cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαλλική λογοτεχνία του 20ού αιώνα
Το μυθιστόρημα μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο
Παραδοσιακοί συγγραφείς. Παράλληλα με αυτά τα «πειραματικά» μυθιστορήματα, στις δεκαετίες 1960-1980, μεγάλη φήμη γνώρισαν νέες λογοτεχνικές προσωπικότητες με πρωτότυπα και δυναμικά έργα, όπως η Φρανσουάζ Σαγκάν με το Καλημέρα θλίψη (1954), ο Ερβέ Μπαζέν με ημι-αυτογραφικά μυθιστορήματα εφηβικής εξέγερσης και προβληματικών οικογενειών όπως Με την οχιά στο χέρι (1948), ο Ανρί Τρουαγιά με μεγάλες μυθιστορηματικές συνθέσεις όπως την τριλογία Όσο θα υπάρχει η γη (Tant que la terre durera,1947-50) ή το Φως των δικαίων (La Lumière des justes,1959/1963) και πολλές βιογραφίες, ο Ρομπέρ Σαμπατιέ  με Τα Σουηδικά σπίρτα (1969), ένα από τα οκτώ μυθιστορήματα της αυτοβιογραφικής σειράς Το μυθιστόρημα του Ολιβιέ, όπου μεταφέρει τα βιώματα της παιδικής του ηλικίας στους δρόμους μιας φτωχής συνοικίας στο προπολεμικό Παρίσι και την ατμόσφαιρα κατά τη δεκαετία του 1930 και έως την Απελευθέρωση. εναλλ.=|μικρογραφία|173x173εσ|[[Μαργκερίτ Ντυράς (1914-1996)]] Επίσης, η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ με θέματα από το μακρινό παρελθόν και διαχρονική υπόσταση των ηρώων της, όπως στις μυθιστορηματικές βιογραφίες Αδριανού απομνημονεύματα (1951) και Η άβυσσος (1968), η Μαργκερίτ Ντυράς, που με το αφαιρετικό της ύφος συνδέεται με το Νέο μυθιστόρημα: Μοντεράτο καντάμπιλε (1958) και Ο εραστής (1984), ο Αλμπέρ Κοέν: Η ωραία του Κυρίου (1968), ο Μισέλ Τουρνιέ: Παρασκευάς ή στις μονές του Ειρηνικού (1967), ο Πατρίκ Μοντιανό με τα περισσότερα μυθιστορήματά του να καταδύονται μέσα στο αίνιγμα της ταυτότητας και στα ίχνη του παρελθόντος, όπως το Οδός σκοτεινών μαγαζιών (1978), o Ζαν-Μαρί Γκυστάβ Λε Κλεζιό (Νόμπελ 2008) με μυθιστορήματα που βασίζονται στη φαντασία και τον μύθο, όπως Ο Γυρευτής του χρυσού (1985).
Φεμινιστική γραφή. Μετά την κατάκτηση του δικαιώματος ψήφου το 1944, οι γυναίκες αγωνίζονταν τόσο μέσω της κοινοβουλευτικής πολιτικής όσο και εξωκοινοβουλευτικά. Τα γεγονότα του Μάη του ’68 έδρασαν σαν καταλύτης, οι γυναίκες είδαν την δυνατότητα αλλαγής της κατάστασης. Με προάγγελους του γαλλικού φεμινισμού τη Σιμόν ντε Μποβουάρ και τη Μαργκερίτ Ντυράς, δημιουργήθηκε η φεμινιστική γραφή (Écriture féminine), που προωθήθηκε από φεμινιστικές εκδόσεις, με νέες γυναίκες συγγραφείς φιλοσοφικών και λογοτεχνικών έργων, όπως οι Ελέν Σιξού: το Τρίτο σώμα (Le Troisième Corps, 1970), Λυς Ιριγκαρέ: Αυτό το φύλο δεν είναι ένα (Ce sexe qui n’en est pas un,1977), Τζούλια Κρίστεβα: Ιστορίες αγάπης (Histoires d'amour, 1983), Κατρίν Κλεμάν: ο Μαυριτανός της Βενετίας (Le Maure de Venise, 1983) κ.α.
Αυτομυθοπλασία. Από τη δεκαετία του ΄70 μια νέα γενιά λογοτεχνών πειραματίστηκε σε ένα νέο είδος αυτοβιογραφίας, την αυτομυθοπλασία (autofiction) όπως ονομάστηκε από τον Σερζ Ντουμπροβσκί, που «μπερδεύει» την αυτοβιογραφία με την μυθοπλασία μέσα από μεταμοντέρνες στρατηγικές αυτο-αντανάκλασης του συγγραφέα. Ως εκ τούτου, όλα τα στοιχεία του διηγήματος περιστρέφονται ανάμεσα σε πραγματικά και φανταστικά περιστατικά, χωρίς ο αναγνώστης να μπορεί να αποφασίσει μεταξύ των δύο.
Στην «ανανεωτική» τάση του γαλλικού μυθιστορήματος ανήκει και ο Μισέλ Ουελμπέκ:Τα στοιχειώδη σωματίδια (Les Particules élementaires, 1998), η αιρετική φωνή της σύγχρονης γαλλικής λογοτεχνίας.
Γαλλόφωνη λογοτεχνία
Από τη δεκαετία του 1960, πολλά από τα πιο τολμηρά πειράματα στη γαλλική λογοτεχνία προέρχονται από συγγραφείς που γεννήθηκαν στα γαλλικά υπερπόντια διαμερίσματα ή πρώην αποικίες. Αυτή η γαλλόφωνη λογοτεχνία περιλαμβάνει τα βραβευμένα μυθιστορήματα των Ταχάρ μπεν Ζελούν (Μαρόκο), Πατρίκ Σαμουαζό (Μαρτινίκα), Αμίν Μααλούφ (Λίβανος) και Ασιά Τζεμπάρ (Αλγερία), Η δίψα (La soif, 1957), πολυγραφότατη, πολιτικοποιημένη και ευαισθητοποιημένη απέναντι στα προβλήματα της χώρας της και υπέρμαχος της χειραφέτησης των γυναικών στον μουσουλμανικό κόσμo.
Το λαϊκό μυθιστόρημα
αριστερά|μικρογραφία|193x193εσ|[[Ντιντιέ Ντενένξ]] Το νουάρ πολιτικοκοινωνικό αστυνομικό μυθιστόρημα (neo-polar) εμφανίστηκε στη Γαλλία τη δεκαετία του '70. Από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του: ο Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ, οι ιστορίες του είναι βίαιες εξερευνήσεις της ανθρώπινης φύσης και της γαλλικής κοινωνίας με έντονο πολιτικοκοινωνικό χαρακτήρα: Το μελαγχολικό κομμάτι της Δυτικής Ακτής (1976), ο Ντιντιέ Ντενένξ με έργα προσανατολισμένα στην κοινωνική και πολιτική κριτική και στην ανάδειξη σκοτεινών και αποσιωπημένων γεγονότων της γαλλικής ιστορίας: Έγκλημα και μνήμη (1984), ο Φρεντερίκ Φαζαρντί, στα μυθιστορήματά του το αστυνομικό μυστήριο εμπλέκεται με οξύτατη κοινωνική κριτική: Η νύχτα των παπουτσωμένων γάτων (1977).
Ο Ζαν-Μπερνάρ Πουί: Κάψαμε μια αγία (Nous avons brûlé une sainte, 1984), Ερβέ Λε Κορ: ο Πόνος των νεκρών (La Douleur des morts, 1990). Ο Καρίλ Φερέ, με ενδιαφέρον για ιθαγενείς κοινωνίες που στερήθηκαν τον πολιτισμό τους και ιστορικό πλαίσιο των κοινωνικοπολιτικών αστυνομικών μυθιστορημάτων του γεγονότα που διαδραματίστηκαν σε χώρες με οδυνηρό πρόσφατο παρελθόν: Θανάσιμο αμάρτημα (Delicta Mortalia: péché mortel, 1994), Μαπούτσε (2012).
Αστυνομικές περιπέτειες έχουν γράψει επίσης ο Λεό Μαλέ: Ομίχλη στη γέφυρα Τολμπιάκ (1956), Σεμπαστιάν Ζαπριζό: Το φονικό καλοκαίρι (1977).
Συγγραφείς που τα έργα τους μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση, όπως o Ζαν Βωτρέν με Βραβείο Γκονκούρ  για το Ένα Μεγάλο βήμα προς τον καλό Θεό (Un Grand pas vers le grand Dieu,1989), ο Φιλίπ Ντιζάν: Μπλε σαν κόλαση (Bleu comme l'enfer, 1983) και ο Ζαν-Κριστόφ Γκρανζέ που διεισδύει σε έναν υπαρκτό κόσμο βίας, όπου συνυπάρχουν ο ρατσισμός, τα ναρκωτικά και η αστυνομική αυθαιρεσία: Τα Πορφυρά ποτάμια (1998). εναλλ.=|μικρογραφία|170x170εσ|[[Φρανσουάζ Σαντερναγκόρ]] Το ιστορικό μυθιστόρημα επανέρχεται με τον Μωρίς Ντρυόν στο επτάτομο έργο Οι Καταραμένοι βασιλείς (1955-1977) που αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα της ιστορίας της Γαλλίας κατά τον 14ο αιώνα, τον Ζυλ Λαπούζ: Η Μάχη του Βαγκράμ (1987), τον Ρομπέρ Μερλ: Τύχη της Γαλλίας (1977-2003) μια ιστορική σειρά 13 τόμων, μυθιστορηματική αφήγηση του 16ου και 17ου αιώνα, τη Φρανσουάζ Σαντερναγκόρ: Ο Δρόμος του Βασιλιά (1981) με φανταστικές αναμνήσεις της Μαντάμ ντε Μαιντενόν. Ιστορικά αλλά και αστυνομικά μυθιστορήματα γράφει επίσης ο Πιερ Λεμαίτρ.
Η επιστημονική φαντασία παράγει επίσης ένα μεγάλο αριθμό έργων: Ρενέ Μπαρζαβέλ, ο Απρόσεκτος ταξιδιώτης (Le Voyageur imprudent, 1944), βιβλίο στο οποίο περιγράφεται το παράδοξο του παππού, Μισέλ Ζερύ ο Αβέβαιος καιρός (Le Temps incertain, 1973), Μπερνάρ Βεμπέρ: τα Μυρμήγκια (Les Fourmis,1991).
Η ποίηση έως το 1945
εναλλ.=|μικρογραφία|200x200εσ|Καλλιγράμματα - [[Γκυγιώμ Απολλιναίρ (1880-1918)]] Η ποίηση στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν χωρισμένη σε δύο τάσεις που διατηρήθηκαν σε όλον τον αιώνα: ποίηση σύμφωνη με παραδοσιακές μορφές έκφρασης και ποίηση του κοινού λόγου, συνήθως σε ελεύθερο στίχο. Κορυφαίοι ποιητές των πρώτων δεκαετιών ο Πωλ Κλωντέλ, συμβολιστής, που εμπνευσμένος από τον Αρτύρ Ρεμπώ χρησιμοποίησε μια μορφή ελεύθερου στίχου για να διερευνήσει τη μυστικιστική του προσήλωση στον καθολικισμό, ο Συλί Προυντόμ, ο Εμίλ Βεραρέν, Βέλγος συμβολιστής, ο Φρανσίς Ζαμ, ο Πωλ Φορ, ο Πιερ-Ζαν Ζουβ, που συνδύασε την εξερεύνηση του κόσμου του ασύνειδου και τα δεδομένα του ονείρου με μιαν αναζήτηση θρησκευτικού χαρακτήρα και ο Σαρλ Πεγκύ. Ο συμβολισμός, που είχε εμφανιστεί γύρω στα 1870 στη Γαλλία, κυριάρχησε έως τις αρχές της δεκαετίας του 1920 κυρίως με τη μορφή της «καθαρής ποίησης», μιας προσπάθειας ποιητικής έκφρασης απαλλαγμένης από καθετί μη ποιητικό με κύριο εκφραστή τον Πωλ Βαλερύ, τον τελευταίο συμβολιστή ποιητή.
Επηρεασμένοι από τα κινήματα της αβάν γκαρντ, οι ποιητές εγκατέλειψαν τις παραδοσιακές ποιητικές τεχνικές και αναζήτησαν νέες λύσεις. Πρωτοπόρος ο Γκυγιώμ Απολλιναίρ, που καθιερώθηκε σαν ποιητής με την ποιητική συλλογή του Alcools,1913 και με τα Καλλιγράμματα (1918), μια μορφή σχηματικής ποίησης που έφερε την ποίηση σε επαφή με την τέχνη. Άλλοι ποιητές από αυτήν την περίοδο περιλαμβάνουν: τον Μαξ Ζακόμπ (βασικό μέλος της ομάδας γύρω από τον Απολλιναίρ), Αντρέ Σαλμόν, Πιερ Ρεβερντύ, τον Σαιν-Τζον Περς, έλαβε το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1960, τον Πιερ-Ζαν Ζουβ, τον Βαλερύ Λαρμπώ, Βικτόρ Σεγκαλέν, Λεόν-Πωλ Φαργκ.
Ο Απολιναίρ, εκθειάζοντας τον Αλφρέ Ζαρύ, τον μαρκήσιο ντε Σαντ και τον Αρτύρ Ρεμπώ βοήθησε επίσης να ελευθερωθούν οι δυνάμεις του ντανταϊσμού και του σουρεαλισμού.
Ντανταϊσμός μικρογραφία|254x254εσ|[[Τριστάν Τζαρά (1896-1963)]] Από τον παραλογισμό και τη φρίκη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου δημιουργήθηκαν πρωτοποριακά κινήματα που δεν περιορίστηκαν μόνο στη λογοτεχνία αλλά αναπτύχθηκαν σε όλες σχεδόν τις τέχνες. Το κίνημα Νταντά - το οποίο ξεκίνησε στο Καμπαρέ Βολταίρ στην Ελβετία το 1916 - αναδείχθηκε και στο Παρίσι κυρίως μέσα από την συνεργασία του Τριστάν Τζαρά, ηγετική μορφή του ντανταϊσμού, με φιλολογικούς κύκλους του Παρισιού, όπως την αλληλογραφία του με τον Απολλιναίρ, και τη συμμετοχή των Αντρέ Μπρετόν και Λουί Αραγκόν στην τέταρτη και πέμπτη έκδοση του περιοδικού Dada, τη συνεργασία με τον Φρανσίς Πικαμπιά, ποιητή και ζωγράφο κ.ά. Διαπιστώνοντας ότι η λογική, η ηθική, η θρησκεία, οι παλιές αξίες, τα ιδανικά και η υπάρχουσα τέχνη δεν κατόρθωσαν να αποτρέψουν τελικά τον πόλεμο, οι ντανταϊστές ένοιωθαν βαθιά απογοήτευση και θεωρούσαν ότι ο κόσμος βρίσκεται σε ηθική και πνευματική παρακμή και ότι το πολιτικό, κοινωνικό και πνευματικό σύστημα είχε καταρρεύσει. Οι ντανταϊστές πρότειναν μια νέου τύπου ευαισθησία, η οποία περιλάμβανε την απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία και αποδέχονταν τη διακωμώδηση των πάντων με το βίαιο χιούμορ και την καταλυτική ειρωνεία. Απορρίπτοντας σύσσωμη την παλαιότερη τέχνη, ενσωμάτωσαν στα έργα τους το στοιχείο του πηγαίου, του τυχαίου και του παράλογου, την ενορατική και διαισθητική αντίληψη των πραγμάτων και του κόσμου. Σε ό,τι αφορά τη λογοτεχνία, ασχολήθηκαν κυρίως με την ποίηση και ως βασικά τους χαρακτηριστικά μπορούμε να θεωρήσουμε τους εντελώς απρόσμενους συνδυασμούς λέξεων και φράσεων, το μοντάζ και το κολάζ και, γενικά, την πρωτότυπη παρουσίαση, την ειρωνεία, τη σάτιρα και το βίαιο χιούμορ, καθώς και την έντονη προκλητική διάθεση προς το κοινό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα ποιήματα των ντανταϊστών γράφονταν κυρίως για να διαβαστούν ενώπιον του κοινού και να προκαλέσουν την αντίδρασή του. Τόσο τα ποιήματα όσο και τα μανιφέστα που δημοσίευσαν, δεν είχαν λογικό ειρμό, η μορφή και η δομή τους ήταν αποσπασματική και το περιεχόμενο σχεδόν ακατανόητο. Με λίγα λόγια, στη θέση της πραγματικότητας και της λογικής της μίμησης, το νταντά πρότεινε μια καλλιτεχνική και αισθητική αναρχία.
Σουρεαλισμός εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|[[Αντρέ Μπρετόν (1896-1966)]] εναλλ.=|μικρογραφία|200x200εσ|[[Πωλ Ελυάρ (1895-1952)]] εναλλ.=|μικρογραφία|200x200εσ|[[Ζαν Κοκτώ (1889-1963), πίνακας του Αμεντέο Μοντιλιάνι, 1916]] Από το 1924 η ομάδα συγγραφέων γύρω από τον Αντρέ Μπρετόν, αρχηγό του κινήματος και συγγραφέα του υπερρεαλιστικού μανιφέστου, οι Πωλ Ελυάρ, Λουί Αραγκόν και Ρομπέρ Ντεσνός - επηρεασμένοι έντονα από την έννοια του ασυνείδητου του Σίγκμουντ Φρόυντ - στράφηκαν στον σουρεαλισμό. Αξιοποιώντας τα διδάγματα του νταντά αλλά και του συμβολισμού χρησιμοποίησαν κάθε μέσο που θα μπορούσε να τους φέρει σε άμεση επαφή με το υποσυνείδητο: καταγραφή ονείρων, ύπνωση, καθώς και τη λεγόμενη αυτόματη γραφή, καταγράφοντας χωρίς καμία παρέμβαση της λογικής ό,τι τους υπαγόρευε το υποσυνείδητό τους. Τα σουρεαλιστικά έργα χαρακτηρίζονται από άρνηση κάθε περιορισμού, απόλυτη ελευθερία στο λεξιλόγιο και τη στιχουργική, απρόσμενους συνδυασμούς λέξεων και εντυπωσιακές εικόνες, καθώς και στοιχεία όπως το όνειρο, ο έρωτας, το χιούμορ, το παράλογο. Οι σουρεαλιστές επηρεάστηκαν από συγγραφείς του προηγούμενου αιώνα που θεωρούνται πρόδρομοι του σουρεαλισμού, τον Αρτύρ Ρεμπώ, τον Λωτρεαμόν, τον Μπωντλαίρ, τον Ρεϊμόν Ρουσέλ. Προωθούσαν μια αντι-αστική φιλοσοφία και προσπάθησαν να συνδυάσουν την καλλιτεχνική με την πολιτική δράση, θεωρώντας ότι η επανάσταση δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στην ποίηση αλλά θα πρέπει να αλλάξει την ίδια τη ζωή, γεγονός που αργότερα οδήγησε τους περισσότερους από αυτούς να ενταχθούν στο κομμουνιστικό κόμμα. Άλλοι συγγραφείς που σχετίζονται με τον υπερρεαλισμό είναι: ο Ζαν Κοκτώ, ο Ρενέ Κρεβέλ, ο Ζακ Πρεβέρ, ο Ζυλ Συπερβέιγ, ο Μπενζαμέν Περέ, ο Φιλίπ Σουπώ, ο Πιερ Ρεβερντύ, ο Αντονέν Αρτώ, ο Ανρί Μισώ και ο Ρενέ Σαρ. Το σουρεαλιστικό κίνημα θα συνεχίσει να είναι μια σημαντική δύναμη στην πειραματική γραφή και στον διεθνή καλλιτεχνικό κόσμο μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η επίδραση του σουρεαλισμού θα έχει μεγάλη σημασία για ποιητές όπως ο Σαιν-Τζον Περς ή ο Εντμόν Γιαμπές, για παράδειγμα. Άλλοι, όπως ο Ζωρζ Μπατάιγ, σε αντίδραση, δημιούργησαν τη δική τους κίνηση και ομάδα .Ο Ελβετός συγγραφέας Μπλεζ Σαντράρ: το έργο του έχει επιρροές τόσο από τον σουρεαλισμό όσο και από τον κυβισμό.
Η μεταπολεμική ποίηση
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ|[[Ζακ Πρεβέρ (1900-1977)]] Μετά τον πόλεμο, ο σουρεαλισμός εξαντλείται ως κίνημα αλλά συνεχίζει να επηρεάζει έντονα την ποιητική παραγωγή του δεύτερου μισού του αιώνα. Οι ποιητές που θα εμφανιστούν στην ποιητική σκηνή είναι οι Ζακ Πρεβέρ, ο πιο δημοφιλής ποιητής της μεταπολεμικής Γαλλίας, Ρενέ Σαρ, Φρανσίς Πονζ, Ανρί Πινσέτ καθώς και οι Υβ Μπονφουά, Ζωρζ Σεαντέ, Μωρίς Φομπέρ,  Ζακ Ντυπέν, Φιλίπ Ζακοτέ, Αλεξάντρ Τουρσκύ, Ζαν Ταρντιέ, που απομακρύνθηκαν από το σουρεαλισμό  αναζητώντας μια ποίηση της αυθεντικότητας, πιο δύσπιστοι στα γλωσσικά πυροτεχνήματα των σουρεαλιστών.
Λετρισμός και Σιτουασιονισμός
Νέος ποιητικός ρεαλισμός. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, εμφανίστηκε στη Γαλλία  ένα ρεύμα που ονομάστηκε αργότερα "Νέος ποιητικός ρεαλισμός", που χαρακτηρίζονταν  από μία τάση σαρκασμού και αμφισβήτησης κάθε παραδοσιακής αξίας και ιδεολογίας, υπό την επίδραση της αμερικανικής ποίησης της λεγομένης «Beat Generation» με κύριους εκπρόσωπους τους Τζακ Κέρουακ και Άλεν Γκίνσμπεργκ. Αυτό το ρεύμα αντιπροσωπεύεται από συγγραφείς όπως ο Κλωντ Πελιέ, ο Ντανιέλ Μπιγκά και ο Αλαίν Ζεγκού.
Οι ηλεκτρικοί ποιητές. Η δεκαετία του 1970 είδε την εμφάνιση «ηλεκτρικών ποιητών», με τους Μισέλ Μπυλτώ, Ζακ Φερύ και Ματιέ Μεσαζιέ. Το 1971 εμφανίστηκε το Ηλεκτρικό μανιφέστο (Manifeste Électrique aux paupières de jupes). Πρόκειται για μια ποίηση απελευθερωμένη από τον έλεγχο του λόγου και της λογικής, αλλά οι ποιητές του ηλεκτρικού μανιφέστου πηγαίνουν ακόμα μακρύτερα από τους σουρεαλιστές Μπρετόν και Σουπώ, επειδή δεν σέβονται ούτε καν τη σύνταξη, φαίνεται να προσπαθούν να ακολουθήσουν μια σκέψη σε παραλήρημα. Η σουρεαλιστική κληρονομιά είναι επίσης ορατή από τον τίτλο και από έναν αριθμό εικόνων όπου αντικείμενα που δεν έχουν τίποτε κοινό τοποθετούνται σε παράθεση ή ενώνονται με μια παύλα δημιουργώντας ένα ποιητικό παζλ. Τα έργα της ομάδας βρίσκονται συγκεντρωμένα σε μια τεράστια ανθολογία που συγκεντρώνει την πλειοψηφία των συγγραφέων του ηλεκτρικού μανιφέστου: Επιτομή ανατινάξεων -ηλεκτρική ανθολογία (Précis de dynamitage - anthologie électrique 1966-2001).
Ποίηση και τραγούδι. Η ανάπτυξη της ποίησης υπήρξε πάντα συνδεδεμένη με το τραγούδι αλλά στις δεκαετίες 1950-80 εμφανίστηκε το νέο είδος της μελοποιημένης ποίησης, στο οποίο, διακρίθηκαν οι τραγουδοποιοί- ποιητές Λεό Φερέ, Ζωρζ Μπρασένς,  Ζακ Μπρελ και  Ζαν Φερά. Συγχρόνως, διάσημοι ποιητές όπως ο Ζακ Πρεβέρ, ο Ελυάρ, ο Αραγκόν ακόμα και ο Σαρτρ έδιναν τα ποιήματά τους σε τραγουδιστές.
Νεότερη ποίηση
Οι δεκαετίες του '80 και '90 χαρακτηρίζονται από ένα νέο λυρισμό που ασκείται από ποιητές όπως ο Γκυ Γκοφέτ, η Μαρί-Κλαιρ Μπλανκάρ ή ο Ζαν-Μισέλ Μωλπουά. Επίσης, οι Ζαν Πιερ Βερεγκέν-Βέλγος, Τιερί Φουλκ, Ζαν Ριστά, Σερζ Σωτρώ, Αντρέ Βελτέρ, Πιερ Τιλμάν, Ταχάρ Μπεν  Ζελλούν - Μαροκινός, Κριστιάν Πριζάν, Ροζέ Ρενώ.
Θέατρο
Το θέατρο του 20ού αιώνα άρχισε με τον Βασιλιά Υμπύ (Ubu roi, 1986) του Αλφρέ Ζαρύ, ένα θεατρικό που άσκησε μεγάλη επίδραση και θεωρήθηκε μεταγενέστερα προάγγελος του σουρεαλισμού και του θεάτρου του παραλόγου. Τα πρώτα χρόνια είναι επίσης σημαντικά για τις αλλαγές που επέφεραν προικισμένοι σκηνοθέτες και διευθυντές θεάτρου, όπως οι Ζακ Κοπώ, Λουί Ζουβέ, Σαρλ Ντιλέν, Γκαστόν Μπατί, Ζωρζ Πιτοέφ, οι τελευταίοι αποτέλεσαν την Ομάδα των Τεσσάρων, αναμορφωτές του νεότερου θεάτρου στις δεκαετίες του 1920 και του 1930 που δημιούργησαν ένα θέατρο προσιτό στον απλό άνθρωπο.
Η ανθεκτικότητα του εμπορικού θεάτρου
Η επιτυχία του μπουλβάρ και του βωντβίλ, ανάλαφρα, διασκεδαστικά και σατυρικά θεατρικά είδη, συνεχίστηκε στον 20ό αιώνα με τις αστικές φάρσες του Ζωρζ Φεντώ, με τον Ζυλ Ρομαίν: Κνοκ ή ο θρίαμβος της ιατρικής (1928), τον Μαρσέλ Πανιόλ: Μάριος (Marius, 1929) και Τοπάζ (Topaz, 1933), τον Σασά Γκιτρί θεατρικό συγγραφέα, σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή πολλών κωμωδιών, τον Μαρσέλ Ασάρ: ο Πατάτας (Patate, 1954), Αντρέ Ρουσέν: Αυγά της στρουθοκαμήλου, (Les Œufs de l'autruche, 1948).
Η ανανέωση του λογοτεχνικού θεάτρου
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|213x213εσ|[[Ζαν Ζιρωντού (1882-1944)]] Το πρώτο μισό του 20ού αιώνα ήταν μια εποχή ανανέωσης του λογοτεχνικού δράματος με τις δραματουργικές συνθέσεις του συμβολιστή Πωλ Κλωντέλ, που τα έργα του χαρακτηρίζονταν από τον καθολικισμό, τον λυρισμό και την ιστορική επίκληση: Το ατλαζένιο γοβάκι (1929). Αργότερα, μέσα από διασκευές των αρχαίων μύθων θα εκφραστεί η τραγωδία του ανθρώπου και της ιστορίας από τον Ζαν Κοκτώ: Ορφέας (Orphée, 1926) - η Καταχθόνιος μηχανή (La Machine infernale, 1934), τον Ζαν Ζιρωντού : Ο πόλεμος της Τροίας δεν θα γίνει (La Guerre de Troie n'aura pas lieu, 1935), έργο με έντονα αντιπολεμικά μηνύματα,- Ηλέκτρα (Électre ,1937), τον Αλμπέρ Καμύ (Καλιγούλας, γραμμένο το 1939, αλλά ανέβηκε το 1945) και Ζαν-Πωλ Σαρτρ: Οι μύγες (Les Mouches,1943).
Αρκετά από τα θεατρικά έργα του Ανρί ντε Μοντερλάν βασίζονται σε ιστορικά θέματα, όπως Η νεκρή βασίλισσα (1942), ο Δάσκαλος του Σαντιάγκο (Le Maître de Santiago, 1947), κλ.
Ο Ζαν Ανούιγ ψυχαγωγούσε και σκανδάλιζε το κοινό με ένα πλούσιο και ποικίλο έργο που περιλαμβάνει από φάρσες, τα ροζ έργα: Ο χορός των λωποδυτών (Le Bal des voleurs, 1932), Η Πρόσκληση στον πύργο L'Invitation au château (1947) έως ιστορικά θέματα, σοβαρά και τραγικά, τα μαύρα έργα: Αντιγόνη (Antigone ,1944), ο Κορυδαλλός (L'Alouette, 1952) ή  Μπέκετ ή η τιμή του Θεού (Becket ou l'honneur de Dieu (1959).
Στη δεκαετία του '30 ο Αντονέν Αρτώ δημιούργησε το «Θέατρο της Σκληρότητας» (Théâtre de la Cruauté), όπου οι ηθοποιοί «επιτίθενται» στις αισθήσεις των θεατών για να τους κάνουν να εκφράσουν τα αισθήματα που κρύβουν στο υποσυνείδητό τους, σαν ένα είδος ψυχοθεραπείας. Η θεωρία του επηρέασε το Θέατρο του Παραλόγου και ιδιαίτερα τα έργα των Ζενέ και Μπέκετ, ενώ ενέπνευσε το σύγχρονο θέατρο να απαγκιστρωθεί από την παντοκρατορία του ορθολογισμού.
Μετά τον πόλεμο, η αγωνία για την πορεία του κόσμου και η επιρροή του Μπέρτολτ Μπρεχτ και του Λουίτζι Πιραντέλλο οδήγησε σε πιο πολιτικοποιημένα έργα με φιλοσοφικό προβληματισμό σχετικά με τη δράση, την επανάσταση και την ατομική και κοινωνική ευθύνη. Χαρακτηριστικά είναι τα έργα του Αλμπέρ Καμύ (L'État de siège, 1948), οι Δίκαιοι (Les Justes,1949) και του Ζαν-Πωλ Σαρτρ: Βρώμικα χέρια (Les Mains sales, 1948) ή Κεκλεισμένων των θυρών (Huis clos, 1945).
Το θέατρο του παραλόγου
μικρογραφία|[[Περιμένοντας τον Γκοντό, Φεστιβάλ της Αβινιόν, 1978]] Εμπνευσμένο από τα πρωτοποριακά ρεύματα, όπως ο κυβισμός, ο ντανταϊσμός  και σουρεαλισμός αλλά και από τη φρίκη του πολέμου, το πρωτοποριακό «νέο θέατρο» ή «Θέατρο του παραλόγου», δημιουργήθηκε κατά τη δεκαετία του '50 από τους συγγραφείς Ευγένιο Ιονέσκο:η Φαλακρή τραγουδίστρια, (La cantatrice chauve, 1950) - Οι Καρέκλες (Les Chaises, 1950)- Το Μάθημα La Leçon - 1951), Σάμιουελ Μπέκετ :Περιμένοντας τον Γκοντό (En attendant Godot, 1953) - Τέλος παιχνιδιού (Fin de partie, 1957), Ζαν Ζενέ, οι Υπηρέτριες  (les Bonnes, 1947) μία  από  τις  περισσότερο  αντισυμβατικές  και  ανατρεπτικές  προσωπικότητες  της  Γαλλικής  λογοτεχνίας,  Αρτύρ Αντάμοβ Πιγκ-πογκ  1955 και  Φερνάντο Αρραμπάλ, Ισπανός πρόσφυγας που έγραφε στα γαλλικά.
Το θέατρο του Παραλόγου επικεντρώνεται στην υπαρξιακή αγωνία του μεταπολεμικού ανθρώπου, ο οποίος αδυνατεί να κατανοήσει τον παραλογισμό του καθημερινού βίου. Στα χαρακτηριστικά του συγκαταλέγονται η έλλειψη δράσης-πλοκής, η απο-ηρωοποίηση των χαρακτήρων, οι οποίοι συχνά θυμίζουν μηχανιστικά αυτόματα, η ανακολουθία στις δραματικές συγκρούσεις, τα γλωσσικά ολισθήματα και οι επαναλήψεις, τα γκροτέσκο στοιχεία, η απροσδιοριστία του δραματικού χωροχρόνου. Οι θεατρικοί συγγραφείς, αν και διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο και αυτόνομοι, επηρεασμένοι από τον Αντονέν Αρτώ και το Θέατρο της Σκληρότητας, στρέφονται σε θέματα φιλοσοφικού προβληματισμού όπως η υπαρξιακή αγωνία και ο φόβος του θανάτου, η κατάργηση των ιδεολογιών και το ανέφικτο της ανθρώπινης ευτυχίας, ο απόλυτος εγκλωβισμός της συνείδησης και η αδυναμία ανθρώπινης επικοινωνίας, η απαισιόδοξη αντιμετώπιση της καθημερινής πραγματικότητας και το μεταφυσικό κενό.
Το σύγχρονο θέατρο
εναλλ.=|μικρογραφία|210x210εσ|[[Αριάν Μνουσκίν]] Στο θέατρο, η αντίληψη της συλλογικής δημιουργίας που αναπτύχθηκε από το «Θέατρο του Ήλιου» (Théâtre du Soleil) της Αριάν Μνουσκίν αρνήθηκε την απόλυτη κυριαρχία του σκηνοθέτη: στόχος ήταν η πλήρης συνεργασία συγγραφέα, ηθοποιών και παραγωγού, και το σχήμα στηρίχθηκε σ’ ένα μοντέλο κολεκτίβας, όπου η συλλογική δουλειά κι η συμμετοχή όλων σ’ όλες τις φάσεις παραγωγής, ακόμη και στο θεατρικό κείμενο - αν και ανεβάζουν θεατρικά και άλλων καταξιωμένων δραματουργών -, καθόριζε καίρια το τελικό αποτέλεσμα.
Το φεστιβάλ της Αβινιόν ξεκίνησε το 1947 από τον σκηνοθέτη Ζαν Βιλάρ, από τις σημαντικότερες μορφές στο παγκόσμιο θέατρο, ο οποίος ήταν επίσης σημαντικός στην αναβίωση του Εθνικού Λαϊκού Θεάτρου (Théâtre National Populaire), που άνοιξε το θέατρο στο πλατύ κοινό, γεγονός στο οποίο συνέβαλε η δημιουργία από το 1950 θεατρικών χώρων σε πολλές πόλεις της Γαλλίας, αποσυγκεντρώνοντας τη θεατρική παραγωγή από το Παρίσι.
