cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της Μάλτας υπό το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη
Μεγάλη πολιορκία και επακόλουθα
Το 1581 υπήρξε μια κρίση μεταξύ της Γενικής Μονής του Τάγματος και του Μεγάλου Μάγιστρου, Ζαν ντε λα Κασιέρ. Αυτή η κρίση κλιμακώθηκε σε ανταρσία στην οποία ο λα Κασιέρ έμεινε περιορισμένος στο Φρούριο του Αγίου Αγγέλου, ενώ ο ιππότης Ματιουρά Ρομέγκας εξελέγη νέος Μεγάλος Μάγιστρος. Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ έστειλε τον απεσταλμένο του Γκάσπαρε Βισκόντι για την επίλυση της διαφοράς. Ο λα Κασιέρ και ο Ρομέγκας κλήθηκαν στη Ρώμη, όμως και οι δύο έχασαν τη ζωή τους μέσα σε λίγο διάστημα από την άφιξή τους. Έτσι, τον Ιανουάριο του 1582 εξελέγη νέος Μεγάλος Μέγιστρος ο Ουγκ Λουμπάνξ ντε Βερντάλ.
Κύρια έργα
Καθ΄ όλη τη διάρκεια του δέκατου έβδομου αιώνα οι οχυρώσεις της Μάλτας βελτιώθηκαν. Μεγάλα μέρη της Ακρόπολης του Γκόζο ανακατασκευάστηκαν μεταξύ του 1599 και του 1622. Τις δεκαετίες του 1630 και 1640 η περιοχή του Μεγάλου Λιμανιού ενισχύθηκε από την κατασκευή του Τείχους Φλοριάνα και Τείχους Αγία Μαργατίτα, που περιέκλεισαν περιοχές της Βαλέτας, της Βιτοριόζας και της Σενγκλέας. Αργότερα, τα Τείχη Κοτονέρα χτίστηκαν γύρω από τα Τείχη της Αγίας Μαργαρίτας, μεταξύ του 1670 και του 1680. Λόγω της έλλειψης κονδυλίων, τα τείχη Αγίας Μαργαρίτας και Κοτονέρα παρέμειναν ημιτελή για πολλά χρόνια. Στα τέλη του δέκατου έβδομου αιώνα χτίστηκε το Φρούριο Ρικάζολι για να προστατεύει την είσοδο του Μεγάλου Λιμανιού, ενώ τα Φρούρια του Αγίου Έλμου και Αγίου Αγγέλου ενισχύθηκαν.
Παρά τις σημαντικές οχυρώσεις στην περιοχή του λιμανιού, από τις αρχές του δέκατου έβδομου αιώνα το μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης ακτογραμμής ήταν ακόμα σε μεγάλο βαθμό απροστάτευτο. Το 1605, ο Πύργος Γκάρτζες χτίστηκε στο νησί Γκόζο. Τα επόμενα χρόνια, ο Αλόφ ντε Γουινιακούρ συνέχισε την αναβάθμιση των παράκτιων οχυρώσεων με την οικοδόμηση των Πύργων Γουινιακούρ, που αποτελούνταν από έξι προμαχώνες. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Μεγάλου Μάγιστρου Τζιοβάνι Πάολο Λασκάρις μια σειρά από μικρότεροι πύργοι χτίστηκαν επίσης. Ο διάδοχός του Μαρτίν ντε Ρεντίν έχτισε μια σειρά από παρόμοιους πύργους. Ο τελευταίος παράκτιος πύργος που χτίστηκε ήταν ο Πύργος Ιζόπου, που κατασκευάστηκε το 1667 κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Νικολά Κοτονέρ.
Το 1693, ένας σεισμούς κατέστρεψε πολλά κτίρια στη Μάλτα, ιδιαίτερα στην πρώην πρωτεύουσα Μεδίνα. Ο καθεδρικός ναός της πόλης, ο οποίος είχε χτιστεί κατά τη διάρκεια της νορμανδικής κατοχής της Μάλτας, κατεδαφίστηκε, ενώ ένας νέος μπαρόκ καθεδρικός ναός χτίστηκε στη θέση του λίγα χρόνια αργότερα.
Στο δέκατο έβδομο και στις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα, το ναυτικό του Τάγματος ήταν στο αποκορύφωμα της ακμής του. Το Τάγμα, συνήθως μαζί με άλλες ευρωπαϊκές ναυτικές δυνάμεις, συμμετείχε σε ναυμαχίες εναντίον των Οθωμανών, όπως στο Περιστατικό της 28η Σεπτεμβρίου 1644 ή στην Μάχη των Δαρδανελίων, το 1656. Συμμετείχε επίσης στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου, το 1571, υπό τη διοίκηση του Ιωάννη της Αυστρίας. Η πειρατεία έγινε, επίσης, ένα σημαντικό μέρος της οικονομίας της Μάλτας μέχρι τις αρχές του της δεκαετίας του 1700.
Αποικισμός
Το Τάγμα έλαβε μέρος στον αποικισμό της Αμερικής, καθώς στις 21 Μαΐου 1651 απέκτησε τέσσερα νησιά της Καραϊβικής: τον Άγιο Βαρθολομαίο, τον Άγιο Χριστόφορο, τον Άγιο Σταυρό και τον Άγιο Μαρτίνο. Αυτά τα νησιά πουλήθηκαν από τη γαλλική Εταιρεία Αμερικανικών Νήσων, η οποία μόλις είχε διαλυθεί. Το Τάγμα άσκησε διοίκηση στα νησιά μέσω του Φιλίπ ντε Λονγκβιλιέρ ντε Πουανσί, όμως πέντε έτη μετά το θάνατό του, το 1665, πωλήθηκαν στη Γαλλική Εταιρεία Δυτικών Ινδιών. Αυτό σηματοδότησε το τέλος της επιρροής του Τάγματος έξω από τη Μεσόγειο Θάλασσα.
18ος αιώνας
Από το 1714 και μετά πραγματοποιήθηκαν πολλά οχυρωματικά έργα στις ακτές της Μάλτας και του Γκόζο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν το Φρούριο Σαμπρέ στο Γκόζο και το Φρούριο Τιγκνέ στο Μαρσαμξέτ.
Καθ΄ όλη τη διάρκεια του δέκατου όγδοου αιώνα, η μπαρόκ αρχιτεκτονική παρέμεινε δημοφιλής στη Μάλτα. Αυτό συνδέθηκε και με τους Μεγάλους Μάγιστρους Αντόνιο Μανοέλ ντε Βιλιένα και Μανοέλ Πίντο ντε Φονσέκα, οι οποίοι ήταν Πορτογάλοι. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του του ντε Βιλιένα, η πόλη της Μεδίνας ανακαινίστηκε σημαντικά σε μπαρόκ ρυθμό. Άλλες σημαντικές μπαρόκ δομές που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του ντε Βιλιένα περιλαμβάνουν το Φρούριο Μανοέλ και το Θέατρο Μανοέλ. Η πόλη της Φλοριάνα, επίσης, άρχισε να αναπτύσσεται αυτή την εποχή μεταξύ των Τειχών Φλοριάνα και της Βαλέτας, ενώ της δόθηκε ο τίτλος Μπόργκο Βιλιένα από τον Μεγάλο Μέγιστρο. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Πίντο, η οποία διήρκεσε από το 1741 ως το 1773, ο μπαρόκ ρυθμός παρέμεινε ισχυρός. Τυπικά κτίρια από αυτή την εποχή περιλαμβάνουν το Αουμπέρτζε ντε Καστίλε και την Προκυμαία της Βαλέτας.
Το 1749, συνέβη η Συνωμοσία των Σκλάβων, στην οποία Τούρκοι δούλοι σχεδίαζαν να εξεγερθούν και να δολοφονήσουν τον Πίντο. Όμως η εξέγερση καταστάλθηκε πριν ξεκινήσει, καθώς τα σχέδιά τους διέρρευσαν στο Τάγμα.
Το 1753, ο Πίντο διακήρυξε την πλήρη κυριαρχία του Τάγματος της Μάλτας, με αποτέλεσμα να έρθει σε αντιπαράθεση με το Βασίλειο της Σικελίας του βασιλιά Καρόλου. Η διαμάχη έληξε ένα χρόνο αργότερα, στις 26 Νοεμβρίου 1754, όταν η Σικελία και το Τάγμα επέστρεψαν σε κανονικές διμερείς σχέσεις. Παρά το γεγονός αυτό η Σικελία δεν ασκούσε πλέον κανένα έλεγχο επί των μαλτέζικων νησιών και ουσιαστικά το Τάγμα είχε γίνει ένα κυρίαρχο κράτος.
Παρακμή
Στη διάρκεια των τριών τελευταίων δεκαετιών του δέκατου έβδομου αιώνα, το Τάγμα παρουσίασε σταθερή παρακμή. Αυτό οφείλεται σε μια σειρά από παράγοντες, συμπεριλαμβανομένης της πτώχευσης που έφερε η διακυβέρνηση του Μανουέλ Πίντο ντε Φονσέκα, που αποστράγγισε τα οικονομικά του Τάγματος. Εξαιτίας αυτού, το Τάγμα έγινε αντιδημοφιλής ανάμεσα στους Μαλτέζους πολίτες.
Η Μάλτα τελικώς έγινε μια βρετανική αποικία, το 1813, και παρέμεινε με αυτό το καθεστώς ως την ανεξαρτησία της το 1964. Τα μέλη του τάγματος διασκορπίστηκαν σε όλη την Ευρώπη, όμως στις αρχές του 19ου αιώνα οργανώθηκε εκ νέου για τη μετάδοση ανθρωπιστικών και θρησκευτικών αξιών. Το 1834, το Τάγμα, που έγινε γνωστό ως το Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας καθιέρωσε την έδρα του στην πρώην πρεσβεία του στη Ρώμη, όπου παραμένει εκεί ως ημέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Μάλτας Μ
Κόλπος της Πλακεντίας
thumb|right|275px|Ο Κόλπος της Πλακεντίας, ο μεγάλος νοτιοανατολικός κόλπος της Νέας Γης Ο Κόλπος της Πλακεντίας (στη γαλλική: Baie de Plaisance) είναι μεγάλος κόλπος στη νοτιοανατολική ακτή της Νέας Γης, νήσου στον Κόλπο του Αγίου Λαυρεντίου στον ​​Καναδά. Σχηματίζεται μεταξύ των δύο νοτιοανατολικών χερσονήσων Μπουρίν (δυτικά) και Αβαλόν (ανατολικά), με κατεύθυνση αναπτύξεως από νότια-νοτιοδυτικά προς βόρεια-βορειοανατολικά, και έχει μήκος περίπου 100 χιλιόμετρα. Επί της δυτικής πλευράς του εσωτερικού του κόλπου και παράλληλα προς την ακτή αναπτύσσεται συστάδα νήσων και νησίδων που αναδεικνύουν ένα ειδυλλιακό τοπίο και μετατρέπουν το θαλάσσιο χώρο σε σπουδαίο αλιευτικό πεδίο.
Ακολουθώντας την ιστορία της νήσου από τον 16ο αιώνα, όταν έφθασαν οι πρώτοι Ευρωπαίοι και τέθηκε υπό γαλλική κυριαρχία, αναπτύχθηκε οικιστικά η ανατολική ακτή του κόλπου, όπου και η μεγαλύτερη πόλη Πλακεντία που του έδωσε την ονομασία του. Με τη συνθήκη της Ουτρέχτης το 1713 η νήσος περιήλθε στην αγγλική κυριαρχία. Το Κασλ Χιλ, περιοχή με παλαιές γαλλο-αγγλικές οχυρώσεις κοντά στην ομώνυμη πόλη, αποτελεί εθνικό ιστορικό μνημείο. Άλλοι οικισμοί γύρω από τον κόλπο είναι το Μπουρίν και η Μαιρυστάουν.
Στη διάρκεια του Β' Π.Π. και περί το μέσο της ανατολικής ακτής του κόλπου δημιουργήθηκε ο ναυτικός σταθμός Αργεντίας, που μεταβιβάστηκε στις ΗΠΑ στα πλαίσια του Νόμου Εκμισθώσεων και Δανεισμού, και η λειτουργία του άρχισε στις 15 Ιουλίου 1941. Εντός του κόλπου και προ αυτού του σταθμού στις 9 και 10 Αυγούστου του ίδιου έτους πραγματοποιήθηκε με άκρα μυστικότητα η ιστορική συνάντηση του Αμερικανού προέδρου Φραγκλίνου Ρούζβελτ και του Βρετανού πρωθυπουργού Ουίνστον Τσώρτσιλ, η καλούμενη και Διάσκεψη του Ατλαντικού, όπου υπογράφηκε η ιστορική συμφωνία που έλαβε την ονομασία «Χάρτης του Ατλαντικού» και δημοσιοποιήθηκε 4 ημέρες αργότερα, στις 14 Αυγούστου.
Πηγές
Πλακεντια
Σαντίκ Τζαλάλ αλ-Αζίμ
Βίος
Ο Σαντίκ γεννήθηκε στη Δαμασκό της Συρίας, σε μια οικογένεια τουρκικής καταγωγής. Μεγάλωσε στη γνωστή σουνιτική οικογένεια γαιοκτημόνων Αλ-Αζίμ. Η οικογένεια Αλ-Αζίμ ανήλθε στην ιεραρχία της εξουσίας κατά τον δέκατο όγδοο αιώνα υπό την κυριαρχία της οθωμανικής αυτοκρατορίας στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας, η οποία εξαγοράστηκε το 1516 από την κοσμοπολίτικη τουρκική αυτοκρατορία.
Ο Αλ-Αζίμ σπούδασε στη Βηρυτό του Λιβάνου, κερδίζοντας το πτυχίο του στη Φιλοσοφία από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού το 1957. Κατόπιν έκανε το μεταπτυχιακό του το 1959 και τη διδακτορική διατριβή του 1961 στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, με ειδίκευση στην Σύγχρονη Ευρωπαϊκή Φιλοσοφία.
Σταδιοδρομία
Το 1963, μετά την ολοκλήρωση του διδακτορικού του, άρχισε να διδάσκει στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού. Το 1968 εξέδωσε το βιβλίο του Al-Nakd al-Dhati Ba’da al-Hazima (Αυτοκριτική μετά την ήττα) (Νταρ αλ-Ταλία, Βηρυτός), στο οποίο αναλύει τον αντίκτυπο του πολέμου των έξι μερών για τους Άραβες. Πολλά από τα βιβλία του απαγορεύτηκαν στα αραβικά έθνη (με εξαίρεση τον Λίβανο).
Διετέλεσε καθηγητής της σύγχρονης ευρωπαϊκής φιλοσοφίας στο Τμήμα Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Δαμασκού από το 1977 έως το 1999. Ο ίδιος εξακολουθεί να δραστηριοποιείται σε διαλέξεις σε ευρωπαϊκά και αμερικανικά πανεπιστήμια ως επισκέπτης καθηγητής. Το 2004, κέρδισε το βραβείο Erasmus με την Φάτιμα Μερνίσι και τον Αμπντουλκαρίμ Σορούς. Το 2004 τιμήθηκε με το βραβείο Dr Leopold Lucas από τη Σχολή της Προτεσταντικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου του Τίμπινγκεν. Το 2005, έγινε ομότιμος διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.
Πολιτική διαμάχη και σύλληψη
Ο Αλ-Αζίμ βρέθηκε στο επίκεντρο πολιτικής διαμάχης τον Δεκέμβριο του 1969, όταν επιχείρησε η κυβέρνηση του Λιβάνου να τον συλλάβει με τον εκδότη του. Κατέφυγε στη Συρία για να επιστρέψει αργότερα στη Βηρυτό για να δικαστεί, με αποτέλεσμα να φυλακιστεί στις αρχές Ιανουαρίου του 1970. Κατηγορήθηκε για τη συγγραφή ενός βιβλίου που ως στόχο να προκαλέσει έριδες μεταξύ των θρησκευτικών αιρέσεων του Λιβάνου, μετά τη δημοσίευση σε μορφή βιβλίου διαφόρων δοκιμίων που προηγουμένως είχαν ήδη εκδοθεί σε εφημερίδες, και περιοδικά. Στην κατηγορία περιλαμβανόταν το βιβλίο του 1969 Naqd al-al-Fikr Dini (Κριτική της θρησκευτικής σκέψης) (Dar al-Taliah, Βηρυτός). Σε αυτό o Αλ-Αζίμ επέπλητε τους πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες, καθώς και τα μέσα ενημέρωσης που τους στήριζαν για να εκμεταλλευτούν τα θρησκευτικά συναισθήματα του λαού δημιουργώντας έτσι πολλούς εχθρούς εναντίον του. Εφάρμοσε μαρξιστική-υλιστική κριτική στη θρησκεία, όχι για να δυσφημίσει τη σχέση των ανθρώπων με τη θρησκεία αλλά και να ερμηνεύσει πώς «βρήκαν τα αραβικά καθεστώτα στη θρησκεία ένα δεκανίκι για να ηρεμήσει το αραβικό κοινό και να συγκαλύψουν την ανικανότητα και την αποτυχία τους, που αποκαλύφθηκε από την ήττα, με την υιοθέτηση θρησκευτικών και πνευματικών ερμηνειών για την ισραηλινή νίκη».
Ο Αλ-Αζίμ αποφυλακίστηκε στα μέσα Ιανουαρίου του 1970, αφότου το «Δικαστήριο αποφάσισε συναινετικά να αποσύρει τις κατηγορίες εναντίον του εναγομένου Σαντίκ αλ-Αζίμ και του Μπασίρ αλ-Νταούκ λόγω της έλλειψης των εγκληματικών στοιχείων με τα οποία κατηγορήθηκαν». Οι επόμενες εκδόσεις του Naqd al-al-Fikr Dini περιλαμβάνουν τα έγγραφα του δικαστηρίου και συνεχίζουν να δημοσιεύονται στα Αραβικά μέχρι σήμερα, αν και με περιορισμένη πρόσβαση στη Μέση Ανατολή.
Ο ίδιος ο Αλ-Αζίμ πίστευε εξαρχής ότι η σύλληψή του οφειλόταν σε άλλους παράγοντες, ίσως ως τιμωρία από τους εχθρούς του. Παρά τις διαφωνίες που ξεσήκωσε ο Αλ-Αζίμ με το Κριτική της θρησκευτικής σκέψης τα επιχειρήματά του συνέχισαν να να συζητούνται, και δημοσιεύτηκαν αρκετά βιβλία στα Αραβικά για την προώθηση των θέσεων των δύο πλευρών της συζήτησης. Η πιο εμπεριστατωμένη εξιστόρησης της υπόθεσης, έξω από τη Μέση Ανατολή ήταν στο γερμανικό περιοδικό Der Ισλάμ, από τον Στέφαν Γουάιλντ ​​σε ένα δοκίμιο που μεταφράζεται ως «Θεός και άνθρωπος στο Λίβανο: Η Υπόθεση Σαντίκαλ-Αζίμ» το 1971.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύροι φιλόσοφοι Κατηγορία:Σύροι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Σύροι ακτιβιστές Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Σιδηροδρομικός σταθμός Ραψάνης
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Ραψάνης είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην Ραψάνη του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται σε μια περιοχή, 5 χιλιομετρα από το κέντρο του χωριού Ραψάνη. Άνοιξε στις 7 Σεπτεμβρίου 2008. Εξυπηρετείται από τον Προαστιακό σιδηρόδρομο για τη Λάρισα και τη Θεσσαλονίκη. Ο σταθμός είχε παλαιότερα την ονομασία σταθμός Πυργετού, λόγω του ομώνυμου χωριού που υπάρχει κοντά στο σταθμό.
Στο σταθμό αυτό καταλήγει και η παλαιότερη γραμμή Ευαγγελισμού - Τεμπών - Ραψάνης.
Παραπομπές
Ραψανης Ραψανης Ραψανης
Παναμερικανικοί Αγώνες
250px|thumb|right|Το έμβλημα των Παναμερικανικών Αγώνων. Οι Παναμερικανικοί Αγώνες είναι η μεγαλύτερη πολυαθλητική διοργάνωση της αμερικανικής ηπείρου. Διεξάγονται κάθε τέσσερα έτη, μια χρονιά πριν τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Διοργανώνονται από τον Παναμερικανικό Αθλητικό Οργανισμό (ισπανικά ODEPA, αγγλικά PASO), δηλ. την ομοσπονδία των ολυμπιακών επιτροπών της Αμερικής.
Ίμρε της Ουγγαρίας
Ο Ίμρε ή Έμερικ (Imre, Emerik, Imrich, γεννηθείς το 1174 και αποβιώσας στις 30 Νοεμβρίου 1204), ήταν Βασιλιάς της Ουγγαρίας και της Κροατίας μεταξύ του 1196 και του 1204. Το 1184, ο πατέρας του, Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας, διέταξε τη στέψη του ως βασιλέα, ενώ τον όρισε ως μονάρχη της Κροατίας και της Δαλματίας προς το 1195. Ο Ίμρε ανέβηκε στον θρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα του. Κατά τη διάρκεια των πρώτων τεσσάρων ετών της βασιλείας του, πολέμησε εναντίον του εξεγερθέντα αδερφού του, Ανδρέα, ο οποίος υποχρέωσε τον Ίμρε να τον ορίσει μονάρχη της Κροατίας και της Δαλματίας υπό τη μορφή πηγής εισοδήματος. thumb|200px|Η σφραγίδα (σιγίλλιον) του Ίμρε/Εμέρικ της Ουγγαρίας. Επιγρ.: HEMERIC D[Ε]I GRA[ΤΙΑ] HVNGARIE DALMACIE CROACIE RAMEQ REX (RAMA: ποτάμι στη Βοσνία). Ο Ίμρε συμμάχησε με την Αγία Έδρα εναντίον των αιρετικών της Βοσνίας, οι οποίοι είχαν αποσχισθεί της Καθολικής Εκκλησίας. Εκμεταλλευόμενος έναν εμφύλιο πόλεμο, ο Ίμρε επέβαλε την κυριαρχία του επί της Σερβίας. Απέτυχε να εμποδίσει τη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας, η οποία έχαιρε της στήριξης των Σταυροφόρων της Δ΄ Σταυροφορίας, από την κατάληψη του Ζαντάρ το 1202. Επίσης, απέτυχε να εμποδίσει την εδραίωση της Βουλγαρίας κατά μήκος των νοτίων συνόρων του βασιλείου του. Ο Ίμρε ήταν ο πρώτος Ούγγρος μονάρχης ο οποίος έκανε χρήση των "λωρίδων των Αρπάντ" ως προσωπικό του θυρεό και ο οποίος υιοθέτησε τον τίτλο του Βασιλιά της Σερβίας. Προ του θανάτου του, ο Ίμρε έστεψε ως βασιλέα τον, ηλικίας τεσσάρων ετών, υιό του, Λαδίσλαο Γ΄.
Νεανικά χρόνια (1174–1196)
Ο Ίμρε ήταν ο μεγαλύτερος υιός του Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας και της πρώτης συζύγου του, Αγνής της Αντιόχειας. Διδάσκαλός του ήταν ένας Ιταλός ιερέας, ο Βερνάρδος. Ο Νικόλαος, Αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ, έστεψε βασιλέα τον ηλικίας οκτών ετών Ίμρε στις 16 Μαΐου 1182, στέψη η οποία και επικύρωσε το δικαίωμα του Ίμρε να διαδεχθεί τον πατέρα του στον θρόνο. Ο Ίμρε αρραβωνιάστηκε μία κόρη του Φρειδερίκου Α΄ της Γερμανίας, ωστόσο η τελευταία απεβίωσε το 1184. Ο Μπέλα Γ΄ όρισε τον Ίμρε στη διοίκηση της Κροατίας και της Δαλματίας προς το 1195.
Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας
Η Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας (Grande Oriente d'Italia) είναι ιταλική μασονική μεγάλη στοά που ιδρύθηκε το 1805 από τον αντιβασιλέα Εζέν ντε Μπωαρναί ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ίδρυσή της. Αρχικά βρίσκονταν στο Παλάτσο Τζιουστινιάνι της Ρώμης, από το 1901 έως το 1985 και τώρα βρίσκεται στο Βίλα ντελ Βασέλο. Ο σημερινός Μέγας Διδάσκαλός της Στοάς είναι ο Ιταλός δημοσιογράφος Στέφανο Μπίσι.
Παναμερικανικοί Αγώνες
Οι Παναμερικανικοί Αγώνες δεν πρέπει να συγχέονται με τα Αμερικανικά Πρωταθλήματα, τα οποία είναι διοργανώσεις μεμονωμένων αθλημάτων.
Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας
Η διεθνής επιρροή της Μεγάλης Στοάς έχει μειωθεί από τότε που έχασε την επίσημη αναγνώριση των «Μεγάλων Στοών της Εστίας» (της Αγγλίας, της Ιρλανδίας και της Σκωτίας) λόγω υποτιθέμενης διαφθοράς, αν και παραμένει τακτική στην κυβέρνηση και την πρακτική.
Παναμερικανικοί Αγώνες
Διοργανώσεις
right|430px|thumb|[[Κάλι (πόλη)|Κάλι (Κολομβία), 1971: Στιγμιότυπο από την τελετή έναρξης.]] right|360px|thumb|[[Ρίο ντε Τζανέιρο|Ρίο (Βραζιλία), 2007: Η Φαμπιάνα Μούρερ περνά τα 4,60 μ. και κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο άλμα επί κοντώ.]] right|360px|thumb|[[Ρίο ντε Τζανέιρο|Ρίο (Βραζιλία), 2007: Οι ποδοσφαιρικές ομάδες γυναικών Βραζιλίας (1η), ΗΠΑ (2η) και Καναδά (3η) στο Μαρακανά, μετά την απονομή των μεταλλίων.]]
Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας
Ιστορία
Η Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας ιδρύθηκε το 1805, κατά τη διάρκεια του Ναπολεόντειου Βασιλείου της Ιταλίας από τον αντιβασιλέα Εζέν ντε Μπωαρναί, ο οποίος και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ίδρυσή της.
Παναμερικανικοί Αγώνες
Πίνακας μεταλλίων
(έως και τους 15ους Παναμερικανικούς, Ρίο 2007)
Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας
Ιστορία
Στους Μεγάλους Διδασκάλους περιλαμβάνονται:
Παναμερικανικοί Αγώνες
Παραπομπές
Κατηγορία:Παναμερικανισμός Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις που διεξάγονται κάθε τέσσερα χρόνια
Ίμρε της Ουγγαρίας
Διαμάχες με τον αδερφό του (1196–1200)
Ο Ανδρέας συνέχισε να συνωμοτεί σε βάρος του Ίμρε, αν και ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ εξακολουθούσε, από την πλευρά του, να απευθύνει εκκλήσεις προς τον Ανδρέα να ηγηθεί Σταυροφορίας. Στις 10 Μαρτίου 1199, ο Ίμρε υποχρέωσε τον Μπόλεσλαβ, Επίσκοπο του Βατς, ο οποίος ήταν υποστηρικτής του Ανδρέα, να του παραδώσει έγγραφα τα οποία αποδείκνυαν την σε βάρος του συνωμοσία. Στην διάρκεια του καλοκαιριού του ιδίου έτους, ο Ίμρε νίκησε τα στρατεύματα του Ανδρέα κοντά στη Λίμνη Μπάλατον, υποχρεώνοντας τον Ανδρέα να αναζητήσει καταφύγιο στην Αυστρία. Ένας Παπικός Λεγάτος με το όνομα Γρηγόριος κατέφθασε στην Ουγγαρία, προκειμένου να διατελέσει ρόλο διαμεσολαβητή μεταξύ των δύο αδερφών. Σύμφωνα με το σύμφωνο που υπέγραψαν μεταξύ τους οι δύο αδερφοί, ο Ίμρε παραχώρησε εκ νέου την Κροατία και τη Δαλματία στον Ανδρέα στη διάρκεια του καλοκαιριού του 1200.
Πόλεμοι στα Βαλκάνια (1200–1203)
Μετά, περίπου, το 1200, ο Ίμρε ενεπλάκη εντόνως στις υποθέσεις της Βαλκανικής Χερσονήσου. Στις 11 Οκτωβρίου 1200, ο Πάπας Ιννοκέντιος απήθυνε έκκληση προς αυτόν, προκειμένου να λάβει μέτρα με απώτερο στόχο την εκκαθάριση των "αιρετικών" της Βοσνίας. Κατόπιν αιτήματος του Ίμρε, ο Πάπας αρνήθηκε να αποστείλει βασιλικό στέμμα στον Μέγα Πρίγκιπα Στέφανο της Σερβίας. Ο Ίμρε εισέβαλε στη Σερβία το 1201 ή το 1202, όπου βοήθησε τον αδερφό του Στέφανου, Βούκαν, να ανέβει στον θρόνο. Ως απόδειξη της κυριαρχίας του επί της Σερβίας, ο Ίμρε κατέστη ο πρώτος Ούγγρος μονάρχης που να υιοθετεί τον τίτλο του Βασιλέα της Σερβίας το 1202. Ήταν, επίσης, ο πρώτος βασιλέας που χρησιμοποίησε βασιλική σφραγίδα η οποία έφερε επάνω της τις "Λωρίδες των Αρπάντ", οι οποίες τελικώς ενσωματώθηκαν στο έμβλημα της Ουγγαρίας.
Στη διάρκεια του καλοκαιριού του 1202, ο Ενετός Δόγης Ενρίκο Ντάντολο υπέγραψε συμφωνία με τους ηγέτες της Δ΄ Σταυροφορίας, οι οποίοι συμφωνούσαν, από την πλευρά τους, να παράσχουν βοήθεια στους Ενετούς για την ανακατάληψη του Ζαντάρ, πόλης της Δαλματίας, η οποία ευρισκόταν υπό τον έλεγχο των Ούγγρων μοναρχών από το 1186, των οποίων την εξουσία και είχε αναγνωρίσει. Παρά το γεγονός πως ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ είχε απαγορεύσει στους Σταυροφόρους να πολιορκήσουν το Ζαντάρ, εκείνοι, τελικώς, κατέλαβαν την πόλη στις 24 Νοεμβρίου και την παρέδωσαν στους Ενετούς. Παρά το γεγονός πως ο Πάπας αφόρισε τους Ενετούς, καθώς και τους υπόλοιπους Σταυροφόρους, έπειτα από αίτημα του Ίμρε, το Ζαντάρ παρέμεινε υπό τον έλεγχο των Ενετών.
Φοβούμενος το ενδεχόμενο Σταυροφορίας εναντίον του υπό τον Ίμρε, ο Κούλιν της Βοσνίας συγκάλεσε σύνοδο της Εκκλησίας της Βοσνίας στο Μπίλινο Πόλγιε στις 6 Απριλίου 1203. Η σύνοδο αποδέχτηκε το παπικό πρωτείο και διέταξε τη μεταρρύθμιση του τελετουργικού που ακολουθείτο έως τότε. Ο Κούλιν αναγνώρισε, επίσης, την εξουσία του Ίμρε. Σε επιστολή η οποία συνεγράφη το 1203, ο Τσάρος της Βουλγαρίας, Καλογιάν, ενημέρωνε τον Πάπα Ιννοκέντιο πως ο Ίμρε είχε καταλάβει πέντε επαρχίες της Βουλγαρίας, ενώ, ταυτόχρονα, ζητούσε την παρέμβασή του.
Τελευταία χρόνια (1203–1204)
Ο Δούκας Ανδρέας εξεγέρθηκε εκ νέου εναντίον του Ίμρε στη διάρκεια του φθινοπώρου του 1203. Τα στρατεύματά τους συναντήθηκαν στο Βάραζντιν, επί του ποταμού Ντράβα, τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Ο Ίμρε εισήλθε στο στρατόπεδο του αδερφού του όντας άοπλος, λέγοντας "Τώρα θα δω ποιος θα αποτολμήσει να σηκώσει το χέρι του, προκειμένου να χύσει το αίμα της βασιλικής δυναστείας!", σύμφωνα με τον χρονολογούμενο, περίπου, από την ίδια εποχή Θωμά τον Αρχιδιάκονο. Κανείς δεν τόλμησε να σταματήσει τον Βασιλέα, ο οποίος, ως αποτέλεσμα, έφθασε σε κοντινή απόσταση από τον Ανδρέα και τον συνέλαβε χωρίς να συναντήσει κάποια μορφή αντίστασης. Ο Δούκας Ανδρέας παρέμεινε αιχμάλωτος για διάστημα αρκετών μηνών, προτού, τελικά, απελευθερωθεί από υποστηρικτές του στις αρχές του 1204.
Όντας βαριά άρρωστος, ο Ίμρε προχώρησε στη στέψη ως Βασιλέα του, μόλις, ηλικίας τεσσάρων ετών υιού του, Λαδίσλαου, στις 26 Αυγούστου 1204. Επίσης, άφησε ελεύθερο τον Παπικό Λεγάτο. Συμφιλιώθηκε με τον αδερφό του, "εμπιστευόμενός του την κηδεμονία του υιού του και τη διοίκηση του συνόλου του βασιλείου έως ότου αυτός φθάσει στην ενηλικίωση", σύμφωνα με τον Θωμά τον Αρχιδιάκονο. Ο Ίμρε απεβίωσε στις 30 Νοεμβρίου του ιδίου έτους, σύμφωνα με το Chronicon Pictum. Ο Ίμρε ετάφη εντός του Καθεδρικού Ναού του Έγκερ.
Οικογένεια
Η σύζυγος του Ίμρε, Κωνσταντία του Οίκου της Βαρκελώνης, ήταν κόρη του Αλφόνσου Β΄ της Αραγωνίας. Ο γάμος τους έλαβε χώρα μεταξύ του 1196 και του 1200. Ο μοναδικός γνωστός απόγονός τους ήταν ο:
Η Βασίλισσα Κωνσταντία, η οποία έζησε περισσότερα χρόνια τόσο σε σύγκριση με τον σύζυγό της, όσο και με τον υιό της, αργότερα νυμφεύθηκε τον Φρειδερίκο Β΄ των Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας.
Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας
Ιστορία
Ο Ελευθεροτεκτονισμός καταπνίγηκε από τον Μουσολίνι το 1925, αλλά επανεκκινήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κανονικότητα
Αυτή η κατάσταση είναι εξαιρετικά ασυνήθιστη, καθώς οι περισσότερες τακτικές στοές αναγνωρίζουν τη Μεγάλη Στοά, αλλά το καθεστώς της περιπλέκεται από την έλλειψη αναγνώρισης από τις τρεις υψηλότερες δικαιοδοσίες, οι οποίες συνήθως δίνουν προβάδισμα όσον αφορά τη διεθνή αναγνώριση. Για να περιπλέξει περαιτέρω την κατάσταση, η Ενωμένη Μεγάλη Στοά της Αγγλίας έχει δηλώσει δημόσια ότι η Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας είναι τακτική τόσο στην καταγωγή όσο και στις πρακτικές, αλλά ότι πρέπει να παραμείνει μη αναγνωρισμένη λόγω των ζητημάτων που περιβάλλουν την υποτιθέμενη διαφθορά.
Η στοά Propaganda Due που οι ερευνητές δημοσιογράφοι έχουν εντοπίσει ως εμπλεκόμενη στη δολοφονία του τραπεζίτη Ρομπέρτο Κάλβι, υπαγόνταν αρχικά στη Μεγάλη Στοά, αν και αργότερα ανακλήθηκε ο καταστατικός της χάρτης το 1974.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεκτονισμός
Πτώση του Ροβεσπιέρου
μικρογραφία|320x320εσ|Η νύχτα της 9 προς 10 Θερμιδώρ, έτους ΙΙ, [[μουσείο Καρναβαλέ]] Η πτώση του Ροβεσπιέρου (Γαλλικά: La chute de Robespierre) ή Πραξικόπημα της 9ης Θερμιδόρ  αναφέρεται στη σειρά των γεγονότων που άρχισαν με την ομιλία του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου στη Συμβατική συνέλευση στις 8 Θερμιδόρ του έτους II (26 Ιουλίου 1794), τη σύλληψή του την επόμενη μέρα και την εκτέλεση του στις 10 Θερμιδόρ (28 Ιουλίου 1794).
Η πτώση του Ροβεσπιέρου σηματοδοτεί το τέλος της περιόδου της Τρομοκρατίας κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και την αρχή της Θερμιδοριανής αντίδρασης.
Μικρό ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|[[Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος]] Ο Ροβεσπιέρος, επικεφαλής των Ιακωβίνων, κυβέρνησε τη Γαλλία από τον Σεπτέμβριο του 1793, εγκαθιδρύοντας ένα δικτατορικό καθεστώς, γνωστό ως περίοδος της Τρομοκρατίας, με σκοπό να συγκρατήσει στρατιωτικά, πολιτικά και οικονομικά τη Γαλλία. Στηρίχθηκε στο Επαναστατικό Δικαστήριο και στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας, με τα οποία κατέστειλε κάθε αντεπαναστατική εξέγερση. Κύριοι συνεργάτες του ήταν ο Σαιν Ζυστ και ο Ζωρζ Κουτόν.
Επιπλέον, με το νόμο της 22 Πραιριάλ (10 Ιουνίου 1794), εγκαινιάστηκε νέα περίοδος μεγαλύτερης σκληρότητας, η εποχή του Μεγάλου Τρόμου, κατά την οποία οι κατηγορούμενοι στερήθηκαν το δικαίωμα υπεράσπισης και ως απόδειξη ενοχής γίνονταν δεκτές ακόμα και φήμες για τη διάπραξη κάποιου εγκλήματος. Οι εκτελέσεις πλήθαιναν και η κοινωνία είχε αγανακτήσει.
Ακόμη, στοιχείο καθοριστικό στην εξέλιξη των γεγονότων, οι βουλευτές στερήθηκαν την κοινοβουλευτική ασυλία τους, γεγονός που τους ανησύχησε ιδιαίτερα για τη ζωή τους. Στη Συμβατική είχε σχηματιστεί γύρω από τους επαναστατικούς επιτρόπους που είχε ανακαλέσει από την αποστολή τους στην επαρχία - τους αριστερούς Καριέ και Φουσέ και τους διεφθαρμένους Μπαράς, Φρερόν και Ταλιέν - μια αντιροβεσπιερική αντιπολίτευση.
Ο Ροβεσπιέρος, νοιώθοντας να υψώνεται ένα κύμα δυσαρέσκειας και μίσους εναντίον του, ανάλαβε πρώτος την επίθεση, φέρνοντας τη σύγκρουση μπροστά στη Συμβατική, από την οποία είχε μείνει μακριά για μερικές βδομάδες.
8 Θερμιδώρ (26 Ιουλίου 1794)
μικρογραφία|270x270εσ|Η 9η Θερμιδόρ, Σαρλ Μονέ Στις 8 Θερμιδώρ του έτους ΙΙ, γύρω στο μεσημέρι, ο Ροβεσπιέρος ανέβηκε στο βάθρο της Συμβατικής και στην ομιλία του προσπάθησε να υπερασπιστεί τον εαυτό του από τις φήμες και τις επιθέσεις εναντίον του, παραδέχθηκε την ευθύνη του για την Τρομοκρατία, αλλά επέρριψε ευθύνες και στις υπερβολές των αντιπάλων του, στοχεύοντας ειδικότερα - αλλά χωρίς να τους αναφέρει - τους επαναστατικούς εκπροσώπους που είχε ανακαλέσει από την επαρχία. Ήταν εξοργισμένος για τις λίστες προγραφών που του αποδίδονταν και καταφέρθηκε κατά αυτών που τον κατηγορούσαν για τυραννία.
Στη συνέχεια, ο Ροβεσπιέρος στην αγόρευσή του αναφέρθηκε στην ύπαρξη εσωτερικών εχθρών, συνωμοτών και συνεργατών τους σε μια αντεπαναστατική συνωμοσία που πίστευε ότι είχε δημιουργηθεί στη Συμβατική, στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας και στην Επιτροπή Δημόσιας Ασφάλειας. Αρνήθηκε να κατονομάσει τους συνωμότες, το μόνο όνομα που ανέφερε ήταν του Καμπόν, αλλά ήταν φανερό ότι ενοχοποιούσε αρκετούς άλλους, γεγονός που ανησύχησε όλους τους βουλευτές που φοβήθηκαν ότι ο Ροβεσπιέρος ετοίμαζε μια νέα εκκαθάριση της Συμβατικής, όπως είχε κάνει πριν λίγους μήνες με τους Ζακ Εμπέρ και Δαντών και τους οπαδούς τους.
Στο τέλος προκλήθηκε αναταραχή, καθώς αρκετά μέλη αρνήθηκαν την εκτύπωση της ομιλίας για αποστολή στις κοινότητες της Γαλλίας.
Στη λέσχη των Ιακωβίνων, το βράδυ της 8ης Θερμιδόρ
«Αδελφοί και φίλοι, αυτά που μόλις ακούσατε είναι η διαθήκη μου. Οι εχθροί μου, ή μάλλον αυτοί της Δημοκρατίας, είναι τόσο ισχυροί και τόσοι πολλοί που δεν μπορώ να πιστέψω ότι μπορώ να ξεφύγω για καιρό τα χτυπήματά τους... Θα μου παρασταθείτε; Θα μπορέσετε να με υπερασπιστείτε ή να εκδικηθείτε; ... Αν με υποστηρίξετε, οι προδότες θα έχουν υποστεί τη μοίρα των προκατόχων τους σε λίγες μέρες. Αν με εγκαταλείψετε, θα δείτε πόσο ήρεμα θα πιω το κώνειο ... »
Παντελί Εβανγκιέλι
Ο Παντελί Εβανγκιέλι (αλβανικά: Pandeli Evangjeli, 6 Ιανουαρίου 1859 - 14 Σεπτεμβρίου 1949) ήταν Αλβανός πολιτικός και 7ος Πρωθυπουργός της Αλβανίας, αξίωμα το οποίο κατείχε δύο φορές. Ήταν ο πρώτος Αλβανός Χριστιανός ο οποίος κατέστη αρχηγός της Κυβέρνησης της Αλβανίας.
Γεννήθηκε στην Κορυτσά το 1859, και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της νεανικής του ηλικίας εντός της αλβανικής κοινότητας του Βουκουρεστίου. Κατέστη πρόεδρος της εταιρείας «Dituria» («Γνώση») το 1897, ενώ, ταυτόχρονα, συνέβαλε στην ίδρυση τοπικής «Επιτροπής για την Απελευθέρωση της Αλβανίας», μία εκ των αρκετών εκείνης της περιόδου. Ο Εβανγκιέλι έγινε νομάρχης της γενέτειράς του το 1914, κατόπιν της επιστροφής του από τη Ρουμανία.
Πτώση του Ροβεσπιέρου
9 Θερμιδόρ (27 Ιουλίου 1794)
μικρογραφία|270x270εσ|[[Δημαρχείο του Παρισιού, τη νύχτα 9 προς 10 Θερμιδόρ. Ο Σαιν Ζυστ και  υποστηρικτές του Ροβεσπιέρου προσπαθούν να τον πείσουν να βάλει την υπογραφή του στο κάτω μέρος της έκκλησης εξέγερσης.]] μικρογραφία|283x283εσ|[[Λουί Αντουάν Λεόν ντε Σαιν Ζυστ|Σαιν Ζυστ]] Το πρωί της 27ης Ιουλίου (9 Θερμιδόρ), ο Σαιν-Ζυστ αγόρευσε στη Συντακτική προτείνοντας να ληφθούν μέτρα ώστε η Κυβέρνηση «χωρίς να χάσει τίποτε από την επαναστατική της ισχύ», να μη μπορεί να τείνει προς την αυθαιρεσία, ούτε να ευνοεί την καταπίεση ή να σφετερίζεται την εξουσία της Συμβατικής. Αυτό πιθανόν σήμαινε τον τερματισμό της δικτατορίας του Ροβεσπιέρου. Αλλά τον διέκοψαν και τον κατέβασαν από το βήμα.
Παντελί Εβανγκιέλι
Ως μέλος της κυβερνήσεως του Σουλεϊμάν Ντελβίνα, για σύντομο διάστημα διετέλεσε μέλος της αλβανικής αντιπροσωπείας στη Σύνοδος Ειρήνης του Παρισιού, το 1920. Στην συνέχεια, εξελέγη βουλευτής, ενώ, επίσης, διετέλεσε Πρωθυπουργός για σύντομο διάστημα, από τις 16 Οκτωβρίου 1921 έως τις 5 Δεκεμβρίου 1921. Από το 1922 έως το 1924, διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών. Κατά την διάρκεια της πρωθυπουργικής θητείας του Φαν Νόλι, κατόπιν της Επαναστάσεως του Ιουνίου, εξορίστηκε στη Ρουμανία, από όπου και επέστρεψε το 1925, μετά την εκλογή του ως Επικεφαλής της Γερουσίας. Ως εκπρόσωπος της Κορυτσάς, ηγήθηκε της συνεδρίασης η οποία ανακήρυξε την Αλβανία ως Συνταγματική Μοναρχία και τον Αχμέτ Ζόγου ως Βασιλέα της Αλβανίας. Ισχυρός υποστηρικτής του Ζογ, ηγήθηκε τριών κυβερνήσεων ως Πρωθυπουργός από το 1930 έως το 1935. Αντικαταστάθηκε από τον Μέχντι Φράσερι, κατόπιν κριτικής την οποία έλαβε λόγω «αποτυχίας διατήρησης της ειρήνης και της τάξεως» κατά την διάρκεια της Εξεγέρσεως του Φιέρι το 1935. Διετέλεσε, στην συνέχεια, Πρόεδρος του Κοινοβουλίου έως την ιταλική εισβολή, το 1939.
Πτώση του Ροβεσπιέρου
9 Θερμιδόρ (27 Ιουλίου 1794)
Ο Ροβεσπιέρος προσπάθησε να τον υπερασπίσει αλλά δεν μπόρεσε να μιλήσει λόγω της προσυμφωνημένης αναταραχής που προκλήθηκε μέσα στη Συνέλευση. Επακολούθησε μια ταραχώδης σκηνή όπου κυριαρχούσαν κραυγές «Κάτω ο τύραννος!» και οχλαγωγή.
Παντελί Εβανγκιέλι
Παρά το γεγονός πως θεωρούνταν ως υποστηρικτής των Ιταλών, ενώ, ταυτόχρονα, το όνομά του εμφανιζόταν εντός του βουλευτικού καταλόγου του 1943, ο ίδιος δεν διετέλεσε κάποιον ενεργό ρόλο κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το κομμουνιστικό καθεστώς δεν προχώρησε στην δίωξή του. Ο Εβανγκιέλι απεβίωσε στην Κορυτσά το 1949.
Πτώση του Ροβεσπιέρου
9 Θερμιδόρ (27 Ιουλίου 1794)
Στη συνέχεια, η Συμβατική ψήφισε τη σύλληψη πέντε βουλευτών - συνελήφθησαν ο Ροβεσπιέρος, ο αδερφός του Αυγουστίνος, ο Ζωρζ Κουτόν, ο Σαιν-Ζυστ, και ο Φιλίπ-Φρανσουά Λε Μπα - καθώς και ο Φρανσουά Ανριό, διοικητής της Εθνοφρουράς, ο Ντιμά, πρόεδρος του Επαναστατικού δικαστηρίου και άλλοι προσκείμενοι στον Ροβεσπιέρο.
Παντελί Εβανγκιέλι
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί από την Αλβανία Κατηγορία:Μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλβανίας Κατηγορία:Αλβανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Αλβανοί φιλομοναρχικοί Κατηγορία:Ακτιβιστές της Αλβανικής Εθνικής Αφύπνισης Κατηγορία:Πρόεδροι του Κοινοβουλίου της Αλβανίας
Πτώση του Ροβεσπιέρου
9 Θερμιδόρ (27 Ιουλίου 1794)
Ήταν λίγο πριν τις δύο η ώρα το μεσημέρι όταν η Παρισινή Κομμούνα πληροφορήθηκε τις συλλήψεις και αποφάσισε να δράσει για να τους ελευθερώσει. Έδωσε επίσης διαταγή στις φυλακές να μην δεχθούν μέλη της Συνέλευσης και κατόρθωσε να τους μεταφέρει στο Δημαρχείο του Παρισιού. Σήμαναν συναγερμό με καμπάνες και μπροστά στην πλατεία του Δημαρχείου συγκεντρώθηκαν τμήματα της εθνοφρουράς.
Εκείνη τη στιγμή, ο «Αδιάφθορος» θα μπορούσε να σχηματίσει μια επαναστατική κυβέρνηση, εχθρική προς τη Συμβατική, και να δοκιμάσει την τύχη του. Δίσταζε όμως και δεν δόθηκε καμιά εντολή στα τμήματα της εθνοφρουράς, που άρχισαν να αδειάζουν σιγά-σιγά την πλατεία. Όταν το αποφάσισε ήταν πολύ αργά, το Δημαρχείο είχε μόλις καταληφθεί.
10 Θερμιδόρ (28 Ιουλίου 1794)
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ|Η εκτέλεση του Ροβεσπιέρου Μόλις η Συμβατική, η οποία ήταν σε μόνιμη συνεδρίαση, πληροφορήθηκε ότι οι συλληφθέντες δεν είχαν φυλακιστεί, τους έθεσε εκτός νόμου και διέταξε τις ένοπλες δυνάμεις να εισέλθουν στο Δημαρχείο. Μέχρι τις 2:30 π.μ., είχαν εισέλθει στο Δημαρχείο με αιφνίδια επίθεση.
Ο Λε Μπα αυτοκτόνησε με μια σφαίρα στο κεφάλι, ο Αυγουστίνος Ροβεσπιέρος πήδησε από ένα παράθυρο και έσπασε το πόδι του, ο Ζωρζ Κουτόν έπεσε στις σκάλες και τραυματίστηκε σοβαρά. Ο Σαιν-Ζυστ παραδόθηκε χωρίς να τραυματισθεί. Ο Ροβεσπιέρος βγήκε από το Δημαρχείο με σπασμένο σαγόνι. Υπάρχουν δύο εκδοχές για το πώς τραυματίστηκε: είτε προσπάθησε να αυτοκτονήσει με πιστόλι είτε πυροβολήθηκε από τον Σαρλ-Αντρέ Μεντά, έναν από τους αξιωματικούς που κατέλαβαν το Δημαρχείο.
Το απόγευμα, ο Ροβεσπιέρος και οι επιζώντες σύντροφοί του, μαζί με 21 από τους υποστηρικτές του αποκεφαλίστηκαν στη γκιλοτίνα χωρίς δίκη. Μεταφέρθηκαν με το κάρο των καταδίκων στην κατάμεστη πλατεία της Επανάστασης (σημερινή πλατεία Κονκόρντ), όπου είχε εκτελεστεί και ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ' ένα χρόνο νωρίτερα αλλά και ο Δαντών και ο Καμίγ Ντεμουλέν τον προηγούμενο Απρίλιο. 71 ακόμη οπαδοί του εκτελέστηκαν την επόμενη μέρα, κυρίως μέλη της Επαναστατικής Κομμούνας του Παρισιού, και ακόμη 12 την μεθεπόμενη.
Μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου άρχισε η περίοδος που είναι γνωστή ως Θερμιδοριανή αντίδραση, έως την εγκαθίδρυση του Διευθυντηρίου στις 26 Οκτωβρίου 1795.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Νόμιμο χρήμα
Ως Νόμιμο χρήμα (legal tender) ορίζεται κάθε μέσο πληρωμής το οποίο, βάσει νόμου, πρέπει να γίνεται αποδεκτό για την αποπληρωμή χρηματικών οφειλών. Ο ακριβής ορισμός μπορεί να διαφέρει με βάση το νομικό σύστημα της κάθε χώρας. Ωστόσο, συνήθως όλες οι υποδιαιρέσεις του νομίσματος κάθε χώρας (σε χαρτονομίσματα τουλάχιστον) είναι αποδεκτές ως νόμιμο χρήμα στην αντίστοιχη χώρα. Κύριο χαρακτηριστικό του νόμιμου χρήματος αποτελεί ότι η προσφορά του ως πληρωμή, εξοφλεί άμεσα αντίστοιχο ποσό χρέους. Με βάση αυτό το χαρακτηριστικό, εναλλακτικοί τρόποι πληρωμής όπως πιστωτικές κάρτες, χρεωστικές κάρτες, επιταγές, ξένα νομίσματα, συχνά δε θεωρούνται νόμιμο χρήμα. Μία συνηθισμένη μορφή νόμιμου χρήματος αποτελούν τα χαρτονομίσματα και τα κέρματα που αντιστοιχούν στο νόμισμα της εκάστοτε περιοχής όπως π.χ. το ευρώ σε ορισμένα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Παραπομπές
Zahlungsmittel
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1976-77
Το κύπελλο πρωταθλητριών της περιόδου 1976-77 ήταν το εικοστό δεύτερο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε η Λίβερπουλ για πρώτη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ με σκορ 3-1. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαΐου, στη Ρώμη και τον παρακολούθησαν 52.000 θεατές. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1976 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1977
Δημήτρης Ελευθερόπουλος
Ο Δημήτρης Ελευθερόπουλος (Πειραιάς, 7 Αυγούστου 1976) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας και νυν προπονητής.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο από πολύ μικρός, σε ηλικία 7 ετών, στις ακαδημίες του Αργοναύτη Πειραιά, ενώ στη συνέχεια στις ακαδημίες του Ολυμπιακού Πειραιά. Την περίοδο 1994-95 προωθήθηκε στην επαγγελματική ομάδα, χωρίς να συμμετάσχει σε κάποιον αγώνα. Την επόμενη χρονιά δόθηκε δανεικός στην Προοδευτική, με την οποία αγωνίστηκε ως βασικός στη Β΄ Εθνική και στη συνέχεια επέστρεψε στον Ολυμπιακό για 8 περιόδους, κατακτώντας 7 πρωταθλήματα και ένα κύπελλο. Έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική στις 29 Σεπτεμβρίου 1996 στον εκτός έδρας αγώνα με τον Ηρακλής Θεσσαλονίκης (0-1). Ήταν μέλος της ομάδας του Ολυμπιακού που έφτασε ως τα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ το 1999. Στις 23/10/2001 η απόκρουσή του σε εκτέλεση πέναλτι του Ρουντ Φαν Νίστελροϊ σε αγώνα με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Ολντ Τράφορντ, έμεινε στην ιστορία, αφού ήταν το μοναδικό αποτυχημένο που είχε εκείνη τη χρονιά ο Ολλανδός διεθνής παίκτης.
Το 2004 δοκίμασε να αγωνιστεί στο εξωτερικό, στο ιταλικό πρωτάθλημα, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Έμεινε πέντε περιόδους (ως το 2009) και αγωνίστηκε σε τρεις ομάδες του καμπιονάτο, τις Μεσίνα, Άσκολι και Σιένα. Το 2005 αποκτήθηκε από τη Μίλαν, αλλά μετά τη θερινή προετοιμασία και τα φιλικά του καλοκαιριού δόθηκε δανεικός στη ΑΣ Ρόμα για μία χρονιά, χωρίς να λάβει μέρος σε κανέναν αγώνα πρωταθλήματος, παρά μόνο στο κύπελλο.
Το 2009 αποφάσισε να επαναπατριστεί και εντάχθηκε στον ΠΑΣ Γιάννινα, που επανήλθε στην Α΄ Εθνική. Το 2010 υπέγραψε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης και το καλοκαίρι του 2011 στον Πανιώνιο με τον οποίο ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα στις 21/12/2011.
Στις εθνικές ομάδες
Ο Ελευθερόπουλος έκανε το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα σε ηλικία 23 ετών, στις 5 Φεβρουαρίου 1999, σε φιλικό αγώνα με το Βέλγιο (1-0) στη Λάρνακα. Το 1999 αγωνίστηκε σε τρία ακόμα φιλικά της εθνικής και το 2000 σε έναν επίσημο και σε δύο φιλικούς αγώνες για τα προκριματικά του παγκοσμίου κυπέλλου 2002.
Το 2001 συμμετείχε σε δύο ακόμα αγώνες των προκριματικών του παγκοσμίου κυπέλλου και σε τρία φιλικά. Ο τελευταίος του διεθνής αγώνας ήταν με τη Φινλανδία εκτός έδρας, όπου η Ελλάδα γνώρισε τη συντριβή με 1-5, στον πρώτο αγώνα του Ότο Ρεχάγκελ στον πάγκο της. Συνολικά υπήρξε 12 φορές διεθνής.
Υπήρξε βασικό μέλος της εθνικής Ελπίδων, με την οποία έφτασε ως τον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων (Κ-21) το 1998, εναντίον της Ισπανίας.
Καριέρα προπονητή
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως προπονητής την περίοδο 2012-13 στον Πανιώνιο, ενώ την επόμενη χρονιά (2013-14) βρέθηκε στην Κύπρο και την ΑΕΚ Λάρνακας.
Τον Ιανουάριο του 2015 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Ολυμπιακού Βόλου, έχοντας ως άμεσο συνεργάτη του τον άλλοτε συμπαίκτη του στον Ολυμπιακό Πειραιά και τις εθνικές ομάδες, Στέλιο Βενετίδη, θέση από την οποία αποχώρησε τον Ιούνιο του ίδιου έτους.
Τον Σεπτέμβριο του 2015 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του από τον Πανθρακικό έχοντας ξανά ως άμεσο συνεργάτη τον Στέλιο Βενετίδη, αποχώρησε όμως τον Ιανουάριο του 2016, για να αναλάβει τη Βέροια. Τον Σεπτέμβριο του 2016 ανέλαβε τον Αστέρα Τρίπολης, θέση από την οποία αποχώρησε τον Φεβρουάριο του 2017.
Το καλοκαίρι του 2017 ανακοινώθηκε η έναρξη της συνεργασίας του με την Κέρκυρα, αναλαμβάνοντας την τεχνική ηγεσία του συλλόγου για την περίοδο 2017-18, αποχώρησε όμως μετά την ολοκλήρωση της πρώτης αγωνιστικής.
Στις 14 Νοεμβρίου του 2018 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Ηρακλή, θέση από την οποία αποχώρησε στις 16 Δεκεμβρίου του 2018. Στις 28 Ιουνίου 2020 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του από την Παναχαϊκή έχοντας και πάλι ως άμεσο συνεργάτη του τον Στέλιο Βενετίδη. Στις 20 Ιανουαρίου 2022 ανέλαβε νέος τεχνικός της Κηφισιάς, ενώ τέσσερις μήνες αργότερα, στις 20 Μαΐου 2022, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Πανσερραϊκού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άσκολι Κάλτσιο 1898 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Σιένα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚΡ Μεσσίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανιωνίου Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΕΚ Λάρνακας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανθρακικού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανσερραϊκού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νίκης Βόλου Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης
Το Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης (ΕΚΣΕΔ) δημιουργήθηκε μετά το ναυάγιο του πορθμείου Ηράκλειον το 1966, όταν συγκροτήθηκε Υπηρεσία έρευνας - διάσωσης στη θάλασσα. Τελικά, τον Σεπτέμβριο του 1968 τέθηκε σε επίσημη λειτουργία (με νόμο) ως Θάλαμος Επιχειρήσεων ΥΕΝ, με κύριο σκοπό την αντιμετώπιση εκτάκτων περιστατικών ασφαλείας της ναυσιπλοΐας και τη διάσωση κινδυνευόντων στη θάλασσα. Το ΕΚΣΕΔ εδρεύει εντός του κεντρικού κτιρίου του υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, στην Ακτή Βασιλειάδη στη Δραπετσώνα.
Το Κέντρο, που άρχισε και συνεχίζει να λειτουργεί επί 24ώρου βάσεως, στελεχώνεται από αξιωματικούς του Λιμενικού Σώματος − Ελληνικής Ακτοφυλακής, κατά μεν τις εργάσιμες ώρες  με προσωπικό του Τμήματος Ασφαλείας της Ναυσιπλοΐας της Διεύθυνσης Ελέγχου Ναυσιπλοΐας (σημερινής Διεύθυνσης Ασφαλείας της Ναυσιπλοΐας), ενώ τις μη εργάσιμες ώρες από άλλους αξιωματικούς που έχουν ειδική κατάρτιση και γνώσεις.
Κατά τη μέχρι τώρα λειτουργία του έχει επιληφθεί του συντονισμού των ενεργειών σωρείας περιστατικών διάσωσης προσώπων και πλοίων, όχι μόνο στον ελλαδικό χώρο, αλλά και σε άλλες ευρύτερες περιοχές με αναγνωρισμένη μεγάλη επιτυχία.
Με το νόμο 1844/1989, ο οποίος κύρωσε τη Διεθνή Σύμβαση για την έρευνα και τη διάσωση, αρμόδιες Αρχές για την εφαρμογή του νόμου αυτού και της σύμβασης είναι οι Υπηρεσίες του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας. Ειδικότερα μάλιστα προβλέπεται ότι η ναυτική και η αεροπορική έρευνα και διάσωση παρέχονται αντίστοιχα από το Αρχηγείο του Λιμενικού Σώματος και την Πολεμική Αεροπορία, με τη συνδρομή και τη συνεργασία των εμπλεκόμενων φορέων που συντονίζονται από ενιαίο Κέντρο, το Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης (ΚΣΕΔ) του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, του οποίου επόπτης ορίζεται ανώτατος ή ανώτερος αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος.
Οντζίβα
Η Οντζίβα (Ondjiva), πρώην Βίλα Περέιρα ντ'Εσά (Vila Pereira d'Eça), είναι πόλη με πληθυσμό 121.537 κατοίκους (2014), και κοινότητα στον δήμο Κουανιάμα της επαρχίας Κουνένε στην Ανγκόλα. Είναι επίσης η διοικητική πρωτεύουσα της επαρχίας Κουνένε και βρίσκεται στο νότιο άκρο της χώρας. Η πόλη βρίσκεται 42 χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Ναμίμπια. Ήταν παραδοσιακά η έδρα του βασιλιά των Οβάμπο της φυλής Ουκγουανιάμα. Η Οντζίβα χτυπήθηκε σημαντικά από τον εμφύλιο πόλεμο της Ανγκόλας (1975-2002).
Σταθμός ιεραποστολής
Ο σταθμός ιεραποστολής της Οντζίβα ιδρύθηκε το 1891 από τους Φρίντριχ Μάιζενχολ και Άουγκουστ Βούλφχορστ από την Ιεραποστολική Εταιρεία της Ρηνανίας με τη βοήθεια του Φρίντριχ Μπέρνσμαν και με την άδεια του βασιλιά Γουεγιούλου Χεντίμπι. Θεώρησαν πως η Οντζίβα θα ήταν έδαφος της Γερμανικής Νοτιοδυτικής Αφρικής, κάτι που αργότερα αποδείχθηκε εσφαλμένο. Τον επόμενο χρόνο ίδρυσαν τον σταθμό ιεραποστολής της Ομουπάντα.
Ο Μάιζενχολ έμεινε στην Οντζίβα για περίπου τέσσερα χρόνια, προτού αποχωρήσει λόγω σοβαρής ασθένειας. Ο Βίλχελμ Στάλουτ ήρθε για να τον αντικαταστήσει στα μέσα της δεκαετίας του 1890. Τα τρία παιδιά του Στάλουτ πέθαναν στην Αφρική και τελικά ο ίδιος ασθένησε και πέθανε στο Ούτγιο την 1η Μαΐου 1900. Η χήρα του έμεινε για πολλά χρόνια, πρώτα στο Ουκγουανιάμα και μετά στο Χερέρολαντ.
Τον Αύγουστο του 1915, ο Βασιλιάς Μαντούμ κατέκαψε τον σταθμό της ιεραποστολής και οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να διαφύγουν προς την Οντόνγκα στη Νοτιοδυτική Αφρική.
Η Οντζίβα αργότερα απέκτησε καθολική ιεραποστολή και έγινε έδρα του επισκόπου της Οντζίβα.
Εμφύλιος πόλεμος της Ανγκόλας
Η Οντζίβα καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Ανγκόλας. Η διοίκηση της πόλης γινόταν από την επαρχία Ουίλα, και θεωρητικά διοικούσε την επαρχία εξόριστα. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού εγκατέλειψε την πόλη μέχρι το 1989 και το 1999 φιλοξενούσε λιγότερους από 5.000 κατοίκους. Οι προσπάθειες ανοικοδόμησης ξεκίνησαν μετά την επικράτηση της ειρήνης το 2002. Η Οντζίβα παρουσίασε αρχικά αργή αύξηση του πληθυσμού, αντιμετώπισε σημαντική επιστροφή των κατοίκων της και τη νέα μετανάστευση από άλλες περιοχές της Ανγκόλας, ιδίως από την επαρχία Ουίλα από το 1998 και το 2000.
Δημογραφικά στοιχεία
Η Οντζίβα υπήρξε παραδοσιακά κέντρο της διαλέκτου Κουανιάμα, με την Οσικουανιάμα να είναι μια τυποποιημένη διάλεκτος της γλώσσας Οσιβάμπο. Η επιστροφή των κατοίκων στην πόλης μετά τον εμφύλιο πόλεμο της Ανγκόλας σήμαινε και την εισροή ατόμων από άλλες περιοχές της χώρας, ιδίως την επαρχία Ουίλα. Το 30,4 % των κατοίκων της πόλης μιλούν πορτογαλικά, σημαντικά χαμηλότερα από το ποσοστό στην πρωτεύουσα, Λουάντα. 28,2 % του πληθυσμού μιλούν Κουανάμα.
Μεταφορές
μικρογραφία|Το αεροδρόμιο Περέιρα της Οντζίβα, 2008 Η Οντζίβα εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Περέιρα της Οντζίβα, επίσης γνωστό ως Aeroporto 11 de Novembro. Το αεροδρόμιο βρίσκεται βορειοδυτικά του κέντρου της πόλης. Εξυπηρετείται από την TAAG Angola Airlines με συνδέσεις προς Λουάντα, Κατουμπέλα, και Κουίτο.
Μια σχεδιασμένη σιδηροδρομική σύνδεση με τη Ναμίμπια στον Σιδηρόδρομο του Μοσαμέντες παραμένει μη ολοκληρωμένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Άαρνε Έρβι
Η ζωή και το έργο του
Ο Άαρνε Άντριαν Έρβι (πρώην Elers) αποφοίτησε από το γυμνάσιο το 1930 και ως αρχιτέκτονας από το Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του Ελσίνκι το 1935. Εργάστηκε αμέσως μετά την αποφοίτησή του από Alvar Aalto, στο γραφείο του αρχιτέκτονα, βοηθώντας τον Viipuri για το έργο του σχεδιασμού της Βιβλιοθήκης. Στη συνέχεια μετακόμισε στην Paatela και ίδρυσε δικό του γραφείο το 1938. Μεταξύ 1965-69 εργάστηκε για το Ελσίνκι στην πολεοδομία ως Υπεύθυνος Τμήματος Office.
Το 1937-38 ο Έρβι δούλεψε στο Central School of Arts και το Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του το 1935 τον προσέλαβε ως βοηθό στο σχέδιο πόλης. Δίδαξε το 1944-45.Στο Erville του απονεμήθηκε ο τίτλος του καθηγητή το 1967. Ο Ervi ταξίδεψε πολύ. Έκανε ένα ταξίδι μελέτης στην Αμερική και το 1959 δημιούργησε την πολιτιστική αντιπροσωπεία στην Κίνα.