cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαλλοβελγικά κόμικς
Μεταπολεμική εποχή και υπεροχή των Βέλγων (1945-1959)
μικρογραφία|Για τον Φρανκέν, ο Hergé είχε πει: «Είναι ένας μεγάλος καλλιτέχνης. Δίπλα του, είμαι ένας μέτριος σχεδιαστής» |314x314px Στα μεταπολεμικά χρόνια, ιδρύθηκαν πολλά περιοδικά και στις δύο χώρες, αλλά εκείνα που ανέβασαν τον πήχη των γαλλοβελγικών κόμικς και τα ανανέωσαν ριζικά, ήρθαν από το Βέλγιο. Αυτό εξηγείται όχι μόνο από την τεράστια επιτυχία του Hergé, που ενέπνευσε νέους δημιουργούς, αλλά και από την πιο χαλαρή στάση των βελγικών αρχών απέναντι στα κόμικς, σε αντίθεση με τη γαλλική κυβέρνηση που επέβαλε λογοκρισία. αριστερά|μικρογραφία|167x167εσ|Το σήμα του Τεντέν (ο υπότιτλος σημαίνει «κάθε Πέμπτη») Το 1946 πραγματοποιήθηκε το ντεμπούτο του περιοδικού Tintin και δύο χρόνια αργότερα άρχισε να εκδίδεται και στη Γαλλία, με μικρές διαφορές στο περιεχόμενο. Ωστόσο, δεν περιείχε μόνο ιστορίες του Τεντέν, καθώς μέσω του αυτού αναδείχθηκαν γρήγορα πολλά κόμικς, με κυριότερα τα Les Aventures de Blake et Mortimer (1946) του Εντγκάρ Π. Ζακόμπς, που συνδυάζει την κατασκοπία με την επιστημονική φαντασία, η ιστορική περιπέτεια Alix (1948) του Ζακ Μαρτέν και το παιδικό Bob et Bobette (1948) του Βίλυ Φαντερστέεν. Τη δεκαετία του 1950 έγινε προσθήκη μερικών επιπλέον σημαντικών τίτλων, όπως το χιουμοριστικό Chlorophylle (1954) του Ρεϊμόν Μουσρό και το αστυνομικό Ric Hochet (1955) των Αντρέ-Πωλ Ντουσατώ και Tibet.
Ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής του Tintin ήταν το Le Journal de Spirou, που είχε επανέλθει τον Οκτώβριο του 1944. Από το 1946, τον Σπιρού είχε αναλάβει ο Αντρέ Φρανκέν, ο οποίος σήμερα θεωρείται ο σημαντικότερος δημιουργός που ασχολήθηκε με τον χαρακτήρα-σύμβολο του περιοδικού. Επιπροσθέτως, ο Φρανκέν ήταν ο άνθρωπος πίσω από τα εξαιρετικά επιτυχημένα Marsupilami (1952) και Gaston (1957). Άλλες χιουμοριστικές σειρές, όπως οι Lucky Luke (1946) του Μορίς, Les Schtroumpfs (1958) του Peyo και Boule et Bill (1959) του Ζαν Ρομπά, απέκτησαν επίσης πολυάριθμους θαυμαστές. Το 1954, ο Jijé δημιούργησε το Jerry Spring, μια σειρά που έθεσε τα θεμέλια για τα μετέπειτα ενήλικα γουέστερν BD.
Παρά τις όποιες επιπλοκές μπορεί να επέφερε η λογοκρισία, πολλά γαλλικά περιοδικά με κόμικς ευημερούσαν. Ανάμεσα στα πιο διαδεδομένα ήταν τα Vaillant και Coq hardi, τα οποία μέχρι το 1948 πουλούσαν περισσότερα από 150.000 αντίτυπα ανά εβδομάδα. Οι πιο αγαπητοί τίτλοι του Vaillant ήταν η σειρά επιστημονικής φαντασίας Les Pionniers de l’espérance (1948) των Ροζέ Λεκιουρού και Ρεϊμόν Ποϊβέτ και το χιουμοριστικό Pif le chien (1952) του Χοσέ Καμπρέρο Αρνάλ. Μάλιστα, το δεύτερο ήταν τόσο αγαπητό, που το 1965, το περιοδικό μετονομάστηκε σε Le Journal de Pif. Από το Coq hardi ξεχώριζαν τα διάφορα γουέστερν κόμικς των Μαριζάκ, Ετιέν λε Ραλίκ και άλλων.
Η άνοδος των γαλλικών κόμικς (1959-1969)
Κατά τη δεκαετία του 1960, οι ήδη υπάρχοντες τίτλοι του Tintin και Le Journal de Spirou συνέχισαν να προσελκύουν αναγνώστες. Το Tintin προχώρησε στη συνεργασία με διάφορα νέα ταλέντα, όπως ο Dupa, δημιουργός του Cubitus (1968), και ο Hermann, που σχεδίαζε το Bernard Prince (1966), σε σενάριο του Greg. Αντιθέτως, το Le Journal de Spirou είχε μικρότερη τάση για ανανέωση. Εξαίρεση αποτελούσε ο σεναριογράφος Ραούλ Κωβέν. Ο Κωβέν συνεργαζόταν με το περιοδικό από το 1964, αλλά έγινε γνωστός μέσα από το Les Tuniques Bleues (1968), μια χιουμοριστική και ταυτόχρονα αντιμιλιταριστική σειρά γουέστερν. μικρογραφία|270x270px|Τοιχογραφία με [[Αστερίξ (κύριοι χαρακτήρες)|διάφορους χαρακτήρες από το Αστερίξ]]Το 1959, μια ομάδα δημιουργών και δημοσιογράφων, μεταξύ των οποίων και οι Ρενέ Γκοσινί, Αλμπέρ Ουντερζό και Σαν-Μισέλ Σαρλιέ, ίδρυσε το περιοδικό Pilote. Η διαφημιστική καμπάνια τράβηξε το ενδιαφέρον εφήβων και φοιτητών, με αποτέλεσμα το πρώτο νούμερο να πουλήσει 300.000 αντίτυπα. Στο πρώτο αυτό τεύχος εμφανίστηκε το πασίγνωστο Astérix των Γκοσινί και Ουντερζό. Διαθέτοντας μια εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στις θορυβώδεις πλάκες και το έξυπνο χιούμορ, σύντομα έγινε ο πιο αγαπητός τίτλος του περιοδικού και συγκαταλέγεται πλέον στα κορυφαία κόμικς της γαλλοβελγικής παράδοσης, με περισσότερες από 300 εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως. Ωστόσο, η επιτυχία του Pilote δεν οφειλόταν μόνο στις ιστορίες των Γαλατών, καθώς οι χιουμοριστικές σειρές Achille Talon (1963) του Greg και Iznogoud (1968) των Γκοσινί και Ζαν Ταμπαρί, ήταν πολύ δημοφιλείς. Ο δε Σαρλιέ αναδείχθηκε σε έναν εξαίρετο σεναριογράφο, που μαζί με τον Ζαν Ζιρώ δημιούργησαν το Blueberry (1963), το κατά πολλούς κορυφαίο γουέστερν κόμικ. Άλλες εμβληματικές δουλειές του Pilote ήταν τα Barbe-Rouge (1959) και Tanguy et Laverdure (1959), επίσης σε σενάριο του Σαρλιέ και σε σχέδιο των Βικτόρ Ουμπινό και Ουντερζό αντίστοιχα, και το Valérian et Laureline (1967) των Πιερ Κριστέν και Ζαν-Κλωντ Μεζιέρ.
Το Le Journal de Pif συνεργαζόταν και αυτό με μερικούς πολύ σημαντικούς νέους δημιουργούς. Ένας από τους σπουδαιότερους χιουμορίστες των γαλλικών κόμικς, ο Gotlib, έκανε το ντεμπούτο του σε αυτό το περιοδικό και το 1964 δημιούργησε τον σκύλο Gai-Luron. Η χιουμοριστική σειρά Concombre masqué, από τα γνωστότερα κόμικς του Νικιτά Μαντρυκά, εμφανίστηκε τον επόμενο χρόνο. Το 1969 το περιοδικό μετονομάστηκε σε Pif gadget. μικρογραφία|150x150εσ|Hara-Kiri: εφημερίδα ηλίθια και κακιά Το 1960 ιδρύθηκε το περιοδικό Hara-Kiri, του οποίου το περιεχόμενο δεν αποτελούνταν μόνο από κόμικς. Έχοντας στο δυναμικό του σατιρικούς κομίστες όπως οι Ζωρζ Βολίνσκι, Reiser, Cabu και Fred, άρχισε να βάλλει ενάντια στα ταμπού κάθε είδους, από την «ιερότητα» του Τεντέν, έως τον καταναλωτισμό της σύγχρονης κοινωνίας. Η κυβέρνηση προσπάθησε να λογοκρίνει το προκλητικό περιεχόμενό του και για μικρά διαστήματα επέβαλε διακοπή της κυκλοφορίας του, πρώτα το 1961 και μετά το 1966. Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα, το θέμα έλαβε κοινωνικές διαστάσεις, καθώς προσωπικότητες όπως η Σιμόν ντε Μποβουάρ και ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ υπέγραψαν δημόσια αίτηση, ζητώντας την άρση της απαγόρευσης. Ο Βολίνσκι είχε σχολιάσει την όλη κατάσταση ως εξής: «Ήμασταν σαν παιδιά σε σχολείο όπου ο διευθυντής ήταν πολύ αυστηρός». Το Hara-Kiri άνοιξε το δρόμο για τα ενήλικα περιοδικά που θα εμφανίζονταν τη δεκαετία του 1970, ενώ αποτέλεσε και ένα είδος προοικονομίας για τα γεγονότα του Μάη του '68.
Μια άλλη γνωστή υπόθεση λογοκρισίας ήταν αυτή που αφορούσε το Barbarella του Ζαν-Κλωντ Φορέστ, ένα κόμικ που συνδύαζε την επιστημονική φαντασία με τον ερωτισμό. Μολονότι είχε κυκλοφορήσει στο περιοδικό V magazine το 1962, ήταν δύο χρόνια αργότερα, όταν βγήκε σε άλμπουμ, που προκάλεσε αντιδράσεις και απαγορεύτηκε η κυκλοφορία. Επανεκδόθηκε το 1968, μετά την κυκλοφορία της καλτ ταινίας, με την πρωταγωνίστρια να έχει πιο ευπρεπή εμφάνιση.
Η εποχή του πειραματισμού και της ενηλικίωσης (1970-1979)
Η δεκαετία του 1970 συνδέεται με την προσπάθεια των δημιουργών για την απόκτηση καλλιτεχνικής ελευθερίας. Τα γαλλοβελγικά κόμικς αυτής της περιόδου προσπαθούσαν να αποδεσμευτούν από την παιδικότητα που είχε επιβληθεί και, όπως έχει γράψει ο μελετητής Φρανσουά Κανέτ, κατά τη δεκαετία του 1970 «τα πάντα επιτρέπονταν... εφόσον ήταν απαγορευμένα». Ο νόμος του 1949 έγινε λιγότερο εφαρμόσιμος και η απεικονίσεις βίας και σεξ έγιναν περισσότερο αποδεκτές.
Τα Tintin και Le Journal de Spirou ανανεώθηκαν σημαντικά. Ειδικά το πρώτο έκανε μια στροφή προς ελαφρώς πιο ενήλικα αναγνώσματα, σαν το Buddy Longway (1972) του Ελβετού Derib. Το Thorgal των Ζαν Βαν Αμ και Γκρέγκορζ Ροσίνσκι έκανε το ντεμπούτο του το 1977 και σήμερα έχει αναδειχθεί σε μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες των BD. Από την άλλη πλευρά, το Le Journal de Spirou δεν απομακρύνθηκε πολύ από το χιουμοριστικό του περιεχόμενο, επενδύοντας σε νέες επιτυχημένες σειρές από τον Κωβέν (Sammy – 1973, L'Agent 212 – 1975). Το 1977 έκανε το ντεμπούτο του άλλη μία σημαντική σειρά του Φρανκέν, το Idées noires, ένα από τα καλύτερα γαλλοβελγικά κόμικς μαύρου χιούμορ. μικρογραφία|Γνωστός και ως Moebius και Gir, ο Ζιρώ θεωρείται διεθνώς ένας από τους πιο ρηξικέλευθους και επιδραστικούς δημιουργούς κόμικς Οι αρχές του 1970 έφεραν μια τάση φυγής από το Pilote, καθώς διάφοροι δημιουργοί πίστευαν ότι η στάση του Γκοσινί, που εν τω μεταξύ είχε γίνει αρχισυντάκτης, ήταν μάλλον πατερναλιστική. Έτσι, το 1972, οι Gotlib, Μαντρυνκά και Κλερ Μπρετεσέ ίδρυσαν το περιοδικό L'Écho des savanes, το οποίο απευθυνόταν αποκλειστικά σε ενήλικες. Εκτός από τους ιδρυτές, στο περιοδικό συνεισέφεραν ονόματα όπως ο Ρενέ Πετιγιόν, Φιλίπ Βιγιεμέν και Ζωρζ Πισάρ. Συχνά περιέχονταν σεξουαλικού περιεχομένου ιστορίες ή στριπ με σκατολογικό χιούμορ και, γενικά, το L'Écho des savanes σηματοδότησε την πλήρη ρήξη με τη μέχρι τότε γαλλοβελγική παράδοση. Ωστόσο, ο Gotlib δεν άργησε να αποχωρήσει και από το L'Écho des savanes και τον Μάιο του ίδιου έτους κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του Fluide Glacial, που ίδρυσε με τον Alexis. Στο δυναμικό του περιλαμβάνονταν πέρα από τα ιδρυτικά μέλη, ο βετεράνος Αντρέ Φρανκέν και τα νέα ταλέντα του χιουμοριστικού κόμικ, Ντανιέλ Γκουσένς και Binet. αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Το λογότυπο του Métal Hurlant Το 1975 ιδρύθηκε από τους Ζαν Ζιρώ, Φιλίπ Ντρουγιέ, Ζαν-Πιερ Ντιονέ και Μπερνάρ Φαρκάς η εκδοτική Les Humanoïdes Associés. Το περιοδικό που εξέδιδε, ονόματι Métal Hurlant, εστίαζε κυρίως στην επιστημονική φαντασία, χωρίς ωστόσο να κάνει χρήση των στερεοτύπων του είδους. Ο Ζιρώ πρωτοπόρησε με το Arzach (1975), μια σειρά σύντομων ιστοριών χωρίς λόγια, στην οποία η πλοκή δεν είχε προκαθοριστεί, αλλά ήταν αυθόρμητη. Ο Ντρουγιέ, με το ασυνήθιστο στήσιμο των καρέ και τα έντονα χρώματα, αποτέλεσε επίσης έναν από τους πρωτοπόρους δημιουργούς του περιοδικού και γενικά της δεκαετίας αυτής. Στο περιοδικό εμφανίστηκαν επίσης δουλειές των Ντιονέ, Caza, Πωλ Ζιγιόν και Ένκι Μπιλάλ. Το Métal Hurlant ήταν, από κοινού με τα Hara-Kiri και L'Écho des savanes, η κινητήρια δύναμη των ενήλικων κόμικς, που τα οδήγησε στο να διεκδικήσουν μεγαλύτερο κομμάτι των πωλήσεων.
Ένα άλλο αξιοσημείωτο περιοδικό ήταν το Charlie Mensuel, που είχε ιδρυθεί το 1969. Ήταν ουσιαστικά η γαλλική βερσιόν του ιταλικού περιοδικού Linus και εξειδικευόταν στη μετάφραση διαφόρων φημισμένων ξένων στριπ (π.χ. Krazy Kat του Τζωρτζ Χέριμαν). Παρόλα αυτά, εξέδιδε και ορισμένες πρωτότυπες δουλειές, με κυριότερη ίσως την κωμική-ερωτική σειρά Paulette (1970) των Βολίνσκι και Πισάρ.
