cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναός της Αφαίας
Αρχαιολογικές ανασκαφές
Η πρώτη έρευνα έγινε το 1811 από τον Άγγλο αρχιτέκτονα Cockerell και το Γερμανό βαρώνο von Hallerstein, που επισκέφθηκαν το χώρο και ανέσκαψαν τα γλυπτά των αετωμάτων, τα οποία μετέφεραν στην Ιταλία, πουλήθηκαν στον Λουδοβίκο Α' της Βαυαρίας και έτσι το 1828 κατέληξαν στο Μόναχο, όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα και εκτίθενται στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου. Συστηματική ανασκαφή του μνημείου πραγματοποιήθηκε από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο το 1901, υπό την εποπτεία των Ad. Furtwangler και H. Thiersch και αργότερα, το 1964-1981, του D. Ohly. Τα έτη 1956-1957 έγιναν αναστηλωτικές εργασίες από τον Α. Ορλάνδο και τον Ε. Στίκα.
Η κατάσταση του αρχαιολογικού χώρου παρουσιάζει προβλήματα, τόσο στην περίφραξη όσο και στη συντήρηση των υποστηρικτικών μονάδων. Το Μάρτιο του 2011, το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ενέκρινε μελέτη για «την αναβάθμιση του περιβάλλοντος χώρου και για φωτισμό ανάδειξης των ναών Αφαίας και Ελλανίου Διός στην Αίγινα».
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2005
Το 70ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2005 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας από τις 10 ως τις 11 Ιουνίου μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2005. Μετείχαν 955 αθλητές και αθλήτριες από 127 σωματεία. Οι αγώνες ήταν αφιερωμένοι και πάλι στη μνήμη του πρωτεργάτη του γυναικείου στίβου Ηλία Μισαηλίδη, παλιού πρωταθλητή του Πανιωνίου και βαλκανιονίκη, τον οποίο ο ΣΕΓΑΣ έχει ανακηρύξει μια από τις πέντε σπουδαιότερες αθλητικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα. Για την προσέλκυση περισσότερων φιλάθλων ο ΣΕΓΑΣ, σε συμφωνία με τον ΟΑΣΑ, προώθησε την δωρεάν μεταφορά στο στάδιο με την επιδειξη σχετικής κάρτας είτε με τον ΗΣΑΠ είτε με την ειδική λεωφορειακή γραμμή Χ-14 "Σύνταγμα-Ολυμπιακό Στάδιο". Όμως, μετά το σκάνδαλο Κεντέρη-Θάνου, οι εξέδρες ήταν εντυπωσιακά άδειες.
Είχαν προηγηθεί σε ξεχωριστές ημερομηνίες τα πρωταθλήματα του δρόμου 10χλμ εντός σταδίου, των 20 χλμ βάδην και του επτάθλου. Τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία. Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις 6 Νοεμβρίου στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο, παράλληλα με τον Διεθνή Μαραθώνιο. Η διοργάνωση προσέλκυσε μεγάλο πλήθος δρομέων -τερμάτισαν 357 Ελληνίδες και ξένες αθλήτριες- και την εκκίνηση έδωσε ο Ιταλός ολυμπιονίκης του 2004 Στέφανο Μπαλντίνι. Πανελληνιονίκης αναδείχθηκε η Γεωργία Αμπατζίδου για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά. Παράλληλα ήταν τρίτη στη γενική κατάταξη πίσω από δύο αθλήτριες της Αιθιοπίας.
Βαθμολογία
* Βαθμολογήθηκαν οι 12 πρώτες κάθε αγωνίσματος.
Αναφορές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 2005 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Nintendo GameCube
thumb|right|300px|Nintendo GameCube Το Nintendo GameCube είναι η κονσόλα έκτης γενιάς της Nintendo και κυκλοφόρησε μετά το Nintendo 64 και πριν το Wii, στην Ιαπωνία τον Σεπτέμβρη του 2001 ενώ στην Ευρώπη το Μάιο του 2002. Είναι η πρώτη παιχνιδομηχανή της Nintendo που δεν χρησιμοποιεί σαν αποθηκευτικό μέσο για τα παιχνίδια της κασέτες, αλλά mini-DVD το οποίο πάλι ερχόταν σε αντίθεση με τους κύριους ανταγωνιστές της στην αγορά βιντεοπαιχνιδιών Sony και Microsoft που χρησιμοποιούσαν DVD. Το Gamecube πούλησε παγκοσμίως περί τα 21.740.000 κομμάτια. Ο επεξεργαστής του GameCube τρέχει στα 486 MHz. Δημοφιλή παιχνίδια περιλαμβάνουν τα Metroid Prime, Metroid Prime 2: Echoes, Super Smash Bros Melee, Mario Kart: Double Dash‼, Super Mario Sunshine, The Legend of Zelda: The Wind Waker, The Legend of Zelda: Four Swords Adventures και άλλα.
Επιπλέον, το GameCube εισήγαγε μια ποικιλία από επιλογές συνδεσιμότητας για κονσόλες Nintendo, και είναι η πρώτη κονσόλα της Nintendo έξω από την Ιαπωνία που υποστήριξε το online play επισήμως, μέσω του Nintendo GameCube Broadband Adapter και Modem Adapter (το οποίο πωλείται ξεχωριστά). Ωστόσο, η online υπηρεσία της είχε μόνο τέσσερα παιχνίδια που υποστηρίζονταν και δεν είχε προωθηθεί σε μεγάλο βαθμό. Συγκριτικά, το Xbox Live, το PS2 Online και το SegaNet / Dreamarena ήταν πιο ενεργά στον online διαγωνισμό. Το GameCube διαθέτει επίσης τη δυνατότητα να συνδεθεί με το Game Boy Advance για να υπάρξει πρόσβαση σε αποκλειστικές δυνατότητες ορισμένων παιχνιδιών ή να χρησιμοποιηθεί το φορητό σύστημα ως χειριστήριο για τον παίκτη του GameCube.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Nintendo GameCube Κατηγορία:Κονσόλες της Nintendo Κατηγορία:Κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών έκτης γενιάς Κατηγορία:Οικιακές κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών
Das Stahltier
Το Das Stahltier (γερμ. Το ατσάλινο θηρίο/ζώο) είναι έργο του γερμανικού κινηματογράφου του 1934. Γυρίστηκε με πρωτοβουλία των Γερμανικών Κρατικών Σιδηροδρόμων για την επέτειο των 100 χρόνων του πρώτου γερμανικού σιδηρόδρομου.
Ιστορικό
Η ταινία πρωτοπαρουσιάστηκε το 1935 σε μικρό κοινό. Απαγορεύτηκε από τους Ναζί και έκτοτε χρησιμοποιήθηκε μόνο για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Θεωρήθηκε ότι χάθηκε, αλλά χάρη σε μια κόπια που ανήκε στην συλλογή της Ρίφενσταλ ανακαλύφθηκε ξανά και διασώθηκε. Το 1954 οι Γερμανικοί Ομοσπονδιακοί Σιδηρόδρομοι παράγγειλαν μια περιληπτική επανέκδοση που προβλήθηκε δημοσίως. Το 1985 αποκαταστάθηκε η αρχική ταινία και προβλήθηκε στην τηλεόραση. Το 2007 κυκλοφόρησε σε DVD.
Πλοκή
Ο φοιτητής μηχανικός Κλάασεν πάει στους κρατικούς σιδηρόδρομους για να κάνει πρακτική εξάσκηση. Επειδή είναι άνθρωπος των γραμμάτων, οι εργάτες τον αποφεύγουν. Σιγά σιγά όμως θα κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, και θα του δείξουν τα μυστικά της δουλειάς τους, ενώ ο Κλάασεν θα τους διηγηθεί την εξέλιξη της ατμομηχανής και των επιτευγμάτων της επιστήμης.
Αποτίμηση
Η ταινία είναι της εποχής της ανόδου των Ναζί στην εξουσία. Αν και ακούγεται ένα Χάιλ Χίτλερ, κατά τα άλλα δεν είναι προπαγανδιστικό έργο, ούτε και περιέχει ναζιστικά σύμβολα ή και ναζιστική ιδεολογία. Αναφέρει τις εφευρέσεις των Γάλλων και Βρετανών στον τομέα της βιομηχανικής επανάστασης. Οι εργάτες συμπεριφέρονται φυσιολογικά, ενώ ο μηχανικός Κλάασεν δεν δείχνει υπερβολικό ζήλο. Για τους λόγους αυτούς οι Ναζί απαγόρευσαν το έργο. Παράλληλα, η εταιρεία των Γερμανικών σιδηροδρόμων απέρριψε την ταινία θεωρώντας την εγκεφαλική, καλλιτεχνική και πειραματική, ενώ ήθελε μια εμπορική διαφημιστική παραγωγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1934 Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κάσια Μος
Η Καταζίνα «Κάσια» Μος (πολωνικά: Katarzyna "Kasia" Moś) (γενν. 3 Μαρτίου 1987) είναι Πολωνή τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και χορεύτρια. Ήταν μέλος των The Pussycat Dolls Burlesque Revue το 2011, και το 2012, βγήκε τρίτη στη πολωνική εκδοχή του Must Be the Music. Εκπροσώπησε τη Πολωνία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2017 με το τραγούδι «Flashlight», όπου τερμάτισε στην 22η θέση.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Μος είναι κόρη του Μάρεκ Μος, μέρος της μουσικής ομάδας Άουκσο. Είναι απόφοιτη της Μουσικής Σχολής Φρεντερίκ Σοπέν στο Μπίτομ, όπου σπούδασε τσέλο και πιάνο. Έχει πτυχίο στη τζαζ και τη σύγχρονη μουσική, αποφοιτώντας από τη Φωνητική Ακαδημία Μουσικής Κάρλο Σιμάνοφσκι του Κατοβίτσε. Στην ηλικία των 15 ετών, η Μος ξεκίνησε μαθήματα φωνητικής με την Ελζμπιέτα Χλέμπεκ, και ήταν στα πρώτα βήματά της για μια επαγγελματική καριέρα στο τραγούδι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Πολωνές χορεύτριες Κατηγορία:Πολωνοί στιχουργοί Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Πολωνία
Κλεονίκη Γενναδίου
Η Κλεονίκη Γενναδίου(-1909) ήταν ζωγράφος και γλύπτρια.
Βίος
Η Κλεονίκη Γενναδίου γεννήθηκε στην Αθήνα. Ταξίδεψε σε Ιταλία και Μόναχο. Με την αδελφή της Ελπίδα δημοσίευσε το έργο ''Βιογραφικαί σημειώσεις. Συμβολή εις την ιστορίαν της νεοελληνικής τέχνης'', Τεργέστη 1909. Πέθανε στις 14 Μαρτίου 1909. Στην Ολυμπιακή Έκθεση του 1888 στο Ζάππειο έλαβε το αργυρό βραβείο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Δήμος Καλάμου Αττικής
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011):
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι και Κοινότητες της Αττικής
Καλαμπάκι
Το Καλαμπάκι (επίσημα Καλαμπάκιον) είναι πεδινή κωμόπολη του νομού Δράμας σε υψόμετρο 60 μέτρα. Βρίσκεται 13 χλμ. νότια της Δράμας, πρωτεύουσας του νομού. Το Καλαμπάκι μετά το πρόγραμμα Καλλικράτης ορίστηκε ως η έδρα του Δήμου Δοξάτου, στον οποίο υπάγονται επίσης τα χωριά Φτελιά, Αγία Παρασκευή, Καλαμώνας και Νεροφράκτης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 3.110 κατοίκους.
Ιστορία
Στην πλειονότητά τους οι κάτοικοί του είναι απόγονοι προσφύγων από την Ανατολική Θράκη (κυρίως από το χωριό Κρυόνερο), τον Καλφά της Κωνσταντινουπόλεως (γνωστοί και ως Καλφακιώτες) και τη Μικρά Ασία (κυρίως από τα Λιμνά, το Χασάκιοϊ και την Αξό της Καππαδοκίας) που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους όταν υπεγράφη η Συνθήκη της Λωζάνης. Οι Θρακιώτες πρώτοι κάτοικοι έζησαν στην περιοχή της Δράμας ως το φθινόπωρο του 1919, οπότε, με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία και πάλι στην Ανατολική Θράκη, για να ξαναγυρίσουν οριστικά το φθινόπωρο του 1922, ακολουθώντας τη πορεία του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Τον Αύγουστο του 1941, κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής, ορισμένοι κάτοικοι του Καλαμπακίου εκτοπίστηκαν στη γερμανοκρατούμενη ζώνη ως επικίνδυνοι, ενώ το φθινόπωρο του ίδιου έτους εκτελέστηκε ένας κάτοικος στο πλαίσιο της καταστολής της εξέγερσης της Δράμας.
Το 1953 επισκέφτηκε το Καλαμπάκι η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, στο πλαίσιο επιτόπιας έρευνάς της για τις προσφυγικές εγκαταστάσεις στη Βόρεια Ελλάδα, περιγράφοντας τις συνθήκες υπό τις οποίες διαβίωναν οι κάτοικοι.
Πολιτισμός
Πολιτιστικά δραστηριοποιείται ο Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Καλαμπακίου (ιδρυθείς το 1979), ο οποίος μεριμνά για την αναβίωση του εθίμου του "κουρμπανιού". Κάθε χρόνο στις 18 Ιανουαρίου, την ημέρα του Αγίου Αθανασίου γιορτάζεται το κουρμπάνι, ένα έθιμο που έφεραν οι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη.
Το Θρακιώτικο έθιμο του Καλόγερου ή ΚαλογεροΔευτέρα ή Καλογέρικα, διασώζεται μέχρι τις μέρες μας και πραγματοποιείται κάθε χρόνο τη Δευτέρα της μικρής Αποκριάς (μια εβδομάδα πριν την Καθαρά Δευτέρα).
Το Καλαμπάκι σήμερα
Οι κάτοικοι του Καλαμπακίου (Καλαμπακιώτες ή Καλαμπακινοί) ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Το Καλαμπάκι διαθέτει δύο δημοτικά σχολεία και ένα λύκειο. Η ποδοσφαιρική ομάδα Αθλητική Ένωση Καλαμπακίου αγωνίστηκε στη Γ' Εθνική Κατηγορία (σεζόν 2009-2010).
Γήρανση του πληθυσμού, υπογεννητικότητα, υψηλή ανεργία και κατά συνέπεια μετανάστευση των όλο και λιγότερων νέων στα αστικά κέντρα είναι τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει το χωριό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Καλαμπακίου Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Δοξάτου
Χατ τρικ
Το χατ τρικ ή χατ-τρικ (αγγλικά: hat-trick) είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται σε διάφορα αθλήματα για να δηλώσει την εξαιρετική επίδοση ενός αθλητή, ο οποίος έχει επαναλάβει μια επιτυχία τρεις φορές, όπως τρία τέρματα ή τρεις συνεχόμενες νίκες σε αγώνες. Ο όρος εμφανίστηκε στα αγγλικά για να περιγράψει ανάλογη επιτυχία στο κρίκετ. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1865 σε αγγλική εφημερίδα του Τσέλμφορντ αναφερόμενη σε επίδοση του Χ.Χ. Στίβενσον σε αγώνα κρίκετ. Πλέον, πέραν του κρίκετ, ο όρος χρησιμοποιείται σε αρκετά αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο, η υδατοσφαίριση, η Φόρμουλα 1, το ράγκμπι, το χόκεϊ, το μπέιζμπολ, η αντισφαίριση.
Στην Ελλάδα έχει επικρατήσει να χρησιμοποιείται κυρίως στο ποδόσφαιρο για να δηλώσει την επίτευξη τριών τερμάτων σε έναν αγώνα από τον ίδιο παίκτη. Τα τέρματα μπορούν να επιτευχθούν σε οποιαδήποτε περίοδο του αγώνα, είτε στην κανονική περίοδο είτε στην παράταση, αλλά όχι στην διαδικασία των πέναλτι. Ως έπαθλο στον παίκτη που πέτυχε το χατ τρικ, δίνεται κατά παράδοση η μπάλα του αγώνα με την οποία το πέτυχε.
Ποδόσφαιρο
Το πρώτο χατ-τρικ καταγράφηκε στις 2 Μαρτίου 1978 στον αγώνα Σκωτία-Αγγλία, όταν ο Τζον ΜακΝτούγκαλ σημείωσε 3 γκολ. Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα ρεκόρ χατ-τρικ στο ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν εκείνο που σημείωσε ο Κώστας Φραντζέσκος στις 25 Μαΐου 1997 όταν ο «Μίστερ Φάουλ» είχε σκοράρει 3 γκολ με φάουλ στον αγώνα ΠΑΟΚ - Καστοριά 6-0, μπαίνοντας στο κλειστό κλαμπ των ποδοσφαιριστών παγκοσμίως που έχουν καταφέρει κάτι ανάλογο (Τζάκσον, Τζουζέπε Σινιόρι, Σίνισα Μιχάιλοβιτς, Ρέι ΜακΚίνον κ.α.). Από τους ελάχιστους τερματοφύλακες που έχουν κατορθώσει κάτι ανάλογο είναι ο Παραγουανός Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ το 1999, ο Γιουγκοσλάβος Ίλιγια Πάντελιτς το 1963 και ο Γρηγόριος Αθανασίου στις 12 Φεβρουαρίου 2022, στον αγώνα της Α1 κατηγορίας της ΕΠΣΜ, Αετός Βασιλικών-Παύλος Μελάς (0–3).
Πηγές
Κατηγορία:Ορολογία ποδοσφαίρου
Πιτ Σένινγκ
Βίος
Ο Σένινγκ είναι περισσότερο γνωστός στην ορειβατική κοινότητα για το γεγονός της ασφάλισης των σχοινοσυντρόφων του ("The Belay") στην τρίτη αμερικανική αποστολή στο Καρακορούμ το 1953. Μόνος του απέτρεψε την απώλεια ολόκληρης της αποστολής, όταν χρησιμοποίησε το πιολέ του για να σταματήσει την πτώση πέντε ανθρώπων που γλύστρησαν και κρέμονταν στο κενό
Το 1996 σε ηλικία 68 ετών, πήγε και πάλι στο Έβερεστ με τον ανιψιό του Κλεβ Σένινγκ. Σταμάτησε την ανάβαση κοντά στην κορυφή στην Κατασκήνωση 3, εξαιτίας ασυνήθους αρρυθμίας. Η τραγική περιπέτεια στο Καρακορούμ είναι θέμα αφήγησης σε πολλά βιβλία, περιλαμβανομένου του Into Thin Air από τον Γιον Κρακάουερ και του Η Αναρρίχηση από τον Ανατόλι Μπουκρέεφ.
Η ασφάλεια
Το γεγονός που έγινε γνωστό ως ασφάλεια (belay) συνέβη στο Κ2 όπου ο Σένιγκ έσωσε τους συντρόφους του από βέβαιo θάνατο. Νεότερος μέλος της οκταμελούς αποστολής υπό τον Τσάρλι Ηιούστον, Ο Σένινγκ έφτασε με την υπόλοιπη ομάδα έφτασε περίπου στα 8.610 μ όπου βρισκόταν η Κατασκήνωση 3. Εκεί η ομάδα υποχρεώθηκε σε παρατεταμένη παραμονή σε υψηλό υψόμετρο εξαιτίας θυελλωδών ανέμων, κάτι που προκάλεσε εμβολή (θρομβοφλεβίτιδα) στον Αρτ Τζιλκίι, τον γεωλόγο της αποστολής, που κατέρρευσε. Στην προσπάθειά τους να τον κατεβάσουν γρήγορα. Οι ορειβάτες βρέθηκαν σε απότομη πλαγιά 45 βαθμών κουβαλώντας τον Τζιλκίι στον υπνόσακκό του. Εκεί διαδοχικά γλύστρησαν, παρασύροντας ο ένας τον άλλον και βρέθηκαν κρεμασμένοι στο κενό. Θα είχαν πεθάνει αν δεν αντιδρούσε γρήγορα ο Σένινγκ, ο οποίος πέρασε και αγκίστρωσε το πιολέ του στο άνοιγμα ενός βράχου και κρατήθηκε με όλη του τη δύναμη, επιβραδύνοντας την πτώση και σώζοντας τους συντρόφους του από βέβαιο θάνατο. Αυτό που έκανε ο Σένινγκ ήταν τόσο σημαντικό, ώστε η ορειβατική κοινότητα το ονόμασε απλά "The Belay", (η "Ασφάλεια"). Το πιολέ που κράτησε τους 5 σχοινοσυντρόφους του εκτίθεται σήμερα σε μουσείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ορειβάτες
Φαγούρα
thumb|right|250px|Φαγούρα στον ώμο Φαγούρα ή κνησμός (στην αρχαία ελληνική και ιατρική ορολογία) είναι ενοχλητικό αίσθημα που δημιουργείται στο δέρμα και αναγκάζει τον άνθρωπο να ξύνεται για να ανακουφιστεί παροδικά ή μόνιμα. Μπορεί να είναι σύμπτωμα που συνοδεύει ασθένειες, ή και να προκαλείται από τροφές και φάρμακα. Η χρόνια φαγούρα είναι αθεράπευτη.
Κατηγορία:Συμπτώματα
Ποταμότρυγγας
thumb|right|Καταγραφή κελαηδήματος του είδους από τη Σκωτία
Ο ποταμότρυγγας ή ακτίτης ο υπόλευκος (Actitis hypoleucos), γνωστός στην Ελλάδα και με τις κοινές ονομασίες σουρλίνα και αγριοπουλάδα, είναι μικρό παρυδάτιο πουλί της Παλαιαρκτικής. Μαζί με το «αδελφό» του είδος της Αμερικής, τον ακτίτη τον στικτό (A. macularia), συναποτελούν το γένος πτηνών ακτίτης.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος ήταν ένα από τα πολλά είδη πτηνών που περιγράφηκαν αρχικώς από τον Λινναίο στη δέκατη έκδοση-ορόσημο του έργου του Systema Naturae το 1758, όπου του δόθηκε η διωνυμική ονομασία Tringa hypoleucos. Το τρέχον επιστημονικό όνομα του είδους προέρχεται από την αρχαία ελληνική γλώσσα: Ακτίτης = ο ζων στην ακτή και υπόλευκος = σχεδόν λευκός.
Περιγραφή
Ο ενήλικος ποταμότρυγγας έχει μήκος 18 έως 20 εκατοστόμετρα (cm) και άνοιγμα πτερύγων 32 έως 35 cm, έχει δηλαδή περίπου το μέγεθος του ψαρονιού. Το επάνω μέρος του και το στήθος είναι γκρίζο με φαιή απόχρωση, το κάτω μέρος είναι λευκό και τα πόδια σκούρα κιτρινωπά, ενώ το ράμφος έχει ανοικτόχρωμη βάση και σκούρα άκρη. Με χειμερινό πτέρωμα έχουν ένα πιο ευδιάκριτο ραβδωτό μοτίβο στις πτέρυγες. Οι νεαροί ποταμότρυγγες είναι περισσότερο ραβδωτοί από την επάνω πλευρά.
Το είδος είναι πολύ παρόμοιο με τον ελαφρώς μεγαλύτερο ακτίτη τον στικτό (A. macularia) στο πτέρωμα της μη αναπαραγωγικής περιόδου. Αλλά διακρίνεται από τα πιο σκουρόχρωμα πόδια και το καθαρότερο μοτίβο στις πτέρυγες (ορατό κατά την πτήση), ενώ βεβαίως σπανιότατα βρίσκονται στην ίδια τοποθεσία εξαιτίας της διαφορετικής γεωγραφικής τους κατανομής.
Ηθολογία
thumb|Αυγό του ακτίτη του υπόλευκου στο [[Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Τουλούζης]] Ο ποταμότρυγγας είναι κοινωνικό πτηνό και παρατηρείται σε σμήνη, με χαρακτηριστική πτήση με σταθερές τις πτέρυγες, χαμηλά πάνω από το νερό. Ως διαβατάρικο όμως το βρίσκουμε (π.χ. στην Ελλάδα) να αναπαύεται και να πετά σε μικρές ομάδες ή και μόνο του, από την προβλήτα ενός λιμανιού μέχρι και κοντά σε κάποιο ορεινό ρυάκι. Επιπλέον, οι κινήσεις του είναι καθαρά ξεχωριστές από εκείνες ενός τυπικού παρυδάτιου πτηνού: όταν στέκεται ή περπατά, ανεβοκατεβάζει νευρικά το εμπρόσθιο και το πίσω μέρος του σώματος, διαγράφοντας τόξο. Επίσης κολυμπά θαυμάσια.
Οικολογία
Τα μέρη της αναπαραγωγής του ποταμότρυγγα περιλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της εύκρατης και της υποτροπικής Ευρώπης και Ασίας, ενώ τον χειμώνα (του βόρειου ημισφαιρίου), ως αποδημητικό πτηνό, μεταναστεύει στην Αφρική, τη νότια Ασία, ακόμα και την Αυστραλία. Στην Ελλάδα απαντάται συχνά στις Κυκλάδες. Το ανατολικό άκρο των μεταναστευτικών διαδομών του περνά από το Παλάου στη Μικρονησία, όπου μπορούν να συγκεντρωθούν εκατοντάδες πτηνά για μια στάση. Αφήνουν την περιοχή του Παλάου για τη θερινή κατοικία τους περί την τελευταία εβδομάδα του Απριλίου.
Ο ποταμότρυγγας αναζητεί την τροφή του με την όραση στο έδαφος ή σε ρηχό σχετικώς διαυγές νερό, συλλαμβάνοντας με το ράμφος του μικρούς οργανισμούς, όπως έντομα, καρκινοειδή και άλλα μικρά ασπόνδυλα. Είναι ακόμα σε θέση να συλλαμβάνει έντομα στον αέρα.
Το πτηνό φωλιάζει στο έδαφος, ανάμεσα σε καλαμιές ή άλλα υδροχαρή φυτά, κοντά σε σώμα γλυκού νερού. Το θηλυκό γεννά κάθε χρόνο 4 αυγά, κιτρινωπά με καστανές κηλίδες, κατά τα μέσα του Ιουνίου. Αισθανόμενο ότι απειλείται, το μικρό ενός ποταμότρυγγα κάποτε γαντζώνεται με τα νύχια του στο σώμα του γονέα του, ώστε να πετάξει μαζί του σε ασφαλές μέρος. Κυνηγιέται από τον άνθρωπο για το κρέας του.
Ο ποταμότρυγγας είναι ένα από τα είδη πτηνών στα οποία εφαρμόζεται η Συμφωνία επί της Διατηρήσεως των αφρικανικών και ευρασιατικών αποδημητικών παρυδάτιων πτηνών (AEWA).
Το είδος είναι ευρύτατα κατανεμημένο στον πλανήτη και συνηθισμένο, οπότε κατατάσσεται ως «ελαχίστης ανησυχίας» από τη Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσεως. Ωστόσο, σε κάποιες από τις πολιτείες της Αυστραλίας χαρακτηρίζεται ως «τρωτό» είδος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Σκολοπακίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Ηράκλεια η Λευκανική
Ιστορία
Η Ηράκλεια αναφέρεται ως η πατρίδα του περίφημου ζωγράφου Ζεύξι και ότι εκεί έζησε για μερικά χρόνια ο Πυθαγόρας όπου ίδρυσε σχολή. Την περίοδο των πολέμων του βασιλιά της Ηπείρου Πύρρο εναντίον των Ρωμαίων στην Ιταλία, αρχικά η Ηράκλεια ήταν σύμμαχος με τον Πύρρο, όπως και οι υπόλοιπες πόλεις της Λευκανίας. Λίγο πιο έξω από την πόλη και ανάμεσα με την Πανδοσία, το 280 π.Χ. ο Πύρρος συνέτριψε τα ρωμαϊκά στρατεύματα (βλ. Μάχη της Ηράκλειας). Στη συνέχεια όμως, το 278 π.Χ., η Ηράκλεια συμμάχησε με τους Ρωμαίους και τελικά έκλεισε μαζί τους ευνοϊκότατη συνθήκη αποκτώντας πολλά προνόμια το 272 π.Χ. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας
Ερμπίλ
Η Ερμπίλ, επίσης γνωστή ως Αρμπίλ ή Ιρμπίλ, ονομασμένη Άρβηλα στα ελληνικά και αποκαλούμενη σε τοπικό επίπεδο ως Χαουλέρ από τους Κούρδους (ھەولێر Hewlêr, أربيل, Arbīl,, Arbela, Ἄρβηλα) είναι πρωτεύουσα του Ιρακινού Κουρδιστάν και μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Βόρειου Ιράκ. Ευρίσκεται σε απόσταση περίπου 350 χμ. βόρεια της Βαγδάτης. Έχει πληθυσμό περίπου 850.000 κατοίκων, ενώ το κυβερνείο της έχει μόνιμο συνολικό πληθυσμό της τάξεως των 2.009.367 το 2015. Τα τελευταία χρόνια είναι μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη πόλη σε επιχειρηματικό και τουριστικό επίπεδο.
Ιστορία
Τα παλαιότερα ίχνη κατοίκησης στην Ερμπίλ χρονολογούνται από το 6000 π.Χ. και είναι μια από τις πόλεις με την πιο μακροχρόνια συνεχή κατοίκηση. Η καρδιά της πόλης είναι η Ακρόπολη της Ερμπίλ. Στην αρχή της 3ης χιλιετία π.Χ., οι Χουρρίτες από την Μικρά Ασία ήταν οι πρώτοι που εγκαταστάθηκαν στο Ούρμπιλουμ και επέκτειναν την κυριαρχία τους στη βόρεια Μεσοποταμία. Η πόλη ήταν στην κυριαρχία των Ασσυρίων από τον 25ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 7ο αιώνα π.Χ., αλλά στο τέλος του 7ου αιώνα π.Χ. έχασε την ανεξαρτησία της και πέρασε από τα χέρια των Βαβυλωνίων, των Μήδων, των Περσών και των Ελλήνων. Η Μάχη των Γαυγαμήλων δόθηκε κοντά στη σημερινή Ερμπίλ (Άρβηλα). Η πόλη στη συνέχεια κατακτήθηκε από τους Άραβες και μετά από τους Σελτζούκους και τους Οθωμανούς Τούρκους.
Αξιοθέατα
Το κύριο αξιοθέατο της πόλης είναι η Ακρόπολη, το ιστορικό κέντρο της πόλης, που βρίσκεται πάνω σε ένα λόφο ο οποίος εξέχει περίπου 25-35 μέτρα από τον περιβάλλοντα χώρο. Η ακρόπολη από το 2014 είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Η πόλη διαθέτει αρχαιολογικό μουσείο το οποίο στεγάζει μια μεγάλη συλλογή από προ-ισλαμικά τέχνεργα
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράκ
Βασίλης Σαραντίτης
Ο Βασίλης Σαραντίτης (1938- 2023) ήταν Έλληνας δικηγόρος με ειδίκευση στα ναυτιλιακά θέματα και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και υπουργός σε κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1938 στη Νεάπολη Λακωνίας. Είναι ανηψιός του κεντροδεξιού πολιτικού Βασίλη Αναστασάτου, που διετέλεσε βουλευτής της ΕΡΕ και γενικός διευθυντής του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς (ΟΛΠ) επί κυβερνήσεων Καραμανλή. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ναυτικό και το Ασφαλιστικό Δίκαιο στο Λονδίνο.
Ο Βασίλης Σαραντίτης είναι διαιτητής του Ναυτικού Επιμελητηρίου Ελλάδος και νομικός σύμβουλος πολλών εφοπλιστών. Το δικηγορικό γραφείο του στον Πειραιά έχει στενές σχέσεις με πολλές βρετανικές και νορβηγικές ναυτιλιακές εταιρείες. Διετέλεσε ειδικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου για ναυτιλιακά θέματα (1981-1982) και γενικός γραμματέας του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας (1982-1983). Το 1985 και τον Ιούνιο του 1989 εκλέχθηκε βουλευτής Α΄ Πειραιά και Νήσων του ΠΑΣΟΚ και χρημάτισε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας (1986), υπουργός Εμπορίου (1986-1987), υπουργός αναπληρωτής Μεταφορών και Επικοινωνιών (1987-1988) και υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (1988-1989).
Απεβίωσε στις 22 Απριλίου 2023
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Πειραιά Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορίου Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Μεταφορών και Επικοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας
Απρεμιλάστη
Η απρεμιλάστη, η οποία πωλείται με την εμπορική ονομασία Otezla μεταξύ άλλων, είναι ένα φάρμακο για τη θεραπεία ορισμένων τύπων Ψωρίασης και Ψωριασικής αρθρίτιδας. Μπορεί επίσης να είναι χρήσιμο για άλλες φλεγμονώδεις ασθένειες που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα. Το φάρμακο δρα ως εκλεκτικός αναστολέας του ενζύμου φωσφοδιεστεράση 4 (PDE4) και αναστέλλει την αυτόματη παραγωγή του TNF-alpha από ανθρώπινα ρευματοειδή αρθρικά κύτταρα. Λαμβάνεται από το στόμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακεταμίδες
Γέφυρα του Μιγιό
Είναι η ψηλότερη γέφυρα, με την κορυφή ενός από τους πυλώνες της να βρίσκεται 343 μέτρα πάνω από τη βάση της κατασκευής. Έχει το 12ο υψηλότερο κατάστρωμα γέφυρας στο κόσμο, έως 270 μέτρα πάνω από την επιφάνεια του εδάφους. Το συνολικό μήκος της είναι 2.460 μέτρα και αποτελείται από έξι ανοίγματα μήκους 342 μ. και 2 ανοίγματα μήκους 204 μ. στα δύο άκρα της γέφυρας. Η γέφυρα του Μιγιό είναι τμήμα του αυτοκινητιστικού άξονα Α75-Α71, που συνδέει το Παρίσι με το Μονπελιέ. Η γέφυρα χαρακτηρίζεται συχνά ως ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα της μηχανικής όλων των εποχών. Το 2006 η γέφυρα έλαβε το Βραβείο Εξέχουσας Δομής 2006 της Διεθνούς Ένωσης Γεφυροποιίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλωδιωτές γέφυρες Κατηγορία:Γέφυρες στη Γαλλία
Άιλα Φίσερ
Η Άιλα Λανγκ Φίσερ (Isla Lang Fisher, 3 Φεβρουαρίου 1976) είναι ηθοποιός και συγγραφέας από την Αυστραλία.
Βιογραφία
Ξεκίνησε την υποκριτική της καριέρα στην Αυστραλία τηλεόραση. Εμφανίστηκε στη σαπουνόπερα μικρής διάρκειας Paradise Beach και αργότερα υποδύθηκε την Σάνον Ριντ στη σαπουνόπερα Home and Away. Από τότε, έχει γίνει γνωστή για τους κωμικούς της ρόλους στις ταινίες Scooby-Doo: Ενας Τετράποδος Ηρωας (Scooby-Doo) το 2002, Γαμο-Μπελάδες (Wedding Crashers) το 2005, Βλακασκαντέρ (Hot Rod) το 2007, Σίγουρα, Ισως... (Definitely, Maybe) το 2008 και Ψωνίζω, Αρα Υπάρχω (Confessions of a Shopaholic) το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί ηθοποιοί Κατηγορία:Σάσα Μπάρον Κόεν Κατηγορία:Οικογένεια Μπάρον Κόεν
Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ της Σαξονίας-Βαϊμάρης
Ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Α΄, γερμ. Friedrich-Wilhelm I (25 Απριλίου 1562 - 7 Ιουλίου 1602) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης (1573-1602).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη-Γουλιέλμου δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και της Δωροθέας-Σουζάνας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου.
Οικογένεια
Το 1590 απεβίωσε η Σοφία και ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Α΄ έκανε το 1591 δεύτερο γάμο, με την Άννα-Μαρία των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φιλίππου-Λουδοβίκου κόμη του Παλατινάτου-Νόιμπουρκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Τσιμάνδρια Λήμνου
thumb|right|200px|Ο ναός της Παναγίας.
Άγις Δ΄
Μεταρρυθμίσεις
Διαδέχθηκε τον πατέρα του επίσημα σε ηλικία 20 ετών (245 π.Χ.), βρήκε την πόλη σε περίοδο μεγάλης κρίσης και έβαλε στόχο να την ανορθώσει. Η Αρχαία Σπάρτη είχε εκφυλιστεί σημαντικά, δεν ακολουθούσε τον παλιό λιτό τρόπο ζωής που την έκανε ένδοξη. Οι οικογένειες ήταν λιγότερες από 700, οι ρυθμίσεις του Έφορου Επίταδευς τον 4ο αιώνα π.Χ. είχαν σαν αποτέλεσμα να συγκεντρωθεί ο πλούτος σε λιγότερες από 100 οικογένειες που ζούσαν προκλητικά, οι υπόλοιποι Σπαρτιάτες ήταν φτωχοί και χρεωμένοι.
Τσιμάνδρια Λήμνου
Τα Τσιμάνδρια είναι χωριό της Λήμνου, Διοικητικά ανήκουν στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Άγις Δ΄
Μεταρρυθμίσεις
Το πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεων του Άγις Δ΄ επικεντρώθηκε σε τέσσερα σημεία :
Με την ανάληψη της εξουσίας ο Άγις Δ΄ έβαλε στόχο να επαναφέρει την Σπάρτη στο παλιό της μεγαλείο και να καθιερώσει ξανά τους νόμους του Λυκούργου. Οι βασικοί του στόχοι ήταν να χαρίσει τα χρέη, να κάνει αναδιανομή της γης, να δώσει γη στους Περίοικους ικανούς να πολεμήσουν και στις γυναίκες "σε ηλικία ακμής με ωραία εμφάνιση". Οι μεταρρυθμίσεις του έφεραν μεγάλο ενθουσιασμό στις φτωχότερες τάξεις, κέρδισε και την υποστήριξη τριών επιφανών πλούσιων Σπαρτιατών ανάμεσα τους και του θείου του Αγησίλαου που ανέλαβαν να τις εφαρμόσουν. Χώρισαν την Σπαρτιάτικη γη σε δύο τμήματα, το πρώτο τμήμα το μοίρασε σε 4.500 ίσους κλήρους για τους Σπαρτιάτες πολίτες και τους επιφανείς περίοικους και ξένους, το δεύτερο τμήμα το μοίρασε σε 15.000 ίσα τμήματα για τους υπόλοιπους Περίοικους. Η Γερουσία αποφάσισε να φέρει το θέμα σε συζήτηση, ο Λύσανδρος ένας από τους τρεις άντρες απόγονος των ηρώων της μάχης των Αιγών κάλεσε τον λαό της Σπάρτης σε Συνέλευση, εκεί ο βασιλιάς, η μητέρα του και η γιαγιά του πρόσφεραν την τεράστια περιουσία τους στην πόλη. Η πράξη αυτή ενθουσίασε τον λαό, δυσαρεστήθηκε έντονα ο άλλος βασιλιάς από την δυναστεία των Αγιαδών Λεωνίδας Β΄ που είχε μάθει να ζει πολυτελώς από την αυλή του βασιλιά της Συρίας Σελεύκου Β΄ και δεν ήθελε να χάσει τα προνόμια του. Ο Λύσανδρος κατηγόρησε δημόσια τον Λεωνίδα Β΄ για παραβίαση των νόμων, διαβίωση σε ξένη γη και γάμο με ξένη γυναίκα. Ο Λεωνίδας Β΄ εκθρονίστηκε και εξορίστηκε, τον αντικατέστησε ο γαμπρός του Κλεόμβροτος Β΄ σαν συμβασιλέας που ήταν οπαδός των μεταρρυθμίσεων του Άγιδος.
Τσιμάνδρια Λήμνου
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Νέας Κούταλης. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Άγις Δ΄
Απώλεια εξουσίας
Η θητεία του Λύσανδρου έληξε ωστόσο την επόμενη χρονιά, οι πλούσιοι νέοι Έφοροι δυσαρεστημένοι έντονα από τις μεταρρυθμίσεις του Άγιδος αποφάσισαν να επαναφέρουν στον θρόνο τον Λεωνίδα. Ο Λύσανδρος τρομοκρατημένος προσπάθησε να πείσει τον βασιλιά να καθαιρέσει τους Εφόρους και να τους αντικαταστήσει με άλλους. Ο Λεωνίδας Β΄ είχε φτάσει εν τω μεταξύ στην Τεγέα, ο θείος του βασιλιά Αγησίλαος προσπαθούσε να πείσει τον ανεψιό του ότι ο μοναδικός τρόπος να εξασφαλίσει την υποστήριξη των πλουσίων θα ήταν η κατάργηση όλων των χρεών, συγκεντρώθηκαν και κάηκαν δημόσια στην Αγορά. Ο Αγησίλαος προσπαθούσε από τότε να εφεύρει οποιοδήποτε τέχνασμα για να καθυστερήσει την διαίρεση των εδαφών, συμμάχησε με την Αχαϊκή Συμπολιτεία και βρέθηκε μαζί της σε πόλεμο με την Αιτωλική Συμπολιτεία. Ο Άγις Δ΄ ήταν επικεφαλής των Σπαρτιατών, ο πανέξυπνος ωστόσο αρχηγός των Αχαιών Άρατος ο Σικυώνιος βρήκε ευκαιρία να δείξει προσωπική διάκριση στην μάχη σε βάρος του Άγι Δ΄ που τον θαύμασαν μόνο για την σκληρή πειθαρχεία στους δικούς του στρατιώτες.
Ανατροπή και εκτέλεση
Ο φτωχός λαός της Σπάρτης εξοργίστηκε για την καθυστέρηση της διανομής και κάλεσε τον εξόριστο βασιλιά να επανέλθει στον θρόνο. Οι δύο ενεργοί βασιλείς πανικοβλημένοι δραπέτευσαν σαν ικέτες ο Άγις Δ΄ στον ναό της πολιούχου της Σπάρτης Αθηνάς Χαλκίοικου και ο Κλεόμβροτος στον ναό του Ταινάριου Ποσειδώνα στα νότια. Ο Λεωνίδας Β΄ έδωσε χάρη στον Κλεόμβροτο και του επέτρεψε να πάει εξορία ύστερα από τα παρακαλητά της κόρης του Χιλονίς που ήταν σύζυγος του. Ο Άγις Δ΄ αντίθετα συνελήφθη και δικάστηκε με τις κατηγορίες της προδοσίας και της ανατροπής του πολιτεύματος σε Τυραννία, απάντησε ότι είναι αποφασισμένος να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις του με κάθε μέσο χωρίς να λυγίσει ούτε με τον θάνατο. Οι Έφοροι διέταξαν αμέσως την εκτέλεση του με στραγγαλισμό, η ποινή εκτελέστηκε γρήγορα για να προλάβουν ένα μεγάλο πλήθος οπαδών του που είχε φτάσει στην φυλακή να τον ελευθερώσει.
