cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νομός (αρχαία Αίγυπτος)
Αρχαία Αίγυπτος
Η Κάτω Αίγυπτος από την πρωτεύουσα του Παλαιού βασιλείου Μέμφιδα ως τη Μεσόγειο, αποτελούνταν από 20 νομούς. Ο πρώτος βρισκόταν γύρω από τη Μέμφιδα, τη Σακκάρα και την Γκίζα, σε μια περιοχή που σήμερα είναι το μοντέρνο Κάιρο. Η αρίθμηση των νομών ήταν λίγο πολύ σταθερή, από τα νότια προς τα βόρεια και από τα δυτικά τα πρώτα νούμερα προς τα ανατολικά τα μεγαλύτερα. Έτσι, η Αλεξάνδρεια ήταν ο 3ος νομός, η Βούβαστις ο 18ος.
Η Άνω Αίγυπτος χωριζόταν σε 22 νομούς. Ο πρώτος ήταν γύρω από την Ελεφαντίνη, κοντά στα σύνορα της Αιγύπτου με τη Νουβία στον Πρώτο Καταρράκτη, η περιοχή του σύγχρονου Ασουάν. Από ‘κει και πέρα η αρίθμηση ακολουθούσε σειρά προς τη ροή του Νείλου (προς τα βόρεια), κατά μήκους της στενής εύφορης λωρίδας γης που αποτελούσε την Κοιλάδα του Νείλου. Η Ουασέτ (οι αρχαίες Θήβες ή το σύγχρονο Λούξορ) ήταν στον 4ο Νομό, η Αμάρνα στον 14ο, και το Μεϊντούμ στον 21ο.
Ζόραν Τζίντζιτς
Ο Τζίντζιτς ήταν ένας από τους αρχικούς δεκατρείς επανιδρυτές του σύγχρονου Δημοκρατικού Κόμματος, του οποίου έγινε πρόεδρος το 1994. .Κατά τη δεκαετία του 1990 ήταν ένας από τους ηγέτες της αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς και έγινε πρωθυπουργός της Σερβίας το 2001 μετά την ανατροπή του. Ως πρωθυπουργός υποστήριξε τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και την ενσωμάτωση της Σερβίας στις ευρωπαϊκές δομές. Δολοφονήθηκε το 2003 από το Ζβέζνταν Γιοβάνοβιτς, πρώην μέλος των Ειδικών Δυνάμεων με δεσμούς με τη Μαφία του Ζέμουν Steven Erlanger (16 March 2003).
Νομός (αρχαία Αίγυπτος)
Πτολεμαϊκή και Ρωμαϊκή Αίγυπτος
Κάποιοι νομοί προστέθηκαν ή άλλαξαν όνομα κατά την περίοδο της Πτολεμαϊκής και Ρωμαϊκής κατάκτησης της Αιγύπτου. Για παράδειγμα, οι Πτολεμαίοι μετονόμασαν το νομό της Κροκοδειλόπολις σε Αρσινόη. Ο Αδριανός δημιούργησε ένα νέο νομό, τον Αντινοοπολιτικό, με πρωτεύουσα την Αντινοόπολη (Ἀντινόου πόλις).
Ζόραν Τζίντζιτς
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Τζίντζιτς γεννήθηκε στο Μποζάνσκι Σάματς της ΛΔ Βοσνίας και Ερζεγοβίνης της ΛΟΔ της Γιουγκοσλαβίας, όπου ο πατέρας του ήταν τοποθετημένος ως αξιωματικός του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού (JNA). Ο πατέρας του καταγόταν από την Τόπλιτσα της νότιας Σερβίας. Η μητέρα του Mίλα Ντούσανιτς, νοικοκυρά, μεγάλωσε και τη μεγαλύτερη αδελφή του Γκόρντανα. Η οικογένεια μετακόμιζε σύμφωνα με τη δουλειά του πατέρα του. Δέκα χρόνια από την παιδική του ηλικίας ο Ζόραν τα πέρασε στην πόλη Τράβνικ της κεντρικής Βοσνίας. Τελικά η οικογένεια μετακόμισε στην πρωτεύουσα Βελιγράδι, όταν η μητέρα του απέκτησε μια θέση εκεί. Ο Τζίντζιτς παρακολούθησε το 9ο Γυμνάσιο του Βελιγραδίου και στη συνέχεια γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, από όπου αποφοίτησε το 1974. Κατά τη ζωή του στο πανεπιστήμιο ανέπτυξε ενδιαφέρον για την πολιτική. Μετά την καταδίκη του από τις κομμουνιστικές αρχές και από τα ελεγχόμενα από το Κόμμα Μέσα για το ρόλο του στην προσπάθεια οργάνωσης ανεξάρτητου πολιτικού κινήματος των Γιουγκοσλάβων φοιτητών ο Τζίντζιτς μετανάστευσε στη Δυτική Γερμανία χάρη στην παρέμβαση του πρώην Γερμανού Καγκελαρίου Βίλλυ Μπραντ, που έπεισε τις αρχές να αφήσουν το Τζίντζιτς να έρθει στη Γερμανία αντί να εκτίσει την ποινή του στη Γιουγκοσλαβία. Συνέχισε τις σπουδές του με τον καθηγητή Γιούργκεν Χάμπερμας στη Φραγκφούρτη.
Νομός (αρχαία Αίγυπτος)
Ο Νομάρχης
Διοικητής του Νομού ήταν ο Νομάρχης. Η θέση του Νομάρχη ήταν κατά καιρούς κληρονομική, ενώ κατά άλλες περιόδους διοριζόταν από τον Φαραώ. Γενικά, σε περιόδους που η κεντρική διακυβέρνηση ήταν ισχυρή, η νομάρχες ήταν κυβερνήτες διορισμένοι από τον Φαραώ. Όταν όμως η κεντρική διακυβέρνηση ήταν αδύναμη, -όπως σε περιόδους ξένης εισβολής και κατάκτησης ή εμφυλίων πολέμων-, ξεχωριστοί νομοί ενίσχυαν την εξουσία τους και εγκαθιστούσαν κληρονομική διαδοχή νομαρχών. Οι διαμάχες μεταξύ αυτών των κληρονομικών φεουδαρχών ήταν συνηθισμένες, για παράδειγμα κατά τη διάρκεια της Πρώτης μεταβατικής περιόδου, μιας περιόδου που γνώρισε την κατάρρευση της κεντρικής διακυβέρνησης που διήρκησε από περίπου από την 6η ως την 11η Δυναστεία, μέχρι που ένας τοπικός ηγεμόνας (ο Μεντουχοτέπ Β') μπόρεσε να επιβάλει τον έλεγχο του σε ολόκληρη τη χώρα ως Φαραώ.
Επιβίωση των νομών
Η μορφή των νομών επιβίωσε κατά την πτολεμαϊκή περίοδο και μέχρι τη Ρωμαϊκή περίοδο. Στην περίοδο της Ρωμαϊκής κατάκτησης, οι νομοί έκοβαν δικό τους νόμισμα, το λεγόμενο "νόμισμα του νομού", το οποίο αντανακλούσε προσωπικές και τοπικές συνδέσεις και παραδόσεις. Οι νομοί της Αιγύπτου διατήρησαν την αρχική τους σημασία ως διοικητικές περιφέρειες μέχρι τη θεμελιώδη αναδιάταξη του κράτους και της γραφειοκρατίας κατά τη βασιλεία των Διοκλητιανού και Μέγα Κωνσταντίνου.
Ζόραν Τζίντζιτς
Πολιτική σταδιοδρομία
ο 1989 ο Τζίντζιτς επέστρεψε στη ΣΟΔ της Γιουγκοσλαβίας για να αναλάβει θέση διδασκαλίας στο Πανεπιστήμιο του Νόβι Σαντ και στις 11 Δεκεμβρίου 1989 μαζί με άλλους Σέρβους διανοούμενους και δημοκρατικούς ακτιβιστές ίδρυσε το φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (DS) με βάση το παρόμοιων αρχών Δημοκρατικό Κόμμα που υπήρχε στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Έγινε Πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος το 1990 και εξελέγη στη Βουλή της Σερβίαςτο ίδιο έτος. Τον Ιανουάριο του 1994 αντικατέστησε τον Ντράγκολιουμπ Μιτσούνοβιτς ως Πρόεδρο του Δημοκρατικού Κόμματος.
