cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Ινδίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Ιστορία
Το 1950 είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1950 (όλες οι άλλες ομάδες της Ασίας αποσύρθηκαν), αλλά δεν ταξίδεψε στη Βραζιλία λόγω του κόστους του ταξιδιού, την έλλειψης προπονήσεων, θέματα επιλογής ομάδας και την αξιολόγηση των Ολυμπιακών Αγώνων ως σημαντικότερο γεγονός. Έχει κατακτήσει 2 χρυσά μετάλλια στους Ασιατικούς Αγώνες και ένα αργυρό στο Ασιατικό Κύπελλο.
Έδρες
Η εθνική Ινδίας διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της σε διάφορα στάδια, τα οποία βρίσκονται εντός της επικράτειας της Δημοκρατίας της Ινδίας. Κυριότερα εξ αυτών είναι το Γιούμπα Μπαράτι Κριράνγκαν στην Καλκούτα χωρητικότητας 85.000 θεατών, το Τζαβαχαρλάλ Νεχρού στο Κοτσί χωρητικότητας 60.000 θεατών, το Τζαβαχαρλάλ Νεχρού στο Νέο Δελχί χωρητικότητας 60.000 θεατών, το Ν.Γ. Πατίλ στη Βομβάη χωρητικότητας 55.000 θεατών, το Ίντιρα Γκάντι στο Γκουβαχάτι του Άσαμ χωρητικότητας 30.000 θεατών και το Φατόρντα στο Μαργκάο της Γκόα χωρητικότητας 19.000 θεατών.
Στατιστικά
Την πρώτη θέση όλων των εποχών σε συμμετοχές κατέχει ο Σουνίλ Τσέτρι, με 101 εμφανίσεις και ακολουθεί ο Μπαϊτσούνγκ Μπούτια με 84. Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών είναι ο Σουνίλ Τσέτρι, με 54 γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ινδία Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Ασίας
Arp 107
Ο Arp 107 είναι ένα ζεύγος (πιθανώς και τριάδα) γαλαξιών που βρίσκονται σε απόσταση περίπου 450 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, στον μικρό βόρειο αστερισμό Μικρό Λέοντα. Φέρουν τα ονόματα 107 και 107A στον Άτλαντα των ιδιόμορφων γαλαξιών του Χάλτον Αρπ. Ο μεγαλύτερος ταξινομείται ως τύπου Seyfert 2 και ως προς τη μορφή εμφανίζεται ως διαταραγμένου σχήματος σπειροειδής, ενώ ο άλλος μοιάζει με ελλειπτικό γαλαξία. Αμφότεροι απομακρύνονται από τον Γαλαξία μας με ταχύτητα 9.946 km/sec (χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο).
Οι αλληλεπιδρώντες αυτοί γαλαξίες βρίσκονται στη διαδικασία της συγκρούσεως και συγχωνεύσεως.
Πλίμουθ
Το Πλίμουθ ή Πλύμουθ (αγγλικά: ) είναι πόλη στο Ντέβον της νοτιοδυτικής Αγγλίας, γνωστή για το λιμάνι της και την ναυτική και εμπορική ιστορία της. Απέχει 311 χιλιόμετρα από το Λονδίνο και έχει πληθυσμό περίπου 265.000 κατοίκων. Η πόλη είναι χτισμένη στις εκβολές των ποταμών Πλυμ και Τάμαρ. Σήμερα είναι έδρα μουσείων, πινακοθήκης και βιβλιοθηκών. Αν και η οικονομία της επηρεάζεται ισχυρά ακόμη από τα ναυπηγεία της, από τη δεκαετία του '90 και έπειτα έχει αναπτυχθεί και ο τριτογενής τομέας, των υπηρεσιών, στην πόλη.
To Πανεπιστήμιο του Πλίμουθ, 11ο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στο Ηνωμένο Βασίλειο, ιδρύθηκε το 1992 και έχει περίπου 30.000 φοιτητές.
Το τζιν της περιοχής θεωρείται ένα από τα καλύτερα παγκοσμίως, ενώ αποτελεί και προστατευόμενη ονομασία προέλευσης. Η πόλη συνδέεται ακτοπλοϊκά με τη Γαλλία και την Ισπανία και με αεροδρόμιο με τις λοιπές χώρες της Ευρώπης.
Ιστορία
Η ιστορία του Πλίμουθ χρονολογείται από την Εποχή του χαλκού, όταν ο πρώτος οικισμός εντοπιζόταν στο λόφο Μπάτεν, ο οποίος αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως εμπορικός σταθμός από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μέχρι που το γειτονικό χωριό Σάτον, στην περιοχή του σημερινού Πλίμουθ, το αντικατέστησε.
Από το 14ο αιώνα, το λιμάνι του Πλίμουθ αποτέλεσε στρατηγικής σημασίας για την Αγγλία, όντας μάλιστα ένα από τα καλύτερα οχυρωμένα. Από εδώ ξεκίνησαν στις 31 Ιουλίου 1588 ο καπετάνιος Φράνσις Ντρέικ και ο στόλος του, μαζί με τους Μάρτιν Φρόμπισερ και Τζον Χόκινς, εναντίον της Ισπανικής Αρμάδας. Το 1620 απέπλευσαν από αυτό το λιμάνι προσκυνητές για το Νέο Κόσμο (Πίλγκριμς), δημιουργώντας έτσι την δεύτερη αγγλική αποικία στις σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ το 1722 ο Τζέιμς Κουκ ξεκίνησε για την εξερεύνησή του στο νότιο ημισφαίριο.
Κατά τον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο, η πόλη βρισκόταν υπό την κατοχή των Κοινοβουλευτικών εναντίον των Βασιλικών και πολιορκήθηκε μεταξύ 1642 και 1646. Κατά τη Βιομηχανική Επανάσταση, η πόλη εξελίχτηκε σε μείζον ναυτικό κέντρο, καθώς αποτελούσε σταθμό εισαγόμενων εμπορευμάτων, αλλά και ταξιδιωτών από την αμερικανική ήπειρο, και σε ναυπηγικό κέντρο πλοίων για το Βασιλικό Ναυτικό.
Η πόλη βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς στο Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο λόγω της ναυτικής της σημαντικότητας, αλλά ανοικοδομήθηκε πλήρως κατά τις δεκαετίες μετά τον πόλεμο, ενώ διασώζονται δείγματα γοτθικής αρχιτεκτονικής και άλλα οικοδομήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Λευκή Πόλη (Τελ Αβίβ)
thumb|300px|left thumb|300px|left|Μουσείο Bauhaus στο Τελ Αβίβ
Η Λευκή Πόλη είναι μια συνοικία του Τελ Αβίβ. Τα συνολικά πάνω από 4000 κτίρια της κατασκευάστηκαν στην εποχή του 1920 έως την εποχή του 1950 και αντιπροσωπεύουν το κίνημα του μοντερνισμού. Η πραγματοποίηση του μεγάλου έργου οφείλεται στην εντατική μετανάστευση εβραίων στη Μέση Ανατολή και στη φυγή διάσημων αρχιτεκτόνων από τη ναζιστική Γερμανία. Το έργο καλείται πολλές φορές και το Μπάουχαους του Τελ Αβίβ. Σήμερα περίπου 1500 κτίρια χαρακτηρίζονται ως διατηρητέα.
Εικόνες
Πολλά σημαντικά κτίρια βρίσκονται επί τις Λεωφόρου Ρότσιλτ
Κατηγορία:Τελ Αβίβ Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ισραήλ
Μωβ τρίγωνο
Το μωβ τρίγωνο ήταν ένα διακριτικό σήμα στα Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης που χρησιμοποιούσαν οι Ναζιστές για να προσδιορίζουν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά που ήταν φυλακισμένοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Μ Κατηγορία:Μάρτυρες του Ιεχωβά
Δημήτριος Φαρμακόπουλος
Ο Δημήτριος Φαρμακόπουλος (22 Μαΐου 1919 - 1996) ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος με κύριο θέμα το διάστημα και το μέλλον.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το Μάιο του 1919 στην Αθήνα και σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, με δασκάλους τον Ουμβέρτο Αργυρό και τον Κωνσταντίνο Παρθένη.
Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό και πολέμησε στο μέτωπο και καθόλη τη διάρκεια της υποχώρησης. Αργότερα, κατά την περίοδο της Κατοχής, πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του ΕΑΜ στα βουνά της Ελλάδας.
Το 1953, μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, έφυγε από την Ελλάδα και πήγε στη Βραζιλία, όπου ακολούθησε σπουδές Σκηνογραφίας και Διακόσμησης εσωτερικών χώρων στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ρίο ντε Τζανέιρο. Επίσης παρακολούθησε τον κύκλο της Ιστορίας της Τέχνης της ίδιας πόλης. Αργότερα δίδαξε Ζωγραφική και Διακοσμητικές Τέχνες σε τεχνικά σχολεία, διακόσμησε κτήρια και αίθουσες και εργάστηκε ως καλλιτεχνικός υπεύθυνος σε Καρναβάλια του Ρίο. Αργότερα προσλήφθηκε στην τηλεόραση της πόλης, όπου και εργάστηκε για αρκετά χρόνια ως τακτικός σκηνογράφος.