Ας προσθέσουμε κάποια ονόματα που δείχνουν ότι το κείμενο του θεάτρου παραμένει ζωντανό παράλληλα με τις δραματουργικές δημιουργίες των σημερινών σκηνοθετών: Ζαν-Κλωντ Γκριμπέργκ Το Ατελιέ (L'Atelier-1979), Μπερνάρ-Μαρί Κολτές  Ρομπέρτο Σούκο (Roberto Zucco, 1988) ή ο Ζαν Κλωντ Μπρισβίλ Το δείπνο (Le Souper, 1989).
Γάλλοι λογοτέχνες βραβευμένοι με βραβείο Νόμπελ
Το βραβείο Νόμπελ για τη λογοτεχνία απονεμήθηκε για πρώτη φορά το 1901. αριστερά|μικρογραφία|166x166εσ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το Θέατρο της Σκληρότητας, mytheatro.grΣασά Γκιτρί, kathimerini.gr
Εργαστήριο Δυνητικής Λογοτεχνίας - Ραϊμόν Κενώ
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική λογοτεχνία
Α.Π.Σ. Άρης Αιτωλικού
Ο '''Α.Π.Σ. Άρης Αιτωλικού''' είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στο Αιτωλικό Αιτωλοακαρνανίας. Θεωρείται από τα πιο ιστορικά σωματεία του Νομού Αιτωλοακαρνανίας λόγω των επιτευγμάτων της. Έμβλημα του συλλόγου είναι ο αρχαίος Θεός Άρης, Θεός του Πολέμου (εμπνευσμένο μέσα στο πανηγυρικό κλίμα των στρατιωτικών επιτυχιών της Ελλάδας στους Βαλκανικούς Πολέμους) με φόντο το σύμβολο του Αιτωλικού τα γιοφύρια και χρώματά του το κίτρινο και το μαύρο. Η έδρα της ομάδας είναι το Δημοτικό Στάδιο Αιτωλικού, το οποίο έχει χωρητικότητα 2000 θέσεων.
Το πρώτα χρόνια
Ο Άρης Αιτωλικού ιδρύθηκε στις 8 Μαΐου του 1926. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΕΠΣ Πατρών το 1927, μαζί με Παναχαϊκή, Ολυμπιακός Πατρών, Λευκός Αστέρας Πατρών, Θύελλα Πατρών, Απόλλων Πατρών και Ηρακλής Πύργου. Παρ’ ότι ιδρύθηκε απ’ την δεκαετία του ’20, εν τούτοις οι πρώτοι του ποδοσφαιρικοί αγώνες (φιλικοί) διεξήχθησαν το 1930 (ξεκίνησε επίσημα με καταστατικό) με ομάδες της γύρω περιοχής.
Στις αρχές του ’30, ο Ευτύχιος Παπαδόπουλος, γιος εκπαιδευτικού που είχε έρθει στο Αιτωλικό, όντας γνώστης του ποδοσφαίρου μύησε τους νέους του νησιού και έτσι δημιουργήθηκε η πρώτη ομάδα. Οι πρώτοι παίκτες του Άρη ήταν οι Ανδρέας Σαρλής, Νίκος Σταραμόπουλος, Παντελής Καρβέλης, Πέτρος Μπερσίμης, Χρήστος Μπερερής, Θύμιος Βογιατζής, Ευτύχιος Παπαδόπουλος, Νίκος Γαλάνης, Γιώργος Σακκάς, Άγγελος Τσικλιτήρας, Γιώργος Καραπαναγιώτης, Νίκος Δασκαλοθανάσης, Δημήτρης Τερζόπουλος, Δημήτρης Λεονάρδος, Κώστας Γεωργόπουλος κι ο Γιώργος Τσέκος.
Η αδράνεια και η επιστροφή
Την ίδια εποχή στο Αιτωλικό μαζί με τον κυρίαρχο Άρη, υπήρξαν και οι πιο αδύναμοι Αστέρας και Ερμής. Το ποδόσφαιρο στο Αιτωλικό άλλαξε τη ζωή της πόλης. Το νησί ολόκληρο, απ’ το 1926 παίζει μπάλα και ο ιστορικός Άρης αποτέλεσε και αποτελεί, ένα κομμάτι στην καρδιά του κάθε φιλάθλου. Δυστυχώς όμως το 1935 λόγω της υποβάθμισης του ποδοσφαίρου στην ελληνική επαρχία ο σύλλογος αδρανοποιήθηκε. Με το τέλος του πολέμου η ομάδα έδωσε φιλικούς αγώνες, ενώ την περίοδο 1950-51 εγγράφηκε στην δύναμη της ΕΠΣ Πατρών, όπου μέχρι την σεζόν 1967-68 αγωνίσθηκε σε όλες τις κατηγορίες της ΕΠΣ Πατρών (Α’ Περιφερειακού και Β’ Περιφερειακού).
Οι πρώτοι τίτλοι
Στη συνέχεια έλαβε μέρος στη νεοσύστατη ΕΠΣ Αιτωλοακαρνανίας ως ιδρυτικό μέλος, εκεί όπου κατέκτησε το πρωτάθλημα την σεζόν 1974-75 και συμμετείχε στο Ειδικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1975 για την άνοδο στην Β’ Εθνική. Κατέλαβε την 4η θέση στον 4ο όμιλο και δεν κατάφερε να ανέβει, μιας και μόνο ο πρώτος κάθε ομίλου κέρδιζε την άνοδο. Την επόμενη σεζόν αν και τερμάτισε δεύτερος στο πρωτάθλημα, τελικά αναδείχθηκε πρωταθλητής, καθώς ο πρώτος Α.Ο Αγρινίου υποβιβάστηκε για απόπειρα δωροδοκίας. Παράλληλα το 1973-74 κατέκτησε το Κύπελλο ΕΠΣ Αιτ/νίας, έπειτα από δύο χαμένους τελικούς.
Η άνοδος στην Γ΄Εθνική
Την σεζόν 1976-77 κοντραρίστηκε με την ΑΕ Μεσολογγίου για τη θέση του πρωταθλητή, που θα οδηγούσε στα μπαράζ ανόδου στην Β’ Εθνική. Αν και νικήτρια βγήκε η ομάδα του Μεσολογγίου (που ανέβηκε κατηγορία), τελικά και η ομάδα του Άρη κατάφερε να ανέβει στη Γ’ Εθνική, που τότε έκανε δειλά δειλά τα πρώτα της βήματα. Την ίδια χρονιά πανηγύρισε και την κατάκτηση του δευτέρου Κυπέλλου ΕΠΣ Αιτ/νίας. Η παρουσία του Άρη στην Γ’ Εθνική το 1977-78, σε έναν όμιλο με μεγάλες ομάδες απ’ όλη την δυτική και νότια Ελλάδα, αναμφισβήτητα είναι  μια από τις πιο λαμπρές σελίδες στη ιστορία του συλλόγου (τερμάτισε στη 17η θέση με 25 βαθμούς). Τα επόμενα χρόνια όμως είχε πορεία με σκαμπανεβάσματα στο τοπικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αιτ/νίας, μεταξύ Α’ και Β’ κατηγορίας.
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1928
Η διοργάνωση
Η διοργάνωση αποτέλεσε παταγώδη αποτυχία, έχοντας αρχικά αναβληθεί επί τρισήμισι μήνες εξαιτίας της επιδημίας δάγκειου πυρετού κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού σε Αθήνα και Πειραιά, με πολλούς αθλητές στο στάδιο της ανάρρωσης να αγωνίζονται εξασθενημένοι ή και να απέχουν. Επιπλέον, όταν η ΕΚΟΦ παρά τις αντιρρήσεις πολλών αποφάσισε οριστικά την τέλεση των αγώνων, το πρόγραμμα, λόγω του εργάσιμου της εποχής και βασικά των φθινοπωρινών καιρικών συνθηκών, συμπιέστηκε σε μιάμιση ημέρα αντί του ελάχιστου των τριών. Κατά συνέπεια και παρότι ορισμένα αγωνίσματα εξαιρέθηκαν, όσοι κολυμβητές θέλησαν να μετέχουν σε αρκετά από αυτά (δηλαδή οι ικανότεροι) υποχρεώθηκαν να "πέσουν" κάθε ημέρα έως και σε 5 "δρόμους" (προκριματικούς και τελικούς), χωρίς να υπολογίζονται οι αναμετρήσεις υδατοσφαίρισης για εκείνους που παράλληλα αποτελούσαν και αθλητές αυτής (δηλαδή τους περισσότερους)!
Α.Π.Σ. Άρης Αιτωλικού
Κεφάλαιο Δ' εθνική
Το τρίτο πρωτάθλημα στην ιστορία του το κατέκτησε το 1992-93 και παράλληλα την άνοδο στην Δ’ Εθνική, όπου παρέμεινε για δύο σεζόν. Την πρώτη από τις δύο χρονιές κατέλαβε την 7η θέση με 52 βαθμούς, ενώ την δεύτερη την 18η θέση με 19 βαθμούς, κάτι που έφερε και τον υποβιβασμό. Την σεζόν 1998-99 ιστορικά έμειναν τα μπαράζ πρωταθλήματος κόντρα στην ΑΕ Μεσολογγίου, από τα οποία θα βγει νικητής και στη συνέχεια θα πάρει μέρος στο Ειδικό πρωτάθλημα ανόδου στην Δ’ κατηγορία, χωρίς όμως να τα καταφέρνει να πάρει την πρώτη θέση. Η πολυπόθητη άνοδος σε εθνική κατηγορία ήρθε το 2011-12, πέρασε όμως σε δεύτερη μοίρα μετά τον ξαφνικό χαμό του ιστορικού και ιδιαίτερα αγαπητού παράγοντα της ομάδας, Ηλία Σαργιάννη που άφησε την τελευταία του πνοή έξω από το γήπεδο της Ναυπάκτου, μετά το τέλος του αγώνα Ναυπακτιακός Αστέρας - Άρης Αιτωλικού 1-3.Την αμέσως επόμενη χρονιά τερμάτισε στην 4η θέση της βαθμολογίας και προβιβάστηκε στη νέα Γ’ Εθνική, για δεύτερη φορά στην ιστορία του.
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1928
Η διοργάνωση
Η κατάσταση επιδεινώθηκε τέλος, από τις έντονες ελλείψεις στις εγκαταστάσεις, τα τεχνικά μέσα και την προετοιμασία της διοργάνωσης, καθώς ήταν εξαιρετικά πενιχροί οι οικονομικοί πόροι που διέθετε η μόλις προ 10 μηνών νεοσυσταθείσα ΕΚΟΦ.
Α.Π.Σ. Άρης Αιτωλικού
Πτώση και επάνοδος
Η συνέχεια ήταν καταστροφική καθώς έφερε υποβιβασμούς μέχρι την Β’ ΕΠΣ Αιτ/νίας. Την σεζόν 2017-18 τα οικονομικά προβλήματα καθιστούσαν αδύνατη τη συμμετοχή της ομάδας στο πρωτάθλημα. Πέρσι μετά από ένα χρόνο απραξίας του συλλόγου, έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα της Γ’ ΕΠΣ Αιτ/νίας και αναδείχθηκε πρωταθλητής. Εφέτος αγωνίζεται στην Β’ ΕΠΣ Αιτ/νίας και σκοπός της νέας διοίκησης είναι να επαναφέρει τον ιστορικό Άρη εκεί που του αρμόζει.
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1928
Η διοργάνωση
Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω υπήρξε το γεγονός να μην προσεγγιστεί πανελλήνιο ρεκόρ, πόσο μάλλον να καταρριφθεί, σε κανένα από τα 6 αγωνίσματα ανδρών και το ένα γυναικών που πραγματοποιήθηκαν. Για πρώτη φορά πάντως, το πρόγραμμα συμπεριελάμβανε αγώνες παίδων, τα 50 μ. και τη σκυταλοδρομία 4x50 μ. ελευθέρας.
Α.Π.Σ. Άρης Αιτωλικού
Φίλαθλοι
Οι "ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΙ" είναι γεγονός από το 1999, όταν ο Άρης διεκδικούσε την άνοδο στην Δ’ Εθνική. Σκοπός του συνδέσμου είναι η στήριξη στην ομάδα σε οποιοδήποτε γήπεδο και αν αγωνίζεται, η διάδοση της ιδέας, η σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των μελών και η αλληλεγγύη μεταξύ τους σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, καθώς και η διαπαιδαγώγηση των νεαρών με τις αρχές και τα ιδανικά της κιτρινόμαυρης ιδέας.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1926 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1926
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1928
Η διοργάνωση
Στους αγώνες μετείχαν 60 αθλητές από 7 σωματεία.
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης 1928 Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1928 Κατηγορία:Διοργανώσεις υγρού στίβου στον Πειραιά
Εκάλη Κηφισιάς
Η Εκάλη αποτελεί δημοτική ενότητα του Δήμου Κηφισιάς, στο άκρο του Βορείου Τομέα Αθηνών. Η περιοχή είναι αμιγούς κατοικίας και δεν επιτρέπεται η οποιαδήποτε εμπορική δραστηριότητα.
Γεωγραφικά εντοπίζεται στους βορειοδυτικούς πρόποδες του Πεντελικού Όρους, στη σύμπτυξή του με την Πάρνηθα και τον Κηφισό ποταμό και τοποθετείται στη βόρεια έξοδο του λεκανοπεδίου προς τη βορειοανατολική Αττική. Στα συμβόλαια των αρχών του περασμένου αιώνα αναφέρεται με την αρβανίτικη ονομασία «Θέκα Λέκα Ρέκα».
Ετυμολογικές & Ερμηνευτικές Αναφορές
Η Εκάλη ήταν αρχαίος δήμος της Αθήνας και ανήκε στην Λεοντίδα φυλή. Ο κάτοικός της ονομαζόταν Εκάλιος. Κατά την παράδοση, το τοπωνύμιο συνδέεται με το όνομα μιας γραίας γυναίκας, της Εκάλης. Όπως λέει ο Πλούταρχος, καθώς ο Θησέας πήγαινε στον Μαραθώνα, για να πιάσει τον περίφημο ταύρο που προκαλούσε μεγάλες καταστροφές στην περιοχή, έπιασε σφοδρή κακοκαιρία. Έτσι, ο Αθηναίος βασιλιάς ζήτησε καταφύγιο στην καλύβα μιας γριούλας, την οποίαν έλεγαν Εκάλη. Η γριά γυναίκα υποσχέθηκε στον Θησέα ότι θα θυσίαζε στον Δία για την επιτυχία της αποστολής του. Όταν ο Θησέας έπιασε τον ταύρο, επέστρεψε στην καλύβα, αλλά βρήκε τη γριά νεκρή. Από ευγνωμοσύνη αργότερα ανήγειρε το ιερό του Εκαλίου Διός και ονόμασε την περιοχή Εκάλη όπου και δημιούργησε τον ομώνυμο δήμο.
Ιστορική εξέλιξη
Το όνομα Εκάλη χρησιμοποιήθηκε από την "Ανώνυμη Οικοδομική Εταιρεία Εκάλης" που το 1922 ίδρυσε έναν πρότυπο αστικό συνοικισμό με βάση τα σχέδια πρότυπης αγγλικής κηπούπολης στο 19ο χλμ. μεταξύ Κηφισιάς και Διονύσου. Η ιδέα της δημιουργίας αυτού του προαστίου ήταν του φυσιολάτρη Σπήλιου Αγαπητού. Το 1928 αναγνωρίσθηκε ως κοινότητα όπου και ένα χρόνο μετά προσαρτήθηκε και η θέση Φασίντερη (ή Φασίδερη), από το όνομα του κτηματία Φάση + ντέρι (=τουρκικά: κτήμα), με τον οικισμό του Οικοδομικού Συνεταιρισμού Προσωπικού Εφημερίδων, που αποτελεί κύρια συνοικία.
Η οικοδόμηση της μικρής κηπούπολης ανάγεται στο 1922 ως πρωτοβουλία του αρχιτέκτονα Σπήλιου Αγαπητού για τη δημιουργία ενός φυσιολατρικού αστικού συνοικισμού κοντά στο πεντελικό τοπίο. Η Εκάλη αναγνωρίζεται ως κοινότητα της Αττικής και αργότερα της Ανατολικής Αττικής, μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα οπότε και ενσωματώνεται στο Πολεοδομικό Συγκρότημα των Αθηνών. Το 2006, έχοντας ξεπεράσει τους 5.000 κατοίκους, προάγεται σε Δήμο της Νομαρχίας των Αθηνών.
Τα διοικητικά όρια του νεοσύστατου δήμου εκτείνονται από τα περιαστικά δάση της Νέας Ερυθραίας και το Καστρί μέχρι τον κόμβο της Δροσιάς και την Αναγέννηση Διονύσου, ("Έφεδροι") σε απόσταση 19 χιλιομέτρων βορειοανατολικά του κέντρου των Αθηνών, 5 χιλιόμετρα από το μητροπολητικό κέντρο του Αμαρουσίου και 4 χιλιόμετρα από την Κηφισιά. Η περιοχή καθίσταται προσβάσιμη από την Εθνική Οδό Αθηνών-Λαμίας, ενώ σε τοπικό επίπεδο εξυπηρετείται από τη Λεωφόρο Θησέως που συνδέει τα βόρεια προάστια με τη βορειοανατολική Αττική. Οι δύο κεντρικοί άξονες συνδέονται με τη Λεωφόρο Πάρνηθος από την Πλατεία Βασιλέως Παύλου μέχρι την Έξοδο Εκάλης της Εθνικής Οδού.
Ο οικισμός καταλαμβάνει 4.332 στρέμματα στα οποία περιλαμβάνονται τόσο οικιστικές αλλά και δασικές εκτάσεις. Το πεντελικό τοπίο έχει προικίσει την πόλη με το Δάσος Φασίδερη το οποίο αποτελεί πνεύμονα πρασίνου του ευρύτερου συγκροτήματος. Επιπλέον, σχεδόν όλοι οι οδικοί άξονες καταλήγουν σε κόμβους πρασίνου, ενώ ποικίλα ρέματα κατεβαίνουν από το βουνό της Πεντέλης.
Κατά την απογραφή του 2011 παρουσίαζε 5.770 κατοίκους, ήτοι 1.198 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η πληθυσμιακή εξέλιξη της Εκάλης κινείται με ιδιαιτέρως βραδείς ρυθμούς, παρά την οικιστική της δημοφιλία, λόγω της συντονισμένης δράσης των κατοίκων της για διατήρηση του αρχικού πολεοδομικού ύφους της ήπιας δόμησης.
Στα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της περιοχής συγκαταλέγεται η υψηλών προδιαγραφών αρχιτεκτονική, ο χαμηλός συντελεστής δόμησης, το μεγάλο ποσοστό ιδιωτικού αλλά και δημοτικού πρασίνου, αλλά και το εξαίρετο ρυμοτομικό σχέδιο που συνίσταται σε ένα μίγμα από κυκλικές και ευθείες οδούς που διακόπτονται από κυκλικούς κόμβους και πλατείες, κατά μήκος των φυσικών ορίων του πεντελικού τοπίου. Το οικιστικό κέντρο εκτείνεται γύρω από τις Πλατείες Κένεντυ και Βασιλέως Παύλου, αμφίπλευρα της Λεωφόρου Θησέως.
Χαρακτηρίζεται ως περιοχή αμιγούς κατοικίας και απαγορεύεται οποιαδήποτε εμπορική δραστηριότητα εντός του οικιστικού ιστού. Η εμπορική ζώνη εκτείνεται κατά μήκος της Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας, ενώ η περιοχή είναι γνωστή για το "Εκάλη Club" που αποτελεί σημείο συνάντησης και άθλησης των κατοίκων του συγκροτήματος. Ιδιαίτερα δημοφιλής και ακριβή οικιστικά είναι η Οδός Ρόδων όπου κατοικούν άτομα ανώτερων εισοδηματικών τάξεων των Αθηνών, κατά το πλείστον επιχειρηματίες και βιομήχανοι. Στη δυτική Εκάλη εκτείνεται η συνοικία "Δημοσιογραφικά", στην απόληξη της Λεωφόρου Πάρνηθος, όπου διαμένουν οι δημοσιογράφοι των Αθηνών.
Η γη της Εκάλης διακρίνεται σε 6 ζώνες σύμφωνα με το αντικειμενικό σύστημα προσδιορισμού των αξιών, την Α, Β, Γ, Δ, Ε και ΣΤ, συγκεντρώνοντας αξίες το 2007 που κυμαίνονται μεταξύ € 2.050 - 4.550 / μ2, παρουσιάζοντας μια αύξηση της τάξης του 19,05%-30%, με εξαίρεση τη ζώνη Δ με μια διόρθωση -2,38%.
Τοποθεσία
Η Εκάλη είναι το βορειότερο άκρο του Αθηναϊκού λεκανοπεδίου συνορεύει στα νοτιοανατολικά με την Νέα Ερυθραία, και την Κηφισιά, δυτικά με την Βαρυμπόμπη και τους Θρακομακεδόνες. Στα βόρεια βρίσκεται ο Άγιος Στέφανος, η Δροσιά, η Σταμάτα και η Ροδόπολη ενώ στα βορειοανατολικά με τον Διόνυσο. Η πρόσβαση είναι εφικτή μέσω της εθνικής οδού Αθηνών-Λαμίας και μέσω της λεωφόρου Κηφισίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κηφισιάς
Αβόβρα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολοκυνθοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Βραζιλίας
Μάικλ Φασμπέντερ
Ο Μάικλ Φασμπέντερ (Michael Fassbender, 2 Απριλίου 1977) είναι Ιρλανδός/Γερμανός ηθοποιός. Είναι περισσότερο γνωστός για το ρόλο του υπολοχαγού Άρτσι Κοξ στην ταινία Άδωξοι Μπάσταρδη(Inglourious Basterds, 2009) του Κουέντιν Ταραντίνο και του Magneto στην ταινία X-Men: Η Πρώτη Γενιά (X-Men: First Class, 2011). Άλλες ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει είναι οι 300 (2007), Fish Tank (2009), Τζέιν Έιρ (Jane Eyre, 2011), Μια Επικίνδυνη Μέθοδος (A Dangerous Method, 2011) καθώς και οι ταινίες Hunger (2008), Shame (2011) και 12 Χρόνια Σκλάβος (12 Years a Slave, 2013) σε σκηνοθεσία Στιβ Μακ Κουίν. Για το Shame κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Βενετίας του 2011 και έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Ανδρικής Ερμηνείας σε Δράμα ενώ για το 12 Χρόνια Σκλάβος έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου.
Πρώτα χρόνια
Ο Φασμπέντερ γεννήθηκε στη Χαϊδελβέργη της Γερμανίας. Η μητέρα του, Αντέλ, είναι Ιρλανδή και ο πατέρας του, Τζόσεφ, Γερμανός. Όταν ήταν δύο χρονών, οι γονείς του μετακόμισαν στο Κιλάρνεϊ της Ιρλανδίας, όπου ο πατέρας του δούλευε ως σεφ σε ένα εστιατόριο.
Πρώτες δουλειές
Ο Φασμπέντερ έπαιξε στη βραβευμένη μίνι σειρά Στην Πρώτη Γραμμή (Band of Brothers) σε παραγωγή Τομ Χανκς και Στίβεν Σπίλμπεργκ. Το 2006 υποδύθηκε τον Μάικλ Κόλινς στο Allegiance, ένα θεατρικό έργο βασισμένο στη συνάντηση του Κόλινς με τον Ουίνστον Τσώρτσιλ. Επίσης, πρωταγωνίστησε, σκηνοθέτησε και ανέλαβε την παραγωγή στη θεατρική εκδοχή της ταινίας Reservoir Dogs (1992) του Κουέντιν Ταραντίνο.
Το 2007 εμφανίστηκε στο Angel: Μια Ζωή σαν Ονειρο (Angel) και έκανε μια μικρή εμφάνιση στη βρετανική τηλεταινία Wedding Belles.
Επιτυχία και αναγνωρισιμότητα
right|thumb|180px|Ο Μάικλ Φασμπέντερ στο [[Φεστιβάλ Καννών το 2009]] Ο Φασμπέντερ έγινε γνωστός όταν υποδύθηκε τον Στέλιο στην ταινία 300 το 2007. Την επόμενη χρονιά πρωταγωνίστησε στο Hunger σε σκηνοθεσία Στιβ Μακ Κουίν. Για να προετοιμαστεί για το ρόλο του αιχμάλωτου Μπόμπι Σαντς, ο Φασμπέντερ έκανε αυστηρή δίαιτα, κατά την οποία κατανάλωνε 600 θερμίδες τη μέρα. Για την ερμηνεία του έλαβε το βραβείο British Independent Film Award.
Μετά την επιτυχία του Hunger τόσο στο Φεστιβάλ Καννών όπου βραβεύτηκε με το βραβείο Χρυσή Κάμερα όσο και στα Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου του 2008, ο Φασμπέντερ εμφανίστηκε σε δύο ταινίες. Η πρώτη ήταν το Άδωξοι Μπάσταρδη (Inglourious Basterds, 2009) και η δεύτερη το Fish Tank. Το 2010 εμφανίστηκε στο Jonah Hex και ολοκλήρωσε τα γυρίσματα του Haywire. Επίσης συμμετείχε στο πολεμικό δράμα Σιωπηλός Εχθρός (Centurion). Το 2011 υποδύθηκε τον Έντουαρντ Ροτσέστερ στο Τζέιν Έιρ (Jane Eyre).
Η πλήρης αναγνωρισιμότητα ήρθε με την ταινία X-Men: Η Πρώτη Γενιά (X-Men: First Class, 2011), prequel της τριλογίας X-Men, όπου υποδύθηκε τον Magneto. Τοποθετημένο στο 1962, το X-Men: Η Πρώτη Γενιά έδινε έμφαση στη φιλία μεταξύ του Τσαρλς Εξέβιερ και του Magneto. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 3 Ιουνίου 2011, έλαβε κυρίως καλές κριτικές ενώ απέφερε 353,6 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε μαζί με τους Βίγκο Μόρτενσεν και Κίρα Νάιτλι στην ταινία Μια Επικίνδυνη Μέθοδος (A Dangerous Method) σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, όπου υποδύθηκε τον ψυχολόγο Καρλ Γιουνγκ και στο Shame σε σκηνοθεσία Στιβ Μακ Κουίν. Το Shame έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας το 2011 όπου ο Φασμπέντερ κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού. Επίσης έλαβε υποψηφιότητα για BAFTA και για Χρυσή Σφαίρα α' ανδρικού ρόλου στην κατηγορία δράμα.
2012-σήμερα
Το 2012, πρωταγωνίστησε στην ταινία Προμηθέας (Prometheus) σε σκηνοθεσία Ρίντλεϊ Σκοτ. Η ταινία αποτελεί άτυπο prequel της ταινίας Άλιεν: Ο Επιβάτης του Διαστήματος (Alien, 1979) και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 8 Ιουνίου 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιρλανδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιρλανδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιρλανδοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Παππαδιά Ευρυτανίας
Η Παππαδιά είναι ορεινό χωριό στον νομό Ευρυτανίας σε υψόμετρο 800 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Παππαδιά βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του Τυμφρηστού (Βελούχι) και δυτικά του ποταμού Ταυρωπού (Μέγδοβας). Είναι κτισμένη επάνω στην επαρχιακή οδό Καρπενησίου - Νεράιδας σε περιοχή γεμάτη από έλατα με θέα τις κορυφές των Αγράφων. Βρίσκεται 24,5 χλμ. νοτιοδυτικά από το Καρπενήσι και 2 χλμ. βορειοδυτικά από το Παυλόπουλο. Αξιοθέατο του χωριού θεωρείται η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου. Πρόκειται για λιθόκτιστο ναό με νάρθηκα, τετράριχτη στέγη από σχιστολιθικές πλάκες και τοιχογραφίες που χρονολογούνται από τον 17ο αιώνα. Είναι τυπικό δείγμα της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής και ζωγραφικής της περιοχής και έχει χαρακτηριστεί, από το 1997, ιστορικό διατηρητέο μνημείο, με ζώνη προστασίας 50 μέτρων γύρω του.
Τον Μάιο του 1809, στο ομώνυμο βουνό Παπαδιά σε υψόμετρο 1.514 μέτρα, ο Κώστας Λεπενιώτης πολέμησε και κατέσφαξε 300 Τουρκαλβανούς που είχαν για αρχηγό Δερβέναγα Σουλεϊμάν Τότη. Εκδικήθηκε έτσι τη σύλληψη και μαρτυρικό θάνατο από τον Αλή Πασά του αδερφού του Κατσαντώνη και του Γιώργου Χασιώτη.
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού, μέχρι το 1927, ήταν Τέρνοβο οπότε μετονομάστηκε σε Παππαδιά και αρχικά ανήκε στη κοινότητα Στενώματος και τον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Παυλόπουλο αποτελεί τη τοπική κοινότητα Παυλοπούλου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρπενησίου του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 21 κατοίκους.
Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα
Η παραγωγή της ταινίας ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2002. Η ταινία αρχικά προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στις 15 Νοεμβρίου 2002, ενώ άρχισε να προβάλλεται επίσημα στις αίθουσες στις 31 Ιανουαρίου 2003. Βραβεύτηκε με το Βραβείο Σκηνοθεσίας και το Βραβείο Φωτογραφίας στα Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου του Φεστιβαλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του έτους 2002.
Πλοκή
Η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω από πέντε πρόσωπα: Έναν σαραντάρη, τον Άνδρα, με αναμνήσεις από «τα χρόνια της χολέρας», μια αλκοολική (με το ψευδώνυμο «Δεσποινίς Βατόμουρο»), μια στρίπερ από τη Σενεγάλη, μια παλιά ιστορία του Άνδρα τώρα πια μπαργούμαν και έναν μικρό, λάτρη της μουσικής και της κιθάρας. Οι πέντε πρωταγωνιστές συναντιούνται και αποφασίζουν να εκπληρώσουν το κοινό τους όνειρο: Να φύγουν για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή σ' ένα εξωτικό νησί, μακριά από την δύσκολη καθημερινότητα της πόλης. Έτσι θα ξεκινήσουν να μπλέκονται στον σκοτεινό κόσμο της νύχτας, με σκοπό να αποκτήσουν τα χρήματα που θα τους επιτρέψουν να φύγουν.
Soundtrack
Στην ταινία ακούγονται τα τραγούδια: Το soundtrack κυκλοφόρησε το 2003 από την εταιρεία Hitch Hyke Records και περιλαμβάνει είκοσι οκτώ κομμάτια (κυρίως instrumental), συμπεριλαμβανομένου του τραγουδιού "Ο χαμένος τα παίρνει όλα" που τραγούδησε ο Γιάννης Αγγελάκας. Αργότερα επανεκδόθηκε από την δισκογραφική εταιρία του Αγγελάκα, All Together Now.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Σινεφίλ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Νικολαΐδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής ΕΡΤ Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη σεξουαλικότητα Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την ψυχιατρική
Κοσμική Οδύσσεια
Κοσμική Οδύσσεια είναι ο τίτλος της πρώτης 40λεπτης παράστασης εικονικής πραγματικότητας του Ευγενιδείου Πλανηταρίου η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2003 στον επιφάνειας 950 τ.μ. (όσο δυόμισι γήπεδα του μπάσκετ) θόλο του.
Σύνοψη
Επρόκειτο για μια θεαματική επισκόπηση της εξέλιξης των ανθρωπίνων γνώσεων για το Σύμπαν, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Μέσα από ένα οπτικοακουστικό πανόραμα παρουσιάζονταν τα μέσα, αλλά και τα αποτελέσματα των ΄αστρονομικών ερευνών για τον πλανήτη που μας φιλοξενεί, το Ηλιακό μας Σύστημα, και τη δομή και την εξέλιξη του Σύμπαντος. Η πρώτη αυτή παράσταση του Νέου Ευγενιδείου Πλανηταρίου αποτελούσε μια παρουσίαση ψυχαγωγικής επιμόρφωσης που έχει μείνει αξέχαστη στους θεατές όλων των ηλικιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοσμική Οδύσσεια
Σιαουλιάι
Η Σιαουλιάι (λιθουανικά: Šiauliai [ʃʲɛʊ̯ˈlʲɛɪ̯ˑ], σαμογιτικά: Šiaulē, λεττονικά: Saule (παλαιότερα) και Šauļi (σήμερα), γερμανικά: Schaulen, πολωνικά: Szawle, ρωσικά: Шавли (παλαιότερα) και Шяуля́й (σήμερα)) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Λιθουανίας. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας και έχει 129.075 κάτοικους. Η πόλη απέχει 214 χλμ. από τη Βίλνιους, 142 χλμ. από το Κάουνας, 165 χλμ. από την Κλάιπεντα, 128 χλμ. από τη Ρίγα της Λεττονίας και 250 χλμ. από το Καλίνινγκραντ της Ρωσίας. Το όνομα της πόλης σημαίνει «Πόλη του ήλιου».
Σήμερα στην πόλη είναι εγκατεστημένη μεγάλη Αεροπορική Βάση του NATO. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και επειδή το 1/4 της πόλης κατοικούταν από Εβραίους, οι Ναζί έκαψαν την μισή πόλη και εκτέλεσαν 1.000 Εβραίους κατοίκους της στις 26 Ιουνίου 1941.
Το κυριότερο σημείο τουριστικού ενδιαφέροντος είναι ο «Λόφος με τους σταυρούς» Κρίζιου κάλνας. Στην πόλη πραγματοποιήθηκε μέρος των αγώνων του Ευρωμπάσκετ 2011 στη Σιαουλιάι Αρίνα, το μεγαλύτερο κλειστό στάδιο της πόλης.
Αθλητισμός
Η Σιαουλιάι έχει φιλοξενήσει τις παρακάτω διοργανώσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας
Καμαριζαΐτης
Ο καμαριζαΐτης (αγγλ. kamarizaite) είναι ένυδρο αρσενικικό ορυκτό του σιδήρου. Οφείλει το όνομά του στην περιοχή Καμάριζα του Λαυρίου, όπου εντοπίστηκε από Ρώσους ορυκτολόγους. Το όνομα εγκρίθηκε από την ΙΜΑ (International Mineralogical Association) το 2008 (IMA2008-017).
Ανευρέθη στα μεταλλεία Λαυρίου και συγκεκριμένα στην Καμάριζα, όπου οφείλει και το όνομά του, αποτελώντας και χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality). Χωρίς να είναι διαπιστωμένο, προέρχεται από εξαλλοιώσεις των μεταλλευτικών υπολειμμάτων που περιέχουν σίδηρο.
Σχετίζεται με ιαροσίτη, σκοροδίτη και γκετίτη.
Δεν έχει αναφερθεί η ανεύρεσή του σε άλλα σημεία της Γης μέχρι σήμερα.
Βιβλιογραφία
Καμαριζαιτης Κατηγορία:Ορυκτά του αρσενικού Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
Δάντης και Βιργίλιος στην Κόλαση
Ο Δάντης και Βιργίλιος είναι πίνακας του Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ που εκτίθεται στο Μουσείο Ορσέ.