cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξαγωγή τύπων
Παράδειγμα
Φαίνεται ότι η συνάρτηση  παίρνει μια λίστα σαν δεύτερο όρισμα, το πρώτο όρισμα   είναι συνάρτηση που μπορεί να εφαρμοστεί στον τύπο των στοιχείων της λίστας αυτής, και το αποτέλεσμα της   κατασκευάζεται σαν λίστα με στοιχεία που είναι αποτελέσματα της. Υποθέτοντας τότε ότι μια λίστα περιέχει στοιχεία του ίδιου τύπου, μπορεί να κατασκευαστεί μια υπογραφή τύπου (type signature): map :: (a -> b) -> [a] -> [b] όπου η σύνταξη " " σημαίνει συνάρτηση που δέχεται κάτι τύπου  σαν παράμετρο και παράγει. Η " " είναι ισοδύναμη με την " ".
Ο εξαγόμενος τύπος της  είναι παραμετρικά πολυμορφικός: οι τύποι των ορισμάτων και των αποτελεσμάτων της   δεν εξάγονται, αλλά μένουν σαν μεταβλητές τύπων, και η   μπορεί να εφαρμοστεί σε συναρτήσεις και λίστες διαφόρων τύπων, αν αυτοί ταιριάζουν κάθε φορά στην αντίστοιχη κλήση της συνάρτησης.
Αλγόριθμος εξαγωγής τύπων των Hindley–Milner
Ο αλγόριθμος που χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την εξαγωγή τύπων αποκαλείται (άτυπα) σήμερα σαν "αλγόριθμος Hindley–Milner", αν και ο αλγόριθμος κανονικά θα έπρεπε να αποδίδεται στον Damas και τον Milner, που τον ονόμασε "Αλγόριθμο W" ("Algorithm W").
Ο αλγόριθμος
Ο αλγόριθμος έχει δύο στάδια. Αρχικά παράγονται οι εξισώσεις προς επίλυση και στη συνέχεια το σύστημά τους λύνεται.
Παραγωγή των εξισώσεων
Ο αλγόριθμος που χρησιμοποιείται για την παραγωγή των εξισώσεων μοιάζει με έναν κανονικό ελεγκτή τύπων (type checker), επομένως δίνεται ένας ελεγκτής τύπων για το λ-λογισμό με τύπους:
και
όπου η E είναι μια πρωτογενής έκφραση (όπως η "3") και ο T είναι ένας πρωτογενής τύπος (όπως ο Ακέραιος, "Integer").
Πρέπει να κατασκευαστεί μια συνάρτηση f που να αντιστοιχεί ένα ζεύγος, όπου το \epsilon είναι περιβάλλον τύπων και ο t είναι όρος, σε κάποιον τύπο \tau. Θεωρείται ότι αυτή η συνάρτηση είναι ήδη ορισμένη για πρωτογενείς τύπους και όρους. Οι άλλες περιπτώσεις είναι:
Μέχρι στιγμής δεν έχει οριστεί τι γίνεται όταν δε συμφωνούν κάποιες συνθήκες. Αυτό συμβαίνει γιατί στον απλό αλγόριθμο ελέγχου τύπων, ο έλεγχος απλά αποτυγχάνει όταν εμφανιστεί λάθος.
Στη συνέχεια αναπτύσσεται ένας πιο πολύπλοκος αλγόριθμος που μπορεί να χειριστεί μεταβλητές τύπων και περιορισμούς (constraints) σε αυτές. Το σύνολο T των πρωτογενών τύπων επεκτείνεται για να περιλαμβάνει ένα άπειρο σύνολο από μεταβλητές, που σημειώνονται με τα πεζά γράμματα
Δείτε το για περισσότερες λεπτομέρειες.
Επίλυση των εξισώσεων
Η επίλυση των εξισώσεων προχωρά μέσω ενοποίησης (unification), που αποδεικνύεται ένας σχετικά απλός αλγόριθμος. Η συνάρτηση u λειτουργεί σε εξισώσεις τύπων και επιστρέφει μια δομή που ονομάζεται "αντικατάσταση" ("substitution"). Μια αντικατάσταση είναι απλά μια αντιστοίχιση από μεταβλητές τύπων σε τύπους. Οι αντικαταστάσεις μπορούν να συντεθούν και να επεκταθούν.
Η ενοποίηση του κενού συνόλου εξισώσεων είναι εύκολη:, όπου η \mathbf{i} είναι η ταυτοτική αντικατάσταση.
Η ενοποίηση μιας μεταβλητής με έναν τύπο γίνεται ως εξής:, όπου ο \cdot είναι ο τελεστής σύνθεσης αντικαταστάσεων και το C' είναι το σύνολο των περιορισμών C που παραμένουν, στο οποίο έχει εφαρμοστεί η νέα αντικατάσταση.
Φυσικά,.
Η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι και αυτή που μένει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεωρία τύπων Κατηγορία:Λογική για Υπολογιστές
Μεσοκυττάριο υγρό
Μεσοκυττάριο υγρό, ή διάμεσο υγρό, (intercellular fluid, ή interstitial fluid), ονομάζεται το υδάτινο περιβάλλον μέσα στο οποίο επιβιώνουν τα κύτταρα ενός πολυκύτταρου οργανισμού. Πρόκειται για υδατικό διάλυμα του οποίου η σύσταση καθώς και η συγκέντρωση σ΄ αυτό των διαλυμένων ουσιών κυμαίνονται σε όρια που εξυπηρετούν καλύτερα την λειτουργία των κυττάρων, και κατ΄ επέκταση του οργανισμού που απαρτίζουν.
Τα κύτταρα προσλαμβάνουν από το μεσοκυττάριο υγρό όλα τα απαραίτητα συστατικά για την επιβίωσή τους ενώ αντίθετα αποβάλλουν σ΄ αυτό τα παράγωγα του μεταβολισμού τους. Συνεπώς το μεσοκυττάριο υγρό αποτελεί τον τροφοδότη φορέα αλλά και το μέσον-λήπτη των παραγώγων των κυττάρων. Στους ανώτερους ζωϊκούς οργανισμούς το μεσοκυττάριο υγρό αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ αίματος και κυττάρων. Ένας μέσου βάρους άνδρας, με 42 λίτρα συνολικό βάρος σωματικών υγρών περίπου τα 7 λίτρα είναι μεσοκυττάριο υγρό.
Υπόψη ότι το μεσοκυττάριο υγρό που βρίσκεται ειδικότερα μέσα στα λεμφαγγεία ονομάζεται λέμφος.
Κατηγορία:Κυτταρολογία Κατηγορία:Μοριακή Βιολογία
Κατηγορία:Σωματικά υγρά
Μιχαήλ Κομνηνός Αφεντούλιεφ
Ο Μιχαήλ Κομνηνός Αφεντούλιεφ ή Αφεντούλης ήταν Ρώσος αξιωματικός ελληνικής καταγωγής. Αναφέρεται στην ελληνική ιστοριογραφία για τη συμμετοχή του και τις δραστηριότητές του στο νησί της Κρήτης κατά την περίοδο 1822-1823
Βιογραφία
Ο Μιχαήλ Κομνηνός γεννήθηκε στη Νίζνα της Ρωσίας το 1769. Αναφέρθηκε και με το ψευδώνυμο Αφεντούλιεφ ή Αφεντούλης το οποίο του αποδόθηκε από τους κατοίκους της Κρήτης όσο αυτός την διοικούσε. Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή της Πετρούπολης και έφτασε μέχρι τον βαθμό του ταγματάρχη. Στη συνέχεια υπηρέτησε στο διπλωματικό σώμα.
Η συνεισφορά του στην Ελληνική Επανάσταση
Με σκοπό να ενισχύσει τις αγωνιστικές προσπάθειες της επανάστασης έφτασε στην Ελλάδα, με την έναρξη της επανάστασης, ακολουθώντας τον Αλέξανδρο Καντακουζηνό. Βρέθηκε στη Μονεμβασία το καλοκαίρι του 1821 μαζί με τον Καντακουζηνό, μετά από εντολή του Υψηλάντη. Εκεί έγινε πρόταση προς τον Καντακουζηνό, από Κρήτες επαναστάτες, για τη διοίκηση της επανάστασης της Κρήτης. Μετά την άρνησή του ο Υψηλάντης όρισε τον Αφεντούλιεφ ως αρχηγό της επανάστασης της Κρήτης. Έφτασε στα Σφακιά στις 25 Οκτωβρίου του 1821 (κατά τον Τρικούπη) ή στις αρχές Νοεμβρίου (κατά τον Κριτοβουλίδη, τον Φιλήνομα και τον Ορλάνδο), με το πλοίο του Επτανήσιου Ιωάννη Βλάχου, συνοδευόμενος από Κρήτες στρατιώτες και μεταφέροντας μικρή ποσότητα πολεμοφοδίων και τροφίμων. Οι κάτοικοι και οι οπλαρχηγοί τον εμπιστεύθηκαν και ακολούθησαν της εντολές του.
