cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αριθμητική ανάλυση
Στρογγυλοποίηση
Η στρογγυλοποίηση οφείλεται στο γεγονός ότι είναι αδύνατο να αναπαραστήσεις όλους τους πραγματικούς αριθμούς σε ένα μηχάνημα με πεπερασμένη μνήμη (πράγμα που ισχύει για όλους τους ψηφιακούς υπολογιστές).
Αποκοπή και σφάλμα διακριτοποίησης
Τα σφάλματα αποκοπής διαπράττονται όταν μία επαναληπτική μέθοδος τερματίζεται ή όταν μια μαθηματική διαδικασία προσεγγίζεται, και η προσεγγιστική λύση διαφέρει από την ακριβή λύση. Ομοίως, η διακριτοποίηση προκαλεί ένα σφάλμα διακριτοποίησης γιατί η επίλυση του διακριτού προβλήματος δεν συμπίπτει με την επίλυση του συνεχούς προβλήματος. Για παράδειγμα, σε μια επανάληψη για να υπολογιστεί η λύση του x3 + 4 = 28, μετά από περίπου 10 επαναλήψεις, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η ρίζα είναι περίπου 1,99. Έχουμε, λοιπόν, ένα σφάλμα αποκοπής της τάξης του 0,01. Μόλις δημιουργείται σφάλμα, γενικά θα φανερώνεται μέσω του υπολογισμού. Για παράδειγμα, έχουμε ήδη επισημάνει ότι η λειτουργία + σε έναν υπολογιστή τσέπης (ή σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή) είναι ανακριβής. Επομένως, ένας υπολογισμός του τύπου α + β + γ + δ + ε είναι ακόμη πιο ανακριβής. Τι σημαίνει όταν λέμε ότι το σφάλμα αποκοπής δημιουργείται όταν υπολογίζουμε κατά προσέγγιση μια μαθηματική διαδικασία; Γνωρίζουμε ότι για να ενσωματώσουμε μια λειτουργία ακριβώς απαιτείται κάποιος να βρει το άθροισμα άπειρων τραπεζίων. Αλλά αριθμητικά μπορεί κανείς να βρει το άθροισμα πεπερασμένων μόνο τραπεζίων. Ομοίως, για να διαφοροποιηθεί μια λειτουργία, το στοιχείο απόκλισης πλησιάζει στο μηδέν αλλά, αριθμητικά, μπορούμε μόνο να επιλέξουμε μία πεπερασμένη τιμή στοιχείου διαφοροποίησης.
Αριθμητική σταθερότητα και καλά δημιουργούμενα προβλήματα
Η αριθμητική σταθερότητα είναι μία σημαντική έννοια στην αριθμητική ανάλυση. Ένας αλγόριθμος ονομάζεται αριθμητικά σταθερός αν ένα λάθος, ανεξάρτητα απ' την αιτία του, δεν τείνει να γίνει πολύ μεγαλύτερο κατά τη διάρκεια του υπολογισμού. Αυτό συμβαίνει αν ένα πρόβλημα είναι καλά κατασκευασμένο αριθμητικά, πράγμα που σημαίνει ότι η λύση του αλλάζει μόνο κατά ένα μικρό ποσό, αν τα δεδομένα του προβλήματος αλλάξουν κατά ένα μικρό ποσό. Αντιθέτως αν ένα πρόβλημα ειναι άσχημα κατασκευασμένο, τότε κάθε μικρό λάθος στα δεδομένα θα τείνει να γίνει ένα μεγάλο λάθος.
Τόσο το αρχικό πρόβλημα όσο και ο αλγόριθμος που χρησιμοποιούνται για την επίλυση αυτού του προβλήματος μπορούν να είναι καλά κατασκευασμένα και/ή άσχημα κατασκευασμένα, και κάθε συνδιασμός είναι πιθανός.
Έτσι, ένας αλγόριθμος που λύνει ένα καλά κατασκευασμένο πρόβλημα μπορεί να είναι είτε αριθμητικά σταθερός είτε αριθμητικά ασταθής. Μια τέχνη της αριθμητικής ανάλυσης είναι η εύρεση ένας σταθερού αλγόριθμου για την επίλυση ενός καλά κατασκευασμένου μαθηματικού προβλήματος. Για παράδειγμα, ο υπολογισμός της τετραγωνικής ρίζας του 2, (η οποίο είναι περίπου 1,41421) είναι ένα καλά ορισμένο πρόβλημα. Πολλοί αλγόριθμοι λύνουν αυτό το πρόβλημα, ξεκινώντας με μια αρχική προσέγγιση του x1 ως \sqrt{2}, για παραράδειγμα x1=1.4, και υπολογίζοντας στη συνέχεια τις βελτιωτικές εικασίες x2, x3, κτλ... Μία τέτοια μέθοδος είναι η γνωστή ως Bαβυλώνια μέθοδος, η οποία δίνεται από τύπο xk+1 = xk/2 + 1/xk. Μία άλλη επανάληψη, την οποία θα ονομάζουμε μέθοδο Χ, δίνεται από τον τύπο xk + 1 = (xk2−2)2 + xk. Έχουμε υπολογίσει μερικές επαναλήψεις του κάθε συστήματος σε μορφή πίνακα, με τις αρχικές εικασίες x1 = 1.4 και x1 = 1.42.
Παρατηρήστε ότι η Βαβυλώνια μέθοδος συγκλίνει γρήγορα, ανεξάρτητα από την αρχική υπόθεση, ενώ η μέθοδος X συγκλίνει πολύ αργά με την αρχική εικασία 1,4 και αποκλίνει με την αρχική εικασία 1,42. Ως εκ τούτου, η Βαβυλώνια μέθοδος είναι αριθμητικά σταθερή, ενώ η μέθοδος Χ είναι αριθμητικά ασταθής.
Η αριθμητική σταθερότητα επηρεάζεται απ΄τον αριθμό των σημαντικών ψηφίων που κρατάει η μηχανή, αν χρησιμοποιούμε μια μηχανή που κρατάει για τα τέσσερα πρώτα ψηφία κινητή υποδιαστολή. Ένα καλό παράδειγμα για την απώλεια της σταθερότητας δίνεται από αυτές τις δύο ισοδύναμες λειτουργίες:
Τομείς της μελέτης
Το πεδίο της αριθμητικής ανάλυσης περιλαμβάνει πολλές υπο-ειδικότητες. Μερικές από τα σημαντικότερες από αυτές είναι:
Τιμές των λειτουργιών της πληροφορικής
Ένα από τα πιο απλά προβλήματα είναι η αξιολόγηση της συνάρτησης σε ένα δεδομένο σημείο. Η πιο απλή προσέγγιση, το να συνδέεις μόνο τον αριθμό στον τύπο είναι μερικές φορές όχι πολύ αποτελεσματική. Για τα πολυώνυμα, μια καλύτερη προσέγγιση χρησιμοποιεί το σύστημα/σχήμα Horner, δεδομένου ότι μειώνει τον αναγκαίο αριθμό των πολλαπλασιασμών και προσθηκών. Γενικά, είναι σημαντικό να εκτιμούμε και να ελέγχουμε αριθμητικά τις στρογγυλοποιήσεις σφαλμάτων που προκύπτουν από τη χρήση της κινητής υποδιαστολής.
Παρεμβολή, παρέκταση, και παλινδρόμηση
Η παρεμβολή επιλύει το ακόλουθο πρόβλημα: δεδομένης της τιμής κάποιας άγνωστης συνάρτησης σε ορισμένα σημεία, τι τιμή έχει η συνάρτηση αυτή σε κάποιο άλλο σημείο μεταξύ των δεδομένων σημείων?
Η παρέκταση είναι πολύ όμοια με την παρεμβολή, με εξαίρεση ότι τώρα θέλουμε να βρούμε την αξία της άγνωστης συνάρτησης σε ένα σημείο που είναι έξω από τα δεδομένα σημεία.
Η παλινδρόμηση είναι επίσης παρόμοια, αλλά λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι τα δεδομένα δεν είναι ακριβή. Λαμβάνοντας υπόψη ορισμένα σημεία, και μια μέτρηση της τιμής κάποιας συνάρτησης σε αυτά τα σημεία (με σφάλμα), θέλουμε να προσδιορίσουμε την άγνωστη συνάρτηση. Η μέθοδος ελαχίστων τετραγώνων είναι ένας δημοφιλής τρόπος για να επιτευχθεί αυτό.
Επίλυση εξισώσεων και συστημάτων εξισώσεων
Ένα άλλο βασικό πρόβλημα είναι ο υπολογισμός της λύσης κάποιας δεδομένη εξίσωσης. Δύο περιπτώσεις διακρίνονται συνήθως, ανάλογα με το αν η εξίσωση είναι γραμμική ή όχι. Για παράδειγμα,η εξίσωση 2x+5=3 είναι γραμμική ενώ η 2x^2+5=3 δεν είναι.
Πολλή προσπάθεια έχει γίνει για την ανάπτυξη μεθόδων για την επίλυση συστημάτων γραμμικών εξισώσεων. Πρότυπες άμεσες μέθοδοι, i.e., μέθοδοι που χρησιμοποιούν κάποια αποσύνθεση μαθηματικών μοντέλων είναι οι ελλειπτικές του Gauss, οι αποσύνθεσης LU, οι αποσύνθεσης Cholesky για συμμετρικά μοντέλα (ή ερμιτιανά μοντέλα) και θετικά-οριστικά μοντέλα, και οι αποσύνθεσης QR για μη τετραγωνικούς πίνακες. Οι επαναληπτικές μέθοδοι όπως η μέθοδος Jacobi, η μέθοδος Gauss–Seidel, διαδοχικές υπερβολικής χαλάρωσης και κλίσης συζυγούς μεθόδους προτιμώνται για μεγάλα συστήματα. Γενικά οι επαναληπτικές μέθοδοι μπορούν να αναπτυχθούν χρησιμοποιώντας ε΄να μαθηματικό μοντέλο.
Οι αλγόριθμοι Root-finding χρησιμοποιούνται στην επίλυση μη γραμμικών εξισώσεων (ονομάστηκαν έτσι από μία ρίζα μιας συνάρτησης για την οποία η λειτουργία δίνει μηδέν). Εάν η λειτουργία είναι παραγωγίσιμη και η παράγωγος είναι γνωστή, τότε η μέθοδος του Νεύτωνα είναι μία δημοφιλής επιλογή. Η γραμμικοποίηση είναι άλλη μια τεχνική για την επίλυση μη γραμμικών εξισώσεων.
Επίλυση ιδιοτιμών ή ιδιόμορφα προβλήματα αξιών
Αρκετά σημαντικά προβλήματα μπορούν να διατυπωθούν από την άποψη της αποσύνθεσης ιδιοτιμών ή αποσύνθεσης αξιών. Για παράδειγμα, η φασματική συμπίεσης της εικόνας ενός αλγορίθμου βασίζεται στην αποσύνθεση ιδιαζουσών ιδιοτιμών. Το αντίστοιχο εργαλείο στη στατιστική ονομάζεται ανάλυση σε κύριες συνιστώσες.
Λογισμικό
Από τα τέλη του εικοστού αιώνα, οι περισσότεροι αλγόριθμοι εφαρμόζονται σε μια ποικιλία γλωσσών προγραμματισμού. Η αποθήκη Netlib περιέχει διάφορες συλλογές από λογισμικά ρουτίνας για αριθμητικά προβλήματα, κυρίως σε Fortran και C. Διαφημιστικά προϊόντα που εφαρμόζουν πολλούς διαφορετικούς αριθμητικούς αλγορίθμους περιλαμβάνουν τις αριθμητικές βιβλιοθήκες IMSL και τις αριθμητικές βιβλιοθήκες αλγορίθμων του ομίλου NAG. Μια ελεύθερη εναλλακτική λύση είναι η επιστημονική βιβλιοθήκη GNU.
Υπάρχουν πολλές δημοφιλής αριθμητικές εφαρμογές πληροφορικής όπως η MATLAB, η S-PLUS, η LabVIEW, και η IDL καθώς επίσης και ελεύθερες και ανοιχτές εναλλακτικές πηγές όπως η FreeMat, η Scilab, η GNU Octave (παρόμοια με τη Matlab), η IT++ (μια C++ βιβλιοθήκη), η R (παρόμοια με τη S-PLUS) και ορισμένες παραλλαγές της Python. Η απόδοση ποικίλλει ευρέως: ενώ ο φορέας και το μαθηματικό μοντέλο πράξεων είναι συνήθως γρήγορα, οι βρόχοι διανυσμάτων μπορεί να διαφέρουν στην ταχύτητα κατά περισσότερο από μία τάξη μεγέθους.
Πολλά αλγεβρικά συστήματα υπολογιστών όπως το Mathematica επίσης επωφελούνται από τη διαθεσιμότητα της αυθαίρετης αριθμητικής ακρίβειας η οποία μπορεί να προσφέρει πιο ακριβή αποτελέσματα.
Επίσης, οποιοδήποτε λογισμικό υπολογιστικών φύλλων μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να λύσει απλά προβλήματα που αφορούν στην αριθμητική ανάλυση.
Σε άλλες γλώσσες
Περιοδικά
Κείμενα
Εκπαιδευτικό υλικό
Κατηγορία:Μαθηματική φυσική
Αετός Ι (αντιτορπιλικό)
Το αντιτορπιλικό Αετός (Β.Π. Α/Τ D-01 Αετός ) εντάχθηκε και παρέμεινε σε ενέργεια στο τότε Βασιλικό Ναυτικό από το 1912 έως το 1946. Το πλοίο αυτό, μαζί με τα αδελφά πλοία Ιέραξ ΙΙ, Λέων ΙΙ και Πάνθηρ Ι, που αποτέλεσαν, εκ των ονομασιών τους, τα λεγόμενα Θηρία του Πολεμικού Ναυτικού, παραγγέλθηκαν από την Αγγλία. Αγοράστηκαν έτοιμα για επιχειρήσεις στην τιμή των 148,000 λιρών έκαστο, από τα ναυπηγεία Camell Laird του Liverpool, όταν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι φαινόταν πιθανοί.
Τα πλοία αυτά είχαν αρχικά παραγγελθεί από το ναυτικό της Αργεντινής, το δε Αετός αρχικά ονομαζόταν San Luis. Τα τέσσερα πλοία έπλεαν με ξένα πληρώματα προς το Αλγέρι, προκειμένου να συναντήσουν εκεί το μεταγωγικό πλοίο Ιωνία, το οποίο μετέφερε τα Ελληνικά πληρώματά τους. Οταν το Αετός εισήλθε στην Μεσόγειο έμεινε ακυβέρνητο λόγω σοβαρής μηχανικής βλάβης. Τελικά ένα από τα άλλα αντιτορπιλικά διερχόμενο από την περιοχή ρυμούλκησε το Αετός με ασφάλεια στο Αλγέρι.
Στην διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων είχαν αγοραστεί μόνο τα βασικά πυρομαχικά (3000 βλήματα). Λόγω του ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμες τορπίλες τα πλοία αρχικά ονομάστηκαν Ανιχνευτικά αντί για Αντιτορπιλικά. Κυβερνήτης του Αετός κατά την διάρκεια των βαλκανικών πολέμων ήταν ο Αντιπλοίαρχος Α. Δουρούτης, ΒΝ. Στις 3 Δεκεμβρίου 1912, μαζί με τα υπόλοιπα τρία Θηρία, ως μέλη του Ελληνικού Στόλου με επικεφαλής την ναυαρχίδα το Β.Π. Θ/Κ Γεώργιος Αβέρωφ και υπό την καθοδήγηση του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη έλαβε μέρος στην ναυμαχία της Έλλης και στις 5 Ιανουαρίου 1913 στην ναυμαχία της Λήμνου.
thumb|left|200px
Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου "εισήλθε καθυστερημένα" στον πόλεμο στο πλευρό της Τριπλής Συμμαχίας που εξαιτίας της επιδίωξης της Ελληνικής ουδετερότητας τα τέσσερα Θηρία κατασχέθηκαν από τους "συμμάχους" τον Οκτώβριο του 1916, παρελήφθησαν από τους Γάλλους τον Νοέμβριο όπου με γαλλικά πληρώματα και υπό γαλλική σημαία, εντάχθηκαν στο Γαλλικό Ναυτικό την περίοδο 1917-18. Το 1918 επεστράφησαν στην Ελλάδα σε οικτρά κατάσταση οπου και μετά από τις φιλότιμες προσπάθειες των ελληνικών πληρωμάτων αποκατάστασης βλαβών και αναγκαίας συντήρησης κατάφεραν και ανέλαβαν καθήκοντα συνοδείας υπό ελληνική σημαία, κυρίως στο Αιγαίο Πέλαγος.
Το Αετός συμμετείχε στην εκκένωση των Ελλήνων από τη Ρωσία κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης το 1918 και μετείχε στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο (1919 – 1922) στη θάλασσα του Μαρμαρά και το Αιγαίο Πέλαγος.
Μετά τον πόλεμο το Αετός ανακαινίστηκε, την περίοδο 1925-1927. Έχοντας επιζήσει την γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941 το Αετός έλαβε μέρος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε συνεργασία με το αγγλικό Βασιλικό Ναυτικό, έχοντας ώς βάση τον Ινδικό Ωκεανό.
Έβανσβιλ (Ιντιάνα)
Το Έβανσβιλ είναι πόλη της πολιτείας Ιντιάνα των ΗΠΑ, έδρα της Κομητείας Βάντερμπεργκ. Το Έβανσβιλ, με πληθυσμό 118.000 κατοίκους (εκτίμηση του 2019), είναι η τρίτη σε πληθυσμό πόλη της Ιντιάνα μετά την πρωτεύουσα Ιντιανάπολις και το Φορτ Γουέιν. Είναι ακόμη η μεγαλύτερη πόλη στη νότια Ιντιάνα και το κέντρο της εμπορικής, οικονομικής και πολιτιστικής δραστηριότητας της νοτιοδυτικής Ιντιάνα.
Αετός Ι (αντιτορπιλικό)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά τύπου Θηρία Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Έβανσβιλ (Ιντιάνα)
Η πόλη πήρε το όνομά της προς τιμή του στρατηγού (τότε συνταγματάρχη) Ρόμπερτ Μόργκαν Έβανς (1782-1842) Επειδή βρίσκεται δίπλα στο τόξο ενός μαιάνδρου του ποταμού Οχάιο, αποκαλείται συχνά και «Κοιλάδα του Μισοφέγγαρου» ("Crescent Valley") ή «Ποταμόπολη» ("River City"). Μια ένδειξη για το μεγαλειώδες θέαμα του ποταμού Οχάιο είναι ότι παλαιοί Γάλλοι εξερευνητές της περιοχής τον ονόμασαν La Belle Rivière (= «ο Όμορφος ποταμός»). Η περιοχή κατοικείτο επί χιλιάδες χρόνια από διάφορες φυλές Ινδιάνων, τουλάχιστον από το 8000 π.Χ.. Η σημερινή τοποθεσία Έιντζελ Μάουντς υπήρξε μόνιμος καταυλισμός του Μισσισσίππειου πολιτισμού από το 1000 μ.Χ. έως το 1400 μ.Χ. περίπου. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε το 1812.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιντιάνα
ΕΔΕΚ - Σοσιαλιστικό Κόμμα
Η '''Ε.Δ.Ε.Κ. - Σοσιαλιστικό Κόμμα (Ε.Δ.Ε.Κ. Σ.Κ.''') είναι σοσιαλδημοκρατικό κυπριακό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε το 1969 από τον Βάσο Λυσσαρίδη ως «Ενιαία Δημοκρατική Ένωση Κέντρου», ενώ σημερινός πρόεδρος του κόμματος είναι ο Μαρίνος Σιζόπουλος. Το κόμμα εδρεύει στην πρωτεύουσα της Κύπρου τη Λευκωσία.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 το κόμμα άρχισε να μετατρέπεται σε ένα ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, χωρίς όμως να χάσει τον πατριωτικό προσανατολισμό του. Το 2000, το κόμμα άλλαξε όνομα σε «Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών».
Η Ε.Δ.Ε.Κ. - Σοσιαλιστικό Κόμμα εκπροσωπείται στη Βουλή των Αντιπροσώπων από τρείς βουλευτές. Επίσης, είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.
Ίδρυση
Η Ενιαία Δημοκρατική Ένωση Κέντρου ιδρύθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1969 από τον αγωνιστή της Ε.Ο.Κ.Α. και ιατρό, Βάσο Λυσσαρίδη, ενώ το παγκύπριο Ιδρυτικό Συνέδριο του κόμματος πραγματοποιήθηκε το Μάιο του 1970. Τα μέλη του κόμματος προήρθαν από την Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα και από μαχητές της Ομάδας Λυσσαρίδη κατά τη διάρκεια των ελληνοτουρκικών συγκρούσεων του 1964. Το όνομα του κόμματος είναι εμπνευσμένο από την ελληνική Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, όπως και η πολιτική τοποθέτηση του «ενδιάμεσου χώρου».
Η Ε.Δ.Ε.Κ. ήταν μια εκ των υποστηρικτών του Αρχιεπίσκοπου Μακάριου, πρώτου Προέδρου της Κύπρου, καθώς ο ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της, Βάσος Λυσσαρίδης υπήρξε ιατρός του. Μάλιστα, πολλά από τα μέλη του κόμματος πήραν μέρος στην αντίσταση κατά του Πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 1974. Ο αρχηγός της Νεολαίας του κόμματος, Δώρος Λοΐζου σκοτώθηκε σε μία απόπειρα δολοφονίας του Λυσσαρίδη και του ιδίου, τον Αύγουστο του 1974.
1976-1988
Στις πρώτες βουλευτικές εκλογές μετά την εισβολή, η Ε.Δ.Ε.Κ. συμμετείχε σε κοινό συνδυασμό, μαζί με το ΔΗ.ΚΟ. και το Α.Κ.Ε.Λ., ο οποίος έλαβε 71,2%. Το κόμμα κατέλαβε τέσσερις από τις συνολικά 35 έδρες των Ελληνοκυπρίων της Βουλής των Αντιπροσώπων.
Δύο χρόνια μετά, εν όψει των προεδρικών του 1978, ο Λυσσαρίδης ανακοίνωσε ότι δεν θα συμμετέχει ως υποψήφιος, αφήνοντας μοναδικό υποψήφιο τον Σπύρο Κυπριανού.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1981, η Ε.Δ.Ε.Κ. κατέβηκε για πρώτη φορά αυτόνομα και έλαβε 23.772 ψήφους και ποσοστό 8,17%, που αντιστοιχεί σε τρεις έδρες.
Στις προεδρικές εκλογές του 1983, ο πρόεδρος του κόμματος Βάσος Λυσσαρίδης συμμετείχε ως υποψήφιος της Ε.Δ.Ε.Κ. για την προεδρία. Κατάφερε να καταλάβει την τρίτη θέση με 29.307 ψήφους και 9,53%.
Στις βουλευτικές του 1985, το κόμμα ήρθε τέταρτο, σημειώνοντας αύξηση των ποσοστών του. Συγκεκριμένα έλαβε 35.371 ψήφους, 11,1% και έξι από τις 56 έδρες, αυξάνοντάς τες κατά τρεις. Κατά την εναρκτήρια συνεδρίαση της Βουλής των Αντιπροσώπων, ο Βάσος Λυσσαρίδης εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής.
Στις προεδρικές του 1988 κατέβηκε υποψήφιος για δεύτερη φορά ο Βάσος Λυσσαρίδης. Ωστόσο, κατέλαβε την τέταρτη θέση, μεταξύ πέντε υποψηφίων, κατάφερε όμως να συντηρήσει τα ποσοστά του. Στο δεύτερο γύρο των εκλογών υποστήριξε τον υποψήφιο του Α.Κ.Ε.Λ., Γιώργο Βασιλείου, ο οποίος κέρδισε τις εκλογές.
1988-1998
Στις βουλευτικές εκλογές του 1991, έλαβε το 10,9% της λαϊκής ψήφου και καταλαμβάνοντας επτά έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Στις προεδρικές του 1993 η Ε.Δ.Ε.Κ. υποστήριξε την υποψηφιότητα του Πασχάλη Πασχαλίδη, ύστερα από κοινή συμφωνία με το ΔΗ.ΚΟ.. Η υποψηφιότητα Πασχαλίδη, όμως, ήρθε τρίτη, λαμβάνοντας 18,64%. Στον επαναληπτικό γύρο των εκλογών υποστήριζε την υποψηφιότητα του Κληρίδη, η οποία υπήρξε νικήτρια των εκλογών.
Στις εκλογές του 1996 έλαβε 8,1% και εξέλεξε πέντε βουλευτές.
1998-2008
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η Ε.Δ.Ε.Κ. ήρθε σε διαπραγματεύσεις με διάφορα μικρά κόμματα, προκειμένου να ενώσει όλες τις δυνάμεις μεταξύ του κομμουνιστικού Α.Κ.Ε.Λ. και του κεντροδεξιού ΔΗ.ΣΥ., σε ένα μεγάλο κεντρώο κόμμα. Τελικά, τον Φεβρουάριο του 2000 συνενώθηκε με δύο μικρότερα κόμματα, το Κίνημα Ανανέωσης και την Ομάδα Ανεξαρτήτων Προσωπικοτήτων. Γι’ αυτό το λόγο άλλαξε και το όνομά του σε «Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών» (ΚΙ.ΣΟΣ.). Ωστόσο, δύο μήνες αργότερα, τα μέλη του Κινήματος Ανανέωσης αποχώρησαν. Πρόεδρος του ΚΙ.ΣΟΣ. εξελέγη, το 2001, ο Γιαννάκης Ομήρου.
Το ίδιο έτος, στις βουλευτικές εκλογές, τις πρώτες που συμμετείχε ως σοσιαλδημοκρατικό, το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών σημείωσε πτώση στα ποσοστά του και ήρθε τέταρτο, λαμβάνοντας 6,5% και τέσσερις έδρες.
Για τις προεδρικές εκλογές του 2003, η Ε.Δ.Ε.Κ. υποστήριξε την υποψηφιότητα του ΔΗ.ΚΟ., τον Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος υποσχόταν σκληρότερη στάση στο Κυπριακό και αντιτασσόταν στο Σχέδιο Ανάν. Ο Παπαδόπουλος κέρδισε από τον πρώτο γύρο τις εκλογές και στην κυβέρνηση που σχημάτισε, το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών συμμετείχε με δύο υπουργούς.
Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου πραγματοποιήθηκε στη Λευκωσία το Καταστατικό Συνέδριο του κόμματος το οποίο, μεταξύ άλλων, αποφάσισε να επαναφέρει στον τίτλο του κόμματος, ως προσθήκη, το ιστορικό όνομα Ε.Δ.Ε.Κ..
Στο δημοψήφισμα του 2004, το κόμμα ήταν σφόδρα αντίθετο στο Σχέδιο Ανάν και ανέπτυξε σκληρή ρητορική υπέρ της απόρριψης του σχεδίου. Λίγους μήνες αργότερα, στις πρώτες ευρωεκλογές που διεξήχθησαν στην Κύπρο, η Ε.Δ.Ε.Κ. δεν κατάφερε να εκλέξει κανέναν ευρωβουλευτή για λίγες ψήφους, αν και συγκέντρωσε το 10,79% της λαϊκής ψήφου. Στις εκλογές του 2006 το κόμμα πήρε 8,9% και πέντε στις 56 έδρες.
Στις προεδρικές του 2008 η Ε.Δ.Ε.Κ. υποστήριξε και πάλι την υποψηφιότητα του Τάσσου Παπαδόπουλου, ο οποίος όμως ήρθε τρίτος. Στο δεύτερο γύρο υποστήριξε τον Δημήτρη Χριστόφια υποψήφιο του Α.Κ.Ε.Λ., ο οποίος κέρδισε τις εκλογές. Το κόμμα, ύστερα από συμφωνία συμμετείχε στην Κυβέρνηση Χριστόφια με δύο υπουργούς.
2008-2018
Στις ευρωεκλογές του 2009 η Ε.Δ.Ε.Κ. έλαβε το 9,85% των ψήφων και εξέλεξε τον πρώτο ευρωβουλευτή, στην ιστορία της, ο οποίος εντάχθηκε στην Προοδευτική Συμμαχία Σοσιαλιστών και Δημοκρατών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Στις προεδρικές του 2013 η Ε.Δ.Ε.Κ., με απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής, αποφάσισε να υποστηρίξει την ανεξάρτητη υποψηφιότητα του πρώην υπουργού του Α.Κ.Ε.Λ. στην Κυβέρνηση Παπαδόπουλου, Γιώργου Λιλλήκα. Ο Λιλλήκας κατέλαβε την τρίτη θέση, πίσω από τον Αναστασιάδη του ΔΗ.ΣΥ. και τον Μαλά του Α.Κ.Ε.Λ.. Στο δεύτερο γύρο η Ε.Δ.Ε.Κ. δεν υποστήριξε κανέναν υποψήφιο, παρά το γεγονός ότι το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα υποστήριξε την υποψηφιότητα Μαλά.
Στις ευρωεκλογές του 2014, η Ε.Δ.Ε.Κ. συνεργάστηκε με το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών, λαμβάνοντας 7,68% και εκλέγοντας έναν ευρωβουλευτή. Συγκεκριμένα, έλαβε 7,68% και 19.894 ψήφους.
Τον Μάρτιο του 2015 πρόεδρος της Ε.Δ.Ε.Κ. εξελέγη ο Μαρίνος Σιζόπουλος.
2018-σήμερα
Η Ε.Δ.Ε.Κ. συμμετείχε στις διεργασίες των κομμάτων του «ενδιάμεσου χώρου» για κάθοδο κοινού υποψηφίου, εν όψει των προεδρικών εκλογών του 2018. Κατά τις συνομιλίες, παρατηρήθηκε ταύτιση απόψεων όσον αφορά το Κυπριακό άλλα και την οικονομική και κοινωνική πολιτική, γεγονός αποτέλεσε ενθαρρυντικό στοιχείο για την εξεύρεση ενός κοινού υποψηφίου.
Τελικά, στην πενταμερή συνάντηση στις 24 Απριλίου 2017, προκρίθηκε η υποψηφιότητα του Πρόεδρου του Δημοκρατικού Κόμματος, Νικόλα Παπαδόπουλου. Η υποψηφιότητα Παπαδόπουλου επικυρώθηκε στο κατά το 13ο Παγκύπριο Συνέδριο της Ε.Δ.Ε.Κ., με ευρεία πλειοψηφία. Παρόλα αυτά, η υποψηφιότητα Παπαδόπουλου κατετάγη τρίτη, με ποσοστό 25,74%. Για τον δεύτερο γύρο, η Ε.Δ.Ε.Κ. αποφάσισε να μην στηρίξει κάποιον από τους δύο πρωτεύσαντες στον πρώτο γύρο.
Ενόψει των βουλευτικών εκλογών του 2021 το κόμμα συνεργάστηκε με τη Συμμαχία Πολιτών, με τη συμμετοχή στελεχών της τελευταίας στα ψηφοδέλτια της Ε.Δ.Ε.Κ., συμφωνώντας επίσης και σε μετεκλογική συμπόρευση. Στις εκλογές, το κόμμα έλαβε 6,72% και εξέλεξε τέσσερις βουλευτές, συμπεριλαμβανομένου ενός από τη Συμμαχία Πολιτών. Στις 24 Ιουνίου 2021 ανακοινώθηκε και επισήμως η ενσωμάτωση της Συμμαχίας Πολιτών στο Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-Ε.Δ.Ε.Κ..
ΙΒ' Κοινοβουλευτική Περίοδος
Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2021, η Ε.Δ.Ε.Κ. εξέλεξε τέσσερις βουλευτές. Η σύνθεση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας είναι η εξής:
Διατελέσαντες πρόεδροι
Οι διατελέσαντες πρόεδροι του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών-Ε.Δ.Ε.Κ. είναι οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυπριακά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Δήμος της Κοιλάδας του Μούνι
thumb|Η θέση του δήμου στη [[Μελβούρνη.]] Ο Δήμος της Κοιλάδας του Μούνι (City of Moonee Valley) είναι δήμος στη μητροπολιτική περιοχή της Μελβούρνης. Αποτελείται από τα βορειοδυτικά προάστια μεταξύ 3 και 13 χιλιομέτρων από το κέντρο της Μελβούρνης. Έδρα του δήμου είναι το προάστιo Μόνι Ποντζ (Moonee Ponds). Το 2009 είχε πληθυσμό 111.268 κατοίκους.
Προάστια
Στα προάστια περιλαμβάνονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μελβούρνη
Ο ιστός της αράχνης
Ο ιστός της αράχνης (γερμ. Das Spinnennetz) είναι το πρώτο ολοκληρωμένο μυθιστόρημα του Αυστριακού λογοτέχνη Γιόζεφ Ροτ, γραμμένο το 1923, το οποίο θεωρείται ότι προεικονίζει την ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ. Ο ήρωας του βιβλίου, ένας εθνικιστής μέλος παρακρατικών οργανώσεων, προσπαθεί να ανέλθει σε θέσεις εξουσίας με βίαιο και τρομοκρατικό τρόπο. Μόλις δύο μέρες από τη δημοσίευση του τελευταίου μέρους του έργου έγινε στο Μόναχο, το πραξικόπημα της μπυραρίας από τον Χίτλερ.
Το μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα όργανο των Αυστριακών Σοσιαλδημοκρατών Arbeiter-Zeitung από τις 7 Οκτωβρίου έως τις 6 Νοεμβρίου 1923. Σε βιβλίο εκδόθηκε πολλά χρόνια μετά το θάνατο του Ροτ, το 1967 από τον εκδοτικό οίκο "Kiepenheuer & Witsch" ,(159 σελ.). Στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 1989 Το έργο έχει μεταφερθεί και στον κινηματογράφο, το 1989 από τον γερμανό Bernhard Wicki με τον ίδιο τίτλο (Das Spinnennetz). Επίσης έχει διασκευαστεί και για το γερμανικό ραδιόφωνο
Περίληψη
Πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ο υπολοχαγός Τέοντορ Λόζε (Theodor Lohse), ένας ασήμαντος αλλά φιλόδοξος άντρας. Ο Λόζε είναι γέννημα της κατάστασης που επικρατούσε τότε στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Στρατιώτης στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, περήφανος που φόραγε τη στολή του, ευτυχισμένος με την εξουσία που αυτή του έδινε, περιφέρεται τώρα άσκοπα, κατεχόμενος από μια άκρατη, οργισμένη φιλοδοξία.
Ανεργος, εθνικιστής, μισεί τους Εβραίους (αλλά παρόλα αυτά αναγκάζεται να δουλέψει σαν δάσκαλος στο γιο ενός Εβραίου κοσμηματοπώλη) και τους σοσιαλιστές. Δειλός όταν είναι μόνος του, τραμπούκος μαζί με άλλους, θα εισέλθει στο κόσμο των παρακρατικών οργανώσεων (θα γίνει μέλος της οργάνωσης "S II" του Μονάχου, που είναι η αράχνη που πλέκει τον ιστό της) που είχαν στόχο την κατάληψη της εξουσίας και θα τους προσφέρει τις υπηρεσίες του σαν χαφιές αλλά και σαν μπράβος. Κυκλοφορεί με το όπλο στο χέρι, κατασκευάζει πλαστά έγγραφα, διαλύει με τη βία πορείες και απεργίες, δεν διστάζει να σκοτώσει με τσεκούρι ακόμα και τον συναγωνιστή του, όταν νιώθει ότι απειλείται. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, που τα νήματα τα κινεί αόρατος από το Μόναχο, ο Έριχ Λούντεντορφ, ο Λόζε προσπαθεί να σταθεροποιήσει τη θέση του, εξαπατώντας, κοροϊδεύοντας, εκβιάζοντας. Θα καταφέρει να κερδίσει μια θέση, που την έχει όμως δυσανάλογα ακριβά, πληρωμένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Γιόζεφ Ροτ Κατηγορία:Ναζισμός
Σιδηροδρομικός Σταθμός Κομοτηνής
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Κομοτηνής είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην Κομοτηνή. Βρίσκεται έξω από την πρωτεύουσα του νομού Ροδόπης. Ο σταθμός άρχισε τη λειτουργία του το 1900 και εξυπηρετείται από τα υπεραστικά τρένα ανάμεσα σε Θεσσαλονίκη και Αλεξανδρούπολη. Δυστυχώς τα τελευταία έτη υπάρχει μόνο ένα δρομολόγιο καθημερινά μεταξύ Δράμας - Κομοτηνής - Αλεξανδρούπολης, το οποίο εκτελείται με λεωφορείο.
Παραπομπές
Κομοτηνή Κομοτηνή
Έττορε Μπουγκάτι
Ο Έττορε Άρκο Ιζιντόρο Μπουγκάτι (ιταλικά: Ettore Arco Isidoro Bugatti, Μιλάνο 15 Σεπτεμβρίου 1881 - Παρίσι 21 Αυγούστου 1947) ήταν Ιταλικής καταγωγής, που πολιτογραφήθηκε Γάλλος, σχεδιαστής και κατασκευαστής αυτοκινήτων. Είναι γνωστός για την ίδρυση και οργάνωση της εταιρείας κατασκευής αυτοκινήτων, που φέρει το όνομά του: Automobiles E. Bugatti.
Βιογραφία
Ο Έττορε Μπουγκάτι γεννήθηκε στο Μιλάνο στις 15 Σεπτεμβρίου 1881. Καταγόταν από οικογένεια καλλιτεχνών. Ο παππούς του, Τζιοβάννι Λουίτζι Μπουγκάτι (1823 - 1880) ήταν γνωστός γλύπτης και αρχιτέκτονας. Πατέρας του ήταν ο Κάρλο Μπουγκάτι (1856 - 1940), διακεκριμένος σχεδιαστής επίπλων και κοσμημάτων, και μητέρα του η Τερέζα Λοριόλι (Teresa Lorioli), την οποία ο Κάρλο νυμφεύτηκε το 1880. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά: Την Ντεϊανίτσε (Dejanice) τον Έττορε, τον Ρέμπραντ και τον Φραντσέσκο. Ο Ρέμπραντ Μπουγκάτι ήταν διακεκριμένος γλύπτης. Η θεία του, Λουιτζία Μπουγκάτι (Luigia Bugatti) ήταν σύζυγος του ζωγράφου Τζιοβάννι Σεγκαντίνι (Giovanni Segantini)
Ο πατέρας του Έττορε πίστευε ότι - και επιθυμούσε - ο νεαρός γιος του θα ακολουθούσε καλλιτεχνική σταδιοδρομία, όμως ο μικρός Έττορε έδειξε από νωρίς μια κλίση προς τη μηχανολογία και σε ηλικία 17 ετών εισήλθε, ως μαθητευόμενος, στη μικρή βιομηχανία κατασκευής δικύκλων και τρικύκλων οχημάτων Prinetti & Stucchi, όπου δεν άργησε να σχεδιάσει το πρώτο του τρίκυκλο, που χρησιμοποιούσε δύο κινητήρες "De Dion". Ακολούθησε η σχεδίαση του πρώτου του αυτοκινήτου το 1900, το οποίο χρηματοδότησε ο κόμης Γκουλινέλλι (Gulinelli) της Φερράρα. Η κατασκευή αυτή ήταν τόσο αξιοπρόσεκτη, που κέρδισε το πρώτο βραβείο (Grand Prix) και μετάλλιο από το γαλλικό "Automobile Club στην πασίγνωστη, τότε, έκθεση του Μιλάνου (Mostra Internazionale di Allevamento e Sport) του 1901.
right|thumb|300px|Το αυτοκίνητο "De Dietrich Licence Bugatti" (με άδεια Μπουγκάτι).
Τα σχέδια του Μπουγκάτι τράβηξαν την προσοχή του βαρώνου ντε Ντίτριχ (de Dietrich), ο οποίος του πρότεινε να τον προσλάβει στο εργοστάσιο κατασκευής αυτοκινήτων που διέθετε στο Νίντερμπρον (Niederbronn) και να σχεδιάζει αυτοκίνητα για λογαριασμό του. Ο γαλλοπρωσικός πόλεμος είχε αφήσει τον ντε Ντίτριχ με δύο εργοστάσια αυτοκινήτων σε διαφορετικές χώρες: Το Νίντερμπρον, στο οποίο και μετακινήθηκε ο Μπουγκάτι, αποδεχόμενος την πρόσκληση, βρισκόταν στην Αλσατία, η οποία αποτελούσε τμήμα της Γερμανίας από το 1871 και πέρασε στην κατοχή της Γαλλίας το 1919. Την περίοδο 1902 - 1904 η ντε Ντίτριχ κατασκεύασε τα μοντέλα "Type 3/4" και "Type 5/6/7", τα οποία ονόμαζε "Ντε Ντίτριχ, με άδεια Μπουγκάτι".
Κατά τη διάρκεια της εργασίας του στην Ντε Ντίτριχ ο Μπουγκάτι συνάντησε τον Εμίλ Ματίς (Émile Mathis), με τον οποίο ανέπτυξε στενή φιλία. Το 1904 οι Μπουγκάτι και Ματίς έφυγαν από την Ντε Ντίτριχ και κατασκεύασαν δικά τους οχήματα με την επωνυμία "Mathis-Hermes (Licence Bugatti)". Η συνεργασία τους διήρκεσε ως το 1906, οπότε οι δύο συνεταίροι αποφάσισαν να ακολουθήσουν χωριστούς δρόμους. Ο Μπουγκάτι δημιούργησε ένα "κέντρο ερευνών στο Ίλλκιρχ-Γκραφενστάντεν (Illkirch-Graffenstaden), σήμερα προάστιο του Στρασβούργου. Εκεί κατασκεύασε μερικά πρωτότυπα σε στενή συνεργασία με την Ντόιτς (Deutz), εταιρεία που έδρευε στην Κολωνία.
Το 1907 ήταν σημαντικό έτος για τη ζωή του Μπουγκάτι: Νυμφεύτηκε την Μπάρμπαρα Μαρία Τζουζεπίνα Μασκέρπα (Barbara Maria Giuseppina Mascherpa), με την οποία απέκτησαν δύο γιους και δύο κόρες. Την 1η Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, ο Μπουγκάτι υπέγραψε συμβόλαιο με την ως τότε συνεργάτιδά του εταιρεία Ντόιτς (Gasmotoren-Fabrik Deutz), στο εργοστάσιο της οποίας, στο Μύλχαϊμ της Κολωνίας δημιούργησε ένα ιδιαίτερα ελαφρύ αυτοκίνητο βάρους 300 μόνον κιλών, με τετρακύλινδρο οκταβάλβιδο κινητήρα 1.100 κ. εκ. και ανώτατη ταχύτητα 80 km/h), το οποίο ύστερα από λίγο διάστημα άρχισε να κατασκευάζει υπό τη δική του επωνυμία. Δύο χρόνια αργότερα, όμως, τερμάτισε πρόωρα το συμβόλαιό του με την Ντόιτς, στην οποία είχε αναλάβει καθήκοντα επικεφαλής παραγωγής και, με τα χρήματα της αποζημίωσής του εκμίσθωσε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο χρωμάτων στο Μολζέμ (Μολσχάιμ, Molsheim) της Αλσατίας (την εποχή εκείνη ανήκε στη Γερμανία). Εκεί ξεκίνησε την παραγωγή του μοντέλου Τ13, την οποία επεξέτεινε τα επόμενα χρόνια. Ταυτόχρονα ανέλαβε την εξέλιξη του μοντέλου "Bébé" της Πεζώ, ενώ άδειες για χρήση σχεδιαστικών καινοτομιών του Μπουγκάτι αγοράστηκαν από τις εταιρείες Rabag (στο Ντίσελντορφ), Diatto (στο Τορίνο) και Crossley (στο Μάντσεστερ). Η εταιρεία του, την οποία ονόμασε "Automobiles E. Bugatti", έγινε γνωστή για ορισμένα από τα ταχύτερα, πλέον πολυτελή και τεχνολογικά προηγμένα αυτοκίνητα της εποχής της. Η εξαιρετική μηχανική σχεδίαση και κατασκευή των Μπουγκάτι έφερε και την πρώτη επιτυχία, καθώς το αυτοκίνητο κέρδισε πρώτο Γκραν Πρι του Μονακό.
Το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου επηρέασε σημαντικά την Μπουγκάτι, καθώς ο Έττορε αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις εγκαταστάσεις του στην Αλσατία. Επιδόθηκε στην κατασκευή κινητήρων αεροσκαφών, μεταξύ των οποίων και ο δεκαεξακύλινδρος κινητήρας γνωστός ως U-16, ο οποίος έγινε γνωστός ως King-Bugatti, όμως ποτέ δεν παράχτηκε σε μεγάλους αριθμούς και τοποθετήθηκε σε ελάχιστα αεροσκάφη.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου του μεσοπολέμου, ο Μπουγκάτι έκλεισε ένα συμβόλαιο με τη γαλλική κυβέρνηση με στόχο την κατασκευή του Model 100, ενός αεροσκάφους που είχε σχεδιάσει ο Λουί ντε Μονζ (Louis de Monge) και χρησιμοποιούσε δύο κινητήρες Μπουγκάτι τύπου 50Β. Το συμβόλαιο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, καθώς ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Λίγο πριν την έλευση του πολέμου και στη Γαλλία, στις 11 Αυγούστου 1939, ο Μπουγκάτι έχασε τον γιο του, Ζαν Μπουγκάτι, στις δοκιμές μιας αγωνιστικής Bugatti Type 57 σε πίστα κοντά στο Μολζέμ. Ύστερα από αυτό το γεγονός η εταιρεία άρχισε να φθίνει. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το εργοστάσιο στο Μολζέμ καταστράφηκε ολοσχερώς. Ο Μπουγκάτι, ενώ συνέχιζε να σχεδιάζει νέα μοντέλα αυτοκινήτων, προγραμμάτισε την κατασκευή νέου εργοστασίου στο Λεβαλουά (Levallois) κοντά στο Παρίσι.
Προσωπική ζωή
Ο Μπουγκάτι νυμφεύτηκε, το 1907, τη Μπάρμπαρα Μασκέρπα (Barbara Maria Giuseppina Mascherpa) με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά: την L'Ébé (1903), την Lidia το 1907, τον Ζαν (Jean) το 1909 και τον Ρολάν (Roland) το 1922. . Η Μπάρμπαρα απεβίωσε το 1944 και ο Μπουγκάτι ξαναπαντρεύτηκε το 1946 με την Geneviève Marguerite Delcuze, με την οποία είχαν ήδη αποκτήσει μια κόρη, την Thérèse το 1942 και τον Μισέλ (Michel) το 1945.
Θάνατος
Ο Μπουγκάτι απεβίωσε στο Αμερικανικό Νοσοκομείο του Νεϊγί στα τέλη του καλοκαιριού του 1947. Καθώς το τελευταίο διάστημα υπέφερε από μερική απώλεια των νοητικών του ικανοτήτων, είχε εγκατασταθεί κατά τους τελευταίους μήνες της ζωής του στο διαμέρισμα της οδού Μπουασιέ (rue Boissière) του Παρισιού, το οποίο είχε αποκτήσει ήδη από το 1916. Πιθανότατα δεν είχε καν αντιληφθεί ότι η ακίνητη περιουσία που κατείχε στην Αλσατία, η οποία μετά την απελευθέρωση είχε κατασχεθεί, λόγω της ιταλικής του καταγωγής, του αποδόθηκε εκ νέου με απόφαση δικαστηρίου στις 20 Ιουνίου 1947. Ο Μπουγκάτι απεβίωσε μόλις δύο μήνες αργότερα, στις 21 Αυγούστου, χωρίς όμως να έχει ανακτήσει επαφή με το περιβάλλον.
Ο Μπουγκάτι τάφηκε στον οικογενειακό τάφο του κοιμητηρίου του Ντορλιζέμ (Dorlisheim), κωμόπολης κοντά στο Ντολζέμ της Αλσατίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σχεδιαστές αυτοκινήτων Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αυτοκινητοβιομηχανίας
Εξηκοστό τέταρτο
Στη μουσική σημειογραφία, το εξηκοστό τέταρτο είναι μια νότα που διαρκεί τον μισό χρόνο από ένα τριακοστό δεύτερο, εξ ου και το όνομα. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 17ου αιώνα και, εκτός από τις σπάνιες αξίες εκατοστών εικοστών ογδόων και διακοσιοστών πεντηκοστών έκτων, είναι η μικρότερη αξία που βρέθηκε στη μουσική σημειογραφία. με-πλαίσιο| Εικόνα 1 Τα εξηκοστά τέταρτα συμβολίζονται με ένα μαύρο ωοειδές κεφάλι και μία ίσια ουρίτσα με τέσσερις αγκύλες. Η ουρίτσα σχεδιάζεται αριστερά από το κεφάλι της νότας και προς τα κάτω όταν η νότα είναι πάνω από τη μεσαία γραμμή του πενταγράμμου ή ακουμπά σε αυτή. Όταν το κεφάλι της νότας βρίσκεται κάτω από τη μεσαία γραμμή, η ουρίτσα σχεδιάζεται δεξιά από το κεφάλι και βλέπει προς τα πάνω. Ένα μεμονωμένο εξηκοστό τέταρτο γράφεται πάντα με αγκύλες, ενώ δύο ή περισσότερα συνήθως ενώνονται σε ομάδες. κέντρο|μικρογραφία|500x500εσ| Εικόνα 2: Εξηκοστά τέταρτα δεμένα σε ομάδες Ένα παρόμοιο σύμβολο, το οποίο όμως συναντάται σπάνια, είναι η παύση εξηκοστού τετάρτου, που υποδηλώνει σιωπή η οποία διαρκεί όσο ένα εξηκοστό τέταρτο.
Νότες μικρότερες από το εξηκοστό τέταρτο χρησιμοποιούνται πολύ σπάνια, αν και περιστασιακά χρησιμοποιείται το εκατοστό εικοστό όγδοο και ακόμη πιο μικρές νότες.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αξίες (μουσική)
Μαρίζα Κωχ
μικρογραφία|Η Κωχ το 2008 Η Μαρίζα Κωχ (γερμανικά: Marisa Koch, 14 Μαρτίου 1944) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια, συνθέτρια και μουσικοπαιδαγωγός, μία από τις πιο καταξιωμένες Ελληνίδες τραγουδίστριες, γνωστή παράλληλα και για τη συνθετική και στιχουργική της δουλειά, που περιέχεται μέσα σε 23 προσωπικούς της δίσκους.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου του 1944 στην Αθήνα από Ελληνίδα μητέρα και Γερμανό πατέρα. Τα πρώτα της χρόνια τα πέρασε στα Αναφιώτικα της Πλάκας. Τα πρώτα της ακούσματα ήταν η βυζαντινή μουσική και τα νησιώτικα τραγούδια στη Σαντορίνη όπου έζησε μέχρι τα εφηβικά της χρόνια. Υπηρέτησε την ελληνική παραδοσιακή μουσική με το πολύ ιδιαίτερο προσωπικό της ύφος, εισάγοντας τον ηλεκτρικό ήχο στις διασκευές της. Η μουσική της γραφή στα λαϊκά της τραγούδια φέρει επιρροές από το έργο του Βασίλη Τσιτσάνη, και ως ερμηνεύτρια εντάσσει συχνά στα ρεσιτάλ της τραγούδια του. Μελοποίησε ποίηση Σαπφούς, Κώστα Βάρναλη, του Έλληνα ποιητή των θαλασσών Νίκου Καββαδία και του Γιώργου Σαραντάρη. Το 2020 μελοποίησε και ανάρτησε κύκλο πέντε ποιημάτων της Κικής Δημουλά. Στα περισσότερα τραγούδια της γράφει η ίδια τους στίχους και τη μουσική. Το 1976, με «παραγγελία» του Μάνου Χατζιδάκι, η Μαρίζα Κωχ συνέθεσε μια μπαλάντα διαμαρτυρίας για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο με τίτλο «Παναγιά μου – Παναγιά μου» και συμμετείχε με το τραγούδι αυτό στο διαγωνισμό της Eurovision στη Χάγη. Από τη δεκαετία του 1970 άρχισε να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο τραγουδώντας στα μεγαλύτερα θέατρα και σε αναγνωρισμένα μουσικά φεστιβάλ στη Δυτική Ευρώπη, στη Ρωσία, τον Καναδά, τις ΗΠΑ, τη Λατινική Αμερική, την Αυστραλία, την Ινδία, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική ως πρέσβειρα της ελληνικής μουσικής. Το 1980 υπήρξε η πρώτη τραγουδίστρια της Δύσης που εμφανίστηκε στην Κίνα και στο πλαίσιο διεθνών πολιτιστικών ανταλλαγών εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Πεκίνο με αντίστοιχη εμφάνιση της Όπερας του Πεκίνου στην Αθήνα. Το 2009 εκπροσώπησε την Ελλάδα στο φεστιβάλ International Country Music Week που διεξάγεται στην ιδιαίτερη πατρίδα του Μάο: εκεί διακρίθηκε ανάμεσα σε συμμετοχές 32 χωρών από τις πέντε ηπείρους, και της απονεμήθη το βραβείο «Best Singer». Το καλοκαίρι του 2010 ταξίδεψε και πάλι στην Κίνα ως εκπρόσωπος της Ελληνικής Ένωσης για την Μουσική Εκπαίδευση (της οποίας είναι επίτιμο μέλος), προκειμένου να παρευρεθεί στις εργασίες του 29ου Παγκόσμιου Συνεδρίου της ISME για την μουσική εκπαίδευση. Με το πέρας του Συνεδρίου παρέλαβε, με όλη την Ελληνική αποστολή, την σημαία του 30ου Συνεδρίου, το οποίο διεξήχθη το 2012 στην Ελλάδα.
Για τις περιοδείες της η Μαρίζα Κωχ λέει:
Το 2011, σε συνεργασία με το συνθέτη Filtig, δημιούργησε το έργο ηλεκτρονικής μουσικής Platonia, στο οποίο και ερμήνευσε τα φωνητικά μέρη.
Το 1996 ίδρυσε δική της δισκογραφική εταιρία, τη VERSO MUSIC, με σκοπό την καταγραφή παραδοσιακών τραγουδιών από όλη την Ελλάδα και την έκδοση παιδικής δισκογραφίας.
Εξέδωσε παιδικούς δίσκους με παραδοσιακά παιχνιδοτράγουδα και έδωσε παραστάσεις για παιδιά με τα έργα «Η Γοργόνα ταξιδεύει τον μικρό Αλέξανδρο» και ""Το Πάπλωμα με τα Χρυσά Κουδούνια".
Με τα βιβλία της «Η Γοργόνα ταξιδεύει τον μικρό Αλέξανδρο» (Εκδόσεις Κέδρος,1996), «Με τη Μαρίζα τραγουδώ, Ελληνικά μαθαίνω» (Εκδόσεις Σταμούλης 2010) και «Το Πάπλωμα με τα Χρυσά Κουδούνια» (Εκδόσεις Σταμούλης 2011) – που συνοδεύονται από cds- απευθύνονται σε παιδιά που ασκούνται στην εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και της ελληνικής μουσικής παράδοσης.
Το 2019 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο "Το ξανθό κορίτσι της Σαντορίνης", μια βιογραφία των παιδικών της χρόνων.
Τιμήθηκε για τη μουσική της προσφορά από τον Σύνδεσμο Ελληνίδων Επιστημόνων και από το Πανεπιστήμιο Cornell της Νέας Υόρκης ως «γυναίκα δημιουργός».
Τον Οκτώβριο του 2015, το Πανεπιστήμιο Πατρών πραγματοποίησε ένα αφιέρωμα για την Μαρίζα Κωχ, για τη συμπλήρωση 50 χρόνων ανελλιπούς παρουσίας στο χώρο της μουσικής, που της απενεμήθη τιμητικό δίπλωμα και εκείνη τραγούδησε μια εκτενή επιλογή από το ρεπερτόριό της.
Σήμερα, το εκπαιδευτικό της έργο "στεγάζεται" στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου.
Disneyland
Το Disneyland Park ή απλά Disneyland (ελληνική απόδοση: Ντίσνεϋλαντ) είναι το πρώτο από τα δύο θεματικά πάρκα, που κτίστηκαν στο Disneyland Resort, στο Άναχαϊμ, της Καλιφόρνια, το οποίο άνοιξε στις 17 Ιουλίου 1955. Είναι, επίσης, το πρώτο και τελευταίο θεματικό πάρκο, το οποίο χτίστηκε υπό την επίβλεψη του Ουώλτ Ντίσνεϋ. Ήταν η πρώτη ατραξιόν του χώρου, και του οποίου το όνομα άλλαξε σε Disneyland Park, για να ξεχωρίζει από τις επεκτάσεις του χώρου, τη δεκαετία του 1990.
Η ιδέα της Disneyland ήρθε στον Ουώλτ Ντίσνεϋ, μετά από επισκέψεις που έκανε σε παρόμοια πάρκα με τις κόρες του, κατά τη δεκαετία του 1930 και του 1940. Αρχικά, σκέφτηκε να φτιάξει ένα πάρκο, ως τουριστική ατραξιόν, στα στούντιο της εταιρείας στο Μπέρμπανκ, αλλά η σκέψη του δεν υλοποιήθηκε λόγω ελλιπούς χώρου, για ένα τέτοιο εγχείρημα. Αργότερα, προσέλαβε βοηθούς για αυτό το εγχείρημα και το 1953, αγόρασε την έκταση στο Άναχαϊμ. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1954, ενώ στις 17 Ιουλίου του 1955, πρωτοπαρουσιάστηκε το έργο.
Από τη στιγμή που άνοιξε, έχουν γίνει πολλές επεκτάσεις ενώ έχουν προστεθεί και διάφορες θεματικές ενότητες όπως το New Orleans Square, το 1966, το Critter Country, το 1972 και το Mickey's Toontown το 1993. Η Disneyland είναι το θεματικό πάρκο με τις περισσότερες επισκέψεις παγκοσμίως, καθώς το έχουν επισκεφτεί από τη στιγμή που άνοιξε πάνω από 650 εκατομμύρια άνθρωποι. Σύμφωνα με τη αναφορά της Disney, τον Μάρτιο του 2005, στο πάρκο υπάρχουν 65.700 υπάλληλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάρκα αναψυχής στις ΗΠΑ Κατηγορία:Καλιφόρνια Κατηγορία:Disneyland
Πλήξιππος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πλήξιππος, που ετυμολογείται από τις λέξεις πλήττω και ίππος, και εννοεί αυτόν που χτυπά τα άλογα, ήταν γιος του Αιτωλού ηγεμόνα Θεστίου και της Ευρυθέμιδας. Αδέλφια του Πληξίππου ήταν οι Εύιππος (γνωστός και ως Τοξέας), Ευρύπυλος, Ίφικλος, Αλθαία, Λήδα και Υπερμνήστρα. Ο Πλήξιππος έλαβε μέρος στο κυνήγι του Καλυδωνίου Κάπρου, θύμωσε όμως που το τομάρι του κάπρου δόθηκε σε μια γυναίκα (την Αταλάντη) από τον ανεψιό του Μελέαγρο. Στη συμπλοκή που επακολούθησε, ο Μελέαγρος σκότωσε τον Πλήξιππο και τον Εύιππο.
Και άλλα πρόσωπα
Τρία ακόμα πρόσωπα της μυθολογίας αναφέρονται με το όνομα Πλήξιππος (τα δύο τελευταία μόνο από Λατίνους συγγραφείς):
Παραπομπές
Πληξιππος
Βασίλι Κιρντιάπα
Ο Βασίλι Ντμιτρίεβιτς Κιρντιάπα, ρωσ. Василий Дмитриевич Кирдяпа (π. 1350 - 1403) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας του Σούζνταλ και του Γκορόντετς (1387-1403). Από αυτόν και μετά ο κλάδος του ονομάστηκε των πριγκίπων Σουίσκι.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ντμίτρι πρίγκιπα του Σούζνταλ. Το 1364 εστάλη μαζί με τον αδελφό του Συμεών από τον πατέρα του να διαπραγματευθεί με τον θείο του Μπορίς Κωνσταντίνοβιτς πρίγκιπα των Σούζνταλ, Νίζνι-Νόβγκοροντ & Γκορόντετς. Όμως ο Μπορίς αρνήθηκε την είσοδό τους στην πόλη, έτσι ο Βασίλι μετέβη στη Χρυσή Ορδή και έλαβε το jarlig (έγγραφο διάταγμα), που όριζε τον πατέρα του πρίγκιπα τού Βλαντίμιρ-Σούζνταλ. Ο πατέρας του Ντμίτρι πήγε στον Ντμίτρι Ντονσκόι πρίγκιπα της Μόσχας, το έδειξε και με τη βοήθεια των στρατευμάτων εκείνου έδιωξε τον Μπορίς από το Νίζνι-Νόβγκοροντ. Έλαβε το Γκορόντετς, ενώ στον Βασίλι έδωσε το Σούζνταλ.
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Ιερά Μητρόπολις Ελασσώνος
Η Ιερά Μητρόπολη Ελασσώνος είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η Ελασσόνα, του νομού Λαρίσης και περιλαμβάνει όλον τον δήμο Ελασσώνος, το Δαμάσι του δήμου Τυρνάβου και από τον νομό Γρεβενών, τη Δεσκάτη, την Παρασκευή, το Δασοχώρι και τον Γήλοφο. Σημερινός Μητροπολίτης Ελασσώνος είναι ο Χαρίτων Τούμπας.
Ιστορία
Η ίδρυση της επισκοπής ανάγεται στους πρωτοχριστιανικούς χρόνους. Πρώτος γνωστός Επίσκοπος διετέλεσε ο Συμεών το έτος 879. Εκείνη την εποχή η Μητρόπολη ήταν γνωστή ως Επισκοπή Λευκής. Αργότερα μετονομάστηκε σε Επισκοπή Δομενίκου και Ελασσώνος με έδρα το Δομένικο. Από τον 17ο αι. έδρα της Επισκοπής Ελασσώνος και Δομενίκου υπήρξε η Τσαριτσάνη, όπου και διέμενε το μεγαλύτερο μέρος του χριστιανικού πληθυσμού της περιοχής. Καθώς η Ελασσόνα απελευθερώθηκε το 1912, η μητρόπολή της, μαζί με τις υπόλοιπες «Νέες Χώρες», παραχωρήθηκε διοικητικά από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος, με τον Πατριαρχικό Τόμο του 1928.
Μονές
μικρογραφία|Η Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου Κανάλων - Καρυά Ελασσόνας.
Πηγές
Ελασσωνος
Σάντα Φραντσέσκα Ρομάνα
Η Σάντα Φραντσέσκα Ρομάνα, (ιταλ. Santa Francesca Romana) γνωστή επίσης με το όνομα Σάντα Μαρία Νόβα, είναι ναός της Ρώμης, χτισμένος τον 9ο αιώνα στο Ρωμαϊκό Φόρουμ.
Ιστορικά Στοιχεία
Ο ναός κατασκευάστηκε τον 9ο αιώνα, εκεί όπου βρισκόταν ένα ορατόριο από τον Πάπα Παύλο Α'. Το δεύτερο μισό του 10ο αιώνα ανακαινίστηκε και διευρύνθηκε λαμβάνοντας το όνομα Σάντα Μαρία Νόβα (σημαίνει Νέα Αγία Μαρία), ώστε να διακρίνεται από την άλλη εκκλησία του Φόρουμ που είναι αφιερωμένη στην Παρθένο, τη Σάντα Μαρία Αντίκουα (σημαίνει Αρχαία Αγία Μαρία). Μια νέα μεγάλη ανακαίνιση έλαβε χώρα το 12ο αιώνα, οπότε χτίστηκε το καμπαναριό και διακοσμήθηκε η κόγχη. Το 15ο αιώνα ο ναός αφιερώθηκε στην Αγία Φραγκίσκη της Ρώμης, της οποίας τα λείψανα αναπαύονται στην κρύπτη. Γύρω στο 1600 ο ναός ανακαινίστηκε σε στυλ Μπαρόκ κατά τη διάρκεια της θητείας του Πάπα Παύλου Ε'.
Θρύλοι και παραδόσεις
Το αρχαίο ορατόριο πάνω στο οποίο θεμελιώθηκε η τωρινή εκκλησία κατασκευάστηκε στον τόπο όπου σύμφωνα με ένα θρύλο πέθανε ο Σίμων ο Μάγος. Σύμφωνα με μια αφήγηση, ο άνθρωπος αυτός, για να αποδείξει ότι διέθετε μεγαλύτερη δύναμη από τους Αποστόλους αυτοϋπνωτίστηκε και άρχισε να αιωρείται πάνω από την Αγορά. Ενώ βρισκόταν ακόμη στον αέρα, ο Πέτρος και ο Παύλος γονάτισαν κι άρχισαν να προσεύχονται στο Θεό να φανερώσει ποιος ήταν ο Παντοκράτορας. Τότε ο Σίμων έπεσε και τραυματίστηκε θανάσιμα. Μέσα στην εκκλησία εκτίθεται μια πλάκα με τα αποτυπώματα, που λέγεται πως σχηματίστηκαν από τα γόνατα των δύο Αγίων ενώ προσεύχονταν.
Κάθε χρόνο στις 9 Μαρτίου, μέρα αφιερωμένη στην Αγία Φραγκίσκη, οι θρησκευόμενοι οδηγοί της Ρώμης προσπαθούν να σταθμεύσουν τα αυτοκίνητά τους όσο πιο κοντά γίνεται στο ναό. Ο σκοπός του παράξενου αυτού προσκυνήματος είναι να ευλογήσει τα οχήματά τους η Αγία, που είναι προστάτιδα των οδηγών.
Παραπομπές
Φραντσεσκα Ρομανα
Expedition 14
Σύνθεση του πληρώματος
Διοικητής της 14ης Αποστολής ήταν ο Michael Lopez-Alegria. Μαζί του και ο ιπτάμενος μηχανικός Mikhail Tyurin ξεκίνησαν το ταξίδι τους στο διάστημα από το κοσμοδρόμιο του Μπαικονούρ στις 18 Σεπτεμβρίου 2006 με την πτήση Soyuz TMA-9. Στον διαστημικό σταθμό συνάντησαν τον Thomas Reiter, ο οποίος είχε φθάσει στις 6 Ιουλίου 2006 με το διαστημικό λεωφορείο Ντισκάβερι και την πτήση STS-121. Τον Δεκέμβριο του 2006, με την πτήση STS-116 του Ντισκάβερι έφτασε και η Sunita Williams για να αντικαταστήσει τον Reiter. Στις 21 Απριλίου 2007 ο Lopez-Alegria και ο Tyurin επέστρεψαν στη γη με την πτήση TMA-9 του Σογιούζ και προσγειώθηκαν στις 12:31:30 UTC.
Επισκέπτες
Η πτήση Soyuz TMA-9 μετέφερε την Anousheh Ansari μια επιχειρηματίας από το Ιράν που πήρε μέρος στο διαστημικό τουριστικό πρόγραμμα. Ένας δεύτερος διαστημικός τουρίστας, ο Γιαπωνέζος Daisuke Enomoto δεν μπόρεσε να πάρει μέρος λόγω ασθένειας.
Στόχοι της αποστολής
Οι στόχοι της αποστολής ήτανε ως εξής:
Έναρξη και ελλιμενισμός
Το πρώτο πλήρωμα της αποστολής 14 εκτοξεύτηκε με την πτήση Soyuz TMA-9, από το Κοσμοδρόμιο του Μπαικονούρ στο Καζακστάν στις 18 Σεπτεμβρίου 2006, ώρα 04:10 UTC. Στο σκάφος ήταν και η διαστημική τουρίστρια Anousheh Ansari. Πιλότος της κάψουλας ήταν ο κοσμοναύτης Tyurin που την οδήγησε στον διαστημικό σταθμό δύο ημέρες αργότερα, στις 20 Σεπτεμβρίου, κάνοντας εκεί έναν άψογο ελλιμενισμό στις 05:21 UTC. Η διαστημική πόρτα του σταθμού άνοιξε στις 08:30 UTC. Τα μέλη της αποστολής 14 (μαζί με την Ansari) χαιρετήθηκαν θερμά από το πλήρωμα της 13ης Αποστολής, τους αστροναύτες Pavel Vinogradov, Jeff Williams και τον Thomas Reiter.
Η κατάδυση του Ατλαντίς
Την επόμενη μέρα αναχώρησε το Ατλαντίς. Ο διαστημικός σταθμός προσανατολίστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε οι επιβάτες του να μπορούν να παρακολουθούν άνετα την επανείσοδο του διαστημικού λεωφορείου στο τέλος της πτήσης STS-115. Ενώ το Ατλαντίς άρχισε να πυρακτώνεται κατά τη διάρκεια της κατάδυσης του στην ατμόσφαιρα, οι αστροναύτες του διαστημικού σταθμού ο Lopez-Alegria και ο Williams έκαναν αναμετάδοση σχολιασμού στο Χιούστον.
Πρώτος διαστημικός περίπατος
Ο πρώτος διαστημικός περίπατος της αποστολής πραγματοποιήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2006. Άρχισε στις 23:17 UTC κατόπιν κάποιας καθυστέρησης, ενώ είχε προγραμματιστεί για τις 20:00 UTC, λόγω ενός προβλήματος στο ψυκτικό μηχανισμό της διαστημικής στολής του Τιούριν. Ο Τιούριν αναγκάστηκε να ξαναβγάλει τη στολή για να την επιθεωρήσει, και αφού βρήκε έναν σωλήνα που είχε τραβώσει και τον ίσιωσε, ξαναφόρεσε τη στολή για να κάνει τον διαστημικό περίπατο. Κατά τη διάρκεια του διαστημικού περιπάτου, ο Τιούριν εκσφενδόνισε ένα μπαλάκι του γκολφ από τη μονάδα Pirs. Το μπαλάκι ήταν κατασκευασμένο από σκάνδιο και ζύγιζε 3 γραμμάρια ήταν εμπορικό προϊόν της εταιρείας Element 21 με έδρα το Τορόντο που χρηματοδότησε αυτό το διαστημικό «πείραμα». Η ακροβατική αυτή επίδειξη πραγματοποιήθηκε περίπου 35 έτη αφότου ο Alan Shepard χτύπησε δύο μπαλάκια του γκολφ στο φεγγάρι κατά τη διάρκεια της αποστολής Απολλο 14.