cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
28η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού (Τουρκία)
Ιστορία
Το 1941, η 28η Μεραρχία Πεζικού (28. Piyade Tümeni), όπως ονομαζόταν τότε, υπάγονταν στο 4ο Σώμα Στρατού στην περιοχή της Τσατάλτζας, χώρο ευθύνης της 1ης Στρατιάς. Αναπτύχθηκε από την Άγκυρα υπό το 6ο Σώμα Στρατού, για να συμμετάσχει στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Έπειτα εντάχθηκε στο 11ο Σώμα Στρατού. Ο Υποστράτηγος Χιλμί Οζκόκ διετέλεσε διοικητής του σχηματισμού το διάστημα 1988–1990.
Ανάβαση του Αντιόχου Γ΄
Η πολιορκία της Σίρυγκος
Έτσι έλαβε τέλος και η παρθική εκστρατεία του Αντιόχου. Ο Πάρθος ηγεμών Αρσάκης δέχθηκε τις αξιώσεις του Έλληνα βασιλιά: εγκατάσταση σελευκιδικών φρουρών στις παρθικές πόλεις και πληρωμή φόρου υποτέλειας.
28η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού (Τουρκία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκικός Στρατός Ξηράς Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Τουρκίας
Ανάβαση του Αντιόχου Γ΄
Βακτρική εκστρατεία
Μετά την συνθηκολόγηση του Αρσάκη, ο Αντίοχος παρέκαμψε το 209 π.Χ. τη νότια Μαργιανή (νότιο Καζακστάν) και τότε πληροφορήθηκε ότι τον περίμενε ο Ευθύδημος στην Ταπουρία (βρισκόταν στα δυτικά της Αρείας) με 3.000 Έλληνες ιππείς, 7.000 Βάκτριους ιππείς και 5.000 τοξότες από τους Έλληνες κατοίκους, δηλαδή στρατιωτικούς αποίκους.
Μάχη της Αρίας
Μετά την ήττα του Ευθυδήμου από τον Αντίοχο στις όχθες του Αρείου ποταμού, οι Ελληνοβάκτριοι κλείστηκαν για δύο χρόνια στην πρωτεύουσά τους Βάκτρα -Ζαρίασπα (σημ. Μπαλχ του Αφγανιστάν).
Η πολιορκία της πρωτεύουσας του Ευθυδήμου Βάκτρας κράτησε από το 209 ως το 207 π.Χ. Ήταν τόσο φθοροποιός, αλλά και τόσο σημαντική, ώστε να συγκρίνεται με αυτήν του Τάραντα, της Καρχηδόνας και των Συρακουσών.
Δεδομένου των τειχών των Βάκτρων που ήταν ισχυρότατα, με προεξάρχοντες ημιπύργους -πάνω σε ψηλό θεμέλιο από λάσπη πάχους 30 μ. στην βάση του και ύψους 10 μ.- το πλινθόκτιστο τείχος αντιστάθηκε επί μακρόν στις πολιορκητικές μηχανές του Σελευκίδη βασιλιά (βαλλίστρες, σκορπιοί, καταπέλτες κ.ά.). Τελικά η δίχρονη πολιορκία κούρασε τον Σελευκίδη βασιλιά, ώστε αποφάσισε να δώσει τέλος με συνθήκη ειρήνης.
Ο Ευθύδημος απέστειλε τον πρέσβη Τηλέα στον Αντίοχο για διαπραγματεύσεις. Ο πρώτος τόνισε στον Αντίοχο ότι δεν αποστάτησε από τους ομοφύλους του Έλληνες της Συρίας, αλλά θανάτωσε τον προδότη Διόδοτο Β΄ που κάποτε είχε συμμαχήσει με τους Πάρθους. Δεν δίστασε μάλιστα να αυτοπαρουσιαστεί ως ο ακρίτας του Ελληνισμού απέναντι στις βαρβαρικές σκυθικές ορδές. Ο Πολύβιος χαρακτηριστικά αναφέρει ότι ο Τηλέας μεσίτευσε πολλές φορές μεταξύ των δύο Ελλήνων βασιλέων, ώσπου ο Ευθύδημος έστειλε τον γιο του Δημήτριο για επικύρωση της μεταξύ τους φιλίας και ειρήνης. Ο Δημήτριος έλαχε λαμπρούς υποδοχής από τον Σελευκίδη βασιλιά που τον νύμφευσε με μια από τις κόρες του. Τελικά συμφωνήθηκε ο Ευθύδημος να κρατήσει τον θρόνο του αλλά ως υποτελής των Μακεδόνων της Συρίας, ενώ υποχρεούτο να προμηθεύει τον Αντίοχο με 30 πολεμικούς ελέφαντες, τρόφιμα και ελαφρύ ελληνικό πεζικό.
Ινδική εκστρατεία
Ικανοποιημένος από τα αποτελέσματα με την Βακτριανή, ο Έλληνας βασιλιάς εισέβαλε με 60.000 στρατό στην Ινδία το 206 π.Χ., πραγματοποιώντας την τρίτη κατά σειρά ελληνική εισβολή (μετά τον Μ. Αλέξανδρο και τον Σέλευκο Α΄) στην υποήπειρο. Περνώντας τον Ινδικό Καύκασο, κατενίκησε ορισμένα ινδικά φύλα κοντά στην Αλεξάνδρεια του Καυκάσου, ώσπου ήλθε αντιμέτωπος με τον ισχυρό ηγεμόνα Σοφαγασήνο. Ο Ινδός ηγεμόνας διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να αναμετρηθεί με τις υπέρτερες ελληνικές δυνάμεις. Έτσι κάλεσε τον Αντίοχο και ανανέωσε μαζί του την παλιά φιλία που είχαν και δέχθηκε την ελληνική επικυριαρχία στην Πενταποταμία (σημ. Παντζάμπ), όπου και κυβερνούσε. Συμφωνήθηκε και από τις δύο πλευρές να προμηθεύσει ο Σοφαγασήνος τον Αντίοχο με 60 πολεμικούς ελέφαντες, τρόφιμα και μεγάλα χρηματικά ποσά, για την παραλαβή των οποίων ο τελευταίος έστειλε τον Ανδροσθένη από την Κύζικο.
Επιστροφή στην Αντιόχεια
Μετά το αίσιο πέρας της εκστρατείας, ο Μακεδόνας βασιλιάς της Συρίας επικεφαλής 46.000 πεζών, 12.000 ιππέων και 96 ελεφάντων πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Πέρασε από την Αλεξάνδρεια της Αραχωσίας, τη Δραγγιανή και την Καρμανία, όπου και διαχείμασε (ίσως στην πόλη Κάρμανα -Κερμάν ή στην Αλεξάνδρεια) τον χειμώνα του 206/5 π.Χ.
Στον Περσικό κόλπο
Διαμέσου των αχανών στεπών και των οροπεδίων του κεντρικού Ιράν έφτασε στην Βαβυλώνα, όπου από ένα πρόσφατα δημοσιευμένο βαβυλωνιακό ημερολόγιο, μαθαίνει κανείς ότι ο Σελευκίδης βασιλιάς έλαβε μέρος στην εορτή της εισόδου του νέου βαβυλωνιακού έτους. Στην συνέχεια κατευθύνθηκε στην Σελεύκεια το 205 π.Χ. Από εκεί με τμήμα στόλου διέπλευσε τον ποταμό Τίγρη και αγκυροβόλησε στην αραβική πόλη του Περσικού κόλπου, Γέρρα. Σκοπός του Έλληνα βασιλιά ήταν η ανανέωση της φιλίας των Αράβων που είχε συναφθεί από τα χρόνια του Σελεύκου Α΄. Λέγεται μάλιστα ότι ο Αντίοχος ήταν ο ρυθμιστής των φιλικών σχέσεων της πολιτείας των Γερραίων με την χώρα των Χαττηνίων που ήταν ενσωματωμένη σε αυτούς. Θορυβημένοι οι Γερραίοι από την ελληνική στρατιά, έστειλαν επιστολή στον Σελευκίδη βασιλιά, ικετεύοντάς τον να σεβαστεί την ελευθερία τους, όπως και έγινε. Οι Άραβες του προσέφεραν για δώρα 500 αργυρά τάλαντα, 1.000 τάλαντα λιβανωτού και άλλα 200 κανελλόλαδου.
Έχοντας εξασφαλίσει την εμπορική συμφωνία με τους Άραβες, κατευθύνθηκε προς τη νήσο Τύλο και από εκεί στην Αντιόχεια. Από εκεί ο Αντίοχος έστειλε επιστολή στη Μαγνησία το 205 π.Χ., στην οποία έγραφε ότι βρήκε στην ιρανική Αντιόχεια τους θεωρούς που έστειλε εκεί η μικρασιατική μητρόπολη τους Φιλίσκο, Φέρητα και Δημοφώντα. Από την νότια Περσίδα τελικά επέστρεψε στην σελευκιδική πρωτεύουσα διά της Σελεύκειας στον Τίγρη, της Ευρωπού και της Αμφιπόλεως. Στην Αντιόχεια αποθεώθηκε από όλους τους Έλληνες που του προσέδωσαν τον τίτλο Μέγας (204 π.Χ.).
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Αυτοκρατορία των Σελευκιδών
Ουσία
Η ουσία ως όρος προκύπτει από τη μετοχή του ρήματος «είναι» και δηλώνει τη φύση που χαρακτηρίζει το ον (αυτό που υπάρχει) σαν να ήταν αυτή πραγματική όσο το ίδιο το ον. Η ουσία του κάθε πράγματος είναι ο συγκερασμός των ιδιοτήτων που το χαρακτηρίζουν, που το κάνουν να είναι αυτό που είναι. Ως όρος χρησιμοποιείται από την αρχαία ελληνική γλώσσα ως και σήμερα. Στις υπόλοιπες γλώσσες μεταφράζεται πιο χαλαρά και ενίοτε ανεπιτυχώς, π.χ. στην αγγλική ως «substance» ή στη λατινική ως «substantia» η οποία αρμόζει μόνο στο αριστοτελικό πλαίσιο θεώρησης.
Η ουσία πραγματεύεται την ύπαρξη στο νοητικό πεδίο, αφαιρετικά από αυτό που καθορίζουν ως ον οι αισθήσεις και η εμπειρία. Κι ενώ είναι εύκολο να δει κανείς πως η «κοκκινότητα» είναι η ουσία του κόκκινου χρώματος, η προσπάθεια διατύπωσης της ουσίας ενός απλού αντικειμένου όπως ένα βιβλίο ή μια καρέκλα δεν είναι τόσο εύκολη. Ένα βιβλίο θα μπορούσε να είναι το χάρτινο κατασκεύασμα που έχει σχήμα ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο, αποτελείται από πολλές παράλληλες σελίδες, με τις δύο ακριανές πιο σκληρές ως εξώφυλλα, που συρράπτονται όλες μαζί στη μία του πλευρά ώστε να επιτρέπεται το ξεφύλλισμα και το διάβασμα του κειμένου που περιέχεται στις σελίδες του. Ένα άλλο βιβλίο θα μπορούσε να έχει πλαστικές σελίδες, αυτές να έχουν κολληθεί αντί να συρραφτούν και αντί τυπωμένα γράμματα να περιέχει ανάγλυφες κουκίδες που κάνουν δυνατή την ανάγνωση με την αφή. Η ουσία όμως του βιβλίου χαρακτηρίζεται από τις ιδιότητες που έχουν όλα τα βιβλία. Έτσι η ουσία του βιβλίου ενδεχομένως να είναι «το αντικείμενο που αποτυπώνει πληροφορία ή γνώση σε σελίδες που στοιβάζονται η μία παράλληλα στην άλλη, με αρχή και τέλος (πρώτη και τελευταία σελίδα), δεμένες με τρόπο που δίνει τη δυνατότητα να το ξεφυλλίζει ένας άνθρωπος με το χέρι και να μπορεί να ανασύρει από αυτό με σειρά από σελίδα σε σελίδα τις πληροφορίες που περιέχει, χρησιμοποιώντας τις αισθήσεις του».
Η Ουσία στην αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία
Ο Νεοπλατωνισμός δέχθηκε ότι, το «τι» η ουσία ή η φύση δεν γνωρίζεται, δεν συλλαμβάνεται, δεν καταλαμβάνεται από τον νου. Αλλά αποτελεί βασική αρχή της Ελληνικής Φιλοσοφίας, της Ελληνικής σκέψεως, ότι την ουσία των όντων την γνωρίζουμε και μπορούμε να τη γνωρίσουμε με το νου, ο οποίος συλλαμβάνοντας τις ιδέες, οδηγείται στην ουσία των όντων.
Δηλαδή, για να γνωρίσω ένα αντικείμενο στην ουσία του, στο «τι εστί», κατά την Ελληνική Φιλοσοφία, εάν μεν έχω πλατωνικές προδιαθέσεις, θα αναζητήσω την ιδέα του τραπεζιού, το ίδιο το αντικείμενο, το "ιδεατό" από τον "κόσμο των ιδεών". Το ίδιο το αντικείμενο, όσο βέβαια και αν υπερβαίνει το πραγματικό αντικείμενο, εντούτοις με το νου μου, ο οποίος νους υπερβαίνει τα όντα, τα όντα τα αντικειμενικά τα αποκαλυπτικά όντα, με το νου μου μπορώ να το πιάσω το ιδεατό αντικείμενο. Όσο βέβαια ο νους μου είναι καθαρός, καθαρμένος από τα υλικά τόσο μπορεί να φθάσει και να συλλάβει τα νοερά, τα ιδεατά.
Η Ουσία στην Ορθόδοξη Θεολογία
Όσον αφορά την Ουσία του Θεού:
"Ουσία... είναι... αυτό το ΕΙΝΑΙ τού Θεού". (Βασίλειος Καισσαρείας).
Ο Άγιος Αθανάσιος έγραψε, ότι η ουσία, όταν αναφέρεται στο Θεό, σημαίνει: "Αυτός είναι ο Ων". (Γιαχβέ).
Κατά το Γρηγόριο το θεολόγο: "Ο Ων και ο Θεός είναι τής Ουσίας ονόματα".
Η λέξη "Ουσία", λέγεται στη θεολογία και: "Φύση" τού Θεού. Όταν λοιπόν μιλάμε για το όνομα: "Γιαχβέ", για το "Είναι", ή για τον "Όντα", ή για την "Ουσία", ή για τη "Φύση" τού Θεού, μιλάμε για το ίδιο πράγμα.
Για τους Έλληνες Πατέρες - γιατί όταν πάμε στους Δυτικούς, έχουμε άλλη κατάσταση - το «τι του Θεού», η ουσία του Θεού δεν μπορεί να συλληφθεί, να καταληφθεί δια του νου. «Άπειρον το Θείον και ακατάληπτον και έν μόνο αυτού καταληπτού η απειρία και η ακαταληψία αυτού» (Ιωάννη του Δαμασκηνού). Δεν μπορούμε να καταλάβουμε δια του νου. Διότι η κατάληψη προϋποθέτει ακριβώς την ενέργεια του νου.
Μια δεύτερη αρχή που εισάγουν οι Καππαδόκες Πατέρες και την τονίζει πρώτος ο Μ. Βασίλειος, είναι ότι δεν υπάρχει ουσία, δεν υπάρχει το τι χωρίς το όπως ή το πώς, την υπόσταση. Ουσία ανυπόστατος δεν υπάρχει, δεν είναι νοητή όπως λέγει ο Μ. Βασίλειος. Γυμνή ουσία δεν υπάρχει. Αυτό είναι πολύ σημαντικό διότι στην οντολογία το «όπως εστί» παίρνει πρωταρχική θέση μαζί με το «τι εστί» μαζί με την ουσία.
Η Ελληνική Φιλοσοφία έδινε πάντα προτεραιότητα στο «τι εστί» στην ουσία. Οι Καππαδόκες Πατέρες χρησιμοποιούν αυτήν την –θα έλεγε κανείς αριστοτελική- γιατί πράγματι εκεί ο Αριστοτέλης είναι πιο χρήσιμος στους Πατέρες από τον Πλάτωνα. Χρησιμοποιώντας την Αριστοτελική, την διάκριση μεταξύ πρώτης ουσίας και δευτέρας ουσίας. Με την πρώτη ουσία δηλώνει ο Αριστοτέλης το ειδικό, το συγκεκριμένο και δευτέρα ουσία δηλώνει το γενικό. Π.χ. πρώτη ουσία είναι οι Γιώργος, ο Κώστας, ο Γιάννης, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι. Η δευτέρα ουσία είναι το γενικό, η ανθρωπότητα, η ανθρώπινη φύση, η ανθρώπινη ουσία, η οποία υπάρχει και στον Κώστα και στο Γιώργο και στο Γιάννη. Η θεία ουσία δεν προηγείται των υποστάσεων, των προσώπων, γιατί δεν μπορεί να υπάρξει γυμνή ουσία.
Είναι αδύνατον να γίνει λόγος και στην ανθρώπινη ουσία π.χ. στους ανθρώπους, για μια ανθρωπότητα γενική, χωρίς να γίνει λόγος συγχρόνως για τους επιμέρους συγκεκριμένους ανθρώπους. Και στον Θεό τον ίδιο, δεν μπορεί να γίνει λόγος για την ουσία του Θεού, χωρίς να γίνει λόγος συγχρόνως λόγος για τον τρόπο υπάρξεως, για το «όπως» ή για τα πρόσωπα ή για τις υποστάσεις. Έτσι η θεία ουσία δεν προηγείται λογικά των υποστάσεων. Διότι απλούστατα δεν μπορεί να υπάρξει γυμνή, ανυπόστατος.
Και εδώ έχουμε την ΑΛΛΑΓΗ της έννοιας: "υπόσταση", που εισήγαγαν για πρώτη φορά οι Έλληνες Καππαδόκες Πατέρες στον όρο. Από ταυτόσημο της ουσίας, τον διαχώρισαν, και τον μετέτρεψαν σε κάτι ταυτόσημο με αυτό που σήμερα ονομάζουμε: "πρόσωπο".
Έκτοτε, στη Θεολογία, έχουμε ταύτιση ουσίας και φύσεως από τη μία, και αντιθέτως, υποστάσεως και προσώπου από την άλλη.
Ορισμοί της Ουσίας κατά τους Εκκλησιαστικούς Πατέρες
Μέχρι και τον τρίτο αιώνα μ.Χ., η λέξη: "Ουσία", ταυτιζόταν με την έννοια της λέξεως "υπόσταση". Από τους Καππαδόκες Πατέρες και μετά, η ταύτιση αυτή έπαψε να υπάρχει, λόγω αλλαγής της Θεολογικής έννοιας της λέξεως "υπόσταση".
Ουσία είναι κάτι «των κάθε αυτών υφεστηκότων» (Γρηγόριος ο Θεολόγος). Κάτι δηλ. για το οποίο μπορεί να γίνει λόγος ατομικά με αναφορά μόνο σ’ αυτό το αυθυπόστατο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλοσοφία της θρησκείας Κατηγορία:Έννοιες στη μεταφυσική
Κρανίδι Αργολίδας
Το Κρανίδι είναι κωμόπολη του Νομού Αργολίδας και βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Πελοποννήσου. Ο πληθυσμός του είναι 4.006 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Απέχει από το Ναύπλιο περίπου 50 χλμ. και από την Αθήνα περίπου 180 χλμ. Μέσω θαλάσσης επικοινωνεί με τον Πειραιά και τα νησιά του Αργοσαρωνικού μέσω των λιμανιών της Ερμιόνης και του Πορτοχελίου. Σήμερα αποτελεί έδρα του Δήμου Ερμιονίδας.
Ελαιόλαδο Κρανιδίου
Το Κρανίδι Αργολίδας είναι γνωστό για το ελαιόλαδο Κρανιδίου το οποίο έχει αναγνωριστεί ως ΠΟΠ. Έχει το χαρακτηριστικό ότι αποτελείται κατά 80% από την ποικιλία Μανάκι και 20% από την ποικιλία Κορωνέικη. Η σύνθεση των δύο ποικιλιών τού δίνει την ιδιαιτερότητα που έχει και το χαρακτηρίζει για τα υψηλά ποιοτικά του χαρακτηριστικά.
Ονομασία
Σύμφωνα με μια εκδοχή το σύγχρονο όνομά του προέρχεται από το κραναός που σημαίνει τραχύς και θεωρείται δηλωτικό της περιοχής. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, το όνομα οφείλεται σε παραφθορά της λέξης Κορωνίδα, το όνομα παραπλήσιας νησίδας που φέρει το όνομα της μητέρας του θεού της Ιατρικής, του Ασκληπιού, ο οποίος λατρευόταν από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής.
Γεωγραφία
Το Κρανίδι είναι κτισμένο αμφιθεατρικά στους λόφους της Αγίας Άννας και της Μπαρδούνιας με προσανατολισμό Βορειοδυτικό. Δυτικά και ανατολικά από την πόλη η περιοχή χαρακτηρίζεται πετρώδης με χαμηλή βλάστηση ενώ στη νοτιοανατολική μεριά υπάρχει το πευκόδασος της Κορακιάς. Βόρεια βρίσκεται το βουνό του προφήτη Ηλία ενώ βορειοδυτικά ο όρμος της Κοιλάδας με το ομώνυμο παραδοσιακό χωριό και το προϊστορικό σπήλαιο Φράγχθι σε απόσταση 6 χλμ. Ανατολικά σε απόσταση 11χλμ βρίσκεται η Ερμιόνη και νότια το Πόρτο Χέλι. Σε ολόκληρη την περιοχή της Ερμιονίδας υπάρχουν πανέμορφες δαντελωτές ακρογιαλιές.
Ιστορία
Το Κρανίδι πρωτοαναφέρεται σε χρυσόβουλο του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου (1259-1332) το οποίο δωρήθηκε στον Θεόδωρο Νομικόπουλο για τις υπηρεσίες του απέναντι στον Αυτοκράτορα. Το Κρανίδι αναφέρεται ως πατρογονικό χωρίο και ανήκε στη χώρα του Δαμαλά. Δεύτερη επίσημη αναφορά υπάρχει το 1530 μ.Χ. ενώ λάμβανε χώρα η εποίκηση του από αλβανόφωνους πληθυσμούς (Αρβανίτες). Αυτοί μετακινούνταν στις νότιες περιοχές για να προστατευτούν από τους Τούρκους αλλά και για να εξασφαλίσουν βοσκοτόπια και γη για καλλιέργεια. Εκεί αναμίχθηκαν και αφομοιώθηκαν χωρίς προβλήματα με το τοπικό στοιχείο και από αυτή τη ζύμωση προέκυψε το Αρβανίτικο γλωσσικό ιδίωμα που μιλιέται μέχρι σήμερα.
Κατά την παράδοση, στην περιοχή υπήρχαν 4 οικισμοί προστατευμένοι από τη θάλασσα, λόγω του φόβου των πειρατών. Ο Άη Γιάννης, η Μιλίνδρα, τα Βίλια και οι Μπιές οι οποίοι και αποτέλεσαν τα κύτταρα για την πόλη του Κρανιδίου. Ο οικισμός του Άη Γιάννη αποτέλεσε το κέντρο όπου γύρω του άρχισε να συγκροτείται η πόλη και τοποθετείται στο σημείο που σήμερα βρίσκεται ο Μητροπολιτικός Ναός του Τιμίου Ιωάννη Προδρόμου. Ο σημερινός Ναός κτίστηκε το 1852 από τον Ιταλό Αρχιτέκτονα Ιάκωβο Σεμπαστίνο αντικαθιστώντας το παλαιότερο βυζαντινό εκκλησάκι που είχε προσφέρει και το όνομα του στον οικισμό. Ο οικισμός της Μιλίνδρας βρίσκεται στα βόρεια της πόλης και στους πρόποδες του βουνού του Προφήτη Ηλία (300μ. υψόμετρο) και ανήκει στην ευρύτερη περιοχή του ναού του Απόλλωνά όπως καθορίζεται από τον Παυσανία. Δυο εκκλησάκια σημειώνουν τη παρουσία τους εκεί, του Αγίου Αντρέα και των Αγίων Αναργύρων καθώς και το αρχαίο Πηγάδι της Μιλίντρας ή Πλατύ πηγάδι με το τετράγωνο σχήμα του και τους επιβλητικούς ογκόλιθους που το περιβάλλουν, χαρακτηριστικό των αρχαίων πηγαδιών της Ερμιονίδας. Υπάρχουν αναφορές πως μέχρι πριν από 70 χρόνια ήταν σε χρήση το νεκροταφείο των Μιλινδρωτών στην περιοχή. Τα Βίλια βρίσκονται στα δυτικά του Κρανιδίου εκεί που σήμερα βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα. Η περίοπτη θέση που επιβλέπει την αργολική θάλασσα, ενισχύει την εκδοχή ύπαρξης βίγλας και επιβεβαιώνει την προέλευση της ονομασίας της περιοχής. Χαμηλότερα σε μια μικρή ρεματιά είναι το Πηγάδι της Βίλας. Οι Μπιές βρίσκονται ανατολικά του Κρανιδίου και συνορεύουν με τη θέση Δισκούρια της Ερμιόνης. Το όνομα τους πιθανόν το οφείλουν στο όνομα της οικογένειας των πρώτων οικιστών. Επίσης στην περιοχή παρατηρείται αρχαίο πηγάδι αλλά μεταγενέστερο από τα προηγούμενα.
Επί Τουρκοκρατίας, ήταν γνωστό ως «Κάτω Ναχαγιέ», που σημαίνει Κάτω Επαρχία. Το Κρανίδι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821. Πιθανότατα η κήρυξη της Επανάστασης στο Κρανίδι έγινε στις 27 Μαρτίου 1821, την ίδια ημέρα που κηρύχθηκε και στις Σπέτσες. Πολλοί Κρανιδιώτες, έλαβαν μέρος στην πολιορκία του Αναπλιού, της Τριπόλεως, του Ακροκορίνθου αλλά και στα Δερβενάκια όπου και έπεσε ο Φιλικός Αρχιμανδρίτης Αρσένιος Κρέστας (Παπαρσένης) ηγούμενος της Μονής Ζωοδόχου Πηγής Κοιλάδας. Λόγω της φυσικής του οχύρωσης και της καλής σχέσης των Κρανιδιωτών με τους νησιώτες κατά την περίοδο 1823 – 1824 υπήρξε η έδρα της κυβέρνησης και του εκτελεστικού. Επίσης το Κρανίδι είναι η γενέτειρα του Εμμανουήλ Ρέπουλη, στενού συνεργάτη και αντιπρόεδρου της Κυβέρνησης Βενιζέλου.
Παρέμεινε διοικητικό κέντρο και μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας. Ορίστηκε αρχικά έδρα του τοπικού δήμου Μάσητος (μετονομάστηκε στην συνέχεια σε Δήμο Κρανιδίου) και από το 1841 αποτέλεσε έδρα της Επαρχίας Ερμιονίδος (αρχικά έδρα είχαν οριστεί οι Σπέτσες).
Στο Κρανίδι γεννήθηκε το 1902 ο Παντελεήμων Παπαγεωργίου, μετέπειτα Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης.
Χριστιανικοί Ναοί
240px|thumb|right|Εικόνα του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου Κρανιδίου δια χειρός Εμμανουήλ Τζάνε
Αρχιτεκτονική
Στην πρωτεύουσα της Ερμιονίδας αξιοσημείωτη είναι και η παραδοσιακή αρχιτεκτονική των σπιτιών. Οι πελεκητές πέτρες, τα περίτεχνα μπαλκόνια, οι φεγγίτες πάνω από τις πόρτες και τα παράθυρα, οι στέγες του παραδοσιακού βυζαντινού τύπου, τα γωνιασμένα κεραμίδια στο ρόλο των ακροκεράμων και οι μάντρες οι οποίες κυριολεκτικά οχύρωναν το σπίτι, δίνουν ένα υψηλό αισθητικό αποτέλεσμα. Ο οικισμός έχει χαρακτηριστικό νησιώτικο χρώμα και θυμίζει πολύ τους οικισμούς των νησιών του Αργοσαρωνικού. Ακόμη λειτουργεί Λαογραφικό Μουσείο το οποίο φιλοξενεί, σκεύη μαγειρικής, εικόνες, έπιπλα, ρόκες γνεσίματος, αργαλειό, ενδύματα, κεντήματα, υφαντά δείγματα παραδοσιακής φορεσιάς και άλλα αντικείμενα λαϊκής τέχνης.
Τα χαρακτηριστικά για την τοπική αρχιτεκτονική κτήρια, του Δημαρχείου και της βιβλιοθήκης, οι πέντε μεγάλες εκκλησίες του 19ου αι., το μοναδικό για την αρχιτεκτονική του καλντερίμι, στο πηγάδι του Πύργου, οι τρεις ανακαινισμένοι ανεμόμυλοι, τα παραδοσιακά λιοτρίβια με τις μεγάλες πέτρες, καθώς και τα πολλά ξωκλήσια συμπληρώνουν την εικόνα μιας πολιτείας πανέμορφης.
Ναυτιλία
Το Κρανίδι στις αρχές 20ου αι. διέθετε μεγάλο εμπορικό στόλο λόγω της ασχολίας των κατοίκων μετά τα χρόνια της Επαναστάσεως με το εμπόριο και τη ναυτιλία καθώς και με τις ιδιαίτερες σχέσεις με τους Σπετσιώτες και τους Υδραίους. Τα παλαιά αρχοντικά των καπεταναίων με τη νησιωτική τεχνοτροπία κτίστηκαν την πεντηκονταετία 1840 - 1890 κατά την εποχή της ακμής της ιστιοφόρου ναυτιλίας στη Ελλάδα. Όταν ύστερα από το 1890 η ιστιοφόρος ναυτιλία άρχισε να παρακμάζει λόγω του συναγωνισμού με τα ατμόπλοια οι ναυτικοί ασχολήθηκαν με την σπογγαλιεία και την αλιεία ενώ οι λιγότεροι στράφηκαν στη γεωργία και την κτηνοτροφία. Οι κάτοικοί του ακόμη και σήμερα συνεχίζουν με τις ίδιες ασχολίες ενώ πολλοί έχουν στραφεί στα τουριστικά επαγγέλματα λόγω των ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων της περιοχής αλλά και της υψηλής επισκεψιμότητας της.
Πληθυσμός
Το Κρανίδι γνώρισε σημαντική μείωση του πληθυσμού του απο το 1861 μέχρι και το 1971 (με εξαίρεση το 1896 και το 1940 όποτε και υπήρξε αύξηση) και έκτοτε ο πληθυσμός άρχισε να αυξάνεται. Το 2011 ωστόσο ο πληθυσμός της κωμόπολης μειώθηκε πάλι. Σε σχέση με τον 19ο αιώνα ο πληθυσμός του Κρανιδίου παραμένει σημαντικά μειωμένος.
Διάγραμμα ιστορικής εξέλιξης πληθυσμού απο το 1861
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρανίδι Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας
Λικοτιναρέα Χανίων
Η Λικοτιναρέα είναι ημιορεινός οικισμός της κοινότητας Σελλίων του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης, κτισμένος σε υψόμετρο 290 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 50 μόνιμους κατοίκους. Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο του νομού, 31 χλμ. ΝΑ της πόλης των Χανίων, στην πρώην επαρχία Αποκορώνου. Υπάγεται διοικητικά στον δήμο Αποκορώνου ενώ την περίοδο 1999-2010 υπαγόταν στον δήμο Βάμου.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Ρόδος ΙΙ (αρματαγωγό)
Ρόδος ΙΙ (Αρματαγωγό) / L-157
Αρματαγωγό τύπου ‘LST1-510’
Πρώην πλοίο ‘USS BOWMAN COUNTY LST 391’.
Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Newport News SB & DD, Newport News, Va’. Στην ενεργεία από τις 3 Δεκεμβρίου 1942. Ύψωση της Ελληνικής Σημαίας 9 Αυγούστου 1960 στο Γριν Κόουβ Σπρινγκς, Φλώριδας.
Ιδίου τύπου πλοία ‘ Ρόδος ΙΙ’, ‘Ικαρία Ι’, ‘Λέσβος IV’ και ‘Κρήτη V’.
Εκτόπισμα : 1653 / 4080 ΤΝ. – Διαστάσεις : 328Χ50Χ14 πόδια. – Ταχύτητα : 11,6 κόμβοι. – Πρόωση : Ντίζελ. – Οπλισμός : 8 πυροβόλα 40 χιλιοστών. – Πλήρωμα : 115 (ενδιαιτήσεις για 226 άτομα). – Μεταφορική ικανότητα : 2100 ΤΝ. Στις 09/08/1960 παρελήφθη στο Τζάκσονβις της Φλώριδας – Η.Π.Α. από τον Αντιπλοίαρχο Α. Ιωάννου.
Ο Σκορπιός
Ο Σκορπιός (αγγλικά: Scorpio), είναι μια κατασκόπευτικη περιπέτεια αμερικανικής παραγωγής του 1973, σε σκηνοθεσία Μάικλ Γουίνερ. Πρωταγωνιστούν : Μπαρτ Λάνκαστερ, Αλέν Ντελόν, Πολ Σκόφιλντ και Τζων Κολίκος.
Υπόθεση
Κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου, ο μεσήλικας Αμερικάνος πράκτορας της CIA, Κρος (Μπαρτ Λάνκαστερ), αηδιασμένος από τις πρακτικές της υπηρεσίας του, αποφασίζει να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Επειδή όμως ξέρει πολλά, ο προίσταμενος του, ΜακΚλάουντ (Τζων Κολίκος) αποφασίζει να του κλείσει το στόμα, και αναθέτει στον νεαρό συνεργάτη του Κρος, τον Γάλλο Ζαν Λωριέ (Αλέν Ντελόν) γνωστό με το παρατσούκλι "Σκορπιός", να εντοπίσει και να δολοφονήσει τον Κρος.
Ο Κρος θα καταφέρει να φύγει από την Ουάσιγκτον με την βοήθεια ενός φίλου του, μεταμφιεσμένος σε ιερέα και αφού αλλάξει αρκετές διαδρομές θα φτάσει τελικά στη Βιέννη, όπου ένας παλιός του φίλος και σοβιετικός πρακτόρας της KGB, ο Ζαρκόφ (Πολ Σκόφιλντ) θα του προσφέρει καταφύγιο προσωρινά.
Εν τω μεταξύ ο Σκορπιός θα αρχίσει να ψάχνει τον Κρος και θα καταφέρει να τον βρει, χωρίς όμως να είναι ξεκάθαρο ότι θέλει πραγματικά να τον σκοτώσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάικλ Γουίνερ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1973 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες
Σύμβολο νομίσματος
Σύμβολο νομίσματος ονομάζεται το γραφικό σύμβολο, το οποίο χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει ένα νόμισμα στην καθημερινή πρακτική, αντικαθιστώντας το ίδιο το όνομα του νομίσματος ή τη συντομογραφία του.
Διεθνώς, χρησιμοποιείται το πρότυπο ISO 4217, το οποίο έχει αποδώσει συντομογραφίες σε όλα τα νομίσματα του κόσμου. Στην πράξη, το σύμβολο ενός νομίσματος χρησιμοποιείται, ιδίως στη χώρα του, σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα, ακόμη και αντί για τον κωδικό ISO 4217. Βεβαίως, πολλά νομίσματα του κόσμου δεν έχουν καθόλου σύμβολο.
Σε πολλές χώρες μια τελεία (.)συμβολίζει το διαχωρισμό ακέραιου και δεκαδικού τμήματος ενός ποσού, ενώ σε πολλές άλλες χρησιμοποιείται το κόμμα (,) για τον ίδιο σκοπό.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νομισματολογία
Πίλζεν
Το Πίλζεν ή Πλζεν (τσέχικα: Plzeň,, γερμανικά: Pilsen) είναι πόλη στη δυτική Βοημία της Τσεχίας. Το Πίλζεν είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης περιοχής και η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στην Τσεχία. Βρίσκεται περίπου 90 χλμ. δυτικά της Πράγας.
Η πόλη είναι γνωστή για τη μπύρα Pilsner (ελληνικά Πίλσνερ ή απλώς Πιλς): Τα δύο εργοστάσια είναι τα Pilsner Urquell (από το 1842) και Gambrinus (από το 1869). Τα σημαντικότερα ιστορικά κτήρια είναι ο γοτθικός καθεδρικός ναός του Αγίου Βαρθολομαίου, που χτίστηκε προς το τέλος του 13ου αιώνα, ο πύργος του (102,26 μ) είναι το υψηλότερο κτίριο στην Τσεχία, το δημαρχείο σε Αναγεννησιακό ρυθμό, καθώς και η τρίτη μεγαλύτερη συναγωγή στον κόσμο (μετά από εκείνες της Ιερουσαλήμ και της Βουδαπέστης). Υπάρχει επίσης ένα ιστορικό υπόγειο δίκτυο σηράγγων ανοικτό στο κοινό, που φτάνει μέχρι και σε βάθος τριών επιπέδων κάτω από το έδαφος και βρίσκεται κάτω από την Παλαιά Πόλη.
Η πόλη υπήρξε μαζί με τη Μονς του Βελγίου Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2015.
Αργυρή Πεδιάδα
thumb|right|255px|Τοπογραφικός χαρτης της Αργυρής και των γύρω περιοχών από το Mars Orbiter Laser Altimeter του διαστημοπλοίου [[Mars Global Surveyor]] Η Αργυρή Πεδιάδα (Argyre Planitia ) είναι μία μεγάλη πεδιάδα και κυκλική λεκάνη από πρόσκρουση αστεροειδούς που βρίσκεται στο νότιο ημισφαίριο του πλανήτη `Αρη. Η ονομασία της προέρχεται από ένα μυθικό νησί από άργυρο της ελληνικής μυθολογίας, που βρισκόταν στον ανατολικό ωκεανό. Της δόθηκε για πρώτη φορά σε ένα χάρτη του πλανήτη που σχεδίασε ο Ιταλός αστρονόμος Τζοβάνι Σκιαπαρέλι το 1877.
Η Αργυρή δημιουργήθηκε πιθανώς κατά τη διάρκεια της χρονικής περιόδου του Ύστερου Βαρέος Βομβαρδισμού (Late Heavy Bombardment) στο Ηλιακό Σύστημα, περίπου 3,9 δισεκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα, και ίσως είναι μία από τις καλύτερα διατηρημένες λεκάνες προσκρούσεως από εκείνη τη μακρινή εποχή. Περιβάλλεται από τραχιά οροπέδια που σχηματίζουν ομόκεντρα και ακτινικά σχήματα γύρω της, με οροσειρές όπως τα Όρη των Χαρίτων (Charitum Montes) και τα Όρη των Νηρηίδων (Nereidum Montes).
Τέσσερα μεγάλα νοάχεια φαράγγια φαίνονται να εκβάλλουν ακτινικά προς τη λεκάνη. Τα τρία από αυτά (οι κοιλάδες Surius, Dzígai και Palacopas) φιλοξενούσαν κάποτε ποτάμια που έρρεαν μέσα στην Αργυρή από τα νότια και τα ανατολικά, διασχίζοντας τις οροσειρές του χείλους της. Το τέταρτο, η Κοιλάδα Uzboi, εμφανίζεται να διαρρεόταν προς τα έξω της Αργυρής, προς τα βόρεια, στη Χρυσή Πεδιάδα. Υπάρχει και ένας μικρότερος δίαυλος εκροής, η Κοιλάδα Nia, που φαίνεται να δημιουργήθηκε μεταγενέστερα, κατά την Αμαζόνια περίοδο, μετά το τέλος των μεγάλων πλημμυρών και λιμνογενέσεων.
Ο αρχικός πυθμένας της λεκάνης είναι σήμερα θαμμένος κάτω από εύθρυπτο, χαλαρό και χονδρόκοκκο διαστρωματωμένο υλικό που ίσως είναι λιμναίο ίζημα. Δεν είναι ορατοί εσωτερικοί δακτύλιοι από την πρόσκρουση, αλλά απομονωμένοι όγκοι μέσα στη λεκάνη μπορεί να είναι υπολείμματα ενός εσωτερικού δακτυλίου.
thumb|Το νότιο χείλος της λεκάνης της Αργυρής, που σχηματίζεται από τα [[Όρη των Χαρίτων. Παράπλευρα βρίσκονται ελικοειδείς λοφοσειρές που θεωρούνται παγετωνικής προελεύσεως. Ο κρατήρας Γκάλε διακρίνεται στο βάθος.]] Ο κρατήρας Γκάλε στο ανατολικό άκρο της Αργυρής μοιάζει πολύ από ψηλά με ένα χαμογελαστό ανθρώπινο πρόσωπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αργυρη
Χρωματίνη
Η σύστασή του
Η χρωματίνη αποτελείται από νουκλεοπρωτεΐδια, δηλαδή ετεροπρωτεΐνες πλούσιες σε θυμονουκλεϊκό οξύ (που προέρχεται από τέσσερα νουκλεοτίδια έκαστο των οποίων περιέχει ένα μόριο φωσφορικού οξέος, ενωμένο με ένα σάκχαρο και μία πρωτεϊνική βάση: γουανίνη, ή αδενίνη, ή θυμίνη, ή κυτοσίνη). Το όνομά της οφείλεται από το γεγονός ότι χρωματίζεται εύκολα από τις χρωστικές ουσίες.
Γενικά είναι μία νουκλεοπρωτεΐνη που συνίσταται από DNA, από μικρή ποσότητα RNA και από πρωτεΐνες σε ποσοστό που ξεπερνά το 50% του βάρους της. Η χρωματίνη στις διάφορες φάσεις της ζωής του κυττάρου παρουσιάζεται και με διαφορετική μορφή. Όταν το κύτταρο δεν είναι στη φάση της διαίρεσης του, η χρωματίνη παρουσιάζεται με τη μορφή ενός πλέγματος, που λέγεται δίκτυο χρωματίνης. Το δίκτυο αυτό αποτελείται από μεμονωμένες ίνες και από κοκκία. Καθεμιά από τις ίνες αυτές είναι το αποτέλεσμα μιας πολύπλοκης περιέλιξης του μορίου του DNA γύρω από τις πρωτεΐνες, οι οποίες μετέχουν στη δομή της χρωματίνης. Όταν το κύτταρο διαιρείται, η χρωματίνη συμπυκνώνεται και παίρνει τελικά τη μορφή δομών, που ονομάζονται χρωμοσώματα.
Χρωμοσώματα
Τα χρωμοσώματα που υπάρχουν στα σωματικά κύτταρα των ανώτερων οργανισμών παρουσιάζονται σε ζευγάρια. Τα χρωμοσώματα που ανήκουν στο ίδιο ζευγάρι χαρακτηρίζονται ως ομόλογα. Τα μέλη ενός ζευγαριού ομόλογων χρωμοσωμάτων μορφολογικά είναι όμοια μεταξύ τους, έχουν δηλαδή ίδιο σχήμα και μέγεθος. Η πιο ενδιαφέρουσα όμως ομοιότητα των ομόλογων χρωμοσωμάτων είναι ότι περιέχουν γονίδια που ελέγχουν το ίδιο γνώρισμα, με τον ίδιο ή με διαφορετικό τρόπο, και επίσης ότι τα γονίδια αυτά εδράζονται στην ίδια θέση (γονιδιακός τόπος) και στα δύο χρωμοσώματα. Κύτταρα που έχουν τα χρωμοσώματά τους και συνεπώς τα γονίδιά τους σε ζευγάρια χαρακτηρίζονται ως διπλοειδή (2n), σε αντίθεση με τα κύτταρα που περιέχουν μία απλή σειρά χρωμοσωμάτων και γονιδίων, όπως οι γαμέτες, τα οποία χαρακτηρίζονται ως απλοειδή (n).