Νομός (αρχαία Αίγυπτος)
Επιβίωση των νομών
Από το 307-8 μ.Χ., τη θέση των νομών πήραν μικρότερες διοικητικές υποδιαιρέσεις που ονομαζόταν pagi (ενικός pagus). Τελικά από το σύστημα ανήρθαν ισχυροί τοπικοί αξιωματούχοι που ονομάστηκαν «πάγαρχοι» , από τους οποίους απέρρεαν οι σχέσεις εξουσίας. Στην αρχή ο ρόλος τους ήταν η οργάνωση της συλλογής των φόρων, ενώ κατόπιν απέκτησαν και στρατιωτικές αρμοδιότητες. Συνήθως ήταν πλούσιοι φεουδάρχες που κυβερνούσαν το φέουδο (pagus) της καταγωγής τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος
Ζόραν Τζίντζιτς
Πολιτική σταδιοδρομία
Η νέα ισορροπία δυνάμεων μέσα στο DS οδήγησε σύντομα σε μια κομματική συνδιάσκεψη. Στη διάσκεψη του κόμματος στις 5 Ιανουαρίου 1994 στο Βελιγράδι ο Τζίντζιτς εξελέγη πρόεδρος, αντικαθιστώντσς τον προσωπικό του πολιτικό μέντορα Μιτσούνοβιτς, που αναγκάστηκε να παραιτηθεί καθώς οι τοπικές κομματικές οργανώσεις στράφηκαν εναντίον του. Η δηκτική αναφορά στη συνδιάσκεψη από τον 41χρονο Τζίντζιτς σχετικά με τον 63χρονο Μιτσούνοβιτς ήταν: «Η εποχή του Μιτσούνοβιτς έχει περάσει .... Δεν είναι Τίνα Τέρνερ που τραγουδά καλύτερα τώρα από ό, τι όταν ήταν τριάντα». . Στην οργισμένη ομιλία του στη συνδιάσκεψη κατά τη διάρκεια της οποίας παραιτήθηκε από τη θέση του ο Μιτσούνοβιτς χαρακτήρισε τον τρόπο που ο Τζίντζιτς σφετερίσθηκε το DS ως «συνδυασμό μακιαβελισμού και επαναστατικής τεχνικής». Σε αυτή την εσωτερική επίδειξη δύναμης προς το Μιτσούνοβιτς ο Τζίντζιτς επωφελήθηκε επίσης από κάποια διακριτική υποστήριξη των ελεγχόμενων από το Μιλόσεβιτς κρατικών μέσων ενημέρωσης Πάντως σε πολλά μέλη του DS δεν άρεσε ο τρόπος με τον οποίο έγινε αυτή η μεταβίβαση εξουσίας, συμβολικά αναφερόμενοι σε αυτή ως "oceubistvo" (πατροκτονία).
Ο Τζίντζιτς κατόρθωσε να μετακινήσει γρήγορα το DS μακριά από αυτό που περιστασιακά αναφερόταν ειρωνικά ως "λέσχη συζήτησης" προς μια σύγχρονη και αποτελεσματική οργανωτική δομή που λειτουργούσε σύμφωνα με ένα επιχειρηματικό μοντέλο διαχείρισης.
Την επόμενη χρονιά, στις 15 Απριλίου 1995, πραγματοποιήθηκε τακτική συνδιάσκεψη του κόμματος και ο Τζίντζιτς επανεξελέγη ως πρόεδρος του κόμματος. Αν και πολύ καλύτερα οργανωμένο κόμμα υπό το Τζίντζιτς, το DS δυσκολευόταν ακόμα να διαμορφώσει μια σαφή στάση στο εθνικό ζήτημα. Οι ενέργειες του ίδιου του Τζίντζιτς ίσως έδωσαν μια καλή εικόνα αυτής της φαινομενικά συγκεχυμένης θέσης. Ο Τζίντζιτς αρνήθηκε ουσιαστικά να αναγνωρίσει το εθνικό ζήτημα ως πραγματικό ζήτημα, μη κάνοντας καμία αναφορά στους Σέρβους που ζουν σε άλλα μέρη της πρώην Γιουγκοσλαβίας, στο βιβλίο του Η Γιουγκοσλαβία ως Ημιτελές Κράτος. Την ίδια στιγμή διατηρούσε στενούς δεσμούς με τον Σερβοβόσνιο πολιτικό και Πρόεδρο της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας Ράντοβαν Κάρατζιτς και τον επισκέφθηκε στο Πάλε το Φεβρουάριο του 1994, ενώ οι Αμερικανικές δυνάμεις απειλούσαν να βομβαρδίσουν τις θέσεις των Σερβοβόσνιων. Αυτή η φαινομενική αμφιταλάντευση του εθνικού ζητήματος χρησιμοποιήθηκε αποτελεσματικά από τους πολιτικούς αντιπάλους του DS και τους επικριτές του Τζίντζιτς σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα.
Καθώς ο Πόλεμος της Βοσνίας τερματίστηκε με την υπογραφή της Ειρηνευτικής Συμφωνίας του Ντέιτον το Νοέμβριο του 1995, εκτός από την ισχυρή εξουσία στη χώρα του, ο Μιλόσεβιτς απολάμβανε τη σταθερή υποστήριξη της διεθνούς κοινότητας, που τον αναγνώρισε ως «παράγοντα ειρήνης και σταθερότητας στα Βαλκάνια». Στις δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου 1996 το DS συμμετείχε ως μέρος ενός συνασπισμού της αντιπολίτευσης που ονομάστηκε Zajedno, όπου ξεχώριζαν το SPO, το DSS, και το GSS. Το Δημοκρατικό Κόμμα (τότε με συνολικά μόνο 7.000 μέλη σε όλη τη Σερβία) εντάχθηκε στο Zajedno ενάντια στις προσωπικές επιθυμίες του Τζίντζιτς, καθώς μειοψήφισε σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις όταν το θέμα συζητήθηκε εσωτερικά. Μετά τις νίκες της αντιπολίτευσης σε μεγάλες σερβικές πόλεις όπως το Βελιγράδι, η Νις και το Νόβι Σαντ ο Μιλόσεβιτς αρνήθηκε να αναγνωρίσει τα αποτελέσματα, πυροδοτώντας τρεις μήνες πορειών διαμαρτυρίας από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες. Μετά από σειρά μαζικών δημόσιων διαμαρτυριών σχετικά με την εκλογική απάτη που διαπράχθηκε από την κεντρική κυβέρνηση υπό το Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς το χειμώνα 1996-1997, ο Τζίντζιτς έγινε Δήμαρχος του Βελιγραδίου, ο πρώτος μετακομμουνιστικός δήμαρχος στη θέση αυτή μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπό από την πίεση ο Μιλόσεβιτς αναγνώρισε τα αποτελέσματα και στις 21 Φεβρουαρίου 1997 ο Τζίντζιτς​​ ορκίστηκε δήμαρχος.
Αργότερα την ίδια χρονιά ο Τζίντζιτς πήρε την παρακινδυνευμένη απόφαση να μποϋκοτάρει τις κοινοβουλευτικές εκλογές στις 21 Δεκεμβρίου 1997, διαλύοντας έτσι το συνασπισμό Zajedno. Ενωμένος μόνο λόγω του κοινού πολιτικού εχθρού του, ο συνασπισμός "Zajedno" (Μαζί) με το SPO του Βουκ Ντράσκοβιτς και το GSS της Βέσνα Πέσιτς κατέρρευσε μόνο τέσσερις μήνες μετά τη νίκη τους Ο Τζίντζιτς καταψηφίσθηκε από τη θέση του δημάρχου του Βελιγραδίου από το SPO, το SPS και το SRS.
Ο Τζίντζιτς και το κόμμα του μποϊκόταραν τις σερβικές προεδρικές και βουλευτικές εκλογές του 1997, όπως έκαναν και άλλοι του «δημοκρατικού μπλοκ», συμπεριλαμβανομένου του Δημοκρατικού Κόμματος της Σερβίας του Βόισλαβ Κοστούνιτσα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι Σοσιαλιστές και οι Ριζοσπάστες να σαρώσουν τις περισσότερες έδρες, αφήνοντας την τρίτη μεγαλύτερη μερίδα στο SPO του Βουκ Ντράσκοβιτς. Το μποϊκοτάζ οδήγησε αναγκαστικά σε επανάληψη των εκλογών, όταν ο δεύτερος γύρος των πρώτων δεν είχε την απαιτούμενη συμμετοχή, καθώς ο σερβικός νόμος την εποχή εκείνη απαιτούσε συμμετοχή τουλάχιστον 50% για την εκλογή προέδρου.
Στην περίπτωση αυτή ο Βόισλαβ Σέσελι κέρδισε στο δεύτερο γύρο το Ζόραν Λίλιτς των Σοσιαλιστών. Οταν η εκλογή επαναλήφθηκε ο Σέσελι έχασε από το Μίλαν Μιλουτίνοβιτς των Σοσιαλιστών. Αυτό έκανε το Σέσελι να καταγγείλει εκλογική νοθεία και να ηγηθεί διαμαρτυριών κατά της κυβέρνησης. Ωστόσο άλλαξε τη στάση του όταν ξεκίνησε η κρίση του Κοσσυφοπεδίου στις αρχές του 1998 και οι Ριζοσπάστες του προσχώρησαν στην κυβέρνηση ως εταίρος του συνασπισμού. Όταν ο και Βουκ Ντράσκοβιτς προσχώρησε στην κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας στις αρχές του 1999, ο Τζίντζιτς απέμεινε ο κύριος ηγέτης της αντιπολίτευσης της Σερβίας, την ώρα που άρχιζε ο πόλεμος του ΝΑΤΟ κατά της Γιουγκοσλαβίας.
Μετά τη δολοφονία του πρώην μυστικού αστυνομικού, εκδότη και δημοσιογράφου, αντιπάλου του Μιλόσεβιτς, Σλάβκο Τσουρούβιγια το Ορθόδοξο Πάσχα κατά τη διάρκεια των Νατοϊκών βομβαρδισμών κατά της Γιουγκοσλαβίας ο Τζίντζιτς αναζήτησε ασφάλεια καταφεύγοντας σε προσωρινή εξορία στο Μαυροβούνιο, ισχυριζόμενος ότι ήταν ο επόμενος στη λίστα δολοφονιών της μυστικής υπηρεσίας του τότε προέδρου Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.
Το Σεπτέμβριο του 1999 ο Τζίντζιτς ονομάστηκε από το περιοδικό Time ως ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς των αρχών του 21ου αιώνα. Μετά την επιστροφή του στη χώρα τον Ιούλιο του 1999 ο Τζίντζιτς κατηγορήθηκε ότι έθεσε σε κίνδυνο τη δημόσια ασφάλεια σε μια δίκη που έγινε κεκλεισμένων των θυρών και στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι ήταν κατευθυνόμενη.
Αρχισαν να πραγματοποιούνται μια σειρά από μυστηριώδεις δολοφονίες, συμπεριλαμβανομένης της εκτέλεσης του Υπουργού Άμυνας της Γιουγκοσλαβίας Πάβλε Μπουλάτοβιτς στις 7 Φεβρουαρίου 2000 σε ένα εστιατόριο. Ο ηγέτης του Σερβικού Ριζοσπαστικού Κόμματος Βόισλαβ Σέσελι υποστήριξε κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας του στη δίκη του Μιλόσεβιτς ότι αυτή η δολοφονία λειτούργησε ως προοίμιο του επιτυχούς σφετερισμού του Σοσιαλιστικού Λαϊκού Κόμματος του Μαυροβουνίου τον Οκτώβριο του 2000 από τον Πρέντραγκ Μπουλάτοβιτς, που αντέστρεψε με επιτυχία την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που είχε κερδίσει ο Μιλόσεβιτς με τους συμμάχους του, μετακινώντας το κόμμα του σε συμμαχία με τη Δημοκρατική Αντιπολίτευση της Σερβίας (DOS) του Τζίντζιτς. Τον Απρίλιο ο πρόεδρος της JAT και μέλος της Γιουγκοσλαβικής Αριστεράς Ζίκα Πέτροβιτς πυροβολήθηκε καθώς περπατούσε με το σκυλί του. Στα τέλη Αυγούστου ο πρώην Πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας Ιβάν Στάμπολιτς εξαφανίστηκε. Είχε δολοφονηθεί στο βουνό Φρούσκα Γκόρα από μέλη της Ειδικής Μονάδας Επιχειρήσεων της Σερβίας. Ο Τζίντζιτς και οι σύμμαχοί του κατηγόρησαν ανοιχτά το Μιλόσεβιτς για το γεγονός, υποστηρίζοντας ότι είτε είχε δώσει εντολή για αυτό, ή ότι δεν ήταν πλέον σε θέση να διατηρήσει τον έλεγχο και θα έπρεπε συνεπώς να παραιτηθεί.
Ο Τζίντζιτς διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις προεδρικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2000 στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας και στην εξέγερση της 5ης Οκτωβρίου που ανέτρεψε το Μιλόσεβιτς μετά από περαιτέρω διαδηλώσεις στους δρόμους. Ενώ ο Koστούνιτσα πρωτοστάτησε στην εξέγερση τον Οκτώβριο, ο Τζίντζιτς οδήγησε τον 19-κομματικό συνασπισμό της Δημοκρατικής Αντιπολίτευσης της Σερβίας (DOS) στη νίκη του στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 2000. Το Δημοκρατικό Κόμμα ήταν το μεγαλύτερο κόμμα της Δημοκρατικής Αντιπολίτευσης της Σερβίας, που κέρδισε το 64,7% των ψήφων στις εκλογές αυτές, συγκεντρώνοντας 176 από 250 έδρες στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση. Το 2001 ο Τζίντζιτς διορίστηκε Πρωθυπουργός της Σερβίας, επικεφαλής της πρώτης κυβέρνησης μετά το Μιλόσεβιτς στις 25 Ιανουαρίου 2001.
Ο Τζίντζιτς διαδραμάτισε βασικό ρόλο στην αποστολή του Μιλόσεβιτς στο ICTY στη Χάγη. Η έκδοση προκάλεσε πολιτική αναταραχή στη Γιουγκοσλαβία. Ο Πρόεδρος Koστούνιτσα κατήγγειλε την έκδοση ως παράνομη και αντισυνταγματική, ενώ ένα μικρό κόμμα στην κυβέρνηση συνασπισμού του Τζίντζιτς αποχώρησε σε ένδειξη διαμαρτυρίσς. Ο Τζίντζιτς δήλωσε ότι θα υπήρχαν αρνητικές συνέπειες αν η κυβέρνηση δεν συνεργαζόταν. Επιπλέον η κυβέρνηση υπο στήριξε ότι η αποστολή του Μιλόσεβιτς στο ICTY δεν ήταν έκδοση, διότι αποτελούσε όργανο του ΟΗΕ και όχι ξένη χώρα. Μετά την έκδοση η Γιουγκοσλαβία έλαβε περίπου 1 δισ. Δολάρια σε οικονομική βοήθεια. Αργότερα ο Τζίντζιτς δήλωσε απογοητευμένος με την παρατεταμένη δίκη του Μιλόσεβιτς, χαρακτηρίζοντάς τη ως «τσίρκο». Ο Τζίντζιτς δήλωσε ότι το δικαστήριο της Χάγης «επέτρεπε στο Μιλόσεβιτς να συμπεριφέρεται σαν δημαγωγός και να ελέγχει τη δίκη».
Τον Αύγουστο του 2001, μετά από συνάντησή του στο γραφείο του Koστούνιτσα δολοφονήθηκε ο πρώην αξιωματούχος της Σερβικής Υπηρεσίας Δημόσιας Ασφάλειας, Moμίρ Γκαβρίλοβιτς. Ο Koστούνιτσα ισχυρίστηκε ότι ο Γκαβρίλοβιτς ενημέρωσε το γραφείο του για τις διασυνδέσεις ορισμένων μελών της Σερβικής κυβέρνησης με το οργανωμένο έγκλημα. Αυτό προκάλεσε την αποχώρηση του Γκαβρίλοβιτς και των 45 μελών του DSS από το DOS και την κυβέρνηση. Ο Τζίντζιτς επιχείρησε να αποβάλει τα μέλη του DSS από το κοινοβούλιο, αναφερόμενος στην ύπαρξη επιτακτικής εντολής, που θέτει όλους τους βουλευτές υπό τον έλεγχο του συνασπισμού, που εξελέγη στο κοινοβούλιο κόμμα. Εν τω μεταξύ ο Koστούνιτσα και το κόμμα του κατηγόρησαν ανοιχτά το Τζίντζιτς ότι για διαπλοκή με το οργανωμένο έγκλημα. Ο Τζίντζιτς έγινε ευνοϊκά δεκτός από τα Δυτικά κράτη. Οι συναντήσεις του με τους δυτικούς ηγέτες Τζορτζ Ο. Μπους, Τόνι Μπλερ, Ζακ Σιράκ και άλλους κατέστησαν έντονα φανερό ότι η Δύση υποστήριξε την πολιτική του. Ο Τζίντζιτς είχε διαρκείς διαφωνίες με τον πρώην εταίρο του συνασπισμού και τον τότε πρόεδρο της Γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας Βόισλαβ Κoστούνιτσα, που ήταν ο μεγαλύτερος πολιτικός του αντίπαλος στην ίδια τη Σερβία. Η προηγούμενη στενή σχέση του με τον πρόεδρο του Μαυροβουνίου Μίλο Τζουκάνοβιτς είχε επίσης ψυχρανθεί λόγω των αποσχιστικών προσδοκιών του δεύτερου για ένα ανεξάρτητο κράτος του Μαυροβουνίου.
Ο Ζόραν Τζίντζιτς αύξησε επίσης τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις, ως πρωθυπουργός της Σερβίας. Τέτοιες μεταρρυθμίσεις περιλάμβαναν την απελευθέρωση των τιμών και τη μείωση της προσφοράς χρήματος με στόχο την επίτευξη μακροοικονομικής σταθερότητας. Σημειώθηκαν επίσης ιδιωτικοποιήσεις μικρής κλίμακας όσον αφορά τα τραπεζικά περιουσιακά στοιχεία και το χρηματοπιστωτικό τομέα. Τέλος η κυβέρνηση της Σερβίας διέλυσε πολλούς εμπορικούς φραγμούς με στόχο την τελική ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι πρώιμες οικονομικές μεταρρυθμίσεις στο πλαίσιο της κυβέρνησης Koστούνιτσα-Τζίντζιτς διατηρήθηκαν μετά τη δολοφονία του, επιτρέποντας στην οικονομία να αναπτυχθεί σημαντικά πριν από την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008. Ωστόσο, η ανεργία παρέμενε ακόμη πολύ υψηλή και ο ρυθμός και η ποσότητα των μεταρρυθμίσεων δεν επανέφεραν τη Σερβία στο πριν από το 1990 βιοτικό επίπεδο
Τον Ιανουάριο του 2003 ο Τζίντζιτς ξεκίνησε μια ευρεία διπλωματική εκστρατεία για την επίλυση του ζητήματος του Κοσσυφοπεδίου
Δολοφονία
Όπως ανέφερε το Reuters στις 18 Μαρτίου 2003, σύμφωνα με την Κάρλα Ντελ Πόντε, ο Τζίντζιτς είχε προβλέψει τη δολοφονία του στις 17 Φεβρουαρίου, μόνο λίγες εβδομάδες πριν συμβεί. Παρά τις κατηγορίες του Koστούνιτσα ότι ο Τζίντζιτς "ακουμπούσε" το οργανωμένο έγκλημα, ο τελευταίος πάντοτε επέμενε ότι ήταν αποφασισμένος να καθαρίσει τη Σερβία και δημιούργησε το «Ειδικό Δικαστήριο» με πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων. Αυτό θορύβησε τους ηγέτες του οργανωμένου εγκλήματος, που ήταν διαπλεκόμενοι με στοιχεία της Σερβικής μυστικής αστυνομίας, που παρέμεναν πιστά στον απομακρυσμένο Μιλόσεβιτς.
Με εντολή του Μίλοραντ "Λέγκια" Ούλεμεκ, πρώην διοικητή της Μονάδας Ειδικών Επιχειρήσεων της μυστικής αστυνομίας της Γιουγκοσλαβίας, ο Τζίντζιτς δολοφονήθηκε από το στρατιώτη του Ούλεμεκ Ζβένταν Γιοβάνοβιτς στο Βελιγράδι στις 12 Μαρτίου 2003. Ο Γιοβάνοβιτς τον πυροβόλησε στο στήθος από το κτίριο απέναντι από το κεντρικό κτήριο της κυβέρνησης της Σερβίας στις 12:23 μ.μ.. Η σφαίρα μεγάλης ισχύος ενός τουφεκίου Heckler & Koch G3 διαπέρασε την καρδιά του και τον σκότωσε σχεδόν ακαριαία.
Μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε ένα νοσοκομείο, αλλά προφέρεται πέθανε μία ώρα αργότερα. Τον επικήδειό του εκφώνησε μεταξύ άλλων ο Γιώργος Παπανδρέου. Ο Ούλεμεκ κατηγορήθηκε ως ο εγκέφαλος του εγκλήματος. Ήταν ένας από τους κορυφαίους ανθρώπους της μαφίας του Ζέμουν, ηγετικής ομάδας οργανωμένου εγκλήματος της Σερβίας. Αργότερα κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε για εμπλοκή σε ορισμένες από τις μυστηριώδεις δολοφονίες και δολοφονικές απόπειρες, που σημάδεψαν τη Γιουγκοσλαβία κατά τους μήνες πριν από την ανάληψη της εξουσίας από το Τζίντζιτς. Η Νατάσα Μίτσιτς, τότε πρόεδρος της Σερβίας, κήρυξε αμέσως κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ως διάδοχος του Τζίντζιτς εξελέγη από το Δημοκρατικό Κόμμα της Σερβίας ο Ζόραν Ζίβκοβιτς.
Στις 23 Μαΐου 2007 δώδεκα άνδρες καταδικάστηκαν για τη δολοφονία του Ζόραν Τζίντζιτς. Μεταξύ των καταδικασθέντων κατηγορουμένων ήταν και ο Ούλεμεκ, που κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών που προηγήθηκαν της δολοφονίας του Τζίντζιτς είχε ταξιδέψει στην Ελβετία, την Αυστρία, τη Βόρεια Μακεδονία, την Ελλάδα, τη Σιγκαπούρη και την Κροατία, χρησιμοποιώντας πλαστό διαβατήριο, προερχόμενο από μια δέσμη κενών διαβατηρίων κλεμμένων από το Κροατικό Προξενείο στο Μόσταρ της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης το 1999. Ο Ούλεμεκ, μαζί με το Ζβένταν Γιοβάνοβιτς, κατηγορήθηκε ότι ήταν επικεφαλής της δολοφονίας που πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαρτίου 2003, όταν ο Τζίντζιτς πυροβολήθηκε θανάσιμα. Τρεις από τους δώδεκα άνδρες που καταδικάστηκαν εξακολουθούν να αναζητούνται και παραμένουν στην κόκκινη λίστα της Ιντερπόλ. Οι ειδικευμένοι υπάλληλοι της Μονάδας Διερευνητικής Υποστήριξης της Ιντερπόλ συνεχίζουν να συνεργάζονται με τα κράτη μέλη στη διερεύνηση για τα ακόλουθα πρόσωπα που καταζητούν οι Σερβικές αρχές: Μίλαν Γιούρισιτς, Νίνος Κονσταντίνοβιτς και Βλάντιμιρ Μιλισάβλιεβιτς ref> B92: Zagreb: Uhapšen Sretko Kalinić; accessed 22 August 2016.(in Croatian)
Αμφιλεγόμενα
Παρά το γεγονός ότι ο Τζίντζιτς παρουσιάζεται από τις κυβερνήσεις της Δύσης ως αντίπαλος και θύμα του οργανωμένου εγκλήματος, ο ίδιος είχε διασυνδέσεις με τον εν λόγω χώρο. Ήδη από το 1995 το όνομα του αναμειγνύεται σε σκάνδαλα που αφορούν το λαθρεμπόριο από κοινού μάλιστα με την οικογένεια του αντιπάλου του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Οι συνεχείς επαφές μάλιστα του Τζίντζιτς με τη Μαφία ανάγκασε τις Δυτικές κυβερνήσεις να υποστηρίξουν κατά την κρίση του 2000 τον Κοστούνιτσα, παρά το γεγονός ότι ο Τζίντζιτς αποτελούσε τον κατεξοχήν φιλοδυτικό πολιτικό της Σερβίας. Ο Τζίντζιτς είχε αναπτύξει σχέσεις και με το Μίλοραντ Ούλεμεκ, αρχηγό των Μονάδων Ειδικών Επιχειρήσεων και κορυφαίο στέλεχος της Μαφίας Ζεμούν, ενός δηλαδή από τους κατηγορούμενους για τη δολοφονία του. Πριν έρθουν σε ρήξη ο Τζίντζιτς είχε συνεργαστεί στενά με τον Ούλεμεκ για την ανατροπή του τότε Προέδρου Μιλόσεβιτς, ενώ είχε παραδόξως ευχαριστήσει τότε τον Ούλεμεκ, λέγοντας πως του χρωστάει τη ζωή του. Εξάλλου, τους τελευταίους μήνες διακυβέρνησής του το ποσοστό δημοφιλίας του είχε καταρρεύσει από 62% τον Οκτώβριο του 1999 σε 21% τον Ιανουάριο του 2003.
Συγγραφικό έργο
Δημοσίευσε τέσσερα βιβλία και περισσότερα από εκατό άρθρα και δοκίμια για διάφορα θέματα.
Βιβλία που δημοσιεύτηκαν στα Σερβικά:
Προσωπική ζωή
Ο Τζίντζιτς και η σύζυγός του Ρούζιτσα είχαν μια κόρη και ένα γιο, τη Γιοβάνα και το Λούκα, και οι δύο ανήλικοι τη στιγμή της δολοφονίας του.
Κληρονομιά
Την κηδεία του, που πραγματοποιήθηκε στις 15 Μαρτίου 2003, παρακολούθησαν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες και ξένες αντιπροσωπείες. Ο θάνατος του Τζίντζιτς αποτέλεσε μια πολιτική και ηθική τραγωδία για πολλούς Σέρβους που είδαν στο πρόσωπό του ένα φέρελπι πολιτικό, που προσέφερε την ειρηνική συνύπαρξη με τα γειτονικά έθνη, την ένταξη στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, την οικονομική ευημερία και ένα λαμπρότερο μέλλον. Αυτός απευθύνθηκε στους ανθρώπους στη Σερβία, στόχος των οποίων ήταν η χώρα τους να ενταχθεί στη Δύση και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και να γίνουν "κανονικοί Ευρωπαίοι" με "φυσιολογική ζωή".
Ο Τζίντζιτς και ο Κοστούνιτσα συνειδητοποίησαν ότι και οι δύο χρειάζονται ο ένας τον άλλο για τους αντίστοιχους στόχους τους. Ο Κοστούνιτσα πίστευε ότι η Σερβία έπρεπε να ενταχθεί στη Δύση έτσι ώστε να μπορέσει να κρατήσει το Κοσσυφοπέδιο και να διατηρηθεί η Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας. Ο Βόισλαβ Κοστούνιτσα, που υπήρξε πολιτικός αντίπαλος και επικριτής του Τζίντζιτς κατά την πρωθυπουργία του, αναγνώρισε το έργο του δύο χρόνια αργότερα με τα εξής λόγια:
«Ο Ζόραν Τζίντζιτς ήταν ο πρώτος που ανέλαβε αυτό το δύσκολο έργο να ηγείται της κυβέρνησης σε πολύ ασταθείς περιόδους. Πιθανόν η ενεργητικότητα και η προσήλωσή του έκαναν τα πράγματα να προχωρήσουν. Είναι άλλο να το παρακολουθήσεις απ΄ έξω και τελείως διαφορετικό να είσαι ένα μέρος του. Το αντιλαμβάνομαι τώρα, που είμαι Πρωθυπουργός, βλέπω τα πράγματα λίγο διαφορετικά. Ήταν πολύ σημαντικός για όλη τη διαδικασία.»
Μετά το θάνατό του σε ολόκληρη τη Σερβία εμφανίστηκε ένα μικρό αλλά ισχυρό κίνημα και η σερβική διασπορά παρήγαγε ένα σύντομο ντοκιμαντέρ για τον Ζόραν Τζίντζιτς (του σκηνοθέτη Αλεξάνταρ Μάντιτς από το Βελιγράδι). Το ντοκιμαντέρ Ako Srbija Stane" (Αν η Σερβία σταματήσει) - ήταν μια συλλογή από ομιλίες που έκανε ο Τζίντζιτς σε μια σχετική περιοδεία στη Σερβία λίγο πριν από το θάνατό του. Μια κίνηση ονόματι "Kapiraj" δημιούργησε ένα δίκτυο φοιτητών και άλλων νέων που ανέλαβαν αμισθί να αντιγράψουν και να διανείμουν το ντοκιμαντέρ. Αυτή η καμπάνια έγινε γνωστή με το σύνθημα "Kapiraj-kopiraj" (που σημαίνει "Πιάσε και Αντίγραφε" στα Σερβικά) και σκοπός του ήταν να αναληφθεί μια "ακομμάτιστη πρωτοβουλία για να ακούσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι το μήνυμα του Τζίντζιτς, να θέσει τέρμα στην ανευθυνότητα και να κάνει ο καθένας ότι μπορεί περισσότερα, ώστε η Σερβία να μην σταματήσει».
Πηγές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Δήμαρχοι Βελιγραδίου Κατηγορία:Δολοφονημένοι πολιτικοί
Ζοζέ Ράμος Όρτα
Ο Ζοζέ Ράμος Όρτα (José Manuel Ramos-Horta, 1949-) είναι πολιτικός από το Ανατολικό Τιμόρ, σημερινός πρόεδρος από τον Μάιο του 2022. Διατέλεσε ξανά πρόεδρος από το 2007 έως το 2012. Ήταν ιδρυτής και μέλος του αριστερού κόμματος Fretilin. Βραβεύτηκε με βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1996. Ως ακτιβιστής αγωνίστηκε για τα δικαιώματα και την ανεξαρτησία του Ανατολικού Τιμόρ.
Σπουδές και πολιτική ανέλιξη
Τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, μαζί με τον επίσκοπο Κάρλος Μπέλο το 1996.
Δολοφονική απόπειρα
Στις 11 Φεβρουαρίου του 2008 εκδηλώθηκε αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του προέδρου στο Προεδρικό Μέγαρο, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί στο στήθος και στην κοιλιακή χώρα. Λίγο αργότερα απέτυχε απόπειρα δολοφονίας και του πρωθυπουργού, ο οποίος δεν έπαθε το παραμικρό. Προσωρινός πρόεδρος ανέλαβε ο Βισέντε ντα Σίλβα Γκουτέρες, αντιπρόεδρος της χώρας και στις 13 Φεβρουαρίου τον διαδέχθηκε ο Φερνάντο ντε Αραούζο. Η χώρα κηρύχθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, επιβλήθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας για 48 ώρες και οι αρχές έκαναν λόγο για "αποτυχημένο πραξικόπημα". Παράλληλα, οι διεθνείς αντιδράσεις στις επιθέσεις ήταν η έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπως και η ενίσχυση των στρατιωτικών δυνάμεων της Αυστραλίας στο Τιμόρ.
Μετά την προεδρία
Μετά το πραξικόπημα στη Γουινέα-Μπισσάου το 2012 προσφέρθηκε να μεσολαβήσει ώστε να τερματιστεί η διένεξη. Στις 31 Ιανουαρίου 2013 ορίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως ειδικός απεσταλμένος στη χώρα.
Δεύτερη προεδρία
Ο Ράμος-Όρτα επανήλθε ως υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές μετά τη δήλωση ότι ο πρόεδρος Φρανσίσκο Γκουτέρες είχε παραβιάσει το σύνταγμα. Δήλωσε ότι εάν θα κέρδιζε τις προεδρικές εκλογές, θα διέλυε το κοινοβούλιο και θα προκήρυττε νέες εκλογές. Η εκστρατεία του υποστηρίχθηκε από τον Ζανάνα Γκουσμάο. Ο Ράμος Όρτα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στον 2ο γύρο, με ποσοστό 62,10% έναντι 37,90% για τον απερχόμενο πρόεδρο Φρανσίσκο Γκουτέρες.
Ορκίστηκε πρόεδρος (η παράδοση της προεδρίας έγινε ειρηνικά) στις 20 Μαΐου 2022, την 20ή επέτειο ανεξαρτησίας του Ανατολικού Τιμόρ.
Οικογένεια
Είναι διαζευγμένος (από την υπουργό Άννα Πεσόα Πίντου) με έναν γιο, γεννημένο στη Μοζαμβίκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ανατολικού Τιμόρ Κατηγορία:Ακτιβιστές Κατηγορία:Πρόεδροι του Ανατολικού Τιμόρ Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Οινόη Αττικής
thumb|200px|Η θέση της Οινόης στην Αττική
Η Οινόη Αττικής στην αρχαιότητα αποτελούσε τόπο δράσης των Φρουκτωριών για τη μετάδοση σημάτων καπνού. Σήμερα είναι ορεινή κοινότητα στις ράχες του Κιθαιρώνα, στο βορειοδυτικό άκρο της Αττικής. Εντάσσεται διοικητικά στη Νομαρχία Δυτικής Αττικής και απέχει 45 χιλιόμετρα από την Αθήνα, στην παλαιά διαδρομή προς τη Θήβα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε 764 κατοίκους, ενώ τα καλοκαίρια ο πληθυσμός αυξάνεται. Οι μόνιμοι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, όπως και στα γειτονικά χωριά της Βοιωτίας. Ο οικισμός ονομαζόταν Μάζι μέχρι το 1919 οπότε μετονομάστηκε σε Οινόη Το Μάζι προβλεπόταν ως σιδηροδρομική στάση το 1883 σε προμελέτη της Γαλλικής Αποστολής για τον σχεδιαζόμενο σιδηρόδρομο Πειραιώς - Δεμερλί - Συνόρων
Ετυμολογία
Η ονομασία «Οινόη» είναι γνωστή από την αρχαιότητα. Προέρχεται, κατά μια εκδοχή, από την γυναίκα Οινόη, αδερφή του Επόχου. (Παυσανίας, Ατ. κ. λγ' §7 )
Εορταστικές Εκδηλώσεις
Στην Οινόη εορτάζεται ανήμερα του Αγίου Πνεύματος τον Ιούνιο το πανηγύρι της Αγίας Τριάδος, ενώ τον Αύγουστο η γιορτή του Κρασιού. Το δεκαπενταύγουστο στήνεται λαϊκός εορτασμός από τον Εξωραϊστικό Σύλλογο Παναγίτσας Μαρίζας στο ξωκλήσι της Παναγίας, ενώ στις 26 Οκτωβρίου τιμά τον Άγιο Δημήτριο στην παλαιά εκκλησία του προστάτη του χωριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οινοη Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Αττική-επέκταση Κατηγορία:Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας
Μπάζιλ Φόλτι
Ο Μπάζιλ Φόλτι (Αγγλικά: Basil Fawlty) είναι ο κεντρικός χαρακτήρας της βρετανικής κωμικής σειράς Ένα τρελό, τρελό ξενοδοχείο (Fawlty Towers) της δεκαετίας του 1970, τον οποίο υποδύεται ο Τζον Κλιζ. Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου Fawlty Towers, είναι ένας κυνικός και μισάνθρωπος σνομπ, που θέλει απεγνωσμένα να ανήκει σε μια ανώτερη κοινωνική τάξη. Οι προσπάθειές του να διευθύνει το ξενοδοχείο συχνά καταλήγουν σε κωμικοτραγικές καταστάσεις. Με το σαρκαστικό του πνεύμα, ο Μπάζιλ έχει γίνει εμβληματικός χαρακτήρας της βρετανικής κωμωδίας που παραμένει ευρέως γνωστός στο κοινό παρά τον μικρό αριθμό (μόλις 12) ημίωρων επεισοδίων που έχουν γυριστεί συνολικά. Ο Κλιζ έλαβε το τηλεοπτικό βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας το 1980 για την εκπομπή. Σε μια δημοσκόπηση του 2001 που διεξήχθη από το Channel 4, ο Μπάζιλ κατατάχθηκε δεύτερος στη λίστα με τους 100 καλύτερους τηλεοπτικούς χαρακτήρες.
Γνωστός για τις ατάκες του, ο χαρακτήρας βασίστηκε στον Ντόναλντ Σενκλέρ, έναν εκκεντρικό, αφιλόξενο ιδιοκτήτη ξενοδοχείου τον οποίο είχε συναντήσει ο Κλιζ όταν έμεινε στο ξενοδοχείο του (το Gleneagles Hotel στο Τορκί της Αγγλίας) μαζί με τους υπόλοιπους Monty Python τον Μάιο του 1970.
Προσωπικότητα
Ο Μπάζιλ έχει έντονες δεξιές και παραδοσιακές απόψεις για τα περισσότερα θέματα, για παράδειγμα στο επεισόδιο "The Wedding Party", δείχνει ανοιχτά την αποστροφή του προς ένα νεαρό ανύπαντρο αλλά ενεργό σεξουαλικά ζευγάρι. Στους επεισόδιο "The Germans" χεώνει την αστοχία του πυροσβεστήρα του ξενοδοχείου στον τότε πρωθυπουργό των Εργατικών Χάρολντ Γουίλσον. Επίσης γίνεται συχνά έξαλλος με τη συνδικαλιστική δράση – στο "A Touch of Class", καταφέρεται ενάντια στους οδοκαθαριστές και τους ταχυδρόμους που απεργούν, ενώ στο "The Kipper and the Corpse" είναι τόσο εξοργισμένος με την είδηση μιας απεργίας που ούτε καν παρατηρεί ότι πελάτης έχει πεθάνει.
Διαρκώς προσπαθεί να αποφύγει την οργή της γυναίκας του και τα σχέδιά του συχνά έρχονται σε σύγκρουση με τα δικά της, αλλά ως επί το πλείστον δεν καταφέρνει να της επιβληθεί. Συχνά, εκείνη είναι λεκτικά υβριστική απέναντί του και παρόλο που είναι πολύ ψηλότερος από τη Σίμπιλ, συχνά βρίσκεται σε αδύναμη θέση απέναντή της, είτε λεκτικά είτε σωματικά. Ο Μπάζιλ καταφέρνει περιστασιακά να πάρει το πάνω χέρι. Στο "The Kipper and the Corpse", η Σίμπιλ αρνείται να τον βοηθήσει να ξεφορτωθεί το σώμα του πρόσφατα αποθανόντος καλεσμένου κυρίου Λίμαν. Ο Μπάζιλ παίρνει την εκδίκησή του προς το τέλος του επεισοδίου, όταν ζητά από πολλούς δυσαρεστημένους καλεσμένους να απευθύνουν τα παράπονά τους στη Σίμπιλ. Στο "The Psychiatrist", τσακώνεται με τη Σίμπιλ και την προσβάλει. Συνήθως, όμως, της απευθύνεται με ψευτορομαντικό τρόπο. αριστερά|μικρογραφία| Austin 1100 Mk.I Countryman. Μια κόκκινη εκδοχή της εμφανίστηκε στο επεισόδιο "Gourmet Night" της σειράς [[Ένα τρελό, τρελό ξενοδοχείο. Όταν το αμάξι χαλάει και δεν παίρνει μπροστά, ο Μπάζιλ κατεβαίνει και του λέει "Θα σου τις βρέξω για τα καλά" και αρχίζει να το χτυπάει με ένα κλαδί. ]] Ο Μπάζιλ εκτονώνει πολλές από τις απογοητεύσεις του πάνω στον άτυχο σερβιτόρο Μανουέλ, κακοποιώντας τον σωματικά και εκφοβίζοντάς τον με διάφορους τρόπους. Η σχέση μεταξύ Μπάζιλ Φόλτι και Μανουέλ έχει αποτελέσει αντικείμενο ακαδημαϊκού διαλόγου. Σε ορισμένες περιπτώσεις επιτίθεται και σε άλλους, όπως όταν κάνει έναν πελάτη να πνιγεί στο "The Hotel Inspectors", ρίχνει γονατιά στον ταγματάρχη Γκάουεν στο "Basil the Rat", ρίχνει "κατά λάθος" αγκωνιά στο κεφάλι ενός αγοριού στο "Gourmet Night" και, στο ίδιο επεισόδιο, ξυλοκοπά το αυτοκίνητό του που δεν παίρνει μπρος με ένα κλαδί δέντρου.
Μια άλλη εκκεντρικότητα του Μπάζιλ είναι η περιστασιακή αντικατάσταση των λέξεων μιας πρότασης όταν λέει ψέματα, όπως για παράδειγμα στο "The Anniversary"και στο "The Wedding Party". Δυσκολεύεται επίσης να απομακρύνει τη σκέψη του από άσχετα γεγονότα, όπως στο "The Psychiatrist", όπου, αφού βάψει κατά λάθος μια πελάτισσα με μπογιά, συνειδητοποιεί ότι η Σίμπιλ το έχει παρατηρήσει και πανικόβλητος βάζει τα χέρια του στο στήθος της πελάτισσας για να κρύψει την μπογιά.
Είναι γνωστό ότι ο Μπάζιλ υπηρέτησε στον Βρετανικός Στρατός Ξηράς κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κορέας. Ο ίδιος ισχυρίζεται: «Πολέμησα στον Πόλεμο της Κορέας, σκότωσα τέσσερις άντρες» και η σύζυγός του απαντά χαριτολογώντας: «Στα μαγειρεία ήταν, τους δηλητηρίαζε». Φοράει συχνά στρατιωτικές γραβάτες και έχει μουστάκι στρατιωτικού τύπου. Ισχυρίζεται επίσης ότι υπέστη τραύμα από σκάγια στο πόδι του στον Πόλεμο της Κορέας, το οποίος έχει την τάση να τον ενοχλεί σε βολικές στιγμές - συνήθως όταν του κάνει μια αμήχανη ερώτηση η Σίμπιλ. (Ο Τζον Κλιζ ήταν μόλις 14 ετών όταν τελείωσε ο Πόλεμος της Κορέας, κάτι που υποδηλώνει ότι ο Μπάζιλ είναι αρκετά χρόνια μεγαλύτερός του).
Η επιθυμία του να ανέβει κοινωνικά αποδεικνύεται από την ασυνήθιστη φροντίδα και τον σεβασμό που δείχνει σε πελάτες της ανώτερης τάξης, όπως ο λόρδος Μέλμπουρι (ο οποίος αποδεικνύεται απατεώνας), η κυρία Πενιουάρ (μια πλούσια Γαλλίδα αντικέρ) και ο ταγματάρχης Γκάουεν, ένας ηλικιωμένος πρώην αξιωματικός και επαναλαμβανόμενος χαρακτήρας – αν και ο Μπάζιλ μερικές φορές είναι καυστικός απέναντί του, συχνά υπαινίσσεται ότι πάσχει από άνοια και ότι πίνει παραπάνω. Τρέφει ιδιαίτερο σεβασμό για τους γιατρούς, αφού κάποτε φιλοδοξούσε να γίνει ο ίδιος γιατρός, και έχει δουλική συμπεριοφρά απέναντι στον δρα Άμποτ στο «The Psychiatrist» (μέχρι να μάθει ότι ο δρ Άμποτ είναι ψυχίατρος) και στον δρ Πράις στο «The Kipper and the Corpse» (μέχρι που ο δρ Πράις αρχίζει να κάνει αμήχανες ερωτήσεις για τον θάνατο του κυρίου Λίμαν και ζητά λουκάνικα για πρωινό).
Ο Μπάζιλ είναι συνεχώς επικριτικός και επιθετικός απέναντι στους καλεσμένους και συχνά πανικοβάλλεται όταν τα πράγματα πάνε στραβά. Ο Μπάζιλ είναι γνωστός για την αυστηρή του στάση σε σχέση με τα έξοδα του ξενοδοχείου, προσλαμβάνοντας τον εντελώς ανίκανο εργολάβο Οράιλι στο "The Builders" απλώς και μόνο επειδή είναι φτηνός. Επίσης, αγανακτεί κάθε φορά που ένας επισκέπτης ζητά κάτι, ακόμα κι αν το αίτημα είναι αρκετά λογικό. Στο "The Kipper and the Corpse", προσβάλλεται όταν ένας άρρωστος επισκέπτης ζητά ευγενικά πρωινό στο κρεβάτι και ο Μπάζιλ απαντά ρωτώντας τον σαρκαστικά από τι είδος ξύλου θα ήθελε να είναι φτιαγμένος ο δίσκος του πρωινού.
Ο Μπάζιλ είναι παντρεμένος με τη Σίμπιλ από τις 17 Απριλίου 1964, αν και η Σίμπιλ λέει κάποτε σαρκαστικά ότι είναι παντρεμένοι από το 1485. Πολύ σπάνια δείχνουν στοργή ο ένας προς τον άλλον (στο «The Wedding Party» φαίνεται ότι κοιμούνται σε ξεχωριστά κρεβάτια), στο "A Touch of Class", ο Μπάζιλ φιλάει τη Σίμπιλ αλλά εκείνη του λέει να μην το κάνει, και στο "Gourmet Night" η Σίμπιλ δείχνει στοργή προς τον Μπάζιλ ενώ είναι μεθυσμένη. Το "The Anniversary" είναι ένα από τα λίγα επεισόδια στα οποία ο Μπάζιλ προσπαθεί να είναι καλός απέναντι στη Σίμπιλ, η οποία παρερμηνεύει την κατάσταση και πιστεύει ότι έχει ξεχάσει την επέτειό του γάμου τους.
Συνέχειες
Ο Τζον Κλιζ επανέλαβε τον ρόλο του Μπάζιλ στο τραγούδι "Don't Mention the World Cup", μια νύξη στο "don't mention the war" από το επεισόδιο του Ένα τρελό, τρελό ξενοδοχείο "The Germans", για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006, στη Γερμανία.
Ο Κλιζ εμφανίστηκε ως Μπάζιλ σε μια τηλεοπτική διαφήμιση για την Specsavers το 2016 κατά τη διάρκεια της οποίας, όπως στο επεισόδιο "Gourmet Night" χτυπά το αυτοκίνητό του με ένα κλαδί, ο Μπάζιλ επιτίθεται κατά λάθος σε ένα διπλανό περιπολικό, περνώντας το για δικό του.
Προέλευση
Η έμπνευση για το Ένα τρελό, τρελό ξενοδοχείο ξεκίνησε από τη διαμονή της ομάδας των Monty Python στο ξενοδοχείο Gleneagles στο Τορκί. Ο Κλιζ και η Κόνι Μπουθ έμειναν στο ξενοδοχείο μετά το τέλος των γυρισμάτων της εκπομπής των Python. Ο ιδιοκτήτης, Ντόναλντ Σενκλέρ, ήταν πολύ αγενής, πέταξε ένα δρομολόγιο λεωφορείων σε έναν επισκέπτη που ρώτησε πότε φτάνει το επόμενο λεωφορείο και έβγαλε τη βαλίτσα του Έρικ Άιντλ στον κήπο σε περίπτωση που περιείχε βόμβα (στην πραγματικότητα περιείχε ένα ξυπνητήρι που χτυπούσε). Επέκρινε επίσης τους τρόπους του αμερικανοτραφούς Τέρι Γκίλιαμ στο τραπέζι επειδή παραήταν Αμερικανός (υποτίθεται ότι κρατούσε το πιρούνι στο λάθος χέρι). Ο Κλιζ χρησιμοποίησε το όνομα "Ντόναλντ Σενκλέρ" για τον χαρακτήρα του στην ταινία Το τρελό κυνήγι του θησαυρού (Rat Race) του 2001. Στο επεισόδιο "The Builders", ο Μπάζιλ αναφέρει ένα τοπικό ξενοδοχείο ή εστιατόριο που ονομάζεται "Gleneagles" ενώ μιλά με τη δεσποινίδα Γκάτσμπι και τη δεσποινίδα Τιμπς. Ο Κλιζ κάποτε ζούσε στην οδό Basil (Μπάζιλ) του Λονδίνου.
Πολιτιστικές αναφορές
Στη βρετανική σειρά φαντασίας Redwall, εμφανίζεται ένας εξαιρετικά σαρκαστικός και απρόσεκτος ανθρωπόμορφος λαγός, ο "Basil Stag Hare". Ο συγγραφέας Μπράιαν Ζακ ισχυρίζεται ότι έχει βασίσει το όνομα και τον χαρακτήρα του στον Μπάζιλ Φόλτι.
Στην ταινία του 2004 Σρεκ 2, ο χαρακτήρας του βασιλιά Χάρολντ που υποδύεται ο Τζον Κλιζ χρησιμοποιεί τη δικαιολογία του Μπάζιλ για «σκάγια από πολεμικό τραύμα» αναφερόμενος σε ένα «παλιό τραύμα από τις Σταυροφορίες».
Προσαρμογές
Όταν το Ένα τρελό, τρελό ξενοδοχείο ξαναγυρίστηκε για την αμερικανική τηλεόραση, ο χαρακτήρας του Μπάζιλ Φόλτι ξαναδημιουργήθηκε. Στην προσαρμογή με τίτλο Snavely του 1978, ο χαρακτήρας του Μπάζιλ είναι ο φαφλατάς Χένρι Σνέβελι.
Στο Hotel de Botel (την ολλανδική μεταφορά της σειράς), ο Μπάζιλ μετονομάστηκε σε Koos Overwater και τον έπαιξε ο Ολλανδός κωμικός Άντρε βαν Ντούιν.
Στο Κορίτσια ο Μάρκουλης (την ελληνική μεταφορά της σειράς), Μπάζιλ μετονομάστηκε σε Μάρκος Μάρκουλης και τον έπαιξε ο Μάρκος Σεφερλής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φανταστικοί χαρακτήρες
Ανάπτυξη
Η λέξη Ανάπτυξη μπορεί να αναφέρεται:
1612
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1612 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Οικογένεια Μπαχ
thumb|right|300px|Ο Johann August Reinhold Bach και η οικογένειά του Η οικογένεια Μπαχ ήταν μεγάλη οικογένεια μουσικών από τη Γερμανία. Αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στην παγκόσμια ιστορία λόγω της εκπληκτικής πολιτιστικής της προσφοράς, αφού ανέδειξε περισσότερους από πενήντα μουσικούς. Σε αυτό, σημαντικό ρόλο πρέπει να έπαιξε η αντίληψη που υπήρχε για τη μουσική ως είδος τέχνης που μπορούσε να καλλιεργηθεί και να περάσει από τη μια γενιά στην επόμενη. Η σταδιοδρομία ενός μέλους της οικογένειας στη μουσική αποφασιζόταν σχετικά νωρίς, και την (τουλάχιστον πρώιμη) εκπαίδευσή του αναλάμβαναν συνήθως άλλα μέλη της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, που πήρε μαθήματα από τον μεγαλύτερο αδελφό του, Γιόχαν Κρίστοφ, ενώ ο ίδιος με τη σειρά του υπήρξε δάσκαλος των παιδιών του αλλά και έξι ανιψιών του. Τα μέλη της οικογένειας έζησαν και εργάστηκαν κυρίως στην περιοχή της Θουριγγίας. Η συνεισφορά τους στη μουσική ζωή της περιοχής και ειδικά στο Έρφουρτ ήταν τόσο μεγάλη, ώστε μέχρι το 1793 οι μουσικοί της πόλης (Stadtpfeifer) αποκαλούνταν «Μπαχ», παρά το γεγονός πως κανείς δεν έφερε πλέον στην πόλη το όνομα της οικογένειας.
Ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ μελέτησε συστηματικά την ιστορία της οικογένειας και περίπου το 1735 ολοκλήρωσε την περίφημη Γενεαλογία του, η οποία αποτελεί μέχρι σήμερα το πλέον αξιόπιστο κείμενο που διαθέτουμε για αυτή, ειδικά για τις παλαιότερες γενεές. Αν και το πρωτότυπο έργο δεν διασώζεται, γνωστά είναι ορισμένα αντίγραφά του, μεταξύ αυτών και η Γενεαλογία που έφερε στο φως ο Καρλ Φίλιπ Εμάνουελ Μπαχ το 1774-75 και περιέχει ορισμένες συμπληρωματικές πληροφορίες και διορθώσεις του ιδίου. Για ορισμένα μέλη της οικογένειας, αν και πιθανότατα συνδέονται με τον γενάρχη Φάιτ Μπαχ του κλάδου του Βέχμαρ, παραμένει δύσκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια ποια είναι η θέση τους στο γενεαλογικό δέντρο των Μπαχ.
Οικογενειακό δέντρο
right|thumb|550px|Γενεαλογικό δέντρο των μουσικών της οικογένειας Μπαχ. Οι παρενθέσεις μετά τα ονόματα αναφέρονται στην αρίθμηση που ακολουθεί ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ στη Γενεαλογία του (1-53) ή μεταγενέστερη συμπληρωματική αρίθμηση (>53). Το σύνολο των μουσικών της οικογένειας Μπαχ περιλαμβάνει τα εξής μέλη:
Στον κλάδο του Βέχμαρ δεν ανήκουν οι εξής:
Λατσιά
Τα Λατσιά είναι δήμος της επαρχίας Λευκωσιάς στην Κύπρο. Αποτελεί ένα από τους δώδεκα δήμους της επαρχίας Λευκωσίας.
Ονομασία
Η ονομασία Λατσιά προέρχεται από τη λέξη λατσίν, που σημαίνει μικρό πηγάδι ή αβαθής λάκκος. Ο πληθυντικός αριθμός οφείλεται στα πολυάριθμα λατσιούθκια, δηλαδή τους μικρούς αβαθείς λάκκους που υπήρχαν στην περιοχή και τα οποία χρησιμοποιόντουσαν για την άρδευση και για την ύδρευση των ζώων.
Ιστορία
Τα Λατσιά αποτελούσαν φέουδο την εποχή της Φραγκοκρατίας (1192-1489) και της Ενετοκρατίας (1489-1570). Με την έναρξη της Τουρκοκρατίας το 1571, τα Λατσιά έγιναν τσιφλίκι, δηλαδή άνηκαν σε ένα Τούρκο αγά και καλλιεργούνταν από τον ντόπιο πληθυσμό.
Το 1790, ο αγάς ιδιοκτήτης της ευρύτερης περιοχής πώλησε τα Λατσιά στους ανθρώπους που τα καλλιεργούσαν. Οι άνθρωποι αυτοί κατάγονταν από τον Λυθροδόντα και ήταν 16 Ελληνοκύπριοι και 1 Τουρκοκύπριος. Οι νέοι ιδιοκτήτες δημιούργησαν ένα οικισμό στα Λατσιά στον οποίο διέμεναν μόνο το φθινόπωρο για τις γεωργικές ασχολίες τους. Στα Λατσιά περέμεναν ολόχρονα μόνο ελάχιστοι άνθρωποι για να ελέγχουν τα χωράφια και να καλλιεργούν σιτάρι. Τα επόμενα χρόνια η περιουσία των Τουρκοκύπριων πωλήθηκε σε Ελληνοκύπριους.
Στα μέσα του 19ου αιώνα κάποιοι από τους ιδιοκτήτες των Λατσιών εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην περιοχή λόγω της ευφορίας της γης και λόγω της κοντινής απόστασης της από τη Λευκωσία, στην οποία πωλούσαν τα προϊόντα τους. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλοί κάτοικοι του Λυθροδόντα εγκαταστάθηκαν στα Λατσιά, γεγονός που οδήγησε σε αύξηση του πληθυσμού.
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, στα Λατσιά οικοδομήθηκαν τρεις προσφυγικοί συνοικισμοί και ένας οικισμός αυτοστέγασης, προκαλώντας μεγάλη αύξηση του πληθυσμού. Επιπλέον, στα Λατσιά εκγαταστάθηκαν κάτοικοι γειτονικών χωριών αλλά και του κέντρου της Λευκωσίας.
Δημαρχείο
Τα Λατσιά μετεξελίχθηκαν σε δήμο το 1986. Στις 23 Φεβρουαρίου 1986 πραγματοποιήθηκε δημοψήφισμα μεταξύ των κατοίκων οι οποίοι υπερψήφισαν την μετεξέλιξη της κοινότητας τους σε δήμο. Πρώτος δήμαρχος εκλέχθηκε ο Ανδρέας Κουκουμάς.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή πληθυσμού που πραγματοποιήθηκε στην Κύπρο το 1881, τα Λατσιά είχαν μόνο 17 κατοίκους. Από τότε, λόγω κάποιων παραγόντων, ο πληθυσμός γνώρισε μεγάλες αυξήσεις. Οι παράγοντες αυτοί ήταν:
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό των Λατσιών όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Διοικητική διαίρεση
Ο Δήμος Λατσιών, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται σε 3 συνοικίες:
Δήμαρχοι
Δήμαρχοι Δήμου Λατσιών διετέλεσαν κατά σειρά οι:
Αδελφοποιήσεις
Ο Δήμος Λατσιών είναι αδελφοποιημένος με:
Εκπαίδευση και αθλητισμός
Το Γυμνάσιο Λατσιών ιδρύθηκε το 1991, αρχικά με δύο τάξεις, Α΄και Β΄. Διέθετε οκτώ αίθουσες διδασκαλίας και αίθουσα Τέχνης, η οποία χρησιμοποιήθηκε και ως αίθουσα Πρακτικών Γνώσεων. Στο σχολείο είχαν εγγραφεί 229 μαθητές και μαθήτριες.
Τα σημαντικότερα αθλητικά σωματεία που εδρεύουν στα Λατσιά είναι ο Εθνικός Λατσιών (με τμήματα σε ποδόσφαιρο, ποδόσφαιρο σάλας, πετοσφαίριση), η Λευκοθέα Λατσιών (γυναικείο ποδόσφαιρο), ο Αθλητικός Σύλλογος Λατσιών (χειροσφαίριση) και η Ανατολή Λατσιών (επιτραπέζια αντισφαίριση).
Στα Λατσιά υπάρχει ποδοσφαιρικό στάδιο, το Δημοτικό Στάδιο Λατσιών, καθώς και κλειστό στάδιο με την ονομασία Αθλητικό Κέντρο Σωτήρης Μέσσιος. Επιπλέον, στα Λατσιά βρίσκεται το Ολυμπιακό Σκοπευτήριο στο οποίο διεξάγονται αγώνες σκοποβολής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Επαρχία Λευκωσίας
1613
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1613 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σταυρομύτης
Ο Σταυρομύτης είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Σπιζιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Loxia curvirostra και περιλαμβάνει 19 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Loxia curvirostra curvirostra (Linnaeus, 1758), με πιθανή την παρουσία του Loxia curvirostra guillemardi (Madarász, 1903) στα ΒΑ.
Ο σταυρομύτης είναι ένα από τα στρουθιόμορφα που, στην Ελλάδα, αποκαλούνται με τη γενικότερη ονομασία σπίζες. Διαθέτει το πιο ασυνήθιστο ράμφος από τη συγκεκριμένη ομάδα, διαμορφωμένο εξελικτικά για την εξαγωγή σπερμάτων από τους καρπούς (κώνους) των κωνοφόρων.
Ονοματολογία
Η υπόθεση αυτή ενισχύεται από τον -πιθανό- δανεισμό του όρου από τον θεό Απόλλωνα, ο οποίος αποκαλείτο Λοξίας για λόγους που δεν είναι επακριβώς γνωστοί. Ένας (1) από αυτούς είναι η διφορούμενη ερμηνεία των χρησμών του.
Για τη λατινική ονομασία του είδους curvirostra, τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα, αφού η ίδια η λέξη παραπέμπει στο ράμφος του πτηνού: curvus «κυρτός» + rostrum «ράμφος, ρύγχος».
Τόσο η αγγλική (crossbill), όσο και η ελληνική λαϊκή ονομασία του πτηνού αναφέρονται στα διασταυρούμενα τμήματα της ραμφοθήκης του, το πλέον χαρακτηριστικό γνώρισμα του είδους.
Συστηματική ταξινομική
Πλησιέστεροι συγγενείς του θεωρούνται τα είδη Loxia scotica και Loxia pytyopsittacus. Έχει, προφανώς, υβριδιστεί πολλάκις με το Carduelis pinus. Στη δυτική Παλαιαρκτική ζώνη η γεωγραφική διαφοροποίηση εμφανίζεται μάλλον μικρή και σταδιακή, με το Loxia curvirostra curvirostra να γίνεται πιο ανοιχτόχρωμο, φωτεινότερο και μεγαλύτερο από τα δυτικά προς τα ανατολικά, και εντός της Ευρώπης φωτεινότερο από βόρεια προς νότια. Μερικές φυλές διασταυρώνονται με άλλες σε ευρείες περιοχές, στοιχείο επίσης σημαντικό για τον βαθμό ατομικής απόκλισης. Κάποια από τα υποείδη θεωρούνται από μερικούς ερευνητές συνώνυμα, όπως π.χ. το L. c. guillemardi με το L. c. curvirostra, ενώ περαιτέρω συγχωνεύσεις παλαιοτέρων αναγνωρισμένων υποειδών έχουν πραγματοποιηθεί από τους ταξινομικούς, π.χ. hispana (που περιγράφεται στη Μούρθια), mariae (από Κριμαία), vasvarii (ΒΔ Τουρκία), caucasia (Καύκασος) και ermaki (Ν. Αλτάι), με βάση το ότι έχουν πολύ μικρές διαφορές ή παρουσιάζουν ενδιάμεσα χαρακτηριστικά.
Αντιστρόφως, κάποιοι άλλοι πληθυσμοί ενδεχομένως να αξίζουν αναβάθμιση στο επίπεδο του είδους. Η κατάσταση στην ανατολική Παλαιαρκτική και την Ασία δεν έχει ακόμη διερευνηθεί. Στη Βόρεια Αμερική, πολλές προσπάθειες έγιναν για την ταξινόμηση των πληθυσμών βορείως του Μεξικού, σε διαφορετικές και μη επικαλυπτόμενες περιοχές αναπαραγωγής. Η κατάσταση περιπλέχθηκε περαιτέρω από τη διαπίστωση ότι, τα αμερικανικά υποείδη έχουν εμφανείς διαφορές στα φωνητικά τους καλέσματα (σε όλες τις ΗΠΑ και τον Δ. Καναδά), ανιχνεύσιμα με ηχογραφήσεις και ηχογράμματα (sonagrams), αλλά και μορφολογικές διαφορές (κυρίως το μέγεθος ή σχήμα του ράμφους και το χρώμα πτερώματος) τα οποία μπορούν να αποτελέσουν βάση για την αναπαραγωγική απομόνωση αυτών των taxa. Κάτι ανάλογο παρατηρήθηκε αργότερα και στη Ευρώπη, όπου καταγράφηκαν έξι διαφορετικά «είδη» φωνής, με σημαντική αλληλεπικάλυψη στην περιοχή. Ωστόσο, σε πιο πρόσφατη μελέτη στη Δ. Μεσόγειο, ακόμη έξι φωνητικά «είδη» έχουν περιγραφεί, θέτοντας έτσι κάποιες αμφιβολίες για την ταξινομική αξία αυτών των δεδομένων.
Τέλος, μελέτες αποκαλύπτουν ότι οι σταυρομύτες, σε πολλές περιπτώσεις φαίνεται να διατηρούν την ταυτότητά τους μέσω της εξειδίκευσης σε συγκεκριμένα είδη κωνοφόρων, κάτι που αξίζει περαιτέρω μελέτης και διερεύνησης (βλ. Πίνακα υποειδών).