cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άρδακτος Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνης
Μεταφορές
Το 2022 ο Δήμος Αγίου Βασιλείου ξεκίνησε τα έργα για τον νέο δρόμο που ενώνει τον οικισμό Άρδακτο με τον οικισμό Κισσου Κάμπος. Πρόκειται για ένα έργο με μήκος 1,5 χιλιόμετρα, μειώνοντας την απόσταση από Άρδακτο για Κισσου Κάμπος κατά 3.6 χιλιόμετρα. Η ολοκλήρωση του έργου πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους (2022).
Διοικητικά
Δείτε: Κοινότητα Αρδάκτου
Ο Άρδακτος αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1997 με ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Λάμπης,στον οποίο εντάχθηκε όταν άρχισε να ισχύε το διοικητικό σύστημα "Καποδίστρια" το 1999, και το 2010 με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάσθηκε από το δήμο Λάμπης, λόγω ότι ο Δήμος Λάμπης ενώθηκε με τον Δήμο Φοίνικα και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αγίου Βασιλείου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος (Νέμπρος Κισάμου)
Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος (Νέμπρος Κισάμου). Στις Βουκολιές Κισάμου, στο συνοικισμό Νέμπρος, σώζεται ο μικρός μονόχωρος ναός του Αγίου Παντελεήμονα. Κτίσμα των χρόνων της τουρκοκρατίας, σήμερα λειτουργεί στη μνήμη των Αγίων Παντελεήμονα και Σπυρίδωνα.
Πηγές
Παντελεήμων
Τσεζάνο Μαντέρνο
Το Τσεζάνο Μαντέρνο (ιταλικά: Cesano Maderno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Κολιάτε
Το Κολιάτε (ιταλικά: Cogliate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Έρικ Αχάριους
Ο Έρικ Αχάριους (Erik Acharius, 10 Οκτωβρίου 1757 – 14 Αυγούστου 1819) ήταν Σουηδός βοτανολόγος ο οποίος πρωτοστάτησε στην ταξινομία των λειχηνών και είναι γνωστός ως ο «πατέρας της λειχηνολογίας». Ο Αχάριους ήταν ως γνωστόν ο τελευταίος μαθητής του Κάρολου Λινναίου.
Βίος
Ο Αχάριους γεννήθηκε το 1757 από τον Γιόχαν Έρικ Αχάριους και την Καταρίνα Μαργκαρέτα Χάγκτορν στο Γέβλε. Έλαβε ιδιωτική εκπαίδευση έως ότου έγινε δεκτός στο Γυμνάσιο του Γέβλε το 1770. Αργότερα εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα το 1773, όπου σπούδασε φυσική ιστορία και ιατρική υπό τον Λινναίο και ήταν ο τελευταίος φοιτητής που υπέβαλε διατριβή ενώπιον του. Η διατριβή του Αχάριους, με τίτλο Planta Aphyteia, αφορούσε ένα είδος αγγειώδους φυτού (Hydnora) το οποίο είχε συλλέξει στη Νότια Αφρική ο Καρλ Πέτερ Τούνμπεργκ και το οποίο ο Λινναίος είχε κατατάξει εσφαλμένα στους μύκητες. Έτσι είναι γνωστός ως «Ο τελευταίος μαθητής του Κάρολου Λινναίου». Αφού αποφοίτησε από την Ουψάλα το 1776, εργάστηκε αργότερα για τη Βασιλική Ακαδημία Επιστημών της Στοκχόλμης και ολοκλήρωσε τις ιατρικές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο Λουντ το 1782. Διορίστηκε δημοτικός ιατρός στη Βαντστένα το 1785, περιφερειακός ιατρός στην κομητεία Έστεργκετλαντ το 1789, διευθυντής του νέου νοσοκομείου της Βαντστένα (το οποίο είχε ξεκινήσει ο ίδιος) το 1795 και επίτιμος καθηγητής το 1803. Ως σκιτσογράφος, ο Αχάριους εικονογράφησε το έργο έγχρωμης ιστορίας του Πέτερ Βέστρινγκ Svenska lafvarne (1805) και το Flora Capensis του Καρλ Πέτερ Τούνμπεργκ.
Το 1787 ο Έρικ Αχάριους παντρεύτηκε την Έλενα Ντοροτέα Σολάντερ (1762-1804), κόρη ενός εμπόρου, στη Λάντσκρονα. Μετά τον θάνατο της Έλενα, ο Αχάριους παντρεύτηκε τη Μαργκαρέτα Μαρία Χόφμπεργκ στις 31 Δεκεμβρίου 1804. Ήταν κόρη του Γκότφριντ Χόφμπεργκ, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την παραγωγή αλατόνερου για πυρομαχικά στο Σκένινγκε. Συνολικά ο Έρικ Αχάριους απέκτησε τέσσερα παιδιά, τον Λαρς Γκούσταφ Αχάριους, τον Ζαν Τόρκελ Αχάριους, την Καταρίνα Τεοντόρα Όρλινγκ (το γένος Αχάριους) και τη Σαρλότα Βιλελμίνα Αχάριους.
Έργο στη λειχηνολογία
αριστερά|μικρογραφία|Εικονογράφηση από το Lichenographia universalis Ο Αχάριους ανήκε στις νεότερες γενιές των Σουηδών βοτανολόγων που συνέχισαν αυτό που ο Λινναίος είχε αφήσει στη μέση, την ταξινόμηση όλων των ζωντανών οργανισμών. Ο Αχάριους ξεκίνησε την ταξινομική κατάταξη των Λειχηνών και κατά τη διάρκεια της ζωής του ταξινόμησε πάνω από 3.300 είδη λειχήνων χωρισμένα σε 40 διαφορετικά γένη. Την εποχή του θανάτου του Λινναίου όλες οι λειχήνες ήταν ομαδοποιημένες σε ένα μόνο γένος, έτσι ο Αχάριους ήταν ο πρώτος που επέκτεινε την ταξινόμηση των λειχηνών στην πολυδιάστατη ομάδα οργανισμών που είναι γνωστή σήμερα. Η πρώτη του δημοσίευση ήταν το Lichenographiae Suecia prodromus, που εκδόθηκε το 1798 και περιγράφει λεπτομερώς όλα τα γνωστά είδη λειχήνων που βρέθηκαν στη Σουηδία. Αυτό ήταν το πρώτο έργο που δημοσιεύτηκε και περιέγραφε λεπτομερώς τις λειχήνες με τη χρήση διωνυμικής ονοματολογίας και επέκτεινε την ταξινόμησή τους πέρα από ένα μόνο γένος. Ενώ συνέθετε το Lichenographiae Suecia prodromus, ο Αχάριους άρχισε να επικοινωνεί με τον Όλοφ Σβαρτς, έναν άλλο μαθητή του Λινναίου, και από το 1780 έως το 1815 έστειλαν σχεδόν 350 επιστολές ο ένας στον άλλον. Πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι ο Σβαρτς επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την ανάπτυξη του συστήματος ταξινόμησης του Αχάριους. Επιπλέον, ο Σβαρτς σύστησε τον Αχάριους σε πολλούς άλλους Σουηδούς φυσιοδίφες, καθώς και σε αρκετές σημαντικές διεθνείς προσωπικότητες, όπως ο Τζέιμς Έντουαρντ Σμιθ, επικεφαλής της Λινναϊκής Εταιρείας. Η έκθεση αυτή βοήθησε τον Αχάριους να διαδώσει τα νέα του ευρήματα σχετικά με τις λειχήνες σε ένα διεθνές ακροατήριο. Αφού δημοσίευσε το πρώτο του έργο, έστειλε ένα αντίγραφο στον Τζέιμς Έντουαρντ Σμιθ, ο οποίος, σε απάντηση, διόρισε τον Αχάριους ως εξωτερικό μέλος της Λινναϊκής Εταιρείας. Στη συνέχεια, ο Αχάριους δημοσίευσε τα βιβλία Methodus qua omnes detectos Lichenes (1803), Lichenographia universalis (1810), και Synopsis methodica lichenum (1814) καθένα από τα οποία έστειλε στην Εταιρεία του Λονδίνου, συνοδευόμενο από εκατοντάδες δείγματα που περιγράφονται σε κάθε βιβλίο. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Αχάριους συνέλεξε πάνω από 5.500 δείγματα λειχηνών, τα περισσότερα από τα οποία φιλοξενούνται σήμερα στο Βοτανικό Μουσείο του Φινλανδικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας.
