cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ίντιθ Χεντ
Βιογραφία
Ο γάμος δεν άντεξε. Το 1905, η Άννα ξαναπαντρεύτηκε, αυτή τη φορά με τον μηχανικό εξόρυξης Φρανκ Σπέαρ, από την Πενσυλβανία. Η οικογένεια μετακινούνταν συχνά λόγω των μεταθέσεων του Σπερ. Το μόνο μέρος που η Head θα μπορούσε να θυμηθεί αργότερα ότι ζούσε κατά τα πρώτα της χρόνια ήταν το Σέρτσλαϊτ στη Νεβάδα. Ο Φρανκ και η Άννα Σπέαρ ανέλαβαν από κοινού την επιμέλεια της Ίντιθ ως παιδί τους. Η Ίντιθ δηλώθηκε καθολική καθώς καθολικός ήταν και ο Φρανκ.
Το 1919, η Ίντιθ έλαβε πτυχίο επιστημών με τιμητική διάκριση στα Γαλλικά από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας του Μπέρκλεϊ και το 1920 απέκτησε πτυχίο τέχνων στις ρομανικές γλώσσες από το πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.
Έγινε καθηγήτρια γλωσσών με την πρώτη της θέση ως αντικαταστάτρια της Σχολής του Επισκόπου στο La Jolla όπου δίδασκε Γαλλικά. Μετά από ένα χρόνο, πήρε μια θέση στο Hollywood School for Girls. Επιθυμώντας έναν ελαφρώς υψηλότερο μισθό, είπε στο σχολείο ότι θα μπορούσε επίσης να διδάξει τέχνη, παρόλο που είχε μελετήσει μόνο για λίγο στο γυμνάσιο. Για να βελτιώσει τις δεξιότητες σχεδίασής της, σε αυτό το σημείο υποτυπώδεις, έκανε βραδινά μαθήματα στο Otis Art Institute και στο Chouinard Art College.
Η συνεργασία με την Paramount
Tο 1924, παρά την έλλειψη εμπειρίας σχεδίου τέχνης και κοστουμιών, η 26χρονη Χεντ προσλήφθηκε ως καλλιτέχνης σκίτσου στη Paramount Pictures. Αργότερα παραδέχθηκε ότι «δανειζόταν» άλλα σκίτσα συμμαθητών της στις συνεντεύξεις που έκλεινε για δουλειά. Άρχισε να σχεδιάζει κοστούμια για τον βουβό κινηματογράφο, ξεκινώντας από το The Wanderer το 1925 και, από τη δεκαετία του 1930, είχε καθιερωθεί ως μία από τους κορυφαίους σχεδιαστές κοστουμιών του Χόλιγουντ. Εργάστηκε στην Paramount για 43 χρόνια μέχρι που πήγε στην Universal Pictures στις 27 Μαρτίου 1967, πιθανώς λόγω της καλής συνεργασίας της με τον σκηνοθέτη Άλφρεντ Χίτσκοκ, ο οποίος είχε μετακομίσει στην Universal το 1960.
Η Χεντ ήταν γνωστή για το μοναδικό της στυλ εργασίας και, σε αντίθεση με πολλούς άνδρες συγχρόνους της, συνήθως συμβούλευε εκτενώς τα γυναικεία αστέρια με τα οποία εργάστηκε. Ως αποτέλεσμα, ήταν ένα από τα αγαπημένα ανάμεσα σε πολλά από τα κορυφαία γυναικεία αστέρια της δεκαετίας του 1940 και του 1950, όπως η Τζίντζερ Ρότζερς, η Μπέτι Ντέιβις, η Μπάρμπαρα Στάνγουικ, η Σίρλεϊ Μακ Λέιν, η Γκρέις Κέλι, η Όντρεϊ Χέπμπορν και η Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Στην πραγματικότητα, η Head ήταν συχνά "δανεισμένη" από τη Paramount σε άλλα στούντιο κατόπιν αιτήματος των γυναικείων αστεριών τους. Η ίδια πάντα ντυμένη πολύ απλά, προτιμώντας τα γυαλιά με παχιά καρέ και τα συντηρητικά κοστούμια δύο τεμαχίων.
Η συνεργασία με τη Universal
Το 1967, στην ηλικία των 70 ετών, έφυγε από την Paramount Pictures και έγινε μέλος της Universal Pictures, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό της το 1981. Σε αυτό το σημείο, το Χόλιγουντ άλλαζε ταχύτατα από αυτό που είχε κατά τη διάρκεια της ακμής της Χεντ, τη δεκαετία του 1930-1940. Οι παραγωγές γίνονταν σε στούντιο κι όχι σε υπαίθρια και σκηνικά γυρίσματα και πολλοί από τους ηθοποιούς της εποχής με τους οποίους συνεργάστηκε και γνώριζε στενά είχαν συνταξιοδοτηθεί ή εργάζονταν λιγότερο. Εστίασε, έτσι, περισσότερο την προσοχή της στην τηλεόραση, όπου κάποιοι παλιοί φίλοι όπως ο Ολίβια Ντε Χάβιλαντ είχαν αρχίσει να εργάζονται. Σχεδίασε τα ρούχα της Endora στο Η μάγισσα και έκανε μια εμφάνιση καμεών το 1973 στη σειρά ντετέκτιβ Columbo δίπλα στην Αν Μπάξτερ, παίζοντας τον εαυτό της και παρουσιάζοντας τα Όσκαρ που είχε κερδίσει μέχρι τότε. Το 1974, η Χεντ έλαβε το τελευταίο της Όσκαρ για το έργο της στο Κεντρί.
Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1970, ζητήθηκε από την Edith Head να σχεδιάσει μια γυναικεία στολή για το Λιμενικό Σώμα των Ηνωμένων Πολιτειών, εξαιτίας του αυξανόμενου αριθμού γυναικών στην Ακτοφυλακή. Η Χεντ χαρακτήρισε την αποστολή ως το επίκεντρο της καριέρας της και έλαβε το Βραβείο Αξιέπαινης Κοινωφελούς Υπηρεσίας. Τα σχέδιά της για μια τηλεοπτική σειρά μίνι-σειράς βασισμένη στη νουβέλα Μικρές Κυρίες έλαβαν καλές κριτικές. Το τελευταίο της κινηματογραφικό έργο ήταν η ασπρόμαυρη κωμωδία Dead Men Do not Wear Plaid (1982), με πρωταγωνιστή τον Στιβ Μάρτιν και τον Κάρλ Ράινερ. Στη θέση αυτή επελέγη λόγω της εμπειρίας της στη μόδα της δεκαετίας του 1940. Σχεδίασε τα ρούχα του Martin και Reiner στην κλασική ταινία νουάρ και η ταινία, που κυκλοφόρησε στα θέατρα λίγο μετά το θάνατό της, ήταν αφιερωμένη στη μνήμη της.
Θάνατος
Η Χεντ πέθανε στις 24 Οκτωβρίου 1981, τέσσερις ημέρες πριν από τα 84α γενέθλιά της, από μυελοϊνωμάτωση, μια ανίατη ασθένεια μυελού των οστών. Έχει ταφεί στο Memorial Park Forest στο Glendale της Καλιφόρνιας.
Προσωπική ζωή
Στις 25 Ιουλίου 1923 παντρεύτηκε τον Charles Head, αδελφό μιας από τις συμμαθήτριες της στο Chouinard, Betty Head. Αν και ο γάμος τελείωσε με διαζύγιο το 1938 μετά από αρκετά χρόνια διάστασης, συνέχισε να είναι επαγγελματικά γνωστή ως Edith Head μέχρι το θάνατό της. Το 1940 παντρεύτηκε τον βραβευμένο καλλιτεχνικό διευθυντή Wiard Ihnen, ένας γάμος που διήρκεσε μέχρι το θάνατό του από καρκίνο του προστάτη, το 1979.
Συγγραφικό έργο & Εμφανίσεις
Στις 3 Φεβρουαρίου 1955 (Σεζόν 5 Επεισόδιο 21), η Edith Head εμφανίστηκε ως διαγωνιζόμενη στο τηλεπαιχνίδι του Γκράουτσο Μαρξ, You Bet Your Life. Η ίδια και ο συμπαίκτης της κέρδισαν συνολικά 1.540 δολάρια. Τα κέρδη της δωρήθηκαν σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Η Χεντ έγραψε επίσης δύο βιβλία, The Doctor Dress (1959) και How To Dress For Success (1967), περιγράφοντας τη φιλοσοφία της σταδιοδρομίας και του σχεδιασμού. Αυτά τα βιβλία αναδημοσιεύτηκαν το 2008 και το 2011 αντίστοιχα.
Βραβεύσεις
Κατά τη διάρκεια της μακράς σταδιοδρομίας της, ήταν υποψήφια για 35 βραβεία Όσκαρ, ετησίως από το 1948 (έτος κατά το οποίο ξεκίνησε το Όσκαρ Καλύτερων Κουστουμιών) μέχρι το 1966 και κέρδισε οκτώ φορές - λαμβάνοντας περισσότερα Όσκαρ από οποιαδήποτε άλλη γυναίκα.
Το αστέρι της Edith Head στο Hollywood Walk of Fame βρίσκεται στη Hollywood Boulevard 6504. Οι υποψηφιότητες των ταινιών στα βραβεία Όσκαρ μέχρι το 1967 χωρίζονταν σε έγχρωμες και ασπρόμαυρες ανάλογα με τον τύπο ταινίας γι αυτό και υπήρχαν διπλές νίκες σε μία χρονιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενδυματολόγοι Κατηγορία:Σχεδιαστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερων Κοστουμιών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ Κατηγορία:Αμερικανοί σχεδιαστές μόδας
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1993-94
Την περίοδο 1993-94 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης κατέκτησε η Άρσεναλ κερδίζοντας στον τελικό την Πάρμα ΦΚ.
Ένωση Ειδικών Βιβλιοθηκών
Η Ένωση Ειδικών Βιβλιοθηκών (αγγλ.Special Libraries Association - SLA) ιδρύθηκε το 1909 στη Νέα Υόρκη για την εκπροσώπηση των ειδικών βιβλιοθηκών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Πρόκειται για έναν μη κυβερνητικό οργανισμό, ο οποίος προωθεί το επάγγελμα των βιβλιοθηκονόμων που εργάζονται σε ειδικές βιβλιοθήκες και υπερασπίζεται τα επαγγελματικά τους συμφέροντα.
Διοίκηση
Η SLA διευθύνεται από το Διοικητικό Συμβούλιο (Board of Directors), το οποίο εκλέγεται από τα μέλη και είναι υπεύθυνο για την εύρυθμη λειτουργία του οργανισμού και την υλοποίηση των στόχων του. Το έργο του Διοικητικού Συμβουλίου υποστηρίζεται και ενισχύεται από Επιτροπές (Committees), Συμβούλια (Councils), Παραρτήματα (Chapters), Τμήματα (Divisions) και Ομάδες Φοιτητών (Student Groups). Αναλυτικότερα, τα Περιφερειακά Παραρτήματα ανέρχονται στα 56, απαρτίζονται από επαγγελματίες της πληροφόρησης της κάθε περιοχής και αναλαμβάνουν την υλοποίηση ειδικών έργων. Τα Τμήματα απαρτίζονται από εργαζόμενους σε ειδικές βιβλιοθήκες και καλύπτουν συγκεκριμένα πεδία ενδιαφέροντος. Οι Ομάδες Φοιτητών της SLA έχουν ως σκοπό την καθοδήγηση των φοιτητών της Βιβλιοθηκονομίας και της Επιστήμης της Πληροφόρησης.
Σκοπός
Σκοπός της SLA είναι να ενισχύσει το έργο των μελών της, να προωθήσει τα συμφέροντα τους και παράλληλα, να συμβάλλει στην ανάπτυξη της Βιβλιοθηκονομίας. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της SLA η επίτευξη του σκοπού της πραγματοποιείται μέσα από εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες, την παροχή υποστήριξης και ευκαιρίες δικτύωσης.
Μέλη
Τα μέλη της SLA αποτελούνται από άτομα και οργανισμούς που δραστηριοποιούνται επαγγελματικά στο χώρο των ειδικών βιβλιοθηκών, συμφωνούν με το γενικό προσανατολισμό της ένωσης και επιθυμούν να συμμετάσχουν στο έργο της. Το σύνολο των μελών της SLA ξεπερνά τις 9.000 και διαχωρίζεται στις εξής κατηγορίες :
Δράση
Η SLA προωθεί και ενισχύει το έργο των μελών της μέσω της παροχής εκπαιδευτικών και ενημερωτικών υπηρεσιών και προϊόντων. Επιπλέον, διεξάγει δύο συνεδριάσεις ανά έτος, τη σύνοδο κορυφής (Leadership Summit) και το ετήσιο συνέδριο (SLA Annual Conference), όπου μελετώνται μείζονα θέματα του οργανισμού και της Βιβλιοθηκονομίας. Κατά καιρούς πραγματοποιούνται επιπλέον συνεδριάσεις με εξειδικευμένο αντικείμενο μελέτης. Το Πρόγραμμα «Βραβεία και Διακρίσεις» της SLA (The SLA Awards and Honors Program) καθιερώθηκε το 1948 και αποσκοπεί στην αναγνώριση και την επιβράβευση αξιόλογων επιτευγμάτων στο έργο της ένωσης και της Επιστήμης της Πληροφόρησης, μέσω της απονομής τιμητικών διακρίσεων. Παράλληλα, η SLA συμβάλλει στην συνεχιζόμενη κατάρτιση των βιβλιοθηκονόμων που εργάζονται σε ειδικές βιβλιοθήκες και προχωρά στη δημοσίευση υλικού και την παροχή υπηρεσιών, οι οποίες ενισχύουν το έργο των μελών της και εμπλουτίζουν τις γνώσεις τους. Αξιόλογες δημοσιεύσεις της ένωσης αποτελούν το περιοδικό «Special Libraries» το οποίο εκδιδόταν από το 1910 ως το 1996 και τα τεύχη του είναι διαθέσιμα σε ηλεκτρονική μορφή, καθώς και το περιοδικό της SLA με τίτλο «Information Outlook», το οποίο διατίθεται σε ηλεκτρονική και έντυπη μορφή. Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της, η SLA διατηρεί το ιστολόγιο «SLA Blog» το οποίο παρέχει πληροφόρηση για το έργο της ένωσης και το επάγγελμα της Επιστήμης της Πληροφόρησης γενικότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ειδικων
Λι Μπιόνγκ-χον
Ο Λι Μπιόνγκ-χον (이병헌, 12  Ιουλίου 1970) είναι Νοτιοκορεάτης ηθοποιός.
Στη Νότια Κορέα είναι πολύ δημοφιλής και καταξιωμένος ηθοποιός και είναι κυρίως γνωστός από τις ταινίες: Joint Security Area (μτφρ: Κοινοί Χώροι Ασφαλείας), (2000), A Bittersweet Life (μτφρ: Μια Γλυκόπικρη Ζωή), (2005), The Good, the Bad, the Weird (μτφρ: Ο Καλός, ο Κακός, ο Παράξενος), (2008), την τηλεοπτική σειρά Iris (μτφρ: Ίριδα) και τις ταινίες I Saw the Devil (μτφρ: Αντίκρισα τον διάβολο), (2010) και Masquerade (μτφρ: Μεταμφίεση), (2012). Στις ΗΠΑ είναι γνωστός από τις ταινίες G.I. Joe: The Rise of Cobra (μτφρ: Στρατιωτικός Τζο: Η Άνοδος της Κόμπρα, κυκλοφόρησε στην Ελλάδα με τον τίτλο G.I. Joe: Η Γέννηση της Κόμπρα), (2009), και την συνέχεια της ταινίας αυτής G.I. Joe: Retaliation (μτφρ: Στρατιωτικός Τζο: Αντίποινα, κυκλοφόρησε στην Ελλάδα με τον τίτλο G.I. Joe: Αντίποινα), (2013), υποδύοντας τον Storm Shadow (Στόρμ Σάντοου) καθώς και πρωταγωνίστησε με τον Μπρους Γουίλις στην ταινία RED 2 (μτφρ: Κόκκινο 2), (2013). Επίσης υποδύθηκε τον T-1000 στην ταινία Terminator Genisys (μτφρ: Εξολοθρευτής: Γένεσις), (2015).
Οι ταινίες Masquerade (μτφρ: Μεταμφίεση), Inside Men, Joint security Area και The Good, the Bad, the Weird (μτφρ: Ο Καλός, ο Κακός και ο Περίεργος), όπου πρωταγωνίστησε, μπήκαν στη λίστα των μεγαλύτερων κινηματογραφικών επιτυχιών του κινηματογράφου της Νότιας Κορέας.
Ο Λι είναι ο πρώτος κορεάτης ηθοποιός που του κλήθηκε να παρουσιαστεί στο Όσκαρ σαν επίτιμος καλεσμένος, στο Λος Άντζελες.
Ο Λι, μαζί με τον Αν Σόνγκ-γκι, είναι οι πρώτοι Κορεάτες ηθοποιοί που αποτύπωσαν τα χέρια και τα πόδια τους στο προαύλιο του Κινέζικου Θεάτρου Γκρόμαν, στο Χόλυγουντ του Λος Άντζελες.
Καριέρα
Ο Λι έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο τηλεοπτικό δράμα ''Asphalt My Hometown (μτφρ: Άσφαλτος η Πατρίδα μου) αφού έκανε την οντισιόν του στην οντισιόν ταλέντων του καναλιού KBS. το 1991''. Έτσι συνέχισε την καριέρα του ως ηθοποιός συμμετέχοντας σε διάφορα τηλεοπτικά δράματα μέχρι που έκανε την πρώτη του μεγάλη επιτυχία το 2000 με την ταινία Joint Security Area που σκηνοθετήθηκε από τον Παρκ Τσαν-γουκ. Η ταινία έσπασε τα ρεκόρ των box office και έγινε η πιο διάσημη ταινία εκείνης της εποχής. Ο Λι υποδύθηκε έναν στρατιώτη- φύλακα συνόρων και κέρδισε το βραβείο του καλύτερου ηθοποιού στα Busan Film Critics Awards για αυτόν τον ρόλο.
Το 2001, η φήμη του συνέχισε να μεγαλώνει παίζοντας τον κύριο χαρακτήρα Τσόι Τζι-γου στο μελόδραμα Beautiful Days (μτφρ: Ωραίες Μέρες). Το 2003, του απονεμήθηκε το Γκράντ Πράιζ, το μεγαλύτερο βραβείο που μπορεί να απονεμηθεί σε ηθοποιό αυτής της χώρας, στο SBS Drama Awards and Best Actor (μτφρ: SBS Βραβεία Δράματος και καλύτερου ηθοποιού), στα Baeksang Arts Awards (μτφρ: Βραβεία Τέχνης Μπεκσάνγκ) για τον ρόλο του στο δράμα-πόκερ All In (μτφρ: Όλα μέσα).
Από το 2005, επικεντρώθηκε στις ταινίες, κερδίζοντας κριτική αναγνώριση για την εκτέλεσή του στην ταινία A Bittersweet Life (μτφρ: Μια Γλυκόπικρη Ζωή), που σκηνοθετήθηκε από τον Κιμ Τζι-γουν, η οποία προβλήθηκε σε έναν διαγωνισμό στο Cannes Film Festival. Ο Λι έγινε υποψήφιος για το «Βραβείο του Καλύτερου Ηθοποιού» στα Blue Dragon Film Awards και Grand Bell Awards, καθώς και κέρδισε στα Chunsa Film Art Awards, Baeksang Arts Awards και στα Korean Association of Film Critics Awards.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ριχάρδος Νέβιλ, 5ος κόμης του Σόλσμπερι
Ο Ριχάρδος Νέβιλ, 5ος κόμης του Σόλσμπερι (1400 - 31 Δεκεμβρίου 1460), 7ος και 4ος βαρόνος του Μόντακιουτ ήταν Άγγλος οπλαρχηγός και οπαδός του Οίκου της Υόρκης στη διάρκεια του Πολέμου των Ρόδων. Γεννημένος στο κάστρο του Ράμπι στο Ντάραμ ήταν μεγαλύτερος γιος του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της δεύτερης συζύγου του Ιωάννας Μπωφόρ, κόμισσας του Γουέστμορλαντ. Η οικογένεια Νέβιλ είχε πολλά κτήματα στο Ντάραμ και στη Γιορκσάιρ, οι βασιλείς Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας και Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας τους εκμεταλλεύτηκαν για να επεκτείνουν τη δύναμη τους στα σύνορα με τη Σκωτία που κυριαρχούσε η οικογένεια Πέρσι.
Η άνοδος των Νέβιλ
Ο πατέρας του Ραλφ ήταν Φύλακας των Δυτικών Μάρς (1403) και πήρε δεύτερη σύζυγο την Ιωάννα Μπωφόρ εγγονή του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας, με τον γάμο αυτόν έγινε μέλος της βασιλικής οικογένειας. Τα παιδιά του Ραλφ Νέβιλ από τον πρώτο γάμο έκαναν καλούς γάμους με την τοπική αριστοκρατία αλλά τα παιδιά του με την πριγκίπισσα Μπωφόρ έγιναν πολύ ισχυρότερα και παντρεύτηκαν επιφανείς δούκες. Η μικρότερη αδελφή του Σεσίλ Νέβιλ, δούκισσα της Υόρκης παντρεύτηκε τον Ριχάρδο της Υόρκης και ο ίδιος ο Ριχάρδος παντρεύτηκε την Αλίκη Μόντακιουτ, κόρη και διάδοχο του Τόμας Μόντακιουτ κόμη του Σόλσμπερι. Η χρονολογία που έγινε ο γάμος είναι άγνωστη αλλά πρέπει να έγινε πριν από τον Φεβρουάριο του 1421 που το ζεύγος βρέθηκε στη στέψη της Αικατερίνης του Βαλουά. Την εποχή του γάμου ο πεθερός του Ριχάρδου Τόμας Μόντακιουτ ήταν ακόμα ζωντανός και το 1424 έκανε δεύτερο γάμο με την Αλίκη Σώσερ εγγονή του ποιητή Τζόφρι Σώσερ. Ο Τόμας πέθανε χωρίς να αποκτήσει άλλα παιδιά (1428), ο Ριχάρδος Νέβιλ και η Αλίκη κληρονόμησαν την κομητεία του Σόλσμπερι και ο Ριχάρδος Νέβιλ έγινε πέμπτος κόμης του Σόλσμπερι.
Φύλακας των δυτικών Μαρς
Η υπεράσπιση των συνόρων με τη Σκωτία έγινε με δυο Φύλακες : του ανατολικού Μαρς με έδρα το Μπέργουικ-απόν-Τουίντ και του δυτικού Μαρς με έδρα το Καρλάιλ. Τα δυο αξιώματα του "Φύλακα" κατείχε η οικογένεια Πέρσι τον 14ο αιώνα όταν ο Ερρίκος Δ΄ τοποθέτησε (1399) τον Χένρι Πέρσι, 1ο Κόμη του Νορθάμπερλαντ (1364 - 1403) Φύλακα των Δυτικών Μαρς και τον γιο του Χότσπερ Φύλακα των Ανατολικών Μαρς αλλά ο Χότσπερ εξεγέρθηκε και ο πατέρας του κρατήθηκε σαν συνεργός για προδοσία. Ο Χότσπερ σκοτώθηκε στη μάχη του Σρούσμπερυ και ο Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας ζήτησε από τον Ραλφ Νέβιλ να συλλάβει τον πατέρα Πέρσι με αντάλλαγμα να γίνει Φύλακας και των δυο Μαρς. Οι Πέρσι πήραν ξανά τα εδάφη τους και έγιναν Φύλακες των Ανατολικών Μαρς (1417), το Δυτικό Μαρς αντίθετα πέρασε στους Νέβιλ.
Ο Σόλσμπερι έγινε Φύλακας των Δυτικών Μαρς (1420), ήταν ένας από τους σημαντικότερους διορισμούς στην Αγγλία με έσοδα 1500 λίρες σε καιρό ειρήνης ενώ ξέσπασε πόλεμος τέσσερις φορές με τη Σκωτία. Δεν χρειάστηκε μόνιμη φρουρά σε αντίθεση με το Καλαί αλλά οι επιδρομές των Σκωτσέζων έφεραν μεγάλη ανάγκη για την τοποθέτηση μόνιμης φρουράς. Ο Σόλσμπερι βρέθηκε πολύ ψηλά στην εκτίμηση του Ερρίκου Ε΄ που τον έκανε Δικαστή της ειρήνης στο Κάμπερλαντ, στο Γουέστμορλαντ και στο Ντάραμ, συνόδευσε τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Αγγλίας στη Γαλλία και με την επιστροφή του έγινε Φύλακας των Ανατολικών Μαρς. Το 1436 παραιτήθηκε από όλα τα αξιώματα του διεκδικώντας από το στέμμα τις καθυστερημένες πληρωμές, όταν η παραίτηση έγινε αποδεκτή συνόδευσε τον γαμπρό του Ριχάρδο της Υόρκης στη Γαλλία με 1300 οπλισμένους άντρες και τοξότες. Δεν πήρε κανέναν τίτλο λόγω του εμφύλιου που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στους Νέβιλ και του Πέρσι, όταν ο πόλεμος έληξε έγινε ξανά Φύλακας των Δυτικών Μαρς (1443). Τα έσοδα αυτή τη φορά ήταν πολύ μικρότερα περίπου 1000 λίρες αλλά το στέμμα βρήκε τον τρόπο να του τα εξασφαλίσει. Στα τέλη του 1443 βρέθηκε σε πολύ προνομιακή θέση ήταν μέλος του βασιλικού συμβουλίου και Φύλακας των Δυτικών Μαρς, ο αδελφός του Ροβέρτος ήταν επίσκοπος του Ντάραμ και ο αδελφός του Γουλιέλμος βρισκόταν σε συνοδεία στο κάστρο του Ρόξμπουργκ. Είχε αποκτήσει επτά παιδιά τέσσερα αγόρια και τρία κορίτσια, το 1436 τα δυο μεγαλύτερα παιδιά του Σεσίλ και Ριχάρδος παντρεύτηκαν αντίστοιχα τον γιο και την κόρη του Ριχάρδου ντε Μποσάμπ, 13ου κόμητος του Γουόρικ.
Πόλεμος Νέβιλ και Πέρσι
Με το ξέσπασμα νέου πολέμου με τη Σκωτία ο Χένρι Πέρσι, 2ος Κόμης του Νορθάμπερλαντ πέρασε στο δυτικό Μαρς μια φανερή παραβίαση των κανονισμών, ηττήθηκε στο Σαρκ και ο γιος του Λόρδος Πόινινγκς συνελήφθη αιχμάλωτος. Ο Σόλσμπερι στην προσπάθεια του να απαντήσει στην επίθεση έχασε 2.000 άλογα και αποκλείστηκε από τις μετέπειτα διαπραγματεύσεις, τα γεγονότα έφεραν έκρηξη ανάμεσα στις δυο οικογένειες. Με την πάροδο του χρόνου οι εντάσεις θα μπορούσαν να είχαν μειωθεί αλλά ο δεύτερος γιος του Νορθάμπερλαντ Τόμας Πέρσι, 1ος βαρόνος του Έγκρεμοντ δημιουργούσε συνεχώς ταραχές στη Γιορκσάιρ ανάμεσα στα εδάφη των Πέρσι στο Σπόφορθ και στο κάστρο του Νέβιλ στο Χάτον. Στις 24 Αυγούστου 1453 ο Έγκρεμοντ με ισχυρή δύναμη από 1000 άντρες και τοξότες προσπάθησε να στήσει ενέδρα στον Σόλσμπερι έξω από τη Γιορκ. Ο Ριχάρδος Νέβιλ παρακολουθούσε τον γάμο του γιου του Τόμας στο Λινκολνσάιρ, ο στρατός του αν και μικρότερος ήταν καλύτερα εξοπλισμένος από τον Έγκρεμοντ, o στρατός του Σόλσμπερι αγωνίστηκε σκληρά και έφτασε αλώβητος στο Χάτον. Η νύφη Ματθίλδη Στάνχοουπ ήταν οπαδός του Οίκου της Υόρκης ενώ ο Τζων Νέβιλ μετέπειτα λόρδος του Μοντανί είχε γίνει επίσης οπαδός των Υορκιστών. Ο ιστορικός Τζων Σάντλερ σημειώνει ότι το επεισόδιο αυτό ήταν η πρώτη πράξη του Πολέμου των Ρόδων.
Δολοφονία
Ο δούκας του Σόλσμπερι υποστήριξε τον Ριχάρδο της Υόρκης που τον έκανε λόρδο Καγκελάριο (1455), όταν ο Ερρίκος ΣΤ΄ διεκδίκησε την ανεξαρτησία του από τον δούκα της Υόρκης που ήταν κηδεμόνας του ο Σόλσμπερι βρέθηκε στο πλευρό των Υορκιστών. Ο Σόλσμπερι πολέμησε μαζί τους στη μάχη του Σαιν - Άλμπαν με τον ισχυρισμό ότι βρισκόταν σε άμυνα, μετά την ήττα στη μάχη του Μπλόρ Χιθ ο βασιλιάς αρνήθηκε να του δώσει χάρη και δραπέτευσε στο Καλαί. Ο Ριχάρδος Νέβιλ δολοφονήθηκε τη νύχτα της 30ης Δεκεμβρίου 1460 μετά τη μάχη του Γουέικφιλντ.
Μετά την ήττα των Υορκιστών στη μάχη του Γουέιφιλντ ο Ριχάρδος Νέβιλ δραπέτευσε από το πεδίο της μάχης αλλά συνελήφθη τη νύχτα από τους οπαδούς του Λάνκαστερ και μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο τους. Οι ευγενείς του Λάνκαστερ είχαν σκοπό να τον ελευθερώσουν με ψηλό ποσό λύτρων λόγω του πλούτου του αλλά πρώην δυσαρεστημένοι υπήκοοι του τον μετέφεραν στο κάστρο του Πόντεκραφτ και τον αποκεφάλισαν. Μια αλαβάστρινη μορφή του βρέθηκε στην εκκλησία του Μπουργκφίλντ στο Μπέρκσαϊρ, τάφηκε στην αρχή στο Πόντεκραφτ αλλά οι γιοι του μετέφεραν στη συνέχεια το σώμα του στο οικογενειακό μαυσωλείο στη μονή του Μπισάμ, εκεί κατασκεύασαν την αλαβάστρινη μορφή. Η σορός με την αλαβάστρινη μορφή του μεταφέρθηκαν μετά τη διάλυση των μοναστηριών στο Μπουργκφίλντ, η γυναικεία μορφή δίπλα του με την περούκα ίσως ήταν η σύζυγος του ή μια από τις πρώτες κόμισσες του Σόλσμπερι που είχε ταφεί στο Μπισάμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Χέντι Λαμάρ
Η Χέντι Λαμάρ (Hedy Lamarr, πραγματικό όνομα: Hedwig Eva Maria Kiesler, 9 Νοεμβρίου 1914 – 19 Ιανουαρίου 2000) ήταν Αυστρο-Εβραία, μετέπειτα πολιτογραφημένη Αμερικανίδα, ηθοποιός και επιστήμονας της τεχνολογίας επικοινωνιών. Αν και έγινε διάσημη για την ομορφιά της και την κινηματογραφική της καριέρα, υπήρξε μία από τους εφευρέτες της πρώτης μορφής των μεθόδων διασποράς φάσματος, βασικής τεχνολογίας για τις ασύρματες τηλεπικοινωνίες σήμερα.
Τα πρώτα χρόνια
Η Λαμάρ γεννήθηκε στη Βιέννη της Αυστρίας το 1914. Πατέρας της ήταν ο Έμιλ Κίσλερ, εβραίος διευθυντής τράπεζας. Η μητέρα της Γκέρτρουντ, το γένος Λίχτβιτς, ήταν πιανίστρια. Παντρεύτηκε στις 10 Αυγούστου 1933 τον Φριτς Μαντλ Μπούντε, κατασκευαστή οπλικών συστημάτων για την ναζιστική Γερμανία. Για να την παντρευτεί, την ανάγκασε να αλλαξοπιστήσει και να ασπασθεί την καθολική θρησκεία. Της απαγόρευσε ακόμα και να δουλεύει σαν ηθοποιός. Στην αυτοβιογραφία της που κυκλοφόρησε με τίτλο Ecstasy and Me αναφέρεται ένα περιστατικό κατά το οποίο προσπαθώντας να ξεφύγει από τον Μαντλ, βρήκε καταφύγιο σε ένα πορνείο, κρύφτηκε σε ένα άδειο δωμάτιο και αναγκάστηκε να κάνει σεξ με έναν άγνωστο, προκειμένου να μην αποκαλύψει την κρυψώνα της. Τελικά κατάφερε να διαφύγει, ναρκώνοντας την προσωπική της υπηρέτρια και παίρνοντας το τρένο για το Λονδίνο.
Σταδιοδρομία στον κινηματογράφο
Μετά τη φυγή από το σύζυγο της, γνωρίζει στο Λονδίνο τον μεγάλο παραγωγό Λούι Μπ. Μάγιερ. Την προσέλαβε και επέμεινε στο να αλλάξει το όνομα της από Χέντβιγκ Κίεσλερ σε Χέντι Λαμάρ, θέλοντας να αποτίσει φόρο τιμής στη διάσημη και πρόωρα χαμένη (από υπερβολική δόση ναρκωτικών) καλλονή του βωβού κινηματογράφου Μπάρμπαρα Λα Μάρ.
Η Χέντι πριν εμφανιστεί στο Χόλιγουντ είχε ήδη πρωταγωνιστήσει σε πολλές ευρωπαϊκές παραγωγές. Ανάμεσα τους η ταινία Ecstasy (1933), στην οποία υποδυόταν μια νεαρή γυναίκα, πεινασμένη για έρωτα και παντρεμένη με έναν μεγαλύτερο σε ηλικία άνδρα. Το φιλμ έγινε διαβόητο χάρη στα κοντινά πλάνα του προσώπου της Χέντι με ζωγραφισμένη την έκφραση της ηδονής, και στις γυμνές σκηνές της (που σε πολλές εκδόσεις της ταινίας λογοκρίθηκαν). Η ίδια έγινε διάσημη σαν μια από της πρώτες ηθοποιούς που υποκρίθηκαν οργασμό στη μεγάλη οθόνη, και που αποκάλυψαν το στήθος τους σε μια ταινία ευρείας διανομής. Ο τότε σύζυγος της Μαντλ, αγόρασε όσες πιο πολλές κόπιες του φιλμ μπόρεσε προκειμένου να τις καταστρέψει, προσβεβλημένος από την γυμνή της εμφάνιση αλλά και από την έκφραση του προσώπου της.
Στις ταινίες που γύρισε στο Χόλιγουντ συχνά της έδιναν ρόλους ελκυστικών και σαγηνευτικών γυναικών. Ανάμεσα στις πολλές ταινίες της περιλαμβάνονται τα Algiers (1938), White Cargo (1942) και Tortilla Flat (1942), βασισμένο στη νουβέλα του Τζον Στάινμπεκ. Το 1941 πρωταγωνιστεί μαζί με δύο ακόμα καλλονές του Χόλιγουντ, την Λάνα Τέρνερ και τη Τζούντι Γκάρλαντ, στο θεαματικό μιούζικαλ Ziegfeld Girl. Η μεγαλύτερη επιτυχία της υπήρξε ο ρόλος της Δαλιδά στη βιβλική υπερπαραγωγή του Σεσίλ Μπ. Ντε Μίλ, Samson and Delilah (1949). Η Λαμάρ πήρε το συγκεκριμένο ρόλο περισσότερο χάρη στην εξωτική ομορφιά της παρά για τις υποκριτικές της ικανότητες.
Διασπορά φάσματος
Η Χέντι Λαμάρ μαζί με τον συνθέτη Τζορτζ Άνθεϊλ έλαβαν στις 11 Αυγούστου του 1942 δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για συσκευή που εφηύραν αποκαλούμενη Secret Communication System (Σύστημα Κρυφής Επικοινωνίας). Η πρώιμη αυτή συσκευή αναπήδησης συχνοτήτων χρησιμοποιούσε ένα κύλινδρο αυτόματου πιάνου προκειμένου να εναλλάσσει ένα σήμα μεταξύ 88 διαφορετικών συχνοτήτων με απώτερο σκοπό την απόκρυψη των τηλεκατευθυνόμενων τορπιλών από τα εχθρικά ραντάρ και την μείωση της πιθανότητας παρεμβολών. Η ιδέα υπήρξε αμφιλεγόμενη και πολύ προηγμένη για την εποχή της. Η συγκεκριμένη τεχνολογία τέθηκε για πρώτη φορά σε εφαρμογή το 1962, και αφού είχε λήξει η πατέντα. Οι δύο αρχικοί εφευρέτες δεν έλαβαν ποτέ το παραμικρό χρηματικό ποσό από την εφεύρεσή τους.
Η ιδέα της Χέντι για την εναλλαγή των συχνοτήτων υπήρξε η βάση για τη μοντέρνα τεχνολογία της διασποράς φάσματος που χρησιμοποιείται στις μέρες μας σε ένα ευρύ φάσμα συσκευών από τα ασύρματα τηλέφωνα μέχρι τις ασύρματες ευρυζωνικές συνδέσεις (συμπεριλαμβανομένων των GPS, Bluetooth, και WiFi).
Η Χέντι θέλησε να γίνει μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Εφευρετών (National Inventors Council) για να λάβει την απάντηση ότι καλύτερα θα ήταν να χρησιμοποιήσει τη διασημότητά της για να προωθήσει την πώληση πολεμικών ομολόγων. Σε μία και μόνο εκδήλωση βοήθησε να συγκεντρωθούν 7 εκατομμύρια δολάρια.
Αποφθέγματα
(Κάθε κορίτσι μπορεί να γίνει ελκυστικό. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να στέκεσαι ακίνητη και να δείχνεις ηλίθια.) (Είναι πιο εύκολο για μια γυναίκα να πετύχει στις επιχειρήσεις, στην τέχνη και την πολιτική, στην Αμερική από ότι στην Ευρώπη.) (Οι ταινίες έχουν μια συγκεκριμένη θέση σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Η τεχνολογία κρατάει για πάντα.)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αυστριακοί εφευρέτες Κατηγορία:Αντιφασίστες Κατηγορία:Εφευρέτριες
Ρόμπερτ Μπάλαρντ
Ο Ρόμπερτ Ντουέιν Μπάλαρντ (Robert Duane Ballard, 30 Ιουνίου 1942, Ουιτσίτα, Κάνσας) είναι ωκεανογράφος, γνωστός για την προσφορά του στην υποθαλάσσια αρχαιολογία. Είναι διάσημος για τις ανακαλύψεις των ναυαγίων του Τιτανικού το 1985, του θωρηκτού Μπίσμαρκ το 1989 και του ναυαγίου του αεροπλανοφόρου USS Yorktown το 1998. Η πιο πρόσφατη ανακάλυψη του υπήρξε το ναυάγιο της τορπιλακάτου PT-109 του Τζον Φ. Κένεντι, το 2003 και επισκέφθηκε τους κατοίκους των νήσων Σολομώντα που διέσωσαν το πλήρωμα.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μπάλαρντ μεγάλωσε στο Πασίφικ Μπητς, στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια. Η μητέρα του ήταν Γερμανικής καταγωγής ενώ ο πατέρας του Βρετανικής. Το πρώιμο ενδιαφέρον του στην υποβρύχια εξερεύνηση φαίνεται πως οφείλεται στην επαφή του με το μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν «Είκοσι χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα», στο γεγονός ότι μεγάλωσε δίπλα στη θάλασσα στο Σαν Ντιέγκο αλλά και η γοητεία που άσκησαν πάνω του οι αποστολές του βαθυσκάφους Trieste.
Ο Μπάλαρντ ξεκίνησε να δουλεύει στην Ομάδα Ωκεάνιων Συστημάτων του Ανδρέα Ρέχνιτσερ (Andreas Rechnitzer) στη North American Aviation το 1962 όταν ο πατέρας του, Τσετ Μπάλαρντ, αρχιμηχανικός της North American Aviation στο πρόγραμμα των πυραύλων Minuteman, τον βοήθησε να βρει δουλειά μερικής απασχόλησης. Όταν ο Μπάλαρντ πρωτοπήγε στη North American, εργάστηκε με τον Ρέχνιτσερ στην αποτυχημένη πρόταση της North American για την κατασκευή του καταδυόμενου σκάφους Alvin για το Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο Γουντς Χολ (Woods Hole Oceanographic Institution).
Το 1965 ο Μπάλαρντ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Σάντα Μπάρμπαρα, με πτυχία στη χημεία και τη γεωλογία. Ενώ ήταν φοιτητής στη Σάντα Μπάρμπαρα, υπήρξε μέλος της αδελφότητας Σίγμα Άλφα Έψιλον και ολοκλήρωσε το πρόγραμμα Εφέδρων Αξιωματικών του Αμερικανικού Στρατού, όπου του απονεμήθηκε ο βαθμός του αξιωματικού Πληροφοριών του Αμερικανικού Στρατού. Έλαβε το πρώτο μεταπτυχιακό πτυχίο του το 1966 στη γεωφυσική από το Ινστιτούτο Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου της Χαβάη, όπου εκπαίδευε δελφίνια και φάλαινες για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Μετά το γάμο του, ο Μπάλαρντ επέστρεψε στην Ομάδα Ωκεάνιων Συστημάτων του Ανδρέα Ρέχνιτσερ στη North American Aviation.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του για την απόκτηση διδακτορικού διπλώματος στη θαλάσσια γεωλογία από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια το 1967 κλήθηκε να υπηρετήσει στο στρατό. Κατόπιν αιτήσεώς του ο Μπάλαρντ μετατάχθηκε από τον στρατό στο Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό ως ωκεανογράφος. Το Ναυτικό τοποθέτησε τον Μπάλαρντ ως σύνδεσμο μεταξύ του Γραφείου Ναυτικής Έρευνας και του Ωκεανογραφικού Ινστιτούτου Γουντς Χολ στο Γουντς Χολ της Μασαχουσέτης.
Φεύγοντας από το ναυτικό το 1970, ο Μπάλαρντ συνέχισε να εργάζεται στο Γουντς Χολ, πείθοντας οργανισμούς και ανθρώπους, κυρίως επιστήμονες, να χρηματοδοτήσουν και να χρησιμοποιήσουν το Alvin για υποβρύχια έρευνα. Τέσσερα χρόνια αργότερα ο Μπάλαρντ έλαβε το διδακτορικό του στην θαλάσσια γεωλογία και τη γεωφυσική από το πανεπιστήμιο του Ροντ Άιλαντ (University of Rhode Island).
Η πρώτη κατάδυση του Μπάλαρντ με βαθυσκάφος πραγματοποιήθηκε το 1969 με το βαθυσκάφος Ben Franklin (PX-15), στα ανοικτά των ακτών της Φλόριντα, κατά τη διάρκεια μίας αποστολής του Ινστιτούτου Γουντς Χολ. Το καλοκαίρι του 1970 ο Μπάλαρντ ξεκίνησε τη χαρτογράφηση του κόλπου του Μέιν για τη διδακτορική διατριβή του. Στην προσπάθειά του αυτή χρησιμοποίησε ένα αεροπίστολο, το οποίο έστελνε ωστικά κύματα υποβρύχια ώστε να καθοριστεί η εσωτερική δομή του βυθού, και το βαθυσκάφος Alvin το οποίο χρησιμοποιήθηκε για την εύρεση και ανάκτηση ενός δείγματος από το υπέδαφος.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1975, ο Μπάλαρντ συμμετείχε σε μία κοινή Γαλλοαμερικανική αποστολή με την ονομασία «Phere» για την αναζήτηση υδροθερμικών ρηγμάτων πάνω από το Ρήγμα του Ατλαντικού, όμως η αποστολή δεν κατόρθωσε να βρει ενεργά ρήγματα. Μία αποστολή του 1979 κατόρθωσε, με τη βοήθεια μίας συρόμενης κάμερας, να φωτογραφίσει τον βυθό του ωκεανού, διευκολύνοντας τον προσδιορισμό των ρηγμάτων.
Όταν το Alvin επιθεώρησε μία από τις τοποθεσίες των ρηγμάτων, οι επιστήμονες παρατήρησαν μαύρο καπνό να αναδύεται από τα ρήγματα, κάτι το οποίο δεν είχαν παρατηρηθεί στο Ρήγμα των Νήσων Γκαλαπάγκος. Ο Μπάλαρντ και ο γεωφυσικός Ζαν Φρανσετώ καταδύθηκαν με το Alvin την επόμενη μέρα από την ανακάλυψη των ρηγμάτων μαύρου καπνού. Κατόρθωσαν να πάρουν ακριβής μέτρηση θερμοκρασίας από τα ενεργά ρήγματα (το θερμόμετρο στη διάρκεια της προηγούμενης απόπειρας είχε λιώσει), η οποία ήταν της τάξης των 350 βαθμών Κελσίου. Ο Μπάλαρντ και ο Φρανσετώ συνέχισαν την έρευνα για ρήγματα κατά μήκος του Ρήγματος του Ανατολικού Ειρηνικού μεταξύ του 1980 και του 1982.
Ναυτική αρχαιολογία
thumb|right|300px|Ο Ρόμπερτ Μπάλαρντ στο συνέδριο TED 2008 Παρόλο που ο Μπάλαρντ είχε δείξει ενδιαφέρον για τη θάλασσα από νεαρή ηλικία, η εργασία του στο Γουντς Χολ και οι εμπειρίες του από τις καταδύσεις στη Μασαχουσέτη επέτειναν το ενδιαφέρον του για τα ναυάγια και την εξερεύνησή τους. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Ναυτικό βοήθησε στην εξέλιξη μικρών, μη επανδρωμένων βαθυσκαφών τα οποία τοποθετηθούν και να ελεγχθούν από σκάφη επιφανείας και ήταν εξοπλισμένα με φώτα, κάμερες και ρομποτικά άκρα. Από το 1973 ο Μπάλαρντ διέβλεψε πως αυτά μπορούσαν να βοηθήσουν στην αναζήτηση του ναυαγίου του Τιτανικού. Το 1977 πραγματοποίησε την πρώτη απόπειρά του, η οποία όμως ήταν ανεπιτυχής.
Τιτανικός
Το καλοκαίρι του 1985 ο Μπάλαρντ βρισκόταν επί το Γαλλικού ερευνητικού πλοίου Le Suroît, το οποίο χρησιμοποιούσε το σόναρ έρευνας και διάσωσης πλευρικής σάρωσης ψάχνοντας για το ναυάγιο του Τιτανικού. Όταν το Γαλλικό πλοίο ανακλήθηκε, ο Μπάλαρντ μεταφέρθηκε σε ένα πλοίο από το Γουντς Χολ, το R/V Knorr. Άγνωστο σε πολλούς, αυτό το ταξίδι χρηματοδοτούνταν από το Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό ειδικά για μία μυστική αναγνώριση των ναυαγίων δύο πυρηνικών υποβρυχίων του, των USS Scorpion και USS Thresher, τα οποία βυθίστηκαν τη δεκαετία του 1960, και όχι για την αναζήτηση του Τιτανικού. Το 1982, ο Μπάλαρντ είχε προσεγγίσει το Αμερικανικό Ναυτικό σχετικά με το νέο του ρομποτικό βαθυσκάφος, το Argo, και την έρευνά του για τον Τιτανικό. Παρόλα αυτά το Ναυτικό δεν ενδιαφερόταν να επενδύσει πόρους στην έρευνα του υπερωκεάνιου, ενδιαφερόταν όμως να μάθει τι συνέβη στα χαμένα υποβρύχια του, καταλήγοντας ότι το Argo ήταν η καλύτερη πιθανότητα που είχαν για να το πετύχουν. Στη μεταξύ τους συμφωνία το Αμερικανικό ναυτικό συμφώνησε να χρηματοδοτήσει την έρευνα του Μπάλαρντ για τον Τιτανικό μόνο εάν αυτός πρώτος ερευνούσε για τα δύο βυθισμένα υποβρύχια, θα εξέταζε την κατάσταση των πυρηνικών τους αντιδραστήρων μετά από τη μακροχρόνια βύθιση τους και κατά πόσο η ραδιοακτινοβολία από τους αντιδραστήρες επηρέαζε το περιβάλλον. Ο Μπάλαρντ θα θέτονταν σε προσωρινή ενεργό υπηρεσία με το ναυτικό, επικεφαλής της έρευνας και εξέτασης των ναυαγίων, και με το πέρας των δύο αυτών αποστολών, χρόνου και χρηματοδότησης επιτρεπόντων, θα ήταν ελεύθερος να χρησιμοποιήσει τους διαθέσιμους πόρους για το κυνήγι του Τιτανικού.
Μετά το πέρας της αποστολής τους για το Ναυτικό, το Knorr έφτασε στην περιοχή στις 22 Αυγούστου 1985 και ενεργοποίησε το Argo. Ο Μπάλαρντ και η ομάδα του ανακάλυψαν όταν έψαχναν για τα δύο υποβρύχια ότι κατέρρεαν από τη μεγάλη πίεση. Αυτή η κατάρρευση είχε ως αποτέλεσμα τον διασκορπισμό χιλιάδων συντριμμιών στον βυθό. Ακολουθώντας το μονοπάτι που δημιουργούσαν τα συντρίμμια κάθε υποβρυχίου ο Μπάλαρντ και η ομάδα του οδηγήθηκαν κατευθείαν σε αυτά. Τα μονοπάτια των συντριμμιών κατέστησαν ευκολότερο τον εντοπισμό των υποβρυχίων από μια απευθείας αναζήτηση τους. Ο Μπάλαρντ γνώριζε ήδη ότι ο Τιτανικός επίσης κατέρρευσε από την πίεση του νερού, περίπου με τον ίδιο τρόπο που είχαν καταρρεύσει τα δύο υποβρύχια, και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι και αυτό θα είχε αφήσει διασκορπισμένα συντρίμμια. Χρησιμοποιώντας αυτή τη μέθοδο ο Μπάλαρντ και η ομάδα του σάρωναν το βυθό ψάχνοντας το μονοπάτι των συντριμμιών του Τιτανικού. Η ομάδα του Μπάλαρντ σε βάρδιες παρακολουθούσε την εικόνα που έστελνε το Argo καθώς ερευνούσε το μονότονο ωκεάνιο βυθό δύο μίλια από την επιφάνεια.
Τις πρώτες πρωινές ώρες της 1ης Σεπτεμβρίου 1985 οι παρατηρητές εντόπισαν ανωμαλίες στον κατά τα άλλα ομαλό βυθό. Εκ πρώτης όψεως ήταν λακκούβες, σαν μικροί κρατήρες από προσκρούσεις. Στη συνέχεια εντοπίστηκαν συντρίμμια και η υπόλοιπη ομάδα ξύπνησε. Στη συνέχεια εντοπίστηκε ένας λέβητας και σύντομα βρέθηκε το σκάφος.
Η ομάδα του Μπάλαρντ εξέτασε το εξωτερικό του σκάφους, αξιολογώντας την κατάστασή του και επιβεβαίωσε ότι ο Τιτανικός είχε κοπεί στα δύο, με την πρύμνη να βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από το υπόλοιπο πλοίο. Ο Μπάλαρντ δεν είχε αρκετό χρόνο να εξερευνήσει το σκάφος, καθώς άλλες ερευνητικές ομάδες περίμεναν το Knorr για να το χρησιμοποιήσουν σε διάφορα ερευνητικά προγράμματα, όμως η φήμη του είχε εδραιωθεί. Αρχικά σχεδίαζε να κρατήσει την ακριβή τοποθεσία του Τιτανικού μυστική ώστε να αποτρέψει τυχών τρίτους που θα αναζητούσαν λάφυρα από το ναυάγιο. Ο Μπάλαρντ θεωρούσε το σημείο του ναυαγίου νεκροταφείο και αρνήθηκε να το βεβηλώσει ανασύροντας αντικείμενα από αυτό. Όμως, απευθυνόμενος στο Κογκρέσο λίγο μετά την επιστροφή του στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Μπάλαρντ προέτρεψε τους μελλοντικούς εξερευνητές να αφιερώσουν χρόνο για την ανάκτηση αντικειμένων ώστε να δημιουργηθεί ένα μουσείο.
Στις 12 Ιουλίου 1986 ο Μπάλαρντ και η ομάδα του επέστρεψαν με το ερευνητικό σκάφος Atlantis II για μία πρώτη λεπτομερή εξέταση του ναυαγίου. Αυτή τη φορά ο Μπάλαρντ έφερε μαζί του το βαθυσκάφος Alvin, το οποίο μπορούσε να μεταφέρει ένα μικρό πλήρωμα. Το Alvin συνοδεύονταν από το Jason Junior, ένα μικρό τηλεχειριζόμενο όχημα το οποίο μπορούσε να εισχωρήσει σε μικρά ανοίγματα και να ερευνήσει το εσωτερικό του πλοίου. Παρόλο που η πρώτη κατάδυση, η οποία χρειάστηκε περισσότερες από δύο ώρες για να καταδυθεί στο βάθος του ναυαγίου, αντιμετώπισε τεχνικά προβλήματα, οι επόμενες ήταν επιτυχημένες και είχαν ως αποτέλεσμα την δημιουργία ενός λεπτομερούς φωτογραφικού αρχείου της κατάστασης του ναυαγίου.
USS Yorktown
Στις 19 Μαΐου 1998 ο Μπάλαρντ ανακάλυψε το ναυάγιο του USS Yorktown, το οποίο βυθίστηκε στη Ναυμαχία του Μίντγουεη. Το ναυάγιο βρέθηκε 3 μίλια (5 χλμ) κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και φωτογραφήθηκε.
Μπίσμαρκ
Ο Μπάλαρντ ανέλαβε ένα ακόμα πιο παράτολμο εγχείρημα όταν αυτός και η ομάδα του άρχισαν να αναζητούν το γερμανικό θωρηκτό Μπίσμαρκ το 1989. Το σημείο που βυθίστηκε το Μπίσμαρκ ήταν 4.000 πόδια βαθύτερο από από το σημείο της βύθισης του Τιτανικού. Ο Μπάλαρντ προσπάθησε να ξεκαθαρίσει εάν το γερμανικό θωρηκτό βυθίστηκε από τους Βρετανούς ή βυθίστηκε από το ίδιο του το πλήρωμα. Τρεις εβδομάδες μετά την αποστολή ο 21 ετών γιος του Μπάλαρντ, Τοντ, ο οποίος βοήθησε τον πατέρα του στην έρευνα, σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα.
Λουζιτάνια
Το 1993 ο Μπάλαρντ ερεύνησε το ναυάγιο του RMS Lusitania στα ανοικτά των Ιρλανδικών ακτών. Το πλοίο χτυπήθηκε από μία τορπίλη, την έκρηξη της οποίας ακολούθησε μία δεύτερη, μεγαλύτερη. Το ναυάγιο μέχρι τότε είχε πληγεί από βόμβες βυθού που έριξε το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό, καθιστώντας δύσκολο για τον Μπάλαρντ να προχωρήσει σε λεπτομερή έρευνα. Ο Μπάλαρντ διαπίστωσε ότι οι λέβητες του πλοίου ήταν άθικτοι και υπέθεσε ότι η δεύτερη έκρηξη προκλήθηκε από τη σκόνη του κάρβουνου, άποψη η οποία δέχτηκε έντονη αμφισβήτηση. Ο Μπάλαρντ δεν απέκλεισε ακόμα το ενδεχόμενο κρύο θαλασσινό νερό να ήρθε σε επαφή με το θερμό νερό του συστήματος παραγωγής ατμού του πλοίου.
Μάχη του Γκουανταλκανάλ
Ο Μπάλαρντ κι η ομάδα του επισκέφθηκαν τα ναυάγια πολλών πλοίων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που βυθίστηκαν στη Μάχη του Γκουανταλκανάλ στον Ειρηνικό. Στο βιβλίο του «Χαμένα Πλοία του Γκουανταλκανάλ» (Lost Ships of Guadalcanal) εντοπίζει και φωτογραφίζει πολλά από τα σκάφη που βυθίστηκαν στο διαβόητο Ironbottom Sound, το στενό μεταξύ της νήσου Γκουανταλκανάλ και των νήσων Φλόριντας στις νήσους Σολομώντα.
Το PT-109 του JFK
Το 2002 το National Geographic Society και ο Μπάλαρντ εντόπισαν ένα πλοίο στις νήσους Σολομώντα χρησιμοποιώντας τηλεκατευθυνόμενα οχήματα. Κατόρθωσαν να εντοπίσουν ένα τορπιλοσωλήνα από το μικρό ναυάγιο της τορπιλακάτου PT-109 του Τζων Φ. Κένεντι η οποία εμβολίστηκε το 1943 από ένα μικρό καταδρομικό στα ανοικτά της νήσου Γκίζο. Η επίσκεψη αποκάλυψε τις ταυτότητες των Μπιούκου Γκάζα και Ερόνι Κουμάνα οι οποίοι βρήκαν το ναυαγισμένο πλήρωμα ψάχνοντας για μέρες με τα κανό τους. Η ανακάλυψη αυτή είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός τηλεοπτικού ντοκιμαντέρ και την έκδοση ενός βιβλίου, ενώ ο Μπάλαρντ μίλησε για το θέμα στη Βιβλιοθήκη Τζων Φ. Κένεντι το 2005.
Ινστιτούτο Εξερεύνησης
Τη δεκαετία του 1990 ο Μπάλαρντ ίδρυσε το Ινστιτούτο Εξερεύνησης, το οποίο ειδικεύεται στην υποθαλάσσια αρχαιολογία και γεωλογία. Από το 1999 συνεργάζονται με το Ενυδρείο Μύστικ (Mystic Aquarium) που βρίσκεται στο Μύστικ του Κονέκτικατ και αποτελούν μέρος του μη κερδοσκοπικού Ινστιτούτου Θαλάσσιας Έρευνας (Sea Research Foundation, Inc).
Εύξεινος Πόντος
Το 1976 ο Γουίλαρντ Μπάσκομ υποστήριξε ότι τα βαθιά ανοξικά νερά του Εύξεινου Πόντου ήταν πιθανό να είχαν διατηρήσει πλοία της αρχαιότητας εξαιτίας της αδυναμίας των οργανισμών που διαβρώνουν το ξύλο να επιζήσουν σε τέτοιο περιβάλλον. Σε βάθος 150 μέτρων ο Εύξεινος Πόντος περιέχει ανεπαρκές οξυγόνο ώστε να διατηρηθούν οι γνωστές μορφές ζωής.
Αρχικά μια έγκλειστη λίμνη γλυκού νερού ο Εύξεινος Πόντος πλημμύρισε με αλμυρό νερό από τη Μεσόγειο κατά τη διάρκεια του Ολόκαινου. Η εισροή του αλμυρού νερού έπνιξε το γλυκό νερό από κάτω λόγω του ότι μία έλλειψη εσωτερικής κίνησης και μίξης σήμαινε ότι καθόλου γλυκό νερό δεν έφτανε σε μεγάλο βάθος, δημιουργώντας ένα μερομικτικό περιβάλλον. Το ανοξικό περιβάλλον, το οποίο είναι εχθρικό για πολλούς βιολογικούς οργανισμούς που καταστρέφουν το ξύλο σε οξυγωνούχα ύδατα, αποτελούσε ιδανικό πεδίο για αρχαιολογική έρευνα μεγάλου βάθους.
Σε μία σειρά αποστολών μία ομάδα θαλάσσιων αρχαιολόγων με επικεφαλής τον Μπάλαρντ αναγνώρισε αρχαίες ακτογραμμές, κυψέλες γλυκού νερού και βυθισμένες κοιλάδες ποταμών σε βάθος περίπου 100 μέτρων στα ανοικτά των Τουρκικών ακτών του Εύξεινου Πόντου. Η χρονολόγηση με τη μέθοδο του Ραδιενεργού άνθρακα σε υπολείμματα μαλακίων του γλυκού νερού έδειξε την ηλικία τους στα 7.000 χρόνια περίπου.
Η ομάδα ανακάλυψε τρία αρχαία ναυάγια στα δυτικά της πόλης Σινώπης σε βάθος περίπου 100 μέτρων. Τα ναυάγια A και C χρονολογούνται πιθανόν στην ύστερη Ρωμαϊκή περίοδο (2ος – 4ος αιώνας μ.Χ.) ενώ το ναυάγιο B χρονολογείται στην Βυζαντινή περίοδο (5ος με 7ος αιώνας μ.Χ.).
Στα ανατολικά της Σινώπης η ομάδα ανακάλυψε ένα εξαιρετικά διατηρημένο ναυάγιο σε βάθος 320 μέτρων, στα βαθιά ανοξικά νερά του Εύξεινου Πόντου. Το κύτος και το φορτίο του σκάφους είναι άθικτα, θαμμένα σε ιζήματα. Οι κατασκευές του καταστρώματος είναι επίσης άθικτες, συμπεριλαμβανομένου ενός καταρτιού το οποίο υψώνεται 11 μέτρα μέσα στο νερό. Η ραδιοχρονολόγηση του ξύλου από το ναυάγιο έδειξε μία χρονική περίοδο μεταξύ του 410 και 520 μ.Χ. Το πλοίο ονομάστηκε από την ομάδα του Μπάλαρντ «Σινώπη D».
Το 2000 ο Μπάλαρντ και η ομάδα του πραγματοποίησαν μία αποστολή η οποία επικεντρώθηκε στην εξερεύνηση του βυθού περίπου 15-30 χλμ δυτικά της Σινώπης και μία επιπλέον μελέτη σε μεγάλο βάθος ανατολικά και βόρεια της χερσονήσου. Η αποστολή τους είχε πολλαπλούς στόχους. Ήθελαν να ανακαλύψουν αν θα μπορούσαν να βρεθούν ίχνη ανθρώπινων καταλυμάτων στα αρχαία βυθισμένα εδάφη, εξέτασαν το βυθό για ναυάγια (όπου βρήκαν τα ναυάγια «Σινώπη A-D»), να επαληθεύσουν τη θεωρία ότι τα ανοξικά ύδατα κάτω των 200 μέτρων μπορούσαν να προστατέψουν τα ναυάγια από την αναμενόμενη βιολογική φθορά από οργανικούς παράγοντες και να βρουν στοιχεία σχετικά με το αρχαίο εμπόριο μεταξύ της Σινώπης και της Κριμαίας, όπως παρουσιαζόταν από τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις στην ξηρά.
Παρόλο που η Σινώπη ήταν το κύριο εμπορικό κέντρο του Εύξεινου Πόντου τα ναυάγια εντοπίστηκαν δυτικά της εμπορικής διαδρομής που υποδείκνυε η παρουσία των σινωπικών κεραμικών στη χερσόνησο της Κριμαίας. Στα ναυάγια A-C βρέθηκαν τμήματα από αμφορείς. Το σχέδιό τους παρέπεμπε στη Σινώπη και διατηρούσαν αρκετά τη μορφή τους στο βυθό. Οι αμφορείς μπορεί να μετέφεραν προϊόντα του Εύξεινου Πόντου όπως ελαιόλαδο, μέλι ή κρασί, όμως το περιεχόμενό τους δεν έγινε γνωστό καθώς δεν ανασύρθηκε κανένας από τα σημεία των ναυαγίων το 2000.
Τα ναυάγια που βρέθηκαν, μέσω της μελέτης των ναυπηγικών τεχνικών των πλοίων, παρείχαν στην ομάδα πολλές πληροφορίες τόσο για τις τεχνολογικές αλλαγές όσο και το εμπόριο που λάμβανε χώρα στον Εύξεινο Πόντο σε μία περίοδο πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής μετάβασης. Οι μελέτες έδειξαν ότι στη Σινώπη κατά τη διάρκεια της βυζαντινής περιόδου είχαν αναπτύξει το εμπόριο μεγάλων αποστάσεων από το 4.500 π.Χ. Το θαλάσσιο εμπόριο στον Εύξεινο Πόντο ήταν έντονο στη διάρκεια της ύστερης αρχαιότητας, μεταξύ των 2ου και 7ου αιώνων μ.Χ. . Η εξέταση των τεσσάρων ναυαγίων που βρέθηκαν από τον Μπάλαρντ και την ομάδα του παρέχουν αποδείξεις ότι το θαλάσσιο εμπόριο του Εύξεινου Πόντου ήταν συνδεδεμένο με την διακίνηση των κεραμικών στην ξηρά.
Οι εικόνες από το ναυάγιο A δείχνουν ένα τείχος από αμφορείς, ύψους 2 μέτρων από το βυθό. Οι αμφορείς που βρίσκονταν ψηλότερα στον σωρό έπεσε χωρίς να μετατοπίσει αυτούς που βρίσκονταν σε σειρές από κάτω τους και είναι πιθανόν ότι το πλοίο κάθισε όρθιο στο βυθό, όπου σταδιακά θάφτηκε και γέμισε ιζήματα όσο το εκτεθειμένο ξύλο αλλοιωνόταν από τους μικροοργανισμούς.
Το ναυάγιο B αποτελούνταν από ένα μεγάλο σωρό αμφορέων όμως διαφορετικοί τύποι είναι εμφανείς, καθώς και πολλαπλά ξύλα που προεξέχουν μέσα από το σωρό. Επιπλέον, πέρα από τα σινωπική τεχνοτροπίας αγγεία υπάρχουν αρκετοί αμφορείς παρόμοιοι με αυτούς που ανασκάφτηκαν στο βυζαντινό ναυάγιο της νήσου Πλάτη και χρονολογούνται από τον 5 έως τα τέλη του 6ου αιώνα μ.Χ. .
Το ναυάγιο C αποτελείται από δύο ξεχωριστούς και σχεδόν θαμμένους σωρούς από αμφορείς. Η επίσκεψη της ομάδας στο ναυάγιο ήταν σύντομη και κύριος σκοπός της ήταν να δοκιμάσουν τις μεθόδους έρευνας σε μεγάλα βάθη.
Το ναυάγιο D έδωσε στο Μπάλαρντ και την ομάδα του την ευκαιρία να μελετήσουν την κατασκευή του κύτους του σκάφους κατά την περίοδο της μετάβασης. Όταν παρατηρούσαν στο σόναρ την υπογραφή του ναυαγίου D ένα μακρύ λεπτό κάθετο στίγμα στο βυθό αποδείχθηκε ένα από τα ξύλινα κατάρτια. Στοιχεία που σπάνια εμφανίζονταν σε ναυάγια σε μικρότερο βάθος ήταν εξαιρετικά διατηρημένα σε βάθος 200 μέτρων κάτω από την επιφάνεια. Προς μεγάλη απογοήτευση των ιστορικών και των μελετητών υπάρχουν ελάχιστες ενδείξεις για το πώς οι σανίδες του ναυαγίου D ήταν δεμένες μεταξύ τους, καθώς απουσιάζουν οι σύνδεσμοι και το κάρφωμα μεταξύ των ξύλων. Το ναυάγιο D ίσως είναι ένα από τα πρώτα τριγωνικού πανιού πλοία (λατίνι) που μελέτησαν οι αρχαιολόγοι. Η γωνία του καταρτιού και η έλλειψη συνδέσμων συνηγορούν ότι το τριγωνικό πανί ήταν η πιθανότερη επιλογή διαμόρφωσης για ένα τόσο μικρό σκάφος.
Οι αποστολές στον Εύξεινου Πόντου του Ινστιτούτου Εξερεύνησης βασίστηκε σε εντοπισμό με σόναρ πλευρικής σάρωσης σε ρηχά και βαθιά νερά για την αναγνώριση αρχαιολογικών σημείων τα οποία ερευνήθηκαν από τηλεχειριζόμενα οχήματα. Η υπόθεση ότι τα ανοξικά νερά του Εύξεινου Πόντου μπορούσαν να επιτρέψουν την οργανική διατήρηση των ναυαγίων επιβεβαιώθηκε με την ανακάλυψη του ναυαγίου D, ηλικίας 1500 ετών, εξαιρετικά διατηρημένου πάνω από το στρώμα των ιζημάτων.
Σύμφωνα με μία αναφορά του περιοδικού New Scientist (4 Μαΐου 2002, σελ. 13) οι ερευνητές ανακάλυψαν ένα υποβρύχιο δέλτα νότια του Βόσπορου, ενώ υπήρχαν αποδείξεις ισχυρής ροής γλυκού νερού από τον Εύξεινο Πόντο την 8η χιλιετία π.Χ. Η έρευνα του Μπάλαρντ συνέβαλε στο διάλογο για τη θεωρία του κατακλυσμού του Εύξεινου Πόντου (Black Sea deluge theory).
Ακαδημαϊκή καριέρα
Το 2004 ο Μπάλαρντ ορίστηκε Καθηγητής ωκεανογραφίας και σήμερα είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Αρχαιολογικής Ωκεανογραφίας στη Μεταπτυχιακή Σχολή Ωκεανογραφίας του Πανεπιστημίου του Ρόουντ Άιλαντ.
Τηλεόραση
Ο Μπάλαρντ διετέλεσε τεχνικός σύμβουλος στη σειρά επιστημονικής φαντασίας «seaQuest DSV» κατά την πρώτη της σεζόν από τον Σεπτέμβριο του 1993 έως τον Μάιο του 1994. Κατά τη διάρκεια των τίτλων τέλους μιλούσε για τα επιστημονικά στοιχεία που παρουσιάζονταν στο εκάστοτε επεισόδιο. Παρόλο που αποχώρησε από τη σειρά στη δεύτερη σεζόν, αναφέρεται στην τρίτη σεζόν όπου το «Ινστιτούτο Μπάλαρντ» φέρει το όνομά του.
Εκπαίδευση
Το 1989 ο Μπάλαρντ ίδρυσε το Πρότζεκτ JASON, ένα εξ αποστάσεως εκπαιδευτικό πρόγραμμα σχεδιασμένο να φέρει σε επαφή μαθητές γυμνασίου με την επιστήμη και την τεχνολογία. Ο Μπάλαρντ ξεκίνησε το Πρότζεκτ JASON ως απάντηση των χιλιάδων γραμμάτων που έλαβε από μαθητές ύστερα από την ανακάλυψη του ναυαγίου του Τιτανικού.
Λίλυ Σινγκ
Η Λίλυ Σίνγκ (Lilly Singh (<span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[lɪli sɪŋɡʱ]) ) γεννημένη στις 26 Σεπτεμβρίου του 1988 στον Καναδά, γνωστή με το ψευδώνυμο Superwoman ("IISuperwomanII") στο YouTube, είναι Youtuber, vlogger και κωμικός. Από την αρχή του καναλιού της τον Οκτώβριο του 2010, τα video της έχουν πάνω από δύο δισεκατομμύρια προβολές και το κανάλι της έχει πάνω από 14 εκατομμύρια εγγραφές. Το 2016, βγήκε όγδοη στο Forbes list of World's Highest Paid YouTube Stars, επειδή τα κέρδη της από το Youtube το 2015 ανερχόταν στα 3 εκατομμύρια δολάρια. Η Λίλυ ήταν μέλος του YouTube Rewind 2014, του YouTube Rewind 2015 και του YouTube Rewind 2016. Έχει κερδίσει ένα MTV Fandom Award, ένα Streamy Award και δύο Teen Choice Awards μέχρι στιγμής στην καριέρα της. Το 2016 η Σινγκ σε συνεργασία με τη Smashbox κυκλοφόρησε ένα κόκκινο κραγιόν με το όνομα "Bawse". Επίσης κυκλοφόρησε και την πρώτη της ταινία " A Trip to Unicorn Island" Και στις 28 Μαρτίου 2017 κυκλοφόρησε στην αγορά το πρωτο της βιβλιο "How to be a Bawse"