cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γενική θεωρία της σχετικότητας
Μαύρες τρύπες και άλλα συμπαγή αντικείμενα
Όποτε η αναλογία μάζας από ένα αντικείμενο στην ακτίνα γίνεται επαρκώς μεγάλη, η γενική σχετικότητα προβλέπει το σχηματισμό μιας μαύρης τρύπας, μια περιοχή του χώρου από την οποία τίποτα, ακόμη και το φως, δεν μπορεί να ξεφύγει. Στα τρέχοντα αποδεχόμενα μοντέλα αστρικής εξέλιξης, αστέρες νετρονίων 1.4 ηλιακές μάζες, και αστρικές μαύρες τρύπες με λίγες έως μερικές δεκάδες ηλιακές μάζες, πιστεύεται ότι είναι η τελική κατάσταση για την εξέλιξη των άστρων. Συνήθως ένας γαλαξίας έχει μία υπερσυμπαγή μαύρη τρύπα με μερικά εκατομμύρια έως μερικά δισεκατομμύρια ηλιακές μάζες στο κέντρο του, και η παρουσία της οποίας έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του γαλαξία και μεγαλύτερων κοσμικών δομών.
Αστρονομικά, η πιο σημαντική ιδιότητα των συμπαγών αντικειμένων είναι ότι παρέχουν ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό μηχανισμό για τη μετατροπή της βαρυτικής ενέργειας σε ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Επίσης, η πτώση της σκόνης ή των αερίων της ύλης σε αστρική ή σε υπερσυμπαγείς μαύρες τρύπες, πιστεύεται ότι είναι υπεύθυνη για μερικά θεαματικά φωτεινά αστρονομικά αντικείμενα, κυρίως διάφορα είδη των ενεργών γαλαξιακών πυρήνων σε γαλαξιακές κλίμακες και αστρικού μεγέθους αντικείμενα, όπως microquasars. Ειδικότερα, ο σχηματισμός μπορεί να οδηγήσει σε σχετικιστικούς πίδακες, επικεντρωμένες δέσμες υψηλής ενέργειας σωματίδια που αποτελούν αντικείμενα που πετούν στο διάστημα με σχεδόν την ταχύτητα του φωτός. Η γενική σχετικότητα παίζει κεντρικό ρόλο όλων αυτών των φαινομένων, και των παρατηρήσεων που παρέχουν ισχυρές ενδείξεις για την ύπαρξη μαύρων τρυπών με τις ιδιότητες που προβλέπονται από τη θεωρία.
Οι μαύρες τρύπες είναι επίσης περιζήτητοι στόχοι για την αναζήτηση βαρυτικών κυμάτων. Συνοψίζοντας η μαύρη τρύπα πρέπει να οδηγήσει σε μερικά από τα ισχυρότερα σήματα βαρυτικών κυμάτων φθάνοντας σε ανιχνευτές εδώ στη Γη, και το στάδιο αμέσως πριν από τη συγχώνευση ("τιτίβισμα") θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ένα "πρότυπο κερί" για να υπολογίσει την απόσταση της συγχώνευσης των γεγονότων και ως εκ τούτου να χρησιμεύσει ως ανιχνευτής της κοσμικής διαστολής σε μεγάλες αποστάσεις. Τα βαρυτικά κύματα που παράγονται από μία αστρική μαύρη τρύπα βυθίζονται σε μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα θα πρέπει να παρέχουν άμεσες πληροφορίες για τη γεωμετρία της υπερμεγέθους μαύρης τρύπας.
Κοσμολογία
Τα σημερινά μοντέλα της κοσμολογίας βασίζονται στις εξισώσεις πεδίου του Αϊνστάιν, οι οποίες περιλαμβάνουν την κοσμολογική σταθερά Λ αφού έχει σημαντική επιρροή στη μεγάλης κλίμακας δυναμική του σύμπαντος
όπου gab είναι η χωροχρονική μετρική. Ισότροπα και ομογενή διαλύματα αυτών των ενισχυμένων εξισώσεων, οι Friedmann–Lemaître–Robertson–Walker λύσεις, επιτρέπουν στους φυσικούς να μοντελοποιήσουν το σύμπαν που έχει εξελιχθεί τα τελευταία 14 δις χρόνια από μία ζεστή, προ Big Bang φάση.  Μόλις ένας μικρός αριθμός παραμέτρων (για παράδειγμα μέση πυκνότητα της ύλης του σύμπαντος) έχουν καθοριστεί από την αστρονομική παρατήρηση,  περαιτέρω στοιχεία παρατήρησης μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να θέσουν τα μοντέλα για τη δοκιμή. Προβλέψεις, όλες επιτυχημένες, περιλαμβάνουν την αρχική αφθονία των χημικών στοιχείων που σχηματίζονται σε μια περίοδο της αρχέγονης νουκλεοσύνθεσης, τις μεγάλης κλίμακας δομές του σύμπαντος, και την ύπαρξη και τις ιδιότητες μιας "θερμικής ηχούς" από την αρχή του σύμπαντος, την κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου.
Μία επονομαζόμενη πληθωριστική φάση, μία πρόσθετη φάση μιας σημαντικά επιταχυνόμενης επέκτασης σε κοσμικές περιόδους περίπου δευτερολέπτων, υποτέθηκε το 1980 για λογαριασμό αρκετά αινιγματικών παρατηρήσεων που ήταν ανεξήγητες από κλασικά κοσμολογικά μοντέλα, όπως η σχεδόν τέλεια ομοιογένεια της κοσμικής ακτινοβολίας υποβάθρου. Πρόσφατες μετρήσεις της κοσμικής ακτινοβολίας υποβάθρου έχουν ως αποτέλεσμα την πρώτη απόδειξη για αυτό το σενάριο. Ωστόσο, υπάρχει μια απίστευτη ποικιλία πιθανών πληθωριστικών σεναρίων, η οποία δεν μπορεί να περιορίζεται από τις τρέχουσες παρατηρήσεις. Ένα ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα είναι η φυσική του συντομότερου σύμπαντος, πριν από την πληθωριστική φάση και κοντά στο σημείο όπου τα κλασικά μοντέλα προβλέπουν τη μοναδικότητα του Big Bang. Μια έγκυρη απάντηση θα απαιτούσε μια πλήρη θεωρία της κβαντικής βαρύτητας, η οποία δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί.
Αιτιώδης δομή και παγκόσμια γεωμετρία
thumb|right|upright|Διάγραμμα Πενρόουζ-Κάρτερ ενός άπειρου σύμπαντος Μινκόφσκι.
Στη γενική σχετικότητα, κανένα υλικό σώμα δεν μπορεί να καλύψει τη διαφορά ή να ξεπεράσει έναν παλμό φωτός. Καμία επίδραση από ένα γεγονός Α δε μπορεί να φτάσει οποιαδήποτε άλλη X θέση πριν το φως φτάσει στο Α Χ. Κατά συνέπεια, μια εξερεύνηση όλων των κοσμογραμμών του φωτός δίνει βασικές πληροφορίες σχετικά με την αιτιώδη δομή του χωροχρόνου του. Αυτή η δομή μπορεί να αναπαρασταθεί χρησιμοποιώντας τα Πενρόουζ-Κάρτερ διαγράμματα στην οποία απείρως μεγάλες περιοχές του χώρου και άπειρα χρονικά διαστήματα έχουν συρρικνωθεί ("συμπαγοποιημένες") έτσι ώστε να χωρέσει σε ένα χάρτη πεπερασμένο, ενώ το φως ταξιδεύει ακόμα κατά μήκος των διαγωνίων, όπως στα πρότυπα διαγράμματα του χωροχρόνου.
Έχοντας επίγνωση της σημασίας της αιτιατούς δομής, ο Ρότζερ Πενρόουζ και άλλοι έχουν αναπτύξει αυτό που είναι γνωστό ως παγκόσμια γεωμετρία. Στην παγκόσμια γεωμετρία, το αντικείμενο μελέτης δεν είναι μία συγκεκριμένη λύση (ή μία οικογένεια λύσεων) στις εξισώσεις του Αϊνστάιν.
Ορίζοντες
Χρησιμοποιώντας την παγκόσμια γεωμετρία, οι μερικοί χωροχρόνοι μπορεί να αποδειχθεί ότι περιέχουν όρια που ονομάζονται ορίζοντες, οι οποίoi οριοθετούν μια περιοχή από το υπόλοιπο του χωροχρόνου. Ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα είναι οι μαύρες τρύπες: εάν η μάζα συμπιέζεται σε μία επαρκώς συμπαγή περιοχή του χώρου (όπως ορίζεται στο εικασίες στεφάνης, η σχετική κλίμακα μήκους είναι η ακτίνα Σβάρτσιλντ), καθόλου φως δε μπορεί να ξεφύγει προς τα έξω. Δεδομένου ότι κανένα αντικείμενο δε μπορεί να προσπεράσει έναν παλμό φωτός. Το πέρασμα από το εξωτερικό προς το εσωτερικό είναι ακόμα δυνατό, δείχνοντας ότι το όριο, ορίζοντας της μαύρης τρύπας, δεν είναι ένα φυσικό εμπόδιο.
thumb|Η [[εργόσφαιρα μιας περιστρεφόμενης μαύρης τρύπας, η οποία παίζει το ρόλο της εξαγωγής ενέργειας από μια τέτοια μαύρη τρύπα.]] Η εργόσφαιρα μίας περιστρφόμενης μαύρης τρύπας, η οποία παίζει το ρόλο της εξαγωγής ενέργειας από μία τέτοια μαύρη τρύπα. Οι πρώτες μελέτες των μαύρων τρυπών που επικαλούνται σαφείς λύσεις των εξισώσεων του Αϊνστάιν, και ιδίως τη σφαιρική λύση μετρική Σβάρτσιλντ (χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια στατική μαύρη τρύπα) και την αξονοσυμμετρική λύση Κερ (χρησιμοποιείται για να περιγράψει μία περιστρεφόμενη, σταθερή μαύρη τρύπα, και την εισαγωγή ενδιαφερόντων χαρακτηριστικών, όπως η εργόσφαιρα). Χρησιμοποιώντας την παγκόσμια γεωμετρία, μεταγενέστερες μελέτες έχουν αποκαλύψει πιο γενικές ιδιότητες των μελανών οπών. Σε μακροπρόθεσμη βάση, είναι μάλλον απλά αντικείμενα που χαρακτηρίζονται από έντεκα παραμέτρους που προσδιορίζουν την ενέργεια, ορμή, στροφορμή, θέση σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και το ηλεκτρικό φορτίο. Αυτό υποδηλώνεται με τα θεωρήματα μοναδικότητας μιας μαύρης τρύπας: "το θεώρημα no-hair", δηλαδή, δεν υπάρχουν διακριτικά στοιχεία, όπως τα χτενίσματα των ανθρώπων. Ανεξάρτητα από την πολυπλοκότητα ενός αντικειμένου που βαρυτικά καταρρέει για να σχηματίσει μια μαύρη τρύπα, το αντικείμενο που προκύπτει (έχοντας εκπέμψει κύματα βαρύτητας) είναι πολύ απλή.
Ακόμη πιο εντυπωσιακά, υπάρχει ένα γενικό σύνολο των νόμων γνωστά ως μηχανική μαύρης τρύπας, η οποία είναι ανάλογη με τους νόμους της θερμοδυναμικής. Για παράδειγμα, από το δεύτερο νόμο της μηχανικής μαύρης τρύπας, η περιοχή του ορίζοντα περίπτωση γενικής μαύρη τρύπα ποτέ δεν θα μειώνεται με το χρόνο, ανάλογο με την εντροπία ενός θερμοδυναμικού συστήματος. Αυτό περιορίζει την ενέργεια που μπορεί να εξαχθεί κλασικά μέσα από μια περιστρεφόμενη μαύρη τρύπα (π.χ. από την Πένροουζ διεργασία). Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι οι νόμοι της μηχανικής μιας μαύρης τρύπας, στην πραγματικότητα, ένα υποσύνολο των νόμων της θερμοδυναμικής, και ότι η περιοχή μαύρης τρύπας είναι ανάλογη με εντροπία της. Αυτό οδηγεί σε μια τροποποίηση των αρχικών νόμων της μηχανικής Ω: για παράδειγμα, όπως ο δεύτερος νόμος της μηχανικής μιας μαύρης τρύπας γίνεται μέρος του ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής, είναι δυνατό η περιοχή μιας μαύρης τρύπας να μειωθεί, όσο άλλες διαδικασίες εξασφαλίζουν ότι, συνολικά, η εντροπία αυξάνεται. Όπως θερμοδυναμικά αντικείμενα με μη μηδενική θερμοκρασία, οι μαύρες τρύπες πρέπει να εκπέμπουν θερμική ακτινοβολία. Ημι-κλασικοί υπολογισμοί δείχνουν ότι πράγματι το κάνουν, με την επιφάνεια να παίζει το ρόλο της θερμοκρασίας στο νόμο του Πλανκ. Αυτή η ακτινοβολία είναι γνωστή ως ακτινοβολία Χόκινγκ.
Υπάρχουν πολλοί τύποι οριζόντων. Σε ένα συνεχώς επεκτεινόμενο σύμπαν, ένας παρατηρητής μπορεί να διαπιστώσει ότι ορισμένες περιοχές του παρελθόντος δεν μπορεί να παρατηρηθούν ("ορίζοντα των σωματιδίων"), και σε ορισμένες περιοχές του μέλλοντος δεν μπορεί να επηρεαστούν (ορίζοντας γεγονότων). Ακόμη και σε επίπεδο χώρο Μινκόβσκι, όταν η περιγραφή προέρχεται από τον επιταχυνόμενο παρατηρητή (Ράιντλερ διάστημα), θα υπάρξουν ορίζοντες που συνδέονται με μία ημι-κλασσική ακτινοβολία, γνωστή ως ακτινοβολία Ούνρουχ.
Μοναδικότητες
Ένα άλλο γενικό και αρκετά ενοχλητικό χαρακτηριστικό γνώρισμα της γενικής σχετικότητας είναι η εμφάνιση του χωροχρόνου ορίων γνωστή ως μοναδικότητες. Ο χωροχρόνος μπορεί να διερευνηθεί με την παρακολούθηση των χρονικών και των καμπυλών που καλύπτουν τον χωροχρόνο-όλους τους δυνατούς τρόπους ότι το φως και τα σωματίδια σε ελεύθερη πτώση μπορούν να ταξιδέψουν. Αλλά μερικές λύσεις των εξισώσεων του Αϊνστάιν έχουν "οδοντωτές άκρες" -περιοχές γνωστές ως χωροχρονικές μοναδικότητες, όπου τα μονοπάτια του φωτός και η πτώση σωματιδίων έρθει σε ένα απότομο τέλος, και η γεωμετρία γίνεται ασαφή. Στις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις, αυτά είναι "μοναδικότητες καμπυλότητας", όπου γεωμετρικών μεγεθών που χαρακτηρίζουν καμπυλότητα του χωροχρόνου, όπως η Ρίτσι μονοδιάστατη, να αναλάβει απείρου. Γνωστά παραδείγματα του χωροχρόνου με μελλοντικές ανωμαλίες—όπου κοσμογραμμές τελειώνουν την λύση Σβάρτσιλντ, οι οποίες περιγράφουν inside το εσωτερικό μιας μαύρης τρύπας, η λύση Κερ με σχήμα δακτυλίου ιδιομορφία του μέσα σε ένα αιώνιο τρύπα περιστρεφόμενες μαύρες. Η Friedmann–Lemaître–Robertson–Walker λύση και άλλοι χωροχρόνοι περιγράφουν σύμπαντα που έχουν ιδιομορφίες οι καμπύλες του χωροχρόνου, δηλαδή Big Bang ανωμαλίες, και επίσης μερικές μελλοντικές ανωμαλίες (Big Crunch).
Δεδομένου ότι αυτά τα παραδείγματα είναι όλα ιδιαίτερα συμμετρικά και έτσι απλοποιημένα-είναι δελεαστικό να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η εμφάνιση των ανωμαλιών είναι ένα κατασκεύασμα της εξιδανίκευσης. Τα διάσημα θεωρήματα των ανωμαλιών, αποδεικνύονται χρησιμοποιώντας τις μεθόδους της παγκόσμιας γεωμετρίας, λένε το αντίθετο: οι ανωμαλίες είναι ένα γενικό χαρακτηριστικό της γενικής σχετικότητας, και αναπόφευκτα όταν η κατάρρευση ενός αντικειμένου με ρεαλιστικές ιδιοτήτων της ύλης έχει προχωρήσει πέρα από ένα ορισμένο στάδιο και, επίσης, κατά την έναρξη μιας ευρείας κατηγορίας της επέκτασης συμπάντων. Ωστόσο, τα θεωρήματα λένε πολλά για τις ιδιότητες των μοναδικοτήτων, και ένα μεγάλο μέρος της τρέχουσας έρευνας είναι αφιερωμένο στην χαρακτηρίζουσα γενική δομή αυτών των οντοτήτων (υπέθεσε π.χ. με τη λεγόμενη BKL εικασία). Η κοσμική υπόθεση λογοκρισίας δηλώνει ότι όλες οι ρεαλιστικές μελλοντικές ανωμαλίες (μη τέλειων συμμετριών, το θέμα με ρεαλιστικές ιδιότητες) ασφάλεια κρυμμένα πίσω από ένα χρονικό ορίζοντα, και ως εκ τούτου αόρατα σε όλους τους μακρινούς παρατηρητές. Ενώ δεν υπάρχει επίσημη απόδειξη δεν υπάρχει ακόμα, αριθμητικές προσομοιώσεις προσφέρουν αποδεικτικά στοιχεία της ισχύος του.
Εξισώσεις εξέλιξης
Κάθε λύση των εξισώσεων του Αϊνστάιν περιλαμβάνει όλη την ιστορία του σύμπαντος δεν είναι απλά κάποιο στιγμιότυπο του πώς έχουν τα πράγματα, αλλά ένα σύνολο, που πιθανόν έχει σημασία, ο χωρόχρονος. Περιγράφει την κατάσταση της ύλης και της γεωμετρίας παντού και σε κάθε στιγμή στο συγκεκριμένο σύμπαν. Λόγω της γενικής συνδιακύμανσης της, η θεωρία του Αϊνστάιν δεν αρκεί από μόνη της για να καθορίσει την χρονική εξέλιξη του μετρικού τανυστή. Θα πρέπει να συνδυαστεί με μια συντεταγμένη κατάσταση, η οποία είναι ανάλογη με τον καθορισμό σε άλλες θεωρίες πεδίου.
Για να κατανοήσουμε τις εξισώσεις του Αϊνστάιν, όπως μερικές διαφορικές εξισώσεις, είναι χρήσιμο να διατυπώσει με τρόπο που να περιγράφει την εξέλιξη του σύμπαντος με την πάροδο του χρόνου. Αυτό γίνεται σε λεγόμενες συνθέσεις "3 +1", όπου χωροχρόνου χωρίζεται σε τρεις διαστάσεις χώρου και μία διάσταση του χρόνου. Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι το ADM formalism.[152] Οι αποσυνθέσεις δείχνουν ότι οι εξισώσεις εξέλιξης του χωροχρόνου της γενικής σχετικότητας συμπεριφέρονται καλά: λύσεις υπάρχουν πάντα, και είναι μοναδικές ορίζονται, όταν θα έχουν κατάλληλες αρχικές συνθήκες. Τέτοια σκευάσματα των εξισώσεων πεδίου του Αϊνστάιν είναι η βάση της αριθμητικών σχετικότητας.
Παγκόσμιες και οιονεί τοπικές ποσότητες
Η έννοια των εξισώσεων εξέλιξης είναι στενά συνδεδεμένη με μια άλλη πτυχή της γενικής σχετικιστικής φυσικής. Στη θεωρία του Αϊνστάιν, είναι αδύνατο να βρεθεί ένας γενικός ορισμός για μια φαινομενικά απλή ιδιότητα, όπως η συνολική μάζα ενός συστήματος (ή ενέργεια). Ο κύριος λόγος είναι ότι το βαρυτικό πεδίο, όπως και κάθε φυσικό πεδίο, θα πρέπει να αποδοθεί μια ορισμένη ενέργεια, αλλά αποδεικνύεται ότι είναι ουσιαστικά αδύνατο να εντοπίσουν αυτή την ενέργεια.
Παρόλα αυτά, υπάρχουν δυνατότητες να καθοριστεί συνολική μάζα ενός συστήματος, είτε χρησιμοποιώντας μια υποθετική «απείρως μακρινό παρατηρητή" (μάζα ADM) ή κατάλληλες συμμετρίες (μάζα Κόμαρ). Αν αφαιρεθούν από συνολική μάζα του συστήματος η ενέργεια που μεταφέρεται μακριά στο άπειρο από τα βαρυτικά κύματα, το αποτέλεσμα είναι η λεγόμενη μάζα Bondi στο φωτοειδές άπειρο. Ακριβώς όπως στην κλασσική φυσική, μπορεί να αποδειχθεί ότι αυτές οι μάζες είναι θετικές. Αντίστοιχοι παγκόσμιοι ορισμοί υπάρχουν για την ορμή και στροφορμή. Υπήρξαν επίσης μια σειρά από απόπειρες να καθοριστούν οιονεί τοπικές ποσότητες, όπως η μάζα ενός απομονωμένου συστήματος διατυπώνονται χρησιμοποιώντας μόνο τις ποσότητες που ορίζονται στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης περιοχής του διαστήματος που περιέχει το εν λόγω σύστημα. Η ελπίδα είναι να προμηθευτούμε μία ποσότητα χρήσιμη για γενικές δηλώσεις σχετικά απομονωμένα συστήματα, όπως μια ακριβέστερη διατύπωση της εικασίας στεφάνης.
Σχέση με την κβαντική θεωρία
Εάν η γενική σχετικότητα θεωρείται ένας από τους δύο πυλώνες της σύγχρονης φυσικής, η κβαντική θεωρία, με βάση την κατανόηση της ύλης από στοιχειώδη σωματίδια στη φυσική στερεάς κατάστασης, είναι η άλλη. Ωστόσο, το πώς οι έννοιες της κβαντικής θεωρίας μπορούν να συμβιβαστούν με αυτές της γενικής σχετικότητας είναι ένα ακόμη ένα αναπάντητο ερώτημα.
Η κβαντική θεωρία πεδίου σε καμπύλο χωρόχρονο
Οι κοινές κβαντικές θεωρίες πεδίου, οι οποίες αποτελούν τη βάση της σύγχρονης φυσικής στοιχειωδών σωματιδίων, που ορίζεται σε επίπεδο χώρο Μινκόφσκι, η οποία είναι μια εξαιρετική προσέγγιση, όταν πρόκειται για την περιγραφή της συμπεριφοράς των μικροσκοπικών σωματιδίων σε ασθενή βαρυτικά πεδία, όπως αυτά που βρέθηκαν στη Γη. Για να περιγράψει καταστάσεις στις οποίες η βαρύτητα είναι αρκετά ισχυρή για να επηρεάσει, δεν είναι ακόμη αρκετά ισχυρή ώστε να απαιτούν κβάντωσή της, οι φυσικοί έχουν διατυπώσει θεωρίες κβαντικού πεδίου σε καμπύλο χωρόχρονο. Οι θεωρίες αυτές βασίζονται στη γενική σχετικότητα για να περιγράψουν μια καμπύλη χωροχρόνου, και να ορίσουν μια γενικευμένη κβαντική θεωρία πεδίου για να περιγράψει τη συμπεριφορά της ύλης εντός του εν λόγω χωροχρόνου. Χρησιμοποιώντας αυτό τη μέθοδο, μπορεί να αποδειχθεί ότι οι μαύρες τρύπες εκπέμπουν ένα μελανό φάσμα των σωματιδίων που είναι γνωστό ως ακτινοβολία Χόκινγκ, που οδηγεί στην πιθανότητα ότι εξατμίζεται με την πάροδο του χρόνου. Όπως αναφέρθηκε εν συντομία παραπάνω, αυτή η ακτινοβολία παίζει σημαντικό ρόλο για τη θερμοδυναμική των μαύρων τρυπών.
Κβαντική βαρύτητα
Η ζήτηση για τη συνοχή μεταξύ κβαντικής περιγραφής της ύλης και μιας γεωμετρικής περιγραφής του χωροχρόνου, καθώς και η εμφάνιση των ανωμαλιών (όπου κλίμακες μήκους καμπυλότητας γίνει μικροσκοπική), υποδεικνύουν την ανάγκη για μια πλήρη θεωρία της κβαντικής βαρύτητας: για την κατάλληλη περιγραφή του εσωτερικού των μελανών οπών, και του πολύ πρώιμου σύμπαντος, μια θεωρία απαιτείται οποία η βαρύτητα και η σχετική γεωμετρία του χωροχρόνου περιγράφονται στη γλώσσα της κβαντικής φυσικής. Παρά τις μεγάλες προσπάθειες, δεν υπάρχει ακόμα πλήρης και συνεπής θεωρία της κβαντικής βαρύτητας όπως είναι επί του παρόντος γνωστό, αν και υπάρχει ένας αριθμός πολλά υποσχόμενων υποψήφιων. left|thumb|Προβολή ενός Calabi-Yau πολλαπλή, ένας από τους τρόπους συμπαγοποίησης των επιπλέον διαστάσεων που θέτονται από τη θεωρία χορδών.|191x191εσ
Προσπαθεί να γενικεύσει συνήθεις θεωρίες κβαντικού πεδίου, χρησιμοποιείται στην φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων για να περιγράψει τις θεμελιώδεις αλληλεπιδράσεις, ώστε να συμπεριλάβει τη βαρύτητα που έχει οδηγήσει σε σοβαρά προβλήματα. Σε χαμηλές ενέργειες, αυτή η προσέγγιση έχει αποδειχθεί επιτυχής, δεδομένου ότι αυτό οδηγεί σε μια αποδεκτό αποτέλεσμα στην (κβαντική) θεωρία πεδίου της βαρύτητας. Σε πολύ υψηλές ενέργειες, ωστόσο, το αποτέλεσμα είναι που μοντέλα στερούνται όλης της προβλεπτικής ικανότητας.
Μια άλλη προσέγγιση ξεκινά με τις κανονικές διαδικασίες κβαντισμού της κβαντικής θεωρίας. Χρησιμοποιώντας την αρχική αξία τους η διατύπωση της γενικής σχετικότητας (βλ. εξισώσεις εξέλιξης παραπάνω), το αποτέλεσμα είναι η Εξίσωση Γουίλερ-ΝτεΟυίτ (ένα ανάλογο της εξίσωσης Σρέντινγκερ), η οποία, δυστυχώς, αποδεικνύεται ότι είναι ασαφή. Ωστόσο, με την εισαγωγή του τι είναι τώρα γνωστή ως μεταβλητές Ashtekar, αυτό οδηγεί σε έναν πολλά υποσχόμενο μοντέλο γνωστό ως κβαντική βαρύτητα βρόχων. Ο χώρος αντιπροσωπεύεται από μία δομή που ονομάζεται ένα δίκτυο σπιν, εξελίσσονται με το χρόνο σε διακριτά βήματα.
Ανάλογα με τα ποια είναι τα χαρακτηριστικά της γενικής σχετικότητας και της κβαντικής θεωρίας αποδέχθηκε αναλλοίωτη, και σε ό,τι αλλαγές επίπεδο εισάγονται, υπάρχουν πολλές άλλες προσπάθειες για να καταλήξουμε σε μια βιώσιμη θεωρία της κβαντικής βαρύτητας, είναι μερικά παραδείγματα δυναμικού τριγωνισμού, αιτιώδη σύνολα, twistor μοντέλα ή τα μοντέλα της κβαντικής κοσμολογίας που είναι path integral based.
Όλες οι υποψήφιες θεωρίες εξακολουθούν να έχουν σημαντικά επίσημα και εννοιολογικά προβλήματα να ξεπεραστούν. Μπορούν επίσης να αντιμετωπίσουν το κοινό πρόβλημα που, μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει τρόπος να τεθούν προβλέψεις κβαντική βαρύτητα για πειραματικές δοκιμές (και, επομένως, να αποφασίσουν μεταξύ των υποψηφίων, όπου διαφέρουν οι προβλέψεις τους), αν και δεν υπάρχει ελπίδα γι' αυτό να αλλάξει, όπως μελλοντικά δεδομένα από την κοσμολογική παρατήρηση και πειράματα σωματιδιακής φυσικής είναι διαθέσιμες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλμπερτ Αϊνστάιν
Bugatti Royale
Η Bugatti Type 41, περισσότερο γνωστή ως Bugatti Royale ή Golden Bugatti, ήταν ένα μεγάλων διαστάσεων υπερπολυτελές αυτοκίνητο, που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Bugatti, από το 1927 έως το 1933, σε μόλις 6 αντίτυπα. Ίσως το πιο σχολαστικά κατασκευασμένο από όλα τα αυτοκίνητα και ένα από τα πιο δαπανηρά.
Παραγωγή
Ο Έττορε Μπουγκάτι σχεδίαζε αρχικά να κατασκευάσει 25 αντίτυπα της Royale και να τα πωλήσει στην αριστοκρατική ελίτ της εποχής, εξ ου και η παράλληλη ονομασία Bugatti Royale, δηλαδή η «βασιλική Bugatti». Τελικώς όμως, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης του 1929, ούτε ακόμα και η ευρωπαϊκή αριστοκρατία δεν εκδήλωσε ενδιαφέρον για το μοντέλο. Το αποτέλεσμα ήταν να παραχθούν μόλις 6 αντίτυπα και από αυτά να πωληθούν μόλις τα 3, όλα μάλιστα σε πελάτες μη αριστοκρατικής προέλευσης, με την πρώτη παράδοση να λαμβάνει χώρα μόλις το 1932. Σημειωτέον ότι το καθένα από τα 6 αυτοκίνητα παρήχθη σε διαφορετικό τύπο αμαξώματος, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν όμοιες μεταξύ τους Royale. Αρχικά, είχε κατασκευαστεί και ένα δοκιμαστικό πρωτότυπο μοντέλο, που όμως καταστράφηκε το 1931 σε τροχαίο ενώ το οδηγούσε ο ίδιος ο Έττορε Μπουγκάτι.
Και τα έξι αντίτυπα της Bugatti Royale έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα (αν και κάποια έχουν υποστεί αρκετές ανακατασκευές στο αμάξωμα), και θεωρούνται από τα μεγαλύτερα και εντυπωσιακότερα, καθώς και σπανιότερα αυτοκίνητα της παγκόσμιας ιστορίας της αυτοκίνησης. Το 2007, στα πλαίσια του εορτασμού της 80-ής επετείου από την παρουσίαση της Bugatti Royale, πέντε από τα έξι αντίτυπα της Royale εκτέθηκαν στο Goodwood Festival of Speed. Τα μοντέλα που παρήχθησαν είχαν και διαφορετικά ονόματα ως εξής (κατά σειρά παραγωγής):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Royale Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Φραντς φον Πάπεν
Ο Φραντς φον Πάπεν (Franz von Papen, 29 Οκτωβρίου 1879 - 2 Μαΐου 1969 ) ήταν Γερμανός διπλωμάτης και στρατιωτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1879 στην πόλη Βερλ, της σημερινής Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και το 1910 διορίστηκε στο Γενικό Επιτελείο. Το 1913 διορίστηκε στη Γερμανική πρεσβεία του Μεξικού μέχρι το 1915 οπότε και μετέβη στις ΗΠΑ. Εκεί ηγήθηκε ομάδας δολιοφθορών και το ίδιο έτος απελάθηκε. Το 1916 υπηρέτησε στο Δυτικό Μέτωπο και αργότερα ανέλαβε διοικητής του Επιτελείου της IV τουρκικής Στρατιάς στην Παλαιστίνη.
Πολιτική σταδιοδρομία
Μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1921, εκλέχθηκε βουλευτής του Καθολικού κόμματος (Deutsche Zentrumspartei). Στις 31 Μαΐου του 1932 ο Πρόεδρος Πάουλ φον Χίντεμπουργκ του έδωσε εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης μετά την παραίτηση του Χάινριχ Μπρύνινγκ. Ο φον Πάπεν βοήθησε τον Χίτλερ ν' ανέλθει στην εξουσία τον Ιανουάριο του 1933, αναλαμβάνοντας ο ίδιος Αντικαγκελάριος. Στις 8 Απριλίου 1933 επισκέφτηκε το Βατικανό για να συνάψει Ραϊχσκονκορδάτο (Reichskonkordat) ανάμεσα στο γερμανικό καθεστώς και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Τον επόμενο χρόνο διορίστηκε πρέσβης στην Αυστρία όπου και παρέμεινε μέχρι το 1938 προπαρασκευάζοντας την προσάρτηση της χώρας στη Γερμανία. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν πρέσβης στην Άγκυρα της Τουρκίας όπου και αναμίχθηκε στην υπόθεση κατασκοπείας γνωστή με το όνομα "Κικέρων"
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Μετά τη λήξη του πολέμου ο φον Πάπεν συνελήφθη από τους Συμμάχους τον Απρίλιο του 1945 και προσήχθη ενώπιον του διεθνούς δικαστηρίου στη γνωστή Δίκη της Νυρεμβέργης, ως εγκληματίας πολέμου, όπου και απαλλάχθηκε των κατηγοριών. Η απαλλαγή του όμως αυτή προκάλεσε παγκόσμια διαμαρτυρία. Έτσι, αργότερα προσάχθηκε ενώπιον γερμανικού δικαστηρίου "αποναζιστικοποίησης" από το οποίο και καταδικάστηκε σε οκταετή φυλάκιση ως μέλος της ηγεσίας των Ναζί. Το 1949 μετά από αίτησή του αποφυλακίσθηκε καταβάλλοντας ένα χρηματικό ποσό.
Ο φον Πάπεν το 1952, μέσω αγγλικού εκδοτικού οίκου, δημοσίευσε "Απομνημονεύματα" με τίτλο "Της αλήθειας ένα δρομάκι" (Der Wahrheit eine Gasse). Πέθανε το 1969 στο Σάσμπαχ της Βάδης-Βυρτεμβέργης.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Γερμανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πρωσίας
Έμμα της Νορμανδίας
Η Έμμα της Νορμανδίας (Emma of Normandy, 985 – 6 Μαρτίου 1052) βασίλισσα της Δανίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας ήταν κόρη του δουκός της Νορμανδίας Ριχάρδου του Ισχυρού και της δεύτερης συζύγου του Γκούνορ της Νορμανδίας, αδελφή του δούκα Ριχάρδου του Καλού. Με τους γάμους της με τον Έθελρεντ του Ουέσσεξ και τον Κνούτο έγινε βασίλισσα της Αγγλίας, της Δανίας και της Νορβηγίας, ήταν η μητέρα του Εδουάρδου του Ομολογητή, του Άλφρεντ Έθελινγκ, του Αρθακανούτου, της Γκόντα της Αγγλίας και της Γκουνχίλντα της Δανίας. Μετά τον θάνατο των συζύγων της η Έμμα εξακολουθούσε να μετέχει στη δημόσια ζωή και να έχει ενεργό ρόλο στην πολιτική των γιων της, είναι κεντρικό πρόσωπο στο έργο του 11ου αιώνα "Σύνοψη της αντιβασιλείας της Έμμας" στο οποίο παρουσιάζεται σαν μια από τις μεγαλύτερες βασίλισσες του μεσαίωνα.
