cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοντελοποίηση-Ανακατασκευή Βιολογικών Δικτύων
Petri Networks (Δίκτυα Χωρικής Μετάβασης)
Τα Petri Networks (δίκτυα χωρικής μετάβασης) αποτελούν μία ειδική κατηγορία δικτύων καθώς έχουν πολλές ιδιομορφίες. Αρχικά αναπτύχθηκαν για να περιγράψουν χημικές διεργασίες από τον Γερμανό, Alan Adam Petri, ενώ πλέον χρησιμοποιούνται ως ένας ακόμα τρόπος μοντελοποίησης κυρίως σε συστήματα ταυτοχρονίας και κατανεμημένα συστήματα.
Τα δίκτυα Petri σχηματίζουν ένα κατευθυνόμενο διμερές γράφημα, στο οποίο οι κόμβοι αντιπροσωπεύουν τις μεταβάσεις, τα γεγονότα δηλαδή που μπορεί να συμβούν, και τους χώρους, δηλαδή τις συνθήκες. Οι ακμές είναι υποχρεωτικά κατευθυνόμενες και δεν χαρακτηρίζονται ούτε από κάποια τιμή ούτε από εξίσωση, παρά είναι επιφορτισμένες με την μετακίνηση των μαρκών (tokens) από κόμβο σε κόμβο. Οι κόμβοι με την σειρά τους έχουν κάποια χωρητικότητα σε μάρκες, ενώ χωρητικότητα μίας και μόνο μάρκας έχουν και οι ακμές. Συνοπτικά, μπορεί να λεχθεί ότι είναι δίκτυα διακίνησης μαρκών (tokens).
Ο μαθηματικός ορισμός της απλής μορφής των δικτύων Petri είναι ο ακόλουθος:
Ένα Δίκτυο Πέτρι είναι μια 5-άδα N = (P, T, F, W, m0) όπου P και Τ είναι πεπερασμένα σύνολα και
Το μειονέκτημα των δικτύων Petri είναι ότι δεν μπορούν να απεικονίσουν οποιοδήποτε σύστημα λόγω των περιορισμών τους στην απεικόνιση μεγάλων και περίπλοκων μοντέλων και γι’ αυτόν το λόγο δεν έχουν ευρεία χρήση. Βέβαια, στα βιολογικά δίκτυα, πολλές φορές αποτελούν μία καλή λύση μοντελοποίησης, καθώς πολλές οντότητες οι οποίες έχουν συγκεκριμένη λειτουργία αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και την ίδια χρονική στιγμή επιτελούνται πολλαπλές διεργασίες με διαφορετικό ρυθμό η κάθε μία.
Ντελικατέσεν (ταινία)
Ντελικατέσεν (γαλλικός τίτλος: Delicatessen) είναι γαλλική μεταποκαλυπτική μαύρη κωμωδία του 1991 σε σκηνοθεσία Ζαν-Πιέρ Ζενέ και Μαρκ Καρό, με πρωταγωνιστές τους Ντομινίκ Πινόν και Μαρί-Λωρ Ντουνιάκ.
Στη Βόρεια Αμερική η ταινία κυκλοφόρησε με την προσθήκη: «Ο Τέρι Γκίλιαμ παρουσιάζει», καθώς το μέλος της ομάδας των Μόντυ Πάιθον στήριξε με κάθε τρόπο την ταινία.
Υπόθεση
Η ταινία διαδραματίζεται σε μια μελλοντική δυστοπική κοινωνία στη μεταποκαλυπτική Γαλλία μετά την καταστροφή. Σε μια απομονωμένη πολυκατοικία οι άνθρωποι ζουν σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Τα τρόφιμα είναι δυσεύρετα και χρησιμοποιούνται επίσης και ως νόμισμα. Στο ισόγειο βρίσκεται ένα κρεοπωλείο, το οποίο διευθύνει ο ιδιοκτήτης της πολυκατοικίας, ο Κλαπέ (Ζαν-Κλωντ Ντρεϊφύς), ο οποίος δημοσιεύει αγγελίες για θέσεις εργασίας στην εφημερίδα Σκληροί Καιροί και έτσι προσελκύει στο κτήριο θύματα, τα οποία δολοφονεί και το κρέας τους το πουλάει στους ενοικιαστές του.
Μετά τη δολοφονία του τελευταίου εργαζομένου, ο άνεργος κλόουν τσίρκου Λουιζόν (Ντομινίκ Πινόν) προσλαμβάνεται στην κενή θέση του συντηρητή του κτηρίου. Συναντά την κόρη του Κλαπέ Ζυλί (Μαρί-Λωρ Ντουνιάκ) με την οποία αναπτύσσει ρομαντικό ειδύλλιο. Ο Λουιζόν αποδεικνύεται ιδιαίτερα ικανός στη δουλειά του και ο χασάπης δεν βιάζεται να τον σκοτώσει πολύ γρήγορα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αρκετοί από τους ενοικιαστές συμπαθούν τον Λουιζόν, άλλοι όμως ανησυχούν περισσότερο για την ασφάλειά τους και την ανάγκη τους για κρέας. Έχοντας επίγνωση των κινήτρων του πατέρα της, η Ζυλί κατεβαίνει στα αποχετευτικά δίκτυα και έρχεται σε επικοινωνία με τους Τρωγλοδίτες, μια ομάδα χορτοφάγων ανταρτών που ζουν στα έγκατα της γης, τους οποίους πείθει να βοηθήσουν στη διάσωση του Λουιζόν.
Κατά τη διάρκεια της σφαγής μιας ηλικιωμένης γυναίκας, οι Τρωγλοδίτες επιτίθενται αλλά απωθούνται και ο Κλαπέ με τους  ενοικιαστές εισβάλλει στο δωμάτιο του Λουιζόν σε μια προσπάθεια να τον δολοφονήσει. Το ζευγάρι καταφέρνει να σωθεί και ο Κλαπέ επιστρέφοντας σκοτώνεται μόνος του κατά λάθος. Στο τέλος, ο Λουιζόν και η Ζυλί παίζουν μουσική μαζί στην οροφή της ήσυχης πλέον πολυκατοικίας.
Κριτική
Απόσπασμα από την παρουσίαση της ταινίας στην ιστοσελίδα cinephilia.gr.
«.... Το μαύρο χιούμορ στρωμένο σαν κατράμι σε όλο της το μήκος, η αχαλίνωτη φαντασία, η καρτουνίστικη αισθητική, ο ξέφρενος ρυθμός, η εκπληκτική χρωματική παλέτα (δια χειρός του Ντάριους Κόντζι), τα ευρηματικά ειδικά εφέ, το πανέξυπνο σενάριο, τα εξαίσια σκηνικά και κοστούμια και οι χαρακτήρες-καρικατούρες, βγαλμένοι θαρρείς από τα πιο δυσοίωνα κόμικς, αποτελούν τα υλικά μιας αλλόκοτης ταινίας, που ζωντανεύει έναν, κυριολεκτικά, εξωφρενικό, κόσμο....»
Βραβεία
Στην 17η τελετή των βραβείων Σεζάρ το 1992, η ταινία τιμήθηκε με τέσσερα βραβεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1991 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Μετα-αποκαλυπτικές ταινίες
Τσίζμπεργκερ
μικρογραφία|270x270εσ|Ένα Τσίζμπεργκερ, με [[τηγανητές πατάτες]] To Τσίζμπεργκερ (αγγλική γλώσσα: Cheeseburger) είναι χάμπουργκερ με τυρί, το οποίο κατάγεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Παραδοσιακά, η φέτα τυρί τοποθετείται πάνω από το μπιφτέκι, λίγο πριν σερβιριστεί για να λιώσει. Τα τσίζμπεργκερ μπορεί να περιλαμβάνουν διάφορες παραλλαγές στη δομή, τα υλικά και τη σύνθεση. Όπως και με άλλα χάμπουργκερ, ένα τσίζμπεργκερ μπορεί να περιλαμβάνει και γαρνιτούρα όπως: μαρούλι, ντομάτα, κρεμμύδι, τουρσί, μπέικον, μαγιονέζα, κέτσαπ και μουστάρδα.
Σε εστιατόρια φαστ φουντ, το τυρί που χρησιμοποιείται είναι συνήθως επεξεργασμένο. Ως εναλλακτικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν και άλλα λιωμένα τυριά. Τα συνηθισμένα παραδείγματα περιλαμβάνουν: τσένταρ, έμενταλ, μοτσαρέλα μπλε τυρί και μοντερέι τζακ.
Προέλευση
Στα τέλη του 19ου αιώνα, τα τεράστια λιβάδια των Μεγάλων Πεδιάδων είχαν ανοίξει για εκτροφή βοοειδών. Αυτό επέτρεψε σε πολλούς Αμερικανούς να καταναλώνουν βόειο κρέας σχεδόν καθημερινά. Το χάμπουργκερ συνήθως παραμένει, ως μία από τις φθηνότερες πηγές βοείου κρέατος στην Αμερική.
Η προσθήκη τυριού στα χάμπουργκερ έγινε δημοφιλής στα τέλη της δεκαετίας του 1920 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1930. Υπάρχουν αρκετοί ανταγωνιστικοί ισχυρισμοί για το ποιος δημιούργησε το πρώτο τσίζμπεργκερ. Εικάζεται ότι ο Λάιονελ Στέρνμπεργκερ, εισήγαγε το τσίζμπεργκερ το 1926, σε ηλικία 16 ετών. Εργάστηκε ως μάγειρας στο σαντουιτσάδικο του πατέρα του, στην Πασαντίνα, και "έριξε πειραματικά μια φέτα αμερικανικού τυριού σε ένα ψιλό χάμπουργκερ." Ένα πρώιμο παράδειγμα για το τσίζμπεργκερ που εμφανίζεται σε μενού, είναι ένα μενού του 1928 για το εστιατόριο O'Dell's του Λος Άντζελες, το οποίο απαριθμούσε ένα τσίζμπεργκερ, ψημένο με τσίλι για 25 λεπτά.
Άλλα εστιατόρια ισχυρίζονται επίσης, ότι έχουν εφεύρει το τσίζμπεργκερ. Για παράδειγμα, το εστιατόριο Kaelin's στο Λούισβιλ, δήλωσε ότι εφηύρε το τσίζμπεργκερ το 1934, αλλά πιστεύεται επίσης, ότι εφευρέθηκε σε ένα εστιατόριο, που ονομαζόταν Jack's Lunch στο Μιντλτάουν, τη δεκαετία του 1930.
Μεγαλύτερο Τσίζμπεργκερ
Το μεγαλύτερο τσίζμπεργκερ που κατασκευάστηκε ποτέ ζύγιζε 2.014 λίβρες (914 κιλά). Λέγεται ότι περιλαμβάνει "60 κιλά (27 κιλά) μπέικον, 50 κιλά (23 κιλά) μαρούλι, 50 κιλά (23 κιλά) κρεμμύδια σε φέτες, 40 κιλά (18 κιλά) τουρσί και 40 κιλά (18 κιλά) ) τυριού". Το ρεκόρ έγινε το 2012 από το Black Bear Casino της Μινεσότα, συντρίβοντας τον προηγούμενο ρεκόρ των 881 κιλών (400 κιλά).
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Εθνική Ημέρα του τσίζμπεργκερ, εορτάζεται κάθε χρόνο στις 18 Σεπτεμβρίου.
Κατηγορία:Φαστ φουντ
Σπεράντζα Καλό
Η Σπεράντζα Καλό (Spéranza Calo-Séailles ; ή Ελπίδα Καλογεροπούλου ; 17 Μαΐου 1885 - 18 Φεβρουαρίου 1949) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος, εφευρέτης και τραγουδίστρια της όπερας. Είναι γνωστή ως τραγουδίστρια και καλλιτέχνης, όμως εφηύρε ένα είδος διακοσμητικού σκυροδέματος που έλαβε το όνομα Lap.
Βιογραφία
Η Κάλο γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1885, όπου το όνομά της ήταν Ελπίδα Καλογεροπούλου. Έλαβε την προσοχή του κοινού ως τραγουδίστρια μέτζο-σοπράνο και ένας μάνατζερ που την άκουσε, αποφάσισε να την αναλάβει και να προωθήσει την καριέρα της.
Το 1923 εφηύρε ένα είδος διακοσμητικού σκυροδέματος το οποίο εφαρμόστηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο 1923. Το νέο αυτό υλικό έλαβε το όνομα Lap. Η εφεύρεσή της αναπτύχθηκε από την ίδια και τον σύζυγό της που ήταν καθηγητής στην Σορβόνη.
Το 1929 τα υλικά για την εφεύρεση Lap χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή και διακόσμηση των Halles de Boulongrin στο Ρέιμς. Αποτέλεσαν πρόκληση κατά την ανακαίνιση του κτιρίου το 2012 και τα πάνελ αντικαταστάθηκαν από GR.
Το 1930 δημιούργησε έργο μέσω της χρήσης του Lap μαζί με τον Tsuguharu Foujita. Ο Foujita έφτιαξε το πορτραίτο της και επίσης δημιούργησε αρκετά έργα με το υλικό Lap στην έδρα της εταιρείας στο Antony.
Η Κάλο πέθανε στο Παρίσι το 1949.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές όπερας
Άσκρη
right|thumb|Χάρτης της αρχαίας Βοιωτίας Η Άσκρη (αναφέρεται και Άσκρα) ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη χτισμένη στις νότιες πλαγιές του Ελικώνα, στην κοιλάδα των μουσών. Σύμφωνα με τον μύθο που μεταφέρει ο Παυσανίας, η Άσκρη χτίστηκε από τους Αλωάδες, μυθικά πρόσωπα, απόγονοι του θεού Ποσειδώνα. Οι Αλωάδες ίδρυσαν την Άσκρη με συνιδρυτή τον Οίοκλο, γιο του Ποσειδώνα και της όμορφης γυναίκας από την Βοιωτία Άσκρας, από την οποία πήρε το όνομά της και η πόλη. Στους ιστορικούς χρόνους η πόλη ανήκε στο κράτος των Θεσπιών. Η Άσκρη ήταν η πατρίδα του μεγάλου επικού ποιητή της αρχαιότητας Ησίοδου, πατέρα του διδακτικού έπους. Ο Ησίοδος αναφέρει την Άσκρη στο έργο του Έργα και Ημέραι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
SpaceX Starship
To SpaceX Starship ή απλώς Starship (στα ελληνικά: Αστρόπλοιο) είναι ένα πλήρως επαναχρησιμοποιήσιμο πυραυλικό σύστημα, δύο σταδίων, βαρέων φορτίων υπό ανάπτυξη από την ιδιωτική διαστημική εταιρεία SpaceX. Το σύστημα του πυραύλου χωρίζεται σε δύο στάδια, το πρώτο είναι το κυρίως στάδιο που φέρει το όνομα Starship ενώ το δεύτερο μέρος αποτελείται από καύσιμα για την εκτόξευση του σκάφους, με το όνομα Super Heavy.
Σκοπός του επανδρωμένου αυτού οχήματος είναι οι πτήσεις σε ολόκληρη την Γη, η εκτόξευση φορτίου που μπορεί να μεταφέρει μέχρι και 100 τόνους, σε τροχιά γύρω από τον γαλάζιο πλανήτη. Σχεδιάζεται ακόμη να εκτοξέυεται σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη και να προσεδαφίζεται σε αυτήν. Το 2022 θα προσεδαφιστεί ένα μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο στον Άρη και το 2024 μία επανδρωμένη αποστολή, η οποία θα ανοίξει τον δρόμο για την κατάκτηση και τον αποικισμό του κόκκινου πλανήτη από το ανθρώπινο είδος. Η χωριτικότητά του υπολογίζεται στα 100 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαστημικά σκάφη Κατηγορία:SpaceX Κατηγορία:Πύραυλοι
EastMed Gas Forum
Το EastMed Gas Forum ( EMGF ή EGF ) είναι διεθνής οργανισμός που ιδρύθηκε από την Κύπρο, την Αίγυπτο, τη Γαλλία, την Ελλάδα, το Ισραήλ, την Ιταλία, την Ιορδανία και την Παλαιστίνη στις 16 Ιανουαρίου 2020. Τα κεντρικά γραφεία βρίσκονται στο Κάιρο της Αιγύπτου.
Μέλη και παρατηρητές
Μόνιμα μέλη:
Η Αίγυπτος θα έχει την προεδρία το 2021, ενώ το 2022 θα ακολουθήσει η Κύπρος στην θέση αυτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατολική Μεσόγειος Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Αιγύπτου Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις του Ισραήλ Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Ιταλίας Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Ιορδανίας Κατηγορία:Φυσικό αέριο
Σαιν ντε Πουί
Η οροσειρά Σαιν ντε Πουί (γαλλικά: Chaîne des Puys), που ονομάζεται επίσης Μον Ντομ (γαλλικά: Monts Dômes), είναι ένα σύνολο 80 ηφαιστείων, μια οροσειρά ηφαιστειακών βουνών που εκτείνεται σε έκταση μεγαλύτερη των 45 χιλιομέτρων στο βόρειο τμήμα του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ) της Γαλλίας. Αυτό το σύνολο είναι μέρος των ηφαιστείων της Ωβέρνης, τα οποία αποτελούν τμήμα του Φυσικού Περιφερειακού Πάρκου των ηφαιστείων της Ωβέρνης.
Η Σαιν ντε Πουί, που συνδέεται με το ρήγμα της Λιμάνι, εγγράφηκε στις 2 Ιουλίου 2018 στον κατάλογο των φυσικών χώρων παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO ως «χώρος υψηλού τεκτονικού ενδιαφέροντος».
Γεωγραφική θέση
μικρογραφία|347x347εσ|Θέα προς τη Σαιν ντε Πουί Η Σαιν ντε Πουί βρίσκεται στο Φυσικό περιφερειακό πάρκο των Ηφαιστείων της Ωβέρνης, δυτικά του Κλερμόν-Φεράν, στο νομό Πουί-ντε-Ντομ της διοικητικής περιοχής Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Πρόκειται για μια ομάδα ηφαιστείων ευθυγραμμισμένη κατά μήκος ενός άξονα βορρά-νότου, σε μια ζώνη πλάτους 3 έως 5 χιλιομέτρων και μήκους περίπου 45 χιλιομέτρων.
Η Σαιν ντε Πουί περιβάλλεται από τις ακόλουθες φυσικές περιοχές:
Με προσανατολισμό από βορρά προς νότο, η οροσειρά εκτείνεται παράλληλα προς το ρήγμα που οριοθετεί την κοιλάδα Λιμάνι προς τα δυτικά.
Στα νοτιοδυτικά της οροσειράς των ηφαιστειακών βουνών υψώνονται, σε απόσταση, άλλοι ηφαιστειακοί ορεινό όγκοι: η οροσειρά που σχηματίζουν τα όρη Ντορ και το ισχυρό ηφαιστειακό σύμπλεγμα του Καντάλ, με διάμετρο 40 χιλιομέτρων.
Διαδρομή
Η οροσειρά διασχίζεται σε όλο το μήκος της από το μονοπάτι μεγάλων αποστάσεων GR4, που εκτείνεται από τον Ατλαντικό ωκεανό έως τη Μεσόγειο θάλασσα. μικρογραφία|260x260εσ|Τα ηφαιστειογενή βουνά Σαιν ντε Πουί
Τα ηφαίστεια
Τα ηφαίστεια της περιοχής χρονολογούνται από την τεταρτογενή περίοδο, οι πρώτες εκρήξεις εμφανίστηκαν πριν από 70.000 χρόνια περίπου, η πιο πρόσφατη εμφανίστηκε περίπου πριν από 8.000 χρόνια. Ορισμένα από αυτά τα ηφαίστεια έχουν κρατήρες, άλλα όχι.
Οι κορυφές
μικρογραφία|260x260εσ|Η κορυφή [[Πουί ντε Ντομ]] Στο κέντρο, και υψηλότερη από τις 80 κορυφές αυτής της οροσειράς ηφαιστειακών βουνών, βρίσκεται το Πουί ντε Ντομ με 1.464 μέτρα υψόμετρο, ύψους 600 μέτρων πάνω από το οροπέδιο (το οποίο βρίσκεται στα 800 μέτρα περίπου) πάνω στο οποίο βρίσκονται όλα τα άλλα ηφαίστεια (τα υπόλοιπα δεν υπερβαίνουν τα 200 μέτρα). Λίγο πιο ανατολικά, κοντά στο Ρουαγιά βρίσκεται το Πουί ντε Γκραβενουάρ σε υψόμετρο 821 μέτρων.
Δραστηριότητες
Το 2002 ιδρύθηκε το Ευρωπαϊκό Κέντρο Ηφαιστείων Βυλκανιά ένα πάρκο ψυχαγωγίας που επιτρέπει σε όλους να κατανοήσουν καλύτερα τη λειτουργία των ηφαιστείων και του πλανήτη μας. Με σύγχρονα μέσα παρουσιάζει τα τοπία της Ωβέρνης και το Σαιν ντε Πουί, τη συναρπαστική ιστορία των ηφαιστείων και των θρύλων τους, τις ομορφιές, τις αδυναμίες και την επίδραση των ηφαιστείων στη γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Γιαννόπουλοι Αιτωλοακαρνανίας
Οι Γιαννόπουλοι είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 480 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Γιαννόπουλοι βρίσκονται στα δυτικά του ποταμού Ίναχου και βόρεια δυτικά της τεχνητής λίμνης του Καστρακίου. Απέχουν 32 χλμ. (οδηγικά) Α.-ΒΑ. από την Αμφιλοχία και 38,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Αγρίνιο. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Φυτείας. Το 1912 διορθώνεται με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 σε Γιαννόπουλον και το 1940 ξανά σε Γιαννόπουλοι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Παλιάμπελα αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Γιαννοπούλων που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ίναχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 70 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Κρυονέρι Ιωαννίνων
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Κρυονέρι (αποσαφήνιση)
Το Κρυονέρι είναι ορεινός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων σε υψόμετρο 700 μέτρα
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Κρυονέρι βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και ιστορικά ανήκει στα χωριά του Πωγωνίου. Είναι κτισμένο στις δυτικές πλαγιές του όρους Τούρλα, σε απόσταση 49 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 16 χλμ. Δ. από το Καλπάκι, Στα βόρεια του χωριού είναι η λίμνη Ζαραβίνα ενώ βορειοανατολικά (σε 3,5 χλμ. περίπου) περνάει η ΕΟ Καλπακίου - σύνορα Αλβανίας. Ως οικισμός αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κρυονερίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δελβινακίου του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 129 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Οι γαμπροί της Ευτυχίας
Ο τίτλος Οι γαμπροί της Ευτυχίας μπορεί να αναφέρεται:
Αντιγονίδα φυλή
Με την ονομασία Αντιγονίς (αρχαία ελληνικά: Ἀντιγονίς) ή Αντιγονίδα φυλή (σύγχρονα ελληνικά) για την φυλή και Αντιγονίδα (γενική: Αντιγονίδος) για την περιοχή και με το όνομα (άρθρο: ο) Αντιγονεύς ή Αντιγονίδης (αρχαία ελληνικά: Ἀντιγονεύς ή Ἀντιγονίδης) ή (άρθρο πληθυντικού: οι) Αντιγονίδες (αρχαία ελληνικά:  Ἀντιγονίδαι), για τα μέλη της φυλής και τους κατοίκους της περιοχής αυτής, αναφέρεται μια από τις πρόσθετες φυλές της Αρχαίας Ελλάδας και της αρχαίας Αττικής, η οποία ήρθε να συμπληρώσει τις προηγούμενες φυλές της Αρχαίας Αθήνας, οι κάτοικοι της οποίας κατοικούσαν στην ομώνυμη περιοχή της  Αντιγονίδας, η οποία περιλάμβανε μια σειρά από δήμους της περιοχής της σύγχρονης Ελλάδας που είναι γνωστή ως Αττική.
Ονομασία
Η Αντιγονίδα, θεωρούμενη ως “μακεδονική” φυλή της Αττικής, πήρε το όνομά της σε απόδοση τιμής προς τον Αντίγονο τον Μονόφθαλμο, όπως άλλωστε και η άλλη “μακεδονική” φυλή η Δημητριάς, μετά το 307 π.Χ., όταν ο γιος του, ο Δημήτριος ο Πολιορκητής ελευθέρωσε την Αθήνα από τον Κάσσανδρο. Ο Δημήτριος ενισχύθηκε από τον πατέρα του με ισχυρό στόλο (250 πλοία), στρατεύματα και 5.000 ασημένια τάλαντα, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, προκειμένου να ανακτήσει την ηπειρωτική Ελλάδα, από την κατοχή του Κάσσανδρου και του Πτολεμαίου, παρά το γεγονός ότι η συνθήκη του 311 π.Χ. όριζε ρητά την αυτονομία των ελληνικών πόλεων.
Οι δήμοι Αντιγονίδος
Η φυλή Αντιγονίς, με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που ακολούθησε μετά από αυτήν του Κλεισθένη, είχε κατανεμηθεί σε διάφορες περιοχές, που καταλάμβαναν οι δήμοι, και έφεραν τις ονομασίες:
Η συμμετοχή των δήμων στην αρχαία Βουλή
Η αντιπροσωπευτική ποσόστωση των εκπροσώπων - βουλευτών των δήμων της Αντιγονίδας (στον παρακάτω πίνακα) αποδεικνύει και τη συμμετοχή της φυλής αυτής, κατά τη δεύτερη κυρίως περίοδο (306 π.Χ. - 223 π.Χ.) της διακυβέρνησής της, μέσω της αρχαίας αθηναϊκής Βουλής και της Εκκλησίας του δήμου.
Μεταξύ 307/306 - 224/223 π.Χ. και καθώς η Αττική βρισκόταν ακόμα υπό την Μακεδονική Αυτοκρατορία το σύστημα εκπροσώπησης των φυλών αναδιοργανώθηκε με τη δημιουργία δύο ακόμα “μακεδονικών φυλών”: την Αντιγονίδα φυλή και την Δημητριάδα φυλή, ενώ παράλληλα αυξήθηκε ο αριθμός των βουλευτών, στην Βουλή, από τα 500 στα 600 μέλη. Κάθε μία από τις προηγούμενες 10 φυλές, εκτός της Αιαντίδος, παρείχε 3 δήμους (όχι απαραίτητα έναν για κάθε τριττύ) προς τις 2 νέες φυλες.
Ελιές Φαχφάχ
Ο Ελιές Φαχφάχ (Elyès Fakhfakh (إلياس الفخفاخ; γεννήθηκε το 1972) είναι Τυνήσιος πολιτικός, πρωθυπουργός από τις 27 Φεβρουαρίου 2020 ως τις 25 Ιουλίου 2020. Υπηρέτησε ως υπουργός Τουρισμού από τις 19 Δεκεμβρίου 2012, και υπουργός Οικονομικών επί πρωθυπουργίας του Αμαντί Τζεμπαλί. Ανέλαβε καθήκοντα στις 28 Φεβρουαρίου 2020 και παραιτήθηκε τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Ο Φαχφάχ γεννήθηκε στην Τύνιδα το 1972. Σπούδασε μηχανικός στο Εθνικό Σχολείο Μηχανικών της Σφαξ και αποφοίτησε το 1995. Έπειτα σπούδασε και απέκτησε μάστερ στο Εθνικό Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Επιστημών της Λιόν (Institut National des Sciences Appliquées de Lyon). Αργότερα, απέκτησε τίτλο Μάστερ στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο του Εβρί Βαλ ντ' Έσόν(Évry Val d'Essonne).
Πολιτική σταδιοδρομία
Είναι μέλος του κόμματος Ettakatol. Στις 20 Δεκεμβρίου 2011 έγινε μέλος της κυβέρνησης Τζεμαλί ως υπουργός Τουρισμού.
Στις 19 Δεκεμβρίου 2012 ανέλαβε επίσης το χαρτοφυλάκιο των Οικονομικών.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2014 το κόμμα του Ettakatol έχασε όλες τις έδρες που είχε κερδίσει στις προηγούμενες εκλογές. Το κόμμα του είχε χειρότερη απόδοση στις βουλευτικές εκλογές του 2019 λαμβάνοντας μόνο ποσοστό 0,26% των ψήφων και δεν έλαβε ούτε μία έδρα στη Συνέλευση των Αντιπροσώπων του Λαού. Έλαβε μέρος στις προεδρικές εκλογές της Τυνησίας και συγκέντρωσε ποσοστό 0,34 % των ψήφων στον 1ο γύρο.
Πρωθυπουργός
Στις 20 Ιανουαρίου 2020 διορίστηκε αρχηγός κυβέρνησης από τον Καΐς Σαγιέντ έπειτα από τις διαβουλεύσεις με όλα τα πολιτικά κόμματα, δέκα ημέρες μετά τον προηγούμενο εντολοδόχο πρωθυπουργό, τον Αμπίμπ Τζεμλί, απέτυχε να λάβει την εμπιστοσύνη της βουλής.
Η κυβέρνηση Φαχφάχ κέρδισε ψήφο εμπιστοσύνης από το Κοινοβούλιο στις 27 Φεβρουαρίου 2020.
Σχηματισμός κυβέρνησης
Η κυβέρνησή του αποτελείται από 32 μέλη, από τα οποία τα 6 ανήκουν στο κόμμα Ενάχντα (ισλαμιστικό, 54 από τις συνολικά 217 έδρες στο Κοινοβούλιο), οι 3 στο Δημοκρατικό Ρεύμα (σοσιαλδημοκράτες, 22 βουλευτές), δύο από το Λαϊκό Κίνημα (15 βουλευτές), δύο από το Tahya Tounes (φιλελεύθερο, 14 βουλευτές), ένα μέλος από την Τυνησιακή Πρωτοβουλία (Φιλελεύθεροι, τρεις βουλευτές), ένας από το Nidaa Tounes (φιλελεύθερο, 3 βουλευτές) και 17 ανεξάρτητοι.
Παραίτηση
Τον Ιούνιο του 2020, σύμφωνα με το Al Jazeera, "ένα ανεξάρτητο μέλος του κοινοβουλίου έδωσε στη δημοσιότητα έγγραφα που υποδηλώνουν ότι ο Φαχφάχ ήταν ιδιοκτήτης μετοχών σε εταιρίες, οι οποίες είχαν κερδίσει συμφωνίες αξίας 44 εκατ. δηναρίων". Ο Φαχφάχ αρνήθηκε οποιαδήποτε παράνομη κίνηση. Στις 15 Ιουλίου 2020 παραιτήθηκε από πρωθυπουργός. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία στις 25 Ιουλίου 2020 ο Χισέμ Μεσισί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τυνησίας
Τιμάνθης ο Κλεωναίος
Ο Τιμάνθης ο Κλεωναίος (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τις Κλεωνές της Αργολίδας.
Τα επιτεύγματά του
ο οποίος στέφθηκε νικητής στο άθλημα του παγκράτιου στους 81ους (456 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ανδριάντας του στην Ολυμπία ήταν έργο του γλύπτη Μύρωνα. Μετά την νίκη του στους ολυμπιακούς αγώνες, ο Τιμάνθης συνέχισε να εξασκείται καθημερινά τεντώνοντας ένα μεγάλο τόξο, και όταν πλέον δεν μπορούσε να το τεντώσει άλλο πια, αυτοκτόνησε καίγοντας τον εαυτό του.
Σύμφωνα με τον Παυσανία
Παυσανίας -Ἑλλάδος περιήγησις - Ἠλιακῶν Β -8.4
"'''[8.4] Κλεωναίῳ δὲ Τιμάνθει παγκρατίου λαβόντι ἐν ἀνδράσι στέφανον καὶ Τροιζηνίῳ Βαύκιδι παλαιστὰς καταβαλόντι ἄνδρας, τῷ μὲν τοῦ Ἀθηναίου Μύρωνος, Βαύκιδι δὲ Ναυκύδους ἐστὶν ὁ ἀνδριὰς ἔργον. τῷ δὲ Τιμάνθει τὸ τέλος τοῦ βίου συμβῆναί φασιν ἐπὶ αἰτίᾳ τοιᾷδε. πεπαῦσθαι μὲν ἀθλοῦντα, ἀποπειρᾶσθαι δὲ ὅμως αὐτὸν ἔτι τῆς ἰσχύος, τόξον μέγα ἐπὶ ἑκάστης τείνοντα τῆς ἡμέρας, ἀποδημῆσαί τε δὴ αὐτὸν καὶ ἐπὶ τῷ τόξῳ τηνικαῦτα ἐκλειφθῆναί οἱ τὴν μελέτην: ὡς δὲ ἐπανήκων οὐχ οἷός τε ἔτι τεῖναι τὸ τόξον ἐγίνετο, πῦρ ἀνακαύσας ἀφίησι ζῶντα ἐς τὴν πυρὰν αὑτόν. ὁπόσα δὲ ἤδη τοιαῦτα ἐγένετο ἐν ἀνθρώποις ἢ καὶ ὕστερόν ποτε ἔσται, μανία μᾶλλον ἢ ἀνδρία νομίζοιτο ἂν κατά γε ἐμὴν γνώμην."
''4. Ο ανδριάντας του Τιμάνθη από τις Κλεωνές που νίκησε στο παγκράτιο ανδρών είναι έργο του Αθηναίου Μύρωνα, και του Βαύκη του Τροιζηνίου, που νίκησε στην πάλη ανδρών, είναι έργο του Ναυκύδη. Λένε ότι ο Τιμάνθης πέθανε µε τον εξής τρόπο. Είχε εγκαταλείψει τον αθλητισμό, αλλά συνέχιζε να δοκιμάζει τη δύναμή του, τεντώνοντας κάθε μέρα ένα τεράστιο τόξο. Κάποτε που βρέθηκε μακριά από την πατρίδα του σταμάτησε την άσκηση με το τόξο και επέστρεψε, διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε πια να το τεντώσει. Τότε λοιπόν άναψε μια μεγάλη φωτιά και ρίχτηκε σ' αυτή ζωντανός. Όλες οι ενέργειες αυτού του είδους, που έγιναν ως τώρα ή πρόκειται να γίνουν στο μέλλον, θα έπρεπε να θεωρούνται παραφρονύση και όχι ανδρεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Φλορεστάνος Α΄ του Μονακό
Ο Φλορεστάνος Α΄ (γαλλικά: Florestan I) ήταν ο Πρίγκιπας του Μονακό από τις 2 Οκτωβρίου 1841 μέχρι το θάνατό του στις 20 Ιουνίου 1856. Το πλήρες όνομά του ήταν το Τανκρέντ Φλορεστάνος Ρογήρος Λουδοβίκος Γκριμάλντι και γονείς του ήταν ο Πρίγκιπας Ονώριος Δ΄ του Μονακό και η Λουίζα του Ομόν.
Βιογραφία
Ο Φλορεστάνος δεν ήταν προετοιμασμένος να αναλάβει το ρόλο του κυρίαρχου πρίγκιπα, καθώς ήταν στη δεύτερη θέση της γραμμής διαδοχής, πίσω από τον αδελφό του Ονώριο Ε΄. Ο ίδιος μάλιστα είχε ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού στο Παρίσι και ζούσε στο ξενοδοχείο Οτέλ ντε Κρεκί (hôtel de Créqui), το οποίο είχε αγοράσει και ανακαινίσει.
Η σύζυγός του και επίσης ηθοποιός Καρολίνα Ζιμπέρ, την οποία νυμφεύτηκε στις 27 Νοεμβρίου 1816 στο Κομερσί της Γαλλίας, ασκούσε την πραγματική εξουσία στο Πριγκιπάτο του Μονακό. Μαζί της απέκτησε δύο παιδιά, τον Κάρολο (1818-1889) και τη Φλορεστίνα (1833-1897).
Για ένα διάστημα, η σύζυγός του ήταν σε θέση να ανακουφίσει τη δύσκολη οικονομική κατάσταση του Πριγκιπάτου. Το πριγκιπικό ζεύγος επιχείρησε επίσης να ικανοποιηθούν οι τοπικές ανάγκες για μεγαλύτερη δημοκρατία, προσφέροντας δύο συντάγματα στον τοπικό πληθυσμό, τα οποία όμως απορρίφθηκαν, κυρίως από τους κατοίκους του Μεντόν. Όταν είδαν ότι οι προσπάθειές τους ήταν καταδικασμένες σε αποτυχία, παρέδωσαν την εξουσία στον γιο τους Κάρολο.
Το 1848 οι πόλεις Μεντόν και Ρόκεμπρουν εξεγέρθηκαν και ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους, ελπίζοντας να προσαρτηθούν στη Σαρδηνία. Το 1861 ο Κάρολος Γ΄ δέχτηκε την ένωση των περιοχών αυτών με τη Γαλλία.
Όταν ο Φλορεστάνος πέθανε στις 20 Ιουνίου 1856, το Μονακό ήταν ένα διχασμένο κρατίδιο σε κακή οικονομική κατάσταση, κάτι που ωστόσο άλλαξε την περίοδο του Πρίγκιπα Καρόλου Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1816 την Καρολίνα Ζιμπέρ ηθοποιό και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Γκριμάλντι Κατηγορία:Μονάρχες του Μονακό
Ελληνικές εκλογές 2019
Ως Ελληνικές εκλογές 2019 αναφέρονται οι παρακάτω εκλογές που έλαβαν ή θα λάβουν χώρα στην Ελλάδα:
Διεθνές Ρόταρυ
Το Διεθνές Ρόταρυ (αγγλικά: Rotary International) είναι παγκόσμιο δίκτυο εθελοντών, παγκόσμια ανθρωπιστική οργάνωση προσφοράς υπηρεσιών. Με 33.000 Ομίλους σε περισσότερες από 200 χώρες και γεωγραφικές περιοχές έχει περισσότερα από 1,5 εκατομμύρια μέλη. Τα μέλη του Ρόταρυ αποκαλούνται Ροταριανοί και εκτελούν ανθρωπιστικά προγράμματα που αντιμετωπίζουν προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας, όπως είναι η πείνα, η φτώχεια, ο αναλφαβητισμός και η προστασία του περιβάλλοντος.
Το κύριο πρόγραμμα του Διεθνούς Ρόταρυ στοχεύει στην προστασία των παιδιών από την πολιομυελίτιδα και την εξάλειψή της παγκοσμίως.
Είναι επίσημος σύμβουλος του ΟΗΕ για ανθρωπιστικά και εκπαιδευτικά προγράμματα. Συνεργάζεται με διεθνείς οργανώσεις όπως την UNICEF, την UNESCO, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, το Κέντρο Καταπολέμησης Ειδικών Λοιμώξεων των Η.Π.Α. και πολλές μη κυβερνητικές οργανώσεις.
Ιστορία
Το Ρόταρυ ιδρύθηκε την 23 Φεβρουαρίου 1905 στο Σικάγο των Η.Π.Α, από τον δικηγόρο Πωλ Χάρρις και τρεις φίλους του τον Σιλβέστρε Σίλε, ανθρακέμπορο, τον Γουσταύο Λερ, μεταλλειολόγο και τον Χιράμ Σόρεϋ, ράπτη. Η ιδέα του Πωλ ήταν να προωθήσει τη συναδέλφωση μέσω της γνωριμίας των επιχειρηματιών. Για να γίνει ο όμιλος πλήρως αντιπροσωπευτικός των επιχειρήσεων και της επαγγελματικής κοινότητας, μόνο ένας αντιπρόσωπος από κάθε επιχείρηση ή επάγγελμα ήταν δεκτός. Αυτή ήταν η αρχή της βάσης του συστήματος των κατηγοριών των μελών. Καθώς η αρχική βάση του Ρόταρυ ήταν η φιλία και η προσφορά υπηρεσιών σε άλλους, αυτό έγινε το σήμα κατατεθέν του. Στην Ελλάδα ο πρώτος όμιλος ιδρύθηκε το 1928 στην Αθήνα και ο δεύτερος όμιλος το 1934 στη Θεσσαλονίκη.
Ονομασία
Η ονομασία του Ρόταρυ προήλθε από την αγγλική λέξη rotation, επειδή οι πρώτες συναντήσεις των Ροταριανών γίνονταν στον τόπο εργασίας του κάθε μέλους εκ περιτροπής.
Έμβλημα
Είναι ο οδοντωτός τροχός και τα χρώματά του είναι το μπλε (που συμβολίζει τον διεθνή χαρακτήρα της οργάνωσης) και το χρυσό (την ποιότητα και το υψηλό επίπεδο δραστηριοτήτων του). Το σύνθημα του Ρόταρυ είναι "Service Above Self" – «Προσφορά Υπερβαίνοντας τον εαυτό μας». thumb|right|Τα κεντρικά γραφεία του Διεθνούς Ρόταρυ στο Έβανστον του Ιλινόι των Η.Π.Α.
Ροταριανό Ίδρυμα
Το Ροταριανό Ίδρυμα, ιδρύθηκε από το Ρόταρυ το 1917 προκειμένου να υλοποιούνται μέσω αυτού τα μεγάλα εκπαιδευτικά και ανθρωπιστικά προγράμματα. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους ανθρωπιστικούς, μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς.
Σκοπός
Σκοπός του Διεθνούς Ρόταρυ είναι η ενθάρρυνση και η διάδοση της ιδέας της προσφοράς υπηρεσιών, ως βάση κάθε αξιόλογης δραστηριότητας. Ειδικότερα το Διεθνές Ρόταρυ ενθαρρύνει και προωθεί:
Οργάνωση
Οι Ροταριανοί Όμιλοι διοικητικά συγκροτούν 535 Περιφέρειες που με τη σειρά τους συγκροτούν 34 Ζώνες σε όλο τον κόσμο. Ο Πρόεδρος του Διεθνούς Ρόταρυ εκλέγεται και διοικεί για ένα έτος με Δ.Σ. αποτελούμενο από 17 Διευθυντές, οι οποίοι εκλέγονται για 2 έτη από τις μισές Ζώνες εναλλάξ. Το Δ.Σ. συμπληρώνεται από τον ψηφισμένο για το επόμενο έτος Πρόεδρο και τον Γ. Γραμματέα του Διεθνούς Ρόταρυ. Η δημοκρατική, αντιπροσωπευτική εκλογή και η εναλλαγή των αξιωμάτων κάθε έτος, είναι βασική οργανωτική αρχή του Ρόταρυ σε κάθε βαθμίδα. Με αυτή την αρχή εκλέγεται και ο Πρόεδρος από τα μέλη κάθε Ομίλου, καθώς και ο Διοικητής κάθε Περιφέρειας από αναλογικό με τη δύναμη κάθε Ομίλου (της Περιφέρειας) αριθμό εκλεκτόρων.
Στην Ελλάδα Λειτουργούν δύο Περιφέρειες. Η 2470 Περιφέρεια Διεθνούς Ρόταρυ, στην οποία ανήκουν οι όμιλοι της γεωγραφικής περιοχής της Νοτίου Ελλάδας και η 2484 Περιφέρεια Διεθνούς Ρόταρυ στην οποία ανήκουν οι όμιλοι της γεωγραφικής περιοχής της Βορείου Ελλάδας.
Συμμετοχή
Σε κάθε Όμιλο επιδιώκεται να συμμετέχουν άτομα (άνδρες και γυναίκες) οι οποίοι γίνονται μέλη κατόπιν προτάσεως και προσκλήσεως από κάποιο άλλο μέλος. Ποσοστιαία επιλέγονται τουλάχιστον ένα από κάθε κατηγορία, επαγγελματιών, στελεχών, επιχειρηματιών, επιστημόνων, καλλιτεχνών, της τοπικής κοινωνίας που δραστηριοποιείται κάθε Ροταριανός όμιλος. Επιτρέπεται να υπάρχουν σε κάθε Όμιλο όχι περισσότεροι από το 10% των μελών από κάθε επαγγελματική κατηγορία, έτσι ώστε να αντιπροσωπεύονται όλες οι τάσεις και να μην αποτελεί ο Όμιλος μια απλή συντεχνία. Στο Ρόταρυ μπορούν να συμμετέχουν άνθρωποι ανεξάρτητα από φυλή, χρώμα, θρησκεία, φύλο ή πολιτικές προτιμήσεις. Υποχρέωση του κάθε Ροταριανού είναι να κάνει τις εβδομαδιαίες παρουσίες του στον Όμιλό του ή ακόμη και σε άλλον της Ελλάδας ή του εξωτερικού.
Πόροι
Οι Ροταριανοί συνεδριάζουν κάθε εβδομάδα σε τακτή ημέρα, ώρα και τόπο για να σχεδιάσουν και υλοποιήσουν προγράμματα προσφοράς τοπικού και παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Οι απαιτούμενοι για την πραγματοποίηση των προγραμμάτων πόροι και χρήματα τόσο του κάθε Ομίλου όσο και του Διεθνούς Ρόταρυ, προέρχονται από τις συνδρομές και δωρεές των μελών και φίλων και από τις δραστηριότητες συλλογής χρημάτων.
Τρόποι Δράσης
Σε κάθε Όμιλο, η δράση κατευθύνεται σε πέντε τομείς που ονομάζονται Λεωφόροι. Κάθε Ρ. Όμιλος κάθε χρόνο προγραμματίζει και εκτελεί ένα ισόρροπο πρόγραμμα δράσης που υπηρετεί και τις 5 λεωφόρους.
Δομημένα προγράμματα
Το Ρόταρυ έχει επίσης συγκεκριμένα προγράμματα που μπορούν να αναπτύξουν οι Όμιλοι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
Λουκίσια Εύβοιας
Τα Λουκίσια είναι χωριό κτισμένο στα βόρεια του όρους Μεσσάπιου. Ανήκουν στον Νομό Ευβοίας και συγκεκριμένα στον Δήμο Χαλκιδέων, όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Βρίσκεται σε απόσταση 15 χιλιομέτρων δυτικά της Χαλκίδας και 10 χιλιόμετρα δυτικά της Δροσιάς. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 1.161 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Αρχαιολογικοί Χώροι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Χαλκιδέων
Δροσιά Φθιώτιδας
Η Δροσιά είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός του Αχινού στη Στερεά Ελλάδα και την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, ο οποίος βρίσκεται στα βόρεια παράλια του Μαλιακού κόλπου και δυτικά από την Κουβέλα. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός επίσημα για πρώτη φορά το 2010 στο ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 να αποσπάται από τον πρώην δήμο Εχιναίων και να προσαρτάται στο δήμο Στυλίδος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην τοπική κοινότητα Αχινού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Εχιναίων του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 7 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Φωτεινή Βλάχου
Η Φωτεινή Βλάχου (Ιωάννινα 1975-Λισαβόνα 8 Ιουνίου 2017) ήταν Ελληνίδα ιστορικός τέχνης και δασκάλα, με σπουδαία ακαδημαϊκή συμβολή τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Πορτογαλία. Τα ενδιαφέροντά της επικεντρώνονται στην τέχνη και στην ιστορία της τέχνης που εκτείνονται πέρα από το κέντρο, το έθνος και τους κανόνες, ως ιδρύτρια και συντονίστρια του Διεθνούς Ερευνητικού Δικτύου "Τέχνη στην Περιφέρεια" από τον Ιούλιο 2013 έως τον θάνατό της το 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί της τέχνης
Σπήλαιο Πες Μερλ
Το σπήλαιο Πες Μερλ (Γαλλικά: La grotte du Pech Merle) είναι προϊστορικό σπήλαιο με τοιχογραφίες στο νομό Λοτ στην περιοχή της Οξιτανίας στη Γαλλία, στην κοινότητα Καμπρερέ. Βρίσκεται σε ένα λόφο (pech στα οξιτανικά) που κυριαρχεί στις κοιλάδες των ποταμών Σάνι και Σελέ, στο Κερσί.
Το σπήλαιο έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό μνημείο από το 1951.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|Ανθρώπινο αποτύπωμα Το σπήλαιο Πες Μερλ βρίσκεται στην πλαγιά ενός λόφου στο Καμπρερέ, στο νομό Λοτ στην περιοχή της Οξιτανίας στη Γαλλία, περίπου 32 χλμ. οδικώς ανατολικά της πρωτεύουσας του Λοτ Καόρ. Είναι ένας από τους λίγους χώρους προϊστορικής ζωγραφικής σπηλαίων στη Γαλλία που είναι ανοιχτοί στο ευρύ κοινό.
Εκτείνεται πάνω από 2 χιλιόμετρα σε δύο επίπεδα, εκ των οποίων μόνο 1.200 μέτρα είναι ανοιχτά για το κοινό, πρόκειται για σπήλαια, πηγάδια και κεκλιμένες σήραγγες, τα τοιχώματα των οποίων είναι διακοσμημένα με τοιχογραφίες που χρονολογούνται από τον πολιτισμό της Γραβέττιας περιόδου (25.000 χρόνια π.Χ.) της Παλαιολιθικής εποχής. Ορισμένες από τις τοιχογραφίες, ωστόσο, χρονολογούνται από την μεταγενέστερη εποχή του Μαγδαλένιου πολιτισμού (16.000 χρόνια π.Χ.), μαρτυρώντας τη συνεχή χρήση του σπηλαίου.
Αυτό το σπήλαιο δημιουργήθηκε περισσότερο από 2 εκατομμύρια χρόνια πριν από έναν υπόγειο ποταμό, που δημιούργησε κανάλια τα οποία αργότερα χρησιμοποιήθηκαν από ανθρώπους για καταφύγιο, όπου δημιούργησαν τις τοιχογραφίες. Οι χώροι είναι στεγνοί και έχουν πλάτος κατά μέσο όρο 10 μέτρα και ύψος 5 έως 10 μέτρα.
Οι τοιχογραφίες, που βρίσκονται στις βαθύτερες περιοχές του σπηλαίου, ανακαλύφθηκαν το 1922 από τρεις εφήβους από το Καμπρερέ, που εξερευνούσαν το σπήλαιο για δύο χρόνια. Όπως και άλλα παιδιά της περιοχής, αυτά τα τρία ενθαρρύνθηκαν και βοηθήθηκαν στην εξερεύνησή τους από τον ιερέα του χωριού Αμεντέ Λεμοζί, έναν ερασιτέχνη αρχαιολόγο που είχε ανακαλύψει και άλλες τοιχογραφίες σπηλαίων στην περιοχή.
Τα τοιχώματα των επτά υπόγειων χώρων του Πες Μερλ είναι διακοσμημένα με φιγούρες ζώων που αποτελούνται: από 25 μαμούθ, 13 βίσωνες, 9 άλογα, 7 ούρους, 4 ελάφια, συμπεριλαμβανομένων 1 μεγαλόκερου, 2 αγριοκάτσικα, 2 ψάρια, 1 άγρια γάτα, 1 αρκούδα και 5 φανταστικά ζώα. Οι ανθρώπινες φιγούρες είναι είτε ρεαλιστικές (3 γυναίκες και 1 άντρας) είτε σχηματικές (9 «γυναίκες-βίσωνες»). Ίχνη παιδικών ποδιών βρέθηκαν επίσης σε βάθος πάνω από 800 μέτρα.
Σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από τον χώρο υπάρχουν δέκα ακόμη σπήλαια με προϊστορική τέχνη της Κατώτερης Παλαιολιθικής περιόδου, αλλά κανένα από αυτά δεν είναι ανοιχτό στο κοινό.
Κατά την εποχή των Παγετώνων, οι σπηλιές πιθανότατα χρησιμοποιήθηκαν ως καταφύγιο από προϊστορικούς λαούς όταν η περιοχή είχε Αρκτικό κλίμα, πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και είδη ζώων πολύ διαφορετικά από αυτά της σημερινής εποχής. Οι αρχαιολόγοι θεωρούν ότι, στο παρελθόν, η βροχή και οι κατολισθήσεις κάλυψαν τις εισόδους του σπηλαίου αεροστεγώς μέχρι τον 20ο αιώνα.
Το σπήλαιο Πες Μερλ είναι ανοιχτό για το κοινό από το 1926. Οι ομάδες που το επισκέπτονται είναι περιορισμένες σε αριθμό, ώστε να μην καταστρέφονται τα ευαίσθητα έργα τέχνης με την υπερβολική υγρασία, τη θερμότητα και το διοξείδιο του άνθρακα που παράγονται από την αναπνοή.
Λευκά άλογα του Πες Μερλ
μικρογραφία|250x250εσ|Τα Στικτά άλογα του Πες Μερλ Οι τοιχογραφίες «Στικτά άλογα του Πες Μερλ», περίπου 25.000 ετών, απεικονίζουν άλογα που μοιάζουν εξαιρετικά με τον τύπο λεοπάρδαλης που εμφανίζεται σε άλογα της φυλής Απαλούζα. Οι αρχαιολόγοι δεν συμφωνούν στο εάν οι καλλιτέχνες ζωγράφισαν πραγματικά άλογα που είχαν παρατηρήσει ή αν τα στίγματα είχαν κάποια συμβολική σημασία. Μια μελέτη του 2011 που χρησιμοποίησε το DNA αρχαίων αλόγων, ωστόσο, διαπίστωσε ότι υπήρχε το σύμπλεγμα λεοπάρδαλης, το οποίο δημιουργεί την κηλίδωση λεοπαρδάλεων, και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι ζωγράφοι του σπηλαίου πιθανότατα είδαν πραγματικά στικτά άλογα.
Αλλά δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε με βεβαιότητα την πρόθεση του καλλιτέχνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπήλαια Κατηγορία:Προϊστορία Κατηγορία:Προϊστορική τέχνη
Σταρ Τρεκ: Η Επόμενη Γενιά
Σταρ Τρεκ: Η Επόμενη Γενιά (αγγλικά:Star Trek: The Next Generation ) είναι μια αμερικανική τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας που δημιουργήθηκε από τον Τζιν Ροντενμπέρι. Αρχικά προβλήθηκε από τις 28 Σεπτεμβρίου 1987 έως τις 23 Μαΐου 1994 σε μορφή syndication, κι εκτείνεται σε 178 επεισόδια, ενώ αποτελείται από επτά κύκλους. Είναι η τρίτη σειρά στο franchise του Star Trek καθώς και η δεύτερη συνέχεια της Αρχικής Σειράς. Διαδραματίζεται στον 24ο αιώνα, όπου η Γη ανήκει σε μια Ομοσπονδία Πλανητών, και ακολουθεί τις περιπέτειες ενός αστρόπλοιου, του USS Enterprise D, στην εξερεύνηση του Γαλαξία.
Πλοκή
Η σειρά εξιστορεί τα ταξίδια του διαστημοπλοίου Εντερπράιζ (Enterprise), κατά την "συνεχής αποστολή του να ανακαλύψει παράξενους νέους κόσμους, να αναζητήσει νέα ζωή και νέους πολιτισμούς, να φτάσει θαρραλέα εκεί που κανείς δεν έχει φτάσει ποτέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ρομπότ στην τηλεόραση Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές τοποθετημένες στο μέλλον Κατηγορία:Σταρ Τρεκ Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές σίκουελ Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές διαστημικής περιπέτειας
Ένωσις Αγροτικών Κομμάτων
Η Ένωσις Αγροτικών Κομμάτων ήταν κόμμα που συμμετείχε στις εκλογές του 1946 στην Ελλάδα.
Ιστορία
Η Ένωση συμμετείχε για πρώτη φορά σε εκλογές το 1946, όπου κέρδισε μια έδρα Ελληνικό Κοινοβούλιο λαμβάνοντας το 0,87% των ψήφων.
Μετά το 1946, η Ένωση δεν συμμετείχε σε κάποια άλλη εκλογή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικά κόμματα Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Κρίτων Αρσένης
Ο Κρίτων-Ηλίας Αρσένης (1977) είναι Έλληνας περιβαλλοντολόγος και πολιτικός. Από το 2019 είναι βουλευτής στη Β2΄ Εκλογική περιφέρεια Δυτικού Τομέα Αθηνών με το ΜέΡΑ25. Την περίοδο 2009-2014 διετέλεσε ευρωβουλευτής εκλεγμένος με το ΠΑΣΟΚ, από όπου ανεξαρτητοποιήθηκε το 2013, έπειτα από σοβαρές διαφωνίες επί βασικών πολιτικών επιλογών του κόμματος. Αργότερα συνδέθηκε για ένα διάστημα με το ΣΥΡΙΖΑ, με το οποίο υπήρξε υποψήφιος ευρωβουλευτής το 2014. Το 2015 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό πολιτική σκηνή, στην οποία επανήλθε το 2019 ως στέλεχος και βουλευτής του ΜέΡΑ25.
Βιογραφία
Σπούδασε μηχανικός Χωροταξίας, Πολεοδομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας στον Βόλο και έλαβε μεταπτυχιακή εξειδίκευση στην διεθνή ανάπτυξη (MPA/ID) στη Σχολή Κέννεντυ του Χάρβαρντ. Πραγματοποίησε τις πρακτικές του στο Τμήμα Δημοσίων Έργων της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην Κεντρική Τράπεζα της Βουλγαρίας.
Τον Ιούλιο του 2002 προσελήφθη στο Υπουργείο Οικονομικών της Τουρκίας, ενώ από το 2004 έως το 2009 εργάστηκε στην Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του σχεδίασε και διηύθυνε την εκστρατεία για την Αειφόρο Ανάπτυξη στα νησιά του Αιγαίου. Η εκστρατεία αυτή βραβεύθηκε το 2009 με το μεγάλο πανευρωπαϊκό βραβείο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Europa Nostra. Το ίδιο έτος, ο Αρσένης κέρδισε το βραβείο του περιοδικού Status για το Περιβάλλον. Το 2011 ίδρυσε το Roadfree, μια παγκόσμια πρωτοβουλία για την προστασία των τελευταίων ανέπαφων περιοχών του κόσμου από την κατασκευή νέων δρόμων. Κατάφερε να παράγει τους πρώτους χάρτες στον κόσμο των περιοχών χωρίς δρόμους από το Google Earth και τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Περιβάλλοντος, οι οποίοι παρουσιάστηκαν το 2012 στη Σύνοδο Κορυφής του ΟΗΕ Ρίο. Οι ενημερωμένες εκδόσεις αυτών των χαρτών παρουσιάστηκαν σε άλλες παγκόσμιες συνόδους κορυφής και εκδηλώσεις, συμπεριλαμβανομένων των UNCBD COP11 και UNFCCC COP 19.
ΠΑΣΟΚ και Ευρωβουλή
Συμμετείχε στις Ευρωεκλογές του 2009 ως υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ, αποτελώντας προσωπική επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου με βάση το πρόγραμμα της Πράσινης Ανάπτυξης και εξελέγη ευρωβουλευτής, όντας όγδοος κατά σειρά στη λίστα του κόμματος. Ως ευρωβουλευτής έγινε γνωστός για την δράση του σε θέματα που σχετίζονται με τη βιοποικιλότητα, τα τρόφιμα και την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Ακόμη πρωτοβουλία του οδήγησε στην απόρριψη της νομοθεσίας που έδινε στις πολυεθνικές εταιρείες το μονοπώλιο των σπόρων, ενώ έγινε γνωστός και για την αντίθεσή του στις εξορύξεις πετρελαίου και χρυσού, καθώς και στην ιδιωτικοποίηση του νερού.
Με παρεμβάσεις του στήριξε τις κινητοποιήσεις κατοίκων της Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη στις Σκουριές και αντίστοιχα ασχολήθηκε με τα θέματα πώλησης δημόσιας περιουσίας μέσω του ΤΑΙΠΕΔ (αεροδρομίων, Ελληνικού, ΟΠΑΠ, ΔΕΗ).
Αν και οι διαφοροποιήσεις του ξεκίνησαν όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου επανέφερε το Χωροταξικό του Τουρισμού, η ρήξη του με το ΠΑΣΟΚ έγινε προφανής με την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. Επίκεντρο ήταν η παραχώρηση δημόσιας περιουσίας, οι καταγγελίες για παράνομες επαναπροωθήσεις παρανόμων μεταναστών και προσφύγων και οι εξορύξεις πετρελαίου και χρυσού. Τελικά ανεξαρτητοποιήθηκε τον Μάιο του 2013, με αφορμή την προώθηση της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ μέσω του ΤΑΙΠΕΔ.
ΣΥΡΙΖΑ
Ήταν υποψήφιος στις ευρωεκλογές του 2014 με τον ΣΥΡΙΖΑ ως συνεργαζόμενος παρά τις αντιδράσεις της εσωκομματικής αντιπολίτευσης και έλαβε 112.919 ψήφους χωρίς ωστόσο να εκλεγεί. Κατόπιν απέρριψε την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ να είναι εκ νέου υποψήφιος στις εθνικές εκλογές του 2015. Στήριξε το "Όχι" στο δημοψήφισμα του 2015 και κατόπιν κάλεσε με άρθρο του στην εφημερίδα Αυγή τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να καταψηφίσουν το Τρίτο Μνημόνιο. Το ίδιο έτος αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή επικαλούμενους πολιτικούς και προσωπικούς λόγους.
ΜέΡΑ 25
Στις εθνικές εκλογές του 2019 έθεσε υποψηφιότητα στην περιφέρεια Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών με το ΜέΡΑ25, με το οποίο εξελέγη βουλευτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιβαλλοντολόγοι Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2009-2014 Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΜέΡΑ25 Κατηγορία:Βουλευτές Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
Φρούριο Ριφά
Το Φρούριο Ριφά (قلعة الرفاع) είναι φρούριο στη Ριφά του Μπαχρέιν.
Ιστορία
Το φρούριο χτίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σεΐχη Σαλμάν μπιν Αχμέντ Αλ Φάτεχ Αλ Χαλίφα το 1812. Τον 19ο αιώνα το φρούριο ήταν η κατοικία του Σεΐχη Σαλμάν μπιν Αχμέντ Αλ Φάτεχ και μετά κληρονομήθηκε από τα μεγάλα παιδιά του. Το Φρούριο Ριφά είναι τώρα γνωστό ως Φρούριο του Σεΐχη Σαλμάν μπιν Αχμέντ και προσφέρει υπέροχη θέα στην κοιλάδα Χανανάγια. Με τη Ριφά να είναι η έδρα της κυβέρνησης έως το 1869, αυτό το φρούριο έχει σημαντική ιστορική σημασία.
Ο Σεΐχης Ίσα ιμπν Άλι Αλ Χαλίφα, ο οποίος κυβέρνησε το Μπαχρέιν από το 1869 έως το 1932, γεννήθηκε σε αυτό το φρούριο. Το σπίτι του στο Μουχάρακ προσφέρει ένα ίχνος της βασιλικής ζωής τον 19ο αιώνα, με αρχιτεκτονική και τοιχογραφίες που ανήκουν σε εκείνη την εποχή. Είναι επίσης ένα από τα καλύτερα μέρη για να αισθανθείτε τα αποτελέσματα του ανεμόπυργου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φρούρια στο Μπαχρέιν Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Μπαχρέιν Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα αραβικά
Ιωάννης του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν
Ο Ιωάννης, γερμ: Johann von Braunschweig-Grubenhagen von Welfen (πριν από το 1322 - 23 Μαΐου 1367) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν ο κοσμήτορας του Συλλόγου του μοναστηριακού ναού Σανκτ Αλεξάντρι στο Άινμπεκ.
Βιογραφία
Ήταν ο έβδομος γιος του Ερρίκου Α΄ του Θαυμάσιου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν και της συζύγου του Αγνής των Βέττιν, κόρης του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Μάισσεν.
Αδέλφια του ήταν η Αδελαΐδα σύζυγος του Ερρίκου της Βοημίας, ο Ερρίκος Β΄ δούκας του Μπ.Γκρούμπενχαγκεν, η Ειρήνη σύζυγος του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, ο Ερνέστος Α΄ δούκας του Μπ.Γκρούμπενχαγκεν, ο Γουλιέλμος δούκας του Μπ.Γκρούμπενχαγκεν, κ.ά.
Έγινε ο κοσμήτορας του Συλλόγου του μοναστηριακού ναού Σανκτ Αλεξάντρι στο Άινμπεκ. Απεβίωσε το 1367 σε ηλικία 45 ετών.
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί ιερείς του 14ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Απόπειρα δολοφονίας του Λεονίντ Μπρέζνιεφ
Στις 22 Ιανουαρίου 1969, έγινε μια απόπειρα δολοφονίας κατά του Σοβιετικού ηγέτη Λεονίντ Μπρέζνιεφ, όταν ένας λιποτάκτης από τον Σοβιετικό Στρατό, ο Βίκτορ Ίλγιν, πυροβόλησε σε μια αυτοκινητοπομπή που μετέφερε τον σοβιετικό ηγέτη στους δρόμους της Μόσχας. Αν και ο Μπρέζνιεφ γλίτωσε χωρίς τραυματισμού, από τους πυροβολισμούς σκοτώθηκε ο ένας οδηγός και τραυματίστηκαν ελαφρά διάφοροι διάσημοι κοσμοναύτες του σοβιετικού διαστημικού προγράμματος οι οποίοι ήταν παρόντες στο αυτοκινητοπομπή. Ο δράστης της επίθεσης συνελήφθη και η λογοκρισία για το γεγονός διατηρήθηκε από τη σοβιετική κυβέρνηση για χρόνια μετά.
Ο επιτιθέμενος
Ο Βίκτορ Ιβάνοβιτς Ίλγιν (Виктор Иванович Ильин) γεννήθηκε στο Λένινγκραντ το 1947. Μετά την αποφοίτησή του από ένα τεχνικό κολέγιο, εντάχθηκε στον Σοβιετικό Στρατό το 1968 με το βαθμό του υπολοχαγού. Ο Ίλγιν λέγεται ότι ήταν δυσαρεστημένος από την καταναγκαστική ένταξή του και συνετρίβη από τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία. Στις 21 Ιανουαρίου 1969, ο Ίλγιν έκλεψε δύο όπλα Μακάροφ και λιποτάκτησε από τη στρατιωτική του μονάδα. Επέστρεψε στην οικογένειά του στο Λένινγκραντ όπου έκλεψε την αυθεντική αστυνομική στολή του γαμπρού του. Ο Ίλγιν έφυγε στη συνέχεια σε ένα αιφνίδιο, μοναχικό ταξίδι στη Μόσχα.
Η αυτοκινητοπομπή
δεξιά|μικρογραφία|Οι τέσσερις κοσμοναύτες των Σογιούζ 4 και 5 Ντυμένος σαν αστυνομικός, ο Ίλγιν κινήθηκε χωρίς εμπόδια σε ένα μεγάλο πλήθος που περίμενε στο Κρεμλίνο. Βρίσκονταν στην Πύλη Μποροβίτσκι, όπου αναμενόταν να περάσει μια ειδική αυτοκινητοπομπή που θα έφερνε τους επιτυχείς κοσμοναύτες των Σογιούζ 4 και Σογιούζ 5 σε μια σημαντική επίσημη τελετή.
Τα μέλη του πληρώματος των διαστημικών πτήσεων - οι Βλαντιμίρ Σατάλοφ, Μπόρις Βολίνοφ, Γεβγκένι Χρουνόφ και Αλεξέι Γελισέγιεφ - επέστρεψαν μόλις μια εβδομάδα νωρίτερα από την ιστορική αποστολή σύνδεσης διαστημόπλοιων στο διάστημα, πρώτη του είδους της. Φτάνοντας στο αεροδρόμιο Βνούκοβο, οδηγήθηκαν με τον Μπρέζνιεφ και τον σοβιετικό αρχηγό του κράτους Νικολάι Ποντγκόρνι στην αναμνηστική τους γιορτή στο Μέγαρο Συνεδρίων του Κρεμλίνου. Οι τέσσερις τιμώμενοι οδηγούνταν σε ένα ανοιχτό μετατρέψιμο στο μπροστινό μέρος της γραμμής, χαιρετώντας τους θεατές ενώ μια σειρά κλειστών λιμουζίνων έτρεχε πίσω τους.