cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δον Κάρλος
Πράξη Β΄
Του προσφέρεται από ένα μοναχό που μοιάζει με τον νεκρό Αυτοκράτορα η τελική παρηγοριά της ειρήνης μέσω του Θεού, που προαναγγέλλει ένα από τα μουσικά θέματα της όπερας. Ο Κάρλος χαιρετά τον καλό του φίλο Ροδρίγο, μαρκήσιο της Πόζα, που μόλις έχει αφιχθεί από την καταπιεζόμενη γη της Φλάνδρας (άρια: J'étais en Flandres).
Ο Πόζα ζητά τη βοήθεια του Δον Κάρλο για λογαριασμό του λαού που υποφέρει εκεί. Ο Κάρλος του αποκαλύπτει ότι είναι ερωτευμένος με τη μητριά του. Ο Πόζα ακούει με συμπάθεια, αλλά τον ενθαρρύνει να αφήσει την Ισπανία και να πάει στη Φλάνδρα. Οι δύο άνδρες ορκίζονται αιώνια φιλία (διωδία: Dieu, tu semas dans nos âmes / Dio, che nell'alma infondere). Ο Βασιλιάς Φίλιππος και η νέα σύζυγός του με τους ακολούθους τους φθάνουν επίσης για ένα προσκύνημα στον τάφο του Καρόλου Ε΄, ενώ ο Δον Κάρλος θρηνεί τη χαμένη αγάπη του.
Σκηνή 2: Κήπος κοντά στο Σαιν Ζυστ
Η Πριγκίπισσα Εμπολί τραγουδά το «Τραγούδι του πέπλου» (Au palais des fées / Nel giardin del bello) για ένα Μαυριτανό βασιλιά και μία πεπλοφόρο καλλονή που αποδείχθηκε πως ήταν η παραμελημένη σύζυγός του. Εμφανίζεται η Ελισάβετ. Ο μαρκήσιος της Πόζα της δίνει ένα γράμμα από τη Γαλλία μαζί (κρυφά) με ένα σημείωμα από τον Δον Κάρλος. Στο κάλεσμά του (άρια: L'Infant Carlos, notre espérance / Carlo ch'è sol il nostro amore) η Ελισάβετ συμφωνεί να τον δει μόνο του. Αγνοώντας τη σχέση τους, η Εμπολί νομίζει ότι ο Δον Κάρλος αγαπά εκείνη.
Μόλις μένουν μόνοι, ο Δον Κάρλος λέει στην Ελισάβετ ότι είναι δυστυχισμένος και της ζητά να ζητήσει από τον Φίλιππο να τον αποστείλει στη Φλάνδρα. εκείνη συμφωνεί αμέσως, κάνοντας τον Κάρλος να ανανεώσει την έκφραση του έρωτά του, την οποία εκείνη απορρίπτει με ευσέβεια. Ο Δον Κάρλος φέυγει σε κρίση, ουρλιάζοντας ότι πρέπει να είναι θύμα κάποιας κατάρας. Ο Βασιλιάς έρχεται και θυμώνει επειδή η βασίλισσά του είναι ολομόναχη, χωρίς ακολούθους. Διατάζει την κυρία των τιμών, Κόμισσα του Αρεμπέργκ, να επιστρέψει στη Γαλλία, προκαλώντας ένα λυπημένο τραγούδι αποχαιρετισμού από την Ελισάβετ (άρια: Oh ma chère compagne / Non pianger, mia compagna). Ο βασιλιάς τώρα πλησιάζει τον Πόζα, από τον χαρακτήρα και τη δράση του οποίου είναι εντυπωσιασμένος, με την πρόθεση να τον ανταμείψει. Ο Πόζα τον ικετεύει να σταματήσει να καταπιέζει τον λαό της Φλάνδρας. Ο βασιλιάς αποκαλεί τον ιδεαλισμό του Πόζα μη ρεαλιστικό και τον προειδοποιεί ότι ο Μέγας Ιεροεξεταστής τον παρακολουθεί. Εντούτοις, τον ρωτά αν μπορεί να του ικανοποιήσει κάποιο άλλο αίτημά του.
Πράξη Γ΄
Σκηνή 1: Βράδυ στους κήπους της βασίλισσας στη Μαδρίτη
Η Ελισάβετ είναι κουρασμένη και εύχεται να είναι συγκεντρωμένη κατά τη στέψη, την επόμενη ημέρα, του Βασιλιά. Για να αποφύγει τις διασκεδάσεις που είναι προγραμματισμένες για το βράδυ, ανταλλάσσει μάσκες με την Εμπολί, υποθέτοντας ότι έτσι η απουσία της δεν θα γίνει αντιληπτή, και αποχωρεί.
Εμφανίζεται ο Δον Κάρλος, σφίγγοντας ένα σημείωμα που γράφει για μία προσχεδιασμένη συνάντηση στους κήπους. Παρότι νομίζει ότι προέρχεται από την Ελισάβετ, στην πραγματικότητα είναι από την Εμπολί, στην οποία, παίρνοντάς τη για την Ελισάβετ, εξομολογείται τον έρωτά του. Αλλά όταν η Εμπολί τού αποκαλύπτει την ταυτότητά της και ότι τώρα γνωρίζει το μυστικό του (ότι περίμενε τη βασίλισσα) ο Κάρλος τρομοκρατείται, καθώς τον απειλεί πως θα μαρτυρήσει στον βασιλιά ότι εκείνος και η Ελισάβετ είναι εραστές. Η Εμπολί μόλις που διαφεύγει το μαχαίρωμα από τον Πόζα, μετά από την παρέμβαση του Κάρλος, και φεύγει οργισμένη. Καλού-κακού, ο Πόζα ζητά από τον Κάρλος να του εμπιστευθεί όποια ευαίσθητα πολιτικά ντοκουμέντα έχει και, όταν ο Κάρλος συμφωνεί, επαναβεβαιώνουν τη φιλία τους.
Σκηνή 2: Μπροστά στον καθεδρικό ναό του Βαγιαδολίδ
Γίνονται προετοιμασίες για ένα Auto-da-fé (δημόσια πομπή και καύση καταδικασμένων αιρετικών). Ενώ ο λαός εορτάζει, μοναχοί σέρνουν τους καταδικασμένους στον σωρό των ξύλων. Μία βασιλική πομπή ακολουθεί και ο Βασιλιάς απευθύνεται στο πλήθος. Ο Δον Κάρλος τον διακόπτει φέρνοντας μπροστά του 6 Φλαμανδούς απεσταλμένους, που παρακαλούν τον Βασιλιά για την ελευθερία της χώρας τους. Παρότι ο λαός και οι αυλικοί φαίνονται να τους συμπαθούν, ο Βασιλιάς, υποστηριζόμενος από τους μοναχούς, διατάζει τη σύλληψη των απεσταλμένων. Τότε ο Κάρλος τραβά το σπαθί του εναντίον του βασιλέα. Ο Φίλιππος καλεί σε βοήθεια, αλλά οι φρουροί αρνούνται να επιτεθούν στον Δον Κάρλος. Ο Πόζα επεμβαίνει και πείθει τον Κάρλος να παραδώσει το σπαθί του. Ο Βασιλιάς το χρησιμοποιεί για να χρίσει τον Πόζα δούκα. Ο σωρός των ξύλων ανάβεται και, καθώς οι φλόγες αρχίζουν να υψώνονται, μία φωνή από τα ουράνια ακούγεται να υπόσχεται αιώνια ειρήνη στις καταδικασμένες ψυχές.
