cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλεξάντερ Κέιρινξ
Η σημαντικότερη στιγμή στη σταδιοδρομία του Κέιρινξ ήταν η διαμονή του στην Αγγλία και η ανάληψη παραγγελίας από τον Κάρολο Α΄ της Αγγλίας δέκα πινάκων με τοπία, κυρίως απόψεις βασιλικών κάστρων και οικημάτων στη βόρεια Αγγλία και στη Σκωτία, την οποία εκτέλεσε μεταξύ Μαΐου 1639 και μέσων της δεκαετίας του 1640. Η παραγγελία του Καρόλου υποκινήθηκε μάλλον από πολιτικούς λόγους, αρχικά προοριζόμενη για τον εορτασμό της νικηφόρου εκστρατείας του κατά των Σκώτων κατά τον πρώτο από του «Επισκοπικούς Πολέμους» και, όταν αυτή δεν ολοκληρώθηκε, η διατήρηση της ανάμνησης της επιστροφής των περιουσιακών του στοιχείων από τους Σκώτους. Παράδειγμα αυτής της εργασίας αποτελεί ο πίνακας Μακρινή άποψη του Γιορκ στην Tate Britain, που παρουσιάζει μια σημαντική περιοχή κατά τη διάρκεια του πρώτου Επισκοπικού Πολέμου. Η σημασία αυτής της σειράς πινάκων και η επίδρασή της στη ζωγραφική της Βρετανίας υπήρξε σημαντική, καθώς ο Κέιρινξ συνδύασε την αισθητική παράδοση της τοπιογραφίας με τις λεπτομερείς, τοπογραφικές απόψεις, που είχαν ισχυρά εγκαθιδρυθεί στην κουλτούρα της Αυλής του Καρόλου. Αυτά ήταν τα πρώτα «πορτρέτα οικημάτων», που αποτέλεσαν ισχυρή τάση στη ζωγραφική στη Βρετανία κατά τα τέλη του 17ου αιώνα, όπως εφαρμόστηκε, για παράδειγμα, από τους Γιαν Σίμπερεχτς και Για Γκρίφφιερ τον πρεσβύτερο.
Πηγές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Αγία Ειρήνη Κρουσώνος Ηρακλείου
Γεωγραφία
Η Αγία Ειρήνη είναι ορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε ορεινή τοποθεσία που δεσπόζει στο μικρό ρέμα του Γαζανού, στις δυτικές απολήξεις του Ψηλορείτη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 630. Απέχει περίπου 28 χλμ. ΝΔ. του Ηρακλείου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κρουσώνος του νομού Ηρακλείου. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Κρουσώνος και προσαρτήθηκε στον δήμο Κρουσώνα. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Κρουσώνα και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαλεβιζίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Σμύριδα Νάξου
thumb|right|280px|Τα σμυριδορυχεία Νάξου βρίσκονται μεταξύ των χωριών [[Απείρανθος Νάξου|Απειράνθου και Κορώνου. Διακρίνονται οι εγκαταστάσεις τριών εισόδων τους και η εγκατάσταση εναέριας μεταφοράς]] Η σμύριδα Νάξου (στην αρχαία ελληνική "σμύρις", στην τοπική διάλεκτο "σμυρίγλι" και "ασμυρίγλι"), είναι πέτρωμα που απαντάται στη νήσο Νάξο των Κυκλάδων στην περιοχή Αργοκοίλι. Η σμύριδα, γνωστή ήδη από την αρχαιότητα, είναι ένα ορυκτό που χρησιμοποιείται ως αποξεστικό και λειαντικό, για μέταλλα, γυαλί, ξύλα ή πετρώματα, αλλά και ως αντιολισθητικό σε δάπεδα και δρόμους. Η ναξιακή σμύριδα υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά ορυκτά για μεγάλη περίοδο, καθώς η Νάξος αποτελεί τη μοναδική σμυριδοπαραγωγική περιοχή της Ευρώπης και μια από τις ελάχιστες της Γης. Τα σμυριδοφόρα κοιτάσματα συγκεντρώνονται στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού, ανάμεσα στα χωριά Απείρανθος και Κόρωνος.
Το μοναδικό μέρος της Ελλάδας, στο οποίο απαντάται το συγκεκριμένο πέτρωμα, η σμύριδα, σε εκμεταλλεύσιμη ποσότητα, είναι το νησί της Νάξου και θεωρείται υψηλής ποιότητας. Κοιτάσματα σμύριδας υπάρχουν και στην Τουρκία, με σύσταση όμως υποδεέστερη από της Νάξου. Η σμύριδα Νάξου εκτοπίστηκε από τη διεθνή αγορά, κυρίως από την τεχνητή σμύριδα (ηλεκτροκορούνδιο), που παρασκευάζεται με την μέθοδο Βερνέιγ (Verneuil process). Η σμύριδα της Νάξου βρίσκεται στα σπλάχνα του βουνού Αμμόμαξη που βρίσκεται στη βόρεια Νάξο και ανάμεσα στα χωριά Απείρανθος και Κόρωνος. Το σμυρίγλι εξορύσσεται ακόμα και σήμερα, χωρίς, όμως, να υπάρχει πλέον μεγάλη ζήτηση στην αγορά, καθώς έχει σχεδόν εξ ολοκλήρου αντικατασταθεί από το τεχνητό κορούνδιο. Οι εφαρμογές του συγκεκριμένου ορυκτού είναι πάρα πολλές μετά από βιομηχανική επεξεργασία. Κατασκευάζονται από αυτήν σμυριδόπανα και σμυριδοτροχοί λείανσης, ενώ υπό μορφή κόκκων χρησιμοποιείται στα αντιολισθηρά οδοστρώματα κ.λπ. Η εξόρυξη και διάθεση στο εμπόριο της σμύριδας από την εποχή της τουρκοκρατίας ήταν αποκλειστικό προνόμιο των κατοίκων έξι χωριών της ορεινής Νάξου. Το προνόμιο της εξόρυξης ισχύει και σήμερα. Οι σμυριδεργάτες παραδίδουν το σμυρίγλι που εξορύσσουν στο κράτος και εκείνο το διαθέτει στο εμπόριο. Οι σμυριδεργάτες είναι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ με βάση την ποσότητα της σμύριδας που παραδίδουν. Τα ασφάλιστρα πληρώνονται απο το κράτος. Το Ι.Κ.Α. διατηρεί ειδική κατηγορία ασφαλισμένων μέχρι και σήμερα (Σμυριδεργάτες - Σμυριδοένσημα).
Η αρχαιότερη χρήση της Ναξιακής σμύριδας έχει βρεθεί στην περιοχή της Στελίδας στη Νάξο.
Ιστορία
Στην αρχαιότητητα ως Ναξία πέτρα, ήταν γνωστό σκληρό πέτρωμα που χρησίμευε για ακόνισμα εργαλείων. Η Ναξία πέτρα αναφέρεται από πολλούς αρχαίους Έλληνες, ακόμα και από τον Πίνδαρο υπό το όνομα "Ναξία ακόνα".
Στους νεώτερους χρόνους, οι παλαιότερες αναφορές για το εμπόριο ναξιακής σμύριδας είναι για την περίοδο 1625 έως 1700. Το δικαίωμα εκμετάλλευσής της το είχαν οι φεουδάρχες, οι οποίοι ήταν οι απόλυτοι κύριοι και των ορυκτών που εξορύσσονταν και των νερών που πήγαζαν από τα βουνά της επικράτειάς τους. Με την κατάργηση των φεουδαλικών δικαιωμάτων το 1721, το δικαίωμα εκμετάλλευσης της σμύριδας παραχωρήθηκε στις κοινότητες, που νοίκιαζαν σε εμπόρους το δικαίωμα συλλογής και πώλησής της.
