cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιαγουάρος
Εδαφική ιδιοκτησία
Οι ενήλικοι ιαγουάροι είναι μοναχικά ζώα και δε συναντιούνται στην άγρια φύση παρά μόνο για να ζευγαρώσουν. Τα ενήλικα αρσενικά οριοθετούν περιοχές σημαδεύοντας τα σύνορά τους είτε με ούρα, είτε, όπως υποστηρίζουν μερικοί ερευνητές, ξύνοντας με τα νύχια τους τους κορμούς των δέντρων. Στην τελευταία μάλιστα περίπτωση, όταν ένα άτομο πάει να "αναγνωρίσει" τον ιδιοκτήτη μιας περιοχής κοιτάζει τα σημάδια, και αν τα σημάδια είναι ψηλότερα από αυτά που μπορεί να χαράξει, τότε καταλαβαίνει ότι ο αντίπαλος είναι ισχυρότερος και αποχωρεί. Ο βρυχηθμός επίσης χρησιμεύει ως ακουστικό σήμα που δηλώνει την κατάσταση του ιδιοκτήτη και αποτρέπει τα άλλα αρσενικά από το να εισέλθουν στην περιοχή. Παρόλα τα προειδοποιητικά σήματα, αν ο αντίπαλος παραβιάσει την περιοχή, ακολουθεί μονομαχία, με την οποία ο νικητής κρατάει την περιοχή και ο ηττημένος διώχνεται. Στην περίπτωση που οι αντίπαλοι είναι ισοδύναμοι, η μονομαχία γίνεται άγρια μέχρι θανάτου, με ολέθριες επιπτώσεις για το νικημένο. Πολλά γέρικα αρσενικά που εκδιώκονται από τις περιοχές τους σχηματίζουν ομάδες και περιπλανώνται ώσπου να βρουν νέα περιοχή και συνήθως προσανατολίζονται προς τις φάρμες όπου ειδικεύονται στη σύλληψη κατοικίδιων και βρίσκουν γρήγορο θάνατο από τους ιδιοκτήτες. Γενικά, η έκταση μιας περιοχής εξαρτάται από τη διαθεσιμότητα της τροφής. Στις ισημερινές και τροπικές περιοχές όπου το φαγητό είναι άφθονο οι περιοχές είναι συνήθως κυκλικές με ακτίνα τριών μιλίων, ενώ στις πιο απομακρυσμένες περιοχές οι ιδιοκτησίες έχουνε εμβαδό διακοσίων τετραγωνικών μιλίων.
Αναπαραγωγή
thumb|left|Οι μητέρες ιαγουάροι ανατρέφουν στοργικά τα παιδιά τους. Λίγα στοιχεία μας είναι γνωστά για την αναπαραγωγή του ιαγουάρου, αφού αυτός είναι σπάνιος στη φύση και οι βιολόγοι τον μελετούν κυρίως στην αιχμαλωσία όπου αναπαράγεται επιτυχώς. Ο ιαγουάρος έχει ευρεία κατανομή, και είναι φανερό ότι δεν μπορεί να έχει την ίδια περίοδο οίστρου σε όλα τα μέρη της κατανομής του. Στον Ισημερινό και στους τροπικούς η αναπαραγωγή γίνεται οποιαδήποτε χρονική στιγμή λόγω των σταθερών κλιματικών συνθηκών. Αντίθετα, στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της κατανομής του τα μικρά γεννιούνται την άνοιξη. Έτσι στο Γιουκατάν ο οίστρος παρατηρείται μεταξύ Αυγούστου και Σεπτεμβρίου, ενώ στη Σιναλόα τα μικρά γεννιούνται μεταξύ Ιουλίου και Αυγούστου. Κατά τη διάρκεια του οίστρου τα αρσενικά συγκρούονται ακόμα πιο συχνά και σκληρά, αποβάλλουν τις μοναχικές τους συνήθειες και συναντιούνται με τα θηλυκά για να ζευγαρώσουν. Μετά το ζευγάρωμα το αρσενικό φεύγει για την περιοχή του, ενώ το θηλυκό κυοφορεί για 100 περίπου μέρες και γεννά 2-3 μικρά (σπανιότερα 1 ή 4). Τα μικρά στην αρχή είναι τυφλά και ζυγίζουν λιγότερο από 6 κιλά και έχουν πιο σκούρο τρίχωμα από τους γονείς τους. Ύστερα από 2 εβδομάδες ανοίγουν τα μάτια τους και αρχίζουν να εξερευνούν τον κόσμο έξω από τη σπηλιά. Παραμένουν όμως μέσα σε αυτήν γύρω στους 2 μήνες προτού αρχίσουν να βγαίνουν μαζί με τη μητέρα τους, η οποία τα μαθαίνει να κυνηγούν ύστερα από 6 μήνες. Η ανατροφή είναι δύσκολη και επίπονη, όμως η μητέρα δε φεύγει από κοντά τους ούτε όταν ζυγίζουν 75 κιλά και κυνηγούν πλέον για δικό τους λογαριασμό. Ύστερα από δύο χρόνια τα μικρά αποχωρίζονται και αναζητούν μόνα τους πλέον την τύχη τους. Οι νεαροί ιαγουάροι είναι έτοιμα για αναπαραγωγή από το τρίτο έτος της ηλικίας τους.
Κυνήγι
thumb|right|Εικονογράφηση που αναπαριστά τη σύλληψη ενός [[τάπιρος|τάπιρου από έναν ιαγουάρο.]] Ο ιαγουάρος λόγω της ευρείας κατανομής του και της έλλειψης ανταγωνισμού με άλλα σαρκοφάγα έχει αναπτύξει πολύ ευρύ διαιτολόγιο που περιλαμβάνει πολλά ζώα. Ο ιαγουάρος προτιμά τα ζώα τα οποία με λίγο κόπο τού δίνουν πολύ κρέας, όπως είναι τα μεγάλα τρωκτικά, δηλαδή τα καπιμπάρα, τα πάκα και οι δασύπρωκτοι. Κυνηγά επίσης και νεαρούς τάπιρους, πεκάρι και ελάφια, καθώς και μικρά τρωκτικά, μικρά φίδια, σαύρες, πιθήκους, βραδύποδες, ακόμα και μερικούς καρπούς όπως το αβοκάντο.
Όταν ο ιαγουάρος κυνηγά, κυρίως τη νύχτα, στέκεται σε σημείο που να φυσά ευνοϊκός γι' αυτόν άνεμος, κινείται με πολλή προσοχή και πλησιάζει το θύμα χωρίς να γίνει αντιληπτός. Όταν κρίνει ότι η περίσταση είναι ευνοϊκή, πηδάει με προτεταμένα τα νύχια και εξουδετερώνει το θήραμα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Εφόσον το θύμα είναι ισχυρό και η επίθεση του ιαγουάρου αποτύχει, ο ιαγουάρος εγκαταλείπει την προσπάθειά του. Άλλη τεχνική που εφαρμόζει ο ιαγουάρος είναι η ενέδρα: στέκεται πάνω από ένα πέρασμα φυτοφάγων ζώων και περιμένει να περάσει το θύμα. Μόλις αυτό έρθει, ο ιαγουάρος πηδάει και το σκοτώνει. Παρότι ο ιαγουάρος έχει προσαρμοστεί στο κυνήγι και έχει ευρύ διαιτολόγιο, δεν είναι εύκολο να βρει θήραμα. Και ο πιο ανεπαίσθητος θόρυβος διώχνει μακριά τα θηράματά του ή τα οδηγεί σε αμυντική στάση. Τα πεκάρι είναι δύσκολη λεία, γιατί παρόλο που είναι μικρά, είναι πολλά και φέρουν θανάσιμους χαυλιόδοντες, και αν δεν προλάβει ο ιαγουάρος να πιάσει ένα και να το μεταφέρει σε ένα δέντρο, βρίσκει τον θάνατο από την υπόλοιπη ομάδα. Οι μυρμηγκοφάγοι είναι πολύ επικίνδυνοι και του προξενούν θανάσιμα τραύματα με τα μακριά τους νύχια. Οι βραδύποδες και οι πίθηκοι αποτελούν επίσης δύσκολη λεία, όχι τόσο λόγω των σωματικών τους προσόντων όσο λόγω των κλαδιών στα οποία καταφεύγουν και δεν αντέχουν το βάρος του θηρευτή. Ο ιαγουάρος θανατώνει τα μεγάλα θύματα με ένα δάγκωμα στο λαιμό και τα μικρά με ένα χτύπημα στον αυχένα. Μετά το κυνήγι, αν οι περιστάσεις είναι ευνοϊκές, κάθεται και τρώει 7-8 κιλά κρέατος. Ύστερα ή φεύγει ή κάθεται στο πτώμα και τρέφεται με αυτό επί μέρες. Πάντως έχουν αναφερθεί και περιπτώσεις όπου ιαγουάροι έσυραν 200 κιλών νεκρό ζώο επί 30 χιλιόμετρα.
Ψάρεμα
thumb|right|Το ρωμαλέο σώμα του ιαγουάρου τον βοηθάει πολύ στο κυνήγι. Ο ιαγουάρος έχει προσαρμοστεί πολύ στη ζωή κοντά στο νερό και το αγαπάει περισσότερο ακόμα κι από την τίγρη και τη λεοπάρδαλη. Εφαρμόζει πολλές μεθόδους στο ψάρεμα και από τα αγαπημένα του θηράματα είναι το αραπαΐμα και το νοτιοαμερικανικό πνευμονοφόρο ψάρι. Ο ιαγουάρος για να ψαρέψει χτυπάει αργά τα πόδια του μες στο νερό σαν να έπεφτε κάποιος καρπός. Τα μικρά ψάρια τρέχουν προς την κατεύθυνση νομίζοντας πως έχει πέσει τροφή και τα μεγάλα ψάρια βλέποντάς τα έρχονται και αυτά. Ο ιαγουάρος τότε τα βγάζει έξω με γρήγορα χτυπήματα και τα τρώει. Κάποιες δασόβιες φυλές υποστηρίζουν ότι ο ιαγουάρος φτύνει μέσα στο νερό και ύστερα τραβάει έξω τα ψαράκια που πλησιάζουν το φτύμα. Τα ερπετά είναι καλή λεία για τον ιαγουάρο, ειδικά οι χελώνες. Ο ιαγουάρος τις αναποδογυρίζει και ύστερα τις τρώει. Όταν ανακαλύψει τα αυγά τους τα τρώει με βουλιμία και επιστρέφει κατ' επανάληψη ώσπου να τα φάει όλα. Επίσης κυνηγάει τα μικρά των ανακόντα και των καϊμάν. Όταν όμως συναντήσει μεγάλα άτομα, μπλέκονται συχνά, ερπετό και θηλαστικό, σε θανάσιμες μάχες, στις οποίες ο τόπος καθορίζει το αποτέλεσμα. Αν τα ερπετά δεν καταφύγουν στο νερό, το τέλος τους είναι βέβαιο, αν όμως παρασύρουν τον ιαγουάρο μέσα στο βασίλειό τους, ο ιαγουάρος πολλές φορές καταβροχθίζεται. Επίσης ο ιαγουάρος αναζητεί βατράχους, μικρά φίδια και καβούρια. Υπάρχουνε και πιστοποιημένες περιπτώσεις με ιαγουάρους που έχουνε σκοτώσει και έχουνε βγάλει στη στεριά μανάτους που ζυγίζανε πάνω από 500 κιλά.
Εχθροί του ιαγουάρου
Στην άγρια φύση εκτός από τον άνθρωπο, λίγα ζώα μπορούν να βλάψουν τον ιαγουάρο. Τα αρπακτικά πτηνά, τα μεγάλα φίδια (βόες) και τα μεσαίου μεγέθους σαρκοφάγα όπως οσελότοι, τιγρογαλές και ιαγουαρόνδοι θα επιτεθούν στους μικρούς ιαγουάρους. Τα μόνα σαρκοφάγα που μπορούν να απειλήσουν τη ζωή ενός εύρωστου ιαγουάρου είναι το ανακόντα και ο καϊμάν, τα οποία τρώνε τους νεαρούς ιαγουάρους όπως και οι ιαγουάροι κυνηγάνε τα μικρά τους. Καμιά φορά γίνονται αιματηρές μάχες μεταξύ ενηλίκων όπου ο ιαγουάρος δε βγαίνει πάντα νικητής. Τα μεγάλα χορτοφάγα όπως τα πεκάρι και τα ελάφια δεν πρέπει να υποτιμούνται, καθώς είναι ικανά να προκαλέσουνε με τους χαυλιόδοντες ή με τα κέρατά τους μεγάλη ζημιά, όπως και οι μυρμηγκοφάγοι με τα νύχια τους.
Ιαγουάρος και άνθρωπος
thumb|left|Ιαγουάρος πολεμιστής. Οι ιαγουάροι πολεμιστές ήταν η αφρόκρεμα του στρατού των Αζτέκων Ο ιαγουάρος είναι αντικείμενο πολλών μύθων, κυρίως των Ινδιάνων των δασών. Το δέρμα του κοσμεί τα τοτέμ των δασόβιων φυλών και μόνο οι αρχηγοί και οι σαμάνοι έχουν το δικαίωμα να το φορούν. Στα μάτια των πρωτόγονων αυτών φυλών ο ιαγουάρος συμβολίζει την πανουργία, τη δύναμη και την ευελιξία, καθώς και το καλό πνεύμα που μάχεται το κακό με τη μορφή του ανακόντα. Στους ανεπτυγμένους Προκολομβιανούς πολιτισμούς όπως οι Αζτέκοι και οι Μάγια ο ιαγουάρος εμφανίζεται ως θεότητα. Μάλιστα, οι Αζτέκοι είχαν ιδρύσει τάγμα "ιπποτών", τους ιαγουάρους πολεμιστές οι οποίοι έφεραν στους ώμους τους δέρμα ιαγουάρου που είχαν σκοτώσει μόνοι τους ως σύμβολο ανδρείας και ήταν γόνοι ευγενών.
Δυστυχώς οι λευκοί κονκισταδόρες αντιμετώπισαν τους ιαγουάρους με πολλή σκληρότητα. Μόνο στην κοιλάδα του Ρίο ντε λα Πλάτα οι κονκισταδόρες σκότωναν 2.000 άτομα το χρόνο. Στα χρόνια που περάσανε, οι κηλιδωτές γούνες έγιναν μεγάλη μόδα, τόσο που το 1970 έγιναν εξαγωγή μόνο από το Περού 829 δερμάτων ιαγουάρων, ενώ στις Η.Π.Α πουλήθηκαν το ίδιο έτος 7.758 δέρματα πάλι από ιαγουάρους. Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, οι New York Times δημοσίευσαν το 1968 ένα άρθρο από τον J. Kaplan, ενός από τους μεγαλύτερους γουναράδες της Νέας Υόρκης: ''Καταλαβαίνουμε ότι το να μην πουλάμε δέρματα από λεοπαρδάλεις και ιαγουάρους θα μας στοιχίσει ακριβά σε χρήμα και πελάτες. Υπάρχουν όμως στιγμές στη ζωή κατά τις οποίες η σύνεση και η λογική πρέπει να υπερισχύσουν του χρηματικού κέρδους''.
Οι σημερινές στατιστικές είναι πολύ ανησυχητικές. Εκτός από το παράνομο εμπόριο γούνας κινδυνεύουν και από την αποψίλωση των δασών. Σήμερα υπάρχουν λιγότεροι από 200 ιαγουάροι στην Αργεντινή και ακόμα λιγότεροι στην Αριζόνα. Και τα οκτώ υποείδη του ιαγουάρου διατρέχουν κίνδυνο εξαφάνισης, ενώ κάποια έχουν εξαφανιστεί στην άγρια φύση. Παρ' όλη τη φήμη που έχουν οι ιαγουάροι ως ανθρωποφάγοι υπάρχουν αρκετές διηγήσεις για ανθρώπους που ακολουθούνταν επί μίλια στο δάσος από μοναχικούς ιαγουάρους. Από αυτές τις ιστορίες βγαίνει το συμπέρασμα ότι οι ιαγουάροι αυτοί προτιμούσαν να βγάλουν τους ανθρώπους από τις περιοχές τους, παρά να τους επιτεθούν. Τέλος, υπάρχουν και ιστορίες για ιαγουάρους που έβγαιναν από το δάσος και πήγαιναν να παίξουν με παιδιά από τα χωριά των Ινδιάνων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αιλουρίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Ανώτεροι θηρευτές
Δήμος Φιγαλείας
Ο Δήμος Φιγαλείας ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1998 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ζαχάρως. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού στις πλαγιές του όρους Μίνθη ανάμεσα στους δήμους Ζαχάρως, Ανδρίτσαινας και στον νομό Μεσσηνίας. Ο δήμος αποτελούταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 93,3 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 2.499 κατοίκους. Έδρα του ήταν η Νέα Φιγαλεία. Ο δήμος Φιγαλείας ήταν από τους δήμους της Ηλείας που επλήγησαν από τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007.
Δήμαρχος από το 1999 ως το 2010 διατέλεσε ο Ιωάννης Πιπιλής.
Παραπομπές
Φ *
Κασάνα Τέρμε Λάρι
Το Κασάνα Τέρμε Λάρι (ιταλικά: Casciana Terme Lari) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πίζας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πίζας
Κασίνα (Ιταλία)
Το Κασίνα (ιταλικά: Cascina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πίζας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Λίρα του Λιβάνου
Η Λίρα του Λιβάνου (lira στα λιβανέζικα, or livre στα γαλλικά (κωδικός ISO 4217: "Lebanese lira", LBP) είναι το νόμισμα του Λιβάνου. Υποδιαιρείται σε 100 πιάστρες ωστόσο, εξαιτίας του πληθωρισμού έχουν εξαλειφθεί οι υποδιαιρέσεις. Ο πληθυντικός τύπος για τη λίρα, όπως χρησιμοποιείται στο νόμισμα είναι είτε λιράτ (ليرات) ή το ίδιο, ενώ υπάρχουν και 4 τύποι για το κιρς: ο δυικός κιρσάν (قرشان), ο πληθυντικός κιρούς (قروش) που χρησιμοποιείται με τους αριθμούς 3-10, ο ενικός στην αιτιατική κίρσα (قرشا) που χρησιμοποιείται με τα νούμερα 11-99 και η γενική ενικούκιρσί (قرش) που χρησιμοποιείται με πολλαπλάσια του 100. Πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η αραβική γραφή της υποδιαίρεσης ήταν غرش (γκιρς). Όλα τα κέρματα και χαρτονομίσματα του Λιβάνου χρησιμοποιούν και τις δύο γλώσσες, αραβικά και γαλλικά.
Ιστορία
Πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά την Οθωμανική Περίοδο, χρησιμοποιούνταν η Τουρκική Λίρα. Έπειτα από την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το 1918 για νόμισμα χρησιμοποιήθηκε η Λίρα Αιγύπτου. Οι Γάλλοι έθεσαν υπό την κυριαρχία τους τη Συρία και το Λίβανο και αντικατέστησαν την αιγυπτιακή λίρα με τη Λίρα Συρίας, η οποία συνδέθηκε με το Γαλλικό φράγκο σε αξία ίση 20 φράγκων προς 1 λίρα. Από το 1924 ο Λίβανος άρχισε να παράγει δικά του κέρματα και την επόμενη χρονιά και χαρτονομίσματα. Το 1939 το λιβανέζικο νόμισμα διαχωρίστηκε από το συριακό αλλά τα δύο εξακολύθησαν να χρησιμοποιούνται και να είναι συνδεδεμένα με το γαλλικό φράγκο. Μετά την ήττα της Γαλλίας από τους Ναζί, το 1941, το λιβανέζικο νόμισμα συνδέθηκε με τη Λίρα Αγγλίας και η ισοτιμία ήταν 8,83 λιβανέζικες λίρες προς 1 λίρα Αγγλίας. Μετά τον πόλεμο το νόμισμα συνδέθηκε ξανά με το γαλλικό φράγκο έως ότου η σύνδεση σταμάτησε το 1949. Πριν τον εμφύλιο πόλεμο του 1975-1990, 1 Δολάριο ΗΠΑ ήταν ίσο με 3 λίρες Λιβάνου. Σύμφωνα με στοιχεία από την Κεντρική Τράπεζα το 2006, ένα αμερικανικό δολάριο ήταν ίσο με 1.507,5 λίρες Λιβάνου.
Κέρματα
Τα πρώτα κέρματα του Λιβάνου άρχισαν να βγαίνουν το 1924 σε ονομαστικές αξίες των 2 και των 5 γκιρούς (με τις γαλλικές ονομαστικές αξίες να γράφουν "piastres syriennes" (συριακές πιάστρες). Οι επόμενες σειρές δεν είχαν την ονομασία "syriennes" και ήταν σε ονομαστικές αξίες των ½, 1, 2, 2½, 5, 10, 25 και των 50 γκίρσα. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η αραβική γραφή γκιρς (غرش) άλλαξε σε κιρς (قرش). Από το 1952 ως το 1986 κυκλοφόρησαν κέρματα σε αξίες των 1, 2½, 5, 10, 25 και 50 κιρς και της 1 λίρας. Την περίοδο από το 1986 ως το 1996, οπότε εισήχθη η σημερινή σειρά κερμάτων, δεν κυκλοφορούσαν κέρματα.
Σήμερα κυκλοφορούν τα εξής κέρματα
Τραπεζογραμμάτια
Τα πρώτα τραπεζογραμμάτια του Λιβάνου τυπώθηκαν από την Τράπεζα της Συρίας και του Μείζονος Λιβάνου (Banque du Syrie et Grand-Liban) το 1925. Οι αξίες ήταν από 25 girsha ως και 100 λίρες. Το 1939 η τράπεζα μετονομάστηκε σε τράπεζα Συρίας και Λιβάνου. Τα πρώτα χαρτονομίσματα των 250 λιρών εμφανίστηκαν τη χρονιά εκείνη. Από το 1942 ως το 1950 εκδόθηκαν από την κυβέρνηση χαρτονομίσματα σε αξίες των 5, 10, 25 και των 50 girsh ή qirsh. Μετά το 1945 η Τράπεζα Συρίας και Λιβάνου συνέχισε να εκδίδει χαρτονομίσματα για το Λίβανο και ιδιαίτερα σε "Λιβανέζικες λίρες" (ليرة لبنانية, livres libanaise) για να διακρίνονται από τα χαρτονομίσματα της Συρίας. Τυπώθηκαν χαρτονομίσματα των 1, 5, 10, 25, 50 και 100 λιρών. Το 1964 την έκδοση των χαρτονομισμάτων ανέλαβε η Τράπεζα του Λιβάνου. Το 1978 επανεμφανίστηκε το χαρτονόμισμα των 250 λιρών και ακολούθησαν μεγαλύτερες ονομαστικές αξίες τις δεκαετίες του \ 80 και του ' 90, εξαιτίας του καλπάζοντος πληθωρισμού.
Όλα τα σημερινά χαρτονομίσματα φέρουν μία όψη με αραβικά και με την αξία με αραβικούς αριθμούς σε μεγάλο μέγεθος. Η άλλη όψη είναι στα γαλλικά με τον σειριακό αριθμό με αραβικούς και λατινικούς χαρακτήρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομία του Λιβάνου Λιβανο
Αρμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως
thumb|180px|Αρμένιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως το 1878. thumb|180px|right|Η εκκλησία Σουρπ Ασντβαντζάντζιν' μέσα στο Αρμενικό Πατριαρχείο. Το Αρμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως (Αρμενική γλώσσα:Պատրիարքութիւն Հայոց Կոստանդնուպոլսոյ), είναι ένα από τα μικρότερα Πατριαρχεία των Προχαλκηδόνιων Εκκλησιών και βρίσκεται στην περιοχή Κουμκαπί (Τουρκικά: Kumkapı) της Κωνσταντινούπολης (επί Βυζάντιο η περιοχή ήταν γνωστή ως Κοντοσκάλιον). Στο παρελθόν στην περιοχή του Κουμκαπί υπήρχε μεγάλη χριστιανική κοινότητα Αρμενίων και Ελλήνων.
Η Αρμενική εκκλησία Σουρπ Ασντβαντζάντζιν μέσα στο Πατριαρχείο είναι πρώην Βυζαντινή ελληνορθόδοξη εκκλησία. Την εκκλησία την κληροδότησαν Αρμένιοι μετά την άλωση της Πόλης και αποτελεί το καθεδρικός ναός του πατριαρχείου από το 1461. Το σημερινό κτήριο της εκκλησίας χρονολογείται από το 1828. Ο παλαιότερος ναός καταστράφηκε από φωτιά.
Δήμος Βαρθολομιού
Ο Δήμος Βαρθολομιού ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πηνειού. Βρισκόταν στο βόρειο πεδινό τμήμα του νομού. Ο δήμος αποτελούταν από 5 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 60,7 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 2.499 κατοίκους. Έδρα του ήταν το Βαρθολομιό.
Διαίρεση
Β Δ *
Σειρά προβαδίσματος στην Ελλάδα
Η σειρά προβαδίσματος είναι η διαδοχική ιεραρχία θεσμικών προσώπων μεγάλης ονομαστικής σημασίας για την χώρα, η οποία τηρείται αυστηρά κατά τις επίσημες τελετές.
Για την Ελλάδα, η σειρά προβαδίσματος καθορίζεται με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών. Σύμφωνα με την υπουργική απόφαση Αριθμ. 76632/2021 με τίτλο "Καθορισμός σειράς προβαδίσματος των, κατά τις επίσημες εορτές και τελετές, προσκαλουμένων από τις δημόσιες αρχές, οργανισμούς και ιδρύματα", η σειρά έχει ως εξής:
ΤΜΗΜΑ Α' ΤΜΗΜΑ Β' ΤΜΗΜΑ Γ' ΤΜΗΜΑ Δ' ΤΜΗΜΑ Ε' ΤΜΗΜΑ ΣΤ'
Ειδικές Παρατηρήσεις:
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργείο Εσωτερικών (Ελλάδα)
Μάχη του Σαραγκάρι
Η Μάχη του Σαραγκάρι (Saragarhi) διεξήχθη κατά τη διάρκεια της εκστρατείας Τίρα (Tirah), στις 12 Σεπτεμβρίου 1897 ανάμεσα σε είκοσι έναν άνδρες Σιχ του 4ου Τάγματος (τότε 36ο Σιχ) του Συντάγματος Σιχ της Βρετανικής Ινδίας, οι οποίοι υπερασπίστηκαν ένα φυλάκιο και, από την άλλη μεριά, 10.000 Αφγανών και μελών της φυλής Ορακζάι (Orakzai). Η μάχη έγινε στη Βορειοδυτική Συνοριακή Επαρχία, η οποία τότε αποτελούσε μέρος της Βρετανικής Ινδίας. Πλέον ονομάζεται Khyber-Pakhtunkhwa και αποτελεί μέρος του Πακιστάν.
Το απόσπασμα των είκοσι ενός Σιχ από το 36ο Σιχ είχε επικεφαλής τον Havildar Ishar Singh. Όλοι επέλεξαν να πολεμήσουν μέχρι θανάτου. Η μάχη δεν είναι ευρέως γνωστή εκτός των στρατιωτικών ακαδημιών, αλλά θεωρείται από ορισμένους στρατιωτικούς ιστορικούς ως μία τις σημαντικότερες τελειωτικές μάχες της Ιστορίας. Οι στρατιωτικοί και οι πολίτες Σιχ τιμούν την επέτειο της μάχης κάθε χρόνο στις 12 Σεπτεμβρίου, ως "Ημέρα του Σαραγκάρι".
Η κατάσταση
Το Σαραγκάρι είναι ένα μικρό χωριό στην παραμεθόριο επαρχία της Κοχάτ (Kohat), που βρίσκεται στην οροσειρά Σαμάνα (Samana), στο σημερινό Πακιστάν. Στις 20 Απριλίου του 1894 δημιουργήθηκε το 36ο σύνταγμα Σιχ του βρετανικού στρατού, υπό τις διαταγές του συνταγματάρχη Τζ. Κουκ (J. Cook). Τον Αύγουστο του 1897, πέντε λόχοι του 36ου Σιχ, υπό τον αντισυνταγματάρχη Τζον Χώτον (John Haughton), εστάλησαν στο Khyber-Pakhtunkhwa, με έδρα στο Samana Hills, Kurag, Sangar, Sahtop Dhar και το Σαραγκάρι.
Οι Βρετανοί είχαν εν μέρει καταφέρει να ελέγξουν την ασταθή αυτή περιοχή, ωστόσο μέλη φυλών Παστούν προέβαιναν σε σποραδικές επιθέσεις κατά του βρετανικού προσωπικού. Έτσι, μια σειρά από οχυρά που είχαν αρχικά κατασκευαστεί από το Μαχαραγιά Ranjit Singh, κυβερνήτη της αυτοκρατορίας Σιχ, ενοποιήθηκαν. Δύο από τα οχυρά ήταν το Οχυρό Λόκχαρτ, (στη οροσειρά Σαμάνα του όρους Χίντου Κους) και το Οχυρό Gulistan (στην οροσειρά Sulaiman), που βρίσκεται λίγα μίλια μακριά. Εξαιτίας του ότι τα οχυρά δεν είναι ορατά το ένα από το άλλο, το Σαραγκάρι δημιουργήθηκε στη μέση, ως ηλιογραφικό κέντρο επικοινωνίας. Το οχυρό του Σαραγκάρι, που βρισκόταν σε μια βραχώδη κορυφογραμμή, αποτελείτο από ένα οίκημα από τούβλα με οπές ως προμαχώνες και έναν πύργο για την διαβίβαση σινιάλων.
Εκεί ξεκίνησε μια εξέγερση των Αφγανών το 1897 και μεταξύ της 27ης Αυγούστου της 11ης Σεπτεμβρίου, εξουδετερώθηκαν από το 36ο σύνταγμα Σιχ πολλές επίμονες προσπάθειες των Παστούν να καταλάβουν τα οχυρά. Το 1897 οι αντάρτικες και οι εχθρικές δραστηριότητες είχαν αυξηθεί, ενώ την 3η και 9η Σεπτεμβρίου φυλές Afridi, πιστές στους Αφγανούς, επιτέθηκαν στο Οχυρό Gulistan. Και οι δύο επιθέσεις απωθήθηκαν και μια φάλαγγα ενίσχυσης από το Οχυρό Λόκχαρτ, ενώ επέστρεφε στη βάση του, ενίσχυσε το απόσπασμα που βρισκόταν στο Σαραγκάρι, αυξάνοντας τη δύναμή του σε έναν υπαξιωματικό (Non-Commisioned Officer - NCO) και είκοσι οπλίτες άλλων βαθμών (Οther Ranks - ORs).
Στις 12 Σεπτεμβρίου 1897, 10.000 Παστούν επιτέθηκαν τη θέση του Σαραγκάρι, με σκοπό να αποκοπεί η επικοινωνία ανάμεσα στα δύο οχυρά, λόγω της λειτουργίας της οχυρής θέσης του Σαραγκάρι ακριβώς να διαβιβάζει τα σινιάλα μεταξύ τους.
Η μάχη
Οι λεπτομέρειες της Μάχης του Σαραγκάρι θεωρούνται αρκετά ακριβείς, διότι ο Gurmukh Singh μετέδιδε με σινιάλα τα γεγονότα στο Οχυρό Λόκχαρτ, κατά τον χρόνο που συνέβαιναν.
Αφού κατέστρεψαν το Σαραγκάρι, οι Αφγανοί έστρεψαν την προσοχή τους στο Οχυρό Gulistan, αλλά είχαν καθυστερήσει υπερβολικά και ενισχύσεις έφτασαν εκεί τη νύχτα της 13ης προς 14η Σεπτεμβρίου, πριν να γίνει εφικτή η κατάληψη του Οχυρού. Οι Παστούν αργότερα παραδέχθηκαν ότι είχαν απώλειες περίπου 180 νεκρών και πολλών ακόμα τραυματιών κατά τη διάρκεια της εμπλοκής εναντίον των 21 στρατιωτών Σιχ, αλλά λέγεται ότι βρέθηκαν περίπου 600 πτώματα γύρω από το ερειπωμένο οχυρό, όταν έφτασαν οι ενισχύσεις (ωστόσο, το οχυρό είχε ήδη ανακτηθεί, στις 14 Σεπτεμβρίου, με σφυροκόπημα του πυροβολικού, το οποίο μπορεί να είχε προκαλέσει πολλές απώλειες). Οι συνολικές απώλειες σε ολόκληρη την εκστρατεία, συμπεριλαμβανομένης της Μάχης της Σαραγκάρι, έφτασε τον αριθμό των περίπου 4.800.
Βρετανικό Κοινοβούλιο
Όταν οι ανδρείες πράξεις του Σαραγκάρι έγιναν γνωστές στο Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου, η απαγγελία του ιστορικού επέστησε ζωηρές επευφημίες από τα μέλη του. Η ιστορία του Σαραγκάρι περιέπεσε επιπλέον στην αντίληψη της βασίλισσας Βικτωρίας. «Οι Βρετανοί, όπως και οι Ινδοί, είναι υπερήφανοι για το 36ο Σύνταγμα των Σιχ. Δεν είναι υπερβολή να καταγραφεί ότι οι στρατοί που έχουν στις τάξεις τους τους γενναίους Σιχ δεν μπορούν να γνωρίσουν την ήττα στον πόλεμο."
«Ποτέ δεν απογοητεύεσαι όταν είσαι με τους Σιχ. Οι 21 στρατιώτες πολέμησαν όλοι μέχρι θανάτου. Αυτή η γενναιότητα θα πρέπει να είναι μέσα σε όλους εμάς. Οι στρατιώτες αυτοί επαινέθηκαν στη Βρετανία και η υπερηφάνεια τους διαπέρασε όλον τον Ινδικό Στρατό."
Αναμνηστική πλακέτα
Η πλακέτα, γράφει: "Δι ενεργειών της Κυβέρνησης της Ινδίας ανεγέρθη αυτή η πλακέτα στη μνήμη των είκοσι ενός υπαξιωματικών και στρατιωτών του 36ου Συντάγματος Σιχ του πεζικού της Βεγγάλης των οποίων τα ονόματα είναι χαραγμένα κάτω ως διαρκή καταγραφή του ηρωισμού που επεδείχθη από αυτούς τους ανδρείους στρατιώτες, που έχασαν τη ζωή τους στις θέσεις τους υπερασπιζόμενοι το Οχυρό του Σαραγκάρι, την 12 Σεπτεμβρίου του 1897, πολεμώντας ενάντια σε συντριπτικούς αριθμούς [του εχθρού], αποδεικνύοντας έτσι την πίστη και την αφοσίωσή τους στην ηγεμόνα τους, την Βασίλισσα Αυτοκράτειρα της Ινδίας, και διατηρώντας ενδόξως την καλή φήμη των Σιχ για το ακλόνητο θάρρος [τους] στο πεδίο της μάχης."
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Πακιστάν Μ
Ταλάλ της Ιορδανίας
Γεννήθηκε στη Μέκκα ως το μεγαλύτερο παιδί του Αμπντάλα μπιν Χουσεΐν και της συζύγου του Μουσμπάχ μπιντ Νάσερ. Ο Αμπντάλα ήταν γιος του Χουσεΐν μπιν Αλή, Σαρίφ της Μέκκας, ο οποίος ηγήθηκε της Μεγάλης Αραβικής Εξέγερσης κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1916.
Μετά την κατάργηση της οθωμανικής κυριαρχίας, ο Αμπντάλα ίδρυσε το Εμιράτο της Υπεριορδανίας το 1921, το οποίο έγινε βρετανικό προτεκτοράτο. και κυβέρνησε ως Εμίρης της. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του Αμπντάλα, ο Ταλάλ πέρασε τα πρώτα του χρόνια μόνος με τη μητέρα του. Έλαβε ιδιωτική εκπαίδευση στο Αμμάν, αργότερα εντάχθηκε στην Αραβική Λεγεώνα της Υπεριορδανίας ως ανθυπολοχαγός το 1927. Στη συνέχεια έγινε βοηθός του παππού του Σαρίφ Χουσεΐν, του έκπτωτου βασιλιά της Χετζάζ, κατά την εξορία του στην Κύπρο. Μέχρι το 1948, ο Ταλάλ έγινε στρατηγός στην Αραβική Λεγεώνα.
Ο Αμπντάλα επιδίωξε την ανεξαρτησία του το 1946 και το Εμιράτο έγινε το Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας. Ο Ταλάλ έγινε διάδοχος με τον ορισμό του πατέρα του ως βασιλιά της Ιορδανίας. Ο Αμπντάλα δολοφονήθηκε στην Ιερουσαλήμ το 1951 και ο Ταλάλ έγινε βασιλιάς. Το πιο αντίστροφο επίτευγμα του Ταλάλ ως βασιλιάς είναι η καθιέρωση του σύγχρονου συντάγματος της Ιορδανίας το 1952, καθιστώντας το βασίλειό του συνταγματική μοναρχία. Κυβέρνησε λιγότερο από δεκατρείς μήνες έως ότου αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το κοινοβούλιο επειδή αντιμετώπιζε μια ψυχική ασθένεια, που αναφέρεται ως σχιζοφρένεια.
Οικογένεια
το 1934 παντεύτηκε την πρώτη εξαδέλφη του, την Ζέιν Αλ-Σαράφ μπιντ Τζαμίλ, κόρη του Σαρίφ Τζαμίλ μπιν Νάσερ, κυβερνήτη του Χαουράν και ανηψιός του Χουσεΐν μπιν Αλή. Απέκτησαν έξι παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χασεμίτες Κατηγορία:Βασιλείς της Ιορδανίας Κατηγορία:Μουσουλμάνοι μονάρχες Κατηγορία:Βασιλείς της Ιορδανίας
Καστελνουόβο ντι Βαλ ντι Τσετσίνα
Το Καστελνουόβο ντι Βαλ ντι Τσετσίνα (ιταλικά: Castelnuovo di Val di Cecina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πίζας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πίζας
Ακτινίδες
Μόνο το ακτίνιο, το θόριο, το πρωτακτίνιο και το ουράνιο υπάρχουν φυσικά στη Γη. Οι υπόλοιπες έχουν δημιουργηθεί συνθετικά από τεχνικές όπως ο βομβαρδισμός νετρονίων. Όλες οι ακτινίδες είναι ραδιενεργές.
Δείτε Επίσης
* Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Κιάννι
Το Κιάννι (ιταλικά: Chianni) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πίζας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πίζας
Ζαν-Λεόν Ζερόμ
thumb|right|"Το άναμμα του ναργιλέ" ([[1898)]]
Ο Ζαν-Λεόν Ζερόμ (Jean-Léon Gérôme, Βεζούλ, 11 Μαΐου 1824 – Παρίσι, 10 Ιανουαρίου 1904) ήταν Γάλλος ζωγράφος και ακαδημαϊκός, ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της τελευταίας φάσης του νεοκλασικισμού στη Γαλλία, ο οποίος συνδύαζε τις νεοκλασικές ιδέες με την οριενταλιστική εικονογραφία. Στο εύρος τού έργου του περιλαμβάνονται ιστορική ζωγραφική, αλλά και θέματα από την ελληνική μυθολογία, που φέρνουν την Ακαδημαϊκή ζωγραφική παράδοση σε μια καλλιτεχνική κορύφωση.
Βιογραφία
Ο Ζαν-Λεόν Ζερόμ ήταν γιος χρυσοχόου, πήγε σχολείο στη Βεζούλ (Vesoul) και μαθήτευσε στο εργαστήριο του Πωλ Ντελαρός (Paul Delaroche, 1797 - 1859) στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού το 1842. Στη συνέχεια, το 1844, σπούδασε κοντά στον Σαρλ Γκλερ (Charles Gleyre, 1818 - 1874), αλλά μόνο για τρεις μήνες. Αργότερα ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου παρέμεινε για ένα χρόνο. Ο Ζερόμ, ως ένθερμος οπαδός του Νεοκλασικισμού, τέθηκε επικεφαλής μιας ομάδας νέων καλλιτεχνών, γνωστής ως «Οι Νεοέλληνες», οι οποίοι συγκεντρώνονταν στο ιστορικό Καφέ Λε Προκόπ (Café Le Procope) του Μονπαρνάς.
Κατά τη διάρκεια της Ιουλιανής Μοναρχίας στη Γαλλία, η «επίσημη» φιλοσοφία για την τέχνη ήταν η αποκαλούμενη "juste milieu" (προφέρεται ζυστ μιλιέ), δηλαδή ένας ενδιάμεσος συνδυασμός νεοκλασικών ιδεών και ενός ανερχόμενου ρομαντισμού, αλλά και ενός συγκαλυμμένου ερωτισμού, πολύ δημοφιλούς στα κοινωνικά στρώματα της παρισινής μπουρζουαζίας. Η φιλοσοφία αυτή βρήκε την πραγμάτωσή της στον πίνακα του Ζερόμ «Η Κοκορομαχία» (1847), έξοχο δείγμα νεοκλασικής τεχνοτροπίας, για τον οποίο τιμήθηκε με μετάλλιο, όταν εκτέθηκε στο Σαλόν του 1847 στο Παρίσι.
Το 1852, ο Ζερόμ έφυγε για τη Ρωσία, λόγω όμως του επικείμενου Κριμαϊκού πολέμου, κατέληξε στην Κωνσταντινούπολη. Αυτή ήταν η πρώτη του γνωριμία με την Ανατολή. Τον επόμενο χρόνο ταξίδεψε στη Γερμανία και την Ουγγαρία, όπου κάνοντας ένα σταθμό, ζωγράφισε το στρατόπεδο των Ρώσων στρατιωτών, και ο πίνακας εκτέθηκε στο Σαλόν του 1854.
Στην Παγκόσμια Έκθεση του 1855 στο Παρίσι, ο Ζερόμ καθιερώθηκε ως ο ηγέτης των Γάλλων Οριενταλιστών. Την επομένη χρονιά ταξίδεψε στην Αίγυπτο μαζί με το θεατρικό συγγραφέα Εμίλ Ωζιέ (Emile Augier, 1820 – 1889), τον γλύπτη Ωγκύστ Μπαρτολντί (Auguste Bartholdi, 1834 – 1904, που έχει  φιλοτεχνήσει το Άγαλμα της Ελευθερίας στο λιμάνι της Νέας Υόρκης) και άλλους φίλους του ζωγράφους, διέπλευσε επανειλημμένα το Νείλο και παρέμεινε για τέσσερις μήνες στο Κάιρο. Το ταξίδι αυτό ήταν καθοριστικό για τον Ζερόμ, που ήρθε σε άμεση επαφή με το περιβάλλον και την ατμόσφαιρα μιας χώρας, που τόσο πολύ τον ενέπνευσε στο έργο του. Με τις εμπειρίες από το ταξίδι του αυτό, ο Ζερόμ φιλοτέχνησε πολλούς πίνακες, με μια νέα καλλιτεχνική προσέγγιση, όπως «Αρβανίτες που παίζουν σκάκι» (1859) και «Το φρουραρχείο των Αρβανιτών στο Κάιρο» (1861).
Όταν ο Ζερόμ επέστρεψε στο εργαστήριό του στην οδό Νοτρ-Νταμ-ντε-Σαμπ (Notre-Dame-des-Champs) στο Παρίσι, τον επισκέφτηκε σ’ αυτό ο Θεόφιλος Γκωτιέ, ο οποίος με έκπληξη διαπίστωσε το πλήθος των σχεδίων που είχε φιλοτεχνήσει ο ακούραστος αυτός «καλλιτέχνης-ταξιδευτής». Το 1862, όταν ο Ζερόμ επέστρεψε στην Αίγυπτο, επικεντρώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στην οριενταλιστική τέχνη. Πήγε ακόμη στη Συρία και την Ιερουσαλήμ, διευρύνοντας έτσι το πεδίο της «ανθρωπολογικής» εμπειρίας του. Μετά την επιστροφή του στο Παρίσι το 1863, ο Ζερόμ παντρεύτηκε τη Μαρί Γκουπίλ (Marie Goupil, 1842 - 1912), κόρη ενός πλούσιου και με μεγάλο κύρος εμπόρου τέχνης. Την ίδια χρονιά εξέθεσε στο Σαλόν το έργο του «Ο Δεσμώτης» (1863, Μουσείο Καλών Τεχνών, Νάντη). Το 1864 έγινε καθηγητής στην νεοσυσταθείσα τότε Σχολή Καλών Τεχνών (École des Beaux-Arts).
Το 1868, ο Ζερόμ ξεκίνησε μια μεγάλη περιοδεία στην Αίγυπτο και τη Μικρά Ασία μαζί με το συγγραφέα Εντμόν Αμπού (Edmond About, 1828 - 1885). Ταξίδεψαν γύρω από τη Νεκρή Θάλασσα, επισκέφτηκαν το Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, δέχτηκαν επίθεση από ληστές στην Πέτρα της Ιορδανίας και κατέληξαν στην Ιερουσαλήμ, όπου ο Ζερόμ ζωγράφισε το «Γολγοθά», που εκτέθηκε στο Σαλόν του 1868.
Ο Ζερόμ επέστρεψε και πάλι στην Αίγυπτο, όπου παραβρέθηκε στη διάνοιξη της Διώρυγας του Σουέζ το 1869. Επισκέφτηκε την Αλεξάνδρεια και το Κάιρο. Αργότερα πραγματοποίησε πολλά ακόμη ταξίδια στην Τουρκία (1871), την Ισπανία και την Αλγερία (1873), ξανά στην Τουρκία, την Ελλάδα και την Παλαιστίνη (1879 – 1880). Η γοητεία της Ανατολής κεντρίζει το ενδιαφέρον του και επικεντρώνει στα επόμενα χρόνια σε οριενταλιστικής φύσης πίνακες, με ερωτικά θέματα, γυμνότητα γυναικείων σωμάτων και ατμόσφαιρα αισθησιασμού. Το 1865 εξελέγη μέλος του Ινστιτούτου της Γαλλίας (Institute de France). Πέθανε το 1904 σε ηλικία 79 ετών και ο τάφος του βρίσκεται στο Κοιμητήριο της Μονμάρτρης (Cimetière de Montmartre).
Άλλα έργα
Το πιο γνωστό και από τα πιο αξιόλογα «οριενταλιστικά» έργα της περιόδου αυτής είναι «Το Σκλαβοπάζαρο» (1866). Όπως αναφέρει ο Έντουαρντ Λούσυ-Σμιθ στο έργο του «Ο Ερωτισμός στην Τέχνη», το «Σκλαβοπάζαρο» του Ζερόμ «δείχνει πόσο άνετα το ανατολίτικο στοιχείο, που ήταν τόσο της μόδας εκείνη την εποχή, μπορούσε να συνδυάζεται με την προτίμηση για τη διακορευμένη αθωότητα και την υποταγή του θηλυκού».
Στο ίδιο μοτίβο του αισθησιασμού και της γυναικείας σκλαβιάς είναι και οι πίνακες του Ζερόμ: «Ελληνικό Εσωτερικό – Ο γυναικωνίτης (περ. 1860), «Μαυριτανικό Λουτρό» (1870, Μουσείο Καλών Τεχνών, Βοστόνη, ΗΠΑ), «Η Γητεύτρα φιδιών» (1870), «Πισίνα στο Χαρέμι» (περ. 1876), «Σκλαβοπάζαρο στη Ρώμη» (περ. 1884, Μουσείο Ερμιτάζ, Αγία Πετρούπολη), «Το Μεγάλο Χαμάμ στην Προύσα» (1885), «Λουόμενες στο Χαρέμι» (1889), «Γυναικείο Γυμνό» (1889) «Το Άναμμα του Ναργιλέ» (περ. 1898) κ. ά.
Γλυπτική
Εξίσου επιτυχής ήταν και η ενασχόλησή του με τη γλυπτική. Εκθέτει στο Σαλόν στο Παρίσι το 1878 ένα μαρμάρινο άγαλμα με βάση το έργο του "Ανακρέων- Βάκχος - Έρως". Ανάμεσα στα άλλα έργα του ξεχωρίζουν η "Ομφάλη" (1887) και η "Ταναγραία" (1890).
Επίσης ασχολήθηκε με καλλιτεχνικά δημιουργήματα σφυρηλατώντας χρυσό και ασήμι που εμπλούτιζε και διακοσμούσε περίτεχνα με πολύτιμους λίθους. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν τα έργα του: "Ο Βοναπάρτης στην είσοδο του Καΐρου" (1897), "Ταμερλάνος" (1898), "Φρειδερίκος ο Μέγας" (1899).
Μουσεία
right|thumb|220px| ''Ο θάνατος του [[Καίσαρας|Καίσαρα (1867), τώρα στο Walters Art Gallery, Βαλτιμόρη. Περιγράφει τη δολοφονία του στο Θέατρο του Πομπηίου κατά τους ειδούς του Μαρτίου ]] Οι πίνακες και τα γλυπτά του εκτίθενται σε πολλά μουσεία και δημόσιες γκαλερί τέχνης, μεταξύ των οποίων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Μπονακόσα Μπόρι
H Μπονακόσα, ιταλ. Bonacossa/bonaccossi/Bonaca Borri (1254 - 13 Ιανουαρίου 1321) από τον Οίκο των Μπόρι ήταν κόρη του καπετάνιου των εξόριστων από το Μιλάνο και με τον γάμο της έγινε κυρία του Μιλάνου.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Σκουαρτσίνο Μπόρι (1230-1277) ή Σκαρσίνι, καπετάνιου των εξόριστων από το Μιλάνο από την έλευση της οικογένειας Τοριάνι, πιστός υποστηρικτής των Βισκόντι, και της Αντωνίας (γενν. 1236) αγνώστου καταγωγής, που παντρεύτηκαν το 1254. Η οικογένεια του Μπόρι καταγόταν από την πόλη του Σάντο Στέφανο Τιτσίνο μαζί με μερικά φεουδαλικά εδάφη κοντά στο Κορπύ. Η οικογένεια Μπόρι ήταν μία από τις πιο αξιοσέβαστες στο Μιλάνο και είχε ως μέλος της έναν άγιο, τον Μόνας επίσκοπο του Μιλάνου.
Όταν ο βισκόντι κατέκτησε το Μιλάνο, ο Σκουαρτσίνα Μπόρι έδωσε την κόρη του σε γάμο με τον Ματτέο Α΄ Βισκόντι, κύριο του Μιλάνου το 1269, για να στερεώσει τους δεσμούς τους αναγκαίους για τη διατήρηση της εξουσίας των Βισκόντι.
Η Μπονακόσσα και ο σύζυγός της ίδρυσαν μαζί το παρεκκλήσιο του Σάντο Τόμας στη βασιλική του Σαντ'Εουστόργκιο του Μιλάνου, όπου τάφκαν μαζί με τον γιο τους Στέφανο, τις δύο κόρες του Βεατρίκη και Αικατερίνη, και τον Ουμπέρτο Γ΄ Βισκόντι αδελφό του Ματτέο. Η Μπονακόσσα απεβίωσε στο Μιλάνο στις 13 Ιανουαρίου 1321, 67 ετών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ματτέο Α΄ Βισκόντι κύριο του Μιλάνου και είχε τέκνα:
Δήμος Κάστρου-Κυλλήνης
Ο Δήμος Κάστρου-Κυλλήνης ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ανδραβίδας - Κυλλήνης. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού, στις ακτές του Ιονίου. Η περιοχή του δήμου Κυλλήνης αποτελούσε την διοικητική πρωτεύουσα του Φραγκικού κράτους της Πελοποννήσου, του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Απομεινάρι αυτής της περιόδου είναι το εντυπωσιακό κάστρο Χλεμούτσι, στο οποίο οφείλει και την ονομασία του ο δήμος. Ο δήμος αποτελούταν από 4 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 49,3 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4.486 κατοίκους. Έδρα του ήταν η Κυλλήνη.
Διαίρεση
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κ Δ *
Εφηβικός γάμος
Εφηβικός γάμος είναι η ένωση δύο εφήβων, ηλικίας από 13 έως 19 ετών. Πολλοί παράγοντες συμβάλλουν στον εφηβικό γάμο, όπως ο έρωτας, η εφηβική εγκυμοσύνη, η θρησκεία, η ασφάλεια, το χρήμα, η οικογένεια, η κοινωνική πίεση, το συνοικέσιο, οικονομικοί ή/και πολιτικοί λόγοι, η κοινωνική ανέλιξη και πολιτιστικοί λόγοι. Μελέτες έχουν δείξει ότι τα έφηβα παντρεμένα ζευγάρια βρίσκονται συχνά σε μειονεκτική θέση, μπορεί να προέρχονται από διαλυμένες οικογένειες, να έχουν λάβει ελάχιστη εκπαίδευση και να εργάζονται σε μειονεκτικές θέσεις εργασίας σε σύγκριση με εκείνα που παντρεύονται μετά την εφηβεία.
Η πλειονότητα των εφηβικών γάμων μπορεί να συναντήσει δυσκολίες, με πολλούς από αυτούς να καταλήγουν σε διαζύγιο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι μισοί γάμοι εφήβων διαλύονται εντός 15 ετών από τον γάμο. Το ποσοστό των εφηβικών γάμων, πάντως, βρίσκεται σε φθίνουσα τάση. μικρογραφία| [[Χριστιανισμός|Χριστιανικός γάμος εφήβων κατά τον Μεσαίωνα]] Τον 21ο αιώνα, ο γάμος εφήβων είναι σε μεγάλο βαθμό μη αναγνωρισμένος ή παράνομος στις περισσότερες χώρες, καθώς οι περισσότεροι νόμοι τον θεωρούν παιδική κακοποίηση. Ο εφηβικός γάμος εξακολουθεί να είναι πιο διαδεδομένος σε πολιτιστικά ή γεωγραφικά απομονωμένες περιοχές του κόσμου και φαίνεται να μειώνεται σε περιοχές όπου κυριαρχούν οι σύγχρονες ιδέες για την εκπαίδευση.
Ιστορικό
Το νομικό καθεστώς του εφηβικού γάμου ποικίλλει από τη μια περιοχή ή εποχή στην άλλη. Ο γάμος έχει χρησιμοποιηθεί συχνά ως εργαλείο για τη δημιουργία συμμαχιών ή συμφωνιών, παρά ως συναισθηματική ένωση δύο ανθρώπων. Σχεδόν κάθε χώρα έχει ελάχιστη νόμιμη ηλικία γάμου, η οποία μπορεί να κυμαίνεται από τα 12 σε ορισμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής έως τα 22 στην Κίνα. Η ελάχιστη ηλικία είναι συνήθως 16 για τις γυναίκες και 18 για τους άνδρες. Η Ελλάδα μαζί με άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως το Βέλγιο, η Γαλλία, η Φιλανδία, η Ισλανδία, η Δανία, η Σουηδία και η Ελβετία έχει θεσπίσει κατώτατο όριο ηλικίας γάμου τα 18 χρόνια τόσο για τα αγόρια όσο και για τα κορίτσια.
Παρά τους νόμους που αφορούν την ελάχιστη νόμιμη ηλικία γάμου, μπορεί συχνά να έχει προτεραιότητα η παράδοση και να συνεχίσουν να συνάπτονται γάμοι σε μικρότερες ηλικίες. Σε πολλές χώρες της Αφρικής και της Ασίας, τα δύο τρίτα των έφηβων γυναικών έχουν παντρευτεί. Σε πολλά κράτη, ο γάμος μιας κόρης θα μπορούσε να διευκολύνει την οικονομική κατάσταση της οικογένειας ή να μετριάσει τις ανησυχίες για παιδιά εκτός γάμου, που θεωρούνται ατίμωση για την οικογένεια σε ορισμένες κουλτούρες. Ωστόσο, οι μικρότερες σε ηλικία νύφες συχνά υφίστανται σωματική ή/και ψυχολογική βλάβη, σύμφωνα με έκθεση της UNICEF. Ιστορικά, οι περισσότεροι γάμοι στον δυτικό πολιτισμό είχαν μεταγενέστερη ηλικία γάμου και έμφαση στην πυρηνική οικογένεια. Το ποσοστό των γυναικών ηλικίας 15-19 ετών που είναι παντρεμένες στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι 3,9%, ενώ στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό το ποσοστό είναι 74%. Στις ΗΠΑ, οι εφηβικοί γάμοι δείχνουν να έχουν μειωθεί σημαντικά μετά τα μέσα του 20ού αιώνα, αλλά γνώρισαν αναζωπύρωση τη δεκαετία του 1990, σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ. Τα στοιχεία της απογραφής του 2000 δείχνουν ότι το 4,5% των ατόμων ηλικίας 15 έως 19 ετών ήταν παντρεμένοι, σε σχέση με το 3,4% το 1990. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, το διάστημα μεταξύ 2000-2021 παντρεύτηκαν 423 άτομα 15-19 ετών, ενώ μόνο 2 άτομα κάτω των 15 ετών.
Πριν από τον 20ό αιώνα
Σύμφωνα με απογραφικά δεδομένα στις ΗΠΑ, το 1890, το 9,7% των εφήβων κοριτσιών και το 0,5% των εφήβων αγοριών μεταξύ 15-19 ετών είχαν παντρευτεί.
Δεκαετία του 1960
Παντρεύονταν περισσότερα κορίτσια παρά αγόρια στην εφηβεία. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι το 32,1% των κοριτσιών ηλικίας 18-19 ετών είχαν παντρευτεί ενώ το αντίστοιχο ποστοστό στα αγόρια ήταν μόνο 8,9%.
Δεκαετία του 1970
Παντρεύονταν λιγότεροι έφηβοι. Μόνο το 11,9% των κοριτσιών και το 4,1% των αγοριών ηλικίας 15–19 ετών είχαν παντρευτεί τη δεκαετία του 1970.
Θρησκευτικές πτυχές
Το άρθρο Religious Heritage and Teenage Marriage αναφέρει ότι πολλές θρησκείες, όπως ο Πεντηκοστιανισμός, ο Φονταμενταλιστικός Χριστιανισμός και άλλες θεσμοθετημένες λατρείες, οδηγούν με τα μηνύματά τους τόσο τους γονείς όσο και τους εφήβους να βλέπουν τον πρόωρο γάμο ως το μόνο αποδεκτό μέσο για την κορύφωση των ερωτικών σχέσεων εντός της θρησκείας.
Αιτίες
Σύμφωνα με το βιβλίο της Έλινορ Άγιερ, μία ακόμη κατάσταση που θα μπορούσε να οδηγήσει τους έφηβους σε έναν πρόωρο γάμο είναι συχνά το σεξ χωρίς προστασία, το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε εγκυμοσύνη. Άλλοι παράγοντες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πρόωρο γάμο είναι ο έρωτας, ο φόβος απώλειας του συντρόφου, η κακοποίηση, ο ακραίος γονικός έλεγχος, η σεξουαλική παρενόχληση και οι γενικότερες οικογενειακές δυσκολίες.
Αποτελέσματα
Ένας στους τρεις εφηβικούς γάμους καταλήγει σε διαζύγιο μέχρι την ηλικία των 25 ετών. Επιπλέον, σύμφωνα με τους Μπομπ και Σέρι Στίτοφ, «τα ποσοστά γάμων και διαζυγίων έχουν αυξηθεί κατά 68% από το 1995. Επίσης, ένας στους τέσσερις έφηβους έχει χωρισμένους γονείς».
Επίσης, στις χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου, οι πρόωροι γάμοι οδηγούν σε αντίστοιχες γεννήσεις, καθώς 9 στους 10 τοκετούς πραγματοποιούνται από κορίτσια που είναι ήδη παντρεμένα. Το γεγονός αυτό θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή και την υγεία των κοριτσιών στην εφηβεία, δεδομένου ότι οι επιπλοκές της εγκυμοσύνης και του τοκετού είναι η κύρια αιτία θανάτου εφήβων κοριτσιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάμος Κατηγορία:Εφηβεία Κατηγορία:Νεολαία
Γκέμπχαρντ Γ΄ του Ζούλτσμπαχ
Ο Γκέμπχαρντ Γ΄, γερμ. Gebhard III (π. 1114 - 28 Οκτωβρίου 1188) από τον Οίκο των Μπάμπενμπεργκ-Ζούλτσμπαχ ήταν κόμης του Ζούλτσμπαχ. Η αδελφή του Μπέρτα/Βέρθα παντρεύτηκε τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό, Αυτοκράτορα του Βυζαντίου.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Βερεγγάριου Β΄, κόμη του Ζούλτσμπαχ και της Αδελαΐδας του Ντίσεν-Βολφρατσχάουζεν, κόρης του Όθωνα Β΄, κόμη του Βολφρατσχάουζεν. Ο Βερεγγάριος Β΄ ήταν, κατά την Έριδα της Περιβολής, ο αρχηγός της μερίδας που υποστήριζε τον Πάπα, εναντίον του Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας.
Το 1125 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Ζούλτσμαχ και των γύρω περιοχών, μεταξύ αυτών του Φλος, ενώ έγινε και μαργράβος το διάστημα 1146-49. Ως κόμης τουυ Ζούλτσμπαχ ήταν στην υπηρεσία των Χοενστάουφεν. Αυτό τον έφερνε σε αντίθεση με τις οικογένειες Ντίπολντινγκ-Ραπότο στο Νόρτγκαου, που ως μαργράβοι του Καμ και του Νάμπμπουργκ ήταν υπήκοοι των Σαλίων. Το 1165 απεβίωσε η αδελφή του Ματθίλδη, σύζυγος τού Ένγκελμπερτ Γ΄, μαργράβου της Ιστρίας. Ο Γκέμπχαρτ Γ΄ συμφώνησε με τον Ένγκελμπερτ Γ΄ για την εκτεταμένη κληρονομία στο Κίμγκαου. Το 1144 κληρονόμησε το κάστρο τού Βάρμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1129 μάλλον τη Ματθίλδη, κόρη του Ερρίκου Θ΄ των Γουέλφων, δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Μπάμπενμπεργκ
Μάχη του Μαραθώνα
Η Μάχη του Μαραθώνα (αρχαία ελληνικά ), που διεξήχθη τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο του 490 π.Χ, αποτελεί σύγκρουση μεταξύ των Ελλήνων (Αθηναίοι και Πλαταιείς) και των Περσών κατά την πρώτη εισβολή των Περσών στην Ελλάδα.
Μετά την αποτυχία της Ιωνικής Επανάστασης, ο Δαρείος συγκέντρωσε μεγάλη δύναμη για να εκδικηθεί την Αθήνα και την Ερέτρια, οι οποίες είχαν βοηθήσει τους Ίωνες, κατά την Ιωνική Επανάσταση. Το 492 π.Χ, έστειλε δύναμη, υπό την ηγεσία του Μαρδόνιου αλλά ο περσικός στόλος καταστράφηκε από τρικυμία παραπλέοντας τον Άθω. Τελικά το 490 π.Χ., υπό τη διοίκηση του Δάτη και του Αρταφέρνη, ο περσικός στρατός κατέλαβε τις Κυκλάδες, κατέστρεψε την Ερέτρια και στρατοπέδευσε στον Μαραθώνα, όπου τους αντιμετώπισε δύναμη Αθηναίων και Πλαταιέων. Η μάχη έληξε με αποφασιστική νίκη των Ελλήνων - που οφειλόταν στην στρατιωτική ιδιοφυΐα του Μιλτιάδη - και οι Πέρσες αναγκάσθηκαν να φύγουν στην Ασία.
Η μάχη του Μαραθώνα έδειξε στους Έλληνες ότι μπορούσαν να νικήσουν τους Πέρσες. Κατά τους σύγχρονους ιστορικούς και μελετητές, αποτελεί μια από τις σημαντικότερες στιγμές, στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Πηγές
Κύρια πηγή για τους Περσικούς πολέμους αποτελεί ο Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος ο οποίος έγραψε το έργο Ιστορίαι γύρω στα 440-430 π.Χ, προσπαθώντας να ανακαλύψει τις πραγματικές αιτίες των Περσικών πολέμων. Το έργο ολοκληρώθηκε το 450 π.Χ. Η μέθοδος του Ηρόδοτου αποτελούσε καινοτομία και σύμφωνα με μερικούς ιστορικούς, ο Ηρόδοτος έχει εφεύρει την ιστορία που ξέρουμε. Ο Θουκυδίδης είχε αμφισβητήσει το έργο του Ηροδότου, καθώς η προσωπική άποψη του τελευταίου εμφανιζόταν συχνά στο έργο του. Ο Πλούταρχος, στο έργο Περί της Ηροδότου κακοήθειας (αν όντως το έγραψε αυτός), κατηγορεί τον Ηρόδοτο. Την περίοδο της Αναγέννησης, παρά το γεγονός ότι οι άνθρωποι συνέχιζαν να διαβάζουν το έργο του Ηροδότου, ο ιστορικός είχε κακή φήμη. Παρ' όλ' αυτά, τα αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαίωσαν τα γραφόμενα του Ηροδότου και αποκατέστησαν τη φήμη και την αξιοπιστία του, ειδικά ως προς τα γεγονότα που εξέτασε αυτοπροσώπως. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν το έργο του αξιόπιστο, αλλά έχουν αμφιβολίες για τους αριθμούς των νεκρών και τις ημερομηνίες των μαχών. .
Πηγές για τη μάχη αποτελούν επίσης οι Πλάτων, Λυσίας, Παυσανίας, Πλούταρχος καθώς και ο Ρωμαίος Κορνήλιος Νέπως.
Υπόβαθρο
thumb|336x336px|right|Χάρτης του ελληνικού κόσμου την περίοδο της μάχης
Οι ρίζες της εχθρότητας Ελλήνων και Περσών βρίσκονται στην Ιωνική Επανάστασ η. Η Ιωνική Επανάσταση απείλησε τη σταθερότητα της Περσικής Αυτοκρατορίας, γι' αυτό και ο Δαρείος ορκίστηκε να τιμωρήσει τις ελληνικές πόλεις που συμμετείχαν σε αυτή, όπως η Αθήνα και η Ερέτρια οι οποίες είχαν αποστείλει στους επαναστάτες βοήθεια από είκοσι τριήρεις και πέντε τριήρεις αντίστοιχα.
thumb|337x337px|left|Ο Δαρείος Α' της Περσίας, όπως τον φαντάστηκε ένας Έλληνας ζωγράφος (4ος αιώνας π.Χ.)
Η Ιωνική Επανάσταση έληξε με νίκη του περσικού στόλου το 493 π.Χ και αργότερα ο Δαρείος επέκτεινε την αυτοκρατορία του στο Ανατολικό Αιγαίο και στην Προποντίδα. Το 492 π.Χ, καθώς η Ιωνική Επανάσταση είχε λήξει, ο Δαρείος έστειλε στρατό, υπό την ηγεσία του Μαρδονίου, ο οποίος ανέκτησε τη Θράκη και ανάγκασε τους Μακεδόνες να συμμαχήσουν με την Περσία. Τελικά, όμως, ο περσικός στόλος καταστράφηκε λόγω θύελλας έξω από τη χερσόνησο του Άθω.
Μετά από δύο έτη, ο Δαρείος - που είχε συμβούλους στην αυλή του τους εξόριστους από την Αθήνα Πεισιστρατίδες και τον επίσης εξόριστο βασιλιά της Σπάρτης Δημάρατο - έστειλε στρατό στην Ελλάδα, υπό την ηγεσία του Αρταφέρνη (γιο του σατράπη των Σαρδέων) και του Δάτη (Μήδου ναύαρχου), με διαταγές να καταλάβουν τις Κυκλάδες, να τιμωρήσουν τη Νάξο για την αντίσταση κατά των Περσών (πριν την Ιωνική Επανάσταση) και να τιμωρήσουν τις πόλεις της Αθήνας και της Ερέτριας. Αφού κατέλαβαν το Αιγαίο, οι Πέρσες επιτέθηκαν στην Ερέτρια. Παρά την αντίστασή της, ο Εύφορβος ο Αλκιμάχου και ο Φίλαγρος ο Κυνέου άνοιξαν τις πύλες της πόλης στους Πέρσες, οι οποίοι την κατέστρεψαν και έστειλαν πολλούς αιχμάλωτους στην Περσία. Τότε, οι Πέρσες κινήθηκαν προς την Αθήνα.
Στρατηγική και τακτική
Οι Πέρσες, αφού πέρασαν την Αττική, στρατοπέδευσαν στον Μαραθώνα (40 χιλιόμετρα από την Αθήνα) μετά από συμβουλή του Ιππία. Αρχηγός της αθηναϊκής δύναμης ήταν ο Μιλτιάδης, ο οποίος ήξερε καλά τις περσικές τακτικές, γι' αυτό και οι Αθηναίοι αποφάσισαν να κλείσουν τις δύο εξόδους των στενών του Μαραθώνα. Ταυτόχρονα, ο Φειδιππίδης, κήρυκας και δρομέας από την Αθήνα, στάλθηκε στη Σπάρτη για να ζητήσει βοήθεια, αλλά οι Σπαρτιάτες, επικαλούμενοι θρησκευτικούς λόγους, απάντησαν ότι θα στείλουν στρατό μετά την πανσέληνο. Μόνο χίλιοι οπλίτες από τις Πλαταιές έφθασαν στον Μαραθώνα για να βοηθήσουν τους Αθηναίους.
Ακόμα και αν οι Αθηναίοι συγκέντρωναν όλους τους διαθέσιμους οπλίτες στο Μαραθώνα, η αριθμητική υπεροχή των Περσών θα ήταν τουλάχιστον δύο προς ένα. Επιπλέον, αν τους συγκέντρωναν όλους στο Μαραθώνα, οι Πέρσες θα μπορούσαν να επιτεθούν στην Αθήνα χωρίς να συναντήσουν αντίσταση και μια πιθανή ήττα στον Μαραθώνα θα σήμαινε την καταστροφή της Αθήνας, καθώς δεν θα είχε στρατό για να αμυνθεί. Γι' αυτό οι Αθηναίοι αποφάσισαν να κλείσουν τις δύο εξόδους των στενών, όπου μπορούσαν να περιμένουν τους Σπαρτιάτες - αυτό θα δυσκόλευε τους Πέρσες να επιτεθούν στην Αθήνα.
Για πέντε ημέρες, οι δύο στρατοί δεν αποφάσιζαν να επιτεθούν ο ένας στον άλλο. Τα πλευρά των Αθηναίων, όπως δηλώνει ο Κορνήλιος Νέπως, ήταν καλά προστατευμένα από τους ψηλούς λόφους. Κατά τον Τομ Χόλλαντ, αυτό εξυπηρετούσε τη στρατηγική των Αθηναίων, οι οποίοι περίμεναν την άφιξη των Σπαρτιατών. Οι Αθηναίοι είχαν στη διοίκηση τους δέκα στρατηγούς, ένα από κάθε φυλή - πολέμαρχος ήταν ο Καλλίμαχος ο Αφιδναίος. Ο Ηρόδοτος γράφει ότι κάθε ημέρα διοικούσε ένας στρατηγός - γι' αυτό, ο Μιλτιάδης αποφάσισε να επιτεθεί την ημέρα, κατά την οποία διοικητής του στρατού θα ήταν ο ίδιος. Κατά τους σύγχρονους ιστορικούς, οι Αθηναίοι θα διακινδύνευαν πολλά αν επιτίθεντο πριν την άφιξη των Σπαρτιατών.