cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιασουνάρι Καβαμπάτα
Ο Γιασουνάρι Καβαμπάτα (川端 康成, 11 Ιουνίου 1899, Οζάκα – 16 Απριλίου 1972, Τόκιο) ήταν ο πρώτος Ιάπωνας λογοτέχνης που βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1968.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιάπωνες διηγηματογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Ιάπωνες νομπελίστες Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Κινομίτσι
thumb|300px|right|Κινομίτσι, καλλιγραφία του Δασκάλου Μασαμίτσι Νόρο Το Κινομίτσι είναι Μπούντο (μέθοδος εκπαίδευσης προερχόμενη από μία ιαπωνική πολεμική τέχνη) το οποίο ίδρυσε ο Δάσκαλος Μασαμίτσι Νόρο στο Παρίσι, το 1979. Ο Δάσκαλος Μασαμίτσι Νόρο υπήρξε ένας από τους οικοτρόφους μαθητές (ουσί ντεσί 内弟子) του Δασκάλου Μοριχέι Ουεσίμπα 植芝盛平, ιδρυτή τού Αϊκίντο. Ο Δάσκαλος Μασαμίτσι Νόρο φθάνει στη Μασσαλία στις 3 Σεπτεμβρίου του 1961 ως «Απεσταλμένος τού δασκάλου του Μοριχέι Ουεσίμπα, υπεύθυνος για την Ευρώπη και την Αφρική». Με βάση τον υψηλό βαθμό κατοχής τής πολεμικής αυτής τέχνης και συνεχίζοντας την αναζήτησή του ιδρύει το Κινομίτσι, διαιωνίζοντας έτσι, σε ανανεωμένη όμως εκδοχή, την πνευματική κληρονομιά του δασκάλου του. Το Κινομίτσι υπάγεται στη Γαλλική Ομοσπονδία Αϊκίντο, Αϊκιμπούντο και Παρεμφερών Τεχνών (FFAAA), ως άθλημα μη ανταγωνιστικό. Διατηρεί θερμότατες σχέσεις με το Παγκόσμιο Κέντρο Αϊκίντο, το Χόμπου Ντοζό τού Τόκυο, και ιδιαίτερα με τον αντιπρόσωπό του, τον σημερινό Ντoσού 道主, Δάσκαλο Μοριτέρου Ουεσίμπα 植芝守央, εγγονό τού ιδρυτή τού Αϊκίντο.
Οι πηγές
Το Κινομίτσι περιλαμβάνει το σύνολο των τεχνικών τού Δασκάλου Μοριχέι Ουεσίμπα και οι οποίες με τη σειρά τους προέρχονται από το Ντάιτο Ρυού Αϊκί Ζιουζίτσου 大東流合気柔術, οι ρίζες τού οποίου φθάνουν στον 12ο αιώνα. Κατά το παράδειγμα όλων των παραδοσιακών ιαπωνικών σχολών (Κορυού 古流) και πιστό στον τρόπο γένεσής τους, το Κινομίτσι επανερμηνεύει υπό την διεύθυνση ενός εγκεκριμένου δασκάλου τα θεμελιώδη στοιχεία μιας συγκεκριμένης προγενέστερης σχολής, για την βαθύτερη εξερεύνηση των τεχνικών της και την εμβάθυνση των αρχών της με στόχο να αναζωογονήσει την Οδό, το Ντο στα ιαπωνικά ή Ταό στα κινέζικα: 道. Όπως ακριβώς ο Δάσκαλός του Μοριχέι Ουεσίμπα, είχε συγκροτήσει το Αϊκίντο με βάση το Νταϊτό Ρυού Αϊκί Ζιουζίτσου του Δασκάλου Σοκάκου Τακέντα 武田惣角, έτσι και ο Δάσκαλος Μασαμίτσι Νόρο εθεμελίωσε το Κινομίτσι στην τεχνική, τις αρχές και τη φιλοσοφία του Αϊκίντο. Η διαδικασία αυτή, συνηθισμένη στον χώρο των ιαπωνικών Μπούντο, είναι που γεννά και την μεγάλη πολιτιστική του ποικιλία, ενώ ταυτόχρονα δεν είναι επ’ ουδενί απάρνηση του παλαιότερου Μπούντο πάνω στο οποίο βασίζεται το καινούργιο. Τουναντίον, το Κινομίτσι ανοίγει μία νέα οδό, την οποία το παλαιότερο Μπούντο ενείχε χωρίς όμως οι προηγούμενες γενεές να την έχουν ακόμη εξερευνήσει.
Μια Οδός για τον Άνθρωπο
Θεωρώντας ότι η διδασκαλία οφείλει να προσηλωθεί στο ουσιώδες και να ξεκινήσει απ’ αυτό, ο Δάσκαλος Μασαμίτσι Νόρο δίνει προτεραιότητα στην ειρήνη και την πραγματοποίησή της. Τοποθετεί τον άνθρωπο σαν έναν κρίκο που συνδέει τον Ουρανό και τη Γη. Μέσα από την ένωση αυτή, η οποία στηρίζει την Οδό τού Ουρανού (Τέντο 天道) την Οδό της Γης (Τζιμίτσι 地道) και την Οδό του Ανθρώπου (Τζίντο 人道) εναρμονισμένες μεταξύ τους, ο Δάσκαλος Νόρο θέτει ως σκοπό τής τέχνης του την αποκατάσταση της φυσικής ανοδικής φοράς της ζωτικής ενέργειας ή πνοης (Κι στα ιαπωνικά, Τσι στα κινέζικα 気). Σαν να ήθελε να μας θυμίσει πως άνθρωπος σημαίνει «άνω θρώσκω» μ’ άλλα λόγια, τείνω προς τα πάνω. Κατά την απωανατολική κατανόηση του κόσμου, το Κι είναι μία πνοή, ένα πνεύμα –με την κυριολεκτική έννοια του όρου– παρόν σε κάθε τόπο και κάθε χρόνο. Η συμπύκνωσή του, σύμφωνα πάντα με την αντίληψη αυτή, γεννά τα όντα ενώ η εξάτμισή του τα διαλύει.
Σύμφωνα με την ανατολική παράδοση, οι γονείς μεν γεννούν τον άνθρωπο αλλά ο δάσκαλος είναι εκείνος που κάνει το ανθρώπινο να συμβεί μέσα στον άνθρωπο. Με τη διδασκαλία του ο σωστός δάσκαλος απελευθερώνει την ενέργεια πού υπάρχει μέσα στον μαθητή. Η απελευθέρωση αυτή έχει ως αποτέλεσμα τη μεταμόρφωση του μαθητή και έναν διαρκώς αυξανόμενο σεβασμό προς τον εαυτό του και προς τον άλλον. Ο μαθητής οφείλει να ασκείται ασταμάτητα ώστε να τελειοποιεί τις προσωπικές του αρετές. Ανάμεσα στον μαθητή και τον συνασκούμενό του, κατά το ενώπιος-ενωπίω τής συνάντησης των κινήσεών τους γεννώνται η αμοιβαία εμπιστοσύνη και το χαμόγελο, που μαρτυρεί την άμεση κατανόηση του άλλου και μία αλληλοπεριχώρηση. Έτσι, ως αλληλοπεριχώρηση που αρχίζει από τον άλλο και προεκτείνεται στον κόσμο, νοείται η Οδός του Ανθρώπου.
Με προσανατολισμό την ειρήνη
Η τεχνική του Κινομίτσι ακολουθεί τέτοια πορεία ώστε οι ωθήσεις να κατευθύνονται από το έδαφος προς τα επάνω, από τα πόδια προς τα χέρια, από την στήριξη στη λαβή και επέκεινα. Η ενέργεια έχει διπλή προέλευση : το έδαφος και την πρόθεση. Κυκλοφορεί μέσα από ενεργειακά κέντρα όπως το περίφημο Χάρα 腹 (που εντοπίζεται στην κοιλιακή χώρα) και ρυθμίζεται από την καρδιά (Σιν 心 στα ιαπωνικά και στα κινέζικα) τών ασκουμένων. Η ενεργοποίηση του κέντρου αυτού γίνεται αισθητή ως αύξηση της ενέργειας, όπου το τελικό προϊόν είναι μεγαλύτερο απ’ το άθροισμα των αρχικών συστατικών του στοιχείων. Το σώμα τού ασκουμένου επιτρέπει στην εν λόγω ενέργεια-πνοή να το διαπερνά όσο έχει επαφη με το έδαφος, με τους μυς και τους τένοντές του χαλαρούς και την προσοχή του συγκεντρωμένη στον άλλον. Στο Ντοζό 道場 (του τόπου δηλαδή όπου λαμβάνει χώρα η ασκηση στην Οδό) του Κινομίτσι, δεν υπάρχουν αντίπαλοι όπως στις άλλες πολεμικές τέχνες, καθότι γιά την πραγματοποίηση της ειρηνης δεν είναι αναγκαίοι. Εάν η γένεση των πολεμικών τεχνών υπήρξε απόρροια ταραγμένων ιστορικών αναγκαιοτήτων, τούτο δε σημαίνει και ότι φυσικός σκοπός τους ήταν ο πόλεμος, ακριβώς όπως και η στρατηγική τέχνη (Χαϊχο 兵法) δεν έχει ως σκοπό της τον πόλεμο αλλά την ειρήνη και την ευημερία στο κράτος, στον πρίγκηπα και στον λαό. Η ειρήνη αποτελεί πάντοτε τον τελικό στόχο των Μπούντο.