Στα επιδραστικά έργα του, ο Αχάριους εισήγαγε πολλές ορολογίες που σχετίζονται με τις λειχήνες και οι οποίες παραμένουν σε ευρεία χρήση μέχρι σήμερα.
Κληρονομιά
Η διεθνής φήμη του Αχάριους επηρέασε πολλούς νέους λειχηνολόγους από όλη την Ευρώπη. Το 1804 ο Φρίντριχ Βέμπερ (Friedrich Weber, 1781-1823) και ο Ντάνιελ Ματίας Χάινριχ Μορ (Daniel Matthias Heinrich Mohr, 1780-1808), δύο Γερμανοί φυσιοδίφες, δημοσίευσαν το βιβλίο Naturhistorische Reise durch einen Theil Schwedens, στο οποίο παρουσιάστηκε εκτενώς το έργο του για τις λειχήνες και περιλάμβαναν επίσης τέσσερις εικονογραφήσεις του Αχάριους. Επιπλέον, ο Γουίλιαμ Μπόρερ, ο οποίος πρωτοστάτησε στη λειχηνολογία στη Βρετανία (και συχνά αποκαλείται πατέρας της βρετανικής λειχηνολογίας), επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τα δείγματα και τις δημοσιεύσεις του Αχάριους που έλαβε η Λινναϊκή Εταιρεία του Λονδίνου. Αυτές οι συλλογές και τα βιβλία μελετήθηκαν από τον Μπόρερ το 1809 και αποτέλεσαν τη βάση για το δικό του έργο. Επιπλέον, ο Τόμας Γκέιτζ δημοσίευσε το βιβλίο A Monograph of the Genus Cenomyce: Consisting of Coloured Drawings of Each Species and Variety, As Described in the Lichenographia Universalis of Acharius το 1815, το οποίο περιείχε εικονογραφήσεις κάθε είδους και παραλλαγής του γένους Cenomyce όπως περιγράφεται στη Lichenographia universalis. Μέχρι σήμερα αρκετά από τα αρχικά σχήματα ταξινόμησης του Αχάριους εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται στην ταξινομία των λειχηνών. Η Διεθνής Ένωση Λειχηνολογίας έχει ονομάσει το μετάλλιό της για τα δια βίου επιτεύγματα στη λειχηνολογία μετάλλιο Αχάριους από το όνομά του, και επίσης το 1992 τοποθέτησε αναμνηστική πλάκα στο σπίτι στη Βαντστένα όπου έζησε για πολλά χρόνια.
Διακρίσεις
μικρογραφία|Σελίδα τίτλου του πρώτου έργου του Έρικ Αχάριους Lichenographia svecicae Prodromus (1798). μικρογραφία|Synopsis methodica lichenum, 1814 Ήταν μέλος της Βασιλικής Φυσιογραφικής Εταιρείας του Λουντ (1795), της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών (1796), της Λινναϊκής Εταιρείας του Λονδίνου (1801), διορίστηκε ιππότης του Τάγματος της Βάσα (1809) και της Βασιλικής Εταιρείας Επιστημών της Ουψάλα (1810).
Το φυτικό γένος Acharia (το 1794, ), πολλά είδη φυτών (π.χ. Rosa acharii, και (τύπος λειχήνας), Conferva acharii ) και ένα έντομο, το Tortrix achariana έχουν όλα πάρει το όνομά τους από τον Αχάριους.
Οι συλλογές του Αχάριους είναι μοιρασμένες σε διάφορα μουσεία: το Φινλανδικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Ελσίνκι, στο οποίο ανήκει το Βοτανικό Μουσείο στην Ουψάλα, το Σουηδικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και το Βοτανικό Μουσείο στο Λουντ. Τα έγγραφά του βρίσκονται στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Ουψάλα. Υπάρχουν επίσης δείγματα που συνέλεξε στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου.
Ακολουθεί κατάλογος με τις δημοσιεύσεις του Έρικ Αχάριους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Ουψάλα Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Σουηδοί βιολόγοι Κατηγορία:Σουηδοί ιατροί
Ναταλία της Σερβίας
Η Ναταλία Ομπρένοβιτς (Наталија Обреновић, 15 Μαΐου 1859 - 8 Μαΐου 1941), το γένος Κέσκο (Ρουμανικά : Natalia Cheșcu; Наталья Кешко), γνωστή ως Ναταλία της Σερβίας, ήταν η Πριγκίπισσα της Σερβίας από το 1875 έως το 1882 και στη συνέχεια η Βασίλισσα της Σερβίας από το 1882 έως το 1889 ως σύζυγος του Μιλάν Α' της Σερβίας. Ρουμανικής εθνοτικής καταγωγής, ήταν η κόρη του Ρώσου συνταγματάρχη Πέτρ Κέσκο και της Ρουμάνας ευγενούς πριγκίπισσα Πουλχερία Στούρτζα.
Διάσημη για την ομορφιά της στα νιάτα της, αργότερα θεωρήθηκε ως μία από τις πιο όμορφες βασίλισσες στην Ευρώπη.
Νεαρή ηλικία και οικογένεια
Γεννήθηκε το 1859 στη Φλωρεντία, το Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης (τώρα Ιταλία), ως το πρώτο παιδί του Ρώσου συνταγματάρχη Πετρ Κέσκο (1830-1865) της Βεσσαραβίας, μέλος του τμήματος της οικογένειας Βασίλκο φον Σερέκι και της πριγκίπισσας της Μολδαβίας Πουλχερία Στούρτζα (1831–1874). Ο πατέρας της ήταν ο γιος του Ιωάννη Κέσκο, ενός Επόπτη της Αριστοκρατίας της Βεσσαραβίας και της ρουμανικής αριστοκράτισσας Ναταλία Μπαλς, κόρης του Ιορδάτσι Μπαλς, μεγάλου ταμία της Μολδαβίας και της πριγκίπισσας Ρωξάντρα Στούρτζα (1785-1844). Από την πλευρά της μητέρας της, ήταν εγγονή του Πρίγκιπα Νικολάου Στουρτζά και της Πριγκίπισσας Μαρίας Ροσέττι-Ροζνοβάου. Από την πλευρά της μητέρας της, είχε επίσης κάποια γερμανική καταγωγή, προερχόμενη από τον διάσημο Γερμανό παθολόγο Κρίστοφ Βίλχεμ Χούφφελαντ (1762-1836), του οποίου ο πατέρας Γιόχαν Φρίντριχ ΧούφελαντFriedrich Hufeland (1730–1787) ήταν κορυφαίος γιατρός στο Δικαστήριο της Δούκισσας Άννα Αμαλία της Σαξ-Βαϊμάρ και Άιζεναχ στη Βαϊμάρη. Η κόρη του Χριστόφ, Ελισάβετ παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Αλέξανδρο Στούρτζα, απόγονο των βασιλεύοντων πριγκίπων της Μολδαβίας και έγιναν γονείς του πρίγκιπα Νικολά. Η Ναταλία μεγάλωσε στο Ντανουτένι, της Βεσσαραβίας και το Ιάσιο, της Ενωμένης Ρουμανίας.
Είχε δύο αδελφές και έναν αδερφό:
Αφού έμεινε ορφανή και από τους δύο γονείς της, ανέλαβε τη φροντίδα της η μητρική της θεία, η πριγκίπισσα Εκατερίνα Μουρούζη.
Βασιλικός γάμος
αριστερά|μικρογραφία|347x347εσ| Η πριγκίπισσα Ναταλία το 1875 αριστερά|μικρογραφία|230x230εσ| Προτομή της [[Ναταλία της Σερβίας|Ναταλία Ομπρένοβιτς Βασίλισσα της Σερβίας από τον Άλαχος Στρόμπλ, Ιστορικό Μουσείο της Σερβίας.]] Παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Μιλάν Γ' Ομπρένοβιτς της Σερβίας στις 17 Οκτωβρίου 1875. Ήταν δεύτερα ξαδέλφια, καθώς η γιαγιά της, η Ναταλία ήταν αδερφή της γιαγιάς του Μιλάν, Σμαράντα Μπαλς. Μίια αντιπροσωπεία από τη Ρουμανία, η οποία περιελάμβανε τα μέλη των ρουμανικών οικογενειών ευγενών Μουρούζη και Κατάργκιου (μητρική οικογένεια του Μιλάν, με την οποίο είχε σχέση Ναταλία), παρακολούθησαν την τελετή του γάμου της. Είχε δύο γιους μαζί του, τον μελλοντικό βασιλιά Αλέξανδρο, γεννημένο το 1876, του οποίου ο νονός ήταν ο Τσάρος Αλέξανδρος Β' της Ρωσίας και ο μικρότερος αδελφός του Σεργκέι, ο οποίος πέθανε λίγες μέρες μετά τη γέννησή του το 1878.
