cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπουζάου
Ανάπτυξη του 19ου αιώνα
Το θέατρο Μολδαβία άνοιξε το 1898 σε ένα κτίριο στο κέντρο του Μπουζάου. Στην 400 θέσεων αίθουσά του έδωσαν παραστάσεις σημαντικοί Ρουμάνοι καλλιτέχνες που ήρθαν στο Μπουζάου, όπως οι Νικολάε Λέοναρντ, Κονσταντίν Νοταρά και Γκεόργκε Ενέσκου.
Το 1899, ο δήμαρχος Nίκου Κονσταντινέσκου ξεκίνησε την κατασκευή του Κοινοτικού Μεγάρου, έργου που ολοκληρώθηκε το 1903 και είναι σήμερα πιο σημαντικό αξιοθέατο της πόλης. Ο Κονσταντινέσκου αποφάσισε επίσης να επανασχεδιάσει τους κεντρικούς δρόμους της πόλης, που ήταν στενοί και με στροφές, μια κληρονομιά της ιστορίας της πόλης-αγοράς και των επανειλημμένων καταστροφών που τις ακολουθούσε η ανοργάνωτη ανοικοδόμηση της πόλης. Έτσι κατασκευάσθηκαν η φαρδειά και ευθεία Λεωφόρος του Πάρκου (που συνδέει το κέντρο της πόλης με το Πάρκο Κριγκ) και η Λεωφόρος του σιδηροδρομικού Σταθμού (που συνδέει το κέντρο με το σιδηροδρομικό σταθμό).
Την περίοδο αυτή ο Κονσταντίν Μπρανκούζι και ο Ίων Λούκα Καρατζιάλε υπήρξαν για λίγο κάτοικοι του Μπουζάου. Ο Καρατζιάλε είχε μισθώσει ένα εστιατόριο κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό το 1894 και έζησε εκεί για ένα χρόνο. Την περίοδο αυτή οργάνωσε μια δημόσια συζήτηση, της οποίας το αρχικό θέμα Τεχνικές πεζογραφίας άλλαξε την τελευταία στιγμή σε Αιτίες της ανθρώπινης βλακείας. Ο Μπρανκούζι έζησε στην πόλη το καλοκαίρι του 1914, όταν η Ελίζα Σετσελεάνου, χήρα ενός νεαρού τοπικού γαιοκτήμονα, του είχε αναθέσει να δημιουργήσει δύο γλυπτά: την Προσευχή και την προτομή του Πέτρε Στινέσκου, τελευταίου συζύγου της. Μετά την κατασκευή των δύο γλυπτά στο Παρίσι, ο Μπρανκούζι τα έφερε στο Μπουζάου και έζησε εκεί για λίγους μήνες, ενώ εργαζόταν για την κατασκευή των βάθρων των γλυπτών. Και τα δύο γλυπτά διακόσμησαν τον τάφο του Στινέσκου στο τοπικό νεκροταφείο Ντούμπραβα για λίγο, αλλά στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Ρουμανίας στο Βουκουρέστι και αντικαταστάθηκαν από δύο αντίγραφα. Τα αντίγραφα εκλάπησαν το 1999 και δεν έχουν αντικατασταθεί από τότε.
Ο πρώτος ηλεκτρικός λαμπτήρας στην πόλη εγκαταστάθηκε το 1899, μπροστά από το δημόσιο κήπο στο κέντρο του Μπουζάου. Η πρώτη κινηματογραφική παράσταση στο Μπουζάου έλαβε χώρα το 1904, σε μια μπιραρία στη Λεωφόρο του Πάρκου, από ένα ντόπιο ονόματι Nικολάε Mιχαηλέσκου.
Παγκόσμιοι πόλεμοι και μεσοπόλεμος
Κατά τη διάρκεια του [Α΄ Παγκόσμιος Πολεμος|Α' Παγκοσμίου Πολέμου]] η πόλη καταλήφθηκε, από τις 14 Δεκεμβρίου 1916 ως τις 14 Νοεμβρίου του 1918, από τις Γερμανικές δυνάμεις, και πολλοί από τους κατοίκους κατέφυγαν στη Μολδαβία ή στην εξοχή. Το Μπουζάου επεστράφη στη ρουμανική διοίκηση στο τέλος του πολέμου.
Μετά το 1918, το Μπουζάου συνέχισε να αναπτύσσεται σιγά-σιγά, μετατρεπόμενο σε βιομηχανικό κέντρο. Επίσης, μια ποδοσφαιρική ομάδα, ονόματι Βιρτεζούλ δημιουργήθηκε το 1921, και ο πρώτος αγώνας πυγμαχίας στο Μπουζάου έλαβε χώρα το 1931, όταν τυπώθηκε για πρώτη φορά και μια αθλητική εφημερίδα.
Ο πιο σημαντικός δήμαρχος του Μπουζάου μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων ήταν ο Σταν Σιράρου, που ανήγειρε το 1935 μια σύγχρονη αγορά τροφίμων, που σήμερα είναι η πιο σημαντική αγορά στην πόλη και ονομάζεται Αγορά Σταν Σιράρου. Ξεκίνησε επίσης την κατασκευή του Στάδιου Κριγκ και δημόσιων λουτρων και έστρωσε τους κεντρικούς δρόμους με λιθόστρωτο.
Ένας αετός πήρε το παρατσούκλι Ilie από τους ντόπιους και εκτράφηκε από έναν πωλητή που ζούσε κοντά ήταν μασκότ του σιδηροδρομικού σταθμού μεταξύ 1930 και 1943. Ο Ilie ερχόταν συχνά στο σταθμό του τρένου συχνά και έτρωγε από τα χέρια των ανθρώπων. Ο αετός πέθανε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πυροβοληθείς από Γερμανούς. Μια μπύρα που παράγεται στο Μπουζάου ονομάστηκε Vulturul (Ο αετός) και ένας δρόμος της πόλης ονομάστηκε Strada Vulturului (Οδός του Αετού) στη μνήμη του.
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πολεμο Σοβιετικά στρατεύματα κατέλαβαν το Μπουζάου τον Αύγουστο του 1944, και, καθώς οι Γερμανοί στρατιώτες είχαν κλειστεί μέσα στο Κοινοτικό Μέγαρο, ο πύργος του γκρεμίστηκε από τα κανόνια, αλλά ξαναχτίστηκε μετά τον πόλεμο. Σφοδρές μάχες έλαβαν χώρα στην περιοχή μετά τις 23 Αυγούστου 1944, όταν ο στρατάρχης Ίον Αντονέσκου συνελήφθη στο Βουκουρέστι και η φιλοναζιστική του κυβέρνηση ανετράπη. Το Κοιμητήριο των Ηρώων, που βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της πόλης, είναι το νεκροταφείο των Σοβιετικών, Γερμανών και Ρουμάνων στρατιωτών που έχασαν τη ζωή τους εκείνη την εποχή.
Κομμουνιστική περίοδος
Μετά τον πόλεμο, όταν τη ρουμανική κυβέρνηση ανέλαβε ένα κομμουνιστικό καθεστώς, το Μπουζάου έπαψε να είναι πρωτεύουσα επαρχίας, εντασσόμενο στην Περιφέρεια του Πλοέστι. Στη συνέχεια Buzău νομών αργότερα αποκαταστάθηκε το 1968. Στη συνέχεια η Επαρχία του Μπουζάου επανασυστάθηκε το 1968.
Όλα τα εργοστάσια στο Μπουζάου εθνικοποιήθηκαν και η κεντρική κυβέρνηση στο Βουκουρέστι υλοποίησε μια πολιτική οικοδόμησης μονότονων και πληκτικών πολυκατοικιών. Ετσι μερικές παλιές στο Μπουζάου κατεδαφίστηκαν για να γίνει χώρος για τα νέα κτίρια. Πριν από το 1953 οι περιοχές κατοικίας αποτελούντο αποκλειστικά από μονοκατοικίες, αλλά πολλές από αυτές κστεδαφίστηκαν για να χτιστούν πολυκατοικίες. Την περίοδο αυτή καταστράφηκαν πολλά ιστορικά κτίρια, όπως το θέατρο Μολδαβία. Από το ιστορικό κέντρο της πόλης την κατεδάφιση γλύτωσαν μόνο τα κτίρια της οδού Κούζα Βοντά. επίσης, το 1969, στο Πάρκο Κριγκ δημιουργήθηκε μια περιοχή κατοικίας, μειώνοντας το μέγεθός του. Η ανάπτυξη αυτή ήταν μερικές φορές χαοτική, όπως συνέβη το 1985, όταν η νέα Λεωφόρος Unirii άλλαξε θέση από το δήμαρχο Ντότσια που έδωσε εντολή μέσα σε μια νύχτα να καλυφθούν τα θεμέλια κάποιων πολυκατοικιών που χτίζονταν ο δρόμος για να περάσει πάνω από τα καλυμμένα θεμέλια.
Αναγκαστική εκβιομηχάνιση έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος, έτσι η βιομηχανική πλατφόρμα Νότιου Μπουζάου εγκαινιάστηκε το 1963. Η τοποθεσία επιλέχθηκε για να χρησιμοποιηθεί κάποια άγονη γη και να μεταφέρουν οι τοπικοί άνεμοι τη ρύπανση μακριά από την πόλη.
Ωστόσο κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έγιναν επίσης στην πόλη ορισμένα θετικά. Κατασκευάσθηκε στην ανατολική πλευρά της πόλης το Πάρκο Τινερετουλούι, με μια αθλητική αίθουσα και μια πισίνα. Το 1981 άνοιξε ένας κινηματογράφος με 650 καθίσματα και χτίστηκε ένα μεγάλο νοσοκομείο το 1971-1973.
Μετά τον Κομμουνισμό (1990 - σήμερα)
Η διαδικασία της κατεδάφισης των κατοικιών σταμάτησε μετά την πτώση του κομμουνισμού στη Ρουμανία, στα τέλη Δεκεμβρίου του 1989. Η οικονομία της πόλης παραμένει στάσιμη εδώ και μερικά χρόνια, αλλά το Μπουζάου άρχισε σιγά-σιγά να αναπτύσσεται, καθώς κρατικά εργοστάσια ιδιωτικοποιήθηκαν και κάποιες νέες βιομηχανίες εμφανίστηκαν.
Το 1991 ξεκίνησαν οι εργασίες κατασκευής ενός ορθόδοξου ναού, του Καθεδρικού του Αγίου Σάββα. Το 1995 άνοιξε στο Μπουζάου άλλο ένα θέατρο, το Θέατρο Γκεόργκε Τσιπριάν.
Oικονομία
Συνέπεια της αγροτικής μεταρρύθμισης, που έγινε κατά τη βασιλεία του Αλεξάνδρου Ιωάννη Κούζα το 1897 και 1898, ήταν οι Βούλγαροι κηπουροί να νοικιάσουν κομμάτια γης, που το κράτος είχε αφαιρέσει από την επισκοπή. Αυτοί ανέπτυξαν ένα δίκτυο διανομής για τα προϊόντα τους στο Μπουζάου, καθώς και στις γειτονικές πόλεις Μπρασόβ, Πλοέστι και Ρίμνικου Σαράτ. Η δραστηριότητά τους αυτή έγινε επικερδέστερη αφότου μερικοί από αυτούς απέκτησαν την ιδιοκτησία της γης που καλλιεργούσαν, μετά από μια δεύτερη αγροτική μεταρρύθμιση το 1921.
Από τότε που τελείωσε η περίοδος των καταστροφών, η οικονομική ανάπτυξη απέκτησε βιομηχανικό χαρακτήρα. Προς το τέλος του 19ου αιώνα, η ανάπτυξη του ρουμανικού σιδηροδρομικού δικτύου, του οποίου το Μπουζάου ήταν σημαντικός κόμβος, έδωσε μια ισχυρή ώθηση στη μετεξέλιξη μικρών εργαστηρίων σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις μεγάλης κλίμακας. Η πρώτη βιομηχανική εγκατάσταση ήταν ο μύλος Garoflid, που άνοιξε το 1883 και λειτούργησε επίσης ως εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας. Το 1894 η εταιρεία Saturn άνοιξε ένα διυλιστήριο πετρελαίου, που λειτούργησε για πενήντα χρόνια.
Μετά από μια σοβαρή, σε εθνική κλίμακα, πτώση της βιομηχανικής παραγωγής, που προκλήθηκε από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (το 1919 η συνολική παραγωγή ήταν μόνο το ένα τέταρτο εκείνης του 1913), [25] η βιομηχανική ανάπτυξη επιταχύνθηκε εκ νέου κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου. Η βιομηχανία αρτοποιίας ήταν σημαντικό κομμάτι της τοπικής οικονομίας. Ο πρώτος βιομηχανικός μύλος της πόλης, Garoflid, που μετονομάστηκε Zangopol από το όνομα των νέων ιδιοκτητών του, κατάφερε να έχει ένα κεφάλαιο ύψους 5 εκατομμυρίων λέι το 1928, και 30 εκατομμύρια λέι το 1938, και η εταιρεία που διαχειριζόταν το εργοστάσιο είχε περίπου 100 υπαλλήλους. Μια άλλη σημαντική επιχείρηση που ξεκίνησε τότε ήταν το εργοστάσιο Metalurgica şi Turnătorie - S.A. (Μεταλλουργική και Χυτήριο), που ιδρύθηκε το 1928 με κεφάλαιο άνω των 9.000.000 λέι. Παρά το γεγονός ότι έπρεπε να υπερνικήσει αρκετές δυσκολίες στην αρχή, κλείνοντας κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Κρίσης, ξανάνοιξε το 1933.
Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, την εγκαθίδρυση της Κομμουνιστικής κυβέρνησης και την απόφαση εθνικοποίησης της 11 Ιουνίου 1948, όλες οι εταιρείες του Μπουζάου έγιναν κρατική ιδιοκτησία. Επίσης η κομμουνιστική κυβέρνηση άρχισε να εφαρμόζει αναγκαστική εκβιομηχάνιση και μερικές από τις βιομηχανίες που αναπτύχθηκαν στο Μπουζάου κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος ήταν ακατάλληλες για τη θέση. Το 1965 εγκαινιάστηκε η βιομηχανική πλατφόρμα Νότιου Μπουζάου, σε 3180 στρέμματα γης, στην περιοχή όπου στο παρελθόν υπήρχε το διυλιστήριο Saturn, πριν ανατιναχτεί κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα σημαντικότερα εργοστάσια στο Μπουζάου, που δημιουργήθηκαν ή ενισχύθηκαν εκείνη την περίοδο, βρίσκονται στη βιομηχανική ζώνη του Νότιου Μπουζάου: Το Χαλύβδινα Σύρματα και Υποπροϊόντα(μετονομάστηκε Ductil το 1990), το Εργοστάσιο Σιδηροδρομικού Εξοπλισμού (μετά το 1990 Apcarom), το Metalurgica (ιδρύθηκε το 1928), το Εργοστάσιο Γυαλιού (μετά το 1991 Gerom Α.Ε.).
Άλλες βιομηχανικές κρατικές επιχειρήσεις άνοιξαν στο Μπουζάου σε άλλα μέρη της πόλης. Έτσι, το Εργοστάσιο Διακοπτών βρίσκεται στο βόρειοδυτικό τμήμα της πόλης και το εργοστάσιο πλαστικών (μετά το 1990 Romcarbon S.A.) βρίσκεται στη βόρεια πλευρά.
Παρά την αναγκαστική διαδικασία εκβιομηχάνισης, το Μπουζάου δεν βασίστηκε σε αποκλειστικά μία ηγετική βιομηχανία, όπως συνέβη σε άλλες πόλεις της Ρουμανίας, και δεν υπήρχε ένα μοναδικό εργοστάσιο από το οποίο να εξαρτάται το σύνολο της οικονομίας της πόλης. Σύμφωνα με ένα νέο νόμο εμπορικών εταιρειών, που εγκρίθηκε το 1990, μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, τα εργοστάσια στην πόλη αναδιοργανώθηκαν ως ανώνυμες εταιρείες. Μόνο μερικές από τις εταιρείες δεν κατάφεραν να γίνουν ανταγωνιστικές στην οικονομία της αγοράς και έκλεισαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας μετάβασης, ενώ πολλές άλλες, μετά την αναδιοργάνωση, έγιναν λειτουργικές επιχειρήσεις.
Η μεγαλύτερη εταιρεία με έδρα το Μπουζάου είναι η εταιρεία συμμετοχών Romet, με ρουμανικά κεφάλαια, που αποτελείται από πολλές εταιρείες που παράγουν μονωτικό υλικό για σωλήνες νερού και φυσικού αερίου, φίλτρα νερού, πυροσβεστήρες και άλλα τέτοια προϊόντα. Η εταιρεία κέρδισε τη δεκαετία του 1990, με την πώληση της Aquator, φίλτρων νερού και το 1999 απέκτησε την Aromet Α.Ε., εταιρεία που διαχειρίζεται το εργοστάσιο Metalurgica, που ιδρύθηκε το 1928.
