cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρόεδρος του Πακιστάν
Έχουν υπηρετήσει δεκατρείς πρόεδροι στο Πακιστάν από την καθιέρωση της θέσης το 1956. Η θέση συστάθηκε όταν το Πακιστάν κηρύχθηκε δημοκρατικό με την υιοθέτηση του συντάγματος του 1956 και ο Ισκαντέρ Μιρζά έγινε ο πρώτος πρόεδρος της χώρας. Εκτός από τους δώδεκα αυτούς, δύο προεδρεύοντες (υπηρεσιακοί πρόεδροι) άσκησαν επίσης τα καθήκοντά τους για σύντομες χρονικές περιόδους. Ένας από αυτούς, ο Γουασίμ Σατζάντ, υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος σε δύο μη διαδοχικές περιπτώσεις κατά τη διάρκεια του 1993 και του 1997-98. Ο πρόεδρος μπορεί να παραμείνει στην υπηρεσία για θητεία πέντε ετών. Στην περίπτωση που η θητεία του προέδρου τερματίζεται νωρίς ή κατά τη διάρκεια της απουσίας του προέδρου, ο πρόεδρος της Γερουσίας αναλαμβάνει καθήκοντα.
Ο σημερινός πρόεδρος του Πακιστάν είναι ο Αρίφ Αλβί από το κόμμα Πακιστάν Τεχρίκ ε Ινσάφ.
Παραπομπές
*
Σπίτι της Ουψάλα
Το Σπίτι της Ουψάλα (Εσθονικά: Uppsala maja) είναι ένα από τα παλαιότερα ξύλινα κτήρια στο Τάρτου της Εσθονίας. Βρίσκεται κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στο βόρειο τμήμα της Παλιάς Πόλης. Το σπίτι ανακαινίστηκε σε συνεργασία με την αδελφή πόλη του Τάρτου, την Ουψάλα στη Σουηδία, και λειτουργούσε ως ξενώνας πέντε υπνοδωματίων μέχρι το 2010. Έκτοτε, έχει λειτουργήσει ως γραφείο του Τμήματος Δημοσίων Σχέσεων της κυβέρνησης της πόλης Τάρτου.
Ιστορία
Είναι ένα από τα παλαιότερα ξύλινα κτήρια στο Τάρτου. Χρονολογείται από τη δεκαετία του 1750. Το παλαιότερο τμήμα του κτηρίου είναι το βόρειο τμήμα, που χρονολογείται με τη μελέτη των ξύλων με χρήση δενδροχρονολογίας. Αυτή είναι μια σημαντική ημερομηνία, γιατί δείχνει ότι τα ξύλα προηγούνται της Μεγάλης Πυρκαγιά του Τάρτου του 1775, που κατέστρεψε τα περισσότερα ξύλινα κτήρια στο κέντρο του Τάρτου. Μετά την πυρκαγιά η πόλη ξαναχτίστηκε σύμφωνα με το στυλ του Ύστερου Μπαρόκ και του Νεοκλασικισμού.
Η δενδροχρονολογία επέτρεψε οι μεταγενέστερες προσθήκες να χρονολογηθούν μεταξύ 1777 και 1782. αριστερά|μικρογραφία| Το σπίτι στα τέλη του 19ου αιώνα Η συνολική κάτοψη του κτηρίου ήταν σταθερή μέχρι το 1828, όταν το διώροφο σπίτι είχε αυτή την κάτοψη. Το κτήριο έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές χρήσεις: τον δέκατο ένατο αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως φοιτητική κατοικία και ως κρεοπωλείο. Άλλοι επαγγελματίες που έχουν ζήσει εδώ περιλαμβάνουν έναν κατασκευαστή σέλας, έναν ράφτη και έναν υπάλληλο της αυλής της Λιβονίας. Το 1937 το κτήριο ξαναχτίστηκε μερικώς μετά από μία πυρκαγιά.
Σήμερα το κτήριο έχει διπλή σκεπή Μάνσαρντ. Το 1993 οι αδελφοποιημένες πόλεις Ουψάλα και Τάρτου συμφώνησαν σε ένα κοινό πρόγραμμα συνεργασίας στην πρωτοβουλία «Αποκατάσταση παλαιών κτηρίων». Η ανακαίνιση του Σπιτιού της Ουψάλα ολοκληρώθηκε το 1996. Οι φωτογραφίες, που τραβήχτηκαν πριν από αυτή την ανακαίνιση δεν έδειχναν παράθυρα φεγγίτη, αλλά τα παράθυρα τοποθετήθηκαν στην οροφή στο τέλος του κτηρίου.
Το σπίτι λειτουργούσε ως ξενώνας πέντε υπνοδωματίων μέχρι το 2010, όταν οι οικονομικές ζημιές οδήγησαν στο κλείσιμό του.
Περιγραφή
Το σπίτι βρίσκεται σε έναν από τους κεντρικούς δρόμους στην Παλιά Πόλη του Τάρτου, γνωστό ως Γιάανι ("Αγίου Ιωάννη"). Βρίσκεται κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, ένα παλαιότερο κτήριο κατασκευασμένο από τούβλα. Και τα δύο κτήρια βρίσκονται στα βόρεια του κέντρου της πόλης. Το σπίτι ανήκει στην πόλη Τάρτου. Το κτήριο προοριζόταν να χρηματοδοτηθεί από διάφορες πηγές, συμπεριλαμβανομένης της ενοικίασης των δωματίων του. Το 2010 υπήρξε κρίση, γιατί τα ποσοστά πληρότητας ήταν χαμηλά σε μια περίοδο οικονομικής ύφεσης. Το κατάλυμα δεν είναι πλέον διαθέσιμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Τάρτου
Ελένη Καντακουζηνή της Τραπεζούντας
Η Ελένη Καντακουζηνή (απεβ. 1463) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Δαυίδ Μεγάλου Κομνηνού, τελευταίου ηγεμόνα της Τραπεζούντας.
Οικογένεια
Έχει υποστηριχθεί ότι ήταν αδελφή του Γεωργίου Καντακουζηνού, που ήταν εγγονός του Ματθαίου Καντακουζηνού συναυτοκράτορα, και μάλλον κόρη του Θεοδώρου Καντακουζηνού ευγενούς. Ο ιστορικός Θεόδωρος Σπανδούνης αναφέρει ότι ο Γεώργιος την επισκέφθηκε στην Τραπεζούντα μετά το 1437.
Δεν είναι σαφές ποια από τα τέκνα του Δαυίδ είναι δικά της και ποια της πρώτης συζύγου του Μαρίας της Γοτθίας (Θοδωρούς, Κριμαίας). Από τα πέντε τέκνα του, οι δύο μεγαλύτεροι γιοί του Βασίλειος και Μανουήλ σκοτώθηκαν μαζί με τον πατέρα τους, ενώ σώθηκε μόνο ένας, ο Γεώργιος, που ήταν τριών ετών, και η Άννα. Ο Σπανδούνης αναφέρει, ότι στάλθηκαν ως δώρο στον Ουζούν-Χασάν σουλτάνο των Λευκοπροβατάδων (Aq Qoyunlu), όπου ο Γεώργιος έγινε μουσουλμάνος, αλλά δραπέτευσε και επέστρεψε στον χριστιανισμό · καταφύγιο του πρόσφερε ένας Γκουργουιαμπέη. Αυτός μπορεί να είναι ο βασιλιάς της Γεωργίας (Γεώργιος Η΄ ή Κωνσταντίνος Β΄) ή ο πρίγκιπας της Γκουρία (νοτιοδυτικής περιοχής της Γεωργίας).
Για την τύχη της Άννας μας πληροφορεί ο ιστορικός Λαόνικος Χαλκοκονδύλης: την νυμφεύτηκε ο Ζαγκάν πασάς και όταν προσπάθησε να την κάνει Μουσουλμάνα, ο Μωάμεθ Β΄ τους χώρισε. Στο Χωριό της Κυράς, νότια της Τραπεζούντας, στο ναό των Αρχαγγέλων υπάρχει (1870) αφιερωματική επιγραφή με το όνομα της Άννας.
Αυτοκράτειρα της Τραπεζούντας
Έπειτα από δύο έτη ο πρώην υπηρέτης του Δαυίδ, ο Γεώργιος Αμιρούτζης τον κατηγόρησε για συνωμοσία εναντίον του σουλτάνου, ο οποίος τον εκτέλεσε με τους δύο μεγαλύτερους γιους του Βασίλειο και Μανουήλ. Κατά τον Σπανδούνη η Ελένη επέζησε αυτών. Ο Μωάμεθ Β΄ όρισε να σώματά τους να μείνουν εκτεθημένα εκτός των τειχών της Κωνσταντινούπολης. Τότε η Ελένη έσκαψε το χώμα με τα χέρια της και τους έθαψε· καταδικάστηκε σε πρόστιμο 15.000 δουκάτων ή να εκτελεστεί· οι υπηρέτες της μάζεψαν το ποσό. Η Έλενα ντύθηκε με σάκο και έζησε κοντά σε αυτούς που έθαψε σε μία αχυρένια καλύβα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οικογένεια Καντακουζηνών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Ετιέν Μαρσέλ
Ο Ετιέν Μαρσέλ (γαλλικά: Étienne Marcel) (γεννήθηκε μεταξύ 1302 και 1310 και πέθανε 31 Ιουλίου 1358) ήταν επόπτης των εμπόρων του Παρισιού, θέση ισοδύναμη με του δημάρχου, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιωάννη Β΄ του Αγαθού. Διακρίθηκε στην υπεράσπιση των μικρών τεχνιτών και των συντεχνιών που αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της πόλης.
Ως εκπρόσωπος της Τρίτης Τάξης, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις συνελεύσεις των Γενικών Τάξεων και είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο Παρίσι από το 1355 έως το 1358, κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου. Το 1357 βρέθηκε επικεφαλής ενός μεταρρυθμιστικού κινήματος και προσπάθησε να εγκαταστήσει μια ελεγχόμενη γαλλική μοναρχία, ερχόμενος σε σύγκρουση με τη βασιλική δύναμη του δελφίνου Καρόλου.
Ο Ετιέν Μαρσέλ δολοφονήθηκε από τους αστούς του Παρισιού που θεωρούσαν ότι πήγε πολύ μακριά την αντιπολίτευσή του και ότι ήθελε να παραδώσει την πόλη στους Άγγλους.
Προσωπική ζωή
Ο Μαρσέλ προέρχονταν από μια οικογένεια εμπόρων υφασμάτων, παππούς του ήταν ο πλούσιος έμπορος Πιέρ Μαρσέλ (απεβ. 1305), των οποίων οι εμπορικές επιχειρήσεις κάλυπταν όλη την Ευρώπη. Μετά το θάνατο του πατέρα του Σιμόν (περ. 1333), ο ίδιος ο Ετιέν Μαρσέλ εισήλθε στο οικογενειακό εμπόριο και, μέχρι το 1350, είχε γίνει επόπτης της Μεγάλης Συντεχνίας της Παναγίας των Παρισίων και, μέχρι το 1354, επόπτης όλων των εμπόρων του Παρισιού.
Η ανατροφή του στην αστική ανώτερη τάξη τον έφερε κοντά στους ισχυρούς. Μεγάλωσε σε μια εποχή που οι πόλεις έγιναν πολιτικές δυνάμεις, ειδικά το Παρίσι, που ήταν η μεγαλύτερη πόλη στη δυτική Ευρώπη (ο πληθυσμός του γύρω στα 1328 υπολογίζεται σε 200.000 ανθρώπους).
Πολιτική σταδιοδρομία
μικρογραφία|Το άγαλμα του Ετιέν Μαρσέλ στο [[Δημαρχείο του Παρισιού]] Ο Μαρσέλ αναφέρεται ως επόπτης της Μεγάλης Συντεχνίας της Παναγίας των Παρισίων από το 1350. Το 1354 διαδέχθηκε τον Ζαν ντε Πασύ ως επόπτης των Παρισινών εμπόρων, τίτλος που προηγήθηκε του δημάρχου, εκπροσωπώντας τους εμπόρους της Τρίτης Τάξης στις Γενικές Τάξεις σε μια εποχή μεγάλων αλλαγών.
Τον Νοέμβριο 1355 ο βασιλιάς της Γαλλίας Ιωάννης Β' ο Καλός συγκάλεσε τις Γενικές Τάξεις για να συγκεντρώσει χρήματα για τη συνέχιση του πολέμου (Εκατονταετής πόλεμος, 1337-1453) εναντίον της Αγγλίας. Ο Μαρσέλ αντιτάχθηκε και ζήτησε έλεγχο των οικονομικών του βασιλείου.
Τον Σεπτέμβριο 1356, ο βασιλιάς Ιωάννης Β' ο Καλός και πολλοί αριστοκράτες συνελήφθησαν αιχμάλωτοι από τους Άγγλους κατά τη μάχη του Πουατιέ. Στις 17 Οκτωβρίου, ο αντιβασιλέας δελφίνος Κάρολος, συγκάλεσε τις Γενικές Τάξεις προσπαθώντας να συγκεντρώσει χρήματα για την άμυνα της χώρας και για τα λύτρα που έπρεπε να πληρωθούν στους Άγγλους για την απελευθέρωση του αιχμάλωτου βασιλιά και των αριστοκρατών, αλλά οι δυσαρεστημένοι οργανώθηκαν υπό τον Ετιέν Μαρσέλ. Ο Μαρσέλ ζήτησε την απόλυση 7 βασιλικών υπουργών που θεωρούσε διεφθαρμένους και την απελευθέρωση του ευγενούς Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας, ο οποίος εποφθαλμιούσε τον θρόνο της Γαλλίας και είχε φυλακιστεί από τον Ιωάννη Β΄, κατηγορούμενος για φόνο. εναλλ.=|μικρογραφία|Το πλήθος αποτρέπει τον Ετιέν Μαρσέλ να ανοίξει τις πύλες του Παρισιού εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Ο επόπτης των εμπόρων Ετιέν Μαρσέλ και ο δελφίνος Κάρολος, έργο του Λυσιάν-Ετιέν Μελίνγκ, 1879 Σε συνεργασία με τον Ρομπέρ λε Κοκ, επίσκοπο του Λαν, ο Μαρσέλ διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο, σχηματίζοντας μια επιτροπή από ογδόντα μέλη, και πρότειναν ορισμένες μεταρρυθμίσεις που σήμερα θα ονομάζαμε δημοκρατικές: Ο δελφίνος έπρεπε να περιστοιχίζεται από συμβούλιο 36 μελών, που θα υφίσταντο έλεγχο.
Τον Μάιο 1358 ο Μαρσέλ συνεργάστηκε με το κίνημα των χωρικών εναντίον των ευγενών (Ζακερί). Η εξέγερση των χωρικών καταπνίγηκε τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου και η δημοτικότητα και ισχύς του Μαρσέλ μειώθηκαν.
Από εκεί και πέρα, ο Μαρσέλ ήταν ανοιχτά εχθρικός προς τον θρόνο. Αφού μάταια έλπιζε ότι η εξέγερση της Ζακερί θα μπορούσε να αποβεί προς όφελός του, ήρθε σε συμφωνία με τον Κάρολο Β΄ βασιλιά της Ναβάρρας με στόχο μια δυναστική αλλαγή υπέρ του βασιλιά Ναβάρρας.
Ήρθε σε συνεννοήσεις με τους Άγγλους που κατείχαν όλο το δυτικό τμήμα της Γαλλίας. Στο Παρίσι, ο λαός αγανάχτησε βλέποντας Άγγλους στρατιώτες να είναι σύμμαχοι του επόπτη των εμπόρων. Τα στρατεύματα του Καρόλου Β' πολιόρκησαν και έπληξαν συνοικίες του Παρισιού, το οποίο υπερασπίζονταν Άγγλοι τοξότες μισθοφόροι. Η κατάσταση ήταν χαώδης και επιδεινώθηκε από φήμες ότι πλησίαζε στην πόλη ο αδελφός του Καρόλου Β', ο Φίλιππος της Ναβάρρας με 10.000 Άγγλους. Τη νύχτα της 31ης Ιουλίου, ο Μαρσέλ ήταν έτοιμος να ανοίξει την Πύλη του Αγίου Αντωνίου του Παρισιού, αλλά ο Ζαν Μαγιάρ εμπόδισε την εκτέλεση αυτού του σχεδίου, καλώντας σε συναγερμό το πλήθος.
Το τέλος
εναλλ.=|μικρογραφία|359x359εσ|Ο [[Κάρολος Ε΄ της Γαλλίας|Κάρολος Ε' επιστρέφει στο Παρίσι, 1358, μινιατούρα του Ζαν Φουκέ από τα Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας]] Ο Ετιέν Μαρσέλ γιουχαΐστηκε, υβρίστηκε και έπειτα δολοφονήθηκε από τον όχλο και τους φρουρούς στην Πύλη του Αγίου Αντωνίου. Οι αστοί του Παρισιού πίστευαν ότι είχε προχωρήσει πολύ μακριά την αντίθεσή του με τον βασιλιά και υπήρχαν υποψίες και διάχυτος φόβος ότι θα παρέδιδε την πόλη στους Άγγλους. Τις επόμενες μέρες, οι οπαδοί του δολοφονήθηκαν και ο δελφίνος επέστρεψε στο Παρίσι.
Πολιτιστική κληρονομιά
Ο Ετιέν Μαρσέλ έγινε δημοκρατικός μύθος στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η Τρίτη Δημοκρατία στις απαρχές της αναζήτησε στην εθνική ιστορία πρωταγωνιστές της Ελευθερίας και του Γαλλικού Έθνους όπως η Ιωάννα της Λωρραίνης ή ο Βερκιγγετόριξ. Ο ίδιος ενσαρκώνει την επαναστατική άποψη υπό το πρίσμα των πολιτικών αναταραχών του 19ου αιώνα και, όπως σημειώνεται από ιστορικούς : «Μέχρι τον 19ο αιώνα, ο Ετιέν Μαρσέλ και οι συμμετέχοντες στη Ζακερί θεωρούνταν επαναστάτες, καταστροφείς της καθιερωμένης τάξης. Η ρομαντική ιστορία τους έκανε ήρωες, μακρινούς προγόνους της Επανάστασης: Ο Ετιέν Μαρσέλ, εκπροσωπεί την αστική τάξη με την αποτελεσματικότητά της και τις απόψεις της για το μέλλον (...) ».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Παρισιού
Ιμάντ Χαμίς
Ο Ιμάντ Μοχάμαντ Ντιμπ Χαμίς (Imad Mohammad Deeb Khamis (αραβικά: عماد محمد ديب خميس), γεννημένος την 1η Αυγούστου 1961 κοντά στη Δαμασκό της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας ) είναι πολιτικός από τη Συρία, ο οποίος διατέλεσε πρωθυπουργός της Συρίας από τις 3 Ιουλίου 2016 ως τις 11 Ιουνίου 2020.
Ο Χαμίς σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανολόγος στο Πανεπιστήμιο της Δαμασκού. Το 1987 έγινε επικεφαλής διαφόρων τμημάτων της Γενικής Οργάνωσης Πωλήσεων και Επενδύσεων και το 2005 ο Ιμάντ Χαμίς έγινε Γενικός Διευθυντής της Γενικής Εταιρείας Ηλεκτρισμού.
Ο Χαμίς έγινε υπουργός Ηλεκτρισμού της χώρας το 2011. Στις 24 Μαρτίου 2012 τέθηκε στον κατάλογο κυρώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 24 Μαρτίου 2012, επειδή κατέστειλε επανειλημμένα την αντιπολίτευση ως κατασταλτικό μέτρο κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη Συρία. Στις 22 Ιουνίου 2016 επιλέχτηκε από τον πρόεδρο Μπασάρ Άσαντ ως νέος πρωθυπουργός και του ζήτησε να σχηματίσει νέα κυβέρνηση, διαδεχόμενος τον Ουαέλ αλ-Χάλκι.
Παρέμεινε στην πρωθυπουργία ως την απόλυσή του, τον Ιούνιο του 2020. Σύμφωνα με την λιβανέζικη εφημερίδα AΑλ Αχμπάρ ο Χαμίς μετά την απομάκρυνσή του από το πρωθυπουργικό αξίωμα συνελήφθη και ανακρίθηκε για διαφθορά. Ωστόσο, λίγο αργότερα, έκανε μια εμφάνιση στην κάλπη, ενώ ψήφιζε στις βουλευτικές εκλογές.
Παναίικα Μεσσηνίας
Τα Παναίικα είναι χωριό στον νομό Μεσσηνίας. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική ενότητα Πεταλιδίου του Δήμου Μεσσήνης.
Στην απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 0 κατοίκων όντας ακατοίκητο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας
Μελισσόπετρα
Με το όνομα Μελισσόπετρα συναντώνται δύο κοινότητες της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Νικόλαος Ματαράγκας
Ο Νικόλαος Ματαράγκας (1918 - 1983) ήταν Έλληνας Νομάρχης.
Βιογραφία
Απεβίωσε το 1983 σε ηλικία 65 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Αχαΐας Κατηγορία:Νομάρχες Καβάλας Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας Κατηγορία:Νομάρχες Κεφαλληνίας
Βασίλειος Κωνσταντίνου
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΟΣΦΠ Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κωνσταντίνου Βασίλειος
Διεθνές Αεροδρόμιο της Καμπούλ
Το Διεθνές Αεροδρόμιο της Καμπούλ (παστού: کابل نړيوال هوايي ډګر,, IATA: KBL, ICAO: OAKB) βρίσκεται 5 χιλιόμετρα από το κέντρο της Καμπούλ στο Αφγανιστάν. Είναι ένα από τα κύρια διεθνή αεροδρόμια της χώρας και μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές βάσεις που μπορούν να εξυπηρετήσουν πάνω από εκατό αεροσκάφη. Προηγουμένως ονομαζόταν Διεθνές Αεροδρόμιο της Καμπούλ και τοπικά Αεροδρόμιο Κουάτζα Ραουάς, αν και πολλές αεροπορικές εταιρίες χρησιμοποιούν ακόμη το δεύτερο όνομα εξ αυτών. Το αεροδρόμιο έλαβε το νέο του όνομα το 2014 προς τιμήν του πρώην προέδρου Χαμίντ Καρζάι.
Το αεροδρόμιο έχει επεκταθεί και εκσυγχρονιστεί την τελευταία δεκαετία. Κατασκευάστηκε νέος τερματικός σταθμός διεθνών πτήσεων ενώ ο παλαιότερος τερματικός χρησιμοποιείται για πτήσεις εσωτερικού. Αρκετές στρατιωτικές βάσεις έχουν κατασκευαστεί γύρω από το αεροδρόμιο, οι οποίες χρησιμοποιούνται από τις Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ και τη Διεθνή Δύναμη Αρωγής για την Ασφάλεια του ΝΑΤΟ (ISAF). Η Πολεμική Αεροπορία του Αφγανιστάν διαθέτει επίσης βάση στην περιοχή, ενώ η Εθνική Αστυνομία του Αφγανιστάν παρέχει τις υπηρεσίες ασφαλείας στο εσωτερικό των τερματικών σταθμών.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|left|Αεροσκάφος της αμερικανικής εταιρείας [[Atlas Air απογειώνεται από το Αεροδρόμιο της Καμπούλ το 2010.]] Το Διεθνές Αεροδρόμιο της Καμπούλ κατασκευάστηκε αρχικά στις αρχές τις δεκαετίας του 1960 από Σοβιετικούς μηχανικούς όταν το Αφγανιστάν άρχισε να εκσυγχρονίζεται. Οι τουρίστες άρχισαν να επισκέπτονται τη χώρα μέσω του αεροδρομίου αυτού. Η εποχή αυτή ολοκληρώθηκε μετά την Εξέγερση του Σαούρ το 1978 και τη σοβιετική εισβολή το 1979.
Μετά την εισβολή του NATO στο Αφγανιστάν που ακολούθησε τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, το αεροδρόμιο της Καμπούλ βομβαρδίστηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις δυνάμεις του συνασπισμού. Όταν ανέλαβε τον έλεγχο η Διεθνής Δύναμη Αρωγής για την Ασφάλεια, το αεροδρόμιο άρχισε να αναπτύσσεται σταδιακά. Εγκαταστάθηκε νέο σύστημα ραντάρ το 2005, το οποίο αναβαθμίστηκε από την Ομοσπονδιακή Διοίκηση Αεροπορίας των ΗΠΑ το 2010. Νέος τερματικός διεθνών πτήσεων αξίας 35 εκατομμυρίων δολαρίων κατασκευάστηκε το 2009. Ο χώρος εγκαινιάστηκε παρουσία πολλών υψηλόβαθμων προσωπικοτήτων.
Η επιβατική κίνηση στο αεροδρόμιο αυξήθηκε, ενώ στις αρχές του 2012 εγκαταστάθηκε νέο σύστημα ραντάρ για να καλύπτει ολόκληρο τον εναέριο χώρο του Αφγανιστάν. Παράλληλα ξεκίνησε η κατασκευή για νέο διάδρομο προσγειώσεων, με τη χρηματοδότηση της ιαπωνικής κυβέρνησης, ο οποίος καλύπτει τα διεθνή πρότυπα.
Τον Οκτώβριο του 2014, η Εθνοσυνέλευση του Αφγανιστάν αποφάσισε τη μετονομασία του αεροδρομίου, το οποίο έλαβε το όνομα του πρώην προέδρου της χώρας Χαμίντ Καρζάι, ως αναγνώριση των υπηρεσιών του στην ανασυγκρότηση της χώρας.
Υποδομές
Το αεροδρόμιο διαθέτει δύο κτίρια τερματικών, το σύγχρονο για τις διεθνείς πτήσεις και το κατασκευασμένο από Σοβιετικούς για τις πτήσεις εσωτερικού. Δίπλα στους διαδρόμους υπάρχουν υπόστεγα για στρατιωτικά αεροσκάφη, αλλά και 7 ελικοδρόμια για στρατιωτικά ελικόπτερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Αφγανιστάν Κατηγορία:Διεθνή αεροδρόμια
Σαράντ Πουρνίμα
μικρογραφία|Η Σελήνη κατά τη διάρκεια του Σαράντ Πουρνίμα, 2017 Το Σαράντ Πουρνίμα (επίσης γνωστό ως Κοτζαγκίρι Πουρνίμα, Ναβάννα Πουρνίμα, ή Καουμούντι Πουρνίμα) είναι φεστιβάλ που γιορτάζει την ημέρα της πανσέληνου του Ινδουιστικού σεληνιακού μήνα Άσβιν (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος), σηματοδοτώντας το τέλος της εποχής των μουσώνων.
Το Κοτζαγκάρι Πουρνίμα αφορά την γιορτή του Κοτζαγκάρα Βράτα. Οι άνθρωποι εκτελούν αυτό το βράτα κάτω από το φως του φεγγαριού μετά τη νηστεία της ημέρας. Η Λάξμι (θεά του πλούτου) λατρεύεται σημαντικά αυτή την ημέρα, επειδή θεωρείται ότι είναι τα γενέθλια της. Ο θεός των βροχών Ίντρα που κάθεται πάνω στον ελέφαντα του, ο Αϊραβάτα και ο Σίβα με την παλλακίδα του Παρβάτι επίσης γιορτάζονται. Για το 2017, η γιορτή εορτάστηκε στις 5 Οκτωβρίου5 October.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ινδίας
Λύκισσα Μεσσηνίας
Η Λύκισσα είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου και έχει 27 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Τοποθεσία
Η Λύκισσα ανήκει στην Κοινότητα Λύκισσας, υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πεταλιδίου, του Δήμου Μεσσήνης και βρίσκεται σε υψόμετρο 562 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Κάστρο του Τόρουν
μικρογραφία| Ερείπια του Κάστρου του Τόρουν σήμερα μικρογραφία| Ο πύργος των λυμάτων του Κάστρου του Τόρουν μικρογραφία| Χάρτης που δείχνει τη θέση του Κάστρου του Τόρουν στη μεσαιωνική γειτονιά του Τόρουν Το Κάστρο του Τόρουν, ή Κάστρο του Θορν, είναι κάστρο του 13ου ή 14ου αιώνα του Τευτονικούς Τάγματος, το οποίο βρίσκεται στο Τόρουν (πρώην Θορν) της Πολωνίας. Το κάστρο είναι μέρος της Μεσαιωνικής Πόλης του Τόρουν, ένα από τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία.
Ιστορία
Το Κάστρο του Τόρουν ήταν ένα από τα πρώτα κάστρα που χτίστηκαν με εντολή στα εδάφη που τους παραχώρησε ο Δούκας Κορράδος Α΄ της Μαζοβίας. Η κατασκευή ξεκίνησε στα μέσα του 13ου αιώνα και συνεχίστηκε για περίπου εκατό χρόνια. Ήταν το πρώτο τευτονικό κάστρο στη Γη του Χέουμνο. Η νέα πόλη του Τόρουν αναπτύχθηκε μαζί με τις τευτονικές οχυρώσεις που την προστάτευαν. Η ιστορική αξία του παλατιού προέρχεται από το γεγονός ότι ήταν η βάση για τους Τεύτονες Ιππότες όταν ξεκίνησαν την πρώτη τους αποστολή να αποικίσουν τους παγανιστές Παλαιούς Πρώσους και στη συνέχεια τον σχηματισμό του Κράτους του Τευτονικού Τάγματος. Η πρώτη γνωστή λειτουργία του κάστρου ήταν η κατοικία ενός Τεύτονα διοικητή.
Λίγα μέρη του κάστρου σώζονται μέχρι σήμερα, καθώς έχει κατεδαφιστεί εδώ και αιώνες από τότε, με πολλές καταστροφές να σημειώνονται κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης της πόλης το 1454. Η πόλη επαναστάτησε στις 4 Φεβρουαρίου και λίγες μέρες αργότερα η μικρή τευτονική φρουρά διαπραγματεύτηκε την παράδοση. Τους επετράπη να εγκαταλείψουν το κάστρο και την πόλη. Λίγο αργότερα, στις 8 Φεβρουαρίου, το κάστρο λεηλατήθηκε και στη συνέχεια το δημοτικό συμβούλιο του Τόρουν αποφάσισε ότι θα κατεδαφιστεί για να αποτρέψει τους Τεύτονες Ιππότες από το να το καταλάβουν ξανά. Αυτό το γεγονός σηματοδότησε την έναρξη του Δεκατριετούς Πολέμου (1454-1466).
Το κάστρο ανασκάφηκε μερικώς, ξαναχτίστηκε και μετατράπηκε σε ιστορικό μνημείο το 1966, κατά την εποχή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, για την 500ή επέτειο της Δεύτερης Ειρήνης του Θορν (1466).
Αρχιτεκτονική
Σε αντίθεση με τα περισσότερα μεταγενέστερα τευτονικά κάστρα, δεν ήταν ένα τετραπτέρυγο, ορθογώνιο συμβατικό κάστρο. Αντίθετα, είχε μόνο δύο πλευρές, απλωμένες με μοτίβο παρόμοιο με αυτό ενός πετάλου.
Το μεγαλύτερο τμήμα του κάστρου που επιβίωσε μέχρι σήμερα είναι ο πύργος των λυμάτων. Ο πύργος βρίσκεται πάνω από ένα ρέμα που ενώνεται με τον κοντινό ποταμό Βιστούλα.
Το άλλο τμήμα του πρώην κάστρου που παραμένει σήμερα είναι τα κελάρια. Άλλα τμήματα του πρώην κάστρου λειτουργούν πλέον ως μόνιμα εκθέματα. Τα μόνιμα εκθέματα, τα οποία βρίσκονται ως επί το πλείστον στα θησαυροφυλάκια του παλατιού, εκτίθενται σε χώρους όπως το οπλοστάσιο, η κουζίνα, ο κοιτώνας, το scriptorium και το νομισματοκοπείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τορουν Καστρο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Τόρουν Τορουν Καστρο Κατηγορία:Ιστορία του Τόρουν
Ηλεκτροδυναμική
Η ηλεκτροδυναμική είναι ένας κλάδος της θεωρητικής φυσικής που μελετά τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ ηλεκτρικών φορτίων και ρευμάτων με εφαρμογή των επεκταμένων τύπων κλασικής μηχανικής του Νεύτωνα. Η θεωρία παρέχει μια εξαιρετική περιγραφή των ηλεκτρομαγνητικών φαινομένων που παρατηρούνται εφόσον οι σχετικές κλίμακες μήκους και οι εντάσεις πεδίων είναι αρκετά μεγάλες ώστε οι επιδράσεις της κβαντικής μηχανικής να είναι αμελητέες. Για μικρές αποστάσεις και χαμηλές εντάσεις πεδίου, οι αλληλεπιδράσεις περιγράφονται καλύτερα από την κβαντική ηλεκτροδυναμική.