Όταν ο πρίγκιπας Μιλάν διακήρυξε το Βασίλειο της Σερβίας το 1882, αφού εξασφάλισε διεθνή αναγνώριση, η πριγκίπισσα Ναταλία πήρε τον τίτλο και την τάξη της βασίλισσας.
Στην Πασχαλινή δεξίωση του 1886, η Βασίλισσα Ναταλία χαστούκισε δημόσια τη σύζυγο του Έλληνα πρέσβη. Η Ελληνίδα φημολογούνταν ότι είχε σχέση με τον Βασιλιά Μιλάν.
Βασιλική σύγκρουση και διαζύγιο 1887/88
Η σχέση του βασιλικού ζευγαριού έφτασε σε κρίσιμο επίπεδο το 1887, ως επακόλουθο όχι μόνο των πολλών σχέσεων του Βασιλιά με άλλες γυναίκες, αλλά και πολιτικές διαφορές μεταξύ του Βασιλιά και της Βασίλισσας. Ο Βασιλιάς ακολούθησε μία φιλο-αυστριακή εξωτερική πολιτική, την οποία η Ρωσίδα και η σλαβόφιλη Βασίλισσα δεν θα ανεχόταν.
Αυτές οι συγκρούσεις εξελίχθηκαν σε δημόσιο σκάνδαλο όταν η Βασίλισσα - συνοδευόμενη από το παιδί της, τον 11χρονο Πρίγκιπα Αλέξανδρο - έφυγε από τη Σερβία και εγκαταστάθηκε στη Ρωσική Κριμαία τον Μάιο του 1887. Το σλαβόφιλο κοινό στη Ρωσία τιμούσε τη Σέρβα βασίλισσα με επιδεικτικό τρόπο. Οι φήμες εξαπλώθηκαν για ένα βασιλικό διαζύγιο στο εγγύς μέλλον και υπήρχαν δημόσιες συζητήσεις για την παραίτηση του Βασιλιά υπέρ του γιου του. Αυτές οι φήμες αποδείχθηκαν πρόωρες - το διαζύγιο έγινε ένα χρόνο αργότερα, η παραίτηση ακολούθησε το 1889. Τον Ιούλιο του 1887, η βασίλισσα και ο γιος της επέστρεψαν στο Βελιγράδι και τον Αύγουστο η Βασίλισσα εγκατέλειψε ξανά τη χώρα της για την Αυστροουγγαρία. Τον Οκτώβριο, ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα συναντήθηκαν στη Βουδαπέστη για μία επίσημη συμφιλίωση και με την έγκριση του Βασιλιά, η Βασίλισσα και ο Πρίγκιπας έφυγαν για ένα ακόμη ταξίδι στο εξωτερικό, στην Ιταλία, μέχρι το Νοέμβριο.
Το 1888, η Βασίλισσα Ναταλία και ο γιος της έφυγαν για άλλη μία μακρά διαμονή στο εξωτερικό, στο Βισμπάντεν - προφανώς χωρίς πρόθεση να επιστρέψουν στο Βελιγράδι. Το ιδιωτικό σκάνδαλο, που παιζόταν στη δημόσια σφάιρα, μετατράπηκε σε πολιτικό θέμα, όταν ο Βασιλιάς χρησιμοποίησε τη γερμανική αστυνομία τον Ιούλιο του 1888 για να φέρει τον νεαρό πρίγκιπα του στέμματος στο βασίλειό του.
Λίγο αργότερα, ο Βασιλιάς Μιλάν ξεκίνησε τις εκκλησιαστικές διαδικασίες διαζυγίου. Ακόμη και η έναρξη αυτών των διαδικασιών δημιούργησε μία σκιά στη βασιλική φήμη. Η Ιερά Σύνοδος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας συναντήθηκε στο Βελιγράδι και αυτοκηρύχθηκε ανίκανη για το βασιλικό διαζύγιο. Όταν το συνέδριο του Βελιγραδίου ανέλαβε την υπόθεση, η Βασίλισσα απέρριψε την επιθυμία του Βασιλιά για διαζύγιο και υποστήριξε τις διάφορες προσπάθειες συμφιλίωσης του ζευγαριού σύμφωνα με τον εκκλησιαστικό νόμο. Όταν ο Βασιλιάς κατάφερε να πάρει το διαζύγιό του με μία μόνο απόφαση του Μητροπολίτη της Σερβικής εκκλησίας, η Βασίλισσα απέρριψε την απόφαση δημόσια και δήλωσε ότι θεωρεί τον εαυτό της ακόμα σύζυγο του Βασιλιά.
Άμεση πολιτική συνέπεια αυτών των δυναμικών συγκρούσεων ήταν το νέο νόμος διαδοχής στο θρόνο που διακηρύχθηκε κατά τις κοινοβουλευτικές συνόδους σχετικά με το νέο σύνταγμα της Σερβίας. Το νέο σύνταγμα επέβαλε ότι ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος και τα μελλοντικά του παιδιά (που δεν γεννήθηκαν ποτέ) ήταν μόνο νόμιμοι κληρονόμοι του σερβικού στέμματος. Πιθανά παιδιά ενός δεύτερου γάμου του Βασιλιά Μιλάν θα έπρεπε να αποκλειστούν από τη διαδοχή, ακόμη και στην περίπτωση που η γραμμή του (μελλοντικού) Βασιλιά Αλεξάνδρου επρόκειτο να εξαφανιστεί. Ένα σαφές ψήφισμα δυσπιστίας για τον (πρώην) βασιλιά στον χειρισμό των οικογενειακών του υποθέσεων, που προκάλεσε την παραίτησή του, τον Μάρτιο του 1889.
Συγκρούσεις με την αντιβασιλεία και ιδιωτική συμφιλίωση
Στις 6 Μαρτίου 1889, ως συνέπεια της ξαφνικής παραίτησης του (πρώην) συζύγου της, ο γιος της Ναταλίας, έγινε ο Βασιλιάς της Σερβίας, Αλέξανδρος Α'. Μέχρι το 1893, όταν ο Αλέξανδρος ανέλαβε την κυβέρνηση, τέθηκε υπό ένα συμβούλιο αντιβασιλείας με επικεφαλής τον πρώην πρωθυπουργό Γιόβαν Ρίστικ. Ο πρώην βασιλιάς Μιλάν εξασφάλισε τα εκπαιδευτικά δικαιώματα για τον γιο του και διέταξε το συμβούλιο της αντιβασιλείας να μην επιτρέψει στη βασίλισσα μητέρα να παραμείνει μόνιμα στη Σερβία όσο ήταν ανήλικος ο βασιλιάς Αλέξανδρος. Σύντομες συναντήσεις μεταξύ μητέρας και γιου σε ξένες χώρες έπρεπε να είναι δυνατές με την άδεια της αντιβασιλείας.
Η Βασίλισσα Ναταλία δεν αποδέχθηκε αυτούς τους περιοριστικούς όρους. Τον Αύγουστο του 1889, ανακοίνωσε δημόσια την πρόθεση της να επισκεφθεί τον γιο της στο βασιλικό παλάτι του Βελιγραδίου. Ακόμα και όταν ο πρώην βασιλιάς Μιλάν τροποποίησε τους περιορισμούς του προς όφελός της, δεν ήταν διατεθειμένη να περιοριστεί καθόλου και επέμεινε στο δικαίωμα της μητέρας να επισκέπτεται τον γιο της, όποτε αυτό την ευχαριστούσε, ανεξάρτητα από τη συγκατάθεση ή την άρνηση της κυβέρνησης. Όταν η Βασιλομήτωρ έφτασε πράγματι στο Βελιγράδι στις 29 Αυγούστου 1889, την υποδέχτηκε με ενθουσιασμό ο λαός.
Η αντιβασιλεία, όμως, της αρνήθηκε την βασιλική προσφώνηση της (θα έπρεπε να προσφωνείται ως η κ. Κέσκο) και - αφού επέμενε ότι ήταν ακόμη η σύζυγος του πρώην βασιλιά και η νόμιμη βασίλισσα της Σερβίας - οποιαδήποτε συνάντηση με τον γιο της. Τον Οκτώβριο του 1889 ο πρώην βασιλιάς και οι αντιβασιλείς επέτρεψαν συναντήσεις μεταξύ μητέρας και γιου κάθε 14 ημέρες - αλλά αυστηρά έξω από το βασιλικό παλάτι.