Επικράτηση του mainstream και οικονομική ύφεση (1980-1989)
Η δεκαετία του 1980 είδε μεγάλες αλλαγές στο οικονομικό και εκδοτικό πλαίσιο των γαλλοβελγικών κόμικς, καθώς οι πωλήσεις των κόμικς ακολούθησαν την πτωτική τάση που είχε προηγουμένως παρατηρηθεί στον χώρο του βιβλίου. Τα γαλλοβεγλικά κόμικς σημαδεύτηκαν από την επικράτηση των οικονομικών συμφερόντων, αφού ο πειραματισμός και η ελευθερία της έκφρασης που είχε κατακτηθεί τα προηγούμενα χρόνια, υποχώρησαν μπροστά στην κερδοσκοπία των εκδοτών. Μεγάλες εκδοτικές απορρόφησαν μικρότερες. Για παράδειγμα, η Dargaud εξαγόρασε το 1982 την Éditions du Square, που εξέδιδε τα Hara-Kiri και Charlie Mensuel. Επιπροσθέτως, εκδοτικοί οίκοι γενικού περιεχομένου μπήκαν στην αγορά των κόμικς: η Albin Michel αγόρασε το L'Écho des savanes, η Hachette τη Les Humanoïdes Associés και η Gallimard τη Futuropolis. μικρογραφία|Το XIII έχει εμπνεύσει μεταξύ άλλων και ηλεκτρονικά παιχνίδια |267x267εσ Διάφορα περιοδικά που μέχρι τώρα κυριαρχούσαν στον χώρο, άρχισαν να κλείνουν. Το Pilote σταμάτησε την κυκλοφορία του το 1989, ενώ το ακόμη μακροβιότερο Tintin είχε κλείσει τον προηγούμενο χρόνο. Ομοίως, το Métal Hurlant δεν απέφυγε το κλείσιμο το 1987, παρότι συνέχισε να δημοσιεύει σημαντικούς τίτλους (π.χ. L'Incal – 1980). Καθώς, όμως, οι περιοδικές κυκλοφορίες μειώνονταν, η ζήτηση για τα αυτόνομα άλμπουμ αυξανόταν: στα μέσα της δεκαετίας εκδίδονταν περισσότερα από 500 καινούργια άλμπουμ. μικρογραφία|230x230px|Ο Ταρντί υπογράφει έργα του|αριστερά Το βελγικό περιοδικό (À suivre) θα μπορούσε ίσως να χαρακτηριστεί ως το σημαντικότερο έντυπο της δεκαετίας. Είχε εμφανιστεί λίγα χρόνια πριν και γρήγορα έγινε η ναυαρχίδα της εκδοτικής Casterman. Το (À suivre) στόχευε αποκλειστικά στο ενήλικο κοινό, στο οποίο προσέφερε έργα πολλών σπουδαίων δημιουργών, ανάμεσα στους οποίους ήταν οι Ζακ Ταρντί (Les Aventures Extraordinaires d'Adèle Blanc-Sec – 1980, Nestor Burma – 1981 κ.ά.), Μπενουά Πέετερς και Φρανσουά Σούιτεν (Les Cités Obscures – 1982) και Ντιντιέ Κομές (Silence – 1979).
Το Le Journal de Spirou επιβίωσε συνδυάζοντας στην ύλη του ενήλικες και χιουμοριστικές σειρές. Ιδιαίτερα το XIII (1984), σε σενάριο του Ζαν Βαν Αμ και σχέδιο του Ουίλλιαμ Βανς, ήταν τεράστια εμπορική επιτυχία. Δημοφιλείς ήταν επίσης οι τίτλοι Jeremiah (1979) του Hermann και Cédric (1986) των Ραούλ Κωβέν και Laudec. Το Fluide Glacial, ένα από τα λίγα έντυπα που απέφυγαν το κλείσιμο, συνέχισε την παράδοση των σατιρικών κόμικς με μια νέα γενιά δημιουργών, όπως ο «επεισοδιακός» Maëster και ο σουρεαλιστικός Édika. Αξίζει να σημειωθεί ότι το Fluide Glacial είναι το μοναδικό μηνιαίο περιοδικό ενήλικων κόμικς που κυκλοφορεί στη Γαλλία σήμερα.
Η έκρηξη των εναλλακτικών κόμικς (1990-1999)
μικρογραφία|240x240px|Ο Λιούις Τρόντχαϊμ είναι κυρίαρχη μορφή της σύνδεσης μεταξύ των εναλλακτικών και mainstream BD |αριστεράΗ οικονομική ανάκαμψη στον χώρο των γαλλοβελγικών ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Η άνοδος αυτή αποδίδεται στην ολοένα αυξανόμενη δημοφιλία των μάνγκα, αλλά και στην εμφάνιση νέων, μικρών εκδοτών και εναλλακτικών δημιουργών. Θεωρείται δε, ότι οι μικροί εκδότες πυροδότησαν μια συνολική αισθητική αναγέννηση στα γαλλοβελγικά κόμικς.
Μία από αυτές τις εκδοτικές, ήταν η γαλλική L'Association, η οποία σχηματίστηκε το 1990 από νεαρούς κομίστες που αδυνατούσαν να εκφραστούν στις υπάρχουσες εκδοτικές. Διαθέτοντας μεγάλη καλλιτεχνική ελευθερία, οι δημιουργοί που συνεργάζονταν με την L'Association δεν είχαν περιορισμούς σε ό, τι αφορά τον αριθμό των σελίδων και το σχήμα των κόμικς τους. Σύμφωνα με τον Menu, ιδρυτικό μέλος, σκοπός τους ήταν να πειραματιστούν και να δείξουν ότι τα κόμικς μπορούν να είναι κάτι διαφορετικό από άλμπουμ 48 έγχρωμων σελίδων, την κλασική δηλαδή μορφή που συνηθιζόταν έως τότε. Μέσα από την L'Association εξέδωσαν τα έργα τους πολλοί βραβευμένοι πλέον καλλιτέχνες, όπως οι David B., Ζοάν Σφαρ και Λιούις Τρόντχαϊμ.
Το παράδειγμα της L'Association ακολουθήθηκε σύντομα και από άλλους εκδότες με παρόμοιες επιδιώξεις, όπως η Fréon στις Βρυξέλλες, η Ego comme X στο Ανγκουλέμ και η Requins Marteaux στην Αλμπί. Το 2006 υπήρχαν πάνω από σαράντα εκδοτικές που προσδιορίζονταν ως ανεξάρτητες. Σημαντικοί δημιουργοί που έχουν σχετιστεί με τις μικρότερες αυτές εκδοτικές της εναλλακτικής σκηνής περιλαμβάνουν τους Φαμπρίς Νεώ, Winschluss, Φιλίπ Σκουαρζονί και Blexbolex.
Όσον αφορά τους mainstream εκδοτικούς οίκους, εξέδιδαν παλαιούς και νέους τίτλους με μεγάλη επιτυχία. Για παράδειγμα, το δέκατο τρίτο άλμπουμ της σειράς Blake et Mortimer, που ανέλαβαν το 1996 οι Ζαν Βαν Αμ και Τεντ Μπενουά, πούλησε περίπου 700.000 αντίτυπα. Σειρές όπως οι Lanfeust de Troy (1990) των Κριστόφ Άρλεστον και Ντιντιέ Ταρκίν και Joe Bar Team (1991) των Bar2 και Fane, από τις Soleil Productions και Glénat αντίστοιχα, είχαν μεγάλη ανταπόκριση. Ταυτόχρονα, όμως, βλέποντας την επιτυχία του ανεξάρτητου τομέα, οι μεγάλες εκδοτικές άρχισαν να προσφέρουν συμβόλαια σε εναλλακτικούς δημιουργούς, με αποτέλεσμα πολλοί εξ αυτών να δουλεύουν και στους δύο εκδοτικούς πόλους. Η γνωστότερη περίπτωση είναι αυτή των Λιούις Τρόντχαϊμ και Ζοάν Σφαρ, που συνεργάστηκαν με την Delcourt για το Donjon (1998), ενώ καλλιτέχνες όπως οι Stanislas, David B. και Winschluss έχουν λιγότερο ή περισσότερο συνεργαστεί με κάποιες από τις μεγάλες εταιρείες.
21ος αιώνας
Η οικονομική άνθηση της βιομηχανίας των κόμικς συνεχίστηκε κατά τη δεκαετία του 2000. Από το 1996 έως τις αρχές του 2010, η παραγωγή ήταν διαρκώς αυξανόμενη, φτάνοντας τα 5.565 νέα άλμπουμ το 2012. Το 2005, τα κόμικς αντιπροσώπευαν το 6,5% του τζίρου των εκδοτικών δραστηριοτήτων στη Γαλλία, σε αντιδιαστολή με το 1,7% του 1975. Οι λίστες των best seller περιέχουν κυρίως τίτλους φαντασίας, δράσης και χιούμορ. Ο πολυγραφότατος Ζαν Βαν Αμ συνεχίζει να συγκαταλέγεται στους πλέον δημοφιλείς σεναριογράφους των σύγχρονων γαλλοβελγικών κόμικς, καθώς οι σειρές του Thorgal, XIII και Largo Winch βρίσκονται συχνά στα πιο ευπώλητα κόμικς, και το 2000 ήταν υπεύθυνος για το σενάριο του 10% των τίτλων που είχαν πωληθεί. Ένας άλλος ιδιαίτερα επιτυχημένος δημιουργός είναι ο Zep, ο πρώτος Ελβετός που τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο της πόλης του Ανγκουλέμ, του οποίου η σειρά Titeuf έχει εκατομμύρια πωλήσεις. μικρογραφία|254x254εσ|Η Μαργιάν Σατράπι στο [[Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών|Φεστιβάλ των Καννών το 2008]]Η τρίτη χιλιετία χαρακτηρίζεται επίσης από μία νοσταλγική τάση, που οδήγησε πολλές παλιές σειρές σε αστρονομικές πωλήσεις. Κυριότερο παράδειγμα είναι τα καινούργια άλμπουμ του Astérix, γραμμένα από τον Αλμπέρ Ουντερζό και αργότερα από το δίδυμο Ζαν-Υβ Φερί και Ντιντιέ Κονράντ, που ξεπερνούν με ευκολία τα 1.000.000 αντίτυπα και σε ορισμένες περιπτώσεις τα 2.000.000. Το 2014, το 23ο άλμπουμ του Blake et Mortimer ήταν το πιο ευπώλητο κόμικ στη Γαλλία, με περισσότερα από 400.000 αντίτυπα, ενώ το 116ο άλμπουμ του Lucky Luke βρισκόταν στις 270.000 πωλήσεις.
