cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαβαλοχώρι Χανίων
Αξιοθέατα
Στο χωριό λειτουργεί Ιστορικό-Λαογραφικό Μουσείο, το οποίο ιδρύθηκε το 1967 και εγκαινιάστηκε το 1993. Βρίσκεται στην περιοχή Άγιος Σέργιος και στεγάζεται σε ελαιοτριβείου - κατοικία, η οποία έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης και ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία. Το μουσείο περιλαμβάνει 7 αίθουσες με διαφορετική θεματολογία: «Καμαρόσπιτο», «Μετάξι», «Κεραμεικά», «Κοπανέλι», «Πετράδες-Λιθοξόοι», «Εκκλησία, Ξυλογλυπτική». Στο μουσείο εκτίθενται επίσεις, όπλα και σπαθιά, πίνακες ζωγραφικής, λιθογραφίες, νομίσματα από την αρχαιότητα μέχρι την Κρητική Πολιτεία και πολεμικά μετάλλια.
Στο χωριό βρίσκονται οι εκκλησίες του Αγίου Παύλου και της Παναγίας. Στην εκκλησία της Παναγίας στο τύμπανο της πόρτας έχει εντοιχιστεί πλάκα στην οποία αναφέρεται ότι η εκκλησία ολοκληρώθηκε το 1628. Επάνω από την αριστερή θύρα του ναού υπάρχουν δύο απομεινάρια από αγάλματα τα οποία παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Πρόκειται για την αναπαράσταση των αδελφών Βουτσάδων οι οποίοι υπήρξαν δωρητές των εργασιών αποκατάστασης του ναού του έτους 1848. Η κτητορική επιγραφή του ναού αναφέρεται στον κτήτορα Νικόλαο Γαβαλά καθώς και σε έναν απροσδιόριστο μέχρι στιγμής άτομο πιθανώς συνδρομητής των εργασιών ανέγερσης εν ονόματι Ιωάννης Ασπρέας.
Οικονομία
Στο χωριό δραστηριοποιείται γυναικείος συνεταιρισμός ο οποίος φτιάχνει παραδοσιακές δαντέλες, γνωστές ως κοπανέλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Νάρθηκας (ιατρική)
μικρογραφία|269x269εσ Οι ορθοπεδικές κατασκευές που χρησιμοποιούνται για την ακινητοποίηση καταγμάτων, εξαρθρημάτων,και διαστρεμμάτων λέγονται νάρθηκες. Ο νάρθηκας είναι ένα βοήθημα το οποίο χρησιμοποιείται για υποστήριξη ή ακινητοποίηση ενός μέλους ή της σπονδυλικής στήλης. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε διάφορες περιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένων της προσωρινής ακινητοποίησης δυνητικά σπασμένου οστού ή κατεστραμμένων αρθρώσεων και της υποστήριξης των αρθρώσεων κατά την διάρκεια της δραστηριότητας.
Κοινώς χρησιμοποιούμενοι νάρθηκες
thumb|Απεικόνιση νάρθηκα περιορισμού ανάσπασης έσω και έξω χείλους ποδοκνημικής άρθρωσης
Τεχνική υποβοηθούμενου βήχα
Συνήθως χρησιμοποιείται μετά από χειρουργική επέμβαση για να παρέχει υποστήριξη στην χειρουργηθείσα περιοχή και να μειώσει τον πόνο από τον βήχα.
Καθώς ο ασθενής επιχειρεί να βήξει η περιοχή υποστηρίζεται από τον ασθενή (ή τον βοηθό του) χρησιμοποιώντας μαξιλάρι, διπλωμένη κουβέρτα ή εκτεταμένο χέρι το οποίο τοποθετείται πάνω από την τομή.
Προέλευση
Διάφορες μορφές νάρθηκα έχουν χρησιμοποιηθεί καθ' όλην την διάρκεια της ιστορία, ωστόσο ο νάρθηκας απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα ως ιατροτεχνολογικό προϊόν κατά τη διάρκεια του Γαλλοϊνδιανικού Πολέμου. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (June 2010)">citation needed ]. Σε γενικές γραμμές ο νάρθηκας αποτελείτω από δύο μικρές ξύλινες σανίδες, οι οποίες συνήθως δένονταν γύρω από το σπασμένο άκρο με σχοινί, ύφασμα ή ακόμα και ακατέργαστο δέρμα. Ως και τις μέρες μας, ο νάρθηκας χρησιμοποιείται συνήθως για να προστατεύσει από περαιτέρω τραυματισμό μικρές ρωγμές και κατάγματα.
Κατηγορία:Εργοθεραπεία
Λονσωμουά
Το Λονσωμουά (γαλλικά: Longchaumois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Κόκκινο Χωριό Χανίων
Το Κόκκινο Χωριό (επίσημο: το Κόκκινον Χωρίον) χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 150 μέτρων.
Γεωγραφία
Βρίσκεται σε υψόμετρο 150 μέτρων, πάνω από την Πλάκα. Απέχει 27 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Πάνω από χωριό δεσπόζει ο λόφος Δραπανοκεφάλα και βορειοδυτικά του χωριού βρίσκεται το ακρωτήριο Δρέπανο. Κοντά στο χωριό βρίσκονται πολλά σπήλαια, όπως «Πετσή ο σπήλιος» (ή καραβότοπος) και τα «Καταλύματα» στο κέντρο του χωριού. Στο ακρωτήριο Δρέπανο, σε βάθος 10 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας βρίσκεται το «σπήλαιο των ελεφάντων», το οποίο διαθέτει μια αίθουσα διαστάσεων 60 επί 60 μέτρα διακοσμημένη με σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Σε ένα από τα σπήλαια της περιοχής κατέφυγαν κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 150 γυναικόπαιδα, όμως, παρά την δυσπρόσιτη είσοδο του σπηλαίου, οι Τούρκοι κατάφεραν να τα βρουν και τα έσφαξαν.
Ιστορικά στοιχεία
To χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, σύμφωνα με την οποία, στο χωριό κατοικούσαν 40 χριστιανικές οικογένειες. Το 1881 είχε 317 κατοίκους και ανήκε στον δήμο Αρμένων. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Δείτε: Κοινότητα Κόκκινου Χωριού
Φίλιππος του Βαντόμ
Ο Φίλιππος, γαλλ. Philippe (1655 - 1727) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν 4ος δούκας του Βαντόμ και μεγάλος Προηγούμενος (grand Prior) του Τάγματος της Μάλτας. Κατείχε ανώτερες στρατιωτικές θέσεις καθ' όλη τη ζωή του σε διάφορες διοικητικές θέσεις.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου 2ου δούκα του Βαντόμ και της Λάουρα Μαντσίνι, ανιψιάς του καρδινάλιου Μαζαρέν.
Μεταξύ των πρώτων του στρατιωτικών εκστρατιών ήταν η άμυνα της Κάντια (του Ηρακλείου Κρήτης) και πολέμησε εναντίον των Τούρκων, που την πολιορκούσαν το 1669. Εκεί σκοτώθηκε ο θείος του Φραγκίσκος δούκας του Μπωφόρ.
Στην επόμενη θέση του ως μεγάλου Προηγουμένου της Γαλλίας στο Τάγμα της Μάλτας, ο Φίλιππος ήταν ικανός να επιτύχει πολυάριθμες στρατιωτικές διοικήσεις, πολεμώντας σε συμπλοκές όπως στο Φλερύς της Φλάνδρας το 1690, στο Στέινκερκ της Φλάνδρας το 1692 και τη Μαρσάλια του Πεδεμοντίου το 1693.
Κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1701-14) ο Φίλιππος διοίκησε τις Γαλλικές δυνάμεις στην Ιταλία για ένα σύντομο διάστημα. Οι αντίπαλες Αυστριακές δυνάμεις εδιοικούντο από τον Ευγένιο πρίγκιπα της Σαβοΐας, έναν πιο εξασκημένο διοικητή από ότι ήταν ο Φίλιππος. Έτσι τον τελευταίο βοήθησε ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος-Ιωσήφ 3ος δούκας του Βαντόμ -επίσης ανώτερος Γάλλος διοικητής- κατά τη διάρκεια της μάχης του Κασσάνο. Στη συνέχεια ο Φίλιππος υποβιβάστηκε στη θέση τού να είναι υποταγμένος στον αδελφό του και με τον τρόπο αυτόν υπηρέτησε στη διάρκεια των επόμενων εκστρατειών που έγιναν στη Φλάνδρα.
Έπειτα από το τέλος του αδελφού του, ο Φίλιππος κληρονόμησε τους δουκικούς τίτλους εκείνου (εκτός από αυτόν του δούκα του Πεντιέβρ, που είχε πωληθεί στη σύζυγο εκείνου Μαρία-Άννα των Βουρβόνων το 1606). Απεβίωσε άγαμος και το δουκάτο, έπειτα από το τέλος του, εξαλείφθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκες του Βαντόμ
Φραγκίσκος του Μπωφόρ
Ο Φραγκίσκος, γαλλ. Françoise (16 Ιανουαρίου 1616 - 15 Ιουνίου 1669) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν δούκας του Μπωφόρ. Έγινε εξέχουσα μορφή στην εξέγερση της Σφενδόνης και έπειτα συνέχισε να πολεμά στη Μεσόγειο. Αποκαλείτο και Φραγκίσκος του Βαντόμ, που προέρχεται από τον τίτλο του πατέρα του ως δούκα του Βαντόμ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καίσαρα δούκα του Βαντόμ & Μπωφόρ και της Φραγκίσκης της Λωρραίνης, κόρης του Φιλίππου-Εμμανουήλ δούκα του Μερκέρ.
Το 1665 οδήγησε έναν μικρό στόλο και νίκησε έναν μικρό Αλγερινό στόλο κοντά στη Γκολέττα της Τυνησίας. Το 1669 διοίκησε τον Γαλλικό στρατό που μόλις είχε φθάσει στην Κάντια (Ηράκλειο Κρήτης) για να υπερασπιστεί την πόλη από την πολιορκία των Οθωμανών. Σκοτώθηκε μάλλον σε μία νυκτερινή εξόρμηση. Το σώμα του μεταφέρθηκε πίσω στη Γαλλία για μία κηδεία από το κράτος.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων
Μαχτζαμπίν Χαλέντ
Η Μαχτζαμπίν Χαλέντ (γεννημένη στις 16 Δεκεμβρίου 1966) είναι Μπανγκλαντεσιανή πολιτικός από το Μπανγκλαντεσιανό κόμμα Ομάδα Αουάμι. Είναι Μέλος του Κοινοβουλίου στο Τζατίγια Σανγκσάντ από την υποεπαρχία Ισλαμπούρ στην επαρχία Τζαμαλπούρ της διαιρέσεως Μίμενσινγκ. Είναι μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων. Είναι η κόρη του Στρατηγού Χαλέντ Μοσαράφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικοί του Μπανγκλαντές
Άγιος Βησσάριος Καρδίτσας
Ο  Άγιος Βησσάριος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σοφάδων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Βησσάριος είναι χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Καρδίτσας, στον κάμπο ανάμεσα στα ποτάμια Βρένικο και Τσαμουρτζιά. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Καρδίτσας-Βόλου (Ε30), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 118. Απέχει 22 χλμ. περίπου Α.ΝΑ. της Καρδίτσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 12,757 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1897 ως Μέγα Παζαράκι Τρικάλων. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Καρδίτσης και, το 1909, ξανά στον νομό Τρικάλων. Το 1944 εντάχθηκε οριστικά στον νομό Καρδίτσης και, το 1958 μετονομάστηκε σε Άγιος Βησσάριος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Βησσαρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σοφάδων.
Γενικά στοιχεία
Η γεωργία (βαμβάκι, σιτάρι) αποτελούσε ανέκαθεν την κυριότερη ασχολία των κατοίκων, που όμως με το πέρασμα των χρόνων αρκετοί από αυτούς την εγκατέλειψαν και έφυγαν για τα αστικά κέντρα του νομού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων
Redmi Note 7
Το Redmi Note 7 είναι ένα κινητό smartphone της εταιρείας xiaomi. Κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2019 και αποτελεί τον διάδοχο του Redmi Note 6 Pro. Η xiaomi διέθεσε στην αγορά της Ινδίας και την pro έκδοση του τηλεφώνου.Τα διαθέσιμα χρώματα του κινητού είναι το μαύρο, άσπρο, χρυσό και μπλε.Η xiaomi στο redmi note 7 εισήγαγε για πρώτη φορά την κάμερα με 48MP ανάλυση, καθώς και την καινοτομία waterdrop με την οποία επιτυγχάνεται καλύτερη αναλογία οθόνης προς το σώμα.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Το redmi note 7 διαθέτει μια LCD οθόνη των 6,3 ιντσών και ανάλυσης 1080x2340 pixels, η οποία προστατεύεται από Gorilla Glass. Το σώμα του είναι κατασκευασμένο από γυαλί.Διαθέτει κάμερα 48MP και έχει για επεξεργαστή, τον Snapdragon 660. Η μπαταρία έχει τυπική χωρητικότητα 4000mAh και υποστηρίζει γρήγορη φόρτιση 18W.
Παραπομπές
https://techblog.gr/mobile/redmi-note-7-episimo-me-kamera-48mp-othoni-6-3-quot-snapdragon-660-4000mah-me-timi-apo-128-eyro/
Πηγές
Κατηγορία:Έξυπνα τηλέφωνα
Ζαναοζέν
Το Ζαναοζέν (καζακικά: Жаңаөзен), και πρώην Νόβι Ουζέν (ρωσικά: Новый Узень), είναι πόλη στην περιφέρεια Μανγκιστάου του Καζακστάν η οποία βρίσκεται νοτιοανατολικά της πόλης Ακτάου, στην έρημο επί της Χερσονήσου Μαγγισλάκ. Το όνομα της πόλης σημαίνει «νέος ποταμός» στα καζακικά. Το Ζαναοζέν είναι πόλη περιφερειακής σημασίας. Περιβάλλεται εξ ολοκλήρου από την επικράτεια της επαρχίας Καρακίγια, αλλά διοικητικά δεν ανήκει στην επαρχία. Είχε πληθυσμό 147.962 κατοίκους το 2018· ο πληθυσμός της απογραφής το 2009 ήταν 113.014 και το 1999 ήταν 63.337. Υπήρξε το επίκεντρο σφοδρών αντικυβερνητικών διαδηλώσεων στις αρχές του Γενάρη 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Βασίλ Στέφανικ
Ο Βασίλ Σεμένοβιτς Στέφανικ (Васи́ль Семе́нович Стефа́ник, 14 Μαΐου 1871 – 7 Δεκεμβρίου 1936) ήταν σημαντικός Ουκρανός μοντερνιστής συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής. Ήταν επίσης μέλος του αυστριακού κοινοβουλίου κατά το διάστημα από το 1908 έως το 1918.
Βιογραφία
μικρογραφία| Μνημείο αφιερωμένο στον Βασίλ Στέφανικ στο [[Λβιβ]] μικρογραφία| Ο Βασίλ Στέφανικ απεικονίζεται σε ουκρανικό γραμματόσημο του 1996
Τα πρώτα χρόνια
Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση του Στέφανικ ολοκληρώθηκε στο σχολείο της πόλης Σνιάτιν. Αργότερα, φοίτησε στο πολωνικό γυμνάσιο στην Κολομίγια και στο Ντροχόμπιτς. Ο Στέφανικ αποβλήθηκε από το γυμνάσιο της Κολομίγια λόγω της συμμετοχής του σε μια επαναστατική ομάδα. Τελικά, αποφοίτησε από το γυμνάσιο του Ντροχόμπιτς και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας το 1892.
Θάνατος
Ο Στέφανικ πέθανε στις 7 Δεκεμβρίου 1936 στο ίδιο χωριό στο οποίο γεννήθηκε, το Ρούσιβ, το οποίο, όμως, την εποχή του θανάτου του ανήκε πλέον στην Πολωνία.
Στον πολιτισμό
Τρεις ιστορίες από το Γαλάζιο βιβλίο ήταν η βάση για το σενάριο της κλασικής ουκρανικής ταινίας του 1968 Kaminnyy khrest (Ο πέτρινος σταυρός) του σκηνοθέτη Λεονίντ Οσίκα.
Στο εξωτεριό
Ο Στέφανικ ανησυχούσε βαθιά για τη μοίρα των Ουκρανών που είχαν μεταναστεύσει στον Καναδά και τους ανέφερε συχνά στα πολλά του γραπτά. Μια από τις ιστορίες του, Ο πέτρινος σταυρός (Kaminnyi Khrest), που αργότερα έγινε ταινία, είναι μια συγκλονιστική αφήγηση με θέμα την αναχώρηση ενός μετανάστη από το χωριό του, το Στέφανικ. Ο άνθρωπος στον οποίο βασίζεται το βιβλίο πέθανε το 1911, στο Χίλιαρντ της Αλμπέρτας.
Το μνημείο που ανεγέρθηκε για να τιμήσει τη μνήμη του Βασίλ Στέφανικ βρίσκεται στο χωριό Ουκρανικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ανατολικά του Έντμοντον της Αλμπέρτας. Πρόκειται για ένα άγαλμα που ήταν δώρο από την Ουκρανία προς τον Σύνδεσμο Ενωμένων Ουκρανοκαναδών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστροούγγροι πολιτικοί Κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου
Ναχιτσεβάν (πόλη)
Το Ναχιτσεβάν (ελληνικά: Ναξουάνα, αζερικά: Naxçıvan· αρμενικά: Նախիջևան, περσικά: نخجوان, ρωσικά: Нахичевань) είναι η πρωτεύουσα της Αυτόνομης Δημοκρατίας του Ναχιτσεβάν, η οποία βρίσκεται 450 χλμ δυτικά του Μπακού. Ο δήμος του Ναχιτσεβάν αποτελείται από την πόλη Ναχιτσεβάν, τον οικισμό Ελιαμπάντ και τα χωριά Μπάσμπασι, Μπουλκάν, Χατζίνιγετ, Καρατσούκ, Καραχανμπεϊλί, Τουμπούλ, Καραγαλίκ και Ντασντούζ. Απλώνεται στους πρόποδες των ορέων Ζαγγεζούρ, στη δεξιά όχθη του ποταμού Ναχιτσεβάν σε υψόμετρο 873 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Αζερμπαϊτζάν
Τζαμί Εμπού Μπεκέρ
Το Εμπού Μπεκέρ Τζαμί (Xhamia Ebu Beker) είναι τζαμί στη Σκόδρα, στην Βορειοδυτική Αλβανία. Το τζαμί ήταν ιστορικά σημαντικό στην ακαδημαϊκή μάθηση εντός της πόλεως, ενώ προσέλκυε σημαντικούς Ισλαμικούς λόγιους και θεολόγους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Αλβανία Κατηγορία:Τζαμιά στη Σκόδρα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σκόδρα
Ρομαίν (Ζυρά)
Το Ρομαίν (γαλλικά: Romain) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ρουφάνζ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Καρολίνα Ερνεστίνα του Έρμπαχ-Σένμπεργκ
Η Καρολίνα-Ερνεστίνα, γερμ.: Karoline-Ernestine του Erbach-Schönberg (20 Αυγούστου 1727 ή 20 Ιουλίου σύμφωνα με άλλες πηγές, στο Γκέντερν, Όμπερχεσεν, Έσση-Ντάρμσταντ, στην τότε Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία - 22 Απριλίου 1796, Έμπερσντορφ) από τον Οίκο του Έρμπαχ, ήταν κόρη του κόμη του Έρμπαχ-Σένμπεργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα Ρόις του Έμπερσντορφ.
Βιογραφία
Ήταν η 2η κόρη τού Γεωργίου-Αυγούστου κόμη του Έρμπαχ-Σένμπεργκ και της Φερδινάνδης-Ερριέττας, κόρης του Λουδοβίκου-Χριστιανού κόμη του Στόλμπεργκ-Γκέντερν.
Η Καρολίνα-Ερνεστίνα απεβίωσε στο Έμπερσντορφ της Θουριγγίας στις 22 Απριλίου 1796, σε ηλικία 68 ετών.
Η κόρη της Aυγούστα, ήταν η γιαγιά της βασίλισσας Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΚΔ΄ κόμη Ρόις-Έμπερσντορφ, στις 28 Ιουνίου 1754 στο Tούρναου της Βαυαρίας, και απέκτησε πέντε επιζήσαντα παιδιά, όλα γεννημένα στο Έμπερσντορφ, Ρόις-Γύνγκερε-Λίνιε της Θουριγγίας:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες τoυ Ρόις Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Glas Srpske
thumb|upright=1.2|Το κτίριο της Glas Srpske στη [[Μπάνια Λούκα.]] Η Glas Srpske (στα σερβικά κυριλλικά: Глас Српске) είναι εφημερίδα εκδιδόμενη στη Μπάνια Λούκα, πρωτεύουσα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Σημερινός διευθυντής της είναι ο Μπόρις Ντμιτρασίνοβιτς, ενώ η Κουσμούκ Μιργιάνα είναι αρχισυντάκτης.
Ιστορία
Μετά τον Πόλεμο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και, πιο συγκεκριμένα, μετά τις 15 Σεπτεμβρίου 1992, η Συνέλευση της Σερβικής Δημοκρατίας έλαβε την απόφαση να την καταστήσει ως το επίσημο όργανο της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και, στις 28 Σεπτεμβρίου 1992, η εφημερίδα έλαβε την ονομασία Glas Srpski, η « Σερβική Φωνή ». Η Glas Srpski έλαβε την ονομασία Glas Srpske στις 5 Μαΐου 2003.
Έλεγχος
Μετά το 1992, η εφημερίδα τέθηκε υπό τον έλεγχο της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Το 2008, ποσοστό της τάξεως του 48 % επί του συνόλου των μετοχών της εφημερίδας, καθώς και ποσοστό της τάξεως του 62 % επί των μετοχών της που ανήκε στον εκδοτικό οίκο Glas srpski - Grafika εξαγοράστηκαν από ένα consortium το οποίο αποτελείτο από την ανταγωνίστρια εφημερίδα Nezavisne Novine και την κατασκευαστική εταιρεία Integral Inženjering.
Ιδιαιτερότητα
Η εφημερίδα είναι γραμμένη στο σερβικό κυριλλικό αλφάβητο.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη Κατηγορία:Πολιτισμός στη Μπάνια Λούκα
Βουαντίσουαφ Σκοτσίλας
Ο Βουαντίσουαφ Σκοτσίλας (πολωνικά: Władysław Skoczylas) (4 Απριλίου 1883, Βιελίτσκα – 8 Απριλίου 1934, Βαρσοβία) ήταν Πολωνός υδατογράφος, ξυλογράφος, γλύπτης και δάσκαλος τέχνης.
Βιογραφία
Ο πατέρας του ήταν επιστάτης στα αλατωρυχεία. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο της Μπόχνια, στη συνέχεια παρακολούθησε την Ακαδημία Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο» στην Κρακοβία, όπου σπούδασε ζωγραφική με τους Τεόντορ Αξεντόβιτς και Λέον Βιτσουουκόφσκι και γλυπτική με τον Κονστάντι Λάστσκα. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την ελαιογραφία και να επικεντρωθεί στις υδατογραφίες, λόγω αλλεργίας που του προκάλεσε εξάνθημα στα χέρια.
Για δύο χρόνια δίδαξε σχέδιο στη «Παγκόσμια Σχολή Γλυπτικής» στο Ζακοπάνε, στη συνέχεια, από το 1910 έως το 1913, συνέχισε τις γλυπτικές του σπουδές στο Παρίσι με τον Αντουάν Μπουρντέλ, ακολουθούμενες από μαθήματα ξυλογραφίας στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Λειψίας.
