cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Blizzard Entertainment
Η εξαγορά από την Vivendi και το World of Warcraft (1995 - 2007)
Μετά την επιτυχία του Warcraft II: Tides of Darkness, η Blizzard ξεκίνησε την ανάπτυξη σε ένα παιχνίδι επιστημονικής φαντασίας και RTS, το StarCraft, και κυκλοφόρησε τον τίτλο τον Μάρτιο του 1998. Ο τίτλος ήταν το κορυφαίο παιχνίδι PC για τη χρονιά και οδήγησε σε περαιτέρω ανάπτυξη της υπηρεσίας Battle.net και τη χρήση του παιχνιδιού για esports. Γύρω στο 2000, η ​​Blizzard συνεργάστηκε με τη Nihilistic Software για να εργαστεί σε μια έκδοση του StarCraft για οικιακές κονσόλες για την Blizzard. Η Nihilisitic ιδρύθηκε από τον Robert Huebner, ο οποίος είχε εργαστεί στο StarCraft και σε άλλα παιχνίδια ενώ ήταν υπάλληλος της Blizzard πριν φύγει για να ιδρύσει το στούντιο. Το παιχνίδι, StarCraft: Ghost, ήταν ένα παιχνίδι με γνώμονα τη μυστικότητα σε σύγκριση με τα χαρακτηριστικά RTS του StarCraft και ήταν ένα σημαντικό χαρακτηριστικό του 2002 Tokyo Game Show. Ωστόσο, τα επόμενα χρόνια, το παιχνίδι εισήλθε στην τρύπα του development με συγκρούσεις μεταξύ της Nihilisitic και της Blizzard στην πορεία του. Η Blizzard διέταξε την Nihilistic να σταματήσει να δουλεύει πάνω στο StarCraft: Ghost τον Ιούλιο του 2004 και αντ 'αυτού ανέβασε την Swingin' Ape Studios, ένα στούντιο που μόλις κυκλοφόρησε με επιτυχία το Metal Arms: Glitch in the System το 2003, για να επανεκκινήσει την ανάπτυξη του Ghost. Η Blizzard απέκτησε πλήρως την Swingin 'Ape Studios τον Μάιο του 2005 για να συνεχίσει στο Ghost. Ωστόσο, ενώ το παιχνίδι είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει το 2005, απευθυνόταν στις κονσόλες της έκτης γενιάς, όπως το PlayStation 2 και το αρχικό Xbox, ενώ ήδη γινόταν η μετάβαση στην έβδομη γενιά. Η Blizzard αποφάσισε να ακυρώσει το Ghost αντί να παρατείνει την περίοδο ανάπτυξης του για να δουλέψει πάνω σε παιχνίδια στις νεότερες κονσόλες.
Η Blizzard άρχισε να δουλεύει σε ένα sequel του Warcraft II στις αρχές του 1998, το οποίο ανακοινώθηκε ως ένα παιχνίδι "role-playing strategy".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Εταιρείες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Εκδότες βιντεοπαιχνιδιών
1463 Νορντενμαρκία
Η Νορντενμαρκία (Nordenmarkia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,406. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Σουηδού αστρονόμου Νιλς Βίκτορ Νόρντενμαρκ (Nils Viktor Nordenmark).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Νορντενμαρκίας εκτιμάται σε 44,48 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0514. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Νορντενμαρκία γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νορντενμαρκια
Μαμαντού Ταντζά
Ο Μαμαντού Ταντζά (Tandja Mamadou, 1938-2020) ήταν πολιτικός του Νίγηρα και υπήρξε πρόεδρος της χώρας από το 1999 ως την ανατροπή του σε πραξικόπημα το 2010. Υπήρξε πρόεδρος του Εθνικού Κινήματος για την Ανάπτυξη της Κοινωνίας (MNSD) από το 1991 ως το 1999 και διεκδίκησε ανεπιτυχώς την προεδρία στις εκλογές του 1993 και του 1996, για να εκλεγεί το 1999. Παράλληλα με την προεδρία της χώρας του, υπηρέτησε επίσης ως πρόεδρος της Δυτικοαφρικανικής Οικονομικής Κοινότητας από το 2005 ως το 2007.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1938 στη Μαϊνέ Σορόα και λέγεται ότι είναι από τη φυλή Φούλα, όμως έχει προέλευση από τους Κανουρί. Είναι ο πρώτος Πρόεδρος στη χώρα που δεν ανήκει στη φυλή Χάουσα ή Τζέρμα
Εκλογές 1993 και 1996
Το 1993 διεκδίκησε το αξίωμα του προέδρου στις εκλογές εκείνης της χρονιάς. Στον πρώτο γύρο, που διεξήχθη το Φεβρουάριο έλαβε 34,22% των ψήφων. Έχασε στο δεύτερο γύρο από το Μαχαμάν Ουσμάν, με 45,58% των ψήφων. Ο Ταντζά παραδέχθηκε την ήττα του και συνεχάρη το νικητή των εκλογών. Ο Ταντζά έλαβε μέρος σε αντικυβερνητική διαδήλωση εναντίον του συνασπισμού που κυβερνούσε τη χώρα στις 16 Απριλίου του 1994 και συνελήφθη μαζί με άλλα 90 άτομα.
Ήταν επίσης υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές που έγιναν στις 7-8 Ιουλίου του 1996 από το νέο καθεστώς του στρατιωτικού Ιμπραχίμ Μπάρε Μαϊνασαρά, ο οποίος κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα ανατρέποντας τον πρόεδρο Ούσμανε, στις 27 Ιανουαρίου της ίδιας χρονιάς. Στις εκλογές του 1996 ο Μαμαντού έλαβε 15,6% και ήρθε τρίτος. Τη δεύτερη ημέρα της ψηφοφορίας τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό για δύο εβδομάδες, μαζί με τους υπόλοιπους υποψηφίους της Αντιπολίτευσης Έπειτα από τη διεξαγωγή μιας αντικυβερνητικής διαδήλωσης στις 11 Ιανουαρίου του 1997, ο Ταντζά συνελήφθη μαζί με τον Ούσμανε και τον πρώην πρωθυπουργό Μαχαμαντού Ισουφού και κρατήθηκαν ως τις  23 Ιανουαρίου.
Εκλογές 1999 και πρώτη θητεία
Τον Απρίλιο του 1999 ο Μαϊνασαρά δολοφονήθηκε και ανέλαβε νέα στρατιωτική κυβέρνηση με αρχηγό τον Νταούντα Μαλάμ Γουανκέ. Η χούντα αυτή υποσχέθηκε τη διεξαγωγή εκλογών εντός ενός έτους. Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 17 Οκτωβρίου και στις 24 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Ο Ταντζά προηγήθηκε στον πρώτο γύρο με 32% των ψήφων και αναδείχθηκε τελικός νικητής λαμβάνοντας 59,89% στο δεύτερο γύρο, νικώντας τον αντίπαλό του, Ισουφού. Στον δεύτερο γύρο είχε και την υποστήριξη του Ούσμανε. Το κόμμα MNSD κέρδισε τις πιο πολλές έδρες στις ταυτόχρονες (με τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών) βουλευτικές εκλογές, το Νοέμβριο του 1999. Ο ίδιος ο Ταντζά εξελέγη βουλευτής με το MNSD στην εκλογική περιφέρεια της Ντίφα, παρότι η έδρα του καταλήφθηκε από τον επιλαχόντα, Νασούρου Σαμάιλα, λόγω της παράλληλης εκλογής του Ταντζά στο αξίωμα του προέδρου. Ορκίστηκε πρόεδρος και ανέλαβε καθήκοντα στις 22 Δεκεμβρίου του 1999. Διόρισε πρωθυπουργό τον Χαμά Αμαντού τον Ιανουάριο του 2000.
Ο νέος πρόεδρος εστίασε στην οικονομική ανάπτυξη και διαπραγματεύτηκε με ενώσεις από δημόσιες υπηρεσίες και ξένους δωρητές. Πολλοί δεν ενέκριναν τα μέτρα του Ταντζά για τη μείωση των κυβερνητικών δαπανών. Το 2001 έγιναν βίαιες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας από φοιτητές στο πανεπιστήμιο της Νιαμέ εναντίον της μείωσης των κυβερνητικών επιχορηγήσεων. Στις 31 Ιουλίου του 2002 στασίασαν στρατιώτες από την Ντίφα, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες αμοιβής και διαβίωσης. Λίγες ημέρες μετά οι ταραχές επεκτάθηκαν και στην πρωτεύουσα. Τελικά η ανταρσία κατεστάλη από τον στρατό.
Εκλογές 2004 και δεύτερη προεδρική θητεία
Στις 16 Νοεμβρίου του 2004 ο Ταντζά προηγήθηκε στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών με 40,7% των ψήφων. Όπως και το 1999, ο Ισουφού ήταν δεύτερος και αναμετρήθηκε στον τελικό γύρο με τον Ταντζά στις 4 Δεκεμβρίου. Ο τελευταίος επανεξελέγη πρόεδρος λαμβάνοντας ποσοστό 65,53% των ψήφων έναντι 34,47% για τον αντίπαλό του. Και οι 4 ηττημένοι υποψήφιοι του πρώτου γύρου υποστήριξαν τον Ταντζά στον τελικό γύρο. Ορκίστηκε για δεύτερη συνεχή θητεία στις 21 Δεκεμβρίου σε τελετή στο στάδιο Κουντσέ, στη Νιαμέ. Την ορκωμοσία του παρακολούθησαν άλλοι 6 Αφρικανοί πρόεδροι.
Παρά τις φημολογίες για πιθανή συνταγματική τροποποίηση ώστε να διεκδικήσει και τρίτη προεδρία το 2009, ο Ταντζά δήλωσε σε συνέντευξη στην εφημερίδα Le Monde, που δημοσιεύτηκε στις 6 Οκτωβρίου του 2007 ότι σκόπευε να παραιτηθεί μετά τη λήξη της δεύτερης προεδρικής του θητείας. Ωστόσο, στις 21 Δεκεμβρίου του 2008, έγινε μεγάλη πορεία μπροστά από την Εθνοσυνέλευση στη Νιαμέ από οπαδούς του προέδρου, οι οποίοι ζήτησαν την επέκταση της προεδρικής θητείας του Ταντζά για τρία έτη, ώστε να τερματιστεί το Δεκέμβριο του 2012. Μεταξύ αυτών που έλαβαν μέρος στη διαδήλωση ήταν και ο πρωθυπουργός, Σεϊνί Ουμαρού. Η Αντιπολίτευση απέρριψε την πρόταση με έντονο τρόπο και οι οπαδοί της έκαναν διαδήλωση διαμαρτυρίας λίγες ημέρες αργότερα.
Τελικά, στις 27 Μαρτίου του 2009 ο ίδιος ο πρόεδρος σε συνέντευξη Τύπου στη Νιαμέ, στη διάρκεια συνάντησης με τον πρόεδρο Νικολά Σαρκοζύ της Γαλλίας, απέρριψε το ενδεχόμενο να τροποποιήσει το Σύνταγμα ώστε να διεκδικήσει και τρίτη προεδρική θητεία.
Στις 4 Μαΐου του 2009 ο Μαμαντού Ταντζά θεμελίωσε ένα νέο εργοστάσιο εξόρυξης ουρανίου στα βόρεια της χώρας, το οποίο είναι το μεγαλύτερο στην αφρικανική ήπειρο και το δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο. Ο πρόεδρος παρέτεινε για τρεις μήνες κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στα βόρεια του Νίγηρα στις 23 Μαΐου του 2009, εξαιτίας της δράσης ανταρτών Τουαρέγκ.
Ο Ταντζά διέλυσε το κοινοβούλιο στις 26 Μαΐου του 2009 σε έναν τελευταίο ελιγμό να παρατείνει την προεδρική του θητεία, λίγο μετά την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου που έκρινε παράνομη την πιθανή διεξαγωγή δημοψηφίσματος με σκοπό την αλλαγή του Συντάγματος ώστε να επιτραπεί η επανεκλογή του προέδρου για τρίτη θητεία.
Στις 26 Ιουνίου του 2009 ο πρόεδρος ανακοίνωσε ότι θα κυβερνούσε με διατάγματα. Τρεις ημέρες μετά διέλυσε το Συνταγματικό Δικαστήριο, επειδή δεν επέτρεπε στον Ταντζά να προχωρήσει στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για αλλαγή του συντάγματος ώστε ο ίδιος να μπορεί να διεκδικήσει και τρίτη θητεία. Η αντιπολίτευση καταδίκασε τις ενέργειες αυτές. Ο Ταντζά διόρισε δικούς του δικαστές και εγκαινίασε νέο Συνταγματικό Δικαστήριο, ενώ στις 4 Ιουλίου επιβεβαίωσε την ημερομηνία διεξαγωγής του δημοψηφίσματος για τις 2 Αυγούστου. Στις 5 Ιουλίου δεκάδες χιλιάδες άτομα διαδήλωσαν στη Νιαμέι, εναντίον του προέδρου.
Το δημοψήφισμα διεξήχθη κανονικά στις 4 Αυγούστου του 2009 και η αντιπολίτευση δεν έλαβε μέρος. Τρεις ημέρες μετά ανακοινώθηκε από την εκλογική επιτροπή ότι το 92,5% των ψηφισάντων στο συνταγματικό δημοψήφισμα ενέκρινε την παράταση της προεδρικής θητείας για άλλα τρία χρόνια. Η συμμετοχή ανήλθε στο 68,3%. Στις 18 Αυγούστου θεσπίστηκε το νέο Σύνταγμα.
Βουλευτικές εκλογές 2009
Στις βουλευτικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 20 Οκτωβρίου 2009, παρά τις αντιδράσεις και με χαμηλή συμμετοχή, κέρδισε το κυβερνών κόμμα MNSD του προέδρου Ταντζά. Η αντιπολίτευση δεν έλαβε μέρος και εξασφάλισε πάνω από τις μισές επί συνόλου 113 εδρών στο κοινοβούλιο. Λίγο μετά τη διεξαγωγή της ψηφοφορίας η συμμετοχή του Νίγηρα στην Οικονομική Κοινότητα των Χωρών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS) ανεστάλη και ο ίδιος ο οργανισμός δεν αναγνώρισε τα αποτελέσματα.
Ανατροπή σε πραξικόπημα 2010
Στις 18 Φεβρουαρίου 2010 σε επιτυχημένο πραξικόπημα ο Μαμαντού ανατράπηκε. Συγκεκριμένα, υπήρξαν πυροβολισμοί κοντά στο προεδρικό μέγαρο στη Νιαμέι και αναφέρθηκαν τουλάχιστον 10 νεκροί και αρκετοί τραυματίες. Ωστόσο, η χούντα διέψευσε εκείνον τον απολογισμό και έκανε λόγο για μόνο τρεις νεκρούς. Ο πρόεδρος Ταντζά αιχμαλωτίστηκε από αντάρτες του στρατού κατά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης. Τέσσερις στρατιώτες σκοτώθηκαν, ενώ ο Ταντζά και τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου κρατούνται σε σημείο κοντά στο προεδρικό μέγαρο. Ζητήθηκε από την γαλλική κυβέρνηση να παραμείνουν στα σπίτια τους οι Γάλλοι πολίτες της Νιαμέι.
Επικεφαλής των πραξικοπηματιών ήταν ο Ταγματάρχης Αντάμου Χαρούνα και το κρατικό ραδιόφωνο άρχισε να μεταδίδει στρατιωτικά εμβατήρια. Η ισχύς του Συντάγματος ανεστάλη και σχηματίστηκε στρατιωτικό συμβούλιο (Ανώτατο Συμβούλιο για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας), με πρόεδρο όχι τον Χαρούνα, αλλά το συνταγματάρχη Σαλού Τζιμπό, ο οποίος ανέλαβε ντε φάκτο αρχηγός κράτους. Η χούντα ελευθέρωσε όλα τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου που είχαν συλληφθεί στις 20 Φεβρουαρίου και υποσχέθηκε τη διεξαγωγή εκλογών, χωρίς όμως να προσδιορίσει πότε θα διενεργηθούν.
Θάνατος
Ο Ταντζά υπέφερε από μια ασθένεια τα τελευταία χρόνια της ζωής του και ταξίδεψε στη Γαλλία, τη Γερμανία και το Μαρόκο, προκειμένου να νοσηλευτεί. Απεβίωσε στη Νιαμέι σε ηλικία 82 ετών στις 24 Νοεμβρίου 2020.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους του Νίγηρα
Κύριλλος Ρομανόφσκυ-Ισκαντέρ
Ο Κύριλλος Αλεξάνδροβιτς, ρωσικά Кирилл Александрович (5 Δεκεμβρίου 1914 - 1992) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Αλεξάνδρου Νικολάγιεβιτς, γιου του Νικολάου Κωνστνατίνοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Όλγας Ιωσήφοβνας Ρογκόβσκα(για). Ο Νικόλαος είχε κλέψει μερικά διαμάντια από τη μητέρα του και είχε πέσει στη δυσμένεια του πάππου του Νικολάου Α΄. Εξορίστηκε στην Τασκένδη της Κεντρικής Ασίας. Εκεί ο Νικόλαος έκτισε ένα ανάκτορο και ζούσε με πολυτέλεια. Νυμφεύτηκε μοργανατικά και ο γιος του Αλέξανδρος έλαβε τον τίτλο του πρίγκιπα του Ισκαντέρ από τον μεγάλο θείο του Αλέξανδρο Γ΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας. Το Ισκαντέρ είναι η αραβική απόδοση του Αλέξανδρος.