Η σπειροειδής ενέργεια
Η κίνηση στο Κινομίτσι ακολουθεί πάντα το σχήμα τής σπείρας. Ο κάθε ασκούμενος αισθάνεται την σπείρα απευθείας μέσα στο σώμα του. Η σπείρα ενσωματώνει την ευθεία γραμμή και τον κύκλο ενώ οι κινήσεις ακολουθούν μία συνεχή ανέλιξη. Είτε έχουμε στατική είτε δυναμική κατάσταση, η ενέργεια ξετυλίγεται σπειροειδώς, πραγματοποιώντας την ενότητα του αργού και του γρήγορου, πέρα από τις φαινομενικές αντιφάσεις. Οι μυϊκές αλυσίδες κινητοποιούνται και αυτές κατά τον ίδιο τρόπο. Η εν λόγω ελικοειδής κίνηση κατανέμει την προσπάθεια ομοιόμορφα, από τους αστραγάλους έως τους καρπούς των χεριών και τον αυχένα. Διαλύει τις αγκυλώσεις και προλαβαίνει αρθρικά προβλήματα όπως, για παράδειγμα, τον τόσο διαδεδομένο πόνο στην σπονδυλική στήλη.
Γιοβάν Όλιβερ Γκρτσκιτς
Ο Γιοβάν Όλιβερ ο Έλληνας (Ιωάννης Λιβέρης, σερβικά : Јован Оливер Грчинић) (περ. 1310-1356) ήταν άρχοντας του Μεσαιωνικού Βασιλείου της Σερβίας και του βασιλιά Δουσάν, κατείχε τους τίτλους του «σεβαστοκράτορα», του «δεσπότη», και του «μεγάλου βοεβόδα», εξέχουσα θέση στο βασίλειο και ήταν ένας από τους σημαντικότερους άρχοντες του Δουσάν. Ο Όλιβερ υποστήριξε τον Δουσάν στον πόλεμο διαδοχής εναντίον του πατέρα του, και ήταν ένας από τους στρατηγούς που πήραν μέρος στις μάχες. Τα φέουδα του Όλιβερ περιλαμβάνουν το σημερινό Όβτσε Πόλιε και την αριστερή όχθη του ποταμού Αξιού. Μετά το θάνατο του αυτοκράτορα Δουσάν, δεν υπάρχουν πλέον αναφορές για τον Όλιβερ.
Κινομίτσι
Η επαφή
Με την επαφή ο Δασκαλος Νόρο αντικατέστησε το δίπολο εννοιών της επίθεσης και της άμυνας που εκφράζεται διά μέσου χτυπημάτων και λαβών. Το Κινομίτσι δεν αποσκοπεί στην υποταγή και δεν επιδιώκει την επιβολή ισχύος αλλά υπογραμμίζει την αμοιβαία σημασία και την συμπληρωματικότητα των συνασκουμένων. Στο Κινομίτσι, η επαφή προάγει και ταυτόχρονα απαιτεί την αμοιβαία ειλικρίνεια κατά την άσκηση όσο και μια οξυμένη αντίληψη της παρουσίας του εαυτού και του άλλου. Η επαφή είναι απλή, σταθερή και πλήρης προσοχής. Για να γίνει αντιληπτή η έννοια της επαφής, ο Δάσκαλος Νόρο κωδικοποίησε δεκαέξι τρόπους επαφής.
Γιοβάν Όλιβερ Γκρτσκιτς
Ήταν ο γιος ενός Έλληνα εμπόρου, του Αστερίωνα, που είχε εγκατασταθεί σε κάποιο μέρος του σερβικού βασιλείου. Αναφέρεται σε μεσαιωνική πηγή ως «Oliver Grčinić», από τις γνώσεις του της ελληνικής γλώσσας που μιλούσε, κι επιβεβαιώνει την ιδέα της ελληνικής καταγωγής. Απέκτησε πολλά εδάφη και ήταν ένας ημιανεξάρτητος πρίγκιπας, αναγνωρίζοντας την επικυριαρχία του Δουσάν αλλά όχι την υπαγωγή του σε αυτόν. Είχε υποστηρίξει την ανατροπή του πατέρα του, βασιλιά Στέφανου Ούρεση Γ΄ το 1331, και μετά το θάνατο της πρώτης του συζύγου, που λεγόταν «Καραβίδα» (πιθανώς επώνυμο), το 1336 παντρεύτηκε τη Μαρία Παλαιολογίνα, μητριά του Δουσάν. Υπάρχει μία σημαντική επιστημονική συζήτηση ως προς το πότε ο Όλιβερ απέκτησε τα εδάφη του, δηλαδή αν αυτό πραγματοποιήθηκε πριν από την προσχώρηση στο στρατόπεδο του Δουσάν ή αν τα είχε αποκτήσει από τον Δουσάν ως ανταμοιβή για την υποστήριξή του, ή ακόμη, αν είχαν αποκτηθεί ως αποτέλεσμα του γάμου του με τη Μαρία.
Κινομίτσι
Η επαφή
Κατά την διάρκεια της άσκησης, το άνοιγμα προς τον άλλον εκφράζεται με την καλοπροαίρετη στάση τού ασκουμένου. Το χαμόγελο, το οποίο ο Δάσκαλος Νόρο απαιτεί καθ’ όλην τη διάρκεια των ασκήσεων, είναι : όχι μόνο το κεντρικό στοιχείο τής επαφής αλλά και μια από τις πολλές όψεις μέσω των οποίων φανερώνεται η τέχνη τού Κινομίτσι. Η ποιότητα του αγγίγματος, του βλέμματος και της στάσης (Καμαέ), είναι ενδεικτικά μιας επαφής καλοπροαίρετης. Επιπλέον, η επαφή δεν εξαντλείται στον άμεσο συνασκούμενο αλλά, ως παρουσία τού πνεύματος (Ζανσίν), τυλίγει ολόκληρη την ομήγυρη των ασκουμένων επάνω στο τατάμι. Επιτρέπει την έκφραση της καρδιάς και της ενέργειας.
Γιοβάν Όλιβερ Γκρτσκιτς
Γεγονός είναι ότι απέκτησε μεγάλη δύναμη και ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς ευγενείς υπό τον Δουσάν, στον οποίο άσκησε σημαντική επιρροή, όπως αποδεικνύεται στις διαπραγματεύσεις τον Ιούλιο του 1342, που τον οδήγησεαν στην απόφαση να στηρίξει τον Ιωάννη Καντακουζηνό στον βυζαντινό εμφύλιο πόλεμο του 1341-1347, ελπίζοντας σε αντάλλαγμα να παντρευτεί την κόρη του Μανουήλ Β´ Παλαιολόγου. Πήρε μέρος και στον πόλεμο του 1334 με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, και ήταν παρών κατά τη διάρκεια των επόμενων ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων μαζί με τον Βράτκο Νεμάνια μάλλον όταν ονομάστηκε δεσπότης από τον Ανδρόνικο Παλαιολόγο.
Κινομίτσι
Η ενέργεια και η καρδιά
Ο δάσκαλος Μασαμίτσι Νόρο στηρίζει την διδασκαλία του σε δύο πόδια: στο Κι και στο Σιν δηλαδή, στην ενέργεια-πνοή και στην καρδιά. Κατά την δυτική φυσιολογία, το σώμα παράγει την κίνηση ενεργοποιώντας τούς μυς των οποίων η προσπάθεια υποβαστάζεται από το έργο τής αναπνοής και τής καρδιάς. Η κατανόηση αυτή είναι απόρροια, όπως έδειξε ο Ζωρζ Βιγκαρελλό, μιας αντίληψης που προέρχεται από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και που αποσιωπά μίαν άλλη αντίληψη, εκείνην της άπω ανατολής, η οποία βασίζεται στο Κι. Προκειμένου να μεταδώσουν στο μαθητή την ικανότητα να κινητοποιεί το Κι, οι Ιάπωνες δάσκαλοι συνέλαβαν έναν τρόπο διδασκαλίας τον οποίο ο Δάσκαλος Μασαμίτσι Νόρο κατάφερε να προσαρμόσει στο σώμα και στη νοοτροπία τού δυτικού ανθρώπου. Η τεχνική συνίσταται σε μία μέθοδο αγωγής του Κι : πώς, καταρχάς, να το κινητοποιήσουμε, πώς έπειτα να το κατευθύνουμε μέσα μας και, τέλος, πώς να το αποδώσουμε. Με άλλα λόγια, το θέμα δεν είναι τόσο το να παράγουμε ενέργεια από κάποιο κέντρο, όσο το να επιτύχουμε η κυκλοφορία της να έχει φορά κατακόρυφη, από την Γη προς τον Ουρανό, από το σημείο στήριξης στο έδαφος προς τον συνασκούμενο και, όταν ρέει κατά μήκος τού χεριού, ενός ραβδιού ή ενός ξίφους, η διεύθυνση που θα τούς δώσουμε να είναι τέτοια ώστε η φορά τής ενέργειας μέσα τους να είναι πάντα ανοδική.
Γιοβάν Όλιβερ Γκρτσκιτς
Το 1341 μιμούμενος τους Σέρβους βασιλείς έκτισε την Ανατολική Ορθόδοξη Μονή του Λέσνοβο ως εκπλήρωση ενός τάματος. Μετά το θάνατο του Δουσάν οι γιοι του δεν ήταν σε θέση να επιβληθούν και τα περισσότερα από τα εδάφη του πατέρα τους ανακαταλήφθηκαν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Όλιβερ αναφέρεται ότι είχε επτά παιδιά.
Κινομίτσι
Η ενέργεια και η καρδιά
Για να το πετύχει αυτό, ο Δάσκαλος Μασαμίτσι Νόρο εμπλέκει την καρδιά, Σιν 心. Στην προοπτική αυτή, το Σιν επιτρέπει όχι μόνο να νοιώσουμε τον άλλον, αλλά και να υπερβούμε τον ανταγωνισμό εαυτού/άλλου. « Εάν μού κάνει καλό το να ανυψώνομαι, πρέπει να παραδεχτώ πως το αυτό ισχύει και για τον άλλον, πως οι καρποί κατά συνέπειαν της άσκησης δεν μού ανήκουν αποκλειστικά μα απευθύνονται εξίσου και στους δυο μας». Δεν πρόκειται για ψυχολογική ευχαρίστηση, αλλά κάθε στιγμή έχουμε ευθύνη για τον άλλο γιατί είμαστε «ενωμένοι με τον άλλο». Το Σιν είναι η συνθήκη μέσα στην οποία ευνοείται η ανάπτυξη της συμπάθειας, μιας κίνησης που μάς φέρνει εγγύτερα στον άλλον. Μονάχα υπ’ αυτό το πρίσμα γίνεται κατανοητή η ρήση τού Δασκάλου Μοριχέι Ουεσίμπα : Το Αϊκίντο μου είναι αγάπη 合氣は愛なり. Εάν το Κι υποβαστάζει την κίνηση, το Σιν ρυθμίζει τον παλμό της. Εναρμονίζει δύο ρυθμούς διακριτούς, γεγονός που επιτρέπει στο ζεύγος τών συνασκουμένων να τείνει προς το Αϊκί, την εναρμόνιση των πνοών. Για τον Δάσκαλο Μασαμίτσι Νόρο, το ζεύγος Κι – Σιν είναι πρωταρχικής σημασίας και ο έλεγχός του βρίσκεται στην υψηλότερη θέση της διδασκαλίας του.
Γιοβάν Όλιβερ Γκρτσκιτς
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Σέρβοι ευγενείς Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Σέρβοι ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Σεβαστοκράτορες Κατηγορία:Δεσπότες (τίτλος ευγενείας)
Κινομίτσι
Κι 氣
Η δυτική αντίληψη του κόσμου θεμελιώνεται στην διάκριση ανάμεσα σ’ έναν κόσμο «φυσικό», ο οποίος είναι υλικός και απτός και σ’ έναν κόσμο «μεταφυσικό» επέκεινα του πρώτου αλλά συμπληρωματικό. Η κινεζική αντίληψη όμως, και κατ’ επέκτασιν και η ιαπωνική, κατανοούν την ουσία του σύμπαντος και του ανθρώπου σαν Κι (στα ιαπωνικά) ή Τσι (στα κινέζικα) ως «μία πνοή 氣, ροή ή ζωτική ενέργεια που δίνει ζωή και κίνηση σ’ ολόκληρο το σύμπαν. […] Ταυτόχρονα πνεύμα και ύλη, η πνοή αυτή εγγυάται την οργανική συνοχή πάντων των ζωντανών οργανισμών σε όλα τα επίπεδα». Το Κι κυκλοφορεί παντού και είμαστε και εμείς τα υπόβαθρα, οι δίαυλοι, οι αγωγοί του. Το Κινομίτσι έχει ως στόχο να επιτευχθεί μία κυκλοφορία τού Κι ιδιαίτερη, τέτοια που να επιτρέπει στον καθένα μας ν´απλώνεται απεριόριστα ανάμεσα στη Γη και στον Ουρανό (από το Τσι 地 στο Τεν 天). Ο Δάσκαλος Μασαμίτσι Νόρο ενστερνίζεται εδώ την αντίληψη του δασκάλου του Μοριχέι Ουεσίμπα, ο οποίος χρησιμοποιούσε τις τεχνικές του για να επιτύχει την καλύτερη δυνατή κυκλοφορία του Κι μέσα του αλλά και προς τον συνασκούμενό του (Ουκέ 受け).
Σιν 心
Το Σιν, που σημαίνει καρδιά, είναι αδιαχώριστο από το Κι. Όπως γράφει η Αν Τσενγκ : «Ο άνθρωπος δεν χρωστάει στο Κι μονάχα τη ζωή του, την κίνησή του αλλά αντλεί απ’ αυτό και τα αξιολογικά του κριτήρια, ηθικά ή αισθητικά. Ως τέτοια πηγή ηθικής τρόπον τινά ενέργειας, το Κι, το οποίο δεν είναι επ’ ουδενί μία αφηρημένη έννοια, το βιώνει κανείς ώς τα τρίσβαθα της σάρκας του». Ως καρδιά, το Σιν είναι ταυτόχρονα όργανο και πεδίο αντίληψης. Ως μεν όργανο, μάς καλεί να νοιώσουμε τον άλλον, να αισθανθούμε το Κι του, να έρθουμε σ’ επαφή με τον συνασκούμενο και διαμέσου τής επαφής, με την ενέργειά του. Είναι δε πεδίο εξ αιτίας του συνεχούς της εμπειρίας, της αίσθησης και της συγκίνησης που ο καθένας βιώνει μπροστά στην ανθρωπινότητα του συνασκουμένου του. Το Σιν αποτελεί κριτήριο υγιούς ενέργειας : ένα φθαρμένο Σιν είναι δείκτης χαμηλού Κι ενώ ένα Σιν πλούσιο μαρτυρεί ένα δυνατό Κι.
Το Σιν στο Κινομίτσι αντιστοιχεί στην πρόσκληση που μάς απευθύνει ο Κομφούκιος να μοιραστούμε την χαρά τής σπουδής, την ευχαρίστηση της συνάντησης και την ευτυχία εν γένει τού μοιράζεσθαι «...με τον φίλο που έρχεται από μακρυά». Το Κινομίτσι συνεχίζει την αναζήτηση του Δασκάλου Μοριχέι Ουεσίμπα προκειμένου να γίνει η τέχνη του γέφυρα μεταξύ τών ανθρώπων. Ο Δάσκαλος Μασαμίτσι Νόρο έθεσε ως καθήκον στον εαυτό του να εγγράψει στον πυρήνα της τεχνικής του, την καρδιά τού δάσκαλού του.
Τεχνικές και στάδια
Στο Κινομίτσι, οι μαθητές ασκούνται είτε με γυμνά χέρια είτε με ραβδί (Τζο 杖) είτε με ξύλινο σπαθί (Μποκέν 木剣) είτε με ξίφος (Γιαϊτό 居合刀), όρθιοι ή γονατιστοί, μ’ έναν ή με πολλούς συνασκουμένους, άλλοτε με προσδιορισμένο και άλλοτε με ελεύθερο τρόπο. Ο τεχνικός πλούτος τού Κινομίτσι και η πληθώρα των παραλλαγών του δίνουν ίσως την εικόνα εξαιρετικής περιπλοκότητας. Εντούτοις, η προχωρημένη άσκηση με την υποστήριξη ενός δασκάλου επιτρέπει στον ασκούμενο να βρει την απλότητα που απορρέει από την κατανόηση των αρχών. Να καταλάβει πώς κάθε παραλλαγή φέρνει την επομένη με φυσικό τρόπο. Αναλαμβάνοντας την διδακτική προσέγγιση του δασκάλου του Μοριχέι Ουεσίμπα ο Δάσκαλος Μασαμίτσι Νόρο χρησιμοποιεί δέκα βασικές τεχνικές. Η εκμάθηση λαμβάνει χώρα κατά αναβαθμούς σπουδής ή στάδια. Από το πέμπτο στάδιο και μετά, η εκμάθηση περιλαμβάνει προχωρημένους τρόπους προσέγγισης και τεχνικές με πολλούς συνασκουμένους. Εάν ο στόχος των πρώτων σταδίων είναι κυρίως το Κι και η εκμάθηση των τεχνικών, το πέμπτο και το έκτο στάδιο κατευθύνουν τον ασκούμενο προς την όλο και πιο συστηματική ανάπτυξη του Σιν και τον οδηγούν στην δεξιοτεχνία. Η δεξιοτεχνία αυτή που τελειοποιεί την λειτουργία του Κι, είναι και αυτή που δίνει στην κυκλοφορία του Κι όλο το νόημά της. Πρόκειται λοιπόν για τον ύψιστο στάδιο της μελέτης. Ο τρόπος αυτός να ανακαλύπτει ο ασκούμενος την τέχνη τού Κινομίτσι, συνιστά αναμφισβήτητα την προσωπική προσφορά τού Δασκάλου Μασαμίτσι Νόρο σ’αυτή την οδό. Όμως, εάν το μονοπάτι που οδηγεί στο βουνό φέρει την σφραγίδα ενός δασκάλου, το βουνό ανήκει στον καθένα.
