cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζίγκμουντ Φουκς
Νοσοκομείο Northfield
O Φουκς έφτασε στο Νοσοκομείο Northfield στις 26 Απριλίου 1943 και παρέμεινε μέχρι και το Ιανουάριο του 1946. Με την άφιξη του ξεκίνησε αυτο που έμεινε στην ιστορία σαν το "δεύτερο πείραμα στο Northfield" και το οποίο είχε καλύτερη κατάληξη απο το πρώτο. Ο Harold Bridger, ο Tom Main και ο S.H.Foulkes που το σκέφτηκαν, είχαν μάθει από τα λάθη των προηγούμενων και μετέθεσαν σε πρώτη φάση στη διοίκηση του νοσοκομείου τις αποφάσεις τους και τους όρους τους. Αυτή η διορθωτική κίνηση έσωσε το πρόγραμμα και καθιέρωσε σαν αρχή τη συμμετοχή της διοίκησης στον σχεδιασμό κάθε ομαδικού θεραπευτικού εγχειρήματος. Αυτό έγινε τελικά ένα κομβικό σημείο στην εξέλιξη της θεραπευτικής δουλειάς σε κοινότητες.
Group Analytic Society
To 1952 o Φουκς μαζί με τον James Anthony, την Jane Abercrombie τον Norbert Elias τον Patrick de Maré, τον W. H. R. Iliffe και την Elizabeth Marx ίδρυσαν την GAS σαν μια "ομάδα μελέτης" με σκοπό την προώθηση της Ομαδικής Ανάλυσης
Ψυχανάλυση
To 1937 έγινε πλήρες μέλος στη Βρετανική Ψυχαναλυτική Εταιρία και στη συνέχεια έγινε διδάσκων αναλυτής στην Ομάδα της Άννα Φρόυντ. Για πολλά χρόνια βοήθησε την Άννα Φρόιντ στη θεωρητική εκπαίδευση των μαθητών της σε αυτό που θα γινόταν αργότερα το "Hampstead Child Therapy Course and Clinic. Ο Φούκς δεν έπαψε ποτέ να είναι ψυχαναλυτής απλά το ενδιαφέρον του για την ομαδική ανάλυση και τη ομαδική ψυχοθεραπεία δεν του επέτρεπαν να είναι τόσο ενεργός όσο θα ήταν σε άλλη περίπτωση.
Από το το 1950 έως και το 1964 εργάστηκε ως Consultant Psychotherapist στο Maudsley Hospital.
μικρογραφία|Νοσοκομείο Northfield
Προσωπική Ζωή
Ο Ζίγκμουντ Χάινριχ Φουκς παντρεύτηκε τρεις φορές.
Την πρώτη του γυναίκα την έλεγαν Erna Stavenhagen και παντρεύτηκαν το 1923. Από το γάμο αυτό προέρχονται και τα τρία παιδιά του Φουκς: ο Tom (1924), η Lisa (1927) και η Vera (1931). Ο γάμος αυτός τέλειωσε το 1937(διαζύγιο).
Το 1938 παντρεύτηκε τη δεύτερη του γυναίκα την Kilmeny Graham και έμειναν παντρεμένοι μέχρι τον θάνατο της το 1959.
Το 1960 παντρεύτηκε την Elizabeth Marx.
Η κατοικία του ήταν στο Λονδίνο στην Οδό Linnell Close στον αριθμό 7 μια κατοικία στη συνοικία Hampstead Garden Suburb
Θάνατος
Ο Φουκς πέθανε στην 6 Ιουλίου του 1976 κατα τη διάρκεια μια συνεδρίας ομαδικής ανάλυσης. Ο τάφος του βρίσκεται στο Golders Green Cemetery στο ίδιο νεκροταφείο που βρίσκονται και οι στάχτες του Φρόιντ.
Τα αρχεία του κατατέθηκαν για φύλαξη μετά τον θάνατο του από τη γυναίκα του στην Wellcome Library
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ψυχολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί ψυχίατροι Κατηγορία:Ομαδικοί Αναλυτές Κατηγορία:Εβραίοι ιατροί
Καμιζάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Καπερνιάνικα
Η Καπερνιάνικα (ιταλικά: Capergnanica) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Καμπανιόλα Κρεμάσκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Επεισόδιο 15ης Μαΐου
Με την ονομασία επεισόδιο 15ης Μαΐου ( 五·一五事件 Goichigo Jiken ; ) φέρεται στη, σύγχρονη πολιτική και στρατιωτική ιστορία της Ιαπωνίας, απόπειρα πραξικοπήματος που εκδηλώθηκε στις 15 Μαΐου του 1932, στο Τόκιο, από 11 κατώτερους αξιωματικούς του αυτοκρατορικού ναυτικού, συνεπικουρούμενοι από μερικούς ευέλπιδες του αυτοκρατορικού στρατού και κάποιους πολίτες.
Κατά την εκδήλωση αυτή δολοφονήθηκε ο πρωθυπουργός Τσουγιόσι Ινουκάι ενώ έτεροι στόχοι υπήρξαν ανεπιτυχείς. Τελικά μετά τρεις ημέρες οι στασιαστές συνελήφθησαν πλην όμως οι καταδίκες τους που ακολούθησαν υπήρξαν ιδιαίτερα επιεικείς (ολιγόχρονες φυλακίσεις) λόγω της έντονης λαϊκής υποστήριξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας
Jump in the Fire
To " Jump in the Fire" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού thrash metal συγκροτήματος Metallica, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον ντεμπούτο δίσκο τους Kill 'Em All, του 1983. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε και ως single, το δεύτερο, γενικότερα, του συγκροτήματος αλλά και του δίσκου αυτού. Είχε κυκλοφορήσει, μαζί με το "Phantom Lord" και το "Seek & Destroy", σε live εκτελέσεις, οι οποίες όμως πραγματικά δεν ήταν Live, αλλά το ίδιο το συγκρότημα είχε προσθέσει ιαχές κοινού.
Αυτό το κομμάτι είναι ένα από τα πρώτα κομμάτια που συνέθεσαν οι Metallica, μαζί με το "No Remorse" και το "Hit the Lights", τα οποία είχαν συμπεριληφθεί στο ακυκλοφόρητο πρώτο τους demo Ron McGovney's '82 Garage. Τους στίχους του κομματιού τους είχε γράψει ο τότε 16χρονος Dave Mustaine και αφορούσαν το σεξ, οπότε μαζί με τους James Hetfield και Lars Ulrich, το δούλεψαν ξανά. Με τον τελευταίο να λέει ότι είχαν γράψει το κομμάτι εμπνευσμένοι από το πολύ δημοφιλές "Run to the Hills" των Iron Maiden.
Το κομμάτι παίζεται περιστασιακά σε live εμφανίσεις των Metallica, με τη διαφορά ότι από το καθιερωμένο κούρδισμα, το παίζουν έναν τόνο κάτω. Το εξώφυλλο της πρώτης κυκλοφορίας αναπαριστά έναν δαίμονα, ο οποίος είχε εμπνευστεί από το μυθιστόρημα The Devils of D-Day, του 1978. Το 2009, η εικονιζόμενη φιγούρα έγινε παιχνίδι, που κυκλοφόρησε από τη MediCom Toy Inc., με αρχική τιμή στα 99.99$. Με ύψος περίπου 30 εκατοστά, πουλήθηκε αποκλειστικά online, με άκρως περιορισμένη διαθεσιμότητα, αφού φτιάχτηκαν μόλις 1000 κομμάτια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1983 Κατηγορία:Singles του 1984 Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica Κατηγορία:Singles της Megaforce Records
Δημήτριος Μακεντόνσκι
Ο Δημήτριος Μακεντόνσκι (1783 - 1843) ήταν Ρώσος αξιωματικός. Ως οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, συμμετείχε στις επιχειρήσεις στη Μολδοβλαχία, ως πανδούρος οπλαρχηγός, συνεργαζόμενος με τις δυνάμεις του Τούντορ Βλαντιμιρέσκου, όπου διετέλεσε υπαρχηγός. thumb|right|400px|Ο Δημήτριος Μακεντόνσκι, πρώτος αξιωματικός πάνω στο πλοιάριο από αριστερά, κατά τη διάβαση του ποταμού Ολτ με το σώμα του Βλαντιμιρέσκου, κατά την [[Ελληνική Επανάσταση του 1821]]
Οικογενειακό υπόβαθρο
Ο Δημήτριος Μακεντόνσκι ήταν Ρώσος ελληνικής ή σερβικής καταγωγής.
Πρώιμη στρατιωτική δράση
Ο Δημήτριος Μακεντόνσκι, με τον αδελφό του Παύλο, συμμετείχε εθελοντικά στην Πρώτη Σερβική Εξέγερση, η οποία είχε τη συμπαράσταση της Ρωσίας. Στη συνέχεια, στον επόμενο Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1806–1812), ο Δημήτριος, μαζί τον αδελφό του, κατατάχθηκαν στο Ρωσικό στρατό, μετά από παρότρυνση του Έλληνα ηγεμόνα της Βλαχίας, Κωνσταντίνου Υψηλάντη. Τραυματίστηκε στη Μάχη του Ομπιλέστι-Ιλφώφ στις 2 Ιουλίου 1807. Στις πολεμικές επιχειρήσεις διακρίθηκε και βραβεύτηκε για την ανδρεία που επέδειξε. Έλαβε μάλιστα το βαθμό του υπολοχαγού. Στις 23 Μαρτίου του 1809 ο Ρώσος διοικητής των στρατιωτικών δυνάμεων της Μολδοβλαχίας, πρίγκηπας Μπαγκρατιόν, τον αποστράτευσε τιμητικά «για ν' αναζητήσει νέα στρατιωτική και πολιτική καριέρα». Έχοντας καλή γνώση της ελληνικής, ρωσικής, ρουμανικής, σερβικής και τουρκικής γλώσσας, έγινε μεταφραστής της διοίκησης της Ηγεμονίας της Μολδοβλαχίας που ήταν υπό ρωσικό έλεγχο. Εξελίχθηκε σε αξιωματούχος της διοίκησης σε διάφορες θέσεις, όπως οικονομικός ελεγκτής στρατιωτικών προμηθειών, αλλά και υπεύθυνος για τη στρατολόγηση πανδούρων προς δημιουργία στρατιωτικών σωμάτων. Μετά την αποχώρηση της Ρωσίας το 1812 απ' τη Μολδοβλαχία, παρέμεινε και απέκτησε την τοπική ιθαγένεια, καθώς και μεγάλη περιουσία.
Ελληνική Επανάσταση του 1821
Ο Δημήτριος Μακεντόνσκι συμμετείχε στην κατάληψη του Βουκουρεστίου στα μέσα Μαρτίου του 1821 υπό τις οδηγίες του Τούντορ Βλαντιμιρέσκου. Κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων της Ελληνικής Επανάστασης που λάμβανε χώρα στη Μολδοβλαχία, ο Τούντορ Βλαντιμιρέσκου διατηρούσε αμφιλεγόμενη στάση, με αποτέλεσμα να θεωρηθεί από τη Φιλική Εταιρεία ως εχθρός της επανάστασης με την κατηγορία ότι συνθηκολόγησε μυστικά με τους Οθωμανούς. Ο Δημήτριος Μακεντόνσκι συναντώντας τυχαία, κοντά στο Γκολέστι, τον Έπαρχο Γκόρας και Μεχεντιντσίου, πληροφορήθηκε ότι ο Βλαντιμιρέσκου, αφού είχε συγκεντρώσει ένα εκατομμύριο λέυ από έρανο μεταξύ των χωρικών για τον αγώνα, τα κατέθεσε σε αυστριακή τράπεζα, στο όνομά του. Εξαγριωμένος ο Δημήτριος Μακεντόνσκι, κατηγόρησε δημόσια τον αρχηγό του. Ο Βλαντιμιρέσκου, προκειμένου να μειώσει του δύναμη του Δημητρίου Μακεντόνσκι στο στράτευμά του, έδωσε μυστική διαταγή να μειωθεί ο αριθμός του στρατεύματος που ελέγχονταν από τον Δημήτριο Μακεντόνσκι και τον Χατζή Πρόνταν και να εκτελέσει μερικούς απ' τους πιστότερους οπλαρχηγούς τους. Ο Δημήτριος Μακεντόνσκι, πληροφορούμενος την κατάσταση έσπευσε με ισχυρή δύναμη και κατάφερε να σώσει 7 από τους καλύτερους αξιωματικούς του απ' την αγχόνη, την τελευταία στιγμή. Μετά απ' αυτά τα γεγονότα, ο Δημήτριος Μακεντόσνκι συνεννοήθηκε με τον Γεωργάκη Ολύμπιο, ώστε να μεθοδευτεί η σύλληψη του Βλαντιμιρέσκου. Στα τέλη Μαΐου του 1821, ο Δημήτριος Μακεντόνσκι συνέλαβε αιφνιδιαστικά το Βλαντιμιρέσκου και τον παρέδωσε στον Γεωργάκη Ολύμπιο για να δικαστεί και να εκτελεστεί μερικές μέρες αργότερα. Στο μεταξύ, οι Οθωμανοί προέλαυναν και ο Αλέξανδρος Υψηλάντης συγκάλεσε σύσκεψη. Μετά το πέρας της σύσκεψης, ο Νικόλαος Υψηλάντης με τις δυνάμεις του κινήθηκε για το Ρίμνικ, όπου θα συναντούσε στις 26 Μαΐου του 1821, τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, ενώ ο Δημήτριος Μακεντόνσκι με τον Βασίλειο Καραβία διατάχθηκαν να παραμείνουν στο Μερτιτζένι, ώστε να επιτηρούν τον ύποπτο Σάββα Καμινάρη.
Στη συνέχεια, ο Δημήτριος Μακεντόνσκι με το σώμα του, εντάχθηκε στη δύναμη του Αλέξανδρου Υψηλάντη κι ακολούθησε την σύμπτυξη των ελληνικών δυνάμεων στο Ρίμνικ. Ο Δημήτριος Μακεντόνσκι είχε προτείνει, χωρίς να εισακουσθεί από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, να μη δοθεί μάχη στο Δραγατσάνι, αλλά να στηθούν ενέδρες στους Οθωμανούς και να διεξαχθεί άτακτος πόλεμος. Υπό τη διοίκηση του Αλέξανδρου Υψηλάντη, ο Δημήτριος Μακεντόνσκι έλαβε μέρος με το σώμα του, μεταξύ άλλων, στη Μάχη του Δραγατσανίου στις 7 Ιουνίου 1821. Μετά την ατυχή έκβαση της μάχης, ο Δημήτριος Μακεντόνσκι με μικρή δύναμη, έσπευσε να βοηθήσει και να περισυλλέξει τα οπισθοχωρούντα υπολείμματα των ελληνικών δυνάμεων. Συμμετείχε σε πολλές μάχες και ήταν από τους τελευταίους οπλαρχηγούς που σταμάτησαν της εχθροπραξίες εναντίον των Οθωμανών.
Μετά την ήττα των επαναστατών στη Μολδοβλαχία, ο Δημήτριος Μακεντόνσκι, βοηθούμενος από τον αδελφό του Παύλο, κατάφερε να γλιτώσει από τη δίωξη που του επεφύλασσαν οι πανδούροι, προσπαθώντας να διαφύγει στην Αυστρουγγαρία και ζητώντας άσυλο. Τα δυο αδέρφια κατέληξαν τελικά μέσω Τρανσυλβανίας με πλαστά διαβατήρια στο Χοτύν της Βεσσαραβίας (σήμερα στην Ουκρανία), στις 14 Σεπτεμβρίου 1821. Εκεί, θεωρήθηκαν επικίνδυνοι από τη Ρωσία και τέθηκαν υπό περιορισμό έως τις 21 Μαρτίου 1823.
Μετά την Επανάσταση του 1821
Στη συνέχεια ο Δημήτριος Μακεντόνσκι μετέβη στο Κισινάου της Μολδαβίας, όπου επιδόθηκε σ' έναν, επιτυχή τελικά, δικαστικό αγώνα με τη χήρα του Γεωργάκη Ολυμπίου, Στάνα Τσουτσούκ, διεκδικώντας μέρος από την περιουσία του. Κατα τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1828-1829), ο Δημήτριος Μακεντόνσκι συγκρότησε άτακτο σώμα παρενοχλώντας τις Οθωμανικές δυνάμεις, ώστε να υποστηρίξει τις ρωσικές επιχειρήσεις. Μετά το τέλος του πολέμου, επέστρεψε με τον αδελφό του Παύλο, στη Μολδοβλαχία, το 1830, όπου έλαβε διοικητικά αξιώματα, λόγω της πολυμάθειάς του. Το 1838, καταγράφηκε στο τοπικό βιβλίο των «αρχόντων» με τον τίτλο του «σερδάρη». Τον Μάιο του 1840, υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της "Μυστικής Οργάνωσης" που είχε ως σκοπό τη δημιουργία ανεξάρτητου ρουμανικού κράτους και την εκκαθάριση της φεουδαρχίας, μαζί με άλλες επιφανείς προσωπικότητες της ρουμανικής κοινωνίας, όπως ο Ντιμιτρίε Φιλιππέσκου (επικεφαλής), Νικολάε Μπαλτσέσκου, Ευθυμίε Μούργκου, Μαρίν Σεργκιέσκου, Ζεάν Βαϊλλάντ και άλλους. Στις 24 Οκτωβρίου 1840, συνελήφθη λόγω της δράσης του στη Μυστική Οργάνωση και καταδικάστηκε, μετά από δίκη τον Απρίλιο του 1841, σε φυλάκιση 8 ετών, μαζί με άλλους επαναστάτες. Τέθηκε σε περιορισμό στη Μονή Σνάγκωφ, όπου ασθένησε από υδρωπικία. Στις 10 Ιανουαρίου του 1843, μεταφέρθηκε στη Μονή Πλουμπουΐτα κοντά στο Βουκουρέστι, ώστε να του χορηγηθεί ιατρική περίθαλψη, αλλά απεβίωσε.
Εγγονός του ήταν ο μεγάλος Ρουμάνος ποιητής και λόγιος Αλεξάντρου Ματσεντόνσκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Ρουμάνοι επαναστάτες Κατηγορία:Έλληνες της Ρουμανίας Κατηγορία:Ρουμάνοι ευγενείς Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας
Καππέλλα Καντόνε
Η Καππέλλα Καντόνε (ιταλικά: Cappella Cantone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Αμερικανική τρυπανοσωμίαση
Το T. cruzi συνήθως μεταδίδεται στους ανθρώπους και σε άλλα θηλαστικά από τα παρασιτικά «ακάρεα του φιλιού» της υποοικογένειας Triatominae. Αυτά τα έντομα είναι γνωστά με μια σειρά τοπικών ονομάτων, μεταξύ άλλων: vinchuca στην Αργεντινή, Βολιβία, Χιλή και Παραγουάη, barbeiro (το barber) στη Βραζιλία, pito στην Κολομβία, chinche στην Κεντρική Αμερική και chipo στη Βενεζουέλα. Η ασθένεια μπορεί επίσης να εξαπλωθεί μέσω μετάγγισης αίματος, μεταμόσχευσης οργάνων, διατροφής με μολυσμένα με παράσιτα τροφές και από τη μητέρα στο έμβρυο. Η διάγνωση στο αρχικό στάδιο της ασθένειας γίνεται με την εύρεση του παρασίτου στο αίμα με τη χρήση μικροσκοπίου. Η διάγνωση στη χρονική ασθένεια γίνεται με την εύρεση αντισωμάτων για το T. cruzi στο αίμα.
Η πρόληψη κατά κύριο λόγο περιλαμβάνει την εξόντωση των ακάρεων του φιλιού και την αποφυγή τέτοιων τσιμπημάτων. Άλλες προληπτικές ενέργειες συμπεριλαμβάνουν την παρακολούθηση του αίματος που χρησιμοποιείται για τις μεταγγίσεις. Δεν έχει αναπτυχθεί νέο εμβόλιο μετά το 2013. Οι αρχικές μολύνσεις είναι ιάσιμες με τα φάρμακα benznidazole ή nifurtimox. Σχεδόν πάντα οδηγούν σε θεραπεία, εάν χορηγηθούν νωρίς, ωστόσο όσο περισσότερο ένα άτομο πάσχει από την ασθένεια Chagas τόσο περιορίζεται η δράση τους. Όταν χρησιμοποιούνται στη χρονική ασθένεια, μπορεί να καθυστερήσουν ή να εμποδίσουν την ανάπτυξη των συμπτωμάτων τελικού σταδίου. Τα Benznidazole και nifurtimox προκαλούν προσωρινές παρενέργειες σε ποσοστό έως και 40% των ατόμων συμπεριλαμβανομένων δερματικών ανωμαλιών, τοξικότητα εγκεφάλου και ερεθισμό του πεπτικού συστήματος.
Εκτιμάται ότι 7 με 8 εκατομμύρια ανθρώπων, κυρίως στο Μεξικό, Κεντρική Αμερική και Νότια Αμερική πάσχουν από την ασθένεια Chagas. Καταλήγει σε περίπου 12.500 θανάτους ετησίως από το 2006. Οι περισσότεροι άνθρωποι που νοσούν είναι φτωχοί και δεν συνειδητοποιούν ότι είναι μολυσμένοι. Οι μαζικές πληθυσμιακές μετακινήσεις έχουν αυξήσει τις περιοχές, όπου τα περιστατικά της ασθένειας Chagas disease εντοπίζονται και αυτές συμπεριλαμβάνουν πολλές ευρωπαϊκές χώρες και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι περιοχές αυτές έχουν επίσης παρατηρήσει μια αύξηση στα χρόνια μέχρι το 2014. Η ασθένεια περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1909 από τον Carlos Chagas από τον οποίο πήρε το όνομά της. Επηρεάζει πάνω από 150 άλλα ζώα.
References
Κατηγορία:Παρασιτικές ασθένειες Κατηγορία:Τροπικές ασθένειες
Ανδρέας Γεωργίου
Το όνομα Ανδρέας Γεωργίου μπορεί να αναφέρεται σε:
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2013-2014
Το Πρωτάθλημα Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών της περιόδου 2013-14 αποτελεί τη 17η διοργάνωση από τη δημιουργία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας. Διοργανώτρια αρχή είναι η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και οι ομάδες που διαγωνίζονται σε αυτό έχουν τη νομική μορφή ερασιτεχνικών σωματείων.
Κανονική περίοδος
Το πρωτάθλημα διεξάγεται σε δυο ομίλους,βορρά και νότου.
1ος όμιλος
Μετά την ολοκλήρωση της αγωνιστικής περιόδου, στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα του Ομίλου Νότου βρέθηκε ο Α.Ο. Τερψιθέα Γλυφάδας,κερδίζοντας ως Πρωταθλήτρια το εισιτήριο ανόδου στην Α1 Εθνική Κατηγορία.Τα σωματεία Α.Ο. Σπόρτιγκ Αθηνών και Φ.Ε.Α. Ν. Φιλαδέλφειας / Ν. Χαλκηδόνας, που τερμάτισαν στη 2η και 3η θέση αντίστοιχα, ενεπλάκησαν σε έναν επιπλέον αγώνα μπαράζ με τις ομάδες που κατέλαβαν τις ίδιες θέσεις στον Όμιλο Βορρά, προκειμένου να σχηματιστεί σαφής σειρά προτεραιότητας για άνοδο στην Α1 Εθνική σε περίπτωση δημιουργίας κενής θέσης. Τα σωματεία από την 8η θέση και κάτω υποβιβάστηκαν στις τοπικές ενώσεις που ανήκουν. Βαθ2 = Βαθμοί στους μεταξύ τους αγώνες
Διαφ2 = Πηλίκο πόντων Επίθεσης/Αμυνας στους μεταξύ τους αγώνες (σε περίπτωση διπλής ισοβαθμίας)
Διαφ3 = Πηλίκο πόντων Επίθεσης/Αμυνας στο πρωτάθλημα (σε περίπτωση τριπλής ισοβαθμίας)
2ος όμιλος
Μετά την ολοκλήρωση της αγωνιστικής περιόδου, στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα του Ομίλου Βορρά βρέθηκε ο Παναθλητικός Σ.Φ. Συκεών,κερδίζοντας ως Πρωταθλήτρια το εισιτήριο ανόδου στην Α1 Εθνική Κατηγορία.Τα σωματεία Α.Σ. Ολυμπιακός Βόλου 1937 και Α.Σ. Νίκη Λευκάδας, που τερμάτισαν στη 2η και 3η θέση αντίστοιχα, ενεπλάκησαν σε έναν επιπλέον αγώνα μπαράζ με τις ομάδες που κατέλαβαν τις ίδιες θέσεις στον Όμιλο Νότου, προκειμένου να σχηματιστεί σαφής σειρά προτεραιότητας για άνοδο στην Α1 Εθνική σε περίπτωση δημιουργίας κενής θέσης. Το δρόμο προς το οικείο τους τοπικό πρωτάθλημα πήρε η ΑΓΕ Πιερίας Βαθ2 = Βαθμοί στους μεταξύ τους αγώνες
Διαφ2 = Πηλίκο πόντων Επίθεσης/Αμυνας στους μεταξύ τους αγώνες (σε περίπτωση διπλής ισοβαθμίας)
Διαφ3 = Πηλίκο πόντων Επίθεσης/Αμυνας στο πρωτάθλημα (σε περίπτωση τριπλής ισοβαθμίας)
Μπαράζ προτεραιότητας ανόδου
Μετά τη λήξη της κανονικής περιόδου, οι ομάδες που τερμάτισαν στη 2η και 3η θέση των δύο ομίλων ενεπλάκησαν σε έναν επιπλέον αγώνα μπαράζ προκειμένου να σχηματιστεί σαφής σειρά προτεραιότητας για άνοδο στην Α1 Εθνική σε περίπτωση δημιουργίας κενής θέσης.
Νικητής μεταξύ των δεύτερων ήταν ο Α.Σ. Ολυμπιακός Βόλου 1937. Τον Ιούλιο του 2014 μετά την ανακοίνωση από την Ομοσπονδία της εθελοντικής αποχώρησης από το Πρωτάθλημα του Άρη Θεσσαλονίκης,ο Α.Σ. Ολυμπιακός Βόλου 1937 τον αντικατέστησε.
Νικήτρια στο έτερο μπαράζ ήταν η Φ.Ε.Α. Ν. Φιλαδέλφειας / Ν. Χαλκηδόνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2013 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2014
Τζέιμς Μαράπε
Ο Τζέιμς Μαράπε (James Marape, 1971-), είναι πολιτικός από την Παπούα Νέα Γουινέα, ο 8ος πρωθυπουργός της χώρας από τον Μάιο του 2019. Από τον Ιούλιο του 2007 είναι βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Τάρι Πόρι Όπεν της επαρχίας Χέλα. Στις 30 Μαΐου 2019 ορίστηκε, εξελέγη και ορκίστηκε ως πρωθυπουργός. Είναι μέλος του Κόμματος Πανγκού από το 2019, έπειτα από την αποχώρηση του Σαμ Μπέιζιλ και την προσχώρησή του από την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση. Έχει υπηρετήσει ως υπουργός Παιδείας από το 2008 ως το 2011 και Οικονομικών από το 2011 ως το 2019. Είναι παντρεμένος με την Ρέιτσελ Μαράπε και έχουν έξι παιδιά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1971. Είναι μέλος και αρχηγός του λαού των Χούλι, που αποτελούν μια από τις σημαντικότερες και πολυπληθέστερες εθνοτικές ομάδες και φυλές στην Παπούα Νέα Γουινέα. Είναι γιος πάστορα της Εκκλησίας των Αντβεντιστών της 7ης Ημέρας και οπαδός του ίδιου δόγματος.
Ο Μαράπε φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο της Μιντζ και στο Σχολείο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης των Αντβεντιστών Καμπιούφα, στα υψίπεδα της Παπούα Νέας Γουινέας. Απέκτησε μπάτσελορ Τεχνών (Bachelor of Arts) από το Πανεπιστήμιο της Παπούα Νέας Γουινέας το 1993 και μεταπτυχιακό τιμητικό τίτλο στις Περιβαλλοντικές Επιστήμες το 2000. Την περίοδο από το 2001 ως το 2006 ήταν προσωρινός βοηθός γραμματέας επί πολιτικής στο Τμήμα Διαχείρισης Προσωπικού.
Η σύζυγος του Μαράπε, Ρέιτσελ, κατάγεται από την επαρχία Ανατολική Σέπικ. Το ζευγάρι έχουν 6 παιδιά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Μαράπε διεκδίκησε την έδρα στην Τάρι-Πόρι στις εκλογές του 2002, με τη σημαία του Κόμματος Λαϊκής Προόδου, όταν η ψηφοφορία αναβλήθηκε στην επαρχία των Νότιων Υψίπεδων εξαιτίας της εκτεταμένης βίας. Στις συμπληρωματικές εκλογές του 2003 έλαβε επίσης μέρος, όμως ηττήθηκε από τον βουλευτή Τομ Τομιάπε, ο οποίος διατήρησε την έδρα του. Άσκησε έφεση κατά του αποτελέσματος προσφεύγοντας στο αρμόδιο Εκλογοδικείο, η οποία όμως απορρίφθηκε δύο φορές.
Διεκδίκησε την έδρα για δεύτερη φορά στις εκλογές του 2007 με το Κόμμα Εθνικής Συμμαχίας και κατάφερε να νικήσει τον Τομιάπε. Στη συνέχεια διορίστηκε γραμματέας του Κοινοβουλίου επί των Έργων, των Μεταφορών και της Πολιτικής Αεροπορίας, με απόφαση του πρωθυπουργού Μάικλ Σομάρε. Διετέλεσε υπουργός Παιδείας από τις 16 Δεκεμβρίου 2008 ως τις 2 Αυγούστου 2011. Τον Φεβρουάριο του 2012 αποχώρησε από το Κόμμα Εθνικής Συμμαχίας και έγινε μέλος του Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου.
Επανεξελέγη στην εκλογική περιφέρεια Τάρι-Πόρι στις εκλογές του 2012. Συνακόλουθα διορίστηκε υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Ο'Νιλ.
Ο Μαράπε επανεξελέγη βουλευτής το 2017, με τη σημαία του Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου.
Παραιτήθηκε από υπουργός Οικονομικών στις 11 Απριλίου 2019, όμως παρέμεινε μέλος του Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου. Στις 29 Απριλίου 2019 παραιτήθηκε από το κόμμα του και νέος υπουργός Οικονομικών διορίστηκε ο Σαμ Μπέιζιλ.
Τον Μάιο του 2019 χρίστηκε υποψήφιος για το αξίωμα του πρωθυπουργού στην εναλλακτική κυβέρνηση, για να διαδεχθεί τον Πίτερ Ο'Νιλ στην πρωθυπουργία. Ο Πίτερ Ο' Νιλ παραιτήθηκε στις 29 Μαΐου 2019 και νέος πρωθυπουργός εξελέγη την επομένη ο Μαράπε. Την ίδια ημέρα ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα.
Κατά την ορκωμοσία του, ο Μαράπε εξέφρασε την επιθυμία του να καταστεί η Παπούα Νέα Γουινέα ως η "πλουσιότερη χριστιανική χώρα με μαύρο πληθυσμό" στον κόσμο.
Παραπομπές
Μαραπε Μαραπε
Λέοπολντ Άουερ
Ο Λέοπολντ Άουερ, (Leopold Auer, ουγγρ. Lipót Auer, Βέσπρεμ 7 Ιουνίου 1845 – Λόσβιτς 15 Ιουλίου 1930) ήταν εβραϊκής καταγωγής Ούγγρος βιολονίστας και μουσικοπαιδαγωγός, από τους σημαντικότερους της εποχής του και στους δύο τομείς. Επίσης, διηύθυνε κατά καιρούς, ενώ συνέθεσε και λιγοστά έργα για το βιολί. Ήταν μακρινός θείος του διάσημου Ούγγρου συνθέτη Γκιέργκι Λίγκετι. Η φήμη του ως ερμηνευτή ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ο Τσαϊκόφσκι τού αφιέρωσε το Κοντσέρτο για βιολί, έργο 35 (1878), ένα από τα απαιτητικότερα κοντσέρτα για το συγκεκριμένο όργανο.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Άουερ γεννήθηκε στην πόλη Βέσπρεμ της Ουγγαρίας, το 1845, σε οικογένεια εβραϊκής καταγωγής. Σπούδασε βιολί, αρχικά με έναν τοπικό εξάρχοντα βιολονίστα (concertmaster) και, αργότερα, με τον Ρ. Κονέ (Ridley Kohné) στο Ωδείο της Βουδαπέστης (1853-7). Το ντεμπούτο του με το περίφημο Κοντσέρτο για βιολί του Μέντελσον προκάλεσε το ενδιαφέρον κάποιων πλούσιων πατρόνων, οι οποίοι τον έστειλαν στη Βιέννη για περαιτέρω σπουδές, με υποτροφία. Εκεί, έζησε στο σπίτι του δασκάλου του, Γ. Ντοντ (Jakob Dont), μεταξύ 1857 και 1858. Στα απομνημονεύματά του ο Άουερ έγραψε ότι, ο Ντοντ ήταν εκείνος που τού δίδαξε τα θεμέλια για την τεχνική στο βιολί. Στην αυστριακή πρωτεύουσα παρακολούθησε, επίσης, την τάξη κουαρτέτου εγχόρδων του Γ. Χελμσμπέργκερ του Πρεσβύτερου (Joseph Hellmesberger, Sr).
