cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπομπ Ματάιας
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, το 1948, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο με 7.139 βαθμούς και έγινε ο νεαρότερος ολυμπιονίκης στον στίβο από το 1896. Το 1950 πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ σπάζοντας το φράγμα των 8.000 βαθμών (8.042), ενώ ήδη φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Το 1952 στο Ελσίνκι, στα 21 του χρόνια, ο υπεραθλητής πέτυχε νέο ρεκόρ με 7.887 βαθμούς κατακτώντας και δεύτερο χρυσό μετάλλιο. Αποσύρθηκε από τους στίβους σε νεαρή ηλικία και εμφανίστηκε σε ταινίες του Χόλιγουντ, με παρτενέρ το σύμβολο του σεξ Τζέιν Μάνσφιλντ στον ρόλο του μυθικού Μασίστα και σε μια ταινία με υπόθεση τη ζωή του. Έπειτα ασχολήθηκε με την πολιτική, καθώς από το 1967 μέχρι το 1975 υπήρξε μέλος του αμερικανικού Κογκρέσου και το 1983 έγινε μέλος της Ολυμπιακής Επιτροπής των ΗΠΑ. Πέθανε σε ηλικία 75 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952 Κατηγορία:Δεκαθλητές Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IAAF
Γεώργιος Δουζίνας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πόρο και σπούδασε Νομικά. Διορίστηκε νομάρχης Λακωνίας από τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1920. Το 1923 εξελέγη πληρεξούσιος Τροιζηνίας στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση.
Στην κυβέρνηση του Παπαναστασίου υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας για βραχύβια θητεία, από τις 19 Ιουνίου ως τις 24 Ιουλίου 1924. Στις εκλογές του 1926 ήταν υποψήφιος βουλευτής Πειραιώς με τη Δημοκρατική Ένωση και συγκέντρωσε 614 ψήφους. Το 1929 και το 1932 εξελέγη γερουσιαστής στο νομό Αττικοβοιωτίας.
Πέθανε στην Αθήνα, το Μάιο του 1943.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Βουλευτές Τροιζηνίας Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Νομάρχες Λακωνίας
Μπουράκ Γιλμάζ
Γεννημένος στην Αττάλεια της Τουρκίας, γιος του πρώην τερματοφύλακα της Αντάλιασπορ, Φικρέτ Γιλμάζ, ο Μπουράκ Γιλμάζ άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στην Αντάλιασπορ, όπου υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο τον Ιούλιο του 2002 και έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στην σεζόν 2002-03 του τουρκικού πρωταθλήματος. Μετά από τέσσερις σεζόν στην Αντάλιασπορ, ο Γιλμάζ αποκτήθηκε από την Μπεσίκτας πριν από τη σεζόν 2006-07, όπου έπαιξε μιάμιση σεζόν και αναπτύχθηκε κυρίως στο φτερό. Ο Γιλμάζ είχε ένα σύντομο πέρασμα από την Μανίσασπορ πριν ενταχθεί στη Φενερμπαχτσέ για τη σεζόν 2008-09. Δόθηκε δανεικός στην Εσκισεχίρσπορ για την επόμενη σεζόν και αποκτήθηκε από την Τραμπζονσπόρ στο χειμερινό παράθυρο της σεζόν 2009–10, όπου έκανε το μεγάλο άλμα στην καριέρα υπό τον προπονητή Σενόλ Γκιουνές, και έγινε ο κορυφαίος σκόρερ της Süper Lig με 33 γκολ στην σεζόν 2011–12.
Μετά από τρεις σεζόν που πέρασε στη Τραμπζονσπόρ, όπου κέρδισε ένα τουρκικό κύπελλο και ένα τουρκικό σούπερ καπ, ο Γιλμάζ προσχώρησε στη Γαλατασαράι, παραμένοντας για τέσσερις σεζόν και κέρδισε δύο τίτλους Süper Lig το 2012–13 και το 2014–15, καθώς και ως αναδείχθηκε κορυφαίος σκόρερ της Süper Lig για δεύτερη φορά στην καριέρα του στην σεζόν 2012–13. Το 2016, ο Γιλμάζ εντάχθηκε στην κινεζική ομάδα Μπεϊτζίν Γκουοάν για δύο σεζόν, όπου σημείωσε συνολικά 28 γκολ. Ο Γιλμάζ επέστρεψε στη συνέχεια στην Τραμπζονσπόρ για μια δεύτερη φορά που διήρκεσε δύο σεζόν. Για τη σεζόν 2018-19, ο Γιλμάζ επέστρεψε στη Μπεσίκτας, σημειώνοντας 11 και 13 γκολ αντίστοιχα στις δύο σεζόν του, πριν ενταχθεί στη γαλλική Λιλ το 2020. Με τη Λιλ σημείωσε 25 γκολ σε 41 αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις και βοήθησε τη Λιλ να κατακτήσει το πρωτάθλημα.
Εκπροσωπώντας την Τουρκία σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες μεταξύ 2001 και 2006, ο Γιλμάζ έκανε το ντεμπούτο του σε ένα φιλικό παιχνίδι εναντίον του Αζερμπαϊτζάν το 2006. Με 28 γκολ όσον αφορά το 2021, ο Γιλμάζ είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος σκόρερ της Τουρκίας μετά τον Χακάν Σουκούρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Πρώτοι σκόρερ ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Ευρώπης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντάλιασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπεσίκτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μανίσασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσκισεχίρσπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τραμπζονσπόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ20
Παλαγκρούζα (αρχιπέλαγος)
285px|thumb|Το αρχιπέλαγος Παλαγκρούζα στην Αδριατική Το αρχιπέλαγος Παλαγκρούζα (κροάτικα: Palagruža, ελληνικά: Πελαγούσαι) βρίσκεται στη μέση της Αδριατικής Θάλασσας, 123 χιλιόμετρα νότια του Σπλιτ και 53 χιλιόμετρα ανατολικά της χερσονήσου Γκαργκάνο της Ιταλίας. Το αρχιπέλαγος ανήκει στην Κροατία και είναι το νοτιότερο άκρο της.
Αποτελείται από δύο μικρά νησιά, τη Βέλα ή Βέλικα Παλαγκρούζα (Vela ή Velika Palagruža) (Μεγάλη Παλαγκρούζα) και τη Μάλα Παλαγκρούζα (Mala Palagruža) (Μικρή Παλαγκρούζα), καθώς και από δεκάδες βράχους και υφάλους από δολομίτη. Τα δύο νησιά δεν κατοικούνται παρά μόνο από το προσωπικό του φάρου που υπάρχει στη Βέλα Παλαγκρούζα. Το καλοκαίρι τουρίστες επισκέπτονται τα νησιά με βενζινάκατους που ξεκινούν από το νησί Κόρτσουλα (Korčula).
Κατηγορία:Νησιά της Κροατίας Κατηγορία:Νησιά της Μεσογείου Κατηγορία:Αδριατική Θάλασσα
Σπιρτόκουτο
Το Σπιρτόκουτο είναι ελληνική δραματική ταινία του 2002, σε παραγωγή και σκηνοθεσία Γιάννη Οικονομίδη. Το σενάριο γράφτηκε από τον σκηνοθέτη και τη Λένια Σπυροπούλου. Πρωταγωνιστούν ο Ερρίκος Λίτσης και η Ελένη Κοκκίδου.
Η ταινία είναι οικογενειακό δράμα, με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη (Ερρίκος Λίτσης), ιδιοκτήτη μιας καφετέριας στον Κορυδαλλό. Όλα τα περιστατικά εκτυλίσσονται κατά την διάρκεια μίας καλοκαιρινής ημέρας με καύσωνα.
Πλοκή
Ο Δημήτρης (Ερρίκος Λίτσης), ο ιδιοκτήτης μιας καφετέριας στον Κορυδαλλό, με την βοήθεια του Γιώργου (Κώστας Ξυκομηνός) -αδελφού της συζύγου του Δημήτρη, Μαρίας (Ελένη Κοκκίδου)- συζητούν για ορισμένα επαγγελματικά σχέδια που έχουν από κοινού. Ο Γιώργος δηλώνει ότι αποχωρεί από αυτά και οι οι δύο άνδρες λογομαχούν.
Το βράδυ της ίδιας ημέρας, ο Βαγγέλης (Γιάννης Βουλγαράκης), υπάλληλος στο κατάστημα του Δημήτρη, φέρνει στο σπίτι τον μεθυσμένο Δημήτρη που, υπό την επήρεια του ποτού, λέει ασυνάρτητα λόγια. Οι προσπάθειες να τον συνεφέρουν είναι άκαρπες. Τέλος, ο Δημήτρης εξουθενωμένος λέει στον Γιώργο ότι θα αναβάλουν τα σχέδιά τους.
