cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πλατανάκι Αρκαδίας
Αξιοθέατα
Αξιοθέατα του χωριού είναι η εκκλησία της Παναγίας (Γενέσιο Θεοτόκου) η οποία "χρονολογείται στον 19ο αι. και είναι μονόχωρος, καμαροσκέπαστος με τρίπλευρη κόγχη ιερού και τοξωτό κωδωνοστάσιο. Στο εσωτερικό του διατηρεί ξυλόγλυπτο τέμπλο με εικόνες καλής τέχνης μεταβυζαντινών χρόνων" καθώς και η πετρόκτιστη τρίκρουνη βρύση του 1889 (ανακαινίσθηκε το 1953) η οποία θεωρείται "αξιόλογη κατασκευή με έντονα αρχιτεκτονικά στοιχεία του νεοκλασικισμού και είναι συνδεδεμένη με τις μνήμες των κατοίκων της περιοχής". Και τα δύο έχουν κηρυχθεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Γλυπίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελούν την τοπική κοινότητα Πλατανακίου που ανήκει στο Δήμο Νότιας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 72 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Αγία Αικατερίνη του Ρίτσι
thumb|250px|Λείψανο της Αγίας στη Βασιλική της στο [[Πράτο της Ιταλία.]] Η Αγία Αικατερίνη του Ρίτσι ( Caterina de' Ricci, πραγματικό όνομα: Alessandra Lucrezia Romola de' Ricci , 23 Απριλίου 1522 – 2 Φεβρουαρίου 1590) είναι Αγία που τιμάται από την Καθολική Εκκλησία και συγκεκριμένα το Τάγμα των Δομινικανών. Γεννήθηκε στη Φλωρεντία από γονείς ευπατρίδες και ο πατέρας της ήταν γόνος των Ρίτσι και όπως συνηθίζονταν τότε με τις κόρες των ευγενών την ενέκλεισε σε μοναστήρι για να μορφωθεί. Όταν αποφοίτησε επανήλθε παρά την θέλησή της στη κοσμική ζωή για να αποσυρθεί αργότερα πάλι στο Μοναστήρι του Αγίου Βικεντίου των Δομινικανών στο Πράτο της Τοσκάνης, οριστικά πλέον. Εκεί υπέβαλε τον εαυτόν της σε αυστηρές νηστείες και σωματικές ταλαιπωρίες αυτομαστιγούμενη και περιβαλλόμενη στη μέση με βαριά αλυσίδα με σκοπό να δοκιμάσει τους πόνους και τους βασανισμούς που υπέστη ο Ιησούς Χριστός.
Ανήλθε γρήγορα τις κατώτερες βαθμίδες και σε ηλικία 25 ετών ανέλαβε Ηγουμένη του Μοναστηριού μέχρι τον θάνατό της. Το 1732, δηλαδή 152 έτη αργότερα, η Καθολική Εκκλησία την ανακήρυξε Μακαρία και το 1746 ο Πάπας Βενέδικτος ΙΔ΄ της αγιοποίησε, με την μνήμη της να γιορτάζεται στις 18 Φεβρουαρίου.
Περίφημες θεωρούνται ωστόσο οι επιστολές της προς Ιεράρχες και Ηγεμόνες και ιδιαίτερα εκείνες που έγραψε κατά καιρούς προς τον Ιδρυτή του Τάγματος ιερέων του ορατόριου Φίλιππο Νέρι με τον οποίον βρισκόταν σε πνευματική επικοινωνία. Τις επιστολές αυτές δημοσίευσε ο Γκουάστι (Πράττο 1848).
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Μιστεγνά Λέσβου
Τα Μιστεγνά είναι ένας οικισμός 539 κατοίκων σύμφωνα με την ελληνική Γενική Απογραφή Κτηρίων και Πληθυσμού-Κατοικιών 2011. Kατά το πρόγραμμα Καλλικράτης υπάγεται στην τοπική κοινότητα της δημοτικής ενότητας Λουτροπόλεως Θερμής του δήμου Λέσβου. Βρίσκεται 16 χμ βόρεια από την πόλη της Μυτιλήνης και σε υψόμετρο 100m.
Σε γραπτές πηγές απαντά και ως Μυστιγνά, Μιστεγνά, Μηστεγνά, Μηστιγνά, ενώ σε οθωμανικές πηγές διαβάζουμε مستغنا / M-st-ğna. Για την ετυμολογία του τοπωνυμίου έχει προταθεί η υπόθεση της παραφθοράς του "μη-στεγνά" που σημαίνει "περιοχή με αρκετά νερά". Κατά μια άλλη εκδοχή, το σημερινό τοπωνύμιο προκύπτει από παραφθορά του παλαιότερου "Μυστικά" που περιγράφει υποτίθεται οικισμό κρυμμένο κι αθέατο από κάθε πλευρά. Σήμερα το χωριό είναι κυριολεκτικά βουτηγμένο σε όμορφους ελαιώνες. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η εκκλησία του χωριού, η Κοίμηση της Θεοτόκου που χτίστηκε το 1836.
Αρχαιότητα
Αναγνωρίζοντας την έλλειψη συστηματικών ανασκαφών στην περιοχή της Μυτιληναίας (παρά την εξαίρεση του παραθαλάσσιου προϊστορικού οικισμού της Θερμής), ο αρχαιολόγος Ι. Δ. Κοντής ισχυρίζεται βάσει οικιστικών και ταφικών καταλοίπων ότι ένας παράλιος οικισμός στον Όρμο των Μιστεγνών παρουσιάζει ενδιαφέρον ιδιαίτερα από την ελληνιστική εποχή κι έπειτα. Ακόμα κι αν διαθέτει εγκαταστάσεις ανάλογες με αυτές που βρίσκονται σε ανάλογες θέσεις όπως, για παράδειγμα, στη σημερινή Σκάλα Λουτρών, ο Όρμος των Μιστεγνών, σύμφωνα με τον Κοντή, δεν μοιάζει με τους συνηθισμένους αγροτικούς οικισμούς της νήσου Λέσβου. Στη βόρεια απόληξη του Όρμου εντοπίζεται λατομείο που λειτουργούσε τουλάχιστον κατά τα ελληνιστικά χρόνια. Λόγω της έλλειψης συστηματικών ανασκαφών και της πληθώρας παρατηρήσεων πάνω σε επιφανειακά ευρήματα, η αρχαία θέση των Μιστεγνών αποτέλεσε, από τα τέλη του 19ου ως τα τέλη του 20ού αιώνα, έδαφος γόνιμο για την ανάπτυξη ανταγωνιστικών ερμηνειών κι υποθέσεων σχετικά με την ιστορία της αρχαίας Λέσβου.
Ένα από τα πιο σημαντικά θέματα ήταν η θέση της αρχαίας κώμης του Αιγείρου και, πιο γενικά, το ζήτημα των ορίων των επικρατειών των αρχαίων πόλεων-κρατών της Μυτιλήνης και της Μήθυμνας. Ένα χάλκινο νόμισμα που αποδίδεται στην επικράτεια της Μήθυμνας κι έφερε στη μια από τις δύο όψεις του τα γράμματα ΑΙΓΙ, έδωσε αφορμή να γίνει λόγος περί Αιγείρου επί του Όρμου των Μιστεγνών από τις αρχές του 20ού αιώνα. Εάν όμως η συζήτηση φαίνεται να έκλεισε οριστικά με την ταύτιση Αιγείρου και Καβακλή εντός της Δ. Ε. Μανταμάδου, η συζήτηση περί των ορίων των πιο σημαντικών λεσβιακών πόλεων-κρατών συνεχίστηκε βάσει μιας σκηνής του διηγήματος του Λόγγου Δάφνις και Χλόη. Για τον E. L. Bowie, η ιστορία των δύο νέων διαδραματίζεται μεταξύ Όρμου Μιστεγνών (με σχήμα μισοφέγγαρου και με απόσταση 1.000 μέτρων πεζοπορικώς μεταξύ των απολήξεών του) και του γειτονικού Όρμου της Κυδώνας όπου αποβιβάστηκαν οι Μηθυμναίοι στρατιώτες του διηγήματος.
Σημεία ενδιαφέροντος
Χαρακτηριστικό της περιοχής η κόκκινη πέτρα, η πέτρα Μυστεγνών που κοσμεί αρκετές λιθόκτιστες κατασκευές σε αρκετά σπίτια των κατοίκων του νησιού.
Δύο δρόμοι οδηγούν κάτω στην παραλία, στη Σκάλα όπως είναι γνωστή. Ο ένας φέρνει τον επισκέπτη κοντά στην νότια άκρη του όρμου και καταλήγει στην νεόχτιστη εκκλησία του Σωτήρος, φτιαγμένη με την κόκκινη εντυπωσιακή πέτρα της περιοχής.
Ο άλλος δρόμος που βρίσκεται πιο κοντά στο χωριό και περνά μέσα από ελαιώνες «βγάζει» στο βόρειο άκρο του όρμου.
Σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκονται οι πολύ όμορφες και κοσμοσύχναστες παραλίες του Αγίου Γεωργίου και Πεταλίδι. Συγκεντρώνουν πολλούς τουρίστες καθώς τα νερά εκεί είναι πεντακάθαρα και δροσερά. Απολαύστε τον ήλιο και τις φυσικές ομορφιές που παρουσιάζει όλη η τριγύρω περιοχή.
Τα Μιστεγνά έχουν ως τοπικούς αγίους του Αγίους Ακινδύνους. Αυτοί είναι οι: Ακίνδυνος, Πηγάσιος, Αφθόνιος, Ανεμπόδιστος, Ελπιδοφόρος. Το εκκλησάκι τους είναι χτισμένο σε ένα ύψωμα, ενώ οι κάτοικοι της περιοχής τους τιμούν ιδιαίτερα.
Αξίζει να δείτε το παλιό ελαιοτριβείο με την πανύψηλη χαρακτηριστική καμινάδα του, το οποίο όμως είναι αναπαλαιωμένο και λειτουργεί κανονικά. Μοναδικό μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης
Τζιοβάνι Σίλβα ντε Ολιβέιρα
Ο Τζιοβάνι Σίλβα ντε Ολιβέιρα (Giovanni Silva de Oliveira, 4 Φεβρουαρίου 1972) ή απλά Τζιοβάνι, είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής και διεθνής με την ομάδα Ανδρών της χώρας του.
Βιογραφία
Γεννημένος στην Αμπαετετούμπα ή κατ' άλλους την πρωτεύουσα Μπελέμ της πολιτείας, ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Τούνα Λούζο το 1991. Οι καταπληκτικές του εμφανίσεις με την Τούνα Λούζο αλλά και με τις Ρέμο και Σαοκαρλερένσε κίνησαν το ενδιαφέρον της Σάντος, η οποία και τον απέκτησε το 1995 μετά από προσωπικές ενέργειες του Πελέ, ο οποίος τον έχρισε διάδοχό του. Στην πρώτη του σεζόν με τη νέα του ομάδα σκόραρε στα μισά από τα παιχνίδια που αγωνίστηκε, ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά σκόραρε 25 γκολ σε 19 αγώνες. Οι οπαδοί της Σάντος τον λάτρεψαν και του έδωσαν το προσωνύμιο «Μεσσίας».
Το 1996 τον απέκτησε η Μπαρτσελόνα. Ο Τζιοβάνι σκόραρε συνολικά 18 γκολ με την ισπανική ομάδα και κατέκτησε ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ένα Σούπερ Καπ Ευρώπης, δύο Πρωταθλήματα Ισπανίας, ένα Κύπελλο Ισπανίας και ένα ισπανικό Σούπερ Καπ. Ήταν ένας από τους αγαπημένους παίκτες των φιλάθλων της Μπαρτσελόνα, καθώς κατά τη διάρκεια της καριέρας του στην ομάδα σκόραρε καθοριστικά γκολ κυρίως εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης, της αιώνιας αντιπάλου της Μπαρτσελόνα, αλλά και σε σημαντικά ευρωπαϊκά ματς όπως το γκολ του κατά της Μπορούσια Ντόρτμουντ στον τελικό του Σούπερ Καπ Ευρώπης.
Το 1999 ο Τζιοβάνι υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό. Μέσα σε λίγο καιρό καθιερώθηκε ως ένας από τους καλύτερους παίκτες που αγωνίστηκαν στο ελληνικό πρωτάθλημα. Η αναμφισβήτητη ποδοσφαιρική του αξία, η άψογη τεχνική του κατάρτιση και η ικανότητά του στο σκοράρισμα του χάρισαν το προσωνύμιο «Μάγος». Ο Τζιοβάνι στη συνείδηση των φίλων του Ολυμπιακού ταυτίζεται πλέον με το θεαματικό ποδόσφαιρο και αυτό γιατί συμμετείχε στους πιο θεαματικούς αγώνες που έχει δώσει ο Ολυμπιακός σε επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ. Το 3–3 με τη Ρεάλ Μαδρίτης, το 6–2 με τη Λεβερκούζεν και το 3–0 με τη Γαλατασαράι είναι αγώνες που ο Τζιοβάνι πρωταγωνίστησε και πέρασε τις ευρωπαϊκές επιδόσεις του Ολυμπιακού σε άλλο επίπεδο γι' αυτό παραμένει για τους οπαδούς του Ολυμπιακού ένας από τους πιο αγαπημένους ποδοσφαιριστές που πέρασαν ποτέ από την ομάδα του Πειραιά. Το 2003–04 ο Τζιοβάνι σκόραρε συνολικά 21 φορές και αναδείχθηκε κορυφαίος σκόρερ στην Α’ Εθνική. Είναι ο τρίτος σε συμμετοχές ξένος ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού με 129 πίσω από τον Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς και τον Χούλιο Λοσάδα.
Αν και σταμάτησε να παίζει ποδόσφαιρο επαγγελματικά, ο Τζιοβάνι συνέχισε να έχει επαφή με το άθλημα, καθώς τον Οκτώβριο του 2012 αποδέχθηκε την πρόταση του Ολυμπιακού και ανέλαβε καθήκοντα σκάουτερ στη Λατινική Αμερική για λογαριασμό της ομάδας του Πειραιά αλλά μετά από 3 μήνες τελείωσε αυτή η συνεργασία για οικογενειακούς λόγους του βραζιλιάνου πρώην άσσου του Ολυμπιακού.
Εθνική ομάδα
Ο Τζιοβάνι έχει αγωνιστεί 20 φορές με την εθνική Βραζιλίας σε επίπεδο ανδρών και έχει σημειώσει 6 γκολ. Υπήρξε μέλος της κατά το Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1998 στη Γαλλία, όπου κατατάχθηκε δεύτερη έπειτα από τη γηπεδούχο ομάδα.
Την περίοδο 1999–2000 ο Τζιοβάνι ξανακλήθηκε στην Εθνική Βραζιλίας μετά από μικρή αποχή αφού με τον Ολυμπιακό έκανε εκπληκτικές εμφανίσεις. Όλα έδειχναν ότι θα συνέχιζε και θα είχε αρκετό χρόνο συμμετοχής όμως δυστυχώς ο μεγάλος τραυματισμός που είχε τη χρονιά εκείνη τελείωσε πρόωρα τη διεθνή του καριέρα.
Θρησκευτικές πεποιθήσεις
Ο Τζιοβάνι είναι Χριστιανός. Ο ίδιος δηλώνει: "Ό,τι είμαι και ό,τι έχω το χρωστώ στον Θεό... Πολλοί με ρωτούν για τη θρησκεία μου. Αυτό που τονίζω είναι ότι έχω μια σχέση φιλίας με τον Θεό, κι αυτό μπορεί να γίνει με κάθε άνθρωπο."
Πηγές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντο Ρέμο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παϊσαντού Σπορτ Κλαμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τούνα Λούζο Μπραζιλέιρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μοζί Μιρίμ Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλουμπ ντο Ρεσίφε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Χιλάλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Σαουδική Αραβία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Γ
Προεδρικό Μέγαρο της Τουρκίας
Το Προεδρικό Μέγαρο της Τουρκίας (τουρκικά: Cumhurbaşkanlığı Külliyesi, μτφ. «προεδρικό σύμπλεγμα») είναι η κατοικία του Προέδρου της Τουρκίας. Το αρχιτεκτονικό σύμπλεγμα βρίσκεται στην περιοχή Μπεστεπέ της Άγκυρας, μέσα στο άλσος του Ατατούρκ. Το κτίριο αντικατέστησε το μέγαρο Τσανκαγιά, το οποίο είχε κτιστεί την εποχή του Ατατούρκ. Εγκαινιάστηκε επισήμως ως επίσημη κατοικία του προέδρου της Τουρκίας από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τις 29 Οκτωβρίου 2014, ημέρα της Δημοκρατίας, επέτειο ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας. Το κτίριο είχε αρχικά το όνομα Ακ Σαράι (Λευκό Παλάτι), αλλά τις 3 Ιουλίου 2015 έλαβε επισήμως το όνομα Προεδρικό Σύμπλεγμα (Cumhurbaşkanlığı Külliyesi).
Ιστορία
Το μέγαρο αρχικά κατασκευάστηκε ώστε να είναι το γραφείο του Πρωθυπουργού της Τουρκίας. Όμως, μετά τη νίκη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στις Τουρκικές προεδρικές εκλογές 2014 τον Αύγουστο, ανακοίνωσε στις 2 Σεπτεμβρίου 2014 ότι το κτίριο θα χρησιμοποιούταν ως η νέα έδρα του Προέδρου. Το κτίριο κατασκευάστηκε μέσα στο άλσος του Ατατούρκ, το οποίο είχε δημιουργηθεί από το Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ το 1925. Το 1937, η στρατιωτική ηγεσία δώρησε το χώρο στο κράτος. Το 1992 ανακηρύχθηκε μνημείο πρώτου βαθμού προστασίας, το οποίο σημαίνει ότι δεν πρέπει να χτιστεί κάποια κατασκευή εντός των ορίων της. Τις 4 Μαρτίου 2014, ένα διοικητικό δικαστήριο της Άγκυρας διέταξε τη διακοπή της κατασκευής του κτιρίου, απόφαση η οποία υποστηρίχθηκε από το Συμβούλιο Επικρατείας της Τουρκίας τις 13 Μαρτίου. Όμως, ο Ερντογάν αγνόησε την απόφαση και συνέχισε την κατασκευή. Το παλάτι εγκαινιάστηκε τις 29 Οκτωβρίου 2014, ημέρα της Δημοκρατίας και 91η επέτειο ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας, αλλά η δεξίωση των εγκαινίων ακυρώθηκε λόγω του εργατικού ατυχήματος σε ανθρακωρυχείο στο Ερμενέκ της νότιας Τουρκίας.
Ο υπουργός οικονομικών Μεχμέτ Σιμσέκ ανέφερε στην τουρκική εφημερίδα Hurriyet ότι η κατασκευή του κτιρίου στοίχισε 1,37 δις τουρκικές λίρες ($ 615 εκ.), από τα οποία τα 135 εκ. $ είχαν προγραμματιστεί να ξοδευτούν το 2015. Το Δεκέμβριο του 2014, η κρατική οργάνωση Διοίκηση Οικιστικής Ανάπτυξης της Τουρκίας, αρνήθηκε να αποκαλύψει το πραγματικό κόστος της κατασκευής, αναφέροντας ότι αυτές οι πληροφορίες θα έβλαπταν την οικονομία της Τουρκίας. Ο Τεζκάν Καντάν, επικεφαλής του τμήματος του επιμελητηρίου αρχιτεκτόνων στην Άγκυρα ανέφερε ότι το τελικό κόστος θα ξεπερνούσε τις 5 δις λίρες.
Ο Πάπας Φραγκίσκος ήταν ο πρώτος ηγέτης κράτους ο οποίος φιλοξενήθηκε στο νέο προεδρικό μέγαρο, στις 28 Νοεμβρίου 2014, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Τουρκία. Οι Τούρκοι αρχιτέκτονες ζήτησαν από τον Πάπα να μην παρεβρεθεί στην εκδήλωση στο «παράνομο» Ακ Σαράι. Την 1η Δεκεμβρίου 2014, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν ήταν ο δεύτερος ξένος προσκεκλημένος ο οποίος έγινε δεκτός με τελετή στο νέο μέγαρο.
Περιγραφή
Το σύμπλεγμα αποτελείται από το κύριο κτίριο και δύο υποστηρικτικά κτίρια τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για συναντήσεις με προσκεκλημένους. Το σύμπλεγμα έχει έκταση 300.000 τετραγωνικά μέτρα, ενώ το προεδρικό μέγαρο έχει τουλάχιστον 1.150 δωμάτια, επιπρόσθετους εξώνες, βοτανικό κήπο, δωμάτιο με δορυφορικά και στρατιωτικά συστήματα επικοινωνιών, καταφύγια να αντέξουν επίθεση από χημικά, βιολογικά ή πυρηνικά όπλα, πάρκο και συνεδριακό κέντρο. Διαθέτει επίσης ειδικό εργαστήριο για την ανίχνευση βιολογικών, χημικών ή πυρηνικών απειλών. Το συγκρότημα διαθέτει επιπλέον μόνωση ενάντια σε κατασκοπευτικούς κοριούς.
Παραπομπές
κατηγορία:Άγκυρα κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Τουρκία
Μήτρος Σκυλοδήμος
Ο  Μήτρος Σκυλοδήμος (1804-1871) ήταν αγωνιστής της επανάστασης του 1821 από την Αιτωλοακαρνανία, μετέπειτα στρατιωτικός στο νεοϊδρυθέν Ελληνικό κράτος όπου έφτασε το βαθμό του συνταγματάρχη και βουλευτής Βάλτου το 1850 και το 1862.
Βιογραφία
thumb|left|175px|Επιστολή τέκνων Γ. Καραϊσκάκη Γεννήθηκε το 1804 στο Σύντεκνο σημερινό Πατιόπουλο της επαρχίας Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, από μεγάλη και δυνατή αρματολική οικογένεια. Ο πατέρας του Γερο-Σκυλοδήμος, ήταν ενεργό μέλος της Φιλικής Εταιρείας και το πιθανότερον ήταν αυτός ο οποίος αναφέρεται ως Σκυλοδήμος, στη σύναξη των καπεταναίων στη Λευκάδα το 1807 υπό τον Ιωάννη Καποδίστρια. Ήταν ανιψιός του Γεωργίου Καραϊσκάκη. Με τη σύζυγό του Βασιλική απέκτησε έξι παιδιά. Τον Θεόδωρο που γεννήθηκε το 1845, τον Νικόλαο (1853) μετέπειτα συνταγματάρχη του Ελληνικού Στρατού και βουλευτή , την  Ελένη (1855), την Ευφροσύνη (1859), τον Δημοσθένη (1861) και τον Σπύρο (1867).
Η επανάσταση του 1821
Πήρε μέρος στην Άλωση της Τριπολιτσάς και σε πολλές άλλες μάχες (Αγράφων, Σοβουλακίου, Κρεμμυδίου, Βελίτσης, Διστόμου κτλ) διακρίθηκε δε ιδιαίτερα στα χρόνια 1824-1826. Πολέμησε στο Μεσολόγγι με τον Ιωάννη Ράγκο, Ανδρέα Ίσκο, Γεώργιο Τσόγκα και τον θείο του Σπύρο Σκυλοδήμο, ο οποίος και έπεσε κατά την έξοδο, και έπειτα μετά την πτώση του, με τον Γεώργιο Καραϊσκάκη ως πενήνταρχος στις συγκρούσεις στο Χαϊδάρι στις 6 με 8 Αυγούστου 1826, στη Δόμβραινα στις 16 Οκτωβρίου 1826, στην Αράχοβα στις 18 με 24 Νοεμβρίου 1826 και στην Αττική το 1827 όπου ανδραγάθησε. Ήταν ένας από τους ανδρειώτερους και πιο έμπιστους αξιωματικούς του Γ. Καραϊσκάκη, ο οποίος στη διαθήκη του τον όρισε προστάτη της οικογενείας του και του εμπιστεύτηκε τα ανήλικα παιδιά του, για την συντήρηση της οποίας πούλησε μέχρι και τα άρματά του. Κατά τη συγκρότηση των χιλιαρχιών για την απελευθέρωση της Στερεάς Ελλάδος (επί κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια) έγινε, νεώτατος ων, εκατόνταρχος στην Γ΄ Χιλιαρχία του Γιαννάκη Στράτου παρά του στρατάρχου Δημητρίου Υψηλάντη λαμβάνοντας μέρος στις μάχες της Τέρνοβας και της Πέτρας. Με την οργάνωση των Ελαφρών Ταγμάτων τον επόμενο χρόνο παίρνει τον βαθμό του Λοχαγού και τίθεται επικεφαλής του 1ου Λόχου του 4ου Τάγματος. Στα γεγονότα του 1832 υπηρετεί στη χιλιαρχία του Χριστόδουλου Χατζηπέτρου ως υποταγματάρχης με τον οποίο είχαν συμπολεμήσει σε πολλές μάχες και τους συνέδεε αμοιβαία εκτίμηση και αλληλοσεβασμός. .
Ανέκδοτο με τον Καραϊσκάκη
Με το όνομα του Μήτρου Σκυλοδήμου είναι συνδεδεμένο και το εξής περιστατικό: Στη μεγάλη του αρρώστια ο Καραϊσκάκης είχε ένα φραγκογιατρό όπου του έφτιαχνε διάφορα γιατρικά. Όμως όσο περνούσε ο καιρός γιατρειά δεν έβλεπε. Κάλεσε τον Σκυλοδήμο και του είπε να μπει αυτός κάτω από τα σκεπάσματα και όταν έρθει ο γιατρός να του δώσει αυτός το χέρι του για να του εξετάσει τον σφυγμό. Αυτό έγινε και ο γιατρός είπε «καλά πάς καπετάνιε αλλά είσαι ακόμη αδύναμος και χρειάζεσαι ανάπαυση». Πετάχτηκε τότε ο Καραϊσκάκης και του αποκρίθηκε «τίνος είναι ορέ αδύνατος ο σφυγμός, του Σκυλοδήμου που καβαλικεύει φοράδα καλπάζοντας». Φώναξε τότε δύο παλικάρια και του έριξαν του «γιατρού» 40 ξυλιές στα πισινά και τον έδιωξε.
Τιμητικές διακρίσεις
Για τις υπηρεσίες που προσέφερε στην πατρίδα του είχαν απονεμηθεί το Αργυρούν Αριστείον το 1836, ο Αργυρός Σταυρός των Ιπποτών του Βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος και ο Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Σωτήρος όσο υπηρετούσε ως Ταγματάρχης της Φάλαγγας και τέλος με το Βασιλικό Διάταγμα της 20/5/1858 ο Χρυσός Σταυρός των Ιπποτών του Βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος.
Το τέλος
Πέθανε στα τέλη Οκτωβρίου του 1871 και σε εφημερίδα της εποχής διαβάζουμε την κατωτέρω νεκρολογία.
"Απεβίωσε τη παρελθούση εβδομάδα εν Καρβασαρά,τη ιδιαιτέρα αυτού πατρίδι, ο Συνταγματάρχης Δημήτριος Σκυλοδήμος. Ο μακαρίτης διεκρίθη κατά μεν τον Ιερό Αγώνα ως εν των ανδρειωτέρων της Πατρίδος τέκνων, εφ' ω και ηγαπάτο υπό του αοιδίμου Καραϊσκάκη, μετά δε την αποκατάστασιν των πραγμάτων επέδειξε πάντοτε φρόνησιν εις τας πλέον δυσχερείς περιστάσεσι περί την εκπλήρωσιν των καθηκόντων του, πίστην και αληθινήν αφοσίωσιν εις τα καθεστώτα. Υπηρέτησε την Πατρίδα και πολιτικώς, διατελέσας Βουλευτής και πληρεξούσιος.Κύριος αναπαύσαι την ψυχήν του εν σκηναίς δικαίων"
Η χήρα του Βασιλική και τα ανήλικα εκ των ορφανών τέκνα του, συνταξιοδοτήθηκαν από την 1/11/1871 με το ποσό των 150 δρχ. μηνιαίως, που αναλογούσε σε σύνταξη χήρας Υποστρατήγου.
Χενσέλα
Η Χενσέλα, η αρχαία Μασκούλα (Βερβερικές γλώσσες: Xencelt ή Maskult, خنشلة) είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας (βιλάγια), στα βορειοανατολικά της Αλγερίας. Βρίσκεται στα όρη Ωρές, 1200 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η πόλη κατοικείται κυρίως από Βέρβερους Σαουί. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 108.580 κατοίκους, από 87.196 το 1998 σημειώνοντας ετήσια αύξηση 2,26%.
Κλίμα
Η Χενσέλα έχει θερμό θερινό μεσογειακό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Csb), με μέση ετήσια βροχόπτωση 446 χιλιοστών. Τα καλοκαίρια είναι θερμά και ξηρά και οι χειμώνες είναι ψυχροί και υγροί, με πιθανότητα χιονοπτώσεων. αριστερά|μικρογραφία|Η Χενσέλα τον χειμώνα
Ιστορία
Ο γαλλικός στρατός έφτασε στη Χενσέλα το 1850 μετά από σκληρές μάχες και επίπονη αντίσταση και σχημάτισε στρατιωτική διοίκηση. Οι πρώτοι Γάλλοι έποικοι έφτασαν το 1878. Δημιουργήθηκαν αγροικίες και φυτείες. Με αυτόν τον τρόπο, οι αγρότες εκκαθάρισαν τη βλάστηση στην κοιλάδα του Ουαντί Μπουγκεγκάλ, η οποία με τη σειρά της δημιούργησε φυσικούς βοσκοτόπους, επιτρέποντας την εκτροφή βοοειδών και τη διατροφή του πληθυσμού με φρέσκα γαλακτοκομικά προϊόντα (γάλα, βούτυρο, τυρί).
Το 1982 ανακαλύφθηκε ένας μαζικός τάφος που περιείχε περισσότερα από 1200 πτώματα από τον πόλεμο της Αλγερίας. Ήταν ο μεγαλύτερος που ανακαλύφθηκε στην Αλγερία. Οι αρχές και ο αλγερινός τύπος τον αποδίδουν στον γαλλικό στρατό, αν και αυτό αμφισβητείται.
Έκτοτε, ο πληθυσμός αυξήθηκε ιδιαίτερα γρήγορα. Η αύξηση αυτή εξηγείται εν μέρει από τον εκτοπισμό πληθυσμού κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Αλγερία, καθώς η περιοχή αποτελούσε καταφύγιο για τους αντιστασιακούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Μύλοι Ρεθύμνης
Οι Μύλοι είναι οικισμός της Κοινότητας Χρομοναστηρίου του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Οι Άνω και Κάτω Μύλοι έχουν χαρακτηριστεί παραδοσιακοί οικισμοί μέσης πολιτιστικής αξίας (κατηγορία ΙΙ) (ΦΕΚΔ 728/1995).
Ιστορία και γεωγραφία περιοχής
Από το 1972 οι Απάνω-Κάτω Μύλοι εγκαταλείφθηκαν και οι κάτοικοί τους εγκαταστάθηκαν στο νέο οικισμό των Μύλων που βρίσκεται δυτικά, εκτός φαραγγιού, σε υψόμετρο 270 μέτρων. Οι παλαιοί οικισμοί των Μύλων μέσα στο φαράγγι αποτελούν πλέον τουριστική περιοχή. Η νότια από τους παλιούς οικισμούς των Μύλων περιοχή του Μυλωνιανού φαραγγιού είναι πλούσια σε πηγαία νερά, γι' αυτό κατασκευάστηκαν και λειτούργησαν νερόμυλοι-αλευρόμυλοι από την εποχή που άρχισε να γίνεται χρήση των υδατοπτώσεων για παραγωγή ενέργειας.
Το φαράγγι φιλοξενεί πολλά σπάνια είδη της κρητικής χλωρίδας και είναι πολύ εύκολο στην πρόσβαση.
Το φαράγγι κατά τη Βενετική Κυριαρχία συναντάται με το όνομα Κοιλάδα Καμηλάρη (Valle Cammilari).
Οι νερόμυλοι
Κατά μήκος της κοίτης του ποταμού, που διασχίζει το φαράγγι, υπάρχουν χαλάσματα παλιών νερόμυλων από τους οποίους πήραν τα ονόματά τους οι προβιομηχανικοί οικισμοί Πάνω και Κάτω Μύλοι.
Η ιστορία τους, καθώς και η ιστορία των νερόμυλων, ξεκινά πιθανότατα από το Μεσαίωνα. Η παλιότερη χρονολογία ύπαρξης νερόμυλων στους Μύλους έρχεται στο φως μέσα από ένα νοταριακό (συμβολαιογραφικό) έγγραφο που αφορά μια διαρκή ενοικίαση μύλου στις 31 Μαίου του 1643. Η παραγωγή και κυρίως οι αλεστικές υπηρεσίες τους ήταν ιδιαίτερα σημαντικές κατά τους περασμένους αιώνες, γιατί τροφοδοτούσαν αδιάκοπα την πόλη του Ρεθύμνου και τις γύρω περιοχές με αλεύρι για αρτοσκευάσματα. Ουσιαστική αιτία της δημιουργίας των μύλων στάθηκε η γεωργική πολιτική και συγκεκριμένα η πολιτική για το σιτάρι, την παραγωγή και τη μεταποίησή του, που εφάρμοσαν οι Ενετοί μετά από χρόνιες παραινέσεις προς τη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας. Η πολιτική αυτή της σιτάρκειας που εφαρμόστηκε από τους κατακτητές Βενετούς, ήταν έργο μεγίστης στρατηγικής σημασίας για την ανεξαρτησία, σε περίοδο αποκλεισμών του νησιού από εχθρικούς στόλους.
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας οι περισσότεροι Τούρκοι κατοικούσαν στους Κάτω Μύλους καθώς και σε διάσπαρτες μυλοκατοικίες και αγροικίες κατά μήκος του ποταμού και βορειότερα, μέχρι τον Άγιο Μάρκο. Τα εδάφη στην περιοχή αυτή τα διάλεξαν οι Τούρκοι γιατί ήταν πιο παραγωγικά, τα νερά περισσότερα, τα πηγάδια ψηλότερα για μεγαλύτερη ενέργεια στους νερόμυλους και η αγορά του Ρεθύμνου πιο κοντά. Οι Τούρκοι αποκαλούσαν τον οικισμό Δεϊμενλού ή Δεϊμενλίκ, που σημαίνει μύλοι-μυλότοπος. Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής επαναλειτούργησαν εντονότερα 10 νερόμυλοι, γιατί οι ντιζελοκίνητοι αλευρόμυλοι της πόλης σταμάτησαν να λειτουργούν από έλλειψη καυσίμων.
Το 1963 το Υπουργείο Κοινωνικών Υπηρεσιών μετά από έκθεση γεωλόγου αποφάσισε τη μεταφορά του οικισμού. Για το σκοπό αυτό απαλλοτριώθηκε η περιοχή "Φραχτό" και παραχωρήθηκαν 20 οικόπεδα σε ισάριθμες οικογένειες και διατέθηκαν πιστώσεις για έργα υποδομής. Το 1972 παραδόθηκαν οι νέες οικίες, ενώ εγκαταλείφθηκαν υποχρεωτικά και οριστικά οι δύο οικισμοί, Πάνω και Κάτω Μύλοι. Υπάρχουν ακόμα απομεινάρια του υδροδικτύου καθώς και αποσαθρωμένα εξαρτήματα του μηχανισμού των νερόμυλων, που άρχισαν να φθίνουν στο τέλος του 19ου αιώνα και εγκαταλείφθηκαν σταδιακά από τις αρχές του 20ου αιώνα.
Το φαράγγι
Αυτό το καταπράσινο φαράγγι φιλοξενεί πολλά σπάνια είδη της κρητικής χλωρίδας. Η είσοδός του είναι στα νότια του χωριού Χρωμοναστήρι και η έξοδός του κοντά στο Ξηρό Χωριό. .
Η περιήγηση του φαραγγιού είναι δυνατή μόνο με τα πόδια, με δίωρη διαδρομή που αποζημιώνει τους περιηγητές της με μοναδικές δροσιστικές εικόνες αναψυχής, ιδιαίτερα την άνοιξη και τον καλοκαίρι. Το φαράγγι είναι κυριολεκτικά πνιγμένο μέσα στο πράσινο και ξεχωρίζει κανείς τα ερείπια των πετρόκτιστων κατοικιών των δύο οικισμών και τα απομεινάρια από τους τριάντα περίπου νερόμυλους που υπήρχαν. Οι περισσότεροι νερόμυλοι βρίσκονται κατανεμημένοι κατά μήκος του Μυλωνιανού ρυακιού, η δε πρόσβαση σε αυτούς δεν είναι ιδιαίτερα εύκολη λόγω της απότομης γεωμορφίας και του ανάγλυφου της περιοχής. Τα νερά από το Χρωμοναστηριανό και Καπεδιανό ρυάκι ενώνονται και δημιουργούν το Μυλωνιανό ρυάκι που ενισχυμένο από τις γύρω πηγές, του Αγίου Αντωνίου, των Πέντε Παρθένων και άλλων μικρότερων μετάφερε μεγάλη ποσότητα νερού για όλο το χρόνο και έδινε κίνηση σε όλους τους μύλους συγχρόνως, τα νερά δε αυτά κατέληγαν βορειότερα στον ποταμό Πλατανέ.
Αναρίθμητα είναι τα σπήλαια στα ανατολικά και δυτικά πρανή του φαραγγιού. Γύρω γύρω υπάρχουν γραφικότατα εκκλησάκια που διατηρούνται ακόμα: Άγιος Αντώνιος, Τίμιος Σταυρός, Άγιος Ιωάννης (σε σπηλιά), Αγίες Πέντε Παρθένες, Αγία Παρασκευή, Άγιος Νικόλαος και βορειότερα η Παναγιά του Χαλεβή.
Άλλες πληροφορίες
Οι παλαιοί Απάνω και Κάτω Μύλοι έχουν κηρυχθεί διατηρητέα μνημεία.
Η περιοχή έχει ενταχθεί στο Κτηματολογικό Γραφείο Ρεθύμνου, ήδη από τις 7 Ιουλίου 2005 (Χρωμοναστήρι).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
μυλοι Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Τσαρλς Μάρεϊ
Ο λόρδος Τσαρλς Μάρεϊ (Lord Charles Murray) (π. 1799 - 1824) ήταν Βρετανός φιλέλληνας, σύγχρονος του λόρδου Βύρωνα ο οποίος έφτασε στην επαναστατημένη Ελλάδα το 1824 με σκοπό να συμβάλλει στην απελευθέρωσή της από τους Οθωμανούς. Γεννημένος στη Σκωτία περί το 1799, γιος του 6ου Δούκα της ορεινής κομητείας του Άτολ (Athole) αλλά και απόγονος του Γουλιέλμου της Οράγγης, είχε λάβει την ανάλογη της ευγενικής του καταγωγής, κλασική παιδεία. Ήταν λάτρης του αρχαίου ελληνικού πνεύματος και γνώστης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και ιστορίας. Ένα χρόνο πριν την έναρξη της ελληνικής επανάστασης (1820) ο Μάρεϊ επισκέφτηκε τη χώρα και όταν επέστρεψε στη Σκωτία δεν έπαψε να ενδιαφέρεται για την τύχη της.
Τον Μάιο του 1824 ο Μάρεϊ βρέθηκε στην Κέρκυρα που τότε βρισκόταν κάτω από αγγλική διοίκηση και από εκεί αναχώρησε για το Μεσολόγγι, την έδρα της Δυτικής Χέρσου Ελλάδας, προκειμένου να διαμεσολαβήσει μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και του κυβερνήτη της Ιονίου Πολιτείας, Βρετανού αρμοστή Άνταμ. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του ανέπτυξε στενές σχέσεις με τον τότε πρόεδρο του «Βουλευτικού» σώματος Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο ο οποίος τον υποδέχτηκε εγκάρδια και τον ενημέρωσε για την εξέλιξη του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων αλλά και για τη γενικότερη εσωτερική κατάσταση στις απελευθερωμένες ήδη επαρχίες. Ο Μάρεϊ, ενθουσιασμένος από την κατάσταση, συνεισέφερε με αποκλειστικά δικούς του πόρους για την εξόφληση δαπανών της ελληνικής επαναστατικής διοίκησης όπως μισθοδοσίες αγωνιστών, αγορά πολεμικού υλικού και ενίσχυση οχυρωματικών έργων. Ένα συγκεκριμένο οχυρό στη βόρεια πλευρά των τειχών του Μεσολογγίου κατασκευάσθηκε εξ ολοκλήρου με χρήματά του και κατόπιν παράκλησης του ιδίου, δόθηκε τιμητικά σε αυτό όχι το δικό του όνομα, αλλά εκείνο του προγόνου του, Γουλιέλμου.
Μεσοβούνι Ιωαννίνων
Το Μεσοβούνι είναι χωριό του νομού Ιωαννίνων του δήμου Ζαγορίου. Βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές της Τύμφης, πάνω στην διαδρομή μεταξύ του πεδινού Καλπακίου και των οικισμών του δυτικού Ζαγοριου. Ο πληθυσμός του είναι 29 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Γενικά στοιχεία
Η ονομασία του δεν αντιστοιχεί στην περιοχή που είναι σήμερα χτισμένο το χωριό γι' αυτό θεωρείται πως αρχικά βρισκόταν σε άλλη θέση. Η εγκατάσταση των κατοίκων σ' αυτή την θέση έγινε τον 16ο αιώνα. Το χωριό υπέστη μεγάλες καταστροφές από τους Ιταλούς κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και είναι αναγνωρισμένο επίσημα ως μαρτυρικό χωριό. .
Πιερ Μπουρντιέ
Ο Πιέρ Μπουρντιέ (Pierre Bourdieu, 1 Αυγούστου 1930 - 23 Ιανουαρίου 2002) ήταν Γάλλος φιλόσοφος, κοινωνιολόγος και κοινωνικός επιστήμονας. Γενικό ενδιαφέρον στη μελέτη του, υπήρξε η παρατήρηση και η κατανόηση του πώς τα δρώντα υποκείμενα ενεργούν μέσα στην κοινωνία. Εισήγαγε την έννοια του habitus στην κοινωνική θεωρία και πρακτική προς όφελος της κατανόησης των επιρροών από τα επιμέρους κοινωνικά πεδία.
Σπουδές και ακαδημαϊκή καριέρα
Σπούδασε φιλοσοφία στην École Normale Supérieure στο Παρίσι. Το 1964 γίνεται διευθυντής ερευνών στην École des Hautes Études, όπου τέσσερα χρόνια μετά ιδρύει το Centre de Sociologie Européenne. Επιπλέον, εκείνη τη χρονιά διευθύνει τη σειρά «Le Sens Commun» των εκδόσεων "Minuit", ενώ το 1975 γίνεται ιδρυτής και διευθυντής του περιοδικού Actes de la recherche en sciences sociales. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 κερδίζει την έδρα της κοινωνιολογίας στο Collège de France. Το 1989 ίδρυσε και διηύθυνε την ευρωπαϊκή επιθεώρηση βιβλίου LIBER και το 1996 τον εκδοτικό οίκο «Raison d'Agir».
Το έργο του και οι αμφισβητήσεις του έργου του Μπουρντιέ
Στα περισσότερα από 40 έτη παγκόσμιας επιστημονικής παρουσίας του παρήγαγε ένα τεράστιο επιστημονικό έργο εμπειρικής και θεωρητικής έρευνας, που μεταφράστηκε σε πολλές χώρες του κόσμου και ενέπνευσε ένα σπουδαίο αριθμό ερευνών σε πολλούς επιστημονικούς κλάδους. Ο Μπουρντιέ είναι ο πλέον μεταφρασμένος επιστήμονας του τέλους του 20ού αιώνα, φιλόσοφος-κοινωνικός επιστήμονας με παγκόσμια αναγνώριση και έργο που σημαδεύει τη συζήτηση των ιδεών αυτού του αιώνα.
Επιρροές
Το έργο του Μπουρντιέ έχει επιρροές από την παραδοσιακή ανθρωπολογία και κοινωνιολογία, μια σύνθεση των οποίων έχει ενσωματώσει στη δική του θεωρία. Από τον Βέμπερ διατήρησε τη σημασία της κυριαρχίας και των συμβολικών συστημάτων στην κοινωνική ζωή, όπως επίσης και από την ιδέα των κοινωνικών επιταγών, η οποία θα μεταμορφωθεί τελικά από τον Μπουρντιέ σε μια θεωρία πεδίων.
Από τον Μαρξ πήρε την ιδέα της "κοινωνίας" ως το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων: «ό,τι υπάρχει στον κοινωνικό κόσμο είναι σχέσεις - όχι διαδράσεις μεταξύ δρώντων ή δι-υποκειμενικοί δεσμοί μεταξύ ατόμων, αλλά αντικειμενικές σχέσεις που υπάρχουν ανεξάρτητα από την ατομική συνείδηση και επιθυμία» και την ανάγκη να αναπτυχθεί διαλεκτικά η κοινωνική θεωρία από την κοινωνική πρακτική.
Η ταξική προέλευση του καλλιτεχνικού γούστου είχε ήδη αναδειχθεί από τον Άρνολντ Χάουζερ στην Κοινωνική Ιστορία της Τέχνης (1951).
Από τον Εμίλ Ντιρκέμ, μέσω του Μαρσέλ Μάους και του Κλοντ Λεβί-Στρος, ο Μπουρντιέ κληρονόμησε μια δομιστική εξήγηση της τάσης των κοινωνικών συστημάτων να αναπαράγονται, που βασίζεται στην ανάλυση των συμβολικών δομών και των μορφών ταξινόμησης. Παρ' όλα αυτά, ο Μπουρντιέ διαφέρει από τον Ντιρκέμ στο ότι δίνει έμφαση στο ρόλο του κοινωνικού δρώντος στην επιτέλεση συμβολικών επιταγών μέσα από τη σωματοποίηση των κοινωνικών δομών. Επίσης τόνισε ότι η αναπαραγωγή των κοινωνικών συστημάτων δεν λειτουργεί με μια λογική λειτουργισμού.
Ο Μερλό-Ποντύ και μέσω αυτού η φαινομενολογία του Έντμουντ Χούσερλ έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη συγκέντρωση του Μπουρντιέ στο σώμα, δράση και πρακτικές τάσεις (οι οποίες βρήκαν την πρωταρχική τους εκπλήρωση στη θεωρία του habitus του Μπουρντιέ). Επηρεάστηκε επίσης από τον Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν, ειδικά σε σχέση με το έργο του τελευταίου για την τήρηση των κανόνων, αναφέροντας ότι «ο Βίτγκενσταϊν είναι ίσως ο φιλόσοφος που με έχει βοηθήσει περισσότερο σε στιγμές δυσκολίας. Είναι κάτι σαν σωτήρας για περιόδους μεγάλης πνευματικής ανησυχίας».
Το έργο του Μπουρντιέ είναι βασισμένο σε μια προσπάθεια υπέρβασης κάποιων δυϊσμών οι οποίοι, όπως πίστευε, χαρακτήριζαν τις κοινωνικές επιστήμες στην εποχή του (υποκειμενισμός/ αντικειμενισμός, μικρο-/ μακρο-, ελευθερία/ ντετερμινισμός). Οι έννοιές του του habitus, του "κεφαλαίου" (capital) και του "πεδίου" (field) δημιουργήθηκαν με την πρόθεση να ξεπεραστούν αυτές οι αντιθέσεις.
Έργα
Μερικά από τα πιο γνωστά έργα του είναι τα Les héritiers, l'amour de l'art, le métier de socioloque και το La reproduction, που γράφτηκε το 1970 σε συνεργασία με τον Πασσερόν (Passeron).
Θανάσης Τσαλταμπάσης
Ο Θανάσης Τσαλταμπάσης (Θεσσαλονίκη, 15 Δεκεμβρίου 1981) είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου και μεγάλωσε, ενώ κατάγεται από το Αηδονοχώρι Σερρών. Από μικρός έπαιρνε μέρος σε θεατρικές ομάδες της γειτονιάς του. Το 1996, έπαιξε στη "Μελωδία της Ευτυχίας" με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στη Θεσσαλονίκη. Το 1999, πέρασε στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, στο τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών. Εκεί έπαιζε σε διάφορες ερασιτεχνικές παραστάσεις αλλά και επαγγελματικά με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κοζάνης. Παράλληλα έκανε χιουμοριστικές εκπομπές σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό, όπου είχε τη συνολική επιμέλεια της τηλεοπτικής εκπομπής (κείμενα, παρουσίαση, σκηνοθεσία, μοντάζ). Το 2005 ήρθε στην Αθήνα. Φοίτησε στη δραματική σχολή του Γιώργου Θεοδoσιάδη. Από το 2006 ασχολείται επαγγελματικά ως ηθοποιός. Έχει κάνει πολλές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές διαφημίσεις για γνωστή εταιρία κινητής τηλεφωνίας, ενώ έχει παίξει στις σειρές "Λούφα και Παραλλαγή" (ΝΕΤ), "Επτά Θανάσιμες Πεθερές" (Mega), "Η Πολυκατοικία" (Mega), "Ευτυχισμένοι μαζί" (Mega), "Λάκης ο γλυκούλης" (Mega), "Πίσω στο Σπίτι" (Mega), "Daddy Cool" (Ant1).
Στον κινηματογράφο έχει πρωταγωνιστήσει στις ταινίες "Λούφα και απαλλαγή, Ι4" του Β. Κατσίκη, "Ο Ηλίας του 16ου" του Ν. Ζαπατίνα με τον Πέτρο Φιλιππίδη και "Λάρισα εμπιστευτικό" του Στ. Μαρκίδη. Έχει δανείσει την φωνή του σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές κινούμενων σχεδίων, όπως "Ψηλά στον Ουρανό", "Μπομπ ο Σφουγγαράκης", "Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος" ,"Εγώ, ο Απαισιότατος" και "Πελαργοί".
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί
TNA Victory Road
Το Victory Road είναι μια ετήσια διοργάνωση Πληρωμής ανά προβολή, της εταιρία πάλης, Total Nonstop Action Wrestling. Το πρώτο Victory Road έγινε τον Νοέμβριο του 2004 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα κάθε Μάρτιο.
Ιστορία
Το Victory Road είναι το πρώτο τρίωρο σόου Πληρωμής ανά προβολή, αφού πραγματοποιήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2004. Σε κάθε τέτοια διοργάνωση περιέχονται διάφοροι παλαιστικοί αγώνες, τις περισσότερες φορές με έπαθλο κάποιο πρωτάθλημα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Λος Άντζελες
Το Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles, California, στα αγγλικά, στα ισπανικά , Οι Άγγελοι στα ισπανικά) ή με βάση τα αρχικά L.A. (ελ έι), είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη των ΗΠΑ και η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη, στην πολιτεία της Καλιφόρνιας, με περίπου 4,04 εκατομμύρια κατοίκους και έκταση 1.299 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά, πολιτιστικά, επιστημονικά και ψυχαγωγικά κέντρα του κόσμου. Βρίσκεται στη δυτική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών, στην πολιτεία της Καλιφόρνιας.
Η αχανής μητροπολιτική περιοχή του Λος Άντζελες, εκτιμάται ότι αριθμεί πάνω από 13.200.000 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2020 ), οι οποίοι αποκαλούνται Angelenos. Η πόλη αποτελεί ένα από τα πιο κοσμοπολίτικα μέρη στον κόσμο, καθώς κατοικούν άνθρωποι προερχόμενοι από κάθε γωνιά της γης, που προσελκύονται από το ευχάριστο κλίμα, τον έντονο και γεμάτο ενέργεια τρόπο ζωής αλλά και την υπόσχεση του αμερικανικού ονείρου.
Ονομασμένο "Πόλη των Αγγέλων" εν μέρει λόγω της ισπανικής σημασίας του ονόματός του, το Λος Άντζελες είναι γνωστό για το μεσογειακό του κλίμα, την εθνοτική ποικιλομορφία και την εκτεταμένη μητρόπολη. Η πιο ομιλούμενη γλώσσα είναι τα αγγλικά αλλά τα ισπανικά ομιλούνται, όπως και γενικά στην Καλιφόρνια και τις νότιες ΗΠΑ, από μια μεγάλη κοινότητα πολλών εκατομμυρίων κατοίκων. Η πόλη είναι επίσης ένας από τους σημαντικότερους οικονομικούς κινητήρες εντός του έθνους, με μια διαφορετική οικονομία σε ένα ευρύ φάσμα επαγγελματικών και πολιτιστικών πεδίων. Το Λος Άντζελες είναι επίσης γνωστό ως το σπίτι του Χόλυγουντ, ένα σημαντικό κέντρο της παγκόσμιας βιομηχανίας ψυχαγωγίας. Η συνδυασμένη στατιστική περιοχή του Λος Άντζελες έχει επίσης ακαθάριστο μητροπολιτικό προϊόν ύψους 831 δισ. Δολαρίων (από το 2008), καθιστώντας το τρίτο σε μέγεθος στον κόσμο μετά τις μητροπολιτικές περιοχές του Τόκιο και της Νέας Υόρκης.
Το Λος Άντζελες φιλοξένησε τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932 και του 1984 και θα φιλοξενήσει την εκδήλωση, για τρίτη φορά, το 2028.
Ιστορία
Η παραθαλάσσια περιοχή του Λος Άντζελες κατοικήθηκε πρώτα από τους ιθαγενείς πληθυσμούς Τόνγκβα και Τσούμας χιλιάδες χρόνια πριν. Ένας οικισμός στην περιοχή ήταν γνωστός ως iyáangẚ, το οποίο σημαίνει μέρος της δηλητηριώδους βελανιδιάς. Ο Χουάν Ροδρίγεθ Καμπρίγιο, διεκδίκησε την περιοχή της νότιας Καλιφόρνιας για την Ισπανική Αυτοκρατορία το 1542, ενώ ήταν σε επίσημη στρατιωτική εξερεύνηση, κινούμενος βόρεια κατά μήκος των ακτών του Ειρηνικού από τις αποικίες στη Νέα Ισπανία. Ο Γασπάρ δε Πορτολά και ο φραγκισκανός ιεραπόστολος Χουάν Κρεσπί, έφτασαν στην περιοχή του Λος Άντζελες τις 2 Αυγούστου 1769. Το 1771, ο φραγκισκανός μοναχός Χουνίπερο Σέρρα διεύθυνε την κατασκευή του μοναστηριού Σαν Γκαμπριέλ Αρκάγκελ, το πρώτο στην περιοχή.
Το 1781 ο Ισπανός κυβερνήτης της Καλιφόρνιας Φελίπε ντε Νεβε ίδρυσε στην περιοχή πόλη με το όνομα El Pueblo de Nuestra Señora la Reina de los Ángeles del Río Porciúncula (Η πόλη της Δέσποινας ημών της βασίλισσας των αγγέλων στον ποταμό Πορθιούγκουλα). Για χρόνια παρέμεινε ένας μικρός κτηνοτροφικός οικισμός με πληθυσμό κυρίως ιθαγενείς και μαύρους. Μέχρι το 1820, ο πληθυσμός της είχε φτάσει τους 650 κατοίκους.
Η κυριαρχία της Καλιφόρνιας και της πόλης πέρασε το 1822 από την Ισπανία στο Μεξικό και το 1848 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πόλη του Λος Άντζελες ιδρύθηκε επίσημα το 1850. Η οικονομία αναπτύχθηκε γρήγορα μετά την έλευση του σιδηρόδρομου το 1876. Περαιτέρω ώθηση έδωσε η ανακάλυψη κοιτασμάτων πετρελαίου το 1892, και μέχρι το 1923, η Καλιφόρνια είχε γίνει ο μεγαλύτερος παραγωγός της χώρας, και περιοχή προέλευσης του ενός τετάρτου της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου.
Στις αρχές του 20ου αιώνα ο πληθυσμός ήταν περίπου 100.000 κάτοικοι και η περιοχή αντιμετώπιζε σοβαρή έλλειψη νερού. Τη λύση έδωσε η κατασκευή του υδραγωγείου του Λος Άντζελες από τον Γουίλιαμ Μαλχόλαντ το 1913. Τα επόμενα χρόνια το Λος Άντζελες προσάρτησε γειτονικές κοινότητες που δεν είχαν πρόσβαση σε υδάτινους πόρους. Την ίδια περίοδο αναπτύχθηκε η βιομηχανία κατασκευής αεροσκαφών και των κινηματογραφικών στούντιο του Χόλιγουντ. Μέχρι το 1921, πάνω από το 80% της παγκόσμιας βιομηχανίας ταινιών είχε συγκεντρωθεί στο Λος Άντζελες. Η πόλη επηρεάστηκε λιγότερο έντονα από τη διεθνή οικονομική ύφεση του μεσοπολέμου, ανέκαμψε όμως την περίοδο του Β' παγκοσμίου πολέμου και ο πληθυσμός συνέχισε να αυξάνει για να φτάσει στα σημερινά επίπεδα, των περίπου 13 εκατομμυρίων κατοίκων στη μητροπολιτική περιοχή. Το 1930 ο πληθυσμός είχε φτάσει ήδη το ένα εκατομμύριο.
Η ιστορία του Λος Άντζελες έχει σημαδευτεί από περιστατικά φυλετικών ταραχών και συγκρούσεων. Τα πιο σημαντικά είναι οι ταραχές Γουάτς το 1965 και πιο πρόσφατα οι ταραχές του 1992 που ξεκίνησαν μετά την αθώωση των αστυνομικών που είχαν χτυπήσει αδικαιολόγητα τον μαύρο οδηγό Ρόντνεϊ Κινγκ. Οι ταραχές του 1992 ήταν οι μεγαλύτερες στην αμερικανική ιστορία, προκαλώντας ζημιές αξίας 1,3 δις $ ΗΠΑ, 53 θανάτους και πάνω από 2.000 τραυματίες.
Το Λος Άντζελες έχει διοργανώσει τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες δύο φορές, το 1932 και το 1984.
Γεωγραφία
Η πόλη του Λος Άντζελες έχει συνολική έκταση 1.302 χλμ², από τα οποία τα 1.214 χλμ² είναι ξηρά και τα 88 χλμ² καλύπτονται από νερό. Η πόλη έχει μήκος 71 χιλιόμετρα και πλάτος 47 χιλιόμετρα. Η περίμετρος της πόλης είναι 550 χιλιόμετρα. Το Λος Άντζελες είναι παράλληλα και επίπεδο και λοφώδες. Το ψηλότερο σημείο εντός των ορίων της πόλης είναι το όρος Λούκενς, με ύψος 1.547 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της κοιλάδα του Σαν Φερνάντο. Το ανατολικό άκρο των βουνών Σάντα Μόνικα εκτείνεται από το κέντρο μέχρι τον Ειρηνικό ωκεανό και χωρίζουν την πεδιάδα του Λος Άντζελες από την κοιλάδα του Σαν Φερνάντο. Άλλες λοφώδεις περιοχές περιλαμβάνουν το όρος Ουάσινγκτον, βόρεια του κέντρου. Την πόλη περιβάλλουν πολύ ψηλότερα βουνά. Αμέσως βόρεια βρίσκονται τα όρη Σαν Γκαμπριέλ, το οποίο είναι δημοφιλής περιοχή αναψυχής. Το ψηλότερο σημείο είναι το όρος Σαν Αντόνιο, το ψηλότερο σημείο της, έχει ύψος 3.068 μέτρα. Ακόμη πιο μακριά, το όρος Σαν Γκοργκόνιο, έχει ύψος 3.506 μέτρα.
Ο ποταμός Λος Άντζελες, σε μεγάλο βαθμό εποχιακός, είναι το κύριο ποτάμιο σύστημα της περιοχής. Έχει δημιουργήθηκε κανάλι μήκους 82 χιλιομέτρων από τσιμέντο, το οποίο κατασκευάστηκε από το σώμα μηχανικών του στρατού, το οποίο δρα ως κανάλι ελέγχου πλημμυρών. Ο ποταμός πηγάζει από το πάρκο Κανόγκα, ρέει ανατολικά στην κοιλάδα του Σαν Φερνάντο παράλληλα με τη βόρεια άκρη των βουνών της Σάντα Μόνικα, στρέφεται νότια, μέσα από το κέντρο της πόλης και καταλήγει στις εκβολές στο λιμάνι του Λονγκ Μπιτς, στον Ειρηνικό.
Κλίμα
Οι θερμοκρασίες στη παράλια πεδιάδα ξεπερνούν τους 32° C περίπου 12 ή περισσότερες μέρες το χρόνο, από μια μέρα τον Απρίλιο, Μάιο, Ιούνιο και Νοέμβριο μέχρι τρεις μέρες τον Ιούλιο, Αύγουστο και Οκτώβριο και μέχρι πέντε μέρες το Σεπτέμβριο. Η θερμοκρασία στις κοιλάδας Σαν Φερνάντο και Σαν Γκαμπριέλ είναι αρκετά υψηλότερες. Οι θερμοκρασίες επίσης μεταβάλλονται σημαντικά μέσα στην ημέρα. Στην ενδοχώρα η διαφορά ανάμεσα στο μέγιστο και στο ελάχιστο είναι πάνω από 17° C. Η μέση ετήσια θερμοκρασία της θάλασσας είναι 17° C, από 14°C τον Ιανουάριο μέχρι 20°C τον Αύγουστο. Οι συνολικές ώρες ηλιοφάνειας είναι πάνω από 3.000 το χρόνο, με μέσο όρο 7 ωρών ηλιοφάνειας τον Δεκέμβριο και 12 τον Ιούλιο.
Η περιοχή του Λος Άντζελες υπόκειται επίσης σε φαινόμενα μικροκλίματος, προκαλώντας σημαντικές διαφορές στη θερμοκρασία σε περιοχές οι οποίες βρίσκονται κοντά μεταξύ τους. Για παράδειγμα, η μέση μέγιστη θερμοκρασία τον Ιούλιο στην προκυμαία της Σάντα Μόνικα είναι 24°C, ενώ στο πάρκο Κανόγκα είναι 35°C. Η πόλη, όπως και το μεγαλύτερο τμήμα των ακτών της νότιας Καλιφόρνιας, υπόκειται στο τέλος της άνοιξης, αρχής του καλοκαιριού σε ένα φαινόμενο κατά το οποίο οι ουρανοί αρχικά είναι νεφελώδεις το πρωί, αλλά μέχρι το απόγευμα τα σύννεφα έχουν διαλυθεί.
Η ετησία μέση βροχόπτωση στο Λος Άντζελες είναι 379 χιλιοστά, η οποία λαμβάνει χώρα κυρίως στα τέλη του φθινοπώρου και του χειμώνα (Νοέμβριο έως Μάρτιο).
Εξαιτίας της γεωγραφίας του, της έντονης χρήσης αυτοκινήτων και του λιμανιού τους Λος Άντζελες και του Λονγκ Μπιτς, το Λος Άντζελες υποφέρει από την ατμοσφαιρική μόλυνση με τη μορφή του νέφους. Η πεδιάδα του Λος Άντζελες και η κοιλάδα του Σαν Φερνάντο είναι επιρρεπείς στη θερμοκρασιακή αναστροφή, η οποία συγκρατεί τους ρύπους παράγονται από τα αυτοκίνητα και άλλες μηχανές, καθώς και τον κατασκευαστικό τομέα, μεταξύ άλλων. Η περίοδος του νέφους είναι από τον Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο. Παρά τις βελτιώσεις στον τομέα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης τις τελευταίες δεκαετίες, η πόλη κατατάσσεται συχνά ως η πιο μολυσμένη στη χώρα.
Εικόνα της πόλης
μικρογραφία|355x355εσ|Το Χόλυγουντ, μία από τις πιο γνωστές γειτονιές της πόλης Το μοτίβο των οδών της πόλης ακολουθεί γενικά ένα σχέδιο πλέγματος, με ομοιόμορφα μήκη οικοδομικών τετραγώνων και δρόμους που κόβουν τα τετράγωνα. Ωστόσο, αυτό περιπλέκεται από το τραχύ έδαφος, το οποίο απαιτούσε διαφορετικά δίκτυα για κάθε μία από τις κοιλάδες που καλύπτει το Λος Άντζελες. Οι μεγάλοι δρόμοι έχουν σχεδιαστεί για την εξυπηρέτησε μεγάλων όγκων κυκλοφορίας σε πολλά μέρη της πόλης· πολλοί από αυτούς είναι εξαιρετικά μεγάλοι, όπως η λεωφόρος Σεπούλβεδα έχει μήκος 69 χιλιόμετρα, ενώ η λεωφόρος Φούτχιτ είναι πάνω από 97 χλμ. και φτάνει ως το Σαν Μπερναντίνο στα ανατολικά. Οι οδηγοί στο Λος Άντζελες υποφέρουν από ένα από τα χειρότερα μποτιλιαρίσματα στον κόσμο, σύμφωνα με ετήσιο δείκτη κίνησης από τον κατασκευαστή συστημάτων πλοήγησης TomTom. Οι οδηγοί του Λος Άντζελες περνούν 92 επιπλέον ώρες κυκλοφορίας κάθε χρόνο. Κατά τη διάρκεια της ώρας αιχμής υπάρχει 80% συμφόρηση, σύμφωνα με τον δείκτη.
Το Λος Άντζελες χαρακτηρίζεται συχνά από την παρουσία κτιρίων χαμηλού ύψους. Εκτός από λίγα κέντρα όπως το Ντάουνταουν, το Ουόρνερ Σέντερ, το Σέντιουρι Σίτι, το Κορίαταουν, το Μίρακλ Μάιλ, το Χόλυγουντ και το Ουέστγουντ, οι ουρανοξύστες και τα ψηλά κτίρια δεν είναι συνηθισμένα. Οι λίγοι ουρανοξύστες που είναι χτισμένοι έξω από αυτές τις περιοχές συχνά ξεχωρίζουν πάνω από το υπόλοιπο τοπίο. Οι περισσότερες κατασκευές γίνονται σε ξεχωριστές μονάδες και δεν είναι σε επαφή. Το κέντρο του Λος Άντζελες έχει πολλά κτίρια πάνω από 30 ορόφους, με δεκατέσσερις πάνω από 50 ορόφους και δύο πάνω από 70 ορόφους. Επίσης, το Λος Άντζελες γίνεται όλο και περισσότερο μια πόλη διαμερισμάτων αντί για μονοκατοικίες, ειδικά στην πυκνή κεντρική και δυτική γειτονιά.
Αξιοθέατα
Στα σημαντικά αξιοθέατα του Λος Άντζελες περιλαμβάνεται η πινακίδα του Χόλιγουντ, το Μέγαρο Συναυλιών Walt Disney, το Κτίριο Capitol Records, ο Καθεδρικός Ναός της Παναγίας των Αγγέλων, το Angels Flight, το Κινέζικο Θέατρο Γκράουμαν, το Θέατρο Ντόλμπι, το Παρατηρητήριο Γκρίφιθ, το Κέντρο Γκέτι, Μεμόριαλ Κολιζέουμ, το Μουσείο Καλών Τεχνών του Λος Άντζελες, το ιστορικό κέντρο του Καναλιού της Βενετίας και το Πεζόδρομο, το Θιμ Μπίλντινγκ, το κτίριο Μπράντμπιουρι, το US Bank Tower, το Μεγάλο Κέντρο Ουίλσιρ (Wilshire Grand Centre), η λεωφόρος Χόλιγουντ, το Δημαρχείο του Λος Άντζελες, το Χόλυγουντ Μπόουλ, το πολεμικό πλοίο USS Iowa, το Στέιπλς Σέντερ, το στάδιο Ντότζερ και την οδό Ολβέρα.
Συγκοινωνία
Η μητροπολιτική περιοχή του Λος Άντζελες καλύπτεται από ένα εκτενές δίκτυο αυτοκινητόδρομων. Υπάρχουν μέσα μαζικής μεταφοράς, όπως μετρό, ελαφρύς σιδηρόδρομος και λεωφορεία, αλλά το δημοφιλέστερο μέσο μετακίνησης είναι το ιδιωτικής χρήσης αυτοκίνητο. Το Λος Άντζελες αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο πρόβλημα κυκλοφοριακής συμφόρησης σε όλες τις Η.Π.Α.
Συνολικά έξι εμπορικά αεροδρόμια εξυπηρετούν την περιοχή ενώ υπάρχουν και αρκετά ακόμα που χρησιμοποιούνται από μικρά ιδιωτικά αεροσκάφη. Το μεγαλύτερο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες (Los Angeles International Airport, συχνά αναφέρεται ως LAX που είναι ο κωδικός του στην ΙΑΤΑ). Με 60 εκατομμύρια ετήσια επιβατική κίνηση συγκαταλέγεται στα πιο πολυσύχναστα διεθνώς.
Το Λος Άντζελες έχει δύο λιμάνια με πολύ μεγάλη εμπορευματική και επιβατική κίνηση, το Λιμάνι του Λος Άντζελες στον όρμο Σαν Πίντρο και το γειτονικό Λιμάνι του Λονγκ Μπιτς. Το σύμπλεγμα των δύο λιμανιών έχει τη μεγαλύτερη κίνηση από κάθε άλλο λιμάνι στις Η.Π.Α.