cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικολάι Άμπιλγκορντ
Μαθητικά ταξίδια
αριστερά|μικρογραφία|[[Ο πληγωμένος Φιλοκτήτης (1775)]] Αν και οι καλλιτέχνες της εποχής εκείνης συνήθως ταξίδευαν στο Παρίσι για να προχωρήσουν σε περαιτέρω σπουδές, ο Άμπιλγκορντ επέλεξε να ταξιδέψει στη Ρώμη, όπου έμεινε από το 1772 έως το 1777. Το 1776 πραγματοποίησε ένα παράλληλο ταξίδι στη Νάπολη μαζί με τον Γενς Γιέλ. Οι φιλοδοξίες του επικεντρώθηκαν στο είδος της ιστορικής ζωγραφικής. Ενώ βρισκόταν στη Ρώμη, μελέτησε τις τοιχογραφίες του Αννίμπαλε Καρράτσι στο Παλάτσο Φαρνέζε και τους πίνακες του Ραφαήλ, του Τιτσιάνο και του Μιχαήλ Άγγελου. Επιπλέον, μελέτησε διάφορους άλλους καλλιτεχνικούς κλάδους (γλυπτική, αρχιτεκτονική, διακόσμηση, τοιχογραφίες) και ανέπτυξε τις γνώσεις του για τη μυθολογία, τις αρχαιότητες, την ανατομία και την προοπτική.
Στην παρέα του Σουηδού γλύπτη Γιόχαν Τομπίας Σέργκελ και του ζωγράφου Γιόχαν Χάινριχ Φίσλι, άρχισε να απομακρύνεται από τον κλασικισμό που είχε μάθει στην Ακαδημία. Ανέπτυξε εκτίμηση για τη λογοτεχνία του Σαίξπηρ, του Ομήρου και του Όσιαν (του υποτιθέμενου Γαελικού ποιητή). Δούλεψε με θέματα από την ελληνική αλλά και τη σκανδιναβική μυθολογία, γεγονός που τον τοποθέτησε στην πρωτοπορία του σκανδιναβικού ρομαντισμού.
Έφυγε από τη Ρώμη τον Ιούνιο του 1777 με την ελπίδα να γίνει καθηγητής στην Ακαδημία της Κοπεγχάγης. Σταμάτησε για λίγο στο Παρίσι και έφτασε στη Δανία τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.
Ακαδημαϊκή και καλλιτεχνική σταδιοδρομία
Το 1778, αμέσως μετά την ένταξή του στην Ακαδημία, διορίστηκε καθηγητής. Δίδαξε μυθολογία και ανατομία εκτός από τη ζωγραφική του νεοκλασικού ύφους. Πέρα από τη θέση του στην Ακαδημία, ήταν πολύ παραγωγικός ως καλλιτέχνης από το 1777 έως το 1794. Δημιούργησε όχι μόνο μνημειώδη έργα, αλλά και μικρότερα έργα, όπως βινιέτες και εικονογραφήσεις. Σχεδίασε παλαιοσκανδιναβικές ενδυμασίες. Εικονογράφησε τα έργα του Σωκράτη και του Όσιαν. Επιπλέον, ασχολήθηκε με τη γλυπτική, τη γραμμική οξυγραφία και τη συγγραφή. Τον ενδιέφεραν όλα τα είδη μυθολογικών, βιβλικών και λογοτεχνικών υπαινιγμών.
Δίδαξε μερικούς διάσημους ζωγράφους, όπως ο Άσμους Γιάκομπ Κάρστενς, ο γλύπτης Μπέρτελ Θόρβαλντσεν και οι ζωγράφοι Γ. Λ. Λουντ και Κρίστοφερ Βίλχελμ Έκερσμπεργκ. Μετά το θάνατό του, οι Λουντ και Έκερσμπεργκ έγιναν οι διάδοχοί του ως καθηγητές της Ακαδημίας. Ο Έκερσμπεργκ, που αναφέρεται ως «πατέρας της δανικής ζωγραφικής», έθεσε στη συνέχεια τα θεμέλια για την περίοδο της τέχνης που είναι γνωστή ως η Χρυσή Εποχή της Δανικής Ζωγραφικής, ως καθηγητής στην ίδια Ακαδημία. μικρογραφία|Ντουλάπι ζωγραφισμένο με τον τρόπο [[trompe-l'œil από τον Άμπιλγκορντ]] Ως βασιλικός ιστορικός ζωγράφος, ο Άμπιλγκορντ ανέλαβε γύρω στο 1780 από τη δανική κυβέρνηση να ζωγραφίσει μεγάλα μνημειώδη έργα, μια ιστορία της Δανίας, για να διακοσμήσει το σύνολο της αίθουσας των ιπποτών (Riddersal) στο παλάτι Κρίστιανσμποργκ. Επρόκειτο για μια υψηλού κύρους και προσοδοφόρα ανάθεση. Οι πίνακες συνδύαζαν ιστορικές απεικονίσεις με αλληγορικά και μυθολογικά στοιχεία που δόξαζαν και κολάκευαν την κυβέρνηση. Τα έργα της πύλης απεικόνιζαν, σε αλληγορία, τέσσερις ιστορικές περιόδους της ευρωπαϊκής ιστορίας. Ο Άμπιλγκορντ χρησιμοποίησε την εικονογραφική αλληγορία όπως τα ιδεογράμματα, για να επικοινωνήσει ιδέες και να μεταδώσει μηνύματα μέσω συμβόλων σε ένα εκλεπτυσμένο κοινό που είχε μυηθεί σε αυτή τη μορφή συμβολισμού. Ο καθηγητής του Άμπιλγκορντ Γιόχαν Έντβαρντ Μάντελμπεργκ συνεργάστηκε στη διακόσμηση της αίθουσας.
Έκανε μια αποτυχημένη προσπάθεια να εκλεγεί στη θέση του διευθυντή της Ακαδημίας το 1787 και εξελέγη ομόφωνα στη θέση αυτή δύο χρόνια αργότερα, υπηρετώντας ως διευθυντής κατά την περίοδο 1789-1791. Είχε τη φήμη ότι ήταν τύραννος και ότι λάμβανε όσο το δυνατόν περισσότερες από τις μνημειώδεις αναθέσεις της Ακαδημίας για τον εαυτό του.
Ο Άμπιλγκορντ ήταν επίσης γνωστός ως θρησκευτικός ελευθερόφρων και υπέρμαχος της πολιτικής μεταρρύθμισης. Παρά τις υπηρεσίες του προς την κυβέρνηση (και τη δοξασία της στο έργο του), δεν ήταν και πολύ μεγάλος υποστηρικτής της μοναρχίας ή της κρατικής εκκλησίας. Υποστήριξε τη χειραφέτηση των αγροτών και συμμετείχε στη συλλογή χρημάτων για το Μνημείο της Ελευθερίας (Frihedsstøtten) το 1792. Συνέβαλε στο σχεδιασμό του μνημείου, καθώς και σε δύο από τα ανάγλυφα στη βάση του. Στο τέλος του 18ου αιώνα ενεπλάκη σε διαμάχες λόγω των αμφιλεγόμενων δηλώσεών του και των σατιρικών σχεδίων του. Εμπνεύστηκε από τη Γαλλική Επανάσταση και το 1789-1790 προσπάθησε να ενσωματώσει αυτά τα επαναστατικά ιδεώδη στην Αίθουσα Ιπποτών στο παλάτι Κρίστιανσμποργκ. Ωστόσο, ο βασιλιάς απέρριψε τα σχέδιά του.
Η αντιπαράθεσή του με το κατεστημένο κορυφώθηκε το 1794, όταν ο αλληγορικός πίνακάς του «Ο Δίας ζυγίζει τη μοίρα της ανθρωπότητας» (Jupiter vejer menneskenes skæbne) εκτέθηκε στο Σαλόνι. Απομονώθηκε πολιτικά και αποκόπηκε από τη δημόσια συζήτηση από τη λογοκρισία.