Όταν έγινε 13 χρόνων, τα χρήματα της υποτροφίας τού Άουερ είχαν εξαντληθεί, αλλά ο πατέρας του αποφάσισε να τον βοηθήσει πολύ στην καριέρα του, παρά τα πενιχρά έσοδα της οικογένειας. Μια οντισιόν στον Βέλγο βιολονίστα Α. Βιετάν (Henri Vieuxtemps) στο Γκρατς, δεν στέφθηκε με επιτυχία, το ίδιο και μια επίσκεψη στο Παρίσι. Τότε, ο Άουερ αποφάσισε να ζητήσει τη συμβουλή τού εξαιρετικού Ούγγρου βιολονίστα Γ. Γιόαχιμ (Joseph Joachim), τότε βασιλικού εξάρχοντα στο Ανόβερο. Τα δύο χρόνια που πέρασε μαζί του, ήταν μια κρίσιμη καμπή στην καριέρα τού Άουερ. Περισσότερο από τα ίδια τα μαθήματα, έμαθε μέσω της παρατήρησης και της συνεργασίας. Βέβαια, ο Άουερ είχε ήδη γερές βάσεις ως βιολονίστας, αλλά εκείνο που αποδείχθηκε καθοριστικό, ήταν η έκθεσή του στον κόσμο της Γερμανικής μουσικής δημιουργίας, έναν κόσμο που τοποθετεί τις μουσικές αξίες και αρχές πάνω από τις δεξιοτεχνικές ικανότητες των σολιστών. Ο ίδιος ο Άουερ έγραφε αργότερα:
«''Ο Γιόαχιμ ήταν μια έμπνευση για μένα και άνοιξε μπροστά στα μάτια μου τους ορίζοντες της μεγαλύτερης τέχνης από την οποία, μέχρι τότε, είχα ζήσει στην άγνοια. Μαζί του, εργάστηκα όχι μόνο με τα χέρια μου, αλλά με το κεφάλι μου, μελετώντας τις παρτιτούρες από τους μεγάλους δασκάλους και προσπαθώντας να διεισδύσω στην καρδιά των έργων τους .... [επίσης] έπαιξα πολλή μουσική δωματίου με τους συμφοιτητές μου''».
Ο Άουερ επέστρεψε στη συναυλιακή σκηνή το 1864. Η επιτυχία οδήγησε να γίνει εξάρχων βιολονίστας στο Ντίσελντορφ. Το 1866, ανέλαβε την ίδια θέση στο Αμβούργο, όπου συμμετείχε επίσης σε ένα κουαρτέτο εγχόρδων. Κατά την επίσκεψή του στο Λονδίνο, το 1868, κλήθηκε να εκτελέσει το μέρος του βιολιού στο περίφημο Πιάνο τρίο αρ.7 σε Σι♭+, έργο 97 (Αρχιδούκας, 1811), μαζί με τον Αντόν Ρουμπινστάιν στο πιάνο και τον Αλφρέντο Πιάτι στο βιολοντσέλο. Επειδή ο Ρουμπινστάιν αναζητούσε έναν καθηγητή βιολιού για το Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης, πρότεινε τον Άουερ, ο οποίος υπέγραψε μεν τριετές συμβόλαιο, αλλά πρακτικά, κράτησε τη θέση για 49 χρόνια (1868-1917).
Στη Ρωσία
Κατά την περίοδο παραμονής του στη Ρωσία, ο Άουερ κατείχε τη θέση του εξάρχοντος βιολιστή στις ορχήστρες όλων των αυτοκρατορικών θεάτρων της Αγίας Πετρούπολης. Σε αυτά, περιλαμβάνονταν το Αυτοκρατορικό Μπαλέτο και η Όπερα, το Θέατρο Μπολσόι (μέχρι το 1886) και, αργότερα το Αυτοκρατορικό Θέατρο Μαριίνσκι, καθώς και τα Αυτοκρατορικά Θέατρα του Πέτερχοφ και του Ερμιτάζ. Για σχεδόν 50 χρόνια, ο Άουερ εκτελούσε σχεδόν όλα τα μέρη του σόλο βιολιού στα μπαλέτα που παρουσιάζονταν από το Αυτοκρατορικό Μπαλέτο, η πλειοψηφία των οποίων ήταν του διάσημου χορογράφου Μ. Πετιπά (Marius Ivanovich Petipa). Πολλοί, σημαντικοί συνθέτες μπαλέτου της εποχής, όπως οι Τ. Πούνι (Cesare Pugni), Λ. Μίνκους (Ludwig Minkus), Ρ. Ντρίγκο (Riccardo Drigo), Τσαϊκόφσκι και Γκλαζουνόφ, έγραψαν το σόλο βιολί στις παρτιτούρες τους, ειδικά για τον Άουερ.
Άγιος Σάββας Χώρας Κύθνου
Ο Άγιος Σάββας είναι ορθόδοξος χριστιανικός ναός και ιστορικό διατηρητέο μνημείο στη Χώρα Κύθνου στις Κυκλάδες.
Λέοπολντ Άουερ
Στη Ρωσία
Ο Άουερ συνέχισε, επίσης, τη συνεργασία με πιανίστες στην εκτέλεση σονατών. Αγαπημένη του συνεργάτις ήταν η Ά. Γεσιπόβα (Anna Yesipova}, με την οποία εμφανιζόταν μέχρι τον θάνατό της, το 1914. Άλλοι πιανίστες με τους οποίους συνεργάστηκε ήταν οι Ρουμπινστάιν, Τ. Λεσχετίτζκι (Theodor Leschetizky), Ρ. Πουνιό (Raul Pugno), Σ. Τανέγιεφ (Sergei Taneyev και E. ντ’ Αλμπέρ (Eugen d'Albert). Στη δεκαετία του 1890 παρουσίασε όλες τις σονάτες για βιολί του Μπετόβεν, σε κύκλους. Τα καλοκαίρια δίδασκε στο Λονδίνο (1906-11) και στο Λόσβιτς (1912-14), την πόλη όπου πέθανε.
Άγιος Σάββας Χώρας Κύθνου
Θέση και περιγραφή
Η εκκλησία του Αγίου Σάββα βρίσκεται εντός του οικισμού της Χώρας της Κύθνου. Η κτήση του χρονολογείται στα 1613. Χτίστηκε με δαπάνες του Αντώνιου Γοζαδίνου και φέρει στην εξωτερική πρόσοψη επιγραφή με το οικόσημο του φραγκικού οίκου των Γοζαδίνων (Gozzadini), του οποίου ο κτήτορας ήταν απόγονος. Είναι μονόκλιτος καμαροσκέπαστος ναός και στο εσωτερικό του διαθέτει ένα καλοδιατηρημένο ξυλόγλυπτο τέμπλο το οποίο χρονολογείται γύρω στο 1640 και φαίνεται να κατασκευάστηκε ειδικά για τη συγκεκριμένη εκκλησία.
Λέοπολντ Άουερ
Στις ΗΠΑ
thumb|255px|right|Φωτογραφία του 1922, όταν ο Άουερ βρισκόταν στις ΗΠΑ Το 1918, ο Άουερ μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έπαιξε στο Κάρνεγκι Χωλ (Carnegie Hall) στις 23 Μαρτίου 1918, όπως και στη Βοστώνη, το Σικάγο και τη Φιλαδέλφεια. Έκανε και κάποια ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι του στο Μανχάταν. Το 1926 εντάχθηκε στο Ινστιτούτο Μουσικής Τέχνης (αργότερα, Σχολή Τζούλιαρντ) και το 1928 στο διδακτικό προσωπικό τού Ινστιτούτου Μουσικής Κέρτις (Curtis Institute of Music) στη Φιλαδέλφεια. Στις ΗΠΑ εξέδωσε και το βιβλίο Η Μακρά Ζωή μου στη Μουσική (My Long Life in Music, Νέα Υόρκη, 1923). Πέθανε το 1930 στο Λόσβιτς, ένα προάστιο της Δρέσδης, αλλά ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Φέρνκλιφ (Ferncliff) της πόλης Χαρτσντέιλ (Hartsdale), στην πολιτεία της Νέας Υόρκης.
Άγιος Σάββας Χώρας Κύθνου
Θέση και περιγραφή
Η εκκλησία του Αγίου Σάββα έχει χαρακτηριστεί από το 1987 ιστορικό διατηρητέο μνημείο της βυζαντινής/μεταβυζαντινής περιόδου. Γιορτάζει στις 5 Δεκεμβρίου.
Λέοπολντ Άουερ
Βιολονίστας-ερμηνευτής
«Τα χέρια μου είναι τόσο αδύναμα και η διαμόρφωσή τους τόσο κακή ώστε, όταν δεν έχω παίξει βιολί για αρκετές ημέρες και στη συνέχεια, το πιάσω πάλι, νιώθω σαν να έχω χάσει εντελώς την ευχέρεια στο παίξιμο».
Άγιος Σάββας Χώρας Κύθνου
Πηγές
Σάββας
Λέοπολντ Άουερ
Βιολονίστας-ερμηνευτής
Παρά το συγκεκριμένο ντεσαβαντάζ, ο Άουερ κατάφερε πολλά μέσα από συνεχή κόπο. Ο τόνος του ήταν χαμηλός αλλά κολακευτικός, η τεχνική του στιλπνή και κομψή. Το παίξιμό του δεν είχε τη «φλόγα» ενός βιρτουόζου, αλλά το αντιστάθμιζε με την ευγένεια στην εκτέλεση. Μετά την άφιξή του στις Ηνωμένες Πολιτείες, έκανε κάποιες ηχογραφήσεις που επιβεβαιώνουν τη θέση αυτή. Ο βιολονίστας ακούγεται σε εξαιρετική κατάσταση από τεχνική άποψη, με άψογο τονισμό, διεισδυτικό ρυθμό και καλαίσθητο παίξιμο.
Διδασκαλία
Ο Άουερ, πέρα από τις ερμηνευτικές του ικανότητες, έχει μείνει στην ιστορία ως ένας από τους σημαντικότερους δασκάλους βιολιού, περιζήτητος για τους ταλαντούχους σπουδαστές. Πολλοί διάσημοι βιολονίστες υπήρξαν μαθητές του: M. Έλμαν (Mischa Elman), Κ. Γκόρσκι (Konstanty Gorski), Γ. Χάιφετς (Jascha Heifetz), N. Μίλσταϊν (Nathan Milstein), Τ. Σάιντελ (Toscha Seidel), Ζ. Μπουλανζέ (Georges Boulanger), K. Πάρλοου (Kathleen Parlow), κ.α.
Όπως και o Φραντς Λιστ, έτσι και ο Άουερ δεν επικεντρωνόταν σε τεχνικά θέματα με τους μαθητές του. Αντ' αυτού, καθοδηγούσε τον τρόπο ερμηνείας και του σκεπτικού της μουσικής. Αν ένας μαθητής αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα τεχνικής, ο Άουερ δεν έδινε λύσεις, ούτε ήταν δάσκαλος που θα έπαιρνε το δοξάρι για να δείξει ένα πέρασμα. Παρ' όλα αυτά, ήταν εξαιρετικά απαιτητικός στην τεχνική ακρίβεια. Πολλές φορές, φοβούμενοι οι μαθητές του να τον ρωτήσουν, στρέφονταν ο ένας στον άλλον για βοήθεια. Επίσης, ενώ εκτιμούσε το ταλέντο, δεν αποτελούσε δικαιολογία γι’ αυτόν η έλλειψη πειθαρχίας, η προχειρότητα και η αδικαιολόγητη απουσία από το μάθημα. Απαιτούσε έγκαιρη προσέλευση, έξυπνη μελέτη και προσοχή στη λεπτομέρεια. Τα μαθήματα ήταν τόσο ψυχικώς εξουθενωτικά, που έμοιαζαν με ρεσιτάλ-στην πραγματικότητα, οι συνθήκες ήσαν σχεδόν πανομοιότυπες.
thumb|300px|right|Ο Άουερ υπήρξε εξαιρετικός ερμηνευτής στο βιολί και περιζήτητος δάσκαλος του συγκεκριμένου οργάνου Αντί των εβδομαδιαίων μαθημάτων, οι μαθητές όφειλαν να προετοιμάσουν ένα (1) μέρος από κάποιο μεγάλο έργο, κάτι που συνήθως απαιτούσε περισσότερο από μια εβδομάδα μελέτης. Μόλις ο μαθητής αισθανόταν έτοιμος να παίξει αυτό το τμήμα, έπρεπε να εγγράψει το όνομά του 10 ημέρες πριν το μάθημα της τάξης. Ο μαθητής όφειλε να έχει μαζί το δικό του βιολί και να είναι ντυμένος ανάλογα. Ένας συνοδός πιάνου είχε προβλεφθεί, ενώ παρακολουθούσε και κάποιο κοινό, όχι μόνο από άλλους μαθητές και γονείς αλλά, συχνά, από διακεκριμένους επισκέπτες και εξέχοντες μουσικούς. Ο Άουερ έφθανε στο μάθημα με μαθηματική ακρίβεια και όλα έπρεπε να είναι στη θέση τους τη στιγμή εκείνη. Κατά τη διάρκεια του μαθήματος, ο Άουερ πηγαινοερχόταν στην αίθουσα, παρατηρώντας, διορθώνοντας, προτρέποντας, επιπλήττοντας και, τελικά, διαμορφώνοντας την ερμηνεία. «Δεν τολμούσαμε να περάσουμε το κατώφλι της τάξης χωρίς να είμαστε απολύτως έτοιμοι», ένας μαθητής θυμάται.
Για να γίνει κάποιος μαθητής τού Άουερ, έπρεπε οπωσδήποτε να υπάρχει ταλέντο. Ακολουθούσε ένα τεστ αντοχής και σκληρής δουλειάς. Ο Άουερ μπορούσε να γίνει από αυστηρός έως σκληρός. Ήθελε, οπωσδήποτε, μουσική ζωντάνια και ενθουσιασμό και μισούσε το άψυχο, «αναιμικό» παίξιμο. Μπορεί να έφθανε τους μαθητές του στα όριά τους, ωστόσο όταν έμενε ευχαριστημένος, παρέμενε αφοσιωμένος σε αυτούς. Εξέταζε σχολαστικά τις υλικές τους ανάγκες, τους βοηθούσε να εξασφαλίσουν υποτροφίες, πάτρονες και καλύτερα βιολιά. Λόγω καταγωγής, χρησιμοποιούσε την επιρροή του σε υψηλά κυβερνητικά στελέχη για να αποκτήσουν άδειες διαμονής οι Εβραίοι μαθητές του. Γενικά, διαμόρφωνε τις προσωπικότητες των μαθητών του, εμποτίζοντάς τους με στυλ, γούστο και μουσική ανατροφή. Επίσης, διηύρυνε τους ορίζοντές τους. Τους προέτρεπε να διαβάζουν βιβλία, καθοδηγούσε τη συμπεριφορά και τις επιλογές σταδιοδρομίας τους και εκλέπτυνε την κοινωνική τους στάση. Επέμενε, επίσης, όλοι οι μαθητές του να μάθουν μια ξένη γλώσσα, αν ανέμεναν διεθνή καριέρα. Ακόμα και όταν ένας μαθητής του ξεκινούσε την καριέρα του, ο Άουερ τον παρακολουθούσε με «πατρικό μάτι». Έγραφε αμέτρητες συστατικές επιστολές σε μαέστρους και ατζέντηδες. Είναι χαρακτηριστικό ότι, όταν ο -μαθητής του- M. Έλμαν (Mischa Elman) ετοιμαζόταν να κάνει στο Λονδίνο το ντεμπούτο του, ο Άουερ ταξίδεψε μέχρι εκεί για να τον «μανατζάρει».
Τα μουσικά γούστα του ήταν, μάλλον, συντηρητικά και εκλεπτυσμένα. Τού άρεσαν οι δεξιοτεχνικές συνθέσεις των Βιετάν και Ερνστ (Heinrich Wilhelm Ernst) και χρησιμοποιούσε αυτά τα έργα στη διδασκαλία του. Κάποτε, ένας μαθητής του δεν ήθελε να παίξει κάποιο έργο που τού είχε δώσει, επειδή το θεωρούσε «κακή μουσική». Ο Άουερ επέμεινε λέγοντας: «Θα το παίξεις μέχρι να ακούγεται σαν καλή μουσική και, μέχρι τότε, δεν θα παίζεις τίποτε άλλο».
Πηγές
Κατηγορία:Ούγγροι μουσικοί Κατηγορία:Ουγγροεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Καππέλλα ντε' Πιτσενάρντι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Παύλος Μακεντόνσκι
Ο Παύλος Μακεντόνσκι ήταν οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από την Κεντρική Μακεδονία. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις στη Μολδοβλαχία ως πανδούρος οπλαρχηγός, συνεργαζόμενος με τις δυνάμεις του Τούντορ Βλαντιμιρέσκου.
Οικογενειακό υπόβαθρο
Ο Παύλος Μακεντόνσκι γεννήθηκε στη Μακεδονία στα τέλη του 18ου αιώνα. Ήταν γιος του Ελληνικής καταγωγής αξιωματικού του Ρωσικού στρατού, Στογιάννη ή Στέφανου Μήντσου. Ο πατέρας του Στογιάννης Μήντσος μετανάστευσε στα τέλη του 18ου αιώνα στη Ρωσία, μετά το Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1787 - 1792), από την Κεντρική Μακεδονία. Εκεί, έκανε στρατιωτική καριέρα στο Ρωσικό στρατό, όπου όταν κατατάχτηκε, του αποδόθηκε το επώνυμο Μακεντόσκι, ως καταγόμενος απ' τη Μακεδονία. Στα αρχεία του Ρωσικού κράτους είχε καταγραφεί ως Έλληνας. Άλλαξε το όνομά του σε Στέφανος και φρόντισε οι δυο γιοι του, Παύλος και Δημήτριος, ν' αποκτήσουν Ελληνική ανατροφή.
Πρώιμη στρατιωτική δράση
Ο Παύλος Μακεντόνσκι με το αδελφό του Δημήτριο, συμμετείχε εθελοντικά στην Πρώτη Σερβική Εξέγερση, η οποία είχε τη συμπαράσταση της Ρωσίας. Στη συνέχεια, στον επόμενο Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1806–1812), ο Παύλος, μαζί τον αδελφό του, κατατάχθηκαν στο Ρωσικό στρατό, μετά από παρότρυνση του Έλληνα ηγεμόνα της Βλαχίας, Κωνσταντίνου Υψηλάντη. Στις πολεμικές επιχειρήσεις διακρίθηκε και βραβεύτηκε για την ανδρεία που επέδειξε. Έλαβε μάλιστα το βαθμό του υπολοχαγού. Στις 23 Μαρτίου του 1809 ο Ρώσος διοικητής των στρατιωτικών δυνάμεων της Μολδοβλαχίας, πρίγκηπας Μπαγκρατιόν, τον αποστράτευσε τιμητικά "για ν' αναζητήσει νέα στρατιωτική και πολιτική καριέρα". Έχοντας καλή γνώση της ελληνικής, ρωσικής, ρουμανικής, σερβικής και τουρκικής γλώσσας, έγινε μεταφραστής της διοίκησης της Ηγεμονίας της Μολδοβλαχίας που ήταν υπό Ρωσικό έλεγχο. Εξελίχθηκε σε αξιωματούχος της διοίκησης σε διάφορες θέσεις. Μετά την αποχώρηση της Ρωσίας το 1812 απ' τη Μολδοβλαχία, παρέμεινε κι απέκτησε την τοπική ιθαγένεια, καθώς και μεγάλη περιουσία.
Ελληνική Επανάσταση του 1821
Ερχόμενος σε επαφή με τον Γεωργάκη Ολύμπιο, έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας και συμμετείχε στην προετοιμασία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Στην Επανάσταση του 1821, συνεργάστηκε με το Τούντορ Βλαντιμιρέσκου, στο σώμα του αδελφού του Δημήτριου. Όταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης πέρασε τον Προύθο, ο Βαντιμιρέσκου έστειλε τον Παύλο Μακεντόνσκι να συναντήσει τον Υψηλάντη, προκειμένου να εξακριβωθεί εάν η επανάσταση θα υποστηρίζονταν από τη Ρωσία. Ο Παύλος Μακεντόνσκι δεν έλαβε κάποια θετική πληροφορία από τον Υψηλάντη και μετέφερε την αμφιβολία στο Βλαντιμιρέσκου, ο οποίος επιδίωξε τελικά να συναντηθεί με τον Υψηλάντη. Υπό τη διοίκηση του αδελφού του Δημητρίου Μακεντόσνκι, ο Παύλος Μακεντόνσκι έλαβε μέρος, μεταξύ άλλων, στη Μάχη του Δραγατσανίου στις 7 Ιουνίου 1821. Συμμετείχε σε πολλές μάχες και ήταν από τους τελευταίους οπλαρχηγούς που σταμάτησαν της εχθροπραξίες εναντίον των Οθωμανών. Μετά την ήττα των επαναστατών στη Μολδοβλαχία, ο Παύλος Μακεντόνσκι, κατάφερε να γλιτώσει από τη δίωξη που του επεφύλασσαν οι πανδούροι, προσπαθώντας να διαφύγει στην Αυστρουγγαρία και ζητώντας άσυλο. Βοήθησε μάλιστα, να διαφύγει και ο αδελφός του Δημήτριος. Τα δυο αδέρφια κατέληξαν τελικά μέσω Τρανσυλβανίας με πλαστά διαβατήρια στο Χοτύν της Βεσσαραβίας (σήμερα στην Ουκρανία), στις 14 Σεπτεμβρίου 1821. Εκεί, θεωρήθηκαν επικίνδυνοι από τη Ρωσία και τέθηκαν υπό περιορισμό έως τις 21 Μαρτίου 1823.
Μετά την Επανάσταση του 1821
Στη συνέχεια ο Πάυλος Μακεντόνσκι μετέβη στο Κισινάου της Μολδαβίας. Κατα τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1828-1829) ο Παύλος Μακεντόνσκι, μαζί με τον αδελφό του Δημήτριο συγκρότησαν άτακτο σώμα παρενοχλώντας τις Οθωμανικές δυνάμεις, ώστε να υποστηρίξουν τις Ρωσικές επιχειρήσεις. Μετά το τέλος του πολέμου, επέστρεψε με τον αδελφό του Δημήτριο, στη Μολδοβλαχία το 1830, όπου έλαβε διοικητικά αξιώματα, λόγω της πολυμάθειάς του. Το 1838 καταγράφηκε στο τοπικό βιβλίο των "αρχόντων" με τον τίτλο του "σερδάρη".
Παραπομπές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες της Ρουμανίας Κατηγορία:Ρουμάνοι ευγενείς Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας
Σοσιαλφασισμός
Ο Σοσιαλφασισμός (και σπανιότερα σοσιαλ-φασισμός) ήταν μια θεωρία που επινοήθηκε από την Κομμουνιστική Διεθνή (Κομιντέρν) κατά τη δεκαετία του 1930. Σύμφωνα με αυτή, η σοσιαλδημοκρατία ήταν μια παραλλαγή του φασισμού επειδή, όχι μόνο οι δύο ιδεολογίες είχαν κοινό το κορπορατιστικό (συντεχνιακό) οικονομικό μοντέλο, αλλά και στέκονταν εμπόδιο σε μια πλήρη και οριστική μετάβαση προς τον κομμουνισμό. Εκείνη την εποχή, οι ηγέτες της κομμουνιστικής διεθνούς, όπως οι  Ιωσήφ Στάλιν και Rajani Palme Dutt, υποστήριζαν ότι η καπιταλιστική κοινωνία είχε εισέλθει στην «Τρίτη Περίοδο», κατά την οποία μια εργατική επανάσταση ήταν επικείμενη αλλά εμποδιζόταν από τους σοσιαλδημοκράτες και άλλες «φασιστικές» δυνάμεις. Ο όρος «σοσιαλφασίστας» χρησιμοποιήθηκε υποτιμητικά για να περιγράψει σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, αντι-Κομιντέρν και προοδευτικά σοσιαλιστικά κόμματα, και διαφωνούντες μεταξύ των συνεργατών της κομμουνιστικής διεθνούς στην περίοδο του μεσοπολέμου.
Επισκόπηση
Στο Έκτο Συνέδριο της κομμουνιστικής διεθνούς (Κομιντέρν) το 1928, κηρύχθηκε το τέλος της καπιταλιστικής σταθερότητας και η αρχή της «Τρίτης Περιόδου». Αναμενόταν το τέλος του καπιταλισμού, συνοδευόμενο από μια εργατική επανάσταση, και η σοσιαλδημοκρατία αναγνωρίστηκε ως ο κύριος εχθρός των Κομμουνιστών. Αυτη η θεωρία είχε τις ρίζες στην άποψη του Γκριγκόρι Ζινόβιεφ ότι η διεθνής σοσιαλδημοκρατία είναι μια πτέρυγα του φασισμού. Η άποψη αυτή έγινε δεκτή από τον Ιωσήφ Στάλιν, ο οποίος περιέγραφε τον φασισμό και τη σοσιαλδημοκρατία ως «δίδυμα αδέλφια», με το επιχείρημα ότι αυτές οι δύο πολιτικές δυνάμεις αλληλοστηρίζονται και αλληλοεξαρτώνται. Μετά την σχετική διακήρυξη στην Έκτη Σύνοδο, η θεωρία του σοσιαλφασισμού έγινε αποδεκτή από τον παγκόσμιο Κομμουνιστικό κίνημα.
Η νέα κατεύθυνση ήταν στενά συνδεδεμένη με την εσωτερική πολιτική του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ). Μετά από μια εσωτερική διαμάχη στο κόμμα μετά το θάνατο του Λένιν το 1924, η νικηφόρα ομάδα γύρω από τον Στάλιν μετατοπίστηκε αποφασιστικά προς τα αριστερά, υποστηρίζοντας το τέλος της μικτής οικονομίας της «Νέας Οικονομικής Πολιτικής» και δηλώνοντας την εντατικοποίηση της ταξικής πάλης στο εσωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης. Από πρακτική άποψη, αυτό σήμαινε τη μεταχείριση των αγροτών (το 80% του πληθυσμού), ειδικά των πλουσιότερων «Κουλάκους», ως ταξικών εχθρών και προτρέποντας στελέχη του κόμματος σε όλο και πιο αδίστακτη δράση εναντίον τους. Δημιουργήθηκε μια ατμόσφαιρα επαναστατικού βρασμού όπου σε κάθε εχθρό της περί τον Στάλιν άρχουσας ομάδας, έβλεπαν «δολιοφθορείς» και «προδότες». Αυτή η στάση εκφραζόταν και σε διεθνές επίπεδο, όπου σοσιαλδημοκράτες και οι αντιφρονούντες κομμουνιστές καταγγέλονταν ως φασίστες.
Ταυτόχρονα, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (SPD), υπό την ηγεσία του καγκελάριου Hermann Müller, συμφώνησε με τα αντικομμουνιστικά κόμματα ότι «κόκκινο ίσον καφέ». Αυτό οδήγησε σε αμοιβαία εχθρότητα μεταξύ σοσιαλδημοκρατών και κομμουνιστών, η οποία εντάθηκε περαιτέρω 1929 όταν η αστυνομία του Βερολίνου, υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης SPD, πυροβόλησε κομμουνιστές εργάτες που διαδήλωναν για την πρωτομαγιά (Αιματηρός Μάιος του Βερολίνου). Αυτό, καθώς και η καταπιεστική νομοθεσία εναντίον των κομμουνιστών που ακολούθησε, χρησίμευσε στους κομμουνιστές ως περαιτέρω απόδειξη ότι οι σοσιαλδημοκράτες ήταν πράγματι «σοσιαλφασίστες». Το 1931 στην Πρωσία, το μεγαλύτερο ομόσπονδο κρατίδιο της Γερμανίας, το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας (KPD), το οποίο αναφερόταν στους Ναζί ως «συντρόφους των εργαζομένων», ενώθηκε μαζί τους σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να ρίξει την κυβέρνηση του SPD, μέσω ενός δημοψηφίσματος. Οι Γερμανοί Κομμουνιστές συνέχισαν να αρνούνται οποιαδήποτε ουσιαστική διαφορά μεταξύ του Ναζισμού και της Σοσιαλδημοκρατίας, ακόμη και μετά τις εκλογές του 1933. Το KPD, υπό την ηγεσία του Ernst Thälmann, επινόησε το σύνθημα «Μετά τον Χίτλερ η σειρά μας!» – πιστεύοντας σθεναρά ότι δεν χρειαζόταν ενωμένο μέτωπο κατά των Ναζί και ότι οι εργαζόμενοι θα άλλαζαν γνώμη τους και θα αναγνώριζαν ότι ο Ναζισμός, σε αντίθεση με τον Κομμουνισμό, δεν πρόσφερε πραγματική διέξοδο της Γερμανίας από τις δυσκολίες.
Η κριτική από τον Τρότσκι
Ο Λέον Τρότσκι ήταν εναντίον των κατηγοριών περί «Σοσιαλφασισμού». Στο «Δελτίο της Αντιπολίτευσης» τον Μάρτιο του 1932, δήλωνε: Ωστόσο, στην ίδια έκθεση, ο Τρότσκι έκανε σαφές ότι οποιαδήποτε συνεργασία με τους σοσιαλδημοκράτες ήταν μόνο τακτική και προσωρινή και ότι, σε τελική ανάλυση, η σοσιαλδημοκρατία θα πρέπει να ηττηθεί και να ανατραπεί από την επαναστατική παράταξη: Ο Ernst Thälmann, ο ηγέτης του KPD, κατήγγειλε τη θέση του Τρότσκι ως το χειρότερο είδος «σοσιαλφασισμού»: Μετά από έξι μήνες το Ναζιστικό κόμμα κέρδισε τις γερμανικές εκλογές και ο Ernst Thälmann φυλακίστηκε από τους εθνικοσοσιαλιστές.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Φασισμός Κατηγορία:Σοσιαλισμός
Καπράλμπα
Η Καπράλμπα (ιταλικά: Capralba) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Στιμάγκα Κορινθίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Στιμάγκα βρίσκεται στο κέντρο του πρώην νομού Κορινθίας, σε απόσταση 29 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Κόρινθο (μέσω Άσσος - Κοκκώνι) και 16 χλμ. ΝΔ. από το Ζευγολατιό (έδρα δήμου). Είναι κτισμένη στις βόρειες πλαγιές του όρους Ευαγγελίστρια σε υψόμετρο 520 μέτρα. Η ονομασία του προέρχεται από τον Βορειοηπειρώτη αξιωματούχο Νικολό Στιμάγκα, στον οποίο οι Παλαιολόγοι του Μυστρά, την περίοδο του Βυζαντίου, παραχώρησαν την περιοχή. Τα διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν την κατοίκηση της περιοχής από αρχαιοτάτων χρόνων. Στην ευρύτερη περιοχή και στην τοποθεσία "Καμάρι" βρισκόταν η γνωστή πόλη του 5ου αιω. π.Χ. Θυαμία, ενώ στα νοτιοδυτικά του χωριού, υπάρχουν "λείψανα αρχαίου φρουρίου επί της κορυφής της Ευαγγελιστρίας και αρχαία ερείπια εις θέσιν Λάκκα-Εμάδε και Παληοκατούντι". Ο "πύργος της Ευαγγελίστριας" χρησίμευε την περίοδο της φραγκοκρατίας, ως οπτικός σύνδεσμος του Ακροκορίνθου με τα φρούρια της Στυμφαλίας και της δυτικής Κορινθίας (της αρχαίας Θυαμίας και του Κάστρου Φωκά). Το παλαιό Δημοτικό Σχολείο (του 1898) που βρίσκεται στην άκρη του χωριού έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και ειδικότερα με την καλλιέργεια σταφυλιών (σουλτανίνα) και ελιάς. Τα καλλιεργούμενα εδάφη υπολογίζονται σε 12.000 στρέμματα σουλτανίνας και 5.000 ελαιώνες. Κάθε χρόνο, αρχές Σεπτεμβρίου, διοργανώνεται "Γιορτή Σταφυλιού" από τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Στιμάγκας, τον Λαογραφικό και Χορευτικό Σύλλογο "Θύαμις" και τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Στιμάγκας.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1834 στο ΦΕΚ 19Α - 07/06/1834 να προσαρτάται στον τότε δήμο Νεμέας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Στιμάγκας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βέλου του Δήμου Βέλου - Βόχας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 981 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Βέλου-Βόχας
Κοινοτικό Στάδιο Ψευδά
Το Κοινοτικό Στάδιο Ψευδά είναι γήπεδο ποδοσφαίρου που βρίσκεται στο χωριό Ψευδάς της επαρχίας Λάρνακας. Χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες και είναι έδρα του ποδοσφαιρικού τμήματος της Ομόνοιας Ψευδά.
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Κύπρο
Καζαλμπουττάνο εντ Ουνίτι
Το Καζαλμπουττάνο εντ Ουνίτι (ιταλικά: Casalbuttano ed Uniti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Τα φώτα της ράμπας (ταινία)
Τα φώτα της ράμπας (αγγλικά: Limelight) είναι μια αμερικανική κωμικοδραματική ταινία του 1952 σε σενάριο και παραγωγή, σκηνοθεσία του Τσάρλι Τσάπλιν, ο οποίος είναι και ο πρωταγωνιστής της. Η ταινία ειναι βασισμένη σε μια νουβέλα του Τσάπλιν με τίτλο Footlights. Η μουσική της συντέθηκε από τον Τσάπλιν και ενορχηστρώθηκε από τον Ρέι Ρας.
Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Τσάπλιν ως ξοφλημένος κωμικός που σώζει μια χορεύτρια, την οποία υποδύεται η Κλερ Μπλουμ, από την αυτοκτονία. Οι δυο τους προσπαθούν να επιβιώσουν. Οι υπόλοιποι ρόλοι ερμηνεύονται από τους Νάιτζελ Μπρους, Σίντεϊ Ερλ Τσάπλιν, Γουίλερ Ντράιντεν και Νόρμαν Λόιντ, με μια εμφάνιση από τον Μπάστερ Κίτον. Στις χορευτικές σκηνές, η Μπλουμ ντουμπλάρεται από τη Μελίσα Χέιντεν.
Μετά την κυκλοφορία της ταινίας, η γνώμες των κριτικών ήταν διχασμένες. Η ταινία υπέστη έντονο μποϊκοτάζ στις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω των υποτιθέμενων κομμουνιστικών φρονημάτων του Τσάπλιν και απέτυχε εμπορικά. Ωστόσο, επανακυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1972, με πρώτη προβολή στο Λος Άντζελες. Αυτό επέτρεψε στην ταινία που είχε γυριστεί πριν από δεκαετίες να πάρει μέρος στα 45α Βραβεία Όσκαρ, όπου ο Τσάπλιν κέρδισε το μοναδικό του Όσκαρ σε διαγωνιστική βάση. Σήμερα, η ταινία θεωρείται από πολλούς ένα από τα καλύτερα και πιο προσωπικά έργα του Τσάπλιν και έχει φανατικούς θαυμαστές.