Πρώτη του ενέργεια ήταν η σύγκληση συμβουλίου, με τους τοπικούς στρατιωτικούς και πολιτικούς άρχοντες, για την διαμόρφωση ενός κλίματος ομόνοιας και ενθάρρυνσης.
Η κριτική της συνεισφοράς του
Οι ιστορικοί έχουν διατυπώσει πολλές και αντιφατικές μεταξύ τους απόψεις σχετικά με τη διοίκηση του Αφεντούλιεφ στην περιοχή της Κρήτης.
Η μία πλευρά υποστηρίζει πως ο Μιχαήλ Κομνηνός έλαβε μέρος σε μάχες κατά την επανάσταση (στις πολιορκίες της Μονεμβασιάς, της Τριπολιτσάς) και πως ενδιαφέρθηκε για την πρόοδο των επαναστατικών επιχειρήσεων στην Κρήτη. Διέθετε στρατιωτικές και διοικητικές ικανότητες, αλλά του ήταν δύσκολο να προσαρμοστεί και να αποδώσει σε έναν άγνωστο σε αυτόν τόπο, σε μία δύσκολη περίοδο.
Ανζέ
thumb|250px|Ανζέ Η Ανζέ ή Ανζέρ (γαλλικά: Angers) είναι κοινότητα και πόλη στη Χώρα του Λίγηρα, στην κεντρική δυτική Γαλλία και κύρια πόλη στο νομό Μαιν-ε-Λουάρ. Πριν τη Γαλλική Επανάσταση ήταν πρωτεύουσα της ιστορικής περιοχής του Ανζού. Η κοινότητα της Ανζέ στην απογραφή του 2010 είχε 147.571 κατοίκους και ήταν η 18η μεγαλύτερη στη Γαλλία και η 2η μεγαλύτερη στη περιοχή, μετά τη Νάντη (Ναντ). Η μητροπολιτική περιοχή της πόλης έχει περίπου 394.700 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται νότια του σημείο που σχηματίζεται ο Μαιν, ένας μικρός σε μήκος αλλά πλατύς παραπόταμος του Λίγηρα, από τη συμβολή των Μαγιέν και Σαρτ.
Μιχαήλ Κομνηνός Αφεντούλιεφ
Η κριτική της συνεισφοράς του
Από την άλλη πλευρά, λέγεται πως αγνοούσε παντελώς την νοοτροπία του κρητικού λαού και ότι η συμπεριφορά του απέναντι τους χαρακτηριζόταν από έπαρση και αυταρχικότητα. Θεωρείται πως παραμέλησε την ευρύτερη κρητική περιοχή και πως εγκαταστάθηκε στο Λουτρό των Σφακίων δίνοντας έμφαση στην εμπορική δραστηριότητα. Σε διοικητικό επίπεδο, από άγνοια για τις συνθήκες που επικρατούσαν στο εσωτερικό του νησιού, προχώρησε στην συγκρότηση οργανισμών που δύσκολα θα μπορούσαν να εφαρμοστούν. Επιπλέον, σε στρατιωτικό επίπεδο, η άκριτη απονομή βαθμών (πεντακοσίαρχοι, εκατόνταρχοι μέχρι και δεκάρχων, πεντάρχων) σε οπλαρχηγούς δημιούργησαν προβλήματα στις επιχειρήσεις και οξύτατες αντιπαραθέσεις. Επιπλέον λόγω του γεγονότος ότι αυτοανακηρύχθηκε αρχιστράτηγος και διατήρησε ογκώδες αρχείο της λεπτομερής του αλληλογραφίας με τον Ιωάννη Κωλέττη άρχισε να πυροδοτεί μία καχυποψία προς το πρόσωπό του, κυρίως στους ντόπιους οπλαρχηγούς.
Ανζέ
Κατά την αρχαιότητα η Ανζέ ήταν πρωτεύουσα του γαλατικού φύλλου Αντεκάβι. Επί ρωμαϊκής κατοχής η πόλη ήταν γνωστή ως Ιουλιομάγος. Η πόλη απέκτησε μεγαλύτερη ισχύ κατά τη διάρκεια των μεσαιωνικών χρόνων, όταν ήταν πρωτεύουσα του Ανζού (Ανδηγαυία). Η Αζέρ ήταν η έδρα του οίκου των Πλανταγενετών, οι οποίοι κατασκεύασαν στη πόλη πολλά μνημεία, συμπεριλαμβανομένου του κάστρου της Ανζέ. Κατά τη διάρκεια της βασιλίας του Ρενέ του Ανζού ήταν ένα από τα διανοητικά κέντρα της Ευρώπης. Το 1474 η πόλη παραδώθηκε στο Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας. Σήμερα, η Ανζέ είναι εμπορικό και διοικητικό κέντρο, με βιομηχανίες ηλεκτρονικού εξοπλισμού, έτοιμου φαγητού και χαρτιού. Στη πόλη παράγεται το λικέρ κουαντρό.
Μιχαήλ Κομνηνός Αφεντούλιεφ
Η κριτική της συνεισφοράς του
Η δυσαρέσκεια προς το πρόσωπό του μεγάλωσε μετά και από την αποτυχία του να εξασφαλίσει νίκες στις μάχες του Μαΐου του 1822. Υπό αυτές τις συνθήκες ζήτησε να παραιτηθεί ή να αντικατασταθεί και να μεταβεί στην Πελοπόννησο αναζητώντας βοήθεια. Το διοικητικό συμβούλιο των Κρητών που είχε παρόμοιες διαθέσεις προχώρησε στην αποκήρυξη και την καθαίρεσή του.
Ανζέ
Αξιοθέατα της πόλης είναι το κάστρο της Ανζέ, έδρα του οίκου των Πλανταγενετών, το οποίο χρονολογείται από το 12ο αιώνα, έχει 17 πύργους ύψους από 42 μέχρι 58 μέτρα. Μέσα στο κάστρο βρίσκεται η ταπετσαρία της Αποκάλυψης, μήκους 24 μέτρων. Άλλο σημαντικό αξιοθέατο της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός του Σαιν Μωρίς, του 12-13ου αιώνα, και το μεσαιωνικό μαιζόν ντ'Αντάμ (οικία του Αδάμ).
Μιχαήλ Κομνηνός Αφεντούλιεφ
Μετά την Κρήτη
Τον Φεβρουαρίου του 1823, ο Αφεντούλιεφ έφυγε από την Κρήτη και τον διαδέχθηκε ως νέος έπαρχος ο Νεόφυτος Οικονόμου. Προς το τέλος της ζωής του έμεινε στη Φλωρεντία. Πέθανε στις 9/21 Ιουνίου 1855, σε ηλικία 86 ετών και κηδεύτηκε στο κοιμητήριο της ελληνικής κοινότητας στο Λιβόρνο.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ρώσοι αγωνιστές του 1821
Ανζέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Περιοχής του Λίγηρα
Τρομοκρατικές επιθέσεις
Πίνακες των μεγαλυτέρων τρομοκρατικών επιθέσεων
Παράθεση των μεγαλυτέρων τρομοκρατικών επιθέσεων από τις 11 Σεπτεμβρίου 2001 σε δύο Πίνακες Α' Χρονολογικός και Β' κατά Χώρα που έχει δεχθεί τρομοκρατική επίθεση.
Α' Πίνακας (χρονολογικός)
2001
Συντριβή αεροσκαφών σε σημεία "σύμβολα" των ΗΠΑ. Οι Δίδυμοι πύργοι καταρρέουν κα το Πεντάγωνο υφίσταται ζημιές. Νεκροί: 2.976. (Πολλά τα ερωτηματικά*).
2002
2003 Επίθεση σε φρουρούμενα συγκροτήματα κατοικιών που διαμάνουν Δυτικοί. Νεκροί: 35 (εξ ων 9 Αμερικανοί). Επίθεση σε λεωφορείο που επέβαιναν Μέλη της Ειρηνευτικής Αποστολής. Νεκροί: 6. Έκρηξη στο ξενοδοχείο "Marriott". Νεκροί: 10. Έκρηξη έξω από Συναγωγή και τράπεζα HSBC. Έκρηξη έξω από Συναγωγή (άλλη) και από το Βρεττανικό Προξενείο. Νεκροί και από τις 2 επιθέσεις: 61.
2004 Απανωτές 10 εκρήξεις σε τρένα και σιδηροδρομικούς σταθμούς εν "ώρα αιχμής". Νεκροί: 191. Επίθεση στα κεντρικά γραφεία Πετρελαϊκής Βιομηχανίας και συγκρότημα κατοικιών. Νεκροί: 22. Επίθεση αυτοκτονίας στη Πρεσβεία της Αυστραλίας. Νεκροί: 9.
Σημ:
2. Τα όσα δηλώνονται κατά καιρούς από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για δημιουργία κοινοτικού οργάνου άμεσης αντιτρομοκρατικής δράσης, μάλλον για το απώτερο μέλλον αφού το "πρόγραμμα ανταλλαγής πληροφοριών" των ευρωπαϊκών διωκτικών αρχών των κρατών-μελών, "πρόγραμμα Χάγης" προβλέπεται να τεθεί σε ισχύ την 1 Ιανουαρίου του ...2008.
Β' Πίνακας (κατά χώρα)
Σημ. 1. Στην Ευρώπη και Ευρασία: 524 Επιθέσεις, νεκροί:1010, τραυμ.:3.668, Όμηροι:367
2. Ανατ. Ασία - Ειρηνικός: 265 Επιθέσεις, νεκροί:405, τραυμ.885, Όμηροι:10
3. Μ. Ανατολή - Περσικός: 1196 Επιθέσεις, νεκροί:2.890, τραυμ.6.544, Όμηροι:236
4. Νότια Ασία: 1196 Επιθέσεις, νεκροί:1503, τραυμ.4.426, Όμηροι:5.506
5. Αφρική: 64 Επιθέσεις, νεκροί:85, τραυμ.211, Όμηροι:106
Πηγή
Εθνικό Κέντρο Αντιμετώπισης Τρομοκρατίας (ΗΠΑ)
Φεβρουάριος 2003
20ος αιώνας | 21ος αιώνας | 22ος αιώνας
Δεκαετία 1990 | Δεκαετία 2000| Δεκαετία 2010
1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008
Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος
Θάνατοι
2003 2003 год 2003
Κλάους φον Κλίτσιν
Ο Κλάους φον Κλίτσιν (γερμ. Klaus von Klitzing, γενν. 28 Ιουνίου 1943) είναι Γερμανός φυσικός, γνωστός για την ανακάλυψη του κβαντικού φαινομένου Hall, για την οποία κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1985.
Σπουδές
Ο Κλάους φον Κλίτσιν γεννήθηκε στην πόλη Σρόντα, τη σημερινή Σρόντα Βιελκοπόλσκα της [Πολωνίας, και τελείωσε τη μέση εκπαίδευση στο Γυμνάσιο Άρτλαντ του Κουάκενμπρυκ (Κάτω Σαξονία). Σπούδασε φυσική στο Πολυτεχνείο του Μπράουνσβάιχ, παίρνοντας πτυχίο το 1969. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ, ολοκληρώνοντας τη διδακτορική διατριβή του με τίτλο Γαλβανομαγνητικές ιδιότητες του τελλουρίου σε ισχυρά μαγνητικά πεδία το 1972, ενώ το 1978 πέρασε την εξέταση για υφηγεσία.
Σταδιοδρομία και έρευνες
Ο φον Κλίτσιν εργάσθηκε στο Εργαστήριο Κλάρεντον του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και κατόπιν στο Εργαστήριο Ισχυρού Μαγνητικού Πεδίου της Γκρενόμπλ (το σημερινό Laboratoire National des Champs Magnétiques Intenses), όπου παρέμεινε μέχρι την εκλογή του ως καθηγητή στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου το 1980. Από το 1985 ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ για Έρευνες Στερεάς Καταστάσεως στη Στουτγκάρδη.
Η σταθερά von Klitzing, RK = h/e2 = 25812,80745... Ω, αποκαλείται έτσι προς τιμή της ανακαλύψεως από τον Κλάους φον Κλίτσιν του κβαντικού φαινομένου Hall. Το αντίστροφο της σταθεράς αυτής ισούται με το ήμισυ της τιμής του κβάντου της αγωγιμότητας.
Τιμητικές διακρίσεις
Πολλές είναι οι διακρίσεις που έχει δεχθεί ο Κλάους φον Κλίτσιν, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες
Δικοτυλήδονο
Δικοτυλήδονο είναι το φυτό του οποίου ο σπόρος ή το έμβρυο έχει δύο εμβρυακά φύλλα ή κοτυληδόνες.
Τα δικοτυλήδονα ή δικότυλα φυτά είναι η μεγαλύτερη κλάση των αγγειόσπερμων φυτών και η μεγαλύτερη του φυτικού βασιλείου με πάνω από 155.000 είδη.
Είναι φανερόγαμα φυτά, δηλαδή έχουν ρίζες, βλαστούς και φύλλα και παράγουν άνθη.
Τα δικοτυλήδονα χαρακτηρίζονται από φύλλα που έχουν δικτυωτή νεύρωση, έχουν μίσχο και δεν έχουν κολεό εκτός από σπάνιες εξαιρέσεις. Είναι επίσης πολυμορφικά και έχουν διάφορα σχήματα όπως οδοντωτά, σφαιρικά, ωοειδή, νεφροειδή, καρδιόσχημα κ.λ.π. ενώ φέρουν στις περισσότερες περιπτώσεις και παράφυλλα.
Η ρίζα τους είναι πασσαλώδης και μακρόβια, σε αντίθεση με αυτήν των μονοκοτυλήδονων που έχει μικρή διάρκεια ζωής. Η κατασκευή του κορμού και των βλαστών παρουσιάζει δέσμες με πόρους και αγγεία. Βρίσκονται σε μεγάλα υψόμετρα αλλά ευδοκιμούν και κοντά στη θάλασσα.
Τα περισσότερα από τα φυτά αυτά είναι θάμνοι και δέντρα ενώ υπάρχουν και πολλά ποώδη.
Είναι πολύ χρήσιμα για τον άνθρωπο αφού δίνουν:
Ταξινόμηση
Στο σύστημα κατά Κρόνκουιστ (1981) τα δικοτυλήδονα αντιπροσωπεύονται στην ομοταξία των Μαγνολιόψιδων (Magnoliopsida) η οποία και υποδιαιρείται σε έξι υφομοταξίες (σε έντονα γράμματα) και 64 τάξεις:
Σπανοχώρι Λευκάδας
Το Σπανοχώρι είναι ημιορεινό χωριό της της Λευκάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Λευκάδας, το οποίο βρίσκεται προς τη βόρεια πλευρά του νησιού σε υψόμετρο 440 μέτρα και απέχει 13 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την πόλη της Λευκάδας. Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση των Επτανήσων (1864), το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 ως Κομιλιό να προσαρτάται στον τότε δήμο Σφακιωτών ενώ το 1912 στο ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Σπανοχωρίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Σφακιωτών του Δήμου Λευκάδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 161 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
2078 Ναντσίνγκ
Ο Νανκίνγκ (Nanking) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,024. Ανακαλύφθηκε το 1975 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Ναντσίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από την πόλη αυτή.
Εξαιτίας της πολύ μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Νανκίνγκ κοντά στο περιήλιό του βρίσκεται έξω από τα εσώτατα όρια της Κύριας Ζώνης και τέμνει την τροχιά του πλανήτη `Αρη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Νανκίνγκ είναι Sq. Ο Νανκίνγκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες και 28 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νανκινγκ
Σατραπεία της Λιβύης
Η Σατραπεία της Λιβύης ήταν διοικητική διαίρεση, υποτελές βασίλειο, της Περσικής Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών στην βόρεια Αφρική σε εδάφη, της σημερινής Λιβύης, και περιελάμβανε το αρχαίο βασίλειο της πόλης κράτους, Κυρήνης.
Φραντσέσκο Αλούννο
Ο Φραντσέσκο Αλούννο (ιταλ. Francesco Alunno, πραγματικό όνομα Francesco del Bailo, 1485-1556), ήταν Ιταλός λεξικογράφος και γραμματικός της εποχής της Αναγεννήσεως.
Ο Αλούννο γεννήθηκε στη Φερράρα και πέθανε στη Βενετία. Είναι γνωστός σήμερα κυρίως για το έργο του Θησαυρός της ιταλικής γλώσσας. Εκτός των άλλων, φημιζόταν για τη μικρογραφική καλλιγραφία του: Αναφέρεται ότι κάποτε στην Μπολόνια είχε παρουσιάσει στον  Κάρολο E΄ το «Πιστεύω» και το α΄ κεφάλαιο του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου γραμμένα σε επιφάνεια του μεγέθους ενός δηναρίου. Μαθητής του Αλούννο υπήρξε ο δικαστής, συγγραφέας και δικηγόρος στη Βενετία Μαρκουάρντο Σουζάννα (Marquardo Susanna, 1508-1578).
1653
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1653 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ευθύτονο
Η ιστορία του ευθύτονου
Οι καταπελτικές μηχανές αποτελούσαν πολεμικό εξάρτημα του στρατού από τον 4ο αι. π.Χ.. Για πρώτη φορά μνημονεύεται οτι ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος χρησιμοποίησε καταπέλτες.
Περιγραφή του ευθύτονου
Η ακριβής περιγραφή του ευθύτονου καταπέλτη δεν έχει διασωθεί. Λίγες αναφορές έχουμε που παριστάνουν κυρίως την μπροστινή όψη, έτσι όπως την έβλεπε ο εχθρός. Από ανακατασκευαστικές εργασίες έχουμε κάποιες τεχνικές περιγραφές, που θέλουν το ευθύτονο να είναι ως εξής. Το ευθύτονο λειτουργεί όπως και το τόξο, είναι όμως πιο σύνθετο στην κατασκευή και χρήση του. Η χορδή ήταν κατασκευασμένη από ανθρώπινα μαλλιά ή ζωικές ίνες, ενώ τον ρόλο της ελαστικής βέργας αναλάμβαναν δύο σιδερένια άκρα που ήταν προσαρμοσμένα σε γερό πλαίσιο. Με την βοήθεια γρύλων, τα μεταλλικά άκρα τεντώνονταν, ενώ γερά σχοινιά αποθήκευαν την ενέργεια, έτσι ώστε, η απελευθέρωσή τους να εκτινάζει το βέλος, το οποίο ήταν τοποθετημένο επάνω σε μια οριζόντια θέση. Από την οριζόντια αυτή θέση και την εκτόξευση του βέλους πήρε το ευθύτονο την ονομασία του. Το πλαίσιο ήταν προσαρμοσμένο πάνω σε μια σταθερή βάση και έστριβε σε όλες τις κατευθύνσεις. Το βέλος του ευθύτονου είχε διάφορα μήκη, και η βολή είχε βεληνεκές πάνω από 400 μέτρα. Η δύναμη κρούσης του ήταν ολέθρια. Σύμφωνα με τον Αρριανό, ο Μέγας Αλέξανδρος είχε πληγωθεί στην μάχη της Γάζας από το βέλος ενός ευθύτονου, το οποίο τρύπησε και διαπέρασε την ασπίδα και την πανοπλία του. Σε μια άλλη μάχη ένας Σκύθης σκοτώθηκε από βέλος ευθύτονου, ενώ βρίσκονταν στην απέναντι όχθη ενός φαρδιού ποταμού και φορούσε την πανοπλία του. Επίσης ο βασιλιάς Πώρος που πολέμησε εναντίον του Μεγάλου Αλέξανδρου στην Μάχη του Υδάσπη λένε ότι είχε τόση δύναμη που εξακόντιζε το δόρυ του λες και ήταν βέλος από ευθύτονο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ιστορία Κατηγορία:Αρχαία τεχνολογία Κατηγορία:Αρχαίες πολεμικές μηχανές Κατηγορία:Ρωμαϊκός στρατός Κατηγορία:Πολιορκητικές μηχανές
Ιόβας Β΄
Ο Ιόβας ή Ιούβας Β΄ (52/50 π.Χ. - 23 μ.Χ.) ήταν βασιλιάς της Νουμιδίας (30 - 25 π.Χ.) και μετά της Μαυριτανίας (25 π.Χ. - 23 μ.Χ.).
Νεανική ζωή
Ήταν ο μόνος γιος τού Ιόβα Α΄ της Νουμιδίας, Βερβερικής καταγωγής, το όνομα της μητέρας του δεν είναι γνωστό αλλά ο ίδιος διεκδικούσε καταγωγή από τον Αννίβα. Γεννήθηκε στην Ιππώνα Ρέγκιους (νυν Αννάμπα Αλγερίας). Το 46 π.Χ. ο πατέρας του, που ήταν σύμμαχος τού Γ. Πομπήιου, ηττήθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα στην Θάψο (της σημερινής Τυνησίας) και η Νουμιδία έγινε Ρωμαϊκή επαρχία. Ο Ι. Καίσαρας πήρε τον Ιόβα Β΄ στον θρίαμβό του στη Ρώμη. Αρκετοί σύγχρονοι μελετητές προσδιορίζουν την ηλικία του μεταξύ 4-6 ετών την χρονιά που έγινε ο γύρος του θριάμβου από τον Καίσαρα (46 π.Χ.) αυτό προσδιορίζει την χρονιά που γεννήθηκε (52/50 π.Χ.). Άλλοι μελετητές αμφισβητούν την διετία αυτή επειδή ο Ιόβας στον γύρο του θριάμβου καταγράφεται ως "βρέφος", αυτό σημαίνει ότι δεν ήταν μεγαλύτερος από 2 ετών και η γέννηση του παραπέμπεται στην διετία (48/46 π.Χ.) Ο πρίγκιπας έμαθε Λατινικά και Ελληνικά, εκρωμαΐστηκε και έγινε Ρωμαίος πολίτης. Αφιερώθηκε στις σπουδές και λέγεται, ότι έγινε ένας από τους πιο μορφωμένους πολίτες της Ρώμης· στα 20 έτη του έγραψε το έργο Ρωμαϊκή Αρχαιολογία. Μεγάλωσε υπό τον Ι. Καίσαρα και μετά υπό τον μικρανιψιό εκείνου, τον Οκταβιανό. Καθώς μεγάλωνε ο Ιόβας Β΄, συνόδευε τον Οκταβιανό στις εκστρατείες του, κερδίζοντας πολύτιμη εμπειρία ως ηγέτης. Πολέμησε μαζί του στη Ναυμαχία του Ακτίου το 31 π.Χ. και οι δύο τους έγιναν φίλοι για μακρό διάστημα.
Αποκαθίσταται στον θρόνο της Νουμιδίας
Το 30 π.Χ. ο Οκταβιανός, Αύγουστος πια, τον αποκατέστησε ως βασιλιά της Νουμιδίας, σύμμαχο της Ρώμης. Ο Ιόβας Β΄ έγινε από τους πιο πιστούς υποτελείς βασιλείς στη Ρώμη. Μάλλον βοήθησε τον Αύγουστο στην εκστρατεία του στην Ιβηρική χερσόνησο το 26-20 π.Χ. και ως αποτέλεσμα ο Αύγουστος κανόνισε τον γάμο του με την Κλεοπάτρα Σελήνη Β΄, δίνοντάς της προίκα και ορίζοντάς την βασίλισσα. Το 25 π.Χ. η Νουμιδία ξαναέγινε Ρωμαϊκή επαρχία· στον Ιόβα Β΄ δόθηκε τότε ως βασίλειο η Μαυριτανία.
Βασιλιάς της Μαυριτανίας
Όταν ο Ιόβας Β΄ και η Κλεοπάτρα Σελήνη Β΄ μετέβησαν στη Μαυριτανία, μετονόμασαν την πρωτεύουσα σε Καισάρεια (νυν Τσέρτσελλ Αλγερίας) προς τιμήν τού Αυγούστου από τον οποίο παρέλαβε την χώρα. Τα οικοδομικά και γλυπτά έργα στην Καισάρεια και την πόλη Βολούμπιλις, δείχνουν ένα πλούσιο μείγμα Αιγυπτικού, Ελληνικού και Ρωμαϊκού ρυθμού. Η Κλεοπάτρα λέγεται, ότι άσκησε σημαντική επιρροή στην πολιτική τού συζύγου της. Ο Ιόβας Β΄ ενθάρρυνε και υποστήριξε το θέατρο, την έρευνα στις επιστήμες και τη φυσική ιστορία. Επίσης υποστήριξε το εμπόριο της χώρας του. Η Μαυριτανία ήταν σπουδαίας σημασίας στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Το εμπόριό της γινόταν με την Ιβηρική και την Ιταλία: εξήγαγε ψάρια, σταφύλια, μαργαριτάρια, σύκα, σιτηρά, ξύλινα έπιπλα και βαφή από το κοχύλι πορφύρα, χρώμα που εχρησιμοποιείτο στις πορφυρές ταινίες του συγκλητικού ενδύματος. Ο Ιόβας Β΄ έστειλε ένα στρατιωτικό σώμα στα νησιά Πουρπουραίρ για να επανιδρύσει την παρασκευή της αρχαίας φοινικικής βαφής, της πορφύρας. Η Τίνγκις (νυν Ταγγέρη), πόλη στις στήλες τού Ηρακλή (νυν Γιβραλτάρ) έγινε μεγάλο εμπορικό κέντρο. Στην Γκάντες (νυν Κάδιθ) και τη Νέα Καρχηδόνα (νυν Καρθαγένη Ισπανίας), ο Ιόβας Β΄ ορίστηκε από τον Αύγουστο ως τιμητικός duovir (ηγέτης αξιωματούχος αποικίας ή πόλης), μάλλον σε σχέση με το εμπόριο· επίσης έγινε προστάτης της αποικίας (patronus coloniae).
Η αξία και η ποιότητα των Μαυριτανικών νομισμάτων έγινε ξεχωριστή. Ο Έλληνας ιστορικός Πλούταρχος περιγράφει τον βασιλιά ως "έναν από τους πιο χαρισματικούς ηγέτες της εποχής" του. Το διάστημα 2 π.Χ.-2 μ.Χ. ταξίδεψε με τον Γάιο Καίσαρα, εγγονό τού Αυγούστου, ως σύμβουλός του στην ανήσυχη Ανατολική Μεσόγειο. Το 21 μ.Χ. ο Ιόβας Β΄ έκανε τον γιο του Πτολεμαίο συγκυβερνήτη και απεβίωσε δύο έτη μετά. Ετάφη με την πρώτη σύζυγό του στο Βασιλικό Μαυσωλείο της Μαυριτανίας. Τον διαδέχθηκε ο γιος του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα της Ελληνίδα Κλεοπάτρα Σελήνη Β΄, κόρη τού Μάρκου Αντωνίου στρατηγού και μέλους της Β΄ Τριανδρίας και της Κλεοπάτρας Ζ΄ της Αιγύπτου από τη Δυναστεία των Πτολεμαίων και είχε τέκνα:
Το 6/7 μ.Χ. έκανε δεύτερο γάμο με τη χήρα Γλαφύρα, κόρη τού Αρχελάου της Καππαδοκίας, της οποίας ο σύζυγος Αλέξανδρος (γιος του Ηρώδη Α΄) είχε εκτελεστεί το 7 π.Χ. για συνωμοσία εναντίον του πατέρα του. Δεν απέκτησε τέκνα. Η Γλαφύρα έπειτα ερωτεύτηκε τον Ηρώδη Αρχέλαο εθνάρχη της Ιουδαίας, γιο τού Ηρώδη Α΄ από άλλη σύζυγο· η Γλαφύρα διαζεύχθηκε τον Ιόβα Β΄ και παντρεύτηκε τον Ηρώδη Αρχέλαο το 7 μ.Χ.
Συγγραφικό έργο
Έγραψε έργα στα ελληνικά και λατινικά για την ιστορία, τη φυσική ιστορία, τη γεωγραφία, τη γραμματική, τη ζωγραφική και το θέατρο. Συνέθεσε μία σύγκριση Ελληνικών και Ρωμαϊκών ιδρυμάτων με το όνομα Ομοιότητες. Ο οδηγός του για την Αραβία έγινε το πιο δημοφιλές βιβλίο στη Ρώμη· από το έργο αυτό σώζονται μόνο αποσπάσματα. Συνέλεξε βιβλία και είχε αξιόλογη βιβλιοθήκη με ευρύτητα θεμάτων, η οποία θα συνέβαλε στην παραγωγή των έργων του. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρεται σε αυτόν ως αυθεντία 65 φορές στο έργο του Φυσική Ιστορία και στην Αθήνα κτίστηκε ένα μνημείο ως αναγνώριση των έργων του. Ό,τι σώθηκε εκδόθηκε με τον τίτλο Οι λόγιοι βασιλείς από τον Ρόλλερ το 2004 στο Σικάγο.
Η προσφορά του στη Φυσική Ιστορία
Ο Ιόβας Β΄ ήταν γνωστός προστάτης των τεχνών και των επιστημών και χρηματοδότησε αρκετές εκστρατείες και βιολογικές έρευνες. Ήταν αξιόλογος συγγραφέας και έγραψε αρκετά λόγια και λαϊκά επιστημονικά έργα, όπως δοκίμια στη φυσική ιστορία.
Ο Έλληνας ιατρός του Εύφορβος έγραψε, ότι ο χυμός ενός φυτού τού όρους Άτλας, είναι καθαρτικός. Το 12 π.Χ. ο Ιόβας Β΄ ονόμασε το φυτό αυτό Ευφορβία από το όνομα τού ιατρού του, κατ' αναλογία με την αφιέρωση ενός αγάλματος από τον Αύγουστο στον ιατρό του Αντώνιο Μούσα, αδελφό τού Ευφόρβου. Τον 18ο αι. ο Κάρολος Λινναίος έδωσε το όνομα Ευφορβία σε όλο το γένος των φυτών αυτών, προς τιμήν τού ιατρού αυτού. Αργότερα το φυτό ονομάστηκε Euphorbia Regis-Jubae, δηλ. τού βασιλιά Ιόβα, προς τιμήν της προσφοράς τού βασιλιά στη φυσική ιστορία και τού ρόλου του στην ανάδειξη τού γένους των φυτών αυτών. Επίσης το γένος των φοινίκων Jubae ονομάστηκε από τον βασιλιά.
Ο Φλάβιος Φιλόστρατος παραθέτει ένα απόσπασμα τού Ιόβα Β΄: «''διάβασα στις Ομιλίες τού Ιόβα, ότι οι ελέφαντες βοηθούν ο ένας τον άλλο, όταν κυνηγιούνται και αμύνονται τον ελέφαντα που θα κουραστεί. Αν παραστεί ανάγκη, αλείφουν τις πληγές του με σταγόνες αλόης και στέκονται γύρω του όπως οι ιατροί''».
Πηγές
Κατηγορία:Νουμιδία Κατηγορία:Βασιλείς της Νουμιδίας
675 Λουντμίλλα
Η Λουντμίλλα (Ludmilla) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,91. Ανακαλύφθηκε το 1908 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης, και πήρε το όνομά της από το όνομα της ηρωίδας της όπερας Ρουσλάν και Λουντμίλλα (1842) του Μιχαήλ Γκλίνκα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λουντμίλλας εκτιμάται σε 76 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, όπως και το άλβεδό της. Η Λουντμίλλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 43 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λουντμιλλα
Εκστρατεία Ανατολικής Αφρικής (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)
Η στρατηγική των Γερμανικών αποικιακών δυνάμεων, με επικεφαλής τον Αντισυνταγματάρχη (μετέπειτα "Αντιστράτηγο") Πάουλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ (Paul von Lettow-Vorbeck), ήταν να εκτρέψει τις Συμμαχικές δυνάμεις από το Δυτικό Μέτωπο, στην Αφρική. Η στρατηγική του πέτυχε μόνο μικτά αποτελέσματα μετά το 1916, όταν εκδιώχθηκε από την ΓΑΑ και οι Συμμαχικές δυνάμεις συγκροτήθηκαν σχεδόν εξ' ολοκλήρου με στρατεύματα προερχόμενα από τη Νότια Αφρική, την Ινδία καθώς και από άλλες αποικίες. Τα στρατεύματα των Μαύρων Νοτιοαφρικανών δεν λήφθηκαν υπ'όψιν για την Ευρωπαϊκή θητεία ως ζήτημα πολιτικής, ενώ όλες οι Ινδικές μονάδες είχαν αποσυρθεί από το Δυτικό Μέτωπο μέχρι το τέλος του 1915. Η εκστρατεία στην Αφρική κατανάλωσε σημαντικά χρηματικά ποσά και πολεμικό υλικό, που θα μπορούσαν να είχαν πάει σε άλλα μέτωπα.
Οι Γερμανοί στην Ανατολική Αφρική πολέμησαν για ολόκληρο τον πόλεμο, λαμβάνοντας το μήνυμα της ανακωχής στις 07:30 της 14ης Νοεμβρίου 1918. Και οι δύο πλευρές ανάμεναν για επιβεβαίωση, με τους Γερμανούς να παραδίνονται επισήμως στις 25 Νοεμβρίου. Η ΓΑΑ έγινε δύο Β κατηγορίας πληρεξούσιες χώρες της Κοινωνίας των Εθνών (ΚτΕ), η Επικράτεια της Τανγκανίκα (Tanganyika Territory) του Ηνωμένου Βασιλείου και η Ρουάντα-Ουρούντι (Ruanda-Urundi) του Βελγίου, ενώ το Τρίγωνο Κιόνγκα (Kionga Triangle) παραχωρήθηκε στην Πορτογαλία.
Ιστορικό
Το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, αύξησε τη δημοτικότητα της Γερμανικής αποικιακής επέκτασης και την κατάκτηση μιας Deutsch-Mittelafrika ("Γερμανικής Κεντρικής Αφρικής"), που θα ήταν παράλληλη με μια αναδυόμενη Γερμανική Αυτοκρατορία στην Ευρώπη. Για τη δημιουργία της Mittelafrika και τη σύνδεσή της με τις Γερμανικές αποικίες στην Ανατολική, Νοτιοδυτική και Δυτική Αφρική, θα πρέπει να προσαρτηθεί το έδαφος του Βελγικού Κονγκό. Τα νέα εδάφη θα καταλάμβαναν την Κεντρική Αφρική και θα καθιστούσαν τη Γερμανία, ως την κυρίαρχη αποικιακή δύναμη στην ήπειρο.
Στόχοι
Το μεγαλύτερο σώμα Γερμανικών στρατευμάτων ήταν στην Ανατολική Αφρική, αλλά αυτό ήταν πολύ μικρό για να πολεμήσει έναν επιθετικό πόλεμο. Ο στόχος των Γερμανικών δυνάμεων στην Ανατολική Αφρική, με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Πάουλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, ήταν να εκτρέψει τις Συμμαχικές δυνάμεις και προμήθειες από την Ευρώπη στην Αφρική. Απειλώντας τον σημαντικό Bρετανικό σιδηρόδρομο της Ουγκάντα, ο Λέτοβ ήλπιζε να αναγκάσει τα Βρετανικά στρατεύματα να εισβάλουν στην Ανατολική Αφρική, όπου θα μπορούσε να πολεμήσει μια αμυντική εκστρατεία. Το 1912, η Γερμανική κυβέρνηση είχε διαμορφώσει μια αμυντική στρατηγική για την Ανατολική Αφρική, στην οποία ο στρατός θα αποσύρετο στην ενδοχώρα και θα πολεμούσε μια ανταρτική εκστρατεία. Η Γερμανική αποικία στην Ανατολική Αφρική ήταν απειλή για το ουδέτερο Βελγικό Κονγκό, αλλά η Βελγική κυβέρνηση ήλπιζε να συνεχίσει την ουδετερότητά της στην Αφρική. Η Force Publique (FP) αναγκάστηκε να υιοθετήσει μια αμυντική στρατηγική μέχρι τις 15 Αυγούστου 1914, όταν τα Γερμανικά πλοία στη Λίμνη Τανγκανίκα βομβάρδισαν το λιμάνι του Μοκολόμπου και στη συνέχεια, μια εβδομάδα αργότερα, το σταθμό της Λουκούγκα. Ορισμένοι Βέλγοι αξιωματούχοι θεώρησαν τις εχθροπραξίες στην Ανατολική Αφρική, ως ευκαιρία για επέκταση των Βελγικών κτήσεων στην Αφρική· η κατάληψη της Ρουάντα και του Ουρούντι θα μπορούσε να αυξήσει τη διαπραγματευτική δύναμη της κυβέρνησης De Broqueville για να εξασφαλίσει την αποκατάσταση του Βελγίου μετά τον πόλεμο. Κατά τη διάρκεια της μεταπολεμικής διαπραγμάτευσης της Συνθήκης των Βερσαλλιών, ο Υπουργός Αποικιών, Jules Renkin, επιδίωξε να ανταλλάξει Βελγικές εδαφικές κτήσεις στη Γερμανική Ανατολική Αφρική για τον Πορτογαλικό καταμερισμό στη βόρεια Ανγκόλα, προκειμένου να αποκτήσει στο Βελγικό Κονγκό μακρύτερη ακτή.
Το πρόβλημα των Γερμανών
Οι υπερπόντιες αποικίες της Γερμανίας, ουσιαστικά χωρίς ελπίδα ενίσχυσης από την Ευρώπη, αμύνθηκαν με διάφορους βαθμούς επιτυχίας ενάντια στις επιθέσεις των Συμμάχων. Η ιστορία της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής (που περιλαμβάνει τη σημερινή Ρουάντα, το Μπουρούντι και την ηπειρωτική Τανζανία), ήταν πολύ διαφορετική, χάρη στην ποιότητα των ντόπιων ασκάρι (αφρικανικών στρατευμάτων εκπαιδευμένων από Ευρωπαίους) και στη στρατιωτική ιδιοφυΐα του Γερμανού διοικητή τους Πάουλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ. Μια απόβαση στρατευμάτων από την Ινδία, απωθήθηκε ταπεινωτικά από τους Γερμανούς το Νοέμβριο του 1914 (βλ. Μάχη της Τάνγκα, Μάχη του Κιλιμαντζάρο, Μάχη του Γιασίνι). Μια μαζική εισβολή από τον Βορρά, που περιλάμβανε Βρετανικά και αποικιακά στρατεύματα υπό τον Νοτιοαφρικανικό Γιαν Σματς, ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1916, για να συντονιστεί με μια Βελγική εισβολή από τα δυτικά και με μια ανεξάρτητη Βρετανική από τη Νυασαλάνδη στο νότο, αλλά, αν και το Νταρ ες Σαλάαμ έπεσε στα χέρια του Σματς και η Ταμπόρα στους Βέλγους τον Σεπτέμβριο, ο Λέτοβ-Φόρμπεκ διατήρησε τη μικρή του δύναμη. Τον Νοέμβριο του 1917 άρχισε να κινείται προς τα νότια σε όλη την Πορτογαλική Ανατολική Αφρική (η Γερμανία είχε κηρύξει τον πόλεμο στην Πορτογαλία από τον Μάρτιο του 1916) και, αφού πέρασε πίσω στη Γερμανική Ανατολική Αφρική τον Σεπτέμβριο του 1918, στράφηκε νοτιοδυτικά για να εισβάλει στη Βόρεια Ροδεσία τον Οκτώβριο. Έχοντας καταλάβει την Κασάμα στις 9 Νοεμβρίου (δύο ημέρες πριν από τη Γερμανική ανακωχή στην Ευρώπη), τελικά παραδόθηκε στις 25 Νοεμβρίου. Με περίπου 12.000 άνδρες στην αρχή, τελικά κατόρθωσε να έχει καθηλώσει 130.000 ή και περισσότερα Συμμαχικά στρατεύματα.
Επιχειρήσεις, 1914–15
Οι κυβερνήτες της Βρετανικής και της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής, ήθελαν να αποφύγουν τον πόλεμο και προτίμησαν μια συμφωνία ουδετερότητας βάσει του Νόμου του Κονγκό του 1885, ενάντια στις επιθυμίες των τοπικών στρατιωτικών διοικητών και των μητροπολιτικών κυβερνήσεών τους. Η συμφωνία προκάλεσε σύγχυση κατά τις πρώτες εβδομάδες της σύγκρουσης. Στις 31 Ιουλίου, εφαρμόζοντας σχέδια εκτάκτου ανάγκης, το ελαφρύ καταδρομικό SMS Königsberg απέπλευσε από το Νταρ ες Σαλάαμ για επιχειρήσεις εναντίων των Βρετανικών εμπορικών πλοίων. Απέφυγε ξυστά τα καταδρομικά από τη Ναυτική Μοίρα του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδος, τα οποία στάλθηκαν να βάλουν κατά του πλοίου και να το βυθίσουν. Στις 5 Αυγούστου 1914, στρατεύματα από το προτεκτοράτο της Ουγκάντα, επιτέθηκαν σε Γερμανικά παραποτάμια φυλάκια πλησίον της Λίμνης Βικτώρια.
Την ίδια ημέρα, το Υπουργείο Πολέμου της Βρετανίας διέταξε να σταλεί στην Ανατολική Αφρική μια Ινδική Εκστρατευτική Δύναμη (Indian Expeditionary Force [IEF]), ώστε να εξαλειφθούν οι βάσεις των εισβολέων. Στις 8 Αυγούστου, το καταδρομικό HMS Astraea του Βασιλικού Ναυτικού βομβάρδισε τον ασύρματο σταθμό στο Νταρ ες Σαλάαμ, εν συνεχεία συμφωνήθηκε κατάπαυση του πυρός, υπό την προϋπόθεση ότι η πόλη θα παρέμενε ανοιχτή. Αυτή η συμφωνία προκάλεσε ασυμφωνία μεταξύ του Φόρμπεκ και του Κυβερνήτου Heinrich Schnee, τον κατ' όνομα ανώτερό του, τον οποίο αντιτάχθηκε και αργότερα αγνόησε τη συμφωνία· προκάλεσε επίσης την επίπληξη στον πλοίαρχο του Astraea, για υπέρβαση της εξουσίας του. Προ της Μάχης της Τάνγκα, όταν η Ινδική Εκστρατευτική Δύναμη (IEF) προσπάθησε να αποβιβαστεί στην Τάνγκα, το Βασιλικό Ναυτικό αισθάνθηκε την υποχρέωση να προειδοποιήσει ότι ακύρωσαν τη συμφωνία, χάνοντας έτσι το δικαίωμα του αιφνιδιασμού.
Τον Αύγουστο του 1914, επιστρατεύτηκαν οι στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις και στις δυο αποικίες, παρά τους περιορισμούς που επιβάλλονταν από τους δύο κυβερνήτες. Η Γερμανική Schutztruppe στην Ανατολική Αφρική αριθμούσε 260 Γερμανούς όλων των βαθμών και 2.472 Ασκάρι, ισοδύναμους με τα δύο τάγματα των Αφρικανικών Τυφεκίων του Βασιλιά (King's African Rifles [KAR]) στις Βρετανικές αποικίες της Ανατολικής Αφρικής. Στις 7 Αυγούστου, Τα Γερμανικά στρατεύματα στο Μόσι, ενημερώθηκαν για τη λήξη της συμφωνίας ουδετερότητας και διατάχτηκαν να επιδράμουν πέραν των συνόρων. Στις 15 Αυγούστου, Ασκάρι στην περιοχή του Neu Moshi ενεπλάκησαν στην πρώτη τους επιθετική επιχείρηση της εκστρατείας. Η Ταβέτα στη Βρετανική πλευρά του όρους Κιλιμαντζάρο, έπεσε από δυο λόχους Ασκάρι (300 άνδρες) με τους Βρετανούς να ρίπτουν προκλητικούς πυροβολισμούς και να αποσύρονται εν ευταξία. Το απόσπασμα των Ασκάρι στη Λίμνη Τανγκανίκα, επέδραμε στις Βελγικές εγκαταστάσεις επιζητώντας να καταστρέψει το ατμόπλοιο Commune και να αποκτήσει τον έλεγχο της λίμνης. Στις 24 Αυγούστου, τα Γερμανικά στρατεύματα επιτέθηκαν Πορτογαλικά φυλάκια κατά μήκος του Ροβούμα, αβέβαιοι για τις προθέσεις της Πορτογαλίας, που ήταν σύμμαχος των Βρετανών, προκαλώντας διπλωματικό επεισόδιο και το οποίο μετά δυσκολίας εξομαλύνθηκε.
Το Σεπτέμβριο, οι Γερμανοί άρχισαν να κάνουν επιδρομές όλο και βαθύτερα στη Βρετανική Ανατολική Αφρική και την Ουγκάντα. Η Γερμανική ναυτική δύναμη στη Λίμνη Βικτώρια περιοριζόταν στο Hedwig von Wissmann και το Kingani ένα ρυμουλκό οπλισμένο με ένα πυροβόλο τύπου πομ-πομ, προκαλώντας μικρές ζημιές και πολύ θόρυβο. Οι Βρετανοί όπλισαν τα ατμόπλοια λιμνών των Σιδηροδρόμων Ουγκάντα SS William Mackinnon, SS Kavirondo, SS Winifred και SS Sybil ως αυτοσχέδιες κανονιοφόρους (gunboats)· το ρυμουλκό παγιδεύτηκε και εν συνεχεία αυτοβυθίστηκε από τους Γερμανούς. Οι Γερμανοί αργότερα ανέσυραν το Kingani, αφαίρεσαν το πυροβόλο του και χρησιμοποίησαν το ρυμουλκό ως μεταφορικό· με το ρυμουλκό αφοπλισμένο "με τα δόντια να έχουν αφαιρεθεί, η Βρετανική κυριαρχία στη Λίμνη Βικτώρια δεν τίθετο πλέον σε αμφισβήτηση."
Για να λυθεί η ενόχληση των επιδρομών και να συλλάβουν τη βόρεια, αποικισμένη περιοχή της Γερμανικής αποικίας, οι Βρετανοί επινόησαν ένα σχέδιο για μια διττή εισβολή. Η Ινδική Εκστρατευτική Δύναμη (Indian Expeditionary Force [IEF]) "B" με στράτευμα 8.000 ανδρών σε δύο ταξιαρχίες, θα εκτελούσε μια αμφίβια απόβαση στην Τάνγκα στις 2 Νοεμβρίου 1914, για να καταλάβει την πόλη και να αποκτήσει τον έλεγχο στον τελικό σταθμό της σιδηροδρομικής γραμμής Ουσαμπάρα στον Ινδικό Ωκεανό. Στην περιοχή του Κιλιμαντζάρο, η IEF "C" με 4.000 άνδρες σε μία ταξιαρχία, θα προέλαυνε από τη Βρετανική Ανατολική Αφρική στο Neu-Moshi στις 3 Νοεμβρίου 1914, στο δυτικό τελικό σιδηροδρομικό σταθμό (βλέπε Μάχη του Κιλιμαντζάρο). αφόυ καταλάμβανε την Τάνγκα, η IEF "B" θα εκινείτο γρήγορα προς τα βορειοδυτικά, θα ενωνόταν με την IEF "C" και θα εκκαθάριζε τις εναπομείνασες Γερμανικές δυνάμεις. Αν και υστερούσε αριθμητικά 8:1 στην Τάνγκα και 4:1 στο Λονγκίντο, επικράτησε η Schutztruppe υπό τον Φόρμπεκ. Στον τόμο για την Ανατολική Αφρική, στην επίσημη ιστορία της Βρετανίας (1941), ο Charles Hordern περιέγραψε τα γεγονότα ως μια από "τις πλέον αξιοσημείωτες αποτυχίες στη Βρετανική στρατιωτική ιστορία".
Ο ναυτικός πόλεμος
Όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος, το SMS Königsberg από το Ναυτικό της Αυτοκρατορικής Γερμανίας, βρισκόταν στον Ινδικό Ωκεανό. Στη Ναυμαχία της Ζανζιβάρης, το Königsberg βύθισε στο λιμένα της Ζανζιβάρης το γηρασμένο καταδρομικό προστασίας HMS Pegasus και κατόπιν αποσύρθηκε εντός του δέλτα του Ποταμού Ρουφίτζι. Αφού περιορίστηκε από τα πολεμικά πλοία της Μοίρας του Βρετανικού Ακρωτηρίου, συμπεριλαμβανομένου ενός παλαιού pre-dreadnought θωρηκτού, δύο σκάφη monitor με ρηχές καρίνες και με πυροβόλα των 150 χιλ. (6 in), τα οποία μεταφέρθηκαν από την Αγγλία και συνέτριψαν το καταδρομικό στις 11 Ιουλίου 1915. Οι Βρετανοί διέσωσαν από το Pegasus και χρησιμοποίησαν έξι πυροβόλα των 100 χιλ. (4 in), τα οποία έγιναν γνωστά ως πυροβόλα Peggy· το πλήρωμα του Königsberg και η κυρίως συστάδα των 1000 χιλ. (41 in) πυροβόλων, αναλήφθηκαν από τη Schutztruppe και χρησιμοποιήθηκαν μέχρι το τέλος των εχθροπραξιών.
Εκστρατεία Λίμνης Τανγκανίκα
Οι Γερμανοί εξουσίαζαν τη λίμνη από το ξέσπασμα του πολέμου, με τρία οπλισμένα ατμόπλοια και δύο μη-οπλισμένα μηχανοκίνητα σκάφη. Το 1915, δύο Βρετανικά μηχανοκίνητα σκάφη, HMS Mimi και Toutou, έκαστο οπλισμένο με πυροβόλο 3 λιβρών και ένα πυροβόλο Maxim, μεταφέρθηκαν δια ξηράς 4.800 χλμ. (3.000 μίλια) στη Βρετανική ακτή της Λίμνης Ταγκανίκα. Στις 26 Δεκεμβρίου, αιχμαλώτισαν το Γερμανικό πλοίο Kingani, μετονομάζοντάς το σε HMS Fifi και με δυο πλοία υπό τη διοίκηση του Πλωτάρχη Geoffrey Spicer-Simson, επιτέθηκαν και βύθισαν το Γερμανικό πλοίο Hedwig von Wissmann. Το Graf von Götzen και το Wami, δυο μη-οπλισμένα μηχανοκίνητα σκάφη, έγιναν τα μοναδικά Γερμανικά πλοία τα οποία παρέμειναν στη λίμνη. Το Φεβρουάριο του 1916, το Wami αναχαιτίστηκε και προσάραξε από το πλήρωμά του όπου και κάηκε. Τότε, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ αφαίρεσε τα πυροβόλα του Königsberg και τα μετέφερε σιδηροδρομικώς στο κύριο μέτωπο της μάχης. Το πλοίο διαλύθηκε στα μέσα Ιουλίου μετά από τη βομβιστική επίθεση με υδροπλάνο, από τους Βέλγους στην Κιγκόμα και προτού τα προπορευόμενα Βελγικά αποικιακά στρατεύματα μπορέσουν να το καταλάβουν. Αργότερα, το Wami ανελκύστηκε και χρησιμοποιήθηκε από τους Βρετανούς.
Ενισχύσεις Βρετανικής Αυτοκρατορίας, 1916
Στο Στρατηγό Horace Smith-Dorrien ανατέθηκε η εντολή να βρει και να πολεμήσει τη Schutztruppe αλλά κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του προς τη Νότια Αφρική, αρρώστησε με πνευμονία, που τον εμπόδισε να αναλάβει τη διοίκηση. Το 1916, ο στρατηγός Γιαν Σματς ανέλαβε την αποστολή να νικήσει τον Λέτοβ-Φόρμπεκ. Ο Σματς είχε μεγάλο στρατό (συγκριτικά με την περιοχή), περίπου 13.000 Νοτιοαφρικανούς συμπεριλαμβανομένων Μπόερς, Βρετανούς, Ροδεσιανούς, 7.000 Ινδούς και Αφρικανούς στρατιώτες, ένα συνολικό στρατό από 73.300 άνδρες. Υπήρχε μια Βελγική δύναμη και μια μεγαλύτερη αλλά αναποτελεσματική ομάδα Πορτογαλικών στρατιωτικών μονάδων που έδρευαν στη Μοζαμβίκη. Ένα μεγάλο Σώμα Mεταφορέων (Carrier Corps) αποτελούμενο από Αφρικανούς αχθοφόρους-βαστάζους υπό Βρετανική διοίκηση, μετέφερε προμήθειες στο εσωτερικό. Παρά τη συμμαχική φύση της προσπάθειας, ήταν μια επιχείρηση των Νότιο Αφρικανών από τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Τον προηγούμενο χρόνο, ο Λέτοβ-Φόρμπεκ είχε επίσης αποκτήσει προσωπικό και ο στρατός του τώρα αριθμούσε 13.800 άνδρες.
Ο Σματς επιτέθηκε από διαφορετικές κατευθύνσεις, με την κύρια επίθεση να προέρχεται από τη Βρετανική Ανατολική Αφρική (Κένυα) στα βόρεια, ενώ σημαντικές δυνάμεις από το Βελγικό Κονγκό προχώρησαν από τα Δυτικά σε δύο φάλαγγες, διασχίζοντας τη Λίμνη Βικτώρια επί των Βρετανικών πλόιων μεταφοράς στρατευμάτων SS Rusinga και SS Usoga και εντός της Κοιλάδας του Ρήγματος (Rift Valley). Ένα άλλο σώμα προχώρησε πάνω από τη Λίμνη Νυάσα (Λίμνη Μαλάουι) από τα νοτιο-ανατολικά. Όλες αυτές οι δυνάμεις απέτυχαν να συλλάβουν τον Λέτοβ-Φόρμπεκ και όλες τους υπέφεραν από τις ασθένειες κατά την διάρκεια της πορείας. Το 9ο Πεζικό της Νότιας Αφρικής, ξεκίνησε τον Φεβρουάριο με 1.135 άνδρες και τον Οκτώβριο είχε μειωθεί σε μόλις 116 ικανούς στρατιώτες και αυτοί με ελάχιστες πολεμικές συμπλοκές. Οι Γερμανοί σχεδόν πάντα υποχωρούσαν εμπρός στις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις των Βρετανικών στρατευμάτων και κατά τον Σεπτέμβριο του 1916, η Κεντρική Γερμανική Σιδηροδρομική Γραμμή από τα παράλια του Νταρ ες Σαλάαμ έως το Ουτζίτζι, ήταν πλήρως υπό Βρετανικό έλεγχο.
Με τον Λέτοβ-Φόρμπεκ να έχει περιοριστεί στο νότιο τμήμα της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής, ο Σματς άρχισε να αποσύρει τα στρατεύματα της Νότιας Αφρικής, της Ροδεσίας και της Ινδίας και να τα αντικαθιστά με τους Ασκάρι των Αφρικανικών Τυφεκίων του Βασιλιά (King's African Rifles [KAR]), όπου μέχρι τον Νοέμβριο του 1918 υπήρχαν 35.424 άντρες. Στις αρχές του 1917, περισσότεροι από το ήμισι του Βρετανικού Στρατού στο θέατρο των μαχών, αποτελούνταν από Αφρικανούς και μέχρι το τέλος του πολέμου, ήσαν σχεδόν όλοι τους Αφρικανοί. Ο Σματς έφυγε από την περιοχή τον Ιανουάριο του 1917, για να λάβει μέρος στο Αυτοκρατορικό Γραφείο Πολέμου (Imperial War Cabinet) στο Λονδίνο.
Βελγικές επιχειρήσεις, 1916–17
Μεταξύ το τέλος του 1915 και των αρχών του 1916, οι Βρετανοί στρατολόγησαν 120.000 μεταφορείς για να μεταφέρουν Βελγικά εφόδια και εξοπλισμό στο Κίβου (Kivu) (στα ανατολικά του Βελγικού Κονγκό). Οι γραμμές επικοινωνίας στο Κονγκό απαιτούσαν περί τους 260.000 μεταφορείς, στους οποίους απαγορεύτηκε από τη Βελγική κυβέρνηση να περάσουν στη Γερμανική Ανατολική Αφρική και τα Βελγικά στρατεύματα αναμενόταν να ζήσουν εκτός της χώρας. Για να αποφευχθούν οι λεηλασίες των πολιτών, οι απώλειες στα αποθέματα των τροφίμων και ο κίνδυνος λιμού, καθώς πολλοί αγρότες είχαν ήδη στρατολογηθεί και απομακρυνθεί από τη γη τους, οι Βρετανοί δημιούργησαν το Τμήμα Μεταφορέων του Κονγκό από το Σώμα Μεταφορών της Ανατολικής Ινδίας (Carbel) με 7.238 μεταφορείς, στρατολογημένους από πολίτες της Ουγκάντα και συγκεντρωμένους τον Απρίλιο του 1916, στην Μπαράρα (Mbarara). Η Force Publique, ξεκίνησε την καμπάνια της στις 18 Απριλίου 1916 υπό την ηγεσία των Στρατηγού Charles Tombeur, Συνταγματάρχου Philippe Molitor και Συνταγματάρχου Frédérick Olsen και στις 6 Μαίου κατέλαβαν το Κιγκάλι (Kigali) στη Ρουάντα (Rwanda).
Οι Γερμανοί Ασκάρι στο Μπουρούντι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν από την αριθμητική ανωτερότητα της Force Publique και έως τις 17 Ιουνίου, το Μπουρούντι και η Ρουάντα είχαν καταληφθεί. Τότε, η Force Publique και η Βρετανική Lake Force ξεκίνησαν ένα κτύπημα για την κατάληψη της Ταμπόρα (Tabora), το διοικητικό κέντρο της Κεντρικής Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής. Τρεις φάλαγγες κατέλαβαν το Μπιχαραμούρο (Biharamuro), τη Μουάνζα (Mwanza), την Καρέμα (Karema), την Κιγκόμα (Kigoma) και το Ουτζίτζι (Ujiji). Στη Μάχη της Ταμπόρα στις 19 Σεπτεμβρίου, οι Γερμανοί νικήθηκαν και το χωρίο κατελήφθει. Κατά την πορεία ο Carbel απώλεσε 1.191 αχθοφόρους, οι οποίοι απέθαναν ή αγνωήθηκαν θεωρήθηκαν νεκροί, ένα δείκτη 1:7, ο οποίος εμφανιζόταν παρά την παρουσία δυο ιατρών και επαρκών ιατροφαρμακευτικών εφοδίων. Προκειμένου να προλάβουν Βελγικές διεκδικήσεις επί των Γερμανικών εδαφών σε ένα διακανονισμό μετά τον πόλεμο, ο Σματς διέταξε τις δυνάμεις των να απομακρυνθούν και να επιστρέψουν στο Κονγκό, αφήνοντάς τους ως κατακτητές μόνο στη Ρουάντα και το Μπουρούντι. Οι Βρετανοί υποχρεώθηκαν να επανακαλέσουν τις Βελγικές δυνάμεις το 1917 και οι δυο σύμμαχοι συντόνισαν εκστρατευτικά σχέδια.
Επιχειρήσεις, 1917–18
Ο Υποστράτηγος Arthur Hoskins (KAR), παλαιότερα διοικητής του 1ου Τομέα Ανατολικής Αφρικής (1st East Africa Division), ανέλαβε την ηγεσία της εκστρατείας. Αφού σπατάλησε τέσσερεις μήνες αναδιοργανώνοντας τις γραμμές επικοινωνιών, αντικαταστάθηκε από τον Νοτιοαφρικανό Υποστράτηγο Jacob van Deventer. Ο Deventer ξεκίνησε επιθέσεις τον Ιούλιο του 1917, οι οποίες περί τις αρχές του φθινοπώρου είχαν απωθήσει τους Γερμανούς προς τα νότια, περί τα 160 χλμ. (100 mi). Από τις 15 μέχρι τις 19 Οκτωβρίου 1917, ο Λέτοβ-Φόρμπεκ έδωσε μια πολυδάπανη μάχη στη Μαχίουα με 519 Γερμανικές απώλειες και 2.700 Βρετανικές απώλειες στη Νιγεριανή ταξιαρχία. Όταν τα νέα της μάχης έφτασαν στη Γερμανία, ο Λέτοβ-Φόρμπεκ προήχθει σε Υποστράτηγο (Generalmajor). Οι Βρετανικές μονάδες πίεσαν τη Schutztruppe νοτίως και στις 23 Νοεμβρίου, ο Λέτοβ-Φόρμπεκ διέσχισε προς την Πορτογαλική Μοζαμβίκη για να λεηλατήσει προμήθειες από τις Πορτογαλικές φρουρές.
Οι Γερμανοί πολέμησαν στη Μάχη του Νγκομάνο όπου η Πορτογαλική φρουρά βρισκόταν καθ'οδόν, στη συνέχεια πορευόμενοι επί εννέα μήνες εντός της Μοζαμβίκης, σε καραβάνια με στρατεύματα, αχθοφόρους, συζύγους και παιδιά, αλλά δεν κατόρθωσαν να ανακτήσουν αρκετή δύναμη. Ο Λέτοβ-Φόρμπεκ διαίρεσε τη δύναμή του σε τρεις ομάδες πορείας· ένα άγημα 1.000 ανδρών υπό τον Hauptmann (Λοχαγό) Theodor Tafel, ξέμεινε από τροφή και πυρομαχικά και υποχρεώθηκε να παραδοθεί, προτού φθάσουν στη Μοζαμβίκη. Οι Λέτοβ-Φόρμπεκ και Tafel δεν γνώριζαν ότι απείχαν μεταξύ τους, μόλις μιας μέρας πορείας.