cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Προσοτσάνη
Παιδεία
Σήμερα στην Προσοτσάνη λειτουργούν 2 παιδικοί σταθμοί, 2 Νηπιαγωγεία και 3 Δημοτικά Σχολεία. Τα σχολεία Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης είναι τα εξής:
Λαογραφικό Μουσείο
Η παλαιά οικία όπου στεγάζεται σήμερα το Λαογραφικό Μουσείο αποτελεί σημαντικό κτίριο αντιπροσωπευτικό της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής του τόπου. Για τον λόγο αυτό 50 έτη μετά την τελευταία κατοίκησή του, ο Δήμος προέβη στην αποκατάστασή του. Το κυρίως κτίσμα είναι διώροφο, πλατυμέτωπο, με χαγιάτι και στέγη ενώ μαζί με τα βοηθητικά κτίσματα βρίσκονται όλα εντός μιας μεγάλης αυλής και ταξιδεύει τον επισκέπτη στον καθημερινό τρόπο ζωής από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα έως την δεκαετία του '50.
Παραδοσιακή φορεσιά
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται από τα διάφορα λαογραφικά έργα στην ανδρική και κυρίως στη γυναικεία παραδοσιακή ενδυμασία της Προσοτσάνης. Συγκεκριμένα η γυναικεία γιορτινή φορεσιά χαρακτηρίζεται ως αστικού τύπου και διακρίνεται για την ποικιλία χρωμάτων των υλικών. Αποτελείται από πουκάμισο, βελούδινο φόρεμα στολισμένο στην περιοχή του στήθους, αμάνικη σιγκούνα, μάλλινη ποδιά και χαμηλά μαύρα μποτάκια (γνωστά και ως κουντούρια). Για το στολισμό του κεφαλόδεσμου χρησιμοποιούσαν την κατσούλα (μαύρο σκουφί με κορδόνια από μεταξωτές χρυσές κλωστές) και ένα μάλλινο μαντήλι.
Σπήλαιο Αγγίτη
μικρογραφία|Το [[Σπήλαιο Αγγίτη|Σπήλαιο πηγών Αγγίτη. Το μεγαλύτερο ποτάμιο σπήλαιο του κόσμου και το μεγαλύτερο σπήλαιο της Ελλάδας.]] μικρογραφία|[[Σπήλαιο Αγγίτη, το μεγαλύτερο ποτάμιο σπήλαιο του κόσμου.]] Το Σπήλαιο Αγγίτη είναι το μεγαλύτερο ποτάμιο σπήλαιο του κόσμου με μήκος 11 χιλιόμετρα, είναι επισκέψιμο και βρίσκεται στην Προσοτσάνη. Επίσης, αποτελεί το μεγαλύτερο σπήλαιο στην Ελλάδα.
Η ιδιαιτερότητα του έγκειται στο γεγονός ότι στο δάπεδό του κυλάει ο ποταμός Αγγίτης. Ο πλούσιος διάκοσμός του περιλαμβάνει τεράστιους σταλακτίτες. Το σπήλαιο είναι επισκέψιμο σε μήκος 500 μέτρων. Εντυπωσιακή είναι η έξοδος του ποταμού μέσα από το βουνό.
Είναι γνωστό και με το όνομα σπήλαιο Μααρά, η ετυμολογία του οποίου είναι είτε από τα αραβικά και σημαίνει μικρό σπήλαιο είτε από τα εβραϊκά που σημαίνει νερό από το βουνό. Στο σπήλαιο έχουν βρεθεί μοναδικά είδη όπως ένα είδος ημιδιαφανούς πετροκαραβίδας σε βάθος 7.100 μέτρων που δεν συναντάται αλλού στη Γη.
Τοπικά προϊόντα
Ανάμεσα στα τοπικά προϊόντα ξεχωρίζουν τα καραμανλίδικα αλλαντικά, μια παράδοση την οποία έφεραν οι Μικρασιάτες Καραμανλήδες της Καππαδοκίας που εγκαταστάσθηκαν στην περιοχή. Επίσης υψηλής ποιότητας είναι τα γαλακτοκομικά προϊόντα της Προσοτσάνης όπως η φέτα, το λευκό αιγοπρόβειο τυρί, το κατσικίσιο τυρί, το βιολογικό πρόβειο γιαούρτι, το ανθότυρο και η μυζήθρα.
Πηγές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Προσοτσάνης Κατηγορία:Μαρτυρικά χωριά και πόλεις της Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικός πολεμικός σταυρός
Λογαριασμός Google
Ο Λογαριασμός Google είναι λογαριασμός χρήστη που παρέχει έλεγχο ταυτότητας πρόσβασης και εξουσιοδότησης σε online υπηρεσίες από την Google. Δεν απαιτούν όλα τα προϊόντα της Google ένα λογαριασμό, οπως Google Αναζήτηση, Youtube, Βιβλία Google, Χρηματοδότηση Google, Χάρτες Google, και πολλά άλλα. Ένας λογαριασμός Google, απαιτείται, για τη χρήση του Gmail, Google+, Google Hangouts, Blogger (υπηρεσία), και άλλα. Μετά από την δημιουργία ενός λογαριασμού Google, ο ιδιοκτήτης μπορεί επιλεκτικά να ενεργοποιήσει ή να απενεργοποιήσει διάφορες εφαρμογές της Google.
Το YouTube και το Blogger (υπηρεσία) τηρούν χωριστούς λογαριασμούς για τους χρήστες που έχει καταγραφεί από τις υπηρεσίες πριν από την απόκτηση της Google.
Οι χρήστες του Λογαριασμού Google μπορούν να δημιουργήσουν ένα δημόσιο προσβάσιμο προφίλ Google, για να ρυθμίσετε την παρουσίασή τους στα προϊόντα της Google σε άλλους χρήστες του Google. Παρόχους υπηρεσιών από τρίτους μπορεί να εφαρμόσει τον έλεγχο ταυτότητας υπηρεσίας για τους κατόχους λογαριασμού Google μέσω του μηχανισμού λογαριασμού Google.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Google
Δημήτρης Τσιάμης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1982 στην Καρδίτσα. Είναι κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ, τόσο στον ανοιχτό όσο και στον κλειστό στίβο, στο αγώνισμά του. Έχει καλύτερη επίδοση στον ανοικτό στίβο 17,55 μέτρα και στον κλειστό στίβο 17,12 μέτρα. Ανήκει στον Ολυμπιακό και γυμνάζεται με τον προπονητή Δημήτρη Σιούντρη, προπονητή αθλητών με μεγάλες διακρίσεις. Στο παρελθόν έχει γυμναστεί και με τον προπονητή Ελλήνων Ολυμπιονικών, όπως η Χρυσοπηγή Δεβετζή, τον Θανάση Σιούντρη.
Το 2006, ξεκινώντας τους αγώνες του στον κλειστό στίβο, σημείωσε ατομικό ρεκόρ με επίδοση 16,90 μέτρα, πιάνοντας το όριο για το επικείμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Μόσχας. Στις 18 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, στα πλαίσια του Πανελληνίου Πρωταθλήματος σημείωσε πανελλήνιο ρεκόρ με επίδοση στα 17,12 μέτρα. Στον προκριματικό των αγώνων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος σημείωσε επίδοση 16,95 μέτρα και κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, τον πρώτο μεγάλο αγώνα της καριέρας του. Εκεί, με προσπάθεια στα 16,94 μέτρα κατέλαβε τελικά την 8η θέση. Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανδρών – Γυναικών που διεξήχθη στα Τρίκαλα κατετάγη 2ος με άλμα στα 16,80μ. Μία εβδομάδα όμως αργότερα στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Α’ Κατηγορίας με άλμα στα 17,55μ. συνέτριψε το προηγούμενο πανελλήνιο ρεκόρ και σημείωσε μία από τις 3 καλύτερες επιδόσεις στον κόσμο και την 1η μέχρι τότε στην Ευρώπη.
Μία μέρα, όμως πριν την αναχώρηση της ελληνικής ομάδας για το Γκέτεμποργκ, διαπιστώθηκε ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα τραυματισμού με αποτέλεσμα να είναι ένας από τους άτυχους που δεν ταξίδεψαν στο Γκέτεμποργκ, χάνοντας την ευκαιρία για διάκριση.
Ατομικές Επιδόσεις
Ανοικτός Στίβος : 17,55μ. (Πανελλήνιο Ρεκόρ)
Κλειστός Στίβος : 17,12μ. (Πανελλήνιο Ρεκόρ)
Επίσης είναι κάτοχος του Πανελλήνιου Ρεκόρ της κατηγορίας Εφήβων με επίδοση 16.17μ.
Η εξέλιξη του Δημήτρη Τσιάμη:
Το 2011, ο Δημήτρης Τσιάμης υπέφερε από ένα σοβαρό τραυματισμό που τον κράτησε εκτός αγωνιστικής δράσης στον ανοικτό στίβο. Επανήλθε ωστόσο στη σεζόν του κλειστού στίβου το 2012 με επίδοση στα 16,60μ.
Διεθνείς Διακρίσεις
Ανοικτός στίβος
Κλειστός στίβος
Εθνικές Διακρίσεις
Κλειστός Στίβος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος εις τριπλούν Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΟΣΦΠ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2009 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Αναδρομική θεραπεία
Αναδρομική Θεραπεία (Regression Therapy) είναι η διαδικασία μέσω της οποίας προσπαθούμε να εντοπίσουμε τη ρίζα κάποιου προβλήματος ψυχολογικής φύσης. Αυτό γίνεται με την ανάκληση, αναβίωση και επεξεργασία καταστάσεων που υπήρξαν τραυματικές και που εξακολουθούν να παρεμβάλλονται στην ικανότητα του ατόμου να λειτουργήσει σε καθημερινό επίπεδο. Με την ανάκληση, αναβίωση και επεξεργασία όμως, επέρχεται συνήθως μία κάθαρση που συνοδεύεται από έντονη ανακούφιση των συμπτωμάτων και μια μακροπρόθεσμη αλλαγή στη στάση ζωής. Αυτό που διαφοροποιεί την αναδρομική θεραπεία από άλλες σχολές συμβατικών θεραπειών είναι το γεγονός πως αποδέχεται το ενδεχόμενο η πηγή του προβλήματος ενός ατόμου να μην βρίσκεται απαραίτητα στις εμπειρίες που έζησε κατά τη διάρκεια της ζωής του, ή ως έμβρυο στην κοιλιά της μητέρας του, αλλά πιο πίσω στο χρόνο, πίσω σ΄αυτό που πολλοί ονομάζουν προηγούμενες ζωές. Οι πλειονότητα των αναδρομέων θεραπευτών παραδέχονται την προΰπαρξη των ψυχών, την επιβίωση της συνείδησης μετά τον σωματικό θάνατο και τη μετενσάρκωση. Μ'άλλα λόγια οι αναδρομείς θεραπευτές θεωρούν ότι όντως συγκεκριμένα προβλήματα στην τωρινή ζωή ενός ατόμου μπορεί να οφείλονται σε άκρως τραυματικές εμπειρίες που αποκόμισαν σε προηγούμενες ενσαρκώσεις και που έχουν αντίκτυπο μέχρι και στη σημερινή τους ζωή. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν οριστικά θεραπευθεί από χρόνιες ασθένειες που τους ταλάνιζαν με ελάχιστες συνεδρίες ή ακόμα και με μία μόνο αναδρομή. Παθήσεις που αντιστέκονταν σε συμβατικές θεραπείες επιλύθηκαν με τη θεραπεία μέσω αναδρομών σε προηγούμενες ζωές. Έτσι φοβίες, κρίσεις πανικού, αλλεργίες, επαναλαμβανόμενοι εφιάλτες, σεξουαλικά προβλήματα και πολλά άλλα επιλύθηκαν με αυτή την πρωτοποριακή μέθοδο. Η αναδρομή ως διαδικασία επιφέρει συνήθως αλλοίωση της συνείδησης που είναι επιθυμητή για την επίτευξη του στόχου, δηλαδή του εντοπισμού της ρίζας του προβλήματος. Κάποιοι από τους τρόπους που χρησιμοποιούνται περισσότερο για να εισέλθει κανείς σε τέτοιου είδους καταστάσεις «τροποποιημένης συνείδησης» είναι η ύπνωση, η ολοτροπική αναπνοή, η χρήση των συναισθηματικών, σωματικών ή πνευματικών γεφυρών, η υπνοσκόπησις καθώς και ο δημιουργικός οραματισμός.
Ιστορία της Αναδρομικής Θεραπείας
Υπάρχουν ερευνητές που τοποθετούν την απαρχή της αναδρομικής θεραπείας στην αρχαιότητα. Στην Αίγυπτο καθώς και στην Αρχαία Ελλάδα υπήρχαν πρακτικές που κάποιοι θα μπορούσαν να τις προσιδιάσουν με τις σύγχρονες μεθόδους. Ιδιαίτερα στα Ασκληπεία η πρακτική της εγκοίμησης στο άβατον των Ασκληπείων είχε ως αποτέλεσμα τη θεραπεία των ασθενών μετα την έλευση ενός οράματος (όναρ) από τον Θεό της ιατρικής. Υπάρχουν επίσης εικασίες για αντίστοιχες πρακτικές στα Ελευσίνια Μυστήρια, απουσιάζει όμως η επαρκής τεκμηρίωση.
Σύγχρονα Χρόνια
Ο πρώτος ερευνητής που δημοσίευσε τα ευρήματα του σε σχέση με τη δυνατότητα των ανθρώπων να ανακαλούν τις προηγούμενες (αλλά και τις επόμενες) ενσαρκώσεις ήταν ο συνταγματάρχης Albert de Rochas. Το 1911 δημοσίευσε το βιβλίο του "Les Vies Succesives" όπου και εξαιτίας αυτού και της ενασχόλησης του με το "απόκρυφο" έχασε τη θέση του διευθυντού του Ecole Polytechinque de Paris. Το 1937 η Αγγλίδα Joan Grant δημοσιεύει το βιβλίο της, «Ο φτερωτός Φαραώ» στου οποίου τις σελίδες αναγράφονται με εντυπωσιακή λεπτομέρεια αναμνήσεις από την ενσάρκωση της ως ιέρεια της αρχαίας Αιγύπτου. Οι ιέρειες του Φαραώ εξασκούνταν στην τεχνική της μακράς μνήμης (εμείς θα τη λέγαμε υπέρμνημη). Ακολούθησαν πολλά ακόμη δικά της βιβλία με μνήμες που αφορούσαν ενσαρκώσεις από άλλες περιοχές και εποχές. Αργότερα ένας συμπατριώτης της ο Sir Alexander Cannon (1953) δημοσιεύει τις δικές του μαρτυρίες από εκατοντάδες αναδρομές που έκαναν ασθενείς του στην προσπάθεια να βρουν την πηγή του προβλήματος τους στο βιβλίο του "The Power Within". Μετά τη δεκαετία του '50 έχουμε πολλές ανεξάρτητες και μεμονωμένες μαρτυρίες. Από τη Σουηδία ο Dr. John Bjorkehm, από τη Σοβιετική Ένωση η Δρ. Βαρβάρα Ιβάνοβα από την Αμερική ο Ron Hubbard. Όλοι έχουν παρόμοια ευρήματα.
Μπαίνοντας στη δεκαετία του '60 συναντάμε μια ακόμη εισροή ευρημάτων από τον υπνοθεραπευτή Arnall Bloxham. Οι περιβόητες κασσέτες του Bloxham κινηματογραφήθηκαν από το BBC και έγιναν ντοκυμαντέρ. Η πελάτισσα του υπνοθεραπευτή ήταν μια κοινή νοικοκυρά που ενώ μπήκε σε βαθιά ύπνωση βρέθηκε να αναβιώνει εμπειρίες που διαδραματίζονταν σε άλλους τόπους και χρόνους, αποκαλύπτοντας συγκλονιστικές λεπτομέρειες που αφορούσαν τις «προηγούμενες ενσαρκώσεις» της. Ο παραγωγός του BBC Jeffrey Iverson εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ που συνέπτυξε όλες αυτές τις συνεδρίες σε ένα βιβλίο με τον τίτλο "More Lives than One" το 1976.
Παράλληλα στο νοσοκομείο του Bath στην Αγγλία ένας ψυχίατρος έρχεται αντιμέτωπος με το φαινόμενο της ομαδικής μετενσάρκωσης μίας ομάδας εκτελεσθέντων από την Ιερά Εξέταση αιρετικών στη μεσαιωνική Γαλλία. Η ιστορία ξεκίνησε από την προσπάθεια μίας γυναίκας να ξεπεράσει τους επίμονους και επαναλαμβανόμενους εφιάλτες της που αφορούσαν τη ζωή της με τους Καθαρούς απ' ό,τι προέκυψε αργότερα. Οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις και μετέπειτα επαληθεύσεις λεπτομερειών οδήγησαν τον Dr. Arthur Guirdham να δημοσιεύσει τα ευρήματα του στο βιβλίο του "The Cathars and Reincarnation". Μετέπειτα, ακολούθησαν και άλλα βιβλία που παρουσίαζαν όλο και περισσότερες διαστάσεις και πτυχές στο θέμα.
Σημαντική συνεισφορά ήταν και του Dr. Robert Crookall ο οποίος συνόψισε τα μέχρι τότε ευρήματα της Βρετανικής Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών τα οποία συνέτειναν στην αντίληψη ότι η συνείδηση επιβιώνει του σωματικού θανάτου.
Προς τα τέλη της δεκαετίας έρχεται ένας ακόμη Βρετανός ψυχίατρος, o Dennys Kelsey (1967) να δημοσιεύσει τα δικά του εντυπωσιακά ευρήματα γράφοντας μαζί με τη γυναίκα του (τη χαρισματική Joan Grant) ένα βιβλίο με τον τίτλο "Many Lifetimes".
Ομως η πραγματική χρήση της δυνατότητας ανάκλησης προηγούμενων ζωών για θεραπευτικούς σκοπούς και στην ουσία της εγκαθίδρυσης της αναδρομικής θεραπείας έγινε τη δεκαετία του 1970.
Τότε ένα νέο κύμα κατακλύζει τις βιβλιοθήκες με νέα ευρήματα από διάφορους θεραπευτές. Η δρ. Helen Wambach (1978)με τη μέθοδο της ύπνωσης και τη συνδρομή δεκάδων βοηθών οδηγεί σε αναδρομές χιλιάδες εθελοντές. Τα ευρήματα της είναι ιδιαίτερα σημαντικά και απεικονίζουν με ακρίβεια της συνθήκες ζωής που επικρατούσαν κατά την περίοδο στην οποία οι αναδρομούντες αναφέρονταν. Την ίδια περίοδο ο ψυχολόγος Morris Netherton(1978) δημοσιεύει το βιβλίο του Past Lives Therapy, όπου επιδεικνύει την ιδιαίτερη τεχνική που χρησιμοποιεί ως γέφυρα, όπου δεν χρησιμοποιεί ύπνωση αλλά τη λανθάνουσα γλώσσα ή τις ιδιάζουσες λεκτικές φράσεις που φέρουν ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση. Την ίδια χρονιά η Δρ. Edith Fiore (1978) δημοσιεύει το "You Have Been Here Before" ενώ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο Γερμανός ψυχολόγος Thorwald Detlefsen (1976) δημοσιεύει τα δικά του ευρήματα στο Voices from Other Lives.
Ίσως εδώ δεν θα έπρεπε κανείς να παραλείψει τη συνεισφορά ενός μεγάλου ψυχιάτρου του Stanislav Grof όπου κατά τη δεκαετία του 1960 στην πατρίδα του Τσεχοσλοβακία χρησιμοποιούσε για θεραπευτικούς λόγους το LSD σε ασθενείς του για να επιφέρει αλλαγές στη συμπεριφορά. Μετέπειτα μετανάστευσε στις ΗΠΑ όπου για λίγο διάστημα μπόρεσε να συνεχίσει τη θεραπεία με ψυχοδηλωτικά φάρμακα μέχρι να καταργηθεί δια νόμου η χρήση τους για θεραπευτικούς σκοπούς. Τότε ο Τσέχος ψυχίατρος δημοσίευσε τα ευρήματα του σε πολλά βιβλία του κλονίζοντας την επικρατούσα άποψη πως η συνείδηση δεν υφίσταται στα περιγεννητικά ή προγεννετικά στάδια. Όχι μόνον αυτό αλλά οι ασθενείς του Grof μοιάζουν να έχουν μνήμες που πηγάζουν από προηγούμενες ζωές. Αντίστοιχα ευρήματα είχε και ο Έλληνας Ψυχίατρος Αθανάσιος Καυκαλίδης. Από το 1966 δημοσίευσε αντίστοιχες περιπτώσεις. Το 1980 δημοσίευσε το βιβλίο του "Η Γνώση της Μήτρας, αυτοψυχογνωσία με ψυχοδηλωτικά φάρμακα".
Μπαίνοντας στη δεκαετία του '80 οι δημοσιεύσεις πληθαίνουν. Ο Δρ. Bruce Goldberg (1982) γράφει το μπέστ-σέλλερ Past Lives Future Lives όπου αναφέρει εντυπωσιακές θεραπείες που προκύπτουν σε χρόνιες παθήσεις με τη χρήση της αναδρομής σε προηγούμενες ζωές αλλά και της προδρομής. Την ίδια περίοδο στις μεσοδυτικές πολιτείες η συνταξιούχος γιατρός Irene Hickman (1983) δημοσιεύει τα δικά της ευρήματα στο "Mind-Probe Hypnosis". Την ίδια περίοδο ο Αυστραλός Dr. Peter Ramster (1985) υπνωτίζει τέσσερις κυρίες και τις οδηγεί σε προηγούμενες ζωές τους. Μετέπειτα, ταξιδεύουν από την Αυστραλία στις χώρες όπου είχαν τις αναμνήσεις τους. Με έκπληξη όχι μόνο διαπιστώνουν την αλήθεια όσων βίωσαν κατά τη διάρκεια της υπνωτικής αναδρομής αλλά οι λεπτομερείς που είχαν αποκαλύψει εντυπωσίασαν ανεξάρτητους παρατηρητές που παρέστησαν στο πείραμα. Το φίλμ του ντοκυμαντέρ διατίθεται στο youtube με τον τίτλο Reincarnation και το αντίστοιχο βιβλίο λέγεται In Search of Lives Past.
Στη Βρετανία δύο ψυχολόγοι οι Glenn Williston και Judith Johnstone (1983) μοιράζονται με το ευρύ κοινό εντυπωσιακές ιστορίες από εκείνη την περίοδο στο βιβλίο τους “Discovering your Past Lives” . Λίγο πιο μετά ένας άλλος Βρετανός Γιουνγκιανός αναλυτής ο Δρ. Roger Woolger (1988) δημοσιεύει το Other Lives Other Selves. Χωρίς τη συνδρομή της ύπνωσης αλλά με τη χρήση των σωματικών πόνων, ενοχλήσεων ή χρόνιων παθήσεων ως γέφυρα οδηγεί τους πελάτες του σε προηγούμενες ενσαρκώσεις τους για να εντοπίσει τη ρίζα του προβλήματος τους. Μετέπειτα, θεμελιώνει την τεχνική Βαθείας Μνήμης (Deep Memory Process) ενώ γίνεται ένας εκ των σημαντικότερων δασκάλων στην τεχνική ανάκλησης προηγούμενων ζωών εκπαιδεύοντας χιλιάδες θεραπευτές σε όλο τον κόσμο.
Πάλι στις ΗΠΑ ένας ψυχολόγος ο Dr. Garrett Oppenheim δημοσιεύει το "Who Were You Before You Were You". Για άλλη μία φορά έχουμε ευρήματα που επαληθεύουν το γεγονός πως οι ασθενείς μπορούν να θεραπευθούν με εντυπωσιακή πρόοδο εάν αναδράμουν σε προηγούμενες ζωές και αναβιώσουν τραυματικές εμπειρίες που δεν αφομοιώθηκαν στο διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο ενσαρκώσεις. Ιδιαίτερη αναφορά γι' αυτό ακριβώς διάστημα γίνεται από τον Καναδό Ψυχαναλυτή Joel Whitton (1986) και τον συμπατριώτη του Joe Fisher στο βιβλίο τους "Life between Life" κάτι που είχε προηγούμενα από την Dr. Wambach στο"Life before Life"(1979).
Τη δεκαετία του '80 εμφανίζεται στο προσκήνιο και ένας άλλος ψυχοθεραπευτής που ανακαλύπτει τη θεραπευτική δύναμη από την ανάκληση και αναβίωση των προηγούμενων ζωών, ο Ολλανδός Hans TenDam. Αργότερα θα έμελλε να γίνει αυτός που έχει εκπαιδεύσει τους περισσότερους αναδρομείς-θεραπευτές στον πλανήτη. Το βιβλίο του "Exploring Reincarnation" αποτελεί ορόσημο στον κλάδο και θεωρείται ίσως το σημαντικότερο έργο που συγκεντρώνει διεξοδικά όλες τις έρευνες και δημοσιεύσεις που σχετίζονται με την αναδρομική θεραπεία, τις μνήμες από προηγούμενες ζωές και πως αυτές καθορίζουν τη σημερινή ζωή, το κάρμα και τις προεκτάσεις του. Επίσης άλλο έργο του ιδίου είναι το "Deep Healing" ένα εγχειρίδιο στο οποίο αναφέρεται στις τεχνικές επαγωγής αναδρομών χωρίς τη χρήση της ύπνωσης.
Στη νέα χιλιετία ο αριθμός των αναδρομέων θεραπευτών αυξάνεται συνεχώς. Νέες ιδέες και απόψεις προστίθενται στις παλαιότερες αυξάνοντας τα δεδομένα. Ο Βρεττανός ψυχοθεραπευτής Andy Tomlinson με δύο βιβλία του το "Healing the Eternal Soul" και το "Exploring the Eternal Soul", προσθέτει περαιτέρω δεδομένα από κλινικές παρατηρήσεις που συνέλεξε από την πρακτική του.
Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι αρκετοί ιατροί εντάσσουν την αναδρομική θεραπεία στο οπλοστάσιό τους προκειμένου να βοηθήσουν ασθενείς τους. Ο καθηγητής Δρ. Mario Simoes στην Πορτογαλία, ο Terumi Okuyama στην Ιαπωνία που υπήρξε ο πρώτος ιατρός στη χώρα του που ενσωμάτωσε την αναδρομική θεραπεία στο θεραπευτικό του πρωτόκολλο. Μεταξύ άλλων πρωτοπόρων είναι ο Ρώσος Pavel Gyngazov, ο Βραζιλιάνος Julio Perez και ο Ινδός Newton Kondaveti.
Φυσικά, όπως σε όλους τους κλάδους της επιστήμης, έτσι και εδώ τα ευρήματα δεν είναι ομόφωνα. Πολλές φορές οι απόψεις διίστανται και τα ευρήματα διαφέρουν από ερευνητή σε ερευνητή, με αποτέλεσμα να υπάρχουν κάποιες αναντιστοιχίες και διαφωνίες. Ωστόσο, τα σημεία όπου υπάρχει σύμπνοια απόψεων είναι πολύ περισσότερα απ' αυτά για τα οποία υπάρχουν διαφωνίες. Άλλωστε κάτι τέτοιο είναι απολύτως θεμιτό σε μία εκκολαπτόμενη έρευνα που γίνεται στο περιθώριο της επιστημονικής προσέγγισης και χωρίς κονδύλια και επιχορηγήσεις.
Εφαρμογές Αναδρομικής Θεραπείας
Τέλος, και πάνω από όλα οι περισσότεροι αναδρομείς πιστεύουν πως η σημαντικώτερη κατάκτηση των πελατών τους είναι η απόκτηση του νοήματος στη ζωή τους και η αποκατάσταση της ψυχικής και πνευματικής ισορροπίας. Η ανακάλυψη και η εναρμόνιση με τον σκοπό της ζωής ενός ανθρώπου ίσως είναι και ο σημαντικότερος στόχος της αναδρομικής θεραπείας.
Σε μία έρευνα που έγινε από την Dr. Wambach, στις ΗΠΑ τη δεκαετία του '80, όπου χρησιμοποίησε τα ευρήματα 26 θεραπευτών που είχαν εργαστεί με ένα σύνολο 17350 πελατών, βρέθηκε ότι το 63% των ερωτηθέντων είδαν βελτίωση στα συναισθηματικά και σωματικά τους προβλήματα, ενώ ένα 40% είδαν πρόοδο στις διαπροσωπικές τους σχέσεις.
Σε άλλη μία έρευνα που έγινε στις ΗΠΑ από τη Δρ. Hazel Denning διευθύντρια της Ένωσης Αναδρομέων Θεραπευτών μελέτησε τα ευρήματα 8 θεραπευτών με ένα σύνολο σχεδόν χιλίων πελατών μεταξύ του 1985 και του 1992. Μετά από πέντε χρόνια εντόπισε τους 450 πελάτες και είχε τα ακόλουθα αποτελέσματα. Το 24% των πελατών είχε πλήρως απαλλαγεί από το πρόβλημα για το οποίο είχε καταφύγει στην αναδρομική θεραπεία. Το 23% είδε δραματική βελτίωση και το 17% είδε μερική βελτίωση. Οι υπόλοιποι δεν διαπίστωσαν κάποια ιδιαίτερη διαφορά ή βελτίωση.
Στην Ολλανδία το 1992 ο Ronald Van der Maessen ερεύνησε την αποτελεσματικότητα της αναδρομικής θεραπείας με 401 πελάτες 32 θεραπευτών. Τα αποτελέσματα επήλθαν με ένα μέσο όρο 15 ωρών αναδρομικής θεραπείας που έγιναν στη διάρκεια έξη συνεδρίων. Οι περισσότεροι ασθενείς είχαν προσπαθήσει τα πάντα για να απαλλαχτούν από το πρόβλημά τους πριν καταφύγουν στην αναδρομική θεραπεία. Έξη μήνες μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας οι ασθενείς ανέφεραν: περισσότεροι από το 50% ανέφεραν σημαντική έως ολοκληρωτική βελτίωση. Το 25% είδαν μικρή βελτίωση ενώ ένα 20% δεν είδε βελτίωση.
Άλλες έρευνες βρήκαν πως προβλήματα που προηγουμένως δεν είχαν επιλυθεί με την παραδοσιακή ψυχοθεραπευτική προσέγγιση, επιλύθηκαν με την επιστράτευση της αναδρομικής θεραπείας. Ο δρ. Ron Van der Maesen εργάστηκε με 54 ασθενείς που άκουγαν φωνές από πηγές που δεν μπορούσαν να εντοπιστούν(κατά το DSM-IV ακουστικές ψευδαισθήσεις στη σχιζοφρένεια) εκ των οποίων το 80% παρακολουθούνταν από ψυχιάτρους. Η έρευνα εποπτεύονταν από το Τμήμα Κλινικής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ στην Ολλανδία. Έξη μήνες μετά τη θεραπεία και μετά από κλινική εξέταση διαπιστώθηκε πως οι ενοχλητικές φωνές είχαν εξ'ολοκλήρου εξαφανιστεί στο 25% και πως 32% των ασθενών μπορούσαν πλέον να διαχειριστούν και να ανεχθούν αυτές τις φωνές.
Σχολές και Πιστοποίηση σε Διεθνές επίπεδο.
Μέχρι σήμερα τουλάχιστον δεν παρέχεται εκπαίδευση πανεπιστημιακού επιπέδου στην αναδρομική θεραπεία. Οι αναδρομές σε προηγούμενες ζωές εξ’ ορισμού παρεκκλίνουν των ορίων που έχει θεσπίσει η επιστημονική κοινότητα. Ως εκ τούτου, το έργο της εκπαίδευσης των νέων που ενδιαφέρονται να ασκήσουν το επάγγελμα αυτό, προσφέρουν κάποιοι παλαίμαχοι πρωτοπόροι του είδους που έχουν θεσπίσει αντίστοιχες σχολές. Αυτές οι σχολές έχουν θέσει υψηλά στάνταρ και προδιαγραφές στο πρόγραμμα σπουδών τους, λειτουργώντας επάνω σε συγκεκριμένα πρωτόκολλα στα οποία έχουν συμφωνήσει από κοινού με άλλες σχολές του κλάδου. Η αξιολόγηση των υποψηφίων αναδρομέων και η παροχή πιστοποίησης αποδίδεται μόνον όταν αυτοί πληρούν τα κριτήρια ικανότητας για επαγωγή, διαχείριση και ολοκλήρωση αναδρομών και όταν αποδέχονται τους όρους και τις συνθήκες που απαιτούνται για την άσκηση του συγκεκριμένου επαγγέλματος.
Μετά την πιστοποίηση απαιτείται συνεχής συμμετοχή σε σεμινάρια, ετήσιες ευρωπαϊκές  συναντήσεις και διεθνείς συνδιασκέψεις έτσι ώστε να υπάρχει διαρκής ενημέρωση για τις εξελίξεις στον κλάδο διατηρώντας έτσι το επίπεδο και την ποιότητα των θεραπευτών υψηλά.
Μερικές από αυτές τις σχολές είναι του Hans TenDam στην Ολλανδία, του Roger Woolger  σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής, του Andy Tomlinson  στην Αγγλία, του Mario Resende  στην Πορτογαλία, του ζεύγους Keyserlingk  αλλά και πολλών άλλων.
Διεθνείς Ενώσεις Αναδρομέων Θεραπευτών
Υπάρχουν και διεθνείς οργανώσεις που αποτελούν ένα φόρουμ συνάντησης αυτών των θεραπευτών. Είναι η Διεθνής Ένωση Αναδρομέων Θεραπευτών IARRT (International Association for Regression Research and Therapies) που ιδρύθηκε το 1980 και συνιστά την πρώτη παγκοσμίως τέτοια προσπάθεια. Από το 1986 εκδίδει την Επιθεώρηση Αναδρομικής Θεραπείας (The Journal of Regression Therapy) που αποτελεί και την πιο έγκυρη πηγή δημοσιεύσεων στο είδος της. Το 2006 ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση Αναδρομέων Θεραπευτών [EARTh] (European Association for Regression Therapy) που αποτελεί ένα χώρο συνεύρεσης και ανταλλαγής απόψεων από επαγγελματίες του χώρου. Εκεί κανείς μπορεί να ανατρέξει στη λίστα των εγκεκριμένων μελών για συμβεβλημένους και πιστοποιημένους θεραπευτές.
Κατηγορία:Θεραπευτικές αγωγές
Κοινοβούλιο της Ναβάρρας
Το Κοινοβούλιο της Ναβάρρας (Ισπανικά Parlamento de Navarra, Βασκικά Nafarroako Parlamentua) ή επίσης γνωστό ως Cortes de Navarra είναι το αυτόνομο μονοθάλαμο κοινοβούλιο της Ναβάρρας.
Εξουσίες
Οι εξουσίες του κοινοβουλίου ρυθμίζονται από τον "Οργανικό Νόμο για την Επανενοποίση και την Βελτίωση του Αυτόνομου Καθεστώτος της Ναβάρρας" (Ley Orgánica de Reintegración y Amejoramiento del Régimen Foral de Navarra, επίσης γνωστός ως LORAFNA). Αυτές οι εξουσίες περιλαμβάνουν την εκπροσώπηση των κατοίκων της Ναβάρρας, η έγκριση των νόμων και του Γενικού Προϋπολογισμού και η εκλογή και ο έλεγχος του Προέδρου, όπως σε κάθε άλλο κοινοβουλευτικό σύστημα.
Σύνθεση
Στο παρόν, το Κοινοβούλιο συντίθεται από 50 μέλη. Το μέγεθος του σώματος ορίζεται από το νόμο μεταξύ 40 και 70 εδρών. Οι αντιπρόσωποι εκλέγονται απευθείας για τετραετείς θητείες και ανανεώνονται ταυτόχρονα.
Στις εκλογές του 2007, 22 έδρες κερδήθηκαν από την Λαϊκή Ένωση της Ναβάρρας, 12 από το Ναι Ναβάρρα, 12 από το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ναβάρρας, 2 από την Σύγκλιση Δημοκρατών της Ναβάρρας, και 2 από την Ενωμένη Αριστερά της Ναβάρρας
Στις εκλογές του 2011, 19έδρες κέρδισε η Λαϊκή Ένωση της Ναβάρρας, 9 το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ναβάρρας, 8 το Ναβάρρα Ναι, 7 το Bildu, 4 το Λαϊκό Κόμμα και 3 η Ενωμένη Αριστερά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινοβούλια Ναβάρρα
Λάζλο Μπάλιντ
Ο Λάζλο Μπάλιντ (γεννημένος 1 Φεβρουαρίου 1948 στη Βουδαπέστη) είναι Ούγγρος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής.
Κατά τη διάρκεια της συλλογικής του καριέρας αγωνίστηκε με τις Φερεντσβάρος, Κλαμπ Μπρυζ, Τουλούζ ΦΚ και Γκρενόμπλ Φουτ 38. Συνολικά πραγματοποίησε 76 διεθνείς συμμετοχές και πέτυχε 3 τέρματα με την Εθνική Ουγγαρίας από το 1972 ως το 1982, ενώ συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1972, το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, καθώς και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982. Κατέκτησε, ακόμη, ένα αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972.
Αργότερα, εργάστηκε ως ομοσπονδιακός τεχνικός της Ουγγαρίας το 1988.
Ως ποδοσφαιριστής, είχε λάβει το ψευδώνυμο "Báró" (Ο Βαρόνος) λόγω της ευγενούς εμφάνισής του. Είναι απόφοιτος του Οικονομικού Πανεπιστημίου της Βουδαπέστης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φερεντσβάρος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Μπρυζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τουλούζ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρενόμπλ Φουτ 38 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ούγγροι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρακοσπάλοταϊ ΕΑΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1972
Τζέρι Λιούις
μικρογραφία|260x260εσ|Με την Άννα-Μαρία Αλμπεργκέτι σε φωτογραφία για την προώθηση της ταινίας Ο Τζέρι Λιούις σταχτοπούτος (1960) μικρογραφία|260x260εσ|Με την Καθλίν Φρίμαν στην ταινία Ο Τζέρι Λιούς γυναικοκατακτητής (1961) Ο Τζέρι Λιούις (αγγλικά: Jerry Lewis, γεννημένος είτε ως Τζέρομ Λέβιτς είτε ως Τζόζεφ Λέβιτς ανάλογα με την πηγή, 16 Μαρτίου 1926 - 20 Αυγούστου 2017) ήταν Αμερικανός κωμικός, ηθοποιός, τραγουδιστής, σκηνοθέτης, παραγωγός, σεναριογράφος και ανθρωπιστής, ιδιαίτερα γνωστός για το χονδροειδές χιούμορ του σε ταινίες της τηλεόρασης, του κινηματογράφου, του θεάτρου και του ραδιοφώνου. Η καριέρα του ξεκίνησε το 1946 όταν ήταν δίδυμο κωμικών με τον ηθοποιό Ντιν Μάρτιν, δημιουργώντας το ντουέτο Martin and Lewis, δίνοντας παραστάσεις σε νυχτερινά κέντρα, τηλεοπτικές εκπομπές, ραδιοφωνικά σόου, συναυλίες, ηχογραφήσεις και θεατρικές ταινίες. Όλα αυτά μέχρι το 1956 καθότι μετά έκαστος ακολούθησε διαφορετικές πορείες στον χώρο.
Μετά το 1957 ο Λιούις, στη σόλο καριέρα του, πρωταγωνίστησε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, όπως το Με το ζόρι γκάνγκστερ, (στην οποία έκανε την παρθενική του εμφάνιση ως παραγωγός), Παιδί για όλες τις δουλειές (στην οποία έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, γράφοντας για πρώτη φορά και το σενάριο), Ο Τζέρι Λιούις δάσκαλος για κλάματα αλλά και σε πολλές άλλες ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές ενώ κυκλοφόρησε και δίσκους, δίνοντας και ζωντανές ερμηνείες, και άλλα πολλά. Από το 1966 έως και το 2010, ο Λιούς ήταν ο κεντρικός παρουσιαστής του Labor Day Telethon, ένας ετήσιος τηλεμαραθώνιος που πραγματοποιούνταν την Ημέρα της Εργασίας, για την Muscular Dystrophy Association.
Βιογραφία
Ο Λιούις γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου 1926 στο Νιου Τζέρσεϊ από ρωσοεβραίους γονείς. Ο πατέρας του Ντάνιελ Λέβιτς (1902-1980) είχε γραφείο τελετών και ήταν διασκεδαστής στο Βόντεβιλ όπου χρησιμοποιούσε το καλλιτεχνικό όνομα Ντάνυ Λιούις. Η μητέρα του Ρέιτσελ Λέβιτς (γεννημένη Μπρότσκυ) έπαιζε πιάνο σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό. Ο Λιούις άρχισε να παίζει πιάνο στην ηλικία των πέντε ετών και συχνά έπαιζε μαζί με τους γονείς του στη Νέα Υόρκη. Μέχρι την ηλικία των 15 ετών, είχε αναπτύξει το προσωπικό του μουσικό στυλ στο οποίο με υπερβολικό τρόπο μιμούνταν τους στίχους από τραγούδια των φωνογράφων. Χρησιμοποίησε το επαγγελματικό όνομα Τζόει Λιούις αλλά γρήγορα το άλλαξε σε Τζέρυ Λιούις για να αποφύγει την σύγχυση με τον κωμικό ηθοποιό Τζόει Ε. Λιούις και τον πρωταθλητή βαρέων βαρών Τζόει Λιούις. Εγκατέλειψε τις σπουδές του στο Γυμνάσιο του Ίρβινγκτον. Είχε έναν προσωπικό "χαρακτήρα" ακόμα και στα εφηβικά του χρόνια, κάνοντας φάρσες στην γειτονιά του, συμπεριλαμβανομένου το να γλιστράει κρυφά στις κουζίνες των σπιτιών προκειμένου να κλέψει τηγανητό κοτόπουλο και πίτες. Κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου απορρίφθηκε από τον στρατό εξαιτίας ενός καρδιακού φυσήματος.
Ντουέτο με τον Ντιν Μάρτιν
Ο Λιούις κέρδισε την προσοχή όντας μέλος ενός ντουέτου με τον τραγουδιστή Ντιν Μάρτιν, ο οποίος εργάστηκε ως καλλιτέχνης στις κωμωδίες του Λιούις στην ομάδα Μάρτιν και Λιούις. Εκείνη την εποχή οι καλλιτέχνες διαφοροποιούνταν από τις περισσότερες κωμωδίες επειδή βασίζονταν στην αλληλεπίδρασή τους αντί για τα προγραμματισμένα σκετς. Μετά τον σχηματισμό τους το 1946, γρήγορα προωθήθηκαν σε εθνικό επίπεδο, πρώτα με το δημοφιλές θεατρικό τους σε ένα νυχτερινό κέντρο και στην συνέχεια ως αστέρια του δικού τους προγράμματος The Martin and Lewis Show στο δίκτυο NBC. Οι δυο άνδρες έκαναν πολλές εμφανίσεις στα πρωινά τηλεοπτικά προγράμματα, με την πρώτη εμφάνιση στις 20 Ιουλίου 1948 στην εκπομπή Toast of the Town στο κανάλι CBS (αυτή η εκπομπή αργότερα μετονομάστηκε επισήμως σε The Ed Sullivan Show στις 25 Σεπτεμβρίου 1955).
Μάρτιν και Λιούις σε ένα επεισόδιο της The Colgate Comedy Hour
Στις 3 Οκτωβρίου 1948 εμφανίστηκαν στην σειρά Welcome Aboard στο κανάλι NBC και στην συνέχεια ως οι πρώτοι οικοδεσπότες στην εκπομπή The Colgate Comedy Hour το 1950. Λίγο προτού εμφανιστούν στην εκπομπή The Colgate Comedy Hour, ο Λιούις προσέλαβε τον Νόρμαν Λέαρ και τον Εντ Σίμονς ώστε να γίνουν μόνιμοι συγγραφείς για τις παραστάσεις τους The Martin and Lewis Show. Το δίδυμο ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα στην εταιρεία Paramount όντας συνθέτες στην ταινία My Friend Irma (1949), η οποία βασίστηκε στις δημοφιλείς ραδιοφωνικές σειρές με το ίδιο όνομα. Ακολούθησε μια συνέχεια με την ταινία Γλυκιά μου Ίρμα (1950).
Μάρτιν και Λιούις το 1955
Ξεκινώντας με την ταινία Φωτιά στα μπατζάκια του (1950), οι Μάρτιν και Λιούις έγιναν τα αστέρια των δικών τους ταινιών σε δεκατέσσερις διαφορετικούς τίτλους: Πρωταθλητές της γκάφας (1951), Δύο ναύτες και ένα κορίτσι (1952), Ανώμαλη προσγείωση (1952; also appearing in the Crosby and Hope film, Road to Bali as cameos), Ψιλό γαζί (1952), Ο φόβος φυλάει τα έρημα (1953), That's Amore (1953), Κάνε μου τέτοια (1953), Τρεις εβδομάδες ζωής (1954), Ο κλόουν βασιλεύει (1954), Παναγιά μου δυο παιδιά (1955), Λόρδοι, λόρδα και φιλότιμο (1955), Καουμπόηδες για δέσιμο (1956) και Μια γυναίκα, δύο άντρες (1956). Ο Χαλ Γουάλις έκανε την παραγωγή και στις 16 ταινίες. Το περιοδικό DC Comics, που πιστοποιεί την δημοτικότητα των κωμικών ηθοποιών, δημοσίευσε το μπεστ-σέλερ κωμικό περιοδικό The Adventures of Dean Martin and Jerry Lewis από το 1952 έως το 1957. Το 1954 το δίδυμο εμφανίστηκε στο επεισόδιο 191 της σειράς What's My Line? ως μυστηριώδεις καλεσμένοι. Καθώς οι ρόλοι του Μάρτιν στις ταινίες τους γίνονται όλο και λιγότερο σημαντικοί με την πάροδο του χρόνου, η συνεργασία τους δημιούργησε προβλήματα. Η συμμετοχή του Μάρτιν έφερε αμηχανία το 1954 όταν το περιοδικό Look δημοσίευσε μια φωτογραφία της ομάδας για την ταινία εκείνης της χρονιάς προκειμένου να μπει στο εξώφυλλο του περιοδικού αλλά δεν συμπεριέλαβε τον Μάρτιν. Η επαγγελματική σχέση του έληξε στις 24 Ιουλίου 1956.
Τόσο ο Μάρτιν όσο και ο Λιούις ακολούθησαν επιτυχημένες σόλο καριέρες και κανένας από τους δυο δεν σχολίασε την διάσπαση της ομάδας ούτε σκέφτηκε μια ενδεχόμενη επανένωση. Πραγματοποίησαν μέχρι το 1961 περιστασιακές δημόσιες εμφανίσεις μαζί αλλά δεν ξαναεμφανίστηκαν μέχρι μια επανεμφάνιση-έκπληξη στην εκπομπή Muscular Dystrophy Telethon το 1976 την οποία διοργάνωσε ο Φρανκ Σινάτρα. Το δίδυμο τελικά συμφιλιώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 μετά τον θάνατο του γιου του Μάρτιν, Ντιν Πολ Μάρτιν, το 1987. Οι δυο άνδρες εμφανίστηκαν μαζί στην σκηνή για τελευταία φορά όταν ο Μάρτιν έκανε την τελευταία του ζωντανή παράσταση στο Bally's Hotel and Casino στο Λας Βέγκας το 1989. Ο Λιούις έφερε μια τούρτα για τα 72α γενέθλια του Μάρτιν, τραγουδώντας του το τραγούδι των γενεθλίων αστειευόμενος: "Γιατί χωρίσαμε ποτέ δεν θα το μάθω".
Σόλο καριέρα
Μετά την λήξη της συνεργασίας του με τον Μάρτιν, ο ίδιος και η σύζυγός του Πάττυ έκαναν διακοπές στο Λας Βέγκας προκειμένου να εξετάσουν την πορεία της καριέρας του. Ένιωθε ότι η ζωή του βρισκόταν σε κατάσταση κρίσης: "Δεν μπόρεσα να βάλω το ένα πόδι πάνω στο άλλο με απόλυτη εμπισοστύνη. Ήμουν εντελώς αποστασιοποιημένος για να είμαι μόνος..." Ενώ βρισκόταν ακόμα εκεί, έλαβε ένα επείγον αίτημα από τον φίλο του Σιντ Λουφτ, ο οποίος ήταν σύζυγος της Τζούντι Γκάρλαντ και μάνατζερ, στο οποίο του έλεγε ότι δεν μπορούσε να κάνει παράσταση εκείνη την νύχτα στο Λας Βέγκας εξαιτίας ενός προβλήματος υγείας και ρωτούσε εάν ο Λιούις μπορούσε να την αντικαταστήσει. Ωστόσο ο Λιούις δεν είχε ξανατραγουδήσει σε σκηνή από τότε που ήταν πέντε ετών, δηλαδή είκοσι πέντε χρόνια πριν. Παρ' όλα αυτά εμφανίστηκε μπροστά στο κοινό και έκανε αστεία κόλπα με το ακροατήριο ενώ η Γκάρλαντ καθόταν στο πίσω μέρος της σκηνής και παρακολουθούσε το σόου. Ο Λιούις τραγούδησε μια διαφορετική απόδοση ενός τραγουδιού που είχε μάθει από παιδί το "Rock-A-Bye Baby", μαζί με το "Come Rain or Come Shine." Ο ίδιος θυμάται: "Όταν τελείωσα το τραγούδι, ο χώρος εξερράγη. Κατέβηκα από την σκηνή γνωρίζοντας ότι θα μπορούσα να τα καταφέρω μόνος μου". Παρά τις διαμαρτυρίες της συζύγου του, ο Λιούις χρησιμοποίησε δικά του χρήματα για να ηχογραφήσει τα τραγούδια σε δίσκο.
Η εταιρεία Capitol Records άκουσε τα τραγούδια του και επέμεινε να του κάνει δίσκο. Το άλμπουμ αυτό ονομάστηκε Jerry Lewis Just Sings και έφτασε στο νούμερο 3 στα διαγράμματα του Billboard, παραμένοντας στην κορυφή για περίπου 4 μήνες και πουλώντας 1,5 εκατομμύριο αντίτυπα. Έχοντας πλέον αποδείξει ότι θα μπορούσε να τραγουδήσει μόνος του και να κάνει ζωντανές εμφανίσεις, άρχισε να εμφανίζεται τακτικά στο Sands Hotel στο Λας Βέγκας ξεκινώντας από τα τέλη του 1956. Αυτές οι εμφανίσεις σηματοδότησαν μια καμπή στη ζωή και τη σταδιοδρομία του. Υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με το Sands Hotel έτσι ώστε να εμφανίζεται επί έξι εβδομάδες κάθε χρόνο και έλαβε το ίδιο ποσό που λάβαιναν οι Martin and Lewis ως ομάδα. Οι κριτικοί του χάρισαν θετικά λόγια: "Ο Τζέρι είναι υπέροχος, έχει αποδείξει ότι μπορεί να έχει επιτυχία και μόνος του", ανέφερε ένας. Ο Λιούις εμφανίστηκε στην πρώτη του προσωπική τηλεοπτική εκπομπή για το κανάλι NBC τον Ιανουάριο του 1957 και ακολούθησαν παραστάσεις στο Μαϊάμι, τη Νέα Υόρκη, το Σικάγο και την Ουάσινγκτον. Τον Φεβρουάριο του ίδιους έτους ακολούθησε την Τζούντι Γκάρλαντ στο Palace Theater της Νέας Υόρκης. Ο πρώην συνεργάτης του, Μάρτιν, του τηλεφώνησε κατά την διάρκεια εκείνης της περιόδου για να του ευχηθεί καλή τύχη. "Ποτέ δεν ήμουν πιο ευτυχισμένος", είπε ο Λιούις. "Για πρώτη φορά έχω ήρεμο μυαλό".
Ακτιβισμός
Κατά την διάρκεια όλης της ζωής και της καριέρας του, ο Λιούις ήταν ένας παγκοσμίου φήμης ανθρωπιστής που υποστήριζε τη συλλογή χρημάτων για την έρευνα σχετικά με τη μυϊκή δυστροφία. Μέχρι το 2011 διετέλεσε πρόεδρος της χώρας και εκπρόσωπος του Συλλόγου Μυϊκής Δυστροφίας (πρώην Σύλλογος Μυϊκής Δυστροφίας Αμερικής). Ο Λιούις άρχισε να παρουσιάζει τηλεμαραθώνιους προς όφελος της εταιρείας από το 1952 έως το 1959 και στη συνέχεια φιλοξένησε το ετήσιο ζωντανό σόου Jerry Lewis MDA Telethon (επίσης αποκαλούμενο Jerry Lewis Extra Special Special, Jerry Lewis Super Show και Jerry Lewis Stars Across America) κάθε Σαββατοκύριακο της Ημέρας Εργασίας από το 1966 έως το 2010. Για πάνω από σχεδόν μισό αιώνα συγκέντρωσε πάνω από 2,6 δις δολλάρια σε δωρεές για τη μυϊκή δυστροφία.
Στις 3 Αυγούστου 2011 ανακοινώθηκε ότι ο Λιούις δεν θα παρουσίαζε πλέον τους MDA Telethons και δεν συνδεόταν πλέον με την Ένωση Μυϊκής Δυστροφίας. Την 1η Μαΐου 2015 ανακοινώθηκε ότι "ενόψει των νέων πραγματικοτήτων της τηλεοπτικής προβολής και της φιλανθρωπικής διανομής", τα Telethons τερματίστηκαν. Στις αρχές του 2016 ο Λιούις έσπασε μετά από πενταετή σιωπή και έκανε μια δήλωση μέσω βίντεο για τον οργανισμό στον προσωπικό του ιστότοπο προς τιμήν του ανασχεδιασμού του, σηματοδοτώντας την πρώτη του εμφάνιση (και όπως αποδείχθηκε και την τελευταία) υπέρ της υποστήριξης της MDA ήδη από το τελευταίο του Telethon το 2010 και το τέλος της δικής του θητείας ως προέδρου της το 2011.
Πολιτικές απόψεις
Ο Λιούις για πολλά χρόνια διατηρούσε ένα χαμηλό πολιτικό προφίλ, έχοντας λάβει συμβουλές από τον φίλο του και πρόεδρο Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντυ ο οποίος του είχε πει: "Μην πετύχεις τίποτα πολιτικό, μην το κάνεις αυτό επειδή θα σφετεριστούν την ενέργειά σου". Ο Λιούις ανέφερε κάποτε ότι η πολιτική "δεν ανήκε" στα Όσκαρ. Σε μια συνέντευξή του το 2004, ο Λιούις ρωτήθηκε για ποιο πράγμα ήταν λιγότερο περήφανος, με τον ίδιο να απαντά για την πολιτική - όχι την δική του, αλλά του κόσμου γενικότερα. Επέτρεψε την έλλειψη περηφάνιας των πολιτών στην χώρα τους δηλώνοντας "Ο πρόεδρος Μπους είναι ο πρόεδρός μου. Δεν θα πω τίποτα τίποτα αρνητικό για τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν το κάνω αυτό και δεν επιτρέπω στα παιδιά μου να το κάνουν. Και όταν έρχομαι στην Αγγλία μην τολμήσετε να μου κάνετε κανένα αστείο για τη "Μαμά". Αυτή είναι η Βασίλισσα της Αγγλίας, ανόητοι".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί σκετς Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Ερμηνευτές βοντβίλ Κατηγορία:Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες) Κατηγορία:Νικητές Ανθρωπιστικού Βραβείου Τζιν Χέρσολτ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί
Σουπρέμουμ
Στα Μαθηματικά το σουπρέμουμ (supremum, συντομογραφία: sup) ενός υποσυνόλου κάποιου συνόλου είναι το μικρότερο στοιχείο, που δεν περιέχεται απαραίτητα στο υποσύνολο, το οποίο είναι μεγαλύτερο ή ίσο με όλα τα στοιχεία του υποσυνόλου.
Παραδείγματα
Κατηγορία:Θεωρία συνόλων
Κατάλογος Προέδρων του Κοινοβουλίου της Ναβάρρας
Κατάλογος Προέδρων του Κοινοβουλίου της Ναβάρρας
Παρακάτω παρατίθεται κατάλογος των προέδρων:
Πηγή
Κατηγορία:Πολιτική της Ισπανίας Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ισπανία
Φραγκίσκη του Περιγκόρ
Η Φραγκίσκη, γαλλ.: Frances (Φρανσές) de Châtillon (απεβ. το 1481) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κόμισσα του Περιγκόρ (Périgord), υποκόμισσα του Λιμόζ (Limoges) και κυρία του Αβέν (Avesnes) & Σαλύ (Châlus).
Οικογένεια
Είχε επτά επιζώντα παιδιά με τον Αλαίν Α΄ κύριο του Αλπμπρέ, μεταξύ των οποίων:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Σατιγιόν
Σταύρος Ξαρχάκος
Ο Σταύρος Ξαρχάκος (14 Μαρτίου 1939) είναι Έλληνας συνθέτης και πολιτικός. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες συνθέτες του έντεχνου και λαϊκού τραγουδιού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι και στο Julliard School of Music της Νέας Υόρκης. Έχει γράψει τραγούδια για περισσότερους από 42 δίσκους, μουσική για 21 ταινίες και 15 τηλεοπτικές παραγωγές. Ακόμα, έχει συνθέσει μουσική για αρχαία τραγωδία, δράματα και διεθνή μπαλέτα.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Σταύρος Ξαρχάκος γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1939, στο κέντρο της Αθήνας, όπου κατοικεί μέχρι και σήμερα. Κατάγεται από τη Λακωνική Μάνη. Μεγαλώνοντας σε μία γειτονιά της πρωτεύουσας, όπου άνθιζαν οι τέχνες, ήλθε σε επαφή με το λαϊκό και το ρεμπέτικο τραγούδι, αλλά και με το ευρωπαϊκό, που ακουγόταν στο ραδιόφωνο, ενώ επηρεάστηκε έντονα από την εκκλησιαστική μουσική. Μουσικά ερεθίσματα έλαβε και από τη γιαγιά του, που έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε μαζί άριες από όπερες και καντάδες. Από μικρή ηλικία επέδειξε ενδιαφέρον για τη μουσική και παρακολούθησε μαθήματα βιολοντσέλου και πιάνου.
Σπουδές
Το 1958 εισήχθη στο Ωδείο Αθηνών, στο οποίο πραγματοποίησε τις πρώτες του σπουδές στην μουσική. Το 1968, ενώ βρισκόταν σε μία ιδιαίτερα παραγωγική στιγμή της καρίερας του, επιδιώκοντας να εξελίξει τη μουσική του και να διευρύνει τις γνώσεις του, αποφάσισε να σπουδάσει μουσική και σύνθεση στο Παρίσι, ως μαθητής της κορυφαίας Γαλλίδας μουσικολόγου και παιδαγωγού Nadia Boulanger, έως και το 1973.
Δισκογραφία - Παραστάσεις
Στην αρχή της σταδιοδρομίας του διακρίθηκε ως συνθέτης κινηματογραφικής και θεατρικής μουσικής. Η δισκογραφική του παραγωγή ξεκινά το 1963 και περιλαμβάνει περισσότερους από 45 δίσκους, μουσική για 21 ταινίες και 15 τηλεοπτικές παραγωγές.
Ήδη το 1961 συνέθεσε μουσική για το θεατρικό έργο της Jane Arden “Το πάρτυ”, ενώ το 1963, σε ηλικία 24 ετών, ανέλαβε τη μουσική σύνθεση για την εμβληματική ταινία “Τα κόκκινα Φανάρια”, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη. Η ταινία έλαβε διθυραμβικές κριτικές και τέθηκε υποψήφια για βραβείο Όσκαρ στην κατηγορία καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 1964, ενώ προτάθηκε να διαγωνιστεί για το βραβείο του Χρυσού Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Κανών. Ο ομότιτλος δίσκος κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά και εμπλουτίστηκε με νέα τραγούδια. Λίγο αργότερα συνέθεσε μουσική για την ταινία “Λόλα” σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου. Από τα μουσικά θέματα και τα τραγούδια της ταινίας ξεχώρισε το “Χάθηκε το Φεγγάρι”, που ερμήνευσε η Βίκυ Μοσχολιού.
Το 1964, συνέθεσε τη μουσική για τα τραγούδια που περιλαμβάνονται σε μία σειρά ντοκιμαντέρ, με τίτλο “Η Ελλάδα της Μελίνας”, τα οποία δημιουργήθηκαν από το Αμερικάνικο τηλεοπτικό δίκτυο ABC, για την ανάδειξη της χώρας. Η Μελίνα Μερκούρη, ερμήνευσε τα τραγούδια “Τι έχει και κλαίει το παιδί” και “Να με θυμάσαι” σε στίχους Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και Βαγγέλη Γκούφα, αντίστοιχα.
Το 1965 συνέθεσε τη μουσική για την ταινία “Μοντέρνα Σταχτομπούτα” σε σενάριο και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλαρίου, ενώ την επόμενη χρονιά για την ταινία “Διπλοπενιές” σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκαλενάκη. Σε αυτή ακούγονται τα τραγούδια “Μάτια Βουρκωμένα”, “Στου Όθωνα τα χρόνια” και “Με τι καρδιά (Αποχαιρετισμός)”, σε στίχους Νίκου Γκάτσου, με ερμηνευτή τον ηθοποιό Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Η ταινία παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν και στο Φεστιβάλ των Κανών με τίτλο “the syrtaki” και ταξίδεψε μέχρι την Ιαπωνία, την Αγγλία και τη Γαλλία. Ο δίσκος κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά σε αγγλόφωνη έκδοση, με ερμηνευτές τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τη Βίκυ Μοσχολιού και τον Σταμάτη Κόκοτα. Το 1966 κυκλοφόρησε ο δίσκος “Η Ελλάς Χωρίς Ερείπια”, στον οποίο περιλαμβάνεται δική του ακυκλοφόρητη μουσική και τραγούδια του Θεοδωράκη. Η μουσική του είχε συνοδεύσει το ομότιτλο ντοκιμαντέρ του Άγγελου Λάμπρου.
Το 1968 συνέθεσε τη μουσική της ταινίας “Κορίτσια στο Ήλιο”, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη, η οποία απέσπασε -4- βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μεταξύ των οποίων καλύτερης μουσικής, ενώ το 1969 έθεσε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Τo 1968 κυκλοφόρησε και η πρώτη του εργασία στο ρεμπέτικο τραγούδι με τίτλο “Μάρκος ο δάσκαλός μας”, ο οποίος περιλαμβάνει 12 τραγούδια του Μάρκου Βαμβακάρη, υπό τη δική του οπτική.
Το 1972, η ταινία προβλήθηκε στην Ιαπωνία. Ακόμη, συνέθεσε -5- από τα τραγούδια που περιλαμβάνονται στο δίσκο της Νάνας Μούσχουρη “Σπίτι μου Σπιτάκι μου”, σε στίχους Νίκου Γκάτσου. Την ίδια χρονιά συνέθεσε τη μουσική της ταινίας “Λυσιστράτη”, τη γνωστή Αριστοφάνεια αρχαία κωμωδία. Το 1973, συνέθεσε τη μουσική της τηλεοπτικής σειράς “Οι έμποροι των εθνών”, που βασίστηκε στο ομώνυμο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Εκεί ακούγεται για πρώτη φορά το αξιομνημόνευτο τραγούδι “Ήτανε μία φορά” σε ερμηνεία Νίκου Ξυλούρη.
Το 1973 είναι η χρονιά που συνέθεσε και τη μουσική για τη θεατρική παράσταση “Το Μεγάλο μας Τσίρκο”, του Ιάκωβου Καμπανέλλη, στην οποία - με όπλο τη σάτυρα και το δράμα - πραγματοποιείται μία αναδρομή στη σύγχρονη ιστορία της χώρας. Η παράσταση ανήχθη σε όχημα έκφρασης της διαμαρτυρίας των Ελλήνων πολιτών, κατά του δικτατορικού καθεστώτος και οι συντελεστές υφίσταντο διώξεις. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, συνέθεσε τη μουσική για το τραγούδι “Προσκύνημα” το οποίο προστέθηκε στην παράσταση για να τιμήσει τα θύματα του Πολυτεχνείου. Ήδη, το 1966, από κοινού με τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Μίκη Θεοδωράκη, είχαν αγωνιστεί για την κατάργηση της λογοκρισίας στην τέχνη, που είχε επιβληθεί από το δικτατορικό καθεστώς. Μαζί με τον ερμηνευτή Νίκο Ξυλούρη τραγουδούσαν στο Πολυτεχνείο υποστηρίζοντας τον αντιδικτατορικό αγώνα των φοιτητών.
Το 1974 κυκλοφόρησε ο δίσκος “Νυν και αεί” σε ερμηνεία Βίκυς Μοσχολιού και Νίκου Δημητράτου και η “Συλλογή” σε ερμηνεία Νίκου Ξυλούρη. Το 1976 συνέθεσε τη μουσική για την παράσταση “Ο Πειρασμός” του Γρηγόρη Ξενόπουλου, με τον ομότιτλο δίσκο να κυκλοφορεί την επόμενη χρονιά με ερμηνεύτρια την πρωταγωνίστρια του έργου, Αλίκη Βουγιουκλάκη.
Ακόμη, ορμώμενος από την αγάπη και το ενδιαφέρον του για την κλασική μουσική, πέρα από τη λαϊκή και έντεχνη μουσική, έχει συνθέσει έργα συμφωνικής ορχήστρας, από τα οποία ξεχωρίζουν το συμφωνικό ποιήμα του 1969 “Κυρά-Παναγιά”, το “Κοντσέρτο για πιάνο” του 1971, το “Ένδοψις” του 1979 για βαρύτονο και ορχήστρα, σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη, η σουίτα για ορχήστρα του 1982 “Αναμνήσεις”.