cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιβέτ Μπίρο
Η Μπίρο έχει γράψει βιβλία για τον κινηματογράφο τα οποία έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Τα πολυάριθμα δοκίμιά της έχουν δημοσιευτεί σε διεθνή επαγγελματικά περιοδικά. Κάποια από αυτά τα περιδικά είναι τα Film Quarterly, Études Cinématographiques, Performing Arts Journal, Bianco & Nero, Dædalus, Millennium και The Village Voice, καθώς και σε διαδικτυακές εκδόσεις. Τέλος, κείμενα της Μπίρο έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά και έχουν δημοσιευθεί σε διάφορες εκδόσεις. Πιο συγκεκριμένα, η Μπίρο έχει συνεισφέρει στον κατάλογο του 53ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (με αφιέρωμα στον Θόδωρο Αγγελόπουλο) του 2012, στο 36ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (με αφιέρωμα στον Κσίστοφ Κιεσλόφσκι) του 1995 και στον συλλογικό τόμο Θόδωρος Αγγελόπουλος - Κριτική ανάλυση του έργου του από τις εκδόσεις Ηράκλειτος του 1985.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι σεναριογράφοι Κατηγορία:Ούγγροι πανεπιστημιακοί
Κοινότητα Ρόκκας Χανίων
Η Κοινότητα Ρόκκας είναι κοινότητα του Δήμου Κισσάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1928 με το ΦΕΚ 176Α - 29/08/1928 με την απόσπαση του οικισμού Ρόκκα από την κοινότητα Περβολακίων και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και και τον οικισμό Κερά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 88 κατοίκους και εκπροσωπείται από τονπΠρόεδρο κ. Ευτύχιο Παπαδάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Ομάρ Αλί Σαϊφουντιέν Γ΄
Ο Ομάρ Αλί Σαϊφουντιέν ήταν σουλτάνος του Μπρουνέι έως το 1967 που τον διαδέχθηκε ο γιος του Χασανάλ Μπολκιάχ σουλτάν. Ο σουλτάνος αυτός υπήρξε ιδιαίτερο συντηρητικός. Επίσης ο γιος του Χασανάλ Μπολκιάχ απείλησε αυτούς που γιορτάζουν τα Χριστούγεννα με φυλάκιση 5 ετών. Ο Ομάρ Αλί Σαιφουντιέν είναι γνωστός για το μουσουλμανικό τέμενος που έκτισε στην Μπαντάρ Σερί Μπεγκαβάν. Επίσης ο γιος του κήρυξε το Μπρουνέι ισλαμικό κράτος σαν τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουλτάνοι Κατηγορία:Μπρουνέι
Επαναπροώθηση προσφύγων
Ορισμός
Η Νέζα Κογκόβσεκ Σαλαμόν θεωρεί ότι δεν υπάρχει ενιαίος, αναγνωρισμένος ορισμός για τις επαναπροωθήσεις μεταναστών. Γενικά όμως, οι επαναπροωθήσεις μπορούν να χαρακτηριστούν σαν «άτυπες συλλογικές αναγκαστικές επιστροφές ατόμων τα οποία εισέρχονται παράνομα στην χώρα από την οποία έφυγαν, μέσω διαδικασιών που πραγματοποιούνται έξω από το πλαίσιο συμφωνιών ή πρωτοκόλλων που έχουν υπογραφεί από τα γειτονικά κράτη». Οι απωθήσεις στοχεύουν τους μετανάστες αδιακρίτως, ανεξάρτητα από το αν έχουν λόγους για να διεκδικήσουν καθεστώς διεθνής προστασίας και χωρίς τη δυνατότητα να υποβάλουν αίτηση για άσυλο. Σε πολλές περιπτώσεις, η αναγκαστική επιστροφή γίνεται υποχρεωτική με τη χρήση αστυνομικής βίας και συχνά συνοδεύεται από απειλές, ταπείνωση και κλοπή των αντικειμένων και των κινητών τηλεφώνων των μεταναστών. Οι απωθήσεις γίνονται συνήθως με μυστικό τρόπο, συχνά χωρίς την ενημέρωση της χώρας που υποδέχεται τους επαναπροωθημένους μετανάστες. Επομένως, συνήθως είναι δύσκολο να τεκμηριωθεί ότι έγινε επαναπροώθηση και είναι δύσκολο για τα θύματα να αναζητήσουν αποζημίωση.
Σύμφωνα με τη Νιβ Κίντι-Τάμπαλ και τον Ιταμάρ Μαν, οι οποίοι γράφουν στην Ευρωπαϊκή Επιθεώρηση του Διεθνούς Δικαίου (European Journal of International Law), η λέξη "επαναπροώθηση" σχετίζεται με «μια διάβρωση του νόμου για τους πρόσφυγες και μια παράλληλη άδεια για την άσκηση ολοένα και πιο ακραίας βίας σε άτομα τα οποία μετακινούνται, άτομα τα οποία δεν είναι καλή τη πίστει πρόσφυγες». Στην περίπτωση των επαναπροωθήσεων από τις ελληνικές αρχές στο Αιγαίο πέλαγος, αμφιβάλλουν ότι η επαναπροώθηση είναι η κατάλληλη λέξη για «μια παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων η οποία περικλείει την θέληση [ενός φορέα] να εξαφανιστεί η παρουσία ενός ανθρώπου από τον πλανήτη».
Νομιμότητα
Οι επαναπροωθήσεις συχνά παραβιάζουν την απαγόρευση της συλλογικής απέλασης αλλοδαπών, όπως κωδικοποιείται από το Πρωτόκολλο 4 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Εάν οι πρόσφυγες κινδυνεύουν με δίωξη σε περίπτωση απέλασης στη χώρα από την οποία έφυγαν, τότε οι επαναπροωθήσεις παραβιάζουν την αρχή της μη απέλασης όπως περιγράφεται στο διεθνές δίκαιο, μεταξύ άλλων στη σύμβαση της Γενεύης. Η επαναπροώθηση μεταναστών, καθώς και οι συνοπτικές απελάσεις, απαγορεύονται επίσης από τα άρθρα 18 και 19 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ. Ανάλογα με τις περιστάσεις, οι απωθήσεις μπορεί να συνιστούν μορφή βασανιστηρίων, κακομεταχείριση ή παραβίαση του δικαιώματος στη ζωή. Όλες οι παραπάνω μορφές κακομεταχείρισης απαγορεύονται από το διεθνές δίκαιο, την ΕΣΔΑ και του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ. Οι Μάρκο Στέφαν και Ρομπέρτο Κορτινόβι, καθηγητές στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο, περιγράφουν τις επαναπροωθήσεις ως «μείζονα απειλή για τα θεμελιώδη δικαιώματα [των ανθρώπων] και τα πρότυπα κράτους δικαίου τα οποία θεσπίζονται βάσει της πρωτογενούς και της παράγωγης νομοθεσίας της ΕΕ». Υπήρξαν επίσης προσπάθειες να αμφισβητηθεί η χρήση της λέξης "επαναπροώθηση", με τη βάση ότι μπορεί να ισοδυναμεί με εξαναγκαστικές εξαφανίσεις ή ακόμη και με εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε ιδιαίτερα σοβαρές περιπτώσεις.
Η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες προέτρεψε τις ευρωπαϊκές χώρες να σταματήσουν τις επαναπροωθήσεις στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα της Ευρώπης, θεωρώντας τες απλά ως παράνομες. Τόσο το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάνθηκαν ότι η πολιτική της Ουγγαρίας για τη συστηματική επαναπροώθηση μεταναστών στα σύνορα με τη Σερβία ήταν παράνομη. Όμως 72.000 άνθρωποι έχουν επηρεαστεί από αυτή την πολιτική από το 2016 και έπειτα, καθώς η Ουγγαρία συνεχίζει να εφαρμόζει αυτές τις παράνομες πρακτικές. Ωστόσο, η Φρόντεξ ανέστειλε τις δραστηριότητές της στην Ουγγαρία.
Υποθέσεις
μικρογραφία| Άνθρωποι στη [[Βαρσοβία συμμετέχουν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας ως ένδειξη αλληλεγγύης προς τους μετανάστες που η κυβέρνηση της Πολωνίας απώθησε στα σύνορα με τη Λευκορωσία τον Οκτώβριο του 2021.]] Στις 5 Μαΐου 2021, ανάλυση που δημοσίευσε το The Guardian υπολόγισε ότι οι χώρες της ΕΕ είχαν προχωρήσει σε σχεδόν 40.000 επαναπροωθήσεις από την αρχή της πανδημίας του κορονοϊού, επαναπροωθήσεις οι οποίες συνδέονται με 2.000 θανάτους. Το Δίκτυο Παρακολούθησης της Συνοριακής Βίας, ένας συνασπισμός οργανώσεων που ασχολούνται με την παρακολούθηση και την τεκμηρίωση των επαναπροωθήσεων και άλλων παραβιάσεων των ανθρωπίνων των δικαιωμάτων, έχει τεκμηριώσει 1.281 μαρτυρίες οι οποίες επηρεάζουν πάνω από 22.646 άτομα.
Βαλκάνια
Το 2021, η Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης Ντούνια Μιγιάτοβιτς προέτρεψε την Ελλάδα να σταματήσει τις επαναπροωθήσεις μεταναστών.
Πολλές από τις επαναπροωθήσεις στην Ελλάδα και την Κροατία πραγματοποιούνται από μασκοφόρους άνδρες, οι οποίοι έχει καταγγελθεί ότι χειρίζονται σκάφη της Ελληνικής Ακτοφυλακής, ή στην περίπτωση της Κροατίας, οι μασκοφόροι άνδρες έχουν τεκμηριωμένη παρουσία σε περιοχές των συνόρων Κροατίας-Βοσνίας οι οποίες βρίσκονται σε καθεστώς έντονης επιτήρησης. Σύμφωνα με το Δίκτυο Παρακολούθησης Συνοριακής Βίας, σχεδόν το 90% των μεταναστών οι οποίοι μετανάστευαν στην Ευρώπη μέσω Βαλκανίων ανέφεραν επαναπροωθήσεις και δήλωσαν ότι αυτές περιείχαν «άσκηση βασανιστηρίων, απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση». Το Δίκτυο ανέφερε «επιθέσεις εναντίον προσφύγων οι οποίες διήρκεσαν έως και έξι ώρες, επιθέσεις από αστυνομικούς σκύλους χωρίς φίμωτρο και τρίψιμο φαγητού πάνω σε ανοικτές πληγές θυμάτων επαναπροώθησης». Έως τις 30 Ιουνίου 2021 ο συνασπισμός για την Προστασία των Δικαιωμάτων στα Σύνορα κατέγραψε 5.565 άτομα που ανέφεραν επαναπροωθήσεις μεταναστών.
Με την άνοδο της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην εξουσία τον Ιούλιο του 2019, οι επαναπροωθήσεις μεταναστών έγιναν πιο συχνές. Ενδεικτικά, τον Απρίλιο του 2022 έγινε επαναπροώθηση προσφύγων από τον Έβρο στη Τουρκία. Σύμφωνα με τους πρόσφυγες, η αστυνομία συνεργάστηκε με κομάντο για την απώθησή τους. Παράλληλα υπέστησαν βίαια χτυπήματα και μεταφέρθηκαν στο τμήμα Συνοριακής Φύλαξης του Νέου Χειμωνίου, και έπειτα επαναπροωθήθηκαν βίαια στη Τουρκία. Ακόμη, έχουν υπάρξει περιπτώσεις κατά στις οποίες οι πρόσφυγες έχουν μεταφερθεί στα κρατητήρια χωρίς να καταγράφεται η μεταφορά τους, ώστε να μην μπορεί να τεκμηριωθεί η επαναπροώθησή τους στην Τουρκία.
Σύνορα Πολωνίας – Λευκορωσίας
Τον Οκτώβριο του 2021, η Πολωνία νομιμοποίησε την επαναπροώθηση των μεταναστών και των αιτούντων άσυλο με βίαια μέσα, η οποία είναι παράνομη βάσει του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου. Η οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων Διεθνής Αμνηστία και άλλες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων απάντησαν δηλώνοντας ότι η Πολωνία και η Λιθουανία παραβίασαν τα δικαιώματα των μεταναστών, καθώς περιορίζουν τη πρόσβαση των αιτούντων άσυλο στα σύνορά τους.
Άλλα κράτη
Έχουν αναφερθεί επαναπροωθήσεις μεταναστών στα σύνορα της Ευρώπης στη Δυτική, Κεντρική και Ανατολική Μεσόγειο.
Υπάρχουν αναφορές ότι η Τουρκία έχει επίσης εμπλακεί σε επαναπροωθήσεις μεταναστών στα σύνορά της με τη Συρία και το Ιράν. Η Τυνησία επίσης εμπλέκεται σε επαναπροωθήσεις μεταναστών στα σύνορά της (κυρίως Λίβυων).
Άλλη μια χώρα η οποία έχει εμπλακεί σε επαναπροωθήσεις μεταναστών είναι η Αυστραλία. Στις 15 Ιανουαρίου 2014, μια πορτοκαλί "κάψουλα επιβίωσης" από υαλοβάμβακα, η οποία περιείχε περίπου 60 αιτούντες άσυλο, διέσχισε τη θάλασσα φτάνοντας στο Τσικεπούχ στη δυτική Ιάβα. Στις 5 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους έφτασε μια δεύτερη με 34 άτομα, στο Πανγκανταράν. Η εφημερίδα The Daily Telegraph με έδρα το Σίδνεϊ ανέφερε ότι θεωρήθηκε πως η αυστραλιανή κυβέρνηση αγόρασε έντεκα κάψουλες από τη Σιγκαπούρη για περίπου 500.000 δολάρια. Τον Μάιο του 2014, η Αυστραλία φέρεται να τοποθέτησε δύο άτομα που είχαν φτάσει νωρίτερα μέσα στο έτος σε μια βάρκα με άλλους αιτούντες άσυλο, η οποία επέστρεψε στην Ινδονησία. Τον Ιανουάριο του 2015, ο υπουργός Ντάτον ανακοίνωσε ότι 15 πλοία με 429 αιτούντες άσυλο εστάλησαν πίσω στην Ινδονησία ή τη Σρι Λάνκα, κατά τη διάρκεια μιας επιχείρισης επαναπροωθήσεων.
Αλοπρόνοια Σικίνου
Η Αλοπρόνοια (παλαιότερη γραφή Αλοπρόνια, άλλη ονομασία Άνω Πρόνοια ) είναι οικισμός της Σικίνου. Υπάγεται διοικητικά στον δήμο Σικίνου, της περιφερειακής ενότητας Θήρας, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μήλου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Γεωγραφία
Η Αλοπρόνοια είναι παράλιος οικισμός της νότιας Σικίνου. Είναι το λιμάνι του νησιού, στο μέσον σχεδόν της νότιας πλευράς του και στο νότιο άκρο του μοναδικού κεντρικού επαρχιακού δρόμου της Σικίνου, που την συνδέει με τη Χώρα και την Επισκοπή, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 4 χλμ. περίπου Ν. της Χώρας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σικίνου του νομού Κυκλάδων. Εντάχθηκε διαδοχικά στους νομούς Χανίων (1941) και Αττικής & Βοιωτίας (1942), πριν υπαχθεί οριστικά στην επαρχία Μήλου του νομού Κυκλάδων. Το 1991 αποσπάστηκε από την επαρχία Μήλου και προσαρτήθηκε στην επαρχία Θήρας.
Γενικά στοιχεία
Η Αλοπρόνοια είναι το λιμάνι της Σικίνου, που βλέπει αμφιθεατρικά προς τα νοτιοανατολικά. Εκτός από επιβατηγά πλοία, δένουν επίσης αλιευτικά και εκδρομικά σκάφη. Από εδώ ξεκινάνε οι περιηγήσεις με σκάφος που κάνουν τον γύρο του νησιού στα απρόσιτα από ξηράς σημεία του. Συνδέεται οδικά με την Χώρα και την Επισκοπή. Διαθέτει όμορφη παραλία και μικρή τουριστική υποδομή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Σικίνου
Βανίνα Βανίνι
Βανίνα Βανίνι (γαλλικός τίτλος: Vanina Vanini) είναι διήγημα του Σταντάλ, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1829 και συμπεριλαμβάνεται στα Ιταλικά χρονικά μετά τον θάνατο του συγγραφέα. Διαδραματίζεται στη δεύτερη δεκαετία του 19ου αιώνα στην Ιταλία και αφηγείται την ιστορία αγάπης μεταξύ μιας νεαρής αριστοκράτισσας και ενός φλογερού νεαρού επαναστάτη μέλους των Καρμπονάρων, που δραπέτευσε από τη φυλακή. Τα συναισθήματά τους είναι αμοιβαία, αλλά ο νεαρός πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στον έρωτα και το καθήκον προς την Πατρίδα.
Ιστορικό
Το διήγημα γράφτηκε το φθινόπωρο του 1829 και δημοσιεύθηκε αρχικά στο περιοδικό Revue de Paris. Αν και δεν είναι μέρος των Ιταλικών Χρονικών με την αυστηρή έννοια, σύμφωνα με την οποία η ιδιότητα επιφυλάσσεται για τις ιστορίες που έγραψε ο Σταντάλ μεταξύ 1837 και 1839 βασισμένος σε ένα παλιό ιταλικό χειρόγραφο, το έργο συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή διηγημάτων Ιταλικά χρονικά που εκδόθηκε μετά τον θάνατο του συγγραφέα το 1855 από τον Ρομαίν Κολόμπ, εξάδελφο και εκτελεστή της διαθήκης του Σταντάλ.
Ο Σταντάλ εκδιώχθηκε από το Μιλάνο το 1821 επειδή έδειξε υπερβολική συμπάθεια για τον καρμποναρισμό. Αυτή η κλίση του προς τον φιλελευθερισμό και το απελευθερωτικό ιταλικό κίνημα διαφαίνεται μέσα στο διήγημα.
Υπόθεση
Η ιστορία διαδραματίζεται στην Ιταλία στη δεύτερη δεκαετία του 19ου αιώνα, στην αρχή της Ιταλικής ενοποίησης.
Ο Πιέτρο φεύγει από τη Ρώμη για το Φορλί, στη βόρεια Ιταλία, όπου του έχει ανατεθεί η διοίκηση μιας επαναστατικής ομάδας. Η Βανίνα τον ακολουθεί, χρηματοδοτεί την ομάδα των πατριωτών με όπλα και χρήματα, αλλά ο Πιέτρο, εντελώς απορροφημένος από τον πολιτικό αγώνα, δεν ενδιαφέρεται γι' αυτήν. Για να τον αποσπάσει από τη συνωμοτική δραστηριότητα, η Βανίνα ενημερώνει τις αρχές για τα ονόματα όλων των Καρμπονάρων εκτός από του Πιέτρο Μισιρίλι, ο οποίος όμως, φοβούμενος μήπως θεωρηθεί προδότης από τους συντρόφους του, παραδίδεται και καταδικάζεται σε θάνατο. Η Βανίνα, με πολλούς κινδύνους, καταφέρνει να πάρει παπική χάρη.
Η Βανίνα που νιώθει ένοχη, καταφέρνει να τον δει στο παρεκκλήσι της φυλακής, όπου ο Πιέτρο εκφράζει τη λύπη του για τη σχέση τους και της ζητά να τον ξεχάσει, γιατί έχει δεσμευτεί να πεθάνει για την πατρίδα του, τη συμβουλεύει επίσης να παντρευτεί τον νεαρό πρίγκιπα Σαβέλι. Εξοργισμένη, η κοπέλα του εξομολογείται όλα όσα έκανε για να του σώσει τη ζωή και του αποκαλύπτει ότι ήταν αυτή που κατέδωσε τους συντρόφους του. Ο Πιέτρο προσπαθεί να τη σκοτώσει, αλλά τον εμποδίζει ένας δεσμοφύλακας. Επιστρέφει στη Βανίνα με περιφρόνηση τα κοσμήματα που του είχε χαρίσει η κοπέλα λίγο πριν. Η Βανίνα επιστρέφει στη Ρώμη και παντρεύεται τον πρίγκιπα Σαβέλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Σταντάλ Κατηγορία:Γαλλικά διηγήματα
Κοινότητα Ποταμίδας
Η Κοινότητα Ποταμίδας είναι κοινότητα του Δήμου Κισσάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με με έδρα τον οικισμό Ποταμίδα. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 224 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Στυλιανό Χαιρετάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Βίγια Ουιδόμπρο
Η Βίγια Ουιδόμπρο (ισπανικά: Villa Huidobro) είναι μια πόλη στα νοτιοδυτικά της επαρχίας της Κόρδοβα, Αργεντινή. Έχει 5.155 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Χενεράλ Ρόκα. Βρίσκεται περίπου 380 χλμ νότια της επαρχιακής πρωτεύουσας Κόρδοβα. Βρίσκεται 18 χλμ βόρεια των επαρχιακών συνόρων με τη Λα Πάμπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Γουόλτερ Φιτς Άλαν
Ο Γουόλτερ Φιτς Άλαν, 1ος Υψηλός Στιούαρτ της Σκωτίας (περί το 1110 - 1177) Σκωτσέζος ευγενής του 12ου αιώνα και πρώτος Στιούαρτ της Σκωτίας ήταν ένας από τους μικρότερους γιους του Άλαν Φιτζ Φλαντ και της Αβελίνα ντε Εσντίν. Ο Γουόλτερ μπήκε στις υπηρεσίες του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας, έγινε Στιούαρτ ή βασιλικός επιστάτης της Σκωτίας (1150) και υπηρέτησε τρεις διαδοχικούς βασιλείς : τον Δαυίδ Α΄, τον Μάλκολμ Δ΄ της Σκωτίας και τον Γουλιέλμο τον Λέοντα, ο τίτλος έγινε οικογενειακός και τον κληρονόμησαν οι απόγονοι του. Ο Γουόλτερ όταν έφτασε στην Σκωτία ξεκίνησε ως βαρόνος κατώτερης τάξης, πήρε τις ηγεμονίες του Μερνς, του Στράθγκριφ, του Ρένφριου και του βόρειου Κάιλ, η έδρα του ήταν το κάστρο του Ντάντοναλντ ή του κάστρο του Ρένφριου. Ο Γουόλτερ ήταν μεγάλος δωρητής σε θρησκευτικά ιδρύματα ανάμεσα στα οποία και το αβαείο του Πέισλι.
Άφιξη στην Σκωτία
thumb|right|250px|Οι θέσεις που σχετίζονται με την ζωή και τις εκστρατείες του Γουόλτερ Ο Γουόλτερ Φιτς Άλαν ήταν μέλος του Οίκου του Φιτς Άλαν, οι γονείς του είχαν τρεις γιους : Τζόρνταν, Γουίλιαμ και Γουόλτερ. Ο Γουόλτερ ήταν γιος Κέλτη ευγενούς στον οποίο ο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας είχε παραχωρήσει εκτάσεις στο Σροπσάιρ ενω πριν ήταν επιστάτης της επισκοπής του Ντολ στην Βρετανία. Κατείχε εκτάσεις στο βόρειο Στόουκ, βόρεια του Αρουντέλ λόγω παροχής στον αδελφό του Γουλιέλμο, νότια του Τσίτσεστερ και τον τίτλο του "Κέλον" που συσχετιζόταν με την κομητεία του Σροπσάιρ. Ο Γουόλτερ έφτασε στην Σκωτία γύρω στο 1136, την εποχή του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας. Μετά τον θάνατο του Ερρίκου Α΄ (1135) ο Οίκος του Φιτς Άλαν τάχθηκε με την νόμιμη διάδοχο και κόρη του Ερρίκου Αυτοκράτειρα Ματθίλδη μαζί με τον Δαυίδ Α΄. Η άφιξη του Γουόλτερ Φιτς Άλαν στην Σκωτία εμφανίζεται σε ένα διάταγμα που εκδόθηκε στο αβαείο του Μέλροουζ, καταγράφεται ο ίδιος ως μάρτυρας.
Ο Γουόλτερ Φιτς Άλαν τοποθετήθηκε "αρχιεπιστάτης" του Δαυίδ Α΄ ή ""Στιούαρτ" και παρέμεινε στην θέση με τρεις διαδοχικούς βασιλείς : Δαυίδ Α΄, Μάλκολμ Δ΄ και Γουλιέλμο τον Λέοντα. Ο Γουόλτερ είχε συνεχή παρουσία στα βασιλικά διατάγματα μετά το 1150 ενώ ο Δαυίδ αποφάσισε να παραχωρήσει κληρονομικά τον τίτλο του Στιούαρτ στην οικογένεια του.  Ο Υψηλός Σιούαρτ του βασιλιά βρισκόταν συνεχώς στα ανάκτορα και ήταν υπεύθυνος για τις αίθουσες υποδοχής του βασιλιά ενώ ο Καγκελάριος ήταν υπεύθυνος για τα υπνοδωμάτια.  Ο Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας αποφάσισε να αντικαταστήσει τον Γαλατικό τίτλο του διανομέα φαγητού με αυτόν του επιστάτη. Οι πρόγονοι του Γουόλτερ Φιτς Άλαν ήταν με τον ίδιο τρόπο επιστάτες των Βρετανών λόρδων της Ντολ. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Γουόλτερ ήταν επιστάτης της Ντόλ, κληρονόμησε τον τίτλο από τον πατέρα του και ήταν ακόμα επιστάτης όταν ο Γουόλτερ ήταν αρχιεπιστάτης του Δαυίδ Α΄ συνεπώς είχε μεγάλη εμπειρία στην θέση.
Παραχώρηση εδαφών και τίτλων
Η παραχώρηση κατοικιών σε κάθε μια από αυτές τις περιοχές συνδέθηκε με άντρες που ήταν κοντά στον βασιλιά ή ήταν πρόθυμοι να ταξιδεύσουν μαζί του. Ο εντυπωσιακός κατάλογος των 29 ευγενών δείχνει ότι η ανάδειξη τους έγινε σε δημόσια συνεδρίαση του βασιλικού συμβουλίου. Το 1161 - 1162 ο βασιλιάς παραχώρησε στον Γουόλτερ τα εδάφη του Μόου στην υπηρεσία ενός ευγενούς. Οι παραχωρήσεις του Δαυίδ Α΄ στον Γουόλτερ έγιναν πιθανότατα το 1136 ενώ την περίοδο 1139 - 1146 βρίσκεται το όνομα του σε ένα διάταγμα του Δαυίδ στον καθεδρικό ναό της Γλασκώβης στο οποίο ο βασιλιάς επένδυσε τον καθεδρικό ναό με στοιχεία από το Κάιλ, το Κάνινγκχαμ, το Στράθγκριφ και το Κάρικ. Υπάρχει αναφορά ότι το 1165 ο Γουόλτερ είχε εδάφη με αξία όση οι αμοιβές δυο ιπποτών στο Σροπσάιρ. Η συντριπτική πλειοψηφία των εδαφών βρισκόταν στα σύνορα της Αγγλίας με την Σκωτία.
Εκκλησιαστική πολιτική
thumb|right|250px|Το όνομα του Γουόλτερ Φιτς Άλαν όπως εμφανίζεται σε ένα βασιλικό διάταγμα που εκδόθηκε στο αβαείο του Χόλυρουντ Ο Γουόλτερ ίδρυσε το αβαείο του Πέισλι (1163), ο θρησκευτικός οίκος ιδρύθηκε αρχικά στο Ρένφριου και σε λίγα χρόνια μετακινήθηκε στο Πέισλι. Η πρόταση ότι ο Γουόλτερ έκανε μοναστήρι στο νησί σχετίζεται με την αφοσίωση του στο μοναστήρι των Κλυνύ του Γουένλοκ στο Σροπσάιρ, ακούγεται ότι η ίδρυση της μονής έγινε λόγω της αφοσίωσης του στον προστάτη του Γουένλοκ Άγιο Μιλμπούργκα. Η μονή του Πέισλι αφιερώθηκε στον Απόστολο Ιάκωβο. Το γεγονός επιβεβαιώνεται από την απουσία του Γουόλτερ σε όλα τα διατάγματα του Δαυίδ Α΄ την περίοδο 1143 - 1145 που βρισκόταν σε προσκύνημα στο ιερό του Αποστόλου Ιακώβου στην Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Την άνοιξη του 1147 οι Σκωτσέζοι ενώθηκαν με τον Άγγλο - Φλαμανδικό στόλο στο Ντάρτμουθ, από εκεί απέπλευσαν για την Β΄ Σταυροφορία. Τον Ιούνιο ο στόλος των Άγγλων, των Φλαμανδών και των Σκωτσέζων έφτασε στην Λισαβόνα και συμμετείχε στην πολιορκία της πόλης από τον βασιλιά της Πορτογαλίας. Μερικοί από αυτούς που συμμετείχαν στην πολιορκία πήγαν για προσκύνημα στην Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, οι Σκωτσέζοι πολύ πιθανό συμμετείχαν και αυτοί στην εκστρατεία.
Το Ρένφριου αποτελούσε την έδρα του Στράθγκριφ που ανήκε στην ομάδα του Γουόλτερ αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι όλοι προέρχονταν από αυτό. Η τελική του επιλογή για το Πέισλι δείχνει ότι το Ρένφριου δεν ήταν αναμφισβήτητα η έδρα του. Διατυπώθηκε η άποψη ότι το βόρειο Κάιλ ήταν το κέντρο της δύναμης του αλλά υπό αμφισβητήθηκε επειδή ο θρησκευτικός οίκος που ιδρύθηκε δεν ανήκε σε όλους τους κατοίκους της περιοχής. Οι αρχαιολογικές έρευνες του 12ου αιώνα επιβεβαίωσαν ότι το κέντρο της δύναμης του ήταν το Ντάντοναλντ, εκεί ίδρυσε ένα ισχυρό κάστρο που το έκανε έδρα. Οι μεγάλες άνισες επιχορηγήσεις του Γουόλτερ στην μονή του Πέισλι προήλθαν από την υποθήκευση μεγάλου τμήματος του Πέισλι όταν εγκαταστάθηκε. Οι επεκταμένες περιοχές του Γουόλτερ κατοικήθηκαν από γηγενείς που μιλούσαν Αγγλικά, Γαλατικά και την γλώσσα της Κάμπρια. Την περίοδο 1160 - 1241 υπήρχαν περίπου εκατό υποτελείς σε άμεση εξάρτηση από τον Γουόλτερ, τον γιο του και τον εγγονό του. Ένας σημαντικός αριθμός από τους υποτελείς προήλθαν από τις γειτονικές περιοχές του Φίτς Άλαν στο Σροπσάιρ. Οι κάτοικοι του Φιτς Άλαν μιλούσαν τότε σε μεγάλο βαθμό Ουαλικά συνεπώς η γλώσσα τους ήταν εύκολα κατανοητή στην Κάμπρια και οι νέοι κάτοικοι είχαν μεγάλο βαθμό νομιμότητας από τους παλιότερους.
Γάμος
thumb|right|250px|Το αβαείο του Πέισλι Ο Γουόλτερ παντρεύτηκε την Εσχίνα του Λονδίνου με πρωτοβουλία του ίδιου του βασιλιά, του Δαυίδ ή του Μάλκολμ. Η Εσχίνα αναφέρεται με πολλά τοπικά ονόματα όπως Εσχίνα του Λονδίνου ή του Μολ. Τα ονόματα της δείχνουν ότι ο πατέρας της ήταν μέλος του Οίκου του Λονδίνου με μεγάλη πιθανότητα να ονομαζόταν Ριχάρδος του Λονδίνου. Οι πολλές μορφές των επωνύμων της Εσχίνα όπως ντε Μολ δείχνουν ότι ήταν από μητέρα εγγονή και διάδοχος του προηγούμενου λόρδου του Μόου του Ούτρεντ γιου του Λιούλφ. Ο Ούτρεντ όπως είναι γνωστό είχε παραχωρήσει την εκκλησία του Μόου στο αβαείο του Κέλσο την εποχή του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας.
Άν η Εσχίνα είχε πραγματικά κληρονομικά δικαιώματα στο Μόου είναι φανερό ότι δόθηκαν στην περιοχή δωρεές στον Γουόλτερ από τον βασιλιά σαν αντάλλαγμα για τον γάμο τους. Ο Ούτρεντ είχε όπως φαίνεται γιο και εγγονό αλλά ο βασιλιάς παρέκαμψε τα κληρονομικά δικαιώματα της οικογένειας του για χάρη του Γουόλτερ. Μια άλλη εξήγηση είναι ότι η Εσχίνα απέκτησε κληρονομικά δικαιώματα στο Μόου χάρη στον γάμο της με τον Γουόλτερ, ο Γουόλτερ ήταν ο πρώτος σύζυγος της. Μετά τον θάνατο του παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ερρίκο ντε Κορμανόκ με τον οποίο απέκτησε δυο κόρες : την Σεσίλλη και την Μαώ. Οι δωρεές της Εσχίνας στην μονή του Πέισλι δείχνουν ότι η κόρη της Μαργαρίτα είχε ταφεί εκεί. Άλλη μια κόρη του Γουόλτερ ίσως να ήταν η Χριστίνα, χήρα του Γουίλιαμ ντε Μπρους, 3ου λόρδου του Άναντεϊλ και δεύτερη σύζυγος του Πάτρικ Α΄, κόμη του Ντάνμπαρ (πέθανε το 1232). Η συγγένεια της Χριστίνας με την οικογένεια του Γουόλτερ φαίνεται από τις αργότερα κατοχές του Ντάνμπαρ στο Μπίρκενσαιντ.
Γκαλλοουευ
thumb|right|250px|Παράσταση ενός βασιλιά της Σκωτίας που παίζει σκάκι Ο Γουόλτερ ήταν μάρτυρας σε διάταγμα που εκδόθηκε στο Λες Άντελις στην Νορμανδία, στο διάταγμα αποκαλύπτεται ότι ο Γουόλτερ ήταν ένας από τους Σκωτσέζους βαρόνους που συνόδευσαν τον Άγγλο βασιλιά στην εκστρατεία εναντίον των Γάλλων στην Τουλούζη. Ο Μάλκολμ επέστρεψε στην Σκωτία (1160) ύστερα από πολλούς μήνες στην υπηρεσία των Άγγλων, μετά την επιστροφή του αντιμετώπισε ένα πραξικόπημα στο Περθ. Τα Χρονικά του Χόλυρουντ και τα Χρονικά του Μέλροζ τον 12ο αιώνα αποκαλύπτουν ότι ο Μάλκολμ ύστερα από συνομιλίες με δυσαρεστημένους ευγενείς αποφάσισε να πραγματοποιήσει τρεις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Γκαλλοουευ. Τα ονόματα των ευγενών που συνόδευσαν τον βασιλιά δεν έχουν καταγραφεί αλλά είναι πολύ πιθανό να βρισκόταν ο Γουόλτερ μεταξύ τους.
Οι συνθήκες που έγινε η εκστρατεία είναι ασαφείς αλλά είναι βέβαιο ότι ο Φέργους, λόρδος του Γκαλλοουευ (πέθανε το 1161) υποτάχθηκε στους Σκωτσέζους πριν το τέλος της χρονιάς. Τα Χρονικά του 13ου αιώνα Γκέστα Αννάλια Ι τονίζουν ότι οι Σκωτσέζοι υπέταξαν το Γκαλλοουευ, ανάγκασαν τον Φέργους να αποσυρθεί μοναχός στο αβαείο του Χόλυρουντ και κράτησαν τον γιο του Ούλτερντ βασιλικό όμηρο. Σύμφωνα με αντίθετη άποψη πολλοί αναφέρουν ότι ο Φέργους συμμετείχε και ο ίδιος προσωπικά στην εκστρατεία του Μάλκολμ με επιδρομές στην περιοχή ανάμεσα στους ποταμούς Ουρ και Νάιθ. Τα Χρονικά του Χόλυρουντ περιγράφουν τους αντίπαλους του Μάλκολμ στο Γκαλλοουευ σαν "ομόκεντρους εχθρούς" αλλά δεν κάνουν καμιά αναφορά στους γιους του κάτι που δείχνει ότι ο Φέργους είχε άλλους οπαδούς. Το γεγονός είναι ότι στην εκστρατεία του ο Μάλκολμ είχε να αντιμετωπίσει μια συμμαχία ανάμεσα στον Φέργους και τον Σομαίρλ μακ Γκίλλα Μπρίγκτ, βασιλιά των Νησιών (πέθανε το 1164).
Νησιά
Το 1164 ο Σομαίρλ ξεκίνησε μεγάλη εκστρατεία μέσω θαλάσσης στην Σκωτία. Η εκστρατεία περιγράφεται από διάφορες πηγές όπως τα Χρονικά του Τίγκερναχ τον 14ο αιώνα, τα Χρονικά του Ούλστερ, τα Χρονικά του Ρογήρου του Οβέντεν τον 13ο αιώνα, τα Χρονικά του Μαν τον 14ο αιώνα, τα Χρονικά του Μελρόουζ και τα Γκέστα Ανάλια Ι Οι πηγές περιγράφουν την συμμετοχή των δυνάμεων του Σομαίρλ από πολλές περιοχές όπως το Άρτζιλ, το Δουβλίνο και τα Νησιά κάτι που δείχνει ότι βρέθηκε στο αποκορύφωμα της δύναμης του.
Ο Σομαίρλ σύμφωνα με τα Χρονικά του Μελρόουζ στρατοπέδευσε στο Ρένφριου αλλά ηττήθηκε και σκοτώθηκε από τους κατοίκους της περιοχής. Η παρουσία του Σομαίρλ στο Ρένφριου υποδηλώνει ότι ήταν ο ίδιος ο Γουόλτερ ένας από τους στόχους του αν και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε σε τι βαθμό έφτασαν οι φιλοδοξίες του. Στην ηγεσία των Σκωτσέζικων δυνάμεων που συνέτριψαν τον Σομαίρλ βρέθηκαν ο Ερμπέρ, επίσκοπος της Γλασκώβης, ο Βαλδουίνος του Μπιγκαρ και ο ίδιος ο Γουόλτερ. Η πιο αποδεκτή άποψη είναι ότι στόχος του Σομαίρλ ήταν τα εδάφη του Γουόλτερ στο Ρένφριου, άλλες πηγές λένε αντίθετα ότι στόχος του ήταν ο Ερμπέρ και τα εδάφη του Βαλδουίνου στο Ίνβερκλαϊντ και στο Χιούστον υποδηλώνοντας ότι ο Βαλδουίνος και οι άντρες του συνέτριψαν τους εισβολείς.
Ο λόγος που ο Σομαίρλ επιτέθηκε στους Σκωτσέζους είναι άγνωστος, σύμφωνα με μια πιθανότητα θεωρούσε τον Γουόλτερ επικίνδυνο για την κυριαρχία του. Η αφορμή ίσως να ήταν η δολοφονία του πεθερού του Σομαίρλ Όλαφρ, βασιλιά των Νησιών (1153). Η πτώση του έφερε μεγάλη περίοδο ταραχών στα νησιά και εμφανίστηκαν πολλές υποψίες ότι τα νησιά του Κλάιντ δημιούργησαν νέα εσωτερική συμμαχία. Η πολιτική αβεβαιότητα μετά τον θάνατο του Όλαφρ έφερε μεγάλες αβεβαιότητες αλλά η συγκέντρωση πολλών Σκωτσέζων στις δυτικές ακτές θα μπορούσε να δημιουργήσει μια ισχυρή δύναμη στην περιοχή. Υπάρχουν πολλές αποδείξεις ότι την περίοδο του Μάλκολμ οι εξουσίες του Γουόλτερ άρχισαν να επεκτείνονται σημαντικά στην ευρύτερη περιοχή του Αργκύλ και Μπουτ. Η κατανομή των Σκωτσέζικων εδαφών στην δυτική ακτή έγινε με στόχο την υποστήριξη των εδαφών από εξωτερικούς εχθρούς που υπήρχαν ιδιαίτερα στο Γκαλλοουευ και τα Νησιά. Οι δυτικές ηγεμονίες παραδόθηκαν σε εκλεκτούς ευγενείς όπως ο Ούγος του Μορβίλ, ο Ροβέρτος Μπρους και ο Γουόλτερ. Το δεύτερο μισό του 12ου αιώνα παγιώθηκε η εξουσία των Σκωτσέζων στις δυτικές ακτές, οι περιοχές ήταν στην σφαίρα της επιρροής του Σομαίρλ.
Θάνατος
thumb|right|250px|Απομνημόνευση των Στιούαρτ της Σκωτίας στο αβαείο του Πέισλι Η πολύ άσχημη υγεία του Μάλκολμ που τον οδήγησε στον θάνατο πριν την ηλικία των 25 ετών σε συνδυασμό με την μεγάλη αύξηση της εξουσίας του Σομαίρλ στις δυτικές ακτές οδήγησε τον Μάλκολμ στην ανάγκη να κατοχυρώσει την περίοδο 1161 - 1162 τα εδάφη και την επιστασία στον Γουόλτερ. Ο Γουόλτερ ζήτησε γραπτή επιβεβαίωση για τις εξουσίες του από φόβο λόγω των απειλών που δεχόταν το στέμμα της Σκωτίας. Η σοβαρή αρρώστια του Μάλκολμ και η αδυναμία των Σκωτσέζων λόγω της ανυπαρξίας ενός ισχυρού βασιλιά διευκόλυναν τον Σομαίρλ στο έργο του να επεκτείνει την εξουσία του στις δυτικές ακτές.
Ο Γουόλτερ κράτησε τον τίτλο του Στιούαρτ μέχρι τον θάνατο του (1177), λίγο πριν τον θάνατο του αποσύρθηκε στο αβαείο του Μελρόουζ που πέθανε σαν μοναχός, τάφηκε στο αβαείο του Πέισλι. Ο γιος και διάδοχος του Γουόλτερ Άλαν Φιτς Βάλτερ δεν φαίνεται να είχε έντονη συμμετοχή στην βασιλική αυλή. Την περίοδο του δισέγγονου του Αλεξάντερ Στιούαρτ, 4ου Υψηλού Στιούαρτ της Αγγλίας ο τίτλος του Στιούαρτ αντικατέστησε τον τίτλο του επιτρόπου και έγινε κληρονομικό επώνυμο για τους απογόνους του. Ο Γουόλτερ Φιτς Άλαν ήταν ο γενάρχης του Οίκου των Στιούαρτ και της δυναστείας των Στιούαρτ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Χανς Ακέλις
Ο Χανς Γκέοργκ Ακέλις (Hans Georg Achelis, 16 Μαρτίου 1865 – 25 Φεβρουαρίου 1937) ήταν Γερμανός Προτεστάντης (Ευαγγελικός) εκκλησιαστικός ιστορικός, θεολόγος και αρχαιολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου.
Ο Ακέλις γεννήθηκε στο Χάστεντ, χωριό-προάστιο του Δήμου της Βρέμης, και ήταν γιος του Προτεστάντη θεολόγου, εφημερίου και καθηγητή της Πρακτικής Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ Ερνστ Κρίστιαν Ακέλις (1838-1912). Ο Χανς σπούδασε (1883-1888) θεολογία και φιλολογία στα Πανεπιστήμια του Ερλάνγκεν, του Μάρμπουργκ και του Βερολίνου, με διδακτορική διατριβή με τίτλο Das Symbol des Fisches und die Fischdenkmäler der römischen Katakomben.
Ο Ακέλις ασχολήθηκε ιδιαιτέρως με την αρχαιολογία των τριών πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού. Ως οπαδός της ορθολογιστικής σχολής, δεν απομακρύνθηκε από την παράδοση από φόβο μήπως κλονισθούν οι βάσεις των εκκλησιαστικών θεσμών. Τα έργα του χαρακτηρίζονται έτσι από διστακτικότητα και μετριοπάθεια. Πιο ενδιαφέροντα έργα του θεωρούνται τα εξής:
Ο Χανς Ακέλις απεβίωσε στη Λειψία σε ηλικία 72 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου της Λειψίας
Κοινότητα Περβολακίων
Η Κοινότητα Περβολακίων είναι κοινότητα του Δήμου Κισσάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με με έδρα τον οικισμό Περβολάκια. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τους οικισμούς: Παππαγιαννάκηδες και Χαραυγή. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι:
Συνολικά η κοινότητα έχει 150 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Νικόλαο Μπονατάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Αγαλμάτιο Καλού Ποιμένος (Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών)
Το Αγαλμάτιο του Καλού Ποιμένος φιλοξενείται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας.
Περιγραφή
Ο Ποιμήν παριστάνεται μετωπικός. Είναι από μάρμαρο υλικό με διαστάσεις 0,72 Χ 0,30 Χ 0,24. Χρονολογικά τοποθετείται τον 4ο αιώνα και η προέλευση κατασκευής του είναι η Κόρινθος. Έχει μορφή παιδιού και πατάει σε κυκλικό βάθρο στον τύπο της αττικής βάσης ιωνικού κίονα. Φέρει στους ώμους του κριό, τον οποίο κρατάει με το δεξί του χέρι πίσω από τα πόδια. Λείπει το αριστερό χέρι του Ποιμένος και η κεφαλή του κριού. Φοράει κοντό χειριδωτό χιτώνα που καταλήγει με διπλό περίγραμμα πάνω από τα γόνατα και δορά με ακανόνιστες τριγωνικές απολήξεις, που συγκρατείται στον αριστερό του ώμο, καλύπτει μέρος του χιτώνα και αναδιπλώνεται προ του στήθους. Κάθετες αυλακώσεις σε ορισμένα σημεία του χιτώνα αποδίδουν πτυχώσεις χωρίς πλαστικότητα. Μικρός στην αριστερή πλευρά του Ποιμένος συνδέεται με τελαμώνα που περνάει χιαστί από το δεξί του ώμο, πάνω από το χιτώνα. Φορεί υποδήματα με γεωμετρικά διακοσμητικά θέματα. Το πρόσωπο πλαισιώνει κυκλικά κοντή κόμη και έχει ελαφρό μειδίαμα. Οι κόρες των ματιών αποδίδονται με μικρές οπές τρυπανιού. Στη βάση εκατέρωθεν του ποιμένος παριστάνονται δύο πρόβατα μικρού μεγέθους, σε σύγκριση με τον κριό που φέρει στους ώμους, με τα κεφάλια γυρισμένα προς τα άνω
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Θάνατοι τον Φεβρουάριο του 1976
Παραπομπές
Κατηγορία:Θάνατοι το 1976
Προτομή γυναίκας (Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών)
Η Προτομή γυναίκας είναι μαρμάρινο έκθεμα διαστάσεων 0,72 x 0,37 μ. προελεύσεως από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας και χρονικά τοποθετείται στον 4ο αιώνα. Εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας.
Περιγραφή
Η προτομή φέρει συμφυή κυλινδρική βάση. Παριστάνει γυναικεία μορφή, μετωπική σε στάση δέησης, η οποία φορεί πτυχωτό χιτώνα κλειστό στο λαιμό και ιμάτιο που καλύπτει το κεφάλι και τους ώμους. Η κόμη είναι χωρισμένη σε δύο μέρη και μέρος της φαίνεται πάνω από το μέτωπο. Στο κεφάλι φέρει διάδημα από κυκλική βάση στην οποία είναι προσαρτημένος βλαστός με πυκνά φύλλα ελιάς. Στο κάτω τμήμα ταινία με μεγαλογράμματη γραφή: ICBARΔΙΑ. Στον αριστερό ώμο σώζεται τμήμα στηρίγματος. Η προτομή μάλλον μη χριστιανική, ανήκε σε ιέρεια, κοσμούσε κόγχη, επειδή η πίσω όψη της είναι ακατέργαστη. Η χρονολόγησή της βασίζεται στη διάπλαση του προσώπου με τα μεγάλα μάτια και τις κόρες υψηλά, κάτω από τα βλέφαρα, αποδοσμένες με οπές τρυπανιού.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Εκκλησία του Σάμτσεβρισι
Η Εκκλησία του Σάμτσεβρισι του Αγίου Γεωργίου (სამწევრისის წმინდა გიორგის ტაძარი) είναι μια πρώιμη μεσαιωνική Γεωργιανή Ορθόδοξη εκκλησία στο χωριό Σάμτσεβρισι, στο Δήμο Καρέλι, στο μχάρε Σίντα Κάρτλι της Γεωργίας. H εκκλησία είναι ένα «ελεύθερο σταυροειδές» σχέδιο και χρονολογείται του πρώτου μισού του 7ου αιώνα. Πρόκειται για ένα Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.
Τοποθεσία
Η εκκλησία του Σάμτσεβρισι είναι χτισμένη σε ένα χαμηλό λόφο στην αριστερή όχθη του ποταμού Τζάμα, στο ανατολικό άκρο του οροπεδίου μεταξύ των κοιλάδων Κύρος και Τζάμα. Λόγω της εξέχουσας θέσης της, η εκκλησία είναι ορατή από την εθνική οδό. Κοντά στην εκκλησία υπάρχουν τα ερείπια του Φρούριου-Μοναστηριού του Σάμτσεβρισι.
Ιστορία
Η εκκλησία του Σάμτσεβρισι χτίστηκε στις αρχές του 7ου αιώνα.
Η εκκλησία φέρει δύο Γεωργιανές επιγραφές, γραμμένες στα μεσαιωνικά Γεωργιανά ασομταβρούλι. Η πρώτη, στην ανατολική πρόσοψη, μνημονεύει την κατασκευή ενός υδάτινου καναλιού στο 20ο έτος βασιλείας του Κωνσταντίνου Γ ' της Αμπχαζίας, δηλαδή το 914. Η άλλη, στη νότια πρόσοψη, κάνει αναφορά στον τοπικό ευγενή, Μεραμπ Πανασκερτέλι, ο οποίος ανακαίνισε την εκκλησία στα τέλη του 15ου ή στις αρχές του 16ου αιώνα.
