cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασιλική της Γεννήσεως
Κωνσταντινική βασιλική (326 – 529 ή 556)
Η κατασκευή κάηκε και καταστράφηκε σε μία από τις Σαμαρειτικές Εξεγέρσεις του 529 ή 556, στη δεύτερη από τις οποίες φαίνεται ότι οι Εβραίοι προσχώρησαν στους Σαμαρείτες.
Ιουστινιανική βασιλική (6ος αιώνας)
Η Βασιλική έμεινε ανέπαφη για δύο αιώνες. Τον 5ο αιώνα, ο Ιουστινιανός ανήγειρε ένα μεγαλύτερο ναό. Ήθελε να κάνει την εκκλησία αυτή, το λαμπρότερο οικοδόμημα στην Παλαιστίνη. Ο αρχιτέκτονας διατήρησε -εν μέρει- το αρχικό σχήμα της Βασιλικής. Μετά την εποχή του Ιουστινιανού οι πληροφορίες για την τύχη του ναού λιγοστεύουν. Τον 6ο αιώνα, η εκκλησία καταστράφηκε από πυρκαγιά, όμως ξαναχτίστηκε και στολίστηκε με ψηφιδωτά δάπεδα. Ανοικοδομήθηκε στη σημερινή της μορφή τον 6ο αιώνα με πρωτοβουλία του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α´ (527–565), μετά την καταστροφή είτε του 529 είτε του 556. Πιθανότατα ολοκληρώθηκε μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα, όπως αναφέρεται από τη χρονολόγηση των ξύλινων στοιχείων που είναι ενσωματωμένα στους τοίχους του ναού μεταξύ 545 και 665, η οποία προέκυψε από τις δενδροχρονολογικές αναλύσεις που έγιναν κατά τις πρόσφατες αναστηλωτικές εργασίες. Οι Πέρσες (Αυτοκρατορία των Σασσανιδών) υπό τον Χοσρόη Β΄ εισέβαλαν στην Παλαιστίνη και κατέκτησαν την κοντινή Ιερουσαλήμ το 614, αλλά δεν κατέστρεψαν τη δομή. Σύμφωνα με το μύθο, ο διοικητής τους Σαρβαραζάς συγκινήθηκε από την απεικόνιση -πάνω από την είσοδο της εκκλησίας- των Τριών Μάγων που φορούσαν την ενδυμασία των Περσών Ζωροαστρικών ιερέων, οπότε διέταξε να σωθεί το κτίριο.
Δυναστεία του Ηρακλείου
Η εισβολή των Περσών του 614 μ.Χ., ίσως να επέφερε καταστροφές και στη Βηθλεέμ, όμως η γερή κατασκευή δεν επέτρεψε ανεπανόρθωτες υλικές ζημιές. Οι βλάβες επιδιορθώθηκαν εύκολα και η εκκλησία επανήλθε στην αρχική της κατάσταση.
Μακεδονική Δυναστεία-Δυναστεία Δουκάδων-Δυναστεία Κομνηνών
Τον 11ο αιώνα, όλες οι εκκλησίες των Αγίων Τόπων καταστράφηκαν από τον χαλίφη Χακίμ ιμπν Αμρ-ιλλάχ, εκτός από αυτήν της Βηθλεέμ. Σύμφωνα με το Γάλλο χρονογράφο Αντεμάρ, οι Σαρακηνοί χτυπήθηκαν ως εκ θαύματος από φως, με τη μορφή αστραπής, και ο ναός έμεινε άθικτος. Το 1099 μ.Χ. οι Σταυροφόροι έφθασαν στα Ιεροσόλυμα και βρήκαν την εκκλησία της Βηθλεέμ ανέγγιχτη. Τέσσερα χρόνια αργότερα (1103 μ.Χ.), ο Ταγκρέδος, πρίγκιπας της Γαλιλαίας κατέλαβε την πόλη μαζί με εκατό ιππότες, με εντολή του Γοδεφρείδου του Μπουγιόν. Ο Γοδεφρείδος αναφέρει πως, αν και ολόκληρη η περιοχή είχε ερημώσει, μόνο ο ο Ναός του Σπηλαίου είχε αντέξει. Πενήντα χρόνια μετά, λόγω της τεράστιας φθοράς, ο αυτοκράτορας Μανουήλ Α' Κομνηνός επισκεύασε με δικά του έξοδα τη Βασιλική της Γεννήσεως. Όπως αναλύεται στη δίγλωσση ελληνική και λατινική επιγραφή στον χώρο του βωμού, η ψηφιδωτή διακόσμηση έγινε από ομαδική εργασία με επικεφαλής έναν ζωγράφο ονόματι Εφραίμ. Μια άλλη δίγλωσση, λατινική και συριακή, επιγραφή που βρίσκεται στο κάτω μισό ψηφιδωτού πίνακα που απεικονίζει έναν άγγελο στο βόρειο τοίχο του ναού, μαρτυρεί το έργο ενός ζωγράφου ονόματι Βασίλειος, ο οποίος πιθανότατα ήταν ένας ντόπιος Σύριος Μελκίτης. Οι δύο καλλιτέχνες συνεργάστηκαν στο ίδιο εργαστήριο.
Μετά το τέλος των Σταυροφοριών και τη διάλυση των βασιλείων τους, οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες -προσφέροντας μεγάλα ανταλλάγματα στους εξαγριωμένους και διψασμένους για εκδίκηση Μουσουλμάνους- κατάφεραν να κρατήσουν τους Ορθόδοξους μοναχούς στην περιοχή.
Δυναστεία των Παλαιολόγων
Το 1435, ο βασιλιάς της Τραπεζούντας, Αλέξιος Κομνηνός ανακαίνισε τη στέγη του ναού.
Μεταβυζαντινά χρόνια
Μετά την οθωμανική κατάκτηση της Παλαιστίνης το 1516, η Βασιλική της Γεννήσεως υπέφερε από μακρά παρακμή. Ο ναός εγκαταλείφθηκε σε μεγάλο βαθμό και χρησιμοποιήθηκε για βέβηλους σκοπούς. Προκειμένου να αποτραπεί η είσοδος των ανθρώπων στην εκκλησία με άλογα και βοοειδή, η κύρια είσοδος περιτοιχίστηκε και μετατράπηκε σε μια μικρή πόρτα, γνωστή μέχρι τις μέρες μας ως «Πόρτα της Ταπεινότητας», αφού οι επισκέπτες αναγκάζονται να σκύψουν για να περάσουν μέσα. Ένα υπερυψωμένο τέμπλο, εφοδιασμένο με τρεις πόρτες, χώριζε επιμελώς τον κυρίως ναό από το ανατολικό άκρο του κτηρίου, το οποίο προοριζόταν για λειτουργικές δραστηριότητες. Η οθωμανική περίοδος χαρακτηρίστηκε από αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ των διαφόρων χριστιανικών δογμάτων.
Το 1637, οι Έλληνες έλαβαν ηγεμονία από την Υψηλή Πύλη και οι Φραγκισκανοί εκδιώχθηκαν από το ιερό σπήλαιο. Το 1621 ο Αρμένιος Πατριάρχης Κρικόρ Παρόντερ αγόρασε τα εν μέρει ερειπωμένα κτίρια στα νότια της αυλής και ίδρυσε εκεί ένα μοναστήρι και ένα ξενώνα για τους προσκυνητές. Το 1639, ο Κρητικός ζωγράφος Ιερεμίας Παλλάδας ανάλαβε από τον Έλληνα Πατριάρχη να ζωγραφίσει νέες εικόνες για να εξωραΐσει την εκκλησία. Περαιτέρω εργασίες έγιναν το 1671 με πρωτοβουλία του Πατριάρχη Δοσίθεου Β΄.
Τα εγκαίνια του Ναού του Σπηλαίου της Γεννήσεως έγιναν τον Ιούλιο του ίδιου εκκλησιαστικού έτους, από τη Σύνοδο, η οποία απήλλαξε τον πρώην Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Κύριλλο Λούκαρι (1572-1637), από τις κατηγορίες των Ιησουιτών. Το 1675 ο Δοσίθεος κατόρθωσε να αποκτήσει τον έλεγχο και του ναού και προώθησε τις αναστηλώσεις του δαπέδου και της στέγης, καθώς και την κατασκευή νέου τέμπλου. Οι Φραγκισκανοί αποκαταστάθηκαν στα δικαιώματά τους το 1690, αλλά χάνουν την ηγεμονία τους για άλλη μια φορά το 1757, όταν η πλήρης ιδιοκτησία της άνω εκκλησίας και η άδεια να κρατήσουν τα κλειδιά του σπηλαίου παραχωρήθηκε στους Ελληνορθόδοξους.
Εξαιτίας των αδιάκοπων διεισδύσεων νερού από την οροφή, τα ψηφιδωτά των Σταυροφόρων άρχισαν να πέφτουν, όπως τεκμηριώνεται σε πολλές αφηγήσεις προσκυνητών από τον 16ο αιώνα και μετά. Το 1842 έγινε η τελευταία μεγάλη ανακαίνιση της εκκλησίας, επί Αθανασίου Γ'. Η οροφή αντικαταστάθηκε και μολυβδοσκεπάστηκε, όπως η προηγούμενη. Το Καθολικό -εντός του ναού- στρώθηκε με μάρμαρο, ενώ το εξωτερικό στρώθηκε με πέτρα. Οι κατεστραμμένοι, από το πέρασμα του χρόνου, μωσαϊκοί τοίχοι, επικαλύφθηκαν με μαρμαρόσκονη.
19ος αιώνας
Οι σεισμοί προκάλεσαν σημαντικές ζημιές στον Ναό της Γεννήσεως μεταξύ 1834 και 1837. Ο σεισμός του 1834 στα Ιεροσόλυμα κατέστρεψε το καμπαναριό της εκκλησίας, τα έπιπλα του σπηλαίου στο οποίο είναι χτισμένη η εκκλησία και άλλα μέρη της δομής της. ​​Μικρές ζημιές προκλήθηκαν περαιτέρω από μια σειρά ισχυρών μετασεισμών το 1836 και από τον σεισμό της Γαλιλαίας του 1837. Ως μέρος των επισκευών που εκτέλεσαν οι Ελληνορθόδοξοι μετά την παραλαβή φιρμάνι το 1842, χτίστηκε ένας τοίχος μεταξύ του ναού και των κλιτών, που χρησιμοποιούσαν τότε ως αγορά, και το ανατολικό τμήμα της εκκλησίας που περιείχε χορωδία, η οποία επέτρεψε τη συνέχιση της λατρείας εκεί. right|thumb|210px|Το σημείο στο οποίο, σύμφωνα με τη χριστιανική λαϊκή παράδοση, γεννήθηκε ο Ιησούς Το θρησκευτικά σημαντικό ασημένιο αστέρι που σηματοδοτεί την ακριβή γενέτειρα του Ιησού αφαιρέθηκε τον Οκτώβριο του 1847 από το Σπήλαιο της Γεννήσεως από τους Ελληνορθόδοξους. Η εκκλησία ήταν υπό τον έλεγχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά γύρω στα Χριστούγεννα του 1852, ο Ναπολέων Γ΄ ανάγκασε τους Οθωμανούς να αναγνωρίσουν την ρωμαιοκαθολική Γαλλία ως την «κυρίαρχη αρχή» των χριστιανικών ιερών τοποθεσιών στους Αγίους Τόπους. Ο Σουλτάνος ​​της Τουρκίας αντικατέστησε το ασημένιο αστέρι στο σπήλαιο, με μια λατινική επιγραφή, αλλά η Χριστιανική Ορθόδοξη Ρωσική Αυτοκρατορία αμφισβήτησε την αλλαγή στην εξουσία. Ανέφεραν τη Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή και στη συνέχεια ανέπτυξαν στρατούς στην περιοχή του Δούναβη. Ως αποτέλεσμα, οι Οθωμανοί εξέδωσαν φιρμάνια ουσιαστικά ανατρέποντας την προηγούμενη απόφασή τους, αποκηρύσσοντας τη γαλλική συνθήκη και αποκαθιστώντας στους Ορθόδοξους Χριστιανούς την κυρίαρχη εξουσία επί των εκκλησιών των Αγίων Τόπων προς το παρόν, αυξάνοντας έτσι τις τοπικές εντάσεις - και όλα αυτά τροφοδότησαν την σύγκρουση μεταξύ της Ρωσικής και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας για τον έλεγχο των ιερών τόπων γύρω από την περιοχή.
20ος αιώνας μέχρι σήμερα
Το 1918 ο Βρετανός κυβερνήτης, συνταγματάρχης Ρόναλντ Στορς, κατεδάφισε το τείχος που είχε ανεγερθεί το 1842 από τους Ελληνορθόδοξους μεταξύ του ναού και της χορωδίας.
Το πέρασμα που συνδέει το Σπήλαιο του Αγίου Ιερώνυμου και το Σπήλαιο της Γεννήσεως επεκτάθηκε τον Φεβρουάριο του 1964, επιτρέποντας ευκολότερη πρόσβαση στους επισκέπτες. Ο Αμερικανός επιχειρηματίας, Στάνλεϊ Σλότκιν, επισκέφτηκε εκείνη την εποχή και αγόρασε μια ποσότητα από ασβεστολιθικά ερείπια, περισσότερα από ένα εκατομμύριο ακανόνιστα θραύσματα πλάτους περίπου 5 mm (0,20 in). Τα πούλησε στο κοινό εγκλωβισμένα σε πλαστικούς σταυρούς και διαφημίστηκαν σε πληροφοριακά στοιχεία το 1995. Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Ιντιφάντα τον Απρίλιο του 2002, η εκκλησία ήταν ο τόπος πολιορκίας για ένα μήνα, όταν περίπου 50 ένοπλοι Παλαιστίνιοι καταζητούμενοι από τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) κατέφυγαν μέσα στην εκκλησία. Οι Χριστιανοί στην εκκλησία έδωσαν καταφύγιο στους μαχητές, δίνοντάς τους τροφή, νερό και προστασία από τις ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονταν έξω. Ισραηλινά μέσα ενημέρωσης ισχυρίστηκαν ότι οι Χριστιανοί που βρίσκονταν μέσα κρατούνταν όμηροι, ωστόσο, οι ενορίτες μέσα στην εκκλησία λένε ότι αυτοί και η εκκλησία τους αντιμετώπθσαν με σεβασμό.
Στις 27 Μαΐου 2014, οι κουρτίνες πήραν φωτιά στο σπήλαιο κάτω από την εκκλησία, με αποτέλεσμα να προκληθούν μικρές ζημιές.
Οι έχοντες την συγκυριότητα της εκκλησίας ανέλαβαν μια μεγάλη ανακαίνιση ξεκινώντας τον Σεπτέμβριο του 2013, με εκτίμηση ολοκλήρωσης το 2021.
Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς
Το 2012, το εκκλησιαστικό συγκρότημα έγινε ο πρώτος παλαιστινιακός χώρος που καταγράφηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την Επιτροπή Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην 36η σύνοδό της στις 29 Ιουνίου. Εγκρίθηκε με μυστική ψηφοφορία με 13–6 στην 21μελή επιτροπή, σύμφωνα με την εκπρόσωπο της UNESCO Sue Williams, και μετά από μια επείγουσα διαδικασία υποψηφιότητας που παρέκαμψε τη διαδικασία των 18 μηνών για τις περισσότερες τοποθεσίες και παρά την αντίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Η τοποθεσία εγκρίθηκε με τα κριτήρια τέσσερα και έξι. Η απόφαση ήταν αμφιλεγόμενη τόσο από τεχνική όσο και από πολιτική άποψη.. Τοποθετήθηκε στον κατάλογο της παγκόσμιας κληρονομιάς σε κίνδυνο από το 2012 έως το 2019, καθώς υπέστη ζημιές λόγω διαρροής νερού.
Ιδιοκτησία και διοίκηση
Τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, η λειτουργική χρήση και η συντήρηση της εκκλησίας ρυθμίζονται από ένα σύνολο εγγράφων και κατανοήσεων γνωστών ως Status quo. Η εκκλησία ανήκει σε τρεις εκκλησιαστικές αρχές, το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων (το μεγαλύτερο μέρος του κτιρίου και την επίπλωση), την Αρμενική Αποστολική Εκκλησία και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία (καθεμία από αυτές με μικρότερες περιουσίες). Οι Κόπτες Ορθόδοξοι και οι Σύροι Ορθόδοξοι κατέχουν δευτερεύοντα δικαιώματα λατρείας στην Αρμενική εκκλησία στο βόρειο τμήμα και στο Βωμό της Γέννησης. Αρκετές φορές υπήρξαν φιλονικίες μεταξύ ασκουμένων μοναχών που διατάραξαν τον ήρεμο σεβασμό και τις προσευχές των άλλων, τους ύμνους και ακόμη και την κατανομή του χώρου στο πάτωμα για τα καθήκοντα καθαριότητας. Η Παλαιστινιακή Αστυνομία καλείται συχνά να αποκαταστήσει την ειρήνη και την τάξη.
Περιγραφή
Ο Φράγκος επίσκοπος Αρκούλφος, τον 7ο αιώνα και ο Βιλιβάρδος τον 8ο, περιγράφουν με θαυμασμό τη Βασιλική της Γεννήσεως. Ο Βερνάρδος γράφει στην Θ' εκατονταετηρίδα: "στη Βηθλεέμ υπάρχει μεγάλη εκκλησία, στο μέσο της οποίας είναι ένα σπήλαιο υπόγειο, του οποίου η είσοδος βρίσκεται προς το νότο και η έξοδος προς ανατολάς (ίσως προς βορρά). Μέσα στο σπήλαιο, δυτικά, αναδεικνύεται η Αγία Φάτνη". Σήμερα, γύρω από αυτήν την περιοχή υπάρχουν λατινικά, ελληνορθόδοξα, φραγκισκανικά και αρμένικα μοναστήρια, καθώς και κήποι και καμπαναριά.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Άγιος Αγαθόνικος
Ο Άγιος Αγαθόνικος ήταν Ρωμαίος, χριστιανός από τη Νικομήδεια που μαρτύρησε για την πίστη του,
Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 22 Αυγούστου. Η Τίμια Κάρα του φυλάσσεται στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου Καβάλας.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 3ου αιώνα Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Βυζαντινοί
Λίζα Ζαΐμη
Η Λίζα Ζαΐμη (1935) είναι Ελληνίδα σκηνογράφος και ενδυματολόγος. Από το 1956 έως και τα μέσα της δεκαετίας του 1990 εργάστηκε αδιάλειπτα τόσο στις μεγάλες ελληνικές κρατικές σκηνές όσο και στο ελεύθερο θέατρο, έχοντας ιδιαίτερα πλούσια σκηνογραφική και ενδυματολογική παραγωγή. Επιμελήθηκε την όψη σε παραστάσεις σύγχρονου και κλασικού δραματολογίου, αρχαίου δράματος, όπερας, μπαλέτου και σύγχρονου χορού.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Ο πατέρας της, Φαίδων Ζαΐμης, διετέλεσε επί σειρά ετών υπουργός σε κυβερνήσεις του Κόμματος των Φιλελευθέρων και της Ένωσης Κέντρου, ενώ η μητέρα της, Σαλώμη Undersma, υπήρξε λυρική τραγουδίστρια. Η Λίζα Ζαΐμη πήρε τα πρώτα της μαθήματα ζωγραφικής σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών από τον Γιάννη Τσαρούχη. Φοίτησε για μικρό χρονικό διάστημα στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όμως διέκοψε τις σπουδές της εκεί, όταν επέλεξε να μαθητεύσει κοντά στον Σπύρο Παπαλουκά. Παράλληλα, σπούδασε κλασικό μπαλέτο με δασκάλους τον Κώστα Νίκολς και την Αγάπη Ευαγγελίδου, ενώ παρακολούθησε μαθήματα χορού και στη Σχολή της Κούλας Πράτσικα.
Επαγγελματική πορεία
Η πρώτη της ενδυματολογική απόπειρα έγινε σε ρεσιτάλ χορού της Αγάπης Ευαγγελίδου, στο Κεντρικό Θέατρο, ενώ η συστηματική της ενασχόληση με το θέατρο άρχισε κοντά στον Σωκράτη Καραντινό, με τη φιλανθρωπική παράσταση του Εξηνταβελόνη του Κ. Οικονόμου (Ιούνιος 1955). Στην παράσταση αυτή η Λ. Ζαΐμη σχεδίασε και τα σκηνικά και τα κοστούμια. Η συνεργασία της με τον Σ. Καραντινό συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια, κατά τα οποία η Λ. Ζαΐμη δούλεψε με την «Αττική Σκηνή», τη θεατρική ομάδα του Καραντινού (1956 –1961). Ακολουθεί η συμμετοχή της στον θίασο Θέατρο του 59 και στην πρώτη σύγχρονη αναπαράσταση του έργου του Μένανδρου Επιτρέποντες, όπου με τη δουλειά της αποκομίζει θετικά σχόλια από αρκετούς θεατρικούς κριτικούς (Μ. Καραγάτσης, Μ. Πλωρίτης κ.ά.). Το 1965 μαζί με τον Γιάννη Μέτση, τον Ανδρέα Ρικάκη και τη Φόνη Σαµαροπούλου, η Λ. Ζαΐμη πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Πειραματικού Μπαλέτου Αθηνών, όπου και συμμετείχε ως σκηνογράφος – ενδυματολόγος στο σύνολο, σχεδόν, των εκδηλώσεων της ομάδας. Από το 1961 έως και το 1977 εργάστηκε σε εννέα παραστάσεις του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (Η προξενήτρα, Ο θάνατος του Διγενή, Οθέλλος κ.ά.), ενώ κατά την περίοδο 1961 –1993 συνεργάστηκε με την Εθνική Λυρική Σκηνή σε τουλάχιστον 70 παραγωγές ή/και αναβιώσεις παραγωγών όπερας και μπαλέτου (Ρωμαίος και Ιουλιέττα, Ο άσωτος υιός, Τόσκα κ.ά.). Από το 1972 έως και το 1992 επιμελήθηκε την όψη σε δέκα παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, κυρίως σε έργα ελληνικού ρεπερτορίου (Ο αλχημιστής, Το ματς, Φορτουνάτος κ.ά.). Στον κύκλο συνεργασιών της Λ. Ζαΐμη, με τους μεγάλους κρατικούς θεατρικούς οργανισμούς, συμπεριλαμβάνεται και μια παράσταση με τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου (Αίας, 1973).
Σε παραστάσεις αρχαίου δράματος, φιλοτέχνησε σκηνικά και κοστούμια για την κωμωδία Επιτρέποντες του Μενάνδρου και τις αριστοφανικές κωμωδίες Ειρήνη, Πλούτος και Λυσιστράτη, καθώς και για τις τραγωδίες Τρωάδες του Ευριπίδη, Αίας του Σοφοκλή και Πέρσες του Αισχύλου. Τέλος, συμμετείχε ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος σε παραγωγές του ελεύθερου θεάτρου, σε θιάσους των Τζένης Καρέζη – Κώστα Καζάκου (Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ, 1982 κ.ά.), Δημήτρη Χορν (Ο αρχιμάστορας Σόλνες, 1983), Αλέκου Αλεξανδράκη – Νόνικας Γαληνέα (Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, 1984) κ.ά. Επίσης συνεργάστηκε με το Προσκήνιο του Αλέξη Σολομού (Σόδομα και Γόμορρα, 1984 κ.ά.), το Εμπειρικό Θέατρο του Αλέξη Μινωτή, το Απλό Θέατρο (Ιουλιανός ο οραματιστής 1979, Γυάλινος κόσμος 1981 κ.ά.), το Μοντέρνο Θέατρο (Οι πρόσφυγες 1922, 1983), το Θεσσαλικό Θέατρο (Βοτάνι του έρωτα, 1977) κ.α. Έργα της (κοστούμια, σχέδια κ.ά.) έχουν παρουσιαστεί τις τελευταίες δεκαετίες σε διάφορες εκθέσεις θεατρικού ενδύματος, και όχι μόνο. Ενδεικτικά, «Έλληνες σκηνογράφοι – ενδυματολόγοι και αρχαίο δράμα (Αθήνα, 1999)», «Ένδυμα Θεάτρου (Αθήνα, 2003)», «Γιάννης Μέτσης – Πειραματικό Μπαλλέτο Αθηνών (Αθήνα, 2011)», «Ίχνη του εφήμερου (Θεσ/νίκη, 2018)». Το 2000 τιμήθηκε με το έπαθλο «Πάνος Αραβαντινός» από το Κέντρο Έρευνας και Μελέτης του Ελληνικού Θεάτρου – Θεατρικό Μουσείο για το σύνολο του σκηνογραφικού και ενδυματολογικού της έργου.
Πέρα από το θέατρο, εργάστηκε σποραδικά και για τον κινηματογράφο. Το 1963 επιμελήθηκε τα κοστούμια στην ταινία του Μ. Σκουλούδη Ένας Ντελικανής, ενώ το 1974 εργάστηκε στην ταινία κυπριακής παραγωγής Οι εκδικητές της Κύπρου.
Εικαστικά, «οι αισθητικές αρχές της Ζαΐμη υπακούν στη μελετημένη οργάνωση του χώρου, όπου η ρεαλιστική απεικόνιση συνδυάζεται με εξπρεσιονιστικά στοιχεία, δίνοντας θεατρικά σύνολα που προβάλλουν το ήθος του περιεχομένου των ιδεών και των χαρακτήρων του έργου». Για την εικαστική δουλειά της στην παράσταση Επιτρέποντες του Μένανδρου από τον θίασο «Θέατρο του 59», ο Μ. Καραγάτσης θα γράψει «η καλλιτέχνις αυτή διαθέτει εξαιρετικά εφόδια αισθητικής, ιστορικής καλλιέργειας και χρωματικής διαθέσεως [...]». Στα θεατρικά κείμενα που της το «επέτρεψαν», μοιάζει να στηρίχθηκε στην ελληνική ενδυματολογική παράδοση, σε επίπεδο φόρμας και μορφής, με μία μπαρόκ και ενίοτε παιγνιώδη διάθεση ως προς τη χρήση των χρωμάτων, των σχημάτων και των συμβόλων. Τα στοιχεία αυτά αναδεικνύονται και από κριτικά σημειώματα παραστάσεων, όπως του Φορτουνάτου, του Κατσούρμπου, και τoυ Εξηνταβελώνη.
Παραστασιογραφία
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες η Λ. Ζαΐμη εργάστηκε ως σκηνογράφος ή/και ενδυματολόγος.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Ηλεκτρονικές Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ενδυματολόγοι
Κυριάκος Κόκκινος
Ο Κυριάκος Κόκκινος είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Ήταν Υφυπουργός Έρευνας, Καινοτομίας και Ψηφιακής Πολιτικής της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κυριάκος Κόκκινος απέκτησε πτυχίο και μεταπτυχιακό από στην Ηλεκτρολογία/Μηχανική Υπολογιστών από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Νιου Τζέρσεϊ. Ακολούθως, απέκτησε «Executive MBA στη Στρατηγική Διαχείριση (Strategic Management)» από το Henley Management College.
Είναι επαγγελματίας σε θέματα τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών. Υπηρέτησε σε ανώτατες θέσεις σε πολυεθνικούς οργανισμούς όπως την IBM και PwC, με αντικείμενο στην Επιχειρησιακή και Τεχνολογική Στρατηγική για Ψηφιακό Μετασχηματισμό και στην Πληροφορική.
Διετέλεσε Εκτελεστικός Διευθυντής και Συνέταιρος στην IBM Europe, με τριάντα χρόνια εμπειρίας στον Τομέα Συμβουλευτικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Τεχνολογίας.
Ο Κυριάκος Κόκκινος έχει λάβει πολλά βραβεία και διακρίσεις για επαγγελματική αριστεία, συμπεριλαμβανομένων του «Business Leader of the Year Award, 2016» του Κυπριακού Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου (ΚΕΒΕ) και του «Quality Leader Award» για το έτος 2015, από τον Κυπριακό Σύνδεσμο Ποιότητας.
Επιπρόσθετα, έχει διατελέσει μέλος σε διοικητικά συμβούλια διάφορων οργανισμών όπως του Κυπριακού Οργανισμού Προώθησης Επενδύσεων, του ΚΟΤ, της Αρχής Λιμένων Κύπρου, στο Συμβούλιο Επιτρόπων του Ινστιτούτου Κύπρου κ.α..
Την 1η Φεβρουαρίου 2019 διορίστηκε από τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Νίκο Αναστασιάδη, ως Επικεφαλής Επιστήμονας της Κυπριακής Δημοκρατίας, Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Έρευνας και Καινοτομίας και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Καινοτομίας (ΕΣΕΚ). Παρέμεινε στη θέση αυτή έως την 1η Μαρτίου που ανέλαβε υφουπουργός.
Πολιτική διαδρομή
Στις 28 Φεβρουαρίου διορίστηκε Υφυπουργός Έρευνας, Καινοτομίας και Ψηφιακής Πολιτικής στην Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2018, αναλαμβάνοντας καθήκοντα από την 1η Μαρτίου 2020.
Πηγές
Κατηγορία:Υφυπουργοί Έρευνας, Καινοτομίας και Ψηφιακής Πολιτικής (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2018
Νικόλαος Γκουντούλας
Ο Νικόλαος Γκουντούλας (γεννημένος στις 4 Φεβρουαρίου 1985 στην Κοζάνη ) είναι Έλληνας κωπηλάτης. Στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, αγωνίστηκε στη δίκωπο ανδρών με πηδαλιούχο με τον δίδυμο αδελφό του, Απόστολο Γκουντούλα.
Κέρδισαν το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία ελαφρών βαρών διπλού σκιφ ανδρών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας του 2008 και στην κατηγορία δίκωπου με πηδαλιούχο ανδρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κωπηλασίας του 2009 και του 2011. Επίσης, κέρδισαν το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας του 2009.
Μαζί, ήταν επίσης μέλη της Ελληνικής ομάδας τετράκωπου με πηδαλιούχο, που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008 και του 2012 και το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές της κωπηλασίας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κωπηλασίας
Ελισάβετ Μαρία της Βαυαρίας
¨'Να μη συγχέεται με τη 2η εξαδέλφη της Ελισάβετ Μαρία της Βαυαρίας (1874-1957).
Η Ελισάβετ (γερμ. Elisabeth von Bayern, 10 Οκτωβρίου 1913 - 3 Μαρτίου 2005) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Βαυαρίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα Κόμισσα Κάγκενεκ και μετά Κυρία Κούστνερ.
Βιογραφία
Η Ελισάβετ Μαρία Άννα Ερριέττα Ιωσηφίνα Σοφία Αμαλία Φερδινάνδη Λουδοβίκα Αντωνία Θηρεσία Κρεσεντία Άλα Γκισλάνα ήταν η μόνη κόρη του Αλφόνσου της Βαυαρίας και της Λουίζας των Βουρβόνων-Ορλεάνης, κόρης του Φερδινάνδου, Δούκα του Αλανσό ν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Πισσώνας Εύβοιας
Ο Πισσώνας είναι πεδινό χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων του Νομού Ευβοίας. Βρίσκεται βορειανατολικά της Χαλκίδας, στο δρόμο Νέας Αρτάκης – Στενής και σε υψόμετρο 100 μέτρων. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ληλαντίων με την παλιά του ονομασία Πεισώντας. Το 1924 με το ΦΕΚ 188Α - 08/08/1924 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1940 το όνομά διορθώθηκε σε Πισσώνας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Πιθώνος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Διρφύων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 έχει 652 κατοίκους. Διαθέτει διθέσιο Δημοτικό Σχολείο. Το χωριό βρίσκεται σε πεδινή έκταση και παράγει κηπευτικά, πολλά σιτηρά, ρετσίνα, όσπρια και καλαμπόκι.
Εκκλησίες
Το χωριό έχει δύο εκκλησίες, τον Άγιο Γεώργιο (ενοριακός), η οποία είναι αγιογραφημένη και τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, που είναι ο ναός του νεκροταφείου και εορτάζει τις 8 Μαΐου. Στο χωριό βρίσκονται δύο εξωκλήσια, ο Άγιος Σπυρίδων και ο Άγιος. Χαράλαμπος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Εκτόρ Μαλό
Ο Εκτόρ-Ανρί Μαλό (Hector-Henri Malot), ή Εκτόρ Μαλό, γνωστός στην Ελλάδα και ως Έκτορας Μαλό ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος. Γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1830 στην Λα Μπούιγ (Σεν Μαριτίμ), όχι μακριά από τη Ρουέν και πέθανε το 1907 στη Φοντενέ-σου-Μπουά (Βαλ ντε Μαρν).
Τα πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του, συμβολαιογράφος στο επάγγελμα, είχε μείνει χήρος και είχε ξαναπαντρευτεί τη χήρα ενός καπετάνιου. Είχε δύο παιδιά από τον πρώτο του γάμο, όσα είχε και η νέα του σύζυγος. Ο Εκτόρ ήταν λοιπόν ο βενιαμίν μιας οικογένειας που σήμερα θα ονομάζαμε “ανασυνθεμένη”. Ο πατέρας του είχε αυστηρό χαρακτήρα ενώ η μητέρα του, πιο συγκαταβατική, μεγάλωσε τον μικρό Εκτόρ με ιστορίες ταξιδιών (εμπνευσμένες ίσως από τις εμπειρίες του πρώτου της άντρα). Αναπτύχθηκε μ' αυτό τον τρόπο το ενδιαφέρον του για τις ιστορίες. Όταν, ενήλικος πια, ο Μαλό αντιτάχθηκε στη θέληση του πατέρα του να σπουδάσει νομικά και προτίμησε το δρόμο των γραμμάτων, ήταν η μητέρα του που τον στήριξε σ' αυτήν την επιλογή.
Η εγκατάστασή του στο Παρίσι
Το 1853, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και επιχείρησε να ανεβάσει ένα θεατρικό έργο χωρίς επιτυχία. Για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, έγραψε κάποια άρθρα. Επέστρεψε στο σπίτι των γονιών του για να γράψει την πρώτη του τριλογία Τα θύματα του έρωτα (Les victimes d' amour) της οποίας ο πρώτος τόμος εμφανίστηκε το 1859.
Ο Εκτόρ Μαλό, ως άνθρωπος ευθύς, πιστός στη φιλία και έτοιμος να υπερασπίσει το δίκιο των καταπιεσμένων πήρε το προσωνύμιο “Μαλό - η εντιμότητα” από το δημοσιογράφο Σεβερίν. Υπήρξε φίλος του Ζιλ Βαλέ και τον υποστήριξε όταν εξορίστηκε στο Λονδίνο, δίνοντάς του οικονομική βοήθεια και ηθική συμπαράσταση. Ήταν χάρη στον Μαλό που μπόρεσε να δημοσιευτεί το χειρόγραφο που ονομάστηκε Το παιδί (L'enfant), το πρώτο έργο της σειράς Ζακ Βεντρά (Jacques Vingtras).
Το έργο του
Ο Εκτόρ Μαλό άφησε πίσω του ένα σημαντικό έργο, εξήντα μυθιστορήματα. Το πιο γνωστά σήμερα είναι τα παιδικά μυθιστορήματα που έγραψε: Ρομαίν Καλμπρίς (Romain Kalbris), Χωρίς Οικογένεια (Sans Famille), Με Οικογένεια (En famille). Ένα ακόμη παιδικό μυθιστόρημά του εκδόθηκε μετά θάνατον. Έχει τίτλο Το ναυτόπουλο (Le Mousse).
Το υπόλοιπο έργο του αποτελείται από μυθιστορήματα για ενήλικους. Αν και σήμερα έχουν ξεχαστεί, γνώρισαν επιτυχία στη διάρκεια της ζωής του και μέχρι τη δεκαετία του 1930. Μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες, όπως αγγλικά, γερμανικά, ιταλικά. Δημοσιεύονταν σε συνέχειες σε εφημερίδες όπως οι Le Siècle και Le Temps.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας
Απολιθωμένο ξύλο
Απολιθωμένο ξύλο (αγγλ. Petrified wood) είναι είδος απολιθώματος, του οποίου η αρχική ξυλώδης μορφή έχει μετατραπεί, στο πέρασμα εκατομμυρίων ετών, σε πέτρα. Τα απολιθώματα ξύλου συνήθως συμπεριλαμβάνουν απολιθωμένα υπολείμματα χερσαίας βλάστησης, όπως λ.χ. ρίζες, κορμούς, φλοιό, κλαδιά και φύλλα.
Η καταπλακωμένη κυτταρινική ύλη, απουσία οξυγόνου και μικροοργανισμών συνήθως δεν σήπτεται. Έτσι, τα κύτταρα της οργανικής ύλης και συγκεκριμένα ο άνθρακας, αντικαθίστανται από πυριτούχα μόρια, ενώσεων όπως: οξειδίου του πυριτίου (ή πυριτίας), καλσίτη (ή ασβεστίτη), και πυρίτη ή αλλιώς χαλκοπυρίτη. Χαρακτηριστικά δε, η εξωτερική μακροσκοπική μορφή και τα γνωρίσματα του φλοιού, των φύλλων, του ξυλώματος παραμένουν σχεδόν ίδια ή αναλλοίωτα. Σε ορισμένα δείγματα αππό απολιθωμένο ξύλο, που έχουν βρεθεί σε ανασκαφές, συναντώνται και ενώσεις του χαλκηδόνιου ή χαλκηδονίας, και του οπάλιου, ενός πυριτικού ορυκτού.
Στην Ελλάδα, το σημαντικότερο σημείο αναφοράς για τέτοιου είδους απολιθώματα είναι το Απολιθωμένο δάσος της Λέσβου. Ο σχηματισμός του απολιθωμένου δάσους σχετίζεται με την έντονη ηφαιστειακή δραστηριότητα που έλαβε χώρα στη Λέσβο, πριν 20 εκατομμύρια χρόνια. Η δραστηριότητα αυτή δημιούργησε, εκτός από λάβα, πυροκλαστικά υλικά και ηφαιστειακή στάχτη, με συνέπεια την κάλυψη της χλωρίδας στην περιοχή. Η κάλυψη αυτή είχε ως συνέπεια την απομόνωση των οργανικών υλικών της χλωρίδας από την ατμόσφαιρα. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα ακολουθήθηκε από τη δημιουργία υδροθερμικών διαλυμάτων, πλούσιων σε διοξείδιο του πυριτίου (SiO2).
Συχνά το απολιθωμένο ξύλο είναι συνυφασμένο με ευρήματα ολόκληρων δένδρων ή κορμών αυτών, τα οποία καταπλακώθηκαν είτε λόγω σεισμικών αναταραχών, σε παλαιότερες εποχές, είτε λόγω της λάβας που τα σκέπασε από ηφαιστειακές εκρήξεις που έλαβαν χώρα, συνήθως σε περιοχές κοιλάδων ή σε δέλτα ποταμών. Ως αποτέλεσμα αυτών, τα ευρήματα που έρχονται στο φως φέρουν τυπικά την ονομασία, απολιθωμένο δάσος.
Ασφόδελος ο πολύκλαδος
Ο Ασφόδελος ή σπερδούκλα (επιστ. ονομ. Asphodelus ramosus), ανήκει στην οικογένεια Liliaceae (Λειριοειδή) και κατανέμεται σ’ όλη την περιοχή της Μεσογείου, καθώς και σ’ όλη την Ελλάδα (υπάρχουν επίσης άλλα 2 είδη στην Ελλάδα: A. albus, A. fistulosus). Ο βλαστός διακλαδίζεται στην κορυφή. Τα πέταλα του άνθους είναι λευκά με μια επιμήκη νεύρωση στη μέση, χρώματος μοβ ή μερικώς μοβ. Ανθίζει από Ιανουάριο μέχρι Απρίλιο. Ο ασφόδελος έχει μεγάλη ικανότητα να αντιμετωπίζει την ξηρασία, τις υψηλές θερμοκρασίες ακόμη και τις χαμηλές εδαφικές υγρασίες. Ο όρος «έρημος ασφοδέλων» έχει χρησιμοποιηθεί προκειμένου να χαρακτηρίσει τα οικοσυστήματα που κυριαρχούνται από ασφόδελους και θεωρούνται ως ερημοποιημένα ή ημιερημικά συστήματα. Στην ελληνική μυθολογία ο ασφόδελος συνδέεται με τους νεκρούς και τον κάτω κόσμο. Ο Όμηρος στην Οδύσσεια αναφέρει ότι οι ψυχές των νεκρών στον Άδη πήγαιναν σε «ασφοδελόν λειμώνα» όπου και τρέφονταν με τις κονδυλώδεις ρίζες του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Ασφοδελοειδή
Κορράδος της Σαξονίας-Μάινινγκεν
Ο Κορράδος, γερμ. Conrad (γενν. 14 Απριλίου 1952) από τον Οίκο των Βέττιν είναι πρίγκιπας και τιτουλάρος δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Είναι επικεφαλής του κλάδου των Βέττιν-Σαξονίας-Μάνινγκεν και επιχειρηματίας στη Γερμανία.
Βιογραφία
Είναι ο δεύτερος γιος του Βερνάρδου Δ΄ τιτουλάριου δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν και της Βέρας Σάφφερ βαρόνης φον Μπέρνσταϊν. Η Βέρα ήταν η 2η σύζυγος του Βερνάρδου, ο οποίος από τον πρώτο του γάμο είχε γιο τον Φρειδερίκο-Ερνέστο, αλλά επειδή ο πρώτος αυτός γάμος ήταν μοργανατικός, ο Φρειδερίκος-Ερνέστος (απεβ. 2004) αποκλείστηκε της διαδοχής.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Βερνάρδος της Σαξονίας-Μάινινγκεν
Ο Βερνάρδος (γερμ.: Bernhard, Prinz von Sachsen-Meiningen, 30 Ιουνίου 1901 – 4 Οκτωβρίου 1984) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας και τιτουλάριος δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Έγινε ο επικεφαλής του κλάδου των Βέττιν-Σαξονίας-Μάινινγκεν.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου πρίγκιπα της Σαξονίας-Μάινινγκεν και της Αδελαΐδας, κόρης του Ερνέστου Β΄ κόμη του Λίππε-Μπήστερφελτ.
Το 1984 απεβίωσε στα Λουτρά (Μπατ) Κρότσινγκεν του Μπάντεν, σε ηλικία 83 ετών.
Οικογένεια
Το 1947 διαζεύχθηκε και το 1948 ο Βερνάρδος έκανε δεύτερο γάμο με τη Βέρα Σέφφερ βαρόνη φον Μπέρνσταϊν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Πόμπια Ηρακλείου
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πλατάνου. Το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την κοινότητα Πόμπιας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μοιρών του Δήμου Φαιστού και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1.061 κατοίκους. Το 2001 αποτελούσε έδρα ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του δήμου Μοιρών και αριθμούσε 955 κατοίκους το 2001. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Γεώργιος.
Δείτε: Κοινότητα Πόμπιας
Ιστορία
Από τη Μινωική εποχή υπάρχουν ερείπια και πιθανολογείται ότι το χωριό ονομαζόταν Βοιβή. Το όνομα του χωριού Πόμπια, καθώς και του κοντινού οικισμού Στάβιες, προέρχονται από τις ρωμαϊκές πόλεις Πομπηία και Σταβία που κατέστρεψε το ηφαίστειο Βεζούβιος το 79 μ.Χ στην νότια Ιταλία. Επίσης στο χωριό γεννήθηκε ο Μιχαήλ Κόρακας που ήταν οπλαρχηγός στην επανάσταση κατά των Τούρκων. Επί τουρκοκρατίας χτίστηκε το Γυμνάσιο Πόμπιας που ήταν το ένα από τα δύο στο νομό Ηρακλείου το οποίο λειτουργεί και σήμερα.
Εγκαταστάσεις
Στο χωριό λειτουργούν μεταξύ άλλων, περιφερειακό ιατρείο, Δημοτικό Σχολείο, νηπιαγωγείο, Γυμνάσιο, Λύκειο. Στην Πόμπια λειτουργεί αρκετά χρόνια το ΚΕ.ΠΕ.Π Πόμπιας, κλειστού τύπου προνοιακό ίδρυμα, με τεράστια συμβολή στον τομέα της πρόνοιας εξαιτίας της προστασίας που παρέχει στα άτομα που περιθάλπει.
Φ.Σ. Κόρακας Πόμπιας
Το Φίλαθλο Σωματείο Πόμπιας «ο Κόρακας» εκπροσωπεί την Πόμπια στο ποδόσφαιρο συμμετέχοντας στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Αποτελεί το αρχαιότερο αθλητικό σωματείο της Μεσαράς και υπήρξε το πρώτο που ιδρύθηκε εκτός της πόλης του Ηρακλείου και των προαστίων του. Ο Κόρακας Πόμπιας, που του δόθηκε το όνομα του μεγάλου Πομπιανού αγωνιστή Μιχάλη Κόρακα, ιδρύθηκε ανεπίσημα το 1948, αναγνωρίστηκε από το Πρωτοδικείο το 1950 και από την ΕΠΟ το 1955 με Αριθμό Μητρώου 566, ενώ εκτός από το ποδοσφαιρικό, διέθετε και άλλα αθλητικά τμήματα, όπως στίβου.
Την περίοδο 1960-61 συμμετείχε για πρώτη φορά στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου ξεκινώντας από τη Γ΄ Κατηγορία, κερδίζοντας την άνοδο στη Β΄ Κατηγορία το 1975 και την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία το 1980 ύστερα από αγώνες μπαράζ με τους Α.Ο. Τυλίσου και Α.Ο. Θερίσου. Την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2021-22, αγωνίζεται στη Β΄ Κατηγορία. Έδρα του αποτελεί το ποδοσφαιρικό γήπεδο του χωριού, το Δημοτικό Γήπεδο Πόμπιας, το οποίο διαθέτει πλαστικό χλοοτάπητα.
Αθλητική Λέσχη Μεσσαράς
Η Αθλητική Λέσχη Μεσσαράς «Καπετάν Μιχάλης Κόρακας» ιδρύθηκε το 2008 με έδρα την Πόμπια και δραστηριοποιείται στο άθλημα της ξιφασκίας. Έδρα της αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Μοιρών, ενώ διεξάγει τις προπονήσεις της στο μικρότερο κλειστό γυμναστήριο του χωριού, το Κλειστό Γυμναστήριο Πόμπιας.
Παραπομπές
Πομπια Πομπια Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Μόνος στο Σπίτι
Το Μόνος στο σπίτι (πρωτότυπος τίτλος: Home Alone) είναι αμερικανική Χριστουγεννιάτικη κωμική ταινία που κυκλοφόρησε στις 16 Νοεμβρίου 1990, σε σκηνοθεσία του Κρις Κολόμπους και σε σενάριο του Τζον Χιουζ. Τη σύνθεση της μουσικής ανέλαβε ο Τζον Γουίλιαμς. Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Μακόλεϊ Κάλκιν στον ρόλο του Κέβιν ΜακΚάλιστερ, ένα αγόρι που η οικογένειά του αφήνει κατά λάθος μόνο στο σπίτι, όταν φεύγουν για τις διακοπές των Χριστουγέννων στο Παρίσι. Ο Κέβιν, αρχικά, απολαμβάνει το γεγονός του να είναι μόνος στο σπίτι, αλλά σύντομα πρέπει να αντιμετωπίσει δύο διαρρήκτες τους οποίους υποδύονται οι Τζο Πέσι και Ντάνιελ Στερν. Τους γονείς του Κέβιν υποδύονται οι Κάθριν Ο'Χάρα και Τζον Χερντ.
Ο Κάλκιν προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ, ενώ η ταινία προτάθηκε για 2 Όσκαρ: Καλύτερης Μουσικής (Τζον Γουίλιαμς) και Καλύτερου Τραγουδιού (μουσική/στίχοι: Τζον Γουίλιαμς/Λέσλι Μπρικούς. Μετά την κυκλοφορία της, το Μόνος στο Σπίτι έγινε η κωμωδία με τα περισσότερα έσοδα στο box office όλων των εποχών στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα ρεκόρ το οποίο κατείχε και παγκοσμίως μέχρι και το 2011 όταν κυκλοφόρησε η ταινία The Hangover II, η οποία το ξεπέρασε. Το Μόνος στο Σπίτι αποτελεί την Χριστουγεννιάτικη ταινία με τα περισσότερα έσοδα στο box office της Νότιας Αμερικής.
Λόγω της επιτυχίας της, ακολούθησαν πέντε συνέχειες: Μόνος στο Σπίτι 2: Χαμένος στη Νέα Υόρκη το 1992, Μόνος στο Σπίτι 3 το 1997, Μόνος στο Σπίτι 4 το 2002, Μόνος στο Σπίτι 5 το 2012 και Μόνος στο Σπίτι 6 το 2021. Το Μόνος στο Σπίτι 2: Χαμένος στη Νέα Υόρκη είναι η μόνη συνέχεια στην οποία πρωταγωνιστούν οι ίδιοι ηθοποιοί με την αυθεντική ταινία.
Πλοκή
Στο Σικάγο του Ιλινόι, η οικογένεια ΜακΚάλιστερ ετοιμάζεται για τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές της στο Παρίσι. Τη νύχτα πριν την αναχώρησή τους, όλη η οικογένεια μαζεύεται στο σπίτι του Πίτερ και της Κέιτ, όπου ο οκτάχρονος γιος τους, ο Κέβιν, γελοιοποιείται από τα αδέλφια και τα ξαδέλφια του. Έπειτα από έναν καυγά με τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Μπαζ, η μητέρα τους, στέλνει τον Κέβιν στον τρίτο όροφο του σπιτιού για τιμωρία, όπου εύχεται να εξαφανιστεί η οικογένειά του. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, πολύ δυνατοί άνεμοι προκαλούν ζημιές στην ηλεκτροδότηση, κάτι που οδηγεί το ξυπνητήρι να μην κτυπήσει κανονικά. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η οικογένεια να αποκοιμηθεί και να αργήσει για το αεροδρόμιο. Μέσα στη σύγχυση και στη βιασύνη να φτάσουν στο αεροδρόμιο έγκαιρα για να μην χάσουν την πτήση τους, ο Κέβιν μένει πίσω κατά λάθος.
Εν τω μεταξύ, ο Κέβιν ξυπνάει και βρίσκει το σπίτι άδειο και, πιστεύοντας ότι η ευχή του πραγματοποιήθηκε, καταβάλλεται από χαρά για την νεοαποκτηθείσα ελευθερία του. Ωστόσο, η χαρά του Κέβιν μετατρέπεται σε φόβο, όταν συναντιέται με τον γείτονα του, τον γερο-Μάρλεϊ, για τον οποίο κυκλοφορεί η φήμη ότι είναι ένας δολοφόνος που έχει σκοτώσει την οικογένειά του. Επίσης, συναντιέται με δύο διαρρήκτες τον Μάρβ και τον Χάρυ, οι οποίοι μπαίνουν σε όλα τα άδεια σπίτια της περιοχής, όταν οι ιδιοκτήτες τους λείπουν για διακοπές. Οι δυο τους, έχουν βάλει στόχο και το σπίτι τον ΜακΚάλιστερ και ο Κέβιν καταφέρνει, αρχικά, να τους κρατήσει μακριά, κάνοντας να φαίνεται ότι η οικογένεια είναι στο σπίτι, τρέποντάς τους σε φυγή. Τελικά, όμως, συνειδητοποιούν ότι ο Κέβιν είναι μόνος στο σπίτι.
Η Κέιτ συνειδητοποιεί κατά τη διάρκεια της πτήσης ότι ο Κέβιν δεν είναι μαζί τους και φτάνοντας στο Παρίσι ανακαλύπτουν ότι για τις επόμενες δύο μέρες, όλες οι πτήσεις για Σικάγο είναι γεμάτες. Ο Πίτερ και η υπόλοιπη οικογένεια πάνε στο διαμέρισμα του θείου Φρανκ ενώ η Κέιτ μένει στο αεροδρόμιο και καταφέρνει να βρει πτήση για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά μέχρι την πόλη Σκράντον της Πενσυλβάνια. Προσπαθεί από εκεί να κλείσει πτήση για το Σικάγο, αλλά και πάλι όλες οι πτήσεις είναι γεμάτες λόγω των εορτών. Η Κέιτ, μη θέλοντας να το αποδεχτεί, δημιουργεί σκηνή με αποτέλεσμα να την ακούσει ο Γκας Πολίνσκι, ο αρχηγός μιας πόλκα μπάντας που βρίσκεται σε περιοδεία. Ο Γκας της προτείνει να ταξιδέψει μαζί τους με το λεωφορείο μέχρι το Γουίνετκα, καθώς εκείνοι έχουν προορισμό το Μιλγουόκι, κάτι το οποίο σιγά σιγά αποδέχεται.
Την Παραμονή των Χριστουγέννων, ο Κέβιν κρυφακούει το σχέδιο του Χάρι και του Μαρβ να εισβάλουν στο σπίτι το βράδυ. Πηγαίνει στην εκκλησία και παρακολουθεί τη χορωδία. Εκεί συναντά τον Μάρλεϊ ο οποίος κάθεται με τον Κέβιν και συζητούν. Από τη συνομιλία μαθαίνει ότι ο Μάρλεϊ είναι στην πραγματικότητα ένας καλός άνθρωπος και ότι οι φήμες για αυτόν δεν είναι παρά μόνο φήμες. Ο Μάρλεϊ λέει στον Κέβιν ότι ήρθε να παρακολουθήσει τη χορωδία επειδή συμμετέχει σε αυτήν η εγγονή του, αλλά ποτέ δεν καταφέρνει να της μιλήσει επειδή εκείνος και ο γιος του έχουν αποξενωθεί λόγω ενός καυγά και δεν έχουν μιλήσει από τότε. Ο Κέβιν προτείνει ότι θα έπρεπε να προσπαθήσει να συμφιλιωθεί με τον γιο του.
Ο Κέβιν επιστρέφει στο σπίτι και το γεμίζει με διάφορες παγίδες. Ο Χάρι και ο Μαρβ παραβιάζουν το σπίτι, αλλά πέφτουν πάνω στη μια παγίδα μετά την άλλη, με αποτέλεσμα να υποστούν διάφορους τραυματισμούς. Καθώς οι δυο τους κυνηγούν τον Κέβιν σε όλο το σπίτι, εκείνος τηλεφωνεί στην αστυνομία και στη συνέχεια δραπετεύει από το σπίτι σε ένα δεντρόσπιτο, αναγκάζοντας τους δύο ληστές να τον ακολουθήσουν. Ο Χάρι και ο Μαρβ καταφέρνουν να τον πιάσουν και καθώς συζητούν το πώς θα πάρουν την εκδίκησή τους, ο Μάρλεϊ έρχεται κρυφά από πίσω και τους κτυπά με το φτυάρι, ρίχνοντάς τους αναίσθητους, πριν προλάβουν να κάνουν κακό στον Κέβιν. Η αστυνομία καταφτάνει και συλλαμβάνει τους ληστές, έχοντας ήδη μάθει τα σπίτια τα οποία έχουν ληστέψει εξαιτίας της συνήθειας του Μαρβ να αφήνει τις βρύσες ανοικτές για να τα πλημμυρίζει.
Την ημέρα των Χριστουγέννων, ο Κέβιν απογοητεύεται όταν βλέπει ότι η οικογένειά του ακόμα δεν έχει έρθει στο σπίτι. Τότε ακούει την Κέιτ να μπαίνει στο σπίτι και να τον φωνάζει. Οι δυο τους συμφιλιώνονται και σύντομα και η υπόλοιπη οικογένεια καταφτάνει, οι οποίοι περίμεναν στο Παρίσι μέχρι να μπορέσουν να πάρουν μια απευθείας πτήση για το Σικάγο. Ο Κέβιν δεν λέει τίποτα από όσα έγιναν σχετικά με τον Χάρι και τον Μαρβ αν και ο Πίτερ βρίσκει στο πάτωμα ένα από τα χρυσά δόντια του Χάρι. Καθώς ο Κέβιν παρατηρεί από το παράθυρο την επανένωση του Μάρλεϊ με τον γιο του και την οικογένειά του, ο Μάρλεϊ τον βλέπει και τον χαιρετάει πριν μπουν όλοι μαζί στο σπίτι. Ο Μπαζ ακούγεται να φωνάζει: «Κέβιν, τι έκανες στο δωμάτιό μου;» με τον Κέβιν να το σκάει.
Παραγωγή
Το Μόνος στο Σπίτι ήταν, αρχικά, παραγωγή της εταιρείας Warner Bros., αλλά στη συνέχεια την ανέλαβε η 20th Century Fox και ανέβασε τον προϋπολογισμό της από 14 εκατομμύρια δολάρια σε 17.
Η ταινία γυρίστηκε κυρίως στην μητροπολιτική περιοχή του Σικάγο τον Φεβρουάριο του 1990. Διάφορα άλλα πλάνα, όπως αυτά στο Παρίσι, είναι είτε πλάνα και εικόνες από αρχείο ή γυρισμένα σε άλλες περιοχές με τέτοιο τρόπο ώστε να θυμίζουν τη Γαλλική πρωτεύουσα. Οι σκηνές στο αεροδρόμιο Ορλί του Παρισιού γυρίστηκαν στο διεθνές αεροδρόμιο O'Hare του Σικάγο. Η σκηνή όπου ο Κέβιν διασχίζει το πλημμυρισμένο υπόγειο όταν προσπαθεί να ξεφύγει από τους διαρρήκτες γυρίστηκε στην πισίνα του σχολείου New Trier. Το σκηνικό για τις σκηνές μέσα στο αεροπλάνο McDonnell Douglas DC-10, όταν η οικογένεια πετάει για Παρίσι, στήθηκε επίσης στο γήπεδο καλαθόσφαιρας του σχολείου.
Μερικές σκηνές γυρίστηκαν σε μια τριώροφη μονοκατοικία που βρίσκεται στη Λεωφόρο 671 Lincoln στο χωριό Γουίνετκα του Ιλινόι. Οι χώροι της μονοκατοικίας που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η κουζίνα, οι σκάλες, το υπόγειο και σχεδόν όλος ο χώρος του πρώτου ορόφου. Για την τραπεζαρία και όλα τα δωμάτια του κάτω ορόφου (εκτός από την κουζίνα) χτίστηκε ένα σκηνικό στούντιο. Η μονοκατοικία χτίστηκε το 1921 και περιέχει πέντε υπνοδωμάτια, μία σοφίτα, ένα διπλό γκαράζ και ένα θερμοκήπιο. Το δεντρόσπιτο στην πίσω αυλή χτίστηκε ειδικά για την ταινία και αποσυναρμολογήθηκε με το τέλος των γυρισμάτων.
Τον Μάιο του 2011, το σπίτι ήταν προς πώληση για 2.4 εκατομμύρια δολάρια και τελικά πωλήθηκε τον Μάρτιο του 2012 για 1.585 εκατομμύρια δολάρια. Το σπίτι χρησιμοποιείται ως τουριστικό αξιοθέατο και αναφέρεται ως ένα παράδειγμα του «Πώς να δείξετε το σπίτι σας σε ταινίες».
Λίστα κομματιών
Όλη η σύνθεση ανήκει στον Τζον Γουίλιαμς. 250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack
Box office
Το πρώτο Σαββατοκύριακο προβολής, το Μόνος στο Σπίτι είχε έσοδα 17 εκατομμύρια δολάρια σε 1202 αίθουσες, με μέσο όρο $14,211 ανά αίθουσα. Το ποσό αποτελούσε μόλις το 6% από το συνολικό τελικό ποσό εσόδων. Τις επόμενες έξι εβδομάδες προστέθηκαν νέες προβολές φτάνοντας την όγδοη εβδομάδα τις 2.174 αίθουσες προβολής στις αρχές Ιανουαρίου 1991. Το Μόνος στο Σπίτι αποδείχτηκε να είναι τόσο δημοφιλές με αποτέλεσμα να συνεχίσει να προβάλλεται στις αίθουσες ακόμη και αρκετό καιρό μετά το τέλος της Χριστουγεννιάτικης περιόδου. Ήταν η νούμερο ένα ταινία στο box office για 12 συνεχόμενες εβδομάδες, από την κυκλοφορία του, το Σαββατοκυρίακο 16-18 Νοεμβρίου μέχρι και το Σαββατοκυρίακο 1-3 Φεβρουαρίου 1991. Έπεσε τελικώς από την κορυφή όταν η ταινία Νύχτες με τον Εχθρό μου άνοιξε με έσοδα 13 εκατομμύρια δολάρια. Παρέμεινε ωστόσο στην πρώτη δεκάδα του box office μέχρι και το τελευταίο Σαββατοκυρίακο του Απριλίου της ίδιας χρονιάς, αρκετά μετά και το Πάσχα. Έκανε δύο ακόμα εμφανίσεις στην πρώτη δεκάδα (Σαββατοκυρίακο 31 Μαΐου - 2 Ιουνίου και Σαββατοκυρίακο 14-16 Ιουνίου), πριν πέσει τελικά εκτός αυτής. Μετά από εννέα μήνες προβολής, η ταινία κέρδισε 16 φορές το ποσό που έβγαλε το πρώτο Σαββατοκυρίακο, φτάνοντας συνολικά τα $285,761,243, κάτι που την έκανε την ταινία με τα περισσότερα έσοδα της χρονιάς. Η ταινία βρίσκεται στη λίστα του βιβλίου ρεκόρ Γκίνες ως η κωμωδία με τις περισσότερες εισπράξεις όλων των εποχών.
Μέχρι το τέλος της κυκλοφορίας του, το Μόνος στο Σπίτι ήταν η τρίτη ταινία με τα περισσότερα έσοδα όλων των εποχών παγκοσμίως, πίσω από τις ταινίες Ο Πόλεμος των Άστρων: Επεισόδιο 4 - Μια Νέα Ελπίδα ($322 εκατομμύρια έσοδα εκείνη την περίοδο) και Ε.Τ. ο Εξωγήινος ($399 εκατομμύρια έσοδα εκείνη την περίοδο). Συνολικά, έκανε έσοδα $477.561.243 παγκοσμίως. Σύμφωνα με το Box Office Mojo, υπολογίζεται ότι η ταινία πώλησε περισσότερα από 67.7 εκατομμύρια εισιτήρια στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σύμφωνα με τον Ουίλιαμ Γκόλντμαν, η επιτυχία της ταινίας ώθησε στη δημιουργία του ρήματος στο Χόλιγουντ «to be Home Aloned», εννοώντας τη μείωση των εσόδων μιας ταινίας στο box office εξαιτίας του αντίκτυπου που είχε το Μόνος στο Σπίτι.
Κριτική
Στη σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, το Μόνος στο Σπίτι συγκεντρώνει ποσοστό 62% με μέσο όρο σκορ 5.5/10, βασισμένο σε 50 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας της σελίδας διαβάζουμε: «Η ταινία Μόνος στο Σπίτι είναι αστεία και βρήκε έναν εξαιρετικό πρωταγωνιστή στο πρόσωπο του Μακόλεϊ Κάλκιν, αλλά το άνισο σενάριο και η αδικαιολόγητα τραβηγμένη υπόθεση το καθιστούν δύσκολο να συστηθεί ολόψυχα». Σε μια άλλη σελίδα συλλογής κριτικών, το Metacritic, η ταινία σημειώνει 63/100, βασισμένο σε 9 κριτικές, με την ένδειξη «γενικά ευνοϊκές κριτικές».
Το περιοδικό Variety επαινεί την ταινία για το καστ της. Η Ζιαν Κούπερ της εφημερίδας The Washington Post επαίνεσε την ταινία για την κωμική προσέγγισή της. Ο Χαλ Χίνσον, επίσης από την The Washington Post, επαίνεσε τη σκηνοθεσία του Κρις Κολόμπους και την ερμηνεία του Κάλκιν. Αν και η Καρίν Τζέιμς από την εφημερίδα The New York Times παραπονέθηκε ότι το πρώτο μισό της ταινίας είναι «επίπεδο και χωρίς εκπλήξεις», επαίνεσε το δεύτερο μισό για το χονδροειδές χιούμορ της. Επαίνεσε ακόμη τη συζήτηση μεταξύ του Κέβιν και του Μάρλεϊ, όπως επίσης και τις τελευταίες σκηνές της ταινίας.
Ο Ρότζερ Ίμπερτ των Chicago Sun-Times έδωσε στην ταινία 2.5/3. Συνέκρινε τις παγίδες της ταινίας με αυτές που χρησιμοποιούσε ο Ρουντ Γκόλντμπεργκ γράφοντας: «είναι το είδος των παγίδων που ένα οκτάχρονο παιδί θα μπορούσε να σχεδιάσει αν είχε δέκα χιλιάδες δολάρια και τη βοήθεια ενός συνεργείου ταινίας για ειδικά εφέ». Επέκρινε την πλοκή λέγοντας ότι είναι «τόσο αβάσιμη που το κάνει δύσκολο για εκείνον να νοιαστεί πραγματικά για τη σοβαρή κατάσταση που βρίσκεται το παιδί [Κέβιν]». Ωστόσο, επαίνεσε την ερμηνεία του Κάλκιν. Ο Όουεν Γκλέιμπερμαν από το περιοδικό Entertainment Weekly έδωσε στην ταινία ένα «D», επεκρίνοντάς την για την «σαδιστική γιορτή επίθεσης σε ενήλικες». Ο Γκλέιμπερμαν είπε ότι «ο [Τζον] Χιουζ κινεί τα νήματα σαν να μην έχει μάθει να κάνει τίποτα άλλο».
Η ταινία Μόνος στο Σπίτι κατατάσσεται συχνά ανάμεσα στις καλύτερες Χριστουγεννιάτικες ταινίες όλων των εποχών.
Διακρίσεις
Η ταινία ήταν υποψήφια για δύο βραβεία Όσκαρ στις κατηγορίες Καλύτερης Μουσικής με τον Τζον Γουίλιαμς και Καλύτερου Τραγουδιού με το «Somewhere in My Memory» σε μουσική του Γουίλιαμς και στίχους της Λέσλι Μπρικούς.
Συνέχειες
Την ταινία ακολούθησε μια επιτυχημένη εμπορικά συνέχεια το 1992 με τον τίτλο Μόνος στο Σπίτι 2: Χαμένος στη Νέα Υόρκη και στην οποία το αυθεντικό καστ επιστρέφει στους ρόλους του. Η ταινία που παρακολουθούσε στην πρώτη ταινία ο Κέβιν, Angels with Filthy Souls, έχει επίσης συνέχεια την οποία παρακολουθεί στο Μόνος στο Σπίτι 2 και έχει τον τίτλο Angels with Even Filthier Souls. Και οι δύο ταινίες Angels έχουν ως πρωταγωνιστή τον ηθοποιό Ραλφ Φούντι στο ρόλο ενός στερεοτυπικού μαφιόζου της δεκαετίας του 30, με το όνομα Τζόνι.
Το Μόνος στο Σπίτι 3, κυκλοφόρησε το 1997 με τελείως καινούριους ηθοποιούς και διαφορετική πλοκή. Ο Χιουζ έγραψε το σενάριο.
Μια τέταρτη τηλεοπτική συνέχεια ακολούθησε το 2002 με τον τίτλο Μόνος στο Σπίτι 4. Αυτή η συνέχεια συμπεριλαμβάνει κάποιους από τους ηθοποιούς των δύο πρώτων ταινιών, αλλά με διαφορετικό βασικό καστ και πλοκή και δεν εμπίπτει στην ίδια συνοχή με τις πρώτες δύο ταινίες. Ο Χιουζ δεν έγραψε το σενάριο αυτής της τηλεοπτικής ταινίας.
Τον Δεκέμβριο του 2015, ο Κάλκιν επανέφερε τον ρόλο τους ως ενήλικας Κέβιν ΜακΚάλιστερ στο εναρκτήριο επεισόδιο της διαδικτυακής σειράς του Τζακ Ντίσελ, «DRYVRS». Στο επεισόδιο, ένας ορατά διαταραγμένος Κέβιν αφηγείται την εμπειρία του όταν εγκαταλείφθηκε από την οικογένειά του και έμεινε μόνος στο σπίτι. Ως απάντηση στο βίντεο του Κάλκιν, ο Ντάνιελ Στερν εμφανίστηκε σε ένα σύντομο βίντεο ως Μαρβ, το ρόλο που είχε στην ταινία. Κυκλοφόρησε σε συνδυασμό με ένα από τα ΑΜΑ («Ask Me Anything») του Στερν, όπου παρακαλεί τον Χάρι να επιστρέψει για να τον βοηθήσει να προστατευτεί από τις πονηρές παγίδες του Κέβιν.