Η πυρκαγιά στο ανάκτορο Κρίστιανσμποργκ, τον Φεβρουάριο του 1794, επηρέασε επίσης τη σταδιοδρομία του, καθώς επτά από τους δέκα μνημειώδεις πίνακες του μεγαλεπήβολου έργου καταστράφηκαν σε εκείνο το συμβάν. Το έργο σταμάτησε και το ίδιο συνέβη και με τις απολαβές του. αριστερά|μικρογραφία|Εφιάλτης (1800) κατά το έργο [[Ο Εφιάλτης|Ο Εφιάλτης (1781) του Γιόχαν Χάινριχ Φίσλι.]] Ωστόσο, μετά από εκείνο το καταστροφικό ατύχημα με τη φωτιά, άρχισε να αναλαμβάνει εργασίες διακόσμησης και του δόθηκε η ευκαιρία να ασκήσει το επάγγελμα του αρχιτέκτονα. Διακόσμησε το παλάτι Λεβετζάου (σήμερα γνωστό ως παλάτι του Χριστιανού Η΄) στο Αμάλιενμποργκ (1794-1798), το οποίο προσφάτως είχε κατοικήσει ο ετεροθαλής αδελφός του βασιλιά Χριστιανού Ζ΄ της Δανίας, Φρειδερίκος. Ο προστατευόμενός του Μπέρτελ Θόρβαλντσεν ηγήθηκε των γλυπτικών προσπαθειών. Σχεδίαζε επίσης την ανοικοδόμηση του παλατιού Κρίστιανσμποργκ, αλλά δεν μπόρεσε να πάρει την ανάθεση.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, το ενδιαφέρον του για τη ζωγραφική αποκαταστάθηκε όταν ζωγράφισε τέσσερις σκηνές από την κωμωδία Άντρια του Τερεντίου. μικρογραφία|Καρέκλα [[Κλισμός του Άμπιλγκορντ από το 1790 περίπου, Μουσείο Σχεδιασμού της Δανίας]] Το 1804 έλαβε μια παραγγελία για μια σειρά έργων ζωγραφικής για την αίθουσα του θρόνου στο νέο παλάτι, αλλά οι διαφωνίες μεταξύ του καλλιτέχνη και του διαδόχου ανέκοψαν το έργο αυτό. Συνέχισε, ωστόσο, να παρέχει στην αυλή σχέδια για έπιπλα και διακοσμήσεις δωματίων.
Επιλέχθηκε και πάλι για να υπηρετήσει ως διευθυντής της Ακαδημίας από το 1801 έως το θάνατό του.
Προσωπικός βίος
Ο Άμπιλγκορντ παντρεύτηκε την Άννα Μαρία Όξχολμ (1762-1822) το 1781. Ο δεύτερος γάμος του το 1803 ήταν με την Γιουλιάνε Μαρία Ότεσεν (1777-1848). Από τον γάμο αυτό απέκτησε δύο γιους και μια κόρη. Πέθανε στο Φρέντρικσνταλ το 1809. Ο Νικολάι Άμπρααμ Άμπιλγκορντ έχει ταφεί στο Κοιμητήριο Άσιστενς της Κοπεγχάγης.
Εκτίμηση του έργου του
Αν και ο Νικολάι Άμπιλγκορντ απέκτησε τεράστια φήμη στη γενιά του και βοήθησε να ανοίξει ο δρόμος για την περίοδο της τέχνης που είναι γνωστή ως η Χρυσή Εποχή της Δανικής Ζωγραφικής, τα έργα του είναι ελάχιστα γνωστά εκτός Δανίας. Το ύφος του ήταν κλασικό, αν και με ρομαντική τάση. Σύμφωνα με την ενδέκατη έκδοση της Encyclopædia Britannica, «ήταν ένας ψυχρός θεωρητικός, εμπνευσμένος όχι από τη φύση αλλά από την τέχνη. Είχε έντονη αίσθηση του χρώματος. Ως τεχνικός ζωγράφος, σημείωσε αξιοσημείωτη επιτυχία, ο τόνος του είναι πολύ αρμονικός και ομοιόμορφος, αλλά το αποτέλεσμα για το μάτι ενός ξένου σπάνια είναι ενδιαφέρον». Ένα πορτραίτο του που ζωγράφισε ο Γενς Γιέλ μετατράπηκε σε μετάλλιο από τον φίλο του Γιόχαν Τομπίας Σέργκελ. Ο Άουγκουστ Βίλχελμ Σάαμπιε φιλοτέχνησε ένα άγαλμά του το 1868, βασισμένο σε σύγχρονα πορτρέτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί γλύπτες Κατηγορία:Δανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Νεοκλασικοί ζωγράφοι
Θεώνη Δρακοπούλου
Η Θεώνη Δρακοπούλου (1885 - 4 Αυγούστου 1968) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και ποιήτρια, γνωστή και με το ψευδώνυμο Μυρτιώτισσα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1885, στο προάστιο Μπεμπέκι. Ο πατέρας της, Αριστομένης Δρακόπουλος, ήταν γιος της Θεώνης Καλαμογδάρτη και εγγονός του Ανδρέα Καλαμογδάρτη, γόνου αρχοντικής Πατρινής οικογένειας. Υπηρετούσε στην Κωνσταντινούπολη ως πρώτος διερμηνέας της Ελληνικής Πρεσβείας κι είχε την καλλιέργεια αλλά και όλα τα μέσα να προσφέρει στην κόρη του τη μόρφωση που απαιτούσε η πρώιμη καλλιτεχνική της ιδιοσυγκρασία. Έξι χρόνια μετά τη γέννηση της Θεώνης, ο πατέρας της διορίστηκε γενικός πρόξενος της Ελλάδας στην τουρκοκρατούμενη τότε Κρήτη, όπου μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του. Μετά από παραμονή δυο χρόνων στο νησί εγκαταστάθηκαν οριστικά στην Αθήνα, όπου η Θεώνη φοίτησε στην Σχολή Χιλλ της Πλάκας. Από μαθητική ηλικία είχε κλίση προς την ποίηση και το θέατρο. Πήρε μέρος σε ερασιτεχνικές παραστάσεις αρχαίου δράματος, παρακολούθησε μαθήματα στη Βασιλική Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου. Ως ηθοποιός εμφανίστηκε από τη Νέα Σκηνή του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου. Το 1904 έλαβε μέρος στη παράσταση της "Αντιγόνης" του Σοφοκλή κι έπαιξε επίσης στο Δημοτικό και το Εθνικό Θέατρο. Αναγκάστηκε ωστόσο να διακόψει τη θεατρική της σταδιοδρομία, λόγω αντίδρασης της οικογένειάς της.
Παντρεύτηκε το Σπυρίδωνα Παππά, που ήταν ξάδελφός της, και εγκαταστάθηκε μαζί του στο Παρίσι όπου συνέχισε τις δραματικές σπουδές στην Κρατική Δραματική Σχολή. Γράφει η ίδια:"[....] Λάβαινα μέρος εδώ κι εκεί σε κάτι ερασιτεχνικές παραστάσεις αρχαίων δραμάτων κι αργότερα πάλι σε καλύτερο και καλλιτεχνικότερο επίπεδο με τον καταπληχτικό Χρηστομάνο. Λέγανε πως είχα ταλέντο, μα δε μ’ άφησαν να το καλλιεργήσω. Έπειτα βιαστικά, σα να με είχαν πάρει τα χρόνια, με πάντρεψαν. Είναι ωστόσο βέβαιο πως εγώ προετοίμασα στο γιο μου το δρόμο που τον πέρασε αργότερα τόσο θριαμβευτικά, γιατί ως την ώρα που τον γέννησα, το μόνο πράγμα που μ’ απασχολούσε, το μόνο που πρόσεξα στο Παρίσι, σε κείνη τη μεγαλούπολη που πήγα μετά το γάμο μου, ήταν το θέατρο. Ο γάμος μου στάθηκε άτυχος. Εγώ η ίδια δέχτηκα να παντρευτώ έναν ξάδερφό μου που είχε έρθει τότε απ’ το Παρίσι για να μας δει και τον προτίμησα απ’ όλους τους νέους που γνώριζα. Δεν τον αγάπησα, όμως έλεγα πως το συγγενικό μας αίμα θα έσμιγε σιγά σιγά και τις ψυχές μας. Είχα άδικο. Όσο καλός κι αν ήταν, ευγενικός, μορφωμένος, όσο κι αν αγάπησε και φρόντισε κι αυτός όπως μπορούσε για τη μόρφωση του παιδιού μας, στο βάθος έμεινε ξένος για μένα. Αγαπούσε ωστόσο κι αυτός πολύ το θέατρο και με βοήθησε στο Παρίσι να πηγαίνω και ν’ ακούω τα μαθήματα που έδιναν φτασμένοι ηθοποιοί στην επίσημη Δραματική Σχολή του Κράτους. Οι καλύτερές μου ώρες ήταν εκείνες που περνούσα σ’ εκείνη την αίθουσα."
Γιώργος Παππάς
Από το γάμο της, απέκτησε ένα γιο, το Γιώργο, ο οποίος έγινε διάσημος πρωταγωνιστής του ελληνικού θεάτρου. Ο γάμος της όμως δεν έμελλε να διαρκέσει πολύ. Μετά το χωρισμό, επέστρεψε στην Ελλάδα όπου εργάστηκε ως καθηγήτρια απαγγελίας στο Ωδείο Αθηνών. Καθοριστική για την ποιητική της έκφραση στάθηκε η γνωριμία και ο έρωτάς της με τον ποιητή Λορέντζο Μαβίλη. Μετά τον δραματικό θάνατο του τελευταίου στη μάχη του Δρίσκου το 1912, η 27χρονη Μυρτιώτισσα στράφηκε στην ποίηση για να εκφράσει τον πόνο της.
Το έργο της
Η ποίηση ήταν διέξοδος στον ρομαντικό και συναισθηματικό χαρακτήρα της Θεώνης Δρακοπούλου. Είναι από τις σημαντικότερες γυναικείες φυσιογνωμίες στο χώρο της νεοελληνικής ποίησης. Το ποιητικό έργο της Μυρτιώτισσας κυριαρχείται από έντονο λυρισμό, ενώ συχνά θέματά της είναι η φύση και το δίπτυχο έρωτας-θάνατος. Άνθρωπος με ιδιαίτερες ευαισθησίες, έγραφε, απελπισμένη, για τον έρωτα αλλά και γεμάτη αγάπη για τη φύση, ποιήματα τα οποία διέτρεχαν το πάθος και η ειλικρίνεια. Με τον καιρό η πορεία της γινόταν όλο και πιο "εσωτερική" ακολουθώντας μια διαδρομή από έξω προς τα μέσα: "Το ντύμα μου το σάρκινο μου το 'λιωσε η ψυχή μου". Το ταλέντο της αναγνωρισμένο από τους ομοτέχνους της βρήκε θερμό υποστηρικτή στο πρόσωπο του Κωστή Παλαμά ο οποίος της χάριζε ανεπιφύλακτα την εκτίμησή του και προλόγιζε τα βιβλία της: Οι Κίτρινες Φλόγες (1925) και οι Κραυγές (1939) θεωρούνται σημαντικότατες. Η Μυρτιώτισσα εξέδωσε τα ποιητικά έργα «Τραγούδια» (1919), «Κίτρινες φλόγες» (1925) (με πρόλογο του Κ. Παλαμά, 1925), «Τα δώρα της αγάπης» (1932, Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών) και «Κραυγές» (1939, Κρατικό Βραβείο) ενώ το 1953 κυκλοφόρησε ένα συγκεντρωτικό έργο με τίτλο «Ποιήματα». Επίσης, μετά τον πρόωρο χαμό του γιου της, το 1958, έγραψε το χρονικό «Ο Γιώργος Παππάς στα παιδικά του χρόνια» που εκδόθηκε το 1962.
Τιμήθηκε με κρατικά βραβεία ποίησης (το 1932 για τα «Τα δώρα της αγάπης» και το 1939 για τις «Κραυγές»).Κυκλοφόρησε επίσης μια δίτομη παιδική ανθολογία το 1930 και μετέφρασε την «Μήδεια» του Ευριπίδη καθώς και ποιήματα της Άννας Ντε Νοάιγ (Anna, Comtesse Mathieu de Noailles).
Η ποίηση της Μυρτιώτισσας αποτελεί σταθμό στον γυναικείο νεοελληνικό ποιητικό λόγο. Τα ποιήματά της είναι αμιγώς ερωτικά και συγκινούν με την γνησιότητα της λαϊκής ιδιοσυγκρασίας της.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της υπέφερε από διαβήτη. Πέθανε έπειτα από καρδιακή προσβολή στην Αθήνα την Κυριακή 4 Αυγούστου του 1968, σε ηλικία 83 ετών. Η ταφή της έγινε στον οικογενειακό τάφο της οικογένειας Δρακοπούλου στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Το αρχείο της οικογένειας Καλαμογδάρτη δώρισε τα "Ποιήματα" στον ξάδελφό της Γεώργιο Παπαδιαμαντόπουλο και αυτός με τη σειρά του στη Δημοτική Βιβλιοθήκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Οικογένεια Καλαμογδάρτη Κατηγορία:Ελληνίδες φεμινίστριες Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Τόμας, 2ος κόμης του Λάνκαστερ
Ο Τόμας, 2ος κόμης του Λάνκαστερ (Thomas, 2nd Earl of Lancaster, 1278 - 22 Μαρτίου 1322) από τον Οίκο του Ανζού ήταν 2ος Κόμης του Λάνκαστερ και 2ος Κόμης του Λέστερ από την δεύτερη δημιουργία ήταν μεγαλύτερος γιος του Εδμόνδου Κράουτσμπακ 1ου κόμη του Λάνκαστερ και της Λευκής του Αρτουά, εγγονός του Ερρίκου Γ' της Αγγλίας και της Ελεονώρας της Προβηγκίας. Ο Τόμας ήταν ο αρχηγός της εξέγερσης των βαρόνων εναντίον του πρώτου ξαδέλφου του Εδουάρδου Β' της Αγγλίας.
Παντρεύτηκε την Αλίκη κόμισσα του Λίνκολν, δεν απέκτησε παιδιά αλλά έκανε δυο γιους με μια ερωμένη. Η σύζυγος του απήχθη από την βίλα της στο Ντόρσετ από τον Ριχάρδο του Αγίου Μαρτίνου έναν ευγενή οπαδό του Τζον ντε Γουάρεν, 7ου κόμη του Σάρρεϋ. Το επεισόδιο έφερε σύγκρουση ανάμεσα στους κόμητες του Λάνκαστερ και του Σάρρεϋ, ο Τόμας χώρισε την σύζυγο του και κατέλαβε δυο κάστρα του Σάρρεϋ, οι δυο κόμητες συμφιλιώθηκαν με την επέμβαση του βασιλιά Εδουάρδου Β΄. Διατήρησε παρά το διαζύγιο τις ισχυρές κομητείες του Λίνκολν και του Σόλσμπερι, ο ίδιος δήλωσε ότι είχε κάνει συμφωνία με τον πεθερό του όταν πέθανε να περάσουν οι κομητείες στο όνομα του. Μόλις ενηλικιώθηκε έγινε σερίφης του Λάνκασιρ αλλά τα επόμενα χρόνια τα πέρασε σε μάχες εναντίον των Σκωτσέζων στο πλευρό του θείου του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας αφήνοντας το Λάνκασιρ στους βουλευτές του. Συμμετείχε στην μάχη του Φόλκερκ (1298), διευθύνοντας τμήμα της πτέρυγας του στρατού του Εδουάρδου Α΄.
Εκτέλεση
Η νέα αντιβασιλεία του Ούγου Ντεσπένσερ, 1ου κόμη του Γουίντσεστερ και του γιου του Ούγου Ντεσπένσερ του Νεώτερου δεν ήταν καθόλου δημοφιλής και από το 1321 ο Λάνκαστερ ήταν ξανά επικεφαλής βαρόνων που εξεγέρθηκαν, ηττήθηκε στην μάχη του Μπόρομπριτζ και συνελήφθη αιχμάλωτος. Ο Λάνκαστερ εισήλθε σε δίκη με μέλη του δικαστηρίου τον πατέρα και γιο Ντεσπένσερ, τον Εδμόνδο Φίτζαλαν, 9ο κόμη του Αρουντέλ και τον ίδιο τον Εδουάρδο Β΄, το δικαστήριο καταδίκασε τον κόμη σε θάνατο για προδοσία. Ο βασιλιάς άλλαξε την απόφαση σε θάνατο με απλό αποκεφαλισμό επειδή λόγω του βασιλικού αίματος δεν μπορούσε να τεμαχιστεί, η εκτέλεση έγινε στο κάστρο του Πόντεφρακτ και ο Εδουάρδος Β΄ πήρε την εκδίκηση που αναζητούσε για την εκτέλεση του Γκάβεστον.
Κληρονομιά
Τα εδάφη και οι τίτλοι του μετά τον θάνατο του κατασχέθηκαν αλλά το 1323 ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκος, 3ος κόμης του Λάνκαστερ κέρδισε επιτυχώς την κομητεία του Λέστερ, την διετία 1326 - 1327 το Κοινοβούλιο κήρυξε άκυρη την κατάσχεση και ο Ερρίκος κέρδισε το Λάνκαστερ, το Ντέρμπι, το Σόλσμπερι και το Λίνκολν. Αμέσως μετά τον θανάτο του καταγράφηκαν θαύματα στον τάφο του στο Πόντεφρακτ, το Κοινοβούλιο ζήτησε από τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας την αγιοποίηση του (1327), ήταν δημοφιλής στους Άγγλους σαν Άγιος μέχρι την Μεταρρύθμιση τον 16ο αιώνα. Το 1942 όπως αναφέρει ο Ρούσνταλ μερικά κόκαλα του Τόμας που είχαν αφαιρεθεί από τον τάφο του στο Πόντεφρακτ (1885) βρέθηκαν σε ένα κουτί δημοπρασιών στο Κόλτσεστερ.
Ο Τόμας κληρονόμησε από τον πατέρα του τις κομητείες του Λάνκαστερ, του Λέστερ και του Φέρρερ. Με τον γάμο του με την Αλίκη του Λακί, κόμισσα του Λίνκολν, κόρη και διάδοχο του Ερρίκου του Λακί έγινε με τον θάνατο του πεθερού του (1311) κόμης του Λίνκολν, του Σόλσμπερι, 11ος βαρόνος του Χάλτον και 7ος λόρδος του Μπόουλαντ. Οι 5 κομητείες έκαναν τον Τόμας τον πλουσιότερο και ισχυρότερο άντρα της Αγγλίας. Ο Τόμας είχε στην κατοχή του πολλά κάστρα όπως το κάστρο του Κλίθερο στην βόρεια Αγγλία, φρόντισε για την επέκταση του κάστρου του Πόντεφρακτ και από το 1313 ξεκίνησε την κατασκευή του κάστρου του Ντάνστανμπουργκ ενός ισχυρού φρουρίου στην Νορθουμβρία. Κληρονόμησε από τον πατέρα του τα σύμβολα της κομητείας του Λάνκαστερ με μοναδική διαφορά μια Γαλλική επιγραφή στην κορυφή σε τρία σημεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Κόμητες του Λέστερ (1265)
Ηλιογάβαλος
Ο Μάρκος Αυρήλιος Αντωνίνος Αύγουστος (Marcus Aurelius Antoninus, 203 – 11 Μαρτίου 222), γνωστός κοινώς ως Ηλιογάβαλος ή Ελαγάβαλος (Heliogabalus ή Elagabalus), ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 218 έως το 222. Ήταν μέλος της δυναστείας των Σεβήρων, Σύριος, και γιος του Σέξτου Βάριου Μάρκελλου και της Ιουλίας Σοαιμάδας, κόρης του Ιουλίου Αβίτου Αλεξιανού υπάτου το 200. Στα νεανικά του χρόνια υπηρέτησε ως ιερέας του θεού Ηλιογάβαλου στην Έμεσα, πατρίδα της οικογένειας της μητέρας του.
Το πραγματικό του όνομα ήταν Βάριος Άβιτος Βασσιανός, ενώ το Ηλιογάβαλος (από ορισμένους Έλληνες συγγραφείς αναφέρεται και ως Ελαγάβαλος) προήλθε από το ιερατικό του λειτούργημα. Έμεινε στην ιστορία για την εκκεντρική και προκλητική συμπεριφορά του καθώς και για την επιβολή στον ρωμαϊκό κόσμο της λατρείας του Θεού Βαλ.
Οι καταβολές και το όνομα του
Η μητέρα του, Ιουλία Σοαιμιάς, ήταν κόρη της Ιουλίας Μαίσας η οποία ήταν κουνιάδα του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου. Από την οικογένεια της μητέρας του προέρχονταν κληρονομικά οι ύπατοι-ιερείς του Θεού Ήλιου στην Έμεσα. Το όνομα του Θεού της θρησκείας αυτής ήταν Ελα-Γάβαλ (Elah-Gabal), εξ ου και το όνομα του αυτοκράτορα (Ελαγάβαλος).
Η ανάρρησή του στο θρόνο
Μετά το τέλος του Αυτοκράτορα Καρακάλλα (εξαδέλφου της Ιουλίας Σοαιμιάδας) τον διαδέχθηκε στο θρόνο ο εκλεκτός των πραιτωριανών Μακρίνος. Σε αυτή τη χρονική συγκυρία και ενώ ο Μακρίνος μόλις είχε ενθρονιστεί, η μητέρα και η γιαγιά του Ηλιογάβαλου τον παρουσίασαν ως νόθο παιδί του Καρακάλλα, φροντίζοντας ταυτόχρονα να αποσπάσουν την υποστήριξη ικανών στρατευμάτων στη Συρία. Το 218 όλα τα στρατεύματα που βρίσκονταν στην Ανατολή εγκατέλειψαν τον Μακρίνο και, αφού τον δολοφόνησαν, επέβαλαν εκ των πραγμάτων τον Ηλιογάβαλο ως Αυτοκράτορα με την έγκριση της Συγκλήτου.
Η σύντομη βασιλεία
Η πρώτη ενέργεια του Ηλιογάβαλου ήταν να επιβάλλει τη λατρεία του Θεού Βάαλ, ενώ δολοφόνησε αρκετούς υψηλόβαθμους, αλλά διαφωνούντες, στρατηγούς του. Ευνόησε την άνοδο σε καίρια αξιώματα σε ανθρώπους που ξεχώριζαν για την ομορφιά και την ταπεινή καταγωγή τους. Η εν γένει εκκεντρική συμπεριφορά του και πολύ περισσότερο τα ομοφυλοφιλικά όργια, στα οποία συμμετείχε, προκάλεσαν τη συντηρητική κοινωνία της Ρώμης. Ως εκ τούτου, αλλά και λόγω του νεαρού της ηλικίας του, η γιαγιά του Ιουλία Μαίσα είχε αρκετή εξουσία και δύναμη, ώστε να τον πείσει να ορίσει ως διάδοχό του, τον εξάδελφό του Αλέξανδρο Σεβήρο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ιουλία Κορνηλία Παύλα, μετά την Ακουιλία Σεβήρα και έπειτα την Αννία Φαυστίνα, η οποία συνδεόταν με την προηγούμενη Δυναστεία των Αντωνίνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι και αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα της Αρχαιότητας Κατηγορία:Δυναστεία των Σεβήρων
Πρωθυπουργός του Λιβάνου
Ο Πρωθυπουργός του Λιβάνου, επίσημα Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών, είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης και ο επικεφαλής του Συμβουλίου Υπουργών του Λιβάνου. Ο Πρωθυπουργός διορίζεται (και απομακρύνεται) από τον Πρόεδρο του Λιβάνου, χωρίς να απαιτείται επιβεβαίωση από το Κοινοβούλιο του Λιβάνου. Κατά συνθήκη, ο κάτοχος του αξιώματος είναι πάντοτε Σουνίτης Μουσουλμάνος.
Ιστορία
Η θέση δημιουργήθηκε στις 23 Μαΐου 1926, όταν εκδόθηκε το σύνταγμα του κράτους του Μείζονος Λιβάνου. Το καλοκαίρι του 1943, όταν συμφωνήθηκε η Εθνική Συμφωνία, αποφασίστηκε ότι το αξίωμα του Πρωθυπουργού θα προοριζόταν αποκλειστικά για έναν Σουνίτη Μουσουλμάνο. Από τη δημιουργία της θέσης το 1926 έως το τέλος του εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου, το σύνταγμα έκανε ελάχιστη αναφορά στους ρόλους και τα καθήκοντα του Πρωθυπουργού, και οι περισσότερες από τις εξουσίες του ασκούνταν με άτυπα μέσα και όχι μέσω συνταγματικών διαδικασιών. Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου και την επικύρωση της συμφωνίας Ταΐφ, οι αρμοδιότητες του πρωθυπουργού κωδικοποιήθηκαν και απαριθμούνται σαφώς στο Σύνταγμα.
Διαφορές με το γαλλικό σύνταγμα
Ενώ το Σύνταγμα του 1926 του Μείζονος Λιβάνου διαμορφώθηκε κατά προσέγγιση σύμφωνα με το γαλλικό σύνταγμα (ο Μείζων Λίβανος υπάγεται στη γαλλική εντολή), το αξίωμα του πρωθυπουργού είναι σημαντικά πιο αδύναμο στον Λίβανο από ό, τι στη Γαλλία, διότι ο Πρόεδρος είναι το μόνο άτομο που μπορεί να τον απολύσει (κατά βούληση), ενώ στη Γαλλία ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο και μπορεί να απομακρυνθεί από το Κοινοβούλιο μόνο με πρόταση μομφής. Αυτό σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός του Λιβάνου πρέπει να είναι πολύ πιο σεβαστός στον Πρόεδρο από τον Γάλλο ομόλογό του.
Παλαιότερες παρατυπίες στο αξίωμα του πρωθυπουργού
Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου, ο απερχόμενος πρόεδρος Αμίν Τζεμαγιέλ απέλυσε τον πρωθυπουργό Σελίμ Χος και διόρισε τον αρχηγό του στρατού Μισέλ Αούν ως πρωθυπουργό 15 λεπτά πριν από τη λήξη της θητείας του. Ο Χος αρνήθηκε την απόλυση του και αυτό οδήγησε στη δημιουργία διπλής κυβέρνησης. Η μία, κυρίως πολιτική και μουσουλμανική στη Δυτική Βηρυτό, και η άλλη, κυρίως στρατιωτική και χριστιανικό στην Ανατολική Βηρυτό.
Ευθύνες και εξουσίες
Ο Πρωθυπουργός είναι ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών και ο αρχηγός της κυβέρνησης. Επιπλέον, είναι αναπληρωτής πρόεδρος του Ανώτατου Συμβουλίου Άμυνας.
Οι ευθύνες του είναι οι ακόλουθες :
Συμβολικά καθήκοντα
Μετά την επικύρωση της Συμφωνίας Ταΐφ, το Σύνταγμα καθόρισε ένα προοίμιο για τις τρεις "βασικές" εκτελεστικές θέσεις: τον Πρόεδρο, τον Πρωθυπουργό και το Συμβούλιο Υπουργών. Το προοίμιο αναφέρει τα εξής:
Πενήντα Πενήντα
Πενήντα Πενήντα (ή 50-50) είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δείκτες του Μega Channel τις σεζόν 2005-2007. Η σειρά εξιστορεί τη ζωή των τριών ζευγαριών: του Νικηφόρου και της Ελισάβετ, του Μίμη και της Ξανθίππης, του Παύλου και της Ειρήνης. Στη σειρά πρωταγωνιστούν ο Πέτρος Φιλιππίδης, ο Παύλος Χαϊκάλης, ο Σάκης Μπουλάς, η Άβα Γαλανοπούλου, η Μαρία Ανδρούτσου και η Βάνα Ραμπότα. Η σειρά σημείωσε μεγάλη επιτυχία κατά τη προβολή της και έκτοτε προβάλλεται σε επανάληψη ανελλιπώς από τον σταθμό.
Πρωθυπουργός του Λιβάνου
Συμβολικά καθήκοντα
Επιπλέον, ο πρωθυπουργός κατέχει επίσης αυτές τις θέσεις αυτεπαγγέλτως :
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Λιβάνου Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Λιβάνου
Πενήντα Πενήντα
Στις 13 Ιανουαρίου του 2010, προβλήθηκε μια τηλεταινία της σειράς με τίτλο Το Μεγάλο Φαγοπότι, η οποία τοποθετείται χρονικά μετά τη λήξη του δεύτερου κύκλου και ήταν επίσης αφιερωμένη για τα 20 χρόνια λειτουργίας του Mega Channel. Η μεγάλη δημοτικότητα της οδήγησε τον σταθμό να βγάλει έναν νέο κύκλο επεισοδίων τη σεζόν 2010-2011, ο οποίος σημείωσε πολύ καλή πορεία. Ο σταθμός υπολόγιζε και τέταρτο κύκλο, όμως εξαιτίας των οικονομικών δυσχερειών του σταθμού, το σχέδιο ναυάγησε.
Πλοκή
Η σειρά αφηγείται τη ζωή των τριών ζευγαριών: του Νικηφόρου και της Ελισάβετ (ή Βέτας όπως συνήθιζε να την αποκαλεί ο Νικηφόρος), του Μίμη και της Ξανθίππης, του Παύλου και της Ειρήνης. Τη φαινομενικά ήρεμη ζωή της παρέας ταράζουν σταδιακά η εξωσυζυγική σχέση του Παύλου με τη νεαρή γυμνάστρια, Μαρία, η σχέση της Ναταλίας (κόρη του Νικηφόρου και της Ελισάβετ) με τον Αχιλλέα, και η σχέση του Κίμωνα (γιο του Μίμη) με τη κυνική, Βίβιαν, που τον κάνει υποχείριο της με σκοπό να κληρονομήσει τη περιουσία του πεθερού της.
Χαρακτήρες
Νικηφόρος Ζορμπάς (Πέτρος Φιλιππίδης): Ο Νικηφόρος Ζορμπάς είναι επί χρόνια άνεργος απόφοιτος της Φιλοσοφικής και συγγραφέας τριών αποτυχημένων παιδικών παραμυθιών ο οποίος εξαρτάται οικονομικά από τη γυναίκα του Ελισάβετ (Άβα Γαλανοπούλου). Έχουν μια νεαρή κόρη, τη Ναταλία (Σοφία Πανάγου), την οποία ο Νικηφόρος υπεραγαπά και υπερπροστατεύει, ιδιαίτερα μετά τον γάμο της με τον Αχιλλέα (Θάνος Τοκάκης), τον οποίο αντιπαθεί. Ο Νικηφόρος και η Ελισάβετ έχουν μια σχέση αγάπης-μίσους, καθώς εκείνη τον υποτιμά και τον θεωρεί άχρηστο, ενώ εκείνος την κατηγορεί ως αριβίστρια, εγωίστρια και σκληρή. Έχουν παντρευτεί τρεις φορές.
Παύλος Στρατέας "Παυλίτος" (Σάκης Μπουλάς): Ο Παύλος Στρατέας είναι φίλος του Νικηφόρου από το σχολείο και κουμπάρος του, καθώς είναι νονός της κόρης του Νικηφόρου και της Ελισάβετ, Ναταλίας. Είναι φιλόλογος αγγλικών, που τα τελευταία χρόνια διατηρεί φροντιστήριο ξένων γλωσσών και είναι αρκετά ευκατάστατος. Είναι παντρεμένος για περισσότερο από μια εικοσαετία με την Ειρήνη (Βάνα Ραμπότα), την οποία γνώριζε από μαθήτρια και άφησε έγκυο αποκτώντας μια κόρη, την Εύα (Δήμητρα Στογιάννη). Ο Παύλος απέκτησε εξωσυζυγικό δεσμό με τη γυμνάστρια Μαρία (Νικολέττα Καρρά), την οποία αργότερα παντρεύεται.
Δημήτρης Σαραντινός "Μίμης" (Παύλος Χαϊκάλης): Ο Μίμης Σαραντινός γνωρίστηκε με τον Νικηφόρο (όπως και με τον Αλκιβιάδη Μπελούτση) στον στρατό. Είναι εύπορος και ευτραφής βιομήχανος υφασμάτων που έμεινε χήρος και έχει έναν γιο από τον πρώτο του γάμο, τον αφελή και καλόβουλο Κίμωνα (Πυγμαλίων Δαδακαρίδης), ο οποίος είναι παντρεμένος με την αριστοκρατικά αναθρεμμένη και φιλόδοξη Βίβιαν (Φωτεινή Τσακίρη). Η τελευταία προσπαθεί να διεκδικήσει τα κληρονομικά δικαιώματα του Κίμωνα στο οικογενειακό εργοστάσιο δημιουργώντας συχνά παρεξηγήσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας. Τα τελευταία χρόνια, ο Μίμης γνώρισε και παντρεύτηκε την Ξανθίππη (Μαρία Ανδρούτσου), μια πληθωρική, λαϊκή και έξυπνη γυναίκα.
Ελισάβετ Δημάκη "Βέτα" (Άβα Γαλανοπούλου): Η Ελισάβετ Δημάκη είναι στέλεχος τηλεοπτικού σταθμού. Είναι χρόνια παντρεμένη με τον άνεργο συγγραφέα Νικηφόρο Ζορμπά (Πέτρος Φιλιππίδης) με τον οποίο έχει αποκτήσει μία κόρη, τη Ναταλία (Σοφία Πανάγου), η οποία είναι νιόπαντρη με τον βιολίστα Αχιλλέα (Θάνος Τοκάκης). Η Ελισάβετ είναι σκληρός χαρακτήρας και έχει μια έντονη σχέση με τον Νικηφόρο, τον οποίο έχει παντρευτεί τρεις φορές και έχει χωρίσει δυο φορές.
Ξανθίππη Αλεβίζου (Μαρία Ανδρούτσου): Η Ξανθίππη Αλεβίζου είναι δυναμική γυναίκα λαϊκών καταβολών. Είναι καλόβουλος άνθρωπος και ενίοτε φαίνεται αφελής και παλιμπαιδίζουσα, όμως είναι μία έξυπνη γυναίκα. Είναι παντρεμένη με τον Μίμη Σαραντινό (Παύλος Χαϊκάλης), με τον οποίο έχει έντονη σεξουαλική ζωή. Η Ξανθίππη είχε παντρευτεί προηγουμένως έναν άλλο άντρα, τον Ασημάκη Μπαλτά (Κρατερός Κατσούλης), που την ενέπλεξε σε εταιρεία με ροζ τηλέφωνα και για τον λόγο αυτό φυλακίστηκε, γεγονός που αρχικά έκρυψε από τον Μίμη. Η Βίβιαν και η Ξανθίππη συγκρούονται συχνά για το ποια είναι η κυρία του σπιτιού της οικογένειας Σαραντινού, συμπαρασύροντας τους άντρες τους στη σύγκρουση. Η Ξανθίππη κυριαρχεί πάνω στον Μίμη και προσπαθεί να του επιβάλλει κανόνες διατροφής και συζυγικής συμπεριφοράς, τους οποίους εκείνος ποτέ δεν τολμά να αμφισβητήσει ευθέως.
Το Μεγάλο Φαγοπότι (2010)
Η ιστορία εξελίσσεται δύο χρόνια μετά από τα γενέθλια του Νικηφόρου. Η Ελισάβετ με τον Νικηφόρο βιώνουν μια μεγάλη απώλεια, καθώς ο Αχιλλέας με τη Ναταλία και την κόρη τους, Ελίζαμπεθ, φεύγουν μόνιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου και βρίσκουν δουλειά στη συμφωνική ορχήστρα της Βοστώνης. Η απουσία αυτή έγινε για λόγους προβλημάτων μεταξύ Σοφίας Πανάγου, Θάνου Τοκάκη και παραγωγής.
Σε μια προσπάθεια του για να τους εμποδίσει να φύγουν από την Ελλάδα, ο Νικηφόρος καταλήγει να τιμωρείται με δικαστική απόφαση σε κατ' οίκον περιορισμό για έξι μήνες. Ο Μίμης και η Ξανθίππη αντιμετωπίζουν το καρδιακό πρόβλημα του πρώτου και δεν μπορούν να ενεργήσουν σεξουαλικά, προς μεγάλη απογοήτευση του Μίμη. Ο Παύλος και η Μαρία αποκτούν το δικό τους παιδί, τον Θανασάκη. Η Ειρήνη ασχολείται με τη θρησκεία, αρχικά με δωρεές σε άπορους, και στη συνέχεια στρέφεται στο μοναχισμό. Η παρέα Νικηφόρου, Παύλου και Μίμη έχει κουραστεί από τη καταπίεση των συζύγων και αποφασίζει να στήσει μια κομπίνα για να βγει από αυτό το αδιέξοδο. Οι άντρες κάνουν κατάληψη το τσιπουράδικο του Βασίλη (Βασίλης Θωμόπουλος) όπου συχνάζουν, κρατούν τις συζύγους και πρώην συζύγους τους ομήρους, και κάνουν το μεγάλο φαγοπότι.
Ρουσάντα
μικρογραφία|Η λίμνη Ρουσάντα Η Ρουσάντα (σερβικά : Русанда) είναι αλμυρή λίμνη στην Βοϊβοντίνα της βόρειας Σερβίας. Η λίμνη είναι πρώην μαίανδρος, κοίτη, ελιγμός - στροφή, του ποταμού Τίσα. Το μήκος της είναι περίπου 5,5 χιλιόμετρα, το πλάτος της 200 έως 600 μέτρα, το βάθος ανάλογα με την εποχή του χρόνου μπορεί να κυμαίνεται μεταξύ 0,5 και 1,5 μέτρων και η λίμνη καταλαμβάνει έκταση 4 τετραγωνικών χλμ.
Ο πυθμένας της καλύπτεται με λάσπη, κυρίως από ανόργανα υλικά με έντονη μυρωδιά υδροθείου. Έχει υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι, η οποία αλλάζει όλο το χρόνο ανάλογα με τις βροχοπτώσεις και την εξάτμιση. Παρά το γεγονός ότι ολόκληρη η περιοχή χαρακτηρίζεται από χαμηλή βροχόπτωση προς τα τέλη του καλοκαιριού και στις αρχές του φθινοπώρου η αλατότητα βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο και την άνοιξη στο χαμηλότερο. Η χημική σύνθεση της Ρουσάντα είναι από αλκαλικό νερό με το χαρακτηριστικό του χλωριούχου νατρίου και θειικού νατρίου. Το νερό έχει χρώμα σκούρο πράσινο με ελαφρά διαφάνεια.
Τα νερά της Ρουσάντα έχουν θεραπευτικές ιδιότητες, στη βορειοανατολική παράκτια ζώνη της λίμνης είναι χτισμένο από 1867 τα ιαματικά λουτρά Μπάνια Ρουσάντα. Στην περιοχή της λίμνης και το άμεσο περιβάλλον της ζουν περίπου 210 είδη μεταναστευτικών πουλιών. Στο χώρο των λουτρών μεταξύ άλλων χρησιμεύουν για τη θεραπεία ρευματικών νοσημάτων και άλλων ειδικών τύπων με λασπόλουτρα που εξάγονται από την αλμυρή λίμνη.
Η λαϊκή παράδοση αναφέρει μια γυναίκα που ονομαζόταν "Ρουσάντα" και κάποια ημέρα έχασε τις χήνες της που βοσκούσαν συνήθως στην κοντινή λίμνη. Ψάχνοντας τις χήνες έπεσε μέσα στην λάσπη και θεραπεύτηκε με αυτόν τον τρόπο από ρευματισμούς που είχε, έτσι ανακαλύφθηκε η ιατρική χρήσης της λάσπης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες της Σερβίας
Μίκαελ Άντονσον
Ο Μίκαελ Αντονσον (Hans Mikael Antonsson, 31 Μαΐου 1981) είναι διεθνής Σουηδός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 31 Μαΐου του 1981 στην Καλσκρόνα της Σουηδίας και ξεκίνησε την σταδιοδρομία του από την AIK Sillhövda.Από το 1998 μέχρι το 2004 αγωνίστηκε στην Γκέτεμποργκ,για να ακολουθήσει μια διετία στην Αούστρια Βιέννης,καθώς η ομάδα της Βιέννης τον απέκτησε καταβάλωντας 450.000 € στον σουηδικό σύλλογο. Το καλοκαίρι του 2006 έμεινε ελεύθερος από τους Αυστριακούς και ο Παναθηναϊκός κινήθηκε για την απόκτησή του, έπειτα από εισήγηση του τότε προπονητή της ομάδας Χανς Μπάκε. Το πέρασμά του από την Ελλάδα ήταν μικρό και χωρίς επιτυχία καθώς δεν κατάφερε να πείσει για την αξία του και παροπλίστηκε. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Φ.Κ. Κοπεγχάγη, στην οποία βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Ο Άντονσον έχει διατελέσει διεθνής με την εθνική ομάδα της χώρας του,μετρώντας 4 συμμετοχές από το 2004.
Τίτλοι
Αντονσον Μικαελ Αντονσον Μικαελ Αντονσον Μικαελ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦΚ Γκέτεμποργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αούστρια Βιέννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κοπεγχάγη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ17 Αντονσον Μικαελ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Δανίας Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Δανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αυστρία
1765
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1765 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Wozu sind Kriege da?
Wozu sind Kriege da? (μετ. Γιατί οι πόλεμοι;) είναι αντιπολεμικό τραγούδι σε στίχους και μουσική του Ούντο Λίντενμπεργκ. Για να το λανσάρει ανακάλυψε τον δεκάχρονο Πασκάλ Κράβετς. Και από την σκοπιά του παιδιού απευθύνει το ερώτημα στον Αμερικανό Πρόεδρο, «τι συμβαίνει;», και «γιατί αυτός ο εμπρησμός;»
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1981 Κατηγορία:Αντιπολεμικά τραγούδια Κατηγορία:Πολιτικά τραγούδια
Ο Ναυαγός
Πλοκή
Το 1995, ο Τσακ Νόλαντ (Τομ Χανκς) είναι ένας αναλυτής συστημάτων που ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο επιλύνοντας προβλήματα παραγωγικότητας στις αποθήκες της FedEx. Έχει μακροχρόνια σχέση με την Κέλι Φρίαρς (Έλεν Χαντ), η οποία κατοικεί στο Μέμφις. Παρόλο που το ζευγάρι θέλει να παντρευτεί, το επαγγελματικό πρόγραμμα του Τσακ δεν τους το επιτρέπει. Ανήμερα των Χριστουγέννων, ο Τσακ καλείται να επιλύσει ένα πρόβλημα στη Μαλαισία διακόπτοντας την οικογενειακή συγκέντρωση. Ενώ πετάει για Μαλαισία μέσω μιας βίαιης καταιγίδας, το αεροπλάνο του πέφτει στον Ειρηνικό ωκεανό. Ο Τσακ καταφέρνει να βγει από το βυθιζόμενο αεροπλάνο και σώζεται χάρη μιας φουσκωτής ναυαγοσωστικής λέμβου αλλά στη συνέχεια χάνει τον πομπό εντοπισμού έκτακτης ανάγκης της λέμβου. Προσκολλάται στη λέμβο, χάνει τις αισθήσεις του και επιπλέει όλο το βράδυ πριν ξεβραστεί στη στεριά ενός νησιού. Όταν επανακτά τις αισθήσεις του ερευνά το νησί για να ανακαλύψει σύντομα ότι είναι ακατοίκητο.
Διάφορα FedEx πακέτα ξεβράζονται επίσης στη στεριά, όπως επίσης και το πτώμα ενός από τους πιλότους του αεροπλάνου, το οποίο και θάβει. Αρχικά, προσπαθεί να στείλει σήμα διάσωσης και επιχειρεί να φύγει από το νησί με ό,τι απέμεινε από την ναυαγοσωστική λέμβο, αλλά δεν μπορεί να πάει πέρα από τον κοραλλιότοπο και τα δυνατά κύματα που περιβάλλουν το νησί. Ψάχνει για φαγητό, νερό και καταφύγιο καθώς ανοίγει τα πακέτα στα οποίο βρίσκει πράγματα τα οποία μπορεί να του φανούν χρήσιμα ενώ αφήνει σφραγισμένο μόνο ένα πακέτο με ζωγραφισμένα φτερά πάνω. Κατά την πρώτη του προσπάθεια να ανάψει φωτιά, ο Τσακ τραυματίζει το χέρι του και θυμωμένος αρχίζει να πετάει διάφορα αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένου και μιας μπάλας του βόλεϊ της εταιρείας αθλητικών ειδών Γουίλσον. Λίγο αργότερα, χρησιμοποιώντας το αποτύπωμα που άφησε το ματωμένο του χέρι πάνω στην μπάλα, ζωγραφίζει ένα πρόσωπο, ονομάζοντάς το Γουίλσον και αρχίζει να του μιλάει.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Τσακ είναι δραματικά πιο αδύνατος, με γένια, μακριά μαλλιά και φοράει ένα περίζωμα, έχει αποκτήσει εμπειρία στο να ψαρεύει με δόρυ και να ανάβει φωτιές. Έχει επίσης συχνές συνομιλίες και διαφωνίες με τον Γουίλσον, την μπάλα του βόλεϊ, ο οποίος τώρα είναι ο μόνος του φίλος. Ένα μεγάλο μέρος φορητής τουαλέτας ξεβράζεται στο νησί και ο Τσακ τη χρησιμοποιεί ως ιστίο για τη σχεδία που κατασκευάζει. Περνώντας χρόνο κτίζοντας και ανεφοδιάζοντας τη σχεδία και αποφασίζοντας ότι οι καιρικές συνθήκες είναι ευνοϊκές (χρησιμοποιώντας ένα ανάλημμα το οποίο δημιούργησε στη σπηλιά του για να μετράει τον χρόνο), σαλπάρει χρησιμοποιώντας το ιστίο για να ξεπεράσει τα δυνατά κύματα. Μετά από κάποιο καιρό στον ωκεανό, η καταιγίδα σχεδόν διαλύει τη σχεδία. Την επόμενη μέρα, ο Γουίλσον πέφτει από τη σχεδία και παρασέρνεται στον ωκεανό, αφήνοντας τον Τσακ καταβεβλημένο από την μοναξιά. Αργότερα, ένα φορτηγό πλοίο τον εντοπίζει και τον μαζεύει από τον ωκεανό.
Μετά την επιστροφή του στον πολιτισμό, ο Τσακ μαθαίνει ότι τον θεωρούσαν για νεκρό. Η οικογένειά του και οι φίλοι του του είχαν κάνει κηδεία, ενώ η Κέλι έχει παντρευτεί έναν από τους οδοντιάτρους του Τσακ και έχει μια κόρη. Μετά την επανασύνδεσή του με την Κέλι, το ζευγάρι εκφράζει την αγάπη του που έχει ο ένας για τον άλλο, αλλά συνειδητοποιώντας ότι ένα μέλλον μαζί είναι αδύνατο λόγω τις υποχρεώσεις της Κέλι απέναντι στην οικογένειά της, χωρίζουν. Η Κέλι δίνει στον Τσακ τα κλειδιά του αυτοκινήτου που κάποτε μοιράζονταν. Αφού ο Τσακ αγοράζει μια νέα μπάλα του βόλεϊ, ταξιδεύει στο Κανάντιαν για να επιστρέψει το ανάνοικτο πακέτο FedEx στον ιδιοκτήτη του. Το σπίτι όμως είναι άδειο και έτσι αφήνει το πακέτο στην πόρτα μαζί με ένα σημείωμα που λέει ότι το πακέτο του έσωσε τη ζωή. Αποχωρεί και σταματά σε ένα σταυροδρόμι. Μια γυναίκα που περνά με ένα φορτηγάκι σταματά για να του εξηγήσει που οδηγεί ο κάθε δρόμος. Καθώς η γυναίκα απομακρύνεται με το φορτηγάκι, ο Τσακ παρατηρεί ότι το φορτηγάκι είναι το ίδιο με την εικόνα στο πακέτο. Ο Τσακ μένει να κοιτάει τον κάθε δρόμο και που οδηγεί και τότε προχωρεί προς το δρόμο που ακολούθησε η γυναίκα χαμογελώντας.
Παραγωγή
thumb|Τα νησιά Φίτζι Η ταινία δεν γυρίστηκε διαδοχικά. Ο Χανκς πήρε 22 κιλά πριν να ξεκινήσουν τα γυρίσματα, για να δείχνει ως ένας κοντόχοντρος, μεσήλικας άντρας. Όταν το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας γυρίστηκε, η παραγωγή σταμάτησε τα γυρίσματα για ένα χρόνο ώστε να μπορέσει να χάσει βάρος και να μακρύνει τα μαλλιά και τα γένια του, ώστε να δείχνει σαν να ζούσε στο νησί για χρόνια. Κατά τη διάρκεια του ενός χρόνου αναμονής, ο Ζεμέκις χρησιμοποίησε το ίδιο συνεργείο για να γυρίσει μια άλλη ταινία, το «Ένοχο μυστικό» (What lies beneath).
Ο Ναυαγός γυρίστηκε στο Μονουρίκι, ένα από τα νησιά του συμπλέγματος Μαμανούκα των Φίτζι. Είναι μια υποομάδα νησιών στο αρχιπέλαγος του Μαμανούκα, η οποία βρίσκεται στα ανοικτά του Βίτσι Λεβού, του μεγαλύτερου νησιού των Φίτζι. Μετά την κυκλοφορία της ταινίας, το νησί έγινε τουριστικό αξιοθέατο. Μετά την επιστροφή του Τσακ, προσδιορίζεται από την Κέλι να βρίσκεται «περίπου 600 μίλια νότια των νήσων Κουκ», αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει στεριά μεταξύ του νοτίου τμήματος των νήσων της Μανγκάια και της Ανταρκτικής.
Η ταινία ουσιαστικά ξεκινάει και τελειώνει στην ίδια τοποθεσία, στο ράντσο Άρρινγκτον στη νότια χερσόνησο του Τέξας στην πόλη Κανάντιαν.
Οι παραγωγοί έφτιαξαν μια λίστα φαινομενικά άχρηστων αντικειμένων που θα εμπεριέχονταν στα πακέτα που ο Νόλαντ θα άνοιγε. Ένα βραδινό φόρεμα, παγοπέδιλα, χαρτιά διαζυγίου, βιντεοκασέτες και διάφορα άλλα. Πήραν τη λίστα σε ομάδα έμπειρων ανθρώπων στο θέμα της επιβίωσης, η οποίοι αποφάσισαν πώς θα μπορούσε ο πρωταγωνιστής να τα χρησιμοποιήσει.
Μουσική
Τη μουσική της ταινίας συνέθεσε ο Άλαν Σιλβέστρι για την οποία κέρδισε βραβείο Γκράμι το 2002. Η μουσική επένδυση της ταινίας είναι αξιοσημείωτη για την έλλειψη φυσικού ήχου και εφέ, όπως κελαηδίσματα πουλιών ή ήχοι εντόμων, όταν ο Τσακ βρισκόταν στο νησί, κάτι το οποίο έγινε με σκοπό να τονίσει το αίσθημα της απομόνωσης. Ο Ναυαγός δεν περιέχει αυθεντική μουσική επένδυση μέχρι τη στιγμή που ο Τσακ φεύγει από το νησί. Παρόλα αυτά, υπάρχει ένα Ρωσικό χορικό κομμάτι, το οποίο ακούγεται στην αρχή της ταινίας αλλά δεν έχει συνθεθεί ή ηχογραφηθεί από τον Σιλβέστρι, γι'αυτό και δεν εμφανίζεται στη λίστα κομματιών του soundtrack της ταινίας. Είναι ένα παραδοσιακό Ρωσικό τραγούδι γραμμένο από τον Λεβ Κνίπερ που φέρει τον τίτλο «Oh, My Field» (Polyushko Pole) και είναι διαθέσιμο σε διάφορες συλλογές των ύμνων του «Κόκκινου στρατού».
Τα κομμάτια που εμπεριέχονται στη συλλογή του Σιλβέστρι είναι:
Το επίσημο CD είναι μια ανθολογία μουσικών κομματιών όλων των ταινιών που σκηνοθέτησε ο Ζεμέκις μέχρι εκείνο το σημείο και τη μουσική επένδυση έκανε ο Σιλβέστρι. Το μόνο κομμάτι από τον «Ναυαγό» είναι το θεματικό κομμάτι των τίτλων τέλους.
FedEx
Η εταιρεία FedEx δεν πλήρωσε χρήματα για τοποθέτηση προϊόντος στην ταινία. Παρόλα αυτά, παρείχαν πρόσβαση στις εγκαταστάσεις τους (σε Μέμφις, Λος Άντζελες και Μόσχα) όπως επίσης και αεροπλάνα, φορτηγά, στολές και λογιστική υποστήριξη. Μια ομάδα εμπόρων της FedEx επέβλεπε την παραγωγή καθ' όλη τη διάρκεια των δύο και περισσότερων χρόνων των γυρισμάτων της ταινίας. Ο διευθύνων σύμβουλος της FedEx, Φρεντ Σμιθ, έκανε μια εμφάνιση στην ταινία ως ο εαυτός του στη σκηνή όπου ο Τσακ επιστρέφει και καλωσορίζεται, η οποία γυρίστηκε στις μητρικές εγκαταστάσεις της FedEx στο Μέμφις. Η ιδέα του να βασίζεται η ιστορία σε ένα αεροπλάνο της FedEx που πέφτει αρχικά προκάλεσε «καρδιακό επεισόδιο» στην εταιρεία, αλλά η όλη ιστορία τελικά έγινε θετικά αποδεκτή και έφερε κέρδη, μιας και έγινε γνωστή σε Ασία και Ευρώπη μετά την κυκλοφορία της ταινίας.
Γουίλσον, η μπάλα του βόλεϊ
thumb|right|200px|Γουίλσον, η μπάλα Στην ταινία, ο Γουίλσον η μπάλα του βόλεϊ, προσωποποιείται ως ο φανταστικός φίλος του Τσακ Νόλαντ και η μόνη του συντροφιά κατά τη διάρκεια των τεσσάρων χρόνων που ο Νόλαντ πέρασε μόνος στο ακατοίκητο νησί. Ο χαρακτήρας δημιουργήθηκε από τον σεναριογράφο Ουίλιαμ Μπρόιλς Τζ. Καθώς έκανε έρευνα για την ταινία, συμβουλεύτηκε ειδικούς επαγγελματίες για την επιβίωση και τότε αποφάσισε να περάσει ο ίδιος μια εβδομάδα μόνος του σε μια ερημική παραλία στη Θάλασσα του Κορτέζ, ώστε να αναγκαστεί να ψάξει για νερό και φαγητό και να εξασφαλίσει το δικό του καταφύγιο. Κατά την περίοδο αυτή που έμεινε στην παραλία, μια μπάλα του βόλεϊ ξεβράστηκε στην ακτή. Αυτό ήταν η έμπνευσή του για την άψυχη συντροφιά του Τσακ στην ταινία. Από θεατρικής απόψεως, ο Γουίλσον εξυπηρετεί επίσης τη ρεαλιστική επιτροπή του διαλόγου σε μια κατάσταση όπου υπάρχει μόνο ένα πρόσωπο.
Υποδοχή
Ο Ναυαγός πήρε πολύ καλές θετικές κριτικές και έχει συνολική βαθμολογία 90% στη σελίδα Rotten tomatoes. Η βαθμολογία είναι βασισμένη σε 154 κριτικές με μέσο όρο 7.4/10, με την πλειοψηφία να λέει: «Ατελής αλλά συναρπαστική, ο Ναυαγός προσφέρει έξυπνο σενάριο, μια από τις πιο ώριμες σκηνοθετικές δουλειές του Ζεμέκις και μια εξαιρετική ερμηνεία από τον Τομ Χανκς». Η ταινία έχει επίσης σκορ 73/100 στη σελίδα Metacritic, βασισμένη σε 32 κριτικές.
Ο Ναυαγός προβλήθηκε σε 2,774 αίθουσες στη Βόρεια Αμερική και έκανε μικτά έσοδα $28,883,406 με μέσο όρο $10,412 ανά αίθουσα το πρώτο Σαββατοκύριακο προβολής. Τις τέσσερις μέρες του Σαββατοκύριακου των διακοπών των Χριστουγέννων, έκανε συνολικά έσοδα $39,852,075. Η ταινία συνέχισε την επιτυχή της πορεία και έκανε τελικά συνολικά έσοδα $233,632,142 στην εγχώρια αγορά και $196,000,000 παγκοσμίως (συνολικά $429,632,142), πολύ περισσότερα από τα $90 εκατομμύρια που χρειάστηκε για να υλοποιηθεί.
Στον σύγχρονο κόσμο
Ένα διαφημιστικό της εταιρείας FedEx προβλήθηκε κατά τη διεξαγωγή του τελικού ποδοσφαίρου (Super Bowl) το 2003 και εμπεριείχε την τελευταία σκηνή της ταινίας, στην οποίο ο Τσακ επιστρέφει το ανάνοικτο πακέτο στον ιδιοκτήτη του. Σε αυτή την εκδοχή, η γυναίκα ανοίγει την πόρτα και όταν ο Τσακ τη ρωτάει τι περιέχει το πακέτο, η γυναίκα του απαντάει: «Απλά ένα δορυφορικό τηλέφωνο, μια συσκευή GPS, καλάμι ψαρέματος, συσκευή καθαρισμού του νερού και μερικούς σπόρους. Απλά ηλίθια πράγματα».
Ο υπεύθυνος των μέσων ενημέρωσης του ABC Λόιντ Μπράουν πρότεινε πρώτος την ιδέα μιας τηλεοπτικής σειράς τύπου Ο Ναυαγός σε ένα δείπνο το 2003. Αργότερα, ο Θομ Σέρμαν πρότεινε ως ιδέα το Ο Ναυαγός - Η Σειρά, αλλά δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Το σχέδιο όμως υλοποιήθηκε αργότερα και θα έβγαινε στον αέρα με τον τίτλο Nowhere (Πουθενά), το οποίο μετονομάστηκε αργότερα σε Lost (Οι Αγνοούμενοι), την επιτυχημένη σειρά του ABC.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ζεμέκις Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Τέξας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιβίωσης Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Άλαν Σιλβέστρι
Πιερ Ανρύ Κλόστερμαν
Ο Πιέρ Ανρύ Κλόστερμαν (Pierre Clostermann, 28 Φεβρουαρίου 1921 - 22 Μαρτίου 2006) ήταν Γάλλος ιπτάμενος άσος, συγγραφέας, μηχανικός και πολιτικός. Ήταν ήρωας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με 33 αναγνωρισμένες καταρρίψεις και 22 διακρίσεις. Είναι γνωστός επίσης από τα βιβλία που δημοσίευσε από το πολεμικό του ημερολόγιο με τίτλο "Το Μεγάλο Τσίρκο" (γαλ. "Le Grand Cirque", αγγλ. "The Big Show"), το οποίο πούλησε 2.500.000 αντίτυπα, καθώς και το παρομοίου περιεχομένου "Φλογισμένοι Ουρανοί" ("Feu du Ciel"). Χρημάτισε επί 27 χρόνια στη Γαλλική Βουλή και διαδραμάτισε διπλωματικό ρόλο σε αποστολές διεθνών κρίσεων, τις οποίες αφηγήθηκε στο τελευταίο βιβλίο που συνέγραψε με τίτλο "Η Ιστορία που έζησα" ("Une histoire vecue"). Ασχολήθηκε επαγγελματικά με την ιδιωτική αεροπλοΐα και τις αεροκατασκευές. Είναι γνωστός στο ελληνικό κοινό σαν η πηγή αναφοράς από την οποία ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά η δράση του Έλληνα συμπολεμιστή του Βασίλειου Βασιλειάδη, από την αναφορά του θανάτου του στο "Μεγάλο Τσίρκο" και τα στοιχεία που προσέφερε από τις αναμνήσεις του γι' αυτόν στους Έλληνες ερευνητές λίγα χρόνια πριν πεθάνει.
Νεαρή ηλικία και ένταξη στους Ελεύθερους Γάλλους
Ο Πιέρ Ανρύ Κλόστερμαν, αλσατικής καταγωγής, γεννήθηκε στην Κουριμπίτα της Βραζιλίας, όπου εργαζόταν ο πατέρας του σαν διπλωμάτης. Σε νεαρή ηλικία είχε την ευκαιρία να ζήσει από κοντά τους πρωτοπόρους Γάλλους πιλότους των υπερατλαντικών πτήσεων Ζαν Μερμόζ και Ζώρζ Γκιγιωμέ, στενούς συνεργάτες του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, μια εμπειρία που του εμφύσησε το πάθος του για την αεροπορία.
Στα 19 του χρόνια, βρέθηκε στις ΗΠΑ για να σπουδάσει αεροναυπηγός, αλλά σύντομα τα νέα από την πτώση της Γαλλίας και το κίνημα του Ντε Γκωλ με τους Ελεύθερους Γάλλους τον κάνουν να ενταχθεί στην βρετανική RAF (Royal Air Force) σαν εθελοντής, υπαγόμενος στα σμήνη των Ελευθέρων Γάλλων (FAFL = Forces Aériennes Françaises Libres).
Το 1942 πήρε το πτυχίο πιλότου της ΡΑΦ και στις αρχές του 1943 υπηρέτησε αρχικά στο σμήνος 341 της ΡΑΦ Αλσατία, που αποτελείτο από Ελεύθερους Γάλλους πιλότους υπό τον διοικητή Σμηναγό Ρενέ Μουσσότ, που είχε διακριθεί στη Μάχη της Αγγλίας το 1940. Εντυπωσιάζει σύντομα με την κατάρριψη 2 καταδιωκτικών FW190 και του αναθέτουν τον ρόλο του υποστηρικτή του αρχηγού στην διάταξη του σμήνους. Σε μια στιγμή που το σμήνος αιφνιδιάστηκε από μια δύναμη περίπου 100 γερμανικών καταδιωκτικών, ο σχηματισμός των Γάλλων πρακτικά αποσυντέθηκε και ο Μουσσότ σκοτώθηκε με απροστάτευτα τα νώτα του. Η κατηγορία εναντίον του έπεσε στους ώμους του Κλόστερμαν και παραδεχόμενος την ευθύνη του ζήτησε μετάθεση. Βρέθηκε έτσι στο Σμήνος 601 (City of Glasgow) με διοικητή τον Επισμηναγό Αλαν Ντήρ, ο οποίος τον εκτίμησε πολύ και τα αισθήματα έμειναν πάντα αμοιβαία.
Το όνομά του εκεί έγινε γνωστό ευρύτερα στον αγγλικό Τύπο από μια κατάρριψη γερμανικών βομβαρδιστικών JU88, τα οποία πετούσαν σε μεγάλα ύψη απειλώντας την βάση του στόλου στην Σκωτία. Ο Κλόστερμαν πέταξε σε ειδικά διαρρυθμισμένα Spitfire τύπου ΧΙΙ για προσβολές σε τέτοια ύψη κι είναι η πρώτη φορά που αποδεικνύεται ότι το όπλο αυτό είναι αποτελεσματικό. Το ίδιο σμήνος είναι επίσης υπεύθυνο για το σοβαρό τραυματισμό του Ρόμελ στη Νορμανδία το 1944.