cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάρτιν Μπρόζατ
Κριτική στον Ντέιβιντ Ίρβιν: "Hitler and the Genesis of the 'Final Solution"
Ο Μπρόζατ διατύπωσε το επιχείρημα ότι ο ριζοσπαστικός αντισημιτισμός των Ναζί τους είχε οδηγήσει σε όλο και περισσότερο ακραίες προσπάθειες να απελάσουν τους Εβραίους της Ευρώπης και, μετά την αποτυχία διαδοχικών σχημάτων εκτοπισμού, οι κατώτεροι αξιωματούχοι είχαν αρχίσει την εξόντωση ανθρώπων με δική τους πρωτοβουλία. Ισχυρίστηκε, επίσης, ότι το Ολοκαύτωμα άρχισε λίγο-λίγο, καθώς οι Γερμανοί αξιωματούχοι παρέπαιαν στο ζήτημα της γενοκτονίας. Αυτό συνέβη, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, γιατί ο Χίτλερ τους έδωσε τον σκοπό να εκδιώξουν τους Εβραίους και, πάνω απ' όλα, να κάνουν την επικράτεια του Γ΄ Ράιχ judenfrei, δηλαδή καθαρή από Εβραίους, χωρίς να τους δώσει κάποιες κατευθύνσεις σχετικά με το πώς αυτό μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Έτσι, οι Γερμανοί αξιωματούχοι άρχισαν ένα πρόγραμμα μαζικής εθνικής κάθαρσης και μαζικών εκτοπίσεων στην Πολωνία και αλλού, χωρίς σαφείς στόχους σε σχέση με την συνακόλουθη μοίρα των εκτοπισμένων. Μετά τον Ιούνιο του 1941 και την εγκατάλειψη του "Σχεδίου Μαδαγασκάρη", οι Γερμανοί αξιωματούχοι άρχισαν να ελπίζουν ότι η κατάκτηση τεράστιων εκτάσεων στη Σοβιετική Ένωση θα καθιστούσε δυνατή την εκδίωξη των Εβραίων της Γερμανίας, των συμμαχικών και κατεχόμενων χωρών. Όταν ήλθαν αντιμέτωποι, υποστήριξε ο Μπρόζατ, με το αδιέξοδο στο Ανατολικό Μέτωπο, την υπερφόρτωση του ευρωπαϊκού σιδηροδρομικού δικτύου με τις διαδοχικές εκτοπίσεις και το πρόβλημα των τριών εκατομμυρίων Εβραίων της Πολωνίας που οι Γερμανοί είχαν εξαναγκάσει να ζουν σε γκέτο μεταξύ 1939 και 1941, οι κατά τόπους Γερμανοί αξιωματούχοι στην Πολωνία άρχισαν το φθινόπωρο του 1941 αυτοσχέδια σχήματα εξόντωσης ως την απλούστερη λύση στο εβραϊκό ζήτημα. Σύμφωνα με την άποψη του Μπρόζατ, ο Χίτλερ ενέκρινε στη συνέχεια τα μέτρα που είχαν λάβει κατώτεροι αξιωματούχοι και επέτρεψε την εξάπλωση του Ολοκαυτώματος από την Ανατολική Ευρώπη σε όλη την Ευρώπη. Με αυτό τον τρόπο, ισχυρίστηκε ο ιστορικός, το Shoah δεν άρχισε ως απάντηση σε μια γραπτή ή άγραφη διαταγή του Χίτλερ, αλλά ήταν μάλλον μια διέξοδος από την τυφλή στενωπό στην οποία είχαν οδηγηθεί οι Ναζί. Το Ολοκαύτωμα δεν ήταν τελικά, όπως υποστήριξε ο Μπρόζατ, το αποτέλεσμα ενός κύριου σχεδίου επιστροφής του Χίτλερ στην εποχή που έγραφε το Mein Kampf, αλλά ήταν μάλλον δουλειά εκατοντάδων χιλιάδων Γερμανών αξιωματούχων, πολλοί από τους οποίους δεν ήταν Ναζί και οι περισσότεροι ήταν αρκετά συνηθισμένοι άνθρωποι.
Ιστορία της καθημερινής ζωής (Alltagsgeschichte) και το "Πρόγραμμα Βαυαρία"
Ο Μπρόζατ υπήρξε πρωτοπόρος της ιστορίας της καθημερινής ζωής (Alltagsgeschichte). Για να επιτύχει καλύτερα αυτόν τον στόχο διηύθυνε το "Πρόγραμμα Βαυαρία" μεταξύ 1977 και 1983, το οποίο είχε την πρόθεση να γίνει μια διεισδυτική εξέταση της καθημερινής ζωής στη Βαυαρία μεταξύ 1933 και 1945. Στο Bayern in der NS-Zeit ("Η Βαυαρία στην περίοδο του Εθνικοσοσιαλισμού"), όπως τιτλοφορήθηκαν οι έξι τόμοι που αποτέλεσαν το "Πρόγραμμα Βαυαρία" και επιμελήθηκε ο Μπρόζατ, αποτύπωσε πράξεις όπως η άρνηση του ναζιστικού χαιρετισμού ή της συνήθους παρακολούθησης της λειτουργίας στην εκκλησία σαν ένα τύπο γερμανικής αντίστασης. Με την έμφαση που έδωσε στην αντίσταση στην καθημερινή ζωή στο "Πρόγραμμα Βαυαρία", ο Μπρόζατ απεικόνισε την αντίσταση (Widerstand) όχι σαν αντίθεση μεταξύ μαύρου και άσπρου, αλλά μάλλον σαν σκιές του γκρι, παρατηρώντας ότι άνθρωποι που αρνούνταν να συμπεριφερθούν όπως ήθελε το ναζιστικό καθεστώς σε μια περιοχή συμμορφώνονταν με αυτό σε άλλες. Για παράδειγμα, Βαυαροί χωρικοί έκαναν δουλειές με Εβραίους εμπόρους βοοειδών στη δεκαετία του 1930 παρά τις προσπάθειες του ναζιστικού καθεστώτος να σταματήσουν αυτές οι συναλλαγές, ενώ σε άλλες περιπτώσεις συχνά εξέφραζαν την επιδοκιμασία τους για τους αντισημιτικούς νόμους.
Μέσα από τη δουλειά του στο "Πρόγραμμα Βαυαρία", ο Μπρόζατ έπλασε την έννοια της "ασυλίας" (Resistenz), η οποία δεν πρέπει να συγχέεται με αυτήν της αντίστασης στη γερμανική γλώσσα (Widerstand). Η Resistenz αναφερόταν στη δυνατότητα θεσμών, όπως η Βέρμαχτ, η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία και η γραφειοκρατία, να απολαμβάνουν ασυλία από τις ναζιστικές απαιτήσεις για ολοκληρωτική εξουσία και για λειτουργία σύμφωνα με τις παραδοσιακές αξίες τους, χωρίς να επιδιώκουν να προκαλέσουν το πολιτικό μονοπώλιο του ναζιστικού καθεστώτος. Ο Μπρόζατ χρησιμοποίησε την έννοια της Resistenz για να προωθήσει την αντίληψη ότι σε τοπικό επίπεδο υπήρχε μεγάλη συνέχεια μεταξύ της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και της ναζιστικής περιόδου. Υποστήριξε, επίσης, ότι υπήρχαν κυρίως δύο προσεγγίσεις στο ζήτημα της αντίστασης, η μπηχαβιοριστική που εστίαζε στην πρόθεση και η φονξιοναλιστική που εστίαζε στην επίδραση στις πράξεις κάποιου. Για τον Μπρόζατ, η έννοια της Resistenz μπορούσε να εξηγήσει ποιο ποσοστό του γερμανικού πληθυσμού είχε τη δυνατότητα να αποφεύγει με επιδεξιότητα την απαίτηση των Ναζί για ολοκληρωτική εξουσία χωρίς να επιδιώκει να προκαλέσει θεμελιωδώς το καθεστώς. Παρόλ' αυτά, η έννοια της Resistenz αποδείχθηκε αμφιλεγόμενη. Ο Ελβετός ιστορικός Βάλτερ Χόφερ (Walter Hofer) δήλωσε ότι αυτή οδηγεί σε μια εξίσωση της θεμελιώδους αντίστασης ενάντια στο σύστημα, από τη μια πλευρά, και πράξεων που κριτικάρουν περισσότερο ή λιγότερο τυχαίες, επιφανειακές εκδηλώσεις, από την άλλη: Ο τυραννοκτόνος εμφανίζεται στην ίδια στάθμη με τον μακελάρη. Προσέθεσε, επίσης, ότι τα πράγματα που περιέκλειε ο Μπρόζατ στην έννοια της Resistenz ήταν σχετικά ασήμαντα και δεν είχαν καμία επίδραση στην ικανότητα του καθεστώτος να επιτυγχάνει τους σκοπούς του. Ο Κλάους Γιούργκεν Μύλλερ (Klaus-Jürgen Müller) ισχυρίστηκε ότι ο όρος Widerstand θα έπρεπε να χρησιμοποιείται μόνο γι' αυτούς που είχαν τη θέληση να υπερβούν το σύστημα και ότι η έννοια Resistenz του Μπρόζατ θόλωνε αρκετά τα νερά μιλώντας για κοινωνική ασυλία απέναντι στο καθεστώς. Μια πιο συμπαθητική εκτίμηση της έννοιας Resistenz προήλθε από τους Μάνφρεντ Μέσσερσμιτ (Manfred Messerschmidt) και Χάιντς Μπόμπεραχ (Heinz Boberach), οι οποίοι θεώρησαν ότι η έννοια της Widerstand θα έπρεπε να ορίζεται από την οπτική γωνία του κράτους των Ναζί και οποιαδήποτε δραστηριότητα ήταν αντίθετη στη θέληση του καθεστώτος, όπως το άκουσμα τζαζ μουσικής, θα έπρεπε να θεωρείται μια μορφή αντίστασης (Widerstand).
Η διαμάχη των ιστορικών (Historikerstreit)
Κατά τη διάρκεια της διαμάχης των ιστορικών μεταξύ 1986 και 1988, ο Μπρόζατ επέκρινε ξανά με σφοδρότητα τις απόψεις και την εργασία του Νόλτε. Σε δοκίμιο που δημοσίευσε στην φιλελεύθερη Die Zeit στις 3 Οκτωβρίου 1986, επιτέθηκε στον Νόλτε για τους απεχθείς ισχυρισμούς του ότι το ναζιστικό καθεστώς κατά κάποιον τρόπο αναγκάστηκε να προχωρήσει στο Ολοκαύτωμα από φόβο για τη Σοβιετική Ένωση. Ως σοσιαλιστής, ο Μπρόζατ πολέμησε προσπάθειες που προωθούσαν μια λιγότερο ακραία εικόνα της ναζιστικής περιόδου. Έτσι, κατά τη διάρκεια της διαμάχης των ιστορικών, ισχυρίστηκε ότι ο Άντρεας Χιλγκρούμπερ (Andreas Hillgruber) είχε φτάσει κοντά στο να γίνει απολογητής των Ναζί, ενώ ο Νόλτε ήταν ήδη ένας. Σχετικά με τον ισχυρισμό του Νόλτε ότι ο Χαΐμ Βάιτσμαν (Chaim Weizmann) κήρυξε πόλεμο στη Γερμανία το 1939 εκ μέρους του εβραϊκού κόσμου, ο Μπρόζατ έγραψε ότι η επιστολή του Βάισμαν στον Νέβιλ Τσάμπερλεν (Neville Chamberlain), στην οποία υποσχόταν την υποστήριξη της "Εβραϊκής Οργάνωσης για το Ισραήλ" (Jewish Agency for Israel) στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν ήταν κήρυξη πολέμου ούτε ο Βάιτσμαν είχε τη νόμιμη εξουσία να κηρύξει πόλεμο σε οποιονδήποτε. Αυτά τα γεγονότα, σχολίασε ο Μπρόζατ, μπορούν να παραγνωρίζονται από έναν δεξιό δημοσιολόγο με αμφίβολο μορφωτικό υπόβαθρο, αλλά όχι από τον καθηγητή Ερνστ Νόλτε. Κατηγόρησε, εξάλλου, τον Μίχαελ Στύρμερ (Michael Stürmer) ότι επιχειρούσε να δημιουργήσει ένα "υποκατάστατο θρησκείας" στη γερμανική ιστορία, την οποία ο Μπρόζατ θεωρούσε πιο κατάλληλη για την προνεωτερική περίοδο παρά για το 1986. Έγραψε, επίσης, ότι "Εδώ χωρίζονται οι δρόμοι" και υποστήριξε ότι κανένας ιστορικός με αυτοσεβασμό δεν θα μπορούσε να συνδεθεί ο ίδιος με την προσπάθεια να αποσείσει την καταισχύνη από τους Γερμανούς. Ο Μπρόζατ τέλειωσε το δοκίμιό του με την παρατήρηση ότι "πρέπει να υπάρχει αντίσταση απέναντι σε τέτοιες διαστρεβλώσεις της γερμανικής ιστορίας, για να διασφαλίσουμε στον γερμανικό λαό ένα καλύτερο μέλλον".
Η "Ιστορικοποίηση" του Εθνικοσοσιαλισμού και η διαμάχη με τον Σαούλ Φριντλάντερ
Ο Μπρόζατ έγινε γνωστός για το επιχείρημα που διατύπωσε σε ένα δοκίμιο το 1985, ότι δηλαδή η Ναζιστική Γερμανία θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως μια "κανονική" περίοδος της ιστορίας. Η επίκληση του για "ιστορικοποίηση" της μεταχείρισης της Ναζιστικής Γερμανίας ήταν αμφιλεγόμενη, καθώς ο Μπρόζατ ζήτησε από τους ιστορικούς να σταματήσουν να κρίνουν την περίοδο με εντελώς ηθικιστική διάθεση και να υιοθετήσουν, αντίθετα, μια επιστημονική, απαθή ανάλυση, όπως θα έκαναν για τη μελέτη οποιασδήποτε περιόδου. Για τον Μπρόζατ, επειδή οι ιστορικοί δεν αντιμετώπισαν τη ναζιστική περίοδο με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν άλλες περιόδους, αυτή η διάσταση μεταξύ του ιστορικού και του θέματός του/της είχε ως αποτέλεσμα η πρώτη να θεωρείται σαν "νήσος ανωμαλίας". Η ναζιστική περίοδος υπήρξε ένα κεφάλαιο της γερμανικής ιστορίας και οι ιστορικοί ήταν ανάγκη να σταματήσουν να την μεταχειρίζονται σαν το απόλυτο κακό, χωρίς καμία σύνδεση με ό,τι προηγήθηκε και ακολούθησε. Κατά την άποψή του, η απομόνωση της ναζιστικής περιόδου από την υπόλοιπη γερμανική ιστορία έπρεπε να τελειώσει.
Ο Μπρόζατ επιδίωξε την "κανονικοποίηση" της περιόδου των Ναζί εστιάζοντας στην προσέγγιση της καθημερινής ζωής (Alltagsgeschichte) που αναδεικνύει σκιές του γκρι, δηλαδή και την κανονικότητα της καθημερινής ζωής και τη βαρβαρότητα του καθεστώτος. Ζήτησε, επίσης, το τέλος της τελεολογικής προσέγγισης που είδε το Άουσβιτς ως το αποκορύφωμα του ναζιστικού καθεστώτος. Ο ίδιος, αντίθετα, έστρεψε την προσοχή του στο γεγονός ότι για τους περισσότερους Γερμανούς το Ολοκαύτωμα είχε περιθωριακό ενδιαφέρον στη ναζιστική περίοδο και απέκτησε το εικονικό στάτους του ως το υπέρτατο σύμβολο του κακού και της βαρβαρότητας μόνο μετά το 1945. Έτσι, παρότρυνε τους ιστορικούς να σταματήσουν την αντίστιξη άσπρου και μαύρου μεταξύ των "κακών" Ναζί και των "καλών" Αντι-Ναζί στη γερμανική κοινωνία και έκανε χρήση μιας πιο "ρεαλιστικής" προσέγγισης, εντοπίζοντας τις σκιές του γκρι στη γερμανική κοινωνία. Σαν παράδειγμα των "σκιών του γκρι", ο Μπρόζατ υπέδειξε ότι ο άνθρωπος που προοριζόταν να υπηρετήσει ως νέος καγκελάριος της Γερμανίας, αν είχε επιτυχία η συνωμοσία της 20ης Ιουλίου, ο Καρλ Φρίντριχ Γκέρντελερ (Carl Friedrich Goerdeler), ήταν αντισημίτης. Επιπροσθέτως, παρατήρησε ότι η απλουστευτική αντίθεση μεταξύ απόλυτα "καλών" Αντι-Ναζί vs απόλυτα "κακών" Ναζί οδήγησε τους ιστορικούς να αγνοήσουν τον αντισημιτισμό του Goerdeler, για να κρατήσουν τα στρατόπεδα του καλού και του κακού καθαρά. Ήθελε, λοιπόν, μια ιστορία που θα επέτρεπε τη διάκριση των λεπτών αποχρώσεων και βαθμών συμφωνίας μεταξύ Αντι-Ναζί και Ναζί και ιστορικούς που θα μπορούσαν να δεχθούν ότι κάποιος ήταν δυνατό να είναι ταυτόχρονα Αντι-Ναζί και αντισημίτης.
Άποψη του Μπρόζατ ήταν ότι το γερμανικό παρελθόν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με μια αντίληψη μακράς διάρκειας και η ναζιστική περίοδος να θεωρείται στάδιο της ευρύτερης γερμανικής ιστορίας και όχι περίοδος ανωμαλίας που δεν έχει σχέση με το πριν και το μετά. Έγραψε, επίσης, ότι δεν υπηρέτησαν την απάνθρωπη και δικτατορική κυριαρχία του καθεστώτος όλες οι σημαντικές ιστορικά εξελίξεις που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου και ζήτησε από τους ιστορικούς μια πιο πλατιά ματιά σ' αυτήν. Σαν παράδειγμα της προσέγγισής του χρησιμοποίησε το "Σχέδιο Λέι", το οποίο κατά την άποψή του ήταν μια μεγάλης κλίμακας μεταρρύθμιση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης που προτάθηκε από το Γερμανικό Μέτωπο Εργασίας (DAF) το 1940 και είχε χτυπητές ομοιότητες με το βρετανικό "Σχέδιο Μπέβεριτζ" (Beveridge Plan) του 1943 (αν και το γερμανικό ήταν εφαρμόσιμο μόνο σε όσους είχαν ταξινομηθεί στους "Αρείους"). Μια τέτοια συγκριτική προσέγγιση θα τοποθετούσε τη ναζιστική περίοδο σ' ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό και γερμανικό πλαίσιο αναφοράς, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, αν ληφθεί υπόψη ότι το γερμανικό σχέδιο του 1940 υπήρξε με πολλούς τρόπους πρόδρομος του δυτικογερμανικού σχεδίου κοινωνικής ασφάλισης του 1957, με χαρακτηριστικά όπως οι εγγυημένες από το κράτος συντάξεις, καταχωρημένες στο επίπεδο του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος (πράγμα που δεν αποτέλεσε έκπληξη, δεδομένου ότι πολλοί άνθρωποι είχαν εργασθεί και στα δύο σχέδια) Ο Μπρόζατ επιζήτησε την "κανονικοποίηση" της ιστορικής κατανόησης της ναζιστικής περιόδου με λεπτομερή γνώση που βασίζεται σε εμπειρική έρευνα και δεν έχει σχέση με την ηθική καταδίκη της περιόδου Βασισμένος στην εργασία του πάνω στην ιστορία της καθημερινής ζωής (Alltagsgeschichte) και στη φονξιοναλιστική κατανόηση που ο ίδιος είχε για τη ναζιστική περίοδο, κατάλαβε ότι θα έπρεπε να αποδίδεται ιδιαίτερη προσοχή στην "κανονικότητα" της καθημερινής ζωής των περισσότερων ανθρώπων στη Ναζιστική Γερμανία και στο πώς αυτή συνυπήρχε με τη βαρβαρότητα του καθεστώτος. Σε απάντηση της επίκλησης του Μπρόζατ για ιστορικοποίηση του Εθνικοσοσιαλισμού, ο ιστορικός Ράινερ Τσίτελμαν (Rainer Zitelmann) υποστήριξε ότι η "ιστορικοποίηση" του Μπρόζατ αποτελούσε μια γόνιμη προσέγγιση, με το επιχείρημα ότι, όπως καθετί δεν ήταν κακό στη Σοβιετική Ένωση, δεν ήταν καθετί βδελυρό και στη Ναζιστική Γερμανία. Αντιθέτως, το ναζιστικό καθεστώς πραγματοποίησε πολλές επιτυχημένες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις.
Ο Αμερικανός ιστορικός Γκάβριελ Ντέιβιντ Ρόζενφελντ (Gavriel David Rosenfeld) έγραψε σχετικά με την επίκληση για "ιστορικοποίηση" του Μπρόζατ: "'Στη δεκαετία του 1980, ο Γερμανός ιστορικός Μάρτιν Μπρόζατ εξέφρασε τη γνωστή διαφωνία του με τις απόλυτα ηθικές αναλύσεις του Γ΄ Ράιχ, με το επιχείρημα ότι αυτές ενστερνίζονταν μια προοπτική μαύρου-άσπρου που χάραζε μια άκαμπτη διχοτομία μεταξύ αυτουργών και θυμάτων, επισκίαζε την πολυπλοκότητα της ιστορικής πραγματικότητας, εξαιρούσε το Γ΄ Ράιχ από τους καθιερωμένους τρόπους ιστορικής ανάλυσης (όπως είναι η εμπαθητική αντίληψη για τους ίδιους τους ιστορικούς δράστες) και εμπόδισε την ενσωμάτωσή του στο ευρύ πλαίσιο της γερμανικής ιστορίας. Την ίδια στιγμή, μια εντελώς ηθικιστική προσέγγιση διατρέχει τον κίνδυνο μυθοποίησης της ιστορίας και μετασχηματισμού της σε μια συλλογή από ηθικά δεοντολογικά μαθήματα που, με το πέρασμα του χρόνου, μπορούν εύκολα να ξεθωριάσουν και να σταματήσουν να έχουν ευρεία απήχηση στην κοινωνία. Γι' αυτόν τον λόγο, ο Μαρτιν Μπρόζατ κάλεσε τους Γερμανούς στη δεκαετία του 1980 να 'ιστορικοποιήσουν' τη ναζιστική περίοδο εγκαταλείποντας την απλουστευτική εικόνα μαύρου-άσπρου για το Γ΄ Ράιχ, σαν μια ιστορία διαβολικών καθαρμάτων και ενάρετων ηρώων, και αντικαθιστώντας την με μια προοπτική ενδιάμεσων αποχρώσεων που αναγνωρίζει την τεράστια πολυπλοκότητα της περιόδου'."
Η επίκληση του Μπρόζατ για "ιστορικοποίηση του Γ΄ Ράιχ, ως αντίθεση στη "δαιμονοποίηση" της περιόδου, τον ενέπλεξε σε μια ζωηρή λογομαχία με τρεις Ισραηλινούς ιστορικούς στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980. Αυτοί ήταν ο Ότο Ντοβ Κούλκα (Otto Dov Kulka), ο Νταν Ντίνερ (Dan Diner) και κυρίως ο Γαλλοϊσραηλινός ιστορικός Σαούλ Φριντλάντερ (Saul Friedländer). Κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής επιστολών με τον Μπρόζατ, ο Φριντλάντερ υποστήριξε ότι η "ιστορικοποίηση" του Γ΄ Ράιχ περιέκλειε τρία διλήμματα και τρία προβλήματα. Το πρώτο δίλημμα είχε να κάνει με την ιστορική περιοδολόγηση και το πώς μακράς διάρκειας κοινωνικές αλλαγές θα μπορούσαν να συνδέονται με μια κατανόηση της ναζιστικής περιόδου. Ο Φριντλάντερ ισχυρίστηκε ότι η επικέντρωση σε μακράς πνοής κοινωνικές αλλαγές, όπως η ανάπτυξη του κράτους προνοίας από την αυτοκρατορική περίοδο στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και από αυτήν στην περίοδο των Ναζί και στη σύγχρονη περίοδο, όπως πρότεινε ο Μπρόζατ, έστρεφε το ενδιαφέρον της ιστορικής έρευνας από τη συγκεκριμένη περίοδο των Ναζί στη γενική μακρά διάρκεια (longue durée) της γερμανικής ιστορίας του 20ου αιώνα. Άποψή του ήταν ότι η σχετική σημασία της ανάπτυξης του κράτους προνοίας υπό το Γ΄ Ράιχ και η σχέση της με τις μεταπολεμικές εξελίξεις θα ανάγκαζε τους ιστορικούς να χάσουν την προσοχή τους για τις πολιτικές γενοκτονίας του κράτους των Ναζί. Το δεύτερο δίλημμα που διαισθάνθηκε ο Γαλλoϊσραηλινός ιστορικός ήταν ότι η αντιμετώπιση της ναζιστικής περιόδου ως μιας "κανονικής" περιόδου της ιστορίας, καθώς και η εξέταση των όψεων "κανονικότητας", περιέκλειαν τον κίνδυνο να προκαλέσουν απώλεια του ενδιαφέροντος των ιστορικών για την "εγκληματικότητα" της περιόδου. Αυτό τον ανησυχούσε, γιατί ο ισχυρισμός του ήταν ότι όψεις "κανονικότητας" και "εγκληματικότητας" σε μεγάλο βαθμό αλληλοεπικαλύτονταν στην καθημερινή ζωή στη Ναζιστική Γερμανία. Το τρίτο δίλημμα που συνεπαγόταν η "ιστορικοποίηση" του Εθνικοσοσιαλισμού ήταν ότι η ασάφεια του περιεχομένου της έννοιας θα μπορούσε να επιτρέψει σε ιστορικούς να προωθήσουν απολογητικά επιχειρήματα για τον Εθνικοσοσιαλισμό, όπως αυτά για τα οποία ο Φριντλάντερ κατηγορούσε τον Ερνστ Νόλτε και τον Άντρεας Χιλγκρούμπερ ότι χρησιμοποιούσαν. Ο Φριντλάντερ, πάντως, παραδέχθηκε ότι ο Μπρόζατ δεν ήταν απολογητής του ναζισμού, όπως οι Νόλτε και Χιλγκρούμπερ, και υπογράμμισε ότι, αν και η έννοια της "ιστορικοποίησης" ήταν περίεργη και άνοιγε την πόρτα στον τύπο των επιχειρημάτων που οι προηγούμενοι προώθησαν στη "διαμάχη των ιστορικών" (Historikerstreit), τα δικά του κίνητρα με την επίκληση της "ιστορικοποίησης" ήταν έντιμα.
Το πρώτο πρόβλημα για τον Φριντλάντερ έίχε να κάνει με το γεγονός ότι η ναζιστική περίοδος ήταν πολύ πρόσφατη στη μνήμη των ανθρώπων για να τη διαχειριστούν ιστορικοί ως κανονική περίοδο, όπως για παράδειγμα τη Γαλλία του 16ου αιώνα. Το δεύτερο πρόβλημα ήταν η διαφορετική εφαρμογή της ιστορικοποίησης. Ισχυρίστηκε, δηλαδή, ότι η μελέτη της ναζιστικής περιόδου είναι παγκόσμιας σημασίας, ότι ανήκει στον καθένα και ότι η εστίαση στην καθημερινή ζωή είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για Γερμανούς ιστορικούς. Για μη Γερμανούς, η ιστορία της ναζιστικής ιδεολογίας στην πράξη, ειδικά σε σχέση με τον πόλεμο και τη γενοκτονία, είχε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την Alltagsgeschichte Το τρίτο πρόβλημα, κατά την άποψη του Φριντλάντερ, είχε σχέση με το ότι η ναζιστική περίοδος ήταν μοναδική, ώστε να μην μπορεί να συνταιριάξει εύκολα με την μακράς πνοής προοπτική της γερμανικής ιστορίας που υπερασπίστηκε ο Μπρόζατ. Υποστήριξε, λοιπόν, την άποψη ότι η ουσία του Εθνικοσοσιαλισμού ήταν ότι "επιχείρησε να καθορίσει ποιος πρέπει να υπάρχει στον κόσμο και ποιος όχι" και ότι η πολιτική της γενοκτονίας του ναζιστικού καθεστώτος απέκλειε κάθε προσπάθεια ενσωμάτωσής του ως μέρους της "κανονικής" εξέλιξης του σύγχρονου κόσμου.
Η λογομαχία μεταξύ Μπρόζατ και Φριντλάντερ διεξήχθη μέσω μιας σειράς επιστολών στο διάστημα από το 1987 μέχρι τον θάνατο του Μπρόζατ το 1989. Το 1990, η αλληλογραφία Μπρόζατ-Φριντλάντερ μεταφράστηκε στα αγγλικά και δημοσιεύτηκε στο Reworking the Past Hitler, The Holocaust and the Historians' Debate, υπό την επιμέλεια του Πήτερ Μπάλντουιν (Peter Baldwin). Σε μια επιστολή με ημερομηνία 28 Σεπτεμβρίου 1987, Ο Μπρόζατ ομολόγησε στον Φριντλάντερ ότι η "ιστορικοποίηση" (Historisierung) ήταν έννοια ανοικτή σε κατάχρηση, αλλά ισχυρίστηκε ότι ήταν απαραίτητη, καθώς η ναζιστική περίοδος έπρεπε να υποβληθεί σε ορθολογική ιστορική ανάλυση που θα εξασφάλιζε έναν λογικό τρόπο κατανόησής της. Στην απάντησή του, ο Φριντλάντερ έγραψε ότι δεν θεωρούσε ότι υπήρχε αποκλεισμός της ναζιστικής περιόδου από την υπόλοιπη γερμανική ιστορία και χρησιμοποίησε το δοκίμιο του Χιλγκρούμπερ "Zweierlei Untergang" (1986), στο οποίο καλούσε τους ιστορικούς να εκφράζουν συμπάθεια για τις γερμανικές δυνάμεις που πολέμησαν στο Ανατολικό Μέτωπο το 1944-45, ως παράδειγμα κατάχρησης της "ιστορικοποίησης". Περιέγραψε, επίσης, την καταδίκη της "ηθικιστικής" ιστορίας από τον Μπρόζατ, που απέδιδε πρωταρχικό ρόλο στα "θύματα" του Εθνικοσοσιαλισμού, ως πολύ προβληματική. Σε μια επιστολή του με ημερομηνία 26/10/1987, ο Μπρόζατ έγραψε ότι τον ανησυχούσε το γεγονός πως, λόγω του συμβολικού στάτους του Άουσβιτς, πολλοί ιστορικοί άρχιζαν την ιστορία με αυτό και θεωρούσαν το καθετί στο Γ΄ Ράιχ σαν μακρά αντίστροφη μέτρηση προς τη γενοκτονία.
Ακόμη πιο σκληρή αποτίμηση της έννοιας της "ιστορικοποίησης" από αυτή του Φριντλάντερ προήλθε από τον Ισραηλινό ιστορικό Όμερ Μπαρτώφ (Omer Bartov), ο οποίος κατηγόρησε τον Μπρόζατ ότι ήταν Γερμανός απολογητής που επιδίωκε να μειώσει τη σημασία της μελέτης του Ολοκαυτώματος και τους Εβραίους που υπέφεραν σ' αυτό, επειδή ως Γερμανός ιστορικός δεν ένιωθε άνετα με τη διαχείριση των Γερμανών ως αυτουργών και των Εβραίων ως θυμάτων της γενοκτονίας. Αντιθέτως, ο Αμερικανός ιστορικός Τζων Λούκατς (John Lukacs) ενέκρινε την επίκληση του Μπρόζατ για "ιστορικοποίηση", υπέδειξε όμως ότι η "ιστορικοποίηση" του Γ΄ Ράιχ είχε αρχίσει τριάντα χρόνια πριν ο καθηγητής Μπρόζατ διατυπώσει την επιθυμία του. Ο Γερμανός φιλόσοφος Γιούργκεν Χάμπερμας (Jürgen Habermas) έγραψε, εξάλλου, ότι ο ο Μπρόζατ υπερασπίστηκε πειστικά την ανάγκη για "ιστορικοποίηση". Την ίδια στάση είχε και ο Χανς Μόμσεν (Hans Mommsen), ο οποίος θεώρησε την επίκληση του Μπρόζατ για "ιστορικοποίηση" ως τρόπο αποφυγής αυτής της πανταχού παρούσας ανάγκης "να αποτινάξουμε τις υποθήκες ενός παρελθόντος που ευτυχώς τώρα έγινε ηθικά ουδέτερο". Επαίνους δέχθηκε ο Μπρόζατ και από τον Βρετανό ιστορικό Ρίτσαρντ Έβανς (Richard J. Evans), ο οποίος υποστήριξε ότι η έννοια της "ιστορικοποίησης" προσέφερε έναν ορθολογικό τρόπο κατανόησης του γερμανικού παρελθόντος και ήταν ένα "κέρδος" για την ιστορία.
Η κληρονομιά του Μπρόζατ στην Ιστορία
Ο Μπρόζατ είδε το έργο του ως "εργασία κριτικού διαφωτισμού" (kritische Aufklärungsarbeit) και επέκρινε συναδέλφους του για το ότι υιοθετούσαν ό,τι ο ίδιος θεωρούσε α-ιστορική, ηθικιστική προσέγγιση της ιστορίας. Το μότο του ήταν "Η ιστορία δεν είναι γνώση, αλλά εμπειρία" (Geschichte ist nicht Wissen, sondern Leben). Συχνά έκανε επιθέσεις σε ιστορικούς, όπως ο Κλάους Χίλντεμπραντ (Klaus Hildebrand), ο Άντρεας Χιλγκρούμπερ (Andreas Hillgruber) και ο Έμπερχαρντ Γέκελ (Eberhard Jäckel), για την επικέντρωση πάνω στον Χίτλερ και τα πιστεύω του για να εξηγήσουν πράξεις των Ναζί. Θεωρούσε την επαγγελματική ιστορία κοινωνική επιστήμη που θα έπρεπε να εξετάζει την κοινωνία και την κουλτούρα μάλλον παρά ένα άτομο για να ερμηνεύσει το παρελθόν. Αν και σε διαφωνία με κάποια από τα συμπεράσματα του Μπρόζατ, ο Βρετανός ιστορικός Ίαν Κέρσοου είναι ο κύριος μαθητής του. Το 2002, ο Αμερικανός ιστορικός Νίκολας Μπεργκ (Nicholas Berg) αποκάλυψε ότι ο Μπρόζατ εντάχθηκε στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα (N.S.D.A.P) και μετά τον πόλεμο έκρυψε τη συμμετοχή του σ' αυτό, πράγμα που ο Μπεργκ χρησιμοποιούσε για να εισηγηθεί ότι η δουλειά του Γερμανού ιστορικού ήταν μια απολογία του Εθνικοσοσιαλισμού. Η επίθεση του Μπεργκ δημιούργησε πολλές διενέξεις σχετικά με την κληρονομιά του Μπρόζατ. Απαντώντας ο Κέρσοου στον Μπεργκ, έγραψε ότι, αν και οι επιστολές του Μπρόζατ στον Πολωνοεβραίο ιστορικό Τζόζεφ Βουλφ (Joseph Wulf) για την υπόθεση Βίλχεμ Χάγκεν (Wilhelm Hagen) (αναφέρθηκε παραπάνω) ήταν ένα λάθος, οι ισχυρισμοί ότι ο Μπρόζατ υπήρξε απολογητής του Ναζισμού ήταν εντελώς παράλογοι.
Πατριαρχείο
Πατριαρχεία
Τα Πατριαρχεία διακρίνονται σε Πρεσβυγενή (παλαίφατα ή αρχαιότερα) και Νεοπαγή (τα νεότερα). Σήμερα υφίστανται εννέα πατριαρχεία, τέσσερα πρεσβυγενή και πέντε νεοπαγή. Στη Δυτική Εκκλησία υπήρχε αρχικά και πατριαρχείο Ρώμης, αλλά προτιμήθηκε τελικά ο τίτλος του πάπα αντί του πατριάρχη.
thumb|right|300px|Χάρτης της Πενταρχίας του Ιουστινιανού, με το σύνολο σχεδόν της σύγχρονης Ελλάδας υπό το Πατριαρχείο Ρώμης. Τον 8ο αιώνα ο αυτοκράτορας επανέφερε το σύνορο του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης προς τα δυτικά και βόρεια.
Πρεσβυγενή Πατριαρχεία
Τα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία είναι, σήμερα, τέσσερα (αρχικά ήταν πέντε, η λεγόμενη Πενταρχία):
Μιχαήλ Ταλ
Γνωστός και ως «ο μάγος από τη Ρίγα», ο Ταλ ήταν μια από τις μεγαλύτερες μεγαλοφυΐες στην καταγεγραμμένη ιστορία του σκακιού σε ότι αφορά στην επίθεση. Το επιθετικό του στυλ συνίστατο στους όμορφους συνδυασμούς του, όπου η αληθινή φύση των θέσεων κατά τη διάρκεια της εκτέλεσής τους ήταν αδύνατο να προβλεφθεί από τους αντιπάλους του - μερικές φορές ακόμη και από τον Ταλ τον ίδιο - εντός των χρονικών ορίων που επιβάλλονται στους σκακιστικούς αγώνες.
Πατριαρχείο
Πρεσβυγενή Πατριαρχεία
Μέχρι το σχίσμα του 1054 στην Πενταρχία, ως πρεσβυγενές και πρώτο στα πρεσβεία τιμής των Εκκλησιών, ήταν το Πατριαρχείο της Ρώμης, το οποίο όμως διέκοψε την πλήρη κοινωνία με τα Πατριαρχεία της Ανατολής.
Μιχαήλ Ταλ
Αντίθετα από το ομαλό, σχεδόν αβίαστο ύφος του Καπαμπλάνκα, ο Ταλ έπαιζε εσκεμμένα κινήσεις οι οποίες δημιουργούσαν μέγιστες περιπλοκές και για τις δύο πλευρές. Κατά τα λεγόμενά του: ''Δεν είναι απαραίτητο να παίξεις καλά. Πρέπει απλά να παίξεις καλύτερα από τον αντίπαλό σου''. Ο Δρ. Λάσκερ θα είχε αγαπήσει αυτήν τη δήλωση, διότι έκρινε επίσης το παιχνίδι του σκακιού ως αντιπαράθεση μεταξύ δύο μυαλών, σε αντιδιαστολή με κάποιον που κάνει τυφλά τις "σωστές" κινήσεις επί της σκακιέρας.
Γεννημένος στη Ρίγα της Λετονίας το 1936, ο Ταλ ήταν σχετικά άγνωστος στον κόσμο του σκακιού, αντίθετα με τους διάσημους Σοβιετικούς συμπατριώτες του, δηλαδή τους Μποτβίνικ, Σμισλόφ, Κέρες, Μπρονστάιν, κ.α., μέχρι τη δεκαετία του '50, όταν το όνομά του ταρακούνησε όλο τον κόσμο του σκακιού με τις νίκες του στο πρωτάθλημα της Σοβιετικής Ένωσης το 1957 και το 1958, και τη νίκη του κατόπιν στα προκριματικά του παγκοσμίου πρωταθλήματος το 1959, για να γίνει ο επίσημος διεκδικητής του παγκοσμίου τίτλου ενάντια στον Μποτβίνικ. Στα προκριματικά του 1959 κέρδισε 4-0 τον νεαρό, αλλά λαμπρό μελλοντικό παγκόσμιο πρωταθλητή, Μπόμπι Φίσερ. Το ύφος του Ταλ γοήτευσε τον κόσμο του σκακιού, και ο Σοβιετικός γκρανμαίτρ Βιατσεσλάβ Ραγκόζιν ανέφερε: "Ο Ταλ δεν κινεί τα κομμάτια σκακιού με το χέρι, χρησιμοποιεί μια μαγική ράβδο".
Πατριαρχείο
Αυτοκέφαλες Εκκλησίες
Οι Αυτοκέφαλες Εκκλησίες είναι:
Μιχαήλ Ταλ
Ο Ταλ εκείνη την εποχή προκαλούσε το φόβο των αντίπαλων γκρανμαίτρ. Ένα αστείο περιστατικό συνέβη σε ένα παιχνίδι του εναντίον του Ούγγρου ισχυρότατου γκρανμαίτρ Παλ Μπένκο (ο οποίος έπαιζε με τα λευκά) στα προκριματικά του παγκοσμίου πρωταθλήματος στο Βελιγράδι της Γιουγκοσλαβίας το 1959. Αυτός ήταν ο τρίτος γύρος (οι πρώτοι δύο παίχτηκαν στο Μπλεντ και στο Ζάγκρεμπ, αντιστοίχως), και ο Μπένκο, επειδή δεν είχε καλά αποτελέσματα εναντίον του μέχρι τότε, άρχισε να σκέφτεται ότι ο Ταλ τον υπνώτιζε. Έτσι ο Μπένκο φόρεσε γυαλιά ηλίου πριν ξεκινήσει η παρτίδα. Όμως ο Ταλ, ο οποίος είχε μάθει για το σχέδιο του Μπένκο, δανείστηκε ανάλογου τύπου γυαλιά από τον Πετροσιάν. Έτσι, όταν ο Ταλ φόρεσε αυτά τα τεράστια γυαλιά, δεν γέλασαν μόνο οι θεατές, αλλά και όλοι οι άλλοι συμμετέχοντες, καθώς και οι διαιτητές, ακόμη και ο ίδιος ο Μπένκο. Αντίθετα όμως από τον Ταλ, ο Μπένκο δεν αφαίρεσε τα γυαλιά του μέχρι την 20ή κίνηση, όταν η θέση του ήταν πλέον μάταιη και η νίκη του Ταλ σίγουρη.
Πατριαρχείο
Αυτόνομες Εκκλησίες
Οι Αυτόνομες Εκκλησίες είναι:
Μιχαήλ Ταλ
Μετά τη νίκη του στα προκριματικά του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος το 1959, ορισμένοι σκεπτικιστές υποστήριζαν ότι ο τότε παγκόσμιος πρωταθλητής Μποτβίνικ ήταν ένας τόσο σταθερός και στρατηγικός παίχτης, ώστε το επιθετικό ύφος του Ταλ δεν θα ήταν σε θέση να διαπεράσει την ισχυρή του άμυνα. Αλλά το 1960, όταν ο Ταλ έπαιξε ενάντια στον Μποτβίνικ για το παγκόσμιο πρωτάθλημα, κέρδισε την 6η παρτίδα με μια εξωφρενικά περίπλοκη και επικίνδυνη θυσία κομματιού, επειδή ο αντίπαλός του δεν μπόρεσε να υπολογίσει όλες τις περίπλοκες βαριάντες τις οποίες ο Ταλ δημιούργησε πάνω στη σκακιέρα. Ο Ταλ συνέχισε και κέρδισε την παρτίδα και αργότερα και το ματς (σύνολο παρτίδων) και στέφθηκε ο 8ος Παγκόσμιος Πρωταθλητής στο σκάκι.
Πατριαρχείο
Αυτόνομες Εκκλησίες
(Σε αντιδιαστολή, αλλά και σύνδεση (- σχέση) στο τίτλο Πατήρ - Πατριάρχης, Πατριαρχείο, για τις υποδεέστερες εκκλησιαστικές περιφέρειες δίδεται ο τίτλος Μήτηρ - Μητροπολίτης, Μητρόπολη).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Μιχαήλ Ταλ
Ο Ταλ δεν ξανακατέκτησε τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή αν και παρέμεινε ένας από τους ισχυρότερους σκακιστές στον κόσμο μέχρι το θάνατό του το 1992. Το 1961, έπαιξε ενάντια στον Μποτβίνικ στο υποχρεωτικό ματς-ρεβάνς, όπου έγινε φανερό ότι ο Μποτβίνικ είχε χρησιμοποιήσει το χρόνο που μεσολάβησε από το πρώτο ματς για να μελετήσει σε βάθος και να βρει τους τρόπους να εκμεταλλευθεί τον τρόπο παιχνιδιού του Ταλ, παρασύροντάς τον σε παρτίδες που έφταναν γρήγορα στο φινάλε μέσω ανταλλαγών κομματιών, γεγονός που αφαιρούσε πολλές από τις δυνατότητες δημιουργίας περιπλοκών και εφαρμογής της ιδιοφυούς φαντασίας του Ταλ όταν βρίσκονταν πολλά κομμάτια στη σκακιέρα. Ο Μποτβίνικ έτσι ανέκτησε τον τίτλο του Παγκοσμίου Πρωταθλητή, και ο Ταλ δεν έφθασε ποτέ ξανά στην κορυφή, καθώς εμφανίστηκαν και νέες σκακιστικές μεγαλοφυΐες όπως οι Πετροσιάν, Σπάσκι, Φίσερ, Κάρποφ και Κασπάροφ, ενώ τα αμυντικά συστήματα εξελίχθηκαν κι άλλο στα επόμενα χρόνια.
thumb|Ο Μιχαήλ Ταλ το 1962 Ο Ταλ είχε από μικρός προβλήματα υγείας, αλλά παρόλα αυτά ήταν μανιώδης καπνιστής και πότης, κάνοντας μποέμικη ζωή. Αργότερα αφαίρεσε το ένα του νεφρό, συνεχίζοντας όμως να αγωνίζεται. Μάλιστα για ένα διάστημα εθίστηκε στη μορφίνη που έπαιρνε για την ανακούφιση από τους αφόρητους πόνους του. Στις 28 Ιουνίου 1992, απεβίωσε, επισήμως από αιμορραγία στον οισοφάγο, σε νοσοκομείο της Μόσχας. Έμεινε όμως στην ιστορία του σκακιού ως αξεπέραστος αρτίστας, που ανέδειξε, πιθανόν περισσότερο από κάθε άλλον μεγάλο σκακιστή, την ομορφιά του παιχνιδιού, δημιουργώντας εικόνες απαράμιλλης αισθητικής και διανοητικής σύλληψης στη σκακιέρα.
Κεραυνός Στροβόλου
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Στροβόλου «Ο Κεραυνός» (ή ο Κεραυνός Στροβόλου) είναι κυπριακός αθλητικός σύλλογος με έδρα το Στρόβολο της επαρχίας Λευκωσίας. Ιδρύθηκε το 1926. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης ανδρών και καλαθοσφαίρισης γυναικών. Παλαιότερα διατηρούσε και τμήμα ποδοσφαίρου.
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών έχει κατακτήσει 8 πρωταθλήματα, 11 κύπελλα και 6 σούπερ καπ. Επιπρόσθετα, έχει συμμετάσχει σε τελικό του EuroCup Challenge της FIBA, το 2007. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών έχει κατακτήσει 12 πρωταθλήματα, 11 κύπελλα και 12 σούπερ καπ.
Η ποδοσφαιρική ομάδα είχε 4 συμμετοχές στην Α΄ κατηγορία.
Ίδρυση
Ο Κεραυνός ιδρύθηκε την 1η Οκτωβρίου 1926. Το όνομα Κεραυνός σχετίζεται με τον ποδοσφαιρική Σάββα Παναγίδη, ο οποίος ήταν σε ενεργό δράση στα μέσα της δεκαετίας του 1920 και είχε ως παρατσούκλι του το Κεραυνός καθώς φημιζόταν για τα δυναμικά του χτυπήματα.
Ιστορία
«Ο Γυμναστικός Σύλλογος Στροβόλου ο “ΚΕΡΑΥΝΟΣ” αποβλέπει εις την προαγωγή του αθλητισμού, εις την μεταξύ των μελών ανάπτυξη του αισθήματος της αλληλεγγύης, εις την καλλιέργεια και εξυπηρέτηση ιδεών και κοινωνικών αρχών, βασιζόμενων επi του δόγματος της ελευθερίας της σκέψεως του ατόμου και εις την υποβοήθηση εν γένει της κοινωνικής προόδου».
Στο πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο εκλέγονται: Ερωτόκριτος Αντωνιάδης, Γιάννης Παρασκευόπουλος, Μιχάλης Τριλλίδης, Θεοφάνης Φιλίππου, Κώστας Μιχαήλ, Σάββας Παvαγiδης-Κεραυνός, Στυλιανός Σαββίδης, Κώστας Αντωνιάδης και Kώστας Λαζαρίδης.
Τα χρώματα του Κεραυνού καθορίστηκαν το κόκκινο και το κίτρινο με έμβλημα το δισκοβόλο. Ο Κεραυνός στεγάστηκε αρχικά σε ένα ανώγι στην οδό Αφροδίτης και αργότερα μεταφέρθηκε σε κατάστημα στην οδό Σταδίου στην πλατεία των καφενείων. Με τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας μετακομίζει στο σημερινό ιδιόκτητο οίκημα του. Ο χώρος αποκτήθηκε έναντι του ποσού των 720 λιρών που προήλθε από δωρεές.
Ο Κεραυνός Στροβόλου είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Από το 1966 συμμετέχει ανελλιπώς στο Πρωτάθλημα της Α’ Κατηγορίας. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το κίτρινο. Αγωνίζεται στο κλειστό ιδιόκτητο γήπεδο του που βρίσκεται δίπλα από το οίκημα του Κεραυνού. Αρχιτέκτονας της καλαθοσφαιρικής ομάδας του Κεραυνού θεωρείται ο κ. Ανδρέας Χατζηβασιλείου.
Τα τελευταία 15 χρόνια ο Κεραυνός διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλες τις διοργανώσεις της ΚΟΚ και έχει κερδίσει σαρκετές φορές το πρωτάθλημα και το Κύπελλο. Στα χρόνια αυτά αγωνίζεται σχεδόν κάθε χρόνο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις όπου ειδικά τα τελευταία χρόνια έχει κάνει εντυπωσιακές πορείες, τιμώντας ολόκληρη την Κύπρο. Αποκορύφωμα των ευρωπαϊκών συμμετοχών του ήταν η πρόκριση στους «8» του κυπέλλου Σαπόρτα, κάτι που για πρώτη φορά είχε κατορθώσει κυπριακή ομάδα.
Κύριος χορηγός της ομάδας ανδρών για τις τοπικές διοργανώσεις είναι η NIVEA και η ΣΠΕ Στροβόλου και για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις η μπύρα ΚΕΟ. Πρόεδρος του σωματείου είναι ο Πάρις Παπαέλληνας.
Ονομασία
Το όνομα του το πήρε από τον αθλητή και ποδοσφαιριστή του Σάββα Παναγίδη, τον επονομαζόμενο Κεραυνό, λόγω των πολύ δυνατών σουτ του.
Χρώματα και έμβλημα
Χρώματα του συλλόγου είναι το κίτρινο και το κόκκινο. Έμβλημα του συλλόγου είναι ο δισκοβόλος.
Αθλητισμός
Αμέσως μετά την ίδρυση του ο Κεραυνός υποβάλει αίτηση για εγγραφή στο μητρώο του ΣΕΓΑΣ Ελλάδος. Από το 1928 διοργανώνει τους Παγκύπριους Παναγροτικούς Αγώνες και από το 1935 καθιερώνει ετήσιους εφηβικούς και τοπικούς αγώνες στίβου. Το 1945, ο Κεραυνός μαζί με άλλα εννέα σωματεία καθιερώνουν τους Διασωματειακούς αγώνες στίβου.
Ποδόσφαιρο
Το 1926 ο Κεραυνός δημιούργησε ανδρική ομάδα ποδοσφαίρου, η οποία δεν συνέχισε. Αργότερα, γύρω στα 1960 δημιουργεί και πάλι ποδοσφαιρική ομάδα. Το 1961 υπέβαλε αίτηση για ένταξη στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) η οποία απορρίφθηκε το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους επειδή δεν ήταν σωματείο που προερχόταν από πόλη. Το Δεκέμβριο του ίδιου έτους ο Κεραυνός ενοποιείται με την Ένωσις Αγίων Ομολογητών η οποία ήταν πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας 1960-61. Τα πρώτα χρόνια η ομάδα αγωνιζόταν ως Ένωσις-Κεραυνός ενώ στη συνέχεια παρέμεινε η ονομασία Κεραυνός.
Η ομάδα είχε 4 συμμετοχές στην Α΄ κατηγορία. Είχε κατακτήσει 2 φορές το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και μία φορά το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας.
Το 1993 το σωματείο αποφάσισε την επ' αόριστο αναστολή του ποδοσφαιρικού τμήματος.
Επαναδραστηριοποίηση
Το Σεπτέμβριο του 2015 ανακοινώθηκε η επαναδραστηριοποίηση του ποδοσφαιρικού τμήματος με τη δημιουργία ομάδας U13 και ομάδα ποδοσφαίρου σάλας.
Καλαθοσφαίριση ανδρών
Η καλαθοσφαιρική ομάδα ανδρών δημιουργήθηκε το 1964. Το σωματείο ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης το 1966. Έδρα της ομάδας είναι το κλειστό γήπεδο «Κώστας Παπαέλληνας» με χωρητικότητα 2,000 θεατών.
Ο Κεραυνός έχει κατακτήσει 8 πρωταθλήματα Κύπρου, 11 κύπελλα Κύπρου και 5 σούπερ καπ. Το 1989, το 1997, το 2019 και το 2022 πέτυχε το νταμπλ.
Η ομάδα έχει πολλές ευρωπαϊκές συμμετοχές. Σημαντικότερη διάκριση της είναι η συμμετοχή της στον τελικό του EuroCup Challenge της FIBA, το 2007, όπου έχασε το τρόπαιο από την ΚΣΚ ΒΒΣ Σαμάρα.
Καλαθοσφαίριση γυναικών
Από αυτόν τον πυρήνα ξεπήδησαν πολλά ταλέντα που αποτέλεσαν τη βάση και στήριξαν την προσπάθεια της ομάδας για πρόοδο και καθιέρωση, όπως η Σύλβια Χαραλάμπους, η Γιώτα Σιαμμά, η Μόνικα Σελίπα, η Βίκυ Δημοσθένους κ.α.
Σ’αυτές προστέθηκαν άλλα τρία αυθεντικά ταλέντα που αναδείχθηκαν από τα σπλάχνα του Κεραυνoύ, η Παυλίνα Χαραλαμπίδου, η Στάλω Φαίδωνος και η Γιώτα Αδάμου.
Πρώτος προπονητής κι αρχιτέκτονας του γυναικείου τμήματος ήταν ο Δώρος Λεμέσιος.
Η αγάπη των κοριτσιών αυτών για το άθλημα και η σκληρή δουλειά τους, άρχισε να αποδίδει καρπούς. Για πρώτη φορά το 1991-1992 φτάνουν στο τελικό Κυπέλλου, όπου χάνουν από την Ολυμπιάδα με ένα καλάθι διαφορά!
Το 1994 και το 1995, με προπονητή τον Δώρο Λεμέσιο, και το 1996 με προπονητή τον Τάκη Λύρα, οι ερυθροκίτρινες κατακτούν το πρωτάθλημα! Στην ομάδα εντάσσονται η Τζούλια Στυλιανίδου και η Γεωργία Νικολάου και όλες μαζί κατακτούν το Πρωτάθλημα, Κύπελλο και Super Cup το 1999 και το 2000, με προπονητή τον Τάκη Λύρα.
Με προπονητή τον Δώρο Λεμέσιο, ο οποίος επανήλθε στην τεχνική ηγεσία της ομάδας, ο Κεραυνός κερδίζει ξανά το Super Cup, Πρωτάθλημα και Κύπελλο για την περίοδο 2000-2001. Την ίδια στιγμή οι παίκτριες του Κεραυνού αποτελούν τη βάση της Εθνικής Γυναικών.
Ο Κεραυνός έχει και δύο ευρωπαϊκές συμμετοχές, το 1994 απέναντι στην Τούνσγκραμ Ουγγαρίας και το 2000 με αντίπαλο την Ελιζούρ Χολόν σπό το Ισραήλ.
Πολιτιστική δράση
Ο Κεραυνός ανέπτυξε και αναπτύσσει έντονη πολιτιστική και κοινωνική δράση. Από το 1929 αρχίζει την διοργάνωση εκδρομών, κατασκηνώσεων και διαλέξεων. Δημιουργεί θεατρικό όμιλο και αρχίζει κινηματογραφικές παραστάσεις στο οίκημα του. Διοργάνωσε εράνους και νυχτερινή σχολή. Δημιούργησε βιβλιοθήκη και πραγματοποιούσε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Κυπριακοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κεραυνος Στροβολου Γυναικων Κατηγορία:Κεραυνός Στροβόλου (ποδόσφαιρο)
Χιουμά Χατούν
Η Χατιτζέ Αλιμέ (Χαλιμέ) Χιουμά Χατούν (Οθ. Τούρκικα:هيو خاتون) (Τούρκικα: Hatice Âlime (Halime) Hüma Hatun, 1400 - 1449) ήταν η τέταρτη σύζυγος του σουλτάνου Μουράτ Β΄, μητέρα του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Βαλιντέ Χατούν κατά την πρώτη περίοδο βασιλείας του γιου της για δύο χρόνια από το 1444 μέχρι το 1446.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Hatice Âlime (Halime) Hüma Valide Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Καταγωγή
Ήταν μια σκλάβα. Τίποτα δεν είναι γνωστό για το οικογενειακό της περιβάλλον, εκτός από το γεγονός ότι μια οθωμανική επιγραφή (vakfiye) την περιγράφει ως Χατούν Μπιντι Αμπντουλάχ (κόρη του Αμπντουλάχ). Εκείνη την εποχή, οι άνθρωποι που προσηλυτίζονταν στο Ισλάμ, δήλωναν ως όνομα πατρός το "Αμπντουλάχ" που σημαίνει 'Δούλος του Θεού' και αυτό αποτελεί ένδειξη της μη-μουσουλμανικής καταγωγής της. Το όνομά της Χιουμά, σημαίνει «πουλί του παραδείσου», από έναν περσικό μύθο. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για την καταγωγή της:
Ζωή
Παντρεύτηκε τον Μουράτ Β' το 1426. Πέθανε το Σεπτέμβριο του 1449 στην Προύσα. Ο τάφος της βρίσκεται στην περιοχή που είναι γνωστή ως "Τάφος Χατουνιγιέ", στα ανατολικά του Μουραντιγιέ Τζαμί. Η συνοικία όπου βρίσκεται ο τάφος της έχει γίνει γνωστό μέχρι σήμερα ως Συνοικία Χιουμά Χατούν.
Η Χιουμά Χατούν είχε την ιδιότητα της Βαλιντέ Χατούν, αλλά δεν ήταν κανονική Βαλιντέ εφόσον ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από την Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν, σύζυγο του Σελίμ Α΄ και μητέρα του Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπούς.
Άλμπερτ Τουμπ
Ο Άλμπερτ Γιόζεφ Γκούσταβ Τουμπ (Albert Joseph Gustav Thumb· Φράιμπουρκ ιμ Μπράισγκαου, 18 Μαΐου 1865 - 14 Αυγούστου 1915) ήταν Γερμανός γλωσσολόγος και νεοελληνιστής.
Βιογραφία
Στα τέλη Οκτωβρίου του 1889 έφυγε για το πρώτο του ταξίδι στην Ελλάδα, το οποίο τον βοήθησε κυρίως στο να εμβαθύνει και να βελτιώσει τις γνώσεις του στην νεοελληνική. Επιπλέον, έκανε σπουδές γλώσσας, τα αποτελέσματα αυτών των ερευνών δημοσιεύθηκαν στο «Εγχειρίδιο της Καθομιλουμένης Νέας Ελληνικής» "Handbuch der neugriechischen Volkssprache" και στην διάλεξή του για καθηγεσία (habilitation), που έκανε μετά την επιστροφή του στη Γερμανία, τον Ιούλιο του 1890. Μετά το ταξίδι του στην Ελλάδα ακολούθησε πρακτική άσκηση ως καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε γυμνάσιο του Φράιμπουρκ και παρακολούθησε μαθήματα συγκριτικής γλωσσολογίας και νεοελληνικής γλώσσας (1891). Από το 1891 δίδαξε ως λέκτορας και στη συνέχεια ως αναπληρωτής καθηγητής (1895) Γλωσσολογίας και Νέων Ελληνικών στο Albert-Ludwig του Πανεπιστημίου του Freiburg και εργάστηκε ως δάσκαλος σε σχολείο μέχρι το 1901.
Πραγματοποίησε ένα δεύτερο ταξίδι στην Ελλάδα τον Μάρτιο έως το Μάιο του 1894. Σκοπός του ταξιδιού ήταν συλλογή υλικού για την νεοελληνική λαογραφία και γλώσσα. Το 1901, ο Thumb έγινε αναπληρωτής καθηγητής στο Marburg. Το χειμερινό εξάμηνο 1909/1910 αποδέχθηκε πρόσκληση για Καθηγητής Συγκριτικής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Kaiser Wilhelm του Στρασβούργου. Τον Ιούλιο του 1915 επέστρεψε σοβαρά άρρωστος στο Freiburg, όπου πέθανε στις 14 Αυγούστου 1915. Η επιστημονική του περιουσία αγοράστηκε από έναν φίλο του και δωρήθηκε στο Τμήμα Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου του Freiburg.
Το έργο του Τουμπ περιλαμβάνει μελέτες για την γενική γλωσσολογία, την ποσοτική γλωσσολογία, τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες (ειδικότερα την Σανσκριτική) και μελέτες της σύγχρονης ελληνικής γλώσσας και της λαογραφίας.
Κατάλογος Εκδόσεων
Schriftenverzeichnis
Neogräzistische Arbeiten
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί γλωσσολόγοι Κατηγορία:Ελληνιστές
Μητροπολίτης Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου Δημήτριος
Ο Μητροπολίτης Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου Δημήτριος (κατά κόσμον Δημήτριος Μπεκιάρης, Λουτράκι Κορινθίας, 1948) είναι Έλληνας επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος, «Υπέρτιμος και Έξαρχος δυτικής Μακεδονίας».
Γεννήθηκε το 1948 στο Λουτράκι Κορινθίας. Αποφοίτησε το 1972 από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και διετέλεσε καθηγητής στη Μέση και την Εκκλησιαστική Εκπαίδευση.
Χειροτονήθηκε Διάκονος στις 8 Σεπτεμβρίου 1975 και Πρεσβύτερος στις 14 Ιανουαρίου 1976 στην Καβάλα. Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας των Ιερών Μητροπόλεων Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου καθώς και Λαρίσης και Τυρνάβου (1978-84) και ως Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών (1984-1989). Στις 20 Νοεμβρίου 1984 εξελέγη Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Ασωμάτων ­Πετράκη. Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Γενικού Φιλοπτώχου Ταμείου και του Ιδρύματος Νεότητος και Διευθυντής Νεότητος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος και κατόπιν πρώτος Γενικός Διευθυντής του.
Στις 10 Οκτωβρίου 1989 εξελέγη Μητροπολίτης Λαρίσης. Η εκλογή του ακυρώθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας, οπότε έλαβε τον τίτλο του Μητροπολίτη Γαρδικίου. Στις 10 Σεπτεμβρίου 1991 εξελέγη από την Ιεραρχία Μητροπολίτης της νεοσύστατης προσωποπαγούς Ιεράς Μητροπόλεως Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου, η οποία αποσπάστηκε από την Μητρόπολη Πολυανής και Κιλκισίου. Η Μητρόπολη είναι πλέον μόνιμη.
Ως Μητροπολίτης, επισκέπτηκε την Εκκλησία της Σερβίας ως εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στις 5 Μαΐου 1999 υποδέχθηκε στην Ιερά Μητρόπολη τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο.
Ιδιαίτερη είναι η φροντίδα του για τη συντήρηση των μεταβυζαντινών μνημείων και την ανέγερση νέων Ναών, είναι δε κτίτορας της Ιεράς Μονής Αγίου Ραφαήλ Γρίβας, χτισμένη στο όρος Πάικο του Νομού Κιλκίς.
Στις 23 Ιουνίου 2021, έπεσε θύμα επίθεσης με καυστικό υγρό μαζί με άλλους μητροπολίτες στην Μονή Πετράκη, ενώ είχε παρεβρεθεί εκεί για συνοδικό δικαστήριο.
Πηγές
Δημητριος Δημητριος
Λευκορωσικές προεδρικές εκλογές (2020)
Την Κυριακή 9 Αυγούστου 2020 διεξήχθησαν οι προεδρικές εκλογές στη Λευκορωσία, για την εκλογή του Προέδρου της Λευκορωσίας που θα διατελέσει μία πενταετή θητεία.
Ο απερχόμενος Πρόεδρος Λουκασένκο, ο οποίος ήταν ο πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας μετά την ανεξαρτητοποίηση του κράτους στις αρχές της δεκαετίας του '90, έχει επανεκλεγεί 4 φορές και κατέχει το αξίωμα από το 1994, για 26 χρόνια. Στις τρέχουσες εκλογές είναι υποψήφιος για μία έκτη θητεία.
Τρεις υποψήφιοι, ο YouTuber Σεργκέι Τιχανόβσκι, o τραπεζικός Βίκτωρ Μπαμπάρικα και ο πρώην διπλωμάτης Βαλέρι Τσεπκάλο ξεκίνησαν πολύ δυνατά τις προεδρικές εκστρατείες τους και συγκέντρωσαν χιλιάδες οπαδούς στις συγκεντρώσεις τους. Όμως και οι τρεις αποσύρθηκαν από την αναμέτρηση, ενώ ο Μπαμπάρικα και ο Τιχανόβσκι κατέληξαν πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Η δασκάλα Σβετλάνα Τιχανόβσκαγια, η σύζυγος του τελευταίου, πήρε τη σκυτάλη από τα χέρια αυτών των τριών και ενίσχυσε την υποψηφιότητά της. Στην εκστρατεία της την ακολούθησαν η σύζυγος του Τσεπκάλο, η Βερόνικα, και η ατζέντισσα του Μπαμπάρικα, η Μαρία Κολεσνίκοβα. Το «γυναικείο τρίο» υποστήριξε την ειρηνική αλλαγή και απέφυγε να μιλήσει για τα πολιτικά ζητήματα που διχάζουν. Στις 30 Ιουλίου η Σβετλάνα έκανε τη μεγαλύτερη συγκέντρωση οπαδών της δεκαετίας, περίπου 20.000 - 60.000 άτομα.
Η εκλογική επιτροπή της Λευκορωσίας ανακοίνωσε ότι πάνω από 22,5% των εκλογέων ψήφισαν πρόωρα, στο διάστημα από τις 4 Αυγούστου μέχρι τις 8 Αυγούστου.
Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα δείχνουν ότι ο Λουκασένκο κατάφερε συντριπτική νίκη έναντι των άλλων υποψηφίων συγκεντρώνοντας το 80,08% των ψήφων. Η Σβετλάνα Τιχανόβσκαγια δεν δέχτηκε αυτά τα αποτελέσματα, αυτοανακηρύχθηκε νικήτρια και κάλεσε τον Λουκασένκο να αποσυρθεί. Το αποτέλεσμα των εκλογών έχουν απορριφθεί από μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας ως δόλια.
Ιστορικό
Στις 8 Μαΐου 2020 η Λευκορωσική Εθνοσυνέλευση όρισε την 9η Αυγούστου ως ημερομηνία διεξαγωγής των προεδρικών εκλογών. Ο απερχόμενος Πρόεδρος Αλεξάντερ Λουκασένκο ο οποίος κυβερνά τη χώρα από τότε που έγιναν οι πρώτες προεδρικές εκλογές, το 1994, και έχει περιγραφεί από τη διεθνή κοινότητα ως «δικτάτορας» που έχει συγκεντρώσει αφάνταστη εξουσία μετά από 26 χρόνια στην κυβέρνηση. Οι πολιτικοί της αντιπολίτευσης δοκιμάζονται έντονα από την κυβέρνηση, και κινδυνεύουν να απορριφθούν ή ακόμα και να φυλακιστούν.
Εκλογικό σύστημα
Οι εκλογές για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας είναι ελεύθερες και γίνονται άμεσα και ισότιμα, με μυστική ψηφοφορία, σε όλην την επικράτεια, ανά πενταετία. Δικαίωμα να ψηφίσουν έχουν όλοι οι Λευκορώσοι πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών.
Δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν όλοι οι πολίτες της Λευκορωσίας που είναι ηλικίας άνω των 35 ετών και διαμένουν στη χώρα για πάνω από 10 χρόνια. Οι υποψήφιοι πρέπει να συγκεντρώσουν και να υποβάλλουν στην επιτροπή 100.000 υπογραφές εκλογέων. Οι υπογραφές συλλέγονται από ομάδες πρωτοβουλίας, τα μέλη των οποίων είναι εγγεγραμμένα στους καταλόγους της Εκλογικής Επιτροπής. Μία ομάδα πρωτοβουλίας πρέπει να έχει τουλάχιστον 100 άτομα.
Υποψήφιοι
Στις 15 Μαΐου 2020, που ήταν η τελευταία ημέρα για υποβολή υποψηφιοτήτων, συνολικά 55 υποψήφιοι είχαν καταθέσει τις αιτήσεις τους. Στις 20 Μαΐου η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή ανακοίνωσε ότι έχουν εγγραφεί 15 ομάδες. Κάθε ομάδα πρωτοβουλίας έπρεπε να συλλέξει τουλάχιστον 100.000 έγκυρες υπογραφές εκλογέων για τον υποψήφιό της.