cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουόρεν Χάρντινγκ
Δημοσιογράφος, εκδότης και γερουσιαστής
Το 1907 ο Έιμος Κλινγκ άρχισε μία προσπάθεια συμφιλιώσεως με την κόρη και τον γαμπρό του. Ως αποτέλεσμα, οι Κλινγκ και οι Χάρντινγκ πήγαν μαζί κρουαζιέρα στην Ευρώπη. Μετά την επιστροφή τους, ο Χάρντινγκ αναδιοργάνωσε την εκδοτική του επιχείρηση ως Harding Publishing Co. και εξέδωσε μετοχές, από τις οποίες κράτησε τα 2/3 και πούλησε τις υπόλοιπες στους εργαζόμενους στην επιχείρηση. Αυτή ήταν η πρώτη τέτοια συμφωνία διαμοιρασμού κερδών στην ιστορία του Οχάιο.
Το 1912 ο Χάρντινγκ επιλέχθηκε χάρη στο ρητορικό του ταλέντο από τον τότε Πρόεδρο των ΗΠΑ Ουίλιαμ Ταφτ για να εκφωνήσει τον λόγο του για το χρίσμα στο Εθνικό Συνέδριο των Ρεπουμπλικανών στο Σικάγο. Προτού προλάβει να τελειώσει τον λόγο του, ξέσπασε συμπλοκή με γροθιές μεταξύ των υποστηρικτών του Ταφτ και της προοδευτικότερης ομάδας του Θ. Ρούζβελτ, αλλά ο λόγος του Χάρντινγκ θεωρήθηκε προσωπική του επιτυχία. Το 1914 ο Χάρντινγκ δέχθηκε να θέσει υποψηφιότητα για την έδρα του Οχάιο στην αμερικανική Γερουσία και εκλέχθηκε, υποστηριζόμενος από τον Ντούερτυ. Παρέμεινε γερουσιαστής μέχρι το 1921, και έτσι υπήρξε ο πρώτος που εκλέχθηκε Πρόεδρος των ΗΠΑ όντας εν ενεργεία γερουσιαστής (και μέχρι σήμερα αυτό έχει επιτευχθεί μόνο από δύο άλλους Προέδρους, τον Τζον Κένεντι και τον Μπαράκ Ομπάμα). Κατά την εκλογή του, οι Δημοκρατικοί έλεγχαν τόσο τη Γερουσία, όσο και τη Βουλή των Αντιπροσώπων, ενώ και ο τότε Πρόεδρος, ο Γούντροου Ουίλσον, ήταν Δημοκρατικός. Ο Χάρντινγκ θεωρήθηκε συχνά ουδέτερος στα περισσότερα θέματα, όπως τα εργατικά, το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες ή την ποτοαπαγόρευση. Διακήρυσσε τον ρόλο του ως «εναρμονιστή», λέγοντας ότι ένας «δίκαιος μέσος δρόμος» μπορούσε πάντα να εξευρεθεί πάνω σε οποιοδήποτε θέμα. Ψήφισε πάντως νόμους υπέρ της βιομηχανίας οινοπνευματωδών ποτών 30 φορές, ενώ ήταν αντίθετος με την ανεξαρτησία των Φιλιππίνων και αντιτάχθηκε με 39 άλλους γερουσιαστές στην πρόταση του Ουίλσον για τη δημιουργία της Κοινωνίας των Εθνών.
Η προεδρία του
Μετά από ένα αδιέξοδο στο συνέδριο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ο Χάρντινγκ επιλέχθηκε ως ένας «υποψήφιος συμβιβασμού» για την προεδρία των ΗΠΑ στις εκλογές του 1920. Ο Χάρντινγκ ανέθεσε σε έμπειρους διαφημιστές, ιδίως στον επιχειρηματία Άλμπερτ Λάσκερ, να τονίσουν την προεδρική του εμφάνιση και τις συντηρητικές υποσχέσεις του. Υποσχέθηκε στην Αμερική μία «επιστροφή στην ομαλότητα» μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με ένα τέλος στη βία και στον ριζοσπαστισμό, μία ισχυρή οικονομία και ανεξαρτησία από τις ευρωπαϊκές ίντριγκες. Αντιπροσώπευε τη συντηρητική πτέρυγα του κόμματός του, ως αντίστιξη στους προοδευτικούς οπαδούς του Θ. Ρούζβελτ (που είχε αποβιώσει το 1919) και του γερουσιαστή Ρόμπερτ Λα Φολέτ. Νίκησε τον Δημοκρατικό υποψήφιο (επίσης εκδότη εφημερίδας του Οχάιο!) Τζέιμς Μ. Κοξ με τη μεγαλύτερη διαφορά σε ποσοστό ψήφων (60% - 34%) στην ιστορία των αμερικανικών προεδρικών εκλογών.
Οι ιστορικοί υπογραμμίζουν την ύπαρξη ισχυρών προσωπικοτήτων στην κυβέρνηση του Χάρντινγκ, όπως του Άντριου Μέλον στο υπουργείο Οικονομικών, του Χέρμπερτ Χούβερ στο Υπουργείο Εμπορίου και του Τσαρλς Έβανς Χιουζ στο Υπουργείο Εξωτερικών. Ωστόσο, ο Χάρντινγκ επιβράβευσε και φίλους και χορηγούς, γνωστούς ως «η συμμορία του Οχάιο», με καίριες θέσεις στην κυβέρνηση. Πολυάριθμες περιπτώσεις διαφθοράς ήρθαν στο φως κατά τη διάρκεια της προεδρίας του και μετά τον θάνατό του, μεταξύ των οποίων το διαβόητο «Σκάνδαλο του Θόλου Τήποτ», που θεωρείτο (πριν γίνει το Γουότεργκεϊτ) «το μεγαλύτερο και πλέον πολύκροτο σκάνδαλο στην αμερικανική πολιτική ιστορία».
Στο εσωτερικό, ο Χάρντινγκ υπέγραψε το πρώτο ομοσπονδιακό πρόγραμμα παιδικής πρόνοιας στην ιστορία των ΗΠΑ, τη Sheppard-Towner Act., και ήρθε σε συμφωνία με απεργούντες εργάτες ορυχείων και σιδηροδρόμων, εν μέρει επειδή υπεστήριξε την οκτάωρη ημερήσια εργασία. Δημιούργησε το «Γραφείο Προϋπολογισμού» (Bureau of the Budget) για να συντάξει τον πρώτο ομοσπονδιακό προϋπολογισμό στην ιστορία των ΗΠΑ. Υπερασπίσθηκε ένα νομοσχέδιο «κατά του λυντσαρίσματος» για να περιορίσει τη βία κατά των Αφροαμερικανών, αλλά δεν μπόρεσε να το περάσει από το Κογκρέσο. Στα εξωτερικά θέματα, ο Χάρντινγκ περιφρόνησε την Κοινωνία των Εθνών και διαπραγματεύθηκε συνθήκες ειρήνης με τη Γερμανία και την Αυστρία. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του στην εξωτερική πολιτική θεωρείται το Ναυτικό Συνέδριο της Ουάσινγκτον το 1921–1922, στο οποίο οι μεγαλύτερες ναυτικές δυνάμεις του κόσμου συμφώνησαν σε ένα πρόγραμμα περιορισμών των ναυτικών εξοπλισμών που επεκράτησε για μία δεκαετία.
Το Αύγουστο του 1923 ο Χάρντινγκ κατέρρευσε ξαφνικά και πέθανε στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια, σε ηλικία 57 ετών. Τα πολυάριθμα σκάνδαλα της προεδρικής θητείας του έχουν οδηγήσει πολλούς ιστορικούς να τον κατατάξουν ανάμεσα στους χειρότερους προέδρους στην ιστορία των ΗΠΑ, αλλά πιο πρόσφατα ήρθε μία αναγνώριση της δημοσιονομικής του υπευθυνότητας και της υποστηρίξεως των δικαιωμάτων των Αφροαμερικανών. Υπό αυτό το αναθεωρητικό πρίσμα ο Χάρντινγκ θεωρείται ως ένας πιο σύγχρονος πολιτικός, που αγκάλιασε την τεχνολογία και επέδειξε ευαισθησία στις δοκιμασίες των μειονοτήτων, των γυναικών και των εργατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ
Μελχιώρ Λορκ
Ο Μελχιώρ Λορκ (Melchior Lorck, επίσης γνωστός ως Lorichs / Λόριχς ή Lorch/ Λορχ, 1526/27 Φλένσμπουργκ – θάνατος μετά το 1583 Κοπεγχάγη) ήταν χαράκτης της Αναγέννησης δανογερμανικής καταγωγής.
Είναι κυρίως γνωστός για τη λεπτομερή καταγραφή και αποτύπωση της ζωής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τον 16ο αιώνα, όταν βρισκόταν στο απόγειο της δύναμης της αλλά υπήρχαν μόνο λίγες διαθέσιμες πληροφορίες στην Ευρώπη για την καθημερινή ζωή της περιοχής. Τα πλέον διάσημα έργα του είναι η Τουρκική δημοσίευση, συλλογή 128 χαρακτικών με οθωμανικές ενδυμασίες αλλά και διάφορες λεπτομέρειες βυζαντινών μνημείων της πόλης τα οποία δεν διασώζονται πια, καθώς και το έργο με τίτλο Θέα της Κωνσταντινούπολης, μια εξαιρετικά λεπτομερής πανοραμική απεικόνιση της πόλης κατά τον 16ο αιώνα. Αρκετά σημαντικός είναι επίσης ο πανοραμικός χάρτης του ποταμού Έλβα τον οποίο δημιούργησε κατά την περίοδο όπου ζούσε στο Αμβούργο.
Ως καλλιτέχνης δεν έγινε ποτέ ιδιαίτερα διάσημος, καθώς πολλά από τα έργα του δημοσιεύτηκαν δεκαετίες μετά τον θάνατο του. Δημιούργησε συνολικά 274 έργα, εκ των οποίων τα 242 είναι υπογεγραμμένα και τα 218 διαθέτουν ημερομηνίες. Η θεματολογία των έργων του περιλαμβάνει θέματα από την ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία, θρησκευτικά θέματα -υπό την προτεσταντική / έντονα αντιπαπική σκοπιά-, αρχιτεκτονική, ακόμα και φαντασία. Τα σημαντικότερα τεκμήρια για τη ζωή του από τα οποία διασώζονται οι περισσότερες πληροφορίες είναι διάφορες επιστολές με τις δανικές αρχές, η αυτοβιογραφία του και η διαθήκη του, καθώς και κάποιες αφιερώσεις έργων προς αυτόν και κάποιες μελέτες κατά τις πρώτες δεκαετίες μετά τον θάνατο του.
Νεαρή ηλικία
Γεννήθηκε το 1526 ή 1527 στην πόλη του Φλένσμπουργκ του δουκάτου του Σλέσβιχ στο σύνορο της σημερινής Δανίας και Γερμανίας, το όνομα της μητέρας του ήταν Χριστίνα ενώ ο πατέρας του ονομαζόταν Τόμας και ήταν υψηλόβαθμος κρατικός υπάλληλος ως αντιπρόσωπος του δανικού βασιλικού στέμματος στην πόλη. Η οικογένεια ήταν εύπορη και είχε συνολικά 5 παιδιά, 4 αγόρια και 1 κορίτσι. Η αδερφή του Μελχιώρ ονομαζόταν Άννα και αργότερα παντρεύτηκε κάποιον υψηλόβαθμο αξιωματούχο της δανικής κυβέρνησης, ενώ από τα αγόρια, οι 3 ονομάζονταν Κασπάρ, Μελχιώρ (ο καλλιτέχνης), και Βαλτάσαρ όπως οι Τρεις Μάγοι της βιβλικής παράδοσης, ενώ ο 4ος αδερφός ονομαζόταν Αντρέας και εξελίχθηκε μετέπειτα σε παράτολμο τυχοδιώκτη.
Από μικρή ηλικία επιθυμούσε να γίνει καλλιτέχνης, κάτι με το οποίο οι γονείς του ήταν επίσης σύμφωνοι, και έτσι μαθήτευσε κοντά σε έναν χρυσοχόο της πόλης και εκπαιδεύτηκε στη χαρακτική. Το παλαιότερο γνωστό έργο του χρονολογείται στο 1543 όταν ήταν 16 με 17 ετών. Ακολούθησαν διάφορα άλλα, όπως η έντονα επιθετική απεικόνιση του Πάπα ως αγριάνθρωπου το 1545, παράσταση του μυθολογικού βασιλίσκου το 1548, και το πορτραίτο του Μαρτίνου Λουθήρου επίσης το 1548 το οποίο ο Λορκ δημιούργησε σε ηλικία 21 ετών.
Ωστόσο το πρώτο διαθέσιμο γραπτό στοιχείο για τη ζωή του είναι μια επιστολή με ημερομηνία 22 Μαρτίου του 1549 σχετικά με χρηματικό ποσό που έλαβε από τον Δανό βασιλιά Χριστιανό Γ´, και αφορούσε την κάλυψη εξόδων για την εκπαίδευση του Λορκ από το 1549 έως το 1553, με την προϋπόθεση πως μετέπειτα θα υπηρετούσε ως καλλιτέχνης στη βασιλική αυλή.
Ο Λορκ εγκαταστήθηκε στη Νυρεμβέργη το 1550, όπου εργαζόμενος εκεί δημιούργησε πορτραίτο του Άλμπρεχτ Ντύρερ -ο οποίος κατάγονταν από τη Νυρεμβέργη- βάσει παράστασης που υπήρχε ήδη σε μετάλλιο από τον Χανς Σβαρτζ.
Η τουρκική δημοσίευση
Το 1555 ανατέθηκε στον Λορκ από τον Φερδινάνδο Α´ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας να ακολουθήσει τη γερμανική διπλωματική αποστολή στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί παρέμεινε για 4 χρόνια, με τον έχοντα καθήκοντα πρέσβη να είναι ο Ολλανδός Οζιέ Ζιζελέν ντε Μπουσμπέκ, και κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής για 1,5 έτος παρέμεινε έγκλειστος μαζί με τα άλλα μέλη της αντιπροσωπείας στο Ελκί Χανί, το καραβανσεράι όπου είχε καταλύσει η γερμανική διπλωματική αποστολή. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Μπουσμπέκ -ο οποίος κατέγραψε μακροσκελείς και αναλυτικές σημειώσεις για τη διπλωματική αποστολή και τη ζωή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία- δεν ανέφερε ποτέ τίποτα για τον Λορκ, παρότι έμεναν μαζί στον ίδιο χώρο και παρότι ο Λορκ είχε δημιουργήσει το πορτραίτο του.
Κατά την περίοδο αυτή ο Λορκ δημιούργησε πορτραίτα του πρέσβη και άλλων ατόμων της αποστολής, κάποιες απεικονίσεις ζώων, καθώς και τη θέα πάνω από τα κεραμίδια των σπιτιών από το σημείο που έμενε. Όταν ωστόσο μπορούσε να περιηγηθεί ελεύθερα, αποτύπωσε τις λεπτομέρειες από πολλά παλαιά και σύγχρονα κτίσματα και μνημεία της πόλης, καθώς και κατοίκους με ενδυμασίες από τα διάφορα σημεία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ειδικά σε ότι αφορά τα μνημεία, η συνεισφορά του είναι εξαιρετικά πολύτιμη για τους κατοπινούς μελετητές, καθώς πολλά τμήματα από τα μνημεία που απεικόνισε δεν διασώζονται πλέον ή διασώζονται μόνο εν μέρει, όπως λεπτομέρειες από τη στήλη του Αρκαδίου, το βάθρο του οβελίσκου του Θεοδοσίου, και το βάθρο της στήλης του Κωνσταντίνου Α´.
Το σύνολο των απεικονίσεων που δημιουργήθηκε από τον Λορκ κατά την περίοδο αυτή, μετατράπηκε σε χαράξεις όταν επέστρεψε στη Δανία σε μια περίοδο πολλών ετών. Η συλλογή των απεικονίσεων αυτών έγινε γνωστή ως Η τουρκική δημοσίευση. Από τα πολλά σχέδια που δημιούργησε ένα από τα πλέον γνωστά είναι η προσωπογραφία του σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή, μια σπάνια περίπτωση απεικόνισης Σουλτάνου από δυτικό, με παρόμοιο τρόπο όπου ο Τζεντίλε Μπελλίνι είχε δημιουργήσει το πορτραίτο του Μωάμεθ Β´ 80 χρόνια νωρίτερα.
Η προσπάθεια για την έκδοση της συλλογής ξεκίνησε το 1575, όταν ο Λορκ κατά την αλληλογραφία του με τον Δανό βασιλιά Φρειδερίκο Β´ ζήτησε οικονομική υποστήριξη για την κάλυψη των εξόδων της έκδοσης. Έως τότε ο Λορκ είχε καταφέρει να δημιουργήσει μόνο έναν μικρό αριθμό ξυλογραφιών βασισμένων στις απεικονίσεις αυτές, 12 ξυλογραφίες με κτήρια και θέματα αρχιτεκτονικής οι οποίες χρονολογούνται το 1570, και 5 με Οθωμανούς στρατιωτικούς και τις ακολουθίες τους οι οποίες χρονολογούνται το 1575. Κατά τα επόμενα έτη ο αριθμός αυτός αυξήθηκε στις συνολικά 128 ξυλογραφίες, οι οποίες αποτελούν πλέον το σύνολο της γνωστής ως Τουρκικής δημοσίευσης όπως διασώζεται σήμερα.
Είναι αβέβαιο τι συνέβη τόσο στον Λορκ όσο και στην έκδοση που προσπάθησε να δημιουργήσει από το 1583 και έπειτα. Διασώζονται 2 αντίγραφα σελίδων τίτλου οι οποίες χρονολογούνται το 1575 και έχουν τον τίτλο Wolgerissene und geschnittene Figuren (καλοχαραγμένες ξυλογραφίες) και την ίδια ημερομηνία αλλά διαφορετική γραμματοσειρά.
Θέα της Κωνσταντινούπολης
thumb|150px|Αυτοαναφορική απεικόνιση του ιδίου του Λορκ καθώς δημιουργεί το πανόραμα, λεπτομέρεια του φύλλου 11
Αποτελεί την παλαιότερη απεικόνιση της πόλης σε τόσο υψηλή λεπτομέρεια, και μια από τις σπανιότερες καθώς αποτυπώνει τόσο στοιχεία του βυζαντινού χαρακτήρα της όπου η άλωση είχε συμβεί μόλις έναν αιώνα πριν, όσο και των νέων οθωμανικών χαρακτηριστικών της, με διάφορα σημαντικά κτήρια τα οποία δεν διασώζονται πλέον είτε καθόλου είτε στην αρχική τους μορφή. Επιπλέον αποτελεί ένα από τα πρωιμότερα παραδείγματα πανοράματος γενικότερα όπου η απεικόνιση γίνεται βάσει της θέασης από το έδαφος, αντί για εκτίμηση και προσέγγιση ως νοητή κάτοψη από ψηλά, και παράλληλα διαφέρει από τις παλαιότερες απεικονίσεις της πόλεως καθώς στηρίζεται σε ρεαλιστικά παρά συμβολικά στοιχεία και αποτελεί σχετικά πιστή αναπαράσταση της με χρήση τεχνικών γεωμετρικής προοπτικής.
Από συμβολικής άποψης θεωρείται σημαντικό ότι σε σχέση με άλλες παλαιότερες δυτικές απεικονίσεις της πόλης, τα οθωμανικά κτήρια δεν εμφανίζονται ως υποδεέστερα και μικρότερα από τα βυζαντινά, αλλά προβάλλονται εξίσου το ίδιο. Αυτό ενδεχομένως υποδηλώνει πως ο Λορκ δημιούργησε το έργο υπό την υποστήριξη του ιδίου του Σουλτάνου αν και κάτι τέτοιο δεν είναι εξακριβωμένο. Στην απεικόνιση υπάρχουν διάσπαρτες σημειώσεις στα λατινικά, ιταλικά, και γερμανικά, με περιγραφικές πληροφορίες ως προς τις διαστάσεις κτηρίων και τοπογραφία. Το γεγονός αυτό, καθώς και το ότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου ορισμένα προβεβλημένα κτήρια όπως τα τεμένη έχουν μεγαλύτερη λεπτομέρεια στην απεικόνιση τους από ότι τα περιβάλλοντα κτήρια γύρω τους, υποδηλώνουν πως πιθανώς το έργο αποτελούσε μια αρχική πρωτότυπη και όχι τελική έκδοση.
Η κακή κατάσταση του χάρτη οφείλεται στο ότι παρότι αρχικά εκτίθονταν στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου του Λέιντεν έως το 1610, κατόπιν τυλίχτηκε και τοποθετήθηκε σε κάποιο πατάρι χωρίς κάποιο μέτρο προφύλαξης και παρέμεινε εκεί ξεχασμένος έως ότου ανακαλύφθηκε ξανά τον 19ο αιώνα.
Βιέννη
μικρογραφία|Συντριβάνι με [[Καρυάτιδες, το οποίο αναβλύζει κρασί, 1563 ]] Επέστρεψε στη δυτική Ευρώπη το φθινόπωρο του 1559 και το 1560 εγκαταστάθηκε στη Βιέννη όπου παρέμεινε έως το 1566. Σε κάποια στιγμή κατά την περίοδο αυτή, άρχισε να υπογράφει ως Lorichs (Λόριχς) και συνέχισε έτσι κατά την υπόλοιπη σταδιοδρομία του, πιθανώς γιατί το Λορκ (Lorck) στα κάτω γερμανικά ακούγονταν ως βάτραχος (Lork), ενώ παράλληλα το Λόριχς έχει πιο εξευγενισμένη χροιά και φαίνεται σαν παράγωγο λατινικής ονομασίας.
Ενώ βρισκόταν στη Βιέννη, του ζητήθηκαν οι υπηρεσίες του από τον δούκα Ιωάννη Β΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Χάντερσλεβ ο οποίος ήταν ο αδελφός του βασιλιά Χριστιανού Γ´ της Δανίας που είχε πεθάνει λίγα χρόνια νωρίτερα. Ο Λορκ ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα τον Ιανουάριο του 1563, και παράλληλα έστειλε στον νέο βασιλιά της Δανίας, Φρειδερίκο Β´, επιστολή η οποία περιείχε μια λεπτομερή καταγραφή της σταδιοδρομίας του έως την εποχή εκείνη, μαζί με αντίγραφα από κάποιες από τις απεικονίσεις του. Η επιστολή αυτή μερικές φορές αναφέρεται και ως η αυτοβιογραφία του Λορκ. Στην ίδια επιστολή, ζητούσε από τον βασιλιά χορήγηση 200 δανικών ταλήρων για την υποστήριξη του έργου του, τα οποία θα μπορούσαν να του παραδοθούν μέσω του αδερφού του, του Αντρέα Λορκ, ο οποίος εργαζόταν ως ακόλουθος της βασιλικής αυλής της Δανίας. Κατόπιν ασχολήθηκε με διάφορα έργα που του ανατέθηκαν, ενώ ανέλαβε και τον γενικό συντονισμό της διακόσμησης της πόλης για την υποδοχή του νέου Γερμανού αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Β´ τον Μάρτιο του 1563, ο οποίος ήταν ξάδελφος του Δανού βασιλιά Φρειδερίκου.
Αμβούργο
Το 1567 το όνομα του Λορκ εμφανίζεται σε έγγραφα του δημοτικού συμβουλίου του Αμβούργου, και φαίνεται να παρέμεινε εκεί τουλάχιστον έως το 1572, το οποίο είναι το έτος κατά το οποίο έγραψε τη διαθήκη του εκεί. Αρχικά ο Λορκ προσλήφθηκε ως χαρτογράφος από τη δημοτική αρχή, με σκοπό την απεικόνιση του χαμηλού τμήματος του Έλβα και των παραποτάμων του έως την εκβολή του στη Βόρεια Θάλασσα. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικά λεπτομερές και αποτελεί ένα από τα πολυτιμότερα τεκμήρια τα οποία στεγάζονται στα κρατικά αρχεία του Αμβούργου έως σήμερα.
Συνέχισε να εργάζεται για κάποιο διάστημα με άλλες δημοτικές υποθέσεις, ενώ στη διαθήκη που συνέταξε κατά την περίοδο της διαμονής του στο Αμβούργο φαίνεται πως είχε παντρευτεί καθώς άφησε όλη του την περιουσία στη σύζυγο του, για την οποία ωστόσο τίποτα άλλο δεν είναι γνωστό.
Αμβέρσα
μικρογραφία|Ολόσωμη απεικόνιση του [[Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής|Σουλεϊμάν Α΄ από το Soldan Soleyman Tvrckhischen Khaysers, 1574]]
Το 1574 ο Λορκ βρέθηκε στην Αμβέρσα, και πιθανώς βρισκόταν εκεί ήδη από το 1573, Στον κύκλο γνωριμιών του εμφανίζονται να ήταν ο χαρτογράφος Αβραάμ Ορτέλιους, ο εκδότης και χαράκτης Φίλιπ Γκαλ ο οποίος αφιέρωσε το βιβλίο με τα χαρακτικά του Χανς Φρέντεμαν ντε Φρις που εξέδωσε στον Λορκ, ο γεωγράφος Γκέοργκ Μπράουν, ο χαράκτης Φρανς Χόγκενμπεργκ, και ο ζωγράφος Χούμπερτ Χόλτζιους.
Η Αμβέρσα αποτελούσε σημαντικό πολιτιστικό κόμβο την εποχή εκείνη σε όλη την Ευρώπη, κυρίως λόγω του μεγάλου αριθμού εκδοτικών οίκων που διέθετε. Το Απρίλιο του 1574 ο Λορκ εξέδωσε βιβλίο σχετικά με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, με τίτλο Soldan Soleyman Tvrckhischen Khaysers, vnd auch Furst Ismaelis auß Persien, Whare vnd eigendtliche contrafectung vnd bildtnuß (Οι αληθείς και πραγματικά πλαστές απεικονίσεις του Τούρκου αυτοκράτορα Σουλτάν Σουλεϊμάν και του πρίγκηπα Ισμαήλ της Περσίας). Το μοναδικό γνωστό αντίγραφο του βιβλίου καταστράφηκε κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον βομβαρδισμό του Αμβούργου, οι απεικονίσεις που περιείχε ωστόσο διασώθηκαν και αποτελούνται από 2 πορτραίτα και 2 ολόσωμες απεικονίσεις του Σουλεϊμάν, καθώς και πορτραίτο του Πέρση πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη. Το βιβλίο αυτό φαίνεται πως αποτελούσε το προοίμιο για μια ακόμα μεγαλύτερη έκδοση η οποία προορίζονταν να είναι η Τουρκική δημοσίευση και θα αφορούσε το σύνολο της oθωμανικής κοινωνίας της εποχής.
Η γενικευμένη αναταραχή που προκλήθηκε με την Ολλανδική Εξέργερση των Ολλανδών έναντι των Ισπανών οι οποίοι είχαν τον έλεγχο της Αμβέρσας και άλλων νοτίων περιοχών της Ολλανδίας την εποχή εκείνη, έκανε τον Λορκ να αποχωρήσει το καλοκαίρι του 1574, όπως διαφαίνεται στην αλληλογραφία του με τον Ορτέλιους κατά τον μήνα Οκτώβριο.
Τελευταία χρόνια και μετέπειτα αναγνώριση
Το 1578 ο Λορκ τελικά αποφάσισε να τηρήσει τη δέσμευση που είχε απέναντι στον Δανό βασιλιά Χριστιανό Γ´, όπου το 1549 του είχε καλύψει τα έξοδα των σπουδών του υπό την προϋπόθεση πως μετά από 4 χρόνια θα τίθονταν στην υπηρεσία του. Παρότι ο Λορκ δεν τήρησε την υπόσχεση αυτή, το 1578 ο Γερμανός αυτοκράτορας Ροδόλφος Β´ συμφώνησε να του δοθεί σύνταξη το 1579. Τον Φεβρουάριο του 1583 ωστόσο εμφανίζεται στα κρατικά αρχεία της Δανίας με την αναφορά πως προσλήφθηκε από τον Δανό βασιλιά Φρειδερίκο Β´ ως ζωγράφος και παραχαράκτης. Τα περισσότερα έργα του από την εποχή αυτή έχουν χαθεί, και τα μόνα που είναι γνωστά είναι κάποια πορτραίτα του βασιλιά καθώς και η απεικόνιση του συμβόλου του τάγματος του Ελέφαντα, υψηλής τιμητικής διάκρισης της Δανίας. Πέρα από τα παραπάνω, ο Λορκ φαίνεται πως ασχολήθηκε εκτεταμένα με την προετοιμασία των ξυλογραφιών που θα χρησιμοποιούνταν στην Τουρκική δημοσίευση, όπως τη δημιουργία της ξυλογραφίας της Άρπυιας. Τον Νοέμβριο του 1582 ο Λορκ απολύθηκε από την υπηρεσία του στον Δανό βασιλιά, και του ζητήθηκε να επιστρέψει το έγγραφο της πρόσληψης του. Η τελευταία καταγεγραμμένη πληρωμή που του δόθηκε από το δανικό στέμμα είναι την 4η Μαρτίου του 1583, και μετά την ημερομηνία αυτή δεν υπάρχει καμία γνωστή πληροφορία για τη ζωή του.
Πέρα από την όποια αναγνώριση είχε αποκτήσει μέσω του δικού του κύκλου γνωριμιών όπως ο Αβραάμ Ορτέλιους, σύντομα μετά τον θάνατο του το όνομα του εμφανίζεται σε αρχεία της πόλης του Φλένσμπουργκ ως σημαντικού καλλιτέχνη της εποχής, με ιδιαίτερα μνεία ως προς τις απεικονίσεις του Σουλεϊμάν Α΄. Η πρώτη έκδοση της τουρκικής δημοσίευσης έγινε 40 χρόνια μετά τον θάνατο του, το 1626, και καθώς το ενδιαφέρον της εποχής αυξήθηκε το έργο του έγινε γνωστό και αναπαράχθηκε αρκετές φορές από καλλιτέχνες του 17ου αιώνα όπως ο Νικολά Πουσέν και Στέφανο ντε λα Μπέλα, ενώ αντίγραφα των έργων του διέθετε ο Ρέμπραντ. Έκτοτε, οι πρώιμες απεικονίσεις του σε σχέση με τη ζωή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία εξελίχθηκαν σε έργο αναφοράς για μετέπειτα μελετητές κατά τον 17ο και 18ο αιώνα και ενέπνευσαν τη δημιουργία παρόμοιων έργων.
Μπωφαί
Το Μπωφαί (γαλλικά: Beaufai) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπωφαιέν (γαλλικά: Beaufaien).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Ράντου Βασίλε
Ο Ράντου Βασίλε (10 Οκτωβρίου 1942 – 3 Ιουλίου 2013) ήταν Ρουμάνος πολιτικός, ιστορικός και ποιητής.
Αρχικά μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Εθνικού Αγροτικού Κόμματος (PNȚ-CD), ο Ράντου Βασίλε υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός της Ρουμανίας μεταξύ 17 Απριλίου 1998 και 13 Δεκεμβρίου 1999, και βρέθηκε αντιμέτωπος κυρίως με την τελευταία Διαμαρτυρία Ανθρακορύχων (πιο συγκεκριμένα την Διαμαρτυρία των Ανθρακορύχων του Φεβρουαρίου 1999). Στη συνέχεια, μεταξύ 2000 και 2004, εξελέγη Γερουσιαστής για λογαριασμό του Δημοκρατικού Κόμματος (PD). Εκτός από την πολιτική του καριέρα, ο Βασίλε δημοσίευσε ποίηση με το ψευδώνυμο Radu Mischiu.
Βιογραφία
Ο Βασίλε γεννήθηκε στο Σιμπίου το 1942 και μεγάλωσε ως Ρωμαιοκαθολικός. Το 1967 αποφοίτησε από την Ιστορική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου. Για πολιτικούς λόγους (ο πατέρας του ήταν πολιτικός κρατούμενος, δικηγόρος, πέθανε το 1986), του απαγορεύτηκε η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αμέσως μετά την αποφοίτησή του. Το 1971 έγινε βοηθός καθηγητή στη Σχολή Οικονομικής Ιστορίας της Ακαδημίας Οικονομικών Σπουδών του Βουκουρεστίου (ASE). Το 1977 απέκτησε Ph.D. στα Οικονομικά από το ASE, και το 1978 έγινε λέκτορας στο ίδρυμα αυτό.
Μετά τη Ρουμανική Επανάσταση του 1989, ο Βασίλε εξελέγη (με την υποστήριξη των φοιτητών) Αναπληρωτής Κοσμήτορας της Εμπορικής Σχολής στην Ακαδημία Οικονομικών Σπουδών του Βουκουρεστίου (ASE), θέση που παρέμεινε μέχρι το 1992. Μετά το 1990 έκανε πρόσθετες σπουδές στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση στη Θεσσαλονίκη και στο Μόναχο. Το 1994 έγινε Καθηγητής στην Ακαδημία Οικονομικών Σπουδών του Βουκουρεστίου (ASE).
Πέθανε από καρκίνο του παχέος εντέρου στο Βουκουρέστι στις 3 Ιουλίου 2013 και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Μπέλλου της πόλης.
Πολιτική δραστηριότητα
Έγινε μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Εθνικού Αγροτικού Κόμματος (PNȚ-CD) τον Ιανουάριο του 1990. Στη γραμμή του κόμματος, ο Ράντου Βασίλε προχώρησε σταδιακά ως εξής: επικεφαλής τμήματος (Τμήμα Σπουδών), αναπληρωματικό μέλος του BCCC μετά το συνέδριο του Χριστιανοδημοκρατικού Εθνικού Κόμματος Αγροτών (PNȚ-CD) τον Σεπτέμβριο του 1991, εκπρόσωπος από το 1991, γερουσιαστής από το Μπακάου από 1992, Γενικός Γραμματέας μετά το Συνέδριο από το 1996. Μεταξύ 1993 και 1994 διετέλεσε διευθυντής της εφημερίδας «Νομιμότητα» (Dreptatea).
Από το 1993, είναι αντιπρόεδρος της Γερουσίας της Ρουμανίας και αντιπρόεδρος της Γερουσιαστικής Επιτροπής Προϋπολογισμού-Χρηματοδότησης (επιτροπή προϋπολογισμού, οικονομικών, τραπεζών και κεφαλαιαγοράς). Στη νομοθετική περίοδο 1996–2000, ο Ράντου Βασίλε ήταν μέλος των κοινοβουλευτικών ομάδων φιλίας με τη Ρωσική Ομοσπονδία και το Κράτος του Ισραήλ. Στη νομοθετική περίοδο 2000–2004, ο Ράντου Βασίλε ήταν μέλος των κοινοβουλευτικών ομάδων φιλίας με την UNESCO και τη Δημοκρατία του Λιβάνου. Ο Ράντου Βασίλε υπέβαλε 2 νομοθετικές προτάσεις, εκ των οποίων η 1 ψηφίστηκε ως νόμος.
Σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική, ο Ράντου Βασίλε είχε επίσης σημαντική δραστηριότητα, ως ιδρυτικό μέλος του Φόρουμ της Κεντρικής Ευρώπης, μαζί με τον Ρέιμοντ Μπαρ (πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας), τον Χέλμουτ Σμιτ (πρώην Καγκελάριο της Γερμανίας) και άλλους.
Δίδαξε για τη Ρουμανική ιστορία στις «Διδακτορικές Σχολές» της Σορβόννης και έκανε πάνω από 50 επιστημονικές εργασίες σε ακαδημαϊκές συνεδρίες στη χώρα και στο εξωτερικό.
Ο Ράντου Βασίλε ήταν γερουσιαστής στα νομοθετικά σώματα 1992–1996, 1996–2000 και 2000–2004, την τελευταία φορά που εξελέγη στις λίστες του Δημοκρατικού Κόμματος (PD). Ήταν μέλος των κοινοβουλευτικών ομάδων φιλίας με τον Λίβανο και την UNESCO.
Ως Πρωθυπουργός, ήρθε αντιμέτωπος με τη Διαμαρτυρία των Ανθρακορύχων του Φεβρουαρίου 1999, που λύθηκε από τη λεγόμενη Ειρήνη της Cozia. Ο πρόεδρος της Ρουμανίας Εμίλ Κονσταντινέσκου απέπεμψε τον πρωθυπουργό Ράντου Βασίλε τον Δεκέμβριο του 1999, κατηγορώντας τον πως δεν ήταν ικανός να ασκήσει τα καθήκοντά του. Την ίδια ημέρα επτά υπουργοί της κυβέρνησης είχαν παραιτηθεί με στόχο να ωθήσουν σε παραίτηση τον Βασίλε, ο οποίος τους τελευταίους μήνες είχε έρθει σε σύγκρουση με το Αγροτικό Κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι ιστορικοί Κατηγορία:Ρουμάνοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρουμανίας Κατηγορία:Ρουμάνοι πολιτικοί Κατηγορία:Ρουμάνοι ποιητές
Φραγκίσκος του Γκίφχορν
Ο Φραγκίσκος (1508 - 1549) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Γκίφχορν (1539-49), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ & Λύνεμπουργκ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ουέλτσεν και ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου Α' πρίγκιπα του Λύνεμπουργκ και της Μαργαρίτας των Βέττιν, κόρης του Ερνέστου εκλέκτορα δούκα της Σαξονίας. Ο πατέρας του τον προόριζε για επίσκοπο του Χιλντεσχάιμ και υποστήριξε τον επίσκοπο στην Έριδα του Χιλντεσχάιμ, αλλά το 1519 στη μάχη του Ζολτάου νικήθηκε από τον μόλις εκλεγμένο Κάρολο Ε' των Αψβούργων, που τον εξόρισε το επόμενο έτος. Την εξουσία στο πριγκιπάτο ανέλαβαν οι μεγαλύτεροι γιοί του Όθων Α' και Ερνέστος Α'· τον 12ετή Φραγκίσκο τον σπούδασαν και έπειτα από 4 έτη τον έστειλαν στο Πανεπιστήμιο του Βίτενμπεργκ. Το 1526 ενηλικιώθηκε και πήγε στην Αυλή της Σαξονίας, όπου εντυπωσιάστηκε από τις εορτές, τα κυνήγια, τα ταξίδια και τη φανταχτερή ζωή της Αυλής. Έπειτα από 10 έτη εκεί, τον κάλεσε ο αδελφός του Ερνέστος Α', που είχε εν τω μεταξύ γίνει Λουθηρανός.
Μετά την επιστροφή του το 1536 δεν έδειξε ενδιαφέρον για τις ευθύνες του και δεν του άρεσε η μετρημένη ζωή του Σέλε, της κύριας πόλης του Λύνεμπουργκ. Ζήτησε να λάβει το ήμισυ του πριγκιπάτου, πράγμα αδύνατο για το υπερχρεωμένο Λύνεμπουργκ. Τρία έτη μετά ο Ερνέστος Α' του παραχώρησε την επαρχία του Γκίφχορν, το Φαλερσλέμπεν και το αβαείο του Ιζενχάγκεν. Στο μικρότατο πριγκιπάτο του ο Φραγκίσκος απολάμβανε την άσκηση των υψηλών πριγκιπικών του καθηκόντων. Επέκτεινε το κάστρο Γκίφχορν σε μεγαλόπρεπο ανάκτορο και το κάστρο Φαλερσλέμπεν το μετέτρεψε σε θερινό ενδιαίτημα.
Το παρεκκλήσιο του μεγάρου του ήταν ο πρώτος προτεσταντικός ναός που κτίστηκε. Εισήγαγε τα δόγματα του Μ. Λούθηρου στην περιοχή του. Μαζί με τον αδελφό του ανήκαν στη Σμαλκαλδική Ένωση των προτεσταντών πριγκίπων και ζήτησαν τo 1529 από τον βασιλιά της Γερμανίας Συνέλευση (Diet) στο Σπέγιερ. Συμμετείχε το 1542 στον πόλεμο εναντίον των Οθωμανών και το 1546 στον πόλεμο της Σμαλκαλδικής Ένωσης.
Νυμφεύτηκε το 1547 την Κλάρα των Άνχαλτ. Τρία έτη μετά, από ένα τραύμα στο πόδι, έπαθε λοίμωξη και δεν μπορούσε να σωθεί ούτε με ακρωτηριασμό· απεβίωσε με μεγάλους πόνους. Ενταφιάστηκε στο παρεκκλήσι του ανακτόρου του, όπου υπάρχει επιτύμβιο μνημείο. Δεν είχε άρρενες απογόνους και το Γκίφχορν επέστρεψε στον αδελφό του. Στη γυναίκα του δόθηκε το Φαλερσλέμπεν, όπου έζησε κάνοντας αγαθοεργίες.
Οικογένεια
Το 1547 νυμφεύτηκε την Κλάρα των Άνχαλτ, κόρη του Μάγκνους Α' δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Κατάλογος δημάρχων Κερκυραίων
Ο Δήμαρχος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων (Δήμαρχος Κερκυραίων ως το 2019) είναι ο επικεφαλής του Δήμου. Ο Δήμος Κερκυραίων ιδρύθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1866. Νωρίτερα λειτουργούσε η Τοπική Αυτοδιοίκηση από το Επαρχιακό Συμβούλιο της Κέρκυρας κατά την Αγγλοκρατία. Πρώτος δήμαρχος ήταν ο Νικόλαος Β. Μάνεσης, ο οποίος υπηρέτησε από το 1866 ως το 1870. Ο πρώτος αιρετός δήμαρχος μετά την μεταπολίτευση ήταν ο Σπυρίδων Ραθ.
Δήμαρχοι από το 1866 ως το 1911
Δήμαρχοι από το 1866 ως το 1911 διετέλεσαν οι :
Μετά τη Μεταπολίτευση (1974-2019)
Αιρετοί δήμαρχοι Κερκυραίων και του διάδοχου δήμου διετέλεσαν μεταπολιτευτικά οι εξής:
Παραπομπές
* Κερκυρα
Βράχοι του Μοχέρ
thumb| Εναέριο βίντεο των βράχων του Μοχέρ (2014) Οι βράχοι του Μοχέρ (Aillte an Mhothair στα Ιρλανδικά και Cliffs of Moher στα Αγγλικά) είναι απόκρημνη βραχώδης ακτή στη νοτιοδυτική περιοχή Μπέρεν (Burren) της Ιρλανδίας, με θέα προς τον ανοικτό Ατλαντικό Ωκεανό. Το μήκος τους εκτείνεται στα 8 χιλιόμετρα και το μεγαλύτερο ύψος στο Χαγκς Χεντ φθάνει στα 214 μέτρα. Στην ευρύτερη περιοχή κατοικούν 20 διαφορετικά είδη πουλιών, όπως γλάροι, γεράκια, κοράκια και θαλασσοκόρακες. Οι βράχοι του Μοχέρ αποτελούν δημοφιλή τουριστικό προορισμό, καθώς το 2006 υπολογίζεται ότι τους επισκέφθηκαν 1.000.000 επισκέπτες. Χαρακτηριστικό σημείο τους είναι ο πέτρινος στρογγυλός πύργος του Σερ Κορνέλιους Ο'Μπράιεν, ο οποίος χτίστηκε το 1835. Από αυτόν οι επισκέπτες μπορούν να θαυμάσουν προς τα βόρεια της κομητείας Γκάλγουεϊ τα νησιά Αράν στο κόλπο του Γκάλγουεϊ, τις οροσειρές Μάουμτουρκς και Δώδεκα Πινς, ενώ προς τα νότια το Λουπ Χεντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βραχοι του Μοχερ
Κωνσταντίνος Παλαιολόγος (γιος Ανδρέα)
Ήταν γιος του Ανδρέα Παλαιολόγου, τιτουλάριου βυζαντινού αυτοκράτορα και της Αικατερίνης, ή της δεύτερης γυναίκας του πατέρα του, βυζαντινής καταγωγής λαϊκή, είχε μία αδελφή την Μαρία. Ο Κωνσταντίνος που είχε γεννηθεί στην Ιταλία, πιθανότατα στην Ρώμη και στο Παπικό κράτος, υπηρέτησε ως στρατιωτικός στην προσωπική φρουρά του πάπα κι αργότερα, αναφέρεται από το 1508, έγινε και διοικητής της φρουράς. Πέθανε γύρω στο 1543, άγνωστο εάν παντρεύτηκε ή αν είχε απογόνους.
Παραπομπές
Κωνσταντινος
Μίρτσεα Ντιάκονου
Ο Μίρτσεα Ντιάκονου  ; γεννημένος στις 24 Δεκεμβρίου 1949) είναι Ρουμάνος ηθοποιός, συγγραφέας και πολιτικός. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη σκηνή το 1970 και στην οθόνη δύο χρόνια μετά.  Ο Ντιάκονου ακολούθησε μια μακρά καριέρα και στο θέατρο και στον κινηματογράφο, συνεργαζόμενος με μια σειρά από εξέχοντες σκηνοθέτες. Έπαιξε σε περίπου εξήντα ταινίες μέχρι τη δεκαετία του 2000 και συνέχισε να παίζει στο θέατρο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας, που ακολούθησε. Έλαβε μέρος στη Ρουμανική Επανάσταση. Το 2008, εισήλθε στην εκλογική πολιτική, έγινε γερουσιαστής και στη συνέχεια υπηρέτησε μια θητεία ως μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το 2019, έθεσε υποψηφιότητα για πρόεδρος, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση.
Υποκριτική, συγγραφή, Επανάσταση
Γεννημένος στο Βλαντέστι, στην κομητεία Άρτζες, αποφοίτησε από το γυμνάσιο στο Καμπουλούνγκ το 1967 και την Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών και Κινηματογράφου Καρατζιάλε του Βουκουρεστίου το 1971. Το 1980 παντρεύτηκε την Νταϊάνα Λουπέσκου, η οποία ήταν ηθοποιός. Το ζευγάρι έχει δύο παιδιά.
Ο Ντιάκονου έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο ένα χρόνο πριν τελειώσει το πανεπιστήμιο, στο Θέατρο Μπουλάντρα, στο Η Άρπα της Χλόης του Τρούμαν Καπότε. Το ντεμπούτο του στην οθόνη έγινε στο Πέτρινος γάμος (1972) του Νταν Πίτσα. Αργότερα θα εμφανιστεί στο Φίλιππος ο Καλός (1975) του ίδιου σκηνοθέτη. Άλλοι σκηνοθέτες με τους οποίους έχει δουλέψει είναι οι Αλεξάντρου Τάτος ( Κόκκινα Μήλα, 1975, Σεκάνς, 1982, και Το Μυστικό του Μυστικού Όπλου, 1988 ), Βιργίλιος Καλοτέσκου ( Δελτίο Ταυτότητας Βουκουρέστι, 1982 και  Επαναλαμβανόμενος Γάμος, 1985 ) Ασφάλτινο Τανγκό, 1996 και Φιλανθρωπία, 2002) και Καταλίν Μιτουλέσκου (Ο τρόπος που πέρασα το τέλος του κόσμου, 2006). Συνολικά, έχει εμφανιστεί σε περισσότερες από εξήντα ταινίες.
Ο Ντιάκονου δούλεψε με τον Λουτσιάν Πιντιλίε τόσο στον κινηματογράφο (το 1981 Γιατί χτυπούν οι καμπάνες, Μυθικέ;) όσο και στο θέατρο: Ο Κυβερνητικός Επιθεωρητής του Γκόγκολ στο θέατρο Μπουλάντρα και του Σαίξπηρ Όπως σας αρέσει στο Θέατρο Νοτταρά. Ο Λίβιου Τσιουλέι τον προσέλαβε στο Μπουλάντρα το 1972 και παρέμεινε εκεί για μια δεκαετία, πριν μετακομίσει στο θέατρο Νοτταρά. Στο Μπουλάντρα, εμφανίστηκε στα Δωδέκατη Νύκτα και Η Τρικυμία, και τα δύο υπό τη διεύθυνση του Τσιουλέι και στο Κρύο του Μάριν Σορέσκου, σε σκηνοθεσία Νταν Μίκου. Στο Νοτταρά, εμφανίστηκε στο Το Δάσος του Αλεξάντρ Οστρόβσκι, στο Η τελευταία μπάλα, μετά το Δάσος των Κρεμασμένων του Λίβιου Ρεμπρεάνου και στο Ένα πρωινό του Μιχάι Ισπιρέσκου. Έγινε διευθυντής του θεάτρου Νοτταρά το 2004, εργαζόμενος σ' αυτή τη θέση μέχρι την παραίτησή του το 2011. αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Ο Ντιάκονου απευθύνεται σε πλήθος κατά τη διάρκεια της [[Ρουμανική Επανάσταση|Ρουμανικής Επανάστασης]] Συμμετείχε στη Ρουμανική Επανάσταση. Έκανε πρόβες σε ένα θεατρικό έργο στη Νοτταρά, όταν ξεκίνησε η τελευταία ομιλία του Νικολάε Τσαουσέσκου στις 21 Δεκεμβρίου 1989. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ο ίδιος και οι συνάδελφοί του οργάνωσαν φοιτητές να πάνε στα εργοστάσια της περιοχής και να προτρέψουν τους εργαζόμενους να κηρύξουν άμεση απεργία. Πέρασε τη νύχτα σε εξωτερικούς χώρους με φοιτητές, πιστεύοντας ότι, αν και η εξέγερση δεν είχε γνωστούς ηγέτες που μπορούσαν να εμπιστευτούν, το πλήθος αναγνώριζε τουλάχιστον τα πρόσωπα των δημοφιλών ηθοποιών. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, η μυστική αστυνομία Σεκουριτάτε πυροβόλησε μέσα από τα παράθυρα των διαμερισμάτων, ενώ το επόμενο πρωί, ο Ντιάκονου είδε ότι οι πράκτορες είχαν σκοτώσει αθόρυβα ανθρώπους με σιδερογροθιές. Ωστόσο, σύντομα παρατήρησε ότι μια επανάσταση βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, οι λεωφόροι που οδηγούσαν στο κέντρο της πόλης γεμάτες με εργάτες, που προχωρούσαν και είχαν παγιδεύσει δύο τανκς, το ένα από τα οποία πήγε στο κτήριο της Κεντρικής Επιτροπής από το οποίο είχε μιλήσει ο Τσαουσέσκου την προηγούμενη μέρα. Αργότερα, ήταν ανάμεσα σε πολλές φιγούρες, που εμφανίστηκαν μπροστά σε ένα μικρόφωνο στην Πλατεία του Παλατιού. Απευθυνόμενος σε ένα πλήθος που φώναζε συνθήματα κατά του Τσαουσέσκου, επανέλαβε την έκκληση για ηρεμία. Την επόμενη χρονιά, ήταν ιδρυτικό μέλος του Ιδρύματος Συμμαχίας Πολιτών.
Το 1990 έγινε ο πρώτος ηθοποιός της χώρας, που παραιτήθηκε από το συμβόλαιό του με ένα θέατρο και έγινε ελεύθερος επαγγελματίας. Άλλα θέατρα με τα οποία έχει εμφανιστεί περιλαμβάνουν το Θέατρο Μούντι και το Εθνικό Θέατρο Βουκουρεστίου. Δίδαξε υποκριτική στο Alma Mater του μεταξύ 1977 και 1978, και ξανά από το 1991 έως το 1998. Έγραψε τρία βιβλία που δημοσιεύθηκαν υπό το κομμουνιστικό καθεστώς. Το πρώτο, Η πασχαλίτσα (1977), είναι ένας τόμος διηγημάτων. Το δεύτερο, Μαζί μας, όταν έρθει ο χειμώνας, εκδόθηκε αρχικά ως παιδικό βιβλίο το 1980 και επανεκδόθηκε ως μυθιστόρημα για ενήλικες το 2013. Το τρίτο, Η υφασμάτινη καρέκλα του ηθοποιού (1985), περιλαμβάνει σκίτσα για τον θεατρικό κόσμο. Ήταν υποχρεωμένος να ενταχθεί στο Ρουμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα κατά τη διάρκεια του δεύτερου έτους του πανεπιστημίου, λόγω των υψηλών βαθμών που είχε πετύχει.
Πολιτική
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| ο Ντιάκονου ως Υπουργός Πολιτισμού μικρογραφία| ο Ντιάκονου ως [[Ευρωβουλευτής|μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2016]] Ο Ντιάκονου ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα το 2008, όταν εξελέγη στη Γερουσία της κομητείας Άρτζες ως μέλος του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος (PNL). Ενώ ήταν εκεί, υπηρέτησε στην επιτροπή πολιτισμού. Η θητεία του έληξε στις επόμενες εκλογές. Τον Μάιο του 2012, διορίστηκε Υπουργός Πολιτισμού στο νέο υπουργικό συμβούλιο του Βίκτορ Πόντα, αλλά αναγκάστηκε να παραιτηθεί τον επόμενο μήνα, όταν το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο και Δικαιοσύνη έκρινε ότι υπήρχε σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ της υπουργικής του θέσης και της διευθυντικής του θέσης στο θέατρο. Την ίδια χρονιά, έγινε αντικείμενο έρευνας από εισαγγελείς, επειδή βοήθησε να προσληφθεί η σύζυγός του ως σκηνοθέτης στο Θέατρο Νοτταρά το 2007, παρά το γεγονός ότι δεν πληρούσε τα απαραίτητα προσόντα.
Τον Μάρτιο του 2014, όταν το PNL απέτυχε να τον συμπεριλάβει στη λίστα των υποψηφίων του για τις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκείνης της χρονιάς, ο Ντιάκονου αποφάσισε να θέσει υποψηφιότητα ως ανεξάρτητος. Παρόλο που η υποψηφιότητά του απορρίφθηκε αρχικά από τις εκλογικές αρχές επειδή η δικαστική απόφαση του 2012 τον είχε κρίνει μη επιλέξιμο για πολιτικό αξίωμα, ένα εφετείο τον τοποθέτησε στο ψηφοδέλτιο, διαπιστώνοντας ότι μπορούσε στην πραγματικότητα να είναι υποψήφιος για άλλα αξιώματα εκτός από αυτό που εμπλέκεται στην παλαιότερη υπόθεση (δηλαδή Γερουσιαστής). Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, δημιούργησε την εικόνα ενός ανεξάρτητου διωκόμενου από γραφειοκρατικούς θεσμούς αποφασισμένος να τον κρατήσει εκτός αξιώματος, επωφελούμενος από την ευνοϊκή κάλυψη των μέσων ενημέρωσης. Κέρδισε περίπου 380.000 ψήφους ή το 6,8% των ψήφων σε εθνικό επίπεδο (πριν από δύο πολιτικά κόμματα που κέρδισαν έδρες), εξασφαλίζοντάς του μια θητεία ως ευρωβουλευτής. Ως ανεξάρτητος, έπρεπε να κερδίσει μόνο το 3,1% των ψήφων, για να εξασφαλίσει μια έδρα. Έλαβε διψήφια ποσοστά στις κομητείες της Κωνστάντζας (13,3%) και του Μποτοσάνι (10,4%). Θεωρείται ότι έχει διαβρώσει σημαντικά την ψήφο του PNL, με ένα μέλος του κόμματος, τον Νικολάε Ρόμπου, να ισχυρίζεται ότι ο Ντιάκονου μείωσε την απόδοσή του σχεδόν στο μισό. Στη νομοθετική περίοδο 2014–2019 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, συμμετείχε στην Ομάδα Συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη και ήταν αντιπρόεδρος της Επιτροπής Πολιτισμού.
Τον Αύγουστο του 2019, ο Ντιάκονου μπήκε στην προεδρική κούρσα ως ανεξάρτητος. Στη συνέχεια, οι ALDE και PRO Romania σχημάτισαν μια εκλογική συμμαχία για την υποστήριξη του Ντιάκονου, που ονομάζεται "Un Om" ("ένας άνθρωπος" ή "ένας άνθρωπος"). Οι προτάσεις του περιελάμβαναν την επέκταση του πυρηνικού σταθμού Τσερναβόντα και τη διάσωση του ηλεκτρικού σταθμού Ροβινάρι, την κατασκευή και αναζωογόνηση λιμανιών και γεφυρών του ποταμού Δούναβη, με πόρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την ενοποίηση μικρών εκμεταλλεύσεων σε μεγαλύτερες, πιο κερδοφόρες εκμεταλλεύσεις και μια αυστηρότερη προσέγγιση στη σχολική πειθαρχία, όπως η απαγόρευση των κινητών τηλεφώνων και η επαναφορά των στολών. Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, κάλεσε τη Ρουμανία να διαδραματίσει ισχυρότερο ρόλο εντός της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, επιβεβαιώνοντας παράλληλα τη συμμαχία της χώρας με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι πολιτικές του στόχευαν σε ένα αγροτικό εκλογικό σώμα που νοσταλγούσε τη δεκαετία του 1990 και τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ο Ιόν Ιλιέσκου ήταν πρόεδρος. Ο Ντιάκονου τερμάτισε στην τέταρτη θέση, με σχεδόν 9% των ψήφων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρουμάνοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ρουμάνοι πολιτικοί Κατηγορία:Ρουμάνοι ηθοποιοί
Αντώνιος Μέξης
Ο Αντώνιος Μέξης (1921 - 4 Αυγούστου 1973) ήταν στρατιωτικός και υπουργός επί χούντας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πόρο. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου και στη Σχολή Πολέμου Αεροπορίας. Ήταν από τους πρωταγωνιστές του απριλιανού πραξικοπήματος το 1967 και τέθηκε σε αποστρατεία (με το βαθμό του Συνταγματάρχη) έναν χρόνο αργότερα έπειτα από αίτησή του. Πολέμησε στη Μάχη της Κρήτης και με τις αντάρτικες ομάδες του συνταγματάρχη Ψαρρού κατά την Κατοχή. Το 1944 έλαβε μέρος στην καταστολή του κινήματος των κομμουνιστών και πήρε μέρος σε επιχειρήσεις με τους Λόχους Ορεινών Καταδρομών.
Από τις 28 Ιανουαρίου 1968 ως το 1972 ήταν γενικός γραμματέας του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών της χούντας και από τις 28 Σεπτεμβρίου 1971 ως τις 31 Ιουλίου 1972 επίτροπος Διοίκησης.
Στην Κυβέρνηση Παπαδόπουλου στις 31 Ιουλίου 1972 διορίστηκε υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών, αξίωμα στο οποίο παρέμεινε ως το θάνατό του.
Πέθανε τα ξημερώματα της 3ης προς 4 Αυγούστου 1973 έπειτα από έμφραγμα του μυοκαρδίου και κηδεύτηκε (5 Αυγούστου) με τιμές υπουργού εν ενεργεία.
Θάφτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραπομπές
Μ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Κοινωνικών Υπηρεσιών Μ
Ριπατρανσόνε
Το Ριπατρανσόνε (ιταλικά: Ripatransone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άσκολι Πιτσένο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Ελισάβετ Φρειδερίκη Σοφία του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ
Η Ελισάβετ Φρειδερίκη Σοφία (γερμ. Elisabeth Friederike Sophie von Brandenburg-Bayreuth, 30 Αυγούστου 1732 - 6 Απριλίου 1780) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν, ήταν κόρη του Μαργράβου του Βρασνδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Βυρτεμβέργης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπαϊρόιτ ως το μόνο τέκνο του Φρειδερίκου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ από την πρώτη του σύζυγο Βιλελμίνη των Χοεντσόλλερν, κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας. Η Βιλελμίνη ήταν η αγαπημένη αδελφή του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας. Τόσο ο Μάργραβος όσο και η σύζυγός του ήλπιζαν στη γέννηση ενός γιου και διαδόχου, ωστόσο αυτό δεν συνέβη ποτέ. Έτσι, η Ελισάβετ Φρειδερίκη Σοφία μεγάλωσε ως το μοναδικό παιδί τους στην Αυλή του Μπαϊρόιτ.
Τη στιγμή της γέννησής της, ο γάμος των γονιών της ήταν ακόμη ευτυχής. Ωστόσο κατά τα επόμενα χρόνια οι σχέσεις τους ψυχράνθηκαν, καθώς ο Μάργραβος Φρειδερίκος έστρεψε τη στοργή του σε άλλες γυναίκες. Η πιο εξέχουσα ερωμένη του ήταν η Βιλελμίνε φον Μάρβιτς, μία από τις κυρίες επί των τιμών της συζύγου του.
Η Ελισάβετ Φρειδερίκη Σοφία εθεωρείτο μία από τις ωραιότερες πριγκίπισσες της εποχής της. Η νέα επαινέθηκε από τον ίδιο τον Ιταλό εραστή και συγγραφέα Καζανόβα ως «η πιο όμορφη πριγκίπισσα στη Γερμανία». Ως μοναδικό παιδί, είχε μία αυστηρή εκπαίδευση και ήταν προετοιμασμένη για έναν υψηλό και ευγενή γάμο.
Ο γάμος της
Τον Ιανουάριο του 1744 ο Κάρολος Ευγένιος της Βυρτεμβέργης επισκέφθηκε το Μπαϊρόιτ και ερωτεύτηκε την Ελισάβετ. Ο θείος της Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας ευνόησε τον Κάρολο Ευγένιο ως ταιριαστό σύζυγο γι' αυτήν, καθώς τον γνώριζε κατά τη διάρκεια των δύο ετών που είχε ο Δούκας εκπαιδευτεί στην πρωσική Αυλή. Αν και ο Μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και ο Βασιλιάς της Δανίας ήταν επίσης υποψήφιοι για την Πριγκίπισσα, η οικογένεια της Ελισάβετ επέλεξε τον Κάρολο Ευγένιο.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 1748 πραγματοποιήθηκε ο γάμος της Ελισάβετ και του Καρόλου Ευγενίου στο Μπαϊρόιτ. Ο γάμος ήταν η πιο εορταστική τελετή στην ιστορία του μαργραβάτου. Στο πλαίσιο των λαμπρών εορτασμών, η όπερα του Μαργράβου άνοιξε και κόπηκαν αναμνηστικά νομίσματα με τα πρόσωπα του νεαρού ζευγαριού, σφραγισμένα με την ένδειξη "Ακόμη και εάν οι φλόγες σβήσουν δέκα φορές, θα ανάψουν πιο φωτεινές".
Ο γάμος ήταν αρχικά χαρούμενος, αλλά άρχισε να χαλάει μετά από λίγα χρόνια. Η Ελισάβετ ήταν δυσαρεστημένη για την πλήρη έλλειψη επιρροής της στις κρατικές υποθέσεις. Οι διαφωνίες του ζευγαριού οδήγησαν -και στη συνέχεια επιδεινώθηκαν από- την απόφαση του Καρόλου Ευγενίου να μην κρύβει πλέον τις απιστίες του, που δεν τις κάλυπτε πιά από μία προσποίηση πιστότητας, καθώς ο δούκας άρχισε να περνάει μεγάλο μέρος του χρόνου του με τις ερωμένες του.
Μαρίλου Πάντουα
Η Μαρίλου Πάντουα, πλήρες όνομα Μαρία ντε λα Λουθ Πάντουα, είναι μεξικανή ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και γραμματέας για τα φύλα και τα ανθρώπινα δικαιώματα της Εθνικής Ένωσης Οικιακών Εργαζομένων, η οποία είναι μία οργάνωση που στοχεύει στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των οικιακών εργαζομένων στο Μεξικό. Εκεί είναι υπεύθυνη για το πρόγραμμα τοποθέτησης εργαζομένων. Ηγήθηκε της εκστρατείας «Φωνές υπερασπιστών», η οποία δημιούργησε δελτία τύπου και άλλα μέσα ενημέρωσης για να πιέσει τις κυβερνήσεις να ανταποκριθούν στην πανδημία COVID-19 έχοντας κατά νου τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ελισάβετ Φρειδερίκη Σοφία του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ
Ο γάμος της
Παρά τις αυξανόμενες διαφωνίες τους η Ελισάβετ έμεινε έγκυος. Στις 19 Φεβρουαρίου 1750 η Ελισάβετ γέννησε το μοναδικό τους παιδί, την Φρειδερίκη Βιλελμίνη, η οποία απεβίωσε στις 12 Μαρτίου 1751, λίγο μετά τα πρώτα της γενέθλια. Η απουσία άρρενος κληρονόμου αύξησε τις συγκρούσεις μεταξύ του νεαρού ζευγαριού.
Μαρίλου Πάντουα
Ακτιβισμός
Η Πάντουα εργάστηκε ως οικιακή βοηθός πριν από την ένταξή της στην Εθνική Ένωση Οικιακών Εργαζομένων και έγινε γραμματέας της ένωσης για τα δικαιώματα φύλου και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Επιπλέον, ήταν υπεύθυνη για το πρόγραμμα τοποθέτησης εργαζομένων. Στη συνέχεια έγινε Γενική Γραμματέας της ένωσης, κατευθύνοντας τις προσπάθειές της.
Ελισάβετ Φρειδερίκη Σοφία του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ
Ο γάμος της
Η ανάγκη για έναν διάδοχο ηρέμησε τις σχέσεις τους για λίγο, αλλά μετά από ένα ταξίδι στην Ιταλία το 1753 ο δούκας άρχισε να έχει ξανά ερωμένες και προέκυψαν νέες διαμάχες. Το δουκικό ζευγάρι αποξενώθηκε μόνιμα το 1756, όταν ο Κάρολος Ευγένιος συνέλαβε αυταρχικά και φυλάκισε παράνομα τη φίλη τής Ελισάβετ, την τραγουδίστρια δωματίου Μαριάννε Πίρκερ.
Μαρίλου Πάντουα
Ακτιβισμός
Κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, η Πάντουα επιχείρησε να φέρει στο φως τις προκλήσεις που αντιμετώπιζαν οι οικιακοί εργαζόμενοι και τις αθέμιτες ή επικίνδυνες πρακτικές που εφάρμοσαν οι εργοδότες τους. Μεταξύ των ανησυχιών της ήταν ο προσωπικός προστατευτικός εξοπλισμός για την προστασία από τις χημικές ουσίες που χρησιμοποιούνται για την απολύμανση και τον καθαρισμό, η έλλειψη ασφάλειας στην εργασία, η έκθεση σε άτομα που κινδυνεύουν με COVID-19, η έλλειψη πληρωμένων υπερωριών για τις νέες ευθύνες που σχετίζονται με πανδημία και η νέα δυσκολία για τη φροντίδα των παιδιών που δεν πηγαίνουν πλέον στο σχολείο αυτοπροσώπως.
Ελισάβετ Φρειδερίκη Σοφία του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ
Ο γάμος της
μικρογραφία|Το Κάστρο Φανταζίε (βόρεια όψη).
Μαρίλου Πάντουα
Βραβεία
Το 2020, η Πάντουα αναγνωρίστηκε από το Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ως Περιφερειακή Ηγέτης για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικότερα για την εκστρατεία της «Φωνές των υπερασπιστών».
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικανοί ακτιβιστές
Ελισάβετ Φρειδερίκη Σοφία του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ
Ο γάμος της
Μετά το τέλος του πατέρα της το 1763, η Ελισάβετ κληρονόμησε το κάστρο κοντά στο Ντόντορφ (τώρα δήμος Έκερσντορφ), το οποίο ήταν ακόμη υπό κατασκευή. Είχε ξεκινήσει από τον μάργραβο Φρειδερίκο, αλλά δεν ολοκληρώθηκε μέχρι το 1765. Η Ελισάβετ αναδιαμόρφωσε και επίπλωσε το κάστρο, για να ταιριάζει με το γούστο και την προσωπικότητά της και του έδωσε το όνομα "Κάστρο της Φαντασίας" (Schloss Fantaisie) που εξακολουθεί να φέρει μέχρι σήμερα.
Απεβίωσε στο Παλαιό Κάστρο στο Μπάιροϊτ, σε ηλικία 47 ετών. Κατόπιν αιτήματός της, τάφηκε στο παρεκκλήσιο του Κάστρου του Μπαϊρόιτ δίπλα στους γονείς της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1748 τον Κάρολο Ευγένιο της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δούκισσες της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Εμμανουέλα Κακαβιά
Η Εμμανουέλα Κακαβιά είναι Ελληνίδα ζωγράφος και εικονογράφος παιδικής λογοτεχνίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 1981.