Το θεατρικό Σπιρτόκουτο
Το 2006 ο Γιάννης Οικονομίδης ανέθεσε στην θεατρική ομάδα 90ο C και τον σκηνοθέτη της, Δημήτρη Κομνηνό, να διασκευάσουν και να ανεβάσουν το Σπιρτόκουτο στο θέατρο. Η παράσταση σήκωσε αυλαία στο θέατρο Βικτώρια στις 5 Οκτωβρίου του 2007 και ολοκλήρωσε τον κύκλο της στις 20 Απριλίου του 2008. Τη διασκευή υπέγραψε η Χαρά Τσιώλη, τη σκηνοθεσία ο Δημήτρης Κομνηνός, τη σκηνογραφία ο Γιώργος Λυντζέρης, τη μουσική ο Ανδρέας Τρούσσας και τους φωτισμούς ο Αντώνης Παναγιωτόπουλος. Το ρόλο του φωνακλά πάτερ φαμίλια "Δημήτρη" ενσάρκωσε ο Κώστας Μπάρας ενώ τους υπόλοιπους ρόλους υποδύθηκαν οι ηθοποιοί Τζένη Σκαρλάτου, Μελέτης Γεωργιάδης, Μαριάννα Λαμπίρη, Άρης Τσαμπαλίκας, Χριστίνα Δενδρινού και Γιώργος Κατινάς. Η παράσταση απέσπασε θετικές κριτικές από το σύνολο σχεδόν του θεατρικού τύπου. Η θεατρική μεταφορά του Σπιρτόκουτου απέφερε στον Γιάννη Οικονομίδη μια ακόμα διάκριση: το Βραβείο Κοινού του περιοδικού Αθηνόραμα στην κατηγορία "Καλύτερο Νεοελληνικό Έργο". Υποψήφια στα ίδια βραβεία ήταν και η πρωτότυπη μουσική του Ανδρέα Τρούσσα.
Πηγές
Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες
Κοκκινόβραχος Αττικής
Ο  Κοκκινόβραχος  είναι οικισμός που βρίσκεται στον κάμπο των Αφιδνών, στους Ανατολικούς πρόποδες της Πάρνηθας της Δημοτικής Κοινότητας Αφιδνών που βρίσκεται μικρός παλαιός οικισμόΔιοικητικά ανήκει στον Δήμο Ωρωπού, στον οποίο εντάχθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης η κοινότητα Αφιδνών. Ο οικισμός είναι αραιοκτισμένος, αποτελούμενος κυρίως από νεόκτιστα σπίτια γύρω από έναν πυρήνα που αποτελούσε το παλιό ομώνυμο αγρόκτημα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 310 μέτρων και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 195 κάτοικοι. Ο Κοκκινόβραχος χτίστηκε από Αρβανίτες κτηνοτρόφους και αρχικά έφερε την ονομασία Λιοσάτι. Το 1927 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Κοκκινόβραχος, αν και εξακολουθεί να αναφέρεται ακόμη ως Λιοσάτι.
Πορεία του πληθυσμού:
Ο Τζορτζ Φίνλεϊ
Το Λιοσάτι ήταν κατά πάσα πιθανότητα το κτήμα που αγόρασε ο Σκοτσέζος ιστορικός και φιλέλληνας Τζορτζ Φίνλεϊ το 1830 από Τούρκους τσιφλικάδες, και συγκεκριμένα από τους γιους του μεγαλοτσιφλικά Κιαμίλ μπεή από την Κόρινθο. Επειδή αυτό αναφέρεται στα ημερολόγιά του ως "Λίοσια", συνήθως συγχέεται με τα γνωστά Λίοσια στη δυτική Αθήνα. Την ονομασία "Λιόσια" την χρησιμοποιούν ωστόσο και οι παλιοί κάτοικοι του Κοκκινόβραχου εναλλακτικά με το "Λιοσάτι" μέχρι σήμερα. Υπέρ της εκδοχής ότι πρόκειται για το παλιό κτήμα του Φίνλεϊ συνηγορεί και μια αναφορά στο ημερολόγιό του: "Λίοσια. Βρήκα και πάλι μεγάλες ποσότητες πυρόλιθου σε Λιόσια και Αφίδνες" (άρα τοποθετεί τα μέρη αυτά μαζί), ενώ αμέσως μετά ανεφέρεται στην "βρύση της Μπελούσας", η οποία υπάρχει ακόμη στον Κοκκινόβραχο με το όνομα Μπελούσι, μαζί με το παρακείμενο εκκλησάκι, το οποίο επίσης αναφέρει. Γενικά, στην περιήγηση της Αττικής που περιγράφει στο ημερολόγιό του, ο Φίνλεϊ τοποθετεί τα "Λιόσια" κοντά στα Κιούρκα (Αφίδνες), το Καπανδρίτι, το Χαλκούτσι και τον Αγ. Μερκούριο, ποτέ όμως κοντά στην Αθήνα. Ως "Λιόσια (κτήμα)" (Liosia [Gut]) αναγράφεται η περιοχή άλλωστε και στον λεπτομερή χάρτη της Αττικής των Ερνστ Κούρτιους (Ernst Curtius) και Γιόχαν Άουγκουστ Κάουπερτ (Johann August Kaupert) (Βερολίνο 1881-1900). Επίσης σώζεται μία παλιά διώροφη οικία που αναφέρεται από παλιούς κατοίκους του οικισμού ως "Σπίτι του Φίνλεϊ".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του νομού Αττικής
Ραντεβού με μια άγνωστη
Το Ραντεβού με μια άγνωστη (εναλλακτικός τίτλος: Για μια νύχτα έρωτα, ξένοι τίτλοι: One night for love, Appointment with an unknown woman - διεθνείς, Appuntamento con una sconosciuta - Ιταλία) είναι μια ελληνική αισθηματική-δραματική ταινία του 1968, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Έλενα Ναθαναήλ, Γιάννης Βόγλης, Δημήτρης Μυράτ και Ανν Λόνμπεργκ.
Πλοκή
Έφθασε η στιγμή που η Χριστίνα (Έλενα Ναθαναήλ) θα πρέπει να απολογηθεί για τον φόνο που διέπραξε. Όμως όλη η αλήθεια βρίσκεται κλεισμένη στο προσωπικό ημερολόγιό της. Εκεί γράφει για τις ατέλειωτες ώρες μοναξιάς και πλήξης, που περνούσε στο σπίτι περιμένοντας τον άντρα της, ένα καταξιωμένο και πολυάσχολο εισαγγελέα (Δημήτρης Μυράτ). Κάποια μέρα γνωρίζει τον ζωγράφο Αλέξη (Γιάννης Βόγλης), ο οποίος ζει μόνος σε μια καλύβα, αποκομμένος από τον κόσμο, και συνάπτει μαζί του ερωτική σχέση. Όταν η Ειρήνη (Ανν Λόνμπεργκ), κόρη του εισαγγελέα από τον πρώτο του γάμο αντιλαμβάνεται αυτήν τη σχέση, αποκαλύπτει την αλήθεια στον πατέρα της και οι δύο εραστές χωρίζουν. Ο Αλέξης προαπαθεί να κρατήσει τη Χριστίνα κοντά του και, κάποια στιγμή, βρίσκεται δολοφονημένος, ενώ βασική ύποπτη για τη δολοφονία του είναι η Χριστίνα.
Παραγωγή
Η ταινία περιλαμβάνει αρκετά πλάνα από αναγνωρίσιμα σημεία του Πειραιά, όπως το Δημοτικό Θέατρο (που εμφανίζεται ως "δικαστικό μέγαρο" για τις ανάγκες της υπόθεσης), η οδός Αγίου Κωνσταντίνου πριν πεζοδρομηθεί, η εκκλησία αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, η έπαυλη Οριγώνη στην οδό Καραγιώργη Σερβίας πάνω από την παραλία Βοτσαλάκια, η οδός Παυσιλύπου στην Καστέλλα, ο όρμος Αφροδίτης, η οδός Τομπάζη, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου καθώς και η νησίδα Κουμουνδούρου. Επίσης, στο πλαίσιο μιας εκδρομής, υπάρχουν και πλάνα από τα Μετέωρα.
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1968. Κόβοντας 70.280 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 74η θέση ανάμεσα σε 108 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Διακρίσεις
Βραβείο α' γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1968 στην Έλενα Ναθαναήλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1968 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Πάνου Κοντέλη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ζεν (Ντ. Τ. Σουζούκι)
Ζεν είναι ο τίτλος βιβλίου του Ιάπωνα φιλόσοφου, καθηγητή και συγγραφέα, υποψήφιου για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1963, Ντ. Τ. Σουζούκι. Εκδόθηκε στην Ιαπωνία το 1934, ενώ η γερμανική έκδοση του 1939 συνοδεύτηκε από πρόλογο του Ελβετού ιατρού και ψυχολόγου Καρλ Γιουνγκ. Στα Ελληνικά μεταφράστηκε το 1975 από τη Σοφία Άντζακα, εκδόσεις Αντινέα. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σπαγειρία, 2015.
Περιεχόμενο
Το αντικείμενο του βιβλίου είναι η Ζεν. Μία εισαγωγή στη Ζεν. Όπως γράφει ο Καρλ Γιουνγκ στον πρόλογό του: «Τα έργα του Σουζούκι για τη Ζεν αποτελούν μια εξαιρετική συμβολή στη γνώση του ζωντανού Βουδισμού και συγκαταλέγονται ανάμεσα στα καλύτερα έργα του είδους που είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες δεκαετίες.» Και: «Η ευγνωμοσύνη μας προς τον συγγραφέα είναι μεγάλη, πρώτα απ' όλα, γιατί έφερε τη Ζεν πιο κοντά στη Δυτική κατανόηση και, ύστερα, για τον τρόπο που πέτυχε αυτό του το έργο .»
Το βιβλίο χωρίζεται σε εννέα κεφάλαια:
Ι. Προκαταρκτικά ΙΙ. Τι είναι η Ζεν; ΙΙΙ. Είναι η Ζεν μηδενισμός; ΙV. Η παραδοξότητα της Ζεν V. Ζεν, μια ανώτερη κατάφαση VI. Η πρακτική Ζεν VII. Σατόρι μια νέα ενατένιση της ζωής VIII. Tο Κοάν IX. Η αίθουσα διαλογισμού και η ζωή των μοναχών
Άννα της Βρετάνης
Η Άννα της Βρετάνης (Anne de Bretagne, Νάντη, 25 Ιανουαρίου 1477 - Μπλουά, 9 Ιανουαρίου 1514) ήταν βασίλισσα της Γαλλίας, σύζυγος δύο αλληλοδιαδόχων βασιλέων.
Κόρη του Φραγκίσκου Β΄, Δούκα της Βρετάνης, και της Μαργαρίτας των Φουά, κόρης του Γκαστόν Δ΄ της Φουά, ήταν η πλουσιότερη γυναίκα της Ευρώπης στην εποχή της. Ήταν το μοναδικό από τα επιζήσαντα παιδιά του πατέρα της, οπότε και διάδοχος του δουκάτου. Της δόθηκε αξιόλογη εκπαίδευση από τη Φρανσουάζ ντε Ντινάν και τον ποιητή Ζαν Μεσινό. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βρετονικής διαδοχής, η Βρετάνη κλήθηκε να εφαρμόσει τον ημι-Σαλικό νόμο, σύμφωνα με τον οποίο με την έλλειψη αρσενικού απογόνου στην οικογένεια μπορεί να κληρονομήσει τον θρόνο η κόρη με τον σύζυγό της.
Διάδοχος της Βρετάνης
Ο πατέρας της ανήκε στον Καπετιδικό οίκο του Μονφόρ, υστερότοκο οίκο του Ντρε, που κυβερνούσε τη Βρετάνη. Ο πόλεμος της διαδοχής είχε τελειώσει με τον αντι-Σαλικό νόμο, ο οποίος έναν αιώνα μετά δεν είχε εφαρμοστεί ποτέ. Αλλά το 1486, ο πατέρας της Άννας, Φραγκίσκος Β΄, ήταν έτοιμος να αναγνωρίσει την κόρη του ως διάδοχο, παρ'όλα αυτά προσπάθησε να παντρέψει την κόρη του με ισχυρό Γάλλο ευγενή, αφού η κόρη του είχε όλα τα οικονομικά προσόντα. Αναζήτησε μνηστήρα τον Εδουάρδο, γιο του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Δ΄ (1481), αλλά το παιδί εξαφανίστηκε μετά τον θάνατο του πατέρα του, πιθανώς δολοφονήθηκε, και αργότερα επέλεξε τον Μαξιμιλιανό των Αψβούργων.
Όμως τα στρατεύματα του Φραγκίσκου Β΄ ηττήθηκαν το 1488 από τους Γάλλους και ο Φραγκίσκος αναγκάστηκε να υπογράψει συνθήκη, σύμφωνα με την οποία δεν θα μπορούσε να επιλέξει σύζυγο για την κόρη του δίχως τη συγκατάθεση του βασιλιά της Γαλλίας. Το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου σκοτώθηκε πέφτοντας από το άλογό του, οπότε η Άννα τον κληρονόμησε ως δούκισσα και ήταν έτοιμη να οδηγήσει τα στρατεύματα της Βρετάνης κατά της Γαλλίας.
Η πρώτη κίνηση της Άννας ήταν να εξασφαλίσει έναν ισχυρό σύζυγο, ώστε να πετύχει την ανεξαρτησία της Βρετάνης, και ο Μαξιμιλιανός των Αψβούργων ήταν ο ικανότερος. Ο γάμος με τον Μαξιμιλιανό έγινε στην πόλη Ρεν (19 Δεκεμβρίου 1490), δίνοντας στην Άννα τον τίτλο της Βασίλισσας των Ρωμαίων (λατ. Regina Romanorum), πράγμα που οι Γάλλοι είδαν σαν μια τεράστια πρόκληση. Παραβίασε τη συνθήκη του Βερζέ που είχε υπογράψει ο πατέρας της, ώστε να μην παντρευτεί χωρίς τη συγκατάθεση του Γάλλου βασιλιά και παντρευόταν έναν μεγάλο εχθρό της Γαλλίας.
Την ίδια εποχή, οι Αψβούργοι ήταν απασχολημένοι σε πόλεμο στην Ουγγαρία και δεν έδειξαν ενδιαφέρον για τη Βρετάνη. Την άνοιξη του 1491, ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας με στρατεύματα βάδιζε κατά της πόλης Ρεν όπου βρισκόταν η Άννα.
Βασίλισσα της Γαλλίας με δύο διαφορετικούς βασιλείς
Με την άνοδο του Καρόλου στο Γαλλικό θρόνο στέφθηκε βασίλισσα της Γαλλίας. Ο Κάρολος την περιφρονούσε, της έδωσε τον τίτλο Δούκισσα της Βρετάνης και κοιμόταν σε ξεχωριστό κρεβάτι από αυτήν. Όταν έλειπε σε ταξίδια, προτιμούσε να δώσει την αντιβασιλεία στην αδελφή του παρά στη σύζυγό του. Δεν κατόρθωσε να κάνει παιδιά, αφού από τα τέσσερα τα τρία πέθαναν στη γέννα, και ένα μόνο επέζησε αλλά πέθανε τριών ετών, κάτι που της έφερε μεγάλη θλίψη, αφού επιθυμούσε έντονα να σταθεροποιήσει τη θέση της κάνοντας γιο. Ο Κάρολος Η΄ πέθανε το 1498 από ατύχημα, ενώ αυτή ήταν μόλις 21 ετών και προετοιμάστηκε για γάμο, σύμφωνα με τη συμφωνία που είχε γίνει, με το νέο βασιλιά της Γαλλίας, Λουδοβίκο ΙΒ΄. Στο μεσοδιάστημα μέχρι το νέο της γάμο επισκέφτηκε τη Βρετάνη, βρίσκοντας την ευκαιρία να κάνει πολλές συχνές επισκέψεις για να τη γνωρίσει καλύτερα και να ενισχύσει την πολιτική της επίδραση.
Μετά τον τρίτο της γάμο ήταν πια μια ώριμη βασίλισσα και όχι παιδί, όπως με τους προηγούμενους γάμους της. Προσπάθησε με όλα τα μέσα να πετύχει την ανεξαρτησία της Βρετάνης, που παραχωρήθηκε στην κόρη τους, Κλαυδία, και τακτοποίησε τον γάμο της κόρης της με τον Κάρολο του Λουξεμβούργου. Τότε ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ χώρισε την Άννα, γιατί δεν μπορούσε να του κάνει γιο, αρνήθηκε τον Κάρολο του Λουξεμβούργου και πάντρεψε την Κλαυδία με τον Φραγκίσκο των Βαλουά.
Πέθανε στο Μπλουά από νεφρολιθίαση.
Παιδιά
Με τον Κάρολο Η' της Γαλλίας:
Με το Λουδοβίκο ΙΒ' της Γαλλίας:
Έχουν καταγραφεί ακόμη πέντε αποβολές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Δούκισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Οίκος του Ντρε Κατηγορία:Δούκισσες της Βρετάνης Κατηγορία:Δούκισσες του Μιλάνου Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης
NGC 14
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0014 Κατηγορία:Ακανόνιστοι γαλαξίες Κατηγορία:Πήγασος (αστερισμός) Κατηγορία:Γαλαξίες Arp
Ατμπάρα (πόλη)
μικρογραφία|Παραδοσιακές σκηνές των Beja, παραπλεύρως σύγχρονων κτηρίων. μικρογραφία|Χάρτης όπου φαίνεται το σιδηροδρομικό δίκτυο του Σουδάν και η θέση της Ατμπάρα σε αυτό. μικρογραφία|Ο σιδηροδρομικός σταθμός της Ατμπάρα. μικρογραφία|Εργαστήριο σιδηροδρομικού εργοστασίου στην Ατμπάρα. Η Ατμπάρα (αγγλικά:Atbara και ενίοτε Atbarah, عطبرة ʿAṭbarah), είναι πόλη με 111.399 κατοίκους (2007) που βρίσκεται στο Κρατίδιο του Νείλου Ποταμού (River Nile State) στο βορειοανατολικό Σουδάν.
Λόγω των συνδέσεών της με τη σιδηροδρομική βιομηχανία, η Ατμπάρα είναι επίσης γνωστή και ως "πόλη σιδηροδρόμων".
Ιστορία
Η συμβολή του Νέίλου και του βορειότερου παραποτάμου του, τον Ατμπάρα (Bahr-el-Aswad ή Μαύρου Ποταμού) ήταν στρατηγική τοποθεσία για στρατιωτικές επιχειρήσεις. Στη Μάχη της Ατμπάρα που πραγματοποιήθηκε στις 8 Απριλίου 1898 πλησίον της Νακχέιλα (Nakheila), στη βόρεια όχθη του ποταμού, ο Αγγλο-Αιγυπτιακός στρατός του Λόρδου Κίτσενερ νίκησε τις δυνάμεις του Μαχντί (Mahdi), ηγούμενες από τον Amir Mahmud Ahmad. Η ενισχυμένη θέση του Κίτσενερ, οδήγησε στις 2 Σεπτεμβρίου 1898, σε μια αποφασιστική νίκη στη Μάχη της Ομντουρμάν, δίνοντας στους Άγγλους τον έλεγχο επί του Σουδάν.
Η πόλη ήταν το κέντρο της Σουδανικής σιδηροδρομικής βιομηχανίας. Πλέον, ελάχιστα τραίνα κατασκευάζονται και η σιδηροδρομική κίνηση έχει ελαττωθεί αισθητά. Ο αρχικός σταθμός και οι παράξενες θολοειδούς σχήματος οικίες των σιδηροδρομικών εργατών υφίστανται. Το πρώτο εργατικό σωματείο στο Σουδάν, δημιουργήθηκε το 1946 μεταξύ των σιδηροδρομικών εργατών της Ατμπάρα.
Πιθανό λόγω της επιρροής των σιδηροδρομικών σωματείων, η Ατμπάρα θεωρείται επίσης από πολλούς, ως η έδρα του Σουδανικού κομμουνισμού. Κατά τη δεκαετία το 1970, ο Σουδανός πρόεδρος Jaafar Nimeiri, εναλλάσσονταν μεταξύ κομμουνισμού, καπιταλισμού και Ισλαμικού φονταμενταλισμού - αναλόγως με το ποιος προσπαθούσε να τον πάρει προς την πλευρά του και έτσι να αντλήσει χρήματα από αυτόν - και η φάση του κομμουνισμού, είχε το προπύργιό της πέρι την Ατμπάρα.
Η Ατμπάρα ήταν επίσης τον Δεκέμβριο του 2018 και το σημείο εκκίνησης για κινητοποιήσεις ενάντια στο καθεστώς.
Γεωγραφία
Η Ατμπάρα βρίσκεται στην ένωση των ποταμών Νείλου και Ατμπάρα.
Η Ατμπάρα απαρτίζεται από αρκετές συνοικίες περιλαμβάνοντας τη συνοικία Ουμπουκόλε (Umbukole) όπου και το Πρώτο Γυμνάσιο στην Ατμπάρα. Άλλες συνοικίες περιλαμβάνουν τη σιδηροδρομική συνοικία Almurabaat, Alsawdana και Almatar.
Αρχικά η Ουμπουκόλε (Umbukole) ήταν η ονομασία που δόθηκε σε μια πρωτεύουσα, σε μια βόρεια περιοχή στην επαρχία Kurti. Τώρα, θυμίζει κυρίως ως η ονομασία μιας μικρής συνοικίας στην Ατμπάρα.
Μια από τις σημαντικές συνοικίες της Ατμπάρα είναι η Al-Dakhla (αραβικά: الداخلة), ορισμένοι ακόμα χρησιμοποιούν την ονομασία Al-Dakhla αναφερόμενοι στην Ατμπάρα.
Οικονομία
Η Ατμπάρα είναι σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος και κέντρο κατασκευής σιδηροτροχιών. Οι περισσότερες εργασίες στην Ατμπάρα, έχουν σχέση με το σιδηρόδρομο. Εδώ βρίσκονται και τα κεντρικά γραφεία της Σουδανικής Εθνικής Εταιρείας Σιδηροδρόμων.
Η πόλη επίσης, είναι η έδρα μιας εκ των μεγαλυτέρων εργοστασίων τσιμέντου, της Atbara Cement Corporation.
Κλίμα
Η Ατμπάρα έχει ζεστό ερημικό κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh). Η ετήσια μέση θερμοκρασία φθάνει τους 30 °C (86 °F) και οι μέσες μέγιστες θερμοκρασίες υπερβαίνουν τους 40 °C (104 °F) κατά τη διάρκεια των 7 μηνών του έτους. Η ετήσια μέση βροχόπτωση είναι 60 mm, κυρίως από τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Η Ατμπάρα είναι ηλιόλουστη, κατά μέσο όρο 3.545 ώρες φωτεινότητα ηλιοφάνεια ανά έτος ή 81% πιθανή ηλιοφάνεια. Ένα άλλο γράφημα με διαφορετικούς μέσους όρους εμφανίζεται παρακάτω.
Αξιοσημείωτοι κάτοικοι
Ένας γνωστός κάτοικός της είναι ο Mandour Elmahdi ο οποίος έγραψε για την Ιστορία του Σουδάν.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Παραπομπές Σημειώσεων
<references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στο Νείλο Ποταμό (κρατίδιο)
Φαταλισμός
Ο Φαταλισμός αποτελεί μια φιλοσοφική πνευματική στάση που αποδέχεται πως ο,τι συμβαίνει είναι προκαθορισμένο και προδιαγεγραμμένο να συμβεί, υπονοώντας έτσι κάποια ανώτερη δύναμη που προσδιορίζει και επιτάσσει αυτή. Ο όρος προήλθε από τη ρωμαϊκή μυθολογία από τη προσωποποίηση της θεάς Μοίρας, της Fata. Κατά συνέπεια ο όρος φαταλισμός πραγματεύεται τους μεταγενέστερους τρόπους σκέψης και στάσης και όχι τους προγενέστερους της ρωμαϊκής περιόδου. Ο Φαταλισμός αποδίδεται επίσης και με τους όρους μοιροκρατία, ή και μοιρολατρία, όχι όμως με την έννοια που απέδιδαν οι αρχαίοι Έλληνες.
Πολλοί θεωρούν τον Φαταλισμό να προσεγγίζει τον Ντετερμινισμό πλην όμως διαφέρουν μεταξύ τους. Χαρακτηριστική διαφορά τους είναι ότι ο μεν ντετερμινισμός εμφανίζεται με μια θετική ηθική στάση, ενώ ο φαταλισμός, υπό τη αυστηρή του έννοια, το ηθικό μέρος το παρουσιάζει ως συμβουλή απάθειας στη πορεία γεγονότων. Έτσι υπό την άποψη αυτή ο φαταλισμός δεν ανιχνεύεται στις ενδοχριστιανικές διενέξεις που σημειώθηκαν κατά καιρούς και ειδικότερα σε ότι αφορούσε την ελεύθερη βούληση, της θείας Χάριτος και του απόλυτου προορισμού. Με την ιδέα του φαταλισμού περισσότερο προσέγγιζαν στην πράξη οι Ησυχαστές οι οποίοι διατηρούσαν ανεπιφύλακτη εμπιστοσύνη στη Θεία Χάρη σε αντίθεση με άλλα δόγματα που αναπτύχθηκαν περισσότερο ντετερμινιστικά όπως ήταν π.χ. ο Καλβινισμός, καθώς και κάποια αρχαία δόγματα της Μεσοποταμίας.
Κατά δε το ισλαμικό δόγμα τα πάντα υπόκεινται υπό τον παντοδύναμο Αλλάχ. Μετά όμως την επαφή του Ισλαμισμού με άλλες ανατολικές θρησκείες όπου φαίνεται να επέδρασαν φαταλιστικές δοξασίες όπως του Ζουρβανισμού που αποτελούσε αίρεση του Ζωροαστρισμού η επ΄ αυτού σκέψη μετεξελίχθηκε σε πίστη στην αναπότρεπτη μοίρα, στο λεγόμενο κισμέτ. Έτσι υπό αυτή την αντίληψη σκέψης και θέσης η υποταγή στη θεία βούληση εξελίχθηκε σε παραίτηση στα δρώμενα της μοίρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινωνική φιλοσοφία Κατηγορία:Αιτιότητα
Aviere (αντιτορπιλικό, 1937)
Το Aviere ήταν από τα δεκαεννέα αντιτορπιλικά κλάσης Soldati που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα τέλη της δεκαετίας του 1930 και τις αρχές της δεκαετίας του 1940. Εντάχθηκε σε υπηρεσία το 1938 και έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Περιγραφή
Τα αντιτορπιλικά κλάσης Soldati ήταν ελαφρώς βελτιωμένες εκδοχές της προηγούμενης κλάσης Oriani. Είχαν ολικό μήκος 106,7 m. Το πλάτος τους ήταν 10,15 m και το μέσο βύθισμά τους έφτανε τα 3,15 m, ενώ με πλήρες φορτίο ανέρχονταν σε 4,3 m. Τα Soldati είχαν εκτόπισμα 1830-1850 t (1800-1820 LT) με κανονικό φορτίο και 2450-2550 t (2410-2510 LT) με πλήρες. Το πλήρωμα κατά τη διάρκεια του πολέμου ανερχόταν σε 206 αξιωματικούς υπαξιωματικούς και ναύτες.
Σχεδιασμένα για μέγιστη ισχύ 48000 shp και ταχύτητα 34-35 kn σε επιχειρησιακές συνθήκες, τα πλοία της κλάσης αυτής έφτασαν σε ταχύτητες 39-40 kn κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών τους, όντας όμως ελαφρώς φορτωμένα. Είχαν ακτίνα δράσης 2340 ναυτικών μιλίων με ταχύτητα πλεύσης 14 kn και 682 ναυτικών μιλίων με ταχύτητα 34 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε δύο πυργίσκους, έναν στην πλώρη μπροστά από την υπερκατασκευή, καθώς και έναν ακόμη στην πρύμνη. Υπήρχε επίσης ένα πυροβόλο των 120 mm που μπορούσε να βάλει βλήματα φωτισμού/κατάδειξης στόχων. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν οκτώ πυροβόλα των 20 mm, ενώ ο οπλισμός συμπληρώνονταν από δύο τρίδυμους τορπιλοσωλήνες των 533 mm εγκατεστημένους στο μέσον του πλοίου. Παρόλο που δεν ήταν εφοδιασμένα με σύστημα σόναρ για ανθυποβρυχιακό πόλεμο, τα πλοία της κλάσης αυτής διέθεταν ζεύγος εκτοξευτών βομβών βυθού. Μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν έως και 48 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Κατά την είσοδο της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις 10 Ιουνίου 1940, το Aviere ανήκε στην 11η Μεραρχία Αντιτορπιλικών μαζί με τα αδελφά Artigliere, Geniere και Camicia Nera. Την 11η Ιουνίου έπλευσε μαζί με τα υπόλοιπα πλοία της 11ης Μεραρχίας για αναγνωριστική αποστολή στον Πορθμό της Σικελίας, ενώ στις 19 Ιουνίου μετέφερε εφόδια από την Αουγκούστα στη Βεγγάζη.
Στις 9 Ιουλίου η 11η Μεραρχία Αντιτορπιλικών έλαβε μέρος στη Ναυμαχία της Καλαβρίας. Στα καταληκτικά στάδια της μάχης τα αντιτορπιλικά της 11ης διατάχθηκαν να πλήξουν τον βρετανικό στόλο με τις τορπίλες τους, πράγμα που επιχείρησαν χωρίς όμως να καταφέρουν να πλήξουν κάποιο εχθρικό πλοίο.
Στις 11–12 Οκτωβρίου το Aviere έλαβε μέρος στη Ναυμαχία του ακρωτηρίου Πασσέρο, κατά τη διάρκεια της οποίας υπέστη σοβαρές πηγές εξαιτίας των πυρών του καταδρομικού HMS Ajax. Την περίοδο Μαρτίου-Σεπτεμβρίου 1941 συνόδευσε αρκετές νηοπομπές που μετέφεραν στατεύματα και εφόδια από την Ιταλία στη Λιβύη, ενώ στις 23 Σεπτεμβρίου 1941 συμμετείχε σε αποστολή ναρκοθέτησης συνοδεύοντας τα αδελφά Lanciere, Carabiniere, Ascari και Corazziere που πόντησαν τις νάρκες τους νοτίως της Μάλτας.
Την 21η Νοεμβρίου και ξανά στις 13 Δεκεμβρίου 1941 έλαβε μέρος σε δύο μεγάλες επιχειρήσεις συνοδείας νηοπομπών με κατεύθυνση τη Λιβύη. Και οι δύο ήταν αποτυχημένες εξαιτίας της έντονης δράσης της αντίπαλης αεροπορίας και υποβρυχίων, ενώ και στις δύο περιπτώσεις στο Aviere ανατέθηκε η συνοδεία πίσω στην Ιταλία κύριων μονάδων επιφανείας του στόλου που υπέστησαν σοβαρές ζημιές (συγκεκριμένα του καταδρομικού Trieste στην πρώτη αποστολή και του θωρηκτού Vittorio Veneto στη δεύτερη). Τη 16η Δεκεμβρίου το Aviere ήταν ένα από τα σκάφη συνοδείας μίας ακόμη μεγάλης νηοπομπής προς τη Λιβύη, αυτή την φορά επιτυχημένης, ενώ στη συνέχεια έλαβε μέρος στη Πρώτη ναυμαχία της Σίρτης.
Το διάστημα Ιανουαρίου-Μαρτίου 1942 ακολούθησαν τέσσερις ακόμη επιχειρήσεις συνοδείας νηοπομπών, όλες τους επιτυχημένες καθώς μοναδική απώλεια ήταν το μεταγωγικό πλοίο Victoria που βυθίστηκε από βρετανικά αεροσκάφη Albacore στις 24 Ιανουαρίου. Το Aviere συμμετείχε επίσης στη Δεύτερη ναυμαχία της Σίρτης (21–22 Μαρτίου) καθώς στην αναχαίτιση της συμμαχικής νηοπομπής Pedestal (11–12 Αυγούστου) όπου ρυμούλκησε το λαβωμένο καταδρομικό Bolzano στη νήσο Παναρέα.
Ερυθρός γίγαντας
thumb|250px|[[διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ: άξονας τετμημένων: φασματικός τύπος
Aviere (αντιτορπιλικό, 1937)
Επιχειρησιακή ιστορία
Η πορεία του Aviere έφθασε στην κατάληξή της με τον τορπιλισμό του τον Δεκέμβριο του 1942. Στις 16 του μηνός αυτού απέπλευσε από τη Νάπολη μαζί με το Camicia Nera προκειμένου να συνοδεύσουν το γερμανικό μεταγωγικό πλοίο Ankara και προορισμό τη Μπιζέρτα. Στις 11:15 της επομένης το βρετανικό υποβρύχιο HMS Splendid τορπίλισε το Aviere που ανατινάχθηκε, κόπηκε στα δύο και πολύ σύντομα βυθίστηκε. Από τα 250 άτομα επί του πλοίου εν τέλει διεσώθησαν μόλις τριάντα από τα τορπιλοβόλα Calliope και Perseo. Μεταξύ των νεκρών ήταν και ο Διοικητής της 11ης Μοίρας Αντιτορπιλικών καθώς και του ίδιου του Aviere, πλοίαρχος Ιγκνάτιο Καστροτσιοβάννι (Ignazio Castrogiovanni), στο οποίο μεταθάνατον απονεμήθηκε το Χρυσό Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας.
Γκλεν Κλόουζ
Η Γκλεν Κλόουζ (αγγλικά: Glenn Close, 19 Μαρτίου 1947) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, γνωστή για τους ρόλους της στις ταινίες: Ο κόσμος μέσα από τα μάτια μου (The World According to Garp, 1982), Η μεγάλη ανατριχίλα (The Big Chill, 1983), Ο καλύτερος (The Natural, 1984), Η άκρη του νήματος (Jagged Edge, 1985), Ολέθρια σχέση (Fatal Attraction, 1987), Επικίνδυνες σχέσεις (Dangerous Liaisons, 1988), Το γύρισμα της τύχης (Reversal of Fortune, 1989), Άμλετ (Hamlet, 1990), Το σπίτι των πνευμάτων (The House of the Spirits, 1993), Οι Αρειανοί επιτίθενται (Mars Attacks!, 1996), Air Force One 1997, Οι γυναίκες του Στέπφορντ (The Stepford Wives, 2004) καθώς και ως Κρουέλα ντε Βιλ στην ταινία Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας (101 Dalmatians, 1996) και στη συνέχειά της Τα 102 σκυλιά της Δαλματίας (102 Dalmatians, 2000).
Aviere (αντιτορπιλικό, 1937)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Soldati Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Μαριάν
μικρογραφία|402x402εσ|Προτομή της Μαριάν Η Μαριάν (Γαλλικά: Marianne) είναι η αλληγορική μορφή της Γαλλικής Δημοκρατίας. Πρόκειται για μια γυναικεία μορφή που συνήθως φοράει τον φρυγικό σκούφο και εκπροσωπεί τη Γαλλική Δημοκρατία και τις αξίες που περιέχονται στο σύνθημα: «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη». Xρονολογείται από τη Γαλλική Επανάσταση και είναι ένα από τα εθνικά σύμβολα της Γαλλικής Δημοκρατίας, η προσωποποίηση της ελευθερίας και της δημοκρατίας.
Ερυθρός γίγαντας
άξονας τεταγμένων: Λαμπρότητα 0, Ia, Ib: Υπεργίγαντες, II: Λαμπροί γίγαντες, III: Γίγαντες, IV: Υπογίγαντες, V: Κύρια ακολουθία VI: Υπονάνοι, VII: Λευκοί νάνοι]]
Μαριάν
Η προτομή της Μαριάν, ως εθνική αλληγορική μορφή, κατέχει τιμητική θέση στα δημαρχεία και στα επίσημα κτήρια της Γαλλικής Δημοκρατίας. Το άγαλμά της υψώνεται στη μέση κεντρικών πλατειών του Παρισιού και άλλων πόλεων. Η μορφή της εμφανίζεται σε επίσημα κυβερνητικά έγγραφα, σε γραμματόσημα και σε γαλλικά νομίσματα.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Άγαλμα της Μαριάν στη [[Εθνοσυνέλευση (Γαλλία)|Γαλλική Εθνοσυνέλευση ]] μικρογραφία|Ο Θρίαμβος της Δημοκρατίας στην Πλας ντε λα Νασιόν, Παρίσι μικρογραφία|Προτομή της Μαριάν σε όλα τα δημόσια σχολεία της Γαλλίας από τις αρχές του 20ού αιώνα Από τους κλασικούς χρόνους ήταν σύνηθες να εκπροσωπούνται ιδέες και αφηρημένες έννοιες με αλληγορικές προσωποποιήσεις. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης του 1789, εμφανίστηκαν πολλές αλληγορικές προσωποποιήσεις της Ελευθερίας και της Λογικής. Αυτές οι δύο φιγούρες συγχωνεύθηκαν τελικά σε μία: μια γυναικεία φιγούρα, που εμφανίζεται είτε καθισμένη είτε όρθια, και φέρει συχνά την τρίχρωμη κονκάρδα της Γαλλίας και τον φρυγικό σκούφο, τον σκούφο που φορούσαν οι ελευθερωμένοι σκλάβοι στην Αρχαία Ελλάδα και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και είναι έμβλημα της ελευθερίας. Την ονόμασαν Μαριάν, καθώς αυτό το όνομα ήταν ένα από τα πιο διαδεδομένα κατά τον 18ο αιώνα στη Γαλλία. Αυτή η γυναίκα σταδιακά συμβόλιζε την Ελευθερία, τη Λογική, το Έθνος, την Πατρίδα και τις αρετές της Δημοκρατίας.
Γκλεν Κλόουζ
Στα τέλη της δεκαετίας του 2000 πρωταγωνίστησε στη βραβευμένη τηλεοπτική σειρά Damages, ενώ κατά τη δεκαετία του 2010 επέστρεψε στα κινηματογραφικά δρώμενα με τις ταινίες Albert Nobbs (2011), Η σύζυγος (The Wife, 2017) και Το τραγούδι του Χιλμπίλι (Hillbilly Elegy, 2020). Στο θέατρο μεταξύ άλλων έκανε τεράστια επιτυχία ερμηνεύοντας στο Μπρόντγουει τη Νόρμα Ντέσμοντ στο μιούζικαλ "Sunset Boulevard" του Άντριου Λόυντ Γουέμπερ. Η Κλόουζ έχει λάβει συνολικά 8 υποψηφιότητες για Όσκαρ και 2 BAFTΑ και έχει βραβευτεί με 3 Τόνι, 3 Έμμυ, 3 Χρυσές Σφαίρες και 2 Screen Actors Guild Award.
Ερυθρός γίγαντας
Ερυθρός γίγαντας ονομάζεται κάθε μεγάλος ψυχρός αστέρας φασματικού τύπου K ή M που έχει εξελιχθεί τόσο ώστε να μη συγκαταλέγεται πλέον στους αστέρες της Κύριας Ακολουθίας, όπως αυτή ορίζεται από το διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ (Hertzsprung-Russell). Ως εξελικτική κατηγορία, οι ερυθροί γίγαντες μπορεί να ανήκουν σε οποιαδήποτε από τις τρεις πρώτες κλάσεις Ι ως ΙΙΙ της διδιάστατης φασματικής ταξινομήσεως των Μόργκαν-Κήναν, δηλαδή ένας ερυθρός γίγαντας μπορεί να είναι υπεργίγαντας, λαμπρός γίγαντας ή (απλός) γίγαντας.
Ιδιότητες
Ως προς το χρώμα, οι ερυθροί γίγαντες που φαίνονται με γυμνό μάτι στο νυχτερινό ουρανό εμφανίζουν ένα πορτοκαλί ανάμικτο με λευκό. Πραγματικά και έντονα κόκκινοι (ερυθροί) εμφανίζονται οι αστέρες άνθρακα. Παραδείγματα ερυθρών γιγάντων ορατών ευκολότατα με γυμνό μάτι στους γήινους ουρανούς είναι οι Αρκτούρος την άνοιξη, Αντάρης το καλοκαίρι και Μπετελγκέζ (ή σπάνια Βετελγέζης) τον χειμώνα. Ο γενικός χαρακτηρισμός τους ως «ερυθροί» προήλθε από το γεγονός ότι οι ερυθροί γίγαντες εκπέμπουν πολύ μεγαλύτερο ποσοστό της ακτινοβολίας τους σε μήκη κύματος που αντιστοιχούν στο υπέρυθρο και το ερυθρό από ό,τι ο Ήλιος μας, καθώς η επιφανειακή τους θερμοκρασία είναι μικρότερη.
Δημιουργία
Ο ερυθρός γίγαντας δημιουργείται όταν ένας αστέρας μάζας όπως η προαναφερθείσα εξαντλεί το υδρογόνο που μετέτρεπε σε ήλιο (He) στον πυρήνα του με θερμοπυρηνική σύντηξη (αντίδραση που δίνει την ενέργεια στον Ήλιο και σ' όλους τους αστέρες κύριας ακολουθίας να λάμπουν). Ο αστέρας συνεχίζει να συντήκει υδρογόνο σε ένα λεπτό κέλυφος γύρω από τον αδρανή πυρήνα του. Καθώς η αδρανής μάζα He του πυρήνα παύει να ακτινοβολεί ενέργεια, δεν ασκεί πίεση ακτινοβολίας προς τα υπερκείμενα στρώματα, συμπιέζεται και θερμαίνεται από αυτή τη συστολή, καθώς βαρυτική ενέργεια μετατρέπεται σε θερμική. Συμπιεζόμενο έτσι και θερμαινόμενο ταυτοχρόνως, το προαναφερθέν κέλυφος υδρογόνου συντήκεται ταχύτερα. Αυτό αυξάνει την παραγωγή ενέργειας: Ο αστέρας ακτινοβολεί 1.000 ως 10.000 φορές περισσότερο και η πίεση ακτινοβολίας προκαλεί τη μεγάλη διαστολή των ανώτερων στρωμάτων του. Ο αστέρας έτσι διογκώνεται τόσο πολύ ώστε η ακτινοβολούσα επιφάνεια αυξάνεται πολύ περισσότερο από την αύξηση της ακτινοβολίας και η ενεργός θερμοκρασία της επιφάνειάς του μειώνεται, πράγμα που μετατοπίζει προς το ερυθρό την παραγωγή φωτός: ένας ερυθρός γίγαντας έχει γεννηθεί. Η επιφανειακή θερμοκρασία του, ανεξαρτήτως του αρχικού φασματικού τύπου του αστέρα, μειώνεται μέχρι τους 4.000 Κ ή 3.700 C.
Σε αστέρες με αρκετή μάζα ώστε η πίεση στις κεντρικές περιοχές να προκαλέσει την έναρξη της συντήξεως και του He σε ακόμα βαρύτερους πυρήνες, μία ανάλογη διαδικασία επισυμβαίνει όταν και το He του πυρήνα σχεδόν εξαντληθεί και η σύντηξή του συνεχίζεται σε ένα κέλυφος. Εδώ πάντως σε πολλές περιπτώσεις συνεχίζεται παράλληλα και η σύντηξη υδρογόνου σε ένα κέλυφος πάνω από το κέλυφος He. Τότε ο αστέρας προχωρεί στον ασυμπτωτικό κλάδο των γιγάντων πάνω στο διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ. Σχεδόν όλοι οι αστέρες της Κύριας Ακολουθίας πιστεύεται ότι εξελίσσονται σε ερυθρούς γίγαντες προς το τέλος της ζωής τους (υπεργίγαντες στην περίπτωση των αστέρων φασματικών τύπων Ο και B).
Γκλεν Κλόουζ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Γυναικείος Ρόλος)
Ερυθρός γίγαντας
Δημιουργία
Οι αστέρες με μάζα μικρότερη του 40% της ηλιακής πιστεύεται ότι διαθέτουν ζώνη ρευμάτων μεταφοράς θερμότητας που φθάνει μέχρι τις κεντρικές τους περιοχές και επομένως αυτά τα ρεύματα ύλης (παρόμοια με αυτά του νερού που ζεσταίνεται σε μια κατσαρόλα) δεν επιτρέπουν τη συσσώρευση του He σε αδρανή πυρήνα, οπότε όλο το πυρηνικό «καύσιμο» εξαντλείται χωρίς ο αστέρας να διογκώνεται σε ερυθρό γίγαντα. Αυτοί οι αστέρες είναι σε όλη τους τη ζωή (και όσο βρίσκονται στην Κύρια Ακολουθία) ερυθροί νάνοι.
Εάν ο αστέρας έχει μάζα μικρότερη των 2,57 ηλιακών μαζών, η προσθήκη ηλίου στον πυρήνα από τη σύντηξη του υδρογόνου του κελύφους θα προκαλέσει τη λεγόμενη αναλαμπή ηλίου, ένα αιφνίδιο ξέσπασμα συντήξεως He στον πυρήνα, μετά από το οποίο ο αστέρας θα εισέλθει σε μια βραχεία φάση συντήξεως He πριν επαναρχίσει την «άνοδο» στον κλάδο των γιγάντων του Διαγράμματος Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ. Από την άλλη, οι αστέρες με μάζα μεγαλύτερη των 2,5 ηλιακών μαζών εισέρχονται στη φάση συντήξεως He κατά πολύ ομαλότερα. Η φάση με σύντηξη He των αστέρων αυτών συνιστά τον λεγόμενο οριζόντιο κλάδο του Διαγράμματος Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ για αστέρες πτωχούς σε μέταλλα (με τη λέξη «μέταλλο» στην Αστροφυσική εννοούνται καταχρηστικά όλα τα στοιχεία της ύλης εκτός από το υδρογόνο και το ήλιο). Οι πλούσιοι σε μέταλλα αστέρες που συντήκουν He δεν κείνται σε οριζόντια περιοχή του διαγράμματος, αλλά σχηματίζουν τη λεγόμενη «ερυθρή συσσώρευση» (the red clump) στο Διάγραμμα Hertzsprung-Russell.
Ο Ήλιος ως ερυθρός γίγαντας
Ο Ήλιος μας αναμένεται να εξελιχθεί σε ερυθρό γίγαντα σε 5 δισεκατομμύρια χρόνια. Θα διογκωθεί αρκετά ώστε να περιλάβει στο εσωτερικό του τις σημερινές τροχιές των πλανητών Ερμή και Αφροδίτης, ίσως και της Γης, αν και ως προς τη Γη υπάρχει μία διχογνωμία. Η βαρυτική έλξη που θα ασκεί τότε ο Ήλιος θα είναι μικρότερη εξαιτίας της απώλειας μάζας από ακτινοβολία και τον ηλιακό άνεμο, οπότε ίσως οι πλανήτες θα έχουν προηγουμένως μετατοπισθεί μακρύτερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Είδη αστέρων
Μαριάν
Ιστορικό
Τον Σεπτέμβριο του 1792, η Συμβατική Εθνοσυνέλευση αποφάσισε με διάταγμα ότι η νέα σφραγίδα του κράτους θα αναπαριστά μια όρθια γυναίκα που θα κρατά ένα δόρυ και θα φορά τον φρυγικό σκούφο.
Ελεονώρα Στιούαρτ
Η Ελεονώρα Στιούαρτ (1433 - Ίνσμπρουκ, 20 Νοεμβρίου 1480) αρχιδούκισσα της Αυστρίας χάρη στον γάμο της με τον Σιγισμούνδο της Αυστρίας ήταν έκτο παιδί και τέταρτη κόρη του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Ιωάννας Μπωφόρ. Ο πατέρας της είχε μεγάλη αγάπη στην λογοτεχνία χαρακτηριστικό που κληρονόμησε η Ελεονώρα και η μεγαλύτερη αδελφή της Μαργαρίτα της Σκωτίας, Δελφίνη της Γαλλίας. Η Ελεονώρα ζούσε από το 1445 στην αυλή του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας, συνόδευσε την βασίλισσα Μαρία του Ανζού σε προσκύνημα στο Λε Μον-Σαιν-Μισέλ. Σε εφηβική ηλικία (1449) παντρεύτηκε τον αρχιδούκα των Αψβούργων Σιγισμόνδο που έγινε κυβερνήτης του Τιρόλο, την περίοδο 1455 - 1458 και το 1467 ανέλαβε την αντιβασιλεία για λογαριασμό του συζύγου της.
Η Ελεονόρα είχε μεγάλη αγάπη στην ποίηση και στην λογοτεχνία σε πολλές γλώσσες, μετέφρασε την "Ιστορία των βασιλέων της Γαλικίας" και την περίφημη ιστορία "Πόντος και Γαλικία" από τα Γαλλικά στα Γερμανικά, η Γαλλική έκδοση πέρασε πολλές επεξεργασίες την περίοδο 1480 - 1550. Με βάση των αριθμό των εκδόσεων αποδείχτηκε πολύ δημοφιλές βιβλίο, μια από τις εκδόσεις του φέρει την ημερομηνία 1465. Η Ελεονώρα ασχολήθηκε σημαντικά με την αύξηση της εξουσίας των δικαστών, μονάχα τα γυναικεία δικαστήρια παρέμειναν σταθερά. Η Ελεονώρα πέθανε στην γέννα μαζί με τον γιο της Βόλφγκανγκ, τάφηκε στην Σταμς.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Μαριάν
Μοντέλα
Η επίσημη προτομή της Μαριάν είχε αρχικά ανώνυμα χαρακτηριστικά, εμφανιζόμενη ως γυναίκα του λαού. Από το 1969, ωστόσο, η προτομή της Μαριάν αλλάζει με την πάροδο των ετών και αντικαθίσταται από νέα μορφή παίρνοντας τα χαρακτηριστικά γυναικών που επιλέγονται από διακεκριμένες και δημοφιλείς Γαλλίδες, ξεκινώντας από την ηθοποιό Μπριζίτ Μπαρντό. Ακολούθησαν η τραγουδίστρια Μιρέιγ Ματιέ (1978), η ηθοποιός Κατρίν Ντενέβ (1985), το μοντέλο Ινές ντε Λα Φρενσάνζ (1989), η ηθοποιός Λετίσια Καστά (2000) και η παρουσιάστρια Εβελίν Τομά (2003).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γαλλίας Κατηγορία:Σύμβολα της Γαλλικής Δημοκρατίας
Κλεοδαίος
Στην ελληνική μυθολογία ο Κλεοδαίος ήταν γιος του Ύλλου και επομένως εγγονός του Ηρακλή. Ο Κλεοδαίος ήταν ο πατέρας του Αριστομάχου και παππούς του Τημένου και της Λεωνάσσης. Σε άλλες πηγές αναφέρεται ως πρόγονος του ιδρυτή του μακεδονικού βασιλικού οίκου, του Καράνου. Ο Κλεοδαίος ηγήθηκε της τρίτης εκστρατείας για την κατάληψη των Μυκηνών, αλλά απέτυχε. Στη Σπάρτη υπήρχε ιερό του Κλεοδαίου.
Πηγή
Κλεοδαιο
Μάργκαρετ Γουίλσον
Η Μάργκαρετ Γουίλσον (Margaret Anne Wilson, 20 Μαΐου 1947) είναι Νεοζηλανδή καθηγήτρια νομικής και πρώην πολιτικός. Κατά τη διάρκεια της πολιτικής της καριέρας διετέλεσε Πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Νέας Ζηλανδίας για την περίοδο 2005 - 2008. Είναι μέλος του Εργατικού Κόμματος.
Γεννημένη στο Γκίσμπορν, η Γουίλσον σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του 'Ωκλαντ. Έχει εργαστεί ως νομικός, καθηγήτρια νομικής και συνδικαλίστρια. Από το 1984 ως το 1987, ήταν πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος, και από το 1989 ως το 1990 εργάστηκε ως βασική πολιτικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού, Τζιόφρυ Πάλμερ. Έχει επίσης υπηρετήσει στην Επιτροπή Νόμου, και ως διευθύντρια της Τράπεζας Αποθεμάτων.
Η Γουίλσον εισήλθε στο Κοινοβούλιο στις εκλογές του 1999 και αμέσως κέρδισε εκλογή στο υπουργικό συμβούλιο. Στα χαρτοφυλάκιά της συμπεριλαμβάνονταν αυτά της Υπουργου Δικαιοσύνης και Υπουργού Εργασίας. Παρέμεινε βουλευτής και μετά τις εκλογές του 2002, υπηρετώντας ως Υπουργός Δικαιοσύνης, Υπουργός Εμπορίου, Υπουργός με Ανάθεση τις Διαπραγματεύσεις της Συνθήκης Γουαϊτάνγκι, Υφυπουργός για τα Δικαστήρια, και Υφυπουργός Δικαιοσύνης.
Η Γουίλσον προωθεί ενθέρμως διάφορες κοινωνικές υποθέσεις όπως ο φεμινισμός και η διαπολιτισμικότητα, και οι αντίπαλοί της συχνά την αποκαλούν ως η περισσότερο "πολιτικώς ορθή" υπουργός των Εργατικών. Συνηγόρησε για το αμφισβητούμενο νέο Ανώτατο Δικαστήριο.
Τον Δεκέμβριο του 2004, η Εργατική Κυβέρνηση της Έλεν Κλαρκ ανακοίνωσε πως θα προτείνουν την Γουίλσον για τη θέση του Προέδρου του Κοινοβουλίου, μια θέση που θα έμενε κενή με την εκκρεμή απόσυρση του Τζόναθαν Χαντ. Οι προηγούμενοι συλλογισμοί είχαν εστιαστεί στον Μαρκ Μπάρτον, τον Υπουργό Άμυνας. Στις 3 Μαρτίου 2005, το Κοινοβούλιο εξέλεξε την Γουίλσον ως τη νέα Πρόεδρό του, υπερισχύοντας των υποψηφιοτήτων των Κλεμ Σίμιτς και Κεν Σίρλεϋ. Η Γουίλσον έγινε έτσι η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος του Κοινοβουλίου στη Νέα Ζηλανδία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοζηλανδοί πολιτικοί
Φοινικόδασος Καλαμιάρης
320px|thumb|right|Το φοινικόδασος του Καλαμιάρη στη Λέσβο Το Φοινικόδασος του Καλαμιάρη ή Φοινικόδασος της Παναγιούδας, είναι ένα ημι-αυτοφυές και πιο συγκεκριμένα, αυτοφυές κατά το 80% της σύστασής του, μικρό φοινικόδασος της Λέσβου, το οποίο απαρτίζεται από αριθμημένα ακριβώς 24 τεχνητά φυτεμένα φοινικόδεντρα του είδους Phoenix canariensis (τα οποία μετέφερε στα τέλη του 19ου αιώνα από την Αίγυπτο, ο Άγγλος διπλωμάτης ΄Άττκινσον ) και άλλα περίπου 120 μεταγενέστερα, μεσαίας ή μικρότερης ηλικίας, τα οποία είναι αυτοφυή πλέων σε ομάδες ή διασκορπισμένα στους γύρω αγρούς και τέλος μια προφανώς τεχνητή δεντροστοιχία 5-6 φοινικόδεντρων στα νότια του φοινικοδάσους. Όλο το φοινικόδασος απαρτίζεται συνολικά από περίπου 150 φοινικόδεντρα Phoenix canariensis. Επίσης να προσθέσουμε την "αδέσποτη" παρουσία μέσα στο σύνολο του φοινικοδάσους δύο άλλων σπάνιων φοινικοειδών για τα ελληνικά δεδομένα, διαφορετικού είδους, πρόκειται για έναν μικρό Livistona chinensis και μια μεξικάνικη Brahea armata.
Η φυσική μετεξέλιξη
Όπως φαίνεται από τον τρόπο που είναι φυτεμένοι οι 24 παλαιότεροι φοίνικες, σε δύο παράλληλες δεντροστοιχίες, είναι ξεκάθαρο ότι φυτεύτηκαν τεχνητά από τον άνθρωπο, αλλά με την πάροδο του χρόνου όταν ήρθαν σε ηλικία καρποφορίας, άρχισε τότε με την πτώση των καρπών τους η δημιουργία νέας αυτοφυούς πλέων, μεγαλύτερης ομάδας με φοίνικες κι έτσι σχηματίστηκε πια μαζί με τις δύο πρώτες παράλληλες τεχνητές δεντροστοιχίες στο σύνολο, ένα γραφικό μικρό σε έκταση φοινικόδασος μεν, αλλά συμπαγές σε πυκνότητα δε, δίπλα στον προστατευόμενο από δυνατούς ανέμους και από μεγάλης εντάσεως θαλάσσιους κυματισμούς όρμο των Παμφίλων, με τις οποίες φυσικές και καιρικές συνθήκες κατάφερε να επεκταθεί όπως είναι σήμερα και επίσης «σκορπώντας» μεμονωμένα άτομα ή συστάδες και στα γύρω πλησιέστερα χωράφια. Το μικρό φοινικόδασος συνεχίζει και σήμερα να διευρύνεται στην περιφέρειά του με νεαρά ανταγωνιζόμενα μεταξύ τους σπορόφυτα, όμως δεν προστατεύεται ούτε έχει περιφραχτεί ή αξιοποιηθεί από κάποια τοπική αρχή, με αποτέλεσμα τα νεαρά αυτά φυτά να γίνονται τροφή για κάθε φυτοφάγο ζώο που θα βρεθεί εκεί και με επιπτώσεις όπως, η ακόμα πιο αργή τους ανάπτυξη ή ακόμη και ο θάνατός τους. Επίσης μεγάλο πλήγμα είναι το ποδοπάτημα και η κλοπή των νεαρών σπορόφυτων. Μοναδικό σημάδι ευαισθητοποίησης είναι μια πινακίδα απαγόρευσης της εναπόθεσης απορριμάτων στην παραλία.
Πηγές
Φ Κατηγορία:Φοινικοδάση της Ελλάδας
Βάασα (πόλη)
Η Βάασα είναι πόλη και λιμάνι της Φιλανδίας, πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού με πληθυσμό 60.398 κατ. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της παραλιακής περιοχής του Βοθνικού κόλπου, απέναντι από τη σουηδική πόλη Ούμεο.
Είναι το εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο της περιοχής και έχει εργοστάσια σιδηρουργίας, υφαντουργίας , υαλουργίας και επισκευών πλοίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Φινλανδίας Κατηγορία:Πόλεις της Φινλανδίας
Κοινωνική επιρροή
Η κοινωνική επιρροή αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο τα άτομα αλλάζουν την συμπεριφορά τους προκειμένου να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του κοινωνικού περιβάλλοντος. Μπορεί να παρουσιαστεί σε πολλές μορφές και να εκδηλωθεί ως κομφορμισμός, κοινωνικοποίηση, πίεση από ομότιμους, υπακοή, ηγεσία, πειθώ, ή ακόμα τις πωλήσεις, τις διαφημίσεις και το μάρκετινγκ. Συνήθως η κοινωνική επιρροή προκύπτει από μια συγκεκριμένη ενέργεια, εντολή, ή αίτημα, αλλά οι άνθρωποι αλλάζουν επίσης την στάση και την συμπεριφορά τους ως απάντηση σε αυτό που πιστεύουν ότι μπορεί να κάνουν ή να σκέφτονται οι άλλοι. Το 1958, ο ψυχολόγος του Χάρβαρντ Χέρμπερτ Κέλμαν, προσδιόρισε τρεις ευρείες μορφές κοινωνικής επιρροής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιρροή (κοινωνική και πολιτική) Κατηγορία:Κοινωνική κατάσταση