Το έτος 1824 η Προσωρινή της Ελλάδος Διοίκησις, έχοντας ανάγκη χρηματικών πόρων και θεωρώντας τα έσοδα από την σμύριδα σημαντικά, πήρε υπό την κατοχή της τα κοιτάσματα σμύριδας και έτσι ενοικίαζε πλέον εκείνη το δικαίωμα εκμετάλλευσής τους. Το 1826 ο Δωρόθεος Τζιώτης,ηγούμενος της μονής Φανερωμένης, προτείνει να διατεθούν τα έσοδα από το σμυρίγλι για τη δημιουργία και τη λειτουργία σχολείου στην ορεινή Νάξο. Η πρότασή του δεν υιοθετείται. Μετά τη δημιουργία του Ελληνικού κράτους η ναξία σμύρις φθάνει βαθμιαία να θεωρείται ως ένα από τα κυριότερα εξαγωγικά προϊόντα. Με νόμους που ξεκινούν από το 1852 ορίζεται ότι η σμύρις εξορύσσεται και διατίθεται αποκλειστικά για λογαριασμό του δημοσίου μέσω του Ελληνικού Μονοπωλίου. Στους κατοίκους των σμυριδοχωριών δίδεται το αποκλειστικό δικαίωμα να μαζεύουν ή να εξορύσσουν για λογαριασμό του δημοσίου τη σμύριδα αντί χρηματικού ποσού που θα τους καταβάλλεται και θα προσδιορίζεται από την ποσότητα της σμύριδας που θα παραδίδουν. Όταν τα επιφανειακά κοιτάσματα εξαντλήθηκαν, οι σμυριδεργάτες άρχισαν να ανοίγουν στοές ψάχνοντας να βρουν «φλέα» (φλέβα) με σμυρίγλι. Οι στοές που άνοιγαν έφθαναν σε βάθος 50 έως 250 μέτρα. Στις στοές έστρωναν «σιδηρόδρομο» για τη μετακίνηση των βαγονέτων με τα οποία μετέφεραν το ορυκτό έξω από τα ορυχεία. Με τον κανονισμό της σμύριδας, (1877), δίδονται πληροφορίες για τον τρόπο εξόρυξης του ορυκτού και για τους κινδύνους που ενέχουν οι σχετικές εργασίες.
Το 1898 τα καθαρά έσοδα από την εμπορία της σμύριδας καθορίσθηκαν ως πρόσοδος υπέγγυος του δημοσίου χρέους. Εγγύηση δηλαδή για τους δανειστές της χώρας τα έσοδα από τις εξαγωγές σμυριγλιού, σύμφωνα με τους όρους του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου. Κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, το σμυρίγλι θεωρήθηκε απαραίτητο για τις πολεμικές βιομηχανίες των συμμάχων και όσοι δούλευαν στα σμυριδωρυχεία απαλλάχτηκαν από τη στράτευση. Τα έσοδα από το σμυρίγλι αυξήθηκαν πολύ. Επιπλέον, τα πλοία που έρχονταν να πάρουν το ορυκτό έφερναν και τρόφιμα για τους σμυριδεργάτες. Οι ετήσιες εξαγωγές της ναξιακής σμύριδας κατά την δεκαετία του 1920 κυμάνθηκαν μεταξύ των 10.000 και των 22.000 τόνων. Οι πωλήσεις ήταν σχετικά ικανοποιητικές και κατά τη δεκαετία του 1930. Το 1930 η τιμή της ήταν όμως μόνο το 60% της τιμής που είχε το 1923. Η ζήτηση της σμύριδας εξακολούθησε να μειώνεται μέχρι το 1940. Το 1940 η παραγωγή μηδενίζεται, γεγονός με βαρειές συνέπειες που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Μετά τον πόλεμο η παραγωγή και η τιμή συνεχίζουν την πτωτική πορεία που είχε ξεκινήσει προπολεμικά. Το 1983 οι εξαγωγές ήταν 3000 τόνοι και κατά το 1987 1100 τόνοι. Η τιμή της σήμερα είναι πια πολύ χαμηλή και η εκμετάλλευση των σμυριδωρυχείων ουσιαστικά έχει σταματήσει. Λίγοι άνθρωποι πουλούν μικρές ποσότητες. Στις περισσότερες περιπτώσεις το κάνουν για να διατηρούν την ασφάλισή τους στο ΙΚΑ. Τα αποθέματα σμύριδας που έχουν απομείνει είναι πολύ μεγάλα. Εκτιμώνται στους 1.000.000 τόνους.
thumb|280px|Πυλώνας και φορτωμένος κάδος του λεγόμενου "εναέριου" συστήματος μεταφοράς της σμύριδας Το έτος 1925 κατασκευάστηκε ο "εναέριος σιδηρόδρομος", είδος τελεφερίκ για τη μεταφορά της σμύριδας στο λιμάνι της Μουτσούνας, επινείου της Απειράνθου. Μεγάλο έργο βιομηχανικής υποδομής που έγινε με σκοπό τη μείωση του κόστους μεταφοράς του σμυριγλιού στα πλοία. Περιελάμβάνε 5 σταθμούς φόρτωσης, 72 χαλύβδινους πυλώνες ύψους έως και 50 μέτρων, κεκλιμένα επίπεδα και μηχανοστάσια. Ξεκινούσε από τη θέση Πηγή στην περιοχή της Κορώνου, είχε δύο σταθμούς στις Πεζούλες και στη Στραβολαγγάδα, δρασκέλιζε στη συνέχεια το βουνό Αμμόμαξη στη θέση Αλωνίστρες, περνούσε από δύο ακόμη σταθμούς, και κατέληγε στον όρμο της Μουτσούνας έχοντας καλύψει μια διαδρομή 15 χιλιομέτρων. Είχε τη δυνατότητα μεταφοράς 15 τόνων σμύριδας την ώρα και μετακινούσε 220 κουβάδες–βαγονέτα. Η μεγαλύτερη υψομετρική διαφορά μεταξύ σημείων της γραμμής είναι 740 μέτρα. Από το έτος 1982 βρίσκεται εκτός λειτουργίας και η μεταφορά του σμυριγλιού γίνεται με φορτηγά αυτοκίνητα, μετά από διάνοιξη δρόμων από τα ορυχεία στη Μουτσούνα. Το 1989 το εναέριο σύστημα μεταφοράς κηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο, αν και λόγω της αδιαφορίας της πολιτείας ένα μεγάλο τμήμα του έργου έχει ήδη καταστραφεί.
Το έτος 2000 εγκρίθηκε πρόγραμμα περιηγητικής αξιοποίησης των ορυχείων βασισμένο σε μελέτη του Ε.Μ.Π. Στις Πεζούλες και στη Σαραντάρα γίνεται ξενάγηση στα ορυχεία. Στην περιοχή της Στραβολαγκάδας δημιουργείται υπαίθριο μουσείο. Στο Ληώνα ξανακατασκευάζονται τα γραφεία καθώς και τα δωμάτια στα οποία ντύνονταν οι σμυριδεργάτες. Στη Μουτσούνα συντηρούνται τα μηχανοστάσια και οι αποθήκες. Για λόγους επίδειξής του, ο εναέριος λειτουργεί και πάλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νάξος Κατηγορία:Πετρώματα Κατηγορία:Απείρανθος
Κοινότητα Πανεθήμου
Η Κοινότητα Πανεθήμου είναι κοινότητα του Δήμου Πλατανιά στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Πανέθυμος. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τον οικισμό Κρύα Βρύση. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 89 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Τσιχλάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Σπουδές (Σοπέν)
Οι Σπουδές (Études) είναι σετ τριών έργων του Φρεντερίκ Σοπέν για σόλο πιάνο, οι οποίες δημοσιεύτηκαν τη δεκαετία 1830. Συνολικά ο Σοπέν έγραψε 27 σπουδές, οι οποίες χωρίζονται σε ένα σετ Opus 10 κι ένα σετ Opus 25, τα οποία το κάθε ένα έχει από 12 σπουδές. Υπάρχει κι ένα τρίτο σετ, το οποίο δεν χωρίζεται με Opus αριθμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανάλυση και παρτιτούρες
Εκτελέσεις
* Κατηγορία:Συνθέσεις του 1833 Κατηγορία:Μουσική με αφιέρωση
Στράτος Αποστολάκης
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Παναιτωλικό την περίοδο 1984-1985 και την αμέσως επόμενη χρονιά αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό στον οποίο αγωνίστηκε έως και το 1990 κατακτώντας ένα Πρωτάθλημα και ένα Σούπερ Καπ το 1987 καθώς και το Κύπελλο του 1990.
Το καλοκαίρι του 1990 τον απέκτησε ο Παναθηναϊκός και ήταν μια κίνηση που δημιούργησε ρήξη στις σχέσεις των δυο ομάδων με αποτέλεσμα να ακυρωθεί ο τελικός του Σούπερ Καπ της χρονιάς εκείνης.
Στην Εθνική Ελλάδας
Με την Ελλάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 17 Ιανουαρίου 1986 στη νικηφόρα (με 1-0) φιλική εκτός έδρας αναμέτρηση εναντίον του Κατάρ που διεξήχθη στην Ντόχα, όπου υπό την τεχνική καθοδήγηση του Μίλτου Παπαποστόλου αγωνίστηκε σε ολόκληρο το ενενηντάλεπτο.
Υπήρξε μέλος της αποστολής που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1994 στις Η.Π.Α., αγωνιζόμενος στους δύο από τους τρεις αγώνες που έδωσε η Ελλάδα.
Προπονητική καριέρα
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 ήταν ο προπονητής της ολυμπιακής ομάδας της Ελλάδας χωρίς να καταφέρει να διακριθεί.
Προσωπικά
Υιος του είναι ο επίσης ποδοσφαιριστής Κώστας Αποστολάκης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναθηναϊκού Κατηγορία:Χρήση προτύπου Πληροφορίες ποδοσφαιριστή χωρίς ύψος
Τζέρι ΜακΑβόι
Βιογραφία
Ο ΜακΑβόι γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1951 και μεγάλωσε στο Μπέλφαστ της Βορείου Ιρλανδίας. Ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα με το συγκρότημα Deep Joy όπου γνώρισε το ντράμερ Μπρένταν Ο'Νηλ με τον οποίο συνεργάστηκε στο συγκρότημα του Γκάλαχερ τη δεκαετία του '80.
Μετά την αποχώρηση του Γκάλαχερ από τους Taste, του πρότεινε να ενταχθεί στο νεοσύστατο προσωπικό του σχήμα. Ο ΜάκΑβόι παρέμεινε μέλος του συγκροτήματος μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '90, κυκλοφορώντας όλες τις μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος. Μεταξύ αυτών, επτά χρυσοί και οκτώ ασημένιοι δίσκοι οι οποίοι απονεμήθηκαν στο συγκρότημα το Φεβρουάριο του 2005 από την British Phonographic Industry. Ο ΜακΑβόι υπήρξε συνάδελφος και φίλος του Ρόρι Γκάλαχερ μέχρι το τέλος της ζωής του, στις 14 Ιουνίου 1995.
Το 1980, είχε κυκλοφορήσει το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο "Bassics" ενώ το δεύτερο κυκλοφόρησε το 2010 με την ονομασία "Can't Win 'Em All". Το 2005 κυκλοφόρησε το βιβλίο "Riding Shotgun" περιγράφοντας την καρίερα του μαζί με τον Γκάλαχερ. Από το 2011 δραστηριοποιείται με το μπλουζ ροκ συγκρότημα Band of Friends στο οποίο συμμετέχει και ο Τεντ Μακένα.
Πηγές
Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Ιρλανδοί μουσικοί
Θεοδώριχος της Πράγας
Ο Θεοδώριχος της Πράγας (λατιν. Magister Theodoricus) ήταν Τσέχος ζωγράφος που έδρασε στην Πράγα γύρω στο γ΄ τέταρτο του 14ου αιώνα (περ. 1360 – 1380). Ήταν ο πρώτος Βοημός ζωγράφος και κεντρική μορφή της γοτθικής περιόδου, το έργο του οποίου σηματοδότησε την ανάπτυξη της βοημικής τέχνης στα χρόνια του Καρόλου Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Την εποχή του Καρόλου Δ΄, η Πράγα ήταν έδρα μιας ευημερούσας βασιλικής Αυλής. Ο Κάρολος ήταν πεφωτισμένος ηγεμόνας  με καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα. Είχε ανατραφεί στο Παρίσι και είχε επηρεαστεί από την τέχνη της Ιταλίας, την οποία είχε επισκεφθεί.
Για λογαριασμό του και με δική του επιχορήγηση, ο Κάρολος Δ΄ ανέθεσε στο ζωγράφο της Αυλής Θεοδώριχο να διακοσμήσει γύρω στο 1360 το Παρεκκλήσιο του Τιμίου Σταυρού στον πύργο-ανάκτορο Κάρλσταϊν (Karlstein), κοντά στην Πράγα. Ο Θεοδώριχος ζωγράφισε σε ιταλική σιενέζικη τεχνοτροπία ένα σύνολο από 129 φορητές εικόνες που απεικονίζουν αγίους, προφήτες, πατέρες της εκκλησίας, επισκόπους κλπ.
Η τεχνοτροπία του Θεοδώριχου εγκαινίασε τον αποκαλούμενο «απαλό ρυθμό» (soft style), που διατηρήθηκε στη γερμανική τέχνη για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα του 15ου αιώνα. Με τα έργα αυτά, που τα χαρακτηρίζει αξιόλογη πλαστική δύναμη και ρεαλισμός των προσώπων, η τέχνη του Θεοδώριχου έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της βοημικής ζωγραφικής μέχρι την έκρηξη των Χουσετικών πολέμων (1419).
Τα πάνελ αυτά που ζωγράφισε ο Θεοδώριχος για τον Κάρολο Δ΄ εκτίθενται σήμερα στη Μονή του Αγίου Γεωργίου της Πράγας, όπου στεγάζεται η Εθνική Πινακοθήκη τσεχικής τέχνης της γοτθικής, μπαρόκ και αναγεννησιακής περιόδου. Εδώ εκτίθεται, μεταξύ άλλων, η «Αγία Ελισάβετ», που φιλοτέχνησε ο Θεοδώριχος μεταξύ 1360 -1365.
Ο Θεοδώριχος πέθανε γύρω στο 1381.
Νάρκισσος (αθλητής)
Ο Νάρκισσος (λατινικά, Narcissus) ήταν αθλητής και συγκεκριμένα παλαιστής, του 2ου αιώνα. Φόνευσε τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Κόμμοδο το 192.
Ιστορία
Αθλητής και παλαιστής, ο σκλάβος Νάρκισσος έμεινε κυρίως γνωστός ως δολοφόνος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κόμμοδου, για λογαριασμό του οποίου και εργαζόταν ως συναθλητής στην πάλη και προσωπικός του προπονητής στον χειρισμό όπλων, προκειμένου ο τελευταίος να είναι σε θέση να αγωνιστεί ως μονομάχος στην διάρκεια μονομαχιών που ελάμβαναν χώρα εντός του Κολοσσαίου. Κατά τα τελευταία χρόνια της περιόδου εξουσίας του, ο Κόμμοδος, όντας παρανοϊκός, προέβη σε σειρά σφαγών, ειδικότερα εναντίον προσώπων του στενού του κύκλου, τα οποία και υποπτευόταν πως επιθυμούσαν την ανατροπή του. Το 192 ο Νάρκισσος προσελήφθη από τον έπαρχο του πραιτωρίου Κουίντο Αιμίλιο Λαίτο, τον αυτοκρατορικό αρχιθαλαμηπόλο Εκλεκτό και την σύντροφό του Μαρκία. Οι τελευταίοι, απειλούνταν να απωλέσουν την εύνοια του Αυτοκράτορα και, ως εκ τούτου, επιθυμούσαν να προλάβουν τις εξελίξεις.
Στις 31 Δεκεμβρίου 192, η Μαρκία, σύντροφος του Κόμμοδου και συνωμότισσα , έβαλε τον Νάρκισσο στην κάμαρα του Αυτοκράτορα (Έπαυλη των Κουιντιλίων επί του Καιλίου). Πιστεύεται πως η Μαρκία είχε προηγουμένως ναρκώσει ή ακόμη, δηλητηριάσει, τον Κόμμοδο ο οποίος, υπό την επήρεια εμετών, είχε μεταβεί, προκειμένου να ανακτήσει τις αισθήσεις του, στο λουτρό του. Ο Νάρκισσος στραγγάλισε στην συνέχεια τον αφέντη του, πιθανώς εντός του λουτρού του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μονομάχοι
CDisplay
Το CDisplay είναι ένα πρόγραμμα για το λειτουργικό σύστημα Microsoft Windows, το οποίο χρησιμοποιείται για την ανάγνωση ηλεκτρονικών βιβλίων κόμικ. Προσομοιώνει την ανάγνωση των κόμικ με το να δείχνει τις σελίδες των ηλεκτρονικών κόμικ (εικόνες σε μορφή JPEG, PNG ή στατικού GIF) μία προς μία.
Υποστηριζόμενα αρχεία
Το πρόγραμμα υποστηρίζει αρχεία με κατάληξη .cbr ή .cbz, τα οποία είναι ουσιαστικά μετονομασμένα αρχεία RAR και ZIP αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό Windows
Κοινότητα Μάλεμε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Σπύρος Αραούζος
Ο Σπύρος Αραούζος ήταν Ελληνοκύπριος έμπορος και ναυτιλιακός πράκτορας. Διετέλεσε Δήμαρχος Λεμεσού την περίοδο 1914-1920.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σπύρος Αραούζος γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1865. Ήταν έμπορας και ναυτιλιακός πράκτορας. Φοίτησε στην Ελληνική Σχολή Λεμεσού, απ' όπου αποφοίτησε με Άριστα. Δασκάλος του, όπως και άλλων εκείνη την εποχή, ήταν ο Ανδρέας Θεμιστοκλέους.
Διετέλεσε μέλος της Σχολικής Εφορείας Λεμεσού, της Θρονικής Επιτροπής Μητροπόλεως Κιτίου, δημοτικός σύμβουλος Λεμεσού και μέλος του Νομοθετικού Συμβουλίου από το 1906 εώς το 1911, όπου πρωτοστάτησε στην διατίρηση του Αυτοκέφαλου της Κύπρου και να μην υπογραφεί το Νομοσχέδιο που θα επέτρεπε στους Άγγλους να επεμβένουν στα Εκκλησιαστικά. Οστόσο δεν το πέτυχε καθώς ήταν ο μόνος από την Παράταξη των Διαλακτικών τους 9 Ε/Κ Βουλευτές του Νομοθετηκού Συμβουλείου. Ήταν επίσης μέλος του Εκτελεστικού και του Εθνικού Συμβουλίου για αρκετά μεγάλο διάστημα. Πήρε επίσης μέρος σε αρκετές εθνικές αποστολές (πρεσβείες) στο εξωτερικό για την προώθηση του εθνικού ζητήματος της Κύπρου.
Έγραψε τα βιβλία: «Υπόμνημα εις το Νομοθετικόν Σώμα περί του αρχιεπισκοπικού ζητήματος» (1907) και «The ecclesiastical affaires of Cyprus» (1908).
Ήταν νυμφευμένος με την Ευτέρπη Μιχαηλίδου. Είχε πέντε υιούς και τρεις κόρες. Υιός του ήταν ο Ανδρέας Αραούζος, πρώτος Υπουργός Εμπορίου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εγγονός του ήταν ο Σπύρος Κυπριανού, δεύτερος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Δημαρχεία Σπύρου Αραούζου
Το 1914 εκλέχθηκε Δήμαρχος Λεμεσού. Διαδέχθηκε τον Μιχαήλ Ηρακλή Μιχαηλίδη, αδελφό της συζύγου του Ευτέρπης Μιχαηλίδου, ο οποίος αποσύρθηκε υπέρ του πριν λήξει η δική του θητεία.
Επί δημαρχίας του συνεχίστηκε και αποπερατώθηκε η νέα προκυμαία. Επιπλέον, διαπλατύνθηκε η μεγάλη αποβάθρα, κατασκευάστηκε ακόμη μια μικρότερη, ασφαλτοστρώθηκε και επεκτάθηκε ο ηλεκτροφωτισμός του παραλιακού δρόμου, ενώ παράλληλα επεκτάθηκε και ο ηλεκτροφωτισμός σε πολλά ιδιωτικά υποστατικά.
Ακόμη, ανεγέρθηκε η μεγάλη Δημοτική Αγορά, η οποία εγκαινιάσθηκε τον Απρίλιο του 1918, αντικαθιστώντας τις δύο μικρότερες που υπήρχαν τότε. Επιπλέον, δημιουργήθηκε το Δημοτικό Φτωχοκομείο. Επιπρόσθετα, αναδομήθηκε ο Δημόσιος Κήπος, στον οποίο δημιουργήθηκε και πτηνοτροφείο, πρόδρομος του Ζωολογικού Κήπου Λεμεσού.
Επίσης, επισκευάστηκε το κατεστραμμένο φράγμα του ποταμού Γαρύλλη, για προστασία από τις συχνές και καταστροφικές πλημμύρες που μάστιζαν τότε την πόλη και βελτιώθηκε το δίκτυο υδατοπρομήθειας.
Σημαντική ήταν η διεξαγωγή από τον Δήμο Λεμεσού της γιορτής των λουλουδιών, η οποία αν και προϋπήρχε ως θεσμός, δεν γινόταν σε οργανωμένη βάση.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι έμποροι
Ζόλτης
Ο Ζόλτης ήταν Θράκας ηγέτης ο οποίος ζούσε στα νότια του Δούναβη στην διάρκεια του 2ου αιώνα π.Χ. Επιτέθηκε σε σειρά ελληνικών πόλεων, μεταξύ των οποίων και η Ιστρίη. Νικήθηκε από τον Ρέμαξο. Είναι γνωστός μέσω της αναφοράς του σε επιγραφή η οποία ανευρέθηκε στην Ιστρίη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Αρχαιότητας Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορία της Δακίας
Μπάσο
thumb|150px|right| Ένα κοινό ηλεκτρικό μπάσο Το μπάσο είναι έγχορδο μουσικό όργανο που παίζεται με τα δάχτυλα ή τον αντίχειρα, με τεχνικές όπως slapping, popping, tapping και thumbing, ή με πένα. Το σχήμα του είναι παρόμοιο με αυτό της ηλεκτρικής κιθάρας, διαφέρει όμως στο μήκος του λαιμού και στην απόσταση των τάστων μεταξύ τους. Συνδέεται με ενισχυτή στις ζωντανές εμφανίσεις. Έχει τέσσερις χορδές συνήθως, αν και υπάρχουν και πεντάχορδα, εξάχορδα ή ακόμη και με μεγαλύτερο αριθμό χορδών μπάσα.
Το μπάσο αντικατέστησε σταδιακά το κοντραμπάσο, έτσι σήμερα χρησιμοποιείται σχεδόν σε όλα τα είδη μουσικής, ροκ, τζαζ, ποπ, χέβι μέταλ, κάντρι, μπλουζ, ενώ έχει πάρει και θέση και σε ορχήστρες. Συνήθως αποτελεί μέρος του ρυθμικού τμήματος ενός μουσικού συνόλου, ωστόσο σε ορισμένα είδη, κυρίως στη τζαζ, στη φανκ και στη χέβι μέταλ μουσική, συμμετέχει και με σόλο.
Δημιουργία
Ο Αμερικάνος μουσικός και εφευρέτης Πολ Τούτμαρκ θεωρείται ο εφευρέτης του μπάσου, όταν, τη δεκαετία του 1930, κατασκεύασε ένα μπάσο στη μορφή της κιθάρας για ευκολότερη μετακίνηση σε σχέση με το ογκώδες κοντραμπάσο. Στα τέλη της επόμενης δεκαετίας, ο γιος του, Μπαντ, εισήγαγε το μπάσο στην αγορά, χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία τότε.
Μαζική παραγωγή
Εκείνος που ξεκίνησε τη μαζική κατασκευή και πώληση μπάσων ήταν ο Λέο Φέντερ, ιδρυτής της παγκοσμίου φήμης εταιρείας μουσικών οργάνων Fender, τη δεκαετία του ’50. Η εταιρεία Gibson προώθησε ένα μοντέλο μπάσου σε σχήμα βιολιού και λίγο αργότερα, ένα άλλο παρόμοιο με την ηλεκτρική κιθάρα Gibson SG που η ίδια εμπορευόταν. Σύντομα, κυκλοφόρησε στην αγορά και το Thunderbird, το πρώτο μπάσο με διπλούς μαγνήτες, έναντι των παραδοσιακών μονών. Τα μοντέλα της Gibson ήταν μικρότερα σε μέγεθος από αυτά της Fender. Το 1957, η Rickenbacker κυκλοφόρησε το κλασικό μοντέλο Rickenbacker 4000, το πρώτο μπάσο που ο λαιμός ενώνεται με το σώμα του οργάνου και δεν κολλάει απλώς πάνω του. thumb|left|150px|Ένα Rickenbacker 4001
Δεκαετίες '60-'70-'80
Η ακμή της ροκ μουσικής τη δεκαετία του '60 αύξησε τον ανταγωνισμό μεταξύ των εταιρειών. Μπάσα όπως τα Mustang και Jazz Bass της Fender και το EB-3 της Gibson χρησιμοποιήθηκαν από ροκ μουσικούς μεγάλων συγκροτημάτων. Επίσης, τη δεκαετία του ’70 δημιουργήθηκε το πρώτο πεντάχορδο μπάσο, με την προσθήκη μιας χαμηλότερης χορδής, από την εταιρεία Tobias, και το 1975 δημιουργήθηκε από τον Καρλ Τόμσον το πρώτο εξάχορδο μπάσο.
Δεκαετία του '90-Σήμερα
Τα τελευταία χρόνια τα πεντάχορδα μπάσα έχουν εξαπλωθεί, καθώς είναι πιο διαθέσιμα από παλιότερα. Η τελευταία καινοτομία στην κατασκευή μπάσων είναι τα ψηφιακά μπάσα, τα οποία μπορούν να παράγουν πολλούς διαφορετικούς ήχους.
Κατασκευή
Τα σύγχρονα μπάσα αποτελούνται από 20, 22 ή 24 τάστα. Το σώμα τους είναι κατασκευασμένο από γραφίτη ή ξύλο, συνήθως σκλήθρα, ενώ ο λαιμός κατασκευάζεται κυρίως από σφένδαμο και η ταστιέρα φτιάχνεται από βαρύ και ανθεκτικό ξύλο. Μερικά μπάσα φτιάχνονται και από έβενο ή άλλα εξωτικά φυτά.
Ροκ και χέβι μέταλ μουσική
Στη ροκ, ο μπασίστας αποτελεί με τον ντράμερ μέλη του ρυθμικού τομέα της μπάντας, συνεπώς στηρίζει απλά το ρυθμό της κιθάρας. Στη funk ροκ, χρησιμοποιείται ευρέως η τεχνική του slapping. Ο Flea των Red Hot Chili Peppers φημίζεται για τα slapping σόλο του στις ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας.
Οι μπασίστες των χέβι μέταλ μπαντών παίρνουν περισσότερες πρωτοβουλίες. Τα σόλο εμφανίζονται κυρίως σε progressive metal μπάντες, όμως μπασίστες όπως ο Κλιφ Μπάρτον, πρώην μπασίστας των Metallica ή ο Στιβ Ντι Τζόρτζιο, που συμμετείχε σε πολλές Thrash Metal και Death metal μπάντες, φημίζονται για τα σόλο τους.
Τζαζ
Ο αυτοσχεδιασμός αποτελεί βασικό στοιχείο της τζαζ μουσικής. Έτσι, ένα βασικό όργανο ενός τζαζ μουσικού συνόλου, όπως το μπάσο, δεν μπορεί να έχει σόλο χαρακτήρα. Παρόλ’ αυτά, χρησιμοποιούνται και τζαζ μπασογραμμές που στηρίζουν το ρυθμό.
Το slapping χρησιμοποιείται ευρέως στη τζαζ. Γνωστοί μπασίστες, όπως ο Βίκτορ Γούτεν, ο Στάνλεϊ Κλαρκ και ο Μάρκους Μίλλερ χρησιμοποιούν την τεχνική σε τζαζ συνθέσεις, τόσο στους σόλο δίσκους τους όσο και στη μπάντα που οι τρεις τους έχουν δημιουργήσει, με το όνομα SMV (Stanley, Marcus, Victor).
Κλασική μουσική
Το μπάσο έχει βρει τη θέση του στη σύγχρονη κλασική μουσική. Μάλιστα έχει αντικαταστήσει εν μέρει το κοντραμπάσο στη συμφωνική ορχήστρα. Από τη δεκαετία του 1960 και μετά, πολλοί συνθέτες κλασικής μουσικής χρησιμοποιούν ηλεκτρικό μπάσο στις ορχήστρες τους. Οι μπασίστες ορχηστρών λαμβάνουν συχνά οδηγίες να χρησιμοποιούν το μπάσο με ασυνήθη τρόπο, ώστε το αποτέλεσμα να είναι πρωτότυπο και αντισυμβατικό.
Ήχος και εφέ
Συνήθως το ηλεκτρικό μπάσο έχει επικρατήσει ως ένα όργανο που συνδέεται με τον ενισχυτή χωρίς την παρεμβολή εφέ τύπου παραμόρφωσης ή wah που χρησιμοποιούνται από τη συντριπτική πλειοψηφία των κιθαριστών. Με τα χρόνια όμως έχει εξαπλωθεί η χρήση της παραμόρφωσης και άλλων εφέ στο μπάσο. Χρήση τέτοιων εφέ απαντάται κυρίως στη rock και ευρέως σε ορισμένα υποείδη της (Heavy Rock, Stoner rock, Space rock) και λιγότερο στη Heavy Metal. Υπάρχουν βεβαίως και μπασίστες σε άλλα είδη που χρησιμοποιούν παραμόρφωση στον ήχο τους. Όταν το μπάσο χρησιμοποιεί βαριά παραμόρφωση και ιδίως παραμόρφωση τύπου fuzz και χαμηλό κούρδισμα, τότε είναι σχετικά δύσκολο να ξεχωρίσει από μια εξίσου παραμορφωμένη και χαμηλά κουρδισμένη κιθάρα σε ένα σχήμα. Μια από τις γνωστές και συνάμα χαρακτηριστικές περιπτώσεις χρήσης παραμόρφωσης, αποτελεί ο μπασίστας των Motorhead, Lemmy Kilmister.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έγχορδα μουσικά όργανα Κατηγορία:Κιθάρες
Τέοντορ Βέρτχαϊμ
Ο Τέοντορ Βέρτχαϊμ (γερμ. Theodor Wertheim, 25 Δεκεμβρίου 1820 – 6 Ιουλίου 1864) ήταν Αυστριακός χημικός, που διακρίθηκε στην οργανική χημεία.
Βίος
Γεννήθηκε στη Βιέννη, σπούδασε όμως χημεία στο Βερολίνο, όπου είχε καθηγητή τον Άιλχαρτ Μίτσερλιχ, και το 1843 μετεγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα, όπου είχε καθηγητή-σύμβουλο τον Γιόζεφ Ρέτενμπάχερ. Βρήκε εργασία αρχικώς ως υφηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και κατόπιν, από το 1853 μέχρι το 1860, ήταν καθηγητής στο Βασιλικό Πανεπιστήμιο της Πέστης, το μετέπειτα Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης. Από το 1861 ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς. Τον Μάιο του 1864 επέστρεψε στη Βιέννη, όπου πέθανε λίγο καιρό αργότερα, σε ηλικία μόλις 43 ετών.
To 1848 έγινε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Βιέννης.
Ο Τέοντορ Βέρτχαϊμ ήταν ο πατέρας του γυναικολόγου Έρνστ Βέρτχαϊμ (Ernst Wertheim, 1864-1920).
Ερευνητικό έργο
Το 1844 ο Βέρτχαϊμ απέσταξε μια ουσία από το έλαιο του σκόρδου (σκορδέλαιο) και την ονόμασε «σβεφελαλλύλη». Αυτή έδωσε αργότερα την ονομασία της σε μια σημαντική ομάδα (τμήμα μορίων) στην οργανική χημεία, το αλλύλιο. Συνεχίζοντας την έρευνά του, σημείωσε τη στενή σχέση ανάμεσα στο σκορδέλαιο και το σιναπέλαιο. Ο Βέρτχαϊμ δημοσίευσε επίσης έρευνές του για την πιπερίνη, την κινίνη και την κωνειίνη στο περιοδικό Annalen der Chemie του Λήμπιχ.
Βιβλιογραφία
Βερτχαιμ, Τεοντο
Αριστείδης Σκυλίτσης (πρεσβύτερος)
Ο Αριστείδης Σκυλίτσης ήταν δήμαρχος Πειραιά.
Καταγόταν από Βυζαντινή αριστοκρατική οικογένεια της Χίου και ήταν αδερφός του Πέτρου Ομηρίδη Σκυλίτση. Διετέλεσε δήμαρχος Πειραιά από το 1883 έως το 1887. Επί θητείας του θεμελιώθηκε το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
Γιος του ήταν ο Δημοσθένης Ομηρίδης Σκυλίτσης και εγγονός του ο Αριστείδης Σκυλίτσης.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πειραιά
Δήμος Ορμύλιας
Ο Δήμος Ορμύλιας ήταν ένας δήμος του νομού Χαλκιδικής που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πολυγύρου. Είχε (πραγματικό) πληθυσμό 4.745 κατοίκους (απογρ. 2001). Έδρα του ήταν η Ορμύλια. Προήλθε από τη συγχώνευση το 1999 των Κοινοτήτων Ορμύλιας και Μεταμόρφωσης. Στο δήμο περιλαμβάνονταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ορμυλίας
Κατηγορία:Δήμος Πολυγύρου
Αγία Ειρήνη Λασιθίου
Η Αγία Ειρήνη είναι οικισμός της κοινότητας Ζίρου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λεύκης, του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σητείας του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Η Αγία Ειρήνη είναι οικισμός στο απώτατο νοτιοανατολικό άκρο του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται σε λοφώδη θέση που δεσπόζει στο Λιβυκό Πέλαγος, απέναντι από τη βραχονησίδα Κυμώ, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 145. Βρίσκεται ΝΑ. του Αγίου Νικολάου, από τον οποίο απέχει περίπου 94 χλμ. (μέσω Ιεράπετρας). Μαζί με τον Ξερόκαμπο είναι οι απώτατοι οικισμοί της Κρήτης προς τα νοτιοανατολικά.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ζίρου του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ζίρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Λεύκης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λεύκης και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας.
Σακέρ Αλχαντούρ
Ο Σακέρ Αλχαντούρ (γεννημένος στις 4 Δεκεμβρίου 1991 στη Ναντ της Γαλλίας) είναι ποδοσφαιριστής από τις Κομόρες ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της ΦΚ Ναντ. Ο Αλχαντούρ πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με τη Ναντ στη διάρκεια της σεζόν 2010-2011. Στις 2 Δεκεμβρίου 2011, ο Αλχαντούρ υπέγραψε ως δανεικός με την ομάδα του Σαμπιονά Νασιονάλ, Αβιρόν Μπαγιονναί έως το τέλος της σεζόν, μετά την αποτυχία του να παραχωρηθεί ως δανεικός στην Επινάλ για οικονομικούς λόγους.
Βιρακότσα
Στη μυθολογία των Ίνκας, ο Κον Τίκι Βιρακότσα, ή απλά Βιρακότσα ή Ουιρακότσα (η «Αόρατη Φωτιά, αυτός που γεννιέται από τον αφρό της θάλασσας»), θεωρείται ο δημιουργός του σύμπαντος, του χρόνου και του πολιτισμού κι ένας από τους σημαντικότερους θεούς των Ίνκας. Είχε ένα γιο, τον Ίντι, και μια κόρη, τη Μάμα Κίγια
Σακέρ Αλχαντούρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κομορανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021
Audi Coupé
Coupé B2
thumb|right|Audi Coupé B2 (1980 - 1984).
Αγία Ειρήνη Λασιθίου
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου
Audi Coupé
Coupé B2
Βασίστηκε στο Audi 80 δεύτερης γενιάς, που είχε παρουσιαστεί και εισαχθεί επίσημα το 1978. Το μπροστινό του μέρος προερχόταν από το 80, με διαφορετικά όμως φώτα.
Το 1984, έγιναν κάποιες εμφανείς αλλαγές στο αμάξωμα. Συγκεκριμένα, τοποθετήθηκαν νέοι προφυλακτήρες, ενιαία μπροστινά φώτα και πολύ πιο σκούρα πίσω φώτα. Αλλαγές έγιναν και στο εσωτερικό του αυτοκινήτου. Η σημαντικότερη προσθήκη αφορούσε την υιοθέτηση του συστήματος quattro στην κορυφαία έκδοση του μοντέλου.
Η παραγωγή της πρώτης γενιάς του Audi Coupé έληξε τον Σεπτέμβριο του 1987.
Κινητήρες - Επιδόσεις
thumb|right|Audi Coupé GT5E (1984 - 1987), μοντέλο του 1986.
Coupé B3
thumb|right|Audi Coupé B3 πριν την ανανέωση του 1991. thumb|right|Audi Coupé B3 μετά την εμφανή ανανέωση του 1991.
Αντίστοιχα με το προηγούμενο μοντέλο, έτσι και το Coupé B3, παραγωγής 1988 - 1996, βασιζόταν στο Audi 80 τρίτης γενιάς που παρουσιάστηκε και κυκλοφόρησε το 1986, ωστόσο εξελίχθηκε ξεχωριστά από το 80.
Το 1990, παρουσιάστηκε η σπορ έκδοση του Audi 80, το Audi S2, το οποίο χρησιμοποιούσε τον κινητήρα και την τετρακίνηση του Audi quattro. Αρχικά απέδιδε 220 ίππους, ενώ από την ανανέωση που έγινε τον Οκτώβριο του 1992 η ισχύς έφτασε τους 230 ίππους. Κατασκευάστηκε από τον Σεπτέμβριο του 1990 έως τον Δεκέμβριο του 1995.
To 1991 το Audi Coupé υπέστη μία ακόμα αισθητική ανανέωση, αντίστοιχη με του σεντάν Audi 80, ενώ τελικώς η παραγωγή του σταμάτησε το 1996.
Βιρακότσα
Υπάρχει μόνο μία αναπαράσταση του θεού στην «Πύλη του Ήλιου», ένα μονόλιθο, όπου αναπαριστάνεται ο θεός σε γλυπτό. Έχει ως στέμμα του τον ήλιο, από τα μάτια του τρέχουν δάκρυα βροχής και κρατά στα χέρια του δύο κόνδορες-ραβδιά. Κατά άλλη ερμηνεία κρατά κεραυνούς (αντιστοίχους με του Δία ή του Όντιν). Στέκεται πάνω σε ένα βάθρο, στο οποίο οδηγούν σκαλοπάτια, και είναι πλαισιωμένος από 6 Αγγέλους.
Μύθοι
Σε ορισμένους μύθους, εμφανίζεται σαν σύζυγός του η θεότητα Μάμα Κότσα.
Ο θεός είναι γνωστός και με το προσωνύμιο Κον Τίκι Βιρακότσα, όπου και ταυτίζεται με τον ομώνυμο θεό του ήλιου της Πολυνησίας. Έτσι πήρε το όνομά του και το πλοίο Κον Τίκι.
"Από τη λίμνη Κολλασούγιο βγήκε ο Κον Τίκι Βιρακότσα, Παντοδύναμος Κύριος, που δημιούργησε τον Ουρανό, τη Γη και τα ανθρώπινα όντα, αφήνοντας τα όλα στο σκοτάδι. Με την ανυπακοή τους αυτοί οι άνθρωποι προκάλεσαν το θυμό του Θεού που τους μεταμόρφωσε σε πέτρες. Αυτή η περίοδος ονομάζεται «Πουρούμ Πάτσα». Στη συνέχεια ο Κον Τίκι Βιρακότσα βγήκε για δεύτερη φορά από τη λίμνη Τιτικάκα και κατευθύνθηκε κατά μήκος της λίμνης προς τον τόπο που ονομάζεται Τιαχουανάκο. Εκεί έφτιαξε τον ήλιο και την ημέρα και διέταξε τον ήλιο να ξεκινήσει την πορεία του, που ακόμα ακολουθεί.
Έφτιαξε έπειτα τη σελήνη και τα αστέρια και κατεργάστηκε τους ανθρώπους - πέτρες σαν πρίγκιπας για να τους κυβερνήσει. Οι αγγελιοφόροι του Βιρακότσα διέτρεξαν τη χώρα και ζωντάνεψαν τους ανθρώπους-πέτρες, διατάζοντας τους να βγουν από τις σπηλιές, τους ποταμούς και τις πηγές όπου είχαν γεννηθεί για να πάνε να κατοικήσουν την περιοχή και να εγκατασταθούν σε διάφορα εδάφη. Έτσι, σιγά-σιγά κατοικήθηκε η χώρα μετά τον κατακλυσμό Χούνο Παρατσούτι, που είχε καταστρέψει την πρώτη ανθρωπότητ''α.
Κατηγορία:Μυθολογία Ίνκα
Κίνγκστον (Οντάριο)
Το Κίνγκστον (αγγλικά: Kingston) είναι πόλη στο Ανατολικό Οντάριο του Καναδά. Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της λίμνης Οντάριο, στην αρχή του ποταμού Αγίου Λαυρεντίου και στις εκβολές του ποταμού Καταράκουι (νότιο άκρο του καναλιού Ριντώ). Η πόλη βρίσκεται μεσοστρατίς μεταξύ του Τορόντο στο Οντάριο και του Μόντρεαλ στο Κεμπέκ. Η τουριστική περιοχή των Χιλίων Νήσων βρίσκεται πλησίον στα ανατολικά. Το Κίνγκστον ονομάζεται «Ασβεστολιθική Πόλη» λόγω των πολλών κτιρίων κληρονομιάς που κατασκευάστηκαν με επιτόπιο ασβεστόλιθο.
Η αυξανόμενη ευρωπαϊκή εξερεύνηση τον 17ο αιώνα και η επιθυμία για τους Ευρωπαίους να εδραιώσουν την παρουσία τους κοντά στους ντόπιους ιθαγενείς κατοίκους για τον έλεγχο του εμπορίου, οδήγησαν στην ίδρυση ενός γαλλικού εμπορικού σταθμού και ενός στρατιωτικού οχυρού σε μια τοποθεσία γνωστή ως «Καταράκουι» (Cataraqui, γενικά προφέρεται «κα-τα-ρόκ-(γ)ουεϊ») το 1673. Το φυλάκιο αυτό, ονόματι Οχυρό Καταράκουι, και αργότερα Οχυρό Φροντενάκ, έγινε επίκεντρο του οικισμού. Από το 1760, η τοποθεσία του Κίνγκστον του Οντάριο ήταν σε ισχύουσα βρετανική κατοχή. Το τότε Καταράκουι μετονομάστηκε σε Κίνγκστον αφού οι Βρετανοί κατέλαβαν το φρούριο και οι Βασιλόφρονες άρχισαν να εγκαθίστανται στην περιοχή τη δεκατετία του 1780.
Το Κίνγκστον έγινε η πρώτη πρωτεύουσα της Ενωμένης Επαρχίας του Καναδά στις 10 Φεβρουαρίου 1841. Ενώ ο χρόνος της ως πρωτεύουσα ήταν μικρός (λήγοντας το 1844), η κοινότητα έχει παραμείνει ως μια σημαντική στρατιωτική εγκατάσταση. Το Κίνγκστον ήταν η έδρα της Κομητείας Φροντενάκ μέχρι το 1998. Το Κίνγκστον αποτελεί πλέον ξεχωριστό δήμο από την Κομητεία του Φροντενάκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο
Σεξολογία
Η σεξολογία είναι η διεπιστημονική μελέτη της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, συμπεριλαμβανομένων των ανθρωπίνων σεξουαλικών ενδιαφερόντων, συμπεριφοράς και λειτουργίας. Ο όρος δεν αναφέρεται γενικά στην μη επιστημονική μελέτη του σεξ, όπως η πολιτική ανάλυση ή η κοινωνική κριτική του.
Στη σύγχρονη σεξολογία, οι ερευνητές χρησιμοποιούν εργαλεία από αρκετά ακαδημαϊκά πεδία, συμπεριλαμβανομένων της βιολογίας, της ιατρικής, της στατιστικής, της επιδημιολογίας, της κοινωνιολογίας, της ανθρωπολογίας και της εγκληματολογίας. Οι σεξολόγοι μελετούν την σεξουαλική ανάπτυξη (προεφηβεία), τον γενετήσιο προσανατολισμό, την ανάπτυξη των σεξουαλικών σχέσεων, καθώς και την μηχανική της σεξουαλικής επαφής. Επίσης, η σεξολογία τεκμηριώνει τις σεξουαλικότητες ειδικών ομάδων, όπως τα άτομα με ειδικές ανάγκες, οι έφηβοι και οι ηλικιωμένοι. Οι σεξολόγοι μελετούν ακόμη τις σεξουαλικές δυσλειτουργίες, διαταραχές και παραλλαγές, συμπεριλαμβανομένης μια γκάμας ποικίλων θεμάτων όπως η στυτική δυσλειτουργία, ανοργασμία και παιδοφιλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεξουαλικότητα
Η Κυρία με την Ερμίνα (Ντα Βίντσι)
thumb|Λεπτομέρεια. thumb|Λεπτομέρεια. alt=η ζωγραφική|thumb|Θέση του πίνακα στο μουσείο. Η Κυρία με την ερμίνα είναι πίνακας προσωπογραφίας που αποδίδεται ευρέως στον Ιταλό καλλιτέχνη της Αναγέννησης Λεονάρντο ντα Βίντσι. Χρονολογείται περίπου στο 1489–1491, το έργο είναι ελαιογραφία ένα πάνελ από ξύλο καρυδιάς. Το θέμα του είναι η Τσετσίλια Γκαλεράνι, ερωμένη του Λουδοβίκου Σφόρτσα ("Il Moro"), δούκα του Μιλάνου. Ο Λεονάρντο ήταν ζωγράφος στην αυλή του Σφόρτσα στο Μιλάνο την εποχή της εκτέλεσής του. Είναι το δεύτερο από τα τέσσερα μόνο σωζόμενα πορτρέτα γυναικών που ζωγράφισε ο Λεονάρντο, με τα άλλα να είναι τα Ginevra de' Benci, La Belle Ferronnière και Μόνα Λίζα.
Ο πίνακας στεγάζεται τώρα στο Μουσείο Τσαρτορίσκι στην Κρακοβία και είναι ένας από τους εθνικούς θησαυρούς της Πολωνίας. Αποτελεί μέρος της Συλλογής του Πρίγκιπα Τσαρτορίσκι, η οποία πουλήθηκε για 100 εκατομμύρια ευρώ στις 29 Δεκεμβρίου 2016 στην πολωνική κυβέρνηση από το Ίδρυμα του Πρίγκιπα Τσαρτορίσκι, εκπροσωπούμενο από τον Άνταμ Κάρολ Τσαρτορίσκι, τον τελευταίο άμεσο απόγονο της Ιζαμπέλα Τσαρτορίσκα και του Άνταμ Γέζι Τσαρτορίσκι, ο οποίος έφερε τον πίνακα στην Πολωνία από την Ιταλία το 1798.
Ιστορία
Η ταύτιση του πορτρέτου με τη νεαρή ερωμένη του Σφόρτσα, Τσετσίλια Γκαλεράνι, βασίζεται στην έμμεση αναφορά που θα μπορούσε να εκπροσωπεί για ακόμα μια φορά το ζώο: η ερμίνα πράγματι, εκτός από σύμβολο αγνότητας και τιμιότητας, στα ελληνικά λέγεται και γαλή πράγμα το οποίο θα παρέπεμπε στο επώνυμο της κοπέλας. Και όπως σημείωσε και ο ίδιος ο Λεονάρντο «προτιμά να πιαστεί από τους κυνηγούς παρά να κηλιδώσει την αγνότητά της, δηλαδή τη λευκή της γούνα, προσπαθώντας να ξεφύγει από την λασπωμένη της φωλιά».
Η μη αυθεντική επιγραφή («ΛΑ ΜΠΕΛ ΦΕΡΡΟΝΙΕΡ/ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ») έκανε μερικούς να υποθέσουν ότι το πορτρέτο απεικονίζει την Μαντάμ Φερρόν, ερωμένη του Φραγκίσκου Α’ της Γαλλίας, υπόθεση που σήμερα έχει ξεπεραστεί.
Υπάρχει επίσης μια εκδοχή, μια ερμηνεία όχι και τόσο αποδεκτή αλλά πολύ ενδιαφέρουσα, για να γίνει κατανοητή η πολυπλοκότητα των απόψεων που προκάλεσε το πορτρέτο, σύμφωνα με την οποία το έργο υποτίθεται ότι είναι η αναφορά της συνωμοσίας ενάντια στον Γκαλεάτσο Μαρία Σφόρτσα. Η Αικατερίνη Σφόρτσα (1463 - 28 Μαΐου 1509) ήταν κόρη του Γκαλεάτσο Μαρία Σφόρτσα, μέλος της ηγετικής οικογένειας των Σφόρτσα του Μιλάνου, με το περιδέραιο από μαύρα μαργαριτάρια στο λαιμό της να παραπέμπουν στο πένθος, και την ερμίνα ως υπενθύμιση του οικόσημου του Τζοβάννι Αντρέα Λαμπουνιάνι, πληρωμένου δολοφόνου του Σφόρτσα το 1476.
Ο πίνακας, μαζί με το Πορτρέτο Μουσικού και την λεγόμενη Μπελ Φερρονιέρ του Μουσείου του Λούβρου, ανανέωσε βαθύτατα το καλλιτεχνικό περιβάλλον του Μιλάνου και ανέβασε πιο ψηλά την ποιότητα της τοπικής παράδοσης των πορτρέτων. Σχετικά με το έργο είναι γνωστό ότι είχε σύντομα αξιοσημείωτη επιτυχία∙ απαθανατίστηκε από ένα σονέτο του Μπερνάρντο Μπελλιντσόνι (XLV) και παρουσιάστηκε από την ίδια την Τσετσίλια στη μαρκησία της Μάντοβα, Ιζαμπέλλα ντ' Έστε, που προσπάθησε με την σειρά της να αποκτήσει ένα πορτρέτο της από τον Λεονάρντο, όμως χωρίς επιτυχία (διασώζεται μονάχα ένα προσχέδιο (cartone= χαρτόνι,) στο Λούβρο).
Τα ίχνη του πίνακα στους προσεχείς αιώνες είναι πιο συγκεχυμένα. Καθώς λησμονήθηκε η απόδοσή του στον Λεονάρντο, το έργο αποδόθηκε ξανά στον δάσκαλο μόνο στο τέλος του 18ου αιώνα. Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το έκρυψαν στα υπόγεια του Κάστρου Βάβελ, όπου βρέθηκε από τους Ναζί που είχαν εισβάλλει στην Πολωνία. Όταν ξαναβρέθηκε έφερε στην κατώτερη δεξιά γωνία ένα αποτύπωμα τακουνιού, πράγμα το οποίο επιδιορθώθηκε με αποκατάσταση.
Περιγραφή και στυλ
Σε αυτό το έργο το πρότυπο της προσωπογραφίας του 15ου αιώνα, με τη μορφή να εικονίζεται ως τη μέση και στα τρία τέταρτα, είχε ξεπεραστεί από τον Λεονάρντο, που επινόησε μια διπλή περιστροφή, με το μπούστο στραμμένο στα αριστερά και το κεφάλι στα δεξιά. Υπάρχει μια αντιστοιχία ανάμεσα στην οπτική γωνία της Τσετσίλια και της ερμίνας. Το ζώο μοιάζει πράγματι να ταυτίζεται με την κοπέλα, εξ’ αιτίας μια λεπτής γραμμής κοινών σημείων και εξ αιτίας των βλεμμάτων τους, που είναι έντονα και την ίδια στιγμή ειλικρινή. Η λεπτή σιλουέτα της Τσετσίλια αντανακλάται αρμονικά στο ζώο.
Το φόντο είναι σκούρο, όμως από την ανάλυση ακτίνων-Χ διαφαίνεται ότι πίσω από τον αριστερό ώμο της νέας υπήρχε αρχικά ζωγραφισμένο ένα παράθυρο.
Η ερμίνα
Η ερμίνα είναι ζωγραφισμένη με ακρίβεια και ζωντάνια. Σε μία ανάλυση της μορφολογίας του ζώου όμως αυτό μοιάζει περισσότερο με νυφίτσα. Ίσως ο Λεονάρντο, πάντα ερευνητής της φύσης, να εμπνεύστηκε από κάποιο παγιδευμένο ζώο, απομακρυνόμενος από την καθόλα πιο ρεαλιστική εικονογραφική παράδοση (για παράδειγμα μπορεί κανείς να δει μια ερμίνα στην Προσωπογραφία ενός ιππότη του Βιττόρε Καρπάτσο, που χρονολογείται περίπου στο 1510). Εξάλλου, η ερμίνα είναι ένα άγριο ζώο που δαγκώνει και δύσκολα εξημερώνεται, κατά συνέπεια θα ήταν πολύ δύσκολο να χρησιμοποιηθεί ως μοντέλο, αντιθέτως η νυφίτσα που μπορεί να εξημερωθεί σχεδόν όπως η γάτα, καθώς επίσης ήταν σχετικά εύκολο να βρεθεί στην λομβαρδική εξοχή της εποχής. Με δεδομένο επίσης ότι η ερμίνα έχει κατά πολύ μικρότερες διαστάσεις, ξεπερνώντας σπάνια μόλις τα 30 εκ., ενώ η νυφίτσα στον πίνακα, υπολογίζεται με το μάτι να έχει διαστάσεις μεταξύ 40 και 60 εκ.
Το σονέτο του Μπερνάρντο Μπελιντσόνι
«Σχετικά με το ποτρέτο της Μαντόνα Τσετσίλια, που έκανε ο Λεονάρντο» <blockquote style="min-height: 549px;" class="">Τι σε θυμώνει; Ποιον ζηλεύεις Μητέρα Φύση ; Τον Βίντσι που ζωγράφισε ένα δικό σου αστέρι: την Τσετσίλια! Μα ναι πανέμορφη είναι αυτό το μεσημέρι,  που μπρος στα όμορφά της μάτια ο ήλιος μοιάζει να ’χει σβήσει   Η τιμή είναι δική σου, μα με δική του πινελιά Μοιάζει να ακούει μα σωπαίνει  Φαντάσου όσο θα ζωντανεύει και θα ομορφαίνει Τόσο εσένα θα δοξάζει κάθε μελλοντική γενιά. Να ευχαριστήσεις λοιπόν το Λουδοβίκο πρέπει Και την ευφυΐα και του Λεονάρντο την πινελιά,
Που θέλει στους επόμενους από εσένα να ζήσει. Όποιος έτσι θα την δει, αν και σε ύστερη γενιά, -καθώς τη βλέπει ολοζώντανη, θα πει: για εμάς φτάνει  Να καταλάβουμε τώρα τι είναι η τέχνη και φύση. (1493)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Λεονάρντο ντα Βίντσι Κατηγορία:Προσωπογραφίες γυναικών Κατηγορία:Θηλαστικά στην τέχνη
Κοινότητα Σιριλίου
Η Κοινότητα Σιριλίου είναι κοινότητα του Δήμου Πλατανιά στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Σιρίλι. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Ελληνικό και Μετόχι Σιριλίου. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Ελληνικό (39), Μετόχι Σιριλίου (32), Σιρίλι (139). Συνολικά η κοινότητα έχει 210 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Ανδρέα Χατζηδάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Άγιος Παντελεήμονας (αποσαφήνιση)
Ο Άγιος Παντελεήμονας μπορεί να αναφέρεται:
Οικισμοί
Επίσης
Αγιος Παντελ
Χαλαπένιο
thumb|250px|Άγουρες χαλαπένιο πάνω στο φυτό Η χαλαπένιο (jalapeño,  ,   ) είναι μεσαίου μεγέθους πιπεριά τσίλι του είδους Capsicum annuum. Μία ώριμη πιπεριά χαλαπένιο έχει μήκος 5-10 εκατοστά και έχει στρογγυλό σχήμα και λεία σάρκα, πάχους 25-40 χιλιοστών. Μπορεί να έχει ένα εύρος καυστικότητας, με 3.500 έως 8.000 μονάδες Σκόβιλ. Συνήθως συλλέγεται και καταναλώνεται ενώ είναι ακόμα πράσινη, αλλά αφήνεται περιστασιακά να ωριμάσει πλήρως και να γίνει κόκκινη, πορτοκαλί ή κίτρινη. Είναι πιο φαρδύ και γενικά πιο ήπια από την παρόμοια πιπεριά Σερράνο.
Ιστορία και ετυμολογία
μικρογραφία| Πιπεριές χαλαπένιο Το όνομα jalapeño στα ισπανικά σημαίνει «από τη Χαλάπα», την πρωτεύουσα της πολιτείας Βερακρούς, στο Μεξικό, όπου παραδοσιακά καλλιεργείται η πιπεριά. Το όνομα Xalapa είναι το ίδιο νάουατλ προέλευσης, που σχηματίζεται από τις ρίζες xālli [ˈƩaːlːi] "άμμος" και āpan [ˈAːpan] "υδάτινος χώρος".
Η γενετική ανάλυση του Capsicum annum τοποθετεί τις χαλαπένιο ως ένα ξεχωριστό γενετικό κλάδο χωρίς στενές αδελφές που προέρχονται άμεσα από τις χαλαπένιο. Τα χαλαπένιο χρησιμοποιήθηκαν από τους Αζτέκους πριν από την ισπανική κατάκτηση. Ο Μπερναρδίνο δε Σαχαγούν στον Φλωρεντιανό Κώδικα γράφει για τις αγορές των Αζτέκων που πωλούν τσιπότλε (καπνιστό χαλαπένιο) και σάλτσες φτιαγμένες από τσιπότλε, εκτός από την πώληση φρέσκων πιπεριών. Η χρήση των πιπεριών στην Αμερική έχει παρελθόν χιλιάδων ετών, συμπεριλαμβανομένης της πρακτικής του καπνίσματος ορισμένων ποικιλιών πιπεριών προκειμένου να διατηρηθούν. Χρειάζονται περαιτέρω καλά διατηρημένα δείγματα και γενετικοί έλεγχοι για να προσδιοριστεί η χρήση και η ύπαρξη του κλάδου των χαλαπένιο στο παρελθόν.
Καλλιέργεια
Σύμφωνα με το USDA, από το 2010, η Καλιφόρνια παράγει τα περισσότερα χαλαπένιο ακολουθούμενα από το Νέο Μεξικό και το Τέξας, με συνολικό παραγωγή 209.800 τόνους πιπεριών το 2014. Όμως, πιο εξειδικευμένα στοιχεία για τα είδη τσίλι είναι δύσκολο να αποκτηθούν, καθώς δεν δημοσιεύονται συνήθως από τους παραγωγούς, οι οποίοι συνήθως τις ομαδοποιούν όλες. Στο Νέο Μεξικό το 2002 η σοδειά των χαλαπένιο αξίζει 3 εκατομμύρια δολάρια στην πύλη του αγροκτήματος και 20 εκατομμύρια δολάρια με επεξεργασία.
Η Κίνα, το Περού, η Ισπανία και η Ινδία είναι επίσης παραγωγοί εμπορικών πιπεριών τσίλι, συμπεριλαμβανομένων των χαλαπένιο.
Θρεπτικές ουσίες
Ένα ακατέργαστο χαλαπένιο είναι 92% νερό, 6% υδατάνθρακες, 1% πρωτεΐνη και περιέχει αμελητέο λίπος. Μία μερίδα αναφοράς ακατέργαστου χαλαπένιο (100 γραμμάρια) παρέχει 29 kcal τροφικής ενέργειας και είναι πλούσια πηγή (20% ή περισσότερο της Ημερήσιας Αξίας, DV) βιταμίνης C, βιταμίνης Β6 και βιταμίνης Ε, με βιταμίνη Κ σε μέτρια ποσότητα. Άλλα μικροθρεπτικά συστατικά έχουν χαμηλή περιεκτικότητα.