Απουσία ανταγωνισμού
Κατά την παράδοση των παλαιών, παραδοσιακών ιαπωνικών σχολών πολεμικών τεχνών (Κορυού古流), το Κινομίτσι δεν απονέμει βαθμούς δεξιότητος ή Νταν. Απλά βασίζεται στην μεταμόρφωση του μαθητή. Υπάρχουν τίτλοι για να διακρίνεται το επίπεδο της άσκησης όχι όμως ο ασκούμενος. Δεν υπάρχουν άλλωστε αγώνες. Τους αγώνες εισήγαγε στον κόσμο τών ιαπωνικών πολεμικών τεχνών, γύρω στα 1880, ο Δάσκαλος Τζιγκόρο Κάνο 嘉納 治五郎 για να καταστήσει γνωστότερη την τέχνη του, το Τζούντο 柔道, διότι την περίοδο εκείνη, την περίοδο Μεϊτζί 明治, τα Μπούντο έβλεπαν το μέλλον τους ζοφερό λόγω της αδιαφορίας τού κοινού για την πολιτιστική αυτή κληρονομιά τής Ιαπωνίας. Οι αγώνες είχαν όμως τότε τον χαρακτήρα μιας ευκαιρίας να δοκιμάσουν οι ασκούμενοι το επίπεδό τους και όχι να αυξήσουν την προσωπική τους θέληση για επιβολή. Οι αγώνες είναι λοιπόν φαινόμενο σχετικά πρόσφατο, του οποίου η χρησιμότητα και ο σκοπός έχουν οριστεί από τον Δάσκαλο Τζιγκόρο Κάνο.
Ένας παγκόσμιος οργανισμός, η KIIA
Όσοι ασκούν το Κινομίτσι συνευρίσκονται σε ένα Ντοζό και προοδεύουν υπό την διεύθυνση ενός διδάσκοντος εγκεκριμένου από τον Δάσκαλο Μασαμίτσι Νόρο. Κατ’ αυτόν, μονάχα η ανελλιπής και συστηματική παρουσία και συμμετοχή στις ασκήσεις δύναται να καταστήσει κάποιον ικανό να μεταδώσει την τέχνη του. Λόγω της απαίτησης αυτής, το σύνολο των διδασκόντων συγκεντρώνεται τακτικά για την παρακολούθηση σεμιναρίων τελειοποίησης ή παιδαγωγικών σεμιναρίων. Περαιτέρω, η εφαρμογή τής απαίτησης αυτής έχει ως αποτέλεσμα να ενισχύονται οι δεσμοί μεταξύ τών μελών τής κοινότητας των ασκουμένων, να εξασφαλίζεται ένα ικανοποιητικό επίπεδο τεχνικής στον κάθε ασκούμενο, να μπορεί ο κάθε ένας από τους συμμετέχοντες να βασίζεται στον άλλον. Η «ΚΙΙΑ» (Kinomichi Instructors International Association, KIIA), που συγκεντρώνει τους εκπαιδευτές τού Κινομίτσι, είναι ένας οργανισμός η ίδρυση του οποίου οφείλεται στον Δάσκαλο Μασαμίτσι Νόρο, και που σκοπό έχει να συμβάλλει στην διεθνή προαγωγή και την διάδοση της τέχνης, τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά. Ο θεσμός αυτός είναι ο μόνος εγκεκριμένος να διοικεί και να προάγει το Κινομίτσι σε διεθνές επίπεδο. Η ΚΙΙΑ ορίζει τους αντιπροσώπους της σε εθνικό επίπεδο. Το Κινομίτσι αναπτύσσεται σε πληθώρα χωρών και σε τέσσερις ηπείρους : Ευρώπη, Αφρική, Νότια Αμερική και Βόρεια Αμερική
Μια άσκηση που ενώνει
Αποσκοπώντας στην εναρμόνιση των δυνάμεων, Αϊκί στα ιαπωνικά 合気, η τεχνική του Κινομίτσι επιδιώκει την διατήρηση του ενός και του άλλου από τους συνασκουμένους, την προέκταση και όχι την παρεμπόδιση των κινήσεών τους• στη έκταση του σώματος και όχι στην συμπίεση των αρθρώσεων. Το Κινομίτσι απευθύνεται τόσο στα παιδιά, τους εφήβους και τους ενήλικες όσο και στην τρίτη ηλικία, τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες, ο καθένας εκφράζοντας μέσω αυτού την δική του μοναδική ευαισθησία. Οι διαφορές, συχνά πηγή συγκρούσεων, τοποθετούνται στο κέντρο τής προσοχής, του βλέμματος, του αγγίγματος. Αντιμετωπίζονται ως ευκαιρία για συνάντηση, υπέρβαση και επανεύρεση. Το Κινομίτσι σκοπεύει στην απελευθέρωση του σώματος και στην έμπρακτη ένωση του σώματος με το πνεύμα. Συνδυάζοντας άνεση και απαιτητικότητα, ευχαρίστηση από το άνοιγμα του σώματος και τη σωματική προσπάθεια, με χαρακτήρα ερασιτεχνικής ενασχόλησης και ταυτόχρονα άσκησης υψηλού επιπέδου, το Κινομίτσι υπερβαίνει τις καταστάσεις εκείνες που η κοινή λογική μάς παρουσιάζει ως παράδοξες ή ασυμβίβαστες. Με την άσκηση, σμίγουν οι αντιφάσεις και αφοπλίζονται οι ανταγωνισμοί που στην καθημερινότητα προξενούν εχθρότητες και συγκρούσεις. Ας μην ξεχνάμε ότι οι ανατολικές τέχνες έχουν νόημα μονάχα απ’ τη στιγμή που περπατούμε πατώντας εκεί που πάτησαν οι δάσκαλοι, στα βήματά τους μέσα.
Ένα Μπούντο
Το Κινομίτσι είναι ένα ιαπωνικό Μπούντο, κυριολεκτικά : Οδός (Ντο) που σταματά τη λόγχη (Μπου). Πρόκειται για μία τέχνη που αποσκοπεί στην εγκαθίδρυση της ειρήνης και στην αναζήτηση των προϋποθέσεων για ειρήνη. Γιατί κάθε Μπούντο παραπέμπει με τον τρόπο του στην μέριμνα να εξασφαλιστεί η ειρήνη μεταξύ των ανθρώπων, που είναι το θεμέλιο για όλη την απωανατολική σκέψη. Μ' αυτή την έννοια, το Κινομίτσι περιλαμβάνει τα δύο ιδεογράμματα, Μπου και Ντο, που ο συνδυασμός τους σημαίνει «Οδός για την εγκαθίδρυση της ειρήνης». Ως Μπούντο, το Κινομίτσι βρίσκει το πλήρες νόημά του στο πλαίσιο ενός συνόλου από σχολές, οι οποίες έχουν νόημα στη σχέση τους η καθεμία ως προς τις υπόλοιπες. Το κινομίτσι είναι η τελευταία και ανανεωμένη έκφραση της παράδοσης των Μούντο. Ανεξάρτητο και ταυτόχρονα εξαρτώμενο, το Κινομίτσι ερευνά την Οδό, το Ντο, το Ταό. Όντας απωανατολική τέχνη, πραγματώνει αυτό που είναι δίχως να αντιτίθεται σε τίποτα• όντας ανθρώπινο, αρνείται οποιονδήποτε αποκλεισμό• όντας πρακτικό, γίνεται αντιληπτό δια του σώματος ― αν και πιο ακριβής ακόμη είναι η διατύπωση ενός δασκάλου : «ούτε χωρίς το σώμα ούτε αποκλειστικά δια του σώματος».
Το Κινομίτσι έχει ως κατεξοχήν πλαίσιο το Ντοζό. Δεν μπορεί να χειραφετηθεί από τη μεταδοτικότητα και την προσωπική αναγνώριση του Δασκάλου Μασαμίτσι Νόρο χωρίς να χαθεί η αλκή του. Πρόκειται στην ουσία για έναν δεσμό ανάμεσα σ’ αυτόν, στη διδασκαλία του και στην κοινότητα των μαθητών του και βιώνεται ως εκ τούτου με την παρουσία τού ασκουμένου μέσα στο Ντοζό. Έτσι,ο ασκούμενος στο κινομίτσι εντάσσεται σ´ολόκληρη την αλυσίδα της παράδοσης των Μπούντο. Συνίσταται στο να μένεις πιστός στις καταβολές τού είδους, πιστότης που επιβάλλει να εμβαθύνεται το νόημα της πρακτικής και, κατά συνέπειαν, να προχωρά κανείς πηγαίνοντας από τις τεχνικές της άσκησης προς τις αρχές ώστε να εικονίζεται η Οδός.
Παραθέματα του Δασκάλου Νόρο
[Όπου δεν διευκρινίζεται κάτι άλλο, τα παραθέματα προέρχονται από το βιβλίο τού Ρουμάνωφ «Εξασκώντας το Κινομίτσι με τον Δάσκαλο Νόρο» (La pratique du Kinomichi avec Maître Noro, Daniel Roumanoff, 1992).]
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Ιαπωνικές πολεμικές τέχνες
Ψωρίαση
Η ψωρίαση είναι χρόνιο, μη μεταδιδόμενο νόσημα που προκαλεί υπέρμετρο πολλαπλασιασμό των δερματικών κυττάρων στην ανώτερη στοιβάδα της επιδερμίδας και επηρεάζει το δέρμα και τις αρθρώσεις. Προκαλεί συνήθως κοκκινίλες, φολιδωτές κηλίδες που εμφανίζονται στην επιδερμίδα. Οι λεπιδώδεις αυτές κηλίδες ονομάζονται ψωριασικές πλάκες (περιοχές με φλεγμονή από την υπερβολική παραγωγή δέρματος). Το δέρμα συσσωρεύεται γρήγορα σε αυτά τα σημεία και παίρνει μια ασημί-λευκή απόχρωση. Συνηθέστερα εμφανίζονται στους αγκώνες και τα γόνατα, αλλά μπορεί να επηρεάσει κάθε σημείο του σώματος, συμπεριλαμβανομένου του τριχωτού της κεφαλής και των γεννητικών οργάνων. Σε αντίθεση με το έκζεμα, η ψωρίαση είναι πιο πιθανό να εμφανιστεί στην εσωτερική πλευρά των αρθρώσεων.
Μερικοί από τους μύθους που συνοδεύουν την ψωρίαση είναι ότι προκαλείται από την κακή υγιεινή, ότι η γλουτένη επιδεινώνει τα συμπτώματα της και ότι η ψωρίαση δεν είναι κληρονομική.
Δεν υπάρχει θεραπεία για τη νόσο αλλά υπάρχουν φάρμακα που ανακουφίζουν τα συμπτώματα όπως κορτικοστεροειδή και αντιφλεγμονώδη. Πολλά υποσχόμενο για την ανακούφιση των ασθενών είναι το έλαιο κανναβιδιόλης (CBD) για το οποίο όμως η έρευνα είναι σε αρχικό στάδιο και δεν χορηγείται ως φάρμακο. . Τα τελευταία χρόνια έχουν παρασκευασθεί νέα φάρμακα με βιοτεχνολογικές μεθόδους, τα οποία έχουν εξειδικευμένη δράση, δράση δηλαδή έναντι ορισμένων πρωτεϊνών που παίζουν μικρότερο ή μεγαλύτερο ρόλο στην παθογένεση της ψωρίασης. Τα φάρμακα αυτά χορηγούνται υποδόρια ή ενδοφλέβια και είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά και ασφαλή, όπως η ετανερσέπτη, η ινφλιξιμάμπη, η ανταλιμουμάμπη, η ουστεκινουμάμπη, η σεκουκινουμάμπη και η μπρονταλουμάμπη, καθώς επίσης και η απρεμιλάστη, η οποία χορηγείται από του στόματος. Φαίνεται ότι μπορούν να προσφέρουν σημαντική ύφεση για τη ψωρίαση για μακρότερα χρονικά διαστήματα.
Σε προχωρημένα στάδια της νόσου χορηγούνται τα βιολογικά φάρμακα που έχουν σκοπό να αντιμετωπίσουν το αίτιο της νόσου που είναι το ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημα του ασθενούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δερματικές ασθένειες
Αντώνης Αντωνίου (πολιτικός)
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αντώνης Αντωνίου γεννήθηκε στο Στρουμπί στις 30 Νοεμβρίου 1959. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και την ουγγρική γλώσσα. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας και Οικονομικών της Βουδαπέστης. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στην αρχιτεκτονική στο ίδιο πανεπιστήμιο. Εργάζεται ως αρχιτέκτονας.
Είναι νυμφευμένος με τη Χρύσω Ορφανίδου και έχει ένα υιό και μία κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο 1992-1997 ήταν πρόεδρος της Νεολαίας του Δημοκρατικού Κόμματος (ΝΕΔΗΚ) Πάφου. Από το 1994 έως το 1997 ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Κυπριακού Οργανισμού Αναπτύξεως Γης.
Στις Δημοτικές εκλογές του 1996 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Πάφου με το ΔΗΚΟ, θέση στην οποία επανεκλέχθηκε στις Δημοτικές εκλογές του 2001.
Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος και αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συγκοινωνιών και Έργων και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας και Φυσικών Πόρων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων-Εγκλωβισμένων-Αγνοουμένων-Παθόντων και και της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τις Κυπριακές Αερογραμμές.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Πάφου Κατηγορία:Κύπριοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Βουλευτές Θ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Εύφημος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Εύφημος αναφέρεται κυρίως ένας Βοιωτός ήρωας που πήρε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία. Ο Εύφημος ήταν γιος του θεού Ποσειδώνα και της Μηκιονίκης, κόρης του Ωρίωνα. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, μητέρα του Ευφήμου ήταν η Ευρώπη, όχι η γνωστή ερωμένη του Δία, αλλά η κόρη του Τιτυού. Σε τοπική τέλος παράδοση του Ορχομενού, μητέρα του ήταν η Κελαινώ.
Ο Εύφημος είχε προικισθεί από τον πατέρα του, θεό της θάλασσας, με το υπερφυσικό προνόμιο να μπορεί να περπατά πάνω στα κύματα. Πήρε μέρος στους ταφικούς αγώνες «άθλα επί Πελία» (βλ.λ. Πελίας), όπου νίκησε στο αγώνισμα της αρματοδρομίας. Ο Παυσανίας γράφει (Ε΄ 17, 9) ότι ο Εύφημος απεικονιζόταν στη «λάρνακα του Κυψέλου», στην Ολυμπία.
Κάποιες παραδόσεις αναφέρουν ότι ο Εύφημος κατοικούσε στο Ταίναρο, όπου υπήρχε ιερό του Ποσειδώνα. Στην Αργοναυτική Εκστρατεία, όταν οι Αργοναύτες αντιμετώπιζαν τις Συμπληγάδες Πέτρες, ο Εύφημος ήταν ο Αργοναύτης που άφησε το περιστέρι να πετάξει ανάμεσα στις πέτρες, ενέργεια που τους έδωσε τη δυνατότητα να τις διασχίσουν και αυτοί με την «Αργώ». Στην Τριτωνίδα λίμνη ο Εύφημος πήρε από τα χέρια του Τρίτωνα τον βώλο γης, κάτι που σήμαινε ότι οι απόγονοί του θα πήγαιναν στην Κυρηναϊκή. Πραγματικά, ο Βάττος, ο ιδρυτής της αποικίας στην Κυρήνη, θεωρείται απόγονός του. Ο Εύφημος έριξε στη μέση του Αιγαίου Πελάγους τον βώλο γης που είχε πάρει από τον Τρίτωνα, και από αυτό δημιουργήθηκε η νήσος Θήρα.
Κατά μία εκδοχή σύζυγος του Ευφήμου ήταν η Λαονόμη, κόρη του Αμφιτρύωνα και της Αλκμήνης, δηλαδή ετεροθαλής αδελφή του Ηρακλή. Αλλά και στη Λήμνο, από όπου πέρασε ως Αργοναύτης, ο Εύφημος απέκτησε ένα γιο από τη ντόπια γυναίκα Λαμάχη, τον Λευκοφάνη. Τα όποια παιδιά του Ευφήμου στη Λήμνο διώχθηκαν από τους Τυρρηνούς. Ερμηνεύεται έτσι η μεγάλη περιοδεία του Ευφήμου και η ίδρυση αποικιών στα μέρη από τα οποία πέρασε.
Πηγές
Ευφημος Κατηγορία:Παιδιά του Ποσειδώνα Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Σχολείο
Η λέξη αυτή προέρχεται από το ελληνικό σχόλη που είχε τη βασική της σημασία χρόνος ανάπαυσης, ελεύθερος χρόνος, αργία. Η λέξη πήρε τη δευτερεύουσα σημασία της συζήτησης, με την οποία πέρασε και στη λατινική ως schola, επειδή οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι θεωρούσαν τη συζήτηση ως κατάλληλο τρόπο ώστε να περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους. Ακόμη, η λέξη πήρε και την έννοια του χώρου όπου γίνονταν αυτές οι συζητήσεις. Από το λατινικό scola η λέξη πέρασε σε διάφορες ευρωπαϊκές γλώσσες ως γαλλ. école, ισπαν. escuela, γερμ. Schule, αγγλ. school κλπ.
Οι περισσότερες χώρες του κόσμου έχουν σχολεία ενταγμένα σε εκπαιδευτικά συστήματα, η παρακολούθηση τους είναι συνήθως υποχρεωτική. Τα ονόματα των σχολείων ποικίλουν ανάλογα με τη χώρα, αλλά εν γένει περιλαμβάνουν την πρωτοβάθμια ή στοιχειώδη εκπαίδευση (Δημοτικό σχολείο) για τα νεαρά παιδιά και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Γυμνάσιο, Λύκειο) για τους εφήβους που έχουν συμπληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
Τα εναλλακτικά σχολεία προσφέρουν μη παραδοσιακή ύλη διδασκαλίας και ακολουθούν μη παραδοσιακές μεθόδους.
Υπάρχουν επίσης μη κρατικά σχολεία: Τα ιδιωτικά σχολεία που είτε απευθύνονται σε μαθητές με ειδικές ανάγκες που δεν καλύπτονται από τα κρατικά σχολεία είτε λειτουργούν παράλληλα με τα δημόσια (κρατικά) σχολεία, τα θρησκευτικά σχολεία, ή σχολεία που έχουν διαφορετικές προδιαγραφές εκπαίδευσης.
Τα σχολεία για ενήλικες περιλαμβάνουν τα Ινστιτούτα επαγγελματικής κατάρτισης (ΙΕΚ) δημόσια και ιδιωτικά και τις Επαγγελματικές, Στρατιωτικές κ.α. σχολές, πολλές από τις οποίες είναι ενταγμένες στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, π.χ. Σχολή Ικάρων, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.
Στην κατ' οίκον διδασκαλία και στα διαδικτυακά σχολεία, όπως είναι το Ανοικτό Πανεπιστήμιο, η διδασκαλία και η μάθηση γίνονται εκτός του παραδοσιακού κτηρίου του σχολείου.
Ανάλογα με τις ώρες λειτουργίας τους εντός της ημέρας, υπάρχουν δύο κατηγορίες σχολείων, το ημερήσιο και το εσπερινό (ή νυχτερινό) σχολείο.
Σε Σχολικές Μονάδες Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης (ΣΜΕΑΕ), όπως προβλέπονται από το άρθρο 8 του νόμου 3699/2008:
Για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση:
Για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση:
Ιστορία και εξέλιξη του σχολείου
Η έννοια της ομαδοποίησης των μαθητών σε συγκεκριμένες τοποθεσίες για να μάθουν, υφίσταται από την εποχή των Κλασικών χρόνων της ελληνικής αρχαιότητας. Η Ακαδημία του Πλάτωνα και η Περιπατητική Σχολή αποτελούσαν οργανωμένα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα κατ' αντίθεση της κατ' οίκον ιδιαίτερης διδασκαλίας την οποία επιτελούσαν οι παιδοτρίβες. Επίσης, οργανωμένα σχολεία βρίσκονται στην αρχαία Ινδία (γκουρουκούλ) και στην αρχαία Κίνα. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία είχε, από το 425 μ.Χ., εκπαιδευτικό σύστημα που ξεκινούσε από τη στοιχειώδη εκπαίδευση η οποία ήταν προαπαιτούμενο για τους στρατιωτικούς.
Ο Ισλαμικός πολιτισμός ανέπτυξε εκπαιδευτικό σύστημα με τη μοντέρνα έννοια του όρου. Κατ' αρχήν τα τζαμιά συνδύαζαν αμφότερες τις θρησκευτικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες αλλά, κατά τον 9ο αιώνα, ιδρύθηκαν οι μεντρεσέδες (madrassa) που ήταν κανονικά σχολεία. Επίσης εισήχθη η έννοια της δημόσιας δωρεάν παιδείας, κάτω από τον έλεγχο του Χαλίφη.
Επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας, οι πόλεις Προύσα και Αδριανούπολη έγιναν τα κύρια κέντρα μάθησης. Το οθωμανικό σύστημα του Κουλιγιέ, ένα σύνθετο κτήριο που περιελάμβανε τζαμί, νοσοκομείο, μεντρεσέ, δημόσιες κουζίνες και εστιατόρια, έκανε την μάθηση προσιτή σε ευρύτερο κοινό μέσω δωρεάν γευμάτων, ιατρικής περίθαλψης και μερικές φορές δωρεάν διαμονής.
Στην Ευρώπη του Μεσαίωνα και στην πρώιμη Μοντέρνα εποχή, ο κύριος στόχος των σχολείων (κατ' αντίθεση προς τα Πανεπιστήμια) ήταν η διδασκαλία των Λατινικών. Αυτό οδήγησε στον όρο grammar school και στον αντίστοιχο Ελληνικό όρο γραμματοδιδασκαλείο που χαρακτηρίζει το σημερινό Δημοτικό σχολείο.
Το σχολείο στο σύγχρονο ελληνικό κράτος
Οι Έλληνες λογίζονται φιλεκπαιδευτικός λαός. Είτε λόγω της αρχαιοελληνικής παράδοσης, είτε λόγω της γεωγραφικής θέσης και του γεωγραφικού αναγλύφου, είτε λόγω της ιδιαιτερότητας της ελληνικής γλώσσας η οποία επί Ελληνιστικών χρόνων ήταν η κυρίαρχη γλώσσα του δυτικού κόσμου, η λαϊκή σοφία έχει αποκρυσταλλωμένη άποψη υπέρ του σχολείου. Το "άνθρωπος αγράμματος, ξύλο απελέκητο" αντικτοπτρίζει τον διαρκή πόθο των Ελλήνων για το σχολείο. Μετά την Ακαδημία του Πλάτωνα και το Λύκειο του Αριστοτέλη, οι Έλληνες δούλοι που αναλαμβάνουν τη μόρφωση των Ρωμαίων, το Βυζάντιο που ιδρύει σχολεία και κατά το Μεσαίωνα, ο ελληνικός Χριστιανισμός με τα "ιερογράμματα", διατηρούν την παράδοση του σχολείου.
Με την άφιξή του στην Ελλάδα το 1828, ο Ιωάννης Καποδίστριας ιδρύει ορφανοτροφεία στην Αίγινα και τον Πόρο, όπου τα ορφανά ελάμβαναν γενική μόρφωση και επαγγελματική εκπαίδευση και όπου παράλληλα λειτουργούσαν διδασκαλεία για τη μόρφωση των δασκάλων. Ιδρύεται γεωργική σχολή στην Τίρυνθα, ιερατική σχολή στον Πόρο και στρατιωτικό σχολείο στο Ναύπλιο. Με τον Όθωνα, το 1833, εκδόθηκε διάταγμα που καθόριζε τις αρμοδιότητες της "επί των Εκκλησιαστικών γραμματείας" που ήταν το πρώτο υπουργείο παιδείας. Οι Βαυαροί διαίρεσαν την όλη εκπαίδευση σε τρεις κύκλους, τη στοιχειώδη εκπαίδευση, τη μέση και την ανώτερη. Τη στοιχειώδη εκπαίδευση ονόμασαν Δημοτική, διότι η διοίκηση και η εποπτεία ανατέθηκαν στους Δήμους, σύμφωνα με τον νόμο της 6ης Φεβρουαρίου 1834 που ήταν πιστό αντίγραφο του γαλλικού νόμου του 1833, και η διάρκεια φοίτησης προβλεπόταν να είναι επταετής. Βάσει αυτού του νόμου, ιδρύθηκε Διδασκαλείο στο Ναύπλιο το 1835, όπου εισήχθη η αλληλοδιδακτική μέθοδος. Το 1836 συστάθηκε η “Φιλεκπαιδευτική εταιρία” που ίδρυσε σχολεία θηλέων και προετοίμασε τις πρώτες δασκάλες. Δυστυχώς όμως ούτε η υποχρεωτική φοίτηση ούτε η επταετής διάρκεια εφαρμόστηκαν και η θέση των δασκάλων ήταν τραγική. Το 1844, λόγω της απροθυμίας των δήμων να ιδρύσουν και συντηρήσουν σχολεία εκδόθηκε διάταγμα σύμφωνα με το οποίο “εις την δημοτική εκπαίδευσιν συντρέχει και το κράτος κατά το μέτρον της ανάγκης των δήμων”. Παρ' όλα ταύτα η κατάσταση χειροτέρεψε και το 1863 το διδασκαλείο έκλεισε. Το 1871 ιδρύεται στην Αθήνα ο “Σύλλογος προς διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων” μέλη του οποίου το 1874 ιδρύουν το εξατάξιο “Πρότυπο δημοτικό σχολείο” στην Αθήνα και το τετρατάξιο “Παιδαγωγείο” στη Θεσσαλονίκη. Έτσι σ' αυτήν την περίοδο ο εκπαιδευτικός κύκλος αποτελείται από το δημοτικό σχολείο με τετραετή φοίτηση, ακολουθεί το Ελληνικό σχολείο με τριετή φοίτηση και τέλος το Γυμνάσιο με τετραετή φοίτηση.
Οι δάσκαλοι το 1873 ιδρύουν τον “Ελληνικόν διδασκαλικόν σύλλογον” ο οποίος εκδίδει το περιοδικό “Πλάτων” και κατορθώνουν να υψώσουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και των πολιτικών για τα εκπαιδευτικά θέματα. Έτσι το 1876 ο υπουργός παιδείας στη Βουλή χαρακτηρίζει “την κατάσταση της εκπαίδευσης εμπαιγμόν δια το έθνος”. Ιδρύεται Διδασκαλείο τριετούς φοίτησης στην Αθήνα, καθώς και άλλα δύο στην Τρίπολη και στην Κέρκυρα, και το 1881 άλλο ένα στη Λάρισα. Το 1895, ο νόμος “Περί στοιχειώδους ή δημοτικής εκπαίδευσης” διαιρεί τα σχολεία σε κοινά, με έναν δάσκαλο όταν έχουν μέχρι 80 μαθητές, και πλήρη με δύο δασκάλους όταν έχουν μέχρι 140 μαθητές. Όταν οι μαθητές είναι μέχρι 200 το σχολείο είναι τριθέσιο και για περισσότερους από 200 τετραθέσιο. Όπου δεν ήταν δυνατόν να ιδρυθούν κοινά (μονοθέσια) σχολεία προβλεπόταν η ίδρυση γραμματοδιδασκαλείων. Επίσης ιδρύονται εξατάξια σχολεία οι απόφοιτοι των οποίων μπορούν να εγγραφούν στην τρίτη τάξη των “Ελληνικών” σχολείων.
Η μέση εκπαίδευση επίσης ξεκινάει με τη Βαυαρική αντιβασιλεία το 1836 και χωρίζεται σε δύο κύκλους: κατ' αρχάς το τριετές “Ελληνικό σχολείο” κατ' αντιστοιχία του Βαυαρικού “Latina” και κατόπιν, το τετραετές “Γυμνάσιο” το οποίο έχει ως στόχο την “... προπαρασκευήν των μαθητών που θέλουν να σπουδάσουν ανώτερες επιστήμες στα Πανεπιστήμια.” Οι δάσκαλοι των πρώτων καλούνται “Ελληνοδιδάσκαλοι” και των γυμνασίων “καθηγητές”. Όταν το Πανεπιστήμιο άρχισε να δίνει διπλώματα, διοριζόντουσαν στη μέση εκπαίδευση πτυχιούχοι της φιλολογίας και της φυσικομαθηματικής. Επειδή οι εκπαιδευτικοί διοριζόντουσαν, έπαιρναν μετάθεση ή απολυόντουσαν με αυθαίρετο τρόπο, το 1885 εκδόθηκε διάταγμα που όριζε ότι οι “λειτουργοί της μέσης εκπαίδευσης αναγνωρίζονται ως μόνιμοι”. Το διάταγμα αυτό ανακλήθηκε το 1886. Οι τύποι των σχολείων του 1836 βασικά παρέμειναν μέχρι την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1929. Το 1922 ιδρύθηκαν τα “Πρακτικά Λύκεια” πάνω στο πρότυπο της Βαρβακείου σχολής, η οποία λειτουργούσε με ιδιαίτερο πρόγραμμα από το 1886. Το Βαρβάκειο ιδρύθηκε το 1843 ως γυμνάσιο στο οποίο είχε συμπληρωθεί και Ελληνικόν σχολείο, αλλά το 1886 μεταρρυθμίστηκε σε πρακτικό λύκειο για να εκπληρώσει “ειδικόν εκπαιδευτικόν σκοπόν” που ήταν “η ανάπτυξις και μόρφωσις της διανοίας, τως εις αυτό φοιτούντων μαθητών, η ηθική αγωγή και ειδικώς η προπέδευσις προς αυτάρκη σπουδήν των θετικών επιστημών”. Το 1915 το Βαρβάκειο συνδέθηκε με το “Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης” και αποτέλεσε το δεύτερο πρότυπο σχολείο της Ελλάδας.
Με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1929 από τον Αλ. Δελμούζο, επί κυβερνήσεως Βενιζέλου, διαμορφώνονται δύο εξαετείς κύκλοι σπουδών. Στις μικρές κωμοπόλεις ιδρύονται διτάξια ημιγυμνάσια και κατώτερα επαγγελματικά σχολεία (γεωργικά, εμπορικά, βιομηχανικά, οικοκυρικά). Το 1930 ιδρύεται το Ανώτατον εκπαιδευτικόν συμβούλιον και στις 4 Ιουνίου 1930 ο Γ. Παπανδρέου, ως υπουργός παιδείας της κυβέρνησης Βενιζέλου, κλείνει δάνειο της Ελληνικής κυβέρνησης με σουηδική εταιρία για τις ανάγκες της παιδείας. Με το δάνειο αυτό, μέσα σε δύο χρόνια, 1930 έως 1932, ανεγέρθηκαν 145 διδακτήρια και αποπερατώθηκαν άλλα 1375. Έτσι προστέθηκαν 7376 αίθουσες διδασκαλίας για τις οποίες δαπανήθηκαν 1476 εκατομμύρια προπολεμικές δραχμές.
Η κυβέρνηση Μεταξά το 1937 τροποποιεί τους τύπους σχολείων της μεταρρύθμισης του Δελμούζου εισάγοντας το οκτατάξιο γυμνάσιο-λύκειο στο οποίο γράφονται οι μαθητές του Δημοτικού μετά την τετάρτη τάξη. Όσοι όμως δε θέλουν να συνεχίσουν στη μέση εκπαίδευση υποχρεώνονται να συνεχίσουν για άλλα δύο χρόνια στο δημοτικό ώστε να ολοκληρώσουν εξαετή υποχρεωτική στοιχειώδη εκπαίδευση. Τα έξι πρώτα χρόνια απετέλεσαν το εξατάξιο Γυμνάσιο και ακολουθεί το διτάξιο Λύκειο. Το 1944, με τον κατοχικό νόμο 1468 της 27-2-1944 επανέρχεται το εξατάξιο γυμνάσιο. Με την απελευθέρωση για τις χρονιές 1945 έως 1950, γράφονται στο Γυμνάσιο 138.000, 143.000, 165.000, 174.000 και 183.000 μαθητές αντίστοιχα, που αντιστοιχούσαν σε λιγότερους από 4.000 εκπαιδευτικούς. Έτσι, μετά από την έντονη κίνηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων των εκπαιδευτικών λειτουργών, δημιουργήθηκαν και πάλι σοβαρές ανησυχίες και το 1951, κατόπιν πρωτοβουλίας του Γ. Παπανδρέου, εκδόθηκε ο νόμος 1823 που προέβλεπε τον διαχωρισμό της μέσης παιδείας σε τριετές Γυμνάσιο και τριετές Λύκειο, το οποίο διαχωριζόταν σε φιλολογοϊστορικό Λύκειο και φυσικομαθηματικό Λύκειο. Στο 1ο άρθρο αυτού του νόμου καθορίζεται ότι ο σκοπός της Μέσης εκπαίδευσης είναι “η διάπλασις χρηστών πολιτών εν τω πλαισίω των ιδεωδών του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού”, ο οποίος και αναγνωρίστηκε αυτούσιος στο σύνταγμα της 1ης Ιανουαρίου 1951 ότι είναι ο σκοπός της μέσης και στοιχειώδους εκπαίδευσης. Ο νόμος αυτός δεν εφαρμόστηκε από την επελθούσα κυβέρνηση Παπάγου και το 1959 η κυβέρνηση Καραμανλή διατηρεί ενιαίο το Γυμνάσιο, αλλά μετά την 3η τάξη οι απόφοιτοι παίρνουν απολυτήριο που τους δίνει το δικαίωμα να εγγραφούν στις μέσες επαγγελματικές σχολές. Επίσης, κατά τα τρία τελευταία έτη το Γυμνάσιο διαχωρίζεται σε κλασικό, πρακτικό και όχι μόνο. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, υλοποιήθηκε ο νόμος 1823 που προέβλεπε το σημερινό τριτάξιο γυμνάσιο και τριτάξιο λύκειο. Αργότερα, το Λύκειο διαχωρίστηκε σε τριτάξιο ενιαίο λύκειο (ΓΕΛ) για όσους μαθητές είχαν τη δυνατότητα να συνεχίσουν κανονικά την εκπαίδευσή τους και το τριτάξιο τεχνικό λύκειο (ΕΠΑΛ) για όσους δεν είχαν δυνατότητες να αντεπεξέλθουν στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση, μαθαίνοντας μέσω αυτού κάποια ειδίκευση. Σήμερα το Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑ.Λ.) προσφέρει εκτός από απολυτήριο, το οποίο είναι ισότιμο με του Γενικού Λυκείου, και Πτυχίο εξειδίκευσης βαθμού 3 ενώ με νόμο που έφερε η Υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως το 2020 έρχεται διασύνδεση της επαγγελματικής εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας.
Μουσεία Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης
Σημαντικά στοιχεία για τη σχολική ιστορία, ζωή και εκπαίδευση του παρελθόντος έχουν κωδικοποιηθεί και εκτίθενται σε θεματικά Μουσεία Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης.
Σημαία της Αρούμπα
Η εθνική σημαία της Αρούμπα καθιερώθηκε στις 18 Μαρτίου του 1976. Το σχέδιο αποτελείται από ανοικτό γαλάζιο φόντο, το οποίο λέγεται «Λάρκσπουρ» ή «μπλε του ΟΗΕ», δύο στενές, παράλληλες, οριζόντιες γραμμές χρώματος κιτρίνου στο μισό κάτω μέρος και ένα κόκκινο με άσπρο αστέρι. Ημέρα εορτασμού της σημαίας είναι η 18η Μαρτίου, οπότε κάθε χρόνο λαμβάνουν χώρα εκδηλώσεις με καρναβάλια και χορούς.
Τα σύμβολα στο σχέδιο έχουν πολλαπλή σημασία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρούμπα Αρούμπα
Αεροπειρατεία στην Πτήση 181 της Lufthansa
Χρονολόγιο
Στις 11:00 της Πέμπτης 13 Οκτωβρίου 1977, η πτήση LH 181 της Lufthansa, ένα Boeing 737 με το όνομα Landshut, απογειώθηκε από την Πάλμα ντε Μαγιόρκα καθ' οδόν προς τη Φραγκφούρτη με 86 επιβάτες και πέντε πλήρωμα, με κυβέρνητη τον Γιούργκεν Σούμαν και συγκυβερνήτη τον Γιούργκεν Βίετορ. Περίπου 30 λεπτά αργότερα, καθώς πετούσε πάνω από τη Μασσαλία, το αεροσκάφος καταλήφθηκε από τέσσερις μαχητές που αποκαλούσαν τους εαυτούς τους «Commando Martyr Halima» προς τιμήν της συναδέλφου τους Brigitte Kuhlmann, η οποία είχε σκοτωθεί στην Επιχείρηση Εντέμπε το προηγούμενο έτος. Αρχηγός της ομάδας αεροπειρατών ήταν ο Παλαιστίνιος τρομοκράτης Zohair Youssif Akache (23 ετών), ο οποίος υιοθέτησε το ψευδώνυμο "Captain Martyr Mahmud". Οι άλλοι τρεις ήταν η Suhaila Sayeh (24 ετών), μια Παλαιστίνια, και δύο Λιβανέζοι, ο Wabil Harb (23 ετών) και η Hind Alameh (22 ετών).
Ο Akache ("Mahmud") εισέβαλε θυμωμένος στο πιλοτήριο, κρατώντας ένα γεμάτο πιστόλι και απομάκρυνε βίαια τον Βίετορ από το πιλοτήριο, στέλνοντάς τον στην οικονομική θέση για να ενωθεί με τους επιβάτες και τους αεροσυνοδούς, αφήνοντας τον Σούμαν να αναλάβει τα χειριστήρια πτήσης. Καθώς οι άλλοι τρεις αεροπειρατές, διέταξαν τους ομήρους να σηκώσουν τα χέρια τους, ο Μαχμούντ ανάγκασε τον Σούμαν να πετάξει ανατολικά προς τη Λάρνακα στην Κύπρο, αλλά ο Σούμαν του είπε ότι το αεροπλάνο δεν είχε επαρκή καύσιμα και θα έπρεπε να προσγειωθεί πρώτα στη Ρώμη.
Άφιξη στην Ρώμη
Το αεροσκάφος άλλαξε πορεία γύρω στις 14:30 (όπως παρατήρησαν οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας στο Αιξ-αν-Προβάνς), προς τα ανατολικά και προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο Φιουμιτσίνο της Ρώμης στις 15:45 για ανεφοδιασμό. Οι αεροπειρατές έκαναν τις πρώτες τους απαιτήσεις, ενεργώντας σε συνεννόηση με μια ομάδα της RAF, τους Siegfried Hausner Commando, που είχαν απαγάγει τον δυτικογερμανό βιομήχανο Hanns Martin Schleyer πέντε εβδομάδες νωρίτερα: Οι αεροπειρατές απαίτησαν την απελευθέρωση δέκα τρομοκρατών της RAF που κρατούνταν στη φυλακή Stuttgart-Stammheim, συν δύο Παλαιστίνιους ομοεθνείς που κρατούνται στην Τουρκία, καθώς και 15 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Ο υπουργός Εσωτερικών της Δυτικής Γερμανίας Βέρνερ Μάιχοφερ επικοινώνησε με τον Ιταλό ομόλογό του Φραντσέσκο Κοσίγκα και πρότεινε να σκάσουν τα ελαστικά του αεροπλάνου για να αποτραπεί η απογείωση του αεροσκάφους. Μετά από διαβούλευση με τους συναδέλφους του, ο Κοσίγκα αποφάσισε ότι η πιο επιθυμητή λύση για την ιταλική κυβέρνηση ήταν να απαλλαγεί εντελώς από το πρόβλημα. Το αεροσκάφος ανεφοδιάστηκε με 11 τόνους καυσίμου, επιτρέποντας στον Μαχμούντ να διατάξει τον συγκυβερνήτη Βίετορ (στον οποίο είχε επιτραπεί να ξαναμπεί στο πιλοτήριο στο Fiumicino κατόπιν εντολής του Σούμαν) να απογειωθεί και να πετάξει προς τη Λάρνακα στις 17:45 (5:45 μ.μ.) χωρίς καν να λάβει άδεια από τον έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας της Ρώμης.
Άφιξη στη Λάρνακα
Το αεροσκάφος προσγειώθηκε στη Λάρνακα της Κύπρου στις 20:28. Μετά από περίπου μία ώρα, ένας τοπικός εκπρόσωπος της PLO έφτασε στο αεροδρόμιο και μέσω του ασύρματου προσπάθησε να πείσει τον Μαχμούντ να απελευθερώσει τους ομήρους. Αυτό προκάλεσε μόνο μια έξαλλη απάντηση από τον Μαχμούντ, ο οποίος άρχισε να του ουρλιάζει θυμωμένα στα αραβικά μέχρι που ο εκπρόσωπος της PLO εγκατέλειψε και έφυγε. Στη συνέχεια, το αεροσκάφος ανεφοδιάστηκε με καύσιμα και ο Σούμαν ζήτησε από τον πύργο ελέγχου να ταξιδέψει στη Βηρυτό. Του είπαν ότι το αεροδρόμιο της Βηρυτού ήταν αποκλεισμένο και κλειστό για αυτούς και ο Μαχμούντ τους πρότεινε να πετάξουν προς τη Δαμασκό. Το αεροσκάφος απογειώθηκε στις 22:50, με κατεύθυνση προς τη Βηρυτό, αλλά του αρνήθηκαν να προσγειωθεί εκεί στις 23:01. Καθώς αρνήθηκαν την άδεια προσγείωσης στη Δαμασκό στις 23:14, στη Βαγδάτη στις 00:13 (14 Οκτωβρίου) και στο Κουβέιτ στις 00:58, τελικά πέταξαν προς το Μπαχρέιν.
Άφιξη στο Μπαχρέιν
Ο Σούμαν ενημερώθηκε από διερχόμενο αεροπλάνο της Qantas ότι το αεροδρόμιο του Μπαχρέιν ήταν επίσης κλειστό για αυτούς. Ο Σούμαν επικοινώνησε με τον πύργο ελέγχου και τους είπε ότι δεν είχαν επαρκή καύσιμα για να πετάξουν αλλού και παρόλο που του είπαν ξανά ότι το αεροδρόμιο ήταν κλειστό, του δόθηκε ξαφνικά αυτόματη συχνότητα προσγείωσης από τον ελεγκτή πτήσης. Το αεροπλάνο τελικά προσγειώθηκε στο Μπαχρέιν στις 01:52 της 14ης Οκτωβρίου. Κατά την άφιξη, το αεροσκάφος περικυκλώθηκε αμέσως από ένοπλους στρατιώτες και ο Μαχμούντ επικοινώνησε με τον πύργο ότι αν δεν αποσυρθούν οι στρατιώτες, θα πυροβολούσε τον συγκυβερνήτη. Μετά από μια αντιπαράθεση με τον πύργο, με τον Μαχμούντ να θέτει προθεσμία πέντε λεπτών και να κρατά ένα γεμάτο πιστόλι στο κεφάλι του Βιέτορ, τα στρατεύματα αποσύρθηκαν. Στη συνέχεια, το αεροσκάφος ανεφοδιάστηκε με καύσιμα και απογειώθηκε για το Ντουμπάι στις 03:24.
Πλησιάζοντας στο Ντουμπάι, το 737 δεν έλαβε ξανά άδεια προσγείωσης. Πετώντας πάνω από το αεροδρόμιο του Ντουμπάι τα ξημερώματα, οι αεροπειρατές και οι πιλότοι είδαν τον διάδρομο να είναι αποκλεισμένος με στρατιωτικά τζιπ, φορτηγά και πυροσβεστικά οχήματα. Καθώς ξέμειναν από καύσιμα, ο Σούμαν επικοινώνησε με τον πύργο ελέγχου για να ανακοινώσει ότι θα προσγειωνόταν ούτως ή άλλως. Καθώς έκαναν ένα χαμηλό πέρασμα πάνω από το αεροδρόμιο, τα οχήματα τελικά απομακρύνθηκαν. Στις 05:40 τοπική ώρα, οι πιλότοι έκαναν ομαλή προσγείωση στον κεντρικό διάδρομο του αεροδρομίου. Το αεροπλάνο ήταν σταθμευμένο στον χώρο στάθμευσης γύρω στις 05:51, τα ξημερώματα.