Πράξη Δ΄
Σκηνή 1: Αυγή στο αναγνωστήριο του Βασιλέως Φιλίππου στη Μαδρίτη
Μόνος του, ο Βασιλιάς, χαμένος στις σκέψεις του, θρηνεί ότι η Ελισάβετ δεν τον αγάπησε ποτέ, ότι το αξίωμά του σημαίνει πως πρέπει να είναι αιωνίως σε επιφυλακή, και ότι θα κοιμηθεί ήσυχος μόνο όταν θα βρεθεί στον τάφο του στο Εσκοριάλ (άρια: Elle ne m'aime pas / Ella giammai m'amò). Ο τυφλός, ενενηντάχρονος Μέγας Ιεροεξεταστής μπαίνει σέρνοντας τα πόδια του στα διαμερίσματα του Φιλίππου. Ο βασιλιάς τον ρωτά εάν η Εκκλησία θα είναι αντίθετη στο να καταδικάσει σε θάνατο τον ίδιο του τον γιο, ο Ιεροεξεταστής τού αποκρίνεται ότι, σε μία τέτοια περίπτωση ο Βασιλιάς θα έχει καλή παρέα: Ο ίδιος ο Θεός θυσίασε τον δικό Του Γιο. Ο βασιλιάς αμφισβητεί μία τέτοια «εξτρήμ» προσέγγιση. Απτόητος, ο Μέγας Ιεροεξεταστής απαιτεί από τον Βασιλιά να διατάξει τη θανάτωση του μαρκησίου της Πόζα. Ο Φίλιππος αρνείται να σκοτώσει τον φίλο του, τον οποίο θαυμάζει. Ωστόσο, ο γέρος μοναχός τού υπενθυμίζει ότι η Ιερά Εξέτασις μπορεί να καθαιρέσει τον όποιο βασιλιά: έχει αναδείξει και καταστρέψει άλλους ηγέτες στο παρελθόν. Αυτή η στιγμή φωτίζει τη συμβιωτική σχέση ανάμεσα στην Εκκλησία και στην κοσμική εξουσία. Κάπως αιφνιδιασμένος, ο Βασιλιάς συνιστά στον Μέγα Ιεροεξεταστή να ξεχάσει την όλη συζήτηση. Εκείνος αποκρίνεται «ίσως!» και αποχωρεί. Σε μία συνέχιση της υψηλής δραματικής εντάσεως, εισέρχεται η Ελισάβετ, αναστατωμένη από αυτό που νομίζει κλοπή της κοσμηματοθήκης της. Ωστόσο, ο Βασιλιάς εμφανίζει το κουτί και δείχνει την προσωπογραφία του Δον Κάρλος που περιέχει, κατηγορώντας τη για μοιχεία. Εκείνη διατρανώνει την αθωότητά της, αλλά όταν ο Φίλιππος την απειλεί λιποθυμά. Σε απάντηση των κλήσεών του για βοήθεια, μπαίνουν στο δωμάτιο η Εμπολί και ο Πόζα. Οι θρήνοι τους για τις υποψίες του (Maudit soit le soupçon infâme / Ah, sii maledetto, sospetto fatale), προκαλούν τη συνειδητοποίηση εκ μέρους του Βασιλιά ότι έχει λαθέψει για τη σύζυγό του. Ο Πόζα τότε αποφασίζει να σώσει τον Κάρλος, ακόμα και αν αυτό θα σημαίνει τον δικό του θάνατο. Η Εμπολί μετανιώνει τώρα για το ότι πρόδωσε την Ελισάβετ. Η Ελισάβετ, συνερχόμενη, εκφράζει την απελπισία της.
Η Ελισάβετ και η Εμπολί μένουν μόνες μαζί.
Σκηνή 2: Μία φυλακή
Ο Δον Κάρλος έχει φυλακισθεί. Ο Πόζα φθάνει για να τον πληροφορήσει ότι θα σωθεί, αλλά εκείνος θα πρέπει να πεθάνει, ενοχοποιούμενος από τα πολιτικά ευαίσθητα ντοκουμέντα που είχε ζητήσει από τον Κάρλος να τού τα εμπιστευθεί (άρια, μέρος 1: C'est mon jour suprème / Per me giunto è il dì supremo). Μία σκιώδης μορφή εμφανίζεται και πυροβολεί τον Πόζα στο στήθος. Καθώς πεθαίνει, ο Πόζα λέει στον Κάρλος ότι η Ελισάβετ θα τον συναντήσει στο Σαιν-Ζυστ την επόμενη ημέρα. Προσθέτει ότι είναι ευχαριστημένος να πεθάνει αν ο φίλος του μπορέσει να σώσει τους Φλαμανδούς και να κυβερνήσει κάποτε μία ευτυχέστερη Ισπανία (άρια, μέρος 2: Ah, je meurs, l'âme joyeuse / Io morrò, ma lieto in core). Εκείνη τη στιγμή, μπαίνει ο Φίλιππος, προσφέροντας στον γιο του την ελευθερία. Ο Κάρλος τον απωθεί για τη δολοφονία του Πόζα. Ο Βασιλιάς δεν είχε καταλάβει ότι ο Πόζα είναι νεκρός και φωνάζει λυπημένος.
Οι καμπάνες χτυπούν καθώς η Ελισάβετ, η Εμπολί και ο Μέγας Ιεροεξεταστής φθάνουν, ενώ ένα πλήθος απειλεί τον Βασιλιά απαιτώντας την απελευθέρωση του Δον Κάρλος. Μέσα στη σύγχυση, η Εμπολί δραπετεύει με τον Κάρλος. Παρότι ο λαός δείχνει αρκετό θάρρος απέναντι στον βασιλιά, τρομοκρατείται από τον Μέγα Ιεροεξεταστή, υποτασσόμενος αμέσως στην οργίλη του εντολή να ησυχάσει και να σεβαστεί τον Φίλιππο.
Πράξη Ε΄
Το μοναστήρι του Σαιν Ζυστ στο φεγγαρόφωτο
Η Ελισάβετ γονατίζει μπροστά στον τάφο του Αυτοκράτορα Καρόλου. Είναι αποφασισμένη να βοηθήσει τον Δον Κάρλος στην προσπάθειά του να εκπληρώσει το πεπρωμένο του στη Φλάνδρα, αλλά η ίδια ποθεί μόνο τον θάνατο (άρια: Toi qui sus le néant / Tu che le vanità). Ο Δον Κάρλος εμφανίζεται και λένε έναν τελευταίο αποχαιρετισμό, υποσχόμενοι να συναντηθούν και πάλι στα ουράνια (διωδία: Au revoir dans un monde où la vie est meilleure / Ma lassù ci vedremo in un mondo migliore).
Ο Φίλιππος μπαίνει στη σκηνή συνοδευόμενος από τον Μέγα Ιεροεξεταστή. Ο βασιλιάς έχει τελικά υποκύψει στην παντοδυναμία της Εκκλησίας και ανακοινώνει ότι θα υπάρξει διπλή θυσία: του Πόζα και του Δον Κάρλος. Ο Μέγας Ιεροεξεταστής επιβεβαιώνει ότι η Ιερά Εξέταση θα πράξει το καθήκον της. Μία συνοπτική δίκη ακολουθεί, που επιβεβαιώνει την υποτιθέμενη ενοχή του Δον Κάρλος.
Τα περιφημότερα μέρη
σύμφωνα με την αρχική πεντάπρακτη ιταλική εκδοχή
Πηγές
Κατηγορία:Όπερες του Τζουζέπε Βέρντι
Ελληνικό Παιδικό Μουσείο
Είναι μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσείου (ICOM-www.istomediahost.gr/icom), του Ευρωπαϊκού Δικτύου Παιδικών Μουσείων Hands On! International (www.hands-on-international.net), του Δικτύου Μουσείων της Αθήνας (www.athensmuseums.net) και του Δικτύου Πολιτισμού του Δήμου Αθηναίων (www.athensculturenet.com). Συμμετέχει σε διάφορες διεθνείς πολιτιστικές εκδηλώσεις, ενώ διοργανώνει σε σταθερή ετήσια βάση, ποικίλα εκπαιδευτικά προγράμματα. Τα προγράμματα του μουσείου βασίζονται σε θέματα της καθημερινότητας και στις δράσεις τους τα παιδιά λαμβάνουν μέρος με ενεργό τρόπο, δημιουργώντας και παράλληλα ανακαλύπτοντας τον κόσμο που τα περιβάλλει.
Ίστρος
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ίσσα (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ίσσα ή ΄Ισση είναι γνωστή κυρίως μία θυγατέρα του Μακαρέως, η οποία έδωσε το όνομά της στην αρχαία πόλη Ίσσα της Λέσβου. Την Ίσσα την ερωτεύθηκε ο Ερμής ή ο Απόλλων, ή ίσως και οι δύο αυτοί θεοί. Πιστεύεται ότι τουλάχιστον ο γιος της ο Πρύλις, μάντης στη Λέσβο, είχε πατέρα τον Ερμή. Για να την πλησιάσει ο Απόλλων, μεταμορφώθηκε σε βοσκό.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί
Σολιφενασίνη
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν ξηροστομία, δυσκοιλιότητα και λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος. Σοβαρές παρενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν κατακράτηση ούρων, παράταση QT, παραισθήσεις, γλαύκωμα και αναφυλαξία. Δεν είναι σαφές εάν η χρήση είναι ασφαλής κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Ανήκει στην αντιμουσκαρινική κατηγορία φαρμάκων και λειτουργεί μειώνοντας τις συστολές της ουροδόχου κύστης.
Η σολιφενασίνη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2004. Η προμήθεια ενός μήνα στο Ηνωμένο Βασίλειο κοστίζει το NHS περίπου 27,62 £ από το 2019. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το χονδρικό κόστος αυτού του ποσού είναι περίπου 370 US $. Το 2017, ήταν η 283η πιο συχνά συνταγογραφούμενη φαρμακευτική αγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από ένα εκατομμύριο συνταγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό CASNo Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο ουρογεννητικό σύστημα Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Εστέρες Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές αμίνες
NBA 1968-69
H αγωνιστική περίοδος 1968-69 ήταν η 23η στην ιστορία του NBA. Στο πρωτάθλημα έλαβαν μέρος 14 ομάδες και έδωσαν 82 παιχνίδια η κάθε μία στα πλαίσια της κανονικής περιόδου. Ακολούθησαν τα πλέι-οφ, όπου οι Μπόστον Σέλτικς κέρδισαν τους Λος Άντζελες Λέικερς με 4-3 νίκες στους τελικούς και κατέκτησαν τον τίτλο.
Αυτός ήταν ο δεύτερος συνεχόμενος και ο ενδέκατος συνολικά τίτλος στην ιστορία των Σέλτικς. Αξίζει να σημειωθεί πως οι "Κέλτες" τερμάτισαν τέταρτοι στη βαθμολογία της Ανατολικής κατηγορίας και έγιναν η πρώτη ομάδα που κατακτά το τρόπαιο ενώ είχε τερματίσει κάτω από την τρίτη θέση της κατηγορίας της. Αυτό συνέβη ξανά το 1995 με τους Χιούστον Ρόκετς.
Κορυφαίοι στατιστικών
Σημ.: Μέχρι την αγωνιστική περίοδο 1969-70, οι κορυφαίοι σε πόντους, ριμπάουντ και ασίστ καθορίζονταν με βάση το σύνολο και όχι τον μέσο όρο.
Κάρι Λαμ
Η Κάρι Λαμ (αγγλικά: Carrie Lam Cheng Yuet-ngor, παραδοσιακά κινέζικα: 林鄭月娥), γεννημένη στις 13 Μαΐου 1957, είναι πολιτικός του Χονγκ Κονγκ και Εκτελεστικός Επικεφαλής (κυβερνήτρια) του Χονγκ Κονγκ από το 2017. Υπηρετεί ως η τέταρτη κατά σειρά κυβερνήτρια του Χονγκ Κονγκ, ενώ είναι η πρώτη γυναίκα που καταλαμβάνει το αξίωμα αυτό. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ και άρχισε την καριέρα της στον κρατικό τομέα, ως υπάλληλος το 1980, όταν το Χονγκ Κονγκ ήταν ακόμα βρετανική αποικία. Έφτασε σε πολλά διευθυντικά αξιώματα, προτού προταθεί ως υποψήφια για κυβερνήτρια του Χονγκ Κονγκ, θέση την οποία κατέλαβε το 2017. Χαρακτηρίζεται συχνά ως η «Σιδηρά Κυρία» του Χονγκ Κονγκ ή ως η «νταντά». Έχει δεχθεί έντονη κριτική για τις αποφάσεις της ως κυβερνήτρια, κυρίως για τις επιλογές της να στηρίξει την πολιτική του Πεκίνου για το Χονγκ Κονγκ. Συγκεκριμένα κατηγορείται ότι διευκολύνει τον έλεγχο του Πεκίνου στην περιοχή, και ότι μία σειρά από νόμους που εφαρμόζει περιορίζουν την ελευθερία και τη δημοκρατία στο Χονγκ Κονγκ. Γι' αυτό τον λόγο έχει βρεθεί στο στόχαστρο διαδηλωτών, που απαιτούν την παραίτησή της, όπως στις διαδηλώσεις του 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χονγκ Κονγκ Κατηγορία:Κυβερνήτες του Χονγκ Κονγκ
Ίστρος (μυθολογία)
Πηγές
Ιστρος
Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία
Η Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία (ρουμανικά: Biserica Ortodoxă Română) είναι μία από τις δεκαπέντε αυτοκέφαλες Εκκλησίες που συναποτελούν την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ανήκει στην τάξη των Νεοπαγών Πατριαρχείων, με την ονομασία Πατριαρχείο Ρουμανίας.
Από τη διάδοση του Χριστιανισμού μέχρι τον 3ο αιώνα
Οι καταβολές διάδοσης του Χριστιανισμού στην περιοχή που συνιστά την πνευματική δικαιοδοσία της Ορθόδοξης Ρουμανικής Εκκλησίας εντοπίζονται στους Αποστολικούς κιόλας χρόνους. Οι Ωριγένης, Ευσέβιος Καισαρείας, Ευχέριος Λυώνος, Βασίλειος Σελευκείας και Σωφρόνιος Ιεροσολύμων, αλλά και ο μοναχός Επιφάνειος της Μονής Καλλιστράτων στην Κωνσταντινούπολη και ο Νικήτας Δαβίδ Παφλαγών, συνδέουν τον Απόστολο Ανδρέα με το κήρυγμα του χριστιανισμού στην περιοχή της Μικράς Σκυθίας (σημερινή Δοβρουτσά). Ενισχυτική όλων αυτών των μαρτυριών έρχεται η λαϊκή ρουμανική παράδοση μέσα από τα τραγούδια και τα κάλαντα τα σχετικά με το βίο και τη δράση του Απόστολου Ανδρέα. Επίσης, εξωχριστιανικές πηγές επιβεβαιώνουν τη διάδοση του Χριστιανισμού, όπως ο Πλίνιος ο νεώτερος, διοικητής της Βιθυνίας. Τέλος δεν απουσιάζουν και οι αρχαιολογικές μαρτυρίες, παλαιοχριστιανικά αντικείμενα που βρέθηκαν στην Τρανσυλβανία και στη Δοβρουτσά. Από τον 3ο αιώνα υπάρχει στην περιοχή οργανωμένη Εκκλησία. Η πόλη Τόμη (σημερινή Κωνστάντζα) ήταν έδρα Επισκόπων και Αρχιεπισκόπων.
Οι παράγοντες που καθόρισαν τη διάδοση του Χριστιανισμού στην περιοχή ήταν α) η παρουσία ισχυρών ελληνικών αποικιών από τους Μακεδονικούς χρόνους. Αρχικά εκχριστιανίσθηκαν οι ελληνικές και ελληνίζουσες περιοχές και μετά οι ιθαγενείς. β) Η ενσωμάτωση της επαρχίας Δακίας στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Από τον 4ο αιώνα μέχρι τη σύσταση της Μητροπόλεως Ουγγροβλαχίας (14ος αιώνας)
Στα τέλη 3ου αρχές 4ου αιώνα και επί Διοκλητιανού έχουμε αναφορές για τους μητροπολίτες Ευαγγελικό και Εφραίμ -ο δεύτερος μαρτύρησε στο διωγμό του Διοκλητιανού-αρχές 4ου αιώνα μαρτυρείται ως υπογράψας τις αποφάσεις της Α' Οικουμενικής(325 μ.Χ.) ο Θεόφιλος Γοτθίας, ο Βρετάνιος ο οποίος αντιμετώπισε τον αρειανό Βάλεντα, ο Γερόντιος ή Τερέντιος που συμμετείχε στη Β' Οικουμενική σύνοδο, ο Θεότιμος ή Τιμόθεος που συμμετείχε στην Γ' Οικουμενική Σύνοδο (431 μ.Χ), ο Αλέξανδρος που συμμετείχε στην Δ' Οικουμενική (451 μ.Χ.). Εκπρόσωποι της χριστιανικής γραμματείας της περιόδου είναι οι Ιωάννης Κασσιανός ή Ρωμαίος (360-435), άγιος Διονύσιος ο Βραχύς (470-545) και Ιωάννης Μαξέντιος.
Επί του αυτοκράτορα Ζήνωνα (5ος αι.) οι Ρουμανικές Εκκλησίες υπάγονταν στην εκκλησιαστική δικαιοδοσία της πόλεως Τόμεως. Τη διοίκηση ασκούσαν οι Χωρεπίσκοποι λόγω των συχνών επιδρομών στην περιοχή. Στα μέσα του 6ου αιώνα και μέχρι τα τέλη του ίδιου αιώνα, έλαβε χώρα μια προσωρινή μεταβολή με την ίδρυση της Πρώτης Ιουστινιανής στο Ταυρήσιο, η οποία περιλάμβάνε τις δύο Δακίες, την Άνω Μοισία, τη Δραδανία, την Παννονία, την Πρεβελιτάνη. Η Τόμη καταστράφηκε στα 602-603 μ.Χ. από τους Άβαρους. Τη διαδέχθηκε η Αρχιεπισκοπή Βιτζίνας, η οποία είχε υπό τη δικαιοδοσία της μέχρι τον 14ο αιώνα τις περιοχές Τρανσυλβανίας, νότιας Μολδαβίας και Ουγγροβλαχίας.
Στις αρχές του 11ου αιώνα η Αρχιεπισκοπή Αχριδών είχε υπό τη δικαιοδοσία της τις παρίστριες Επισκοπές Σιλιστρίας και Βιθυνίου, ενώ με την ίδρυση της Αρχιεπισκοπής Τυρνόβου (1235) περιήλθαν στα όριά της παραδουνάβιες πόλεις με επισκόπους χειροτονημένους από τον Αρχιεπίσκοπο Τυρνόβου. Η Μητρόπολη Ουγγροβλαχίας ιδρύθηκε το 1359 με πατριαρχική και συνοδική πράξη υπογεγραμμένη από τον Πατριάρχη Κάλλιστο Α΄, μετά από επίμονες αιτήσεις του Βλάχου ηγεμόνα Αλεξάνδρου Βεσσαράβα. Με την ίδρυσή της ενισχύθηκε η ενότητα του ρουμανικού έθνους, ανακόπηκε η Ρωμαιοκαθολική προπαγάνδα και εδραιώθηκε η βυζαντινή παρουσία στην περιοχή. Το 1370 ιδρύθηκε δεύτερη Μητρόπολη Ουγγροβλαχίας και υπήρξε έως το 1376, όταν οι Ούγγροι κατέλαβαν το Σεβηρίνο.