Πρώτος γάμος με τον Έθελρεντ του Ουέσσεξ
Στην προσπάθεια του να κλείσει ειρήνη και να συμμαχήσει με τη Νορμανδία ο Έθελρεντ παντρεύτηκε την Έμμα της Νορμανδίας (1002). Οι επιδρομές των Βίκινγκ τόσο στην Αγγλία όσο και στη Νορμανδία στα τέλη του 10ου αιώνα ανάγκασαν τα δύο βασίλεια να συμμαχήσουν για να αντιμετωπίσουν την κοινή απειλή. Η Έμμα πήρε το Αγγλοσαξονικό όνομα Ελφιγκού για να το χρησιμοποιήσει στα πολιτικά θέματα και στα διατάγματα ως βασίλισσα της Αγγλίας. Δέχτηκε μεγάλη προίκα με περιοχές όπως το Ουιντσέστερ, το Ράτλαντ, το Ντέβον, το Σάφοκ, το Οξφορντσάιρ και την πόλη του Έξετερ.
Ο Έθελρεντ του Ουέσσεξ και η Έμμα απέκτησαν δυο γιους τον Εδουάρδο τον Ομολογητή και τον Άλφρεντ Έθελινγκ και μια κόρη την Γκόντα της Αγγλίας. Στα τέλη του 1013 ο Σβεν Α΄ της Δανίας επιτέθηκε και κατέκτησε την Αγγλία, η Έμμα και οι δυο γιοι της δραπέτευσαν στη Νορβηγία τους ακολούθησε αμέσως μετά και ο Έθελρεντ, με τον γρήγορο θάνατο του Σβεν του Διχαλογένη τον Φεβρουάριο του 1014 επέστρεψαν στην Αγγλία. Ο γάμος της Έμμας και του Έθελρεντ έληξε με τον θάνατο του Έθελρεντ στο Λονδίνο (1016). Ο μεγαλύτερος γιος του Έθελρεντ από τον πρώτο του γάμο και διάδοχος του Έθελσταν Έθελινγκ είχε πεθάνει από τον Ιούνιο του 1014, οι γιοι της Έμμα ήταν οι επόμενοι στη σειρά διαδοχής μετά τους γιους του Έθελρεντ και της Ελφγκίφου της Υόρκης, ο μόνος που είχε επιζήσει ήταν ο Έντμουντ ο Σιδηρόπλευρος. Η Έμμα έκανε προσπάθειες να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον μεγαλύτερο γιο της Εδουάρδο και είχε τη στήριξη του κυρίου συμβούλου του Έθελρεντ Έαντρικ Στρεόνα, η κίνηση αυτή έφερε τη σκληρή αντίδραση του Έντμουντ του Σιδηρόπλευρου που επαναστάτησε εναντίον του πατέρα του.
Δεύτερος γάμος με τον Κνούτο
Το 1015 ο Κνούτος γιος του Σβεν του Διχαλογένη επιτέθηκε στην Αγγλία, ακολούθησε ο θάνατος του Έθελρεντ και του Έντμουντ τον Απρίλιο και τον Νοέμβριο του 1016 αντίστοιχα, η Έμμα προσπάθησε να κρατήσει τον έλεγχο στο Λονδίνο μέχρι τον γάμο της με τον Κνούτο. Μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι η Έμμα προχώρησε σε γάμο με τον Κνούτο προκειμένου να εξασφαλίσει τη ζωή των γιων της που κινδύνευαν να δολοφονηθούν επειδή ο Κνούτος τους θεωρούσε ανταγωνιστές του στη διεκδίκηση του θρόνου.
Ο Κνούτος απέκτησε τον έλεγχο στο μεγαλύτερο τμήμα της Αγγλίας μετά τη νίκη του επί του Έντμουντ του Σιδηρόπλευρου στη Μάχη του Ασσαντάν στις 18 Οκτωβρίου, στη συνέχεια μοίρασαν το βασίλειο και ο Έντμουντ κράτησε μονάχα το Ουέσσεξ. Ο Έντμουντ πέθανε αμέσως μετά στις 30 Νοεμβρίου 1016 και ο Κνούτος έγινε βασιλιάς σε ολόκληρη την Αγγλία. Την εποχή του δεύτερου γάμου της η Έμμα έστειλε τους μεγαλύτερους γιους της στη Νορμανδία υπό την κηδεμονία του αδελφού της, η ίδια έγινε βασίλισσα της Αγγλίας, αργότερα της Νορβηγίας και της Δανίας. Η Έμμα δεν είχε ενεργό πολιτικό ρόλο τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Κνούτου, μπήκε δυναμικά στην πολιτική μετά το 1020 όταν προσέγγισε τον Ευρωπαϊκό κλήρο και πήρε τον ρόλο της προστάτιδας της εκκλησίας. Απέκτησε στενή σχέση με την Έλφσιγκ του Πίτερμπρο που τη συμβούλευε σε πολλά θέματα που αφορούσαν τη ζωή της, η στενή της σχέση με την εκκλησία έφεραν τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του συζύγου της στον Αγγλικό θρόνο σαν χριστιανού βασιλιά. Τα Σάγκας της Έμμας στο δεύτερο βιβλίο αναφέρουν ότι ο γάμος του Κνούτου και της Έμμας έγινε για πολιτικούς λόγους, μαζί απέκτησαν δυο παιδιά την Αρθακανούτο και την Γκουνχίλντα.
Συμβασίλισσα με τους γιους της
thumb|right|250px|Η Έμμα δραπετεύει για τη Νορμανδία μαζί με τους δυο μικρούς γιους της μετά την κατάληψη του Αγγλικού θρόνου από τον Σβεν τον Διχαλογένη - μικρογραφία του 13ου αιώνα Οι δυο γιοι της Εδουάρδος ο Ομολογητής και Άλφρεντ Έθελινγκ επέστρεψαν στην Αγγλία να δουν τη μητέρα τους (1036) περιμένοντας την προστασία του Αρθακανούτου, ο Άλφρεντ ωστόσο συνελήφθη, τυφλώθηκε βίαια με πυρωμένο σίδερο και πέθανε από τα τραύματα του. Ο Εδουάρδος πρόλαβε να δραπετεύσει στη Νορμανδία,, επέστρεψε μονάχα όταν έμαθε ότι η διαδοχή του στον θρόνο ήταν βέβαιη. Τα Σάγκας της Έμμας αναφέρουν ότι η τύφλωση και η θανάτωση του Άλφρεντ έγινε με εντολή του γιου του Κνούτου από τον πρώτο του γάμο Χάραλντ του Λαγοπόδαρου προκειμένου να εξουδετερώσει τους διεκδικητές του στον Αγγλικό θρόνο. Μερικοί ιστορικοί γράφουν ότι ο Γκόντουιν του Ουέσσεξ ταξίδευσε μαζί με τα δυο αδέλφια για να προστατεύσει την ασφαλή τους μετάβαση.
Ιστορικές αναφορές
Τα Σάγκας της Έμμα ήταν χωρισμένα σε τρία μέρη, το πρώτο μέρος περιγράφει την κατάκτηση της Αγγλίας από τον Σβεν τον Διχαλογένη. Το δεύτερο μέρος περιγράφει την άνοδο στον Αγγλικό θρόνο του Κνούτου και τον δεύτερο γάμο της Έμμας με τον Κνούτο. Το τρίτο μέρος αναφέρεται στα γεγονότα μετά τον θάνατο του Κνούτου σαν συμβασίλισσα απέναντι στους γιους της, περιγράφεται επιπλέον η λεηλασία του βασιλικού θησαυρού και της περιουσίας του κόμη Γκόντουιν από την Έμμα. Ξεκινά με τη φράση "Ας διατηρήσουμε την πίστη στον Ιησού Χριστό μου που υπερέχει σε όλους τους ανθρώπους ανεξάρτητα από το φύλλο με την ευπρέπεια και τον τρόπο ζωής μας". Η Έμμα ήταν "η πιο περίφημη γυναίκα της εποχής της για την ομορφιά και τη σοφία της". Η κολακεία αυτή όπως γράφει η ιστορικός Ελισσάβετ Τίλερ "ήταν μέρος της προσπάθειας να ταχθεί στο πλευρό της Έμμας στα θέματα της πολιτικής της στην Αγγλοσαξονική αυλή". Αυτό έρχεται σε αντίθεση με παλιότερα κείμενα όπως την ανατύπωση (1998) του Αλαστάιρ Κάμπελλ (1949) στην οποία ο συγγραφέας Σιμόν Κέινες (γεν. 1952) σημειώνει : "Οι σύγχρονοι αναγνώστες οι οποίοι πιστεύουν ότι η Έμμα ήταν σπουδαία και διακεκριμένη βασίλισσα απογοητεύονται όταν διαβάζουν συγγραφείς που τονίζουν τα ελαττώματα της, δεν δείχνουν πρόθυμοι να γνωρίσουν την αλήθεια".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Νορβηγίας Κατηγορία:Βασίλισσες των Αγγλοσαξόνων Κατηγορία:Βασιλείς του Ουέσσεξ Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας Κατηγορία:Βασιλομήτωρ
Καθεδρικός του Τολέδο
thumb|250px|Η κύρια πρόσοψη του καθεδρικού Ο πρωτεύον καθεδρικός της Παναγίας του Τολέδο (ισπανικά: Catedral Primada Santa María de Toledo) είναι ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός στο Τολέδο, Ισπανία, έδρα της αρχιεπισκοπής του Τολέδο.
Ο καθεδρικός είναι ένας από τους τρεις ύστερους γοτθικούς καθεδρικούς του 13ου αιώνα στην Ισπανία και θεωρείται από κάποιους το σημαντικότερο δείγμα γοτθικού ρυθμού στη χώρα. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1226 την εποχή του Φερδινάνδου Γ΄ και οι τελευταίες γοτθικές προσθήκες έγιναν τον 15ο αιώνα, το 1493, όταν ολοκληρώθηκε η οροφή του κεντρικού κλίτους, την εποχή των Καθολικών Μοναρχών. Το σχέδιό του προέρχεται από τον καθεδρικό ναό της Μπουρζ, αν και τα πέντε κλίτη ώστε ο ναός να καλύπτει όλο το χώρο τον οποίο καταλάμβανε το πρώην τζαμί, και το πρώην σαχν και με τον πλευρικό διάδρομο. Περιλαμβάνει επίσης χαρακτηριστικά του Μουδέχαρ ρυθμού, με την παρουσία πολύπτυχων αψίδων. Είναι κτισμένος με λευκό ασβεστόλιθο από τα λατομεία του Ολιουέλας, κοντά στο Τολέδο.
Απαρχές
Για πολλά χρόνια, μια άγραφη λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι αρχικά υπήρχε μια εκκλησία από την εποχή του πρώτου αρχιεπισκόπου Ευγενίου (άγιος Ευγένιος του Τολέδο) στην ίδια θέση με τον σημερινό καθεδρικό. Η εκκλησία καθαγιάστηκε για δεύτερη φορά το 587, αφού είχε υποβληθεί σε μερικές τροποποιήσεις, όπως μαρτυρά μια επιγραφή του 16ου αιώνα η οποία διατηρείται στον πλευρικό διάδρομο:
Στο όνομα του κυρίου η Εκκλησία της Αγίας Μαρίας καθαγιάστηκε ως καθολική την πρώτη μέρα των μεσών του Απριλίου, στον ευχάριστο πρώτο χρόνο της βασιλείας του πιο ένδοξου βασιλιά Φλάβιου Ρεκαρέδου, εποχή 625 [13 Απριλίου του 587].
Η πόλη ήταν επισκοπική έδρα της βησιγοτθικής Ισπανίας. Οι πολυάριθμες σύνοδοι του Τολέδο καταδεικνύουν το σημαντικό εκκλησιαστικό παρελθόν του. Επίσης, η απόρριψη του Αρειανισμού από την πλευρά του Ρεκαρέδου έλαβε χώρα στην πόλη. Η μουσουλμανική εισβολή δεν εξάλειψε αμέσως τη χριστιανική παρουσία και η επισκοπή παρέμεινε στην εκκλησία της Σάντα Μαρία του Αλφιθέν.
Η βησιγοτθική εκκλησία κατεδαφίστηκε και στη θέση της ανεγέρθη το κύριο τέμενος του Τολέδο. Κάποιοι ερευνητές καταδεικνύουν το γεγονός ότι η αίθουσα προσευχής του τεμένους αντιστοιχούν στη διαρρύθμιση με τα πέντε κλίτη του σημερινού καθεδρικού, το σαχν με τμήμα του σημερινού πλευρικού διαδρόμου και το παρεκκλησίου του αγίου Πέτρου και ο μιναρές με το καμπαναριό. Χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα αρχαιολογικά δεδομένα είναι πιθανόν να διακριθεί μια ισλαμική κολώνα μέσα στο παρεκκλησί της αγίας Λουκίας. Οι μαρμάρινες πλάκες που διακοσμούν το εξωτερικό της χορωδίας είναι βελτίωση προηγούμενο μουσουλμανικού σχεδίου, και οι αψίδες σε ρυθμό χαλιφάτου στην στοά πάνω από το κύριο παρεκκλήσι και του ιερού συμπίπτουν με την μουσουλμανική παράδοση της Κόρδοβα.
Καθεδρικός του Αλφόνσο Δ΄
Η πόλη του Τολέδο ανακτήθηκε το 1085 από τον Αλφόνσο Δ΄ της Καστίλης και του Λεόν. Ένα από τα σημεία της μουσουλμανικής capitulation που έκαναν δυνατό να αλλάξει χέρια η πόλη χωρίς αιματοχυσίες ήταν η υπόσχεση του βασιλιά να συντηρήσει και να σέβεται τα ανώτερα κέντρα μόρφωσης, καθώς και τα ήθη και τη θρησκεία του μουσουλμανικού πληθυσμού, ο οποίος συνυπήρχε με τον μεγαλύτερο μοζαραβικό πληθυσμό. Έτσι, η διατήρηση του κύριου τεμένους ήταν τμήμα της συμφωνίας. Λίγο αργότερα, ο βασιλιάς έπρεπε να φύγει λόγω κρατικών υποχρεώσεων, αφήνοντας την πόλη στα χέρια της γυναίκας του Κωνσταντία και στον αβά του μοναστηριού του Σααγούν, Μπερνάρδ δε Σεδιράκ, ο οποίος είχε εκλεγεί αρχιεπίσκοπος του Τολέδο. Αυτοί οι δύο, σε διμερή συμφωνία και εκμεταλλευόμενοι την απουσία του βασιλιά, προχώρησαν σε μία πράξη η οποία σύμφωνα με τον ιερέα Μαριάνα στο έργο του ‘’Γενική Ιστορία της Ισπανίας’’, σχεδόν προκάλεσε μια μουσουλμανική εξέγερση και οδήγησε στην καταστροφή της πόλης.
Τις 25 Οκτωβρίου 1087, ο αρχιεπίσκοπος σε συνεργασία με τη βασίλισσα Κωνσταντία δημιούργησαν ένα πολεμικό σώμα ώστε να καταλάβει το τέμενος με τη βία. Στη συνέχεια, τοποθέτησαν μια προσωρινή αγία Τράπεζα και κρέμασαν μία καμπάνα στον μιναρέ, ακολουθώντας το χριστιανικό έθιμο. Ο ιερέας Μαριάνα γράφει ότι ο βασιλιάς Αλφόνσο Δ΄ ενοχλήθηκε τόσο πολύ από τα γεγονότα που ούτε ο αρχιεπίσκοπος ούτε η βασίλισσα κατάφεραν να εμποδίσουν τη διαταγή να εκτελέσει όλους τους ενεργά συμμετέχοντες. Ο θρύλος λέει ότι οι ντόπιοι Μουσουλμάνοι βοήθησαν στην επίτευξη ειρήνης, με τον κύριο διαπραγματευτή τους, Αμπού Βαλίντ, να ζητά στο βασιλιά να δείξει έλεος και imploring his fellow townsmen to accept the Christian usurpation ως νόμιμο. Για να δείξει την ευγνωμοσύνη για αυτή την πράξη, το συμβούλιο το καθεδρικού αφιέρωσε ένα homage στον Βαλίντ. Έτσι, η μετατροπή του τεμένους αναβλήθηκε και παρέμεινε καθαγιασμένος ως χριστιανικός καθεδρικός ναός.
Τα σχέδια του πρώην τεμένους δεν έχουν διατηρηθεί ούτε είναι γνωστή η μορφή του, αλλά έχοντας υπόψην δείγματα διατηρημένων τζαμιών σε άλλες ισπανικές πόλεις (όπως στη Σεβίλλη, Χαέν, Γρανάδα, Μάλαγα και Κόρδοβα), θεωρείται ότι ήταν ένα κτίριο με κίονες, πεταλοειδείς αψίδες πάνω στους κίονες, επαναλαμβάνοντας προηγούμενες ρωμαϊκές και βησιγοτθικές κατασκευές. Είναι πιθανό ότι έμοιαζε πολύ με την εκκλησία του Σωτήρα του Τολέδο, που προηγουμένως ήταν τζαμί.
Ο βασιλιάς Αλφόνσο Δ΄ προχώρησε σε σημαντικές δωρεές στη νέα εκκλησία. Στις 18 Δεκεμβρίου 1086, ο καθεδρικός τοποθετήθηκε στην advocacy της Παναγίας και του δόθηκαν βίλλες, μύλοι και το ένα τρίτο των εσόδων των υπόλοιπων εκκλησιών της πόλης.
Καθεδρικός του αρχιεπισκόπου Χιμένεθ δε Ράδα
Η διάταξη του καθεδρικού όπως είναι ορατή σήμερα δημιουργήθηκε τον 13ο αιώνα, ενώ ο Ροδρίγο Χιμένεθ δε Ράδα ήταν αρχιεπίσκοπος του Τολέδου και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του νεαρού Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης. Η έναρξη των εργασιών καθυστέρησε μέχρι ο βασιλιάς να μπορούσε να είναι παρόν στην επίσημη τελετή τοποθέτησης του θεμέλιου λίθου (1227). Χιμένεθ δε ράδα εξελλέγη επίσκοπος του Τολέδο το 1209, και έτσι υπερασπίστηκε στην πρωτοκαθεδρία της έδρας του Τολέδο το 1209 στον Πάπα. Σκόπευε να κτίσει ένα μεγάλο καθεδρικό, αντάξιο της πόλης που κυβερνούσε. Μετά τη εκλογή του, το τέμενος-καθεδρικός διέθετε άφθονο χώρο, αλλά χαμηλή οροφή, με αποτέλεσμα να υπάρχει πολύ θόρυβος. Ο καθεδρικός ήταν παλιός και κάποια τμήματά του είχαν κατεδαφιστεί από τον προκάτοχό του και δεν ήταν τόσο ψηλός ή εντυπωσιακός όσο άλλα θρησκευτικά κτίρια. Ο Χιμένεθ υποστήριζε ενθουσιωδώς την κατασκευή ενός νέου καθεδρικού, σε σύγχρονο γοτθικό ρυθμό. Ασχολήθηκε τόσο πολύ στο έργο ώστε αργότερα φημολογήθηκε λανθασμένα ότι αυτός σχεδίασε τον καθεδρικό.
Περιγραφή
thumb|220px|Ο καθεδρικός όπως φαίνεται από την εκκλησία του Αγίου Ιδελφόνσο Η κατασκευή του κτιρίου επηρεάστηκε σημαντικά από το γαλλικό γοτθικό ρυθμό του 13ου αιώνα, ο οποίος προσαρμόστηκε στο ισπανικό γούστο. Έχει μήκος 120 μέτρα, πλάτος 59 και ύψος 44,5. Αποτελείται από πέντε κλίτη με εγκάρσιο κλίτος και διπλό περίτατο στον πλευρικό διάδρομο. Τα εξωτερικά κλίτη παρουσιάζουν την ιδιαιτερότητα ότι είναι λίγο πλατύτερα από τα υπόλοιπα δύο. Το παλαιότερο τμήμα του κτιρίου είναι το ιερό, το οποίο διατηρεί τα αρχικά τόξα στην στοά από πάνω του και εκτείνεται κατά μήκος των κλιτών και απομακρύνθηκαν σε μία από τις πολλές ανακαινίσεις του καθεδρικού. Ακομή και στη γοτθική περίοδο, αυτά τα τόξα αντικαταστάθηκαν με μεγάλα χρωματιστά παράθυρα. Όσα σώζονται σήμερα έχουν Μουδέχαρ επιρροές. Το κατώτερο τμήμα αποτελείται από λοβοτές αψίδες που βρίσκονται πάνω σε διπλές κολώνες και το επάνω τμήμα παρουσιάζει διαπλεκόμενες αψίδες που είναι συνηθισμένος στο Μουδέχαρ. Δεν είναι γνωστό αν αυτά τα Μουδέχαρ θέματα υπήρχαν στο προηγούμενο τέμενος και αντιγράφηκαν για να τα υπενθυμίζουν ή αν προστέθηκαν σε μία από τις τροποποιήσεις της τοιχοποιίας σαν κάτι αυθεντικό και όμορφο.
Στο ιερό, υπάρχουν διπλός περίπατος, ο οποίος είναι διπλός επειδή αντιστοιχεί στο σχέδιο με τα πέντε κλίτη. Αυτός ο διπλός διάδρομος έχει μεγάλες διαστάσεις και είναι διακοσημένας με αρχιτεκτονικά στοιχεία και θολωτή οροφή. Τα νέα τμήματα των παρεκκλησιών έγιναν με εναλλακτικά σχέδια τετραγώνων ή τριγώνων, και έτσι κάθε παρεκκλήσι έχει διαφορετικό μέγεθος, με τα τετράγωνα να είναι μεγαλύτερα από τα τρίγωνα. Αυτή η διάταξη των παρεκκλησιών υπάρχει και σε καθεδρικούς ναούς στη Γαλλία, όπως σε αυτού του Παρισιού, της Μπουρζ και του Λε Μαν, με τον τελευταίο καθεδρικό να μοιάζει περισσότερο, αν και οι τρεις είναι λιγότερο ογκώδεις σε σχέση με τον καθεδρικό του Τολέδο. Οι μετάπειτα τροποποιήσεις του καθεδρικού οδήγησαν σε αλλαγές στη διάταξη κάποιων παρεκκλησιών, όπως στην περίπτωση του παρεκκλησιού που κατασκευάστηκε στο χώρο που προηγουμένως βρίσκονταν τρία. Η κύρια πρόσοψη είναι ένα ανώμαλο τέτραγωνο που περιλαμβάνει επίσης το δημαρχείο και το αρχιεπισκοπικό μέγαρο. Στα αριστερά είναι το καμπαναριό, ο μόνος πύργος της εκκλησίας που διατηρείται μέχρι σήμερα, και στα δεξία το προεκβάλλον μοζαραβικό παρεκκλησία το οποίο καταλαμβάνει το χώρο όπου βρισκόταν ο δεύτερος πύργος και στο οποίο ανήκει ο θόλος που είναι ορατός δεξία. Η κατασκευή του διατάχθηκε από τον καρδινάλιο Θισνέρος. Ο πύργος αποτελείται από δύο τμήματα, το κατώτερο τμήμα, το οποίο έχει τετράγωνη διατομή, και σχεδιάστηκε από τον Άλβαρ Μαρτίνεθ, και το πάνω οκτάγωνο τμήμα το οποίο σχεδιάστηκε από τον Ανεκίν δε Μπρουσέλας. Στην κορυφή του βρίσκεται ένας οβελός.
thumb|220px|Η πύλη του Ρολογιού (Puerta de Reloj) Η κύρια πρόσοψη έχει τρεις πύλες, γνωστές ως, Πουέρτα δελ Περδόν (Puerta del Perdón, Πύλη της Συγχώρεσης, στο κέντρο), Πουέρτα δελ Χουίθιο Φινάλ (Puerta del Juicio Final, Πύλη της τελικής κρίσης, στα δεξία) και Πουέρτα δελ Ινφιέρνο (Puerta del Infierno, Πύλη της Κόλασης, στα αριστερά). Η πύλη της Συγχώρησης χρονολογείται από τον 15ο αιώνα, καθώς η κατασκευή της ξεκίνησε το 1418. Ονομάστηκε έτσι επειδή συγχωροχάρτια δίνονταν σε όσους τη διέσχιζαν. Σήμερα είναι πάντα κλειστή και χρησιμοποιείται σε ειδικές περιστάσεις, όπως στη χειροτόνιση του αρχιεπισκόπου. Έχει μία μεγάλη αψίδα με έξι γοτθικά τόξα. Η διακόσμησή του αποτελείται από την τυπική γοτθική εικονογραφία, με φιγούρες του Σωτήρα στο κέντρο και των αποστόλων στις παραστάδες. Στο τύμπανο, η Παρθένος Μαρία παραδίδει το φελόνι στον άγιο Ιδελφόνσο, ένα ιδαίτερο θέμα του καθεδρικού το οποίο επαναλαμβάνεται επίσης στο εσωτερικό σε παρεκκλησία και σε πίνακες ζωγραφικής. Τα φύλλα της πόρτα έχουν ύψος 5 μέτρα και είναι καλυμμένα με μπρούτζινες πλάκες, οι οποίες χρονολογούνται από τον 14ο αιώνα. Η πύλη της Τελικής Κρίσης είναι η παλαιότερη από τις τρεις και αναπαριστά την Ημέρα της κρίσης. Από την άλλη, η Πύλη της κόλασης έχει μόνο διάκοσμο με φυτικά μοτίβα. Είναι επίσης γνωστή ως η Πύλη του Πύργου ή των Βαΐων, καθώς χρησιμοποιείται για τη λιτανεία της Κυριακής των Βαΐων.
Η πρόσοψη τροποποιήθηκε το 1787 από τον αρχιτέκτονα Εουγένε Ντουράγκο ύστερα από εντολές του καρδινάλιου Λορενθάνα. Τα γλυπτά είναι έργα του Μαριάνο Σαλβατιέρρα. Οι εργασίες ήταν απαραίτητες εξαιτίας της φθοράς της πέτρας, η οποία δεν ήταν καλής ποιότητας.
Στη βόρεια πρόσοψη βρίσκεται η Πύλη του Ρολογιού, η παλαιότερη από τις πύλες, της οποίας η κατασκευή ξεκίνησε τον 14ο αιώνα. Το τύμπανό της χωρίζεται σε τέσσερα οριζόντια πλαίσια, στα οποία απεικόνιζονται σκηνές από τη ζωή του Χριστού: ο Ευαγγελισμός, η Γέννηση, τα Δώρα των Μάγων, η Σφαγή των Αθώων, η Φυγή στην Αίγυπτο, η περιτομή του Ιησού, η Εύρεση στο ναό, η Βάπτιση και ο Γάμος εν Κανά. Στο επάνω τμήμα του τυμπάνου, απεικονίζεται η Κοίμηση της Θεοτόκου. Το κεντρικό χώρισμα είναι διακοσμήμενη με μία εικόνα της Παναγίας με τον Υιό. Στις παραστάδες βρίσκονται εικόνες βασιλιάδων και αγιών, όλες έργα του γλύπτη Χουάν Αλεμάν, ο οποίος επίσης δούλευσε στην Πύλη των Λεόντων. Πάνω από το κέντρο της πύλη βρίσκεται το ρολόι το οποίο της έδωσε το όνομά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τολέδο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Καστίλλη-Λα Μάντσα
Αντώνιος Μπόρης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Χανιά. Άκμασε το πρώτο ήμισυ του 17ου αιώνα.
Καλλιτεχνικό έργο
Διακρίθηκε σε μικρές απεικονίσεις αυστηρής Κρητικής Τέχνης. Έργα του είναι η εικόνα των Αγίων Πάντων στον ομώνυμο ναό της Ζακύνθου και οι όμοιες δεσποτικές εικόνες του Χριστού και της Θεοτόκου βρεφοκρατούσης στο Μουσείο Ζακύνθου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι
Πράβντα
thumb|Πράβντα, της [[16 Μαρτίου 1917]] Η εφημερίδα Πράβντα (ρωσικά: Правда) για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα αποτέλεσε το καθημερινό κεντρικό όργανο του κόμματος των Μπολσεβίκων (РСДРП (б), РКП (б), ВКП (б), КПСС) και το έντυπο με τη μεγαλύτερη βαρύτητα στη Σοβιετική Ένωση, κατ' ουσία ήταν η κύρια εφημερίδα της χώρας. Διακρίσεις: δύο βραβεία Λένιν (1945, 1962), βραβείο Οκτωβριανής επανάστασης (1972). Σήμερα αποτελεί όργανο του КПРФ, και εκδίδεται τρεις φορές εβδομαδιαίως. Το τιράζ τον Ιούνιο του 2010 έφτανε τα 100.300 αντίτυπα.
Προεπαναστατική περίοδος
Η εφημερίδα έκλεισε επανειλημμένα, αλλά συνέχισε να εκδίδεται με διαφορετικά ονόματα: το 1913 — ως «Рабочая правда», «Северная правда», «Правда труда», «За правду», και το 1914 — «Пролетарская правда», «Путь правды», «Рабочий», «Трудовая правда». Στις 8 Ιουλίου (21 Ιουλίου) 1914, πριν από την έναρξη του Α'Παγκοσμίου Πολέμου, η κυκλοφορία της εφημερίδας είχε απαγορευτεί οριστικά.
Το ζήτημα της Γερμανικής χρηματοδότησης
Μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου η «Πράβντα» άρχισε να εμφανίζεται από τις 5/18 Μαρτίου 1917 ως όργανο του ЦК και της επιτροπής РСДРП(б) της Πετρούπολης. Η κυκλοφορία της «Πράβντα» έφτασε τα 85-90 χιλιάδες φύλλα. Κατά την άποψη μερικών επιστημόνων, την εποχή εκείνη η εφημερίδα χρηματοδοτήθηκε ενεργά από τη Γερμανία χάρη στη μεσολάβηση του Αλεξάντρ Λιόβιβτς Πάρβους. Ο υπουργός εξωτερικών υποθέσεων της Γερμανίας Κιούλμαν παραδέχτηκε σε επιστολή του προς τον Κάιζερ στις 3 Δεκεμβρίου 1917: «Μόνον τότε, όταν οι Μπολσεβίκοι άρχισαν να λαμβάνουν από μας μια σταθερή ροή πόρων μέσω διαφόρων καναλιών και κάτω από διαφορετικές ετικέτες, αυτοί κατάφεραν να σταθεί στα πόδια της το κύριο όργανο τους που ήταν η Πράβντα, να διεξαγάγουν ενεργητική προπαγάνδα και να επεκτείνουν σημαντικά την αρχικά περιορισμένη βάση των μελών του κόμματός τους».
Η «Πράβντα» στη μετασοβιετική εποχή
Στις 19 Αυγούστου 1991 η «Πράβντα» ήταν μεταξύ των εννέα εφημερίδων, που δεν έκλεισαν με την απόφαση της ГКЧП (Επιτροπής Εκτάκτου Ανάγκης). Στις 22 Αυγούστου 1991 η εφημερίδα για τελευταία φορά εκδίδεται ως «όργανο της ΚΕ του ΚΚΣΕ». Την ίδια εκείνη ημέρα η έκδοσή της είχε απαγορευτεί με διάταγμα του Μπορίς Γιέλτσιν ως εκδοτικός οίκος, που είχε υποστηρίζει την ГКЧП, και όργανο του διαλυθέντος τότε ΚΚΣΕ. Τον Σεπτέμβριο η εφημερίδα επανακυκλοφόρησε ανανεωμένη ως «εφημερίδα για γενικότερα πολιτικά θέματα», εκδοθείσα από κολεκτιβίστικη οργάνωση του προσωπικού της. Την ίδια εποχή η συντακτική ομάδα χάνει το μεγαλύτερο μέρος των γραφείων της στο κτίριο της οδού «Πράβντα», 24. Το πολυόροφο κτίριο απελευθερώνεται για τις εκδόσεις των επισήμων αρχών της ΡΣΟΣΔ, ιδιαιτέρως για τη «Российская газета» (εφημερίδα της κυβέρνησης) και την εφημερίδα «Россия». Στο όνομα του κυρίαρχο εκτελεστικό οργάνου της εφημερίδας και μαζί με τη σύνταξη συγκροτήθηκε το Διοικητικό Συμβούλιο με επικεφαλής τον Ν.Ριζκόβ. Το 1992 ιδρύεται η ΕΠΕ «Правда-Интернешнл», και μέχρι το 1996 την εφημερίδα έλεγχαν οι Έλληνες επιχειρηματίες αδερφοί Γιαννίκος. Ο εκδοτικός οίκος και πάλι πολύ σύντομα τέθηκε υπό απαγόρευση λειτουργίας μετά γεγονότα της 4 Οκτωβρίου 1993 (δείτε Διάλυση του Ανώτατου Σοβιέτ της Ρωσικής Ομοσπονδίας (1993)). Από τον Απρίλιο του 1997 η εφημερίδα ξεκίνησε να κυκλοφορεί ως το επίσημο όργανο του КПРФ, γεγονός που επιβεβαιώθηκε με ειδική απόφαση του IV Συνεδρίου του КПРФ. Ακριβώς μέχρι το 2003 βγήκαν αρκετές εφημερίδες με το όνομα «Правда», ενώ κατά περιόδους προέκυψαν δικαστικές διαμάχες για το ζήτημα της χρήσης του εμπορικού σήματος. Μια εκδοτική κολεκτίβα ενός εξ' αυτών των εκδοτικών οίκων, υπό την ηγεσία του Βίκτωρα Λίννικ, αναγκάστηκε να αλλάξει την ονομασία της — και η εφημερίδα να επανεκδοθεί με το όνομα «Слава» (δόξα), ενώ η τυπογραφική εμφάνιση του λογοτύπου ήταν παρόμοια με το αρχικό λογότυπο της «Правда». Την αρχική «Правда» συχνά την ονόμαζαν "Красная «Правда» ή «Правда-КПРФ» (λόγω των γραμμών κάτω από τον τίτλο της εφημερίδας: «Коммунистическая партия Российской Федерации» και από το κόκκινο λογότυπο που εκδοτικού οίκου).
Βιβλιογραφία
''Ильин А. А.'' Геннадий Зюганов. «Правда» о вожде — М. : Алгоритм, 2005. — ISBN 5-9265-0171-7
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες στη ρωσική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Ρωσική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Μόσχα
Βάνλοσε ΙΦ
Η Βάνλοσε ΙΦ είναι μια δανέζικη ποδοσφαιρική ομάδα, η οποία αγωνίζεται στην Danmarksserien. Ιδρύθηκε το 1921. Έδρα της ομάδας είναι το Vanløse Idrætspark, χωρητικότητας 5000 θεατών. Έχει κερδίσει το κύπελλο Δανίας το 1974. Συμμετείχε 2 περιόδους στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Δανίας, 23 περιόδους στο δεύτερο επίπεδο και άλλες 18 στο τρίτο επίπεδο ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Δανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Δανίας Κατηγορία:Βάνλοσε ΙΦ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1921
Ρόμπερτ Κέννεντυ
Ο Ρόμπερτ Φράνσις Μπόμπι Κέννεντυ (Robert Francis "Bobby" Kennedy, 20 Νοεμβρίου 1925 - 6 Ιουνίου 1968), κοινώς γνωστός και με τα αρχικά του RFK, ήταν Αμερικανός πολιτικός από τη Μασαχουσέτη.