόνια
Γιος πολύτεκνης οικογένειας, τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα και φτωχικά. Άρχισε τα ποιήματα και τις μελωδίες του στην ηλικία των δώδεκα ετών. Κατά τη διάρκεια της φοίτησης του στο γυμνάσιο, πήρε μαθήματα στη βυζαντινή και ευρωπαϊκή μουσική. Από δεκαέξι ετών ξεκίνησε τον αθλητισμό ασχολούμενος κυρίως με δρόμους ταχύτητας και το άλμα εις μήκος. Σταδιακά ξεκίνησε το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων, όταν ο προπονητής στην Τρίπολη τον είδε να αθλείται στο στάδιο και του ζήτησε να τρέξει μια απόσταση χιλίων μέτρων. Η επίδοσή του ήταν εντυπωσιακή και συμμετείχε στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στην Ολυμπία, όπου ο νικητής θα περνούσε κατευθείαν στην Γυμναστική Ακαδημία. Εκείνη την ημέρα το λεωφορείο που τους μετέφερε στην Ολυμπία καθυστέρησε και μπήκε στον αγώνα χωρίς ζέσταμα. Τερμάτισε δεύτερος χωρίς να πετύχει το στόχο του. Σε ηλικία 21 ετών έτρεξε τον πρώτο του μαραθώνιο τερματίζοντας σε 2 ώρες 43 λεπτά και 15 δευτερόλεπτα. Μέχρι το 1982 βελτίωνε διαρκώς το χρόνο του κάνοντας εκείνη τη χρονιά, την ίδια διαδρομή σε 2 ώρες και 25 λεπτά. Άφησε το σπίτι του και ζούσε μόνος του στην Αθήνα και επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του εργαζόμενος ως φύλακας του σταδίου της πόλης. Ακολούθησαν συμμετοχές σε αγώνες μαραθωνίου έως το 1982, όταν διάβασε σε ένα γαλλικό περιοδικό για αγώνες δρόμου σε αποστάσεις κατά πολύ μεγαλύτερες από εκείνες του μαραθωνίου. Δοκίμασε μόνος του μια διαδρομή 100 χιλιομέτρων γύρω από την Τρίπολη, την οποία ολοκλήρωσε σε 7 ώρες και 35 λεπτά, επίδοση αρκετά καλή. Αυτή ήταν και η ανεπίσημη αρχή της σταδιοδρομίας του ως υπερμαραθωνοδρόμος.
Μέτσοβο
Αλεξάνδρεια
Αλλος σημαντικός υπερπόντιος κόμβος εμπορικής δραστηριότητας για τους Μετσοβίτες ήταν το λιμάνι της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο. Τα πιο πρόσφατα αρχεία δείχνουν ότι η φύση του εμπορίου τους έχει αλλάξει εντυπωσιακά από την εποχή των χερσαίων ταξιδιών τους και των εμποροπανηγύρεων στα Βαλκάνια. Αν και οι έμποροι που έχουν τη βάση τους στο Μέτσοβο ή στα Ιωάννινα ασχολούνται με το πραδοσιακό εμπόριο, μεγάλος αριθμός Μετσοβιτών εμπόρων έχει ιδρύσει εμπορικές επιχειρήσεις και αντιπροσωπείες σε μακρινά μέρη, όπου ασχολούνται με όλες τις μορφές εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου.
Γιάννης Κούρος
Η καριέρα στις υπεραποστάσεις
Το 1983 (30 Σεπτεμβρίου) έτρεξε τον πρώτο του υπερμαραθώνιο, το 1ο Σπάρταθλον, σε χρόνο 21 ώρες και 50 λεπτά και μάλιστα όταν μπήκε στη Σπάρτη τα ξημερώματα δε βρήκε κάποιον να τον περιμένει καθώς οι διοργανωτές υπολόγιζαν ότι θα κατέφθανε μετά τις 10 π.μ. Τερμάτισε 3 ώρες και 15 λεπτά μπροστά από το δεύτερο δρομέα. Έχει κερδίσει το Σπάρταθλον συνολικά τέσσερις φορές (1983, 1984, 1986, 1990), ο μόνος που έχει καταφέρει κάτι τέτοιο. Το 1984 σημείωσε και το ρεκόρ διαδρομής με 20 ώρες και 25 λεπτά.
Μέτσοβο
Λόγιοι και ιερείς του Μετσόβου
Η οικονομική και κοινωνική άνοδος των κατοίκων του Μετσόβου κατά την διάρκεια του 18ουαιώνα αντανακλάται άμεσα στις προσπάθειές τους να αναβαθμίσουν το εκπαιδευτικό τους υπόβαθρο. Η ύπαρξη σχολής ήδη από τις αρχές του 18ου, η συνεχής μέριμνα για την λειτουργία της και η μετανάστευσή τους σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια προκειμένου να λάβουν ανώτερη μόρφωση, αποτελούν ενδεικτικά στοιχεία αυτής της τάσης. Άμεσο επακόλουθο αυτής της διεργασίας είναι η ανάδειξη μίας ομάδας λογίων, δασκάλων και ιερωμένων, οι οποίοι συμμετέχουν ενεργά στα πνευματικά ρεύματα που διαμορφώνονται εκείνη την περίοδο στον χώρο του νέου ελληνισμού. Μεταξύ αυτών διακρίνουμε τους: Παρθένιο Κατζούλη, Αναστάσιο Μετσοβίτη, Κωνσταντίνο εκ Μετσόβου, Τρύφωνα εκ Μετσόβου, Δημήτριο Βαρδάκα, Αδάμ Τσαπέκο, Αναστάσιο εκ Μετσόβου, Δοσίθεο Δρυϊνουπόλεως, Κωνσταντίνο Πελτέκη, Κωνσταντίνο Τζίκα, Τριαντάφυλλο Χατζή Στεργίου, Χριστόφορο Βαρλαμίτη τους αδελφούς Κυριάκο, Κωνσταντίνο και Θεόφιλο Τζαρζούλη καθώς και τον πατέρα τους Νικόλαος Τζαρτζούλη που συγκαταλέγεται από την ελληνική ιστοριογραφία στους διδασκάλους του Γένους.
Γιάννης Κούρος
Η καριέρα στις υπεραποστάσεις
Στα μοναδικά επιτεύγματά του ήταν ότι σε μία χρονιά (το 1983) κατάφερε να ολοκληρώσει συνολικά 25 μαραθωνίους, ενώ στέφθηκε νικητής σε 53 υπερμαραθωνίους, ρεκόρ που συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο Γκίνες. Αγώνας - ορόσημο για την αθλητική του σταδιοδρομία, όπως έχει παραδεχθεί και ο ίδιος ήταν ο 6ήμερος αγώνας δρόμου της Νέας Υόρκης στο στάδιο Ντάουνινγκ στο νησί Ράνταλς. Ο αγώνας διεξήχθη μεταξύ 2 και 8 Ιουλίου του 1984. Μετά από 15 ώρες αγώνα ο υπερδρομέας είχε χάσει επτά κιλά και αποφάσισε να σταματήσει για κάποιες ώρες προκειμένου να ανακτήσει τις δυνάμεις του. Υπό καύσωνα κάποιες ημέρες αλλά και βροχή, έτρεξε τελικά συνολικά 1.022,8 χιλιόμετρα και κατέρριψε 16 ρεκόρ κόσμου. Στον αγώνα συμμετείχαν κατ' επιλογή 25 άνδρες δρομείς και έξι γυναίκες. Το ρεκόρ που κατέρριψε ήταν το παλαιότερο σε τέτοιο αγώνα και διατηρούνταν από το 1888. Οι αγώνες των έξι ημερών είναι δημοφιλείς και με μακρόχρονη ιστορία και ο Κούρος είναι ο μόνος άνθρωπος που έχει τρέξει περισσότερα από 1.000 χιλιόμετρα σε έξι ημέρες περισσότερες από μία φορά. Στις 16 Μαρτίου 1985 κάλυψε απόσταση 200 χιλιομέτρων στον αγώνα στο Μοντομπάν της Γαλλίας σε 15 ώρες 11 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα. Το επίτευγμα συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες με τους χαρακτηρισμούς όπως «σύχρονος Φειδιππίδης», «Τρέχων Θεός», «χρυσός Έλληνας», «κυρίαρχος του πόνου» να αρχίζουν να τον συνοδεύουν. Την επομένη της 30ης Μαΐου 1989 γέμισε πρωτοσέλιδα με την επίδοσή που κατέρριψε το ρεκόρ στον υπερμαραθώνιο από το Σίδνεϊ στη Μελβούρνη, μια απόσταση άνω των 1.000 χιλιομέτρων που διένυσε σε κάτι περισσότερο από πέντε ημέρες.
Μέτσοβο
Εκκλησιαστική εξαρχία του Μετσόβου
μικρογραφία|Καμπαναριό Αγίας Παρασκευής Μετά το 1659 η περιοχή του Μετσόβου, που μέχρι τότε υπάγονταν στην επισκοπή Σταγών, αποτέλεσε ίδια εκκλησιαστική αρχή, τελούσα υπό πατριαρχικό έξαρχο. Τυπικά, ο εκκλησιαστικός έξαρχος του Μετσόβου, ήταν πρόσωπο που επιλέγονταν από τον Πατριάρχη της Κωνσταντινουπόλεως με τον τίτλο «καθολικός του Μετσόβου έξαρχος» και διέμενε στην Κωνσταντινούπολη λαμβάνοντας, ως επόπτης της περιοχής, 15 γρόσια ετησίως. Στην πραγματικότητα, όμως, τα καθήκοντά του εκτελούσε τοπικός ιεράρχης, που εκλέγονταν από τους Μετσοβίτες και εγκρινόταν από το Πατριαρχείο, υποχρεούμενος μόνο να μνημονεύει το όνομα του «καθολικού εξάρχου». Από το 1818 η εκλογή του γίνονταν από τους εφόρους των σχολείων του Μετσόβου και κατόπιν επικυρώνονταν η εκλογή του από τον Πατριάρχη. Στην πνευματική δικαιοδοσία του εκκλησιαστικού εξάρχου του Μετσόβου υπάγονταν οι οικισμοί Μέτσοβο, Ανήλιο, Ντερβεντίστα (νυν Ανθοχώρι), Βοτονόσι, Μηλιά, Κουτσιούφλεανη (νυν Πλατάνιστος ) και Μαλακάσι. Το 1924 η Πατριαρχική εξαρχία Μετσόβου μετατράπηκε προσωρινά σε μητρόπολη, προκειμένου να τακτοποιηθούν ιεράρχες από τη Μικρά Ασία, που έχασαν τις έδρες τους. Το 1929 καταργήθηκε η μητρόπολη, χωρίς να επανέλθει το καθεστώς της εξαρχίας. Η περιοχή της Χώρας υπάχθηκε στην Μητρόπολη Γρεβενών έως το 1932, οπότε και αποσπάστηκε το Μέτσοβο, το Ανήλιο το Βοτονόσι και η Δερβεντίστα, που προσαρτήθηκαν στη Μητρόπολη Ιωαννίνων. Η Εξαρχία Μετσόβου λειτουργώντας ως τοπικός εκπρόσωπος των ιδεολογικών αντιλήψεων του Πατριαρχείου έπαιξε ουσιαστικό ρόλο στη διαμόρφωση της θρησκευτικής και εθνικής συνείδησης των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων του Μετσόβου.
Τοπικά προϊόντα
Το Μέτσοβο είναι ακόμα γνωστό για την παρασκευή δύο τυριών, με την ονομασία μετσοβόνε (Προϊόντων Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ)) και μετσοβέλας. Ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού απασχολείται στις βιοτεχνίες ξύλου αλλά και γάλακτος (γιαούρτι, βούτυρο, γραβιέρα και κεφαλογραβιέρα) καθώς και στις βιοτεχνίες βαρελιών, κυψελών και ειδών λαϊκής τέχνης (υφαντά, ασημικά, ξυλόγλυπτα κ.α.). Επίσης φημίζεται για την παραγωγή κρασιού με πιο γνωστό παρασκευαστή τον αμπελώνα του κατωΐου της οικογενείας των Αβέρωφ.
Γιάννης Κούρος
Η καριέρα στις υπεραποστάσεις
Στη δεκαετία του 1980 απέκτησε μη μόνιμη θέση στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, την οποία έχασε στη διάρκεια των κυβερνητικών μεταβολών του 1989–90. Η έλλειψη οικονομικής εφοδίων ώστε να μπορεί να συνεχίσει να τρέχει τον οδήγησαν το 1990 να μεταναστεύσει στην Αυστραλία, και το 1993 πήρε την αυστραλιανή υπηκοότητα. Τα χρόνια στη νέα του χώρα ήταν εξίσου δημιουργικά στον αθλητικό τομέα με ίσως κορυφαία στιγμή την κατάρριψη του πιο σημαντικού ρεκόρ στους αγώνες υπεραποστάσεων, αυτό των 24 ωρών: στις 4 Οκτωβρίου του 1997 στην Αδελαΐδα έτρεξε 303,306 χλμ., ενώ την επόμενη μέρα 295,030. Το ρεκόρ του παρέμεινε ακατάρριπτο ως τον Αύγουστο του 2021. Το 2000 επέστρεψε στην Ελλάδα και το νομαρχιακό διαμέρισμα της Αττικής σε μια τελετή τον έχρισε ως πρεσβευτή του ελληνισμού. Έως σήμερα έχει καταρρίψει τουλάχιστον 160 παγκόσμια ρεκόρ, συχνά σε χρόνους και αποστάσεις οριοθετημένες και από τον ίδιο.
Μέτσοβο
Εκπαίδευση
Στο Μέτσοβο λειτουργεί βρεφονηπιακός σταθμός, νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο. Για τις ανάγκες της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έχει ιδρυθεί Γυμνάσιο και Λύκειο (Επαγγελματικό και Γενικό). Στα σχολεία της περιοχής συρρέουν παιδιά από τους γύρω οικισμούς για την βασική τους εκπαίδευση (κυρίως Γυμνάσιο και Λύκειο).
Γιάννης Κούρος
Η καριέρα στις υπεραποστάσεις
Το 2005 και το 2011 πραγματοποίησε τον Φειδιππίδειο Άθλο, δηλαδή διέσχισε τη διαδρομή του αρχαίου Αθηναίου ημεροδρόμου Φειδιππίδη: Αθήνα-Σπάρτη-Αθήνα με νέο ρεκόρ αγώνα την πρώτη φορά (63 ώρες) και ήδη στα 49 του χρόνια. Το 2019 η Ένωση Αυστραλών Υπερδρομέων (AURA) τον εισήγαγε στο Hall of Fame της με τη δήλωση του προέδρου της χαρακτηριστική: «Το μπέιζμπολ έχει τον Μπέιμ Ρουθ, το μπάσκετμπολ το Μάικλ Τζόρνταν, το χόκεϊ επί πάγου τον Γουέιν Γκρέτσκι, το κρίκετ το Ντον Μπράντμαν, το υπερτρέξιμο το Γιάννη Κούρο».
Μέτσοβο
Δήμος Μετσόβου
Ο σημερινός Δήμος Μετσόβου δημιουργήθηκε το 2011 με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης από τη συνένωση των ακόλουθων 3 πρώην δήμων, που έγιναν δημοτικές ενότητες :
Γιάννης Κούρος
Εκτός αθλητισμού
Έχει ασχοληθεί με τη μουσική, τη λογοτεχνία, την ποίηση και το τραγούδι, όπου συνθέτει και ερμηνεύει ο ίδιος. Το Μάρτιο του 1993 στο Antipodes Festival της Μελβούρνης, κέρδισε το πρώτο βραβείο στίχου για το ποίημα "Χρώμα, ποιο χρώμα;". Είναι κάτοχος Μάστερ Λογοτεχνίας. Έχει εκδώσει την πρώτη του συλλογή ποιημάτων με τον τίτλο «Συμπλέγματα», καθώς και ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο με τίτλο «Το εξαήμερο του αιώνα» (1996), στο οποίο περιγράφει και τον αγώνα των έξι ημερών που έτρεξε στη Νέα Υόρκη το 1984.
Μέτσοβο
Διάσημοι Μετσοβίτες
Το Μέτσοβο είναι κοιτίδα διάσημων Ελλήνων και μεγάλων ευεργετών του έθνους, όπως ο Νικόλαος Στουρνάρας, η Ελένη Τοσίτσα, ο Μιχαήλ Τοσίτσας και ο Γεώργιος Αβέρωφ, που κατάφεραν να κάνουν γνωστό το Μέτσοβο πανελληνίως. Η μεγαλύτερη συμβολή των πιο πάνω προσώπων ήταν η δημιουργία του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου το οποίο εν συντομία αποκαλείται Μετσόβιο. Άλλο σημαντικό άτομο από το Μέτσοβο είναι ο πρώην υπουργός και αρχηγός του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας Ευάγγελος Αβέρωφ.
Γιάννης Κούρος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουρος Γιαννης Κουρος Γιαννης Κατηγορία:Έλληνες αθλητές υπεραποστάσεων
Μέτσοβο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ιωαννίνων
Ρομάν Μπαγκρατιόν
Ο πρίγκιπας Ρομάν (Ρεβάζ) Ιβάνοβιτς Μπαγκρατιόν, Роман (Реваз) Иванович Багратион, რომან (რევაზ) ბაგრატიონი Ρομάν (Ρεβάζ) Μπαγκρατιόνι, (1778 – 1834) ήταν Γεωργιανός ευγενής και στρατηγός τού Αυτοκρατορικού Ρωσικού Στρατού. Γόνος της Γεωργιανής βασιλικής οικογένειας Μπαγκρατιόνι-Μουχράνι, ήταν αδελφός τού Πιότρ Μπαγκρατιόν, ενός αξιοσημείωτου Ρώσου διοικητή κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων.
Σταδιοδρομία
Γεννημένος στο Kιζλυάρ τού Νταγκεστάν, ο Ρομάν γράφτηκε στο σύνταγμα των Κοζάκων Chuguevsk ως uryadnik (υπαξιωματικός Κοζάκος) σε ηλικία 13 ετών (1791). Είδε την πρώτη του δράση κατά την Περσική εκστρατεία τού 1796 υπό τον κόμη Ζούμποφ και πήρε μέρος στην κατάληψη τού Ντέρμπεντ. Το 1802 διορίστηκε στο σύνταγμα των Ουσάρων της Φρουράς Λέιμπ ως υποδιοικητής ( poruchik) και πολέμησε εναντίον της Γαλλίας τού Ναπολέοντα κατά τη διάρκεια τού Πολέμου τού Γ΄ Συνασπισμού τού 1805. Κατόπιν αιτήματος τού αδελφού του, πρίγκιπα Μπαγκρατιόν, έφτασε, το 1806, στη Γεωργία, για να συναντηθεί με αντιπροσωπεία τοπικής αριστοκρατίας, η οποία τού υπέβαλε μία αναφορά, που εξέφραζε τη δυσαρέσκειά τους για τη ρωσική διοίκηση. Ο Ρομάν ανακλήθηκε αμέσως από τη Γεωργία και στάλθηκε στον στρατό, που δρούσε εναντίον των Γάλλων στην Πρωσία (1807).
Από το 1809 έως το 1810 προσφέρθηκε εθελοντικά στον στρατό τού Δούναβη και πήρε μέρος στον πόλεμο κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, προήχθη σε συνταγματάρχη το 1810. Κατά τη διάρκεια της εισβολής τού Ναπολέοντα στη Ρωσία (1812), υπηρέτησε στην 3η Δυτική Στρατιά και πολέμησε στις μάχες του Κόμπριν, της Βρέστης και τού Γκοροντέκνο. Για την ανδρεία του στη μάχη τού Μπάουτσεν (1813), έλαβε τον βαθμό τού υποστράτηγου. Στη συνέχεια ήταν παρών στις πολιορκίες της Δρέσδης, τού Αμβούργου και τού Χάρμπουργκ (1813-1814).
Τη δεκαετία του 1820 υπηρέτησε στον Καύκασο και πήρε μέρος στους πολέμους κατά της Τουρκίας και της Περσίας. Έπαιξε εξέχοντα ρόλο στην εισβολή τού Εριβάν, μίας περσικής πόλης της Αρμενίας, το 1827 κατά τη διάρκεια τού Ρωσο-Περσικού πολέμου (1826-1828) και ανυψώθηκε στο βαθμό τού αντιστράτηγου το 1829. Μετά τον πόλεμο, εγκαταστάθηκε στην Τιφλίδα, όπου στο αρχοντικό του σύχναζαν οι τοπικές ελίτ και στέγασε, το 1831, την πρώτη δημόσια παράσταση τού Οι δυστυχίες από τον Βιτ, ένα έργο τού Aλεξάντερ Γκριμπογέντοφ, στο οποίο ο Μπαγκρατιόν έπαιζε τον ρόλο τού συνταγματάρχη Σκαλοζούμπ.
Το 1832, ο Μπαγκρατιόν στάλθηκε στην Αμπχαζία, όπου αρρώστησε από πυρετό και απεβίωσε στην Τιφλίδα (1834). Είναι θαμμένος στην εκκλησία του Αγίου Δαυίδ, στην Τιφλίδα της Γεωργίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Άννα Σεμιόνοβνα Ιβάνοβνα (1799–1875). Είχαν τους πρίγκιπες:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι Κατηγορία:Πρίγκιπες της Ρωσίας Κατηγορία:Ιππότες της Μάλτας
Μάχη στο Κοπίδναδον
Η Μάχη στο Κοπίδνανον έλαβε χώρα το Σεπτέμβριο του 788 μεταξύ των στρατών του Χαλιφάτου των Αββασιδών και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο στρατός των Αββασιδών ξεκίνησε μια εισβολή στη Βυζαντινή Μικρά Ασία, και ήρθε αντιμέτωπος μια Βυζαντινή δύναμη στο Κοπίδνανον. Η προκύπτουσα μάχη ήταν μια νίκη των Αββασιδών. Μεταξύ των Βυζαντινών απωλειών ήταν και κάποιος Διογένης, ο οποίος ταυτίζεται από μερικούς μελετητές με την πιθανή αρχική πηγή για το λογοτεχνικό ήρωα Διγενή Ακρίτα.
Ιστορικό
Μετά την αποτυχία της τελευταίας προσπάθειας των Αράβων να κατακτήσουν τη βυζαντινή πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη το 717-718, οι δυνάμεις του Χαλιφάτου συνέχισαν να εξαπολύουν τακτικές, σχεδόν ετήσιες επιδρομές στη βυζαντινή Μικρά Ασία. Το 782, μια μεγάλη εισβολή, με επικεφαλής τον επίδοξο διάδοχο των Αββασιδών, τον μέλλοντα Χαρούν αλ Ρασίντ (βασ. 786-809), οδήγησε σε ένα ταπεινωτικό διακανονισμό για το Βυζάντιο, το οποίο αναγκάστηκε να αιτηθεί μια εκεχειρία με αντάλλαγμα μια ετήσια πληρωμή 160.000 χρυσών νομισμάτων. Το 785, η αυτοκράτειρα-αντιβασίλισσα Ειρήνη η Αθηναία αποφάσισε να σταματήσει την καταβολή της πληρωμής, και ο πόλεμος ξανάρχισε. Οι Άραβες εισέβαλαν στο Θέμα Αρμενιακών, αλλά στις αρχές του 786 οι Βυζαντινοί εκδικήθηκαν καταλαμβάνοντας και ισοπεδώνοντας την πόλη Άδατα στην Κιλικία, την οποία οι Αββασίδες τα προηγούμενα πέντε χρόνια είχαν μετατρέψει σε σημαντικό οχυρό και στρατιωτική βάση για τις διασυνοριακές τους εκστρατείες εναντίον του Βυζαντίου.
Μάχη
Μετά την ανάρρηση του Χαρούν αλ Ρασίντ το 786, οι επιδρομές που ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ετών ήταν σχετικά ήσσονος σημασίας. Η πρώτη μεγάλη εισβολή της νέας βασιλείας συνέβη στο 788, όταν ένα μεγάλο εκστρατευτικό σώμα διέσχισε τις Κιλίκιες Πύλες στο Θέμα Ανατολικών. Παρά το γεγονός ότι η επιδρομή δεν αναφέρεται στις αραβικές πηγές, η περιγραφή της από τον Βυζαντινό χρονογράφο Θεοφάνη τον Ομολογητή υποδεικνύει μια μεγάλη εισβολή, καθώς χρειάστηκε να αντιμετωπιστεί από τις δυνάμεις των δύο πιο ισχυρών βυζαντινών θεματικών στρατών, εκείνες του ιδίου του θέματος Ανατολικών, αλλά και του Θέματος Οψικίου.
Η περιοχή της μάχης ονομάζεται «Κοπίδνανον» στο Θεοφάνη, ένα όνομα άλλως ανεπικύρωτο. Οι σύγχρονοι μελετητές, ξεκινώντας με τον Ανρί Γκρεγκουάρ το 1932, την έχουν ταυτίσει με την πόλη της Παδυανδούς, στη δυτική έξοδο των Κιλικίων Πυλών. Σύμφωνα με τη σύντομη αναφορά του Θεοφάνη, η μάχη τελείωσε με μια αιματηρή ήττα για τους Βυζαντινούς, οι οποίοι έχασαν πολλούς άνδρες και αξιωματικούς, μεταξύ των οποίων μέλη του τάγματος των Σχολών που είχαν εξοριστεί στις επαρχίες από την Ειρήνη, το 786, για τη συνεχή υποστήριξή τους στην Εικονομαχία. Ο Θεοφάνης, επίσης, ξεχωρίζει την απώλεια του ικανού αξιωματικού Διογένη, ενός τουρμάρχη των Ανατολικών.
Συνέπειες
Οι άμεσες συνέπειες της βυζαντινής ήττας φαίνεται να ήταν αμελητέες. Οι απώλειες ήταν βαριές, αλλά όχι αφόρητες, και το επίπεδο της καταστροφής της περιφέρειας φαίνεται να ήταν ελάχιστο. Στο υλικό επίπεδο, επομένως υπάρχουν λίγα για να διακρίνουν την ήττα στο Κοπίδνανον από μια «τυπική» αραβική επιδρομή. Αποτελεί, ωστόσο, μια επανάληψη της μεγάλης κλίμακας συνοριακού πολέμου μετά τη σχετική νηνεμία από το 782, ο οποίος συνεχίστηκε αμείωτος μέχρι το θάνατο του Χαρούν το 809 και τον επακόλουθο εμφύλιο πόλεμο των Αββασιδών.
Ίσως η πιο μακροπρόθεσμη συνέπεια της μάχης ήταν ο θάνατος του τουρμάρχη Διογένη: λόγω της ασυνήθιστα εξέχουσας θέσης του στη μαρτυρία του Θεοφάνη, ο Ανρί Γκρεγκουάρ ταύτισε τον Διογένη με το αρχικό αρχέτυπο για τον μετέπειτα επικό ήρωα Διγενή Ακρίτα.
Σαμανά (επαρχία)
Η Σαμανά (ισπαν.:Samaná) είναι μια επαρχία της Δομινικανής Δημοκρατίας. Πρωτεύουσα είναι η Σαμανά. Έχει έκταση 853,74 τ.χλμ. και πληθυσμό 98.820 (2010).
thumb|left|250px|Παραλία στο Κάγιο Λεβαντάδο
Τοποθεσία
Η Σαμανά βρίσκεται στην ακτή του Ατλαντικού Ωκεανού, βόρεια της Δομινικανής Δημοκρατίας.
Γεωγραφία
thumb|right|300px|Παραλία στο Κάγιο Λεβαντάδο
Η Σαμανά Βρίσκεται στο Ελ Σιμπάο, στην υποπεριφέρεια Νορδέστε. Συνορεύει με τις επαρχίες Μαρία Τρινιδάδ Σάντσες, Ντουάρτε, Μοντε Πλάτα και Άτο Μαγιόρ.
Ο κόλπος Σαμανά που βρίσκεται ανάμεσα στη χερσόνησο Σαμανά και την επαρχία Άτο Μαγιόρ είναι από τους μεγαλύτερους της Δομινικανής Δημοκρατίας
Η Σαμανά χαρακτηρίζεται τόσο για τα βουνά της, όσο και για τη φυσική της ομορφιά.
Η Σαμανά αποτελεί σπίτι για την καμπουριαστρή φάλαινα (Megaptera novaeangliae). Στον κόλπο της Σαμανά, ετός από αυτήν ζουν και πολλά δελφίνια.
Όρη
Υπάρχει στη Σαμανά μία οροσειρά που λέγεται Σιέρρα ντε Σαμανά (Sierra de Samaná) που διασχίζει την επαρχία οριζόντια, από τη δύση στην ανατολή. Το Σιέρρα ντε Σαμανά τελειώνει στην ακτή.
Το ψηλότερο όρος της Σαμανά έχει ύψος 650 μέτρα και βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της Χερσονήσου της Σαμανά και λέγεται Λα Μεσέτα (La Meseta). thumb|right|300px|Παραλία στον κόλπο της Σαμανά
Ποτάμια
Η Σαμανά έχει πολλά ποτάμια και ρυάκια, αλλά όλα είναι πολύ μικρά, γιατί τα βουνά είναι κοντά στις ακτές. Υπάρχουν περισσότερα ποτάμια στο βόρειο τμήμα της επαρχίας, αλλά τα πιο σημαντικά (Λιμόν, Καντόν και Σαν Χουάν) βρίσκονται στο νότιο τμήμα της και καταλήγουν στον Ατλαντικό Ωκεανό.
Ο ποταμός Γιούνα είναι ένας από τους πιο σημαντικούς της επαρχίας. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα τηςς επαρχίας και εκβάλει στον Κόλπο της Σαμανά.
Κλίμα
Η Σαμανά έχει τροπικό κλίμα που φτάνει κατά μέσο όρο τους 25.9 βαθμούς Κελσίου. Το ετήσιο ύψος βροχής στην οροσειρά Σιέρρα ντε Σαμανά είναι 2.000 mm.
Έκταση
Η Σαμανά έχει έκταση 853,74 τ.χλμ. (1,8% της συνολικής έκτασης της Δομινικανής Δημοκρατίας.
Δημογραφία
Η Σαμανά το 2002, την τελευταία απογραφή μετά την απογραφή του 2012, είχε 120.921 κατοίκους, από τους οποίους οι 91.875 ήταν αστικός πληθυσμός (οι κάτοικοι που ζουν στις πόλεις) και 26.046 αγροτικός πληθυσμός (οι κάτοικοι που ζουν στις συνοικίες). Σήμερα (απογραφή 2012) έχει πληθυσμό 108.265 κατοίκων, από τους οποίους 54.773 είναι αστικός πληθυσμός και 53.492 αγροτικός πληθυσμός.
Τουρισμός
Η Σαμανά έχει υπέροχες παραλίες. Γενικά θεωρείται μια από τις ωραιότερες επαρχίες της Δομινικανής Δημοκρατίας.
Προέλευση του ονόματος
Η λέξη Samaná, που γραφόταν Xamaná πριν από αιώνες, είναι το όνομα της επαρχίας. Η σημασία της λέξης είναι άγνωστη.
Ιστορία
Η Σαμανά ανακαλύφθηκε στις 12 Ιανουαρίου του 1493 από το Χριστόφορο Κολόμβο.
Δήμοι και Συνοικίες
Η Σαμανά διαιρείται σε τρεις δήμους (municipios, ενικός municipio) και ο ένας από αυτούς σε τρεις συνοικίες (distritos, ενικός distrito) :
Ο ακόλουθος πίνακας είναι ένας πίνακας με τους δήμους της Σαμανά, καθώς και τις συνοικίες τους και τον πληθυσμό τους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Αναφέρεται ο συνολικός πληθυσμός, ο αστικός πληθυσμός και ο αγροτικός πληθυσμός. Ο αστικός πληθυσμός είναι οι κάτοικοι που ζουν στις πόλελις (έδρες των δήμων), ενώ ο αγροτικός πληθυσμός είναι οι κάτοικοι που ζουν στις συνοικίες.
Δραστηριότητες
Η σημαντικότερη οικονομική δραστηριότητα στη Σαμανά είναι η γεωργία.
Το ψάρεμα ήταν σημαντική δραστηριότητα στη Σαμανά, αλλά η σημασία του μειώθηκε επειδή ο ποταμός Γιούνα γέμισε τον κόλπο της Σαμανά με διάφορα στερεά υλικά.
Ο τουρισμός είναι πολύ σημαντικός για τη Σαμανά. Μια άλλη δραστηριότητα είναι η παρακολούθηση φαλαινών. Πολλοί τουρίστες έρχονται για να παρακολουθήσουν τις καμπουριαστές φάλαινες που γεννούν τα αυγά τους στα ζεστά νερά του κόλπου της Σαμανά.
Μεταφορές
Η Σαμανά έχει τρία αεροδρόμια και ένα λιμάνι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Δομινικανής Δημοκρατίας
Ετερόσφαιρα
Περιοχή της ατμόσφαιρας της Γης η οποία, σε αντίθεση με την ομοιόσφαιρα, χαρακτηρίζεται από μεταβολές της ατμοσφαιρικής σύστασης και του μέσου μοριακού βάρους των αέριων συστατικών. Το μοριακό άζωτο και τα ελαφρά αέρια (υδρογόνο, ήλιο) είναι σε σημαντικό βαθμό παρόντα, ενώ διασπάται το μοριακό οξυγόνο. Η ετερόσφαιρα ξεκινά από τα 100 περίπου χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της Γης και περιλαμβάνει την ιονόσφαιρα και τη θερμόσφαιρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ετερόσφαιρα – Γλωσσάριο Μετεωρολογίας
Κατηγορία:Ατμόσφαιρα
Η επιστροφή (τηλεοπτική σειρά)
Η επιστροφή είναι ο τίτλος μίας ελληνικής δραματικής σειράς που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1 τη σεζόν 2018-2019. Μια οικογένεια ζει έναν εφιάλτη. Ο Μάνος, ο 4χρονος γιος του Ορέστη Κορωναίου και της Έλενας Δελλή, εξαφανίστηκε σε μια παραλία. 20 χρόνια αργότερα, ένας νεαρός εμφανίζεται στην πόρτα τους ισχυρίζοντας πως είναι ο γιος τους.
Διάδρομος BosWash
Διάδρομος BosWash (ΜπόσΓουος) είναι ένας ανεπίσημος γεωγραφικός όρος, επινοημένος το 1961 από το γάλλο Ζαν Γκοτμάν στο βιβλίο «Megalopolis, The Urbanized Northeastern Seaboard of the United States» (ελλ: Μεγαλόπολις, η αστικοποιημένη βορειοανατολική αιγιαλίτιδα ζώνη των ΗΠΑ).
Περιγράφει μια σειρά μεγάλων πόλεων των βορειονατολικών ΗΠΑ, των οποίων τα πολεοδομικά συγκροτήματα έχουν επεκταθεί σε τέτοιο βαθμό που έχουν συναντηθεί. Σχηματίζουν έτσι μια «μεγαλόπολη», ένα συνεχόμενο αστικοποιημένο διάδρομο μήκους εκατοντάδων χιλιομέτρων στις ακτές του Ατλαντικού. Η ονομασία του προκύπτει από τις αρχικές συλλαβές των δύο πόλεων που αποτελούν τα άκρα του νοητού διαδρόμου, της Βοστώνης και της Ουάσινγκτον. Εναλλακτικά χρησιμοποιείται και η ονομασία «Βορειοανατολικός Διάδρομος», από το όνομα της σιδηροδρομικής γραμμής που συνδέει τις δύο πόλεις. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι η Νέα Υόρκη, η Φιλαδέλφεια και η Βαλτιμόρη.
