cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σημαία της Ουκρανίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουκρανία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ουκρανίας
Πάπας Ιωάννης ΙΖ΄
Ο Ιωάννης ΙΖ΄ (Papa Giovanni XVII, ... - 6 Νοεμβρίου 1003) ήταν Πάπας για βραχύβιο χρονικό διάστημα, από τον Ιούνιο ως το Δεκέμβριο του 1003. Καταγόταν από τη Ρώμη. Για την παποσύνη του δεν έχει διασωθεί καμία πληροφορία.
Ποντιφικάτο
Γεννήθηκε με το όνομα Σίκο και διαδέχθηκε τον Πάπα Σίλβεστρο Β΄ στις 13 Ιουνίου του 1003. Προτού γίνει ιερέας, ο Σίκο είχε νυμφευτεί και είχε αποκτήσει και τρεις γιους, οι οποίοι έγιναν επίσκοποι. Η εκλογή του στο αξίωμα του Ποντίφικα έγινε από τον Κρεσέντιο, Ρωμαίο ευγενή, ο οποίος ήταν ισχυρός στην πόλη και αντίθετος προς τον Αυτοκράτορα Όθωνα Γ΄ (983–1002). Ο διάδοχος του Ιωάννη ΙΖ', Πάπας Ιωάννης ΙΗ΄ (1004–09), εξελέγη επίσης από τον Κρεσέντιο. Ελάχιστους μήνες μετά την εκλογή του στο αξίωμα, ο πάπας Ιωάννης ΙΖ΄ πέθανε το Δεκέμβριο και τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης ΙΗ΄.
Ανακολουθία
Ως προηγούμενος νόμιμος πάπας με το όνομα Ιωάννης θεωρείται γενικά ο Ιωάννης ΙΕ΄ (985–996). Ο Πάπας Ιωάννης ΙΣΤ΄ (997–998) ήταν Αντίπαπας σύμφωνα με τη συμβατική λογική και για το λόγο αυτό η σειρά του ("16") θα έπρεπε να είχε επαναχρησιμοποιηθεί. Κάτι τέτοιο όμως δε συνέβη και η ανακολουθία αυτή δε διορθώθηκε ποτέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 11ου αιώνα
Α.Ο. Σερρών
Ο Αθλητικός Όμιλος Σερρών (Α.Ο.Σ.) είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη των Σερρών, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Σερρών«ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΙΝΤΣΑΡΗΣ». Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1975, σύμβολο το τριφύλλι και αγωνίζεται με χρώματα το πράσινο και το λευκό. Διατηρεί ενεργά τμήματα καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης και άρσης βαρών.
Ιστορική αναδρομή
Η ανδρική ομάδα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου κατά την αγωνιστική περίοδο 1980-81 κατέκτησε την 1η θέση στο πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ. Στην πορεία το τμήμα διαλύθηκε.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2010 το ανδρικό τμήμα δημιουργήθηκε από το μηδέν, μια ιδέα του Κώστα Τζιαμπάζη που πήρε σάρκα και οστά μόλις μέσα σε δέκα μέρες χάρις στη βοήθεια του Αγγελου Μπετιχαβά, του Σπύρου Ιωαννίδη, του Γιώργου Ασημάκη και του Στέφανου Δημητρακούδη. Αρχικά, στο ανδρικό τμήμα εντάχθηκαν παίκτες που είχαν μείνει χωρίς ομάδα και παράλληλα αναζητήθηκαν αθλητές προς συμπλήρωση του ρόστερ. Ακολούθως, όμως, με τον ερχομό νέων φοιτητών στις Σέρρες αυξήθηκαν οι επιλογές. Σε ό,τι αφορά τις ακαδημίες του, ο νέος σύλλογος ξεκίνησε συνεργασία με τον Α.Ο. Ηράκλειας.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2012-13, την πρώτη μετά την ίδρυσή της, η ομάδα των Σερρών έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα Ανδρών που διοργάνωσε η Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ. σε δύο Ομίλους για όλες τις ομάδες. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις για τον Α' Όμιλο στην 3η θέση της βαθμολογίας. Κατόπιν, μέσω αγώνων μπαράζ για τις θέσεις 5-8 του συνόλου των ομάδων, τερμάτισε στην 5η θέση.
Αγωνιστική περίοδος 2013-14
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2013-14, ο Α.Ο. Σερρών διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ. και συγκεκριμένα στον Α' Όμιλο. Παράλληλα έχει προκριθεί στον τελικό του Κυπέλλου Ανδρών της Ένωσης, όπου και θα αντιμετωπίσει τον Ορφέα Νέου Σκοπού.
Έδρα του συλλόγου είναι το Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Σερρών. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Σπύρος Ιωαννίδης.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών
Ο Α.Ο. Σερρών καλλιέργησε τη γυναικεία καλαθοσφαίριση για ένα διάστημα που υπερβαίνει τις τέσσερις δεκαετίες. Τα περισσότερα από αυτά η ομάδα διαγωνιζόταν στο επίπεδο των Εθνικών Κατηγοριών, ενώ για έξι περιόδους - στο διάστημα 1984 με 1992 - διαγωνίστηκε στην Α' Εθνική. Στην ομάδα αυτή έκανε τα πρώτα της βήματα στο άθλημα η διεθνής Σερραία καλαθοσφαιρίστρια Τούλα Μαγαλιού. Στη διάρκεια της πορείας του, το γυναικείο τμήμα του Α.Ο.Σ. συνέλεξε 1 Πρωτάθλημα Β' Εθνικής, 6 Πρωταθλήματα Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ. και 1 Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νεανίδων. Κατά τη στιγμή διακοπής της λειτουργίας του, το καλοκαίρι του 2016, ο σύλλογος συμπλήρωνε 11 συνεχόμενα έτη στην Α2 Εθνική Κατηγορία. Η απόφαση αναστολής της λειτουργίας του προήλθε από την απροθυμία της διοίκησης να στηρίξει περαιτέρω οικονομικά το γυναικείο τμήμα, αλλά και από την απουσία εθελοντών να αναλάβουν τα ηνία.
Ιστορική αναδρομή
Το τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών του Α.Ο. Σερρών κατά την αγωνιστική περίοδο 2008-09 συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών, και συγκεκριμένα στο 2ο Όμιλο, τερματίζοντας στην 8η θέση της βαθμολογικής κατάταξης με 28 βαθμούς. Την επόμενη χρονιά, 2009-10, ο σύλλογος διαγωνίστηκε και πάλι στο πρωτάθλημα του 2ου Ομίλου της Β' Εθνικής, καταλαμβάνοντας την 4η θέση στον τελικό βαθμολογικό πίνακα. Στην τελική βαθμολογική κατάταξη της περιόδου 2010-11 βρέθηκε στην 7η θέση σε σύνολο 8 ομάδων, παραμένοντας στην κατηγορία από την επόμενη χρονιά.
Την αγωνιστική περίοδο 2011-12 οι Σέρρες κατέλαβαν την 7η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα του 3ου Ομίλου της Β' Εθνικής Κατηγορίας, με αποτέλεσμα να υποβιβαστούν στο τοπικό Περιφερειακό Πρωτάθλημα, εφόσον υπήρξε απόφαση για κατάργηση της κατηγορίας. Την περίοδο 2012-13, αγωνιζόμενος εναντίον ομάδων της Ένωσης Σωματείων Πετοσφαίρισης Θράκης και Ανατολικής Μακεδονίας στον 4ο Όμιλο του Περιφερειακού Πρωταθλήματος, ο σύλλογος κατάφερε να εξασφαλίσει την επιστροφή του στις Εθνικές Κατηγορίες.
Αγωνιστική περίοδος 2013-14
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2013-14, ο Α.Ο. Σερρών διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Ο.ΠΕ. και συγκεκριμένα στον 3ο Όμιλο.
Έδρα του συλλόγου είναι το Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Σερρών. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Στέφανος Κόκκινος. Το ρόστερ του Α.Ο. Σερρών για την περίοδο 2013-14 συνθέτουν οι παρακάτω αθλητές:
Τμήμα άρσης βαρών ανδρών
Το τμήμα άρσης βαρών του συλλόγου έχει κατακτήσει το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανδρών των ετών 1984 και 1987.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1975 Σερρων ΑΟ Ανδρες Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι άρσης βαρών Σερρων ΑΟ Ανδρες Σερρων ΑΟ Ανδρες
Τζον Μπούντρικ
Ο Τζον "Rabbit" Μπούντρικ (αγγλ. πλήρες όνομα John Douglas Bundrick, 21 Νοεμβρίου 1948, Χιούστον, ΗΠΑ) είναι Αμερικάνος κιμπορντίστας της ροκ μουσικής, γνωστότερος για τη συνεργασία του με τα βρετανικά ροκ συγκροτήματα των Free και των The Who.
Βιογραφία
Το ίδιο διάστημα του προτάθηκε να γίνει μέλος των Free, με τους οποίους κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Heartbreaker", αφού πιο πριν είχε συνεργαστεί με τον κιθαρίστα του συγκροτήματος, Πωλ Κοσσόφ και τον μπασίστα Άντι Φρέιζερ στο πρότζεκτ Kossoff, Kirke, Tetsu and Rabbit. Κατά το υπόλοιπο της δεκαετίας συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως οι Sandy Denny, Andy Fairweather-Low, Jim Capaldi, Eric Burdon, Donovan, John Martyn, Silverhead, κ.α.. Επίσης, κυκλοφόρησε μία σειρά προσωπικών δίσκων όπως το "Broken Arrows" του 1973 και το "Dark Saloon" του 1974.
Το 1977 συνεργάστηκε με τον κιθαρίστα των The Who, Πιτ Τάουνσεντ, συμμετέχοντας στο άλμπουμ "Rough Mix" και αναπτύσσοντας φιλία η οποία αποτέλεσε τη βάση για τις μελλοντικές συνεργασίες τους. Την ίδια περίοδο, δέχτηκε πρόσκληση για να συμμετάσχει στους βρετανούς Crawler, ηχογραφώντας μαζί τους δύο στούντιο και ένα ζωντανό άλμπουμ.
Το 1979 εντάχθηκε στους The Who για την παγκόσμια περιοδεία τους και κατά τη δεκαετία του '80 συμμετείχε σε σόλο άλμπουμ των μελών τους, όπως τα "Empty Glass", "White City: A Novel" και "Iron Man: A Musical" του Τάουνσεντ, όπως και τα "McVicar" και "Celebration: The Music of the Who" του Ρότζερ Ντάλτρι.
Μέχρι σήμερα, έχει κυκλοφορήσει αρκετούς προσωπικούς δίσκους και συμμετείχε σε δουλειές των Μικ Τζάγκερ, Ρότζερ Γουώτερς, Μικ Τέιλορ, Τρέβορ Ράμπιν, κ.α., ενώ έπαιξε και στο άλμπουμ "Endless Wire", τον πρώτο στούντιο δίσκο των The Who μετά το 1982.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Free
Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Γιόχαν Φάουστ
Ο Γιόχαν Φάουστ (Johann Georg Faust, περ. 1480 - περ. 1541) ήταν Γερμανός μάγος που γεννήθηκε στην πόλη Κνίτλινγκεν της Βυρτεμβέργης και πέθανε στη πόλη Στάουφεν.
Τα σχετικά με τη ζωή του γεγονότα, κατά τις λεπτομέρειές τους, φαίνεται πως χάνονται μέσα στους θρύλους και τους μύθους και παρέμειναν κεκαλυμμένα μέχρι την λογοτεχνική αναμόρφωσή τους. Από τα διασωθέντα αποσπάσματα αυτών των γεγονότων διαφαίνεται πως επρόκειτο περί ενός αγύρτη και τυχοδιώκτη που περιόδευε τις διάφορες μεγαλουπόλεις της Δυτικής κυρίως Ευρώπης, εμφανίζοντας τον εαυτόν του άλλοτε ως γιατρό, άλλοτε ως αστρονόμο και μέγα αστρολόγο ή αλχημιστή. Στο Βύρτσμπουργκ καυχιόταν πως μπορούσε να επαναλάβει όλα τα θαύματα του Ιησού Χριστού. Στο Βίτενμπεργκ ισχυριζόταν πως οι νίκες των αυτοκρατορικών στρατευμάτων στη Ιταλία ήταν αποτέλεσμα των δικών του μαγικών δυνάμεων που εξαπέλυσε κατά των αντιπάλων. Η φήμη του Φάουστ εξαπλωνόταν με μεγάλη ταχύτητα φθάνοντας σ' όλες τις γωνιές της Γης όπου συναντούσε κανείς ανθρώπους να συζητούν για τα κάθε λογής θεωρούμενα ως θαύματα και κατορθώματα του Γερμανού αυτού μάγου. Μερικά τέτοια ίχνη της ζωής του υπάρχουν μεταξύ των ετών 1507 - 1540.
Το 1507 αναφέρεται υπό το όνομα Georgius Sabelicus Faustus Junior. Οι πιο περίεργοι μύθοι που θα μπορούσε ν' ακούσει κανείς εμπλέκονταν με το άτομό του, και είναι ακόμη απίστευτο πως κληρικοί, θεολόγοι, διανοούμενοι, επιστήμονες της εποχής διαβεβαίωναν πως είχαν γίνει αυτόπτες μάρτυρες σκηνών με κύριο ήρωα τον Φάουστ στις οποίες συχνά προσερχόταν και ο Διάβολος με τον οποίον, όπως έλεγαν οι θρύλοι, ο δόκτωρ Φάουστ είχε συνάψει «σύμφωνο αμοιβαίας υποστήριξης και συμμαχίας».
Παρά τα χρόνια που έχουν περάσει, για τον σημερινό αναγνώστη εντούτοις το μεγαλύτερο ενδιαφέρον βρίσκεται στη πολυτάραχη ζωή του διαβολικού Φάουστ. Εκείνο δε το βιβλίο είχε μάλιστα τεράστια επιτυχία μέχρι που χρειάσθηκε ν΄ ανατυπωθεί 4 φορές μέσα στο ίδιο έτος της πρώτης έκδοσης. Η επιτυχία αυτή προοιώνιζε την μεγάλη και εξέχουσα θέση που θα καταλάμβανε ο Φάουστ στη παγκόσμια φιλολογία, ποίηση, μουσική, θέατρο, Όπερα και καλές τέχνες γενικότερα.
Το 1589 εκδόθηκε η αγγλική μετάφραση του βιβλίου εκείνου και το 1590 νέα γερμανική έκδοση με σημαντικές προσθήκες και βελτιώσεις. Η μεγάλη τραγωδία του Άγγλου ποιητή Κρίστοφερ Μάρλοου «Η τραγική ιστορία του Δρ. Φάουστους» που εκδόθηκε το 1589 είχε βασισθεί στην αγγλική μετάφραση του Σπις. Το 1599 η θρυλική πλέον ιστορία του Φάουστ εκδόθηκε στο Αμβούργο υπό νέα μορφή και αφήγηση του Γ. Ρ. Βίντμαν. Το 1674 στην έκδοση με πολλές αλλαγές του Πφίτσερ, διαφαίνεται για πρώτη φορά ο σπόρος που βλάστησε και έδωσε την Μαργαρίτα, στη τραγωδία του Γκαίτε, την κόρη εκείνη της οποίας η μοίρα ήταν τόσο τραγικά συνδεδεμένη με την μοίρα του Φάουστ στο ποίημα του Γκαίτε.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί Κατηγορία:Αλχημιστές
Ασφάλεια Ασύρματων Δικτύων
Ασύρματο δίκτυο
Aσύρματο δίκτυο ονομάζεται το τηλεπικοινωνιακό δίκτυο, τηλεφωνικό ή δίκτυο υπολογιστών, το οποίο χρησιμοποιεί τα ραδιοκύματα σαν φορείς πληροφορίας. Τα δεδομένα μεταφέρονται μέσω ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, με συχνότητα φέροντος η οποία εξαρτάται κάθε φορά από τον ρυθμό μετάδοσης δεδομένων που απαιτείται να υποστηρίζει το δίκτυο. Η ασύρματη επικοινωνία, σε αντίθεση με την ενσύρματη, δεν χρησιμοποιεί ως μέσο μετάδοσης κάποιον τύπο καλωδίου. Παλαιότερα τα τηλεφωνικά δίκτυα ήταν αναλογικά αλλά σήμερα όλα τα ασύρματα δίκτυα βασίζονται σε ψηφιακή τεχνολογία και ουσιαστικά είναι δίκτυα υπολογιστών. Στα ασύρματα δίκτυα ανήκουν τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας, οι δορυφορικές επικοινωνίες, τα ασύρματα δίκτυα ευρείας περιοχής (WWAN), τα ασύρματα μητροπολιτικά δίκτυα (WMAN), τα ασύρματα τοπικά δίκτυα (WLAN) και τα ασύρματα προσωπικά δίκτυα (WPAN). Η τηλεόραση και το ραδιόφωνο αν και είναι ασύρματα ως τηλεπικοινωνιακά μέσα, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν συμπεριλαμβάνονται στα ασύρματα δίκτυα, καθώς η μετάδοση γίνεται προς οποιαδήποτε κατεύθυνση χωρίς να υπάρχει κάποιο δομημένο «δίκτυο» τηλεπικοινωνιακών συσκευών. Τα μεταφερόμενα δε δεδομένα συνήθως είναι αναλογικά και γι’ αυτό δεν μπορούν να θεωρηθούν δίκτυα υπολογιστών.
Δίκτυα υπολογιστών
Οι τηλεπικοινωνίες σήμερα περιγράφονται και με όρους υπολογιστών καθώς οι περισσότερες τηλεπικοινωνιακές συσκευές διαχειρίζονται ψηφιακά δεδομένα. Ακόμα και τα κινητά τηλέφωνα δεν είναι παρά ηλεκτρονικοί υπολογιστές σε σμίκρυνση. Στα δίκτυα υπολογιστών η αποστολή και η λήψη δεδομένων γίνεται σε βήματα, όπου διαδοχικά επίπεδα επεξεργασίας παρεμβάλλονται στα τηλεπικοινωνιακά δεδομένα και εκτελούν ανάλογες λειτουργίες. Το σύνολο κανόνων στο οποίο υπακούν αυτές οι λειτουργίες, καθώς και η προτυποποιημένη μορφή των δεδομένων που υφίστανται επεξεργασία σε κάθε επίπεδο, ονομάζεται πρωτόκολλο επικοινωνίας.Τα πρωτόκολλα αυτά σχηματίζουν, όπως λέμε, μία "στοίβα" η οποία χαρακτηρίζει επακριβώς τον τύπο και τον τρόπο επικοινωνίας. Ακολουθεί η συνηθέστερη κατηγοριοποίηση επιπέδων από το χαμηλότερο προς το υψηλότερο της στοίβας:
Ανίχνευση σφαλμάτων
Κατηγορία:Ασφάλεια υπολογιστών Κατηγορία:Ασύρματο δίκτυο
Zastava
Η Zastava (σερβ. Застава Аутомобили) ήταν σερβική αυτοκινητοβιομηχανία που εδρεύει στο Κραγκούγιεβατς της Σερβίας. Το 67% του κεφαλαίου ανήκει στον όμιλο της Fiat, ενώ το υπόλοιπο 33% στη Σερβική κυβέρνηση. Είναι περισσότερο γνωστή για την κατασκευή του μοντέλου Zastava Koral, γνωστού και ως Yugo, καθώς επίσης και για την κατασκευή ελαφρών αρμάτων.
Ιστορία
thumb|left|Zastava 101.
Ο πρόγονος της Zastava ήταν η εταιρεία Vojno-Tehnicki Zavod (Τεχνικό Ινστιτούτο Στρατού), η οποία ιδρύθηκε το 1851 και παρήγαγε κυρίως όπλα. Το 1953, η βιομηχανία αυτή μετονομάστηκε στην Zavodi Crvena Zastava (Εργοστάσιο Κόκκινης Σημαίας). Σε ψηφοφορία μεταξύ των εργαζομένων της βιομηχανίας, το 96% από αυτούς δήλωσε την πεποίθηση για την ικανότητα παραγωγής αυτοκινήτων. Στις 12 Αυγούστου 1954, η Zastava υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τη Φίατ. Δύο μήνες αργότερα, η βιομηχανία άρχισε την παραγωγή μοντέλων της Φίατ, και ειδικότερα την παραγωγή των Fiat 1400, Fiat 1100 και Fiat Campagnola. Το Fiat 1400 ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που παρήγαγε η εταιρεία. Το 1955, η παραγωγή ήταν 1.044 οχήματα, ενώ το 1958 έφτασε τα 3.596 οχήματα. Το 1960, η παραγωγή εκτοξεύτηκε στα 13.719 οχήματα. Κατά τη δεκαετία του 1960, η Zastava άρχισε πλέον να παραγάγει τα δικά της αυτοκίνητα. Το 1965, η εταιρεία άρχισε για πρώτη φορά να εξάγει μοντέλα της, καθώς διέθεσε 6.000 οχήματα στο εμπόριο της Πολωνίας. Το 1969, η Zastava Kamioni αποσχίστηκε από την εταιρεία και άρχισε την κατασκευή φορτηγών.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η Zastava άρχισε την παραγωγή του Zastava 101 με τη βοήθεια της Fiat. Κατά τη δεκαετία του 1980, άρχισε η παραγωγή του Zastava Koral, του γνωστού Yugo, το οποίο μάλιστα κυκλοφόρησε και στις ΗΠΑ, μεταξύ του 1986 και του 1991. Κατά τη δεκαετία αυτή, η εταιρεία έφτασε στον υψηλότερο αριθμό πωλήσεων, φτάνοντας τις 230.000 πωλήσεις ετησίως, με δίκτυο εξαγωγών σε 70 χώρες. Στα τέλη του 1988 άρχισε η παραγωγή του Zastava Florida, το πρώτο στην ιστορία της μάρκας μικρομεσαίο μοντέλο και το πρώτο με αεροδυναμική σχεδίαση. thumb|right|Το Εργοστάσιο της Zastava, στο Κραγκούγιεβατς της Σερβίας, μετά τον βομβαρδισμό από το ΝΑΤΟ το 1999.
Η κατάρρευση της εταιρείας ξεκίνησε το 1991 - 1992, εξαιτίας των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας. Το βαρύτερο πλήγμα όμως ήρθε το 1999, κατά τον πόλεμο του Κοσόβου, όταν το εργοστάσιο της εταιρείας βομβαρδίστηκε από τις αεροπορικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ και αρχικά η παραγωγή σχεδόν σταμάτησε. Το 2000, ωστόσο, ο νεοεκλεγείς τότε πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας Βόισλαβ Κοστούνιτσα άρχισε τη διαδικασία για την επαναλειτουργία της Zastava, με ελάχιστα όμως αποτελέσματα. Τελικώς, τον Νοέμβριο του 2008 η εταιρεία πρακτικώς διαλύθηκε και απορροφήθηκε από τον όμιλο της Φίατ, ενώ τον Μάιο του 2017 χρεωκόπησε οριστικά.
Χρονολόγιο
thumb|right|Το Zastava 1100P, κατασκευασμένο στην Πολωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Οικονομία της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Κατασκευαστές φορτηγών
Στέφανος Σιταράς
Ο Στέφανος Σιταράς (13 Δεκεμβρίου 1989 - ) είναι Έλληνας σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Ο Στέφανος Σιταράς είναι Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος, και παραγωγός. Είναι γνωστός για τις ταινίες Γαλάζιο και πορτοκαλί (2005), Ο μαγικός κόσμος του Χάρισον Πατράκη (2014), και Ο πύραυλος (2020). Ο πατέρας του γεννήθηκε στο Κονγκό, ενώ η μητέρα του κατάγεται από την Ιταλία. Σε ηλικία 11 ετών απέκτησε την πρώτη του κάμερα και επί δύο χρόνια γύριζε με τους φίλους του αυτοσχεδιαστικές ταινίες.
Στα 13 του παρακολούθησε σεμινάρια σκηνοθεσίας στη φημισμένη σχολή La Femis στο Παρίσι, στα πλαίσια του New York Film Academy, όπου διακρίθηκε με την ταινία του Through the Eyes of a Child (2003). Στη συνέχεια, έγραψε και σκηνοθέτησε το Γαλάζιο και πορτοκαλί (2004), ένα ιστορικό έπος με θέμα τους πρώτους διωγμούς από τη Μικρά Ασία το 1914. Βασισμένη στην Αιολική γη του Ηλία Βενέζη, η ταινία συνεπήρε κριτικούς και κοινό, σε μια εμπειρία η οποία, κατά τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο, «μεταφέρει μνήμες γραμμένες στο DNA μας, και μεταφράζει τη μικρασιατική καταστροφή με απτούς όρους και αίσθηση του χώρου και του χρόνου που δύσκολα συναντάς ακόμα και σε ολοκληρωμένους σκηνοθέτες με πείρα ετών». Η ταινία έκανε διπλή πρεμιέρα στο 11ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νύχτες Πρεμιέρας, χαρίζοντας στο έφηβον σκηνοθέτη διεθνή φήμη στο χώρο του κινηματογράφου.
Σε ηλικία 15 ετών διαγνώστηκε με αραχνοειδή κύστη στον αριστερό κροταφικό λοβό του εγκεφάλου του, μια γενετική ανωμαλία που συνήθως αποβαίνει θανατηφόρα σε βρεφική ηλικία. Προτίμησε να μην μπει στο ρίσκο της χειρουργικής επέμβασης, και να συνεχίσει να το παρακολουθεί, όπως κάνει και μέχρι σήμερα. Συνέχισε την καριέρα του με την Τριλογία του ζητιάνου (2005-2007), τρεις ασπρόμαυρες ιστορίες με θέμα τις περιπέτειες ενός κωφάλαλου ζητιάνου στο δρόμο. Το Esperando (2005), το Hitherto (2006), και το Morbido (2007) διακρίθηκαν σε πολλά παγκόσμια φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων το Φεστιβάλ Καννών, το Sundance, το Παλμ Σπρινγκς, το Φεστιβάλ Βερολίνου, το Manhnheim-Heidelbeg, το LA Shorts Fest, και το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Παράλληλα, σκηνοθέτησε την κωμωδία Ο Γρηγόρης κι ο Σταμάτης (2006), το ντοκιμαντέρ Η εξακρίβωση (2006), και άλλα.
Το 2007 μετακόμισε στη Βοστώνη, για σπουδές κινηματογράφου στο Emerson College, με υποτροφία από το Ίδρυμα Ωνάση. Στα πλαίσια των σπουδών του αλλά και ανεξάρτητα, γύρισε πάνω από δέκα ταινίες μικρού μήκους, και συμμετείχε σε ανεξάρτητες παραγωγές σε Αμερική και Ευρώπη. Το 2008 έγραψε το πρώτο του βιβλίο, μια συλλογή ψυχαναλυτικών άρθρων με τίτλο Ο θάνατος του Πλάτωνα, το οποίο εκδόθηκε από την Iwasaki Library του Emerson College. Το 2009 έγραψε και σκηνοθέτησε την τηλεταινία Χρώματα της Δύσης (2009), συμπαραγωγή της ΕΡΤ, και με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Ζουγανέλη, ο οποίος αποκάλεσε τον Στέφανο Σιταρά τον «σημαντικότερο καλλιτέχνη της γενιάς του». Την επόμενη χρονιά σκηνοθέτησε τις πολυβραβευμένες μικρού μήκους ταινίες Photographia (2009), Niqab (2010), Noise (2010) και Suction (2010), με αποκορύφωμα την πειραματική The Fritzl Effect (2011), η οποία απέσπασε διακρίσεις σε πάνω από είκοσι διεθνή φεστιβάλ για το μοντάζ της.
Μετά την αποφοίτησή του το 2011, εργάστηκε στο Λος Άντζελες και τη Νέα Υόρκη, κυρίως ως σεναριογράφος, φωτογράφος, και μοντέρ. Το 2012 έδωσε τη δημοφιλή ομιλία «I dare you to live forever» στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, με θέμα τη ζωή και τις ταινίες του, με αφορμή την οποία δουλεύει ενίοτε ως ομιλητής σε εκδηλώσεις, συνέδρια ή διεθνείς πλατφόρμες όπως το NIC ή το TEDx. Παράλληλα, τόσο σε Ευρώπη όσο και σε Αμερική, σκηνοθέτησε διαφημίσεις, βίντεο κλιπ, εταιρικά βίντεο, ρεπορτάζ και ντοκιμαντέρ.
Στο διάστημα 2015 - 2019, ο Στέφανος Σιταράς γύρισε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, την περιπέτεια ενηλικίωσης Ο πύραυλος (2020), συμπαραγωγή του Ιδρύματος Ωνάση. Γυρισμένη εξ ολοκλήρου με μη ηθοποιούς κατά τη διάρκεια τεσσάρων ετών σε Ελλάδα και Ιταλία, Ο Πύραυλος εξιστορεί τη φιλία μιας αντροπαρέας, καθώς οι σχέσεις τους αλλάζουν μέσα στα χρόνια. Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο 60ό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, με καταιγιστική υποδοχή από κριτικούς και κοινό. Ο Νεκτάριος Σάκκας έγραψε ότι «ο Πύραυλος είναι ο ορισμός του guerrilla filmmaking, που μόνο παρεάκια με μπόλικη τρέλα, επιμονή, θράσος και άγνοια κινδύνου μπορούν να φτιάξουν».
Όταν ρωτήθηκε, σε συνέντευξη τύπου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, για την απόφαση να κάνει σινεμά στη χώρα του, απάντησε: «Είχα την ευκαιρία να κατηγορήσω την ‘κατάσταση’ για τη δική μου αδράνεια, αλλά δεν το έκανα. Άνοιξα δική μου εταιρία παραγωγής, απέκτησα δική μου Arri Alexa, έκανα τον σκηνοθέτη, τον παραγωγό, τον οπερατέρ, τον μοντέρ, το βοηθό, τον σταυρό μου και τον κόσμο ανάκατο. Μου πήρε 4 χρόνια αλλά το έκανα. Έχασα δύο φορές δουλειά και φίλους, πέρασα κατάθλιψη και υπερκόπωση, πέθανε ο πατέρας μου μέσα στα χέρια μου, έκανα κρατητήριο και δικάστηκα, με απείλησαν, με έκλεψαν, με χτύπησαν, όμως δεν σταμάτησα τον Πύραυλο ούτε στιγμή. Και θα το έκανα άλλες δέκα φορές. Κι αυτό ακριβώς θέλω να μεταδώσω στους νεότερους: μην περιμένετε τον παραγωγό, τον επενδυτή, τις ευκαιρίες, τα μικρά σημάδια, τα μεγάλα σημάδια. Σκεφτείτε πόσα έχετε ήδη: πράγματα που σας ανήκουν, μέρη που έχετε πρόσβαση, φίλους που σας αγαπούν. Με αυτά θα κάνετε ταινία. Μπορεί να είναι χειροποίητη, ερασιτεχνική, ακόμα κι ελλαττωματική, αλλά τουλάχιστον θα υπάρχει. Και δε θα μείνετε για πάντα στη σφαίρα της 'δυνατότητας.' Έτσι έκανα τον Πύραυλο, κι έτσι έμαθα: μια καλή ταινία δεν είναι κάτι που φτιάχνεις, είναι κάτι που βρίσκεις».
Ο Στέφανος Σιταράς ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Από το 2019, υπογράφει τη νέα δημοσιογραφική σειρά της διαδικτυακής πλατφόρμας MyDimosio.gr, με τίτλο Ήρωες του Δημοσίου. Ίδρυσε τη δική του εταιρία παραγωγής το 2016, τη Random Party - media development and production house, με σκοπό την ενίσχυση νέων δημιουργών σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Ειρήνη Παλαιολογίνα της Βουλγαρίας
Η Ειρήνη Παλαιολογίνα ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Μιχαήλ Η΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και της Θεοδώρας Παλαιολογίνας. Ήταν σύζυγος του Ιβάν Γ΄ Μίτσο-Ασέν της Βουλγαρίας.
Βιογραφία
Τότε η χήρα του Κωνσταντίνου Α΄, η Μαρία Καντακουζηνή, επίτροπος του 7ετούς γιου της Μιχαήλ Β΄, περιορισμένη από τον Ιβάιλο στην πρωτεύουσα Τάρνοβο, συμφώνησε με τον Ιβάιλο να τον παντρευτεί με τον όρο να μείνει συμβασιλιάς ο γιος της. Έτσι το 1278 ο Ιβάιλο έγινε βασιλιάς της Βουλγαρίας και αντιμετώπισε τις επιθέσεις του Ρωμαϊκού στρατού. Ο Μιχαήλ Η΄ κάλεσε τους Μογγόλους συμμάχους του, που απέκλεισαν για τρεις μήνες τον Ιβάιλο στα Σίλστρα (Drăstăr). Εν τω μεταξύ το Ρωμαϊκό στράτευμα πολιορκούσε το Τάρνοβο, όταν διαδόθηκε η φήμη του θανάτου του Ιβάιλο. Οι τοπικοί ευγενείς (βογιάροι) παραδόθηκαν και αποδέχθηκαν τον Ιβάν Γ΄ και την Ειρήνη Παλαιολογίνα ως βασιλείς το 1279. Η Μαρία Καντακουζηνή και ο γιος της Μιχαήλ Β΄ στάλθηκαν στην Κωνσταντινούπολη.
Σε λίγο εμφανίστηκε ο Ιβάιλο εμπρός από τα τείχη του Τάρνοβο. Ο Μιχαήλ Η΄ έστειλε δύο φορές στρατό για να ανακουφίσει τον Ιβάν Γ΄, αλλά ο Ιβάιλο νίκησε και τις δύο φορές. Ο Ιβάν Γ΄ και η Ειρήνη, βλέποντας ότι δεν έχουν επικρατήσει σε όλη τη χώρα και ότι στο παλάτι περιβαλλόταν από εχθρούς, επέλεξαν θησαυρούς από το θησαυροφυλάκιο, συμπεριλαμβανομένων και κομματιών από ήττες Ρωμαίων Αυτοκρατόρων και διέφυγαν το 1280 κρυφά στη Μεσημβρία (Nesebar). Από εκεί έπλευσαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο οργισμένος από τη δειλία τους Μιχαήλ Η΄ αρνιόταν για ημέρες να τους δεχθεί.
Το 1282 απεβίωσε ο Μιχαήλ Η΄ και τον διαδέχθηκε ο Ανδρόνικος Β΄, που πάντρεψε την κόρη της Ειρήνης, τη Μαρία Μίτσο-Ασέν με τον αρχηγό της Καταλανικής Εταιρείας μισθοφόρων Ροζέ ντε Φλορ. Όταν οι Καταλανοί μισθοφόροι εξεγέρθηκαν, ο Ανδρόνικος Β΄ σκότωσε τον αρχηγό τους. Ο Γεώργιος Παχυμέρης αναφέρει ότι η Ειρήνη Παλαιολογίνα προσπάθησε να οργανώσει ανταρσία εναντίον του αδελφού της ως τιμωρία για το χαμό του γαμπρού της. Το σχέδιο αποκαλύφθηκε και ο Ανδρόνικος Β΄ την έθεσε σε κατ' οίκον περιορισμό.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ιβάν Γ΄ της Βουλγαρίας, γιο του Μίτσο της Βουλγαρίας και της Μαρίας Ασέν. Ο Ιβάν Γ΄ κράτησε για δυναστικούς λόγους το επώνυμο της μητέρας του Ασέν, εξελληνισμένα Ασάν(ης) και το ίδιο έφεραν και οι απόγονοί του, που έλαβαν αξιώματα στην Κωνσταντινούπολη. Η Ειρήνη και ο Ιβάν Γ΄ είχαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Παλαιολόγων Κατηγορία:Κόρες Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Σύζυγοι Βουλγάρων ηγεμόνων
Ζέμουν
Ονομασία
Στην αρχαιότητα, η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά με την ονομασία Taurunum ως μία Κέλτικη εγκατάσταση αρχικά και ρωμαϊκός οικισμός μεταγενέστερα. Κατά τον Μεσαίωνα, Φράγκοι χρονικογράφοι των σταυροφοριών, αναφέρουν την πόλη ως Mallevila, ένα τοπωνύμιο που ιστορείται ήδη από τον 9ο αιώνα. Μεταγενέστερα, η πόλη αποκτά το σλαβικό όνομα Ζέμλν (Zemln). Πιστεύεται ότι προέρχεται από τη σλαβική λέξη Ζέμλια (zemlja), που σημαίνει γη, και που αποτελεί τη βάση για την αναφορά της πόλης σε άλλες γλώσσες, όπως και στα ελληνικά, σε Σεμλίνο.
Γεωγραφία
Το Σεμλίνο αναπτύχθηκε αρχικά σε τρεις λόφους, Γκάρντος, Τσούκοβατς και Καλβάρια, στη δεξιά όχθη του Δούναβη, όπου αρχίζει η διεύρυνση του ποταμού και σχηματίζεται το Μεγάλο νησί του πολέμου στις εκβολές του ποταμού Σάβου. Στην πραγματικότητα αυτοί οι λόφοι δεν είναι φυσικά χαρακτηριστικά. Το οροπέδιο του Σεμλίνου είναι το πρώην νότιο ανάχωμα της αρχαίας, τώρα αποξηραμένης, Παννονικής Θάλασσας. Η σύγχρονη περιοχή Ντόνι Γκραντ του Σεμλίνου κατακλυζόταν τακτικά από το Δούναβη και το νερό χάραζε περάματα μέσα στο πέτρωμα. Οι πολίτες άνοιγαν τότε μονοπάτια κατά μήκος αυτών των περασμάτων και έτσι θα δημιουργούσαν τις διαβάσεις, χαράζοντας λόφους στο οροπέδιο. Μετά από μαζικές πλημμύρες το 1876 οι τοπικές αρχές άρχισαν την κατασκευή του πετρώδους αναχώματος κατά μήκος της όχθης του Δούναβη. Το ανάχωμα, μήκους ενός χιλιομέτρου, τελείωσε το 1889. Σήμερα φαίνεται ότι το Σεμλίνο είναι χτισμένο σε αρκετούς λόφους, με διαβάσεις μεταξύ τους που έχουν μετατραπεί σε σύγχρονους δρόμους, αλλά οι λόφοι είναι πραγματικά ανθρωπογενείς.
Ο λόφος "Zέμουν" κηρύχθηκε προστατευόμενος από την πόλη στις 29 Νοεμβρίου 2013. Αποτελεί την πολύ απότομη δεξιά όχθη του Δούναβη και είναι χαρακτηριστικό δείγμα του γαιώδους ξηρού εδάφους. Πυρήνας της πόλης είναι οι συνοικίες Ντόνι Γκραντ, Γκάρντος, Τσούκοβατς και Γκόρνι Γκραντ. Στα νότια το Σεμλίνο συνέχεται με το Νέο Βελιγράδι, με το οποίο αποτελεί μια συνεχή αστική περιοχή (συνοικία Τόσιν Μπούναργ). Στα δυτικά εκτείνεται στις συνοικίες Αλτινα και της Πλάβι Χορίζοντι και στα βορειοδυτικά στις Γκαλένικα, Ζέμουν Πόλι και περαιτέρω προς τη Μπατάινιτσα.
Ο Δήμος βρίσκεται στην ανατολική Συρμία, στο κεντροδυτικό τμήμα της περιοχής της Πόλης του Βελιγραδίου. Το αστικό τμήμα του Σεμλίνου είναι το πιο βόρειο και δυτικό τμήμα του αστικού Βελιγραδίου. Το Σεμλίνο συνορεύει με την επαρχία Βοϊβοντίνα στα δυτικά (δήμος Στάρα Πάζοβα) και τους δήμους Σούρτσιν προς νότο, Νέο Βελιγράδι προς τα νοτιοανατολικά και Παλίλουλα και Στάρι Γκραντ προς τον Δούναβη.
Η όχθη του Δούναβη στα βόρεια είναι ως επί το πλείστον ελώδης, επομένως οι οικισμοί είναι χτισμένοι σε απόσταση από τον ποταμό (Μπατάινιτσα) και χωρίζονται από αυτόν από λοφίσκους (έως 114 μ.). Η ίδια η πόλη του Σεμλίνου χτίστηκε ακριβώς πάνω στην όχθη, 100 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Αυτά είναι σημεία του οροπεδίου του Ζέμουμ, μιας επέκτασης του οροπεδίου της Σύρμιας, που συνεχίζεται στο νοτιοανατολικό λόφο Μπεζάνισκα Κόσα σε σχήμα ημισελήνου. Το κίτρινο πέτρωμα έχει πάχος μέχρι 40 μέτρα και είναι πολύ γόνιμο, με πλούσιο, βελτιωμένη με χόρτο, χούμος μαύρης γης. Τα ακατοίκητα ποτάμια νησιά Μεγάλο νησί του πολέμου και Μικρό νησί του πολέμου στο Δούναβη ανήκουν επίσης στο δήμο του Σεμλίνου. Ο δήμος έχει έκταση 153 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Ένα από τα χαρακτηριστικά της τοπογραφίας του Σεμλίνου είναι τα λαγούμια, τεχνητοί υπόγειοι διάδρομοι που διασταυρώνονται κάτω από τις περιοχές Γκάρντος, Μούχαρ, Τσούκοβατς και Καλβάρια. Αυτός ο εδαφικός σχηματισμός είναι μια από τις πιο ενεργές περιοχές κατολίσθησης στο Βελιγράδι. Εχοντας χαραχθεί επί αιώνες, σε μερικά τμήματά του έχει κατακόρυφα πρανή μέχρι 90%. Οι Ρωμαίοι άρχισαν να σκάβουν τα λαγούμια τουλάχιστον πριν από 1700 χρόνια, χρησιμοποιώντας τα κυρίως ως αποθήκες τροφίμων, αλλά αργότερα χρησιμοποιήθηκαν για ανεφοδιασμό και ενδεχομένως για καταφύγια. Κατά τους προηγούμενους αιώνες οι κάτοικοι άνοιξαν πολλά κατακόρυφα πηγάδια, που αέριζαν τα λαγούμια, ξηραίνοντας το πέτρωμα και διατηρώντας το συμπαγές. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς η πόλη αστικοποιήθηκε γρήγορα, οι νέοι κάτοικοι αγνοούσαν τα λαγούμια, ειδικά τα μεγαλύτερα, που κάλυπταν έκταση 450 τετραγωνικών μέτρων στο Τσούκοβατς. Δεδομένου ότι δεν υπήρχε επαρκές σύστημα αποχέτευσης εκείνη την εποχή, έχτισαν σηπτικές δεξαμενές και συνέλεγαν όμβρια ύδατα, αλλά και καθώς τα πηγάδια εξαερισμού είχαν καλυφθεί με το χρόνο ή είχαν γεμίσει με σκουπίδια, όλα αυτά είχαν καταστήσει το έδαφος υγρό κατά τη διάρκεια αρκετών δεκαετιών. Τα λαγούμια διατηρούσαν την υγρασία και άρχισαν να καταρρέουν. Τελικά οι τοίχοι και τα σπίτια έγιναν ασταθή μέχρι το σημείο να διαρραγούν οι προσόψεις και οι τοίχοι. Το 1988 οι δημοτικές αρχές παρενέβησαν τελικά καθώς τα σπίτια άρχισαν να βυθίζονται σε τρεις δρόμους. Διανοίχθηκαν τρύπες για τη σύνδεση της επιφάνειας με το μεγαλύτερο λαγούμι. Συνολικά έγιναν 22 γεωτρήσεις και 779 m3 σκυροδέματος εγχύθηκαν στο λαγούμι, γεμίζοντας το μέχρι να σταθεροποιηθεί το έδαφος, αλλά το λαγούμι καταστράφηκε κατά τη διαδικασία. Ακόμα η κατάσταση είναι κρίσιμη μετά από σχεδόν κάθε νεροποντή. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2011, κατά την κατασκευή του τοίχου αντιστήριξης για την αποφυγή κατολίσθησης στην τομή της Καλβάρια, οι εργάτες προκάλεσαν μια που σκότωσε τέσσερις από αυτούς. Ένα λαγούμι μήκους 225 μ., που είχε διερευνηθεί από το 2001, βρίσκεται ακριβώς κάτω από τον τόπο όπου συνέβη η τραγωδία. Μέχρι στιγμής έχουν ανακαλυφθεί 76 μεγάλοι διάδρομοι με πολλούς μικρότερους. Ο μεγαλύτερος από αυτούς έχει μήκος 96 μέτρα και το συνολικό εξερευνημένο μήκος είναι 1.925 μέτρα. Καλύπτουν έκταση 4.882 τ.μ. Πολλοί έχουν καταρρεύσει με την πάροδο του χρόνου, καθώς δεν ελέγχονται από τη δεκαετία του 1980.
Ιστορία
thumb|left|Ρωμαϊκή σαρκοφάγος thumb|Ανάγλυφο με αναπαράσταση μιας [[μαινάδες|μαίναδας, που βρέθηκε στο Σεμλίνο]]
Εθνόσημο της Ουκρανίας
thumb|150px|right|Το μικρό εθνόσημο της Ουκρανίας.
Ζέμουν
Από την προϊστορία στους ρωμαϊκούς χρόνους
Η ευρύτερη γεωγραφική περιοχή του Σεμλίνου κατοικείται από τη Νεολιθική εποχή. Αρχαιολογικά ευρήματα σε τάφους, αλλά και κεραμικά που έχουν βρεθεί (κύπελλα και ανθρωπόμορφοι τεφροδόχοι), καταδεικνύουν την ύπαρξη στην περιοχή του προϊστορικού πολιτισμού, γνωστός στους ερευνητές ως ο Πολιτισμός του Μπάντεν. Οι πρώτες εγκαταστάσεις των Κελτών τοποθετούνται τον 3ο αιώνα π.Χ., όταν οι Σκορδίσκοι, ένα κέλτικο φύλο, κατέλαβε διάφορες δακικές και θρακικές περιοχές κοντά στον Δούναβη. Τον 1ο αιώνα π.Χ., ο οικισμός Τaurunum, που ήταν η μεταγενέστερη ρωμαϊκή ονομασία της πόλης, καταλαμβάνεται από τους Ρωμαίους και εντάσσεται στη ρωμαϊκή επαρχία της Παννονίας περίπου το 15 μ.Χ. Η πόλη, κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, ήταν συνδεδεμένη με γέφυρα με τη γειτονική πόλη Singidunum, που είναι το σημερινό Βελιγράδι, καθιστώντας την πολύ σημαντικό πέρασμα. Γι' αυτόν τον λόγο οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν οχυρώσεις στις πόλεις από τις οποίες διέρχονταν οι ρωμαϊκές οδοί. Υπάρχει αναφορά ότι βρέθηκε η πένα του Ρωμαίου ποιητή Οβιδίου στο Σεμλίνο με χαραγμένο το όνομά του, γεγονός που υποδηλώνει ότι ίσως ο Ρωμαίος ερωτικός ποιητής πέρασε από αυτά τα μέρη.
Βυζάντιο και Οθωμανική Κατάκτηση
Κατά την κάθοδο των Γερμανικών Φυλών και ιδιαίτερα με τις επιδρομές των Οστρογότθων, η περιοχή αποδυναμώνεται και πέφτει σε παρακμή, για να ενταχθεί αργότερα, στο ιστορικό Βυζάντιο και να κυριευθεί κατά περιόδους από τους Γέπιδες, τους Αβάρους, τους Φράγκους και τους Βούλγαρους και να κατακτηθεί και πάλι από τους Βυζαντινούς. Το 12ο αιώνα υποτάχθηκε κάτω από το στέμμα του Βασιλείου της Ουγγαρίας, ενώ αργότερα τον 15ο αιώνα η περιοχή παραχωρείται ως αυτόνομη στον Σέρβο δεσπότη Γεώργιο Μπράνκοβιτς. Αφότου το γειτονικό Δεσποτάτο της Σερβίας υπετάγη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1459 το Σεμλίνο έγινε σημαντικό στρατιωτικό φυλάκιο. Το 1521 οι δυνάμεις του Βασιλείου της Ουγγαρίας, 500 σαϊκάσι (άνδρες πτάμιου στολίσκου) με επικεφαλής τον Κροάτη Μάρκο Σκόμπλιτς, και Σέρβοι πολέμησαν εναντίον του εισβολέα Οθωμανικού στρατού του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή. Παρά τη σθεναρή αντίσταση το Σεμλίνο έπεσε στις 12 Ιουλίου και το Βελιγράδι λίγο αργότερα. Το 1541 η πόλη του Σεμλίνου εντάχθηκε διοικητικά στο Σαντζάκι του Σίρμιου του Πασαλικίου της Βούδας.
Εθνόσημο της Ουκρανίας
Το εθνόσημο της Ουκρανίας (Tryzub) έχει τα ίδια χρώματα με τη σημαία της Ουκρανίας: γαλάζιος θυρεός με κίτρινη τρίαινα, σύμβολο των αρχαίων σλαβικών φύλων που τελικά υποτάχθηκαν στους Ρως.
Ζέμουν
Η ελληνική κοινότητα
Στο Σεμλίνο υπήρχε και ελληνική μειονότητα από το πρώτο ήμισυ του 18ου έως και τον 19ο αιώνα, η οποία διατηρούσε και ελληνικό σχολείο. Μέλη αυτής της κοινότητας συνδέονται με τη δράση του Ρήγα Φεραίου. Μεταξύ αυτών ήταν ο Γεώργιος Τουρούντζας, αδελφός του Θεοχάρη Τουρουντζά που συνελήφθη μαζί με τον Ρήγα. Αυτός παρέλαβε τρείς χάρτες του Ρήγα και 50 πορτραίτα του Μεγάλου Αλεξάνδρου με σκοπό να τα πουλήσει στο Σεμλίνο. Άλλος υποστηρικτής του Ρήγα στο Σεμλίνο ήταν ο έμπορος Φυλακτός Νικολάου από τα Ιωάννινα, ο έμπορος Γεώργιος Αθανασίου από τη Σελίτσα (σήμερα Εράτυρα) Δυτ. Μακεδονίας, από τους ιδρυτές του ελληνικού σχολείου, ο Γεώργιος Αυξεντίου ή Αυξεντιάδης, από το Ζουπάνι (σήμερα Πεντάλοφος) Δυτ. Μακεδονίας, και πρώτος δάσκαλος του ελληνικού σχολείου. Η παράδοση του Ρήγα στους Τούρκους προκάλεσε αντιδράσεις της ελληνικής κοινότητας κατά των τοπικών αυστριακών αρχών. Μεταξύ αυτών που αναφέρονται ότι διαμαρτυρήθηκαν είναι ο Κωνσταντίνος Γεωργίου - Κυρίτσας, από το Μπλάτσι (σήμερα Βλάστη) Δυτ. Μακεδονίας. Επίσης ως μέλος της κοινότητας αναφέρεται ο έμπορος Γεώργιος Μαντζαρλής. Ο Ρήγας και οι σύντροφοί του κρατήθηκαν φυλακισμένοι στο Σεμλίνο απ' όπου μεταφέρθηκαν πεζοί στο Βελιγράδι και παραδόθηκαν στους Τούρκους. Άλλη ελληνική οικογένεια που έζησε στην πόλη από το 1739 ήταν οι οικογένεια Σπιρτά, από την Κλεισούρα Μακεδονίας. Ο τελευταίος απόγονος της οικογένειας πέθανε στο Σεμλίνο το 1909. Σώζεται μνημειώδης τάφος της οικογένειας στο νεκροταφείο της πόλης.
Εθνόσημο της Ουκρανίας
thumb|left|200px|Προσωπικά εμβλήματα της δυναστείας Ρούρικ
Η ιστορία του σύγχρονου εθνόσημου ξεπερνά τα χίλια χρόνια. Η πρώτη γνωστή αρχαιολογική μαρτυρία και ιστορικό τεκμήριο για το σύμβολο βρίσκεται στις σφραγίδες της δυναστείας των Ρούρικ. Η αρχαιότερη από αυτές είναι αυτή του ηγεμόνα Σβιατοσλάβου του Κιέβου, ο οποίος πέθανε το 972).
Ζέμουν
Η ελληνική κοινότητα
thumb|left|Το Σέμλινο της εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1608 thumb|left|Πανόραμα του Σεμλίνου, 19ος αιώνας Η στρατηγική της θέση αποτελούσε πάντα τον κυριότερο λόγο της οικονομικής ανάπτυξής της. Το 1816 με την αύξηση του πληθυσμού, η πόλη εξαπλώθηκε στα προάστια Φράνζενσταλ (Franzenstal) και Γκόρνια Βαρός (Gornja Varoš) όπου εγκαταστάθηκαν οικογένειες κυρίως Γερμανών και Σέρβων. Τον 19ο αιώνα, το Σεμλίνο είχε 7.089 κατοίκους και 1.310 σπίτια. Η πόλη αναδείχθηκε στη σερβική ιστορία όταν αποτέλεσε το 1813, καταφύγιο για τον εθνικό ήρωα Γεώργιο Πέτροβιτς και των άλλων αγωνιστών της Α' Σερβικής Εξέγερσης. Την περίοδο του 1848-1849, η ευρύτερη περιοχή συμμετέχει στην Κοινωνική και Πολιτική εξέγερση του 1849, όπου ανακηρύσσεται η αυτονόμηση της Σερβία-Βοϊβοντίνα. Η πόλη αποτελεί μία από τις πόλεις όπου σημειώνονται τα σημαντικότερα γεγονότα ενάντια στη φεουδαρχική διοίκηση των Αψβούργων, όμως η εξέγερση γρήγορα καταστέλεται. Αργότερα με την κατάργηση της Παραμεθόριας Περιοχής, η περιοχή εντάσσεται στη διοικητική περιφέρεια της Κροατίας-Σλαβονίας. Τα έτη 1883 με 1884, ολοκληρώνεται η σύνδεση της πόλης με τον σιδηρόδρομικό δίκτυο και ολοκληρώνεται η σιδηροδρομική γέφυρα του Δούναβη.
Από τον 20ό αιώνα μέχρι σήμερα
Με την έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου το 1914 η κυριαρχία της πόλης εναλλάσσεται μεταξύ των σλαβικών δυνάμεων και της Αυστροουγγαρίας, μέχρι την οριστική ένταξή της στο Βασίλειο των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων στις 5 Νοεμβρίου του 1918 με την υπογραφή της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Το Βασίλειο μετονομάστηκε αργότερα σε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας το 1929. Η περίοδος του Μεσοπολέμου με τις μεγάλες ανακατατάξεις του, επηρεάζει τα πολιτικά και κοινωνικά πράγματα της πόλης, καθώς παρατηρείται έντονη πολιτική διαμάχη μεταξύ των σλαβικών, δημοκρατικών ή φιλοβασιλικών κομμάτων και των σοσιαλιστικών παρατάξεων που υποστηρίζονταν κυρίως από κατοίκους γερμανικής συνείδησης.
Από το 1934, η πόλη εξυπηρετείται με λεωφορειακές γραμμές προς το Βελιγράδι, μετά την απαίτηση κυρίως του σερβικού πληθυσμού. Η ύπαρξη αεροπορικής βάσης, που είχε δημιουργηθεί το 1927 κοντά στην πόλη, αποτέλεσε θέλγητρο και στρατιωτικός στόχος για τις δυνάμεις του Άξονα κατά την εισβολή τους τον Απρίλιο του 1941. Μετά τη συνθηκολόγηση της Γιουγκοσλαβίας τον ίδιο μήνα, το Σεμλίνο και η περιοχή της Σύρμιας δόθηκαν στο ανδρείκελο κατοχικό κράτους της Κροατίας. Η πόλη απελευθώνεται το 1944 και εντάσσεται στη γιουγκοσλαβική επαρχία της Κεντρικής Σερβίας.
Εθνόσημο της Ουκρανίας
Το ανεπίσημο Μεγάλο Εθνόσημο
Στην πιο δημοφιλή εκδοχή του εθνόσημου (Μεγάλο Εθνόσημο), που όμως δεν καθιερώθηκε επίσημα, οι υποστηρικτές είναι ένα λιοντάρι με στέμμα από το εθνόσημο της Γαλικίας στα αριστερά και ένας Κοζάκος ντυμένος με παραδοσιακή φορεσιά κρατώντας ένα όπλο στα δεξιά. Το στέμμα του Βολοντίμιρ του Μεγάλου στέφει την κορόνα και στο κάτω μέρος είναι διακοσμημένο με σιτάρι και βιβούρνο.
Ζέμουν
Από τον 20ό αιώνα μέχρι σήμερα
Τις δεκαετίες του 1990 και 2000, η πόλη γίνεται γνωστή στον ελληνικό Τύπο για τη δράση της Μαφίας του Ζεμούν, μία από τις μεγαλύτερες τρομοκρατικές και εγκληματικές οργανώσεις της Σερβίας. Η ίδια η οργάνωση κατηγορήθηκε για τη δολοφονία του Σέρβου πρωθυπουργού Ζόραν Τζίντζιτς. 500px|center|thumb|Νυχτερινή άποψη της παλιάς πόλη του Σεμλίνου.
Δημογραφικά
thumb|250px|Θέση του Σεμλίνου στο μητροπολιτικό Βελιγράδι. right|thumb|250px|Χάρτης του Δήμου του Σεμλίνου.
Καθώς το Σεμλίνο έγινε μία από τις πολυπληθέστερες συνοικίες του Βελιγραδίου, ο πληθυσμός του δήμου είχε σταθερή αύξηση μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο αστικός πληθυσμός του Σεμλίνου ήταν 157.363, ενώ ο δήμος είχε 168.170 κατοίκους.
Εθνόσημο της Ουκρανίας
Παραπομπές
Ουκρανια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ουκρανίας
Ζέμουν
Εθνοτικές ομάδες
Η εθνοτική διαστρωμάτωση του πληθυσμού του δήμου, σύμφωνα με την απογραφή του 2011:
Διοικητικές μεταβολές
Η δημιουργία του πρώτου Δήμου πραγματοποιείται με τη διοικητική πράξη του βασιλιά Αλεξάνδρου Α' της Σερβίας στις 3 Οκτωβρίου του 1929. Το 1934 η πόλη εντάσσεται στον διευρυμένο δήμο του Βελιγραδίου. Μετά τη γερμανική κατοχή, η πόλη αυτοδιοικείται μέχρι το 1955, όταν εντάχθηκε διοικητικά ακόμα μια φορά στην πόλη του Βελιγραδίου. Κατά περιόδους στη δημοτική περιφέρεια ενσωματώνονται ή διαχωρίζονται άλλα δημοτικά διαμερίσματα. Από το 2004, το Σεμλίνο αποτελεί αυτοτελή δήμο της μητροπολιτικής περιοχής του Νέου Βελιγραδίου.
Υπάρχει μια δημοφιλής τοπική αντιπαλότητα μεταξύ των κατοίκων του Σεμλίνου και του Βελιγραδίου, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων. Σε γενικές γραμμές, ο τοπικός πληθυσμός θεωρεί το Σεμλίνο ως μια ιδιαίτερη και προηγμένη πόλη, με μεγάλη πολιτιστική παράδοση, σε σχέση με τη σερβική πρωτεύουσα ενώ οι κάτοικοι του Βελιγραδίου θεωρούν το Σεμλίνο ως ένα ακόμα όμορφο προάστιο της πρωτεύουσας, που θα έπρεπε διοικητικά να ανήκει στη μητροπολιτική περιοχή.
Οικονομία και μεταφορές
Το Σεμλίνο είναι ένας από τους πιο αναπτυσσόμενους δήμους του Βελιγραδίου, με μεγάλες βιομηχανικές μονάδες σχεδόν σε κάθε κλάδο. Στα διοικητικά του όρια βρίσκονται δύο αναπτυσσόμενες βιομηχανικές ζώνες. Σημαντικοί οδικοί άξονες διαπερνούν το Σεμλίνο και συνδέουν το κέντρο της μητροπολιτικής περιοχής με την προαστιακή πόλη Μπατάινιτσα και το αεροδρόμιό της, δεύτερο σημαντικότερο της σερβικής πρωτεύουσας. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται και το νεότερο Διεθνές Αεροδρόμιο του Βελιγραδίου. Αποτελεί κόμβο για σημαντικούς αυτοκινητοδρόμους που συνδέουν το Βελιγράδι με την υπόλοιπη ενδοχώρα.
Τα κυριότερα βιομηχανικά προϊόντα που παράγονται είναι γεωργικά μηχανήματα, ηλεκτρικές συσκευές, οπτικά όργανα ακριβείας και ρολόγια, επιβατικά λεωφορεία και βαρέα οχήματα, φαρμακευτικά προϊόντα, πλαστικά, παπούτσια, κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, τυποποιημένα τρόφιμα και γλυκά, επεξεργασμένα μέταλλα και ξύλα, έπιπλα, ανακυκλώσιμα υλικά, ποτά, χημικά προϊόντα και δομικά υλικά, ενώ προσφέρονται εγκαταστάσεις αποθηκεύσης και τυποποίησης εμπορευμάτων. thumb|700px|center|Άποψη του ποταμού [[Δούναβης|Δούναβη, όπως φαίνεται από την προκυμαία του Σεμλίνου]]
Πολιτισμός και εκπαίδευση
Η Ταβέρνα της Λευκής Αρκούδας είναι παλιά ταβέρνα στη συνοικία Τσούκοβατς. Πρωτοαναφερόμενη το 1658, είναι το παλαιότερο σωζώμενο κτίριο στην αστική περιοχή του Βελιγραδίου, εξαιρουμένου του Φρουρίου της πόλης. Ωστόσο το Σεμλίνο αναπτύχθηκε εντελώς ανεξάρτητα από το Βελιγράδι επί αιώνες και κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του οι δύο πόλεις ανήκαν σε διαφορετικά κράτη. Το Σεμλίνο έγινε μέρος της ίδιας διοικητικής μονάδας με το Βελιγράδι στις 4 Οκτωβρίου 1929, απώλεσε το ξεχωριστό καθεστώς της πόλης υπέρ του Βελιγραδίου το 1934 και κατέστη συνεχόμενη οικιστική περιοχή με το Βελιγράδι μόνο από τη δεκαετία του 1950. Ως εκ τούτου, το Σπίτι στην οδό Τσάρου Δουσάν, στην κεντρική συνοικία του Βελιγραδίου Ντόρτσολ, συνήθως ονομάζεται το παλαιότερο σπίτι στο Βελιγράδι, ενώ η Ταβέρνα της Λευκής Αρκούδας ονομάζεται το παλαιότερο σπίτι στο Σεμλίνο.
Η Γεωπονική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου βρίσκεται στο Σεμλίνο, καθώς και πολλές άλλες τριτοβάθμιες σχολές (Δημόσιας Διοίκησης, Οικονομικές, Τεχνολογικές, Ιατρικής και Φυσικής Αγωγής) και ινστιτούτα ( Ινστιτούτο Γεωργίας και Δασοκομίας, Ινστιτούτο Εξόρυξης, το γνωστό σε παγκόσμια κλίμακα Ινστιτούτο για το Καλαμπόκι στο Ζέμουν Πόλιε, Ινστιτούτο Ζωικού Κεφάλαιου, Ινστιτούτο Εφαρμογής της Πυρηνικής Ενέργειας στη Γεωργία και Ινστιτούτο Φυσικής). Στο Σεμλίνο βρίσκεται το Εθνογραφικό και Ιστορικό Μουσείο, που στεγάζεται στο αρχοντικό της οικογένειας Σπίρτα από την Κλεισούρα Καστοριάς. Στο εσωτερικό του κτηρίου παρουσιάζεται ο διάκοσμος και τα έπιπλα της εποχής της ακμής της ελληνικής κοινότητας. Στο Σεμλίνο βρίσκεται και η Όπερα με το Θέατρο Μαντλενιάνουμ.
Στο ιστορικό κέντρο υπάρχουν ερείπια από τη μεσαιωνική πόλη με ισχυρό φρούριο που χρησιμοποιήθηκε για την άμυνα της πόλης κατά τον πόλεμο του Βασιλείου της Ουγγαρίας με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία τον 12ο αιώνα, καθώς επίσης και στην πολιορκία του Βελιγραδίου από τον Σουλεϊμάν Α΄ το 1521. Στην ίδια περιοχή, στον ψηλότερο λόφο της συνοικίας Γκάρδος, βρίσκεται ο Πύργος του Ιωάννη Ουνιάδη (που λέγεται και Πύργος του Γκάρντος ή Πύργος της Χιλιετίας), και χτίστηκε υπό τις διαταγές του μεγάλου στρατιωτικού και πολιτικού Ιωάννη Ουνιάδη στις 20 Ιουνίου του 1896 ως μια εναλλακτική αψίδα του θριάμβου για τις κατακτήσεις της Ουγγαρίας στη νότια Σερβία. Λόγω του ύψους του, χρησιμοποιήθηκε κατά το παρελθόν ως πύργος αντιπυρικής παρατήρησης. Ο Ιωάννης Ουνιάδης, αν και πέθανε πριν παραδοθεί ο πύργος, αποτελεί το γνωστότερο ιστορικό πρόσωπο της πόλης. Η περιοχή γύρω από τον πύργο αποτελεί μια γραφική γειτονιά με λιθόστρωτους δρόμους σε μια περιοχή ήπιας οικιστικής ανάπτυξης που διατηρεί τον παραδοσιακό του χαρακτήρα. Το Σεμλίνο δεν έχει πολλά δημόσια πάρκα. Το μεγαλύτερο είναι το Πάρκο της Πόλης, που διαμορφώθηκε πρώτη φορά το 1880.
Πολιτική
thumb|right|Η έδρα της παράταξης [[Ριζοσπαστικό Κόμμα Σερβίας, στο Σεμλίνο]] Στις τελευταίες Σερβικές Δημοτκές Εκλογές του 2008, οι 57 έδρες του δημοτικού συμβουλίου του Σεμλίνου καταχωρήθηκαν ως εξής:
Αθλητισμός
Η πόλη είναι γνωστή στους λάτρεις του ποδοσφαίρου για τη ποδοσφαιρική ομάδα ΦΚ Ζέμουν που παίζει στην Α' Εθνική Κατηγορία. Άλλες τοπικές ομάδες είναι η Μιλουτινάκ και η Μπατιζνίκα. Ένα από τα μεγαλύτερα γήπεδα του Βελιγραδίου, το Πίνκι, βρίσκεται στο Σεμλίνο.
Διεθνείς σχέσεις
Η πόλη του Σεμλίνου, είναι αδελφοποιημένη με αρκετές πόλεις του εξωτερικού:
Προσωπικότητες
Ιστορικά Πρόσωπα
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Συνοικίες του Σεμλίνου Κατηγορία:Ιστορικές-πολιτισμικές χωρικές οντότητες μείζονος σημασίας στη Σερβία
Επιτροπές της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών
Στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, υπάρχουν αρμόδιες επιτροπές και υποεπιτροπές, προκειμένου να εκπληρωθούν οι αποστολές της. Κύριοι ρόλοι των επιτροπών αυτών είναι η διασφάλιση της νομοπαραγωγικής διαδικασίας, η αναθεώρηση νομοσχεδίων και η εποπτεία της εκτελεστικής εξουσίας. Τα μέλη των επιτροπών και των υποεπιτροπών είναι οι γερουσιαστές, οι οποίοι κατανέμονται βάσει της συνολικής δύναμης εδρών του κάθε κόμματος. Οι γερουσιαστές μπορεί να είναι μέλη σε παραπάνω από μία επιτροπές.
Οι περισσότερες εργασίες, τελούνται από τις 16 μόνιμες επιτροπές της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών, και κάθε μία από αυτές, έχουν μία συγκεκριμένη αποστολή και δικαιοδοσία σε έναν τομέα. Οι επιτροπές μπορεί να μπλοκάρουν υποψηφίους για θέσεις εκτελεστικής ή δικαστικής εξουσίας, και να εμποδίσουν τα νομοσχέδια να φτάσουν στο βήμα της Γερουσίας. Επίσης, αρμοδιότητα των μονίμων επιτροπών είναι η επίβλεψη των Υπουργείων των Ηνωμένων Πολιτειών και των στελεχών τους. Κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, οι μόνιμες επιτροπές έχουν την εξουσία να πραγματοποιούν ακροάσεις και να κλητεύουν μάρτυρες και αποδεικτικά στοιχεία. Επίσης, η Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών περιλαμβάνει και μη μόνιμες, ειδικές επιτροπές, οι οποίες δημιουργούνται ad hoc για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Ύστερα από την εκπλήρωση της αποστολής τους, οι ειδικές επιτροπές παύουν να υπάρχουν. Τέλος, υπάρχουν και μεικτές επιτροπές του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες περιλαμβάνουν τόσο μέλη της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών, όσο και μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών.
Μόνιμες Επιτροπές
Εντός των 16 μονίμων επιτροπών, υπάρχουν και 67 υποεπιτροπές ενταγμένες σε αυτές.
Ειδικές Επιτροπές
Επί του παρόντος, υπάρχουν 5 ειδικές ή μη μόνιμες επιτροπές της Γερουσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Κογκρέσο των ΗΠΑ Κατηγορία:Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ιδιοπεριστροφή
Ιδιοπεριστροφή είναι το φαινόμενο που κάνει μία μάζα να περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της. Δεν πρέπει να συγχέεται με την ιδιοστροφορμή που είναι η φορά με την οποία στρέφεται το ηλεκτρόνιο και καθορίζεται από τον κβαντικό αριθμό του σπιν (ms). Ο κβαντικός αριθμός του σπιν καθορίζει την φορά με την οποία ιδιοπεριστρέφεται το ηλεκτρόνιο και μπορεί να πάρει δύο διακριτές τιμές +1/2 και -1/2. Αξίζει να σημειώσουμε επίσης ότι οι τιμές του ms είναι ανεξάρτητες από τις τιμές των λοιπών κβαντικών αριθμών.
Παραγωγή μαγνητικού πεδίου γύρω από το ηλεκτρόνιο
Με την παρουσία ενός εξωτερικού μαγνητικού πεδίου το μαγνητικό πεδίο του ηλεκτρονίου προσανατολίζεται με δυο διαφορετικούς τρόπους ως προς τη διεύθυνση του εξωτερικού μαγνητικού πεδίου:
Ευάγγελος Μάλλιος
Ο Ευάγγελος Μάλλιος (Κορακοχώρι Ηλείας, 1929 – Παλαιό Φάληρο, 15 Δεκεμβρίου 1976) ήταν Έλληνας αξιωματικός της Αστυνομίας Πόλεων (Αστυνόμος Α'), κατά την περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών, όπου υπηρετούσε στη Γενική Ασφάλεια Αθηνών. Με τη Μεταπολίτευση αναδείχθηκε ο πρωτεύων ρόλος του στους βασανισμούς κρατουμένων, αριστερών στη συντριπτική τους πλειοψηφία, αποτάχτηκε από το Σώμα, δικάστηκε στις επονομαζόμενες Δίκες των βασανιστών της Χούντας με τις κατηγορίες της κατάχρησης εξουσίας και ηθική αυτουργία σε κατάχρηση εξουσίας και καταδικάστηκε σε 10 μήνες φυλάκιση με δικαίωμα εξαγοράς της ποινής.
Δολοφονήθηκε από την τρομοκρατική οργάνωση «Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη».