cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Πετιμεζάς
Με το όνομα Γεώργιος Πετιμεζάς μπορεί να αναφέρεται κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Ταρτούφος
Ο Ταρτούφος (στα γαλλικά: Tartuffe, ou l'Imposteur) είναι γνωστότατη θεατρική κωμωδία του Μολιέρου, αλλά και το όνομα του κυριότερου χαρακτήρα της. Η πρώτη της παράσταση έγινε το 1664 και από τότε παίζεται συχνά σε θέατρα όλου του κόσμου. Ο Ταρτούφος, ο κύριος χαρακτήρας του έργου, είναι ένας υποκριτής, ένας ανήθικος άνθρωπος που παριστάνει τον ηθικό. Η επιρροή της κωμωδίας
αυτής είναι τόσο σημαντική που οδήγησε στη δημιουργία του όρου «ταρτουφισμός», που είναι συνώνυμος με την υποκριτική συμπεριφορά, το φαρισαϊσμό.
Το έργο
Ο Ταρτούφος,  γράφτηκε στα 1664 και παίχτηκε για πρώτη φορά (οι τρεις πρώτες πράξεις του) στο πλαίσιο καθιερωμένων εορτασμών-φεστιβάλ που συνήθιζε να διοργανώνει ο Βασιλιάς Λουδοβίκος ο 14ος στις Βερσαλλίες. Αμέσως προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων. Ο κλήρος αναγνώρισε το ίδιο του το πρόσωπο πίσω από την οξύτατη σάτιρα κατά της θρησκοληψίας και της υποκρισίας και -με την συμπαράσταση της βασιλομήτορος- δεν δίστασε με διάταγμα που εξέδωσε ο Αρχιεπίσκοπος των Παρισίων να απαγορεύσει ρητά στους πιστούς της Μητροπόλεώς του “''να διαβάσουν ή να ακούσουν να  απαγγέλεται η εν λόγω κωμωδία είτε δημόσια, είτε ιδιωτικά, επι ποινή αφορισμού''”. Παρά τις αιτήσεις του προς τον Λουδοβίκο, τις περικοπές που έκανε στο έργο του και την προσωρινή αλλαγή του τίτλου, μεσολάβησαν 5 χρόνια προσπαθειών, έντονων απογοητεύσεων και αφορισμών, ώσπου  να επιτραπεί τελικά στον Μολιέρο να το παρουσιάσει (χωρίς περικοπές) στις 5 Φεβρουαρίου του 1669.
Υπόθεση
Ο Ταρτούφος, ένας ψευτοθρησκευόμενος επαρχιώτης, έχει γοητεύσει με τις υποκριτικές επιδείξεις ευσέβειας σε τέτοιο βαθμό τον Οργκόν, έναν πλούσιο Παριζιάνο αστό, που ο δεύτερος τον έχει για τα καλά εγκαταστήσει στο σπίτι του. Τον εμπιστεύεται απόλυτα, του έχει αφεθεί ολοκληρωτικά.Προτίθεται, μάλιστα, προκειμένου να τον κάνει γαμπρό του, να αθετήσει την υπόσχεση γάμου που είχε δώσει στον Βαλέριο, τον αγαπημένο της κόρης του Μαριάνας. Με εξαίρεση την μητέρα του Οργκόν, η οποία έχει πέσει επίσης θύμα της υποκρισίας του Ταρτούφου, όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, και η ακόλουθος της Μαριάνας, η Ντορίν, μάχονται να ανοίξουν τα μάτια του Οργκόν, εκείνος όμως αρνείται να πειστεί. Ούτε οι αποδείξεις που επικαλείται ο γιος του Δάμις, ο οποίος συνέλαβε επ’ αυτοφώρω τον Ταρτούφο να παρενοχλεί ερωτικά την μητριά του -και δεύτερη γυναίκα του Οργκόν- την Ελμίρα είναι αρκετές. Ο Οργκόν θέλοντας να υπερασπιστεί την αθωότητα του προστατευόμενού του φτάνει ως το σημείο να διώξει από το σπίτι τον γιο του, να τον καταραστεί, να τον αποκληρώσει και με συνοπτικές διαδικασίες γράφει όλη του την περιουσία στον Ταρτούφο, επισπεύδοντας τον γάμο του με την Μαριάνα, παρά την θέλησή της και τις έντονες παρακλήσεις της προς τον πατέρα να αλλάξει γνώμη. Η Ελμίρα αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της και να πολεμήσει τον Ταρτούφο με τα ίδια του τα όπλα. Μ’ ένα έξυπνο τέχνασμα τον παγιδεύει και, επιτέλους, ο άντρας της βλέπει το αληθινό του πρόσωπο και του ζητά να φύγει. Ο Ταρτούφος, όμως, είναι πλέον, βάσει συμβολαίου ο νόμιμος ιδιοκτήτης του σπιτιού. Στέλνει δικαστικό κλητήρα με εντολή να κατασχέσει την περιουσία. Μα τα χειρότερα δεν έφτασαν ακόμα. Το μυστικό που ο Οργκόν είχε εμπιστευθεί στον Ταρτούφο, μια κασετίνα με έγγραφα αντιβασιλικά που ο Οργκόν φύλαγε στο σπίτι του για να γλιτώσει κάποιον αντιφρονούντα φίλο βρίσκεται ήδη στα χέρια του Βασιλιά. Ο Οργκόν τώρα αντιμετωπίζει την κατηγορία της υπόθαλψης εγκληματία. Η οικογένειά του σε λίγες ώρες θα βρίσκεται στον δρόμο, αυτός θα βρίσκεται στην φυλακή. Η ανατροπή έρχεται όταν ο βασιλικός αστυνόμος που φτάνει συνοδευόμενος απ’ τον «κατήγορο» Ταρτούφο, αντί να συλλάβει τον Οργκόν, συλλαμβάνει τον ίδιο, αφού στο πρόσωπο του η δικαιοσύνη και η αλάνθαστη διαίσθηση του ακριβοδίκαιου Μονάρχη αναγνώρισαν έναν από καιρό καταζητούμενο απατεώνα.
Μία θεατρική μεταφορά του έργου έγινε το 2001.
Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20AS%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20WHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20%28wdt%3AP1557%7C%28wdt%3AP144%2a%29%29%20wd%3AQ205875%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20FILTER%28NOT%20EXISTS%20%7B%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%29%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0AORDER%20BY%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29 Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών παραστάσεων του έργου "Ταρτούφος"].
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20AS%20%3Fwd_%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%B1_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CE%B7%CE%B8%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CF%8C%CF%82Label%20%3F%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20WHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20%28wdt%3AP1557%7C%28wdt%3AP144%2a%29%29%20wd%3AQ205875%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41%3B%0A%20%20%20%20p%3AP161%20_%3Ab16.%0A%20%20_%3Ab16%20ps%3AP161%20%3F%CE%B7%CE%B8%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CF%8C%CF%82%3B%0A%20%20%20%20pq%3AP453%20%3F%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82%2C%20wd%3AQ63492366.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP161%20%3F%CE%B7%CE%B8%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CF%8C%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP453%20%3F%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%7D%0AORDER%20BY%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29 Έλληνες ηθοποιοί που έχουν ερμηνεύσει τον ρόλο του Ταρτούφου].
Αναφορές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Μολιέρου
Ο Λυσσασμένος Σκύλος
Ο Λυσσασμένος Σκύλος (Ιαπωνικά: 野良犬 ,Nora Inu) είναι ένα αστυνομικό φιλμ νουάρ Ιαπωνικής παραγωγής του 1949 σε σκηνοθεσία Ακίρα Κουροσάβα. Πρωταγωνιστούν ο Τοσίρο Μιφούνε και ο Τακάσι Σιμούρα.
Ήταν η δεύτερη ταινία του Κουροσάβα του 1949 που παράχθηκε από την Film Art Association και κυκλοφόρησε από την Σιντόχο. Λαμβάνεται επίσης ως ταινία ντετέκτιβ (μεταξύ των πρώτων ιαπωνικών ταινιών σε αυτό το είδος) που εξερευνά τη διάθεση της Ιαπωνίας κατά τη διάρκεια της επώδυνης μεταπολεμικής ανακάμψης.
Πλοκή
Οι ιατροδικαστές ανακαλύπτουν ότι το κλεμμένο όπλο χρησιμοποιήθηκε σε ένα πρόσφατο έγκλημα και ο Μουρακάμι συνεργάζεται με τον βετεράνο ντετέκτιβ Σάτο. Μετά την ανάκριση σε έναν ύποπτο, ο Σάτο και ο Μουρακάμι μαθαίνουν ότι ο ύποπτός τους μπορεί να είναι οπαδός του μπέιζμπολ. Πηγαίνουν και βλέπουν ένα τοπικό παιχνίδι μπέιζμπολ, αναζητώντας έναν έμπορο όπλων που ονομάζεται Χόντα. Όταν καταφέρνουν και τον εντοπίζουν, αυτός, τους υποδεικνύει τον Γιούσα, έναν απογοητευμένο βετεράνο του πολέμου που κατέφυγε σε ένα απελπισμένο έγκλημα. Ερευνούν το σπίτι της αδερφής του Γιούσα και της αγαπημένης του, το οποίο όμως δεν οδηγεί κάπου.
Το όπλο του Μουρακάμι χρησιμοποιείται ξανά σε έγκλημα, αυτή τη φορά ως όπλο μιας δολοφονίας. Συνεχίζουν να ρωτούν την Ναμίκι στο σπίτι της μητέρας της. Είναι ακόμα διστακτική για να μιλήσει, οπότε ο Σάτο φεύγει για να ερευνήσει τα ίχνη του Γιούσα, ενώ ο Μουρακάμι παραμένει πίσω ελπίζοντας ότι η μητέρα της Ναμίκι μπορεί να την πείσει να αρχίσει να συνεργάζεται με την αστυνομία. Ο Σάτο εντοπιζει σε ένα ξενοδοχείο, το πιο πρόσφατο κρησφύγετο του Γιούσα. Κάνει μια τηλεφωνική κλήση στον Μουρακάμι, αλλά, καθώς πρόκειται να αποκαλύψει την τοποθεσία του Γιούσα, ο εγκληματίας (έχοντας ακούσει ότι οι ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου αναφέρουν ότι ο Σάτο είναι αστυνομικός) προσπαθεί να πυροβολήσει τον Σατο στο τηλεφωνικό θάλαμο του ξενοδοχείου πριν αυτός προλάβει να αντιδράσει.Ο Σάτο, αν και τραυματισμένος, προσπαθεί να τον κυνηγήσει, αλλά πέφτει και χάνει τις αισθήσεις του εξαιτίας της απώλεια αίματος. Ένας απελπισμένος Μουρακάμι φτάνει στο νοσοκομείο για να δωρίσει αίμα, αλλά απογοητεύεται καθώς οι γιατροί δεν του αναφέρουν τίποτα αν ο Σάτο τελικά θα επιβιώσει.
Το επόμενο πρωί, η Ναμίκι αλλάζει στάση και ενημερώνει τον Μουρακάμι ότι είχε ραντεβού με τον Γιούσα σε έναν κοντινό σιδηροδρομικό σταθμό. Ο Μουρακάμι αγωνίζεται στο σιδηροδρομικό σταθμό και αντιμετωπίζει έναν άνδρα με βάση την ηλικία του, τα λασπωμένα ρούχα από τις πληροφορίες που έχει συγκεντρώσει τις τελευταίες ημέρες. Ο Γιούσα συγκλονίζεται από την απροσδόκητη αντιπαράθεση και προσπαθεί να βγει από το σιδηροδρομικό σταθμό. Ο Μουρακάμι τον ακολουθεί σε δάσος και τραυματίζεται στο χέρι, αλλά ο Γιούσα σπαταλά τις δύο τελευταίες του σφαίρες. Ο Μουρακάμι, παρά τον τραυματισμό του, καταφέρνει να παλέψει με τον Γιούσα, να του περάσει χειροπέδες και να τον αφοπλίσει. Μέρες αργότερα πίσω στο νοσοκομείο, ο Σατο έχει αναρρώσει και συγχαίρει τον Murakami για την πρώτη επιτυχία του. Ο Μουρακάμι συμπαθεί εν συντομία την κατάσταση του Γιούσα, έως ότου του λέει ο Σάτο να το ξεχάσει και να ετοιμαστεί για τις υποθέσεις που θα χρειαστεί να λύσει στο μέλλον.
Ιστορικό
Ο Κουροσάβα αναφέρθηκε σε διάφορες συνεντεύξεις ότι το σενάριο του ήταν εμπνευσμένο από την ταινία Η Γυμνή Πόλη του Ζιλ Ντασέν και τα έργα του Ζορζ Σιμενόν. Παρά το γεγονός ότι ήταν μία από τις πιο διάσημες ταινίες του Ακίρα Κουροσάβα μετά τον πόλεμο, η ταινία ωστόσο δεν είχε πάντα τόσο μεγάλη εκτίμηση από τον ίδιο τον σκηνοθέτη. Ο Κουροσόβα αρχικά είπε ότι σκέφτηκε λίγο για την ταινία, αποκαλώντας την "πολύ τεχνική" και επίσης παρατήρησε ότι περιέχει "όλη αυτή την τεχνική και όχι μια πραγματική σκέψη". Η στάση του είχε αλλάξει μέχρι το 1982, όταν έγραψε στην αυτοβιογραφία του ότι «καμία λήψη δεν πήγε τόσο ομαλά» και ότι «ο εξαιρετικός ρυθμός των γυρισμάτων και η καλή συνεργασία με τους ηθοποιούς μπορούν να γίνουν αισθητές στην ταινία».
Προβολή
Η ταινία διανεμήθηκε στους κινηματογράφους στην Ιαπωνία στις 17 Οκτωβρίου 1949 και επίσης κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Toho International με αγγλικούς υπότιτλους στις 31 Αυγούστου 1963.
Υποδοχή
Ο Λυσσασμένος Σκύλος κατέχει βαθμολογία έγκρισης 95% στο Rotten Tomatoes με βάση 20 κριτικές, με μέση βαθμολογία 7,42 / 10.
Βραβεία
Στα Concours Film Mainichi του 1950 κέρδισε βραβεία για τον Καλύτερο Ηθοποιό (Takashi Shimura), την Καλύτερη Πρωτότυπη Μουσική (Fumio Hayasaka), την Καλύτερη Φωτογραφία ( Asakazu Nakai ) και την Καλύτερη Καλλιτεχνική Διευθύνση (Sō Matsuyama ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες του 1949 Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές αστυνομικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιαπωνία Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιαπωνία
Πολεζέλλα
Η Πολεζέλλα (ιταλικά: Polesella) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Η Αριστερά (Λουξεμβούργο)
thumb|right|150px|Παλαιότερο λογότυπο του κόμματος. Η Αριστερά (λουξ. Déi Lénk, γαλλ. La Gauche, γερμ. Die Linke) είναι ένα δημοκρατικό σοσιαλιστικό πολιτικό κόμμα του Λουξεμβούργου. Το κόμμα ιδρύθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1999 από πρώην μέλη κομμάτων όπως το Κομμουνιστικό Κόμμα Λουξεμβούργου, η Νέα Αριστερά, το Επαναστατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Λουξεμβουργιανό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα. Ένας από τους στόχους του κόμματος είναι η παρουσίαση μίας πιο αριστερής εναλλακτικής στη σοσιαλδημοκρατία.
Στις εκλογές του 1999, η Αριστερά κέρδισε το 3,3% των ψήφων και μία έδρα στο κοινοβούλιο, η οποία καταλήφθηκε από τον Αντρέ Χόφμαν. Το 2000, μετά από τις εκλογές στην Ες-συρ-Αλζέτ, ο Χόφμαν έγινε αντιδήμαρχος και τον διαδέχτηκε στην βουλευτική του έδρα ο Αλοΐς Μπίσντορφ του Κομμουνιστικού Κόμματος. Αργότερα, ύστερα από ρήξη μεταξύ των δύο κομμάτων, τα δύο κόμματα κατήλθαν αυτόνομα στις εκλογές του 2004, όπου η Αριστερά συγκέντρωσε το 1,9% των ψήφων και έχασε την κοινοβουλευτική της εκπροσώπηση. Στις εκλογές του 2009, όμως, κέρδισε το 3,3% των ψήφων και ξανακέρδισε την έδρα της.
Το κόμμα συνδέεται με την κοινοβουλευτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά-Βόρεια Πράσινη Αριστερά, αλλά δεν έχει καταφέρει να εκλέξει μέλη σε αυτό. Συμμετέχει, επίσης, στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και στην Ευρωπαϊκή Αντικαπιταλιστική Αριστερά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα
Μορφούλα Ντώνα
Η Ευμορφία Ντώνα περισσότερο γνωστή ως Μορφούλα Ντώνα (γεννηθείσα στις 23 Αυγούστου 1984 στα Γρεβενά) είναι Ελληνίδα αθλήτρια στην ατομική και ομαδική ρυθμική γυμναστική. Εκπροσωπεί την Ελλάδα σε διεθνείς διαγωνισμούς.
Συμμετείχε στους ολυμπιακούς αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ. Επίσης αγωνίστηκε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, συμπεριλαμβανομένου του παγκόσμιου πρωταθλήματος ρυθμικής γυμναστικής του 1999, 2005 και 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ρυθμικής γυμναστικής
Ρόμπερτ Ρέκορντ
Ο Ρόμπερτ Ρέκορντ (Robert Recorde, 1512 - 1558) ήταν Ουαλός ιατρός και μαθηματικός.
Γεννήθηκε στο Τένμπυ το 1512 και πέθανε στο Λονδίνο το 1558. Υπήρξε καθηγητής των Πανεπιστημίων Οξφόρδης και του Καίμπριτζ και σε διάφορα πανεπιστημιακά κολέγια. Θεωρείται πως αυτός πρώτος εισήγαγε την Άλγεβρα στην Αγγλία αλλά και ο πρώτος που έγραψε επιστημονικές εργασίες αστρονομίας και μαθηματικών στην αγγλική γλώσσα. Μάλιστα αυτός φέρεται να εισήγαγε και το σύμβολο (=), της ισότητας.
Περισσότερο από ένα αιώνα φέρεται να χρησιμοποιήθηκαν τα βιβλία του που περιλάμβαναν αριθμητική και Ευκλείδεια γεωμετρία.
Το 1551 ο Ρέκορντ έγινε επιθεωρητής των ορυχείων και των χρημάτων στην Ιρλανδία, αλλά απέτυχε να παρουσιασει κέρδος και απολύθηκε το 1553. Το 1556 κατηγόρησε τον William Herbert (1ος κόμης του Pembrok) για κακομεταχείριση ως επίτροπος των νομισματοκοπείων - μια απερίσκεπτη κατηγορία εναντίον ενός ευνοούμενου μέλους της "καλης κοινωνιας". Ο Ρέκορντ πέθανε στη φυλακή στην οποία κλειστηκε, αφού δεν μπόρεσε να καταβάλει το μεγάλο πρόστιμο που κέρδισε ο Herbert στη μηνυση για δυσφήμηση εναντίον του.
Πηγές
Κατηγορία:Ουαλοί μαθηματικοί Κατηγορία:Ουαλοί επιστήμονες Κατηγορία:Βρετανοί φυσικοί Κατηγορία:Βρετανοί ιατροί Κατηγορία:Βρετανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Μαθηματικοί του 16ου αιώνα
Μοναστήρι (θρησκεία)
Ένα μοναστήρι ή μονή είναι ένα κτίριο ή σύμπλεγμα κτιρίων που αποτελείται από καταλύματα και χώρους εργασίας μοναχών, που ζούνε, είτε σε κοινόβια, είτε μόνοι (ερημίτες). Ένα μοναστήρι γενικά περιλαμβάνει ένα χώρο για προσευχή το οποίο μπορεί να είναι παρεκκλήσιο, εκκλησία ή ναός.
Τα μοναστήρια ποικίλουν στο μέγεθος, αποτελούμενα, είτε από μικρά καταλύματα που στεγάζουν έναν μόνο ερημίτη, ή σε περίπτωση κοινοβίου οτιδήποτε από ένα μόνο κτίριο που στεγάζει μόνο έναν ή δυο-τρεις μοναχούς ή μοναχές, μέχρι τεράστια κτηριακά συγκροτήματα που στεγάζουν δεκάδες ή εκατοντάδες μοναχούς ή μοναχές. Συνήθως αυτά περιλαμβάνουν ναό, χώρους όπου κοιμούνται οι μοναχοί, ηγουμενείο, τράπεζα, βιβλιοθήκη, εργαστήρια, μαγειρείο, νοσοκομείο κ.τ.λ.
Διαφορετικές γλώσσες και διαφορετικά δόγματα χρησιμοποιούν μια σειρά όρων για το «μοναστήρι».
Ετυμολογία
Η λέξη προέρχεται από το ελληνικό μοναστήριον, από το μονάζειν, το να ζει κάποιος μόνος του, από τη ρίζα (αρχικά οι Χριστιανοί μοναχοί ήταν ερημίτες) και –τήριον που σημαίνει μέρος που γίνεται κάτι. Η πρώτη εκτεταμένη χρήση του όρου μοναστήριον είναι από τον Εβραίο φιλόσοφο του 1ου αιώνα μετά Χριστόν Φίλων στο Περί βίου θεωρητικού ή ικέτων.
Στην Αγγλία η λέξη μοναστήρι επίσης χρησιμοποιούνταν για την κατοικία του επισκόπου και του καθεδρικού κλήρου που ζούσαν μακριά από την κοινότητα των λαϊκών.
Περικλής Δράκος
Ο Περικλής Δράκος ήταν Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από την Καβάλα. μικρογραφία|Περικλής Δράκος
Μοναστήρι (θρησκεία)
Όροι
Στο μεγαλύτερο μέρος αυτού του λήμματος, ο όρος μοναστήρι χρησιμοποιείται γενικά για κάθε είδους θρησκευτικής κοινότητας. Στον Ρωμαιοκαθολικισμό και σε ένα βαθμό σε κάποιους κλάδους του Βουδισμού, υπάρχουν πιο εξειδικευμένοι ορισμοί του όρου και πολλοί παρόμοιοι όροι.
Τα Βουδιστικά μοναστήρια γενικά λέγονται βιχάρα (Πάλι). Σε αυτά μπορούν να μονάζουν και μοναχοί και μοναχές. Ο όρος βιχάρα επίσης μπορεί να αναφέρεται και σε ναό. Στον Θιβετιανό Βουδισμό τα μοναστήρια αναφέρονται συχνά ως γκόμπα· στην Ταϊλάνδη, το Λάος και την Καμπότζη λέγονται μπατ, ενώ στη Μιανμάρ κιαούνγκ.
Στον Ινδουισμό τα μοναστήρια αποκαλούνται κοινώς άσραμ.
Περικλής Δράκος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Μακεδονομάχος-επέκταση Κατηγορία:Ιστορία της Καβάλας Κατηγορία:Μακεδόνες
Μοναστήρι (θρησκεία)
Όροι
Ο Τζαϊνισμός χρησιμοποιεί το Βουδιστικό όρο βιχάρα.
Ένα (δυτικό) Χριστιανικό μοναστήρι μπορεί να λέγεται και αβαείο (υπό την επιστασία ενός Αβά), ή πριόρειο (prior) (υπό την επιστασία ενός πριόρη (prior)), ή ερημητήριο (hermitage). Μπορεί να είναι κοινότητα μοναχών αντρών ή γυναικών. Μοναστήρι των Καθρουσιανών λέγεται charterhouse. Στον Ανατολικό Χριστιανισμό, μια πολύ μικρή μοναστική κοινότητα μπορεί να αναφέρεται ως σκήτη, και ένα πολύ μεγάλο ή σημαντικό μοναστήρι μπορεί να αναφέρεται με τον όρο λάβρα.
Η κοινόβια ζωή σε ένα Χριστιανικό μοναστήρι ονομάζεται κοινοβιακή, σε αντίθεση με την αναχωρητική ζωή του αναχωρητή ή την ερημητική ζωή του ερημίτη.
Πέτρος Ζάνος
Ο '''Πέτρος Α. Ζάνος''' (1817 - 1884) ήταν Έλληνας λόγιος και πολιτικός του 19ου αιώνα.
Μοναστήρι (θρησκεία)
Βουδισμός
Τα βουδιστικά μοναστήρια, γνωστά ως βιχάρα, εμφανίστηκαν περίπου το 4ο αιώνα προ Χριστού, από την πρακτική της Βάσα, περίοδος διαλογισμού που διένυαν Βουδιστές μοναχοί και μοναχές κατά την περίοδο των βροχών στη Νότια Ασία. Για να αποφευχθεί η διατάραξη της ανάπτυξης των νέων φυτών ή του αποκλεισμού από τον κακό καιρό, οι Βουδιστές μοναχοί και μοναχές παρακινούνταν να παραμείνουν σε σταθερό τόπο για περίπου τρεις μήνες, αρχίζοντας συνήθως από τα μέσα του Ιουλίου. Εκτός της περιόδου βάσα, οι μοναχοί ζούσαν περιφερόμενοι, από πόλη σε πόλη αναζητώντας καταφύγιο και τροφή. Οι πρώτες αυτές αποχωρίσεις βάσα γίνονταν σε κιόσκια και πάρκα που δωρίζανε πλούσιοι υποστηρικτές. Μετά χρόνια, το έθιμο αυτό της βάσα εξελίχθηκε σε πιο οργανωμένη κοινοβιακή ζωή, όπου μοναχοί ζούσαν όλο το χρόνο σε μοναστήρια.
Πέτρος Ζάνος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θήρα το 1817. Η καταγωγή του ήταν από το Μελένικο της Μακεδονίας (σήμερα στη Βουλγαρία). Σπούδασε στο γυμνάσιο της Σύρου με τον Νεόφυτο Βάμβα και στην περίφημη Σχολή του Θεόφιλου Καΐρη. Από εκεί πήγε ακολουθώντας την συμβουλή των γονιών του στην Ευρώπη για να συνεχίσει τις σπουδές. Παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, νομικής και πολιτικών επιστημών στο Παρίσι. Εκεί προσελήφθη ακόλουθος στο υπουργείο των εσωτερικών της Γαλλίας. Επέστρεψε στην πατρίδα του και έγινε βουλευτής κατ' επανάληψη. Αναδείχτηκε ένας από τους καλύτερους πολιτικούς ρήτορες του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Ως πολιτικός ήταν θερμός οπαδός του Μαυροκορδάτου. Μετά από μικρό διάστημα διορίστηκε γραμματέας και σύμβουλος, και αργότερα διευθυντής της ελληνικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη. Έγινε επίσης πληρεξούσιος στην Β' εν Αθήναις Εθνοσυνέλευση, διορίστηκε πολιτικός πράκτορας στην Αίγυπτο και επέστρεψε ως βουλευτής. Το 1867 του ανατέθηκαν από τον Χαρίλαο Τρικούπη, οι διαπραγματεύσεις με τους Σέρβους για το μέλλον της Μακεδονίας, που οδήγησαν στη μυστική ελληνοσερβική συνθήκη του Φρέσλαου. Υπηρέτησε ως νομάρχης Κέρκυρας και προήχθη στον βαθμό του πρέσβη, ονομαζόμενος επίτροπος στην Ελληνοτουρκική επιτροπή επί των Βακουφίων. Τη δεκαετία του 1870 συμμετείχε στις προσπάθειες του Συλλόγου προς διάδοσιν των Ελληνικών γραμμάτων, συνεργαζόμενος με τον ιδρυτή Γρηγόριο Παπαδόπουλο και άλλους Μακεδόνες, όπως ο Γεώργιος Κωνσταντινίδης (από τη Νάουσα), ο Αναστάσιος Πηχεών, ο Μαργαρίτης Δήμιτσας κ.α.
Μοναστήρι (θρησκεία)
Βουδισμός
Κάποια από τα πιο γνωστά Βουδιστικά μοναστήρια είναι τα Ντονγκλίν (Κίνα), Τζεταβάνα και Ναλάντα (Ινδία) και Σαολίν (Νεπάλ).
Πέτρος Ζάνος
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στη Λάρισα τον Ιούνιο του 1884.
Μοναστήρι (θρησκεία)
Βουδισμός
Μερικά από τα μεγαλύτερα μοναστήρια στον κόσμο είναι Βουδιστικά. Το Μοναστήρι Ντρεπούνγκ στο Θιβέτ φιλοξενούσε περίπου 10.000 μοναχούς πριν την Κινεζική εισβολή.
Πέτρος Ζάνος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Βουλευτές Κέρκυρας Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Νομάρχες Κέρκυρας
Μοναστήρι (θρησκεία)
Ινδουισμός
Από την περίοδο των Βέδες άνθρωποι που ακολουθούσαν μοναστική ζωή υπήρξαν στην Ινδική χερσόνησο. Σε αυτό που σήμερα αποκαλείται Ινδουισμός, υπήρχαν μοναχοί για μεγάλη περίοδο και μαζί με αυτούς τα μοναστήρια τους τα οποία αποκαλούνται matha. Μεταξύ αυτών είναι τα μοναστήρια chatur-amnaya mathas που ίδρυσε ο Άντι Σάνκαρα και τα οποία αποτέλεσαν κομβικά σημεία υπό την καθοδήγηση των οποίων αναδιοργανώθηκε το αρχαίο τάγμα τον μοναχών Αντβαϊτίν (Advaitin).
Χριστιανισμός
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Χριστιανικός μοναχισμός άρχισε στην Αίγυπτο με τον Μέγα Αντώνιο. Αρχικά, όλοι οι Χριστιανοί μοναχοί ήταν ερημίτες που σπάνια συναντούσαν άνθρωπο. Αλλά λόγω της δυσκολίας της ερημητικής πολλοί μοναχοί αποτύγχαναν.
Μια μεταβατική μορφή μοναχισμού δημιουργήθηκε αργότερα από τον Αμμούν, όπου οι ερημίτες μοναχοί ζούσαν ο ένας στον άλλον τόσο κοντά ώστε να μπορούν να προσφέρουν ο ένας στον άλλον υποστήριξη, καθώς και να μαζεύονται όλοι μαζί τις Κυριακές για την τέλεση από κοινού της λειτουργίας.
Ο ερημητισμός δεν εξαφανίστηκε, αλλά περιορίστηκε σε εκείνους τους μοναχούς που είχαν προχωρήσει στη μοναστηριακή ζωή και είχαν ξεπεράσει τα πνευματικά τους ζητήματα ζώντας σε κοινοβιακό μοναστήρι. Κάποιοι πρώτοι σταθμοί του μοναχισμού είναι:
Τα μοναστήρια των Ταγμάτων αυτών, μεταξύ των οποίων οι Κιστερκιανοί, οι Βενεδικτίνοι, οι Ιερωνυμίτες, οι Φραγκισκανοί και πολλοί άλλοι, αποτέλεσαν πνευματικά και οικονομικά κέντρα των κοινοτήτων στις οποίες είχαν ιδρυθεί.
Στον Ορθόδοξο μοναχισμό τα «είδη» των μοναστικών οικημάτων μπορούν να διακριθούν σε κοινόβια, όπου οι μοναχοί ζούνε, προσεύχονται, εργάζονται μαζί και ακολουθούν τις εντολές του Ηγούμενου, σε σκήτες, όπου συνήθως ζει ένας γέροντας και δυο-τρεις νέοι μοναχοί, και όπου η προσευχή και εργασία γίνονται συνήθως κατά μόνας και συναντούνται την Κυριακή όλοι για τη λειτουργία, και τα ερημητήρια, όπου ο αποχωριτής ζει ασκητική ζωή μόνος του.
Ένα από τα μεγαλύτερα μοναστικά κέντρα της Ορθοδοξίας είναι το Άγιο Όρος με 20 μοναστήρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοναστήρια Κατηγορία:Θρησκευτικά κτίρια
NGC 1
Ο NGC 1 είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας σε απόσταση 190 εκατομμύρια ετών φωτός στον αστερισμό Πήγασος. Η διάμετρός του φτάνει τα 90000 έτη φωτός που τον κατατάσουν σε μέγεθος λίγο μικρότερο από τον δικό μας γαλαξία. Είναι το πρώτο αντικείμενο στον αστρονομικό κατάλογο New General Catalogue. Όταν συντασσόταν ο κατάλογος ήταν το αντικείμενο με την μικρότερη ορθή αναφορά. Από τότε τα δεδομένα έχουν αλλάξει και δεν κατέχει πλέον την μικρότερη ορθή αναφορά ολόκληρου του καταλόγου. Ο NGC 2 βρίσκεται σε γωνιακή απόσταση μόλις 2 περίπου λεπτών της μοίρας από τον NGC 1, αλλά σε σχεδόν διπλάσια πραγματική απόσταση από τη Γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
NGC 1 0001 Κατηγορία:Πήγασος (αστερισμός) 00564 00057
Κύπελλο Συνομοσπονδιών 1992
Το Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA 1992, γνωστό επίσης ως 1992 King Fahd Cup (ελληνικά: Κύπελλο Βασιλιά Φαχντ 1992), είναι το πρώτο Κύπελλο Συνομοσπονδιών στην ιστορία του θεσμού. Η διοργάνωση διεξήχθη το διάστημα 15-20 Οκτωβρίου 1992 στη Σαουδική Αραβία.
Νικήτρια αναδείχθηκε η Αργεντινή, που νίκησε στον τελικό τη Σαουδική Αραβία με 3-1. Η συγκεκριμένη διοργάνωση ήταν η μοναδική που δεν είχε φάση ομίλων και φιλοξένησε μόνο τέσσερις ομάδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA 1992 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Σαουδική Αραβία
243 Ίδη
Η 243 Ίδη (243 Ida) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,94. Ανακαλύφθηκε το 1884 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα και έλαβε το όνομά της από μια από τις τροφούς του Δία στην ελληνική μυθολογία. Παρατηρήσεις με τηλεσκόπιο από τη Γη οδήγησαν στην κατάταξη της Ίδης στους αστεροειδείς φασματικού τύπου S (λιθώδεις), που είναι και οι πλέον συνηθισμένοι στο εσωτερικό τμήμα της Κύριας Ζώνης. Το σημαντικό σχετικά με την Ίδη είναι ότι στις 28 Αυγούστου 1993 πέρασε από πολύ κοντά της το διαστημόπλοιο Γκαλιλέο, στο ταξίδι του προς τον Δία και μετέδωσε εικόνες της. Η 243 Ίδη υπήρξε έτσι ο δεύτερος αστεροειδής στην Ιστορία τον οποίο επισκέφθηκε τεχνητό αντικείμενο και ο πρώτος του οποίου ανακαλύφθηκε φυσικός δορυφόρος, καθώς οι εικόνες του Γκαλιλέο απεκάλυψαν την ύπαρξη του δορυφόρου «Δάκτυλος», που περιφέρεται γύρω από την Ίδη.
Η Ίδη περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο μία φορά κάθε 4,84 γήινα έτη, ενώ συγχρόνως περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 38 λεπτά. Η μέση διάμετρός της είναι 31,4 χλμ. Το σχήμα της είναι επίμηκες και ακανόνιστο (μοιάζει με μπουκάλι ή κρουασάν, αναλόγως της γωνίας παρατηρήσεως). Φαίνεται ότι αποτελείται από δύο ενωμένα σώματα. Η επιφάνειά της φέρει πολλούς κρατήρες (μία από τις μεγαλύτερες πυκνότητες κρατήρων για σώμα του Ηλιακού Συστήματος) που εμφανίζουν μεγάλη ποικιλία διαστάσεων και ηλικιών.
Η επίσκεψη του Γκαλιλέο επέτρεψε επίσης τη μέτρηση της μάζας της Ίδης και τη μελέτη με νέα δεδομένα της γεωλογίας των λιθωδών αστεροειδών. Η γνώση των συστάσεών τους επιτρέπει μία συσχέτιση ανάμεσα στους μετεωρίτες που βρίσκονται στη Γη και στην προέλευσή τους από τη ζώνη των αστεροειδών. Τα δεδομένα που αποκτήθηκαν από τη διέλευση του Γκαλιλέο υπέδειξαν τους αστεροειδείς τύπου S ως την πηγή των χονδριτών μετεωριτών, του συνηθέστερου τύπου που βρίσκεται στη Γη.
Ανακάλυψη και παρατηρήσεις
Ο αστεροειδής ανακαλύφθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1884 από τον Παλίζα, ο οποίος παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο της Βιέννης, και ήταν ο 45ος αστεροειδής που ανακάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος. Το όνομα δόθηκε, κατά παραχώρηση του Παλίζα, με επιλογή από τον Μόριτς φον Κούφνερ (Moriz von Kuffner), ένα Βιεννέζο ζυθοποιό και ερασιτέχνη αστρονόμο. Στην ελληνική μυθολογία η ομώνυμη Ιδαία Νύμφη ή Κρητικοπούλα πριγκίπισσα ήταν μια από τις τροφούς του θεού Δία. Ο 243ος αστεροειδής αναγνωρίσθηκε ως μέλος της Οικογένειας αστεροειδών της Κορωνίδος από τον Κιγιοτσούγκου Χιραγιάμα, που πρότεινε το 1918 ότι η ομάδα αυτή ήταν τα υπολείμματα ενός πρόδρομου ουράνιου σώματος που καταστράφηκε.
Το φάσμα ανακλάσεως της Ίδης λήφθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1980 από τους αστρονόμους David J. Tholen και Edward F. Tedesco ως μέρος της οκτάχρονης επισκοπήσεως αστεροειδών ECAS. Το φάσμα ταίριαζε με αυτά των αστεροειδών τύπου S. Πολλές παρατηρήσεις της Ίδης έγιναν στις αρχές του 1993 από τον Αστρονομικό Σταθμό Φλάγκσταφ του Ναυτικού Αστεροσκοπείου των ΗΠΑ και από το Αστεροσκοπείο του Όουκ Ριτζ. Αυτές βελτίωσαν την ακρίβεια με την οποία ήταν γνωστή η τροχιά της, ώστε να μειωθεί η αβεβαιότητα της θέσεώς της κατά την προσέγγιση του διαστημοπλοίου Γκαλιλέο.
Εξερεύνηση
thumb|Η τροχιά του Galileo από την εκτόξευσή του ως την προσέγγισή του στον Δία
Αντιγόνη (Σοφοκλή)
Η Αντιγόνη είναι αρχαία τραγωδία του Σοφοκλή που παρουσιάστηκε πιθανότατα στα Μεγάλα Διονύσια του 441 π.Χ.. Το θέμα της προέρχεται από τον θηβαϊκό κύκλο, απ' όπου ο Σοφοκλής άντλησε υλικό και για δύο άλλες τραγωδίες του, τον Οιδίποδα τύραννο και τον Οιδίποδα επί Κολωνώ. Τα μυθοπλαστικά γεγονότα της Αντιγόνης είναι μεταγενέστερα χρονολογικά από εκείνα των τραγωδιών για τον Οιδίποδα, αλλά η Αντιγόνη παρουσιάστηκε πριν από αυτές. Θέμα της είναι η προσπάθεια της Αντιγόνης να θάψει τον νεκρό αδελφό της Πολυνείκη, παρά την αντίθετη εντολή του Κρέοντα, βασιλιά της Θήβας, θέτοντας την τιμή των θεών και την αγάπη για τον αδερφό της υπεράνω των νόμων των ανθρώπων. Η Αντιγόνη είναι η δεύτερη αρχαιότερη σωζόμενη τραγωδία του Σοφοκλή, μετά τον Αίαντα.
243 Ίδη
Διέλευση του Γκαλιλέο
Οι συναντήσεις του διαστημοπλοίου Γκαλιλέο με τους αστεροειδείς Γκάσπρα και Ίδη ήταν δευτερεύουσες στην αποστολή του να εξερευνήσει τον πλανήτη Δία. Οι αστεροειδείς αυτοί επιλέχθηκαν ως στόχοι στη βάση μιας νέας τακτικής της NASA να καλεί τους σχεδιαστές των αποστολών της να λαμβάνουν υπόψη τους διελεύσεις από αστεροειδείς όλων των σκαφών που διέσχιζαν την Κύρια Ζώνη Αστεροειδών. Καμιά προηγούμενη αποστολή δεν είχε επιχειρήσει μια τέτοια διέλευση. Το Γκαλιλέο εκτοξεύθηκε από το Διαστημικό Λεωφορείο Ατλαντίς (αποστολή STS-34) τον Οκτώβριο 1989. Η τροποποίηση της τροχιάς του, ώστε να πλησιάσει την Ίδη, απαιτούσε την κατανάλωση 35 επιπλέον κιλών προωθητικού. Οι σχεδιαστές της αποστολής καθυστέρησαν την απόφαση να επιχειρηθεί η διέλευση μέχρι να βεβαιωθούν ότι αυτή θα άφηνε το σκάφος με αρκετό προωθητικό ώστε να ολοκληρώσει την αποστολή του στον Δία.
Αντιγόνη (Σοφοκλή)
Μυθολογικό υπόβαθρο
Η Αντιγόνη ήταν ένα από τα τέσσερα παιδιά που απέκτησε ο Οιδίποδας με την Ιοκάστη, βασίλισσα της Θήβας, χωρίς να γνωρίζει πως εκείνη ήταν η φυσική μητέρα του. Τα υπόλοιπα παιδιά τους ήταν η Ισμήνη, ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης. Ο Οιδίποδας είχε καταραστεί τους γιους του να διαφωνήσουν για το μοίρασμα της κληρονομιάς τους και να αλληλοσκοτωθούν, επειδή είχαν παραβιάσει διαταγές του.
243 Ίδη
Διέλευση του Γκαλιλέο
thumb|left|Εικόνες από τη διέλευση, αρχίζοντας 5,4 ώρες πριν την κοντινότερη προσέγγιση. Η περιστροφή της Ίδης είναι εμφανής Η τροχιά του Γκαλιλέο το μετέφερε δύο φορές μέσα στην Κύρια Ζώνη Αστεροειδών πριν φθάσει στον Δία. Τη δεύτερη φορά, πέρασε κοντά από την Ίδη στις 28 Αυγούστου 1993 με ταχύτητα 12,4 km/sec (44640 χιλιομέτρων την ώρα) σε σχέση με τον αστεροειδή. Ο απεικονιστής του σκάφους φωτογράφησε την Ίδη από απόσταση 240.350 χλμ μέχρι την εγγύτατη προσέγγιση, σε απόσταση 2390 χλμ. Η Ίδη ήταν ο δεύτερος αστεροειδής στην Ιστορία τον οποίο επισκέφθηκε τεχνητό αντικείμενο, μετά τη Γκάσπρα. Περίπου το 95% της ολικής επιφάνειας της Ίδης έγινε ορατή από το διαστημόπλοιο κατά τη διέλευση.
Η μετάδοση πολλών από τις εικόνες της Ίδης καθυστέρησε εξαιτίας μιας μόνιμης δυσλειτουργίας της κύριας κεραίας του Γκαλιλέο. Οι πρώτες 5 εικόνες λήφθηκαν στη Γη τον Σεπτέμβριο 1993. Αυτές οι εικόνες αποτελούσαν μία συρραφή που έδειχνε την επιφάνεια του αστεροειδούς με διακριτική ικανότητα 31 ως 38 μέτρων ανά εικονοστοιχείο. Οι υπόλοιπες εικόνες μεταδόθηκαν την επόμενη άνοιξη, όταν το διαστημόπλοιο προσέγγισε περισσότερο τη Γη, επιτρέποντας καλύτερη μετάδοση.
Αντιγόνη (Σοφοκλή)
Μυθολογικό υπόβαθρο
Όταν ο Οιδίποδας ανακάλυψε την αλήθεια για την καταγωγή του, αυτοεξορίστηκε και τα δύο αδέρφια συμφώνησαν να κυβερνούν εναλλάξ τη Θήβα ανά έναν χρόνο. Μετά το πρώτο έτος διακυβέρνησης, ο Ετεοκλής αρνήθηκε να παραχωρήσει τον θρόνο στον Πολυνείκη. Έτσι ο δεύτερος έφυγε από τη Θήβα και πήγε στο Άργος, όπου παντρεύτηκε την κόρη του βασιλιά Άδραστου και οργάνωσε εκστρατεία εναντίον της Θήβας. Η εκστρατεία απέτυχε, όμως και οι δύο αδερφοί σκοτώθηκαν σε μονομαχία μεταξύ τους. Τον θρόνο ανέλαβε τότε ο Κρέων, αδερφός της Ιοκάστης, που διέταξε να μείνει άταφο το πτώμα του Πολυνείκη επειδή πρόδωσε την πατρίδα του.
243 Ίδη
Ανακαλύψεις
Τα δεδομένα που μετέδωσε το Γκαλιλέο, όπως και η μεταγενέστερη αποστολή NEAR, επέτρεψαν την πρώτη μελέτη της Γεωλογίας των αστεροειδών. Η σχετικώς μεγάλη επιφάνεια της Ίδης παρουσιάζει σημαντική ποικιλία γεωλογικών χαρακτηριστικών, ενώ και η ανακάλυψη του δορυφόρου της Δακτύλου, του πρώτου επιβεβαιωμένου δορυφόρου αστεροειδή, παρέσχε πρόσθετα στοιχεία για τη σύσταση της Ίδης.
Αντιγόνη (Σοφοκλή)
Πρόσωπα της τραγωδίας
μικρογραφία|250 px|Η Αντιγόνη εμπρός στον νεκρό Πολυνείκη. Λάδι σε καμβά, 100 εκ. x 157 εκ. [[Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος|Εθνική Πινακοθήκη, Νικηφόρος Λύτρας (1865)]]
243 Ίδη
Ανακαλύψεις
Η Ίδη είχε ταξινομηθεί ως πυριτούχος αστεροειδής (S) με βάση γήινων φασματογράφων. Η σύσταση των αστεροειδών φασματικού τύπου S ήταν αβέβαιη πριν τη διέλευση του Γκαλιλέο από την Ίδη, αλλά θεωρούσαν ότι είναι είτε ανάλογη των συνήθων χονδριτών μετεωριτών (ordinary chondrites, OC), είτε μείγμα πυριτικών ορυκτών και σιδήρου. Οι εκτιμήσεις της μέσης πυκνότητας της Ίδης με βάση την τροχιά του Δακτύλου γύρω της δίνουν άνω όριο 3,2 gr/cm3, κάτι που σχεδόν αποκλείει την παρουσία σιδήρου.
Οι εικόνες του Γκαλιλέο οδήγησαν επίσης στην ανακάλυψη ότι στην επιφάνεια της Ίδης λαμβάνει χώρα διαστημική αποσάθρωση, μία διαδικασία που κάνει τις παλαιότερες περιοχές να έχουν λίγο πιο κόκκινο στο χρώμα τους με την πάροδο του χρόνου. Η ίδια διαδικασία επηρεάζει και τον Δάκτυλο, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Τα φάσματα ανακλάσεως των αρχαιότερων επιφανειών αντιστοιχούν ακριβώς στον φασματικό τύπο S, ενώ των νεότερων αντιστοιχούν στα φάσματα των μετεωριτών OC.
Αντιγόνη (Σοφοκλή)
Υπόθεση του έργου
Στην επόμενη σκηνή μπαίνει αναπάντεχα ένας από τους φύλακες του άταφου πτώματος και ανακοινώνει ότι με άγνωστο τρόπο έγινε συμβολική ταφή του νεκρού, τον οποίο σκέπαζε τώρα λεπτή στρώση χώματος. Ο Κρέοντας διατάζει τον φύλακα να βρει τον παραβάτη και το επεισόδιο κλείνει με ένα χορικό που εξυμνεί την απεριόριστη δύναμη του ανθρώπου αλλά επισημαίνει την αδυναμία του απέναντι στις θεϊκές δυνάμεις και την αναπόφευκτη φύση του να δρα ενάντια στους νόμους θεών και ανθρώπων. Στο δεύτερο επεισόδιο, επανέρχεται στη σκηνή ο φύλακας οδηγώντας την Αντιγόνη, που συνελήφθη όταν επιχείρησε εκ νέου ταφή. Ακολουθεί έντονη αντιπαράθεση μεταξύ Αντιγόνης και Κρέοντα και στη συνέχεια έρχεται στη σκηνή και η Ισμήνη, που κατηγορείται από τον βασιλιά για συνεργασία στην ταφή. Αν και δεν είχε αναμιχθεί στην ταφή, η Ισμήνη δεν αποκρούει τις κατηγορίες και ο Κρέοντας αποφασίζει να τιμωρήσει και τις δύο. Στο δεύτερο στάσιμο ο χορός θρηνεί τη μοίρα της οικογένειας των Λαβδακιδών, που οι κατάρες της πλήττουν τώρα και τα νεότερα μέλη της.
243 Ίδη
Ανακαλύψεις
thumb|Λειασμένη τομή μετεωρίτη OC (χονδρίτη) Τόσο η ανακάλυψη της διαστημικής αποσάθρωσης όσο και της μικρής πυκνότητας οδήγησαν σε μία νέα κατανόηση για τη σχέση ανάμεσα στους αστεροειδείς τύπου S και τους μετεωρίτες τύπου OC. Οι πρώτοι είναι οι πλέον πολυάριθμοι στο εσωτερικό μέρος της Ζώνης των Αστεροειδών. Αντίστοιχα, οι μετεωρίτες OC είναι οι συνηθέστεροι στη Γη. Τα φάσματα ανακλάσεως των S αστεροειδών που λαμβάνονται με παρατηρήσεις από τη Γη ωστόσο δεν ταιριάζουν με αυτά των μετεωριτών OC. Η διέλευση του Γκαλιλέο από την Ίδη υπέδειξε ότι κάποιοι αστεροειδείς τύπου S, ιδίως μέλη της Οικογένειας της Κορωνίδος, θα μπορούσαν να είναι η πηγή αυτών των μετεωριτών.
Αντιγόνη (Σοφοκλή)
Υπόθεση του έργου
Το τέταρτο επεισόδιο περιλαμβάνει τον θρήνο της Αντιγόνης καθώς οδηγείται στον τάφο / φυλακή της. Μέσα στον θρήνο της παραλληλίζει αυτό που της συμβαίνει με την τύχη μιας θεάς, πράγμα στο οποίο ο χορός αντιδρά θυμίζοντάς της τα παραπτώματα των γονιών της, και στο σημείο αυτό η Αντιγόνη ξεσπά με βαθύ πόνο. Εκεί εμφανίζεται ο Κρέοντας με λόγια σκληρά και διαταγές να πάνε να τη θάψουν ζωντανή, ενώ η Αντιγόνη συνεχίζει το μοιρολόι και απαντά στα σκληρά του λόγια και τελικά οδηγείται στη σπηλιά από τους φύλακες. Στο χορικό που ακολουθεί ο χορός προσπαθεί μάταια να φέρει παραδείγματα ώστε να δείξει στον Κρέοντα πως δεν έχει πράξει σωστά, όμως ο Κρέοντας παραμένει ανένδοτος και αμίλητος.
243 Ίδη
Φυσικά χαρακτηριστικά
thumb|left|Σύγκριση των διαστάσεων της Ίδης, άλλων αστεροειδών, της [[Δήμητρα (πλανήτης νάνος)|Δήμητρας και του πλανήτη Άρη]] Η μάζα της Ίδης υπολογίζεται μεταξύ 36,5 και 49,9 τρισεκατομμύρια τόνους. Το βαρυτικό πεδίο της δίνει μία επιτάχυνση της βαρύτητας περίπου 0,3 ως 1,1 cm/sec2 σε διάφορα μέρη της επιφάνειάς της. Αυτό το βαρυτικό πεδίο είναι τόσο ασθενές, ώστε ένας αστροναύτης θα μπορούσε να εκτελέσει ένα άλμα από το ένα άκρο του αστεροειδή στο άλλο, ενώ ένα σώμα κινούμενο με ταχύτητα πάνω από 20 m/sec θα μπορούσε να διαφύγει τελείως από το πεδίο βαρύτητας.
thumb|right|Διαδοχικές εικόνες που δείχνουν την περιστροφή της Ίδης Η Ίδη είναι αστεροειδής με επίμηκες και ακανόνιστο σχήμα, αφού το μήκος της είναι 2,35 φορές μεγαλύτερο από το πλάτος της και μία «μέση» τη διαχωρίζει σε δύο γεωλογικά ανόμοια μέρη. Αυτό το σχήμα είναι συμβατό με τη σύσταση του αστεροειδή από δύο μεγάλα συμπαγή κομμάτια με χαλαρά συντρίμματα (κορήματα) να γεμίζουν το μεταξύ τους διάστημα. Κάτι τέτοιο ωστόσο δεν παρατηρήθηκε στις εικόνες με υψηλή ανάλυση που έλαβε το Γκαλιλέο. Παρότι υπάρχουν λίγες απότομες πλαγιές με κλίση ως 50°, γενικά οι κλίσεις δεν υπερβαίνουν τις 35°. Το ακανόνιστο σχήμα του αστεροειδή είναι υπεύθυνο για το πολύ ανόμοιο βαρυτικό πεδίο. Η επιτάχυνση της βαρύτητας στην επιφάνεια είναι ελάχιστη στα άκρα εξαιτίας της γρήγορης περιστροφής, αλλά είναι μικρότερη και κοντά στη «μέση», εξαιτίας της κατανομής της μάζας του αστεροειδούς στα δύο μέρη.
Αντιγόνη (Σοφοκλή)
Υπόθεση του έργου
Στη συνέχεια φθάνει ένας αγγελιαφόρος που ανακοινώνει, πρώτα στον χορό και έπειτα και με λεπτομέρειες στην Ευρυδίκη, σύζυγο του Κρέοντα, ότι ο Αίμονας αυτοκτόνησε. Εξιστορεί ότι χωρίς να γνωρίζει ο Αίμονας πως ο Κρέοντας είχε ανακαλέσει τις διαταγές του, πήγε στον τάφο / φυλακή της Αντιγόνης και τη βρήκε απαγχονισμένη. Όταν έφτασε εκεί ο Κρέοντας για να την αποφυλακίσει, έχοντας καθυστερήσει θάβοντας πρώτα τον νεκρό, ο Αίμονας του επιτέθηκε, αστόχησε και απελπισμένος αυτοκτόνησε. Η Ευρυδίκη φεύγει σιωπηλή και ακολούθως εμφανίζεται ο Κρέοντας κρατώντας τον νεκρό του γιο, θρηνώντας. Πάνω στον θρήνο του εμφανίζεται ο δεύτερος αγγελιαφόρος και του αναγγέλλει τον θάνατο της Ευρυδίκης που μόλις έχει αυτοκτονήσει. Ο Κρέοντας συνθλίβεται εντελώς, παραδέχεται πως η αστοχασιά του έφερε όλο αυτό το κακό και αυτοεξορίζεται. Ο χορός κλείνει την τραγωδία επαινώντας τη φρόνηση και κατακρίνοντας την αστοχασιά.
243 Ίδη
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η Ίδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 38 λεπτά, μία από τις ταχύτερες ιδιοπεριστροφές αστεροειδούς που είναι γνωστές. Η σταθερή, με βραδύτατη μετάπτωση, περιστροφή, υποδηλώνει ότι δεν υπάρχουν μεγάλες διακυμάνσεις της πυκνότητας στο εσωτερικό του σώματος. Ο άξονας περιστροφής της Ίδης μεταπίπτει με περίοδο 77 χιλιάδες χρόνια εξαιτίας των παλιρροϊκών δυνάμεων του Ηλίου που επιδρούν πάνω στο μη σφαιρικό σχήμα του αστεροειδούς.
Επιφανειακά χαρακτηριστικά
thumb|left|Σύνθεση εικόνων που κατέγραψε το διαστημόπλοιο Galileo 3,5 λεπτά της ώρας πριν την κοντινότερη προσέγγιση Η επιφάνεια της Ίδης φέρει κρατήρες, αυλακώσεις, μικρές λοφοσειρές και άλλες προεξοχές. Καλύπτεται από ένα παχύ στρώμα ρηγολίθου, χαλαρού πετρώματος που αποκρύπτει τα υποκείμενα συμπαγή πετρώματα.
Αντιγόνη (Σοφοκλή)
Ύμνος χορού προς το ανθρώπινο πνεύμα
Η τραγωδία του Σοφοκλή, η οποία θεωρείται η ωραιότερη του δραματουργού τόσο από πλευράς αρχιτεκτονικής δομής όσο και διαλόγων, συνοδεύεται από σπάνια δραματική τέχνη και ανθρώπινη συγκίνηση. Η Αντιγόνη κρίνεται ως το τελειότερο από τα σωζόμενα δράματα και ως κανών της παλαιότερης τραγωδίας, σύμφωνα και με το επίγραμμα του Διοσκουρίδη (Παλατινή Ανθολογία VII 37), που εξαίρει ως ίσης αξίας και την Ηλέκτρα του Σοφοκλή:
"Είτε σοι Αντιγόνην ειπείν φίλον, ουκ αν αμάρτοις·είτε και Ηλέκτραν· αμφότεραι γάρ άκρον."
Όταν παρουσιάστηκε ένας αγγελιαφόρος, που αναφέρει πως η διαταγή παραβιάστηκε, ο Κρέων γίνεται έξω φρενών και απειλεί τους φύλακες. Τότε ο χορός απαγγέλλει τον ύμνο του προς το ανθρώπινο πνεύμα που αρχίζει με τη φράση: «Πολλά τα φοβερά, αλλά τίποτα πιο φοβερό από τον άνθρωπο δεν υπάρχει...», προχωρεί με τη διαπίστωση: «εξουσιάζει με τεχνάσματα τα αγροδίαιτα ορεσίβια ζώα και δαμάζει με περιτραχήλιο ζυγό το άλογο με την πλούσια χαίτη και τον ορεσίβιο ακαταπόνητο ταύρο» και τελειώνει με τα λόγια... «δεν είναι άοπλος σε κανένα από όσα πρόκειται να συμβούν στο μέλλον· μόνο του Άδη την αποφυγή δεν θα κατορθώσει· έχει επινοήσει όμως τρόπους αποφυγής αθεράπευτων νόσων».
Η άγραφη και απαρασάλευτη επιταγή των θεών
Οπότε το πρόβλημα που μπαίνει είναι: ποιος εκφράζει το σύνολο... ώστε να είναι νόμιμη και αποδεκτή η «εξουσία» του; Ο Σοφοκλής αυτό το πρόβλημα το προσεγγίζει με την ενδιάμεση και «ιδεολογική» συμπεριφορά στον Αίμονα. Ο Αίμων ικετεύει τον πατέρα του να φανεί επιεικής, να ακούσει και τη γνώμη των Θηβαίων, ενώ τον απειλεί πως θα σκοτωθεί και εκείνος, αλλά ο Κρέων μένει ανένδοτος. Ο χορός απαγγέλει τότε τον ύμνο στον έρωτα.
Ο χορός απαγγέλλει τον ύμνο του έρωτα
Ακολουθεί η μετάφραση, του Κωνσταντίνου Μάνου, του χορικού για τον έρωτα: Έρωτα ακαταμάχητε εσύ που ξενυχτίζεις στου κοριτσιού τα μάγουλα, εσύ που αιχμαλωτίζεις ως και τον πλούσιο άνθρωπο, και στις καλύβες μπαίνεις, και θάλασσα διαβαίνεις και θάλασσα περνάς! Κι ούτε κανείς αθάνατος εγλύτωσε από σένα ούτ΄ άνθρωπον εφήμερο δεν άφησες κανένα. Εσύ που είσαι το λούλουδο ζωής τυραννισμένης εσύ που ξετρελένεις εκείνον που κρατάς! Εσύ και δίκαιον άνθρωπο σπρώχνεις στην αδικία εσύ και τώρα εσήκωσες τέτοια φιλονικία. Κι ο πόθος κόρης όμορφης πιά βασιλεύει ακόμη παρά οι μεγάλοι νόμοι που εδώσαν οι θεοί. Μα τώρα και ΄γώ σπρώχνομαι τους νόμους να πατήσω και δεν μπορώ, αυτά βλέποντας, τα δάκρυα να κρατήσω όταν θωρώ τη δύστυχη εδώ, την Αντιγόνη, στο στρώμα να σημώνη, που όλους θα μας δεχτεί...
Κάθαρση
Ο μάντης Τειρεσίας προφητεύει μεγάλες συμφορές για τον οίκο του Κρέοντα. Μετανοώντας ο Κρέων θέλει να ελευθερώσει την Αντιγόνη από τον θάλαμο όπου είχε κλειστεί και να ενταφιάσει τον Πολυνείκη, αλλά η Αντιγόνη έχει αυτοκτονήσει και ο Αίμων σκοτώθηκε και αυτός. Η μητέρα του Αίμονα, Ευρυδίκη, μόλις πληροφορείται τον θάνατο του γιου της, καταριέται τον άνδρα της και αυτοκτονεί. Μπροστά στην καταστροφή ο Κρέων εύχεται να πεθάνει και ο χορός τελειώνει με τη διατύπωση πως η φρόνηση είναι η κυριότερη προϋπόθεση της ευτυχίας και ότι οι καυχησιολογίες των αλαζόνων, αφού υποστούν μεγάλες ποινές, συνήθως διδάσκουν, πολύ αργά δυστυχώς, τη φρόνηση. (στ.1347-1353). Αργότερα ο Θησέας αιχμαλώτισε τον Κρέοντα και παρέδωσε το σώμα του Πολυνείκη στο πλήθος για ενταφιασμό.
Ερμηνεία στην αρχαία εποχή
Ο Σοφοκλής έγραψε την Αντιγόνη από αντίδραση για την εξορία του Θεμιστοκλή, ήρωα της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας. Με το έργο του αυτό επεξεργάζεται την ηθική υποχρέωση για τήρηση των ηθικών νόμων έστω και αν αυτό σημαίνει αντίσταση κατά των ανθρώπινων νόμων με τίμημα τον θάνατο. Ο Κρέοντας είναι παντοκράτορας τύραννος. Ο Αίμων υποστηρίζει τη δύναμη του λαού και είναι εναντίον της παντοδυναμίας του πατέρα του. Ο Κρέων όμως επιμένει να τιμωρήσει όποιον καταπατεί τους νόμους, και εδώ την Αντιγόνη που αψήφησε την εντολή του Κρέοντα και κήδεψε τον αδερφό της.
Εκτός αυτού, ο ποιητής θέτει το ερώτημα αν οι «αιώνιοι» θεσμοί γίνονται τίμημα στον βωμό των μικροπολιτικών ενδιαφερόντων. Ο πολίτης κατά τον Σοφοκλή έχει θέληση ελεύθερη, τιμάει όμως τους θεούς και τα έθιμα. Ο Κρέων τιμωρείται από τους θεούς με τον χαμό της οικογένειάς του.
Ερμηνεία στις επόμενες εποχές
Η τραγωδία της Αντιγόνης μεταφράστηκε τον 16ο αιώνα. Από το 1800 μέχρι σήμερα οι άνθρωποι ερμήνευσαν το έργο αυτό, το μελοποίησαν, το έκαναν δικό τους κατά πολλούς τρόπους. Ο Χέγκελ στις διαλέξεις του δίδασκε στους φοιτητές ότι η Αντιγόνη του Σοφοκλή είναι το αισθητικά πιο τελειοποιημένο καλλιτέχνημα. Η μετάφραση του Φρίντριχ Χέλντερλιν αποτελεί ένα από τα καλλιτεχνικά αριστουργήματα της μοντέρνας φιλολογίας. Άλλοι συγγραφείς που εμπνεύστηκαν από τον μύθο της Αντιγόνης είναι οι Βάλτερ Χαζενκλέβερ (1917), Ζαν Ανούιγ (1943), Μπέρτολτ Μπρεχτ (1947) Ρολφ Χόχουτ (1963) κ.ά.
Παραστασιολογία στο νεοελληνικό θέατρο
Πρώτη παράσταση στο νεοελληνικό θέατρο θεωρείται αυτή που δόθηκε στο θέατρο Ναούμ στην Κωνσταντινούπολη από τον θίασο Κοσμά και Οδυσσέα Δημητράκου σε μετάφραση Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή, σκηνοθεσία Άστι Νότσι και σκηνικά Πότσι (1863). Ακολούθησε το 1867 σε σκηνοθεσία Αθανασίου Ρουσσόπουλου από τον Πανεπιστημιακό Θίασο στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, όπου ο φύλακας, ο Αίμων, ο Άγγελος, ο Κορυφαίος καθώς και ο 15μελής χορός ήταν φοιτητές. Το 1868 παρουσιάστηκε από τον Ερασιτεχνικό Θίασο στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού με πρωταγωνίστρια στο ρόλο της Αντιγόνης την Πολυξένη Σούτσα.
Μουσική
Στο χώρο της όπερας, η τραγωδία μεταφέρθηκε από τους Τομάζο Τραέτα (Antigona, 1772), Άρθουρ Χόνεγκερ με λιμπρέτο του Ζαν Κοκτό (1927), Καρλ Ορφ (Antigonae, 1949), Γκέοργκ Κάτσερ (Antigone oder Die Stadt, 1991). Είναι επίσης το θέμα της ομώνυμης λογοτεχνικής όπερας του Καρλ Ορφ (1949).
Πέρα από την όπερα, η Αντιγόνη αποτέλεσε το θέμα και άλλων μουσικών συνθέσεων, όπως της ομώνυμης σουίτας του Φέλιξ Μέντελσον Μπαρτόλντι που αποτελείται από μία οβερτούρα και επτά χορωδιακά κομμάτια (1841).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγωδίες του Σοφοκλή Κατηγορία:Ταφικά έθιμα Κατηγορία:Πολιτική φιλοσοφία στην Αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Θήβας
243 Ίδη
Ρηγόλιθος
Το πάχος του στρώματος του ρηγολίθου κυμαίνεται μεταξύ 50 και 100 μέτρων. Αυτό το υλικό σχηματίζεται από συγκρούσεις άλλων σωμάτων και ανακατανέμεται πάνω στην επιφάνεια από γεωλογικές διαδικασίες. Το Γκαλιλέο παρατήρησε ενδείξεις πρόσφατων κατολισθήσεων τέτοιων συντριμμάτων πάνω στον αστεροειδή.
Ο ρηγόλιθος της Ίδης αποτελείται από τα πυριτικά ορυκτά ολιβίνη και πυρόξενο. Εξαιτίας της διαστημικής αποσάθρωσης, η εμφάνισή του μεταβάλλεται με το χρόνο: ο παλαιότερος ρηγόλιθος εμφανίζεται πιο κόκκινος από τον πρόσφατο.