cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ραφαέλ Καμάτσο
Καριέρα
Στις 27 Ιουνίου 2019 ο Καμάτσο υπέγραψε με τη Σπόρτινγκ, σηματοδοτώντας την επιστροφή του στην πορτογαλική ομάδα μετά από 3.5 χρόνια. Τη σεζόν 2019-20 αγωνίστηκε 26 φορές με τη φανέλα της Σπόρτινγκ σε πρωτάθλημα, Κύπελλο και Europa League. Την σεζόν 2020-21 αγωνίστηκε ως δανεικός στην πορτογαλική Ρίο Άβε, με την οποία κατέγραψε 11 συμμετοχές και 3 γκολ. Την σεζόν 2021-2022 παραχωρήθηκε ξανά ως δανεικός στην Μπελενένσες, με τη φανέλλα της οποίας αγωνίστηκε 16 φορές στο πορτογαλικό πρωτάθλημα και μια φορά στο Κύπελλο. Στις 12 Ιουλίου 2022, ανακοινώθηκε η παραχώρησή του (εκ νέου με ετήσιο δανεισμό) στον Άρη Θεσσαλονίκης.
Άρης Θεσσαλονίκης
Με τους κίτρινους κατέγραψε συνολικά 32 εμφανίσεις (25 για το πρωτάθλημα, 3 για το κύπελλο Ελλάδας και 4 για το Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ) όμως μόνο στις 9 από αυτές ξεκίνησε ως βασικός. Ολοκλήρωσε την παρουσία του στη Θεσσαλονίκη έχοντας πετύχει συνολικά 3 τέρματα και δίνοντας 2 ασίστ. Ωστόσο αυτό που θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη του ελληνικού κοινού είναι σίγουρα η απίστευτη ευκαιρία που έχασε ο Καμάτσο μπροστά σε κενή εστία στις καθυστερήσεις του αγώνα Μακαμπί Τελ Αβίβ- Άρη, και εν πολλοίς έκρινε την πρόκριση στον επόμενο γύρο της διοργάνωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές
Πρεσβεία της Αργεντινής Δημοκρατίας στην Αθήνα
Η Πρεσβεία της Αργεντινής Δημοκρατίας στην Αθήνα (Embajada de la República Argentina en Atenas) αποτελεί την διπλωματική αποστολή της Αργεντινής στην Ελλάδα. Βρίσκεται επί του αριθμού 59 της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας, στην Αθήνα.
Παραπομπές
Αργεντινη Αθηνα Κατηγορία:Σχέσεις Αργεντινής-Ελλάδας
Μέγας Λιμιώνας Χίου
Ο Μέγας Λιμιώνας είναι ένας παραθαλάσσιος οικισμός-τοποθεσία της ανατολικής Χίου, σε οδική απόσταση 9 χιλιομέτρων νότια από την πόλη της Χίου. Παλαιότερα ήταν συνοικισμός της κοινότητας των Θυμιανών, ενώ σήμερα αποτελεί οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Θυμιανών του Δήμου Χίου.
Ο Μέγας Λιμιώνας βρίσκεται σε ήπια λοφώδη ακτή, 4 περίπου χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του όρμου Καρφάς (γνωστού για την εκτεταμένη αβαθή αμμώδη παραλία του). Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του οικισμού είναι 10 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Κοντινότεροι οικισμοί είναι η Αγία Ερμιόνη (1,5 χιλιόμετρο προς τα ανατολικά-βορειοανατολικά), τα Κεραμειά και η Αγιά Φωτιά (προς τα νοτιοδυτικά), και τα Θυμιανά (2 χιλιόμετρα προς τα βορειοδυτικά), το μεγάλο χωριό της περιοχής. Κοντά επίσης βρίσκεται η ιστορική Μονή Αγίου Μηνά, αλλά χωρίς δρόμο που να τη συνδέει κατευθείαν με τον Λιμιώνα.
Ως παραθεριστικός οικισμός και λιμανάκι για τους ψαράδες, ο Μέγας Λιμιώνας δεν εμφανίζει μόνιμο πληθυσμό στις επίσημες απογραφές, καθώς το 1991 προσαρτήθηκε στην Αγία Ερμιόνη, ωστόσο στην απογραφή του 1981 φέρεται με 21 μόνιμους κατοίκους.
Ο ταχυδρομικός κωδικός του Μέγα Λιμιώνα είναι 82100.
Πηγές
Μεγας Λιμιω
Άγιος Παντελεήμονας Πρινιά
Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι ένα μικρό εκκλησάκι χτισμένο στο βορειότερο και ψηλότερο σημείο του υψώματος της Πατέλλας του Πρινιά.
Πλήθος κόσμου μαζεύεται κάθε χρόνο το απόγευμα της 26ης και το πρωί της 27ης Ιουλίου για να γιορτάσουν μαζί την γιορτή του Αγίου Παντελεήμονα. Μετά τον εσπερινό, λαβαίνει χώρα το παραδοσιακό πανηγύρι στην πλατεία του χωριού του Πρινιά την προηγούμενη βραδιά (26η Ιουλίου).
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη Κατηγορία:Δήμος Αγίας Βαρβάρας Ηρακλείου
1572 Ποζνανία
Η Ποζνανία (Posnania) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,00. Ανακαλύφθηκε το 1949 από τους Πολωνούς αστρονόμους Γιέρζυ Ντομπρύσκι και Αντρέι Κβικ, που παρατηρούσαν από το Πόζναν, και πήρε το όνομά της προς τιμή της πόλεως αυτής.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ποζνανίας εκτιμάται σε 33,62 ± 2,5 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,156 ± 0,026. Η Ποζνανία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 3 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποζνανια
699 Χέλα
Η Χέλα (Hela) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,142. Ανακαλύφθηκε το 1910 από τον Γερμανό αστρονόμο Γιόζεφ Χέλφριχ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πιθανώς πήρε το όνομά του από τη Χελ της σκανδιναβικής μυθολογίας. Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς της, η Χέλα κατά το περιήλιό της βρίσκεται 17,6 εκατομμύρια χιλιόμετρα πιο κοντά στον `Ηλιο από ό,τι ο πλανήτης `Αρης στο δικό του αφήλιο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Χέλα δεν είναι γνωστή με κάποια ακρίβεια. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι επίσης άγνωστο. Η Χέλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες 23 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα, μία αρκετά γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χελα
Κοινότητα Δαμαβόλου
Η Κοινότητα Δαμαβόλου είναι κοινότητα του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1927 με το ΦΕΚ 147Α - 19/07/1927 με την απόσπαση του οικισμού Δαμαβόλος από την κοινότητα Αγίου Μάμμαντος και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αβδανίτες και Αλιακές. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 210 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Παντελή-Σπυρίδωνα Καστελιανό.
Ζάχος Μήλιος
Ο Ζάχος Μήλιος (1805-1860) υπήρξε οπλαρχηγός της Επανάστασης του 1821 και στρατιωτικός της οθωνικής περιόδου. Αδελφός του επίσης διακεκριμένου στρατιωτικού και πολιτικού Μιχαήλ Σπυρομήλιου. Κατάγονταν από επιφανή στρατιωτική οικογένεια της Χειμάρρας, στη σημερινή Αλβανία (Βόρεια Ήπειρος). Ο ίδιος, ανώτερο στρατιωτικό στέλεχος, υπηρέτησε με νομιμοφροσύνη την εκάστοτε πολιτική εξουσία, βρίσκονταν όμως πολλές φορές στη σκιά του ιδιαίτερα δυναμικού αδελφού του.
Κατά την Επανάσταση του 1821
Η οικογένεια στην οποία ο Μήλιος ανήκει είχε προσφέρει πολλά αξιόμαχα μέλη στο 'ελληνοαλβανικό' σώμα του βασιλείου της Νεάπολης Κάτω Ιταλίας (αποκαλούμενο επίσημα ως 'Μακεδονικό' από τους Ιταλούς). Το 1824 συνόδευσε τον αδελφό του, ο οποίος ήταν επικεφαλής σώματος πολυάριθμων Χειμαρριωτών, στην δυτική Ελλάδα, όπου και εξεστράτευσαν εναντίον του Ομέρ Βρυώνη, υπό τις διαταγές του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου.
Το 1825, μαζί με τον αδελφό του, τον Νότη Μπότσαρη και τον Δήμο Ρηνιάσσα συμμετείχαν σε μάχες κατά του Κιουταχή στις περιοχές Μακρυνόρους και Καστέλι Ανατολικού. Το ίδιο έτος μαζί με το σώμα των Χειμαρριωτών, του οποίου ήταν υποδιοικητής, εισήλθαν στο Μεσολόγγι και ενίσχυσαν τους πολιορκούμενους. Ο Ζάχος Μήλιος πολέμησε ως σωματάρχης στον προμαχώνα «Μιαούλης» και έλαβε μέρος στην Έξοδο. Αργότερα πολέμησε στις μάχες του Α' Σώματος Στερεάς Ελλάδας, υπό την διοίκηση του Γεωργίου Καραϊσκάκη και το 1827 ανέλαβε αυτόνομη αρχηγία.
Μετά την επανάσταση
Πολιτικά υποστήριζε αρχικά τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, όμως στην συνέχεια εντάχθηκε στο «Ρωσικό κόμμα». Επί Ιωάννη Καποδίστρια (1828-1832) εντάχθηκε στα ημιτακτικά σώματα και μετά ως υποταγματάρχης στο Β' Ελαφρό Τάγμα με διοικητή τον Ιωάννη Ρούκη.
Στην οθωνική περίοδο παρέμεινε στο στράτευμα όπου και υπηρέτησε στην οροφυλακή και έφθασε στον βαθμό του διοικητή Τάγματος. Υπήρξε πιστός οθωνικός, όπως και η πλειοψηφία των ετερόχθονων (δηλ. όσων γεννήθηκαν εκτός των τότε ελληνικών συνόρων) στρατιωτικών που είχαν επενδύσει τις ελπίδες τους στην απελευθέρωση των αλύτρωτων πατρίδων τους.
Πέθανε σχετικά πρόωρα στη Θήβα(1860). Ο ίδιος έφτασε μέχρι τον βαθμό του Συνταγματάρχη φάλαγγας και λόγω της ιδιαίτερης αποφασιστικότητάς του στο πεδίο της μάχης, τραυματίστηκε τέσσερις φορές. Η πλάκα του τάφου που τον σκέπαζε υπάρχει στο πρώην νεκροταφείο του Ευαγγελιστή Λουκά στη Θήβα.
Πηγές
Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Οροφυλακής Κατηγορία:Οικογένεια Σπυρομήλιου Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Come Over When You're Sober, Pt. 1
Το Come Over When You're Sober, Pt. 1 (μερικές φορές αποκαλείται COWYS για συντομία), είναι ντεμπούτο άλμπουμ, και το μόνο άλμπουμ που κυκλοφόρησε κατά την διάρκεια της ζωής του ο Αμερικανός ράπερ Lil Peep. Κυκλοφόρησε στις 15 Αυγούστου 2017 από την First Access Entertainment και την Warner Music της Σουηδίας. Ο Lil Peep πέθανε ακριβώς τρεις μήνες μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ.
Μετά το θάνατο του Lil Peep, το Come Over When You're Sober, Pt. 1 κορυφώθηκε στον αριθμό 38 στο Billboard 200.
Ιστορικό
Το 2017, ο Lil Peep αποφάσισε να εγκαταλείψει το σπίτι του στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Η κύρια επιλογή ήταν η πατρίδα του στο Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης, αλλά ο Peep επέλεξε να μετακομίσει στο Λονδίνο της Αγγλίας, χρησιμοποιώντας τη σουηδική του ιθαγένεια και διαβατήριο για διαμονή. Στο Λονδίνο, η διοίκηση του Peep, η First Access Entertainment, με την οποία είχε υπογράψει από τον Ιούνιο του 2016, βοήθησε τον Peep να βρει ένα σπίτι και ένα στούντιο.
Ηχογραφήσεις
Ο Peep χρησιμοποίουσε για να ηχογραφεί ένα μικρόφωνο αξίας $800, το οποίο είχε αγοράσει με δικά του χρήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2017 Κατηγορία:Rap rock άλμπουμ
Νόμος του Αμπέρ
Η αρχική μορφή του νόμου του Αμπέρ
thumb|left|Το ηλεκτρικό ρεύμα παράγει μαγνητικό πεδίο. Στην αρχική του μορφή, ο νόμος του Αμπέρ συσχετίζει το μαγνητικό πεδίο \mathbf{H} με την πηγή του, την πυκνότητα ρεύματος \mathbf{J}:
όπου
Ισοδύναμα, η αρχική μορφή του νόμου του Αμπέρ μπορεί να γραφεί σε διαφορική μορφή:
Το μαγνητικό πεδίο \mathbf{H} σε γραμμικά μέσα σχετίζεται με τη πυκνότητα μαγνητικής ροής \mathbf{B} (σε τέσλα) μέσω της σχέσης
Ο διορθωμένος νόμος του Αμπέρ: η Εξίσωση Αμπέρ-Μάξγουελ
Ο Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ αντιμετώπισε το ρεύμα μετατόπισης ως το ρεύμα πόλωσης σε ένα διηλεκτρικό, το οποίο χρησιμοποίησε για να μοντελοποιήσει το μαγνητικό πεδίο υδροδυναμικά και μηχανικά. Προσέθεσε αυτό το ρεύμα μετατόπισης στο νόμο του Αμπέρ στην εξίσωση (112) της εργασίας του Πάνω στις Φυσικές Δυναμικές Γραμμές, που εξέδωσε το 1861.
Ο γενικευμένος νόμος, διορθωμένος από τον Μάξγουελ, παίρνει την ακόλουθη ολοκληρωτική μορφή:
όπου σε γραμμικά μέσα
είναι η πυκνότητα ροής μετατόπισης.
Ο νόμος Αμπέρ-Μάξγουελ μπορεί να γραφτεί και σε διαφορική μορφή:
όπου ο δεύτερος όρος προκύπτει από το ρεύμα μετατόπισης.
Με την προσθήκη του ρεύματος μετατόπισης, ο Μάξγουελ μπόρεσε σωστά να προβλέψει πως το φως είναι μια μορφή ηλεκτρομαγνητικού κύματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νόμος Αμπερ Νόμος Αμπερ Αμπερ
Τμώλος (πόλη)
Η Τμώλος ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Λυδίας της Μικράς Ασίας. Βρισκόταν στους πρόποδες του ομώνυμου όρους από όπου πιθανόν οφείλει την ονομασία της, αλλιώς από τον Τμώλο, υιό του Άρη και της Θεογόνης. Η πόλη αναφέρεται στο χρονικό του Ευσεβίου, αλλά και στον Πλίνιο που την αποκαλεί Μεσοτίμωλο. Ίσως να ονομάστηκε έτσι επειδή θα βρισκόταν στο μέσον του όρους. Η πόλη καταστράφηκε από έναν σεισμό του 19 μ.Χ. Έκοψε νομίσματα με την επιγραφή ΤΜΩΛΙΤΩΝ.
Η σημερινή της τοποθεσία είναι άγνωστη
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυδίας
Πάτερ ημών (τηλεοπτική σειρά)
Το Πάτερ Ημών είναι μια κωμική τηλεοπτική σειρά του ΑΝΤ1 που προβλήθηκε τις σεζόν 1994-1995 και 1995-1996, σε σενάριο Αλέξανδρου Ρήγα και Πέτρου Θεοδώρου, και σε σκηνοθεσία του Γρηγόρη Πετρινιώτη.
Περιγραφή
Ο Κώστας είναι πατέρας δυο κοριτσιών, της έφηβης Μαριάννας και της μικρότερης Κορίνας. Όταν η μητέρα εγκαταλείπει τo σπίτι, o Κώστας προσπαθεί vα καλύψει τηv απoυσία της. Όπως κάθε γοητευτικός και επιτυχημέvoς άνδρας που λατρεύει τις γυναίκες, ο Κώστας έχει πολλές κατακτήσεις. Μάλιστα όσο και αv επιχειρεί vα κρύψει τις περιπέτειές τoυ από τις πovηρές και παvέξυπvες κόρες τoυ, δεv τα καταφέρνει, καθώς εκείvες αντιλαμβάνονται πάvτα τη γυvαικεία παρoυσία. Και εvώ δηλώvoυv ότι καταvooύv απόλυτα τov πατέρα τoυς, στηv πραγματικότητα μηχαvoρραφoύv για τηv "εξόvτωση" κάθε εκπρoσώπoυ τoυ γυvαικείoυ φύλoυ, πoυ συvαvαστρέφεται o αρχηγός της οικογένειας.
Η Μαριάννα και η Κoρίvα έχoυv φυσικά και τη δική τoυς ζωή. Η μια επιδίδεται στο φλέρτ με ιδιαίτερο ζήλο ενώ η άλλη σχεδιάζει να γίνει μεγάλη σταρ. Την εικόvα συμπληρώvoυv η Ελένη, συvεργάτρια τoυ Κώστα και κρυφά ερωτευμένη μαζί τoυ, και o Κοσμάς, o αργόσχολος αδελφός του. Γενικώς, όταν ένας άτακτoς πατέρας και δύo επίσης άτακτες κόρες επιχειρoύv vα συμβιώσουν, είvαι απόλυτα φυσικό vα δημιoυργoύvται διάφoρα ευτράπελα. Δεv παύουν, όμως, ποτέ vα είναι oι κόρες δύo "αξιαγάπητα τερατάκια" για τov πατέρα, και εκείvoς έvας "αξιαγάπητος μπαμπάς" γι' αυτές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Ελληνικές ρομαντικές-κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Α.Ο. Τρίκαλα 1963
Ο Αθλητικός Όμιλος Τρίκαλα 1963 ήταν ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τα Τρίκαλα. Ιδρύθηκε το 2011, έπειτα από συμφωνία για αλλαγή της επωνυμίας της ομάδας «Α.Ο. Θύελλα Πετρωτού» σε «Α.Σ. Τρίκαλα 2011».
Η αγωνιστική περίοδος 2013–2014 έμελλε να είναι και η τελευταία για τον σύλλογο, ο οποίος λόγο αντιδημοτικότητας αλλά και της συνεχιζόμενης διαμάχης σχετικά με την ομοιότητά του ως προς τον Α.Ο. Τρίκαλα, αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας και διέκοψε τη λειτουργία του.
2011–2013: Α.Σ. Τρίκαλα 2011
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2011, όταν η ομάδα «Α.Ο. Θύελλα Πετρωτού», έπειτα από συμφωνία, άλλαξε την επωνυμία της σε «Αθλητικός Σύλλογος Τρίκαλα 2011». Ο Α.Σ. Τρίκαλα 2011, έλαβε μέρος για δύο συνεχείς αγωνιστικές περιόδους στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής Κατηγορίας, ενώ την αγωνιστική περίοδο 2012–2013, έπειτα από την αναδιάρθρωση των εθνικών πρωταθλημάτων, εξασφάλισε τη συμμετοχή του στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία.
2013–2014: Α.Ο. Τρίκαλα 1963
Στις 29 Μαΐου 2013, η επωνυμία της ομάδας άλλαξε με δικαστική απόφαση σε «'''Α.Ο. Τρίκαλα 1963'''». Ωστόσο, υπήρχαν ακόμη νομικά θέματα να επιλυθούν σχετικά με το όνομα και το λογότυπο του συλλόγου, καθώς ήταν παρόμοια με τον ιστορικό σύλλογο που μετείχε στη Β΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Τρικάλων, του Α.Ο. Τρίκαλα που ιδρύθηκε το 1963, προκαλώντας έτσι σύγχυση στο κοινό. Τον Αύγουστο του 2014, ο πρόεδρος του συλλόγου, Χρήστος Ζαχόπουλος, αποφάσισε να μην συμμετάσχει στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία, την επερχόμενη περίοδο και να διαλύσει την ομάδα, λόγω του μίσους των οπαδών στην πόλη των Τρικάλων και τη χαμηλή προσέλευση στο γήπεδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Τρικάλων Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2011
Συμμετοχή της Ελλάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ελλάδας ήταν μία από τις 32 εθνικές ομάδες που συμμετείχαν στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2014. Αυτή ήταν η τέταρτη συμμετοχή της στα παγκόσμια κύπελλα και η δεύτερη συνεχόμενη μετά από την παρουσία της στο Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής το 2010. Το ελληνικό συγκρότημα βρέθηκε στον Τρίτο Όμιλο όπου έδειξε καλή συμμετοχή καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση και περνώντας έτσι, για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Φάση των Δεκαέξι. Τότε αντιμετώπισε την Κόστα Ρίκα χάνοντας την πρόκριση στα πέναλτι.
Πρόκριση
Η Ελλάδα αγωνίστηκε στα προκριματικά της ΟΥΕΦΑ στον Έβδομο Όμιλο που τελείωσε ισόπαλη με τη Βοσνία Ερζεγοβίνη με 25 βαθμούς, αλλά με μικρότερη διαφορά τερμάτων, κάτι το οποίο σήμαινε ότι έπρεπε να αγωνιστεί για την πρόκριση με τον δεύτερο του Τέταρτου Ομίλου. Σε αυτήν την περίπτωση έπαιξε με τη Ρουμανία σε διπλούς αγώνες, κέρδισε στον Πειραιά και ήρθε ισόπαλη στο Βουκουρέστι, κερδίζοντας έτσι την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας.
Ευρωπαϊκά Μπαράζ
Σκόρερς
Προετοιμασία
Η ελληνική ομάδα επέλεξε, το Δεκέμβριο του 2013, το Αρακαζού ως έδρα του προπονητικού της κέντρου κατά τη διάρκεια της συμμετοχής της στο μουντιάλ της Βραζιλίας. Τον δήμο του Αρακαζού, πρωτεύουσα της πολιτείας Sergipe, είχαν επίσης επισκεφτεί αντιπροσωπείες της Νότιας Κορέας, της Κολομβίας και της Ονδούρας, αφού πήρε την έγκριση της ΦΙΦΑ ως μία από τις πόλεις που θα μπορούσαν να δεχτούν κάποια εθνική ομάδα. Η πληροφορία επιβεβαιώθηκε όταν η ΦΙΦΑ δημοσίευσε τις έδρες των προπονητικών κέντρων όλων των εθνικών ομάδων στις 31 Ιανουαρίου 2014.
Το Στάδιο Estadual Lourival Baptista, περισσότερο γνωστό ως «Baptistao», προσφέρθηκε ως προπονητικό κέντρο για την ελληνική εθνική ομάδα, για αυτόν τον σκοπό το γήπεδο μπήκε σε μία διαδικασία ανανέωσης για να ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές που τέθηκαν από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Παράλληλα, το ξενοδοχείο Radisson Αρακαζού επελέγη για να στεγάσει την ελληνική εθνική ομάδα κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη Βραζιλία.
Κατάλογος Ποδοσφαιριστών
Προπονητής: Φερνάντο Σάντος
Οι παρακάτω παίκτες ήταν μέρος της λίστας προεπιλογής των 30, την οποία η ΕΠΟ απέστειλε στη ΦΙΦΑ, αλλά απορρίφθηκαν από τον προπονητή Φερνάντο Σάντος τη στιγμή που συνέθεσε τον κατάλογο των 23.
Συμμετοχή
Τρίτος Όμιλος
Φάση των 16
Κατηγορία:Εθνική Ελλάδας (ποδόσφαιρο)
Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης
Το Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης (Cedefop) αποτελεί οργανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης που συμβάλλει στην ανάπτυξη και εφαρμογή των πολιτικών της ΕΕ στον τομέα της επαγγελματικής κατάρτισης. Ιδρύθηκε το 1975 σύμφωνα με τον με αριθ. 337/75 Κανονισμό (ΕΟΚ) του Συμβουλίου της 10ης Φεβρουαρίου 1975 περί δημιουργίας Ευρωπαϊκού Κέντρου για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Καταρτίσεως και εδρεύει στη Θεσσαλονίκη.
Ρόλος και αποστολή
Σύμφωνα με τον αριθ. 337/75 Κανονισμό (ΕΟΚ) του Συμβουλίου το Κέντρο έχει ως αποστολή να παρέχει τη συνδρομή του στην Επιτροπή, με σκοπό την υποβοήθηση  σε  κοινοτικό  επίπεδο, την προώθηση και ανάπτυξη  της  επαγγελματικής και συνεχούς κατάρτισης. Για το σκοπό αυτό συμβάλλει με την επιστημονική και τεχνική  του δραστηριότητα στην εφαρμογή κοινής πολιτικής επαγγελματικής κατάρτισης.
Συγκεκριμένα και όπως αναφέρεται στην επίσημη ιστοσελίδα του, το Κέντρο εργάζεται για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής συνεργασίας και την παροχή τεκμηριωμένων στοιχείων που συνθέτουν τη βάση της ευρωπαϊκής πολιτικής. Η προσφορά του συνίσταται στις συγκριτικές αναλύσεις που πραγματοποιεί και στην εμπειρογνωσία που συγκεντρώνει μέσω έρευνας και δικτύωσης, τις οποίες χρησιμοποιεί για:
Δομή
Το διοικητικό του συμβούλιο αποτελείται από εκπροσώπους:
Πηγές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση
Μαιονία (πόλη)
Η Μαιονία ήταν αρχαία πόλη της Λυδίας, στη Μικρά Ασία.
Βρισκόταν στις όχθες του ποταμού Έρμου, στους πρόποδες του όρους Τμώλος, μεταξύ των Σάρδεων και της Φιλαδελφείας. Η ονομασία της σχετίζεται με την ομηρική Μαιονία (όπως λεγόταν παλαιότερα η Λυδία προτού κατακτηθεί από τους Λυδούς). Κατά τη βυζαντινή περίοδο η Μαιονία ανήκε στην επαρχία της Λυδίας και ήταν επισκοπή εξαρτημένη από την μητρόπολη των Σάρδεων.
Στα ερείπια βρίσκεται η σημερινή Μενιγιέ (Menye). Οι έρευνες που έχουν γίνει στην περιοχή είναι ανεπαρκείς και λίγα μπορούν να δώσουν για την ιστορία της πόλεως. Αρχαία και πρωτοβυζαντινά κτίσματα ενσωματώθηκαν στο σημερινό Menye ή Gökçeören.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυδίας
Κοινότητα Βενίου
Η Κοινότητα Βενίου είναι κοινότητα του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1931 με το ΦΕΚ 12Α - 19/01/1931 με την απόσπαση του οικισμού Βενί από την κοινότητα Αξού και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τον οικισμό Κατεριανά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Ζιλ Σερζάν
Ο Ζιλ Σερζάν (γαλλικά: Gilles Sergent), γεννημένος στις 30 Ιουνίου 1959 στο Εντέν (Πα-ντε-Καλαί), είναι Γάλλος επιχειρηματίας.
Βιογραφία
Το 1991, ο Ζιλ Σερζάν ξεκίνησε να εργάζεται για λογαριασμό της εταιρείας Soficham, ιδρυτής της οποίας ήταν ο Γκι Σαμπιλί (τότε πρόεδρος της ΣΜ Καέν), της οποίας και διετέλεσε γενικός διευθυντής. Το 2005, ανέλαβε την ηγεσία του ομίλου Récrea, με έτος ίδρυσης το 1989.
Από το 2003 έως το 2010, διετέλεσε πρόεδρος του MEDEF του Καλβαντός. Τον Ιανουάριο του 2017, εξελέγη ως πρόεδρος του MEDEF της Νορμανδίας.
Το 2000, ήταν ένας εκ των τοπικών μετόχων οι οποίοι ηγήθηκαν της ιδιωτικοποίησης της ΣΜ Καέν, ενώ ο ίδιος κατέστη μέλος του εποπτικού συμβουλίου του συλλόγου. Το 2018, εξελέγη ως πρόεδρος του συλλόγου, διαδεχόμενος τον Ζαν-Φρανσουά Φορτέν με τον οποίο βρισκόταν σε σύγκρουση,.
Έρικ Άνουντσον
Ο Έρικ Άνουντσον (Eric Anundsson, πέθανε το 882) ήταν ημιμυθικός βασιλιάς της Σουηδίας τον 9ο αιώνα γιος του Άνουντ της Ουψάλα. Σε αντίθεση με τη Σουηδική Εγκυκλοπαίδεια το Νορβηγικό λεξικό ταυτίζει τον Έρικ με τον ημιμυθικό βασιλιά Έρικ Γουίδερχατ, τα Σάγκας του Ερβαράρ αναφέρουν :
"Ο Έρικ ήταν γιος του βασιλιά Άνουντ και διαδέχθηκε τον πατέρα του στην Ουψάλα, ήταν ένας πλούσιος βασιλιάς, στη διάρκεια της βασιλείας του ο Χάραλντ Χορφάγκρε αναδείχτηκε βασιλιάς στη Νορβηγία, ο Χάραλντ ήταν ο πρώτος από τους ευγενείς του που βασίλευσε στη Νορβηγία".
Ο Έρικ ήταν σύγχρονος με τον Χάραλντ Χορφάγκρε και ο Σνόρρι Στούρλουσον τον αποκαλεί Έιμουντσον, ο προκάτοχος του έχει καταγραφεί από ιστορικούς όπως ο Ρίμπερτ και ο Αδάμ της Βρέμης ως Άνουντ γι'αυτό το δικό του πατρώνυμο ήταν Άνουντσον. Τα ονόματα Έιμουντ και Άνουντ είναι παρόμοια σε μετέπειτα βασιλείς όπως ο Άνουντ Ιάκωβος ο οποίος σύμφωνα με τον νόμο του Βέστεργκετλαντ λεγόταν Έμουντ, το πατρώνυμο του Έρικ συνεπώς θα μπορούσε να είναι διπλό με αναφορά και στα δυο ονόματα του πατέρα του. Σύμφωνα με τα Σάγκας του Ερβεράρ προκάτοχοι του στον θρόνο ήταν ο πατέρας του Άνουντ της Ουψάλα και ο θείος του Μπγερν πο Χέγεν, τον διαδέχτηκε ο γιος του Μπιορν Έρικσον ο πατέρας του Ερρίκου του Νικηφόρου του πρώτου ιστορικού βασιλιά της Σουηδίας. Το Βιβλίο του Αποικισμού μας παρέχει την πληροφορία ότι ο ίδιος ο Έρικ και ο γιος του Μπγιορν βασίλευσαν την εποχή των παπών Ανδριανού Β΄ και Ιωάννη Η΄ δηλαδή την περίοδο 867 - 883 που έγινε η πρώτη εγκατάσταση στην Ισλανδία. Τα Σάγκας του Χάραλντ Χορφάγκρε αναφέρουν ότι ο Έρικ πέθανε την περίοδο που ο Χάραλντ Χορφάγκρε έγινε βασιλιάς όλων των Νορβηγών για 10 χρόνια γύρω στο 882. Ο Έρικ αναφέρεται πολλές φορές στα Νορβηγικά Σάγκας, στα Σάγκας του Όλαφ Χάραλντσον ο Θόργκνι ο νομοθέτης σημειώνει :
"Ο παππούς μου Θόργκνι μου είχε υπενθυμίσει τον βασιλιά της Ουψάλα Έρικ Έιμουνδσον και συνήθιζε να μου μιλάει συνέχεια για εκείνον ο οποίος όταν ήταν νέος είχε κατακτήσει τη Φινλανδία, την Κουρλάνδη, την Εσθονία και όλες τις ανατολικότερες χώρες. Κατασκεύασε πολλά έργα, γέφυρες και φράγματα ενώ άκουγε όλες τις γνώμες του απλού κόσμου χωρίς καμιά υπεροψία γι'αυτό όλοι είχαν να πουν τα καλύτερα λόγια γι'αυτόν".
Η φιλοξενία του Νορβηγού βασιλιά Χάραλντ Χορφάγκρε
Ο Χάραλντ Χορφάγκρε έμαθε τα νέα την περίοδο της μετάβασης του από το Τρόντχαϊμ στο Τένσμπεργκ και εξοργίστηκε, κατηγόρησε τον λαό για προδοσία και τον απείλησε με τιμωρία αν δεν δεχτεί την ηγεμονία του, πέρασε όλο το καλοκαίρι ασκώντας πίεση στο Βικέν και το Ρόμαρικ να δεχτούν τη βασιλεία του. Όταν έφτασε ο χειμώνας και έμαθε ότι ο Σουηδός βασιλιάς βρισκόταν στο Βέρμλανδς πήγε να τον συναντήσει στα δάση του Έντ και παρήγγειλε στον λαό να οργανώσει μια γιορτή για να τον τιμήσει. Ο ισχυρότερος ευγενής στην επαρχία του ήταν ο Άκ ο οποίος βρισκόταν στις υπηρεσίες του Χάλφνταν του Μελανού και είχε προσκληθεί τόσο από τον Σουηδό όσο και από τον Νορβηγό βασιλιά στις αίθουσες τους. Ο Άκ είχε οικοδομήσει μια νέα αίθουσα στη θέση της παλιάς και την είχε στολίσει με τον ίδιο επιβλητικό τρόπο με τη διαφορά ότι η παλιά αίθουσα ήταν διακοσμημένη με παλαιότερα στολίδια. Όταν έφτασαν οι δυο βασιλείς ο Σουηδός βασιλιάς μετέβη στην παλαιά αίθουσα και ο Νορβηγός βασιλιάς στη νέα, ο Νορβηγός βασιλιάς βρήκε επιβλητικά βάζα τα οποία ήταν επιχρυσωμένα και στολισμένα με φιγούρες και περιείχαν τα πιο πολύτιμα ποτά. Την επόμενη μέρα οι δυο βασιλείς ετοιμάστηκαν να αναχωρήσουν, ο Άκ έδωσε τον 12χρονο γιο του Ούμπε στην υπηρεσία του Χάραλντ ο οποίος ενθουσιάστηκε και του υποσχέθηκε τη στήριξη του.
Ο Άκ κατόπιν μίλησε με τον Σουηδό βασιλιά που ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση, του έδωσε πολύτιμα δώρα και τον ακολούθησε μέχρι τη στιγμή που βρέθηκαν μαζί στα δάση. Ο Έρικ ρώτησε τον Άκ γιατί είχε διαφορετική συμπεριφορά στον Νορβηγό βασιλιά σε σχέση με τον ίδιο, ο Άκ του απάντησε ότι τον σεβάστηκε περισσότερο σαν παλιό και ηλικιωμένο βασιλιά, στη συνέχεια ο Άκ προκάλεσε περισσότερο τον Έρικ όταν του είπε ότι θέλει τον ίδιο σεβασμό απέναντι του όπως του έχει και ο ίδιος. Η τελευταία απάντηση θεωρήθηκε από τον Έρικ σαν προδοσία απέναντι του και θανάτωσε τον Άκ. Όταν πληροφορήθηκε ο Χάραλντ τον φόνο του Άκ ζήτησε να συναντήσει τον Έρικ για να του δώσει εξηγήσεις στα σύνορα της Γκέταλαντ αλλά ο Έρικ θεώρησε καλύτερο να μην πάει και ο Χάραλντ σκότωσε όλους τους άντρες του Σουηδού βασιλιά. Τον χειμώνα ο Χάραλντ κυρίευσε και έκαψε τη Ράνρικ, οι Νορβηγοί επιτέθηκαν στην Γκέταλαντ και κέρδισαν τις περισσότερες από τις μάχες, σε μια από αυτές σκοτώθηκε και ο Ίραν Γκότσκ. Ο Χάραλντ ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά όλων των επαρχιών βόρεια του Γκότα και της λίμνης Βένερν και τοποθέτησε διοικητή τον γιο του Γκούττορμ Χάραλντσον με μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη για να υπερασπιστεί την περιοχή.
Κατηγορία:Δυναστεία του Μούνσε Κατηγορία:Ήμι-μυθικοί βασιλείς της Σουηδίας
Ρωσοτουρκικός Πόλεμος (1877-1878)
Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1877-1878 (Τουρκικά 93 Χαρμπί (Μάχη του '93), Ρωσικά Русско-турецкая война, Ρουσκο-τουρέτσκαγια βοινά, 1877-1878) γνωστός στην Ελλάδα (ιδιαίτερα στον Έβρο) ως "Δεύτερη Ρωσία", ήταν μια σύγκρουση μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Ορθόδοξου συνασπισμού υπό την ηγεσία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και με τη συμμετοχή της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Διεξήχθη στα Βαλκάνια και στην Καυκασία και προκάλεσε την ανάδυση του Βαλκανικού εθνικισμού του 19ου αιώνα. Επιπρόσθετοι συντελεστές του ήταν οι ελπίδες της Ρωσίας για ανάκτηση των χαμένων εδαφών κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο, για την αποκατάστασή της στη Μαύρη Θάλασσα και την υποστήριξη των πολιτικών κινημάτων που προσπαθούσαν να απελευθερώσουν τα Βαλκανικά έθνη από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Αποτέλεσμα του πολέμου ήταν η Ρωσία να καταφέρει να διεκδικήσει διάφορες επαρχίες του Καυκάσου, δηλαδή του Καρς και του Μπατούμι, και να προσαρτήσει επίσης την περιοχή Μπουντζάκ. Οι ηγεμονίες της Ρουμανίας, της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, που όλες είχαν για κάποιο διάστημα de facto, ανακήρυξε επίσημα την ανεξαρτησία της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μετά από σχεδόν πέντε αιώνες Οθωμανικής κυριαρχίας (1396-1878), επανιδρύθηκε το Βουλγαρικό κράτος ως Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας, καταλαμβάνοντας τη χώρα μεταξύ του Ποταμού Δούναβη και του Αίμου (εκτός από τη Βόρεια Δοβρουτσά που δόθηκε στη Ρουμανία), καθώς και την περιοχή της Σόφιας, που έγινε πρωτεύουσα του νέου κράτους. Το Συνέδριο του Βερολίνου επέτρεψε επίσης στην Αυστρουγγαρία να καταλάβει τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και τη Μεγάλη Βρετανία να αναλάβει την Κύπρο.
Ο πόλεμος κηρύχθηκε από τον τσάρο Αλέξανδρο Β΄ κατά του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ στις 24 Απριλίου του 1877 και έληξε ένα χρόνο αργότερα, στις 3 Μαρτίου του 1878.
Η μεταχείριση των χριστιανών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Το άρθρο 9 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του 1856, που σφράγισε το τέλος του Κριμαϊκού Πολέμου, υποχρέωνε την Οθωμανική Αυτοκρατορία να χορηγήσει ίσα δικαιώματα στους μη μουσουλμάνους που κατοικούσαν στα εδάφη της, με αυτά που απολάμβαναν οι μουσουλμάνοι υπήκοοί της. Πριν υπογραφεί η συνθήκη η Οθωμανική κυβέρνηση είχε εκδόσει ένα διάταγμα, το Χαττ-ι Χουμαγιούν, που όριζε την ισονομία ανάμεσα σε μουσουλμάνους και μη μουσουλμάνους υπήκοους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και επέβαλε κάποιους ρεφορμισμούς σε διάφορα ζητήματα για αυτό το σκοπό (π.χ. ο κεφαλικός φόρος απεσύρθη και επίσης επετράπη σε μη μουσουλμάνους να εισέλθουν στις τάξεις του στρατού).
Παρόλες τις μεταρρυθμίσεις αυτές όμως, παρέμειναν κάποιοι άνισοι νόμοι, όπως ότι η κατάθεση χριστιανών κατά μουσουλμάνων σε δικαστήριο δεν γινόταν δεκτή, γεγονός που χάριζε ασυλία στις προσβολές των δεύτερων εναντίον των χριστιανών. Παρά επίσης το γεγονός ότι οι σχέσεις μεταξύ των κοινοτήτων ήταν συχνά καλές σε τοπικό επίπεδο, αυτή η πρακτική ενθάρρυνε την εκμετάλλευση. Οι περιπτώσεις κακομεταχείρισης ήταν χειρότερες σε περιοχές με κυρίαρχο το χριστιανικό στοιχείο, ως μέσο για να κρατούνται υποταγμένοι οι Χριστιανοί.
Κρίση στο Λίβανο, 1860
Το 1858, οι Μαρωνίτες αγρότες, υποκινούμενοι από τον κλήρο, επαναστάτησαν εναντίον των Δρούζων φεουδαρχών τους και ίδρυσαν μια αγροτική δημοκρατία. Στο νότιο Λίβανο, όπου Μαρωνίτες αγρότες εργάζονταν για Δρούζους ηγεμόνες, Δρούζων αγροτών τάχθηκε με το μέρος των κυρίων τους εναντίον των Μαρωνιτών, μετατρέποντας τη σύγκρουση σε εμφύλιο πόλεμο. Παρά το γεγονός ότι και οι δύο πλευρές είχαν απώλειες, περίπου 10.000 Μαρωνίτες σφαγιάστηκαν στα χέρια του Δρούζων.
Υπό την απειλή της ευρωπαϊκής παρέμβασης οι Οθωμανικές αρχές αποκατέστησαν την τάξη. Παρ 'όλα αυτά ακολούθησε Γαλλική και Βρετανική επέμβαση. Υπό περαιτέρω ευρωπαϊκή πίεση ο Σουλτάνος ​​συμφώνησε να διορίσει Χριστιανό διοικητή στο Λίβανο, του οποίου η υποψηφιότητα θα υποβαλόταν από το Σουλτάνο και θα εγκρινόταν από τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις.
Στις 27 Μάη 1860 μια ομάδα των Μαρωνιτών επέδραμε σε χωριό Δρούζων. Ακολούθησαν σφαγές και από τις δύο πλευρές, όχι μόνο στο Λίβανο, αλλά επίσης στη Συρία. Στο τέλος είχαν σκοτωθεί 7.000 ως 12.000 άνθρωποι κάθε θρησκείας και πάνω από 300 χωριά, 500 εκκλησίες, 40 μοναστήρια και 30 σχολεία καταστράφηκαν. Οι επιθέσεις Χρστιανών σε Μουσουλμάνους στη Βηρυτό προκάλεσαν το Μουσουλμανικό πληθυσμό της Δαμασκού να επιτεθεί στην εκεί Χριστιανική μειονότητα με 5.000 ως 25.000 νεκρούς, συμπεριλαμβανομένων του Αμερικανού και του Ολλανδού προξένου, δίνοντας στο γεγονός διεθνή διάσταση.
Ο Οθωμανός υπουργός εξωτερικών Μεχμέτ Φουάντ Πασά ήρθε στη Συρία και επέλυσε τα προβλήματα αναζητώντας και εκτελώντας τους υπεύθυνους, συμπεριλαμβανομένου του κυβερνήτη και άλλων αξιωματούχων. Η τάξη αποκαταστάθηκε και έγιναν προεργασίες να δοθεί στο Λίβανο νέα αυτονομία για να αποφευχθεί η Ευρωπαϊκή παρέμβαση. Παρ 'όλα αυτά, το Σεπτέμβριο του 1860 η Γαλλία έστειλε στόλο και η Βρετανία συμμετείχε για να αποφευχθεί η μονομερής παρέμβαση που θα μπορούσε να συμβάλει στην αύξηση της Γαλλικής επιρροής στην περιοχή σε βάρος της Βρετανίας.
Η Κρητική Επανάσταση, 1866–1869
Η Κρητική Επανάσταση, που ξεκίνησε το 1866, προέκυψε από την αδυναμία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις για τη βελτίωση της ζωής του πληθυσμού και την επιθυμία των Κρητικών για ένωση με την Ελλάδα. Οι στασιαστές απέκτησαν τον έλεγχο όλου του νησιού, εκτός από τις πέντε πόλεις, όπου οι Μουσουλμάνοι είχαν οχυρωθεί. Ο Ελληνικός τύπος ισχυριζόταν ότι οι Μουσουλμάνοι είχαν σφαγιάσει Έλληνες, γεγονός που διαδόθηκε σε όλη την Ευρώπη. Χιλιάδες Έλληνες εθελοντές κινητοποιήθηκαν και εστάλησαν στο νησί.
Ιδιαίτερα γνωστή έγινε η πολιορκία της Μονής Αρκαδίου. Το Νοέμβριο του 1866 περίπου 250 Κρητικοί Έλληνες μαχητές και περίπου 600 γυναίκες και παιδιά πολιορκήθηκαν από περίπου 23.000 κυρίως Τουρκοκρητικούς βοηθούμενους από Οθωμανικά στρατεύματα και αυτό έγινε ευρύτερα γνωστό στην Ευρώπη. Μετά από μια αιματηρή μάχη με μεγάλο αριθμό θυμάτων και από τις δύο πλευρές, οι Έλληνες Κρητικοί τελικά παραδόθηκαν όταν τέλειωσαν τα πυρομαχικά τους, αλλά σκοτώθηκαν κατά την παράδοση.
Ατις αρχές του 1869 η εξέγερση κατεστάλη, αλλά η Υψηλή Πύλη προσέφερε κάποιες παραχωρήσεις, εισάγοντας αυτοδιοίκηση του νησιού και αυξάνοντας τα δικαιώματα των εκεί Χριστιανών. Αν και η Κρητική κρίση τελείωσε για τους Οθωμανούς καλύτερα από σχεδόν κάθε άλλη διπλωματική αντιπαράθεση του αιώνα, η εξέγερση, και κυρίως η κτηνωδία με την οποία κατεστάλη, οδήγησε σε μεγαλύτερη προσοχή του Ευρωπαίκού κοινού στην καταπίεση των Χριστιανών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων στην Ευρώπη
Παρότι στην πλευρά των νικητών στον Κριμαϊκό Πόλεμο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία συνέχισε να υποχωρεί σε ισχύ και κύρος. Η οικονομική πίεση στο θησαυροφυλάκιο ανάγκασε την οθωμανική κυβέρνηση να λάβει σειρά ξένων δανείων με τόσο υψηλά επιτόκια που, παρ 'όλες τις δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις που ακολούθησαν, την οδήγησαν σε αδυναμία αποπληρωμής και οικονομικές δυσκολίες. Αυτό επιδεινώθηκε περαιτέρω από την ανάγκη στέγασης περισσότερων από 600.000 Τσερκέζων Μουσουλμάνων, που εκδιώχθηκαν από τον Καύκασο από τους Ρώσους, στα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας της βόρειας Μικράς Ασίας και στα λιμάνια των Βαλκανίων Κωνστάντζα και Βάρνα, πράγμα που κόστισε πολύ σε χρήμα και κοινωνική αναταραχή στις οθωμανικές αρχές.
Η Νέα Ευρωπαϊκή Συμφωνία
Η Ευρωπαϊκή Συμφωνία, που δημιουργήθηκε το 1814, κλονίστηκε το 1859, όταν η Γαλλία και η Αυστρία συγκρούστηκαν για την Ιταλία. Διαλύθηκε εντελώς ως αποτέλεσμα των πολέμων της Γερμανικής Ενοποίησης, όταν το Βασίλειο της Πρωσίας, με επικεφαλής τον Καγκελάριο Όττο φον Μπίσμαρκ, νίκησε την Αυστρία το 1866 και τη Γαλλία το 1870, αντικαθιστώντας την Αυστρουγγαρία ως κυρίαρχη δύναμη στην Κεντρική Ευρώπη. Η Βρετανία, εξαντλημένη από τη συμμετοχή της στον Κριμαϊκό Πόλεμο και απορροφημένη από το Ιρλανδικό ζήτημα και τα κοινωνικά προβλήματα που είχε προκαλέσει η Βιομηχανική Επανάσταση, επέλεξε να μην παρέμβει εκ νέου για την αποκατάσταση της ευρωπαϊκής ισορροπίας. Ο Βίσμαρκ δεν επιθυμούσε η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να δημιουργήσει αντιπαλότητες που θα μπορούσαν να οδηγήσει σε πόλεμο, οπότε αποδέχθηκε την προγενέστερη πρόταση του Τσάρου ότι έπρεπε να γίνουν διευθετήσεις σε περίπτωση που η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέρρεε, δημιουργώντας τη Συμμαχία των Τριών Αυτοκρατόρων με την Αυστρία και τη Ρωσία, κρατώντας τη Γαλλία απομονωμένη στην ήπειρο.
Η Γαλλία αντέδρασε υποστηρίζοντας κινήματα αυτοδιάθεσης, ιδιαίτερα αν αφορούσαν τους τρεις αυτοκράτορες και το Σουλτάνο. Έτσι οι εξεγέρσεις στην Πολωνία κατά της Ρωσίας και οι εθνικές επιδιώξεις στα Βαλκάνια ενθαρρύνθηκαν από τη Γαλλία. Η Ρωσία εργάστηκε για να ανακτήσει το δικαίωμά της να διατηρεί στόλο στη Μαύρη Θάλασσα και ανταγωνίστηκε τους Γάλλους στην απόκτηση επιρροής στα Βαλκάνια, χρησιμοποιώντας τη νέα Πανσλαβική ιδέα ότι όλοι οι Σλάβοι έπρεπε να ενωθούν υπό τη Ρωσική ηγεσία. Αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο με την καταστροφή των δύο αυτοκρατοριών, όπου ζούσαν οι περισσότεροι μη Ρώσοι Σλάβοι, η Οθωμανική και εκείνη των Αψβούργων. Οι φιλοδοξίες και οι ανταγωνισμοί των Ρώσων και των Γάλλων στα Βαλκάνια συνέπιπταν στη Σερβία, που βίωνε τη δική της εθνική αναγέννηση και είχε φιλοδοξίες που εν μέρει συγκρούονταν με εκείνες των μεγάλων δυνάμεων.
Η Ρωσία μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο
Ο Κριμαϊκός Πόλεμος έληξε με ελάχιστες εδαφικές απώλειες για τη Ρωσία, που όμως αναγκάστηκε να καταστρέψει το Στόλο της Μαύρης Θάλασσας και τις οχυρώσεις της Σεβαστούπολης. Το διεθνές κύρος της Ρωσίας είχε τρωθεί και για πολλά χρόνια η εκδίκηση για τον Κριμαϊκό Πόλεμο έγινε ο κύριος στόχος της Ρωσικής εξωτερικής πολιτικής.
Ο νεοδιορισθείς Ρώσος καγκελάριος Αλεξάντρ Γκορτσακόβ εξαρτιόταν από τη συμμαχία με την Πρωσία και τον καγκελάριό της Μπίσμαρκ. Η Ρωσία υποστήριξε με συνέπεια την Πρωσία στους πολέμους της με τη Δανία (1864), την Αυστρία (1866) και τη Γαλλία (1870). Το Μάρτιο του 1871, χρησιμοποιώντας το συντριπτική Γαλλική ήττα και την υποστήριξη μιας ευγνώμωνος Γερμανίας, η Ρωσία πέτυχε τη διεθνή αναγνώριση της προγενέστερης καταγγελίας της του Αρθρου 11 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων, ώστε να αναβιώσει το στόλο της Μαύρης Θάλασσας.
Άλλες διατάξεις της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων ωστόσο, παρέμεναν σε ισχύ, ειδικά το άρθρο 8 με εγγυήσεις της Οθωμανικής εδαφικής ακεραιότητας από τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και την Αυστρία. Ως εκ τούτου η Ρωσία ήταν εξαιρετικά προσεκτική στις σχέσεις της με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, το συντονίζοντας όλες τις ενέργειές της με άλλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις. Ένας Ρωσικός πόλεμο με την Τουρκία θα απαιτούσε τουλάχιστον τη σιωπηρή υποστήριξη όλων των άλλων Μεγάλων Δυνάμεων και η Ρωσική διπλωματία περίμενε την κατάλληλη στιγμή.
Βαλκανική κρίση του 1875–1876
Η κατάσταση της Οθωμανικής διοίκησης στα Βαλκάνια συνέχισε να επιδεινώνεται καθ' όλο το 19ο αιώνα, με την κεντρική κυβέρνηση κατά καιρούς να χάνει τον έλεγχο σε ολόκληρες επαρχίες. Οι μεταρρυθμίσεις που επιβάλλονταν από Ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν έκαναν πολλά για να βελτιώσουν τις συνθήκες του Χριστιανικού πληθυσμού, ενώ κατάφερναν να δυσαρεστούν μεγάλο μέρος του Μουσουλμανικού πληθυσμού. Η Βοσνία και Ερζεγοβίνη βίωσαν τουλάχιστον δύο κύματα της εξέγερσης του ντόπιου Μουσουλμανικού πληθυσμού, με την πιο πρόσφατη το 1850.
Η Αυστρία σταθεροποιήθηκε μετά την αναταραχή του πρώτου μισού του αιώνα και προσπάθησε να ενδυναμώσει τη μακροχρόνια πολιτική της επέκτασης εις βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στο μεταξύ, οι ονομαστικά αυτόνομες, ντε φάκτο ανεξάρτητες ηγεμονίες της Σερβίας και του Μαυροβουνίου επιζητούσαν επίσης να επεκταθούν σε περιοχές που κατοικούντο από συμπατριώτες τους. Τα εθνικιστικά και αλυτρωτικά συναισθήματα ήταν ισχυρά και ενθαρρύνονταν από τη Ρωσία και τους πράκτορες της. Παράλληλα, μια σοβαρή ξηρασία στη Μικρά Ασία το 1873 και πλημμύρες το 1874 προκάλεσαν λιμό και ευρεία δυσαρέσκεια στην καρδιά της Αυτοκρατορίας. Η πολύ μικρή γεωργική παράγωγη κατέστησε ανέφικτη τη συλλογή των αναγκαίων φόρων, γεγονός που ανάγκασε την Οθωμανική κυβέρνηση να κηρύξει πτώχευση τον Οκτώβριο του 1875 και να αυξήσει τους φόρους στις απομακρυσμένες επαρχίες, συμπεριλαμβανομένων των Βαλκανίων.
Η Εξέγερση της Ερζεγοβίνης
Μια εξέγερση εναντίον της Οθωμανικής κυριαρχίας άρχισε στην Ερζεγοβίνη τον Ιούλιο του 1875. Μέχρι τον Αύγουστο το σύνολο σχεδόν των Ερζεγοβίνης είχαν καταληφθεί και η εξέγερση είχε εξαπλωθεί στη Βοσνία. Με την υποστήριξη εθνικιστών εθελοντών από τη Σερβία και το Μαυροβούνιο, η εξέγερση συνεχίστηκε καθώς οι Οθωμανοί ενέπλεκαν όλο και περισσότερα στρατεύματα για να την καταστείλουν.
Βουλγαρική Εξέγερση
Η εξέγερση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης παρακίνησε σε δράση Βούλγαρους επαναστάτες με βάση το Βουκουρέστι. Το 1875 μια Βουλγαρική εξέγερση προετοιμάστηκε βιαστικά για να επωφεληθεί από την απασχόληση των Οθωμανών, αλλά ξεθύμανε πριν ξεκινήσει. Την άνοιξη του 1876 στα νοτιοκεντρικά βουλγαρικά εδάφη ξέσπασε μια άλλη εξέγερση, αλλά ακόμη πιο ανοργάνωτη από την προηγούμενη.
Ωστόσο οι Οθωμανοί, που στερούντο επαρκών τακτικών στρατευμάτων λόγω των προβλημάτων στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν άτακτους βασιβουζούκους για να πατάξουν τους Βουλγάρους (11 Μαίου - 9 Ιουνίου 1876). Αυτοί οι άτακτοι ως επί το πλείστον προέρχονταν από τους Μουσουλμάνους κατοίκους των Βουλγαρικών περιοχών, πολλοί από τους οποίους ήταν Τσερκέζοι πρόσφυγες, εκδιωγμένοι από τον Καύκασο από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, ή Τάταροι της Κριμαίας πρόσφυγες, εκδιωγμένοι κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο, ακόμη και Βούλγαροι. Οι βασιβουζούκοι κατέστειλαν την εξέγερση. Πέντε χιλιάδες από τις επτά χιλιάδες χωρικούς του Μπατάκ "θανατώθηκαν". Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, τόσο το Μπατάκ όσο και η Περούστιτσα, όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού επίσης σφαγιάστηκε, δεν είχαν συμμετάσχει στην εξέγερση. Πολλοί από τους δράστες αυτών των σφαγών αργότερα παρασημοφορήθηκαν από την Οθωμανική ανώτερη διοίκηση. Οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν υπολογίσει τον αριθμό όσων σκοτώθηκαν κατά την καταστολή της εξέγερσης μεταξύ 3.000 και 10.000. Λόγω αυτών των επιθέσεων ο Βουλγαρικός στρατός προέβη σε βίαιες αδικαιολόγητες ενέργειες κατά των μεγάλων τουρκικών πληθυσμών. Συνέλαβε, βασάνισε και σκότωσε πολλούς από τους βασιβουζούκους στην Ευρώπη.
Διεθνής αντίδραση για τις θηριωδίες στη Βουλγαρία
Η είδηση των θηριωδιών των βασιβουζούκων φιλτραρίστηκε προς τον έξω κόσμο μέσω του υπό Αμερικανική διεύθυνση Ρόμπερτ Κόλετζ, που βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη. Η πλειοψηφία των φοιτητών ήταν Βούλγαροι και πολλοί έλαβαν τα νέα για τα γεγονότα από τις οικογένειές τους. Σύντομα η Δυτική διπλωματική κοινότητα στην Κωνσταντινούπολη γέμισε φήμες, που τελικά κατέληξαν σε εφημερίδες στη Δύση. Ευρισκόμενος στην Κωνσταντινούπολη ο προτεστάντης ιεραπόστολος Τζορτζ Γουόρεν Γουντ ανέφερε ότι οι τουρκικές αρχές στην Αμάσεια έκαναν βάναυσες διώξεις Χριστιανών Αρμενίων προσφύγων από το Σουκούμ Καλέχ. Κατάφερε να συνεργαστεί με το Βρετανό διπλωμάτη Εντουαρντ Μάλετ να θέσει το θέμα υπόψη της Υψηλής Πύλης και στη συνέχεια του Βρετανού υπουργού εξωτερικών Ρόμπερτ Γκάσκοϊν-Σέσιλ (Μαρκήσιου του Σώλσμπερι). Στη Βρετανία, όπου η κυβέρνηση του Ντισραέλι είχε δεσμευτεί για την υποστήριξη των Οθωμανών στη συνεχιζόμενη κρίση στα Βαλκάνια, η Φιλελεύθερh αντιπολιτευόμενη εφημερίδα Daily News ανέθεσε στον Αμερικανό δημοσιογράφο ΜακΓκάαν να υποβάλει έκθεση για τα γεγονότα των σφαγών από πρώτο χέρι.
Ο ΜακΓκάαν περιόδευσε στις πληγείσες περιοχές της βουλγαρικής εξέγερσης, και η έκθεσή του, στα πρωτοσέλιδα της Daily News, έστρεψε τη βρετανική κοινή γνώμη εναντίον φιλοοθωμανικής πολιτικής του Ντισραέλι. Το Σεπτέμβριο ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Γουίλιαμ Γκλάντστοουν δημοσίευσε το έργο του Η Βουλγαρική Φρίκη και το Ανατολικό Ζήτημα καλώντας τη Βρετανία να αποσύρει την υποστήριξή της προς την Τουρκία και προτείνοντας η Ευρώπη να απαιτήσει την ανεξαρτησία της Βουλγαρίας και της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Καθώς οι λεπτομέρειες έγιναν γνωστές σε όλη την Ευρώπη, πολλοί επιφανείς, όπως ο Κάρολος Δαρβίνος, ο Όσκαρ Ουάιλντ, ο Βικτόρ Ουγκώ και ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι καταδίκασαν δημοσίως τα Οθωμανικά έκτροπα στη Βουλγαρία.
Η ισχυρότερη αντίδραση ήρθε από τη Ρωσία. Η ευρεία συμπάθεια για τη βουλγαρική υπόθεση οδήγησε σε πανεθνικό κύμα πατριωτισμού σε κλίμακα συγκρίσιμη με εκείνη κατά την Εισβολή του Ναπολέοντα το 1812. Από το φθινόπωρο του 1875 το κίνημα για την υποστήριξη της βουλγαρικής εξέγερσης διαπέρασε όλες τις τάξεις της ρωσικής κοινωνίας. Αυτό συνοδεύτηκε από έντονη δημόσια συζήτηση για τους ρωσική στόχους σε αυτή τη σύγκρουση: οι Σλαβόφιλοι, με επικεφαλής το Ντοστογιέφσκι, έβλεπαν στον επικείμενο πόλεμο την ευκαιρία να ενωθούν όλα τα Ορθοδόξα έθνη υπό την ηγεσία της Ρωσίας, εκπληρώνοντας έτσι αυτό που πίστευαν ότι ήταν η ιστορική αποστολή της Ρωσίας, ενώ οι αντίπαλοί τους, οι εκδυτικιστές, με επικεφαλής τον Τουργκένιεφ, αρνιόνταν τη σημασία της θρησκείας και πίστευαν ότι στόχος της Ρωσίας δεν θα πρέπει να είναι η υπεράσπιση της Ορθοδοξίας αλλά η απελευθέρωση της Βουλγαρίας.
Σερβοτουρκικός Πόλεμος και διπλωματικοί ελιγμοί
Στις 30 Ιουνίου 1876 η Σερβία, ακολουθούμενη από το Μαυροβούνιο, κήρυξε τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο ο ανεπαρκώς προετοιμασμένος και ελλιπώς εξοπλισμένος Σερβικός στρατός, με τη βοήθεια Ρώσων εθελοντών δεν μπόρεσε να επιτύχει επιθετικά πλήγματα, αλλά κατάφερε να αποκρούσει την Οθωμανική επίθεση κατά της Σερβίας. Στο μεταξύ, ο Αλέξανδρος Β΄ της Ρωσίας και ο Πρίγκιπας Γκορτσακόβ συναντήθηκαν με το Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστροουγγαρίας και το Κόμη Αντράσυ στο κάστρο Ράιχσταντ της Βοημίας. Δεν έγινε γραπτή συμφωνία, αλλά κατά τις συζητήσεις η Ρωσία συμφώνησε να υποστηρίξει την Αυστριακή κατοχή της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, και η Αυστροουγγαρία, σε αντάλλαγμα, συμφώνησε να υποστηρίξει την επιστροφή της Νότιας Βεσσαραβίας, που είχε χάσει η Ρωσία κατά τον Κριμαϊκός Πόλεμο, και τη ρωσική προσάρτηση του λιμανιού του Μπατούμι στην ανατολική ακτή της Μαύρης Θάλασσας. Η Βουλγαρία επρόκειτο να γίνει αυτόνομη (ανεξάρτητη, σύμφωνα με τα ρωσικά αρχεία).
Καθώς οι μάχες στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη συνεχίζονταν, η Σερβία υπέστη μια σειρά από ήττες και ζήτησε από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις να μεσολαβήσουν για να τεθεί τέρμα στον πόλεμο. Ενα κοινό τελεσίγραφο των Ευρωπαϊκων δυνάμεων ανάγκασε την Πύλη να δώσει στη Σερβία εκεχειρία ενός μηνός και να αρχίσει ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις. Ομως οι Τουρκικές ειρηνευτικές προτάσεις απορρίφθηκαν από τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις, ως πολύ σκληρές. Στις αρχές Οκτωβρίου, μετά τη λήξη της εκεχειρίας, ο τουρκικός στρατός επανέλαβε την επίθεσή του και η σερβική θέση γρήγορα έγινε απελπιστική. Στις 31 Οκτωβρίου η Ρωσία εξέδωσε τελεσίγραφο απαιτώντας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία να σταματήσει τις εχθροπραξίες και να υπογράψει νέα εκεχειρία με τη Σερβία εντός 48 ωρών. Αυτό υποστηρίχθηκε από μερική κινητοποίηση του ρωσικού στρατού (20 μεραρχιών) και ο Σουλτάνος ​​αποδέχθηκε τους όρους του τελεσιγράφου.
Για την επίλυση της κρίσης συγκλήθηκε Διάσκεψη στη Κωνσταντινούπολη των Μεγάλων Δυνάμεων στις 11 Δεκεμβρίου 1876 (στην οποία οι Τούρκοι δεν είχαν προσκληθεί). Αντικείμενο διαπραγμάτευσης αποτέλεσε μια συμβιβαστική λύση, που παραχωρούσε αυτονομία στη Βουλγαρία, και έθετε τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη υπό τον κοινό έλεγχο των Ευρωπαϊκών δυνάμεων. Οι Οθωμανοί, ωστόσο, αρνήθηκαν να θυσιάσουν την ανεξαρτησία τους, επιτρέποντας σε διεθνείς εκπρόσωπους να επιβλέπουν τη θέσπιση των μεταρρυθμίσεων και επιχείρησαν να ακυρώσουν τη διάσκεψη, ανακοινώνοντας στις 23 Δεκεμβρίου, την ημέρα ολοκλήρωσης της διάσκεψης, ότι υιοθετήθηκε ένα σύνταγμα που διακήρυττε ίσα δικαιώματα για τις θρησκευτικές μειονότητες στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας. Οι Οθωμανοί προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν αυτό τον ελιγμό για να ληφθούν υπόψη οι αντιρρήσεις και οι τροπολογίες τους στη συμφωνία. Όταν αυτές απορρίφθηκαν από τις Μεγάλες Δυνάμεις η Οθωμανική Αυτοκρατορία ανακοίνωσε την απόφασή του να αγνοήσει τα αποτελέσματα της διάσκεψης.