Στο διάδρομο συγκεντρώνονται πολλές από τις σπουδαιότερες επιχειρήσεις και πανεπιστήμια του πλανήτη. Επίσης πολιτισμικά θεωρείται η πιο φιλελεύθερη περιοχή των ΗΠΑ. Πολιτικά ανήκει σε αυτό που οι αμερικανοί αποκαλούν μπλε πολιτείες, δηλ. τις πολιτείες όπου το Δημοκρατικό Κόμμα έχει εγκαθιδρύσει σταθερή πολιτική ηγεμονία κατά τις τελευταίες δεκαετίες.
Κατηγορία:Γεωγραφία των Ηνωμένων Πολιτειών
Μαρία των Βουρβόνων
Η Μαρία των Βουρβόνων (γαλλικά : Marie de Bourbon) (1315– Νάπολη 1387) ήταν σύζυγος του Ροβέρτου του Τάραντα, τιτουλάριου Λατίνου Αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης και Πρίγκιπα της Αχαΐας. Ήταν κόρη του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και της Μαρίας των Αβέν, αδελφή του Πέτρου δούκα του Μπουρμπόν και του Ιακώβου κόμη του Μαρς.
Το 1346 ή 1347 εγκαταλείπει την Κύπρο και πηγαίνει στη Νάπολη, όπου το 1347, παντρεύεται τον Ροβέρτο του Τάραντα. Ο Ροβέρτος της παραχώρησε εκτάσεις σε Κέρκυρα, Κεφαλληνία, Καλαμάτα και άλλες στην Αχαΐα. Η ίδια αγόρασε τη Βαρωνία της Βοστίτσας και τη Βαρωνία του Γερακίου (Nivelet). Από κάποιες καταγραφές που έχουν διασωθεί και αφορούν τις βαρωνίες της Αχαΐας το 1364, γνωρίζουμε ότι της ανήκαν πάνω από 16 κάστρα συμπεριλαμβανομένων του φρουρίου του Χλεμουτσίου, των Καλαμών, το παλιό οικογενειακό κάστρο των Βιλλαρδουίνων, τα κάστρα που ο Οίκος του Σαιντ-Ομέρ είχε κτίσει στο Ναβαρρίνο και το Ποντικόκαστρο στο Κατάκωλο.
Το 1356 ο Ροβέρτος και η Μαρία εγκαθίστανται στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας, όπου ο Ροβέρτος είναι πρίγκηπάς του και την χρίζει διάδοχό του. Έμεινε στην Πελοπόννησο έως το 1363, οπότε αφού πώλησε τις βαρωνίες της Βοστίτσας και του Γερακίου στον Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι, έφυγε από τη Βοστίτσα και εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Νάπολη.
Όταν όμως, το 1364, πέθανε ο Ροβέρτος, ο αδελφός του Φίλιππος Β' του Τάραντα δεν αναγνωρίζει την Μαρία ως διάδοχο του πριγκιπάτου της Αχαΐας και ανακηρύσσεται ο ίδιος πρίγκιπας. Σε αυτή την κίνηση είχε υποστήριξη και από τους βαρόνους, οι οποίοι μετά το θάνατο του Ροβέρτου, διόρισαν βάιλο του πριγκιπάτου τον βαρόνο της Χαλανδρίτσας Κεντυρία Α΄ Ζαχαρία. Η Μαρία μαζί με τον γιο της Ούγο μάζεψαν στρατό, 12.000 άντρες από την Κύπρο και την Προβηγκία, και ήλθαν στην Αχαΐα το 1366. Ανακάλυψαν ότι ο βάιλος του Φιλίππου κατήχε όλα τα φρούρια εκτός από αυτό του Ναβαρρίνου. Εκμεταλλευόμενοι την απουσία του βάιλου που είχε πάει στην Ιταλία για να ορκιστεί στον Φίλιππο και βασιζόμενοι στην υπεροπλία τους επιτέθηκαν και άρχισαν να πολιορκούν την Πάτρα, που είχε μόνο 700 ιππείς υπερασπιστές. Ο βαρόνος της Πάτρας, Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης Γ΄ Ατσαγιόλι με την βοήθεια ενός νεαρού τότε ιερέα, τού Κάρολου Ζένου, αφού κατάφερε να κρατήσει την πολιορκία για 6 μήνες, τους απώθησε και τους καταδίωξε έως τον Ζόγκλο (δηλαδή την παλαιότερη Πύλο). Με την παρέμβαση του Αμεδαίου ΣΤ΄ της Σαβοΐας συνθηκολόγησαν και η Μαρία υποχώρησε στις αξιώσεις της, με αντάλλαγμα χρηματική αποζημίωση από τον αρχιεπίσκοπο Πατρών.
Το 1369, δολοφονείται ο βασιλιάς της Κύπρου Πέτρος ο Α΄ και ο γιος της Μαρίας εγκαταλείπει την Ελλάδα για να διεκδικήσει το Στέμμα της Κύπρου. Το 1370, η Μαρία και ο γιος της Ούγο συμφώνησαν με τον Φίλιππο τον Β΄ να εγκαταλείψουν την Αχαΐα, εκτός από την Καλαμάτα, έναντι ετήσιου εισοδήματος 6.000 φλωρινίων.
Πέθανε στη Νάπολη το 1387 και είναι θαμμένη στην εκκλησία της Santa Chiara. Επειδή ο γιος της Ούγος του Λουζινιάν είχε πεθάνει χωρίς κληρονόμους το 1385, έκανε τον ανιψιό της, γιο του Πέτρου, Λουδοβίκος Β΄ του Μπουρμπόν μοναδικό κληρονόμο της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Γκυ των Πουατιέ-Λουζινιάν, τιτουλάριο πρίγκιπα της Γαλιλαίας (γιο του Ούγου Δ΄ της Κύπρου) και ίχε τέκνο:
Μετά η Μαρία παντρεύτηκε δεύτερη φορά, με τον Ροβέρτο των Καπετιδών-Ανζού πρίγκιπα του Τάραντα, παλατινό κόμη της Κεφαλληνίας-Ζακύνθου, πρίγκιπα της Αχαΐας, τιτουλάριο Λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης.
Σάαρ (αποσαφήνιση)
Ο όρος Σάαρ μπορεί να αναφέρεται σε:
Μαρία των Βουρβόνων
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Σύζυγοι αυτοκρατόρων της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Κύπρου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αχαΐας Κατηγορία:Βαρωνέσσες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βαρωνία της Βοστίτσας Κατηγορία:Βαρωνία των Καλαμών Κατηγορία:Βαρωνία του Γερακίου
Τύμβος Μέισοου
Ο τύμβος λεηλατήθηκε από τον Βίκινγκ πρίγκηπα Χάραλντ Μαντανταρσον (Harald Maddadarson) και τον Ρανγκβαλντ, πρίγκηπα του Μερ (Ragnvald, Earl of Moer), τον 12ο αιώνα, οι οποίοι, στο πέρασμά τους, άφησαν επιφραφές σε ρουνική γραφή στους τοίχους του τύμβου. Υπάρχουν πάνω από τριάντα μεμονωμένες επιγραφές γεγονός που τις καθιστά την μεγαλύτερη συλλογή στον κόσμο.
Η στέγη του τύμβου καταστράφηκε το 1861 από τους υπερενθουσιώδης αρχαιολόγους. Ευτυχώς, έκαναν σχετικά λίγη δομική ζημία και το μνημείο εξακολουθεί να αντιπροσωπεύει το σχέδιο και την κατασκευή που δεν βρίσκονται πουθενά αλλού στα Βρετανικά νησιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Σκωτίας Κατηγορία:Νεολιθική περίοδος Κατηγορία:Μεγαλιθικά μνημεία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο
Μπέγιογλου
Με το τουρκικό όνομα Μπέγιογλου (Beyoğlu) φέρεται σήμερα η περιοχή του Πέραν ή Σταυροδρόμι της Κωνσταντινούπολης. Το όνομα αυτό προήλθε από τη διαμονή εκεί του βασιλόπαιδος (μπέη-ογλού) Αλεξίου, γιου του τελευταίου αυτοκράτορα της Τραπεζούντας Ιωάννη Δ΄, που εγκατέστησε εκεί αιχμάλωτο ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής μετά την άλωση της Τραπεζούντας. Κατ΄ άλλους ερευνητές η ονομασία της περιοχής προέρχεται εκ των "μπέη" και "γιολού" (οδός πριγκίπων), από τη μεγάλη οδό του Πέραν, όπου από τον 16ο αιώνα διέμεναν επίσημοι ξένοι επισκέπτες της Κωνσταντινούπολης, τους οποίους οι Τούρκοι αποκαλούσαν "Μπεηλέρ" (Πρίγκιπες).
Βυζαντινή περίοδος
Την βυζαντινή περίοδο αποτέλεσε την περιοχή, όπου στεγάζονταν κυρίως η Γενοβέζικη παροικία, ενώ κατά τη διάρκεια της λατινικής περιόδου που ακολούθησε την άλωση του 1204 η πόλη πέρασε στην επιρροή των Βενετών. Μετά την επανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Βυζαντινούς η πόλη δόθηκε και πάλι στους Γενοβέζους στους οποίους επιτράπηκε από τους Οθωμανούς να παραμείνουν και μετά την άλωση του 1453.
Οθωμανική περίοδος
Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ήταν η συνοικία στην οποία ήταν εγκατεστημένες οι ξένες πρεσβείες. Κατοικήθηκε σχεδόν αποκλειστικά από χριστιανικούς πληθυσμούς και γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη. Από τα πολλά ελληνικά πνευματικά ιδρύματα που υπήρχαν στη περιοχή ξεχωρίζει ο "Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος" (1861-1922). Στη περιοχή αυτή βρίσκονται αξιόλογα κτίρια και μνημεία της πόλης, όπως ανάκτορα, μουσεία, ο περίφημος Πύργος του Γαλατά κ.ά. Το Πέραν αναπτύχθηκε πάρα πολύ μετα το τέλος του Κριμαϊκού πολέμου, το 1855. Μερικα δείγματα της ανάπτυξής του είναι:
Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή πολλοί Έλληνες από τη Μικρά Ασία (Ιωνία, Πόντος, Καππαδοκία κ.ά.) καθώς και από τα απομακρυσμένα προάστια της Πόλης μετοίκησαν εδώ καθώς ήταν πιο ασφαλής περιοχή διαμονής. Κατά τα Σεπτεμβριανά το Πέραν πλήγηκε ανεπανόρθωτα από τις επιδρομές των Τουρκών και άρχισε να χάνει σιγά σιγά την αίγλη και τον ελληνικό χαρακτήρα του, σκηνικό που συμπληρώθηκε εννέα χρονια αργότερα με τις απελάσεις του 1964.
Δαχτυλίδι του Ψαρά
Το Δαχτυλίδι του Ψαρά (στα Anulus piscatoris, στα Anello Piscatorio) αποτελεί διακριτικό της παποσύνης το οποίο λαμβάνει ο Πάπας κατά την έναρξη του ποντιφικάτου του, στην διάρκεια της επίσημης εγκαινίασης του ποντιφικάτου. Αποτελεί, επισήμως, μέρος των ποντιφικών κειμηλίων και διακριτικών που φέρει ο Πάπας, ως επικεφαλής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και διάδοχος του Αγίου Πέτρου, ο οποίος ήταν ψαράς, σύμφωνα με την παράδοση.
Μπέγιογλου
Νεότερη εποχή
Σήμερα η περιοχή Μπέγιογλου, άλλοτε Πέραν ή Σταυροδρόμι, έχει μια μικρή ελληνική κοινότητα. Πολλοί Έλληνες έχουν επιστρέψει και συνεχίζουν για οικονομικούς λόγους. Η Κοινότητα έχει 1100 περίπου κατοίκους με αξιόλογο δράση, συντηρώντας τους παρακάτω ναούς:
Δαχτυλίδι του Ψαρά
Περιγραφή
Οφείλει την ονομασία του στο γεγονός πως αναπαριστά, επάνω στον σφραγιστήρα του, τον Άγιο Πέτρο ψαρεύοντας με δίχτυ επάνω στην βάρκα του, μια αναφορά στην πλούσια ψαριά που πραγματοποίησε ο Απόστολος στο σημείο όπου ο Ιησούς του υπέδειξε να ρίξει τα δίχτυα του, καθώς και στην έκκλησή του η οποία είχε ως συνέπεια την απάντηση « Μη φοβάσαι. Από τώρα και στο εξής θα πιάνεις ανθρώπους ζωντανούς » (Λουκάς, 5).
Μπέγιογλου
Νεότερη εποχή
Τα ελληνικά εκπαιδευτήρια της περιοχής είναι δύο. Το πρώτο είναι το Ζάππειο Παρθεναγωγείο, που τώρα είναι μικτό με 200 μαθητές, αριθμός που το καθιστά ένα από τα πιο δραστηριά ελληνικά σχολεία της Πόλης. Χωρίζεται σε τρεις βαθμίδες:
Το δεύτερο είναι το Ζωγράφειο Λύκειο, ένα εκπαιδευτήριο που οφείλει το όνομα του στον μεγάλο του ευεργέτη Χρηστάκη Ζωγράφο. Το δυναμικό της σχολής φτάνει τους 300 μαθητές, ενώ σήμερα υπάρχουν 130 μαθητές και 20 δάσκαλοι.
Δαχτυλίδι του Ψαρά
Περιγραφή
Σήμερα, παρά το γεγονός πως δεν χρησιμεύει πλέον για σφράγιση, το δαχτυλίδι του ψαρά παραμένει ως ένα διακριτικό της ποντιφικής εξουσίας. Μετά το motu proprio aptius quo του Παύλου ΣΤ΄, φυλάσσεται υπό την εποπτεία της Κρατικής Γραμματείας όταν δεν φορείται από τον Ποντίφικα. Μετά τον θάνατο ή την παραίτηση του Πάπα, καθίσταται επισήμως ως μη χρησιμοποιούμενο από τον Καρδινάλιο Καμεράριο, ταυτόχρονα με την μολύβδινη σφραγίδα, παρουσία των Καρδιναλίων οι οποίοι μετείχαν σε καρδιναλικές συνόδους. Παλαιότερα καταστρεφόμενο με αργυρή σφύρα, σήμερα απλώς χαράζεται και γδέρνεται.
Μπέγιογλου
Νεότερη εποχή
Στο Μπέγιογλου εδρεύει επίσης η Ηχώ της Πόλης, η μεγαλύτερη ομογενειακή εφημερίδα της Κωνσταντινούπολης, η οποία από το 2012 λειτουργεί και τον μοναδικό ομογενειακό ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό της Πόλης. Επίσης στην ίδια περιοχή συνεχίζει και λειτουργεί και η ιστορική εφημερίδα Απογευματινή. Αξιοσημείωτη είναι και η ίδρυση το 2012 του μοναδικού ελληνικού εκδοτικού οίκου στην Τουρκία, του Ιστού που μέχρι σήμερα παρουσιάζει ποικίλη και συνθέτη δράση.
Δαχτυλίδι του Ψαρά
Περιγραφή
Ο Βενέδικτος ΙΣΤ΄ ήταν ο πρώτος Πάπας, μετά τον 19ο αιώνα, ο οποίος έφερε το δαχτυλίδι του ψαρά. Το τελευταίο αποτελεί μοναδικό δημιούργημα, κατασκευασμένο από τον Ρωμαίο τεχνίτη κοσμηματοποιό Κλαούντιο Φράνκι, αποτελούμενο από 35 γραμμάρια χρυσού και φέρων στα άκρα του την επιγραφή « Benedictus XVI ».
Μπέγιογλου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπέηογλου Κατηγορία:Προάστια της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Βόσπορος
Δαχτυλίδι του Ψαρά
Περιγραφή
Μετά την παραίτηση του Πάπα, το δαχτυλίδι του Βενέδικτου ΙΣΤ΄ δεν κατεστράφη, αλλά απαλείφθηκε, μόνον, και, κατόπιν, εκτέθηκε στο Μουσείο του Βατικανού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Συμβολικά δαχτυλίδια
Φερνάντο Ιέρο
Ο Ιέρο πέρασε, σχεδόν, όλη του την καριέρα, στη Ρεάλ Μαδρίτης, με την οποία, μεταξύ άλλων έχει κατακτήσει τρία Τσάμπιονς Λιγκ. Ήταν, επίσης, διεθνής με την Εθνική ομάδα της Ισπανίας και είχε συμμετοχές τόσο σε Παγκόσμια Κύπελλα, όσο και σε Ευρωπαϊκά. Έχει αγωνιστεί σε παραπάνω από 600 επίσημους αγώνες.
Ξεκίνημα
Ο Φερνάντο Ιέρο γεννήθηκε 23 Μαρτίου 1968 στη Μάλαγα. Ξεκίνησε στην τοπική ομάδα Βέλεθ, περνώντας κάποιες ποδοσφαιρικές απογοητεύσεις: ο προπονητής του τού είχε πει«πως δεν κάνει για το άθλημα». Κατόπιν επιμονής εντάχθηκε στο δυναμικό της Βαγιαδολίδ, όπου εκεί η αγωνιστική του ταυτότητα βελτιώθηκε. Απόδειξη αυτού ήταν το ενδιαφέρον της Ρεάλ Μαδρίτης να τον εντάξει στο δυναμικό της, πράγμα που έκανε το καλοκαίρι του 1989.
Ρεαλ Μαδρίτης
Στις 24 Μαρτίου 2002 πέτυχε χατ τρικ εναντίον της Ρεάλ Σαραγόσα, με το τελικό σκορ να είναι 3-1. Παρόλα αυτά, το πρωτάθλημα εκείνη τη χρονιά πήγε στη Βαλένθια. Ο Ιέρο τη σεζόν αυτή αποχώρησε από τη Μαδρίτη και κατευθύνθηκε προς το Κατάρ, για την ομάδα Αλ Ραγιάν ΣΚ.
Στη Ρεαλ Μαδρίτης αγωνίστηκε για 14 σεζόν. Το στίγμα του, λόγω σταθερότητας και ικανότητας, ήταν μεγάλο καθώς όπως λένε ο αντικαταστάτης του ήταν δύσκολη υπόθεση.
Μπόλτον
Μετά το Κατάρ, ο Ιέρο, ταξίδεψε στην Αγγλία για χάρη της Μπόλτον. Στη Μπόλτον ο Ιέρο συνάντησε κι έναν παλιό του συμπαίκτη τον Ιβάν Κάμπο. Στη Μπόλτον είχε καλές εμφανίσεις, ενώ πέτυχε κι ένα γκολ εις βάρος της Νόργουιτς. Η χρονιά αυτή έμελλε να είναι και η τελευταία του, καθώς μετά εκεί αποχώρησε από την αγωνιστική δράση. Στις 10 Μαΐου 2005 ανακοίνωσε ότι σταματάει το ποδόσφαιρο.
Μάλαγα
Ο Ιέρο, τον Ιούλιο του 2011 επιστρέφει στη γενέτειρά του, Μάλαγα, και αναλαμβάνει πόστο στην ομάδα: υπεύθυνος του ποδοσφαιρικού τμήματος. Όμως αποχώρησε κι από εκεί, παρά την επιτυχημένη σεζόν της ομάδας, που κατάφερε να παίξει στο Τσάμπιονς Λιγκ και να τερματίσει 4η στο Πρωτάθλημα της Ισπανίας.
Εθνική ομάδα Ισπανίας
Ο Ιέρο χρίστηκε 89 φορές διεθνής με την Εθνική ομάδα της Ισπανίας και πέτυχε 29 γκολ. Αξιόλογο ποσοστό, αν υπολογίσει κανείς ότι πιο πάνω από τον Ιέρο βρίσκονται ο Ραούλ, ο Τόρρες και ο Βίγια. Από την άλλη δεν είχε κάποια αξιομνημόνευτη επιτυχία με την Εθνική του ομάδα. Το ντεμπούτο του το πραγματοποίησε το 1989, σε ένα φιλικό κόντρα στην Πολωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Ραγιάν ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόλτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ανδαλουσιανοί ποδοσφαιριστές
Θειοριδαζίνη
thumb|250px|Η χημική δομή της θειοριδαζίνης Η θειοριδαζίνη (Mellaril ή Melleril) είναι πιπεριδινικό τυπικό αντιψυχωσικό φάρμακο που ανήκει στην ομάδα φαρμάκων φαινοθειαζίνης και προηγουμένως χρησιμοποιήθηκε ευρέως στη θεραπεία της σχιζοφρενίας και της ψύχωσης. Το επώνυμο προϊόν αποσύρθηκε παγκοσμίως το 2005 επειδή προκαλούσε σοβαρές καρδιακές αρρυθμίες. Ωστόσο, γενόσημες εκδοχές εξακολουθούν να είναι διαθέσιμες στις ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιψυχωσικά Κατηγορία:Προφάρμακα Κατηγορία:Θειαιθέρες Κατηγορία:Φαινοθειαζίνες Κατηγορία:Πιπεριδίνες
Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης
Με την ονομασία Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης, φέρεται διεθνής συνθήκη που συνομολογήθηκε από κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης και υπογράφηκε στο Τορίνο το 1961 και που αναθεωρήθηκε το 1996.
Η συνθήκη αυτή παρείχε εξ αρχής τη δυνατότητα ακόμα και της μερικής επικύρωσης από τα κράτη μέλη. Πρώτα ευρωπαϊκά κράτη που επικύρωσαν την εν λόγω συνθήκη ήταν η Αυστρία, Γαλλία, Δανία, Δυτική Γερμανία, Ελλάδα, Μεγάλη Βρετανία, Ιρλανδία, Ισλανδία, Ισπανία, Ιταλία, Κύπρος, Ολλανδία και Σουηδία.
Η Ελλάδα επικύρωσε τη συνθήκη το 1984 με τον Νόμο 1426/1984 (το ίδιο έτους).
Κατ΄ εφαρμογή της παραπάνω συνθήκης ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων που παρακολουθεί τις ετήσιες αναφορές - εκθέσεις των κρατών μελών στην ευρύτερη εφαρμογή της, εξετάζοντας παράλληλα σχετικές καταγγελίες.
Πηγές
Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες Κατηγορία:Εργατικό Δίκαιο
Γελοιογραφία
Ως γελοιογραφία χαρακτηρίζεται κάθε ζωγραφική παράσταση της οποίας τα κύρια γνωρίσματα προσώπων ή πραγμάτων αποδίδονται κωμικά παραλλαγμένα. Στόχος της γελοιογραφίας είναι η διακωμώδηση προσώπων από τους λόγους ή των πράξεών τους καθώς και καταστάσεων που όμως δεν συμβιβάζονται στη κοινή αντίληψη. Η σημασία δε της γελοιογραφίας συνήθως υποδηλώνεται με σχετικό υπότιτλο ή στιχομυθία αν πρόκειται για γελοιογραφικό σύμπλεγμα.
Γεγονός πάντως είναι ότι η γελοιογραφία μεγαλοποιεί τα φυσικά γνωρίσματα και κυρίως τα ελαττώματα, ή με αντιθέσεις, καταδεικνύει την ασυμφωνία των φυσικών χαρακτηριστικών ή των ηθικών ιδιοτήτων του γελοιογραφουμένου προκειμένου ν΄ αναδείξει κωμικό στοιχείο. Ως θέματα της λαμβάνονται συνήθως άστοχοι ή ανόητες φράσεις, έργα, ή υποσχέσεις κλπ. Η αξία δε της γελοιογραφίας συνάγεται από το λεπτό και συνάμα δριμύ πνεύμα, συνδυαζόμενο με σαφήνεια και απλότητα έτσι ώστε να προκαλείται αυθόρμητα στον παρατηρητή εύθυμη διάθεση ακόμα και όταν αυτή αποσκοπεί στο σαρκασμό ή στην εχθρότητα. Αντίθετα η ψυχρότητα και η ασάφεια έχουν ως συνέπεια την αποτυχία της γελοιογραφίας.
Ιστορία
Η γελοιογραφία ήταν γνωστή από τους αρχαίους χρόνους. Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, στις αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα στην Αθήνα ζούσε ο ζωγράφος Παύσων που κατά τον Αριστοτέλη παρίστανε τους ανθρώπους, όπως οι κωμικοί ποιητές, πολύ χειρότερους σε μια ρεαλιστική τάση παρωδίας και διακωμώδησης. Άλλος γνωστός γελοιογράφος ήταν ο Αντίφιλος της Αιγύπτου (β' ήμισυ 4ου π.Χ. αιώνα) που λέγεται πως αυτός εισήγαγε τη γελοιογραφία ως είδος της ζωγραφικής και του οποίου τα έργα επειδή σατίριζε κάποιον Γρύλλο ονομάσθηκαν «Γρύλλοι».
Στην Ελληνιστική περίοδο η Αλεξάνδρεια εκπροσωπεί κάθε τι σκωπτικό και γελοιογραφικό είδος στη Τέχνη. Αλεξανδρινός ήταν πιθανώς και ο Γαλάτων που ζωγράφισε τον Όμηρο «ἐμοῦντα» και τους άλλους ποιητές «ἀρυομένους τὰ ἐμημεσμένα», καυτηριάζοντας έτσι τους ποιητές ότι δεν φτιάχνουν τίποτε νέο, αλλά διατηρούν ως πηγή έμπνευσης τον Όμηρο. Άλλοι γελοιογράφοι της εποχής εκείνης ήταν ο Γραφικός, ο Καλάτις κ.ά.
Στο Μεσαίωνα η γελοιογραφία αποτελεί όπλο της Εκκλησίας για να σατιρίσει τους άπιστους και αιρετικούς αλλά και την όποια εκδήλωση Τέχνης πέραν της θρησκευτικής. Αντίθετα η κοσμική Τέχνη χρησιμοποιεί τη γελοιογραφία προς διακωμώδηση έκλυτου βίου μοναχών και σατυρικής αναπαράστασης έμμετρων μεσαιωνικών μύθων.