Ο Κύριλλος γεννήθηκε στη Τασκένδη και είχε μία μικρότερη αδελφή, τη Ναταλία. Ο κλάδος του ονομαζόταν και Ρομάνοφ, από τον όνομα της προηγούμενης δυναστείας, της οποίας ήταν απόγονος· ο Κύριλλος εκαλείτο Ρομανόφσκυ. Οι γονείς του, των οποίων ο γάμος έγινε το 1912, διαζεύχθηκαν το 1924 και τα δύο παιδιά ακολούθησαν τη μητέρα τους στη Μόσχα. Εκεί η Όλγα έκανε δεύτερο γάμο με τον Νικόλαο Αντρόσοβ. Ο πατριός τους τα υιοθέτησε, έτσι έλαβαν το επώνυμο Νικολάγιεβ-ιτς (-να) Αντρόσοβ. Ο Αλέξανδρος επίσης έκανε δεύτερο γάμο με τη Ναταλία Χανύκοβα το 1930 στο Παρίσι.
Μετά την Επανάσταση στη Ρωσία, οι συγγενείς τους είχαν διαφύγει ή εκτελεστεί· τα δύο παιδιά ήταν οι μόνοι του Οίκου που έμειναν. Ως Αντρόσοβ έζησαν όλη τη ζωή τους στην ΕΣΣΔ. Δεύτερα εξαδέλφια τους ήταν ο Γεώργιος Β΄, ο Αλέξανδρος και ο Παύλος βασιλείς της Ελλάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Μανταλένα (ταινία)
Μανταλένα είναι ο τίτλος ελληνικής αισθηματικής, κωμικής δραματικής μιούζικαλ ταινίας του 1960, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου και σε σενάριο του Γεωργίου Ρούσσου. Πρωταγωνιστούν οι: Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρης Παπαμιχαήλ και Παντελής Ζερβός. Είναι, επίσης, βραβευμένη στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά με τις δύο βάρκες που κάνουν μεταφορές από το Ασπρονήσι στο απέναντι νησί, και με τα παιδιά των βαρκάρηδων, Μανταλένα (Αλίκη Βουγιουκλάκη) και Λάμπη (Δημήτρης Παπαμιχαήλ) να διαπληκτίζονται. Ο άρρωστος πατέρας της Μανταλένας (Λαυρέντης Διανέλλος) πεθαίνει κι εκείνη του ορκίζεται ότι θα κάνει τα πάντα να μην πεινάσουν τα ορφανά (Βασίλης Καΐλας, Γεωργία, Χρυσώ, Κορνελιώ, Παρασκευώ & Ποθητώ). Παρ' όλα αυτά, ο Γεωργάρας (Θόδωρος Μορίδης) αποφασίζει να μην αφήσει τη Μανταλένα να είναι βαρκάρισσα, ενώ και το χωριό έχει πρόβλημα με αυτό, καθώς θεωρούν πως αυτή είναι ανδρική δουλειά. Σε μία σκηνή, όλοι μπαίνουν στη βάρκα του Γεωργάρα, φοβούμενοι ότι η γυναίκα δε θα τα καταφέρει και δεν θα τα βγάλει πέρα, έτσι αυτή πεισμώνει και πλέοντας με τη βάρκα της τους ξεπερνά, για να αποδείξει ότι είναι άξια. Ωστόσο, η Μανταλένα προκαλεί και τον πρόεδρο του χωριού (Θανάσης Τζενεράλης), μεταξύ άλλων, ονομάζοντας και τον γάιδαρό της Πρόεδρο. Μπαίνει μέχρι και στη φυλακή.
Ενώ οι περισσότεροι μόνο από ελεημοσύνη θέλουν να τη βοηθήσουν, εκείνη το αρνείται γιατί είναι περήφανη, ενώ παράλληλα τα χρέη της τρέχουν, και αναγκάζεται να πουλήσει τον γάιδαρό της. Ο παπα-Φώτης (Παντελής Ζερβός), που συμπαθεί την κοπέλα, σκαρφίζεται ένα σχέδιο, για να τη βοηθήσει να αποκαταστήσει το όνομά της στο χωριό και να αλλάξουν στάση οι συντοπίτες της. Το σχέδιο είναι στα Θεοφάνια να βοηθήσει τη Μανταλένα να πιάσει τον Σταυρό. Πετώντας, λοιπόν, τον Σταυρό κοντά, τη σπρώχνει στη θάλασσα κι εκείνη βγαίνει με τον Σταυρό στο χέρι. Τότε ο παπάς αρχίζει ένα θρησκευτικό κήρυγμα στους χωριανούς, για να βοηθήσουν τη Μανταλένα, καθώς το να πιάσει τον Σταυρό μία γυναίκα ήταν σίγουρα θέλημα Θεού. Την επομένη, όλοι θέλουν να μπουν στη βάρκα της Μανταλένας.
Αργότερα, η Μανταλένα απορεί ποιος τοποθετεί στη βάρκα της τριαντάφυλλα και, επειδή αυτά υπάρχουν μόνο στον κήπο του Γεωργάρα, η αδελφή του Λάμπη (Καίτη Λαμπροπούλου), που τη συμπαθεί, της λέει με άγνοια ότι τα βάζει ο αδελφός της. Εκείνη αλλάζει στάση απέναντί του, αλλά γρήγορα καταλαβαίνει ότι τα λουλούδια τα βάζει ο χωροφύλακας του νησιού (Θανάσης Βέγγος), αν και αργά πλέον, καθώς έχει ερωτευθεί τον Λάμπη. Αργότερα, ο Γεωργάρας αγοράζει βενζινοκίνητη βάρκα από την Αθήνα, κι αυτό σημαίνει πως η Μανταλένα φαλιρίζει ξανά. Όλο το χωριό είναι ενθουσιασμένο με αυτήν τη βάρκα και η Μανταλένα θλιμμένη, καθώς γνωρίζει πως τώρα η πελατεία θα χανόταν. Η πείνα αρχίζει πάλι να κάνει την εμφάνισή της στο σπίτι της Μανταλένας, αλλά εκείνη δεν δέχεται ποτέ ελεημοσύνες.
Έπειτα η Μανταλένα, ως ύστατη λύση, σκέφτεται να πουλήσει το σπίτι για να πάρει κι αυτή βενζινοκίνητη βάρκα. Παράλληλα, αρνείται να παντρευτεί απλά για τα λεφτά τον Γιακουμή (Σπύρος Καλογήρου), που την πολιορκεί καιρό. Η μοίρα, όμως, της παίζει άδικο παιχνίδι, καθώς το σπίτι της καίγεται από το καντηλάκι του πατέρα της. Κατόπιν, για να τηρήσει τον όρκο της, δέχεται ό,τι της πρότεινε ο παπάς: να παντρευτεί τον Γιακουμή. Στο γλέντι, ο Λάμπης της ζητά να χορέψουν και εκεί της αποκαλύπτει πόσο πολύ την αγαπά. Εκείνη νιώθει μεγάλη πίεση με ό,τι συμβαίνει και, βάζοντας τα κλάματα, αρχίζει και τρέχει. Τέλος, την ώρα των αρραβώνων, ο παπάς βοηθά ξανά τη Μανταλένα κι αντί να πει το όνομα του Γιακουμή, λέει το όνομα του Λάμπη. Η ταινία τελειώνει πάλι στο λιμανάκι, εκεί όπου άρχισε: πλέον ενωμένες οι δύο οικογένειες.
Παραγωγή
Η παραγωγή της ταινίας ανήκει στη Φίνος Φιλμ, και την διεύθυνση παραγωγής την ανέλαβε ο Μάρκος Ζέρβας, ενώ τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο Ντίνος Δημόπουλος. Ο διευθυντής φωτογραφίας ήταν ο μετέπειτα βραβευμένος με Όσκαρ Γουόλτερ Λάσαλι, ο μοντέρ ο Γιώργος Τσαούλης και ο σκηνογράφος ο Μάρκος Ζέρβας. Το μακιγιάζ έγινε από τον Σταύρο Κελεσίδη. Τέλος, ήταν η πρώτη ελληνική ταινία που γυρίστηκε με τον σύγχρονο ήχο των μηχανημάτων Nagra.
Σενάριο
Το σενάριο ανήκει στον Γεώργιο Ρούσσο, ο οποίος το βάσισε σε πραγματικά γεγονότα, που έζησε νεαρός στη γενέτειρά του, την Αντίπαρο.
Μουσική
Η ηχοληψία έγινε από τον Μίμη Κασιμάτη, ενώ η μουσική σύνθεση της ταινίας γράφτηκε από τον Μάνο Χατζιδάκι. Στην ταινία υπάρχουν δύο πολύ γνωστά κομμάτια του Έλληνα συνθέτη: το "Θάλασσα πλατιά' και το "Μέσα σ' αυτή τη βάρκα", μεταξύ άλλων. Αυτά τα κομμάτια, εντούτοις, ο Χατζιδάκις τα ηχογράφησε πρώτα με τη Νάνα Μούσχουρη, και το αρχικό γύρισμα τελείωσε με τη φωνή της. Ωστόσο, μόλις επέστρεψαν στην Αθήνα, η φωνή αντικαταστάθηκε από τη φωνή της Βουγιουκλάκη.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα έλαβαν χώρα στην Αντίπαρο. Ήταν η πρώτη ελληνική παραγωγή που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου έξω από στούντιο. Το απομονωμένο νησί, λοιπόν, ζούσε εκείνο το διάστημα αποκλειστικά στο ρυθμό και ανταποκρινόταν στις ανάγκες της ταινίας ενώ και ένα τζιπ του Φίνου ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που έφτασε στο νησί.
Βραβεία / Διακρίσεις
Η ταινία βραβεύτηκε με 3 βραβεία στο 1ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ενώ ανάμεσα στις διακρίσεις της, πρέπει να θεωρείται και η συμμετοχή της στο Φεστιβάλ Καννών, το 1961.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1960 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ελληνικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα
Fuciliere (αντιτορπιλικό, 1938)
Περιγραφή
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε δύο πυργίσκους, έναν στην πλώρη μπροστά από την υπερκατασκευή, καθώς και έναν ακόμη στην πρύμνη. Υπήρχε επίσης ένα πυροβόλο των 120 mm που μπορούσε να βάλει βλήματα φωτισμού/κατάδειξης στόχων. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν οκτώ πυροβόλα των 20 mm, ενώ ο οπλισμός συμπληρώνονταν από δύο τρίδυμους τορπιλοσωλήνες των 533 mm εγκατεστημένους στο μέσον του πλοίου. Παρόλο που δεν ήταν εφοδιασμένα με σύστημα σόναρ για ανθυποβρυχιακό πόλεμο, τα πλοία της κλάσης αυτής διέθεταν ζεύγος εκτοξευτών βομβών βυθού. Μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν έως και 48 νάρκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Soldati Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Γιώργος Θεοδότου
Ο Γιώργος Θεοδότου (1 Ιανουαρίου 1974) είναι Κύπριος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός.
Βιογραφικό
Ο Θεοδότου γεννήθηκε την 1 Ιανουαρίου του 1974 στην Αμμόχωστο και έχει ύψος 173 εκ. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από την Ε.Π.Α. Λάρνακας και το 1994 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ Λάρνακας.Το 2000 έκανε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του όταν αποκτήθηκε από την Ομόνοια Λευκωσίας.
Στην ομάδα της Λευκωσίας κέρδισε άμεσα θέση βασικού και έμεινε για οκτώ χρόνια έχοντας αρκετές γεμάτες σεζόν και πανηγυρίζοντας μια πλειάδα τίτλων μέχρι την καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο του 2008 όταν αποφάσισε να συνεχίσει στην Ανόρθωση Αμμοχώστου με την οποία πανηγύρισε την ιστορική έξοδο στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ.
Ο Θεοδότου ήταν επίσης διεθνής με την Εθνική ομάδα της Κύπρου. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του το 1996. Έχει συνολικά 70 συμμετοχές με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΚ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΠΑ Λάρνακας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Μάρκος Αντώνιος Κρητικός
Ο Μάρκος Αντώνιος, ο επονομαζόμενος ειρωνικά Κρητικός εξ αιτίας του ταπεινωτικού θανάτου του, υπήρξε Ρωμαίος πατρίκιος που έλαβε διάφορα δημόσια αξιώματα (με σημαντικότερο αυτό του πραίτορα) κατά τις πρώτες δεκαετίες του 1ου αι. π.Χ. Ήταν γιος του Μάρκου Αντώνιου του Ρήτορα, πραίτορα της Ρώμης και ακολούθως επάρχου της Κιλικίας, και πατέρας του πιο διάσημου Μάρκου Αντώνιου, υπάτου της Ρώμης και μέλους της Β' Τριανδρίας που ανέλαβε τις τύχες της Δημοκρατίας μετά τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα.
Ο Πλούταρχος τον περιγράφει ως άξιο άνδρα που φημιζόταν για τη γενναιοδωρία του, μολονότι δεν ήταν ιδιαίτερα πλούσιος. Γι' αυτό το λόγο, η διαχείριση των οικονομικών του βρισκόταν υπό τη διαρκή επιτήρηση της συζύγου του Ιουλίας, ξαδέλφης του Ιούλιου Καίσαρα. Αναφέρει μάλιστα το εξής περιστατικό: Κάποια στιγμή ένας φίλος τού ζήτησε δανεικά, αλλά ο Μάρκος Αντώνιος αδυνατούσε να τον βοηθήσει. Απέσπασε όμως με τέχνασμα μια ασημένια λεκάνη από το νοικοκυριό του, με τέτοιο τρόπο ώστε να μην τον καταλάβει η Ιουλία, και την έδωσε στο φίλο του για να την πουλήσει και να βρει τα χρήματα. Όταν τελικά η σύζυγός του ανακάλυψε την απουσία της λεκάνης και άρχισε να τιμωρεί τους σκλάβους του σπιτιού, πιστεύοντας πως κάποιος την είχε κλέψει, παραδέχθηκε ότι αυτός ευθύνεται και παρακάλεσε για συγχώρεση.
Το 73 π.Χ., αμέσως μετά τη θητεία του ως πραίτορα κι αφού είχε κάποιες επιτυχίες εναντίον της πειρατείας στην Ισπανία, στάλθηκε από τη Σύγκλητο στην Ανατολική Μεσόγειο με εξουσίες ανθυπάτου για να πατάξει τους Κίλικες και Κρήτες πειρατές. Κανονικά μια τέτοια αποστολή θα έπρεπε να ανατεθεί σε ύπατο, όμως εκείνη τη χρονιά οι ύπατοι έπρεπε να βρίσκονται στην Ιταλία για να αντιμετωπίσουν την πολύ σοβαρότερη απειλή του Σπάρτακου, επομένως προτιμήθηκε ένας απερχόμενος πραίτορας. Τελικά αντί να επιτελέσει το έργο που του είχε ανατεθεί, ο Μάρκος Αντώνιος άρχισε να λειτουργεί ο ίδιος ως πειρατής, χρησιμοποιώντας την εξουσία του για να επιβάλει βαρύτατες εισφορές στις υποτελείς πόλεις. Η δράση του τερματίσθηκε όταν Κρήτες πειρατές τον αιχμαλώτισαν και τον φυλάκισαν στο νησί τους, όπου πέθανε έγκλειστος το 72 ή 71 π.Χ.
Παραπομπές
Αντωνιος Κρητικος Αντωνιος Κρητικος Κατηγορία:Ρωμαίοι πραίτορες
Κομητεία Στοκχόλμης
Η Κομητεία Στοκχόλμης (Stockholms län) είναι κομητεία της Σουηδίας στις ακτές της Βαλτικής Θάλασσας. Συνορεύει με την Κομητεία Ουψάλας και την Κομητεία Σόντερμανλαντ. Συνορεύει επίσης με τη λίμνη Μέλαρεν και τη Βαλτική Θάλασσα. Η πόλη της Στοκχόλμης είναι η πρωτεύουσα της Σουηδίας. Η κομητεία της Στοκχόλμης χωρίζεται από τις ιστορικές επαρχίες του Ούπλαντ και του Σόντερμανλαντ.
Περισσότερο από το ένα πέμπτο του σουηδικού πληθυσμού ζει στο νομό. Η κομητεία της Στοκχόλμης είναι επίσης μία από τις στατιστικές εθνικές περιοχές, σύμφωνα με την ονοματολογία εδαφικών στατιστικών μονάδων εντός της ΕΕ. Με περισσότερους από δύο εκατομμύρια κατοίκους, η Στοκχόλμη είναι η πιο πυκνοκατοικημένη κομητεία της Σουηδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στοκχολμη
Γεώργιος Καραϊσκάκης Καρδίτσας
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης είναι οικισμός στην Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γενικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης βρίσκεται κοντά στα βόρια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων σε υψόμετρο 170 μέτρα και είναι κτισμένος στην ανατολική όχθη του ποταμού Πάμισου που τον διαχωρίζει από το Μουζάκι ενώ δίπλα και ανατολικά είναι το Μαυρομμάτι. Απέχει περίπου 27 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Καρδίτσα. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην κοινότητα Μαυρομματίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Μαυρομμάτι και τη Μονή Αγίου Γεωργίου αποτελούν την κοινότητα Μαυρομματίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μουζακίου του Δήμου Μουζακίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφηκαν 394 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Βασιλική του Αγίου Πνεύματος (Φλωρεντία)
Ο Ναός του Αγίου Πνεύματος στη Φλωρεντία (ιταλ. Basilica di Santo Spirito di Firenze) είναι Ρωμαιοκαθολικός Χριστιανικός ναός σε ρυθμό βασιλικής στην περιοχή Ολτράρνο, με πρόσοψη στην ομώνυμη πλατεία. Το εσωτερικό του αποτελεί ένα από τα εξέχοντα παραδείγματα αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής.
Οι απαρχές
Η έκταση για έναν ναό των Αυγουστινιανών με κοινόβιο δωρήθηκε από τους Σπετσιάλε και Ακόλτι στον Αλδεβραντίνο, εκπρόσωπο Αυγουστινιανών από το Αρτσέτρι, το 1250. Η έκταση αυτή βρισκόταν στη νότια όχθη του Άρνου, εντός των τειχών της Φλωρεντίας του 1173-1175, αλλά σε σχεδόν ακατοίκητη περιοχή. Η περιοχή έγινε περισσότερο προσβάσιμη με την κατασκευή της Γέφυρας της Αγίας Τριάδας το 1252. Οι Αυγουστινιανοι άρχισαν την ανέγερση του ναού και του κοινοβίου το ίδιο έτος ενσωματώνοντας έναν παλαιό ναό του Αγίου Ρωμύλου στο συγκρότημα. Αρχικώς ήταν αφιερωμένο στην Παναγία, τους Αγίους Πάντες και το Άγιο Πνεύμα, αντικαθιστώντας μέχρι το τέλος του αιώνα τους Αγίους Πάντες με τον Ευαγγελιστή Ματθαίο.
Οι ναοί και τα κοινόβια των επαιτικών ταγμάτων ανεγείροντο με την οικονομική υποστήριξη του κεντρικού κοινού ταμείου, που παρέσχε πόρους για τον ναό το 1267 και από το 1292 έως το 1301.
Το κοινόβιο του Αγίου Πνεύματος έγινε κέντρο λόγιων δραστηριοτήτων και αναγνωρίσθηκε το 1284 ως Studium Generale (ουσιαστικά ένα μεσαιωνικό πανεπιστήμιο) του Τάγματος του Αγίου Αυγουστίνου.
Το 1301 αγοράσθηκαν σπίτια ώστε να γίνει μια πλατεία μπροστά από τον ναό, η σημερινή Πλατεία του Αγίου Πνεύματος (Piazza Santo Spirito). Το 1310 ο ναός είχε επτά Άγιες Τράπεζες και μερικά παρεκκλήσια. Περισσότερα παρεκκλήσια ανεγέρθηκαν κατά τα επόμενα εκατό έτη. Μια τοιχογραφία με θέμα τη Σταύρωση και τον Μυστικό Δείπνο αγιογραφήθηκε από τον Αντρέα Ορκάνια και τα μέλη του εργαστηρίου του κατά τη δεκαετία του 1360.
Το κοινόβιο συνδέεται με τις απαρχές του ουμανισμού στη Φλωρεντία. Μία από τις ομάδες των ουμανιστών, υπό τον Βοκάκιο, συγκεντρώθηκε σε αυτό τις δεκαετίες του 1360 και του 1370. Με τον θάνατό του Βοκάκιου το 1375 η μονή κληρονόμησε τη συλλογή βιβλίων του. Μετά το 1380 ένας άλλος κύκλος ουμανιστών είχε καθημερινές συναντήσεις στο κελλί του Λουίτζι Μαρσίλι (Luigi Marsili, 1342-1394). Ο Μαρσίλι είχε σπουδάσει φιλοσοφία και θεολογία στα Πανεπιστήμια της Πάδοβας και των Παρισίων. Στη Πάδοβα συνάντησε τον Πετράρχη το 1370 και αργότερα συνδέθηκε φιλικά με τον Βοκάκιο. Σε αυτή την ομάδα συμμετείχε και ο Κολούτσιο Σαλουτάτι (1331-1406), καγκελάριος της Φλωρεντίας από το 1375, που σύντομα έγινε η κεντρική μορφή του κύκλου. Ο σημαντικότερος από τους μαθητές του Σαλουτάτι ήταν ο Λεονάρντο Μπρούνι, μετέπειτα επίσης καγκελάριος της Φλωρεντίας, ενώ μέλος του ίδιου κύκλου ήταν και ο Νικολό ντε Νικολί, συνεργάτης του Κόζιμου των Μεδίκων.
Ο Ναός του Αγίου Πνεύματος, το Σάντο Σπίριτο όπως το αποκαλούσαν και το αποκαλούν σε συντομία οι Φλωρεντίνοι, ήταν ο τόπος όπου έλαβαν χώρα αρκετά δραματικά συμβάντα την περίοδο της πολιτικής αστάθειας τη δεκαετία του 1370. Ως η μόνη περιοχή της πόλεως στη νότια όχθη του Άρνου, το sieste (δηλαδή το διαμέρισμα) του Σάντο Σπίριτο ήταν χωρικά και πολιτικά χωρισμένο από την υπόλοιπη Φλωρεντία. Μεταξύ των κατοίκων του συγκαταλέγονταν εξέχουσες και παλαιές οικογένειες της πόλεως, όπως οι Καππόνι, οι Σοντερίνι και οι Φρεσκομπάλντι, αλλά και μερικοί από τους φτωχότερους ανειδίκευτους εργάτες. Αυτό το ασταθές μείγμα έδινε την εικόνα ενός μέρους έτοιμου για εξέγερση.
Μία από τις πλέον συνταρακτικές πολιτικές δολοφονίες στην ιστορία της Δημοκρατίας της Φλωρεντίας έγινε μπροστά στη θύρα του ναού τον Νοέμβριο του 1370, όταν ο Σάντρο ντα Κουαράτα (Sandro da Quarata), επιφανές μέλος της φατρίας των Ρίτσι, δολοφονήθηκε κατά την έξοδό του από τον ναό μετά τη Θεία Λειτουργία. Στα γεγονότα που οδήγησαν στην Εξέγερση των Τσιόμπι, η μονή δέχθηκε επίθεση από εξεγερμένους στις 22 Ιουνίου 1378, αλλά την υπεράσπισαν οι δυνάμεις που ήταν πιστές στη διοίκηση. Οι ανακρίσεις των συνωμοτών που συνελήφθησαν στις 19 Κουλίου υποδεικνύουν ότι η σχεδιασμένη εξέγερση θα γινόταν σε τέσσερα ξεχωριστά μέρη, με τη μεγαλύτερη, με τη συμμετοχή χιλίων ανδρών, να λαβαίνει χώρα έξω από τον Ναό του Αγίου Πνεύματος.
Μετά τη νίκη της Φλωρεντίας επί του Μιλάνου το 1397 ανήμερα της εορτής του Αγίου Αυγουστίνου (28 Αυγούστου), η φλωρεντινή διοίκηση (σινιορία) απεφάσισε να χτίσει νέο ναό για να τιμήσει τον άγιο, θέτοντάς τον υπό την προστασία της πόλεως. Παρά την απόφαση αυτή, λίγα έγιναν μέχρι το έτος 1434, όταν εξασφαλίσθηκαν οι υπηρεσίες του Φιλίππο Μπρουνελλέσκι. Τα έργα για τη νέα εκκλησιά προχωρούσαν αργά έως τον Μάρτιο του 1471. Κατά τη διάρκεια αναπαραστάσεως της Καθόδου του Αγίου Πνεύματος (sacra rappresentazione) με τη μορφή «πυρίνων γλωσσών», που διοργανώθηκε προς τιμή της επισκέψεως του Γκαλεάτσο Μαρία Σφόρτσα, ο παλαιός ναός έπιασε φωτιά και έπαθε σημαντικές ζημιές, όπως και μέρος της μονής.
Ο νέος ναός
thumb|Το μπαρόκ επιστέγασμα πάνω από την κύρια Αγία Τράπεζα thumb|Το κωδωνοστάσιο του ναού Ο Φιλίππο Μπρουνελλέσκι είχε αρχίσει σχέδια για τον νέο ναό ήδη από το 1428. Αλλά οι πρώτες κολόνες του παραδόθηκαν το 1446, μόλις δέκα ημέρες πριν από τον θάνατό του. Μετά τον θάνατο του Μπρουνελλέσκι οι εργασίες συνεχίσθηκαν από τους μαθητές του Αντόνιο Μανέττι, Τζοβάννι ντα Γκαϊόλε και Σάλβι ντ' Αντρέα. Ο τελευταίος ήταν υπεύθυνος και για την κατασκευή του τρούλου.
Αντίθετα με τη Βασιλική του Αγίου Λαυρεντίου, όπου οι ιδέες του Μπρουνελλέσκι δεν εφαρμόσθηκαν, εδώ τα σχέδιά του ακολουθήθηκαν αρκετά πιστά, τουλάχιστον στο επίπεδο του εδάφους και έως αυτό των κιονοστοιχιών. Το σχήμα λατινικού σταυρού (σταυροειδής βασιλική) είναι τέτοιο, ώστε να καθιστά ευκρινέστερο τον διάκοσμο του πλέγματος των κιόνων. Η αντίθεση μεταξύ του κυρίως ναού και του κάθετου κλίτους (transept), που προκάλεσε τόση δυσκολία στη Βασιλική του Αγίου Λαυρεντίου, εδώ έχει αποφευχθεί. Τα παράπλευρα παρεκλήσια, σαράντα συνολικά, είναι ισομεγέθη, έχουν τη μορφή κόγχης και διατρέχουν ολόκληρη την περίμετρο του εσωτερικού χώρου.
thumb|right|Η τραπεζαρία της παλαιάς μονής με τις νωπογραφίες του [[Ορκάνια]] Ωστόσο, η πρόσοψη του σχεδίου του Μπρουνελλέσκι δεν κτίσθηκε ποτέ. Το 1489 κτίσθηκαν στα αριστερά του ναού ένα περίστυλο προαύλιο και ένα οκταγωνικό σκευοφυλάκιο, σε σχέδια του Σιμόνε ντελ Πολλαϊόλο («Il Cronaca») και του Τζουλιάνο ντα Σανγκάλλο, αντιστοίχως. Μια θύρα ανοίχθηκε σε ένα παρεκκλήσιο, ώστε να τα συνδέει με τον ναό. Το σκευοφυλάκιο φιλοξενεί ένα έργο με θέμα «Ο Άγιος Φιάκριος θεραπεύει τους αρρώστους» (1597) του προσωπογράφου Αλεσσάντρο Αλλόρι (1596), που παραγγέλθηκε ως αφιέρωμα από τη Χριστίνα της Λωρραίνης.
Το 1601 προστέθηκε ένα επιστέγασμα σε ρυθμό μπαρόκ με χρωματιστά μάρμαρα από τους Τζοβάννι Μπαττίστα Κατσίνι και Γκεράρντο Σιλβάνι πάνω από την κύρια Αγία Τράπεζα. Ο ναός παρέμενε ωστόσο αδιακόσμητος μέχρι τον 18ο αιώνα, όταν σοβατίστηκαν οι τοίχοι. Το εσωτερικό της προσόψεως είναι έργο του Σάλβι ντ' Αντρέα και φέρει ακόμα την αρχική υαλογραφία της Πεντηκοστής που σχεδίασε ο Περουτζίνο. Το κωδωνοστάσιο (1503) σχεδίασε ο Μπάτσιο ντ' Ανιόλο.
Τα παρεκκλήσια
Ο ναός έχει σήμερα 38 παράπλευρα παρεκκλήσια (τα δύο από τα αρχικά 40 μετατράπηκαν σε θύρες), τα οποία φιλοξενούν αξιοσημείωτο αριθμό έργων τέχνης. Το σημαντικότερο είναι το Παρεκκλήσιο της οικογένειας Μπίνι-Καππόνι, που διακοσμείται με τη ζωγραφιά «Η Αγία Μόνικα καθιερώνουσα τον Κανόνα των Αυγουστινιανών καλογραιών», έργο πιθανότατα του Φραντσέσκο Μποττιτσίνι. Τα παρεκκλήσια των Κορμπινέλλι φιλοξενούν έργα του Αντρέα Σανσοβίνο, του Κόζιμο Ροσσέλλι και των Ντοννίνο και Ανιόλο ντελ Ματσιέρε.
Στα παρεκκλήσια του κάθετου κλίτους υπάρχουν έργα κόγχης του Φιλιππίνο Λίππι. Εκεί υπάρχει και ένα αναλόγιο χορωδίας, από όπου οι μαρκησίες των Φρεσκομπάλντι μπορούσαν να συμμετέχουν στις ακολουθίες έξω από τα αδιάκριτα μάτια του πλήθους.
Κατάλογος των παρεκκλησίων και έργων τέχνης τους
Τα 38 παρεκκλήσια με τα αξιοσημείωτα έργα τέχνης του καθενός τους δίνονται στον ακόλουθο πίνακα :
Τα περιστύλια και το Cenacolo
Το μοναστήρι είχε δύο περιστύλια, το «Περιστύλιο των νεκρών» (Chiostro dei Morti) και το «Μέγα περιστύλιο» (Chiostro Grande). Το πρώτο οφείλει την ονομασία του στον μεγάλο αριθμό των ταφόπλακων που κοσμούν τους τοίχους του και κτίσθηκε περί το 1600 από τον αρχιτέκτονα Αλφόνσο Παρίτζι τον νεότερο. Το δεύτερο περιστύλιο κτίσθηκε το 1564-1569 από τον Μπαρτολομέο Αμμαννάτι σε κλασικιστικό ρυθμό.
Παραπομπές
Αγιου Πνευματος Φλωρ Βασιλικη Αγιου Πνευμ Βασιλικη Αγιου Πνευματος Φλωρ
Κρύα Βρύση Λάρισας
Η Κρύα Βρύση είναι χωριό του Νομού Λάρισας και απέχει 19 χιλιόμετρα από τη Λάρισα. Πρόκειται για έναν μικρό οικισμό ο οποίος δημιουργήθηκε γύρω στο 1920-1930 και έχει 14 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Οι κάτοικοι του είναι γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Το χωριό βρίσκεται στους πρόποδες λόφου, όπου αφθονούν οι λαγοί, και έχει τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα του Αγίου Γεωργίου και το Πάσχα. Το χωριό υπάγεται διοικητικά στο γειτονικό χωριό, το Μαυροβούνι Λάρισας.
Ιστορία
Η Κρύα Βρύση, κατοικήθηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1920, καθώς η κυβέρνηση Γούναρη παραχώρησε στους Σαρακατσαναίους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, αλλά και σε Σαρακατσάνους που προήλθαν από άλλες περιοχές της χώρας, ορισμένες εκτάσεις αλλά και βοσκοτόπια. Στην αρχή, το χωριό προορίζοταν να γίνει τόπος συγκέντρωσης προσφύγων της Μικράς Ασίας, αλλά για το σκοπό αυτό επιλέχθηκαν τελικά τα γειτονικά Βούναινα, όπου εγκαταστάθηκαν πολλοί Καππαδόκες και Καραμανλήδες.
Τη δεκαετία του 1960, η κυβέρνηση Καραμανλή, έδωσε επιπλέον εκτάσεις στις οικογένειες της Κρύας Βρύσης, και με αυτόν τον τρόπο το χωριό μεγάλωσε και έφτασε να αριθμεί σχεδόν 150 κατοίκους κατά την απογραφή του 1961. Το 1972 ξεκίνησε η οικόδομηση του Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου, και ένα χρόνο αργότερα αποπερατώθηκε. Εκείνη την περίοδο το χωριό πλησίασε τους 200 κατοίκους, και έκτοτε ο πληθυσμός του ακολουθεί ραγδαία μείωση, κυρίως λόγω της αστικοποίησης, αλλά και του υπέργηρου πληθυσμού που απέμεινε στο χωριό.
Σήμερα, η Κρύα Βρύση είναι ένα μικρό χωριό που σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις (2017) δεν ξεπερνά τους 6 με 7 κατοίκους. Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1992
Το 33ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 6-15 Νοεμβρίου 1992. right
Συμμετοχές ταινιών μεγάλου μήκους
1992
Γονόρροια
Η γονόρροια (ή βλεννόρροια) είναι κοινό σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα που οφείλεται σε λοίμωξη από το βακτήριο Ναϊσσέρια γονορροϊκή (Neisseria gonorrhoeae). Αυτοί οι κόκκοι είναι ενδοκυτταρικοί και εμφανίζονται συνήθως σε ζεύγη σε σχήμα κόκκων καφέ.
Τρόπος Μόλυνσης
Ο κύριος τρόπος μετάδοσης της γονορροια είναι με την σεξουαλική επαφή. Το στοματικό σεξ (προς άντρα) μπορεί να οδηγήσει σε φαρυγγικές λοιμώξεις ενώ το στοματικό σεξ σε γυναίκα με λοίμωξη, δεν μεταδίδει συνήθως την νόσο.
Θεραπεία
Η θεραπεία είναι συνήθως με κεφτριαξόνη (Rocephin), καθώς έχει αναπτυχθεί αντοχή σε πολλά από τα φάρμακα που χρησιμοποιούνταν προηγουμένως. Δίνεται συνήθως σε συνδυασμό με αζιθρομυκίνη ή δοξυκυκλίνη, καθώς η γονόρροια μπορεί να συνυπάρχει με χλαμύδια, η οποία δεν θεραπεύεται με κεφτριαξόνη. Παρόλα αυτά έχει αρχίσει να εμφανίζεται αντοχή και σε αυτό το φάρμακο.
Επιδημιολογία
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας υπολογίζει ότι λαμβάνουν χώρα περίπου 62 εκατομμύρια περιπτώσεις λοίμωξης από γονόρροια κάθε χρόνο. Το 2010 προκάλεσε περίπου 900 θανάτους, σε σχέση με τους 1.100 το 1990. Στις Η.Π.Α. το κέντρο ελέγχου νοσημάτων υπολογίζει ότι κάθε χρόνο λαμβάνουν χώρα 820.000 νέα περιστατικά, από τα οποία 570.000 στις ηλικίες 15 με 24. Το 2011, καταγράφηκαν στις ΗΠΑ 321.849 περιστατικά. Είναι το δεύτερο συχνότερο βακτηριακό σεξουαλικώς μεταδιδομένο νόσημα μετά τα χλαμύδια. Μετά την επιβολή προγράμματος ελέγχου της γονόρροιας την δεκαετία του 1970, η επίπτωση γονόρροιας μειώθηκε κατά 74% (περίοδος 1974-1997).
Sony
Η Sony (πλήρες όνομα: Sony Corporation, (ソニー株式会社, Sonī Kabushiki Gaisha, Σόνιι Καμπούσικι-Γκάισ'α) είναι ένας παγκόσμιος όμιλος επιχειρήσεων που ιδρύθηκε στις 7 Μαΐου 1946 από τους Μασάρου Ιμπούκα και Ακίο Μορίτα με έδρα το Τόκυο. Η εταιρία της Sony είναι η μητρική εταιρεία του ομίλου Sony και συμμετέχει στην επιχείρηση μέσω έξι λειτουργούντων τμημάτων της - ηλεκτρονική, μουσική, παιχνίδια, εικόνες, οικονομικές υπηρεσίες και άλλα. Σαν κατασκευαστής ημιαγωγών, η Sony είναι παγκοσμίως μεταξύ των 20 μεγαλύτερων πωλητών ημιαγωγών.Στην Ελλάδα η Sony δραστηριοποιείται από το 1992.
Είναι και επιχειρηματική μονάδα ηλεκτρονικών ειδών και δραστηριοποιείται στις τέσσερις λειτουργικές συνιστώσες της: ηλεκτρονικά (προϊόντα AV, πληροφορικής και επικοινωνιών, ημιαγωγοί, βιντεοπαιχνίδια, υπηρεσίες δικτύου και ιατρικές επιχειρήσεις), κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές, μουσική (δισκογραφικές και μουσικές εκδόσεις) και χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες (τραπεζικές και ασφαλιστικές). Αυτά κάνουν τη Sony μία από τις πιο ολοκληρωμένες εταιρείες ψυχαγωγίας στον κόσμο. Η ομάδα αποτελείται από τις Sony Corporation, Sony Pictures, Sony Mobile, Sony Interactive Entertainment, Sony Music, Sony Financial Holdings και άλλα.
Η Sony είναι από τους ηγέτες των ημιαγωγών πωλήσεων και από το 2016, ο πέμπτος μεγαλύτερος κατασκευαστής τηλεόρασης στον κόσμο μετά τις Samsung Electronics, LG Electronics, TCL και Hisense.
Το σημερινό σύνθημα της εταιρείας είναι Be Moved. Τα προηγούμενα συνθήματά τους ήταν το One and Only (1980-1982), είναι μια Sony (1982-2002), όπως καμία αλλή (2005-2009) και make.believe (2009-2014).
Η Sony έχει μια στενή σχέση με την Sumitomo Mitsui Financial Group (SMFG) keiretsu, διάδοχο του Mitsui keiretsu.
Τόκιο Τσουζίν Κόγκγιο
Η Sony ξεκίνησε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1946, ο Masaru Ibuka ξεκίνησε ένα ηλεκτρονικό κατάστημα σε ένα πολυκατάστημα στο Τόκιο. Η εταιρεία ξεκίνησε με κεφάλαιο ύψους 190.000 και συνολικά οκτώ υπαλλήλους. Τον Μάιο του 1946, η Ibuka προσχώρησε από τον Akio Morita για να ιδρύσει μια εταιρεία που ονομάζεται Tokyo Tsushin Kogyo 東京 通信 工業 (Τεχνολογία Τηλεπικοινωνιών Τόκιο). Η εταιρεία δημιούργησε την πρώτη μαγνητοταινία της Ιαπωνίας, που ονομάζεται Type-G. Το 1958, η εταιρεία άλλαξε το όνομά της σε "Sony".
Ονομα
Όταν η εταιρία Τόκιο Τσούσιν Κόγκιο αναζητούσε ένα ρομαντισμένο όνομα για να το χρησιμοποιήσει για να εμπορευθούν οι ίδιοι, σκεπτόταν να χρησιμοποιει τα αρχικά του, το TTK. Ο πρωταρχικός λόγος δεν ήταν ότι η σιδηροδρομική εταιρεία Tokyo Kyuko ήταν γνωστή ως TTK. Η εταιρεία χρησιμοποίησε περιστασιακά το ακρωνύμιο "Totsuko" στην Ιαπωνία, αλλά κατά την επίσκεψή του στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Morita ανακάλυψε ότι οι Αμερικανοί είχαν πρόβλημα να προδώσουν αυτό το όνομα. Ένα άλλο πρώιμο όνομα που δοκιμάστηκε για λίγο ήταν το "Tokyo Teletech" μέχρι ο Akio Morita ανακάλυψε ότι υπήρχε μια αμερικανική εταιρεία που ήδη χρησιμοποιεί την Teletech ως εμπορικό σήμα.
Το όνομα "Sony" επιλέχθηκε για το εμπορικό σήμα ως μείγμα δύο λέξεων. Ο ένας ήταν η λατινική λέξη "sonus", η οποία είναι η ρίζα της ηχητικής και ηχητικής, και η άλλη ήταν "sonny", ένας κοινός όρος αργαλειού που χρησιμοποιήθηκε στην Αμερική το 1950 για να καλέσει ένα νεαρό αγόρι. Στη δεκαετία του 1950, η Ιαπωνία "sonny boys" ήταν μια δανέζικη λέξη στα ιαπωνικά, η οποία περιελάμβανε έξυπνους και ευφάνταστους νέους άνδρες, τους οποίους θεωρούσαν οι ίδιοι οι ιδρυτές της Sony Akio Morita και Masaru Ibuka.
Το πρώτο προϊόν με το εμπορικό σήμα Sony, το ραδιόφωνο τρανζίστορ TR-55, εμφανίστηκε το 1955, αλλά το όνομα της εταιρείας δεν άλλαξε στη Sony μέχρι τον Ιανουάριο του 1958.
Τη στιγμή της αλλαγής, ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστο για μια ιαπωνική εταιρεία να χρησιμοποιεί ρωμαϊκές επιστολές για να γράψει το όνομά της αντί να την γράψει σε kanji. Η κίνηση δεν ήταν χωρίς αντιπολίτευση: η τράπεζα της TTK εκείνη την εποχή, ο Mitsui, είχε έντονα συναισθήματα για το όνομα. Παίρνουν ένα όνομα όπως η Sony Electronic Industries ή η Sony Teletech. Ωστόσο, ο Akio Morita ήταν σταθερός, καθώς δεν ήθελε το όνομα της εταιρείας να συνδέεται με κάποια συγκεκριμένη βιομηχανία. Τελικά, ο πρόεδρος της Ibuka και της Mitsui Bank έδωσε την έγκρισή τους.
Ισλανδοί
Οι Ισλανδοί (ισλανδικά: Íslendingar) είναι μια βόρεια γερμανική εθνότητα και λαός που ζει στην νησιωτική χώρα της Ισλανδίας και μιλούν τα Ισλανδικά.
Sony
Παγκοσμιοποίηση
Σύμφωνα με την Schiffer, το ραδιόφωνο TR-63 της Sony "άνοιξε την αγορά των ΗΠΑ και ξεκίνησε τη νέα βιομηχανία μικροηλεκτρονικής καταναλωτών". Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950, Αμερικανοί έφηβοι είχαν αρχίσει να αγοράζουν φορητά ραδιόφωνα τρανζίστορ σε τεράστιους αριθμούς, συμβάλλοντας στην προώθηση της νεοσύστατης βιομηχανίας από περίπου 100.000 μονάδες το 1955 σε 5 εκατομμύρια μονάδες μέχρι τα τέλη του 1968.
Ισλανδοί
Οι Ισλανδοί ίδρυσαν την Ισλανδία στα μέσα του 930 μ.Χ. όταν συγκλήθηκε το Αλθίνγκι για πρώτη φορά. Η Ισλανδία κατακτήθηκε από τα βασίλεια της Νορβηγίας, της Σουηδίας και της Δανίας αλλά ανέκτησε την πλήρη κυριαρχία και ανεξαρτησία της από την δανική μοναρχία στις 1 Δεκεμβρίου 1918, όταν η Ισλανδία έγινε ανεξάρτητο βασίλειο. Στις 17 Ιουνίου 1944 η μοναρχία καταργήθηκε και ιδρύθηκε η ισλανδική δημοκρατία. Μιλούν τα Ισλανδικά, μια βόρεια γερμανική γλώσσα. Οι περισσότεροι Ισλανδοί είναι λουθηρανοί. Οι ιστορικές καταγραφές, καθώς και οι έρευνες δεοξυριβονουκλεϊκού οξέως (DNA) αποδεικνύουν ότι το 60 με 80% των ανδρών αποίκων ήταν νορβηγικής καταγωγής (κυρίως από την δυτική Νορβηγία) ενώ ένα παρόμοιο ποσοστό γυναικών είχαν γαελική καταγωγή και κατάγονταν από την Ιρλανδία και τη Σκωτία.
Sony
Παγκοσμιοποίηση
Το 1971, ο Masaru Ibuka παρέδωσε τη θέση του προέδρου στον συνιδρυτή του Akio Morita. Η Sony ξεκίνησε μια ασφαλιστική εταιρεία ζωής το 1979, μία από τις πολλές περιφερειακές της επιχειρήσεις. Σε μια παγκόσμια ύφεση στις αρχές της δεκαετίας του 1980, οι πωλήσεις ηλεκτρονικών ειδών μειώθηκαν και η εταιρεία αναγκάστηκε να μειώσει τις τιμές. Τα κέρδη της Sony μειώθηκαν δραματικά. «Έχει τελειώσει για τη Sony», κατέληξε ένας αναλυτής. "Οι καλύτερες μέρες της εταιρείας είναι πίσω από αυτό." Την εποχή εκείνη, ο Norio Ohga ανέλαβε το ρόλο του προέδρου. Ενθάρρυνε την ανάπτυξη του Compact Disc στη δεκαετία του 1970 και του 1980 και του PlayStation στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η Ohga συνέχισε να αγοράζει το CBS Records το 1988 και την Columbia Pictures το 1989, επεκτείνοντας σημαντικά την παρουσία των μέσων ενημέρωσης της Sony. Ο Ohga θα διαδεχτεί τη Morita ως διευθύνων σύμβουλος το 1989. Υπό το όραμα του συνιδρυτή Akio Morita και των διαδόχων του, η εταιρεία επεκτάθηκε επιθετικά σε νέες επιχειρήσεις. Μέρος των κινήτρων για κάτι τέτοιο ήταν η επιδίωξη της «σύγκλισης», η οποία συνδέει την ταινία, τη μουσική και την ψηφιακή ηλεκτρονική μέσω του Διαδικτύου. Αυτή η επέκταση αποδείχθηκε ασύμφορη και ασύμφορη, απειλώντας την ικανότητα της Sony να χρεώνει ένα τίμημα στα προϊόντα της καθώς και το εμπορικό της σήμα. Το 2005, ο Howard Stringer αντικατέστησε τον Nobuyuki Idei ως διευθύνοντα σύμβουλο, σημειώνοντας για πρώτη φορά ότι ένας αλλοδαπός διέθετε μια μεγάλη ιαπωνική εταιρεία ηλεκτρονικών. Η Stringer συνέβαλε στην αναζωογόνηση των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στον τομέα των μέσων μαζικής ενημέρωσης, ενθαρρύνοντας τις μεγάλες επιτυχίες όπως το Spider-Man ενώ κόβουν 9.000 θέσεις εργασίας. Ελπίζει να πουλήσει περιφερειακές επιχειρήσεις.
Ισλανδοί
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλανδοί Κατηγορία:Γερμανικοί λαοί
Sony
Γνωστά προϊόντα
μικρογραφία|Κάμερα της Sony μικρογραφία|Το [[PlayStation 4 της Sony]]
Έργο EYE SEE
Η Sony Corporation συμμετέχει ενεργά στο έργο EYE SEE της UNICEF. Τα εργαστήρια ψηφιακής φωτογραφίας EYE SEE διοργανώνονται για παιδιά στην Αργεντινή, την Τυνησία, το Μάλι, τη Νότια Αφρική, την Αιθιοπία, τη Μαδαγασκάρη, τη Ρουάντα, τη Λιβερία και το Πακιστάν.
Κινητό βιβλιοθήκη της Νότιας Αφρικής
Η Sony βοηθά την Πρωτοβουλία Υποστήριξης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης της Νότιας Αφρικής (SAPESI) μέσω δωρεών από οικονομικούς πόρους και δωρεών βιβλίων για παιδιά στο Πρόγραμμα Κινητής Βιβλιοθήκης της Νότιας Αφρικής.
Το Φιλανθρωπικό Ίδρυμα της Sony
Το Φιλανθρωπικό Ίδρυμα Sony Canada (SCCF) είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που υποστηρίζει τρεις βασικές φιλανθρωπικές οργανώσεις. το Make-A-Wish τον Καναδά, την United Way του Καναδά και το πρόγραμμα EarthDay και ECOKIDS.
Ίδρυμα Sony και You Can
Μετά τις πλημμύρες του Κουίνσλαντ το 2011 και τις βικτοριανές πυρκαγιές της Βικτώριας, η Sony Music κυκλοφόρησε ωφέλιμα άλμπουμ με χρήματα που έθεσε το Sony Foundation. You Can είναι το πρόγραμμα καρκίνου για τη νεολαία του ιδρύματος Sony.
Ανοίξτε το Σχέδιο Crowdsourcing Ideas Planet
Η Sony ξεκίνησε το πρόγραμμα Open Planet Ideas Crowdsourcing, σε συνεργασία με το World Wildlife Fund και την ομάδα σχεδιασμού IDEO.
Στάδιο δρόμου ποδοσφαίρου
Με την ευκαιρία του Παγκόσμιου Κυπέλλου 2014 στη Βραζιλία, η Sony συνεργάστηκε με το streetfootballworld και ξεκίνησε το Street Stadium Stadium Project για την υποστήριξη εκπαιδευτικών προγραμμάτων που βασίζονται στο ποδόσφαιρο στις τοπικές κοινότητες της Λατινικής Αμερικής και της Βραζιλίας. Περισσότερα από 25 Στάδια Οδών αναπτύχθηκαν από την αρχή του έργου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εταιρείες φωτογραφίας της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εταιρείες ηλεκτρονικών της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1946 Κατηγορία:Ιαπωνικά εμπορικά σήματα
Μιχάλης Μενιδιάτης
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μενίδι και ήταν γιος ενός πολύτεκνου φύλακα στη Λαχαναγορά της Αθήνας. Από νεαρή ηλικία άρχισε να παίζει μπουζούκι παρασυρόμενος από ακούσματα κάποιου νυκτερινού κέντρου της Αθήνας. Πρωτοεμφανίστηκε σε λαϊκό πάλκο το 1953 στο κέντρο «Δροσιά» του Δημήτρη Γκίκα στο Μενίδι, όπου εμφανίζονταν και οι Μιχάλης Δασκαλάκης, Τάκης Μπίνης, Γιώργος Λαύκας και Γεράσιμος Κλουβάτος.