Στο β' μισό του 14ου αιώνα, Ρουμάνοι ηγεμόνες ενίσχυσαν τους Ρωμαιοκαθολικούς (π.χ.ο Latcu Voda), ενώ ο Πέτρος Μουσάτ ζήτησε να αναγνωρίσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως Μητροπολίτη Μολδαβίας πρόσωπο δικής του επιλογής, τον Ιωσήφ, αλλά ο Πατριάρχης Αντώνιος Δ΄ δεν τον αναγνώρισε και ίδρυσε Μητρόπολη Μολδαβίας στην οποία τοποθέτησε τον Ιερεμία το 1392. Τελικά προέβη σε αφορισμό του Ρουμάνου ηγεμόνα, των επισκόπων της επιλογής του και της χώρας του. Ακολούθησαν διαδοχικές αποστολές αντιπροσωπειών εκατέρωθεν με σκοπό την άρση του αναθέματος και τη λύση της κρίσης. Η ανώμαλη κατάσταση παρέμεινε μέχρι τις αρχές του 15ου αιώνα (περίπου 1401), οπότε ήρθη το ανάθεμα και αναγνωρίστηκε ο Ιωσήφ Μητροπόλίτης Μολδαβίας.
Από τον 15ο αιώνα μέχρι τη δημιουργία ανεξάρτητου Ρουμανικού κράτους (1862)
Στο β' μισό του 15ου αιώνα η Εκκλησία διερχόταν κρίση, διοικητική και πνευματική. Εντός των κόλπων της Μητροπόλεως Μολδαβίας αναπτύχθηκε ισχυρή ανθενωτική προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο μερίδα η οποία χειροτόνησε δικό της Μητροπολίτη στα 1449 με 1454. Η κρίση αντιμετωπίστηκε από τον Νήφωνα Β' που σύστησε νέες επισκοπές ενώ συγκρούσθηκε και με τον ηγεμόνα Ράντο τον Μέγα επειδή απέτρεψε το γάμο της αδελφής του με έναν ήδη παντρεμένο ηγεμόνα. Την ίδια περίοδο άρχισαν να πολλαπλασιάζονται οι σχέσεις των Ρουμανικών χωρών με το Άγιον Όρος: αθρόα είσοδος Αγιορειτών μοναχών στη Ρουμανία και δωρεές Ρουμάνων ηγεμόνων στις Αγιορείτικες Μονές. Η Μητρόπολη Μολδαβίας με έδρα τη Σουτσεάβα στη Βουκοβίνα, από το 1565 μεταφέρθηκε στο Ιάσιο. Από τα 1715 αρχίζει η περίοδος των Φαναριωτών. Την περίοδο αυτή η Ρουμανική Εκκλησία βρισκόταν σε εξάρτηση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αφού οι Μητροπολίτες Ουγγροβλαχίας εκλέγονταν μεν στη Ρουμανία αλλά εγκρίνονταν από το Πατριαρχείο. Η εξάρτηση αυτή ενίσχυε την εκεί Εκκλησία ενάντια στις ξένες προπαγάνδες.
Την περίοδο από τον 16ο αιώνα και με αποκορύφωμα τον 18ο αιώνα, εμφανίστηκε στη Ρουμανία ο θεσμός των Αφιερωμένων Μοναστηριών, όταν οι ιδρυτές των μονών διέθεταν τις τακτικές χρηματικές εισφορές για την υποστήριξη θεσμών εκτός συνόρων των δύο Ηγεμονιών. Καθώς όμως πέρασαν οι μονές στην επιρροή Ελλήνων ηγουμένων αυτά τα εισοδήματα διατίθεντο κατά βούληση και κυρίως στο εξωτερικό. Η στενή συνεργασία των βογιάρων με τον ανώτερο κλήρο φέρνει τις δύο αυτές κοινωνικές δυνάμεις αντιμέτωπες με τις αγροτικές μάζες.
Από τη δημιουργία ανεξάρτητου ρουμανικού κράτους μέχρι τη δημιουργία Πατριαρχείου (1925)
Ο εκλεγμένος από τις εθνοσυνελεύσεις της Βλαχίας και της Μολδαβίας κοινός Ηγεμόνας Αλέξανδρος Κούζα προέβη σε κρατικοποίηση της μοναστηριακής περιουσίας της χώρας, ενώ αποζημίωσε τα απαλλοτριωθέντα κτήματα και δάση που είχαν δωριθεί σε μονές του Αγίου Όρους, τη Μονή Σινά και τα Πατριαρχεία με το ποσό των 82.000.000 γροσίων που στη συνέχεια ανέβηκε στα 150.000.000 γρόσια. Τελικά τα ελληνικά ιδρύματα δεν αποζημιώθηκαν παρά τις δικαστικές διεκδικήσεις. Ο Μητροπολίτης Μολδαβίας και όσοι κληρικοί διαμαρτυρήθηκαν τους επιβλήθηκε περιορισμός. Η επιδείνωση των σχέσεων με το Οικουμενικό Πατριαρχείο κλιμάκωσε τα μέτρα που έλαβε ο Κούζα και αφαίρεσε τη διεύθυνση των ιερατικών σχολών από την αρμοδιότητα της Ρουμανικής Εκκλησίας, έκλεισε τα τυπογραφεία της, απαγόρευσε τη χρήση της ελληνικής γλώσσας στους ρουμανικούς ναούς (εκτός των Ελληνικών κοινοτήτων), έπαυσε τους Έλληνες ηγούμενους από τις μονές και δήμευσε τις περιουσίες τους. Κατάργησε τα εκκλησιαστικά δικαστήρια, εισήγαγε το θεσμό του πολιτικού γάμου και υπήγαγε το διαζύγιο στα πολιτικά δικαστήρια. Στα 1864 ψηφίστηκε από την Εθνοσυνέλευση Οργανικό διάταγμα για τη λειτουργία μιας κεντρικής ανώτατης αρχής της Συνόδου. Βασικά χαρακτηριστικά της νέας διοίκησης της Ρουμανικής Εκκλησίας ήταν η διοικητική ανεξαρτησία της από κάθε ξένη αρχή, η διοίκησή της από μια Γενική Σύνοδο απαρτιζόμενη από κληρικούς (Μητροπολίτες) και λαϊκούς (καθηγητές εκκλησιαστικών σεμιναρίων και κοσμήτορες Θεολογικών Σχολών Ιασίου και Βουκουρεστίου), αλλά και τον υπουργό των Εκκλησιαστικών, με συμβουλευτική ψήφο. Η Σύνοδος είχε νομοθετική, δικαστική και διοικητική εξουσία σε θέματα πνευματικά και θρησκευτικά. Οι αποφάσεις της Συνόδου ήταν εκτελεστές μόνο μετά από έγκριση του ηγεμόνος. Αποκορύφωμα των πολιτειοκρατικών αντιλήψεων του Αλέξανδρου Κούζα ήταν ένας άλλος νόμος που προώθησε σχετικά με την εκλογή των Μητροπολιτών οι οποίοι θα διορίζονταν από τον ηγεμόνα με πρόταση του υπουργού των Εκκλησιαστικών και ύστερα από σύσκεψη του υπουργικού συμβουλίου.
Σε όλες αυτές τις πρωτοβουλίες αντέδρασε το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο ρουμανικός κλήρος και η προσπάθεια του δεύτερου ονομάστηκε αγών υπέρ της κανονικότητος (Lupta pentru canonicitate). Στα 1866 ο διάδοχος του Κούζα, Κάρολος Χοετζόλλερν, απέστειλε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για έγκριση νέο σχέδιο νόμου που αφορούσε τα της Εκκλησίας για έγκριση και τελικά ψηφίσθηκε στα 1872. Αυτός προέβλεπε τη διοίκηση της Εκκλησίας από Σύνοδο συγκροτούμενη από Αρχιερείς και τη σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες επίλυση των όποιων εκκλησιαστικών ζητημάτων. Το μόνο αρνητικό του ήταν η πρόβλεψη για προηγούμενη έγκριση από την κυβέρνηση κάθε επικοινωνίας της Ρουμανικής Εκκλησίας με άλλες εκκλησίες.
Το 1882 η Ρουμανική Εκκλησία προέβη σε καθαγιασμό του αγίου μύρου προβάλλοντας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο θέσεις περί αυτοκεφαλίας έναντί του. Το 1885 υποβλήθηκε σχετικό αίτημα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο το οποίο τον Απρίλιο του 1885 εξέδωσε Συνοδικό Τόμο ανακήρυξης τους αυτοκεφάλου. Σε ανταπόδοση ο Ρουμάνος βασιλιάς Κάρολος Α' απέδωσε στον Οικουμενικό Πατριάρχη τον σταυρό των ανωτέρων Ταξιαρχών του στέμματος της Ρουμανίας. Σε ένδειξη σεβασμού προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η αυτοκέφαλη Ρουμανική Εκκλησία θα ελάμβανε το άγιο μύρο από αυτό.
Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο η Ρουμανία ενώθηκε εθνικά και εκκλησιαστικά κατ' επέκτασιν. Στις 4 Φεβρουαρίου 1925 η Ιερά Σύνοδος της Ρουμανικής Εκκλησίας αναγόρευσε τον Μητροπολίτη Πριμάτο Μύρων Κρίστεα Πατριάρχη Ρουμανίας με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Βουκουρεστίου, Μητροπολίτης Ουγγροβλαχίας και Πατριάρχης Ρουμανίας. Η Ρουμανική Βουλή ψήφισε τον σχετικό νόμο στις 25 Φεβρουαρίου και το Οικουμενικό Πατριαρχείο με Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο επισημοποίησε την ανύψωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας. thumb|right|Το κτίριο του Πατριαρχείου Ρουμανίας στο Βουκουρέστι
Από τη δημιουργία Πατριαρχείου μέχρι το τέλος του Β΄Παγκοσμίου πολέμου
Βασικοί σταθμοί της εκκλησιαστικής ιστορίας της περιόδου είναι ο συντονισμένος αγώνας που κατέβαλε για την αποτροπή της αποεθνικοποίησης των Ρουμάνων της Νοτιοδυτικής Τρανσιλβανίας ο Μύρων Τρίστεα πατριάρχης της Ρουμανίας έλαβε εθναρχικές πρωτοβουλίες: κατέδειξε μέσω του τύπου το πρόβλημα της αποεθνικοποίησης των πληθυσμών των περιοχών αυτών, σύστησε σχολεία και αγροτικά και οικονομικά προγράμματα. Στις 10 Μαΐου 1927 συνυπογράφηκε συμφωνία με το Βατικανό από τον ρωμαιοκαθολικό βασιλιά της χώρας Φερδινάνδο Α' κάτι που ενίσχυε ακόμα πιο πολύ τη δράση της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας στη Ρουμανία και έδινε τη δυνατότητα άμεσης επικοινωνίας με το Βατικανό: διορισμός καρδιναλίων από Παπικό θρόνο, διορισμό ιερέων από καρδιναλίους, μισθοδοσία τους από Ρουμανικό κράτος,ελεύθερη λειτουργία εκκλησιαστικού σεμιναρίου για την εκπαίδευση του κλήρου τους,υπό την εποπτεία και των καρδιναλίων περιέρχονταν και τα σχολεία γενικής παιδείας χωρίς τον έλεγχο του Ρουμανικού κράτους. Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μέρος της Τρανσιλβανίας περιήλθε στην Ουγγαρία και σε αυτήν έμεινε μόνο ένας επίσκοπος, ενώ οι υπόλοιποι απελάθηκαν, ρουμανικοί ναοί καταστράφηκαν, αρκετοί Ρουμάνοι εξαναγκάσθηκαν να γίνουν Ρωμαιοκαθολικοί και ορισμένοι ιερωμένοι θανατώθηκαν (Aurel Munteanu, Andrei Bujor, Traian Costea).
Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80'
Tον Πατριάρχη Ιουστινιανό διαδέχτηκε ο Ιουστίνος (Μωυσέσκου).
Μετά τον θάνατο του Ιουστίνου το 1986 εξελέγη Πατριάρχης Ρουμανίας ο Θεόκτιστος, ο οποίος μετέπειτα κατηγορήθηκε για συνεργασία με το καθεστώς της Κομμουνιστικής Ρουμανίας. Μετά τη Ρουμανική Επανάσταση του 1989 παραιτήθηκε. Τον Ιανουάριο του 1990 η Ιερά Σύνοδος δέχτηκε την παραίτησή του και συγκρότησε επιτροπή τοποτηρητείας μέχρι την εκλογή νέου Πατριάρχη. Όμως, η νέα Κυβέρνηση της χώρας υπό τον Ίον Ιλιέσκου τον κάλεσε να επιστρέψει, οπότε επανήλθε στην Πατριαρχεία το Μάρτιο του ίδιου έτους. Παρέμεινε Πατριάρχης μέχρι το θάνατό του το 2007.
Ο Πατριάρχης Θεόκτιστος κάλεσε τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β' να επισκεφθεί τη Ρουμανία το 1999. Ήταν η πρώτη επίσκεψη ενός Πάπα σε Ορθόδοξη χώρα από το Σχίσμα του 1054.
Η γλώσσα της Εκκλησίας
Από το β' μισό του 9ου αιώνα και ειδικότερα από το 864 μέχρι το 1640 επικρατεί η ρουμανική γλώσσα.
Σταν Λι
Ο Στάνλεϊ Μάρτιν Λίμπερ (αγγλικά: Stanley Martin Lieber, 28 Δεκεμβρίου 1922 - 12 Νοεμβρίου 2018), περισσότερο γνωστός ως Σταν Λι, ήταν Αμερικανός συγγραφέας, εκδότης, αρχισυντάκτης και επίτιμος πρόεδρος της εταιρίας Marvel Comics.
Σε συνεργασία με εικονογράφους όπως ο Τζακ Κίρμπι και ο Στιβ Ντίτκο, ο Λι δημιούργησε δημοφιλείς χαρακτήρες κόμικς όπως ο Spider-Man, οι Fantastic Four, οι X-Men, ο Hulk, ο Thor, ο Iron Man, ο Daredevil, ο Doctor Strange και πολλοί άλλοι, μεταμορφώνοντας τη Marvel Comics από μικρό εκδοτικό οίκο σε μεγάλη επιχείρηση, με παρουσία σε πολλούς κλάδους ψυχαγωγίας. Θεωρείται ένας από τους βασικότερους θεμελιωτές των σύγχρονων κόμικς.
Στις 17 Νοεμβρίου του 2008 τιμήθηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ με το Εθνικό Μετάλλιο των Τεχνών, τη μεγαλύτερη καλλιτεχνική διάκριση της χώρας.
Ήταν νυμφευμένος με την Τζόαν Λι (1922-2017).
Βιογραφία
Ο Στάνλεϊ Μάρτιν Λίμπερ γεννήθηκε στη γωνία της 98ης οδού West και West End Avenue στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, στο διαμέρισμα των Ρουμανο-εβραίων μεταναστών γονέων του, της Σίλια (το γένος Σόλομον) και του Τζακ Λίμπερ. Ο πατέρας του ήταν ράφτης. Εργάστηκε μόνο σποραδικά μετά τη Μεγάλη Ύφεση, μέχρι που και η οικογένεια μετακόμισε στο Fort Washington Avenue, στο Washington Heights, στο Μανχάταν. Όταν ο Λι ήταν σχεδόν 9 ετών, γεννήθηκε ο αδελφός του, Λάρι. Είχε πει πως το 2006, ως παιδί, είχε επηρεαστεί από τα βιβλία και τις ταινίες, ιδίως εκείνες με τον Έρολ Φλυν σε ηρωικούς ρόλους. Στην εφηβεία του, η οικογένεια μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα στο Μπρονξ. Ο Λι το περιέγραφε ως «ένα διαμέρισμα τρίτου ορόφου με θέα από πίσω», με τον ίδιο και τον αδελφό του να μοιράζονται ένα υπνοδωμάτιο και τους γονείς τους, να κοιμούνται σε έναν πτυσσόμενο καναπέ.
Στα νιάτα του εργάστηκε σε θέσεις μερικής απασχόλησης, όπως να γράφει νεκρολογίες για μια υπηρεσία ειδήσεων και δελτία τύπου για το Εθνικό Κέντρο Φυματίωσης. Έκανε παράδοση σάντουιτς για το φαρμακείο Jack May στα γραφεία στο Ροκφέλερ Σέντερ, εργάζεται ως κλητήρας για έναν κατασκευαστή παντελονιών, εγκαινιάζοντας στο θέατρο Rivoli στο Μπρόντγουεϊ, και πουλώντας συνδρομές στην εφημερίδα New York Herald Tribune. Αποφοίτησε το λύκειο νωρίς, σε ηλικία 16,5 ετών το 1939, και εντάχθηκε στο WPA Federal Theatre Project.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αγνωστικιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς κόμικς Κατηγορία:Marvel Comics Κατηγορία:Marvel Entertainment Κατηγορία:Νικητές Inkpot Award
Security Service
Η Security Service, κοινώς γνωστή ως MI5 (αγγλικά: Military Intelligence, Section 5), είναι εγχώρια υπηρεσία αντικατασκοπείας και ασφάλειας του Ηνωμένου Βασιλείου και αποτελεί μέρος των μυστικών υπηρεσιών της, παράλληλα με την Secret Intelligence Service (SIS, γνωστή ως MI6) που επικεντρώνεται σε ξένες απειλές, το Κυβερνητικό Αρχηγείο Επικοινωνιών (GCHQ) και Πληροφοριών Άμυνας (DI). Όλες τελούν υπό τη διεύθυνση της Μεικτή Επιτροπή Πληροφοριών (ΜΔΕ). Η υπηρεσία βασίζεται θεσμικά στην Πράξη Υπηρεσίας Ασφαλείας του 1989 και των Υπηρεσιών Πληροφοριών του 1994. Η αποστολή της περιλαμβάνει την προστασία της Βρετανικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και των οικονομικών συμφερόντων, την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και της κατασκοπείας εντός του Ηνωμένου Βασιλείου. Η αποστολή της αφορά κυρίως την εσωτερική ασφάλεια, καθώς δεν έχει δικαιοδοσία εκτός των συνόρων.
Εντός της κοινότητας των δημοσίων υπαλλήλων, η υπηρεσία είναι κοινώς γνωστή ως Box 500 (μετά την επίσημη διεύθυνση του πολέμου του PO Box 500, ενώ η σημερινή διεύθυνσή της είναι PO Box 3255, London SW1P 1AE).
Η υπηρεσία εδρεύει στο Thames House του Μίλμπανκ στο Λονδίνο από το 1995, συγκεντρώνοντας το προσωπικό από διάφορες τοποθεσίες σε μια ενιαία εγκατάσταση. Το Thames House μοιραζόταν, μέχρι το Μάρτιο του 2013, από κοινού με το Γραφείο Βορείου Ιρλανδίας (NIO) ενώ είναι επίσης έδρα του Κοινού Κέντρου Ανάλυσης Τρομοκρατίας, ενός παραρτήματος της MI5. Η υπηρεσία έχει γραφεία σε ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο, συμπεριλαμβανομένης της Βόρειας Ιρλανδίας.
Λεπτομέρειες σχετικά με το βόρειο κέντρο επιχειρήσεων στο Μείζον Μάντσεστερ, αποκαλύφθηκαν από την εταιρεία που το έχτισε. Σχεδιάζει να ανοίξει το βόρειο κέντρο επιχειρήσεων, όπως αναφέρθηκε από το The Manchester Evening News, τον Φεβρουάριο του 2005, όπως και να ανοίξει ένα μόνιμο Γραφείο της Σκωτίας στην Γλασκώβη, σύμφωνα με το The Scotsman τον Ιανουάριο του ίδιου έτους.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Υπηρεσίες πληροφοριών του Ηνωμένου Βασιλείου
Θέμα Σεβαστείας
thumb|right|350px|Χάρτης της διοικητικής διαίρεσης του Βυζαντίου (έτος 950)
Το Θέμα Σεβάστειας ήταν επαρχία (θέμα) της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που βρισκόταν στην βορειοανατολική Καππαδοκία και την Μικρά Αρμενία στην σημερινή Τουρκία. Ως θέμα ιδρύθηκε το 911 και επέζησε ως την πτώση του στους Σελτζούκους Τούρκους ως επακόλουθο της Μάχης του Ματζικέρτ το 1071.
Ιστορία
Το θέμα ιδρύθηκε γύρω από πόλη της Σεβάστειας (το σύγχρονο Σίβας). Η περιοχή ήταν μέρος του Θέματος Αρμενιακών από τα μέσα του 7ου αιώνα. Το θέμα δεν αναφέρεται σε καμία πηγή πριν τον 10ο αιώνα. Το 908 η Σεβάστεια εμφανίζεται για πρώτη φορά ως οχυρωμένη συνοριακή περιφέρεια (κλεισούρα) και μέχρι το 911 είχε πλήρες στάτους Θέματος.
Το θέμα περιελάμβανε όλες της παραμεθόριες Βυζαντινές περιοχές κατά μήκος του κεντρικού ρου του βόρειου Ευφράτη. Με την επέκταση των ορίων του Βυζαντίου, επεκτάθηκε νότια και ανατολικά ως την Μαλάτεια, τα Σαμόσατα και την Τεφρική, αντιστοιχώντας περίπου με τις Ρωμαϊκές επαρχίες της Ρωμαϊκής Αρμενίας (Αρμενία Πρώτη, Armenia Prima) και μέρη των Αρμενία Δευτέρα (Armenia Secunda) και Ευφρατησίας (Syria Euphratensis). Μετά τα μέσα του 10ου αιώνα όμως η έκταση του θέματος περιορίστηκε από τη δημιουργία νέων μικρότερων θεμάτων.
Κατά το 10ο αιώνα η περιοχή γνώρισε μεγάλη είσοδο Αρμενίων, οι οποίοι έγιναν ο κυρίαρχος πληθυσμός. Μετά το 1019/1021, η Σεβάστεια και τα γύρω εδάφη δόθηκαν ως φέουδο στον Αρμένο Seneqerim Ardzruni, ως αντάλλαγμα για την παραχώρηση στην Αυτοκρατορία του Βασιλείου του του Βασπουρακάν. Από το περίπου 1074, μετά την ήττα του Βυζαντίου εναντίον των Σελτζούκων Τούρκων στη Μάχη του Ματζικέρτ το 1071, οι Ardzruni κυβερνούσαν την περιοχή ως αυτόνομη άρχοντες, μέχρι την κατάκτησή της από τους Τούρκους περίπου το 1090.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Μικρά Ασία Κατηγορία:Σεβάστεια
Γιώργος Σκαμπαρδώνης
Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης (Θεσσαλονίκη, 1953) είναι πεζογράφος και δημοσιογράφος της Θεσσαλονίκης. Υπήρξε βασικός συνεργάτης και διευθυντής αρκετών περιοδικών και εφημερίδων της πόλης (Εντευκτήριο, Θ' 97, Μακεδονία, κ.ά.). Συνεργάστηκε επίσης με ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Στα διηγήματα και τα μυθιστορήματά του, με ρεαλιστική γραφή, θεματοποιεί την καθημερινή ζωή στη Θεσσαλονίκη της Γερμανικής Κατοχής αλλά και του πιο πρόσφατου παρελθόντος.
Ακόμη, έγραψε σενάρια για τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ, όπως "Το θέατρο στη Θεσσαλονίκη 1912-1985", "Ο Τσιτσάνης της Θεσσαλονίκης" κ.ά., ενώ σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη, έγραψε το σενάριο για την ταινία του δεύτερου "Όλα είναι δρόμος". Έγραψε ακόμη το κείμενο για τη μουσικοθεατρική παράσταση «Σαν τραγούδι μαγεμένο» που ανέβηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Διετέλεσε πρόεδρος του Δ.Σ. της ΕΡΤ-3 και διευθυντής της καλλιτεχνικής ζώνης του 102 Fm της ΕΡΤ-3. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΜΘ και του Δ.Σ του Μορφωτικού της Ιδρύματος. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων Αθηνών.
Κρίσεις για το έργο
Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης εμφανίζεται στα ελληνικά γράμματα μέσα στη δεκαετία του 1980. Όπως και οι περισσότεροι σύγχρονοί του συγγραφείς, ελλείψει βιωμάτων από τη ναζιστική κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο, αντλεί τα θέματά του από την καθημερινότητα της Θεσσαλονίκης, συσχετίζοντάς την και με προηγούμενες εποχές. Σύμφωνα με τον Π. Σφυρίδη, ο Σκαμπαρδώνης γράφει με ρεαλιστικό ύφος το οποίο, διανθισμένο καθώς είναι με ποιητικά στοιχεία, παρουσιάζει ομοιότητες με το νοτιοαμερικανικό μαγικό ρεαλισμό.
Ο εξομολογητικός τόνος που κυριαρχεί στα έργα του τούς προσδίδει έναν βιωματικό ή και αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, ο οποίος ενισχύεται από τη συχνή παρουσία ιστορικών ή ψευδοϊστορικών στοιχείων, επιστολών ή ημερολογιακών καταγραφών. Η αφήγηση του Σκαμπαρδώνη είναι συνήθως πρωτοπρόσωπη ή επιτελείται από κάποιον αφανή στην πλοκή χαρακτήρα. Οι υποθέσεις των έργων του στρέφονται γύρω από ασήμαντα και τετριμμένα θέματα, όμως εξελίσσονται ως επί το πλείστον με τρόπο απροσδόκητο και παράδοξο. Ο Ζήρας παρατηρεί ότι αυτό το στοιχείο του "παράδοξου" εντάσσεται σε μία ευρύτερη μεταμοντερνιστική τάση των σύγχρονων με τον Σκαμπαρδώνη πεζογράφων για διάλυση της ομοιομορφίας και της συνεκτικότητας της αφήγησης. Έντονο είναι ακόμη το χιούμορ -ή και ο σαρκασμός- και πυκνά τα παιγνιώδη σχήματα λόγου, στοιχεία τα οποία αντί να γειώνουν την αφήγηση, εντείνουν τη συναισθηματική φόρτιση των ηρώων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
X-Men
Οι X-Men είναι φανταστική ομάδα μεταλλαγμένων υπερηρώων που πρωταγωνιστούν σε πληθώρα σειρών κόμικς της εταιρίας Marvel Comics. Δημιούργημα των Σταν Λι και Τζακ Κίρμπι, έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση στο The X-Men #1, που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1963.
Οι X-Men είναι μεταλλαγμένοι που, ως αποτέλεσμα εξελικτικής αλλαγής, γεννήθηκαν με υπεράνθρωπες δυνάμεις ή ικανότητες που συνήθως εκδηλώνονται κατά την εφηβεία. Στις ιστορίες τους, πολλοί κοινοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν με τρόμο και απόρριψη τους μεταλλαγμένους (οι οποίοι συχνά αναφέρονται ως Homo superiors), καθώς μάλιστα θεωρούνται από τους επιστήμονες ως το επόμενο βήμα της ανθρώπινης εξελικτικής αλυσίδας και επομένως συνιστούν απειλή για την ανθρώπινη κοινωνία. Οι φόβοι αυτοί ενισχύονται και λόγω πολλών μεταλλαγμένων που χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους για εγκληματικές ενέργειες. Οι X-Men δημιουργήθηκαν από τον καθηγητή Τσαρλς Εξέβιερ έναν πλούσιο μεταλλαγμένο που ίδρυσε μία ακαδημία με σκοπό να εκπαιδεύσει νεαρούς μεταλλαγμένους και να προστατεύσει αυτούς αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο από απειλές όπως ο Magneto και η Αδελφότητα των Κακών Μεταλλαγμένων.
Οι X-Men αποτέλεσαν ένα από τα πλέον επιτυχημένα κόμικ που ενσωματώνουν στοιχεία πολυπολιτισμικότητας και παγκοσμιοποιημένης αντίληψης. Τη δεκαετία του '70 εντάχθηκαν στην ομάδα χαρακτήρες από τη Γερμανία, την Ιρλανδία, τον Καναδά, τη Σοβιετική Ένωση, την Κένυα και την Ιαπωνία. Αλλά και τα επόμενα χρόνια η προσθήκη νέων ηρώων από διάφορα μέρη του κόσμου και σε συνδυασμό με την ευαισθησία στην αντιμετώπιση κοινωνικών θεμάτων, ενίσχυσαν μέσα στο κόμικ την αίσθηση της ανοχής έναντι στη διαφορετικότητα και την καταδίκη της αντίληψης περί "φυλετικής ανωτερότητας".
Ιστορία
left|150px|thumb|The X-Men #1 σε σχέδιο [[Τζακ Κίρμπι.]] Το όνομα της ομάδας αποτελεί πρωτίστως αναφορά στον Παράγοντα X, το άγνωστο γονίδιο στο οποίο αποδίδεται η γενετική μετάλλαξη των ηρώων. Σύμφωνα με τον Σταν Λι η αρχική του ιδέα ήταν να ονομάσει τη σειρά "Οι Μεταλλαγμένοι".
Οι X-Men ιδρύθηκαν από τον παραπληγικό καθηγητή Τσαρλς Εξέβιερ, που διαθέτει μία από τις ισχυρότερες τηλεπαθητικές ικανότητες στον πλανήτη. Ο Xavier συγκέντρωσε τους X-Men στην έπαυλη που διέθετε στο 1407 Graymalkin Lane του Σάλεμ, μίας μικρής πόλης στο Westchester County της Νέας Υόρκης.Αυτή η έπαυλή έχει την ονομασία Χ Mansion. Η αρχική ομάδα αποτελείτο από πέντε εφήβους που διδάχθηκαν από τον καθηγητή τη χρήση των δυνάμεών τους: Cyclops, Angel, Beast, Iceman, Jean Grey.
Στα πρώτα τεύχη των X-Men παρουσιάστηκε και ο βασικός εχθρός τους ο Magneto καθώς και η ομάδα του υπό την ονομασία Αδελφότητα των Κακών Μεταλλαγμένων που περιελάμβανε τους: Quicksilver, Scarlet Witch, Mastermind και Toad. Παρά το γεγονός ότι δεκαετίες αργότερα το κόμικ θα λάβει σαφή θέση κατά του ρατσισμού και της προκατάληψης. Η αρχική σύνθεση της ομάδας βασίζεται σε στερεότυπα ομοιογενούς φυλετικής καταγωγής (λευκοί αγγλοσάξωνες προτεστάντες), πρότυπο εξαιρετικά διαδεδομένο για τα περισσότερα κόμικς υπερηρώων της εποχής. Επιπλέον, ο αρχικακός Magneto είναι Εβραίος επιζώντας στρατοπέδου συγκέντρωσης και οι βασικοί του συνεργάτες Quicksilver και Scarlet Witch παρουσιάζονται ως Ρομά. Μονάχα ένας νέος X-Man προστέθηκε ο Mimic αλλά εκδιώχθηκε από τον Xavier εξαιτίας της αλαζονείας του.
To 1969, ο συγγραφέας Ρόι Τόμας και ο σκιτσογράφος Νιλ Άνταμς επιχείρησαν να ανανεώσουν το κόμικ και ενέταξαν στην ομάδα δύο χαρακτήρες που είχαν παλαιότερα εμφανισθεί στις ιστορίες, τον Havok και τη Lorna Dane, που αργότερα ονομάσθηκε Polaris. Εντούτοις, η πτώση στις πωλήσεις ανάγκασε τη Marvel να παύσει τη σειρά στο τεύχος #66 και να συνεχίσει στα τεύχη 67-93 με ανατυπώσεις παλαιότερων ιστοριών.
Δεκαετία του 1970
Η ανανεωμένη σειρά εικονογραφήθηκε από τον Ντέιβ Κόκρουμ και αργότερα από τον Τζον Μπερν, ενώ τη συγγραφή είχε αναλάβει ο Κρις Κλέρμοντ που αποτέλεσε μία από τις βασικές σταθερές του κόμικ για μία σειρά ετών. Οι πλέον δημοφιλείς ιστορίες αυτής της περιόδου περιελάμβαναν την περιπέτεια στο νησί Μιούρ με τον Πρωτέα, την περιπέτεια με τον Μαύρο Φοίνικα, και αργότερα στις αρχές της δεκαετίας του 1980 τις Days of Future Past. Οι ιστορίες αυτές μαζί με το X-Men: God Loves, Man Kills αποτέλεσαν μερικές από τις λαμπρότερες στιγμές της Marvel, αλλά και τη βάση για τις κινηματογραφικές προσαρμογές των X-Men. Άλλοι χαρακτήρες που εισήχθησαν εκείνη την περίοδο περιλαμβάνουν τους: Mystique, Multiple Man, Λέσχη της Κολάσεως και Moira MacTaggert. Την επανεμφάνισή τους έκαναν πολλοί παλαιότεροι εχθροί όπως ο Magneto που κατάφερε σε πολλές συγκρούσεις σχεδόν να εκμηδενίσει την καινούργια ομάδα των X-Men, ο ετεροθαλής αδελφός του Καθηγητή Χ, Juggernaut, αλλά και ο Mastermind, που πλέον είχε ενταχθεί στη Λέσχη της Κολάσεως.
Δεκαετία του 1980
Η ολοένα αυξανόμενη δημοτικότητα των Uncanny X-Men και η μεγέθυνση της αγοράς των κόμικς στις ΗΠΑ με τη δημιουργία πολλών εξειδικευμένων μαγαζιών σε όλη τη χώρα, οδήγησαν στην εισαγωγή πολλών νέων τίτλων, αυξάνοντας έτσι και τον αριθμό των κόμικς με πρωταγωνιστές τους μεταλλαγμένους. Έτσι δημιουργήθηκε ένα franchise με το όνομα X-Books. Οι νέοι τίτλοι ήταν το New Mutants με πρωταγωνιστές τους νέους μαθητές της σχολής σε σενάριο Κλέρμοντ, το X-Factor με πρωταγωνιστές τους αρχικούς πέντε και την αναστημένη Jean Grey, και το Excalibur που εξελισσόταν στην Αγγλία, ενώ και ο Wolverine απέκτησε το δικό του κόμικ. Αυτή η πληθώρα τίτλων έφερε τα λεγόμενα crossovers, δηλαδή ιστορίες που διέτρεχαν παραπάνω από μία σειρά κόμικ και συνεχίζονταν σε πολλά τεύχη με ανάμιξη πολλών ηρώων.
Δεκαετία του 1990
Το 1991 η Marvel αναθεώρησε πλήρως την ομάδα των τίτλων της με θέμα τους μεταλλαγμένους, εισάγοντας μία δεύτερη σειρά X-Men υπό τον τίτλο X-Men. Με την επιστροφή του Καθηγητή Χ και των αρχικών μελών (οι οποίοι είχαν προηγουμένως ιδρύσει την ομάδα X-Factor), το πολυπληθές σύνολο των χαρακτήρων χωρίστηκε σε δύο δυνάμεις κρούσεως: τη γαλάζια ομάδα του Cyclops (που φιλοξενείτο στις σελίδες του καινούργιου τίτλου X-Men) και της χρυσής ομάδας της Storm (που φιλοξενείτο στις σελίδες του παλαιού τίτλου Uncanny X-Men).
Δεκαετία του 2000
Τη δεκαετία του 2000 ο Claremont επέστρεψε στη Marvel και τοποθετήθηκε ξανά στη συγγραφή των δύο σειρών X-Men κατά τη διάρκεια μίας ιστορίας υπό τον τίτλο "Revolution". Σύντομα όμως τις εγκατέλειψε για να αναλάβει μία νέα σειρά υπό τον τίτλο X-Treme X-Men.
Η σειρά X-Men μετονομάστηκε σε New X-Men και ο Γκραντ Μόρισον ανέλαβε τη συγγραφή του. Η περίοδος αυτή έχει μείνει γνωστή ως περίοδος του Μόρισον (Morrison-era), λόγω των δραστικών αλλαγών που ο συγγραφέας επέφερε στο κόμικ αρχής γενομένης με το E Is For Extinction, όπου η εγκληματική μεταλλαγμένη Cassandra Nova καταστρέφει τη Genosha, σκοτώνοντας δεκαέξι εκατομμύρια μεταλλαγμένους. Μεγάλες ανατροπές όμως επήλθαν και στην ίδια την ομάδα. Ο Μόρισον ενέταξε την άλλοτε αρχηγό της Λέσχης της Κολάσεως Emma Frost στη βασική σύνθεση των X-Men και άνοιξε τις πόρτες της άλλοτε μυστικής Ακαδημίας του Xavier με μία δημόσια παραδοχή του ιδίου ότι είναι μεταλλαγμένος. Οι ανοιχτόχρωμες στολές που είχαν γίνει έμβλημα των προηγούμενων δεκαετιών αντικαταστάθηκαν από μαύρα δερμάτινα ρούχα, παρόμοια με εκείνα που φορούν οι χαρακτήρες στις ταινίες X-Men. Ο Μόρισον προσέθεσε τέλος έναν νέο χαρακτήρα, τον Xorn, που έμελλε να γίνει κεντρικό σημείο στην εξέλιξη της ιστορίας και την τελική της κλιμάκωση κατά τα τελευταία τεύχη του Μόρισον. Το ίδιο διάστημα ξεκίνησαν οι Ultimate X-Men μία σειρά που επανεισήγαγε την ιστορία των X-Men με σκοπό να τη γνωρίσει στους νέους αναγνώστες που δεν είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την πολύπλοκη εξέλιξη των προηγούμενων δεκαετιών. Επίσης ο Τσακ Όστερ ανέλαβε τους Uncanny X-Men με αμφιλεγόμενο όμως αποτέλεσμα.
Αξιοσημείωτες προσθήκες στην ομάδα αποτέλεσαν οι: Emma Frost, Sage, Chamber, Northstar, Husk, Warpath, Caliban, Hepzibah και Ωμέγα Φρουρός. Αυτή η δεκαετία σηματοδότησε επίσης την είσοδο στην ομάδα μεταμελημένων πρώην κακών όπως ο Juggernaut, η Mystique, ο Sabretooth και η Ms. Mastermind. Μετά την αποχώρηση του Μόρισον, μία τρίτη βασική σειρά ξεκίνησε υπό τον τίτλο Astonishing X-Men, με συγγραφέα τον Τζος Γουέντον η οποία γνώρισε σημαντική απήχηση. Ακόμη μία υπό τον τίτλο New X-Men: Academy X άρχισε να φιλοξενεί ιστορίες με πρωταγωνιστές τους νεότερους σπουδαστές της Ακαδημίας.
Σημαντικές εξελίξεις αποτέλεσαν η επανεισαγωγή χαρακτήρων που θεωρούνταν νεκροί (Psylocke και Colossus), ο θάνατος της Jean Grey και η σύναψη ερωτικής σχέσης μεταξύ του Cyclops και της Emma Frost, που τέθηκαν επικεφαλής της Ακαδημίας.
Μετά το House of M, η Scarlet Witch έκανε ένα ξόρκι ώστε να χάσουν τις δυνάμεις τους όλοι οι μεταλλαγμένοι. Στην πραγματικότητα όμως οι μεταλλαγμένοι από 15 εκατομμύρια που ήταν μέχρι τότε μειώθηκαν σε 198 (λίγο αργότερα αποδείχτηκε ότι ήταν περισσότεροι). Γνωστοί Μεταλλαγμένοι που έχασαν τις δυνάμεις τους ήταν οι Magneto, Polaris, Jubilee ακόμα και ο Καθηγητής Χ.
Επίσης, όταν ο Hulk επέστρεψε στη Γη, επιτέθηκε στην έπαυλη αναζητώντας τον Xavier. Όταν ο Xavier παραδέχεται ότι θα έστελνε και ο ίδιος τον Hulk εκτός του πλανήτη, οι X-Men προσπάθησαν ματαίως να τον προστατέψουν από την οργή του Hulk. Όντας πλέον τόσοι λίγοι σε όλο το κόσμο ο Cyclops παίρνει την πρωτοβουλία και ζητάει από όλους τους μεταλλαγμένους που απέμειναν να σχηματίσουν όλοι μαζί μια κοινότητα αρχικά στο Σαν Φρανσίσκο και έπειτα σε ένα νησί απέναντι από εκεί το οποίο πήρε το όνομα Ουτοπία. Ο λόγος που αποφάσισε να εγκατασταθούν στο νησί ήταν επειδή την Αμερικάνικη χώρα πλέον έλεγχαν πρώην υπερεγκληματίες. Αυτή η περίοδος (περίπου 3 χρόνια) χαρακτηρίστηκε από τον μεγάλο πρωταγωνιστικό ρόλο της Emma, του Cyclops και του Wolverine, και τον παραγκωνισμό άλλων από μεριάς σεναριογράφων σε μεγάλους χαρακτήρες όπως η Storm και η Kitty Pryde, η όποια στο μεταξύ ήταν χαμένη στο διάστημα χωρίς να γνωρίζει κανείς αν είναι ζωντανή ή νεκρή. Για αυτούς τους λόγους κατακρίθηκε έντονα η σειρά.
Την ηγεσία των μεταλλαγμένων αναλαμβάνει ο Cyclops και θα αναγκαστεί να πάρει σκληρές αποφάσεις προκειμένου να σώσει το είδος των Μεταλλαγμένων όπως να δημιουργήσει μια ομάδα X-Men που θα σκοτώνουν τους υπερεγκληματίες πριν αυτοί επιτεθούν η οποία ονομάστηκε X-Force είχε αρχηγό τον Wolverine, να επιστρέψει την είσοδο πρώην υπερεγκληματιών στην ομάδα όπως ο Magneto, ο οποίος στο μεταξύ είχε βρει τις δυνάμεις του αλλά και να αφήσει το Beast να αποχωρήσει από την ομάδα. Αυτές οι κινήσεις τελικά έφεραν μια τριβή μεταξύ του Cyclops και του εγωιστή Wolverine που σύντομα οδήγησε σε σχίσμα στην ομάδα των X-Men.
Οι X-Men στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα διάφορες ιστορίες των X-Men δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά τη δεκαετία του '70 από τις εκδόσεις Καμπανά, στα περιοδικά άλλων ηρώων της Marvel, όπως του Captain America. Το 1986, η Μαμούθ Comix κυκλοφόρησε την πρώτη σειρά υπό τον τίτλο X-Men αρχικά σε διμηνιαία και αργότερα σε μηνιαία βάση, ξεκινώντας από το τεύχος #94 του αμερικάνικου κόμικ και καλύπτοντας σχεδόν όλη την περίοδο έως το Uncanny X-Men #181. Συνολικά κυκλοφόρησαν 83 τεύχη με τα πρώτα να περιέχουν 2 ιστορίες των X-Men και αργότερα μια, με την προσθήκη και ιστοριών άλλων χαρακτήρων της Marvel. Στα τέλη της δεκαετίας του '90 κυκλοφόρησε σειρά με τους X-Men η Modern Times, ενώ από το 2006, η Anubis Comics ξεκίνησε τη δημοσίευση τευχών των αμερικανικών τίτλων Ultimate X-Men και Astonishing X-Men σε ομώνυμους τίτλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:X-Men Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Σταν Λι Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Τζακ Κίρμπι Κατηγορία:Υπερηρωικές ομάδες της Marvel Comics
Uncanny X-Men 94
Στο τεύχος, η νέα ομάδα αντιμετωπίζει την απειλή του Κόμη Νεφάρια, ο οποίος επιτίθεται σε στρατιωτική βάση στο βουνό Valhalla.
Ελληνική έκδοση
Το τεύχος κυκλοφόρησε στα ελληνικά από την Μαμούθ Comix τον Ιούνιο του 1984.
Κατάλογος πόλεων της Αρούμπα
Αυτός είναι ένας κατάλογος πόλεων της Αρούμπα: