cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολυφόντη
Η Πολυφόντη (που το όνομά της θυμίζει φόνισσα) ήταν κόρη του Ιππόνου και της Θράσσας· εγγονή από την μεριά της μητέρας της του θεού Άρη και της Τερείνης, μιας θυγατέρας του Στρυμόνος. Η Πολυφόντη απαρνήθηκε τις χαρές του έρωτα και έγινε ακόλουθος και σύντροφος της Άρτεμης. Η Αφροδίτη τότε, θυμωμένη επειδή την περιφρόνησε, της εμφύσησε, για να την εκδικηθεί, τρελό και παράφορο έρωτα για μια βουνίσια αρκούδα. Η Πολυφόντη έσμιξε μαζί της προσβάλλοντας τώρα την Άρτεμη που, εξοργισμένη για την προδοσία, διέταξε τα άγρια θηρία να την καταδιώξουν όπου την βρουν. Κυνηγημένη η Πολυφόντη κατέφυγε στο σπίτι του πατέρα της και εκεί γέννησε τους δίδυμους γιούς της, τον Άγριο και τον Όρειο· δυο γίγαντες με τεράστια δύναμη που περιφρονούσαν του θεούς και σκότωναν και έτρωγαν κάθε ξένο που συναντούσαν. Ο Δίας τους μίσησε για όλα αυτά και έστειλε τον Ερμή να τους τιμωρήσει. Αυτός τους μεταμόρφωσε σε αρπαχτικά πουλιά, και την μητέρα τους την Πολυφόντη στο νυχτοπούλι στύγα, την δυσοίωνη μισητή κουκουβάγια που η εμφάνιση της προαναγγέλλει πάντα διχόνοιες και πολέμους.
Οργισμένο Είδωλο
Το Οργισμένο είδωλο (πρωτότυπος τίτλος: Raging Bull) είναι βιογραφική δραματική ταινία παραγωγής 1980 σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε, βασισμένη στην αυτοβιογραφία του πυγμάχου Τζέικ ΛαΜόττα με τίτλο Raging Bull: My Story, την οποία διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι Πολ Σρέιντερ και Μάρντικ Μάρτιν. Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο στο ρόλο του Λα Μότα, ενός πυγμάχου μεσαίων βαρών που με την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά, την υπέρμετρη οργή, τη σεξουαλική ζήλεια και τη ζωώδη του όρεξη κατέστρεψε τη σχέση του με τη σύζυγό του και αποξενώθηκε από την οικογένειά του. Μαζί με τον Ντε Νίρο εμφανίζονται ο Τζο Πέσι στο ρόλο του αδελφού του Λα Μότα, Τζόι και η Κάθι Μοριάρτι στο ρόλο της συζύγου του Λα Μότα, Βίκι. Στην ταινία εμφανίζονται επίσης σε μικρότερους ρόλους ο Νίκολας Κολασάντο, η Τερέζα Σαλντάνα και ο Φρανκ Βινσέντ.
Οι κριτικοί της περιόδου υποδέχτηκαν την ταινία με ανάμεικτα συναισθήματα (ασκήθηκε επίσης κριτική για το βίαιο της ύφος), αλλά έλαβε την εύνοια των σύγχρονων κριτικών και με την πάροδο των χρόνων απέκτησε θρυλική υπόσταση και πλέον θεωρείται ως μια από τις καλύτερες αμερικανικές ταινίες όλων των εποχών. Έχει επαινεθεί από κριτικούς όπως ο Ρότζερ Ίμπερτ των Chicago Sun-Times, τον Τζιν Σίσκελ των Chicago Tribune, τον Βρετανό ιστορικό κινηματογράφου Λέσλι Χάλιγουελ, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου και από τα περιοδικά Time, The New York Times, Variety, Entertainment Weekly, Empire, Total Film, Film 4 και Sight and Sound. Οι Ρότζερ Ίμπερτ και Τζιν Σίσκελ χαρακτήρισαν την ταινία ως την καλύτερη της δεκαετίας του '80 και πλέον θεωρείται από πολλούς ως το μεγαλύτερο αριστούργημα του Σκορσέζε. Το 1990 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών. Η απόδοση του Ντε Νίρο στην ταινία, θεωρείται έως και σήμερα ως μια από τις σπουδαιότερες στην ιστορία του κινηματογράφου. Η ταινία προτάθηκε για 8 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και χάρισε στο Ρόμπερτ Ντε Νίρο το πρώτο του Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου και το δεύτερο Όσκαρ μετά τη βράβευση του με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία Ο Νονός ΙΙ (The Godfather Part II) το 1974.
Υπόθεση
Το 1941 ο νέος και πολλά υποσχόμενος πυγμάχος Τζέικ Λα Μότα (Ρόμπερτ Ντε Νίρο) χάνει σε έναν στημένο αγώνα πυγμαχίας από τον αντίπαλό του Τζίμι Ριβς. Ο αδελφός του Τζέικ, ο Τζόι Λα Μότα (Τζο Πέσι) που βρίσκεται πάντα δίπλα του με την ιδιότητα του μάνατζερ συζητάει με τον αδελφό του την πιθανότητα να κατέβει σε αγώνα προκειμένου να κερδίσει τον τίτλο του πρωταθλητή μεσαίων βαρών με τη βοήθεια του μαφιόζου Σάλβι Μπάτς (Φρανκ Βινσέντ). Ο Τζέικ δεν έχει όμως εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του. Λίγες μέρες αργότερα ο Τζέικ συναντά τη δεκαπεντάχρονη Βίκι (Κάθι Μοριάρτι) δίπλα από μια πισίνα και της ζητάει ραντεβού, ενώ είναι ήδη παντρεμένος. Η καριέρα του Τζέικ συνεχίζεται με επιτυχία μετά από την νίκη του επί του Σούγκαρ Ρέι Ρόμπινσον, ο οποίος όμως καταφέρνει να κερδίσει την εύνοια των κριτών στον επαναληπτικό αγώνα. Το 1947 ο Τζέικ χωρίζει από την πρώτη του σύζυγο και παντρεύεται τη Βίκι. Ο γάμος τους όμως πρόκειται να είναι προβληματικός εφόσον ο Τζέικ αισθάνεται μεγάλη ζήλεια για την Βίκι, για την οποία έχει την εντύπωση ότι επιθυμεί κι άλλους άνδρες. Όταν εκείνη κάνει κάποιο άτοπο σχόλιο για τον αντίπαλο του Τζέικ στον επόμενο αγώνα εκείνος εξαγριώνεται και τον χτυπάει με τεράστιο μένος κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης. Αυτές του οι βίαιες εκρήξεις και η μεγάλη του ζήλεια τον κάνουν να κερδίζει τον ένα αγώνα μετά τον άλλον και του χαρίζουν τον τίτλο του πρωταθλητή μεσαίων βαρών. Η Βίκι όμως δεν αντέχει την κακομεταχείρηση που δέχεται από τον Τζέικ και συμπεριφέρεται με προκλητικό τρόπο προσπαθώντας να τον κάνει να την αφήσει. Κάποια στιγμή ο Τζόι παρατηρεί την παράξενη συμπεριφορά της Βίκι και ξυλοφορτώνει τον μαφιόζο Σάλβι Μπατς για χάρη της. Όταν ο Τζέικ το μαθαίνει αρχίζει να υποπτεύεται ότι ο Τζόι και η Βίκι έχουν σχέση. Όταν ο Τζέικ ρωτάει τον Τζόι αν οι υποψίες του αληθεύουν εκείνος αρνείται να απαντήσει. Τότε ένας εξαγριωμένος Τζέικ πηγαίνει στο σπίτι βρίσκει την Βίκι και την ρωτάει αν έχει σχέση με τον αδελφό του. Εκείνη του απαντάει με προκλητικό τρόπο ότι έχει πάει με όλους τους κοινούς τους γνωστούς συμπεριλαμβανομένου και του αδελφού του κι ο Τζέικ φεύγει από το σπίτι και βρίσκει τον Τζοι και τον σπάει στο ξύλο. Έπειτα ο Τζέικ αποξενώνεται από τον Τζόι και μερικά χρόνια αργότερα παίρνει διαζύγιο κι από τη Βίκι. Το 1951 χάνει και τον τίτλο του πρωταθλητή από τον Σούγκαρ Ρέι Ρόμπινσον και η καριέρα του αρχίζει να φθίνει. Ανοίγει ένα νυχτερινό κέντρο στο Μαϊάμι, όπου προωθεί ανήλικα κορίτσια στους πελάτες του και συλλαμβάνεται και μπαίνει στη φυλακή. Κάποια στιγμή αποφυλακίζεται αλλά τα μεγαλεία του παρελθόντος βρίσκονται πλέον πολύ μακριά.
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για 8 βραβεία Όσκαρ και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο βραβεύτηκε με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Μέχρι τότε ήταν ήδη κάτοχος ενός Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία Ο Νονός ΙΙ (The Godfather Part II) το 1974. Όταν έλαβε το πρώτο του όσκαρ δεν ήταν παρόντας στην τελετή, αλλά όταν κέρδισε το δεύτερο ήταν παρόν για την απονομή και στον ευχαριστήριό του λόγο ευχαρίστησε τον Τζέικ Λα Μότα, που βρισκόταν μεταξύ των προσκεκλημένων. Η ταινία ήταν επίσης υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, το οποίο έχασε από την ταινία του Ρόμπερτ Ρέντφορντ Συνηθισμένοι Άνθρωποι (Ordinary People). Ο Μάρτιν Σκορσέζε επίσης υποψήφιος για Όσκαρ Σκηνοθεσίας έχασε το βραβείο από τον Ρέντφορντ. Η ταινία επίσης έχασε το Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ το οποίο πήγε στη μόνιμη συνεργάτη του Σκορσέζε, Θέλμα Σκουνμάκερ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Βράβευση:
Υποψηφιότητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1980 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αθλητικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιογραφίες Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ίρβιν Γουίνκλερ Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Κώστας Λινοξυλάκης
Ο Κώστας Λινοξυλάκης (5 Μαρτίου 1933, Άνω Μέρος Ρεθύμνου - 3 Δεκεμβρίου 2014, Αθήνα ) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού και πολιτικός.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Αστέρα Αθηνών. Το καλοκαίρι του 1951 πήρε μεταγραφή στον Παναθηναϊκό, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε μέχρι το 1963 αι υπήρξε για πολλά χρόνια αρχηγός της ομάδας. Συμμετείχε σε 101 αγώνες πρωταθλήματος με τους "πράσινους", σκοράροντας 7 τέρματα στο πρωτάθλημα και 5 στο κύπελλο, ενώ αγωνίστηκε και πέντε φορές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Κατέκτησε 4 πρωταθλήματα (1953, 1960, 1961, 1962) και ένα κύπελλο (1955). Συμμετείχε στον πρώτο επίσημο Ευρωπαϊκό αγώνα στην ιστορία του Παναθηναϊκού για το Κύπελλο Πρωταθλητριών, όπως και την επόμενη χρονιά με τη Γιουβέντους όταν ο Παναθηναϊκός απέσπασε τον πρώτο ευρωπαϊκό βαθμό του.
Στις εθνικές ομάδες
Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1950, όταν επιλέχθηκε από τον τότε εκλέκτορα της Εθνικής Κώστα Νεγρεπόντη να συμμετάσχει στον εντός έδρας αγώνα εναντίον της Β' ομάδας της Γαλλίας, στο πλαίσιο του Κυπέλλου Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου, που διεξήχθη στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Συνολικά με τη γαλανόλευκη φανέλα αγωνίστηκε σε 28 αγώνες σκοράροντας μια φορά. Υπήρξε επίσης μέλος της ολυμπιακής εθνικής ομάδας που συμμετείχε στην Ολυμπιάδα του Ελσίνκι το 1952.
Προπονητική καριέρα
Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ο Κώστας Λινοξυλάκης ασχολήθηκε με την προπονητική και εργάστηκε μεταξύ άλλων στους Ατρόμητο Αθηνών, (τον οποίο ανέβασε στην Α' Εθνική κατηγορία το 1974), Φωστήρα, Προοδευτική, Απόλλωνα Σμύρνης, Α.Ο. Χαλκίδα, Αίαντα Σαλαμίνας κ.α.
Στην Πολιτική
Ο Κώστας Λινοξυλάκης υπηρέτησε ως δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων, επί δημαρχίας Ιωάννη Παπαθεοδώρου (1975 - 1978), αλλά και αργότερα. Εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων τουλάχιστον 4 φορές, με πρώτη από αυτές το 1964.
Στον Κινηματογράφο
Το 1956 συμμετείχε στην ταινία "Οι άσσοι του γηπέδου" (γνωστή και ως "Κυριακάτικοι Ήρωες"), στο πλευρό σημαντικών ποδοσφαιριστών της εποχής, όπως ο Ανδρέας Μουράτης, ο Λάκης Πετρόπουλος, ο Στάθης Μανταλόζης, ο Κώστας Πούλης και άλλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Προοδευτικής Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951
Εκλογές στη Νέα Καληδονία
Εκλογές στη Νέα Καληδονία διεξάγονται από το 1885. Η Νέα Καληδονία εκλέγει το Εδαφικό Κογκρέσο (Congrès Territorial) που αποτελείται από 54 μέλη (τα μέλη των 3 περιφερειακών συμβουλίων, εκλεγμένα όλα για πενταετή θητεία με αναλογική εκπροσώπηση). Στο νησί λειτουργεί το πολυκομματικό σύστημα, καθώς υπάρχουν πολλά ισχυρά κόμματα.
Πρόσφατες εκλογές
Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν στις 11 Μαΐου 2014. Τα κόμματα που τάσσονται κατά της ανεξαρτησίας κέρδισαν τις εκλογές, με 29 έδρες από τις συνολικά 54 του Κογκρέσου.
Οι πολίτες ψήφισαν τα 87 μέλη των 3 επαρχιακών Συνελεύσεων. Με τη σειρά τους, τα 54 έγιναν μέλη του Κογκρέσου. Στην ψηφοφορία έλαβαν μέρος μόνο όσοι εγκαταστάθηκαν στο νησί πριν το 1988. Συνολικά 17 κόμματα έκαναν αίτηση για να συμμετάσχουν στις εκλογές.
Εκστρατεία
Το κύριο θέμα στις εκλογές εκείνες ήταν η ανεξαρτησία από τη Γαλλία. Το Κογκρέσο που θα εκλεγόταν θα λάμβανε αποφάσεις προς την ανεξαρτησία, με βάση τα συμφωνηθέντα στη Συμφωνία της Νουμέα και θα διεξαχθεί δημοψήφισμα για το θέμα αυτό σε περίπτωση που τα 3/5 της Συνέλευσης τάσσονταν υπέρ της διεξαγωγής του. Ωστόσο, το Απελευθερωτικό Μέτωπο των Κανάκ ισχυρίστηκε ότι 6.700 άνθρωποι που ήταν για να ψηφίσουν στις εκλογές είχαν φύγει για τη Νέα Καληδονία μετά το 1988 και ότι 2.000 άτομα που θα έπρεπε να είχαν εγγραφεί στους ειδικούς καταλόγους για τις εκλογές της Εδαφικής Συνέλευσης, δεν ενεγράφησαν (περί το 7% του συνόλου των εγγεγραμμένων). Οι ομάδες που ήταν κατά της ανεξαρτησίας ανταπάντησαν ότι 4.000 Κανάκ θα έπρεπε να διαγραφούν από τους καταλόγους και ότι αν το θέμα έφτανε στα δικαστήρια θα αποτελούσε απειλή για την ειρήνη.
Εκλογές 2004
Στις εκλογές, που διεξήχθησαν στις 9 Μαΐου του 2004, η κατανομή των εδρών ανά κόμμα ήταν: RPCR-UMP 16, AE 16, UNI-FLNKS 8, UC 7, FN 4, λοιπά 3. Η Νέα Καληδονία διαθέτει δύο έδρες στη γαλλική Γερουσία. Στις τελευταίες εκλογές που διενεργήθηκαν στις 21 Σεπτεμβρίου του 2008, το UMP κέρδισε και τις 2. Επίσης, εκλέγονται και δύο βουλευτές στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση. Στις εκλογές του 2007 (10 και 17 Ιουνίου του 2007) το UMP κέρδισε τις 2 έδρες.
Εκλογές 2009
Το Εδαφικό Κογκρέσο (Congres du territoire) αποτελείται από 54 έδρες. Τα μέλη του ανήκουν στις επαρχιακές συνελεύσεις (Assemblees Provinciales) και εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία για πενταετή θητεία.
Οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν στις 10 Μαΐου του 2009. Συνολικά 76 ήταν οι υποψήφιοι για τις 3 επαρχιακές συνελεύσεις. Επί συνόλου αυτών των 76, οι 54 εκλέγονται μέλη του Κογκρέσου για πενταετή θητεία.
Για πρώτη φορά έλαβε μέρος στις εκλογές το Εργατικό Κόμμα (ιδρυθέν το 2007) ως πολιτική πτέρυγα του κόμματος Ένωση των Κανάκων Εργατών και των Εκμεταλλευομένων (Union syndicale des travailleurs kanaks et des exploités, USTKE), το οποίο είναι υπέρ της ανεξαρτησίας. Εξαιτίας του σχίσματος στους κόλπους των δύο σημαντικότερων κομμάτων του μετώπου που είναι κατά της ανεξαρτησίας (Συναγερμός για την Καληδονία στη Δημοκρατία και Μαζί στο Μέλλον- από το οποίο αποσχίστηκε τον Οκτώβριο του 2008 το Καληδονία Μαζί), το κυριότερο κόμμα που είναι υπέρ της ανεξαρτησίας ελπίζει να κερδίσει την πλειοψηφία των εδρών.
Τα κόμματα που τάσσονται κατά της ανεξαρτησίας από τη Γαλλία πέτυχαν σημαντικά κέρδη.
Ειδικότερα, επί 54 εδρών στο εδαφικό κογκρέσο, το πολιτικό στρατόπεδο που είναι κατά της ανεξαρτησίας κέρδισε 31 έδρες, έναντι 23 για τα κόμματα που τάσσονται υπέρ της ανεξαρτησίας. Το γαλλόφιλο UMP εξασφάλισε τον μεγαλύτερο αριθμό εδρών με 13 έδρες ακολουθούμενο από το νεοσύστατο Caledonie Ensemble με ηγέτη τον πρόεδρο της Νοτίου Επαρχίας, Φιλίπ Γκομέ, με 10 έδρες. Τα σημαντικότερα κόμματα που είναι υπέρ της ανεξαρτησίας, Καληδονιανή Ένωση και UNI, έλαβαν από 8 έδρες το καθένα σε αντίθεση με τον νικητή των προηγούμενων εκλογών του 2004, το Avenir Ensemble, το οποίο περιορίστηκε στις 6 έδρες.
Πρόεδρος του Κογκρέσου εξελέγη ο Ζεράρ Ποατζά (Gérard Poadja, γεν. 1963) στις 29 Αυγούστου 2012.
Αποτελέσματα
Εδαφικό Κογκρέσο, 10 Μαΐου 2009 !style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan=2 valign=top|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες
1958
Στην Νέα Καληδονία έχουν διεξαχθεί και δημοψηφίσματα, με πρώτο εκείνο του 1958, ως μέρος ενός ευρύτερο δημοψηφίσματος στη Γαλλία. Στο εν λόγω δημοψήφισμα στις 28 Σεπτεμβρίου 1958 εγκρίθηκε με 98,12% υπέρ το νέο σύνταγμα και η Νέα Καληδονία έγινε μέλος της Γαλλικής Κοινότητας.
1987
Στις 14 Σεπτεμβρίου 1987 διενεργήθηκε δημοψήφισμα ανεξαρτησίας, στο οποίο δεν έλαβαν μέρος σε ένδειξη διαμαρτυρίας οι αυτονομιστές Κανάκοι. Μόνο το 1,7% τάχθηκε υπέρ της ανεξαρτησίας.
1998
Στις 8 Νοεμβρίου 1998 διεξήχθη δημοψήφισμα, στο οποίο το 71,85% των ψηφοφόρων ενέκρινε τη συνθήκη της Νουμεά, με την οποία παραχωρήθηκαν περισσότερες εξουσίες στις αρχές της Νέας Καληδονίας.
2018
Στο πιο πρόσφατο δημοψήφισμα ανεξαρτησίας, που έγινε στις 4 Νοεμβρίου 2018, οι ψηφοφόροι επέλεξαν για μία ακόμη φορά να μην γίνει ανεξάρτητη η Νέα Καληδονία.
Η παρεξήγηση
Η παρεξήγηση (γαλλικός τίτλος: Le Malentendu) είναι θεατρικό έργο σε τρεις πράξεις του Αλμπέρ Καμύ, έργο που εκφράζει την άποψη του συγγραφέα για τη φιλοσοφία του παραλόγου. Η πρώτη παράσταση χρονολογείται στις 24 Ιουνίου 1944, στο Παρίσι.
Ο ήρωας επιστρέφει στην οικογένειά του μετά από μακρόχρονη απουσία και δολοφονείται από τη μητέρα του και την αδελφή του εξαιτίας μιας «παρεξήγησης».
Υποδοχή
Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι στις 24 Ιουνίου 1944, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, λίγο πριν την Απελευθέρωση του Παρισιού. Η σκηνοθεσία ήταν του Μαρσέλ Εράντ, ο οποίος έπαιξε επίσης τον ρόλο του Γιαν και η Μαρία Κασαρές στο ρόλο της Μάρθας. Το έργο έκανε δύο παραστάσεις, καμία από τις δύο ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη. Ήταν το πρώτο από τα έργα του Καμύ που παίχτηκε, αν και ο Καλιγούλας είχε γραφτεί δύο χρόνια νωρίτερα.
«Το γαλλικό κοινό δεν ήταν καλά προετοιμασμένο εκείνη την εποχή να εκτιμήσει τέτοιες πολύπλευρες αλληγορίες και φιλοσοφικές προεκτάσεις χωρίς ψυχολογικό ρεαλισμό. Με μια λέξη, το έργο θεωρήθηκε ότι στερείται λογικής. Ο τραγικός τόνος και η ποιητική του παρουσίαση δεν ικανοποίησε το κοινό που επέμενε –ιδιαίτερα εκείνες τις μέρες– στη διαύγεια των δηλώσεων και στην ακρίβεια της σκέψης».
Στην εποχή μας, Η παρεξήγηση παρουσιάζεται συχνά στη θεατρική σκηνή. Το διασκευάστηκε σε όπερα από τον Φαμπιάν Πανισέγιο.
Οι χαρακτήρες
Ο Γιαν, ο γιος, μόλις επέστρεψε από ξενιτεμό που κράτησε 20 χρόνια: «''δεν μπορεί κανείς να είναι ευτυχισμένος στην εξορία ή στη λήθη. Δεν μπορείς να είσαι πάντα ξένος. Θέλω να επιστρέψω στη χώρα μου, να κάνω όλους όσους αγαπώ ευτυχισμένους».'' Δεν αναγνωρίζεται αμέσως από τη μητέρα και την αδερφή του, δεν λέει ποιος είναι, επιθυμεί να τον αναγνωρίσουν και να τον καλωσορίσουν.
Η Μαρία, η γυναίκα του,  την οποία παντρεύτηκε στην εξορία, δεν καταλαβαίνει το παιχνίδι του συζύγου της, νιώθει έντονα την ανησυχία που δημιουργεί η κατάσταση σε μια χώρα που της είναι άγνωστη.
Η Μάρθα, παθιασμένη, επαναστατημένη, διαπράττει τους φόνους για να πλουτίσει και να μπορέσει να φύγει και να αποκτήσει πρόσβαση στην ευτυχία: ''«Αχ μάνα! Όταν μαζέψουμε πολλά χρήματα και μπορούμε να αφήσουμε αυτά τα μέρη χωρίς ορίζοντα, όταν αφήσουμε πίσω μας αυτό το πανδοχείο και αυτή τη βροχερή πόλη, και όταν ξεχάσουμε αυτή τη χώρα της σκιάς, τη μέρα που επιτέλους θα είμαστε μπροστά στη θάλασσα που τόσο ονειρεύομαι, εκείνη τη μέρα, θα με δεις να χαμογελάω»''
Ο γέρος υπηρέτης, μια σκιά χωρίς λόγια, αλλά πολύ παρούσα, βαριά σκιά, που προσθέτει στη δραματική ένταση. Μιλάει μόνο στο τέλος όταν η Μαρία του ζητά να τη βοηθήσει και εκείνος απαντά βίαια «Όχι».
Υπόθεση
Ο Γιαν, ένας νεαρός άνδρας με επιτυχημένη ζωή, πλούσιος και ερωτευμένος, αποφασίζει να επανασυνδεθεί με την οικογένειά του, την οποία άφησε πριν από χρόνια. Έτσι επιστρέφει στη γενέτειρά του, σε μια βροχερή και σκοτεινή χώρα της Κεντρικής Ευρώπης, και πιο συγκεκριμένα στο πανδοχείο που διατηρούν η μητέρα και η αδερφή του Μάρθα σε μια ερημική περιοχή. Επιστρέφει έχοντας κάνει περιουσία με σκοπό να βρει και να βοηθήσει τη μητέρα και την αδερφή του. Δεν παρουσιάζεται με την πραγματική του ταυτότητα, αλλά μένει στο πανδοχείο θέλοντας να παρατηρήσει πρώτα την οικογένειά του και στη συνέχεια να αποκαλυφθεί ή να τον αναγνωρίσουν.
Η Μαρία, η σύζυγός του, προσπαθεί να τον αποτρέψει και ανησυχεί για το παράλογο της συμπεριφοράς του αλλά δεν την ακούσει, έτσι δέχεται απρόθυμα να τον αφήσει εκεί για ένα βράδυ και φεύγει φοβισμένη και απρόθυμη. Ωστόσο, οι ανησυχίες της Μαρίας αποδεικνύονται βάσιμες. Πράγματι, οι δύο γυναίκες δολοφονούν και ληστεύουν πλούσιους μοναχικούς ταξιδιώτες που φθάνουν στο πανδοχείο τους στον ύπνο τους, η Μάρθα θέλει να συγκεντρώσει αρκετά χρήματα για να ξεφύγουν από τη γκρίζα περιοχή τους και να βρεθούν σε πιο ηλιόλουστες χώρες. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, μητέρα και κόρη τον σκοτώνουν - χωρίς να γνωρίζουν την ταυτότητά του - τον ναρκώνουν και τον πετούν στο κοντινό ποτάμι ενώ κοιμάται. Το πρωί, ο ηλικιωμένος υπηρέτης τους παρουσιάζει το διαβατήριο του Γιαν και η μητέρα, συνειδητοποιώντας τι έχει συμβεί, αυτοκτονεί.
Φτάνει η Μαρία ψάχνοντας τον άντρα της. Η Μάρθα αρχικά της λέει ότι έχει φύγει, αλλά στη συνέχεια παραδέχεται ότι τον νάρκωσαν και τον έπνιξαν για τα χρήματά του, λέγοντας ότι ήταν «μια μικρή παρεξήγηση». Συνειδητοποιώντας ότι είναι μόνη και εγκαταλειμμένη, η Μάρθα αποφασίζει να αυτοκτονήσει.
Σχόλιο
Η πλοκή της Παρεξήγησης αναφέρεται από τον Καμύ για πρώτη φορά στο μυθιστόρημα Ο Ξένος (1942), σε ένα απόκομμα της εφημερίδας Ηχώ του Αλγερίου το 1935 που βρίσκει ο ήρωας στο κελί της φυλακής και διαβάζει ξανά και ξανά: αφορούσε μια είδηση ​​της οποίας η αρχή έλειπε, αλλά που πρέπει να συνέβη στην Τσεχοσλοβακία. ένας άνδρας που έκανε περιουσία μακριά από το σπίτι του, επιστρέφει πλούσιος στο χωριό του, στο πανδοχείο που διατηρούν η μητέρα του και η αδερφή του. Περνάει τη νύχτα εκεί χωρίς να αποκαλυφθεί (για να είναι μεγαλύτερη η έκπληξη αργότερα), και τη νύχτα αυτές τον σκοτώνουν στον ύπνο του - για να τον ληστέψουν. Όταν τον αναγνωρίζουν, οι γυναίκες αυτοκτονούν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλμπέρ Καμύ Κατηγορία:Γαλλικά θεατρικά έργα
NGC 4634
Ο NGC 4634 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 70 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 14 Ιανουαρίου 1787 και αλληλεπιδρά βαρυτικά με τον σπειροειδή γαλαξία NGC 4633. Και οι δύο γαλαξίες ανήκουν στο Σμήνος της Παρθένου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κόμη Βερενίκης Κατηγορία:Αλληλεπιδρώντες γαλαξίες 4634 42707 07875
Πεντάνησος Ρόδου
Τα Πεντάνησα ή Πεντάνησος είναι βραχονησίδες των Δωδεκανήσων οι οποίες βρίσκονται στον όρμο του Αγίου Νικολάου, στο ανατολικό άκρο της Ρόδου Βόρεια είναι το ακρωτήριο Σουμάνι ενώ νότια προς το ακρωτηρίο Λίνδος (Γκίνα) είναι οι βραχονησίδες Πέντε Βράχοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Ρόδου
Αυτάρκεια
Η αυτάρκεια είναι όρος που περιγράφει οικονομικές πολιτικές που καθιστούν μία οντότητα να επιβιώνει χωρίς εξωτερική βοήθεια και διεθνές εμπόριο, δηλαδή μόνον με την εγχώρια παραγωγή. Η διαφορά της με την κλειστή οικονομία είναι ότι η κλειστή οικονομία δεν έχει καμμία επαφή με τον έξω κόσμο ενώ η αυτάρκης οικονομία έχει μεν περιορισμένες σχέσεις αλλά δύναται να επιβιώσει και δίχως αυτές. Δεν έχει συγκεκριμένη ιδεολογική χροιά καθώς αρκετά καθεστώτα εφήρμοσαν στο παρελθόν τέτοιες πολιτικές, είτε κομμουνιστικά, είτε εθνικιστικά. Δεν είναι απαραιτήτως οικονομική πολιτική μόνον ολοκληρωτικών καθεστώτων. Επίσης μπορεί να εφαρμοσθεί αυτάρκεια σε συγκεκριμένους τομείς ώστε να ωθηθεί η εσωτερική παραγωγή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνές εμπόριο
Ξένια Σομπτσάκ
Η Ξένια Ανατόλγεβνα Σομπτσάκ (Ρωσικά: Ксе́ния Анато́льевна Собча́к), είναι Ρωσίδα παρουσιάστρια, δημοσιογράφος και ηθοποιός.
Βιογραφία
Είναι η δεύτερη κόρη του πρώτου δημάρχου της Αγίας Πετρούπολης, Ανατόλι Σομπτσάκ και της Ρωσίδας πολιτικού Λιουντμίλα Νάρουσοβα.
Ως παιδί παρακολούθησε την σχολή μπαλέτου που συνδέονταν με το Θέατρο Μαρίινσκι και το σχολείο τέχνης Μουσείο Ερμιτάζ. Το 1998, η Ξένια έφυγε από το σχολείο και πήγε στο Πανεπιστήμιο Χέρτσεν, και εγγράφηκε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης (Τμήμα Διεθνών Σχέσεων). Το 2001 μετακόμισε στη Μόσχα και εγγράφηκε στο πρόγραμμα Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας, Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων. Το 2002 γράφτηκε σε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο τμήμα της πολιτικής στο ίδιο πανεπιστήμιο.
Η Σομπτσάκ έπαιξε στην ταινία "Κλέφτες και Πόρνες", ταινία του 2004.
Είναι επίσης γνωστή ως σχεδιάστρια ρούχων και προωθήτρια των ελαστικών μποτών. Τον Ιούνιο του 2006 δημιούργησε την πρώτη της συλλογή των εν λόγω μπότες.
Το 2004, η Σομπτσάκ αναγνωρίστηκε ως υποψήφια για να γίνει διαστημική τουρίστρια της Ρωσίας, που εκτελούν πτήσεις προς το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό πάνω σε έναν πύραυλο Soyuz. Μπορεί να έχουν αναλάβει κάποιες αρχικές δοκιμές και κατάρτισης κοσμοναυτών, αλλά το έργο δεν κατέληξε πουθενά.
Επίσης, συμμετείχε κατά τον πρόσφατα παραγόμενο νόμο που απαγορεύει την δημόσια χρήση ιδιωτικής ζωής των ρωσικών διασημοτήτων χωρίς την άδειά τους.
Στις 28 Δεκεμβρίου 2008, η Σομπτσάκ ήταν σε μια πτήση της Aeroflot από τη Μόσχα στη Νέα Υόρκη, όταν η ίδια και άλλοι επιβάτες στο συμπέραναν ότι ο πιλότος ήταν μεθυσμένος πριν από την απογείωση. Η Σομπτσάκ χρησιμοποιείται την κοσμική κατάσταση της να καλέσει τους εκπροσώπους της Aeroflot και αφαιρέστε τον πιλότο από το πιλοτήριο.
Το περιοδικό Tatler της Ρωσίας έκανε τη λίστα των πιο επιθυμητών ανύπαντρων γυναίκων στη χώρα. Ο κατάλογος βασίζεται στην περιουσία των γυναικών και τη θέση προσωπικοτήτων τους. Είναι γνωστή σε όλη τη Ρωσία ως δημοσιογράφος και παρουσιάστρια. Η Ξένια είναι Νο.1 της Ρωσίας "It girl", ανάλογη με την Πάρις Χίλτον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι παρουσιαστές
2583 Φατυάνοφ
Ο Φατυάνοφ (Fatyanov) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,0. Ανακαλύφθηκε το 1975 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού ποιητή και τραγουδιστή Αλεξέι Ιβάνοβιτς Φατυάνοφ (Алексей Иванович Фатьянов, 1919-1959).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Φατυάνοφ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Φατυανοφ
Ελλοπία Βοιωτίας
Η Ελλοπία είναι χωριό του Δήμου Θηβαίων, όπως αυτός δημιουργήθηκε σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, στο Νομό Βοιωτίας. Έως το 2010 ανήκε στο Δήμο Θίσβης.
Έχει 398 κατοίκους και βρίσκεται σε υψόμετρο 250 μέτρων. Βρίσκεται ανάμεσα στον Κιθαιρώνα και στον Ελικώνα και απέχει 20 χιλιόμετρα από τη Θήβα.
Ετυμολογία
Το όνομά του το χωριό το πήρε από την αρχαία Ελλοπία της Ηπείρου. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Καραντάς, ονομασία που διατηρήθηκε και επίσημα στη διοίκηση μέχρι το 1916, οπότε επανήλθε το κανονικό όνομα. . Η παλαιά ονομασία προέρχεται από τα τουρκικά και σημαίνει Μαύρη Πέτρα, μάλλον λόγω των ασβεστολιθικών πετρωμάτων που ως βράχοι γκρίζου χρώματος περικυκλώνουν το χωριό.
Ιστορία
Δεν είναι γνωστή η χρονολογία της πρώτης έλευσης κατοίκων στον οικισμό. Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, κατοικούνταν από γεωργούς και κτηνοτρόφους.
Σε μικρή απόσταση στα ανατολικά του χωριού, βρέθηκαν λείψανα οικισμών προχριστιανικής εποχής. Ανήκαν κατά την αρχαιότητα στο Κράτος των Θεσπιών. Κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο, εγκαταστάθηκαν στο μέχρι τότε εντελώς ελληνικό χωριό και κάποιες οικογένειες Αρβανιτών, που τελικά αφομοιώθηκαν εντελώς.
Στην Επανάσταση του 1821 συμμετείχε και το χωριό, που αρχικά ήταν από τα πρώτα που απελευθερώθηκαν στη Βοιωτία. Όταν οι Τούρκοι επέστρεψαν με ενισχύσεις, οι κάτοικοι κατέφυγαν στα βουνά για να σωθούν. Η παράδοση λέει ότι ο παπα-Αναστάσης, ιερέας του χωριού, κατέφυγε σε μια σπηλιά, αλλά οι Τούρκοι τον βρήκαν και τον σκότωσαν. Από τότε ο βράχος αυτός ονομάζεται βράχος του Παπα-Αναστάση.
Διάσημοι κάτοικοι
Από την Ελλοπία καταγόταν ο Κώστας Κολιγιάννης (1909 - 1979), στέλεχος του ΚΚΕ και α΄ γραμματέας από το 1956 έως το 1972. Την περίοδο της δικτατορίας, με την ηγεσία του ΚΚΕ εξόριστη στις χώρες της τότε κομμουνιστικής Ανατολικής Ευρώπης, οι χουντικοί είχαν συλλάβει τα αδέλφια του, Αλέξη και Τάκη, ως μέσο πίεσης. Επίσης, από την Ελλοπία κατάγεται από την πλευρά του πατέρα του ο Βασίλειος Σύρος, Ιστορικός, Διευθυντής του Early Modern Greek Culture Program στο Medici Archive Project στη Φλωρεντία της Ιταλίας και Εταίρος στο Clare Hall στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του δήμου Θηβαίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Ξενοδοχείο Golden Palace
Το Golden Palace Hotel Resort and Spa ή αλλιώς ξενοδοχείο Golden Palace είναι μεγάλο πολυτελές ξενοδοχείο πέντε αστέρων το οποίο βρίσκεται στο Τσαγκαντζόρ, μια δημοφιλή λουτρόπολη και θέρετρο υγείας στην επαρχία Κοταΐκ της Αρμενίας. Το ξενοδοχείο λειτούργησε για πρώτη φορά το 2013 και η διαχείρισή του γίνεται από τον αυστραλιανό ομιλο Luxury Group.
Με συνολικό αριθμό δωματίων 120, το ξενοδοχείο Golden Palace είναι το μεγαλύτερο ξενοδοχείο στην Αρμενία που βρίσκεται έξω από την πρωτεύουσα Γερεβάν.
Ιστορία και τοποθεσία
Το ξενοδοχείο Golden Palace που διαθέτει πέντε ορόφους οι οποίοι καταλήγουν σε τρούλο εγκαινιάστηκε επίσημα στις 2 Μαρτίου 2013, με την παρουσία του προέδρου Σερζ Σαρκισιάν.
Πρόκειται για το δεύτερο ξενοδοχείο που εγκαινίσε η εταιρεία Golden Palace LLC στην Αρμενία, μετά το Golden Palace Γερεβάν (το οποίο αργότερα μενονομάστηκε σε Radisson Blu Yerevan).
Το Golden Palace Hotel Resort and Spa βρίσκεται σε ένα λόφο κοντά στο όρος Τεγκένις της οροσειράς Tsaghkunyats, σε υψόμετρο σχεδόν 2.100 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε απόσταση περίπου 55 χιλιομέτρων βόρεια από την πρωτεύουσα Γερεβάν. Το θέρετρο βρίσκεται δίπλα στο χιονοδρομικό κέντρο του Τσαγκαντζόρ και στο σκι λιφτ Τσαγκαντζόρ, επί της οδού Tandzaghbyur 34/1. Το Ολυμπιακό Αθλητικό Συγκρότημα του Τσαγκαντζόρ είναι επίσης πολύ κοντά στο θέρετρο.
Το ξενοδοχείο είναι το μόνο επίσημα αναγνωρισμένο Grand Luxury ξενοδοχείο 5 αστέρων στην ευρύτερη περιοχή.
Χαρακτηριστικά
Μέσα στον τρούλο του ξενοδοχείου δεσπόζει το έργο του διάσημου ζωγράφου Ρούμπεν Γεγκιαζαριάν.
Το ξενοδοχείο διαθέτει δύο εστιατόρια και ένα μπαρ πούρων. Με τον μοναδικό του σχεδιασμό, το λόμπι μπαρ του ξενοδοχείου είναι το μεγαλύτερο στην Αρμενία.
Καζίνο
Το Τσαγκαντζόρ είναι μία από τις τέσσερις πόλις της Αρμενίας που επιτρέπεται να φιλοξενούν εγκαταστάσεις και δραστηριότητες τυχερών παιχνιδιών μέσα στα όρια αστικής περιοχής. Το ξενοδοχείο Golden Palace φιλοξενεί το Καζίνο Senator, ένα από τα λίγα ελίτ καζίνο στην Αρμενία. Το καζίνο διαθέτει τρεις αίθουσες παιχνιδιών: μεγάλη, VIP και ιδιωτική. Το καζίνο Senator του ξενοδοχείου Golden Palace είναι ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα διασκέδασης στην Αρμενία.
Αξιοσημείωτα γεγονότα
Το ξενοδοχείο Golden Palace Τσαγκαντζόρ φιλοξένησε το Παγκόσμιο ομαδικό σκακιστικό πρωτάθλημα της Διεθνούς Σκακιστικής Ομοσπονδίας ανάμεσα στις 18 και στις 29 Απριλίου του 2015. Η τελετή έναρξης του πρωταθλήματος πραγματοποιήθηκε στο μεγάλο λόμπι του ξενοδοχείου με καλλιτεχνική παράσταση στην οποία παρευρέθηκαν ο πρόεδρος της Αρμενίας Σερζ Σαρκισιάν (ο οποίος είναι και πρόεδρος της Αρμενικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας), ο πρόεδρος της Διεθνούς Σκακιστικής Ομοσπονδίας Κίρσαν Ιλιουμζίνοφ και εκπρόσωποι από τις δέκα χώρες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα. Η εκδήλωση συνέπεσε με την 100ή επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων που αποτυπώθηκε κατά την τελετή έναρξης του πρωταθλήματος. Η εθνική ομάδα της Κίνας κατέκτησε τελικά τον τίτλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Αρμενία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αρμενία
Μπλαγκόεβγκραντ
Το Μπλαγκόεβγκραντ (βουλγαρικά: Благоевград, ελληνικά: Άνω Τζουμαγιά) είναι πόλη της νοτιοδυτικής Βουλγαρίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Μέχρι το 1950 ονομαζόταν Άνω Τζουμαγιά (βουλγαρικά: Горна Джумая), ως αντίστιξη στην Κάτω Τζουμαγιά, σημερινή Ηράκλεια Σερρών. Έχει πληθυσμό 70.881 κατοίκους (2012) και βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Μπλαγκοεβγκράτσκα Μπίστριτσα.
Η πόλη είναι το οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της νοτιοδυτικής Βουλγαρίας. Βρίσκεται στην κοιλάδα του Ποταμού Στρυμόνα, στους πρόποδες των βουνών Ρίλα και Πιρίν, 100 χιλιόμετρα νότια από τη Σόφια, κοντά στα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία. Το Μπλαγκόεβγκραντ διαθέτει ένα πεζοδρομημένο κέντρο με αρχιτεκτονική διατηρημένη του 19ου αιώνα, με πολλά εστιατόρια, καφέ και μπουτίκ. Η πόλη είναι αδελφοποιημένη με τη Θεσσαλονίκη και τις Σέρρες. Πήρε το όνομά της από τον μεγάλο Βούλγαρο κομμουνιστή Ντιμιτάρ Μπλαγκόεφ.
Το Μπλαγκόεβγκραντ διαθέτει δύο πανεπιστήμια, το Νοτιοδυτικό Πανεπιστήμιο Νέοφιτ Ρίλσκι και το Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο της Βουλγαρίας. Η πόλη φιλοξενεί επίσης το «Εθνικό Ανθρωπιστικό Λύκειο Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου», το πρώην Βουλγαρικό Γυμνάσιο Αρρένων της Θεσσαλονίκης, που μεταφέρθηκε από τη Θεσσαλονίκη στο Μπλαγκόεβγκραντ (τότε Άνω Τζουμαγιά) το 1913. Από τα αξιοθέατα στη γύρω περιοχή είναι το χιονοδρομικό κέντρο Μπόντροστ.
Ονομα
Το όνομα Μπλαγκόεβγκραντ είναι πρόσφατη κατασκευή από το Μπλαγκόεβ+τη Σλαβική κατάληξη -γκραντ, «πόλη του Μπλαγκόεβ». Το Μπλαγκόεβ είναι από το προσωπικό όνομα μπλαγκόι, από το μπλαγκ, «γλυκός - μεταφορικά καλός και ευγενικός». Πήρε το όνομά του από τον ιδρυτή του Βουλγαρικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος Ντιμιτάρ Μπλαγκόεφ, πρόσφυγα από τη Μακεδονία (Καστοριά).
Κλίμα
Το κλίμα είναι μεταβατικό ηπειρωτικό με έντονη Μεσογειακή επιρροή, λόγω των αερίων μαζών που εισρέουν από τη νότια κοιλάδα του ποταμού Στρυμόνα. Η πόλη προστατεύεται από τους ψυχρούς βόρειους ανέμους λόγω του φυσικού φράγματος των ψηλών βουνών του ορεινού όγκου της Ρίλα και του χωριού Μπέλο Πόλε. Τις ζεστές καλοκαιρινές μέρες η ορεινή αύρα κατεβαίνει από τη Ρίλα μέσω του ποταμού Μπίστριτσα φέρνοντας δροσερό αέρα. Οι άνεμοι είναι μέτριο - 1,6 μέτρα το δευτερόλεπτο. Λόγω των πολλών ορεινών δασών γύρω από την πόλη και της απουσίας βιομηχανικής ρύπανσης ο αέρας στο Μπλαγκόεβγκραντ είναι καθαρός. Οι χειμώνες είναι ήπιοι, σύντομοι και χαρακτηρίζονται από λίγη ή καθόλου χιονόπτωση. Η μέση θερμοκρασία του Ιανουαρίου είναι 0,6 °C. Τα καλοκαίρια είναι μακρά και ξηρά με λίγες βροχοπτώσεις. Η μέση θερμοκρασία Ιουλίου και Αυγούστου είναι 24 °C και η μέγιστη θερμοκρασία που έχει μετρηθεί στο Μπλαγκόεβγκραντ είναι 44,6 °C. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι γύρω στους 13 °C.
thumb|258px|right|Πανοραμική άποψη της πόλης Μπλαγκόεβγραντ thumb|258px|right|Άποψη της πόλης
Ιστορία
Ένας αρχαίος Θρακικός οικισμός ονόματι Σκαπτόπαρα («αγορά» στα Θρακικά) εμφανίσθηκε στην περιοχή γύρω στα 300 π.Χ. και καταλήφθηκε αργότερα από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο οικισμός ήταν γνωστός για τις ιαματικές πηγές στη γύρω περιοχή. Αν και η ιστορία του οικισμού το Μεσαίωνα είναι άγνωστη, κατά την Οθωμανική κυριαρχία έγινε πόλη με Μουσουλμανική πλειοψηφία, ονόματι Τσούμα-ι Μπάλα, που σημαίνει Άνω Τζούμα στα Περσικά και στα Οθωμανικά Τουρκικά. Μία Βουλγαρική συνοικία ονόματι Βαρόσια, σχηματίστηκε κατά τη Βουλγαρική Εθνική Αναγέννηση, με πολλά από τα χαρακτηριστικά της σπίτια και την Εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου από το 1844, να διατηρούνται μέχρι σήμερα. To 1866 ιδρύθηκε ένα σιταλίστε (κοινοτικό κέντρο) και οι Βαλκανικοί πόλεμοι, 1912-1913, οδήγησαν στην απελευθέρωση της περιοχής από την Οθωμανική κυριαρχία και την ενσωμάτωσή της στο Βουλγαρικό κράτος. Πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους η Τσούμα-ι Μπάλα υπαγόταν ως καζάς στο σαντζάκι των Σερρών του βιλαετίου της Θεσσαλονίκης.
Το 1900 σύμφωνα με το Βασίλ Κάντσωφ (Βούλγαρος γεωγράφος, εθνογράφος και πολιτικός) ο πληθυσμός της πόλης αριθμούσε 6440 κατοίκους, από τους οποίους 1250 Βούλγαροι, 4500 Τούρκοι, 250 Βλάχοι, 200 Τσιγγάνοι, 180 Εβραίοι και 60 Έλληνες. Την περίοδο αυτή οι περισσότεροι Τούρκοι ζούσαν στην πόλη και οι Βούλγαροι στα γύρω χωριά. Τις επόμενες δεκαετίες πολλοί πρόσφυγες από την Ελληνική και τη Γιουγκοσλαβική Μακεδονία έφθασαν στην πόλη, τότε γνωστή ως Γκόρνα Τζουμαγιά (μερική μετάφραση του Οθωμανικού ονόματος), που συνέχισε να αυξάνει σε μέγεθος και σημασία. Το όνομα Γκόρνα Τζουμαγιά («Ανω Τζουμαγιά») αντιπαραβάλλει την πόλη στην Ντόλνα Τζουμαγιά («Κάτω Τζουμαγιά») στα νότια, που σήμερα λέγεται Ηράκλεια στο Νομό Σερρών.
Η πόλη μετονομάστηκε σε Μπλαγκόεβγκραντ το 1950.
Οικονομία
Λόγω του μεγάλου αριθμού φοιτητών (εν μέρει χάρη στο Νοτιοδυτικό Πανεπιστήμιο και το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της πόλης,) της θέσης-σταυροδρόμι της, της φύσης και πολλών κοινωνικών παραγόντων η πόλη έχει σχετικά καλά αναπτυγμένη οικονομία. Υπάρχουν πολλά καταστήματα ρούχων, καφέ και εστιατόρια. Η επαρχία έχει την πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία, ως μερίδιο του ΑΕΠ, μετά τις επαρχίες Σόφιας, Βάρνας, Φιλιππούπολης και Μπουργκάς. Ο αριθμός των καταγεγραμμένων ανέργων είναι λίγο κάτω από 10%, λιγότερο από το μέσο της χώρας.
Σημαντικές βιομηχανίες. 1. Τροφίμων και καπνού - Ζωικών προϊόντων, φρούρων, λαχανικών, καπνού και ποτών. 2. Υφασμάτων - Ξένοι επενδυτές έχουν συμβάλει στην ανάπτυξη πολλών επιχειρήσεων που παράγουν έτοιμα ρούχα. 3. Ξύλου και επίπλου - Η εύκολη πρόσβαση σε τοπικούς πόρους δίνει προοπτικές στον κλάδο για ανάπτυξη. Υπάρχουν ανοικτές αγορές του εξωτερικού για έπιπλα, πράγμα που αυξάνει το ενδιαφέρον των ξένων επενδυτών. 4. Σιδήρου και μηχανημάτων - Επιχειρήσεις που ειδικεύονται κυρίως στην παραγωγή μεταλλικών κατασκευών και εξαρτημάτων. Παράγονται επίσης αδιο-ηλεκτρονικές συσκευές και άλλα εξαρτήματα ηλεκτρονικών επικοινωνιών. 5. Δομικών υλικών - Τα χαρακτηριστικά του εδάφους είναι κατάλληλα για την εξαγωγή ορισμένων ορυκτών, που χρησιμοποιούνται στις κατασκευές. Μάρμαρα εξορύσσονται σε πολλές θέσεις των δήμων Σαντάνσκι, Κόπριβλεν, Πετριτσίου και Στρούμιανης. 6. Αλλες - Τουρισμού, φαρμάκων, πλαστικών, χαρτιού, υποδημάτων.
Κατασκευές
Η πόλη είναι πολύ ελκυστική για επενδυτές, ντόπιους και ξένους. Δεν είναι τυχαίο ότι το Μπλαγκοεβγκραντ είναι τρίτη πόλη στη Βουλγαρία σε έκδοση οικοδομικών αδειών. Το αναπτύσσεται και τείνει να απορροφήσει τα χωριά Ελένοβο και Στρούμσκο. Πρόσφατα έγινε μια μεγάλη ανάπλαση του δημοτικού πάρκου και μια νέα γέφυρα, ενώ μόλις ολοκληρώθηκε η Αγορά Σεργκίνιγια, ένα σύγχρονο εμπορικό κέντρο.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τα στοιχεία της τελευταίας απογραφής του 2011 τα άτομα που δήλωσαν την εθνική τους ταυτότητα κατανέμονταν ως εξής:
Σύνολο: 70.881
Το Μπλαγκόεβγκραντ έχει δώσει στη Βουλγαρία και διεθνώς ποδοδφαιρικά ταλέντα, όπως ο Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας Κατηγορία:Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ
2584 Τουρκμενία
Η Τουρκμενία (Turkmenia) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,3. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από το Τουρκμενιστάν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Τουρκμενίας είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τουρκμενια
Αλογάκι της Σκύρου
μικρογραφία|310x310px|Σκυριανά άλογα στον νερόλακκο του οροπεδίου Άρι |εναλλ.= Το αλογάκι της Σκύρου ή σκυριανό αλογάκι (επιστημονική ονομασία Equus Cabalus Skyriano) είναι μία ελληνική φυλή αλόγων.
Περιγραφή
Το αλογάκι της Σκύρου είναι μια ιδιαίτερα μικρόσωμη φυλή, θεωρείται μια από τις μικρότερες φυλές του κόσμου. Για αυτό το λόγο διεθνώς κατατάσσεται στα πόνι αν και τα μορφολογικά του χαρακτηριστικά, εκτός του ύψους, είναι κοινά με εκείνα των αλόγων.
Σύμφωνα με το στάνταρ το ύψος στο ακρώμιο κυμαίνεται στους επιβήτορες από 102 εκατοστά μέχρι 122 εκ., με μέσο ύψος των υπάρχοντων καθαρόαιμων 109 εκ., ενώ στις φοράδες από 100 εκ. μέχρι 119 εκ., με μέσο ύψος 108 εκ..
Έχει μυώδες και συμπαγές σώμα, το κεφάλι είναι λεπτοκαμωμένο και καταλήγει σε λεπτά χείλη και Ρουθούνια. Τα μάτια είναι προεξέχοντα. Τα άκρα είναι ισχυρά με δυνατές και σχετικά ογκώδεις αρθρώσεις. Καταλήγουν σε σκληρές και σκουρόχρωμες οπλές. Έχει μυώδη, ευρύ και συμπαγή τράχηλο στον οποίο αναπτύσσεται μεγάλη σε έκταση χαίτη που καλύπτει όλη τη μία πλευρά του, στα υπερήλικα αρσενικά μπορεί να φτάσει σχεδόν μέχρι το έδαφος. Η χαίτη επεκτείνεται στο μέτωπο και μπορεί να φτάσει μέχρι τα μάτια. Τα αφτιά προεξέχουν και από τις δύο πλευρές της χαίτης και είναι έντονα όρθια. Η ουρά είναι πολύ φουντωτή και μακριά, φτάνοντας μέχρι τη μέση των μεταταρσίων, αλλά μπορεί να φτάσει σχεδόν μέχρι τις οπλές.
Οι χρωματισμοί του είναι ποικίλοι με επικρατέστερο τον ορφνό. Άλλοι χρωματισμοί είναι το φαιό, το ερυθρόφαιο και το ξανθό, σπανιότερα το ισαβέλειο και το υπομελανό. Η χαίτη συνήθως είναι πιο σκούρα από το υπόλοιπο τρίχωμα.
Ο χαρακτήρας του ζώου είναι ιδιαίτερα νευρικός, αλλά με τα άτομα που γνωρίζει και με τα παιδιά αναπτύσσει ιδιαίτερη σχέση και γίνεται ήρεμο.
Η αναπαραγωγική περίοδος πηγαίνει από την αρχή της άνοιξης μέχρι την αρχή του καλοκαιριού. Τα αρσενικά δημιουργούν χαρέμια με διάφορα θηλυκά με τα οποία έχουν την αναπαραγωγική αποκλειστικότητα.
Ιστορία
μικρογραφία|310x310εσ|Αγαλματίδιο στο αρχαιολογικό μουσείο της Σκύρου. Το αλογάκι της Σκύρου είναι μία αρχαία φυλή αλόγων που στην αρχαιότητα ήταν διαδεδομένη σε όλο τον ελληνικό χώρο. Έχει κοινές ρίζες με το Άλογο της Πίνδου. Θεωρείται ότι είναι απόγονος των αλόγων που ο Αχιλλέας είχε μαζί του όταν πήγε στην Τροία. Είναι συνδεδεμένο με τα άλογα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ενώ κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι αυτής της φυλής τα άλογα που απεικονίζονται στη ζωφόρο του Παρθενώνα. Υποθέτεται ότι αυτά τα αλογάκια τα φέρανε στο νησί οι Αθηναίοι τον 5ο π.Χ. αιώνα.
Στα νεότερα χρόνια τα αλογάκια χρησιμοποιούνταν για αγροτικές εργασίες και αθλητικές-πολιτιστικές εκδηλώσεις. Από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάιο αφήνονται ελεύθερα στο βουνό Κόχυλα, στα νοτιοανατολικά του νησιού. Το καλοκαίρι επιστρέφουν στους ιδιοκτήτες τους λόγω έλλειψης τροφής και νερού, μέχρι τη δεκαετία του 70 και για να χρησιμοποιηθούν στις αγροτικές εργασίες. Αναπόσπαστο μέρος της παραδοσιακής πολιτιστικής ζωής της Σκύρου ήταν οι ιπποδρομίες που γίνονταν λίγο πριν επιστρέψουν τα αλογάκια ελεύθερα στο βουνό. Σε αυτές τις ιπποδρομίες γίνονταν αγώνες με 6 άλογα ο καθένας και οι αναβάτες τα κάθονταν πάνω τους χωρίς σέλα. Πρόκειται για μια παράδοση που δεν είναι γνωστό πότε ξεκίνησε αλλά σταμάτησε την δεκαετία του 60 μαζί με την ιππική έκθεση που γινόταν μετά από τους αγώνες.
Σημερινή κατάσταση και προστασία
310x310px|εναλλ.=|μικρογραφία|Η ουρά είναι πολύ φουντωτή και μακριά, φτάνοντας μέχρι τη μέση των μεταταρσίων, αλλά μπορεί να φτάσει σχεδόν μέχρι τις οπλές. Σήμερα το Σκυριανό αλογάκι είναι μία από τις πιο σπάνιες φυλές αλόγων του κόσμου. Στις αρχές της δεκαετίας του 90 ήταν καταγεγραμμένα 220 καθαρόαιμα σε όλη την Ελλάδα, από τα οποία 120 βρίσκονταν στη Σκύρο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση τα έχει περιλάβει ανάμεσα στις σπάνιες φυλές αγροτικών ζώων και χρηματοδοτεί τις πρωτοβουλίες που έχουν σκοπό την προστασία τους. Τέτοιου είδους πρωτοβουλίες υπάρχουν από τη Γεωπονική σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης που τα εκτρέφει στο αγρόκτημα της σχολής, από την κυρία Σύλβια Δημητριάδη Steen με το σχέδιο SILVA στην Κέρκυρα, από το αγρόκτημα Αμφίκαια στην Αμφίκλεια Παρνασσού, από το κτήμα Ιππόλυτος στο Φαλάνη Λάρισας και από την Ένωση Mικρόσωμης Φυλής Αλόγων Σκύρου  στη Σκύρο. Στα πλαίσια των προγραμμάτων προστασίας είναι και η απαγόρευση, με απόφαση του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, πώλησης αλόγων εκτός νησιού με εξαίρεση για τους επιβήτορες. Καθώς και η δημιουργία γενεαλογικών βιβλίων.
Οι σημαντικότερες απειλές σήμερα είναι η καταστροφή του βιοτόπου τους στη νοτιοανατολική Σκύρο, υπάρχει πρόγραμμα εγκατάστασης ανεμογεννητριών παρόλο που η περιοχή είναι ενταγμένη στο δίκτυο NATURA 2000. Η αναπαραγωγή με γαϊδούρια με αποτέλεσμα να γεννιούνται μουλάρια και όχι άλογα. Ο εγκλεισμός των θηλυκών, από τους ιδιοκτήτες τους, σε στάβλους όλο τον χρόνο για να αποφεύγουν εγκυμοσύνες άρα και επιπλέον έξοδα.
Βιβλιογραφία
Πέτρος Κωνσταντινίδης, Νίκος Κρητικός, Jeremy Mallinson, Alec N. Copland Gema: Το σκυριανό αλογάκι, Εκδόσεις Gema, 2003
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλές αλόγων Α
Ο Άνθρωπος του Βερολίνου
Ο Άνθρωπος του Βερολίνου (Πρωτότυπος τίτλος:The Man Between (επίσης γνωστό ως «Ο Δραπέτης του Βερολίνου») είναι ένα βρετανικό θρίλερ του 1953 σε παραγωγή και σκηνοθεσία του Κάρολ Ριντ και σενάριο του Χάρι Κούρνιτζ βασισμένο σε μια πρωτότυπη ιστορία του Έρικ Λινκλάτερ. Πρωταγωνιστούν οι Τζέιμς Μέισον, Κλαιρ Μπλουμ και Χίλντεγκαρντ Κνεφ.
Πλοκή
Η νεαρή Σουζάν Μάλισον φτάνει στο Αεροδρόμιο Τέμπελχοφ στο μεταπολεμικό Δυτικό Βερολίνο, σε εκείνο το σημείο που εξακολουθεί να είναι ανοιχτό στους κατοίκους του Ανατολικού Βερολίνου πριν από την κατασκευή του Τείχους του Βερολίνου. Κοιτάζει γύρω από την πόλη που έχει καταστραφεί από τον πόλεμο με την κουνιάδα της Μπετίνα, συμπεριλαμβανομένων των ερειπίων του Ράιχσταγκ. Μετά από μια έξοδο σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης οι δύο γυναίκες αποφασίζουν να επισκεφθούν τον ανατολικό τομέα την επόμενη μέρα. Η είσοδος είναι απλή, και δείχνουν τα χαρτιά τους σεένα σημείο ελέγχου για να τους δώσουν την άδεια εισόδου. Η ατμόσφαιρα είναι διαφορετική, με τεράστιες αφίσες του Ιωσήφ Στάλιν να διακοσμούν τα κτίρια. Εκεί συναντούν για πρώτη φορά τον Ίβο Κερν σε ένα καφέ. Επιστρέφουν στο δυτικό τομέα και η Σουζάν επισκέπτεται τον Μάρτιν τον αδερφό της (σύζυγο της Μπετίνα), ο οποίος έχει στρατιωτικά καθήκοντα να επιβλέπει τις προμήθειες στην πόλη. Η Σουζάν αρχίζει να γνωρίζει καλύτερα τον Ίβο, ο οποίος της ομολογεί ότι κάποτε ήταν ερωτευμένος με την Μπετίνα. Πηγαίνει κα την παίρνει με ένα VW Beetle και πηγαίνουν να κάνουν πατινάζ. Εκεί εμφανίζεται ο μαυραγορίτης Χάλενταρ ο οποίος προσπαθεί να μιλήσει με τον Κερν. Κατά την επιστροφή τους στο σπίτι, η Μπετίνα ομολογεί τόσο στον Μάρτιν όσο και στη Σουζάν ότι ήταν παντρεμένη με τον Ίβο έως το 1943.
Ο Χάλενταρ με την βοήθεια του Κερν εν τω μεταξύ σχεδιάζει να απαγάγει τον Όλαφ Κέστνερ, ο οποίος μπανοβγαίνει στο Ανατολικό τμήμα του Βερολίνου και μεταφέρει αρκετά συχνά απόρρητα μυστικά ή και ανθρώπους προς την δύση. Για αυτό τον λόγο επιστρατεύουν την Σουζάν προκειμένου να τους οδηγήσει στον Κέστνερ. Η Σούζαν ενημερώνει τον αδερφό της Μάρτιν για αυτήν την εξέλιξη και αυτός με την σειρά του ενημερώνει τους ανωτέρους του για το σχέδιο απαγωγής του Κέστνερ. Κανονίζεται με την μεσολάβηση της Σουζάν να γίνει μια επίσκεψη του Κερν στο σπίτι του Μάρτιν, αλλά ο Κερν την τελευταία στιγμή αναβάλει την επίσκεψη του και στέλνει ένα αγόρι να αφήσει μήνυμα ότι δεν πρόκειται να εμφανιστεί.
Ο Ίβο εξομολογείται στην Σουζάν ότι είναι ένας πρώην δικηγόρος που έχει συμμετάσχει σε ναζιστικές φρικαλεότητες και τώρα πωλεί τις υπηρεσίες του σε Ανατολικογερμανούς για να απαγάγουν και να μεταφέρουν ορισμένους Δυτικογερμανούς στο ανατολικό μπλοκ. Αν και ο Κερν επιθυμεί να μετεγκατασταθεί στη Δύση, παρεμποδίζεται από τις υποψίες των Δυτικογερμανών για το εγκληματικό του παρελθόν. Παρ 'όλα αυτά, συμφώνησε σε μια επιχείρηση απαγωγής που απέτυχε, αναγκάζοντας τον εργοδότη του να αναλάβει και να απαγάγει κατά λάθος την Σουζάν. Ο Κερν προηγουμένως είχε προσποιηθεί ένα ρομαντισμό με την ίδια ως μέσο για να πραγματοποιήσει την απαγωγή του Κέστνερ.
Η απαγωγή της Μάλισον δίνει στον Κερν την ευκαιρία να επιστρέψει στην δύση και να καθησυχάσει τις δυτικές αρχές για το παρελθόν του. Παρά την εγωιστική και σκοτεινή συμπεριφορά του Κερν, η Σουζάν ερωτεύεται τον ίδιο. Του λέει ότι μπορεί να δει βαθιά μέσα την ανθρωπιά σε έναν άντρα που κάποτε ήθελε να υπερασπιστεί τους αθώους και τα «δικαιώματα του ανθρώπου». Αυτή η διάθεση του Κερν εμφανίζεται επίσης σε ένα νεαρό αγόρι του Ανατολικού Βερολίνου που βοηθά τον ίδιο και την Σουζάν στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν, καθώς ακολουθεί τον Κερν παντού και το αγόρι αντιμετωπίζεται με καλοσύνη. Ο Κερν παραδέχεται σχεδόν μια φορά την αγάπη του για την Σουζάν, αλλά κατευθύνει την συζήτηση τους πίσω στο άσχημο παρελθόν του και στην απόπειρα απόδρασης.