cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοράνιο
Ελληνική μετάφραση
Το Κοράνιο έχει μεταφραστεί σήμερα σε όλες σχεδόν τις γλώσσες του κόσμου όπως και στην ελληνική. Σημειώνεται ότι στην ελληνική μεταφράσθηκε και εκδόθηκε πρώτη φορά από τον Γεράσιμο Πεντάκη το 1886 μετά από έγκριση του Βασιλέως Γεωργίου του Α΄. Εκείνη την έκδοση ακολούθησε η δεύτερη του 1928. Κυκλοφόρησε επίσης το 1958 σε μετάφραση της Μίνας Ζωγράφου - Μεραναίου από τις εκδόσεις Δαρεμά, το 1980 σε μετάφραση της Λένας Μιλιλή από τις εκδόσεις Κάκτος και το 2002 σε μετάφραση Πέρσας Κουμούτση από τις εκδόσεις Εμπειρία Εκδοτική.
Ο Ιησούς στο Κοράνιο
Το όνομα του Ιησού στο Κοράνιο είναι Ισά (Isā). Αναφέρεται σε αυτόν σε 15 κεφάλαια και σε 93 στίχους. Η Κορανική χριστολογία ήταν έντονα επηρεασμένη από τα Απόκρυφα Ευαγγέλια και τα κείμενα του Χριστιανικού μυστικισμού των πρώτων αιώνων. Άλλα ονόματα που χρησιμοποιούνται για τον Ιησού είναι Μεσσίας (12 φορές), Προφήτης, απεσταλμένος του Θεού, Υιός της Μαρίας (33 φορές), ευλογημένος, λόγος αληθείας, δούλος Θεού.
Το Κοράνιο αναφέρεται στη θαυματουργική γέννηση του Ιησού και τη θεωρεί ως τέτοια επειδή αποδέχεται ότι η Μαριάμ ήταν Παρθένος που δεν την είχε πλησιάσει κανένας θνητός και η ίδια επιθυμούσε να διατηρήσει την παρθενία της και μετά τη γέννηση του υιού της. Η σύλληψη του Ιησού είναι αποτέλεσμα της δημιουργικής βούλησης του Θεού κι όχι του αρχαγγέλου Γαβριήλ. Όπως ο Αδάμ δημιουργήθηκε εξ υπαρχής από τον Θεό έτσι και ο Ιησούς δημιουργείται απευθείας από τον Θεό. Ο ίδιος ο Ιησούς έχει πλήρη συνείδηση για την ιδιαίτερη σχέση του με τον Θεό και την υψηλή αποστολή του ακόμα και από την παιδική του ηλικία. Το Κοράνιο αποσκοπώντας να εξάρει την ιδιαιτερότητα της προσωπικότητας του Ιησού, προβάλει τη διάκριση της γέννησης του Ιησού από την Παρθένο Μαρία σε σχέση με τις γεννήσεις των άλλων ανθρώπων, αφού κάθε υιός Αδάμ είναι καρπός της αμαρτίας και της σχέσεως με τον Σατανά εκτός του Ιησού.
Ο Ιησούς είναι για το Κοράνιο ένας προφήτης κατά την παλαιοδιαθηκική έννοια, υπηρέτης και απόστολος του Θεού και με αποστολή να πραγματοποιήσει το θείο έργο μέσα στον λαό του Θεού. Απόδειξη της θείας αποστολής του είναι η θαυματουργική του δράση: η θεραπεία του εκ γενετής τυφλού, την κάθαρση του λεπρού, τη θεραπεία του κωφού και αναστάσεις νεκρών που πραγματοποίησε. Μια άλλη απόδειξη της προφητικής αποστολής του ήταν ότι απευθυνόταν και κήρυττε στον κόσμο με εξουσία και αυθεντία ώριμου άντρα ακόμα και στην παιδική ηλικία. Ο Ιησούς είναι ο Μεσσίας και Δούλος Θεού. Ο πρώτος όρος αποδίδεται περί τις 12 φορές στον Ιησού και αποκλειστικά σε αυτόν. Όμως τον Ιησού τον εντάσσουν οι Μουσουλμάνοι στη μακρά σειρά των προφητών και είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος. Έτσι δεν δέχεται το Κοράνιο τη χριστιανική δογματική σημασία του όρου Μεσσίας.
Ο Ιησούς είναι μια εξαιρετική αλλά ανθρώπινη ύπαρξη. Στο Κοράνιο ο Ιησούς παρουσιάζεται ως η εκπλήρωση του δημιουργικού λόγου του Θεού, που προσφέρεται σε αυτόν από την πρώτη στιγμή της σύλληψής του, αλλά δεν έχει καμία σχέση με τον τριαδικό ένσαρκο θείο Λόγο του Ευαγγελιστή Ιωάννη και του χριστιανικού δόγματος. Το Κοράνιο αντιτίθεται σε κάθε δόγμα τριαδικής θεότητας, αλλά την εννοεί όχι όπως οι Οικουμενικές σύνοδοι: το τριαδικό σχήμα περιλαμβάνει τον Θεό, τον Ιησού και τη μητέρα του Μαρία. Το Κοράνιο αρνείται τον πραγματικό, φυσικό, σωματικό θάνατο του Ιησού. Στη θέση του υπήρχε ένα φανταστικό σώμα και ο Ιησούς ανυψώθηκε στον Θεό. Εκ νέου θα επιστρέψει με δόρυ στο χέρι του για να σκοτώσει τον Αντίχριστο και θα μεταβεί στην Ιερουσαλήμ την ώρα της πρωινής προσευχής και θα επιχειρήσει να τον εγκαταστήσει ο Ιμάμης στον τόπο του, αλλά εκείνος θα αρνηθεί περιοριζόμενος όπισθέν του να προσευχηθεί. Μετά θα σφάξει τους χοίρους, θα σπάσει τον σταυρό, θα καταστρέψει τις εκκλησίες και τις συναγωγές και θα αφανίσει τους χριστιανούς εκτός από εκείνους που πίστεψαν σε αυτούς. Θα εδραιώσει τη δικαιοσύνη και θα βασιλέψει για 40 χρόνια και μετά θα πεθάνει. Όσο θα βασιλεύει θα υπάρχει δικαιοσύνη τόσο μεταξύ των θηρίων όσο και μεταξύ των ανθρώπων. Στο τέλος θα ταφεί στη Μεδίνα δίπλα στον Μωάμεθ. Όπως σχολιάζει ο Γεώργιος Πατρώνος, «[...]το Κοράνιο προβάλλει μια συνεπή μονοφυσιτική εικόνα περί του Χριστού».
Ανάλυση
Όσον αφορά τον ισχυρισμό θεϊκής προελεύσεως, αναλυτές αναφέρονται σε προϋπάρχουσες πηγές, όχι μόνο παρμένες από τη Βίβλο, φερόμενες ως παλαιότερες αποκαλύψεις του Θεού, αλλά και από αιρετικές, απόκρυφες και ταλμουδικές πηγές, όπως το Συριακό Ευαγγέλιο Παιδικής Ηλικίας του Ιησού και το Ευαγγέλιο του Ιακώβου. Ωστόσο, η Βίβλος δεν μεταφράστηκε στα Αραβικά παρά μόνο μετά την ολοκλήρωση του Κορανίου με άλλες Ιουδαιοχριστιανικές πηγές να μεταφράζονται ακόμη πιο αργά. Λόγω της απόρριψης της αδιαμφισβήτητης Σταύρωσης του Ιησού στο Κοράνι, ορισμένοι μελετητές υποπτεύονται επίσης τον Μανιχαϊσμό, μια δυαδική θρησκεία που πιστεύει σε δύο αέναες δυνάμεις, έχοντας επιρροές στο Κοράνι.
Τα Ταφσιρ'ίλμι πιστεύουν ότι το Κοράνι προβλέπει επιστημονικές γνώσεις, συνδέοντας τον συγγραφέα με την ανθρώπινη προέλευση. Οι αναλυτές υποστηρίζουν, πως εδάφια ή στίχοι που φέρεται να εξηγούν σύγχρονα επιστημονικά γεγονότα, για θέματα όπως η βιολογία, η εξέλιξη της γης και η ανθρώπινη ζωή, περιέχουν παραπλανήσεις και είναι μη επιστημονικοί. Οι περισσότεροι ισχυρισμοί προβλέψεων βασίζονται στην ασάφεια της αραβικής γλώσσας, που αποτελεί ένα άλλο σημείο κριτικής. Παρά το ότι αποκαλείται σαφές βιβλίο, η Κορανική γλώσσα στερείται σαφήνειας.
Άλλες κριτικές επισημαίνουν την ηθική στάση που υποστηρίζει το Κοράνι. Στα παραδείγματα περιλαμβάνονται το Εδάφιο του Σπαθιού, το οποίο μερικοί ερμηνεύουν πως προωθεί τη βία εναντίον των «ειδωλολατρών», και το Αν-Νισά, 34, που ορισμένοι θεωρούν ότι δικαιολογεί την ενδοοικογενειακή βία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισλαμική θεολογία Κατηγορία:Θρησκευτικά κείμενα Κατηγορία:Μεσαιωνική λογοτεχνία
14 Μαρτίου
13 Μαρτίου | 14 Μαρτίου | 15 Μαρτίου
Η 14η Μαρτίου είναι η 73η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (74η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 292 ημέρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Γεώργιος Κουρούσης
Ο Γεώργιος Κουρούσης (Κατσαρού Μεσσηνίας, 22 Ιουλίου 1905 - Αθήνα, 21 Νοεμβρίου 1988) ήταν Έλληνας ιατρός (μαιευτήρας-γυναικολόγος), ο δεύτερος στη σειρά κοινοτάρχης (στη συνέχεια δήμαρχος) του Αιγάλεω.
Από τους πρώτους ιατρούς του Αιγάλεω, προερχόταν από οικογένεια επιστημόνων. Είχε αδελφό τον πρώτο φαρμακοποιό της πόλης (στη συμβολή της Ιεράς Οδού με τη Λεωφόρο Θηβών) Χρήστο Κουρούση. Στα τέλη του 1939 διορίσθηκε κοινοτάρχης από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου 1936, διαδεχόμενος τον Αθ. Παπαδόπουλο. Το κοινοτικό συμβούλιο αποτελούνταν από τον ίδιο (ως πρόεδρο) και τους Κωνσταντίνο Καλογερόπουλο (αντιπρόεδρο), Γεώργιο Ρουσσάκη, Π. Κωνσταντινίδη, Δ. Λειβαδίτη και Αριστομένη Καραγιώργη (μέλη). Διατηρήθηκε στη θέση του έως και το θέρος του 1944, οπότε οι τοπικές αρχές καταλύθηκαν από το ΕΑΜ. Στρατεύθηκε και έλαβε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Μετά το 1944 δεν ασχολήθηκε ξανά με τα κοινά.
Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης
Ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης είναι τίτλος που παραδοσιακά κατέχει ο ηγέτης του δεύτερου σε αριθμό εδρών κόμματος στο Σύστημα Γουεστμίνστερ σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, πίσω από το εκάστοτε κυβερνών κόμμα (ή κυβερνητικό συνασπισμό).
Ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης παραδοσιακά είναι αυτός που ασκεί κριτική στον εκάστοτε πρωθυπουργό και προβάλλεται ως ο κύριος αντίπαλός του.
Κατηγορία:Πολιτική ορολογία
Μονή Εσφιγμένου
Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Εσφιγμένου είναι μία εκ των είκοσι μονών του Αγίου Όρους και κατατάσσεται δέκατη όγδοη (18η) στην ιεραρχική τάξη των αγιορείτικων μονών.
Η νόμιμη αδελφότητα διαμένει προσωρινά στις Καρυές με τον καθηγούμενο της μονής Αρχιμανδρίτη Βαρθολομαίο, καθώς οι κεντρικές εγκαταστάσεις της Μονής Εσφιγμένου κατέχονται παράνομα από μοναχούς καταληψίες.
Τοποθεσία
Η Ιερά Μονή Εσφιγμένου είναι παραθαλάσσια και βρίσκεται βόρεια και ανατολικά της Αθωνικής χερσονήσου.
Ιστορία
Εκτός από το καθολικό και την τράπεζα η Μονή διαθέτει μια πολύ καλή συλλογή βυζαντινών και μεταβυζαντινών εικόνων, από τις οποίες ξεχωρίζει η ψηφιδωτή εικόνα του Χριστού. Η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει πολλά και σπάνια χειρόγραφα, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει το υπ' αριθμόν 14 για τις σπάνιες μικρογραφίες του.
Μετά τη συνάντηση του Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα και του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ στην Ιερουσαλήμ το 1965 οι μοναχοί της Εσφιγμένου έπαψαν να μνημονεύουν τον Πατριάρχη και το 1972 αποχώρησαν από την Ιερά Κοινότητα, το ανώτατο διοικητικό όργανο της αθωνικής πολιτείας, όπως επίσης διέκοψαν την επικοινωνία με τις υπόλοιπες αγιορείτικες μονές και τις ορθόδοξες εκκλησίες.
Άξια ενδιαφέροντος
Στη Μονή αυτή αξίζει να δουν οι επισκέπτες το καθολικό με τις τοιχογραφίες των Γαλατσάνων ζωγράφων (1811), στο σκευοφυλάκιο τμήμα της σκηνής του Ναπολέοντα Βοναπάρτη και στην ιστορική βιβλιοθήκη της Μονής τα σπάνια εικονογραφημένα χειρόγραφα. Όμως η κατάσταση των κειμηλίων, του αρχείου και της μονής εν γένει είναι άγνωστη, καθώς οι καταληψίες εμποδίζουν, παράνομα, την είσοδο στη μονή εκπροσώπων της αρμόδιας Εφορίας Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού.
Αδελφότητα
Το 2002 εξελέγη από την Ιερά Κοινότητα νέα αδελφότητα για να επανδρώσει το μοναστήρι, αλλά δεν έχει σταθεί δυνατόν να εγκαταβιώσει σε αυτό, λόγω της συνεχιζόμενης κατάληψης. Για τον λόγο αυτό εγκαταβιεί στις Καρυές.
Ο Ηγούμενος διετέλεσε έως την κοίμησή του το 2013 ο Αρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος Κατσουλιέρης. Από το 2013 ο εκλεγμένος ηγούμενος που εγκαθιδρύθηκε από την Ιερά Κοινότητα Αγίου Όρους είναι ο Αρχιμανδρίτης π. Βαρθολομαίος Γαζέτας.
Η εκλεγμένη από την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους αδελφότητα της Μονής, που λειτουργεί εκτός κεντρικού κτηρίου της μονής, απαρτίζεται από 23 συνολικά άτομα, μοναχούς και εξαρτηματικούς.
Κατάληψη μονής
Από το 1965 έως και σήμερα, οι παράνομα διαμένοντες στη μονή θεωρούνται σχισματικοί από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και από κάθε τοπική ορθόδοξη εκκλησία και Πατριαρχείο, ενώ έχουν καταδικαστεί τελεσίδικα από την Ελληνική Δικαιοσύνη για πλειάδα αστικών και ποινικών αδικημάτων, μεταξύ των οποίων και για κατάληψη κτηρίων της μονής.
Τον Φεβρουάριο του 2017, βουλευτές της Χρυσής Αυγής συμμετείχαν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας υπέρ της κατοχής της από τους αντάρτες μοναχούς.
Οι καταληψίες παραμένουν παράνομα στο κεντρικό κτήριο της Μονής με επικεφαλής τον Μεθόδιο Παπαλαμπρακόπουλο, ο οποίος έχει επισήμως καθαιρεθεί παντός ιερατικού βαθμού και εκκρεμεί η απέλασή του από το Άγιο Όρος.
Τζάκο
thumb|355px|Τζάκο Το Τζάκο είναι ένα μικρό νησί που ανήκει στο σύμπλεγμα Νήσων Μικρές Σούνδες και βρίσκεται απέναντι από το βόρειο-ανατολικό άκρο του Τιμόρ. Είναι τμήμα της περιοχής Τουτουάλα της επαρχίας Λαουτέμ. Η έκτασή του φτάνει στα 10 τ.χλμ. και το ύψος του στα 100 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Είναι ακατοίκητο και θεωρούταν ιερό από τον ντόπιο πληθυσμό. Στις ημέρες μας, οι τουρίστες μεταφέρονται από τους ψαράδες στο νησί για κατάδυση και κολύμβηση. Έγινε τμήμα του Εθνικού Πάρκου Νίνο Κόνης Σαντάνα το 2007.
Τζακο
Μάρτιν (Σλοβακία)
Το Μάρτιν (σλοβακ. Martin, Turčiansky Svätý Martin ως το 1950, ουγγρ. Turócszentmárton, γερμ. Turz-Sankt Martin, λατιν. Sanctus Martinus / Martinopolis) είναι πόλη στη βόρεια Σλοβακία, κτισμένη στις όχθες του ποταμού Τούριετς, κοντά στη συμβολή του με τον Βαχ. Ο πληθυσμός της είναι περίπου 55.000, κάτι που την καθιστά την όγδοη σε αριθμό κατοίκων πόλη της Σλοβακίας. Είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου διαμερίσματος.
Ιστορία
Κατά τον ταραγμένο 15ο αιώνα η πόλη υπέφερε από επάλληλες καταστροφές: Κατά την επιδρομή των Ουσιτών το 1433 πυρπολήθηκε, ενώ μόλις δέκα χρόνια αργότερα καταστράφηκε εκ νέου από σεισμό και συνακόλουθα άρχισε να υποβαθμίζεται από «βασιλική πόλη» σε πόλη προνομίων υπό την άμεση επιρροή της ουγγρικής οικογένειας.
Από τον 18ο αιώνα το Μάρτιν έγινε κέντρο της Κομητείας Τουρόκ.
Η πόλη έγινε το κορυφαίο σλοβακικό πολιτιστικό κέντρο κατά τον 19ο αιώνα: Αρκετά ιδρύματα, όπως η Σλοβακική Μάσιτσα και το Εθνικό Μουσείο της Σλοβακίας, γεννήθηκαν με την έδρα τους στο Μάρτιν. Οι περισσότερες πολιτικές δραστηριότητες που οδήγησαν στην εθνική αυτοδιάθεση των Σλοβάκων μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα οργανώθηκαν στο ή από το Μάρτιν. Την ίδια εποχή άρχισε και η εκβιομηχάνιση της περιοχής. Τυπογραφεία εγκαταστάθηκαν εκεί από το 1869, η επιπλοποιία Tatra nábytok το 1890, και άλλα εργοστάσια ακολούθησαν.
Η πόλη έχασε ένα μέρος της σημασίας της όταν το Πρεσβούργο (η σημερινή Μπρατισλάβα) έγινε η πρωτεύουσα της Σλοβακίας το 1919. Σήμερα το Μάρτιν είναι η έδρα της Σλοβακικής Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Μάσιτσα.
Στις 24 Αυγούστου 1994 η Εθνοσυνέλευση της Σλοβακικής Δημοκρατίας ανακήρυξε την πόλη του Μάρτιν «κέντρο του εθνικού πολιτισμού των Σλοβάκων».
Γεωγραφία
thumb|Το Μάρτιν όπως φαίνεται από την πλαγιά των Μάλα Φάτρα, με τα [[Βέλικα Φάτρα στο βάθος.]] Το Μάρτιν είναι κτισμένο σε μέσο υψόμετρο 395 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 49°04΄ Βόρειο και μήκος 18°55΄ Ανατολικό, και σε έκταση 67,74 τετρ. χιλιόμετρα. Η θέση του στη βόρεια Σλοβακία εντοπίζεται στη λεκάνη-κοιλάδα του Τούριετς, ανάμεσα στις μικρές οροσειρές Μάλα Φάτρα και Βέλικα Φάτρα, στους πρόποδες της πρώτης. Σχεδόν 6 χιλιόμετρα βόρεια από το κέντρο της πόλεως, στην ενωμένη οικιστικά κωμόπολη Βρούτκι, ο ποταμός Τούριετς που διαρρέει το Μάρτιν χύνεται στον Βαχ, σημαντικό παραπόταμο του Δούναβη. Η μεγαλύτερη γειτονική μεγάλη πόλη είναι η Ζίλινα, 29 χλμ. οδικώς προς τα βορειοδυτικά, ενώ σχετικώς κοντά είναι η Μπάνσκα Μπίστριτσα (60 χλμ. σε ευθεία, αλλά 92 χλμ. οδικώς εξαιτίας του ορεινού αναγλύφου). Η πρωτεύουσα της χώρας Μπρατισλάβα απέχει οδικώς 230 χλμ. προς τα νοτιοδυτικά.
Το Μάρτιν έχει δέκα μικρούς δήμους, τους Γιαχόντνικι, Λιαντοβέν, Στρεντ, Σέβερ, Κοσούτι, Ποντάι, Στράνε, Πριέκοπα, Τόμτσανι και Ζάτουρτσιε. Διοικητικά η πόλη υπάγεται στην επαρχία ή περιφέρεια της Ζίλινα και στο Διαμέρισμα Μάρτιν.
Κλίμα
Το Μάρτιν, όπως και όλη η Σλοβακία, κείται στη βόρεια εύκρατη ζώνη και έχει ηπειρωτικό κλίμα με 4 καλά διαχωρισμένες εποχές του έτους. Το τοπικό κλίμα χαρακτηρίζεται από μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα θερμά καλοκαίρια και στους ψυχρούς, χιονισμένους χειμώνες. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι περί τους 7 °C και η μέση ετήσια βροχόπτωση 800 περίπου χιλιοστόμετρα, με τις περισσότερες βροχές να πέφτουν τον Ιούνιο και το πρώτο μισό του Ιουλίου. Η πόλη είναι καλυμμένη από χιόνια περίπου 60 ως 80 ημέρες τον χρόνο.
Δημογραφικά
Το Μάρτιν έχει πληθυσμό 55.000 κατοίκους (εκτίμηση της 31/12/2016), ενώ ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής του ανέρχεται σε 97.214 κατοίκους. Από το τέλος της δεκαετίας του 1990, οπότε ο πληθυσμός έφθασε σε ένα μέγιστο άνω των 60 χιλιάδων, υπάρχει μικρή μείωση κάθε χρόνο. Κατά την απογραφή του 2011 το 81,7% των κατοίκων ήταν Σλοβάκοι, το 1,0% Τσέχοι, το 0,1% Ρομά, το 0,2% Ούγγροι και το 16% δεν δήλωσε εθνική καταγωγή. Από θρησκευτικής απόψεως, το 34,3% δήλωσαν Ρωμαιοκαθολικοί Χριστιανοί, το 28,3% άθρησκοι, το 13,2% Λουθηρανοί και το 21,1% δεν δήλωσε το θρήσκευμά του.
Αξιοθέατα
thumb|Το κέντρο της πόλεως thumb|Ο υψηλότερος καταρράκτης (38 μέτρα) των [[Μάλα Φάτρα, κοντά στο Μάρτιν]] Το παλαιότερο κτίσμα στην πόλη είναι ένας ναός ρωμανικού ρυθμού του 13ου αιώνα, αφιερωμένος στον Άγιο Μαρτίνο της Τουρ, ο οποίος έδωσε και το όνομά του στην πόλη. Το Εθνικό Μουσείο της Σλοβακίας διατηρεί στην πόλη την εθνογραφική του συλλογή. Σε προάστιο υπάρχει το υπαίθριο «Μουσείο του Σλοβακικού Χωριού» (Jahodnícke háje), που παρουσιάζει την παραδοσιακή επαρχιακή αρχιτεκτονική και τις λαϊκές παραδόσεις της περιοχής. Στο Εθνικό Κοιμητήριο στο Μάρτιν θάβονται οι επιφανείς Σλοβάκοι από όλη τη χώρα.
Γνωστό τοπόσημο στο κέντρο του Μάρτιν είναι και το Σλοβακικό Θέατρο Δωματίου, που ιδρύθηκε το 1944 ως ο δεύτερος επαγγελματικός θίασος-εταιρεία θεάτρου στη χώρα.
Αμφότερες οι οροσειρές που πλαισιώνουν την πόλη, τα Μάλα Φάτρα και τα Βέλικα Φάτρα, προσφέρουν κάθε χειμώνα εξαιρετικές πίστες χιονοδρομίας και κάθε καλοκαίρι διαδρομές ορεινής πεζοπορίας.
Οικονομία
thumb|Γλυπτό στο κέντρο του Μάρτιν Το Μάρτιν φιλοξενεί πλέον εργοστάσιο παραγωγής γνωστής γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, που εγκαινιάσθηκε το 2000 και δίνει δουλειά σε περίπου 800 ανθρώπους, αλλά στη μεγάλη ύφεση του 2008 απολύθηκαν περισσότεροι από 200. Υπάρχει κοντά στην πόλη «βιομηχανικό πάρκο», όπου βρίσκονται εγκαταστάσεις αρκετών άλλων επιχειρήσεων, που παράγουν από υποδήματα μέχρι σιδηροδρομικά οχήματα και προκατασκευασμένες δομές σκυροδέματος. Το πανεπιστημιακό νοσοκομείο απασχολεί περί τους δύο χιλιάδες ιατρούς, νοσηλευτικό και άλλο προσωπικό. Η ποιότητα των τυπογραφείων «Neografia» εκτιμάται από εκδότες 15 και πλέον ευρωπαϊκών κρατών, στις οποίες εξάγεται το μέγιστο μέρος της παραγωγής βιβλίων. Ακόμα και όταν η ανεργία στην πόλη αυξήθηκε κατά την ύφεση του 2008 στο 10%, ήταν κάτω από τον εθνικό μέσο όρο, ενώ σήμερα (2018) κυμαίνεται σε επίπεδα κάτω του 4%. Αρκετοί κάτοικοι εξάλλου εργάζονται στη γειτονική πόλη Ζίλινα, μεγαλύτερη του Μάρτιν και επίσης σημαντικό βιομηχανικό κέντρο.
Εκπαίδευση
Στο Μάρτιν υπάρχει η Γεσένεια Ιατρική Σχολή, η μία από τις τρεις ιατρικές σχολές της Σλοβακίας, που ανήκει στο Πανεπιστήμιο Κομένιου της Μπρατισλάβα. Υπάρχουν 13 δημοτικά σχολεία (9 δημόσια, 2 ιδιωτικά και 2 θρησκευτικά), στα οποία πηγαίνουν συνολικά 5.027 μαθητές και μαθήτριες. Υπάρχει σήμερα σχέδιο να ανεγερθεί ένα πενταώροφο γυμνάσιο-λύκειο κοντά στην κεντρική πλατεία. Αν ολοκληρωθεί, θα είναι το μεγαλύτερο εκπαιδευτικό κτήριο στη Σλοβακία εκτός από τα πανεπιστημιακά και θα φέρει το όνομα του κληρικού και πολιτικού Αντρέι Χλίνκα. Προς το παρόν, η δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην πόλη γίνεται σε δύο γενικά γυμνάσια-λύκεια με 828 μαθητές και μαθήτριες, τρία ειδικευμένα με 1.050 και τρία επαγγελματικά με 2.501 μαθητές και μαθήτριες.
«Αδελφές» πόλεις
Το Μάρτιν είναι «αδελφοποιημένο» με τις εξής οκτώ πόλεις άλλων κρατών:
Αξιοσημείωτα πρόσωπα
Οι παρακάτω γεννήθηκαν ή έζησαν (τουλάχιστον για μερικά χρόνια) στο Μάρτιν (με ελληνική αλφαβητική σειρά επωνύμου):
Γοδεφρείδος Γ΄, Δούκας της Κάτω Λωρραίνης
Ο Γοδεφρείδος Γ΄ της Κάτω Λωρραίνης ο Γενειοφόρος (997 - 30 Δεκεμβρίου 1069) από τον Οίκο του Αρντέν-Βερντέν ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Γκοθέλο Α΄ δούκα της Λωρραίνης, δούκα της Άνω (1044-1047) και της Κάτω Λωρραίνης (1065-1069). Ήταν από κληρονομιά κόμης του Βερντέν και έγινε μαργράβος της Αμβέρσας ως υποτελής του δούκα της Κάτω Λωρραίνης. Ο αυτοκράτορας Ερρίκος Γ΄ αναγνώρισε τον Γοδεφρείδο ως διάδοχο του πατέρα του στην Άνω Λωρραίνη (1044), αλλά αρνήθηκε να του αναγνωρίσει τη διαδοχή στην Κάτω, γιατί φοβόταν ένα ενωμένο δουκάτο. Ο Ερρίκος απειλούσε να διορίσει έναν μικρότερο γιo του Γκοθέλο, ονόματι επίσης Γκοθέλο, ως δούκα της Κάτω Λωρραίνης. Σε αρκετά μεταγενέστερο χρόνο ο Γοδεφρείδος έγινε δούκας της Κάτω Λωρραίνης, αλλά είχε πια χάσει την Άνω.
Διαμάχες με τον αυτοκράτορα Ερρίκο Γ΄
Ο Γοδεφρείδος εξεγέρθηκε κατά του αυτοκράτορα, και λεηλατώντας κατέστρεψε εδάφη της Κάτω Λωρραίνης, μεταξύ των οποίων και την πόλη του Βερντέν, η οποία, παρότι του ανήκε δικαιωματικά λόγω κληρονομιάς, δεν του είχε αποδοθεί από τον Ερρίκο. Σύντομα ο Γοδεφρείδος ηττήθηκε από τον αυτοκρατορικό στρατό, καθαιρέθηκε και φυλακίστηκε μαζί με τον γιο του (1045). Όταν ο γιος του πέθανε στη φυλακή, ο πόλεμος ξανάρχισε. Ο Γοδεφρείδος συμμάχησε με τον Βαλδουίνο Ε΄ της Φλάνδρας, και σε αντιπερισπασμό ο Ερρίκος προσέφερε την κομητεία του Βερντέν στον επίσκοπο της πόλης Τιερρύ. Ο Γοδεφρείδος κινήθηκε αιφνιδιάζοντας τον επίσκοπο, ο οποίος διέφυγε, και λεηλάτησε το Βερντέν, πυρπολώντας τον καθεδρικό ναό της πόλης.
Στη μάχη του Τουέν στις 11 Νοεμβρίου 1048 ο Γοδεφρείδος επέπεσε κατά του δούκα Αδαλβέρτου, ο οποίος τον είχε διαδεχτεί στην Άνω Λωρραίνη, και τον κατανίκησε,. Ο Αδαλβέρτος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Χωρίς καθυστέρηση ο Ερρίκος διόρισε τον νεαρό Γεράρδο του Σατενουά στη θέση του Αδαλβέρτου στην αυτοκρατορική Δίαιτα της Βορμς. Στις επόμενες εκστρατείες του για να καταλάβει την περιοχή του Μοζέλλα, ο Γοδεφρείδος αντιμετωπησε τη σκληρή αντίσταση από τον Γεράρδο και υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τις αξιώσεις του και να συμφιλιωθεί με τον επίσκοπο. Βοήθησε μάλιστα να ανοικοδομηθεί ο καθεδρικός ναός που εξαιτίας του είχε καταστραφεί. Το 1053 πέθανε η πρώτη σύζυγος του Ντόντα και ο Γοδεφρείδος ξαναπαντρεύτηκε τη Βεατρίκη του Μπαρ, χήρα του Βονιφάτιου Γ΄ της Τοσκάνης και μητέρα της Ματθίλδης, διαδόχου του Βονιφάτιου. Ο αυτοκράτορας Ερρίκος θεώρησε τον γάμο άκυρο, ισχυριζόμενος ότι είχε γίνει χωρίς την έγκρισή του, και φυλάκισε τη Βεατρίκη και τον ανήλικο γιο της Φρειδερίκο, που πέθανε λίγο αργότερα (1055). Ο Γοδεφρείδος τότε ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Τοσκάνης για λογαριασμό της Βεατρίκης και της κόρης της Ματθίλδης. Ο Βαλδουίνος Ε΄ της Φλάνδρας εξεγέρθηκε και ο αυτοκράτορας Ερρίκος Γ΄ λεηλάτησε τη Φλάνδρα, καταστρέφοντας τη Λιλ και το Τουρναί (1054). Ο Γοδεφρείδος απάντησε αιχμαλωτίζοντας τον Φρειδερίκο του Λουξεμβούργου, που τον είχε δεχθεί το δουκάτο της Κάτω Λωρραίνης (και την Αμβέρσα) με ενέργειες του αυτοκράτορα. Το 1055 πολιόρκησε την Αμβέρσα, αλλά απέτυχε να την καταλάβει, γιατί οι κάτοικοι της Λωρραίνης λάτρευαν τον Φρειδερίκο. Τελικά ο αυτοκράτορας Ερρίκος Γ΄ πέθανε το 1056 και ο Γοδεφρείδος έκλεισε ειρήνη με τον εξαετή διάδοχό του Ερρίκο Δ΄. Την ίδια χρονιά ο Βαλδουίνος έκλεισε ειρήνη και προσκύνησε τον νέο αυτοκράτορα, ενώ με τις συνθήκες του Άντερναχ (του 1056 και 1059) του προσφέρθηκαν η μαρκιωνία του Ενάμ και η Βραβάντη, πιθανόν σε αντάλλαγμα της παραίτησής του από τη Βαλανσιέν, την οποία του είχε αποσπάσει ο Ερρίκος Γ΄ το 1045.
Πολιτικός ρόλος του Γοδεφρείδου στη Νότια Ιταλία
Το 1057 εξορίστηκε στην Τοσκάνη, όπου συγκυβέρνησε με τη σύζυγό του Βεατρίκη. Από τον μικρότερο αδελφό του, τον πάπα Στέφανο Ι΄, του δόθηκε το Δουκάτο του Σπολέτο. ο Γοδεφρείδος έπαιξε σημαντικό πολιτικό ρόλο στη Νότια Ιταλία και τη Σαρδηνία την εποχή που ο αδελφός του και οι διάδοχοί του βρίσκονταν στον παπικό θρόνο. Το 1065, μετά τον θάνατο του Φρειδερίκου, κλήθηκε να γίνει ξανά δούκας της Κάτω Λωρραίνης (μαζί με την Αμβέρσα), και εγκαταστάθηκε στην αυλή του Μπουγιόν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Ντόντα, μάλλον κόρη του Μαννασή Β΄ κόμη του Ρετέλ και της Ντάντας, και είχε τέκνα:
Η Ντόντα απεβίωσε το 1053 και ο Γοδεφρείδος Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την 3η εξαδέλφη του Βεατρίκη των Αρντέν, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Άνω Λωρραίνης. Η Βεατρίκη ήταν χήρα και από τον πρώτο της γάμο ήταν μαρκησία της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Λωρραίνης Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο Κατηγορία:Οίκος του Αρντέν
Δόγης της Βενετίας
Ο Δόγης της Βενετίας (Βενετικά : Doxe de Venexia, Ιταλικά : Doge di Venezia), ένας όρος που προέρχεται από το Λατινικό "Δουξ" δηλαδή "Στρατιωτικός αρχηγός" ονομαζόταν ο κυβερνήτης στη Δημοκρατία της Βενετίας την περίοδο 726 - 1797. Οι δόγηδες εκλεγόντουσαν ισόβια από την αριστοκρατία της πόλης - κράτους, η λέξη "Δόγης" δεν είχε τη σημασία του "Δούκα" με τη σύγχρονη έννοια ούτε του κληρονομικού ευγενούς. Ο Δόγης ήταν ο ανώτερος εκλεγμένος άρχοντας στη Βενετία και στη Γένοβα, οι δυο πόλεις είχαν δημοκρατικό πολίτευμα και ο κυβερνήτης τους δεν ήταν κληρονομικός. Η προσφώνηση ενός δόγη γινόταν με διαφορετικές εκφράσεις όπως "Ο Κύριος μου, ο δόγης μου" ή "Η αυτού Εξοχότητα του".
Βυζαντινός αξιωματούχος
Ο πρώτος ιστορικά καταγεγραμμένος Δόγης ήταν ο Όρσο που ηγήθηκε σε μια επανάσταση στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία (726) αλλά στη συνέχεια αναγνωρίστηκε σαν "Δούκας" ή "Ύπατος" με αυτοκρατορική εντολή. Μετά τη δολοφονία του Όρσο (737) για ένα χρονικό διάστημα επανήλθε το αξίωμα του "Στρατιωτικού Μαγίστρου" ή "Στρατηλάτη" στα Ελληνικά μέχρι την εκλογή του γιου του Όρσο Τεοντάτο στη θέση του δόγη (742). Η Βυζαντινή διοίκηση στη βόρεια Ιταλία κατέρρευσε όταν οι Λομβαρδοί κατέλαβαν το Εξαρχάτο της Ραβέννας (751) αλλά η περιοχή της Βενετίας παρέμεινε περισσότερο στο Βυζάντιο. Το δεύτερο μισό του 8ου αιώνα εξελέγη δούκας ο Μαουρίτσιο Γκαλμπάιο που πήρε τους τίτλους του Στρατιωτικού Μαγίστρου και του Αυτοκρατορικού Δούκα της επαρχίας της Βενετίας.
Ο Ανιέλλο Παρτετσιπάτσιο οικοδόμησε τη σύγχρονη Βενετία, έσκαψε το Μεγάλο Κανάλι, το εμπορικό κέντρο του Ριάλτο και την πρώτη μεγάλη γέφυρα. Ο Ανιέλλο διόρισε συμβασιλέα τον μικρότερο γιο του Τζοβάννι Α΄ Παρτετσιπάτσιο αλλά ο μεγαλύτερος γιος του Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο επέστρεψε, έστειλε εξορία τον αδελφό του και διαδέχθηκε τον πατέρα του (827). Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Μιχαήλ Β´ έδωσε στρατιωτική υποστήριξη στη Βενετία σε αντάλλαγμα με τη βοήθεια που του πρόσφεραν οι Βενετοί στην εκστρατεία του εναντίον των Αγλαβίδων στη Σικελία, η βοήθεια αυτή ανέβασε σημαντικά το κύρος της πόλης. Ο Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο έδωσε έντονη βάση την εκκλησία της πόλεις που είχε προστάτη τον Ευαγγελιστή Μάρκο και οι περισσότεροι Βενετοί πήγαιναν στην Αλεξάνδρεια για να προσκυνήσουν τα λείψανα του Αγίου. Ο Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο μετέφερε μυστικά τα λείψανα του Ευαγγελιστή στη Βενετία μέσα σε χοιρινό κρέας και έκτισε προς τιμή του τη Βασιλική του Αγίου Μάρκου για να τα τοποθετήσει. Ο Τζουστινιάνο δεν είχε γιους και όρισε διάδοχο τον μικρότερο αδελφό του Τζοβάννι Α΄ που είχε στείλει εξορία (829) με εντολή να ολοκληρώσει την ανέγερση του ναού.
Ανεξαρτητοποίηση από το Βυζάντιο
Οι πρώτοι τίτλοι ήταν κυρίως Βυζαντινοί με σαφή αναφορά στη Βενετία ως επαρχία. Οι τίτλοι "Ύπατος", "Σπαθάριος", "Πρωτοσπαθάριος", "Πρωτοσέβαστος", "Πρωτοπρόεδρος" δόθηκαν από τον αυτοκράτορα ισόβια αλλά δεν ήταν κληρονομικοί. Τον 12ο αιώνα οι δόγηδες κρατούσαν τους Βυζαντινούς τίτλους σε απομακρυσμένες περιοχές όπως η Σαρδηνία. Ο Αλέξιος Γ´ Άγγελος παραχώρησε στον Ενρίκο Ντάντολο τον τίτλο του "Πρωτοσέβαστου". Από τον 9ο αιώνα που η Βυζαντινή εξουσία μειώθηκε στην περιοχή οι αναφορές στη Βενετία σαν επαρχία εξαφανίστηκαν από τους τίτλους των δόγηδων, τον 10ο αιώνα εμφανίστηκαν οι τίτλοι της μορφής "Δούκας των Βενετών" ή "Δούκας της Βενετίας". Οι περισσότεροι νέοι τίτλοι των δόγηδων τόνιζαν την κυριαρχία τους σε διαφορετικές φεουδαρχικές ηγεμονίες ή φυλές αλλά στην ίδια περιοχή σε αντίθεση με τους προηγούμενους που παρουσίαζαν τον δόγη σαν Βυζαντινό υπάλληλο.
Δούκες της Δαλματίας και της Κροατίας
Την περίοδο 1091 - 1102 το Βασίλειο της Ουγγαρίας κατέκτησε την Κροατία, οι Βενετοί ζήτησαν από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα να τους αναγνωρίσει σαν δούκες της Κροατίας, η Κροατία ήταν όπως και η Δαλματία πρώην Βυζαντινή επαρχία. Από την εποχή του δόγη Βιτάλε Φαλιέρ μέχρι την εποχή του Βιτάλε Α΄ Μιτσιέλ ο τίτλος είχε προστεθεί, ο πλήρης τίτλος ήταν "Δούκας της Βενετίας, Δαλματίας, Κροατίας και Αυτοκρατορικός Πρωτοσέβαστος". Τον 14ο αιώνα οι δόγηδες αμφισβήτησαν τις αναφορές για την Κροατία και τη Δαλματία στους τίτλους του Ούγγρου βασιλιά ανεξάρτητα από τις δικές τους διεκδικήσεις. Οι ιστορικοί του μεσαίωνα χρέωσαν εσφαλμένα τον Κροατικό τίτλο για πρώτη φορά στον δόγη Ορντελάφο Φαλιέρ. Σύμφωνα με την "Ιστορία της Βενετίας" (1350) ο δόγης Ντομένικο Μοροζίνι μετά την υποταγή της Πούλας στην Ίστρια (1150) πρόσθεσε τον τίτλο του τη φράση "λόρδος της Ίστρια" αλλά μονάχα σε ένα διάταγμα παρουσιάζεται ο τίτλος (1153).
Η διανομή του 1204
Η επόμενη μεγάλη αλλαγή στους τίτλους του δόγη προέκυψε μετά την Δ΄ Σταυροφορία που οι Λατίνοι κατέκτησαν το Βυζάντιο και δημιούργησαν τη Λατινική Αυτοκρατορία (1204). Ο Βυζαντινός τίτλος "Πρωτοσέβαστος" ακυρώθηκε και αντικαταστάθηκε με μια αναφορά σύμφωνα με τη συμμετοχή της Βενετίας στο Partitio Terrarum Imperii Romaniae. Ο νέος τίτλος ήταν "με τη χάρη του Θεού δοξασμένος δούκας της Βενετίας, της Δαλματίας, της Κροατίας και λόρδος των 3/8 της Ρωμανίας", σαν Ρωμανία αναφέρεται στην πρώην Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Έλληνας ιστορικός Γεώργιος Ακροπολίτης μεταφράζει τον τίτλο "Λόρδος" με τον Ελληνικό "Δεσπότης" και τον χρεώνει στον Ενρίκο Ντάντολο αν και δεν υπάρχει σε κανένα κείμενο σύγχρονο με την εποχή του. Το παλιότερο κείμενο χρεώνει τον τίτλο στον Μαρίνο Ζένο αρχηγό των Βενετών στην Κωνσταντινούπολη αλλά υιοθετείται από τον Πιέτρο Τζιάνι (1205). Με τη Συνθήκη του Ζαντάρ (1358) η Βενετία απαρνήθηκε τα δικαιώματα της στην Κροατία και τη Δαλματία, ο τίτλος μετατράπηκε σε "με τη χάρη του Θεού δούκας της Βενετίας και των υπολοίπων". Ο ίδιος τίτλος χρησιμοποιήθηκε σε επίσημα έγγραφα μέχρι το τέλος της δημοκρατίας, το έγγραφο ήταν γραμμένο στα Ιταλικά αλλά ο τίτλος και η ρήτρα στα Λατινικά.
Εκλογή του δόγη
thumb|right|250px|Η μεγάλη παρέλαση του δόγη τον 16ο αιώνα. Τα προνόμια των δόγηδων δεν ήταν σαφή με ακρίβεια, η εκλογή του γινόταν αρχικά από τις αριστοκρατικές οικογένειες της Βενετίας. Οι απόπειρες των δόγηδων να δώσουν την εξουσία στους γιους τους ή να μετατρέψουν το αξίωμα σε κληρονομικό έφεραν αυστηρές αλλαγές στη νομοθεσία, κανένας δόγης δεν μπορούσε να δώσει εξουσία στον γιο του ή να τον ορίσει διάδοχο. Το 1172 η εκλογή των νέων δόγηδων ανατέθηκε σε μια επιτροπή από 40 άτομα, τη διόριζε μια επιτροπή 4 ατόμων που επέλεγε το "Μεγάλο Συμβούλιο της Βενετίας" ένα 12μελές όργανο που άλλαζαν τα μέλη του κάθε χρόνο. Μετά από ένα αδιέξοδο στην εκλογή του δόγη λόγω ισοψηφίας (1229) ο αριθμός αυξήθηκε σε 41. Αργότερα εισήχθησαν νέες ρυθμίσεις που αφορούσαν την εκλογή του νέου δόγη (1268) που διατηρήθηκαν μέχρι το τέλος της Δημοκρατίας (1797). Ο στόχος ήταν να περιοριστούν όσο το δυνατό περισσότερο οι επιδράσεις των μεγάλων οικογενειών, αυτό θα μπορούσε να γίνει με ένα όσο το δυνατό περισσότερο περίπλοκο σύστημα. Τα 30 μέλη του Μεγάλου Συμβουλίου που είχαν επιλεγεί με κλήρο μειώθηκαν επίσης με κλήρο στα εννιά, οι εννιά επέλεγαν 40 οι οποίοι μειώθηκαν με κλήρο σε 12 οι οποίοι επέλεγαν τους 25. Οι 25 μειώθηκαν με κλήρο στους 9 και οι 9 επέλεγαν τους 45, οι 45 μειώθηκαν με κλήρο στους 11 και οι 11 επέλεγαν τους τελικούς 41 που θα αποφάσιζαν για την εκλογή του νέου δόγη. Η εκλογή απαιτούσε τουλάχιστον 25 ψήφους από τους 41, 9 ψήφους από τους 11 ή 12 ή 7 ψήφους από τους 9 εκλέκτορες. Η λεπτομερής περιγραφή της διαδικασίας περιγράφεται στο έργο του Μαρτίν ντα Κανάλ "Τα κτήματα της Βενετίας".
Αρμοδιότητες
Στην τελετουργική διαδικασία ο νεοεκλεγμένος δόγης παρουσιαζόταν στον λαό της Βενετίας με τη φράση "Αυτός είναι ο δόγης σας αν σας ευχαριστεί". Η πρακτική άλλαξε στα τέλη του 1423 με την εκλογή του Φραντσέσκο Φόσκαρι που παρουσιάστηκε στον λαό με τη φράση "Ο Δόγης σας". Η εξουσία των δόγηδων ενώ ήταν στην αρχή απεριόριστη μετά το 1268 βρέθηκε υπό επίβλεψη, κανένας δόγης δεν μπορούσε αυθαίρετα μόνος του να προχωρήσει σε συναλλαγές με άλλα κράτη χωρίς τη σύμφωνη γνώμη άλλων αξιωματούχων. Ο δόγης δεν μπορούσε επίσης να διαθέτει προσωπική περιουσία σε ξένα εδάφη. Ο δόγης κυβερνούσε μέχρι τον θάνατο του, μια επιτροπή στη συνέχεια θα μπορούσε να ελέγξει τις πράξεις, την περιουσία του και να καθορίσει τα πρόστιμα. Ο μισθός του δόγη δεν μπορούσε να ήταν μεγάλος και από τα πρώτα χρόνια οι κάτοχοι του τίτλου συνδύαζαν την περιουσία τους με εμπορικές συναλλαγές.
Τελετές
Αργότερα δημιουργήθηκε η θέση του αναπληρωτή δόγη (7 Ιουλίου 1268) σαν βασικού σύμβουλου. Μια από τις πιο δημοφιλείς τελετές που εκτελούσε ο ίδιος ο δόγης ήταν Η εορτή της Αναλήψεως στη Βενετία στην οποία γινόταν ο συμβολικός γάμος της Βενετίας με τη θάλασσα, o δόγης έπαιρνε ένα δαχτυλίδι από το βασιλικό θησαυροφυλάκιο και το έριχνε στην Αδριατική θάλασσα. Η τελετή γινόταν για να απομνημονεύσει την κατάκτηση της Δαλματίας από τον δόγη Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο (1000) και εορταζόταν την ημέρα της Αναλήψεως, έγινε μεγαλοπρεπέστερη μετά την επίσκεψη του πάπα Αλέξανδρου Γ΄ (1177) και του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα. Στις κρατικές υποθέσεις ο δόγης χρησιμοποιούσε έναν μεγάλο αριθμό από τελετές και στις διεθνείς του σχέσεις είχε τη φήμη ενός.
Ο δόγης συμμετείχε σε πολλές τελετές στην εκκλησία του Αγίου Μάρκου, στο κέντρο βρισκόταν ο ίδιος ο δόγης και ακολουθούσαν όλοι οι ανάλογα με την τάξη και τον βαθμό τους. O Φραντσέσκο Σανσοβίνο (1521 - 1586) περιγράφει λεπτομερώς μια από αυτές τις τελετές στην πλατεία Αγίου Μάρκου (1581), η περιγραφή χαράχτηκε από τον Τσεζάρε Βετσέλιο (1530 - 1601) σε πίνακα (1586) Από τον 14ο αιώνα η τελετή συνδέθηκε με ένα κάλυμμα στην κεφαλή του δόγη που ονομάστηκε "Δουκική κόρνα", ήταν κατασκευασμένο με ένα χρυσό ύφασμα κερατώδους μορφής σύμφωνα με τα αρχαία Φρυγικά καπέλα και φορούσε ο δόγης πάνω από το "καμάουρο". Η μορφή του τελετουργικού καπέλου βασίστηκε στο λευκό στέμμα της Άνω Αιγύπτου. Τη Δευτέρα του Πάσχα η παρέλαση προχωρούσε από την εκκλησία του Αγίου Μάρκου στη μονή του Αγίου Ζαχαρία όπου η ηγουμένη παρουσίαζε στον δόγη ένα νέο καμάουρο επισκευασμένο από τις μοναχές. Η επίσημη ενδυμασία του δόγη περιείχε μια χρυσή ρόμπα, σανδάλια και σκήπτρο για την τελετουργία.
Το τέλος του τίτλου
Μέχρι τον 15ο αιώνα η κηδεία των δόγηδων γινόταν στον ναό του Αγίου Μάρκου, στη συνέχεια η ταφή τους μεταφέρθηκε στον Ναό Αγίων Ιωάννου και Παύλου στον οποίο έχουν ταφεί 25 δόγηδες. Σταδιακά με τη μεγαλύτερη άνοδο της ολιγαρχίας οι αρμοδιότητες μεταφέρθηκαν σε άλλους αξιωματούχων και η εξουσία των δόγηδων γινόταν όλο και περισσότερο διακοσμητική. Ο τελευταίος Δόγης της Βενετίας ήταν ο Λουντοβίκο Μανίν που αναγκάστηκε να παραιτηθεί (1797) όταν κατέκτησε την πόλη ο Ναπολέων Α΄. Η Βενετία ανακηρύχτηκε ξανά Δημοκρατία μετά την πτώση του Ναπολέοντα, αντιστάθηκε στις προσπάθειες της Αυστρίας να την κατακτήσει αλλά ο τίτλος του δόγη δεν εμφανίστηκε άλλη φορά.
Φρόσω Ευθυμιάδη - Μενεγάκη
Η Φρόσω Ευθυμιάδη - Μενεγάκη ήταν Ελληνίδα γλύπτρια και κεραμίστρια, η οποία γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1916 και πέθανε στην Αθήνα το 1995.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Φρόσω Ευθυμιάδη – Μενεγάκη, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922, εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της οριστικά στην Αθήνα.
Κατά την περίοδο 1933 – 1937, πήγε για να σπουδάσει κεραμοπλαστική στην Κρατική Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών (Kunstgewerbeschule) της Βιέννης, όπου μαθήτευσε με καθηγητή τον Ρόμπερτ Ομπζίγκερ. Το 1937 επέστρεψε στην Αθήνα και ασχολήθηκε με αποκλειστικό υλικό τον πηλό στην κεραμική, φιλοτεχνώντας κυρίως ειδώλια ζώων.
Συνέχισε την καλλιτεχνική μαθητεία της, φεύγοντας το 1946 για το Παρίσι, όπου εργάστηκε κοντά στον Μαρσέλ Ζιμόν (Marcel Gimond, 1894 - 1961). Το διάστημα 1947 – 1949 έζησε στην Αργεντινή και μελέτησε την τέχνη και τον πολιτισμό των Ίνκας. Τον Ιούνιο του 1949 επέστρεψε και πάλι στην Ελλάδα.
Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος. (ΕΕΤΕ).
Για το σύνολο του έργου της, η Φρόσω Ευθυμιάδη – Μενεγάκη βραβεύτηκε το 1974 από την Ακαδημία Αθηνών, ενώ το 1980 ήταν η πρώτη γυναίκα που προτάθηκε να εκλεγεί μέλος της.
Καλλιτεχνική δημιουργία
Η Φρόσω Ευθυμιάδη – Μενεγάκη συνδυάζει στα έργα της κινητικά θέματα σε ελικοειδείς και αφαιρετικές φόρμες και άλλοτε στατικές κατασκευές, γεωμετρικές και αφηρημένες, με έντονες επιρροές από τις τέχνες των πρωτόγονων λαών και πολιτισμών. Το υλικό που χρησιμοποιεί είναι άλλοτε πηλός και άλλοτε σίδηρος ή σφυρήλατος ορείχαλκος.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’50, η Φρόσω Ευθυμιάδη – Μενεγάκη φιλοτέχνησε σε πηλό προτομές και ολόσωμες μορφές (π. χ. προτομές από τερακότα του Ν. Καζαντζάκη και του Δ. Πικιώνη), κυρίως όμως ειδώλια ζώων, πουλιά και κουκουβάγιες. Θεωρείται μάλιστα η πρώτη γλύπτρια που ασχολήθηκε με τη ζωοπλαστική στην Ελλάδα. Από το 1955 προχωρεί σε μια αφαίρεση με έντονη γεωμετρική τάση, χρησιμοποιώντας ως αποκλειστικό υλικό της το μέταλλο σε φύλλα φύλλα ή βέργες ορείχαλκου ή σιδήρου.
Στο Α΄ Νεκροταφείο της Αθήνας υπάρχει ταφικό μνημείο του συζύγου της Μανώλη Μενεγάκη (1970), φιλοτεχνημένο από την ίδια, μια ολόσωμη μορφή από μάρμαρο αφαιρετικής σύνθεσης.
Εκθέσεις έργων
thumb|280px|Το σπίτι της γλύπτριας Φρόσως Ευθυμιάδη - Μενεγάκη, περιοχή Κυπριάδου, Αθήνα. Η Φρόσω Ευθυμιάδη – Μενεγάκη παρουσίασε το έργο της σε ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό: Μπουένος Άιρες (1947), Αθήνα (1954, 1961, 1962), Λονδίνο (1955). Συμμετείχε επίσης σε διεθνείς διοργανώσεις, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται η Διεθνής Έκθεση Κεραμικής στις Κάννες (1955), η Μπιενάλε του Σάο Πάολο της Βραζιλίας (1959), όπου κέρδισε το πρώτο βραβείο, η Διεθνής Έκθεση Σύγχρονης Γλυπτικής στο Μουσείο Ροντέν του Παρισιού (1956, 1961), η Παγκόσμια Έκθεση Νέας Υόρκης (1965), η Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας (1963 - 1964), το Σαλόν της Νέας Γλυπτικής του Παρισιού (1968, 1969) κ. ά.
Έργα της υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας, στο Μουσείο Καλών Τεχνών του Μπουένος Άιρες, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Καΐρου, στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο (Τ.Ε.Ι.) της Αθήνας, στην Εμπορική Τράπεζα της Θεσσαλονίκης, στο Δημαρχείο Αθηνών κ. α.
Οικία Ευθυμιάδη – Μενεγάκη
Το σπίτι, όπου έζησε και εργάστηκε η Ευθυμιάδη – Μενεγάκη, βρίσκεται στην αθηναϊκή συνοικία Κυπριάδου, επί της οδού Γρυπάρη 10. Αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα αστικής αρχιτεκτονικής του Μεσοπολέμου, με εμφανή μορφολογικά και φυσιογνωμικά στοιχεία τεχνοτροπίας Αρ Ντεκό.
Με απόφαση των εκτελεστών της διαθήκης της, έχει ήδη αναληφθεί πρωτοβουλία για την αποκατάσταση και μετατροπή της κατοικίας της σε μουσειακό – εκθεσιακό χώρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Αλεξίνος
Ο Αλεξίνος ο Ηλείος (αρχ. ελλ. Ἀλεξῖνος, περ. 339 π.Χ. – 265 π.Χ.) ) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος από την Ήλιδα. Ως μαθητής του Ευβουλίδη (φανατικού αντιπάλου του Αριστοτέλη), ο Αλεξίνος κατατάσσεται στη Μεγαρική φιλοσοφική σχολή. Σύγχρονοι του Αλεξίνου ήταν ο επίσης Μεγαρικός φιλόσοφος Στίλπων και ο Μενέδημος ο Ερετριεύς. Εξαιτίας της εριστικής του διαθέσεως προς όλους, τους οποίους παρατηρούσε (έλεγχε), ο Αλεξίνος ονομαζόταν λογοπαικτικά «Ελεγξίνος».
Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Έρμιππος ο Σμυρναίος, ο Αλεξίνος εγκαταστάθηκε στην Ολυμπία, με στόχο να διδάξει φιλοσοφία και ελπίζοντας να ιδρύσει εκεί δική του αίρεση με την επωνυμία «Ολυμπική». Οι μαθητές και οπαδοί του ωστόσο, που ονομάζονταν Αλεξίνειοι, γρήγορα απογοητεύθηκαν από την ανθυγιεινότητα του τόπου και τα πενιχρά μέσα διαβιώσεως, και έφυγαν όλοι εκτός από έναν.
Κανένα από τα δόγματά του δεν έχει διασωθεί, αλλά από τη σύντομη μνεία του από τον Κικέρωνα φαίνεται ότι ασχολήθηκε με τους λογικούς γρίφους. Ο Αθήναιος και ο Έρμιππος αναφέρουν έναν παιάνα που συνέθεσε προς τιμή του Μακεδόνα στρατηγού Κρατερού. Ο παιάνας αυτός τραγουδήθηκε στους Δελφούς με τη συνοδεία λύρας. Είναι γνωστό επίσης ότι ο Αλεξίνος έγραψε εναντίον του στωικού Ζήνωνος και του Εφόρου του ιστορικού.
Το 267-266 π.Χ. ο Αλεξίνος συζήτησε ζητήματα ρητορικής με τον Έρμαρχο : Ο Φιλόδημος ο Επικούρειος στο έργο του Περί Ρητορικής αναφέρει μία αντίκρουση από Έρμαρχο στην οποία αναφέρει τον Αλεξίνο. Ο Αλεξίνος επικρίνει τους ρήτορες σοφιστές για το ότι ξοδεύουν τον χρόνο τους διερευνώντες «άχρηστα» θέματα, όπως η υπαγόρευση, η μνήμη και η ερμηνεία δυσερμήνευτων χωρίων των ποιητών.
Αναφέρονται και άλλα έργα του Αλεξίνου: Το Περί αγωγής, από το οποίο διασώθηκε και ένα μικρό απόσπασμα, και τα Απομνημονεύματα, στα οποία όπως γράφει ο Ευσέβιος «εισήγε τον Αλέξανδρον παίδα διαλεγόμενον τω πατρί Φιλίππω και διαπτύοντα τους Αριστοτέλους λόγους».
Ο Διογένης ο Λαέρτιος διασώζει το επίγραμμα του τάφου του Αλεξίνου, από το οποίο αποκαλύπτεται ότι πέθανε από πληγή που του άνοιξε στο πόδι ένα καλάμι ενώ κολυμπούσε στον ποταμό Αλφειό.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι
Η εγκαταλειμμένη γυναίκα
Η εγκαταλειμμένη γυναίκα (γαλλικός τίτλος:La Femme abandonnée) είναι νουβέλα του Γάλλου συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε σε συνέχειες σε περιοδικό το 1832 και εκδόθηκε το 1833. Περιλαμβάνεται στις Σκηνές της ιδιωτικής ζωής, του πρώτου από τους αφηγηματικούς κύκλους που συνθέτουν την Ανθρώπινη κωμωδία.
Το έργο, μια από τις σημαντικότερες μελέτες γυναικείας ψυχολογίας στην Ανθρώπινη κωμωδία, αναφέρεται στον έρωτα ενός ζευγαριού με μεγάλη διαφορά ηλικίας, που προτιμούν να απολαύσουν το πάθος τους παρά να συμμορφωθούν με τους κοινωνικούς κανόνες. Αυτή η κατάσταση φαίνεται αρκετά ξεπερασμένη σήμερα αλλά μας διαφωτίζει για τη γυναικεία κατάσταση του 19ου αιώνα.
Υπόθεση
Ο νεαρός Παριζιάνος βαρόνος Γκαστόν ντε Νέιγ, που βρίσκεται στην περιοχή για να αναρρώσει, εντυπωσιάζεται από τη μυστηριώδη αριστοκράτισσα. Η υποκόμισσα, αν και γοητεύθηκε από τον νεαρό κατά την πρώτη συνάντηση, αντιστέκεται, κρύβει τα συναισθήματά της και φεύγει μακριά του στην Γενεύη. Δεν μπορεί όμως να τον αρνηθεί όταν ο νεαρός τη βρίσκει και στο εξωτερικό. Οι δύο εραστές ζουν στη συνέχεια εννέα υπέροχα χρόνια που κάνουν τη γυναίκα να ξεχάσει την ταπείνωση της εγκατάλειψης.
Το ζευγάρι επιστρέφει στη Γαλλία. Η οικογένεια ντε Νέιγ ωστόσο, και συγκεκριμένα η μητέρα του, μια ενάρετη γυναίκα που πάντα αρνιόταν να δει την υποκόμισσα, έχει άλλα σχέδια για τον Γκαστόν: να τελειώσει τη σκανδαλώδη σχέση με τη μεγαλύτερή του Παριζιάνα και να παντρευτεί την νεαρή πλούσια Στεφανί ντε Λα Ροντιέρ, την οποία ο νεαρός δεν γνωρίζει. Η υποκόμισσα, θέλοντας να τον δοκιμάσει, επισημαίνει στον Γκαστόν τη σοβαρή διαφορά ηλικίας μεταξύ τους (ο Γκαστόν ήταν τότε 30 ετών και αυτή 40) και την ανησυχία της για το μέλλον με την ελπίδα ότι ο συναισθηματικός νεαρός θα αντισταθεί στη θέληση της οικογένειάς του. Ωστόσο, ο Γκαστόν επιλέγει την περιουσία και την καριέρα και ενημερώνει σχετικά με επιστολή την ερωμένη του, η οποία βιώνει το δράμα της εγκατάλειψης για δεύτερη φορά στη ζωή της, ενώ ο Γκαστόν αυτοκτονεί αφού συνειδητοποίησε το λάθος του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Ένωση Σωματείων Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (Γαλλία)
Η Ένωση Σωματείων Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (γαλλικά: Union des clubs professionnels de football, UCPF) αποτελεί συνδικάτο που εκπροσωπεί γαλλικές ομάδες ποδοσφαίρου με επαγγελματική ιδιότητα.
Η UCPF απαρτίζεται από 40 μέλη, τα 20 σωματεία που συμμετέχουν στη Λιγκ 1 (αν και η Γκανγκάμπ αποχώρησε λόγο σκανδάλου) και άλλα 20 σωματεία από τη Λιγκ 2.
Ιστορία
Η UCPF δημιουργήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου του 1990 με την επωνυμία «Ένωση Σωματείων Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου» (Union des clubs professionnels de football, UCPF).
Ο Ζαν Μισέλ Ολά παραιτήθηκε στις 9 Ιουλίου του 2015, ενώ επανεντάχθηκε μαζί με 18 άλλους προέδρους συλλόγων της Λιγκ 1 στις 12 Αυγούστου του 2015 για να δημιουργήσει ένα άλλο συνδικάτο με την ονομασία «Πρεμιέρ Λιγκ» (Première Ligue).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Γαλλία
Νία Άλι
Προσωπική ζωή
Γεννημένη στο Νόρισταουν της Πενσιλβάνια, η Άλι πέρασε την παιδική της ηλικία στη γειτονιά Τζέρμανταουν της Φιλαδέλφεια. Μετακόμισε στο Πλέζαντβιλ του Νιου Τζέρσεϊ για την 3η λυκείου.
Έχει δύο παιδιά. Το 2015, έκανε το πρώτο της παιδί με τον αργυρό Ολυμπιονίκη του 2012 στα 400 μέτρα εμπόδια, Μάικλ Τίνσλι, το οποίο είναι αγόρι. Τον Ιούνιο του 2018 έκανε κορίτσι με πατέρα της τον Καναδό σπρίντερ Αντρέ ντε Γκρας, μεταλλιούχο σε Ολυμπιακούς Αγώνες και Παγκόσμια Πρωταθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Εμποδιστές Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Σεμινό
Το Σεμινό (Κέμνατ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Φισκάρδο Κεφαλονιάς
Το Φισκάρδο είναι παραθαλάσσιο χωριό στη βόρεια Κεφαλονιά, στο πλησιέστερο σημείο Κεφαλονιάς - Ιθάκης. Ως οικσιμός αναφέρεται το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 να ορίζεται έδρα του τότε δήμου Δολιχίου. Το 1912 με το ΦΕΚ 248Α - 18/08/1912 ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας και το 1919 με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 προσαρτάται στο νεοϊδρυθέντα δήμο Σάμης. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 189 κατοίκους ενώ κατά την απογραφή του 2001 είχε 205 κατοίκους. Πήρε το όνομά του από τον Νορμανδό κατακτητή Ροβέρτο Γυισκάρδο, που το 1085 πολιόρκησε την περιοχή. Το χωριό είναι από τα λίγα του νησιού που διατηρεί τον παλιό αρχιτεκτονικό χαρακτήρα του, καθώς δεν έπαθε σοβαρές ζημιές από το καταστροφικό σεισμό του 1953. Το Φισκάρδο έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός και είναι επίσης ο τόπος καταγωγής του ποιητή Νίκου Καββαδία.
Το Φισκάρδο είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός την καλοκαιρινή περίοδο κυρίως από Άγγλους τουρίστες, στην δεύτερη θέση και με μεγάλη διαφορά έρχονται οι Έλληνες και όλες οι υπόλοιπες εθνικότητες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς
Γιάννης Λάιος
Ο Γιάννης Λάιος (17 Μαρτίου 1951, Αθήνα ) είναι Έλληνας διακεκριμένος πρώην πετοσφαιριστής και νυν προπονητής της πετοσφαίρισης.
Προπονητής
Από το 1986 μέχρι το 1992 και για τη χρονιά 1995-96, υπήρξε προπονητής του Ολυμπιακού, με τον οποίο κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα (1987, 1988, 1990, 1991 και 1992), τρία κύπελλα Ελλάδας και το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (1996). Διετέλεσε επίσης προπονητής της Εθνικής ανδρών και γυναικών και για δέκα χρόνια του Πανελληνίου (1997-2008). Τον Μάρτιο του 2011 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Παναθηναϊκού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ Κατηγορία:Προπονητές πετοσφαίρισης ΠΑΟ Κατηγορία:Προπονητές πετοσφαίρισης Ολυμπιακού Πειραιώς
Ένοπλες Δυνάμεις της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας
Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας (σλαβομακεδονικά: Армија на Република Северна Македонија [АРCМ]) είναι τα στρατεύματα της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας. Υπεύθυνες για την υπεράσπιση της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας από ξένα στρατεύματα, οι ένοπλες δυνάμεις είναι μια αμυντική δύναμη που αποτελείται από το Στρατό (Армија) και την Πολεμική Αεροπορία (Воено Воздухопловство). Από το 2005, ο στρατός αποτελείται εξ ολοκλήρου από επαγγελματίες και εθελοντές στρατιώτες, έχοντας πλήρως μεταμορφωθεί σε ένα επαγγελματικό στρατό συμβατό με τα πρότυπα του NATO.
Αικατερίνη της Αυστρίας (1420-1493)
Η Αικατερίνη, γερμ. Catherine von Habsburg (1424 - 11 Σεπτεμβρίου 1493) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του δούκα της Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν-Μπάντεν.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερνέστου δούκα της Έσω Αυστρίας και της Κυμπούργκις των Πιαστ, κόρης του Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της Μαζοβίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1447 τον Κάρολο Α΄ μάργραβο του Μπάντεν-Μπάντεν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Μαργραβίνες της Βάδης
Γκοθέλο Α΄ της Λωρραίνης
Ο Γκοθέλο Α΄ της Λωρραίνης ο μέγας (Gothelon Ier de Lotharingie, 967 - 19 Απριλίου 1044) από τον Οίκο του Αρντέν-Βερντέν ήταν δούκας της Κάτω Λωρραίνης (1023 - 1044) και της Άνω Λωρραίνης (1033 - 1044). Επίσης ήταν μαργράβος της Αμβέρσας (1005 - 1044) και κόμης του Βερντέν, νεώτερος γιος του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Βερντέν και της Ματθίλδης των Μπίλλουνγκ, κόρης του Χέρμαν δούκα της Σαξονίας.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του στην Αμβέρσα και έγινε υποτελής του μεγαλύτερου αδελφού του Γοδεφρείδου Β΄, που έγινε δούκας της Κάτω Λωρραίνης (1012). Διαδέχθηκε τον αδελφό του (1023) υπό την υποστήριξη του Ερρίκου Β΄ των Οθωνιδών της Γερμανίας. Όταν εξέλιπε ο Οίκος του Μπαρ της Άνω Λωρραίνης, ύστερα από τον θάνατο του εξαδέλφου του Φρειδερίκου Γ΄, ο Γκοθέλο Α΄ τον διαδέχθηκε. Εκεί ήταν υποχρεωμένος να υπερασπιστεί την περιοχή από τον Όντο Β΄ κόμη του Μπλουά.