cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έντουαρτ Σάουμπερτ
Βιογραφικά στοιχεία
Η κυβέρνηση ανεκάλεσε την αποδοχή της παραίτησης τον Ιανουάριο του 1835 και προβίβασε μάλιστα τον Σάουμπερτ σε διευθυντή της Τεχνικής Υπηρεσίας όλης της χώρας και σε σύμβουλο του Υπουργείου των Εσωτερικών. Στη θέση αυτή παρέμεινε ο Σάουμπερτ εννέα χρόνια. Το 1843 με την εκδήλωση της καταφοράς εναντίον όλων των ξένων που διατελούσαν στην υπηρεσία της κυβέρνησης απολύθηκε και ο Σάουμπερτ, όπως και οι άλλοι. Έμεινε όμως ως ιδιώτης και προσλήφθηκε ως υπάλληλος από το Βασιλικό Μουσείο του Βερολίνου στην Αθήνα για να υποστηρίζει τις ανασκαφές.
Μετά και από αυτήν την εργασία παρέμεινε στην Αθήνα και έκανε μερικές ακόμα σημαντικότατες εργασίες, όπως την αναστύλωση της Ακρόπολης και την ανέγερση των ανακτόρων. Τελικά εγκατέλειψε την Ελλάδα το 1850 και επέστρεψε στο Μπρέσλαου, όπου και πέθανε το 1860.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες
Κώστας Μωραΐτης
Ο Κώστας Μωραϊτης (γεννημένος στις 13 Φεβρουαρίου του 1970) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,96 μέτρα και αγωνιζόταν τόσο ως σμολ φόργουορντ, όσο και ως πάουερ φόργουορντ.
Καριέρα
Ο Κώστας Μωραϊτης έχει αγωνιστεί ελληνικές ομάδες τόσο της Α1, όσο και μικρότερων κατηγοριών.
Συγκεκριμένα, έχει αγωνιστεί με τη φανέλα του Γυμναστικού Συλλόγου "Νίκη Βόλου", του Αθλητικού Συλλόγου Παπάγου, του Αθλητικού Ομίλου "Έσπερος Πατρών" αλλά και του Ολυμπιακού Πειραιώς.
Στον Ολυμπιακό Πειραιώς αγωνίστηκε για περίπου τέσσερα χρόνια (1989-1993) και κατάφερε να κατακτήσει ένα Πρωτάθλημα Ελλάδας (1993). Με τον Ολυμπιακό κατάφερε να φτάσει στα προημιτελικά του Κυπέλλου Κόρατς το 1989 και στα προημιτελικά της Ευρωλίγκας το 1993.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στον Ολυμπιακό, ο Μωραϊτης αγωνίστηκε υπό τις οδηγίες του Μάκη Δενδρινού, του Μιχάλη Κυρίτση αλλά και του Γιάννη Ιωαννίδη.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Κώστας Μωραϊτης έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με όλες τις βαθμίδες της Εθνικής ομάδας μπάσκετ της Ελλάδος.
Συγκεκριμένα, έχει πραγματοποιήσει 20 συμμετοχές με την Εθνική Παίδων, 22 συμμετοχές με την Εθνική Εφήβων, 19 συμμετοχές με την Εθνική Ελπίδων και 9 συμμετοχές με την Εθνική Ανδρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παπάγου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νίκης Βόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Έσπερου Καλλιθέας Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ
Τόνι Μπλερ
Ο Σερ Άντονι Τσαρλς Λίντον Μπλερ (αγγλικά: Anthony Charles Lynton "Tony" Blair, 6 Μαΐου 1953) είναι Βρετανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, από τον Μάιο του 1997 έως τον Ιούνιο του 2007. Διετέλεσε Ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, από το 1994 έως το 2007.
Υπηρέτησε επίσης, ως Αρχηγός της Α.Μ. Πλέον Πιστής Αντιπολίτευσης του Ηνωμένου Βασιλέιου, από το 1994 έως το 1997.
Είναι ο μόνος Πρωθυπουργός, από το Εργατικό Κόμμα, που κατάφερε να εκλεγεί στο αξίωμα 3 συνεχείς φορές (1997, 2001, 2005).
Βιογραφία
Ο Τόνι Μπλερ, γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1953, στο Εδιμβούργο της Σκωτίας. Τα πρώτα του χρόνια, μεγάλωσε στην Αδελαϊδα της Αυστραλίας (1953-1958), στη συνέχεια για ένα μικρό διάστημα στη Γλασκώβη, και κατόπιν, μόνιμα, στο Ντάραμ της Αγγλίας.
Από το 1961 έως το 1966, φοίτησε στο σχολείο Chorister School στο Ντάραμ, και στη συνέχεια στο γυμνάσιο και το λύκειο του Fettes College στο Εδιμβούργο της Σκωτίας, απ'όπου και αποφοίτησε το 1971.
Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1975, με βαθμό Λίαν Καλώς. Πραγματοποίησε πρακτική άσκηση δικηγορίας, στο Λίνκολνς Ιν στο Λονδίνο, και έγινε μέλος με την ολοκλήρωση της πρακτικής.
Καριέρα
Έγινε μέλος του Εργατικού Κόμματος το 1975 και το 1983 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής. Έγινε Ηγέτης του Εργατικού Κόμματος το 1994, μετά το θάνατο του Τζον Σμιθ. Από το 1994, είναι μέλος του Μυστικού Συμβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου.
Οδήγησε το κόμμα σε σαρωτική νίκη το 1997 στις γενικές εκλογές, τερματίζοντας έτσι 18 χρόνια διακυβέρνησης από τους Συντηρητικούς. Τήρησε φιλοαμερικανική πολιτική και μαζί με τις ΗΠΑ προώθησε την εισβολή στο Ιράκ (2003), για την οποία έχασε πολλούς ψηφοφόρους το 2005. Ωστόσο, κατάφερε να εκλεγεί για 3η φορά στις 6 Μαΐου 2005, ημέρα των γενεθλίων του. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ ανακοίνωσε στις 7 Σεπτεμβρίου 2006 ότι θα παραιτηθεί από το αξίωμά του εντός του επόμενου χρόνου, προσπαθώντας με τη δήλωση αυτή να αμβλύνει την κριτική που του ασκήθηκε από στελέχη του Εργατικού Κόμματος, τα οποία του ζήτησαν να ορίσει ακριβή ημερομηνία παραίτησης.
Η ανακοίνωση αυτή έγινε στις 10 Μαΐου 2007. Ο Μπλερ αποχώρησε στις 27 Ιουνίου του ιδίου έτους. Διάδοχός του στην πρωθυπουργία και την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος είναι ο Γκόρντον Μπράουν.
Προσωπική ζωή
Ο Τόνι Μπλερ, παντρεύτηκε τη δικηγόρο Τσέρι Μπουθ στις 29 Μαρτίου 1980, με την οποία απέκτησαν μαζί 3 γιους και 1 κόρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Ηγέτες του Εργατικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Πολιτικοί του Εργατικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Βραβευθέντες με το Βραβείο Καρλομάγνος Κατηγορία:Βρετανοί πολιτικοί Κατηγορία:Σκωτσέζοι αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Σκωτσέζοι πολιτικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Ίζατσιτς
Το Ίζατσιτς (κυριλλικά: Изачић) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 1,116 κατοίκους.
Γεωγραφία
Το Ίζατσιτς ευρίσκεται σε απόσταση 5 χμ. βορειοδυτικά του Μπίχατς.
Τοπική κοινότητα
Το 1991, η τοπική κοινότητα του Ίζατστιτς αριθμούσε 3,201 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς
Τζον Αμπερκρόμπι (ιατρός)
Ο Τζον Αμπερκρόμπι (John Abercrombie, 10 Οκτωβρίου 1780 - 14 Νοεμβρίου 1844) ήταν Σκωτσέζος ιατρός, συγγραφέας, φιλόσοφος και φιλάνθρωπος. Το ιατρείο του στο Εδιμβούργο έγινε ένα από τα πιο επιτυχημένα ιατρεία στη Σκωτία. Το Βιογραφικό Λεξικό Chambers αναφέρει γι' αυτόν ότι μετά τον θάνατο του Τζέιμς Γκρέγκορι «αναγνωρίστηκε ως ο πρώτος συμβουλευτικός ιατρός στη Σκωτία». Ως χειρουργός του Βασιλικού Δημόσιου Ιατρείου και του Νέου Ιατρείου της πόλης παρείχε δωρεάν ιατρική περίθαλψη στους φτωχούς της πόλης και δίδασκε φοιτητές και μαθητευόμενους ιατρούς. Δημοσίευσε εκτενώς σε ιατρικά θέματα και τελευταία σε θέματα μεταφυσικής, ηθικής και θρησκείας. Ευσεβής χριστιανός, ενίσχυσε οικονομικά το ιεραποστολικό έργο. Στον Αμπερκρόμπι απονεμήθηκε ο τιμητικός τίτλος του διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, εξελέγη πρύτανης του Κολλεγίου Μάρισαλ και του Πανεπιστημίου του Αμπερντίν και διορίστηκε ιατρός του βασιλιά στη Σκωτία.
Βιάρος Καποδίστριας
Ο Βιάρος Καποδίστριας (1774 - 1842) ήταν Έλληνας πολιτικός, νομικός και μέλος της Φιλικής Εταιρείας από την Κέρκυρα. Υπήρξε αδελφός των κυβερνητών της Ελλάδας Ιωάννη και Αυγουστίνου Καποδίστρια.
Βιογραφία
Ο Βιάρος Καποδίστριας γεννήθηκε το 1774 στην Κέρκυρα και ήταν ο πρωτότοκος γιος του διπλωμάτη κόμη Αντώνιου-Μαρία Καποδίστρια και της Διαμαντίνας, κόρης του Χριστόδουλου Γονέμη.
Τζον Αμπερκρόμπι (ιατρός)
Ιατρική σταδιοδρομία
Μετά την αποφοίτησή του πήγε για περαιτέρω σπουδές στο νοσοκομείο Σεντ Τζορτζ του Λονδίνου και, επιστρέφοντας στο Εδιμβούργο, εγκατέστησε το ιατρείο του στην οδό Νίκολσον 8, δίπλα στη Σχολή Ιππασίας του Εδιμβούργου, η οποία το 1832 θα γινόταν ο χώρος του κτιρίου Πλέιφερ του σημερινού Βασιλικού Κολλεγίου Χειρουργών του Εδιμβούργου (RCSEd). Το 1804 έγινε μέλος του RCSEd. Το γενικό του ιατρείο έγινε γρήγορα δημοφιλές και το 1805 έγινε χειρουργός του Βασιλικού Δημόσιου Ιατρείου στην κοντινή οδό Ρίτσμοντ. Εκεί παρείχε δωρεάν ιατρική περίθαλψη στους φτωχούς της περιοχής και παρείχε οδηγίες σε φοιτητές και μαθητευόμενους της ιατρικής. Χωρίζοντας την πόλη σε γεωγραφικούς τομείς και αναθέτοντας τους μαθητευόμενούς του σε διαφορετικούς τομείς, ξεκίνησε ένα συστηματικό σύστημα εκπαίδευσης για τους μαθητευόμενους αυτούς. Το 1816 διορίστηκε χειρουργός στο νεοσύστατο Νέο Ιατρείο της πόλης. Από την αρχή κρατούσε λεπτομερείς σημειώσεις για όλους τους ασθενείς του, μια ασυνήθιστη πρακτική εκείνη την εποχή. Αυτές θα αποτελούσαν τη βάση για τις πολλές κλινικές δημοσιεύσεις του, οι οποίες ενίσχυαν περαιτέρω τη φήμη του. Από το 1816 δημοσίευσε διάφορες εργασίες στο Ιατρικό και Χειρουργικό Περιοδικό του Εδιμβούργου, οι οποίες αποτέλεσαν τη βάση για τα πιο εκτεταμένα έργα του: Παθολογικές και πρακτικές έρευνες για τις ασθένειες του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού (Pathological and Practical Researches on Diseases of the Brain and Spinal Cord), που θεωρείται το πρώτο εγχειρίδιο νευροπαθολογίας, και Έρευνες για τις ασθένειες του εντερικού σωλήνα, του ήπατος και άλλων σπλαχνικών οργάνων της κοιλιάς (Researches on the Diseases of the Intestinal Canal, Liver and other Viscera of the Abdomen), που δημοσιεύθηκαν αμφότερα το 1828. Στο τελευταίο βιβλίο περιέγραψε για πρώτη φορά τα συμπτώματα και τα σημεία του διάτρητου δωδεκαδακτυλικού έλκους. Αυτό συνέβη σε μια εποχή που, ήταν δύσκολο για τους γιατρούς να συσχετίσουν τα κλινικά χαρακτηριστικά με την παθολογία. Ο Αμπερκρόμπι έδωσε για πρώτη φορά την περιγραφή των κλινικών χαρακτηριστικών του διάτρητου δωδεκαδακτυλικού έλκους που επιβεβαιώθηκαν από τη νεκροψία. Το δείγμα που έδειχνε το διάτρητο έλκος τοποθετήθηκε στο Μουσείο της Χειρουργικής Αίθουσας, όπου εκτίθεται μέχρι σήμερα.
Βιάρος Καποδίστριας
Βιογραφία
Αφού παρακολούθησε εγκύκλια μαθήματα στη γενέτειρά του, μετέβη στην Πάδοβα, όπου σπούδασε νομικά. Επιστρέφοντας στα Επτάνησα διετέλεσε γερουσιαστής Κέρκυρας και το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Αριστείδη Παππά.
Τζον Αμπερκρόμπι (ιατρός)
Ιατρική σταδιοδρομία
Το 1821 η αίτησή του για την έδρα της Πρακτικής της Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου απορρίφθηκε. Στη συνέχεια αφοσιώθηκε στην άσκηση της ιατρικής συμβουλευτικής. Έγινε διπλωματούχος του Βασιλικού Κολλεγίου Ιατρών του Εδιμβούργου το 1823 και μέλος του Κολλεγίου το επόμενο έτος.
Βιάρος Καποδίστριας
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια της επανάστασης, έχοντας ως έδρα την Κέρκυρα, υπήρξε -μαζί με τον μεγαλέμπορο Κωνσταντίνο Γεροστάθη- σύνδεσμος ανάμεσα στα φιλελληνικά σωματεία της Ευρώπης και τους επαναστάτες. Παράλληλα συμμετείχε στις προσπάθειες για περίθαλψη των προσφύγων, που κατέφευγαν από τις επαναστατημένες περιοχές στα νησιά του Ιονίου.
Τζον Αμπερκρόμπι (ιατρός)
Ιατρική σταδιοδρομία
Τα επόμενα χρόνια έγραψε μια σειρά φιλοσοφικών μελετών, και το 1830 δημοσίευσε το έργο του Έρευνες σχετικά με τις διανοητικές δυνάμεις και τη διερεύνηση της αλήθειας (Inquiries concerning the Intellectual Powers and the Investigation of Truth), ττο οποίο ακολουθήθηκε το 1833 από μια συνέχεια, τη Φιλοσοφία των ηθικών συναισθημάτων (The Philosophy of the Moral Feelings). Και τα δύο έργα γνώρισαν μεγάλη δημοτικότητα κατά την εποχή της έκδοσής τους. Το πρώτο (1830) έχει αναφερθεί ευρέως σε πραγματείες σχετικά με το δίκαιο της απόδειξης, λόγω της συζήτησής του για τις πιθανότητες, (τις πηγές της) βεβαιότητας και (τις αμφιβολίες σχετικά με) τις μαρτυρίες.
Βιάρος Καποδίστριας
Βιογραφία
Τον Μάρτιο του 1828 ήρθε μαζί με τον αδελφό του Αυγουστίνο στην Ελλάδα, για να συνδράμουν τον έτερο αδελφό τους και κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Διετέλεσε μέλος του «Πανελληνίου» και μαζί με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο διορίστηκε υπεύθυνος περί των Πολεμικών. Αποτέλεσε επίσης μέλος του Γενικού Φροντιστηρίου, έκτακτος επίτροπος των Σποράδων και από τον Οκτώβριο του 1829 υπουργός Ναυτικών. Παράλληλα, φέρεται και ως υπεύθυνος της μυστικής αστυνομίας. Επίσης σημαντική ήταν η συνεισφορά του στη δράση του Ορφανοτροφείου Αίγινας και στην ίδρυση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου στο ίδιο νησί.
Το γεγονός ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο Αυγουστίνος αναδείχτηκαν σε υψηλόβαθμα κρατικά στελέχη, στηλιτεύτηκε από την αντικαποδιστριακή πολιτική παράταξη ως δείγμα νεποτισμού. Επίσης ο Βιάρος κατηγορήθηκε για αυταρχική διοίκηση, αλλά και για διάφορες αυθαιρεσίες.
Τζον Αμπερκρόμπι (ιατρός)
Ιατρική σταδιοδρομία
Ο Αμπερκρόμπι ήταν ιδρυτικό μέλος, το 1841, της Ένωσης του Εδιμβούργου για την αποστολή ιατρικής βοήθειας σε ξένες χώρες, η οποία έγινε η Ιατρική Αποστολική Εταιρεία του Εδιμβούργου, και ενίσχυσε οικονομικά το έργο της.
Βιάρος Καποδίστριας
Βιογραφία
Τον Μάιο του 1832, μετά από την πτώση του Αυγουστίνου Καποδίστρια από την εξουσία, ο Βιάρος κατέφυγε στην Κέρκυρα, όπου και απεβίωσε το 1842.
Τζον Αμπερκρόμπι (ιατρός)
Ιατρική σταδιοδρομία
Ένα χρόνο μετά το θάνατό του εκδόθηκαν τα Δοκίμια του (1845) για τη χριστιανική ηθική.
Τιμές και βραβεία
Διετέλεσε πρόεδρος της Ιατροχειρουργικής Εταιρείας του Εδιμβούργου για τέσσερα χρόνια από το 1829. Το 1831 εξελέγη Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Εδιμβούργου, με εισηγητή τον Τόμας Τσαρλς Χόουπ, και διετέλεσε Αντιπρόεδρος της Εταιρείας από το 1835 έως το 1844. Το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης του απένειμε τον τιμητικό διδακτορικό τίτλο (Oxon). Πρόκειται για μια ασυνήθιστη τιμή, καθώς ο μόνος άλλος αποδέκτης τα προηγούμενα 50 χρόνια ήταν ο Έντουαρντ Τζέννερ. Εκλέχθηκε Λόρδος Πρύτανης του Κολλεγίου Μάρισαλ και του Πανεπιστημίου του Αμπερντίν. Έγινε μέλος της γαλλικής Εθνικής Ακαδημίας Ιατρικής.
Βιάρος Καποδίστριας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Βιαρος Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες ιταλικής καταγωγής
Τζον Αμπερκρόμπι (ιατρός)
Προσωπικός βίος
μικρογραφία|Ο τάφος του Τζον Αμπερκρόμπι, Σεντ Κάθμπερτς, Εδιμβούργο Το 1831, ενώ περιέθαλπε τον συνάδελφό του Τζέιμς Κρόφορντ Γκρέγκορι, προσβλήθηκε από τύφο και ανάρρωσε από αυτόν. Το 1841, έμεινε μερικώς παράλυτος, αλλά παρόλα αυτά μπόρεσε να επιστρέψει στην ιατρική του δραστηριότητα.
Πέθανε ξαφνικά ενώ έμπαινε στην άμαξά του στην είσοδο του σπιτιού του στις 14 Νοεμβρίου 1844. Η αυτοψία έδειξε ότι η αιτία θανάτου ήταν ρήξη στεφανιαίας αρτηρίας. Ο παθολόγος, Άνταμ Χάντερ, υπέθεσε ότι ο θάνατός του είχε προκληθεί από υπερβολική αιμορραγία. Είναι θαμμένος στον ανατολικό τοίχο του νεκροταφείου του Σεντ Κάθμπερτς, δίπλα στην πύλη προς τους κήπους της Πρίνσες Στριτ.
Μετά τον θάνατό του, οι κόρες του δώρισαν τη βιβλιοθήκη του Αμπερκρόμπι, η οποία περιελάμβανε περίπου 1.000 τόμους, στο Βασιλικό Κολλέγιο Χειρουργών του Εδιμβούργου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι συγγραφείς Κατηγορία:Σκωτσέζοι χειρουργοί
Κατάλογος έργων του Τζοβάννι Μπελλίνι
Η σελίδα αυτή περιέχει κατάλογο έργων του Τζοβάννι Μπελλίνι.
Τελευταία περίοδος
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Νέο Δελχί
300px|thumb|Νέο Δελχί
Το Νέο Δελχί είναι η νέα πόλη μόλις σε απόσταση 8 χλμ. νότια από την παλιά, πρωτεύουσα της Ινδίας. Αν και η απόφαση της ίδρυσης της νέας αυτής πόλης ανάγεται στο 1912, η ανέγερσή της ολοκληρώθηκε το 1929.
Το Νέο Δελχί είναι μια ωραία πόλη με φαρδείς δρόμους και μεγάλες πλατείες, όπου δεσπόζουν μεγαλοπρεπή κυβερνητικά κτίρια και ιδιωτικά μέγαρα Ινδών μεγιστάνων που έχουν μεταφέρει τις έδρες των επιχειρήσεών τους εκεί. Έτσι δίνει την εικόνα πόλης περισσότερο με κυβερνητικά κτίρια και άλλα αξιόλογα και πολύ λιγότερο ως πόλη κατοικήσιμη από τους πολίτες Ινδούς. Μεταξύ των Ευρωπαίων αρχιτεκτόνων και πολεοδόμων που σχεδίασαν τη νέα πόλη ήταν ο Άγγλος Έντουιν Λάτυενς, που κατασκεύασε το Κυβερνείο και άλλα δημόσια κτίρια, και ο Αμερικανός Έντουαρντ Ντιούρελ Στόουν, που κατασκεύασε την Αμερικανική Πρεσβεία σε ασιατική ινδική αρχιτεκτονική τεχνοτροπία (ινδικό στυλ). Παρόλο όμως που είναι σχετικά νέα πόλη,έχει συνδεθεί με πολλά ιστορικά γεγονότα. Οι δρόμοι και οι κεντρικές πλατείες της έχουν γνωρίσει αιματηρές συγκρούσεις με πρωτοφανείς αγριότητες ιδιαίτερα στη περίοδο των θρησκευτικών συγκρούσεων μεταξύ των Ινδουιστών (κυρίως Ινδών) και Μουσουλμάνων όταν καθορίστηκαν τα όρια των Χωρών Ινδίας (Ινδουϊστάν) και Πακιστάν. Σημειώνεται πως στο Νέο Δελχί, στις 30 Ιανουαρίου 1948, δολοφονήθηκε ο Ινδός ηγέτης Μαχάτμα Γκάντι.
Ο πληθυσμός της πόλης το 1991 έφθανε τις 300.000, συμποσούμενος όμως με την παλαιά πόλη Δελχί που έχει σχεδόν ενωθεί, πλησιάζει τους 800.000 κατοίκους, ενώ ολόκληρη η περιφέρεια Δελχί ξεπερνά τα 13.500.000 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Δελχί
Αγριππίνα (όπερα)
Η Αγριππίνα (HWV 6) είναι όπερα σέρια σε τρεις πράξεις του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ, από λιμπρέτο του Καρδινάλιου Vincenzo Grimani. Η σύνθεση έγινε για το Καρναβάλι της Βενετίας του  1709–10. Η όπερα αφηγείται την ιστορία της Αγριππίνας, της μητέρας του Νέρωνα, καθώς αυτή σχεδιάζει την πτώση του ρωμαίου αυτοκράτορα Κλαύδιου και την τοποθέτηση του γιου της στη θέση του. Το λιμπρέτο του Grimani θεωρείται ένα από τα καλύτερα που ασχολήθηκε ο Χαίντελ, είναι μια "αντι-ηρωική σατιρική κωμωδία",  που βρίθει πολιτικών υπαινιγμών. Ορισμένοι αναλυτές πιστεύουν ότι αντανακλά τον ανταγωνισμό του Grimani με τον Πάπα Κλήμη ΙΑ'.
Ο Χαίντελ συνέθεσε την Αγριππίνα στο τέλος ενός τριετούς ταξιδιού στην Ιταλία. Εκανε πρεμιέρα στη Βενετία στο Teatro San Giovanni Grisostomo στις 26 Δεκεμβρίου 1709, και έγινε άμεσα επιτυχία. Από το βράδυ της πρεμιέρας δόθηκε μια άνευ προηγουμένου σειρά 27 συνεχόμενων παραστάσεων, και δέχτηκε πολλές θετικές κριτικές. Οι παρατηρητές ήταν γεμάτοι επαίνους για την ποιότητα της μουσικής—πολλή από την οποία, ακολουθώντας την τότε συνήθη τακτική, ήταν δανεισμένη και προσαρμοσμένη από άλλα έργα, ακόμη και άλλων συνθετών. Παρά τον εμφανή ενθουσιασμό του κοινού για το έργο, ο Χαίντελ δεν προχώρησε σε περισσότερες παραστάσεις. Υπήρξαν κατά καιρούς παραγωγές στα χρόνια που ακολούθησαν την πρεμιέρα, αλλά όταν οι όπερες του Χαίντελ βγήκαν εκτός μόδας γύρω στα μέσα του 18ου αιώνα, η όπερα αυτή όπως και άλλες του συνθέτη γενικά ξεχάστηκαν.
Τον 20ο αιώνα, άρχισε μια αναγέννηση για τις όπερες του Χαίντελ και μετά από παραγωγές στη Γερμανία, η Αγριππίνα έκανε πρεμιέρα στη Βρετανία και την Αμερική. Τα τελευταία χρόνια, έχουν γίνει πιο συχνές οι εκτελέσεις του έργου, με πρωτοπόρες σκηνοθεσίες στο New York City Opera και το London Coliseum το 2007. Η μοντέρνα κριτική άποψη είναι ότι η Αγριππίνα είναι πρώτο αριστούργημα του Χαίντελ, γεμάτο φρεσκάδα και μουσικούς νεωτερισμούς που την καθορίζουν ως μια από τις πιο δημοφιλείς όπερες στη συνεχή αναγέννηση του έργου του Χαίντελ.
Υπόβαθρο
Οι πρώτες συνθέσεις για όπερα του Χαίντελ, στο γερμανικό στυλ, από τα χρόνια που ζούσε στο Αμβούργο, 1704–06, υπό την επιρροή του Johann Mattheson. Το 1706 ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου έμεινε για τρία χρόνια, και ανέπτυξε τις ικανότητές του στη σύνθεση. Αρχικά, έμεινε στη Φλωρεντία, εκεί τον σύστησαν στους Αλεσσάντρο και Ντομένικο Σκαρλάτι, όπου και συνέθεσε και εκτέλεσε την πρώτη ιταλική του όπερα. Αυτή ήταν ο Ροντρίγκο (όπερα) (1707, ο αρχικός τίτλος Vincer se stesso ê la maggior vittoria), στην οποία οι επιρροές από το Αμβούργο και τον Μattheson παρέμεναν έντονες. Η όπερα δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη, αλλά αποτέλεσε μέρος την εξάσκησης του Χαίντελ στη σύνθεση όπερας με το ιταλικό στυλ και στη χρήση της ιταλικής γλώσσας στη μουσική.
Σύνθεση
Σύμφωνα με τον John Mainwaring, του πρώτου βιογράφου του Χαίντελ, η Αγριππίνα συντέθηκε σε τρεις εβδομάδες, μετά την άφιξη του Χαίντελ στη Βενετία τον Νοέμβριο του 1709, μια θεωρία που στηρίζεται από το αυτόγραφο χειρόγραφο βενετσιάνικο χαρτί. Κατά τη σύνθεση της όπερας ο Χαίντελ δανείστηκε σε μεγάλο βαθμό από τα προηγούμενα έργα του, ορατόρια και καντάτες, και από άλλους συνθέτες συμπεριλαμβανομένων των Reinhard Keiser, Αρκάντζελο Κορέλι και Ζαν-Μπατίστ Λυλί. Αυτή η τακτική της δανεικής και προσαρμοσμένης μουσικής ήταν κοινή εκείνη την εποχή, αλλά η έκτασή της στην Αγριππίνα είναι η μεγαλύτερη σχεδόν από όλα τα υπόλοιπα σημαντικά έργα του συνθέτη. Η ουβερτούρα, η οποία είναι ένα κομμάτι σε δύο μέρη σε γαλλικό στυλ με ένα "συγκινητικό" αλέγκρο,  και όλα, εκτός από πέντε φωνητικά μέρη, είναι βασισμένα σε προηγούμενα έργα, σε πολλές περιπτώσεις μετά από σημαντικές μετατροπές και επεξεργασία. left|thumb|Καρικατούρα της Margherita Durastanti, πρώτης Αγριππίνας, από το 1709 έως το 1712 Παραδείγματα ανακύκλωσης υλικού αποτελούν το "Col raggio placido" του Πάλλαντος, το οποίο βασίζεται στην άρια του Λούσιφερ από την Ανάσταση (1708), "Ο voi dell' Erebo", το οποίο είναι προσαρμογή από την όπερα του Reinhard Keiser's Οκτάβια του 1705. Η άρια της Αγριππίνας "Non ho cor che per amarti" είναι σχεδόν αυτούσια από το "Se la morte non vorrà" στην πρότερη δραματική καντάτα του Χαίντελ Qual ti reveggio, oh Dio (1707); Το "Spererò" του Ναρκίσσου είναι προσαρμογή από το "Sai perchè" από μία άλλης καντάτα του 1707, Clori, Tirsi e Fileno; και μέρη της άριας του Νέρωνα στην τρίτη πράξη "Come nube che fugge dal vento" είναι δανεισμένες από το ορατόριο του Χαίντελ Il trionfo del tempo (όλα του 1707). Αργότερα, κάποια από τη μουσική της Αγριππίνας χρησίμευσε στον Χαίντελ στη σύνθεση της όπερας του Λονδίνου Rinaldo (1711) και της έκδοσης του 1732 του έργου Ακης και Γαλάτεια, σε κάθε περίπτωση με λίγες ή καθόλου αλλαγές. Η πρώτη μουσική του Χαίντελ που ακούστηκε στο Λονδίνο πιθανόν να ήταν το "Non ho cor che" από την Αγριππίνα, μετατεθειμένο στην όπερα του Αλεσάντρο Σκαρλάτι Πύρρος και Δημήτριος που εκτελέστηκε στο Λονδίνο στις 6 Δεκεμβρίου 1710. Η ουβερτούρα της Αγριππίνας και άλλες άριες της όπερας εμφανίζονται σε παστίτσιο που παρουσιάστηκαν στο Λονδίνο μεταξύ 1710 και 1714, με πρόσθετη μουσική από άλλους συνθέτες. Αντήχηση του "Ti vo' giusta" (μία από τις λίγες άριες που συντέθηκε ειδικά για την Αγριππίνα) ακούγεται στο "He was despised", στον Μεσσία του Χαίντελ (1742).
Δύο από τους κύριους ανδρικούς ρόλους, του Νέρωνα και του Ναρκίσσου, γράφτηκαν για καστράτους, τους "σουπερστάρ της ημέρας" στην ιταλική όπερα. Η όπερα υπέστη σημαντική αναθεώρηση πριν και πιθανώς κατά τη διάρκεια των παραστάσεων. Για παράδειγμα, στην Τρίτη Πράξη ο Χαίντελ είχε αρχικά τον Όθωνα και την Ποππαία να τραγουδούν ένα ντουέτο, "No, no, ch'io non apprezzo", αλλά ήταν δυσαρεστημένος με τη μουσική και αντικατέστησε το ντουέτο με δύο σόλο άριες πριν την πρώτη παράσταση. Πάλι, κατά τη διάρκεια των παραστάσεων η άρια της Ποππαίας "Ingannata" αντικαταστάθηκε από μία άλλη που απαιτούσε ιδιαίτερη δεξιοτεχνία,"Pur punir chi m'ha ingannata", είτε για να δώσει έμφαση στην πρωτόγνωρη απόφαση της Ποππαίας σε αυτή την κρίσιμη στιγμή της όπερας ή, όπως φαίνεται πιο πιθανό, για να κολακέψει τη Scarabelli δίνοντάς της περισσότερες ευκαιρίες να εκδηλώσει τις φωνητικές της ικανότητες.
Η ενορχήστρωση της μουσικής για την όπερα του Χαίντελ ακολουθεί πιστά αυτές των προηγούμενων έργων του για όπερα, και αποτελείται από δύο recorders, δύο όμποε, δύο τρομπέτες, τρία βιολιά, δύο τσέλο, βιόλα, τύμπανα, κόντρα φαγκότο και τσέμπαλο. Σύμφωνα με τα μεταγενέστερα δεδομένα για τις όπερες του Χαίντελ στο Λονδίνο αυτή η ενοργάνωση είναι ελαφριά, αλλά παρόλα αυτά υπάρχουν, όπως περιγράφουν οι Dean και Knapp "στιγμές μεγαλείου όταν ο Χαίντελ χρησιμοποιεί το πλήρες concerto grosso." Η Αγριππίνα, η δεύτερη ιταλική όπερα του Χαίντελ, ήταν πιθανώς και η τελευταία του σύνθεση στην Ιταλία.
Λιμπρέτο
Το λιμπρέτο του Grimani βασίζεται κατά πολύ στην ίδια ιστορία που χρησιμοποιήθηκε ως θέμα στην όπερα του Κλαούντιο Μοντεβέρντι του 1642 L'incoronazione di Poppea. Το λιμπρέτο του Grimani επικεντρώνεται στην Αγριππίνα, ένα χαρακτήρα που δεν εμφανίζεται στη σκοτεινότερη έκδοση του Μοντεβέρντι. Ο Grimani αποφεύγει την τάση να "ηθικολογεί" όπως συνηθίζεται στα λιμπρέτα των έργων όπερα σέρια που γράφτηκαν αργότερα από καταξιωμένους μουσικούς, όπως οι Metastasio και Zeno. Σύμφωνα με τον κριτικό Donald Jay Grout, "η ειρωνεία, η εξαπάτηση και η μηχανορραφία είναι διάχυτη στις κωμικές παρεκτροπές των καλά καθορισμένων χαρακτήρων της." Ολοι οι κύριοι χαρακτήρες, με μόνη εξαίρεση τον Λέσβο, υπηρέτη του Καύδιου, είναι ιστορικά πρόσωπα, και το ευρύτερο πλαίσιο του λιμπρέτου βασίζεται κατά πολύ στα Χρονικά του Τάκιτου και στη Ζωή του Κλαύδιου, έργο του Σουητώνιου.  Εχει γραφτεί ότι ο κωμικός, ερωτικός χαρακτήρας του Αυτοκράτορα Κλαύδιου είναι μια καρικατούρα του Πάπα Κλήμη ΙΑ', με τον οποίο ο Grimani ήταν πολιτικά αντίθετος. Ορισμένες όψεις της αντιπαράθεσης αυτής αντανακλώνται στην πλοκή: ο ανταγωνισμός μεταξύ του Νέρωνα και του Οθωνα κατοπτρίζει απόψεις της αντιπαράθεσης για τον Πόλεμο της ισπανικής διαδοχής, στην οποία ο Grimani υποστήριξε τους Αψβούργους, και ο Πάπας Κλήμης ΙΑ' τη Γαλλία και την Ισπανία.
Ρόλοι
thumb|387x387px|Το πρώτο καστ για την Αγριππίνα, όπως διαφημίστηκε την εποχή την πρώτης παράστασης
Πράξη πρώτη
Ακούγοντας τα νέα ότι ο σύζυγός της, Αυτοκράτορας Κλαύδιος, πέθανε εξαιτίας καταιγίδας στη θάλασσα, η Αγριππίνα σχεδιάζει να εξασφαλίσει το θρόνο για τον Νέρωνα, γιο της από προηγούμενο γάμο. Η αποδοχή του σχεδίου από τον Νέρωνα είναι χλιαρή, αλλά συναινεί στις επιθυμίες της μητέρας του ("Con saggio tuo consiglio"). Η Αγριππίνα εξασφαλίζει την υποστήριξη δύο Ελλήνων απελεύθερων, Πάλλαντος και Ναρκίσσου, που χαιρετίζουν τον Νέρωνα ως νέο Αυτοκράτορα παρουσία της Ρωμαϊκής Συγκλήτου. left|thumb|Προτομή του Αυτοκράτορα Κλαύδιου Με τη συγκατάθεση της Συγκλήτου η Αγριππίνα και ο Νέρων αρχίζουν να ανέρχονται στο θρόνο, αλλά η τελετή διακόπτεται από την είσοδο του Λέσβου, υπηρέτη του Κλαύδιου. Ανακοινώνει ότι ο κύριός του είναι ζωντανός ("Allegrezza! Claudio giunge!"), καθώς γλύτωσε το θάνατο με τη βοήθεια του Οθωνα, διοικητή του στρατού. Ο ίδιος ο Οθων επιβεβαιώνει την ιστορία, και αποκαλύπτει ότι ο Κλαύδιος του υποσχέθηκε το θρόνο ως ένδειξη ευγνωμοσύνης. Η Αγριππίνα είναι συντετριμμένη, έως ότου ο Οθων της εμπιστεύεται ότι είναι ερωτευμένος με την όμορφη Ποππαία περισσότερο απ' ό,τι επιθυμεί τον θρόνο. Η Αγριππίνα, όμως, γνωρίζει επίσης ότι και ο Κλαύδιος είναι ερωτευμένος με την Ποππαία, και βλέπει μια ευκαιρία να προωθήσει τις φιλοδοξίες που έχει για τον Νέρωνα. Πηγαίνει στην Ποππαία και της λέει, ψευδώς, ότι ο Οθων έχει κάνει μια συμφωνία με τον Κλαύδιο, με την οποία παίρνει ο ίδιος το θρόνο, αλλά δίνει την Ποππαία στον Κλαύδιο. Η Αγριππίνα συμβουλεύει την Ποππαία να αντιστρέψει τους όρους λέγοντας στον Αυτοκράτορα ότι ο Οθων της υπέδειξε να αρνηθεί το ενδιαφέρον που της δείχνει ο Κλαύδιος. Ετσι, πιστεύει η Αγριππίνα, ότι ο Κλαύδιος θα ανακαλέσει την υπόσχεση που έδωσε στον Όθωνα για το θρόνο.
Η Ποππαία πιστεύει την Αγριππίνα. Οταν ο Κλαύδιος φθάνει στην οικία της Ποππαίας καταγγέλλει αυτό που πιστεύει ότι είναι προδοσία του Οθωνα. Ο Κλαύδιος φεύγει θυμωμένος, ενώ η Αγριππίνα παρηγορεί κυνικά την Ποππαία δηλώνοντας ότι η φιλία τους δεν θα καταστραφεί ποτέ από καμιά απάτη ("Non ho cor che per amarti").
Πράξη δεύτερη
Ωστόσο, η Ποππαία συγκινείται από τη θλίψη του πρώην αγαπημένου της, και αναρωτιέται εάν δεν είναι αθώος ("Bella pur nel mio diletto"). Καταστρώνει ένα σχέδιο, όπου προσποιείται ότι κοιμάται και όταν ο Οθων την πλησιάζει, παριστάνει ότι μιλάει στον ύπνο της γι' αυτά που της είπε πρωτύτερα η Αγριππίνα. Ο Οθων, όπως προβλεπόταν, την ακούει και διαμαρτύρεται έντονα υπέρ της αθωότητάς του. Πείθει την Ποππαία ότι η Αγριππίνα την εξαπάτησε. Η Ποππαία ορκίζεται εκδίκηση ("Ingannata una sol volta", εναλλασσόμενη άρια "Pur punir chi m'ha ingannata") αλλά αποσπάται όταν ο Νέρων προβαίνει στην αποκάλυψη ότι την αγαπάει. Εν τω μεταξύ, η Αγριππίνα έχοντας χάσει την υποστήριξη των Πάλλαντος και Ναρκίσσου, καταφέρνει να πείσει τον Κλαύδιο ότι ο Οθων συνεχίζει να συνωμοτεί για να πάρει το θρόνο. Συμβουλεύει τον Κλαύδιο να τερματίσει τις φιλοδοξίες του Οθωνα δια παντός παραιτούμενος του θρόνου υπέρ του Νέρωνα. Ο Κλαύδιος συμφωνεί, πιστεύοντας ότι έτσι θα καταφέρει να κερδίσει την Ποππαία.
Πράξη τρίτη
Η Ποππαία τώρα σχεδιάζει τη δική της απάτη, σε μια προσπάθεια να εκτρέψει την οργή του Κλαύδιου από τον Οθωνα, με τον οποίο έχει πλέον συμφιλιωθεί. Κρύβει τον Όθωνα στο δωμάτιό της συμβουλεύοντάς τον να ακούσει προσεκτικά. Σε λίγο φθάνει ο Νέρων για να δηλώσει πιεστικά την αγάπη του προς αυτήν ("Coll'ardor del tuo bel core"), αλλά τον ξεγελάει ώστε να κρυφτεί και αυτός. Στη συνέχεια μπαίνει ο Κλαύδιος; Η Ποππαία του λέει ότι την παρεξήγησε προηγουμένως: δεν ήταν ο Οθων που της ζήτησε να απορρίψει τον Κλαύδιο, αλλά ο Νέρων. Για να του το αποδείξει ζητάει από τον Κλαύδιο να υποκριθεί ότι φεύγει, στη συνέχεια καλεί τον Νέρωνα, ο οποίος νομίζοντας ότι ο Κλαύδιος έχει φύγει, συνεχίζει να τη διεκδικεί με πάθος. Ο Κλαύδιος ξαφνικά εμφανίζεται πάλι, και διώχνει θυμωμένος τον κατατροπωμένο Νέρωνα. Μετά την αναχώρηση του Κλαύδιου, η Ποππαία βγάζει από την κρυψώνα τον Οθωνα και οι δύο εκφράζουν τον αιώνιο έρωτά τους σε ξεχωριστές άριες.
Πρεμιέρα
thumb|Σελίδα τίτλων της πρωτότυπης τυπωμένης έκδοσης Η ημερομηνία της πρώτης παράστασης της Αγριππίνας, γύρω από την οποία υπήρχε αβεβαιότητα κάποτε, επιβεβαιώθηκε από μία χειρόγραφη αναφορά στην ημερομηνία 26 Δεκεμβρίου 1709. Το καστ αποτελούνταν από ορισμένους από τους καλύτερους για την εποχή τραγουδιστές της Βόρειας Ιταλίας, συμπεριλαμβανομένου και του Antonio Carli στον πρωταγωνιστικό ρόλο του μπάσου; της Margherita Durastanti, που είχε πρόσφατα τραγουδήσει το ρόλο της Μαρίας Μαγδαληνής στη La resurrezione του Χαίντελ; και του Diamante Scarabelli, του οποίου η μεγάλη επιτυχία στη Μπολόνια το 1697 στο παστίτσιο Περσέας ενέπνευσε τη δημοσίευση ενός τόμου εγκωμιαστικών στίχων με τίτλο La miniera del Diamante.
Η Αγριππίνα αποδείχτηκε ιδιαίτερα δημοφιλής, και χάρισε στον Χαίντελ διεθνή φήμη. Η αρχική παραγωγή είχε προγραμματιστεί για 27 παραστάσεις, εξαιρετικά πολλές για την εποχή. Ο βιογράφος του Χαίντελ John Mainwaring έγραψε για την πρώτη παράσταση: "Το θέατρο σχεδόν σε κάθε παύση αντηχούσε με κραυγές Viva il caro Sassone! ('Ζήτω ο αγαπημένος Σάξων!') Ηταν κεραυνοβολημένοι από το μεγαλείο και την ομορφιά του στυλ του Χαίντελ, διότι δεν γνώριζαν έως τότε όλες τις δυνατότητες της αρμονίας και της μετατροπίας συνδυασμένες τόσο στενά και δεμένες τόσο ισχυρά." Πολλοί άλλοι κατέγραψαν υπερβολικά θετικές αντιδράσεις για το έργο.
