cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κορύφωση παραγωγής πετρελαίου
Ο λόγος της μείωσης παραγωγής
Παράδειγμα δυσκολίας πρόσβασης σε συγκεκριμένα κοιτάσματα με συνεπακόλουθο το αυξημένο κόστος είναι τα κοιτάσματα σε μεγάλα βάθη ωκεανών.
Ο ρυθμός ανακάλυψης νέων κοιτασμάτων παγκοσμίως έχει μειωθεί με την κορύφωσή του να έχει γίνει την δεκαετία του '60.
Η σημασία του ότι το φαινόμενο αφορά Ενεργειακό αγαθό
Είναι τυπικό για κάποιον που μελετά το φαινόμενο αυστηρά υπό χρηματοοικονομική πλευρά να αγνοήσει πως τα Ενεργειακά προϊόντα μπορούν να επιφέρουν άμεσες αλυσιδωτές αντιδράσεις σχετικά με το κόστος μεγάλης γκάμας άλλων αγαθών, διότι πολύ απλά τα υπόλοιπα αγαθά απαιτούν ενέργεια για να παραχθούν και να μεταφερθούν. Η ενέργεια με άλλα λόγια δεν είναι ένα αγαθό που μπορεί απλά να αγνοηθεί ή να περιοριστεί στην χρήση του και να αντικατασταθεί με άλλα αγαθά όταν η τιμή του ανέβει, διότι η χρήση του προϋποθέτει την ύπαρξη και την εξυπηρέτηση εκείνων των αγαθών. Το γεγονός αυτό δείχνει πολλές φορές προς την κατεύθυνση εναλλακτικών πηγών ενέργειας όπως η αιολική, η ηλιακή αλλά και η υδροηλεκτρική και πυρηνική λόγω των μεγάλων αποδόσεων που επιφέρουν.
Σχετικά φαινόμενα
Η κορύφωση Φυσικού Αερίου είναι άμεσα σχετιζόμενο φαινόμενο διότι θεωρείται ότι μπορεί να συμβεί μόνο λίγες δεκαετίες μετά από την κορύφωση παραγωγής πετρελαίου λόγω του ότι παράγεται από τα ίδια ή παρεμφερή κοιτάσματα.
Η κορύφωση καυσίμων πυρηνικών αντιδραστήρων έχει θεωρηθεί πολύ πιθανή αν και πολλοί επιστήμονες διαφωνούν λόγω νέων τεχνολογιών που είναι υπό σχεδιασμό.
Υποστηρικτές και μη του φαινομένου
Τα νέα κοιτάσματα έχουν μικρή υποστήριξη ως "διασώστες" διότι ακολουθούν τα ίδια φαινόμενα Κορύφωσης: Ο ρυθμός ανακάλυψης νέων κοιτασμάτων στην Αμερική είχε κορυφωθεί γύρω στο 1930 και η παραγωγή πετρελαίου εκεί κορυφώθηκε γύρω στο 1970, 40 χρόνια μετά. Ο ρυθμός σε παγκόσμιο επίπεδο κορυφώθηκε την δεκαετία του '60, και τουλάχιστον 40 με 50 χρόνια έχουν περάσει από τότε.
The Definitive Collection (άλμπουμ, Μάικλ Τζάκσον)
Το The Definitive Collection είναι απάνθισμα του Μάικλ Τζάκσον, και είναι το τρίτο άλμπουμ που κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του.
Τσαρτ
Το The Definitive Collection έφθασε στη 30η θέση του Billboard 200 και στη 17η θέση στο R&B/Hip Hop Albums.
Παραπομπές
κατηγορία:Απανθίσματα του Μάικλ Τζάκσον
Μίνι Ντράιβερ
Στην τηλεόραση, η Ντράιβερ πρωταγωνίστησε στην καλτ κλασική ταινία The Riches στο FX για την οποία ήταν υποψήφια για Έμμυ και για Χρυσή Σφαίρα. Πρωταγωνίστησε στην κωμωδία του ABC Speechless; στην κωμωδία του NBC About a Boy; και στην σειρά του NBC Will & Grace. Πρωταγωνίστησε επίσης σε αρκετές μίνι σειρές στο Ηνωμένο Βασίλειο, μεταξύ των οποίων στο The Deep για το BBC One.
Πριν την καριέρα της στην υποκριτική, η Ντράιβερ εργαζόταν ως τραγουδίστρια και έχει κυκλοφορήσει τρεις σόλο δίσκους. Δάνεισε την φωνή της σε αρκετές σειρές κινουμένων σχεδίων και ταινίες όπως στα SuperMansion, Tarzan και Princess Mononoke καθώς και σε video games όπως στο Jurassic Park: Trespasser για την DreamWorks Interactive και την Electronic Arts.
Στέφανος Παπουτσάνης
Ο Στέφανος Παπουτσάνης (1908 - 12 Αυγούστου 1968) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από τη Λέσβο.
Βιογραφικά στοιχεία
Πέθανε το 1968 και κηδεύτηκε στις 13 Αυγούστου από τον ιερό ναό Αγίου Νικολάου Αμαρουσίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Αγία Τριάδα Τρικάλων
Η Αγία Τριάδα είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Φλαμπουρεσίου, της δημοτικής ενότητας Τυμφαίων, του δήμου Καλαμπάκας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμπάκας του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Η Αγία Τριάδα είναι ορεινός οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού, στις βόρειες κλιτύς των Αντιχασίων. Βρίσκεται δίπλα στη νότια όχθη του ποταμού Μύκανη (παραπόταμου του Πηνειού) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 660. Απέχει 45 χλμ. περίπου Β. των Τρικάλων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ως Τραχανιώτης
Ο οικισμός εμφανίζεται διοικητικά το 1883 και, μέχρι το 1963, ονομαζόταν Τραχανιώτης. Το 1915 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Φλαμπουρεσίου.
Ως Αγία Τριάδα (Πηγή: )
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Καλαμπάκας
Όθων Γ΄ της Πομερανίας-Στεττίν
O Όθων Γ΄, γερμαν. Otto III (29 Μαΐου 1444 - 7 Σεπτεμβρίου 1464) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Στεττίν (1451-1464), ο τελευταίος τού κλάδου του.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Ιωακείμ δούκα της Πομερανίας-Στεττίν (γιου τού Καζιμίρ Ε΄) και της Ελισάβετ των Χοεντσόλερν, κόρης τού Ιωάννη μαργράβου τού Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1451. Η μητέρα του Ελισάβετ έκανε δεύτερο γάμο με τον Βάρτισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας. Ο νεαρός Όθων Γ΄ εκπαιδεύτηκε στην Αυλή τού επιτρόπου του Φρειδερίκου Β΄ εκλέκτορα τού Βρανδεμβούργου (αδελφού τού Ιωάννη μαργράβου τού Κούλμμπαχ). Το 1457 απεβίωσε ο Βάρτισλαβ Θ΄ δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ, ο οποίος άφηνε κληρονόμους τους δύο γιους του Έρικ Β΄ και Βάρτισλαβ Ι΄ (πατριό τού Όθωνα Γ΄) καθώς επίσης και τον Όθωνα Γ΄. Ακολούθησε διαφωνία, στην οποία ο Φρειδερίκος Β΄ υποστήριξε τον μικρανιψιό του Όθωνα Γ΄, βρίσκοντας έτσι τρόπο να ανακατευτεί στα πράγματα της Πομερανίας.
Το 1460 ο Όθων Γ΄ ενηλικιώθηκε και ανέλαβε μόνος του τη διακυβέρνηση στα 16 έτη του. Τις πιο σημαντικές θέσεις της Αυλής κατείχαν άνθρωποι ευμενείς προς το Βρανδεμβούργο. Η διαφωνία για την κληρονομία τού 5ου εξαδέλφου του Βάρτισλαβ Θ΄ διευθετήθηκε το 1463: ο Όθων Γ΄ έλαβε το δυτικότερο μέρος της Πομερανίας, το Στάργκαρτ.
Στην επιδημία πανώλης τού 1464 απεβίωσε και τάφηκε στο ναό Όττεν τού Στεττίν. Ήταν 20 ετών, άγαμος και ο τελευταίος τού κλάδου του. Προκλήθηκε ο Πόλεμος της Διαδοχής τού Στεττίν: οι αδελφοί Έρικ Β΄ και Βάρτισλαβ Ι΄ έλεγαν ότι το Στεττίν ανήκε πριν στην Πομερανία και έπρεπε να περιέλθει στον πρεσβύτερο κλάδο, που ήταν αυτοί· ο Φρειδερίκος Β΄ ισχυρίστηκε ότι η Πομερανία ήταν φέουδο τού Βρανδεμβούργου και έτσι έπρεπε να επιστρέψει σε αυτό. Ο θρύλος λέει πως η διαμάχη ξεκίνησε από την κηδεία του: ο δήμαρχος έθεσε την ασπίδα και το κράνος τού Όθωνα Γ΄ στον τάφο, δείχνοντας ότι ο τεθνεώς ήταν ο τελευταίος τού κλάδου του. Όμως ένας κύριος πήδηξε στον τάφο και έλαβε την ασπίδα και το κράνος, λέγοντας "έχουμε κληρονόμο, τους δύο δούκες τού Βόλγκαστ. Η ασπίδα και το κράνος τους ανήκουν".
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Πομερανίας
Αμπντ Μανάφ
Το όνομα Άμπντ Μανάφ είναι θεοφορικό Αραβικό όνομα που σημαίνει Υπηρέτης του Μανάφ, ο Μανάφ ήταν προισλαμικός θεός. Στην σημερινή χρήση υπάρχει και η μορφή Αμπντούλ Μανάφ.
Το όνομα Άμπντ Μανάφ αναφέρεται σε:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Διόμεια
Η Διόμεια ή Διομεία (Διόμεια), (ο δήμος: Διομείας) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αιγηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Υποθαλάσσια ζεύξη Σαλαμίνας - Περάματος
μικρογραφία|350x350εσ|Η Σαλαμίνα στον Σαρωνικό Κόλπο. Η υποθαλάσσια ζεύξη με το Πέραμα θα πραγματοποιηθεί στα βορειοανατολικά του νησιού Η υποθαλάσσια ζεύξη Σαλαμίνος - Περάματος είναι ένα υπό μελέτη έργο που αφορά στην κατασκευή υποθαλάσσιας σήραγγας στον Σαρωνικό κόλπο μήκους περίπου 1,1 χιλιομέτρων με τις εκατέρωθεν προσβάσεις της μεταξύ της νήσου Σαλαμίνος και του Περάματος Αττικής, καθώς και οδικών τμημάτων παράκαμψης των δύο πόλεων. Το συνολικό μήκος του νέου οδικού άξονα που θα κατασκευαστεί είναι περίπου 17 χιλιόμετρα.
Διόμεια
Ονομασία
Ο δήμος πήρε το όνομά του, από τον μυθικό ήρωα Δίομο, γιο του Κολλυτού (ή Κολυττού) και φίλο του Ηρακλή. Σύμφωνα με το μύθο, ο δήμος ιδρύθηκε από κάποιους πολίτες της Κολλυτού και της Μελίτης, των οποίων επικεφαλής ήταν ο Δίομος, ο οποίος ως ιερέας του Πολιέως Διός, κάνοντας θυσία, πιστώνεται με την δολοφονία ενός ταύρου ο οποίος άρπαξε τα θυσιαζόμενα. Σε ανάμνηση του γεγονότος αυτού θεσπίσθηκε εορτή, τα Βουφόνια τα οποία εορταζόταν μαζί με τα Διπολίεια. Σε μια άλλη παραλλαγή του μύθου ο Δίομος προσφέροντας θυσία στη θεά Εστία και καθώς ένα άσπρο σκυλί, άρπαξε το «ιέρειον» (το κρέας της θυσίας) ο Δίομος, ρώτησε το μαντείο, το οποίο του συνέστησε να χτίσει ιερό του Ηρακλή στο σημείο όπου ο σκύλος έφαγε το κρέας. Η τοποθεσία αυτή ονομάσθηκε για τον λόγο αυτό «Κυνόσαργες» (ο «κύων», του «κυνός» = σκύλος, «αργός» = λευκός) και κάθε πέντε χρόνια διοργανώνονταν εκεί οι εορτές των Διομείων και τα Ηράκλεια εν Κυνοσάργει.
Υποθαλάσσια ζεύξη Σαλαμίνας - Περάματος
Το έργο δημοπρατήθηκε με τη μέθοδο του ανταγωνιστικού διαλόγου και βρίσκεται επί της παρούσης στη Β' φάση της διαγωνιστικής διαδικασίας παραχώρησης που θα οδηγήσει στην ανάδειξη του αναδόχου που θα αναλάβει τη μελέτη, κατασκευή, χρηματοδότηση, λειτουργία, συντήρηση και εκμετάλλευσή του. Τα τρία σχήματα που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον και συνεχίζουν στον διαγωνισμό είναι οι ΜΕΤΚΑ, ΤΕΡΝΑ και η κοινοπραξία VINCI CONCESSIONS – VINCI HIGHWAYS – ΑΚΤΩΡ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙΣ. Το κόστος του έργου προς το παρόν υπολογίζεται σε 450 εκατομμύρια ευρώ και ο χρόνος κατασκευής του εκτιμάται σε περίπου 4 χρόνια από την έναρξη της παραχώρησης.
Διόμεια
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Διομείας, ήταν δήμος του Άστεως. Ο δήμος είχε δύο τμήματα, εκ των οποίων το ένα, το εσωτερικό, βρισκόταν εντός των τειχών, ενώ το άλλο, το εξωτερικό, στο οποίο βρίσκονταν και το Κυνόσαργες, βρισκόταν εκτός των τειχών στα νότια του ποταμού Ιλισού, συνορεύοντας με τους δήμους της Αλωπεκής στα νότια και της Αγκύλης στα ανατολικά. Σύμφωνα με τον John S. Traill βρισκόταν κοντά στις πύλες του περιβόλου των τειχών της Αθήνας, οι οποίες ονομάζονταν «Διόμειαι Πύλαι», με κατεύθυνση προς τα νοτιοανατολικά των τειχών της πόλης. Πιθανόν να βρισκόταν στον σημερινό Νέο Κόσμο.
Υποθαλάσσια ζεύξη Σαλαμίνας - Περάματος
Περιγραφή
Το βασικό έργο αφορά στην κατασκευή υποθαλάσσιας σήραγγας που θα βρίσκεται στο βυθό, με 2 λωρίδες κυκλοφορίας σε κάθε κατεύθυνση και με μήκος περίπου 400 μέτρα (συνολικό μήκος περίπου 1,1 χιλιομέτρων μαζί με τις εκατέρωθεν προσβάσεις) από ανισόπεδο κόμβο στο Πέραμα μέχρι ανισόπεδο κόμβο στα Παλούκια της Σαλαμίνας. Επιπλέον, προβλέπεται και κατασκευή οδικών τμημάτων παράκαμψης των πόλεων Περάματος και Σαλαμίνας. μικρογραφία|Χάρτης της τοποθεσίας της νήσου του Αγίου Γεωργίου, στην οποία θα αναδυθεί η υποθαλάσσια σήραγγα Συγκεκριμένα, ένας νέος οδικός άξονας θα ξεκινά πλησίον της υπάρχουσας λεωφόρου Σχιστού-Σκαραμαγκά στην περιοχή του ναυτικού οχυρού Σκαραμαγκά και θα εκτείνεται μέχρι την περιοχή του κολυμβητηρίου Περάματος, έναντι του Πορθμείου, όπου θα δημιουργηθεί και κόμβος για τη σύνδεσή του με το παρακείμενο οδικό δίκτυο.
Διόμεια
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε, ότι ο δήμος της Διομείας βρισκόταν στην περιοχή όπου ήταν η Ριζάρειος Σχολή και το Κυνόσαργες εκεί που ήταν η Μονή Πετράκη.Διονύσιος Σουρμελής, "Αττικά: ή περί δήμων Αττικής εν οις και περί τινων μερών του Άστεως". Υπό Διονύσιου Σουρμελή. Έκδοσις πρώτη. Τύποις Αλεξάνδρου Κ. Γκαρπολά, Εν Αθήναις 1854 και "Attika hē peri dēmōn Attikēs en hois kai peri tinōn merōn asteōs", Dionysios Surmelēs, Gkarpola, 1854, σελ. 123-124: [...] "Διόμεια, Διομεύς ο δημότης• ωνομάσθη δε από του Διόμου υιού του Κολυττού, φίλου του Ήρακλέως, ξένισθέντος ύπ' αυτού, ότε ήλθεν ο ημίθεος ούτος εις Αθήνας, και εμυήθη εν Μελίτη τα μικρά μυστήρια (Σουΐδας, Φαβωρίνος, και άλλοι). Οι Αθηναίοι δια το πολύ προς τον Ηρακλέα σέβας, ετίμησαν τον Δίομον ήρωα, και συνέστησαν εορτήν αυτού τα Διόμεια, α και Διομειάς εκαλούντο. Ούτος θύων τω Ηρακλεί μετά την αποθέωσίν του, ου το Ιερείον αρπάσας κύων λευκός έφερεν, όπου ωνομάσθη το Κυνόσαργες από του αργού κυνός. Ιστέον ότι οι αρχαιότεροι των Ελληνων εκάλουν αργόν το λευκόν και η χρήσις της λέξεως μετά τοιαύτης σημασίας είνε συχνή παρά ποιηταίς. Εις τον δήμον τούτον συνήρχοντο οί γελωτοποιοί, οπου ο καθείς επεδείκνυε την περί τα γελοία ικανότητά του, και την ιδιότητα ταύτην του δήμου διεφύλαξεν ο Άθηναιος ούτω «πλήθος δ' ην Αθήνησι της σοφίας ταύτης (γελωτοποιΐας)• εν γουν τω Διομέων Ηρακλείω συνελέγοντο εξηκοντα όντες τον αριθμόν, και εν τη πόλει δε ωνομάζοντο ως «οι εξήκοντα τουτ' είπον»• και «από των εξήκοντα έρχομαι» (β ιδ'. §. 3. ο αυτός και β. στ'.) ο δε Αριστοφάνης καλεί τούτους Διομειαλαζόνας. Έκειτο δε ο δήμος ούτος όπου νυν η ριζάρειος Σχολή και τα πέριξ αυτής. Και η πύλη της πόλεως η έχουσα απ' ευθείας καταντικρύ τον δήμον, εκαλείτο Διόμεια• της πύλης ταύτης ερείπια εσώζοντο μέχρι της κτίσεως του χασεκείου τειχίου της πόλεως (τω 1778), ότε η ύλη έλήφθη προς χρήσιν του τειχείου. Έκειτο δε η πύλη αύτη επί της νυν οδού της φερούσης εις την ρηθείσαν Σχολήν, ένθα νυν εστί το μέσον των κυπαρισίων του ανακτορικοϋ κήπου, το προς την οδόν. Το δε Κυνόσαργες μέρος ον της Διομείας, έκειτο, όπου νυν εστίν η Μονή Πετράκη, όπου ην και το γυμνάσιον και του Αντισθένους η σχολή. Λανθάνονται όσοι λέγουσι δήμον το Κυνόσαργες, όπερ ην γυμνάσιον". [...]
Υποθαλάσσια ζεύξη Σαλαμίνας - Περάματος
Περιγραφή
Από το σημείο εκείνο, ο οδικός άξονας θα βυθίζεται προοδευτικά εντός της θάλασσας με την κατασκευή υποθαλάσσιας οδικής σήραγγας η οποία θα εδράζεται στον βυθό. Ακολουθεί ανάδυση και όδευση επί της νήσου του Αγίου Γεωργίου μέχρι την είσοδο του Ναύσταθμου Σαλαμίνας. Στην περιοχή των Παλουκίων προβλέπεται η δημιουργία κόμβου για τη σύνδεση με την υπάρχουσα οδό Παλουκίων - Αμπελακίων καθώς και με το Ναύσταθμο.
Διόμεια
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Αιγηίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.). ο δήμος μεταφέρθηκε στην «μακεδονική» Δημητριάδα φυλή, αντιπροσωπευόμενος από 1 βουλευτή στη Βουλή των 600 και κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.). Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) επανήλθε στην Αιγηίδα φυλή για την επόμενη τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων.
Υποθαλάσσια ζεύξη Σαλαμίνας - Περάματος
Περιγραφή
Στη συνέχεια θα ακολουθεί όδευση βόρεια του οικισμού των Παλουκίων μέσω μιας ακόμα νέας σήραγγας μήκους περίπου 700 μέτρων, έως έναν ανισόπεδο κόμβο που θα κατασκευαστεί βόρεια της Σαλαμίνας (Α/Κ Σαλαμίνας) επιτυγχάνοντας σύνδεση τόσο με την πόλη όσο και με το υφιστάμενο οδικό δίκτυο προς Αιάντειο και προς Φανερωμένη.
Διόμεια
Οι κάτοικοι της Διομείας
Ο δημότης της αρχαίας Διομείας ονομαζόταν Διομεεύς ή Διομειεύς. Εκτός από το ιερό του Ηρακλή στον δήμο αυτόν υπαγόταν και το Γυμνάσιο του Κυνοσάργους, καθώς και η Κυνική Σχολή του Αντισθένη, η οποία ιδρύθηκε στις αρχές του τετάρτου αιώνα π.Χ. Ο δήμος, στο τμήμα του εκτός των τειχών δεν διευρύνθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα, σε αντιδιαστολή με τον δήμο της Αλωπεκής ο οποίος εκτεινόταν περίπου 11 ή 12 στάδια από την πόλη της αρχαίας Αθήνας. Οι κάτοικοι της Διομείας ήταν γνωστοί ως αλαζόνες και αγενείς, τόσο πολύ μάλιστα ώστε ο Αριστοφάνης, επινόησε γι 'αυτούς, μια νέα λέξη, τη λέξη «Διομειαλαζόνας».
Υποθαλάσσια ζεύξη Σαλαμίνας - Περάματος
Σιδηροδρομική Ζεύξη
Από το Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθηνών 2014 έχει προταθεί και σιδηροδρομική ζεύξη του ΣΕΦ και της Ακτής Ποσειδώνος Πειραιά με το Κερατσίνι, το Πέραμα και τη Σαλαμίνα με την επαναλειτουργία της γραμμής τραμ που καταργήθηκε το 1977 σε βελτιωμένη μορφή.
Διόμεια
Λατρευτικές παραδόσεις
Στον δήμο, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο και τον Παυσανία, απέδιδαν τιμές στον Ηρακλή στο Ιερό του, το οποίο βρισκόταν στο Κυνόσαργες. Οι δημότες, επίσης, συμμετείχαν σε διάφορες εορτές, όπως τα Βουφόνια ή Διιπόλεια, τα Διόμεια και τα Ηράκλεια εν Κυνοσάργει.
Προσωπικότητες από την Διόμεια
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο της Διομείας, όπως ο βουλευτής Βάκχιος Αίλιος ο Διομεεύς, ο βουλευτής Βάχχιος ο Διομεεύς γιος του Νεικηφόρου, ο βουλευτής Δωρόθεος ο Διομεεύς γιος του Θεοδώρου κ.α. Επίσης γνωστοί ήταν και οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Υποθαλάσσια ζεύξη Σαλαμίνας - Περάματος
Ιστορικό
Το 2012, επί υπουργίας του τότε Υπουργού Υποδομών Μάκη Βορίδη, αποφασίστηκε η διενέργεια διαγωνισμού για την ανάθεση της σύμβασης παραχώρησης του έργου, αλλά η εκκίνηση της διαδικασίας λάμβανε συνεχείς διαδοχικές παρατάσεις. Τελικά, μετά από περισσότερες από 10 παρατάσεις, ο διαγωνισμός ξεκίνησε και το έργο δημοπρατήθηκε στις 15 Μαρτίου 2016 με την ολοκλήρωση της διαδικασίας εκδήλωσης ενδιαφέροντος.
Στις 17 Νοεμβρίου 2016 ξεκίνησε η Β' φάση της διαδικασίας, ο ανταγωνιστικός διάλογος, στον οποίο κατατίθενται απόψεις, προτάσεις και σχόλια από τους ενδιαφερόμενους, το Υπουργείο Υποδομών και τους φορείς της περιοχής. Τα 3 σχήματα που συνεχίζουν στη Β' φάση είναι οι: ΜΕΤΚΑ, ΤΕΡΝΑ και η κοινοπραξία VINCI CONCESSIONS – VINCI HIGHWAYS – ΑΚΤΩΡ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙΣ.
Διόμεια
Πηγές – βιβλιογραφία
Δευτερογενείς πηγές
Υποθαλάσσια ζεύξη Σαλαμίνας - Περάματος
Ιστορικό
Στις 30 Ιανουαρίου 2018 το Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε ως αβάσιμους όλους τους ισχυρισμούς του Περιβαλλοντικού Ομίλου Σαλαμίνας «ΠΕΡΙΒΟΣ», ο οποίος είχε προσφύγει στο Συμβούλιο και ζητούσε να ακυρωθεί ως αντισυνταγματική και παράνομη η απόφαση του υπουργού Υποδομών με την οποία εγκρίθηκε η διενέργεια του διαγωνισμού για την ανάθεση της σύμβασης παραχώρησης και η προκήρυξη της Α΄ φάσης αυτού.
Διόμεια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Υποθαλάσσια ζεύξη Σαλαμίνας - Περάματος
Ιστορικό
Τον Σεπτέμβριο του 2018 ξεκίνησε η εκπόνηση της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) του έργου.
Εξελίξεις το 2020
Μέχρι την άνοιξη του 2020 είχε ολοκληρωθεί η διαδικασία του ανταγωνιστικού διαλόγου και λήφθηκε η έγκριση από την υπηρεσία αρχαιολογικής τεκμηρίωσης και το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού. Μετά την ολοκλήρωση της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) του έργου και την τελική της αδειοδότηση από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας ακολουθεί η Γ' φάση της αξιολόγησης των οικονομικών και τεχνικών προσφορών, που θα αναδείξουν τον ανάδοχο του έργου (παραχωρησιούχο) μεταξύ των 3 σχημάτων που το διεκδικούν, και η έναρξη κατασκευής του. Ο χρόνος κατασκευής του εκτιμάται σε περίπου 4 χρόνια από την έναρξη της παραχώρησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαλαμίνα (νησί) Κατηγορία:Σήραγγες στην Ελλάδα
Αμφιλόχιος Ικονίου
Ο Αμφιλόχιος Ικονίου ( 344;-;) ήταν χριστιανός Μικρασιάτης επίσκοπος στο Ικόνιο και εκκλησιαστικός συγγραφέας. Έζησε τον 4ο αιώνα.
Βίος
Γεννήθηκε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Το 374 έγινε επίσκοπος Ικονίου, άρα πρέπει να ήταν 30 ετών. Επομένως πρέπει να γεννήθηκε γύρω στα 344. Ο πατέρας του λεγόταν και αυτός Αμφιλόχιος και ήταν ένας επιτυχημένος ρήτορας. Καταγόταν από τη Διοκαισάρεια ή τη Ναζιανζό. Είχε ως συγγενικά πρόσωπα σημαντικούς εκκλησιαστικούς άνδρες της εποχής του. Ήταν εξάδελφος του Γρηγόριου του Θεολόγου. Οι Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος Θεολόγος αποκαλούν τον Αμφιλόχιο τον νεώτερο υιό και τέκνο, πράγμα που σημαίνει, πως ήταν δεκαπέντε έτη νεώτερός τους. Σπούδασε στην Αντιόχεια κοντά στον Λιβάνιο και σταδιοδρόμησε ως νομικός στην Κωνσταντινούπολη. Το 371 διέκοψε την ενασχόλησή του με τα νομικά, όταν κατηγορήθηκε για δωροδοκία. Αλλά, παρά την απαλλαγή του από την κατηγορία με τη μεσολάβηση του Γρηγόριου Θεολόγου, εκείνος εγκατέλειψε το επάγγελμα του δικηγόρου.
thumb|Το μοναστήρι της Αγίας Θέκλας στη [[Σελεύκεια Ισαυρίας|Σελεύκεια, ένα από τα μεγαλύτερα προσκυνηματικά κέντρα της βυζαντινής Μικράς Ασίας.]] Επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του και ακολούθησε την παρότρυνση του εξαδέλφου του Γρηγόριου να αναπαυθεί στην Μονή της Αγίας Θέκλης στη Σελεύκεια. Μετά από ένα χρόνο ανάπαυσης, γύρισε και εμόνασε σε κτήμα στο βουνό Οζίζαλα κοντά στον πατέρα του. Μαζί με ένα φίλο του ονόματι Ηρακλείδη θέλησαν να μονάσουν. Ο Ηρακλείδης προηγήθη του Αμφιλόχιου και ο πρώτος προσκάλεσε τον δεύτερο στην μοναστική κοινότητα του Μεγάλου Βασιλείου, τη Βασιλειάδα.
Ο Βασίλειος εκτιμώντας την θεολογική κατάρτιση, που είχε αρχίσει να καλλιεργεί κατά την παραμονή του εκεί, θέλησε να τον προωθήσει σε επισκοπική θέση, όμως ο Αμφιλόχιος αρνήθηκε. Τελικά το 374 έγινε επίσκοπος Ικονίου, της νέας επαρχίας της Λυκαονίας Οι σχέσεις του με τον Μέγα Βασίλειο είναι ιδιαιτέρως στενές, καθώς ο Αμφιλόχιος τον επισκέπτεται συχνά στην έδρα του. Επίσης σχετίζεται με τον Γρηγόριο Νύσσης και τον Όπτιμο Αντιοχείας, μαζί με τον οποίο συνέταξε τη διαθήκη του Γρηγόριου Θεολόγου. Παράλληλα συγκρότησε την άρτι συσταθείσα επισκοπή του. Το 376 συμμετέχει ως προεδρεύων σε Σύνοδο επισκόπων της επαρχίας του, εξ ονόματος της οποίας συνέταξε επιστολή, με την οποία αναγνώριζε την Α' Οικουμενική Σύνοδο. Υπάρχει μια ιστορία σχετική με τον ρόλο που διαδραμάτισε στο να εξωθήσει τον Θεοδόσιο Α' να λάβει μέτρα κατά των Αρειανών: συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια πανηγυρικών εκδηλώσεων για την αναγόρευση του δεκαεξαετούς υιού του Αρκαδίου σε αύγουστο, ένας ιερέας απέδωσε τιμές στον Θεοδόσιο Α΄ ενώ για τον υιό απηύθηνε απλό χαιρετισμό χαίρε τέκνον προκαλώντας την οργή του πατέρα. Τότε ο ιερέας, που για τον Θεοδώρητο Κύρου δεν ήταν άλλος από τον Αμφιλόχιο, του απάντησε: ούτω δη νόμισον, ω βασιλεύ, και τον ουράνιον Πατέρα αγανακτείν προς τους ανομοιούς τον Υιόν τιμώντας και ήττονα τολμώντας αποκαλείν του γεννήσαντος. Τότε ο αυτοκράτορας του ζήτησε συγγνώμη και κινητοποιήθηκε κατά των Αρειανών. Με διάταγμα του Θεοδοσίου Α΄ ορίστηκε μαζί με τον Όπτιμο Αντιοχείας τύπος ορθοδοξίας στην διοίκηση της Μικράς Ασίας. Ασχολήθηκε με την καταπολέμηση αιρέσεων, όπως των Μεσσαλιανών και των Δυαρχικών. Τελευταία φορά τον εντοπίζουμε σε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη κατά το 394, η οποία ασχολήθηκε με θέμα ειρηνεύσεως της Εκκλησίας της Αραβίας.
Πηγές
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί Πατέρες Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ικόνιο Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι Ικονίου Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Βυζαντινοί Μικρασιάτες Κατηγορία:Άγιοι από την Μικρά Ασία Κατηγορία:Συγγραφείς του 4ου αιώνα
Ubuntu MATE
Το Ubuntu MATE είναι μια διανομή Linux, αναγνωρισμένη ως επίσημη παραλλαγή του λειτουργικού συστήματος Ubuntu. Η κύρια διαφορά του συγκριτικά με αυτό είναι ότι έχει προεγκατεστημένο το περιβάλλον εργασίας MATE, αντί για το Unity.
Περιγραφή
Πρωτεργάτες του εγχειρήματος είναι οι Martin Wimpress και Alan Pope που ξεκίνησαν την ανάπτυξη μιας ανεπίσημης παραλλαγής του Ubuntu με βάση την έκδοση 14.10, ενώ σύντομα ακολούθησε έκδοση βασισμένη στο Ubuntu 14.04 LTS. Τον Φεβρουάριο του 2015 το Ubuntu MATE αναγνωρίσθηκε από την εταιρεία πίσω από την ανάπτυξη του Ubuntu (Canonical Ltd.) ως επίσημη παραλλαγή του Ubuntu, ξεκινώντας από την έκδοση 15.04 Beta 1.
Το σύστημα υποστηρίζει τις αρχιτεκτονικές IA-32, x86-64, PowerPC και ARMv7 (στο Raspberry Pi 2).
Χάφσα μπιντ Ουμάρ
Η Χάφσα μπιντ Ουμάρ (حفصة بنت عمر ) (605-665) ήταν μια σύζυγος του προφήτη Μωάμεθ και ήταν η Μητέρα των Πιστών.
Η Χάφσα ήταν κόρη του Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ και της Ζαινάμπ μπιντ Μαζούν. Γεννήθηκε όταν οι Κουραϊσίτες έχτιζαν την Καάμπα, πέντε χρόνια πριν ο Μωάμεθ γίνει προφήτης, δηλαδή το 605.
Παντρεύτηκε το Χουναΐς ιμπν Χουντχάιφα αλλά έγινε η χήρα του τον Αύγουστο του 624.
Όταν η Χάφσα ολοκλήρωσε την περίοδο υπομονής της, ο πατέρας της Ουμάρ της πρόσφερε το χέρι της στον Οθμάν ιμπν Αφφάν και μετά στον Αμπού Μπακρ αλλά και οι δύο την απέρριψαν. Ο Μωάμεθ την παντρεύτηκε στον ισλαμικό μήνα Σααμπάν 3 ε.Ε. (τέλη Ιανουαρίου ή αρχές Φεβρουαρίου 625).
Πέθανε στο μήνα Σααμπάν του έτους 45 ε.Ε., δηλαδή τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο του 665. Τάφηκε στο Τζαννάτ-Ουλ-Μπακί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άραβες Κατηγορία:Μωάμεθ
Σοφία Πάρνοκ
Η Σοφία Πάρνοκ (София Яковлевна Парно́к, 30 Ιουλίου 1885/ 1 Αυγούστου 1885 - 26 Αυγούστου 1933) ήταν Ρωσίδα ποιήτρια, δημοσιογράφος και μεταφράστρια. Από την ηλικία των έξι ετών, έγραψε ποίηση σε στυλ αρκετά διαφορετικό από τους κυρίαρχους ποιητές της εποχής της. Έχει αναφερθεί ως "Σαπφώ της Ρωσίας", καθώς έγραψε ανοιχτά για τις επτά λεσβιακές της σχέσεις.
Γεννήθηκε σε μια εύπορη οικογένεια επαγγελματιών Εβραίων. Η μητέρα της πέθανε μετά τη γέννηση των δίδυμων αδελφών της και μεγάλωσε από τον πατέρα της και τη μητέρα της, αφήνοντας την αίσθηση ότι η παιδική της ηλικία στερείται συναισθηματικής υποστήριξης. Από νεαρή ηλικία, έγραψε ποίηση και αναγνώρισε τη μοναδικότητά της - τον λεσβιασμό της, τη νόσο Γκρέιβς και τη θρησκεία της - που την ξεχώριζαν από τους συνομηλίκους της.
Ολοκληρώνοντας τις σπουδές της στο Γυμνάσιο Mariinskaya το 1894, προσπάθησε να σπουδάσει μουσική στη Γενεύη. Για να απομακρυνθεί από τον έλεγχο του πατέρα της και από την οικονομική της εξάρτηση από αυτόν, δημοσίευσε το πρώτο της βιβλίο ποιημάτων το 1906 με το ψευδώνυμο Σοφία Πάρνοκ και παντρεύτηκε τον Βλαντιμίρ Βόλκενσταϊν το 1907. Μέσα σε δύο χρόνια, ο γάμος απέτυχε και άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος.
Από το 1913, η Πάρνοκ είχε αποκλειστικά σχέσεις με τις γυναίκες και χρησιμοποίησε αυτές τις ερωτικές σχέσεις για να τροφοδοτήσει τη δημιουργικότητά της.
Αποκλεισμένη από τη δημοσίευση της ποίησής της μετά το 1928, τα έργα της ξεχάστηκαν ως επί το πλείστον μετά τη σοβιετική περίοδο. Η αυξημένη υποτροφία από τότε, είχε ως αποτέλεσμα τη δημοσίευση των συλλεχθέντων έργων της για πρώτη φορά το 1979. Ενώ οι μελετητές έχουν επικεντρωθεί στην πρώιμη επιρροή της σχέσης με την Τσβετάγεβα, τα καλύτερα έργα της αναγνωρίζονται τώρα ως εκείνα που γράφτηκαν από το 1928.
Γεννήθηκε στις 11 Αυγούστου 1885, στην πόλη Τάγκανρογκ από την Αλεξάντρα Αμπράμοβνα (Александра Абрамовна Идельсон) και τη Γιάκοβ Σολωμόνοβιτς Πάρνοκ (Яков Соломонович Парнох). Ο πατέρας της ήταν Εβραίος φαρμακοποιός και ιδιοκτήτης ενός φαρμακείου. Η μητέρα της ήταν γιατρός, μια από τις πρώτες γυναίκες γιατρούς στην αυτοκρατορία. Το παλαιότερο από τα τρία παιδιά, η Πάρνοκ, ήταν το μόνο που μεγάλωσε από τη μητέρα της, καθώς η Αλεξάντρα πέθανε λίγο μετά τη γέννηση των διδύμων της Βαλεντίν, γνωστών ως «Βάλια» και της Γελιζαβάτα, γνωστή ως Λίζα. Από νεαρή ηλικία, διδάσκονταν διάβασμα και εκπαίδευση στα γαλλικά και στα γερμανικά, καθώς και στη μουσική. Η Πάρνοκ και ο αδελφός της και οι δύο έγραψαν ποίηση από την παιδική ηλικία. άρχισε να γράφει σε ηλικία έξι ετών και αυτός, στην ηλικία των εννέα. μικρογραφία|200x200εσ| Γέννηση της Πάρνοκ στο Ταγκανρόγκ Ενώ ανατράφηκαν ουσιαστικά με άνεση, τα παιδιά είχαν λίγη συναισθηματική υποστήριξη από τη μητριά τους. Ως αποτέλεσμα, η Πάρνοκ αισθάνθηκε ότι αναγκάστηκε να μεγαλώσει πολύ γρήγορα και δεν είχε παιδική ηλικία. Το 1894, μπήκε στο Γυμνάσιο Mariinskaya και από αυτήν την περίοδο άρχισε να γράφει, παράγοντας περίπου 50 ποιήματα που είναι αντιπροσωπευτικά της νεανικής της. Σε αντίθεση με τα εφηβικά γραπτά του αδερφού της, τα έργα της Πάρνοκ από την περίοδο δεν αντικατοπτρίζουν τις επιρροές των παρακμιακών ή συμβολιστικών καλλιτεχνών που ήταν παραγωγικοί αυτήν τη στιγμή. Αντ 'αυτού, η δουλειά της διερεύνησε τα συναισθήματά της, τον αυξανόμενο λεσβιασμό και τις φαντασιώσεις με έναν πιο ψυχολογικό, παρά καλλιτεχνικό σκοπό. Μέσα από την ποίησή της, έγινε ανήσυχη από την αποδοκιμασία της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι μεταφραστές Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ Εβραίοι Κατηγορία:Εβραίοι ποιητές Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ούντο Κιρ
Ο Ούντο Κίερ (γερμανικά: Udo Kier) είναι Γερμανός ηθοποιός.
Γεννήθηκε το 1944 στην Κολωνία και σε ηλικία 18 ετών εγκαταστάθηκε στην Αγγλία, όπου έκανε μαθήματα υποκριτικής και ξεκίνησε την καριέρα του. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ταινίες και ο σκηνοθέτης με τον οποίο έχει την πιο μακρόχρονη συνεργασία είναι ο Λαρς φον Τρίερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Ελληνικές προεδρικές εκλογές 1926
Οι ελληνικές προεδρικές εκλογές του 1926 διεξήχθησαν στις 4 Απριλίου 1926. Την περίοδο εκείνη την χώρα κυβερνούσε ο δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος ήταν και ένας από τους δύο υποψηφίους. Ο άλλος ήταν ο Κωνσταντίνος Δεμερτζής, που απέσυρε την συμμετοχή του πριν από την ημέρα των εκλογών, αλλά παρέμεινε στο ψηφοδέλτιο λαμβάνοντας μόλις το 6,7% των ψήφων. Ο Πάγκαλος απομακρύνθηκε από το αξίωμά του στις 22 Αυγούστου μετά από ένα αντι-πραξικόπημα και αντικαταστάθηκε από τον Παύλο Κουντουριώτη.
Τα αποτελέσματα
Κατηγορία:Ελληνικές προεδρικές εκλογές
Δήμος Θορικίων
Ο Δήμος Θορικίων ήταν δήμος της επαρχίας Αττικής που λειτούργησε την περίοδο 1890-1912. Βρισκόταν στην νότια Αττική, στην περιοχή της Λαυρεωτικής και συνόρευε με τους δήμους Λαυρεωτικής (ονομαζόταν δήμος Σουνιέων για μικρό διάστημα) και Κρωπίας. Έδρα του δήμου ήταν η Κερατέα.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Δήμος συστάθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα της 4ης Ιουλίου 1890 (ΦΕΚ 162) «Περί μετασχηματισμού του Δήμου Λαυρίου εις δύο δήμους» και προήλθε από την διάσπαση του παλαιότερου δήμου Λαυρίου, σε δύο δήμους, τον δήμο Σουνιέων (ο οποίος ένα χρόνο μετά μετονομάστηκε σε δήμο Λαυρεωτικής) και τον δήμο Θορικίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 1896 ο δήμος είχε πληθυσμό 7.109 κατοίκους και περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 1896): Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του δήμου προσαρτήθηκαν σ'αυτόν οι οικισμοί Βρωμοπούσι (Καλοπήγαδο), Δασκαλειό, Λεγρενά, Πλάκα, Άρη (Αρί), Αυλάκι, Βίλλια, Δάρδεζα, Δημολιάκι,  Διψέλιζα, Συντερίνα, Κάτω Δασκαλείον,  Μερκάτι, Σπηλιαζέζα, Τογάνι, Φωφόλα, Βρυσάκι και Μετόχιον Αναβύσσου.
Ο Δήμος καταργήθηκε με την διοικητική μεταρρύθμιση του 1912 και στην θέση του συστάθηκαν οι κοινότητες Κερατέας, Καλυβίων και Κουβαρά.
Παραπομπές
Θορικιων
Wanderlust
Το Wanderlust είναι τραγούδι της Ισλανδής μουσικού Μπιορκ. Κυκλοφόρησε ψηφιακά στις 7 Απριλίου 2008, ως το τέταρτο σίνγκλ από το έκτο στούντιο άλμπουμ της, Volta (2007). Η παραγωγή έγινε εξ' ολοκλήρου από τη Μπιορκ και οι στίχοι γράφτηκαν από την ίδια και τον ποιητή Sjón.
Με δύο μήνες καθυστέρηση κυκλοφόρησε και η φυσική εκδοχή του "Wanderlust", η οποία ήταν (όπως και όλα τα σινγκλ του Volta) ένα box set με δίσκους βινυλίου, CD, DVD και άλλα περιεχόμενα.
Θέμα
Η Μπιορκ περιέγραψε το "Wanderlust" ως την ψυχή του Volta και έχει πει οτι το τραγούδι μιλάει "για την κατάσταση, στην οποία ψαχνεις για κάτι, σχεδόν γνωρίζοντας οτι δεν πρόκειται να το βρεις ποτέ" και οτι κοροϊδεύει τη δίψα της για "κάτι νέο".
Σε συνέντευξή της για το περιοδικό Harp είπε: «Τα πράγματα περιστρέφονται σε κύκλους. Το 'Wanderlust' για παράδειγμα είναι κατά κάποιον τρόπο η συνέχεια του 'Hyperballad'».
Μουσικό βίντεο
Το μουσικό βίντεο σκηνοθετήθηκε από τους Isaiah Saxon και Sean Hellfritsch από την Encyclopedia Pictura στη Νέα Υόρκη. Έγινε δαθέσιμο σε 2D και 3D εκδοχές και χρησιμοποιήθηκαν μινιατούρες, CGI εφέ, αληθινά ακροβατικά σε green screen και μαριονέτες. Χρειάστηκαν εννέα μήνες για την ολοκλήρωσή του και απαιτούνταν στήσιμο ενός 3d συστήματος κάμερας. Τα pillarboxes του έχουν στρογγυλεμένες άκρες, κάτι αρκετά ασυνήθιστο. Έκανε πρεμιέρα στο Yahoo Music στις 31 Μαρτίου 2008.
Στο βίντεο, μια αγέλη από γιακ είναι συνωστισμένη σε μια όχθη ποταμού. Η Μπιορκ εμφανίζεται να φοράει μια αρχαία Μογγολική στολή ανάμεσά τους. Στη συνέχεια οδηγεί την αγέλη πλέοντας στο ποτάμι πάνω σε ένα από τα γιακ. Ένας προσωπικός δαίμονας εμφανίζεται από το σακίδιό της και προσπαθεί να της επιτεθεί. Σε όλο το βίντεο προσπαθεί να τον αποβάλλει από πάνω της. Τελικά, ένας θεός αλλάζει τη ροή του ποταμού, δημιουργώντας ένα καταρράκτη. Η Μπιορκ φτάνει στο χείλος του και πέφτει, ενώ τα χέρια του θεού την πιάνουν και τη σώζουν από το δαίμονα.
Στην εισαγωγή του βίντεο ακούγονται κόρνες λιμανιού, από το κλείσιμο του προηγούμενου τραγουδιού "Earth Intruders". Το βίντεο κέρδισε στις κατηγορίες Best Art Direction, Best Alternative/Indie Video και Video Of The Year στα UK Music Video Awards 2008, ενώ ήταν επίσης υποψήφιο στην κατηγορία Best Special Effects. Ονομάστηκε επίσης Βίντεο της Χρονιάς από τα DA&D Awards και το περιοδικό SPIN.
Box Set
Το περιορισμένης έκδοσης "multiformat" box set του "Wanderlust" κυκλοφόρησε στις 30 Ιουνίου 2008. Περιελάμβανε πέντε χρωματιστούς φακέλους, τον ένα μέσα στον άλλον με στίχους του τραγουδιού. Στο εσωτερικό του ο τελευταίος είχε δύο χάρτινους φακέλους με δύο δίσκους βινυλίου, ο καθένας με ένα τραγούδι σε κάθε πλευρά του. Τα ίδια τραγούδια περιελάμβανε και το CD μέσα σε μικρότερο χάρτινο φάκελο, ενώ το DVD είχε το μουσικό βίντεο σε 2D και 3D, αλλά και ένα βίντεο από τα γυρίσματα. Επίσης, το σετ περιελάμβανε αυτοκόλλητα από το μουσικό βίντεο, φωτογραφίες και γυαλιά 3D.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2007 Κατηγορία:Τραγούδια της Μπιορκ Κατηγορία:Singles της One Little Indian Records Κατηγορία:Singles του 2008
Λιμνοθάλασσα Γιάλοβας
Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας ή Διβάρι, βρίσκεται στη Μεσσηνία και το νοτιοδυτικό άκρο της Πελοποννήσου, σε απόσταση περίπου 8 χιλιομέτρων βόρεια της Πύλου. Μαζί με τον όρμο της Βοϊδοκοιλιάς αποτελεί προστατευόμενη περιοχή μεγάλου φυσικού και πολιτιστικού ενδιαφέροντος και καλύπτει μια έκταση περίπου 6.000 στρεμμάτων. Τα νερά της είναι υφάλμυρα, το βάθος τους δεν ξεπερνούν το ένα μέτρο και στην περιοχή της αναπτύσσονται δεκάδες μικροί βιότοποι (αμμοθίνες με αρμυρίκια, παλιρροιακοί λασπότοποι, δασάκια από κέδρους και αρμυρίκια, κάθετα βράχια, αμμώδεις παραλίες, υδάτινα κανάλια, μικροί καλαμιώνες και θαμνώδεις εκτάσεις).
Προστατευόμενη περιοχή
Όλη η περιοχή, μαζί με τον όρμο του Ναυαρίνου και τη νήσο Σφακτηρία, εντάσσεται στο δίκτυο Natura 2000, ενώ έχει χαρακτηριστεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας με κωδικό GR2550008 και ως Τόπος Κοινοτικής Σημασίας με κωδικό GR2550004. thumb|center|600px|Άποψη της λιμνοθάλασσας από το Παλαιόκαστρο
Πανίδα
Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας αποτελεί καταφύγιο άγριας ζωής και ιδιαίτερα των μεταναστευτικών πτηνών, που κάνουν εδώ τον πρώτο τους σταθμό ταξιδεύοντας από την Αφρική για τη βόρεια Ευρώπη. Πλήθος θηλαστικών, ερπετών, αμφίβιων και ψαριών έχουν εδώ τον βιότοπό τους, με κυριότερο τον αφρικανικό χαμαιλέοντα, που αποτελεί είδος υπό εξαφάνιση. Θεωρείται ότι το είδος αυτό ήρθε στην περιοχή κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, καθώς απαντά και σε άλλες περιοχές της Μεσογείου, όπου επικρατούσε η Pax Romana (Ρωμαϊκή Ειρήνη) και ιδιαίτερα στην Ιβηρική Χερσόνησο, τη Μάλτα και την Κύπρο.
Αρχαιολογική ζώνη
Παράλληλα, η περιοχή έχει ανακηρυχθεί ζώνη αρχαιολογικής προστασίας, αφού διαθέτει μοναδικά σημεία αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, όπως ο τάφος του Θρασυμήδη στη Βοϊδοκοιλιά, τα ερείπια της κλασικής Πύλου στο Κορυφάσιο, το Παλαιόκαστρο ή Παλαιοναυαρίνο, το σπήλαιο του Νέστορα. Στην ίδια τη Γιάλοβα και συγκεκριμένα στη θέση Διβάρι ανασκάφηκε στη δεκαετία του 1960 ελληνιστικό νεκροταφείο, από τον τότε έφορο αρχαιοτήτων Ν. Γιαλούρη. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως πλήθος κιβωτιόσχημων τάφων, οι οποίοι ήταν ασύλητοι. Εκτός από το πολύ ενδιαφέρον σκελετικό υλικό, οι τάφοι ήταν γεμάτοι κτερίσματα, κυρίως κεραμική, αλλά και νομίσματα, μεταλλικά αντικείμενα και κοσμήματα. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν δελτιόσχημος ασκός, γνωστός και ως “θερμοφόρα”, πήλινος ηθμός (σουρωτήρι), μικρός αρύβαλλος από φαγεντιανή, ιχθυοπινάκια κ.ά. Τα ευρήματα από τις ανασκαφές στο Διβάρι της Γιάλοβας φυλάσσονται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πύλου.
Απειλή και διατήρηση
Η λιμνοθάλασσα είχε κινδυνεύσει στο πρόσφατο παρελθόν από οικολογική καταστροφή, καθώς υπήρξε σχέδιο για την αποξήρανσή της για λόγους δημιουργίας καλλιεργήσιμης γης, αλλά κυρίως για λόγους απομάκρυνσης των εντόμων που παρεπιδημούν σε ελώδεις περιοχές. Ο κίνδυνος αυτός έχει αποσοβηθεί σήμερα, αφού αναγνωρίζεται ότι αποτελεί τμήμα ενός σημαντικού οικοσυστήματος, που, αν διαταραχθεί, θα αλλοιωθεί η μορφή της περιοχής συνολικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γ Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας
ΣΚΑ Αγίας Πετρούπολης
Η ΣΚΑ (ρωσικά: СКА) είναι ρωσική επαγγελματική ομάδα χόκεϊ επί πάγου που εδρεύει στην Αγία Πετρούπολη. Είναι μέλος της κατηγορίας Μπομπρόφ στην Κοντινένταλ Χόκεϊ Λιγκ (КХЛ). Παρά τη μακρά ιστορία του, ο σύλλογος αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε τελικό πρωταθλήματος την περίοδο 2014-15, όπου επικράτησε της Ακ Μπαρς Καζάν στο Κύπελλο Γκαγκάριν. Το 2012, με μέσο όρο 10.126 θεατές η ΣΚΑ έγινε η πρώτη ρωσική ομάδα με κατά μέσο όρο πενταψήφιο αριθμό προσέλευσης φιλάθλων.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε στο Λένινγκραντ το 1946 και συμμετείχε στην εναρκτήρια περίοδο του Πρωταθλήματος Χόκεϊ της ΕΣΣΔ, μιας διοργάνωσης συλλόγων κορυφαίου επιπέδου. Η αρχική ονομασία του συλλόγου ήταν «ΝΤΟ Κίροφ» (ДО Кирова, Λέσχη Αξιωματικών «Κίροφ»). Στη συνέχεια μετονομάστηκε σε ΛΝΤΟ (ЛДО, Λέσχη Αξιωματικών Λένινγκραντ) το 1953, σε ΟΝΤΟ (ОДО, Λέσχη Επάρχων) το 1957, σε ΣΚΒΟ (СКВО, αθλητικός σύλλογος στρατιωτικής περιφέρειας) το 1959, ενώ την ίδια χρονιά πήρε την ονομασία ΣΚΑ (СКА, Αθλητικός Σύλλογος του Στρατού). Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής, η ΣΚΑ (μαζί με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας) ανήκε στο σύστημα αθλητικών σωματείων του Υπουργείου Άμυνας και αποτελούνταν από τους Επάρχους της Στρατιωτικής Περιοχής Λένινγκραντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1946 Κατηγορία:Σύλλογοι χόκεϊ επί πάγου στη Ρωσία Κατηγορία:Αγία Πετρούπολη
Τζον Άνιστον
Ο Τζον Άντονι Άνιστον (αγγλικά: John Anthony Aniston γενν. Γιάννης Αναστασάκης, 24 Ιουλίου 1933- 11 Νοεμβρίου 2022), ήτανΑμερικανός ηθοποιός ελληνικής καταγωγής. Ήταν περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του ως Βίκτωρ Κυριάκης στη δραματική σειρά του NBC, Μέρες αγάπης, στην οποία ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1985 και έπαιζε συνεχώς από τότε. Ο ρόλος του χάρισε μια υποψηφιότητα για το Βραβείο Emmy στην κατηγορία Β' Ανδρικού Ρόλου σε δραματική σειρά το 2017. Ήταν πατέρας της ηθοποιού Τζένιφερ Άνιστον.
Πρώτα χρόνια
Ο Άνιστον γεννήθηκε στην Κρήτη από τη Στέλλα Τζόαν (το γένος Κουμέ, 1899–1992) και τον Αντώνιο Αναστασάκη (1889–1965). Η οικογένεια έφυγε από την Κρήτη για τις Ηνωμένες Πολιτείες όταν ο Άνιστον ήταν δύο ετών. Ο πατέρας του αγγλοποίησε τα ονόματα της οικογένειας όταν έφτασαν στην Αμερική. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Τσέστερ της Πενσιλβάνιας, όπου είχε εστιατόριο.
Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνιας με πτυχίο στις Θεατρικές Τέχνες, ενώ έγινε μέλος της αδελφότητας Α-Χ-Ρ Μετά το κολέγιο, υπηρέτησε στο Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών ως αξιωματικός πληροφοριών στον Παναμά φτάνοντας τον βαθμό του υπολοχαγού.
Καριέρα
Ο Άνιστον ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός το 1962 στη σειρά 87th Precinct ως "αστυνομικό #1" στο επεισόδιο "New Man in the Precinct". Εμφανίζεται τακτικά σε σαπουνόπερες από το 1969, όταν εντάχθηκε για πρώτη φορά στη σειρά Μέρες αγάπης ως χαρακτήρας με το όνομα Έρικ Ρίτσαρντς, τον οποίο έπαιξε μέχρι το 1970. Το 1975, εντάχθηκε στο καστ της σειράς Love of Life ως Έντι Αλεάτα, εμφανιζόμενος σε ένα επεισόδιο. Επέστρεψε στο καστ της σειράς Μέρες αγάπης για δεύτερη φορά, αυτή τη φορά ως Βίκτωρ Κυριάκης, τον Ιούλιο του 1985, όπου συνεχίζει να παίζει τον ίδιο ρόλο. Ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Emmy 2017 για την ερμηνεία του.
Έχει επίσης παίξει μικρούς ρόλους στις τηλεοπτικές σειρές Airwolf, Οικογένεια Γκίλμορ και The West Wing. Ο Άνιστον έχει κάνει γκεστ εμφανίσεις στις σειρές Μάχη (1964), My Big Fat Greek Life (2002), Σταρ Τρεκ: Βόγιατζερ - Σχεδιάζοντας τα νέα σύνορα (2001), American Dreams, Journeyman και Mad Men.
Προσωπική ζωή
Ο Άνιστον είχε μια κόρη, την Τζένιφερ Άνιστον (γεννημένη στις 11 Φεβρουαρίου 1969), με την πρώτη του σύζυγο, Νάνσι Ντάου, και έναν γιο, τον Αλεξάντερ, με τη δεύτερη σύζυγό του, Σέρι Ρούνεϊ (την οποία γνώρισε ενώ συμπρωταγωνιστούσε στο Love of Life). Νονός της κόρης του Τζένιφερ ήταν ο Τέλι Σαβάλας, ένας από τους καλύτερους φίλους του.
Ο Άνιστον ήταν φανατικός θαυμαστής του Ουίλιαμ Σέξπιρ και είναι κάτοχος πολλών αντιτύπων πρώτης έκδοσης του Ρωμαίος και Ιουλιέτα.
Απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών στις 11 Νοεμβρίου 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί
Μπάρμπαρα Χέρσεϊ
Η Μπάρμπαρα Χέρσεϊ (Barbara Hershey, γενν. 5 Φεβρουαρίου 1948) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Σε μια καριέρα που εκτείνεται πάνω από 50 χρόνια, ενσάρκωσε μια ποικιλία ρόλων στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο σε διάφορα είδη, συμπεριλαμβανομένων γουέστερν και κωμωδιών. Ξεκίνησε την υποκριτική σε ηλικία 17 ετών το 1965 αλλά δεν έλαβε αναγνωρισιμότητα μέχρι την δεκαετία του 1980. Την ίδια περίοδο, η Chicago Tribune αναφερόταν σε αυτήν ως "μια από τις καλύτερες ηθοποιούς της Αμερικής".
Η Χέρσεϊ κέρδισε Έμμυ και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Πρωταγωνιστικού Ρόλου σε μίνι σειρά για τον ρόλο της στο A Killing in a Small Town (1990). Έλαβε υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα Β' Γυναικείου Ρόλου για τον ρόλο της ως Μαρία Μαγδαληνή στην ταινία Ο τελευταίος πειρασμός (1988) και για τον ρόλο της στην ταινία Το Πορτραίτο μιας Κυρίας (1996). Για την τελευταία ταινία, ήταν υποψήφια για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου και κέρδισε το βραβείο των κριτικών κινηματογράφου του Λος Άντζελες Καλύτερης Υποστηρικτικής Ηθοποιού. Έχει κερδίσει δυο βραβεία Καλύτερης Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών για τον ρόλο της στις ταινίες Shy People (1987) και A World Apart (1988). Συμμετείχε στην ταινία του Γούντι Άλεν Η Χάνα και οι αδελφές της (1986), για την οποία ήταν υποψήφια για το βραβείο Καλύτερης Υποστηρικτικής Ηθοποιού από την Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου, και στο μελόδραμα του Γκάρυ Μάρσαλ Beaches (1988), ενώ κέρδισε υποψηφιότητα για το βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου για την ταινία του Ντάρεν Αρονόφσκι Μαύρος κύκνος (2010).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί ρωσικής καταγωγής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα
Αλβανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας
Η Αλβανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας (Shpallja e Pavarësisë ή Deklarata e Pavarësisë) ήταν η διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Αλβανίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Ανεξάρτητη Αλβανία ανακηρύχθηκε στον Αυλώνα στις 28 Νοεμβρίου 1912. Έξι ημέρες αργότερα, η συνέλευση του Αυλώνα σχημάτισε την πρώτη κυβέρνηση της Αλβανίας, της οποίας ηγούνταν ο Ισμαήλ Κεμάλ και η Γερουσία (Pleqnia).
Η επιτυχία της αλβανικής εξέγερσης του 1912 έστειλε ένα ισχυρό μήνυμα στις γειτονικές χώρες πως η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν αδύναμη. Το Βασίλειο της Σερβίας αντιτάχθηκε στο σχέδιο για τη δημιουργία αλβανικού βιλαετίου, προτιμώντας τον διαμοιρασμό του ευρωπαϊκού εδάφους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μεταξύ των τεσσάρων Βαλκάνιων συμμάχων. Οι σύμμαχοι σχεδίαζαν την κατανομή του ευρωπαϊκού εδάφους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μεταξύ τους και εν τω μεταξύ το έδαφος που κατακτήθηκε κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο συμφωνήθηκεε να έχει το καθεστώς της Συγκυριαρχίας. Αυτός ήταν ο λόγος που ο Ισμαήλ Κεμάλ συγκάλεσε ένα Παναλβανικό Συνέδριο στον Αυλώνα.
Διακήρυξη
Η συνέλευση των 40 αντιπροσώπων στη στον Αυλώνα της νότιας Αλβανίας στις 28 Νοεμβρίου 1912, διακήρυξε την Αλβανία ως ανεξάρτητη χώρα. Στις 4 Δεκεμβρίου 1912 συστήθηκε προσωρινή κυβέρνηση. Το πλήρες κείμενο της δήλωσης, το οποίο συντέθηκε στα αλβανικά, μερικώς σε γκεγκικά, τοσκικά και οθωμανικά τουρκικά, ήταν:
Υπογράφοντες
Παρακάτω βρίσκεται ο κατάλογος των σαράντα υπογραφόντων όπως δημοσιεύθηκαν από την εφημερίδα Perlindja e Shqipëniës. Η αρχική πράξη της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας γράφτηκε σε δύο σελίδες. Στην πρώτη σελίδα, υπάρχουν συνολικά 34 αναγνωρίσιμες υπογραφές και στην πίσω σελίδα υπάρχουν 6 περισσότερες υπογραφές. • # Ισμαήλ Κεμάλ (Ismaïl Kemal)
• # Ντομ Νικόλ Κατσόρι (Kaçorri)
• # Βέχμπι Ντίμπρα (Οθωμανική υπογραφή)
• # Μπάμπα Ντουντ Καρμπουνάρα (J. Karbunara)
• # Ελμάς Μπότσε (Elmas Boce)
• # Βέλι Χάρτσι (Veli Harçi)
• # Καζίμ Κοκόσι (Qazim Kokoshi)
• # Γιάνι Μίνγκα (J K Minga)
• # Ρεζέπ Μιτρόβιτσα (Rexhep)
• # Ντιμίτερ Τουτουλάνι (ακατανόητη)
• # Αριστίντ Ρούτσι (A. Rruçi)
• # Αμπντί Τοπτάνι (Abdi)
• # Αμπάζ Τσελκούπα (Abas Dilaver)
• # Σεφκέτ Ντάγιου (Sefqit Daji)
• # Ζίχνι Αμπάζ Κανίνα (Zihni Abbas Kanina)
• # Τζελάλ Κοπρέντσκα (Xelal Ko)
• # Χαϊρεντίν Τσακράνι (Hajredin Çakran)
• # Σαλίχ Γκιούκα (Salih Gjuka)
• # Ντιμίτερ Μπεράτι (D Beratti)
• # Ντιμίτερ Ζογκράφι (Dimitri Zografi)
• # Μουράντ Τοπτάνι (Murad Toptani)
• # Παντέλι Κάλε (Pandeli Cale)
• # Λουίτζ Γκουρακούτσι (Luz Gurakuqi)
• # Μπέντρι Πεγιάνι (Bedri Pejani)
• # Σπυρίδων Ύλο (Spiro T. Ÿlo)
• # Θανάς Φλόκι (Thanas V. Floqi)
• # Κεμάλ Μουλάι (ακατανόητη)
• # Λεφ Νόσι (Lef Nosi)
• # Μυρτέζα Αλί Στρούγκα (D. H. Murtezi)
• # Νούρι Σοϊλίου (Nuri)
• # Μουσταφά Μερλίκα-Κρούγια (Mustafa Asim Kruja)
• # Φερίτ Βοκόπολα (M. Ferid Vokopola)
• # Υμέρ Ντελιαλίσι (Ymer)
• # Τζεμάλ Ντελιαλίσι (Cemmalyyddin bey)
• # Ζύχντι Όχρι (Zuhdi Ohria)