Στους ακόμη νεώτερους χρόνους αναδείχθηκαν πάμπολλοι γελοιογράφοι αξίας όπως ο Βέλγος Λέο Ζο, ο Ελβετός Ζυλλενμάχαρ, ο Ιάπωνας Ανταμαρακάρο, ο Ιταλός Καπιέλο, ο Μεξικανός Μοντενέγκρο, ο Ρώσος Ζλόνιτωφ, ο Τούρκος Χαλίντ Ρασίντ κ.ά. Επίσης ονομαστά ήταν και τα σατυρικά περιοδικά όπως το ιταλικό «Πασκουΐνο», το «Σουθέσος» του Σαντιάγκου, το «Φλόο» της Βιέννης, το «Καρέμ» της Κωνσταντινούπολης κ.ά.
Η γελοιογραφία στην Ελλάδα
Το γελοιογραφικό πνεύμα στην Ελλάδα εκπροσώπησαν τα περιοδικά «Ασμοδαίος» και «Άστυ». Πρώτος που καλλιέργησε με σαφήνεια, κομψότητα, απλότητα αλλά και πνευματώδη χαρακτήρα το είδος αυτό της τέχνης ήταν ο Θέμος Άννινος που υπήρξε και ο εκδότης των παραπάνω περιοδικών. Επόμενοι ήταν ο Δημήτριος Γαλάνης, ο Ζαχ. Παπαντωνίου, ο Φρ. Αριστεύς, ο Σταμ. Σταματίου, ο Ηλ. Κουμετάκης, ο Σοφοκλής Αντωνιάδης (ΣΟΦΟ), ο Φωκ. Δημητριάδης, και ο ζωγράφος Ροϊλός.
Ο όρος δεν πρέπει να συγχέεται με την σκιτσογραφία (σκιαγράφημα), που δεν είναι απαραίτητα και γελοιογραφία.
* Κατηγορία:Δημοσιογραφία
Αθανάσιος Νάκος
Ο Αθανάσιος Νάκος (8 Ιανουαρίου 1949 -28 Μαρτίου 2013) ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός, ο οποίος υπηρέτησε ως β' αντιπρόεδρος της Βουλής από το 2012, βουλευτής Μαγνησίας (με τη ΝΔ) από το 1993 και μέλος των κυβερνήσεων του Κώστα Καραμανλή του 2004 και του 2007 ως υφυπουργός Εσωτερικών.
Σπουδές - επαγγελματική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Βόλο, γιος του Σταύρου και της Ροδόπης. Σπούδασε στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Νάκος κατήλθε υποψήφιος για πρώτη φορά με επιτυχία στις βουλευτικές εκλογές του 1993. Εξελέγη πρώτος στο νομό Μαγνησίας και έκτοτε εκλεγόταν συνεχώς μέχρι το θάνατό του, το 2013. Κέρδισε δηλαδή τις εκλογές των ετών 1993, 1996, 2000, 2004, 2007, 2009 και τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2012.
Τον Ιανουάριο του 2011 ανέλαβε τομεάρχης της Προστασίας του Πολίτη. Έπειτα από τη διεξαγωγή των των εκλογών του Μαΐου του 2012 εξελέγη Β΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Στο αξίωμα αυτό επανεξελέγη μετά τις επόμενες εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 2012.
Στη διάρκεια της θητείας του έγιναν χιλιάδες αναπτυξιακά έργα στους δήμους, στα πλαίσια του Σχεδίου "Θησέας". Το όνομά του συνδέθηκε επίσης με την παροχή φυσικού αερίου στα σχολεία, το εθνικό δημοτολόγιο και το θεσμό της μερικής απασχόλησης.
Το 2008 ορίστηκε από τον Κώστα Καραμανλή επικεφαλής της Διυπουργικής Επιτροπής για τη Διαχείριση των Στερεών Αποβλήτων σε όλη τη χώρα και κατόρθωσε να κλείσουν 2.500 παράνομες χωματερές στην Ελλάδα και να αντικατασταθούν από σύγχρονους Χώρους Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων (ΧΥΤΑ).
Τον Νοέμβρη του 2008 ανέλαβε την προεδρία του 3ου Παγκόσμιου Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη, που έγινε στην Αθήνα με την παρουσία του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κι-μουν.
Θάνατος
Ο Θανάσης Νάκος πέθανε τo 2013 έπειτα από εγχείριση μπάι πας στην ΜΕΘ του νοσοκομείου "Υγεία", όπου νοσηλευόταν έχοντας παρουσιάσει λοίμωξη του αναπνευστικού. Με την πρώτη σύζυγο του Άννα απέκτησε ένα γιο, τον Σταυρή και μια εγγονή, την Άννα, και με τη δεύτερη σύζυγο του Δανάη απέκτησε μια κόρη, τη Ροδόπη.
Έπειτα από τον θάνατο του βουλευτή, την έδρα του κατέλαβε η Ζέττα Μακρή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Βουλευτές Μαγνησίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Giuseppe Sirtori (αντιτορπιλικό)
Το Giuseppe Sirtori ήταν το πρωτοπόρο πλοίο της ομώνυμης κλάσης τεσσάρων αντιτορπιλικών που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) εν μέσω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Περιγραφή
Τα πλοία της κλάσης Giuseppe Sirtori είχαν μήκος 72,5 m στην ίσαλο γραμμή και συνολικό μήκος 73,54 m, πλάτος 7,34 m και μέσο βύθισμα 2,7 m. Είχαν εκτόπισμα 709 t (698 LT) με κανονικό (standard) φορτίο, το οποίο έφτανε τους 914 t (900 LT) με πλήρες. Το πλήρωμά τους αποτελούνταν από 98 αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και ναύτες. Το προωστικό σύστημα είχε ονομαστική μέγιστη ισχύ 15500 shp, χάρη στους οποίους μπορούσαν θεωρητικά να φθάσουν σε μέγιστη ταχύτητα 30 kn, αν και σε υπηρεσία έφτασαν έως και τους 33,6 kn και μέγιστη ισχύ περίπου 17000 shp. Η ακτίνα δράσης τους ήταν 1700 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 15 kn.
Το Giuseppe Sirtori διέθετε έξι πυροβόλα των 102 mm, ενώ ο ελαφρύς οπλισμός του αποτελούνταν από ένα ζεύγος αντιαεροπορικών πυροβόλων των 40 mm και δύο πολυβόλα των 6,5 mm. Ήταν επίσης εξοπλισμένο με δύο δίδυμους τορπιλοσωλήνες των 450 mm, έναν σε κάθε πλευρά του πλοίου. Μπορούσε επίσης να μεταφέρει έως και δέκα νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Σεπτέμβριο του 1943 το Giuseppe Sirtori βρισκόταν στην Κέρκυρα. Έπειτα από τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, οι μέχρι τότε σύμμαχοι Γερμανοί ήταν πλέον εχθροί και το πλοίο χτυπήθηκε από τη γερμανική αεροπορία. Τα γερμανικά βομβαρδιστικά προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στο πλοίο και το πλήρωμα οδήγησε σε προσάραξη προκειμένου να αποφευχθεί η βύθισή του. Αργότερα πραγματοποιήθηκαν πρόχειρες επισκευές και στις 25 Σεπτεμβρίου το Giuseppe Sirtori έπλευσε στον Πορθμό της Κέρκυρας όπου αυτοβυθίστηκε για να μην πέσει στα χέρια των Γερμανών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Giuseppe Sirtori
AIPAC
Ως ένα από τα πολλά λόμπι υπέρ του Ισραήλ στις ΗΠΑ, η AIPAC έχει περισσότερα από 100.000 μέλη, δεκαεπτά περιφερειακά γραφεία και «μια τεράστια δεξαμενή δωρητών». Έχει χαρακτηριστεί ως «ο πιο σημαντικός οργανισμός που επηρεάζει τη σχέση της Αμερικής με το Ισραήλ» και ένα από τα ποιο ισχυρά λόμπι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ομάδα δεν αντλεί κεφάλαια προς πολιτικούς υποψήφιους, αλλά βοηθά στην οργάνωση για τη διοχέτευση χρημάτων στους υποψήφιους.
Επικριτές του έχουν δηλώσει ότι ενεργεί ως αντιπρόσωπος της ισραηλινής κυβέρνησης, με ασφυκτικό κλοιό στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, με τη δύναμη και την επιρροή του. Έχει κατηγορηθεί για συμμαχία με το κόμμα Λικούντ του Ισραήλ και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στις ΗΠΑ, αλλά ένας εκπρόσωπος της AIPAC σχολίασε αυτές τις αναφορές ως «κακόβουλο χαρακτηρισμό». Η AIPAC παρουσιάζεται ως μια δικομματική οργάνωση και η επιρροή της περιλαμβάνει τόσο τους Δημοκρατικούς, όσο και τους Ρεπουμπλικανούς. Η Washington Post περιέγραφε τις διαφορές μεταξύ AIPAC και η J Street: «Ενώ και τα δύο λόμπι αυτοαποκαλούνται διακομματικά, η AIPAC έχει κερδίσει την υποστήριξη από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ρεπουμπλικάνων Εβραίων, ενώ η J Street αυτοπαρουσιάζεται ως εναλλακτική λύση για τους Δημοκρατικούς που αντιτίθενται στις πολιτικές του Νετανιάχου, ενώ οι συντηρητικοί πρόσκεινται στο AIPAC».