cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρον ΜακΓκόβνεϊ
Τα πρώτα χρόνια και Leather Charm
Η μουσική πορεία του ΜακΓκόβνεϊ ξεκίνησε στα 18 του χρόνια με τους Obsession, συνεχίζοντας στους Phantom Lord, πριν σχηματίσει τους Leather Charm με τον κιθαρίστα και παιδικό του φίλο Τζέιμς Χέτφιλντ και τον κιθαρίστα Χιου Τάνερ, τον Ιούνιο του 1981. Το συγκρότημα έπαιζε διασκευές σε τραγούδια New Wave of British Heavy Metal συγκροτημάτων όπως οι Diamond Head, Iron Maiden και Sweet Savage και λίγους μήνες αργότερα ο Τάνερ αντικαταστάθηκε από τον Τρόι Τζέιμς, ενώ ο Χέτφιλντ εκτός από την κιθάρα, είχε τον ρόλο του τραγουδιστή του σχήματος. Τα τύμπανα ανέλαβε ο ντράμερ Τζιμ Μάλιγκαν, του οποίου η αποχώρηση λίγο αργότερα οδήγησε στην διάλυση του συγκροτήματος.
Metallica
Ο Χέτφιλντ απάντησε σε μία αγγελία που είχε βάλει ο ντράμερ Λαρς Ούλριχ και αφού αποφάσισαν να δημιουργήσουν τους Metallica, ενέταξαν στη σύνθεση του σχήματος τον ΜακΓκόβνεϊ.
Το 1982, με τον κιθαρίστα Ντέιβ Μαστέιν να ολοκληρώνει την σύνθεση των Metallica, το συγκρότημα έκανε πρόβες στο γκαράζ του μπασίστα. Τον Μάρτιο εκείνης της χρονιάς, το συγκρότημα άνοιξε την εμφάνιση των Saxon στο κλαμπ «Whisky» του Λος Άντζελες και μερικές ημέρες αργότερα ξεκίνησαν να δουλεύουν πάνω στο πρώτο τους ντέμο, το οποίο αργότερα ονομάστηκε «Power Metal demo» και περιείχε τα κομμάτια «Hit the Lights», «The Mechanix», «Jump in the Fire» και «Motorbreath».
Phantasm
Το 1986, ο ΜακΓκόβνεϊ συνεργάστηκε με τον τραγουδιστή Κέιτον ντε Πένια των Hirax, τους κιθαρίστες Ρόντνι Νίκολσον και Κάρλος Γκουάτσιο και το ντράμερ Τζόνι Ταμπάρες, σχηματίζοντας τους Phantasm. Την επόμενη χρονιά, ο Νέιθαν Γουίλιαμς αντικατέστησε τον Γκουάτσιο και ο Τζην Χόγκλαν τον Ταμπάρες για την ηχογράφηση του ντέμο «Wreckage». Αμέσως μετά, ο ντράμερ Τζιμ Κόρτε εντάχθηκε στο σχήμα. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 1988, με μοναδική επίσημη κυκλοφορία την συλλογή «Wreckage» του 2001.
Μετέπειτα εποχή
Ο ΜακΓκόβνεϊ σταμάτησε την επαγγελματική του ενασχόληση με την μουσική, εμφανιζόμενος κατά καιρούς σε εκδηλώσεις σχετικές με τους Metallica. Στις 10 Δεκεμβρίου 2011, εμφανίστηκε ζωντανά με τους Metallica στο «The Fillmore» του Σαν Φρανσίσκο. Επίσης, στις 5 Δεκεμβρίου 2013 έπαιξε με τους Megadeth την διασκευή στο «Cold Sweat» των Thin Lizzy κατά την εμφάνιση τους στην Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας.
Πηγές
Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Metallica
Ιβλίν
Δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1968, σύμφωνα με το νόμο της 10ης Ιουλίου 1964 και είναι ο πιο εκτεταμένος από τους νομούς που προέκυψαν από την κατάτμηση του παλαιού νομού Σεν-ε-Ουάζ και ένατος γαλλικός νομός πληθυσμιακά, με πληθυσμό 1.431.808 κατοίκους (2016).
Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών (INSEE) και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 78.
Οι κάτοικοι του νομού αναφέρονται ως Υβελινουά (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|350x350εσ|Το [[ανάκτορο των Βερσαλλιών]] μικρογραφία|370x370εσ|Θέση του νομού Ιβλίν στην περιοχή [[Ιλ-ντε-Φρανς]] Ο νομός Ιβλίν αποτελεί τμήμα της περιοχής Ιλ-ντε-Φρανς. Έχει έκταση 2.284,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 1.431.808 κατοίκους (2016). Διοικητικά αποτελείται από 4 διαμερίσματα και περιλαμβάνει 262 κοινότητες.
Συνορεύει στα βόρεια με το νομό Βαλ-ντ'Ουάζ, στα ανατολικά με το νομό Ω-ντε-Σεν, στα νοτιοανατολικά με το νομό Εσόν, στα νοτιοδυτικά με το νομό Ερ-ε-Λουάρ και στα δυτικά με το νομό Ερ.
Με τους νομούς Σεν-ε-Μαρν, Βαλ-ντ'Ουάζ και Εσόν αποτελούν τους 4 νομούς που απαρτίζουν την ευρύτερη περίμετρο του Παρισιού, γνωστή ως Γκραντ Κουρόν.
Το ανατολικό τμήμα του νομού, καθώς και το βόρειο τμήμα του κατά μήκος του Σηκουάνα, είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής του Παρισιού, αλλά το υπόλοιπο τμήμα είναι αγροτικό. Μεγάλο μέρος του νομού καλύπτεται από το δάσος Ραμπουγιέ, γνωστό και ως δάσος Ιβλίν, από το οποίο προέρχεται το όνομα του νομού.
Πρωτεύουσα είναι οι Βερσαλλίες, που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 17 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά του Παρισιού, και υπονομαρχίες οι κοινότητες Μαντ-λα-Ζολί, Ραμπουγιέ και Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι.
Οι Ιβλίν αποστραγγίζονται από τον Σηκουάνα που διασχίζει τα βόρεια του νομού για περίπου 100 χιλιόμετρα. Πολλοί δευτερεύοντες ποταμοί, πολλοί από τους οποίους πηγάζουν από το δάσος Ραμπουγιέ, που αποτελεί ένα πραγματικό «υδάτινο κάστρο» των Ιβλίν, αρδεύουν το νομό προς όλες τις κατευθύνσεις πριν φτάσουν στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, άμεσα ή έμμεσα.
Κλίμα
Το κλίμα των Ιβλίν είναι εύκρατο, δεχόμενο ωκεάνιες επιρροές από τα δυτικά και ηπειρωτικές επιδράσεις προς τα ανατολικά, εξασθενισμένες εντούτοις από τη θέρμανση που οφείλεται στην Παρισινή μητροπολιτική περιοχή. Δεν είναι πολύ υγρό, με μέση ετήσια βροχόπτωση 673 mm. Οι επικρατούντες άνεμοι από τα δυτικά προστατεύουν σχετικά το νομό από τη ρύπανση που προέρχεται από το Παρίσι. Οι θύελλες είναι αρκετά συχνές το καλοκαίρι.
Ιστορία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η Νομαρχία των Ιβλίν στις [[Βερσαλλίες]] εναλλ.=|μικρογραφία|400x400εσ|Η δημιουργία των νομών [[Παρίσι, Ω-ντε-Σεν, Σεν-Σαιν-Ντενί, Βαλ-ντε-Μαρν, Εσόν, Ιβλίν και Βαλ-ντ'Ουάζ από τους παλαιούς νομούς Σεν και Σεν-ε-Ουάζ, το 1968]] Οι αρχικοί νομοί της Γαλλίας δημιουργήθηκαν το 1790 όταν η γαλλική εθνοσυνέλευση χώρισε τη χώρα σε 83 νομούς (σήμερα 101) περίπου ίδιου μεγέθους και πληθυσμού, καταργώντας τις παλαιές επαρχίες. Αργότερα, οι συνθήκες επέβαλαν να γίνουν ορισμένες τροποποιήσεις, μία από τις οποίες αφορούσε τη δημιουργία του νέου νομού Ιβλίν.
Ο νομός Ιβλίν δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1968, σύμφωνα με το νόμο της 10ης Ιουλίου 1964, κατά τη διάρκεια της αναδιοργάνωσης τον νομών της μητροπολιτικής περιοχής του Παρισιού. Προήλθε από το δυτικό τμήμα του παλαιού νομού Σεν-ε-Ουάζ, ο οποίος κατατμήθηκε σε 3 νομούς: Ιβλίν, Βαλ-ντ'Ουάζ και Εσόν.
Κράτησε τον επίσημο αριθμό του Σεν-ε-Ουάζ, το 78.
Το 1969 από τον παρακείμενο νομό Εσόν αποκόπηκαν διοικητικά οι κοινότητες Σατωφόρ και Τουσύ-λε-Νομπλ και ενσωματώθηκαν στο νομό Ιβλίν.
Ο νομός φιλοξένησε δύο φορές τη συνάντηση της ομάδας των πλουσιότερων χωρών του κόσμου: το G6, πρώτη συνάντηση αυτού του είδους το 1975 στο κάστρο του Ραμπουγιέ και το G7 το 1982 στο ανάκτορο των Βερσαλλιών.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|329x329px|Τα διοικητικά διαμερίσματα του νομού Ιβλίν Ο νομός Ιβλίν χωρίζεται σε 4 διοικητικά διαμερίσματα, 21 καντόνια και 259 κοινότητες:
Πόλεις
μικρογραφία|320x320εσ|Η περιοχή [[Ιλ-ντε-Φρανς με τους νομούς και τις κυριότερες πόλεις. Ο νομός Ιβλίν στα δυτικά.]] Οι κυριότερες πόλεις του νομού Ιβλίν:
Οικονομία
Η οικονομία του νομού στηρίζεται σε τρεις άξονες:
Το 2010, το μέσο φορολογικό εισόδημα ανά νοικοκυριό ανερχόταν σε 40.560 ευρώ, καθιστώντας το νομό Ιβλίν τον πλουσιότερο νομό στη Γαλλία, μπροστά από την Εσόν (36.894 €) και τα Ω-ντε-Σεν (36.453 €).
Προστατευόμενες φυσικές περιοχές
Το 30% της επιφάνειας του νομού καλύπτεται από δάση. Για την προστασία τους έχουν δημιουργηθεί δύο εθνικά φυσικά καταφύγια, πέντε περιφερειακά φυσικά καταφύγια καθώς και εννέα φυσικές τοποθεσίες που περιλαμβάνονται στο δίκτυο Natura 2000. Πρόκειται για τόπους που θεωρούνται εξαιρετικοί λόγω της βιοποικιλότητας που περιέχουν και που πρέπει να διατηρηθεί. Βρίσκονται στα βορειοδυτικά του νομού στην κοιλάδα του Σηκουάνα  και στα δασώδη υψώματα του Ραμπουγιέ.
Αρχιτεκτονική κληρονομιά
μικρογραφία|250x250εσ|Το [[κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι]] Λόγω του ιστορικού τους χαρακτήρα και της μεγάλης αρχιτεκτονικής τους κληρονομιάς, τα ιστορικά κέντρα του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι και των Βερσαλλιών έχουν ταξινομηθεί ως προστατευόμενες περιοχές. Επιπλέον, σε δύο άλλες πόλεις του νομού, το Ραμπουγιέ και το Σαιν-Κεντέν-αν-Ιβλίν  έχει δοθεί η ετικέτα «Πόλεις και περιοχές τέχνης και ιστορίας».
Ο νομός διαθέτει 512 ιστορικά μνημεία. Μεταξύ αυτών, υπάρχουν 51 κάστρα και 94 θρησκευτικά μνημεία, πολλά από τα οποία είναι εγγεγραμμένα ως ιστορικά μνημεία.
Το ανάκτορο των Βερσαλλιών και το πάρκο του είναι ένα από τα 33 γαλλικά μνημεία που περιλαμβάνονται στον κατάλογο των μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Αξιοθέατα - Τουρισμός
Ο τουρισμός στο νομό Ιβλίν, που ευνοείται από την εγγύτητα του Παρισιού, χαρακτηρίζεται από την παρουσία του ανακτόρου των Βερσαλλιών, το οποίο είναι ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα της Γαλλίας. Πέραν αυτού, ο νομός διαθέτει πλούσια ιστορική, αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική κληρονομιά με κάστρα, μοναστήρια και βασιλικές πόλεις.
Έξι πόλεις έχουν τον τίτλο της «βασιλικής πόλης». Εκτός από τις Βερσαλλίες και το Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι, οι κοινότητες Πουασί, όπου γεννήθηκε ο βασιλιάς Άγιος Λουδοβίκος, Μαντ-λα-Ζολί, Μαρλί-λε-Ρουά και Ραμπουγιέ. Πολλά κάστρα, πρώην βασιλικές κατοικίες ή κατοικίες ισχυρών οικογενειών κοντά στην εξουσία είναι ανοικτά στους επισκέπτες. Τα πιο γνωστά είναι αυτά των Βερσαλλιών, του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι, του Ραμπουγιέ, του Μπρετέιγ, του Μαιζόν-Λαφίτ, του Τουαρί. Επιπλέον, υπάρχουν μερικά σπάνια κατάλοιπα παλαιότερων κάστρων, όπως το κάστρο της Μαντλέν στη Σεβρέζ.
Ο νομός περιλαμβάνει επίσης εκτεταμένες φυσικές περιοχές. Τα 70.000 εκτάρια των δασών με τα μονοπάτια πεζοπορίας και τα όμορφα πάρκα και οι κήποι είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που ευχαριστούν τους επισκέπτες και λάτρεις των υπαίθριων δραστηριοτήτων αναψυχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Ιλ-ντε-Φρανς Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Λουδοβίκος ο Τραυλός
Ο Λουδοβίκος Β΄ της Γαλλίας ή Λουδοβίκος ο Τραυλός (Γαλλική γλώσσα : Louis II le Begue, 1 Νοεμβρίου 846 – 10 Απριλίου 879) ήταν Δούκας της Ακουιτανίας (866 - 877), Βασιλεύς της Νευστρίας (856 - 879), Βασιλεύς των Δυτικών Φράγκων, Βασιλεύς της Κάτω Βουργουνδίας και Βασιλεύς της Προβηγκίας (877 - 879) και Κόμης του Μω (862 - 877). Ο Λουδοβίκος ο Τραυλός ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλέως των Δυτικών Φράγκων Καρόλου του Φαλακρού με την σύζυγο του Ερμεντρούδη της Ορλεάνης, είχε άσχημη υγεία από την ημέρα που γεννήθηκε και πέθανε δύο χρόνια μετά τον πατέρα του. Διαδέχθηκε τον μικρότερο αδελφό του Κάρολο το Παιδί ως Δούκας της Ακουιτανίας (866) και τον πατέρα του ως βασιλεύς των Δυτικών Φράγκων (877), δεν στέφτηκε ωστόσο ποτέ αυτοκράτορας.
Ο Λουδοβίκος ο Τραυλός στέφτηκε για πρώτη φορά βασιλιάς στην Κομπιένη από τον αρχιεπίσκοπο της Ρενς (8 Δεκεμβρίου 877), η δεύτερη στέψη του έγινε τον Αύγουστο του 878 από τον πάπα Ιωάννη Η΄ στην Τρουά. Ο πάπας πολύ πιθανό να του είχε προσφέρει και το αυτοκρατορικό στέμμα κάτι που τελικά δεν έγινε. Η πολιτική του Λουδοβίκου ήταν γενικά ανύπαρκτη, περιγράφεται σαν ένας "γλυκός άντρας, ειρηνικός, δίκαιος και θρησκευόμενος". Ο Βιλφρέδος Α΄ της Βαρκελώνης παρέλαβε από τον Λουδοβίκο τη Βαρκελώνη και τη Χιρόνα (878). Την εποχή που είχε ξεκινήσει εκστρατεία εναντίον των Βίκινγκ αρρώστησε και πέθανε (10 Απριλίου 879), τον διαδέχθηκαν οι δυο μεγαλύτεροι γιοι του από τον πρώτο του γάμο Λουδοβίκος Γ΄ και Καρλομάν Β΄.
Οικογένεια
thumb|250px|left|[[Δηνάριο του Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού.]]
Με την πρώτη σύζυγό του Ανσγκάρδη της Βουργουνδίας απέκτησε τέκνα:
Με την δεύτερη σύζυγό του Αδελαΐδα των Παρισίων απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Βασιλείς της Δυτικής Φραγκίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ακουιτανίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Μα Ρέινι
Η Γκέρτρουντ Πρίτζετ (Gertrude Pridgett, Κολάμπας, Τζόρτζια, 26 Απριλίου 1886 - Ρόουμ, 22 Δεκεμβρίου 1939), γνωστή με το ψευδώνυμο Μα Ρέινι (Ma Rainey), ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια των μπλουζ, της τζαζ και του βοντβίλ, κωμική ηθοποιός και χορεύτρια μίνστρελ παραστάσεων. Υπήρξε από τις πρώτες και σημαντικότερες επαγγελματίες μπλουζ τραγουδίστριες, γεγονός για το οποίο έχει χαρακτηριστεί και «μητέρα» του είδους.
Έχει εμπνεύσει πληθώρα ταινιών και σειρών, όπως για παράδειγμα η οσκαρική ταινία Η Θρυλική Μα Ρέινι (Ma Rainey's Black Bottom).
Βιογραφία
Η Γκέρτρουντ Πρίτζετ γεννήθηκε στις 26 Απριλίου 1886 στο  Κολάμπας της Τζόρτζια. Η καριέρα της ξεκίνησε μέσα από τη συμμετοχή της σε διαγωνισμό ταλέντων στο Κολόμπους της Τζόρτζια, όταν ήταν περίπου δώδεκα ετών και λίγο αργότερα εργάστηκε ως τραγουδίστρια σε καμπαρέ. Μαζί με το σύζυγό της, Γουίλ 'Πα' Ρέινι, συμμετείχε στο μίνστρελ συγκρότημα του Φρεντ Σ. Γουόλκοτ Rabbit Foot Minstrels, μέχρι το 1916, όταν ίδρυσαν το δικό τους σχήμα Rainey and Rainey, Assassinators of the Blues. Αν και στις εμφανίσεις της χρησιμοποιούσε το όνομα Μαντάμ Γκέρτρουντ, έγινε τελικά περισσότερο γνωστή με το ψευδώνυμο Μα (συντομογραφία του Μάμα), είτε γιατί αποτελούσε μητρική φιγούρα, είτε παραπέμποντας σε μια φιλήδονη και επιθυμητή γυναίκα. Η πρώτη της ηχογράφηση χρονολογείται το 1923 και μέσα σε μια πενταετία είχε στο ενεργητικό της περισσότερες από 100 ηχογραφήσεις. Η φήμη της εξαπλώθηκε σημαντικά με τραγούδια όπως το Bo-Weevil Blues και Moonshine Blues, κυρίως στις τάξεις μαύρων και λευκών του αμερικανικού Νότου. Τη δεκαετία του 1920 περιόδευσε μαζί με την ορχήστρα Georgia Jazz Band. Συνεργάστηκε ακόμα με την ορχήστρα του Φλέτσερ Χέντερσον και γνωστούς μουσικούς της τζαζ, όπως ο Λούις Άρμστρονγκ. Αρκετοί θρύλοι συνοδεύουν τη σχέση της με την τραγουδίστρια Μπέσι Σμιθ. Λέγεται πως η Ρέινι την απήγαγε προκειμένου να συμμετάσχει στις παραστάσεις της και πως την έμαθε να τραγουδά τα μπλουζ. Ο διαδεδομένος αυτός θρύλος έχει διαψευστεί, δεδομένο θεωρείται ωστόσο πως η Μπέσι Σμιθ επηρεάστηκε από τη Μα Ρέινι και υιοθέτησε στοιχεία από τις παραστάσεις της. Εικάζεται πως η σχέση τους υπήρξε ακόμα ερωτική. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις πως η Ρέινι, όπως και η Μπέσι Σμιθ, ήταν πράγματι αμφισεξουαλική. Αποσύρθηκε από το τραγούδι το 1935 και επέστρεψε στη γενέτειρά της όπου ανέλαβε την ίδρυση και διεύθυνση δύο θεάτρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπλουζ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες
Νίκαια Αττικής
Η Νίκαια, γνωστή ως Νέα Κοκκινιά που είναι η πρώην ονομασία της ή απλά Κοκκινιά, είναι Δυτικό προάστιο του Πειραιά και αποτελεί δημοτική ενότητα και έδρα του Δήμου Νίκαιας - Αγ. Ιωάννη Ρέντη της Περιφερειακής Ενότητα Πειραιώς και είναι μέρος του πολεοδομικού συγκροτήματος Αθηνών. Βρίσκεται περίπου 4 χλμ βορειοδυτικά του Πειραιά και 8 χλμ δυτικά του κέντρου της Αθήνας και συνορεύει βόρεια και βορειοανατολικά με τον Κορυδαλλό, νοτιοανατολικά και ανατολικά με τον Άγιο Ιωάννη Ρέντη, νότια με την Παλαιά Κοκκινιά, δυτικά και βορειοδυτικά με το Κερατσίνι και νοτιοδυτικά με τα Ταμπούρια. Έχει άριστη ρυμοτομία και στις κύριες οδούς συμπεριλαμβάνονται οι λεωφόροι Γρηγορίου Λαμπράκη και Πέτρου Ράλλη που συνδέονται μεταξύ τους και η λεωφόρος Θηβών.
Η Νίκαια ανήκει στις προσφυγικές πόλεις που δημιουργήθηκαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 από ξεριζωμένους Μικρασιάτες πρόσφυγες. Ο προσφυγικός συνοικισμός της Νέας Κοκκινιάς, όπως αρχικά ονομαζόταν, ιδρύθηκε το 1923 και σύμφωνα με την Ελληνική απογραφή του 1928 αριθμούσε 33.201 κατοίκους, αποτελώντας τον πολυπληθέστερο συνοικισμό. Το 1934 αποσπάστηκε από το δήμο Πειραιά και έγινε ανεξάρτητος δήμος, ενώ το 1940 (ΦΕΚ 271/10.9.1940) μετονομάστηκε σε Νίκαια. Το 2011 ο δήμος Νίκαιας συνενώθηκε με τον γειτονικό δήμο Αγίου Ιωάννη Ρέντη και έκτοτε η Νίκαια αποτελεί τμήμα και έδρα του ευρύτερου Καλλικρατικού δήμου Νίκαιας - Αγίου Ιωάννη Ρέντη.
Έχει αναγνωριστεί επίσημα ως μαρτυρική πόλη, με αφορμή τη βαρβαρότητα που υπέστη κατά την περίοδο της Κατοχής από τα κατοχικά στρατεύματα, στα γεγονότα που έμειναν γνωστά ως Μάχη της Κοκκινιάς και Μπλόκο της Κοκκινιάς αντίστοιχα. Ιστορικά είναι άμεσα συνδεδεμένη με την Παλαιά Κοκκινιά, η οποία είχε κατοικηθεί νωρίτερα.
Ιστορία
Ανατέθηκε στον μηχανικό Διονύσιο Κόκκινο να ετοιμάσει τα σχέδια του προσφυγικού συνοικισμού, ενώ από το 1924 το έργο ανέλαβε να αποπερατώσει η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων. Σε έκταση 750.000m² ανεγέρθηκαν περί τις 1000 οικίες διώροφες ή μονοκατοικίες που σε αυτές αμέσως στεγάστηκαν 50.000 πρόσφυγες. Για την κατασκευή των κατοικιών στα τοιχία χρησιμοποιήθηκαν λίθοι, μπετόν αρμέ για τα πατώματα και κεραμίδια γαλλικού τύπου για τις σκεπές. Η αξία της κάθε οικίας ανέρχεται στις 70.000 δρχ και όποιος πρόσφυγας επιθυμούσε κατέβαλε 7.000 δρχ και είχε τη δυνατότητα να το αποπληρώσει σε 15 έτη. Για τη δημιουργία του συνοικισμού δαπανήθηκαν 80,279,302 δρχ και στο αρχικό σχέδιο προβλεπόταν δημόσια κτίρια όπως νοσοκομείο, αστυνομία, εκκλησία κτλ τα οποία κατασκευάστηκαν σε δεύτερη φάση με άλλο δάνειο.
Στους δρόμους του νεοσύστατου συνοικισμού δόθηκαν ονόματα πόλεων και οικισμών της Μικράς Ασίας όπως Προύσας, Καισάρειας, Λαοδίκειας, Μαγνησίας, Εφέσσου, Ιωνίας, Κυδωνιών (από το 1939 Πέτρου Ράλλη), Μαινεμένης, Βιθυνίας, Νικομήδειας, Αττάλειας, Ταρσού, Φρυγίας κ.α., ενώ σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, η κεντρική οδός του συνοικισμού έλαβε το όνομα του Προέδρου του Ταμείου Περιθάλψεως Προσφύγων Επαμεινώνδα Χαρίλαου, ενώ έτερη κεντρική οδός του Προέδρου της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων Χένρυ Μοργκεντάου (σήμερα φέρει το όνομα του Μικρασιάτη διδασκάλου Κώστα Γέμελου). Η κεντρική οδός που συνδέει τη Νίκαια με τον Πειραιά ονομάζεται σήμερα, 7ης Μαρτίου 1944, σε ανάμνηση της Μάχης της Κοκκινιάς.
Από το 1926 στο συνοικισμό λειτουργούσε Χαμάμ, με ονομασία "Μικρά Ασία", του οποίου η διαδικασία της ανέγερσης ξεκίνησε μόλις το 1923, από τον Αρμένιο αρχιτέκτονα Αρτίν Παλατζιάν. Επίσης, από τα πρώτα κιόλας χρόνια, στον συνοικισμό υπήρξε πλήθος κινηματογράφων όπως οι κινηματογράφοι "Απόλλων", "Έσπερος", "Ορφέας", "Αλκαζάρ", "Κρυστάλ" (αργότερα "Παλλάς"), "Ήλιος" (μετέπειτα "Απόλλων") και "Εκλαίρ". Το 1926 με πρωτοβουλία της φιλανθρωπικής οργάνωσης των “Αμερικανίδων Κυριών’’ στήθηκε νοσοκομείο, το οποίο παρά τις βασικές ελλείψεις, λειτούργησε μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του '30.
Ο προσφυγικός συνοικισμός της Νέας Κοκκινιάς μέχρι και το 1933 υπαγόταν διοικητικά στο Δήμο Πειραιά, όταν τον Ιανουάριο του 1934 διαχωρίστηκε και δημιουργήθηκε ο αυτόνομος Δήμος Νέας Κοκκινιάς. Τον Φεβρουάριο του 1934 διεξήχθησαν δημοτικές εκλογές και στη Νέα Κοκκινιά υπήρξαν 5 υποψήφιοι: Κοραής, Κυριακίδης, Σκλήρης, Αμοιραδάκης και Παυλόγλου. Στις εκλογές οι υποψήφιοι δεν έπιασαν τη βάση και έτσι την 1η Απριλίου διεξήχθησαν επαναληπτικές εκλογές και πρώτος δήμαρχος του νεοσύστατου Δήμου της Νέας Κοκκινιάς εκλέχθηκε ο Στυλιανός Κοραής. Τον Σεπτέμβριο του 1940 η πόλη μετονομάστηκε σε Νίκαια και κατόπιν ο δήμος σε Δήμο Νίκαιας. Για τη μετονομασία, ο Δήμος επί δημαρχίας τότε Ιωάννου Μήλιου, είχε προκηρύξει από τον Οκτώβριο του 1939, πανελλήνιο διαγωνισμό με χρηματικά έπαθλα, με τον όρο όμως τα προταθέντα ονόματα να είναι από ιστορικές περιοχές της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Θράκης. Στον διαγωνισμό συμμετείχαν 415 πολίτες απ' όλη την Ελλάδα, ακόμα και ομογενείς οι οποίοι έστειλαν την πρότασή τους. Μερικά από τα προταθέντα ονόματα ήταν τα Τροία, Φρυγία, Βασιλειάς, Φοινίκη, Ανατολή, Τραπεζούντα κ.α.. Τελικά υπερίσχυσε το Νίκαια, σε ανάμνηση της Νίκαιας της Βιθυνίας στη Μικρά Ασία, το οποίο είχαν προτείνει 56 άτομα, μεταξύ των οποίων ο Ιωάννης Μελάς (δικηγόρος, ερευνητής-συγγραφέας και μετέπειτα βουλευτής Πειραιά, δήμαρχος Νίκαιας και υπουργός Οικονομίας).
Από τα πρώτα χρόνια και πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στον προσφυγικό συνοικισμό της Νέας Κοκκινιάς λειτουργούσαν εργοστάσια ταπητουργίας, πλινθο-κεραμοποιίας, χρωματουργίας και διάφορα ασβεστουργεία, βαμβακουργεία, υποδηματοποιεία, υφαντουργεία, πλεκτήρια, κουφετοποιεία, κ.ά., όπου εργάζονταν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των προσφύγων. Στο συνοικισμό λειτούργησαν καταστήματα όπως εμποροραφεία, κουρεία, πηλοποιεία, οινοζυθοπωλεία, χαλβατζίδικα, μαγειρεία, παντοπωλεία, κρεοπωλεία, εστιατόρια, ταβέρνες, καταστήματα λευκών ειδών, κ.λ.π..
Κατα τη διάρκεια της Κατοχής της Ελλάδας η Νίκαια, γνώρισε τη βαρβαρότητα και μισαλλοδοξία των Γερμανών κατακτητών. Αρχικά, τον Μάρτιο του 1944, δέχθηκε επίθεση, με την αντίσταση της προσφυγικής πόλης να χαρακτηρίζεται «Μάχη της Κοκκινιάς» και λίγο αργότερα, στις 17 Αυγούστου 1944 ακολούθησε ως αντίποινα της ηρωϊκής αυτής αντίστασης, η εκτέλεση δεκάδων πολιτών στη μάντρα ενός ανενεργού ταπητουργείου πίσω από την Οσία Ξένη και σε διάφορα άλλα σημεία της πόλης και χαρακτηρίστηκε «Μπλόκο της Κοκκινιάς».
Μεταπολεμικά η Νίκαια άρχισε να αστικοποιείται και να αναπτύσσεται ολοένα και περισσότερο. Στις βορειότερες περιοχές της πόλης, από τη δεκαετία του '50 και του '60, έδρευσαν σε ιδιόκτητα εδάφη, λατομεία, αυτά του Σελεπίτσαρι και του Καραμπίνη. Τα εδάφη αυτά, πολύ αργότερα και ενώ τα λατομεία ήταν πλέον ανενεργά, ο δήμος τα αγόρασε και οικοδόμησε αθλητικούς και πολιτιστικούς χώρους.
Μουσεία - Μνημεία
Ο σημερινός επισκέπτης της Νίκαιας μπορεί να επισκεφτεί διάφορα μέρη που αναδεικνύουν την πρόσφατη της ιστορία όπως τα προσφυγικά τετράγωνα και το ανακαινισμένο Λουτρό - (Χαμάμ), δίνοντας μια εικόνα για το πως ζούσαν οι πρώτοι πρόσφυγες που την κατοίκησαν μετά το 1922.
Επίσης μέρη ιδιαίτερης τοπικής σημασίας όπως το Πάρκο Σελεπίτσαρι με το Κατράκειο Θέατρο και τις εμβληματικές εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Γυμναστηρίου Άρσης Βαρών, τον πλούσιο σε βλάστηση Λόφο της Δεξαμενής, τον Δημοτικό Κήπο με το ανοιχτό θέατρο (Κηποθέατρο), τον Πολιτιστικό πολυχώρο «Μάνος Λοΐζος» και το Άλσος Βώκου.
Στη Νίκαια επίσης υπάρχουν μνημειακά μέρη που μπορεί κανείς να επισκεφτεί και που αναδεικνύουν τον αγώνα των προσφύγων, την αντίσταση και τα γεγονότα που έλαβαν χώρο κατά τη διάρκεια της Κατοχής, όπως τα εξής
Ναοί
Στη Νίκαια επίσης υπάρχει πλήθος ορθόδοξων εκκλησιών που ανήκουν στην Ιερά Μητρόπολη Νικαίας της Εκκλησίας της Ελλάδας. Πιο σημαντικές εκκλησίες είναι ο Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Νικολάου, όπου φυλάσσεται η εικόνα του Αγίου Νικολάου κειμήλιο των Μικρασιατών προσφύγων, ο Ιερός Ναός Οσίας Ξένης στο κέντρο της πόλης και ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου, οι οποίες είναι και οι παλαιότερες εκκλησίες της Νίκαιας. Ακόμα υπάρχουν και ο Ιερός Ναός Γεννήσεως Θεοτόκου (Παναγίτσα) όπου φυλάσσεται η εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας η εκ Μουγλών Μικράς Ασίας, ο Ιερός Ναός Ευαγγελίστριας, ο Ιερός Ναός Αγίας Τριάδας, ο Ιερός Ναός Τριών Ιεραρχών κ.α.. Επίσης υπάρχει και αρμενική ορθόδοξη εκκλησία, ο Ιερός Ναός Αγίου Ιακώβου ("Σουρπ Αγκόπ"), η οποία είναι από τις παλαιότερες στην Ελλάδα.
Συνοικίες
Η Νίκαια αποτελείται από 5 μεγάλες ιστορικές συνοικίες:
Συγκοινωνία
thumb|right|250px|Λεωφορείο δημοτικής συγκοινωνίας Νίκαιας στο Νεκροταφείο Σχιστού, τερματισμός του δρομολογίου Η Νίκαια εξυπηρετείται από αρκετές αστικές γραμμές λεωφορείων ΟΑΣΑ που τη συνδέουν με το κέντρο της Αθήνας και τον Πειραιά. Το 2012, ξεκίνησαν έργα στο ιστορικό κέντρο της πόλης για την εγκατάσταση σταθμού Μετρό της Νίκαιας, επί της πλατείας Ελευθερίου Βενιζέλου, έναντι Μητροπολίτικου Ναού Αγίου Νικολάου, ως επέκταση της Γραμμής 3 (Δημοτικό θέατρο - Αεροδρόμιο). Από τις 7 Ioυλίου 2020, είναι και ο μοναδικός σταθμός της περιοχής και αποτελεί σημαντικό παράγοντα στην αναβάθμιση του Κέντρου της πόλης.
Δήμος Νίκαιας
Το 2010 μετά από συνέχιση του νομοσχεδίου Καποδίστρια 2 από τη Νέα Δημοκρατία το ΠΑΣΟΚ άλλαξε την ονομασία του νομοσχεδίου για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τη Διοίκηση και έτσι ο Δήμος Νίκαιας ενώθηκε με τον Δήμο Αγίου Ιωάννη Ρέντη και μετονομάστηκε σε Καλλικρατικό «Δήμο Νίκαιας - Αγίου Ιωάννη Ρέντη», με έδρα την πόλη της Νίκαιας.
Δήμαρχοι Νίκαιας
Δήμαρχοι Νίκαιας από το 1934 έως το 1967:
Δήμαρχοι Νίκαιας από το 1967 έως το 1974:
Δήμαρχοι Νίκαιας από το 1974 έως το 2011:
Δήμαρχοι Νίκαιας - Αγίου Ιωάννη Ρέντη από το 2011 έως σήμερα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Νίκαιας - Αγίου Ιωάννη Ρέντη Κατηγορία:Μαρτυρικά χωριά και πόλεις της Ελλάδας
Τροπικό έτος
Το τροπικό έτος είναι η χρονική διάρκεια ανάμεσα σε δύο περάσματα του κέντρου του ηλιακού δίσκου από το εαρινό σημείο γ της εκλειπτικής, δηλαδή είναι το χρονικό διάστημα μεταξύ δύο εαρινών ισημεριών. Το τροπικό έτος έχει διάρκεια 365,24219878 ημέρες.
Κατηγορία:Συστήματα χρονολόγησης Κατηγορία:Ημερολόγια Κατηγορία:Μονάδες χρόνου Κατηγορία:Αστρολογία Κατηγορία:Χρόνος στην αστρονομία
Σπήλαιο (αποσαφήνιση)
Ο όρος σπήλαιο μπορεί να αναφέρεται:
Δείτε επίσης
Σπηλιά
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Χουργκάντα
μικρογραφία|Αεροφωτογραφία της πόλης Η Χουργκάντα (αραβικά : الغردق) είναι πόλη της Αιγύπτου στα νότια της χώρας και στην ακτή της Ερυθράς Θάλασσας. Είναι σημαντικό τουριστικό κέντρο της Αιγύπτου με πληθυσμό 261.714 κατοίκους. Είναι η πρωτεύουσα του κυβερνείου της Ερυθράς Θάλασσας και διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα κι ήταν ένα μικρό ψαροχώρι, όταν μετά το 1980 επιχειρηματίες άρχισαν να χτίζουν ξενοδοχεία και να αξιοποιούν τουριστικά την περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Γοργόνα (λαογραφία)
Αρχαία Εγγύς Ανατολή
Οι πρώτες γνωστές ιστορίες για γοργόνες εμφανίστηκαν στην Ασσυριακή μυθολογία το 1000 π.Χ. Η θεά Αταργάτις, μητέρα της Ασσύριας βασίλισσας Σεμίραμις, αγάπησε έναν θνητό βοσκό και ακούσια τον σκότωσε. Ντροπιασμένη έπεσε μέσα σε ενα ποταμι για να πάρει τη μορφή ενός ψαριού, αλλά τα νερά δεν κρύψανε τη θεϊκή της ομορφιά. Συνεπώς πήρε τη μορφή μιας γοργόνας, - άνθρωπος επάνω από τη μέση και ψάρι κάτω από αυτήν. Οι Έλληνες αναφέρονταν στην Αταργάτις υπό την ονομασία Δερκετώ. Πριν από το 546 π.Χ., ο Μιλήσιος φιλόσοφος Αναξίμανδρος πρότεινε ότι το ανθρώπινο γένος είχε ξεπηδήσει από υδρόβια είδη ζώων. Πίστευε ότι οι άνθρωποι, με την εκτεταμένη παιδική ηλικία τους, δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν διαφορετικά.
Ελληνική λαογραφία
Στην Ελληνική λαογραφία η γοργόνα είναι θαλάσσιος δαίμονας που αρπάζει από τα πλοία τους ναύτες και μετά τα βυθίζει, υπεύθυνη για τους ανεμοστρόβιλους στη θάλασσα. Ήταν αδελφή του Μέγα-Αλέξανδρου που ήπιε το αθάνατο νερό και εμφανίζεται σε ανθρώπους μεσάνυχτα Σαββάτου. Σύμφωνα με την ελληνική λαογραφική, οι γοργόνες ζουν στην Μαύρη Θάλασσα (Εύξεινος Πόντος) και συχνά κατεβαίνουν στο Αιγαίο. Όταν συναντήσει στον δρόμο της κάποιο πλοιο το πιάνει από την πλώρη και ρωτάει : "Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;", αν οι ναύτες απαντήσουν ότι ζει τους αφήνει να φύγουν τραγουδώντας με τη λύρα της. Αν οι ναύτες όμως απαντήσουν ότι ο Βασιλιάς Αλέξανδρος πέθανε και δεν ζει πια, πετάει το καράβι ψηλά και πέφτοντας στο νερό βυθίζεται παίρνοντας μαζί του και τους ναύτες. Έπειτα η γοργόνα το μετανιώνει για τις ζωές των ναυτών που αφαίρεσε, κλαίει και μοιρολογεί, από τα κλάματα σηκώνεται τρικυμία και θύελλα μεγάλη που αφανίζει τα πάντα στο πέρασμά της.
Βρετανικά νησιά
Οι γοργόνες σημειώθηκαν στη βρετανική λαογραφία ως άτυχοι οιωνοί. Σε ορισμένα πλοία, λένε ότι ποτέ δεν θα δουν γη ξανά, ενώ σε άλλα, ισχυρίζονται ότι είναι κοντά στην ακτή, οι οποίοι είναι αρκετά σοφοί ώστε να γνωρίζουν ότι σημαίνει το ίδιο πράγμα. Μπορούν επίσης να είναι ένα σημάδι της κακοκαιρίας. 220px|thumb|Ο Ψαράς και η Σειρήνα
Μερικές γοργόνες παρουσιάζονταν ως τερατώδεις σε μέγεθος, μέχρι 2.000 πόδια (610 μ.). Οι γοργόνες μπορούν επίσης να κολυμπούν από ποτάμια σε λίμνες γλυκού νερού. Μια μέρα, σε μια λίμνη κοντά στο σπίτι του, ο Λόρδος του Λόρντι (Laird of Lorntie) πήγε να βοηθήσει μια γυναίκα που νόμιζε ότι πνιγόταν. Ένας υπηρέτης του τον τράβηξε πίσω, προειδοποιώντας τον ότι επρόκειτο για μια γοργόνα, και η γοργόνα ούρλιαζε μετά πως θα τον είχε σκοτώσει αν δεν ήταν ο υπηρέτης του.
Οι γοργόνοι σημειώθηκαν ως πιο άγριοι ​​και πιο άσχημοι από ότι οι γοργόνες, αλλά περιγράφονται να έχουν μικρό ενδιαφέρον για τους ανθρώπους.
Άλλα
Μεταξύ των Νέο-Ταΐνο (Neo-Taino) τα έθνη της Καραϊβικής η γοργόνα ονομάζεται Εϊκέγια (Aycayia). Χαρακτηριστικά της σχετίζονται με τη θεά Τζάγκουα (Jagua), και του ιβίσκου του δέντρου Hibiscus tiliaceus. Στη σύγχρονη Καραϊβική η γοργόνα συναντάται ως Haitian Vodou Lwa La Sirene (κυριολεκτικά, "η γοργόνα"), η οποία είναι μία γοργόνα του πλούτου, της ομορφιάς και της Ορισά Γιεμανζά (Orixá Iemanjá). Παραδείγματα από άλλους πολιτισμούς είναι η Μάμι Γουάτα (Mami Wata) από τη Δυτική και Κεντρική Αφρική, η Τζένγκου (Jengu) από το Καμερούν, η Μέρροου (Merrow) από την Ιρλανδία και τη Σκωτία, η Ρουσάλκας (Rusalkas) από τη Ρωσία και την Ουκρανία, η Ιάρα (Iara) από τη Βραζιλία και οι ελληνικές Ωκεανίδες, Νηρηίδες, και Ναϊάδες. Μια γοργόνα του γλυκού νερού που μοιάζει με πλάσμα από την Ευρωπαϊκή λαογραφία είναι η Μέλουσιν (Melusine), η οποία είναι μερικές φορές απεικονισμένη με δύο ουρές ψαριού, και άλλες φορές με το κάτω μέρος του σώματος του φιδιού. Λέγεται ότι στην Ιαπωνία όταν τρώει τη σάρκα ενός νινγκιό (ningyo) μπορεί να χορηγήσει όνατζινγκ (unaging) αθανασία. Σε ορισμένους ευρωπαϊκούς θρύλους γοργόνων λέγεται ότι είναι άτυχες.
Οι γοργόνες και οι γοργόνοι είναι επίσης χαρακτήρες της Φιλιππινέζικης λαογραφίας, όπου είναι γνωστοί ως Σιρένα (Sirena) και Σαϊγιοκόι (Siyokoy), αντίστοιχα. Οι Ιάβες πιστεύουν ότι η νότια παραλία της Ιάβας (Java) είναι το σπίτι της Ιάβας γοργόνας βασίλισσας Νγί Ρόρο Κίντουλ (Nyi Roro Kidul). 250px|thumb|Το παιδί της παραλίας
Συμβολισμός
Σύμφωνα με το βιβλίο του Ντόροθι Ντίννερστάιν (Dorothy Dinnerstein), "Η Γοργόνα και ο Μινώταυρος", αυτά τα ανθρώπινα-ζωικά υβρίδια πλάσματα, όπως ο μινώταυρος και η γοργόνα μεταφέρουν τις εμφανιζόμενες αντιλήψεις των αρχαίων ότι τα ανθρώπινα όντα ήταν διαφορετικά από τα ζώα:
"Των ανθρώπων η φύση είναι αντιφατική, και οι διαφορές μας από τα άλλα ζώα της γης είναι μυστηριώδεις και βαθιές. Και σε αυτές τις διαφορές, βρίσκονται οι δύο αισθήσεις μας, η παραξενιά μας και τα πιθανά κλειδιά που μας δείχνουν το δρόμο για το πως αισθανόμαστε σαν στο σπίτι μας εδώ."
Φάρσες
Κατά τη διάρκεια της περιόδου της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, έγιναν απάτες και τα θύματα των σειρηνοειδών όπως τα ντουγκόνγκ εκτέθηκαν σε δωμάτια θαυμάτων ως γοργόνες. Τον 19ο αιώνα, ο ΦT Μπάρναμ (PT Barnum) εμφανίζει στο μουσείο του μια ταριχευμένη φάρσα που ονομάζεται "γοργόνα" Φίτζι. Άλλοι έχουν διαπράξει παρόμοιες φάρσες, οι οποίες είναι συνήθως, πεπιεσμένα χαρτιά, κατασκευές ή μέρη νεκρών πλασμάτων, συνήθως πιθήκων και ψαριών, που ράβονται μαζί για την εμφάνιση μιας παράξενης γοργόνας. Αμέσως μετά το τσουνάμι του 2004, εικόνες των "γοργόνων" Φίτζι κυκλοφόρησαν στο Διαδίκτυο, όπως και υποτιθέμενα παραδείγματα στοιχείων που είχαν ξεβραστεί μέσα από την καταστροφή, αν και βέβαια δεν ήταν πιο πραγματικά από το έκθεμα του Μπάρναμ.
Σειρηνοειδή
Τα Σειρηνοειδή (Sirenians) είναι μια σειρά από πλήρη υδρόβια, φυτοφάγα θηλαστικά που ζουν στα ποτάμια, στις εκβολές των ποταμών, στα παράκτια θαλάσσιων υδάτων, στους βάλτους, και στους θαλάσσιους υγροτόπους. Τα Σειρηνοειδή συμπεριλαμβανομένων των Τριχεχίδων και των Ντουγκόνγκ (Dugongs), έχουν σημαντικές υδάτινες προσαρμογές όπως: τα χέρια τους που τα χρησιμοποιούν για την καθοδήγηση τους, ένα κουπί που χρησιμοποιείται για την προώθηση, των οπισθίων άκρων (πόδια), δύο μικρά οστά κυμαινόμενα στο βάθος των μυών. Τα οποία εμφανίζουν λίπος, αλλά είναι ατρακτοειδή, υδροδυναμικά, και πολύ μυώδη. Πριν από τα μέσα του 19ου αιώνα, οι ναυτικοί που αναφέρθηκαν σε αυτά τα ζώα τα ανέφεραν ως γοργόνες.
Σειρηνομέλια
Η Σειρηνομέλια (Sirenomelia), ονομάζεται επίσης και "σύνδρομο γοργόνας", είναι μια σπάνια εκ γενετής διαταραχή κατά την οποία ένα παιδί γεννιέται με τα πόδια του ενωμένα μαζί και με τα γεννητικά του όργανα μειωμένα. Αυτή η κατάσταση είναι περίπου τόσο σπάνια όσο τα ενωμένα δίδυμα, επηρεάζει ένα παιδί σε κάθε 100.000 γεννήσεις και είναι συνήθως θανατηφόρα μέσα σε μια μέρα ή δύο από τη γέννηση λόγω των επιπλοκών του νεφρού και της ουροδόχου κύστης. Τέσσερις επιζώντες ήταν γνωστό ότι επέζησαν τον Ιούλιο του 2003.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθολογικά όντα Κατηγορία:Λαϊκή παράδοση της Ελλάδας Κατηγορία:Ναυτική λαογραφία
Πολυδένδρι
Με το όνομα Πολυδένδρι συναντώνται δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Παχιές Αμμουδιές Λήμνου
Οι Παχιές Αμμουδιές της Λήμνου ή Αμμοθίνες της Λήμνου που αναφέρονται επίσης και ως η Έρημος της Λήμνου, είναι θίνες, δηλαδή λόφοι από λεπτή άμμο. Οι αμμοθίνες απλώνονται σε έκταση περίπου 70 στρεμμάτων. Οι Παχιές Αμμουδιές βρίσκονται στα βόρεια του νησιού της Λήμνου, 3 χιλιόμετρα πάνω από το χωριό Κατάλακκος και κοντά στην παραλία Γομάτι.
Αυτή η απρόσμενη έρημος μαρτυρά την παρουσία θάλασσας στην περιοχή, κατά τη παλαιολιθική εποχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Λήμνου Κατηγορία:Έρημοι της Ελλάδας Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Ελλάδας
Πευκόφυτο (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Πευκόφυτο μπορεί να αναφέρονται:
Φυτά
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αλέξιος Νικολόπουλος
Ο Αλέξιος Νικολόπουλος ήταν αγωνιστής της επανάστασης του 1821.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
2866 Χάρντυ
Ο Χάρντυ (Hardy) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,651. Ανακαλύφθηκε το 1961 από τον Βέλγο αστρονόμο Συλβαίν Αρέντ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού κωμικού ηθοποιού Όλιβερ Χάρντι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Χάρντυ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαρντυ
Γιάννης Λαγουδάκης
Ο Γιάννης Λαγουδάκης (γενν. 25 Αυγούστου 1960) γεννήθηκε στο Πέραμα, όπου και κατοικεί έως σήμερα. Από το 2014 είναι Δήμαρχος Περάματος. Η πρώτη εκλογή του πραγματοποιήθηκε το 2014 με το συνδυασμό «ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ» και τον Ιούνιο του 2019 εξελέγη για δεύτερη φορά Δήμαρχος Περάματος.
Διετέλεσε για πολλά χρόνια Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Συνδέσμου Καλλιτεχνών Φωτογράφων Πειραιά και υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του συνδέσμου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Φωτογράφων (ΠΟΦ). Έχει υπάρξει ενεργό μέλος πολλών κοινωνικών και αθλητικών συλλόγων με διαρκή ενασχόληση στα πολιτιστικά και πολιτικά δρώμενα του Δήμου Περάματος.
Από μικρή ηλικία, ασχολήθηκε ενεργά με τον αθλητισμό, ως αθλητής στίβου και ως αθλητής ποδοσφαιρικών ομάδων του Πειραιά και αργότερα στα διοικητικά, διατελώντας επί σειρά ετών μέλος του Δ.Σ. και πρόεδρος του Γυμναστικού Συλλόγου Περάματος. Ακόμη, δραστηριοποιήθηκε στα κοινά, προσφέροντας από διαφορές θέσεις, ειδικά στους τομείς του πολιτισμού και της παιδείας, όπως μέλος της διοίκησης του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Περάματος και μέλος του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Περάματος.
Ήταν εκλεγμένος συνοικιακός σύμβουλος στο 2ο συνοικιακό Συμβούλιο Περάματος (1987), υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τον συνδυασμό «ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ» που είχε ως επικεφαλής τον Κ. Μαρμαρίδη (1994 και 1998), υποψήφιος Βουλευτής Β΄ Πειραιά με τον Συνασπισμό (1996-2000) και με το ΣΥΡΙΖΑ (2012), υποψήφιος Δήμαρχος Περάματος με την Δημοτική Κίνηση Πολιτών Περάματος «ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΟ ΑΥΡΙΟ» το 2006 και υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Περάματος με την παράταξη «ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΑΜΑ», που είχε ως επικεφαλής τον Φ. Κάκαρη το 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Περάματος Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι
Γλώσσα Πιραχά
Πιραχά (γράφεται και Pirahá, Pirahán), ή Múra-Pirahã, είναι η ιθαγενής γλώσσα της απομονωμένης φυλής Πιραχά της πολιτείας Αμαζόνας, Βραζιλία. Οι Πιραχά ζουν κατά μήκος του ποταμού Μαΐκι, που είναι ένας παραπόταμος του Αμαζόνιου.
Η γλώσσα Πιραχά είναι ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα πολλών αμφισβητούμενων αξιώσεων, για παράδειγμα παρέχει στοιχεία που αναιρεί την γλωσσική σχετικότητα. Η διαμάχη αυτή επιδεινώνεται από την τεράστια δυσκολία της εκμάθησης της γλώσσας. Ο αριθμός των γλωσσολόγων με πρακτική εμπειρία στη γλώσσα Πιραχά είναι πολύ μικρή.
Κατηγορία:Ιθαγενείς γλώσσες της Αμερικής
Ιβίσκος
Ο ιβίσκος (επιστ. ονομ.: Hibiscus) είναι γένος αγγειόσπερμων δικότυλων φυτών, που ανήκει στην τάξη Μαλαχώδη και στην οικογένεια Μαλαχοειδή με 200 είδη, συμπεριλαμβανομένων δέντρων, θάμνων και ποωδών φυτών. Η καταγωγή του είναι από την Ανατολική Ασία. Τα φύλλα του έχουν νευρώσεις, εναλλάσσονται και έχουν μίσχους. Τα άνθη του έχουν 5 μεγάλα πέταλα είναι σε σχήμα κώνου και έχουν χρωματισμούς κόκκινους, λευκούς, ροζ και κίτρινους. Τα περισσότερα είδη είναι θάμνοι και καλλωπιστικά φυτά.
Αξίζει να σημειωθεί ότι παλαιότερα η μπάμια ταξινομούνταν ως ένα είδος ιβίσκου, αλλά η σύγχρονη ταξινόμηση την έχει μεταφέρει στο γένος Abelmoschus ως Abelmoschus esculentus (Αβελμόσχος ο εδώδιμος).
Τα είδη
Το πιο κοινό είδος είναι ο Ιβίσκος ο συριακός (Hibiscus syriacus), (αλλιώς αλθαία), φυλλοβόλος θάμνος ή μικρό δέντρο καλλωπιστικό με πολύ ωραία μεγάλα άνθη, λευκού, μωβ ή ροζ χρώματος. Ανθίζει το καλοκαίρι. Τα φύλλα του είναι μεγάλα, τριγωνικά και οδοντωτά. Συνήθως φυτεύεται κατά μήκος των δρόμων. Ευαίσθητος στο ψύχος αγαπά τα ηλιόλουστα μέρη, ενώ είναι ανθεκτικός στην ξηρασία. Πολλαπλασιάζεται κυρίως με μοσχεύματα, παραφυάδες και καταβολάδες.
Ο Ιβίσκος ο καννάβινος (Hibiscus cannabinus) είναι ποώδες μονοετές φυτό φτάνει σε ύψος τα 3,5 μέτρα τα φύλλα του συγκεντρώνονται στις κορυφές των βλαστών. Τα άνθη του είναι κίτρινα και στο κέντρο τους μοβ, βγαίνουν δε από τις μασχάλες των φύλων. Το φυτό είναι ιδιαίτερης οικονομικής σημασίας και καλλιεργείται σε περιοχές της Αφρικής για τις  κλωστικές ίνες που βγαίνουν από το φλοιό του ,γνωστές με την ονομασία κέναφ ή κάνναβιτης Βομβάης. Οι καλύτερης ποιότητας ίνες λαμβάνονται την περίοδο της ανθοφορίας του φυτού. Έχουν μήκος ένα μέτρο χρώμα κιτρινωπό και εξαιρετική ανθεκτικότητα. Με αυτές κατασκευάζονται ανθεκτικά σακιά, σχοινιά και χαλιά. Από τα σπόρια του παρασκευάζονται ζωοτροφές.
Ο Ιβίσκος ο σινικός (Ιβίσκος η σινική ροδή) - Hibiscus rosa-sinensis) καλλιεργείται στην Κίνα και χρησιμοποιείται στην παρασκευή χαρτιού. Καλλιεργείται και ως καλλωπιστικό για τα μεγάλα, συνήθως κόκκινα, άνθη του.
Ο ιβίσκος της Ερυθραίας (Ιβίσκος η σαβδαρίφη - Hibiscus sabdariffa) καλλιεργείται για τα άνθη του από τα οποία παρασκευάζεται αφέψημα χωνευτικό και τονωτικό κατάλληλο και για την καταπολέμηση της υπέρτασης.
Κοινό καλλωπιστικό φυτό είναι και ο ιβίσκος ρόζα ή κινέζικη τριανταφυλλιά που φτάνει σε ύψος τα 4 μέτρα και καλλιεργείται για τα μεγάλα, όμορφα κωνικά του άνθη σε ποικιλία χρωμάτων. Το φυτό έχει υποστεί πολλές διασταυρώσεις και σήμερα υπάρχουν περίπου 800 είδη καλλιεργούμενων ποικιλιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαλαχοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Άνθη
Περιθώρι
Με το όνομα Περιθώρι, επίσημα Περιθώριο, συναντώνται τρεις οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αλέξανδρος Εμπειρίκος - Κουμουνδούρος
Ο Αλέξανδρος Εμπειρίκος - Κουμουνδούρος (1898 - Λονδίνο, 9 Μαΐου 1980 ) ήταν Έλληνας ποιητής και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν δευτερότοκος γιος του Επαμεινώνδα Εμπειρίκου, γόνου μεγάλης εφοπλιστικής οικογένειας της Άνδρου, και της Όλγας Κουμουνδούρου, κόρης του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου. Ασχολήθηκε από μικρός με την ποίηση, συνδέθηκε φιλικά με τον Κωνσταντίνο Τσάτσο και σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών, απ' όπου αποφοίτησε το 1918. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα, στο οποίο υπηρέτησε για τρία χρόνια πριν παραιτηθεί.
Λόγω της έλλειψης αρρένων απογόνων από τους δύο γιους του Κουμουνδούρου, υιοθετήθηκε από τον βουλευτή, Σπύρο Κουμουνδούρο, αδερφό της μάνας του, και πρόσθεσε το επώνυμο "Κουμουνδούρος" δίπλα στο "Εμπειρίκος". Το 1928 πούλησε το κτήμα Κουμουνδούρου που είχε κληρονομήσει στην Τροιζήνα. Ανέλαβε παράλληλα το κόμμα του θείου του στη Μεσσηνία εκλεγόμενος το 1926, 1932, το 1933 και το 1935 βουλευτής. Στην κυβέρνηση Τσαλδάρη μάλιστα διετέλεσε Γενικός διοικητής Ηπείρου (13 Μαρτίου 1933 - 21 Μαρτίου 1934). Στη συνέχεια όμως έφυγε από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Ελβετία, όπου διέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Στη Βέρνη διορίστηκε σύμβουλος τύπου στην ελληνική πρεσβεία.
Απεβίωσε στο Λονδίνο το 1980 και κηδεύτηκε στη Γενεύη στις 14 Μαΐου. Από τον πρώτο γάμο του απέκτησε τρία παιδιά μεταξύ των οποίων τον Φίλιππο Εμπειρίκο, εφοπλιστή, και τη Μαρία Εμπειρίκου, σύζυγο επίσης Εμπειρίκου.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Αλεξανδρος Αλεξανδρος Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Ηπείρου
Λιβαδοχώρι
Με το όνομα Λιβαδοχώρι συναντώνται τρεις οικισμοί της Ελλάδας:
Λαμπίρι
Με το όνομα Λαμπίρι συναντώνται τρεις οικισμοί της Ελλάδας:
Υπάρχει επίσης και το:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Καλονέρι
Με το όνομα Καλονέρι συναντώνται τρεις οικισμοί της Ελλάδας:
Ανήλιο
Με το όνομα Ανήλιο συναντώνται τρεις οικισμοί της Ελλάδας:
Πιέρρος Τζαννετάκης
Ο Πιέρρος Τζαννετάκης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Τζαννετάκη Γρηγοράκη και καταγόταν από την παλαιά πολιτική οικογένεια των Γρηγοράκηδων. Αδελφός του ήταν ο Θεόδωρος Τζαννετάκης. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Γυθείου στις εκλογές του 1847 και επανεξελέγη σε αυτές του 1850.
Γιος του ήταν ο Χαρίλαος Τζαννετάκης ενώ δισέγγονός του ο πρωθυπουργός Τζαννής Τζαννετάκης.
Χαράλαμπος Μπουφίδης
Ο Χαράλαμπος Μπουφίδης ή Κοζάρης (καπετάν Φουρτούνας), ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από το Κολέσινο της επαρχίας Στρωμνίτσης.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|left|300px|Ο Χαράλαμπος Μπουφίδης (δεύτερος καθιστός από αριστερά) και το σώμα του Ο Χαράλαμπος Μπουφίδης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Κολέσινο της επαρχίας Στρωμνίτσης. Ήταν πρώτος εξάδελφος του οπλαρχηγού Παντελή Παπαϊωάννου (Νικοτσάρα). Όταν ο εξάδελφός του σκοτώθηκε στις 26 Αυγούστου του 1907, ανέλαβε την αρχηγία του σώματος. Στρατολόγησε επίσης, νέους από τα γύρω χωριά. Αποφάσισε έτσι, να εκδικηθεί το θάνατο του εξαδέλφου του, εγκαταλείποντας τη σύζυγο και το παιδί τους, στο Κολέσινο.
Ένοπλη δράση
Έδρασε με το σώμα του στις περιοχές Στρώμνιτσας, Πετριτσίου και στην οροσειρά της Κερκίνης. Το σώμα του Χαράλαμπου Μπουφίδη ενισχύθηκε με αυτό του οπλαρχηγού Δημήτριου Τσιτσίμη που αποτελούνταν από Στρωμνιτσιώτες και μαζί κατόρθωσαν να αντιτάξουν ισχυρή αντίσταση στην δράση των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Με τη δράση τους κατάφεραν επίσης, να ανακτήσουν τον πλήρη έλεγχο στην οροσειρά της Κερκίνης (Μπέλλες). Στις αρχές Ιανουαρίου του 1908, ο Χαράλαμπος Μπουφίδης εκδικήθηκε το θάνατο του Παντελή Παπαϊωάννου (Νικοτσάρα) και εκτέλεσε πάνω στον τάφο του, στο Κολέσινο τον καταδότη Πέτσε. Τη χρονιά εκείνη, ο Χαράλαμπος Μπουφίδης συνεργάστηκε με τον αξιωματικό του Ελληνικού Στρατού Β. Τσιρογιάννη, που καθοδηγούσε τους αντάρτες της περιοχής Στρώμντσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Μακεδονομάχος-επέκταση Κατηγορία:Μακεδόνες
Τζίλντα
Η ταινία διαγωνίστηκε επίσης στην πρώτη διοργάνωση του Φεστιβάλ των Καννών το 1946. .
Υπόθεση
Στο Μπουένος Άιρες του 1945 ένας τυχοδιώκτης τζογαδόρος, ο Τζόνι Φάρελ (Γκλεν Φορντ) γίνεται το δεξί χέρι του Μπάλιν Μάντσον (Τζορτζ Μακρίντι), ενός ιδιοκτήτη λέσχης παράνομων παιχνιδιών. Κάποια στιγμή ο Μπάλιν αναχωρεί για ταξίδι αφήνοντας τον Τζόνι να διευθύνει τη λέσχη κι όταν επιστρέφει συνοδεύεται από τη νέα του σύζυγο Γκίλντα (Ρίτα Χέιγουορθ).
Η Γκίλντα κι ο Τζόνι γνωρίζονται καθώς υπήρξαν ζευγάρι στο παρελθόν, προσποιούνται όμως ότι συναντιούνται για πρώτη φορά. Η φαινομενική αδιαφορία την οποία δείχνει ο Τζόνι στη Γκίλντα την εξοργίζει και κάνει τα πάντα προκειμένου να τον εξοργίσει. Έτσι αφήνει να εννοηθεί ότι απατάει τον Μπάλιν με άλλους άντρες κι ο Τζόνι κάνει τα πάντα ώστε οι εξωσυζυγικές της δραστηριότητες να μείνουν κρυφές. Οι εξωσυζυγικές σχέσεις της Γκίλντα γεμίζουν με ζήλια τον Τζόνι, ο οποίος στην πραγματικότητα τη θέλει για τον εαυτό του.
Στο μεταξύ οι τοπικές αρχές πληροφορούνται για τις παράνομες δραστηριότητες του Μπάλιν, ο οποίος είναι μπλεγμένος σε παράνομο καρτέλ βολφραμίου και ξεκινούν τις έρευνες στο καζίνο. Προκειμένου να ξεφύγει της σύλληψης ο Μπάλιν σκηνοθετεί το θάνατό του αφήνοντας την περιουσία του στην Γκίλντα και τη διαχείρησή της στον Τζόνι. Ο Τζόνι τότε παντρεύεται τη Γκίλντα, όχι επειδή την αγαπάει, αλλά για να την κάνει να πληρώσει για τις αμαρτίες του παρελθόντος.
Πληροφορίες Παραγωγής
Η ταινία αποτελεί τη δεύτερη από τις τρεις ταινίες στις οποίες το πρωταγωνιστικό ζευγάρι Ρίτα Χέιγουορθ και Γκλεν Φορντ σκηνοθετήθηκαν από τον Τσαρλς Βίντορ (οι άλλες δυο ήταν οι Seduction, 1941 και Οι Αγάπες της Κάρμεν (The Loves of Carmen, 1948). Η ταινία γυρίστηκε αποκλειστικά για την επιστροφή της Χέιγουορθ στα κινηματογραφικά δρώμενα, εφόσον είχε αποσυρθεί από το 1944 μετά τη γέννα της κόρης της Ρεβέκκα.
Η πραγματοποίηση της ταινίας αποτέλεσε δύσκολο εγχείρημα καθώς η Χέιγουορθ βρισκόταν σε μόνιμη διαμάχη με τον ιδιοκτήτη της Columbia Χάρι Κον, ο οποίος ζήλευε τη στενή σχέση της ηθοποιού με τον Γκλεν Φορντ. Επίσης ο σκηνοθέτης Τσαρλς Βιντόρ ζήτησε την αποδέσμευσή του από το συμβόλαιο με την εταιρία.
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 4 Σεπτεμβρίου του 1945. Κανένας από τους ηθοποιούς δεν ήξερε ποιο ήταν το τέλος της ταινίας κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Λίγο πριν ξεκινήσουν το γύρισμα λάμβαναν δυο ή τρεις σελίδες από το σενάριο με οδηγίες για τη συνέχεια. Αφότου τελείωσαν τα γυρίσματα προστέθηκαν οι σκηνές στις οποίες η Χέιγουορθ ερμηνεύει τα τραγούδια Put the Blame on Mame και Amado Mio λικνίζοντας το κορμί της υπό τις ενδείξεις του χορογράφου Τζακ Κόουλ. Παρά το γεγονός ότι δεν είναι η φωνή της Χέιγουορθ αυτή που ακούγεται στην ταινία, εφόσον την ντούμπλαρε η Ανίτα Έλις, τα δυο αυτά τραγούδια είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένα με την εικόνα της ηθοποιού.
Αποδοχή
Η ταινία έκανε τεράστια εμπορική επιτυχία με εισπράξεις άνω των τριών εκατομμυρίων δολαρίων, αλλά οι κριτικοί της περιόδου την υποδέχτηκαν με ανάμεικτα συναισθήματα. Οι κριτικοί του περιοδικού Variety έκαναν θετικά σχόλια για την ταινία, τονίζοντας το γεγονός ότι η ταινία προβάλλει έντονα και με εύστοχο τρόπο τον ερωτισμό της Χέιγουορθ. Αναφέρθηκαν επίσης στο γεγονός ότι ο ρόλος του Τζόνι Φάρελ ήταν ο πρώτος καλός ρόλος που δόθηκε στον Φορντ μετά από χρόνια και χαρακτήρισαν τη σκηνοθεσία της ταινίας στατική, αποδίδοντας το λάθος στο σενάριο.
Πιο πρόσφατα ο κριτικός κινηματογράφος Εμάνουελ Λίβι, επαίνεσε την ταινία λέγοντας: ''Ο ρόλος της Γκίλντα αποτελεί την καλύτερη ερμηνεία της Χέιγουορθ. Η ταινία που γυρίστηκε αμέσως μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου αντλεί τη δύναμή της από τη μείξη πολλών κινηματογραφικών ειδών καθώς και από την αλληλεπίδραση των κεντρικών ρόλων. Η Γκίλντα αποτελεί τη χρυσή τομή ανάμεσα στα σκληροπυρηνικά φιλμ νουάρ και στα μελοδράματα της δεκαετίας του '40. Η ταινία που είναι εμποτισμένη με μοντέρνα αισθητική, πραγματεύεται με θαρραλέο τρόπο κρίσιμα σεξουαλικά προβλήματα.
Η ταινία έχει βαθμολογία 93% στην ιστοσελίδα των κριτικών Rotten Tomatoes.
Αναφορές
Αναφορές στην ταινία γίνονται στο ντοκυμαντέρ του Σολ Τιουρέλ Οι Θεές του Έρωτα (The Love Goddesses, 1965), στην ταινία του Φρανκ Ντάραμποντ Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ (The Shawshank Redemption, 1994), στην ταινία του Ρότζερ Μίτσελ Μια Βραδιά στο Νότινγκ Χιλ (Notting Hill, 1999) καθώς και στην ταινία του Ντέιβιντ Λιντς Οδός Μαλχόλαντ (Mulholland Drive, 2001).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1946 Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Ποπ & Ροκ
thumb|Το λογότυπο της ιστοσελίδαςΤο Ποπ & Ροκ ήταν μουσικό περιοδικό της Ελλάδας. Ιδρύθηκε από τους Γιάννη Πετρίδη, Κώστα Ζουγρή και Βάσο Τσιμιδόπουλο. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε το 1978 και κάλυπτε τη διεθνή και εγχώρια μουσική πραγματικότητα ενώ η κυκλοφορία του σταμάτησε το 2012. Μέσα από τις σελίδες του καταγράφηκαν σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό οι τάσεις και οι εξελίξεις στον χώρο της ξένης κυρίως μουσικής.