Τσιμάνδρια Λήμνου
Βυζαντινοί οικισμοί - Το μετόχι της Φτέρης
Από την ύστερη βυζαντινή περίοδο και για πολλούς αιώνες υπήρχε έντονη μοναστηριακή παρουσία στην περιοχή των Τσιμανδρίων. Συγκεκριμένα, το 1285 αναφέρεται "η Πτέρις" ή "το Πτέριν", χωριό κοντά στα σημερινά Τσιμάνδρια, στο οποίο υπήρχε μετόχι και κάστρο. Πρόκειται είτε για το κάστρο του Ελαδικού, το οποίο σημειώνεται σε μοναστηριακά έγγραφα του 12ου αιώνα (1143 ή 1180), είτε για τον πύργο του λόφου Φιλόνικος, τα ερείπια του οποίου αντίκρισε ο Conze το 1858. Το τελευταίο τοπωνύμιο παραπέμπει στην οδό του Φιλονείκου που σημειώνεται το 1355 σε απογραφικό έγγραφο της Μεγ. Λαύρας. Η μονή της Φτέρης, όπως επικράτησε να αποκαλείται, ως το 1285 ήταν αυτόνομη μονή. Φαίνεται πως την περίοδο της ενετικής κατοχής (1207-76) είχε εγκαταλειφθεί και το 1285 ή το 1295 εγκαταστάθηκαν και πάλι μοναχοί, όπως αφήνεται να εννοηθεί στο σχετικό έγγραφο:
Άγις Δ΄
Ανατροπή και εκτέλεση
Ο Άγις Δ΄ παρατηρώντας ότι ένας από τους δήμιους δάκρυζε από λύπη για την πράξη του απάντησε "μην με κλαίτε, είμαι τόσο δικαιωμένος που αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε καλύτερη κατάσταση από τους δολοφόνους μου", μαζί του εκτελέστηκαν η μητέρα του Αγησιστράτη και η γιαγιά του Αρχιδαμία. Ο Άγις Δ΄ ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Σπάρτης που δολοφονήθηκε από τους Εφόρους άν και ο Παυσανίας γράφει εσφαλμένα ότι έπεσε στην μάχη. Η χήρα του Αγιάτις παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο με την βία τον 18χρονο γιο και διάδοχο του Λεωνίδα Β΄ Κλεομένη Γ΄. Παρά το γεγονός ότι ο γάμος έγινε με τέτοιο τρόπο αποδείχτηκε εξαιρετικά πετυχημένος, ο δεύτερος σύζυγος της εφάρμοσε το ίδιο πιστά τις μεταρρυθμίσεις του πρώτου. Θεωρείται από πολλούς συγγραφείς αδύναμος, αλλά η νεανική του σεμνότητα σε συνδυασμό με την βασιλική αξιοπρέπεια τον καθιστούν σαν έναν από τους πιο αγαπητούς αρχαίους βασιλείς και έγινε αντικείμενο λογοτεχνίας πολλών συγγραφέων. Την πρώτη του βιογραφία έγραψε ο Φύλαρχος, πάνω σε αυτήν βασίστηκε αργότερα ο Πλούταρχος. Τον διαδέχθηκε ο νεογέννητος γιος του από την Αγιάτιδα Ευδαμίδας Γ΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Τσιμάνδρια Λήμνου
Βυζαντινοί οικισμοί - Το μετόχι της Φτέρης
"...αποκατέστη και η μονή του Αρχιστρατήγου των Άνω Δυνάμεων η εις το Πτέριν διακειμένη..."
Τα επόμενα χρόνια, πριν από το 1321, το Πτέριον αναφέρεται ως ένα από τα 25 χωριά της Λήμνου που αποτελούσαν πατριαρχική εξαρχία, ενώ από το 1326, ή και νωρίτερα, αποτέλεσε εξάρτημα της μονής Αγ. Ιωάννου Θεολόγου Πάτμου. Δεν αποκλείεται το μεν χωριό να ήταν πατριαρχικό κτήμα, η δε μονή να έγινε μετόχι της Πάτμου. Το μετόχι δεν ήταν αφιερωμένο στον Άγ. Ελευθέριο, όπως ίσως νομίσει κάποιος από το τοπωνύμιο, αλλά στον Ταξιάρχη Μιχαήλ. Εκτός από το ναό κατείχε αμπέλια, χωράφια, κήπο, νερόμυλο και λιμάνι, στα οποία εργάζονταν πέντε ή έξι πάροικοι κι άλλοι παρακαθήμενοι. Σε κάθε διοικητική μεταβολή η μονή της Πάτμου έσπευδε να διασφαλίσει την περιουσία της με νέα αυτοκρατορικά χρυσόβουλα. Σώζονται έξι: του 1326, 1331, 1336, δύο των μέσων του 14ου αιώνα κι ένα των αρχών του 15ου αιώνα. Από αυτά προκύπτει ότι διαχειριζόταν τα κτήματά της πλήρως απαλλαγμένη από κάθε έλεγχο κρατικό ή τοπικό καθώς και φορολογίας:
Η τύχη του μετοχίου μετά την οθωμανική κατάκτηση δεν είναι επακριβώς γνωστή. Το 1569, σε βακούφικο έγγραφο περιλαμβάνεται το χωριό Σεμάνδρα ανάμεσα στις ιδιοκτησίες της Μεγ. Λαύρας, αλλά αφορά στα Τσιμάνδρια κι όχι στη Φτέρη. Το 1785 στο χάρτη του Choiseul-Gouffier σημειώνεται ένα μοναστήρι (Couvent), το οποίο λογικά αντιστοιχεί στο Φτέρι. Αλλά το 1858 ο Conze βρήκε το μετόχι ερειπωμένο. Ο Α. Μιχέλης γράφει σχετικά:
"Το μετόχιον τούτο [της Φτέρης], επί της εποχής του Κριμαϊκού πολέμου, το εδώρησαν οι Τούρκοι εις τον εκ Κάστρου πλοίαρχον Δενερίκον, διότι κατώρθωσε δις εξ Αιγύπτου να μεταφέρη σίτον εις τον τουρκικόν στρατόν, αυτός δε κατόπιν το επώλησεν εις τούς Κοντιατινούς."
Συνεπώς, το μετόχι είχε περάσει στην ιδιοκτησία των Οθωμανών, οι οποίοι κάποια στιγμή το εγκατέλειψαν. Το 1858 που πέρασε ο Conze ο κριμαϊκός πόλεμος (1853-56) μόλις είχε τελειώσει, άρα κι αν είχε γίνει η μεταβίβαση στο Δενερίκο, δεν είχε ασχοληθεί ακόμα με το κτήμα. Η οικογένεια Δενερίκου ή Τενερίκου αναφέρεται από τις αρχές του 19ου αιώνα ως μία από τις εύπορες οικογένειες του Κάστρου. Σήμερα το Φτέρι ανήκει εν μέρει στην αγροτική περιφέρεια Κοντιά και υπάρχουν εκεί δυο εξωκλήσια που παραπέμπουν στο βυζαντινό παρελθόν της περιοχής: των Ταξιαρχών και του Αγ. Ιωάννη Θεολόγου.
Ιστορικά στοιχεία
Όπως είδαμε, η πρώτη αναφορά του ονόματος του χωριού ανάγεται στα 1569 με τη μορφή Σεμάνδρα. Οι Conze (1858), De Launay (1898) και Fredrich (1903) το αναφέρουν ως Smandria, ενώ στα κοινοτικά έγγραφα του 19ου αιώνα αναγράφεται Τζημάνδρα. Είναι πρόδηλο, ότι η ονομασία προήλθε από την συμπροφορά του άρθρου στην έκφραση: "στ’ς μάντρες", από ποιμενικές μάνδρες που υπήρχαν εκεί. Η σύνδεσή με τις «μάντρες του Τσιμισκή», που επιχειρήθηκε στο παρελθόν, είναι ρομαντική και αυθαίρετη.
Το χωριό είναι κτισμένο σε ασφαλή θέση πίσω από το λόφο Φιλόνικος και ήταν συγκροτημένο στα τέλη του 18ου αιώνα, μιας και σημειώνεται το 1785 ανατολικά του Κοντιά -ανώνυμα ως Village- στο χάρτη του Choiseul-Gouffier. Το 1844 ο δημογέροντας του χωριού Στρατής Τζαριακλής ήταν ένα από τα μέλη της οκταμελούς παλλημνιακής επιτροπής, την οποία έστειλαν οι Λημνιοί στο σουλτάνο απαιτώντας να διώξει τον καταχραστή διοικητή του νησιού. Από τα κοινοτικά αρχεία γνωρίζουμε πως το 1854 το χωριό είχε ιερέα που ονομαζόταν Δημήτριος.
Το 1856 είχε 122 στρατεύσιμους άνδρες, οι οποίοι πλήρωσαν 1.909 γρόσια για να αποφύγουν τη στράτευση. Το 1858 ο Conze πέρασε από το χωριό κι εντόπισε το κάλυμμα μιας μαρμάρινης σαρκοφάγου κάτω από μια βρύση. Το 1863 καταγράφηκαν 73 οικογένειες, που είχαν γίνει 80 το 1874, απόδειξη σαφούς πληθυσμιακής αύξησης. Επίσης, το 1874 υπήρχαν 96 σπίτια. Το ίδιο έτος αναφέρεται ότι υπαγόταν στη δημαρχία (κόλι) Κονδιά. Οι Τσιμαντριανοί έστελναν έναν αντιπρόσωπο στην παλλημνιακή επαρχιακή συνέλευση. Η κοινότητα του χωριού ήταν οργανωμένη και στα τέλη του 19ου αιώνα είχε κυκλοφορήσει κέρματα για τις μικροσυναλλαγές με τη σφραγίδα «ΠΑ+ΤΣ: Παναγία+Τσιμάνδρια». Έκτός από τις αγροτικές ενασχολήσεις, υπήρχαν και καπεταναίοι, όπως ο πλοιοκτήτης Αλκιβιάδης που αναφέρεται στα 1875 περίπου.
Ο ναός
Ο κεντρικός ναός του χωριού, η Κοίμηση της Θεοτόκου, κτίστηκε εκ βάθρων το 1852 με εργασία και δαπάνες των κατοίκων και «ΑΦΙΕΡΩΜΑ Χ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ», όπως αναφέρει σχετική επιγραφή. Οικογένεια Θεοδώρου με καταγωγή από τα Τσιμάνδρια αναφέρεται στο Κάστρο στα τέλη του 19ου αιώνα. Το καμπαναριό κι ο εξωνάρθηκας χτίστηκαν μεταγενέστερα, μάλλον το 1911. Ο νάρθηκας φέρει περίτεχνο φεγγίτη και στηρίζεται σε μονολιθικούς ραβδωτούς κίονες.
Το σχολείο
Σχολείο στο χωριό άργησε να λειτουργήσει, διότι η ενορία ήταν φτωχή. Τα φιλομαθή παιδιά αναγκάζονταν να μεταβαίνουν στο Πορτιανού ή στον Κοντιά. Στα αρχεία του Παλλημνιακού Ταμείου υπάρχει ένα φιρμάνι με τη σημείωση «1269 Σχολή Τσιμανδρίων», έτος εγίρας που αντιστοιχεί στα 1852-53, αλλά είτε πρόκειται για λανθασμένη ανάγνωση της χρονολογίας είτε έγινε κάποια προσπάθεια ανέγερσης σχολής ταυτόχρονα με το ναό που χτίστηκε το 1852, προσπάθεια που δεν ολοκληρώθηκε. Τελικά, σχολείο ιδρύθηκε το 1890 και λειτουργούσε με έξοδα της εκκλησιαστικής επιτροπής σε διάφορες οικίες. Το 1901 οι εγκατεστημένοι στη Βράιλα Ρουμανίας αδερφοί Χρήστος και Ανδρέας Καλατζής από τον Κοντιά «βλέποντες την φτώχιαν των Τσιμανδρίων ανέλαβον την ίδρυση Σχολής εκεί και την εσαεί συντήρησίν της». Το οικόπεδο παραχώρησε ο Πέτρος Μυλωνάς. Το σχολείο ήταν τριτάξιο και ως το 1919 φοιτούσαν μόνο αγόρια, ενώ λίγα κορίτσια πήγαιναν στα παρθεναγωγεία Πορτιανού ή Κοντιά. Το 1919 μετατράπηκε σε εξατάξιο, αρχικά μονοθέσιο, από το 1920 διθέσιο και την περίοδο 1929-37 τριθέσιο. Αν και είχε 135 μαθητές υποβιβάστηκε σε διθέσιο κι έτσι παρέμεινε ως το 1975. Έπειτα υποβαθμίστηκε σε μονοθέσιο και τελικά έκλεισε στα τέλη της δεκαετίας του ’80.
Στα Τσιμάνδρια δίδαξαν μεταξύ άλλων οι δάσκαλοι: Σπ. Γεωργιάδης (1904-09, 1911-14), Εμμ. Καρκαλέμης (1919-27), Ζωή Θεοφανίδου (1923-34), Αναστασία Μάγλου (1936-61, με πρωτοβουλία της δεντροφυτεύτηκε ο λόφος Φιλόνικος το 1937), Γεώργιος Γεωγράκαινας (1939-67, με πρωτοβουλία του και με τη συνδρομή ομογενών της Αυστραλίας, επισκευάστηκε το κτίριο του σχολείου μετά την κατοχή), Ειρήνη Ζαλούμη (1967-72), Γεώργιος Ψαρρός (1972-76) κ.ά.
Νεότερα χρόνια
Στις 8 Οκτωβρίου 1912 ήταν το πρώτο χωριό της Λήμνου που υποδέχτηκε τους Έλληνες στρατιώτες, οι οποίοι είχαν αποβιβαστεί στην κοντινή ακτή Βουρλίδια. Με υπερηφάνεια οι κάτοικοι δείχνουν τη γέφυρα κοντά στο σχολείο, όπου στήθηκε για πρώτη φορά η ελληνική σημαία. Το 1915 φιλοξενήθηκαν πολλοί στρατιώτες της Βρετανίας και των αποικιών που συμμετείχαν στην αποτυχημένη εκστρατεία της Καλλίπολης. Επίσης, στα 1918-21 οι κάτοικοι περιέθαλψαν Ρώσους εξόριστους, στρατιωτικούς της Στρατιάς Βράγκελ και πολίτες, που είχαν καταφύγει προσωρινά στη Λήμνο.
Το 1918 τα Τσιμάνδρια αποτέλεσαν κοινότητα, στην οποία εντάχθηκαν αρχικά (1918-19) και οι Αγγαριώνες ως οικισμός. Στα χρόνια του μεσοπολέμου στο χωριό υπήρξε κάποια ανάπτυξη. Είχε 720 κατοίκους και 120 σπίτια. Επεκτάθηκε το σχολικό κτίριο, το 1935 κτίστηκε η υπόστεγη κρήνη στην πλατεία κι άλλες βρύσες με δαπάνη του ομογενή Σωτήριου Κοτσιναδέλλη, άρχισε η καλλιέργεια του βαμβακιού, ιδρύθηκε ο Σύλλογος Κεχαγιάδες, ο οποίος δραστηριοποιείται μέχρι σήμερα κι έχει μεγάλη συνεισφορά στη διατήρηση της παραδοσιακής μουσικής, τραγουδιών, χορών και φορεσιάς της Λήμνου. Τελευταίος ζωντανός κρίκος με το παρελθόν είναι ο λυράρης Θανάσης Κοτσιναδέλλης, που έχει αποτυπώσει με τη λύρα του και τη φωνή του σε δίσκους όλα τα παλιά τραγούδια του νησιού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Λήμνου
Επαρχία Ταλγκάρ
Η επαρχία Ταλγκάρ (Талғар ауданы) είναι επαρχία στην περιφέρεια Αλμάτι στο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Ταλγκάρ. Η επαρχία είναι αρκετά ορεινή και την διασχίζει ο ποταμός Ταλγκάρ. Στα βόρεια επίσης υπάρχει η οροσειρά Τρανς-Ιλί Αλατάου, με υψηλότερη κορυφή το όρος Ταλγκάι (υψόμετρο 4.973 μέτρα), μια επέκταση στο βόρειο μέρος της οροσειράς Τιεν Σαν. Πληθυσμός: 184,834 (εκτίμηση 2013) 170,221 (απογραφή 2009) 132,692 (απογραφή 1999).
Μπόμπι Ρόμπσον
Ο Σερ Μπόμπι Ρόμπσον (Robert William "Bobby" Robson, 18 Φεβρουαρίου 1933 - 31 Ιουλίου 2009) ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής και προπονητής σε πολλές ευρωπαϊκές ποδοσφαιρικές ομάδες αλλά και στην εθνική ομάδα της Αγγλίας.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Η επαγγελματική του καριέρα, κατά την οποία διακρίθηκε στη θέση του περιφερειακού επιθετικού, διήρκεσε σχεδόν είκοσι χρόνια, στα οποία έπαιξε μόνο σε τρεις ομάδες: την Φούλαμ, την Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον και τους Βανκούβερ Ρόαγιαλς. Έκανε και είκοσι εμφανίσεις με την Εθνική Αγγλίας, πετυχαίνοντας τέσσερα γκολ.
Προπονητική καριέρα
Ωστόσο ήταν περισσότερο γνωστός για την επιτυχία του ως προπονητής και μάνατζερ διάφορων ομάδων στην Αγγλία και το εξωτερικό. Οι ομάδες που υποστήριξε κέρδισαν πρωταθλήματα και διακρίσεις στην Ολλανδία, την Πορτογαλία, την Αγγλία και την Ισπανία. Υπό την καθοδήγησή του επίσης η Εθνική Αγγλίας έφτασε στα ημιτελικά του Μουντιάλ του 1990. Διατέλεσε και σύμβουλος στην Εθνική Ιρλανδίας.
Στέφθηκε Ιππότης το 2002 και ήταν επίτιμος πρόεδρος της Ίπσουιτς Τάουν. Από το 1991 έπασχε από καρκίνο. Απεβίωσε στις 31 Ιουλίου του 2009 σε ηλικία 76 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Άγγλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ίπσουιτς Τάουν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΣΦ Αϊντχόφεν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νιούκασλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βανκούβερ Ρόγιαλς Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Προπονητές νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Έρεντιβιζι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1988 Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Σύνθετο ατομικό τεσσάρων οργάνων ανδρών
Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 28 Οκτωβρίου στο Φράνσις Φιλντ. Οι τελικές βαθμολογίες των αθλητών προέκυψαν από το άθροισμα των βαθμών τους στα αγωνίσματα του άλματος, του δίζυγου, του μονόζυγου και του πλάγιου ίππου.
Ο αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των πέντε πρώτων -οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί-, ενώ το πιθανότερο είναι να αγωνίστηκαν συνολικά δέκα αθλητές. Το χρυσό μετάλλιο κέρδισε ο Άντον Χέιντα με 161 βαθμούς στο σύνολο, το ασημένιο ο Τζορτζ Άιζερ με 152 και το χάλκινο ο Γουίλιαμ Μερζ με 135.
Πηγές
Σύνθετο ατομικό τεσσάρων οργάνων
Χαϊκού
right|230px|thumb| Ζωγραφιά μανιταριών από τον [[Τσικούσο (1763-1830) και το χαϊκού «κάτι διασκεδαστικό» του Ρανγκιού (1798-1876)): «Μετά την πυρά/σώθηκ' η θράκα/ένα κόκκινο φύλλο»]] Το χαϊκού (俳句, δηλαδή «αστείος στίχος») είναι μια ιαπωνική ποιητική φόρμα. Παραδοσιακά αποτελείται από τρεις ομάδες των 5, 7, 5 συλλαβών, οι οποίες τοποθετούνται σε τρεις στίχους για έμφαση ή σε έναν, χωρισμένο με κενά. Το χαϊκού είναι με συνολικά 17 συλλαβές η πιο σύντομη μορφή ποίησης στον κόσμο. Περιγράφει μια εικόνα της φύσης και δίνει στοιχεία για την εποχή του χρόνου μέσα από εποχιακές λέξεις (Κίγκο). Υπάρχουν επίσης ποιητές χαϊκού οι οποίοι ακολουθούν μια πιο ελεύθερη φόρμα. Ο ιδρυτής του σύγχρονου χαϊκού ως αυτόνομης μορφής ποίησης ήταν ο Μασαόκα Σίκι, ο οποίος επίσης διαμόρφωσε τον όρο χαϊκού (από τους παλιότερους χαϊκάι ή χόκκου).
Ένα χαϊκού διαβάζεται σε μια αναπνοή.
Ιστορία
Οι προγονικές μορφές του χαϊκού ήταν το τάνκα (με μέτρο 31 συλλαβών σε δύο ομάδες των 5-7-5 και 7-7) και το ρένγκα (μια αλυσίδα από τάνκα). Αρχικά πολλοί ποιητές συνέθεταν τάνκα σε κοινωνικές συνευρέσεις αυτοσχεδιάζοντας από κοινού. Ο πρώτος ποιητής δημιουργούσε το χόκκου (την αρχική στροφή του τάνκα, 5-7-5), ο δεύτερος το ματσούκου (την επόμενη στροφή, 7-7). Αυτή η μορφή της ομαδικής ποίησης ήταν γνωστή και σαν ουάκα (ποίηση ερωταπόκρισης). Αργότερα, σαν ένα είδος κοινωνικού παιχνιδιού, συνέθεταν ολόκληρες αλυσίδες από τάνκα, που οδήγησε στο χακάι-ρένγκα όπου οι στροφές ενώνονταν μεταξύ τους θεματικά.
Από το 13ο αιώνα εμφανίζονται τα πρώτα τεκμηριωμένα χόκκου ως ξεχωριστή λυρική μορφή. Το χόκκου εξελίχθηκε ως περιπαικτικό και αστείο ποίημα, αγαπητό στους αυλικούς και τους σαμουράι. Από το 15ο αιώνα εδραιώνεται το χόκκου δίπλα στο τάνκα ως αυτοτελής στιχουργική μορφή και το ζήτημα συνέχισε να είναι το παιχνίδι με τις λέξεις και τις εικόνες.
Αυτό που σήμερα ονομάζεται κλασικό χαϊκού δημιουργήθηκε το 16ο αιώνα, στην αρχή της περιόδου Έντο. Οι ιδιαιτερότητες της περιόδου αυτής δημιούργησαν την αίσθηση ενός κλειστού, αμετάβλητου κόσμου, καθώς η κοινωνία καθοριζόταν από ένα φεουδαρχικό ταξικό σύστημα και η Ιαπωνία έκοψε σχεδόν ολοκληρωτικά την επαφή με τον έξω κόσμο. Αυτό το ακριβώς ορισμένο σύστημα αξιών και συμβόλων έδωσε σε ποιητές και ακροατές ένα κοινό και σαφώς οριοθετημένο πλαίσιο κατανόησης. Οι μεταβολές συνέβαιναν μόνο σε λεπτομέρειες και έτσι το χαϊκού διαμορφώθηκε από τη αναζήτηση της ακόμη πιο ακριβούς, πιο πετυχημένης έκφρασης και όχι την τάση αμφισβήτησης της παράδοσης ή της δημιουργίας νέων φορμών. Έτσι η φόρμα και το περιεχόμενο παρέμειναν για αιώνες σταθερά. Όπως το έθεσε ο ίδιος ο Μπασό, ήθελε να μεταδώσει την αίσθηση "του αμετάβλητου μέσα στην κίνηση". Εμφανίστηκαν υποείδη του χαϊκού, όπως το κωμικό κυόκα ("τρελός στίχος") ή άλλα που ήταν σατιρικά ή που εξέφραζαν ακόμη και κοινωνική διαμαρτυρία, αλλά το πιο σοβαρό χαϊκού διαδόθηκε καθώς ήταν απλό και εκφραστικό και μπορούσε να εξασκηθεί από ανώτερα και κατώτερα μέλη της κοινωνίας. Η εξέλιξη του χαϊκού επηρεάστηκε επίσης από τη σκέψη του ταοϊσμού και του βουδισμού Ζεν. left|250px|thumb|Πορτραίτο του [[Ματσούο Μπασό από τον Γιοκόι Κινκόκου, γύρω στο 1820. Η καλλιγραφία αναφέρεται σε ένα από τα πιο διάσημα χαϊκού του Μπασό, το χαϊκού του βατράχου.]]
Σήμερα ο Ματσούο Μπασό (1644–1694) θεωρείται ο πρώτος μεγάλος ποιητής χαϊκού. Το δικό του χαϊκού του βατράχου είναι μάλλον το πιο διάσημο χαϊκού στον κόσμο. Επίσης μεγάλοι ποιητές χαϊκού ήταν ο Γιόσα Μπουσόν (1716–1783) και ο Κομπαγιάσι Ίσσα (1763–1827). Ο Κομπαγιάσι Ίσσα δεν ακολουθούσε πάντα τη συμβατική φόρμα 5-7-5. Στα έργα του, που εναντιώνονται στην αυξανόμενη εκζήτηση των χαϊκού, διακρίνεται μια βαθιά αγάπη για τον άνθρωπο και τη ζωντανά πλάσματα η οποία διανθίζεται συχνά με χιούμορ:
«Το βουνίσιο ρέμα Άλεσε το ρύζι για μένα Ενώ έπαιρνα εναν υπνάκο»
Το πότε εμφανίστηκε ο όρος χαϊκού δεν είναι πλήρως εξακριβωμένο. Πιθανόν να προέρχεται από το χάι του χάικαϊ νο ρένγκα και το κου από το χόκκου. Γνώρισε γενικότερη διάδοση από τον ανανεωτή της ποίησης χαϊκού, Μασαόκα Σίκι (1867-1902).