Ο Φαρμακόπουλος ήταν επίτιμο μέλος του ΚΚΕ μέχρι το θάνατό του το 1996.
Καλλιτεχνική Δράση
Έλαβε μέρος σε επτά κρατικές εκθέσεις ζωγραφικής, σε άλλες ομαδικές και πραγματοποίησε τέσσερις ατομικές εκθέσεις από τις οποίες η μία ήταν στο υπερωκεάνιο «Αύγουστος».
Το 1960 απέσπασε βραβείο στην κρατική έκθεση μοντέρνας τέχνης στη Γκοϊάνα της Βραζιλίας.
Το 1972 επέστρεψε στην Αθήνα όπου στη συνέχεια συμμετείχε σε δύο πανελλήνιες εκθέσεις, σε τριανταπέντε ομαδικές, στην Εβδομάδα Τέχνης του Υπουργείου Πολιτισμού και Επιστημών ενώ παράλληλα διοργάνωσε τρεις ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής.
Φιλοτέχνησε σειρά σκηνογραφιών για λογαριασμό της ΕΡΤ και διακόσμησε μέρος του Καρναβαλίου του Πειραιά.
Έργα του Φαρμακόπουλου υπάρχουν στη Δημοτική Πινακοθήκη του Ρίο ντε Τζανέιρο, στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, στη Στέγη Γραμμάτων και Καλών Τεχνών, καθώς και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, Βραζιλία, Βόρεια Αμερική, Μεξικό, Αργεντινή, Ισημερινό, Περού, Βέλγιο, Πορτογαλία, Ιταλία και Ιαπωνία.
Συμπεριλήφθηκε στην έκδοση Έλληνες Ζωγράφοι των εκδόσεων «Μέλισσα» και στο ημερολόγιο του ΟΣΕ (1983-1984) για τη συμπλήρωση ογδόντα χρόνων Ελληνικών Σιδηροδρόμων.
Με τη ζωγραφική του εργασία ασχολήθηκαν πολλά έντυπα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όπως το Jornal της Βραζιλίας και το Jornal Tribun de Impressa, η Κοινωνική του Πειραιά, ο Εθνικός Κήρυκας, το Εργόχειρο, τα Πατρινά, το περιοδικό "ΕΙ" του Ευρωπαϊκού Κέντρου Τέχνης (EUARCE) καθώς και αρκετοί κριτικοί και καλλιτέχνες ανάμεσα στους οποίους ο Ευάγγελος Ανδρέου, ο Βάσος Κουντουρίδης, ο Χρίστος Κουλούρης, η Χαρά Βιέννα, ο Ζήσης Άφεριμ, η Κατσιρέα κ.α.
Ο Δημήτρης Φαρμακόπουλος ήταν μέλος του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης του Ρίο ντε Τζανέιρο, Σύνεδρο Μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας από την ίδρυσή του, και καθηγητής της ζωγραφικής και της διακόσμησης εσωτερικών χώρων στη ΧΑΝ Αθήνας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Εμπορική Οδός του Βόλγα
thumb|250px|right|Ο Βόλγας και ο Δνείπερος ήταν οι δύο κύριοι εμπορικοί δρόμοι της ανατολικής Ευρώπης κατά το Μεσαίωνα. Η Εμπορική Οδός του Βόλγα είναι ένας εμπορικός δρόμος του Μεσαίωνα που συνέδεε τους Βίκινγκ της βόρειας Ευρώπης (κυρίως τους Βαράγγους) με τα ισλαμικά κράτη της Μέσης Ανατολής μέσω του ποταμού Βόλγα. Λειτουργούσε παράλληλα με την Οδό του Δνείπερου (ή «των Ελλήνων», αφού αγορά-στόχος ήταν η Κωνσταντινούπολη). Η σημασία αυτών των δύο εμπορικών γραμμών για την ευρωπαϊκή ιστορία είναι μεγάλη, αφού αποτέλεσαν την αιτία για την ίδρυση και ευημερία του κράτους των Ρως, προγόνου της σημερινής Ρωσίας.
Η δραστηριότητα των Βαράγγων στο Βόλγα πιθανά ξεκίνησε τον 8ο αιώνα, όμως οργανωμένα χαρακτηριστικά έλαβε τον επόμενο. Κέρματα με περσικές, τουρκικές (πιθανότατα χαζαρικές) και αραβικές επιγραφές έχουν βρεθεί στο Πέτερχοφ της Αγίας Πετρούπολης, με κάποια από αυτά να χρονολογούνται στα πρώτα χρόνια του 9ου αιώνα. Τα πλοία ακολουθούσαν αρχικά την ίδια διαδρομή με τη γραμμή του Δνείπερου μέχρι και τον ποταμό Λόβατ. Μετά έμπαιναν στο Βόλγα και κατέληγαν στην Κασπία Θάλασσα, αφού είχαν περάσει από τη Βουλγαρία του Βόλγα και το Χαζαρικό Χαγανάτο. Διασχίζοντας την Κασπία έμπαιναν πια στον ισλαμικό κόσμο - μεταφόρτωναν τα εμπορεύματά τους (από μέλι και όπλα μέχρι σκλάβους) σε καραβάνια και συνέχιζαν στις αγορές που τους ενδιέφεραν, μέχρι και τη Βαγδάτη!
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρωσία Κατηγορία:Εμπορικοί δρόμοι Κατηγορία:Οικονομία του Μεσαίωνα
Σάουθ Μπεντ (Ιντιάνα)
Η περιοχή του Σάουθ Μπεντ, δημιουργήθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από εμπόρους γόυνας. Ως πόλη ιδρύθηκε το 1865. Την οικονομία της περιοχής, διαμόρφωσε ο ποταμός Σαίντ Τζόζεφ, και η πόλη γνώρισε ραγδαία βιομηχανική ανάπτυξη έως τα μέσα του 20ου αιώνα. Σήμερα οι μεγαλύτερες βιομηχανίες στο Σάουθ Μπεντ είναι οι εταιρείες υγειονομικής περίθαλψης, η εκπαίδευση, μικρές επιχειρήσεις, τουρισμός, ενώ επίσης δραστηριοποιούνται και μεγάλες εταιρείες όπως η Crowe, η Honeywell η AM General κ.α. Στη μητροπολιτική περιοχή του Σάουθ Μπεντ, υπάρχει το φημισμένο πανεπιστήμιο Notre Dame.
Το Σάουθ Μπεντ, έγινε ιδιαίτερα γνωστό, ύστερα από την ανάδειξη του μέχρι πρότινος δημάρχου του (2012-2020), Πιτ Μπουτίτζιτζ, σε υποψήφιο των προεδρικών εκλογών του 2020, και πλέον ως Υπουργού Μεταφορών των ΗΠΑ.
Ιστορικά στοιχεία
Το Σάουθ Μπεντ, βρίσκεται στην κοιλάδα του Αγίου Ιωσήφ (Σαίντ Τζόζεφ), η οποία αρχικά κατοικούνταν από ινδιάνους ιθαγενείς. Ο πρώτος λευκός ευρωπαΐος που πάτησε το πόδι του σε εκείνη την περιοχή, ήταν ο Γάλλος εξερευνητής Ρεν Καβέιγιερ, τον Δεκέμβριο του 1679. Οι πρώτοι μόνιμοι άποικοι, ήταν γουνέμποροι στις αρχές του 19ου αιώνα (γύρω στο 1820), οι οποίοι το ονόμασαν την περιοχή το 1830, "Σάουθ Μπεντ". Το 1831, ορίστηκε έδρα της κομητείας του Αγίου Ιωσήφ. μικρογραφία|255x255εσ|Ο ποταμός Σαίντ Τζόζεφ στο Σάουθ Μπεντ Η πόλη, από τα μέσα του 19ου αιώνα, έως τα μέσα του 20ου αιώνα, γνώρισε μεγάλη βιομηχανική ανάπτυξη. Σήμερα, το Σάουθ Μπεντ, συνεχίζει παρόλα αυτά να αναπτύσσεται και να επεκτείνεται ως πόλη.
Γεωγραφία
Το Σάουθ Μπέντ, βρίσκεται 8 μίλια (περίπου 12 χιλιόμετρα) νοτιότερα από τα σύνορα της πολιτείας του Μίσιγκαν. Απέχει από το Σικάγο περίπου 150 χιλιόμετρα, και από την κοντινότερη όχθη της λίμνης Μίσιγκαν, περίπου 32 χιλιόμετρα. Η πόλη έχει έκταση 108,46 τετραγωγικά χιλιόμετρα.
Κλίμα
Η πόλη του Σάουθ Μπεντ, έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα. Η κοντινή λίμνη του Μίσιγκαν επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό το κλίμα της πόλης. Η μέση θερμοκρασία για το καλοκαίρι είναι 21oC ενώ για τον χειμώνα είναι γύρω στους -6oC.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιντιάνα
Άνοιγμα Ρέτι
Ιστορία
Το άνοιγμα αποτελεί μια κύρια γραμμή του ανοίγματος Ζούκερτορτ. Στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων κατατάσεται στους κωδικούς ECO A04–A09.
Απαντήσεις
Στατιστικά για την δεύτερη κίνηση του μαύρου. Πηγή: Βάση δεδομένων "chessgames.com" (2 Ιανουαρίου 2016)
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα
Εθνική Μαλδίβων (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η  Εθνική Μαλδίβων εκπροσωπεί τις Μαλδίβες στο διεθνές ποδόσφαιρο. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μαλδίβων. Είναι μέλος στην Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (AFC). Έδρα της ομάδας είναι το Galolhu National Stadium. Σημαντικότερη επιτυχία της είναι η κατάκτηση του 2008 SAFF Championship, όταν κέρδισε την Εθνική Ινδίας στον τελικό με 1-0.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στις Μαλδίβες Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Ασίας
Καππαδοκική διάλεκτος
Η Καππαδοκική διάλεκτος (SIL: CPG; ISO 639-2: ine) είναι ελληνογενής διάλεκτος που μιλιόταν στην Καππαδοκία της σημερινής κεντρικής Τουρκίας.
Διαλεκτολογική κατάταξη και έρευνα
Η Καππαδοκική διάλεκτος, όταν είχε ακόμη φυσικούς ομιλητές στον χώρο της, περιελάμβανε τρεις ομάδες ιδιωμάτων (με βάση γλωσσογεωγραφικούς παράγοντες): α) το ιδίωμα της Σίλλης (κοντά στο Ικόνιο), β) το ιδίωμα των Φαράσων (και άλλων έξι χωριών που βρίσκονταν στην ίδια κοιλάδα), και γ) το ιδίωμα της κυρίως Καππαδοκίας. Οι πρόσφυγες από την περιοχή της Σίλλης, με την ανταλλαγή πληθυσμών εγκαταστάθηκαν κυρίως σε Αττική και Πέλλα, και δευτερευόντως σε Δράμα, Κιλκίς, Καβάλα και Κοζάνη. Η περιοχή της Καππαδοκίας αποτελούσε επί μακρόν ελληνόφωνο θύλακο περιστοιχισμένο από την τουρκική πλειονότητα, με αποτέλεσμα η επίδραση της Τουρκικής να είναι εμφανής σε όλα τα επίπεδα, ενώ σε ορισμένα χωριά είχε παρατηρηθεί ακόμη και το φαινόμενο της γλωσσικής μίξης (Ουλαγάτς). Παρουσιάζει συγγένεια με την Ποντιακή διάλεκτο και θεωρείται ότι μαζί με αυτήν αποκόπηκε από τον υπόλοιπο ελληνόφωνο κορμό κατά τον 11ο αι. εξαιτίας των επιδρομών των Σελτζούκων Τούρκων.
Επειδή η διάλεκτος έχει πλέον σβήσει από την περιοχή της Καππαδοκίας, όλες οι μαρτυρίες για αυτήν προέρχονται από γραπτές πηγές και από μελετητές οι οποίοι ταξίδεψαν στην περιοχή πριν από την ανταλλαγή πληθυσμών (με κορυφαίο τον Άγγλο Richard M. Dawkins, 1916) ή συνομίλησαν αργότερα με πρόσφυγες από την Καππαδοκία (Αναστασιάδης, Ανδριώτης, Κεσίσογλου, Κωστάκης κ.ά.). Εντελώς πρόσφατα (σε επιστημονικά συνέδρια του 2004 και 2005) οι γλωσσολόγοι Mark Janse και Δημήτρης Παπαζαχαρίου (Πανεπιστήμιο Πατρών) υποστήριξαν ότι ανακάλυψαν μεσηλίκους ομιλητές της Καππαδοκικής στα Σήμαντρα της Μακεδονίας και στη Θεσσαλία, οι οποίοι είχαν ακόμη ευχερή γνώση της γλώσσας. Οι μαρτυρίες αυτών των ιθαγενών ομιλητών και η επεξεργασία των δεδομένων με βάση νεότερες γλωσσικές θεωρίες αναμένεται να οδηγήσουν στην από πολλού αναμενόμενη γραμματική της Καππαδοκικής διαλέκτου.
Α. Φωνολογικά χαρακτηριστικά
2) Συχνή σίγηση ή τροπή των διαρκών συμφώνων β, γ, δ, θ, χ συνήθως σε αρχική ή ενδοφωνηεντική θέση λόγω αφομοιώσεως ή τουρκικής επίδρασης (η Τουρκική δεν διαθέτει τους φθόγγους δ, θ) με διαφορετικά προϊόντα ανάλογα με το ιδίωμα (λ.χ. dιάολους «διάβολος», ‘ναίκα «γυναίκα», βόι «βόδι», στάη < εστάθη, άυρου «άχυρο», τύρα < θύρα, τροωdού < τραγω-δώ).
3) Εκτεταμένη ουράνωση και τσιτακισμός των κ, τ σε [ts/tš], καθώς και του χ σε [š] προ των φωνηέντων /e, i/ (λ.χ. τούτšη «τούτη», πšυšή «ψυχή», έρšιτι «έρχεται», τšέφος «κέλυφος», šιώνα «χελώνα», τšερdίζω «κερδίζω», άρθρα šον, šην, šα «στον, στην, στα»). Σημείωση: Ο τσιτακισμός δεν ολοκληρώνεται όταν ο φθόγγος κ ανήκει στο ληκτικό επίθημα του παρατατικού -σκα, -σκες, -σκε...
6) Συχνή διατήρηση αναφομοίωτων φθόγγων της Τουρκικής ή παρουσία φωνηεντικής αρμονίας (δηλ. προσαρμογή γειτνιάζοντος φωνήεντος με βάση το ριζικό φωνήεν) υπό τουρκική επίδραση. Συνήθως αυτό συμβαίνει σε λέξεις τουρκικής προελεύσεως, χωρίς να περιορίζεται σε αυτές (λ.χ. όρομα «όνειρο» < όραμα, γκαζαντού «κερδίζω» < τουρκ. kazanmak (πβ. ν.ελλ. καζαντίζω), γκəσμέτ’ «τύχη, μοίρα» < τουρκ. kısmet, ντüšüντώ «βλέπω», -ές, -έ, αντί -άς, -ά).
Β. Μορφοσυντακτικά χαρακτηριστικά
1) Η γενική πληθυντικού των αρσενικών και ουδετέρων (και μερικών θηλυκών) λήγει σε -ίουν σε όσα ιδιώματα διασώζεται, πβ. επίσης ποντιακό -ίων (λ.χ. τουν αρχοντίων, του νοματίουν, του θυρίουν, του ποταμίουν, του ‘ναιτšίουν «των γυναικών»).
2) Τάση για συγχώνευση των άρθρων με διαφορετικά προϊόντα κατά ιδίωμα (Ουλαγάτς: όλα τα ονόματα και των τριών γενών έχουν δύο τύπους, do για τον ενικό και dα για τον πληθυντικό, δηλ. dο άντρα / dα άντρες, do ψυή / dα ψυές) και για παράλειψη του άρθρου πριν από το ουσιαστικό ως υποκείμενο (λ.χ. ‘εναίκα του πέσαñ’ «η γυναίκα του πέθανε», Μαρία cι είπι «και η Μαρία είπε»).
3) Η προσωπική αντωνυμία επιτάσσεται του ρήματος που συνοδεύει (λ.χ. έμπασαν dα, έκλεψεν dα, χάνει τα, έπκεν dο, χιώρσα το «τον είδα (θώρησα)», πάασε με «με πήγε»), χωρίς να επισυμβαίνει έγκλιση τόνου.
4) Ο παρατατικός των ενεργητικών ρημάτων λήγει σε -κα, -κες, -κε ή -šκα, -šκες, -šκε ανάλογα με το επίθημα τού ρήματος και με το ιδίωμα, χωρίς το ουρανικό κ [c] να υφίσταται τσιτακισμό (λ.χ. λύñιšκε «έλυνε», ρωτάνκα «ρωτούσα», τρώνκα «έτρωγα», παίιšκες «έπαιζες», σελίνοσκα «ήθελα»).
5) Τάση για μετακίνηση του ρήματος προς το τέλος των προτάσεων υπό την ισχυρή επίδραση της σειράς όρων στην Τουρκική (ΥΑΡ: Υποκείμενο-Αντικείμενο-Ρήμα) και με διαφορετική συχνότητα κατά ιδίωμα (λ.χ. ιτσά dα τσίνες ‘ατί ντöγüστούν εγίπ; «αυτά τα πουλιά γιατί μαλώνουν άραγε;», εναίκα του κι πόταν γιουκούγει τούτα, οπ’ τšη χοłήν τžης πέσαñι «όταν τα ακούει αυτά η γυναίκα του, πέθανε από τη χολή της») και τοποθέτηση του ονόματος μετά τη γενική που εξαρτάται από αυτό (υπό τουρκ. επίδραση, λ.χ. κουγιουμτžή εναίκας οdά «η κάμαρα (οντάς) της γυναίκας τού χρυσοχόου»).
6) Το έμμεσο αντικείμενο των ρημάτων είναι σε πτώση αιτιατική (αντί γενικής), όταν πρόκειται για προσωπική αντωνυμία (π.χ. να σε δώσω, είπεν dα τον άντρα τς), όπως συμβαίνει στα βόρεια νεοελληνικά ιδιώματα.
7) Κλίση τού ρήματος είμαι σε ενεστώτα και παρατατικό: (ενεστώτας) ‘μαι, ‘σαι, εν’ / ‘ναι, ‘μιστε, (εί)τ-τε, (εί)νται· (παρατατικός) ήτομαι, ήτοσαι, (ή)τον, ήταμιστε, ήτατ-τε, ήταν(ται).
Γ. Λεξιλογικά χαρακτηριστικά
Η μακρά απομόνωση της διαλέκτου από τον υπόλοιπο ελληνόφωνο χώρο συνέβαλε αφ’ ενός μεν στη διατήρηση αξιοσημείωτων αρχαϊσμών (που δεν συναντώνται σε άλλες διαλέκτους) και ιδιωματισμών, αφ’ ετέρου δε στη βαθιά και εκτεταμένη επίδραση της Τουρκικής, από την οποία εισήλθαν όχι μόνο ουσιαστικά και ρήματα, αλλά και λέξεις με συντακτικό ρόλο (επιρρήματα, σύνδεσμοι κτλ.). Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν υπάρχουν ιταλικά, σλαβικά, αρωμουνικά (βλάχικα) και αλβανικά δάνεια στην Καππαδοκική. Μπορούμε να διακρίνουμε τρεις αξιοπρόσεκτους λεξιλογικούς τομείς στη διάλεκτο:
1) Αρχαϊσμοί. Ορισμένες λέξεις προέρχονται από την Κοινή, ενώ για άλλες —δυσετυμολόγητες (όπως τα αριθμητικά τρίγκι «τρία», πέγκι «πέντε» κτλ.)— εικάζεται ότι αποτελούν κατάλοιπα αρχ. διαλέκτου που ομιλείτο εκεί (λ.χ. δάρα / ζάρα «τώρα» < εδάρε, μέτερ’ < ημέτερος, ταυρώ «τραυώ» (συνήθης γρ. τραβώ) < ταύρος, ορτό «αλήθεια» < αρχ. ορθόν, ήωμα «μεγάλο καρφί» < ήλωμα, ‘νεψίος «εξάδελφος»).
2) Ιδιωματισμοί. Η διάλεκτος περιλαμβάνει πλήθος ιδιωματικών φράσεων ή λέξεις με σημασία άγνωστη ή σπάνια στον υπόλοιπο ελληνόφωνο χώρο (λ.χ. απ’ το cιφάļ’ τ’ «από την αρχή (κεφάλι)», άλειμμα «βούτυρο», ψυšή «ζωή», ωμός «άπειρος», παρεδούμαι «παντρεύομαι» (αόρ. παρεδόθα), τšοιμίζω «ρίχνω κάτω (κοιμίζω)».
3) Τουρκικά δάνεια. Η παρουσία των τουρκικών λ. είναι εκτεταμένη σε όλα τα ιδιώματα και σε κάθε επίπεδο χρήσεως της γλώσσας, λ.χ. ίρι «μεγάλος» (< iri), πασχά «άλλος» (< baska), σεξέντα «ογδόντα» (< seksen), χεμέν «αμέσως» (< hemen), χερίφος «σύζυγος» (< herif). Η επίδραση της Τουρκικής φαίνεται σαφέστερα στην επόμενη υποενότητα, όπου παρατίθεται δείγμα της διαλέκτου.
Δείγμα της διαλέκτου
• Παραμύθι από την Αξό (απόσπασμα από τον Dawkins, 1916, σ. 388).
''Μπιρ βαqέτ κειοτάν ντυο αρqαdάšα. Πήγαν, πήγαν, ξέβαν, πήγαν. Το ‘να είπεν: «Πείνασαμ’· ας φάμ’ το σον το χρειά κ’ ύστερα το ‘μόν». «Χάιdε, ας φάμ’ το ‘μόν». Έφααν χρειά τ’. Σκοτιάνεν. «Ας κοιμηχούμ’ λίγο». Κοιμήχανε.''
Μετάφραση: Έναν καιρό ήταν δύο σύντροφοι. Πήγαν, πήγαν, προχώρησαν, πήγαν. Ο ένας είπε: «Πεινάσαμε. Ας φάμε τα δικά σου τρόφιμα και ύστερα τα δικά μου». «Άντε, ας φάμε τα δικά μου». Έφαγαν τα τρόφιμά του. Σκοτείνιασε. «Ας κοιμηθούμε λίγο». Κοιμήθηκαν.
• Παραμύθι από τα Φάρασα (απόσπασμα από τον Dawkins, 1916, σ. 502).
''Σα μπρώτο νταρό έντουν έργκο. Ατžεί ‘ς α μέρος ήσανται τέσσαρα νομάτοι. Σ’ απίσου το κόμμα είχαν α μουσκάρι. Μουσκάρι κ’ είπεν: «Α φάγω το κεπέκι». Μούχτσεν dα το τšουφάλιν dου σο πιθάρι, έφαεν dα το κεπέκι. Στέρου τžο μπόρκε να βγκάλει dο τšουφάλιν dου. Σωρεύταν dου σπιτού οι νομάτοι. «Να ιδούμε τους αν do ποίκομε». Τžο μπόρκαν να ποίκουν αν γκατžί. Το γερού οι νομάτοι: «Να κόψομ’ το τšουφάλιν dου, να γλυτώσομε το πιθάρι».''
Γέρι
Το Γέρι είναι δήμος της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Αποτελεί ένα από τους δώδεκα δήμους της επαρχίας Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, ένα μέρος της διοικητικής έκτασης του Δήμου Γερίου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος αυτό ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της ΤΔΒΚ. Ένα άλλο μικρότερο μέρος βρίσκεται εντός της Νεκρής Ζώνης.
Τοποθεσία
Το Γέρι βρίσκεται 10 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Λευκωσίας. Στα βόρεια συνορεύει με τον Δήμο Αγλαντζιάς, στα ανατολικά με το Μαργό, στα νοτιοανατολικά με το Πυρόι, στα νότια με τον Άγιο Σωζόμενο, στα νοτιοδυτικά με το Δάλι και στα δυτικά με τα Λατσιά.
Ονομασία
Υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας Γέρι:
Καππαδοκική διάλεκτος
Δείγμα της διαλέκτου
• Παραμύθι από το Ουλαγάτς (απόσπασμα από τον Κεσίσογλου, 1951, σ. 158-9)
Γέρι
Ιστορία
Την περίοδο της Φραγκοκρατίας, το Γέρι ήταν φέουδο. Σύμφωνα με τον Φλώριο Βουστρώνιο άνηκε στους Ταγκριβάρτι, Πόλο και Ζιάν Ζάππο.
Καππαδοκική διάλεκτος
Δείγμα της διαλέκτου
''Ήταν ερjό αβτžήα. Πήαν dο πλάι να αβλαdήσων· τόνανου dο καρjά έμη do jάβολος, έπε κι, «να σε σκοτώσω»· gι εκείνο jαλβάρσεν do, «μέ με σκοτώνεις», έπε, πολύ jαλβάρσε· dεκεινό dεν d' άκοσε, «να σε φαΐσω», έπε. Σόγνα gι εκεινό έπε, «ισύ πλαjού dο κιφάλ' έν-νες ένα šαχ, εσέ τι ξεύρει dο πατισάχ, έερ Χεβοjού dα λακουρdούjα αν έν-νων ορτά, do κιφάλι σ' ας dο κόψ' dο πατισάχ». Ούτšα έπεν dα σκότωσέν do.
Γέρι
Δημαρχείο
Τον Ιούλιο του 2011 οι κάτοικοι της κοινότητας Γερίου ψήφισαν σε δημοψήφισμα υπέρ της μετεξέλιξης της κοινότητας σε δήμο. Το κοινοτικό συμβούλιο λειτούργησε προσωρινά ως δημοτικό συμβούλιο έως τα τέλη του 2011 που πραγματοποιήθηκαν δημοτικές εκλογές και εκλέχτηκε το πρώτο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Γερίου.
Καππαδοκική διάλεκτος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές γλώσσες Κατηγορία:Καππαδοκία Κατηγορία:Γλώσσες της Τουρκίας
Γέρι
Πληθυσμός
Μέχρι το 1974 ο πληθυσμός του Γερίου ήταν περίπου 1000 άτομα. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, στο Γέρι εγκαταστάθηκε μεγάλος αριθμός Ελληνοκύπριων προσφύγων από το βόρειο τμήμα της Κύπρου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Γερίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Αδελφοποιήσεις
Ο Δήμος Γερίου είναι αδελφοποιημένος με:
Ιεροί ναοί
Στο Γέρι υπάρχουν οι εξής ιεροί ναοί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Επαρχία Λευκωσίας
Δασικές πυρκαγιές στη Ρωσία το 2010
Οι Δασικές πυρκαγιές στη Ρωσία το 2010 είναι μια σειρά εκατοντάδων πυρκαγιών που ξέσπασαν σε όλη τη Ρωσία, κυρίως στα δυτικά, από τα τέλη Ιουλίου 2010 έως σήμερα. Αυτό οφείλεται στην καταγραφή υψηλών θερμοκρασιών (σύμφωνα με τους ειδικούς πρόκειται για το πιο καυτό καλοκαίρι στη ρωσική ιστορία.) και στην ξηρασία της περιοχής. Ο Ρώσος Πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ δήλωσε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης επτά περιφέρειες για τις πυρκαγιές, ενώ άλλες 28 περιοχές ήταν υπό κατάσταση έκτακτης ανάγκης, λόγω των ανεπαρκών εσοδειών που προκλήθηκαν από τις ρωσικές ξηρασίες.
Διεθνής Βοήθεια
Κατηγορία:Πυρκαγιές στη Ρωσία Κατηγορία:Περιβαλλοντικές καταστροφές
Λουίζα του Γκουθμάν
Η Λουίζα Μαρία Φραγκίσκη του Γκουζμάν (Luisa María Francisca de Guzmán, 13 Οκτωβρίου 1613 – 27 Φεβρουαρίου 1666) ήταν βασίλισσα της Πορτογαλίας. Ήταν Ισπανίδα ευγενής που έγινε βασίλισσα όταν ο σύζυγός της, Ιωάννης Δ΄ της Πορτογαλίας, ανήλθε στο βασιλικό θρόνο της Πορτογαλίας (1640) μετά από εξέγερση των Πορτογάλων κατά της Ισπανίας.
Φιλόδοξη γυναίκα Ισπανικής καταγωγής, κατέστρωσε η ίδια τα σχέδια στην επανάσταση που ανέβασε τον σύζυγο της στον θρόνο. Είχε καθοριστική επιρροή πάνω του και δέχθηκε να συμμετάσχει σε όλους τους κινδύνους ενός βασιλιά λέγοντας την περίφημη φράση:
Μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του βασιλιά από τον δούκα της Καμίνια, πρότεινε την εκτέλεση των ευγενών σαν αυτόν. Έγινε αντιβασίλισσα και επίτροπος του ανήλικου γιου της Αλφόνσου ΣΤ΄ μετά τον θάνατο του συζύγου της. Συνέχισε να είναι αντιβασίλισσα ακόμα και όταν ενηλικιώθηκε, λόγω του ότι αυτός ήταν διανοητικά καθυστερημένος.
Έκανε πολύ καλές διπλωματικές κινήσεις, ιδιαίτερα με την Μεγάλη Βρετανία, που εξασφάλισαν την Πορτογαλική ανεξαρτησία. Στο τέλος της ζωής της κλείστηκε από τον γιο της Αλφόνσο σε μοναστήρι, γιατί έπεσε θύμα κακόβουλων φημών ότι η μητέρα του ήθελε να τον ανατρέψει.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1633 τον Ιωάννη Δ΄ των Μπραγκάνσα βασιλιά της Πορτογαλίας και είχε τέκνα:
Σταθμός Χαλανδρίου
Ο όρος Σταθμός Χαλανδρίου μπορεί να αναφέρεται:
Πράσινο Κόμμα της Αγγλίας και της Ουαλίας
Το Πράσινο κόμμα της Αγγλίας και της Ουαλίας (Αγγλικά: Green Party of England and Wales, Ουαλικά: Plaid Werdd Cymru a Lloegr) είναι το κύριο οικολογικό πολιτικό κόμμα της Αγγλίας και της Ουαλίας. Συνεργάζεται με τα ανεξάρτητα πράσινα κόμματα της Σκωτίας και της Βόρειας Ιρλανδίας. Είναι μέλος του Ευρωπαΐκού Πράσινου Κόμματος και των παγκόσμιου κινήματος των Πρασίνων.
Ιδρύθηκε το 1973 με το όνομα PEOPLE (στα αγγλικά σημαίνει ΛΑΟΣ) και είναι το παλαιότερο οικολογικό κόμμα της Ευρώπης και ένα από τα πρώτα στον κόσμο. Μετονομάστηκε σε «Οικολογικό Κόμμα» το 1975 και σε «Πράσινο Κόμμα» το 1985. Το 1990 οι Πράσινοι της Σκωτίας και της Β. Ιρλανδίας δημιουργήσαν τα δικά τους κόμματα, διατηρώντας όμως πολύ καλές σχέσεις με τους Αγγλους συντρόφους τους. Οι δε Ουαλοί Πράσινοι δημιουργησαν αυτόνομο περιφεριακό κόμμα, παραμένοντας στο Πράσινο Κόμμα που απο τότε πήρε το σημερινό του όνομα.
Η πολιτική του κόμματος βασίζεται σε ένα εκτεταμένο κείμενο, το Μανιφέστο για μια Βιώσιμη Κοινωνία (Manifesto for a Sunstainable Society), που συντάχθηκε για πρώτη φορά στο Κόβεντρι το 1973 και δέχεται συμπληρώσεις και μετατροπές σε κάθε συνέδριο του κόμματος, δηλαδή δύο φορές τον χρόνο. Στη σημερινή του μορφή αποτελείται από περίπου 124.520 λέξεις και περιγράφει όχι μόνο τις βασικές αρχές του κόμματος, αλλά και λεπτομέρειες για επιμέρους θέματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Ουαλικά πολιτικά κόμματα
Αββαείο του Ρουαγιωμόν
Το αββαείο του Ρουαγιωμόν (γαλλικά: L'abbaye de Royaumont) είναι πρώην μοναστήρι του τάγματος των Κιστερκιανών που βρίσκεται κοντά στην κοινότητα Ασνιέρ-συρ-Ουάζ στο νομό Βαλ-ντ'Ουάζ, περίπου 30 χιλιόμετρα βόρεια του Παρισιού.
Το αββαείο, οικοδόμημα γοτθικού ρυθμού, ιδρύθηκε από τον βασιλιά της Γαλλίας Άγιο Λουδοβίκο το 1228 μέσα στο δάσος του Ρουαγιωμόν. Είναι η μεγαλύτερη κιστερκιανή μονή στην Ιλ-ντε-Φρανς. Όλα τα κτίσματα έχουν διασωθεί, μόνο η εκκλησία, από την οποία παραμένουν μόνο τμήματα, καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης.
Κάθε Σαββατοκύριακο από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο στους επιβλητικούς χώρους του μοναστηριού διοργανώνονται εκδηλώσεις και συναυλίες.
Το κτίριο έχει καταχωρηθεί ως ιστορικό μνημείο από το 1927 για τα ερείπια του, και το 1948 για τα κτίρια του αββαείου και το πάρκο.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η δυτική πλευρά του περιστυλίου μικρογραφία|Περιστύλιο της μονής|εναλλ.=|αριστερά|235x235εσ μικρογραφία|250x250εσ|Το αββαείο λειτούργησε ως νοσοκομείο κατά τον [[Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Α'ΠΠ|εναλλ.=|αριστερά]] Το αββαείο του Ρουαγιωμόν κατασκευάστηκε μεταξύ 1228 και 1235 με την υποστήριξη του βασιλιά της Γαλλίας Άγιου Λουδοβίκο υ και ήταν στην εποχή ένα από τα σημαντικότερα μοναστήρια στη Γαλλία. Αρκετά μέλη της γαλλικής βασιλικής οικογένειας θάφτηκαν εδώ, κυρίως άτομα που πέθαναν στην παιδική ηλικία, συμπεριλαμβανομένων τριών παιδιών και δύο εγγόνων του Λουδοβίκου Θ', τα οποία δεν βρήκαν τον τελικό τόπο αναπαύσεως στον κύριο τόπο ταφής της δυναστείας, τη βασιλική του Σαιν Ντενί.
Η μονή υπέστη καταστροφές το 1791 κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και οι πέτρες χρησιμοποιήθηκαν εν μέρει για την κατασκευή εργοστασίου. Ωστόσο, το σκευοφυλάκιο, το μοναστήρι και η τραπεζαρία παρέμειναν άθικτα. Κατά την επανάσταση πωλήθηκε ως εθνικό αγαθό και έγινε κλωστοϋφαντουργική βιομηχανική μονάδα.
Το 1864 η μονή αγοράστηκε από τις αδελφές της Αγίας Οικογένειας του Μπορντώ και επανήλθε η θρησκευτική ζωή έως το 1905.
Πολιτιστικό κέντρο
Στις αρχές του 20ού αιώνα, το αββαείο αγοράστηκε από τον Ζυλ Γκουέν και ο εγγονός του Ανρί, βιομήχανος και φιλόμουσος, άνοιξε τις πόρτες σε καλλιτέχνες, διοργάνωσε συναυλίες και δημιούργησε έναν τόπο μουσικής και πολιτιστικής δημιουργίας. Το δώρισε στο Ίδρυμα Ρουαγιωμόν το οποίο δημιούργησε ο ίδιος το 1964, που είναι το πρώτο ιδιωτικό γαλλικό πολιτιστικό ίδρυμα, το οποίο από τότε διαχειρίζεται τις εγκαταστάσεις.
Σήμερα, το αββαείο αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο και χρησιμεύει επίσης ως πολιτιστικό κέντρο, όπου διοργανώνονται συναυλίες, βιβλιογραφικές αναγνώσεις λογοτεχνίας και ποίησης, εκθέσεις έργων τέχνης κ.ά. Στο οικοδόμημα λειτουργούν δύο εκθεσιακοί χώροι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιλ-ντε-Φρανς Κατηγορία:Αββαεία ιστορικά μνημεία στη Γαλλία
Νίκος Σκιαδάς
Ο '''Νίκος Ε. Σκιαδάς''' (Άγιος Βλάσιος Τριχωνίδας, 1920 - Αθήνα, 2003) ήταν Έλληνας τυπογράφος, ιστοριογράφος, ταξιδιωτικός και παιδικός συγγραφέας.
Ο Σκιαδάς έμαθε τα πρώτα γράμματα στο δημοτικό σχολείο Αμπελίων. Τελείωσε το γυμνάσιο στο Αγρίνιο, αλλά ο Πόλεμος του 1940, η Κατοχή και ο Εμφύλιος δεν του επέτρεψαν να σπουδάσει. Μετά τον πόλεμο, εργάστηκε ως τυπογράφος στην Αθήνα.
Παράλληλα με την εργασία του ως τυπογράφος, ο Σκιαδάς καταπιάστηκε με τα συνδικαλιστικά και την ιστορία της τυπογραφίας. Το 1966, κυκλοφόρησε το Χρονικό της τυπογραφίας σε έκδοση του Σωματείου Τυπογράφων της Αθήνας. Ο τόμος αυτός αποτέλεσε τη βάση για το τρίτομο έργο του Το χρονικό της ελληνικής τυπογραφίας (1976–1983), στο οποίο περιγράφεται η ιστορία της ελληνικής τυπογραφίας από το 1476 έως και το 1909.
Αν και έζησε κυρίως στην Αθήνα, σε όλη του τη ζωή παρέμεινε συνδεδεμένος με την πατρώα του γη. Συνεργάστηκε με την Αιτωλοακαρνική Εγκυκλοπαίδεια του Γιάννη Κουφού, ενώ υπήρξε ο πρώτος συντάκτης της εφημερίδας Αχελώος του Πολιτιστικού Συλλόγου Αγιοβλασιτών Αθήνας. Συνεργάστηκε επίσης με τα περιοδικά Νέα Εστία, Σύγχρονα θέματα, Φθιώτις, Στερεά Ελλάς, Ξενία, Δημοκρατικός Συναγερμός και Τα Κυνηγετικά Νέα.
Ο αδελφός του, Βασίλης Σκιαδάς, ήταν υπίλαρχος στον ΕΛΑΣ και τραυματίστηκε βαριά στην μάχη της Αμφιλοχίας το 1944. Γι' αυτόν ο Νίκος Σκιαδάς έγραψε το βιβλίο Καπετάν Επαμεινώνδας (1989). Το τελευταίο βιβλίο του Νίκου Σκιαδά, ένας τυπογραφικός οδηγός με τίτλο Για την τυπογραφική δεοντολογία, κυκλοφόρησε το 1992.
Πηγή
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Πάραλος ΙΙΙ (ναρκαλιευτικό)
Ομοίου τύπου πλοία : Αφροέσσα ΙΙ, Πάραλος ΙΙΙ, Σαλαμινία ΙΙ και Καρτερία ΙΙ που κατέπλευσαν στην Αλεξάνδρεια στις 1 Σεπτεμβρίου 1943 με Διοικητή τους τον Πλωτάρχη Χ. Φοίφα.
Εκτόπισμα : 223 ΤΝ. – Διαστάσεις : 136Χ24,5Χ6 πόδια. – Ταχύτητα : 12 κόμβοι. – Πρόωση : Ντίζελ, 1000ΒΗΡ. – Πλήρωμα : 33 άνδρες. – Οπλισμός : 1 πυροβόλο 3’’/50, 2 πυροβόλα 20 χιλιοστών, 4 πυροβόλα. Παροπλίστηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1973.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Ραφαήλ Πυλαρινός
Ο Ραφαήλ Πυλαρινός (Αθήνα, 1962) είναι Έλληνας διευθυντής ορχήστρας και συνθέτης/ενορχηστρωτής. Άρχισε τις σπουδές του στο πιάνο και το τρομπόνι και συνέχισε με το τραγούδι και τα Ανώτερα Θεωρητικά, αποκτώντας όλα τα Πτυχία των Ανωτέρων Θεωρητικών, καθώς και τα Διπλώματα Σύνθεσης, Μονωδίας και Τρομπονιού.
Τελειοποίησε τις μουσικές του γνώσεις στην Ιταλία σπουδάζοντας Διεύθυνση Ορχήστρας στη Μουσική Ακαδημία της Santa Cecilia της Ρώμης και την Ακαδημία της Πεσκάρα και ολοκλήρωσε τα μεταπτυχιακά του διευθύνοντας τη Συμφωνική Ορχήστρα της Santa Cecilia στα Master Class τελειοποίησης που οργανώνει η Ακαδημία.
Σπούδασε δίπλα στους Bruno Aprea, Danielle Gatti και Donato Renzetti.
Από το 1990 αρχίζει την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως μαέστρος, διευθύνοντας ορχήστρες όπως η Συμφωνική Ορχήστρα της Santa Cecilia της Ρώμης, η Συμφωνική Ορχήστρα του Φεστιβάλ Ferentino της Ιταλίας, η Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ, η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών [Κ.Ο.Α] ,η Κρατική Ορχήστρα Κύπρου [Κ.Ο.Κ], η Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Πειραιά «Δ. Μητρόπουλος», όπου είναι Καλλιτεχνικός Διευθυντής από το 1998, η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Brasov της Ρουμανίας, η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της Ε.Ρ.Τ, η Ορχήστρα Φιλαρμονια Αθηνών, η «Orchestra Internazionale D’Italia», η Οrchestra Sinfonica Internazionale Giovanile «Fedele Fenaroli», η Camerata Strumentale dell’Universita di Salerno «Danilo Rossi» κ.α.
Έχει εμφανισθεί στο Auditorium της Ρώμης, στο Ηρώδειο στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, στην Εθνική Λυρική Σκηνή, στο Παλλάς, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών,σε θέατρα της Κύπρου, στο "Theatro di V.B. di Ascoli" ,στο Φεστιβάλ του «Lanciano» κ άλλού.
Από τον Αύγουστο του 2019, είναι Αναπληρωτής Καλλιτεχνικός - Εκτελεστικός Διευθυντής του Πολιτιστικού Κέντρου Ηρακλείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας
Ανδρέας Λαμπρόπουλος
Ο Ανδρέας Λαμπρόπουλος (1886 - 1960) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός, που χρημάτισε υπουργός Γεωργίας από το 1950 έως το 1951 και διετέλεσε διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κυπαρισσία και ήταν διδάκτορας της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου των Αθηνών.
Διετέλεσε διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδας από τον Απρίλιο του 1935 έως τον Αύγουστο του 1941 και από τον Οκτώβριο του 1941 έως τον Ιανουάριο του 1945.
Έγινε για πρώτη φορά υπουργός Γεωργίας στη βραχύβια κυβέρνηση συνασπισμού Φιλελευθέρων - ΔΣΚ (Σοφ. Βενιζέλου - Γεωργίου Παπανδρέου), στις 28 Αυγούστου 1950. Παρέμεινε υπουργός και στην επόμενη κυβέρνηση. Στην κυβέρνηση που ακολούθησε ήταν υπουργός Γεωργίας έως την παραίτησή του, στις 4 Ιουλίου 1951. Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό.
Μετά το θάνατο του βουλευτή Αθηνών, Ιωάννη Τριανταφύλλη, τον Ιούνιο του 1956, ο Λαμπρόπουλος έγινε βουλευτής ως πρώτος επιλαχών (στη 12η θέση σε σταυρούς προτίμησης) και ορκίστηκε στις 5 Ιουνίου. Ήταν ξανά υποψήφιος στην εκλογική περιφέρεια Β' Αθηνών στις εκλογές του 1958 (με την ΕΡΕ) χωρίς να εκλεγεί.
