Ευρωπαϊκή_Ενιαία_Αγορά
Ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων
Από την ίδρυσή της, οι Συνθήκες προσπάθησαν να επιτρέψουν στους ανθρώπους να επιδιώξουν τους στόχους της ζωής τους σε οποιαδήποτε χώρα μέσω της ελεύθερης κυκλοφορίας Αντικατοπτρίζοντας την οικονομική φύση του έργου, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα επικεντρώθηκε αρχικά στην ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων: ως «συντελεστή παραγωγής». Ωστόσο, από τη δεκαετία του 1970, αυτή η εστίαση μετατοπίστηκε προς την ανάπτυξη μιας πιο «κοινωνικής» Ευρώπης. Η ελεύθερη κυκλοφορία βασιζόταν ολοένα και περισσότερο στην «ιθαγένεια», έτσι ώστε οι άνθρωποι είχαν δικαιώματα να ενδυναμωθούν να γίνουν οικονομικά και κοινωνικά δραστήριοι, παρά η οικονομική δραστηριότητα να αποτελεί προϋπόθεση για τα δικαιώματα. Αυτό σημαίνει ότι τα βασικά «εργατικά» δικαιώματα στο άρθρο 45 της ΣΛΕΕ λειτουργούν ως ειδική έκφραση των γενικών δικαιωμάτων των πολιτών στα άρθρα 18 έως 21 της ΣΛΕΕ. Σύμφωνα με το Δικαστήριο της ΕΕ «εργαζόμενος» είναι οποιοσδήποτε είναι οικονομικά ενεργός, που περιλαμβάνει όλους όσους βρίσκονται σε σχέση εργασίας, «υπό τη εποπτεία άλλου προσώπου» έναντι «αμοιβής». Μια δουλειά, ωστόσο, δεν χρειάζεται να πληρώνεται σε χρήματα για να προστατεύεται κάποιος ως εργαζόμενος. Για παράδειγμα, στην υπόθεση Steymann κατά Staatssecretaris van Justitie, ένας Γερμανός διεκδίκησε το δικαίωμα διαμονής στην Ολλανδία, ενώ προσφέρθηκε εθελοντικά σε υδραυλικά και οικιακά καθήκοντα στην κοινότητα Bhagwan, η οποία κάλυπτε τις υλικές ανάγκες όλων, ανεξάρτητα από τις συνεισφορές τους. Το Δικαστήριο έκρινε ότι ο κ. Steymann είχε δικαίωμα διαμονής, εφόσον υπήρχε τουλάχιστον ένα «έμμεσο ποσό» για την εργασία που έκανε. Το καθεστώς «εργαζομένου» σημαίνει προστασία έναντι όλων των μορφών διακρίσεων από τις κυβερνήσεις και τους εργοδότες, όσον αφορά στην πρόσβαση σε εργασιακά, φορολογικά και δικαιώματα κοινωνικής ασφάλισης. Αντίθετα, ένας πολίτης, ο οποίος είναι "κάθε πρόσωπο που έχει την ιθαγένεια κράτους μέλους" ( άρθρο 20 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ ), έχει δικαιώματα να αναζητήσει εργασία, να ψηφίσει στις τοπικές και στις ευρωπαϊκές εκλογές, αλλά πιο περιορισμένα δικαιώματα για αξίωση κοινωνικής ασφάλισης. Στην πράξη, η ελεύθερη κυκλοφορία έχει γίνει πολιτικά αμφιλεγόμενη καθώς τα εθνικιστικά πολιτικά κόμματα φαίνεται να έχουν χρησιμοποιήσει τις ανησυχίες τους σχετικά με τους μετανάστες που παίρνουν θέσεις εργασίας και επιδόματα. αριστερά|μικρογραφία| Στην υπόθεση Angonese, το [[Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης|Δικαστήριο της ΕΕ έδωσε «οριζόντια άμεσο αποτέλεσμα » στην ελεύθερη κυκλοφορία, επομένως μια τράπεζα δεν μπορούσε να αρνηθεί την απασχόληση σε έναν εργαζόμενο που δεν είχε πιστοποιητικό γλώσσας που μπορούσε να αποκτηθεί μόνο στο Μπολτσάνο. ]] Τα άρθρα 1 έως 7 του Κανονισμού για την Ελεύθερη Κυκλοφορία των Εργαζομένων ορίζουν τις κύριες διατάξεις για την ίση μεταχείριση των εργαζομένων. Πρώτον, τα άρθρα 1 έως 4 απαιτούν γενικά ότι οι εργαζόμενοι μπορούν να αναλάβουν εργασία, να συνάψουν συμβάσεις και να μην υφίστανται διακρίσεις σε σύγκριση με τους υπηκόους του κράτους μέλους. Σε μια περίφημη περίπτωση, την υπόθεση Βελγική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου εναντίον Μποσμάν, ένας Βέλγος ποδοσφαιριστής ονόματι Ζαν-Μαρκ Μποσμάν ισχυρίστηκε ότι θα έπρεπε να μπορεί να μεταγραφεί από την RFC de Liège στην USL Dunkerque όταν τελειώσει το συμβόλαιό του, ανεξάρτητα από το αν η Ντουνκέρκη είχε την οικονομική δυνατότητα να πληρώσει στη Λιέγη τα συνήθη τέλη μεταφοράς. Το Δικαστήριο έκρινε ότι «οι κανόνες μεταβίβασης αποτελούν εμπόδιο στην ελεύθερη κυκλοφορία» και ήταν παράνομοι εκτός εάν μπορούσαν να δικαιολογηθούν για το δημόσιο συμφέρον, αλλά αυτό ήταν απίθανο. Στην υπόθεση Groener κατά Υπουργού Παιδείας το Δικαστήριο δέχθηκε ότι η απαίτηση να μιλάς γαελικά για να διδάξεις σε κολέγιο σχεδιασμού του Δουβλίνου θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ως μέρος της δημόσιας πολιτικής για την προώθηση της ιρλανδικής γλώσσας, αλλά μόνο εάν το μέτρο δεν ήταν δυσανάλογο. Αντίθετα στην υπόθεση Angonese κατά Cassa di Risparmio di Bolzano SpA μια τράπεζα στο Μπολτσάνο της Ιταλίας δεν επετράπη να απαιτήσει από τον κ. Angonese να έχει δίγλωσσο πιστοποιητικό που θα μπορούσε να αποκτηθεί μόνο στο Μπολτσάνο. Το Δικαστήριο, δίνοντας «οριζόντια» άμεση ισχύ στο άρθρο 45 της ΣΛΕΕ, σκέφτηκε ότι άτομα από άλλες χώρες θα είχαν λίγες πιθανότητες να αποκτήσουν το πιστοποιητικό και επειδή ήταν «αδύνατο να υποβληθεί απόδειξη για τις απαιτούμενες γλωσσικές γνώσεις με οποιοδήποτε άλλο μέσο», το μέτρο ήταν δυσανάλογο. Δεύτερον, το άρθρο 7 παράγραφος 2 απαιτεί ίση μεταχείριση όσον αφορά στη φορολογία. Στην υπόθεση Finanzamt Köln Altstadt κατά Schumacker το Δικαστήριο έκρινε ότι παραβίαζε το άρθρο 45 της ΣΛΕΕ να αρνηθεί φορολογικά οφέλη (π.χ. για παντρεμένα ζευγάρια και κρατήσεις δαπανών κοινωνικής ασφάλισης) σε άνδρα που εργαζόταν στη Γερμανία, αλλά διέμενε στο Βέλγιο όταν άλλοι Γερμανοί κάτοικοι έλαβαν τα προνόμια. Αντίθετα, στην υπόθεση Weigel κατά Finanzlandesdirektion für Vorarlberg, το Δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό του κ. Weigel ότι μια χρέωση επαναταξινόμησης κατά την μεταφορά του αυτοκινήτου του στην Αυστρία παραβίαζε το δικαίωμά του στην ελεύθερη κυκλοφορία. Μολονότι ο φόρος ήταν "πιθανόν να έχει αρνητική επίπτωση στην απόφαση των μεταναστών εργαζομένων να ασκήσουν το δικαίωμά τους στην ελεύθερη κυκλοφορία", επειδή η επιβάρυνση ίσχυε εξίσου για τους Αυστριακούς, ελλείψει σχετικής νομοθεσίας της ΕΕ έπρεπε να θεωρηθεί δικαιολογημένη. Τρίτον, τα άτομα πρέπει να τυγχάνουν ίσης μεταχείρισης όσον αφορά τα «κοινωνικά πλεονεκτήματα», αν και το Δικαστήριο έχει εγκρίνει περιόδους καταλληλότητας για κατοικία. Στην υπόθεση Hendrix v Employee Insurance Institute, το Δικαστήριο έκρινε ότι ο Ολλανδός υπήκοος δεν δικαιούταν να συνεχίσει να λαμβάνει επιδόματα ανικανότητας όταν μετακόμισε στο Βέλγιο, επειδή το επίδομα ήταν «στενά συνδεδεμένο με την κοινωνικοοικονομική κατάσταση» των Κάτω Χωρών. Αντίθετα, στην υπόθεση Geven κατά Land Nordrhein-Westfalen το Δικαστήριο έκρινε ότι μια Ολλανδή που ζούσε στις Κάτω Χώρες, αλλά εργαζόταν μεταξύ 3 και 14 ωρών την εβδομάδα στη Γερμανία, δεν είχε δικαίωμα να λάβει γερμανικά επιδόματα τέκνων, ακόμη αν και η υποθετική σύζυγος ενός άνδρα που εργαζόταν με πλήρες ωράριο στη Γερμανία αλλά διέμενε στην Αυστρία μπορούσε. Οι γενικές δικαιολογίες για τον περιορισμό της ελεύθερης κυκλοφορίας στο άρθρο 45 παράγραφος 3 της ΣΛΕΕ είναι "δημόσια τάξη, δημόσια ασφάλεια ή δημόσια υγεία", και υπάρχει επίσης μια γενική εξαίρεση στο άρθρο 45 παράγραφος 4 για "απασχόληση στη δημόσια υπηρεσία".