Τον Ιούλιο του 1890, η Σύνοδος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας κήρυξε το διαζύγιο μεταξύ του Μιλάν και της Ναταλίας ως νόμιμο.
Τον Απρίλιο του 1891, ο πρώην βασιλιάς Μιλάν - μετά από αρκετές παρεμβάσεις σε κυβερνητικές υποθέσεις - ανακοίνωσε την πρόθεσή του να φύγει από τη Σερβία έως ότου ο γιος του ενηλικιωθεί και αναλάβει τη διακυβέρνηση. Το κοινοβούλιο ανέθεσε στην κυβέρνηση να ζητήσει από τη Βασίλισσα μητέρα Ναταλία να ενεργήσει ανάλογα. Όταν η βασίλισσα αρνήθηκε να φύγει από τη χώρα, η αστυνομία προσπάθησε να την αποβάλει με τη βία στις 18 Μαΐου 1891. Η βασίλισσα άνοιξε το παράθυρο και ζήτησε βοήθεια από τον λαό και πράγματι ένα πλήθος πολιτών πολέμησε την αστυνομία και τον στρατό, απελευθέρωσε τη βασίλισσα και την πήγε θριαμβευτικά πίσω στο παλάτι της. Αλλά την επόμενη μέρα, ολόκληρη η δύναμη της στρατιωτικής φρουράς του Βελιγραδίου χρησιμοποιήθηκε για να εξασφαλίσει την αποχώρηση της βασίλισσας στην εξορία.
Τον Ιανουάριο του 1893, οι εξόριστοι βασιλείς Μιλάν και Ναταλία συμφιλιώθηκαν και ζήτησαν από τη σερβική κυβέρνηση να ανακαλέσει το διαζύγιό τους. Ο Μητροπολίτης και η σύνοδος κήρυξαν την πράξη διαζυγίου του 1888 παράνομη και ο βασιλικός γάμος εξακουλουθούσε να ισχύει τον Μάρτιο του 1893.
Επιστροφή, δεύτερη εξορία και θάνατος
δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ| Ο τάφος της στο Νεκροταφείο του [[Λάρντι, Έσσον|Λάρντι]] Αφού ο πρώην βασιλιάς Μιλάν είχε επιστρέψει στη Σερβία τον Ιανουάριο του 1894 και ανέλαβε τη θέση του αναπληρωτή του γιου του και αρχηγού του στρατού, ο Βασιλιάς Αλέξανδρος διέταξε την πλήρη αποκατάσταση των γονέων του και την αποκατάσταση των βασιλικών προνομίων τους τον Απρίλιο του 1894 - παρά τις διαμαρτυρίες της ριζοσπαστικής αντιπολίτευσης. Η Ναταλία, η οποία ζούσε κυρίως στη Γαλλία, επέστρεψε στο Βελιγράδι μετά τον Μάιο του 1895, αλλά διατήρησε τη συνήθεια της για συχνά ταξίδια στο εξωτερικό.
Η βασίλισσα Ναταλία πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής της εξόριστη στη Γαλλία. Πέθανε το 1941 στο Σαιν-Ντενί της Γαλλίας, ενώ άλλες πηγές αναφέρουν το Παρίσι. Τα αδημοσίευτα απομνημονεύματά της διατηρήθηκαν στο Βατικανό, αλλά δημοσιεύθηκαν στο Βελιγράδι το 1999.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Σέρβοι γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Οίκος των Ομπρένοβιτς Κατηγορία:Βασιλική οικογένεια της Σερβίας Κατηγορία:Ευρωπαίες βασίλισσες (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αντόνιο Καμπρίνι
Ο Αντόνιο Καμπρίνι (ιταλικά: Antonio Cabrini, γεννήθηκε 8 Οκτωβρίου 1957) είναι Ιταλός προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην ποδοσφαιριστής. Έπαιξε ως αριστερός πλάγιος αμυντικός, κυρίως με τη Γιουβέντους. Κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 με την Εθνική Ιταλίας. Θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους αμυντικούς της Ιταλίας όλων των εποχών και μνημονεύεται ιδιαίτερα για τη δημιουργία μιας από τις καλύτερες αμυντικές γραμμές της ιστορίας με την Ιταλία και τη Γιουβέντους, μαζί με τον τερματοφύλακα Ντίνο Τζοφ, καθώς και τους αμυντικούς Κλαούντιο Τζεντίλε και Γκαετάνο Σιρέα. Κέρδισε το Βραβείο του Καλύτερου Νέου Ποδοσφαιριστή στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, αφού βοήθησε την Ιταλία να τερματίσει στην τέταρτη θέση και εκπροσώπησε επίσης την Ιταλία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980, τερματίζοντας για άλλη μια φορά στην τέταρτη θέση. Είναι ένας από τους λίγους παίκτες που έχουν κερδίσει όλες τις διοργανώσεις συλλόγων της UEFA, ένα επίτευγμα που κατάφερε με τη Γιουβέντους. Το 2021 εισήχθη στο Hall of Fame του Ιταλικού Ποδοσφαίρου. Είχε το παρατσούκλι Bell'Antonio («Όμορφος Αντόνιο»), λόγω της δημοτικότητάς του ως χαρισματικού και εμφανίσιμου ποδοσφαιριστή.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Καμπρίνι γεννήθηκε στην Κρεμόνα της Λομβαρδίας. Έκανε το ντεμπούτο του στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο με την τοπική ΟΣ Κρεμονέζε στη Σέριε Γ τη σεζόν 1973–74, κάνοντας τρεις εμφανίσεις και κέρδισε θέση βασικού την επόμενη σεζόν 1974–75. Τη σεζόν 1975–76 έπαιξε στη Σέριε Β για την Αταλάντα και το καλοκαίρι του 1976 αποκτήθηκε από τη Γιουβέντους, την ομάδα στην οποία επρόκειτο να περάσει το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του.
Με τη Γιουβέντους, κέρδισε τη Σέριε Α έξι φορές, το Κύπελλο Ιταλίας δύο φορές, ένα ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ, ένα ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο. Στην τελευταία του σεζόν με τη Γιουβέντους, ήταν επίσης αρχηγός της ομάδας, αφού διαδέχθηκε τον Σιρέα. Το 1989, μετά από 13 επιτυχημένες σεζόν με τον σύλλογο του Τορίνο, μετακόμισε στη Μπολόνια ΦΚ για άλλα δύο χρόνια, πριν αποσυρθεί ως παίκτης. Έπαιξε συνολικά 352 αγώνες στη Σέριεα Α (297 από αυτούς με τη Γιουβέντους), σημειώνοντας 35 γκολ (33 από αυτούς με τη Γιουβέντους).
Εθνική ομάδα
Ο Καμπρίνι κλήθηκε στην Εθνική Ιταλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, παρόλο που δεν είχε προηγούμενη συμμετοχή (είχε ωστόσο 23 συμμετοχές για ομάδες νέων). Είχε την πρώτη του συμμετοχή στις 2 Ιουνίου 1978, στον εναρκτήριο αγώνα της Ιταλίας με αντίπαλο τη Γαλλία, που έληξε με νίκη με 2–1 για τους «Ατζούρι». Η Ιταλία τερμάτισε στην τέταρτη θέση και ο Καμπρίνι αναδείχθηκε ο Καλύτερος Νεαρός Παίκτης της διοργάνωσης. Σύντομα έγινε τακτικός παίκτης για τα επόμενα εννέα χρόνια. Συμμετείχε ως βασικός σε όλα τα παιχνίδια της Ιταλίας σε τρία συνεχόμενα Παγκόσμια Κύπελλα: το 1978, το 1982 και το 1986. Συνολικά, ο Καμπρίνι έπαιξε 18 παιχνίδια κατά τη διάρκεια των τελικών σταδίων του Παγκοσμίου Κυπέλλου, κερδίζοντας την έκδοση του 1982, παρόλο που έχασε ένα πέναλτι στον τελικό εναντίον της Δυτικής Γερμανίας. Εκπροσώπησε επίσης την Ιταλία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980 ως βασικός, ολοκληρώνοντας τη διοργάνωση στην τέταρτη θέση, αφού η ομάδα έφτασε στα ημιτελικά.