Ligne claire
Το σχεδιαστικό στυλ που ανέπτυξε ο Hergé ονομάστηκε ligne claire, δηλαδή «καθαρή γραμμή» και θεωρείται ένα ενδιάμεσο στον ρεαλισμό και στην καρικατούρα. Ο Hergé συνδύαζε εικονικούς χαρακτήρες με αρκετά ρεαλιστικό φόντο, ενώ απέφευγε τις σκιάσεις και ο χρωματισμός ήταν επίπεδος. Την τεχνοτροπία αυτή υιοθέτησαν πολλοί άλλοι καλλιτέχνες, όπως ο Εντγκάρ Π. Ζακόμπς, ο Ζακ Μαρτέν και ο Μπομπ ντε Μόορ, οι οποίοι και αποτέλεσαν τη λεγόμενη «Σχολή των Βρυξελλών» (École de Bruxelles). Η δημοφιλία της ligne claire έπεσε σημαντικά τη δεκαετία του 1960, αλλά «αναγεννήθηκε» τη δεκαετία του 1980 από δημιουργούς όπως ο Τεντ Μπενουά και ο Floc'h.
Άλλα στυλ
Αν και μόνο η ligne claire και το style atome έχουν τυποποιηθεί και μελετηθεί τόσο συστηματικά, έχουν καταγραφεί ομοιότητες μεταξύ άλλων δημιουργών, που θα μπορούσαν να αναγνωριστούν ως ξεχωριστά στυλ. Για παράδειγμα, το σχέδιο των Ούγκο Πρατ και Ντιντιέ Κομές έχει χαρακτηριστεί ως «εξπρεσιονιστικό», ενώ αυτό των Φρανσουά Κρενούλς, Ζαν-Κλωντ Μεζιέρ και των ουέστερν κόμικς του Ζαν Ζιρώ θεωρείται σχετικά ρεαλιστικό.
Φεστιβάλ και βραβεία
Χρονολογικά, τα πρώτα βραβεία των γαλλοβελγικών κόμικς είναι τα Saint-Michel, που θεσπίστηκαν το 1971. Το Grand Prix Saint-Michel απονέμεται σε δημιουργούς για το σύνολο του έργου τους και ανάμεσα στους τιμηθέντες ανήκουν οι Hergé, Εντγκάρ Π. Ζακόμπς, Μορίς, Φιλίπ Γκελούκ, Φλοράνς Σεστάκ και Μίλο Μανάρα. μικρογραφία|Φεστιβάλ του Ανγκουλέμ (2013)|230x230εσΚατά κοινή ομολογία, το σπουδαιότερο ετήσιο γεγονός των γαλλοβελγικών κόμικς, είναι το Διεθνές Φεστιβάλ του Ανγκουλέμ, το οποίο διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1974. Έχοντας ετήσια επισκεψιμότητα 200.000 με 300.000 άτομα, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα συνέδρια κόμικς παγκοσμίως. Στο πλαίσιο του φεστιβάλ πραγματοποιούνται ομιλίες, εκθέσεις και απονέμονται βραβεία, μεταξύ των οποίων και το Μεγάλο Βραβείο της πόλης του Ανγκουλέμ. Αν και η πλειονότητα των βραβευθέντων προέρχεται από τη γαλλοβελγική παράδοση (Αντρέ Φρανκέν, Moebius, Reiser, Baru, Φρανσουά Μπουκ κ.ά.), αρκετοί ξένοι έχουν λάβει το περίοπτο αυτό βραβείο, όπως ο Αμερικανός Γουίλ Άισνερ και ο Αργεντινός Χοσέ Μουνιόθ.
Οργανισμοί και μουσεία
Σε Γαλλία και Βέλγιο λειτουργούν αρκετοί οργανισμοί και μουσεία με αντικείμενο τα κόμικς. Το παλαιότερο είναι το Βελγικό Κέντρο των Κόμικς, στην πόλη των Βρυξελλών. Ιδρύθηκε το 1989 και τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν παρουσία του Βασιλιά Βαλδουίνου και της Βασίλισσας Φαμπιόλα, γεγονός που αντανακλά τη σημασία των κόμικς στην εθνική ταυτότητα των Βέλγων. Η συλλογή του μουσείου καλύπτει την ιστορία των βελγικών κόμικς από τη δεκαετία του 1920 μέχρι σήμερα και έχει τμήματα αφιερωμένα στον Hergé, τον Peyo, τον Μορίς Τιγιέ και πολλούς άλλους.
Το Ανγκουλέμ έχει γίνει, λόγω του Διεθνούς Φεστιβάλ, κεντρική πόλη στην κουλτούρα των κόμικς στη Γαλλία. Από το 2008 λειτουργεί εκεί η Διεθνής Πόλη των Κόμικς και της Εικόνας, σπουδαίο κέντρο μελέτης που χρηματοδοτείται μερικώς από τη γαλλική κυβέρνηση. Περιέχει μουσείο, κινηματογραφικές αίθουσες και μια βιβλιοθήκη με κόμικς από το 1946 και έπειτα.
Ακόμα και ιδρύματα που δεν ανήκουν άμεσα στον χώρο της ένατης τέχνης, διαθέτουν σχετικά εκθέματα ή οργανώνουν εκθέσεις. Για παράδειγμα, το Μουσείο Καλών Τεχνών της Λιέγης διαθέτει μια μεγάλη συλλογή πρωτότυπων έργων από Βέλγους δημιουργούς όπως ο Peyo, ο Μορίς και ο Ρεϊμόν Μασρό. Εξάλλου, η πρώτη μεγάλου βεληνεκούς έκθεση κόμικς πραγματοποιήθηκε το 1967 στο Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών του Παρισιού. Υπό τον τίτλο Bande dessinée et figuration narrative («Κόμικς και αφηγηματική απεικόνιση»), η έκθεση επικεντρωνόταν κυρίως στα αμερικανικά κόμικς και η προσέλευση του κόσμου έφτασε τους 500.000 επισκέπτες. Πιο πρόσφατα, το Ίδρυμα Καρτιέ για τη Σύγχρονη Τέχνη, στο Παρίσι, οργάνωσε το 2010 μια έκθεση προς τιμήν του Ζαν Ζιρώ, ενώ μεταξύ 2016 και 2017, στο Grand Palais στα Ηλύσια Πεδία του Παρισιού, εκτέθηκαν πρωτότυπα σκίτσα του Hergé, αλλά και έργα τέχνης (των Άντι Γουόρχολ, Ρόι Λίχτενσταϊν κ.ά.) που ο ίδιος συνέλεγε.
Γαλλία
μικρογραφία|300x300εσ|Τα κεντρικά γραφεία της Glénat στην [[Γκρενόμπλ]]
Σημειώσεις
i.Το 1959, η σειρά ανανεώθηκε από τον Ζαν Τρουμπέρ.
ii.Ο Αρνάλ ήταν Ισπανός, αλλά ζούσε και σχεδίαζε στη Γαλλία.
iii.Το κόμικ του Soeur Marie–Thérèse des Batignolles (1982) ασκεί κριτική στην Καθολική Εκκλησία και είχε προκαλέσει δικαστική διαμάχη με τον συντηρητικό πολιτικό Μπερνάρ Αντονί, την οποία κέρδισε το περιοδικό.
iv.Ο Ρενέ Γκοσινί είχε πεθάνει το 1977.
v.Και τα δύο ονόματα αναφέρονται στην περιοχή που εδρεύει η εκδοτική Dupuis, καθώς η Μαρσινέλ είναι περιοχή του Σαρλερουά.
vi.Παρότι συχνά παρουσιάζεται ως ο αρχαιότερος θεσμός κόμικς στην Ευρώπη, τα σουηδικά βραβεία Adamson είχαν εμφανιστεί το 1965.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Τέχνες στη Γαλλία Κατηγορία:Τέχνες στο Βέλγιο
Αλ Λιθ
Το Αλ Λιθ (الليث) είναι πόλη στην περιοχή Τιχάμα στην ακτή της Ερυθράς Θάλασσας, νοτιοδυτικά της ιερής πόλης της Μέκκας στη Σαουδική Αραβία. Είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη σε πληθυσμό στην Επαρχία Μακά και ένα από τα μεγάλα λιμάνια του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας στην Ερυθρά Θάλασσα. Το Μικάτ Γιαλαμλάμ βρίσκεται βόρεια του Αλ Λιθ. Ο εκτιμώμενος πληθυσμός του Αλ Λιθ είναι πάνω από 72.000 άτομα.
Γεωγραφία
Βρίσκεται 180 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την ιερή πόλη της Μέκκας και 190 χλμ. νότια της Τζέντα. Τα βόρεια χωριά του δήμου της πόλης βρίσκονται μόλις 90 χιλιόμετρα μακριά από τη Μέκκα. Εκτείνεται στα βουνά Χετζάζ και Αντχάμ και εκτείνεται μέχρι την Ταΐφ στα ανατολικά και νότια μέχρι την πόλη Αλ Κουνφουντάχ. Ο διεθνής παραλιακός δρόμος Τζέντα - Τζιζάν περνά από την πόλη.
Ιστορία και προφίλ
Το Αλ Λιθ πήρε το όνομά του από την Κοιλάδα Λέιθ, η οποία βρίσκεται κοντά στο χωριό Γκουμαϋκάχ. Το Αλ Λιθ σήμερα είναι ένα εμπορικό λιμάνι που δέχεται προσκυνητές και προϊόντα από όλες τις γωνιές του κόσμου. Στο παρελθόν, ήταν ένα μεγάλο εμπορικό λιμάνι που δεχόταν πλοία από το Τζιζάν, την Υεμένη, και τις ακτές της Αφρικής και εξήγαγε τα εν λόγω εμπορεύματα στη Μέκκα και τη Τζέντα.
Το Αλ Λιθ είναι μία από τις τοποθεσίες υποβρύχιων καταδύσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σαουδικής Αραβίας
Γιορντάνκα Ντόνκοβα
Η Γιορντάνκα Ντόνκοβα (βουλγαρικά: Йорданка Донкова, γενν. 28 Σεπτεμβρίου 1961) είναι Βουλγάρα πρώην αθλήτρια του στίβου, και συγκεκριμένα εμποδίστρια, που κέρδισε ένα χρυσό και ένα χάλκινο μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, καθώς και 9 μετάλλια σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα κλειστού και ανοικτού στίβου. Επιπλέον, κατέρριψε τέσσερις φορές το παγκόσμιο ρεκόρ στο κυρίως αγώνισμά της, τα 100 μέτρα με εμπόδια, τις τρεις μέσα σε ένα μόνο έτος (1986), ενώ το τέταρτο ρεκόρ της παρέμεινε ακατάρριπτο μέχρι το 2016.
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988, η Ντόνκοβα δέχθηκε μία πρόταση να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ και να αγωνίζεται με την αμερικανική ομάδα, αλλά αρνήθηκε να αλλάξει υπηκοότητα και συνέχισε να εκπροσωπεί τη Βουλγαρία.
Σήμερα η Ντόνκοβα έχει τρία παιδιά: τον ποδοσφαιριστή Ζίβκο Ατανάσοφ (γενν. 1991) και τις δίδυμες Ντανιέλα και Ντεσισλάβα (γενν. 1996).
Οι μεγαλύτερες διακρίσεις της
C.R. = Ρεκόρ αγώνων
Ρεκόρ
Στα 100 μέτρα με εμπόδια η Ντόνκοβα αρχικά ισοφάρισε, στις 13 Αυγούστου 1986, το παγκόσμιο ρεκόρ της Πολωνίδας Γκραζίνα Ράπστιν, που ήταν 12,36 δευτερόλεπτα και είχε σημειωθεί στις 13 Ιουνίου 1980. Λίγες μόνο ημέρες αργότερα, σημείωσε δύο παγκόσμια ρεκόρ την ίδια ημέρα. Αναλυτικότερα οι 4 καταρρίψεις του παγκόσμιου ρεκόρ από τη Ντόνκοβα έχουν ως εξής:
Η τελευταία επίδοση καταρρίφθηκε 28 χρόνια αργότερα, στις 22 Ιουλίου 2016, από την Αμερικανίδα Κέντρα Χάρισον στο Γκραν Πρι του Λονδίνου. Παραμένει ωστόσο ακόμα ως ρεκόρ Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου (Πανευρωπαϊκών Αγώνων Στίβου) η επίδοση της Ντόνκοβα με 12,38 δευτερόλεπτα από τις 29 Αυγούστου 1986.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Εμποδιστές Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Ντόνκοβα Γιορντάνκα Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Βερνάρδος της Ιταλίας
O Βερνάρδος, γαλλ. Bernard (797 - 17 Απριλίου 818) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν βασιλιάς των Λομβαρδών (810-818). Όταν ο θείος του Λουδοβίκος Α΄ ο Ευσεβής βασιλιάς των Φράγκων με την Αυτοκρατορική Διάταξη τον έκανε υποτελή τού γιού του Λοθαρίου Α΄ της Μέσης Φραγκίας, ο Βερνάρδος συνωμότησε εναντίον του. Το σχέδιο αποκαλύφθηκε και ο Βερνάρδος τυφλώθηκε και απεβίωσε από αυτό.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βερμαντουά της Πικαρδίας και ήταν νόθος γιος του Πεπίνου των Λομβαρδών ("της Ιταλίας") και μίας ερωμένης του. Το 810 ο πατέρας του ασθένησε στην πολιορκία της Βενετίας και απεβίωσε. Του Βερνάρδου, αν και νόθου, του επετράπη από τον πάππο του Καρλομάγνο η διαδοχή στη Λομβαρδία (Βόρεια Ιταλία). Ο πάππος του ήταν συγκυβερνήτης ως την ενηλικίωση (το 814) του Βερνάρδου.
Το 814 απεβίωσε ο Καρλομάγνος και τον διαδέχθηκε στη Φραγκία ο νεότερος, γνήσιος γιος Λουδοβίκος Α΄ των Φράγκων, ο οποίος με την Αυτοκρατορική Διάταξη καθόριζε το μέλλον του βασιλείου: το μεγαλύτερο μέρος θα πήγαινε στον πρωτότοκο γιο του Λοθάριο Α΄ και ο Βερνάρδος βασιλιάς της Λομβαρδίας θα ήταν υποτελής του. Αυτό θεωρήθηκε επιρροή της συζύγου τού Λουδοβίκου Α΄, της Ερμενγάρδης. Αν και η Διάταξη δεν άλλαζε κάτι ουσιαστικά, ο Βερνάρδος παραπονέθηκε και άρχισε να μηχανορραφεί εναντίον του με άλλους τρεις μεγιστάνες. Πληροφορίες έφτασαν στον Λουδοβίκο Α΄ ότι σχεδιάζεται ανεξαρτητοποίηση και αυτός αμέσως εκστράτευσε νοτιότερα. Οι συνωμότες αιφνιδιάστηκαν και ταξίδευσαν στο Σαλόν να τον συναντήσουν· δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο και ο Λουδοβίκος Α΄ από επιείκεια μετέτρεψε την ποινή τους σε τύφλωση. Η διαδικασία τραυμάτισε τον Βερνάρδο, που δύο ημέρες μετά απεβίωσε το 818. Ύποπτος συνεργάτης τους θεωρήθηκε και ο Θέοδουλφ επίσκοπος της Ορλεάνης, που φυλακίστηκε και σύντομα απεβίωσε.
Ο Λουδοβίκος Α΄ είχε δύο νόθου αδελφούς, που τους έκειρε μοναχούς και τους έκλεισε σε μονές. Το βασίλειο της Λομβαρδίας απορροφήθηκε σε αυτό των Φράγκων, το οποίο δόθηκε στον Λοθάριο Α΄. Το 822 ο Λουδοβίκος Α΄ εξομολογήθηκε δημόσια στο Ατινύ ότι είναι ένοχος που σκότωσε τον ανιψιό του και καλωσόρισε τους δύο νόθους αδελφούς του στην ευμένειά του. Οι ιστορικοί λένε ότι αυτό τον έκανε ευάλωτο στην κυριαρχία των κληρικών και μείωσε το κύρος του και την εκτίμηση, σεβασμό που του είχαν οι Φράγκοι ευγενείς. Μερικοί ιστορικοί λένε πως η απειλή εναντίον του ήταν σοβαρή και η συγχώρεσή του έφερε την ισορροπία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Κουνιγκούντα (του Λον;) και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Πρόδρομος Μεσσηνίας
Ο Πρόδρομος, αναφερόμενος παλαιότερα ως η Καϋμένη Γυναίκα ή η Καημένη Γυναίκα, είναι ημιορεινός οικισμός κοντά στο Σιδηρόκαστρο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Ο Πρόδρομος βρίσκεται περίπου 17 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας και περίπου 5,5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Σιδηρόκαστρο. Έχει υψόμετρο 378 μέτρα και απέχει 7 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στον Πρόδρομο, προς τα νοτιοανατολικά του, βρίσκεται η Βανάδα σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων, προς τα βορειοανατολικά του το Πανόραμα σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων και προς νότιά του η Αγαλιανή σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων.
Ιστορία
Το χωριό, το οποίο βρίσκεται στις παρυφές του μικρού λόφου Πυργάκι, έχει ιστορία που ακολουθεί την γενικότερη ιστορία της Τριφυλίας. Οι αρχικοί κάτοικοι του χωριού ήταν κτηνοτρόφοι που προέρχονταν από το ορεινό χωριό του Κούβελα. Η αρχική ονομασία του χωριού, ως Καϋμένης Γυναίκας, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, προέρχεται από την αναφορά, για μια γυναίκα η οποία ανήμερα της γιορτής της Παναγίας των Βλαχερνών ή της Παναγίας Καψοχεροβολούς (όπως αναφέρεται τοπικά), κουβαλούσε δεμάτια σιτάρι με το γάιδαρό της, από το χωράφι προς το αλώνι, παραβιάζοντας την αργία αυτή. Όταν της έγινε σχετική παρατήρηση, για εργασία σε ημέρα αργίας, αυτή απάντησε ασεβώς και σύμφωνα με την παράδοση αυτή, «αμέσως εκδηλώθηκε φωτιά και κάηκε μαζί με το ζωντανό της». Αντίστοιχα η σημερινή ονομασία του χωριού ως Πρόδρομος προέρχεται από τον ομώνυμο ιερό ναό του χωριού. Το χωριό με την παλαιότερη ονομασία του ως η Καϋμένη Γυναίκα προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Αυλώνος το 1897,  όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος καταργήθηκε. Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Από το 1897 ως το 1940 το χωριό ονομαζόταν επίσημα ως η Καϋμένη Γυναίκα. Το 1912 η Καϋμένη Γυναίκα προσαρτάται αρχικά στην Κοινότητα Αγαλιανής, στην οποία ως έδρα ήταν η Αγαλιανή, ως το 1927, που το χωριό αποσπάται από αυτήν την κοινότητα, προσαρτάται και γίνεται έδρα και ο μοναδικός οικισμός στην Κοινότητα Καϋμένης Γυναίκας. Από το 1940 ως το 1956 το χωριό ονομαζόταν επίσημα ως η Καημένη Γυναίκα και η κοινότητα ως Κοινότητα Καημένης Γυναίκας. Το 1956 η Καημένη Γυναίκα και η κοινότητά της μετονομάζονται ως ο Πρόδρομος και η Κοινότητα Προδρόμου αντίστοιχα. Το χωριό παρέμεινε στην Κοινότητα Προδρόμου, με τις αλλαγές στις ονομασίες, τόσο του ιδίου του χωριού, όσο και της κοινότητας αυτής, από το 1927 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», ο Πρόδρομος υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αυλώνα Μεσσηνίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ο Πρόδρομος ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Ο Πρόδρομος σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Προδρόμου του Δήμου Τριφυλίας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 52 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια – αξιοθέατα
Στο χωριό εκτός από τις κατοικίες, υπάρχει και η εκκλησία του, ο Ιερός Ναός του Προδρόμου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Πολιτιστικά δρώμενα στο χωριό πραγματοποιούν ο Πολιτιστικός Σύλλογος Προδρόμου και ο Σύλλογος Προδρομιτών Μεσσηνίας. Από το σημείο στο οποίο βρίσκεται το χωριό, ο θεατής μπορεί να αγναντεύει προς τα δυτικά το Ιόνιο πέλαγος. Προς τα βόρεια του οικισμού βρίσκεται επίσης το ποτάμι της Νέδας και ο παραπόταμος της ο Μαγιώτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Αυτοκινητάμαξα σειράς 3004 ΟΣΕ
Η αυτοκινητάμαξα σειράς 3004 του ΟΣΕ ήταν, μαζί με τις αυτοκινητάμαξα σειράς 3001, η δεύτερη νεότερη σειρά αυτοκινηταμάξων που βγήκε από τη λειτουργία της από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Ήταν δίδυμη και ντιζελοκίνητη και κατασκευάστηκε το 1967 από την Decauville στη Γαλλία. Συγγενεύει με την αυτοκινητάμαξα σειράς 3001. Συνολικά, υπάρχουν 3 τέτοιες αυτοκινητάμαξες, με αρίθμηση 3004-3006.
Χωράνε μέχρι 60 επιβάτες, 19 στην 1η θέση, 50 στην 2η, διαθέτουν κινητήρα ΟΠΕ, με συνδυασμένη δύναμη των 294KW και μπορούν να φτάσουν ταχύτητες μέχρι τα 40 χιλιόμετρα την ώρα στη συμβατική χάραξη και 12 στην οδοντωτή.
Είναι σχεδιασμένες και κατασκευασμένες ειδικά για τον ελληνικό οδοντωτό σιδηρόδρομο και προσαρμοσμένες στο περιβάλλον του δικτύου, στις κλίσεις, τις καμπύλες της γραμμής, το ύψος των σηράγγων, την αντοχή των γεφυρών και των σιδηροτροχιών. Οι αυτοκινητάμαξες είναι ηλεκτροκίνητες. Η ηλεκτρική ενεργεία παράγεται από ζεύγος που βρίσκεται στο μεσαίο όχημα, το οποίο αν ηλεκτροδοτηθεί η γραμμή, δεν θα χρειάζεται.
Το όχημα Ν 1, που βρίσκεται πάντα προς την κατεύθυνση του Διακοπτού έχει 4 άξονες και απόβαρο 11 τόνων, και ονομάζεται κινητήριο καθώς σε αυτό βρίσκονται οι ηλεκτροκινητήρες και οι κινητήριοι τροχοί. Το όχημα Ν 2, έχει αποστολή την παραγωγή ενέργειας, και ονομάζεται 'Όχημα Παραγωγής Ενεργείας (ΟΠΕ). Το ηλεκτρικό ρεύμα που παράγει διοχετεύεται στο κινητήριο όχημα το οποίο κατά την άνοδο στα Καλάβρυτα ακολουθεί σπρώχνοντας. Έχει βάρος 7 τόνων.
Το όχημα Ν 3 βρίσκεται πάντα στην κατεύθυνση των Καλαβρύτων και λέγεται κατευθυντήριο, λόγω του χειριστηρίου που διαθέτει. Ζυγίζει 7 τόνους και έχει 4 άξονες. Έχει ένα οδοντωτό τροχό τον οποίο χρησιμοποιεί τον χρησιμοποιεί αποκλειστικά για τροχοπέδηση. Ταξιδεύει πάντα με το κινητήριο όχημα προς την κατωφέρεια και έχει τρία χειριστήρια: από ένα σε κάθε άκρη του κινητηρίου οχήματος και ένα στο κατευθυντήριο όχημα. Οι καθήμενοι επιβάτες είναι 81 και στις δύο θέσεις (Α' και Β'), αλλά συνολικά η αμαξοστοιχία μπορεί να διακινήσει 100 περίπου άτομα. Διαθέτει επίσης σκευοφόρο.
== Ιστορικό == Το 1959, οι ΣΠΑΠ, παρέλαβαν τις αυτοκινητάμαξες σειράς 3001, στα πλαίσια αναβάθμισης της γραμμής του Οδοντωτού. Οι 3 νέοι συρμοί είχαν την ικανότητα να φτάσουν μεγαλύτερες μειώνοντας το χρόνο ταξιδιού από δυόμισι ώρες σε 85 λεπτά. Αργότερα, οι ΣΕΚ παρήγγειλαν τρεις νέες δηζελάμαξες εύρους 750 χιλιοστών, οι οποίες αποτελούσαν τη συμπληρωματική προμήθεια των αυτοκινηταμάξων σειράς 3001, αλλά πιο ισχυρές. Αριθμήθηκαν 3004 έως 3006. Χρησιμοποιήθηκε σε εκδρομικές αμαξοστοιχίες στη γραμμή του Οδοντωτού Διακοπτού-Καλαβρύτων. Μετά την παραλαβή, ο χρόνος ταξιδιού μειώνεται στα 70 λεπτά και η έλξη ατμού αποσύρεται και εισάγεται η έλξη ντίζελ. Έτσι, αποσύρονται και οι συρμοί με τις ατμοκίνητες μηχανές σειράς ΔΚ. Αποφασίστηκε, ωστόσο, μία από αυτές (Η ΔΚ8001) να παραμείνει ως μουσειακός συρμός. Οι συρμοί παρέμειναν μέχρι το 2009, που οι αυτοκινητάμαξες σειράς 3107 τέθηκαν σε υπηρεσία, αντικαθιστώντας τους.
Πηγές
Κατηγορία:Συρμοί στην Ελλάδα
Ερβέρτος Α΄ του Βερμαντουά
Ο Ερβέρτος Α΄ (Γαλλική γλώσσα : Herbert I de Vermandois, 850-907) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν κόμης του Βερμαντουά (892 - 907), Κόμης του Μω (896 - 907) και του Σουασόν (889 - 907).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Πεπίνου, κόμη του Βερμαντουά. Η μητέρα του δεν είναι γνωστή από πηγές, αλλά ο ιστορικός Κ. Φ. Βέρνερ υποθέτει ότι ήταν κόρη του Θευδέριχου των Νίμπελουνγκ.
Του δόθηκε η κομητεία του Σουασόν πριν το 889 και υπερασπίστηκε το Ουάζ έναντι των εισβολών των Βίκινγκς. Ήταν σύγχρονος του Βαλδουίνου Β΄ μαργράβου της Φλάνδρας και εγγονός του Βερνάρδου της Λομβαρδίας, εγγονού του Καρλομάγνου. Ήλεγχε το Σαιν-Κεντέν και το Περόν και δραστηριοποιείτο στην κοιλάδα του ποταμού Σομ. Ο Ραούλ, κόμης του Καμπραί του επιτέθηκε και ο Ερβέρτος Α΄ τον αιχμαλώτισε, αλλά αντί να ζητήσει λύτρα, τον σκότωσε. Τότε ο αδελφός του Ραούλ, Βαλδουΐνος Β΄ τον δολοφόνησε το 907.
Ο Ερβέρτος Β΄ για να πετύχει συμμαχία με τον Ροβέρτο Α΄ της Δυτικής Φραγκίας (Νευστρίας), είχε δώσει τον γιο του Ερβέρτο Β΄ σύζυγο στην Αδέλα, κόρη του Ροβέρτου από τον πρώτο του γάμο και την κόρη του Βεατρίκη ως δεύτερη σύζυγο στον ίδιο τον Ροβέρτο.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε την Μπέρτα του Μορβίς και είχε τέκνα:
Πηγές
Ερβερτος 01 Βερμαντουα
Ο ύποπτος κόσμος του Τουίν Πικς (τηλεοπτική σειρά)
Ο Ύποπτος Κόσμος του Τουίν Πικς (Twin Peaks) είναι αμερικανική σειρά υπερφυσικού μυστηρίου του Ντέιβιντ Λιντς και του Μαρκ Φροστ που έκανε πρεμιέρα στις 8 Απριλίου 1990 στο τηλεοπτικό δίκτυο ABC. Η σειρά έλαβε διθυραμβικές κριτικές και πολλά βραβεία, ενώ θεωρείται μια από τις πιο εμβληματικές στην ιστορία της τηλεόρασης και ένα πολιτιστικό φαινόμενο που άλλαξε για πάντα την τέχνη των τηλεοπτικών σειρών. Ο αντίκτυπος της σειράς στο μέσο της τηλεόρασης ήταν πολύ σημαντικός, καθώς θεωρείται από πολλούς κριτικούς ότι είναι η σειρά που άλλαξε τα τηλεοπτικά δεδομένα και καθιέρωσε μια ποιοτική κινηματογραφική προσέγγιση στο μέσο που ήταν πρωτοφανής για την εποχή, ενώ αναφέρεται συχνά ως πηγή έμπνευσης για δεκάδες άλλες σειρές.
Η σειρά είχε αρχικά ως κεντρικό θέμα την εξιχνίαση του ύποπτου φόνου της Λόρα Πάλμερ από τον Ειδικό Πράκτορα του FBI Ντέιλ Κούπερ, στην φανταστική επαρχιακή πόλη Τουίν Πικς. Ο φόνος της σταδιακά φαίνεται να αγγίζει ακόμα βαθύτερες πραγματικότητες, στα όρια του υπερφυσικού. Η σειρά είχε συνδυάσει στοιχεία εγκληματικού δράματος, τρόμου, μυστηρίου αλλά και επιστημονικής φαντασίας, με τους χαρακτήρες να παρουσιάζονται πότε με μελοδραματικό τόνο και πότε με χιουμοριστικό. Όπως συνηθίζεται στα περισσότερα έργα του Ντέιβιντ Λιντς (σκηνοθέτη και δημιουργού της σειράς), υπάρχουν στοιχεία σουρεαλισμού και δίνεται μεγάλη έμφαση στην κινηματογραφία, την εικόνα και τη μουσική. Το soundtrack της σειράς αποτελεί σύνθεση του Angelo Badalamenti σε συνεργασία με τον Λιντς και θεωρείται ένα από τα πιο αριστουργηματικά soundtrack στην ιστορία της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Η σειρά διήρκεσε για 2 σεζόν και συνολικά 30 επεισόδια. Αν και ο Λιντς αρχικά δεν ήθελε να αποκαλύψει την ταυτότητα του δολοφόνου της Λώρα Πάλμερ, το στούντιο τον ανάγκασε να το κάνει στο 7ο επεισόδιο της 2ης σεζόν, έπειτα απο μια πτώση τηλεθέασης. Στην μέση του δεύτερου κύκλου, ο Λιντς παραιτήθηκε, και ακολούθησε μια σειρά επεισοδίων μισητή απο κριτικούς και οπαδούς της σειράς. Εν τέλει η σειρά ακυρώθηκε το 1991, αλλα ο Λιντς επέστρεψε για να σκηνοθετήσει το αμφιλεγόμενο φινάλε.
Τον Οκτώβριο του 2014, το Αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο Showtime ανακοίνωσε πως η σειρά θα επέστρεφε με έναν περιορισμένο κύκλο επεισοδίων. Πράγματι, τον Μάιο του 2017 έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβαλ Κινηματογράφου Καννών το καινούριο μέρος της ιστορίας του Τουιν Πικς, γνωστό ως Twin Peaks: The Return (Τουίν Πικς: Η Επιστροφή), οπού έλαβε όρθιο χειροκρότημα. Υπάρχει διαφωνία για το άμα το The Return πρόκειται για μια ταινία η μια σειρά, καθώς συγγράφηκε και γυρίστηκε ως μια ταινία και όλοι οι συντελεστές υποστηρίζουν πως είναι μια ταινία, αλλα κυκλοφόρησε σε 18 ξεχωριστά μερη. Όλο το The Return σκηνοθετήθηκε απο τον Λιντς και συγγράφηκε απο τον Λιντς και τον Φροστ. To The Return διαφέρει αρκετά απο την κανονική σειρά και έχει χαρακτηριστεί ως "δυσνόητο" λόγω της χρήσης μεταφορών, συμβόλων και πολύπλοκων φιλοσοφικών εννοιών, με αποτέλεσμα να έχουν δημοσιευτεί εκατοντάδες θεωρίες, αναλύσεις και επεξηγήσεις. Το The Return ονομάστηκε η καλύτερη ταινία του 2017 απο πολλές αξιοσέβαστες δημοσιέυσεις όπως το Cahiers du Cinema. Το 2018, ένα δημοψήφισμα που απευθυνόταν σε σινεφίλ ονόμασε το The Return την 8η καλύτερη ταινία όλων των εποχων. Στην ιστοσελίδα Letterboxd, μίαν απο τις πιο δημοφιλείς ιστοσελίδες που αφορούν τον κινηματογράφο, το The Return έχει την μεγαλύτερη βαθμολογία απο κάθε ταινία που έχει ποτέ φτιαχτεί.
Ο Ντέιβιντ Λιντς δεν έχει ξεκαθαρίσει αν θα υπάρξει συνέχεια στην ιστορία.
Δύο πρώτοι κύκλοι (1990-1991)
Έτος 1989. Σε μια μικρή, ορεινή και απομονωμένη πόλη της επαρχίας Ουάσινγκτον των ΗΠΑ μία τελειόφοιτη μαθήτρια του τοπικού Λυκείου, μεσοαστικής καταγωγής, σέξι και δημοφιλής, ανακαλύπτεται δολοφονημένη. Στο «ειδυλλιακό» Τουίν Πικς, όπου το αίσθημα της συνεκτικής κοινότητας παραμένει ισχυρό και διατηρείται μια στενή σχέση με τη φύση, καταφθάνει ένας πράκτορας του FBI με μεγάλη συναίσθηση της ηθικής, εξαιρετικά ανορθόδοξες μεθόδους και στόχο να βρει τον υπαίτιο – ίδιο απ’ ότι φαίνεται με αυτόν που είχε δολοφονήσει έναν χρόνο πριν μια άλλη νεαρή γειτονικής πόλης με παρόμοιο, αποκρουστικό τρόπο. Σύντομα γίνεται αντιληπτό ότι η νεκρή Λώρα Πάλμερ σχετιζόταν απρόσμενα με πολλά μέλη της κοινότητας και ότι η «άμεμπτη» και αγνή εικόνα εκείνης μα και της πόλης κρύβει πολλά σκοτεινά μυστικά. Ο πράκτορας Ντέιλ Κούπερ, έχοντας τη συνδρομή του τοπικού Σερίφη και των ενοράσεων του ασυνειδήτου του, γρήγορα αντιλαμβάνεται πως ο φόνος αγγίζει ακόμα βαθύτερες πραγματικότητες – στα όρια του υπερφυσικού…
Fire Walk with me (1992) / Πρίκουελ
Σε μια μικρή πόλη της Αμερικής δολοφονείται μια 17χρονη κοπέλα κάτω από παράξενες συνθήκες. Την υπόθεση αναλαμβάνουν δύο πράκτορες του FBI,ο έμπειρος Chet Desmond (Chris Isaak) και ο νέος Sam Stanley (Kiefer Sutherland) όμως πριν ανακαλύψουν οτιδήποτε,ο Desmond εξαφανίζεται μυστυριωδώς. Ένας ολόκληρος χρόνος περνάει και στην ήσυχη πόλη του Twin Peaks μια άλλη 17χρονη κοπέλα, η Laura Palmer (Sheryl Lee), βουτηγμένη στα ναρκωτικά και το αλκοόλ, περνάει τις τελευταίες ημέρες της ζωής της.
The Return (2017)
25 χρόνια μετά τα γεγονότα που σόκαραν τη μικρή επαρχιακή πόλη Τουίν Πικς, ο πράκτορας Ντέιλ Κούπερ έχει εξαφανιστεί. Οι θεατές παρακολουθούν την οδύσσεια ενός χαμένου Κούπερ να επιστρέψει στο Τουίν Πικς και να βάλει ένα τέλος σε έναν φαύλο κύκλο γεγονότων και καταστάσεων, ωστόσο ο κόσμος του Τουίν Πικς είναι γεμάτος από ανατροπές, παγίδες και την αιώνια μάχη του καλού με το κακό. Παράλληλα οι θεατές παρατηρούν πολλαπλές άλλες ιστορίες με μικρή εως καμία συσχέτιση, δημιουργόντας ένα μεγαλεπήβολο πορτρέτο της μοντέρνας Αμερικής. Μαύρη και Λευκή Στοά, σωσίες, ένα πείραμα, μια ατομική βόμβα που εξερράγη το 1945, ονειρικές και σουρεαλιστικές εικόνες. Όλα αυτά είναι φαινόμενα ενός κρυπτικού αριστουργήματος που διχάζει και δίνει τροφή για σκέψη και άπειρες ερμηνείες.
Κριτικές και βραβεία
Για τον πρώτο κύκλο επεισοδίων, το Twin Peaks έλαβε 14 υποψηφιότητες στα Βραβεία Έμμυ, για Καλύτερη Δραματική σειρά, Καλύτερο Α' Ανδρικό Ρόλο σε δραματική σειρά, Καλύτερο Α' Γυναικείο Ρόλο σε δραματική σειρά, Καλύτερο Β' Γυναικείο Ρόλο σε δραματική σειρά, Καλύτερη Σκηνοθεσία σε δραματική σειρά, Καλύτερο Σενάριο δραματικής σειράς (διπλή υποψηφιότητα με διαφορετικούς συντελεστές), Καλύτερη Καλλιτεχνική Διεύθυνση σε σειρά, Καλύτερη Μουσική Τίτλων σειράς, Καλύτερη Μουσική Υπόκρουση σειράς (διπλή υποψηφιότητα), Καλύτερη Επεξεργασία Ήχου σε σειρά, Καλύτερη ενδυματολογική υποστήριξη σε σειρά και Καλύτερο μοντάζ, κερδίζοντας τελικά 2 βραβεία.
Για τον δεύτερο κύκλο επεισοδίων, έλαβε 4 υποψηφιότητες στα Βραβεία Έμμυ, Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος σε δραματική σειρά, Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος σε δραματική σειρά, Καλύτερη Επεξεργασία Ήχου σε σειρά και Καλύτερο Μιξάζ Ήχου σε δραματική σειρά.
Στις Χρυσές Σφαίρες, η σειρά κέρδισε 3 βραβεία: Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος σε σειρά, Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος σε σειρά και Καλύτερη Δραματική σειρά. Η Σέριλιν Φεν ήταν επίσης υποψήφια για βραβείο Β' Γυναικείου Ρόλου.
Ο πιλότος (1ο επεισόδιο) της σειράς ψηφίστηκε από το περιοδικό TV Guide το 1997 ως το 25ο καλύτερο επεισόδιο σειράς όλων των εποχών. Το 2004 και το 2007, το Twin Peaks μπήκε στη λίστα με τις Καλύτερες Καλτ σειρές όλων των εποχών. Το 2002, ψηφίστηκε 45ο στη λίστα με τα 50 Καλύτερα Τηλεοπτικά Προγράμματα όλων των εποχών. Το 2007, το βρετανικό κανάλι Channel 4 έβαλε το Twin Peaks στη 9η θέση στη λίστα με τις "50 κορυφαίες δραματικές σειρές". Την ίδια χρονιά, το περιοδικό Time συμπεριέλαβε τη σειρά στη λίστα με τα "100 καλύτερα τηλεοπτικά προγράμματα όλων των εποχών".
Το 2012, το Entertainment Weekly εγκωμίασε τη σειρά για το ποπ φαινόμενο που δημιούργησε στα 90ς και τη σημασία της για την επακόλουθη δημιουργία αντίστοιχων σειρών, τοποθετώντας τη σειρά στη θέση #12 στη λίστα με τις 25 πιο καλτ σειρές στην ιστορία. Το Hollywood Reporter την ονόμασε την 20ή καλύτερη σειρά όλων των εποχών.
Αντίκτυπος και κληρονομιά
Θεωρείται πως η σειρά ως τηλεοπτικό φαινόμενο αποτέλεσε έμπνευση για δεκάδες άλλες σειρές αντίστοιχου περιεχομένου όπως The X-Files, The Killing, Οι Αγνοούμενοι, Stranger Things κλπ. αλλά και δεκάδες ταινίες, βιβλία και βιντεοπαιχνίδια όπως Alan Wake, Deadly Premonition κλπ.
Το βιντεοπαιχνίδι The Legend of Zelda: Link's Awakening του 1993 είχε ως βασική πηγή έμπνευσης την σειρά, σύμφωνα με τον δημιουργό του παιχνιδιού, Takashi Tezuka. Η σειρά κινουμένων σχεδίων Gravity Falls επίσης είναι επηρεασμένη από το Twin Peaks.
Σύμφωνα με τον Mike Mariani της εφημερίδας "The Atlantic", "θα ήταν αδύνατο να ψάξουμε στα σημερινά τηλεοπτικά προγράμματα και να μη βρούμε δημιουργικά στοιχεία τα οποία "χρωστάνε" στο Τουίν Πικς". Το 2010, η σειρά Psych αποτίει φόρο τιμής στο Τουίν Πικς μέσα από ένα επεισόδιο του πέμπτου κύκλου. Επίσης, ο δημιουργός της σειράς "Bates Motel" έχει δηλώσει σε συνέντευξη: "Αντιγράψαμε για τα καλά το Τουίν Πικς... Αν ήθελες αυτή την εξομολόγηση, η απάντηση είναι πως ναι. Λάτρευα αυτή τη σειρά. Αυτοί έκαναν μόνο 30 επεισόδια και σκεφτήκαμε να κάνουμε τα 70 που έλειπαν".
Η σειρά δημιούργησε ένα φαινόμενο ποπ κουλτούρας πρωτοφανές για τα δεδομένα της εποχής, δημιουργώντας μια ολόκληρη σχολή για την τηλεόραση και τις τηλεοπτικές σειρές. Οι διθυραμβικές κριτικές που έλαβε ο πρώτος κύκλος της σειράς σε συνδυασμό με το μυστήριο της πλοκής, τη μουσική επένδυση και την αριστουργηματική κινηματογραφική προσέγγιση του Ντέιβιντ Λιντς εκτόξευσαν τη σειρά στα ύψη της τηλεθέασης, προκαλώντας τεράστιο κοινωνικό αντίκτυπο. Ωστόσο, από τον 2ο κύκλο άρχισε να πέφτει η δημοτικότητα της σειράς, λόγω αλλαγής στην ώρα μετάδοσης και λόγω επεμβάσεων από το ABC στον σκηνοθέτη Ντέιβιντ Λιντς, του οποίου η συμμετοχή μειώθηκε αισθητά στον 2ο κύκλο.