Κάρτα γραφικών
Η κάρτα γραφικών είναι μια πλακέτα κυκλωμάτων, η οποία περιλαμβάνει έναν επεξεργαστή και κυκλώματα μνήμης RAM. Διαθέτει επίσης ένα μικροκύκλωμα (chip) εισόδου / εξόδου (BIOS), το οποίο αποθηκεύει τις ρυθμίσεις της κάρτας και εκτελεί διαγνωστικά για τη μνήμη, την είσοδο και την έξοδο κατά την εκκίνηση του συστήματος. Ο επεξεργαστής γραφικών της κάρτας, που ονομάζεται μονάδα επεξεργασίας γραφικών (Graphics Processing Unit, GPU), είναι παρόμοιος με τον επεξεργαστή ενός υπολογιστή. Μια GPU, ωστόσο, έχει σχεδιαστεί ειδικά για την εκτέλεση των πολύπλοκων μαθηματικών και γεωμετρικών υπολογισμών που είναι απαραίτητοι για την απόδοση γραφικών. Μερικές από τις ταχύτερες GPUs διαθέτουν περισσότερα τρανζίστορ από το μέσο όρο της CPU. Μια GPU παράγει πολλή θερμότητα, έτσι ώστε να είναι απαραίτητη η χρήση ενός ανεμιστήρα (μερικές κάρτες γραφικών διαθέτουν και σύστημα υδρόψυξης).
Εκτός από την επεξεργαστική της ισχύ, η GPU χρησιμοποιεί ειδικό προγραμματισμό για καλύτερη ανάλυση της χρήσης των δεδομένων. Οι εταιρείες AMD και nVidia παράγουν τη συντριπτική πλειοψηφία των GPU για την παγκόσμια αγορά. Και οι δύο εταιρείες έχουν αναπτύξει τις δικές τους καινοτομίες και βελτιώσεις για τις επιδόσεις των GPU. Για να βελτιωθεί η ποιότητα της εικόνας, χρησιμοποιούνται οι εξής τεχνικές:
Κάθε εταιρεία έχει επίσης αναπτύξει ειδικές τεχνικές για να βοηθήσει την GPU για την απόδοση καλύτερων χρωμάτων, σκίασης, υφής και άλλων στοιχείων της εικόνας.
Άλμπερτ Σπέερ
Ο Μπέρτολντ Κόνραντ Χέρμαν Άλμπερτ Σπέερ (γερμανικά: Berthold Konrad Hermann Albert Speer, 19 Μαρτίου 1905 - 1 Σεπτεμβρίου 1981) ήταν Γερμανός εθνικοσοσιαλιστής πολιτικός. Κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας ήταν υπουργός Εξοπλισμών, υψηλότερος βιομηχανικός ηγέτης του Τρίτου Ράιχ και καταδικασμένος εγκληματίας πολέμου.
Κάρτα γραφικών
Σημαντικό χαρακτηριστικό, επίσης, σε μια κάρτα γραφικών είναι και ο ρυθμός ανανέωσης πλαισίων (frame rate). Η αρχή λειτουργίας κινούμενων γραφικών στον υπολογιστή είναι η ίδια με αυτήν του κινηματογράφου: Προβάλλονται στην οθόνη 24 διαδοχικές εικόνες (frames, πλαίσια) ανά δευτερόλεπτο, προκειμένου η κινούμενη εικόνα να εμφανίζει σωστή ροή, χωρίς διακοπές, στο θεατή. Ο ρυθμός αυτός εξαρτάται τόσο από τον επεξεργαστή και τη μνήμη RAM που διαθέτει η κάρτα όσο και από ειδικό λογισμικό, που συνήθως ενσωματώνεται σε αυτήν.
Άλμπερτ Σπέερ
Η ιδιαίτερη θέση του Σπέερ μεταξύ των ναζιστικών στελεχών βασιζόταν στην εξαιρετικά καλή σχέση του με τον ηγέτη του Τρίτου Ράιχ, τον Αδόλφο Χίτλερ. Μέχρι το τέλος του Τρίτου Ράιχ είχε πάντα τη στενότερη επαφή με τον δικτάτορα, παρόλο που είχε ως αντίζηλους ισχυρούς αξιωματούχους όπως τον Γκαίμπελς και τον Μπόρμαν. Μονάχα η καλή αυτή σχέση με τον δικτάτορα, ο οποίος πάντοτε είχε χρόνο για τον Σπέερ, αποτελούσε τη δύναμη του, διότι στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα δεν είχε αξιόλογη επιρροή. Επομένως, η εξάρτηση του από τον Χίτλερ ήταν απόλυτη. Για αυτό το λόγο, ο Χίτλερ τον επέλεξε ως υπουργό Εξοπλισμών. Επιπλέον ο Σπέερ είχε τα δικά του ενδιαφέροντα και τους στόχους του, τους οποίους μπόρεσε να ακολουθήσει ως αρχιτέκτονας του Χίτλερ. Το μεγαλύτερο του έργο, που φυσικά πραγματοποιήθηκε μονάχα σε ελάχιστο βαθμό, ήταν η γιγαντομανής μετατροπή του Βερολίνου στην παγκόσμια πρωτεύουσα, την Welthauptstadt Germania, που προορίζονταν να γίνει ένα είδος υπερ-Ρώμης και υπερ-Παρισιού.
Κάρτα γραφικών
Η εξέλιξη των καρτών γραφικών
Οι κάρτες γραφικών εμφανίζονται για πρώτη φορά στον πρώτο «προσωπικό υπολογιστή» IBM PC το 1981. Ονομαζόταν Μονόχρωμος Προσαρμογέας Γραφικών (Monochrome Display Adapter, MDA) και ήταν ένα κύκλωμα (κάρτα) που προέβαλε μόνο κείμενο σε πράσινο ή λευκό χρώμα μαύρο υπόβαθρο. Ακολούθησαν οι κάρτες CGA (Color Graphics Adaptor) με δυνατότητα απεικόνισης οκτώ χρωμάτων (συχνά όχι ταυτόχρονα) και EGA (Enhanced Graphics Adaptor) με δυνατότητες απεικόνισης 64 χρωμάτων. Στους σημερινούς υπολογιστές το ελάχιστο πρότυπο για τις νέες κάρτες βίντεο είναι το Video Graphics Array (VGA), το οποίο επιτρέπει 256 χρώματα και την εμφάνιση εικόνων. Με υψηλά πρότυπα απόδοσης όπως ο Quantum Extended Graphics Array (QXGA),οι κάρτες βίντεο μπορεί να εμφανίσουν εκατομμύρια χρώματα σε ανάλυση έως και 2040 x 1536 pixel.
Άλμπερτ Σπέερ
Ως υπουργός Εξοπλισμών του Ράιχ, ο Σπέερ είχε όλο και περισσότερη ευθύνη για τα εγκλήματα των εθνικοσοσιαλιστών. Ζητούσε συνεχώς περισσότερους εργάτες σκλάβους, τους οποίους του εξασφάλιζαν ο Χάινριχ Χίμλερ και ο Φριτς Ζάουκελ. Πέραν αυτού, οι απάνθρωπες συνθήκες εργασίας αυτών των σκλάβων δεν τον ενδιέφεραν καθόλου.
Κάρτα γραφικών
Η εξέλιξη των καρτών γραφικών
Καθώς η GPU δημιουργεί συνέχεια «εικόνες», πρέπει κάπου να αποθηκεύει τις ήδη ολοκληρωμένες «εικόνες». Χρησιμοποιεί για το σκοπό αυτό τη μνήμη RAM της κάρτας, την αποθήκευση δεδομένων για κάθε εικονοστοιχείο (pixel), το χρώμα του και τη θέση του στην οθόνη. Τμήμα της μνήμης RAM μπορεί επίσης να δράσει ως ρυθμιστικό πλαίσιο: Αυτό σημαίνει ότι θα έχει ολοκληρώσει τις «εικόνες» και θα είναι η στιγμή να τις εμφανίσει στην οθόνη. Συνήθως, η βίντεο RAM λειτουργεί σε πολύ υψηλές ταχύτητες και έχει διπλό δίαυλο, πράγμα που σημαίνει ότι το σύστημα μπορεί να διαβάσει και να γράψει σε αυτήν την ίδια στιγμή.
Η μνήμη RAM συνδέεται άμεσα με το μετατροπέα σήματος ψηφιακό-σε-αναλογικό (DAC). Αυτός ο μετατροπέας, που ονομάζεται επίσης RAMDAC, μεταφράζει την εικόνα σε αναλογικό σήμα, καθώς η σημερινή οθόνη δεν μπορεί ακόμη να χρησιμοποιήσει ψηφιακό σήμα. Ορισμένες κάρτες έχουν πολλαπλές RAMDACs, που μπορούν να βελτιώσουν τις επιδόσεις και να υποστηρίξουν περισσότερες από μία οθόνες και τελικά στέλνουν την τελική εικόνα για την προβολή στην οθόνη μέσω καλωδίου DVI, VGA, HDMI ή DisplayPort. Οι περισσότερες σύγχρονες κάρτες γραφικών είναι πάνω από 2 GB για υψηλότερες επιδόσεις (ειδικά στο όρο που χρησιμοποιούμε ως «GAMING»)
Άλμπερτ Σπέερ
Πριν από το 1933
Ο Άλμπερτ Σπέερ γεννήθηκε στο Μάνχαϊμ της Γερμανίας. Ήταν μεγαλοαστικής καταγωγής. Ο πατέρας και ο παππούς του ήταν αρχιτέκτονες.
Κάρτα γραφικών
Συστήματα σύνδεσης μεταξύ της κάρτας γραφικών και της οθόνης
Τα πιο διαδεδομένα συστήματα για τη σύνδεση μεταξύ της κάρτας βίντεο και της οθόνης του υπολογιστή είναι:
Άλμπερτ Σπέερ
Πριν από το 1933
Αρχικά σπούδασε "για οικονομικούς λόγους" στην Καρλσρούη και από την άνοιξη του 1924 μέχρι το καλοκαίρι του 1925 στο Μόναχο. Το φθινόπωρο εγκατέλειψε το Μόναχο και πήγε στο Βερολίνο, όπου τελείωσε τις σπουδές του το 1927. Έμεινε στο Βερολίνο, όπου εργάστηκε στο πανεπιστήμιο ως βοηθός του καθηγητού Χάινριχ Τέσενοβ. Το 1932 επέστρεψε στο Μάνχαϊμ, όπου σκόπευε να εργαστεί ως αρχιτέκτονας, δίχως όμως να έχει επιτυχία.
Κάρτα γραφικών
Συστήματα απαγωγής θερμότητας
Οι κάρτες γραφικών μπορούν να χρησιμοποιήσουν σημαντική ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας, μέρος της οποίας χάνεται σε θερμότητα. Εάν αυτή η θερμότητα δεν απάγεται, ο επεξεργαστής γραφικών της κάρτας μπορεί να υπερθερμανθεί και να προκληθεί βλάβη. Γι αυτό το λόγο, οι κατασκευαστές τοποθετούν πάντοτε κάποιο σύστημα απαγωγής της θερμότητας:
Άλμπερτ Σπέερ
Αρχιτέκτονας του Χίτλερ από το 1933
Το ενδιαφέρον του για τον εθνικοσοσιαλισμό ξύπνησε τον Δεκέμβριο του 1930 σε πολιτική διαδήλωση στο Βερολίνο, όπου έβγαλε λόγο ο Αδόλφος Χίτλερ. Στις 1 Μαρτίου 1931 έγινε μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Από το 1932 και μετά εργάστηκε σαν αρχιτέκτονας για το κόμμα, κάνοντας μικρές επισκευές σε κομματικά κτίρια. Μετά την κατάληψη της εξουσίας το 1933 γνώρισε τον Χίτλερ προσωπικά. Ο ενθουσιασμένος από την αρχιτεκτονική δικτάτορας τον συμπάθησε αμέσως και τον δέχτηκε στον στενό του κύκλο. Αφού το 1934 πέθανε ο μέχρι τότε αρχιτέκτονας του Χίτλερ Πάουλ Λούντβιχ Τρόοστ, αναλαμβάνει ο Σπέερ στο εξής την εργασία του.
Κάρτα γραφικών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υλικό υπολογιστών Κατηγορία:Γραφικά υπολογιστών
Άλμπερτ Σπέερ
Αρχιτέκτονας του Χίτλερ από το 1933
Στα έτη μετά το 1933 ο Σπέερ σχεδιάζει διάφορα μνημειακά κτήρια για τα συνέδρια του NSDAP στη Νυρεμβέργη, τα οποία λόγω του πολέμου θα πραγματοποιηθούν μονάχα μερικώς. Σε χρόνο ρεκόρ χτίζει το 1938/39 στο Βερολίνο τη Reichskanzlei (Καγκελαρία) εφαρμόζοντας πρωινές, απογευματινές και νυχτερινές βάρδιες. Η Reichskanzlei περιέλαβε μια απέραντη αίθουσα, δύο φορές μεγαλύτερη από την αίθουσα των καθρεφτών στο παλάτι των Βερσαλλιών.
Για το νότιο άκρο της μεγάλης λεωφόρου προοριζόταν μια αψίδα με πρότυπο την Αψίδα του Θριάμβου του Παρισιού. Εννοείται ότι θα ήταν πολύ μεγαλύτερη από το γαλλικό πρότυπο (ύψος 120 μέτρα).
Για να διευκολυνθεί η σιδηροδρομική επικοινωνία, ο Σπέερ σχεδίασε δυο σιδηροδρομικούς σταθμούς (βόρειο και νότιο), οι οποίοι επίσης είχαν τεράστιες διαστάσεις. Συμφώνησε με τον Χίμλερ ότι οι φυλακισμένοι των στρατοπέδων συγκεντρώσεως θα παρήγαγαν τις απαραίτητες πέτρες για τα κτίρια αυτά. Για τον σκοπό αυτό ιδρύθηκε εταιρεία της SS, η "Deutsche Erd-und Stein-Werke GmbH". Η εταιρεία αυτή χρηματοδοτούνταν από την υπηρεσία του Σπέερ με άτοκα δάνεια, ενώ εξοφλούσε τα χρέη της με πέτρες από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Έτσι, ο Σπέερ, υποστηρίζοντας τα οικονομικά με τον τρόπο αυτό, συνέβαλε σημαντικά στην εξέλιξη των στρατοπέδων συγκεντρώσεως. Εκτός αυτού, εξαιτίας του Σπέερ τα περισσότερα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, που δημιουργήθηκαν μεταξύ του 1937 και του 1942, βρίσκονται κοντά σε λατομεία. Σχετικά μάλιστα με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης Γκρος Ρόζεν στη Σιλεσία και Νατζβάιλερ-Στρούτχοφ στην Αλσατία, ο ίδιος καθόρισε, το 1940, την ακριβή θέση δημιουργίας τους.
Βάσει ανάλογων έγγραφων μπορεί σήμερα να αποδειχτεί ότι οι λίστες εκτοπισμού δημιουργήθηκαν από συνεργάτες του Σπέερ σε συνεργασία με τη μυστική κρατική αστυνομία (Γκεστάπο), ενώ ο ίδιος υποστήριζε μέχρι τον θάνατό του, το 1981, ότι δεν ήξερε τίποτε σχετικό.
Παρόλ' αυτά, όμως, κάνει γραπτώς παράπονα στον Μπόρμαν σε μια επιστολή της 13 Δεκεμβρίου του 1941, επειδή αυτός δίνει τα διαμερίσματα εκτοπισμένων Εβραίων σε άστεγους, οι οποίοι έχασαν τα σπίτια τους με τον βομβαρδισμό, ενώ θα έπρεπε να τα χορηγήσει στον Σπέερ για την πραγματοποίηση των σχεδίων Germania.
Ηρθε σε αντιπαράθεση και με την ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού, θέλοντας να πάρει τον έλεγχο των προμηθειών και κατασκευών του.
Υπουργός από το 1942
Αμέσως μετά τον θάνατο του Φριτς Τοτ τον Φεβρουάριο του 1942, Ο Χίτλερ διόρισε τον Σπέερ υπουργό Εξοπλισμών και Πυρομαχικών. Στη νέα του θέση ήταν, μεταξύ άλλων, και υπεύθυνος για τη διανομή του οικοδομικού υλικού για τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Εκείνο το καιρό μαθαίνει από δυο συνεργάτες του ότι το Άουσβιτς προορίζεται για τη λύση του "εβραϊκού ζητήματος", τη λεγόμενη Endlösung ("Τελική Λύση"). Επίσης και αυτό το γεγονός αρνήθηκε να το δεχτεί όσο ζούσε.
Μέχρι το τέλος του πολέμου κατάφερε να αυξήσει την παραγωγή πολεμικού υλικού σε υψηλό βαθμό, πάντα με τη χρήση εκατομμυρίων κρατουμένων των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τους οποίους προμήθευε, μεταξύ άλλων, ο Φριτς Ζάουκελ.
Μετά το 1945
Στη Δίκη της Νυρεμβέργης μετά τον πόλεμο ο Σπέερ καταδικάστηκε σε φυλάκιση 20 ετών και κλείσθηκε στη φυλακή του Σπάνταου του Βερολίνου. Ήταν από τους λίγους ναζιστές αξιωματούχους που κατά τη διάρκεια της δίκης εξέφρασαν τύψεις και ενοχές για τα εγκλήματα των ναζιστών. Καταδικάστηκε για τα εξής: