cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλφόνσος Α΄ της Παμπλόνα και της Αραγωνίας
Συζυγικές συγκρούσεις
Ο αργοπορημένος γάμος του Αλφόνσου και η αποτυχία του να ξαναπαντρευτεί και να φέρει τον απαραίτητο νόμιμο διάδοχο που θα γινόταν ο κινητήριος μοχλός της δυναστείας στις επιθετικές εδαφικές πολιτικές του, ερμηνεύτηκαν ως έλλειψη ενδιαφέροντος για τις γυναίκες. Ο Ibn al-Athir (1166-1234) περιγράφει τον Αλφόνσο ως ένα ακούραστο στρατιώτη που θα μπορούσε να κοιμάται στην πανοπλία του και χωρίς κάλυψη, ο οποίος όταν ρωτήθηκε γιατί δεν είχε λάβει ποτέ την γυναικεία ευχαρίστηση από κάποια από τις αιχμάλωτες του από τους Μουσουλμάνους αρχηγούς, απάντησε ότι ο άνθρωπος που είναι αφοσιωμένος στον πόλεμο χρειάζεται την συντροφιά των ανδρών και όχι των γυναικών.
Σχέσεις με την εκκλησία
Ο βασιλιάς μάλωνε και με την εκκλησία, και ιδιαίτερα με το Τάγμα των Κιστερκιανών, σχεδόν τόσο βίαια όσο και με τη γυναίκα του. Όπως την έδιωξε αυτή έτσι έστειλε και τον Αρχιεπίσκοπο του Τολέδο, Μπερνάρδο στην εξορία και έδιωξε τους μοναχούς της Sahagún. Τελικά υποχρεώθηκε να παραδώσει τη Καστίλη και τη Λεόν στον παραγιό του, Αλφόνσο Ζ´ του Λεόν, γιο της Ουρράκας από τον πρώτο της σύζυγο. Η παρέμβαση του πάπα Κάλλιστου Β´ έφερε τη συμφωνία μεταξύ του μεγάλου και του νεαρού συνονόματου του.
Το 1122 στο Belchite, ίδρυσε μια αδελφότητα των ιπποτών για να πολεμήσουν εναντίον των Αλμοραβίδων. Αυτή ήταν και η έναρξη των στρατιωτικών εντολών στην Αραγωνία. Χρόνια αργότερα, οργάνωσε ένα παράρτημα της Πολιτοφυλακής Christi (Militia Christi), των Αγίων Τόπων στο Monreal del Campo.
Στρατιωτική επέκταση
μικρογραφία|Ένα δηνάριο του Αλφόνσο, που κόπηκαν στην [[Χάκα (Αραγωνία)|Χάκα, που φέρει το ομοίωμα και την επιγραφή ANFUS-REX ARA-GON (Anfusus rex Aragonensium, Βασιλιάς Αλφόνσος της Αραγωνίας).]] Ο Αλφόνσος πέρασε τα πρώτα τέσσερα του χρόνια σε σχεδόν συνεχή πόλεμο με τους Μουσουλμάνους. Το 1105, κατέκτησε τις Ejea και Tauste και επανοχύρωσε τα Castellar και Juslibol. Το 1106, νίκησε τον Άχμαντ II αλ-Μουσταΐν της Σαραγόσας στη Βαλτιέρα. Το 1107, πήρε το Ταμαρίτε ντε Λιτέρα και το Εστεβάν ντε λα Λιτέρα. Στη συνέχεια, ακολούθησε μια περίοδος που κυριαρχείται από τις σχέσεις του με την Καστίλη και τη Λεόν μέσω της συζύγου του, Ουρράκας. Επανήλθε στις κατακτήσεις το 1117 με την κατάκτηση των Fitero, Corella, Cintruénigo, Murchante, Monteagudo, και Cascante.
Το 1118, το Συμβούλιο της Τουλούζης κήρυξε μια σταυροφορία για να βοηθήσει στην κατάκτηση της Σαραγόσας. Πολλοί Γάλλοι ως εκ τούτου, συντάχθηκαν με τον Αλφόνσο στο Αϊέρβε. Κατέλαβαν τις Αλμουδέβαρ, Gurrea de Gállego, και Θουέρα, πολιορκώντας και την ίδια τη Σαραγόσα μέχρι τα τέλη Μαΐου. Η πόλη έπεσε στις 18 Δεκεμβρίου, και οι δυνάμεις του Αλφόνσο κατέλαβαν την Αθούδα, τον κυβερνητικό πύργο. Το μεγάλο παλάτι της πόλης δόθηκε στους μοναχούς του Μπερνάρδ. Αμέσως μετά, η πόλη έγινε η πρωτεύουσα του Αλφόνσου. Δύο χρόνια αργότερα, το 1120, αναχαίτισε έναν Μουσουλμανικό στρατό που είχε πρόθεση να ανακτήσει τη νέα πρωτεύουσα στη Μάχη της Κουτάνδα. Διακήρυξε το fuero της "tortum per tortum", διευκολύνοντας στο να πάρει το νόμο στα χέρια του, το οποίο μεταξύ άλλων, επανέφερε το μουσουλμανικό δικαίωμα κατοικίας στην πόλη και το δικαίωμα τους να κρατήσουν τις ιδιοκτησίες τους και να ασκούν τη θρησκεία τους με δική τους δικαιοδοσία, αρκεί να διατηρείται η καταβολή φόρων και να μεταφερθούν αυτοί στα προάστια.
Το 1119, ανακατέλαβε τις Cervera, Tudejen, Καστεγιόν, Ταραθόνα, Ágreda, Magallón, Μπόρχα, Alagón, Novillas, Mallén, Ρουέδα, Épila και αποίκησε την περιοχή της Σόρια. Άρχισε την πολιορκία της Καλαταγιούδ, αλλά έφυγε προκειμένου να νικήσει τον στρατό στην Κουτάνδα προσπαθώντας να ξαναπάρει τη Σαραγόσα. Όταν η Καλαταγιούδ έπεσε, πήρε τις Bubierca, Alhama de Aragón, Αρίζα, και Δαρόκα (το 1120). Το 1123, πολιόρκησε και πήρε Λιέιδα, η οποία ήταν στα χέρια του κόμη της Βαρκελώνης. Από το χειμώνα του 1124 έως τον Σεπτέμβρη του 1125, ήταν σε μια επικίνδυνη αποστολή στην Πένια Καδιέγια στα βάθη της Ανδαλουσίας.
Κατέκτησε την Μολίνα ντε Αραγόν και αποίκησε το Μονθόν το 1129, πριν από την πολιορκία της Βαλένθια, η οποία είχε πέσει και πάλι μετά το θάνατο του Σιντ.
Πήγε βόρεια από τα Πυρηναία, τον Οκτώβριο του 1130 για να προστατεύσει την Κοιλάδα του Αράν. Στις αρχές του 1131, πολιόρκησε την πόλη Μπαγιόν. Λέγεται ότι κυβέρνησε συνολικά «από το Belorado μέχρι το Παλιάρς και από τη Μπαγιόν μέχρι το Μονρεάλ.»
Κατά την Πολιορκία της Μπαγιόν, τον Οκτώβριο του 1131, τρία χρόνια πριν από το θάνατό του, δημοσίευσε μια διαθήκη αφήνοντας το βασίλειό του σε τρία αυτόνομα θρησκευτικά τάγματα που βασίζονταν στην Παλαιστίνη και ήταν πολιτικά σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητα - τους Ναΐτες Ιππότες, τους Ιωαννίτες και τους Ιππότες του Αγίου Τάφου - των οποίων οι επιρροές θα ήταν αναμενόμενο να ακυρώσουν το ένα το άλλο. Η διαθήκη του έχει σε μεγάλο βαθμό προβληματίσει τους ιστορικούς, που το έχουν ερμηνεύσει ως μια παράξενη χειρονομία ακραίας ευσέβειας που δεν χαρακτηρίζει τον χαρακτήρα του Αλφόνσου, που ουσιαστικά διέλυσε όλο το έργο της ζωής του. Η Elena Lourie το 1975 αντιπρότεινε, ότι ήταν η προσπάθεια του Αλφόνσου να εξουδετερώσει το ενδιαφέρον του παπισμού σε μια αμφισβητούμενη διαδοχή — Η Αραγωνία ήταν φέουδο του Παπισμού από το 1068 — και να απομακρύνει τον γιο της Ουρράκας από τον πρώτο της γάμο, Αλφόνσο Ζ´ της Καστίλης, καθώς για τον Παπισμό θα ήταν δέσμευση να πιέσει τους όρους μιας τέτοιας ευσεβούς διαθήκης. Γενναιόδωρα κληροδοτήματα σε σημαντικές εκκλησίες και μονές στην Καστίλη είχαν ως αποτέλεσμα να κάνουν εκεί τους ευγενείς κληρικούς δικαιούχους οι οποίοι θα ενθαρρύνονταν στο να φρενάρουν τις φιλοδοξίες του Αλφόνσου Ζ´ της Καστίλης να σπάσει την διαθήκη — ωστόσο ανάμεσα στους άρχοντες όπως μαρτυρά η διαθήκη το 1131 δεν υπάρχει ούτε ένας κληρικός. Σε περίπτωση που ήταν μια διαθήκη που οι ευγενείς του αρνούνταν να εκτελέσουν — αντί αυτού φέρνοντας τον αδερφό του Ραμίρο από το μοναστήρι, για να αναλάβει τις βασιλικές δυνάμεις — ένα ενδεχόμενο που η Lourie προτείνει πως ήταν η κρυφή πρόθεση του Αλφόνσου.
Οι τελευταίες του εκστρατείες ήταν εναντίον της Μεκινένσα (το 1133) και της Φράγας (το 1134), όπου ο Γκαρθία Ραμίρεθ, ο μελλοντικός βασιλιάς της Ναβάρρας, και άλλοι 500 ιππότες πολέμησαν μαζί του. Έχασε την τελευταία αυτή μάχη στην Φράγα στις 17 Ιουλίου του 1134. Πέθανε μέχρι τον Σεπτέμβριο. Ο τάφος του βρίσκεται στο Μοναστήρι του Αγίου Πέτρου στην πόλη Ουέσκα.
Διαδοχή
Η διαθήκη του Αλφόνσο να αφήσει το βασίλειό του στα τρία τάγματα απορρίφθηκε χωρίς πολύ σκέψη από την αριστοκρατία των βασιλείων του, και αναζητήθηκαν οι πιθανοί του διάδοχοι. Ο μοναδικός αδερφός του Αλφόνσου, Ραμίρο, είχε γίνει Βενεδικτίνος μοναχός από την παιδική του ηλικία και η δέσμευσή του για την εκκλησία, η ιδιοσυγκρασία του και ο όρκος αγαμίας του, τον καθιστούσαν ακατάλληλο να κυβερνήσει ένα βασίλειο που βρισκόταν υπό συνεχή στρατιωτική απειλή και χρειαζόταν μια σταθερή γραμμή διαδοχής. Ο παραγιός του αποθανόντος βασιλιά Αλφόνσος Ζ´ του Λεόν, όντας βασιλεύον μονάρχης και νόμιμος απόγονος του Σάντσο Γ´ της Ναβάρρας, έθεσε τον εαυτό του υποψήφιο, αλλά δεν κέρδισε την τοπική υποστήριξη. Η αριστοκρατία της Ναβάρρας ήταν ευθυγραμμισμένη πίσω από τον Πέτρο ντε Αταρές, τον εγγονό του νόθου θείου του Αλφόνσο, ενώ αυτή της Αραγωνίας συσπειρώθηκε γύρω από τον ηγούμενο-επίσκοπο Ραμίρο. Μια συνέλευση κλήθηκε στην πόλη Μπόρχα προκειμένου να επιτευχθεί συναίνεση, αλλά ο Πέτρος κάνοντας αντιληπτή την αλαζονεία του, αποξενώθηκε τόσο πολύ από τους δικούς του υποστηριχτές, που τελικά τον εγκατέλειψαν, αλλά όμως ήταν και αδιάλλακτοι στο να δεχτούν τον Ραμίρο. Η συνέλευση διαλύθηκε χωρίς να καταλήξει σε ένα συμβιβασμό και οι δύο περιφερειακές παρατάξεις στη συνέχεια ενήργησαν ανεξάρτητα.
Η επιλογή των Ναβαρρέζων αρχόντων για τον βασιλιά τους έπεσε στον Γκαρθία Ραμίρεθ, Κύριο του Μονθόν, απόγονο ενός νόθου γιου του Γκαρθία Σάντσεθ Γ´ και προστατευόμενο του Αλφόνσο Ζ´ του Λεόν, ενώ στην συνέχεια το βασίλειο της Παμπλόνα θα μετονομαστεί σε Βασίλειο της Ναβάρρας. Οι Αραγωνέζοι έβγαλαν τον Ραμίρο έξω από το μοναστήρι και τον έκαναν βασιλιά, παντρεύοντας τον, χωρίς την ευλογία του πάπα, με την Αγνή, αδελφή του Δούκα της Ακουιτανίας, και έπειτα αρραβώνιασαν την νεογέννητη κόρη τους με τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ´, Κόμη της Βαρκελώνης, που έγινε στη συνέχεια κληρονόμος του Ραμίρο. Το αποτέλεσμα της κρίσης που προέκυψε από το αποτέλεσμα της διαθήκης του Αλφόνσου θα ήταν ένας ριζικός επαναπροσδιορισμός των βασιλείων της χερσονήσου: ο διαχωρισμός της Αραγωνίας και της Ναβάρρας, η ένωση της Αραγωνίας με την Καταλωνία — και ένα επίμαχο σημείο, αλλά ιδιαίτερα τονισμένο από κάποιους Καστιλιάνους ιστορικούς — η επιβεβαίωση της «Καστιλιάνικης ηγεμονίας» στην Ισπανία από την απόδοση του φόρου τιμής για την Σαραγόσα από τον τελικό κληρονόμο του Αλφόνσου, Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ´ της Βαρκελώνης.
Εντράτικο
Το Εντράτικο (ιταλικά: Entratico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Αλφόνσος Α΄ της Παμπλόνα και της Αραγωνίας
Ψευδο-Αλφόνσος ο Μαχητής
Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αλφόνσου Β´ της Αραγωνίας, του εγγονού του αδερφού του Μαχητή, εμφανίστηκε ένας άντρας που ισχυρίστηκε ότι είναι ο Αλφόνσος ο Μαχητής. Οι μόνες σύγχρονες αναφορές σε αυτή την περίπτωση είναι δύο επιστολές του Αλφόνσου Β´ που απευθύνονται στον Λουδοβίκο Ζ´ της Γαλλίας, και οι οποίες μεταφέρθηκαν στον Λουδοβίκο από τον Βερεγγάριο,  επίσκοπο της Λέριδας, αλλά δεν αναγράφουν ημερομηνία. Σύμφωνα με τη δεύτερη από αυτές, ο διεκδικητής ζούσε τότε στις περιοχές του Λουδοβίκου, δηλαδή στο Πριγκιπάτο της Καταλωνίας, που διοικούνταν από τον Αλφόνσο υπό την επικυριαρχία του Λουδοβίκου. Ο υποκριτής αυτός ήταν ένας γέρος (που ταιριάζει με τις συνθήκες, δεδομένου ότι ο Μαχητής είχε πεθάνει εδώ και μερικές δεκαετίες νωρίτερα) και ο Αλφόνσος εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι ο Λουδοβίκος θα τον συλλάμβανε το ταχύτερο δυνατόν, και θα τον έφερνε ενώπιον της δικαιοσύνης. Το πρώτο γράμμα παρέχει επαρκείς πληροφορίες για τον προσδιορισμό της ημερομηνίας κατά προσέγγιση, καθώς ο επίσκοπος διέμεινε στην αυλή του Λουδοβίκου στο δρόμο του για τη Ρώμη. Είναι γνωστό από άλλες πηγές ότι ο Βερεγγάριος παρακολούθησε το Τρίτο Συμβούλιο του Λατερανού, τον Μάρτιο του 1179. Τα γράμματα ήταν πιθανώς γραμμένα προς το τέλος του 1178 ή το αργότερο τον Ιανουάριο του 1179. Σύμφωνα με μια ανάλυση της πηγή για τα έτη 1089-1196, τον διεκδικητή τον υποδέχτηκαν  με τιμές και μεγαλοπρέπεια στην Σαραγόσα, την Καλαταγιούδ και την Δαρόκα, τις οποίες ο Μαχητής είχε κατακτήσει, αλλά όταν αποκαλύφθηκε το ψέμα του εκτελέστηκε πριν από την πόλη της Βαρκελώνης το 1181. Ο σύγχρονος ιστορικός Antonio Ubieto Arteta έχει υποθέσει ότι οι Αραγωνέζοι άρχοντες των περιοχών της Σαραγόσας, της Καλαταγιούδ, και της Δαρόκα — Pedro de Luesia, Loferrench de Luna, Pedro de Castillazuelo (κύριος της Καλαταγιούδ), Pedro Cornel (κύριος του Murillo de Gállego), και ο αρχη-οικονόμος Jimeno de Artusilla, οι οποίοι όλοι τους εξαφανίζονται μεταξύ 1177 και 1181 από τα πρακτικά έγγραφα των περιοχών τους — υποστήριζαν, τουλάχιστον αρχικά, τον διεκδικητή. Αυτοί οι άρχοντες, εμφανίζονται επίσης στον μεταγενέστερο θρύλο της Καμπάνας της Ουέσκας, ο οποίος όμως δεν έχει καμία ιστορική βάση, ως θύματα του Ραμίρο Β´ (το 1136). Από την στιγμή που ιστορικά δεν ήταν ενεργοί την δεκαετία του 1130, είναι πιθανό ότι ο ιστορικά-βασισμένος θρύλος του ψευτο-Αλφόνσου είχε κάποια επιρροή στη γένεση της Καμπάνας της Ουέσκας.
Εντράτικο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Αλφόνσος Α΄ της Παμπλόνα και της Αραγωνίας
Ψευδο-Αλφόνσος ο Μαχητής
Η πρώτη χρονικά πηγή για την απάτη αυτή προέρχεται από τον Rodrigo Jiménez de Rada, γράφοντας στα μέσα του δέκατου τρίτου αιώνα, που καταγράφει ότι υπήρχαν αρκετοί μύθοι και που εξακολουθούν να υπάρχουν για το θάνατο του Αλφόνσο του Μαχητή: κάποιοι πιστεύουν πως πέθανε στη μάχη της Φράγας, κάποιοι άλλοι ότι το σώμα του δεν ανακτήθηκε ποτέ, άλλοι ότι ήταν θαμμένος στο μοναστήρι του Μοντεαραγόν και άλλοι ακόμα πως είχε δραπετεύσει από το Φράγα από ντροπή μετά την ήττα του και έγινε προσκυνητής ως πράξη μετανοίας. Μερικά χρόνια αργότερα, ο Rodrigo γράφει, αν και δεν  δίνει χρονολογία, πως ένας απατεώνας εμφανίστηκε και έγινε δεκτός από πολλούς ως «ο Μαχητής», ωστόσο ο Αλφόνσος Β´ τον συνέλαβε και να τον κρέμασε. Αυτή είναι η παλαιότερη αναφορά για το τέλος του απατεώνα. Ο θρύλος διογκώθηκε κατά τα επόμενα χρόνια. Σύμφωνα με το, Crónica de los Estados Peninsulares, του δεκάτου τετάρτου αιώνα, ο Μαχητής πήγε για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ, όπου έζησε για πολλά χρόνια. Το Χρονικό του Σαν Χουάν ντε λα Πένια, επίσης, αφηγείται το περιστατικό, αλλά αυτό εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τον Rodrigo και το Estados Peninsulares. Μέχρι τον ιστορικό Jeronimo Zurita τον δέκατο έβδομο αιώνα δεν υπήρχαν άλλα στοιχεία, όταν και αυτός έγραψε την Anales de la Corona de Aragón και νέες λεπτομέρειες προστέθηκαν στο μύθο. Ο Zurita προσδιορίζει χρονικά την εμφάνιση του απατεώνα με το θάνατο του Ραϋμόνδου Βερεγγάριου Δ´ της Βαρκελώνης, ο οποίος είχε ασκήσει εξουσία στην Αραγωνία, και με τη διαδοχή του Αλφόνσου Β´ το 1162. Ο θάνατος του απατεώνα με απαγχονισμό πρέπει να συνέβη το 1163.
Αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ναβάρρας Κατηγορία:Βασιλείς της Αραγωνίας Κατηγορία:Οίκος της Αραγωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Αραγωνίας Κατηγορία:Οίκος των Χιμένεθ
Φάρα Τζέρα ντ'Άντα
Η Φάρα Τζέρα ντ'Άντα (ιταλικά: Fara Gera d'Adda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Πρωτάθλημα Παμπαίδων Κύπρου (πετοσφαίριση)
Το Πρωτάθλημα Παμπαίδων Κύπρου είναι μια πετοσφαιρική διοργάνωση για έφηβους ηλικίας κάτω των 14 ετών. Διοργανώνεται κάθε χρόνο από τη Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ). Ξεκίνησε το 1986 σαν μίνι αγοριών και από την περίοδο 1999-2000 ονομάζεται πρωτάθλημα παμπαίδων. Πολυνίκες του θεσμού είναι η Ανόρθωση και η Νέα Σαλαμίνα με 7 πρωταθλήματα.
Για να λάβει μέρος μία ομάδα στο πρωτάθλημα παμπαίδων πρέπει να διατηρεί ομάδα ανδρών ή γυναικών που να συμμετέχει είτε στην Α΄ κατηγορία (ανδρών ή γυναικών) είτε στη Β΄ κατηγορία (ανδρών ή γυναικών) Κύπρου.
Πρωταθλήτριες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου.
Κατακτήσεις ανά ομάδα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις κατακτήσεις ανά ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παιδων
Ομάχα Πόκερ
Κανένας δεν γνωρίζει ακριβώς για το πότε ξεκίνησε το Όμαχα πόκερ αλλά θεωρείται η δεύτερη πιο διάσημη παραλλαγή του πόκερ μετά το Texas Hold’em και παίζετε και αυτό σε όλα τα καζίνο. Αν και από το όνομα του κάποιος θα μπορούσε να υποθέσει ότι ξεκίνησε να παίζετε στην Όμαχα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Τα πρώτα παιχνίδια ξεκίνησαν να παίζονται στο Λας Βέγκας στις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Τρόπος Παιχνιδιού
Το παιχνίδι είναι παρόμοιο με το Τέξας Χόλντεμ, η διαφορά τους είναι στον αριθμό των φύλλων που μοιράζονται. Ο κάθε παίκτης λαμβάνει 4 αντί για 2 φύλλα τα οποία είναι κρυφά και θα πρέπει να τα συνδυάσει με τα 5 ανοιχτά φύλλα τα οποία υπάρχουνε στο τραπέζι και είναι διαθέσιμα προς όλους. Ο σκοπός είναι να συνδυάσει 2 από τα κρυφά του φύλλα με 3 από τα κοινά φύλλα για να μπορέσει να κάνει το μεγαλύτερο δυνατό συνδυασμό. Ο ντίλερ ανακατεύει την τράπουλα και ο κάθε παίκτης παίρνει από 4 αρχικά φύλλα τα οποία είναι κρυφά και τα βλέπει μόνο αυτός. Εάν οι παίκτες παίζουνε με χρήματα ξεκινάει ένας γύρος πονταρίσματος αριστερόστροφα από τον ντίλερ. Οι παίκτες έχουνε την δυνατότητα να αυξήσουνε το ποντάρισμα, να πάνε πάσο (fold) και να μην συνεχίσουνε ή να δεχτούνε (call) το πρώτο στοίχημα ποντάροντας το ίδιο ποσό. Μόλις ολοκληρωθεί ο πρώτος γύρος πονταρίσματος τότε ο ντίλερ του παιχνιδιού ρίχνει το «φλόπ» δηλαδή τρία χαρτιά ανοιχτά στο κέντρο του τραπεζιού όπου όλοι μπορούνε να τα δούνε. Μετά από αυτό ξεκινάει πάλι ένας γύρος πονταρίσματος με τον ίδιο τρόπο Αμέσως μετά τον γύρο του φλόπ, ο ντίλερ ανοίγει άλλο ένα χαρτί στο κέντρο του τραπεζιού όπου και τώρα έχει 4 ανοιχτά κοινά φύλλα. Αμέσως μετά την εμφάνιση του φύλλου οι παίκτες μπορούνε να ποντάρουνε ξανά Μετά το τέρν ο ντίλερ ανοίγει στο τραπέζι και το τελευταίο φύλλο ολοκληρώνοντας τα ανοικτά φύλλα και πλέον είναι στο τραπέζι και τα πέντε φύλλα. Ακολουθεί άλλος ένας γύρος πονταρίσματος. Μόλις ολοκληρωθεί και ο τελικός γύρος πονταρισμάτων εάν έχουνε παραμείνει παραπάνω από ένας παίκτες, τότε θα πρέπει ο τελευταίος παίκτης που ποντάρισε ή αύξησε το ποντάρισμα να δείξει τα φύλλα του. Αν δεν υπήρξε ποντάρισμα τότε ο πρώτος δίπλα στον ντίλερ αριστερόστροφα θα πρέπει να δείξει τα φύλλα του. Ο παίκτης ο οποίος θα κάνει τον καλύτερο συνδυασμό χρησιμοποιώντας δύο από τα κρυφά φύλλα και τρία από τα ανοιχτά φύλλα θα κερδίσει και το παιχνίδι.
Παραλλαγές Όμαχα
Το Omaha poker έχει διαφορετικούς τύπους παιχνιδιών που μπορείτε να παίξετε
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόκερ
Στέφανος Ξένος
Ο Στέφανος Ξένος (Σμύρνη 1821 - Αθήνα 1894) ήταν συγγραφέας, δημοσιογράφος, επιχειρηματίας και ο κύριος εισηγητής του ιστορικού μυθιστορήματος στην Ελλάδα. Γόνος παλιάς πατμιακής οικογένειας, που είχε διακριθεί στο εμπόριο και είχε προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες στην Επανάσταση του 1821. Χρημάτισε για ένα μικρό χρονικό διάστημα πρόξενος της Ελλάδας στο Λονδίνο, ανέλαβε την ευθύνη μιας αμφιλεγόμενης αποστολής στην Κωνσταντινούπολη για λογαριασμό του Κουμουνδούρου (1879) και επιζήτησε την εκλογή του σε βουλευτικές και δημοτικές εκλογές στις Κυκλάδες και την Αττική. Τις θέσεις και τη συμβολή του στις υποθέσεις αυτές, αλλά και σε άλλα ανάλογα ζητήματα, τις πρόβαλε με ζέση και επιμονή ο ίδιος, άλλοτε αρθρογραφώντας στον τύπο (ελληνικό και βρεταννικό) και άλλοτε εκδίδοντας ειδικά δημοσιεύματα, όπως η ογκώδης, πλούσια εικονογραφημένη «Παγκόσμιον Έκθεσιν» (1851) όπου περιγράφει την πρώτη διεθνή έκθεση του Λονδίνου. Ήταν απο τους πρώτους έλληνες επιχειρηματίες που πραγματοποίησαν μαζικές επενδύσεις σε ατμόπλοια. Το 1860 είχε ήδη νηολογήσει υπο βρετανική σημαία 10 ατμόπλοια με συνολική χωρητικότητα 6.000 τόνων. Το πιο αξιοπερίεργο είναι ότι μαζί με δύο γάλλους, τους αδελφούς Tubini, ιδρύουν στο Νιουκάστλ της Αγγλίας την Royal Greek Iron Foundry. Καταστατικός σκοπός της εταιρείας ήταν η τήξη των σιδηρομεταλλευμάτων της Σερίφου, στην Αγγλία. Η εταιρεία δεν πρόλαβε να αποδώσει, αφού η κατάρρευση της επήλθε απο αυτή της Λαυρεωτικής.
Ο Ξένος ήταν γνωστός, τόσο για τον μοντερνισμό του όσο και για την εκκεντρική και ενθουσιώδη προσωπικότητα του, όσο και την αγγλοφιλία του.
Βιογραφία
thumb|right|250px|Ο Θεόδωρος Ξένος, πατέρας του Στέφανου Ξένου Γεννήθηκε στην Σμύρνη το 1821. Τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και κατόπιν φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων (1835-1844). Το 1847 εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου έμεινε τριάντα χρόνια και ανέπτυξε εντυπωσιακή επιχειρηματική και ναυτιλιακή δραστηριότητα. Ο Ξένος επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα το 1877, όπου για χρόνια ασχολήθηκε με την προώθηση διαφόρων φιλόδοξων επιχειρηματικών σχεδίων του. Παράλληλα προς τις δραστηριότητες αυτές αναμίχθηκε με πάθος και σε ποικίλα κοινωνικά, πολιτικά και διπλωματικά ζητήματα, τόσο στη Μεγάλη Βρετανία, όσο και στην Ελλάδα. Πήρε από την αρχή ενεργό μέρος στη ζωή της ελληνικής παροικίας του Λονδίνου και πρωτοστάτησε στην ίδρυση των εκεί φιλελληνικών και πατριωτικών οργανώσεων και αντιπολιτεύτηκε φανερά τον Όθωνα Παρά την πολυποίκιλη και πολυσυζητημένη δραστηριότητά του, πέθανε φτωχός και αγνοημένος στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1894.
Μελέτες-Δοκίμια
Το κατεξοχήν βήμα, από όπου ο Ξένος πρόβαλε τις ποικίλες θέσεις του, ήταν το εβδομαδιαίο, πλούσια εικονογραφημένο περιοδικό του «Ο Βρετανικός Αστήρ» που αρχικά (1860-62) το εξέδιδε στο Λονδίνο και αργότερα (1890-92) στην Αθήνα. Εκεί παρουσίασε και μερικά από τα πρώτα αλλά και τελευταία δείγματα των λογοτεχνικών του επιδόσεων.
Υποσημειώσεις
.
Πηγές
Ποικίλη Στοά, τ. 11 (1895)
Σάαρ
Ο Σάαρ (γερμανικά: Saar, γαλλικά: Sarre, γαλλική προφορά: Σαρ) είναι ποταμός που πηγάζει από τα Βόσγια όρη στη Γαλλία, στη συνέχεια διαρρέει τη Γερμανία, όπου και χύνεται στον ποταμό Μοζέλλα στο ύψος της πόλης Κόντς.
Γεωγραφία
Ο Σάαρ πηγάζει στους πρόποδες της Ντονόν, μιας εκ των μεγαλυτέρων κορυφών των Βόσγιων ορέων στην περιοχή Γκραντ Εστ. Από την δασώδη περιοχή του Σεν Κιρέν (Εθνικός Δρυμός των Βόρειων Βόσγιων) πηγάζει ο Ερυθρός Σάρ, ο οποίος κατευθύνεται βόρειο-δυτικά και συναντά από τα δεξιά τον Σάαρ στο έδαφος της κωμόπολης Ερμελάνζ. Έως αυτό το σημείο ο Σάαρ έχει το όνομα Λευκός Σαρ, πηγάζει σε απόσταση 1 χιλιομέτρου από τον Ερυθρό Σαρ και αφού διανύσει μια απόσταση 27 χιλιομέτρων και μόνο μετά την ένωσή του με τον Ερυθρό Σαρ ονομάζεται Σαρ (ή γερμανικά Σάαρ). Ο Σάαρ για περίπου 12 χιλιόμετρα ορίζει τα γαλλο-γερμανικά σύνορα, εισχωρεί στα γερμανικά εδάφη κοντά στην πόλη Σααρμπρύκεν, στο ομόσπονδο κρατίδιο του Σάαρλαντ και τελικά χύνεται στον Μοζέλλα στην κωμόπολη Κοντς, κοντά στην πόλη Τριρ στο κρατίδιο Ρηνανίας-Παλατινάτου. Είναι δεξιός παραπόταμος του Μοζέλλα και ο μεγαλύτερος από τους παραπόταμούς του. Έχει μήκος 246 χιλιομέτρων από τα οποία 129,3 είναι σε γαλλικό έδαφος και 116,7 σε γερμανικό. Στο μισό σχεδόν μήκος του είναι πλωτός, από το Σαργκεμίν μέχρι τη συμβολή του στον Μοζέλλα. Το βόρειο τμήμα της κοιλάδας που σχηματίζει ο Σάαρ είναι αμπελουργική περιοχή (με κύρια παραγωγή την ποικιλία ρίσλινγκ), ενώ το μεσαίο τμήμα μεταξύ Σααρμπρύκεν και Ντίλινγκεν είναι κέντρο βαριάς βιομηχανίας.
Ο Σάαρ διασχίζει στο γαλλικό έδαφος την περιοχή του Γκραντ Εστ (Διαμερίσματα Κάτω Ρήνου και Μοζέλλα) και στο γερμανικό έδαφος τα κρατίδια Σάαρλαντ και Ρηνανίας-Παλατινάτου. Οι σημαντικότερες πόλεις που διασχίζει στη Γαλλία είναι οι Λορκέν, Σαρμπούρ και Σαργκεμίν, ενώ στη Γερμανία οι Σααρμπρύκεν, Σααρλούι, Μέρτσιγκ και Σάαρμπουργκ.
Παραπόταμοι
Ο Σάαρ σχηματίζεται από την ένωση του Λευκού με τον Ερυθρό Σαρ. μικρογραφία | χάρτης του 1705 με την πορεία του Σάαρ
Μεταφορές
Ο Σάαρ ήταν πολύ σημαντικός κατά τον 19ο και 20ό αιώνα για τις βιομηχανίες άνθρακα, σιδήρου και χάλυβα του Σάαρλαντ. Οι πρώτες ύλες και τα τελικά προϊόντα μεταφέρονταν σε αυτόν, μέσω του Canal des houillères de la Sarre, του καναλιού Μάρνη-Ρήνου και του Ρήνου, προς την Κοιλάδα του Ρουρ ή στο λιμάνι του Ρότερνταμ.
Παρόλο που το γερμανικό τμήμα του Σάαρ έχει αναβαθμιστεί σε πλωτή οδό με εμβάθυνση, κατασκευή φράγματος και ευθυγράμμιση, δεν υπάρχει στις μέρες μας σημαντική ναυτιλιακή κυκλοφορία.
Ιστορία
Ο Σάαρ, με το όνομα Σαράβους, αναφέρεται από τον Λατίνο ποιητή Αυσόνιο στο ποίημά του Mosella τον 4ο αιώνα μ.Χ. Εικάζεται ότι ετυμολογικά το όνομα Σάαρ προέρχεται από την κελτική λέξη Σάρα που σημαίνει ρέον ύδωρ.
Στις όχθες του Σάαρ βρίσκεται η Χαλυβουργία του Φέλκλινγκεν, σημαντικό βιομηχανικό μνημείο, που το 1994 ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας Κατηγορία:Ποταμοί της Γερμανίας
Αβραάμ Αντωνίου
Ο Αβραάμ Αντωνίου ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 1991-2001.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αβραάμ Αντωνίου γεννήθηκε στην Καρπάσια το 1928. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Ήταν συνδικαλιστής. Διετέλεσε Γενικός Γραμματάς της Παγκύπριας Εργατικής Ομοσπονδίας (ΠΕΟ) την περίοδο 1990-1999.
Απεβίωσε στις 16 Αυγούστου 2001 από λευχαιμία.
Πολιτική διαδρομή
Στις βουλευτικές εκλογές του 1991 εξελέγη βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1996 για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ήταν πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας και μέλος της Κοινοβουλευτικές Επιτροπής Οικονομικών.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι συνδικαλιστές Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Φιλάγκο (Ιταλία)
Το Φιλάγκο (ιταλικά: Filago) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Θύμβρα Τρωάδος
Η Θύμβρα (ή Θύμβρη), ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Τρωάδος, στα νοτιοανατολικά της Τροίας και ακριβώς νότια της Πέτρας.
Λόγω της πόλεως, η δεύτερη από τις έξι πύλες της Τροίας ονομάστηκε Θυμβρία. Η πόλη απείχε περίπου 5 μίλια από την Τροία, στην πεδιάδα της Θύμβρης (σημερινό τοπωνύμιο Τιμπρέκ-Ντερέ ), κοντά στην συμβολή του Θυμβρίου (σημ. Κεμέρ ) με τον Σκάμανδρο ποταμό. Βρισκόταν κοντά στον λόφο Καλλικολώνη του Θυμβρίου πεδίου.
Σύμφωνα με τον Στράβωνα, εκεί στην πόλη βρισκόταν το ιερό του Απόλλωνος Θυμβραίου, ενώ ο ίδιος υπολογίζει την απόσταση από την πόλη του Ιλίου (που ξανακτίστηκε επί των ερειπίων της ομηρικής Τροίας, αιώνες αργότερα) έως τον ναό σε 50 στάδια. Εκεί μάλιστα ο Αχιλλεύς σκότωσε τον νεαρό Τρωίλο πάνω στον βωμό του Απόλλωνος, από τον οποίο έπαιρνε το χάρισμα της προφητείας η αδερφή του Έκτορος, Κασσάνδρα. Στον ναό πάλι πιστεύεται ότι διαδραματίστηκε ο θάνατος του Λαοκόωντος και των υιών του από ένα τεράστιο φίδι.
Σύμφωνα με την εκδοχή του Δίκτυος από την Κρήτη, ο Αχιλλεύς δολοφονήθηκε εκεί από ενέδρα του Πάριδος-Αλεξάνδρου, όταν επιχείρησε να ζητήσει σε γάμο την κόρη του Πριάμου, Πολυξένη, σε αντάλλαγμα να αποστατήσει από τους Τρώες.
Η Θύμβρα επέζησε ίσαμε τον 4ο αιώνα π.Χ. Από αρχαιολογικές ανασκαφές η πόλη τοποθετείται μεταξύ των χωριών Ακτσάκιοϊ και Χανάι Τεπέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας
ISO 639:b
! baa ! bab ! bac ! bae ! baf ! bag ! bah (Μπαχάμες) ! baj ! bak ! bal ! bam ! ban ! bao ! bap ! bar ! bas (Καμερούν) ! bau (Νιγηρία) ! bav ! baw ! bax ! bay !(baz) ! bba ! bbb ! bbc ! bbd ! bbe ! bbf ! bbg ! bbh ! bbi ! bbj ! bbk ! bbl ! bbm ! bbn ! bbo (Βόρεια) ! bbp (Δυτικοκεντρικά) ! bbq ! bbr ! bbs ! bbt ! bbu (Νιγηρία) ! bbv ! bbw ! bbx ! bby ! bbz (Κρεολικά Μπαμπάλια) ! bca (Κεντρικά) ! bcb ! bcc (Νότια) ! bcd (Βόρεια) ! bce ! bcf ! bcg ! bch ! bci ! bcj ! bck ! bcl (Κεντρικά) ! bcm ! bcn (Νιγηρία) ! bco ! bcp (Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό) ! bcq ! bcr ! bcs ! bct ! bcu ! bcv ! bcw !(bcx) ! bcy ! bcz ! bda ! bdb ! bdc ! bdd ! bde ! bdf ! bdg ! bdh (Σουδάν) ! bdi ! bdj ! bdk ! bdl (Ινδονησία) ! bdm ! bdn ! bdo ! bdp ! bdq ! bdr (Δυτική ακτή) ! bds ! bdt ! bdu ! bdv ! bdw ! bdx ! bdy ! bdz ! bea ! beb ! bec ! bed ! bee ! bef ! beg ! beh ! bei ! bej ! bek ! bel ! bem
(Ζαμπία) ! ben ! beo ! bep ! beq ! bes ! bet
(Γκουιμπερόουα) ! beu ! bev
(Νταλόα) ! bew ! bex ! bey
(Παπούα Νέα Γουινέα) ! bez
(Τανζανία) ! bfa ! bfb
(Πάουρι) ! bfc
(Βόρεια) ! bfd ! bfe ! bff ! bfg
(Μπουσάνγκ) ! bfh ! bfi ! bfj ! bfk ! bfl ! bfm ! bfn ! bfo
(Νότια) ! bft ! bfu ! bfw ! bfx ! bfy ! bfz
(Μαχάσου) ! bga ! bgb ! bgc ! bgd
(Λάος) ! bgm ! bgn
(Δυτικά) ! bgo ! bgp
(Ανατολικά) ! bgq ! bgr
(Μπομ) ! bgs ! bgt ! bgu ! bgv ! bgw ! bgx
(Βαλκάνια) ! bgy ! bgz ! bha ! bhb ! bhc ! bhd ! bhe ! bhf ! bhg ! bhh ! bhi ! bhj !(bhk)
(Αλμπάυ) ! bhl ! bhm ! bhn ! bho ! bhp ! bhq
(Νότια) ! bhr
(Μπάρα) ! bhs ! bht ! bhu ! bhv ! bhw ! bhx ! bhy ! bhz
(Νότια) ! biw
(Καμερούν) ! bix ! biy ! biz ! bja ! bjb ! bjc !(bjd) ! bje ! bjf ! bjg ! bjh ! bji ! bjj ! bjk ! bjl
(Παπούα Νέα Γουινέα) ! bjm ! bjn ! bjo
(Νότια Μπετσιμισαράκα) ! bjr ! bjs ! bjt ! bju ! bjv ! bjw ! bjx
(Μπανάο) ! bjy ! bjz ! bka !(bkb) ! bkc
(Καμερούν) ! bkd !(bke) ! bkf ! bkg ! bkh ! bki ! bkj ! bkk ! bkl ! bkm
(Καμερούν) ! bkn ! bko ! bkp
(Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό) ! bkq ! bkr ! bks
(Μασμπάτε) ! bkt ! bku ! bkv ! bkw ! bkx ! bky ! bkz ! bla ! blb ! blc ! bld ! ble ! blf ! blg ! blh ! bli ! blj ! blk
(Πα'ο) ! bll ! blm
(Νότιο Καταντουάνες) ! blo ! blp ! blq ! blr ! bls ! blt !(blu) ! blv ! blw ! blx
(Μαγκ-Ίντι) ! bly ! blz ! bma ! bmb ! bmc ! bmd ! bme ! bmf ! bmg ! bmh ! bmi ! bmj ! bmk ! bml ! bmm
(Παπούα Νέα Γουινέα) ! bmo ! bmp ! bmq ! bmr ! bms
(Μπίλμα) ! bmt ! bmu ! bmv ! bmw ! bmx ! bmy
(Κεντρικά) ! bnd
(Ινδονησία) ! bne ! bnf ! bng !(bnh) ! bni ! bnj
(Ανατολικά) ! bnk ! bnl ! bnm ! bnn ! bno ! bnp ! bnq ! bnr ! bns ! bnu ! bnv ! bnw ! bnx ! bny ! bnz ! boa ! bob !(boc) ! bod ! boe ! bof ! bog ! boh ! boi ! boj ! bok ! bol ! bom ! bon ! boo
(Τιέμα Κιέβε) ! bop ! boq ! bor ! bos ! bot ! bou ! bov ! bow ! box ! boy
(Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία) ! boz
(Τιέγιαξο) ! bpa ! bpb ! bpd ! bpg ! bph ! bpi ! bpj ! bpk ! bpl ! bpm ! bpn ! bpo ! bpp ! bpq
(Μπάντα) ! bpr
(Κοροναντάλ) ! bps
(Σαρανγκάνι) ! bpt ! bpu ! bpv
(Μπιάν) ! bpw
(Παπούα Νέα Γουινέα) ! bpx
(Παλύα) ! bpy ! bpz ! bqa ! bqb ! bqc
(Μπενίν) ! bqd !(bqe) ! bqf ! bqg ! bqh ! bqi ! bqj ! bqk ! bql ! bqm ! bqn ! bqo ! bqp ! bqq ! bqr ! bqs ! bqt ! bqu ! bqv ! bqw
(Νιγηρία) ! bqx ! bqy ! bqz ! bra ! brb ! brc ! brd ! bre ! brf ! brg ! brh ! bri ! brj ! brk ! brl ! brm ! brn ! bro ! brp ! brq ! brr ! brs ! brt ! bru
(Ανατολικά) ! brv
(Δυτικά) ! brw ! brx
(Μπρουνέι) ! bsc !(bsd) ! bse ! bsf ! bsg ! bsh ! bsi ! bsj ! bsk ! bsl ! bsm ! bsn ! bso ! bsp ! bsq ! bsr ! bss ! bst ! bsu ! bsv ! bsw ! bsx ! bsy
(Σαμπά) !(bsz) ! bta !(btb)
(Καμερούν) ! btc
(Καμερούν) ! btd ! bte ! btf ! btg
(Γκαγκνόα) ! bth ! bti ! btj
(Μπακανέζικα) ! btl ! btm ! btn ! bto
(Ιρίγκα) ! btp ! btq ! btr ! bts ! btt ! btu ! btv ! btw ! btx ! bty ! btz ! bua ! bub ! buc ! bud ! bue ! buf ! bug ! buh
(Γιουνούο) ! bui ! buj ! buk ! bul ! bum
(Καμερούν) ! bun ! buo ! bup ! buq ! bus ! but ! buu ! buv ! buw ! bux ! buy ! buz ! bva ! bvb ! bvc ! bvd ! bve
(Μπεράου) ! bvf ! bvg ! bvh ! bvi ! bvj ! bvk ! bvl ! bvm ! bvn ! bvo ! bvp ! bvq ! bvr !(bvs) ! bvt
(Ινδονησία) ! bvu
(Μπούε) ! bwf ! bwg ! bwh ! bwi ! bwj
(Λάα Λάα) ! bwk ! bwl ! bwm ! bwn
(Βουνάι) ! bwo ! bwp ! bwq
(Νότια) ! bwr ! bws ! bwt ! bwu
(Γκάνα) !(bwv) ! bww ! bwx
(Μπου-Νάο) ! bwy
Φάρα Ολιβάνα κον Σόλα
Η Φάρα Ολιβάνα κον Σόλα (ιταλικά: Fara Olivana con Sola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
ISO 639:b
(Μονγκολία) ! bxn ! bxo ! bxp ! bxq ! bxr
Φάρα Ολιβάνα κον Σόλα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
ISO 639:b
(Ρωσία) ! bxs !(bxt) ! bxu
(Κίνα) ! bxv ! bxw ! bxx ! bxz ! bya ! byb ! byc ! byd ! bye ! byf ! byg ! byh ! byi ! byj
(Νιγηρία) ! byk ! byl ! bym ! byn ! byo ! byp ! byq ! byr ! bys ! byt !(byu) ! byv ! byw ! byx ! byy ! byz ! bza ! bzb ! bzc
(Νότια Μπετσιμισαράκα) ! bzd ! bze
(Τζενάαμα) ! bzf ! bzg ! bzh
(Μάπος) ! bzi ! bzj ! bzk ! bzl
(Σουλαουέζι) ! bzm ! bzn
(Μαλούκου) ! bzo ! bzp ! bzq
(Ινδονησία) ! bzr ! bzs ! bzt ! bzu ! bzv ! bzw
(Νιγηρία) ! bzx
(Χαϊνγάξο) ! bzy ! bzz
Κατηγορία:ISO 639
Διεθνής Συνδικαλιστική Συνομοσπονδία
Η Διεθνής Συνδικαλιστική Συνομοσπονδία (ITUC) είναι η μεγαλύτερη ομοσπονδία συνδικάτων παγκοσμίως. Αντιπροσωπεύει 207 εκατομμύρια εργαζόμενους μέσω 331 συνεργαζόμενων οργανώσεων σε 163 χώρες. Δημιουργήθηκε το Νοέμβριο του 2006, με τη συγχώνευση της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ελεύθερων Συνδικάτων (ICFTU) και της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας Εργασίας (WCL). Το ιδρυτικό συνέδριο της ITUC πραγματοποιήθηκε στη Βιέννη. Η Διεθνής Συνδικαλιστική Συνομοσπονδία έχει τρεις κύριους περιφερειακούς οργανισμούς: τον περιφερειακό οργανισμό Ασίας-Ειρηνικού (ITUC-AP), τον περιφερειακό οργανισμό της Αμερικής (TUCA), και τον περιφερειακό οργανισμό της Αφρικής (ITUC-AF).
Κύριος στόχος της Διεθνούς Συνδικαλιστικής Συνομοσπονδίας είναι η προάσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, μέσω μιας παγκόσμιας συνεργασίας. Το Δίκτυο Συνεργασίας και Ανάπτυξης Συνδικάτων (TUDCN) είναι μια πρωτοβουλία του ITUC, με σκοπό να μεταφέρει τις απόψεις των συνδικάτων στις διεθνείς συζητήσεις που αφορούν τις αναπτυξιακές πολιτικές, και να βελτιώσει το συντονισμό και την αποτελεσματικότητα των δραστηριοτήτων για την ανάπτυξη του συνδικαλισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνδικαλισμός Κατηγορία:Συνδικαλιστικές οργανώσεις
Κοινότητα Νυβρίτου
Η Κοινότητα Νυβρίτου είναι κοινότητα του δήμου Γόρτυνας στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1927 με το ΦΕΚ 38Α - 11/03/1927, γραμμένη ως Νιβρήτου, σύμφωνα με την οποία ο οικισμός Νίβρητος αποσπάστηκε από την τότε κοινότητα Γέργερης και ορίστηκε έδρα της κοινότητας. Το 1940 μετά την διόρθωσή του ονόματος σε Νύβριτος διορθώθηκε και η κοινότητα. Εκτός από την έδρα της η κοινότητα περιλαμβάνει και τον οικισμό Δρόσοι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 202 κατοίκους. Η κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Φραγκίσκο Χριστοδουλάκη ενώ οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας
Φάρος του Χελ
Ο Φάρος του Χελ είναι ενεργός φάρος στην πόλη Χελ, στο Βοεβοδάτο Πομερανίας στην Πολωνία. Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της Χερσονήσου του Χελ και κατευθύνει την κυκλοφορία των πλοίων στον Κόλπο του Γκντανσκ αλλά και στον Κόλπο του Πουτσκ.
Ιστορία
Ο φάρος στο Χελ έχει τις ρίζες του στον 16ο αιώνα όταν άναβε φωτιά στον πύργο της εκκλησίας σε ύψος 116 ποδιών για να καθοδηγήσει πλοία. Η κατασκευή κάηκε. Το 1638 οι ντόπιοι ζήτησαν από τις αρχές του Γκντανσκ να χτίσουν έναν φάρο στη χερσόνησο. Μετά από συζήτηση, μια ξύλινη κατασκευή ανεγέρθηκε γύρω στο 1640, με εμβέλεια περίπου 9,5 χιλιομέτρων. Το 1667 κάηκε και αυτή.
Δύο περαιτέρω προσπάθειες κατασκευής απέτυχαν επίσης. Ωστόσο, η ναυτιλία σε αυτή την περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας παρέμενε επικίνδυνη, έτσι γύρω στο 1790 έγινε άλλη μια προσπάθεια. Διατέθηκε ένας χώρος, συμπεριλαμβανομένης της κατοικίας φαροφύλακα. Το φως έπρεπε να είναι αναμμένο κάθε μέρα.
Αν και η αποτελεσματικότητα βελτιώθηκε, ο φάρος σύντομα αντιμετώπισε το πρόβλημα της συσκότισης από τα δέντρα. Η κατασκευή του πρώτου φάρου από τούβλα ξεκίνησε το 1806. Λόγω των εμφυλίων πολέμων η προσπάθεια κράτησε μέχρι το 1826.
Ο φάρος από τούβλα δεν ήταν αρκετά ψηλός και τα πλοία συνέχισαν να βυθίζονται μεταξύ Γιαστάρνια και Χελ. Τοποθετήθηκε ένα κανόνι στο φάρο, που πυροδοτούνταν κάθε τέσσερα λεπτά, ως ηχητικό σήμα. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι που ο πυροβολητής πέθανε το 1910. Μια πέτρα θυμίζει το γεγονός μέχρι σήμερα.
Ακολούθησαν περισσότερες βελτιώσεις. Η πηγή φωτός άλλαξε σε μια λάμπα παραφίνης και η δομή ανακαινίστηκε. Το ηλεκτρικό φως εγκαταστάθηκε το 1938 με τη μορφή λαμπτήρα 3000 βατ. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί αποφάσισαν να γκρεμίσουν τη δομή, καθώς αποτελούσε έναν τέλειο στόχο για αεροπορικές επιδρομές.
Το 1942, οι Γερμανοί διέταξαν τους ντόπιους να κατασκευάσουν νέο φάρο. Στεκόταν 10 μέτρα νοτιοανατολικά από το παλιό (τώρα γκρεμισμένος). Η νέα δομή ήταν μοντέρνα, με ηλεκτρισμό και λειτουργεί μέχρι σήμερα.
Ο πύργος των 40,8 μέτρων είναι βαμμένος κόκκινος και έχει οκταγωνικό σχήμα. Η πηγή φωτός είναι ένας λαμπτήρας 1.000 βατ, τοποθετημένος 38,5 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, με εμβέλεια 27 χιλιόμετρα. Ο φάρος είναι επίσης μέρος ενός συστήματος ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας.
Ο φάρος είναι τουριστικό αξιοθέατο και είναι ανοιχτός στο κοινό κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Εκτός από τον ίδιο τον φάρο, σώζονται μερικά αντικείμενα φαροφυλάκων, τα οποία χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα. Κοιτάζοντας δυτικά, στην ενδοχώρα, μπορεί κανείς να δει τον Σουηδικό Λόφο με έναν παλιό φάρο που χτίστηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για να αντικαταστήσει αυτόν που καταστράφηκε στο Χελ την ίδια στιγμή.
Σκοποβολή στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων 2018
Η σκοποβολή στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων 2018 θα πραγματοποιηθούν από τις 7 έως τις 12 Οκτωβρίου στο Πάρκο Πολιδεπορτίβο Ρόκα στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής.
Πρόγραμμα
Το πρόγραμμα αναμένεται να αναρτηθεί από την Οργανωτική Επιτροπή του Μπουένος Άιρες 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες Νέων Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες Νέων 2018 Κατηγορία:Σκοποβολή το 2018
Κάστρο του Λίτομισλ
Το Κάστρο του Λίτομισλ είναι ένα από τα μεγαλύτερα αναγεννησιακά κάστρα στην Τσεχία. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης Λίτομισλ και ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1999. Το Κάστρο του Λίτομισλ είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του σκεπαστού κάστρου, ένας τύπος κτιρίου που αναπτύχθηκε για πρώτη φορά στην Ιταλία και τροποποιήθηκε στην Τσεχία για να δημιουργήσει μια εξελιγμένη μορφή ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής ποιότητας. Χαρακτηριστικά υψηλής μπαρόκ προστέθηκαν σε αυτό το κάστρο τον 18ο αιώνα.
Ιστορία
Η πόλη Λίτομισλ αναπτύχθηκε τον 13ο αιώνα στον εμπορικό δρόμο μεταξύ Βοημίας και Μοραβίας. Το 1568 ξεκίνησαν οι εργασίες για την κατασκευή του κάστρου, υπό την επίβλεψη του Γιαν Μπαπτίστα Αβοστάλις και του αδελφού του, Όλντριχ. Μέχρι το 1580, το μεγαλύτερο μέρος του κτηρίου είχε κατασκευαστεί. Το κάστρο χρησίμευσε ως ιδιοκτησία της διάσημης οικογένειας Πέρνστεϊν από το 1567 μέχρι το θάνατο του τελευταίου μέλους του οίκου, Φρεβόνιου, το 1646. Ο διάσημος Τσέχος συνθέτης Μπέντριχ Σμέτανα γεννήθηκε το 1824 στη Ζυθοποιία, ένα βοηθητικό κτίριο δίπλα στο κάστρο.
Στα τέλη του 18ου αιώνα, το εσωτερικό και οι χώροι του κάστρου επανασχεδιάστηκαν σε στιλ Ύστερου Μπαρόκ και διατηρούνται μέχρι σήμερα.
Περιγραφή
Το ίδιο το κάστρο έχει τρεις ορόφους και έχει τέσσερις πτέρυγες διατεταγμένες ασύμμετρα. Η μεγαλύτερη είναι η δυτική πτέρυγα, ενώ η μικρότερη είναι η νότια πτέρυγα, μια διώροφη τοξωτή στοά, που κλείνει μια τετράγωνη αυλή. Η αψίδα και ο θόλος συνεχίζονται γύρω από αυτήν την αυλή. Η ανατολική πτέρυγα περιέχει το παρεκκλήσι του κάστρου και η δυτική πτέρυγα περιέχει ένα θέατρο, με τις σκηνικές διακοσμήσεις, τα μηχανήματα και το αμφιθέατρο να διατηρούνται ανέπαφα.
Εκτός από το κάστρο, υπάρχουν πολλά βοηθητικά κτίρια, συμπεριλαμβανομένης της Ζυθοποιίας, η οποία βρίσκεται στα νότια της μεγαλύτερης, εξωτερικής αυλής και σχεδιάστηκε αρχικά με διακοσμήσεις sgraffito για να συμπληρώσει το κάστρο. Μετά από μια πυρκαγιά το 1726, ανακαινίστηκε από τον διάσημο μπαρόκ αρχιτέκτονα Φραντσίσεκ Μαξμίλιαν Κάνκα. Υπάρχει επίσης ένα πάρκο αγγλικού στιλ και ένα μπαρόκ υπόστεγο στην περιοχή του κάστρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τσεχία Λιτομισλ
Δόμνα Μιχαηλίδου
Βιογραφία
Έχει σπουδάσει οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Γιορκ, ενώ κατέχει μεταπτυχιακό στις Αναπτυξιακές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και διδακτορικό στην Ανάπτυξη και τις Οικονομικές Κρίσεις επίσης από το πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.
Από το 2014 ήταν επισκέπτρια λέκτορας στο Κέντρο Αναπτυξιακών Σπουδών του Κέιμπριτζ. Η επιστημονική της έρευνα επικεντρώνεται στις χρηματοπιστωτικές κρίσεις, τις αγορές κεφαλαίου, τα δημόσια οικονομικά, το κράτος πρόνοιας και τη δημόσια υγεία. Έχει επίσης διδάξει Μακροοικονομικά στο Judge Business School του Κέιμπριτζ, καθώς και Οικονομική Πολιτική στο Government School του UCL. Έχει εργαστεί στη Διεύθυνση Οικονομικών Μελετών του ΟΟΣΑ στο Παρίσι ως οικονομολόγος και κατόπιν στην Αθήνα για την Εργαλειοθήκη Ανταγωνισμού του ΟΟΣΑ ως οικονομολόγος ειδικός στον ανταγωνισμό. Έχει διατελέσει ειδικός σύμβουλος σε κρατικούς και μη κυβερνητικούς οργανισμούς όπως, μεταξύ άλλων, ο ΟΗΕ, ο FAO και το Βρετανικό Συμβούλιο. Ακόμη έχει συντονίσει εθνικά σχέδια κινητροδότησης επιχειρηματικής δραστηριότητας, ως επιστημονικός συνεργάτης στο κέντρο Σπουδών Μέσης Ανατολής του Κέιμπριτζ, του εμπορικού επιμελητηρίου του Σουδάν και του Υπουργείου Υγείας του Ιράν.
Το 2016 δημοσιεύτηκε το βιβλίο της The inexorable evolution of financialisation. Μελέτες της έχουν δημοσιευτεί σε ακαδημαϊκά περιοδικά (The Lancet, Journal of International Development, Health Policy and Planning), σε εκθέσεις διεθνών οργανισμών (ΟΟΣΑ, ΟΗΕ) και σε ηλεκτρονικά και έντυπα ΜΜΕ (όπως το Project Syndicate, το BBC και αρκετά ελληνικά μέσα). Το 2016 συμμετείχε στη σύνταξη της ετήσιας έκθεσης του ΟΟΣΑ για την Ελλάδα και το 2017 στη σύνταξη της ειδικής έκθεσης του ίδιου οργανισμού για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.
Επιπλέον, έχει συμμετάσχει σε διεθνή επιστημονικά συνέδρια ως εισηγήτρια επιστημονικών δημοσιεύσεων και εκθέσεων δημόσιων πολιτικών. Το 2019 ανακοινώθηκε ως Future Leader του δικτύου Διατλαντικών σχέσεων του German Marshall Fund. Επιπλέον, έχει διατελέσει γραμματέας του Graduate Union του Κέιμπριτζ και πρόεδρος και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Newnham College of Cambridge.
Πολιτική
Τον Ιούλιο του 2019 ανέλαβε υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων αρμόδια για θέματα Πρόνοιας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Τον Ιούλιο του 2020 το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων υπέγραψε μνημόνιο συνεργασίας με τη UNICEF για την προστασία των παιδιών, την αποϊδρυματοποίηση και ανάπτυξη καινοτόμων υπηρεσιών φροντίδας και υποστήριξης με σκοπό την ομαλή μετάβαση των παιδιών στην ενηλικίωση, την κοινωνία και την αγορά εργασίας. Επιπλέον η Ελλάδα επιλέχθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την πιλοτική εφαρμογή δράσεων στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας Child Guarantee για την αντιμετώπιση της παιδικής φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Για την προστασία και τη στήριξη των αστέγων, η Μιχαηλίδου νομοθέτησε την επέκταση του δικαιώματος για το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα στους αστέγους οι οποίοι ζουν σε ξενώνες φιλοξενίας. Τέλος, το 2020 παρουσιάστηκε το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τα δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία.
Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 εξελέγη με τη Νέα Δημοκρατία στην Α' Πειραιά. Στις 27 Ιουνίου 2023 ορκίστηκε υφυπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού στη δεύτερη κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Αντιπαραθέσεις και επικρίσεις
Η Μιχαηλίδου, μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, επικρίθηκε για μια παλαιότερη παρέμβασή της, στην οποία είχε χαρακτηρίσει «συλλογική ψυχική νόσο» τον αγώνα της Αριστεράς ενάντια στη δικτατορία και είχε αναφερθεί στην «αγιοποίηση του αντιδικτατορικού αγώνα». Παρ' όλα αυτά, τις αμέσως επόμενες ώρες, ο συγγραφέας Απόστολος Δοξιάδης δήλωσε ότι τα παραπάνω λόγια δεν ανήκουν στη Μιχαηλίδου, αλλά αποτελούν απόσπασμα από το βιβλίο του "Ερασιτέχνης Επαναστάτης".
Με αφορμή επεισόδια μεταξύ φοιτητών και αστυνομίας στην ΑΣΟΕΕ, επικρίθηκε για αναφορά της σε εύρεση όπλων που έχει πρόσβαση ο στρατός της Συρίας.
Η Μιχαηλίδου έχει έρθει σε αντιπαράθεση με το Χαμόγελο του Παιδιού όσον αφορά τις αποϊδρυματοποίησεις, κάνοντας αναφορές για κακοποιητική συμπεριφορά και κακοδιαχείριση χωρίς ωστόσο να παρουσιάζει κανένα στοιχείο. Το Χαμόγελο του Παιδιού απάντησε στις καταγγελίες παρουσιάζοντας οικονομικά στοιχεία.
Ακόμη έχει επικριθεί για την αναφορά της στον τόπο κατοικίας 12χρονης η οποία ήταν θύμα κυκλώματος μαστροπείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού
Τερέζα Μακρή
Η Τερέζα ή Θηρεσία Μακρή (4 Νοεμβρίου 1797 – 21 Οκτωβρίου 1875) ήταν Αθηναία καλλονή, η μεγαλύτερη από τις τρεις κόρες του Προκοπίου Μακρή (1764–1799), προξένου της Αγγλίας στην Αθήνα. Γεννήθηκε, όπως σημειώνει ο πατέρας της στο οικογενειακό κατάστιχο, στις 4 Νοεμβρίου 1797, ημέρα Τετάρτη, σε ένα σπίτι στην Οδό Αγίας Θέκλας 14 (κατεδαφισμένο σήμερα, από το 1974) στη συνοικία του Ψυρρή στην Αθήνα. Βαπτίστηκε στις 6 Ιανουαρίου 1798 στην Εκκλησία της Αγίας Ελεούσας, ενοριακής εκκλησίας της οικογένειας Μακρή, που είναι σήμερα θαμμένη στα υπόγεια του παλιού Κακουργιοδικείου της Αθήνας.
Στο σπίτι αυτό της οδού Αγίας Θέκλας 14, η νεαρή Τερέζα Μακρή, δεκατριών μόλις χρόνων, γνωρίστηκε, το 1810, με τον Λόρδο Βύρωνα, όταν ο ποιητής ήρθε να νοικιάσει τρία δωμάτια του σπιτιού της χήρας μητέρας της, η οποία ζούσε νοικιάζοντας δωμάτια στο διώροφο αρχοντικό της σε ξένους περιηγητές. Η επί τρεις μήνες διαμονή του Βύρωνα στο σπίτι αυτό διανθίστηκε με ένα πλατωνικό ερωτικό ειδύλλιο. Ο Βύρωνας ερωτεύτηκε παράφορα τη νεαρή Τερέζα Μακρή, η οποία έγινε η ποιητική μούσα του, γράφοντας γι’ αυτήν το ποίημα «Η Κόρη των Αθηνών» (The Maid of Athens), το οποίο κατέληγε σε κάθε στροφή του με το στίχο «Ζωή μου, σας αγαπώ».
Το 1829, η Τερέζα Μακρή παντρεύτηκε τον Άγγλο αξιωματικό Τζέιμς Μπλακ (James Black), με τον οποίο απέκτησε τέσσερα παιδιά. Όταν άρχισε ο Κριμαϊκός Πόλεμος (1854 – 1856), ο Μπλακ υπηρέτησε στην Κωνσταντινούπολη, όπου τον συνόδευσε και η σύζυγός του Τερέζα. Αργότερα, διορίστηκε υποπρόξενος της Αγγλίας στο Μεσολόγγι, όπου έμεινε μαζί με την Τερέζα για μερικά χρόνια και όπου πέθανε το 1866.
Η Τερέζα Μακρή ήταν μια γυναίκα της εποχής της, εκπάγλου καλλονής, με εξαιρετική μόρφωση, μιλούσε ξένες γλώσσες, είχε διδαχθεί ιταλικά από τον Ιταλό ζωγράφο Τζοβάνι Μπατίστα Λουζιέρι και είχε εκδώσει μαζί με την αδελφή της ένα μικρό λεξικό στην Κέρκυρα, όπου είχε καταφύγει η οικογένειά της τον καιρό της Επανάστασης. Στο τέλος όμως της ζωής της γνώρισε δύσκολες μέρες. Το 1872, ο Γάλλος μουσικοσυνθέτης Σαρλ Γκουνό έγραψε για εκείνη ένα μουσικό έργο με τον τίτλο «Κόρη των Αθηνών», στέλνοντας όλες τις εισπράξεις από τη συναυλία στην Τερέζα Μακρή για να την βοηθήσει οικονομικά.
Η Τερέζα Μακρή πέθανε στις 21 Οκτωβρίου 1875 στην Αθήνα, σε ηλικία 78 ετών. Στο Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα φυλάγεται σήμερα το κόκκινο φεσάκι με τη χρυσή φούντα της «Κόρης των Αθηνών», δίπλα σ’ ένα φορητό γραφείο του Βύρωνα. Η μοναδική κόρη της Καρολίνα, η οποία πέθανε 86 ετών τον Ιανουάριο του 1920, έζησε με την ανάμνηση της μητέρας της σ’ ένα σπίτι της οδού Κεραμεικού 13 στο Μεταξουργείο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παλαιά Αθήνα
Βερβεράτο Χίου
Το Βερβεράτο είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στο κεντρικό μέρος της, με πληθυσμό 231 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 95 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 8 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά από την πόλη της Χίου.
Γεωγραφία-δημογραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του χωριού είναι πλάτος 38°20΄ Βόρειο και μήκος 26°05΄ Ανατολικό. Είναι κτισμένο νοτιοδυτικά του Κορακάρη, στο απώτατο δυτικό όριο του Κάμπου της Χίου και θεωρείται πεδινό χωριό. Τα κοντινότερα χωριά σε ευθεία γραμμή είναι κατά σειρά ο Ζυφιάς και το Χαλκειός, 1 χιλιόμετρο προς τα νοτιοδυτικά και τα ανατολικά του Βερβεράτου αντιστοίχως, και ο Δαφνώνας, 1,5 χιλιόμετρο προς τα βόρεια-βορειοδυτικά. Από τη θάλασσα απέχει 5 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή, προς τα ανατολικά (Κοντάρι). Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, ιδίως με τα κηπευτικά