Ο αριθμός των χρωμοσωμάτων που υπάρχει στα κύτταρα των διαφορετικών φυτικών και ζωικών ειδών είναι αυστηρά καθορισμένος. Κάθε απόκλιση από αυτόν προκαλεί μεταβολές στα χαρακτηριστικά και διακυμάνσεις στη βιωσιμότητα των οργανισμών ενός είδους που την παρουσιάζει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοριακή γενετική Κατηγορία:Κυτταρολογία
Ανάκτορο του Οδυσσέα
Το Ανάκτορο του Οδυσσέα είναι αρχαιολογικός τόπος μυκηναϊκού ανακτόρου στο νησί της Ιθάκης, στην Ελλάδα. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού, πλησίον του χωριού της Εξωγής. Η συγκεκριμένη τοποθεσία είναι επίσης γνωστή ως Σχολή Ομήρου, καθώς και ως Άγιος Αθανάσιος.
Το ανάκτορο ανεγέρθηκε προς το 1300 π.Χ. Το συγκεκριμένο κτίριο ήταν ανάκτορο δύο (ή τριών) επιπέδων, με κλιμακοστάσιο λαξευμένο στον βράχο. Παράλληλα, περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, εργαστήρια, αποθήκες, αποχετευτικό σύστημα, καθώς και υπόγεια δεξαμενή νερού. Στη συγκεκριμένη τοποθεσία ανευρέθηκαν, επίσης, ένα ταφικό μνημείο, καθώς και ένα πηγάδι, τα οποία χρονολογούνται στο 1200 π.Χ. Αρκετές ομοιότητες παρατηρούνται μεταξύ του συγκεκριμένου κτιριακού συμπλέγματος και άλλων γνωστών μυκηναϊκών ανακτόρων, όπως εκείνα των Μυκηνών και του Νέστορα.
Τα ερείπια του ανακτόρου ανευρέθηκαν το 2010. Εκείνη την περίοδο, πραγματοποιούνταν αρχαιολογικές ανασκαφές στη συγκεκριμένη τοποθεσία, υπό την διεύθυνση του Θανάση Παπαδόπουλου, οι οποίες είχαν διαρκέσει επί, συνολικά, 16 έτη. Το κτίριο έλαβε την ονομασία του από τον Οδυσσέα, ο οποίος, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ήταν βασιλέας της Ιθάκης, καθώς και ένας εκ των σημαντικότερων πολεμάρχων οι οποίοι συμμετείχαν στον Τρωικό Πόλεμο. Το ανάκτορο του Οδυσσέα, περιγραφή του οποίου γίνεται από τον Όμηρο εντός της Οδύσσειας, για καιρό θεωρείτο πως βρισκόταν στην Ιθάκη, ωστόσο, η έλλειψη ουσιαστικών αρχαιολογικών ευρημάτων θεωρείτο, μεταξύ άλλων, ως ένδειξη για το γεγονός πως, στην πραγματικότητα, η «Ιθάκη» του Ομήρου ήταν διαφορετικό νησί. Σύμφωνα με ορισμένους ακαδημαϊκούς, τα ερείπια τα οποία ανευρέθηκαν αντιστοιχούν σε σημαντικό βαθμό στην περιγραφή του ανακτόρου του Οδυσσέα από τον Όμηρο, ενώ, παράλληλα, επιβεβαιώνουν την αντίληψη σύμφωνα με την οποία η Ιθάκη αποτελούσε σημαντικό κέντρο εξουσίας κατά τη διάρκεια της μυκηναϊκής περιόδου. Ωστόσο, παραμένει άγνωστο κατά πόσο δυνατή είναι η σύνδεση των συγκεκριμένων ερειπίων με βασιλέα ονόματι Οδυσσέα. Παρά ταύτα, η συγκεκριμένη αρχαιολογική τοποθεσία είναι ευρύτερα γνωστή ως «Ανάκτορο του Οδυσσέα».
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιθάκη Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Προπαναμίδιο
Το προπαναμίδιο ή προπυλαμίδιο με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2COΝΗ2, είναι ένα αμίδιο και, πιο συγκεκριμένα, ένα παράγωγο του προπανικού οξέος, από το οποίο (τυπικά) προκύπτει με αντικατάσταση του υδροξυλίου του καρβοξυλίου από αμινομάδα. Με βάση τον χημικό τύπο, C3H7NO, έχει τα ακόλουθα 76 ισομερές θέσης (όχι όλα σταθερά):
Με προπανοϋλίωση αμμωνίας
Με επίδραση προπανοϋλοαλογονίδιου (CH3CH2COX) σε αμμωνία παράγεται προπαναμίδιο :
Με θέρμανση προπανικού αμμωνίου
Με θέρμανση προπανικού αμμωνίου παράγεται προπαναμίδιο :
Με μερική υδρόλυση προπανονιτριλίου
Με μερική υδρόλυση προπανονιτρίλιου παράγεται προπαναμίδιο :
Με αμμωνιόλυση προπανικού αλκυλεστέρα
Με επίδραση αμμωνίας σε κάποιο προπανικό αλκυλεστέρα (HCOOR) παράγεται προπαναμίδιο
Υδρόλυση
Το προπαναμίδιο υδρολύεται σχηματίζοντας προπανικό οξύ :
Αφυδάτωση
Με επίδραση αφυδατικών μέσων, όπως πεντοξείδιο του φωσφόρου (P2O5) ή πενταχλωριούχο φωσφόρο (PCl5) ή θειονυλοχλωρίδιο (SOCl2), παράγεται προπανονιτρίλιο (CH3CN) :
Αμφολυτική συμπεριφορά
Με επίδραση ισχυρών οξέων ή ισχυρών βάσεων σχηματίζει αντίστοιχα άλατα. Π.χ.:
Αναγωγή
Με επίδραση υδρογόνου ή λιθιοαργιλλιοϋδρίδιου σε προπαναμίδιο παράγεται προπαναμίνη-1 :
Ρεσό Κρετιέρ
Ο Ρεσό Κρετιέρ (15 Νοεμβρίου 1878 - 1945) ήταν Ούγγρος αθλητής του στίβου που συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 στο Παρίσι και κατέκτησε την 5η θέση στο αγώνισμα της δισκοβολίας και την 4η στη σφαιροβολία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Ούγγροι αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ουγγρικού Πρωταθλήματος Στίβου
Στράτος Τζώρτζογλου
Ο Στράτος Τζώρτζογλου (Πειραιάς, 5 Αυγούστου 1965-) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Σπούδασε στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης Κάρολου Κουν. Συνεργάστηκε στο θέατρο με σκηνοθέτες όπως οι: Κάρολος Κουν, Μίνως Βολανάκης, Ζυλ Ντασσέν, Σπύρος Ευαγγελάτος, Ρούλα Πατεράκη, Ανδρέας Βουτσινάς και στον κινηματογράφο με σκηνοθέτες όπως οι: Θεόδωρος Αγγελόπουλος, Παντελής Βούλγαρης, Μιχάλης Κακογιάννης, Νίκος Παναγιωτόπουλος.
Το 1990, συνεργάστηκε για τη ΕΡΤ με την Κατρίν Ντενέβ στο «365 μέρες γέννηση». Στο εξωτερικό, το 1994 συνεργάστηκε με την Eva Bergman στην ταινία «One Love and the Other», στην οποία ήταν συμπρωταγωνιστής με την Lena Endre. Το 2004 συνεργάστηκε με τον Michelle Favart στην ταινία «Le Dernier Monsieur des Balcans» και έπαιξε στο έργο της Λείας Βιτάλη «Roast Beef» με τη Sarah Douglas στο Riverside Studio in Hammersmith στο Λονδίνο.
Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές ,365 μέρες γέννηση ,Modevideo bog te video, Le dernier seigneur des Balkans ,Χήρες Club ,Το σημάδι του έρωτα ,Στο δρόμο της καρδιάς ,Στη Σκιά του Πολέμου, Παλίρροια  Σε φόντο κόκκινο ,  Προς την ελευθερία ,   Οι Φρουροί της Αχαΐας ,  Μυστικές διαδρομές ,  Μια Υπέροχη Ζωή Ιδιαιτέρα για Κλάματα , Η φανέλα με το "9" ,Η Ζωή της Άλλης , Αληθινοί έρωτες:  Γυναίκα Χωρίς Όνομα Έκπτωτος άγγελος  ,Βάλς με Δώδεκα Θεούς , και τη σεζόν 2021 στο Η Φάρμα, στο ANT1 και  Άγρια Γη
Διακρίσεις
Τιμήθηκε 2 φορές:
Προσωπική ζωή
Από το 1989 μέχρι το 2004 ήταν παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Μαρία Γεωργιάδου με την οποία έχουν αποκτήσει έναν γιό, τον Αλκιβιάδη, το 1997. Στις 8 Ιουνίου 2019 παντρεύτηκε με το μοντέλο Σοφία Μαριόλα. Έχει ασπαστεί την Καμπάλα που είναι μια μορφή ιουδαϊκού μυστικισμού.
Θεατρικές παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Πρωτεύς Ι (υποβρύχιο)
Το υποβρύχιο Πρωτεύς Ι (Υ3) (τύπου Πρωτεύς ) παραγγέλθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση στη Γαλλία το 1927 μαζί με άλλα τρία όμοιου τύπου υποβρύχια, τα Γλαύκος ΙΙ, Νηρεύς Ι και Τρίτων. Το Πρωτεύς Ι ναυπηγήθηκε μεταξύ 1927–1929 στα ναυπηγεία Ateliers & Chantiers de la Loire στη Ναντ, το 1928 ύψωσε την Ελληνική σημαία και στις 31 Αυγούστου 1929 παραλήφθηκε και εντάχθηκε στο Ελληνικό βασιλικό πολεμικό ναυτικό με τον κωδικό "Y3".
Χαρακτηριστικά
Το σκάφος είχε διαστάσεις 68,6 x 5,7 x 4,1 μέτρα και εκτόπισμα 790 τόνων (ή 960 τόνων εν καταδύσει) και κινείτο με δυο έλικες. Το σύστημα πρόωσης αποτελείτο από 2 κινητήρες ντίζελ, τύπου Sulzer, ισχύος 1.420 nhp για κίνηση στην επιφάνεια και 2 ηλεκτροκινητήρες ισχύος 1.200 nhp για κίνηση εν καταδύσει. Το σκάφος επανδρωνόταν από πλήρωμα 41 ανδρών. Ο οπλισμός του αποτελείτο από 8 τορπιλοσωλήνες των 533 χιλ. (6 στην πλώρη και 2 στην πρύμνη), 1 πυροβόλο των 100 χιλ. και 1 πολυβόλο των 40 χιλ. Το ΠΡΩΤΕΥΣ, όπως και τα υπόλοιπα πέντε υποβρύχια του στόλου, είχε υπερβεί το όριο της επιχειρησιακής του δράσης, τα 10 έτη σύμφωνα με τον κατασκευαστή του, παρέμενε όμως σε υπηρεσία λόγω του ότι ο παροπλισμός του είχε κριθεί αδύνατος καθώς δεν υπήρχε δυνατότητα προμήθειας νέων σκαφών.
Δράση
Το Πρωτεύς Ι πραγματοποίησε την πρώτη του πολεμική περιπολία στο Ιόνιο, με κυβερνήτη τον πλωτάρχη Μιχαήλ Χατζηκωνσταντή, από την 30ή Οκτωβρίου έως και την 5η Νοεμβρίου 1940. Κατά την περιπολία αυτή κατέπλευσε στις 31.10.40 στην Πάτρα όπου διεξήγετο αεροπορική επίθεση με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να παραμείνει εν καταδύσει μέχρι το τέλος του συναγερμού. Στις 2.11.40 το πλοίο εξήλθε στο Ιόνιο και κατευθύνθηκε στην περιοχή της περιπολίας του. Στις 6.11.40 και ενώ το Υ/Β βρισκόταν στην περιοχή των Παξών παρατηρήθηκε σφήνωση του πρωραίου πηδαλίου. Λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών ο κυβερνήτης του κατευθύνθηκε σε υπήνεμη περιοχή των Παξών όπου πραγματοποιήθηκε πρόχειρη επισκευή του πηδαλίου. Στην συνέχεια και αφού έλαβε διαταγή του αρχηγού στόλου να επιστρέψει στον ναύσταθμο ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής φθάνοντας στον ναύσταθμο της Σαλαμίνας την 5η Νοεμβρίου 1940.
Στις 15 Νοεμβρίου 1940 το ΠΡΩΤΕΥΣ ξεκίνησε για την δεύτερη πολεμική του περιπολία στο Ιόνιο, με κυβερνήτη τον πλωτάρχη Μ. Χατζηκωνσταντή, η οποία διήρκησε μέχρι την 24η Νοεμβρίου. Την 19η Νοεμβρίου έλαβε σήμα το οποίο πληροφορούσε για την μεταφορά ιταλικής μεραρχίας από την Τεργέστη στην Αλβανία. Φτάνοντας το Υ/Β στην περιοχή του Κάταρο, Μαυροβούνιο, παρέμεινε περιπολώντας καθ΄ όλη την διάρκεια της 20ής Νοεμβρίου χωρίς όμως να συναντήσει κανένα πλωτό μέσο, με αποτέλεσμα να επιστρέψει στον ναύσταθμο όπου και έφθασε την 24η Νοεμβρίου 1940.
Στις 26 Δεκεμβρίου 1940 το ΠΡΩΤΕΥΣ ξεκίνησε για την τρίτη και τελευταία πολεμική του περιπολία, υπό τον πλωτάρχη Μ. Χατζηκωνσταντή, η οποία έμελλε να τελειώσει με την βύθισή του στις 29 Δεκεμβρίου 1940. Έχοντας φθάσει στην περιοχή περιπολίας του εντόπισε στις 29.12.40 στο στίγμα 40° 31´ Β / 19° 02´ Α εχθρική νηοπομπή, αποτελούμενη από τα ιταλικά μεταγωγικά πλοία SARDEGNA (11.452 ΚΟΧ ), ITALIA (5.018 ΚΟΧ) και PIEMONTE (15.209 ΚΟΧ), τα οποία συνοδεύονταν από το ιταλικό τορπιλοβόλο ANTARES (κλάση Spica), 630 τόνων, κυβερνήτης υποπλοίαρχος Nicolo Nicolini), ερχόμενη από την Αυλώνα της Αλβανίας με τελικό προορισμό το Μπρίντιζι της Ιταλίας. Το υποβρύχιο επιτέθηκε με τορπίλες εναντίον της νηοπομπής καταφέρνοντας να βυθίσει το οπλιταγωγό SARDEGNA. Μετά την εξαπόλυση των τορπιλών το ΠΡΩΤΕΥΣ έχασε το καταδυτικό του βάθος με αποτέλεσμα να ανέλθει στην επιφάνεια, να γίνει αντιληπτό και να βυθιστεί αύτανδρο στην συνέχεια με εμβολισμό από το τορπιλοβόλο ANTARES.   Η βύθιση του ΠΡΩΤΕΥΣ έγινε γνωστή στην Ελλάδα την 10η Ιανουαρίου 1941 από ανακοινωθέν του ιταλικού ραδιοφωνικού σταθμού.
Απώλειες
Κατά την τελευταία πολεμική περιπολία του Πρωτεύς Ι επέβαιναν στο σκάφος 48 άτομα:
01. Μιχαήλ Χατζηκωνσταντής (Πλωτάρχης - Κυβερνήτης)
02. Γεώργιος Μαριδάκης (Υποπλοίαρχος)
03. Θεόδωρος Κονίδης (Υποπλοίαρχος)
04. Ανδρέας Τουρνάς (Υποπλοίαρχος)
05. Κυριάκος Νικολαράκος (Αρχικελευστής μηχανικός)
06. Διονύσιος Τηλέμαχος (Αρχικελευστής μηχανικός)
07. Αντώνιος Καφετζής (Κελευστής ηλεκτρολόγος)
08. Ιωάννης Κυριαζής (Κελευστής μηχανικός)
09. Θρασύβουλος Τσάτσας (Υποκελευστής Α΄ τηλεγραφητής)
10. Αναστάσιος Ντόντος (Υποκελευστής Α΄ τορπιλητής)
11. Βασίλης Γεωργίου (Υποκελευστής Α΄ μηχανικός)
12. Αχιλλέας Τούλης (Υποκελευστής Α΄ μηχανικός)
13. Θεόδωρος Σανούδος (Υποκελευστής Α΄ μηχανικός)
14. Δημήτριος Γιανέλλης (Υποκελευστής Α΄ πυροβολητής)
15. Αναστάσιος Αναστασόπουλος (Υποκελευστής Β΄ ηλεκτρολόγος)
16. Γεώργιος Τσαλίκης (Υποκελευστής Β΄ ηλεκτρολόγος)
17. Παναγιώτης Σκλάβος (Υποκελευστής Β΄ τορπιλητής)
18. Ηλίας Κατσουράνης (Υποκελευστής Β΄ τορπιλητής)
19. Ναπολέων Άνθης (Δίοπος ηλεκτρολόγος)
20. Διονύσιος Άννινος (Δίοπος ηλεκτρολόγος)
21. Νικόλαος Αρμένης (Ναύτης εθελοντής ηλεκτρολόγος)
22. Σπυρίδων Βλάχος (Ναύτης μηχανικός)
23. Παντελής Βουτσινάς (Ναύτης εθελοντής ηλεκτρολόγος)
24. Σπυρίδων Γιαλυψός (Ναύτης εθελοντής εσχαρεύς)
25. Σταμάτιος Γιατράκος (Δίοπος μηχανικός)
26. Χαράλαμπος Δελής (Ναύτης εθελοντής πυροβολητής)
27. Κωνσταντίνος Δημητρακόπουλος (Δίοπος σηματωρός)
28. Χρήστος Ζαφείρης (Δίοπος μηχανικός)
29. Παναγιώτης Θεοδώσης (Δίοπος τορπιλητής)
31. Εμμανουήλ Λεβαντής (Ναύτης εθελοντής ηλεκτρολόγος)
32. Γεώργιος Λιάτσης (Ναύτης εθελοντής ηλεκτρολόγος)
33. Παναγιώτης Μηνάς (Ναύτης εθελοντής μηχανικός)
35. Σταύρος Μουσούλης (Ναύτης εθελοντής σηματωρός)
36. Δημήτριος Ορφανός (Ναύτης εθελοντής αρμενιστής)
37. Ζαχαρίας Πανταλέων (Δίοπος αρμενιστής)
38. Μιχαήλ Παπαπαναγής (Δίοπος μηχανικός)
39. Παναγιώτης Παράσχης (Δίοπος σηματωρός)
40. Ελευθέριος Περδικούρης (Δίοπος μηχανικός)
41. Απόστολος Σκαράκης (Δίοπος τορπιλητής)
43. Αριστείδης Τούσσας (Δίοπος μηχανικός)
44. Παναγιώτης Φουρίκης (Δίοπος τορπιλητής)
45. Πέτρος Χατζηδημητρίου (Ναύτης τορπιλητής)
46. Κωνσταντίνος Χελιώτης (Δίοπος αρμενιστής)
47. Γεώργιος Χρυσανθόπουλος (Ναύτης νοσοκόμος)
Σημειώσεις
<references group = "Σημ."/>
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
Νικητές στο Γουίμπλεντον (διπλό μικτό)
Η κατηγορία του διπλού μικτού στο τουρνουά αντισφαίρισης του Γουίμπλεντον ξεκίνησε το 1913. Εξαιτίας των δύο Παγκοσμίων Πολέμων δε διεξήχθησαν πρωταθλήματα τα έτη 1915–1918 και 1940–1945. Στον τελικό, που έγινε τον Ιούλιο του 2017, τον τίτλο κατέκτησαν οι Τζέιμι Μάρεϊ και Μαρτίνα Χίνγκις.
Παραπομπές
Νικητες διπλο μικτο
443 Φωτογραφική
Η Φωτογραφική (Photographica) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,28. Ανακαλύφθηκε το 1899 από τους Γερμανούς αστρονόμους Μαξ Βολφ και Φρήντριχ Καρλ Άρνολντ Σβάσμαν, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από τη φωτογραφία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Οι διαστάσεις της Φωτογραφικής εκτιμώνται σε 26,7 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 20 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,192 (από δεδομένα του IRAS). Η Φωτογραφική περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 90 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φωτογραφικη
Σχέδιο Προμηθεύς
Το σχέδιο Προμηθεύς ήταν σχέδιο έκτακτης ανάγκης του ΝΑΤΟ που προοριζόταν για την ανάληψη εξουσίας από το στρατό με σκοπό την εξουδετέρωση κομμουνιστικής απειλής. Το σχέδιο προέβλεπε την κατάληψη νευραλγικών κτιρίων και εγκαταστάσεων από τον στρατό και την σύλληψη στελεχών της αριστεράς. Είναι στενά συνδεδεμένο με την Νεότερη Ελληνική Ιστορία, καθώς παραλλαγή του με το όνομα Ιέραξ II χρησιμοποιήθηκε από τον Γεώργιο Παπαδόπουλο στο Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 για την ανάληψη της πολιτικής εξουσίας και την επιβολή της Χούντας των Συνταγματαρχών. . Το σχέδιο Ιέραξ ΙΙ προέβλεπε επίσης την σύλληψη του Ανδρέα Παπανδρέου, του πρώην υφυπουργού Άμυνας Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, δημοσιογράφων και άλλων. Η εφαρμογή του θα γινόταν μετά από εντολή ή ατύχημα του βασιλιά Κωνσταντίνου με συγκεκριμένες αποστολές από μονάδες-κλειδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΝΑΤΟ Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών Προμηθευς
Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα
Η Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα (1828 - 1834) ιδρύθηκε με απόφαση του Ιωάννη Καποδίστρια και ήταν το πρώτο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους, της Ελληνικής Πολιτείας.
Η Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα ήταν ένας από τους μηχανισμούς που έστησε ο Καποδίστριας για τα οικονομικά της Ελλάδας, μαζί με το Εθνικό Νομισματοκοπείο και την καθιέρωση του φοίνικα ως εθνικού νομίσματος για την αντικατάσταση των Τουρκικών γροσίων.
Η ίδρυση της Τράπεζας έγινε με διάταγμα του Καποδίστρια στην Αίγινα στις 2 Φεβρουαρίου 1828, από τον πρώτο διοικητή της Γεώργιο Σταύρου, έμπειρου στα οικονομικά, Φιλικού, γνωστού του Καποδίστρια από την περίοδο της προπαρασκευής της επανάστασης και πληρεξουσίου σε εθνοσυνελεύσεις με τη συνδρομή του Εϋνάρδου Ελβετού τραπεζίτη και σημαντικού φιλέλληνα.
Λόγω των σημαντικότατων χρηματικών αναγκών της Ελλάδας, τα κεφάλαια της Τράπεζας καταναλώθηκαν από το κράτος με αποτέλεσμα να χάσουν οι μέτοχοί της. Η τράπεζα φαίνεται να αφέθηκε να πέσει σε υπολειτουργία το 1834. Μέχρι σήμερα καμία απόφαση ή ΦΕΚ της Αντιβασιλείας για την κατάργησή της δεν έχει αναφερθεί.
Η Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα ήταν ο πρόδρομος της Εθνικής Τράπεζας το 1841 που ιδρύθηκε και πάλι από τον Γεώργιο Σταύρου με τη συνδρομή του Εϋνάρδου, επτά χρόνια αργότερα από τη διάλυση της πρώτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην τράπεζες της Ελλάδας Κατηγορία:Αίγινα Κατηγορία:Ελληνική Πολιτεία 1828-1832
Βασιλεύς Κωνσταντίνος Ι (θωρηκτό)
Βασιλεύς Κωνσταντίνος Ι (Θωρηκτό)
Παραγγέλθηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση στα Ναυπηγεία SAINT NAZAIRE το 1913. Ομοίου τύπου πλοίο : ‘ΛΩΡΑΙΝΗΣ’. Δεν παραδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα λόγων έναρξης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1925 εγκαταλείφθηκε από την Ελλάδα αφου πληρωθηκαν – μετά από δίκη – οι ήδη γενόμενες εργασίες πριν από την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Κατηγορία:Ελληνικά θωρηκτά
Δημήτριος Ρέντης
Ο Δημήτριος Ρέντης (1330 ή 1335 - 1402), υπήρξε συμβολαιογράφος (νοτάριος) στο δουκάτο της Αθήνας τον 14ο αιώνα. Ήταν πατέρας της Μαρίας Ρέντη, που ήταν μη νόμιμη σύζυγος του φλωρεντινού δούκα των Αθηνών Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι. Ήταν παππούς του δούκα των Αθηνών (1402 -1435) Αντώνιο Α΄ Ατσαγιόλι.
Βιογραφία
Η καταγωγή του πιθανολογείται Αρβανίτικη. Σύμφωνα με τον Κώστα Μπίρη, το επώνυμο Ρέντης στα αρβανίτικα σημαίνει «βαρύς, βαρετός, οχληρός». Ήταν από τους λίγους Αθηναίους υποστηρικτές των Καταλανών, όταν αυτοί κατείχαν το δουκάτο των Αθηνών, προφανώς από λόγους συμφέροντος. Σε γενικές γραμμές η εξουσία των Καταλανών υπήρξε καταπιεστική έναντι των Αθηναίων υπηκόων.