cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάκτηση της Γαλιλαίας
Η επίθεση του Βεσπασιανού
Έγινε επίσης και μια ρωμαϊκή επιχείρηση στη Σαμάρεια. Ο Σέξτος Κερεάλιος Ουετιλιανός επικεφαλής της Vης(5ης) λεγεώνας εισέβαλε στην περιοχή και πληροφορήθηκε ότι πολλοί Σαμαρείτες είχαν καταφύγει στο όρος Γαριζείν. Ο Κερεάλιος τους επιτέθηκε και σκότωσε 11.000 άτομα (λίγο πριν τα μέσα Ιουνίου 67). Στα μέσα του τρίτου δεκαήμερου του Ιουνίου του 67 καταλήφθηκαν με έφοδο τα Ιωταπάτα και ο πληθυσμός τους κατασφάχτηκε. Ο Ιώσηπος παραδόθηκε και κατόρθωσε να σώσει τη ζωή του και την ελευθερία του με ένα ριψοκίνδυνο τέχνασμα. Ανήγγειλε στον Βεσπασιανό ότι θα γίνονταν αυτοκράτορας.
Η ναυμαχία στην θάλασσα της Γαλιλαίας
. Κατόπιν ο Βεσπασιανός γύρισε στην Καισαρεία (τέλη Ιουνίου του 67). Εκεί έμαθε ότι οι Ιουδαίοι είχαν καταλάβει την παραλιακή πόλη Ιόππη. Ο Βεσπασιανός έστειλε ένα απόσπασμα εναντίον της πόλης. Οι επαναστάτες κατέλαβαν όσα πλοία ήταν διαθέσιμα και ανοίχτηκαν στην θάλασσα, όπου χτυπήθηκαν από μια δυνατή καταιγίδα και ναυάγησαν.
Λίγο αργότερα ο Βεσπασιανός έμαθε ότι η Τιβεριάδα και οι Ταριχές στασίασαν. Ο Βεσπασιανός κινήθηκε εναντίον της Τιβεριάδος. Γνωρίζοντας ότι ο πληθυσμός της πόλης ήταν διχασμένος και ότι ο Ηρώδης Αγρίππας ενδιαφέρονταν γι’ αυτήν κατάφερε με μια επίδειξη δύναμης να την καταλάβει αμαχητί αφού οι φιλοπόλεμοι με αρχηγό τον Ιησού του Τούφα αποχώρησαν από αυτήν. Οι επαναστάτες κατέφυγαν στις Ταριχές και συγκέντρωσαν στρατό στην πεδιάδα που βρίσκεται έξω από την πόλη. Ο Τίτος τους επιτέθηκε και τους διέλυσε. Κατόπιν μπήκε στην πόλη την ιδία στιγμή που οι μετριοπαθείς κάτοικοι εξεγέρθηκαν εναντίον των φιλοπόλεμων. Οι φιλοπόλεμοι μπήκαν μέσα σε λέμβους και ανοίχτηκαν στη λίμνη Γεννησαρέτ (θάλασσα της Γαλιλαίας).
Ο Τίτος έδωσε διαταγή να ναυπηγηθούν μεγάλες σχεδίες και λέμβοι. Όταν αυτό έγινε οι Ρωμαίοι επιβιβάστηκαν σε αυτό το στολίσκο και βγήκαν στα ανοιχτά. Ο στόλος των επαναστατών περικυκλώθηκε και αυτοί είτε σκοτώθηκαν είτε πνίγηκαν στα νερά της λίμνης που έγιναν κατακόκκινα. Όσοι από τους αιχμαλώτους που πιάστηκαν στην πόλη ανήκαν στην παράταξη των επαναστατών οδηγηθήκαν στην Τιβεριάδα όπου είτε εκτελέστηκαν είτε πουλήθηκαν ως δούλοι (πρώτο δεκαήμερο Σεπτεμβρίου του 67).
Το τέλος των επιχειρήσεων
Στη Γαλιλαία οι εστίες της ιουδαϊκής αντίστασης είχαν περιοριστεί στη Γάμαλα η οποία βρίσκονταν απέναντι από τις Ταριχές στην άλλη όχθη της λίμνης, στο χωριό Γίσχαλα και στο όρος Θαβώρ. Ο Βεσπασιανός κινήθηκε εναντίον τις οχυρήςΓάμαλας (τρίτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου του 67) και στρατοπέδευσε στα γύρω υψώματα. Οι υπερασπιστές της υπό τους Χάρητα και Ιώσηπο κατάφεραν να αποκρούσουν την πρώτη ρωμαϊκή έφοδο.
Ενώ η πολιορκία της Γάμαλας συνεχίζονταν ο Βεσπασιανός έστειλε τον χιλίαρχο Πλάκιδο εναντίον αυτών που βρίσκονταν οχυρωμένοι στο όρος Θαβώρ. Ο Πλάκιδος κινήθηκε επιδεικτικά στην περιοχή και όταν οι επαναστάτες του επιτεθήκαν άρχισε να υποχωρεί. Αφού παρέσυρε τους επαναστάτες στα πεδινά ανέστρεψε και τους επιτέθηκε. Οι επαναστάτες συνετρίβησαν. Όσοι επέζησαν τράπηκαν σε φυγή εγκαταλείποντας την περιοχή.
Η Γάμαλα καταλήφθηκε με έφοδο το τρίτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου του 67 και ο πληθυσμός της εξολοθρεύτηκε Απέμειναν μόνο τα Γίσχαλα. Ο Τίτος βάδισε εναντίον τους προτίμησε όμως αντί να επιτεθεί να διαπραγματευτεί με τον Ιωάννη από τα Γίσχαλα, τον ηγέτη των υπερασπιστών της πόλης. Ο Ιωάννης δέχθηκε. Τη νύχτα όμως αυτός και οι ένοπλοι του μαζί με πολλούς κατοίκους της πόλης έκαναν έξοδο. Το επόμενο πρωί όταν ο Τίτος συνειδητοποίησε τι είχε συμβεί τους καταδίωξε συλλαμβάνοντας πολλούς από τους φυγάδες. Ο Ιωάννης όμως και οι οπαδοί του είχαν διαφύγει. Με την επιχείρηση αυτή ολοκληρώθηκε η κατάκτηση της Γαλιλαίας (Νοέμβρης του 67).
Πηγές
Γαλιλαιας Κατακτηση Κατηγορία:Ιουδαϊκοί πόλεμοι
Σπόρος
μικρογραφία|400x400εσ|Διάγραμμα [[Κάρυο (βοτανική)|καρύου. Διάκριση μεταξύ σπόρου και καρπού.]] Σπόρος ή σπέρμα ονομάζεται το αναπαραγωγικό όργανο που ύστερα από γονιμοποίηση περιέχεται στον καρπό και προήλθε από τις σπερμοβλάστες. Τα λειτουργικά μέρη του σπόρου είναι το έμβρυο ή φυτάριο, δύο κοτυληδόνες (εκ των οποίων τουλάχιστο μια λειτουργική), το ενδοσπέρμιο και το περισπέρμιο.
Οι κοτυληδόνες και το ενδοσπέρμιο χρησιμοποιούνται κυρίως για αποθήκευση αποθησαυριστικών ουσιών που είναι απαραίτητες κατά τα διάφορα στάδια της βλάστησης. Στα μονοκότυλα η λειτουργική κοτυληδόνα ονομάζεται ασπίδιο (scutellum) ενώ η δεύτερη μένει ατροφική. Σε μερικά είδη στο σπόρο το ενδοσπέρμιο είναι τόσο περιορισμένο που θεωρείται πως δεν υπάρχει. Το περισπέρμιο είναι το προστατευτικό κάλυμμα όλου του σπόρου και ενσωματώνει μηχανισμούς για τον έλεγχο της διέλευσης του νερού, καθώς και ουσίες-ανοστολείς της βλάστησης (αγγλ: germination inhibitors). Πολλές φορές το περισπέρμιο δεν αφήνει δίοδο για να εισέλθει νερό ή/και οξυγόνο στο εσωτερικό του σπόρου με αποτέλεσμα μια κατάσταση εξαναγκασμένου ληθάργου. Η μόνη δυνάμει είσοδος αυτών των στοιχείων είναι η μικροπύλη (micropyle), ενώ hilum λέγεται η ασυνέχεια του περισπερμίου γύρω από αυτήν. Κατά τη διάρκεια του ληθάργου, αυτή παραμένει ανοιχτή όταν ο σπόρος περιέχει περισσότερο από το επιθυμητό νερό (για να βγει έξω), ενώ κλείνει όταν τα επίπεδα υγρασίας πέφτουν σε επιθυμητά όρια. Το έμβρυο αποτελείται από τα αρχέφυτρα του βλαστού (κολεόπτυλο) και της ρίζας (κολεόριζα). Το τμήμα του εμβρύου μεταξύ του ακραίου μεριστώματος του βλαστού και των κοτυληδόνων λέγεται επικοτύλιο, ενώ υποκοτύλιο είναι το μέρος του εμβρύου από το κορυφαίο ριζικό μερίστωμα ως τις κοτυληδόνες.