Οι θεμελιώδεις φυσικές πτυχές της κλασικής ηλεκτροδυναμικής παρουσιάζονται σε πολλά κείμενα, όπως των: Φάινμαν, Ρόμπερτ Λέιτον και Μάθιου Σαντς, Ντέιβιντ Γκρίφιθς, Πανόφσκι και Φίλιπς, και Τζον Ντέιβιντ Τζάκσον.
Ιστορία
Τα φυσικά φαινόμενα που περιγράφονται στον ηλεκτρομαγνητισμό έχουν μελετηθεί ως ξεχωριστά πεδία από την αρχαιότητα. Για παράδειγμα, υπήρξαν πολλές εξελίξεις στον τομέα της οπτικής αιώνες πριν φανεί ότι το φως είναι ένα ηλεκτρομαγνητικό κύμα. Ωστόσο, η θεωρία του ηλεκτρομαγνητισμού, όπως είναι σήμερα κατανοητή, αναπτύχθηκε από τα πειράματα του Μάικλ Φαραντέι που προτείνουν ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο και από το έργο του Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ που χρησιμοποίησε διαφορικές εξισώσεις για να το περιγράψει στην Μια Πραγματεία για τον Ηλεκτρισμό και τον Μαγνητισμό (1873). Για μια λεπτομερή ιστορική αφήγηση, δείτε τα: Βόλφγκανγκ Πάουλι, Ε. Τ. Γουίτακερ, A.Pais, και Μπρους Χαντ.
Δύναμη Λόρεντζ
Το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο ασκεί δύναμη Λόρεντζ σε φορτισμένα σωματίδια:
όπου οι έντονα τονισμένοι παράμετροι είναι διανύσματα: F είναι η δύναμη που δέχεται ένα σωματίδιο με φορτίο q, E είναι το ηλεκτρικό πεδίο, v είναι η ταχύτητα του σωματιδίου, B είναι το μαγνητικό πεδίο.
Η εξίσωση δείχνει ότι η δύναμη Λόρεντζ είναι το άθροισμα δύο διανυσμάτων. Το ένα είναι το διανυσματικό γινόμενο της ταχύτητας με το μαγνητικό πεδίο, που σύμφωνα με τον κανόνα του δεξιού χεριού θα είναι διάνυσμα κάθετο προς τα δύο άλλα. Το άλλο βρίσκεται στην ίδια κατεύθυνση με το ηλεκτρικό πεδίο.
Επομένως, ελλείψει μαγνητικού πεδίου, η δύναμη είναι προς την κατεύθυνση του ηλεκτρικού πεδίου, και το μέγεθος της δύναμης εξαρτάται από την τιμή του φορτίου και την ένταση του ηλεκτρικού πεδίου. Ελλείψει ηλεκτρικού πεδίου, η δύναμη είναι κάθετη στην ταχύτητα του σωματιδίου και την κατεύθυνση του μαγνητικού πεδίου. Αν υπάρχουν εξίσου ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία, τότε η δύναμη Λόρεντζ είναι το άθροισμα των δύο διανυσμάτων.
Αν και η εξίσωση φαίνεται να υποδηλώνει ότι τα Ηλεκτρικά και τα Μαγνητικά πεδία είναι ανεξάρτητα, η εξίσωση μπορεί να μετασχηματιστεί με όρους four-current (αντί για φορτίο) και έναν απλό τανυστή που αντιπροσωπεύει το συνδυασμένο Ηλεκτρομαγνητικό πεδίο (F^{\mu \nu})
Το Ηλεκτρικό πεδίο Ε
Το ηλεκτρικό πεδίο Ε ορίζεται έτσι ώστε για σταθερό φορτίο:
όπου το q0 είναι το φορτίο ελέγχου. Το μέγεθος του φορτίου δεν έχει σημασία, αρκεί να είναι αρκετά μικρό ώστε να μην επηρεάζει το ηλεκτρικό πεδίο με την παρουσία του. Από τον ορισμό φαίνεται ότι η μονάδα του E είναι N/C (newtons ανά coulomb) και ισούται με V/m (βολτ ανά μέτρο).
Στην ηλεκτροστατική, όπου τα φορτία δεν κινούνται, γύρω από μια κατανομή σημειακών φορτίων, οι δυνάμεις που προσδιορίζονται από το νόμο του Κουλόμπ αθροίζονται. Το αποτέλεσμα κατόπιν διαίρεσης με το q0 είναι:
όπου n είναι ο αριθμός των φορτίων, qi είναι το μέγεθος του φορτίου που αναλογεί στο i φορτίο, ri είναι η θέση του φορτίου i, r είναι η θέση όπου προσδιορίζεται το ηλεκτρικό πεδίο, και ε0 είναι η ηλεκτρική σταθερά.
Εάν το πεδίο πράγματι παράγεται από μια συνεχή κατανομή των φορτίων, το άθροισμα ολοκληρώνεται:
όπου είναι η πυκνότητα φορτίου και  είναι το διάνυσμα που κατευθύνεται από το στοιχείο όγκου  προς το σημείο χώρου όπου προσδιορίζεται το E.
Και οι δύο παραπάνω εξισώσεις είναι κουραστικές, ειδικά αν ζητείται ο προσδιορισμός του Ε ως συνάρτηση της θέσης. Η βαθμωτή συνάρτηση του ηλεκτρικού δυναμικού μπορεί να βοηθήσει. Το ηλεκτρικό δυναμικό, που ονομάζεται επίσης τάση (με μονάδα μέτρησης το βολτ), προσδιορίζεται από το γραμμικό ολοκλήρωμα
όπου φ(r) είναι το ηλεκτρικό δυναμικό, και C είναι το μονοπάτι του ολοκληρώματος.
Δυστυχώς, αυτός ο ορισμός έχει περιορισμούς. Από τις εξισώσεις του Μάξγουελ, είναι σαφές ότι ∇ × E δεν είναι πάντα μηδενικό, και ως εκ τούτου το βαθμωτό δυναμικό δεν επαρκεί για να προσδιοριστεί το ηλεκτρικό πεδίο με ακρίβεια. Συνεπώς, απαιτείται η προσθήκη συντελεστή διόρθωσης, που συνήθως γίνεται με με αφαίρεση του παράγωγου χρόνου του διανύσματος δυναμικού Α όπως περιγράφεται παρακάτω. Όποτε τα φορτία είναι ημιστατικά, ωστόσο, οι προϋποθέσεις θα πληρούνται.
Από τον ορισμό του φορτίου, φαίνεται πως το ηλεκτρικό δυναμικό ενός σημειακού φορτίου ως συνάρτηση της θέσης είναι:
όπου q είναι το σημειακό φορτίο, r είναι η θέση στην οποία προσδιορίζεται το δυναμικό, και ri είναι η θέση έκαστου σημειακού φορτίου. Το δυναμικό για συνεχή κατανομή των φορτίων είναι:
πού είναι η πυκνότητα φορτίου, και  είναι η απόσταση από το στοιχείο όγκου  σε σημείο του χώρου όπου προσδιορίζεται το φ.
Το βαθμωτό φ θα προστίθεται σε άλλα δυναμικά ως μονόμετρο, οπότε διευκολύνεται η επίλυση σύνθετων προβλημάτων με ανάλυσησε απλά μέρη και προσθήκη των δυναμικών τους. Εξετάζοντας τον ορισμό του φ, διαπιστώνεται ότι το ηλεκτρικό πεδίο είναι μόνο η αρνητική κλίση ( ο φορέας ανάδελτα ) του δυναμικού. Ή:
Από τον τύπο φαίνεται ότι το E εκφράζεται σε V/m (βολτ ανά μέτρο).
Ηλεκτρομαγνητικά κύματα
Ένα μεταβαλλόμενο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο διαδίδεται από την πηγή προέλευσης με τη μορφή κυμάτων που κινούνται στο κενό με την ταχύτητα του φωτός και υπάρχουν σε ένα ευρύ φάσμα μηκών κύματος. Παραδείγματα δυναμικών πεδίων της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας (κατά σειρά αυξανόμενης συχνότητας) είναι: τα ραδιοκύματα, τα μικροκύματα, το φως (το υπέρυθρο, το ορατό φως και το υπεριώδες), ακτίνες-χ και ακτίνες γάμμα. Στον τομέα της σωματιδιακής φυσικής η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία αποτελεί την εκδήλωση της ηλεκτρομαγνητικής αλληλεπίδρασης μεταξύ φορτισμένων σωματιδίων.
Γενικές εξισώσεις πεδίου
Μολονότι η εξίσωση Κουλόμπ είναι απλή και εύχρηστη, δεν είναι απόλυτα ακριβής στο πλαίσιο του κλασικού ηλεκτρομαγνητισμού. Προκύπτουν προβλήματα επειδή οι μεταβολές στις κατανομές φορτίων απαιτούν ένα μη-μηδενικό χρονικό διάστημα για να γίνουν αισθητές αλλού (όπως απαιτείται από την ειδική θεωρία της σχετικότητας).
Για τα πεδία γενικής κατανομής φορτίων, τα υστερημένα δυναμικά υπολογίζονται και διαφοροποιούνται σύμφωνα με τις εξισώσεις Τζεφιμένκο.
Τα υστερημένα δυναμικά προσδιορίζονται, επίσης, για σημειακά φορτία με τις εξισώσεις Λιεναρντκαι οι εξισώσεις Liénard–Wiechert. Το βαθμωτό δυναμικό ισούται με:
όπου q είναι το σημειακό φορτίο και r είναι η θέση του. rq και vq είναι η θέση και η ταχύτητα του φορτίου, αντίστοιχα, ως συνάρτηση του χρόνου υστέρησης. Το διανυσματικό δυναμικό ισούται με:
Με κατάλληλο μετασχηματισμό προκύπτουν οι πλήρεις εξισώσεις πεδίου για κινούμενο σημειακό σωματίδιο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητισμός
Βασίλειος Καλλίφρων
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και φοίτησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1839 και διορίστηκε δάσκαλος σε ενοριακές σχολές της Κωνσταντινούπολης. Το 1848 διορίστηκε στη θέση του δασκάλου στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, όπου δίδασκε μέχρι το τέλος της ζωής του. Στη διάρκεια της εκπαιδευτικής του σταδιοδρομίας συνέγραψε διάφορα έργα απασχολούμενος κυρίως με έργα φιλολογικού περιεχομένου, χρονογραφήματα και λόγους. Στα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνονται τα Γραμματική της Ελληνικής γλώσσης και Συντακτικόν και Κατήχησις. Το 1861 άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα Ανατολικός Αστήρ όπου συνήθως δημοσίευε κείμενα με εκκλησιαστικό και εκπαιδευτικό περιεχόμενο, αλλά και κείμενα γενικότερου ενδιαφέροντος. Πέθανε το 1891 στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες δάσκαλοι Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα
Ρουκιγιέ Σαμπιχά Σουλτάνα
Η Ρουκιγιέ Σαμπιχά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:روكيا صبيحة سلطان) (Τούρκικα: Rukiye Sabiha Sultan, 1 Απριλίου 1894 - 26 Αυγούστου 1971) ήταν Οθωμανή πριγκίπισσα, κόρη του τελευταίου σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και εγγονή του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της Γκιουλουστού Σουλτάν.
Βιογραφία
Η Ρουκιγιέ Σαμπιχά γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1894 στο Παλάτι Ορτάκιοϊ στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν η νεότερη κόρη του τελευταίου σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄ και της πρώτης συζύγου του Εμινέ Ναζικεντά Καντινεφέντι. Ήταν ετεροθαλής αδερφή του Μεχμέτ Ερτογρούλ Εφέντι, του οποίου η μητέρα ήταν η Σαντιγιέ Μιουβεντέτ Καντινεφέντι, η τρίτη σύζυγος του πατέρα της.
Ο ξάδελφος της, ο Ηγεμόνας Ομέρ Φαρούκ Εφέντι την παντρεύτηκε στις 29 Απριλίου 1920 στο Παλάτι Γιλντίζ και μαζί απέκτησαν τρεις κόρες, την Φατμά Νεσλισάχ Σουλτάν, την Ζεχρά Χανζαντέ Σουλτάν και την Νετζλά Χιμπετουλάχ Σουλτάν. Σύμφωνα με το νόμο αριθμό 431 της 3ης Μαρτίου 1924 η Ρουκιγιέ Σαμπιχά με τον άντρα της και τα παιδιά της ήταν στους καταλόγους απέλασης. Η κόρη της, Φατμά Νεσλισάχ, πέθανε στις 1 Απριλίου 2012, και ήταν η τελευταία απόγονος της Οθωμανικής Δυναστείας.
Η οικογένεια μετακόμισε στη Νίκαια, όπου η νεότερη κόρη της, Νετζλά Σουλτάν γεννήθηκε εκεί, και οι μεγαλύτερες κόρες της πήγαν σχολείο. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, η Ρουκιγιέ μαζί με την οικογένειά της μετακόμισε στην Ελβετία και στη συνέχεια στη Γαλλία και την Αίγυπτο, όπου το 1940, η κόρη της Φατμά Νεσλισάχ παντρεύτηκε με τον πρίγκιπα Μοχάμεντ Αμπντέλ Μονεϊμ, που ήταν γιος του Αμπάς Χιλμί Β΄.
Ο σύζυγός της, Ομέρ Φαρούκ Εφέντι την χώρισε τον Ιανουάριο του 1948, ενώ ήταν κάτοικος στο Κάιρο και επέστρεψε στην πατρίδα της, όπου έλαβε την υπηκοότητα της και το επώνυμο Οσμάνογλου (γιος, απόγονος των Οθωμανών). Το 1948 ο Ομέρ Φαρούκ Εφέντι παντρεύτηκε μια άλλη πριγκίπισσα της δυναστείας, την Μιχριμπάν Μιχρισάχ Σουλτάν, μία ξαδέλφη της Ρουκιγιέ Σαμπιχά.
Η Ρουκιγιέ Σαμπιχά Σουλτάν πέθανε στις 26 Αυγούστου 1971 σε ηλικία 77 ετών στο αρχοντικό της κόρης της Ζαχρά Χανζαντέ Σουλτάν και θάφτηκε στο νεκροταφείο Ασιγιάν.
Καστριώτισσα Αιτωλοακαρνανίας
Η Καστριώτισσα είναι πεδινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 131 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Καστριώτισσα βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας και βορειοανατολικά του Αμβρακικού κόλπου. Απέχει 36 χλμ. Β. από την Αμφιλοχία και 19 χλμ. ΝΑ. από την Άρτα. Το όνομά του χωριού οφείλεται στο παλαιό κάστρο που υπάρχει και χρονολογείται στον 3ο με 2ο αιω. π.Χ. Πιθανολογείται ότι στην περιοχή ήταν η αρχαία Όλπη της Αμβρακίας και ότι το 426 π.Χ. έγινε η μάχη Αμβακιωτών με τους Αργείους. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1991 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Φλωριάδας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Φλωριάδα, το Ελαιόφυτο, το Καθαροβούνι, την Παλαιά Φλωριάδα, την Χρυσοπηγή, το Παλαιόκαστρο και τη Χρυσορράχη αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Φλωριάδας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μενιδίου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 62 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Τατιανή
Τατιανή (ή πιο συχνά Τατιάνα) είναι ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα.
Ετυμολογία ονόματος
Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γεωργίου Μπαμπινιώτη, το όνομα Τατιανή είναι θηλυκός τύπος του λατινικού Tatianus (ονομασίας ρωμαϊκής πατριάς), που προέρχεται από το Tatius, αγνώστου ετύμου.
Αντρικός τύπος
Τατιανός.
Ονομαστική εορτή
Το όνομα γιορτάζει στις 12 Ιανουαρίου, της μάρτυρος Τατιανής.
5 Ιανουαρίου, της οσίας Τατιανής
12 Σεπτεμβρίου οι μάρτυρες Mακεδόνιος, Θεόδουλος και Tατιανός
Απήχηση του ονόματος
Ενδεικτικά, σήμερα στον ελληνικό χώρο, σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων από τον Απρίλιο του 2009, το βαφτιστικό Τατιανή είναι ανάμεσα σε περίπου 100.000 ονόματα το 321ο πιο συχνό όνομα (219ο ανάμεσα στα γυναικεία), με 18 εμφανίσεις ή ποσοστό 0,018%, και υπολογίζεται ότι το φέρουν περίπου 1380 Ελληνίδες, ενώ με τον τύπο Τατιάνα το 334ο πιο συχνό όνομα (230ό ανάμεσα στα γυναικεία), με 17 εμφανίσεις ή ποσοστό 0,017%, και υπολογίζεται ότι το φέρουν περίπου 1303 Ελληνίδες. .
Τύποι του ονόματος
Τάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα
Απιδέα Κοζάνης
Η Απιδέα (ή Απιδιά) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Βροντής, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τσοτυλίου, του δήμου Βοΐου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κοζάνης, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Βοΐου του νομό Κοζάνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Η Απιδέα είναι ορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Κοζάνης, στην ευρύτερη περιοχή των χωριών του Βοΐου. Βρίσκεται λίγο βορειότερα από το Τσοτύλι και στις όχθες ενός παραποτάμου του Αλιάκμονα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 670. Απέχει 56 χλμ. περίπου Δ. της Κοζάνης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Λώπες και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χουτουρίου του νομού Κοζάνης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Ανάργυροι και το 1960 σε Απιδέα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τσοτυλίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοΐου.
Αξιοθέατα
Στο χωριό δραστηριοποιείται ο πολιτιστικός σύλλογος «ΛΕΒΑΙΑ»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Τρύπες Μεσσηνίας
Οι Τρύπες, είναι χωριό στον νομό Μεσσηνίας. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική ενότητα Πεταλιδίου του Δήμου Μεσσήνης.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Κλέμενς Ντέιν
Η Clemence Dane, CBE (Κλέμενς Ντέιν) (21 Φεβρουαρίου 1888 - 28 Μαρτίου 1965) ήταν Αγγλίδα μυθιστοριογράφος και σεναριογράφος. Το πραγματικό της όνομα ήταν Γουίνφρεντ Άστον. Αφού τελείωσε της εγκύκλιες σπουδές της, πήγε στην Ελβετία, αλλά επέστρεψε μετά από έναν χρόνο. Κατόπιν, σπούδασε στην Αγγλία και στη Γερμανία. Αργότερα, επέλεξε το Clemence Dane, ως ψευδώνυμο και κυκλοφόρησε το 1917, το Regiment of Women, ένα από τα γνωστότερα μυθιστορήματά της. Το 1921, έγραψε και το πρώτο της θεατρικό έργο, A Bill of Divorcement. Ενώ, από το 1930 και αργότερα, ξεκίνησε να γράφει και σενάρια για ταινίες, με τις πιο γνωστές της συμμετοχές να είναι στο Άννα Καρένινα (1935) και το Perfect Strangers (1945). Με το τελευταίο μάλιστα κέρδισε κι ένα Όσκαρ Καλύτερης Ιστορίας. Πέθανε σε ηλικία 77 ετών, αφήνοντας πίσω της 30 σενάρια, 12 μυθιστορήματα, 4 αστυνομικές ιστορίες και μία βιογραφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Άγγλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Ιστορίας
Ευάγγελος Σέκερης
Ο Ευάγγελος Σέκερης υπήρξε Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στην εξόριστη κυβέρνηση Τσουδερού (1941 - 1943).
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από το Τολό και ήταν γιος του Γεωργίου Σέκερη και της Καλλιόπης Τσουδερού. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την οικογένεια Σέκερη και ήταν απόγονος του Αθανάσιου Σέκερη, εύπορου εμπόρου που μαζί με τα αδέλφια του υπήρξαν οι βασικοί χρηματοδότες της Φιλικής Εταιρείας.
Με την εισβολή των γερμανικών δυνάμεων στην Ελλάδα, ακολούθησε την ελληνική κυβέρνηση στην Κρήτη και εν συνεχεία στην Αίγυπτο αναλαμβάνοντας στην κυβέρνηση Τσουδερού το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων (1941 - 1943).
Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του Ανωτάτου Εκπαιδευτικού Συμβουλίου και στη θέση του Υπουργού Παιδείας.
Υπήρξε παντρεμένος με την Πολυξένη Ευλαμπίου - Σέκερη με την οποία απέκτηκε τέσσερα τέκνα, τον Γεώργιο Σέκερη, διπλωμάτη, τον Κωνσταντίνο Σέκερη, τον Θανάση Σέκερη και την Καλλιόπη Σέκερη.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων
Αγνάντι Μεσσηνίας
Το Αγνάντι (επίσημη ονομασία Αγνάντιον) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Λυκίσσης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πεταλιδίου, του δήμου Μεσσήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πυλίας του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835, ως Σούμπαλι και προσαρτήθηκε στον δήμο Αιπείας του νομού Μεσσηνίας. Το 1812 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λυκίσσης και το 1927 μετονομάστηκε σε Αγνάντιο. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λυκίσσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Πεταλιδίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πεταλιδίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μεσσήνης.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Υγκ ντε Ρεβέλ
Ο Υγκ ντε Ρεβέλ (πέθανε το 1277 στους Αγίους Τόπους) ήταν Άγγλος ιππότης που έγινε ο 20ος Μέγας Μάγιστρος των Ιωαννιτών Ιπποτών (1258 - 1277). Ο προκάτοχος του ήταν ο Γκιγιόμ ντε Σατονέφ και ο διάδοχος του ο Νικολά Λόρνι. Γεννημένος πριν το 1222 ο Υγκ ντε Ρεβέλ ήταν γιος του ευγενούς από το Σόμερσετ Ρίτσαρντ Ρέινελ, εγγονός του ομώνυμου Ρίτσαρντ Ρέινελ Σερίφη του Ντέβον (1191 - 1194). Η πληροφορία αυτή σύμφωνα με νεώτερες αναζητήσεις αμφισβητείται επειδή ο νεότερος Ρίτσαρντ Ρέινελ ίσως να είχε μόνο μια κόρη την Σαβίνα. Ο Υγκ ντε Ρεβέλ ήταν Μέγας Φύλακας στο Κρακ των Ιπποτών (1243 - 1248) και Μέγας Διοικητής του Τάγματος (1251 - 1258) όπου διαδέχθηκε τον Ζαν ντι Ρόναϊ. Με τον θάνατο του Γκιγιόμ ντε Σατονέφ (1258) ο Υγκ ντε Ρεβέλ εξελέγη ο επόμενος Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος, η πρώτη του πράξη χρονολογείται στις 9 Οκτωβρίου 1258. Με την εκλογή του κλήθηκε να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του πολέμου του Αγίου Σάββα, ο Βοημούνδος ΣΤ΄ της Αντιόχειας με πρόθεση να εκδικηθεί τους άρχοντες του Ζιμπελέ επιτέθηκε στους ίδιους και τους συμμάχους τους, τους Ναΐτες Ιππότες και τους Ιωαννίτες.
Μετά την λήξη της σύγκρουσης οι Ναίτες επιτέθηκαν στους Ιωαννίτες αλλά ηττήθηκαν και σφαγιάστηκαν. Ο Υγκ ντε Ρεβέλ επέκτεινε τις κτήσεις του Τάγματος διεκδικώντας το Αββαείο των Βενεδικτίνων στο Όρος Θαβώρ, ο επίσκοπος της Ναζαρέτ ωστόσο δεν έδωσε την συναίνεση του μέχρι το 1263. Η πολιορκία του κάστρου των Ιπποτών από τον Σουλτάνο των Μαμελούκων Μπαϊμπάρς (1263, 1266, 1268) οδήγησε τους Ιωαννίτες σε ειρηνικές διαπραγματεύσεις σχετικά με το Κρακ των Ιπποτών και το Μαργκάτ (1267). Οι Μαμελούκοι κατέλαβαν το Κρακ των Ιπποτών (1271) αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον Υγκ ντε Ρεβέλ να κλείσει την ίδια χρονιά ειρήνη. Ο Υγκ ντε Ρεβέλ ξεκίνησε μια σειρά από διοικητικές μεταρρυθμίσεις (1268, 1270, 1274, 1276), είχε σημαντικές επιτυχίες χάρη στον Ζόζεφ ντε Σονσί τον οποίο προσκάλεσε ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας (1271). Ο Υγκ ντε Ρεβέλ πέθανε στα τέλη του 1277 ή στις αρχές του 1278, τον διαδέχθηκε ο Νικολά Λόρνι (16 Ιουνίου 1278).
Πηγές
Κατηγορία:Οσπιτάλιοι Ιππότες
Φαράγγι Λεπίδας
thumb|200px|Οι καταρράκτες της Λεπίδας Το Φαράγγι της Λεπίδας είναι ένα από τα φαράγγια της Πελοποννήσου. Βρίσκεται στο όρος Πάρνωνας. Παρά το σχετικά μικρό του μέγεθος, διαθέτει έναν αναλογικά μεγάλο καταρράκτη 70 μέτρων και έναν μικρότερο 45 μέτρων, οι οποίοι βρίσκονται σε απόσταση περίπου 800 μέτρων μεταξύ τους, ακολουθώντας τη ροή των υδάτων.
Οι πηγές των καταρρακτών ξεκινάνε από το οροπέδιο Ξηροκάμπι, ανάμεσα στο χωριό Άγιος Ιωάννης και στην Ιερά Μονή Μαλεβής. Το ποτάμι, κατεβαίνοντας από το οροπέδιο διασχίζει το φαράγγι και σχηματίζει στην πορεία του μικρές βάθρες.
Ο πρώτος καταρράκτης βρίσκεται σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από το χωριό Άγιος Ιωάννης. Η πρόσβαση στη βάση του γίνεται από χωματόδρομο και μετά από σύντομη πεζοπορία σε μονοπάτι 200 περίπου μέτρων. Ο δεύτερος καταρράκτης (επονομαζόμενος «Μελίσσι») βρίσκεται σε απόσταση 1,5 χλμ. από το χωριό Πλάτανος, στο δρόμο προς Άστρος και σε απόσταση 19 χιλιομέτρων από το τελευταίο. Προσεγγίζεται μετά από 800 μέτρα πεζοπορίας από τον κοντινότερο αυτοκινητόδρομο, ακολουθώντας την κοίτη του ποταμού.
Ιδανική περίοδος επίσκεψης είναι η άνοιξη, καθώς η ροή των υδάτων σταματά τους καλοκαιρινούς μήνες.
Στο φαράγγι διοργανώνονται συχνά καταβάσεις canyoning και καταρριχήσεις με σχοινί (rappel).
Πολύ κοντά βρίσκεται και το κάστρο της Ωριάς.
Παραπομπές
Λεπιδας Κατηγορία:Καταρράκτες στην Ελλάδα Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Α.Ο. Γιούχτας Αρχανών
Ο Αθλητικός Όμιλος Γιούχτας Αρχανών είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στις Αρχάνες του Νομού Ηρακλείου στην Κρήτη. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1957, χρώματά του το πράσινο και το λευκό και η ονομασία του συλλόγου φέρει το όνομα του ομώνυμου όρους της περιοχής. Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, ενόργανης γυμναστικής, επιτραπέζιας αντισφαίρισης και σκάκι.
Τμήμα ποδοσφαίρου
Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 25 Ιουλίου 1957 και το ποδοσφαιρικό του τμήμα αποτελεί το παλαιότερο του συλλόγου. Εδρεύει στο Δημοτικό γήπεδο Αρχανών και από την σεζόν 2023-24 θα αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λιγκ 2. Έχει κατακτήσει 2 φορές το κύπελλο της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου, το 2008-09 νικώντας τον Π.Α.Ο. Κρουσώνα και το 2009-10 νικώντας τον Ρούβα, ενώ το 2012-13 ήταν φιναλίστ. Από τη σεζόν 2007-08 μέχρι και τη σεζόν 2012-13 αγωνίστηκε συνεχώς στην Δ' Εθνική, όποτε και το 2013 κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία του. Επίσης, το 2017-18 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Ηρακλείου και κέρδισε την επάνοδο στην Γ' Εθνική. Στην Γ' Εθνική αγωνίστηκε για πρώτη φορά τη αγωνιστική περίοδο 2013-14, στη συνέχεια στην περίοδο 2014-15, κατηγορία όπου αγωνίστηκε και το 2018-19.
Η περίοδος 2022-23 είναι μια από τις πιο χρυσές του Γιούχτα καθώς η ομάδα κατακτά την πρωτιά στον 5ο όμιλο της Γ' Εθνικής κατηγορίας και παίρνει το εισιτήριο για τα μπαράζ ανόδου στα οποία αν και αποτυγχάνει αγωνιστικά να ανέβει κατηγορία τελικά καταφέρνει να ανέβει κατηγορία καθώς ο Απόλλων Σμύρνης δεν καταφέρνει να δηλώσει συμμετοχή στην Σούπερ Λιγκ 2 με τον Γιούχτα να παίρνει την θέση του.
Εθνικές κατηγορίες
Η πορεία του συλλόγου στις εθνικές κατηγορίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ηρακλείου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1957 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1957 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Η κυρία και ο μονόκερος
μικρογραφία|350x350εσ|Όραση (3.10 μ. × 3.30μ.) ([[Μουσείο Κλυνύ|Εθνικό μουσείο του Μεσαίωνα στο Παρίσι)]] Η κυρία και ο μονόκερος (γαλλικά: La Dame à la licorne) είναι ο τίτλος σειράς έξι ταπισερί από μαλλί και μετάξι που υφάνθηκαν στη Φλάνδρα, σε σχέδια που φιλοτεχνήθηκαν στο Παρίσι γύρω στο 1500. Το σύνολο, που εκτίθεται στο Εθνικό μουσείο του Μεσαίωνα στο Παρίσι, θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα μεσαιωνικά έργα τέχνης στην Ευρώπη, στις απαρχές της Γαλλικής αναγέννησης.
Πέντε από τις ταπισερί θεωρείται ότι απεικονίζουν τις πέντε αισθήσεις - γεύση, ακοή, όραση, όσφρηση και αφή. Η έκτη εμφανίζει την επιγραφή Στη μοναδική μου επιθυμία. Το νόημα είναι ασαφές, αλλά έχει ερμηνευτεί ότι αντιπροσωπεύει την αγάπη ή την κατανόηση. Κάθε μία από τις έξι ταπισερί απεικονίζει μια ευγενή κυρία με έναν μονόκερο στα αριστερά της και ένα λιοντάρι στα δεξιά της. Περιλαμβάνουν και άλλα ζώα, μία μαϊμού, σκυλιά, κουνέλια και πουλιά και πλαισιώνονται με άνθη και φυτά.
Ιστορικό
μικρογραφία|250x250εσ|Εσωτερική αυλή στο κάστρο Μπουσάκ στο νομό [[Κρεζ]] Οι ταπετσαρίες ανακαλύφθηκαν το 1841 από τον Προσπέρ Μεριμέ στο κάστρο Μπουσάκ στο νομό Κρεζ (που ανήκε τότε στον υπονομάρχη) όπου είχαν υποστεί ζημιές από τις συνθήκες αποθήκευσης. Το 1844, η συγγραφέας Γεωργία Σάνδη ενδιαφέρθηκε και τις έκανε γνωστές στο κοινό με αναφορές σε έργα της εκείνης της εποχής (κυρίως στο μυθιστόρημά της Jeanne). Τα χρονολόγησε σωστά, στα τέλη του 15ου αιώνα, με βάση τις ενδυμασίες των γυναικών.
Ωστόσο, οι ταπισερί συνέχισαν να απειλούνται από υγρασία και μούχλα μέχρι το 1863, όταν αγοράστηκαν από τον Εντμόν ντυ Σομεράρ, επιμελητή του μουσείου Κλυνύ στο Παρίσι, όπου η προσεκτική συντήρηση τα αποκατέστησε σχεδόν στην αρχική τους κατάσταση και όπου εκτίθενται ακόμη.
Περιεχόμενο και θέματα
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η αίθουσα Η κυρία και ο μονόκερος στο [[Μουσείο Κλυνύ|Εθνικό μουσείο του Μεσαίωνα (πρώην Μουσείο Κλυνύ)]] Εμπνευσμένες από έναν γερμανικό θρύλο του 15ου αιώνα, οι ταπισερί υφάνθηκαν στη Φλάνδρα, σε άγνωστη ημερομηνία αλλά πιθανώς μεταξύ 1484 και 1538, σε σχέδια που φιλοτεχνήθηκαν στο Παρίσι πιθανόν από τον ζωγράφο Ζαν ντ' Υπρ.