Ο Καμπρίνι ήταν μέλος της ομάδας που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, η οποία περιελάμβανε τον τερματοφύλακα Ντίνο Ζοφ, τον Γκαετάνο Σιρέα, τον Τζουζέπε Μπέργκομι, τον Κλαούντιο Τζεντίλε στην άμυνα, τους Μάρκο Ταρντέλι και Μπρούνο Κόντι στη μεσαία γραμμή και τον συμπαίκτη του Καμπρίνι στη Γιουβέντους Πάολο Ρόσι στην επίθεση. Ο Καμπρίνι είχε δυνατή απόδοση σε όλη τη διάρκεια της διοργάνωσης, βοήθησε να οδηγήσει τη χώρα του στην κατάκτηση του τίτλου, κρατώντας δύο ανέπαφες εστίες σε όλη τη διάρκεια της διοργάνωσης, αλλά και σημειώνοντας το κρίσιμο νικητήριο γκολ στη νίκη της Ιταλίας στον δεύτερο γύρο με 2–1 επί της υπερασπίστριας του τίτλου, Αργεντινής.
Συνολικά, έκανε 73 συμμετοχές για τη χώρα του και σημείωσε 9 γκολ (ρεκόρ Ιταλίας για αμυντικό παίκτη), τερματίζοντας την καριέρα του στους Azzurri τον Οκτώβριο του 1987, κάνοντας την τελευταία του εμφάνιση στις 17 Οκτωβρίου 1987, στην ισοπαλία με 0-0 με αντίπαλο την Ελβετία. Επίσης, ήταν αρχηγός της εθνικής ομάδας 10 φορές.
thumb |250px|Με την πρωταθλήτρια κόσμου Ιταλία το 1982 (στη μέση κάτω)
Νταν Άβινταν
Ο Λέι Ντάνιελ Άβινταν (αγγλικά: Leigh Daniel Avidan) (γενν. στις 14 Μαρτίου 1979), επίσης γνωστός με το σκηνικό του όνομα Danny Sexbang, είναι Αμερικανός μουσικός, προσωπικότητα στο Διαδίκτυο, τραγουδιστής-τραγουδοποιός, κωμικός και ηθοποιός. Είναι το ήμισυ του μουσικού κωμικού ντουέτου Ninja Sex Party με τον Μπράιαν Γουέχτ, καθώς και ο συνδιοργανωτής της διαδικτυακής σειράς Let's Play Game Grumps με τον Άριν Χάνσον. Είναι επίσης μέρος του τρίου κωμικής μουσικής που βασίζεται στα βιντεοπαιχνίδια Starbomb, μαζί με τους Χάνσον και Γουέχτ.
Αντόνιο Καμπρίνι
Χαρακτηριστικά παιχνιδιού
Ο Καμπρίνι ήταν γρήγορος και δυνατός επιθετικός αριστερός πλάγιος αμυντικός, ο οποίος θεωρείται από τους καλύτερους της γενιάς του και όλων των εποχών, καθώς και ως ένας από τους καλύτερους αμυντικούς στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου. Αρχικά αγωνιζόταν ως αριστερός πλάγιος μέσος αλλά μετατράπηκε σε αριστερό μπακ κατά τη διάρκεια της θητείας του στην ομάδα νέων της Κρεμονέζε. Η επιθετική ικανότητα, η ευφυΐα, η ικανότητα στις σέντρες μαζί με τις πάσες, το ταλέντο και την τεχνική του ικανότητα, του επέτρεψαν να φέρει επανάσταση στον ρόλο του σύγχρονου μπακ στο ιταλικό ποδόσφαιρο και πρόσθεσε μια νέα επιθετική διάσταση στο θέση: ήταν γνωστός για την παραγωγικότητα του μπροστά από το τέρμα, παρά τον αμυντικό του ρόλο, την ικανότητα του να σουτάρει από απόσταση και την ικανότητά του να κάνει επιθετικά τρεξίματα στα πλάγια. Λόγω του χρονισμού και του άλματός του, ήταν επίσης δυνατός στον αέρα και ήταν αποτελεσματικός εκτελεστής των ελεύθερων λακτισμάτων και των πέναλτι. Συνδύαζε επίσης ευφυΐα, συνέπεια στην αμυντική του ικανότητα, καθώς και εξαιρετικές αθλητικές ιδιότητες. Παρά τη δημοτικότητά του εκτός γηπέδου και τον ανοιχτό χαρακτήρα του, ήταν γνωστός ως ολιγόλογος άνθρωπος σε όλη την καριέρα του.
Νταν Άβινταν
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Ο Άβινταν γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σπρίνγκφιλντ του Νιου Τζέρσεϋ, ο μεγαλύτερος των δύο παιδιών της Ντέμπρα Σβαρτς και του Αβιγκντόρ Άβινταν. Ο πατέρας του γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ισραήλ και υπηρέτησε στον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ πριν μεταναστεύσει στην Αμερική όπου γνώρισε τη μητέρα του Άβινταν. Η μικρότερη αδερφή του, η Ντάνα Άβινταν Κον, είναι η εκτελεστική διευθύντρια της PopSugar. Ο παππούς του από την μεριά της μητέρας του, ο Μπέρναρντ Σβαρτς, βοήθησε στην εφεύρεση του ηλεκτροδίου του σώματος.
Αντόνιο Καμπρίνι
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Ο Καμπρίνι ξεκίνησε την προπονητική σταδιοδρομία του το 2000 με την ΣΣ Αρέτσο της Σέριε Γ αλλά έχασε την άνοδο στα πλέι οφ. Στη συνέχεια έγινε προπονητής της ΦΚ Κροτόνε της Σέριε Β και αργότερα υπηρέτησε ως προπονητής για των συλλόγων της Σέριε Γ ΑΚ Πίζα 2009 και Νοβάρα Κάλτσιο, με τις οποίες είχε φτωχά αποτελέσματα.
Νταν Άβινταν
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο Jonathan Dayton το 1997, ο Άβινταν ασχολήθηκε με τη διαφήμιση στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης. Τελικά εισήλθε σε πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους του κολεγίου, παρακολουθώντας μαθήματα σε μια αποκεντρωμένη πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Ταφτς στο Talloires της Γαλλίας για να σπουδάσει βοτανική και επιδημιολογία.
2002–2008: Οι Northern Hues και οι Skyhill
μικρογραφία|225x225εσ|Ο Άβινταν παίζοντας με τους Skyhill στο The Bitter End το 2008 Σε απάντηση σε μια διαφήμιση του Craigslist στα τέλη του 2002, ο Άβινταν εντάχθηκε στο indie rock συγκρότημα Northern Hues, ένα συγκρότημα με έδρα τη Φιλαδέλφεια που αποτελείται από τους Άρον Μπραντ, Τζεφ Ρέινς, Άλεξ Γιάκερ, Τζάστιν Έρλι και Ίαν Κριτς. Ο Άβινταν ήταν ο τραγουδιστής του γκρουπ και έγραψε τους περισσότερους στίχους του συγκροτήματος, έχοντας πρόσφατα μετακομίσει στη Φιλαδέλφεια. Κυκλοφόρησαν ένα ομώνυμο EP και ένα ζωντανό κομμάτι που ηχογράφησαν στις αρχές του 2005, στο World Cafe Live στη Φιλαδέλφεια. Στα μέσα του 2005, το συγκρότημα χωρίστηκε. Ο Άβινταν αποδίδει τον διαχωρισμό σε συγκρούσεις προσωπικότητας και δημιουργικές διαφορές μεταξύ των μελών του συγκροτήματος, καθώς και σε συλλογική αδυναμία να αποκτήσουν μεγαλύτερη αναγνώριση και επιτυχία.
Αντόνιο Καμπρίνι
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Στις 14 Μαΐου 2012, διορίστηκε προπονητής της Εθνικής Ιταλίας γυναικών. Στις 4 Αυγούστου 2017, μετά από πέντε χρόνια ως προπονητής, αντικαταστάθηκε από τη Μιλένα Μπερτολίνι.
Πολιτική
Τον Ιούνιο του 2009 μπήκε στην πολιτική με την ένταξή του στην Ιταλία των Αξιών, ως υπεύθυνος για αθλητικά θέματα στην περιοχή του Λάτιο.
Νταν Άβινταν
2002–2008: Οι Northern Hues και οι Skyhill
Τον χειμώνα του 2006, ο Άβινταν συνεργάστηκε με τον Πίτερ Λένοξ για να σχηματίσουν ένα εναλλακτικό ροκ ντουέτο με βάση το Μπρούκλιν, το Skyhill. Και πάλι, ο Άβινταν ενήργησε ως τραγουδιστής και βοηθός στιχουργός και το συγκρότημα κυκλοφόρησε ένα πλήρες άλμπουμ με τίτλο Run With the Hunted, στις 16 Μαΐου 2007. Έκαναν περιοδεία στη Νέα Υόρκη στις αρχές του 2008, πριν τελικά χωριστούν λόγω χαμένου πάθους. Στις 7 Οκτωβρίου 2015, ο Άβινταν και ο Λένοξ επέστρεψαν για να κυκλοφορήσουν το αυτόνομο σινγκλ "Firefly", το οποίο αναγνωρίστηκε για την "ωρίμανση του συγκροτήματος τόσο σε στίχους όσο και σε ήχο" σε σχέση με το προηγούμενο άλμπουμ τους. Τον Ιούλιο του 2018, ο Άβινταν δήλωσε ότι το Skyhill μπορεί να ξεκινήσει νέα έργα στο μέλλον, αλλά ότι τίποτα δεν ήταν στα σκαριά μέχρι τότε. Στις 30 Οκτωβρίου 2020, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το σινγκλ "Howling at the Moon" στο YouTube, με μια τελική κυκλοφορία στις υπηρεσίες streaming στα μέσα Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Στα τέλη του 2020, ανακοινώθηκε μέσω της ιστοσελίδας Skyhill ότι το συγκρότημα θα εργαζόταν για ένα νέο άλμπουμ.
2009–σήμερα: Ninja Sex Party
Το 2008, ο Άβινταν άρχισε να σπουδάζει αφήγηση και αυτοσχεδιασμό στο Upright Citizens Brigade Theatre στη Νέα Υόρκη, υπό την καθοδήγηση των Ζακ Γουντς και Μάργκοτ Λάιτμαν, και είχε συλλάβει τη δυνατότητα ενός νέου μουσικού έργου. Έχοντας ανάγκη από ένα άλλο μέλος του συγκροτήματος, ο Άβινταν παρουσιάστηκε στον Μπράιαν Γουέχτ, τον μουσικό διευθυντή ενός άλλου θιάσου, από κοινούς φίλους στο θέατρο στις αρχές του 2009.
Ο Άβινταν είχε ήδη επιλέξει το όνομα "Ninja Sex Party", από "τα τρία αγαπημένα πράγματα όλων", και δούλεψε μαζί με τον Γουέχτ για να δημιουργήσουν χαρακτήρες που να εκπροσωπούν το συγκρότημα. Τελικά συμφώνησαν με τον "Danny Sexbang" ως χαρακτήρα του Άβινταν και τον "Ninja Brian" ως του Γουέχτ. Το δίδυμο κέρδισε για πρώτη φορά δημοτικότητα παίζοντας ως μουσικός καλεσμένος στην αυτοσχεδιαστική κωμική εκπομπή του Λάιτμαν Stripped Stories. Εμπνευσμένο από τους Tenacious D και τους Flight of the Conchords, το συγκρότημα μιλάει για «έναν Εβραίο υπερήρωα που φοράει unitard, με τον καλύτερό του φίλο, έναν νίντζα, και μαζί τραγουδούν τραγούδια για πουλιά και προσπαθούν να την πέσουν σε γυναίκες, ανεπιτυχώς». Επίσης, εμπνεύστηκαν από τη δουλειά των The Lonely Islands για την παραγωγή μουσικών βίντεο και τη δημοσίευσή τους στο YouTube.
Το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει αρκετά στούντιο άλμπουμ και σινγκλ, πολλά από τα οποία έχουν μπει στο Billboard. Μέχρι το 2020, έχουν κυκλοφορήσει πέντε πρωτότυπα άλμπουμ και τρία με διασκευές. Στις 17 Σεπτεμβρίου 2018, το συγκρότημα, μαζί με το Tupper Ware Remix Party, ερμήνευσαν μια λογοκριμένη εκδοχή του "Danny Don't You Know" στο μεταμεσονύκτιο talk show Conan ως μουσικός καλεσμένος, κάνοντας το ζωντανό τηλεοπτικό τους ντεμπούτο. Το συγκρότημα έχει επίσης εμφανιστεί σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ, συμπεριλαμβανομένων των SXSW, Dragon Con και του πλέον ανενεργού LACS. μικρογραφία|Οι Ninja Sex Party που παίζουν με τους TWRP στο The Republik στη [[Χονολουλού στις 22 Φεβρουαρίου 2019]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Εβραίοι τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί εβραϊκής καταγωγής
Αντόνιο Καμπρίνι
Τίτλοι και διακρίσεις
Ιταλία
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1980 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Κρεμονέζε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Γ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αταλάντα ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909 Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΣ Αρέθο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Κροτόνε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νοβάρα Κάλτσιο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ιταλίας γυναικών
Κλαύδιος της Σαβοΐας
Ο Κλαύδιος, γαλλ.: Claude de Savoie-Tente, (1507-1566) ήταν Γάλλος κυβερνήτης και διοικητής. Γιος του Ρενέ της Σαβοΐας, η καριέρα του Κλαύδιου θα ξεκινήσει σε νεαρή ηλικία, πολεμώντας στη Μάχη της Παβίας το 1525. Υπηρέτησε εκτενώς κατά τη διάρκεια των μεταγενέστερων Ιταλικών Πολέμων, ειδικότερα διαδραματίζοντας βασικό ρόλο στον Ιταλικό Πόλεμο του 1536-1538 και στην εισβολή του δελφίνου (διαδόχου) στο Ρουσιγιόν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου καθιερώθηκε ως μία μετριοπαθής θρησκευτική παρουσία, πρόθυμη να επιτύχει συμβιβασμούς και να αποφύγει τη βαρβαρότητα, που χαρακτηρίζει τη Σφαγή του Mεριντόλ, που διέπραξε ένας από τους υφισταμένους του το 1545. Με το ξεκίνημα του εμφυλίου πολέμου το 1562, ο γιος του Σομερίβ συγκέντρωσε τους Καθολικούς της Προβηγκίας εναντίον του και τον οδήγησε επιτυχώς στην εξορία. Αποκαταστάθηκε στο αξίωμά του το 1563, και ηγήθηκε της περιοχής για άλλα 3 χρόνια, πριν αποβιώσει το 1566.
Πρώιμη ζωή και οικογένεια
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ρενέ της Σαβοΐας και της Άννας Λάσκαρι, και γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1507.
Οι διαπραγματεύσεις γάμου πραγματοποιήθηκαν μεταξύ του Κλαύδιου και της Aντριέν ντ'Eστουτεβίλ, η οποία αρνήθηκε να τιμήσει το συμβόλαιο, σημειώνοντας ότι αυτός είχε «κακή μυρωδιά» και «διατηρούσε παρέα πολλών γυναικών». Ο Κλαύδιος από την πλευρά του δυσανασχετούσε με την προοπτική να αποποιηθεί τού τίτλο του, που θα περιλάμβανε το συμβόλαιο. Απογοητευμένη από την αποτυχία αυτής της προσπάθειας, η Λάσκαρι κανόνισε συμβόλαιο για τον Κλαύδιο να νυμφρευτεί τη Μαρί ντε Σαμπάν, την κόρη του Ζακ ντε Σαμπάν, κυβερνήτη τού Μπουρμπόν. Το συμβόλαιο σφραγίστηκε το 1534. Η μητέρα του Άννα, η οποία κατείχε τον τίτλο του Tέντε, Λιμόν, Βερνάν και Λουμπέ επιφυλάχθηκε να κρατήσει τους τίτλους επίσημα μέχρι το τέλος της. Απέκτησε ένα γιο με τη Μαρί, που ονομάστηκε Ανρί, ωστόσο αυτός δεν ενηλικιώθηκε. Το 1538 η Σαμπάν γέννησε έναν δεύτερο γιο, τον Σομερίβ, ωστόσο η γέννηση θα είχε μοιραίες επιπλοκές για τη μητέρα.
Λιούμπιτσα Βουκομάνοβιτς
Οικογένεια και γάμος
Γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1788 στο Σρέζογιεβτσι της Σερβίας, κόρη του πλούσιου ιδιοκτήτη Ράντοσλαβ Βουκομάνοβιτς και της πρώτης συζύγου Μαρίγια Ναμγιάνοβιτς. Ωστόσο, η ακριβής ημερομηνία είναι άγνωστη. Το 1805 παντρεύτηκε τον Μίλο Ομπρένοβιτς, ο οποίος στις 6 Νοεμβρίου 1817 εξελέγη πρίγκιπας της Σερβίας, κάνοντας την πριγκιπική σύζυγο. Η Λιούμπιτσα ήταν ενεργή και είχε επιρροή στη σερβική πολιτική. Ο γάμος της, ωστόσο, ήταν ασταθής, συχνά διαφωνούσε με τον σύζυγό της και κάποια στιγμή χώρισαν. Ο Μίλος ήταν συχνά άπιστος και η Λιούμπιτσα μία φορά παραλίγο να σκοτώσει μία από τις ερωμένες του σε μια βίαιη σωματική επίθεση.
Κλαύδιος της Σαβοΐας
Πρώιμη ζωή και οικογένεια
Το 1539 ο Κλαύδιος νυμφεύτηκε πάλι, αυτή τη φορά με τη Φρανσουάζ ντε Φουά-Καντάλ, με την οποία απέκτησε έναν τρίτο γιο, τον βαρόνο ντε Σιπιέρ. Η Φρανσουάζ ήταν προτεστάντρια και ενστάλαξε την πίστη της στον μικρότερο γιο τους και τη συμπάθεια στον σύζυγό της. Ο Σομερίβ, αντίθετα, παρέμεινε Καθολικός σε αντίθεση με την υπόλοιπη οικογένειά του.
Λιούμπιτσα Βουκομάνοβιτς
Οικογένεια και γάμος
Μεταξύ 1819 και 1821 ο πρίγκιπας Μίλος ανέθεσε να χτιστεί σε ένα αρχοντικό στο Βελιγράδι για τη Λιούμπιτσα και τα παιδιά τους. Αυτό είναι γνωστό ως κατοικία της πριγκίπισσας Λιούμπιταα και χτίστηκε από τον διάσημο Χάντζι-Νεϊμάρ.
Κλαύδιος της Σαβοΐας
Πρώιμη ζωή και οικογένεια
Η μητέρα του απεβίωσε το 1554 και με το τέλος της κληρονόμησε την κυριότητα του Τέντε, κλπ.
Λιούμπιτσα Βουκομάνοβιτς
Οικογένεια και γάμος
Η διακυβέρνηση του συζύγου της ήταν σκληρή και αυταρχική. Τον Ιούνιο του 1839, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το θρόνο υπέρ του μεγαλύτερου γιου τους, του Μιλάν, ο οποίος πέθανε λίγο αργότερα. Τον Μιλάν διαδέχθηκε ο δεύτερος γιος τους, ο Μιχαήλ.
Κλαύδιος της Σαβοΐας
Είσοδος στην πολιτική
Το 1520 ο Κλαύδιος έλαβε το αξίωμα του κυρίου του θαλάμου και αργότερα εκείνη τη χρονιά ο πατέρας του τον παρουσίασε στις τάξεις της Προβηγκίας, που είχαν συγκεντρωθεί στην Αιξ. Ο Ρενέ κανόνισε να παραιτηθεί από το αξίωμα του μεγάλου σενεσάλη υπέρ του γιου του, διατηρώντας τον τίτλο του κυβερνήτη της Προβηγκίας για τον εαυτό του. Σε ηλικία δεκαεπτά ετών πολέμησε δίπλα στον πατέρα του στη μάχη της Παβίας και πιάστηκε αιχμάλωτος. Με λύτρα για 30.000 εκύ επέστρεψε από την αιχμαλωσία, λίγο μετά το τέλος του πατέρα του. Μετά την τελευτή του Ρενέ, ανέλαβε τους ρόλους τού υποστράτηγου και του κυβερνήτη της Προβηγκίας, παράλληλα με τις ευθύνες του ως Ναυάρχου της Θάλασσας του Λεβάντε. Με την ιδιότητά του ως Ναυάρχου συνόδευσε τη Μαργαρίτα στις διαπραγματεύσεις, που σχημάτισαν τη Συνθήκη της Μαδρίτης (1526).
Λιούμπιτσα Βουκομάνοβιτς
Οικογένεια και γάμος
Η Λιούμπιτσα πέθανε στη Βιέννη στις 26/14 Μαΐου 1843 και θάφτηκε στη Μονή Κρουσεντόλ στο βουνό Φρούσκα Γκόρα.
Κλαύδιος της Σαβοΐας
Είσοδος στην πολιτική
Το 1527 η Λάσκαρι μεσολάβησε σε μία διαμάχη μεταξύ του Κλαύδιου και του αδελφού του Βιλάρ, με την οποία ο Κλαύδιος παραχώρησε 800 λίρες τουρνέ εισοδήματος, με αντάλλαγμα ο Βιλάρ να παραιτηθεί από τα δικαιώματά του στην κληρονομιά του Κλαύδιου. Περαιτέρω συμφωνία κατέληξε στην ανταλλαγή γαιών: την βαρονία του Πρεσινύ με την κομητεία του Σομερίβ.
Το τέλος
Παρά την εξέγερση τού γιου του εναντίον του, κατά τον καθορισμό της κληρονομιάς του, υποστήριξε ότι ήταν σωστό ο μεγαλύτερος γιος του να κληρονομήσει τα εδάφη του, σημειώνοντας «την αχαριστία και την ανυπακοή του Ονορά, του μεγαλύτερου γιου μας, του οποίου η νεότητα και η κακή κρίση τον έβαλαν εναντίον μας. όπως όλοι γνωρίζουν, προς μεγάλη μας λύπη και δυσαρέσκεια, που θα δικαιολογούσε την αποκλήρωσή του αν το επιθυμούσαμε».
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Λιούμπιτσα Βουκομάνοβιτς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Ομπρένοβιτς Κατηγορία:Βασίλισσες της Σερβίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Ευρωπαίες βασίλισσες (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κλαύδιος της Σαβοΐας
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Κονκορέτσο
Το Κονκορέτσο (ιταλικά: Concorezzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Ιερός Ναός Γενεσίου της Θεοτόκου και Αγίου Χαραλάμπους (Γαβαλοχώρι Αποκορώνου)
Ιερός Ναός Γενεσίου της Θεοτόκου και Αγίου Χαραλάμπους (Γαβαλοχώρι Αποκορώνου). Ο δίκλιτος ναός του Γενεσίου της Θεοτόκου και του Αγίου Χαραλάμπους βρίσκεται στον οικισμό Γαβαλοχώρι Αποκορώνου. Πρόκειται για έναν καμαροσκέπαστο ναό, ο οποίος, σύμφωνα με τη σωζόμενη κτητορική επιγραφή, κτίστηκε το 1628 ως μονόκλιτος προς τιμήν της Παναγίας. Μεταγενέστερα προστέθηκε το βόρειο κλίτος του Αγίου Χαραλάμπους.
Πηγές
Χαραλαμπους Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Tiger (τορπιλοβόλο, 1928)
Το τορπιλοβόλο Tiger (γερμ. «τίγρη») ήταν το τρίτο από τα έξι του Τύπου 24 που ναυπηγήθηκαν για το Γερμανικό Ναυτικό (μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου «Reichsmarine», από το 1935 «Kriegsmarine») την δεκαετία του 1920. Πραγματοποίησε πολυάριθμες περιπολίες σε ισπανικά νερά κατά την διάρκεια του εμφυλίου που μαινόταν στην χώρα.
Περιγραφή
Σχεδιαστικά τα τορπιλοβόλα Τύπου 24 βασίζονταν στα προγενέστερα του Τύπου 23. Τα νεώτερα σκάφη ήταν ελαφρώς ταχύτερα και μεγαλύτερα σε διαστάσεις, είχαν όμως παρόμοιο οπλισμό. Είχαν ολικό μήκος 92,6 m (89 m στην γραμμή της ισάλου), πλάτος 8,65 m και μέσο βύθισμα 3,52 m. Το εκτόπισμά του ήταν 932 LT (947 t) με κανονικό (standard) φορτίο και 1319 LT (1340 t) με πλήρες. Το σύστημα πρόωσης απέδιδε έως και 23000 shp, με τη μέγιστη ταχύτητα πλεύσης να ανέρχεται σε 34 kn. Η ακτίνα δράσης έφτανε τα 1997 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 17 kn. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 129 αξιωματικούς και ναύτες.
Όταν ναυπηγήθηκαν, τα τορπιλοβόλα της κλάσης αυτής ήταν οπλισμένα με τρία πυροβόλα των 105 mm, ένα μπροστά και δύο πίσω από την υπερκατασκευή. Επίσης διέθεταν δύο τρίδυμους τορπιλοσωλήνες των 500 mm και μπορούσαν να μεταφέρουν έως και 30 νάρκες. Μετά το 1931 οι τορπιλοσωλήνες αντικαταστάθηκαν από άλλους των 533 mm ενώ προστέθηκαν και δύο τετράδυμα αντιαεροπορικά πυροβόλα των 20 mm.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Tiger ξεκίνησε στις 2 Απριλίου 1927 στο Βιλχελμσχάφεν, η καθέλκυσή του έλαβε χώρα στις 18 Μαρτίου 1928 και η ένταξή του σε υπηρεσία στις 15 Ιανουαρίου 1929. Αρχικά ανήκε στον 3ο Ημιστολίκο Τορπιλακάτων (γερμ. 3. Torpedoboot-Halbflottille) και στα τέλη του 1936 είχε ενταχθεί στον 2ο Στολίσκο Τορπιλοβόλων. Πραγματοποίησε πολλές αποστολές στην Ισπανία κατά την διάρκεια του Εμφυλίου. Τον Ιούνιο του 1938 μεταφέρθηκε στην 3ο Στολίσκο Τορπιλοβόλων ο οποίος μετονομάστηκε σε 6ο Στολίσκο την 1η Ιουλίου του ίδιου έτους.
Λίγο πριν από την γερμανική εισβολή στην Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου 1939, που σηματοδότησε την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αρκετά από τα αντιτορπιλικά και τα τορπιλοβόλα του Kriegsmarine βρίσκονταν στην Βαλτική για εκπαίδευση. Τα ξημερώματα της 27ης Αυγούστου, συγκεκριμένα στις 02:34, το αντιτορπιλικό Z3 Max Schultz εμβόλισε από σφάλμα το Tiger εν μέσω συσκότισης. Η τορπιλάκατος βυθίστηκε στις 03:13, μάλιστα έχασαν τη ζωή τους δύο μέλη του πληρώματος και τραυματίστηκαν άλλα έξι. Τους ναυαγούς περισυνέλεξε το Max Schultz, το οποίο εξαιτίας της σύγκρουσης είχε υποστεί αβαρίες στην πλώρη χωρίς όμως να σημειωθούν ανθρώπινες απώλειες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τορπιλοβόλα Τύπου 24
Κορνάτε ντ'Άντα
Το Κορνάτε ντ'Άντα (ιταλικά: Cornate d'Adda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Κορρετσάνα
Η Κορρετσάνα (ιταλικά: Correzzana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Όρη Ωρές
Τα Όρη Ωρές (Aurès, الأوراس) είναι ανατολική προέκταση της οροσειράς του Άτλαντα, ανατολικά του Σαχαριανού Άτλαντα στη βορειοανατολική Αλγερία. Η οροσειρά δίνει το όνομά της στην ορεινή φυσική και ιστορική περιοχή του Ωρές.
Γεωγραφία
Τα όρη Ωρές είναι η ανατολική προέκταση του Σαχαριανού Άτλαντα. Βρίσκονται σε χαμηλότερο υψόμετρο από την οροσειρά του Υψηλού Άτλαντα του Μαρόκου. Η υψηλότερη κορυφή στην οροσειρά Ωρές είναι η Τζεμπέλ Σελιά στην επαρχία Χενσέλα σε υψόμετρο 2.328 μέτρων (7.638 ποδιών).
Η οροσειρά Μπελεζμά είναι η βορειοδυτική προέκταση της οροσειράς Ωρές, στο σημείο όπου συναντώνται ο Τελλιανός και ο Σαχαριανός Άτλας. Οι σημαντικότερες κορυφές της είναι η Τζεμπέλ Ρεφαά στα 2.178 μέτρα (7.146 πόδια) και η Τζεμπέλ Τισαού στα 2.136 μέτρα (7.008 μέτρα).
Ιστορία
Ιστορικά, η περιοχή Ωρές χρησίμευε ως καταφύγιο και προπύργιο για τις βερβερικές φυλές, αποτελώντας βάση αντίστασης ενάντια στους Ρωμαίους, στους Βανδάλους, στους Βυζαντινούς και στους Άραβες κατά τη διάρκεια των αιώνων.
Η ορεινή περιοχή ήταν επίσης διαμέρισμα της Γαλλικής Αλγερίας κατά τη διάρκεια και μετά τον Αλγερινό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας από το 1954 έως το 1962. Σε αυτήν την περιοχή ξεκίνησε ο Αλγερινός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας από τους Βέρβερους μαχητές της ελευθερίας. Το τραχύ έδαφος της περιοχής Ωρές την καθιστά ακόμη μια από τις λιγότερο ανεπτυγμένες περιοχές στο Μαγκρέμπ.
Πληθυσμός
Στην ανατολική Αλγερία, η περιοχή Ωρές είναι μεγάλη βερβερόφωνη περιοχή όπου κατοικούν οι Σαουί. Οι ανατολικοί Βέρβεροι Σαουί ασκούν παραδοσιακά εποχιακή μετακίνηση, καλλιεργώντας σε σταθερές λίθινες αναβαθμίδες στα βουνά όπου καλλιεργούνται σόργο, καθώς και άλλα δημητριακά και λαχανικά. Εποχιακά μετακινούν τα βοοειδή τους σε σχετικά ζεστές περιοχές στις κοιλάδες των πεδινών περιοχών όπου στήνουν σκηνές ή ζουν σε άλλες προσωρινές κατασκευές και φροντίζουν τα ζώα κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Ρασάντ Μπελ
Ο Ρασάντ Έρνεστ Μπελ (γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1982) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής με ουγγρική υπηκοότητα.
Από τον Ιούνιο του 2012 έχει ουγγρικό διαβατήριο.
Σταδιοδρομία
Καταγόμενος από την περιοχή του Κουίνς της Νέας Υόρκης, ξεκίνησε με το μπάσκετ περίπου στην ηλικία των 16 ετών: προτού πλησιάσει το μπάσκετ, στην πραγματικότητα, ο Ρασάντ ασχολήθηκε με το μπέιζμπολ ως ρίπτης και παίχτης πρώτης βάσης.
Μετά την αποχώρησή του από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης το 2005, ο Μπελ πήγε στη Φινλανδία για την πρώτη του εμπειρία ως επαγγελματίας: εδώ φόρεσε την εμφάνιση της Πόρβοον Τάρμο και εξελέγη ο καλύτερος επιθετικός του πρωταθλήματος. Μετά από μία σύντομη εμπειρία στο USBL στις τάξεις του Λονγκ Άιλαντ Πράιμταϊμ, ο "ΡΜ" έπαιξε στην Ουγγαρία με την ZTE KK, όπου αναδείχθηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) του πρωταθλήματος και πρώτος σκόρερ (25,4 πόντοι και 9,1 ριμπάουντ για τον ίδιο).
Ο Ρασάντ συνέχισε να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο: το πρώτο μέρος του 2007 βρέθηκε στις Φιλιππίνες με τους Κόκα Κόλα Τάιγκερς, μία ομάδα στην οποία περιέργως έναν χρόνο νωρίτερα έπαιζε ο μελλοντικός συμπαίκτης του, Ομάρ Τόμας. Ο Μπελ επιβεβαίωσε τις θετικές επιδόσεις, σημειώνοντας συχνά παιχνίδια 30 ή περισσότερων πόντων.
Τον Ιούλιο του 2007 έρχεται η κλήση από την Κραμπς Ρίμινι Rimini, της 2ης Ιταλίας. Ο Ρέντσο Βεκιάτο και ο προπονητής Τζαμπέρο Τίκι τον ήθελαν και η προσοχή πάνω του ήταν ήδη ζωντανή από το πρώτο χειμερινό σκάουτινγκ. Είχε 15,5 πόντους και 6,3 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Στη συνέχεια, επέστρεψε για το δεύτερο πρωτάθλημά του στην Ουγγαρία την περίοδο 2008-09, υπογράφοντας στην Άλμπακομπ. Στη συνέχεια ταξίδεψε στην Ασία, μοιράζοντας το χρόνο του ανάμεσα στα πρωταθλήματα των Φιλιππίνων και της Νότιας Κορέας. Την περίοδο 2010-2012 ήταν και πάλι στην Ουγγαρία, αυτή τη φορά στην Σόλνοκ με καθεστώς διαβατηρίου, καθώς στο μεταξύ είχε αποκτήσει διαβατήριο από τη χώρα των Μαγυάρων.
Στη συνέχεια συνέχισε να έχει μία σειρά από θητείες σε όλο τον κόσμο, συχνά βραχυπρόθεσμες, δεδομένης της εμπειρίας του στη Μέση Ανατολή (μεταξύ Ιράκ, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, όπου έπαιξε ένα παιχνίδι 58 πόντων με το Αλ Τζαζίρα, Λίβανο, Κατάρ και Σαουδική Αραβία) ή στην Κεντρική και Νότια Αμερική (μεταξύ Δομινικανής Δημοκρατίας, Ουρουγουάης και Βενεζουέλας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α.Ε. Χολαργού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κουαϊκερίες ντε Μαργαρίτα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις