cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντίκυρα
Ιστορία
Ο περιηγητής Παυσανίας την ταυτίζει με την Φωκική πόλη Κυπάρισσο που αναφέρεται από τον Όμηρο στον κατάλογο των Νεών. Σύμφωνα με την παράδοση η πόλη ιδρύθηκε από τον ήρωα Αντικυρέα, ο οποίος θεράπευσε τον Ηρακλή από τη μανία χρησιμοποιώντας το φυτό ελλέβορο, ένα φαρμακευτικό βότανο.
Από την Αντίκυρα είχε πάρει το όνομα της η γνωστή εταίρα Αντικύρα με την οποία συνδεόταν ο Δημήτριος ο Πολιορκητής (Πλούταρχος Δημήτριος 24).
Αργότερα βέβαια καταλήφθηκε από τους Ρωμαίους (210 π.Χ.), αλλά συνέχισε να ακμάζει, όπως αναφέρει ο Παυσανίας που την επισκέφθηκε τέσσερις αιώνες μετά.
Η πόλη κατά τον μεσαίωνα κινδύνευε από την πειρατεία και τελικά εγκαταλείφθηκε.
Αναφέρεται ως «Άσπρα Σπίτια» (συχνά με παρεφθαρμένη μορφή του ονόματος) σε χάρτες που χρονολογούνται από το 16ο αιώνα και μετά. Στον χάρτη της Ελλάδας του Αβραάμ Ορτέλιους, περί τα τέλη του 16ου αιώνα, ως "Apropiti". Στον χάρτη του Frederik de Wit (Άμστερνταμ, 1688) ως "Apropiti". Σε χάρτη του V. Foglio, τυπωμένο στη Ρώμη το 1788, αναφέρονται ως Apre Spizia. Σε χάρτη του Keith Johnston, Λονδίνο, 1879, αναφέρεται ο Κόλπος των Άσπρων Σπιτιών (Aspra Spitia Bay). Το 1817 ο J. C. Hobhouse αναφέρει ότι «από το Δίστομο στα Άσπρα Σπίτια, που ονομάζονται έτσι από κάποια άσπρα οικήματα που στέκονταν κάποτε σ' αυτό το σημείο, είναι δυο ώρες δρόμος νότια ... Στο λιμάνι συχνάζουν μικρά σκάφη που μεταφέρουν καλαμπόκι.»
Η Αντίκυρα ήλθε στο προσκήνιο από ένα τραγικό ατύχημα της πολεμικής αεροπορίας που συνέβη στις 18 Μαΐου του 2000, όταν ένα μαχητικό αεροπλάνο κατέπεσε πάνω σε σπίτι της περιοχής σκοτώνοντας δύο μαθήτριες που βρίσκονταν εκείνη την στιγμή μέσα.
Ιστορικό διοικητικών μεταβολών Αντίκυρας
Η Αντίκυρα είχε, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές, κατά τον 19ο, 20ο και 21ο αιώνα, που σε γενικές - συνοπτικές γραμμές έχουν ως εξής:
Δ. Δελφών (Καστρίου) Ν. Φωκίδος και Λοκρίδος
Ο οικισμός Αντικύρα προσαρτάται στο δήμο Δελφών (Καστρίου)
Δ. Αντικύρας Ν. Φωκίδος και Λοκρίδος
Σύσταση του δήμου με την απόσπαση του οικισμού Δεσφίνα από το δήμο Δελφών (Καστρίου) και τον ορισμό του ως έδρα του δήμου
Ο οικισμός Αντικύρα αποσπάται από το δήμο Δελφών (Καστρίου) και προσαρτάται στο δήμο
Δ. Αντικύρας Φωκίδος
Ο δήμος αποσπάται από το νομό Φθιώτιδος και Φωκίδος και υπάγεται στο νομό Φωκίδος
Δ. Αντικύρας Ν. Φθιώτιδος και Φωκίδος
Ο δήμος αποσπάται από το νομό Φωκίδος και υπάγεται στο νομό Φθιώτιδος και Φωκίδος
Κ. Δεσφίνης Ν. Φθιώτιδος και Φωκίδος
Ο οικισμός Αντίκυρα αποσπάται από το δήμο Αντίκυρας και προσαρτάται στην κοινότητα Δεσφίνης
Κ. Αντικύρας Ν. Φθιώτιδος και Φωκίδος
Ο οικισμός Αντίκυρα αποσπάται από την κοινότητα Δεσφίνης και ορίζεται έδρα της κοινότητας Αντίκυρας
Κ. Δεσφίνης Ν. Φθιώτιδος και Φωκίδος
Ο οικισμός Αντίκυρα αποσπάται από την κοινότητα Αντίκυρας και προσαρτάται στην κοινότητα Δεσφίνης
Κ. Αντίκυρας Ν. Βοιωτίας
Ο οικισμός Αντίκυρα αποσπάται από την κοινότητα Δεσφίνας της επαρχίας Παρνασσίδος του νομού Φωκίδος  και ορίζεται έδρα της κοινότητας Αντίκυρας στην επαρχία Λιβαδειάς του νομού Βοιωτίας.
Αναγνώριση του οικισμού Άγιος Ισίδωρος και προσάρτησή του στην κοινότητα Αντικύρας
Αναγνώριση του οικισμού Αγία Σωτήρα και προσάρτησή του στην κοινότητα Αντικύρας
Δ. Διστόμου Αράχοβας Αντίκυρας
Ο οικισμός Αντικύρα αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στο δήμο Διστόμου-Αράχωβας-Αντίκυρας
Ο οικισμός Αγία Σωτήρα αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στο δήμο Διστόμου-Αράχωβας-Αντίκυρας
Η κοινότητα καταργείται.
Α.Ο. Κυπάρισσος Αντίκυρας
Ο Αθλητικός Όμιλος Αντίκυρας «ο Κυπάρισσος» ιδρύθηκε το 2009 και εκπροσωπεί την Αντίκυρα στο ποδόσφαιρο συμμετέχοντας στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Βοιωτίας. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Αντίκυρας.
Γ.Σ. Αντίκυρας
Ο «Γυμναστικός Σύλλογος Αντίκυρας» εκπροσωπεί την Αντίκυρα στην πετοσφαίριση συμμετέχοντας στα πρωταθλήματα της ΕΣΠΕΚΕΛ. Ιδρύθηκε επίσημα το 2004, ωστόσο η ιστορία του συλλόγου ξεκινάει το 2002, όποτε και το τμήμα πετοσφαίρισης του Α.Π.Ο. Αντικυρέα Αντίκυρας αποσχίστηκε από τον σύλλογο σαν ανεξάρτητος σύλλογος. Έδρα του Γ.Σ. Αντίκυρας αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Αντίκυρας.
Μζούζου
Η Μζούζου (αγγλικά και Τσιτσέουα: Mzuzu) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Μαλάουι και πρωτεύουσα της Συνοικίας Μζίμπα και της Βόρειας Περιφέρειας. Έχει πληθυσμό 175.345, από τους οποίους περίπου οι 20.000 είναι μαθητές του Πανεπιστημίου Μζούζου. Βρίσκεαι βόρεια-κεντρικά του Μαλάουι, κεντρικά της Βόρειας Περιφέρειας και βορειοανατολικά της Συνοικίας. Στο παρελθόν ονομαζόταν Κανινγκίνα, αλλά άλλαξε σε Μζούζου. Έχει έκταση 48 χλμ.. Βρίσκεται 219 χιλιόμετρα μακρυά από την πρωτεύουσα, Λιλόνγκουε.
Τοποθεσία
Η Μζούζου βρίσκεαι βόρεια-κεντρικά του Μαλάουι, κεντρικά της Βόρειας Περιφέρειας και βορειοανατολικά της Συνοικίας. Βρίσκεται 219 χιλιόμετρα μακρυά από την πρωτεύουσα, Λιλόνγκουε.
Γεωγραφία
Το Δάσος της Βίφυα βρίσκεται στα νότια της πόλης και είναι το μεγαλύυτερο αφρικανικό δάσος που φτιάχτηκε από άνθρωπο. Το Βουνό Βίφυα, που βρίσκεται στην Μζούζου, είναι 1.254 μέτρα ψηλό και βρίσκεται στο βόρειο τέλος του Οροπεδίου Βίφυα. Έχει συνολική έκταση 48 χιλιόμετρα.
Κλιμα
Ο καιρός στη Μζούζου είναι ψυχρός το χειμώνα.
Δημογραφία
Η Μζούζου, σύμφωνα με την απογραφή του 2008, είχε πληθυσμό 175.345, από τους οποίους περίπου οι 20.000 είναι μαθητές του Πανεπιστημίου Μζούζου. Το 1987 είχε 44.217 κατοίκους και το 1998 87.030.
Ιστορία
Η πόλη αναπτύχθηκε το 1947 και το 1985 φτιάχτηκε ένα άγαλμα. Η Μζούζου στο παρελθόν ήταν γνωστή ως Κανινγκίνα (Kaningina).
Οικονομία
Εκεί παράγονται καφές, ξύλα, φρούτα, γάλα και μέλι.
Γεωπονία
Σημαντική επίσης είναι και η γεωπονία. Η Μζούζου βρίσκεται στο κέντρο μιας γεωπονικής περιοχής και η περιοχή που περιβάλλει την πόλη έχει μεγάλη καλλιέργεια τσαγιού, λάστιχου και καφέ.
Άποψη της Πόλης
Στη Μζούζου υπάρχουν πολλές μικρές με μεσαίες επιχειρήσεις. Υπάρχουν internet-cafe, και άλλα καταστήματα. Ξεχωριστές είναι οι εταιρείες Καφέ και η εταιρεία Περιορισμένων Παραγωγών Κένταμ και η "ΒόρειαΖωή". Η Μζούζου έχει δύο κύριες αγορές. Γνωστότερη είναι η Τάιφα, που πουλάει φρούτα, ρούχα, παπούτσια, κινητά, κ.τ.λ. Υπάρχει, επίσης, και ένα ξενοδοχείο που λέγεται Ξενοδοχείο Μζούζου και προσελκύει πολλούς τουρίστες.
250px|right
Τουρισμός
Η Μζούζου φιλοξενεί πολλούς τουρίστες χάρη στις αμμώδης παραλίες της Λίμνης Μαλάουι και δραστηριότητες νερού. Το Εθνικό Πάρκο της Νίκα, το μεγαλύτερο στο Μαλάουι, εξυπηρετεί στην πεζοπορία, στην ποδηλασία σε βουνά, στην ιππασία, καθώς και σε εκδρομές 4x4. Υπάρχει και το Ξενοδοχείο Μζούζου που προσελκύει πολλούς τουρίστες.
Μεταφορές
Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Μζούζου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μαλάουι
Κάρλος Πιντάδο
Ο Κάρλος Πιντάδο (Carlos Pintado, 1974) είναι βραβευμένος Κουβανός ποιητής και συγγραφέας, που μετανάστευσε στις Η.Π.Α. στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Το βιβλίο του Autorretrato en azul κέρδισε στην Ισπανία το Διεθνές Βραβείο Ποίησης Σεν Ζορντί (Sant Jordi) ανάμεσα σε 526 έργα από όλο τον κόσμο. Ένα άλλο του βιβλίο, το El azar y los tesoros επιλέχτηκε το 2008 ως ένα από τα δώδεκα έργα που συμμετείχαν στον τελικό για το Βραβείο Αδωνάις (Adonais) της Ισπανίας. Ο Κάρλος Πιντάδο είναι ακόμα ο συγγραφέας των El diablo en el Cuerpo, και La rosa de Coleridge.
Την ποιητική του συλλογή "Rimas Tropicales" παρουσίασε για πρώτη φορά παγκοσμίως στο Σαν Φρανσίσκο τον Ιούνιο του 2011 η χορωδία The San Francisco Girls Chorus, μια από τις πιο αξιόλογες χορωδίες, που κέρδισε πέντε φορές το βραβείο Γκράμμυ (Grammy) και τραγούδησε στην τελετή ορκωμοσίας του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα το 2009 στον Λευκό Οίκο.
Άλλα ποιήματα, διηγήματα και άρθρα του Κάρλος Πιντάδο έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, τα Γερμανικά, τα Τουρκικά, τα Ιταλικά και τα Γαλλικά, και εκδόθηκαν σε πολλά περιοδικά και συλλογές, όπως: Ante el espejo (Μαδρίτη, 2008), Adiós (Mαδρίτη, 2006) Aldabonazo en Trocadero 162 ( Eκδ. Aduana Vieja, Mαδρίτη, 2008), Una voz en el abismo (Περού, 2007), Colección de poesía Editorial Ego group, Inc, Miami), Antología de la poesía cubana del exilio (Aduana Vieja, Ισπανία, 2011), καθώς και λογοτεχνικά περιοδικά, όπως:  Blancomóvil, Enfocarte, 13trenes, Decir del Agua, La HabanaElegante, Baquiana,  Linenmagazine, Artelibertino, La Zorra y el Cuervo, Zafra Lit, Linen magazine, Revista Encuentro και Revista Parteaguas, για να αναφέρουμε ενδεικτικά μόνο μερικά από την Ισπανία, την Τουρκία, το Μεξικό, τη Γερμανία, την Αργεντινή, την Κούβα και τις Η.Π.Α.
Στην Ελλάδα δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα κανένα βιβλίο του.
Συνεργασίες με άλλους καλλιτέχνες
Οι Rimas Tropicales του Κάρλος Πιντάδο έγιναν μουσική σύνθεση από την Tania Leon, μια από τις πιο αξιόλογες και αναγνωρισμένες συνθέτριες της σημερινής κλασικής και σύγχρονης μουσικής σκηνής στον κόσμο, η οποία έχει επίσης συνεργαστεί με τους Νομπελίστες  Wole Soyinka (Νόμπελ, 1986), και Derek Walcott (Νόμπελ, 1992), καθώς και τους βραβευμένους με Πούλιτζερ ποιητές John Ashbery (Πούλιτζερ, 1976), Rita Dove (Πούλιτζερ, 1987), και Margaret Atwood ( Βραβείο Booker, 2000  και  Βραβείο για τη λογοτεχνία Príncipe de Asturias, 2008).
Τα “Είδωλα του Ονείρου” (“Ídolos del sueño”) του Κάρλος Πιντάδο έγιναν μουσική σύνθεση για σοπράνο, κλαρινέτο, βιολί, τσέλλο και πιάνο από την συνθέτρια ILEANA PEREZ VELÁZQUEZ, και παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο Kaufman Center της Νέας Υόρκης από το διεθνούς φήμης μουσικό σχήμα  της Νέας Υόρκης CONTINUUM.
Ο Πιντάδο συνεργάστηκε επίσης με τους γνωστούς Κουβανούς μουσικούς Gema και Pavel, με τον ηθοποιό και γλύπτη Michel Hernandez στο έργο “Η Ανακάλυψη των Αισθήσεων” ('The Invention of the senses"), και με το Free Soul Dance Company υπό τη διεύθυνση της χορογράφου Belma Suazo και του διεθνούς ηθοποιού Francisco Gattorno.
Ο Κάρλος Πιντάδο συνέβαλε στη συγγραφή του βιβλίου: “Η εμπειρία της εξορίας: ένα ταξίδι προς την ελευθερία” (The exile experience: a journey to freedom), μια πρωτότυπη ιδέα του Κουβανο-Αμερικανού μουσικού παραγωγού Emilio Estefan.
Ο Πιντάδο έχει προσκληθεί να συμμετάσχει μαζί με σημαντικούς μουσικούς και καλλιτέχνες από τις Η.Π.Α. στη Νύχτα Δίχως `Υπνο (Sleepless night), μια νύχτα ολόκληρη αφιερωμένη στην Τέχνη. Είναι, επίσης, ο εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού La Zorra y El Cuervo.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κουβανοί ποιητές Κατηγορία:Κουβανοί συγγραφείς
Εθνόσημο της Λιθουανίας
thumb|right|220px|Εθνόσημο της Λιθουανίας (1991) Το εθνόσημο της Λιθουανίας ονομάζεται Βύτις (Vytis, σημαίνει «ο Ιππότης») ή Ράιτελις (Raitelis, «Καβαλάρης»). Αποτελεί ένα από τα παλαιότερα εθνόσημα στην Ευρώπη. Με το άρθρο 15 του Λιθουανικού Συντάγματος, το οποίο εγκρίθηκε με δημοψήφισμα το 1992, ορίζεται ρητά ότι «το Εθνόσημο του Κράτους πρέπει να είναι ένας άσπρος Ιππότης σε κόκκινο φόντο».
Ο σύγχρονος θυρεός καθιερώθηκε το 1991 και δείχνει έναν καβαλάρη σε άλογο, ο οποίος βρίσκεται σε ερυθρό φόντο. Ο Ιππότης κρατάει στο δεξί του χέρι ένα σπαθί, πάνω από το κεφάλι του. Από τον αριστερό ώμο του ιππέα κρέμεται μια ασπίδα που έχει πάνω της έναν διπλό σταυρό, χρώματος χρυσού. Το χρυσό είναι το χρώμα που επικρατεί σε όλα τα υπόλοιπα στοιχεία, όπως στα πέταλα, στα ηνία κλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Λιθουανίας Λιθουανία
Μοσέ Σαφντί
Ο Μοσέ Σαφντί (Moshe Safdie) γεννήθηκε στη Χάιφα, Ισραήλ, το 1938. Φοίτησε σε σχολείο στο Ισραήλ κατά τη διάρκεια των ετών διαμόρφωσης του κράτους, μετακόμισε στον Καναδά με την οικογένειά του ως έφηβος, και τελικά αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο McGill το 1961 με πτυχίο στην αρχιτεκτονική. Το 1959, παντρεύτηκε τη Nina Nusynowicz με την οποία έχει ένα γιο και μία κόρη, ενώ το 1981, παντρεύτηκε τη φωτογράφο Michal Ronnen, με την οποία απέκτησε δύο κόρες.
Εργογραφία
Αφού εργάστηκε στο πλευρό του Louis I. Kahn στη Φιλαδέλφεια, επέστρεψε στο Μόντρεαλ, αναλαμβάνοντας την επίβλεψη του ρυθμιστικού σχεδίου για τη Διεθνή και Παγκόσμια Έκθεση του 1967 (Expo 67) όπου έγινε επίσης η προσαρμογή της πτυχιακής του εργασίας Habitat '67 ως  κυρίαρχο στοιχείο της έκθεσης. To Habitat, το οποίο άνοιξε το 1967, σύντομα έγινε ένα από τα πρότυπα διαρκείας του 20ού αιώνα που εκφράζει την ουτοπική αστική ζωή, για το οποίο και του απονεμήθηκε το 1967 το βραβείο Construction Man of the Year από το Engineering News Record και το Massey Medal for Architecture στον Καναδά. Το 1970 ο Safdie ίδρυσε ένα υποκατάστημα του γραφείου του στην Ιερουσαλήμ, όπου άρχισε μια έντονη ενασχόληση με την ανοικοδόμησή της. Ήταν υπεύθυνος για μεγάλα τμήματα της αποκατάστασης της Παλιάς Πόλης και την ανοικοδόμηση του νέου κέντρου, που συνδέει την Παλαιά και Νέα πόλη. Με τα χρόνια, η συμμετοχή του επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει: τη νέα πόλη του Modi'in, το νέο Γιαντ Βασέμ Μουσείο του Ολοκαυτώματος, το Rabin Memorial Center, και το Εθνικό (Ben Gurion) Αεροδρόμιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Safdie επίσης ενεπλάκη στον αναπτυσσόμενο κόσμο, δουλεύοντας στη Σενεγάλη, το Ιράν, τη Σιγκαπούρη, και την καναδική Αρκτική.
Το 1978, μετά τη διδασκαλία στα Yale, McGill, και Ben Gurion Πανεπιστήμια, ο Safdie μετέφερε την κατοικία του και την κύρια έδρα του στη Βοστώνη και έγινε διευθυντής του Προγράμματος Αστικού Σχεδιασμού και καθηγητής (Ian Woodner) της Αρχιτεκτονικής και Αστικού Σχεδιασμού στο Χάρβαρντ. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν ήταν υπεύθυνος για το σχεδιασμό των έξι από τα κυριότερα δημόσια ιδρύματα στον Καναδά, συμπεριλαμβανομένου του Museum of Civilization στο Κεμπέκ, την Εθνική Πινακοθήκη του Καναδά και τη Δημόσια Βιβλιοθήκη του Βανκούβερ – με όλα, πλην ενός από τα έξι έργα, να έχουν κερδίσει σε διεθνείς και εθνικούς διαγωνισμούς.
Από τότε, ο Safdie έχει βραβευτεί για πολλές μεγάλες προμήθειες στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, το Ισραήλ και την Ασία. Αυτές περιλαμβάνουν διάφορα μουσεία, όπως το Telfair Museum of Art στη Σαβάννα (Τζώρτζια), το Μουσείο Peabody Essex στο Σάλεμ (Μασαχουσέτη), το Πολιτιστικό Κέντρο Skirball στο Λος Άντζελες (Καλιφόρνια), και το Crystal Bridges Museum of American Art στο Bentonville (Αρκάνσας). Ακόμα, για εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις όπως το Eleanor Roosevelt College στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο, δημόσια κτίρια, όπως το Springfield, Ομοσπονδιακό Δικαστικό Μέγαρο της Μασαχουσέτης και το Ινστιτούτο Ειρήνης των Ηνωμένων Πολιτειών με έδρα στην Ουάσιγκτον, DC, κέντρα τέχνης, όπως το Kaufmann Center for the Performing Arts στο Κάνσας Σίτι (Μιζούρι) και τη δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Salt Lake City. Εκτός από τα μεγάλα έργα πολεοδομίας, το έργο του Safdie περιλαμβάνει δύο αεροδρόμια: το Lester B. Pearson International Airport στο Τορόντο (σε κοινοπραξία με τους Adamson Associates και Skidmore, Owings & Merrill), και το Διεθνές Αεροδρόμιο Ben Gurion στο Ισραήλ.
Έργα
Τα έργα του Moshe Safdie είναι γνωστά για τις εντυπωσιακές καμπύλες τους, τις συστοιχίες γεωμετρικών σχημάτων, τη χρήση παραθύρων, και την καίρια τοποθέτηση των υπαιθρίων και των χώρων πρασίνου. Οι γραφές και τα σχέδια του τονίζουν την ανάγκη για τη δημιουργία χώρων ζωτικής σημασίας, με νόημα και χωρίς αποκλεισμούς που ενισχύουν τη συλλογικότητα, με ιδιαίτερη προσοχή στην ουσία ενός συγκεκριμένου τόπου, της γεωγραφίας και του πολιτισμού. Αυτοπεριγράφεται μοντερνιστής.
Κατασκευασμένα:
Ήταν το έργο με το οποίο ο Moshe Safdie ανακαλύφθηκε. Το Habitat 67 έγινε  ένα θεματικό περίπτερο στην Expo 67 όπου εισέβαλαν χιλιάδες επισκέπτες που ήρθαν από όλο τον κόσμο θαυμαζοντάς το, ενώ στην κορυφή του υπήρξε η προσωρινή κατοικία πολλών αξιωματούχων που περνούσαν από το Μόντρεαλ. Αυτό το συγκρότημα κατοικιών έγινε όχι μόνο κύρια κατοικία για 158 singles, ζευγάρια και οικογένειες, αλλά και μια πραγματική κοινότητα της οποίας το στυλ και η ποιότητα της ζωής είναι αξιοζήλευτη σε όλο τον Καναδά. 354 κύβοι από ένα υπέροχο γκρι-μπεζ χρώμα έχουν δημιουργηθεί ο ένας πάνω στον άλλο σε ποικίλους συνδυασμούς για να σχηματίσουν 158 κατοικίες που βρίσκονται μεταξύ ουρανού και γης, μεταξύ της πόλης και του ποταμού, μεταξύ πρασίνου και φωτός. Οι κατοικίες συνδέονται μεταξύ τους μέσω ανελκυστήρων και πεζοδρομίων σε διάφορα επίπεδα που δίνουν πρόσβαση στις κατοικίες. Μια επαναστατική ιδέα αστικών κατοικιών, το Habitat '67 τροποποιεί την κατοικία της οικογένειας ως μονάδα ώστε να μπορεί να υπάρχει συνοπτικά και αβίαστα στο περιβάλλον υψηλής πυκνότητας της πόλης. Το Habitat 67 λάμπει ακόμα, περισσότερο από 35 χρόνια μετά τη δημιουργία του. Ο Moshe Safdie συνεχίζει να δίνει τις συμβουλές του για τα έργα ανακαίνισης των κατοίκων, προκειμένου να διατηρηθεί η αρχιτεκτονική ακεραιότητα, η ασφάλεια και η αρμονία του συγκροτήματος.
Το σχέδιο του Safdie κέρδισε σε περιορισμένο ανταγωνισμό το 1983 και αναπτύχθηκε σε συνεργασία με τον Parkin. Το βασικό σχήματος L σχέδιο του κτιρίου έχει κατά μήκος της πλευράς εισόδου του μια προστιθέμενη από γυαλί και τσιμέντο κιονοστοιχία. Αυτή ενώνει τελετουργικά το εν μέρει κλειστό περίπτερο εισόδου με το κύριο κομβικό σημείο της όλης ανάπτυξης, τη Μεγάλη Αίθουσα. Από αυτό το τεράστιο, κρύσταλλινο, πολυεπίπεδο περίπτερο, ‘δρόμοι’ αναπτύσσονται γύρω από ένα συμμετρικό φυτό προς τις διάφορες δημόσιες γκαλερί, καθεμία από τις οποίες έχει μια αναγνωρίσιμη είσοδο. Οι γκαλερί έχουν μια ωραία αίσθηση της ενότητας, είναι γενικά καλά φωτισμένες και έχουν μια αξιοζήλευτη ευρυχωρία σε σύγκριση με μερικές πιο πρόσφατα σχεδιασμένες Ευρωπαϊκή γκαλερί.
Υπό κατασκευή:
ΒΙΒΛΙΑ
Εκτός από τα πολυάριθμα άρθρα στη θεωρία και άσκηση της αρχιτεκτονικής ο Safdie έχει γράψει και αρκετά βιβλία όπως : Housing in North America. Montreal: McGill University School of Architecture, 1960. A Study of Thomas Stent. Montreal: 1960.
Βραβεία
Το 2019 του απονεμήθηκε το Βραβείο Βολφ στις Τέχνες.
Άλλα έγγραφα - βιβλία για τον Μοσέ Σαφντί
Catalogue for the Negev Dinner in honour of Moshe Safdie,and in recognition of his creativity. An exhibition catalogue which includes Moshe Safdie's museum projects and presents some perspectives on his design philosophy. The exhibition was held at the Genia Schreiber University Art Gallery, Tel Aviv University. Turner's interview with Safdie shortly after the opening of the National Gallery of Canada
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες Κατηγορία:Καναδοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Εβραίοι αρχιτέκτονες
Δήμος Αρναίας
Ο Δήμος Αρναίας ήταν ένας Καποδιστριακός Δήμος του νομού Χαλκιδικής. Περιλάμβανε στα διοικητικά όριά του τα Δημοτικά Διαμερίσματα: Αρναίας, Παλαιοχωρίου, Στανού, Βαρβάρας, Νεοχωρίου. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο δήμο Αριστοτέλη.
Αρναία
Πρωτεύουσα του ομώνυμου Δήμου, είναι ένα από τα γραφικότερα χωριά της Βόρειας Χαλκιδικής και έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως Ιερισσού Αγίου Όρους και Αδραμερίου. Βρίσκεται κτισμένη σε υψόμετρο 600 μέτρων, στους πρόποδες του πυκνόφυτου ορεινού όγκου του όρους Χολομώντα, έχοντας μπροστά της προς τα Βορειοανατολικά μια κοιλάδα με καταπράσινα λειβάδια και απέναντι τα δάση του βουνού Δρεβενίκος.
Παλαιοχώρι
Αποτελεί συγκοινωνιακό και οδικό κόμβο και συνδέει οδικά τη βόρεια με τη νότια Χαλκιδική. Παλαιότερα αποτελούσε έναν από τους πιό κομβικούς οικισμούς της Αρχαίας Μακεδονίας. Το Φοινικικό εμπόριο άνθησε κατά τα τέλη του 5 αι. π.Χ. Η γεωμορφολογία του εδάφους παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία μορφών και χρωμάτων, λόγω των διαφορετικών τύπων βλάστησης. Υπάρχουν πυκνά δάση δρυός, οξιάς, φλαμουριάς και καστανιάς και γι' αυτό η περιοχή χαρακτηρίζεται ως «τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους», όπου οι ανθρώπινες παρεμβάσεις είναι ελάχιστες και αφανείς. Κατόπιν μελετών έχει αποδειχθεί ότι φυτρώνουν πέντε μοναδικά φυτά στην Ελλάδα. Είναι το χωριό που έζησε ο "Αλέξης Ζορμπάς " του Ν. Καζαντζάκη και επισκεφτηκε ο Philipe Chirnanana. Αξίζει να επισκεφθείτε το «Κάστρο Νέπωσι» κτισμένο κατά την Παλαιοχριστιανική - Μεσοβυζαντινή εποχή, μια περιοχή ελάχιστα γνωστή. Ακόμη ιδιαίτερης ιστορικής και θρησκευτικής σημασίας είναι ο ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών. Εκεί υπάρχει η θαυματουργή εικόνα του Ταξιάρχη Μιχαήλ (16ος αιώνας)και η ιερή εικόνα της Παναγίας της Γοργοεπηκόου. Το Πάσχα γιορτάζεται με μεγάλη λαμπρότητα και με έντονα παραδοσιακό τρόπο (Του Χαλκού τ΄Αλώνι).Με γλέντια, με δημοτικούς χορούς και τραγούδια, με ειδικές εκδηλώσεις και πατροπαράδοτα έθιμα, με κατσίκακια στις σούβλες, κοκορέτσια, κοντοσούβλια και την παραδοσιακή "πατσφαρομακαροναδα".
Στανός
Ο τόπος όπου θα βρει κανείς καλούς παραδοσιακούς κτίστες, που κάνουν τη δουλειά τους με μεράκι και σεβασμό στην παράδοση. Το χωριό με τις παραδοσιακές ταβέρνες αλλά και τα καταλύματα, για όποιον μετά το καλό φαγητό δεν έχει διάθεση για μετακινήσεις. Είναι ακόμη μέσα στις πρώτες περιοχές με τις περισσότερες πολύτεκνες οικογένειες. ΄Πατρίδα της Αγίας Χάϊδως.
Σπιτάλι Λεμεσού
Τοποθεσία
Το Σπιτάλι βρίσκεται 10 χιλιόμετρα βόρεια της Λεμεσού. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 290 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει στα νότια με την Παλώδια, στα δυτικά με την Παραμύθα, στα βόρεια με την Αψιού και στα ανατολικά με τη Φασούλα.
Ονομασία
Η προέλευση της ονομασίας του χωριού συγκέντρωσε ετυμολογικά ποικίλες ερμηνείες:
Ιστορία
Στο Σπιτάλι έχουν ανακαλυφθεί πολλοί τάφοι της ρωμαϊκής εποχής, γεγονός που υποδηλώνει την ύπαρξη του πληθυσμού από αυτήν την περίοδο.
Τον 20ο αιώνα, στο Σπιτάλι υπήρχε σημαντικός υποσταθμός του εναέριου σιδηρόδρομου που άρχιζε από τον Αμίαντο και κατέληγε στη Λεμεσό. Με το σιδηρόδρομο μεταφερόταν ο αμίαντος από τα μεταλλεία του Αμιάντου, ώστε να μεταφερθούν σε άλλες χώρες. Ο σταθμός σταμάτησε να λειτουργεί το 1988 όταν έκλεισε το μεταλλείο.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού παρουσιάζει αρκετές αυξομειώσεις. Στην τελευταία απογραφή παρουσιάζει σημαντική αύξηση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Σπιταλίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Δήμος Αρναίας
Δημοτικά Διαμερίσματα
Ο δήμος Αρναίας είχε (πραγματικό) πληθυσμό 6.183 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν 5 συνολικά Δημοτικά Διαμερίσματα:
Σπιτάλι Λεμεσού
Διάφορα
Το Σπιτάλι είναι αδελφοποιημένο με το Σπιτάλι Μεσσηνίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Δήμος Αρναίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Χαλκιδικής Κατηγορία:Δήμος Αρναίας
Γερμανικά κέρματα ευρώ
Το ευρώ (EUR ή €) είναι το κοινό νόμισμα 19 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία αποτελούν την Ευρωζώνη, μεταξύ των οποίων είναι και η Γερμανία. Τα κέρματα έχουν μια κοινή όψη και για τις 19 χώρες και μια εθνική όψη που περιλαμβάνει ένα σχέδιο επιλεγμένο από το κράτος-μέλος για λογαριασμό του οποίου γίνεται η κοπή.
Το ευρώ αντικατέστησε το γερμανικό μάρκο το 1999 (σε φυσική μορφή το 2002). Τα γερμανικά κέρματα ευρώ απεικονίζουν τρία διαφορετικά σχέδια σε καθεμιά από τις τρεις σειρές νομισμάτων. Τα κέρματα των € 0,01, € 0,02, € 0,05 σχεδιάστηκαν από τον Rolf Lederbogen, των € 0,10, € 0,20 και € 0,50 από τον Reinhart Heinsdorff και αυτά του ενός και δύο ευρώ από τον Heinz Hoyer και την Sneschana Russewa-Hoyer. Όλα τα κέρματα φέρουν επίσης το έτος κοπής και τα 12 αστέρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τέλος, στα γερμανικά κέρματα υπάρχει και ένα μικρό γράμμα που αντιστοιχεί στο νομισμοτοκοπείο στο οποίο έχουν κοπεί. Τα γράμματα αυτά είναι:
Αναμνηστικά κέρματα ευρώ
Η Γερμανία αποφάσισε, ξεκινώντας από το 2006, να εκδώσει μια σειρά 16 αναμνηστικών κερμάτων των δύο ευρώ, ένα για κάθε Bundesland (ομόσπονδο κρατίδιό της). Τα κέρματα θα απεικονίζουν εκείνο το ομόσπονδο κρατίδιο, το οποίο την αντίστοιχη χρονιά θα προεδρεύει του Bundesrat (Άνω Βουλή).
Για περισσότερες πληροφορίες για τα αναμνηστικά κέρματα των δύο ευρώ, δείτε το άρθρο αναμνηστικά κέρματα ευρώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κέρματα ευρώ ανά χώρα έκδοσης Κερματα ευρώ
Διεθνής Ένωση Κέντρων Μουσικής Πληροφόρησης
Η Διεθνής Ένωση Μουσικών Κέντρων Πληροφόρησης (αγγλ.International Association of Music Information Centres - IAMIC) ιδρύθηκε το 1958 στις Βρυξέλλες αποσκοπώντας στην προώθηση της σύγχρονης μουσικής.
Ιστορία
Η IAMIC αρχικά ήταν γνωστή ως μια ομάδα «Αντιπροσώπων του Εθνικού Κέντρου Μουσικής» («National Music Centre Representatives»), τα μέλη της οποίας το 1962 αποτέλεσαν παράρτημα της Διεθνούς Ένωσης Μουσικών Βιβλιοθηκών (International Association of Music Libraries - IAML). Η αυξανόμενη συμμετοχή στην ομάδα των αντιπροσώπων σε συνδυασμό με την ενεργή δράση της οδήγησαν στο σχηματισμό της Διεθνούς Ένωσης Μουσικών Κέντρων Πληροφόρησης (IAMIC) και στη λήξη της συνεργασίας με την IAML το 1991.
Σκοπός
Η IAMIC στοχεύει στην προώθηση και την τεκμηρίωση όλων των ειδών της σύγχρονης μουσικής και στη διασφάλιση καθολικής προσβασιμότητας στο υπάρχον υλικό και τις παρεχόμενες υπηρεσίες. Συγκεκριμένα, μέσα από το πλαίσιο των δραστηριοτήτων της IAMIC και σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην επίσημη ιστοσελίδα της, η ένωση επιδιώκει:
Μέλη
Το σύνολο των μελών της IAMIC αποτελείται από οργανισμούς οι οποίοι κατέχουν ενεργό ρόλο στο μουσικό χώρο της περιοχής ή της χώρας τους. Κάθε οργανισμός εστιάζει στη μουσική του τόπου του και οι οργανισμοί στο σύνολό τους καλύπτουν όλα τα είδη μουσικής του κόσμου. Τα μέλη της IAMIC διακρίνονται στις εξής κατηγορίες :
Δράση
Η IAMIC μέσα από τη διοργάνωση εκπαιδευτικών προγραμμάτων, την καθοδήγηση και την επαγγελματική υποστήριξη που παρέχει στα μέλη της συμβάλλει στη συνεχή ενημέρωση τους για αναδυόμενα θέματα του χώρου, διευκολύνει την επαγγελματική τους εξέλιξη, καθώς και την ενίσχυση του έργου τους. Παράλληλα, ενθαρρύνει την ανάπτυξη συνεργατικών σχέσεων μεταξύ των μελών της και επιδιώκει τη διάδοση της μουσικής πληροφόρησης σε παγκόσμια εμβέλεια και τη διασφάλιση της προσβασιμότητας σε αυτή. Η IAMIC χρηματοδοτείται από το Πολιτιστικό Πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Culture Programme of the EU), από τις συνδρομές των μελών της και από τη Φλαμανδική Κυβέρνηση. Σε συνεργασία με κάποιο από τα μέλη της διοργανώνει το ετήσιο συνέδριο (IAMIC Annual Conference), όπου προβάλλονται και συζητούνται θέματα και εξελίξεις που αφορούν στο μουσικό χώρο. Επιπρόσθετα, έχει αναπτύξει και διατηρεί συνεργατικές σχέσεις με συναφείς διεθνείς οργανισμούς, οι οποίες της επιτρέπουν να παρέχει πλήρη ενημέρωση σχετική με το σύγχρονο μουσικό κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
Μιγκέλ Μπιανκόνι
Ο Μιγκέλ Μπιανκόνι είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται για τον Λεβαδειακό.
Πλατανιάς
Στις 22 Αυγούστου του 2018 πήγε στην Φούντμπολ Λιγκ για λογαριασμό του Πλατανιά. Βγήκε πρώτος σκόρερ μαζί με τον Χρήστο Ελευθεριάδη της Παναχαϊκής έχοντας βάλει 16 γκολ και 29 ασίστ.
Λαμία
Στις 10 Ιανουαρίου του 2020 πήγε στην Λαμία ως ελεύθερος. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με την φανέλα της Φθιωτικής ομάδας στις 27 Ιανουαρίου του 2020, στην ισόπαλη αναμέτρηση απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης, στο Δ.Α.Κ. Λαμίας. Χωρίς να πείσει τον προπονητή της Λαμίας, Μιχάλη Γρηγορίου, τον Ιανουάριο του 2021 αφήνεται ελεύθερος από την ομάδα της Λαμίας.
Λεβαδειακός
Τον Φεβρουάριο του 2021, υπέγραψε στον Λεβαδειακό ως ελεύθερος, στην προσπάθεια της ομάδας από την Βοιωτία να ξανανέβει στην Α' εθνική κατηγορία.
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Ατλέτικα Πόντε Πρέτα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπονσουσέσο Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μοζί Μιρίμ Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε Ατλέτικο Μπραγκαντίνο Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πλατανιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού
Αναβρυτή Αιτωλοακαρνανίας
Η Αναβρυτή είναι ορεινό χωριό του δήμου Ναυπακτίας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας, σε υψόμετρο 810 μέτρα.
Γεωγραφία - Ονομασία
Η Αναβρυτή είναι κτισμένο στις βορειοανατολικές πλαγιές του Μακρύορους, πάνω στην επαρχιακή οδό Ναυπάκτου - Καταφυγίου - Άνω Χώρας και απέχει 36,5 χλμ. από την Ναύπακτο. Το χωριό βρίσκεται ανάμεσα στα βουνά Μακρύορος, Σύρτα και Μακριά Ράχη. Συνορεύει με τα χωριά Κεντρική, Ασπριά και Καταφύγιο. Το παλαιό της όνομα ήταν Βετοψίστα ή Βελτοψίστα  και μετονομάσθηκε το 1928 σε Αναβρυτή, εξαιτίας των πολλών πηγών (32 πηγές) και νερών που αναβρύζουν στην περιοχή. Παλιότερα λειτουργούσαν 4 μύλοι και σύμφωνα με τη παράδοση, την περίοδο της τουρκοκρατίας και ένας μπαρουτόμυλος. Αρχικά η Αναβρυτή βρισκόταν στη θέση "Παλιοχώρια", τοποθεσία απέναντι από τη σημερινή και σε χαμηλότερο υψόμετρο. Την περίοδο της τουρκοκρατίας, ο περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την αναφέρει, ως Βετοψίστα, στον κατάλογο των χωριών της περιοχής Κραβάρων να κατοικείται από 40 οικογένειες.
Αξιοθέατα
Αξιοθέατα του χωριού είναι η "Δρακότρυπα", ένα φυσικό λαβυρινθώδες σπήλαιο ανάμεσα στην Αναβρυτή και την Ασπριά στην τοποθεσία "Αγλαντίνια" λίγα μέτρα από τον Αντριβιτσιώτικο χείμαρρο. Το σπήλαιο διαρρέεται από ένα υπόγειο ποταμό που σχηματίζει μικρές λίμνες και μέσα του υπάρχουν σταλαγμίτες και σταλακτίτες. Ανακαλύφθηκε το 1969 και έχει εξερευνηθεί έκταση 1.600 τ.μ. σε μήκος διαδρόμων περίπου 550 μέτρων.
Η Αναβρυτή έχει πολλά νεόκτιστα σπίτια κτισμένα από παραδοσιακή πέτρα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η παλιά πέτρινη βρύση του χωριού, ο πέτρινος ενοριακός ναός της Αγίας Παρασκευής, κτισμένος το 1891 με την εικόνα της Αγίας του 1847 καθώς και τα ξωκλήσια: Ζωοδόχος Πηγή, Άϊ Γιώργης, Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός στη θέση Γλας (= Πύργος) και Παναγιά στα Παλιοχώρια. Κοντά στο χωριό βρίσκεται το “Κρι”, ένα μεγάλο δάσος ποικίλης βλάστησης, το "Χάνι της Παπαδιάς" ενώ υπάρχουν αρκετές διαδρομές πεζοπορίας για φυσιολάτρες ή περιπατητές.
Διοικητικά
Ως Βελτοψίστα αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αποδωτίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 το όνομά της διορθώθηκε σε Βετοψίστα και το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάστηκε σε Αναβρυτή. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Αναβρυτής που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 172 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Κράβαρα
Μαρινέλλα για πάντα
Μαρινέλλα για πάντα είναι ο τίτλος ενός προσωπικού άλμπουμ της Μαρινέλλας. Κυκλοφόρησε σε δίσκο βινυλίου 33' στροφών σε Ελλάδα και Κύπρο στις 30 Ιουνίου 1975 από τη δισκογραφική εταιρία PolyGram Records, κάτω από την ετικέτα της Philips Records.
Το 1991, το άλμπουμ επανεκδόθηκε με νέο εξώφυλλο (σε σχεδιασμό του Πέτρου Παράσχη και φωτογραφίες της Αλίντας Μαυρογένη) ενώ το 1996, υπό αυτή τη νέα μορφή, κυκλοφόρησε και σε δίσκο ψηφιακής μορφής (CD) με έξι επιπρόσθετα τραγούδια της Μαρινέλλας που κυκλοφόρησαν από την ίδια δισκογραφική εταιρία.
Αξίζει να σημειωθεί, πως το 1974 κυκλοφόρησε στην Κύπρο ένας ομότιτλος δίσκος 33' στροφών της ερμηνεύτριας, με διαφορετικό περιεχόμενο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία της Μαρινέλλας Κατηγορία:Άλμπουμ του 1975
Avro 557 Ava
Το Avro Type 557 Ava ήταν βρετανικό δικινητήριο διπλάνο τορπιλοπλάνο-βομβαρδιστικό της δεκαετίας του 1920. Αναπτύχθηκε από την Avro για να καλύψει σχετική απαίτηση της RAF αλλά δεν εντάχθηκε σε παραγωγή. Κατασκευάστηκαν μονάχα δύο πρωτότυπα.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Υπουργείο Αεροπορίας εξέδωσε το 1922 την απαίτηση 16/22 που αφορούσε την ανάπτυξη ενός τορπιλοπλάνου-βομβαρδιστικού μακράς ακτίνας δράσης, το οποίο θα επιχειρούσε από αεροδρόμια. Θα έπρεπε να είναι ικανό να μεταφέρει μια τορπίλη των 533 mm ή ισοδύναμο φορτίο βομβών. Οι Blackburn Aircraft και Avro υπέβαλλαν προτάσεις, με την πρώτη να παρουσιάζει το Cubaroo. Ο αρχισχεδιαστής της Avro, Ρόυ Τσάντγουικ (Roy Chadwick), ανέπτυξε αρχικά το μονοκινητήριο Avro 556 το οποίο προωθούνταν από κινητήρα Napier Cub. Το σχέδιο αυτό απορρίφθηκε για χάρη ενός μοντέλου με δύο κινητήρες Rolls-Royce Condor που ονομάστηκε Avro Type 557 Ava. Το Υπουργείο έδωσε παραγγελία για την κατασκευή δύο πρωτοτύπων Ava, το πρώτο εκ των οποίων πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στα μέσα του 1924.
Ήταν ένα αεροσκάφος ξύλινης κατασκευής, με κινητήρες δίχως καλύμματα τοποθετημένους ανάμεσα στις πτέρυγες. Το ουραίο είχε επίσης πτέρωμα διπλάνου, με τριπλά πηδάλια, εκ των οποίων το κεντρικό αφαιρέθηκε αργότερα. Το πιλότος και ο συγκυβερνήτης κάθονταν σε ανοιχτό κόκπιτ, ενώ υπήρχαν τρεις θέσης πολυβόλων: στο ρύγχος, την ράχη και την κοιλιά του αεροσκάφους. Το πολυβόλο στην κοιλιά του αεροσκάφους, που ήταν τοποθετημένο σε ανασυρόμενο κουβούκλιο, το χειρίζονταν ο πλοηγός/βομβαρδιστής. Η τορπίλη των 910 kg -ή εναλλακτικά το φορτίο βομβών- μεταφέρονταν εξωτερικά κάτω από την άτρακτο.
Το Υπουργείο ακύρωσε τελικά τα σχέδια χρήσης της τορπίλης των 533 mm, του κύριου οπλικού συστήματος του Ava, όμως η κατασκευάστρια συνέχισε κανονικά την ολοκλήρωση του δεύτερου πρωτοτύπου. Σε αντίθεση με το αρχικό αεροσκάφος, αυτό ήταν ολομεταλλικής κατασκευής. Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 22 Απριλίου 1927. Επιχειρήθηκε η μετατροπή του Ava για να καλύψει την απαίτηση Β19/27, που αφορούσε την ανάπτυξη βαρέως βομβαρδιστικού, όμως δεν ήταν επιτυχημένη και έτσι το όλο πρόγραμμα τερματίστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Avro Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας
Δήμος Φελλόης
Διοικητική ιστορία
Ο δήμος ιδρύθηκε με βασιλικό διάταγμα στις 20 Απριλίου του 1835 ως δήμος της Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας και Ήλιδος, και είχε έδρα τον οικισμό Σελλιάνα. Κατατάχθηκε στους δήμους Β΄ Τάξεως και το 1844 είχε πληθυσμό 2666 κατοίκους. Περιλάμβανε τους οικισμούς: Σελλιάνα, Σβυρού, Σινεβρόν, Βελλά, Αράχοβα, Περιθώρι, Βεργουβίτσα, καθώς και τη Μονή Αγίων Αποστόλων.
Στις 28/08/1912 ο δήμος καταργήθηκε και στη θέση του δημιουργήθηκαν 7 ανεξάρτητες κοινότητες.
Πηγές
Φ Δ
Δήμος Καμόνι
Ο Δήμος Καμόνι είναι ένας δήμος της Ρουάντα. Ανήκει στην Νότια Επαρχία. Η πρωτεύουσά του είναι η Καμόνι ή Ρουκόμα.
Κοινότητες
Ο Δήμος Καμόνι διαιρείται σε 12 κοινότητες:
Δείτε επίσης
κ Κατηγορία:Νότια Ρουάντα
Ο πατέρας (θεατρικό έργο)
Ο πατέρας (σουηδικά: Fadren) είναι θεατρικό έργο του 1887 του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ, το οποίο αποτελείται από τρεις πράξεις.
Πλοκή
Ο Άντολφ, αξιωματικός του ιππικού, και η σύζυγός του, Λάουρα, έχουν διαφωνία σχετικά με την εκπαίδευση της κόρης τους, Βέρθα. Η Λάουρα θέλει να μένει στο σπίτι και να γίνει καλλιτέχνης, ενώ ο Άντολφ θέλει να μετακομίσει στην πόλη και να σπουδάσει δασκάλα. Ο Άντολφ λέει ότι η απόφασή του είναι τελική και ότι ο νόμος τον υποστηρίζει, επειδή, όπως επισημαίνει, η γυναίκα χάνει τα δικαιώματά της όταν παντρεύεται. Η λογομαχία τους εντείνεται και αγριεύει.
Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Ο Πατέρας"
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ
Βύθιση του Τιτανικού
Το RMS Τιτανικός βυθίστηκε τη νύχτα της 14ης Απριλίου προς το πρωί της 15ης Απριλίου 1912 στον βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, τέσσερις ημέρες μετά την έναρξη του παρθενικού ταξιδιού του από το Σαουθάμπτον με προορισμό τη Νέα Υόρκη. Όντας το μεγαλύτερο υπερωκεάνιο που λειτουργούσε εκείνη την περίοδο, ο Τιτανικός είχε 2.224 επιβαίνοντες όταν προσέκρουσε σε παγόβουνο στις 23:40 (ώρα πλοίου) την Κυριακή, 14 Απριλίου 1912. Η βύθισή του, δύο ώρες και σαράντα λεπτά αργότερα, στις 02:20 (05:18 GMT) τη Δευτέρα 15 Απριλίου κατέληξε στο θάνατο περισσοτέρων από 1.500 ανθρώπων καθιστώντας την μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές καταστροφές εν καιρό ειρήνης στην ιστορία.
Ο Τιτανικός είχε λάβει έξι προειδοποιήσεις για θαλάσσιο πάγο στις 14 Απριλίου, αλλά ταξίδευε σχεδόν με μέγιστη ταχύτητα όταν το πλήρωμά του εντόπισε το παγόβουνο, καθώς εκείνη την εποχή ήταν συνηθισμένο φαινόμενο τα πλοία να αναπτύσσουν μέγιστη ταχύτητα για να ξεπεράσουν γρήγορα την περιοχή με τα παγόβουνα. Αδυνατώντας να στρίψει έγκαιρα, το πλοίο υπέστη ένα πλάγιο χτύπημα που παραμόρφωσε την δεξιά πλευρά του (starboard), και πέντε από τα δεκαέξι διαμερίσματα του εκτέθηκαν στη θάλασσα. Ο Τιτανικός είχε σχεδιαστεί ώστε να μπορεί να παραμένει στην επιφάνεια με τέσσερα από τα μπροστινά διαμερίσματα του πλημμυρισμένα, αλλά όχι με περισσότερα, και το πλήρωμα σύντομα συνειδητοποίησε ότι το πλοίο θα βυθιζόταν.
Όμως, σύμφωνα με την τότε επικρατούσα ναυτική τακτική, το πλοίο ήταν εξοπλισμένο με μακράν λιγότερες σωστικές λέμβους από όσες θα αρκούσαν για όλους (παρότι λίγο περισσότερες από όσες απαιτούσε ο νόμος), και πολλές λέμβοι δεν πληρώθηκαν σε όλη τους την δυνατότητα, λόγω μιας μη συντονισμένης εκκένωσης και ενός φόβου αρκετών επιβατών να επιβιβαστούν σε αυτές.
Το πλοίο βυθίστηκε με πάνω από χίλιους επιβάτες και μέλη του πληρώματος να μην το έχουν ακόμα εγκαταλείψει. Σχεδόν όλοι όσοι πήδηξαν ή έπεσαν στο νερό, πέθαναν από υποθερμία μέσα σε λίγα λεπτά, καθώς λόγω του διπλανού παγόβουνου η θερμοκρασία του νερού ήταν πιθανότατα στους −2 °C. Το πλοίο RMS Carpathia έφτασε στο σημείο μιάμιση ώρα μετά τη βύθιση και έσωσε τους τελευταίους επιζώντες που βρίσκονταν στις σωστικές λέμβους μέχρι τις 09:15 στις 15 Απριλίου, σχεδόν 24 ώρες αφότου το πλήρωμα του Τιτανικού είχε λάβει τις πρώτες προειδοποιήσεις για θαλάσσιο πάγο. Η καταστροφή προκάλεσε γενικευμένη δημόσια κατακραυγή για την έλλειψη σωστικών λέμβων, τους χαλαρούς κανόνες ασφάλειας, και την άνιση μεταχείριση των διαφορετικών Θέσεων στις οποίες ανήκαν οι επιβάτες που επέβαιναν στο πλοίο. Οι έρευνες που έγιναν στον απόηχο της καταστροφής επέφεραν σαρωτικές αλλαγές στους κανόνες ναυσιπλοΐας. Αυτό οδήγησε στην δημιουργία το 1914 της Σύμβασης SOLAS (Σύμβαση Ασφάλειας Ζωής στη Θάλασσα), η οποία ακόμα διέπει την ναυτική ασφάλεια σήμερα.
Υπόβαθρο
Την στιγμή εισόδου του σε υπηρεσία στις 2 Απριλίου 1912, το Πλοίο του Βασιλικού Ταχυδρομείου (Royal Mail Ship, συντόμευση:RMS) Τιτανικός ήταν το δεύτερο από τα τρία αδελφά υπερωκεάνεια κλάσης Ολύμπικ, και ήταν το μεγαλύτερο πλοίο στον κόσμο. Μαζί με το αδελφικό του, το RMS Olympic, είχαν σχεδόν το 150% της χωρητικότητας σε κόρους των πλοίων της Cunard Λουζιτάνια και Μαυριτανία, που ήταν οι προηγούμενοι κάτοχοι του ρεκόρ, και ήταν κατά 30 μέτρα μακρύτερα. Ο Τιτανικός είχε δυνατότητα μεταφοράς 3.547 ατόμων με ταχύτητα και άνεση, και είχε κατασκευαστεί σε μια μέχρι τότε κλίμακα χωρίς προηγούμενο. Οι παλινδρομικές μηχανές του ήταν οι μεγαλύτερες που είχαν κατασκευαστεί ποτέ, φτάνοντας τα 12 μέτρα σε ύψος και με κυλίνδρους διαμέτρου 2,7 μέτρα που απαιτούσαν την καύση 610 τόννων άνθρακα ημερησίως.
thumb|Ο Τιτανικός κατά τις [[θαλάσσια δοκιμή|θαλάσσιες δοκιμές του, 2 Απριλίου 1912]] Η δυνατότητα στέγασης επιβατών του λεγόταν ότι ήταν "ασύγκριτης έκτασης και μεγαλοπρέπειας". Η στέγαση της Πρώτης Θέσης περιελάμβανε την πιο ακριβή θαλάσσια περιουσία εν πλω που είχε υπάρξει, με σουίτες η διαμονή στις οποίες κόστιζε 4,350 δολάρια ΗΠΑ (με βάση τον πληθωρισμό που μεσολάβησε είναι $106.310 δολάρια με τη σημερινή ισοτιμία) για ένα ταξίδι μίας διαδρομής. Ακόμη και η Τρίτη Θέση ήταν ασυνήθιστα άνετη για τα τότε δεδομένα και παρείχε άφθονες ποσότητες καλού φαγητού, προσφέροντας στους επιβάτες της, καλύτερες συνθήκες από αυτές που πολλοί τους είχαν βιώσει στα σπίτια τους.
Το παρθενικό ταξίδι του Τιτανικού άρχισε λίγο μετά το μεσημέρι στις 10 Απριλίου 1912 όταν άφησε το Σαουθάμπτον για το πρώτο σκέλος τους ταξιδιού προς τη Νέα Υόρκη. Λίγες ώρες μετά έφτασε στο Χερβούργο στη Γαλλία, μια απόσταση 80 ναυτικών μιλίων (148 χλμ.· 92 μίλια), όπου ανέβηκαν επιβάτες. Το επόμενο λιμάνι ήταν το Κουίνσταουν (σημερινό Κοβ) στην Ιρλανδία, όπου έφτασε περίπου το μεσημέρι της 11ης Απριλίου. Αναχώρησε το απόγευμα αφότου πήρε περισσότερους επιβάτες και εξοπλισμό.
Κατά τη στιγμή που αναχώρησε προς δυτικά κατά πλάτος του Ατλαντικού μετέφερε 892 μέλη πληρώματος και 1.320 επιβάτες. Αυτό αντιστοιχούσε μόνο στο μισό της πλήρους χωρητικότητας επιβατών του, που έφτανε τις 2.435, καθώς ήταν εποχή χαμηλής κίνησης και η μεταφορά με πλοίο από το Ηνωμένο Βασίλειο είχαν επηρεαστεί από μια απεργία μεταλλωρύχων. Οι επιβάτες του ήταν μια διατομή της Εδουαρδιανής κοινωνίας, από εκατομμυριούχοι όπως ο Τζον Τζέικομπ Άστορ και ο Μπέντζαμιν Γκούγκενχαϊμ, μέχρι φτωχοί μετανάστες από χώρες όπως η Αρμενία, η Ιρλανδία, η Ιταλία, η Σουηδία, η Συρία και η Ρωσία που αναζητούσαν μια νέα ζωή στην Αμερική.
thumb|350px|Η πορεία του παρθενικού ταξιδιού του Τιτανικού από το [[Σαουθάμπτον μέχρι τη Νέα Υόρκη με το σημείο που βυθίστηκε (σημειωμένο με χρυσό/κίτρινο)]] Το πλοίο ήταν υπό τις διαταγές του 62χρονου Πλοιάρχου Έντουαρντ Τζον Σμιθ, του αρχαιότερου των πλοιάρχων της White Star Line. Είχε εμπειρία τεσσάρων δεκαετιών σε ταξίδια και ήταν πρωτύτερα πλοίαρχος του RMS Ολύμπικ, από τον οποίο μετατέθηκε στην διοίκηση του Τιτανικού. Το μεγαλύτερο συντριπτικά μέρος του πληρώματος που ήταν υπό τις διαταγές του δεν ήταν εκπαιδευμένοι ναυτικοί, αλλά ήταν είτε μηχανικοί, πυροσβέστες ή αποθηκάριοι, υπεύθυνοι για την φροντίδα των μηχανών· ή καμαρότοι και προσωπικό της κουζίνας, υπεύθυνοι για τους επιβάτες. Οι 6 watch officers και οι 39 able-bodied seamen constituted only around 5 τοις εκατό του πληρώματος, και οι περισσότεροι από αυτούς είχαν ληφθεί από το Σαουθάμπτον οπότε δεν είχαν χρόνο να εξοικειωθούν με το πλοίο.
Οι συνθήκες πάγου αποδίδονται στον ήπιο χειμώνα ο οποίος προκάλεσε τη μετακίνηση μεγάλου αριθμού παγόβουνων στα ανοικτά της δυτικής ακτής της Γροιλανδίας. Επιπλέον, είναι σήμερα γνωστό ότι τον Ιανουάριο του 1912, η Σελήνη ήλθε πλησιέστερα στη Γη από ότι τα προηγούμενα 1.400 χρόνια, την ίδια στιγμή που η Γη πραγματοποιούσε την πλησιέστερη ετήσια προσέγγιση της με τον Ήλιο. Αυτό προκάλεσε εξαιρετικά υψηλές παλίρροιες οι οποίες πιθανόν οδήγησαν μεγαλύτερο αριθμό παγόβουνων από τον συνηθισμένο μέσο όρο στις περιοχές που κινούνταν πλοία λίγους μήνες αργότερα. Ο καιρός βελτιώθηκε σημαντικά κατά την διάρκεια της ημέρας, από αισθητούς ανέμους και ήπια θάλασσα το πρωί σε μια κρυστάλλινη διαύγεια και ηρεμία μέχρι το απόγευμα, καθώς το πλοίο εισερχόταν σε ένα αρκτικό σύστημα υψηλών πιέσεων. Δεν υπήρχε φεγγάρι εκείνη την διαυγή νύχτα.
Προειδοποιήσεις για παγόβουνα (09:00–23:39)
thumb|Το παγόβουνο που θεωρείται ότι χτύπησε ο Τιτανικός, σε φωτογραφία από τον αρχικαμαρότο του πλοίου [[SS Prinz Adalbert|Prinz Adalbert το πρωί της 15ης Απριλίου 1912. Το παγόβουνο αναφέρθηκε ότι έφερε μια γραμμή κόκκινης μπογιάς από το κύτος ενός πλοίου κατά μήκος της ισάλου στη μία πλευρά.|alt=Black and white photograph of a large iceberg with three "peaks".]]
Σύγκρουση
Καθώς ο Τιτανικός πλησίαζε στη μοιραία σύγκρουση, οι περισσότεροι επιβάτες ήταν στις καμπίνες τους και η διοίκηση της γέφυρας είχε περάσει από τον 2ο Αξιωματικό Τσαρλς Λάιτολερ στον 1ο Αξιωματικό Ουίλλιαμ Μέρντοχ. Οι παρατηρητές Φρέντερικ Φλιτ και Ρέτζιναλντ Λι βρίσκονταν στη φωλιά του κόρακα 29 μέτρα (95 ft) πάνω από το κατάστρωμα. Η θερμοκρασία του αέρα είχε πέσει σχεδόν σε σημείο πάγου και ο ωκεανός ήταν εντελώς ήρεμος. Ο Συνταγματάρχης Άρτσιμπαλντ Γκρέισι, ένας από τους επιζώντες της τραγωδίας, αργότερα έγραψε ότι "η θάλασσα ήταν σαν γυαλί, τόσο απαλή που τα αστέρια καθρεφτίζονταν διαυγέστατα." Σήμερα είναι πλέον γνωστό ότι τόσο ήρεμος καιρός είναι σημάδι ότι υπάρχει κοντά θαλάσσιος πάγος.
Παρότι ο αέρας ήταν διαυγής, δεν υπήρχε φεγγάρι, και με τόσο ήρεμη θάλασσα δεν υπήρχε τίποτα που να προδίδει την θέση κοντινών παγόβουνων· αν η θάλασσα ήταν πιο ταραγμένη, τα κύματα που θα έσκαγαν στα παγόβουνα θα τα καθιστούσαν πιο ορατά. Λόγω μιας απροσεξίας στο Σαουθάμπτον οι παρατηρητές δεν είχαν κιάλια· αλλά πιθανολογείται ότι τα κιάλια δεν θα ήταν αποτελεσματικά στο σκοτάδι, το οποίο ήταν απόλυτο εκτός από το φως των αστεριών και τα φώτα του πλοίου. Οι παρατηρητές ήταν όμως ενήμεροι για πιθανούς κινδύνους από παγόβουνα, καθώς ο Λαιτόλερ τους είχε διατάξει μαζί με άλλα μέλη του πληρώματος να έχουν "τα μάτια τους ορθάνοιχτα για πάγο, ειδικά μικρές ποσότητες πάγου".
center|500px|thumb|Διάγραμμα της ρότας του Τιτανικού την στιγμή της σύγκρουσης με το παγόβουνο. (Μπλε: τροχιά της πλώρης. Κόκκινο: τροχιά της πρύμνης.)
Στις 23:30, ο Φλιτ και ο Λι παρατήρησαν μια ελαφρά ομίχλη στον ορίζοντα μπροστά τους, αλλά δεν αντέδρασαν. Εννέα λεπτά αργότερα, στις 23:39, ο Φλιτ εντόπισε ένα παγόβουνο στην πορεία του Τιτανικού. Χτύπησε το κουδούνι του πόστου τους τρεις φορές και τηλεφώνησε στη γέφυρα για να πληροφορήσει τον Έκτο Αξιωματικό Τζέιμς Μούντι. Ο Φλιτ ρώτησε "Είναι κανείς εκεί;" Ο Μούντι απάντησε, "Ναι, τι βλέπεις;" ο Φλιτ απάντησε: "παγόβουνο, ίσια μπροστά!"
Επιπτώσεις της σύγκρουσης
thumb|Το παγόβουνο έκαμψε τις πλάκες, τινάζοντας τα μπουλόνια και προκαλώντας ζημιά σε μια σειρά διαμερισμάτων. Αντίθετα με τη διαδεδομένη αντίληψη, το παγόβουνο δεν έσκισε τα ύφαλα.|alt=Diagram showing how the iceberg buckled Titanic's hull, causing the riveted plates to come apart. Η σύγκρουση με το παγόβουνο στις 23:40 (ώρα πλοίου) θεωρείτο επί μακρά σειρά ετών ότι δημιούργησε ένα τεράστιο άνοιγμα στο κύτος του Τιτανικού, "μήκους όχι μικρότερου των 300 ποδών (91 μέτρα), 10 ποδών (3 μέτρα) πάνω από το επίπεδο της τρόπιδας", όπως το έθεσε αργότερα ένας συγγραφέας. Όμως στη Βρετανική έρευνα που ακολούθησε το ατύχημα, ο Έντουαρντ Γουάιλντινγκ (κορυφαίος ναυτικός αρχιτέκτονας της Harland and Wolff), υπολογίζοντας με βάση την εισροή υδάτων που παρατηρήθηκε στα εμπρόσθια διαμερίσματα σαράντα λεπτά μετά τη σύγκρουση, κατέθεσε ότι η επιφάνεια του κύτους που εκτέθηκε στη θάλασσα ήταν "περίπου 12 τετραγωνικά πόδια". Επίσης δήλωσε ''ότι πιστεύω ότι ήταν κατά τόπους και όχι ένα συνεχές σκίσιμο", αλλά ότι τα διαφορετικά ανοίγματα πρέπει να εκτέθηκαν κατά μήκος μιας επιφάνειας 300 ποδών, για να δικαιολογούν την πλημμύριση αρκετών διαμερισμάτων. Όμως, τα επίσημα ευρήματα της έρευνας απλά δηλώνουν ότι η καταστροφή εκτεινόταν περίπου 300 πόδια, και ούτως πολλοί μετεγενέστεροι συγγραφείς ακολούθησαν αυτή τη δήλωση. Σύγχρονες δοκιμές υπερήχων στο ναυάγιο έχουν αποδείξει ότι η ζημιά που επήλθε συνίστατο σε έξι στενά ανοίγματα σε μια επιφάνεια του κύτους που κάλυπτε μόλις 12 με 13 τετραγωνικά πόδια (1,1 με 1,2 τετραγωνικά μέτρα) συνολικά. Σύμφωνα με τον Πολ Κ. Ματίας, ο οποίος έκανε τις μετρήσεις, τα αποτελέσματα της σύγκρουσης ήταν μια "σειρά παραμορφώσεων στην δεξιά πλευρά που αρχίζουν και τελειώνουν στο κύτος του πλοίου ... περίπου 10 πόδια [3 μέτρα] πάνω από το επίπεδο του πλοίου."