cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θέατρο στο Αζερμπαϊτζάν
Προέλευση του εθνικού θεάτρου του Αζερμπαϊτζάν - τέλη του 19ου αιώνα, αρχές του 20ου αιώνα
Το 1908, ένα ενωμένο δραματικό συγκρότημα, που ένωνε επαγγελματίες ηθοποιούς όπως οι Αραμπλίνσκι, Ρούχουλα και Βελί, δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του φιλανθρωπικού σωματείου «Νιιτζάτ». Ο θίασος είχε δική του γκαρνταρόμπα και φροντιστηριακά αντικείμενα. Εκτός αυτού, ο θίασος παρουσίασε θεάματα στο Θέατρο Ταγκίγιεβ και σε άλλες περιοχές. Τέτοια θεάματα όπως "Αγά Μουχαμάντ Σαχ Κατζάρ" του Χαγκβερντίγιεβ (1907), "Δώρο του Σιδηρουργού" του Σαμί (1908), "Διαρρήκτες" (1907) και «Νεκροί άνδρες» του Μαμαντγκουλουζάντ (1916), «Οθέλλος» (1910), στα οποίο ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Αραμπλίνσκι είχε μεγάλη επιτυχία και οι τέχνες που διεισδύθηκαν από την επαναστατική και ρομαντική έμπνευση, ήταν σημαντικά γεγονότα στην ιστορία του θεάτρου του Αζερμπαϊτζάν.
Το 1919, δημιουργήθηκε το Κρατικό Ακαδημαϊκό Εθνικό Δραματικό Θέατρο του Αζερμπαϊτζάν.
Μουσικό Θέατρο του Αζερμπαϊτζάν
Η δημοτικότητα του θεάτρου μεταξύ των εθνών και η ανάπτυξη των εθνικών οργάνων του Αζερμπαϊτζάν ευνόησαν το σχηματισμό μιας νέας μορφής θεατρικής τέχνης, του μουσικού θεάτρου. Μοναδικές γραφικές εικόνες σε ποιήματα όπως «Λεϊλί και Ματζνούν» του Φουζουλί και «Φαρχάντ και Σιρίν» του Ναβάι εμφανίστηκαν το 1897-1898, στη Σουσά και το 1901-1902, στο Μπακού. Στις 12 Ιανουαρίου 1908 η πρώτη εθνική όπερα «Λεϊλί και Ματζνούν» του Ουζεγίρ Χατζιμπέγιοφ πραγματοποιήθηκε στο Μπακού. Η ιστορία του επαγγελματικού μουσικού θεάτρου του Αζερμπαϊτζάν δημιουργήθηκε από τότε. Αρχικά, το ρεπερτόριο του Μουσικού Θεάτρου του Αζερμπαϊτζάν αποτελούταν από έργα του Χατζιμπέγιοφ, ο οποίος δημιούργησε τις όπερες «Λεϊλί και Ματζνούν», «Σάιχ Σανάν», «Ροστάμ και Σοχράμπ», και επίσης μουσικές κωμωδίες όπως «Άντρας και Γυναίκα», «Αν όχι αυτός, τότε εκείνος» και «Αρσίν μαλ αλάν», μουσικές κωμωδίες του 1908-1913. Σύντομα, το ρεπερτόριο του μουσικού θεάτρου εμπλουτίστηκε με νέα έργα από τον Χατζιμπέγιοφ, την όπερα «Shah Ismayil» του Μαγκομάγιεβ, τις μουσικές κωμωδίες «Μολά τζαμπί» και «Βουρχαβούρ» του Καζίμσκι, την όπερα «Σεϊφαλμούλκ» του Αμίροφ και άλλων.
Γουίσλερ (Βρετανική Κολομβία)
Το Γουίσλερ (αγγλικά: Whistler· γλώσσα Σκώμις: Sḵwiḵw) είναι παραθεριστικός δήμος στις νότιες οροσειρές του Ειρηνικού επί τα παράκτια όρη στην επαρχία της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά, περίπου 125 χλμ. βόρεια του Βανκούβερ και 36 χλμ. νότια της κωμόπολης του Πέμπερτον. Ενσωματώθηκε ως ο Παραθεριστικός Δήμος του Γουίσλερ (Resort Municipality of Whistler) και έχει μόνιμο πληθυσμό περίπου 11.854 κατοίκους, συν έναν μεγαλύτερο αλλά εναλλασσόμενο πληθυσμό εποχιακών εργαζομένων, συνήθως νεότερων ατόμων πέρα από τη Βρετανική Κολομβία, ιδίως από την Αυστραλία και την Ευρώπη.
Πάνω από δύο εκατομμύρια άνθρωποι επισκέπτονται το Γουίσλερ ετησίως, κυρίως για αλπικό σκι και χιονοσανίδα και, το καλοκαίρι, ορεινή ποδηλασία στο Γουίσλερ Μπλάκκομπ. Το χωριό του έχει κερδίσει πολλά βραβεία σχεδιασμού και το Γουίσλερ έχει ψηφιστεί μεταξύ των κορυφαίων προορισμών στη Βόρεια Αμερική από μεγάλα περιοδικά σκι από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Κατά τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010, το Γουίσλερ φιλοξένησε τις περισσότερες εκδηλώσεις αλπικού σκι, βορινού σκι, λουτζ, σκέλετον και αγωνιστικού ελκήθρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανική Κολομβία
Ανοικτή πρόσβαση στην Ελλάδα
δεξιά|μικρογραφία|Δημοσιεύσεις ανοικτής πρόσβασης στην Ελλάδα, 1990-2018 Η ανοικτή πρόσβαση σε επιστημονικά συγγράμματα στην Ελλάδα παρέχεται από αποθετήρια που συντηρούνται από διάφορα ακαδημαϊκά ιδρύματα. Υπάρχουν μια σειρά από συλλογές διδακτορικών και άλλων εργασιών στην Ελλάδα που στεγάζονται σε ψηφιακά αποθετήρια ανοιχτής πρόσβασης. Περιέχουν ακόμη άρθρα περιοδικών, κεφάλαια βιβλίων, και άλλο υλικό για δωρεάν ανάγνωση.
Τον Μάρτιο του 2018, ο βρετανικός οργανισμός Ευρετήριο Αποθετηρίων Ανοιχτής Πρόσβασης ανέφερε ότι υπάρχουν 36 αποθετήρια στην Ελλάδα. Το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, το Πανεπιστήμιο Πατρών και το Πανεπιστήμιο Πειραιώς είχαν τα μεγαλύτερα αποθετήρια.
Τον Ιούνιο του 2018, ο Σύνδεσμος Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών εξέδωσε δήλωση υποστηρίζοντας την ανοικτή πρόσβαση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στην Ελλάδα Κατηγορία:Επικοινωνίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Φρειδερίκος Δ΄ του Μπάντεν
Ο Φρειδερίκος Δ΄, γερμ. Friedrich IV (9 Ιουλίου 1455 - 24 Σεπτεμβρίου 1517) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν επίσκοπος της Ουτρέχτης (1496-1517).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Α΄ μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν και της Αικατερίνης των Αψβούργων, κόρης του Ερνέστου δούκα της Αυστρίας.
Έγινε μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού της Κολωνίας και έπειτα, με ισχυρή πίεση του εξαδέλφου του Μαξιμιλιανού Α΄ της Γερμανίας εκλέχθηκε επίσκοπος της Ουτρέχτης. Ο βασιλιάς πίστευε ότι ο Φρειδερίκος θα ευνοούσε τα συμφέροντά του.
Ωστόσο η Ουτρέχτη δρούσε ανεξάρτητα και προσέγγισε τον Καρόλου Β΄ δούκα του Χέλρε. Ο Φρειδερίκος έδρασε έντονα, αλλά οι αντίπαλοί του στο Γκέλντερς αντέδρασαν δυναμικά.
Το 1514 αποκαλύφθηκε ότι ο Φρειδερίκος σχεδίαζε την παραχώρηση της επισκοπής σε υποψήφιο του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας. Τότε ο Κάρολος Ε΄ των Αψβούργων της Γερμανίας (εγγονός και διάδοχος του Μαξιμιλιανού Α΄) έγινε εχθρικός απέναντί του και τον ανάγκασε να παραιτηθεί το 1517 και επεδίωξε να εκλεγεί ο Φίλιππος των Βαλουά-Βουγουνδίας ως νέος επίσκοπος της Ουτρέχτης.
Το 1517 απεβίωσε και τάφηκε στο ναό του Μπάντεν-Μπάντεν.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
Αντιγόνη Παπαδοπούλου
Πολιτική διαδρομή
Έγινε μέλος του ΔΗΚΟ από την ίδρυση του το 1976. Στις Δημοτικές εκλογές του 1991 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Στροβόλου με το ΔΗΚΟ. Στις Δημοτικές εκλογές του 1996 εκλέχθηκε Δήμαρχος Μόρφου. Από το 1996 έως το 2001 ήταν εκπρόσωπος της Ένωσης Δήμων Κύπρου στην Επιτροπή Νεολαίας του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Την περίοδο 1994-2009 ήταν πρόεδρος της Γυναικείας Οργάνωσης του Δημοκρατικού Κόμματος (ΓΟΔΗΚ). Την περίοδο 1994-2009 ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εκτελεστικού Γραφείου του ΔΗΚΟ. Την περίοδο 1998-2000 ήταν αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ.
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2001 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΔΗΚΟ για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2006 για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Δεν ολοκλήρωσε την τελευταία θητεία της καθώς στις Ευρωεκλογές του 2009 εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με το ΔΗΚΟ για την περίοδο 2009-2014. Συμμετείχε στην Προοδευτική Συμμαχία Σοσιαλιστών και Δημοκρατών. Διεκδίκησε επανεκλογή στις Ευρωεκλογές του 2014 αλλά δεν εκλέχθηκε.
Στις 5 Φεβρουαρίου 2018 το Πειθαρχικό Συμβούλιο του ΔΗΚΟ αποφάσισε την αποβολή της Αντιγόνης Παπαδοπούλου, και άλλων στελεχών του κόμματος, για «αντικομματική συμπεριφορά».
Στις ευρωεκλογές του 2019 συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο της Δημοκρατικής Παράταξης (ΔΗΠΑ), αλλά το κόμμα δεν εξέλεξε κανένα ευρωβουλευτή.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΔΗΚΟ Κατηγορία:Κύπριοι χημικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Δήμαρχοι Μόρφου Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Θ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Γιορκ
Το Γιορκ (αγγλικά: York), αναφερόμενο και εξελληνισμένα ως Υόρκη, είναι παλαιά, περιτειχισμένη πόλη της Αγγλίας, κτισμένη στη συμβολή των ποταμών Ουζ (Ouse) και Φος (Foss) στο Βόρειο Γιόρκσαϊρ. Η πόλη έχει μακρά ιστορία αποτελώντας το υπόβαθρο πολλών πολιτικών γεγονότων της χώρας στις δύο χιλιετίες ύπαρξής της. Διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους καθεδρικούς ναούς στην Ευρώπη (York Minster) και αρκετά πολύ καλά διατηρημένα παλαιά κτήρια και κατασκευές.
Η θέση της πόλης τόσο λόγω της συμβολής των ποταμών όσο και στο ενδιάμεσο της απόστασης μεταξύ Λονδίνου και Εδιμβούργου την έκανε σημαντικό συγκοινωνιακό κόμβο, ιδιαίτερα με την ανάπτυξη των σιδηροδρόμων στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο σημερινός πληθυσμός της πόλης, σύμφωνα με στοιχεία του Εθνικού Γραφείου Στατιστικής (ONS), ανερχόταν, το 2009, σε 198.800 κατοίκους
Γεωγραφική θέση και κλίμα
left|thumb|300px|Άποψη του Γιορκ στον ποταμό Ουζ Το Γιορκ βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Αγγλίας στο κέντρο της κοιλάδας του Γιορκ (Vale of York), σε μια επίπεδη περιοχή με γόνιμη αρόσιμη γη. Η αρχική της θεμελίωση έγινε σε φερτά υλικά που είχαν εναπομείνει από την εποχή των Παγετώνων. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή λόγω της ύπαρξης των ποταμών Ουζ και Φος η περιοχή γύρω από την τότε πόλη ήταν βαλτώδης, προσφέροντας έτσι φυσική ασπίδα κατά τυχόν επιδρομέων. Οι ποταμοί εν τούτοις πλημμυρίζουν συχνά, (τελευταία πλημμύρα το 2000), έχοντας αναγκάσει τις αρχές της πόλης να κατασκευάσουν σειρά αντιπλημμυρικών έργων, όπως τείχος κατά μήκος της κοίτης του Ουζ και κινητό φράγμα στον Φος. Οι δύο ποταμοί συμβάλλουν στη θέση όπου είναι σήμερα κατασκευασμένη η "γαλάζια γέφυρα" (Blue Bridge). Οι συχνές πλημμύρες κάνουν προβληματική τη γεωργία στις περιοχές πέριξ της πόλης. Κατά μήκος του ποταμού Ουζ υπάρχουν τα "ings", λιβάδια που πλημμυρίζουν συχνά, ενώ σε διάφορες περιοχές γύρω από την πόλη υπάρχουν τα "strands", λιβάδια με χορτάρι στα οποία παλαιότερα εκτρέφονταν βοοειδή.
Το κλίμα του Γιορκ χαρακτηρίζεται εύκρατο με σαφή διαχωρισμό των τεσσάρων εποχών. Όπως και σε ολόκληρη την κοιλάδα το κλίμα είναι θερμότερο και περισσότερο ξηρό σε σχέση με το υπόλοιπο Γιόρκσαϊρ. Σε αυτό συμβάλλει το χαμηλό υψόμετρο (μέσος όρος 228 μ.) αλλά οι ψυχροί βόρειοι άνεμοι συχνά προκαλούν παγετούς και ομίχλες. Ο ετήσιος μέσος όρος θερμοκρασιών είναι 11,6 °C (μέγιστη) και 5,1 °C (ελάχιστη). Θερμότερος μήνας είναι ο Αύγουστος με θερμοκρασίες που φθάνουν τους 26 °C κατά την ημέρα, σπάνια και τους 28 °C. Η θερμοκρασία είναι σημαντικά χαμηλότερη κατά τη διάρκεια της νύκτας, ανεξαρτήτως εποχής. Ο ετήσιος μέσος όρος ύψους βροχής είναι 729 χιλιοστά με βροχερότερο μήνα τον Δεκέμβριο.
Ρωμαϊκή εποχή
left|thumb|250px|Υπολείμματα των ρωμαϊκών οχυρώσεων στον Κήπο του Μουσείου Η ιστορία του Γιορκ ξεκινά από την απόβαση των Ρωμαίων στα Βρετανικά Νησιά. Το 71 μ.Χ. ο Ρωμαίος διοικητής του Λονδίνου Κουίντος Πετίλλιος Κεριάλης έστειλε την 9η Λεγεώνα να εισβάλει στην περιοχή της κελτικής φυλής των Βριγάντων. Οι Ρωμαίοι εξεδίωξαν τους Βρίγαντες και εγκατέστησαν στη συμβολή των δύο ποταμών ένα οχυρό. Οι ως τότε "απολίτιστοι" και τραχείς κάτοικοι της περιοχής άρχισαν σταδιακά να εκλατινίζονται και στα μέσα του 2ου μ.Χ. αιώνα γύρω από το οχυρό αναπτύχθηκε μια μικρή πόλη, καθώς τεχνίτες και έμποροι άρχισαν να εγκαθίστανται εκεί λόγω της προστασίας που προσέφερε η φρουρά του οχυρού, που αριθμούσε 6.000 άνδρες. Ο ποταμός Ουζ αποτελούσε οδό μεταφοράς εμπορευμάτων και σύντομα στην πόλη αναπτύχθηκε αγορά. Οι Ρωμαίοι ονόμασαν την πόλη Εβόρακο(ν) (ή Ευόρακο[ν], λατ.: Eboracum), το οποίο πιθανώς μεταφράζεται ως "η περιοχή με ίταμους". Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, που προβάλλει ο Τζέφρεϊ του Μόνμουθ, η ονομασία προέρχεται από την απόδοση του όρου "περιοχή του Έβορος", από το όνομα του Ebracus, "βασιλιά" της περιοχής κατά το 10ο π.Χ. αιώνα. Οι Ρωμαίοι, κατά τη συνήθειά τους, κατασκεύασαν στην πόλη Αγορά και λουτρά, τα οποία αποκαλύφθηκαν μόλις το 1920, κατά τις εργασίες εκσκαφής θεμελίων του σημερινού παμπ The Roman Bath. Η σημασία της πόλης για τους Ρωμαίους ήταν τόσο μεγάλη, που κατασκεύασαν σε αυτή ανάκτορο στο οποίο διέμεινε ο Σεπτίμιος Σεβήρος κατά την περίοδο 209 - 211. Τον 4ο αιώνα το Εβοράκο ήταν πρωτεύουσα της Νότιας Βρετανίας όπως ονόμαζαν τη Βρετανία οι Ρωμαίοι. Την πόλη επισκέφθηκε και ο Κωνστάντιος Α΄ Χλωρός το 306 και, όταν παραιτήθηκε, ο γιος του Κωνσταντίνος ο Μέγας ανακηρύχθηκε Αύγουστος στο Εβόρακο ενώ η θέση της ορκωμοσίας του διατηρείται μέχρι σήμερα στον καθεδρικό ναό της πόλης.
Οι Ρωμαίοι περιτείχισαν την πόλη, αλλά από το ρωμαϊκό τείχος ελάχιστα τμήματα έχουν σωθεί. Στον κήπο του μουσείου της πόλης διακρίνεται το περίγραμμα του πολυγωνικού πύργου, που κατασκευάστηκε επί Σεπτίμιου Σεβήρου, είχε δέκα πλευρές και ύψος περίπου 10 μ. Το τείχος διέθετε συνολικά οκτώ πύργους.
Αγγλοσαξονική Εποχή
Γύρω στο 410 οι Ρωμαίοι αποχώρησαν από τη Βρετανία, θέλοντας να προασπίσουν τα εδάφη τους στην ηπειρωτική Ευρώπη. Το Γιορκ έχασε, έτσι, τη φρουρά του και παρέμεινε ανυπεράσπιστο στις επιθέσεις των Πίκτων και των Σαξόνων, οι οποίοι την κατέλαβαν και της έδωσαν το όνομα "Eoferwic". Τα ρωμαϊκά τείχη κατεδαφίστηκαν και οι πέτρες τους χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή νέων κτισμάτων. Η χριστιανική θρησκεία δεν ήταν πλέον δημοφιλής, καθώς οι τοπικοί άρχοντες ήταν παγανιστές. Το 627, όμως, ο βασιλιάς της περιοχής, την οποία οι Αγγλοσάξωνες ονόμαζαν Deira, υπο-βασίλειο της Νορθουμβρίας, ο Έντουιν της Ντέιρα (Edwin of Deira) νυμφεύτηκε τη χριστιανή πριγκίπισσα Εθελμπούργκα του Κεντ (Ethelburga of Kent). Προϋπόθεση για το γάμο η πριγκίπισσα έθεσε τον εκχριστιανισμό του συζύγου της. Ο ιερέας της μάλιστα στάλθηκε στο Γιορκ για να βαπτίσει τον βασιλέα. Για τη βάπτιση κατασκευάστηκε μια μικρή ξύλινη εκκλησία, πιθανότατα στη θέση του σημερινού καθεδρικού ναού, και ονομάστηκε "first Minster" (πρώτος καθεδρικός ναός). Μετά τη βάπτισή του, ανήμερα του Πάσχα του 627, ο Έντουιν έδωσε εντολή κατασκευής ενός μεγαλύτερου, πέτρινου ναού, τον οποίο δεν πρόλαβε να δει, καθώς σκοτώθηκε σε μάχη το 633. Ο Παυλίνος, ο ιερέας της πριγκίπισσας είχε, από το 626, αποκτήσει τον τίτλο του επισκόπου του Γιορκ. Μετά το θάνατο του Έντουιν, η Εθελμπούργκα επέστρεψε στο Κεντ με τα παιδιά της και ο Παυλίνος την ακολούθησε. Η κατασκευή του ναού ολοκληρώθηκε γύρω στο 640 και αφιερώθηκε στον Άγιο Πέτρο. Η κατασκευή παραμελήθηκε και άρχισε να χρειάζεται επισκευές, τις οποίες ξεκίνησε ο Βίλφριντ το 669, ο οποίος κατασκεύασε και γυάλινα παράθυρα και επισκεύασε την οροφή. Ο ίδιος ηγεμόνας δημιούργησε το πρώτο σχολείο και την πρώτη βιβλιοθήκη στην πόλη.
Το 732 απεστάλη στο Γιορκ το παπικό πάλλιον, πράγμα το οποίο σήμαινε ότι η πόλη είχε πλέον το δικαίωμα να αποκτήσει αρχιεπίσκοπο. Ο ως τότε επίσκοπός της Έκμπερτ απέκτησε πλέον τον τίτλο του αρχιεπισκόπου. Ο δραστήριος αρχιεπίσκοπος επέκτεινε το σχολείο και τη βιβλιοθήκη, κάνοντας το Γιορκ κέντρο μάθησης.
Το 741 ο καθεδρικός ναός κάηκε ολοσχερώς και ο Έκμπερτ ξεκίνησε την κατασκευή πιο στιβαρού ναού, στηριγμένου σε κολώνες με αψίδες ανάμεσά τους. left|thumb|200px|Ο καθεδρικός ναός όπως είναι σήμερα Τον 8ο αιώνα το Γιορκ είναι μια ακμάζουσα εμπορική πόλη και ανασκαφές της αρχαιολογικής εταιρείας του Γιορκ στη περιοχή Φισεργκέιτ αποκάλυψαν γυάλινα και κεραμικά σκεύη που καταδεικνύουν ότι η πόλη είχε εμπορικές σχέσεις με τη βόρεια Γαλλία, τις Κάτω Χώρες και τη Ρηνανία. Υπολείμματα ειδών διατροφής αποκάλυψαν, επίσης, ότι πρώτες ύλες και τρόφιμα εισάγονταν από άλλες περιοχές της Αγγλίας.
Κατάληψη από τους Βίκινγκς
Η "χρυσή" για την πόλη Αγγλοσαξονική εποχή τελειώνει στα μέσα του 9ου αιώνα: Την 1η Νοεμβρίου του 866 η πόλη δέχεται την επίθεση των Δανών Βίκινγκς, που με επικεφαλής τους Χάλφνταν (Halfdan) και Ιβάρ τον Ασπόνδυλο (Ivar) κατακτούν την πόλη. Η ημέρα της επίθεσης δεν επιλέχτηκε τυχαία: Ήταν η εορτή των Αγίων Πάντων και λόγω της πανήγυρης όλοι οι ηγέτες της περιοχής είχαν συγκεντρωθεί στον Καθεδρικό ναό. Η επίθεση ήταν κατά το ήμισυ επιτυχημένη: Η πόλη καταλήφθηκε, αλλά οι βασιλείς της Νορθουμβρίας Άελε (Aelle) και Όσμπερτ (Osbert) διέφυγαν. Λόγω του χειμώνα, οι Βίκινγκς αποχώρησαν για να επανέλθουν και να καταλάβουν την πόλη την επόμενη άνοιξη. Το Αγγλοσαξονικό όνομα "Eoferwic" άλλαξε σε "Jorvik" και έγινε πρωτεύουσα του νέου τοπικού βασιλείου των Βίκινγκς. Υπό την κυριαρχία τους το Γιορκ άρχισε να ακμάζει εκ νέου. Οι Βίκινγκς εγκαταστάθηκαν εκεί και επιδόθηκαν σε γεωργικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες ζώντας ειρηνικά. Οι κατοικίες τους ήταν κατασκευασμένες από ξύλο με καλαμωτές ως εσωτερικά διαχωριστικά. Οι κάτοικοι της πόλης ασχολούνταν, επίσης, με το γνέσιμο του μαλλιού ή ήσαν σιδηρουργοί και αγγειοπλάστες. Υπήρχαν επίσης τεχνίτες που κατασκεύαζαν χτένες και παρόμοια αντικείμενα από κέρατα ελαφιών και κόκκαλα ζώων. Στη σημερινή περιοχή "Coppergate" (λέξη προερχόμενη από τις cooper (=βαρελοποιός) και gata (= δαν. δρόμος) ανασκαφές αποκάλυψαν ίχνη εργαστηρίων υφασμάτων, κατασκευής κοκκάλινων αντικειμένων, ξυλοκατασκευών και μεταλλοκατασκευών. Ανευρέθησαν, επίσης, είδη πολυτελείας φερμένα από το Βυζάντιο και τον Αραβικό κόλπο μαζί με είδη φερμένα από τα Βρετανικά νησιά αλλά και τη Βόρεια Ευρώπη. Το 954, ωστόσο, ο άρχοντας της Νορθουμβρίας Eric Bloodaxe ηττήθηκε από τον Ίντρεντ, βασιλιά του Ουεσσεξ (Eadred, King of Wessex), ο οποίος συνήψε υποχρεωτική συμμαχία με το Βασίλειο της Νορθουμβρίας . Αυτή την περίοδο φαίνεται πως προήλθε και το σημερινό όνομα του Γιορκ: Το όνομα "Jorvik" συντομεύθηκε σε "Γιορκ", και υπό αυτό το όνομα εμφανίζεται κατά τη μεσαιωνική περίοδο, αν και υπήρχε σε πιο περιορισμένη χρήση και το όνομα Γιέρκ (Yerk).
Μεσαιωνικοί Χρόνοι
Το 1066 ο πληθυσμός της πόλης ανερχόταν σε 10.000 κατοίκους. Το ίδιο έτος ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής νικά στη μάχη του Χέιστινγκς και κυριεύει ολόκληρη την Αγγλία. Δίνει εντολή να κατασκευαστεί στο Γιορκ φρούριο και το 1069 πηγαίνει ο ίδιος εκεί, θέλοντας να καταπνίξει την επανάσταση κατά των Νορμανδών που ξέσπασε στη Βόρεια Αγγλία, που, στο Γιορκ, κατέληξε στη σφαγή της φρουράς του. Ο Γουλιέλμος το κατέλαβε και το λεηλάτησε, δίνοντας παράλληλα εντολή κατασκευής και δεύτερου, ξύλινου φρουρίου. Οι διωγμοί των εξεγερμένων δε σταμάτησαν σε αυτό: Για τα επόμενα δύο χρόνια, ο Γουλιέλμος κατέστρεφε τα χωράφια και τις σοδειές και έκαψε ορισμένα μικρά χωριά στην περιοχή. Στο "Domesday Book" αναφέρεται ότι ο πληθυσμός της πόλης κατά τη διάρκεια αυτών των δύο ετών μειώθηκε από 8.000 σε 2.000 μόνο κατοίκους περιγράφοντας την περιοχή μεταξύ Γιορκ και Ντάρχαμ ως "έρημη χώρα" και αναφέροντας επί λέξει "there was not a blade of grass between the Rivers Trent and Tweed" (δεν υπήρχε ούτε μια λωρίδα χορτάρι ανάμεσα στους ποταμούς Τρεντ και Τουίντ" (Domesday Book, 1086). right|thumb|250px|Ο πύργος του Κλίφορντ Το 1190 η ιστορία της πόλης σημαδεύεται από το επονείδιστο γεγονός της σφαγής των Εβραίων κατοίκων της. Όσοι είχαν γλιτώσει από τις αρχικές σφαγές κατέφυγαν στο κάστρο. Οι διώκτες τους το πυρπόλησαν και τους έπεισαν να παραδοθούν, αλλά στη συνέχεια τους σκότωσαν όλους. Στη θέση των καμένων υπολειμμάτων του κάστρου κατασκευάστηκε, στα μέσα του 13ου αιώνα, ο σημερινός "Πύργος του Κλίφορντ" (Clifford Tower).
Η πόλη, κυρίως λόγω της γειτνίασης με τους ποταμούς που τη διασχίζουν, γίνεται εμπορικό κέντρο και αρχίζει νέα περίοδος ακμής. Ο καθεδρικός ναός ξανακτίζεται, κατασκευάζονται άλλες 40 ενοριακές εκκλησίες, ένα αβαείο και εκκλησιαστικά νοσοκομεία. Υπάρχουν στην πόλη πάνω από 100 διαφορετικών ειδικοτήτων τεχνίτες, καθεμιά με τη δική της συντεχνία ("Gild"), οικονομικά ισχυρότερη από τις οποίες είναι η "Company of Merchant Adventurers" - σε ελεύθερη απόδοση η εταιρεία εμπορίου με το εξωτερικό. Το μεσαιωνικό Γιορκ ήταν η δεύτερη σημαντικότερη πόλη της Αγγλίας κατά το Μεσαίωνα. Αυτή την περίοδο κτίζονται το τείχος της και οι "Bars" (μεσαιωνικές πύλες) του. Βασιλείς και Βασίλισσες της Αγγλίας είναι τακτικοί επισκέπτες του και ο τίτλος του "Δούκα του Γιορκ" απονεμόταν στο δευτερότοκο κληρονόμο του αγγλικού θρόνου (πράγμα που ισχύει και σήμερα). Ο βασιλέας Ριχάρδος ο Β' απονέμει στην πόλη το Ξίφος της Πόλεως (Sword of State) και απονέμει στον εκάστοτε πρώτο πολίτη τον τίτλο του Λόρδου - Δημάρχου (Lord Mayor). Το 1483 ο γιος του Ριχάρδου του Γ' Εδουάρδος λαμβάνει τον τίτλο του Πρίγκηπα της Ουαλίας σε πομπώδη τελετή στο Γιορκ. left|thumb|250px|Το κτίριο της συντεχνίας των "Merchant Adventurers" (1368) Το 1349 η πόλη πλήττεται από την επιδημία που επονομάστηκε "Μαύρος Θάνατος", στην οποία υπέκυψε πάνω από το μισό του πληθυσμού της. Την επιδημία αυτή βοήθησε και η βρωμιά που επικρατούσε στην πόλη: Τα τρόφιμα στην αγορά (κυρίως τα κρέατα) συχνά σάπιζαν, οι κατοικίες ήταν στριμωγμένες σε στενά δρομάκια και, όσες διέθεταν αυλή, διέθεταν και ζώα (κυρίως χοίρους) σε αυτήν. Ένας από τους δρόμους της, ο lane of Patrick Pool αναφέρεται, το 1249, ότι είχε τόσο πηχτό βούρκο, ώστε ήταν πρακτικά αδιάβατος.
Αν και ο πληθυσμός μειώνεται από τις 13.000 σε περίπου 10.000 (το 1500), την περίοδο αυτή κατασκευάζονται αρκετά από τα ιστορικά της κτίρια: Το κτίριο της συντεχνίας των "Merchant Adventurers" κτίστηκε στα 1368, το δημαρχείο (Guildhall) το 1453. Ο καθεδρικός αποκτά τη σχεδόν σημερινή μορφή του σταδιακά κατά την περίοδο 1220 - 1472, το 1461 κατασκευάζεται το Κολέγιο του Αγίου Γουλιέλμου (St. Williams College), που στέγασε τους ιερείς της επισκοπής και ονομάστηκε έτσι από τον Ουίλιαμ Φιτζχέρμπερτ (William Fitzherbert), Αρχιεπίσκοπο της πόλης από το 1153.
Η εποχή των Τυδώρ
right|thumb|250px|Ερείπια της μονής της Αγ. Μαρίας στον προαύλιο χώρο του Μουσείου Ο Ερρίκος Η΄ συγκρούστηκε με το Παπικό Κράτος και, το 1533, ανακήρυξε αυτόνομη την Εκκλησία της Αγγλίας. Το γεγονός αυτό έπληξε σημαντικά το Γιορκ ως θρησκευτικό κέντρο και, σε συνδυασμό με την απώλεια της εμπορικής σημασίας του μαλλιού αλλά και τη μετατόπιση του εμπορίου προς το Λονδίνο, οδήγησαν την πόλη σε παρακμή. Το 1536 ο Ερρίκος άρχισε να διαλύει τα μοναστήρια και το Γιορκ έχασε έτσι όλες τις εγκαταστάσεις που λειτουργούσαν από την Εκκλησία (νοσοκομεία, αβαείο, μονές, αδελφότητες). Οι μοναστικοί θησαυροί κατασχέθηκαν και, μολονότι ο Καθεδρικός ναός δεν καταστράφηκε, απογυμνώθηκε από πολλούς από τους θησαυρούς του. Πολλές κατοικίες της πόλης, που κατέχονταν από την Εκκλησία, κατασχέθηκαν από το κράτος και πωλήθηκαν σε βασιλικούς αξιωματούχους ή εμπόρους του Λονδίνου. Στο κτίριο της καταργημένης από το 1539 μονής της Αγίας Μαρίας, όμως, ο Ερρίκος εγκατέστησε το διοικητικό κέντρο της βόρειας Αγγλίας, κάτι που βοήθησε την πόλη να ανακάμψει από την παρακμή της. Το 1570 γεννήθηκε στο Γιορκ ο Γκάι Φωκς, ο μετέπειτα επικεφαλής της συνωμοσίας της πυρίτιδας.
Κατά τη διάρκεια του αγγλικού εμφυλίου οι δυνάμεις των κοινοβουλευτικών, έχοντας στραφεί προς τα βόρεια, πολιόρκησαν το Γιορκ τον Απρίλιο του 1644 με επικεφαλής τον Σερ Τόμας Φαίρφαξ. Σε βοήθεια της πόλης έσπευσε ο πρίγκηπας Ρούπερτ, εξάδελφος του βασιλέα Καρόλου, με 15.000 άνδρες. Ο Φαίρφαξ έλυσε την πολιορκία και αποχώρησε προς το Μάρστον Μουρ, όπου συναντήθηκε με το στρατό του Ρούπερτ, τον οποίο και κατενίκησε. Η πολιορκία του Γιορκ ξανάρχισε και στις 15 Ιουνίου 1644 η πόλη παραδόθηκε στους κοινοβουλευτικούς. Ο επικεφαλής τους, όμως, ο οποίος καταγόταν από την περιοχή του Γιορκσάιρ, εμπόδισε την πλήρη καταστροφή της και, ασκώντας την επιρροή του, διέσωσε όσα ιστορικά κτίρια μπόρεσε.
Γεωργιανή εποχή
Η απομάκρυνση της βασιλικής φρουράς από το Γιορκ το 1688 επέφερε την κατάληψη της εξουσίας της από την τοπική αριστοκρατία και τους ευγενείς. Η βιοτεχνία και το εμπόριο βρίσκονταν σε παρακμή, αλλά το Γιορκ διακρίθηκε πλέον σε άλλους τομείς: Έγινε το πολιτιστικό και μορφωτικό κέντρο της βόρειας Αγγλίας. Κατασκευάστηκαν νέες αρχοντικές κατοικίες αλλά και νοσοκομεία, όπως το "York County Hospital" (1740). Πολύ της μόδας ήταν, εκείνη την εποχή, τα καφενεία ως τόποι συγκέντρωσης και συζητήσεων και το 1719 εκδίδεται η York Mercury, η πρώτη εφημερίδα της πόλης. Το Γιορκ συγκεντρώνει πολλούς γνωστούς συγγραφείς, καλλιτέχνες και τεχνίτες. Παράλληλα αναπτύσσεται και ο τομέας των συγκοινωνιών με άμαξες: Το τετραήμερο ταξίδι προς Λονδίνο μειώνεται σε διάρκεια 20 ωρών το 1830. Πιθανόν η διάρκεια να μειωνόταν περισσότερο, αν δεν μεσολαβούσε η έλευση ενός άλλου μεταφορικού μέσου που έδωσε πολύ μεγάλη ώθηση στην πόλη: Του σιδηροδρόμου.
Το 1832 η πόλη επλήγη από επιδημία χολέρας.
Η εποχή του σιδηροδρόμου
right|thumb|250px|Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Γιορκ. Στο βάθος το ξενοδοχείο "Royal York" Το 1839 ο τότε Λόρδος - Δήμαρχος του Γιορκ Τζορτζ Χάντσον (George Hudson), επιχειρηματίας, είδε το σιδηρόδρομο ως τη μεγάλη του ευκαιρία και έσπευσε να κάνει την πόλη σιδηροδρομικό κόμβο. Όπως αποδείχτηκε αργότερα, ο Χάντσον προέβη σε πολλές ατασθαλίες οικονομικής φύσεως, με συνέπεια να πεθάνει περιφρονημένος ως καταχραστής. Το καλό για την πόλη, όμως, είχε γίνει: Η έλευση του σιδηροδρόμου έδωσε μεγάλη ώθηση σε πολλές από τις τοπικές δραστηριότητες, καθώς οι δύο μεγάλες βιομηχανίες του, σοκολάτας και γλυκισμάτων, μπορούσαν πλέον να διακινήσουν πολύ πιο εύκολα τα αγαθά τους σε εθνικό επίπεδο. Οι εταιρείες "Rowntrees Cocoa Works" και "Terry's Confectionery Works" έγιναν οι μεγαλύτεροι εργοδότες στην περιοχή, μαζί με το σιδηρόδρομο. Το ευτύχημα για το Γιορκ ήταν ότι βρισκόταν ακριβώς στο μέσον της διαδρομής Λονδίνο - Εδιμβούργο, αποτελώντας έτσι σημαντικό σιδηροδρομικό κόμβο. Δημιουργήθηκαν μεγάλες εγκαταστάσεις επισκευής - συντήρησης αλλά και φύλαξης τροχαίου υλικού και αυτές προσείλκυσαν ειδικευμένο προσωπικό και τις οικογένειές τους - περίπου 5.500 άτομα. Η αλλαγή βάρδιας στα πληρώματα των ατμαμαξών γινόταν στο Γιορκ Ο σημερινός σιδηροδρομικός σταθμός ολοκληρώθηκε το 1877.
20ός αιώνας
left|thumb|250px|Το Δημαρχείο (Guildhall) Το 1910 η πόλη απέκτησε το πρώτο ηλεκτροκίνητο τραμ της. Τραμ υπήρχε από το 1880, καθώς η πόλη αποφάσισε να ακολουθήσει το παράδειγμα άλλων βρετανικών αστικών κέντρων που απέκτησαν τραμ, αλλά ήταν ιππήλατο. Το δίκτυο του ηλεκτροκίνητου τραμ επεκτάθηκε ώστε να καλύπτει και το σιδηροδρομικό σταθμό. Η λειτουργία του διακόπηκε το 1935, καθώς ο ανταγωνισμός από τις λεωφορειακές γραμμές έφερε την εταιρεία λειτουργίας σε ζημιογόνα αποτελέσματα. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το Γιορκ βομβαρδίστηκε από τη Λουφτβάφε στα πλαίσια των "επιδρομών Baedeker" : Το 1942 η γερμανική αεροπορία, σε αντίποινα των βομβαρδισμών του Λίμπεκ και της Κολωνίας βομβάρδισε ιστορικές πόλεις της Βρετανίας, πιστεύοντας ότι προκαλώντας καταστροφές σε αυτές θα έκαμπτε το ηθικό των Βρετανών. Βομβαρδίστηκαν το Νόργουιτς, το Μπαθ, το Έξετερ και το Καντερμπέρι. Οι αρχές της πόλης, έχοντας λάβει υπόψη αυτούς τους βομβαρδισμούς, πήραν κάποια πρόσθετα μέτρα, χωρίς να καταφέρουν να αποτρέψουν το βομβαρδισμό του Γιορκ: Στις 28 Απριλίου 1942 και στις 02:30' το πρωί η πόλη δέχθηκε καταιγισμό βομβών επί δίωρο που προκάλεσαν το θάνατο περίπου 100 πολιτών και πολύ περισσότερους τραυματισμούς. Προκλήθηκαν ζημιές στο σιδηροδρομικό σταθμό, στην εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου του Μεγάλου (St. Martin le Grand), ενώ μικρότερες ζημιές υπέστησαν πολλά παλαιά γεωργιανής εποχής σοικήματα, το Μουσείο της πόλης, ενώ άλλα ιστορικά κτίσματα σώθηκαν χάρη στην έγκαιρη παρέμβαση της Πυροσβεστικής. Τη μεγαλύτερη καταστροφή υπέστη το Δημαρχείο, το οποίο καταστράφηκε ολοσχερώς και ανοικοδομήθηκε μόλις τη δεκαετία του 1960. right|thumb|250px|Το Πανεπιστήμιο του Γιορκ Η ανάπτυξη της πόλης συνεχίστηκε, τόσο στον εμπορικό όσο και στον πνευματικό τομέα. Η πνευματική ζωή που αναπτύχθηκε στην πόλη αποτέλεσε το έναυσμα για την ίδρυση Πανεπιστημίου. Έτσι, το 1963, ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο του Γιορκ, αρχικά με 200 μόνο φοιτητές, ενώ σήμερα αριθμεί οκτώ κολέγια με συνολικό αριθμό 13.200 φοιτητών. Το Πανεπιστήμιο κατατάσσεται ανάμεσα στα 100 πρώτα του κόσμου και στα 10 πρώτα του Ηνωμένου Βασιλείου τόσο στη διδασκαλία όσο και στην έρευνα, διαθέτοντας 30 ακαδημαϊκά τμήματα και ερευνητικά κέντρα. Το 1975 το Γιορκ απέκτησε Εθνικό Σιδηροδρομικό Μουσείο το οποίο στεγάζει πολλά εκθέματα τροχαίου υλικού και διαθέτει βιβλιοθήκη και αρχεία, ενώ συνεργάζεται με το Πανεπιστήμιο στον τομέα της έρευνας δημιουργώντας από κοινού το "Institute of Railway Studies and Transport History" (Ίδρυμα σιδηροδρομικών μελετών και ιστορίας των μεταφορών"
Τον Οκτώβριο και το Νοέμβριο του 2000 η πόλη επλήγη από πλημμύρες, όταν τα νερά του ποταμού Ουζ υπερχείλισαν και κατέκλυσαν μεγάλο μέρος της, γεγονός που ανάγκασε πολλούς κατοίκους να εγκατελείψουν τα σπίτια τους προκαλώντας σημαντικές ζημιές σε οικίες, νοικοκυριά και εγκαταστάσεις εταιρειών. Ήταν η χειρότερη πλημμύρα που έπληξε την πόλη από το 1625. Καταστράφηκαν περίπου 300 οικίες αλλά δεν υπήρξαν ανθρώπινα θύματα.
Οικονομία
Παλαιότερα και σχεδόν μέχρι τη δεκαετία του 1950, η οικονομία της πόλης βασιζόταν στα εργοστάσια κατασκευής σοκολάτας και γλυκισμάτων και στους σιδηροδρόμους. Η εικόνα αυτή άλλαξε τελείως από τότε. Η μεγαλύτερη εταιρεία κατασκευής - συντήρησης τροχαίου σιδηροδρομικού υλικού Asea Brown Boveri έκλεισε οριστικά στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ενώ η σοκολατοβιομηχανία "Terry's", με απόφαση της μητρικής εταιρείας "Kraft" μεταφέρθηκε στην Πολωνία. Η οικονομία του σύγχρονου Γιορκ βασίζεται, κατά κύριο λόγο, στον τομέα των υπηρεσιών: Περίπου το 89,4% του πληθυσμού ασχολείται με αυτό τον τομέα. Το 10,3% του πληθυσμού ασχολείται με τουριστικές δραστηριότητες, το 5,2% απασχολείται στη βιομηχανία και το 4,2% με τις κατασκευές. Η ανεργία βρισκόταν σε χαμηλότερο επίπεδο (4,2%) από το βρετανικό μέσο όρο (5,3%). Μεγαλύτερος εργοδότης στην πόλη είναι το Συμβούλιο του Γιορκ (York City Council), το οποίο απασχολεί περίπου 7.200 εργαζόμενους, η ασφαλιστική εταιρεία Aviva (πρώην Norwich Union Life), η British Telecom, η Νεστλέ (ιδιοκτήτρια πλέον της σοκολατοβιομηχανίας Rowntrees), η Shepherd Building Group (εκμετάλλευση ακινήτων) και ορισμένες σιδηροδρομικές εταιρείες.
Αξιοθέατα
right|thumb|200px|Ο μεσαιωνικός ναός All Saints, Pavement
left|thumb|200px|Η καστρόπορτα Bootham
Παραπομπές
Κατηγορία:Οχυρωμένες πόλεις
Πατούσα
Κοινά χαρακτηριστικά
Η πατούσα χαρακτηρίζεται από λεπτή, χρωματισμένη, κερατινοποιημένη, χωρίς τρίχες επιδερμίδα που καλύπτει υποδόρια κολλαγόνο και λιπώδη ιστό, που αποτελούν τα μαξιλαράκια της πατούσας. Αυτά τα μαξιλαράκια λειτουργούν ως μαξιλάρι για τα φέροντα άκρα του ζώου. Η πατούσα αποτελείται από το μεγάλο, σε σχήμα καρδιάς μετακαρπικό ή παλαμικό μαξιλαράκι ή μετατάρσιο ή πελματιαίο μαξιλαράκι και γενικά φέρει τέσσερα δάκτυλα, αν και μπορεί να υπάρχουν πέντε ή έξι δάκτυλα στην περίπτωση των κατοικίδιων γατών και αρκούδων (συμπεριλαμβανομένου του γιγαντιαίου πάντα). Καρπώδες μαξιλαράκι βρίσκεται επίσης στο εμπρόσθιο άκρο που χρησιμοποιείται για πρόσθετη έλξη όταν σταματά ή κατεβαίνει μια πλαγιά σε είδη που περπατάνε με τα δάκτυλά τους. Επιπρόσθετα αντίχειρες μπορούν επίσης να υπάρχουν.
Η πατούσα περιλαμβάνει επίσης ένα νύχι σε σχήμα κέρατος σε κάθε δάκτυλο. Αν και συνήθως χωρίς τρίχες, ορισμένα ζώα έχουν γούνα στα πέλματα των πατουσών τους. Ένα παράδειγμα είναι το κόκκινο πάντα, των οποίων τα γούνινα πέλματα βοηθούν στην απομόνωσή τους στο χιονισμένο τους περιβάλλον.
Ζώα με πατούσες
Κατηγορία:Ανατομία των θηλαστικών
Αγνή της Αυστρίας (π.1151-1182)
Η Αγνή, γερμ. Agnes von Österreich (π. 1151/54 - 13 Ιανουαρίου 1182) από τον Οίκο των Μπάμπενμπεργκ ήταν κόρη του δούκα της Αυστρίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα της Ουγγαρίας από το 1168 έως το 1172 και μετά δούκισσα της Καρινθίας από το 1173 έως το 1181.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη (η μόνη από τον 2ο γάμο) του Ερρίκου Β΄ δούκα της Αυστρίας και της δεύτερης συζύγου του Θεοδώρας Κομνηνής, κόρης του Ανδρόνικου σεβαστοκράτορος (αδελφού του Μανουήλ Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων).
Βασίλισσα
Το 1166 ο δούκας Ερρίκος Β΄, ο οποίος μεσολαβούσε για μία ειρήνη μεταξύ του Στεφάνου Γ΄ της Ουγγαρίας και του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού, πρότεινε έναν γάμο μεταξύ τής κόρης του Αγνής και του νεαρού βασιλιά της Ουγγαρίας. Τελικά ο Στέφανος Γ΄ μνηστεύθηκε την Γιαροσλάβνα της Γαλικίας (1167). Αυτός όμως ο γάμος έληξε σύντομα: η πριγκίπισσα αποκηρύχθηκε και στάλθηκε πίσω στον πατέρα της το 1168. Οι διαπραγματεύσεις με την Αυστρία ανανεώθηκαν και η Αγνή παντρεύτηκε τον βασιλιά της Ουγγαρίας τον ίδιο χρόνο.
Γέννησε έναν γιο, την Μπέλα, ο οποίος απεβίωσε λίγο αργότερα (1168). Ο σύζυγός της αρρώστησε ξαφνικά και ετελεύτησε στις 4 Μαρτίου 1172, κατά τη διάρκεια συνάντησης με τον πατέρα της. Προφανώς λίγο πριν από το τέλος του Στεφάνου, ο Αγνή είχε γεννήσει έναν δεύτερο γιο, αλλά το παιδί ήταν είτε θνησιγενές, είτε απεβίωσε λίγο μετά τη γέννηση.
Μετέπειτα ζωή
Αμέσως μετά την κηδεία του συζύγου της, η χήρα Αγνή έφυγε για το δουκάτο της Αυστρίας, όπου ήταν ο πατέρας της. Έναν χρόνο αργότερα (1173) παντρεύτηκε ξανά, με τον Ερμάνος των Σπόνχαϊμ, δούκα της Καρινθίας. Είχαν δύο γιους: τον Ούλριχ Β΄ (γενν. 1176) και τον Βερνάρδο Β΄ (γενν. 1180), που αργότερα έγιναν δούκες της Καρινθίας τα διαστήματα 1181-1202 και 1202-1256 αντίστοιχα.
Ο Ερμάνος απεβίωσε το 1181. Ο Αγνή επέζησε αυτού μόνο έναν χρόνο. Τάφηκε στην Κρύπτη Σότενστιφτ στη Βιέννη, δίπλα στους γονείς της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1168 τον Στέφανο Γ΄ των Άρπαντ δούκα της Ουγγαρίας και είχε τέκνο:
Ο Στέφανος Γ΄ απεβίωσε το 1172 και το 1173 η Αγνή έκανε δεύτερο γάμο, με τον Ερμάνος των Σπόνχαϊμ, δούκα της Καρινθίας. Είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ουγγαρίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ Κατηγορία:Οίκος των Μπάμπενμπεργκ
Ενωμένο Μέτωπο (Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας)
Το Ενωμένο Μέτωπο εκπροσωπείται μαζί με άλλες μαζικές οργανώσεις όπως εμπορικές ενώσεις, γυναίκες και οργανώσεις νεολαίας, μειονότητες κλπ. στην Κινεζική Λαϊκή Πολιτική Συμβουλευτική Διάσκεψη. Το Ενωμένο Μέτωπο δεν έχει καμία πραγματική δύναμη ανεξάρτητη από το ΚΚΚ, υπάρχει κυρίως για να δώσει μια πλατφόρμα στις πλειοψηφικές δυνάμεις στην κοινωνία της Λαϊκής Δημοκρατίας. Οι ηγέτες του είναι ως επί το πλείστον επιλεγμένοι από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας ή είναι οι ίδιοι μέλη του ΚΚΚ. Τα κόμματα που το απαρτίζουν είναι σχεδόν εντελώς υποταγμένα στο ΚΚΚ και θα πρέπει να αποδέχονται το ηγετικό ρόλο του, ως προϋπόθεση για τη συνέχιση της ύπαρξής τους. Έτσι, η Κίνα είναι de facto μονοκομματικό κράτος. Ωστόσο, τα μέλη του Ενωμένου Μέτωπου κατ' όνομα αντιπροσωπεύονται στο Εθνικό Λαϊκό Συνέδριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνισμός στην Κίνα Κατηγορία:Πολιτική της Κίνας
Αλ Μπάνο και Ρομίνα Πάουερ
μικρογραφία|262x262εσ|Το ζευγάρι σε διακοπές στην [[Ελλάδα το 1975]] μικρογραφία|250x250εσ|Φωτογραφία από τον γάμο του ζευγαριού, το 1970 Οι Αλ Μπάνο και Ρομίνα Πάουερ (αγγλικά: Al Bano and Romina Power) είναι ένα ιταλοαμερικανικό ντουέτο ποπ μουσικής που δημιουργήθηκε το 1975 από το τότε παντρεμένο ζευγάρι του Ιταλού τραγουδιστή Αλ Μπάνο και της Ρομίνα Πάουερ, αμερικανικής καταγωγής κόρης του σταρ του Χόλιγουντ, Τάιρον Πάουερ. Οι πιο γνωστές διεθνείς επιτυχίες τους περιλαμβάνουν τα "Felicità", "Sharazan", "Tu, soltanto tu (Mi hai fatto innamorare)", " Ci sarà", "Sempre sempre" και "Libertà!". Το ντουέτο ηχογραφούσε κυρίως στα ιταλικά, αλλά έχει κυκλοφορήσει επίσης μεγάλο αριθμό δίσκων στα ισπανικά και τα γαλλικά. Συμμετείχων δύο φορές στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, το 1976 και το 1985 και εμφανίστηκαν πέντε φορές στο Μουσικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, κερδίζοντας το 1984 με το τραγούδι "Ci sarà". Το ζευγάρι γύρισε επίσης επτά ταινίες, βασισμένες στα τραγούδια τους, μεταξύ 1967 και 1984. Οι δυο τους πήραν διαζύγιο το 1999, αλλά επανενώθηκαν επαγγελματικά το 2013.
Καριέρα
Το 1975, το ζευγάρι κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ ως ντουέτο με τίτλο Atto I (επίσης γνωστό ως Dialogo και Arena blanca, mar azul) το οποίο περιελάμβανε το δημοφιλές τραγούδι "Dialogo". Το 1976, εκπροσώπησαν την Ιταλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision με το τραγούδι " We'll Live It All Again", που τραγουδήθηκε στα ιταλικά και τα αγγλικά, και τερμάτισαν έβδομοι. Ηχογράφησαν επίσης το τραγούδι στα ισπανικά και στα γαλλικά, ως "Viviremos todo de nuevo" και "T'aimer encore une fois", αντίστοιχα. Στη συνέχεια, το ντουέτο έκανε αρκετές ηχογραφήσεις στα γαλλικά, συμπεριλαμβανομένων των επιτυχιών "Des nuits entières" και "Enlacés sur le sable" (γαλλική έκδοση του "Prima notte d'amore").
Το 1981, κυκλοφόρησαν το σινγκλ "Sharazan", το οποίο έγινε σημαντική διεθνής επιτυχία, και κυκλοφόρησαν ένα ισπανικό άλμπουμ. Το 1982, το ντουέτο έσπασε τα ιταλικά ρεκόρ έχοντας ταυτόχρονα τέσσερα τραγούδια στην ιταλική επιτυχία. Την ίδια χρονιά, συμμετείχαν στο Μουσικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο με το τραγούδι "Felicità" και τερμάτισαν δεύτεροι. Το τραγούδι έγινε ευρέως δημοφιλές, πουλώντας πάνω από 6 εκατομμύρια αντίτυπα και έλαβε τη "Γερμανική Χρυσή Σφαίρα 1982". Εμφανίστηκε στο επόμενο άλμπουμ τους με τον τίτλο Felicità (σε ορισμένες περιοχές κυκλοφόρησε ως Aria pura ), το οποίο έγινε μεγάλη επιτυχία. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε επίσης στα ισπανικά και κυκλοφόρησε ως Felicidad. Το ντουέτο διατήρησε την παράδοση της ηχογράφησης ισπανικών διασκευών των άλμπουμ του τα επόμενα χρόνια.
Ο Αλ Μπάνο και η Πάουερ κυκλοφόρησαν ένα ακόμη άλμπουμ το 1982, το Che angelo sei, με μία ακόμη μεγάλη επιτυχία, το "Tu, soltanto tu (Mi hai fatto innamorare)". Η συλλογή τους του 1983 Amore mio γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία σε γερμανόφωνες χώρες. Το 1984 κέρδισαν το Μουσικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο με το τραγούδι «Ci sarà» από το άλμπουμ τους Effetto amore, συγκεντρώνοντας πάνω από 2 εκατομμύρια ψήφους. Το 1985 συμμετείχαν για δεύτερη και τελευταία φορά στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision, με το τραγούδι "Magic Oh Magic" και, ξανά, πήραν την έβδομη θέση.
Το 1986, ο Αλ Μπάνο και η Πάουερ υπέγραψαν συμβόλαιο με τη WEA και ηχογράφησαν το άλμπουμ Semper semper, το οποίο επιβεβαίωσε τη διεθνή επιτυχία τους. Το τραγούδι «Settembre» είχε τη φωνή της κόρης τους, Κρίστελ, ενώ για το «Lord Byron» χρησιμοποίησαν ηχογραφήσεις της ποίησης του λόρδου Βύρωνα από τον Τάιρον Πάουερ. Το 1987 συμμετείχαν και πάλι στο Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο με το τραγούδι «Nostalgia canaglia» και ήρθαν τρίτοι. Το άλμπουμ τους Libertà! κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά. Η κόρη του ζευγαριού Ιλένια τραγούδησε ντουέτο με τη Ρομίνα στο «Abbi fede». Το 1988, το ζευγάρι κυκλοφόρησε το άλμπουμ Fragile και την επόμενη χρονιά πήρε μέρος για μία ακόμη φορά στο Μουσικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο με το τραγούδι "Cara terra mia", καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση. Το σινγκλ είχε μικρή μικρή επιτυχία στην Ιταλία.
Το 1990, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Fotografia di un momento, με το επιτυχημένο σινγκλ "Donna per amore", ακολουθούμενο από το χριστουγεννιάτικο άλμπουμ Weihnachten bei uns zu Hause που κυκλοφόρησε στη Γερμανία, το οποίο αργότερα εμφανίστηκε στην Ιταλία ως Corriere di Natale. Το 1991, ο Αλ Μπάνο και η Ρομίνα Πάουερ συμμετείχαν στο Μουσικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο για πέμπτη και τελευταία φορά ως ντουέτο, αυτή τη φορά με το τραγούδι "Oggi sposi", καταλαμβάνοντας την όγδοη θέση. Την ίδια χρονιά, γιόρτασαν τα 25 χρόνια της κοινής τους καλλιτεχνικής καριέρας κυκλοφορώντας δύο ανθολογίες με τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους: Le più belle canzoni (στην Ιταλία) και Vincerai (στην Ευρώπη). Έγραψαν επίσης μια αυτοβιογραφία και κυκλοφόρησαν ένα βίντεο, και τα δύο με τίτλο Autoritratto dalla A alla R.
Η κόρη τους Ιλένια Καρίζι εξαφανίστηκε κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες το 1994 στη Νέα Ορλεάνη, κάτι που ώθησε το ζευγάρι να αποσυρθεί από τις περιοδείες για να αφοσιωθεί στην αναζήτηση της κόρης τους. Η υπόθεσή της παραμένει άλυτη. Το 1995, το ζευγάρι κυκλοφόρησε το τελευταίο τους κοινό στούντιο άλμπουμ με τίτλο Emozionale, ακολουθούμενο από το βίντεο Una vita emozionale. Το 1996, ο Αλ Μπάνο συμμετείχε μόνος του στο Μουσικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, τραγουδώντας το "È la mia vita", ενώ η Ρομίνα Πάουερ πήρε μέρος στην τηλεοπτική μίνι σειρά Il ritorno di Sandokan. Μαζί κυκλοφόρησαν τη συλλογή Ancora. . . Zugabe. Το 1997, ο Αλ Μπάνο κυκλοφόρησε ένα σόλο άλμπουμ με τίτλο Concerto classico και η Πάουερ δημοσίευσε ένα βιβλίο για τον πατέρα της, με τίτλο Cercando mio padre το 1998.
Το 1999, ο Αλ Μπάνο ανακοίνωσε τον χωρισμό τους σε μια ανοιχτή επιστολή στο εβδομαδιαίο περιοδικό Oggi, στην οποία εξήγησε τους λόγους για τον χωρισμό τους σε σχέση με την εξαφάνιση της κόρης τους. Οι δυο τους επανενώθηκαν το 2013, σύμφωνα με πληροφορίες μόνο επαγγελματικά, για μια συναυλία στη Μόσχα (την πρώτη τους ζωντανή εμφάνιση μαζί μετά από δεκαέξι χρόνια). Συνέχισαν να παίζουν ζωντανά ως ντουέτο το 2014 και το 2015, με μία ακόμη συμμετοχή στο Σαν Ρέμο, το 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία Κατηγορία:Ιταλικά pop συγκροτήματα Κατηγορία:Ποπ μουσικοί
Κατάλογος έργων του Μουσείου Πούσκιν
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων ζωγραφικής του Μουσείου Πούσκιν
Γερμανική, αγγλική και ρωσική ζωγραφική
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Μιριάμ ντε Μπόρμαν
Η Μιριάμ Λέιλε Ανδρίν Βικτορίνη Γκισλιάνε ντε Μπορμάν (γαλλικά : Μyriam Leyle Adrinne Victorine Ghisliane de Borman) (Μπάτερσι, Αγγλία, 23 Μαΐου 1915 - 1975) ήταν Βελγίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Αθλήτρια του Λέοπολντ Κλαμπ Βρυξελλών.
Ήταν από γνωστή οικογένεια του Βελγίου, όλοι πρωταθλητές της αντισφαίρισης, γονείς της ήταν οι Πολ ντε Μπόρμαν και η Αν ντε Μπόρμαν, αδέλφια της ο Λέοπολντ και η Ζενεβιέβ, ήταν παντρεμένη με τον Αντρέ βαν Κούτσεμ ( André Van Cutsem).
Στο πρωτάθλημα Βελγίου ήταν πρώτη στο απλό τις χρονιές 1937, 1947, 1948, 1949 και το 1950, στο διπλό γυναικών ήταν πρώτη το 1934, 1936, 1937, 1943, 1946, 1947, 1948, 1949, 1951 και με συμπαίκτρια την Κριστιάν Μερκελίς το 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, και το 1958. Στο διπλό μεικτό ήταν πρώτη το 1937 με συμπαίκτη τον αδελφό της Λέοπολντ, το 1942, 1943, 1946, και το 1950.
Συμμετείχε στο Ρολάν Γκαρός το 1947 και το 1949, το 1950 της απονεμήθηκε το ασημένιο μετάλλιο αξίας για την προσφορά της στην αντισφαίριση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βελγίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ρόγιαλ Λέοπολντ κλαμπ Βρυξελλών
Τζαγιάντ Νάρλικαρ
Ο Τζαγιάντ Βισνού Νάρλικαρ (Jayant Vishnu Narlikar, γενν. 19 Ιουλίου 1938) είναι Ινδός φυσικός, αστροφυσικός και κοσμολόγος.
Ο Νάρλικαρ είναι υποστηρικτής της θεωρίας της σταθεράς καταστάσεως. Μαζί με τον Φρεντ Χόυλ ανέπτυξε τη θεωρία της σύμμορφης βαρύτητας, που είναι γνωστή ως «Θεωρία βαρύτητας Χόυλ-Νάρλικαρ» και συνθέτει τη Γενική θεωρία της σχετικότητας και την Αρχή του Μαχ. Προτείνουν ότι η αδρανειακή μάζα ενός σωματιδίου είναι συνάρτηση των μαζών όλων των άλλων σωματιδίων, πολλαπλασιασμένη επί μία παράμετρο που είναι συνάρτηση της κοσμικής εποχής. Σε κοσμολογίες βασισμένες σε αυτή τη θεωρία, η σταθερά της Παγκόσμιας έλξης G μειώνεται με την πάροδο του χρόνου.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Νάρλικαρ γεννήθηκε στο Κολχάπουρ της Ινδίας από μορφωμένους βραχμάνους γονείς. Ο πατέρας του, Βιανού Βασούντεβ Νάρλικαρ (1908-1991), ήταν μαθηματικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μπαναράς Χιντού, στο Βαρανάσι. Η μητέρα του, η Σουμάτι Νάρλικαρ, ήταν λογία των σανσκριτικών, ενώ ο αδελφός της ήταν ο διακεκριμένος στατιστικολόγος Βασάντ Σανκάρ Χουζουρμπαζάρ (1919-1991).
Σταδιοδρομία
Το 1972 ο Νάρλικαρ επέστρεψε στην Ινδία και έγινε καθηγητής στο Ινστιτούτο Tata, στη Βομβάη. Εκεί ήταν υπεύθυνος της Ομάδας Θεωρητικής Αστροφυσικής. Το 1988 έγινε ο ιδρυτικός πρώτος διευθυντής του Διαπανεπιστημιακού Κέντρου Αστρονομίας και Αστροφυσικής (IUCAA) στο Πούνε. Το 1981 έγινε ιδρυτικό μέλος του Παγκόσμιου Πολιτιστικού Συμβουλίου (World Cultural Council).
Ο Νάρλικαρ είναι διεθνώς γνωστός για το έργο του στην κοσμολογία, ιδίως για τη δημιουργία θεωριών εναλλακτικών της κυρίαρχης θεωρίας της Μεγάλης Αρχικής Εκρήξεως (Big Bang). Από το 1994 ως το 1997 ήταν ο πρόεδρος της Επιτροπής Κοσμολογίας της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως. Το ερευνητικό του έργο περιλαμβάνει την Αρχή του Μαχ, την κβαντική κοσμολογία και τη δράση από απόσταση στη φυσική.
Ο Νάρλικαρ συμμετέσχε σε ένα πείραμα καλλιέργειας μικροοργανισμών μέσα σε δείγματα αέρα από τη στρατόσφαιρα, που λήφθηκαν από ύψος 41 χιλιοέτρων. Σύμφωνα με το πόρισμα: «Τέτοια ευρήματα έχουν τεράστια σημασία για το νέο πεδίο της αστροβιολογίας, πέρα από την παροχή ενδείξεων για το πώς άρχισε η ζωή στον πλανήτη μας.»
Ο Νάρλικαρ διορίσθηκε πρόεδρος της Συμβουλευτικής Ομάδας για τα σχολικά βιβλία επιστημών και μαθηματικών, που είναι υπεύθυνη για την ανάπτυξη αυτών των βιβλίων για χρήση σε πολλά σχολεία της Ινδίας.
Τιμητικές διακρίσεις
Επίσης έχει τιμηθεί με το Βραβείο Ζυλ Ζανσέν της Αστρονομικής Εταιρείας της Γαλλίας. Είναι αντεπιστέλλον μέλος της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας του Λονδίνου, των τριών Εθνικών Ακαδημιών Επιστημών της Ινδίας, καθώς και της Ακαδημίας Επιστημών του Τρίτου Κόσμου.
Εκτός από την ερευνητική του δραστηριότητα, ο Νάρλικαρ έγινε γνωστός και ως εκλαϊκευτής της επιστήμης μέσα από τα βιβλία και τα άρθρα του, καθώς και από τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Για αυτή του τη δράση τιμήθηκε το 1996 από την UNESCO με το Βραβείο Καλίνγκα.
Το 2014 πήρε το Βραβείο της Ακαδημίας Σαχίτγια (Sahitya Akademi, η Εθνική Ακαδημία Γραμμάτων της Ινδίας) για την αυτοβιογραφία του, γραμμένη στη μαράτι, με τίτλο Chaar Nagarantale Maze Vishwa. .
Συγγραφικό έργο
Εκτός από τις ερευνητικές και εκλαϊκευτικές επιστημονικές του εργασίες και βιβλία, και την αυτοβιογραφία, ο Νάρλικαρ έχει συγγράψει μυθιστορήματα και διηγήματα επιστημονικής φαντασίας, στην αγγλική, τη μαράτι και την ινδική γλώσσα.
Λογοτεχνία
Στην αγγλική:
Στη μαράτι:
Στην ινδική:
Προσωπική ζωή
Ο Τζαγιάντ Νάρλικαρ νυμφεύθηκε την ερευνήτρια και καθηγήτρια των μαθηματικών Μανγκάλα, το γένος Ρατζγουάντε (Mangala Rajwade). Το ζεύγος έχει τρεις κόρες, την Τζήτα, την Τζιρίγια και τη Ληλαβάτι. Ο Νάρλικαρ είναι θείος της διεθνολόγου του Κέιμπριτζ Αμρίτα Νάρλικαρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδοί φυσικοί Κατηγορία:Αστροφυσικοί Κατηγορία:Συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αγνωστικιστές Κατηγορία:Ινδοί λογοτέχνες
Μάρτυρες της Αλβανίας
Ως Μάρτυρες της Αλβανίας είναι γνωστοί 38 άνθρωποι, στην πλειονότητα τους κληρικοί, που εκτελέστηκαν από τις αρχές του Κομμουνιστικού καθεστώτος από το 1945 μέχρι το 1974. Επρόκειτο για 2 επισκόπους, 21 ιερείς, 7 φραγκισκανούς μοναχούς, 3 Ιησουίτες, 1 ιεροσπουδαστή και 4 πιστούς. Ήταν Ιταλοί και Αλβανοί ενώ ένας ήταν Γερμανός. Στις 5 Νοεμβρίου 2016 οι 38 Μάρτυρες της Αλβανίας ανακηρύχθηκαν όσιοι.
ΜTorrent
Το μTorrent (ή και uTorrent) είναι ένας πελάτης της BitTorrent και επιτρέπει την μορφοποίηση torrent σε απλά αρχεία. Είναι ο πιο γνωστός πελάτης της BitTorrent στην Κίνα, μετά την Xunlei. Το ελληνικό γράμμα μ, στην αρχή του ονόματος πρόκειται για το prefix του "Micro-". Ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2005. Ο κώδικας ανήκει στην BitTorrent Inc. Όλες οι εκδόσεις γράφτηκαν στην γλώσσα C++. Στις 7 Δεκεμβρίου 2006, το μTorrent πουλήθηκε στην BitTorrent. Τον Σεπτέμβριο του 2007, κυκλοφόρησε το BitTorrent 6.0, και προοριζόταν ως μία ξανασημαδεμένη έκδοση του μTorrent.
Μάρτυρες της Αλβανίας
Οι Μάρτυρες της Αλβανίας
Οι 38 Μάρτυρες της Αλβανίας ήταν οι εξής: