cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιλιάδα
Ραψωδία Ρ: Μενελάου ἀριστεία
Γράφει ο Λογγίνος Ίσως, φίλε μου (Κέλσε), να μη φανώ φορτικός παραθέτοντας ένα ακόμη εδάφιο από τον ποιητή, από εκείνα που αφορούν έργα ανθρώπων και τούτο για να καταλάβεις ότι αυτός συνήθως συμβαδίζει με τις ηρωικές αφηγήσεις του. Ομίχλη ξαφνικά και νύχτα αδιάβατη στο ποίημά του εμποδίζει τους Έλληνες μαχητές· τότε λοιπόν, ο Αίας μη ξέροντας τι να κάνει: «ποίησον δ' αἴθρην, δὸς δ' ὀφθαλμοῖσιν ἰδέσθαι·ἐν δὲ φάει καὶ ὄλεσσον, ἐπεί νύ τοι εὔαδεν οὕτως».(Ρ 645-647) Δία πατέρα λέει, σώσε απ΄την ομίχλη τους γιούς των Αχαιών, κάνε αιθρία κι άφησέ μας να δούμε με τα μάτια μας· και σ΄ αιθρία μέσα να μας καταστρέψεις. Πάθος αντάξιο του Αίαντα, στ' αλήθεια, γιατί δεν προσεύχεται να ζήσει (τέτοιο αίτημα θα ήταν κατώτερο του ήρωα), αλλά επειδή μέσα στην απραξία του σκοταδιού δεν μπορεί να διοχετεύσει την ανδρεία του σε καμιά ευγενή πράξη και γι΄αυτό αγανακτεί που μένει άπραγος για τη μάχη και παρακαλεί να έρθει το φως το συντομότερο, ώστε οπωσδήποτε να βρει θάνατο αντάξιο της ανδρείας του, έστω κι αν αντίπαλός του είναι ο Δίας.
Ραψωδία Σ: Η πανοπλία του Αχιλλέα
thumb|left|230px|Ο Θρήνος του Αχιλλέα για τον Πάτροκλο. Πίνακας του [[Πιριντβίζνικι#Μέλη των «Περιπλανώμενων»|Νικολάι Γκαι(1855).]] Όταν ο Αχιλλέας έμαθε τον θάνατο του Πατρόκλου κλαίει· αφού βγήκε η Θέτιδα από τη θάλασσα, τον παρηγορεί και τον συμβουλεύει να απομακρυνθεί από τον πόλεμο, μέχρις ότου του φέρει όπλα από τον Ήφαιστο· με παρακίνηση όμως της Ήρας, άοπλος πλησίασε την τάφρο και παρουσιάζεται στους εχθρούς και, επειδή τον φοβήθηκαν, τρέπονται σε φυγή· και κατά τη φυγή πολλοί σκοτώνονται. Το δε σώμα του Πατρόκλου αφού διέσωσαν οι Μυρμιδόνες, το πλένουν. Ο Ήφαιστος δε για τον Αχιλλέα κατασκευάζει πανοπλία. Οι Τρώες εν τω μεταξύ έχουν εντείνει τις προσπάθειές τους για να πάρουν τον νεκρό κι ο Αχιλλέας, ειδοποιημένος από την Ήρα και σκεπασμένος με την εκτυφλωτική αιγίδα της Αθηνάς, προβάλλει στην τάφρο. Κραύγασε τρεις φορές και οι Τρώες πανικόβλητοι υποχώρησαν. Η ραψωδία ολοκληρώνεται με την εκτενή περιγραφή της ασπίδας του Αχιλλέα που κατασκεύασε ο Ήφαιστος.
Έτσι αφού είπε πήγε στα φυσερά που τα έστρεψε στη φωτιά και τα τα διέταξε να εργάζονται· τα δε φυσερά, είκοσι συνολικά, φυσούσαν στα χωνευτήρια, αφού έβγαζαν κάθε είδους πνοή που φυσούσε ωραία, ώστε άλλοτε μεν, όταν αυτός έσπευδε, να είναι πρόχειρα σ΄ αυτόν, άλλοτε δε πάλι όπως ο Ήφαιστος ήθελε, και συμπληρωνόταν το έργο. Τοποθέτησε δε μέσα στη φωτιά σκληρό χαλκό και κασσίτερο και πολύτιμο χρυσάφι και ασήμι· έπειτα δε τοποθέτησε στον ακμοθέτη μεγάλο αμόνι, πήρε δε στο χέρι του μεγάλο σφυρί και με το άλλο χέρι έπιασε την πυράγρα [Σ 468-477].. Και πρώτα πρώτα κατασκεύασε μεγάλη και γερή ασπίδα τοποθέτησε δε γύρω στεφάνι λαμπρό τρίδιπλο, γυαλιστερό, από την ασπίδα δε κρέμασε αργυρό τελαμώνα· Σ 483-617 πέντε δ' ἄρ' αὐτοῦ ἔσαν σάκεος (πτυχές)]], πάνω δε σ΄αυτή χάραξε πολλά τεχνικά ανάγλυφα με τον καλλιτεχνικό του νου...
Ραψωδία Τ: Μήνιδος ἀπόρρησις
Ο Αχιλλέας παραλαμβάνει τα νέα όπλα του και συγκαλεί συνέλευση των Αχαιών. Συμφιλιώνεται με τον Αγαμέμνονα, αφού και οι δύο παραδέχονται ότι οδηγήθηκαν σε σύγκρουση από θεϊκές παρεμβάσεις και επιστρέφεται η Βρισηίδα, την οποία ο Αγαμέμνονας ορκίζεται ότι δεν είχε αγγίξει. Μετά τη συνέλευση ξαναρχίζει και γενικεύεται ο θρήνος για τον Πάτροκλο. Τέλος ο Αχιλλέας φορά την καινούρια πανοπλία του και ανεβαίνει στο άρμα. Ένα από τα άλογα του προλέγει ότι θα σκοτωθεί από θεό και από άνθρωπο (μόρσιμόν ἐστι θεῶι τε καὶ ἀνέρι ἶφι δαμῆναι - Τ 417).
Ραψωδία Υ: Θεομαχία
Ο Αχιλλέας οδηγεί τους Αχαιούς στη μάχη, στην οποία ο Δίας επιτρέπει να πάρουν μέρος και οι θεοί. Ήρα, Αθηνά, Ποσειδώνας, Ερμής και Ήφαιστος έσπευσαν στα στρατόπεδο των Αχαιών ενώ Άρης, Αφροδίτη, Απόλλων και Άρτεμις τάχθηκαν στο πλευρό των Τρώων. Ο Αχιλλέας μονομαχεί με τον Αινεία, τον οποίο σώζει ο Ποσειδώνας για να μη θυμώσει ο Δίας. Στη συνέχεια ο Αχιλλέας σκορπά τον όλεθρο στους Τρώες και βρίσκεται αντιμέτωπος με τον Έκτορα. Αλλά η Αθηνά και ο Απόλλων αποτρέπουν ένα μοιραίο αποτέλεσμα της μονομαχίας.
Ραψωδία Φ: Μάχη παραποτάμιος
Ο Αχιλλέας εξακολουθεί να εξολοθρεύει τους Τρώες και πολεμά και με τον ποτάμιο θεό Σκάμανδρο που το ρεύμα του είχε γεμίσει με σώματα ζωντανών και νεκρών Τρώων. Σώζεται χάρη στην παρέμβαση του Ποσειδώνα και της Αθηνάς στην αρχή και στη συνέχεια από την Ήρα και τον Ήφαιστο που συγκρούονται στη συνέχεια μεταξύ τους. Η Αθηνά τραυματίζει τον Άρη και χτυπά την Αφροδίτη που ήρθε να τον βοηθήσει και η Ήρα δέρνει την Άρτεμη. Τελικά οι Τρώες, καταδιωκόμενοι από τον Αχιλλέα, κλείνονται στα τείχη.
Ραψωδία Ψ: Ἆθλα ἐπὶ Πατρόκλῳ
Ο Αχιλλέας επιστρέφει στο στρατόπεδο με τον νεκρό του Έκτορα. Ο Πάτροκλος, που το σώμα του είχε φροντίσει η Θέτις να διατηρηθεί ανέπαφο, εμφανίζεται στον ύπνο του Αχιλλέα και ζητά να τον θάψουν επί τέλους γιατί δεν μπορεί να μπει στον Άδη. Και προμαντεύει κι αυτός τον θάνατο του Αχιλλέα κάτω από τα τείχη της Τροίας. Ύστερα το σώμα του Πατρόκλου αποτεφρώνεται και ακολουθούν επιτάφιοι αγώνες εις μνήμην του, με πλούσια βραβεία που αθλοθέτησε ο Αχιλλέας.
Ραψωδία Ω: Λύτρα για τον Έκτορα
«Θυμήσου τον πατέρα σου, όμοιε με τους θεούς, Αχιλλέα, που είναι τόσο γέρος όπως ακριβώς εγώ, στο καταραμένο σκαλοπάτι των γερατιών. Και αλήθεια και εκείνον οι γύρω κάτοικοι που τον περιστοιχίζουν τον βασανίζουν και δεν υπάρχει κανένας για να απομακρύνει το κακό και τον όλεθρο. Αλλά εκείνος τουλάχιστον ακούγοντας πως αυτός είναι ζωντανός και χαίρεται στην ψυχή του και ελπίζει μέρα με τη μέρα ότι θα δει τον γιο του τον αγαπητό να γυρίζει πίσω από την Τροία».[Ω 485-492].
Με τις ικεσίες του παραλαμβάνει τον γιο του, και, αφού τον μετέφερε στην πόλη, τον θάπτει και στη μνήμη του παραθέτει δείπνο.[Ω 1-804]. Ακολουθούν δώδεκα ημέρες θρήνων και προετοιμασιών και τέλος γίνεται η καύση και η ταφή του Έκτορα. Η Ιλιάδα τελειώνει με τον στίχο: ὣς οἵ γ᾽ ἀμφίεπον τάφον Ἕκτορος ἱπποδάμοιο (έτσι έκαναν αυτοί την ταφή του ιπποδαμαστή Έκτορα).
Δακτυλικός εξάμετρος
650px|Μακρό-βραχύ-βραχύ «Μῆνιν ἄειδε, θεά, Πηληιάδεω Ἀχιλῆος».
Νεοελληνικές
Η πρώτη, η πρωταρχική (editio princeps), έκδοση του Ομήρου έγινε στη Φλωρεντία το 1488 από τον Έλληνα Δημήτριο Χαλκοκονδύλη, σε δύο τόμους. Αργότερα, το 1504, ο Άλδος Μανούτιος εξέδωσε τη λεγόμενη Aldina έκδοση του Ομήρου, επίσης σε δύο τόμους.
σε άλλες γλώσσες
(επιλογή)
Γαλλικές
Λεκόντ ντε Λίλ (Leconte de Lisle), 1850
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη  Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Αναστάσιος Α΄ Σιναΐτης
Ο Αναστάσιος (ο λεγόμενος Σιναΐτης) ήταν Χριστιανός επίσκοπος Αντιοχείας κατά τα έτη 561-571 και 593-599.
Ήταν λόγιος, ικανός και εγκρατής. Ασκήτεψε στη Μονή Σινά στις αρχές του 6ου αιώνα. Κατόπιν πήγε στην Αντιόχεια, όπου έγινε «αποκρισάριος» της Εκκκλησίας της Αλεξανδρείας. Το 599, όταν πέθανε ο επίσκοπος Αντιοχείας Δόμνος Γ΄, ο κλήρος και ο λαός ζήτησαν από τον Αναστάσιο να τον διαδεχθεί, εκλέγοντάς τον.
Ο Αναστάσιος ήταν φίλος του επισκόπου Ρώμης Γρηγορίου Α΄ και αντιτάχθηκε μαζί με αυτόν στην εκκλησιαστική πολιτική του Ιουστινιανού, ο οποίος τα τελευταία χρόνια ευνοούσε τους λεγόμενους «αφθαρτοδοκητές», ένα παρακλάδι του Μονοφυσιτισμού. Το 571 ο Αυτοκράτορας Ιουστίνος Β΄ τον έπαυσε και τον εξόρισε στα Ιεροσόλυμα, προφασιζόμενος κατασπατάληση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Ο Αναστάσιος παρέμεινε εκεί, γράφοντας και μελετώντας, μέχρι το 593, οπότε ο Αυτοκράτορας Μαυρίκιος τον κάλεσε και πάλι στον επισκοπικό θρόνο της Αντιόχειας. Τη δεύτερη φορά επισκόπευσε για έξι έτη, καθώς απεβίωσε το 599.
Οι συναξαριστές τον αναφέρουν ως ιερομάρτυρα, αλλά δεν υπάρχουν συγκεκριμένες πληροφορίες για το μαρτύριό του. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 20 Απριλίου.
Θεωρείται ότι έργα του είναι: «Συντακτήριος λόγος προς Αντιοχείς», «εις τους κοιμηθέντας αδελφούς». Όσο για τα έργα «Οδηγός», «περί της Εκκλησιαστικής Συνάξεως», «περί του μη μνησικακείν» φαίνεται ότι του αποδόθηκαν εσφαλμένα, καθώς συχνά συγχεόταν και συγχέεται με τον διάδοχό του.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Αντιοχείας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Πόντος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πόντος είναι γνωστή μία θεότητα που προσωποποιούσε την ανοικτή θάλασσα.
Σύμφωνα με τη μυθολογία
Ο Πόντος αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στις κοσμογονικές και θεογονικές γενεαλογίες (π.χ. Θεογονία Ησιόδου, 116), στις οποίες μνημονεύεται ως γιος της αρχέγονης θεότητας Γαίας και του Αιθέρος είτε μόνο της Γαίας από παρθενογένεση. Με τη σειρά του, ο Πόντος ζευγάρωσε με τη Γαία και απέκτησαν 5 παιδιά: τον Νηρέα, τον Θαύμαντα, τον Φόρκυ, την Κητώ και την Ευρυβία. Εξάλλου, από τη Θάλασσα ο Πόντος έγινε πατέρας των Τελχίνων. Αργότερα, ο Πόντος επισκιάσθηκε από τον εντονότερα επικαλούμενο Τιτάνα Ωκεανό.
Γενεαλογικό δένδρο
Ελληνικές θαλάσσιες θεότητες
Πηγές
Ποντος
Κλήτα
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κλήτα (στην ιωνική διάλεκτο Κλήτη) είναι γνωστή μία από τις δύο Χάριτες στην τοπική παράδοση της Λακωνίας (η άλλη ήταν η Φάεινα). Ιερό αφιερωμένο στις δύο αυτές Χάριτες υπήρχε πάνω στον δρόμο που οδηγούσε από τις Αμύκλες στη Σπάρτη, όχι μακριά από τον ναό της «Κορυθαλίας Αρτέμιδος».
Πηγή
Κλητα
Γιάννης Σπανουδάκης
Ο Γιάννης Σπανουδάκης (Χανιά, 1931 - Αθήνα, 10 Ιουνίου 2010) ήταν αθλητής αλλά και ταυτόχρονα προπονητής καλαθοσφαίρισης. Ασχολήθηκε και με το στίβο στο άθλημα του ακόντιου.
Βιογραφία
Υπήρξε μαθητής του Μπομ Κούζι και εφάρμοσε πολλές από τις προπονητικές μεθόδους του στα ελληνικά γήπεδα.
Αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό ως παίκτης-προπονητής και κατέκτησε 2 πρωταθλήματα Ελλάδος (1949, 1960), τα οποία ήταν και τα 2 πρώτα του Ολυμπιακού. Επίσης αγωνίστηκε στο ιταλικό πρωτάθλημα με τη φανέλα της Βίρτους Μπολόνια και της Μοτομορίνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του ακοντισμού Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952
Digimon Adventure
Πλοκή
Ξεκινώντας για το ταξίδι τους, τα παιδιά αρχίζουν την αναζήτηση, για έναν δρόμο προς το σπίτι. Στη συνέχεια μαθαίνουν ότι είναι οι "DigiDestined", δηλαδή τα εκλεκτά παιδιά που επιλέχθηκαν για να συνεργαστούν με τα Digimon, και είναι η μόνη ελπίδα για την καταστροφή του κακού. Ο ένοχος αποκαλύπτεται και είναι ο Devimon, ο οποίος έστειλε τα Μαύρα Γρανάζια (Black Gears) που κάνουν πλύση εγκεφάλου στα Digimon που τους ενσωματώνονται. Στην συνέχεια, αρχίζει η στόχευση κατά του T.K. και του Patamon, καθώς και οι δύο έχουν την πιο αποτελεσματική δύναμη εναντίον του. Ευτυχώς, ο Patamon εξελίσσεται σε Angemon και τον νικά με το κόστος της δικιάς του ζωής. Ωστόσο, ο Devimon είναι απλά μόνο ένα πιόνι σε μια μεγαλύτερη απειλή, αναγκάζοντας τους DigiDestined να κινηθούν σε όλο τον ψηφιακό κόσμο.
Ο μυστηριώδης Gennai έρχεται σε επαφή τα παιδιά και τους ενημερώνει ότι θα πρέπει να ταξιδεύσουν στην ήπειρο διακομιστή για να ανακτήσουν τα αντικείμενα γνωστά ως εμβλήματα (Crests), τα οποία θα ενδυναμώσουν περαιτέρω τους εταίρους τους Digimon, με σκοπό να αντιμετωπίσουν τον κακό Etemon και τα τσιράκια του. Μετά από περισσότερες δοκιμασίες, κάθε DigiDestined ανακτεί το προορισμένο Crest του και νικούν τον Etemon όταν το Digimon συνεργάτης του Τai, Agumon, καταφέρνει να εξελιχθεί σε ένα νέο επίπεδο. Μετά την ήττα του Etemon, ο Tai και ο Agumon (ως ασθενέστερο Koromon) στέλνονται πίσω στον ανθρώπινο κόσμο, όπου ο Tai επανασυνδέεται με τη μικρότερη αδελφή του Kari. Όταν ο Tai λαμβάνει ένα μήνυμα από τον Izzy, τότε συνειδητοποιεί ότι πρέπει να επιστρέψει, και λέει αντίο στην αδελφή του.
Ο Τai επιστρέφει στον ψηφιακό κόσμο, όπου και μαθαίνει, πώς υπάρχει μια ακόμα απειλή, ο Myotismon, o οποίος αποφασίζει να εισαχθεί στο πραγματικό κόσμο για να συλλάβει το όγδοο DigiDestined παιδί. Οι DigiDestined τον ακολουθούν και επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Τότε ο Tai μαθαίνει ότι η νεώτερη αδελφή του, η Kari είναι το όγδοο παιδί. Με την ήττα του Myotismon, τα παιδιά μαθαίνουν ότι ένα νέο κακό απειλεί τον ψηφιακό κόσμο, το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει την καταστροφή τόσο του ανθρώπινου όσο και του ψηφιακού κόσμου.
Με όλους τους οκτώ DigiDestined να πηγαίνουν στον Ψηφιακό Κόσμο, τα παιδιά μαθαίνουν ότι οι Dark Masters, μια ομάδα τεσσάρων ελίτ κακών Digimon που περιλαμβάνει τους MetalSeadramon, Puppetmon, Machinedramon και Piedmon, ήταν οι ενορχηστρωτές όλου του κακόυ που είχε έρθει πριν. Οι DigiDestined συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν εκτός από τους Dark Masters και τα τσιράκια τους, ώστε να πετύχουν την απελευθέρωση του Digital World από τον έλεγχό τους. Υστερα αφού εξόντωσαν τους dark masters εμφανίστηκε, το μεγαλύτερο κακό digimon το οποίο λεγόταν apocalymon.Με την βοήθεια των digivice,έσωσαν τον digi κοσμο και τον πραγματικό κοσμο
Κύριοι χαρακτήρες
Taichi "Tai" Kamiya Είναι ο κύριος πρωταγωνιστής και ο ηγέτης της εποχής One DigiDestined. Η παρορμητική προσωπικότητά του, συχνά τον έθετε σε κίνδυνο και τελικά έμαθε ότι η εν συναίσθηση και η συμπόνια είναι τα κλειδιά της επιτυχίας και όχι το απερίσκεπτο θάρρος, αλλά παραμένει πρόθυμος να βοηθήσει τους φίλους του ανά πάσα στιγμή, ιδιαίτερα την αδελφή του Kari. Πριν από τα γεγονότα της σειράς, ο Tai και η μικρότερη αδερφή του λαμβάνουν ένα Digi-Egg το οποίο τελικά εξελίσσεται σε Greymon για να τους προστατεύσει από ένα Parrotmon. Τα γεγονότα αυτά με τη σειρά τους θα οδηγούσαν στην επιλογή τους για να γίνουν μέλη του DigiDestined. Ο Tai έχει για συντροφικό του Digimon τον Agumon.
Yamato "Matt" Ishida Ο δευτερεύον ηγέτης στην ομάδα, συχνά θεωρείται ως ο "μοναχικός λύκος" της ομάδας. Ο Matt ζει μόνος μαζί με τον πατέρα του λόγω του διαζυγίου των γονέων του. Αυτό οδηγεί σε μια αμήχανη σχέση με την μητέρας του, καθώς αισθάνεται ότι αντιμετωπίζει ο ένας τον άλλον περισσότερο ως ξένοι αντί για οικογένεια. Έχει ένα μικρότερο αδελφό τον Τ.Κ ο όποιος ζει με την μητέρα του και προτεραιότητα του Matt είναι η ασφάλεια του. Ο Matt έχει για συντροφικό του Digimon τον Gabumon.
Koushiro "Izzy" Izumi Ένα παιδί με πολύ υψηλό IQ, είναι ειδικός στους υπολογιστές και ζει με τους υιοθετούμενους γονείς του. Όταν αρχικά ανακάλυψε ότι ήταν υιοθετημένος, άρχισε να υποσυνείδητα να αποκρίνεται από τους γονείς του, εστιάζοντας περισσότερο στον υπολογιστή του. Το ζήτημα αυτό όμως επιλύθηκε και τους αποδέχτηκε ως γονείς του. Ο Izzy έχει για συντροφικό του Digimon τον Tentomon.
Mimi Tachikawa Αν και αρχικά φερόταν πολύ εγωιστικά απέναντι στην ομάδα, η Mimi αποδείχτηκε πολύ πιστή στους φίλους της. Η Mimi επηρεάστηκε περισσότερο από τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά την διάρκεια της σειράς, σε σημείο που αρνήθηκε να πολεμήσει καθώς δεν ήθελε να τραυματιστούν οι φίλοι της. Ωστόσο, τελικά συνειδητοποιεί ότι πρέπει να αγωνιστεί για να σώσει τον Ψηφιακό Κόσμο. Η Mimi έχει για συντροφικό της Digimon την Palmon.
Joe Kido Ο μεγαλύτερος της ομάδας, είναι αξιόπιστος και στοχαστικός, αν και πάντα ανησυχεί για το οτιδήποτε. Προσπαθεί να δράσει ως η φωνή της λογικής μέσα στην ομάδα. Ο Joe έχει για συντροφικό του Digimon τον Gomamon.
Hikari "Kari" Kamiya Είναι η μικρότερη αδελφή του Tai. Χαρακτηρίζεται ως ένα συμπονετικό κορίτσι που βάζει πάντα τους άλλους πάνω από τον εαυτό της. Η Kari έχει για συντροφικό της Digimon την Tailmon.
'''Takeru "T.K." Takaishi''' Ο νεότερος της ομάδας και ο μικρότερος αδερφός του ο Matt. Είναι ευγενής, γλυκός και γενναιόδωρος, είναι επίσης πολύ υπάκουος και ακολουθεί τα υπόλοιπα παιδία χωρίς παράπονα. Ο T.K. έχει για συντροφικό του Digimon τον Patamon.
Βιβλιοθήκη Βορείων Χωρών
Η Βιβλιοθήκη Βορείων Χωρών είναι ερευνητική βιβλιοθήκη στην Αθήνα με αντικείμενο εργασίας την αρχαιολογία και την εξέταση των αρχαίων πολιτισμών. Βρίσκεται στη νότια πλευρά της Ακροπόλεως και ιδρύθηκε το 1995 μέσω του συντονισμού των αρχαιολογικών ινστιτούτων των σκανδιναβικών χωρών, της Δανίας, της Φινλανδίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας. Διαθέτει περίπου 40.000 τόμους συγγραμάτων καθώς και μεγάλο αριθμό επιστημονικών περιοδικών σχετικά με την αρχαιολογία.
Το 2005 η βιβλιοθήκη έλαβε μια σημαντική δωρεά από τον Σουηδό πρόξενο στην Κρήτη, η οποία αποτελούνταν από 250 έργα σχετικά με τον Κωνσταντίνο Καβάφη, με ποιήματα και αφιερώματα στην ελληνική και άλλες γλώσσες. Διαθέτει επίσης συλλογές έργων του ελληνοαμερικανού ποιητή Νικόλα Κάλα καθώς και το προσωπικό αρχείο του ποιητή Δημήτριου Χριστοδούλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Αθήνα Κατηγορία:Αρχαιολογία στην Ελλάδα
Καφέ ντε Οριέντε
right|thumb|250px|Καφέ Οριέντε Το Καφέ ντε Οριέντε (Cafe de Oriente), ένα από τα πιο δημοφιλή καφε-ζαχαροπλαστεία της Παλιάς Μαδρίτης, βρίσκεται στην Πλάθα δε Οριέντε (Plaza de Oriente) της ισπανικής πρωτεύουσας, απέναντι από τα Βασιλικά Ανάκτορα, το Παλάθιο Ρεάλ (Palacio Real), και τον νεογοτθικό καθεδρικό ναό της Μαδρίτης, τη Νουέστρα Σενιόρα δε λα Αλμουδένα (Almudena Cathedral).
Στη σημερινή θέση του υπήρχε αρχικά το μοναστήρι του Φραγκισκανικού Τάγματος των Ανυπόδητων (Descalzos), που είχε ιδρυθεί από τον βασιλιά Φίλιππο τον Γ' το 1613.
Το κομψό κτίριο που στεγάζει σήμερα το "Καφέ Οριέντε", αν και σχετικά πρόσφατο (1982), συγκεντρώνει την αφρόκρεμα της κοινωνικής ελίτ της ισπανικής πρωτεύουσας, καθώς και εκπροσώπους της τέχνης και των γραμμάτων. Συγγραφείς και καλλιτέχνες συγκεντρώνονται στην υπόγεια αίθουσα του "καφέ", με τις θολωτές από τούβλο οροφές, και συνεχίζουν τις πατροπαράδοτες "τερτούλιας" (tertulias), συζητώντας για πολιτικά θέματα, απαγγέλοντας ποίηση ή σχολιάζοντας πρόσωπα και πράγματα της κοινωνικής ζωής.
Στο "Καφέ Οριέντε", όπως αναφέρεται, ο ζωγράφος Σαλβαδόρ Νταλί έφτιαξε το 1924 ένα σκίτσο από μελάνι του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, που κι αυτός ήταν τακτικός θαμώνας του. Ανάμεσα σ' άλλες προσωπικότητες, το "Καφέ Οριέντε" επισκεπτόταν συχνά και ο διάσημος Ισπανός ταυρομάχος Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας (Ignacio Sánchez Mejίas, 1891 - 1934), για τον οποίο ο Λόρκα έγραψε το περίφημο ποίημά του "Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας" (Μαδρίτη, 1935).
Πηγές
Κατηγορία:Καφέ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ισπανία Κατηγορία:Μαδρίτη
Sonic the Hedgehog 2 (8-bit video game)
Το Sonic the Hedgehog 2 είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας του 1992 που αναπτύχθηκε από την Aspect και δημοσιεύθηκε από τη Sega για το Master System και το Game Gear. Το παιχνίδι είναι μια συνέχεια του τίτλου Master System / Game Gear Sonic the Hedgehog και ακολουθεί τον Sonic καθώς προσπαθεί να σώσει τον φίλο του, Tails και όλα τα ζώα του νησιού από τον κακόβουλο Doctor Eggman. Το παιχνίδι βασίζεται στον Sonic να διασχίζει διάφορα επίπεδα ενώ συλλέγει χρυσά δαχτυλίδια και επιτίθεται σε εχθρούς. Το Sonic the Hedgehog 2 απέσπασε θετικές κριτικές, με τους κριτικούς να επαινούν τα γραφικά και το gameplay, ενώ άλλοι, επικρίνουν την υψηλή δυσκολία. Το 1993 κυκλοφόρησε μια συνέχεια, το Sonic Chaos.
Καθώς το παιχνίδι κυκλοφόρησε πριν από την έκδοση της Sega Genesis, αντιπροσωπεύει το ντεμπούτο του χαρακτήρα Tails, ο οποίος θα γινόταν βασικός στη σειρά. Ενώ η έκδοση του παιχνιδιού Master System του παιχνιδιού δεν κυκλοφόρησε αρχικά εκτός Ευρώπης και Βραζιλίας, αργότερα έγινε διαθέσιμο παγκοσμίως μετά την κυκλοφορία του στην εικονική κονσόλα του Wii το 2008.
Τρόπος παιχνιδιού
Όπως και τα προηγούμενα παιχνίδια, οι παίκτες ελέγχουν τον Sonic the Hedgehog καθώς περνάει σε κάθε μία από τις επτά πίστες του παιχνιδιού, πολεμώντας εναντίον διαφόρων badniks και ξεπερνώντας τα θανατηφόρα εμπόδια. Με τη συλλογή δαχτυλιδιών, ο Sonic μπορεί να προστατευθεί από ζημιές από εχθρούς και εμπόδια (με εξαίρεση τους γκρεμούς και τον πνιγμό), με επιπλέον ζωές που κερδίζονται για τη συλλογή κάθε 100 δαχτυλιδιών. Σε αντίθεση με τον προηγούμενο τίτλο 8-bit, ο Sonic είναι πλέον σε θέση να μπορεί να ξανα συλλέξει μερικά από τα δαχτυλίδια του για περιορισμένο χρονικό διάστημα μετά το χτύπημα. Άλλες τεχνικές βελτιώσεις επιτρέπουν στο Sonic να σπάσει ορισμένους τοίχους και να διατρέχει βρόχους. Επίσης, σε αυτό το παιχνίδι προστίθενται μηχανισμοί παιχνιδιού που είναι μοναδικοί σε συγκεκριμένες πίστες για τον Sonic, όπως ιππασία με καροτσάκι ορυχείων, χρήση ανεμοπλάνου για να πετάει στον αέρα, περιστροφή στην επιφάνεια του νερού και την δυνατότητα να επιπλέυσει μέσα σε γιγαντιαίες φυσαλίδες για να φτάσει σε υψηλότερες περιοχές. Σε αντίθεση με το προηγούμενο παιχνίδι, το παιχνίδι δεν διαθέτει πλέον τα αντικείμενα Shield και Restart Marker, οπότε αν ο Sonic χάσει μια ζωή, πρέπει να κάνει επανεκκίνηση στην αρχή της πράξης.
Κάθε μία από τις επτά πίστες του παιχνιδιού αποτελείται από τρεις πράξεις, η τρίτη εκ των οποίων αποτελείται από μάχη αφεντικού (οι περισσότερες από τις οποίες αποτελούνται τώρα από ρομπότ με βάση ζώα σε αντίθεση με τις άμεσες αντιπαραθέσεις με τον Δρ. Ρομπότνικ) στις οποίες ο παίκτης δεν έχει δαχτυλίδια να συλλέξει. Στο τέλος καθεμιάς από τις δύο πρώτες πράξεις, οι παίκτες μπορούν δυνητικά να κερδίσουν μπόνους όπως πρόσθετους δακτύλιους, ζωές και συνέχιες, με την εκπλήρωση ορισμένων κριτηρίων όταν χτυπήσουν την σημαία τερματισμού της πράξης, όπως να έχουν ένα συγκεκριμένο ποσό δαχτυλιδιών. Στις πρώτες πέντε ζώνες, ένα Chaos Emerald είναι κρυμμένο κάπου μέσα στη δεύτερη πράξη. Αυτά τα πέντε σμαράγδια, μαζί με ένα έκτο που κερδίζεται από την ήττα του αφεντικού της έκτης ζώνης, πρέπει να έχουν συλλεχθεί για να υπάρχει πρόσβαση στην έβδομη ζώνη του παιχνιδιού και τελικά να επιτύχουν το καλό τέλος του παιχνιδιού νικώντας τον τελικό αφεντικό του παιχνιδιού. Διαφορετικά, το παιχνίδι θα τελειώσει μετά την έκτη ζώνη, με τον Sonic να μην μπορεί να σώσει τον Tails.
Πλοκή
Το Νότιο Νησί ήταν ειρηνικό από την ήττα του Δρ Ρομπότνικ. Ο Sonic, βαριεστημένος, αποφασίζει να πάει ένα ταξίδι αναζητώντας άλλες περιπέτειες. Με την επιστροφή του, συγκλονίζεται όταν βρήκε το νησί σχεδόν εγκαταλελειμμένο. Η μόνη ένδειξη για το πού θα μπορούσαν να εξαφανιστούν όλοι οι φίλοι του ήταν ο Tails να κυνηγούταν από τον Δρ Ρομπότνικ. Ο Sonic τον κυνηγά, αλλά είναι πολύ αργά για να τον σώσει. Ο Sonic ανακαλύπτει ότι ο Tails απήχθη από τον Dr. Robotnik και κρατείται σε ένα μέρος που ονομάζεται Crystal Egg. Η τιμή για την ασφαλή επιστροφή του Tails είναι τα 6 Chaos Emeralds, τα οποία θα παραδοθούν σε 6 νέα ρομπότ αφεντικού. Έτσι, ο Sonic συνεχίζει την αναζήτηση για να βρει τα Chaos Emeralds και να σώσει τον Tails.
Ανάπτυξη και κυκλοφορία
Το Sonic the Hedgehog 2 έλαβε κάλυψη προεπισκόπησης στο τεύχος Οκτωβρίου 1992 του GamePro.
Η χαμηλότερη ανάλυση οθόνης του Game Gear οδήγησε στην έκδοση του Game Gear να έχει μικρότερη ορατή περιοχή από την έκδοση Master System, προκαλώντας ορισμένους θαυμαστές να θεωρήσουν την έκδοση Game Gear τον πιο δύσκολο τίτλο. Για παράδειγμα, όταν αντιμετωπίζετε το αφεντικό του Under Ground Zone, η μειωμένη περιοχή της οθόνης και στις δύο πλευρές του Sonic δίνει στον παίκτη λιγότερο χρόνο για να αντιδράσει σε κινδύνους που μετακινούνται στην οθόνη. Άλλα αφεντικά επηρεάστηκαν επίσης: η μάχη της ζώνης Green Hills πραγματοποιείται σε μια μικρότερη, απότομη αρένα. υπάρχει ενας 3ος σωλήνας που δεν μπορεί να φανεί κατά την καταπολέμηση του Ρομπότνικ στην τελική φάση του Crystal Egg.
Η μουσική για την ακολουθία εισαγωγής είναι επίσης διαφορετική. Η έκδοση Game Gear χρησιμοποιεί τη μουσική του Scrambled Egg Zone για τη σκηνή που δείχνει το Robotnik να δραπετεύει με τον αιχμάλωτο Tails. Η μουσική των αφεντικών είναι επίσης διαφορετική μεταξύ των δύο εκδόσεων. Η έκδοση του Master System χρησιμοποίησε μία μόνο μουσική για το τέλος, ενώ μια νέα καλή τελική μουική προστέθηκε για την έκδοση Game Gear.
Η μουσική του παιχνιδιού γράφτηκε από τους Naofumi Hataya και Masafumi Ogata, με τον Tomonori Sawada, στο πρώτο του έργο παιχνιδιού, συμβάλλοντας στην μουσική της πίστας Crystal Egg. Ο Hataya και Ο Ogata αργότερα θα συνεργαστούν για να συνθέσουν την πρωτότυπη μουσική για το Sonic the Hedgehog CD, με την μουσική του Ogata για την πίστα Green Hills χρησιμοποιείται ως βάση για το βασικό τραγούδι του Sonic CD 's  Sonic - You Can Do Anything
Η έκδοση του Game Gear συμπεριλήφθηκε ως ένα ξεκλείδωτο μπόνους στο Sonic Adventure DX, που κυκλοφόρησε το 2003 για τα Nintendo GameCube και Windows και ως ένα από τα παιχνίδια που περιλαμβάνονται στη Sonic Gems Collection, που κυκλοφόρησε για το GameCube και το PlayStation 2 το 2005. Το παιχνίδι αργότερα κυκλοφόρησε ξανά στην υπηρεσία Virtual Console της Nintendo, με την έκδοση Master System να κυκλοφορεί για την εικονική κονσόλα Wii τον Δεκέμβριο του 2008 και η έκδοση Game Gear να κυκλοφορεί για το Nintendo 3DS eShop τον Ιούνιο του 2013.
Το Sonic the Hedgehog 2 για το Master System και το Game Gear έχει αναγνωριστεί κριτικά από την κυκλοφορία του. Η έκδοση του Master System έλαβε μια θετική κριτική από το Mean Machines, το οποίο το περιέγραψε ως καλύτερο από τον προκάτοχό του και ως "ένα από τα καλύτερα παιχνίδια Master System όλων των εποχών", δίνοντάς του μια συνολική βαθμολογία 95%. Η Mega Zone έδωσε σε αυτήν την έκδοση μια συνολική βαθμολογία 93%, με τον αναθεωρητή Steward Clark να δηλώνει ότι είναι "ριζικά διαφορετική από την έκδοση Mega Drive" αλλά εξακολουθεί να είναι "άλλος ένας νικητής!" επαίνεσε το "υπέροχο παιχνίδι" και το περιέγραψε ως "κλασικό από μόνο του". Η Sega Force έδωσε στην έκδοση Master System μια βαθμολογία 92%, σημειώνοντας ότι αντί να "προσπαθήσει να μειώσει την έκδοση MD", η Sega "επέλεξε ένα εντελώς διαφορετικό παιχνίδι — και είναι επίσης καλό!"
Η έκδοση Game Gear έλαβε μια θετική κριτική από τον συγγραφέα του GamePro The Unknown Gamer, εστιάζοντας τον έπαινο τόσο στο gameplay όσο και στα εντυπωσιακά γραφικά για τη μικρή φορητή κονσόλα. Έδωσε το σκορ του παιχνιδιού 5 για γραφικά, 4 για ήχο, 4,5 για έλεγχο και 5 για συνολικό παράγοντα διασκέδασης. Η Sega Force έδωσε στην έκδοση Gear ένα σκορ 93%, χαρακτηρίζοντάς το ως την «πιο δύσκολη» και «σκληρότερη έκδοση του Sonic 2 » Το γαλλικό περιοδικό Mega Force έδωσε επίσης στο παιχνίδι μια θετική κριτική. Το 1993, βραβεύτηκε ως το καλύτερο φορητό παιχνίδι του 1992 από το Electronic Gaming Monthly.
Εξετάζοντας την έκδοση του Master System για την έκδοση της εικονικής κονσόλας, το IGN έδωσε στο παιχνίδι βαθμολογία 8.0 στα 10. Ο κριτικός Lucas M. Thomas δήλωσε ότι πολλοί ιδιοκτήτες Wii μπορεί "να υποθέσουν λανθασμένα ότι είναι μια τεχνικά κατώτερη έκδοση του κλασικού παιχνιδιού του Genesis με το ίδιο όνομα. Δεν είναι." Περιέγραψε το παιχνίδι Master System ως «εντελώς τη δική του περιπέτεια» με τα δικά του «μοναδικά στοιχεία όπως καροτσάκια και αιωρόπτερα», καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι είναι «ένα κρυφό κόσμημα από τα πρώτα χρόνια του Sonic».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Sonic Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Side-scrolling βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Master System Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Sega Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Gear Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1992 Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Καρατσαΐτες
thumb|250px|Καρατσαΐτες αρχηγοί φατριών, από φωτογραφία του 19ου αιώνα Οι Καρατσαΐτες είναι τουρανικό φύλο του βορείου Καυκάσου. Ομιλούν την ομώνυμη γλώσσα που είναι διάλεκτος της Καρατσαϊκής-Μπαλκαρικής (μία από τις δυτικές τουρκικές γλώσσες). Θρησκευτικά είναι σουνίτες μουσουλμάνοι. Ο συνολικός αριθμός τους υπολογίζεται στους 300.000, με τους περισσότερους να ζουν στη Ρωσική Ομοσπονδία (192.182 - απογραφή 2002 ), κυρίως στο Καρατσάγεβο-Κιρκασία. Αρκετοί ζουν επίσης στο Καζακστάν και την Τουρκία.
Ιστορία
Οι Καρατσαΐτες είναι απόγονοι (όχι οι μοναδικοί) των Αλανών, ενός ιρανικού φύλου που ζούσε στην περιοχή του Καυκάσου από τα αρχαία χρόνια και κατά τον Μεσαίωνα είχε συγκροτήσει το Βασίλειο της Αλανίας, το οποίο μας είναι γνωστό από βυζαντινές πηγές. Τον 14ο αιώνα, η Αλανία καταλύθηκε από τον τουρκομογγόλο Ταμερλάνο, με αποτέλεσμα τον εκτουρκισμό του πληθυσμού και τον προσηλυτισμό τους στο Ισλάμ.
Η ένταξη των Καρατσαϊτών στη Ρωσία έγινε το 1828 χωρίς τη θέλησή τους. Αυτό είχε ως συνέπεια να ξεκινήσει μία μακρά περίοδος εξεγέρσεων, από κοινού με άλλα μη σλαβικά φύλα του Καυκάσου, που κράτησε τρεις δεκαετίες, μέχρι να επιβληθεί οριστικά ο ρωσικός έλεγχος στην περιοχή (1860). Τα αντιρωσικά συναισθήματα παρέμειναν ισχυρά και δεν αμβλύνθηκαν ούτε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, μολονότι η σοβιετική κυβέρνηση τους παραχώρησε εκτεταμένη αυτονομία. Έτσι το 1942, όταν τα χιτλερικά στρατεύματα κατέλαβαν τον Καύκασο, οι Καρατσαΐτες υποδέχθηκαν τους Γερμανούς ως ελευθερωτές και έσπευσαν να ενταχθούν στα δωσιλογικά σώματα. Όμως τον επόμενο χρόνο ο Κόκκινος Στρατός ανακατέλαβε την περιοχή, με αποτέλεσμα 80.000 άτομα (κυρίως γυναικόπαιδα και υπερήλικες, αφού οι άνδρες πολεμούσαν στο πλευρό των Γερμανών) να εκτοπισθούν στο Καζακστάν και την Κιργιζία. Η επιστροφή τους επετράπη 14 χρόνια αργότερα, το 1957.
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Τουρκία Κατηγορία:Ισλάμ στη Ρωσία Κατηγορία:Τουρκικά φύλα Κατηγορία:Κοινωνία του Καζακστάν
Λεμεσός
Η Λεμεσός, (Αγγλικά: Limassol, Τουρκικά: Leymosun ή Limasol, Αρμενικά: Լիմասոլ) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κύπρου. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 258.900 κατοίκους (απογραφή 2021). Γνωστή ανάμεσα στις πόλεις της Κύπρου για την πλούσια νυχτερινή ζωή της, τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της και την πολιτιστική της παράδοση, η Λεμεσός είναι επίσης το μεγαλύτερο λιμάνι του νησιού κι ένα από τα μεγαλύτερα της Ανατολικής Μεσογείου. Έχει γνωρίσει αλματώδη ανάπτυξη, ιδίως μετά το 1974, οπότε λόγω της τουρκικής εισβολής χάθηκε το άλλο σημαντικό λιμάνι της Κύπρου, η Αμμόχωστος. Γειτνιάζει, ωστόσο είναι εκτός, της Βρετανικής Βάσης Ακρωτηρίου.
Η Λεμεσός είναι σχετικά νεότερη πόλη, αν και στην περιοχή της βρέθηκαν ίχνη που μαρτυρούν ότι την κατοικούσαν από τα αρχαιότατα χρόνια. Βρίσκεται στο νοτιότερο τμήμα της Κύπρου, χτισμένη αμφιθεατρικά πάνω στο Κόλπο Ακρωτηρίου, μεταξύ δύο αρχαίων πόλεων: της Αμαθούντας στα ανατολικά, και του Κουρίου στα δυτικά. Η ανάπτυξη της πόλης αναχαιτίζεται από τις Βρετανικές Στρατιωτικές Βάσεις στα δυτικά, έτσι η πόλη εξαπλώνεται προς τα ανατολικά, με αμμώδεις παραλίες κατά μήκος του παραλιακού της μετώπου.
Ιστορία
Η πόλη της Λεμεσού άρχισε να αναφέρεται στην ιστορία κατά την πρώιμη βυζαντινή εποχή με το όνομα Νεάπολις. Κατά τα βυζαντινά χρόνια ήταν έδρα επισκόπου και αναφέρεται με τις ονομασίες Θεοδοσιάς (ή Θεοδοσιανή) και Νέα Πόλις (Νεάπολις), ήταν δε εκείνη που άκμασε ανάμεσα σε δυο σημαντικές αρχαίες πόλεις, την Αμαθούντα και το Κούριον. Μάλιστα η Αμαθούς απαντάται από τα μεσαιωνικά χρόνια ώς και σήμερα, με την ονομασία Παλαιά Πόλις. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο η Λεμεσός φιλοξένησε το γάμο του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου και της Βερεγγάριας, η οποία αργότερα στέφθηκε βασίλισσα της Αγγλίας, με τη στέψη να γίνεται επίσης στη Λεμεσό. Αργότερα, κατά την περίοδο των Σταυροφοριών, οι Σταυροφόροι ίδρυσαν το αρχηγείο τους στα δυτικά της Λεμεσού, γνωστό σήμερα ως Μεσαιωνικό Κάστρο Κολοσσίου. Αυτό αποτέλεσε και την αρχή της παραγωγής κρασιού στο νησί, κυρίως του γλυκού κρασιού, της Κουμανταρίας, η οποία φέρει το αρχαιότερο όνομα κρασιού στον κόσμο.
Στη Λεμεσό αποβιβάστηκε με τα στρατεύματά του ο βασιλιάς της Αγγλίας Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, που κατέλαβε την Κύπρο το 1191. Το 1291 η πόλη δόθηκε από τον τότε Φράγκο βασιλιά της Κύπρου Ερρίκο Β' στους Ναΐτες και Ιωαννίτες ιππότες. Σύντομα όμως οι Ιωαννίτες κατέλαβαν τη Ρόδο και μετέφεραν εκεί την έδρα τους, ενώ το τάγμα των Ναϊτών διαλύθηκε με απόφαση του πάπα. Το 1426 η πόλη καταλήφθηκε και λεηλατήθηκε από τους Σαρακηνούς ενώ κατά καιρούς δέχτηκε και άλλες επιθέσεις από διάφορους εισβολείς.
Μεταξύ των μνημείων της που σώζονται, είναι το μεσαιωνικό φρούριο που είχε κτισθεί τον 12ο ή στις αρχές του 13ου αιώνα. Αν και η παράδοση αναφέρει ότι στο φρούριο αυτό τέλεσε τους γάμους του ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος με τη Βερεγγάρια της Ναβάρρας, αυτό είναι λάθος γιατί το φρούριο δεν είχε κτισθεί ακόμη το 1191, όταν ο Ριχάρδος βρισκόταν στην Κύπρο. Αντίθετα, οι πηγές αναφέρουν ότι οι γάμοι του Άγγλου βασιλιά είχαν γίνει στη μικρή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, που δεν σώζεται πλέον.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν στη Λεμεσό πολλές οικογένειες Ελλήνων Μικρασιατών. Έγγραφα και φωτογραφικά τεκμήρια πιστοποιούν την άφιξη χιλιάδων Μικρασιατών στην Κύπρο, οι οποίοι παρά τις απαγορεύσεις των Αγγλων, βρήκαν ανάμεσα στους Ελληνες της Κύπρου θερμή φιλοξενία και ρίζωσαν στο νησί.
Αξιοθέατα
Σήμερα η Λεμεσός επεκτείνεται πέραν των δημοτικών της ορίων, το παλαιότερο κομμάτι της έχει διατηρηθεί ως το Ιστορικό Κέντρο, που ξεκινά από τα δρομάκια δίπλα από το Παλιό Λιμάνι και απλώνεται ανατολικότερα κατά μήκους της παραλίας. Ο πυρήνας αυτού του ιστορικού κέντρου είναι το Κάστρο της Λεμεσού, σήμα κατατεθέν της πόλης, στο παρεκκλήσι του οποίου λέγεται ότι παντρεύτηκε ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος. Σήμερα στο κάστρο στεγάζεται το Μεσαιωνικό Μουσείο Κύπρου, το οποίο φιλοξενεί εκθέματα από όλη την Κύπρο. Η περιοχή γύρω από το Κάστρο είναι πεζοδρομημένη, με πολλά εστιατόρια, μπαρ, αλλά και εκθεσιακούς χώρους, αποτελώντας έτσι το κέντρο της πολιτιστικής αλλά και νυκτερινής ζωής της Λεμεσού. Ανατολικά του Κάστρου, δεσπόζει ο καθεδρικός ναός της Αγίας Νάπας, χτισμένος στα τέλη του 19ου αιώνα.
Η Λεμεσός διαθέτει το δικό της Αρχαιολογικό Μουσείο, ένα αξιόλογο Θεατρικό Μουσείο και ένα μικρό Μουσείο Λαϊκής Τέχνης. Επιπλέον, υπάρχει ένας μεγάλος δημοτικός κήπος ο οποίος διαθέτει ένα μικρό ζωολογικό κήπο καθώς και ένα μεγάλο αμφιθέατρο. Σε αυτόν τον κήπο διεξάγεται κάθε Σεπτέμβριο η Γιορτή του Κρασιού, πόλος έλξης τόσο για τους πολίτες όσο και για τουρίστες. Μέσα σε ένα από τα πιο όμορφα και γνωστά κτήρια της πόλης στεγάζεται και η Δημοτική Βιβλιοθήκη, η οποία έχει πια μετατραπεί σε μια από τις πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου.
Στη Λεμεσό υπάρχει το Μνημείο Προσφύγων Μικρασιατικού Ελληνισμού, που ανεγέρθηκε το 2022 για τον Μικρασιατικό Ελληνισμό, καθώς στη Λεμεσό εγκαταστάθηκαν πολλές οικογένειες Μικρασιατών το 1922.
Οικονομία
Η Λεμεσός μπορεί να θεωρηθεί ως το βιομηχανικό κέντρο ολόκληρης της Κύπρου, με γύρω στις 350 βιομηχανικές μονάδες που κατασκευάζουν έπιπλα, υποδήματα, μεταλλικά είδη, ηλεκτρικές συσκευές και πλαστικά. Η ανάπτυξη του τουρισμού στη Λεμεσό πήρε μια νέα τροπή το 1974 όταν οι Τούρκοι εισβολείς κατέλαβαν την Αμμόχωστο και την Κερύνεια, τα κύρια τουριστικά θέρετρα του νησιού. Με μια πληθώρα παραλιών και πολυτελών ξενοδοχείων, η Λεμεσός μετατράπηκε σε σημαντικό τουριστικό κέντρο. Παράλληλα, η Λεμεσός αναπτύχθηκε ως το σημαντικότερο λιμάνι της Κύπρου, μετά την κατάληψη του λιμανιού της Αμμοχώστου το 1974.
Η Λεμεσός είναι επίσης η πρωτεύουσα της οινοπαραγωγικής περιοχής της Κύπρου, που βρίσκεται στις πλαγιές του Τροόδους, και είναι η έδρα σημαντικών οινοπαραγωγικών εταιριών. Τα κρασιά και κονιάκ που παράγονται σ'αυτές τις περιοχές, από τα οποία το πιο γνωστό είναι η Κουμανδαρία, είναι εξαιρετικής ποιότητας και έχουν κερδίσει πολλά βραβεία σε διεθνές εκθέσεις.
Πολιτιστικές Εκδηλώσεις
Γνωστή για την πλούσια και μακρά πολιτιστική της παράδοση, η Λεμεσός και η ευρύτερη περιοχή της είναι το κέντρο διάφορων εκδηλώσεων αλλά και δραστηριοτήτων, με σκοπό να αναδείξουν την κουλτούρα και τον πολιτισμό. Αξιοσημείωτο είναι Ότι το αρχαίο θέατρο του Κουρίου χρησιμοποιείται, κατά τους καλοκαιρινούς κυρίως μήνες, ως πολιτιστικό κέντρο της Λεμεσού, φιλοξενώντας θεατρικές και μουσικές εκδηλώσεις. Δύο από τα διασημότερα και παλαιότερα φεστιβάλ της Κύπρου διοργανώνονται στη Λεμεσό: το Καρναβάλι και η Γιορτή του Κρασιού. Η Λεμεσός διαθέτει δύο μεγάλα θέατρα: το Παττίχειο Δημοτικό Θέατρο και το Θέατρο Ριάλτο, τα οποία φιλοξενούν θεατρικές παραστάσεις, μιούζικαλς, μπαλέτα όχι μόνο από κυπριακούς θιάσους αλλά και από το εξωτερικό.
Εκπαίδευση
Ως η δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη στη χώρα, η Λεμεσός έχει ένα μεγάλο αριθμό δημοσίων σχολείων καθώς και μερικά ιδιωτικά σχολεία μέσης εκπαίδευσης. Σημαντικό γεγονός στην εκπαιδευτική ιστορία της πόλης είναι το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου. Το ΤΕΠΑΚ ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 2003 και δέχθηκε τους πρώτους φοιτητές το ακαδημαϊκό έτος 2007-2008.Πρόκειται για αυτόνομο Πανεπιστήμιο ισότιμο με το Πανεπιστήμιο Κύπρου και η οργανωτική και διοικητική του δομή, καθώς και η νομική του υπόσταση, βασίστηκαν στο Νόμο για το Πανεπιστήμιο Κύπρου. Η εισδοχή για προπτυχιακές σπουδές γίνεται μέσω των Παγκυπρίων Εξετάσεων, ενώ αριθμός θέσεων διατίθεται για λογαριασμό υποψηφίων από την Ελλάδα διά των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Από τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του ο συναγωνισμός εισδοχής στο Πανεπιστήμιο για προπτυχιακές σπουδές ήταν ιδιαίτερα έντονος. Το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου βρίσκεται στο κέντρο της πόλης με τα περισσότερα παλαιά κτήρια της να έχουν μετατραπεί σε κτήρια διδασκαλίας δίνοντας ένα άλλο αέρα στην πόλη.
Γνωστοί Λεμεσιανοί
Μιχάλης Κακογιάννης (1921-2011) - Σκηνοθέτης, σκηνοθέτησε τη βραβευμένη με Όσκαρ ταινία Αλέξης Ζορμπάς
Σωτήρης Μουστάκας (1940-2007) - Ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου
Μάριος Τόκας (1954-2008) - Συνθέτης
Ευρυδίκη (1968) - Τραγουδίστρια
Δέσποινα Ολυμπίου (1975) - Τραγουδίστρια
Κωνσταντίνος Χριστοφόρου (1977) - Τραγουδιστής
Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος (1945) - Συγγραφέας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κύπρου
Καθεδρικός ναός της Μόντενα
Ο καθεδρικός ναός της Μόντενα είναι ρωμανική εκκλησία της πόλης Μόντενα της Ιταλίας και αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά ρωμανικά κτήρια της Ευρώπης. Είναι, επίσης, Μνημείο της Παγκόσμιας κληρονομιάς,που εγκαινιάστηκε το 1184.
Δημιουργοί
Ο καθεδρικός ναός της Μόντενα είναι δημιουργία του αρχιτέκτονα Lanfranco και γλύπτη Willigelmo, έργο του 12ου αιώνα. Ο ναός αυτός είναι ένα αριστούργημα της αρχιτεκτονικής καθώς συνδυάζει πολιτικές και θρησκευτικές αξίες σε μία μεσαιωνική πόλη. Η κατασκευή του καθεδρικού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Τζεμινιάνο (San Geminiano).
Τοποθεσία
Η Μόντενα βρίσκεται στην πεδιάδα του Πάδου στο σταυροδρόμι του ρωμαϊκού δρόμου Via Aemilia στην τωρινή περιοχή της Εμίλια Ρομάνια (Emilia Romagna) της βόρειας Ιταλίας.
Αρχιτεκτονική
Ο καθεδρικός ναός της Μόντενα,υποστηρίζει πολλά διαφορετικά στυλ αρχιτεκτονικής, και έχει πολλά στοιχεία από άλλες εποχές όπως το Gothic και την αναγέννηση. Το θαυμάσιο αυτό γεγονός οφείλεται στις περισσότερες λεπτομέρειες που προστέθηκαν στο κτήριο από τον Anselmo da Campione τον 13ο αιώνα. Ο καθεδρικός ναός αποτελείται από δύο μέρη,τον ναό (Duomo) και το καμπαναριό. Κοντά στην είσοδο του Duomo απεικονίζονται δύο λιοντάρια τα οποία χρονολογούνται από τη ρωμαϊκή εποχή και αποτελούν ένα σπάνιο δημιούργημα. Το καμπαναριό ξεκίνησε το 1169 με ρωμανικό στυλ. Υπάρχει επίσης ένα γοτθικό κωδωνοστάσιο που σχεδιάστηκε από τον Arrigo da Campione,που ολοκληρώθηκε τον 14ο αιώνα. Το εσωτερικό του πύργου είναι διακοσμημένο με τοιχογραφίες του 15ου αιώνα,καθώς διατηρούνται ακόμα αντίγραφα του πίνακα Secchia Rapita. Τέλος στην πρόσοψη του ναού διακρίνονται ανάγλυφα και εντυπωσιακά πορτρέτα των προφητών και των πατριαρχών,που δημιουργήθηκαν από τον γλύπτη Wiligelmο.
Εσωτερικές διακοσμήσεις
Το εξωτερικό του Duomo είναι αξιοθαύμαστο και εσωτερικό του διαθέτει ακόμα πιο απολαυστικές εκπλήξεις. Ο καθεδρικός ναός έχει τρία κλίτη,ένα μαρμάρινο θωράκιο από την κρύπτη και το κεντρικό κλίτος,στο οποίο εμφανίζονται τα Πάθη του Χριστού και ο Μυστικός Δείπνος. Ο άμβωνας έχει διακοσμηθεί με μικρά αγάλματα και με τον αξιοσημείωτο ξύλινο σταυρό από τον 14ο αιώνα. Στον καθεδρικό ναό διακρίνονται δύο υπέροχες φάτνες οι οποίες δημιουργήθηκαν από τους δυο πιο γνωστούς καλλιτέχνες της πόλης τον Guido Mazzoni και τον Antonio Begarelli. Κατά την είσοδο από την βόρεια γωνία του καθεδρικού ναού,που είναι γνωστή ως Porta della Pescheria,παρατηρούνται μαρμάρινα γλυκά που είναι διάσημα σκαλίσματα που απεικονίζουν τα χαρακτηριστικά της ζωής στις αρχές της δεκαετίας του Αρθούρου. Στη γλυπτική αυτού του έργου έχουν εντοπιστεί διάφορες επιγραφές από τα πρώτα γλυπτά παρουσιάζοντας το μύθο του Αρθούρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία Μοντενα
Νήσος Κλίπερτον
Η Νήσος Κλίππερτον (γαλλικά: Île de Clipperton) ή Νήσος του Πάθους (Île de la Passion) είναι μια ατόλλη 9 τ.χλμ. στον Βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό, νοτιοδυτικά του Μεξικού και δυτικά της Κόστα Ρίκα. Δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Κλίμα
Το νησί έχει ένα τροπικό ωκεάνιο κλίμα, με μέση θερμοκρασία 20-32 °C. Η βροχερή περίοδος είναι από Μάη έως Οκτώβριο, και το νησί υπόκειται σε τροπικές καταιγίδες. Τα περιβάλλοντα ωκεάνια ύδατα είναι θερμά, ωθούμενα από ισημερινά και αντι-ισημερινά ρεύματα.
Χλωρίδα και Πανίδα
Όταν οι Ρόμπερτ Έβανς Σνόντγκρας και Έντμουντ Χέλλερ επισκέφθηκαν το νησί το 1898, ανέφεραν ότι «κανένα φυτό δεν είναι ιθαγενές στο νησί». Ο Σάτσετ (1962), όμως, αναφέρει ότι σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία από το νησί του 1711, 1825, και πιθανότατα του 1839, το νησί είχε μια χαμηλή χορτοκάλυψη και/ή μερικώς ξυλώδη βλάστηση. Λόγω της εξάλειψης των χοίρων, που ενοχλούσαν τα πτηνά αλλά επίσης έτρωγαν καβούρια, το 1958, η βλάστηση σταδιακά εξαφανίστηκε με τις επιθέσεις εκατομμυρίων καβουριών (Gecarcinus planatus).
Σήμερα υπάρχουν μόνο 674 φοίνικες (μετρήθηκαν από τον Σ. Ζοστ κατά τη διάρκεια της Γαλλικής αποστολής "Passion 2001") και 5 νησίδες στη λιμνοθάλασσα έχουν λίγα χόρτα που αυτά τα χερσαία καβούρια δεν μπορούν να φτάσουν.
Σύμφωνα με την επίσκεψη του Σάτσετ το 1958, η βλάστηση είναι μια αραιή κάλυψη από ακανθωτές χλόες και χαμηλούς θάμνους, ένα αναρριχητικό φυτό (Ipomoea sp.) και σειρές φοινίκων. Αυτή η χαμηλή ποώδης βλάστηση φαίνεται να είναι πρωτοπόρα στη φύση και η πλειοψηφία πιστεύεται να αποτελείται από πρόσφατα εισαγόμενα είδη. Ο Σάτσετ υποπτεύτηκε ότι τα βούρλα (Heliotropium curassavicum και ενδεχομένως Portulaca oleracea) είναι ιθαγενούς προέλευσης. Στη βορειοδυτική πλευρά του νησιού, τουλάχιστον, τα πιο άφθονα είδη είναι τα Cenchrus echinatus, Sida rhombifolia, και Corchorus aestuans. Αυτά τα φυτά συνθέτουν μια θαμνώδη κάλυψη ύψους μέχρι 30 εκατοστά και είναι αναμεμειγμένα με Eclipta, Phyllanthus, και Solanum, καθώς και ένα ψηλότερο φυτό, Brassica juncea. Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό παρατηρήθηκε στο ότι η βλάστηση είναι διατεταγμένη σε παράλληλες σειρές ειδών, πυκνές σειρές ψηλότερων ειδών εναλλάσσονται με χαμηλότερη, πιο αραιή βλάστηση. Αυτό θεωρήθηκε ότι ήταν αποτέλεσμα της εξορυκτικής μεθόδου για τα φωσφάτα να σκάπτονται τάφροι.
Αν και περισσότερα από 115 είδη ψαριών έχουν αναγνωριστεί στα χωρικά ύδατα του Κλίππερτον, η μόνη οικονομική δραστηριότητα είναι η αλιεία τόνου. Δεν έχει κάποιον άλλο φυσικό πόρο.
Ανακάλυψη
Το πραγματικό του όνομα, Νησί του Πάθους, του δόθηκε επίσημα το 1711 από τους Γάλλους εξερευνητές Μαρτέν ντε Σασιρόν και Μισέλ ντι Μποκάζ, κυβερνήτες των Γαλλικών πλοίων La Princesse και La Découverte, που πλησίασαν το νησί, ζωγράφισαν τον πρώτο χάρτη και το προσάρτησαν για τη Γαλλία. Η πρώτη επιστημονική αποστολή έλαβε χώρα το 1725 από τον Γάλλο Μποκάζ, που έζησε στο νησί για αρκετούς μήνες. Το 1858 επίσημα το διεκδίκησε η Γαλλία. Η Αμερικανική Εταιρεία Εξόρυξης Γκουανό, υπό την Πράξη Νησιών με Γκουανό του 1856, διεκδίκησε το νησί για τις ΗΠΑ, με προηγούμενες διεκδικήσεις για τα αποθέματα Γκουανό του νησιού να πηγαίνουν πίσω με την Εταιρεία Ωκεάνιων Φωσφάτων με το Μεξικό το 1848 – 49.
Στις 17 Νοεμβρίου 1858, υπό τον Αυτοκράτορα Ναπολέων Γ΄, οι Γάλλοι προσάρτησαν το Κλίππερτον ως τμήμα της αποικίας Νότιας Θάλασσας της Ταϊτής. Το Μεξικό επαναβεβαίωσε τη διεκδίκηση του νησιού στις 13 Δεκεμβρίου 1897, κατέχοντας και προσαρτώντας το, και ιδρύοντας ένα στρατιωτικό φυλάκιο στο νησί, διόρισε και στρατιωτικούς κυβερνήτες αυτήν την περίοδο, συμπεριλαμβανομένου και του Ραμόν Αρναούντ (1906 – 15). Οι Ηνωμένες Πολιτείες ξανά το κατέλαβαν για λίγο κατά τη διάρκεια του Ισπανοαμερικανικού Πολέμου του 1898.
Εξόρυξη Γκουανό και η τραγωδία του 1917
thumb|right|250px|Επιζώντες της Νήσου Κλίππερτον, 1917 Η Βρετανική Εταιρεία Ειρηνικών Νήσων πήρε τα δικαιώματα το 1906 για τα αποθέματα Γκουανό του Κλίππερτον και μαζί με τη μεξικανική κυβέρνηση έχτισε μια εγκατάσταση εξόρυξης. Το 1914, περίπου 100 άτομα – άνδρες, γυναίκες και παιδιά – ζούσαν στο νησί. Κάθε δύο μήνες, ένα πλοίο από το Ακαπούλκο ερχόταν στο Κλίππερτον με προμήθειες. Όμως, με την κλιμάκωση της Μεξικανικής Επανάστασης δεν έφτανε κανένα πλοίο στην ατόλλη και οι κάτοικοι του αφέθηκαν στο έλεος τους.
Αρχιεπισκοπικό Παρεκκλήσιο (Ραβέννα)
Το Παρεκκλήσιο του Αρχιεπισκόπου, ιταλ. Capella Archivescovile ο Capella di S. Andrea, είναι ένα παρεκκλήσιο στον πρώτο όροφο του παλατιού των επισκόπων στη Ραβέννα της Ιταλίας, το μικρότερο από τα 8 διάσημα ψηφιδωτά μνημεία της πόλης. Είναι ένα ιδιωτικό ιερό των Ορθοδόξων επισκόπων, που χρονολογείται από τα τέλη του 6ου αι. Αν και συνήθως αποδίδεται στον Άγιο Πέτρο τον Χρυσόλογο, αρχιεπίσκοπο της Ραβέννας το διάστημα 433-450, το παρεκκλήσιο κτίστηκε στην πραγματικότητα από τον Πέτρο Β', λίγο μετά που έγινε αρχιεπίσκοπος το 495. Τα ψηφιδωτά χρονολογούνται από την αρχική κατασκευή ή λίγο μετά.
Νήσος Κλίπερτον
Εξόρυξη Γκουανό και η τραγωδία του 1917
Μέχρι το 1915, οι περισσότεροι από τους κατοίκους είχαν πεθάνει και οι τελευταίοι έποικοι ήθελαν να αποχωρήσουν με το πολεμικό πλοίο Λέξινγκτον του Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών, που πλησίασε στην ατόλλη στα τέλη του 1915. Όμως, ο Μεξικανός στρατιωτικός κυβερνήτης διακήρυξε την εκκένωση μη αναγκαία.
Αρχιεπισκοπικό Παρεκκλήσιο (Ραβέννα)
Περιγραφή
Το μικρό σταυροειδές παρεκκλήσιο είναι επί του παρόντος αφιερωμένο στον Άγιο Ανδρέα, αν και η αρχική αφιέρωση ήταν στον Σωτήρα Χριστό, όπως αποδεικνύεται από ένα τύμπανο επάνω από τη βόρεια θύρα του νάρθηκα, που αναπαριστά τον Χριστό να πατά επάνω σε θηρία, ντυμένος ως στρατηγός ή νικηφόρος Αυτοκράτορας. Ο θόλος του νάρθηκα έχει κρίνους και πτηνά, ενώ πιο κάτω υπάρχει η επιγραφή: Aut lux hic nata est, aut capta hic libera regnat / lux estante venit caeli decus unde modernum / autprivata diem pepererunt tecta nitentem / inclusumque iubar secluso fulget olympo / marmora cum radiis vernantur cerne serenis (είτε το φως γεννήθηκε εδώ, είτε αιχμαλωτίστηκε, πάντως εδώ βασιλεύει ελεύθερα / κ.λπ.), που είναι μία αναφορά του Ορθόδοξου επισκόπου στην επικράτηση των Γότθων Αρειανών. Ο αγένειος Ιησούς κρατά το Ευαγγέλιο: Ego sum via, veritas et vita. Τα ζώα που πατεί συμβολίζουν και την κακοδοξία, την αίρεση. Τα κατώτερα μέρη των τοίχων είναι επενδεδυμένα με μαρμάρινες πλάκες, ενώ το υπόλοιπο εσωτερικό καλύπτεται με πλούσια ψηφιδωτά σαν ταπισερί, όπως είναι ακόμη ο θόλος. Ορισμένα τμήματα αυτών διασώθηκαν, ενώ άλλα αντικαταστάθηκαν από πίνακες από τέμπερα από τον Λούκα Λόνγκι τον 16ο αι.