Ύστερες παραστάσεις
Μεταξύ 1713 και 1724 υπήρξαν παραγωγές της Αγριππίνας στη Νάπολη, το Αμβούργο, και τη Βιέννη, αν και ο ίδιος ο Χαίντελ ποτέ δεν αναβίωσε την όπερα μετά από την αρχική της παρουσίαση. Η παραγωγή της Νάπολης περιελάμβανε πρόσθετη μουσική του Francesco Mancini. Στα τέλη του 18ου και όλο το 19ο αιώνα, οι όπερες του Χαίντελ έπεσαν σε αφάνεια, και μεταξύ 1754 και 1920 δεν δόθηκε καμία παράσταση. Ωστόσο, όταν αναγεννήθηκε το ενδιαφέρον για τις όπερες του Χαίντελ τον 20ο αιώνα, η Αγριππίνα έτυχε πολλών αναβιώσεων, με αρχή την παραγωγή του 1943 στη γενέτειρα του Χαίντελ, την πόλη Χάλλε, υπό τη διεύθυνση του Richard Kraus στην Οπερα του Χάλλε. Σε αυτή την εκτέλεση ο άλτο ρόλος του Οθωνα, του οποίου η σύνθεση είχε γίνει για γυναίκα, άλλξε σε μπάσο συνοδευόμενος από αγγλικό κόρνο, "με καταστροφικά αποτελέσματα στην ευαίσθητη ισορροπία και υφή του έργου", σύμφωνα με τον Winton Dean. Το τηλεοπτικό RAI έκανε μια ζωντανή ραδιοφωνική παραγωγή της όπερας στις 25 Οκτωβρίου 1953, μεταδίδοντας έτσι την Αγριππίνα για πρώτη φορά με την εκπομπή του από ένα μέσο πέρα από τη ζωντανή παράσταση σε μία σκηνή. Το καστ περιελάμβανε τη Magda László στον ομώνυμο ρόλο και τον Mario Petri στο ρόλο του Κλαύδιου, και την παράσταση διηύθυνε ο Antonio Pedrotti.
Μία παράσταση το 1958 στη Λειψία, και αρκετές ακόμη στη Γερμανία, προηγήθηκαν της βρετανικής πρεμιέρας στο Abingdon, Oxfordshire, το 1963. Το 1983 η όπερα επέστρεψε στη Βενετία, για μία παράσταση υπό τη διεύθυνση του Christopher Hogwood στο Teatro Malibran. Στις ΗΠΑ δόθηκε μία παράσταση κονσέρτο στις 16 Φεβρουαρίου 1972 στην Academy of Music στη Φιλαδέλφια,  αλλά η πρώτη πλήρως σκηνοθετημένη παράσταση της όπερας στην Αμερική ήταν στο Φορτ Γουόρθ (Τέξας) το 1985. Την ίδια χρονιά έφτασε στη Νέα Υόρκη, με μια παράσταση κονσέρτο στο Alice Tully Hall, με την όπερα ακόμη να περιγράφεται ως "γνήσια σπανιότητα". Την παράσταση στο Φορτ Γουόρθ ακολούθησαν γρήγορα κι άλλες στην πόλη της Αϊοβα και της Βοστώνης. Η τάση που ονομάστηκε "κίνημα αναβίωσης της πρώιμης μουσικής", που υποστηρίζει ιστορικά ακριβείς εκτελέσεις του Μπαρόκ και παλαιότερων έργων, προώθησε δύο μεγάλες παραγωγές της Αγριππίνας το 1985 και το 1991 αντίστοιχα. Και οι δύο ήταν στη Γερμανία, η πρώτη στο Schlosstheater Schwetzingen, και η δεύτερη στο Göttingen International Handel Festival.
Αναβιώσεις στον 21ο αιώνα
Εγιναν πολλές παραγωγές τον 21ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένης και της "υπερμοντέρνας" σκηνοθεσίας το 2002 "ultramodern" από τον διευθυντή Lillian Groag στη New York City Opera. Αυτή η παραγωγή, που επαναλήφθηκε το 2007, περιγράφηκε από κριτικό των New York Times ως "περίεργη ... παρουσιασμένη ως γενική σάτυρα, μια Ανοιξη για τον Χίτλερ σε έκδοση Εγώ, ο Κλαύδιος", αν και οι μουσικές επιδόσεις γενικώς επαινέθηκαν. Στη Βρετανία, η English National Opera (ENO) σκηνοθέτησε μία παραγωγή στην αγγλική γλώσσσα τον Φεβρουάριο του 2007, υπό τη διεύθυνση του David McVicar, ο οποίος δέχτηκε μια ευρύτατη θετική κριτική, παρόλο που η κριτικός Fiona Maddocks εντόπισε χαρακτηριστικά της παραγωγής που υποβαθμίζουν το έργο: "Μουσική τόσο πνευματώδης, εφευρετική και ανθρώπινη δεν χρειάζεται επιπλέον να επιχρυσωθεί". Οι πρόσφατες αναβιώσεις του έργου χρησιμοποίησαν κόντρα-τενόρους στους ρόλους των καστράτων.
Η Αγριππίνα θεωρείται το πρώτο αριστούργημα του Χαίντελ;  σύμφωνα με τον Winton Dean έχει ελάχιστο ανταγωνισμό στη "λεπτή δροσιά της μουσικής εφευρετικότητας". Το λιμπρέτο του Grimani δέχτηκε επίσης πολλές εγκωμιαστικές κριτικές: Ο οδηγός The New Penguin Opera Guide το περιγράφει ως ένα από τα καλύτερα που προσάρμοσε ο Χαίντελ, και εγκωμιάζει το "ελαφρύ άγγιγμα" με το οποίο απεικονίζονται ζωηρά οι χαρακτήρες. Η Αγριππίνα στο σύνολό της είναι, κατά την άποψη του ακαδημαϊκού John E. Sawyer, "ένα από τα πιο πειστικά δραματικά έργα του συνθέτη".
Στυλ
Στυλιστικά, η Αγριππίνα ακολουθεί στο στερεότυπο της εποχής εναλλάσσοντας of the era by alternating ρετσιτατίβα και ντα κάπο άριες. Σε συμφωνία με τις συνήθειες στις όπερες του 18ου αιώνα η πλοκή εξελίσσεται κυρίως στα ρετσιτατίβα, ενώ το μουσικό ενδιαφέρον και η ανάπτυξη των χαρακτήρων γίνεται στις άριες—αν και κατά περίπτωση ο Χαίντελ σπάει αυτό το στεγανό χρησιμοποιώντας τις άριες για να προωθήσει τη δράση. Με μία εξαίρεση τα ρετσιτατίβα είναι secco ("ξηρά"), όπου μία μόνη φωνή συνοδεύεται μόνο από κοντίνουο. Η ανωμαλία είναι το "Otton, qual portentoso fulmine" του Οθωνα, όπου βρίσκεται ο ίδιος στερημένος από το θρόνο και εγκαταλελειμμένος από την αγαπημένη του Ποππαία; εδώ το ρετσιτατίβο συνοδεύεται από την ορχήστρα, ως μέσω ανάδειξης του δράματος. Οι Dean και Knapp το περιγράφουν αυτό, καθώς και την άρια του Οθωνα που ακολουθεί, ως "το κορύφωμα της όπερας". Ο μουσικός θεωρητικός του 19ου αιώνα Ebenezer Prout ξεχωρίζει και επαινεί ιδιαίτερα το "Non ho cor che per amarti" της Αγριππίνας. Επισημαίνει το εύρος των οργάνων που χρησιμοποιούνται για ειδικά εφέ, και γράφει ότι "μια εξέταση της μουσικής του έργου αυτού του ύφους πιθανότατα να εκπλήξει κάποιους που πιστεύουν ότι η ενορχήστρωση του Χαίντελ στερείται ποικιλίας."
Ο Χαίντελ χρησιμοποίησε περισσότερο την ορχηστρική συνοδεία στις άριες απ' ότι συνηθιζόταν την εποχή, αλλά από άλλες απόψεις η Αγριππίνα είναι κατά πολύ όμοια με παλαιότερες όπερες. Στο μεγαλύτερο μέρος οι άριες είναι σύντομες, υπάρχουν μόνο δύο μικρά ανσάμπλ, και στο κουαρτέτο και το τρίο οι φωνές δεν ακούγονται μαζί. Ωστόσο, το στυλ του Χαίντελ θα αλλάξει πολύ λίγο τα επόμενα 30 χρόνια,  ένα χαρακτηριστικό που επισημαίνεται στις κριτικές της παράστασης της Αγριππίνας στο Tully Hall το 1985, όπου αναφέρεται ως "μια σειρά από μελωδικές άριες και ανσάμπλ, καθένα από τα οποία θα μπορούσαν να αποτελούν έργα των ώριμων χρόνων του στο Λονδίνο". thumb|Απεικόνιση του Χαίντελ που δέχεται δάφνινο στεφάνι από την Αγία Σεσίλια, προστάτιδα των μουσικών
Χαρακτήρας
Από τους κύριους χαρακτήρες, μόνο ο Όθων δεν είναι ηθικά αξιοκαταφρόνητος. Η Αγριππίνα είναι μία αδίστακτη ραδιούργα, Ο Νέρων, αν και όχι ακόμη το τέρας που αργότερα θα γινόταν, είναι χαϊδεμένος και υποκριτής, ο Κλαύδιος είναι πομπώδης, αυτάρεσκος, και κάπως γελοίος, ενώ η Ποππαία, η πρώτη από τις σέξι γατούλες του Χαίντελ, είναι ψεύτρα και της αρέσει να φλερτάρει. Οι απελεύθεροι Πάλλας και Νάρκισσος είναι ιδιοτελείς και πρόστυχοι. Ολοι, ωστόσο, έχουν λυτρωτικά χαρακτηριστικά, και όλοι έχουν άριες που εκφράζουν γνήσια συναισθήματα. Οι καταστάσεις που βρίσκονται είναι κάποιες φoρές κωμικές, αλλά ποτέ φαιδρές—όπως στου Μότσαρτ στις όπερες του Da Ponte, ο Χαίντελ αποφεύγει να γελοιοποιεί τους χαρακτήρες του.
Στην Αγριππίνα η ντα κάπο άρια είναι η μορφή της μουσικής που χρησιμοποιείται για να αναδείξει χαρακτήρα στο περιεχόμενο της όπερας. Οι πρώτες τέσσερις άριες του έργου αποτελούν παράδειγμα: το "Con raggio" του Νέρωνα, σε έλασσον κλειδί και σε μία κατιούσα μελωδία στη βασική φράση "il trono ascenderò" ("θα ανέλθω στο θρόνο") τον χαρακτηρίζουν ως αδύναμο και αναποφάσιστο. Η πρώτη άρια του Πάλλαντος "La mia sorte fortunata", με τα "μεγάλα μελωδικά άλματα" τον εισάγει ως μια τολμηρή, ηρωική φιγούρα, που έρχεται σε αντίθεση με τον ανταγωνιστή του, Νάρκισσο, του οποίου η συνεσταλμένη φύση απεικονίζεται στην ευαίσθητη άρια "Volo pronto" που ακολουθεί αμέσως μετά. Η εισαγωγική άρια της Αγριππίνας "L'alma mia" έχει μία ψευδο-στρατιωτική μορφή που αντικατοπτρίζει τη φαινόμενη δύναμή της, ενώ διακριτικές μουσικές φράσεις την αποδεικνύουν την πραγματική της συναισθηματική κατάσταση. Οι άριες της Ποππαίας είναι ομοιόμορφα απαλές και ρυθμικές, ενώ το σύντομο ερωτικό τραγούδι του Κλαύδιου "Vieni Ο cara" δίνει μια φευγαλέα ματιά των εσώψυχών του, και θεωρείται ένα κόσμημα για το έργο.
Ειρωνεία
Το λιμπρέτο του Grimani είναι γεμάτο ειρωνεία, την οποία ο Χαίντελ αντανακλά στη μουσική του. Οι συνθέσεις του ορισμένες φορές εικονογραφούν τόσο το επιφανειακό νόημα, καθώς οι χαρακτήρες προσπαθούν να εξαπατήσουν ο ένας τον άλλο, όσο και την κρυμμένη αλήθεια. Για παράδειγμα, στην άρια της Πρώτης Πράξης "Non ho cor che per amarti" η Αγριππίνα υπόσχεται στην Ποππαία ότι η εξαπάτηση ποτέ δεν θα καταστρέψει τη νέα τους φιλία, καθώς την ξεγελάει για να ακυρώσει τα σχέδια που έχει ο Οθων για το θρόνο. Η μουσική του Χαίντελ φωτίζει την απάτη της στη μελωδία και σε κλειδιά ελάσσονων τρόπων, ενώ μια απλή, τονισμένη ρυθμική υπόκρουση υπονοεί σαφήνεια και ειλικρίνεια. Στην Τρίτη Πράξη, η ανακοίνωση του Νέρωνα ότι το πάθος του έχει λήξει και δεν είναι πια δέσμιος αυτού (στο "Come nube che fugge dal vento") πλαισιώνεται από γλυκόπικρη μουσική που υπονοεί ότι αυταπατάται. Στο "Coronato il crin" του Οθωνα η ταραχώδης φύση της μουσικής είναι το αντίθετο απ' ό,τι δηλώνει ο τόνος "ευφορίας" του λιμπρέτο. Οι αντιθέσεις μεταξύ της έντασης του λιμπρέτο και των συναισθηματικών χρωμάτων της μουσικής του Χαίντελ εξελίσσονται στη μετέπειτα πορεία των έργων του ως ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στις όπερες που συνέθεσε κατά την παραμονή του στο Λονδίνο.
Κατάλογος με άριες και μουσικά κομμάτια
Το ευρετήριο στην έκδοση του Chrysander (βλέπε παρακάτω) καταγράφει τα παρακάτω κομμάτια, εξαιρώντας τα σέκο ρετσιτατίβο. Σημειώνονται επίσης παραλλαγές από το λιμπρέτο.
Εκδόσεις
Το 1795 περίπου ο βρετανός συνθέτης Samuel Arnold έφτιαξε μια έκδοση με βάση τα πρώιμα αντίγραφα; η έκδοση αυτή, παρόλο που έχει λάθη και ανακρίβειες, θεωρήθηκε "πιθανότατα μια λογική απεικόνιση των πρώτων παραστάσεων". Η έκδοση Chrysander του 1874 έχει μια τάση να "παραμερίζει τον Arnold όταν είναι σωστός και να τον ακολουθεί όταν είναι λάθος." Ο μουσικολόγος Anthony Hicks την αποκαλεί "μια ατυχής προσπάθεια να συμβιβάσει το αυτόγραφο με τον Arnold και το κείμενο, με αποτέλεσμα μια μεικτή έκδοση χωρίς κύρος."
Αναφορές
Πηγές Περαιτέρω ανάγνωση
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα Κατηγορία:Όπερες του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ
Εβδομάς (περιοδικό)
Η Εβδομάς ήταν ελληνικό λογοτεχνικό περιοδικό του 19ου αιώνα (1884-1892).
Ιστορική αναδρομή
Το πρώτο φύλλο κυκλοφόρησε στις 4 Μαρτίου 1884. Εκτυπωνόταν στο τυπογραφείο «Κορίννης». Συνέχισε να εκδίδεται μέχρι τον Ιούλιο του 1892, οπότε ανακοινώθηκε η διακοπή της κυκλοφορίας του περιοδικού.
Περιγραφή και περιεχόμενο
Είχε σχήμα μεγάλου τέταρτου χωρίς εξώφυλλο. Στο «Πολιτικό Δελτίο» και στα «Έργα και Ημέραι» ο Καμπούρογλου σχολιάζει σε λακωνικές παραγράφους τα κυριώτερα πολιτικά και κοινωνικά συμβάντα της εβδομάδας. Είχε επίσης βιβλιοκρισίες, αινίγματα, βίους αγίων της ημέρας και αλληλογραφία. Ήταν ευχάριστο και εγκυκλοπαιδικότατο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών 1972
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών 1972, διεξήχθη στην Καβάλα. Πήραν μέρος 6 ομάδες, αγωνιζόμενες με σύστημα ενός γύρου με βαθμολογία. Την τελευταία αγωνιστική οι δύο πρωτοπόροι του πρωταθλήματος, Παναθηναϊκός και Κολλέγιο, έπαιξαν μεταξύ τους σε έναν άτυπο τελικό. Ο Παναθηναϊκός κέρδισε εύκολα το πρώτο σετ με 15-5, για να απαντήσει το Κολλέγιο, που κέρδισε με το ίδιο σκορ (15-5) το δεύτερο. Στη συνέχεια ο Παναθηναϊκός πέρασε πάλι μπροστά κερδίζοντας το τρίτο σετ με 15-13, για ισοφαρίσει ξανά το Κολλέγιο κερδίζοντας το τέταρτο σετ με 15-13. Στο πέμπτο σετ το Κολλέγιο προηγήθηκε με 8-1, αλλά με αντεπίθεση διαρκείας ο Παναθηναϊκός το κέρδισε με 15-9 και κατέκτησε το 2ο πρωτάθλημα στην ιστορία του.
Συμμετέχοντες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρχείο Αθλητικής Ηχούς Δευτέρα 10 Ιουλίου 1972, σελίδα 7
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1972
Πατρίκιος ο Βυζαντινός
Ο Πατρίκιος, ο επονομαζόμενος Βυζαντινός, ήταν αξιωματούχος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στον οποίον ο Αυτοκράτορας Λέων Α' (457-474) απένειμε τον τίτλο του «μαγίστρου».
Μετά το θάνατο του Λέοντα, ο Πατρίκιος σύναψε αθέμιτη σχέση με την Αυτοκράτειρα Βηρίνα, η οποία και τον βοήθησε στην οργάνωση συνωμοσίας κατά του Αυτοκράτορα Ζήνωνα. Έτσι, πέτυχε να εκθρονίσει τον Ζήνωνα, στη θέση του οποίου ανήλθε ο Πατρίκιος.
Τελικά όμως ο αδελφός της Βηρίνας, ο Φλάβιος Βασιλίσκος, επωφεληθείς των δημιουργηθέντων αντιδράσεων, οργάνωσε κατάλληλα ομάδα εμπίστων, με την οποία και εισήλθε στο παλάτι και φόνευσε τον Πατρίκιο. Στη συνέχεια, έχοντας με το μέρος του τη Σύγκλητο, ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας.
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Κιμ Ιονγκ Ιλ
Ο Κιμ Γιονγκ-ιλ (김영일, 2 Μαΐου 1944 - ...) είναι πολιτικός από τη Βόρεια Κορέα, Διατέλεσε πρωθυπουργός της χώρας από το 2007, ως τις 7 Ιουνίου του 2010, όταν αντικαταστήθηκε από τον Τσοέ Γιόνγκ-ριμ. Είναι διαφορετικό πρόσωπο από τον Κιμ Τζόνγκ-ιλ.
Καριέρα
Γεννήθηκε στις 2 Μαΐου του 1944. Από το 1960 ως το 1969 υπηρέτησε στο στρατό και σπούδασε στο πανεπιστήμιο θαλασσίων μεταφορών του Ραγίν. Διετέλεσε Υπουργός Χερσαίων και Θαλασσίων Μεταφορών μέχρι το 2007 και Πρωθυπουργός από τις 11 Απριλίου 2007. Είναι διαφορετικό πρόσωπο από τον Κιμ Τζονγκ-ιλ, γιο του Κιμ Ιλ-σονγκ και de facto ηγέτη της Βόρειας Κορέας. Εξελέγη πρωθυπουργός από την 5η ανώτατη λαϊκή συνέλευση τον Απρίλιο του 2007, αντικαθιστώντας τον Πακ Μπονγκ-τζου.
Ως πρωθυπουργός έγινε αρμόδιος και για την οικονομική πολιτική.
Παραπομπές
Ιλ Κιμ Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Βόρειας Κορέας
Σούτινγκ γκαρντ
thumb|300px| Οι θέσεις της ομάδας μπάσκετ
Σούτινγκ γκαρντ (αγγ.: shooting guard) ονομάζεται ο αθλητής που αγωνίζεται σε μια από τις 5 παραδοσιακές θέσεις στην ομάδα μπάσκετ.
Στόχος του σούτινγκ γκαρντ, κατά κανόνα, είναι η μεγαλύτερη συγκομιδή πόντων, με αποτέλεσμα να αποτελεί το βασικό επιθετικό εργαλείο της ομάδας. Πολλοί προπονητές αναθέτουν στο σούτινγκ γκαρντ να κυκλοφορεί και τη μπάλα (σε αυτή την περίπτωση ονομάζεται και ολ αράουντ γκαρντ). Στην περίπτωση που ο σούτινγκ γκαρντ μπορεί να αγωνιστεί και στη θέση του σμολ φόργουορντ ονομάζεται σουίνγκμαν. Ως γκαρντ αναφέρεται ο παίκτης που μπορεί να αγωνιστεί τόσο ως πλέι μέικερ όσο και ως σούτινγκ γκαρντ.
Τα στοιχεία που κάνουν ένα σούτινγκ γκαρντ να ξεχωρίζει είναι το αξιόλογο, αλλά και γρήγορο σουτ, ειδικά χωρίς ντρίμπλα. Η καλή ντρίμπλα με στόχο τη διείσδυση, που μπορεί να οδηγήσει σε λέι απ ή κάρφωμα.
Ένας σούτινγκ γκαρντ συνήθως έχει ύψος 1,85 με 2,00 μέτρα, είναι λεπτός, γρήγορος και αλτικός.
Στους σούτινγκ γκαρντ που άφησαν εποχή στο παγκόσμιο μπάσκετ συμπεριλαμβάνονται οι Αμερικάνοι: Μάικλ Τζόρνταν, Κόμπι Μπράιαντ και Μπιλ Σάρμαν, οι Ευρωπαίοι: Σεργκέι Μπέλοφ, Ντράζεν Πέτροβιτς, Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς και Χουάν Κάρλος Ναβάρο, ενώ στην Ελλάδα ξεχώρισε ο Νίκος Γκάλης και ο Δημήτρης Διαμαντίδης.
2
Ευμένεια Φρυγίας
Η Ευμένεια ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φρυγίας, στη Μικρά Ασία.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε από τον βασιλέα της Περγάμου Άτταλο Β΄ προς τιμή του αγαπημένου του αδερφού Ευμένη Β΄, όπως παρατηρεί και ο Στέφανος ο Βυζάντιος. Βρισκόταν βορείως της πόλεως των Πελτών, μεταξύ της Βλαύνδου και των Συννάδων, στο σημείο όπου ενωνόταν ο ποταμός Μαίανδρος με τον παραπόταμο Γλαύκο.
Ήδη η περιοχή της Ευμενείας κατοικείτο από την εποχή του Χαλκού, καθώς εκεί ήταν (στο σημερινό Beycehöyük) το νομιζόμενο κέντρο της αυτοκρατορίας Αρζάβα, σύγχρονο με την αυτοκρατορία των Χετταίων. Αργότερα οι Ατταλίδες ίδρυσαν εκεί την νέα τους αποικία Ευμένεια, κατά τον 2ο αιώνα π.Χ. Κύρια θεότητα της πόλεως ήταν ο Απόλλων Προπύλαιος κάτι αντίστοιχο με τον φρυγική Μήνα Ασκηνό που λατρευόταν στην γειτονική πόλη Αττανασσό. Και οι δύο θεότητες απεικονίζονταν με σύμβολό τους τον διπλό πέλεκυ.
Στα νομίσματα της αρχαίας πόλεως διαβάζει κανείς την επιγραφή ΓΛΑΥΚΟΣ και ΕΥΜΕΝΕΩΝ ΑΧΑΙΩΝ, ενώ σε άλλα δεν απουσιάζει το αστέρι της Βεργίνας. Πολύ πιθανόν η σύσταση του πληθυσμού της Ευμένειας να αποτελείτο από Μακεδόνες, Εβραίους, ντόπιους Φρύγες και Αχαιούς. Οι Μακεδόνες ίσως να είχαν προέλθει από τις γύρω στρατιωτικές μακεδονικές αποικίες, ενώ για την παρουσία των Αχαιών διάφοροι επιστήμονες έχουν προτείνει διάφορες γνώμες:
Η ιουδαϊκή παρουσία στην Ευμένεια οφείλεται στην μεγάλη μετανάστευση 2.000 εβραϊκών οικογενειών από τη Βαβυλωνία και την Μεσοποταμία κατά βασιλική διαταγή του Αντιόχου Γ΄ των Σελευκιδών προς τον στρατηγό του Ζεύξι. Σε αυτές τις οικογένειες μετανάστευσαν και άλλοι ομόφυλοι από την Κοίλη Συρία. Έτσι ο Λούις Ρόμπερτ ανακάλυψε έναν τύμβο στο σημερινό Χαϊντάν (4 μίλια νοτιοανατολικά της ελληνιστικής πόλεως) που ανήκε σε κάποιον Λυκίδα και αναφερόταν σε έναν Ρουμπί (ראובן). Χρονολογήθηκε στον 3ο αιώνα μ.Χ. και έφερε ελληνική επιγραφή: ει τις δε έτερον θήσει, έστε αυτώ προς τον θεόν και τον άνγελον τον Ρουβήδος.
Οι Ρωμαίοι τη μετονόμασαν σε Φουλβία κατά το 41/40 π.Χ. Κατά τη ρωμαϊκή αυτοκρατορική εποχή η Ευμένεια διέθετε τις εξής φυλές: Αργειάς, Ηραΐς, Αθηναΐς, Απολλωνίς, Δημητριάς, Αρτεμεισιάς, Αδριανίς και ίσως Διονυσιάς. Αργότερα, κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ., ο Ιεροκλής κατατάσσει την πόλη στη βυζαντινή επαρχία της Φρυγίας Πακατιανής.
Στα ερείπια της αρχαίας πόλεως βρίσκεται το σημερινό Ισικλί, δίπλα στην ομώνυμη λίμνη. Οι επιγραφές που υπάρχουν προέρχονται κυρίως από την ρωμαϊκή εποχή, όπως μια του Αυρηλίου Ζωτικού, ενώ τα αρχαία νεκροταφεία τα χρησιμοποιούν οι γεωργοί για δικές τους εργασίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Φρυγίας
Αύγουστος Ζερλέντης
Ο  Αύγουστος Ζερλέντης (Αλεξάνδρεια 1886 - 1954) ήταν Έλληνας αθλητής της αντισφαίρισης, από τους κορυφαίους της εποχής του.