Η βλάστηση του σπόρου
Όποτε οι συνθήκες γίνουν ευνοϊκές, το έμβρυο θα μεγιστοποιήσει το αυξητικό/βλαστητικό του δυναμικό (growth potential) και θα εντείνει τις μεταβολικές διεργασίες. Καθοριστικό βήμα είναι η διάσπαση της στεγανότητας του περισπερμίου και η ενυδάτωση του σπόρου. Γίνεται επομένως κατανοητό πως το ίδιο το περισπέρμιο, ως ρυθμιστής της ενυδάτωσης του σπόρου, μπορεί να αποτελέσει σοβαρό εμπόδιο στη βλαστικότητα των σπόρων. Στην ευνοϊκή πάντως περίπτωση, η ενυδάτωση των εμβρυακών ιστών γίνεται βάσει κάποιων δυνάμεων που αναπτύσσονται στην επιφάνεια των κυττάρων. Ουσιαστικά υπάρχει ηλεκτροχημικό δυναμικό που έλκει το νερό στα κυτταρικά τοιχώματα, τις πρωτεΐνες και τα άλλα υδρόφιλα μόρια, με άμεση συνέπεια τη διόγκωση των κυττάρων και μεγαλύτερο αυξητικό δυναμικό. Αυτό το δυναμικό πλέον μπορεί να διασπάσει το περισπέρμιο και να επιτρέψει τη βλάστηση του φυταρίου. Στη συνέχεια εντείνεται η αναπνοή (όπως και όλος ο μεταβολισμός συνολικά), ενεργοποιούνται υδρολυτικά ένζυμα και τα κύτταρα αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σπορος  Κατηγορία:Βοτανική Κατηγορία:Αναπαραγωγή των φυτών Κατηγορία:Αναπαραγωγή
ΦΚ Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα
Η ΦΚ Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα (μαυροβουνιακά: FK Budućnost Podgorica) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από την Ποντγκόριτσα, Μαυροβούνιο, η οποία αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαυροβουνίου. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το άσπρο. Αποτελεί τμήμα του αθλητικού συλλόγου Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα.
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1925. Είναι η ομάδα από το Μαυροβούνιο με τις περισσότερες συμμετοχές στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας, με εκκίνηση το 1946. Λόγω της μετονομασίας της πόλης επί εποχής Γιουγκοσλαβίας, η ομάδα ήταν γνωστή σαν Budućnost Titograd. Από την ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου το 2006, η ομάδα κέρδισε το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαυροβουνίου δύο φορές και μία φορά το Κύπελλο Μαυροβουνίου (ποδόσφαιρο ανδρών). Έχει συμμετάσχει στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ και στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά δεν έφτασε ποτέ σε όμιλο καμιάς διοργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1925 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μαυροβουνίου Κατηγορία:ΦΚ Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας
Ταξιαρχία Μαρτύρων της 17ης Φεβρουαρίου
Η Ταξιαρχία Μαρτύρων της 17ης Φεβρουαρίου είναι μια ισλαμιστική πολιτοφυλακή στην ανατολική Λιβύη.
2012–2015
Η Ταξιαρχία Μαρτύρων της 17ης Φεβρουαρίου κλήθηκε για βοήθεια από την κυβέρνηση των ΗΠΑ κατά την διάρκεια της επίθεσης στη Βεγγάζη το 2012.
Το 2015, η ταξιαρχία είχε θεωρηθεί η μεγαλύτερη και η καλύτερη ένοπλη πολιτοφυλακή στην ανατολική Λιβύη. Η χρηματοδότηση ερχόταν από το Υπουργείο Άμυνας της Λιβύης. Η ομάδα πραγματοποίησε καθήκοντα "ασφάλειας και νόμου και τάξης" στην ανατολική Λιβύη και την Κούφρα στο νότο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατός της Λιβύης
Η νέα Γκουφοταινία
Η Νέα Γκουφοταινία (γνωστή και ως Η Γκουφοταινία 2) (αγγλικά: An Extremely Goofy Movie - επίσης γνωστή και ως A Goofy Movie 2) είναι μια Αμερικανική κωμική ταινία κινουμένων σχεδίων που κυκλοφόρησε το 2000 απευθείας σε βίντεο. Η παραγωγή ανήκει στα Disney Television Animation και DisneyToon Studios, ενώ η σκηνοθεσία στους Ίαν Χάρογουελ και Ντάγκλας ΜακΚάρθι. Αποτελεί τη συνέχεια της ταινίας κινουμένων σχεδίων του 1995, Η Γκουφοταινία, και σε αυτήν επιστρέφουν οι χαρακτήρες της πρώτης ταινίας, οι οποίοι βασίστηκαν στην τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων Goof Troop. Η ιστορία ακολουθεί την πρώτη χρονιά του Μαξ στο κολέγιο, η οποία περιπλέκεται από την παρουσία του πατέρα του, Γκούφυ, όταν αυτός εγγράφεται στο ίδιο κολέγιο για να πάρει ένα δίπλωμα, έτσι ώστε να μπορέσει να βρει δουλειά.
Πλοκή
Ο Μαξ, τώρα σχεδόν 18 χρονών, αναχωρεί για το κολέγιο με τους καλύτερους φίλους του, Πι-Τζέι και Μπόμπι Ζιμέρσκι. Όλοι μαζί προσπαθούν να γίνουν η καλύτερη ομάδα στο κολέγιο για να λάβουν μέρος και να κερδίσουν στα X Games. Κατά την άφιξή τους, ο Μαξ συναντιέται με τον αρχηγό της αδελφότητας «ΓΜΜ», Μπράντλι Άπερκαστ ΙΙΙ, του οποίου η αδελφότητα είναι οι τελευταίοι πρωταθλητές στα X Games. Ο Μπράντλι προσκαλεί τον Μαξ να γίνει μέλος της αδελφότητας, αλλά ο Μαξ αρνείται να αφήσει τους φίλους του μιας και η πρόσκληση είναι μόνο για εκείνον. Αυτό οδηγεί στο ξεκίνημα μιας κόντρας μεταξύ της ομάδας του Μαξ και της ομάδας Γάμμα του Μπράντλι και οι δυο τους βάζουν στοίχημα ότι όποιος χάσει στον τελικό των X Games, θα είναι το «παιδί για όλες τις δουλειές» του άλλου.
Εν τω μεταξύ, ο Γκούφυ δεν παίρνει και πολύ καλά την απουσία του Μαξ και υποφέρει από το «σύνδρομο της άδειας φωλιάς». Η κατάθλιψή του τον οδηγεί στο να χάσει τη δουλειά του σε ένα εργοστάσιο παιχνιδιών, αφού με την αδεξιότητα και την αφηρημάδα του, προκαλεί μεγάλη καταστροφή σε αυτό. Ψάχνοντας καινούρια δουλειά, καταλαβαίνει ότι θα πρέπει να ολοκληρώσει την τελευταία χρονιά στο κολέγιο που είχε παρατήσει, ώστε να πάρει το πτυχίο του και να βρει μια καλή θέση εργασίας. Προς μεγάλο τρόμο του Μαξ, ο Γκούφυ γράφεται στο κολέγιο του γιου του για να παρακολουθήσει την τελευταία του χρονιά και ταυτόχρονα, να είναι κοντά στο γιο του. Ο Μαξ, θέλοντας να τον κρατήσει μακριά του, τον συμβουλεύει να μπει στην ομάδα των Γάμμα. Επιπλέον, θέλοντας να τον απομακρύνει ακόμη περισσότερο, τον οδηγεί στο να γνωρίσει τη βιβλιοθηκάριο του κολεγίου, Σύλβια Μάρπολ, με την οποία μοιράζεται τις νοσταλγικές του αναμνήσεις από τη δεκαετία των '70s. Σύντομα, αναπτύσσεται μια ρομαντική σχέση μεταξύ των δύο και αποφασίζουν να βγουν ραντεβού. Το ραντεβού είναι μεγάλη επιτυχία, μιας και οι δυο τους κυριαρχούν στην πίστα χορεύοντας ντίσκο.
Αν και ο Μαξ είναι αρχικά υποστηρικτικός στους «περισπασμούς» του Γκούφυ, μια ένταση αρχίζει να αναπτύσσεται μεταξύ τους όταν ο Γκούφυ τον κερδίζει στον πρώτο γύρο των προκριματικών των X Games, λόγω του σαμποτάζ που προκάλεσε ο Μπράντλι όταν ο Μαξ αγωνιζόταν, με αποτέλεσμα η ομάδα του Μαξ ίσα που καταφέρνει να προκριθεί στους ημιτελικούς. Μετά τους προκριματικούς, ο Μαξ και ο Γκούφυ τσακώνονται με τον Μαξ να αποδοκιμάζει εγωιστικά τον Γκούφυ ως πατέρα του και να του λέει «να τον αφήσει ήσυχο και να αποκτήσει δικιά του ζωή». Ο Γκούφυ μετά από αυτό, χάνει την αυτοσυγκέντρωσή του και ξεχνάει το ραντεβού του με την Σύλβια, ενώ αποτυγχάνει και στις εξετάσεις του τριμήνου.
Ο Γκούφυ αρχίζει να σκέφτεται να τα παρατήσει, αλλά μετά τις ακούσιες συμβουλές του φίλου του Πητ, ανακτά την αυτοσυγκέντρωσή του και επιστρέφει στο κολέγιο. Εν τω μεταξύ, ο Μαξ σκέφτεται τη μεταγραφή σε άλλο κολέγιο γιατί πιστεύει ότι απογοήτευσε τους συναθλητές του, αλλά μετά από ενθαρρύνσεις του Πι-Τζέι και του Μπόμπι, αναθεωρεί και αποφασίζει ότι ακόμη μπορούν να κερδίσουν. Ο Γκούφυ επιστρέφει στο κολέγιο και συμφιλιώνεται με τη Σύλβια, η οποία τον βοηθά στη μελέτη του για να περάσει τις εξετάσεις του, τις οποίες και περνά με άριστα. Επιπρόσθετα, παραιτείται από την ομάδα των Γάμμα, μη θέλοντας να αγωνιστεί εναντίον του Μαξ. Τα μέλη της ομάδας Γάμμα το παίρνουν ως προσβολή, μιας και κανένας δεν τόλμησε ποτέ να τους παρατήσει, και κυριολεκτικά τον πετάνε έξω. Όταν ο Γκούφυ ξαναμπαίνει στο σπίτι των Γάμμα για να παραδώσει την καρφίτσα της ομάδας, τους ακούει να λένε ότι θα σαμποράρουν τους αγώνες, όπως κάνουν πάντα, για να κερδίσουν και πάλι. Ο Γκούφυ προσπαθεί να προειδοποιήσει τον Μαξ αλλά χωρίς επιτυχία, μιας και ο Μαξ δεν τον ακούει.
Στην τελευταία κούρσα, ο Σλούχ, ένας από την ομάδα Γάμμα, αποκλείεται από τον αγώνα όταν ο Γκούφυ πέφτει πάνω του. Ο Μπόμπι επίσης αποκλείεται όταν ένα μέλος της ομάδας Γάμμα χαλαρώνει μια βίδα από τον μπροστινό τροχό του ποδηλάτου του και βγαίνει εκτός δρόμου. Στη συνέχεια, ο Γκούφυ αποκλείεται επίσης κατά τη διάρκεια του skateboarding, όταν καταλάθος πέφτει πάνω στον Μπράντλι, κάνοντάς τον έξαλλο όταν μαθαίνει ότι ο Τανκ, ένας από την ομάδα του, τον παρακούει και θέλει να κερδίσει εκείνος. Μια από τις μανούβρες του Μπράντλι αποτυγχάνει όταν ο Τανκ συγκρούεται (μαζί με τον Μαξ) στο λογότυπο των X-Games το οποίο καταρρέει και αρπάζει φωτιά. Αγνοώντας το ατύχημα, ο Μπράντλι συνεχίζει να προχωράει για να κερδίσει, ενώ ο Μαξ και ο Γκούφυ βοηθούν τον Τανκ που είχε παγιδευτεί κάτω από το λογότυπο. Παρά την καθυστέρηση, ο Μαξ καταφέρνει να φτάσει τον Μπράντλι και να κερδίσει τον αγώνα με ελάχιστη διαφορά, αποκτώντας το μεγάλο βραβείο του διαγωνισμού. Αναγνωρίζοντας την ήττα του, ο Μπράντλι συγχαίρει τον Μαξ λέγοντάς του ότι θα τηρήσει το στοίχημα που έχασε και θα γίνει το «παιδί για όλες τις δουλειές». Ο Μαξ όμως ακυρώνει το στοίχημα επειδή ο Μπράντλι θα έχει να αντιμετωπίσει τον Τανκ μετά από ό,τι του έκανε. Ο Τανκ στρέφεται εναντίον του Μπράντλι για την προδοσία του και γίνεται ο νέος αρχηγός της ομάδας Γάμμα.
Soundtrack
Σε αντίθεση με την πρώτη ταινία, στη Νέα Γκουφοταινία δεν υπάρχουν σκηνές όπου οι πρωταγωνιστές να τραγουδούν στην οθόνη. Ωστόσο, ένας αριθμός τραγουδιών που χρησιμοποιείται στην ταινία, συμπεριελήφθηκαν στο επίσημο άλμπουμ με τον τίτλο Disney's An Extremely Goofy Movie Dance Party!, το οποίο κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2000 μαζί με την ίδια την ταινία.
Λίστα κομματιών
250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack
Υποδοχή
Η νέα Γκουφοταινία κέρδισε το βραβείο Annie στην κατηγορία «Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων σε Βίντεο», ενώ ο Μπιλ Φάρμερ ήταν υποψήφιος στην κατηγορία «Α' Αντρικός Ρόλος Φωνής» για την ερμηνεία του ως Γκούφυ.
Στην ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes η ταινία σημειώνει ποσοστό 57%, ελάχιστα υψηλότερο από την πρώτη ταινία, με μέσο όρο σκορ 5.6/10, βασισμένο σε 7 κριτικές. Ήταν η μόνη απευθείας σε βίντεο συνέχεια ταινίας της Disney που σημείωνε μεγαλύτερη βαθμολογία από την αυθεντική ταινία, μέχρι την κυκλοφορία της ταινίας Ο Αδελφός μου ο Αρκούδος 2 το 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2000
Φρανσουά Μισέλ Λε Τελιέ ντε Λουβουά
Ο Φρανσουά Μισέλ Λε Τελιέ, μαρκήσιος του Λουβουά, κόμης της Τονέρ (γαλλικά: François Michel Le Tellier, Marquis de Louvois, comte de Tonnerre), γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1639 στο Παρίσι και πέθανε στις 16 Ιουλίου 1691 στις Βερσαλλίες, ήταν Γάλλος πολιτικός, ένας από τους κύριους υπουργούς του Λουδοβίκου ΙΔ΄, με κύριο επίτευγμα την αναδιοργάνωση του γαλλικού στρατού. Συνήθως αναφέρεται ως Λουβουά.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λουβουά γεννήθηκε στο Παρίσι στις 18 Ιανουαρίου 1641, γιος του Μισέλ Λε Τελιέ και την Ελιζαμπέτ Τυρπέν. Ο πατέρας του ήταν ένας από τους ισχυρότερους αξιωματούχους, καγκελάριος και υπουργός πολέμου του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και τον μύησε στη διαχείριση των κρατικών υποθέσεων. Ο νεαρός Λουβουά κέρδισε την εμπιστοσύνη του βασιλιά και το 1666 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως υπουργός πολέμου.
Οι ικανότητές του έγιναν αντιληπτές στον Πόλεμο της Επανάκτησης μεταξύ της Γαλλίας και της Ισπανίας (1667–68) από τον στρατάρχη Τυρέν, ο οποίος του έδωσε σημαντικές οδηγίες στη στρατιωτική τέχνη. Μετά την ειρήνη του Αιξ-λα-Σαπέλ, ο Λουβουά αφοσιώθηκε στην οργάνωση του γαλλικού στρατού. Τα χρόνια μεταξύ 1668 και 1672, αναφέρει ο ιστορικός Καμίγ Ρουσέ, «ήταν χρόνια προετοιμασίας, οι Γάλλοι διπλωμάτες προσπαθούσαν με όλες τις δυνάμεις τους να βρουν συμμάχους, ο Κολμπέρ να βρει χρήματα και ο Λουβουά στρατιώτες για τον βασιλιά».
Το 1662 παντρεύτηκε τη μαρκησία Αν ντε Σουβρέ με την οποία απέκτησε έξι παιδιά.
Στις 19 Ιουλίου 1669, ο Λουβουά έγραψε επιστολή προς τον διευθυντή των φυλακών με την οποία τον ενημέρωνε για την άφιξη κρατουμένου και τις ειδικές συνθήκες φυλάκισής του. Το όνομα του κρατούμενου ήταν Εστάς Ντωζέ, αυτός που αργότερα ονομάστηκε ο Άνθρωπος με το Σιδηρούν προσωπείον.
Έργο
αριστερά|μικρογραφία|Πορτρέτο του 1677 Το έργο του Λουβουά συνδέεται με την ιστορική ανάπτυξη και οργάνωση του γαλλικού στρατού. Οι περισσότεροι ιστορικοί του αποδίδουν όλη τη δόξα για την τελειοποίηση των γαλλικών στρατιωτικών σωμάτων, αν και ουσιαστικά ο ίδιος φρόντισε να εφαρμοσθούν οι καινοτομίες που είχε εισάγει ο πατέρας του. Συμμετείχε στην ίδρυση του μεγάρου των Απομάχων και εισήγαγε τη σχεδόν αναγκαστική στρατολόγηση των αριστοκρατών και ευγενών της Γαλλίας, με την οποία ο Λουβουά πραγματοποίησε την επιθυμία του Λουδοβίκου ΙΔ΄ για τον περιορισμό του πνεύματος ανεξαρτησίας με υπηρεσία στο στρατό ή στη βασιλική αυλή. Η επιτυχία των μέτρων του επιβεβαιώθηκε από τις νίκες στον πρώτο πόλεμο του Λουδοβίκου ΙΔ΄, τον Γαλλο-Ολλανδικό Πόλεμο του 1672–78. Η πειθαρχία και η πλήρης υποταγή στη βασιλική εξουσία ήταν η πολιτική του πίστη.
Ο Λουβουά χρεώνεται εν μέρει με δύο γεγονότα που αμαύρωσαν τη σταδιοδρομία του: τις διώξεις κατά των Ουγενότων που οδήγησαν το 1685 στην ανάκληση του Εδίκτου της Νάντης και την καταστροφή του Παλατινάτου που οδήγησε στον Εννεαετή Πόλεμο(1688–97), στα οποία είχε σημαντικό ρόλο. Επίσης, η κατάληψη του Στρασβούργου το 1681 σε καιρό ειρήνης δεν σχεδιάστηκε μόνο αλλά εκτελέστηκε από τον Λουβουά.
Μια σωτήρια ρήτρα στην ανάκληση του Εδίκτου της Νάντης, η οποία προέβλεπε μικρή ελευθερία συνείδησης, αν και όχι λατρείας, ο Λουβουά την ακύρωσε με τη φράση «Η Αυτού Μεγαλειότητα επιθυμεί τη χειρότερη σκληρότητα σε όσους δεν συμμετέχουν στη θρησκεία του».
Ωστόσο, η πρόσφατη έρευνα έχει αποδείξει ότι ο Λουβουά, ως ευφυής πολιτικός, απλά διέγνωσε τις επιθυμίες του κυρίου του και λειτουργούσε σύμφωνα μ' αυτές.
Μετέπειτα ζωή
μικρογραφία|269x269εσ|Η σύζυγος του Λουβουά Αν ντε Σουβρέ στις [[Ανάκτορο των Βερσαλλιών|Βερσαλλίες]] Ο Κολμπέρ πέθανε το 1683 και αντικαταστάθηκε από τον Λε Πελετιέ, υποστηρικτή του Λουβουά, στον έλεγχο των οικονομικών, και από τον ίδιο τον Λουβουά στο υπουργείο δημοσίων κτηρίων, έτσι έγινε ο υπουργός που μπορούσε να ικανοποιήσει τις δύο αγαπημένες ασχολίες του βασιλιά, τον πόλεμο και τα κτήρια, οπότε και ασχολήθηκε με νέα έργα στο ανάκτορο των Βερσαλλιών.
Ο Λουβουά επέβλεπε τις επιτυχίες των πρώτων χρόνων του Εννεαετούς Πολέμου και το 1688 ξεκίνησε τη συλλογή σχεδίων-αναγλύφων των γαλλικών οχυρών, που τώρα βρίσκονται στο Μουσείο ανάγλυφων σχεδιαγραμμάτων στο Παρίσι. Πέθανε ξαφνικά από αποπληξία μετά την αποχώρησή του από το γραφείο του βασιλιά στις Βερσαλλίες, στις 16 Ιουλίου 1691, και σύμφωνα με φήμες που διαδίδονταν τότε στη βασιλική αυλή, λίγο πριν εκδηλωθεί η δυσμένεια του βασιλιά εναντίον του. Ο αιφνίδιος θάνατός του προκάλεσε υποψίες δηλητηρίασης.
Αποτίμηση
Ο Λουβουά ήταν ένας από τους σημαντικότερους υπουργούς πολέμου που επέτυχε την αναδιάρθρωση των γαλλικών ενόπλων δυνάμεων. Η γαλλική ιστορία ως ισάξιο του μπορεί να επιδείξει μόνο τον Λαζάρ Καρνό. Και οι δύο οργάνωσαν τα στρατεύματα από παλιό υλικό σε ένα νέο σύστημα, και οι δύο ήταν αξιοθαύμαστοι στις εκστρατείες που οργάνωσαν και αφιερώθηκαν στην υλική ευημερία των στρατιωτών. Μετά το θάνατό του, ο γαλλικός στρατός ήταν ένας από τους σημαντικότερους στην Ευρώπη.
Ο Βολταίρος στο έργο του Ο αιώνας του Λουδοβίκου ΙΔ΄ που δημοσιεύτηκε το 1751 αναφέρει γι'αυτόν: «Τον εκτιμούσαν περισσότερο από όσο τον αγαπούσαν, ο βασιλιάς, η αυλή και ο κόσμος. Ήταν τυχερός, όπως και ο Κολμπέρ, που είχε απογόνους που τίμησαν το σπίτι του, έγιναν ακόμη και στρατάρχες της Γαλλίας ».
Ωστόσο, υπήρχαν και σκληροί επικριτές του, όπως ο δούκας του Σαιν-Σιμόν που τον περιέγραψε ως «βάρβαρο και γεμάτο οίηση για την εξουσία του» και η νύφη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ Ελισάβετ Καρλόττα του Παλατινάτου που τον χαρακτήρισε «τρομερά σκληρό και ανίκανο να αισθανθεί οποιοδήποτε οίκτο».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Παλαιού Καθεστώτος
Ζαφειρόπουλος
Με το όνομα Ζαφειρόπουλος μπορεί να αναφέρονται τα εξής πρόσωπα:
Σάντσο Αραγωνίας
Ο Σάντσο της Αραγωνίας (1250 - 1275), Ινφάντης της Αραγωνίας και Αρχιεπίσκοπος του Τολέδο, ήταν μικρότερος γιος και παιδί του Ιάκωβου Α΄ της Αραγωνίας και της δεύτερης συζύγου του Γιολάντας της Ουγγαρίας της κόρης του Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας. Ενώθηκε σε μικρή ηλικία με το Τάγμα της Παναγίας με δάσκαλο τον Πίτερ Πασκουάλ (1227 - 1300) και έγινε αρχιεπίσκοπος του Τολέδο σε ηλικία 16 ετών (1266)
Το 1275 με έναν μικρό στρατό έκανε εκστρατεία στην Ανδαλουσία και αντιμετώπισε τους Μαυριτανούς στην μάχη του Μάρτος (21 Οκτωβρίου 1275). Οι Μαυριτανοί με έναν στρατό αριθμητικά πολύ μεγαλύτερο τον νίκησαν, στον συνέχεια τον αιχμαλώτισαν, τον θανάτωσαν και τον αποκεφάλισαν. Το σώμα του τάθηκε Καθεδρικό ναό του Τολέδο, ο λαός τον ανακήρυξε Άγιο και Μάρτυρα λόγω του μαρτυρικού του θανάτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Αραγωνίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Μετάλλιο «Ουσακόφ»
Το Μετάλλιο "Ουσακόφ" (ρωσ. Медаль Ушакова) είναι ένα βραβείο της ΕΣΣΔ και της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Δημιουργήθηκε στις 3 Μαρτίου του 1944, με το διάταγμα του Προέδρου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Με το διάταγμα Νο.2424 του Ανώτατου Σοβιέτ της Ρωσικής Ομοσπονδίας που εκδόθηκε στις 2 Μαρτίου του 1992, το βραβείο παρέμεινε ως βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το βραβείο ξαναδημιουργήθηκε, με το διάταγμα Νο.442 στις 2 Μαρτίου του 1994. Ο σχεδιαστής του βραβείου είναι ο Μόντεστ Σεπιλέβσκι.
ΕΣΣΔ
Το Μετάλλιο "Ουσακόφ" απονεμόταν σε ναύτες και στρατιώτες, λοχίες, αξιωματικούς και υποαξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού, σε ναυτιλιακές μονάδες που βρίσκονταν στα σύνορα της ΕΣΣΔ για την ανδρεία και το θάρρος που επέδειξαν για την υπεράσπιστη της σοσιαλιστικής Πατρίδας στον τομέα των θαλάσσιων συνόρων, τόσο σε καιρό πολέμου όσο και σε καιρό ειρήνης.
Το Μετάλλιο "Ουσακόφ" απονεμόταν για την γενναίοτητα και το θάρρος που επέδειξαν οι στρατιώτες:
Ρωσία
Το Μετάλλιο "Ουσακόφ" απονέμεται σε στρατιώτες του Πολεμικού Ναυτικού και σε υπαλλήλους της Υπηρεσιάς Συνόρων της Ρωσικής Ομοσπονδίας για το προσωπικό θάρρος και γενναιότητα που επέδειξαν για την άμυνα της Πατρίδας καθώς και για το δημόσιο συμφέρον της Ρωσικής Ομοσπονδίας στον τομέα των θαλάσσιων συνόρων ενώ ταυτόχρονα προστάτευαν τα σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας σε ναυμαχίες καθώς και στην ανάπτυξη της ναυτικής εκπαίδευσης.
Ουσακοφ
1888 Τσου Τσονγκ-Ζι
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Τσου Τσονγκ-Ζι εκτιμάται σε 15 χιλιόμετρα περίπου, ενώ ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης). Ο Τσου περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 14 ως 18 ώρες περίπου.
1889 Παχμούτοβα
Η Παχμούτοβα (Pakhmutova) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,80. Ανακαλύφθηκε το 1968 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Ιβάνοβνα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή της Ρωσίδας μουσικοσυνθέτιδας Αλεξάνδρας Ν. Παχμούτοβα (Александра Николаевна Пахмутова).
Ίγκνιατ Γιοβ
Ο Ίγκνιατ Γιοβ (Игњат Јоб; 28 Μαρτίου 1895 - 28 Απριλίου 1936) ήταν ένας σημαντικός εκπρόσωπος του έγχρωμου εξπρεσιονισμού στην καλλιτεχνική σκηνή της Γιουγκοσλαβίας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Τα τοπία της Δαλματίας του Γιοβ θυμίζουν το στυλ του Βαν Γκονγκ. Είναι γνωστός για τις ζωγραφιές του, που εμπνέονται από τη ζωή στο νησί Μπρατς. Ο Γιοβ είπε ότι «μπορεί να γίνει αισθητή η ευεργετική επίδραση του τοπίου του Μπρατς, ο ζεστός ήλιος, η γαλάζια θάλασσα και τα πράσινα κλαδιά των ελαιόδεντρων, που ταλαντεύονται από την ανάσα του μαΐστρου.» Οι πίνακές του απεικόνιζαν το Μεσογειακό τοπίο, τα μοτίβα της πόλης Σούπεταρ, τα θέματα της αλιείας και σπανιότερα πορτρέτα και γυμνά.
Βιογραφία
Ο Ίγκνιατ Γιοβ γεννήθηκε στο Ντουμπρόβνικ στις 28 Μαρτίου 1895. Η οικογένειά του καταγόταν από την Ούντινε, τη σημερινή Ιταλία, αλλά ήρθαν για να αναγνωριστούν πρώτα ως Καθολικοί Σέρβοι και στη συνέχεια ως Κροάτες. Ο ίδιος ο Γιοβ προσδιορίστηκε ως Σέρβος. Ο πατέρας του Γιοβ πέθανε όταν ο Γιοβ ήταν 5 ετών. Παρακολούθησε σχολείο στο Ντουμπρόβνικ μέχρι το 1910. Μια σημαντική επιρροή στην πρώιμη πνευματική και καλλιτεχνική του ανάπτυξη ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός του Τσβιέτο (1892-1915), του οποίου οι καλλιτεχνικές σπουδές στο Βελιγράδι και το Μόναχο έληξαν, όταν πήγε να πολεμήσει τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο για τον Σερβικό Στρατό. Ως ενεργός υποστηρικτής της ανεξαρτησίας από την Αυστροουγγαρία, ο νεαρός Ίγκνιατ Γιοβ συνελήφθη το 1912 μαζί με άλλους νέους εθνικιστές και καταδικάστηκε σε ένα μήνα φυλάκιση. Το 1913, όταν ο Γιοβ ήταν 18 ετών, γεννήθηκε η κόρη του, η Μαρίγια. Συνελήφθη και πάλι το 1914, πέρασε χρόνο στη φυλακή του Σίμπενικ και μετά μεταφέρθηκε σε ψυχιατρικό νοσοκομείο, χάρη στις καλές σχέσεις του, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1916. Οι τραυματικές εμπειρίες από τη διετή παραμονή του στο ψυχιατρικό νοσοκομείο βάρυναν την ψυχή του Γιοβ τα χρόνια, που ακολούθησαν, και άφησαν ένα σημάδι στο έργο του, κυρίως στο Τρελοί στην Αυλή, ένα σχέδιο που πιστεύεται ότι έχει γίνει μεταξύ του 1916 και του 1919. αριστερά|μικρογραφία| Αυτοπροσωπογραφία, λάδι σε καμβά, 1931 Το 1917 ο Γιοβ μετακόμισε στο Ζάγκρεμπ με τη μητέρα και τον μικρότερο αδερφό του Νικόλα, όπου εγγράφηκε στο Κολέγιο των Τεχνών (Viša škola za umjetnost i umjetni obrt). Ο Γιοβ ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε την Βικτώρια Όρσιτς. Αφού πέρασε το καλοκαίρι στο Ντουμπρόβνικ και στο Λόπουντ, το ζευγάρι μετακόμισε πίσω στο Ζάγκρεμπ για το φθινόπωρο. Ωστόσο, η σχέση δεν επρόκειτο να διαρκέσει και χώρισαν το 1920. Την ίδια χρονιά, η μητέρα του Γιοβ πέθανε και λόγω της μη κανονικής παρακολούθησης, έχασε τη θέση του στο κολέγιο. Η οικογενειακή περιουσία είχε χρησιμοποιηθεί εντελώς στα αναγκαστικά πολεμικά δάνεια, στην αγορά του διαμερίσματος στο Ζάγκρεμπ και στην εκπαίδευση των παιδιών. Ο Γιοβ βρισκόταν τώρα εξαρτημένος από την καλή θέληση των φίλων και ήταν όλο και πιο επιρρεπής σε κρίσεις κατάθλιψης και κακής υγείας.
Τον Δεκέμβριο του 1920, ο Γιοβ πήγε στην Ιταλία, επισκεπτόμενος τη Ρώμη, τη Νάπολη και το Κάπρι. Ταξιδεύοντας πίσω διά μέσου του Ντουμπρόβνικ και του Ζάγκρεμπ, πήγε στο Βελιγράδι, ξοδεύοντας χρόνο εκεί με ντόπιους μοντερνιστές καλλιτέχνες - κυρίως τον Πέταρ Ντόμπροβιτς. Εκεί, επίσης, το 1923, ο Γιοβ συνάντησε και παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, Ζίβκα Τσβέτκοβιτς, και η κόρη τους Τσβιγέτα γεννήθηκε το καλοκαίρι του 1924.
Την άνοιξη του 1925, ο Γιοβ διαγνώστηκε με φυματίωση και πέρασε το καλοκαίρι για θεραπεία στο φαράγγι Όβτσαρ-Κάμπλαρ μετά το οποίο η οικογένεια μετακόμισε στο χωριό Κουλίνα, κοντά στο Κρούσεβατς. Εκεί ζωγράφισε τις αναμνήσεις του από την ακτή, κυρίως σε μικρά πάνελ.
Ο Γιοβ προσηλυτίστηκε στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του στην Εκκλησία του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι. Ο γιος του Γιοβ, Ράστκο, που πήρε το όνομά του από τον νονό του, τον συγγραφέα Ράστκο Πέτροβιτς, γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1925. Σύντομα αρρώστησε και πέθανε τον Μάρτιο του επόμενου έτους. Ο θάνατος του βρέφους του γιου άφησε μια βαθιά εντύπωση στην ψυχική και συναισθηματική κατάσταση του Γιοβ.
Ολυμπιακό Γυμναστήριο Άνω Λιοσίων
Ιστορικό
Μετά το τέλος της Ολυμπιάδας, το γυμναστήριο έγινε ο χώρος παραγωγής αρκετών τηλεοπτικών προγραμμάτων, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής έκδοσης του τηλεοπτικού σόου So You Think You Can Dance. Σχεδιαζόταν να γίνει ο χώρος στέγασης της Ελληνικής Ακαδημίας Πολιτισμού και του Ελληνικού Ψηφιακού Αρχείου.
Στο Ολυμπιακό Γυμναστήριο Άνω Λιοσίων διεξαγόταν και το Athens Junior European Cup «Iliadis Cup», υπό την αιγίδα της Ελληνικής ομοσπονδίας τζούντο. Από τις 19 Μαΐου έως τις 6 Ιουνίου 2010, στο γυμναστήριο διεξήχθη το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Χόκεϊ επί πάγου ανδρών και γυναικών.
Ίγκνιατ Γιοβ
Βιογραφία
Μεταξύ του 1934 και του 1935, ο Γιοβ έζησε στο Βελιγράδι και το Ζάγκρεμπ και μετά επέστρεψε στο Σούπεταρ. Πέθανε από φυματίωση σε κλινική στο Ζάγκρεμπ στις 28 Απριλίου 1936.
Στυλ
μικρογραφία| Τοπίο ( Pejzaž ), λάδι σε πάνελ, 1935 Το καλύτερο, πιο δημιουργικό και εκφραστικό έργο του Ίγκνιατ Γιοβ δημιουργήθηκε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, η ζωγραφική του δείχνει ακόμα την επιρροή του Σπρίνγκ Σάλον, με στρογγυλεμένες φόρμες σε πιο σιωπηλά χρώματα. Ωστόσο, εμπνευσμένος από τις σκηνές της πατρίδας του, τη Δαλματία, και καθοδηγούμενος από τους δικούς του προσωπικούς δαίμονες, ο Γιοβ συνέχισε να γίνεται ένας από τους πιο εκφραστικούς ζωγράφους στη σκηνή της σύγχρονης τέχνης της Κροατίας της δεκαετίας του 1920 και του 30. Στα μετέπειτα έργα του έδειξε τεχνικές του φωβισμού και την ισχυρή, εκφραστική χρήση του χρώματος. Ο Γιοβ έβλεπε το τοπίο ως ένα σύμβολο και χρησιμοποίησε το χρώμα ως έκφραση των συναισθημάτων του, της προσωπικής του εμπειρίας στη ζωή και της αντίδρασης του στο περιβάλλον και τους ντόπιους ανθρώπους. Η τέχνη του στηριζόταν στον γήινο τρόπο ζωής του νησιού και ακολούθησε το προσωπικό του όραμα. Όπως λέει ο κριτικός Ιγκόρ Ζίντιτς "Όλο το περιεχόμενο της δουλειάς του Γιοβ, από το 1928 έως το θάνατό του, είναι τοπικά και περιφερειακά σημαδεμένο, πάντα συγκεκριμένο, δανειζόμενο από τον πραγματικό κόσμο και τις μικρές πόλεις της Δαλματίας στις οποίες έκανε αυστηρή οικονομία και έζησε, γεμάτο ατμοσφαιρικό τόνο και χρώμα, μελωδίες, γεγονότα και φιγούρες ... Ήταν ένας προσεκτικός παρατηρητής, με μεγάλη αίσθηση του χιούμορ, για το κωμικό και το τραγικό, για τους τρελούς, τους γελοίους, τους φανταστικούς και τους μεθυσμένους. "
Ολυμπιακό Γυμναστήριο Άνω Λιοσίων
Ιστορικό
Στις 13 Μαΐου 2019 με τροπολογία έγινε μεταφορά του γηπέδου από το ΤΑΥΠΕΔ στην Γενική Γραμματεία Αθλητισμού με σκοπό να παραχωρηθεί στη συνέχεια στην ΚΑΕ ΑΕΚ και τελικά στις 22 Ιουνίου 2020 το κλειστό γυμναστήριο παραχωρήθηκε από το ελληνικό κράτος στην ΚΑΕ ΑΕΚ για 20 χρόνια.
Ίγκνιατ Γιοβ
Κληρονομιά
Τα έργα του Γιοβ έχουν συμπεριληφθεί στις ανθολογίες της κροατικής, της σερβικής και της γιουγκοσλαβικής τέχνης.
Έργα
μικρογραφία| Το ελαιογραφία Γιοβ του 1935 σε καμβά Πέτρινο Τραπέζι (Kameni stol) εμφανίστηκε σε μια σειρά γραμματοσήμων της Μοντέρνας Τέχνης της Κροατίας, που εκδόθηκαν από το Κροατικό Ταχυδρομείο. Οι εικόνες των έργων ζωγραφικής του Ίγκνιατ Γιοβ μπορεί να τα δει κανείς στο διαδίκτυο στον ιστότοπο του Adris Group, Arte Galerija,  Galerija Remek-Djela  και στο Branislav Dešković Gallery στο Μπολ.
Εκθέσεις
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Ίγκνιατ Γιοβ πραγματοποίησε εκθέσεις του έργου του στο Σπλιτ, στο Ζάγκρεμπ και στο Βελιγράδι.
Ατομικές εκθέσεις
Οι πρόσφατες εκθέσεις του έργου του περιλαμβάνουν:
Ολυμπιακό Γυμναστήριο Άνω Λιοσίων
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004 Κατηγορία:Δήμος Φυλής Ανω Λιοσιων Ολυμπιακο Ανω Λιοσιων Ολυμπιακο Ανω Λιοσιων Ολυμπιακο Ανω Λιοσιων Ολυμπιακο
Ίγκνιατ Γιοβ
Δημόσιες συλλογές
Κροατία
Σερβία
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Κροατικά (hr) Κατηγορία:Σέρβοι ζωγράφοι
Αλέξανδρος Δ΄ της Ιμερετίας
Βιογραφία
Ο Αλέξανδρος πάντρεψε την αδελφή του Νταρεγιάν με τον ισχυρό υποτελή του Παάτα Αμπασίντζε, κύριο τού Άνω Ιμερέτι, και κατόρθωσε να συντρίψει την αντιπολίτευση των ευγενών υπό τον πρίγκιπα Γκουριέλι το 1684. Για να απαλλαγεί από την οθωμανική ηγεμονία, ο Αλέξανδρος μετέφερε την πίστη του στον Σαφαβίδη σάχη Σουλεϊμάν Α΄ της Περσίας το 1689, αλλά εκδιώχθηκε από τους Τούρκους στο Κάρτλι τον Αύγουστο του 1690.
Το 1691, με τη μεσολάβηση του Ηρακλή Α΄ τού Κάρτλι και της περσικής κυβέρνησης, ο Αλέξανδρος αποκαταστάθηκε στο Ιμερέτι μετά από ένα χρόνο αναρχίας και κακής διακυβέρνησης, αλλά εκθρονίστηκε από τους ευγενείς με επικεφαλής τον πεθερό του πρίγκιπα Γκιόργκι-Μαλάκισ Αμπασίντζε. Οι ηγέτες τού πραξικοπήματος παρέδωσαν τον Αλέξανδρο Δ΄ στον αντι-περσικό βασιλιά τού Κάρτλι, Γεώργιο ΙΔ΄, ο οποίος διέταξε να εκτελεστεί. Τάφηκε στην εκκλησία Ρουίσι το 1695.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1691 την Tάμαρ (1681–1716), κόρη του πρίγκιπα Γκιόργκι-Μαλάκια Αμπασίντζε. Πριν από αυτό, ζούσε σε μία ανεπίσημη ένωση με κάποια αρχόντισσα (Νίνo Γκουριέλι, σύμφωνα με τον Κύριλ Τουμάνοφ), η οποία τού γέννησε δύο γιους, τον Σίμωνα και τον Γεώργιο. Ο Αλέξανδρος Δ΄ είχε επίσης δύο κόρες, που πιθανότατα γεννήθηκαν από την Αμπασίντζε:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Αννέτα της Οράγγης-Νάσσαου
Η Αννέτα της Οράγγης-Νάσσαου (Annette van Oranje-Nassau, γεννημένη ως Αννέτα Σεκρέβε Annette Sekrève, 18 Απριλίου 1972 -) είναι η σύζυγος του Πρίγκιπα Βερνάρδου της Οράγγης-Νάσσαου, φαν Φόλενχοφεν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1972 στη Χάγη, και είναι κόρη του Ουλρίκου Σεκρέβε και της Γιολάντα ντε Χάαν.
Το 1991 πήρε το δίπλωμα στην προπαρασκευαστική επιστημονική εκπαίδευση και σπούδασε από το 1991 έως το 1996 στο Πανεπιστήμιο του Χρόνινγκεν όπου απέκτησε πτυχίο MSc στην ψυχολογία. Στο πανεπιστήμιο που γνώριζε τον μελλοντικό σύζυγό της, τον Πρίγκιπα Βερνάρδο.
Το ζευγάρι ανακοίνωσε τον αρραβώνα του στις 11 Μαρτίου 2000. Στις 6 Ιουλίου 2000 έγινε ο πολιτικός τους γάμος στην Ουτρέχτη και δύο μέρες αργότερα στις 8 Ιουλίου έγινε και ο θρησκευτικός τους γάμος στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Μαρτίνου της Ουτρέχτης. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Από το 2002, η Αννέτα εργάζεται ως σύμβουλος στο ίδρυμα AGO στο Άμστερνταμ. Η οικογένεια της κατοικεί στο Άμστερνταμ και διατηρεί χαμηλού προφίλ, με συμμετοχή μόνο σε μεγάλες βασιλικές οικογενειακές εκδηλώσεις, συμπεριλαμβανομένης της Ημέρας του Βασιλιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Ολλανδοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ολλανδίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οράγγης-Νάσσαου
Μάρμαρα Νεοχωρίου Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμό με το ίδιο όνομα στην Αιτωλοακαρνανία δείτε: Μάρμαρα Βομβοκούς Αιτωλοακαρνανίας
Τα Μάρμαρα είναι πεδινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 15 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Μάρμαρα βρίσκονται δυτικά του Αχελώου ποταμού στην ευρύτερη περιοχή του Νεοχωρίου. Από το χωριό διέρχεται η επαρχιακή οδός Αιτωλικού - Αστακού και είναι κτισμένο ανάμεσα στο Νεοχώρι και το Αιτωλικό. Απέχει 17,5 χλμ. βορειοδυτικά του Μεσολογγίου και 7 χλμ. νοτιοδυτικά από το Αιτωλικό. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 1928 ως μέρος της τότε κοινότητας Αιτωλικού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Νεοχώρι και τη Μαγούλα αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Νεοχωρίου Μεσολογγίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Οινιάδων του Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 205 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Μπανγκόκ
Η Μπανγκόκ (ταϊλανδικά: Krung Thep Κρουνγκ Τεπ) είναι η πρωτεύουσα της Ταϊλάνδης από το 1782. Είναι η μεγαλύτερη πόλη στην αριστερή όχθη του ποταμού Μενάμ, στις εκβολές του στον κόλπο του Σιάμ. Το 2010, ο πληθυσμός της πόλης ανερχόταν σε 8.280.925 κατοίκους, ενώ στη μητροπολιτική περιοχή της κατοικούσαν περίπου 14.566.000 κάτοικοι.
Πολλές διώρυγες και παραπόταμοι διασχίζουν την πόλη και τη χωρίζουν σε μικρά νησιά, γι' αυτό την ονόμασαν και "Βενετία της Ανατολής". Κατά μήκος της όχθης υπάρχει ολόκληρη πλωτή πόλη από πλοιάρια και σχεδίες που χρησιμοποιούν οι κάτοικοι.
Το παλιό τμήμα της πόλης είναι πυκνοκατοικημένο με στενά δρομάκια και διώρυγες ενώ το νέο έχει σύγχρονα κτίρια, μεγάλους δρόμους και πάρκα.
Τα ανάκτορα της Μπανγκόκ είναι χαρακτηριστικό δείγμα σιαμέζικης αρχιτεκτονικής. Περίφημος ο ναός του σμαραγδένιου Βούδα ή Ουατ Πρα Κέου μαζί με το μεγάλο παλάτι. Ονομαστή είναι και η παγόδα Ουατ Αρούν που έχει πύργο ύψους 75 μ., όπως επίσης και ο ναός του ξαπλωμένου Βούδα γνωστός ως Ουατ Πο.
Η Μπανγκόκ είναι το σημαντικότερο εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο της Ταϊλάνδης. Εκεί λειτουργεί το Πανεπιστήμιο και από το λιμάνι της γίνεται το μεγαλύτερο μέρος εισαγωγών και εξαγωγών. Το αεροδρόμιό της (Suvarnabhumi Airport) είναι ένα από τα καλύτερα της Ανατολής και ξεκίνησε την λειτουργία του τον Σεπτέμβριο του 2006 (σε αντικατάσταση του προηγούμενου αεροδρόμιου Don Muang στο βόρειο τμήμα της πρωτεύουσας). Το 2018, η Μπανγκόκ ήταν η πρώτη πόλη στον κόσμο ως προς τον αριθμό των επισκέψεων, με πάνω από 20 εκατομμύρια τουρίστες.
Ετυμολογία
μικρογραφία|280x280εσ|Το επίσημο όνομα της Μπανγκόκ σε ταϊλανδέζικη και λατινική γραφή.|αριστερά Το όνομα Μπανγκόκ, που χρησιμοποιείται συνήθως από τους ξένους, χρονολογείται, σύμφωνα με μια ερμηνεία, από την εποχή πριν από την οικοδόμηση της πόλης - σημαίνει "το χωριό ή η περιοχή (bang) των άγριων δαμάσκηνων (makok)". Οι Ταϊλανδοί αποκαλούν την πρωτεύουσά τους Κρουνγκ Τεπ, το οποίο αποτελεί το πρώτο μέρος της μεκροσκελούς επίσημης ονομασίας της, η οποία είναι η εξής: "η πόλη των θεών, η μεγάλη πόλη, η κατοικία του σμαραγδένιου Βούδα, η απόρθητη πόλη (της Αγιουτάγια) του Θεού Ίντρα, η μεγάλη πρωτεύουσα του κόσμου προικισμένη με εννέα πολύτιμους λίθους, η ευτυχισμένη πόλη που αφθονεί σε τεράστια βασιλικά ανάκτορα που μοιάζουν με την ουράνια κατοικία όπου κατοικούν οι μετενσαρκωμένοι θεοί, μια πόλη που δόθηκε από τον Ίντρα και χτίστηκε από τον Βισβάκαρμαν". Το συντομευμένο όνομα Κρουνγκ Τεπ συχνά μεταφράζεται ως η "Πόλη των Αγγέλων".
Το τελετουργικό όνομα της Μπανγκόκ είναι: กรุงเทพมหานคร อมรรัตนโกสินทร์ มหินทรายุธยา มหาดิลกภพ นพรัตน์ราชธานีบุรีรมย์ อุดมราชนิเวศน์มหาสถาน อมรพิมานอวตารสถิต สักกะทัตติยะวิษณุกรรม (Φωνητικό: Κρουνγκτεπμαχανακόν Αμονραττανακοσίν Μαχινταραγιουτταγιά Μαχαντιλοκπόπ Νοππαρατραττσατανιμπουριρόμ Ουντομραττσανιουετμαχασατάν Αμονπιμαναουατανσατίτ Σακκαταττιγιαουιτσανουκαμπρασίτ).
Προέλευση
Η προέλευση της σημερινής Μπανγκόκ βρίσκεται στη μικρή πόλη Τχον Μπούρι, σήμερα μέρος της πρωτεύουσας, στη δυτική όχθη του Τσάου Πράγια. Ο στρατηγός Τακσίν έκανε το Τχον Μπούρι τη νέα του πρωτεύουσα το 1772 αφού η πρωτεύουσα του Βασιλείου της Αγιουτάγια είχε σε μεγάλο βαθμό καταστραφεί στον πόλεμο με τη Βιρμανία το 1767. Δέκα χρόνια αργότερα, ο νέος Βασιλιάς Ράμα Α', ιδρυτής της δυναστείας Τσάκρι, που εξακολουθεί να κυβερνά σήμερα, μετέφερε την έδρα της κυβέρνησης στην ανατολική όχθη στην περιοχή που ονομάζεται Ραττακοσίν, έχοντας ως πρότυπο την πρώην βασιλική έδρα. Τότε ήταν ένα κυρίως κινέζικο χωριό Μπανγκ Κοκ.
Οι δυτικοί έμποροι και ταξιδιώτες χρησιμοποίησαν το όνομα του χωριού Μπανγκόκ, το οποίο έγινε το όνομα που είναι διεθνώς γνωστό σήμερα.
Η πόλη των καναλιών
Εκείνη την εποχή ολόκληρη η πόλη ενωνόταν από ένα πυκνό δίκτυο καναλιών (κχλονγκ). Το μεγαλύτερο μέρος της κίνησης γινόταν σε αυτά τα κχλόνγκ. Ακόμα και οι αγορές γίνονταν στο νερό ("πλωτές αγορές"). Δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου δρόμοι. Τότε, η Μπανγκόκ αναφερόταν μερικές φορές ως η Βενετία της Ανατολής. Τα περισσότερα κχλόγκ καλύπτονταν το ένα μετά το άλλο από τα μέσα του 19ου αιώνα για να δημιουργηθεί χώρος για τη σταθερά αυξανόμενη κίνηση και την αναπτυσσόμενη πόλη.
Το 1863, ο πρώτος ασφαλτοστρωμένος δρόμος της πόλης ήταν ο Τσαρόεν Κρουνγκ (κυριολεκτικά μεταφρασμένος ως ο "δρόμος προς τη διεύρυνση της πρωτεύουσας", οι δυτικοί τον ονόμασαν ο "νέος δρόμος"). Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Ράμα Ε' (κυβέρνησε 1868–1910), κατασκευάστηκαν μια σιδηροδρομική γραμμή που ένωνε την Μπανγκόκ με το βόρειο τμήμα της χώρας, γραμμές τραμ για την κυκλοφορία στο κέντρο της πόλης, μεγάλος αριθμός νέων δρόμων και η πλειοψηφία των κυβερνητικών κτιρίων, συχνά επηρεασμένων από τους ευρωπαϊκούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς.
Σύγχρονη Μπανγκόκ
Στις αρχές του 20ου αιώνα, η πόλη αναπτύχθηκε πέρα ​​από τα πρώην σύνορά της στα βόρεια και ανατολικά. Μια άλλη έκρηξη ανάπτυξης, ειδικά για τις περιοχές δυτικά του ποταμού, ήταν τα εγκαίνια της πρώτης γέφυρας, της Memorial Bridge, πάνω από το Τσάου Πράγια το 1932. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Μπανγκόκ καταλήφθηκε από τις ιαπωνικές δυνάμεις για αρκετά χρόνια και βομβαρδίστηκε από τους Συμμάχους από το 1944 και μετά. Μετά το τέλος του πολέμου, η πόλη ανέκαμψε γρήγορα και συνέχισε να αναπτύσσεται. αριστερά|μικρογραφία|Το Baiyoke Tower II (304 μ.), το δεύτερο υψηλότερο κτίριο στην Ταϊλάνδη. Στα μέσα του 20ου αιώνα, τα περισσότερα από τα κχλόνγκ είχαν καλυφθεί και αντικαταστάθηκαν από λεωφόρους και δρόμους. Σε αυτό το διάστημα κατασκευάστηκαν αυτοκινητόδρομοι προς όλες τις κατευθύνσεις, όπως η οδός Σουκχουμβίτ. Από τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 κι έπειτα, χτίστηκαν τα περισσότερα σπίτια και επεκτάθηκαν οι αυτοκινητόδρομοι της πόλης όσο ποτέ άλλοτε. Στη δεκαετία του 1970, η Μπανγκόκ ήταν στο επίκεντρο έντονων πολιτικών γεγονότων: αρχικά υπήρξε η λαϊκή εξέγερση ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία τον Οκτώβριο του 1973 και μετά από τρία χρόνια καταγράφηκε η σφαγή των αριστερών φοιτητών και διαδηλωτών στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Ταμμασάτ. Με την οικονομική άνθηση της δεκαετίας του 1980 (βλ. "Δράκοι Ανατολικής Ασίας") ξεκίνησε μια νέα πνοή, η οποία οδήγησε στην κατασκευή μεγάλου αριθμού πολυώροφων κτιρίων και άλλαξε οριστικά το αστικό τοπίο. Ταυτόχρονα, ο αριθμός των κατοίκων αυξήθηκε ραγδαία και τελικά έκανε την Μπανγκόκ μια από τις μεγαλύτερες μητροπόλεις στον κόσμο. Τον Μάιο του 1992 έγιναν ξανά μαζικές διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης της εποχής στην πρωτεύουσα, οι οποίες κατεστάλησαν βάναυσα στον λεγόμενο "Μαύρο Μάη".
21ος αιώνας
Μετά από αρκετές πολιτικές κρίσεις στη χώρα από το 2006, η Μπανγκόκ ήταν στο επίκεντρο των αιματηρών αναταραχών τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2010. Στα τέλη Οκτωβρίου 2011, συντελέστηκε η μεγαλύτερη καταστροφή από πλημμύρες των τελευταίων 50 χρόνων όπου πλημμύρισαν αρκετές περιοχές της Μπανγκόκ και πολλές περιοχές χρειάστηκε να εκκενωθούν.
Στα τέλη του 2013 και στις αρχές του 2014, η Μπανγκόκ ήταν και πάλι στο επίκεντρο των πολιτικών αναταραχών. Τον Ιανουάριο του 2014, το αντιπολιτευτικό κίνημα έθεσε ως στόχο να παραλύσει εντελώς τη δημόσια ζωή στην Μπανγκόκ ("Shutdown Bangkok"). Η σύγκρουση έληξε τον Μάιο του 2014 με ένα άλλο στρατιωτικό πραξικόπημα. κέντρο|μικρογραφία|1000x1000εσ|Πανοραμική εικόνα της Μπανγκόκ τη νύχτα (2009).
Γεωγραφία
μικρογραφία|280x280εσ|Χάρτης που δείχνει τις 50 συνοικίες της Μπανγκόκ. Η Ραττακοσίν από την οποία ξεκίνησε να αναπτύσσεται η πόλη αναφέρεται με τον αριθμό 12. Η Μπανγκόκ καλύπτει μια έκταση 1.568,7 km2, καταλαμβάνοντας την 68η θέση μεταξύ των 76 άλλων περιφερειών της Ταϊλάνδης, με περίπου 700 km2 να αποτελούν την κατοικημένη αστική περιοχή. Η αστική εξάπλωση της πόλης φτάνει σε τμήματα των έξι άλλων περιφερειών με τις οποίες συνορεύει. Αυτές είναι: Νονταμπούρι, Πατχούμ Τχάνι, Τσατσενγκσάο, Σαμούτ Πρακάν, Σαμούτ Σακχόν και Νακχόν Πατχόμ.
Η Μπανγκόκ βρίσκεται στο δέλτα του ποταμού Τσάου Πράγια, περίπου 40 χλμ. από τον Κόλπο της Ταϊλάνδης. Παλαιότερα αποτελούταν από δύο δήμους - τον Κρούνγκ Τεπ στην ανατολική όχθη και τον Τον Μπούρι στη δυτική - που συνδέονταν με πολλές γέφυρες. Το 1971 οι δυο δήμοι ενώθηκαν σε μια ενιαία δημοτική αρχή. Το 1972, η πόλη και οι δύο κοντινές περιφέρειες συγχωνεύτηκαν σε μια ενιαία περιφέρεια, που ονομάζεται Κρουνγκ Τεπ Μάχα Νακχόν (Μητρόπολη της Μπανγκόκ). Η μητρόπολη είναι μια πολυσύχναστη πόλη, με ναούς, εργοστάσια, καταστήματα και σπίτια που παρατίθενται κατά μήκος των δρόμων και των καναλιών της. Είναι επίσης ένας σημαντικός τουριστικός προορισμός.
Κλίμα
Όπως το μεγαλύτερο μέρος της Ταϊλάνδης, η Μπανγκόκ έχει κλίμα τροπικής σαβάνας (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Aw) και βρίσκεται υπό την επιρροή του συστήματος των μουσώνων της Νότιας Ασίας. Βιώνει τρεις εποχές: ζεστή, βροχερή και δροσερή, αν και οι θερμοκρασίες είναι αρκετά ζεστές όλο το χρόνο, που κυμαίνονται από τη μέση χαμηλή των 22,0 °C τον Δεκέμβριο έως τη μέση υψηλή των 35,4 °C τον Απρίλιο. Η περίοδος των βροχών ξεκινά με την άφιξη του νοτιοδυτικού μουσώνα γύρω στα μέσα Μαΐου. Ο Σεπτέμβριος είναι ο πιο υγρός μήνας, με μέση βροχόπτωση 334,3 χιλιοστά. Η περίοδος των βροχών διαρκεί μέχρι τον Οκτώβριο, όταν ο ξηρός και δροσερός βορειοανατολικός μουσώνας επικρατεί μέχρι τον Φεβρουάριο. Η καυτή περίοδος είναι γενικά ξηρή, αλλά παρουσιάζει επίσης περιστασιακές καλοκαιρινές καταιγίδες. Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία της μητρόπολης της Μπανγκόκ ήταν 40,1 °C τον Μάρτιο του 2013, και η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία ήταν 9,9 °C τον Ιανουάριο του 1955.
Δημογραφικά στοιχεία
Η πόλη της Μπανγκόκ έχει πληθυσμό 8.305.218 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ή το 12,6% του συνολικού πληθυσμού της χώρας, ενώ οι εκτιμήσεις του 2020 αναφέρουν 10,539 εκατομμύρια (15,3%). Περίπου οι μισοί είναι εσωτερικοί μετανάστες από άλλες περιοχές της Ταϊλάνδης. Μεγάλο μέρος του ημερήσιου πληθυσμού της Μπανγκόκ μετακινείται από τις γύρω περιοχές της Μητροπολιτικής Περιφέρειας της Μπανγκόκ, ο συνολικός πληθυσμός των οποίων είναι 14.626.225 (απογραφή 2010). Η Μπανγκόκ είναι μια κοσμοπολίτικη πόλη. Με βάση την απογραφή του 2010 φιλοξενεί 567.120 ομογενείς από ασιατικές χώρες (συμπεριλαμβανομένων 71.024 Κινέζων και 63.069 Ιαπωνών υπηκόων), 88.177 από την Ευρώπη, 32.241 από την Αμερική, 5.856 από την Ωκεανία και 5.758 από την Αφρική. Οι μετανάστες από τις γειτονικές χώρες περιλαμβάνουν 216.528 από τη Μιανμάρ, 72.934 από την Καμπότζη και 52.498 από το Λάος. Το 2018, υπήρχαν 370.000 μετανάστες εγγεγραμμένοι στο Υπουργείο Απασχόλησης, περισσότεροι από τους μισούς από τους οποίους ήταν από την Καμπότζη, το Λάος και τη Μιανμάρ.