cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εισαγγελέας Εγκλημάτων Διαφθοράς
Ιστορικό
Προκειμένου να διευκολυνθεί το έργο τους, οι ανακριτές και οι εισαγγελείς διαφθοράς είχαν ελεύθερη πρόσβαση σε μια πληθώρα στοιχείων, αφού δεν υπόκεινταν στους περιορισμούς της νομοθεσίας περί φορολογικού, τραπεζικού, χρηματιστηριακού και κάθε άλλου απορρήτου, καθώς και σε κάθε μορφής αρχείο Δημόσιας Αρχής ή Οργανισμού που τηρεί και επεξεργάζεται δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα. Με αιτιολογημένη έκθεση μπορούσαν να διατάξουν την άρση οποιουδήποτε απορρήτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δικαστικές αρχές Κατηγορία:Διαφθορά στην Ελλάδα Κατηγορία:Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κατηγορία:Ποινικό Δίκαιο
Σιδηροδρομικός σταθμός Ράντεγκαστ
μικρογραφία| Μνημείο του Ολοκαυτώματος στο Ράντεγκαστ. Ο σιδηροδρομικός σταθμός Ράντεγκαστ (γερμανικά: Bahnhof Radegast, πολωνικά: stacja Radogoszcz) είναι ένας ιστορικός σιδηροδρομικός σταθμός στο Λοτζ της Πολωνίας. Ο σταθμός, που αρχικά χτίστηκε μεταξύ 1926 και 1937, χρησιμοποιήθηκε εκτενώς κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Χρησίμευσε ως Umschlagplatz για τη μεταφορά Εβραίων από το Γκέτο του Λοτζ στα στρατόπεδα εξόντωσης κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Ράινχαρντ. Η «πλατφόρμα φόρτωσης» βρίσκεται στο Μαρίσιν, μια γειτονιά στην περιοχή Μπαουούτι της πόλης.
Το Ολοκαύτωμα
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο σταθμός βρισκόταν ακριβώς έξω από το Γκέτο του Λοτζ, ενός από τα μεγαλύτερα εβραϊκά γκέτο στην υπό γερμανική κατοχή Ευρώπη. Η Umschlagplatz στο σταθμό Ράντεγκαστ ήταν ο τόπος όπου κατά κύριο λόγο Εβραίοι κάτοικοι του Λοτζ, συμπεριλαμβανομένων χιλιάδων ατόμων που απελαύνονταν από όλη την κατεχόμενη Πολωνία, είχαν συγκεντρωθεί για άμεση απέλαση στα γερμανικά στρατόπεδα εξόντωσης του Χέουμνο (Κούλμχοφ) και Άουσβιτς. Περίπου 200.000 Πολωνοί, Αυστριακοί, Γερμανοί, Λουξεμβούργιοι και Τσέχοι Εβραίοι, καθώς και πολλοί Ρομά, Σίντι και Λαλέρι, πέρασαν από το σταθμό στο δρόμο προς το θάνατό τους την περίοδο από 16 Ιανουαρίου 1942 έως 29 Αυγούστου 1944. Το σημείο συλλογής είχε την ίδια σημασία για το Λοτζ που είχε το γνωστότερο Umschlagplatz για το Γκέτο της Βαρσοβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρένα του Ολοκαυτώματος Κατηγορία:Μεταφορές στο Λοτζ Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί στο Λοτζ Κατηγορία:Γκέτο του Λοτζ Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία Κατηγορία:Μνημεία στην Πολωνία Κατηγορία:Ιστορία του Λοτζ
Λα Φορκλ (Άνω Σαβοΐα)
Το Λα Φορκλ (γαλλικά: La Forclaz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φορκλάν (γαλλικά: Forclands).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Χάτσικο
Ο Χάτσικο (στα ιαπωνικά: ハチ公), γνωστός και ως Chuken Hachiko (忠犬ハチ公, ο πιστός Χάτσικο ) ήταν ένας λευκός σκύλος ράτσας Ακίτα ο οποίος γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 1923, στην πόλη Οντάτε της Ιαπωνίας. Έγινε διάσημος για την αξιοθαύμαστη αφοσίωση στον κύριό του, στον οποίο έμεινε πιστός για όλη του την ζωή.
Η ζωή του
Τον Ιανουάριο του 1924, ο Χιντεσάμπουρο Ουένο, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Τόκιο, υιοθετεί ένα λευκό κουτάβι Ακίτα ηλικίας δύο περίπου μηνών το οποίο ονομάζει Χάτσικο (σημαίνει κυριολεκτικά: ο όγδοος ευοίωνος πρίγκηπας). Ο καθηγητής ζούσε μοναχικά στα περίχωρα του Τόκιο και μεγάλωσε τον Χάτσικο σαν πραγματικό φίλο και σύντροφο. Ήταν πραγματικά αχώριστοι και καθημερινά περπατούσαν μαζί μέχρι τον σιδηροδρομικό σταθμό της Σιμπούγια, όπου ο καθηγητής έπαιρνε το τρένο για να πάει στο πανεπιστήμιο. Ο Χάτσικο πήγαινε κατόπιν σπίτι αλλά το απόγευμα ξαναγύριζε στον σταθμό, όπου περίμενε την επιστροφή του κυρίου του. Τον Μάιο του 1925, ο Χάτσικο συνόδευσε όπως πάντα τον καθηγητή στον σταθμό του τρένου και γύρισε σπίτι. Ο καθηγητής όμως δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά στον σταθμό, διότι κατά την διάρκεια μιας διάλεξης στο πανεπιστήμιο πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία. Ο Χάτσικο μετά ξαναγύριζε στον σταθμό, περιμένοντας στο ίδιο σημείο τον κύριό του κάθε μέρα, για το υπόλοιπο της ζωής του.
Αναγνώριση
Το 1925, ένας μαθητής του Ουένο ο οποίος ήταν ειδικός στα σκυλιά Ακίτα, αναγνώρισε τον μεγαλόσωμο σκύλο. Παρατήρησε δε, πως ο Χάτσικο περίμενε στον σταθμό κοιτάζοντας τα τρένα μέχρι να βγει και ο τελευταίος επιβάτης και ρωτώντας τους περαστικούς και τους θαμώνες του σταθμού οι οποίοι τον τάϊζαν, έμαθε τον λόγο της αναμονής του. Λίγο καιρό μετά, δημοσίευσε μια εργασία για τα Ακίτα, την μεγαλύτερη από τις επτά ιαπωνικές φυλές τύπου Spitz (Σπίτζ), η οποία αριθμούσε τότε μόνο τριάντα καθαρόαιμα σκυλιά: ένα από αυτά ήταν και ο Χάτσικο. Ο μαθητής αυτός ερχόταν συχνά στον σταθμό για να δει τον Χάτσικο και έγραψε πολυάριθμα άρθρα σε τοπικές εφημερίδες, εξυμνώντας την αφοσίωση του λευκού Ακίτα. Ένα από αυτά τα άρθρα δημοσιεύτηκε σε μια εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας και ο Χάτσικο γίνεται σύντομα διάσημος. Οι Ιάπωνες εντυπωσιάζονται, ενώ γονείς και δάσκαλοι χρησιμοποιούν τον Χάτσικο σαν παράδειγμα ύψιστης αφοσίωσης και πίστης στην οικογένεια.
Θάνατος
thumb|right|Ο σταθμός της Σιμπούγια την δεκαετία του 1930.|270x270px Στις 8 Μαρτίου 1935, περαστικοί βρήκαν τον Χάτσικο πεθαμένο σε ένα δρομάκι κοντά στον σταθμό της Σιμπούγια. Όταν το νέο του θανάτου του έγινε γνωστό, ο σταθμός και το άγαλμά του κυριολεκτικά κατακλύστηκαν από κόσμο και λουλούδια. Τα αίτια του θανάτου του έγιναν αφορμή για πολλές συζητήσεις και διαδόσεις. Αρχικά, είχαν βρει στο στομάχι του τέσσερα γιακιτόρι (σουβλάκια ιαπωνικού τύπου) αλλά απέκλεισαν την πιθανότητα θανάτου του από αυτά, αφού δεν βρήκαν αποδείξεις πως τα ξύλινα σουβλάκια έβλαψαν το στομάχι του. Ακόμη, ανακάλυψαν πως ο Χάτσικο είχε φιλαρίαση, μία ασθένεια που προκαλείται από παράσιτα αν ο σκύλος δεν λαμβάνει προληπτική αντιπαρασιτική αγωγή. Μόλις τον Μάρτιο του 2011, επιστήμονες ανακάλυψαν πως ο κύριος λόγος θανάτου του ήταν ο καρκίνος ο οποίος ήταν σε προχωρημένο (τελικό) στάδιο και είχε εξαπλωθεί από τους πνεύμονες μέχρι την καρδιά του. Τα όργανα του Χάτσικο διατηρούνται στη φορμόλη στο ερευνητικό κέντρο του Πανεπιστημίου του Τόκιο δίπλα σε μία προτομή του ιδιοκτήτη του.
Το σύμβολο
thumb|180px|left|Σήμερα, ο Χάτσικο βρίσκεται βαλσαμωμένος στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας & Επιστημών του Τόκιο.
Σήμερα, ο Χάτσικο βρίσκεται βαλσαμωμένος στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και Επιστημών του Τόκιο.
Η ταινία
Η ιστορία του Χάτσικο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 2009 με τον τίτλο Hachiko: A Dog's Story (Χάτσικο: Η ιστορία ενός σκύλου) στην οποία, εκτός από τον "Χάτσικο" πρωταγωνιστεί ο Ρίτσαρντ Γκιρ στον ρόλο του καθηγητή. Η ταινία είναι παραλλαγή της πραγματικής ιστορίας & εκτυλίσσεται στις ΗΠΑ, στη σημερινή εποχή.
Αναφορές και σημειώσεις
<div style="-moz-column-width:2px;; column-width:2px;;" | style="-moz-column-count:1; column-count:1;">
Κατηγορία:Διάσημα ζώα
Φρανκλάν
Το Φρανκλάν (γαλλικά: Franclens) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Keeping Up with the Kardashians
To Keeping Up with the Kardashians (συχνά αναγραφόμενο και ως KUWTK) είναι ένα αμερικανικό τηλεοπτικό reality που προβάλλεται από το κανάλι E! Entertainment και εστιάζει στις προσωπικές & επαγγελματικές ζωές των μελών της οικογένειας Καρντάσιαν-Τζένερ.
Αποτελεί ιδέα του Ράιαν Σίκρεστ, ο οποίος είναι και παραγωγός. Το reality έκανε πρεμιέρα στις 14 Οκτωβρίου 2007 ενώ η 15η σεζόν ολοκληρώθηκε στις 5 Αυγούστου 2018.
Στο reality πρωταγωνιστούν κυρίως οι τρεις αδελφές Κιμ, Κόρτνεϊ και Κλοέ Καρντάσιαν καθώς και οι ετεροθαλείς αδελφές τους, Κένταλ & Κάιλι. Επίσης, εμφανίζονται συχνά οι γονείς τους, Κρις και Κέιτλιν Τζένερ (πρώην Μπρους Τζένερ) αλλά και ο αδελφός τους, Ρομπ Καρντάσιαν.
Δημιουργία
Η ιδέα της δημιουργίας ενός οικογενειακού reality ήρθε το 2006, όταν η Κρις Τζένερ έδειξε ενδιαφέρον να εμφανιστεί σε τηλεοπτική εκπομπή μαζί με την οικογένειά της. Ο παραγωγός Ράιαν Σίκρεστ, ο οποίος έχει τη δική του εταιρία παραγωγής, αποφάσισε να αναπτύξει την ιδέα της Τζένερ, έχοντας στο μυαλό του το δημοφιλές οικογενειακό reality show "The Osbournes". Προσέλαβε έναν cameraman για να επισκεφτεί το σπίτι της οικογένειας Καρντάσιαν-Τζένερ και να τους μαγνητοσκοπήσει όσο θα απολάμβαναν ένα κυριακάτικο μπάρμπεκιου. Αργότερα, ο ίδιος ήρθε σε επικοινωνία με το κανάλι E! Entertainment, το οποίο τελικά ενέκρινε το συγκεκριμένο reality.
Τον Αύγουστο του 2007, ανακοινώθηκε ότι η οικογένεια Καρντάσιαν-Τζένερ θα πρωταγωνιστούσε σε ένα οικογενειακό reality ή αλλιώς μια "νέα μη σκηνοθετημένη οικογενειακή κωμική σειρά" παραγωγής του Ράιαν Σίκρεστ.
Το reality με τίτλο "Keeping Up with the Kardashians" έκανε πρεμιέρα στις 14 Οκτωβρίου 2007, εστιάζοντας στις ζωές των μελών της οικογένειας, με πιο βασικές πρωταγωνίστριες τις αδελφές Κιμ, Κόρτνεϊ και Κλοέ. Μάλιστα, η Κιμ Καρντάσιαν είχε δηλώσει αργότερα "Όταν αρχίσαμε το σόου, μαζευτήκαμε σαν οικογένεια και είπαμε ότι αν πρόκειται να το κάνουμε, θα είμαστε 100% αυτό που είμαστε πραγματικά" ενώ επίσης σχολίασε και το κανάλι, λέγοντας ότι "δεν έχει βάλει ποτέ τίποτα που δεν έχουμε εγκρίνει ή δεχτεί". Λόγω της επιτυχίας που γνώρισε το reality, στο τέλος της πρώτης σεζόν (2008), η οικογένεια ανανέωσε το συμβόλαιο με το κανάλι E! Entertainment, ενώ το 2012, υπέγραψαν συμφωνία τριετούς συμβολαίου. Τον Φεβρουάριο του 2015, ανακοινώθηκε ότι το reality θα συνεχίσει για άλλα τέσσερα χρόνια τουλάχιστον, μαζί με την προσθήκη κάποιων spin-off εκπομπών.
Στις 24 Αυγούστου 2017, ανακοινώθηκε ότι η οικογένεια με το κανάλι υπέγραψαν συμφωνία ύψους 150.000.000 δολαρίων.
Παιδιά
Στο ριάλιτι KUWTK έχουν εμφανιστεί επίσης και τα παιδιά:
Άλπεις Μαριτίμαι
Οι Άλπεις Μαριτίμαι, λατιν.: Alpes Maritimae (ie Άλπεις [παρα]θαλάσσιες), ήταν μία μικρή επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ιδρύθηκε το 63 μ.Χ. από τον Νέρωνα. Ήταν μία από τις τρεις επαρχίες, που αποτελούσαν τις Άλπεις μεταξύ της σύγχρονης Γαλλίας και της Ιταλίας, μαζί με τις Άλπεις Γραίαι και Ποινιναί βόρεια και τις Άλπεις Κοττίαι ενδιάμεσα. Το Alpes Maritimae περιλάμβανε τμήματα των σημερινών γαλλικών διαμερισμάτων Aλπ-Μαριτίμ (στο οποίο σώζεται το όνομα), Aλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς και Ωτ-Αλπ.
Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν το Cemenelum (σημερινό Cimiez, μία γειτονιά της Νίκαιας), μέχρι που αντικαταστάθηκε από το Eburodunum (σημερινό Embrun) κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Διοκλητιανού (284–305).
Ιστορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/56/Ar%C3%A8nes_de_Cimiez%2C_Nice%2C_France.jpg/220px-Ar%C3%A8nes_de_Cimiez%2C_Nice%2C_France.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Το ρωμαϊκό αμφιθέατρο τού Cemenelum. Μετά την υποταγή των τοπικών φυλών της Λιγουρίας το καλοκαίρι του 14 π.Χ., η περιοχή διοικήθηκε από έναν έπαρχο πόλεως (praefectus civitatium), στη συνέχεια έλαβε τα Λατινικά δικαιώματα το 63 μ.Χ. και τέθηκε υπό τη διοίκηση ενός επιτρόπου (procurator). Το Cemenelum (σημερινό Cimiez), η κύρια πόλη των Vediantii, έγινε η πρωτεύουσα της νέας επαρχίας.
Επί Διοκλητιανού (284–305) η επαρχία επεκτάθηκε μέσω της ενσωμάτωσης τμημάτων της Ναρβωνική Γαλατία και των Άλπεων Κοττίων και κατανεμήθηκε στην επισκοπή της Βιέννης (praefectura Galliarum). Η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Eburodunum (σημερινό Embrun), το οποίο ήταν μέρος των Άλπεων Κοττίων μέχρι εκείνη την εποχή.
Οικισμοί
Οι κύριοι οικισμοί της επαρχίας περιλαμβάνουν:
Μετά το 297 η επαρχία επεκτάθηκε ώστε να περιλαμβάνει:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Αναστασίγια Βερτίνσκαγια
Η Αναστασίγια Αλεξάνδροβνα Βερτίνσκαγια (ρωσικά: Анастаси́я Алекса́ндровна Верти́нская, γεννημένη στις 19 Δεκεμβρίου 1944 στη Μόσχα) είναι μια Ρωσίδα ηθοποιός, που πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 με τις αναγνωρισμένες εμφανίσεις της στις ταινίες Scarlet Sails, Amphibian Man και Hamlet.
Στη δεκαετία του 1990, απογοητευμένη από την κατάσταση του κινηματογράφου στη Ρωσία, πήγε στο εξωτερικό για να γίνει καθηγήτρια και πέρασε 12 χρόνια στη Γαλλία, την Αγγλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ελβετία. Το 1988 η Βερτίνσκαγια αναγνωρίστηκε ως λαϊκή καλλιτέχνης της Ρωσίας. Έχει λάβει, επίσης, τις διακρίσεις του Τάγματος της Τιμής (2005) και του Τάγματος της Φιλίας (2010).
Η Αναστασίγια Βερτίνσκαγια γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1944 στη Μόσχα, με γονείς τον διάσημο Ρώσο τραγουδιστή-τραγουδοποιό Αλεξάντερ Βερτσίνσκι και τη Γεωργιανή ζωγράφο και ηθοποιό Λειδία Βερτίνσκαγια (πρώην Τσίργκαβα). Η Αναστασίγια και η αδελφή της Μαριάννα (ένα έτος μεγαλύτερή της) πέρασαν τα πρώτα τους χρόνια στο ξενοδοχείο Metropol της Μόσχας. Το 1946, όμως, η οικογένεια έλαβε ένα κατάλληλο διαμέρισμα στην οδό Γκόρκι 14. Η παιδική της ηλικία ήταν ευτυχισμένη και μεγάλωσε σε μια διγλωσσική οικογένεια. Η Αναστασίγια απολάμβανε το πνευματικά διεγερτικό οικογενειακό περιβάλλον και την πλούσια πολιτιστική ατμόσφαιρα του κύκλου των γονιών της. Τόσο η ίδια όσο και η αδελφή της εντάχθηκε σε ένα απλό δημόσιο σχολείο και σπούδασε μουσική και ξένες γλώσσες, τομείς που θεωρήθηκαν ως εκπαιδευτική προτεραιότητα από τους γονείς της.
Ο Βερτσίνσκι δεν κατηγόρησε ποτέ τις κόρες του για κάποια αποτυχία τους, όταν η Αναστασίγια εκείνη την περίοδο προτιμούσε να ασχολείται με την εξερεύνηση της τεράστιας βιβλιοθήκης του πατέρα της παρά με τις σχολικές σπουδές της. Ο Αλεξάντερ είχε αναπτύξει το δικό του τρόπο αντιμετώπισης προβλημάτων με τις κόρες του.
Το 1967 η Βερτίνσκαγια προσχώρησε στο Θέατρο Βαχτάνγκοφ και πέρασε εκεί μια χρονιά, πριν μετακομίσει στο Σοβρεμένικ, το 1968, στο οποίο παρέμεινε μέχρι το 1980. Η θεατρική εμπειρία της ήταν, βεβαίως, ύψιστης σημασίας για μια ηθοποιό που ποτέ δεν αισθάνθηκε αρκετά ασφαλής ενώ έπαιζε σε ταινίες. Στο Σοβρεμένικ πρωταγωνίστησε ως Ολίβια (Δωδέκατη Νύχτα), Ραβένσκαγια (The Cherry Orchard) και Βαλεντίνα (του Μιχαήλ Ροχτίν).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί
Αλέξιος Παλαιολόγος
Ο Αλέξιος (απεβ. 1203) από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων ήταν Βυζαντινός ευγενής, γαμπρός του Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου και διάδοχός του. Είναι γνωστός ακόμα με το όνομα Αλέξιος Κομνηνός. Με την ιδιότητά του διαδόχου, κατέστειλε πολλές εξεγέρσεις εναντίον του Αυτοκράτορα. Είχε τον τίτλο του δεσπότη. Η κόρη του Θεοδώρα είχε γιο τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο.
Βιογραφία
Η καταγωγή του δεν είναι σαφής. Η οικογένειά του ήταν πλούσια και τα μέλη της γνωστά κυρίως ως αξιωματούχοι στη διοίκηση και το στρατό των Κομνηνών Αυτοκρατόρων. Ο πατέρας του ήταν μάλλον ο σεβαστός Γεώργιος Παλαιολόγος, μέγας Εταιρειάρχης (στη Φρουρά του Αυτοκράτορα), εγγονός του στρατηγού Γεωργίου Παλαιολόγου, αφοσιωμένου υποστηρικτή του στρατηγού Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Από τη μάμμη του Άννα ο Αλέξιος είχε καταγωγή από τους Κομνηνούς.
Είχε θείο τον σεβαστό Κωνσταντίνο και μία θεία, που παντρεύτηκε κάποιον Ιωάννη Βρυέννιο. Δεν γνωρίζουμε το όνομα της μητέρας του και δεν εμφανίζεται να έχει αδέλφια.
Περί το 1198 ο Αλέξιος εξελέγη από τον Αλέξιο Γ΄ Άγγελο, που δεν είχε άρρενα απόγονο, ως δεύτερος σύζυγος της πρωτότοκης κόρης του Ειρήνης. Αυτή ήταν χήρα του Ανδρόνικου Κοντοστέφανου· ο Αλέξιος Παλαιολόγος ήταν νυμφευμένος, πιέστηκε όμως να διαζευχθεί την όμορφη σύζυγό του για να πάρει την Ειρήνη. Ο γάμος έγινε την άνοιξη του 1199 και συνοδεύτηκε από λαμπρούς εορτασμούς. Έτσι ο Παλαιολόγος έγινε διάδοχος και ανήλθε στο βαθμό του δεσπότη. Ταυτόχρονα η δευτερότοκη κόρη τού Αυτοκράτορα Άννα, επίσης χήρα, παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Λάσκαρη, μέλλοντα Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στη Νίκαια.
Έπειτα από λίγο και οι δύο γαμπροί στάλθηκαν μαζί με τον στρατηγό Μανουήλ Καμύτζη εναντίον του στασιαστή Ιβάνκο (γαμπρού της Άννας) στη Θράκη. Κατά την εκστρατεία, στην πολιορκία του Κριτσίμ ο πατέρας του Αλεξίου, ο Γεώργιος σκοτώθηκε. Οι Βούλγαροι αφού παγίδευσαν τον Ρωμαϊκό στρατό, του επιτέθηκαν και τον νίκησαν· ο Καμύτζης αιχμαλωτίστηκε. Η επιτυχία ενίσχυσε τον Ιβάνκο, που τώρα διεκδικούσε τον αυτοκρατορικό τίτλο. Την άνοιξη του 1200 ο Αλέξιος Γ΄ προσποιήθηκε ότι είναι πρόθυμος να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις και έστειλε τον Αλέξιο Παλαιολόγο να συναντήσει τον στασιαστή. Ο Αλέξιος έδωσε ιερές υποσχέσεις για την ασφάλεια του Ιβάνκο, ο οποίος ήλθε στο Αυτοκρατορικό στρατόπεδο, συνελήφθη όμως και εκτελέστηκε.
Το Φεβρουάριο του ίδιου έτους ο Ιωάννης Λαγός, φρουρός του Πραιτωρίου (Φυλακής) είχε υπεξαιρέσει δωρεές για αγαθοεργίες· ο λαός διαμαρτυρήθηκε για τη διαφθορά και εξεγέρθηκε. Ο όχλος ξεχύθηκε στην πόλη, πήρε τον έλεγχο των φυλακών, τις άνοιξε και επιτέθηκε στη Φρουρά του Παλατίου. Ο Αλέξιος Γ΄ ήταν στη Χρυσούπολι (Σκούταρι) και ο Αλέξιος κλήθηκε να ελέγξει την κατάσταση. Τότε ο Αλέξιος οδήγησε τον στρατό μέσα στην Κωνσταντινούπολη και αφού προκάλεσε πολλές απώλειες στο πλήθος, κατέστειλε την εξέγερση.
Ο Αλέξιος απεβίωσε το 1203, σε νεαρή σχετικά ηλικία, σύμφωνα με τον Θεόδωρο Σκουταριώτη από φυσικά αίτια. Αυτό συνέβη λίγο πριν την εκθρόνηση και τη φυγή του Αλεξίου Γ΄, όταν αυτός αντίκρυσε τη Δ΄ Σταυροφορία να πολιορκεί την Κωνσταντινούπολη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ειρήνη Αγγελίνα, κόρη του Αλεξίου Γ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί Αλεξιος Κατηγορία:Δεσπότες (τίτλος ευγενείας)
Σορτ
Το Σορτ (καταλανικά: Sort) είναι κωμόπολη και δήμος της επαρχίας της Λιέιδα στην Καταλονία, πρωτεύουσα, μαζί με το Ποντ ντε Σουέρτ της φυσικής επαρχίας (κομάρκας) του Άνω Παλιάρς. Στο μεσαίωνα ήταν η έδρα του κόμη του Άνω Παλιάρς· από εκείνη την εποχή διατηρείται το φρούριο και ο πολύ γραφικός μεσαιωνικός πυρήνας της ενώ το σύμβολο της κωμόπολης ταυτίζεται με τον δικέφαλο αετό των κόμητων. Την κωμόπολη διασχίζει ο ποταμός Νογέρα Παλιαρέζα.
Το όνομα της κωμόπολης είναι το ίδιο με αυτό του Ποντ ντε Σουέρτ: και τα δύο προέρχονται από τη βασκική λέξη sort ('γέφυρα'). Είναι ένα από τα πολλά βασκικά τοπωνύμια που εντοπίζονται στα Πυρηναία όρη που αποδεικνύουν την ύπαρξη σημαντικών βασκικών πληθυσμών στην περιοχή μέχρι τουλάχιστον τον 9ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Λιέιδα Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας
Γεώργιος Φ. Ανδρεάδης
Ο '''Γεώργιος Φ. Ανδρεάδης''' (1878 - 1945) ήταν Έλληνας εφοπλιστής και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Βροντάδο Χίου και ήταν γιος του Χατζηφραγκούλη Ανδρεάδη, πλοιοκτήτη. Υπηρέτησε ως πλοίαρχος σε πλοία και εν συνεχεία δημιούργησε δικό του ιδιόκτητο στόλο. Την περίοδο 1925 - 1929 διετέλεσε μέλος του δ.σ. της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών.
Φρανζί
Το Φρανζί (γαλλικά: Frangy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Γεώργιος Φ. Ανδρεάδης
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε υποστηρικτής του Ελευθερίου Βενιζέλου, τον οποίο χρηματοδότησε κατά την περίοδο της κυβέρνησης της Θεσσαλονίκης. Στις εκλογές του 1923 εξελέγη βουλευτής Χίου και ενώ το 1929 εξελέγη αριστίνδην από την Βουλή και την Γερουσία γερουσιαστής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1935.
Φρανζί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ματίλντα Γκέτερ
Η Ματίλντα Γκέτερ (πολωνικά: Matylda Getter) (1870–1968) ήταν Πολωνή Καθολική μοναχή, ηγουμένη των Φραγκισκανών αδελφών της Οικογένειας της Παναγίας στη Βαρσοβία και κοινωνική λειτουργός στην προπολεμική Πολωνία. Στην κατεχόμενη από τη Γερμανία Βαρσοβία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου συνεργάστηκε με την Ιρένα Σέντλερ και την αντιστασιακή οργάνωση Ζεγκότα για να σώσει τις ζωές εκατοντάδων Εβραίων παιδιών από το Γκέτο της Βαρσοβίας. Αναγνωρίστηκε ως μία από τους Πολωνούς Δίκαιους των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ για τις δραστηριότητές της διάσωσης.
Γεώργιος Φ. Ανδρεάδης
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν παντρεμένος με την Πολυτίμη Κάκαρη και είχε αποκτήσει πέντε παιδιά μεταξύ των οποίων τον Στρατή Ανδρεάδη και την Κατίνα, σύζυγο Αντωνίου Παντελή Λαιμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Βουλευτές Χίου Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Ματίλντα Γκέτερ
Βιογραφία
Η Γκέτερ ξεκίνησε την κοινωνική εργασία πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έλαβε μια σειρά από τις υψηλότερες εθνικές διακρίσεις προς τιμήν των επιτευγμάτων της στο εκπαιδευτικό και κοινωνικό της έργο. Είχε ιδρύσει πάνω από 20 εγκαταστάσεις εκπαίδευσης και φροντίδας για παιδιά στο Άνιν, στην Μπιαουοένκα, στο Χοτόμουφ, στο Μιεντζιλέσιε, στο Πουούντι, στο Σέινι, στο Βίλνο και αλλού.
Ισαάκ Λεβιτάν
Ο Ισαάκ Ίλιτς Λεβιτάν (ρωσικά: Исаа́к Ильи́ч Левита́н, αγγλικά: Isaac Ilyich Levitan, 30 Αυγούστου 1860 – 4 Αυγούστου 1900) ήταν Ρώσος ζωγράφος, ένας από τους πιο σημαντικούς τοπιογράφους της ευρωπαϊκής ζωγραφικής του 19ου αιώνα και τους θεμελιωτές της ρωσικής τοπιογραφίας.
Βιογραφία
Ο Ισαάκ Λεβιτάν γεννήθηκε στο Κιμπαρτάς της Λιθουανίας και προερχόταν από φτωχή, αλλά μορφωμένη εβραϊκή οικογένεια. Στις αρχές του 1870, η οικογένεια Λεβιτάν μετακόμισε στη Μόσχα. Το Σεπτέμβριο του 1873, ο Ισαάκ Λεβιτάν εγγράφηκε στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας, ακολουθώντας το τμήμα τοπιογραφίας. Είχε καθηγητές τους διάσημους ζωγράφους Αλεξέι Σαβράσοφ, Βασίλι Περόφ και Βασίλι Πολένοφ.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Σχολή, συνδέθηκε με στενή φιλία με τους ζωγράφους Κονσταντίν Κορόβιν, Μιχαήλ Νεστέροφ και Νικολάι Τσέχωφ, ο αδελφός του οποίου Αντόν Τσέχωφ έγινε ο πιο στενός φίλος του Λεβιτάν. Συχνά επισκεπτόταν τον Τσέχωφ στο σπίτι του, ενώ λέγεται ότι ήταν ερωτευμένος με την αδελφή του Τσέχωφ, Μαρία Πάβλοβνα Τσεχόβα. Ο Λεβιτάν δεν απέκτησε ποτέ οικογένεια ή παιδιά.
Το 1877, ο Ισαάκ Λεβιτάν παρουσίασε για πρώτη φορά δημοσίως το έργο του, που αντιμετωπίστηκε με ευνοϊκές κριτικές από τον τύπο. Μετά την απόπειρα δολοφονίας του Αλεξάντρ Σολοβιόφ (Alexander Soloviev) τον Μάιο του 1879, οι μαζικές εκτοπίσεις των Εβραίων από τις μεγάλες πόλεις της ρωσικής αυτοκρατορίας ανάγκασαν τον Λεβιτάν να μετακομίσει στο προάστιο Σαλτικόβκα (Saltykovka), αλλά μετά από πιέσεις μιας ομάδας φιλότεχνων, του επετράπη να επιστρέψει.
Το 1880, ο πίνακας του Λεβιτάν «Φθινοπωρινή ημέρα. Σοκολνίκι» αγοράστηκε από το διάσημο ανθρωπιστή και συλλέκτη έργων τέχνης Πάβελ Τρετιακόφ (Pavel Mikhailovich Tretyakov). Την άνοιξη του 1884 συμμετείχε στις περιοδεύουσες εκθέσεις της ομάδας των «Περιπλανώμενων» (Peredvizhniki). Το 1897, ο Λεβιτάν, διάσημος ήδη ζωγράφος, εκλέχτηκε μέλος της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Τεχνών.
Ο Λεβιτάν πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στο σπίτι του φίλου του Αντόν Τσέχωφ στην Κριμαία. Πέθανε στις 4 Αυγούστου του 1900 και ενταφιάστηκε στο εβραϊκό κοιμητήριο του Dorogomilovo στα δυτικά της Μόσχας. Τον Απρίλιο του 1941, τα λείψανα του Λεβιτάν μεταφέρθηκαν στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι (Novodevichy Cemetery) της Μόσχας, δίπλα στον τάφο του Τσέχωφ.
Καλλιτεχνική δράση
Ο Ισαάκ Λεβιτάν ήταν βαθιά επηρεασμένος από τη λυρική γοητεία της ρωσικής υπαίθρου. Φιλοτέχνησε πολυάριθμες τοπιογραφίες, που αποπνέουν μια διάθεση ελεγειακής μελαγχολίας, που έγινε γνωστή ως «τοπιογραφική διάθεση» ("landscape of mood"). Το 1889, ο Λεβιτάν επισκέφτηκε το Παρίσι, όπου μελέτησε το έργο του διάσημου Γάλλου τοπιογράφου Καμίγ Κορό (Camille Corot), τους ζωγράφους της Σχολής της Μπαρμπιζόν (Barbizon) και τους εμπρεσιονιστές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι
Ματίλντα Γκέτερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές μοναχές Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Καθολικοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Πολωνοί ανθρωπιστές Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Πολωνοί αντιστασιακοί στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Amstel
Η Amstel (ελ: ΑΜΣΤΕΛ) είναι ολλανδική ζυθοποιία που ιδρύθηκε το 1870 στη Μάουριτσκαντε του Άμστερνταμ στην Ολλανδία. Εξαγοράστηκε από τη Heineken International το 1968 και το εργοστάσιο ζυθοποιίας έκλεισε το 1982, ενώ η παραγωγή της συνεχίστηκε στο κύριο εργοστάσιο της Heineken στο Ζούτερβαουντε.
Ιστορία
Η ζυθοποιία ιδρύθηκε στις 11 Ιουνίου του 1870 στο Άμστερνταμ και πήρε την επωνυμία της από τον ποταμό Άμστελ. Από το 1872, η Amstel είχε ετήσια παραγωγή 10.000 εκατόλιτρα. Αρχικά, η μπύρα ήταν διαθέσιμη ως επί το πλείστον στο Άμστερνταμ. Από το 1883, ξεκίνησε η εξαγωγή της προς τη Μεγάλη Βρετανία και τις ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες.
Το 1954, η Amstel έχτισε ζυθοποιείο στην Ολλανδική Γουιάνα. Λίγα χρόνια αργότερα, η Amstel ήταν η πρώτη ολλανδική ζυθοποιία με εξαγωγή μπύρας σε μεταλλικά κουτιά. Το 1958, μια θυγατρική της Amstel παρουσίασε την πρώτη μπύρα της στην Ιορδανία. Το 1960, η τρίτη θυγατρική της Amstel άνοιξε στο Κουρασάο. Το 1963 άνοιξαν δύο νέες ζυθοποιίες, μία στο Πουέρτο Ρίκο και μία στην Ελλάδα. Η Amstel εξαγοράσθηκε από την Heineken International το 1968.
Παραγωγή
Στην Ελλάδα την παραγωγή και διάθεση της εμπορικής επωνυμίας της μπύρας Amstel κατέχει η Αθηναϊκή Ζυθοποιία, εταιρία του ομίλου Heineken. Τα προϊόντα που παράγονται με το σήμα της Amstel είναι τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ολλανδίας Κατηγορία:Ζυθοποιίες
Ιωάννα του Βαλουά, κόμισσα του Μπωμόν
Η Ιωάννα, γαλλ. Jeanne (1304 - 1363) από τον Οίκο των Καπετιδών-Βαλουά γεννήθηκε ως κόρη του κόμη του Βαλουά και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Αρτουά.
Βιογραφία
Ήταν η 5η κόρη (η 2η από τον 2ο γάμο) του Καρόλου κόμη του Βαλουά και της 2ης συζύγου του Αικατερίνης Α΄ των Κουρτεναί τιτουλάριας Λατίνας αυτοκράτειρας της Κωνσταντινούπολης. Ετεροθαλής αδελφός της ήταν ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας.
Ο σύζυγός της Ροβέρτος Γ΄ ήταν κόμης του Αρτουά, του Μπωμόν-λε-Ροζέ και κύριος του Κονς. Όταν η θεία του Μαώ του Αρτουά του πήρε την κομητεία, ο Ροβέρτος Γ΄ προσπάθησε να την ανακτήσει. Τότε καταδικάστηκε σε εξορία το 1331, διότι έφτιαξε και παρουσίασε πλαστά έγγραφα εναντίον της Μαώς. Έτσι η Ιωάννα και τα παιδιά της φυλακίστηκαν με διαταγή του Φιλίππου ΣΤ΄.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε περί το 1320 τον Ροβέρτο Γ΄ κόμη του Αρτουά και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Γκαγιάρ (Άνω Σαβοΐα)
Το Γκαγιάρ (γαλλικά: Gaillard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκαγιαρντέν (γαλλικά: Gaillardins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Τρεμ
Το Τρεμ (καταλανικά: Tremp) είναι κωμόπολη και δήμος της επαρχίας της Λιέιδα στην Καταλονία, πρωτεύουσα της φυσικής επαρχίας (κομάρκας) του Κάτω Παλιάρς. Είναι το σημαντικότερο αστικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής των πρόποδων των Πυρηναίων της Λιέιδα, λειτουργώντας ως το κύριο σημείο αναφοράς για τις υπηρεσίες των γύρω οικισμών και χωριών.
Ιστορικά το Τρεμ και η κομάρκα του ανήκαν στην μεσαιωνική κομητεία του Παλιάρς και γι' αυτόν τον λόγο εντοπίζονται γύρω στα είκοσι απομεινάρια μεσαιωνικών φρούριων και πύργων που μαζί με τις πάμπολλες εκκλησίες (κυρίως ρομανικού ρυθμού) και το φυσικό κάλος προσελκύουν αρκετά μεγάλο αριθμό τουριστών. Από τα όρια του δήμου περνάνε οι ποταμοί Νογέρα Παλιαρέζα και Νογέρα Ριβαγορσάνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Λιέιδα Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας
Οίκος της Γενεύης
Ο Οίκος της Γενεύης ή Ζερολδίδες, γαλλ.: Maison de Geneve ou Géroldiens (όνομα που δόθηκε από ορισμένους γενεαλόγους λόγω του γενάρχη του Οίκου, του Ζερόλ), ήταν μία ισχυρή αρχοντική οικογένεια, που εμφανίστηκε γύρω στις αρχές του 11ου αι. και κατείχε τον τίτλο του κόμη της Γενεύης, λατιν.: comes Gebennensis. Ο Οίκος αυτός που κυριάρχησε στην κομητεία της Γενεύης, αντίπαλος του Οίκου της Σαβοΐας, εξέλιπε από άρρενα μέλη το 1394, αφού είχε δώσει 17 κόμητες.
Αξιώματα
Τα μέλη του πλάγιου κλάδου της Γενεύης-Λυλίν απέκτησαν θέσεις στη Γενεύη και στη συνέχεια στη διοίκηση της Σαβοΐας, μετά την αγορά της κομητείας το 1401 από τη Σαβοΐα.
Πχ ο Γκυγιώμ ντε Ζενέβ ήταν δικαστικός επιμελητής του Φωσινύ για την περίοδο από το 1459 έως το 1461 για τον κόμη της Σαβοΐας.
Ιδιοκτησίες
Οι κτήσεις της οικογένειας βρίσκοντο κυρίως στην επισκοπή της Γενεύης, από τη λίμνη της Γενεύης ως τη λίμνη Μπουρζέ, αλλά και στην Περιοχή του Βω, στο Ζεξ και στο Γκραιζιβωντάν. Από το 1090 ο Οίκος παραχώρησε ολόκληρη την κοιλάδα του Σαμονί, που του ανήκε, στους Βενεδικτίνους μοναχούς του Σαιν-Μισέλ.
Η οικογένεια της Γενεύης είχε περίπου είκοσι πύργους (château). Ακολουθεί μία λίστα με αλφαβητική σειρά, όχι εξαντλητική, αυτών των ιδιοκτησιών που αναφέρονται με το κύριο όνομα ή με το φέουδο που ανήκουν (βλ. επίσης στο Κομητεία της Γενεύης το Καστελανίες της κομητείας):
Προέλευση
Η οικογένεια φαίνεται να κατάγεται από υψηλά στελέχη των Καρολιγγείων, με δικαιώματα στην πόλη της Γενεύης και στις δύο πλευρές της λίμνης της Γενεύης. Οι ιδιοκτησίες της εκτείνοντο σε μία περιοχή, που περιλάμβανε το νότιο τμήμα του Ροδανού, μεταξύ της Γενεύης και της πόλης Σεϋσέλ, που βρίσκεται στα δυτικά. Είναι επομένως το Σεμίν, το Αλμπαναί, οι όχθες της λίμνης Aννεσύ, η κοιλάδα Tον (οι υψηλές αλπικές κοιλάδες Mανιγκόοντ, Noμ, Μπορν), η περιοχή Λα Ρος (οροπέδιο ντε λα Μπορν ή ντε Μπορν) και η κοιλάδα Σαμονί. Για ορισμένους συγγραφείς, η υπογραφή μίας συνθήκης στο Σεϋσέλ το 1124 υποδηλώνει ότι ο Οίκος είχε δικαιώματα στη χώρα του Ζεξ, οι ευγενείς της οποίας θα ήταν οι υποτελείς του. Άλλα εδάφη αποκτήθηκαν κατά τους επόμενους αιώνες. Ο κόμης Ζερόλ θα είχε για αδελφό τον Κονόν Α΄ επίσκοπο του Mωριάν, και θα μπορούσε επίσης να σχετίζεται με τον επίσκοπο της Γενεύης, Ζιρώ ή Ζερόλ (απεβ. 988).
Το 1032, ο κόμης Zερόλ φαίνεται ότι εναντιώθηκε στον βασιλιά Κορράδο Β΄ των Σαλίων, όταν ο τελευταίος επιθύμησε να αποκτήσει τα δικαιώματα του βασιλείου της Βουργουνδίας. Εάν ο βασιλιάς υποστηρίχθηκε από μέρος της τοπικής αριστοκρατίας, ο κόμης της Γενεύης υπερασπίστηκε το αντίπαλο μέρος. Πάντως ο βασιλιάς κέρδισε την υπόθεσή του και στέφθηκε στη Γενεύη στις 11 Αυγούστου 1034. Σύζυγος του κόμη Ζερόλ, έγινε η Τέτμπεργκε Ράινφελντεν, χήρα του Λουδοβίκου Α' του Φωσινύ.
Εξαφάνιση του Οίκου της Γενεύης
Η οικογένεια της Γενεύης εξέλιπε με το τέλος του Ροβέρτου,, τελευταίου κόμη και γνωστού ως αντίπαπας Κλήμης Ζ΄. Μεταξύ 1401-1402 και 1424, ο Αμεδαίος Η΄ κόμης της Σαβοΐας εξαγόρασε τα δικαιώματα στην κληρονομιά της Γενεύης από όλους τους διεκδικητές,. Από τότε η κομητεία της Γενεύης δινόταν ως πρόσοδος (appanage) στον δευτερότοκο γιο του ηγέτη του Οίκου της Σαβοΐας.
Τόπος ταφής
Το μοναστήρι της Σαιν-Κατρίν ντυ Μον (Sainte-Catherine du Mont), κοντά στο Aννεσύ, θεωρείται ο συνήθης τόπος ταφής των κομήτων του Οίκου της Γενεύης, από την ίδρυση του θρησκευτικού αυτού ιδρύματος. Ο χώρος της νεκρόπολης για τα μέλη της οικογένειας της Γενεύης μοιράζεται με τα μέλη της Καρθουσιανής μονής του Πομιέ.
Εραλδική
Ο παλαιός θυρεός έχει ως εξής: επί αργυρού πεδίου, διαγώνια ταινία κυανή, με δύο λέοντες χρώματος ιδίου της ταινίας, εναλλάξ αυτής (D'argent à la bande d'azur accompagnée de deux lions du même).
Ο μετέπειτα θυρεός είναι: επί χρυσού πεδίου τέσσερα ίσα κυανά τετράγωνα (D'or à quatre points équipolés d'azur).
Το μετέπειτα οικόσημο υιοθετήθηκε από τον Αμεδαίο Β΄ γύρω στο 1280. Ο κόμης του Φορά, ωστόσο, διευκρινίζει στην ανάλυσή του ότι « οι κόμητες της Γενεύης φορούσαν αρχικά έναν μπλε σταυρό με τετράγωνο άνοιγμα στο κέντρο του, επί χρυσού πεδίου και όχι ίσα τετράγωνα, μπλε-χρυσά εναλλάξ, που είναι εξέλιξη του αρχικού σχεδίου και υιοθετήθηκε μετά το 1394 ».
Επιγραφή: APTE NOT ARCTE (“Ακριβώς, όχι στενά”) για τον κλάδο Γενεύης-Λυλίν.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Ιστορία της Σαβοΐας Κατηγορία:Ιστορία του Καντονιού της Γενεύης
Λε Ζε
Το Λε Ζε (γαλλικά: Les Gets, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζετουά (γαλλικά: Gêtois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ζιέ (Άνω Σαβοΐα)
Το Ζιέ (γαλλικά: Giez) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζικάν (γαλλικά: Gicans).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μπικ
Το Μπικ (καταλανικά κι επίσημα: Vic ) είναι μια μέσου μεγέθους πόλη και δήμος της επαρχίας της Βαρκελώνης στην Καταλονία, πρωτεύουσα της φυσικής επαρχίας (κομάρκας) της Οζόνα και ένα από τα κύρια αστικά κέντρα της κεντρικής Καταλονίας.
Είναι μια πόλη με πολύ μεγάλη ιστορία που ανάγεται στη ρωμαϊκή εποχή όταν και η πόλη ονομαζόταν Ausa από το όνομα της τοπικής ιβηρικής φυλής των Αουζετανών. Οι καταστροφές που υπέστη όσο βρισκόταν στα σύνορα της φραγκικής Ισπανικής Μαρκίας με την Αλ-Άνταλους έκαναν αναγκαία την ανακατασκευή της που ξεκίνησε από το λεγόμενο Vicus Ausensis (τη γειτονιά των αουζετανών) που έμεινε ως τοπωνύμιο. Μέχρι τη δεκαετία του 1980 το όνομα της πόλης γραφόταν Vich.
Σήμερα είναι έδρα του ομώνυμου πανεπιστημίου (Universitat de Vic).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Βαρκελώνης Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας
Λευκή της Βρετάνης
Η Λευκή, γαλλ. Blanche (1271 - 1327) από τον Οίκο του Ντρε γεννήθηκε ως κόρη του δούκα της Βρετάνης και με τον γάμο της έγινε κυρία του Κονς, Νονανκούρ & Ντομφρόν.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης και της Βεατρίκης της Αγγλίας, κόρης του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας.
Ο σύζυγός της Φίλιππος των Αρτουά πολέμησε υπό τον πατέρα του στη μάχη του Φυρν, όπου πληγώθηκε. Όμως από τις επιπλοκές, έπειτα από ένα έτος, απεβίωσε. Το πρόωρο τέλος του είχε ως αποτέλεσμα μία νομική αντιδικία έπειτα όταν, μετά το τέλος του Ροβέρτου Β΄ κόμη του Αρτουά το 1302, πατέρα του Φιλίππου, το Αρτουά μεταβιβάστηκε στη μεγαλύτερη αδελφή του Μαώ και όχι στον γιο του Ροβέρτο Γ΄. Ο Ροβέρτος δεν κυβέρνησε ποτέ, καθώς όταν απεβίωσε η Μαώ, η κομητεία πέρασε στην κόρη της Ιωάννα Β΄ κόμισσα της Βουργουνδίας.
Η Λευκή απεβίωσε 56 ετών στο Σατώ του Μπλουά-ντε-Βινσένν και τάφηκε στην -τώρα γκρεμισμένη- μονή των Ιακωβίνων στο Παρίσι.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1281 τον Φίλιππο των Αρτουά κύριο του Κονς, Νονακούρ & Ντομφρόν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ντρε
Ελ Μπεντρέλ
Το Ελ Μπεντρέλ (καταλανικά: El Vendrell) είναι παραθαλάσσια πόλη και δήμος της επαρχίας της Ταραγόνα στην Καταλονία, πρωτεύουσα της φυσικής επαρχίας (κομάρκας) του Κάτω Πενεδές. Είναι ο τόπος γέννησης του καταλανού μουσικού Πάου Καζάλς, του πολιτικού Αντρέου Νιν και του ποιητή Άνζελ Γκιμερά. Παραδοσιακά η πόλη αποτελεί ένα σημαντικό συγκοινωνιακό κόμβο προς τη νότια Καταλονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Ταρραγόνα Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας
Μπεατρίς Γκουτιέρες Μούλερ
H Μπεατρίς Γκουτιέρες Μούλερ (Beatriz Gutiérrez Müller, 13 Ιανουαρίου 1969 -) είναι η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Αντρές Μανουέλ Λόπεζ Ομπραδόρ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 1969 στη Πόλη του Μεξικού, και είναι κόρη του Χουάν Γκουτιέρες Κανέ και της Νόρα Μπεατρίς Μούλερ Μπεντερότ.
Το 1998 αποφοίτησε από το Ιβηροαμερικανικό Πανεπιστήμιο της Πουέμπλα με πτυχίο στην Επικοινωνία, με διατριβή στον Κανονισμό για τη χρήση των μέσων ενημέρωσης σε ομοσπονδιακούς εκλογικούς νόμους.
Αποφοίτησε επίσης με μεταπτυχιακό τίτλο από το ίδιο πανεπιστήμιο το 2002 με διατριβή στη Τέχνη της μνήμης στην αληθινή ιστορία της κατάκτησης της Νέας Ισπανίας.
Το 2006 παντρεύτηκε τον Αντρές Μανουέλ Λόπεζ Ομπραδόρ και μαζί απέκτησαν ένα παιδί, τον Χεσούς Ερνέστο.
Παρά το γεγονός ότι είναι σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού, απέρριψε τον τίτλο της Πρώτης Κυρίας ως «ρόλο χωρίς συγκεκριμένες λειτουργίες ή ευθύνες».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Κατάλογος αστέρων του Ηριδανού
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Ηριδανού παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Ηριδανού κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
Πηγές
Η *
Ζαν-Λουί Γκεζ ντε Μπαλζάκ
Βιογραφία
Ο Γκεζ ντε Μπαλζάκ, που τον αποκάλεσαν «Αναστηλωτή της γαλλικής γλώσσας», ήταν μεταξύ των συγγραφέων που συνέβαλαν τα μέγιστα στη αναμόρφωση της γαλλικής γλώσσας. Ήταν γιος του Γκιγιόμ Γκεζ, δημάρχου της Ανγκουλέμ, που είχε αποκτήσει τίτλο ευγένειας και πήρε το όνομα του φέουδου ντε Μπαλζάκ, στις όχθες του ποταμού Σαράντ, όπου έχτισε τον πύργο του.
Σπούδασε στους Ιησουίτες της Ανγκουλέμ και στη συνέχεια στο Πουατιέ, όπου σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο. Ο Γκεζ ντε Μπαλζάκ συνέχισε, μετά το 1612, τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Λάιντεν, όπου ήταν συμμαθητής και, πιθανότατα, εραστής, του Τεοφίλ ντε Βιώ, με τον οποίο αντάλλαξαν αργότερα πικρές αλληλοκατηγορίες. Έπειτα έγινε γραμματέας του δούκα ντ' Επερόν στο Μετς. Αφού πέρασε δύο χρόνια στη Ρώμη, από το 1621 έως το 1623, ως εκπρόσωπος του καρδινάλιου ντε λα Βαλέτ, πήγε στο Παρίσι, όπου έγινε γνωστός από τα γράμματά του, τα οποία απευθύνονταν σε γνωριμίες του και σε σημαντικά πρόσωπα της Αυλής, και απέκτησε μεγάλη φήμη. Ο καρδινάλιος Ρισελιέ τον πρόσεξε και του έδωσε το αξίωμα του ιστοριογράφου και συμβούλου του βασιλιά, με μια σύνταξη των 2.000 λιβρών.
Το 1624 δημοσίευσε τον πρώτο τόμο των Επιστολών, αποκομίζοντας υψηλούς επαίνους. Τον αποκάλεσαν "ο μεγάλος επιστολογράφος", έγινε τακτικός επισκέπτης του φιλολογικού σαλονιού της Κατρίν ντε Ραμπουγιέ και συναναστρεφόταν συγγραφείς, μεταξύ άλλων τον Σαπλαίν, τον Μαλέρμπ και τον Μπουαρομπέρ. Παρ ' όλα αυτά, η έπαρση που χαρακτήριζε τις Επιστολές, θεωρήθηκε σαν ένδειξη ελευθεριασμού και σύντομα έγινε το αντικείμενο επιθέσεων του Ιησουίτη Φρανσουά Γκαράς αλλά και άλλων.
Καθώς η ματαιοδοξία του δεν μπορούσε να αντέξει αυτή την κριτική, αποσύρθηκε στην πατρίδα του, όπου έζησε με ευσέβεια, τόσο που τον αποκαλούσαν «ερημίτη του Σαράντ». Αυτό δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει να αλληλογραφεί τακτικά με τους φίλους του και να παραμείνει ο διαιτητής του καλού γούστου σε θέματα στυλ.
Το 1634 εκλέχθηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Στο τέλος της ζωής του, διένειμε όλα τα περιουσιακά του στοιχεία σε φιλανθρωπίες πριν αποσυρθεί στο μοναστήρι των καπουτσίνων της Ανγκουλέμ, όπου και πέθανε. Ανάμεσα στα κληροδοτήματά του ήταν 2000 λίβρες για βραβείο ευγλωττίας και 12.000 λίβρες για το άσυλο της πόλης του. Ο τάφος του βρίσκεται στο παρεκκλήσι του νοσοκομείου της Ανγκουλέμ.
Έργα
Τα έργα του Γκεζ ντε Μπαλζάκ αποτελούνται από τις Επιστολές (Lettres), τις Συνομιλίες (Entretiens), το πολιτικό-σατιρικό του έργο ο Πρίγκιπας (le Prince, 1631), ένα ψευδο-εγκώμιο του Λουδοβίκου ΙΓ΄ και τα κριτικά του δοκίμια Ο χριστιανός Σωκράτης (Socrate chrétien,1652) και Αρίστιππος (Aristippe,1658).
Η σημερινή φήμη του Μπαλζάκ βασίζεται κυρίως στις Επιστολές, από τις οποίες η πρώτη συλλογή εμφανίστηκε το 1624 και μια δεύτερη το 1636. Υπάρχει σ'αυτές μια κομψότητα και αρμονία, που ποτέ πριν δεν είχε υπάρξει σε κανένα έργο στην πεζογραφία της γαλλικής γλώσσας. Αν και κενές ουσίας, οι επιστολές του Γκεζ, ο οποίος ήξερε επίσης ιταλικά και ισπανικά, δείχνουν μια πραγματική γνώση του στυλ, καθώς εισήγαγε στη γαλλική πεζογραφία μια νέα σαφήνεια και ακρίβεια που ενθάρρυναν την ανάπτυξη της γαλλικής γλώσσας. Ως εκ τούτου, μπορεί δικαίως να του αποδοθεί το ότι πραγματοποίησε στην πεζογραφία μια αναμόρφωση παράλληλη με αυτή που έκανε ο Μαλέρμπ στην ποίηση.
Από το 1962, το όνομά του δόθηκε στο Λύκειο Γκεζ ντε Μπαλζάκ της Ανγκουλέμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Γάλλοι επιστολογράφοι
Πλάκα Χίου
Η Πλάκα είναι παραθαλάσσιος οικισμός στη Χίο ο οποίος βρίσκεται προς τα νότια του νησιού και τα ανατολικά του παράλια. Απέχει περίπου 9 χλμ. νότια από τη Χίο (πόλη) και έχει υψόμετρο 40 μέτρα. Δυτικά του είναι τα Θυμιανά, νοτιοδυτικά η Αγία Ερμιόνη και βορειοδυτικά ο Καρφάς. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός, να απογράφεται το 2001 στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Θυμιανών του τότε δήμου Αγίου Μηνά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στην κοινότητα Θυμιανών που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καρδαμύλων του Δήμου Χίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 30 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Erasmus+
thumb|Το λογότυπο του προγράμματος Το Erasmus+ είναι το πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την εκπαίδευση, τη νεολαία και τον αθλητισμό για τη χρονική περίοδο 2014-2020, που διαδέχθηκε το προηγούμενο «Πρόγραμμα Δια Βίου Μάθησης» (2007-2014). Ως ολοκληρωμένο πρόγραμμα, το Erasmus+ προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες για την κινητικότητα των σπουδαστών/μαθητευόμενων και των εκπαιδευτών, όσο και για τη συνεργασία των τομέων εκπαιδεύσεως, πρακτικής εξασκήσεως και νεολαίας. Είναι επίσης ευκολότερη η πρόσβαση σε αυτό σε σχέση με τα προηγούμενα προγράμματα, με απλοποιημένους κανονισμούς χρηματοδοτήσεως και δομή που στοχεύει στην ομαλή διοίκηση του προγράμματος.
Βασικά δεδομένα
Το πρόγραμμα είναι ανοικτό σε φοιτητές/σπουδαστές, μαθητευόμενους, διδάσκοντες, νέους ανθρώπους, εθελοντές, εργαζόμενους με τη νεολαία και στον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Περί τα δύο τρίτα του προϋπολογισμού του διατίθενται σε μαθησιακές ευκαιρίες στο εξωτερικό για φυσικά πρόσωπα, τόσο στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, όσο και εκτός αυτής. Το υπόλοιπο στηρίζει συνεργασίες μεταξύ εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, οργανισμών νεολαίας, επιχειρήσεων, τοπικών και περιφερειακών αρχών και μη κυβερνητικών οργανώσεων, καθώς και μεταρρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό της εκπαιδεύσεως, της εξασκήσεως και των συστημάτων νεολαίας.
Το Erasmus+ για τους εκπαιδευτικούς
Η «Δράση-κλειδί 1» (KA1) του Erasmus+ παρέχει μια εξαιρετική ευκαιρία για δασκάλους/καθηγητές, διευθυντές σχολείων, εκπαιδευτές και άλλους επαγγελματίες της εκπαιδεύσεως να συμμετάσχουν σε διεθνή επιμορφωτικά μαθήματα σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.
Σχολεία, πανεπιστήμια, σχολές επαγγελματικής εκπαιδεύσεως και εξασκήσεως, όπως και ιδρύματα εκπαιδεύσεως ενηλίκων, είναι όλα επιλέξιμα για πλήρη χρηματοδότηση προκειμένου να παρακολουθήσουν επιμορφωτικά μαθήματα στα πλαίσια της KA1. Η χρηματοδότηση καλύπτει όλες τις δαπάνες ταξιδιού, διαβιώσεως και κόστους των μαθημάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προγράμματα Ευρωπαϊκής Ένωσης
Οι Πέντε της Κομητείας Γιούμπα
Ποιοι ήταν οι πέντε φίλοι
Ο Τζακ Μαντρούγκα ήταν ευαίσθητος άνθρωπος και εξαιρετικά ντροπαλός σε κοινωνικές καταστάσεις. Είχε ήπιο χαρακτήρα, δεν ήταν δυναμικός, φοβόταν το σκοτάδι, και ήταν πιο κοντά με τον Μπιλ Στέρλινγκ από ότι με τους άλλους άντρες της παρέας, καθώς γνωρίζονταν 8 χρόνια. Οι φίλοι του και η οικογένεια του συχνά τον αποκαλούσαν «Ντοκ» και το πιο πολύτιμο απόκτημα του ήταν το αυτοκίνητο του, ένα τιρκουάζ και λευκό όχημα, μάρκας Mercury Montego και μοντέλο του 1969. Η οικογένεια του δήλωσε μετά την εξαφάνιση του ότι «δεν ήταν διανοητικά καθυστερημένος, αλλά ήταν απλώς αργός στις διαδικασίες της σκέψης του». Από το 1966 έως το 1968 ήταν οδηγός φορτηγού του Στρατού. Κάποια στιγμή είχε εργαστεί στην λάντζα της εταιρεία αποξηραμένων φρούτων Sunsweet Growers. Μπορούσε να διαχειρίζεται μόνος του τα οικονομικά του και συμμετείχε στο νοίκι του σπιτιού της οικογένειας του. Εκείνος και ο Γκάρι Μαθάιας ήταν οι μόνοι στην παρέα που είχαν δίπλωμα οδήγησης, αλλά ο Μαντρούγκα ήταν ο μόνος που είχε αυτοκίνητο. Η αγαπημένη του κωμική σειρά ήταν το "I Love Lucy" ("Αγαπώ την Λούσι"), αλλά απολάμβανε επίσης να παίζει με φίλους και συγγενείς επιτραπέζια παιχνίδια για ώρες. Στον Τζακ άρεσε επίσης να ακούει μουσική Motown. Οι αγαπημένοι του καλλιτέχνες ήταν η τραγουδίστρια Νταϊάνα Ρος και το συγκρότημα The Supremes.
Ο Τεντ Γουάιχερ φοβόταν επίσης το σκοτάδι, δεν ήταν ηγετικός χαρακτήρας και χαιρόταν να κάνει νέους φίλους. Ως ενήλικας, συχνά έγνεφε με ενθουσιασμό σε αγνώστους και στεναχωριόταν για ώρες αν δεν ανταποκρινόντουσαν στον χαιρετισμό του, πιστεύοντας ότι είχε κάνει κάτι λάθος. Από την άλλη όμως, μπορούσε να θυμώσει εύκολα και είχε έλλειψη της κοινή λογική. Κάποτε ξόδεψε 100 δολάρια σε μολύβια χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Επίσης, όταν συναντούσε μια πινακίδα με την ένδειξη στοπ, σταματούσε να περπατά και ρωτούσε συχνά την οικογένεια του για το πώς να ενεργήσει. Σε μια περίπτωση που το σπίτι της οικογένειας του έπιασε φωτιά, εκείνος έμεινε στο κρεβάτι βλέποντας το ταβάνι από πάνω του να καίγεται και είπε στον αδερφό του να τον αφήσει ήσυχο γιατί έπρεπε να ξεκουραστεί για τη δουλειά την επόμενη μέρα. Ένας από τους αδελφούς του, τον έσυρε με το ζόρι έξω από το φλεγόμενο σπίτι. Ένα από τα αγαπημένα πράγματα του Τεντ ήταν να τηλεφωνεί στον Μπιλ Στέρλινγκ και να του διαβάζει αστεία ονόματα από την εφημερίδα.
Ο Μπιλ Στέρλινγκ ήταν κοινωνικός, ήρεμος χαρακτήρας και βαθιά θρησκευόμενος, και συνήθιζε να επισκέπτεται ασθενείς σε ψυχιατρικά νοσοκομεία, διαβάζοντας τους τη Βίβλο και άλλα θρησκευτικά κείμενα. Του άρεσε γενικά το διάβασμα και περνούσε πολύ χρόνο στη βιβλιοθήκη «κάνοντας έρευνα για άτομα με νοητική υστέρηση». Κάποιες φορές ήταν ηγετικός ανάμεσα στους φίλους του. Από την άλλη πλευρά όμως μπορούσε επίσης να επηρεαστεί και να χειραγωγηθεί από κάποιον που εμπιστευόταν. Η οικογένεια του είχε εξοχικό κοντά στη λίμνη Bucks στο Εθνικό Δρυμό της Κομητείας Πλούμας. Κατά την εφηβεία του, ο πατέρας του τον πήρε μαζί για να ψαρέψουν ένα Σαββατοκύριακο στην περιοχή. Ωστόσο εκείνος δεν το είχε απολαύσει και κατόπιν παρέμενε στο σπίτι, καθώς δήλωσε ότι δεν ήθελε να βρεθεί ποτέ ξανά στην περιοχή. Στις αρχές της δεκαετίας του '70, εργαζόταν στην λάντζα της αεροπορικής βάσης Beale. Εντούτοις, η μητέρα του τον ανάγκασε να παραιτηθεί, αφού ανακάλυψε ότι οι αεροπόροι εκμεταλλεύονταν ότι ήταν άτομο με ειδικές ανάγκες, και συχνά τον μεθούσαν για να κλέψουν τα χρήματα του. Επιπλέον, ο Στέρλινγκ εργαζόταν μια περίοδο μαζί με τον στενό του φίλο Τζακ Μαντρούγκα στην εταιρεία Sunsweet Growers, καθώς ο Τζακ τον είχε βοήθησε να βρει δουλειά εκεί. Αργότερα όμως απολύθηκε επειδή δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον νέο εξοπλισμό πλυντηρίων πιάτων. Τη νύχτα της εξαφάνισης του, ο Μπιλ έφυγε από το σπίτι του έχοντας μαζί του το εβδομαδιαίο επίδομα 15 δολαρίων που έπαιρνε λόγω της νοητικής αναπηρίας του, καθώς και διάφορους χάρτες (τους οποίους αγαπούσε πολύ), συγκεκριμένα της Καλιφόρνια, του Σακραμέντο, του Στόκτον και του Σαν Φρανσίσκο.
Ο Γκάρι Ντέιλ Μαθάιας ήταν κυκλοθυμικός και απρόβλεπτος, δεν είχε ιδιαίτερες φοβίες και μπορούσε να προστατεύσει τον εαυτό του αν ένιωθε κάποια απειλή. Φορούσε σχεδόν πάντα γυαλιά καθώς είχε απίστευτα κακή όραση. Αυτή οφειλόταν σε ένα ατύχημα που είχε ως έφηβος, όταν άνοιξε την πόρτα σε ένα εν κινήσει αυτοκίνητο και έπεσε έξω. Είχε ένα σοβαρό τραύμα στο κεφάλι και ήταν τυφλός για τέσσερις ημέρες. Η όραση του δεν αποκαταστάθηκε ποτέ πλήρως. Ήταν μεγάλος θαυμαστής του ροκ συγκροτήματος Τhe Rolling Stones, καθώς επίσης και τραγουδιστής σε ένα τοπικό συγκρότημα που ονομαζόταν Fifth Shade. Επιπλέον, έπαιζε ποδόσφαιρο στο Λύκειο την δεκαετία του 1960. Εντούτοις, οι περιστάσεις του άλλαξαν δραματικά στα τέλη της δεκαετίας του '60 και τελικά τον οδήγησαν σε άλλο δρόμο. Ως δευτεροετής μαθητής στο λύκειο νοσηλεύτηκε για πρώτη φορά σε ψυχιατρική κλινική μετά από μια κρίση παράνοιας.