Το κτίριο υπέστη σοβαρές ζημιές από τον σεισμό της 8ης Μαΐου 1940 και το 1950-1953 αποκαταστάθηκε από Γεωργιανούς ειδικούς.
Αρχιτεκτονική
Η εκκλησία είναι μικρή, θολωτή, χτισμένη από λαξευμένα γκριζωπά-ερυθρωπά μπλοκ αμμόλιθων, με εξωτερικές διαστάσεις 9,6 × 8,8 μ, και ύψος που φτάνει τα 10,6 μ. Το σχέδιό της είναι «ελεύθερο σταυροειδές», με πεταλοειδή αψίδα. Ο θόλος στηρίζεται σε οκταεδρικό τύμπανο, υποστηριζόμενο από τέσσερις μεγάλες και οκτώ μικρότερες κόγχες, και έχει δύο παράθυρα, στα ανατολικά και δυτικά. Η είσοδος στην εκκλησία είναι από τα νότια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Σοράιδα Γκόμες
Η Σοράιδα Γκόμες (Zoraida Gómez) ισπανική προφορά ΔΦΑ : [soˈɾaiða ˈɣomes], γεννημένη στις 31 Μαΐου 1985 στην πόλη του Μεξικού είναι μεξικανή ηθοποιός για την ερμηνεία της στο Rebelde και στο Lola, érase una vez.
Η Σοράιδα Γκόμες είναι η αδελφή τους ηθοποιούς Ελεασάρ Γκόμες και Χάιρο Γκόμες. Η Σοράιδα και ο Ελεασάρ έπαιξαν μαζί στη τηλενουβέλα Rebelde (2004-2006)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί
Κοινότητα Μαλαθύρου
Η Κοινότητα Μαλαθύρου είναι κοινότητα του Δήμου Κισσάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με με έδρα τον οικισμό Μαλάθυρος. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 89 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Σπυριδώνα Δαράκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Κοινότητα Καλουδιανών
Συνολικά η κοινότητα έχει 385 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Δημήτριο Μπαντουράκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Σύμπλεγμα Ορφέως (Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών)
Το Σύμπλεγμα Ορφέως εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Βίλντενφελς
Το Βίλντενφελς είναι δήμος της Γερμανίας, στο διαμέρισμα του Τσβίκαου του Ελεύθερου Κράτους της Σαξονίας. Βρίσκεται σε απόσταση 9 χλμ. στα νοτιοανατολικά του Τσβίκαου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σαξονίας
Ηλιακή έκλειψη της 12ης Αυγούστου 2026
Μια ολική έκλειψη Ηλίου θα λάβει χώρα στις 12 Αυγούστου 2026, στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. Η ολική έκλειψη θα γίνει ορατή από την Αρκτική, τη Γροιλανδία, την Ισλανδία, τον Ατλαντικό Ωκεανό και τη βόρεια Ισπανία. Το σημείο με μεγαλύτερη διάρκεια της ολικής φάσης θα απέχει μόλις 50 χιλιόμετρα από τη δυτική ακτή της Ισλανδίας στις συντεταγμένες 65° 10,3' Β και 25° 12,3' Δ, όπου η διάρκεια θα είναι 2 λεπτά και 18 δευτερόλεπτα. Θα είναι η πρώτη ολική έκλειψη ορατή από την Ισλανδία από τις 30 Ιουνίου 1954 και η μόνη που θα συμβεί στον 21ο αιώνα, καθώς η επόμενη θα είναι το 2196.
Η ολική έκλειψη θα είναι ορατή και από τη βόρεια Ισπανία, από την δυτική ακτή της χώρας στον Ατλαντικό μέχρι τις ανατολικές ακτές τής, στην Μεσόγειο, καθώς και από τις Βαλεαρίδες Νήσους. Η ολική έκλειψη θα είναι ορατή από τις πόλεις Βαλένθια, Σαραγόσα, Πάλμα και Μπιλμπάο, αλλά τόσο η Μαδρίτη όσο και η Βαρκελώνη θα βρίσκονται μερικά χιλιόμετρα έξω από το μονοπάτι της ολικής φάσης. Ενδεικτικά και στις δύο πόλεις, ο ηλιακός δίσκος θα καλυφθεί κατά 99%.
Η τελευταία ολική έκλειψη στην ηπειρωτική Ευρώπη έγινε στις 11 Αυγούστου 1999. Η τελευταία ολική ηλιακή έκλειψη που συνέβη στην Ισπανία, ήταν στις 30 Αυγούστου 1905. Η επόμενη ολική έκλειψη ορατή από την Ισπανία θα συμβεί λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα στις 2 Αυγούστου του 2027.
Σε περιοχές όπως η Ιρλανδία, η Μεγάλη Βρετανία, η Πορτογαλία, η Γαλλία, η Ιταλία, τα Βαλκάνια και τη Βόρεια Αφρική θα καλυφθεί περίπου το 90% της επιφάνειας του ηλιακού δίσκου, ενώ η έκλειψη θα είναι επίσης ορατή ως μερική, στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, στη Βόρεια Αφρική και στη Βόρεια Αμερική.
Γεγονότα
Η ολική έκλειψη ξεκινά από τη Βόρεια Σιβηρία με την ανατολή του ηλίου και διασχίζει όλη την Αρκτική, την Ισλανδία, τον ανατολικό Ατλαντικό, την Ισπανία και καταλήγει στην Μεσόγειο.
Ηλιακή έκλειψη με βόρειο σέλας
Στην Βόρεια Ρωσία, όπου η ολική φάση θα γίνει με την ανατολή του ηλίου, ενδέχεται το βόρειο Σέλας να είναι ορατό στην αρχή του ναυτικού λυκαυγούς. Στο ανατολικό τμήμα της χερσονήσου Taymyr, η ολική φάση θα ξεκινήσει στις 13 Αυγούστου στις 0:00 τοπική ώρα κατά τη διάρκεια του ηλίου του μεσονυχτίου.
Ηλιακή έκλειψη μετά την δύση του ηλίου
Στο μεγαλύτερο μέρος της ηπειρωτικής Ευρώπης, η έκλειψη θα συμβεί ενώ ο ήλιος θα βρίσκεται λίγο κάτω από τον ορίζοντα. Η κάλυψη του ηλιακού δίσκου στο ηλιοβασίλεμα θα είναι σημαντική(πάνω από 75%), έτσι οι παρατηρητές στην συνέχεια θα δουν για πολύ λίγο(σε σχέση με μία κανονική ημέρα χωρίς έκλειψη) το πολιτικό λυκόφως και για περισσότερη ώρα το ναυτικό λυκόφως. Στην περιοχή της δυτικής Μεσογείου (ειδικά στη Σαρδηνία και τη Σικελία), όπου η ολική έκλειψη θα σημειωθεί μερικά λεπτά μετά την δύση του ηλίου, οι παρατηρητές θα μπορούν να δουν στον ουρανό μια σκοτεινή λωρίδα, που θα τον χωρίζει σε δύο φωτεινά τμήματα. Αυτή η κατάσταση ενδέχεται να προκαλέσει εξαιρετικά ευνοϊκές συνθήκες για παρατήρηση του Ζωδιακού φωτός.
Εικόνες
Αρχείο:SE2026Aug12T.gif Το «μονοπάτι» της έκλειψης
Δείτε επίσης
Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα
Παραπομπές
20260812
Κόμποι Μεσσηνίας
Οι Κόμποι, αναφερόμενοι παλαιότερα και ως η Κόμπη, είναι οικισμός κοντά στην Κορώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Οι Κόμποι βρίσκονται βορειοδυτικά από την Κορώνη από την οποία απέχουν 6,5 περίπου χιλιόμετρα και νοτιοανατολικά από την Πύλο από την οποία απέχουν περίπου 35,5 χιλιόμετρα. Έχουν υψόμετρο 105 μέτρα και απέχουν περίπου 1,5 χιλιόμετρο από τη θάλασσα του Μεσσηνιακού κόλπου. Κοντά στους Κόμπους βρίσκονται, προς τα βορειοδυτικά τους ο Άγιος Ιωάννης σε απόσταση μικρότερη από 1 χιλιόμετρο, προς τα ανατολικά τους τα Περούλια σε απόσταση περίπου 1,5 χιλιομέτρου και προς τα νοτιοδυτικά τους το Χαρακοπιό σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων και η Υάμεια σε απόσταση 8 χιλιομέτρων.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Κορώνης και της Πυλίας. Η περιοχή του χωριού κατά την αρχαιότητα, ήταν υπό τον έλεγχο της Ασίνης, της αρχαίας πόλης, η οποία μεταγενέστερα αναπτύχθηκε ως η σύγχρονη Κορώνη. Το χωριό αναφέρεται τουλάχιστον από την εποχής της Ενετοκρατίας με την ονομασία οι Κόμποι. Οι κάτοικοι του οικισμού, οι Κομπιαδίτες, τα παλαιότερα χρόνια ήταν εξαιρετικοί δεξιοτέχνες της αγγειοπλαστικής και κατασκεύαζαν διάφορα πήλινα κεραμικά, όπως πιθάρια, γνωστά και ως «τζάρες» και πιάτα. Σύμφωνα με μια εκδοχή της τοπικής παράδοσης η προέλευση του ονόματος του χωριού, πιθανώς να συνδέεται με την κατασκευή των ανεμόσκαλων, από σχοινιά με κόμπους, που έφτιαχναν οι κάτοικοί του προκειμένου να χρησιμοποιηθούν κατά την πολιορκία του τουρκοκρατούμενου κάστρου της Κορώνης.
Ο καταστροφικός σεισμός του 1886
Ο οικισμός των Κόμπων υπέστη εκτεταμένες ζημιές κατά τον μεγάλο καταστροφικό σεισμό των 7,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, της 27ης Αυγούστου του 1886, με επίκεντρο τα Φιλιατρά, ο οποίος έπληξε την Μεσσηνία και την Ηλεία. Ο σεισμός κατέστρεψε σχεδόν ολοκληρωτικά τις πόλεις των Φιλατρών, των Γαργαλιάνων, της Χώρας (τότε γνωστή ως Λιγούδιστα), της Μεθώνης και της Κορώνης και ακόμα 123 χωριά της δυτικής κυρίως Μεσσηνίας. Βλάβες υπέστησαν επίσης ο Πύργος, η Μαραθόπολη, η Πύλος, η Καλαμάτα, τα νησιά Στροφάδες και 37 χωριά τα οποία υπέστησαν επίσης πολύ σημαντικές ζημιές, ενώ 65 ακόμα χωριά της Πελοποννήσου επλήγησαν επίσης. Συνολικά κατέρρευσαν ή κατεστράφησαν ή έμειναν ακατοίκητες 6.000 περίπου κατοικίες, ενώ υπήρξαν επίσης 326 νεκροί και 796 τραυματίες. Οι μετασεισμοί που ακολούθησαν, με κυριότερο αυτόν της 6ης Σεπτεμβρίου 1886 ολοκλήρωσαν την εικόνα της καταστροφής.
Διοικητική ιστορία
Η Κόμπη ή οι Κόμποι προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Κολωνίδων, με έδρα την Κορώνη, όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1879 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως η Κόμπη, ενώ από το 1879 ως το 1907 ως οι Κόμποι. Από το 1907 ως και το 1912 αναφερόταν για σύντομο χρονικό διάστημα ξανά ως η Κόμπη και από το 1912 ως σήμερα και πάλι ως οι Κόμποι. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης ως η Κόμπη στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Κολωνίδων της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 74 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1912 το χωριό προσαρτάται ως οικισμός στην Κοινότητα Χαροκοπιού, Το 1927 με έδρα το Χαροκοπιόν. Στην ίδια κοινότητα είχαν προσαρτηθεί επίσης οι οικισμοί Αγία Τριάδα, Αϊδίνι (καταργήθηκε το 1920), Αρμενοί (καταργήθηκε το 1940), Κανδερόγλι (σήμερα η Ποταμιά), Κατηνιάδες (καταργήθηκε το 1940), Μουσουλί (σήμερα ο Άγιος Ισίδωρος) και Πετριάδες (καταργήθηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στο Χαρακοπιό). Το 1940 τα ονόματα του οικισμού Χαροκοπιόν και της Κοινότητας Χαροκοπιού διορθώνονται σε Χαροκοπειόν και Κοινότητα Χαροκοπειού. Το 1946 οι Κόμποι αποσπώνται από την Κοινότητα Χαροκοπείου και ορίζονται ως έδρα της Κοινότητας Κόμπων, ενώ το 1991 αναγνωρίζονται και προσαρτώνται επίσης στην Κοινότητα Κόμπων και ο οικισμός τα Περούλια. Οι Κόμποι παρέμειναν ως οικισμός και έδρα της Κοινότητας Κόμπων, από το 1946 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», οι Κόμποι υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμο Κορώνης, με έδρα την Κορώνη, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» οι Κόμποι ανήκουν πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Οι Κόμποι σήμερα είναι οικισμός και έδρα της Κοινότητας Κόμπων του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης τα Περούλια.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την Απογραφή του 2011, έχει 95 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς και με τον τουρισμό.
Κτίρια – αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, τα οποία οι Κομπιαδίτες έφτιαχναν με χώμα και κεραμίδια, που έψηναν μόνοι τους, υπάρχει το κτίριο του παλαιού Δημοτικού Σχολείου, στους χώρους του οποίου διοργανώνονται κατά καιρούς και διάφορες πολιτιστικές δραστηριότητες, καθώς και η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του ΑγιουΒασιλείου Μεγαλου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν επίσης διάφορες τουριστικές & ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, με ενοικιαζόμενα δωμάτια-διαμερίσματα, ενώ στα αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνεται, στα ανατολικά του, η κοντινή Παραλία Περούλια, η οποία έχει προσβάσεις, είτε από τα Βουνάρια, είτε από το δρόμο, ο οποίος περνά από τους Κόμπους.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.783992" longitude="21.831894" zoom="12" width="1000" height="500" align="center" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δήμος Κορώνης Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης
Αλμπέρ Κοέν
thumb|Η συναγωγή της Κερκύρας Ο Αλμπέρ Κοέν ή Αβραάμ Αλβέρτος Κοέν (Albert Cohen, 16 Αυγούστου 1895 – 17 Οκτωβρίου 1981) ήταν Ελβετός συγγραφέας ελληνοεβραϊκής καταγωγής, που έγραψε μυθιστορήματα στη γαλλική γλώσσα. Εργάσθηκε ως υπάλληλος σε διάφορους διεθνείς οργανισμούς, όπως στον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας. Πήρε την ελβετική υπηκοότητα το 1919.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1914 πήγε για σπουδές στη Γενεύη της Ελβετίας, όπου εγγράφηκε στο εκεί πανεπιστήμιο. Πήρε πτυχίο νομικής το 1917 και αμέσως εγγράφηκε στο Τμήμα Φιλολογίας. Το 1919 πήρε ως σύζυγό του την Ελιζαμπέτ Μπροσέ (Elisabeth Brocher), με την οποία το 1921 απέκτησαν μία κόρη, τη Μυριάμ. Το 1924 η Ελιζαμπέτ πέθανε από καρκίνο. Το 1925 ο Αλμπέρ Κοέν έγινε διευθυντής της Revue Juive, ενός περιοδικού όπου έγραφαν μεταξύ άλλων οι Άλμπερτ Αϊνστάιν και Σίγκμουντ Φρόυντ. Από το 1926 ως το 1931 υπηρέτησε ως δημόσιος υπάλληλος στη Γενεύη και το 1933 νυμφεύθηκε τη δεύτερη γυναίκα του, τη Μαριάν Γκος (Marianne Goss).
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1940, ο Κοέν πήγε στο Μπορντώ, από όπου διέφυγε δια θαλάσσης στο Λονδίνο. Τότε το Εβραϊκό Γραφείο για την Παλαιστίνη τον διόρισε υπεύθυνο των επαφών του με εξόριστες εκεί κυβερνήσεις. Στις 10 Ιανουαρίου 1943 η μητέρα του απεβίωσε στη Μασσαλία και το ίδιο έτος ο συγγραφέας γνώρισε τη μελλοντική τρίτη σύζυγό του, την Μπέλα Μπέρκοβιτς (Bella Berkowich). Το 1944 έγινε δικηγόρος της Διακυβερνητικής Επιτροπής Προσφύγων. Τρία χρόνια αργότερα επέστρεψε στη Γενεύη. Το 1957 απέρριψε τη θέση του πρεσβευτή του Ισραήλ στην Ελβετία, δηλώνοντας ότι ήθελε να συνεχίσει τη συγγραφική του σταδιοδρομία.
Ο Αλβέρτος Κοέν απεβίωσε στη Γενεύη σε ηλικία 86 ετών και η σορός του βρίσκεται στο Ιουδαϊκό Κοιμητήριο του κοντινού Veyrier.