Άλλες εταιρείες στο Μπουζάου ιδιωτικοποιήθηκαν από προγράμματα εποπτευόμενα από την Παγκόσμια Τράπεζα. Η Apcarom S.A., η μόνη ρουμανική παραγωγός σιδηροδρομικού εξοπλισμού, εξαγοράστηκε από την αυστριακή εταιρεία VAE, και είχε, το 2008, κοινωνικό κεφάλαιο 7.380.000 λέι. Η Ductil S.A., μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις στο Μπουζάου, ιδιωτικοποιήθηκε το 1999 και στη συνέχεια διασπάστηκε από το νέο μέτοχο πλειοψηφίας, FRO Spa, που διατήρησε μόνο το τμήμα ηλεκτροδίων και εξοπλισμού συγκόλλησης και πούλησε τα άλλα τμήματα. Το τμήμα που παράγει χαλύβδινα σύρματα και υποπροϊόντα τους, χαλύβδινα δίκτυα και σκυρόδεμα έγινε Ductil Χάλυβα Α.Ε. και ανήκει τώρα στο χαρτοφυλάκιο της ιταλικής εταιρείας Sidersipe. Το τμήμα σιδηρόσκονης μετονομάστηκε Ductil Iron Powder. Το 2007 η FRO Spa πούλησε το πλειοψηφικό της πακέτο της Ductil Α.Ε. στη ρωσική εταιρεία Mechel αντί 90 εκατομ. ευρώ. Η Zahărul S.A., ο τοπικός παραγωγός ζάχαρης, εξαγοράστηκε από τον αυστριακών κεφαλαίων όμιλο Agrana România, που κατέχει άλλα εργοστάσια ζάχαρης στο Ρόμαν και στο Τσανταρέι.
Η βιομηχανία αρτοποιίας εξακολουθεί να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην τοπική οικονομία. Ο μεγαλύτερος παραγωγός στην αγορά αυτή στο Μπουζάου είναι η Boromir Prod, της οποίας βασικός μέτοχος είναι ο όμιλος Boromir Ind του Ρίμνικου Βίλτσεα.
Σιδηρόδρομος
Το Μπουζάου αποτελεί σημαντικό περιφερειακό σιδηροδρομικό κόμβο, καθώς στην πόλη συναντώνται οι γραμμές που συνδέουν το Βουκουρέστι και το Πλοέστι με τη Φωξάνη, το Γκαλάτσι και την Κωνστάντζα. Ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός εγκαινιάστηκε το 1872, μαζί με τη σιδηροδρομική γραμμή Βουκουρέστι-Γκαλάτσι.
Ένας κλάδος της γραμμής αυτής, από το Μπουζάου στο Μαρασέστι άνοιξε λίγα χρόνια αργότερα, στις 13 Ιουνίου 1881, και ήταν η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή που σχεδιάστηκε από Ρουμάνους μηχανικούς.
Η σιδηροδρομική προαστιακηη γραμμή Buzău-Nehoiaşu, που άνοιξε το 1908, συνδέει το Μπουζάου με τις περισσότερες κοινότητες στην κοιλάδα του ομώνυμου ποταμού, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων Νεχόιου και Πατιρλάτζελε.
Οδικές
Το Μπουζάου είναι προσβάσιμο οδικώς μέσω του DN2 (Ε85) από το Βουκουρέστι και τις κύριες πόλεις της Μολδαβίας. ο DN1B συνδέει το Μπουζάου με το Πλοέστι και ο DN10 διασχίζει τα Καρπάθια Όρη στην κύρτωσή τους τους μέσω του Περάσματος του Μπουζάου προς το Μπρασόβ. Το Γκαλάτσι και η Βραΐλα είναι προσβάσιμα μέσω του DN2B.
Εκπαίδευση και πολιτισμός
Η πρώτη σχολή στο Μπουζάου ήταν εκκλησιαστική αγιογραφίας, που την άνοιξε ο Καισάριος, επίσκοπος της πόλης. Λειτούργησε στην επισκοπή και τη διηύθηνε ο Nικολάε Tεοντορέσκου, ενώ εδώ ξεκίνησε να μαθαίνει ζωγραφική ο Τζεόρτζε Ταταρέσκου.
Το πιο σημαντικό εκπαιδευτικό τοπόσημο της πόλης είναι η Εθνική Σχολή Bogdan Petriceicu Hasdeu, στην οποία μαθήτευσε στη νεότητά του ο Νομπελίστας Τζεόρτζε Εμίλ Παλάντε. Το λύκειο Hasdeu εγκαινιάστηκε το 1867.
Η δημόσια βιβλιοθήκη της πόλης άνοιξε το 1893, με όνομα του Δημόσια Βιβλιοθήκη Κάρολου Α΄. Αργότερα πήρε το όνομα του Βασίλε Βοϊτσουλέσκου, του επιφανέστερου και ποιητή του Μπουζάου. Η θεατρική σκηνή Τζεόρτζε Τσιπριάν ιδρύθηκε το 1996. Δεν έχει δικό της θεατρικό θίασο αλλά βασίζεται σε προσωρινά συμβόλαια. Πρωτος της διευθυντής ήταν ο θεατρικός συγγραφέας Πάουλ Ιωακείμ.
Το πρώτο πανεπιστήμιο στην πόλη ήταν το Πανεπιστημιακό Οικονομικό Κολλέγιο, που εγκαινιάστηκε το 1992, παράρτημα της Ακαδημίας Οικονομικών Σπουδών του Βουκουρεστίου.
Το κυριότερο μουσείο στο Μπουζάου είναι το Επαρχιακό Μουσείο, που εκθέτει αντικείμενα σχετικά με την ιστορία της περιοχής. Το μουσείο αυτό εποπτεύει την έκθεση εθνογραφίας στην Οικία Vergu-Mănăilă, καθώς και το Μουσείο Κεχριμπαριού στο Κόλτσι και το Μνημείο-Οικία Βασίλε Βοϊκουλέσκου στο Πίρσοβ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Βουθρωτό
Το Βουθρωτό, γνωστό και ως ο Βουθρωτός (Αλβανικά: Butrint ή Butrinti, Αρχαία Ελληνικά: Βουθρωτόν, Λατινικά: Buthrotum), είναι αρχαιολογικός χώρος και αρχαία ελληνική πόλη στην Αλβανία, περίπου 20 χιλιόμετρα νότια από τους Αγίους Σαράντα σε ένα λόφο με θέα το κανάλι Βιβάρι. Κατοικημένo από τα προϊστορικά χρόνια, το Βουθρωτό υπήρξε έδρα Ελληνικής πόλης και αργότερα χριστιανικής επισκοπής. Μετά από μια περίοδο υπό βυζαντινή διοίκηση και σύντομη κατοχή από τους Βενετούς, η πόλη εγκαταλείφθηκε στα τέλη του Μεσαίωνα λόγω χαμηλού και υγρού εδάφους. Ο σημερινός αρχαιολογικός χώρος αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. right|thumb|250px|Το Βουθρωτο στην Αρχαιότητα
Προϊστορία
To Βουθρωτό ήταν ένα από τα βασικά κέντρα που χρησιμοποιούσε η ηπειρώτικη φυλή Χάονες, μέλη μιας μεγάλης ομάδας φυλών στη βορειοδυτική Ελλάδα. Είχαν πολύ στενές επαφές με την Αρχαία Κόρινθο και με τη νησιώτικη αποικία τους "Κόρκορα", τη σημερινή Κέρκυρα. Ο Βιργίλιος έγραψε ότι ιδρυτής της πόλης ήταν ο Έλενος, γιος του μυθικού Πριάμου βασιλιά στην Τροία, μετακινήθηκε δυτικά μετά την πτώση της Τροίας μαζί με τον Νεοπτόλεμο και τη συνοδό του Ανδρομάχη, την πρώην νύφη του. Ο Βιργίλιος και ο Έλληνας ιστορικός Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς καταγράφουν ότι ο Αινείας επισκέφτηκε το Βουθρωτό όταν δραπέτευσε από την πτώση της Τροίας στον δρόμο του για την Ιταλία.
Αρχαία ιστορία
Οι αρχαιότερες αποδείξεις για εγκατάσταση πληθυσμού στην πόλη χρονολογούνται από τον 10ο έως τον 8ο αιώνα π.χ. αν και υπάρχουν πολλές ενδείξεις που φτάνουν μέχρι τον 12ο αιώνα π.χ. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν φέρει ευρήματα από Κορινθιακή κεραμική του 7ου αιώνα και Αττική κεραμική του 6ου αιώνα αλλά δεν ανακάλυψαν προϊστορικά ευρήματα. Το Βουθρωτό είχε σημαντική στρατηγική σημασία, απέναντι του βρισκόταν ο Πορθμός της Κέρκυρας με το οποίο γινόταν η μετακίνηση στη Μεγάλη Ελλάδα, αποτελούσε τη σύνδεση ανάμεσα στον "Ελληνικό" και τον "βαρβαρικό" κόσμο. Στάθηκε το ένα από τα δύο σημαντικότερα λιμάνια στην αρχαία Χαονία, το άλλο ήταν οι σημερινοί Άγιοι Σαράντα. Η Ακρόπολη ήταν χτισμένη στις όχθες της Λίμνης του Βουθρωτού, η πρώτη επέκταση της Ακρόπολης της πόλης που κτίστηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. έγινε τον 5ο αιώνα π.Χ. Στα πρώτα χρόνια που ξέσπασε ο Β΄ Πελοποννησιακός Πόλεμος (413 π.Χ. - 404 π.Χ.) οι Κερκυραίοι οικοδόμησαν στην περιοχή οχυρώσεις, σαν ανεξάρτητη πόλη το Βουθρωτό ήταν υποτελές στη γειτονική Κέρκυρα. Τον 4ο αιώνα π.Χ. η πόλη μεγάλωσε και έγινε σημαντική, οικοδομήθηκε ένα Αρχαίο ελληνικό θέατρο, ένα ιερό αφιερωμένο στον Ασκληπιό και μιά Αρχαία Αγορά.
Η Ακρόπολις του Βουθρωτού προστατεύτηκε με κυκλικά τείχη, το τελευταίο που ανηγέρθη το 380 π.Χ. είχε έκταση 4 εκτάρια, μήκος 670 μέτρα, προμαχώνες και 5 πύλες μία από τις οποίες ήταν η "Πύλη των Λεόντων". Η Αγορά η Ελληνικής αρχιτεκτονικής στοά, η κατοικήσιμη ζώνη και το θέατρο ήταν σε ξεχωριστά τοιχισμένες περιοχές. Διάφορες επιγραφές του Βουθρωτού περιγράφουν αναλυτικά τον τρόπο ζωής των Χαόνων τον 3ο αιώνα π.Χ., είχαν έναν ετήσιο διοικητή με τον τίτλο του "Προστάτη". Το Ελληνικό ημερολόγιο του Βουθρωτού εμφανίζεται στον αρχαιότερο Αναλογικό υπολογιστή που είναι γνωστός σαν Μηχανισμός των Αντικυθήρων (150 π.Χ. - 100 π.Χ.) Το θέατρο της πόλης έμεινε πασίγνωστο για τον αμέτρητο αριθμό από επιγραφές που ήταν χαραγμένες στις πέτρες του, πολλές από αυτές δίνουν σημαντικές πληροφορίες για την εικόνα της πόλης την Ελληνιστική περίοδο. Τα ονόματα των δούλων είναι στην πλειοψηφία τους Ελληνικά με εξαίρεση λίγους Λατίνους που φέρουν Ελληνικά οικογενειακά ονόματα. Το Βουθρωτό έγινε Ρωμαϊκό Προτεκτοράτο μαζί με τη γειτονική Κέρκυρα (228 π.Χ.). Στα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα το Βουθρωτό έγινε το επίκεντρο ανεξάρτητου κράτους όπως καταγράφεται στη λίστα που παραχωρεί ο Θεωροδόκος στην Πυθία.
Πρωτοσλαβική περίοδος
Αργότερα αναφέρεται το Βουθρωτό επί αυτοκράτορος Δεκίου, επί του οποίου εμαρτύρησε εκεί ο Άγιος Θερίνος. Μνημονεύεται ως έδρα επισκόπου το 458 και το 535 μ.Χ. Το Β. ήταν μία από τις 12 πόλεις που αποτελούσαν την επαρχία της παλαιάς Ηπείρου. Ως σημαντικό φρούριο μνημονεύεται συχνά στους μεσαίους χρόνους. Τα τείχη της πόλης οικοδόμησε σε εκτεταμένο βαθμό ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Αναστάσιος Α΄ ο Δίκορος, οι Οστρογότθοι υπό την ηγεσία του Ἰνδούλφ λεηλάτησαν τις ακτές του Ιονίου και έφτασαν στο Βουθρωτό. Στα τέλη του 6ου αιώνα μια ομάδα Σλάβων έφτασε πιθανότατα στο Βουθρωτό. Οι εκσκαφές έδειξαν ότι το εμπόριο από την Ανατολική Μεσόγειο με προιόντα όπως λάδι και κρασί συνεχίστηκε και μετά τον 7ο αιώνα που η Βυζαντινή αυτοκρατορία έχασε τον έλεγχο σε αυτές τις περιοχές. Την περίοδο των Σλαβικών επιδρομών φαίνεται ότι ήταν μία από τις λίγες πόλεις της Ηπείρου που διατήρησαν το προηγούμενο καθεστώς και παρέμειναν έδρα επισκοπής χωρίς παρέμβαση. Οι πηγές που διασώζονται είναι ελάχιστες, γι΄αυτό δεν γνωρίζουμε αν το Βουθρωτό ήταν από τον 7ο ως τον 10ο αιώνα υπό την κατοχή των Σλάβων ή των Βυζαντινών. Η Μέγιστη Βασιλική του Βουθρωτού οικοδομήθηκε το πρώτο μισό του 6ου αιώνα στη νοτιοανατολική πλευρά του οικισμού. Άλλα μνημεία ήταν η Βασιλική Ακρόπολη (4ος αιώνας), τα "Τρίκογχα Ανάκτορα" (6ος αιώνας), το Βαπτιστήρι με ένα περίπλοκο μωσαϊκό (6ος αιώνας), η πύλη της εκκλησίας της λίμνης (9ος αιώνας) και το βαφτιστήρι της εκκλησίας (9ος αιώνας). Ο Άραβας γεωγράφος Μουχάμαντ αλ-Ιντρίσι καταγράφει ότι τον 12ο αιώνα το Βουθρωτό ήταν πυκνοκατοικημένη πόλη με πολλές αγορές. Παρέμεινε φυλάκιο της Ηπείρου παρά τις επιθέσεις των Νορμανδών όταν καταλύθηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία στην Δ΄ Σταυροφορία, παρέμεινε στο Δεσποτάτο της Ηπείρου. Τους επόμενους αιώνες παρέμεινε πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στον Οίκο των Ανδεγαυών που κυβερνούσε τη νότια Ιταλία και τη Δημοκρατία της Βενετίας.
Ανδεγαυοί
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους το Βουθρωτό υπόκειται στον Δεσπότη της Ηπείρου. Ο Κάρολος ο Ανδεγαυός κατέλαβε το Βουθρωτό και την Κέρκυρα (1267), επέκτεινε περισσότερο τις οχυρώσεις της πόλης και τη Μεγάλη Βασιλική. Οι Βυζαντινές δυνάμεις εισέβαλαν στο Βουθρωτό κάτι που ενόχλησε έντονα το Δεσποτάτο της Ηπείρου επειδή ο Δεσπότης Νικηφόρος Α΄ Κομνηνός Δούκας θεωρούσε ότι η περιοχή ανήκε στην κυριαρχία του. Παρά τις βαθιές θρησκευτικές διαφορές ο Καθολικός Κάρολος ο Ανδεγαυός και ο Ορθόδοξος Νικηφόρος ενώθηκαν για να αντιμετωπίσουν τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγο, έδιωξαν μαζί τους Βυζαντινούς από την περιοχή (1278). Ο Νικηφόρος αναγκάστηκε τελικά να αναγνωρίσει τα δικαιώματα του Καρόλου του Ανδεγαυού στην περιοχή, ο πατέρας του Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας το είχε παραχωρήσει στον Μανφρέδο της Σικελίας που είχε παντρευτεί την Ελένη Αγγελίνα της Ηπείρου και ο Κάρολος ήταν ο διάδοχος του. Ο Κάρολος ο Ανδεγαυός είχε με αυτό τον τρόπο υπό τον έλεγχο του όλη την Ακροκεραύνια ακτή από τον Αυλώνα μέχρι το Βουθρωτό.
Ο Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος είχε τον έλεγχο στο μεγαλύτερο μέρος της περιοχής που ονομάζουμε σήμερα Αλβανία, οι Ανδεγαυοί κατείχαν μόνο την περιοχή του Βουθρωτού στην ίδια διοικητική ενότητα με την Κέρκυρα. Ολόκληρο τον 14ο αιώνα το Βουθρωτό ακολούθησε την ίδια τύχη με την Κέρκυρα. Το Βουθρωτό παρέμεινε υπό Ανδεγαυικό έλεγχο μέχρι το 1386 με εξαίρεση δύο χρονικές περιόδους (1306, 1313-1331). Την περίοδο 1305-1306 το κατείχε ο Δεσπότης της Ηπείρου Θωμάς Κομνηνός Δούκας. Το Βουθρωτό έγινε εξ΄ολοκλήρου Καθολικό μετά την κατάκτηση του από τους Ανδεγαυούς και παρέμεινε μέχρι τα τέλη του 14ου αιώνα. Ο ιστορικός Χοτζ ισχυρίζεται ότι εκείνη την εποχή το Βουθρωτό ήταν αστική πόλη αν και δεν υπάρχουν ίχνη από κατοικίες, ο Χοτζ ισχυρίζεται ότι οι κατοικίες βρίσκονταν στη νότια πλευρά της Ακρόπολης. Η Ορθόδοξη επισκοπή μεταφέρθηκε στη γειτονική Γλυκή Θεσπρωτίας (1337), η πόλη βρέθηκε σε παρακμή μετά τις ταραχές που ξέσπασαν στην περιοχή στα τέλη του 14ου αιώνα.
Νεότερα χρόνια
Όταν έληξε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος το Βουθρωτό προσαρτήθηκε στην Ελλάδα αλλά η Ιταλία αντέδρασε έντονα και μπόρεσε να αλλάξει την απόφαση, με τη Συνθήκη του Λονδίνου (1913) προσαρτήθηκε στο νεοιδρυθέν κράτος της Αλβανίας. Το Βουθρωτό βρισκόταν στα νοτιότερα σύνορα του νέου κράτους και ο πληθυσμός του ήταν σε ολοκληρωτικό βαθμό Ελληνόφωνος. Οι κάτοικοι αντέδρασαν έντονα και δημιούργησαν την Αυτόνομη Δημοκρατία της Βορείου Ηπείρου, διατηρήθηκε για 6 μήνες και τελικά με συνθήκη προσαρτήθηκαν στην Αλβανία (1919). Οι Ιταλοί απέρριψαν όλες τις προτάσεις των κατοίκων επειδή δεν ήθελαν να ελέγχουν οι Έλληνες και τις δυο πλευρές του Πορθμού της Κέρκυρας. Από το 1925 ιταλική αρχαιολογική αποστολή άρχισε ανασκαφές, που έφεραν στο φως σημαντικά ευρήματα προϊστορικών, ελληνικών, ρωμαϊκών και βυζαντινών χρόνων.
Μυθολογία
Σύμφωνα με τον μύθο, ο Αινείας επισκέφτηκε το Βουθρωτό στο ταξίδι του από την Τροία. Στο μέρος αυτό συνάντησε την Ανδρομάχη και τον Έλενο, οι οποίοι επίσης είχαν ταξιδέψει από την Τροία και τώρα βασίλευαν στη Χαονία.
Σύγχρονη εποχή
Το 1797 το Βουθρωτό τέθηκε υπό γαλλικό έλεγχο, όταν παραχωρήθηκε στη Βενετία από το Ναπολέοντα ως μέρος της συνθήκης του Κάμπο Φόρμιο. Το 1799 ο Οθωμανικός και τοπικός κυβερνήτης Αλή Πασά του Τεπελένι κατέκτησε την πόλη, η οποία έγινε μέρος της αυτοκρατορίας μέχρι την ανεξαρτησία της Αλβανίας το 1912. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η θέση της αρχικής πόλης είχε παραμείνει αχρησιμοποίητη για αιώνες και ήταν περιτριγυρισμένη από βάλτους.
Ως τουριστικός προορισμός
Η αρχαία πόλη γίνεται όλο και πιο δημοφιλής τουριστικός προορισμός, προσελκύοντας εκδρομείς από το κοντινό ελληνικό νησί της Κέρκυρας, και άλλα μέρη της Ευρώπης και της Αλβανίας. Τα ιπτάμενα δελφίνια (30 λεπτά) και τα μικρά πλοία (90 λεπτά) λειτουργούν καθημερινά από το Νέο Λιμάνι της Κέρκυρας και το λιμάνι των Αγίων Σαράντα. Το Βουθρωτό είναι προσβάσιμο από τους Αγίους Σαράντα μέσω του αναβαθμισμένου δρόμου είτε με λεωφορείο είτε με ταξί.
Το Εθνικό Πάρκο Βουθρωτού είναι ανοιχτό όλο το χρόνο από τις 8 το πρωί μέχρι το σούρουπο. Το μουσείο είναι ανοιχτό από τις 08:00 το πρωί μέχρι τις 16:00. Οδηγοί στα Αγγλικά και στα Αλβανικά είναι προς πώληση στο εκδοτήριο εισιτηρίων έξω από τον αρχαιολογικό χώρο. Οι οδηγοί περιλαμβάνουν πληροφορίες για τα μνημεία του Βουθρωτού και τα περιβαλλοντικά μονοπάτια γύρω από το Βουθρωτό, καθώς και για άλλους κοντινούς αρχαιολογικούς χώρους στη νότια Αλβανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αλβανία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ηπείρου Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αλβανία Κατηγορία:Άγιοι Σαράντα
Ιωράμ του Αχαάβ
Ο Ιωράμ (יְהוֹרָם) ήταν πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης, γιος του Αχαάβ και της Ιεζάβελ και αδερφός του Οχοζία και της Γοθολίας. Ήταν ο ένατος βασιλιάς του βόρειου Βασιλείου του Ισραήλ. Ο Ουίλιαμ Φ. Όλμπραϊτ χρονολόγησε τη βασιλεία του το 849-842 π.Χ., ενώ ο E. Ρ. Θιλ πρότεινε το 852-841 π.Χ.
Η στέψη
Ο Ιωράμ άρχισε να βασιλεύει στο Ισραήλ το 18ο έτος του Ιωσαφάτ του Ιούδα, και κυβέρνησε για 12 έτη.
Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, ο Ιωράμ δεν λάτρεψε τον Βάαλ και αφαίρεσε μάλιστα τον βωμό του, πιθανώς έναν ειδικό βωμό που είχε δημιουργήσει ο Αχαάβ κοντά στο παλάτι του στην πόλη Ιζρέελ για τη δική του λατρεία και της Ιεζάβελ. Ωστόσο, ο συγγραφέας του Δ' Βασιλειών λέει ότι εξακολούθησε να «ακολουθεί τους τρόπους του Ιεροβοάμ, γιου του Νεμπάτ, ο οποίος οδήγησε τους Ισραηλίτες στην αμαρτία».
Η πολιορκία της Σαμάρειας
Στον πόλεμο μεταξύ Αραμαίων της Δαμασκού και Ισραήλ, ο Ελισαίος έκανε φίλο τον Ιωράμ, αποκαλύπτοντας σε αυτόν τα σχέδια του εχθρού. Στη συνέχεια, όταν ο Μπεν-Χαντάντ πολιόρκησε τη Σαμάρεια, φτάνοντας την πόλη σχεδόν σε λιμοκτονία και κανιβαλισμό, ο Ιωράμ προσπάθησε να αποκεφαλίσει τον προφήτη. Ο προφήτης, ωστόσο, προείπε ότι θα επικρατούσε μια περίοδος αφθονίας. Η πολιορκία σταμάτησε σύντομα, τα εφόδια της πόλης αναπληρώθηκαν και αποκαταστάθηκε η παλιά σχέση μεταξύ του βασιλιά και του προφήτη.
Δολοφονία
Όταν ο Αζαήλ, ο βασιλιάς των Αραμαίων, εξεγέρθηκε βίαια στη Δαμασκό, όπως είχε προβλέψει ο Ελισαίος, ο Ιωράμ έκανε συμμαχία με τον ανιψιό του Οχοζία, βασιλιά του Ιούδα. Οι δύο βασιλείς ξεκίνησαν να πάρουν την Ραμόθ-Γιλιάδ από τον Αράμ, η μάχη όμως απέτυχε. Ο Ιωράμ τραυματίστηκε στη μάχη και αποσύρθηκε από την Ιζρέελ για να ανακάμψει. Ως αποτέλεσμα, ενώ ο Ιωράμ ανάρρωνε στην Ιζρέελ, ο στρατηγός του, Ιηού, προκάλεσε εξέγερση. Ο Ιηού εκτέλεσε τον Ιωράμ ρίχνοντάς του στην πλάτη ένα βέλος και αργότερα πέταξε το σώμα του στο χωράφι του Ναβουθαί, του Ιζρεελίτη, ως τιμωρία για την αμαρτία των γονιών του στην παράνομη αρπαγή της γης του Ναβουθαί. Με το θάνατο του Ιωράμ και των άλλων μελών της οικογένειάς του, η δυναστεία του Αχαάβ έληξε. Ο Ιηού διεκδίκησε το θρόνο του Ισραήλ ως δικό του. Επίσης ο Ιηού έβαλε τους υπηρέτες της Ιεζάβελ να την πετάξουν από το παράθυρο, όπου το άλογο του Ιηού την ποδοπάτησε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Ισραήλ
Έλεν Μπάρκιν
Η Έλεν Ρόνα Μπάρκιν (γεννημένη στις 16 Απριλίου 1954) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και παραγωγός ταινιών. Ο ρόλος που την ανέδειξε ήταν στην ταινία του 1982 Μια απίθανη τρελοπαρέα και τα επόμενα χρόνια πρωταγωνίστησε σε ταινίες όπως Τρυφερές σχέσεις (1983), Οι περιπέτειες του Μπακαρού Μπανζάι στην 8η διάσταση (1984), Επικίνδυνη ηρεμία στη Νέα Ορλεάνη (1986), Ο ωραίος Τζόνι και Το ερωτικό αντικείμενο του εγκλήματος (και οι δύο του 1989).
Το 1991, για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ταινία Ονειρεμένη γυναίκα, η Μπάρκιν κέρδισε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ηθοποιού. Ορισμένες από τις επόμενες ταινίες της είναι: Ο προστάτης, Into the West (και τα δύο του 1992), Αγεφύρωτες σχέσεις (1993), Εταιρία θανάτου, Ο θρύλος της Ντακότα (και οι δύο του 1995), Φανατικός (1996), Φόβος και παράνοια στο Λας Βέγκας (1998), Διαγωνισμός ομορφιάς (1999), Crime and Punishment in Suburbia (2000), Palindromes (2004), Trust the Man (2005), Η συμμορία των δεκατριών (2007), Η σκοτεινή πλευρά του νόμου (2009) και Σε ξένα παπούτσια (2014).
Το 1997, η Μπάρκιν κέρδισε βραβείο Έμμυ Primetime για την ερμηνεία της στην τηλεταινία Before Women had Wings. Το 2011, κέρδισε βραβείο Τόνυ καλύτερης ηθοποιού στην παράσταση του έργουThe Normal Heart για το ντεμπούτο της στο θέατρο Broadway. Από το 2016 έως το 2019, η Μπάρκιν κρατούσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Τζανίν Κόντι στη δραματική σειρά Ζωικό βασίλειο.
Οι παραγωγές της περιλαμβάνουν τις ταινίες Γράμματα στην Ιουλιέτα, Shit Year (και οι δύο του 2010) και Άλλη μια... χαρούμενη μέρα (2011).
Τα πρώτα χρόνια
Η Μπάρκιν γεννήθηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης. Ήταν κόρη της Έβελιν (το γένος Ροζίν), νοσοκομειακής υπαλλήλου στο νοσοκομείο Jamaica και του Σολ Μπάρκιν, πωλητή χημικών προϊόντων. Η οικογένειά της ήταν Εβραίοι μετανάστες από τη Σιβηρία και τα σύνορα Λευκορωσίας-Πολωνίας.
Η Μπάρκιν μεγάλωσε στο Φλάσινγκ της Νέας Υόρκης και τελείωσε το γυνμάσιο Parsons. Αποφοίτησε από το Καλλιτεχνική Λύκειο του Μανχάταν. Στη συνέχεια φοίτησε στο Hunter College με κατεύθυνση στην ιστορία και το θέατρο. Κάποια στιγμή, η Μπάρκιν ήθελε να διδάξει αρχαία ιστορία. Συνέχισε την εκπαίδευση υποκριτικής στο Actors Studio της Νέας Υόρκης. Σύμφωνα με το περιοδικό Time, σπούδασε υποκριτική δέκα χρόνια, πριν κάνει την πρώτη της ακρόαση.
Καριέρα
εναλλ.=|μικρογραφία| Η Έλεν Μπάρκιν και η Κέιτ Μπόσγουορθ το 2011, στο φεστιβάλ αμερικανικού κινηματογράφου Deauville. Ο ρόλος που την ανέδειξε ήταν αυτός που είχε στην κωμική-δραματική ταινία Μια απίθανη τρελοπαρέα (1982), σε σενάριο και σκηνοθεσία του Μπάρι Λέβινσον, για την οποία έλαβε ευνοϊκές κριτικές. Η Μπάρκιν συμμετείχε στη δραματική ταινία Τρυφερές σχέσεις (1983) αφού είχε εντυπωσιάσει τον σκηνοθέτη της, Μπρους Μπέρεσφορντ, στη διάρκεια ακρόασης στη Νέα Υόρκη, παρά την απειρία της και την έλλειψη εξοικείωσης με τη δουλειά της. Ο Ρόμπερτ Ντιβάλ, ο οποίος έπαιζε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στις Τρυφερές σχέσεις, είπε για την Barkin: "Προσέφερε πραγματική αξιοπιστία σε αυτόν τον ρόλο, καθώς ήταν νέα και ελκυστική και είχε μια αίσθηση κινδύνου, που ήταν ό,τι έπρεπε για τον ρόλο". Εμφανίστηκε επίσης στη δραματική ροκ ταινία του 1983 Eddie and the Cruisers.
Η Μπάρκιν εμφανίστηκε αργότερα σε αρκετές επιτυχημένες ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των θρίλερ Επικίνδυνη ηρεμία στη Νέα Ορλεάνη (1987) με τον Ντένις Κουέιντ και το Το ερωτικό αντικείμενο του εγκλήματος (1989) με τον Αλ Πατσίνο. Η Μπάρκιν εμφανίστηκε επίσης σε θεατρικά εκτός Μπρόντγουεϊ, μεταξύ των οποίων ο ρόλος μιας από τις συγκατοίκους στο έργο Ακρότητες, όπου το θύμα βιασμού που επιτίθεται στον βιαστή έπαιζε η Σούζαν Σαράντον. Σχετικά με την ερμηνεία της στο έργο Eden Court, ο κριτικός της εφημερίδας New York Times Φρανκ Ριτς αναφέρει: «Αν ήταν πραγματικά δυνατό να δοθεί το φιλί της ζωής σε ένα πτώμα, η ηθοποιός Έλεν Μπάρκιν θα ήταν αυτή που θα το έκανε. Στο Eden Court, το θλιβερό έργο που έφερε στο Promenade Theatre, η δεσποινίς Μπάρκιν είναι εντυπωσιακά ζωντανή, από την ξανθιά αλογοουρά της μέχρι τα μακριά πόδια που περιστράφονται άγρια και ακούσια κάθε φορά που ένας δίσκος του Έλβις Πρίσλεϊ ακούγεται επί σκηνής".
Η Μπάρκιν έχει επίσης εργαστεί σε τηλεταινίες όπως το Before Women Had Wings (1997), για την οποία κέρδισε βραβείο Έμμυ ως εξαιρετική ηθοποιός σε μίνι σειρά ή ταινία και Απατεώνες με ράσα (1999). Η φωνή της ακουγόταν σε κάθε έναρξη της ραδιοφωνικής εκπομπής Theme Time Radio Hour με οικοδεσπότη τον Μπομπ Ντίλαν. Το 2005, η Μπάρκιν δημιούργησε μια εταιρεία παραγωγής ταινιών μαζί με τον αδελφό της, Τζορτζ, και τον τότε σύζυγό της, δισεκατομμυριούχο επενδυτή, Ρόναλντ Πέρελμαν.
Η Μπάρκιν έκανε το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ ως δρ Μπρούκνερ στο έργο The Normal Heart, για το οποίο κέρδισε βραβείο Tony 2011 καλύτερης ηθοποιού σε θεατρικό έργο. Η Μπάρκιν έχει λάβει αναγνώριση για την ερμηνεία της στο Άλλη μια... χαρούμενη μέρα. Το περιοδικό IndieWire ανέφερε την ερμηνεία της ως μία από τις καλύτερες γυναικείες ερμηνείες της χρονιάς. Το 2015, πρωταγωνίστησε ως Dani Kirschenbloom, στην κωμικοδραματική σειρά Happyish.
Από το 2016 έως το 2019, η Μπάρκιν πρωταγωνίστησε ως Τζανίν Κόντι, μητριαρχική φιγούρα της γνωστής εγκληματικής οικογένειας, στη δραματική σειρά του TNT Ζωικό βασίλειο. Η σειρά βασίζεται στην αυστραλιανή ταινία του 2010, στην οποία τον ίδιο ρόλο έπαιζε η Τζάκι Γουίβερ.
Προσωπική ζωή
Η Μπάρκιν είναι μητέρα δύο παιδιών, της Τζακ Ντάνιελ (που γεννήθηκε το 1989) και της Ρόμι Μάριον (που γεννήθηκε το 1992), από τον πρώτο της γάμο, με τον ηθοποιό Γκάμπριελ Μπερν. Οι δυο τους ήταν σε διάσταση από το 1993 και χώρισαν το 1999, αλλά διατηρούν ακόμη καλές σχέσεις. Ο Μπερν μάλιστα ήταν προσκεκλημένος στον γάμο της Μπάρκιν το 2000 με τον πολυεκατομμυριούχο επιχειρηματία Ρόναλντ Πέρελμαν. Σύμφωνα με το περιοδικό New York, αυτός ο γάμος έληξε με διαζύγιο το 2006. Τον Οκτώβριο του 2006, η συλλογή "Εξαιρετικά κοσμήματα από τη συλλογή της Έλεν Μπάρκιν" πουλήθηκε 20.369.200 δολάρια από τον οίκο Christie's της Νέας Υόρκης. Το 2007, η Μπάρκιν μήνυσε τον Πέρελμαν για 3,4 εκατομμύρια δολάρια που φέρεται να υποσχέθηκε να επενδύσει στην εταιρεία παραγωγής ταινιών τους. Του δόθηκε εντολή να της πληρώσει 4,3 εκατομμύρια δολάρια.
Η Μπάρκιν έχει έναν αδερφό, τον Τζορτζ, ο οποίος ήταν πρώην αρχισυντάκτης των εντύπων National Lampoon και High Times.
Κόμητες Βασιλείς
190px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Ροδόλφος των Αψβούργων, ο πρώτος από τους Κόμητες Βασιλείς
Κόμητες Βασιλείς (Γερμανικά: Grafenkönige, Αγγλικά: Count-kings) ήταν μια περιγραφή που δόθηκε από τον ιστορικό, Bernd Schneidmüller, προς τους ηγεμόνες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μεταξύ της Μεγάλης Μεσοβασιλείας (Great Interregnum) και της τελικής απόκτησης του βασιλικού θρόνου από τη δυναστεία των Αψβούργων το 1438. Αυτοί ήταν ως ακολούθως:
Η κατηγοριοποίηση αυτή, ωστόσο, δεν είναι καθολικά αναγνωρισμένη από τους ιστορικούς. Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μόνο ο Ροδόλφος Α΄, ο Αδόλφος του Νασσάου και ο Ερρίκος Ζ΄ ήταν Αυτοκρατορικοί Κόμητες, όλοι οι άλλοι ηγεμόνες ήταν είτε δούκες, είτε βασιλιάδες (της Βοημίας), είτε πρίγκιπες εκλέκτορες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Κόμητες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Μαυροβουνιακή γλώσσα
Η Μαυροβουνιακή γλώσσα (crnogorski jezik, црногорски језик / τσρνογκόρσκι γιέζικ) είναι μια τυποποιημένη εκδοχή της σερβοκροατικής γλώσσας και ομιλείται από τους Μαυροβούνιους. Από το 2007 είναι επίσημη γλώσσα του Μαυροβουνίου. Έχει σαν βάση (όπως και τα σερβικά, τα κροατικά και τα βοσνιακά) τη στοκαβική διάλεκτο της σερβοκροατικής της οποίας και αποτελεί συστατικό στοιχείο. Η γλώσσα του Μαυροβουνίου ιστορικά και παραδοσιακά ονομαζόταν σερβική.
Αλφάβητο
Το αλφάβητο της μαυροβουνιακής γλώσσας έχει 32 γράμματα, δύο περισσότερα από τα άλλα σερβοκροατικά αλφάβητα. Για την γραφή της γλώσσας χρησιμοποιούνται ισότιμα το λατινικό και το κυριλλικό σύστημα γραφής.
Πηγές
Κατηγορία:Γλώσσες του Μαυροβουνίου
Τζέισον Μπέιτμαν
Ο Τζέισον Κεντ Μπέιτμαν (αγγλικά: Jason Kent Bateman 14 Ιανουαρίου 1969) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός. Απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα τη δεκαετία του 1980, συμμετέχοντας στις τηλεοπτικές σειρές Silver Spoons και The Hogan Family, αλλά και στην ταινία Teen Wolf Too (1987). Σχεδόν μία δεκαετία αργότερα, συμμετέχοντας στη σειρά Arrested Development, έλαβε μεταξύ άλλων μία Χρυσή Σφαίρα και ένα Βραβείο Satellite. Έκτοτε καθιερώθηκε στο Χόλιγουντ, και συμμετείχε σε ταινίες όπως το Hancock (2008), το Paul (2011), το Αφεντικά για σκότωμα (2011) και το Ζωούπολη (2016).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ίππασος
Ο Ίππασος ο Μεταποντίνος ήταν αρχαίος Έλληνας Πυθαγόρειος φιλόσοφος, μαθηματικός και φυσικός.
Βιογραφία
Κατά τον Ιάμβλιχο ήταν Κροτωνιάτης, αλλά ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι ήταν Μεταπόντιος. Γενικά επονομαζόταν «Μεταπόντιος» ή «Μεταποντίνος». Η ακμή του τοποθετείται στα πρώτα 40 χρόνια του 5ου αιώνα π.Χ. και θεωρείται από τους αρχαιότερους μαθητές του Πυθαγόρα. Ήταν ο ιδρυτής του «μαθηματικού τμήματος» της Πυθαγόρειας Σχολής. Η διδασκαλία του διέφερε των άλλων Πυθαγορείων ως προς τούτο: ότι παραδεχόταν ως αρχή του κόσμου την ύλη (πυρ) και όχι την άυλη μορφή (αριθμοί) όπως εκείνοι. Είναι πιθανό εξ αυτού να πήγασε η διάδοση ότι ο Ίππασος κοινοποίησε μυστικά της Πυθαγόρειας φιλοσοφίας και ότι εξ αυτού καταδιώχθηκε και τελικά φονεύθηκε.
Υπάρχουν κάποιες εκδοχές για τον θάνατο του που εμπλέκονται με τις δραστηριότητες του, σύμφωνα με τις αναφορές του Ιάμβλιχου. Όπως μάλιστα αναφέρει, και ο θεός ακόμα εξοργίστηκε μαζί του που αποκάλυψε τα μυστικά των Πυθαγορείων και εξ αυτού χάθηκε στη θάλασσα. Η μία εκδοχή όπως λέει ο Ιάμβλιχος είναι η αποκάλυψη της σύστασης του εικοσάγωνου, δηλ. του δωδεκάεδρου, ότι αποτελεί το πέμπτο κανονικό στερεό που μπορεί να εγγραφεί στη σφαίρα, και η άλλη ότι αποκάλυψε την μυστική διδασκαλία των αρρήτων αριθμών. Ο Ίππασος φέρεται να έχει ανακαλύψει το ότι η τετραγωνική ρίζα του δύο, ή καλύτερα η διαγώνιος ενός τετραγώνου με πλευρά 1, είναι άρρητος αριθμός.
Ο Διογένης ο Λαέρτιος αναφέρει ότι ο Ίππασος έγραψε τον «Μυστικόν λόγον», με σκοπό να διαβάλλει τον Πυθαγόρα. Νεότερες ακόμη παραδόσεις του απέδιδαν τη εφεύρεση - κατασκευή δοχείων γεμάτων νερού που μαζί με μεταλλικές πλάκες διαφορετικού πάχους ηχούσαν όλα μαζί αρμονικά, κάνοντας έτσι πειράματα ακουστικής. Επίσης το πείραμα που έκανε με τους «χαλκούς δίσκους» απέδωσε εκ των υστέρων την επαλήθευση των αριθμών αναλογίας στη συνήχηση. Ο Ιάμβλιχος συμπληρώνει επίσης ότι ο Ίππασος είχε δημιουργήσει ιδιαίτερη ομάδα «ακουσματικών επιστημόνων» που ασχολούνταν με διάφορες εφαρμογές στην έρευνα της ακουστικής. Τέλος η ανακάλυψη της σχέσης εκάστης πλευράς προς τη διαγώνιο κανονικού πενταγώνου, που είναι ασύμμετρος αριθμός, αποδίδεται στον Ίππασο. Υπόψη ότι το κανονικό πεντάγωνο αποτελούσε το αναγνωριστικό «σήμα» των Πυθαγορείων.
Τον Ίππασο αναφέρει επίσης και το βυζαντινό λεξικό Σούδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Άρρητοι αριθμοί
Λατινική Νομισματική Ένωση
Η Λατινική Νομισματική Ένωση (ΛΝΕ) ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα, σε μια προσπάθεια για ενοποίηση πολλών ευρωπαϊκών νομισμάτων σε ένα ενιαίο νόμισμα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε όλα τα κράτη μέλη σε μια εποχή που τα περισσότερα εθνικά νομίσματα εξακολουθούσαν να είναι άμεσα συνδεδεμένα με τον χρυσό και τον άργυρο. Ιδρύθηκε το 1865 και διαλύθηκε το 1927.
Ιστορικό
Το 1865, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ιταλία και η Ελβετία ιδρύουν την Ένωση και συμφωνούν να αλλάξουν τα εθνικά τους νομίσματα σε ένα πρότυπο σύμφωνα με το οποίο κάθε νομισματική μονάδα του κάθε κράτους θα ισούται με 4,5 γραμμάρια αργύρου  ή 0,290322 γραμμάρια χρυσού και θα είναι ελεύθερα ανταλλάξιμα. Ουσιαστικά δηλαδή οριζόταν μία σταθερή σχέση μεταξύ χρυσού και αργύρου με αναλογία 15,5 προς 1 μέσα στους κόλπους της ένωσης. Οι ισοτιμίες μεταξύ των νομισμάτων της κάθε χώρας ήταν 1:1.
Αργότερα προσχωρήσαν στην ένωση η Ισπανία και η Ελλάδα το 1868, και η Ρουμανία, η Αυστρία, η Βουλγαρία, η Βενεζουέλα, η Σερβία, το Μαυροβούνιο, το Σαν Μαρίνο και το Παπικό κράτος το 1889. Το 1904 οι Δανικές Δυτικές Ινδίες επίσης υιοθέτησαν αυτό το πρότυπο, παρόλο πού δεν είχαν επίσημα ενσωματωθεί στη ΛΝΕ.
Η αποτυχία
Προς το τέλος της δεκαετίας του 1870 οι κεντρικές τράπεζες των περισσότερων ευρωπαϊκών κρατών αρχίζουν να αυξάνουν τα αποθέματά τους σε χρυσό σε βάρος του αργύρου. Ένα επίσης σημαντικό πρόβλημα της ΛΝΕ ήταν ότι παρέλειψε να θέσει εκτός νόμου την εκτύπωση χαρτονομισμάτων με βάση το διμεταλλικό νόμισμα. Μια αδυναμία που εκμεταλλεύθηκε η Γαλλία και η Ιταλία, που με τυπωμένα χαρτονομίσματα χρηματοδοτούσαν δικές τους δαπάνες, "αναγκάζοντας τα άλλα μέλη της Ένωσης να φέρουν μέρος του κόστους της δημοσιονομικής σπατάλης, εκδίδοντας χαρτονομίσματα με βάση  το νόμισμά τους".
Η συνεχής διαρροή μεταλλικών νομισμάτων στο εξωτερικό και η συνεχής αλλαγή των σχέσεων χρυσού-αργύρου, προκαλούν, ιδιαίτερα στην ιταλική και ελληνική οικονομία, μεγαλύτερες νομισματικές αρρυθμίες. Ιδιαίτερα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα της Ελλάδας οδηγούν στην επίσημη αποβολή της από τη Λατινική Νομισματική Ένωση το 1908. Επανεντάχθηκε το 1910.
Όλα αυτά τα προβλήματα, η πολιτική αναταραχή στις αρχές του εικοστού αιώνα και η έναρξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου είχαν ήδη, εκ των πραγμάτων, αδρανοποιήσει τη Λατινική Νομισματική Ένωση κατά την δεκαετία του '20.
Διαλύθηκε επίσημα το 1927.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομία της Ευρώπης Κατηγορία:Νομισματολογία
Χανς-Ρούντολφ Μερτς
Ο Χανς-Ρούντολφ Μερτς (Hans-Rudolf Merz, 10 Νοεμβρίου 1942 - ...) είναι Ελβετός πολιτικός και πρόσκειται στο Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP/PRD), μέλος του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Συμβουλίου από το 2003. Είναι παντρεμένος και έχει τρεις γιους. Το Δεκέμβριο του 2008 εξελέγη πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για το 2009. Τον διαδέχθηκε η Ντόρις Λόιτχαρτ.
Καριέρα
Γεννήθηκε στο Χερισάου, στις 10 Νοεμβρίου του 1942 και έκανε σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Σαιντ Γκάλλεν. Την περίοδο 1969-74 ήταν γραμματέας του Ελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος και το 1977 ανέλαβε εργασία ως σύμβουλος διευθυντών επιχειρήσεων.
Εξελέγη το 1997 στο Συμβούλιο των Καντονιών στο καντόνι Appenzell Outer Rhodes. Ηγήθηκε της Επιτροπής για τις οικονομικές υποθέσεις όπως επίσης και για τα εξωτερικά ζητήματα.
Στις 10 Δεκεμβρίου του 2003 ο Μερτς εξελέγη στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο και την περίοδο εκείνη ήταν ηγετικό στέλεχος ασφαλιστικών εταιρειών. Την 1η Ιανουαρίου του 2008 ανέλαβε αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας για ένα χρόνο. Στις 10 Δεκεμβρίου του 2008 εξελέγη από το Κοινοβούλιο πρόεδρος για το 2009, με 185 επί συνόλου 209 ψήφων. Στις 6 Αυγούστου 2010 ανακοίνωσε ότι παραιτείται από μέλος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου, με την παραίτηση σε ισχύ από τα τέλη Οκτωβρίου του 2010. Στη θέση του εξελέγη ο Γιόχαν Σνάιντερ-Άμαν με 144 ψήφους.
1612 Χιρόζε
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Χιρόζε είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χιροζε
Φρειδερίκος Δ΄ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Ο Φρειδερίκος Δ΄, δανικά Frederik IV (18 Οκτωβρίου 1671 - 19 Ιουλίου 1702) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ (1695-1902).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανού-Αλβέρτου δούκα του Σ.Χ.Γκόττορπ και της Φρειδερίκης-Αμαλίας των Όλντενμπουργκ, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ της Δανίας.
Γεννήθηκε στο κάστρο Γκόττορπ. Στο έργο Πέτρος ο Μέγας: η ζωή και η εποχή του ο συγγραφέας Ρόμπερτ Μάση αναφέρει ότι ο Φρειδερίκος Δ΄ έφτασε στη Στοκχόλμη για να νυμφευτεί την εξαδέλφη του Εδβίγη-Σοφία. Γνωρίστηκε με τον 17ετή αδελφό της Κάρολο ΙΒ΄. H επίσκεψη του περιπετειώδους Φρειδερίκου Δ΄ έκανε εντύπωση στη Σουηδική κοινωνία: ο Φρειδερίκος Δ΄ και ο Κάρολος ΙΒ΄ οργάνωναν έντονες διασκεδάσεις, έπιναν και έκαναν εξωφρενικές φάρσες. Η ζωή του βασιλιά έγινε αμελής και υπεύθυνος ήταν ο Φρειδερίκος Δ΄ και η κακή επιρροή του. Όταν ο Κάρολος ΙΒ΄ συνειδητοποίησε την υπερβολή το 1699, σταμάτησε τις επαφές μαζί του. Ωστόσο τον βοήθησε αργότερα στρατιωτικά να υπερασπίσει το δουκάτο του από τη Δανία.
Ο Φρειδερίκος Δ΄ έλαβε μέρος στον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο (1700-21), αλλά στη μάχη του Κλισζόβ στην Πολωνία, από μία εκπυρσοκρότηση πυροβόλου, σκοτώθηκε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1698 τη Εδβίγη-Σοφία των Βίττελσμπαχ, κόρη του Καρόλου ΙΑ΄ της Σουηδίας και είχε τέκνα:
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Σλέσβιχ Κατηγορία:Δούκες του Χόλσταϊν
Γκαντάκι
thumb|right|300px|Γκαντάκι thumb|right|300px|Χωριό της Χάρη, Κάσκι thumb|right|300px|Λαμτούνγκ thumb|right|300px|Λαμτούνγκ thumb|right|300px|Ο ποταμός Μαρσυάνγκντι κοντά στη Μπαχουντάντα, Λαμτζούνγκ thumb|right|300px|Το χωριό Χιλεταξάρ, Λαμτούνγκ thumb|right|300px|Το κέντρο του ποταμού Μαρσυάνγκντι. Άποψη από την Γκαουσανχάρ thumb|right|300px|Το όρος [[Αναπούρνα, Μανάνγκ]]
Το Γκαντάκι (νεπαλ.: गण्डकी) είναι μια από τις 14 ζώνες του Νεπάλ. Βρίσκεται στην Δυτική περιφέρεια. Πρωτεύουσα είναι η Ποκάρα.
Γεωγραφία
Το Γκαντάκι βρίσκεται βορειοανατολικά της δυτικής περιφέρειας. Συνορεύει με την Κίνα, το Ράπτι, το Νταουλαγκίρι, το Λουμπίνι, το Μπαγκμάτι και το Ναραγιάνι.
Συνοικίες
thumb|250px|right|Συνοικίες του Γκαντάκι
Το Ράπτι διαιρείται σε 4 συνοικίες:
Κατηγορία:Ζώνες του Νεπάλ
Μεσονήσι Εύβοιας
Το Μεσονήσι είναι μικρός πεδινός οικισμός στη κεντρική Εύβοια, στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας με υψόμετρο 10 μέτρα. Βρίσκεται προς τα παράλια του Αιγαίου πελάγους, σε απόσταση 24 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Αλιβέρι (έδρα του δήμου) και 74 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Χαλκίδα (μέσω Αλιβερίου). Βόρεια και δυτικά του χωριού περνάει ο χείμαρρος Μανικιάτης, νοτιοδυτικά είναι οι Κοκκινοεκκλησιές, βορειοδυτικά ο Οξύλιθος και βορειοανατολικά η Παραλία του. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Οξυλίθου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον Οξύλιθο, το Κληματάρι, τον Κάμπο, τη Μονή Μάντζαρη και την Παραλία αποτελούν την τοπική κοινότητα Οξυλίθου που του Δήμου Κύμης - Αλιβερίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 14 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Φεγγάρι (αποσαφήνιση)
Ο όρος φεγγάρι μπορεί να αναφέρεται:
Βάιντας Μπαουμίλα
Ο Βάιντας Τζέικομπ Μπαουμίλα (γεννημένος στις 28 Μαρτίου 1987) είναι Λιθουανός τραγουδιστής, μοντέλο και ηθοποιός. Εκπροσώπησε τη Λιθουανία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2015 μαζί με την Μόνικα Λινκιτέ, τραγουδώντας το "This Time".
Γιεβγκένι Μπαρατίνσκι
Ο Γιεβγκένι Αμπράμοβιτς Μπαρατίνσκι (ρωσικά: Евгений Абрамович Баратынский) (19 Φεβρουαρίου [ Γ. Η. 2 Μαρτίου] 1800, Όμπλαστ του Ταμπόφ, Ρωσία — 29 Ιουνίου [ Γ. Η. 11 Ιουλίου] 1844, Νάπολη) ήταν Ρώσος ρομαντικός ποιητής της Χρυσής Εποχής της ρωσικής ποίησης, σύγχρονος και φίλος του Αλεξάντρ Πούσκιν. Στην ποίησή του συνδύασε το κομψό ύφος με την πνευματική μελαγχολία.
Βάιντας Μπαουμίλα
Έγινε ευρέως γνωστός μετά την τρίτη θέση που κατέλαβε στο ριάλιτι σόου του καναλιού TV3 της Λιθουανίας Dangus. Το 2014, έφτασε μέχρι τον τελικό του εθνικού τελικού της Λιθουανίας για τη Eurovision, όπου τερμάτισε τρίτος.