Το 1914, οι ξυλογραφίες του κέρδισαν βραβείο στον δεύτερο Διαγωνισμό Χένρικ Γκρόμαν. Μετά τον πόλεμο, έγινε καθηγητής στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και έλαβε την έδρα γραφιστικής στη Σχολή Καλών Τεχνών το 1922. Στους διαγωνισμούς Τέχνης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 στο Άμστερνταμ, του απονεμήθηκε το χάλκινο μετάλλιο για υδατογραφίες με θέμα την τοξοβολία.
Κατά τη δεκαετία του 1920, ήταν συνιδρυτής πολλών ομάδων αφιερωμένων στην προώθηση της πολωνικής τέχνης και παρείχε εικονογραφήσεις για πολλά περιοδικά. Το 1929 του απονεμήθηκε το Τάγμα της Αναγέννησης της Πολωνίας. Από το 1930 έως το 1931 διετέλεσε Διευθυντής του Τμήματος Τέχνης του Υπουργείου Θρησκευμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί υδατογραφιστές Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Χόβερτ Ντιρκς Καμπχάουζεν
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Κάστρο Tre Kronor στη Στοκχόλμη. πίνακας του 1661. Ο Χόβερτ Ντιρκς Καμπχάουζεν (Govert Dircksz Camphuysen, γενν. στο Ντόκκουμ το 1624 απεβ. στο Άμστερνταμ το 1672) ήταν ζωγράφος ζώων, του οποίου το ύφος επηρεάστηκε από τον Πάουλους Πόττερ.
Ένας πίνακας στην Πινακοθήκη Ντάλουιτς χωρικοί με αγελάδες μπροστά από εξοχικό σπίτι, με πλαστή την υπογραφή του Πάουλους Πόττερ, αποδίδεται στον Καμπχάουζεν. Στο Μουσείο Μπόιμανς = φαν Μπένινγκεν υπάρχει ο πίνακας χωρικοί μπροστά σε πανδοχείο, με την υπογραφή G. Camphuijsen. Η Πινακοθήκη των Βρυξελλών έχει το «Εσωτερικό ενός αγροκτήματος», υπογεγραμμένο με το όνομά του και με ημερομηνία 1650· και ένας πίνακας «Χωρικοί και βοοειδή μπροστά σε πανδοχείο» στην Πινακοθήκη του Κάσσελ αποδίδεται επίσης σε αυτόν. Στο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης υπάρχουν δύο εσωτερικά υπόστεγα αγελάδων, και τα δύο φέρουν την υπογραφή του.
Τα έργα του Καμπχάουζεν είναι λιγοστά. Πιθανώς μερικά από αυτά είναι γνωστά ως πίνακες του Πάουλους Πόττερ. και άλλα αποδίδονται στον πατέρα του, Ντιρκ Ράφαελς. Τάφηκε στις 4 Ιουλίου 1672 από το σπίτι του στη γειτονιά Λάσταχε (Lastage).
Πηγές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Μουσείο της Σιλεσίας (Κατοβίτσε)
Το Μουσείο της Σιλεσίας (Muzeum Śląskie w Katowicach) είναι μουσείο στο Κατοβίτσε της Πολωνίας.
Ιστορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/35/Muzeum_Slaskie_1939.jpg/220px-Muzeum_Slaskie_1939.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Μη υπαρκτό (καταστράφηκε από τη [[Βέρμαχτ, ως ένδειξη νέας κυριαρχίας) κτίριο του Μουσείου της Σιλεσίας, κοντά στη σημερινή οδό Χενρίκα Ντομπροφσκιέγκο 23 στο Κατοβίτσε]] Το μουσείο ιδρύθηκε το 1929 από το Σιλεσικό Κοινοβούλιο, ενώ η περιοχή ανέκαμπτε από τις Σιλεσικές εξεγέρσεις. Τον 20ο αιώνα, το Μουσείο της Σιλεσίας στο Κατοβίτσε ήταν ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία στην Πολωνία. Οι Γερμανοί Ναζί ωστόσο μετέφεραν τη συλλογή στο Μπίτομ και γκρέμισαν το κτίριο το 1940. Το 1984 το μουσείο αποκαταστάθηκε στο πρώην Grand Hotel. Το 2015 άνοιξε μια νέα έδρα στην τοποθεσία του πρώην ανθρακωρυχείου Κατοβίτσε (Βλ. άρθρο στα γερμανικά ή άρθρο στα πολωνικά) που ιδρύθηκε από τον Καρλ Λάζαρους Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ, συμπεριλαμβανομένων των παλαιών σωζόμενων κτιρίων, αλλά ο κύριος εκθεσιακός χώρος είναι υπόγειος σε αυτό που ήταν το ορυχείο. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2b/Katowice_-_Silesian_Museum_01.jpg/220px-Katowice_-_Silesian_Museum_01.jpg|μικρογραφία| Πρώην Grand Hotel, έδρα του μουσείου το 1984-2015, πριν από το 2018
Συλλογή
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/60/Muzeum_Slaskie_w_Katowicach.jpg/220px-Muzeum_Slaskie_w_Katowicach.jpg|μικρογραφία| Πύργος του ορυχείου Warszawa, τώρα μέρος του Μουσείου της Σιλεσίας Οι μόνιμες εκθέσεις καλύπτουν:
Καλλιτέχνες που εκτίθενται
Ανάμεσα στα έργα της πολωνικής τέχνης είναι αξιοσημείωτα πορτραίτα του Στανίσουαφ Βισπιάνσκι, πίνακες των Όλγκα Μποζνάνσκα, Χένρικ Ροντακόφσκι, Γιαν Στανισουάφσκι, Γιαν Ματέικο, Γιούζεφ Χεουμόνσκι, Γιούζεφ Πανκιέβιτς, Αλεξάντερ Γκιερίμσκι, Βουαντίσουαφ Ποντκοβίνσκι, Γιάτσεκ Μαλτσέφσκι και Λέον Βιτσουουκόφσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Κατοβίτσε Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Πολωνία Κατηγορία:Σιλεσιανός πολιτισμός Κατηγορία:Μουσεία ιστορίας στην Πολωνία Κατηγορία:Στρατιωτικά μουσεία στην Πολωνία Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Κατοβίτσε
Παυσανίας Παπαγεωργίου
μικρογραφία|Υπογραφή του καταστατικού του ΕΓΙΝ Ο Παυσανίας Παπαγεωργίου (γεν. 28 Μαΐου 1978, Πειραιάς) είναι Έλληνας νομικός και πολιτικός.
Ήταν Γενικός Γραμματέας Νέας Γενιάς, στην κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα Σεπτεμβρίου 2015, που προέκυψε από τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.
__ΠΠ__
Βιογραφικά Στοιχεία
Μεγάλωσε στο Αιτωλικό του Δήμου Ι.Π. Μεσολογγίου, του Νομού Αιτωλοακαρνανίας. Ολοκλήρωσε το 1996, τις λυκειακές του σπουδές σε ελληνικό δημόσιο σχολείο, είναι πτυχιούχος της Σχολής Νομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Αμβούργου (Universität Hamburg) και του Τμήματος Γλώσσας, Λογοτεχνίας και Μ.Μ.Ε. του ίδιου Πανεπιστημίου. Συνέχισε τις σπουδές του στο Ινστιτούτο Αρχαίας Ελληνικής και Λατινικής Φιλολογίας, όπου και απέκτησε τον Μεταπτυχιακό του τίτλο με άριστα.
Εντάχθηκε σε διεπιστημονικά ερευνητικά προγράμματα και απέκτησε διδακτική εμπειρία στη Γερμανία .Αντικείμενο της επιστημονικής του έρευνας αποτελούν η Νομική Γλωσσολογία και ιδιαίτερα η γραμματική ερμηνεία και λεκτική διατύπωση δικαιικών όρων και κειμένων, καθώς και η σχέση μεταξύ δικαίου και γλωσσικού πολιτισμού. Έχει πολυετή πρακτική εμπειρία στη δια βίου μάθηση μέσα από τον καθορισμό προγραμμάτων για πολύγλωσσους πολίτες με μεταναστευτικό υπόβαθρο, που στοχεύουν στην ένταξή τους στον ευρωπαϊκό κοινωνικό και πολιτιστικό ιστό
Είναι δισέγγονος του στρατιωτικού, πολιτικού, Υπουργού και Δημάρχου Αθηναίων, Παυσανία Κατσώτα. Είναι παντρεμένος και έχει ένα γιο.
Πολιτική Σταδιοδρομία
Στις βουλευτικές εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015 ήταν υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ, στην εκλογική περιφέρεια Αιτωλοακαρνανίας.
Διετέλεσε Ειδικός Σύμβουλος του Υπουργείου Επικρατείας επί υπουργίας Νίκου Παππά και από το Νοέμβριο του 2015, μέχρι στον Αύγουστο του 2018, Γενικός Γραμματέας Δια Βίου Μάθησης και Νέας Γενιάς του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, επί υπουργίας Νίκου Φίλη και Κώστα Γαβρόγλου.
Από τον Αύγουστο του 2018 μέχρι σήμερα είναι Γενικός Γραμματέας Νέας Γενιάς. Επίσης, είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Κέντρου για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης (Cedefop).
Δραστηριότητα/Σημαντικό έργο
Τον Ιούνιο του 2018 ολοκληρώθηκε υπό την επίβλεψή του η εκπόνηση του δεκαετούς Πλαισίου Στρατηγικής για την Ενδυνάμωση των Νέων, με τίτλο «Νεολαία ’17 - ‘27». Το κείμενο αυτό προσδιορίζει τις αρχές και τους στόχους των πολιτικών νεολαίας στην Ελλάδα, λαμβάνοντας υπόψη τους σύγχρονους μετασχηματισμούς και τις κοινωνιολογικές, οικονομικές και πολιτιστικές διαστάσεις τους και αποτελεί το αποτέλεσμα μιας ευρείας διαβούλευσης με τους νέους και τις οργανώσεις νεολαίας σε όλη τη χώρα. Είναι η τρίτη Εθνική Στρατηγική για τη νεολαία στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, από το 1974 μέχρι σήμερα. Τον Αύγουστο του 2018 εισηγήθηκε στη Διαρκή Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων του Ελληνικού Κοινοβουλίου την επανασύσταση της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς, η οποία έγινε νόμος του κράτους στις 3 Αυγούστου 2018 (Ν.4559/2018, ΦΕΚ Α΄142)
Στις 11 Οκτωβρίου 2018 συνυπέγραψε με την Γερμανίδα Υπουργό Οικογένειας, Τρίτης Ηλικίας, Γυναικών και Νεολαίας, κ. δρ. Φραντσίσκα Γκίφεϊ, το καταστατικό του Ελληνογερμανικού Ιδρύματος Νεολαίας (ΕΓΙΝ), του διμερούς οργανισμού για τη νεολαία μεταξύ της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης της Γερμανίας και της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η υπογραφή της συμφωνίας πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της επίσημης επίσκεψης του Προέδρου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας κ. Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ.
Παραπομπές
__ΜΕΠΠ__ __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Λιουντμίλα Καράτσκινα
Η Λιουντμίλα Γκεόργκιεβνα Καράτσκινα (γεννημένη στις 3 Σεπτεμβρίου 1948, στο Ροστόφ επί του Ντον ) είναι μία αστρονόμος που ανακάλυψε αστεροειδείς.
Το 1978 ξεκίνησε ως αστρονόμος προσωπικού του Ινστιτούτου Θεωρητικής Αστρονομίας (ITA) στο Λένινγκραντ. Η έρευνά της στο Αστροφυσικό Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο της Κριμαίας (CrAO) επικεντρώθηκε στη αστρομετρία και τη φωτομετρία μικρών πλανητών. Το Κέντρο Μικρών Πλανητών την αποδίδει στην ανακάλυψη 130 μικρών πλανητών, συμπεριλαμβανομένων του αστεροειδούς Amor 5324 Λιαπούνωφ και του Τρωικού 3063 Μαχάων. Το 2004, έλαβε διδακτορικό στην αστρονομία από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Οδησσού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Σοβιετικοί αστρονόμοι Κατηγορία:Ρώσοι αστρονόμοι Κατηγορία:Πρόσωπα από το Ροστόφ επί Ντον Κατηγορία:Αστρονόμοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ουκρανικά (uk)
Άλβαρο ντε Αρίμπα
Ο Άλβαρο ντε Αρίμπα (γενν. 2 Ιουνίου 1994 στη Σαλαμάνκα) είναι Ισπανός δρομέας μεσαίων αποστάσεων. Συμμετέχει στο αγώνισμα των 800 μέτρων. Εκπροσώπησε τη χώρα του στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016, τερματίζοντας 20ός στους ημιτελικούς. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2017 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 800 μέτρα, ενώ στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο ίδιο αγώνισμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Ιερά Μητρόπολις Σιγκαπούρης και Νότιας Ασίας
Η Ιερά Μητρόπολις Σιγκαπούρης και Νότιας Ασίας είναι Ορθόδοξη Μητρόπολη, υπό τη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Υπό την πνευματική της δικαιοδοσία η Μητρόπολη περιλαμβάνει τη Σιγκαπούρη, την Ινδονησία, την Ινδία, τη Μαλαισία, το Μπρουνέϊ, το Τιμόρ, τις Μαλδίβες Νήσους, το Μπαγκλαντές, το Νεπάλ, τη Σρι Λάνκα, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν.
Έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως είναι η Σιγκαπούρη και Μητροπολίτης της από την ίδρυσή της, το 2011, ο Κωνσταντίνος (Τσίλης).
Ιστορικά στοιχεία
Μέχρι το 2008, το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως είχε μόνο μια Μητρόπολη για τις χώρες της Νότιας και Νοτιοανατολικής Ασίας. Αυτή ήταν η Ορθόδοξη Μητρόπολη του Χονγκ Κονγκ και Νοτιοανατολικής Ασίας, με δικαιοδοσία στο Χονγκ Κονγκ, το Μακάο, την Κίνα, την Ταϊβάν, Μογγολία, Φιλιππίνες, το Βιετνάμ, την Καμπότζη, το Λάος, την Ταϊλάνδη, τη Μιανμάρ, και, επίσης, τη Σιγκαπούρη, την Ινδονησία, τη Μαλαισία, το Μπρουνέι, το Τιμόρ, Μαλδίβες, τη Σρι Λάνκα, το Μπαγκλαντές, την Ινδία, το Νεπάλ, το Μπουτάν, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν.
Στις 9 Ιανουαρίου 2008, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε να διαιρέσει τη μητρόπολη του Χονγκ Κονγκ καθώς είχε δικαιοδοσία σε μια τεράστια έκταση. Έτσι αποφάσισε να δημιουργήσει τη μητρόπολη Σιγκαπούρης και Νότιας Ασίας, με δικαιοδοσία για τη Σιγκαπούρη, την Ινδονησία, τη Μαλαισία, το Μπρουνέι, το Τιμόρ, Μαλδίβες, τη Σρι Λάνκα, το Μπαγκλαντές, την Ινδία, το Νεπάλ, το Μπουτάν, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν.
Στις 3 Νοεμβρίου 2011, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου εξέλεξε τον Αρχιμανδρίτη Κωνσταντίνο Τσίλη ως πρώτο Μητροπολίτη Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας. Στις 21 Νοεμβρίου 2011 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος τον χειροτόνησε Επίσκοπο και Μητροπολίτη, με την ενθρόνισή του να γίνεται στις 12 Φεβρουαρίου 2012.
Διάρθρωση
Η Ιερά Μητρόπολις Σιγκαπούρης αποτελείται από 38 Ορθόδοξες Κοινότητες, στις οποίες υπηρετούν 22 κληρικοί. Επίσης, λειτουργούν 2 ορφανοτροφεία και 4 οικοτροφεία (φιλοξενούνται περίπου στα 250 παιδιά), 5 νηπιαγωγεία, 10 δημοτικά σχολεία, 2 γυμνάσια, 1 θεολογικό σεμινάριο, 1 πολυτεχνική ακαδημία με τμήματα πληροφορικής και διοικήσεως επιχειρήσεων, 8 ιατρεία και 1 νοσοκομείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιγκαπούρης
Επαρχία Βοΐου
Η Επαρχία Βοΐου υπάγεται γεωγραφικά στο Νομό  Κοζάνης και καταλαμβάνει το δυτικό τμήμα του νομού με διοικητική έδρα την Σιάτιστα και ιστορική έδρα τη Νεάπολη.
Διοικητικές μεταβολές
Το 1913, μετά το τέλος των Βαλκανικών πολέμων, η επαρχία προσαρτήθηκε στο ελληνικό κράτος, με συνολικό πληθυσμό 40.018 κατοίκους και συνολικά 93 αυτοτελείς οικισμούς.
Γεωγραφία
Η επαρχία εκτείνεται ανάμεσα στους ορεινούς όγκους: ανατολικά του Σινιάτσικού ή Ασκίου, δυτικά του Βοίου και νοτιοανατολικά του Βούρινου, διαχωριζόμενη ταυτόχρονα από τον ποταμό Αλιάκμονα που διέρχεται την επαρχία από τα βόρεια προς τα νοτιοανατολικά. Δυτικά του Βοΐου ξεκινά άλλος ένας ιστορικός ποταμός, ο Σαραντάπορος ο Πρασινονέρης, ο οποίος, διασχίζοντας την Ήπειρο, ενώνεται με τον Αώο.
Η γεωμορφολογία της γης του είναι έτσι, ώστε τα νερά της ανατολικής πλευράς του καταλήγουν στο Αιγαίο πέλαγος, ενώ αυτά της δυτικής πλευράς του στο Ιόνιο πέλαγος.
Στη γη του υπάρχουν πλούσια οικοσυστήματα, που περιλαμβάνουν πολλά μικτά δάση. Τα πιο διαδεδομένα δένδρα είναι η βελανιδιά, η καστανιά, η οξιά, το πεύκο, το έλατο, ενώ υπάρχουν επίσης και ρόμπολα. Η χαμηλή βλάστηση του βουνού περιλαμβάνει πλούσιο τσάι, σαλέπι, πρασσάκο και πολλές τριανταφυλλιές.
Το Βόιο αποτελεί βιότοπο για κάθε είδος άγριας πανίδας που μπορεί να συναντήσει κανείς στη Βόρεια Ελλάδα. Κυριαρχεί ο λύκος, η αρκούδα και το ελάφι. Το κλίμα της περιοχής είναι εύκρατο ημιορεινό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες του Νομού Κοζάνης
Σάνια Νταμιάνοβιτς
Η Σάνια Νταμιάνοβιτς (Sanja Damjanović) (Κυριλλικό Μαυροβούνιο | Сања Дамјановић); γεννημένη στις 5 Ιουνίου 1972 στο Νίκσιτς (πρώην Γιουγκοσλαβία ) είναι φυσικός από το Μαυροβούνιο και υπουργός Επιστημών στην κυβέρνηση του Μαυροβουνίου από το 2016.
Βιογραφία
Η Σάνια Νταμιάνοβιτς τελείωσε το διευρυμένο σχολείο το 1991 και σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου μέχρι το 1995. Το μεταπτυχιακό της είχε σχέση με τη θεωρητική σωματιδιακή φυσική και τη βαρύτητα. Εργάστηκε ως βοηθός καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου (UCG) από το 1997 έως το 1998.
Ξεκινώντας το 1999 έκανε τη διδακτορική της διατριβή υπό την επίβλεψη του αναγνωρισμένου φυσικού Χανς Γιοακείμ Σπέχτ (πρώην επιστημονικός Διευθύνων Σύμβουλος του Γερμανικού Κέντρου Έρευνας Βαρέων Ιόντων GSI Helmholtz (GSI)) στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης κάνοντας έρευνα στην "Ηλεκτροπαραγωγή ζεύγους σε συγκρούσεις Pb-Au στα 40 AGEV" στο πείραμα Čerenkov Ring Electron Spectrometer (CERES/ NA45-2 ) στον επιταχυντή Super Proton Synchrotron (SPS) στο CERN της Γενεύης. Έλαβε το διδακτορικό της το 2002 με Magna cum laude.
Μέχρι το 2003 συνέχισε ως Μεταδιδακτορική συνεργάτης στο CERN στο πλαίσιο μιας συνθήκης συνεργασίας μεταξύ RKU και GSI στο πείραμα NA60, αναζητώντας την «ταχεία παραγωγή διμιονίων με δέσμες πρωτονίων και βαρέων ιόντων». Το 2006 συνέχισε με υποτροφία στο CERN, μετά το 2009 ως επιστημονική συνεργάτιδα σε διάφορα ερευνητικά προγράμματα ως βασική έρευνα, στην πειραματική φυσική των συγκρούσεων ατομικού πυρήνα υψηλής ενέργειας και στην εφαρμοσμένη έρευνα για πεδία υψηλής ακτινοβολίας που δημιουργούνται από δέσμες σωματιδίων υψηλής επιτάχυνσης. Το 2007 η Νταμιάνοβιτς διαδραμάτισε βασικό ρόλο στην έναρξη μιας διεθνούς συμφωνίας συνεργασίας μεταξύ του Μαυροβουνίου και του CERN.
Ξεκινώντας το 2014 επέστρεψε στο Ντάρμσταντ για μια θέση σε μια ομάδα, που εργάζεται για την ανίχνευση και τη διάγνωση ακτινοβολίας στο τμήμα επιταχυντών του Κέντρου Έρευνας Βαρέων Ιόντων GSI Helmholtz και στάλθηκε πίσω στο CERN το 2015. Η Νταμιάνοβιτς έχει περισσότερες από 100 δημοσιεύσεις σε περιοδικά με κριτές και πρακτικά συνεδρίων.
Πολιτική καριέρα
Η Νταμιάνοβιτς διορίστηκε Υπουργός Επιστημών στην κυβέρνηση του Μαυροβουνίου ως μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος των Σοσιαλιστών του Μαυροβουνίου το φθινόπωρο του 2016. Μετά από πρωτοβουλία του Μαυροβουνίου τον Μάρτιο του 2017, ώθησε πολιτικά τη δημιουργία του «Διεθνούς Ινστιτούτου Αειφόρων Τεχνολογιών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης» ( SEEIIST ) από τις αρχές του 2017 και μετά για να φτάσει στο σημερινό του καθεστώς επίσημου κοινού έργου 8 κρατών της περιοχής. Ο πυρήνας του έργου SEEIIST είναι μια υπερσύγχρονη «Εγκατάσταση για τη θεραπεία όγκων και τη βιοϊατρική έρευνα με πρωτόνια και βαρύτερα ιόντα». Το Έργο μόλις εισήλθε στη Φάση Μελέτης Σχεδιασμού. Από το 2018 η Νταμιάνοβιτς είναι ο Πρόεδρος της Διακυβερνητικής Συντονιστικής Επιτροπής του Έργου SEEIIST.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαυροβούνιοι πολιτικοί
Ουγγρικός νόμος υπηκοότητας
Ο ουγγρικός νόμος για την υπηκοότητα βασίζεται στις αρχές του δικαιώματος του αίματος. Η ουγγρική υπηκοότητα μπορεί να αποκτηθεί όταν κάποιος έχει έναν Ούγγρο γονέα ή από πολιτογράφηση. Ένα πρόσωπο που γεννιέται στην Ουγγαρία με ξένους γονείς δεν αποκτά σε γενικές γραμμές την ουγγρική υπηκοότητα. Ένας πολίτης της Ουγγαρίας είναι, επίσης, πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η διπλή υπηκοότητα επιτρέπεται σύμφωνα με το ουγγρικό δίκαιο.
Υπηκοότητα με γέννηση ή υιοθεσία
Ένα πρόσωπο αποκτά την ουγγρική υπηκοότητα κατά τη γέννηση, αν τουλάχιστον ένας γονέας του είναι πολίτης της Ουγγαρίας. Ο τόπος γέννησης είναι μη σχετικός. Τα παιδιά που γεννήθηκαν στην Ουγγαρία από αλλοδαπούς γονείς δεν αποκτούν την ουγγρική υπηκοότητα κατά τη γέννηση, εκτός αν είναι ανιθαγενείς. Ανήλικα παιδιά που υιοθετούνται από Ούγγρους πολίτες ενδέχεται να αιτηθούν και να αποκτήσουν κανονικά την ουγγρική υπηκοότητα.
Ουγγρική πολιτογράφηση
Άτομα μπορούν να υποβάλουν αίτηση για να πολιτογραφηθούν ως κάτοικοι της Ουγγαρίας μετά από 8 χρόνια συνεχούς διαμονής στη χώρα, εάν αυτοί:
Άτομα μπορούν να υποβάλουν αίτηση για να πολιτογραφηθούν μετά από πενταετή διαμονή στην Ουγγαρία εάν:
Άτομα μπορούν να υποβάλουν αίτηση για πολιτογράφηση αν είναι:
Οι υποψήφιοι ηλικίας 60 ετών και άνω, οι υποψήφιοι με μειωμένη ικανότητα και οι κάτοχοι διπλώματος γλωσσομάθειας της ουγγρικής γλώσσας (από κάποιο ουγγρικό ίδρυμα) μπορούν να απαλλαχθούν από την υποχρέωση της συνταγματικής μελέτης.
Ιθαγένεια από καταγωγή
Ένας νόμος για την ουγγρική υπηκοότητα του 2011 επιτρέπει στους εθνοτικούς Ούγγρους να κάνουν αίτηση απλουστευμένης πολιτογράφησης αν μπορούν να μιλήσουν ουγγρικά και παρέχουν αποδεικτικά στοιχεία για την ουγγρική καταγωγή τους. Ο νόμος έχει δημιουργήσει διαμάχη καθώς πέντε εκατομμύρια άτομο ουγγρικής καταγωγής που ζουν πέρα από τα σύνορα της Ουγγαρίας, κυρίως στη Ρουμανία, τη Σλοβακία, τη Σερβία και την Ουκρανία, μπορούν να διεκδικήσουν την ουγγρική υπηκοότητα. Υπάρχουν Ούγγροι που ζουν στη Σλοβακία, τη Σερβία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και την Αυστρία, των οποίων οι πρόγονοι έχασαν την ουγγρική υπηκοότητα, ως αποτέλεσμα της συνθήκης ειρήνης που έφερε το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μέχρι τον Αύγουστο του 2015, είχαν κατατεθεί περισσότερες από 750.000 αιτήσεις και 700.000 άτομα είχαν λάβει ουγγρική ιθαγένεια. Οι κύριες πηγές υποψηφίων ήταν: 300.000 άτομα από την Τρανσυλβανία (Ρουμανία), 130.000 άτομα από την Βοϊβοντίνα (Σερβία) και 120.000 άτομα από την Ουκρανία.
Ουγγρική ιθαγένεια με δήλωση
Η δήλωση είναι απλοποιημένη μορφή της πολιτογράφησης. Τα παρακάτω άτομα μπορούν να είναι επιλέξιμα να αποκτήσουν ουγγρική ιθαγένεια με δήλωση:
Όρκος πίστης
Τα πρόσωπα που πολιτογραφούνται ως Ούγγροι πολίτες δίνουν τον Όρκο Υπακοής ως εξής:
Εκείνοι που προτιμούν μπορούν να πάρουν μια ισοδύναμη επίσημη υπόσχεση αντί για όρκο.
Απώλεια ουγγρικής υπηκοότητας
Ένα άτομο δεν μπορεί να χάσει την ουγγρική υπηκοότητα χωρίς τη θέλησή του. Η εξαίρεση αφορά δόλιες αιτήσεις για πολιτογράφηση (είναι υποκείμενοι σε μια απαγόρευση δεκαετής διάρκειας όπου μετά δεν μπορεί να γίνει έφεση).
Οι Ούγγροι πολίτες άλλης εθνικότητας που ζουν έξω η Ουγγαρία μπορούν να αποκηρύξουν την ουγγρική υπηκοότητα.
Διπλή υπηκοότητα
Η Ουγγαρία επιτρέπει στους πολίτες να κατέχουν ξένη υπηκοότητα εκτός από την ουγγρική υπηκοότητα. Ορισμένες χώρες, ωστόσο, δεν επιτρέπουν την πολλαπλή ιθαγένεια π.χ. οι ενήλικες που απέκτησαν Ουγγρική και Ιαπωνική ιθαγένεια κατά τη γέννησή τους πρέπει να δηλώσουν, στο Υπουργείου Δικαιοσύνης της Ιαπωνίας, πριν κλείσουν το 22ό έτος της ηλικίας τους, ποια υπηκοότητα θα κρατήσουν.
Ευρωπαϊκή ιθαγένεια
Επειδή η Ουγγαρία αποτελεί μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι Ούγγροι πολίτες είναι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπό το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συνεπώς απολαμβάνουν δικαιώματα ελεύθερης κυκλοφορίας και έχουν δικαίωμα ψήφου στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Όταν βρίσκονται σε μια μη ευρωπαϊκή χώρα χωρίς ουγγρική πρεσβεία, οι Ούγγροι πολίτες έχουν το δικαίωμα να λάβουν προξενική προστασία από την πρεσβεία της Ελλάδας, της Κύπρου ή οποιασδήποτε άλλης χώρας-μέλους της Ε.Ε. που βρίσκεται σε εκείνη τη χώρα. Οι Ούγγροι πολίτες μπορούν να ζουν και να εργάζονται σε οποιαδήποτε χώρα εντός της ΕΕ, αποτέλεσμα του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής που χορηγείται κατά το Άρθρο 21 της Συνθήκης ΕΕ. μικρογραφία|450x450εσ|Απαιτήσεις θεώρησης για Ούγγρους πολίτες
Ταξιδιωτική ελευθερία των Ούγγρων πολιτών
Οι απαιτήσεις θεώρησης για Ούγγρους πολίτες είναι οι διοικητικοί περιορισμοί εισόδου που έχουν επιβάλλει άλλες χώρες στους πολίτες της Ουγγαρίας. Τον Μάιο του 2018, οι Ούγγροι πολίτες είχαν πρόσβαση σε 180 χώρες και εδάφη χωρίς θεώρηση ή με θεώρηση κατά την άφιξη, κατατασσόμενο έτσι ως το 9ο ισχυρότερο διαβατήριο σύμφωνα με τον δείκτη Χένλεϊ.
Το 2017, η ουγγρική υπηκοότητα κατατάσσεται όγδοη στον Δείκτη εθνικότητας. Ο δείκτης αυτός διαφέρει από τον Δείκτη Περιορισμών Θεώρησης, η οποία επικεντρώνεται σε εξωτερικούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένης της ταξιδιωτικής ελευθερίας. Ο δείκτης εθνικότητας συμπεριλαμβάνει επίσης τη ταξιδιωτική ελευθερία στους εσωτερικούς παράγοντες όπως η ειρήνη και η σταθερότητα, η οικονομική δύναμη και η ανθρώπινη ανάπτυξη μεταξύ άλλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Ουγγαρίας
Latin (Γιώργος Νταλάρας)
Λατιν (της λατινικής αμερικής) είναι διπλός δίσκος του Νταλάρα που κυκλοφόρησε το 1987. Περιέχει τραγούδια της λατινικής Αμερικής του Al Di Meola, Γλυκερία, Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Το άλμπουμ γνώρισε εμπορική επιτυχία και ο Νταλάρας απέσπασε τον έπαινο των κριτικών στην Ελλάδα. Πώλησε σχεδόν μισό εκατομμύριο αντίτυπα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1987
Ινστιτούτο Παστέρ
Το Ινστιτούτο Παστέρ (γαλλικά: Institut Pasteur) είναι ιδιωτικό, μη κερδοσκοπικό γαλλικό ίδρυμα αφιερωμένο στη μελέτη της βιολογίας, των μικροοργανισμών, των ασθενειών και των εμβολίων.
Δημιουργήθηκε το 1888 χάρη σε διεθνή δημόσια συνδρομή, και ονομάστηκε προς τιμής του Λουί Παστέρ, ιδρυτή και πρώτου διευθυντή του, ο οποίος, το 1885, ανέπτυξε το πρώτο εμβόλιο κατά της λύσσας.
Για περισσότερο από έναν αιώνα, το Ινστιτούτο Παστέρ βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα κατά των μολυσματικών ασθενειών. Αυτός ο διεθνής ερευνητικός οργανισμός, με έδρα το Παρίσι, ήταν ο πρώτος που απομόνωσε το 1983 τον ιό της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας (HIV), ο οποίος προκαλεί το σύνδρομο επίκτητης ανοσοανεπάρκειας (AIDS). Επίσης πραγματοποίησε πρωτοποριακές ανακαλύψεις που επέτρεψαν στην ιατρική να ελέγξει λοιμώδεις ασθένειες, όπως οι διφθερίτιδα, τέτανος, φυματίωση, πολιομυελίτιδα, γρίπη, κίτρινος πυρετός, πανώλη, ηπατίτιδα Β και AIDS. Από το 1908, δέκα επιστήμονες του ινστιτούτου έχουν βραβευτεί με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής.
Από τις 11 Ιουλίου 2021, το Ινστιτούτο Παστέρ είναι « συνεργαζόμενος ερευνητικός οργανισμός» του Πανεπιστημίου του Παρισιού.
Ίδρυση
Το 1886 δόθηκαν οι πρώτες δωρεές για τη δημιουργία ενός αντιλυσσικού ινστιτούτου και ξεκίνησε η συνδρομή για την ίδρυση ενός ινστιτούτου εμβολίων κατά της λύσσας τις 11 Μαρτίου 1886. Τις 11 Μαΐου του ίδιου έτους, πραγματοποιήθηκε ένα γκαλά στο Τροκαντερό υπέρ του Ινστιτούτου Παστέρ.
Δημιουργήθηκε με διάταγμα τις 4 Ιουνίου 1887 και το ινστιτούτο εγκαινιάστηκε στις 14 Νοεμβρίου 1888 από τον Πρόεδρο Σαντί Καρνό.
Ιδρυτής
Το Ινστιτούτο Παστέρ ιδρύθηκε από τον Λουί Παστέρ, έναν Γάλλο επιστήμονα του οποίου τα πρώτα πειράματα στη ζύμωση, που πραγματοποιήθηκαν στη Λιλ για τις βιομηχανίες μπύρας, οδήγησαν σε θεμελιώδη έρευνα στη βακτηριολογία. Πράγματι, όταν ίδρυσε το ινστιτούτο του, ο Παστέρ είχε ήδη ανακαλύψει την αρχή της αποστείρωσης, γνωστή ως παστερίωση και η οποία διέπει σήμερα την πρακτική της αντισηψίας. Από την άλλη πλευρά, έχει ήδη αναπτύξει τεχνικές εμβολιασμού κατά των βακτηριακών λοιμώξεων και ήταν γνωστός για την ανάπτυξη ενός αποτελεσματικού εμβολίου κατά της λύσσας.
Τότε ο Λουί Παστέρ έθεσε για το ινστιτούτο τρεις στόχους : « Θα είναι ταυτόχρονα ιατρείο για τη θεραπεία της λύσσας, ερευνητικό κέντρο για μολυσματικές ασθένειες και κέντρο διδασκαλίας για μελέτες σχετικά με τα μικρόβια. »
Μετά τον Παστέρ
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, η διεύθυνση του Ινστιτούτου Παστέρ καλύπτει την αντιστασιακή δραστηριότητα περίπου 10 % των ερευνητών του, αλλά απέτυχε να αποτρέψει τη σύλληψη του μικροβιολόγου Εζέν Βολμάν ο οποίος, μαζί με τη σύζυγό του, Ελιζαμπέτ Βολμάν, απελάθηκε και δολοφονήθηκε στο Άουσβιτς.
Ανακαλύψεις
Οι διάδοχοι του Παστέρ συνέχισαν την ερευνητική δραστηριότητα, όπως δείχνει αυτό το χρονοδιάγραμμα ορισμένων από τα επιτεύγματα του ινστιτούτου.:
Οργάνωση διαχρονικά
Το Ινστιτούτο Παστέρ γνώρισε μια ευαίσθητη οικονομική κατάσταση τη δεκαετία του 1960, γεγονός που το ώθησε να υποβάλει αίτηση για επιδοτήσεις από το γαλλικό κράτος το 1965. Το έλλειμμα, που προέκυψε από μια κατάσταση που αναφέρθηκε ήδη το 1934 από τον Αλφρέ Λακρουά, ήταν τότε το 1961 δέκα εκατομμύρια φράγκα.
Η στήριξη αυτή χορηγείται υπό την προϋπόθεση ότι οι δραστηριότητες παραγωγής και εμπορίας διαφέρουν σαφώς από την έρευνα. Μετά από μια αρχική συμφωνία με το εργαστήριο Roger Bellon, το ινστιτούτο κατέληξε να δημιουργήσει τη δική του εταιρεία το 1972, το Institut Pasteur Production (IPP), τώρα Sanofi Pasteur. Το 1974, η Sanofi μπήκε στα 35 % στο κεφάλαιο της IPP, το μερίδιο αυτό έγινε η πλειοψηφία το 1980.
Τον Ιανουάριο του 1985, οι δύο τομείς παραγωγής διαχωρίζονται μεταξύ της Pasteur-Sanofi diagnostics, η οποία είναι υπεύθυνη για την παραγωγή διαγνωστικών προϊόντων (βιολογικά αντιδραστήρια) και της Pasteur-Mérieux, για την παραγωγή εμβολίων και ορών. Το Institut Mérieux γίνεται επίσης πλειοψηφικό (51 %) στη σύνδεσή του με το Ινστιτούτο Παστέρ.
Το Ινστιτούτο Παστέρ σήμερα
μικρογραφία| Ινστιτούτο Παστέρ της Λιλ. μικρογραφία| Ινστιτούτο Παστέρ της [[Τύνιδα|Τύνιδας, περίπου το 1900]] Το Ινστιτούτο Παστέρ του Παρισιού αποτελείται από 100 ερευνητικές μονάδες και σχεδόν 2.700 ερευνητές. Υπάρχουν 500 άτομα μόνιμο ερευνητικό προσωπικό και 600 μη μόνιμο, από 70 χώρες. Έχει επίσης κέντρα στο Πουάντ-α-Πιτρ (Γουαδελούπη), Καγιέν (Γουιάνα) και Νουμεά (Νέα Καληδονία).
Το ινστιτούτο βρίσκεται επίσης στο επίκεντρο ενός παγκόσμιου δικτύου 31 ινστιτούτων που εστιάζουν ιδιαίτερα σε ιατρικά προβλήματα στις αναπτυσσόμενες χώρες. Περιλαμβάνει επίσης ένα κέντρο σπουδών και μια μονάδα επιδημιολογικής στόχευσης.
Ερευνητικά κέντρα
Το Ινστιτούτο Παστέρ στο Παρίσι διαθέτει δώδεκα ερευνητικά τμήματα :
Άννα Μάσχα
Η Άννα Μάσχα (γεννηθείσα το 1969) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έπειτα φοίτησε στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Έχει συμμετάσχει σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές παραγωγές. Έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από τη συμμετοχή της στην τηλεοπτική σειρά Ματωμένα χώματα το 2008 αλλά και μέσα από την συμμετοχή της στη σειρά Καρτ ποστάλ το 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης